joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γαλλική Εντολή για τη Συρία και το Λίβανο

Η Γαλλική Εντολή για τη Συρία και το Λίβανο (γαλλικά: Mandat français pour la Syrie et le Liban, αραβικά: الانتداب الفرنسي على سوريا ولبنان) για το διάστημα 1923–1946, ήταν εντολή της Κοινωνίας των Εθνών που ιδρύθηκε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατάτμηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όσον αφορά τη Συρία και το Λίβανο. Το σύστημα εντολής υποτίθεται ότι διαφέρει από την αποικιοκρατία, με τη διοικούσα χώρα να ενεργεί ως διαχειριστής, έως ότου οι κάτοικοι θα μπορέσουν να σταθούν μόνοι τους. Σε εκείνο το σημείο, η εντολή θα τερματιστεί και θα γεννηθεί ένα ανεξάρτητο κράτος.

Κατά τη διάρκεια των δύο ετών που ακολούθησαν το τέλος του πολέμου το 1918 - και με βάση τη Συμφωνία Σάικς–Πικό που υπεγράφη από τη Βρετανία και τη Γαλλία κατά τη διάρκεια του πολέμου - οι Βρετανοί κράτησαν τον έλεγχο της πλειοψηφίας της Οθωμανικής Μεσοποταμίας (σύγχρονο Ιράκ) και του νότιου τμήματος της Οθωμανικής Συρίας (Παλαιστίνη και Υπεριορδανία), ενώ οι Γάλλοι είχαν υπό τον έλεγχό τους την υπόλοιπη Οθωμανική Συρία, το Λίβανο, την Αλεξανδρέττα (Χατάι) και άλλες περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ο βρετανικός και ο γαλλικός έλεγχος αυτών των εδαφών καθιερώθηκε από το σύστημα εντολών της Κοινωνίας των Εθνών και στις 29 Σεπτεμβρίου 1923 δόθηκε στη Γαλλία η εντολή για τη Συρία από την Κοινωνία των Εθνών, η οποία περιελάμβανε την επικράτεια του σημερινού Λιβάνου και της Αλεξανδρέττας εκτός από τη κύρια Συρία.

Η διοίκηση της περιοχής από τη Γαλλία έγινε μέσω διαφόρων κυβερνήσεων και εδαφών, μεταξύ των οποίων η Συριακή Ομοσπονδία (1922–24), το κράτος της Συρίας (1924–30) και η Συριακή Δημοκρατία (1930–1958), καθώς και τα μικρότερα κράτη: το κράτος του Μείζονος Λιβάνου, το έδαφος των Αλαουιτών και το κράτος των Δρούζων. Το Χατάι προσαρτήθηκε από την Τουρκία το 1939. Η Γαλλική Εντολή διήρκεσε μέχρι το 1943, όταν προέκυψαν δύο ανεξάρτητες χώρες, η Συρία και ο Λίβανος. Τα γαλλικά στρατεύματα έφυγαν εντελώς από τη Συρία και το Λίβανο το 1946.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Les Relations franco-libanaises dans le cadre des relations Internationales
 

Ιστορία της Συρίας
Ιστορία του Λιβάνου
Πρώην αποικίες στην Ασία
 
Εντολές της Κοινωνίας των Εθνών
Μπάγια

Η Μπάγια Μαχιεντίν (Baya Mahieddine) ή Φατίμα Χαντάντ (Fatima Haddad, γενν. Μπορτζ Ελ Κιφάν 1931, πέθανε το 1998) ήταν Αλγερινή καλλιτέχνις βερβερικής καταγωγής. Αν και δεν αυτοπροσδιορίστηκε ποτέ σε κάποιο συγκεκριμένο είδος τέχνης, οι κριτικοί ταξινόμησαν τα έργα της ως σουρεαλιστικά, πρωτόγονα, ναΐφ και σύγχρονα. Ασχολήθηκε κυρίως με τη ζωγραφική, αν και έκανε και κεραμεική, όντας εντελώς αυτοδίδακτη.

Στην ηλικία των δεκαέξι ετών η Μπάγια έκανε την πρώτη της έκθεση, στο Παρίσι και τράβηξε την προσοχή διασήμων καλλιτεχνών όπως ο Πικάσο και ο Αντρέ Μπρετόν. Το έργο της παρουσιάστηκε σε διάφορες εκθέσεις στη Γαλλία και την Αλγερία και τυπώθηκε σε αλγερινά γραμματόσημα.

Παραπομπές-σημειώσεις

Περαιτέρω ανάγνωση
 Makhoul, Sana’ (Fall 1998) Baya Mahieddine: An Arab Woman Artist, Detail: A Journal of Art Criticism. South Bay Area Woman’s Caucus for Art, 6/1 : 4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
.
.
.

Αλγερινοί καλλιτέχνες
Λουδοβίκος Λουκιανός Βοναπάρτης

Ο Λουδοβίκος Λουκιανός (γαλλ. Louis Lucien, 4 Ιανουαρίου 1813 - 3 Νοεμβρίου 1891) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν ανιψιός του Ναπολέοντα Α΄  της Γαλλίας.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Λουκιανού Βοναπάρτη, 1ου πρίγκιπα του Κανίνο & Μουζινιάνο, και της Αλεξαντρίν ντε Μπλεσάν, χήρας τραπεζίτη.

Γεννήθηκε στο Μέγαρο Θόρνγκροουβ του Ουόρστερσιρ της Αγγλίας, όπου είχε μεταβεί η οικογένειά του μετά από τη σύλληψή της από τους Βρετανούς, καθώς ταξίδευε στις ΗΠΑ. Πέρασε ως νέος στην Ιταλία και δεν πήγε στη Γαλλία παρά το 1848, όπου έγινε πολιτικός: υπηρέτησε δύο σύντομα διαστήματα στη Συνέλευση ως αντιπρόσωπος της Κορσικής και το επόμενο έτος της επαρχίας Σεν. Έπειτα μετέβη στο Λονδίνο, όπου πέρασε τον περισσότερο χρόνο της υπόλοιπης ζωής του. Έγινε φιλόλογος: η ταξινόμησή του των Βασκικών διαλέκτων χρησιμοποιείται ακόμη. Κατήγγειλε την άποψη του Ουίλλιαμ Πράις, που έλεγε ότι είναι εσφαλμένη η έρευνα του Έντουαρντ Λχυντ στη Κορνουαλική και σε άλλες Κελτικές γλώσσες.

Το 1891 απεβίωσε στο Φάνο σε ηλικία 78 ετών και τάφηκε στο Ρωμαιοκαθολικό Κοιμητήριο της Αγίας Μαρίας του Κένσαλ Γκρην. Τρία έτη μετά απεβίωσε ο γιος του και το 1915 η Κλεμάνς Ρισάρ, δεύτερη σύζυγός του, που τάφηκαν δίπλα του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1883 τη Μαρία Άννα Τσέκι, κόρη γλύπτη από την Φλωρεντία. Διαζεύχθηκαν το 1850.

Όταν η Μαρία Άννα απεβίωσε, ο Λουδοβίκος Λουκιανός έκανε δεύτερο γάμο με την Κλεμάνς Ρισάρ, με την οποία είχε ήδη τέκνο:
 Λουδοβίκος Κλόβις 1859-1894.

Πηγές
 Howard Louis Conard, Encyclopedia of the History of Missouri (New York: 1901), Vol. IV, p. 530
 Out of the confusion of tongues: Louis-Lucien Bonaparte (1813–1891), British Library's detailed biography

Παραπομπές 

Οίκος του Βοναπάρτη
Ραχίμ Στέρλινγκ

Ο Ραχίμ Στέρλινγκ (Raheem Sterling, 8 Δεκεμβρίου 1994 είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος ή ως εξτρέμ στην Τσέλσι και στην Εθνική Αγγλίας. Έχει καταγωγή από την Τζαμάικα.

.

Καριέρα

Σε συλλόγους
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2012 από τη Λίβερπουλ. Ανακηρύχθηκε καλύτερος νέος παίκτης της ομάδας για τις σεζόν 2013–14 και 2014–15 Επίσης, το 2015 έλαβε το Βραβείο Golden Boy. Από τον Ιούλιο του 2015 εως τον Ιούλιο του 2022 ήταν παίκτης της Μάντσεστερ Σίτι, με την οποία κατέκτησε τέσσερα Πρωταθλήματα Αγγλίας (2017-2018, 2018-2019, 2020-2021, 2021-2022), πέντε Λιγκ Καπ Αγγλίας (2016, 2018, 2019, 2020, 2021), ένα Κύπελλο Αγγλίας (2018-2019) και δύο Κομιούνιτι Σιλντ (2018, 2019). Επιπλέον, αναδείχθηκε στην καλύτερη ομάδα του Τσάμπιονς Λιγκ στη φάση των γκρουπ τη σεζόν 2015-2016. Στις 13 Ιουλίου του 2022 ανακοινώθηκε επίσημα στην Τσέλσι για τα επόμενα πέντε χρόνια και έγινε η πρώτη μεταγραφή των «μπλε» στην μετά-Αμπράμοβιτς εποχή.

Στην εθνική ομάδα
Στην Εθνική Αγγλίας παίζει από το 2012. Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2014, στο Euro του 2016 και στο Μουντιάλ του 2018. Πέτυχε το πρώτο του γκολ στις 27 Μαρτίου 2015, στον αγώνα με τη Λιθουανία στο Γουέμπλεϊ για τα προκριματικά του Euro του 2016. Ήταν μέλος της ομάδας της Αγγλίας η οποία έφτασε μέχρι τον τελικό στο Euro 2020, και ο ίδιος ήταν μέλος της ομάδας του τουρνουά.

Παραπομπές

Άγγλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Ποδοσφαιριστές Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Τσεζενάτικο

Το Τσεζενάτικο (ιταλ. Cesenatico) είναι πόλη της Ιταλίας στην Επαρχία Φορλί-Τσεζένα. Έχει πληθυσμό 25.781 κατοίκων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Εμίλια-Ρομάνια
Γιώργος Γιαννούτσος

Ο Γιώργος Γιαννούτσος είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός αμυντικός στην ΑΕΚ.Παίζει δανεικός στην Επισκοπή 

Το 2019 έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα ελπίδων Ελλάδας 
στον αγώνα με το Σαν Μαρίνο

Καριέρα 
Στις 26 Αυγούστου του 2016 ο Γιαννούτσος υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ το οποίο θα διαρκέσει μέχρι το καλοκαίρι του 2020.

Τίτλοι

Συλλογικοί
ΑΕΚ
  Πρωτάθλημα Ελλάδας (2018)

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως‎
Ιερώνυμος Ναπολέων Βοναπάρτης

Ο Ιερώνυμος-Ναπολέων, γαλλ. Jérôme Napoléon (5 Ιουλίου 1805 - 17 Ιουνίου 1870) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν ιδιοκτήτης φάρμας στις ΗΠΑ, πρόεδρος της Αγροτικής Εταιρείας του Μέιρυλανντ και 1ος πρόεδρος του Ομίλου του Μέιρυλανντ. Ήταν ανιψιός του Ναπολέοντα Α΄ και εξάδελφος του Ναπολέοντα Γ΄ αυτοκρατόρων των Γάλλων.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιερώνυμου βασιλιά της Βεστφαλίας και 1ου πρίγιπα του Μονφόρ και της Ελισάβετ, κόρης του Γουλιέλμου Πάττερσον, ιδιοκτήτη σιδηροδρόμων στη Βαλτιμόρη του Μέιρυλανντ. Γεννήθηκε στο Κάμπεργουελλ Γκρόουβ του Λονδίνου και έζησε στις ΗΠΑ, χώρα της πλούσιας μητέρας του.

Ο γάμος των γονέων του ακυρώθηκε από τον Ναπολέοντα Α΄. Αυτό αρχικά προκάλεσε την ακύρωση του δικαιώματός του να φέρει το επώνυμο των Βοναπάρτη, αλλά ο μετέπειτα Ναπολέων Γ΄ το επανέφερε.

Εκτιμάται ότι ο ενδεχόμενος τίτλος του, έγινε η αιτία που το 11ο Συνέδριο των ΗΠΑ το 1810 πρότεινε την "Τροποποίηση περί των τίτλων ευγενείας" στο Σύνταγμα των ΗΠΑ, κατά την οποία όποιος κρατούσε τίτλο ευγενείας άλλης χώρας, δεν μπορούσε να έχει υπηκοότητα των ΗΠΑ, αλλά δεν εγκρίθηκε.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σούζαν Μέιυ Γουίλλιαμς, κόρης του Μπέντζαμιν Γουίλλιαμς και είχε τέκνα:
 Ιερώνυμος-Ναπολέων Β΄ 1830-1893, αξιωματικός στο στρατό των ΗΠΑ, που μετά υπηρέτησε στον Γαλλικό στρατό.
 Κάρολος-Ιωσήφ 1851-1921, δικηγόρος στις ΗΠΑ και πολιτικός ακτιβιστής σε προοδευτικά και φιλελεύθερα κόμματα.

Πηγές
  Shannon, Selin. "Jerome Napoleon Bonaparte, Napoleon's American nephew". Shannon Selin. Retrieved 11 May 2016.

Παραπομπές 

Οίκος του Βοναπάρτη
NGC 1052

O NGC 1052 είναι  ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος.

Χαρακτηριστικά 
Ο NGC 1052 βρίσκεται σε απόσταση περίπου 63 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας, και έχει έναν ενεργό γαλαξιακό πυρήνα τύπου LINER (Low-ionization nuclear emission-line region), ο οποίος σηματοδοτεί την έντονη δραστηριότητα σχηματισμού αστέρων στο κέντρο του γαλαξία. Το γεγονός αυτό έχει επιβεβαιωθεί με παρατηρήσεις με  υψηλή ανάλυση που δείχνουν τον αριθμό των περιοχών σχηματισμού αστέρων και τα νεαρά αστρικά σμήνη.

Ο NGC 1052 εμφανίζει, επίσης, δύο μικρoύς πίδακες που αναδύονται από τον πυρήνα του, καθώς και ένα πολύ εκτεταμένο δίσκο  φάσματος υδρογόνου, πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο τον γαλαξία. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, υποδηλώνουν έναν γαλαξία πλούσιο σε αέρια, ο οποίος συγκρούστηκε και συγχωνεύθηκε με έναν γειτονικό γαλαξία πριν ένα δισεκατομμύριο χρόνια.

NGC 1052-DF2 
Ο NGC 1052-DF2 είναι στενός συνοδός του NGC 1052 και θεωρείται ότι περιέχει λίγο ή καθόλου σκοτεινή ύλη, γεγονός που δεν έχει παρατηρηθεί στο παρελθόν. Ο DF2 είναι ένας από τούς πολλούς εξαιρετικά διάχυτους γαλαξίες . H εμφανής έλλειψη της σκοτεινής ύλης μπορεί να βοηθήσει να αποδειχθεί ότι η σκοτεινή ύλη είναι πραγματική, με την έννοια ότι αν η σκοτεινή ύλη δεν είναι ένα είδος ύλης, αλλά μία άγνωστη επί του παρόντος επίδραση της βαρύτητας, τότε σε καμία περίπτωση δεν θα εμφανιζόταν η έλλειψή της σε αυτόν τον γαλαξία. Ωστόσο, θα απαιτηθούν περαιτέρω μελέτες για την επιβεβαίωση αυτών των παρατηρήσεων και άλλων πιθανών επιπτώσεών τους

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Κήτος (αστερισμός)
Ελλειπτικοί γαλαξίες
1052
Σκοτεινή ύλη
Το σύστημα της Φύσης

Το σύστημα της Φύσης (Système de la Nature ou Des Loix du Monde Physique et du Monde Moral) είναι ένα έργο φιλοσοφίας του Βαρόνου του Χόλμπαχ. Αρχικά δημοσιεύτηκε με το όνομα του γραμματέα της γαλλικής ακαδημίας Jean-Baptiste de Mirabaud ο οποίος είχε πεθάνει πριν 10 χρόνια. Ο Χόλμπαχ έγραψε το βιβλίο, πιθανόν, με την βοήθεια του Ντιντερό. . Περιγράφει το σύμπαν με όρους του φιλοσοφικού υλισμού: το μυαλό είναι ταυτόσημο με τον εγκέφαλο, δεν υπάρχει ψυχή έξω από το ζωντανό σώμα, ο κόσμος κυβερνάται από αυστηρούς ντετερμινιστικούς κανόνες, η ελεύθερη βούληση είναι μια ψευδαίσθηση, και δεν υπάρχει κανένας τελικός σκοπός αλλά οτιδήποτε συμβαίνει, πραγματοποιείται εξ αιτίας των προηγούμενων συνθηκών. Το βιβλίο είναι πιο γνωστό γιατί αρνείται την ύπαρξη του θεού επιχειρηματολογώντας πως η πίστη σε ένα ανώτερο όν είναι προϊόν φόβου, έλλειψης κατανόησης και ανθρωπομορφισμού. 

Αν και ο Χόλμπαχ δεν ήταν επιστήμονας, ήταν επιστημονικά καταρτισμένος και προσπάθησε να αναπτύξει την φιλοσοφία του σύμφωνα με τα γνωστά τότε επιστημονικά δεδομένα και την τότε κατανόηση της φύσης. Για παράδειγμα, παραπέμπει στα πειράματα του John Needham για απόδειξη πως η ζωή μπορεί να εμφανιστεί από μόνη της, χωρίς την παρέμβαση θεότητας. Διαχωρίζει μεταξύ της καλοήθους μυθολογίας και της θεολογίας, η οποία διαχωρίζεται από την φύση και στην ουσία προκαλεί κακό στην κοινωνία. Οι αρχές του, περιγράφονται περιληπτικά στο έργο του Bon Sens, ou idées naturelles opposees aux idées surnaturelles.

Κριτική
Το βιβλίο θεωρήθηκε εξαιρετικά ριζοσπαστικό και υπήρχαν μακριοί κατάλογοι με ανθρώπους οι οποίοι το αποκήρυσσαν. Ο καθολικός θεολόγος και ιερέας Nicolas-Sylvestre Bergier έγραψε ένα έργο για να το αντικρούσει Examen du matérialisme ("Εξετάζοντας τον υλισμό").Ο Μέγας Φρειδερίκος της Πρωσσίας απάντησε πως «όταν κάποιος μιλά δημόσια, πρέπει να σκέφτεται τα εύθραυστα αυτιά που τον ακούνε. Δεν πρέπει να προκαλεί σοκ, πρέπει να περιμένει μέχρι η κοινωνία να είναι μορφωμένη να τον αφήσει να σκεφτεί μεγαλόφωνα». Η απόρριψη του Φρειδερίκου, ίσως υποκινήθηκε από το ότι το βιβλίο περιείχε κεκαλυμμένη επίθεση κατά της μοναρχίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 The System of Nature--English translation
 
 

Φιλοσοφικά βιβλία
Βιβλία με κριτική στη Θρησκεία
Αθεϊστικά βιβλία
Παύλος Βλαστός

Ο Παύλος Βλαστός (1836-1926) ήταν Ρεθύμνιος ιεροψάλτης και συλλογέας λαογραφικού υλικού.

Βίος
Ο Παύλος Βλαστός γεννήθηκε στο Βυζάρι της επαρχίας Αμαρίου στο Ρέθυμνο το 1836, στις 29 με 30 Ιανουαρίου. Η Σχολική Εφορεία Ρεθύμνου τον διόρισε βοηθό του δημοδιδάσκαλου Κωνσταντίνου Ψαρουδάκη, από τον οποίο διδάχθηκε τη βυζαντινή μουσική. Το 1858 προσελήφθη ψάλτης στον ναό των Εισοδίων . Το 1858 έφυγε για την Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη λόγω των ταραχών που είχαν ξεσπάσει στο νησί. Το 1860 επέστρεψε στην Κρήτη και εργάστηκε στο Ηράκλειο ως δάσκαλος στο εκέι νηπιαγωγείο. Επίσης διορίστηκε ιεροψάλτης στο ναό του Απόστολου Ματθαίου του Σιναϊτικού Μετοχίου και το 1863 στο μητροπολιτικό ναό του Αγίου Μηνά, διδάσκοντας Βυζαντινή μουσική στο Ελληνικό Σχολείο και στο Γυμνασίο. Στην Επανάσταση του 1866-1899 κατέφυγε στην Αθήνα, γύρισε στο Ρέθυμνο και εκπατρίσθηκε στα 1873 επειδή απήγαγε μία νεαρή Τουρκοκρητικιά ονόματι Νουριγιέ, την οποία παντρεύτηκε αφού έγινε χριστιανή.Το 1881 εξελέγη πληρεξούσιος της επαρχίας Αμαρίου στην Κρητική Βουλή Έκτοτε έμεινε στο Ρέθυμνο. Πέθανε στις 29 Απριλίου 1926.

Εργογραφία
Δημοσίευσε δημώδη κρητικά τραγούδια στο περιοδικό Φόρμιγξ και Κρητικός Λαός.Η συλλογή του βρίσκεται στο Ιστορικό Αρχείο Κρήτης.
Ο Γάμος εν Κρήτη, ήθη και έθιμα Κρητών , συλλεχθέντα υπό Παύλου Βλαστού Κρητός.
Συνολικά έχει μαζέψει υλικό εκτεινόμενο σε 94 χειρόγραφους τόμους, εκ των οποίων οι 41 με 26.000 σελίδες υλικό έχει λαογραφική ύλη.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
Νικόλαος Τωμαδάκης, «Η Κρητική ιστοριογραφία από του 1821 εξ και αι συναφείς επιστήμαι», Μνημοσύνη, τομ.2 (1968-1969),σελ.2-20
Γεώργιος Σπυριδάκης, «Έκθεσις ερεύνης κατά τα έτη 1964 και 1965 εις το Αρχείον Παύλου Βλαστού εν τω ιστορικώ αρχείω Κρήτης εις Χανία», Επετηρίς Κέντρου Ερεύνης Ελληνικής Λαογραφίας, τομ.18-19 (1965-1966), σελ.195-201

Έλληνες λαογράφοι
Βουλευτές Ρεθύμνου
Ιερώνυμος Ξαβιέ Βοναπάρτης

Ο Ιερώνυμος-Ξαβιέ, γαλλικά : Jérôme, (γεννημένος στις 14 Ιανουαρίου 1957) από τον Οίκο του Βοναπάρτη είναι δεύτερος στη διαδοχή των τίτλων του αδελφού του Καρόλου-Ξαβιέ.

Βιογραφία
Είναι ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου τιτουλάριου 5ου πρίγκιπα του Μονφόρ, τιτουλάριου βασιλιά της Βεστφαλίας & τιτουλάριου αυτοκράτορα των Γάλλων και της Αλίκης ντε Φορεστά, κόρης του Αλμπερίκ κόμη του Φορεστά.

Ο Ιερώνυμος-Ξαβιέ-Μαρία-Ιωσήφ-Βίκτωρ εργάζεται ως βιβλιοθηκονόμος στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 2013 τη Λικία Ιννοσέντι.

Πηγές
 Volkmann, Jean-Charles (1998). Généalogies des rois et des princes. Editions Jean-paul Gisserot. pp. 100–. ISBN 978-2-87747-374-3. Retrieved 19 April 2011.

Οίκος του Βοναπάρτη
Ιλκάι Γκουντογκάν

Ο Ιλκάι Γκουντογκάν (ορθή προφορά: Ίλκαϊ Γκίντοαν) (İlkay Gündoğan, 24 Οκτωβρίου 1990) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής τουρκικής καταγωγής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος στη Μάντσεστερ Σίτι και στην Εθνική Γερμανίας.

Καριέρα

Σε συλλόγους
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2008 από τη δεύτερη ομάδα της Μπόχουμ και στη συνέχεια έπαιξε στη Νυρεμβέργη. Το 2011 υπέγραψε στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, με την οποία κέρδισε ένα πρωτάθλημα, ένα Κύπελλο και δύο Σούπερ Καπ Γερμανίας, ενώ έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2013, στον οποίο σκόραρε το γκολ της ομάδας του. Από τον Ιούνιο του 2016 είναι παίκτης της Μάντσεστερ Σίτι, με την οποία έχει κατακτήσει δύο πρωταθλήματα, δύο Κομιούνιτι Σιλντ δύο Λιγκ Καπ Αγγλίας και ένα Κύπελλο Αγγλίας.

Στην εθνική ομάδα
Στην Εθνική Γερμανίας παίζει από το 2011. Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Euro του 2012. Σκόραρε το πρώτο του γκολ στις 26 Μαρτίου 2013 στον αγώνα εναντίον του Καζακστάν για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2014. Επίσης, αγωνίστηκε με την ομάδα στο Μουντιάλ 2018.

Παραπομπές

Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Γερμανοί τουρκικής καταγωγής
Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Μάρκο Παρόλο

Ο Μάρκο Παρόλο (Marco Parolo, 25 Ιανουαρίου 1985) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Λάτσιο και στην Εθνική Ιταλίας στη θέση του μέσου.

Καριέρα
Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά το 2004 από την Κάλτσιο Κόμο και στη συνέχεια έπαιξε σε διάφορες ιταλικές ομάδες. Από το 2014 αγωνίζεται στη Λάτσιο, με την οποία έχει κατακτήσει ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας.

Στην Εθνική Ιταλίας κλήθηκε πρώτη φορά το 2011. Έχει αγωνιστεί στο Μουντιάλ του 2014 και στο Euro του 2016.

Παραπομπές

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Λάτσιο
Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Τσεζένα
Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα
Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Κόμο
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Πιστοϊέζε 1921
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Σέριε Β
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Μαρμάρι Ευβοίας

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μαρμάρι Κω

Το Μαρμάρι είναι παραθαλάσσιο χωριό της Εύβοιας στον Νότιο Ευβοϊκό κόλπο σε υψόμετρο 10 μέτρα.

Γεωγραφία 
Το Μαρμάρι βρίσκεται στην νότια Εύβοια και είναι κτισμένο αμφιθεατρικά σε έναν κόλπο ακριβώς απέναντι και δυτικά της Ραφήνας. Απέχει 111 χλμ ΝΑ. από την Χαλκίδα και 13 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Κάρυστο. Η ευρύτερη περιοχή είναι πλούσια σε πετρώματα και τα οι κάτοικοί της από τα παλιότερα χρόνια ασχολούνται με την εξαγωγή και επεξεργασία πετρωμάτων μαρμάρου και σχιστόλιθου καθώς και με την εξόρυξη της φημισμένης πλάκας Καρύστου. Το χειμώνα είναι ένα ήσυχο ψαροχώρι, ενώ το καλοκαίρι αποτελεί παραθεριστικό κέντρο με πολλά καταλύματα (ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια) και κέντρα εστίασης (εστιατόρια, ψαροταβέρνες, ουζερί).

Αξιοθέατα 
Αξιοθέατα της περιοχής είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και η παραλία της Χρυσής Άμμου η οποία βρίσκεται απέναντι από το νησί των Πεταλιών και είναι συνηθισμένος προορισμός για windserfing ή kitesurfing. Το περιοδικό National Geographic κατατάσσει την περιοχή του Μαρμαρίου μεταξύ των 10 καλύτερων προορισμών του κόσμου για ιστιοπλοΐα.

Το λιμάνι 

Το λιμάνι του Μαρμαρίου είναι γνωστό από την αρχαιότητα και εξυπηρετούσε τη μεταφορά των πετρωμάτων που από τότε εξήγαγε η περιοχή. Τη σημερινή εποχή, συνδέεται ακτοπλοϊκά απ' ευθείας με τη Ραφήνα με κλειστού τύπου ferry boat και η διαδρομή, 14 ναυτικών μιλίων, διαρκεί περίπου μία ώρα. Διαθέτει Λιμενικό Σταθμό και τις κατάλληλες υποδομές για τον ελλιμενισμό τόσο επιβατικών - εμπορικών πλοίων όσο και τουριστικών.

Διοικητικά 
Ως κοινότητα συστάθηκε για πρώτη φορά το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 όταν αποσπάσθηκε ο οικισμός Μαρμάρι από το δήμο Μαρμαρίου και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρμαρίου του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 910 κατοίκους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το Μαρμάρι στη Νότια Εύβοια, παραλίες και αξιοθέατα από τον ιστότοπο του www.travelphoto.gr
 Νότια Εύβοια: Μαρμάρι Εύβοια, τόσο κοντά και τόσο μακριά από τον ιστότοπο http://www.kathimerini.gr
 Μαρμάρι από τον ιστότοπο του Δήμου Καρύστου
 Τουριστικό Αγκυροβόλιο Μαρμαρίου από τον ιστότοπο του Οργανισμού Λιμένος Ν. Ευβοίας Α.Ε.

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Καρύστου
Ρούτα Μεϊλουτίτε

Η Ρούτα Μεϊλουτίτε (λιθουανικά: Rūta Meilutytė, προφορά: ​ruːˈtɐ mʲɛɪ̯ɫʊˈtʲi̇̂ːtʲeː, γενν. 19 Μαρτίου 1997) είναι Λιθουανή ολυμπιονίκης της κολύμβησης και κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ. Κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα στο πρόσθιο. Η Μεϊλουτίτε γεννήθηκε στο Κάουνας και είναι το μικρότερο παιδί της τρίτεκνης οικογένειας των Σαούλιους και Ινγκρίντα. Ξεκίνησε να ασχολείται με την κολύμβηση σε ηλικία 7 ετών. Ήδη από την ηλικία των 15, είχε σπάσει έντεκα ρεκόρ στη λιθουανική γυναικεία κολύμβηση. Σε ηλικία 17 ετών έγινε η πρώτη αθλήτρια κολύμβησης που κατακτά όλα τα πιθανά μετάλλια νέων και γυναικών, έστω για μία φορά. 

Το 2011, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα στο πρόσθιο, το ασημένιο στα 50 μέτρα στο ελεύθερο και το χάλκινο στα 100 μέτρα στο ελεύθερο. Το 2012, στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα πρόσθιο, με χρόνο 1:05.47. Σε ηλικία 15 ετών έγινε η πιο νεαρή Λιθουανή αθλήτρια που κερδίζει χρυσό σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Στους ημιτελικούς είχε σπάσει στο ευρωπαϊκό ρεκόρ, με χρόνο 1:05:21. Το 2013, έσπασε το δικό της ευρωπαϊκό ρεκόρ για 0.01. Την ίδια χρονιά, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης, πετυχαίνει παγκόσμιο ρεκόρ στα 50 και στα 100 μέτρα πρόσθιο. 

Έως τώρα έχει συμμετάσχει σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες, του Λονδίνου και του Ρίο, στους τελευταίους τερμάτισε έβδομη στα 100 μέτρα πρόσθιο. Έχει συμμετάσχει σε πέντε παγκόσμια πρωταθλήματα κολύμβησης και σε τέσσερα παγκόσμια πρωταθλήματα υγρού στίβου. Το παγκόσμιο ρεκόρ που κρατούσε στα 50 μέτρα πρόσθιο χάθηκε από την Αμερικανίδα αθλήτρια το 2017, Λίλι Κινγκ. Το ρεκόρ που κατέχει στα 100 μέτρα πρόσθιο είναι: 1:02.36 και είχε επιτευχθεί στις 12 Οκτωβρίου του 2013, στη Μόσχα. Ενώ ακόμα κατέχει το ευρωπαϊκό ρεκόρ των 50 και 100 μέτρων στο πρόσθιο, τα οποία και τα δύο είχαν γίνει στη Βαρκελώνη, το 2013, στη μεγάλη πισίνα, ενώ και στη μικρή κατέχει τα ίδια, από το 2013, επίσης. Το 2012, πήρε το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού, από τη λιθουανική κυβέρνηση, για την προσφορά της στον αθλητισμό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Sports-Reference.com Rūta Meilutytė

Λιθουανοί Ολυμπιονίκες
Κολυμβητές
Γκιντάρας Ρινκεβίτσιους

Ο Γκιντάρας Ρινκεβίτσιους (λιθουανικά: Gintaras Rinkevičius, γεννήθηκε το 1960) είναι Λιθουανός μαέστρος, ο οποίος βραβεύθηκε το 1994 με το Εθνικό Βραβείο Πολιτισμού και Τεχνών της Λιθουανίας. Το 1989 ίδρυσε τη Λιθουανική Κρατική Συμφωνική Ορχήστρα.

Ζωή και καριέρα 
Ο Ρινκεβίτσιους αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών Μ.Κ. Τσιουρλιόνις της Λιθουανίας, από το Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης το 1983 και από το Κρατικό Ωδείο Τσαϊκόφσκι της Μόσχας το 1986. Το 1985 κέρδισε τον Διεθνή Διαγωνισμό Συνθετών στο Βερολίνο Χέρμπερτ φον Καραγιάν. Μεταξύ του 1996 και του 2003, υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής και επικεφαλής μαέστρος της Εθνικής Όπερας της Λετονίας. Ήταν επίσης επικεφαλής μαέστρος στο Θέατρο Όπερας και Μουσικής του Μάλμο από το 2002 έως το 2005.

Μεταξύ των συμφωνικών ορχηστρών που έχει καθοδηγήσει είναι η Συμφωνική Ορχήστρα του Βερολίνου, η Staatskapelle Weimar, η Συμφωνική Ορχήστρα του Τίβολι στην Κοπεγχάγη, η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Αγίας Πετρούπολης, η Ρωσική Εθνική Ορχήστρα και η Ρωσική Κρατική Συμφωνική Ορχήστρα. Έχει κάνει παραστάσεις στο Σάλτσμπουργκ, το Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ στο Λονδίνο και το θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι, καθώς και στην Ταϊβάν και το Χονγκ Κονγκ. Έχει εμφανιστεί ως μαέστρος στο Θέατρο Μπολσόι στη Μόσχα από το 2003.

Ο Ρινκεβίτσιους συνεχίζει να εργάζεται στη Λιθουανία, διοργανώνοντας όπερες στο Θέατρο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και Μπαλέτου της Λιθουανίας, ως αρχιμουσικός και καλλιτεχνικός διευθυντής της Λιθουανικής Κρατικής Συμφωνικής Ορχήστρας και ως καθηγητής στη Λιθουανική Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου. Έχει χρησιμοποιήσει αυτές τις ευκαιρίες για να παρουσιάσει μια σειρά από πρωτότυπες συνθέσεις από Λιθουανούς συνθέτες, συμπεριλαμβανομένου του Μια Επιστολή σε Ολόκληρη την Κοινωνία από τους Αλγκίρντας Μαρτινάιτις, Άγκνους Ντέι και Φελίξας Μπαγιόρας. 

Από τον Σεπτέμβριο του 2007 ο Γκιντάρας Ρινκεβίτσιους είναι επίσης καλλιτεχνικός διευθυντής και κύριος διευθυντής της Ακαδημαϊκής Συμφωνικής Ορχήστρας του Νοβοσιμπίρσκ.

Βραβεύσεις 
 Νικητής, Πέμπτος Ομόσπονδος Διαγωνισμός Συνθετών στην Μόσχα (1983)
 Δαφνοστεφής, Διεθνής διαγωνισμός στην μνήμη του Γιάνος Φέρεντσικ στην Βουδαπέστη (1986)
 Τάγμα του Μεγάλου Δούκα της Λιθουανίας Γκεντιμίνας, τέταρτη τάξη (1997)
 Μεγάλο Λετονικό Μουσικό Βραβείο (1997 και 2000)
 Λετονικό Τάγμα των Τριών Αστέρων
 Ιππότης του Βασιλικού Νορβηγικού Τάγματος της Αξίας 
 Διοικητής του Πορτογαλικού Τάγματος της Αξίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Lithuanian State Symphony Orchestra. Retrieved September 7, 2007.
  Vilnius - European Capital of Culture in 2009. Ministry of Culture of the Republic of Lithuania. Retrieved September 7, 2007.
Ελληνιστική τέχνη

Ελληνιστική τέχνη είναι η τέχνη της Ελληνιστικής περιόδου, δηλαδή της περιόδου από το 323 π.Χ. μέχρι τα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. Αναπτύχθηκε στα ελληνιστικά κράτη, δηλαδή στα κράτη που δημιουργήθηκαν μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν διαλύθηκε η αυτοκρατορία του. Οι καλλιτέχνες της Ελληνιστικής περιόδου στηρίχθηκαν στην αρχαία ελληνική τέχνη των προηγούμενων αιώνων (της Αρχαϊκής και της Κλασικής εποχής δηλαδή) και διέδωσαν τον ελληνικό πολιτισμό σε όλη την ανατολή. Στην αρχιτεκτονική συνέχισαν να χρησιμοποιούνται οι τρεις αρχαίοι ελληνικοί ρυθμοί, ο δωρικός, ο ιωνικός και κορινθιακός, αλλά άρχισαν να συνδυάζονται μεταξύ τους. Από τον 3ο αιώνα και μετά τα κτίρια ήταν λιγότερο αυστηρά σε σχέση με εκείνα της Κλασικής εποχής, και έγιναν πιο κομψά. Επίσης, άρχισαν να χρησιμοποιούνται και στοιχεία από την αρχιτεκτονική των πολιτισμών της Αιγύπτου και της Συρίας. Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού στη Μικρά Ασία είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της εποχής. Ιδιαίτερη ανάπτυξη γνώρισε η τέχνη της γλυπτικής. Τα αγάλματα απέκτησαν περισσότερο όγκο σε σχέση με εκείνα των προηγούμενων αιώνων και άρχισαν να απλώνονται περισσότερο στο χώρο. Η απεικόνιση θεμάτων από την καθημερινή ζωή έγινε συχνή, ενώ οι γλύπτες άρχισαν παράλληλα να εικονίζουν και τοπία στο βάθος των παραστάσεων. Παράλληλα, διατηρήθηκαν πολλά στοιχεία της γλυπτικής της Κλασικής περιόδου. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το έργο του Λυσίππου, ο οποίος ήταν ένας από τους σπουδαιότερους γλύπτες της εποχής του. Η αγγειογραφία δεν παρουσίασε τα αριστουργήματα της Κλασικής περιόδου. Τα σημαντικότερα έργα της εποχής είναι οι λεγόμενοι ομηρικοί σκύφοι, δηλαδή κύπελλα με μαύρο χρώμα με ανάγλυφες σκηνές από τα έπη του Ομήρου.

Ελληνιστική ζωγραφική
Η ζωγραφική γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη την Ελληνιστική εποχή και σημειώθηκαν σημαντικές εξελίξεις στην απεικόνιση ανθρώπινων μορφών. Επίσης, άρχισαν να ζωγραφίζονται και τοπία με αρκετές λεπτομέρειες. Τα σημαντικότερα έργα είναι οι τοιχογραφίες στους μακεδονικούς τάφους, κυρίως στα Λευκάδια (κοντά στη Νάουσα). Αξιοσημείωτα έργα είναι και οι επιτύμβιες στήλες σε τάφους στη Δημητριάδα της Θεσσαλίας. Κατά την Ελληνιστική περίοδο σημειώθηκε ιδιαίτερη εξέλιξη και στην τέχνη του ψηφιδωτού: Άρχισαν να χρησιμοποιούνται ψηφίδες από επεξεργασμένο γυαλί, οι οποίες έδιναν μεγάλη ποικιλία στα χρώματα. Το πιο γνωστό ψηφιδωτό της Ελληνιστικής περιόδου είναι το δάπεδο στη λεγόμενη Οικία των Προσωπείων στη Δήλο, το οποίο εικονίζει τον Διόνυσο πάνω σε πάνθηρα. Η ζωγραφική της Ελληνιστικής περιόδου διαδόθηκε σε όλη την Ελλάδα, τη Μικρά Ασία, την Αίγυπτο και τη Συρία και επηρέασε τη ζωγραφική και των επόμενων αιώνων. Οι ζωγράφοι της Ρωμαϊκής περιόδου αντέγραψαν πολλές φορές ελληνιστικά έργα και ακόμα και η βυζαντινή ζωγραφική χρησιμοποίησε στοιχεία της Ελληνιστικής περιόδου.

Παραπομπές

Ελληνιστική τέχνη
Ελληνιστικά γλυπτά
Μάχη του Αγιονορίου

Η Μάχη του Αγιονορίου ήταν πολεμική συμπλοκή της  Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Έλαβε χώρα στις 28 Ιουλίου του 1822, δύο ημέρες μετά την καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια. Στην μάχη αυτή από την πλευρά των Ελλήνων αρχηγοί ήταν ο Νικηταράς και ο Νικήτας Φλέσσας.

Τα γεγονότα πριν τη μάχη 
Μετά τη μάχη στα Δερβενάκια, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συνέλαβε και εφάρμοσε σχέδιο πλήρους αποκλεισμού της στρατιάς του Δράμαλη, τον οποίο περίμενε πως θα επιχειρούσε να περάσει από το Ναύπλιο στην Κόρινθο. Τελικά το σχέδιο δεν εφαρμόστηκε σωστά με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να διαφύγουν προς το Αγιονόρι όπου ο μόνος που απέμενε να τους αντιμετωπίσει ήταν ο Νικηταράς με τον Νικήτα Φλέσσα. Τη νύχτα της 27ης/28ης Ιουλίου, ο  Δράμαλης έμαθε ότι η χαράδρα του Μπερμπατιού ήταν αφύλακτη και αποφάσισε να περάσει από αυτήν για να βγει στην οδό του Αγιονορίου και από εκεί, μέσω της Κλένιας, να φτάσει στην Κόρινθο.

Η μάχη 
Στην αρχή ο Δράμαλης στράφηκε εναντίον του σώματος του Νικηταρά στον Άγιο Βασίλειο, το οποίο ήταν πιο απομονωμένο και άφησε μικρή δύναμη στον δρόμο του Αγιονορίου για να απασχολεί τους Φλεσσαίους. Οι άνδρες του Νικηταρά υπέστησαν απώλειες και άρχισαν να υποχωρούν προς το Στεφάνι, όπου όμως αντιστάθηκαν αποτελεσματικά, συνεπικουρούμενοι από το σώμα του Νικήτα Φλέσσα. Τελικά οι Τούρκοι, ευρισκόμενοι ανάμεσα σε δύο πυρά, ηττήθηκαν χάνοντας τουλάχιστον 600 περίπου άνδρες (πολλοί ιστορικοί ανεβάζουν τις απώλειες στους 1.000 άνδρες). Θα είχαν μεγαλύτερες απώλειες αν οι Έλληνες συνέχιζαν να τους καταδιώκουν αλλά φαίνεται πως θαμπώθηκαν από τα πλούσια λάφυρα και σταμάτησαν. Μόνο ο Νικηταράς με λίγους άνδρες συνέχισε την καταδίωξη, βοηθούμενος από τις γυναίκες του Αγιονορίου οι οποίες πετούσαν πέτρες στους Τούρκους από ψηλά. Έτσι μεγάλος αριθμός των ηττημένων διέφυγε, μαζί με τον ίδιο τον Δράμαλη, στην Κορινθία όπου και πάλι αποκλείστηκαν από τους Έλληνες.

Η κατάληξη της στρατιάς του Δράμαλη 
Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1822, ο Δράμαλης ανασυνέταξε τα υπολείματα της στρατιάς του και προσπάθησε τρεις φορές να διασπάσει, ανεπιτυχώς, τον ελληνικό κλοιό. Μετά από αυτές τις αποτυχίες, προσπάθησε να βοηθήσει τους Τούρκους πολιορκημένους του Ναυπλίου. Στα τέλη Οκτωβρίου ή Νοεμβρίου 1822, πέθανε από τη λύπη του ή από τύφο. Οι άνδρες του, με ορμητήριο την Κόρινθο, επανειλημμένα τροφοδότησαν το Ναύπλιο και, μετά την πτώση του τελευταίου, όσοι απέμειναν από τις αρρώστιες και τις κακουχίες, έφυγαν για την Πάτρα, αφήνοντας φρουρά 500 ανδρών στον Ακροκόρινθο.

Παραπομπές

Πηγές

 

Αγιονοριου, Μαχη του
Φοίβος των Λουζινιάν

O Φοίβος, γαλλικά : Phoebus, (απεβίωσε. μετά τον Ιούλιο του 1485) από τον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν τιτουλάριος μαρεσάλης της Αρμενίας και τιτουλάριος κύριος της Σιδώνος.

Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Πέτρου αντιβασιλιά της Κύπρου, τιτουλ. κόμη της Τρίπολης, τιτουλ. κοντόσταυλου &  σενεσάλη της Ιερουσαλήμ, γιου του Ιακώβου τιτουλάριου κόμη της Τρίπολης (γιου του Ιωάννη αντιβασιλιά της Κύπρου και τιτουλάριου πρίγκιπα της Αντιόχειας).

Νομιμοποιήθηκε με πράξη του πάπα Μαρτίνου Ε΄ το 1428, μαζί με τον 2ο εξάδελφο του πατέρα του, τον Γκυ (γιος του Ιανού της Κύπρου).

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνα:
 Ούγος, απεβίωσε μετά το 1468, κύριος του Μένικο & Ακάκουι. Νυμφεύτηκε πρώτα μία σύζυγο από τον Οίκο των Μπάμπιν και μετά την Ιζαμπώ Πλακοτόν, με την οποία είχε τέκνα:
 Ισαβέλλα, παντρεύτηκε τον Βερύ των Εμπριάκο ντε Ζιμπλέ, κύριο του Μακρασίκα.
 Λουκρητία, παντρεύτηκε τον Ομιβιέ ντε Φλατρ.
 Ελεονώρα, απεβίωσε περίπου το 1475 στη Λισσαβόνα, παντρεύτηκε πρώτα τον Σοφρέντο Κρίσπο κύριο της Νισύρου και μετά τον Βάσκο-Ζιλ Μονίς, με τον οποίο είχε τέκνο:
 Φοίβος Μονίς.

Η Ελεονώρα ήταν κυρία των τιμών της Ισαβέλλας του Οίκου της Βαρκελώνης-Ουρζέλ, συζύγου τού δούκα της Κοΐμπρα, των οποίων ο γιος Ιωάννης των Καπετιδών-Αβίς νυμφεύτηκε τη βασίλισσα Καρλόττα της Κύπρου.

Ο Φοίβος των Πουατιέ-Λουζινιάν απεβίωσε στη Ρώμη και περίπου την ίδια εποχή με την 3η εξαδέλφη του Καρλόττα, όταν αυτή εκτοπίστηκε από τον νόθο αδελφό της Ιάκωβο Β΄ της Κύπρου. Αυτό σημαίνει ότι ο Φοίβος την ακολούθησε στην εξορία της.

Η κόρη του Ελεονώρα και ο σύζυγός της έφυγαν από την Κύπρο, είτε όταν δηλητηριάστηκε ο Ιωάννης, στην υπηρεσία του οποίου ήταν ο Βάσκο Ζιλ Μονίς, είτε όταν εκτοπίστηκε η Καρλόττα, και επέστρεψαν στην Πορτογαλία.

Πηγές
 Manuel João da Costa Felgueiras Gaio, "Nobiliário das Famílias de Portugal", Tomo Vigésimo Primeiro, Título de Monizes, § 17–19
 Various authors, "Armorial Lusitano", p. 370-2, Lisbon, 1961
 Dom Augusto Romano Sanches de Baena e Farinha de Almeida Portugal Sousa e Silva, 1.° Visconde de Sanches de Baena, "Archivo Heraldico-Genealógico", Volume II, p. CXV, Lisbon, 1872
 Cristóvão Alão de Morais, "Pedatura Lusitana", Volume I (reformulated edition), p. 668-70

Οίκος του Πουατιέ
Ευτύχης Μπλέτσας

Ο Ευτύχης Μπλέτσας (6 Ιανουαρίου 1980, Αθήνα) είναι Έλληνας κινηματογραφιστής, παρουσιαστής, συγγραφέας, μάγειρας, μουσικός και YouTuber. Έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από την παρουσίαση της τηλεοπτικών σειρών μαγειρικής Η Κουζίνα της Μαμάς, Happy Cook, Food IQ, Ταξίδι στις Γεύσεις αλλά και από την ταξιδιωτική εκπομπή Happy Traveller.

Πρώιμα χρόνια
Κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη, ενώ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Αγγλία και έχει κατάρτιση στη Διατροφολογία, την Ψυχολογία και στις Παιδαγωγικές Επιστήμες. Πήρε Bachelor in Computer and Networks στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ και MSc in Advanced Computing στο Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Λονδίνου. Επίσης, είναι απόφοιτος του Anthony Robbins Mastery University & Leadership Mastery και του Experts Academy όντας μαθητής του Μπρέντον Μπέρνχαρντ. Στην Ελλάδα, έκανε σπουδές στο Θέατρο και τη Μουσική.

Καριέρα
Το 2004 έγραψε το βιβλίο Το Παστίτσιο της Μαμάς (2004). Ξεκίνησε την καριέρα του στην τηλεόραση, με την παρουσίαση της εκπομπής μαγειρικής Η Κουζίνα της Μαμάς, η οποία προβλήθηκε αρχικά από την ΕΡΤ3 το 2005 και έπειτα συνεχίστηκε το 2007 στον Alpha TV έως το 2009 όπου συνεργάστηκε με την αγγλική εκπομπή Planet Food, συμμετέχοντας σε ένα επεισόδιο γυρισμένο στην Ελλάδα, αφιερωμένο στην ελληνική κουζίνα. Το 2010 έγραψε το βιβλίο Μαγειρική Οικονομία. Το 2011 ασχολούνταν με την εκπαιδευτική παράσταση και βιβλίο Μουσικομαγειρέματα και επίσης έγραψε το Ακίνητοι... Νηστεία. Επίσης, παρουσίασε την εκπομπή Food IQ στο Μακεδονία TV το 2012, ενώ την ίδια χρονιά έγραψε το βιβλίο Θετική Ενέργεια.

Το 2013, παρουσίασε την εκπομπή Ταξίδι στις Γεύσεις στο New Epsilon TV, για δύο κύκλους. Τον Δεκέμβριο του 2014, παρουσίασε την καθημερινή εκπομπή μαγειρικής Happy Cook στον ΣΚΑΪ. Από το 2015, παρουσιάζει την ταξιδιωτική εκπομπή Happy Traveller στο ίδιο κανάλι.

Μέχρι το τέλος του 2019, το κανάλι του στο YouTube είχε περισσότερους από 200 χιλιάδες συνδρομητές.

Προσωπική ζωή
Το 2008, για μία περίοδο έπασχε από νευρική ανορεξία, την οποία ξεπέρασε.

Έχει παντρευτεί με την Ηλέκτρα Αστέρη (αρχισυντάκτρια του Happy Traveller), την οποία γνώρισε μέσω διαδικτύου αποκτώντας μαζί της 2 κόρες.

Τηλεόραση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα
Ευτύχης Μπλέτσας στο Facebook
Ευτύχης Μπλέτσας στο Twitter
Ευτύχης Μπλέτσας στο YouTube

Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες μουσικοί
Σεφ
Έλληνες YouTubers
Έλληνες άνδρες τηλεπαρουσιαστές
Μπάσμα μπιντ Ταλάλ

Η Πριγκίπισσα Μπάσμα μπιντ Ταλάλ (Princess Basma bint Talal, 11 Μαΐου 1951 -) είναι η μοναχοκόρη του βασιλιά Ταλάλ, αδελφή του βασιλιά Χουσεΐν και θεία του τωρινού βασιλιά Αμπντάλα Β΄ της Ιορδανίας.

Βιογραφία
Η Μπάσμα γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1951 στο Αμμάν και είναι η μοναχοκόρη του βασιλιά Ταλάλ και της βασίλισσας Ζέιν της Ιορδανίας. Ο πατέρας της έγινε βασιλιάς της Ιορδανίας δύο μήνες μετά την γέννησή της, καθώς ο παππούς της βασιλιάς Αμπντουλάχ δολοφονήθηκε στην Ιερουσαλήμ.

Η Μπάσμα το 1970 παντρεύτηκε στο Αμμάν τον Συνταγματάρχη Τιμόρ Νταγκεστάνι και μαζί απέκτησαν δυο παιδιά:
την Φάραχ Νταγκεστάνι (1971-), παντρεύτηκε τον Σαούντ Αμπντούλ Αζίζ Σουλεΐμάν. 
τον Γαζί Νταγκεστάνι (1974-), παντρεύτηκε την Σαμάνθα Μαχντί Σαΐφί.

Η Πριγκίπισσα και ο Νταγκεστάνι χώρισαν την δεκαετία του 70. Το 1980 η Μπάσμα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, στο Αμμάν τον Βαλίντ αλ Κουρντί και μαζί απέκτησαν δυο παιδιά:
τον Σάαντ Βαλίντ (1982-)
την Ζέιν αλ-Σαράφ Βαλίντ (1986-)

Τίτλοι
11 Μαΐου 1951 - μέχρι σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μπάσμα μπιντ Ταλάλ της Ιορδανίας

Παραπομπές

Βασιλικές πριγκίπισσες
Κέβιν Σόρμπο

Ο Κέβιν Ντέιβιντ Σόρμπο (24 Σεπτεμβρίου 1958) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστός για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στις τηλεοπτικές σειρές Ηρακλής και Ανδρομέδα.

Βιογραφία 
Ο Κέβιν Σόρμπο γεννήθηκε στο Mound της Μινεσσότα και φοίτησε στο Mound Westonka. Είναι ο γιος της Ardis, νοσοκόμας, και του Lynn Sorbo, καθηγητή μαθηματικών και βιολογίας. Ο πατέρας είναι νορβηγικής καταγωγής και η μητέρα του είναι αγγλικής, σκωτσέζικης και γερμανικής καταγωγής. Μεγάλωσε σε μια λουθηρανική οικογένεια. Ο Σόρμπο φοίτησε στο κρατικό πανεπιστήμιο της Μινεσσότα Moorhead, από όπου έλαβε πτυχίο στο μάρκετινγκ και την διαφήμιση. Για να τα βγάζει πέρα, ξεκίνησε να εργάζεται ως μοντέλο σε τηλεοπτικές διαφημίσεις.

Προσωπική ζωή 
Στα τέλη του 1997, ενώ βρισκόταν σε περιοδεία για την προώθηση της ταινίας Kull the Conqueror και έκανε γυρίσματα για την πέμπτη σεζόν του Ηρακλή, ο τότε αρραβωνιασμένος Σόρμπο υπέστη ανεύρυσμα στον ώμο του. Ως αποτέλεσμα, αποδυναμώθηκε σωματικά για τα επόμενα χρόνια ; μια κατάσταση που την κράτησε κρυφή κατά την ανάρρωση. Στις δυο τελευταίες σεζόν του Ηρακλή (η πέμπτη και η έκτη, που βγήκαν στον αέρα το 1998 και το 1999), ο Σόρμπο είχε ένα μειωμένο πρόγραμμα γυρισμάτων ώστε να διευκολύνει την κατάσταση της υγείας του ενώ περισσότερες γκεστ συμμετοχές εμφανίστηκαν στην σειρά προκειμένου να μειωθούν τα καθήκοντα του Σόρμπο. Το ανεύρυσμα που έπαθε στον ώμο του άφησε τον Σόρμπο με 10% μείωση όρασης, αδυναμία, μειωμένη ισορροπία και ημικρανίες. Στην αυτοβιογραφία του True Strength, ο Σόρμπο αποκάλυψε τις λεπτομέρειες του χτυπήματός του και πώς η γυναίκα του Σαμ τον βοήθησε να αναρρώσει.

Στις 5 Ιανουαρίου 1998, ο Σόρμπο παντρεύτηκε την ηθοποιό Σαμ Τζένκινς, την οποία είχε συναντήσει τον προηγούμενο χρόνο όταν έκανε μια γκεστ εμφάνιση στον Ηρακλή. Έχουν αποκτήσει τρία παιδιά : Braedon Cooper (2001), Shane Haaken (2004) και Octavia Flynn (2005). Ο Σόρμπο είναι ο εκπρόσωπος και πρόεδρος του A World Fit for Kids! (AWFFK!), ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που προπονεί εφήβους να γίνουν σύμβουλοι σε μικρότερα παιδιά.

Το 2001 ο Σόρμπο εμφανίστηκε στο τηλεπαιχνίδι Who Wants to Be a Millionaire, στο οποίο κέρδισε $32,000 αφού η Regis Philbin έδωσε την λάθος απάντηση στην ερώτηση για τα $125,000. Έδωσε αυτά τα χρήματα στον οργανισμό του A World Fit For Kids.

Θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις 
Ο Σόρμπο είναι Χριστιανός. Πιστεύει ότι οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις έχουν περιορίσει την καριέρα στο Χόλυγουντ. "Υπάρχει μια αρνητικότητα απέναντι στους Χριστιανούς στο Χόλυγουντ καθώς και μια αρνητικότητα απέναντι στους ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό." Ο Σόρμπο θεωρεί τον εαυτό του πολιτικά ανεξάρτητο. Σε μια συνέντευξή του ανέφερε ότι ψήφισε τον Ρόναλντ Ρήγκαν και τον Μπιλ Κλίντον. Ο Σόρμπο επιδοκίμασε τον Ντόναλντ Τραμπ ως Πρόεδρο και ισχυρίστηκε ότι "Ο Ιησούς ακόμα θα είχε ψηφίσει τον Τραμπ"

Φιλμογραφία

Ηθοποιός

Γκεστ εμφανίσεις

Παραγωγός

Σκηνοθέτης

Ηλεκτρονικά παιχνίδια

Παραπομπές
Αυτοκράτορας Πασών των Ρωσιών

Ο Αυτοκράτορας ή η Αυτοκράτειρα Πασών των Ρωσιών (ρωσικά: Императоръ Всероссійскій) ήταν ο τίτλος του ανώτατου άρχοντα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1721 μέχρι το 1917. Αυτός δημιουργήθηκε σε συνδυασμό με τη νίκη στο Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο και εμφανίστηκε σε συνδυασμό με την υιοθέτηση του τίτλου «Τσάρος» από το σύστημα τιτλοποίησης στην Ευρώπη. Το επίθημα «Πασών των Ρωσιών» υιοθετήθηκε από την προηγούμενη έκδοση «(Τσάρος) Πασών των Ρώσων».

Τίτλος
Το άρθρο 1 των Θεμελιωδών Νόμων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ανέφερε ότι «ο Αυτοκράτορας Πασών των Ρωσιών είναι ένας απόλυτος και απεριόριστος μονάρχης. Να υπακούτε στην υπέρτατη εξουσία του, όχι μόνο από φόβο, αλλά και από συνείδηση, καθώς ο ίδιος ο Θεός το προστάζει». Το παραπάνω άρθρο θέλει να τονίσει το γεγονός ότι η Ρωσία βρισκόταν σε καθεστώς απόλυτης μοναρχίας.

Ο πλήρης τίτλους του αυτοκράτορα (άρθρο 37 των Θεμελιωδών Νόμων) τον 20ο αιώνα ήταν ο εξής:

Παραπομπές

Ρωσική Αυτοκρατορία
Αυτοκρατορικοί τίτλοι
Έκα Τκεσελασβίλι

Η Εκατερίν "Έκα" Τκεσελασβίλι (γεωργιανά: ეკატერინე "ეკა" ტყეშელაშვილი, γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977) είναι Γεωργιανή νομικός και πολιτικός, πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης, Υπουργός Εξωτερικών, Γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Επανένταξης της Γεωργίας υπό τον Πρόεδρο Μιχαήλ Σαακασβίλι.

Βιογραφία 
Η Τκεσελασβίλι γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977 στην Τιφλίδα, πρωτεύουσα της Γεωργίας. Αποφοίτησε από τη Σχολή Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων στο κρατικό πανεπιστήμιο της Τιφλίδας το 1999 και εργάστηκε ως δικηγόρος της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού της Γεωργίας και έπειτα για την IRIS Γεωργίας, γραφείο του Κέντρου του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ για την θεσμική μεταρρύθμιση και τον άτυπο τομέα στη Τιφλίδα. Από τις 9 Οκτωβρίου 1997 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 1999 διετέλεσε επικεφαλής ειδικού κέντρου έρευνας και ανάλυσης της εξωτερικής πολιτικής στο Υπουργείο Εξωτερικών της Γεωργίας. Από την 1η Ιουνίου έως την 1η Νοεμβρίου 2001, η Τκεσελασβίλι ήταν δικηγόρος στην Επιτροπή Δικηγόρων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Νέας Υόρκης. Από το Δεκέμβριο του 2002 έως το Μάιο του 2003 εργάστηκε στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία στη Χάγη της Ολλανδίας.

Πολιτική καριέρα 
Η Τκεσελασβίλι διορίστηκε στην πρώτη κυβερνητική της θέση ως Αναπληρωτής Υπουργός Δικαιοσύνης της Γεωργίας στις 1 Φεβρουαρίου 2004. Στη συνέχεια διορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών την 1η Σεπτεμβρίου 2005 και στη συνέχεια έγινε Πρόεδρος του Εφετείου της Τιφλίδας από την 1η Μαΐου 2006 έως την 1η Αυγούστου 2007.

Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης της Γεωργίας από τον Αύγουστο του 2007 έως τον Ιανουάριο του 2008 και Γενικός Εισαγγελέας της Γεωργίας από τον Ιανουάριο έως τον Μάιο 2008. Στις 5 Μαΐου 2008 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών, θέση που κατείχε μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου 2008. Ο διορισμός της συνέπεσε με τις ολοένα και πιο τεταμένες σχέσεις της Γεωργίας με τον βόρειο γείτονά της, την Ρωσία για τις αποσχισθείσες περιοχές της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας και την επιθυμία της Γεωργίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Κατά τη διάρκεια της θητείας της στη θέση αυτή, δεσμεύτηκε να επιδιώξει δραστήρια διπλωματία για να βρει μια ειρηνική λύση σε όλα τα υπάρχοντα προβλήματα. Στις 5 Δεκεμβρίου 2008, ο Γκριγκόλ Βασάντζε αντικατέστησε την Τκεσελασβίλι στην θέση του Υπουργού Εξωτερικών, μετά από ένα κυβερνητικό ανασχηματισμό.  Αργότερα τον Δεκέμβριο διορίστηκε επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Από το 2010 έως το 2012, ήταν Υπουργός για την Επανένταξη.

Προσωπική ζωή 
Η Τκεσελασβίλι είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Εκτός από τα μητρικά της γεωργιανά, μιλάει αγγλικά, ρωσικά και γαλλικά.

Παραπομπές 

Γεωργιανοί πολιτικοί
Όθων Α΄ του Ζαλμ

Ο Όθων Α΄, γερμ. Otto I (π. 1080 - 1150) από τον Οίκο του Ζαλμ ήταν κόμης του Ζαλμ (1125-1137) και συγκυβερνήτης της παλατινής κομητείας του Ρήνου μαζί με τον προγονό του Γουλιέλμο.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Χέρμαν κόμη του Ζαλμ & διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας και της Σοφίας του Φόρμπαχ, κόρης του Mέγκινχαρντ Ε΄ κόμη του Φόρμπαχ.

Έκτισε το κάστρο Ράινεκ και από το 112 περίπου ονόμασε τον εαυτό του Όθωνα του Ράινεκ. Παντρεύτηκε τη Γκέρτρουντ, χήρα του Ζήγκφρητ παλατινού κόμη (δούκα) του Ρήνου. Συγκυβερνούσε μαζί με τον προγονό του Γουλιέλμο και όταν αυτός απεβίωσε το 1140, διεκδίκησε την παλατινή κομητεία. Όμως ο Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας, που είχε εκλεγεί από το 1138, αποφάνθηκε ότι η καλατινή κομητεία ήταν φέουδο και έπρεπε να επιστραφεί σε αυτόν ως επικυρίαρχο. Την απέδωσε στον γαμπρό του Χέρμαν του Στάλεκ.

Ο Όθων Α΄ κατάφερε από την παλατινή κομητεία να κρατήσει το κάστρο Τράις ως το 1148 και το κάστρο Ράινεκ ως το 1151. Το 1148 έγινε πόλεμος μεταξύ αυτού και του Κορράδου Γ΄, ο οποίος πήρε το κάστρο Τράις και το έδωσε στον αρχιεπίσκοπο-εκλέκτορα του Τρηρ· το 1151 πήρε και το κάστρο Ράινεκ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε περί το 1115 τη Γκέρτρουντ του Νόρτχαϊμ, κόρη και κληρονόμο του Ερρίκου μαργράβου της Φρισίας και αδελφή της Ριχέντσας του Νόρτχαϊμ, συζύγου του Λοθαρίου Γ΄ της Γερμανίας. Είχε τέκνα;
 Όθων Β΄ π. 1115-1148/49, πολέμησε εναντίον του Χέρμαν του Στάλεκ και επανέκτησε την παλατινή κομητεία του Ρήνου. Αιχμαλωτίστηκε το 1148 και στραγγαλίστηκε στο κάστρο Σένμπουρκ κοντά στο Όμπερβεζελ.
 Σοφία, παντρεύτηκε τον Ντιρκ ΣΤ΄ κόμη της Ολλανδίας.
 Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Βίλμπραντ Α΄ της Φρισίας.

Πηγές
 Johann Christian von Stramberg: Rheinischer Antiquarius, part III, vol. 5, p. 490 ff

Οίκος του Ζαλμ
Μακεδονική Αναγέννηση

Η Μακεδονική Αναγέννηση είναι ένας όρος που μερικές φορές χρησιμοποιείται για να περιγράψει την περίοδο της Μακεδονικής δυναστείας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (867-1056), ειδικά τον 10ο αιώνα, την οποία ορισμένοι μελετητές θεωρούν ως περίοδο μεγαλύτερου ενδιαφέροντος για την κλασική υποτροφία και αφομοίωση κλασικών ελληνικών μοτίβων. στα χριστιανικά έργα τέχνης.
   
Το τέλος της εικονομαχίας (843) και η άνοδος της Μακεδονικής Δυναστείας (867) σημειώνουν την αρχή μιας εποχής νέας ακμής της βυζαντινής αυτοκρατορίας, τόσο στην κρατική πολιτική, όσο και στην περιοχή της πνευματικής καλλιέργειας, γιατί φτάνουν σε υψηλό επίπεδο οι επιστήμες, τα γράμματα, οι τέχνες, ώστε να γίνεται συνήθως λόγος για Μακεδονική Αναγέννηση. Την ίδια εποχή ακτινοβολεί ο βυζαντινός πολιτισμός ως τη Ρωσία, όπου η Αρχιτεκτονική και κυρίως η Ζωγραφική βρίσκονται σε εξάρτηση από τη βυζαντινή τέχνη, που παραμένει η διδασκάλισσα, σε Ανατολή και Δύση.

Στην αρχιτεκτονική παρατηρείται μια ανανέωση του τύπου της σχετικά μεγάλης Βασιλικής. Ο σταυροειδής με τρούλο επικρατεί και εξελίσσεται, ώστε οι τέσσερις ογκώδεις πεσσοί να συσταλούν σε τέσσερις κομψές κολόνες και τα τέσσερα γωνιακά διαμερίσματα να μεγαλώσουν, ώστε να στεγάζονται με ιδιαίτερο τρούλο το καθένα και έτσι ο ναός να έχει πέντε τρούλους.

Δείτε επίσης
Μακεδονική τέχνη
Παρισινό Ψαλτήρι

Βυζαντινή Ελλάδα
Δυναστεία των Μακεδόνων
Ιστορία της Μακεδονίας
Βυζαντινή τέχνη
Βυζαντινή αρχιτεκτονική
Ιστορία της Μακεδονίας (περιοχή)
Γκάρδαμπαϊρ

Το Γκάρδαμπαϊρ (ισλανδικά: Garðabær) είναι δήμος στην περιφέρεια της πρωτεύουσας της Ισλανδίας.

Ιστορία
Το Γκάρδαμπερ είναι μια αναπτυσσόμενη πόλη στην περιφέρειας της πρωτεύουσας. Είναι η έκτη μεγαλύτερη πόλη στην Ισλανδία, με πληθυσμό 13.872 κατοίκων (1 Σεπτεμβρίου 2013).

Ο χώρος του Γκάρδαμπερ κατοικήθηκε από τότε που η Ισλανδία κατοικηθήκε για πρώτη φορά τον 9ο αιώνα. Το Βιβλίο του Αποικισμού, λέει για δύο αγροκτήματα στο χώρο του Γκάρδαμπερ: το Βίφιλσσταδιρ και το Σκούλασταδιρ. Το πρώτο πήρε το όνομά του από τον Βίφιλλ, ο οποίος ήταν σκλάβος του Ίνγκολφουρ Άρναρσον, του πρώτου άποικου της Ισλανδίας. Ο Ίνγκολφουρ έδωσε στον Βίφιλλ την ελευθερία του και έφτιαξε το σπίτι του στο Βίφιλσσταδιρ.

Πόλεις της Ισλανδίας
Κυβέρνηση της Εσθονίας

Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Εσθονίας (εσθονικά: Vabariigi Valitsus) αποτελεί το υπουργικό συμβούλιο της Εσθονίας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η κυβέρνηση ορίζεται επίσημα ως το εκτελεστικό όργανο της χώρας και ασκεί εκτελεστική εξουσία σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους της.

Το υπουργικό συμβούλιο εκτελεί την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της χώρας, η οποία διαμορφώνεται και από το κοινοβούλιο (Riigikogu). Διευθύνει και συντονίζει το έργο των κυβερνητικών θεσμών και φέρει την πλήρη ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν μέσα στο πλαίσιο της εκτελεστικής εξουσίας. Η κυβέρνηση, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό, αντιπροσωπεύει έτσι την πολιτική ηγεσία της χώρας και λαμβάνει αποφάσεις στο όνομα ολόκληρης της εκτελεστικής εξουσίας.

Τα ακόλουθα καθήκοντα αποδίδονται στο υπουργικό συμβούλιο από το Σύνταγμα της Εσθονίας:

 εκτελεί την εσωτερική και εξωτερική πολιτική του κράτους
 κατευθύνει και συντονίζει τις δραστηριότητες των κυβερνητικών υπηρεσιών
 διαχειρίζεται την εφαρμογή των νόμων και αποφάσεων του κοινοβουλίου και τα νομοθετήματα του προέδρου της Δημοκρατίας της Εσθονίας
 προτάσσει νομοσχέδια και υποβάλλει διεθνείς συνθήκες στο κοινοβούλιο για επικύρωση ή ακύρωση
 προετοιμάζει το σχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού και το υποβάλλει στο κοινοβούλιο, διαχειρίζεται την εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού και παρουσιάζει έκθεση σχετικά με την εκτέλεσή του στο κοινοβούλιο
 εκδίδει κανονισμούς και διατάγματα για την εφαρμογή του νόμου
 διαχειρίζεται σχέσεις με άλλα κράτη
 εκτελεί άλλα καθήκοντα τα οποία το σύνταγμα και οι νόμοι του ορίζουν

Προηγούμενες κυβερνήσεις

Παραπομπές

Πολιτική της Εσθονίας