Πιτιγκρίλλι

Το Pitigrilli ήταν ψευδώνυμο του Dino Segre, (9 Μαΐου 1893 - 8 Μαΐου 1975), ενός Ιταλού συγγραφέα που έβγαζε τα προς το ζην ως δημοσιογράφος και πεζογράφος.  Το πιο γνωστό μυθιστόρημά του ήταν το Cocaina ( Κοκαΐνη ) (1921), που δημοσιεύτηκε με το ψευδώνυμό του και τοποθετήθηκε στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων από την Καθολική Εκκλησία λόγω της μεταχείρισης της χρήσης ναρκωτικών και σεξ. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και επανεκδόθηκε σε πολλές εκδόσεις. Ο Πιτιγκρίλι δημοσίευσε μυθιστορήματα μέχρι το 1974, ένα χρόνο πριν από το θάνατό του.

Ίδρυσε το λογοτεχνικό περιοδικό Grandi Firme, το οποίο εκδόθηκε στο Τορίνο από το 1924 έως το 1938, όταν απαγορεύτηκε βάσει των αντισημιτικών φυλετικών νόμων της φασιστικής κυβέρνησης. Αν και βαπτίστηκε καθολικός, ο Segre χαρακτηρίστηκε ως Εβραίος εκείνη την εποχή. Ο πατέρας του ήταν Εβραίος και ο Πιτιγκρίλι είχε παντρευτεί μια Εβραία (αν και είχαν ζήσει εδώ και καιρό χωριστά).  Είχε εργαστεί στη δεκαετία του 1930 ως πληροφοριοδότης της OVRA, της φασιστικής μυστικής υπηρεσίας, αλλά απολύθηκε το 1939 αφού εκτέθηκε στο Παρίσι.

Ο Πιτιγκρίλι είχε ταξιδέψει στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1930 διατηρώντας το σπίτι του στο Τορίνο. Οι προσπάθειές του, ξεκινώντας το 1938, για να αλλάξει τη φυλετική του ιδιότητα δεν ήταν επιτυχημένες και φυλακίστηκε ως Εβραίος το 1940, μετά την είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο ως σύμμαχος της Γερμανίας. Αφέθηκε ελεύθερος την ίδια χρονιά και έγραψε ανώνυμα στη Ρώμη για να κερδίσει χρήματα. Μετά την πτώση της κυβέρνησης του Μουσολίνι το 1943 και οι Γερμανοί άρχισαν να καταλαμβάνουν την Ιταλία, ο Πιτιγκρίλι κατέφυγε στην Ελβετία, όπου του προσχώρησαν η δεύτερη σύζυγός του (Καθολική) και η κόρη τους. Έζησαν εκεί μέχρι το 1947 και μετά μετακόμισαν στην Αργεντινή. Ο Segre και η οικογένειά του επέστρεψαν στην Ευρώπη το 1958 και εγκαταστάθηκαν στο Παρίσι, επισκεπτόμενοι κατά καιρούς το Τορίνο.

Βιογραφία

Πρώιμη ζωή και οικογένεια 
Γεννήθηκε στο Saluzzo, γιος του David Segre, πρώην αξιωματικού του στρατού, κτηματομεσίτη, μέλος μιας πλούσιας εβραϊκής οικογένειας αλλά άθεης, και της Lucia Ellena, απόγονος μιας οικογένειας αγροτών του Πιεμόντε, με καθολική θρησκεία. Εν αγνοία του πατέρα του, η μητέρα του τον είχε βαπτίσει κατά τη γέννησή του [2]. Ακολούθησε κλασικές σπουδές και το 1916 αποφοίτησε στη Νομική στο Τορίνο. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Segre, η προέλευση του καλλιτεχνικού του ονόματος που χρησιμοποιήθηκε ήδη στα πρώτα γραπτά ανάγεται σε ένα επεισόδιο όταν ήταν παιδί: μια μέρα ρώτησε τη μητέρα του σε ποιο ζώο ανήκε η γούνα από την οποία φορούσε το παλτό που φορούσε και απάντησε με τον γαλλικό όρο «petit-gris» (προφέρεται <pëtì ġri>, κυριολεκτικά «λίγο γκρι»), λαϊκό όνομα του σκίουρου της Σιβηρίας, γούνα στα ιταλικά επίσης γνωστό ως "vaio". Του άρεσε ο ήχος αυτής της λέξης και, ιταλοποιώντας την στο "Pitigrilli", την έκανε nom de plume. [3] [4]

Παθιασμένος με τη λογοτεχνία, ο Dino Segre ξεκίνησε τη δημοσιογραφική δραστηριότητα πολύ νωρίς, έναν τομέα στον οποίο είχε μια επιτυχημένη καριέρα. Απαλλαγμένος από τη στρατιωτική θητεία λόγω καρδιακού ελαττώματος, άρχισε να εργάζεται ως κριτικός λογοτεχνίας. Το πολεμικό και ασεβές ύφος των άρθρων του στην εβδομαδιαία Il Mondo, που εκδόθηκε από τον Sonzogno, επεσήμανε ο Tullio Giordana, ο οποίος τον κάλεσε στην εφημερίδα L'Epoca και, στα τέλη του 1918, τον έστειλε στην Τεργέστη, για να γράψει άρθρα σχετικά με το «αστραφτερό» από το δραματικό πολεμικό μέτωπο των ανατολικών ιταλικών συνόρων. Στις 24 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, ο Pitigrilli έστειλε από το Fiume, τότε το επίκεντρο του αλυτρωτισμού, ένα άρθρο-ρεπορτάζ με τίτλο Fiume, μια ασιατική πόλη [5], του οποίου ο ασεβής και αντιεθνικιστικός τόνος προκάλεσε αίσθηση και εκνεύρισε τις κυβερνητικές αρχές (και ακολουθούμενοι από τους λεγεωνάριους του Ντ 'Αννούντσιο), οι οποίοι διέταξαν την άμεση κατάσχεση αντιγράφων της εφημερίδας [6] [7]. Ωστόσο, ο Πιτιγκρίλι συνέχισε να εργάζεται για την L'Epoca, αρχικά ως απεσταλμένος στη Νάπολη και αργότερα, το 1919-20, ως ξένος ανταποκριτής από το Παρίσι [8].

Το 1924 ο Segre ίδρυσε το λογοτεχνικό περιοδικό Grandi Firme, στο Τορίνο, το οποίο σύντομα έφτασε σε ευρεία κυκλοφορία χάρη στη συνεργασία των μεγαλύτερων εκφραστών της νέας λογοτεχνίας και των πιο διάσημων Ιταλών σχεδιαστών και χιουμοριστών, συμπεριλαμβανομένων των Giacinto Mondaini, Vittorio Guerriero και ενός νεαρού Achille Campanile Ε Στη συνέχεια κυκλοφόρησε άλλα περιοδικά, όπως Il dramma (1925), Le grandi novelle (1926), La Vispa Teresa, Crimen (το πρώτο ιταλικό περιοδικό αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στην εγκληματική φαντασία), I vivi ei romzetti à frisson Pendants of love [9] [7]. Το 1926 παραχώρησε τα περιοδικά στους εκτυπωτές που φρόντιζαν για την εκτύπωσή τους. στη συνέχεια ξανάρχισε την ιδιοκτησία του Grandi Firme από το 1929 έως το 1937, το έτος κατά το οποίο το πούλησε στον Mondadori. Νέοι συγγραφείς και εικονογράφοι που ανέβαιναν είχαν δουλειά στο περιοδικό. Επανασχεδιασμένο από τον César Civita, το περιοδικό λειτούργησε μέχρι το 1938, όταν η φασιστική κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι απαγόρευσε εκδόσεις που ανήκαν σε Εβραίους σύμφωνα με τους αντισημιτικούς νόμους περί φυλής.

Σχέσεις - Αμαλία Γκουλιελμινέτι
Ο Segre είχε μια βραχύβια σχέση με την ποιήτρια Amalia Guglielminetti. Στα πρώτα χρόνια της δημοσιογραφικής της δραστηριότητας εισήλθε στις καλές χάρες της ποιήτριας Αμαλίας Γκουλιελμινέτι, εμψυχώτρια λογοτεχνικού κομμωτηρίου και πρώην συνεργάτη του Γκουίντο Γκοτζάνο. Ο Guglielminetti (δώδεκα χρόνια μεγαλύτερος) εισήγαγε τον Segre στους λογοτεχνικούς κύκλους. Αργότερα και οι δύο έγιναν εραστές, για να τη γνωρίσει της έστειλε, μέσω ενός καθηγητή, τη δική του δήλωση στην οποία ο Γκουλιελμινέτι ορίστηκε ως καλύτερη ποιητική φωνή από τον Δάντη [10]. Ο Ντίνο και η Αμαλία έκαναν ένα σταθερό ζευγάρι από το 1918 έως το 1920. μετά από μια πρώτη διακοπή, η σχέση κράτησε μέχρι το 1926, όταν τελείωσε θυελλώδης στα χέρια των δικηγόρων [11].

Το 1932 παντρεύτηκε μια Εβραία αφού έμεινε έγκυος κατά τη διάρκεια της σχέσης τους. Παντρεύτηκαν έξω από την Καθολική Εκκλησία. Είχαν έναν γιο, τον Gianni Segre. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 είχαν χωρίσει εδώ και καιρό και ζούσαν χωριστά, αλλά δεν υπήρχε διαζύγιο στην Ιταλία. 

Ήταν ο γάμος του Πιτιγκρίλι με μια Εβραία γυναίκα περισσότερο από τη δική του καταγωγή που τον έκανε αρχικά το επίκεντρο των Φυλετικών Νόμων του 1938. Μέχρι το 1939 αναφερόταν στα αρχεία του OVRA ως "Εβραίος συγγραφέας".  Διεκδικώντας απαλλαγή από τους Φυλετικούς Νόμους για τον γιο του, το 1938 ο Πιτιγκρίλι ζήτησε μια απόφαση για το γάμο του από το Βατικανό, η οποία έκρινε ότι δεν είχε συμβεί ποτέ, καθώς έγινε έξω από την εκκλησία. Αποφάσισαν ότι η πρώτη του γυναίκα ήταν ουσιαστικά παλλακίδα.

Τον Ιούλιο του 1940 στη Γένοβα, αφού είχε ήδη φυλακιστεί ως Εβραίος στο Ούσιο, μια μικρή πόλη κοντά, ο Πιτιγκρίλι παντρεύτηκε τη δικηγόρο Λίνα Φουρλάν του Τορίνο, η οποία είχε χειριστεί την υπόθεσή του με το Βατικανό. Αφού ήταν Καθολική, παραβίαζε τους νόμους περί φυλετικής καθαρότητας με το να παντρευτεί κάποιον που θεωρούνταν Εβραίος.  Απέκτησαν έναν γιο στα μέσα του 1943, τον Πιερ Μαρία Φουρλάν, ο οποίος βαφτίστηκε καθολικός.

Καριέρα 
Ως νεαρός ενήλικας, ο Segre είχε ξεκινήσει να εργάζεται ως δημοσιογράφος και πεζογράφος στο Τορίνο, ένα κέντρο λογοτεχνικής κουλτούρας. Οι πρώτες εμπειρίες του στο Παρίσι ενέπνευσαν το πιο διάσημο μυθιστόρημά του, την Κοκαΐνη (1921), που δημοσιεύτηκε στα ιταλικά με το ψευδώνυμό του "Pitigrilli". Λόγω της απεικόνισης της χρήσης ναρκωτικών και του σεξ, η Καθολική Εκκλησία το ανέφερε ως " απαγορευμένο βιβλίο ".  Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, έχει ανατυπωθεί σε νέες εκδόσεις και έχει γίνει κλασικό.

Στα «μεγάλα ονόματα», ο Πιτιγκρίλι κράτησε δύο στήλες στις οποίες επιτέθηκε έντονα σε εκείνους που δεν τους άρεσαν «με εκείνη την ανελέητη και κυνικότητα που είχε κάνει την περιουσία των μυθιστορημάτων του». Μετά τη διάλυση, ο Guglielminetti ίδρυσε ένα περιοδικό παρόμοιο με το "Le Grandi Firme" με τον τίτλο Le Grazie. Ο Πιτιγκρίλι σχολίασε στην εφημερίδα του με ένα σαρκαστικό αστείο: «Η Αμαλία Γκουλιελμινέτι πουλά τις Χάριτες της για 2,50 λίρες» (δηλαδή η τιμή εξωφύλλου). [11] Ο ποιητής πήρε εκδίκηση καταγγέλλοντάς τον για «αντιφασιστικές δραστηριότητες και αδικήματα κατά του Duce». 

Η κοκαΐνη καθιέρωσε τον Πιτιγκρίλι ως λογοτεχνικό πρόσωπο στην Ιταλία. Δεν μεταφράστηκε στα αγγλικά μέχρι το 1933. επανεκδόθηκε τη δεκαετία του 1970 και μια κυκλοφορία από το New Vessel Press έχει προγραμματιστεί για τον Σεπτέμβριο του 2013. Οι New York Times έγραψαν: «Το όνομα του συγγραφέα Pitigrilli… είναι τόσο γνωστό στην Ιταλία, ώστε να αποτελεί σχεδόν παράφραση για την« αταξία »... Το μόνο περίεργο για εμάς είναι ότι κάποιος επιχειρηματίας μεταφραστής δεν έκανε διαθέσιμα κάποια από τα βιβλία του Αγγλικά νωρίτερα. » 

Ο Πιτιγκρίλλη σημειώθηκε ως αφοριστής. Μεταξύ των πιο γνωστών αφορισμών του είναι "Κομμάτια: Θεόσταλτοι πόροι για συγγραφείς που δεν ξέρουν πώς να συνθέσουν ένα ολόκληρο βιβλίο" και "Γραμματική: μια περίπλοκη δομή που διδάσκει γλώσσα αλλά εμποδίζει την ομιλία".

Φασισμός και Β ’Παγκόσμιος Πόλεμος 
Από το 1930 ο Segre άρχισε να ταξιδεύει στην Ευρώπη, μένοντας κυρίως στο Παρίσι με σύντομες περιόδους στην Ιταλία. Το 1936 η φασιστική κυβέρνηση απέτρεψε την ανατύπωση των βιβλίων του, για ηθικούς λόγους. Επιδιώκοντας να ενταχθεί στο Φασιστικό Κόμμα, έγραψε απευθείας στον Μουσολίνι το 1938. 

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, εργαζόταν ήδη ως πληροφοριοδότης της OVRA, της μυστικής υπηρεσίας της φασιστικής κυβέρνησης. Παρείχε πληροφορίες για αντιφασιστές Εβραίους συγγραφείς στον κύκλο του, καθώς και Εβραίους συγγενείς. Η OVRA τον απέρριψε το 1939, αφού εκτέθηκε στο Παρίσι όταν ένας φάκελος με το όνομά του βρέθηκε από τη γαλλική αστυνομία στο διαμέρισμα του Vincenzo Bellavia, του διευθυντή του OVRA εκεί. 

Παρά το έργο του για την κυβέρνηση, ο Πιτιγκρίλι άρχισε να διώκεται ως Εβραίος. Τα βιβλία του απαγορεύτηκαν, όπως και το περιοδικό του, και δεν μπορούσε να γράψει για άλλα περιοδικά. Τον Ιούνιο του 1940, η Ιταλία μπήκε στον πόλεμο ως σύμμαχος της ναζιστικής Γερμανίας. Η αστυνομία του Τορίνο συμπεριέλαβε τον Πιτιγκρίλι σε μια λίστα με «επικίνδυνους Εβραίους» που θα φυλαχτούν στη νότια Ιταλία στην Απουλία . Ο ίδιος και ο δικηγόρος του μπόρεσαν να αλλάξουν τον τόπο της φυλάκισης σε Uscio, μια μικρή πόλη κοντά στη Ριβιέρα που ήταν δύο ώρες από το Τορίνο. 

Ο Πιτιγκρίλι συνελήφθη με βάση ιδιωτικά γραπτά που περιείχαν επιθέσεις κατά του Ντούτς - κυρίως γράμματα -, στην πραγματικότητα ψεύτικα χειρόγραφα που έγραψαν η ίδια η Γκουλιελμινέτι και ο εραστής της, ένας μικρός ιεράρχης [ασαφής], ο στρατιωτικός και πρώην σμήνος Πιέρο Μπραντιμάρτε, ο οποίος επίσης του επιτέθηκε σωματικά για τις γραμμές του στον τύπο για τον ποιητή. Ο Πιτιγκρίλι αφέθηκε ελεύθερος σχεδόν αμέσως και έγινε προσβεβλημένος διάδικος στη διαδικασία. στο τέλος ο Brandimarte είχε μια χαμηλή ποινή (αργότερα ακυρώθηκε). Μετά από μια μακρά δίκη, ο Guglielminetti καταδικάστηκε αρχικά σε δύο μήνες και τελικά αθωώθηκε για την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμισης και της πλαστογραφίας, για προσωρινή παραφροσύνη κατά τη στιγμή των γεγονότων. [11]

Πιθανότατα σε αυτή την περίοδο (Μάιος 1930), λόγω της υποτιθέμενης φήμης ως ήπιου αντιπάλου του καθεστώτος, η σύλληψή του τον κέρδισε και επειδή θεωρήθηκε «ένας Εβραίος που, λόγω των προσωπικών του υποθέσεων, δεν του άρεσαν οι άλλοι Ισραηλίτες "[12] αντιφασίστες, ο Segre στρατολογήθηκε ως επί πληρωμή κατάσκοπος από την OVRA, τη μυστική πολιτική αστυνομία του φασιστικού καθεστώτος.

Ο Πιτιγκρίλι απευθύνθηκε απευθείας στην κυβέρνηση για απαλλαγή από την εσωτερική εξορία και αφέθηκε ελεύθερος μέχρι το τέλος του έτους. Μέχρι το 1941 πήγε στη Ρώμη, όπου έγραψε ανώνυμα κινηματογράφο για να παρακάμψει τον φυλετικό νόμο και να ζήσει. Πρόσφερε τις υπηρεσίες του ξανά στην OVRA, λέγοντας ότι η ιδιότητα του διωκόμενου Εβραίου θα του παρείχε κάλυψη. Επιδίωκε να επιβεβαιωθεί η ιδιότητα του Άρια, καθώς είχε βαπτιστεί καθολικός. Δεν προσλήφθηκε ποτέ ξανά και δεν κέρδισε ποτέ αλλαγή στη φυλετική του ιδιότητα. 

Τον Ιούλιο του 1943, το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι έπεσε. Έξι εβδομάδες αργότερα οι Γερμανοί κατέλαβαν την Ιταλία και ο Πιτιγκρίλι κατέφυγε στην ουδέτερη Ελβετία. Η σύζυγος και η κόρη του, που καταγράφηκαν ως καθολικές, μπορούσαν να ταξιδέψουν ανοιχτά και να τον ενώσουν εκεί. Έζησαν στην Ελβετία μέχρι το 1947 και μετά το τέλος του πολέμου.

Μεταπολεμικά χρόνια 
Το 1948 ο Σεγκρέ και η οικογένειά του μετακόμισαν στην Αργεντινή, τότε υπό την κυριαρχία του Χουάν Περόν. Έμειναν εκεί για δέκα χρόνια. Συνέχισε να γράφει αλλά δεν είχε δημοσιευτεί μυθιστορήματα στην Ιταλία από το 1938 έως το 1948.

Το 1958, ο Πιτιγκρίλι μετακόμισε ξανά με την οικογένειά του, επιστρέφοντας στην Ευρώπη για να ζήσει στο Παρίσι. Κατά καιρούς επισκέπτονταν το σπίτι του στο Τορίνο, το οποίο είχε καταφέρει να κρατήσει. Συνέχισε να γράφει και να δημοσιεύει μυθιστορήματα ως Pitigrilli μέχρι το 1974. Πέθανε στο Τορίνο το 1975.

Μετά το θάνατό του, τα Dolicocefala Bionda και L'Esperimento di Pott, δύο νωρίτερα μυθιστορήματα, εκδόθηκαν εκ νέου σε μία έκδοση το 1976 με εισαγωγή του γνωστού Ιταλού συγγραφέα Ούμπερτο Έκο .  Ο Eco έγραψε: «Ο Πιτιγκρίλι ήταν ένας απολαυστικός συγγραφέας - πικάντικος και γρήγορος - σαν κεραυνός».

Συνεργασία με το φασιστικό καθεστώς 
Το 1991 ο Alexander Stille δημοσίευσε την ευγένεια και την προδοσία: Πέντε ιταλικές εβραϊκές οικογένειες υπό τον φασισμό . Ο Stille τεκμηριώνει πώς ο Pitigrilli ενήργησε ως πληροφοριοδότης της φασιστικής μυστικής αστυνομίας OVRA κατά τη δεκαετία του 1930, μέχρι το 1939.  Ο Stille σημείωσε ότι η φασιστική μυστική αστυνομία χρησιμοποίησε πληροφορίες από αυτές τις συνομιλίες για να συλλάβει και να διώξει αντιφασιστές Εβραίους φίλους και συγγενείς του Pitigrilli. 

Ο Stille χρησιμοποίησε πολλά έγγραφα και λογαριασμούς από μέλη του λαθραίου αντιφασιστικού κινήματος Giustizia e Libertà (Δικαιοσύνη και Ελευθερία) που δρούσε στο Τορίνο. Μια ιταλική μεταπολεμική κυβερνητική επιτροπή που διερευνούσε συνεργάτες και η OVRA κατέληξε στον συγγραφέα: «… η τελευταία αμφιβολία (για τον Pitigrilli ως πληροφοριοδότης της OVRA με αριθμό 373) δεν άντεξε μετά τις ξεκάθαρες και κατηγορηματικές μαρτυρίες… για συναντήσεις και εμπιστευτικές συνομιλίες που πραγματοποιήθηκαν αποκλειστικά με τον Πιτιγκρίλι ».

Εργα 

 Il Natale di Lucillo e Saturnino, Milano, Sonzogno, 1915.
 Le vicende guerresche di Purillo Purilli bocciato in storia, Torino, Lattes, 1915.
 Teofilo Barla e il canto detto "La bandiera dei tre colori", Torino, Gustavo Gori, 1917.
 Amalia Guglielminetti, Milano, «Modernissima», 1919.
 La balbuzie; Whisky e soda; Purificazione; Il cappello sul letto, Milano, Vitagliano, 1920.
 Mammiferi di lusso (*), Milano, Sonzogno, 1920.
 Ingannami bene, Milano, Casa Editrice Italia, 1920.
 La cintura di castità (*), Milano, Sonzogno, 1921.
 Cocaina (*), Milano, Sonzogno, 1921.
 Oltraggio al pudore (*), Milano, Sonzogno, 1922.
 La Vergine a 18 carati (*), Milano, Sonzogno, 1924.
 Pitigrilli in tribunale col pittore Adolfo Magrini, il dott. Aristide Raimondi ed altri, imputati di oltraggio al pudore a mezzo della stampa, Napoli, Rocco, 1926.
 L'esperimento di Pott, Milano, Sonzogno, 1929.
 I vegetariani dell'amore, Milano, Sonzogno, 1931.
 Dolicocefala bionda, Milano, Sonzogno, 1936.
 Le amanti; La decadenza del paradosso, Torino, Edit. Associati-Tip. Salussolia, 1938.
 La meravigliosa avventura, Milano, Sonzogno, 1948.
 La piscina di Siloe, Milano, Sonzogno, 1948.
 Il farmacista a cavallo, Milano, Sonzogno, 1948.
 Saturno, Milano, Sonzogno, 1948.
 Mosè e il cavalier Levi, Milano, Sonzogno, 1948.
 Lezioni d'amore, Milano, Sonzogno, 1948.
 Confidenze (conferenza), Monza, Tipografia sociale, 1949.
 Pitigrilli parla di Pitigrilli, Milano, Sonzogno, 1949.
 Apollinaria. Poemetto. Seguito da cinque novelle, Milano, Sonzogno, 1950.
 L'ombelico di Adamo, Milano, Sonzogno, 1951.
 Peperoni dolci, Milano, Sonzogno, 1951.
 Il sesso degli angioli, Milano, Sonzogno, 1952.
 Dizionario antiballistico, Milano, Sonzogno, 1953.
 La moglie di Putifarre, Milano, Sonzogno, 1953.
 Gusto per il mistero, Milano, Sonzogno, 1954.
 Come quando fuori piove, Milano, Sonzogno, 1954.
 La danza degli scimpanzé, Milano, Sonzogno, 1955.
 L'«affaire Susanna» (Short stories e storie in shorts), Milano, Sonzogno, 1955.
 L'amore ha i giorni contati, Milano, Sonzogno, 1956.
 Il pollo non si mangia con le mani. Galateo moderno, Milano, Sonzogno, 1957.
 I figli deformano il ventre, Milano, Sonzogno, 1957.
 L'amore con la O maiuscola, Milano, Sonzogno, 1958.
 La Maledizione, Napoli, Rocco, 1958.
 Sacrosanto diritto di fregarsene, Milano, Sonzogno, 1959.
 Amore a prezzo fesso (Short stories e storie in short), Milano, Sonzogno, 1963.
 I pubblicani e le meretrici, Milano, Sonzogno, 1963.
 Lo specchio e l'enimma, Padova, Edizioni del Messaggero di Sant'Antonio, 1964.
 I Kukukuku, Milano, Sonzogno, 1964.
 Odor di femmina, Milano, Sonzogno, 1964.
 Il dito nel ventilatore, Milano, Sonzogno, 1965.
 La donna di 30, 40, 50, 60 anni (Una croce sull'età), Milano, Sonzogno, 1967.
 La bella e i curculionidi, Milano, Sonzogno, 1967.
 Queste, coteste e quelle, Milano, Sonzogno, 1968.
 Amori express, Milano, Sonzogno, 1970.
 Sette delitti, Milano, Sonzogno, 1971.
 Nostra signora di miss tiff, Napoli, Marotta, 1974.
Μετά τη μεταστροφή του στον καθολικισμό, ο Πιτιγκρίλι αρνήθηκε τα πρώτα του έργα και απαγόρευσε την ανατύπωσή τους [24] από το 1948 και μετά. Επιπλέον, απέσυρε από την αγορά όλα τα υπόλοιπα αντίγραφα των βιβλίων που αναφέρονται με αστερίσκο: (*) [36] [37] Ωστόσο, η κοκαΐνη και Mammiferi επανεπεξεργάστηκαν αργότερα από τον Bompiani το 1999 και το 2000.

Μεταφράσεις στα αγγλικά 

 The Man Who Searched for Love, μετάφραση Warre B. Wells. Νέα Υόρκη: RM McBride & Company, 1932.
 Κοκαΐνη, Νέα Υόρκη: Greenberg, 1933. Επανεκδόθηκε το 1974, AND/OR Press, Σαν Φρανσίσκο. Επανέκδοση το 2013 από την New Vessel Press, κυκλοφορία στις 15 Σεπτεμβρίου 2013.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Angiolo Paschetta, Il fenomeno Pitigrilli (in Italian), Τορίνο: Casa Editrice Sfinge, 1922, κείμενο online στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Hathi Trust, Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας

Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις