joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μονή Καλυβιανής Ηρακλείου

Η Μονή Παναγίας Καλυβιανής βρίσκεται στο 60ό χιλιόμετρο της οδικής αρτηρίας Ηράκλειο-Τυμπάκι, στην Κοινότητα Φανερωμένης Πυργιωτίσσης, σε απόσταση 300 μέτρων στα δεξιά. Το μοναστήρι κείται σε υψόμετρο 80 μέτρων και αναγνωρίστηκε με νόμο το 1968. Τις τελευταίες δεκαετίες αναπτύχθηκε σε μεγάλο οικοδομικό συγκρότημα και στεγάζει πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα. Υπάγεται στο Δημοτικό διαμέρισμα Φανερωμένης Ηρακλείου. Το 2001 απεγράφησαν 214 άνθρωποι.

Ιστορικά Στοιχεία
Το μοναστήρι είναι σχετικά νέο, καθώς δεν αναφέρεται στον κατάλογο του Ν. Παπαδάκημε τα μοναστήρια της απογραφής του 1881. 

Ο χώρος της σημερινής μονής ανήκε στον Τούρκο Χουσεΐν Βραζερζαδέ. Στα χωράφια του τελευταίου βρισκόταν μια κατεδαφισμένη εκκλησία, κάτω από τα ερείπια της οποίας ανακαλύφθηκε το 1873 παλιά εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Οι Χριστιανοί των γύρω χωριών παρακάλεσαν το Χουσεΐν Μπέη να τους παραχωρήσει τον αγρό και εκείνος τους έδιωξε με σκαιότητα. Τότε οι Χριστιανοί συνέταξαν αναφορά προς το Μητροπολίτη Μελέτιο και εκείνος τη διαβίβασε στο διοικητή Μουσταφά Νουρή Πασά. Ο τελευταίος απάντησε οργισμένος ότι δεν μπορούσε να απαλλοτριώσει το χωράφι επειδή είχε βρεθεί σε αυτό ένα κομμάτι ξύλου ζωγραφισμένο. Αυτό θεωρήθηκε υβριστικό προς το Μητροπολίτη και έπειτα από διαμαρτυρία της Δημογεροντίας του Ηρακλείου προς τους Προξένους των Μεγάλων Δυνάμεων, επενέβη ο διοικητής της Κρήτης Ρεούφ Πασάς και με διαταγή του αγοράστηκε ο χώρος γύρω από το γειτονικό χωριό Καλύβια, ενώ επίσης με απαίτησή του ανακλήθηκε ο Μουσταφά Νουρή Πασάς και τιμωρήθηκε.

Η εκκλησία οικοδομήθηκε και ανακαινίστηκε από τους Χριστιανούς και της έδωσαν το όνομα Παναγία Καλυβιανή. Από τότε τελείται πανηγύρι στον τόπο αυτό Ο μικρός ναός σώζεται και σήμερα στον περίβολο της μονής. Το 1911 άρχισε η ανοικοδόμηση του νέου ναού με τρούλο, βυζαντινού ρυθμού και αποπερατώθηκε το 1924. Αυτός έχει τρία κλίτη και είναι καθιερωμένος στο Γενέσιο, τον Ευαγγελισμό και την Κοίμηση της Θεοτόκου. Στο νέο ναό βρίσκεται σήμερα και η παλιά εικόνα της Παναγίας.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Παραπομπές

Καλυ
Καλυβ
Δήμος Φαιστού
Μονή Κεράς Καρδιώτισσας

Το  μοναστήρι της  Κεράς  Καρδιώτισσας   είναι  παλαιό και  υπάγεται  στην Κοινότητα Κεράς Πεδιάδος, σε  υψόμετρο  630 μ. στο 49,6 χλμ. της κεντρικής  αρτηρίας Ηρακλείου -  Οροπεδίου Λασιθίου στους   δυτικούς πρόποδες του υψώματος  Καρφί, σε κοιλάδα  κατάφυτη από δέντρα. Το 2011 πεγράφησαν 26 άτομα. Ο ναός είναι  αφιερωμένος στο Γενέσιο  της Θεοτόκου. Υπάγεται στην περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου.
Γιορτάζει  στις 8 Σεπτεμβρίου.

Ιστορικά στοιχεία
Δεν είναι εξακριβωμένο πότε ιδρύθηκε η Μονή. Από έγγραφα του κώδικα της μονής φαίνεται ότι αρχικά ήταν μετόχι της Μονής Αγκαράθου. Στη συνέχεια ανακαινίστηκε  από τα αδέρφια Μαγγανάρη και έγινε σταυροπηγιακή. Η ονομασία της προέρχεται από την πολύ παλιά εικόνα της Παναγίας που είχε το όνομα αυτό. Η εικόνα εκλάπη από το μοναστήρι το 1498 από Έλληνα έμπορο και μεταφέρθηκε στο ναό του Αγίου Ματθαίου στην οδό Merulana στη Ρώμη. Το 1866 μεταφέρθηκε εκ νέου στο ναό του Αγίου Αλφόνσου, στον Εσκυλίνο Λόφο. Η σημερινή εικόνα της Παναγίας που βρίσκεται στο μοναστήρι αποτελεί αντίγραφο αυτής και ζωγραφίστηκε το 1735.  Ακόμα και το αντίγραφο αυτής της εικόνας θεωρείται θαυματουργό.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Παραπομπές

Κερα
Κερα
Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη

Η Μονή Επανωσήφη (επίσης: Απανωσήφη) είναι μια από τις παλαιότερες Μονές στο Νομό Ηρακλείου, αλλά και στην Κρήτη γενικότερα, αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Υπάγεται στην Κοινότητα Μεταξοχώρι. Η θέση της είναι στην επαρχία Μονοφατσίου και η απόστασή της από το Ηράκλειο είναι 31,7 χλμ. Η πρόσβαση στο μοναστήρι μπορεί να γίνει από διακλάδωση, δεξιά από το 28,6 χλμ. της κεντρικής αρτηρίας Ηρακλείου- Πύργου Μονοφατσίου. Στο μοναστήρι υπάρχουν σήμερα πολύτιμα κειμήλια, ευαγγέλια, σταυροί με ξυλόγλυπτες παραστάσεις, αργυρό δισκοπότηρο του 1842, άμφια και πολλά άλλα. Γιορταζει  στις 23 Απριλίου και στις 3 Νοεμβρίου. Απεγράφησαν 22 άτομα το 2011.

Ιστορικά στοιχεία

Ίδρυση
Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία που αναφέρονται σε κώδικα από τη μονή (1864), που συγκεντρώθηκαν από διηγήσεις και την ιστορική παράδοση, η μονή ιδρύθηκε σε άγνωστο χρόνο από κάποιο μοναχό Παΐσιο, ο οποίος αρχικά ήταν αδερφός στη Μονή Απεζανών και είχε έλθει σε προστριβές με άλλους μοναχούς. Αναχώρησε για τη Μονή Αγκαράθου και στο δρόμο αναγκάστηκε να καταλύσει σε μια μικρή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, η οποία βρισκόταν στα κτήματα του φεουδάρχη Λαγγουβάρδου.  Στον ύπνο του είδε όραμα τον Άγιο Γεώργιο να του λέει ότι ήθελε να μείνει εκεί για να του επεκτείνει το ναό. Ο Παΐσιος έμεινε και τελείωσε την οικοδομή με τη βοήθεια των κατοίκων  της περιοχής. Ο Λαγγουβάρδος είχε δύο μητάτα, ένα στο Χαράκι, 2 χιλιόμετρα νότια από τη Μονή,  και ένα άλλο, στο χώρο της μονής. Οι βοσκοί που είχε ο φεουδάρχης είχαν το ίδιο όνομα: Σήφης. Για να τους ξεχωρίζει, τους ονόμαζε Απάνω Σήφης και Κάτω Σήφης. Σε αυτό το προσωνύμιο οφείλει την ονομασία του και το μοναστήρι. Η μονή αναφέρεται στην Creta Sacra (I, 222) με το όνομα Monasterium Sancti Georgii Mart. Apanosiffi.

Μετέπειτα ιστορία
Πολλοί αδερφοί της μονής έγιναν αργότερα επίσκοποι Αρκαδίας. Κατά την Τουρκοκρατία αποτέλεσε σπουδαίο πνευματικό κέντρο όπου εκπαιδεύτηκαν αρκετοί κληρικοί. Παράλληλα, στη μονή λειτουργούσε βιβλιογραφικό εργαστήριο στο οποίο εργάστηκε κατά τα τέλη του 18ου αιώνα ο καλλιτέχνης και βιβλιογράφος Γεώργιος Γουνάλες. Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Τούρκοι του Κακού Χωριού εκτέλεσαν 18 μοναχούς. Επίσης, το μοναστήρι το επισκέφτηκαν και πολλοί ξένοι περιηγητές, όπως ο Pashley (1834), ο οποίος αναφέρει ότι εκείνη την εποχή είχε 11 μοναχούς. Από τις αρχές του 20ου αιώνα υπήχθη στην περιφέρεια της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, όπου ανήκει και σήμερα. Στους αδερφούς της Μονής συγκαταλέγονται ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Μακάριος και οι Μητροπολίτες Σικάγου Ναθαναήλ, Αυστρίας Αρσένιος και ο ο Επίσκοπος Απαμείας Παΐσιος.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα μονής, Χάρτης τοποθεσίας Ιεράς Μονής
 Επίσημο ιστολόγιο μονής, Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη
 Καταχώρηση στην δικτυακή πύλη  ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΡΗΤΗ της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης

Επανωσηφη
Επανωσηφη
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Λαοδίκη Γ΄ της Συρίας

Η Λαοδίκη ήταν βασίλισσα της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν κόρη του βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη του Β' και της Λαοδίκης, κόρης του Αντίοχου Β' του Θεού. Νυμφεύθηκε τον Αντίοχο Γ' τον Μέγα, ηγεμόνα γνωστό για την αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας του βασιλείου της Συρίας μετά από περίοδο κρίσης μέσω μιας μεγάλης εκστρατείας στην ανατολή.

Η Λαοδίκη νυμφεύθηκε το Αντίοχο Γ' λίγο μετά την άνοδό του στο θρόνο, περίπου το 222 π.Χ. Την υποδέχτηκε ο ίδιος με τιμές και οι γάμοι τους γιορτάστηκαν με μεγαλοπρέπεια. Ανακηρύχθηκε βασίλισσα από τον ίδιο στην Αντιόχεια, λίγο προτού αυτός εκστρατεύσει κατά του Μόλωνα. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του ήρθε στον κόσμο ο πρίγκιπας Αντίοχος, ο οποίος ονομάστηκε Διάδοχος το έτος 196 π.Χ. Η Λαοδίκη έφερε επίσης στον κόσμο ακόμη τρεις γιους: τον Σέλευκο Δ' το Φιλοπάτορα, τον Άρδυ και τον Αντίοχο Δ' τον Επιφανή. Επίσης γέννησε τέσσερις κόρες: μια άγνωστου ονόματος που παντρεύτηκε το Δημήτριο Α' της Βακτρίας, τη Λαοδίκη Δ', που παντρεύτηκε τον (Διάδοχο) Αντίοχο, την Κλεοπάτρα Α', που έγινε βασίλισσα της Αιγύπτου και μιας ακόμη που ονομαζόταν Αντιοχίς και που παντρεύτηκε το βασιλιά της Καππαδοκίας, τον Αριαράθη Δ'.

Χρονολόγιο
{| class="wikitable"
|-
! Έτος (π.Χ.) !! Γεγονός 
|-
| colspan="4" bgcolor="#000000"|
|-
! 
| Γέννηση της Λαοδίκης Γ' , κόρης του Μιθριδάτη Β' του Πόντου και της Λαοδίκης.
|-
! 222 π.Χ.
| Η Λαοδίκη παντρεύεται τον Αντίοχο Γ' το Μέγα, νέο ηγεμόνα των Σελευκιδών.
|-
! 215 π.Χ.
| Γέννηση της Κλεοπάτρας Α', μετέπειτα βασίλισσας της Αιγύπτου στο πλάι του Πτολεμαίου Ε' του Επιφανή.
|-
! 196 π.Χ.
| Ο γιος της Λαοδίκης, Αντίοχος ανακηρύσσεται Διάδοχος και παντρεύεται την αδερφή του, Λαοδίκη Δ'.
|-
! 193 π.Χ.
| Βασιλικός γάμος ανάμεσα στον Πτολεμαίο Ε' και την Κλεοπάτρα Α' στην πόλη της Ράφια. Επίσης η Αντιοχίς, νυμφεύεται τον Αριαράθη Δ' τον Ευσεβή, ηγεμόνα της Καππαδοκία. Θάνατος του Διαδόχου.
|-
! 190 π.Χ.
| Εξελίσσεται η Μάχη της Μαγνησίας, όπου ο Αντίοχος Γ' ηττάται οριστικά από τους Ρωμαίους και χάνει σημαντικό μέρος των εδαφών του.
|-
! 188 π.Χ.
| Υπογράφεται η Ειρήνη της Απάμειας σύμφωνα με την οποία οι Σελευκίδες όφειλαν να εγκαταλείψουν όλα τα εδάφη βόρεια του Ταύρου και να πληρώσουν πολεμική αποζημίωση.
|-
! 187 π.Χ.
| Θάνατος του Αντίοχου Γ' του Μέγα. Τον διαδέχεται ο γιος του Σέλευκος Δ' Φιλοπάτωρ.
|}

Πηγές 
 Η αγγλόφωνη wikipedia.
 www.livius.com, Laodice III 
 Πολύβιος, Ιστορίες, Evelyn S. Shuckburgh (μετάφραση), Λονδίνο – Νέα Υόρκη, (1889)
 Γουίλιαμ Σμιθ, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Laodice (4)" , Βοστώνη, (1867)

Δείτε επίσης 
 Δυναστεία των Σελευκιδών
 Αυτοκρατορία των Σελευκιδών
 Ελληνιστική Περίοδος

Δυναστεία των Σελευκιδών
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή
Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Αλεξάνδρου Ανάβαση

Η "Ανάβασις Αλεξάνδρου" είναι η ιστορία της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου από το Φλάβιο Αρριανό. 

Ο όρος "ανάβασις" σημαίνει "εκστρατεία από τα παράλια εις την κεντρική Ασία και χρησιμοποιήθηκε από τον Ξενοφώντα στον τίτλο του έργου του "Κύρου Ανάβασις". Ο Αρριανός, συνειδητός μιμητής του ύφους του Ξενοφώντα, χρησιμοποιεί τον ίδιο όρο και στο δικό του έργο για την κατάκτηση της Ασίας από τον επιφανή στρατηλάτη.

Το έργο είναι η παλαιότερη πλήρης εξιστόρηση της εκστρατείας του Αλεξάνδρου που έχει διασωθεί. Γράφτηκε το δεύτερο αιώνα μ.Χ. (δηλαδή πάνω από τετρακόσια χρόνια μετά τα γεγονότα που αφηγείται) αλλά βασίζεται σε πηγές πολύ παλαιότερων αρχαίων ιστορικών όπως ο Καλλισθένης, Ονησίκριτος, Νέαρχος, Αριστόβουλος, Κλείταρχος και Πτολεμαίος ο Λάγου. 

Πρόκειται κυρίως για πολεμική ιστορία και ασχολείται ελάχιστα με την προσωπική ζωή του Αλεξάνδρου ή την επιρροή του στην πολιτική σκηνή της εποχής του ή τους λόγους που τον ώθησαν στην εκστρατεία εναντίον της Περσικής Αυτοκρατορίας.

Η προσεκτική επιλογή των πηγών και η ικανότητά του να ξεχωρίζει τη λαϊκή παράδοση από τα σοβαρά ιστορικάχαρίζει στον Αρριανό μία αξιόλογη θέση στο πάνθεον των αρχαίων ιστορικών.

Παραπομπές

Για περαιτέρω μελέτη 

 Arrian, The Campaigns of Alexander, translated by Aubrey de Sélincourt, Penguin Classics, 1958 and numerous subsequent editions.
 Arrian, The Campaigns of Alexander, translated by P.A. Brunt, with Greek and English text, edited by Jeffrey Henderson, The Loeb Classical Library, Harvard University Press. Books I-IV: ISBN 0-674-99260-1 Books V-VII and Indica: ISBN 0-674-99297-0
 Αρριανού Ανάβασις Αλεξάνδρου. Μετάφραση Δ. Ν. Λύκα. Τα άπαντα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Πάπυρος

Ιστοριογραφία της Ελλάδας
Αλέξανδρος ο Μέγας
Γένοβα (επαρχία)

Η επαρχία της Γένοβας (ιταλικά: Provincia di Genova) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λιγουρίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.838 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 883.778 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η Γένοβα (Genova). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 67 δήμους.

Συνορεύει δυτικά με την επαρχία της Σαβόνας, βόρεια με το Πεδεμόντιο (επαρχία της Αλεξάνδρειας) και την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχίες της Πιατσέντσα και της Πάρμας), ανατολικά με την επαρχία της Σπέτσια ενώ νότια βρέχεται από την Λιγουρική θάλασσα.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Βικιπαίδεια στη διάλεκτο της Λιγουρίας

Επαρχία της Γένοβας
Σπέτσια (επαρχία)

Η επαρχία της Σπέτσια (ιταλικά: Provincia della Spezia) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λιγουρίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 882 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 222.602 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Λα Σπέτσια (La Spezia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 32 δήμους.

Συνορεύει δυτικά με την επαρχία της Γένοβας, βόρεια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχία της Πάρμας), ανατολικά με την Τοσκάνη (επαρχία των Μάσσα-Καρράρα), ενώ νότια βρέχεται από την Λιγουρική θάλασσα.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Βικιπαίδεια στη διάλεκτο της Λιγουρίας

Επαρχίες της Λιγουρίας
Σαβόνα (επαρχία)

Η επαρχία της Σαβόνας (ιταλικά: Provincia di Savona) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λιγουρίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.545 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 286.107 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Σαβόνα (Savona). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 69 δήμους.

Συνορεύει δυτικά με την επαρχία της Ιμπέρια, βόρεια με το Πεδεμόντιο (επαρχίες του Κούνεο, του Άστι και της Αλεξάνδρειας), ανατολικά με την επαρχία της Γένοβας ενώ νότια βρέχεται από την Λιγουρική θάλασσα.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Βικιπαιδεία στη διάλεκτο της Λιγουρίας

Επαρχίες της Λιγουρίας
Ιμπέρια (επαρχία)

Η επαρχία της Ιμπέρια (ιταλικά: Provincia di Imperia) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λιγουρίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.156 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 218.334 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η Ιμπέρια (Imperia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 67 δήμους.

Συνορεύει δυτικά με τη Γαλλία, βόρεια με το Πεδεμόντιο (επαρχία του Κούνεο), ανατολικά με την επαρχία της Σαβόνας ενώ νότια βρέχεται από τη Λιγουρική θάλασσα.

Παρότι το Σαν Ρέμο είναι μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της επαρχίας, έδρα είναι η Ιμπέρια. Κάτι τέτοιο συμβαίνει επίσης στις επαρχίες του Τράπανι και της Καλτανισέττα στη Σικελία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η Βικιπαίδεια στη διάλεκτο της Λιγουρίας

Επαρχίες της Λιγουρίας
Ούντινε (επαρχία)

Η επαρχία του Ούντινε (ιταλικά: Provincia di Udine) είναι επαρχία της αυτόνομης περιφέρειας του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 4.905 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 541.522 κατοίκους (2010). Έδρα της επαρχίας είναι το Ούντινε. Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 137 δήμους. Είναι η μεγαλύτερη σε έκταση και πολυπληθέστερη από τις τέσσερις επαρχίες του Φριούλι-Βενέτσια Τζιούλια. Συνορεύει βόρεια με την Αυστρία, ανατολικά με τη Σλοβενία και την επαρχία της Γκορίτσια και δυτικά με την επαρχία του Πορντενόνε και την περιφέρεια του Βένετο (επαρχίες του Μπελούνο και της Βενετίας).

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια
Γκορίτσια (επαρχία)

Η επαρχία της Γκορίτσια (ιταλικά: Provincia di Gorizia) είναι επαρχία της αυτόνομης περιφέρειας του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 466 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 141.935 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Γκορίτσια (Gorizia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 25 δήμους. Συνορεύει δυτικά με την επαρχία του Ούντινε, νοτιοανατολικά με την επαρχία της Τεργέστης, ανατολικά με τη Σλοβενία και νότια βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια
Τεργέστη (επαρχία)

Η επαρχία της Τεργέστης (ιταλικά: Provincia di Trieste, σλοβενικά: Tržaška pokrajina) είναι επαρχία της αυτόνομης περιφέρειας του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 212 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 236.446 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Τεργέστη (Trieste). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 6 δήμους.

Η επαρχία της Τεργέστης εκτείνεται σε μία μικρή λωρίδα γης πλάτους 5-10χμ. και μήκους περίπου 30χμ. από το επίπεδο της θάλασσας ως το οροπέδιο του Κάρσο, σε υψόμετρο 400μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι η μικρότερη σε έκταση επαρχία της Ιταλίας και συνορεύει βορειοδυτικά με την επαρχία της Γκορίτσια, ανατολικά με τη Σλοβενία και νότια βρέχεται από τον Κόλπο της Τεργέστης (Αδριατική θάλασσα).

Ιστορία 
Με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ελεύθερη περιοχή της Τεργέστης ορίστηκε ως ανεξάρτητο κρατίδιο (15 Σεπτεμβρίου 1947). Στις 26 Οκτωβρίου 1954 η Ιταλία και η Γιουγκοσλαβία συμφώνησαν στον ντε φάκτο διαχωρισμό της περιοχής σε δύο ζώνες. Η Ζώνη Α του κρατιδίου προσαρτήθηκε στην Ιταλία και έγινε η σημερινή επαρχία της Τεργέστης και η Ζώνη Β περιήλθε στη Γιουγκοσλαβία. Στις 11 Οκτωβρίου 1977, με το Σύμφωνο του Όσιμο, η επαρχία της Τεργέστης έγινε επίσημα μέρος της Ιταλίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια
Μασχολούρι Καρδίτσας

Το Μασχολούρι (τοπική προφορά Μασκλούρι) είναι χωριό του Δήμου Σοφάδων στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας. 

Από  το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την  τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος (δ.δ.) του  Δήμου Σοφάδων. Παλαιότερα υπήρξε ως κοινότητα του Νομού Καρδίτσας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 431 κάτοικοι ενώ το 2001, ανήρχετο σε 476 κατοίκους και καταλαμβάνει έκταση 13 τ.χλμ.

Στη βορειοανατολική πλευρά του χωριού και τον ποταμό Σοφαδίτη (αρχαίος Ονόχωνος) σώζεται βυζαντινό πέτρινο τρίτοξο γεφύρι, συνολικού μήκους 60 μέτρων του 12ου με 15ου αιώνα, το οποίο έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο και χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα.

Ο Μορφωτικός του Σύλλογος εκδίδει τριμηνιαία εφημερίδα με τον τίτλο "Η Άρνη".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μασχολούρι Καρδίτσας (Mascholouri, Karditsa) 2022 στο https://www.youtube.com/
 Γεφύρι Του Μασχολουρίου από τον ιστότοπο Πέτρινα γεφύρια της Ελλάδας

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Καρδίτσας
Δήμος Σοφάδων
Τζωρτζ Κοσμάτος

Ο Γεώργιος (Τζωρτζ) Κοσμάτος (4 Ιανουαρίου 1941 - 19 Απριλίου 2005) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης.

Ζωή και έργο 
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία στην Ιταλία και έζησε τα πρώτα του χρόνια στην Αίγυπτο και την Κύπρο. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του σαν βοηθός σκηνοθέτη στις ταινίες Έξοδος του Ότο Πρέμινγκερ (1960) και Αλέξης Ζορμπάς του Μιχάλη Κακογιάννη (1964).

Η γνωστότερη και εμπορικά επιτυχέστερη του ταινία είναι η, Ράμπο ΙΙ: Η Αποστολή (1985) με πρωταγωνιστή τον Σιλβέστερ Σταλόνε, η οποία πήρε βραβείο Χρυσό Βατόμουρο στις κατηγορίες χειρότερης ταινίας και χειρότερου πρωταγωνιστή για το έτος 1985. Με κόστη παραγωγής περίπου 44 εκατομμυρίων δολαρίων η ταινία είχε εισπράξεις άνω των 300 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως. Ένα χρόνο αργότερα σκηνοθέτησε την ταινία Κόμπρα, επίσης με πρωταγωνιστή τον Σταλόνε.

Το 1989 γύρισε στην Ιταλία την υποθαλάσσια ταινία τρόμου Λεβιάθαν με τους Πίτερ Γουέλερ, Αμάντα Πέις και Ρίτσαρντ Κρένα, που ήταν η με διαφορά ακριβότερη του ταινία. Ο σχεδιαστής Ρον Κομπ (Alien, Κόναν ο βάρβαρος) και ο μακιγιέρ Σταν Γουίνστον έβαλαν όλη την τέχνη τους, αλλά η ταινία δεν μπόρεσε να φτάσει την εμπορική επιτυχία της επίσης υποθαλάσσιας ταινίας τρόμου Η Άβυσσος του Τζέιμς Κάμερον, που προβλήθηκε το ίδιο διάστημα. 

Όταν το 1997 απεβίωσε η γυναίκα του Birgitta Ljungberg, ο Κοσμάτος αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο. Το 2004 διαγνώσθηκε καρκίνος του πνεύμονα. Απεβίωσε στις 19 Απριλίου του 2005 στη Βικτωρία στον Καναδά, αφήνοντας έναν υιό, τον Πάνο.

Φιλμογραφία 
 1970: The Beloved
 1973: Rappresaglia
 1976: Το πέρασμα της Κασσάνδρας (The Cassandra Crossing)
 1979: Απόδραση στην Αθήνα (Escape to Athena)
 1983: Αγνώστου προελεύσεως (Of unknown Origin)
 1985: Ράμπο ΙΙ: Η Αποστολή (Rambo: First Blood Part II)
 1986: Κόμπρα (Cobra)
 1989: Λεβιάθαν (Leviathan)
 1993: Σύγκρουση στον πράσινο βάλτο (Tombstone)
 1997: Η συνωμοσία της σκιάς (Shadow Conspiracy)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ του Τζωρτζ Κοσμάτου στο IMDb
 Προφίλ του Τζωρτζ Κοσμάτου στο cine.gr

Κύπριοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Πορντενόνε (επαρχία)

Η επαρχία του Πορντενόνε (ιταλικά: Provincia di Pordenone) είναι επαρχία της αυτόνομης περιφέρειας του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.178 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 309.991 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Πορντενόνε (Pordenone). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 51 δήμους. Συνορεύει βόρεια και ανατολικά με την επαρχία του Ούντινε, δυτικά και νότια με την περιφέρεια του Βένετο (επαρχίες του Μπελούνο του Τρεβίζο και της Βενετίας). Ιδρύθηκε το 1968 από διαχωρισμό της επαρχίας του Ούντινε.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια
Τζέι Τζέι Άντερσον

Ο Μίτσελ Άντερσον (Mitchell Keith J.J. Anderson, γεννήθηκε 26 Σεπτεμβρίου 1961) γνωστός ως Τζέι Τζέι Άντερσον είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής.

Αγωνίστηκε με την ομάδα του Πανεπιστημίου του Μπράντλεϊ, η οποία το 2010 σε αναγνώριση της προσφοράς του έωσε το όνομά του στο προπονητήριο της ομάδας. 
Ο Άντερσον φοίτησε από το 1978 έως και το 1982 στο Μπράντλεϊ και σημείωσε κατά μέσο όρο 19,2 πόντους και 7,8 ριμπάουντ και η φανέλα του με το νούμερο 11 έχει αποσυρθεί από το κολέγιο.

Αγωνίστηκε στο ΝΒΑ από το 1982 έως το 1985 στους Φιλαδέλφεια 76ερς και στους Γιούτα Τζαζ με 4,8 πόντους και 2,6 ριμπάουντ μέσο όρο. Στη συνέχεια μετακόμισε στην Ευρώπη για να αγωνιστεί με τη Φιρένζε (μ.ο. 29,3 πόντους και 9,1 ριμπάουντ σε σύνολο 185 αγώνων) και τη Σαραγόσα. Τη σεζόν 1992-1993 φορώντας τη φανέλα του Άρη αναδείχθηκε Κυπελλούχος Ευρώπης. Στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων στο Τορίνο σημείωσε 15 πόντους, 9 ριμπάουντ και 2 κλεψίματα. Αγωνίστηκε ακόμα στην Goccia di Carnia Udine και τη Baskonia.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Συνέντευξη και βιογραφικό του Τζέι Τζέι Άντερσον στο sentragoal.gr
 basketball-reference.com
 basketpedya.com

Παραπομπές 

Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers
Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές ΚΜ Σαραγόσα
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Καντού
Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια
Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Θεοδόσης Παραλίκας

Ο Θεοδόσης Παραλίκας είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 2 Απριλίου 1974.

Αγωνίστηκε στον Άρη από το 1991 έως το 1995 και αναδείχθηκε κυπελλούχος Ελλάδας το 1992 και Κυπελλούχος Ευρώπης το 1993. Επίσης το 1993 ήταν φιναλιστ του κυπέλλου Ελλάδας ενώ το 1994 συμμετείχε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Σαπόρτα. Έχει αγωνιστεί και στη ΜΕΝΤ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
fibaeurope.com
basketpedya.com
worldbasket.com

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές ΜΕΝΤ
Ιοβάτης

Στην ελληνική μυθολογία, ο Ιοβάτης ήταν βασιλιάς της Λυκίας στη Μικρά Ασία. Κάποτε που ο βασιλιάς της Τίρυνθας Προίτος είχε εκδιωχθεί από τον αδελφό του Ακρίσιο, κατέφυγε στον Ιοβάτη, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να πάρει την κόρη του Σθενέβοια ως σύζυγο (ο Όμηρος την ονομάζει Άντεια). Στη συνέχεια, ο Λύκιος βασιλιάς του έδωσε στρατό με τον οποίο ο Προίτος κατάφερε να ξανακερδίσει την Τίρυνθα, περιορίζοντας τον Ακρίσιο στο νόμιμο μερίδιό του.

Μετά από καιρό, η Σθενέβοια ερωτεύθηκε τον Βελλεροφόντη (τότε ονομαζόταν Ιππόνοος) και όταν αυτός δεν ανταποκρίθηκε τον συκοφάντησε στον Προίτο ότι θέλησε να τη βιάσει. Τότε ο Προίτος έστειλε τον Βελλεροφόντη στον πεθερό του, τον Ιοβάτη, εφοδιάζοντάς τον με επιστολή που περιείχε «σήματα λυγρά» (Ιλιάδα, Ζ 168), ζητώντας δηλαδή από τον Ιοβάτη να σκοτώσει τον κομιστή, επειδή ο Προίτος, σεβόμενος παλαιότερο έθιμο, δεν ήθελε να σκοτώσει με τα χέρια του άνθρωπο με τον οποίο είχε φάει στο ίδιο τραπέζι.

Ο Ιοβάτης, αφού διάβασε το γράμμα, ανέθεσε στον Βελλεροφόντη αρκετές επικίνδυνες αποστολές, με την ελπίδα πως έτσι θα εκπληρωνόταν η επιθυμία του γαμπρού του χωρίς να χρειασθεί και ο ίδιος να σκοτώσει άνθρωπο. Αντίθετα όμως, αυτό έγινε η αιτία για τα ηρωικά κατορθώματα του Βελλεροφόντη (για περισσότερα βλ. Βελλεροφόντης). Απελπισμένος στο τέλος ο Ιοβάτης, συγκέντρωσε τους γενναιότερους Λυκίους και τους διέταξε να του στήσουν ενέδρα. Κι αυτή όμως η ενέργεια, που στοίχισε τον θάνατο σε όλους τους ανθρώπους του Ιοβάτη, απέτυχε. Μετά από όλα αυτά, ο Ιοβάτης αναγνώρισε την αξία του Βελλεροφόντη, του έδειξε το γράμμα του Προίτου και του ζήτησε να μείνει μαζί του. Του έδωσε ως σύζυγο την κόρη του, τη Φιλονόη (ή Κασσάνδρα, ή Αντίκλεια, ή Αλκιμένη) και τον άφησε διάδοχό του στον θρόνο.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Ιοβατης
Γιώργος Μασλαρινός

Ο Γιώργος Μασλαρινός είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 26/02/1974 στην πόλη Helsiboy της Σουηδίας.
Έχει ύψος 1.93 και αγωνίζεται στη θέση σούτινγκ γκαρντ.

Έχει αγωνιστεί στις ομάδες του Άρη Θεσσαλονίκης, Β.Α.Ο., Φορλί, ΠΑΟΚ, Μαρούσι, Παναθηναϊκός, Πανελλήνιος.

Το 1999 κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος με τον ΠΑΟΚ Το  2001 κατέκτησε με το Μαρούσι το Κύπελλο Σαπόρτα στη Βαρσοβία. Τη σεζόν 2001-2002 έφτασε με το Μαρούσι στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κόρατς, ενώ στην Ελλάδα αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου.

Το 2004 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας αγωνιζόμενος στον Παναθηναϊκό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 fibaeurope.com
 keyhoops.com 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου
Καλαθοσφαιριστές ΜΕΝΤ
Καλαθοσφαιριστές Ερμή Περάματος
Καλαθοσφαιριστές Ερμή Λαγκαδά
Σούτινγκ γκαρντ
Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
Βάσκο Ευθύμωφ

Ο Βάσκο Ευθύμωφ (Vassil Ιliev 'Vasco' Evtimov, 30 Μαΐου 1977) είναι Βούλγαρος καλαθοσφαιριστής γεννημένος στη Σόφια. Αγωνίζεται στη θέση του πάουερ φόργουορντ.

Ασχολήθηκε με το μπάσκετ στο πανεπιστήμιο της Νορθ Καρολάινα και έχει αγωνιστεί στις ομάδες Ορτέζ, Δάφνη, Μαρούσι, Skipper Bologna, Ουράλ Γκρέιτ, Villeurbanne, Caja San Fernando, Lottomatica Roma, Olimpija Ljubjana, Upea Capo d'Orlando, Grupo Capitol Valladolid, Climamio Bologna.

Το 2001 κατέκτησε το Κύπελλο Σαπόρτα αγωνιζόμενος με το Μαρούσι, ενώ έχει αναδειχθεί πρωταθλητής Γαλλίας το 1998 με την Ορτέζ, Ρωσίας το 2002 με την Ουράλ Γκρέιτ και Σλοβενίας το 2006 με την Ολύμπια Λουμπλιάνας.

Έχει αγωνιστεί με την εθνική Γαλλίας στο Ευρωμπάσκετ 2001 και με την εθνική Βουλγαρίας στο Ευρωμπάσκετ 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 fibaeurope.com
 basketpedya.com 
 basket-stats
 Βάσκο ο… πολεμιστής

Γάλλοι καλαθοσφαιριστές
Βούλγαροι καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου
Καλαθοσφαιριστές Δάφνης
Καλαθοσφαιριστές Λιμόζ ΣΣΠ
Καλαθοσφαιριστές Ελάν Μπεαρναί Πω-Λακ-Ορτέζ
Καλαθοσφαιριστές Φορτιτούντο Μπολόνια
Καλαθοσφαιριστές ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν
Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο
Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Ρόμα
Καλαθοσφαιριστές Βαγιαδολίδ
Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Καλαθοσφαιριστές Παρί-Λεβαλουά Μπασκέτ
Καλαθοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού
Καλαθοσφαιριστές Μιτελντόιτσερ
Καλαθοσφαιριστές Ουράλ Γκρέιτ Περμ
Καλαθοσφαιριστές Ολύμπια Λιουμπλιάνας
Καλαθοσφαιριστές βουλγαρικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές σλοβενικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές ουκρανικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Χίμικ
Καλαθοσφαιριστές Παλακανέστρο Ρετζάνα
Καλαθοσφαιριστές Ορλαντίνα Μπάσκετ
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Ράσινγκ Κλουμπ

Η Ράσινγκ Κλουμπ (ισπανικά: Racing Club) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της πρώτης κατηγορίας του αργεντίνικου πρωταθλήματος. Ιδρύθηκε στις 25 Μαρτίου του 1903. Έχει χρώματα γαλάζιο και άσπρο και έδρα το Χουάν Ντομίνγκο Περόν (Juan Domingo Perón), χωρητικότητας 64.161 θεατών. 

Εδρεύει στην περιοχή της Αβεγιανέδα στο Μπουένος Άιρες και ακολουθείται από μεγάλη μάζα οπαδών. Αιώνια αντίπαλος με την οποία διατηρεί μια από τις εχθρικότερες αντιπαλότητες της Νοτίου Αμερικής είναι η Ιντεπεντιέντε. Η Ράσινγκ είναι μια από τις 5 πέντε μεγάλες ομάδες του Μπουένος Άιρες (Ρίβερ, Μπόκα, Ιντεπεντίεντε, Σαν Λορέντζο οι άλλες τέσσερις).

Διακρίσεις  
Πρωτάθλημα Αργεντινής (18)

1913, 1914, 1915, 1916, 1917, 1918, 1919, 1921, 1925, 1949, 1950, 1951, 1958, 1961,1966, 2001, 2014, 2019

Κόπα Ιμπαργούρεν (5) 

1913, 1914, 1916, 1917, 1918

Κύπελλο Μπουένος Άιρες (4) 

1912, 1913, 1915,1917

Κύπελλο Αδριάν Μπέκαρ Βαρέλα (1)

1932.

Κύπελλο Βασιλέα Γεωργίου του Ζ' (1)

 1945

Εκτός όμως από τους εγχώριους τίτλους, η Ράσινγκ Κλουμπ έχει και διεθνείς επιτυχίες και τίτλους.  

Διηπειρωτικό (1)

 1967

Λιμπερταδόρες (1)

 1967

Σουδαμερικάνα (1)

1988

Κόπα Ιντεραμερικάνα (1)

 1988

Αντιπαλότητες 
Η σημαντικότερη και μεγαλύτερη αντίπαλος της Ράσινγκ είναι η Ιντεπεντιέντε. Τα μεταξύ τους ματς ονομάζονται ντέρμπι της Αβεγιανέδα και χαρακτηρίζονται από το πάθος και τις σκληρές μονομαχίες, υστερώντας μόνο των ντέρμπι Μπόκα - Ρίβερ. Μάλιστα το γήπεδο της μισητής αντιπάλου της Ράσινγκ, Ιντεπεντιέντε, βρίσκεται μόλις 200 μέτρα μακριά από το δικό της γήπεδο. Η Ράσινγκ έχει 65 νίκες, η Ιντεπεντιέντε 86 ενώ 74 ματς έληξαν ισόπαλα.

Έδρα 
Έδρα της Ράσινγκ είναι το Χουάν Ντομίνγκο Περόν το οποίο είναι χωρητικότητας 64.161 θεατών και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε χωρητικότητα γήπεδο ποδοσφαίρου στην Αργεντινή, πίσω μόνο από το Ελ Μονουμεντάλ, έδρα της Ρίβερ Πλέιτ. Το γήπεδο είναι γνωστό και για την εκρηκτική ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι οπαδοί της ομάδας.

Ρέκορντμαν Συμμετοχών και Πρώτοι Σκόρερ

Ρόστερ 

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1903
Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1903
Βασίλειος Κοτρωνιάς

Ο Βασίλης Κοτρωνιάς (γεν. 25 Αυγούστου 1964) είναι Έλληνας πρωταθλητής σκακιού και ο πρώτος Έλληνας γκρανμαίτρ. 

Έχει κερδίσει 10 πανελλήνια πρωταθλήματα, αριθμό ρεκόρ μέχρι σήμερα. Θεωρείται από τους αναβαθμιστές της σκακιστικής δραστηριότητας στην Ελλάδα. Έγινε ο πρώτος Έλληνας ο οποίος κέρδισε τον πρώην Παγκόσμιο Πρωταθλητή Ανατόλι Κάρποφ και έχει πλούσια συμμετοχή σε διεθνή και ελληνικά τουρνουά.  

Υπήρξε μέλος των σκακιστικών συλλόγων (με χρονολογική σειρά): Εστία Κάτω Πετραλώνων, ΣΟ Πατρών, ΣΟ Περιστερίου, Κορυδαλλού,  ΣΟ Καβάλας, Πνευματικής Στέγης Περιστερίου και της Σκακιστικής Ακαδημίας Κορινθίας "Αργοναύτης". Αυτό τον καιρό είναι μέλος του συλλόγου ΣΟ Θωμάς Γεωργίου.   

Ξεκίνησε από την ομάδα των Πετραλώνων και το 1985 παίρνει μεταγραφή στον ΣΟ Πατρών. Στον ΣΟ Πατρών κατέκτησε πολλούς ατομικούς και ομαδικούς τίτλους και έγινε μέλος της εθνικής ομάδας. Μετέπειτα κατέκτησε πολλούς τίτλους σε διασυλλογικό επίπεδο με τον ΣΟ Περιστερίου, τον ΣΟ Καβάλας και την ΠΣ Περιστερίου. Το 2013 κατέκτησε το διασυλλογικό πρωτάθλημα Ελλάδας με την Σκακιστική Ακαδημία Κορινθίας "Αργοναύτης". 

Είναι διεθνής με δύο διαφορετικές εθνικές ομάδες, την εθνική Ελλάδος και την εθνική Κύπρου . Έχει συμμετάσχει και διεκδικήσει το αγγλικό πρωτάθλημα,
σε ολυμπιάδες, σε παγκόσμια πρωταθλήματα και σε πολλά μεγάλα τουρνουά όπως του Λινάρες, το Όπεν Τσεχίας κ.α. 

Κατά τα έτη 2010 έως 2013 ήταν προπονητής της Εθνικής Ομάδας.

Πολιτική 
Ο Βασίλης Κοτρωνιάς είναι ενεργός πολιτικά. Ήταν υποψήφιος με το κόμμα Το Ποτάμι στις ευρωεκλογές του 2014, αλλά δεν εξελέγη. Στις εθνικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος με τον Σύριζα στην 'Α Αθηνών, όπου και κατέλαβε την τελευταία θέση μεταξύ 18 υποψηφίων του κόμματος.

Τίτλοι 

 Διεθνής Γκρανμαίτρ, 1990.
 Διεθνής Μαιτρ, 1986.
 FIDE Μαιτρ, 1985.

 Ατομικά Πρωταθλήματα Ελλάδας : 
 1986, 1987, 1988, 1990, 1991, 1992, 1994, 2006, 2010 , 2014

 Βαλκανικό κύπελλο με την εθνική ομάδα :
Χρυσό : 1982 (εφηβικό), 1992
Αργυρό : 1986, 1993, 1994
Χάλκινο : 1988, 1990

Συγγραφικό έργο 
 Carlsen's Assault on the Throne (2013) by Vassilios Kotronias & Sotiris Logothetis
 Kotronias on the King's Indian Fianchetto Systems by Vassilios Kotronias (2013) ISBN:978-1-906552-50
 Kotronias, Vassilios (2011). The Grandmaster Battle Manual. Quality Chess. ISBN:978-1-906552-52-7.
 (With Andreas Tzermiadianos) Beating the Petroff, Sterling Pub Co Inc, 2005. ISBN-13:978-0713489194
 Beating the Flank Openings, Batsford Chess Library, 1998.
 Beating the Caro-Kann, Batsford Chess Library, 1994.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Vasilios Kotronias προφίλ FIDE
 Ο Πρώτος Έλληνας διεθνής Γκραντ Μαιτρ στο σκάκι, Ο Πολυνίκης πρωταθλητής Ελλάδος, Ο Πρώτος Έλληνας που κέρδισε παγκόσμιο πρωταθλητή
 Λίστα με όλους τους πρωταθλητές Ελλάδος στο σκάκι

Κοτρωνιας Βασιλειος
Κοτρωνιας Βασιλειος
Αλεξάντερ Λιτβινένκο

Ο Αλεξάντερ (Σάσα) Λιτβινένκο (Алекса́ндр Ва́льтерович Литвине́нко, 4 Δεκεμβρίου 1962 – 23 Νοεμβρίου 2006) ήταν Ρώσος συγγραφέας και πρώην πράκτορας της KGB και της μετέπειτα Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB).

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βορονέζ (Voronezh) της Ρωσίας και ο πατέρας του, ουκρανικής καταγωγής, ήταν ιατρός. Το 1988 εισήλθε στη μυστική υπηρεσία της Ρωσίας (KGB). Τον Νοέμβριο του 1998 ως πράκτορας της FSB μαζί με κάποιους άλλους σε συνέντευξη τύπου κατηγόρησε τον Ρώσο πρόεδρο Μπόρις Γέλτσιν ότι μέσω της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB) σκόπευε να οργανώσει δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων του. Με εντολή του αρχηγού της FSB, Βλαντίμιρ Πούτιν, απολύθηκε από την υπηρεσία. Όπως δήλωσε χρόνια αργότερα ο Πούτιν, πήρε την απόφαση να τον απολύσει επειδή οι αξιωματούχοι της FSB δεν πρέπει να οργανώνουν συνεντεύξεις τύπου και να δημιουργούν σκάνδαλα.

Μετά την απόλυσή του, συνελήφθη αρκετές φορές από την ρωσική αστυνομία και τον Νοέμβριο του 2000, ύστερα από πολλές περιπέτειες, κατέληξε στο Λονδίνο όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο. Στις 14 Μαΐου 2001, του δόθηκε πολιτικό άσυλο και τον Οκτώβριο του 2006 απέκτησε την αγγλική υπηκοότητα. Σύμφωνα με τον δικηγόρο της συζύγου του, ο Λιτβινένκο δούλευε για την βρετανική MI6, ενώ του είχε ζητηθεί να συνεισφέρει σε έρευνα για τη ρωσική μαφία.

Ο Αλεξάντερ Λιτβινένκο μαζί με τον Ρώσο ακαδημαϊκό Γιούρι Φελστίνσκι συνέγραψε το βιβλίο Blowing Up Russia (Ανατινάζοντας τη Ρωσία), στο οποίο ισχυριζόταν ότι εκείνες οι βομβιστικές επιθέσεις, πριν την διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών, ήταν σχεδιασμένες από την FSB και τον ίδιο τον Πούτιν, ο οποίος εκλέχτηκε πρόεδρος της Ρωσίας υποσχόμενος την πάταξη της Τσετσένικης τρομοκρατίας. Το βιβλίο, ωστόσο, κατακρίθηκε από ορισμένους καθώς σε αυτό δεν παρουσιάζονταν συγκεκριμένα στοιχεία γι' αυτούς τους ισχυρισμούς.

Από το Λονδίνο ο Λιτβινένκο, γνωστός πλέον για την προσωπική και μακροχρόνια έχθρα του προς τον πρόεδρο της Ρωσίας, ασκούσε συνεχώς κριτική στην κυβέρνηση Πούτιν για την αυταρχικότητα που επιδείκνυε. Επίσης, τον κατέδειξε ως ηθικό αυτουργό για την επίθεση στο κοινοβούλιο της Αρμενίας, που στοίχισε τη ζωή του προέδρου της χώρας, για την ομηρία στο θέατρο της Μόσχας το 2003 από Τσετσένους τρομοκράτες και για τη δολοφονία της δημοσιογράφου Άννας Πολιτκόφσκαγια. Μία από τις τελευταίες του έρευνες σχετιζόταν με την εταιρεία Yukos.

Την 1η Νοεμβρίου 2006, δηλητηριάστηκε από Πολώνιο 210 με αποτέλεσμα να πεθάνει στις 23 Νοεμβρίου. Ύστερα από έρευνες η βρετανική αστυνομία κατέδειξε τον Αντρέι Λουγκοβόι. Ενταφιάστηκε σε μουσουλμανικό νεκροταφείο αφού λίγους μήνες πριν πεθάνει είχε ασπαστεί τον μουσουλμανισμό.

Ήταν παντρεμένος με τη Μαρίνα Λιτβινένκο και απέκτησαν έναν γιο. Είχε επίσης άλλα 2 παιδιά, από τον προηγούμενο γάμο του.

Δείτε επίσης 
 Υπόθεση Λιτβινένκο

Παραπομπές 

Ρώσοι κατάσκοποι
Ρώσοι συγγραφείς
Δολοφονημένοι
Κούνεο (επαρχία)

Η επαρχία του Κούνεο (ιταλικά: Provincia di Cuneo) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 6.903 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 582.968 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Κούνεο (Cuneo). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 250 δήμους.

Συνορεύει δυτικά με τη Γαλλία, βόρεια με την επαρχία του Τορίνο, ανατολικά με την επαρχία του Άστι και νότια με την επαρχία της Σαβόνας και την επαρχία της Ιμπέρια της περιφέρειας της Λιγουρίας.

Είναι η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Ιταλίας μετά τις επαρχίες του Μπολτζάνο και της Φότζια, γι'αυτό και συχνά αναφέρεται στο Πεδεμόντιο ως «λα Γκράντα», δηλαδή «η Μεγάλη».

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες του Πεδεμοντίου
Τορίνο (επαρχία)

Η επαρχία του Τορίνο (ιταλικά: Provincia di Torino) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 6.829 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 2.277.686 (2007) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Τορίνο (Torino). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 315 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την Κοιλάδα της Αόστα, δυτικά με τη Γαλλία, νότια με την επαρχία του Κούνεο και ανατολικά με τις επαρχίες της Μπιέλλα, του Άστι, της Αλεξάνδρειας και του Βερτσέλλι.

Κύριοι δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες του Πεδεμοντίου
Ολυμπιακό Συγκρότημα Ελληνικού

Το Ολυμπιακό Συγκρότημα Ελληνικού βρίσκεται στο Δήμο Ελληνικού, νότια της Αθήνας και 36 χλμ. από το Ολυμπιακό Χωριό. Κατασκευάστηκε σε μέρος της περιοχής του παλιού Αεροδρομίου του Ελληνικού για του Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Αποτελείται από 5 ξεχωριστές εγκαταστάσεις.

Ολυμπιακό Κέντρο Κανόε-Καγιάκ Σλάλομ 

Το Ολυμπιακό Κέντρο Κανόε-Καγιάκ Σλάλομ φιλοξένησε τα αγωνίσματα του Κανόε-Καγιάκ σλάλομ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Αποτελείται από την αγωνιστική διαδρομή, προπονητήριο και λίμνη σε φυσική μορφή για προθέρμανση. Η συνολική έκτασή του είναι 288.000 μ2. Μπορεί να φιλοξενήσει 7.600 θεατές αλλά κατά τη διάρκεια των Αγώνων χρησιμοποιήθηκαν 6.700 θέσεις.

Ολυμπιακό Κέντρο Χόκεϊ 
 

Το Ολυμπιακό Κέντρο Χόκεϊ φιλοξένησε το άθλημα του χόκεϊ. Η εγκατάσταση περιλαμβάνει δύο γήπεδα. Το μεγαλύτερο φιλοξενεί 7.200 θεατές - 5.200 στους Ολυμπιακούς Αγώνες - και το μικρότερο, 2.100 θεατές, αλλά μόνο 1.200 στους Αγώνες. Οι εργασίες κατασκευής ολοκληρώθηκαν στις 29 Φεβρουαρίου και άνοιξε επίσημα στις 11 Αυγούστου.

Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, φιλοξένησε τα αγωνίσματα του Ποδοσφαίρου 5x5 και 7x7.

Ολυμπιακό Κέντρο Μπέιζμπολ 
Το Ολυμπιακό Κέντρο Μπέιζμπολ αποτελείται από δύο γήπεδα. Το μεγαλύτερο, 8.700 θεατών - 6.700 κατά τους Αγώνες - και το μικρότερο με 4.000 θεατές - 3.300 στους Αγώνες . Η εγκατάσταση ολοκληρώθηκε στις 27 Φεβρουαρίου και επίσημα άνοιξε στις 12 Αυγούστου, μία μέρα πριν τη τελετή έναρξης.

Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες φιλοξένησε το άθλημα της τοξοβολίας.

Ολυμπιακό Κέντρο Σόφτμπολ 

Το Ολυμπιακό Κέντρο Σόφτμπολ αποτελείται απο κυρίως γήπεδο, 4.800 θεατών - 3.400 στους Ολυμπιακούς Αγώνες - καθώς και απο 2 μικρότερα γήπεδα ως χώροι προθέρμανσης. Η κατασκευή της εγκατάστασης ολοκληρώθηκε στις 29 Φεβρουαρίου ενώ άνοιξε στις 30 Ιουλίου.

Κλειστό Γήπεδο 

Το Κλειστό Γήπεδο φιλοξένησε τους αγώνες των ομίλων της καλαθοσφαίρισης και τους τελικούς της χειροσφαίρισης στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η εγκατάσταση έχει χωρητικότητα 15.000 θεατών για την καλαθοσφαίριση, με 10.700 να χρησιμοποιούνται στη διάρκεια των Αγώνων. Για τη χειροσφαίριση, 13.500 θεατές, με 10.300 κατά τη διάρκεια των Αγώνων. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν στις 31 Μαΐου και άνοιξε επίσημα στις 30 Ιουλίου.

Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Κλειστό Γήπεδο διοργανώθηκε το άθλημα ράγκμπι με αμαξίδιο.

Αίθουσα Ξιφασκίας 
Η Αίθουσα Ξιφασκίας Ελληνικού ήταν κλειστό γυμναστήριο πολλαπλών χρήσεων.

Η εγκατάσταση άνοιξε επίσημα στις 30 Ιουλίου 2004. Φιλοξένησε τους αγώνες ξιφασκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. Η εγκατάσταση είχε χωρητικότητα 3.800 θέσεων για τους προκριματικούς αγώνες και 5.000 θέσεων για τους τελικούς. Κατά τη διάρκεια των Παραολυμπιακών Αγώνων 2004, η Αίθουσα Ξιφασκίας χρησιμοποιήθηκε για το άθλημα Ξιφασκία με αμαξίδιο.
Κατεδαφίστηκε το 2022.

Παραπομπές

Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αθήνα
Ελληνικου Συγκροτημα
Δήμος Ελληνικού - Αργυρούπολης
Άστι (επαρχία)

Η επαρχία του Άστι (ιταλικά: Provincia di Asti) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.511 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 217.197 (2007) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Άστι (Asti). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 118 δήμους.

Συνορεύει βόρειοδυτικά με την επαρχία του Τορίνο, ανατολικά με την επαρχία της Αλεξάνδρειας, νότια με τη Λιγουρία (επαρχία της Σαβόνας) και δυτικά με την επαρχία του Κούνεο. 

Η περιοχή είναι διάσημη για το ομώνυμο ιταλικό κρασί D' Asti.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Επαρχίες του Πεδεμοντίου
Ευάγγελος Μαυρόπουλος (αθλητής)

Ο Βαγγέλης Μαυρόπουλος (1935 - 22 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής. 

Γεννήθηκε το 1935 στο Οχυρό Δράμας και ήταν το τρίτο παιδί του Παναγιώτη και της Σοφίας. Τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα έγιναν στον Ερμή Οχυρού. Στη συνέχεια από το 1949 στην Ελπίδα Δράμας ενώ παράλληλα πραγματοποιούσε τις Γυμνασιακές του σπουδές. 

Το 1956 εκδήλωσε ενδιαφέρον για την απόκτησή του ο Απόλλων Αθηνών και η Ελπίδα τον παραχώρησε. Στον Απόλλωνα αγωνίστηκε από τον Μάϊο του 1956 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1961, οπότε μετανάστευσε στην Αυστραλία και αγωνίστηκε στον «Πανελλήνιο» του Σίδνεϊ μέχρι τον Δεκέμβριο του 1962. Στα δύο χρόνια που αγωνίστηκε με την ομάδα του Πανελληνίου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.

Για τον Μαυρόπουλο ενδιαφέρθηκε ο Παναθηναϊκός, όμως οι φίλαθλοι της ομάδας του Απόλλωνα αντιδρούσαν.  Ενώ βρισκόταν στην Αυστραλία, την Κυριακή 8 Οκτωβρίου 1961 κυκλοφόρησε στο γήπεδο στη διάρκεια ενός αγώνα η εφημερίδα «Νέα του Απόλλωνος» με πρωτοσέλιδο τίτλο: «Βόμβα, ο Μαυρόπουλος στον Παναθηναϊκό» . Αυτό εξαγρίωσε τους φιλάθλους, οι οποίοι θεώρησαν ότι η μετάβαση του Μαυρόπουλου στην Αυστραλία ήταν τέχνασμα για να θεωρηθεί ούτως ή άλλως χαμένος και έτσι να γίνει η παραχώρησή του χωρίς αντιδράσεις. Έσπευσαν λοιπόν οι φίλαθλοι στον τότε πρόεδρο της ομάδας κ. Κώστα Οικονόμου και πιέζοντάς τον απέσπασαν την υπόσχεση ότι: Όταν θα επέστρεφε ο Μαυρόπουλος από την Αυστραλία θα συνέχιζε να αγωνίζεται στον Απόλλωνα και δεν θα παραχωρούνταν στον Παναθηναϊκό. Έτσι ο Παναθηναϊκός έστρεψε την προσοχή του στον Αριστείδη Καμάρα τον οποίο και απέκτησε και μάλιστα είχε μια λαμπρή σταδιοδρομία μέχρι τα 36 του χρόνια. Ο Βαγγέλης επέστρεψε στην Ελλάδα το Δεκέμβριο του 1962 κατόπιν πρόσκλησης του Απόλλωνα και αγωνίστηκε για μερικούς μήνες οπότε διέκοψε οριστικά το ποδόσφαιρο σε ηλικία 28 χρονών πικραμένος διότι δεν τηρήθηκαν τα συμφωνηθέντα οικονομικά κίνητρα της επιστροφής του. Συμμετείχε σε πολλές αποστολές με την Εθνική ομάδα. 

Ο Βαγγέλης Μαυρόπουλος απεβίωσε στις 22 Σεπτεμβρίου 1994 από καρκίνο. Ήταν παντρεμένος με την Μαρουλίτσα Γαβριήλ και είχε δύο παιδιά, τον Παναγιώτη και τη Σοφία.

Μαυροπουλος Ευαγγελος
Μαυροπουλος Ευαγγελος
Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Ίουλος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο Ίουλος ήταν γιος του Αινεία και επομένως εγγονός της θεάς Αφροδίτης. Ο Ίουλος ακολούθησε τους Αινειάδες στην εξορία μετά την άλωση της Τροίας και από αρκετές πηγές ταυτίζεται με τον Ασκάνιο. Θεωρήθηκε ο γενάρχης της «Ιουλίας Γενεάς» και έτσι από το όνομά του προέρχεται το όνομα «Ιούλιος» που έφεραν πολλοί επιφανείς Ρωμαίοι, όπως ο Ιούλιος Καίσαρας.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Ήρωες της ρωμαϊκής μυθολογίας
Τρώες

pt:Iulo
Ποντικονήσι Κέρκυρας

Το Ποντικονήσι, ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα είναι μια βραχώδης, δενδροφυτεμένη νησίδα, η οποία βρίσκεται κοντά στο νησί της Κέρκυρας. Εκτείνεται στο κέντρο της ανατολικής ακτής, στην είσοδο της λιμνοθάλασσας του Χαλικιόπουλου, απέναντι από το αεροδρόμιο "Ιωάννης Καποδίστριας". Έχει έκταση 200 τετραγωνικά μέτρα. Η συγκοινωνία γίνεται με πλοιάρια από την προβλήτα του Κανονιού και του Περάματος.

Στην κορυφή της νησίδας βρίσκεται ναός αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, ο οποίος γιορτάζει στις 6 Αυγούστου και χρονολογείται από την ύστερη βυζαντινή περίοδο, 11ος μ.Χ. αιώνα.

Θεωρείται ότι το Ποντικονήσι έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τον Ελβετό ζωγράφο Άρνολντ Μπέκλιν, σε σειρά έργων που φέρουν τον τίτλο 'Νήσος των Νεκρών', 'Isle of the Dead'.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το Ποντικονήσι στο YouTube.com

Παραπομπές

Επτάνησα
Νομός Κέρκυρας
Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Ιππομέδοντας

Στην ελληνική μυθολογία ο Ιππομέδοντας (Ιππομέδων) είναι ο ένας από τους επτά αρχηγούς που εξεστράτευσαν ενάντια στη Θήβα (Επτά επί Θήβας).

Ο Ιππομέδων ήταν γιος του Αριστομάχου και της Μητιδίκης, και ανεψιός του Αδράστου. Σε άλλη παράδοση, ωστόσο, εμφανίζεται ως γιος του Ταλαού. Ο Ιππομέδοντας φημιζόταν για το γιγαντιαίο ανάστημά του και την τεράστια δύναμή του. Η ασπίδα του απεικόνιζε πάνω της το τέρας Τυφώνα να βγάζει φωτιά απ' τα ρουθούνια του. Λεγόταν ότι κατοικούσε στη Λέρνη: ο Παυσανίας αναφέρει (Β΄ 36, 8) ότι είδε εκεί ερείπια και θεμέλια του ανακτόρου του πάνω στον Ποντίνο λόφο. Σύμφωνα με άλλη παράδοση πάντως, κατοικούσε στις Μυκήνες.

Στη μάχη που έγινε μπροστά στις πύλες της Θήβας, στην εκστρατεία των «Επτά επί Θήβας», ο Ιππομέδοντας σκοτώθηκε από τον Ίσμαρο ή τον Υπέρβιο ενώ σύμφωνα με άλλες πηγές, χτυπήθηκε από τα βέλη των Θηβαίων και πνίγηκε στον Ισμηνό ποταμό. Γιος του Ιππομέδοντα ήταν ο Πολύδωρος, ένας από τους «Επιγόνους». Ο Παυσανίας γράφει (Ι΄ 10, 3) ότι οι Αργείοι αφιέρωσαν άγαλμα του Ιππομέδοντα στους Δελφούς.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin,Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
 Γεώργιος Σιέττος, Ήρωες και Αγίοι στην Αρχαιοελληνική και Χριστιανική Λατρεία, εκδ. Πύρινος Κόσμος, σελ 175.

Ιππομεδο
Ροδιά

Η ροδιά είναι φυτό του γένους πουνική (Punica) της οικογένειας πουνικίδες (Punicaceae). 
Ανήκει στην τάξη μυρτώδη (Myrtales). Το γένος πουνική περιλαμβάνει δύο είδη, με σημαντικότερη την Πουνική τη ροιά ή Ροιά η κοινή (Punica granatum). Αυτή είναι γνωστή με τα κοινά ονόματα ροδιά, ροϊδιά, ρογδιά και ρωθκιά (στην Κύπρο). Καλλιεργείται κυρίως για τους καρπούς της, από τους οποίους παρασκευάζονται δροσιστικά ποτά και σιρόπια (γρεναδίνη), όπως επίσης και για καλλωπιστικούς σκοπούς (νάνες και διπλανθείς ποικιλίες κυρίως).

Περιγραφή

Καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο και ευδοκιμεί σε θερμές περιοχές, στα νησιά και στις εσωτερικές πεδιάδες. Στη Θεσσαλονίκη καλλιεργείται στην περιοχή 40 Εκκλησιές. 

Είναι φυλλοβόλος και αγκαθωτός  θάμνος μέχρι 1-1,5 μέτρα ύψος ή μικρό δέντρο, που δεν ξεπερνά όμως τα 5 μέτρα. Έχει  μεγάλα μονήρη άνθη,και βγαίνουν είτε στην άκρη των βλαστών από ένα, είτε πολλά μαζί,  συνήθως κόκκινα και σπανιότερα λευκά. Τα φύλλα της είναι πράσινα, ωοειδή, γυαλιστερά. 
Η ροδιά απαντάται σε διάφορες μορφές, οι κυριότερες από τις οποίες είναι: οι οξύκαρπες (ξινόρροδα) και οι γλυκόκαρπες (γλυκόρροδα) καθώς και σε μορφή νάνου. Δέντρο ανθεκτικό, σπάνια προσβάλλεται από παράσιτα.
Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα ή παραφυάδες.  

Ο καρπός της είναι το ρόδι και είναι σωροκάρπιο ή συγκάρπιο από πολλές δρύπες (παλαιότερα ονομαζόταν σίδιο). Απ' τα ρόδια παράγεται το αναψυκτικό ροδάδα. Ο χυμός του ροδιού αντιπροσωπεύει τα τρία τέταρτα του βάρους του. Ο φλοιός των καρπών είναι πλούσιος σε ταννίνη και  χρησιμοποιείται στην κατεργασία των δερμάτων, ακόμα και στη βαφή των μαλλιών. Αφέψημα του φλοιού του καρπού και της ρίζας χρησιμοποιείται ως ανθελμινθικό και ιδίως κατά της ταινίας, γιατί περιέχει ένα αλκαλοειδές. Οι καρποί της ωριμάζουν το φθινόπωρο και συλλέγονται πριν αρχίσουν οι βροχές. Έπειτα, αποθηκεύονται σε ξηρό περιβάλλον. Επίσης το ρόδι έχει κουκούτσια.

Ιστορικά Στοιχεία
Το δέντρο ήταν γνωστό στην αρχαία Ελλάδα. Στον Όμηρο και στην Οδύσσεια υπάρχει αναφορά στη ροδιά. Ειδικότερα, αναφέρεται ότι το φυτό καλλιεργούταν στους κήπους του βασιλέα Αλκίνοου. Ο Θεόφραστος την αναφέρει ροιά ή ρόα. Ήδη από την αρχαιότητα, χρησιμοποιούσαν τη φλούδα της στη βυρσοδεψία και στην ιατρική. Η Θεά Αφροδίτη συνέδεσε το όνομά της με την καταγωγή της ροδιάς, μιας και όπως λέει ο μύθος, η ίδια φύτεψε την πρώτη ροδιά στην Κύπρο.

Βιβλιογραφία
Φυτολογία, Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεία, Εκδοτική Αθηνών.
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, λήμμα ροδιά, σελ. 16.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Λυθροειδή
Μεσογειακή χλωρίδα
Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας
Καλλωπιστικά δέντρα
Βαφικά φυτά
Χλωρίδα της Κεντρικής Ασίας
Χλωρίδα του Νεπάλ
Δρύπες
Οπωροφόρα δέντρα
Εδώδιμα φρούτα
Κεφαλοβρύσι Ηρακλείου

Το Κεφαλοβρύσι (επίσημο: Κεφαλοβρύσιον) είναι  χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου.  Η θέση του είναι στους νότιους πρόποδες του όρους Δίκτη. Οι κάτοικοι ασχολούνται  με την ελαιοκομία και τελευταία και με καλλιέργειες πρώιμων κηπευτικών στην παράλια περιοχή. Στον οικισμό βρίσκονται οι εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, της Αγίας Μαρίνας και του Αγίου Γεωργίου.

Ιστορικά στοιχεία 
Η ονομασία του χωριού οφείλεται σε μεγάλη  πηγή (νερομάνα). Η πηγή λέγεται και κεφαλάρι . Ενώ στις ενετικές απογραφές δεν αναφέρεται, αναγράφεται στην τουρκική απογραφή του 1671. Το 1577 στον κατάλογο Φραγκίσκος Μπαρόκιος ο οικισμός αναγράφεται ως Agios Vasilis Crevatas και στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 με 689 κατοίκους και με το όνομα S. Baseglio Crevata

Το Σεπτέμβριο του 1943 το χωριό πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς και εκτελέστηκαν με τουφεκισμό 36 από τους άνδρες κατοίκους. Την ίδια περίοδο πυρπολήθηκε και ο Κρεβατάς, που θρήνησε 22 θανάτους (εκτελέσεις από τους Γερμανούς).

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Κεφαλοβρυσίου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κεφαλοβρυσίου περιλαμβάνει και τον οικισμό Κρεββατάς. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Κεφαλοβρύσι, το (128)
 Κρεββατάς, ο (23)

Συνολικά η κοινότητα έχει 151 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Βασιλάκη.

Κοινοτάρχες Κεφαλοβρυσίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κεφαλοβρυσίου.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Βλέπε επίσης 

Ολοκαύτωμα της Βιάννου

Κεφαλοβρύσι
Κεφαλοβρύσι