joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κατάρρινοι

Κατάρρινοι (μικροτάξη: Catarrhini) ονομάζεται μία από τις δύο υποδιαιρέσεις των ανώτερων πρωτευόντων (ή άλλη είναι η μικροτάξη Πλατύρρινοι ή μαϊμούδες Νέου Κόσμου). Αποτελείται από τα Κερκοπιθηκοειδή (μαϊμούδες Παλαιού Κόσμου) και τους πιθήκους (δηλαδή τις οικογένειες Ανθρωποειδή και Υλοβατίδες). Αυτές οι ομάδες περιλαμβάνουν είδη όπως οι ουρακοτάγκοι, οι γορίλες, οι άνθρωποι, ο χιμπαντζήδες, οι γίββωνες και άλλοι. Όλα τα είδη είναι ενδημικά στην Αφρική και την Ασία.

Περιγραφή

Όπως και οι πλατύρρινοι (με εξαίρεση το γένος Aotus), οι κατάρρινοι είναι ημερόβια ζώα.

Οι πίθηκοι δεν έχουν ουρές. Οι ουρές των κερκοπιθηκοειδών δεν είναι συλληπτήριες, αλλά βοηθούν στην ισορροπία. Οι κατάρρινοι έχουν επίπεδα νύχια. Έχουν συλληπτήρια χέρια, και όλοι εκτός από τους ανθρώπους έχουν επίσης συλληπτήρια πόδια. Ο οδοντικός τους τύπος είναι .

Τα περισσότερα είδη παρουσιάζουν σημαντικό φυλετικό διμορφισμό, και τα περισσότερα, αλλά όχι όλα, ζουν σε κοινωνικές ομάδες.

Ταξινόμηση και εξέλιξη
Οι πίθηκοι και οι μαϊμούδες Παλαιού Κόσμου (κερκοπιθηκοειδή) διασπάστηκαν από την εξελικτική πορεία των μαϊμούδων Νέου Κόσμου (πλατύρρινοι) περίπου 35 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η μεγαλύτερη διαίρεση μέσα στην ομάδα των κατάρρινων συνέβη περίπου 25 εκατομμύρια χρόνια πριν, με τους γίββωνες να αποσπούνται από την εξελικτική πορεία των μεγάλων πιθήκων (στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι άνθρωποι) περίπου 15-19 εκατομμύρια χρόνια πριν.

 Τάξη Πρωτεύοντα (Primates)
 Υποτάξη Στρεψίρρινοι (Strepsirrhini): όλοι οι προσιμιίδες εκτός από τους τάρσιους
 Υποτάξη Απλόρρινοι (Haplorrhini): τάρσιοι, μαϊμούδες και πίθηκοι
 Ανθυποτάξη Ταρσιόμορφα (Tarsiiformes)
 Οικογένεια Ταρσιίδες (Tarsiidae): τάρσιοι
 Ανθυποτάξη Σιμιόμορφα (Simiiformes): σιμιίδες
 Μικροτάξη Κατάρρινοι (Catarrhini)
 Υπεροικογένεια Κερκοπιθηκοειδή (Cercopithecoidea)
 Οικογένεια Κερκοπιθηκίδες (Cercopithecidae) : μαϊμούδες Παλαιού Κόσμου
 Υπεροικογένεια †Propliopithecoidea
 Οικογένεια †Propliopithecidae (περιλαμβάνει τον Αιγυπτοπίθηκο)
 Υπεροικογένεια †Saadanioidea
 Οικογένεια †Saadaniidae
 Υπεροικογένεια Ανθρωποειδή (Hominoidea): πίθηκοι
 Οικογένεια Υλοβατίδες (Hylobatidae): γίββωνες ή «μικροί πίθηκοι» 
 Οικογένεια Ανθρωπίδες (Hominidae): «μεγάλοι πίθηκοι» (συγκαταλέγονται και οι άνθρωποι) 
 Μικροτάξη Πλατύρρινοι (Platyrrhini): μαϊμούδες Νέου Κόσμου

Παραπομπές

Disotell, T. R.; Noviello, C. M.; Raaum, R. L.; Sterner, K. N.; Stewart, C. (2005). "Catarrhine primate divergence dates estimated from complete mitochondrial genomes: concordance with fossil and nuclear DNA evidence". J. Hum. Evol. (48): 237-257.

Απλόρρινοι
Γεώργιος Δημητριάδης

Ο Γεώργιος Δημητριάδης (1880 – 1941), επικαλούμενος ο «Αθηναίος», ήταν Έλληνας γλύπτης.

Γεννήθηκε στην Παλαιά Κόρινθο το 1880 και πέθανε στην Αθήνα στα χρόνια της Κατοχής, το 1941. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) της Αθήνας, με καθηγητή το Γεώργιο Βρούτο, περατώνοντας τις σπουδές του το 1900. Έλαβε ως τιμητικές διακρίσεις το Α' Θωμαΐδειο και το Α' Χρυσοβέργειο Βραβείο.

Ο Γεώργιος Δημητριάδης θεωρείται ο πιο παραγωγικός από τους νεοέλληνες γλύπτες, με πλήθος έργων του εγκατεσπαρμένων σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας. Φιλοτέχνησε ανδριάντες και προτομές, μεταξύ των οποίων τα σημαντικότερα είναι: 
 Ο ανδριάντας του Θεόδωρου Δηλιγιάννης (μάρμαρο, ύψους 2 μ., περίβολος του Ιστορικού και Εθνολογικού Μουσείου της Αθήνας, Παλαιά Βουλή). Τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 22 Μαρτίου 1931 από τον τότε πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο.
 Ο ανδριάντας του Γεωργίου Θεοτόκη (Κέρκυρα, Πλατεία Ηρώων Κυπριακού Αγώνα).
 Η προτομή του ποιητή Αχιλλέα Παράσχου (Αθήνα, Κήπος Ζαππείου). Στήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1929, επί Δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Πάτση,  με πρωτοβουλία του φιλολογικού συλλόγου «Παρνασσός».
 Η προτομή του ποιητή Γεωργίου Σουρή (Αθήνα, Κήπος Ζαππείου). Τοποθετήθηκε το 1934, με δαπάνη του φιλολογικού συλλόγου «Παρνασσός».
 Η προτομή του Ιωάννη Κυριακού (Αθήνα, Κήπος Ζαππείου). Τοποθετήθηκε με πρωτοβουλία της Επιτροπής Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων, πρόεδρος της οποίας υπήρξε ο Ι. Κυριακός.
 Η προτομή της βασίλισσας Όλγας (Αθήνα, Πάρκο Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός»). Τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 22 Οκτωβρίου 1938, με την παρουσία του βασιλέως Γεωργίου  Β', της Κυβέρνησης και πολλών επισήμων, καθώς  με πρωτοβουλία της βασίλισσας Όλγας είχε ιδρυθεί ο «Ευαγγελισμός».
 Η προτομή του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη (Ύδρα).
 Η προτομή του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη (Λευκάδα).

Ο Γεώργιος Δημητριάδης φιλοτέχνησε επίσης μεγάλο αριθμό ηρώων, όπως τα Ηρώα των Σερρών, του Κιλκίς, του Αιγίου, του Πύργου, της Σαλαμίνας, της Ελευσίνας, της Αμαλιάδας, των Μεγάρων, του Ξυλοκάστρου κ. ά. 

Το έργο του περιλαμβάνει και πλήθος γλυπτών συνθέσεων, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν «Το Γυναικείον Κάλλος», «Ψυχρόν Γήρας», «Ο Θάνατος», «Η Σύνεσις και η Ανδρεία», «Πρόμαχος Αθηνά» κ.ά. Εξαιρετικής τέχνης είναι «Ο Σάτυρος», ολόσωμο μαρμάρινο άγαλμα, ύψους 1.20 μ., στον Κήπο του Ζαππείου.       

Το έργο του Γ. Δημητριάδη, όπως σημειώνει ο Μ. Στεφανίδης, διακρίνεται σε γενικές γραμμές από ακαδημαϊκές αντιλήψεις και χαρακτήρα μνημειακό, που συνδυάζεται με επιρροές από τα κινήματα του συμβολισμού και της Αρ Νουβό.

Πηγές
 Στέλιος Λυδάκης: «Οι Έλληνες Γλύπτες – Η νεοελληνική γλυπτική: ιστορία – τυπολογία – λεξικό γλυπτών», τόμ. 5ος, σελ. 312 - 314, Εκδοτικός οίκος «ΜΕΛΙΣΣΑ», Αθήνα, 1981.
 Ζέττα Αντωνοπούλου: «Τα γλυπτά της Αθήνας: Υπαίθρια γλυπτική 1834 – 2004», σελ. 75, 87, 89, 93, 101 & 202, α΄ έκδοση, Εκδόσεις «Ποταμός», Αθήνα, 2003. 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Δημητριάδης, Γεώργιος» (κείμενο Μ. Στεφανίδης), τόμ. 20, σελ. 177, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.

Έλληνες γλύπτες
Εντ Χάρις

Ο Εντ Χάρις (Ed Harris, γενν. 28 Νοεμβρίου 1950) είναι Αμερικανός ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης, γνωστός για τις ερμηνείες του στις ταινίες Μια Θέση στην Καρδιά, Appaloosa, Ο Βράχος, Η Άβυσσος, Απόλλων 13, Ένας Υπέροχος Άνθρωπος, Το Τέλος της Βίας, Ζωντανή Μετάδοση: The Truman Show και Pollock. Το 1998 κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «Ζωντανή Μετάδοση: The Truman Show» και το 2012 για την ερμηνεία του στην τηλεταινία «Game Change». Επίσης προτάθηκε τέσσερις φορές για Όσκαρ. Από το 2016 πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά Westworld ως ο Άνδρας με τα Μαύρα και έχει προταθεί για Βραβείο Emmy.

Βιογραφία 
Ο Εντ Χάρις γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1950 στο Ένγκλγουντ του Νιού Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Η μητέρα του ήταν ταξιδιωτικός πράκτορας, ενώ ο πατέρας του δούλευε στο βιβλιοπωλείο του Ινστιτούτου Τέχνης του Σικάγο. Μεγάλωσε σε μια Πρεσβυτεριανική οικογένεια. Σπούδασε αρχικά στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, ενώ αργότερα σπούδασε υποκριτική στο Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα. Ο πρώτος του σημαντικός ρόλος ήταν στην ταινία «Borderline» μαζί με τον Τσαρλς Μπρόνσον. Απέκτησε, όμως, μεγαλύτερη φήμη όταν υποδύθηκε τον αστροναύτη Τζον Γκλεν στην ταινία «Οι Κατάλληλοι Άνθρωποι». Το 1995 έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ για την ταινία «Απόλλων 13» για την ερμηνεία του στον ρόλο του διευθυντή αποστολής της NASA Τζιν Κρανζ. Ακολούθησαν άλλες 3 υποψηφιότητες για Όσκαρ το 1998, το 2001 και το 2003 για τις ταινίες «Ζωντανή Μετάδοση: The Truman Show», «Pollock» και «Οι Ώρες» αντίστοιχα. Το 2000, έκανε το ντεμπούτο του στη σκηνοθεσία με την ταινία «Pollock», η οποία είχε ως κύριο θέμα τη ζωή του διάσημου Αμερικανού ζωγράφου Τζάκσον Πόλοκ στην οποία και πρωταγωνίστησε. Η ταινία ήταν υποψήφια για 2 βραβεία Όσκαρ. Το 2005 έπαιξε μαζί με τον Κέισι Άφλεκ και τον Μόργκαν Φρίμαν στην ταινία «Το Τέλος της Βίας». Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Έιμι Μάντιγκαν και έχουν αποκτήσει μια κόρη.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  

Αμερικανοί σκηνοθέτες
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας

Το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) ήταν το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής άμυνας στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1986 από τον Ανδρέα Παπανδρέου και λειτούργησε μέχρι το 2019. Το ΚΥΣΕΑ ήταν υπεύθυνο, μεταξύ άλλων, για την επιλογή των Αρχηγών των τεσσάρων Γενικών Επιτελείων των Ενόπλων Δυνάμεων (ΓΕΕΘΑ, ΓΕΣ, ΓΕΝ, ΓΕΑ) και για την επιλογή των Αρχηγών των Σωμάτων Ασφαλείας. Πρόεδρος του ΚΥΣΕΑ ήταν ο Πρωθυπουργός.

Σήμερα ονομάζεται Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας.

Ιστορία 
Στον τομέα της εθνικής άμυνας, είχαν λειτουργήσει και παλαιότερα διάφορα παρόμοια σχήματα όπως το ΑΣΕΑ (Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Άμυνας) στις μέρες του Ευάγγελου Αβέρωφ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου μετά το 1981 εισήγαγε ένα νέο, περισσότερο προσωπικό και «προεδρικό» τρόπο λήψης αποφάσεων. Η δημιουργία του ΚΥΣΕΑ ως ανώτατης αρχής για θέματα εθνικής άμυνας και εξωτερικής πολιτικής ήταν παρόμοια με τη δημιουργία του ΑΣΟΠ (Ανώτατο Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής) για οικονομικά θέματα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου προτιμούσε ένα σχετικά «κλειστό» ΚΥΣΕΑ στο οποίο συμμετείχαν λίγοι υπουργοί και υπηρεσιακοί παράγοντες, αλλά οι διάδοχοί του αύξησαν τον αριθμό των μελών του.

Η σύνθεση του ΚΥΣΕΑ μεταβάλλεται από τον εκάστοτε Πρωθυπουργό.

Πρόταση για μετατροπή σε Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας
Πολιτικοί επιστήμονες και αναλυτές τα τελευταία χρόνια έχουν προτείνει τη μετατροπή του ΚΥΣΕΑ σε συμβούλιο εθνικής ασφάλειας, όπως αυτό των ΗΠΑ. Ωστόσο, έχει εκφραστεί και η άποψη διατήρησης του ΚΥΣΕΑ όπως είναι, καθώς υπάρχει ο φόβος ένα συμβούλιο εθνικής ασφάλειας να μετατραπεί σε χώρο «βολέματος» αποστράτων αξιωματικών και συνταξιούχων διπλωματών προσκείμενων στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Σύνθεση 
Στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας μετέχουν ως μέλη::
Πρόεδρος: ο Πρωθυπουργός

και ως μέλη:
 ο Υπουργός Εξωτερικών, 
 ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας,
 ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, 
 ο Υπουργός Μετανάστευσης & Ασύλου
 ο Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής,
 ο Υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας
 ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας.

Καθήκοντα γραμματέα του ΚΥ.Σ.Ε.Α ασκεί ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της Γ.Γ. της Κυβέρνησης

Ελληνική Κυβέρνηση
Διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας
Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
Fly Me to the Moon

Το «Fly Me to the Moon» είναι ένα δημοφιλές τραγούδι που γράφτηκε από τον Μπαρτ Χάουαρντ το 1954. Ο αρχικός του τίτλος ήταν «In Other Words», και πρωτοερμηνεύθηκε από τη Φελίσια Σάντερς σε καμπαρέ.

Το τραγούδι έγινε γνωστό ως «Fly Me to the Moon» από τον πρώτο στίχο του, και μετά από λίγα χρόνια οι παραγωγοί άλλαξαν τον τίτλο του επίσημα.

Τραγούδια του 1954
Singles του 1962
Καιροί (εφημερίδα)

Με τον τίτλο "Καιροί" άρχισε να εκδίδεται στην Αθήνα, από το 1872, ημερήσια πολιτική εφημερίδα η οποία διατηρήθηκε μέχρι το 1923. Ιδρυτής και εκδότης των "Καιρών" ήταν ο Πέτρος Κανελλίδης μέχρι το θάνατό του το 1911. Από τότε τη συνέχιση της έκδοσης ανέλαβε η κόρη του Νέλλη Κανελλίδου μέχρι το 1923.

Η εφημερίδα αυτή, που ιδρύθηκε, υπόψη, τον ίδιο χρόνο που ο Χαρίλαος Τρικούπης ίδρυσε το λεγόμενο "Πέμπτο Κόμμα", ουσιαστικά αποτελούσε το πολιτικό δημοσιογραφικό όργανο του Χ. Τρικούπη. Στην εφημερίδα αυτή φιλοξενήθηκαν ανυπόγραφα τα ιστορικά άρθρα του Χ. Τρικούπη με τους τίτλους «Τις πταίει» και «Παρελθόν και Ενεστώς» με συνέπεια να συλληφθεί ο εκδότης και ν΄ αποκαλυφθεί ο πραγματικός συγγραφέας οπότε και οι δύο υπέστησαν δίωξη.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.10ος, σελ.50.
 Βουλή των Ελλήνων: "500 χρόνια έντυπης παράδοσης (1499-1999)" Αθήνα 2000, σελ.87.

Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Μαρίκα Παπαγκίκα

Η Μαρίκα Παπαγκίκα (Κως, 1 Σεπτεμβρίου 1890 – Νέα Υόρκη, 2  Αυγούστου 1943) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια, η οποία θεωρείται η σπουδαιότερη ελληνική φωνή στην Αμερική των αρχών του 20ού αιώνα (από όσες τουλάχιστον ηχογραφήθηκαν σε δίσκους).
 
Μετέβη από την Κω στην Αίγυπτο το 1913 και το 1914 στις Η.Π.Α.. Είχε σπουδαία διαδρομή στο πάλκο και στη δισκογραφία μέχρι το Κραχ του 1929, οπότε και καταστράφηκε οικονομικά. Δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα, ενώ το μουσικό της ρεπερτόριο έγινε ευρέως γνωστό στην Ελλάδα μετά από 40 χρόνια.

Στις Η.Π.Α. ηχογράφησε το πρώτο της τραγούδι το 1918 με τίτλο «Με ξέχασες» για να ακολουθήσει το «Σμυρναίικο μινόρε». Ως το 1929, ηχογράφησε γύρω στα 250 τραγούδια, κλείνοντας τη δισκογραφική της παρουσία με 4 τραγούδια το 1937.

Παραπομπές

Πηγές 
 Τα Ρεμπέτικα του Παναγιώτη Κουνάδη, Έκδοση Τα Νεα, 2010

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 «Η τραγουδίστρια του καφέ αμάν», ιστότοπος εφημερίδας Ελευθεροτυπία, 2 Αυγούστου 2006.

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Μουσική-επέκταση
Ιωάννης Θεόδωρος Καλλιμάχης

Ο Ιωάννης Θεόδωρου Καλλιμάχης (1690—1780) υπήρξε Έλληνας πρίγκηπας της Μολδαβίας από το 1758 ως to 1761. Πατέρας του ήταν ο Θεόδωρος Καλλιμάχης. Σπούδασε στην Λβιβ. Ήταν πολύγλωσσος και μιλούσε λατινικά, τουρκικά, ιταλικά, ελληνικά και γαλλικά. Υπηρέτησε στον Ιωάννη Μαυροκορδάτο και στον Γρηγόριο Β΄ Γκίκα. Διετέλεσε επί δεκαέξι χρόνια μεγάλος Δραγουμάνος της Υψηλής Πύλης και στην συνέχεια Πρίγκηπας της Μολδαβίας. Αποσύρθηκε το 1761 και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του, δεκαεννιά χρόνια αργότερα.

Πηγές 
 Nita Dan Danielescu. "Gavriil Callimachi, ctitorul Catedralei mitropolitane Sf. Gheorghe din Iasi" Ziarul Lumina, 2006-02-20

Ηγεμόνες της Μολδαβίας
Ιωαννης Θεοδωρος
Πρισίλα Πρίσλεϋ

Η Πρισίλα Πρίσλεϋ (αγγλ. Priscilla Presley, 24 Μαΐου 1945 - ) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου.

Προσωπική ζωή 
Γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1945 το γένος Ανν Βάγκνερ (Ann Wagner) στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Πατέρας της ήταν ο Τζέιμς Βάγκνερ, ο οποίος πέθανε λίγο μετά την γέννηση της κόρης του σε αεροπορικό δυστύχημα. Η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε, τον Ζοζέφ Μπολιέ (Joseph Beaulieu), αξιωματικό της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας. Η Πρισίλα στα δεκατέσσερα χρόνια της γνωρίστηκε με τον Έλβις Πρίσλεϊ και τον παντρεύτηκε στο Λας Βέγκας. Απέκτησε μαζί του την Λίζα Μαρί Πρίσλεϊ.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αμερικανοί επιχειρηματίες
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλβις Πρίσλεϊ
Μάριους Μύλλερ-Βέστερνχαγκεν

Ο Μάριους Μύλερ-Βέστερνχαγκεν (γερμ. Marius Müller-Westernhagen) (1948 - ) είναι γερμανός ηθοποιός, συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής της ροκ μουσικής. Θεωρείται ως πιο εμπορικά επιτυχημένος Γερμανός μουσικός. Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1948 στο Ντίσελντορφ. Πατέρας του ήταν ο ηθοποιός Χανς Μύλλερ-Βέστερνχαγκεν.

Δισκογραφία

Ζωντανοί

Φιλμογραφία

Ως Ηθοποιός 
 1962: Die höhere Schule
 1964: Sechs Personen suchen einen Autor
 1967: Ostern
 1968: Harakiri Whoom
 1968: Der Unfall
 1970: no prizes-no wagering
 1970: Express
 1971: Hurra, bei uns geht’s rund!
 1973: Veränderung in Milden
 1974: Ein deutsches Attentat
 1975: Verlorenes Leben
 1976: Sladek oder die schwarze Armee
 1976: Tatort: „Transit ins Jenseits“
 1976: Aufforderung zum Tanz
 1977: Das zweite Erwachen der Christa Klages
 1977: Klaras Mutter
 1978: Der Gehilfe
 1979: Der Tote bin ich
 1979: Der Mörder
 1980: Theo gegen den Rest der Welt
 1980: Geteilte Freude
 1980: Mosch
 1982: Der Mann auf der Mauer
 1984: Der Schneemann
 1987: Deshima
 1987: Der Madonna-Mann

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 επίσημη ιστοσελίδα

Γερμανοί μουσικοί
Ροκ μουσικοί
Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Καθαρισμός

Καθαροί ονομάστηκαν οι απόγονοι των Ελλήνων, που ίδρυσαν αποικίες τον 7ο αι. π.Χ στη Ν. Γαλλία και τη Β. Ισπανία. Γνωστές πόλεις των Καθαρών η Άλμπι και η Καρκασόν. Η ιδιαιτερότητα αυτών των κοινοτήτων ήταν ότι συνέχιζαν την αρχαία παράδοση των Ελληνικών αποικιών της Αρχαϊκής εποχής, στη θρησκεία, τον τρόπο ζωής, στα ήθη και τα έθιμα και στις τελετουργίες, η σημαντικότερο και πιο γνωστή όλων ήταν η Κάθαρση που αναλογούσε σε θεραπεία ψυχών και σωμάτων.
Λατρεύουν τον Απόλλωνα, που είναι ο αρχαίος Θεός της Κάθαρσης. 
Αν και με την πάροδο των αιώνων, συμβιώνοντας με τις Χριστιανικές κοινότητες, προσάρμοσαν με ειρηνικό τρόπο, τον τρόπο ζωής τους, μπόρεσαν και διατήρησαν την αυτονομία τους ως πολιτισμός αλλά και ως διοίκηση. 
Οι συγκρούσεις με τον Γάλλο βασιλιά, έγιναν αναπόφευκτες, γιατί αρνιόντουσαν πεισματικά τη συμμετοχή τους στις σταυροφορίες. Κατόρθωσαν να διατηρήσουν την ουδετερότητά τους μέχρι την 4η Σταυροφορία. Το 1204 όμως, ο Βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος ο Ωραίος, για να τους αναγκάσει να συμμετάσχουν στον στρατό του, τους κήρυξε τον πόλεμο, που ονομάστηκε και αυτός Σταυροφορία. 
Η τελευταία μάχη δόθηκε στην Καρκασόν, όπου οι τελευταίοι των Καθαρών είχαν οχυρωθεί για να αντισταθούν στα στρατεύματα των Σταυροφόρων. Η πολιορκία έληξε με τη σφαγή των γυναικόπαιδων των Καθαρών και όσων των ανδρών ήταν πολύ ηλικιωμένοι ή επέμεναν να αρνούνται τη συμμετοχή στη σταυροφορία. Το μεγαλύτερο μέρος του ανδρικού πληθυσμού όμως υποτάχτηκαν και στρατολογήθηκαν.
Μέρος αυτών, ζήτησαν να υπηρετήσουν στο Νοσοκομείο του Αγίου Ιωάννη στη Γαλλία, ως ιατροί και φροντιστές των τραυματιών του Στρατού. Οι θεραπευτικές ικανότητες των Καθαρών ήταν γνωστές. Τόσο οι άνδρες όσο και γυναίκες ήταν φημισμένοι για τις αρχαίες τους γνώσεις και τελετές.
Αργότερα συμμετείχαν και αυτοί στο στράτευμα.
Είναι οι γνωστοί Ιωαννίτες Ιππότες.
Μία άλλη ομάδα των Καθαρών, που ακολούθησε τους Σταυροφόρους στους Άγιους Τόπους, προκειμένου να αποφύγουν τις πολεμικές επιχειρήσεις, ζήτησαν να αναλάβουν τη φύλαξη και υπεράσπιση των Ιερών μνημείων και του Ναού του Σολομώντα. Με τον καιρό απετέλεσαν τους λεγόμενους Ναΐτες Ιππότες.
Επειδή συνέχισαν να τελούν μέσα στον ναό τα αρχαία μυστήρια και άλλες αρχαίες τελετές, κατηγορήθηκαν για τέλεση οργίων, εδιώχθησαν και τους ανάγκασαν να διαλυθούν.
Πολλά τοπωνύμια στη Γαλλία που συνδέονται με τους Καθαρούς, δηλώνουν την Αρχαιοελληνική τους προέλευση, όπως η πόλη Άλμπι.
Η λέξη προέρχεται από την Αρχαιοελληνική λέξη Άλφα που σημαίνει λευκό, θείο, φως και ύπαρξη 100% παντού, ταυτόχρονα, Θεία ύπαρξη. (Liddel & Scott).
Από τη λέξη αυτή έχουμε τη λέξη Αλφειό, Αλφισμός, Albino κλπ.
Σπουδαία προσκυνήματα των Καθαρών, λόγω του Απόλλωνα-Ήλιου, ήταν και είναι τα Ελληνικά νησιά Δήλος και Ρόδος.
Αλλέγκρα Γκατένιο

Η Αλλέγκρα Γκατένιο (Θεσσαλονίκη 1921 - Ισραήλ ? ) ήταν Ελληνίδα αθλήτρια του στίβου, μέλος της Εβραϊκής κοινότητας, και πανελληνιονίκης.

Γεννήθηκε το 1921 στη Θεσσαλονίκη και πατέρας ήταν ο Μόρδος Γκατένιο. Έπαιρνε μέρος σε αγώνες με το γυμνάσιο Θηλέων και την Μέση σχολή όπου την εντόπισαν παράγοντες του Ηρακλή και το 1938 έγινε η πρώτη αθλήτρια του συλλόγου. Σημείωσε πολλές διακρίσεις σε τοπικές διοργανώσεις όπως το πρωτάθλημα Μακεδονίας, το  1939 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν τρίτη στα 60 μέτρα. Στους επόμενους πανελλήνιους του 1940 ήταν πρώτη στα 100 μέτρα, δεύτερη στο άλμα εις ύψος και τρίτη στα 60 μέτρα. 

Το 1943 η ίδια και η οικογένεια της οδηγήθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και για πολλά χρόνια χάθηκαν εντελώς τα ίχνη της. Μεταπολεμικά αναφέρεται από κάποιους ότι ζούσε για κάποιο διάστημα στην Θεσσαλονίκη και την είχαν συναντήσει. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες αυτές ήταν η μόνη που είχε επιζήσει από την οικογένεια της και τέλος μετανάστευσε στην Παλαιστίνη όπου είναι άγνωστη η ζωή της εκεί.

Διακρίσεις 
Πανελλήνιο πρωτάθλημα
60 μέτρα
Χάλκινο: 1939, 1940
100 μέτρα
χρυσό: 1940
Άλμα εις ύψος
Αργυρό: 1940

Πηγές 
Γυμναστικός Σύλλογος Μακαμπή Θεσσαλονίκης 1908-2010, Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης 2010, ISBN 978-960-92592-9-3

Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις ύψος
Α
Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας
Έλληνες εβραϊκής καταγωγής
Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Ζαχαρίας Καψαλάκης

Ο Ζαχαρίας Καψαλάκης (1930 - 8 Φεβρουαρίου 1995) ήταν Έλληνας νευροχειρουργός, ιδρυτής του Ινστιτούτου "Εγκέφαλος" και Υφηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών στην Έδρα του καθηγητή Χειρουργικής Γεώργιου Τούντα στο "Αρεταίειο".

Επιστημονική καρριέρα
Γεννήθηκε το 1930 στην Αγία Γαλήνη Ρεθύμνου και μετά τις γυμνασιακές του σπουδές (1948), σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1948-1954), ενώ στο Λονδίνο συνέχισε την ειδίκευσή του στη Νευροχειρουργική μέχρι το 1960. Αρχικά εξάσκησε την Νευροχειρουργική ως συνεργάτης Υφηγητής της Νευροχειρουργικής, στο Αρεταίειο Νοσοκομείο και σε ιδιωτικές κλινικές. Ο Καψαλάκης θεωρείται ο πατέρας της διάγνωσης και της θεραπείας των Ενδοκρανιακών αιματωμάτων, από τις δημοσιεύσεις του και τα μαθήματα που έκανε στο Αρεταίειο Νοσοκομείο. Ο Ζαχαρίας Καψαλάκης είχε πλούσια προσφορά στην επιστήμη του, έχοντας στο ενεργητικό του πάρα πολλές νευροχειρουργικές επεμβάσεις, ιδίως εγκεφάλου και σπονδυλικής στήλης. Είναι ο πρώτος που έφερε το έτος 1977 τον πρώτο αξονικό τομογράφο στην Ελλάδα. Σταθμό στην καριέρα του αποτέλεσε η ίδρυση του Ινστιτούτου "Εγκέφαλος" στο Χαλάνδρι, που αργότερα επεκτάθηκε με τη δημιουργία άλλων επτά αντίστοιχων Κέντρων ανά την Ελλάδα.

Οικογενειακή κατάσταση
Ήταν παντρεμένος με τη Δήμητρα Σταμίδου και μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά.

Απόπειρα δολοφονίας 
Στις 4 Φεβρουαρίου 1987, στο Χαλάνδρι, ο Ζαχαρίας Καψαλάκης δέχθηκε επίθεση από μέλη της Οργάνωσης 17 Νοέμβρη με πυροβολισμούς στα πόδια, αλλά επέζησε του τραυματισμού του.

Θάνατος
Ο Ζαχαρίας Καψαλάκης πέθανε το πρωί 8 Φεβρουαρίου 1995 στις 9.00, σε ηλικία 65 χρόνων. Στην οικογένεια του εκλιπόντος έστειλαν συλλυπητήρια τηλεγραφήματα η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα και ο επίτιμος Πρόεδρος του Κόμματος Χαρίλαος Φλωράκης. Η κηδεία του Ζαχαρία Καψαλάκη πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι στις 3.30 στο Β Νεκροταφείο.

Παραπομπές 

Έλληνες νευροχειρουργοί
Μιχαήλ Σιωνίδης

Ο Μιχαήλ Σιωνίδης (Γκίρτσιστα Βογδάντσας, 1870 - Εύζωνοι Κιλκίς, 1935) ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από τη Γκίρτσιστα Βογδάντσας (Οθωμανική Αυτοκρατορία, σήμερα Βόρεια Μακεδονία).

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μιχαήλ Σιωνίδης γεννήθηκε το 1870 στη Γκίρτσιστα Βογδάντσας (Οθωμανική Αυτοκρατορία, σήμερα Βόρεια Μακεδονία). Πριν ακόμα την επίσημη εμπλοκή του Ελληνικού κράτους στο Μακεδονικό Αγώνα, το 1902 οργάνωσε ένοπλο σώμα εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων της ΕΜΕΟ, δρώντας στις περιοχές Γκίρτσιστας, Γευγελής και Δοϊράνης. Από το 1904, Συνεργάστηκε με τους Εμμανουήλ Κατσίγαρη και Γεώργιο Ζήρα. Το φθινόπωρο του 1904 Βούλγαροι κομιτατζήδες εισέβαλαν στη Γκίρτσιστα (που σημαίνει χωριό Ελλήνων) και σκότωσαν αρκετούς Έλληνες κατοίκους, μεταξύ των οποίων και τη δασκάλα Αικατερίνη Χατζηγεωργίου (21 ετών), εξαδέρφη του Μιχάλη Σιωνίδη, το δάσκαλο Κωνσταντίνο Σιωνίδη και την κόρη του, και έναν ακόμα συγγενή του καπετάν Μιχάλη, τον Λεωνίδα Σιωνίδη. Όταν ο καπετάν Μιχάλης επέστρεψε στο χωριό, συγκρότησε ένοπλη ομάδα και εισέβαλε στο χωριό Μερβίντσα, όπου κρύβονταν οι κομιτατζήδες. Στη μάχη που ακολούθησε, τραυματίστηκε και μετέβη στη Γευγελή, όπου περιθάλπηκε (Ιανουάριος 1905). Στη συνέχεια συνελήφθη απ' τις Οθωμανικές Αρχές και φυλακίστηκε έως την Επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908, οπότε και αποφυλακίστηκε λόγω αμνηστίας.

Μετά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, η Γκρίτσιστα περιήλθε υπό Σερβική κυριαρχία, και ο Μιχάλης Σιωνίδης προσέφυγε με την οικογένειά του, στο Ματσίκοβο (σήμερα Εύζωνοι) του νομού Κιλκίς, δίπλα στα τότε Ελληνοσερβικά σύνορα. Κατά του Βαλκανικούς Πολέμους, το σπίτι του στο Ματσίκοβο χρησιμοποιήθηκε από το βασιλιά Κωνσταντίνο, ως στρατηγείο. Ο Μιχαήλ Σιωνίδης πήρε μέρος στις Μάχες Κιλκίς - Λαχανά, όπου τραυματίστηκε και αργότερα στη Μάχη του Σκρα Ντι Λέγκεν (κατά τον Α¨ Παγκόσμιο Πόλεμο). Κατά τη διάρκεια του πολέμου υπηρέτησε ως μυστικός πράκτορας του Γ' Σώματος Στρατού μπροστά από τις γραμμές του μετώπου, έως την περιοχή της Στρώμνιτσας.

Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μιχάλης Σιωνίδης, ως πρόεδρος της Κοινότητας Ματσικόβου, συνέλεξε τα πτώματα των εννέα Ευζώνων που είχαν σκοτωθεί από τους Βουλγάρους κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο στο φυλάκιο του Αρτζάν (σήμερα Κάστρο) και τους ενταφίασε με τιμές στο Ματσίκοβο. Το 1927 η Επιτροπή Μετονομασίας μετονόμασε το Ματσίκοβο σε Εύζωνοι, στη μνήμη των εννέα Ευζώνων. Ο Μιχαήλ Σιωνίδης πέθανε το 1935 στους Ευζώνους.

Για τις υπηρεσίες του τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας την ανώτερη τιμή του Ελληνικού κράτους, τον Πολεμικό Σταυρό και το Αναμνηστικό Μετάλλιο Μακεδονικού Αγώνα. Ο Ελληνικός Στρατός τιμώντας τον, ονόμασε το στρατόπεδο στην Αξιούπολη "Στρατόπεδο Σιωνίδη".

Αναφορές
Η Ελληνικη Αντισταση στη Μακεδονια 1904-1908 ή εικόνα Μιχαήλ Σιωνίδη
Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα
Σημειώσεις Μιχαήλ Σιωνίδη

Παραπομπές

Μακεδονομάχοι
Ιστορία του Κιλκίς
Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Ελληνικός πολεμικός σταυρός
Χρυσό Αριστείο Ανδρείας
Μακεδόνες
Ντίνος Ουζιέλ

Ο Ντίνος Ουζιέλ (Θεσσαλονίκη 22 Δεκεμβρίου 1916 - Θεσσαλονίκη 24 Νοεμβρίου 1983) ήταν Έλληνας, μέλος της εβραϊκής κοινότητας, πυγμάχος αθλητής του στίβου και της επιτραπέζιας αντισφαίρισης μέλος της εθνικής ομάδας πυγμαχίας μετέπειτα προπονητής, διαιτητής  και διοικητικός παράγοντας.

Ήταν γιος του Ντανιέλ Ουζιέλ και της Λούνα, είχε άλλες δύο αδελφές την Πόλα και την Νίνα, ο πατέρας του ήταν βιοτέχνης κρασιού. Γράφτηκε από μικρός στην Μακαμπή, αρχικά στο τμήμα προσκόπων και έπειτα στο τμήμα κλασσικού αθλητισμού με προπονητή τον Λέων Πασύ. Πρώτη μεγάλη διοργάνωση που συμμετείχε ήταν η Μακαμπιάδα του 1935 όπου εκεί του κέντρισε τον ενδιαφέρον  η πυγμαχία. Επιστρέφοντας στην Θεσσαλονίκη συνέχισε να παίρνει μέρος σε αγώνες σαν αθλητής στίβου σε τοπικές κυρίως διοργανώσεις κατακτώντας μετάλλια. Παράλληλα ασχολείται και με την επιτραπέζια αντισφαίριση όπου με την ομάδα της Μακάμπη κατέκτησε τα πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης του 1935 και του 1937.

Άρχισε να ασχολείται με την πυγμαχία στα τέλη της δεκαετίας του 30, με την Μακάμπη έδωσε πολλούς αγώνες σε δια συλλογικούς αγώνες με άλλους συλλόγους. Το 1940 πήρε μέρος με την ομάδα της Θεσσαλονίκης στους εργατικούς αγώνες και απέκτησε πανελλήνια φήμη και οι επιστολές έφταναν η μία μετά την άλλη για αναμετρήσεις με άλλους αθλητές. Τον Ιούνιο στον Βόλο νίκησε τον πρωταθλητή Θεσσαλίας Χατζηγεωργίου με νοκ άουτ στο Β΄γύρο. Τον Οκτώβριο νίκησε στην Θεσσαλονίκη τον Μανιτσάρη και άτυπα θεωρούνταν πρωταθλητής Ελλάδας ερασιτεχνών. Την ίδια χρονιά είχε αρχίσει να δίνει και φιλανθρωπικούς αγώνες. 

Στον Β' παγκόσμιο πόλεμο εκτοπίστηκε στο στρατόπεδο Χιρς της Θεσσαλονίκης όπου έκανε 15 απόπειρες απόδρασης. Στην τελευταία απόπειρα κατάφερε και απέδρασε φεύγοντας στα βουνά όπου εντάχτηκε στην εθνική αντίσταση. Μετά την απελευθέρωση όπου είχε χάσει όλη του την οικογένεια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη και στους αγώνες. Το 1946 μάλιστα ήταν μέλος της ελληνικής αποστολής στους διασυμμαχικούς αγώνες του Λονδίνου. Την ίδια χρονιά διεκδικήσει το πανελλήνιο πρωτάθλημα ημιβαρέων σε τελικό από τον Τάκη Ανδριτσόπουλο. Στο τέλος της καριέρας του έγινε διαιτητής αγώνων πυγμαχίας αλλά και προπονητής. 

Το 1961 απέκτησε δίπλωμα προπονητή στην Γαλλία όπως και το 1967 μετέβη πάλι στην Γαλλία για να αποκτήσει δίπλωμα διαιτητή. Το 1966 πρωτοστάτησε στην επανίδρυση της Μακάμπη και ανέλαβε έφορος πυγμαχίας. Το 1969 ήταν ο αρχηγός της ελληνικής αποστολής στην Μακαμπιάδα, το 1971 ορίστηκε σύμβουλος της ΤΕ Πυγμαχίας. Το 1981 τιμήθηκε από την Ελληνική ομοσπονδία Πυγμαχίας για την προσφορά και συμβολή του στην διάδοση και πρόοδο της πυγμαχίας.

Στην προσωπική του ζωή ασχολήθηκε με το εμπόριο και παντρεύτηκε την Σάρα-Γεωργία-Αζίζα με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Τον Ιάκωβο, τον Ιωσήφ, την Λίνα και την Βικτώρια (Βίκυ).

Παραπομπές

Πηγές 
Γυμναστικός Σύλλογος Μακαμπή Θεσσαλονίκης 1908-2010, Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης 2010, ISBN 978-960-92592-9-3

Έλληνες αθλητές του στίβου
Έλληνες αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Έλληνες πυγμάχοι
Έλληνες διαιτητές πυγμαχίας
Έλληνες προπονητές πυγμαχίας
Πυγμάχοι Μακαμπή
Έλληνες εβραϊκής καταγωγής
Ορθόδοξη Αυτόνομη Εκκλησία της Φινλανδίας

Η Ορθόδοξη Αυτόνομη Εκκλησία της Φινλανδίας (φινλανδικά: Suomen ortodoksinen kirkko, σουηδικά: Ortodoxa kyrkan i Finland) είναι αυτόνομη αρχιεπισκοπή του ορθόδοξου Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Η Εκκλησία έχει νομική κατοχύρωση, ως εθνική εκκλησία της Φινλανδίας, μαζί με την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Φινλανδίας..

Με τις ρίζες της στο έργο της Καρελίας από ιεραποστόλους που προέρχονταν από το Νόβγκοροντ κατά το Μεσαίωνα, η Φινλανδική Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν κομμάτι της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μέχρι το 1923. 

Σήμερα η Εκκλησία έχει τρεις επισκοπές με 58.000 μέλη, που αντιπροσωπεύουν το 1,1% του πληθυσμού της Φινλανδίας. Στην ενορία του Ελσίνκι υπάρχει ο μεγαλύτερος αριθμός των πιστών.

Από 1 Ιανουαρίου 2018, έδρα της Εκκλησίας είναι η πόλη του Ελσίνκι.

Γενική Εκκλησιαστική Συνέλευση
Πρόεδρος: Αρχιεπίσκοπος Ελσίνκι και πάσης Φιλλανδίας 
Μέλη: Μητροπολίτης Κουπίου και Καρελίας, Μητροπολίτης Όουλου, Επίσκοπος Γιοένσου, Διευθυντής Γραφείου Εκκλησιαστικού Διοικητικού Σώματος και 32 αιρετοί.

Εκκλησιαστικές Επαρχίες

Ιερά Μητρόπολις Κουπίου και Καρελίας
Η έδρα της Μητροπόλεως Κουπίου και Καρελίας βρίσκεται στο Κουόπιο.

Η Μητρόπολη Κουπίου και Καρελίας έχει 22.000 μέλη σε 12 ενορίες. Ο αριθμός των ιερέων στη μητρόπολη είναι περίπου 45 και εκκλησίες και παρεκκλήσια συνολικά άνω των 80. Η μητρόπολη περιλαμβάνει επίσης τα μοναδικά ορθόδοξα Μοναστήρια στη Φινλανδία.

Στην έδρα της Μητροπόλεως, το Κουόπιο, λειτουργεί το Μουσείο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Φινλανδίας.

Την Δευτέρα 1 Ιανουαρίου 2018, με απόφασή του ο Αρχιεπισκόπου Λέοντος, ο προκαθήμενος της Φιλανδικής Εκκλησίας θα φέρει τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου Ελσίνσκι και πάσης Φινλανδίας. 

Ακόμα, δεν έχει εκλεγεί ο Μητροπολίτης Κουπίου και Καρελίας και Αρχιεπίσκοπος είναι ο Λέων (Μακκόνεν), ενώ Βοηθός Επίσκοπος είναι ο Επίσκοπος Γιοένσου Αρσένιος.

Ιερά Μητρόπολη Ελσίνκι

Η Μητρόπολη Ελσίνκι έχει τους περισσότερους πιστούς ανάμεσα στις Μητροπόλεις της Ορθόδοξη Αυτόνομη Εκκλησία της Φιλλανδίας, πάνω από 28.000.

Η Μητρόπολη περιλαμβάνει οκτώ ενορίες, στις οποίες λειτουργούν περίπου 50 ιερείς. Έδρα της Μητρόπολης είναι ο Καθεδρικός Ναός Ουσπένσκι στο Ελσίνκι. 

Την Δευτέρα 1 Ιανουαρίου 2018 ο Μητροπολίτης Ελσινικίου Αμβρόσιος, παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του, μετά από 29 χρόνια διακονίας και ακολούθως με απόφασή του ο Αρχιεπισκόπου Λέοντος, ο προκαθήμενος της Φιλανδικής Εκκλησίας θα φέρει τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου Ελσίνσκι και πάσης Φινλανδίας. 

Αρχιεπίσκοπος είναι ο Λέων (Μακκόνεν).

Ιερά Μητρόπολις Όουλου

Η Μητρόπολη Όουλου έχει πέντε ενορίες, εκ των οποίων η μεγαλύτερη βρίσκεται στο Όουλου. 

Η μητρόπολη ιδρύθηκε το 1980. Έχει λιγότερα από 10.000 μέλη. Έδρα της Μητροπόλεως είναι ο Καθεδρικός Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδας Όουλου.

Σήμερα Μητροπολίτης είναι ο Ηλίας.

Μονές
Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριρστού - Ανδρική Μονή
Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος - Γυναικεία Μονή

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
Η επίσημη σελίδα της Φινλανδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας

Επαρχίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Ορθοδοξία
Ορθοδοξη
Φινλανδια
Κόλλιας Πλαπούτας

Γενάρχης της οικογένειας Πλαπούτα είναι ο Κόλλιας (Νικόλας) Πλαπούτας, που γεννήθηκε στο χωριό Σουλιµά της Τριφυλίας το 1735. Από τους περίφηµους Ντρέδες της Τριφυλίας, µε πρωτόγονους τρόπους, βίαιο χαρακτήρα και ασυνήθιστη σωµατική ρώµη, διέπραξε νεαρός φόνο και για να αποφύγει τις συνέπειες εγκατέλειψε το επάγγελµα του βοσκού και εξελίχθηκε σε έναν από τους επιφανέστερους Πελοποννήσιους κλεφτοκαπετάνιους της προεπαναστατικής περιόδου και κάπος των Δεληγιανναίων στην επαρχία Καρύταινας. Το 1755 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παλούμπα, και στη συνέχεια μαζί με τα παιδιά του θα διαδραμάτιζαν σημαντικό ρόλο στην απελευθέρωση του Έθνους. Ο Κόλλιας Πλαπούτας είχε φύγει δεκαοχτάχρονος από το Σουλιμά της Μεσσηνίας περί το 1753, μετά το φόνο ενός Τούρκου σπαή (φοροεισπράκτορα), και μετά από διετή παραμονή κοντά στους Τζαβελαίους στο Δραγώι της Ολυμπίας κατέφυγε στο χωριό Παλούμπα. Στο Παλούμπα ο Κόλλιας αρχικά έγινε ταχυδρόμος, αργότερα Κάπος και τελικά Καπόμπασης στις προσταγές των Δεληγιανναίων. Εκεί ο Πλαπούτας έχτισε ισχυρό και απόρθητο πύργο όπου παρέμεινε μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Ως αρματολός και Καπόμπασης προσέφερε πολλά για την απελευθέρωση του έθνους. Στο Παλούμπα γεννήθηκαν οι γιοι του, Δημήτρης Πλαπούτας και Γεωργάκης Πλαπούτας, καθώς και τ' άλλα αδέλφια τους. Ο Κόλλιας συµµετείχε στα Ορλωφικά (1769-1770) και στη συνέχεια (1779) πήρε µέρος-µαζί µε τα σουλτανικά στρατεύµατα- στην εξάλειψη των Αλβανών, που αφού κατέστειλαν την εξέγερση εξελίχθηκαν σε µάστιγα τόσο του
χριστιανικού όσο και του µουσουλµανικού πληθυσµού. Με την έναρξη του Αγώνα ο Κόλλιας κήρυξε την επανάσταση στο χωριό Μπέτσι, ενώ παρευρέθηκε στην πολιορκία της Τριπολιτσάς. Δεν είχε όµως λόγω ηλικίας (το 1821 ήταν 85 χρονών) πολεµική συµµετοχή. Πέθανε στη Στεµνίτσα το 1827 σε ηλικία 92 ετών. Ο Κόλλιας απέκτησε τέσσερις γιους: τον Γιωργάκη και τον Δηµητράκη από τη νόµιµη
σύζυγό του, Κυράτσω, το γένος Τζώρτζη, και τον Παρασκευά και τον Θανάση από την επίσηµη ερωµένη του, Λιόσα, αλβανικής καταγωγής.

Πηγές
Αναστάσιος Πλέσας

Ο υποστράτηγος Αναστάσιος Πλέσας υπήρξε Έλληνας αγωνιστής του 1821 και αργότερα στρατιωτικός και πολιτικός του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Γεννήθηκε το 1808 στα Ιωάννινα. Υπηρέτησε στα άτακτα Σώματα από το 1821. Πήρε μέρος στης μάχες στην Ήπειρο και την Δυτική Ελλάδα κατά του Ομέρ Πασά και της πολιορκίας του Αιτωλικού και Μεσολογγίου. Πήρε επίσης μέρος στις μάχες στην Τρίπολη. Διετέλεσε επιθεωρητής και αρχηγός της Χωροφυλακής και Επιθεωρητής του Στρατού. Το 1865 εκλέχτηκε βουλευτής. Αποστρατεύτηκε το 1883 και απεβίωσε στις 4 Απριλίου του 1884.

Πηγές
 

Αγωνιστές του 1821
Αρχηγοί Ελληνικής χωροφυλακής
Έλληνες βουλευτές
Ποινικός Κώδικας

Ποινικός Κώδικας, ή Γενικός Ποινικός Νόμος, ή Π.Κ. (προφέρεται Πι-Κάπα), ονομάζεται η συλλογή κανόνων του Ποινικού Δικαίου κάθε χώρας που έχει κωδικοποιηθεί σ΄ ένα νομοθέτημα, που εκδίδουν και στη συνέχεια εφαρμόζουν τα αρμόδια κρατικά όργανα. Συνηθέστερα ο ποινικός κώδικας διαιρείται σε δύο μέρη, το γενικό και το ειδικό.

Στην Ελλάδα, Π.Κ. συντάχθηκε για πρώτη φορά από τα μέλη της Αντιβασιλείας του Όθωνα και συγκεκριμένα από τον Γεώργιο φον Μάουρερ, με βάση τον βαυαρικό κώδικα του 1813, όπως αυτός είχε στη συνέχεια τροποποιηθεί με νεότερα βαυαρικά νομοσχέδια των ετών 1822, 1827 και 1831.

Ο Κώδικας αυτός δημοσιεύτηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1834 οπότε και άρχισε να εφαρμόζεται από τις 19 Απριλίου του 1834. Το κείμενο του νόμου αυτού δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως σε δύο γλώσσες, στην ελληνική και τη γερμανική. Μετά όμως από κάποιες αναγκαίες μεταφραστικές κυρίως διορθώσεις που έγιναν, εκδόθηκε νεότερο διάταγμα για επαναδημοσίευση  μόνο του ελληνικού κειμένου δύο χρόνια μετά, στο ΦΕΚ στις 3 Νοεμβρίου του 1836 ως παράρτημα του προηγουμένου. Έκτοτε παρέμεινε σε ισχύ μόνο το ελληνικό κείμενο σύμφωνα με σχετικό διάταγμα. Παρά ταύτα αν και ο ουσιαστικά γερμανικός αυτός νόμος υπήρξε σπουδαίο και λίαν πολύτιμο όργανο ειδικά επί των ερμηνειών της νομικής επιστήμης, δεν μπορούσε να λειτουργήσει επί των λεγομένων τότε «παραλλαγών».

Έτσι ο νόμος αυτός υπέστη πολλές τροποποιήσεις με νεότερα διατάγματα φθάνοντας το 1910 στην ανάγκη έκδοσης νέου ανακαινισμένου ποινικού κώδικα που να περιέχει κωδικοποιημένα όλες τις τροποποιήσεις που στο μεταξύ είχαν πραγματοποιηθεί. Έτσι το 1911 συνεστήθη ειδική τριμελής επιτροπή για το σκοπό αυτό που λόγω όμως συνεχών εμποδίων και κωλυμάτων το σχέδιο του νέου νόμου άρχισε να χαρακτηρίζεται «πέπλος της Πηνελόπης» όταν και εκδόθηκε τελικά 40 περίπου χρόνια μετά, το 1950,  με την έκδοση του Νόμου 1492/ από 17-8-1950, όπου ουσιαστικά μέχρι τότε ίσχυε ο από του 1836 Π.Κ..

Τέλος με την έκδοση του ΠΔ.283/1985 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Α-106/1985 τέθηκε σε ισχύ η μεταγλωττισμένη μορφή του στη δημοτική. 'Εκτοτε έγιναν αλλαγές σε ορισμένες διατάξεις. Ισχύουσα μορφή το 2018 https://web.archive.org/web/20190804204203/http://www.nomothesia.net/wp-content/uploads/2016/02/%CE%A0%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%9A%CF%8E%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%82.pdf

Το περιεχόμενο του Ποινικού Κώδικα κατανέμεται σε δύο μέρη, το μεν πρώτο είναι το Γενικό (διατάξεις περί ευθύνης, ποινών, κλπ. που αφορούν τα αδικήματα γενικά), το δε δεύτερο το Ειδικό μέρος (τα συγκεκριμένα αδικήματα με τις αντίστοιχες ποινές). Αυτών ακολουθούν οι λεγόμενες "μεταβατικές διατάξεις". Στον Π.Κ. δεν περιλαμβάνονται οι Ειδικοί Ποινικοί Νόμοι επειδή αφορούν ιδιαίτερες περιπτώσεις που δεν εμπίπτουν στη βάση του πάγιου και ευρύτερου χαρακτήρα της κοινωνικής ζωής.

Την 1-7-2019 τέθηκε σε ισχύ ο νέος Κώδικας μετά από πολύχρονη επεξεργασία από επιτροπή νομικών (νόμος 4619 του 2019).

Πηγές 

Το κείμενo του Ποινικού Κώδικα 2019

Ποινικό Δίκαιο
Νομικοί κώδικες
Αλέξιος (1821)

Ο Αλέξιος άγνωστου λοιπού ονόματος ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επαναστάσεως του 1821. Ήταν από την Καλαμάτα και ασχολείτο με το εμπόριο στην Μόσχα. Εκεί μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία. Πούλησε όλα του τα υπάρχοντα και επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου διέθεσε πεντακόσιες χιλιάδες γρόσια για την επανάσταση. Τέθηκε επικεφαλής σώματος, το οποίο συντηρούσε με δικές του δαπάνες. Χρησιμοποίησε τις γνώσεις του για τις σχέσεις της Κυβερνήσεως με τους ξένους ναυάρχους.

Πηγές
 
Αγωνιστές του 1821
Σολομόν Αρούχ

Ο Σολομόν Αρούχ (Θεσσαλονίκη 1 Ιανουαρίου 1923 - Τελ Αβίβ 26 Απριλίου 2009) ήταν Έλληνας, μέλος της Εβραϊκής κοινότητας, αθλητής της πυγμαχίας και μετέπειτα προπονητής. 

Ο Αρούχ καταγόταν από πολυμελή οικογένεια , είχε τρεις αδελφές κι έναν αδελφό, λιμενεργατών τόσο ο πατέρας του όσο και ο αδελφός του κι αργότερα και ο ίδιος έγινε λιμενεργάτης. Ο τύπος της εποχής τον αποκαλούσε "Αρουχάκη" ή "Σαλαμώ" σε παραφθορά του ονόματος του. Ξεκίνησε την πυγμαχία από την Μακαμπή σε μικρή ηλικία, ωστόσο αγωνίστηκε και με τα χρώματα του Άρη Θεσσαλονίκης. Από το 1937 έως το 1939 είχε σημειώσει 24 συνεχόμενες νίκες με νοκ άουτ κι απέκτησε πανελλήνια φήμη. Το 1940 ήταν υποψήφιος για την ελληνική αποστολή που θα πήγαινε στους Ολυμπιακούς αγώνες που λόγω του Β' παγκοσμίου πολέμου δεν έγιναν. 

Όταν κηρύχθηκε ο Β΄παγκόσμιος πόλεμος υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία στον Ελληνικό στρατό και ταυτόχρονα ήταν μέλος της πυγμαχικής ομάδας των ενόπλων δυνάμεων. Το 1943 ο ίδιος και η οικογένεια του εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς, εκεί ο Αρούχ για να επιβιώσει έδινε αγώνες με άλλους Εβραίους και Ρομά πυγμάχους επίσης κρατούμενους. Τους αγώνες παρακολουθούσαν οι Γερμανοί στρατιώτες και στοιχημάτιζαν μεγάλα ποσά. Λόγω των νικών που σημείωνε τοποθετήθηκε για εργασία στα εστιατόρια του στρατοπέδου όπου κρυφά έδινε τροφή και σε άλλους κρατούμενους. Ο Αρούχ στο Άουσβιτς πέτυχε 208 νοκ άουτ και πάνω από 100 συνεχόμενες νίκες. Στις 27 Ιανουαρίου 1945 απελευθερώθηκε και ξεκίνησε να αναζητήσει την οικογένεια και τους συγγενείς του σε άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε ένα από αυτά γνώρισε την μετέπειτα σύζυγο του. Αργότερα έμαθε ότι ήταν ο μοναδικός επιζών από την οικογένεια του.

Το 1945 παντρεύτηκε με την Μάρθα Γιεχέλ , επίσης από την Θεσσαλονίκη, και μετανάστευσαν στην Παλαιστίνη. Μετά την κήρυξη ανεξαρτησίας του Ισραήλ το 1948 πολέμησε με τον Ισραηλινό στρατό όπως και το 1966 στον πόλεμο των έξι ημερών. Στο Ισραήλ άρχισε να παίρνει πάλι μέρος σε αγώνες και το 1955 έπαιξε τον πρώτο του επαγγελματικό αγώνα.

Στο Ισραήλ ο Αρούχ έδωσε πολλές ομιλίες που αφηγούνταν την ζωή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το 1989 γυρίστηκε από τον σκηνοθέτη Ρόμπερτ Γιάνγκ η ταινία "Θρίαμβος του πνεύματος" (Triumph of the spirit) που βασίστηκε στην ζωή του Αρούχ στο στρατόπεδο του Άουσβιτς. Για τις ανάγκες της ταινίας ο Αρούχ ξαναεπέστρεψε στο Άουσβιτς σαν τεχνικός σύμβουλος του σκηνοθέτη όπου παρέδωσε και μαθήματα πυγμαχίας στον πρωταγωνιστή Γουίλεμ Νταφόε. 

Στην προσωπική του ζωή απόκτησε τέσσερα παιδιά  κι είχε εταιρεία ναυτιλιακών διεθνών μεταφορών.

Παραπομπές

Πηγές 
 Γυμναστικός Σύλλογος Μακαμπή Θεσσαλονίκης 1908-2010, Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης 2010, ISBN 978-960-92592-9-3

Έλληνες πυγμάχοι
Πυγμάχοι Μακαμπή
Γεώργιος Μαργαρίτης

Γιώργος μαργαριτης'''

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1814 στη Σμύρνη. Πατέρας του ήταν ο Φίλιππος Μαργαρίτης. Είχε άλλα πέντε αδέρφια, από τους οποίους γνωστότερος είναι ο Φίλιππος Μαργαρίτης, επίσης ζωγράφος και πρώτος Έλληνας φωτογράφος. Με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης η οικογένειά του έφυγε από τη Σμύρνη για να γλυτώσει από τις σφαγές. Κατέφυγε στα Ψαρά κι από εκεί στη Ρώμη. Σπούδασε στο Παρίσι ζωγραφική και λιθογραφία και επιστρέφοντας στην Αθήνα το 1836 διορίστηκε πρώτος καθηγητής της ζωγραφικής στην Σχολή των Ευελπίδων και ταυτόχρονα δημιούργησε ιδιόκτητο εργαστήρι ζωγραφικής στο οποίο εγκατέστησε και μηχανήματα λιθογραφίας. Αργότερα ίδρυσε μαζί με τον αδερφό του Φίλιππο το πρώτο φωτογραφείο στην Αθήνα. Από το 1843 έως το 1853 δίδαξε χωρίς μισθό ανώτερη ζωγραφική, γυψογραφία και ελαιογραφία στο Σχολείο των Τεχνών. Ήταν μάλιστα μαζί με τον αδερφό του οι πρώτοι Έλληνες καθηγητές της σχολής. Συμμετείχε στις καλλιτεχνικές εκθέσεις των Ολυμπίων ενώ από κοινού με τον αδερφό του Φίλιππο, ανέλαβε τη διακόσμηση με τοιχογραφίες των Ανάκτόρων τόσο επί Όθωνα όσο και επί Γεωργίου Α'. Πέθανε το 1884 στην Αθήνα.

Τεχνοτροπία & έργο 
Ο Μαργαρίτης ήταν βαθύτατα επηρεασμένος από το πνεύμα του νεοκλασικισμού. Η τεχνοτροπία του χαρακτηρίζεται ως κομψή αλλά από σχεδιαστικής άποψης άκαμπτη. Αρκετά έργα του είναι προσωπογραφίες αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης ή προσωπικοτήτων της εποχής, που παρουσιάζονται με εξιδανικευτικές τάσεις. Ο πίνακάς του, Τραύμα του Καραϊσκάκη κατά την εν Αλιπέδω μάχην, βραβεύτηκε με αργυρό μετάλλιο στον διαγωνισμό των Ολυμπίων του 1870.

Γκαλερί

Παραπομπές 

Έλληνες ζωγράφοι
Λιθογράφοι
Φίλιππος Μαργαρίτης (φιλικός)

Ο Φίλιππος Μαργαρίτης υπήρξε Έλληνας πρωτεργάτης της Επανάστασης του 1821.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μαργαρίτι της Θεσπρωτίας. Η καταγωγή του ήταν από πλούσια και αρχοντική οικογένεια, που ασχολούνταν με τη βιομηχανία, βαφή και ύφανση νημάτων. Εξαιτίας του φθόνου των Τούρκων η οικογένειά του αναγκάστηκε να καταφύγει στον Τύρναβο για να σωθεί από σίγουρο θάνατο. Δεν έμειναν πολύ και κατέφυγαν αυτή τη  φορά στη Σμύρνη, όπου ο Μαργαρίτης κατόρθωσε ξανά να σχηματίσει σημαντική περιουσία. Διέθεσε μεγάλα ποσά για τον αγώνα του Έθνους. Ήταν από τους πρώτους μου μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία. Με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης πήρε την οικογένειά του και κατέφυγε στα Ψαρά, για να γλυτώσει από τις σφαγές, και επειδή οι Τούρκοι σκόπευαν να τον εξοντώσουν. Παιδιά του ήταν ο επίσης Φίλιππος, ζωγράφος και πρώτος Έλληνας φωτογράφος, και ο Γεώργιος, επίσης ζωγράφος και λιθογράφος.

Πηγές 
 

Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Flickr

Το Flickr (προφέρεται Φλίκερ) είναι μια ιστοσελίδα, η οποία δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί φωτογραφίες και βίντεο. Δημιουργήθηκε αρχικά από την εταιρία Ludicorp και ύστερα εξαγοράστηκε από την Yahoo!. Η υπηρεσία χρησιμοποιείται συχνά από bloggers για να ενσωματώσουν τις φωτογραφίες τους στα blogs τους. Τον Σεπτέμβριο του 2010, το Flickr έφτασε τα 5 δις. φωτογραφιών. Αρκετές από τις φωτογραφίες του Flickr κυκλοφορούν υπό την άδεια Creative Commons. Η εγγραφή στο Flickr μπορεί να είναι είτε δωρεάν είτε επί πληρωμή, η οποία παρέχει περισσότερα δικαιώματα στους χρήστες του.

Ιστορία 
Το Flickr δημιουργήθηκε αρχικά από την εταιρία Ludicorp που εδρεύει στο Βανκούβερ. Το Flickr ήταν αρχικά μια υπηρεσία που φιλοξενούσε chat rooms με δυνατότητα ανταλλαγής φωτογραφιών μεταξύ των χρηστών. Τον Μάρτιο του 2005, η Yahoo! αγόρασε την Ludicorp και, επομένως, το Flickr. Κατά την περίοδο 26 Ιουνίου-2 Ιουλίου 2005, οι φωτογραφίες του Flickr μεταφέρθηκαν από τους servers του Καναδά στους servers των Ηνωμένων Πολιτειών, οπότε όλο το περιεχόμενο της ιστοσελίδας περιήλθε στον νόμο των Ηνωμένων Πολιτειών. Στις 16 Μαΐου 2006 έγινε αναβάθμιση της ιστοσελίδας. Τον Δεκέμβριο του 2006, το όριο μεγέθους των upload ανά χρήστη ανέβηκε από 20 MB σε 100 MB. Το 2007, ζητήθηκε από τους χρήστες που δημιούργησαν λογαριασμό πριν από την αγορά της ιστοσελίδας από την Yahoo! να δημιουργήσουν λογαριασμό στο Yahoo! έτσι ώστε να μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν την ιστοσελίδα. Αυτή η πράξη κατακρίθηκε από ορισμένους χρήστες του Flickr. Τον Μάιο του 2009 δημιουργήθηκε μια νέα άδεια για τις φωτογραφίες που «ανεβάζει» η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών η οποία, ωστόσο, δεν φέρει πνευματική ιδιοκτησία. Τέλος, την 1 Ιουνίου 2009, το Flickr μπλοκαρίστηκε στην Κίνα.

Ιστότοποι
Θεόδωρος Ηπίτης

Ο Θεόδωρος Ηπίτης (1822-1879) ήταν έλληνας στρατιωτικός με σημαντική ανασυγκροτική δράση στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος. Γεννήθηκε στην Οδησσό τον Σεπτέμβριο του 1822. Πατέρας του ήταν ο ιατρός Πέτρος Ηπίτης. Σε ηλικία οκτώ χρονών πήγε στην Γενεύη όπου τέλειωσε το σχολείο. Επέστρεψε στην Ελλάδα και γράφτηκε στην Φυσικομαθηματική του Πανεπιστημίου. Έφυγε όμως για την Ρωσία, όπου εξακολούθησε τα μαθήματα στα Πανεπιστήμια του Χάρκοφκ και Κρεμεντσούκ, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι και Μετς, όπου επιδόθηκε στις στρατιωτικές σπουδές, τις οποίες ολοκλήρωσε στην Στρατιωτική Σχολή της Πετρούπολης. Κατατάχτηκε ως αξιωματικός στον Ρωσικό στρατό. Παραιτήθηκε το 1849 και επέστρεψε στην Αθήνα, όπου κατατάχτηκε ως ανθυπολοχαγός του μηχανικού στον ελληνικό στρατό. Παντρεύτηκε την πρωτότοκη θυγατέρα του προέδρου του υπουργικού συμβουλίου Αντώνιου Κριεζή. Διετέλεσε καθηγητής στην Σχολή Ευελπίδων μέχρι το 1852. Ακολούθως του ανατέθηκε η διοργάνωση του πυροσβεστικού σώματος που μόλις είχε συσταθεί. Υπηρέτησε ξανά στην Διεύθυνση του Μηχανικού και του ανατέθηκε πάλι η διδασκαλία μέχρι το 1868. Προσλήφθηκε ως λοχαγός α' τάξης στο σώμα των Γενικών Επιτελών, και έγινε αρχηγός του επιτελείου του κατά τα μεθόρια στρατού. Του ανατέθηκε η κατασκευή λεπτομερούς τοπογραφικού χάρτη της Στερεάς Ελλάδας, η μελέτη της χώρας από ιστορική και στρατιωτική έποψη και η σχεδίαση ολόκληρου συστήματος οδοποιίας. Περιέπεσε σε δυσμένεια και γι' αυτό ζήτησε την αποστράτευτή του το 1879. Αργότερα επέστρεψε ως ιδιώτης στην διεύθυνση του τμήματος του πυροβολικού στο Υπουργείο των Ναυτικών. Απεβίωσε στις 24 Φεβρουαρίου 1887. Γιοι του ήταν οι στρατιωτικοί Αντώνιος Ηπίτης και Ιωάννης Ηπίτης.

Μελέτες
 Μελέτη της πρώτης οροθετικής γραμμής
 Έρευνα του εδάφους και των στρατιωτικών θέσεων
 Προσδιορισμός των αμυντικών σημείων
 Επιθεώρηση των βιομηχανικών έργων των Μεταλλουργείων του Λαυρίου
 Σχεδίαση της διακλαδώσεως των υδραγωγικών σωλήνων της πόλης Αθηνών
 Μελέτη των λιμενικών έργων Πειραιώς, Πατρών, Ύδρας
 Διευθέτηση της κοίτης του χιμάρου Καρπενησίου
 Μελέτη και σχεδιαγράφηση της αποξηράνσεως της Κωπαΐδος

Πηγές 
 

Οδησσίτες
Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Ρώσοι στρατιωτικοί