joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γκόλντα Μέιρ

Η Γκόλντα Μέιρ (εβραϊκά: גולדה מאיר, γεννημένη ως Γκόλντα Μάμποβιτς, 3 Μαΐου 1898 – 8 Δεκεμβρίου 1978) ήταν γεννημένη στην Ουκρανία Ισραηλινή δασκάλα, κιμπούτσνικ, πολιτικός και η τέταρτη πρωθυπουργός του Ισραήλ. Ήταν μία εκ των ιδρυτών του κράτους του Ισραήλ. Διατέλεσε υπουργός Εργασίας, υπουργός Εξωτερικών και έπειτα έγινε πρωθυπουργός του Ισραήλ, από τις 17 Μαρτίου 1969 έως τις 3 Ιουνίου 1974. Χαρακτηρίστηκε κάποτε από τον Νταβίντ Μπεν Γκουριόν ως «ο μόνος άντρας στην κυβέρνηση». Είναι η πρώτη (και, μέχρι σήμερα, μόνη) γυναίκα πρωθυπουργός του Ισραήλ, και ήταν η τρίτη γυναίκα πρωθυπουργός στον κόσμο. Σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την περίοδο της διακυβέρνησής της ήταν η σφαγή του Μονάχου το 1972 και ο πόλεμος του Γιομ Κιππούρ το 1973.

Τα πρώτα χρόνια 
Η Γκόλντα Μάμποβιτς γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1898 στο Κίεβο της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Ουκρανία). Είχε δύο αδελφές, την Sheyna και την Tzipke, καθώς και άλλα πέντε αδέλφια που έχασαν τη ζωή τους σε παιδική ηλικία. Η μητέρα της ήθελε να εγκαταλείψει το σχολείο και να παντρευτεί, αλλά αυτή επαναστάτησε. Η Μέιρ εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου αγόρασε ένα εισιτήριο τρένου για το Ντένβερ, Κολοράντο, και πήγε να ζήσει με την παντρεμένη αδελφή της, Sheyna Korngold. Οι Korngolds πραγματοποιούσαν ακαδημαϊκές βραδιές στο σπίτι τους, όπου η Γκόλντα Μέιρ συμμετείχε σε συζητήσεις σχετικά με τον σιωνισμό, την λογοτεχνία, την ψήφο των γυναικών, τον συνδικαλισμό και πολλά άλλα.

Η Μέιρ άρχισε τη σταδιοδρομία της ως δασκάλα, για να επιστρέψει το 1921 στην Παλαιστίνη και να ενταχθεί αμέσως στο εβραϊκό απελευθερωτικό κίνημα. Γυναίκα με μεγάλη θέληση, η Μέιρ κατείχε επί σχεδόν 20 χρόνια μετά την απελευθέρωση διάφορα χαρτοφυλάκια με σημαντικότερο εκείνο των Εξωτερικών. Από τη θέση αυτή εργάστηκε σκληρά για την κατοχύρωση της διεθνούς θέσης της χώρας, ιδίως σε ό,τι αφορά τις Η.Π.Α.

Στις 17 Μαρτίου του 1969, η Γκόλντα Μέιρ ανέλαβε την πρωθυπουργία του Ισραήλ μετά τον ξαφνικό θάνατο, στις 26 Φεβρουαρίου, του παλαιού συμμάχου της, Λεβί Εσκόλ. Στην εκλογή της αντιτάχθηκε ουσιαστικά μόνο η ομάδα που περιέβαλε τον υπουργό Άμυνας, στρατηγό Μοσέ Νταγιάν, αλλά, αν και ο ίδιος πίστευε ότι η Μέιρ ήταν ακατάλληλη για τη θέση, δεν έθεσε τελικά υποψηφιότητα. Το γεγονός είναι όμως ότι οι υπόνοιες του στρατηγού δεν επαληθεύτηκαν. Από τον Μάιο μέχρι το τέλος Οκτωβρίου του 1969, σχεδόν επί καθημερινής βάσεως, οι ισραηλινές δυνάμεις συγκρούονταν με αιγυπτιακές μονάδες κατά μήκος της διώρυγας του Σουέζ, ενώ αραιότερες αλλά εξίσου φονικές ήταν οι συγκρούσεις με τη Συρία και την Ιορδανία.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί του Ισραήλ
Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Λυκαυγές

Με τον όρο λυκαυγές χαρακτηρίζεται γενικά η χρονική περίοδος από την έναρξη της διάλυσης του σκότους μέχρι την ανατολή του Ηλίου. Αντίθετος όρος είναι το λυκόφως.

Είδη 
Η ποσότητα φωτός που εκπέμπεται κατά το λυκαυγές αυξάνεται με την μείωση του αρνητικού ύψους του Ηλίου (δηλαδή του ύψους του κάτω από τον ορίζοντα). Ανάλογα του αρνητικού ύψους του Ηλίου διακρίνουμε τρία είδη λυκαυγούς:
1) Αστρονομικό λυκαυγές (Astronomical) Όταν αληθές ύψος Ηλίου, Ηλ: -18°
2) Ναυτικό λυκαυγές (Nautical) Όταν Ηλ Ηλίου: -12° και   
3) Πολιτικό λυκαυγές (Civil) Όταν Ηλ Ηλίου: -6°.

Οι ώρες έναρξης και λήξης του ναυτικού και πολιτικού λυκαυγούς φέρονται καταχωρημένες στις ημερήσιες σελίδες των αστρονομικών εφημερίδων.

Χαρακτηριστικά 

Το λυκαυγές αποτελεί ουράνιο φαινόμενο που οφείλεται στην ύπαρξη της ατμόσφαιρας, περισσότερο στη διάχυση φωτός και λιγότερο στη γήινη διάθλαση του φωτός που συμβαίνουν σ΄ αυτήν, χαρακτηριζόμενο έτσι και ατμοσφαιρικό φαινόμενο.
Το λυκαυγές ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον ναυτιλλόμενο διότι σ΄ αυτή την χρονική διάρκεια είναι δυνατή η παρατήρηση των αστέρων και ταυτόχρονα είναι ορατός ο ορίζοντας από τον οποίο με τον εξάντα λαμβάνονται οι μετρήσεις (π.χ. αληθές ύψος) ή άλλες παρατηρήσεις.
Στη χρονική διάρκεια του λυκαυγούς επιδρούν το γεωγραφικό πλάτος (φ) και η απόκλιση (δ) του Ήλιου. Έτσι αυξανομένου του πλάτους (απομακρυνόμενοι από τον Ισημερινό) και διατηρούμενης της αυτής κλίσεως του Ηλίου ή και ακόμα αυξανόμενης μόνο της κλίσεως του Ήλιου, ομοίως η διάρκεια του λυκαυγούς αυξάνει.
Στην εύκρατη ζώνη η διάρκεια του λυκαυγούς λαμβάνει τη μεγαλύτερη τιμή στις 21 Ιουνίου και στις 22 Δεκεμβρίου, ενώ τη μικρότερη σημειώνει στις 20 Μαρτίου και στις 23 Σεπτεμβρίου.
Μάταλα Ηρακλείου

Τα Μάταλα είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Κοινότητος Πιτσιδίων του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου. 

Η παραλία των Ματάλων  κατοικούνταν από την αρχαιότητα, ενώ έγινε διάσημη ως τόπος παραμονής χίπηδων τις δεκαετίες '60 και '70. Το χωριό προηγουμένως ήταν ένα ψαροχώρι ενώ σήμερα ζει κυρίως από τον τουρισμό. Υπάγεται στο Δημοτικό διαμέρισμα Πιτσιδίων του Δήμου Τυμπακίου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 70,6 χιλιόμετρα.

Ιστορικά στοιχεία
Τα Μάταλα ήταν επίνειο της Φαιστού κατά τη μινωική περίοδο και της Γόρτυνας κατά τη ρωμαϊκή. Από τη θάλασσα διακρίνονται ίχνη του αρχαίου οικισμού. Εδώ ναυάγησαν τα πλοία του Μενελάου (Η λισσή αιπεία τε εις άλα πέτρη, Οδύσ. γ 293) και πιστεύεται ότι ήταν το ακρωτήριο Νύσος μεταξύ των όρμων Κομμού- Ματάλων. 

Στα βενετικά έγγραφα αναφέρεται ο ναός της Παναγίας (La Madonna di Matala), στην είσοδο του οποίου υπάρχει η επιγραφή Πλύνετε την κεφαλήν και καθαρίσατε τους πόδας και έπειτα εισέλθητε εις τον ιερόν τούτον οίκον.

Στην απόκρημνη ακτή του χωριού υπάρχουν τεχνητοί σπηλαιώδεις χώροι (και υποβρύχια σπήλαια), λαξευμένοι στο βράχο. Λέγεται ότι ήσαν τάφοι. Μερικοί όμως έχουν δωμάτια, κλίμακες, παράθυρα και προστώα. Έτσι φαίνεται ότι κάποτε χρησιμοποιήθηκαν ως κατοικίες. Οι κλίνες μοιάζουν με τους τάφους των Ετρούσκων.

Οι σπηλιές παρέμειναν άδειες για χιλιάδες χρόνια μέχρι τη δεκαετία του '60 που περιπλανώμενοι χίπηδες τις ανακάλυψαν και τις κατοίκησαν για κάποια περίοδο.  Ανάμεσα σε αυτούς που πέρασαν από εκεί ήταν η Καναδέζα δημιουργός Τζόνι Μίτσελ, η οποία απαθανάτισε την εμπειρία της στο τραγούδι «Carey» και ο Δημήτρης Πουλικάκος. Την περίοδο της χούντας με αίτημα του Μητροπολίτη Γορτύνης εκδιώχθηκαν προσωρινά οι τουρίστες από τα σπήλαια. Οι σπηλιές φαίνεται να έκλεισαν οριστικά γύρω στο 1977.

Παραπομπές

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομαρχία Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Αναμνήσεις από παιδιά των λουλουδιών που έζησαν στα Μάταλα (Αφροδίτη Ερμίδη)
Ταξίδι
 Επίσημος ιστότοπος (στα ελληνικά και στα αγγλικά)

Ματαλα
Ματαλα
Δήμος Φαιστού
Δημοκρατία της Μπουργιατίας

Η Δημοκρατία της Μπουργιατίας (ρωσικά: Респу́блика Буря́тия) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Σιβηρικό Διαμέρισμα. Στα δυτικά βρέχεται από τη λίμνη Βαϊκάλη, ενώ στα Ν-ΝΑ συνορεύει με τη Μογγολία.

Πρωτεύουσα της Μπουργιατίας είναι το Ουλάν Ουντέ (404.426 κάτοικοι - απογρ. 2010). Από τις υπόλοιπες πόλεις, καμία δεν ξεπερνά σε πληθυσμό τους 30.000 κατοίκους.

Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι ρωσικής καταγωγής (67,8%). Οι αυτόχθονες Μπουργιάτες αντιπροσωπεύουν το 28% του πληθυσμού και είναι η μεγαλύτερη εθνική μειονότητα της ασιατικής Ρωσίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστοχώρος (στην αγγλική)
Όμπλαστ του Ιρκούτσκ

Το Όμπλαστ του Ιρκούτσκ (ρωσικά: Ирку́тская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Σιβηρικό Διαμέρισμα. Βρέχεται στα ΝΑ από τη λίμνη Βαϊκάλη.

Λόγω του υψηλού βαθμού εκβιομηχάνισής της, η περιφέρεια είναι έντονα αστικοποιημένη με το 70% του πληθυσμού της να ζει σε πόλεις. Από αυτές, πέντε πλησιάζουν ή ξεπερνούν τους 100.000 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2002: η πρωτεύουσα Ιρκούτσκ (593.604), το Μπράτσκ (259.335), το Ανγκάρσκ (247.118), το Ουστ Ιλίμσκ (100.592) και το Ουζόλιε Σιμπίρσκογιε (90.161).

Στα νότια εδάφη της Περιφέρειας Ιρκούτσκ βρισκόταν μέχρι πρότινος ο Αυτόνομος θύλακας της Ουστ-Ορντά Μπουργιατίας (έδρα μιας μικρής νομαδικής μειονότητας μογγολικής καταγωγής), τον οποίο ενσωμάτωσε την Πρωτοχρονιά του 2008.
Linkin Park

Οι Linkin Park είναι αμερικανικό metal core συκρότημα από την Καλιφόρνια.  Έχουν πουλήσει παγκοσμίως πάνω από 74.000.000 δίσκους, και έχουν κερδίσει δύο Βραβεία Γκράμι.

Δισκογραφία 

Ακολουθεί η πλήρης λίστα των album και των CD singles των Linkin Park. Επίσης υπάρχουν και κυκλοφορίες σχετικών συγκροτημάτων, όπως Xero, Hybrid Theory, και Grey Daze, όπως επίσης και παράλληλες κυκλοφορίες των Linkin Park, όπως το Dead by Sunrise, και το Fort Minor.

Albums και EPs

Linkin Park Underground Bonus CDs 
 Hybrid Theory EP (2001, MixMedia)
 LP Underground 2.0 EP (2002, Machine Shop Recordings)
 LP Underground 3.0 EP (2003, Machine Shop Recordings)
 LP Underground 4.0 EP (2004, Machine Shop Recordings)
 LP Underground 5.0 EP (2005, Machine Shop Recordings)
 LP Underground 6.0 EP (2006, Machine Shop Recordings)
 LP Underground 7.0 EP (2007, Machine Shop Recordings)
 MMM... COOKIES! SWEET JEWELS FROM AMERICA!  (2008, Machine Shop Recordings)
 LP Underground 9.0 (2009, Machine Shop Recordings)
 LP Underground X  (2010, Machine Shop Recordings)
 LP Underground Eleven (2011, Machine Shop Recordings)

Singles

Promo Singles 

 "Heavy" (featuring Kiiara) (Nicky Romero Remix) (2017)
 "Good Goodbye"(featuring Pusha T and Stormzy) (2017)
 "Darker Than the Light That Never Bleeds" (with Steve Aoki)(2017)
 "One More Light" (Steve Aoki Remix)(2017)

Βιντεοκλίπ 
Οι Linkin Park έχουν κυκλοφορήσει διάφορα βιντεοκλίπ από τους δίσκους Hybrid Theory, Built From Scratch των The X-Ecutioners, Reanimation, Meteora, Live In Texas, Collision Course, A Thousand Suns. Επίσης, κυκλοφόρησαν το New Divide (2009), το οποίο δημιουργήθηκε για τις ανάγκες της ταινίας Transformers: Η εκδίκηση των ηττημένων, και το Not Alone (2009), το οποίο δημιουργήθηκε για το άλμπουμ Download to Donate, με φιλανθρωπικό σκοπό, μετά την καταστροφή της Αϊτής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  

Νικητές World Music Awards
Βραβευμένοι με Γκράμι
Νικητές Kerrang! Awards
Alternative metal συγκροτήματα
Nu metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Κιλοβατώρα

Η κιλοβατώρα είναι μονάδα μέτρησης ενέργειας. Διεθνές σύμβολο της μονάδας αυτής είναι kWh (μόνο το W κεφαλαίο), εκ των αρχικών των λέξεων κίλο - βατ - ώρα στο Διεθνές σύστημα μονάδων.

Μία κιλοβατώρα είναι η ενέργεια που παράγεται ή καταναλώνεται μέσα σε μία ώρα υπό σταθερή ισχύ ενός κιλοβάτ.

 Μία kWh ισοδυναμεί με 3.600.000 τζάουλ, δηλ. 3,6 MJ.

Σε μεγαλύτερη κλίμακα χρησιμοποιείται και η μονάδα μεγαβατώρα (MWh): μία MWh = 1000 kWh = 3,6 GJ.

Σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα χρησιμοποιείται και η μονάδα γιγαβατώρα (GWh): μία GWh = 1000 MWh = 3,6 TJ.

Μονάδες ενέργειας
Ηλεκτρική ισχύς
Μεταφυσική ζωγραφική

Με τον όρο μεταφυσική ζωγραφική (ιταλ.: Pittura metafisica) ή μεταφυσική τέχνη, αναφερόμαστε σε ένα είδος ζωγραφικής που άνθισε κατά την περίοδο 1911-20 στην Ιταλία, κυρίως μέσα από το έργο του Τζόρτζιο ντε Κίρικο, που θεωρείται ιδρυτής της, καθώς και των Αλμπέρτο Σαβίνιο (ψευδώνυμο του Αντρέα ντε Κίρικο), Κάρλο Καρά και Τζόρτζιο Μοράντι. Ως καλλιτεχνικό ρεύμα υπήρξε βραχύβιο και επηρέασε περισσότερο το υπερρεαλιστικό κίνημα. Ο ακριβής ορισμός της είναι εν γένει δύσκολος, ωστόσο κύριο χαρακτηριστικό της «μεταφυσικής» τέχνης είναι η αινιγματική εικονογραφία, στα πλαίσια ονειρικών, νοσταλγικών ή ελεγειακών συνθέσεων, όπως συναντώνται χαρακτηριστικά στα πρώιμα έργα του ντε Κίρικο, τα οποία περιέχουν τυπικά μοτίβα, θέματα και τεχνικές της Μεταφυσικής Ζωγραφικής, στην προσπάθεια αναζήτησης της αινιγματικής πλευράς της πραγματικότητας. Το θεωρητικό και φιλοσοφικό υπόβαθρό της συνδέεται με τη φιλοσοφία των Φρήντριχ Νίτσε και Σοπενχάουερ. Ο Νίτσε χαρακτήριζε την τέχνη ως «αληθινή μεταφυσική δραστηριότητα της ζωής» και ο ντε Κίρικο δανείστηκε τη διαπίστωσή του πως όλες οι μεταφυσικές εμπειρίες έχουν τις ρίζες τους στο παρόν και στο φυσικό κόσμο. 

Ο Γκιγιώμ Απολιναίρ υπήρξε ο πρώτος που χαρακτήρισε τους πίνακες του ντε Κίρικο ως «μεταφυσικούς», εισάγοντας ουσιαστικά τον όρο, μέσα από μία κριτική που έγραψε στο περιοδικό L' Intransigeant τον Οκτώβριο του 1913. Χειρόγραφα του Ιταλού ζωγράφου μαρτυρούν πως ο ίδιος χρησιμοποιούσε τον ίδιο όρο για να περιγράψει το έργο του, ήδη από το 1911. Η γνωριμία του ντε Κίρικο με τον Καρά σημειώθηκε το Φεβρουάριο του 1917, στη Φεράρα της Ιταλίας, όπου οι δύο ζωγράφοι συνεργάστηκαν στενά και παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις τους διαμόρφωσαν το είδος που έγινε γνωστό ως «Μεταφυσική Ζωγραφική». Την ίδια περίπου περίοδο, πλήθος θεωρητικών δοκιμίων για τη μεταφυσική τέχνη δημοσιεύονταν στο περιοδικό Valori plastici, με εκδότη τον Μάριο Μπρόλιο. To 1919, ο Κάρλο Καρά δημοσίευσε το βιβλίο με τίτλο Pittura Metafisica, ενώ παράλληλα διεκδίκησε την πατρότητα της Μεταφυσικής Ζωγραφικής, γεγονός που οδήγησε σε σύγκρουση με τον ντε Κίρικο. Από τις αρχές μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1920 οργανώθηκαν αρκετές εκθέσεις Μεταφυσικής Ζωγραφικής στην Ευρώπη, η πρώτη από τις οποίες παρουσιάστηκε στη Γερμανία το 1920. Αρκετοί καλλιτέχνες επηρεάστηκαν από το ρεύμα της μεταφυσικής τέχνης, όπως ο Μάριο Σιρόνι, ο Φελίπε Καζοράτι, ο Γκέοργκ Γκρος, ο Όσκαρ Σλέμερ και ο Μαξ Ερνστ.

Παραπομπές

Πηγές
Matthew Gale: 'Pittura Metafisica': Grove Art Online, Oxford University Press, 2007
Metaphysical painting (2007). Encyclopædia Britannica

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ζωγραφική
Μοντέρνα τέχνη
Δημοκρατία της Χακασίας

Η Δημοκρατία της Χακασίας (ρωσικά: Респу́блика Хака́сия) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Υπάγεται στο Σιβηρικό Διαμέρισμα και πρωτεύουσά της είναι το Αμπακάν (165.214 κάτοικοι - απογρ. 2010). Άλλα σημαντικά αστικά κέντρα είναι το Τσερνογκόρσκ (72.147) και το Σαγιανογκόρσκ.

Με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2002, η πλειοψηφία του κατοίκων της Χακασίας είναι Ρώσοι (80,3%), ενώ όσοι δηλώνουν Χακάσιοι (τουρανικό γηγενές φύλο) αντιπροσωπεύουν πια μόνο το 12% του πληθυσμού.

Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας
Χακασια|
Χομς

Η Χομς (Αραβικά: حمص, Αρχαία Ελληνικά: Ἔμεσα) είναι πόλη της Συρίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, με περίπου 1.500.000 κατοίκους. Βρίσκεται 501 μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και 162 χιλιόμετρα βορείως της συριακής πρωτεύουσας Δαμασκού. Λόγω της θέσης της στον ποταμό Ορόντη και κοντά στα παράλια της Μεσογείου, αποτελεί σπουδαίο διαμετακομιστικό κέντρο μεταξύ παραλίων και ενδοχώρας. Η πόλη είναι επίσης έδρα της Μητροπόλεως Εμέσης του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Η πόλη ήταν γνωστή από τον 1ο αιώνα π.Χ., αιώνα των ελληνιστικών χρόνων, υπό την κυριαρχία των Σελευκιδών, με το όνομα Έμεσα. Ήταν ξακουστή για το ναό του παγανιστικού (φοινικικής) προέλευσης, θεού του ήλιου, Ηλιογάβαλου. Από τον κύκλο των ιερέων-βασιλέων της Έμεσας λέγεται ότι καταγόταν η οικογένεια του Ιάμβλιχου. Τον καιρό της βυζαντινής κατοχής και εξάπλωσης του Χριστιανισμού, αναδείχτηκε ως πόλη μεγάλης σημασίας. Υπήρξε επίσης πατρίδα του Πάπα Ανίκητου και του Ρωμανού του Μελωδού.

Όταν πέρασε στα χέρια των μουσουλμάνων το 637, αποτέλεσε την πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Σε όλη τη διάρκεια της αραβικής κατοχής της, οι μουσουλμανικές δυναστείες διαγκωνίζοντο για τον έλεγχό της, καθώς αποτελούσε πόλη ιδιαίτερης στρατηγικής και οικονομικής σημασίας. Ακολούθησαν οι Οθωμανοί Τούρκοι, στα χρόνια των οποίων η πόλη γνώρισε περίοδο παρακμής, μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν χάρη στην άνθιση της βιομηχανίας βάμβακος, γνώρισε περίοδο νέας ακμής.

Στη σημερινή εποχή, η Χομς είναι μεγάλο βιομηχανικό κέντρο, με πληθυσμό 1.500.000 κατοίκων, ούσα η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας, μετά το Χαλέπι βορειότερα και την πρωτεύουσα Δαμασκό νοτιότερα. Αποτελεί έδρα Πανεπιστημίου, ενώ η οικονομία της βασίζεται κυρίως στην αγροτική παραγωγή της περιφέρειάς της. Έχει επίσης ένα κρατικό διυλιστήριο πετρελαίου και αρκετές μικρές βιομηχανικές μονάδες. Ο πληθυσμός της είναι ένα κράμα θρησκειών, αντανακλώντας το πολυποίκιλο θρησκευτικό μωσαϊκό της Συρίας. Οι πιο πολλοί κάτοικοι είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι, ομιλούντες την αραβική γλώσσα, με μια δυναμική μειοψηφία Χριστιανών Ορθοδόξων. Την πόλη κοσμεί σημαντικός αριθμός ιστορικών χριστιανικών ναών, εκκλησιών και μουσουλμανικών τεμένων, ενώ βρίσκεται κοντά στο φρούριο του Κρακ (ονομαστό φρούριο της εποχής των Σταυροφοριών), το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Πηγές 
 Επαμεινώνδα Βρανόπουλου, Οδοιπορικό στη Συρία, εκδόσεις Πελασγός, 2006

Πόλεις της Συρίας
Κράι Κρασνογιάρσκ

Το Κράι Κρασνογιάρσκ (ρωσικά: Красноя́рский край) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Σιβηρικό Διαμέρισμα. Καταλαμβάνει το κεντρικό κομμάτι της Σιβηρίας, ενώ στη δικαιοδοσία του υπάγονται επίσης τα νησιά Οκτωβριανή Επανάσταση, Μπολσεβίκος και Κομσομόλος στο Αρχιπέλαγος Σέβερναγια Ζεμλιά του Αρκτικού ωκεανού.

Με έκταση 2.339.700 χλμ² (λίγο μεγαλύτερη από τη Γροιλανδία), το κράι καλύπτει το 13% ολόκληρης της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όντας μικρότερο μόνο από τη Γιακουτία. Η απόσταση του βορειότερου ηπειρωτικού σημείου του (ακτές Αρκτικού Ωκεανού) από το νοτιότερο (σύνορα με Δημοκρατία της Τιβά) είναι περίπου 3.000 χιλιόμετρα!

Το Κράι Κρασνογιάρσκ έλαβε τη σημερινή του μορφή μόλις την 1η Ιανουαρίου 2007, όταν συνενώθηκαν τρία μέχρι τότε χωριστά ομοσπονδιακά υποκείμενα:
 Αυτόνομος θύλακας των Ταϊμίρ (Ταϊμιρία), 862.100 χλμ² - 39.786 κάτοικοι, καταλάμβανε το βόρειο τμήμα του σημερινού κράι.
 Αυτόνομος θύλακας των Εβένκ (Εβενκία), 767.600 χλμ² - 17.697 κάτοικοι, στο κέντρο.
 Κράι Κρασνογιάρσκ, 710.000 χλμ² και περίπου 2.900.000 κάτοικοι, στο νότο συν μία λωρίδα προς το βορρά, κατά μήκος των δυτικών ορίων της Εβενκίας μέχρι τα ΝΔ της Ταϊμιρίας και το Νορίλσκ βορειότερα. 

Το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού είναι συγκεντρωμένο στο νότιο κομμάτι, όπου βρίσκεται και η πρωτεύουσα Κρασνογιάρσκ (973.826 κάτοικοι - απογρ. 2010). Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Νορίλσκ (175.365), το Άτσινσκ (109.155) και το Κανσκ (94.226). Το Νορίλσκ, η βορειότερη πόλη της Σιβηρίας, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του κόσμου εντός της Αρκτικής (Κατεψυγμένης) Ζώνης μετά το επίσης ρωσικό Μούρμανσκ.

Βασική οικονομική δραστηριότητα είναι η εξόρυξη και κατεργασία μετάλλων, τα οποία αφθονούν στο υπέδαφος - στο κράι Κρασνογιάρσκ εξορύσσεται το 80% του νικελίου, 75% του κοβαλτίου, 70% του χαλκού και 10% του χρυσού ολόκληρης της Ρωσίας. Άλλη σημαντική δραστηριότητα είναι η ξυλεία, καλύπτοντας το 1/5 της ρωσικής παραγωγής.

Σιβηρία
 
Κρασνογιαρσκ
Μαοϊσμός

Ο Μαοϊσμός αποτελεί πολιτικοκοινωνική κομμουνιστική θεωρία και πρακτική, η οποία διαμορφώθηκε και εφαρμόσθηκε από τον Κινέζο επαναστάτη ηγέτη Μάο Τσετούνγκ. Συχνά, το μαοϊκό κίνημα αποκαλείται και «Μ-Λ χώρος», διότι πολλά μαοϊστικά κόμματα περιέχουν στον τίτλο τους το χαρακτηρισμό Μαρξιστικό - Λενινιστικό.

Αφετηρία της αυτονόμησης του μαοϊσμού από το υπόλοιπο κομμουνιστικό κίνημα υπήρξε η ρήξη του Μάο Τσε Τουνγκ με τον Νικήτα Χρουστσόφ, μετά το 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ (1956) και την αποκήρυξη του Ιωσήφ Στάλιν. Ο Μάο διαφώνησε με την αποσταλινοποίηση και διέκοψε οριστικά τις σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση λίγα χρόνια αργότερα, όταν μεταξύ άλλων η σορός του Στάλιν απομακρύνθηκε από το Μαυσωλείο του Λένιν και ενταφιάσθηκε έξω από τα τείχη του Κρεμλίνου.

Κεντρικές ιδέες του μαοϊσμού είναι η πολιτική στήριξη στους αγρότες και όχι στη βιομηχανική εργατική τάξη (αυτό περιγράφηκε από τον Μάο ως «σοσιαλισμός με κινεζικά χαρακτηριστικά»), καθώς και η θεώρηση της Σοβιετικής Ένωσης ως ρεβιζιονιστικού (και επομένως αντισοσιαλιστικού) κράτους μετά τον θάνατο του Στάλιν.

Έννοιες 
 Κομμουνισμός
 Λαϊκός Πόλεμος
 Αντι-ιμπεριαλισμού
 Γραμμή των μαζών
 Νέα δημοκρατική επανάσταση
 θεωρία της "ημιαποικιοκρατία και ημιφεουδαλισμός"
 θεωρία της αντιφάσεις

Μαοϊστές 
 Μάο Τσε Τουνγκ
 Αμπιμαέλ Γκουσμάν
 Ιμπραήμ Καιπάκαγια
 Τσάρου Μαζουμντάρ
 Ακράμ Γιάρι
 Αλαίν Μπαντιού

Μαοϊστικά κόμματα 
 Φωτεινό Μονοπάτι
 Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας / Μαρξιστικό-Λενινιστικό
 Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδίας (Μαοϊκό)
 Κομμουνιστικό Κόμμα των Φιλιππίνων
 Κόμμα Μαύρων Πανθήρων

Βλέπε επίσης 
 Αποφθέγματα του Προέδρου Μάο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Guiding thought of revolution: the heart of Maoism international project
Marx2Mao.org Mao Internet Library
The Encyclopedia of Marxism  Mao Zedong Thought.
The Encyclopedia of Marxism  Mao's life.
Monthly Review January 2005  Text of the leaflets distributed by the Zhengzhou Four.
World Revolution Media Maoist revolutionary film, music, and art archive
 Batchelor, J. Maoism and Classical Marxism , Clio History Journal, 2009.

Κομμουνισμός

Κοινωνιολογικές θεωρίες
Χρήστος Παναγιωτόπουλος

Ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος είναι ελληνας δημοσιογράφος.

Είναι γενικός διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης στον τηλεοπτικό σταθμό Open TV.

Σύζυγος του είναι η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια δελτίων ειδήσεων στο Open TV Λίνα Δρούγκα με την οποία απέκτησαν ένα  παιδί.

Παναγιωτόπουλος Χρήστος
Δήμητρα Λιάνη

Η Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου (Ελευσίνα, 30 Απριλίου 1955) είναι η τρίτη κατά σειρά σύζυγος του Ανδρέα Παπανδρέου

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στην Ελευσίνα στις 30 Απριλίου του 1955. Είναι κόρη του υποστράτηγου Πεζικού Κωνσταντίνου Λιάνη ο οποίος καταγόταν από την Κλεισούρα Καστοριάς (μετά τον πόλεμο μετοίκησαν στο Αμύνταιο Φλώρινας), και διακρίθηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι επίσης ανιψιά του καθηγητή, υπουργού και διπλωμάτη Γεωργίου Λιάνη και πρώτη εξαδέλφη του πρώην βουλευτή και υπουργού Γιώργου Λιάνη.

Πέρασε ένα σημαντικό μέρος της παιδικής ηλικίας της στη Βηρυτό του Λιβάνου, όπου ο Κωνσταντίνος Λιάνης ήταν Στρατιωτικός Ακόλουθος της ελληνικής πρεσβείας. Εκεί πήγαινε σε γαλλικό σχολείο, και αργότερα παρέδιδε μαθήματα Γαλλικών σε παιδιά.

Όμως η κύρια εργασία της ήταν ως αεροσυνοδός στην Ολυμπιακή Αεροπορία, από το 1976 και έπειτα. Επίσης παρακολούθησε στο Παρίσι, από το 1980 έως το 1982, σειρά σεμιναρίων υποκριτικής, κινηματογράφου, ντοκιμαντέρ, ιστορίας της τέχνης και ανάλυσης και τυπολογίας φιλμ. Αφού επέστρεψε από το Παρίσι ανήκε στο προεδρικό πλήρωμα της Ολυμπιακής για το πρωθυπουργικό αεροσκάφος του Ανδρέα Παπανδρέου. 

Με τον πρώην σύζυγο της, τον αρχιτέκτονα Αλέξη Καπόπουλο (είχαν παντρευτεί με πολιτικό γάμο το 1983 - πήραν διαζύγιο το 1987), έκαναν για την ΕΡΤ μια σειρά δεκατριών εκπομπών με θέμα την ισότητα των δύο φύλων, με τίτλο «Μισό - μισό», με την αρωγή της Μαργαρίτας Παπανδρέου, η οποία ήταν πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Ελλάδος. 

Η ερωτική σχέση της με τον Ανδρέα Παπανδρέου, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1986. Τότε ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε ταξιδέψει στο Πεκίνο για να συναντηθεί με τον Τενγκ Σιαοπίνγκ (που ήταν ο ηγέτης της Κίνας μετά τον θάνατο του Μάο), συνοδευόμενος από τον υπουργό Εξωτερικών Κάρολο Παπούλια και τον υπουργό Εμπορίου Γιώργο Κατσιφάρα. Η σχέση έγινε ευρέως γνωστή κατά την κρίσιμη περίοδο όπου ο Ανδρέας Παπανδρέου νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του Λονδίνου Χέρφιλντ για εγχείρηση καρδιάς υποφέροντας από φρικτούς πόνους (1988) και η Δήμητρα τον φρόντιζε και του συμπαραστάθηκε, και επισημοποιήθηκε με γάμο στις 13 Ιουλίου του 1989. 

Με την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και του Ανδρέα Παπανδρέου στην πρωθυπουργία το 1993, ανέλαβε τη διεύθυνση του ιδιαίτερου γραφείου του πρωθυπουργού, μέχρι το 1996. Εκείνη την περίοδο έγινε στόχος προσβλητικών δημοσιευμάτων από εφημερίδες, που δημοσίευσαν φωτογραφίες από την ιδιωτική ζωή της και την κατηγορούσαν ότι εκμεταλλευόταν τον βαριά άρρωστο Ανδρέα Παπανδρέου και κυβερνούσε την Ελλάδα με μία «αυλή» πιστών υποτακτικών που περιελάμβανε φίλες της αεροσυνοδούς της Ολυμπιακής Αεροπορίας και μοντέλα, καθώς και αξιωματικούς της Ε.Υ.Π. και της προσωπικής φρουράς του Ανδρέα Παπανδρέου.. Πολλοί υπουργοί της κυβέρνησης με τη σειρά τους επιτέθηκαν σ' αυτές τις εφημερίδες και συμπαραστάθηκαν στη Δήμητρα Παπανδρέου, λέγοντας ότι τα συγκεκριμένα δημοσιεύματα ήταν άθλιες συκοφαντίες και απόπειρα χυδαίας εκμετάλλευσης της ιδιωτικής ζωής ενός ανθρώπου.

Παραπομπές
 

Σύζυγοι Ελλήνων Πρωθυπουργών
Οικογένεια Παπανδρέου
Νικόλαος ΣΤ΄ Αλεξανδρείας

Ο Νικόλαος ΣΤ΄ διετέλεσε Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας κατά τα έτη 1968-1986.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο κατά κόσμον Γεώργιος Βαρελόπουλος του Αντωνίου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη τον Φεβρουάριο του 1915. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Κλήθηκε στην Αλεξάνδρεια από τον Πατριάρχη Νικόλαο Ε΄ και το 1938 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1940 πρεσβύτερος. Το 1945 του δόθηκε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Υπηρέτησε ως εφημέριος του ιερού ναού αγίου Νικολάου και ως προϊστάμενος του ιερού ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καΐρου. Το 1953 έγινε Πατριαρχικός επίτροπος Καζαμπλάνκας. Το 1958 πήγε στην Αντίς Αμπέμπα, όπου υπηρέτησε μέχρι τις 25 Ιανουαρίου 1959, οπότε χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως (Ανατολικής Αφρικής). Στις 10 Μαΐου 1968, μετά από δεκαοκτάμηνη χηρεία του Θρόνου, εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής με το όνομα Νικόλαος ΣΤ΄.

Ως πατριάρχης εγκατέστησε τρεις ιθαγενείς βοηθούς επισκόπους στην Ανατολική Αφρική, μετέφερε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στο μέγαρο της πρώην Τοσιτσιαίας Σχολής (1971) συγκεντρώνοντας σε αυτό όλες τις πατριαρχικές υπηρεσίες καθώς και την πατριαρχική βιβλιοθήκη, ανακαίνισε τον πατριαρχικό καθεδρικό Ναό του Αγίου Σάββα στην Αλεξάνδρεια, ενώ από το 1969 είχε αρχίσει τις επισκέψεις στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στις Εκκλησίες Ελλάδος, Ρωσίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Αρμενίας, Γεωργίας περιοδεύοντας και σε ολόκληρη την Αφρική. Υπήρξε επίσης μέλος ξένων επισκοπικών ιδρυμάτων. Τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία με τον Μεγαλόσταυρο του Φοίνικα καθώς και με άλλα ξένα παράσημα κατά τις εθιμοτυπικές επισκέψεις του σε διάφορες χώρες. Μιλούσε τουρκικά, γαλλικά, αγγλικά, και αραβικά σουαχίλι.

Πέθανε στις 9 Ιουλίου 1986 στη Μόσχα, όπου είχε μεταβεί για τις εορτές για τα 30 χρόνια από την επαναλειτουργία του μετοχίου του Πατριαρχείου στην Οδησσό. Η σορός του μεταφέρθηκε και ετάφη στη Μονή του Αγίου Γεωργίου στο Κάιρο.

Πηγές
Πατριαρχείο Αλεξανδρείας

Νικολαος ΣΤ
Έλληνες ιεράρχες
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα
Όμπλαστ του Ομσκ

Το Όμπλαστ του Ομσκ (ρωσικά: О́мская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Σιβηρικό διαμέρισμα. Βρίσκεται στο νότιο κομμάτι του διαμερίσματος και συνορεύει με το Καζακστάν.

Ο μισός πληθυσμός ζει στην πρωτεύουσα Ομσκ (1.154.116 κάτοικοι - απογρ. 2010), τη μοναδική μεγάλη πόλη της περιφέρειας - από τις υπόλοιπες, καμία δεν ξεπερνά σε πληθυσμό τις 30.000.

Σιβηρία
Όμπλαστ του Τομσκ

Το Όμπλαστ του Τομσκ (ρωσικά: Τόмская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Σιβηρικό διαμέρισμα. Το μεγαλύτερο μέρος του καλύπτεται από πυκνή τάιγκα και έλη.

Μεγαλύτερα αστικά κέντρα του όμπλαστ είναι η πρωτεύουσα Τομσκ (524.669 κάτοικοι - απογρ. 2010) και το γειτονικό της Σέβερσκ (108.590). Οι δύο αυτές πόλεις, οι οποίες απέχουν μεταξύ τους μόλις 15 χλμ, συγκροτούν ένα από τα σημαντικότερα κέντρα παραγωγής ατομικής ενέργειας και επεξεργασίας ραδιενεργών υλικών σε ολόκληρη την Ομοσπονδία.

Τομσκ
Μαρία Λεστσίνσκα

Η Μαρία Λεστσύνσκα (Maria Leszczyńska, 23 Ιουνίου 1703 - 24 Ιουνίου 1768) ήταν Πολωνή πριγκίπισσα και βασίλισσα της Γαλλίας, σύζυγος του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄. Ασχολήθηκε ελάχιστα με την πολιτική και αγαπούσε πολύ τις τέχνες.

Ζωή
Η Μαρία Καρολίνα Σοφία Φελίσια ήταν κόρη του βασιλιά Στανίσουαβ Λεστσύνσκι της Πολωνίας και της Αικατερίνης Οπαλίνσκα. Είχε μία αδελφή, την Άννα Λεστσύνσκα, που απεβίωσε 18 ετών. Η Μαρία προτάθηκε ως πιθανή νύφη για τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας, ο οποίος ήταν άρρωστος και έπρεπε να νυμφευτεί. Ο πρώτος του αρραβώνας με τη Μαριάννα Βικτωρία των Βουρβόνων, όταν ήταν πολύ νέος για να κάνει παιδιά, είχε διαλυθεί. Το ζευγάρι παντρεύτηκε με πληρεξούσιο στις 15 Αυγούστου 1725 στον καθεδρικό ναό του Στρασβούργου και με κανονικό γάμο στις 5 Σεπτεμβρίου του 1725, στο παρεκκλήσι τού Κάστρου του Φονταινεμπλώ. Παρ' όλο που οι δύο τους είχαν μεγάλη διαφορά ηλικίας (ο Λουδοβίκος ήταν 15 και η Μαρία 22), είχαν αρχικά έναν ευτυχισμένο γάμο. 

Ο γάμος τους ήταν επιτυχής και απέκτησαν πολλά παιδιά, τα οποία ήταν πολύ αφοσιωμένα στη μητέρα τους. Ωστόσο, όταν παραλίγο να πεθάνει μετά τη γέννηση της μικρότερης κόρης τους, η Μαρία αρνήθηκε να έχει πια ερωτικές σεξουαλικές επαφές με τον σύζυγό της. Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας ήταν φημισμένος γυναικάς, αδιάφορος για τη θρησκεία, κάτι που είχε ως επακόλουθο να αποκτήσει πολλές ερωμένες, απατώντας την νόμιμη σύζυγο του. Οι ερωτικές υποθέσεις του συζύγου της είχαν ρίξει σημαντικά το κύρος της. 

Ήταν πιστή Καθολική, τόσο αυτή, όσο και τα παιδιά της. Η Μαρία φέρεται να κατέρρευσε 3 έτη μετά τον θάνατο του μόνου (που είχε επιζήσει της ενηλικίωσης) γιου της, Λουδοβίκου.

Η Μαρία ήταν εξαιρετικά αγαπητός χαρακτήρας και απεβίωσε έξι χρόνια πριν τον βασιλιά σύζυγο της. Τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Διονυσίου (Σαιν Ντενί).

Οικογένεια
Η Μαρία Λεστσύνσκα παντρεύτηκε το 1725 τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ των Βουρβόνων της Γαλλίας και απέκτησε 10 παιδιά, τρία εκ των οποίων απεβίωσαν στην παιδική ηλικία:
 Λουίζα Ελισάβετ 1727-1759, παντρεύτηκε τον Φίλιππο των Βουρβόνων-Ισπανίας δούκα της Πάρμας και είχε παιδιά. 
 Άννα Εριέττα 1727-1752, δίδυμη της Λουίζας Ελισάβετ, απεβ. 24 ετών.
 Μαρία Λουίζα 1728-1733, απεβ. 5 ετών.
 Λουδοβίκος 1729-1765, διάδοχος (δελφίνος) της Γαλλίας. Πατέρας των Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, Λουδοβίκου ΙΗ΄ και Καρόλου Ι΄.
 Φίλιππος 1730-1733, δούκας τού Ανζού, απεβ. 3 ετών.
 Μαρία Αδελαΐδα 1732-1800, άγαμη. 
 Βικτωρία 1733-1799, άγαμη. 
 Σοφία Φιλιππίνα 1734-1782, άγαμη. 
 Θηρεσία Φελίσιτη 1736-1744, απεβ. 8 ετών
 Λουίζα Μαρία 1737-1787, ηγουμένη της μονής των Καρμηλητών με το όνομα Θηρεσία του Αγίου Αυγουστίνου, μοναχή.

Πινακοθήκη

Παραπομπές

Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Πολωνοί ευγενείς
Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ

Το Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ (ρωσικά: Калинингра́дская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο καθώς και εξκλάβιο της Ρωσίας. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές ακτές της Βαλτικής και δε συνδέεται εδαφικά με τη Ρωσία, αλλά περιβάλλεται από τη Λιθουανία (Β,Α) και την Πολωνία (Ν). 

Πρωτεύουσά της είναι το λιμάνι Καλίνινγκραντ (431.902 κάτοικοι - απογραφή 2010), το οποίο μέχρι το 1945 έφερε τη γερμανική ονομασία Κένιγκσμπεργκ ή Καινιξβέργη (Κένινγκσμπεργκ). Στην πραγματικότητα η περιφέρεια αποτελείται από την ενδοχώρα του Κένιγκσμπεργκ, όταν ήταν πρωτεύουσα ενός γερμανικού κρατιδίου, της Ανατολικής Πρωσίας. Περιήλθε υπό σοβιετικό έλεγχο κατά την προέλαση του Κόκκινου Στρατού το 1944 και αναγνωρίσθηκε οριστικά ως σοβιετική κτήση ένα χρόνο αργότερα, με τη Συμφωνία του Πότσδαμ ανάμεσα σε ΕΣΣΔ, ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο. Τότε προτιμήθηκε να ενταχθεί στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρωσίας, παρά στην αντίστοιχη της Λιθουανίας, μολονότι εδαφικά συνόρευε μόνο με τη δεύτερη.

Υπολογίζεται ότι περίπου 2.000.000 Γερμανοί είχαν εγκαταλείψει το Κένιγκσμπεργκ τις μέρες πριν την είσοδο του Κόκκινου Στρατού. Από όσους απέμειναν, οι περισσότεροι προωθήθηκαν στη Γερμανία μετά τη συνθηκολόγησή της. Αμέσως ξεκίνησε η διαδικασία εκσλαβισμού της περιοχής: τα τοπωνύμια άλλαξαν, οι βιομηχανίες και οι υποδομές κρατικοποιήθηκαν, και δόθηκαν κίνητρα σε σοβιετικούς πολίτες να εγκατασταθούν μόνιμα εκεί - κυρίως προερχόμενους από πόλεις ή χωριά που είχαν καταστραφεί από τη Βέρμαχτ.

Σήμερα ο πληθυσμός είναι κυρίως ρωσικής καταγωγής (82,4%). Άλλες εθνότητες που απαντώνται συχνά στην περιφέρεια είναι οι Λευκορώσοι (5,3%) και οι Ουκρανοί (4,9%).

Γεωγραφία 

Η Περιφέρεια Καλίνινγκραντ αποτελεί θύλακα της Ρωσίας ο οποίος είναι περιτριγυρισμένος από την Πολωνία, την Λιθουανία και την Βαλτική Θάλασσα. Μεγαλύτερος ποταμός της είναι ο Πρεγκόλια. Ξεκινά ως συμβολή των ποταμών Ίνστρουτς και Ανγκράπα και χύνεται στην Βαλτική Θάλασσα μέσω της Λιμνοθάλασσας του Βίστουλα. Το μήκος ροής του ποταμού υπό την ονομασία Πρεγκόλυα είναι 123 χλμ., 292 χλμ., συμπεριλαμβανομένου του Ανγκράπα.

Σημαντικότερα, μεταξύ άλλων, γεωγραφικά χαρακτηριστικά της:
Λιμνοθάλασσα της Κουρονίας (μοιραζόμενη με την Λιθουανία)
Λιμνοθάλασσα του Βίστουλα (μοιραζόμενη με την Πολωνία)
Σημαντικότερες πόλεις:

† Προ 1946 (οι ονομασίες στην γερμανική γλώσσα χρησιμοποιούνταν επίσης στις σχετικές ελληνικές αναφορές τους)

Πολιτική 

Σημερινός κυβερνήτης (από το 2010) της Περιφέρειας Καλίνινγκραντ είναι ο Νικολάι Τσουκάνοβ, ο οποίος διαδέχθηκε τον Γκεόργκι Μπόος. Η εκλογική διαδικασία για την πέμπτη θητεία της Δούμας της Περιφέρειας Καλίνινγκραντ έλαβαν χώρα στις 13 Μαρτίου 2011.

Οικονομία 
Η περιφέρεια Καλίνινγκραντ είναι ανεπτυγμένη. Η περιφέρεια ανακηρυχθεί ειδική οικονομική ζώνη και το ΑΕΠ, σύμφωνα με στατιστικά του 2006 είναι 115 δισεκατομμύρια ρούβλια και το κατά κεφαλή ΑΕΠ είναι 155,669 ρούβλια το 2007.

Παραπομπές 

Εξκλάβια
Πατριάρχης Πολύευκτος

Ο Πολύευκτος ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 956-970.

Ήταν μοναχός στη νήσο Πρώτη και ήταν γνωστός για τη θεολογική του παιδεία, τη σεμνότητα και την εγκράτειά του. Από εκεί κλήθηκε το 956 να διαδεχτεί τον Θεοφύλακτο.

Ο ζήλος της πίστης του και η ρητορική του δεινότητα του προσέδωσαν το προσωνύμιο «δεύτερος Χρυσόστομος». Οι διαμαρτυρίες του ενάντια στις πράξεις και την ηθική των υπουργών, αλλά και εναντίον των όρων του Ενωτικού Τόμου, εξόργισαν τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄, ο οποίος όμως πέθανε πριν προλάβει να τον καθαιρέσει. Έμεινε επίσης γνωστός για την αγέρωχη στάση του έναντι του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, όταν αυτός επιχείρησε να επιβάλει διάταγμα με το οποίο θα αγιοποιούνταν οι πεσόντες στον πόλεμο κατά των Μουσουλμάνων. Αλλά και έναντι του Ιωάννη Τσιμισκή, μετά τη δολοφονία του Νικηφόρου Φωκά, επιβάλλοντάς του να τιμωρήσει τους δολοφόνους του και να απομακρύνει από το παλάτι τη Θεοφανώ, της οποίας θα γινόταν ο τρίτος σύζυγος. Του ζήτησε επίσης να ακυρώσει τη νομοθεσία του Νικηφόρου που στρεφόταν κατά των μοναστηριών και να αναγνωρίσει των Πατριάρχη ως υπεράνω όλων των εκκλησιαστικών υποθέσεων, ως όρους προκειμένου να τον στέψει αυτοκράτορα.

Επί των ημερών του έλαβε χώρα η επίσκεψη της Όλγας του Κιέβου στην Κωνσταντινούπολη (957), η οποία βαπτίστηκε από τον ίδιο. Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του επίσης ιδρύθηκαν οι μονές Μεγίστης Λαύρας και Ιβήρων στο Άγιο Όρος.

Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 970 και τιμάται ως άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 5 Φεβρουαρίου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Οικουμενικό Πατριαρχείο
 Συναξαριστής
 

Πολυευκτος
Πολυευκτος
Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Επίσκοποι του 10ου αιώνα
Δημοκρατία των Κόμι

Η Δημοκρατία των Κόμι (ρωσικά: Респу́блика Ко́ми, κόμι: Коми Республика ή εναλλακτικά Коми Öтувкан Κόμι Ούτουβκαν) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Βορειοδυτικό Διαμέρισμα.

Πρωτεύουσα της Δημοκρατίας είναι το Σικτιβκάρ (235.006 κάτοικοι - απογραφή 2010). Άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Ουχτά (99.591), η Βορκουτά (70.548), η Πετσόρα και η Ιντά.

Ο πληθυσμός είναι κυρίως ρωσικής καταγωγής (65.1%). Οι αυτόχθονες Κόμι (φινικό φύλο) ανέρχονται στο 23.7%, ενώ απαντώνται επίσης Ουκρανοί (4.2%). Πολλοί από τους κατοίκους της περιοχής ήταν κατάδικοι των γκουλάγκ ή ήρθαν για να δουλέψουν στα ορυχεία ή σε άλλα προγράμματα οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής. Ο πληθυσμός της δημοκρατίας συρρικνώνεται με ιδιαίτερα γρήγορους ρυθμούς και από 1.256.000 άτομα που ήταν στο 1988 το 2022 είναι λίγο πάνω από 800.000 κατοίκους, αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης των ορυχείων, των πλουτοπαραγωγών και της γενικότερης εγκατάλειψης των περιοχών στη βόρεια ΕΣΣΔ μετά τη διάλυση της.

Στα ανατολικά εδάφη της Δημοκρατίας των Κόμι, στους πρόποδες των Ουραλίων, απλώνεται το Δάσος Κόμι - με συνολική έκταση 32.800 χλμ², είναι το μεγαλύτερο παρθένο δάσος της Ευρώπης. Γενικότερα, η δημοκρατία δεν έχει μεγάλο υψόμετρο, και είναι ιδιαίτερα αραιοκατοικημένη. Η δημοκρατία έχει δύο εθνικά πάρκα. Στο Ουστ-Στσουγκέρ της δημοκρατίας των Κόμι σημειώθηκε η χαμηλότερη θερμοκρασία στην Ευρώπη: -58.1 βαθμούς Κελσίου στις 31 Δεκεμβρίου 1978.
Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας Β΄

Ο Ηλίας Β΄ (γεωργ. ილია II, κατά κόσμον Ηρακλής Γουντουσαούρι-Σιολασβίλι, γεωργ. ირაკლი ღუდუშაური-შიოლაშვილი) είναι ο προκαθήμενος της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Μετσχέτης και Τιφλίδος, Καθολικός Πατριάρχης πάσης Γεωργίας και Μητροπολίτης Μπιτσβίνθας και Σουχουμίου-Αμπχαζίας.

Γεννήθηκε στο Βλαντικαφκάς της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στις 4 Ιανουαρίου 1933. Το 1957 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1959 πρεσβύτερος. Σπούδασε στη Θεολογική Ακαδημία Μόσχας, από την οποία αποφοίτησε το 1960. Το 1963 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Βατούμης και Σεμοκμέδης και το 1967 εξελέγη Επίσκοπος Σουχούμης και Αμπχαζίας. Το 1969 προήχθη σε Μητροπολίτη.

Στις 23 Δεκεμβρίου 1977 εξελέγη Καθολικός Πατριάρχης Γεωργίας.

Σημειώσεις 

Ηλίας Β
Βίκυ Βανίτα

Η Βίκυ Βανίτα (Ηράκλειο Κρήτης, 15 Μαΐου 1948 – Αθήνα 8 Μαρτίου 2007) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και του θεάτρου.

Πρώιμα χρόνια
Για πολλά χρόνια ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία.

Καριέρα 
Έπαιξε σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ συμμετείχε σε επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές, όπως Το ρετιρέ το 1990. 

Η πρώτη της εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη ήταν το 1968 στην ταινία Θύελλα στο σπίτι των ανέμων και έπαιξε σε πολλές γνωστές ταινίες, όπως η ταινία Ρεμπέτικο ως το 1984. Η τελευταία κινηματογραφική της εμφάνιση ήταν στην ταινία Εδώ είναι Βαλκάνια (1984). 

Τη δεκαετία του 1980 παρουσίασε τηλεοπτική εκπομπή με τον ταχυδακτυλουργό Μάικ Λαμάρ. Το 1990 υποδύθηκε την πλούσια και εκκεντρική εργοδότρια της Κατερίνας Γιουλάκη στην κωμική τηλεοπτική σειρά του Γιάννη Δαλιανίδη, Το Ρετιρέ. 

Έπαιξε, επίσης, στην κωμική τηλεοπτική σειρά Είσαι Το Ταίρι Μου όπου υποδυόταν την τυφλή θεία του Αλέξη Γεωργούλη και του Αλέκου Συσσοβίτη και συμμετείχε στη σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη, Στο Παρά 5.

Θάνατος 
Σε συνέντευξη που έδωσε σε περιοδικό το 1999 μίλησε για την απώλεια της γιαγιάς της και του πατέρα της που της στοίχισε πολύ. Εκείνη την περίοδο της έκανε συντροφιά ο γάτος της "Ντέμιαν". Πήγαινε παντού μαζί της και τον αγαπούσε πολύ γιατί ήταν φιλόζωη. Ο Ντέμιαν ξεψύχησε τα ξημερώματα του Αγίου Παντελεήμονα από νεφρική ανεπάρκεια. Από το 2000 περίπου εμφανίζεται ο καρκίνος της,που τον αντιμετωπίζει μόνη της, κρυφά από όλους. Έλεγε ότι έπασχε από άσθμα.
Δεν κατάφερε όπως πολλοί να καταπολεμήσει την αρρώστια της και πεθαίνει μόνη της στο διαμέρισμα στον Νέο Κόσμο στις 8 Μαρτίου 2007 από καρκίνο του πνεύμονα και αργότερα την βρίσκει νεκρή η μητέρα της.

Φιλμογραφία

Κινηματογραφικές ταινίες

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικές παραστάσεις

Τηλεοπτικές σειρές

Θεατρικές παραστάσεις 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βίκυ Βανίτα στο IMDb
 Βίκυ Βανίτα στο Discogs

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Όττο Μάγκνους φον Στάκελμπεργκ (αρχαιολόγος)

Ο βαρόνος Όττο Μάγκνους φον Στάκελμπεργκ (Otto Magnus von Stackelberg, 25 Ιουλίου 1786 - 27 Μαρτίου 1837) ήταν Γερμανός της Βαλτικής αρχαιολόγος.

Γεννήθηκε στην πόλη Ρέβαλ της Εσθονίας. Από νωρίς είχε κλίση στη ζωγραφική και η μητέρα του του εξεσφάλισε ως δάσκαλο τον Γερμανό ζωγράφο Reus, ωστόσο επιθυμούσε να ακολουθήσει ο γιός της σπουδές. Έτσι σπούδασε αρχικά στο Γκέτινγκεν από το 1803 και αργότερα στη Δρέσδη και τη Ρώμη.

Περιηγήθηκε τον ελληνικό χώρο από το 1810 ως το 1814 και σχεδίασε επί τόπου απόψεις, ενδυμασίες και σκηνές από την καθημερινή ζωή των Ελλήνων. Δημοσίευσε έγχρωμους πίνακες με άφθονο ενδυματολογικό υλικό στο έργο: “Costumes et usages des peuples de la Grece moderne, graves d’apres les dessins executes sur les lieux en 1811 par le Baron O.M. de Stackelberg st publies a Rome 1825”. Συμμετείχε επίσης στις ανασκαφές του ναού του Επικούρειου Απόλλωνος στην Φιγαλία.

Έργα του
 “Trachten und Gebräuche der Neugriechen von O.M. Baron de Stackelberg” Βερολίνο 1831
 “Der Apollotempel zu Bassae in Arkadien und die daselbst ausgegrabenen Bildwerke”, Ρώμη 1826
 “La Grece. Vues pittoresques et topographiques, dessinees par O.M. Baron de Stackelberg”, Παρίσι 1834
 “Die Graber der Hellenen”, Βερολίνο 1837

Αναφορές

Πίνακές του

Δείτε επίσης 
 Επίσημη ιστοσελίδα των Stackelberg

Γερμανοί αρχαιολόγοι
Γερμανοί ζωγράφοι
Εσθονοί αρχαιολόγοι
Εσθονοί ζωγράφοι
Γερμανοί ανθρωπολόγοι
Ιστορικοί της τέχνης
Ντιάνε Κρούγκερ

Η Ντιάνε Κρούγκερ (Diane Kruger, πραγματικό όνομα: Diane Heidkrüger, 15 Ιουλίου 1976) είναι Γερμανίδα ηθοποιός και πρώην φωτομοντέλο.

Βιογραφία

Τα πρώτα χρόνια & σταδιοδρομία

Η Κρούγκερ γεννήθηκε στην πόλη Χίλντεσχαϊμ της Γερμανίας και ξεκίνησε την καριέρα της στο Λονδίνο ως χορεύτρια σε πολύ μικρή ηλικία. Ένας τραυματισμός την έκανε να σταματήσει το χορό και μετέβη στο Παρίσι για να γίνει μοντέλο. Κέρδισε το διαγωνισμό του πρακτορείου μοντέλων Elite, "Look of the Year" το 1992, σε ηλικία 15 ετών. Σύντομα ενδιαφέρθηκε για την υποκριτική και άρχισε μαθήματα στη δραματική σχολή Cours Florent (όπου κατά τη φοίτηση της κέρδισε το βραβείο "Classe Libre" ως η καλύτερη ηθοποιός στο έτος της). Εμφανίστηκε σε μερικές γαλλικές παραγωγές και άλλαξε το επίθετό της σε μια προσπάθεια για μετάβαση στο Χόλυγουντ.

Η πρώτη της εμφάνιση σε αγγλόφωνη παραγωγή έγινε το 2002 στην τηλεταινία The Piano Player με συμπρωταγωνιστές τους Ντένις Χόπερ και Κριστόφ Λαμπέρ. Τα επόμενα δύο χρόνια εμφανίστηκε ανάμεσα σε άλλες στις ταινίες Michel Vaillant (2003) και Wicker Park (2004). Ο πιο αξιοσημείωτος ρόλος της μέχρι στιγμής ήταν αυτός της Ωραίας Ελένης που υποδύθηκε στην ιστορική περιπέτεια του Γούλφγκανγκ Πίτερσεν, Τροία. Το 2005 ψηφίστηκε 50η στη λίστα του περιοδικού Maxim με τις "100 πιο καυτές γυναίκες του 2005". Το 2004 συμπρωταγωνίστησε με τον Νίκολας Κέιτζ και τον Σον Μπιν στην επιτυχημένη περιπέτεια National Treasure, ενώ ακολούθησαν οι ταινίες Καλά Χριστούγεννα το (2005) και Copying Beethoven το (2006). Η ταινία της National Treasure: The Book of Secrets προβλήθηκε στις αμερικανικές αίθουσες το Δεκέμβριο του 2007.

Η Κρούγκερ παντρεύτηκε τον Γάλλο ηθοποιό Γκιγιόμ Κανέ την 1 Σεπτεμβρίου του 2001 και το 2006 κατέθεσαν αίτηση διαζυγίου. Αυτή τη στιγμή κατοικεί στο Παρίσι. To 2013 έλαβε την αμερικανική υπηκοότητα.

Άλλα Στοιχεία
 Έχει ύψος 1,70 μ.
 Έχει ένα μικρότερο αδελφό, το Στέφαν
 Για το ρόλο της Ωραίας Ελένης κέρδισε 8 κιλά επειδή ο σκηνοθέτης την ήθελε πιο πληθωρική
 Έχει σπουδάσει Λατινικά για 8 χρόνια
 Μιλάει άπταιστα Γερμανικά, Αγγλικά και Γαλλικά
 Έμαθε Ρώσικα για τις ανάγκες της ταινίας Les Brigades du Tigre
 Υποστηρίζει ενεργά τη UNICEF
 Έχει κατά καιρούς συμπεριληφθεί σε λίστες περιοδικών για τις ομορφότερες γυναίκες στον κόσμο.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Προφίλ στην ιστοσελίδα FMD-database
 Ιστοσελίδα θαυμαστών
 Η Ντιάνε Κρούγκερ στο AskMen.com

Γερμανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γερμανοί μοντέλα
Γερμανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μποριάνα Κρίστο

Η Μποριάνα Κρίστο (Borjana Krišto, 13 Αυγούστου 1961) είναι πολιτικός από τη Βοσνία.

Γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1961. Έγινε Πρόεδρος της Ομοσπονδίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, στις 22 Φεβρουαρίου 2007. Είναι η πρώτη γυναίκα που αναρριχήθηκε σε αυτό το αξίωμα. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στην Ομοσπονδία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στις 3 Οκτωβρίου 2010 ήταν υποψήφια και ήρθε 2η, με ποσοστό 19,7%, πίσω από τον νικητή, Ζέλικο Κόμσιτς.

Παραπομπές

Κριστο
Κριστο
Κρίστο
Τζόζεφ Ουρουσεμάλ

Ο Τζόζεφ Τζων Ουρουσεμάλ (αγγλικά: Joseph John Urusemal), γνωστός ως Τζο Ουρουσεμάλ (γενν. στο νησί Βολεάι της Γιαπ στις 19 Μαρτίου του 1952) ήταν Πρόεδρος των Ομοσπόνδων Πολιτειών της Μικρονησίας από το 2003 μέχρι το 2007. Διαδέχθηκε τον Λίο Φάλκαμ.

Ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της νησιωτικής χώρας εκλέγονται απευθείας από το Κογκρέσο και πρέπει να είναι εκλεγμένα μέλη της Βουλής την περίοδο των εκλογών. Για το λόγο αυτό, η ήττα του Λίο Φάλκαμ στις βουλευτικές εκλογές του 2003 σήμαινε ότι ο Φάλκαμ δε θα διεκδικούσε και δεύτερη προεδρική θητεία.

Εξελέγη Πρόεδρος των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας από το Κογκρέσο της χώρας του στις 11 Μαΐου 2003 και ορκίστηκε την ίδια ημέρα.

Απέτυχε να επανεκλεγεί Πρόεδρος τέσσερα χρόνια αργότερα. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Προέδρου ο Μάνι Μόρι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη βιογραφία

Ουρουσεμάλ
Πιερ Μουανό

Ο Γάλλος συγγραφέας  Πιερ Μουανό (Pierre Moinot) γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1920 στο Πουατού (Poitou) και πέθανε στις 6 Μαρτίου 2007). Έγραψε κυρίως μυθιστορήματα. Εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας στις 21 Ιανουαρίου 1982.

Βιβλία
Armes et Bagages, roman  (1952) 
La Chasse royale, roman  (1954) 
La Blessure, nouvelles  (1957) 
Le Voleur, court metrage (διασκευή)  (1960) 
Le Sable vif, roman  (1964) 
Repos a Bacoli, dramatique (1966)   
Quand la liberte venait du ciel, serie de douze dramatiques (1967)   
Heliogabale, theatre  (1971) 
La Griffe et la Dent, album animalier  (1977) 
Mazarin, serie de quatre dramatiques originales    (1978)
Mazarin, scenario  (1978) 
Le Guetteur d’ombre, roman  (1979) 
Jeanne d'Arc, serie de quatre dramatiques originales (1988, σε συνεργασία με το Jean-Francois Griblin)   
Jeanne d’Arc, le pouvoir et l’innocence  (1988) 
La Descente du fleuve, roman  (1991) 
Tous comptes faits, entretiens  (1993) 
T.E. Lawrence en guerre, etude  (1994) 
Attention a la peinture  (1997) 
Tous comptes faits, entretiens  (2η έκδοση, 1997) 
Le matin vient et aussi la nuit  (1999) 
La Mort en lui  (2002) 
Coup d'etat  (2003) 

Γάλλοι συγγραφείς
Κριστόμπαλ Μπαλενθιάγα

Ο Κριστομπάλ Μπαλενθιάγα (ισπανική γλώσσα: Cristóbal Balenciaga Eizaguirre,  προφορά ΔΦΑ: [kɾisˈtoβal βalenˈθjaɣa], 21 Ιανουαρίου 1895 - 23 Μαρτίου 1972) ήταν Ισπανός σχεδιαστής μόδας βασκικής καταγωγής και ιδρυτής του οίκου μόδας Μπαλενθιάγα.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στην πόλη Γκετάρια της Ισπανίας στις 21 Ιανουαρίου 1895. Ο πατέρας του Βάσκος στην καταγωγή, ήταν ψαράς αλλά πέθανε όταν ο Balenciaga ήταν 11 ετών. Το 1919 άνοιξε για πρώτη φορά οίκο μόδας στο Σαν Σεμπαστιάν, μεταξύ μάλιστα των πελατών του συγκαταλέγονταν και μέλη της βασιλικής οικογένειας. Λόγω του Εμφυλίου Πολέμου κατέφυγε το 1937 στο Παρίσι όπου συνεργάστηκε με ονόματα όπως η Κοκό Σανέλ και η Έλσα Σιαπαρέλι. Στο Παρίσι ζούσε ανοιχτά ως ομοφυλόφιλος.

Από το 1960 πειραματίστηκε με αφηρημένα σχήματα που τον οδήγησαν στις γραμμές τουνίκα, σάκο και μπαλούν που έχουν συνδεθεί με το όνομά του. Τα βραδινά φορέματά του ήταν συχνά εμπνευσμένα από το φλαμένκο. Οι μοναδικές «γλυπτές» του φόρμες και η εμμονή του στη λεπτομέρεια ανύψωσαν την υψηλή ραπτική στον χώρο της τέχνης, και οι μαύρες και οι καφέ αποχρώσεις του θυμίζουν έργα του Γκόγια ή του Βελάθκεθ. Ο Μπαλενθιάγα έκλεισε τον οίκο του το 1968, απογοητευμένος από τον δρόμο που είχε πάρει η μόδα. Παραμένει, ωστόσο, ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς εκφραστές της μόδας του 20ού αιώνα και εξακολουθεί να επηρεάζει τους σύγχρονους σχεδιαστές. Πέθανε στην Ισπανία στις 24 Μαρτίου 1972.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Πτυχώσεις – Από το αρχαίο ελληνικό ένδυμα στη μόδα του 21ου αιώνα, Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ, Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, Αθήνα 2004, ISBN 960-8276-18-7
Jouve, Marie-Andrée, Balenciaga, New York: Universe/Vendome, 1997.
The World of Balenciaga, Exhibition catalogue New York: The Metropolitan Museum of Art, 1973.
Pochna, Marie-France, Dior, New York: Universe/Vendome, 1996.
 Georgina O'Hara Callan, "The Thames & Hudson dictionary of fashion and fashion designers", Thames & Hudson, Italy 2001 
 Anne Stegeneyer, "Who's who in fashion", Fairchild Publications, USA 1988.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ίδρυμα Balenciaga  
Victoria & Albert Museum
Metropolitan Museum of Art

Ισπανοί σχεδιαστές μόδας
ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ισπανία
Σινιχίρο Αρακάου

Ο Σινιχίρο Αρακάου (), 6 Οκτωβρίου 1966) είναι Ιάπωνας σχεδιαστής μόδας.

Γεννήθηκε το 1966 στην Ιαπωνία , όπου και σπούδασε καλές τέχνες. Εγκαταστάθηκε στη Γαλλία το 1989 και λίγα χρόνια αργότερα παρουσίασε στο Παρίσι την πρώτη του κολεξιόν «Άνοιξη/Καλοκαίρι 1994». Στην παρισινή κολεξιόν του «Άνοιξη/Καλοκαίρι 1999», τις δημιουργίες του συνόδευαν λεπτομερείς οδηγίες για το πως θα πρέπει να φοριούνται τα ρούχα, τα οποία παρουσιάστηκαν σαν έργα τέχνης. Τον Αρακάου απασχολεί ιδιαίτερα η σχέση τέχνης και μόδας.

Βιβλιογραφία
 «Πτυχώσεις – Από το αρχαίο ελληνικό ένδυμα στη μόδα του 21ου αιώνα», Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ, Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, Αθήνα 2004, ISBN 960-8276-18-7
 Georgina O'Hara Callan, "The Thames & Hudson dictionary of fashion and fashion designers", Thames & Hudson, Italy 2001 
 Anne Stegeneyer, "Who's who in fashion", Fairchild Publications, USA 1988.

Ιάπωνες σχεδιαστές μόδας