joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αλγερίας

To Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αλγερίας (αραβικά:  الرابطة الجزائرية المحترفة الأولى لكرة القدم, γαλλικά: Championnat d'Algérie de football)  αποτελεί την ανώτατη εθνική κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αλγερίας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (LFP).

Ιστορία
Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1962, όταν η Αλγερία έγινε ανεξάρτητο έθνος. Μέχρι το 1950 διεξάγονταν μόνο τα περιφερειακά πρωταθλήματα (Αλγέρι, Κωνσταντίνη, Οράν). Ορισμένα «εθνικά» πλέι οφ διεξήχθησαν κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα, πρώτο το 1904. Μεταξύ 1920 και 1956 οι νικήτριες προκρίνονταν στο Πρωτάθλημα Βόρειας Αφρικής, μαζί με πρωταθλήτριες από το Μαρόκο και την Τυνησία.

Από το 1957 έως το 1962 διεξάγονταν το Πρωτάθλημα Βόρειας Αφρικής χωρίς τη συμμετοχή του Μαρόκου και της Τυνησίας ως «αλγερινό πρωτάθλημα». Στις 21 Αυγούστου 2010, η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αλγερίας (FAF) ανακοίνωσε ότι η επωνυμία του πρωταθλήματος θα μετονομαζόταν σε Λιγκ 1 για να αντικατοπτρίζει τον επαγγελματισμό του πρωταθλήματος.

Πρωταθλητές

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αλγερία
Ποδόσφαιρο στην Αλγερία
Ριχάρδος του Πέρσι

Ο Ριχάρδος του Πέρσι (1170 - 1244), 5ος βαρόνος του Πέρσι και φεουδάρχης στην βόρεια Αγγλία με συμμετοχή στον Α΄ Πόλεμο των Βαρόνων ήταν μικρότερος γιος του Ζοσλέν του Λέουβεν και της Αγνής Πέρσι. Ο πατέρας του είχε το παρατσούκλι "αδελφός της βασίλισσας" επειδή η μεγαλύτερη ετεροθαλής αδελφή του ήταν η Αντελίζα του Λέουβεν δεύτερη σύζυγος του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας. Ο Ζοσλέν του Λέουβεν μέλος του Οίκου του Ρέγκιναρ από το Δουκάτο της Βραβάντης παντρεύτηκε την Αγνή Πέρσι τελευταία κληρονόμο της ευγενής Οικογένειας Πέρσι από την Νορμανδία και υιοθέτησε το επώνυμο "Πέρσι" για τους απογόνους του. 

Ο Ριχάρδος Πέρσι ήταν ένας από τους 25 βαρόνους που διορίστηκαν για να επιβάλουν στον Ιωάννη τον Ακτήμονα την εφαρμογή της Μάγκνα Κάρτα. Με τον ανιψιό του Γουίλιαμ (1183 - 1245) που έγινε 6ος βαρόνος του Πέρσι εξεγέρθηκε εναντίον του βασιλιά και τα κτήματα του κατασχέθηκαν. Μετά τον θάνατο του Ιωάννη και την άνοδο στον θρόνο του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας συμφιλιώθηκε με το στέμμα και πήρε πίσω τα εδάφη του.
Ο Ριχάρδος Πέρσι πέθανε το 1244 και τάφηκε στο αβαείο του Γουίτμπι.

Παραπομπές

Πηγές
"Percy, Richard de". Dictionary of National Biography. London: Smith, Elder & Co. 1885–1900.
Brenan, Gerald. Lindsay, W.A.edit.-A History of the House of Percy, II Vols. Freemantle, London 1902, Vol. I

Οικογένεια Πέρσι
Δημοκρατία της Βέντα

Η Βέντα (επίσημο όνομα: Δημοκρατία της Βέντα) ήταν Μπαντουστάν στο βόρειο τμήμα της Νότιας Αφρικής, κοντά στα νοτιοαφρικανικά σύνορα με τη Ζιμπάμπουε προς τα βόρεια, ενώ στα νότια και ανατολικά, μοιραζόταν ένα μακρύ σύνορο με άλλη πατρίδα των μαύρων, την Γκαζανκουλού. Είναι τώρα μέρος της επαρχίας Λιμπόπο. Η Βέντα ιδρύθηκε ως πατρίδα από την κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής για τους Βέντα, ομιλητές της γλώσσας Βέντα. Τα Ηνωμένα Έθνη και η διεθνής κοινότητα αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη Βέντα (ή οποιαδήποτε άλλο Μπαντουστάν) ως ανεξάρτητο κράτος.

Ιστορία 

Η Βέντα ανακηρύχθηκε αυτοδιοικούμενη στις 1 Φεβρουαρίου 1973, με εκλογές να διεξάγονται αργότερα μέσα στο έτος. Περαιτέρω εκλογές διεξήχθησαν τον Ιούλιο του 1978. Το έδαφος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο από την κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής στις 13 σεπτεμβρίου του 1979 και οι κάτοικοι έχασαν τη νοτιοαφρικανική υπηκοότητα. Όπως και με τα άλλα Μπαντουστάν, η ανεξαρτησία τους δεν αναγνωρίστηκε από τη διεθνή κοινότητα.

Η Βέντα ήταν αρχικά μια σειρά από μη συνεχόμενες περιοχές του Τρανσβάαλ, με ένα κύριο μέρος και ένα κύριο εξκλάβιο. Η πρωτεύουσα, που ήταν αρχικά η Σιμπάσα, μεταφέρθηκε στο Θοχογιαντού (η οποία περιελάμβανε την παλιά διοικητική περιφέρεια Σιμπάσα) όταν η Βέντα κηρύχθηκε ανεξάρτητη το 1979. Πριν από την ανεξαρτησία, επεκτάθηκε για να σχηματίσει ένα συνεχόμενο έδαφος, με συνολική έκταση 6.807 τ.χλμ. Στις εκλογές του 1984 το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα Ανεξαρτησίας των Βέντα έχασε από το Εθνικό Κόμμα των Βέντα.

Με την ανεξαρτησία της το 1979, ο πληθυσμός της Βχαβέντα ανερχόταν σε περίπου 200.000 άτομα. Το κράτος ήταν κομμένο από τη γειτονική Ζιμπάμπουε από το διάδρομο Μαντίμπο. Υπήρχαν περιπολίες από στρατεύματα της Νότιας Αφρικής στα βόρεια, και από τη κοντινή Μοζαμβίκη από το Εθνικό Πάρκο Κρούγκερ.

Ο πρώτος Πρόεδρος της Βέντα, Πάτρικ Μφέφου, ήταν επίσης Πρωταρχικός Αρχηγός των Βχαβέντα. Γεννήθηκε και έζησε στο Ντζανάνι στο Λιμπόπο. Ο διάδοχός του, Οριφούνα Ντου, ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα από τη Δύναμη Άμυνας της Βέντα το 1990, όπου μετά η χώρα κυβερνόταν από το Συμβούλιο Εθνικής Ενότητας. Η Βέντα απορροφήθηκε εκ νέου από τη Νότια Αφρική, στις 27 Απριλίου 1994.

Φορείς εκπαίδευσης 
Το 1982, το Πανεπιστήμιο της Βέντα γνωστό ως Univen ιδρύθηκε ως ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για τους Βχαβέντα. Καθώς ήταν ονομαστικά ανεξάρτητη, ήταν σε θέση να δημιουργήσει ένα καζίνο στις αρχές της δεκαετίας του 1980, στελεχωμένο κυρίως από Βρετανούς εργαζόμενους. Αυτό δεν θα ήταν νομικά δυνατό στην Νότια Αφρική.

Επαρχίες το 1991 
Οι επαρχίες της περιοχής και ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 1991.

 Ντζανάνι: 123.035
 Μουτάλε: 244.532
 Θοχογιαντού: 136.089
 Βουγουάνι: 55.141

Δείτε επίσης 

Αρχηγοί κρατών της Βέντα
Βέντα (Βχαβέντα), εθνοτική ομάδα που ζει ως επί το πλείστον στην επαρχία Λιμπόπο στη Νότια Αφρική.
Αμυντικές Δυνάμεις της Βέντα

Παραπομπές

Πηγές 

 Lahiff, E. (2000) An Apartheid Oasis?: Agriculture and Rural Livelihoods in Venda, Routledge. .
Πρώην κράτη της Αφρικής
Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου
Πρώην δημοκρατίες
Γιοχάνες Φέτερ

Ο Γιοχάνες Φέτερ (Johannes Vetter, γεννήθηκε 26 Μαρτίου 1993) είναι Γερμανός αθλητής του στίβου που αγωνίζεται στον ακοντισμό.

Ατομικά ρεκόρ 
Ο Φέτερ έχει στην κατοχή του το εθνικό ρεκόρ με επίδοση 97,76 μέτρα, σημειώνοντας την δεύτερη καλύτερη επίδοση στην ιστορία του ακοντισμού.

Μετάλλια και διακρίσεις 
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 του Ρίο ντε Τζανέιρο, ο Φέτερ κατατάχθηκε 4ος με επίδοση 85,32 μ, μια ανάσα πριν το βάθρο.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 στο Λονδίνο κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, με επίδοση 89,89 μ. Δύο χρόνια μετά, στον ίδιο θεσμό κατάφερε να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο.

Παραπομπές 

Γερμανοί αθλητές του στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου 
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Παόλο Γκερέρο

Ο Χοσέ Παόλο Γκερέρο Γκονσάλες (ισπανική προφορά: xose paolo ɣereɾo ɣonsales, ορθή προφορά: Παόλο Γκερρέρο, γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1984) είναι ένας Περουβιανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός για την Εθνική ομάδα του Περού.

Καριέρα σε συλλόγους 
Πέρασε την περισσότερη καριέρα του στη Γερμανία. Αν και ανδρώθηκε στην Μπάγερν Μονάχου, τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του τα πέρασε στην ομάδα του Αμβούργου, συγκεντρώνοντας συνολικά στην Μπουντενσλίγκα 161 παιχνίδια και 47 γκολ σε οκτώ έτη. Αργότερα το 2012 πήγε στη Βραζιλία, αρχικά στην Κορίνθιανς, όπου πέρασε τρία χρόνια, μετά τρία χρόνια στη Φλαμένγκο και από το 2018 είναι παίκτης της Ιντερνασιονάλ.

Διεθνής καριέρα 
Από το 2004 που έκανε το ντεμπούτο του με Εθνική ομάδα του Περού έχει κερδίσει 89 πέναλτι για το Περού και είναι ο  πρώτος σκόρερ όλων των εποχών με 38 γκολ, έχοντας συμμετάσχει σε τέσσερα τουρνουά του Κόπα Αμέρικα. Βοήθησε το Περού να καταλάβει την τρίτη θέση του Κόπα Αμέρικα και το 2011 και το 2015, όντας και τις δύο φορές ο κορυφαίος σκόρερ της διοργάνωσης. Είναι, επίσης, ο σημερινός εν ενεργεία κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του Κόπα Αμέρικα. Ήταν ένας από τους 59 υποψηφίους το 2015 για το βραβείο της Χρυσή Μπάλα της FIFA, ο πρώτος Περουβιανός που έλαβε αυτή την αναγνώριση.

 

Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Περουβιανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Περού 
Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Ποδοσφαιριστές Αμβούργο ΣΦ
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία 
Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
FIFA Century Club
Γκανγκέσα Ουπαντγιάγια

Ο Γκανγκέσα Ουπαντγιάγια (σανσκριτικά: गंगेश उपाध्याय, Gaṅgeśa Upādhyāya, έζησε στα τέλη του 14ου αιώνα) ήταν Ινδός μαθηματικός και φιλόσοφος από το βασίλειο της Μιθίλα. Ίδρυσε τη σχολή Νάβια-Νιάγια ("Νέα Λογική"). Το Ταττβατσινταμάνι (Το Στολίδι της Σκέψης σχετικά με τη Φύση των Πραγμάτων), επίσης γνωστό ως Πραμανατσινταμάνι (Το Στολίδι της Σκέψης σχετικά με τη Μέση Έγκυρη Γνώση), είναι το βασικό κείμενο για όλες τις νεότερες εξελίξεις. Ο λογικιστές αυτής της σχολής ενδιαφέρονταν κυρίως για τον καθορισμό των όρων και των εννοιών που σχετίζονται με μη-δυαδικές λογικές κατηγορίες.

Ζωή 
Ο Γκανγκέσα γεννήθηκε στο χωριό Κάριον στις όχθες του ποταμού Καμάλα, 19 χλμ νότια-ανατολικά της Νταρμπάνγκα σε μια οικογένεια Βραχμάνων. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν αναλφάβητος στα πρώτα του χρόνια, αλλά αργότερα απέκτησε τη γνώση της λογικής ως δώρο από τη θεά Κάλι. Ο γιος του Βαρντχαμάνα Ουπαντγιάγια ήταν επίσης επιφανής φιλόσοφος της σχολής Νιάγια. Πέρα από αυτό, δεν υπάρχουν άλλες γνωστές λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή του.

Ταττβατσινταμάνι  
Το ιδρυτικό κείμενο της Νάβια-Νιάγια - χωρίζεται σε τέσσερα χάντα (βιβλία): το Πρατιακσαχάντα (βιβλίο για την αντίληψη), το Ανουμαναχάντα (βιβλίο για το συμπέρασμα), το Ουπαμαναχάντα (βιβλίο για τη σύγκριση) και το Σαμπνταχάντα (βιβλίο για την προφορική μαρτυρία). Το πρώτο βιβλίο ανοίγει με ένα χαιρετισμό για τον Σίβα.

Το Ταττβατσινταμάνι είναι μια συστηματική αναφορά επιστημολογίας, λογικής και φιλοσοφίας της γραμματικής. Άλλα θέματα, όπως οι αποδείξεις του Θεού, αντιμετωπίζονται συμπτωματικά.

Ο Γκανγκέσα αναφέρεται σε δικές του διδασκαλίες ως Νέα Νιάγια. Ο όρος Νέα Νιάγια δεν πρέπει να εκληφθεί ως κάποια μεγάλη πρωτοτυπία στη θεωρία του Γκανγκέσα, αλλά ως μια πρωτοτυπία της μεθόδου. Το έργο διαφέρει από τις παλαιότερες Νιάγια στο ότι δέχεται πολλά δόγματα της σχολής Βαϊσεσίκα, και στη διευθέτησή του για διδασκαλίες της Νιάγια σε τέσσερις κατηγορίες και όχι κάτω από 16 υποκείμενα (παντάρθα) της Παλιάς Νιάγια.

Η καινότητα της μεθόδου του Γκανγκέσα είναι η καινότητα του στυλ και της οργάνωσης. Είναι πολύ πιο ακριβής, πιο προσεκτική στον ορισμό των δικών της όρων, από ό, τι οι προκάτοχοί του. Αυτές οι αρετές του έργου είναι υπεύθυνες για το γεγονός ότι ίσως η μισή λογοτεχνία της Νάβια-Νιάγια βασίζεται είτε απευθείας στο Ταττβατσινταμάνι ή σε ένα σχόλιο σχετικά με το Ταττβατσινταμάνι.

Δείτε επίσης 

Ινδοί μαθηματικοί
Νιάγια

Σημειώσεις 

Επιστημολόγοι
Ινδοί μαθηματικοί
Μπέγκελ

Το μπέγκελ , ή μπέιγκελ, είναι αρτοσκεύασμα που παρασκευάζεται με αλεύρι, μαγιά και ζάχαρη σε σχήμα κουλούρι, δηλαδή στρογγυλό ψωμάκι με τρύπα στη μέση. Η προέλευση της συνταγής είναι οι εβραϊκές κοινότητες της Πολωνίας, αλλά αποτελούν και σήμα κατατεθέν της Νέας Υόρκης μαζί με τα χοτ-ντογκ. 

Η διαδικασία παρασκευής περιλαμβάνει ανάμιξη των υλικών έως ότου ληφθεί η εύπλαστη ζύμη. Τα μπέγκελ πλάθονται στην παραδοσιακή μορφή τους με την τρύπα στη μέση και βράζονται σε κατσαρόλα με νερό για 1-2 λεπτά. Στη συνέχεια στεγνώνονται, πασπαλίζονται με σπόρους ή σησάμη και ψήνονται σε φούρνο για 20-25 λεπτά, μέχρι να χρυσαφίσουν ή να ροδοκοκκινήσουν. Υπάρχει ποικιλία από ζύμες για τα μπέγκελ, όπως ολικής άλεσης ή σίκαλης.

Συλλογή φωτογραφιών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αφιέρωμα στην παρασκευή και σερβίρισμα μπέγκελ

Βιβλιογραφία 

Πολωνική κουζίνα
Σνακ
Φαγητό δρόμου
Ψωμιά
Αρτοσκευάσματα
Κώστας Καντζιλιέρης

Ο Κώστας Καντζιλιέρης  (Τσερνίτσα (Αρτεμισία) Μεσσηνίας 1945) είναι Έλληνας ερμηνευτής και ερευνητής δημοτικών τραγουδιών.   

Συνεργάτης με τον Αλέξανδρο Αρκαδόπουλο .

Θεωρείται ως μια από τις μεγαλύτερες φωνές της ελληνικής δημοτικής μουσικής και ως μια από τις μεγαλύτερες φωνές της Ελλάδας.

Ιστορικό 
Γεννήθηκε το 1945 στην Αρτεμισία Καλαμάτας (Τσερνίτσα) της περιοχής Αλαγονίας του νομού Μεσσηνίας. Η σχέση του με το δημοτικό τραγούδι άρχισε σε πολύ μικρή ηλικία. Μεγάλωσε στην Καλαμάτα, όπου είχε τις πρώτες του συστηματικές μουσικές εμπειρίες, συμμετέχοντας στη χορωδία «Ορφέας».

Στο οικογενειακό του περιβάλλον υπήρχαν αρκετοί καλλίφωνοι και γλεντζέδες. Τα καλοκαίρια στα γλέντια ακολουθούσε τον πατέρα του, ο οποίος έστηνε υπαίθριο μαγαζί στα πανηγύρια του Ταΰγετου και στα περίχωρα της Καλαμάτας. Εκεί άκουγε ζωντανά τους μουσικούς της περιοχής, αλλά και όσους έρχονταν από όλη την Μεσσηνία, την Λακωνία και την Αρκαδία.  

Ήρθε στην Αθήνα το 1963. Παρακολούθησε για πέντε χρόνια μαθήματα Βυζαντινής μουσικής και Δημοτικού τραγουδιού στο "Σύλλογο προς διάδοση της Εθνικής Μουσικής" (ΚΕΠΕΜ) του Σίμωνα Καρά, του οποίου υπήρξε μέλος της χορωδίας και συνεχίζει τη συνεργασία του μέχρι σήμερα, ενώ συνεργάζεται  με φορείς και σωματεία στην Πετρούπολη για την ανάδειξη της ελληνικής μουσικής παράδοσης.

Υποδοχή 
Το φαινόμενο και η φωνή του αξίζει μεγάλη προσοχή, η μεγάλη έκταση της, η δύναμή της, το ρωμαλέο μεταλλό της, ο ανδρισμός της, η αβίαστη πλαστικότητα της και η ένρινη βυζαντινή χρειά της την καθιστούν μοναδική έως ανεπανάληπτη.

Δραστηριότητα 
Ασχολείται με την έρευνα, την καταγραφή και την ερμηνεία δημοτικών τραγουδιών του Μοριά. 
 Έχει κυκλοφορήσει δύο ψηφιακούς δίσκους: 
 το "ΕΊΧΑ ΕΝΑ ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙ" με το Λύκειο Ελληνίδων Καλαμάτας και 
 το "Τ'ΑΗΔΟΝΙ Τ'ΑΗΔΟΝΑΚΙ" με τον Καθρέφτη. 
 Συνεργάστηκε με το Κρατικό Ραδιόφωνο και έλαβε μέρος σε εκπομπές της κρατικής αλλά και της ιδιωτικής τηλεόρασης. 
 Συμμετείχε σε πολλές συναυλίες και εκδηλώσεις ανά την Ελλάδα (Μικρό Θέατρο Επιδαύρου, Μέγαρο Μουσικής, Θέατρο Πέτρας, Δημοτικό Θέατρο Πάτρας  κ.ά.).

Δισκογραφία

Albums 
 Είχα ένα περιβολάκι (1999) 
 Τ΄ αηδόνι τ΄ αηδονάκι Δημοτικά τραγούδια του Μοριά (2009)

Παραπομπές
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Στοκχόλμης

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Στοκχόλμης (σουηδικά: Stockholms Fotbollförbund, StFF) είναι ο οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του ποδοσφαίρου στην Κομητεία της Στοκχόλμης και αποτελεί μία από τις 24 περιφερειακές ομοσπονδίες της Σουηδικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Η Ομοσπονδία ιδρύθηκε στις 29 Μαρτίου του 1917 και σήμερα έχει 450 μέλη. 

Η ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικών διοργανώσεων και κυπέλλων σε χαμηλότερο επίπεδο. Η έδρα της βρίσκεται στη Σόλνα, στη Στοκχόλμη και ο πρόεδρός της είναι ο Λαρς Ίκχολμερ.

Διοργανώσεις πρωταθλήματος 
Η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ομίλων των ακόλουθων κατηγοριών:

Διοργανώσεις κυπέλλου 
Η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ακόλουθων κυπέλλων:
Κύπελλο Σανκτ Έρικς
Κύπελλο Στοκχόλμης
Κύπελλο Βικτώρια
Κύπελλο Nike
Εθνικό Τρόπαιο Ευ Αγωνίζεσθαι - για μαθητές του Δημοτικού σχολείου ηλικίας 6 ετών.

Πρόεδροι  
Οι διατελέσαντες Πρόεδροι είναι:
1917−1927: Ρούμπεν Γκέλμπορντ
1928−1929: Όσκαρ Σέντερλουντ
1930−1950: Εμίλ Μπγιάρνε
1951−1962: Τόρε Γ Μπροντ
1963−1966: Όσκαρ Φρίντολφσον
1967−1970: Σίγκβαρντ Μπέργκχ
1971−1980: Όκε Λούντμπεργκ
1981−1983: Μπένγκτ Χάλστεν
1984−1987: Μπένγκτ Άνταμσον 
1988−1996: Τόρε Χάλμπεκ
1997−2000: Ανίκα Έρικσον
2001−2004: Ματς Άρονσον
2005−2010: Σούνε Γκέρι Ρέινχολντ
2011−2014: Ίλβα Γιόχανσον
2015−τώρα: Λαρς Ίκχολμερ

Παραπομπές

Eξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Στοκχόλμη
Δάσος Άλσος

Το Δάσος Άλσος (επίσημα Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Άλσος) είναι ένα από τα δημοτικά πάρκα της Λευκωσίας. Το πάρκο αποτελεί μια σχεδόν παρθένα έκταση γης που φθάνει από την Παλλουριώτισσα έως την Αγλαντζιά. Η περιοχή του δάσους οριοθετείται στα βορειοδυτικά στην είσοδο του Πανεπιστημίου Κύπρου, και έχει θέα στο Ευρωπαϊκό Προεδρικό κτίριο της Κύπρου και το δημόσιο σχολείο της Αγλαντζιάς, που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της. Το πάρκο αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους οικονομικούς παράδεισους της Λευκωσίας. Φιλοξενεί μια μεγάλη παιδική χαρά, καφετέρια, μονοπάτια μέσα στο δάσος για τους πεζούς, και γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ.

Ιστορία 
Το πάρκο αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια των αρχών του 20ου αιώνα. Το μεγαλύτερο μέρος της γης προηγουμένως ήταν ένας μεγάλος υγρότοπος με ρηχά ύδατα. Είχε ένα μεγάλο αριθμό αιωρών, ή ξηρών προεξοχών, που καλυπτόταν από υδρόβια βλάστηση. Αποτελούσε μεγάλο πρόβλημα κατά τους Καλοκαιρινούς μήνες όπου η περιοχή γέμιζε κουνούπια. Στο πλαίσιο προσπάθειας από την Βρετανική αποικιακή κυβέρνηση το 1894 κατά την διοίκηση του νησιού από αυτούς, φυτεύθηκαν διάφορα δέντρα ευκαλύπτου που εισήχθησαν από την Αυστραλία προκειμένου να απορροφήσει το νερό.

Δείτε επίσης 

Δημοτικοί κήποι της Λευκωσίας
 Λευκωσία
 Κύπρος

Λευκωσία
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σόντερμανλαντ

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σόντερμανλαντ (σουηδικά: Södermanlands Fotbollförbund, Södermanlands FF) είναι ο οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του ποδοσφαίρου στην ιστορική επαρχία Σόντερμανλαντ και σε ορισμένους δήμους στο νοτιότερο περιφερειακό τμήμα της Κομητείας της Στοκχόλμης και αποτελεί μία από τις 24 περιφερειακές ομοσπονδίες της Σουηδικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε στις 25 Μαρτίου του 1917 και σήμερα έχει 139 μέλη.

Η ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικών διοργανώσεων σε χαμηλότερο επίπεδο. Η έδρα της βρίσκεται στην Εσκιλστούνα και ο πρόεδρός της είναι ο Λαρς Βέσμαν.

Διοργανώσεις πρωταθλήματος 
Η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ομίλων των ακόλουθων κατηγοριών:

Eξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Σόντερμανλαντ
Έλλα Παμφίλοβα

Η Έλλα Αλεξάντροβνα Παμφίλοβα (ρωσ. Элла Александровна Памфилова, γενν. 12 Σεπτεμβρίου 1953, Αλμαλίκ) είναι Ρωσίδα πολιτικός, πρώην βουλευτής της Κρατικής Δούμας, υποψήφια για πρόεδρος το 2000 και πρώην πρόεδρος (2004 - 2010) του Συμβουλίου του Ιδρύματος της Κοινωνίας των Πολιτών Ίδρυμα και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Στις 18 Μαρτίου 2014, έγινε Ρώσος Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα διαδέχοντας τον Βλαντιμίρ Λούχιν. Στις 28 Μαρτίου του 2016 πρόεδρος της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής της Ρωσίας.

Βιογραφία 
Η Παμφίλοβα ξεκίνησε την καριέρα της στο κεντρικό εργοστάσιο μηχανικών και επισκευής στη Μόσχα ως μηχανικός. Επίσης, ήταν η πρώτη γυναίκα επικεφαλής στη κρατική εταιρεία ζωοτροφών "Μπέλκα", την οποία επέβλεψε από το 1984 έως το 1986. Αργότερα έγινε Λαϊκός Αντιπρόσωπος της ΕΣΣΔ και μέλος του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ.

Κατά την περίοδο από το 1991 μέχρι το 1994, οδήγησε το Υπουργείο Κοινωνικής Φροντίδας υπό την προεδρία του Προέδρου Μπόρις Γιέλτσιν. Μεταξύ του 1994 και του 1999, η Παμφίλοβα εξελέγη τρεις φορές ως βουλευτής της ρωσικής Δούμας.

Το 2000 ήταν η πρώτη γυναίκα υποψήφιος σε Ρωσικές προεδρικές εκλογές. Ωστόσο, αντιμετώπισε σκληρό ανταγωνισμό από τον ηγέτη του Γιάμπλοκο Γκριγκόρι Γιαβλίνσκι για τη φιλελεύθερη ψηφοφορία, και το μερίδιο της στη ψηφοφορία ήταν πολύ χαμηλή.

Από το 2004 είναι επικεφαλής της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Στην συνεδρία της Κρατικής Δούμας στις 7 Οκτωβρίου 2009, ένας βουλευτής της Ενωμένης Ρωσίας, ο Ρόμπερτ Σλέγκελ, πρότεινε την καθαίρεση της Παμφίλοβα από τον Πρόεδρο στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υποστηρίζοντας τα δικαιώματα του Αλεξάντρ Ποντραμπίνεκ. Το οργανισμός, με επικεφαλής την Παμφίλοβα, κάλεσε τις διαμαρτυρίες ως "εκστρατεία διώξεων που διοργανώθηκε από τους ανεύθυνους τυχοδιώκτες από το Νάσι" και είπε ότι οι ακτιβιστές παρουσίαζαν ανοιχτά σημάδια εξτρεμισμού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Website of the Council on Civil Society Institutions and Human Rights
 Website of the Civil G8

Σοβιετικοί πολιτικοί
Ρώσοι πολιτικοί
Κανάλι της Μοζαμβίκης

Το Κανάλι της Μοζαμβίκης (, μαλαγασικά: Lakandranon'i Mozambika, ) είναι βραχίονας του Ινδικού Ωκεανού που βρίσκεται μεταξύ της της Μαδαγασκάρη και της Μοζαμβίκης, δύο χωρών στην ΝΑ Αφρική. Το κανάλι έχει πλάτος 1600 χιλιόμετρα μακρά και η απόσταση μεταξύ των δύο πλευρών είναι 419 χιλιόμετρα στο στενότερο σημείο του, και το βάθος του φτάνει τα 3.292 μέτρα περίπου 230 χιλιόμετρα από τις ακτές της Μοζαμβίκης. Ένα θερμό ρεύμα, το Ρεύμα Μοζαμβίκης, ρέει με νότια κατεύθυνση προς το κανάλι, που οδηγεί στο ρεύμα Αγκούλιας ανοικτά της ανατολικής ακτής της Νότιας Αφρικής.
Το Κανάλι της Μοζαμβίκης ήταν χώρος συγκρούσεων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατά τη διάρκεια της Μάχης της Μαδαγασκάρης.

Έκταση 
Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός (ΔΥΟ) καθορίζει τα όρια του Καναλιού της Μοζαμβίκης, ως εξής:

Στο Βορρά. Μια γραμμή από τις εκβολές του Ποταμού Ροβούμα () στο Ρας Χαμπού, το Βόρειο σημείο της Μεγάλης Κομόρας στις Βόρειες Νήσους Κομόρες, στο Καπ Ντ'Αμπρ, το Βόρειο άκρο της Μαδαγασκάρης ().
 Στα Ανατολικά.  Η Δυτική ακτή της Μαδαγασκάρης.
Στα Νότια.  Μια γραμμή του ακρωτηρίου Σαιντ-Μαρί, το Νότιο άκρο της Μαδαγασκάρης μέχρι το Πόντο ντο Ούρο στην ηπειρωτική χώρα ().
 Στα Δυτικά του.  Η ηπειρωτική χώρα της Νότιας Αφρικής.
Παρά το γεγονός ότι ορίζεται ως Νοτιοαφρικάνικη ακτή από τον ΔΥΟ, το δυτικό όριο του καναλιού  ορίζεται πιο σωστά ως ακτή της Νότιας Αφρικής, ή πιο συγκεκριμένα της Μοζαμβίκης.

Νησιά του καναλιού

Κομόρες 
 Μεγάλη Κομόρα
 Μοελί
 Ανζουάν

Γαλλία 
 Περιοχές της Γαλλίας: Μαγιότ (διεκδικούμενη από της Κομόρες)
 Γαλλικά Νότια και Ανταρκτικά Εδάφη, περιοχή Διάσπαρτων Νησιών Ινδικού Ωκεανού:
 Μπανκ ντι Γκέηζερ (διεκδικούμενη από τη Μαδαγασκάρη και τις Κομόρες)
 Νήσος Χουάν ντε Νόβα (διεκδικούμενη από τη Μαδαγασκάρη)
 Νήσος Ευρώπη (διεκδικούμενη από τη Μαδαγασκάρη)
 Ύφαλος Ινδίας (διεκδικούμενη από τη Μαδαγασκάρη)

Μοζαμβίκη 
 Αρχιπέλαγη Πριμέιρας και Σεγκούντας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Japanese Submarines at Madagascar and the Mozambique Channel

Παραπομπές

Κανάλια του Ινδικού Ωκεανού
Διεθνείς πορθμοί
Κανάλι της Μοζαμβίκης
Πορθμοί της Αφρικής
Άντριους Γκούντζιους

Ο Άντριους Γκούντζιους (Λιθουανικά: Andrius Gudžius, γεννήθηκε 14 Φεβρουαρίου 1991) είναι Λιθουανός δισκοβόλος.

Μετάλλια και διακρίσεις

Ατομικό ρεκόρ 
Ο Άντριους Γκούντζιους έχει ατομικό ρεκόρ 69.59μ στη δισκοβολία που κατέρριψε στη Στοκχόλμη τον Ιούνιο του 2018.

Ολυμπιακοί Αγώνες 
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 κατέκτησε τη 12η θέση στο αγώνισμα της δισκοβολίας με επίδοση 60.66 μ.

Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 
Το 2015 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Πεκίνου κατέκτησε την 14η θέση στα προκριματικά, χωρίς να προκριθεί στον τελικό.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 στο Λονδίνο, ο Άντριους έκανε την υπέρβαση και ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, με επίδοση 69.21 μ.

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 που διεξήχθη στο Βερολίνο, ο Γκούντζιους κατέλαβε την 1η θέση στον τελικό της δισκοβολίας με επίδοση 68.46 μ.

Παραπομπές 

Γκουντζιους
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου 
Γκούντζιους
Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο 
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Τόμας Μπωφόρ, κόμης του Περς

Ο Τόμας Μπωφόρ, κόμης του Περς (1405 - 3 Οκτωβρίου 1431) μέλος του Οίκου των Μπωφόρ και Άγγλος πολέμαρχος την εποχή του Εκατονταετούς Πολέμου ήταν τρίτος γιος του Ιωάννη Μπωφόρ, 1ου κόμη του Σόμερσετ και της Μάργκαρετ Χόλλαντ, δούκισσας του Κλάρενς. Με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο Μπωφόρ, 2ος κόμη του Σόμερσετ συμμετείχε στην εκστρατεία του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας στην Γαλλία (1419) και συνόδευσε τον μικρότερο αδελφό του βασιλιά Θωμά του Κλάρενς στο Ανζού. Ο Κλάρενς σκοτώθηκε στην μάχη του Μποζώ ενώ ο Τόμας και ο Σόμερσετ συνελήφθησαν αιχμάλωτοι, ο Τόμας ελευθερώθηκε το 1427 ύστερα από συνθήκη που έκλεισε με τον θείο του καρδινάλιο Ερρίκο Μπωφόρ. 

Ο Τόμας σαν αρσενικό μέλος της Οικογένειας Μπωφόρ ενώθηκε ξανά σε νέες εκστρατείες και πήρε τον Δεκέμβριο του 1427 τον τίτλο του κόμη του Περς περισσότερο από δικαίωμα παρά από αναγνώριση αφού τον κατείχε ήδη ο Ιωάννης Β΄ του Αλανσόν. Ο τίτλος του παραχωρήθηκε χάρη στις προσπάθειες του θείου του καρδιναλίου Μπωφόρ να δώσει εδάφη στους ανιψιούς του από τις περιοχές που είχαν κατακτηθεί στην Γαλλία. Όταν έγινε η βασιλική εκστρατεία για την στέψη του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας ο Τόμας παρέλαβε μια συνοδεία από 12 στρατιώτες και 460 τοξότες. Ο Τόμας Μπωφόρ έπεσε στις 3 Οκτωβρίου 1431 στην μάχη του Λουβιέρ τρεις βδομάδες πριν πέσει η πόλη, ήταν άγαμος και άτεκνος και οι τίτλοι του κατασχέθηκαν.

Παραπομπές

Πηγές

Brown, M.H. (2004). "Joan [Joan Beaufort] (d. 1445)". Oxford Dictionary of National Biography. 
Browning, Charles H. (1898). The Magna Carta Barons and Their American Descendants. London: Genealogical Publishing Company.
Marshall, Rosalind (2003). Scottish Queens, 1034-1714. Tuckwell Press.
Weir, Alison (2008). Britain's Royal Families, The Complete Genealogy. London: Vintage Books. 
Weir, Alison (2007). Mistress of the Monarchy: The Life of Katherine Swynford, Duchess of Lancaster. London: Random House. 

Οίκος Μπωφόρ
Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Αρδευτικό Έργο Γάγγη-Κομπαντάκ

Το Αρδευτικό Έργο Γάγγη-Κομπαντάκ (Βεγγαλικά: গঙ্গা-কপোতাক্ষ সেচ প্রকল্প) ή Έργο Γ-Κ (Βεγγαλικά: জি-কে প্রকল্প) είναι ένα μεγάλο επιφανειακό σύστημα άρδευσης στο Μπαγκλαντές για να εξυπηρετήσει το Νοτιοδυτικό τμήμα του Μπαγκλαντές. Οι επαρχίες Κούστια, Τσουαντάνγκα, Μαγκούρα και Τζεναϊντά εξυπηρετούνται από αυτό το έργο.

Ιστορία 
Η έρευνα για τη δημιουργία του προγράμματος ξεκίνησε το 1951. Αλλά η κυβέρνηση του Πακιστάν  ενέκρινε αυτό το 1954. Το έργο ξεκίνησε το οικονομικό έτος 1954-55. Το 1962-63 ένα είδος ρυζιού καλλιεργούνταν στο πλαίσιο του έργου αυτού. Το σύστημα διανομής νερού ολοκληρώθηκε το 1993.

Παραπομπές 

Γεωργία στο Μπανγκλαντές
Μπανγκλαντές-επέκταση
Όλντριχ Α΄ του Μπρνο

Ο Όλντριχ Α΄, τσεχ. Oldřich (απεβ. 5 Ιανουαρίου 1113) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν πρίγκιπας τού Μπρνο στη Μοραβία (1092-1113).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Κορράδου Α΄ δούκα της Βοημίας και της Βίρπιρκ, κόρης τού Ζήγκχαρτ τού Τένγκλινκ.

Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1092 στη δυτική Μοραβία. Ο πατέρας του ήταν πρίγκιπας στο ήμισυ της Μοραβίας, όμως το 1092 ο Όλντριχ και ο αδελφός του διαίρεσαν τη δυτική Μοραβία (Μπρνο) και ο Όλντριχ έλαβε το Μπρνο, ενώ ο Λεοπόλδος έλαβε το Ζνόιμο. Οι δύο αδελφοί ίδρυσαν μία μονή Βενεδικτίνων και έκτισαν εκεί τη βασιλική τού Αγ. Προκοπίου, στο Τρέμπιτς, που προορίστηκε για μαυσωλείο τού κλάδου Μπρνο-Ζνόιμο των Πρεμυσλιδών.

Κυβέρνησε το Μπρνο 21 έτη με μόνη παρεμβολή αυτή τού εξαδέλφου του Μπρετίσλαφ Β΄ το 1099-1100. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Βρατίσλαος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος πριγκίπισσα και είχε τέκνα:
  Βρατίσλαος απεβ. 1146, πρίγκιπας του Μπρνο Μοραβίας.
 Νάντια/Ναντίνε.

Πηγές
 COSMAS, (Canonicus Pragensis); Chronica Boëmorum. (Latin)
 COSMAS of Prague, (Canon of Prague),Translated by Lisa Wolverton (2009); Chronicle of the Czechs (Chronicle of Bohemias). The Catholic university of America Press. (English)
 KRZEMIEŃSKA, Barbara; MERAHAUTOVÁ, Anežka; TŘEŠTÍK, Dušan (2000). Moravští Přemyslovci ve Znojemské rotundě. Praha: SetOut. 135 p.. ISBN 80-86277-09-7. (in Czech)
 WOLVERTON, Lisa (2001).Hastening toward Prague. Philadelphia, University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-3613-0 (English)

Ολντριχ Α του Μπρνο
Βρατίσλαος του Μπρνο

O Βρατίσλαος, λατιν. Wratislaus, τσεχ. Vratislav (απεβ. 1146) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού Μπρνο στη Μοραβία (1125-29, 30-46).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Όλντριχ πρίγκιπα τού Μπρνο και μίας αγνώστου ονόματος πριγκίπισσας, ίσως Σλάβας.

Ο πάππος του Κορράδος Α΄ κατείχε το δυτικό ήμισυ της Μοραβίας (Μπρνο). Ο Όλντριχ κράτησε το Μπρνο και παραχώρησε το Ζνόιμο στον αδελφό του Λεοπόλδο. Ο Βρατίσλαος διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Μπρνο και κυβερνούσε ως το 1129, όταν τον εκδίωξε ο Μπρέτισλαβ Β΄ (εξάδελφος τού Όλντριχ), όμως το 1130 επέστρεψε.

Ο πατέρας του και ο θείος του Λεοπόλδος ίδρυσαν τη μονή Βενεδικτίνων στο Τρέμπιτς, όπου έκτισαν τη βασιλική τού Αγ. Προκοπίου και την προόρισαν για μαυσωλείο τού κλάδου τους. Πράγματι ο Όλντριχ και ο αδελφός του τάφηκαν εκεί.

Τον Βρατίσλαο διαδέχθηκε ο πρώτος γιος του Σπυτίνιεφ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα των Ρως από τον Οίκο των Ρουρικιδών και είχε τέκνα:
 Σπυτίνιεφ απεβ. 1146, πρίγκιπας τού Μπρνο στη Μοραβία (1125-29, 30-46).
 Σβατοπλούκ, ίσως πρίγκιπας του Γιεμνίτσε.
 Αγνή (;)

Βρατισλαος του Μπρνο
Κορράδος Β΄ του Ζνόιμο

Ο Κορράδος Β΄, τσεχ. Konrád II (απεβ. 1161) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν πρίγκιπας τού Ζνόιμο στη Μοραβία (1123-28).

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο τού Λεοπόλδου πρίγκιπα τού Ζνόιμο και της Ίντα των Μπάμπενμπερκ, κόρης τού Λεοπόλδου Β΄ των Μπάμπενμπερκ μαργράβου της Αστρίας.

Το 1112 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο Όλντριχ (μεγαλύτερος αδελφός τού Λεοπόλδου). Όταν αυτός απεβίωσε το επόμενο έτος, τον διαδέχθηκε ο Σομπιέσλαφ Α΄, γιος τού Βρατισλάου Β΄ της Βοημίας και εξάδελφος τού Λεοπόλδου. Το 1123 ο Σομπιέσλαφ Α΄ διαφώνησε με τον μεγαλύτερο αδελφό του Βλαδίσλαο Α΄ της Βοημίας και έτσι ο Κορράδος έγινε πρίγκιπας του Ζνόιμο. Όμως ο Βλαδίσλαος Α΄ απεβίωσε δύο έτη μετά. Οι διαμάχες για τη διαδοχή κορυφώθηκαν με τη μάχη τού Χλούμετς· ο Σομπιέσλαφ Α΄ εκτόπισε τον Κορράδο και τον φυλάκισε στο κάστρο Ντόχνα το 1128. Τελικά ο Σομπιέσλαφ Α΄, που ήθελε να εξασφαλιστεί στη Βοημία, συμφιλιώθηκε με τον Κορράδο: τού απέδωσε το Ζνόιμο και τον νύμφευσε με μία των Βουκάνοβιτς της Σερβίας.

Το 1140 ο Βλαδίσλαος Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του Βλαδίσλαο Α΄ και οι διαφωνίες για τη διαδοχή άρχισαν πάλι μεταξύ των Πρεμυσλιδών. Δύο έτη μετά ο Κορράδος συγκέντωσε στρατό και μαζί με τα εξαδέλφια του τού Μπρνο και τού Ολομόουτς βάδισε εναντίον της Πράγας. Ο Βλαδίσλαος Β΄ άφησε την άμυνα της πόλης στον νεότερο αδελφό του Ντιέπολντ και μετέβη στο Βύρτσμπουρκ, στην Αυλή τού Κορράδου Γ΄ των Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας. Επέστρεψε με μεγάλο στρατό και ο στρατός της Μοραβίας αναγκάστηκε να αποσυρθεί. Ο Γίνντριχ Ζντικ επίσκοπος τού Ολομόουτς αφόρισε τον Κορράδο, που αποδέχθηκε τελικά τη Βοημική επικυριαρχία.

Ο Κορράδος παρήγγειλε τις νωπογραφίες (frescoes) στη Ροτόντα τού Ζνόιμο, λίγο μετά το 1134.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία των Βουκάνοβιτς, κόρη τού Ούρος Α΄ μεγάλου πρίγκιπα (Veliki Župan) της Ράσκας (Σερβίας) και είχε τέκνα:
 Ερνέστος.
 Κορράδος Β΄ π. 1136-1191, δούκας της Βοημίας, πρίγκιπας τού Ζνόιμο στη Μοραβία.
 Ελένη π. 1141-1202/06, παντρεύτηκε τον Καζιμίρ Β΄ των Πιαστ τον Δίκαιο, υψηλό δούκα της Πολωνίας & δούκα της Μαζοβίας.

Πηγές
 Rostislav Nový (1972). Přemyslovský stát 11. a 12. století. Universita Karlova.
 Josef Žemlička (1997). Čechy v době knížecí, 1034-1198. Lidové Noviny. ISBN 978-80-7106-196-0.
 Antonín Friedl (1966). Přemyslovci ve Znojmě. Odeon.

Οίκος των Πρεμυσλιδών
Μ+Μ

Μ+Μ είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τη σεζόν 2009-2010. Το σενάριο βασίζεται στην Αργεντίνικη σειρά, B&B: Bella y Bestia, που προβλήθηκε το 2008 από το τηλεοπτικό δίκτυο Telefe. Τόσο ο πρωτότυπος όσο και ο ελληνικός τίτλος της σειράς προκύπτει από τα αρχικά γράμματα των ονομάτων των δύο ηρώων της σειράς ("Μ+Μ" δηλαδή "Μιχάλης και Μαργαρίτα"). Τη διασκευή του σεναρίου ανέλαβε η Ρένα Ρίγγα, ενώ τη σκηνοθεσία επιμελήθηκε ο Ανδρέας Μορφονιός. Ο αρχικός τίτλος της σειράς ήταν "Η Πεντάμορφη Και Το Τέρας" όμως τελικά επικράτησε ως τίτλος το "Μ+Μ". Ενώ αρχικά η σειρά είχε ανανεωθεί για δεύτερη σεζόν, τελικά τα γυρίσματα και η προβολή του δεύτερου κύκλου ματαιώθηκαν.

Επισκόπηση σειράς

Πλοκή 
Η Μαργαρίτα είναι μία γυναίκα που μεγαλώνει τους δύο γιούς της, Φοίβο και Αχιλλέα, μόνη μετά το θάνατο του συζύγου της. Η Μαργαρίτα είναι μπαλαρίνα της Λυρικής σκηνής. Η ζωή τους είναι αρκετά πειθαρχημένη ζωή ακολουθώντας πάντα κάποιο αυστηρό πρόγραμμα. Όταν της δοθεί η ευκαιρία να χορέψει τον πρώτο ρόλο στη «Λίμνη των κύκνων» στη ζωή της θα εμφανιστεί ο Μιχάλης που θα την κάνει να χάσει αυτή την ευκαιρίας εξαιτίας ενός ατυχήματος που της προκαλεί στο πόδι.
Ο Μιχάλης είναι μουσικός της ροκ και ζει μία ανέμελη ζωή χωρίς πρόγραμμα. Η γυναίκα του έχει πεθάνει και μεγαλώνει μόνος του τις τρεις κόρες του, Τζίνι, Λούση και Μπουμπού. Ο ίδιος δεν αγχώνεται ιδιαίτερα για αυτό, αλλά οι κόρες του προσπαθούν να βρουν τρόπους να ξεπεράσουν τις δυσκολίες που έρχονται στη ζωή τους εξαιτίας του πατέρα τους. Την ημέρα που η σπιτονοικοκυρά τους τον απειλεί με έξωση από το σπίτι εξαιτίας των οφειλών οι τρεις κόρες του κληρονομούν μία μεγάλη μονοκατοικία από την θεία τους.
Όταν ο Μιχάλης με τις κόρες του μετακομίζουν στο καινούργιο σπίτι συνειδητοποιεί πως στο γειτονικό σπίτι μένει η Μαργαρίτα με τα παιδιά της. Η Μαργαρίτα πλέον μισεί τον Μιχάλη που της κατέστρεψε την καριέρα και δεν θέλει να έχει καμία επαφή με την οικογένειά του. Στο τέλος, παρ' όλες τις αντιθέσεις τους, οι δύο τους θα ερωτευτούν και θα ενώσουν τις οικογένειες τους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές
Τηλεοπτικές σειρές Mega
Εδμόνδος Μπωφόρ, 4ος δούκας του Σόμερσετ

Ο Εδμόνδος Μπωφόρ, 4ος δούκας του Σόμερσετ (1439 - 6 Μαΐου 1471) Άγγλος ευγενής από τον Οίκο των Μπωφόρ, στρατιωτικός αρχηγός στον Πόλεμο των Ρόδων και οπαδός του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας ήταν δεύτερος γιος του Εδμόνδου Μπωφόρ, 2ου δούκα του Σόμερσετ και της Ελεονόρας Μποσάμπ, δούκισσας του Σόμερσετ κόρης του Ριχάρδου Μποσάμπ, 13ου κόμη του Γουόρικ. 

Μετά την ήττα του Οίκου του Λάνκαστερ ο Εδμόνδος μεταφέρθηκε στην Γαλλία με τον μικρότερο αδελφό του Τζων Μπωφόρ, μαρκήσιο του Ντόρσετ, ο μεγαλύτερος αδελφός του Χένρι Μποφώρ, 3ος δούκας του Σόμερσετ εκτελέστηκε και ο Εδμόνδος τον διαδέχτηκε ως 4ος δούκας του Σόμερσετ. Οι τίτλοι ωστόσο του αδελφού του είχαν κατασχεθεί και ο Εδμόνδος σε μια προκήρυξη στις 27 Απριλίου 1471 μίλησε για τον εαυτό του ως "Εδμόνδος Μπωφόρ που αποκαλεί τον εαυτό του δούκα του Σόμερσετ".

Επαναφορά του Ερρίκου ΣΤ΄

Όταν ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας ανατράπηκε από τον θρόνο τον Οκτώβριο του 1470 ο Μπωφόρ επέστρεψε στην Αγγλία, ο Ριχάρδος Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ συμμάχησε με την βασίλισσα Μαργαρίτα του Ανζού για την επαναφορά του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας. Ο Σόμερσετ αρκετά ενθουσιασμένος βοήθησε τον βασιλιά στα καθήκοντα του επειδή λόγω της παραφροσύνης του δεν μπορούσε να τα ασκήσει επαρκώς. Απέτυχε να αποκρούσει τον Εδουάρδο Δ΄ όταν επιτέθηκε στο Λονδίνο στις 14 Απριλίου 1471, ακολούθησε η μάχη του Μπάρνετ και ο θάνατος του Γουόρικ, μερικές πηγές περιγράφουν τον Σόμερσετ να βρίσκεται στην μάχη αλλά η πληροφορία είναι εσφαλμένη.

Οριστική ήττα και εκτέλεση

Ο Σόμερσετ κατέφυγε στην Ουαλία για να ζητήσει βοήθεια από τον Τζάσπερ Τυδώρ αλλά παγιδεύθηκε από τους Υορκιστές στην μάχη του Τιουκέσμπουρι (4 Μαΐου 1471). Η θέση του ήταν απρόσβλητη αλλά υπό την πίεση των Φλαμανδών πυροβολητών του Εδουάρδου πήγε νότια και επιτέθηκε στην δεξιά πλευρά των Υορκιστών. Ο Σόμερσετ παγιδεύτηκε τόσο από τον βασιλιά όσο και από τον αδελφό του Ριχάρδο του Γκλόστερ και αναγκάστηκε να δραπετεύσει από την μάχη παραδίδοντας την νίκη στους Υορκιστές. Μετά την ήττα ο Εδμόνδος Μπωφόρ μαζί με άλλους οπλαρχηγούς των Λάνκαστερ βρήκαν άσυλο στο αβαείο του Τιουκέσμπουρι αλλά παραδόθηκαν σε δυο μέρες. Ο Σόμερσετ και οι υπόλοιποι οπλαρχηγοί των Λάνκαστερ αμέσως μετά δικάστηκαν και εκτελέστηκαν την Δευτέρα 6 Μαΐου 1471 μέσα στον σταυρό στο κέντρο του Τιουκέσμπουρι. Η ταφή του έγινε στην νότια πλευρά του αβαείου κάτω από ένα τόξο. Ο μικρότερος αδελφός του Τζων έπεσε μέσα στην μάχη, και τα δύο αδέλφια ήταν άγαμοι και άτεκνοι και ο Οίκος των Μπωφόρ ξεκληρίστηκε. Η δολοφονία και του ίδιου του βασιλιά Ερρίκου ΣΤ΄ στην συνέχεια άφησε την πρώτη ξαδέλφη του Εδμόνδου Τυδώρ Μαργαρίτα Μπωφόρ και τον γιο της Ερρίκο Τυδώρ σαν μοναδικούς εκπροσώπους του Οίκου του Λάνκαστερ.

Παραπομπές

Πηγές

Pollard, Albert Frederick (1901a). "Beaufort, Henry (1436-1464)". In Lee, Sidney. Dictionary of National Biography, 1901 supplement​. I. London: Smith, Elder & Co.
Ross, C.D., Edward IV, Trowbridge 1975

Οίκος Μπωφόρ
Μάργκαρετ Μπωφόρ, κόμισσα του Στάφορντ

Η Μάργκαρετ Μπωφόρ, κόμισσα του Στάφορντ (1437 - 1474) Αγγλίδα ευγενής μέλος του Οίκο των Μπωφόρ ήταν τέταρτη κόρη του Εδμόνδου Μπωφόρ, 2ου δούκα του Σόμερσετ και της Ελεονόρας Μποσάμπ, δούκισσας του Σόμερσετ κόρης του Ριχάρδου Μποσάμπ, 13ου κόμη του Γουόρικ. 
Η Μάργκαρετ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Χάμφρεϊ Στάφορντ, κόμη του Στάφορντ μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Χάμφρεϊ Στάφορντ, 1ου δούκα του Μπάκινγκχαμ και της Άννας Στάφορντ της κόρης του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ, μαζί του απέκτησε :

Χένρι Στάφορντ, 2ος δούκας του Μπάκινγκχαμ (4 Σεπτεμβρίου 1454 - 2 Νοεμβρίου 1483)

Ο πατέρας της ήταν αρχηγός του στρατού του Οίκου του Λάνκαστερ στην 1η μάχη του Σαιν Άλμπαν (22 Μαΐου 1455) εναντίον του αντιπάλου του Ριχάρδου της Υόρκης. Ο σύζυγος της ακολούθησε τον πεθερό του στην μάχη, ο πατέρας της σκοτώθηκε και ο σύζυγος της τραυματίστηκε, η Μάργκαρετ έμεινε χήρα τρία χρόνια αργότερα όταν ο Χάμφρεϊ Στάφορντ πέθανε από πανώλη.

Η Μάργκαρετ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Σερ Ριχάρδο Ντάιρελ με τον οποίο απέκτησε :

Μάργκαρετ Ντάιρελ, παντρεύτηκε τον Τζέιμς Τουτκέτ, 7ο βαρόνο του Αούντλει και απέκτησε τον Τζων Τουτκέτ, 8ο βαρόνο του Αούντλει.

Πηγές

Weir, Alison. Britain's Royal Families: The Complete Genealogy. London: Vintage Books, 2008.

Οίκος Μπωφόρ
Αγγλίδες κόμισσες
Τζων Μπωφόρ, μαρκήσιος του Ντόρσετ

Ο Τζων Μπωφόρ, μαρκήσιος του Ντόρσετ και κόμης του Ντόρσετ (1441 – 4 Μαΐου 1471) μέλος του Οίκου των Μπωφόρ που πολέμησε στο πλευρό του Οίκου του Λάνκαστερ στον Πόλεμο των Ρόδων ήταν μικρότερος γιος του Εδμόνδου Μπωφόρ, 2ου δούκα του Σόμερσετ και της Ελεονόρας Μποσάμπ, δούκισσας του Σόμερσετ κόρης του Ριχάρδου Μποσάμπ, 13ου κόμη του Γουόρικ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Χένρι Μποφώρ, 3ος δούκας του Σόμερσετ σκοτώθηκε στην μάχη του Χέξαμ στο πλευρό των Λάνκαστερ (1464) και τον διαδέχθηκε στο δουκάτο ο δεύτερος αδελφός του Εδμόνδος Μπωφόρ, 4ος δούκας του Σόμερσετ. O Τζων Μπωφόρ σαν μικρότερος αδελφός πήρε τους τίτλους του μαρκησίου του Ντόρσετ και του κόμη του Ντόρσετ που συνήθως έπαιρνε ο διάδοχος του δουκάτου από την οικογένεια Μπωφόρ. 

Οι τίτλοι δεν αναγνωρίστηκαν από τον Εδουάρδο Δ΄ της Αγγλίας, ο Τζων εξορίστηκε αρχικά στην Βουργουνδία (1461) και στην συνέχεια στην Γαλλία. Ο Τζων και ο αδελφός του Εδμόνδος επέστρεψαν στην Αγγλία τον Οκτώβριο του 1470 όταν επανήλθε στον θρόνο ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας αλλά σύντομα εκθρονίστηκε ξανά.
Ο Τζων Μπωφόρ έπεσε στην μάχη του Τιουκέσμπουρι στις 4 Μαΐου 1471 στο πλευρό του αδελφού του Εδμόνδου που αποκεφαλίστηκε και εκείνος σε δυο μέρες. Ο Τζων δεν παντρεύτηκε και δεν άφησε παιδιά, με τον θάνατο του η νόμιμη γενεαλογική γραμμή των Μπωφόρ ξεκληρίστηκε.

Παραπομπές

Πηγές

Royal Ancestry" 2013 Douglas Richardson 
Harriss, G.L. Cardinal Beaufort: A Study of Lancastrian Ascendancy and Decline. Oxford: Clarendon, 1988.

Οίκος Μπωφόρ
Διαίρεση Φαριντπούρ

Η Διαίρεση Φαριντπούρ (), είναι μια προτεινόμενη διοικητική διαίρεση εντός του Μπαγκλαντές και θα καταλαμβάνει τα νότια τμήματα της υπάρχουσας διαίρεσης Ντάκα, η οποία περιλαμβάνει τις επαρχίες Φαριντπούρ, Γκοπαλγκάντζ, Μανταριπούρ, Ρατζμπάρι και Σαριατπούρ της διαίρεσης Ντάκα.

Ιστορία 
Η περιοχή του ευρύτερου Φαριντπούρ βρισκόταν κάποτε υπό το αρχαίο Βασίλειο των Γανγαρίδων. Αργότερα κυβερνήθηκε από τοπικούς μουσουλμάνους σουλτάνους και ινδουιστές ραγιάδες μέχρι την κατάληψη της Βεγγάλης από τους Μουγκάλ τον 16ο αιώνα, όπου μετά πολλοί ευγενείς και έμποροι από τη Βόρεια Ινδία εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Το 1582, υπό τη βασιλεία του αυτοκράτορα Ακμπάρ, η επαρχία της Βεγγάλης σχηματίστηκε σε 33 σαρκάρ ή οικονομικές υποδιαιρέσεις και η επαρχία Φαριντπούρ φαίνεται να συμπεριλήφθηκε στο σαρκάρ του Μουχαμάντ Αμπούντ και ήταν γνωστή ως Φατεχαμπάντ.

Το 1765 οι Βρετανοί ανέλαβαν την οικονομική διοίκηση του Φαριντπούρ, μαζί με την υπόλοιπη Βεγγάλη. Το μεγαλύτερο τμήμα του Φαριντπούρ συμπεριλαμβανόταν στην επαρχία Ντάκα. Το 1811 το Φαριντπούρ χωρίστηκε από τη κολλεκτοράτο της Ντάκα. Η περιοχή ήταν αρχικά γνωστή ως Φατεχαμπάντ. Υπό βρετανική κυριαρχία το 1860, η περιοχή ονομάστηκε Φαριντπούρ προς τιμή των αγίων των Σούφι του 12ου αιώνα, τον Σαχ Σέιχ Φαριντουντίν. Το 1984, με το πρόγραμμα αποκέντρωσης της κυβέρνησης του Μπαγκλαντές, η επαρχία Φαριντπούρ ναδιοργανώθηκε σε πέντε ξεχωριστές περιοχές: Ρατζμπάρι, Γκοπαλγκόντζ, Μανταριπούρ, Σαριατπούρ και Φαριντπούρ.

Στις 7 Μαΐου 2017 ο Υπουργός Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Αγροτικής Ανάπτυξης και Συνεταιρισμών Χαντακέρ Μοσαράφ Χοσάιν ανακοίνωσε ότι η νέα διαίρεση θα μετονομαστεί στην διαίρεση Πάντμα, προς τιμήν του Πάντμα, έναν σημαντικό ποταμό στο Μπαγκλαντές και κύριο παραπόταμο των Γάγγη, που ρέει γενικά βορειοανατολικά της προτεινόμενης διαίρεσης.

Διοικητικές επαρχίες 
Η διαίρεση θα υποδιαιρείται σε πέντε επαρχίες (ζίλα) και από εκεί σε 30 υποεπαρχίες (ουπαζίλα).

Δείτε επίσης 

 Διαίρεση Ντάκα

Παραπομπές 

Διαιρέσεις του Μπανγκλαντές
Διαίρεση Κομίλλα

Η Διαίρεση Κομίλλα () είναι μια προτεινόμενη διοικητική διαίρεση εντός του Μπαγκλαντές για τα βόρεια τμήματα της υπάρχουσας διαίρεσης Τσιταγκόνγκ, αποτελούμενη από τις επαρχίες Μπραχμανμπάρια, Κομίλλα, Τσαντπούρ, Νοαχάλι, Φένι και Λακσμιπούρ της Διαίρεσης Τσιταγκόνγκ. Καλύπτει τις νοτιοανατολικές περιοχές της χώρας, με συνολική έκταση 12.848,53 τ.χλμ. και στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 16.708.000 κατοίκων.

Ορολογία και ονοματολογική αμφισβήτηση 
Διάφοροι όροι χρησιμοποιούνται για την περιγραφή των διαφορετικών (και μερικές φορές επικαλυπτόμενων) γεωγραφικών και πολιτικών περιοχών της προτεινόμενης διαίρεσης Κομίλλα. Εν συντομία, οι κύριοι όροι και οι απλές εξηγήσεις τους είναι οι εξής:

 Γεωγραφικοί όροι:

 Το Σαματάτα (ή Σαματάτ) (), ήταν ένα αρχαίο βασίλειο. Η ευρύτερη περιοχή της Κομίλλα και η περιοχή του ευρύτερου Νοαχάλι ήταν εντός του βασιλείου του Σαματάτα. Γεωγραφικά, η προτεινόμενη διαίρεση αποτελείται από δύο διαφορετικές πολιτιστικές περιοχές - την μεγαλύτερη Κομίλλα και το μεγαλύτερο Νοαχάλι.
 Μεγαλύτερη Κομίλλα (): Ιδρύθηκε ως επαρχία Τιππέρα της Βεγγάλης από τους Βρετανούς το 1790 και μετονομάστηκε αργότερα σε Κομίλλα το 1960. Συμπεριλαμβάνει τις υποδιαιρέσεις Μπραχμανμπάρια και Τσαντπούρ που έγιναν ξεχωριστές επαρχίες το 1984.
 Μεγαλύτερο Νοαχάλι (): Το αρχαίο όνομα του Νοαχάλι είναι το Μπουλούα. Η επαρχία Νοαχάλι δημιουργήθηκε από την βρετανική ινδική κυβέρνηση το 1787. Περιλάμβανε τις υποδιαιρέσεις Λακσμιπούρ και Φένι, οι οποίες τελικά έγιναν ξεχωριστές επαρχίες το 1984.

 Ροσναμπάντ (ή Ροουσαναμπάντ) (): (αντιστοιχεί περίπου με την προτεινόμενη διαίρεση Κομίλλα, εξαιρώντας την Επαρχία Λόφων Ρανγκαμάτι). Ήταν διοικητική μονάδα επαρχιακού επιπέδου (Τσάκλα) στο Βεγγαλικό Σούμπαχ κατά τη διάρκεια της περιόδου της Μογγολικής αυτοκρατορίας της Ινδίας.

 Τιππέρα (): η προτεινόμενη διαίρεση Κομίλλα ιδρύθηκε υπό την βασιλεία της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών το 1765 ως επαρχία.

Ιστορία 

Η σημερινή μεγαλύτερη Κομίλλα ήταν κάποτε κάτω από το αρχαίο βασίλειο των Σαματάτα και ενώθηκε με το Βασίλειο Τριπούρι. Το Λαλμάι Μαϊναμάτι υπό τη δυναστεία Ντέβα (8ος αιώνας μ.Χ.) και κατά τη διάρκεια του δέκατου και τα μέσα του ενδέκατου αιώνα μ.Χ. Το 1732, έγινε το κέντρο του υποστηριζόμενου από τη Βεγγάλη τομέα Τζαγκάτ Μανίκγια.

Το κίνημα των αγροτών κατά του βασιλιά της Τρίπουρα το 1764, το οποίο αρχικά διαμορφώθηκε υπό την ηγεσία του Σαμσέρ Γκαζί, είναι ένα αξιοσημείωτο ιστορικό γεγονός στην Κομίλλα. Ήρθε υπό τον έλεγχο της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών το 1765 και ιδρύθηκε ως επαρχία Τιππέρα (επίσης γνωστό ως Τσάκλα Ροσναμπάντ) το 1790. Αργότερα, επανοργανώθηκε σε τρεις φάσεις σε έξι επαρχίες.

Διοικητική διαίρεση 
Η διαίρεση θα υποδιαιρείται σε έξι επαρχίες (ζίλα) και από εκεί σε 59 υποεπαρχίες (ουπαζίλα). Οι έξι επαρχίες που απαριθμούνται παρακάτω καταλαμβάνουν το βορειοδυτικό τμήμα (37.6%) της σημερινής διαίρεσης Τσιταγκόνγκ, ενώ οι υπόλοιπες πέντε επαρχίες (ζίλα) αποτελούν το νοτιοανατολικό τμήμα (62.4%) που χωρίζονται από το χαμηλότερο (ή Μπαγκλαντεσιανό) τμήμα του ποταμού Φένι.

Δείτε επίσης 

 Διαίρεση Σιλχέτ

Παραπομπές 

Διαιρέσεις του Μπανγκλαντές
Έρημος Τενγκέρ

Η Έρημος Τενγκέρ (, κινεζικά: 腾格里沙漠, πινγίν: Ténggélǐ Shāmò, κυριολεκτικά Έρημος του Ουρανού) είναι ξηρή φυσική περιοχή που καλύπτει περίπου 36.700 τ.χλμ. και βρίσκεται κυρίως στην Αυτόνομη Περιοχή Εσωτερικής Μογγολίας στην Κίνα.

Η έρημος επεκτείνεται σε μέγεθος.

Γκαλερί

Δείτε επίσης 

 Σαποτόου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 NASA imaging: Dust Storm in the Tengger Desert
 China Plans Green Belt Between Tengger and Badain Jaran Deserts To Prevent Converging

Έρημοι της Κίνας
Χάνγκα Ρόα

Το Χάνγκα Ρόα (ισπανικά: Hanga Roa, είναι η κύρια πόλη, το λιμάνι και η πρωτεύουσα του νησιού του Πάσχα, μια επαρχία της Χιλής. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της δυτικής ακτής του νησιού, στο πεδινό τμήμα ανάμεσα στα εξαφανισμένα ηφαίστεια της Terevaka και του Rano Kau. Σύμφωνα με την απογραφή του 2012 το Χάνγκα Ρόα έχει 5.035 κατοίκους (απογραφή του 2012).

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

Χανγκα Ροα
Τατσιάνα Χαλαντόβιτς

Η Τατσιάνα Χαλαντόβιτς είναι Λευκορωσίδα αθλήτρια του ακοντισμού.

Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016.

Κατατάχθηκε 5η στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 και 6η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017.

Έχει ατομικό ρεκόρ 66.34 μέτρα (εθνικό ρεκόρ).

Παραπομπές 

Λευκορώσοι αθλητές του στίβου
Χαλαντόβιτς
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Αινείας Βασιλειάδης

Ο Αινείας Βασιλειάδης (1926 – 2 Απριλίου 2007) ήταν Έλληνας χημικός.

Γεννήθηκε στη Λάρνακα της Κύπρου, αλλά από το 1931 είχαν εγκατασταθεί με την οικογένειά του στην Αθήνα. Σπούδασε στο Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου πήρε το πτυχίο του με άριστα το 1951. Κατόπιν, με υποτροφία του ΙΚΥ, σπούδασε μεταπτυχιακά στο Πανεπιστήμιο του Ληντς της Αγγλίας, από όπου πήρε και το διδακτορικό του τον Νοέμβριο του 1956.

Από τον Απρίλιο του 1957 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1958 εργάσθηκε ως έκτακτος και κατόπιν, μέχρι τον Απρίλιο του 1959, ως τακτικός Βοηθός του Εργαστηρίου Βιομηχανικής Χημείας, στο Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Απρίλιο του 1961 πήγε με υποτροφία και εργάσθηκε ερευνητικά στο Ινστιτούτο Μαλλιού του Άαχεν της Γερμανίας. Τον Ιούλιο του 1962 επέστρεψε στην Ελλάδα και προσλήφθηκε στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1964, οπότε και ανέλαβε καθήκοντα επιμελητή στο Εργαστήριο Βιομηχανικής Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1968 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στο Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Πατρών και το 1970 τακτικός καθηγητής στο Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών, θέση στην οποία ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του. Απεβίωσε τη Μεγάλη Δευτέρα του 2007, σε ηλικία 81 ετών.

Πηγές
 Το ομώνυμο λήμμα στο Λεξικό θετικών επιστημών των Β.Ε. Σουρβίνου & Ι. Γουδέλη, εκδ. «Χάρη Πάτση», Αθήναι 1970, σελ. 453

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Σύντομο βιογραφικό στη μνήμη του

Έλληνες χημικοί
Χιλπέριχος της Ακουιτανίας

Ο Χιλπέριχος, Chilperic (απεβ. 632) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν βασιλιάς της Ακουιτανίας (632) και πρωτεύουσά του είχε την Τουλούζη.

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο τού Χαριβέρτου Β΄ βασιλιά της Ακουιτανίας και της Γκίζελα, κόρης τού Αμάνντ κυβερνήτη των Γασκόνων.

Ο Χαριβέρτος Β΄ είχε έναν μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό, τον Δαγοβέρτο Α΄. Όταν απεβίωσε ο πατέρας τους, ο Χαριβέρτος Β΄ κατέλαβε την ημι-αυτόνομη Ακουιτανία και την κράτησε ως βασιλιάς της. Η χώρα του περιελάμβανε τις πόλεις Τουλούζη, Καόρ, Αζάν, Περιγκώ, Σαιντ· ο ίδιος προσάρτησε τη Γασκώνη με το στρατό του. Το 632 απεβίωσε, μάλλον φονεύθηκε κατ' εντολή τού Δαγοβέρτου Α΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Χιλπέριχος ως βασιλιάς της Ακουιτανίας. Έπειτα από λίγο όμως σκοτώθηκε και αυτός με εντολή τού Δαγοβέρτου Α΄, στον οποίο περιήλθε μετά η Ακουιτανία.

Πηγές
 Geary, Patrick J. (1994). Before France and Germany: The Creation and Transformation of the Merovingian World. Oxford University Press.
 James, Edward (1988). The Franks. Basil Blackwell.
 Wood, Ian N. (1994). The Merovingian Kingdoms, 450–751. Longman.

Οίκος των Μεροβίγγειων
Μικρό θέατρο Παλαιάς Επιδαύρου

Το Μικρό θέατρο Παλαιάς Επιδαύρου ή συνήθως αναφερόμενο ως Μικρό θέατρο Επιδαύρου βρίσκεται κοντά στον οικισμό Παλαιά Επίδαυρος Αργολίδας, στη χερσόνησο «Νησί», στην ακρόπολη της αρχαίας Επιδαύρου. Η κατασκευή του θεάτρου άρχισε τον 4ο αιώνα π.Χ. και συνεχίστηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, ενώ τροποποιήσεις έγιναν και στα Ρωμαϊκά χρόνια. Το θέατρο ήταν αφιερωμένο στο θεό Διόνυσο και είχε αρχική χωρητικότητα 2.000 θεατών, ενώ στη σημερινή του κατάσταση, λόγω καταστροφής των ανώτερων εδωλίων είχε χωρητικότητα αρχικά 800 θέσεων και 1000 αργότερα. Η ύπαρξή του δεν ήταν γνωστή, γιατί είχε καλυφθεί από χώματα και εντοπίστηκε το 1970. Δυο χρόνια αργότερα, το 1972, ξεκίνησαν οι ανασκαφές, οι οποίες συνεχίστηκαν το 1989. 

Μετά το 1998, στο μικρό θέατρο της Επιδαύρου, γίνονται κάθε καλοκαίρι εκδηλώσεις, μέρος του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, με μουσικές συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις.

Αναφορές

Αρχαία θέατρα