joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πήτερ Όλερτον

Ο Πήτερ Όλερτον (αγγλ:Peter Ollerton) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, μέλος της εθνικής Αυστραλίας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974 και νυν προπονητής της Green Gully Soccer Club.

Βιογραφικό

Ο Όλερτον γεννήθηκε στις 20 Μαΐου του 1951 στην Αγγλία και έπαιζε στον χώρο της επίθεσης.Αφού αγωνίστηκε στις ομάδες νέων της Πρέστον Νορθ Εντ και της Μπλάκπουλ καθώς και στην Φλίτγουντ Τάουν,μετανάστευσε το 1971 στην Αυστραλία για να αγωνιστεί για την Ringwood Wilhelmina στο Πολιτειακό Πρωτάθλημα της Βικτώρια. Μετέπειτα αγωνίστηκε σε πολλές ομάδες με κυριότερες τις APIA Leichhardt (1974-75), Σάουθ Μέλμπουρν (1976-77), όπου πέτυχε 16 γκολ σε 42 αναμετρήσεις, και Μαρκόνι Στάλιονς (1978) ενώ έκλεισε την καριέρα του το 1980 στην Preston Lions FC της Μελβούρνης.

Με την φανέλα της Εθνικής Αυστραλίας αγωνίστηκε 31 φορές απο το 1974 ως το 1977, πετυχαίνοντας συνολικά 15 τέρματα.Σ το Μουντιάλ του 1974 αγωνίστηκε στους αγώνες κόντρα στην Δυτική Γερμανία και στην Χιλή. Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε από το 1983 με την προπονητική με μεγάλη επιτυχία.

Πηγές 

greengully.com 
theage.com.au
Προφίλ στο fifa.com 

Αυστραλοί ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974
Ποδοσφαιριστές Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Πρέστον Λάιονς
Ποδοσφαιριστές Φουτσκρέι ΓΓΣΤ
Αυστραλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Γλαρονήσι Κυκλάδων

Το Γλαρονήσι ή Γλάρος, επίσημα Γλαρονήσιο, είναι νησίδα των Κυκλάδων, στη συστάδα των Κουφονησίων και ανήκει στις Μικρές Κυκλάδες. Βρίσκεται περίπου 0,6 ναυτικά μίλια νότια από το Κουφονήσι, περίπου 500 μέτρα ανατολικά από το Κάτω Κουφονήσι και βορειοδυτικά από την Κέρο. Το νησί σήμερα είναι ακατοίκητο και υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Κουφονησίων του δήμου Νάξου & Μικρών Κυκλάδων. Μπορεί κανείς να το επισκεφθεί μόνο με βάρκα από τα Κουφονήσια, έπειτα από συμφωνία με κάποιον κάτοχο βάρκας ή καϊκιού. Το Γλαρονήσι έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα Natura 2000.

Παραπομπές

Βραχονησίδες των Κουφονησίων
Όθος Καρπάθου

To Όθος είναι ορεινό χωριό της Καρπάθου στα Δωδεκάνησα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Το Όθος βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, σε απόσταση 11 χλμ. ΒΔ. από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια). Είναι κτισμένο στις νότιες πλαγιές του όρους Μέλουρα, που είναι στο νότιο μέρος της Λάστου, σε υψόμετρο 514 μέτρα. Αποτελεί το ορεινότερο χωριό του νησιού και ένα από τα ορεινότερα του νομού Δωδεκανήσου, τα σπίτια του είναι χτισμένα με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική και έχουν θέα τα ανατολικά παράλια της Καρπάθου και το Αιγαίο. Στα βόρεια, η περιοχή από τις δυτικές (Κάτω Λευκός) μέχρι τις ανατολικές ακτές (Κυρά Παναγιά) του νησιού  περιλαμβάνεται στον χαρακτηρισμένο βιότοπο Natura2000 με κωδικό GR4210002 "Κεντρική Κάρπαθος:Καλή Λίμνη - Λάστος - Κυρά Παναγιά και παράκτια ζώνη".

Αξιοθέατα του χωριού είναι η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, που έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο και το Λαογραφικό Μουσείο που παρουσιάζει μια πιστή αναπαράσταση του εσωτερικού ενός καρπάθικου σπιτιού και είδη της καθημερινής αγροτικής ζωής. Ενδιαφέρον έχει το αποκριάτικο έθιμο: "Λαϊκό Δικαστήριο Ανήθικων Πράξεων" της Καθαράς Δευτέρας. Οι "τζαφτιέδες" (χωροφύλακες) οδηγούν στο "Μέγαρο" (δικαστήριο), μεταμφιεσμένους σε γυναίκες κατοίκους που κάνουν απρεπή σχόλια και χειρονομίες για να αποδοθεί δικαιοσύνη από τους "σεβάσμιους" της πόλης.

Διοικητικά                                                           
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοσυσταθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους Κάλλενες και τις Στες αποτελούν την τοπική κοινότητα Όθους που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου και σύμφωνα την απογραφή του 2011, ως κοινότητα έχει συνολικά μόνιμο πληθυσμό 281 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 265.

Στα χρόνια της ιταλοκρατίας και μέχρι το έτος 1998 το Όθος διατήρησε την αυτοδιοικητική του αυτοτέλεια. Το 1998 υπήχθη, ως Τοπικό Διαμέρισμα, στον Καποδιστριακό Δήμο Καρπάθου που περιλάμβανε τα χωριά της Κάτω Καρπάθου και το έτος 2010 υπήχθη, ως Τοπική Κοινότητα, στον Καλλικράτειο Δήμο Καρπάθου που αγκάλιασε το σύνολο της έκτασης του νησιού. Με την εφαρμογή του Πρόγραμματος "Κλεισθένης" το Όθος αποτέλεσε Κοινότητα του Δήμου Καρπάθου.

Κοινοτάρχες και Πρόεδροι της Κοινότητας Όθους Καρπάθου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Το αποκριάτικο έθιμο: "Λαϊκό Δικαστήριο Ανήθικων Πράξεων" από τον ιστότοπο https://www.lifo.gr/
Όθος Καρπάθου
ΣΚΑΪ Εκπομπή Γυρίσματα, Όθος Καρπάθου

Παραπομπές 

Χωριά της Καρπάθου
Πάνδροσο Σάμου

Το Πάνδροσο είναι ορεινό χωριό της Σάμου, χτισμένο σε υψόμετρο 630 μέτρων στις πλαγιές του όρους Καρβούνης. Αποτελεί το ορεινότερο χωριό της Σάμου. Το Πάνδροσο βρίσκεται στο κέντρο σχεδόν του νησιού. Συνδέεται οδικώς με το χωριό Πύργος. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 110 κάτοικοι. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου. 

Χωριά της Σάμου
Εγκλουβή Λευκάδας

Η Εγκλουβή είναι ορεινό χωριό της Λευκάδας, χτισμένο σε υψόμετρο 730 μέτρων και αποτελεί το ορεινότερο χωριό του νησιού αλλά και ολόκληρης της περιφέρειας του Ιονίου. Βρίσκεται στο κεντρικό ενδοχώριο τμήμα της Λευκάδας και διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Καρυάς του «καλλικρατικού» Δήμου Λευκάδας. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την Απογραφή του 2001 είναι 174 κάτοικοι. 

Η Εγκλουβή φημίζεται για την παραγωγή φακής καθώς η συγκεκριμένη καλλιέργεια ευνοείται από το έδαφος της περιοχής. Θεωρείται από τα παλαιότερα χωριά του νησιού. 

Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Τα Νέα, Από την Καρυά στην Εγκλουβή.
Εκπομπή Μένουμε Ελλάδα, η Εγκλουβή Λευκάδας.
MyLefkada.gr, Εγκλουβή: Το πιο ορεινό χωριό της Λευκάδας, στο κέντρο του νησιού.

Χωριά της Λευκάδας
Πίνδος (πόλη)

Η Πίνδος ήταν αρχαία πόλη της Δωρίδας χτισμένη κατά μήκος του ομώνυμου ποταμού. Πιθανόν βρισκόταν στην θέση που βρίσκεται σήμερα το χωριο Καστέλλια. Ήταν μία από της πόλεις της Δωρικής τετράπολης. Οι αρχαίοι συγγραφείς Στράβων, Θεόπομπος και Στέφανος ο Βυζάντιος ονομάζουν την πόλη Ακύφας. Ο Στράβων αναφέρει πως η πόλη βρισκόταν στην περιοχή της Οίτης, πάνω από την πόλη Ερινεός (πιθανόν η σημερινή Γραβιά).

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Υπουργείο πολιτισμού, η αρχαία Δωρίδα

Πόλεις της αρχαίας Δωρίδας
Novacinema

Τα Novacinema είναι τα κινηματογραφικά κανάλια της συνδρομητικής πλατφόρμας της NOVA τα οποία προβάλλουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα ταινίες blockbuster και δημοφιλείς ξένες σειρές.

Τα Novacinema προβάλλουν ταινίες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ταινίες από όλο τον κόσμο και τις τελευταίες του Hollywood, τις blockbusters. Επίσης τηλεοπτικές σειρές από τις ΗΠΑ, όπως η σειρά Game of Thrones και NCIS.

Τα κανάλια του Novacinema είναι τέσσερα εκ των οποίων το πρώτο (Novacinema 1) μέρα παρά μέρα μεταδίδει και από μια πρεμιέρα ταινίας, η οποία προβάλλεται για πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση. Επίσης προβάλλονται κάθε χρόνο δημοφιλείς τηλεοπτικές εκδηλώσεις και βραβεία όπως οι Χρυσές Σφαίρες και τα SAG Awards.

Τα κανάλια είναι διαθέσιμα μέσω των δορυφόρων της Hotbird (στις 13 μοίρες ανατολικά). Απαιτείται η εγκατάσταση εξοπλισμού για δορυφορική λήψη και αποκωδικοποιητή (με την κάρτα) ο οποίος παρέχεται από τη NOVA. Οι Έλληνες μπορούν να έχουν πρόσβαση στα κανάλια της NOVA εάν είναι συνδρομητές και έχουν το κατάλληλο πακέτο είτε το Cinema Pack ή το πλήρες πακέτο (Full Pack) που προσφέρει η εταιρεία με όλα τα κανάλια.

Την 1η Σεπτεμβρίου 2010 προστέθηκαν κανάλια Υψηλής Ευκρίνειας στην ψηφιακή πλατφόρμα της NOVA.

Τα κανάλια Novacinema προβάλλονται και στην Κύπρο μέσω NOVA Κύπρου, Cyta, Primetel, Cablenet και Epic.

Filmnet
Από το 1994 μέχρι την 1η Ιουνίου 2008, το Novacinema ήταν γνωστό ως Filmnet το οποίο ήταν ένα από τα παλαιότερα ονόματα στην ευρωπαϊκή ιστορία της συνδρομητικής τηλεόρασης. Αρχικά, η υπηρεσία αυτή, ξεκίνησε στις 5 Δεκεμβρίου του 1984 στη Σκανδιναβία, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο και στην Πολωνία. Το 1996, όλα τα κανάλια Filmnet με εξαίρεση την Ελλάδα πουλήθηκαν στον γαλλικό όμιλο Canal+ και αντικαταστάθηκαν από το γνωστό ομότιτλο γαλλικό κανάλι ενώ στην πορεία με εξαίρεση την Πολωνία άλλαξαν ιδιοκτησίες και ονομασίες. Με την άφιξη του σήματος του Novacinema, το όνομα Filmnet ήταν πλέον παρελθόν.

Κανάλια NovaCinema
Novacinema 1: Προβάλλει πρεμιέρες, τουλάχιστον 1 χρόνο πριν την προβολή τους σε οποιοδήποτε άλλο κανάλι, καθώς και μεγάλα κινηματογραφικά βραβεία (Χρυσές Σφαίρες, SAG Awards, BAFTA) ταυτόχρονα με το εξωτερικό.
Novacinema 2: Προβάλλει 24 ώρες το 24ωρο παλαιότερες ταινίες που αγαπήθηκαν από το κοινό, καθώς και θεματικές βραδιές με αφιερώματα σε κινηματογραφικά θέματα.
Novacinema 3: Προβάλλει ταινίες περιπέτειας, επιστημονικής φαντασίας, δράσης και θρίλερ. Ακόμα το πρόγραμμα περιλαμβάνει ερωτική ζώνη κάθε βράδυ ενώ κάθε παρασκευή βράδυ ζώνη με ταινίες τρόμου.
Novacinema 4: Προβάλλει ξένες σειρές με νέους κύκλους για πρώτη φορά στην Ελλάδα πολύ κοντά με την προβολή τους στην Αμερική.

Λογότυπα

Δείτε επίσης
Novasports
Novalifε

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη Ελληνική Ιστοσελίδα
Αφιέρωμα, 23 χρόνια Nova
Παρακολουθήστε ταινίες δωρεάν

Τηλεοπτικοί σταθμοί της NOVA
Δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2008
Κωστής Μεραναίος

Ο Κωστής  Μεραναίος  ήταν συγγραφέας, δημοσιογράφος και μεταφραστής λογοτεχνικών και φιλοσοφικών κειμένων. Γεννήθηκε το 1913 στο χωριό Σκριπού που μαζί με την  Πετρομαγούλα δημιούργησαν το 1960 την κωμόπολη του Ορχομενού. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στη Λιβαδειά, φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

«Η ανυπόταγη δίψα για γνώση», τον οδήγησε στη μάθηση ξένων γλωσσών με τη μέθοδο «άνευ διδασκάλου». Έμαθε τέλεια γαλλικά και μπόρεσε έτσι να μελετήσει τα βασικότερα κείμενα της γαλλικής φιλολογίας.  Τα γερμανικά ήταν η δεύτερη γλώσσα που τον βοήθησε στο μεταφραστικό του έργο.
Στον κύκλο των νεανικών του ανησυχιών ιδιαίτερη θέση είχε ο Φρόϊντ, που κείνη την εποχή, οι θεωρίες του έφεραν νέες απόψεις για τη λειτουργία του υποσυνείδητου. Το 1937 μεταφράζει την εργασία του Στάουμπ Εγκληματολογία και Ψυχανάλυση και λίγο αργότερα -για πρώτη φορά στα ελληνικά- το φιλοσοφικό έργο του Σαίρεν Κίρκεγκωρ In vino veritas με δικά του εισαγωγικά σχόλια και παρουσίαση του Δανού συγγραφέα.
Πολύ σύντομα, ο Μεραναίος εγκαταλείπει τη δικηγορία για να αφοσιωθεί στα πνευματικά του ενδιαφέροντα. 

Το 1939 συνεργάζεται με την εφημερίδα Η Καθημερινή, όπου δημοσιεύει τα πρώτα επιστημονικά του άρθρα.  Το 1943 αναλαμβάνει την αρχισυνταξία του περιοδικού Καλλιτεχνικά Νέα. Εκεί διατυπώνει τη στάση του απέναντι στον διεξαγόμενο τότε εθνικό και κοινωνικό αγώνα και τις ιδεαλιστικές του απόψεις για την τέχνη. Την έκδοση του αξιόλογου αυτού έντυπου την απαγόρευσαν οι γερμανικές αρχές κατοχής.
Μετά την απελευθέρωση, διορίστηκε στη Ραδιοφωνία, ενώ παράλληλα ήταν υπεύθυνος ύλης στην εφημερίδα Ελευθερία. Στο Ε.Ι.Ρ. δημιούργησε την επιστημονική εκπομπή Ομιλούν οι ειδικοί, που παραλλαγή της μεταφέρθηκε το 1968 στην τηλεόραση με τίτλο εκπομπής «Από τον κόσμο της επιστήμης».
Το 1947 διευθύνει το καλλιτεχνικό περιοδικό Ο Αιώνας μας. Στα 1950 είναι μέλος του Συνεταιρισμού  Αιξωνή και εκδίδει το ομώνυμο περιοδικό, στο οποίο συνεργάζονται ο Δ. Πικιώνης, ο Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, ο Άγγελος Σικελιανός κ.ά.
Το τελευταίο του βιβλίο -και ίσως το πιο πλήρες- είναι Η γέννηση της Φιλοσοφίας. Με αυτό, γράφει ο ίδιος, «επέστρεψα στους γενήτορες /…/, τους Προσωκρατικούς».
Ο Μεραναίος, πέρα από τις πολυάριθμες μεταφράσεις του, έγραψε αρκετά βιβλία, μεταξύ των οποίων είναι Η θέση της φιλοσοφίας στην εποχή μας (1956), τα Μελετήματα (1957), τα δοκίμια Φυσική και Ποίηση (1970) και Βιολογική τάξη και κοινωνική αταξία (1973) .
Ο Κωστής Μεραναίος, πέθανε το 1986 στην Αθήνα.

Πηγές

 Κ. Μεραναίου: Ένας άνθρωπος του αιώνα αφηγείται… (αυτοβιογραφία), περιοδικό  «Καινούρια Εποχή», τ. 18-19, εκδ. «Δίφρος» 1980-81, σ.σ. 17-58.
  Γεωργίου Π. Κωσταγιάννη: Σύγχρονες πνευματικές μορφές, εφ. Βοιωτικός Κόσμος, 1997.
  Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια Ελλήνων Λογοτεχνών, εκδ. Αφοί Κ. Παγουλάτου.

Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες δημοσιογράφοι
Boomerang

Το Boomerang είναι ένα 24ωρο βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι που περιλαμβάνει κυρίως κλασικές και μοντέρνες σειρές κινουμένων σχεδίων από τη Hanna Barbera και την Warner Bros. Animation. Το κανάλι ξεκίνησε στις 27 Μαΐου του 2000 ως spin-off του Cartoon Network και τοπική προσαρμογή του αρχικού αμερικανικού δικτύου. Λειτουργεί από την Warner Bros. Discovery μέσω του διεθνούς τμήματος που κατέχει τις τοπικές εκδόσεις των κύριων αμερικανικών καναλιών.

Ιστορία
Αρχικά ξεκίνησε ως ένθετο στο Cartoon Network το 1993 ένα χρόνο μετά την Αμερική. Στις 27 Μαΐου 2000 ξεκίνησε ως αυτόνομο κανάλι, εκπέμποντας πρόγραμμα από τις 06:00 το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα μεταδιδόμενο σε διάφορες πλατφόρμες καλωδιακής τηλεόρασης, εκ των οποίων και η Sky Digital.

Το Cartoon Network εκείνη την εποχή είχε ένα γεμάτο πρόγραμμα και έτσι το κανάλι δημιουργήθηκε από την Turner Broadcasting για να μεταδίδει κλασικά κινούμενα σχέδια από την ταινιοθήκη των Hanna-Barbera, MGM και Warner Bros, καθώς και να ελευθερώσει το αδελφό του δίκτυο από πολλά κλασικά κινούμενα σχέδια που μετέδιδε στο πρόγραμμα του.

Τον Μάιο του 2001, το Boomerang έγινε το δεύτερο παιδικό κανάλι με την υψηλότερη τηλεθέαση, ξεπερνώντας το μητρικό Cartoon Network. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, το κανάλι προστέθηκε στον καλωδιακό φορέα Telewest, αυξάνοντας έτσι την τηλεθέαση του.

Ο Τζέιμς Γκρέβιλ, επικεφαλής του Cartoon Network στο Ηνωμένο Βασίλειο εκείνη την εποχή, δήλωσε: «Το κανάλι ξεκίνησε μόλις πριν από ένα χρόνο και όμως έχει ήδη ξεπεράσει τα καθιερωμένα παιδικά κανάλια όσον αφορά την τηλεθέαση και τις διαφημίσεις». Μέχρι τον Νοέμβριο, το κανάλι ήταν διαθέσιμο στον καλωδιακό φορέα NTL.

Το Boomerang μεγάλωσε την ταινιοθήκη του με παλιά κινούμενα σχέδια αποκτώντας δικαιώματα σε άλλες σειρές όπως το Danger Mouse, The Pink Panther και Garfield and Friends. Ένα κανάλι timeshift διάρκειας μίας ώρας, το Boomerang +1, ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 6 Μαρτίου 2006.

Το Boomerang άλλαξε ταυτότητα έχοντας νέο για όλες τις διεθνείς προσαρμογές πακέτο γραφικών που αναπτύχθηκε από την εταιρεία γραφιστικής Art&Graft με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο στις 16 Φεβρουαρίου 2015. Το κανάλι άλλαξε σε ευρεία οθόνη 16:9 την 1η Ιουνίου 2015 ενώ σε υψηλή ευκρίνεια ξεκίνησε να εκπέμπει στις 24 Ιουνίου.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 2018, το κανάλι άλλαξε για άλλη μια φορά την ταυτότητά του.

Στις 18 Νοεμβρίου 2020, η έκδοση του καναλιού που μεταδιδόταν σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία διασπάστηκε σε δύο ξεχωριστά μετά τη μεταφορά της άδειας εκπομπής του δεύτερου Boomerang Éire στην Τσεχική Δημοκρατία και το οποίο λειτουργεί από την HBO Europe μεταδίδοντας πρόγραμμα στις χώρες της ΕΕ, τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, τη Μάλτα και το Γιβραλτάρ.

Λογότυπα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη Ιστοσελίδα

Παιδικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Αμερικάνικοι τηλεοπτικοί σταθμοί
Δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2000
Ελάτη Τρικάλων

Η Ελάτη  ή Τύρνα είναι ορεινό χωριό με 406 κατοίκους (απογραφή 2011) της Δημοτικής Ενότητας Αιθήκων του Δήμου Πύλης στο Νομό Τρικάλων. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της οροσειράς της Πίνδου, σε απόσταση 31 χλμ από την πόλη των Τρικάλων και 13 από την πόλη της Πύλης. Το χωριό είναι χτισμένο αμφιθεατρικά μέσα σε δάσος από έλατα, σε ύψος 921 μ.(κέντρο),στο όρος Κερκέτιο (Κόζιακας).

Αναφορές σχετικά με την χρονολογία ίδρυσης δεν υπάρχουν αλλά, σύμφωνα με την παράδοση, κατοικήθηκε λίγα χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Αυτό μαρτυρούν και τα διάφορα Βυζαντινά ευρήματα. Η σημερινή θέση του χωριού είναι νέα. Το χωριό, πριν το 1943, βρισκόταν δυτικότερα και προς το ποτάμι. Το χρόνο αυτό κάηκε από τούς Γερμανούς.

Η Ελάτη βρίσκεται κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο του Περτουλίου και γνωρίζει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Έχει τουριστική κίνηση όλο το χρόνο και είναι απο τα πιο τουριστικά χωριά του Ορεινού Όγκου της Πύλης. Σήμερα υπάγεται Διοικητικά στην Πύλη από όπου και εξυπηρετείται.

Διοικητικές μεταβολές 

 Το 1883, ο οικισμός, με την τότε ονομασία Τύρνα και πληθυσμό 522 κατοίκους, ορίζεται έδρα του νεοσύστατου δήμο Αιθίκων.
 Το 1912, αποφασίζεται οι οικισμοί που έχουν πάνω από 300 κατοίκους και σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης, να αποτελέσουν αυτοτελείς κοινότητες. Ο οικισμός Τύρνα αποσπάται από το δήμο Αιθίκων, ο οποίος καταργείται και ορίζεται έδρα της νεοσυσταθείσας ομώνυμης κοινότητας.
 Το 1955, ο οικισμός και η ομώνυμη κοινότητα μετονομάζονται σε  Ελάτη.
 Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97),  ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Ελάτης, η οποία καταργείται και ορίζεται έδρα του δήμου Αιθήκων.
 Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Αιθήκων, ο οποίος καταργείται και προσαρτάται στο δήμο Πύλης.

Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), η Ελάτη μαζί με τους οικισμούς Άγιο Γεώργιο ( 15 κ.), τους Βλατανέους ( 0 κ.), τη Βλάχα ( 0 κ.), τη Λιπιότα ( 3 κ.) και το Ξυλοχώριο ( 21 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Ελάτης ( 445 κ.), η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιθήκων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.

Πληθυσμιακή εξέλιξη

Live Camera 
https://www.meteolive.gr/p/elaticam.html

Παραπομπές 

live camera https://www.meteolive.gr/p/elaticam.html

live camera https://www.meteolive.gr/p/elaticam.html

Χωριά του νομού Τρικάλων
Δήμος Πύλης
Τσέλιος Πίτσαρης

Ο Τσέλιος Πίτσαρης, ή Τσελεπίτσαρης ήταν ένας από τους σημαντικότερους οπλαρχηγούς του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, αλβανικής καταγωγής και από τους πλέον θηριώδεις, ο οποίος μέχρι την αποκήρυξη του εφέντη του από τον Σουλτάνο παρέμενε απόλυτα πιστός.

Μετά όμως τη δολοφονία του Αλή Πασά προσέφυγε στον Χουρσίτ Πασά όπου και έλαβε ενεργό μέρος κατά του Αγώνα των Ελλήνων.

Πηγές
"Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.Κ΄, σελ.244

Πιτσαρης Τσελιος
Πιτσαρης Τσελιος
Πιτσαρης Τσελιος

Πιτσαρης Τσελιος
Βαλδουίνος Δ΄ του Αινώ

Ο Βαλδουίνος Δ΄, κόμης του Αινώ ή Βαλδουίνος ο Κτίστης (Boudewijn IV van Henegouwen, 1108 – 2 Νοεμβρίου 1171) από τον Οίκο της Φλάνδρας, ήταν κόμης του Αινώ (1120 – 1171) ήταν γιος και διάδοχος του Βαλδουίνου Γ΄ κόμη του Αινώ και της Γιολάνδης του Βάσενμπεργκ. Αγόρασε την Βελγική πόλη Ατ (1158) και έκτισε τον πύργο της Βαρβάντης, στην συνέχεια παραχώρησε την κυριότητα του Μπραίν–λε–Κόμτ στο τάγμα Σάιντ Βοντρύ (1158) και ενσωμάτωσε το Τσιμώ (1160), την Βαλενσιάν και το Οστρεβέντ.

Οικογένεια

Με την σύζυγο του Αλίκη του Ναμύρ, κόρη τού Γοδεφρείδου Α΄ κόμη τού Ναμύρ, απέκτησε: 
 Γιολάνδη 1131–1202, παντρεύτηκε πρώτα τον Ίβ Β΄ κόμη τού Σουασσόν και μετά τον Ούγο Δ΄ κόμη τού Σαιν-Πολ.
 Βαλδουίνος 1134–1147, απεβ. 13 ετών.
 Αγνή 1142–1168, παντρεύτηκε τον Ράλφ Α΄ κύριο του Κουσί.   
 Γοδεφρείδος 1147–1163, απεβ. 16 ετών.
 Βαλδουίνος Ε΄ 1150-1195, κόμης τού Αινώ. Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα Α΄ κόμισσα της Φλάνδρας (από τον Οίκο της Λωρραίνης), έτσι η Φλάνδρα επέστρεψε στον Οίκο της Φλάνδρας.

Παραπομπές

Πηγές

Gislebertus (of Mons), Chronicle of Hainaut, transl. Laura Napran, (The Boydell Press, 2005)
Detlev Schwennicke, Europaische Stammtafeln, New Series.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΟΥ ΑΙΝΩ

Οίκος της Φλάνδρας
Κόμητες του Αινώ
Εντιρνέ Καπού

Το Εντιρνέ Καπού (τουρκ. Edirnekapı) είναι συνοικία της Κωνσταντινούπολης, μεταξύ του έκτου και έβδομου λόφου της πόλης. Η ονομασία της προέρχεται από ομώνυμη πύλη των Θεοδοσιανών τειχών (Πύλη Χαρισίου ή Πύλη Πολυάνδρου) και οφείλεται στο γεγονός πως από εδώ περνούσε ο δρόμος προς την Αδριανούπολη (τουρκ. Εντιρνέ). Η ύπαρξη γενιτσαρικού τάγματος για την ασφάλεια της πύλης υποδηλώνει τη μεγάλη σημασία της πύλης, απ´ όπου σύμφωνα με την παράδοση μπήκε στην πόλη ο Μωάμεθ ο Πορθητής κατά την άλωσή της. Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, υπήρξε από τις πρώτες συνοικίες με μουσουλμανικό πληθυσμό, όπως μαρτυρούν και οι πολυάριθμοι θρησκευτικοί χώροι στην περιοχή, ωστόσο μέχρι και το 19ο αιώνα το Εντιρνέ Καπού αποτελούσε επίσης σημαντική ορθόδοξη κοινότητα, εν μέρει λόγω της εγγύτητάς του με το Φανάρι. Στη συνοικία βρίσκεται η Μονή της Χώρας.

Παραπομπές

Πηγές
Ανδριανοπούλου Κωνσταντίνα, «Εντιρνέ Καπού», 2008, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Κωνσταντινούπολη URL: <http://constantinople.ehw.gr/forms/fLemmaBodyExtended.aspx?lemmaID=11077>

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Φατίχ
Φίλιπ Λάρκιν

Ο Φίλιπ Άρθουρ Λάρκιν (Philip Arthur Larkin, 9 Αυγούστου 1922 – 2 Δεκεμβρίου 1985) είναι Άγγλος συγγραφέας και κριτικός σε θέματα μουσικής τζαζ που διετέλεσε ποιητής της αγγλικής αυλής (poet laureate). Θεωρείται ο πιο αγαπημένος ποιητής της γενιάς του. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στην Οξφόρδη και εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στο Πανεπιστήμιο του Hull. Ανάμεσα στα πάμπολλα βραβεία με τα οποία τιμήθηκε συμπεριλαμβάνεται το Χρυσό Μετάλλιο Ποίησης της Βασίλισσας του Ηνωμένου Βασιλείου και το βραβείο W.H. Smith.

Εργογραφία

Ποίηση
 Το Πλοίο του Βορρά (1945) [The North Ship]
 Οι λιγότερο εξαπατημένοι (1965) [The less deceived]
 Οι γάμοι της Πεντηκοστής (1964) [The Whitsun Weddings]
 Ψηλά παράθυρα (1974) [High Windows]

Μυθιστορήματα
 Τζιλ (1946) [Jill]
 Ένα κορίτσι το χειμώνα (1947) [A Girl in Winter]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Ποιήματα του Φίλιπ Λάρκιν μεταφρασμένα στα ελληνικά από τον Σπύρο Δόικα (περιοδικό Πόρφυρας, τ. 92, 1999, σσ. 167-170).
 Ποιήματα του Φίλιπ Λάρκιν μεταφρασμένα στα ελληνικά από τον Νίκο Φωκά (Πλανόδιον, τεύχος 6, 1988).
 Το ποίημα Εωθινό μεταφρασμένο από τον Κώστα Κουτσουρέλη
 Το ποίημα Εωθινό μεταφρασμένο από τον Παναγιώτη Κουσαθανά
 Μεταφρασμένα ποιήματα στο translatum
 Το μόνο τέλος του καιρού δημοσίευση στην Ελευθεροτυπία με ποιήματα και πεζά αποσπάσματα του Λάρκιν

Παραπομπές 

Άγγλοι ποιητές
Πορτ Άρθουρ

Το Πορτ Άρθουρ, ή Ριοτζούν ή Λιουσούν ήταν παράλια πόλη και λιμένας της άλλοτε Ν. Ματζουρίας, στη νότια εσχατιά της χερσονήσου Λιάο Τουγκ (σημερινή Λιαοντόγκ) και ο σημαντικότερος στη Κίτρινη θάλασσα. Αποτελούσε το τέρμα του υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου. 
Σήμερα ανήκει στη Κίνα, έχει εξελιχθεί σε μεγάλη παραλιακή πόλη και φέρει το όνομα Λιουσούνκου, αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ντάλιαν της επαρχίας Λιαονίγκ.
 
Ο λιμένας Άρθουρ που πήρε το όνομά του από έναν υποπλοίαρχο του αγγλικού βασιλικού ναυτικού, είναι ελεύθερος πάγων καθ΄ όλο το έτος, έχει ναύσταθμο και αρχαία οχύρωση. Το 1925 η πόλη αριθμούσε περίπου 24.500 κατοίκους εκ των οποίων οι 10.500 (περίπου)  ήταν Ιάπωνες και οι υπόλοιποι Κινέζοι. Το 2001 αριθμούσε περίπου τους 210.000 κατοίκους. Διαθέτει Πανεπιστήμια ενώ ο λιμένας εξελίχθηκε σε σπουδαίο σιδηροδρομικό πορθμειακό κόμβο στη Κίτρινη θάλασσα.

Μέχρι το 1895 το Πορτ Άρθουρ ανήκε στη Κίνα όπου κατά τη διάρκεια του Α΄ Σινοϊαπωνικού πολέμου καταλήφθηκε από τους Ιάπωνες. Αργότερα όμως επιστράφηκε στους Κινέζους από τους οποίους εξαγοράστηκε στη συνέχεια από τους Ρώσους οι οποίοι και οχύρωσαν αυτόν από ξηρά και θάλασσα. Έτσι κατά τον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο, το 1904, μετά από μακρά πολιορκία παραδόθηκε στους Ιάπωνες όπου και παρέμεινε σ΄ αυτούς σύμφωνα με τη συνθήκη του Πόρτσμουθ.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποδόθηκε στη Κίνα.

Σημειώνεται ότι η γεωγραφική θέση του λιμένα αυτού είχε και έχει μεγάλη στρατηγική αξία ως σπουδαία ναυτική βάση της Άπω Ανατολής. Εκ του γεγονότος αυτού δικαιολογούνται και οι πολλές στρατιωτικές και ναυτικές επιχειρήσεις που έχουν λάβει χώρα σ΄ αυτόν, σπουδαιότερες των οποίων ήταν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του 1894 (απόβαση Ιαπώνων), οι επιχειρήσεις του 1904 (πολιορκία) που εξελίχθηκαν σε δύο περιόδους, και η σπουδαία ναυμαχία του Πορτ Άρθουρ όπου ο αιφνιδιασμός που επιχείρησε ο ιαπωνικός στόλος κατά του ρωσικού  παραμένει άξιος θαυμασμού μέχρι σήμερα.

Λιμένες της Κίνας
Βαλδουίνος Γ΄ του Αινώ

Ο Βαλδουίνος Γ΄ του Αινώ (1088 – 1120) Κόμης του Αινώ (1098 – 1120) από τον Οίκο της Φλάνδρας ήταν κόμης του Αινώ.

βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Βαλδουίνου Β΄ του Αινώ και της Ίδας του Λέουβεν. Ο Βαλδουίνος Γ΄ παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικά την Γιολάντα του Χέλρε αφού πρώτα έσπασε τον αρραβώνα που είχε κάνει πριν με την Αδελαΐδα του Μωριέν ανιψιά της Κλημεντίας της Βουργουνδίας. Η διάλυση του αρραβώνα θεωρήθηκε σκάνδαλο και η Κλημεντία έφερε το θέμα στον αδελφό της πάπα Κάλλιστο Β΄ ο οποίος τελικά κήρυξε ότι ο γάμος είναι νόμιμος και δεν πρέπει να διαλυθεί. 
Πέθανε πρόωρα (1120) και τάφηκε στο Μονς, (Βέλγιο) στο Αινώ τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος Βαλδουίνος ο Κτίστης και στις κομητείες του Ντόντεβαρντ και Ντάλε ο μικρότερος γιος του Γεράρδος τις οποίες κληρονόμησε από την μητέρα του, η κόμισσα Γιολάντα ήταν αντιβασίλισσα και κηδεμόνας του ανήλικου γιου της.

Οικογένεια

Με τη σύζυγο του, Γιολάντα του Χέλρε, κόρη τού Γκέραρντ Α΄ κόμη τού Χέλρε, παιδιά του ήταν:
 Βαλδουίνος Δ΄ κόμης του Αινώ.
 Γεράρδος, πρόγονος των κομήτων τού Ντάλε.
 Ίδα.
 Γερτρούδη, παντρεύτηκε τον Ροζέρ τού Τόσνυ, Κονς & Φλάμστεντ.
 Ριχίλδη, παντρεύτηκε πρώτα τον Τιερρύ ντ' Αβέν και μετά τον Έβεραρντ Β΄ Ράντουλφ καστελλάνο τού Τουρναί.

Παραπομπές

Πηγές
Gislebertus (of Mons), Laura Napran, Chronicle of Hainaut, 2005

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΟΥ ΑΙΝΩ

Οίκος της Φλάνδρας
Κόμητες του Αινώ
Σωτηρία Λεονάρδου

Η Σωτηρία Λεονάρδου (28 Ιουνίου 1951 - 10 Νοεμβρίου 2019) ήταν βραβευμένη Ελληνίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε μουσική, θέατρο, χορό και πολεμικές τέχνες. Υπήρξε μαθήτρια του Γιέρζυ Γκροτόφσκι στη Νότιο Ιταλία, παρακολούθησε σεμινάριο ινδικού θεάτρου Κατάκαλι στην Ινδία και «αφρικάνικη τελετουργική μαγεία στο θέατρο» στη Νότιο Αφρική όπου έζησε 4 χρόνια. Έχει συμμετάσχει σε πολλές συναυλίες με την ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη. Επίσης συμμετείχε στις κασέτες του Νικόλα Άσιμου (Παράνομη κασέτα Νο.000008 και Το φανάρι του Διογένη).

Έγινε γνωστή αρχικά από τη συμμετοχή της στην ταινία Ρεμπέτικο του Κώστα Φέρρη, στην οποία πρωταγωνίστησε αλλά και συμμετείχε στη συγγραφή του σεναρίου. Έπαιξε επίσης στην ταινία του Παντελή Βούλγαρη Ακροπόλ ενώ είναι σεναριογράφος του An African Tale και ιδρύτρια της θεατρικής σκηνής Cyber Scene.

Τα τελευταία χρόνια πάλευε με σπάνια ασθένεια η οποία την είχε καθηλώσει στο κρεβάτι. Έφυγε από τη ζωή στις 10 Νοεμβρίου 2019.

Εργογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Έλληνες σεναριογράφοι
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ζερβάτι

Το Ζερβάτι (Αλβανικά: Zervat) είναι χωριό της Αλβανίας, που εκτείνεται στους πρόποδες του βουνού του Δρυάνου, στη δυτική πλευρά της εθνικής οδού Κακαβιάς - Αργυροκάστρου. Βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Γεωργουτσάτι και Βουλιαράτι, σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την εθνική οδό. Διοικητικά ανήκει στο Νομό Αργυροκάστρου και στην Περιοχή Βρυσερών. Είναι χωριό της Άνω Δρόπολης, τμήματος της περιοχής της Βορείου Ηπείρου.

Συνορεύει απ' το βορρά με το χωριό Γεωργουτσάτι, απ' το νότο με το χωριό Βουλιαράτι και απ' τη δύση με το χωριό Δρόβιανη της επαρχίας Αγίων Σαράντα. Από την ανατολή, στους πρόποδες του χωριού, εκτείνεται η κοιλάδα (πεδιάδα) του ποταμού Δρίνου (Drini) (μερίδιο της Άνω Δρόπολης). Ο ποταμός Δρίνος είναι το τελικό σύνορο, ανατολικά του χωριού. Το Ζερβάτι απλώνεται ΝΑ προς ΒΔ περίπου 1.300 μ. και από ανατολή προς δύση περίπου 1.100μ, καλύπτοντας έτσι μια επιφάνεια κατά προσέγγιση 1,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 400 μέτρων πάνω από τη στάθμη της θάλασσας.

Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Δημογραφία 
Ο πληθυσμός είναι ελληνικής εθνικότητας (αλβανοί υπήκοοι), χριστιανοί ορθόδοξοι, με μητρική γλώσσα την ελληνική. Έφτασε την απόγειό του μέχρι το 1990 με 700-800 άτομα. Μετά το άνοιγμα των συνόρων Αλβανίας-Ελλάδας, το 1990, ο πληθυσμός του χωριού μειώθηκε δραματικά, φτάνοντας τους 100-130 μόνιμους κατοίκους.

Έκθεση Φωτογραφιών

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

Ιστοσελίδα για το Ζερβάτι 
Βουλιαράτι
Δρόβιανη
Νεολαία Βορειοηπειρωτών
North Epirus
Παναγία η Ζερβάτι
Άλμπουμ Φωτογραφιών-Ζερβάτι

Χωριά της Αλβανίας
Βόρεια Ήπειρος
Νομός Αργυροκάστρου
Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα)

Το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (Γ.Ε.ΕΘ.Α.) της Ελλάδας είναι το προϊστάμενο επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων του κράτους. Δημιουργήθηκε το 1950, όταν τα επί μέρους Υπουργεία Στρατιωτικών, Ναυτικών και Αεροπορίας ενώθηκαν και δημιουργήθηκε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Σε περίοδο ειρήνης ο ρόλος του είναι οργανωτικός σε θέματα εθνικής άμυνας και συμβουλευτικός σε θέματα αμυντικής πολιτικής και εξωτερικών προς την εκάστοτε κυβέρνηση. Κατά τα τελευταία έτη, με την εφαρμογή του δόγματος της διακλαδικότητας μεταξύ των κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, το ΓΕΕΘΑ έχει αναλάβει και καθήκοντα επιχειρησιακού ελέγχου.

Έμβλημα
Το έμβλημα του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας αποτελείται από μία περικεφαλαία της αρχαιότητας, μία άγκυρα πλοίου και ένα ζευγάρι φτερά, συμβολίζοντας τους τρεις κλάδους των ενόπλων δυνάμεων. Το ρητό ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ (να είσαι πάντα πρώτος) εμπεριέχεται στο θυρεό.

Α/ΓΕΕΘΑ
Ο Αρχηγός του  Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Α/ΓΕΕΘΑ) είναι ο κύριος σύμβουλος της πολιτικής ηγεσίας, μέσω του ΚΥΣΕΑ, σε θέματα άμυνας του κράτους. Φέρει, κατά κανόνα, τον καταληκτικό βαθμό του Στρατηγού, Ναυάρχου ή Πτεράρχου, καθώς είναι ο μοναδικός Έλληνας αξιωματικός που τον φέρει, ως επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων.

Αρχηγοί
Ακολουθούν οι Α/ΓΕΕΘΑ από το 1950 έως σήμερα:

Διακριτικές σημαίες

Δείτε επίσης
 Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
 Βαθμοί ενόπλων δυνάμεων της Ελλάδας

Παραπομπές

Επίσημη ιστοσελίδα
 

 

Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
Μπράμπαμ

Η Μπράμπαμ (Brabham) υπήρξε βρετανική εταιρεία που κατασκεύαζε αγωνιστικά αυτοκίνητα και συμμετείχε με δική της ομάδα στο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ιδρύθηκε το 1960 ως Brabham Racing Organisation από τον Αυστραλό Τζακ Μπράμπαμ. Με αυτόν ως ιδιοκτήτη και ταυτόχρονα πρώτο οδηγό, η ομάδα κατέκτησε τα μοναδικά της πρωταθλήματα κατασκευαστών και τα δύο πρώτα πρωταθλήματα οδηγών τη σεζόν 1966 - έτσι μπήκε στην ιστορία ως ο μοναδικός πρωταθλητής που οδηγούσε αυτοκίνητο με το όνομά του. Την επόμενη σεζόν(1967) Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Νεοζηλανδός Ντένι Χιουλμ.

Κατά τη δεκαετία του 1960 το εργοστάσιο της εταιρείας στο Μίλτον Κέινς του Λονδίνου ήταν ο μεγαλύτερος κατασκευαστής αγωνιστικών μονοθεσίων στον κόσμο, έχοντας παραγάγει πάνω από 500 τεμάχια που απευθύνονταν σε ομάδες χαμηλότερων διοργανώσεων, καθώς και σασί για άλλες ομάδες της Φόρμουλα 1. Ήταν επίσης η πρώτη κατασκευάστρια που χρησιμοποίησε αεροσήραγγα για να βελτιώσει την αεροδυναμική των οχημάτων της - μια πρακτική που έως τότε χρησιμοποιείτο μόνο στη ναυπήγηση αεροπλάνων.

Το 1972, η Μπράμπαμ αγοράσθηκε από τον Μπέρνι Έκλεστοουν που συνέχισε τις καινοτομίες, οι οποίες εν συνεχεία θα γίνονταν κανόνας για όλες τις ομάδες Φόρμουλα 1, όπως ο ανεφοδιασμός καυσίμων στο πιτ-στοπ, οι υδραυλικές αναρτήσεις και η χρήση στοιχείων από ανθρακόνημα σε τμήματα του αμαξώματος, χωρίς όμως αυτές να συνοδευθούν από ανάλογες διακρίσεις. Μεσούσης της σαιζόν του 1978, ενώ είχε ήδη φέρει το μεγάλο Νίκι Λάουντα απ' τη Φερράρι, ο Έκλεστοουν ανέθεσε το δεύτερο μονοθέσιο στον τότε ακόμα άγνωστο Βραζιλιάνο Νέλσον Πικέ. Ο μεν Λάουντα εγκατέλειψε τη Μπράμπαμ τον επόμενο χρόνο επειδή «δεν του προξενούσαν πια ενδιαφέρον οι αγώνες», ο δε Πικέ εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της δεκαετίας του 1980, κερδίζοντας τα πρωταθλήματα του 1981 και 1983. Πάντως ο τίτλος του 1981 αμφισβητήθηκε έντονα, αφού υπήρξε φημολογία ότι τα μονοθέσια της Μπράμπαμ ήταν ελαφρύτερα από τα επιτρεπόμενα και ότι τους προσέθεταν βαρίδια κατά τη ζύγιση.

Ακολούθησαν κάποιες μέτριες χρονιές που επισφραγίσθηκαν με την αποχώρηση του Πικέ (1986 προς τη Γουίλιαμς Φόρμουλα 1) και την πώληση της εταιρείας από τον Έκλεστοουν (1989). Οι νέοι ιδιοκτήτες δεν κατάφεραν να την βγάλουν απ' το τέλμα και το 1992 επήλθε η χρεωκοπία. Τελευταίος αγώνας που συμμετείχαν τα μονοθέσια της Μπράμπαμ ήταν το γκραν-πρι της Βουδαπέστης, στα μέσα της σεζόν του 1992.

Πρόσφατα έγινε προσπάθεια από Γερμανούς να οικειοποιηθούν το όνομα και να συμμετάσχουν στο πρωτάθλημα του 2010, κάτι που προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις από τον ίδιο το Τζακ Μπράμπαμ. Τελικά η αίτηση εισδοχής δεν έγινε δεκτή από την Παγκόσμια Ομοσπονδία.

Επιδόσεις 
 Αγώνες (402)
 Νίκες: 35
 Βάθρα: 120
 Pole positions: 40

 Πρωτάθλημα οδηγών (4)
 Τζακ Μπράμπαμ: 1966
 Ντένι Χιουλμ: 1967
 Νέλσον Πικέ: 1981, 1983

 Πρωτάθλημα κατασκευαστών (2)
 1966, 1967

Μεγάλοι οδηγοί

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φωτογραφίες ιστορικών μονοθεσίων της Μπράμπαμ
 Αναλυτικός κατάλογος των μονοθεσίων της εταιρείας
 Στατιστικά από την παρουσία στη Φόρμουλα 1

Μπραμπαμ
Brabham
Βησιγότθοι

Οι Βησιγότθοι ήταν ο δυτικός κλάδος των νομαδικών γερμανικών φύλων που αναφέρονται συλλογικά ως Γότθοι. Αυτές οι φυλές άκμασαν και εξαπλώθηκαν τα τελευταία χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κατά την Ύστερη Αρχαιότητα, η οποία είναι γνωστή και ως περίοδος των Μεγάλων Μεταναστεύσεων. Οι Βησιγότθοι προήλθαν από προγενέστερες γοτθικές ομάδες που εισέβαλαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ξεκινώντας το 376 και νικώντας τους Ρωμαίους στη μάχη της Αδριανούπολης, το 378.

Μετακινήσεις σε Βαλκανική, Ιταλία 
Οι Βησιγότθοι αναδείχθηκαν σε ξεχωριστή πληθυσμιακή ομάδα κατά τον 4ο αιώνα, αρχικά στην Βαλκανική, όπου και συμμετείχαν σε πολλές εκστρατείες κατά της Ανατολικής και της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο βησιγοτθικός στρατός, υπό την ηγεσία του Αλάριχου Α', εκστράτευσε νικηφόρα και κυρίευσε ακόμη και την ίδια τη Ρώμη, το 410.

Το βησιγοτθικό βασίλειο 

Μετά τον θάνατο του Αλάριχου Α', εγκαταστάθηκαν στη νότια Γαλατία και χρησιμοποιήθηκαν ως μισθοφόροι από τους Ρωμαίους. Σύντομα όμως επαναστάτησαν και δημιούργησαν το δικό τους βασίλειο, με πρωτεύουσα την Τουλούζη. Σταδιακά επεκτάθηκαν στην Ιβηρική χερσόνησο εκτοπίζοντας τους Βανδάλους και τους Αλανούς. Ταυτόχρονα, όμως, τερματίστηκε η κυριαρχία τους στη νότια Γαλατία το 507, καθώς εκδιώχθηκαν από τους Φράγκους, υπό τον Κλόβι/Χλωδοβίκο) Α'. Έτσι το βησιγοτθικό βασίλειο, γνωστό και ως Βασίλειο του Τολέδου, περιορίστηκε στην Ιβηρική (σημερινή Ισπανία και Πορτογαλία), με εξαίρεση το Βασίλειο των Σουηβών της Γαλικίας, στα βορειοδυτικά και τη βυζαντινή (ρωμαϊκή) επαρχία της Σπανίας, στα νότια. Το 711 και 712 οι Βησιγότθοι ηττήθηκαν από τους προελαύνοντες Άραβες και Βέρβερους και ολόκληρη η περιοχή που έλεγχαν τέθηκε σύντομα υπό τον έλεγχο του Χαλιφάτου των Ομαγιαδών.

Απομεινάρια των Βησιγότθων σήμερα αποτελούν εκκλησίες και αρχαιολογικά ευρήματα στην Ισπανία και την Πορτογαλία.

Πηγές 
 Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό. Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1990. Τόμος Α΄.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
Αρχαίοι Γερμανοί
Μαλιείς

Οι Μαλιείς ήταν αρχαίο ελληνικό φύλο που κατοικούσε στην ανατολική κοιλάδα του Σπερχειού, γύρω από τον Μαλιακό κόλπο. Στα δυτικά συνόρευαν με τους Αινιάνες, νότια με τους Οιταίους και βόρεια με τους Θεσσαλούς. 
Η κύρια πόλη τους ήταν η Τραχίνα. Στην άλλη μεγάλη πόλη τους την Ανθήλη υπήρχε μεγάλος ναός, αφιερωμένος στην θεά Δήμητρα ενώ η πόλη αποτελούσε και πρώιμο κέντρο της Δελφικής Αμφικτυονίας. Το 426 π.Χ. οι Μαλιείς ζήτησαν την βοήθεια της Σπάρτης στον πόλεμο που είχαν με τους γείτονες τους Οιταίους. Οι Σπαρτιάτες έσπευσαν για βοήθεια και ίδρυσαν μία νέα πόλη στην περιοχή των Μαλιέων την Ηράκλεια Τραχίνα. Τις επόμενες δεκαετίες οι Μαλιείς βρέθηκαν κάτω από την ηγεμονία της Σπάρτης, μέχρι τον Κορινθιακό πόλεμο που συμμάχησαν με την Κόρινθο και στράφηκαν εναντίον της Σπάρτης. Σε αυτό των πόλεμο οι Μαλιείς έχασαν την περιοχή της Τραχίνας που πέρασε στους Οιταίους και νέα τους πρωτεύουσα έγινε η Λαμία. Τα επόμενα χρόνια μαζί με τους γείτονές τους Οιταίους και Αινιάνες έγιναν μέλη της Κορινθιακής συμπολιτείας και αργότερα της Αιτωλικής. Το 189 π.Χ. εντάχθηκαν στην Αχαΐα Φθιώτιδα της Θεσσαλίας και τα επόμενα χρόνια θεωρούνταν Θεσσαλοί.
Χάινριχ Σβάμπε

Ο Σάμουελ Χάινριχ Σβάμπε (Samuel Heinrich Schwabe, 25 Οκτωβρίου 1789 – 11 Απριλίου 1875) ήταν Γερμανός Αστρονόμος, γνωστός για τις έρευνές του σχετικά με τις ηλιακές κηλίδες και την περιοδικότητά τους.

Βιογραφία
Ο Σβάμπε γεννήθηκε στο Ντεσάου. Αρχικά ήταν φαρμακοποιός, αλλά το ενδιαφέρον του στράφηκε στην Αστρονομία και το 1826 άρχισε να παρατηρεί τις ηλιακές κηλίδες. Ο Σβάμπε προσπαθούσε αρχικώς να ανακαλύψει ένα νέο πλανήτη πιο κοντά στον Ήλιο από ό,τι ο Ερμής, τον υποθετικό Βουλκάν. Εξαιτίας της εγγύτητάς του στην ηλιακή σφαίρα, ένας τέτοιος πλανήτης θα ήταν ευκολότερο να ανιχνευθεί ως μία μαύρη κηλίδα που θα φαινόταν να περνά μπροστά από τον ήλιο (δηλαδή σε μία διάβασή του). Επί 17 χρόνια, από το 1826 ως το 1843, σε κάθε ηλιόλουστη ημέρα, ο Σβάμπε παρατηρούσε την ηλιακή επιφάνεια και κατέγραφε τις κηλίδες της, ώστε να εντοπίσει τον Βουλκάν ως μία από αυτές. Δεν ανακάλυψε τον πλανήτη, αλλά πρόσεξε μία περιοδική μεταβολή στον αριθμό των κηλίδων και δημοσίευσε το εύρημά του με ένα σύντομο άρθρο υπό τον τίτλο «Ηλιακές παρατηρήσεις κατά το 1843». Σε αυτό το άρθρο, ο Σβάμπε πρότεινε την ύπαρξη μιας πιθανής περιοδικότητας 10 ετών, δηλαδή ότι κάθε δέκατο έτος ο αριθμός των κηλίδων έφθανε σε ένα μέγιστο. Αρχικά η αστρονομική κοινότητα δεν έδωσε μεγάλη σημασία σε αυτή τη δημοσίευση, αλλά ο Ρούντολφ Βολφ, διευθυντής τότε του Αστεροσκοπείου της Βέρνης, εντυπωσιάστηκε κι έτσι άρχισε να παρατηρεί και ο ίδιος συστηματικά τις ηλιακές κηλίδες. Οι παρατηρήσεις του Σβάμπε χρησιμοποιήθηκαν αργότερα, το 1851, από τον Αλεξάντερ φον Χούμπολτ στον τρίτο τόμο του έργου του Kosmos. Σήμερα, η ενδεκαετής (κατά μέσο όρο) περιοδικότητα των ηλιακών κηλίδων είναι πλήρως επιβεβαιωμένη.

Το 1857 ο Σβάμπε τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας.

Ονομάσθηκαν προς τιμήν του 
 Ο κρατήρας Σβάμπε στο βόρειο ημισφαίριο της Σελήνης, με διάμετρο 25 χιλιόμετρα, πήρε το όνομά του από τον Χάινριχ Σβάμπε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αποσπάσματα από το άρθρο «Ηλιακές παρατηρήσεις κατά το 1843» του Σβάμπε.
 Chris Plicht: "Schwabe, Samuel Heinrich (1789 - 1875)" 
 Η ιστορία του Ηλίου

Σβαμπε
Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Αλέκος Καράλης

Ο Αλέκος Καράλης είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Η θέση του ήταν σούτινγκ γκαρντ. Το ύψος του έδινε πλεονέκτημα κοντά στο καλάθι και συνήθιζε να αγωνίζεται με μπασίματα. Σημαντικά προσόντα του ήταν ικανότητα του να διακρίνεται σε άμυνα και επίθεση αλλά και η ευστοχία του. Αγωνίστηκε στην ομάδα του Παναθηναϊκού από το 1948 και συνέβαλε στην κατάκτηση 3 πρωταθλημάτων (1950, 1951, 1954) που ήταν από τα πρώτα που κατέκτησε ο σύλλογος. Υπήρξε επίσης διεθνής και συμμετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες το 1951 όπως επίσης και σε αγώνες της εθνικής ενόπλων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος ενόπλων
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Σούτινγκ γκαρντ
Καλαθοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Κόμανα Ποντική

Τα Κόμανα ήταν πόλη του Πόντου, στη Μικρά Ασία. Βρισκόταν επί του ποταμού Ίριος (σημ.  Γεσίλ Ιρμάκ) και λεγόταν Ποντική για να διακρίνεται από την ομώνυμη πόλη της Καππαδοκίας. Ο αρχαιολογικός χώρος των Κομάνων βρίσκεται κοντά στο χωριό Kılıçlı (πρώην Gümenek), 13 χλμ από την πόλη Τοκάτ, στον ομώνυμο νομό της Τουρκίας.

Φημιζόταν για την λατρεία της θεάς Ενυούς και της Χιττικής θεάς Μα, της οποίας ο αρχιερέας τοποθετούνταν, κατ' αξίωμα, αμέσως μετά το βασιλιά του Πόντου. Πριν από την ρωμαϊκή κυριαρχία, η πόλη ονομάζονταν Ιεροκαισάρεια. Η ιστορία των Κομάνων αρχίζει το 40 π.Χ..

Τα Κόμανα ήταν έδρα του επισκόπου Νεοκαισάρειας και εκεί μαρτύρησαν ο Άγιος Βασιλίσκος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Πηγές

Αναφορές 

Πόντος
Αρχαίες πόλεις της Μικράς Ασίας
Μεταπόντιο

Το Μεταπόντιο (αρχ. ελλ. Μεταπόντιον, λατ. Metapontum Μεταπόντουμ, ιταλ. Metaponto Μεταπόντο) ήταν ελληνική αποικία που είχε ιδρυθεί τον 7ο αιώνα π.Χ. από τους Αχαιούς στην Μεγάλη Ελλάδα της Κάτω Ιταλίας.

Ιστορία 

Το Μεταπόντιο ιδρύθηκε τον 7ο π.Χ. αι. πενήντα περίπου χλμ. νοτιοδυτικά του Τάραντα στην πεδιάδα που περικλείεται από τους ποταμούς Μπασέντο και Μπρατάνο, οι οποίοι λειτουργούσαν σαν λιμάνια του προς την Τυρρηνική θάλασσα. Η πόλη γνώρισε μεγάλη ακμή χάρη στο κομβικό εμπορικό σημείο της και στη γεωργία που αποκαλύπτεται στα πολλά νομίσματα που βρέθηκαν, μερικά από τα οποία φέρουν σαν έμβλημα το στάχυ.  
Ο Στράβων, βασιζόμενος στον ιστορικό Έφορο, αναφέρει σαν οικιστή του Μεταπόντιου δύο εκδοχές. Τον τύραννο της Κρίσσας Δαύλιο και τον Λεύκιππο από την Σύβαρη. Σκοπός της ίδρυσης της αποικίας από τους Συβαρίτες ήταν να αναχαιτίσουν την επέκταση των Ταραντινών στην περιοχή τους. Ανήκε στην Μεγάλη Ελλάδα και βρισκόταν σε σύρραξη με τις Ιταλικές πόλεις. 
Στα τέλη του 6ου αι. π.Χ. φιλοξένησε τον Πυθαγόρα και έγινε το κέντρο συνάντησης των Πυθαγορείων μετά την εκδίωξή τους από τον Κρότωνα. Τον 4ο αι. π.Χ. αντιτάχτηκε στην επεκτατική πολιτική των Συρακουσών και του Διονυσίου κάνοντας συμμαχία με τις άλλες Ιωνικές πόλεις της Ιταλίας.

Μυθολογία 
Σύμφωνα με έναν μύθο στο Μεταπόντιο γεννήθηκαν οι δίδυμοι γίοι του Ποσειδώνα και της  Άρνης, Αίολος και Βοιωτός. Εκεί αναγκάστηκε να τους γεννήσει η Άρνη όταν ο πατέρας της ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος.

Αρχαιολογικοί χώροι και ευρήματα 
Τα σημαντικότερα αρχαιολογικά μνημεία που σώζονται είναι ο δωρικός Ναός των Παλατινών Πινακίδων του τέλους του 6ου π.Χ. αι., τα λείψανα ναού αφιερωμένου στον Λύκειο Απόλλωνα και η νεκρόπολις στην οποία ανασκάφτηκαν πολλά και σημαντικά ευρήματα.

Το νόμισμα του Μεταποντίου
Το Μεταπόντιο είχε κόψει νόμισμα και πολλά αρχαία κέρματα έχουν διασωθεί. 
 Ο αργυρός Ιταλικός στατήρας του 5ου-4ου αι. π.Χ. απεικονίζει και στις δυο όψεις ένα στάχυ. Η μπροστινή όψη φέρει την επιγραφή "ΜΕΤΑ". Το κέρμα έχει διάμετρο 24 mm και ζυγίζει 7,75 γραμ.
 Ο αργυρός Ιταλικός διόβολος του 4ου αι. π.Χ. απεικονίζει έναν έφηβο, ίσως τον Λίβυο Διόνυσο που φοράει κέρατα τράγου. Η πίσω όψη απεικονίζει στάχυ. Το κέρμα έχει διάμετρο 22 mm και ζυγίζει 7,35 γραμ..
 Ο αργυρός Ιταλικός στατήρας του 4ου αι. π.Χ. απεικονίζει την προτομή του Λεύκιππου με κορινθιακό κράνος. Πίσω του κάθεται ένας σκύλος. Η πίσω όψη φέρει την επιγραφή "ΜΕΤΑ" και απεικονίζει στάχυ με φύλο και από πάνω ένα περιστέρι που φτερουγίζει. Κάτω από το περιστέρι είναι τα γράμματα "ΑΜ". Το κέρμα έχει διάμετρο 21 mm και ζυγίζει 7,73 γραμ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 	
Το μουσείο στο Μεταπόντιο από το youtube.com
Ευρήματα Μεταποντίου από το e-istoria.com
Νομίσματα Μεταποντίου από τον ιστότοπο της Τράπεζας της Ελλάδας
Βοιωτός (μυθολογία) από το viotikoskosmos

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας
Αρχαίες ελληνικές αποικίες
Μεγάλη Ελλάδα
Μαξιμίλιαν Σελλ

Ο Μαξιμίλιαν Σελλ  (γερμ. Maximilian Schell, 8 Δεκεμβρίου 1930 – 1 Φεβρουαρίου 2014) ήταν βραβευμένος Αυστριακός ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, και παραγωγός πολλών κινηματογραφικών έργων.

Βιογραφία
Ο Μαξιμίλιαν Σελλ ήταν γιος του Ελβετού συγγραφέα Χέρμαν Φέρντιναντ Σελλ και της Βιεννέζας ηθοποιού Μαργκαρέτε Νοέ φον Νόρντμπεργκ. Ήταν αδερφός της Μαρίας, του Καρλ και της Ίμμυ. Μεγάλωσαν στην Αυστρία, κατέφυγαν όμως στην Ελβετία όταν οι Ναζί μπήκαν στην Αυστρία. Εκεί μεγάλωσε στην Βασιλεία και στην Ζυρίχη, όπου (ειδικά στην Ζυρίχη) άνθιζε η μεταπολεμική γερμανόφωνη κουλτούρα. Σπούδασε φιλοσοφία, ιστορία της τέχνης, γερμανική φιλολογία, μουσική και θέατρο στην Ζυρίχη, την Βασιλεία και το Μόναχο. Ξεκίνησε να εργάζεται ως ηθοποιός, σκηνοθέτης και δραματουργός, ενώ ταυτόχρονα μάθαινε πιάνο. Το 1961 κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για τη συμμετοχή του στην ταινία Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 έπαιζε στο Λονδίνο και μετέφραζε έργα του Τζον Όσμπορν (John Osborne) και του Σαίξπηρ. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία στο θέατρο και τον κινηματογράφο και βραβεύτηκε για πολλούς από τους ρόλους που έπαιξε.

Φιλμογραφία 

 Ο χορός των καταραμένων (1958)
 Kinder, Mütter und ein General (1959)
 Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης / Η Δίκη της Νυρεμβέργης (1961) - Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου
 The Reluctant Saint (1962)
 The Condemned of Altona (1963)
 Τοπ Καπί (1964)
 Return from the Ashes (1965)
 The Deadly Affair (1966)
 The Castle (1968)
 Counterpoint (1968)
 Heidi (1968)
 Simón Bolívar (1969)
 Krakatoa, East of Java (1969)
 First Love (1971)
 Πάπισσα Ιωάννα (1972)
 Απόρρητος φάκελος Οντέσα (1974)
 Der Richter und sein Henker (1975)
 The Man in the Glass Booth (1975)
 Σιδηρούς Σταυρός (1976)
 St. Ives (1976)
 Τζούλια (1977)
 A Bridge Too Far (1977)
 The Black Hole (1979)
 The Chosen (1981)
 The Phantom of the Opera (1983)
 Peter the Great (1986)
 The Freshman (1990)
 Young Catherine (1991)
 A Far Off Place (1993)
 Μικρή Οδυσσός (1994)
 The Eighteenth Angel (1996)
 Βαμπίρ (1998)
 Ολέθρια σύγκρουση (1998)
 Joan of Arc (1999)
 Ο Καλυτερός μου Εχθρός (1999)
 Coast to Coast (2004)
 The House of Sleeping Beauties (2008)
 The Shell Seekers  (2008)
 Οι Αδελφοί Μπλουμ'' (2009)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 O Μαξιμίλιαν Σελλ στο cine.gr 

Αυστριακοί ηθοποιοί
Αυστριακοί σκηνοθέτες
Αυστριακοί σεναριογράφοι
Αυστριακοί παραγωγοί ταινιών
Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Καρλ φον Κλάουζεβιτς

Ο Καρλ Φίλιππ Γκότλιμπ φον Κλάουζεβιτς (Carl Philipp Gottlieb von Clausewitz, 1 Ιουλίου 1780 - 16 Νοεμβρίου 1831) ήταν Πρώσος στρατιωτικός και συγγραφέας περί της θεωρίας και πρακτικής του πολέμου.

Σημαντικό και κυριότερό του έργο είναι το δοκίμιο Vom Kriege (Περί Πολέμου), στο οποίο αναλύει την εξέλιξη της θεωρίας, στρατηγικής, τακτικής και φιλοσοφίας του πολέμου. Το έργο του αυτό είχε μεγάλη επιρροή στην εξέλιξη της θεωρίας του πολέμου σε όλα τα δυτικά κράτη και διδάσκεται μέχρι σήμερα στις στρατιωτικές ακαδημίες αλλά και σε σχολές διοίκησης επιχειρήσεων και μάρκετινγκ.

Έργα του Καρλ φον Κλάουζεβιτς στα νέα ελληνικά
 Clausewitz, C. von: Περί του πολέμου. Μετάφρ. Νατάσα Ξεπουλιά. 6η έκδοση, «Βάνιας», Θεσσαλονίκη 1999 (επανέκδοση: 2 τόμοι, «Ελευθεροτυπία – Βάνιας», Αθ. 2010).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Κείμενο του έργου του Περί πολέμου
 Έκδοση των έργων του Απομνημονεύματα (1832–37_από την Γαλλική Εθνική Βιβλιοθήκη Bibliothèque Nationale de France
 www.clausewitz-gesellschaft.de

Πρώσοι
Στρατιωτικοί
Γιούρι Αντρόπωφ

Ο Γιούρι Βλαντίμιροβιτς Αντρόπωφ (ρώσικα: Ю́рий Влади́мирович Андро́пов, ΔΦΑ: [ˈjʉrʲɪj vlɐˈdʲimʲɪrəvʲɪtɕ ɐnˈdropəf], 15 Ιουνίου 1914 - 9 Φεβρουαρίου 1984) ήταν Σοβιετικός πολιτικός, αρχηγός της KGB (1967-82) και Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης από τις 12 Νοεμβρίου 1982 έως τον θάνατό του δεκαπέντε μήνες αργότερα.

Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης το 1939 και συμμετείχε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο σε αντάρτικες επιχειρήσεις κατά των Γερμανών. Μετά τον πόλεμο, το 1954, ως σοβιετικός πρέσβης στην Ουγγαρία υπήρξε άμεσα εμπλεκόμενος στις στρατιωτικές επιχειρήσεις για την κατάπνιξη των αντισοβιετικών εξεγέρσεων στη χώρα εκείνη. Ακολούθως κατά την περίοδο που ξέσπασε η Άνοιξη της Πράγας (1968), στην Τσεχοσλοβακία, ενήργησε για την κατάπνιξη κάθε εστίας αντίστασης όπως και στην παραπομπή και φυλάκιση των αντισοβιετικών στοιχείων προς τυχόν αποκοπή της Τσεχοσλοβακίας από τη ζώνη επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης.

Κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του προσπάθησε με σειρά μέτρων να μετατρέψει την οικονομία σε πλήρη σοσιαλιστική μορφή. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του Λεονίντ Μπρέζνιεφ, δεν απέφυγε την άμεση σύγκρουση με αρκετά κομματικά στελέχη και συνολικά έπαυσε από τα καθήκοντά τους 18 υπουργούς. Στην εξωτερική πολιτική ο πόλεμος με το Αφγανιστάν συνεχιζόταν και οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ιδιαίτερα τεταμένες. Εκτός από τα πυραυλικά προγράμματα που εφάρμοζαν οι δύο χώρες στην Ευρώπη, σημειώθηκε κατάρριψη Κορεατικού πολιτικού αεροσκάφους από σοβιετικά μαχητικά αεροσκάφη, με αποτέλεσμα τον θάνατο 269 επιβατών και πληρώματος. Χαρακτηριστικά ενώ το μαύρο κουτί του αεροσκάφους κατέληξε σε σοβιετικά χέρια, ο Γιούρι Αντρόπωφ θεώρησε σκόπιμο όλο το συμβάν να μείνει απόρρητο για να μην αποκαλυφθούν οι πραγματικές συνθήκες.

Υπήρξε επί 15 χρόνια αρχηγός της σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας KGB. Στις 26 Μαΐου 1982 απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του.

Από τον Αύγουστο του 1983 ο Αντρόπωφ εισήχθη στην κεντρική κλινική της Μόσχας, καθώς έπασχε από ηπατική δυσλειτουργία. Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1984.

Πηγές 
 Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1987.

Παραπομπές 

Γενικοί Γραμματείς του Κ.Κ.Σ.Ε
Ρώσοι πολιτικοί
Σοβιετικοί πολιτικοί
Ρώσοι κομμουνιστές