joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Υπερμνήστρα

Κατά την ελληνική μυθολογία, με το όνομα Υπερμνήστρα απαντώνται τα εξής δύο, διαφορετικά, πρόσωπα:

 Μία από τις Δαναΐδες, η μόνη από τις 50 αδελφές που δεν υπάκουσε στην εντολή του πατέρα τους Δαναού και δεν σκότωσε τον σύζυγό της, Λυγκέα, την πρώτη νύχτα του γάμου της. Για την πράξη της αυτή οδηγήθηκε από τον πατέρα της σε δίκη, αλλά αθωώθηκε από τους Αργείους. Ο Αισχύλος είχε πραγματευθεί την Κρίση της Υπερμήστρας σε μια χαμένη του τραγωδία. Είναι γνωστή περισσότερο με το όνομα Υπερμήστρα, όπου και παραπέμπουμε.
 Η μητέρα του Αμφιαράου, Αργεία, ηρωίδα, της οποίας ο τάφος βρισκόταν κοντά σε εκείνον της παραπάνω Δαναΐδας. Αυτή η Υπερμνήστρα ήταν θυγατέρα του Θεστίου και της Ευρυθέμιδας, ήταν, δηλαδή, μία από τις «Θεστιάδες». Σύζυγος της Υπερμνήστρας ήταν ο Οικλής και, εκτός από τον Αμφιάραο, είχαν και πολλά άλλα τέκνα, από τα οποία αναφέρονται η Ιφιάνειρα και η Πολύβοια. Αδέλφια της Υπερμνήστρας ήταν οι Ίφικλος, Εύιππος ή Τοξέας, Πλήξιππος, Ευρύπυλος, Αλθαία και Λήδα. Επομένως, η Υπερμνήστρα ήταν θεία των Διοσκούρων και του σημαντικού ήρωα Μελεάγρου.

Γενεαλογικό δενδρο

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Δαναΐδες
Υστήρια

Τα Υστήρια ήταν αρχαία ελληνική θρησκευτική τοπική εορτή, που γινόταν στην πόλη Άργος της Πελοποννήσου κάθε χρόνο προς τιμή της θεάς της ομορφιάς και του έρωτα, της Αφροδίτης. Ετυμολογικά, το όνομα των Υστηρίων προήλθε από τους χοίρους, που θυσιάζονταν κατά τη διάρκεια της γιορτής αυτής, καθώς υς στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει «χοίρος».

Πηγή
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Υστηρια
Υστηρια
Αφροαμερικανοί

Ως Αφροαμερικανοί (αμερικανικά αγγλικά: african-american (μετ. αφρικανοαμερικανός) εννοούνται οι κάτοικοι ή πολίτες των ΗΠΑ οι οποίοι κατάγονται από οποιανδήποτε Μαύρη περιοχή της Αφρικής . Αυτό υποδηλώνει κυρίως περιοχές της Υποσαχάριας Αφρικής (γενικά νοτίως της Σαχάρας). Κατά κύριο λόγο είναι απόγονοι σκλάβων του εμπορίου δουλείας προηγούμενων αιώνων και κατά μικρότερο μέρος απόγονοι μεταναστών. 

Αποτελούν τη μεγαλύτερη φυλετική ομάδα στις ΗΠΑ μετά τους λευκούς .

Η ελληνική λέξη 
Η ελληνική λέξη αφροαμερικανός θυμίζει το afro-american, μια παλαιότερη εκδοχή του african-american (άφρικαν-αμέρικαν) των αμερικάνικων αγγλικών (απέκτησε κάποια απήχηση στα τέλη του 19ου αιώνα). Βέβαια, θα ήταν δύσκολο στα ελληνικά να δοθεί άμεση απόδοση του african-american για ταχεία αναφορά στην καθημερινότητα.

Η προέλευση της έννοιας στις ΗΠΑ 
Ο χαρακτηρισμός έχει διαδοθεί από τους ίδιους τους Αμερικανούς Μαύρους στην αναζήτησή τους για μία έννοια που χαρακτηρίζει συνολικά τον λαό τους και δεν προέρχεται από τους πρώην αφέντες. 

Η στροφή έγινε μετά το Αμερικανικό Κίνημα Κοινωνικών Δικαιωμάτων του 1955-1968. Οι περισσότεροι άλλοι χαρακτηρισμοί είχαν αποκτήσει ρατσιστική υφή (όπως το negro (νέγρος) και έγχρωμος) από την άρχουσα λευκή τάξη η οποία μέχρι τότε τις είχε σε χρήση και σε επίσημα έγγραφα για την καταστολή των δικαιωμάτων τους. Μία έννοια με τοπικό χαρακτηρισμό με βάση την Αφρική θα είχε μεγαλύτερη απήχηση. Οι περισσότεροι Μαύροι της Αμερικής είχαν εξάλλου χάσει την μνήμη της συγκεκριμένης περιοχής προέλευσης, οπότε μία έννοια που θα αναφερόταν σε όλη την Αφρικανική ήπειρο θα ήταν ακριβέστερη. Το μοντέλο σύνθεσης των λέξεων που ακολουθείται είναι όμοιο με εκείνο που οδήγησε σε έννοιες όπως Ελληνοαμερικανός, Σουηδογερμανός, κτλ. Ο Τζέσσε Τζάκσον ήταν εκείνος που έκανε διάσημη την έννοια.

Επίσης ο χαρακτηρισμός Μαύρος (Black) άρχισε να φαίνεται με θετικότερη ματιά από την κοινότητα Αφροαμερικανών κατά εκείνες τις δεκαετίες κοινωνικής αλλαγής του '60 και '70, για αυτό έγιναν δημοφιλή κινήματα όπως τα Black Power (Μαύρη Δύναμη) και Black is Beautiful (Το Μαύρο είναι όμορφο).

Παραπομπές

Περαιτέρω πηγές 
 Η Ημερησία - Πρόκληση οι φυλετικές ανισότητες
 Ελεύθερος Τύπος - Αφροαμερικανοί και καινοτομία
 Το Βήμα - Αφροαμερικανό πρόεδρο εξέλεξαν για πρώτη φορά (και) οι Ρεπουμπλικανοί

Αμερικανοί
Ρόμπερτ Λίντελ

Ο Ρόμπερ Λίντελ (13 Οκτωβρίου 1908 – 23 Ιουλίου 1992) ήταν Άγγλος συγγραφέας και ακαδημαϊκός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Τένμπριτζ Γουέλς το 1908 και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αίγυπτο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Την περίοδο 1933-38 εργάστηκε ως βοηθός στο Τμήμα Δυτικών Χειρογράφων της βιβλιοθήκης Μπόντλιαν. Το 1940 μετέβη στην Αθήνα, αλλά λόγω της Γερμανικής Εισβολής έφυγε για την Αίγυπτο το επόμενο έτος. Διετέλεσε λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας και λέκτορας και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κάιρο. Το 1953 επέστρεψε στην Αθήνα και εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών μέχρι το 1972. Την περίοδο 1963-68 ήταν πρόεδρος του Αγγλικού Τμήματος. Πέθανε στην Αθήνα το 1992.

Έργα

Μυθιστορήματα 
 The Last Enchantments, New York: Appleton-Century-Crofts 1949.
 Unreal City, London: Cape 1952.
 The Deep End, London: Longmans 1968.
 Stepsons, London: Longmans 1969.
 Elizabeth & Ivy, London: Peter Owen 1986.
 The Aunts, London: Peter Owen 1987.
 Kind Relations, London: Peter Owen 1994.
 The Rivers of Babylon', London: Peter Owen 1995.

 Επιστημονικά 
 A Treatise on the Novel, London: Cape 1947.
 Some Principles Of Fiction, London: Cape 1953.
 Aegean Greece, London: Cape 1954.
 The Novels of I Compton-Burnett, London: Gollancz 1955.
 Byzantium and Istanbul, London: Cape 1956.
 The Morea, London: Cape 1958.
 The Novels of Jane Austen, London: Longmans 1963.
 Mainland Greece, London: Longmans 1965.
 The Novels of George Eliot, London: Duckworth 1977.
 A Mind at ease. Barbara Pym and her novels, London: Peter Owen 1989.
 Twin Spirits. The Novels of Emily and Anne Brontë, London: Peter Owen 1990.

 Βιογραφία 
 Cavafy, London: Duckworth 1974.
 Καβάφης''. Εκδόσεις Ίκαρος 1980.

Πήγες 
 Νεκρολογία στην Independent

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βρετανοί συγγραφείς
Πάπας Πελάγιος Α΄

Ο Πελάγιος Α΄ (Pelagio I, θάν. 4 Μαρτίου 561) ήταν Πάπας από το 556 έως το θάνατό του το 561. Ήταν ο δεύτερος Πάπας του βυζαντινού παπισμού και, όπως και ο προκάτοχός του, πρώην αποκρισάριος στην Κωνσταντινούπολη.

Η ζωή του 
Καταγόταν από αριστοκρατική ρωμαϊκή οικογένεια. Ο πατέρας του, Ιωάννης, φαίνεται να ήταν εφημέριος σε μία από τις δύο πολιτικές "επισκοπές" ή περιφέρειες στις οποίες ήταν τότε χωρισμένη η Ιταλία. Ο Πελάγιος συνόδευσε τον Πάπα Αγαπητό Α΄ στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος τον διόρισε νούντσιο της Ρωμαϊκής Εκκλησίας σε αυτήν την πόλη.

Όταν ο Πάπας Βιγίλιος πήγε στην Κωνσταντινούπολη με διαταγή του αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α', ο Πελάγιος έμεινε στη Ρώμη σαν αντιπρόσωπός του. Ο βασιλιάς των Γότθων, Τωτίλας, είχε ήδη αρχίσει να πολιορκεί την πόλη. Ο Πελάγιος μοίρασε την ίδια του την περιουσία για να ανακουφίσει το λαό που υπέφερε από το λιμό, και προσπάθησε να πείσει το βασιλιά να κάνει εκεχειρία. Αν και απέτυχε, αργότερα έπεισε τον Τοτίλα να χαρίσει τις ζωές στους αιχμαλώτους που συνέλαβε όταν μπήκε στην πόλη το Δεκέμβριο του 546. Ο Τοτίλας έστειλε τον Πελάγιο στην Κωνσταντινούπολη για να διαπραγματευτεί ειρήνη με τον Ιουστινιανό, αλλά ο αυτοκράτορας τον έστειλε πίσω λέγοντας ότι ο στρατηγός του Βελισάριος είχε την εξουσία στην Ιταλία.

Παραδοσιακά του αποδίδεται η Βασιλική των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων στη Ρώμη, που κτίστηκε για να τιμήσει τη νίκη του στρατηγού Ναρσή κατά των Οστρογότθων.

Ο Πελάγιος εκλέχτηκε Πάπας σαν υποψήφιος υποστηριζόμενος από τον Ιουστινιανό. Ενώ πριν την εκλογή του στάθηκε ενάντια στην προσπάθεια του Ιουστινιανού να καταδικάσει τα «Τρία Κεφάλαια» για να συμβιβάσει τις διάφορες παρατάξεις μέσα στην εκκλησία, αργότερα υιοθέτησε τη θέση του αυτοκράτορα. Αυτό κατέστρεψε τη φήμη του στη Βόρεια Ιταλία, τη Γαλατία και ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη, με αποτέλεσμα οι διάδοχοι του για τα επόμενα 50 χρόνια αφιέρωσαν πολύ κόπο για να αποκαταστήσουν τη ζημιά.

Παραπομπές

Πηγές

 στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια του 1913 

Πάπες
Ιταλοί Πάπες
Πάπες 6ου αιώνα
Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών elite (παλαιότερα Α' κατηγορία) είναι η ανώτατη διοργάνωση πυγμαχίας στην Ελλάδα, διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1949 από την Ελληνική ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, Πυγμαχίας και Άρσεως Βαρών. Το άθλημα της Πυγμαχίας ανεξαρτητοποιήθηκε το 1951 με την ίδρυση της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας, η οποία διοργανώνει το πρωτάθλημα έκτοτε. Οι αθλητές που αγωνίζονται, διεκδικούν μια θέση στην Εθνική ομάδα πυγμαχίας ανδρών. Πρωταθλητής Ελλάδος για το 2021 είναι ο Ολυμπιακός, ενώ ο Παναθηναϊκός είναι ο πολυνίκης της διοργάνωσης με 32 πρωταθλήματα. Το αντίστοιχο πρωτάθλημα γυναικών ξεκίνησε το 1998.

Η διοργάνωση 
Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ανδρών κατηγορίας elite έχουν δικαίωμα συμμετοχής πυγμάχοι ηλικίας 19 ως 40 ετών που έχουν αγωνιστεί σε τουλάχιστον 35 αγώνες.

Χωρίζονται σε δέκα κατηγορίες βάρους: 49, 52, 56, 60, 64, 69, 75, 81, 91 και 91+ κιλά. Οι αγώνες είναι διάρκειας τριών γύρων των τριών λεπτών. Σε κάθε κατηγορία βάρους επιτρέπεται η συμμετοχή έως δεκαέξι το ανώτερο πυγμάχων.

Νικητές σύλλογοι  
Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας αναδεικνύεται πρωταθλητής σύλλογος βάσει βαθμολογίας (κάθε νίκη πυγμάχου στα πλαίσια της τελικής φάσης δίνει 3 βαθμούς στο σύλλογο του, ενώ 1 βαθμό συμμετοχής παίρνουν οι πυγμάχοι που δεν σημειώνουν νίκη), καθώς και πολυνίκης σύλλογος βάσει των συνολικών μεταλλίων.

Διοργανώσεις 
{|
|valign="top" width=50%|

Σύνολο τίτλων 

Σημειώσεις
 Εκκρεμεί ο πρωταθλητής 1953, που δεν είναι γνωστός ή δεν έγινε καθόλου πρωτάθλημα.
 Το 1972 ο Παναθηναϊκός Α.Ο.  και ο Α.Σ. Άρης ισοβάθμησαν και μοιράστηκαν τον τίτλο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ελληνική Ομοσπονδία Πυγμαχίας
Ringtraining

 
Πρωταθλητές Ελλάδος
Ζιποίτης Α΄ της Βιθυνίας

Ο Ζιποίτης ή Ζιβοίτης (βασ. 326 – 278 π.Χ.), ήταν ο δεύτερος κατά σειρά ανεξάρτητος ηγεμόνας της Βιθυνίας, στην Ανατολία. Πατέρας του ήταν ο Βας, τον οποίο και διαδέχτηκε γύρω στο 326 π.Χ. Αποτελεί τον πρώτο ηγεμόνα της Βιθυνίας που διεκδίκησε τον τίτλο του «βασιλέως», γύρω στο 297 π.Χ., τίτλο που έφεραν έκτοτε και οι απόγονοί του.

Βασιλεία 
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του διεξήγαγε επιτυχείς πολέμους ενάντια στους Διαδόχους του Αλεξάνδρου του Μέγα, θανατώνοντας ένα στρατηγό του Λυσιμάχου και απομακρύνοντας επιτυχώς έναν δεύτερο. Ομοίως νίκησε και τον Αντίοχο Α' το Σωτήρα, ηγεμόνα των Σελευκιδών, γιο του Σέλευκου Α' του Νικάτορα.

Ο Ζιποίτης ίδρυσε μια πόλη στην οποία έδωσε το όνομά του, Ζιποίτιον, στα πόδια του όρους Λύπεδρον. Τόσο η ακριβής τοποθεσία της πόλης όσο και του βουνού είναι σήμερα άγνωστες.

Ο Ζιποίτης απέκτησε τέσσερα παιδιά. Ο μεγαλύτερος γιος του, ο Νικομήδης, τον διαδέχτηκε το 278 π.Χ., όταν απεβίωσε σε ηλικία εβδομήντα έξι ετών, έχοντας κυβερνήσει για 48 χρόνια.

Χρονολόγιο 
{| class="wikitable"
|-
! Έτος (π.Χ.)  !! Γεγονός 
|-
| colspan="4" bgcolor="#000000"|
|-
! 
| Γέννηση του Ζιποίτη Α' , πατέρας του οποίου είναι ο Βας.
|-
! 326 π.Χ.
| Ο Ζιποίτης ανέρχεται στο θρόνο της Βιθυνίας.
|-
! 297 π.Χ.
| Ο Ζιποίτης διεκδικεί για τον εαυτό του τον τίτλο του «βασιλιά».
|-
! 278 π.Χ.
| Θάνατος του Ζιποίτη. Στο θρόνο της Βιθυνίας τον διαδέχεται ο γιος του, Νικομήδης Α' ο Φιλλέλληνας.
|}

Πηγές 
 Μέμνων ο Ηρακλείδης, «Ιστορία της Ηράκλειας»

Σημειώσεις 

Ηγεμόνες της Βιθυνίας
Unua Libro

To Unua Libro (Πρώτο Βιβλίο) υπήρξε η πρώτη έκδοση για να περιγράψει την διεθνή γλώσσα εσπεράντο (που ονομάστηκε μετέπειτα Lingvo Internacia , "γλώσσα μεταξύ εθνών"). Εκδόθηκε για πρώτη φορά στα ρώσικα στις 26 Ιουλίου 1887 στην Βαρσοβία, ενώ τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν εκδόσεις στα εβραϊκά, τα πολωνικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα γαλλικά. Σε αυτό το μικρό βιβλίο περιλαμβάνεται το Πάτερ Ημών, μερικά χωρία από την Βίβλο, ένα γράμμα, ποίηση, οι δεκαέξι κανόνες της γραμματικής και 900 λεξικολογικές ρίζες. Αυτός που έθεσε τις βάσεις της Εσπεράντο , ο Λουδοβίκος Λάζαρος Ζαμένχοφ, διακήρυξε: "μια διεθνής γλώσσα, όπως μια εθνική γλώσσα, είναι ένα κοινό κτήμα". Ο Ζάμενχοφ υπέγραψε το έργο ως "Doktoro Esperanto" και ο τίτλος Εσπεράντο ως το όνομα της γλώσσας σημαίνει στα εσπεράντο, "αυτός που ελπίζει".

Το 1905, ο Ζάμενχοφ επανέκδωσε τους δεκαέξι κανόνες της γραμματικής, σε συνδυασμό με ένα "οικουμενικό λεξικό" και μια συλλογή από ασκήσεις, σε ένα βιβλίο με τον τίτλο Fundamento de Esperanto. 

Εσπεράντο
Λεξικά
Διάστημα 1999 (Τηλεοπτική σειρά)

«Διάστημα 1999» (αγγλ. “Space 1999”) είναι αγγλική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας, που προβλήθηκε σε 48 συνολικά επεισόδια κατά τη διάρκεια των ετών 1975-1978 στο βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι ITV και αποτελεί την επιτυχή εξέλιξη των παλαιότερων παραγωγών του καναλιού BBC της δεκαετίας του 1960, οι οποίες ήταν γυρισμένες σε στούντιο.

Δημιουργοί 
Δημιουργοί της είναι οι Τζέρι και Σίλβια Άντερσον, που έγιναν διάσημοι χάρη στην παραγωγή των σειρών «Thunderbirds», «Captain Scarlet and the Mysterons», «Fireball XL5» και «UFO».

Υπόθεση 
Στις 13 Σεπτεμβρίου του μελλοντικού έτους 1999, στην κατοικημένη από γήινους Σελήνη, μια πυρηνική έκρηξη που σημειώνεται εκτρέπει το δορυφόρο από την τροχιά του με αποτέλεσμα οι 311 κάτοικοι της «Σεληνόβασης Άλφα» να περιπλανώνται αβοήθητοι στο αχανές σύμπαν.

Τακτικοί και έκτακτοι πρωταγωνιστές 
Οι βασικοί πρωταγωνιστές του σίριαλ ήταν οι Αμερικανοί ηθοποιοί Μάρτιν Λάνταου (στο ρόλο του Διοικητή Τζον Κόνιγκ) και Μπάρμπαρα Μπέιν (στο ρόλο της Δρ. Έλενα Ράσελ), οι οποίοι την εποχή που γυρίστηκε η σειρά ήταν σύζυγοι και είχαν προηγουμένως μια επιτυχή εμφάνιση στη σειρά «Mission: Impossible». Η επιλογή του συγκεκριμένου ζεύγους που έγινε από τον παραγωγό Λιου Γκρέιντ (κόντρα στην επιθυμία της Σίλβια Άντερσον, που επέμενε για Βρετανούς ηθοποιούς) έχει να κάνει με την προσπάθεια να προσελκυσθεί το ενδιαφέρον του Αμερικανικού τηλεοπτικού κοινού, με πιθανό στόχο η σειρά να πωληθεί σε κάποιο από τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα των ΗΠΑ.
  
Σαν τακτικά μέλη του καστ εμφανίσθηκαν επίσης ο Μπάρι Μορς (υποδυόμενος τον καθηγητή Βίκτορ Μπέργκμαν την πρώτη χρονιά), η Κάθριν Σελ (που ενσάρκωσε το ρόλο της εξωγήινης καλλονής Μάγια, τη δεύτερη σεζόν), η Ζίνια Μέρτον (σαν Σάντρα Μπινς), οι Άντον Φίλιπς (σαν Δρ. Ματίας), Πρέντις Χάνκοκ (Πολ Μόρο), Κλίφτον Τζόουνς (Ντέιβιντ Κέινο), Τόνυ Άνχολτ (Τόνυ Βερντέσι), Άντι Ντέμσι, Σάρα Μπούλεν, Τόνυ Άλιν και Κουέντιν Πιερ . 

Επίσης, χάρις στο σίριαλ έγινε ευρύτερα γνωστός ο Αυστραλός ηθοποιός Νικ Τέιτ (σαν Άλαν Κάρτερ).

Έκτακτες εμφανίσεις πραγματοποίησαν οι Κρίστοφερ Λη, Τζόαν Κόλινς, Πέτερ Κούσινγκ, Τζούντυ Γκίσον, Ίαν Μακσέιν, Λέο Μακέρν, Μπίλυ Γουάιτλο, Πάτρικ Θρότον, Σάρα Ντάγκλας, Στιούαρτ Ντέιμον, Ρόι Ντότρις (σαν Επίτροπος Σίμοντς) και Μπράιαν Μπλέσντ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η ιστοσελίδα της σειράς στο IMDb
 www.space1999.net (χώρος φιλοξενίας διάφορων ιστοσελίδων για το Διάστημα 1999) 
 Catacombs (αναλυτικές πληροφορίες επεισοδίων) στο www.space1999.net 

Διαστημα 1999
Διαστημα 1999
Διτιζέλη της Βιθυνίας

Η Διτιζέλη ήταν βασίλισσα του ελληνιστικού κράτους της Βιθυνίας, στην Ανατολία, κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. Αποτέλεσε την πρώτη σύζυγο του βασιλιά Νικομήδη Α' του Φιλέλληνα και τη μητέρα του διαδόχου του, Ζιαήλα.

Η καταγωγή της ήταν από τη Φρυγία, αν και δεν είναι γνωστό αν καταγόταν από κάποιο βασιλικό οίκο ή τα ονόματα των γονέων της. Εκτός από το Ζιαήλα, με το βασιλιά απέκτησε δύο ακόμη παιδιά, τον Προυσία και τη Λυσάνδρα.

Ο βασιλιάς Νικομήδης εξέτρεφε έναν τεράστιο σκύλο, από τη ράτσα των Μολοσσών, ο οποίος του ήταν ιδιαίτερα αφοσιωμένος. Ο Αρριανός αφηγείται πως κάποια μέρα που η βασίλισσα πλησίασε το βασιλιά, το σκυλί θεώρησε πως οι προθέσεις της ήταν απειλητικές και της επιτέθηκε. Έσκισε το δεξί της ώμο, συνθλίβοντας σάρκα και οστά. Η βασίλισσα πέθανε στα χέρια του άνδρα της. Κηδεύτηκε με μεγαλοπρέπεια στη Νικομήδεια σε έναν πολυτελή τάφο από πέτρα. Κατόπιν πολλοί άνθρωποι είπαν πως ο σκύλος εξαφανίστηκε δίνοντας τέρμα στη ζωή του, από αγάπη προς το βασιλιά και από θρήνο για τη γυναίκα του.

Πηγές 
Αρριανός, «Βιθυνιακά»
Ιωάννης Τζέτζης, απόσπασμα

Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Βιθυνίας
Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Kenwood Ltd

Η Kenwood είναι Βρετανική εταιρία κατασκευής  συσκευών  κουζίνας, λειτουργώντας σε 44 χώρες και ανήκει στο Group De’Longhi. Η Kenwood σχεδιάζει, παράγει και πουλάει συσκευές  κουζίνας, όπως ψυγεία, πλυντήρια πιάτων, κουζινομηχανές, μπλέντερ, πολυμίξερ, βραστήρες, φρυγανιέρες κ.α. 

Η εταιρία ιδρύθηκε από τον Kenneth Maynard Wood το 1947 στην πόλη Woking, ξεκινώντας την παραγωγή στο γκαράζ του. Σκοπός του ήταν να απελευθερώσει τις γυναίκες από την κουζίνα σχεδιάζοντας συσκευές που θα τους εξοικονομούν χρόνο από τις καθημερινές δουλειές της κουζίνας. Το 1962 η εταιρία μεταφέρθηκε σε μεγαλύτερο εργοστάσιο στο Havant όπου στεγάζει τα κεντρικά γραφεία της εταιρίας μέχρι και σήμερα. Μια συσκευή Kenwood πωλείται κάθε τρία δευτερόλεπτα σε όλο τον κόσμο.

Ιστορία

Δεκαετία ‘40 
Το πρώτο προϊόν Kenwood ήταν μια πρωτοποριακή τοστιέρα, εφεύρεση του Kenneth Wood, η οποία κυκλοφόρησε στην αγορά το 1947 και έγινε γνωστή ως A100. Ήταν η πρώτη στην κατηγορίας της στην Ευρώπη η οποία επέτρεπε στο ψωμί να ζεσταθεί και από τις δύο πλευρές, χωρίς να χρειάζεται να το γυρίσεις.

Δεκαετία ‘50-‘60 
Τρία χρόνια αργότερα το 1950, η πρώτη εκδοχή της Κουζινομηχανής Kenwood Chef παρουσιάστηκε στην έκθεση ‘Ιδανικό Σπίτι’. Η συσκευή είχε κατασκευαστεί για να βοηθάει στις πιο δύσκολες εργασίες της κουζίνας, και διέθετε 3 υποδοχές με διαφορετικές ταχύτητες επιτρέποντας στον χρήστη να πρετοιμάσει αμέτρητες συνταγές. Την πρώτη μόλις εβδομάδα κυκλοφορίας το γνωστό πολυκατάστημα Harrods ξεπούλησε όλο το απόθεμα. Την δεκαετία του ’60 το Kenwood Chef γνώρισε επιτυχία σε όλο τον κόσμο.

Δεκαετία ‘70-‘80 
Η Kenwood ήταν επίσης ο πρώτος κατασκευαστής που προσέφερε ηλεκτρονικό έλεγχο ταχύτητας στα προϊόντα της, μια λειτουργία που υιοθετίθηκε το 1973. Το πρώτο πολυμίξερ της εταιρίας παρουσιάστηκε το 1979. Μέχρι το 1989 η εταιρία είχε επενδύσει στο πρώτο της εργοστάσιο με βάση την Κίνα προκειμένου να συμβαδίσει με την αυξανόμενη ζήτηση.

Δεκαετία ‘90-2000 
Το 1997, σε ηλικία 81 ετών, ο Kenneth Wood απεβίωσε έπειτα από μια σύντομη ασθένεια. Μέχρι σήμερα, η εταιρία έχει περισσότερους από 80 διεθνείς εισαγωγείς. Η Kenwood εντάχθηκε στον Όμιλο De’Longhi το 2000.
Το 2009, η Kenwood παρουσίασε το Cooking Chef, την πρώτη Κουζινομηχανή με ενσωματωμένη επαγωγική εστία η οποία διαθέτει όλες τις χρήσεις των Κουζινομηχανών Kenwood ενώ μπορεί και να μαγειρεύει.

Στον πρώτο σχεδιαστή της Kenwood Chef, Kenneth Grange, δόθηκε ο τίτλος του ιππότη το 2013 για τις υπηρεσίες του στο design.

Προϊόντα

Τα προϊόντα της Kenwood περιλαμβάνονται στις ακόλουθες κατηγορίες:

 Κουζινομηχανές
 Προετοιμασία φαγητών και ροφημάτων (Πολυμίξερ, μπλέντερ, αποχυμωτές)
 Πρωινό (Βραστήρες, φρυγανιέρες, καφετιέρες φίλτρου)

Το αλκοολούχο κρεμώδες ποτό Baileys φτιάχτηκε αρχικά χρησιμοποιώντας Κουζινομηχανή Kenwood.

Σχεδιασμός & μηχανισμοί
Η εταιρία είναι πλέον συνόνυμη με προϊόντα υψηλής ποιότητας, που κρατάνε για ολόκληρες γενιές. Σύμφωνα με το BBC, οι Κουζινομηχανές Chef χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα, μετά από 40 χρόνια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
Kenwood Cooking Chef
Company profile
Kenwood UK Website 

Εταιρείες ιδρυθείσες το 1947
Επιχειρήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου
Μάρκες οικιακών συσκευών
Μντίνα

Η Μντίνα (Mdina ή L-Imdina στα Μαλτέζικα ή Città Vecchia, ή Città Notabile) είναι μια πόλη της Μάλτας, πρώην πρωτεύουσα του νησιού. Ονομάζεται και «σιωπηλή πόλη» και η περιοχή αυτή κατοικείται από το 700 π.Χ. Βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και έχει μεσαιωνικό χαρακτήρα οχυρωμένης μεντίνας με στενά δρομάκια.

Στη Μντίνα κατοικούν και απόγονοι ευγενών από τις οικογένειες Νορμανδών, Σικελών και Ισπανών κάτω από την κυριαρχία βρισκόταν η πόλη στο παρελθόν. Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Παύλου, έργο του μαλτέζου αρχιτέκτονα Λορέντζο Γκαφά (1696-1705). 
 Παρουσίαση της Mdina 
Mdina στον ιστότοπο της Malta Tourism Authority
Πληροφορίες για την Mdina

Πόλεις της Μάλτας
Ζάμοστς

Το Ζάμοστς ή Ζάμος (πολων. Zamość) είναι πόλη στην νοτιοανατολική Πολωνία, στην επαρχία Λούμπλιν. Από το 1992 η πόλη έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO, καθώς αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής των τελών του 16ου αιώνα, χτισμένη από τον Μπερνάρντο Μοράντο από την Πάδοβα.

Ο πληθυσμός της ανέρχεται περίπου στους 66.613 κατοίκους (2006). Δήμαρχος της πόλης είναι ο Μάρτσιν Ζαμόισκι.

Ιστορία 
Το Ζάμοστς είναι από τις λίγες πόλεις που χτίστηκαν εκ του μηδενός σε τοποθεσία όπου δεν υπήρχαν πρωτύτερα παλαιότεροι οικισμοί.

Χτίστηκε το 16ο αιώνα από τον Πολωνό καγκελάριο και στρατηγό Γιαν Ζαμόισκι (1542-1605) στο εμπορικό πέρασμα που ένωνε τη Δυτική Ευρώπη με τη βόρεια Ευρώπη και τον Εύξεινο Πόντο. Χτισμένη από τον Μπερνάρντο Μοράντο από την Πάδοβα κατά την περίοδο Μπαρόκ, πολλά από τα κτίρια της εποχής και τα τείχη της πόλης σώζονται ως σήμερα, συνδυάζοντας ιταλικά και κεντροευρωπαϊκά χαρακτηριστικά.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Ακαδημία της πόλης την κατέστησε για τη γύρω περιοχή κέντρο πολιτισμού και επιστημών.

Το 1648, γίνεται επιδρομή των Κοζάκων στο Φρούριο Ζάμοστς.

Το 1821, η πόλη επανοχυρώθηκε και πέρασε στα χέρια της Πολωνίας, αλλά το 1866 εγκαταλείφθηκε ως σημείο άμυνας και αναπτύχθηκε και πάλι ως ελεύθερη πόλη.

Β' Παγκόσμιος Πόλεμος 
Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη καταλήφθηκε από τους Γερμανούς και μετονομάστηκε σε Χίμλερστατ (Himmlerstadt, γερμ. Πόλη του Χίμλερ,) κι έπειτα Πφλούχστατ (Pflugstadt), με σκοπό τον εποικισμό της από Γερμανούς μέχρι το 1943. Περίπου 110.000 άνθρωποι από τα γύρω χωριά εκδιώχθηκαν και στάλθηκαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ανάμεσα στους οποίους 30.000 παιδιά, εκ των οποίων όσα διέθεταν "άρια χαρακτηριστικά" θα ανατρέφονταν από γερμανικές οικογένειες του Τρίτου Ράιχ.

Σύγχρονη ζωή 
Μετά το τέλος του πολέμου, το Ζάμοστς γνώρισε περίοδο ανάπτυξης: αυξήθηκε ο πληθυσμός και η οικονομία της πόλης από την εκμετάλλευση των παλαιών εμπορικών δρόμων Γερμανίας-Ουκρανίας.

Η πόλη διαθέτει Ιστορικό Μουσείο. Επίσης, στην πόλη λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο η Θερινή Ακαδημία Κινηματογράφου και το Φεστιβάλ Διεθνών Θρησκευτικών Ταινιών "Sacrofilm".

Διάσημοι κάτοικοι 

Στο Ζάμοστς γεννήθηκε η φιλόσοφος και επαναστάτρια Ρόζα Λούξεμπουργκ το 1870 ή 1871, στην τότε ελεγχόμενη από τους Ρώσους Πολωνία.

Αδελφοποιημένες πόλεις 
Το Ζάμοστς είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:

Σβέμπις Χαλ, 
 Ζόλκιεβ, 
 Λάφμπορο, 
 Μπάρντεγιοφ, 
 Λουτσκ, 
 Σικγισοάρα,

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημη ιστοσελίδα της πόλης
Zamość @ Britannica.com
Άρθρο για την πόλη από τον Όμιλο UNESCO Ιστορίας Τέχνης και Θεάτρου
Φεστιβάλ Sacrofilm 

Πόλεις της Πολωνίας
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία
Βοεβοδάτο Ρουθηνίας
Πόλεις του Βοεβοδάτου Λούμπλιν
Φάνης (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο Φάνης (γεν. Φάνητος) είναι ένα από τα ονόματα της δημιουργικής αρχής του Σύμπαντος, προσωποποίηση του Δημιουργού `Ερωτα σύμφωνα με την Ορφική θεογονία. Ο Φάνης ήταν μία πρωταρχική θεότητα («Πρωτογόνος») που αναπήδησε από το «κοσμικό αβγό», το οποίο γέννησε η Νύχτα. Στις «Ορφικές Ραψωδίες» που παραδόθηκαν από τον Ιερώνυμο και από τον Ελλάνικο, αναφέρεται ότι ο Χρόνος υπήρξε η αιτία των πάντων και ο δημιουργός του αργυρού κοσμικού αβγού του Φάνητα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο «Πρωτογόνος» ή Φάνης
 Ο Φάνης στο «Theoi.com»

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Ορφισμός
Ανδρόγυνο
Φάλκης

Στην ελληνική μυθολογία ο Φάλκης ήταν ένας από τους Ηρακλείδες και πιο συγκεκριμένα ένας από τους Τημενίδες, γιος του Τημένου και εγγονός του Αριστομάχου. Οι αδελφοί του Φάλκη, ο Κείσος, ο Κερύνης, ο Αργαίος και ο Ευρύπυλος, σκότωσαν τον πατέρα τους, ενώ ο ίδιος ο Φάλκης σκότωσε την αδελφή τους Υρνηθώ. Αυτά όλα έγιναν στον αγώνα τους εναντίον του συζύγου της Υρνηθούς, του Δηιφόντη, για την ηγεμονία του `Αργους. Αργότερα, ο Φάλκης επιτέθηκε ενάντια στη Σικυώνα μαζί με τον ηγεμόνα Λακεστάδη, την κυρίευσαν και συμβασίλευσαν εκεί.

Δείτε επίσης 
 Με το όνομα Φάλκης αναφέρεται στην Ιλιάδα (Ξ 513) και ένας Τρώας που πολέμησε στον Τρωικό Πόλεμο και σκοτώθηκε σε αυτόν μαζί με τον Μέρμερο από τον Αντίλοχο.

Παραπομπές

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 921

Φαλκης
Φαλκης
Φαλκης
Φένακες

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία και θρησκεία, με την ονομασία Φένακες ήταν γνωστοί κάποιοι δαίμονες, τους οποίους επικαλούνταν και ζητούσαν τη βοήθειά τους οι αρχαίοι Αθηναίοι όσες φορές επιθυμούσαν να εξαπατήσουν κάποιον άνθρωπο. Το όνομά τους ετυμολογείται από τη λέξη φενάκη = περούκα και μεταφορικά απάτη, ψευτιά: στον ενικό φέναξ = απατεώνας.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Φενακες
Ρομπέρτο Μοντενέγρο

Ο Ρομπέρτο Μοντενέγρο Νέρβο (Γουαδαλαχάρα, 19 Φεβρουαρίου 1887 - Πόλη του Μεξικού, 13 Οκτωβρίου 1968) ήταν Μεξικανός ζωγράφος, εικονογράφος και σκηνογράφος.

Ξεκίνησε τις σπουδές του στην ζωγραφική το 1903 στην Γουαδαλαχάρα στην σχολή του Φελίξ Μπερναντέλλι. Το 1904 άρχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική, αλλά λίγο μετά την εγκατέλειψε για να σπουδάσει στην Ακαδημία του Σαν Κάρλος. Τελικά του δώθηκε υποτροφία από την μεξικανική κυβέρνηση για να σπουδάσει στην Ακαδημία του Σαν Φερναντο στην Μαδρίτη. Εκεί γνώρισε τον Χοακίν Σορόγια και τον Ιγνάθιο Θουλοάγα οι οποία επηρέασαν σημαντικά το έργο του. Το 1907 πήγε στο Παρίσι όπου έδειξε ενδιαφέρον για τον κυβισμό και γνώρισε τον Πικάσο, τον Χουάν Γκρίς, τον Ζωρζ Μπρακ και τον Ζαν Κοκτώ. 

Όταν γύρισε στο Μεξικό του ανατέθηκε να ζωγραφίσει κάποια φρέσκο στην γυναικεία μονή των Αγίων Πέτρου και Παύλου. Ένα από τα γνωστότερα έργα του είναι η «Fiesta de la Santa Cruz».

Παραπομπές

Μεξικανοί ζωγράφοι
Σκηνογράφοι
Εικονογράφοι
Σταντάρ Λιέγης

Η Σταντάρ Λιέγης (γαλλικά: Standard de Liège ή RSCL) είναι βελγική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Λιέγη. Ιδρύθηκε το 1900 από μαθητές του κολεγίου της Λιέγης και είναι από τις κορυφαίες ομάδες του βελγικού ποδοσφαίρου.

Αποτελεί, μαζί με την Ρουαγιάλ Ουνιόν Σαιντ-Ζιλουάζ, την τρίτη ομάδα της χώρας στη συλλογή εγχώριων τίτλων (10 πρωταθλήματα και 7 κύπελλα), μετά την Άντερλεχτ και την Κλαμπ Μπρυζ. Παρούσα στην πρώτη κατηγορία του Βελγίου αδιάκοπα από το 1921, είναι η κάτοχος του ρεκόρ συνεχόμενων συμμετοχών. Είναι η βελγική ομάδα που έχει συμμετάσχει στο μεγαλύτερο αριθμό τελικών του Βελγικού Κυπέλλου μαζί με την Κλαμπ Μπρυζ (17). Αποτελεί επίσης την ομάδα που έχει χάσει τους περισσότερους (9 ήττες έναντι 8 νικών).

Οι εντός έδρας αγώνες της ομάδας λαμβάνουν χώρα στο στάδιο «Μορίς Ντουφράν» στο Σκλεσσίν (συνοικία της Λιέγης), κατά μήκος του Μεζ, απέναντι από τα εργοστάσια Arcelor Mittal, δίνοντας μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στο γήπεδο. Το γηπεδο αυτό συχνά αποκαλείται «η Κόλαση του Σκλεσίν» ή «το καζάνι του Σκλεσίν» και αυτό διότι οι οπαδοί της ομάδας είναι γνωστοί για το πάθος με το οποίο ζουν το παιχνίδι.

Οι παίκτες της Σταντάρ, οι Standardmen, έχουν το ψευδώνυμο «les Rouges» ή «les Rouches» εξαιτίας του χρώματος της φανέλας τους. Η λέξη «rouge» με την προφορά της Λιέγης προφέρεται «rouch». Στη βαλλονική διάλεκτο, το χρώμα «rouge» λέγεται «rôdje». Οι «Rôdjes» είναι ένα άλλο ψευδώνυμο των παικτών της Σταντάρ. Επίσης η ομάδα αναφέρεται και ως Matricule 16, με βάση τον αριθμό καταχώρησής της στο μητρώο της Βελγικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.

Η Σταντάρ διοικείται από τον πρόεδρο Μπρουνό Βενανζί. Ο τωρινός προπονητής είναι ο Φιλίπ Μοντανιέ που αντικατέστησε το καλοκαίρι του 2020 τον Μισέλ Πρεντόμ (παλιός τερματοφύλακας αλλά και προπονητής της ομάδας) που έγινε αντιπρόεδρος της ομάδας, ο οποίος είχε αντικαταστήσει μετά το τέλος της σεζόν 2017-2018 τον Ρικάρντο Σα Πίντο που οδήγησε την Σταντάρ στην κατάκτηση του κυπέλλου και στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος.

Οι τίτλοι 

Η ομάδα έχει κατακτήσει 10 φορές το βελγικό πρωτάθλημα, 8 φορές το βελγικό κύπελλο, 1 φορά το βελγικό λιγκ καπ και 4 φορές το βελγικό σούπερ καπ. Η μεγαλύτερη εκτός συνόρων επιτυχία της είναι η παρουσία της στον τελικό του  Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης την περίοδο 1981-82, όπου και ηττήθηκε από την Μπαρτσελόνα.

Πρωταθλήματα Βελγίου

 1957-58
 1960-61
 1962-63
 1968-69
 1969-70
 1970-71
 1981-82
 1982-83
 2007-08
 2008-09

Κύπελλα Βελγίου

 1954
 1966
 1967
 1981
 1993
 2011
 2016
 2018

Λιγκ καπ Βελγίου

 1975

Σουπερ καπ Βελγίου

 1981
 1983
 2008
 2009

Έμβλημα 
Το έμβλημα του συλλόγου έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου.

Εξέλιξη του εμβλήματος 

Ομάδα
  Περίοδος 2012-2013

Δανεικοί σε άλλες ομάδες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Βαλλωνία
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1900
Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1898
Στήβεντον

Το Στήβεντον (Steventon) είναι ένα χωριό στα νότια του Χαμπσάιρ στην Αγγλία. Το 2001 είχε πληθυσμό 1.502 κατοίκων. Βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης Μπάσικστοουκ, κοντά στα χωριά του Όβερτον, Οάκλει και Νότιο Γάλταμ. Εκεί γεννήθηκε και έζησε η γνωστή συγγραφέας Τζέιν Όστιν. Εκεί έγραψε και τα πρώτα της μυθιστορήματα της «Περηφάνια και προκατάληψη», «Έμμα» και «Λογική και Ευαισθησία».

Γεωγραφία της Αγγλίας
Φήρες

Στην ελληνική μυθολογία με τη συλλογική ονομασία Φήρες (Φηρ στον ενικό αριθμό) αναφέρονται οι Κένταυροι και, λιγότερο συχνά, οι Σάτυροι. Το όνομα ετυμολογείται από τη λέξη θηρ (Από όπου και το θηρίο), που σημαίνει ζώο, αγρίμι, καθώς τόσο οι Κένταυροι όσο και οι Σάτυροι ήταν κατά ένα μέρος ζωόμορφα όντα. Η λέξη χαρακτηρίζει ιδίως τους Κενταύρους στην Ιλιάδα του Ομήρου (Α 268, Β 743).

Πηγές
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 929
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 700

Φηρες
Τροίζηνος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τροίζηνος ή Τροιζήνας είναι γνωστός ένας Κίκονας ηγέτης, γιος του Κέου. Ο Τροίζηνος ήταν ο πατέρας του Ευφήμου, ο οποίος, ως αρχηγός των Κικόνων, πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο με το μέρος των Τρώων και σκοτώθηκε σε αυτόν. Ο Τροίζηνος αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Β, στίχος 847) ως Κεάδης από το όνομα του πατέρα του.

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901

Τροιζηνος
Αρχαίοι Θράκες
Βραβείο Φραντς Κάφκα

Το βραβείο Φραντς Κάφκα είναι ένα διεθνές ετήσιο λογοτεχνικό βραβείο στην Τσεχία, το οποίο απονέμεται στη μνήμη του Φραντς Κάφκα, εβραϊκής καταγωγής λογοτέχνη, που έγραψε όλα τα βιβλία του στη γερμανική γλώσσα. Το βραβείο απονέμουν από κοινού η Κοινότητα Φραντς Κάφκα και η πόλη της Πράγας. Το βραβείο είναι ένα αγαλματίδιο του Κάφκα, φιλοτεχνημένο από τον Τσέχο γλύπτη Γιάροσλαβ Ρόνα καθώς και ένα χρηματικό έπαθλο ύψους 4.872 ευρώ.

Το βραβείο αυτό δε σχετίζεται με το παραπλήσιας ονομασίας, βραβείο Τζάνετ Χάιντινγκερ Κάφκα, το οποίο απονέμεται από το Πανεπιστήμιο Ρότσεστερ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Και τα δύο βραβεία συχνά αποκαλούνται «βραβείο Κάφκα».

Βραβευθέντες

Παραπομπές

Φραντς Καφκα
Βραβείο Ιερουσαλήμ

Το Βραβείο Ιερουσαλήμ για την ελευθερία του ατόμου στην κοινωνία είναι ένα διετήσιο  λογοτεχνικό βραβείο που απονέμεται από την Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Ιερουαλήμ σε συγγραφείς οι οποίοι στο έργο τους ασχολούνται με θέματα όπως η ανθρώπινη ελευθερία, η κοινωνία, η πολιτική και η διακυβέρνηση.  Απονέμεται συνήθως από τον δήμαρχο της Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια της «Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου» της πόλης, και συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 10.000 δολλαρίων. Ο αποδέκτης συνήθως δίνει ομιλία κατά την παραλαβή του βραβείου.

Βραβευθέντες
 1963: Μπέρτραντ Ράσελ, Ηνωμένο Βασίλειο
 1965: Μαξ Φρις, Ελβετία
 1967: Αντρέ Σβαρτς-Μπαρτ, Γαλλία
 1969: Ινιάτσιο Σιλόνε, Ιταλία
 1971: Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Αργεντινή
 1973: Ευγένιος Ιονέσκο,Ρουμανία / Γαλλία
 1975: Σιμόν ντε Μποβουάρ, Γαλλία
 1977: Οκτάβιο Πας,Μεξικό
 1979: Αϊζάια Μπερλίν, Σοβιετική Ένωση / Ηνωμένο Βασίλειο
 1981: Γκράχαμ Γκρην,Ηνωμένο Βασίλειο
 1983: Β. Σ. Νάιπουλ, Τρινιδάδ και Τομπάγκο / Ηνωμένο Βασίλειο
 1985: Μίλαν Κούντερα, Τσεχοσλοβακία / Γαλλία
 1987: Τζ. Μ. Κούτσι, Νότια Αφρική
 1989: Ερνέστο Σάμπατο, Αργεντινή 
 1991: Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ, Πολωνία
 1993: Στέφαν Χάιμ, Γερμανία
 1995: Μάριο Βάργκας Γιόσα,Περού
 1997: Χόρχε Σεμπρούν, Ισπανία
 1999: Ντον Ντελίλο, ΗΠΑ 
 2001: Σούζαν Σόνταγκ, ΗΠΑ
 2003: Άρθουρ Μίλλερ, ΗΠΑ 
 2005: Αντόνιο Λόμπο Αντούνες, Πορτογαλία 
 2007: Λέζεκ Κολακόφσκι, Πολωνία
 2009: Χαρούκι Μουρακάμι, Ιαπωνία 
 2011: Ίαν ΜακΓιούαν, Ηνωμένο Βασίλειο, το σκεπτικό της βράβευσής του 
 2013: Αντόνιο Μουνιόθ Μολίνα, Ισπανία, το σκεπτικό της βράβευσής του  
 2015: Ισμαήλ Κανταρέ, Αλβανία 
 2017: Καρλ Όυβε Κνάουσγκορντ, Νορβηγία, το σκεπτικό της βράβευσής του  
 2019: Τζόις Κάρολ Όουτς, ΗΠΑ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 https://web.archive.org/web/20170703160747/http://www.jbookfair.com/en/346-2/ η ιστοσελίδα της «Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου» της Ιερουσαλήμ

Βραβεία Λογοτεχνίας
Ιερουσαλήμ
Δευτερονόμιο

Το Δευτερονόμιο, (ή Δευτερονόμιον) είναι το πέμπτο και τελευταίο βιβλίο της Πεντατεύχου και ταυτόχρονα το πέμπτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, ως συνέχεια των Αριθμών.

Ονομασία 
Οι Εβραίοι ονομάζουν το βιβλίο αυτό Ελ χαντεμπαρίμ, από τις αρχικές λέξεις του κειμένου που σημαίνουν "Αυτοί οι λόγοι" (Ούτοι οι λόγοι). Οι δε λεγόμενοι Εβδομήκοντα που προέβησαν στη μετάφρασή του, το ονόμασαν Δευτερονόμιο, αφενός από το γεγονός ότι έτσι αναφέρεται στο Κεφ. ΙΞ,18 και αφετέρου γιατί με τη προσωνυμία αυτή εκφράζεται ακριβέστερα το όλο περιεχόμενο του κειμένου.

Κεφάλαια 
Στο βιβλίο αυτό περιλαμβάνονται οι τρεις μακρές ομιλίες του Μωυσή που υπενθυμίζει στοn λαό του τις διάφορες ευεργεσίες του Γιαχβέ στο διάστημα των 40 ετών που παρήλθαν από την Έξοδο καθώς και το θεοκρατικό πολίτευμα των Ισραηλιτών. Αυτών ακολουθεί μια μακρά κωδικοποίηση των νόμων και κλείνει με την ανάδειξη του Ιησού του Ναυή ως αρχηγού των Ισραηλιτών μετά τον θάνατο του Μωυσή.

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει 34 Κεφάλαια που φέρουν αρχαία ελληνική αρίθμηση από το Κεφ.Α΄ μέχρι και το Κεφ. ΛΔ΄.

Γεγονότα 
Τα κύρια γεγονότα που αναφέρονται στο Δευτερονόμιο, κατά σειρά, είναι:

 Πρώτη ομιλία του Μωυσή, Αναφορά σε παρελθόντα γεγονότα (Κεφ.Α΄ - Δ΄).
 Δεύτερη ομιλία του Μωυσή, εντολές και ευλογίες, περί εξόντωσης ειδολολατρών και ψευδοπροφητών (Κεφ.Ε΄ - ΙΓ΄))
 Περί καθαρότητας, εορτών, θυσιών, προσόδων ιερέων, πόλεων και αστικών διατάξεων (Κεφ.ΙΔ΄- ΚΣτ΄.)
 Κατακλείδα της 2ης ομιλίας (Κεφ.ΚΖ΄- ΚΗ΄).
 Τρίτη ομιλία του Μωυσή, υπομνήσεις και υποσχέσεις (Κεφ.ΚΘ΄- Λ΄).
 Η προβολή του Ιησού του Ναυή, διάδοχος του Μωυσή. Παράδοση του Δευτερονομίου (Κεφ.ΛΑ΄)
 Η ωδή του Μωυσή (Κεφ. ΛΒ΄)
 Ευλογίες του Μωυσή (Κεφ. ΛΓ΄) και
 Το τέλος του Μωυσή (Κεφ.ΛΔ΄).

Πηγές 
 Ιωάννης Κολιτσάρας "Η Παλαιά Διαθήκη" τ.1ος, σ.437, - εκδ. Αδελφότητας ΖΩΗ, (κατά Ο΄), (Η Πηγή αυτή συνοδεύεται με την υπ΄ αριθμ 225/1928 έγκριση του Οικουμενικού Πατριάρχου και με την αριθμ. 3293/19-5-1928 έγκριση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
 Χαστούπης Αθανάσιος, Το Δευτερονόμιο,  περιοδικό Θεολογία, τόμος ΝΘ', τεύχος 4, Αθήνα 1988, σελ. 712-746.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης
Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου

Η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου (γερμανικά: Berliner Philharmoniker) είναι γερμανική συμφωνική ορχήστρα με έδρα το Βερολίνο, η οποία κατατάσσεται ανάμεσα στα κορυφαία μεικτά μουσικά σύνολα παγκοσμίως, εξαιτίας των δεξιοτεχνών μουσικών που την απαρτίζουν και του εξαιρετικού ήχου που παράγει.

Τον Ιούνιο του 2015 τα μέλη της ορχήστρας εξέλεξαν ως νέο αρχιμουσικό τον Κιρίλ Πετρένκο, ο οποίος ανέλαβε επίσημα τα καθήκοντά του στις 19 Αυγούστου του 2019. 

Χρηματοδοτείται από το κρατίδιο του Βερολίνου και την τράπεζα Deutsche Bank.

Καλλιτεχνικοί διευθυντές της διετέλεσαν επίσης διακεκριμένοι μαέστροι, όπως ο Βίλχελμ Φούρτβενγκλερ, ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, ο Κλαούντιο Αμπάντο και ο σερ Σάιμον Ρατλ. Οι ίδιοι οι μουσικοί της ορχήστρας εκλέγουν τον καλλιτεχνικό τους διευθυντή.

Το 2000, μαζί με τους Scorpions κυκλοφόρησαν ένα άλμπουμ με τίτλο Moment of Glory, στο οποίο περιλαμβάνεται και η μεγάλη επιτυχία Hurricane 2000.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Ορχήστρες
Πολιτισμός στο Βερολίνο
Φείδιππος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Φείδιππος είναι γνωστός ένας Ηρακλείδης, και πιο συγκεκριμένα γιος του Θεσσαλού, βασιλιά στη νήσο Κω, και εγγονός του Ηρακλή. Ο Φείδιππος υπήρξε ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης. Κατόπιν αυτού, ο Φείδιππος στάλθηκε από τον πατέρα του μαζί με τον αδελφό του Άντιφο να πολεμήσουν στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Φείδιππος σε αυτό τον πόλεμο ήταν αρχηγός του εκστρατευτικού σώματος των Ελλήνων από τις Νότιες Σποράδες (Ιλιάδα, Β 678). Οι Φείδιππος και `Αντιφος, μετά την άλωση της Τροίας, εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλία, την οποία και ονόμασαν έτσι προς τιμή του πατέρα τους.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 17351 Φείδιππος (17351 Pheidippos), που ανακαλύφθηκε το 1973 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό Ηρακλείδη.

Πηγές
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Φειδιππος
Φειδιππος
Φθίος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Φθίος είναι κυρίως γνωστός ο επώνυμος ήρωας (δηλαδή ο άνθρωπος που έδωσε το όνομά του) της περιοχής Φθίας στη Φθιώτιδα και του λαού των Φθίων. Κατά την παράδοση, ο Φθίος και οι αδελφοί του Αχαιός και Πελασγός ήταν γιοι του θεού Ποσειδώνα και της Λάρισας. Τα τρία αδέλφια οδήγησαν τους Πελασγούς από την Πελοπόννησο στη Φθία. Σύμφωνα όμως με άλλες παραδόσεις, ο Φθίος ήταν γιος του Αχαιού και πατέρας του Αρχάνδρου.

 Με το όνομα Φθίος είναι γνωστός και ένας από τους 50 γιους του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 700

Φθιος
Τζένοα ΚΦΚ

Η Τζένοα ΚΦΚ (ιταλικά: Genoa CFC) είναι ιταλικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Γένοβα. Ιδρύθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1893 και αποτελεί την πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα που δημιουργήθηκε στην Ιταλία.

Έδρα
Η ομάδα αγωνίζεται στο Στάδιο Λουίτζι Φεράρις από το 1911.

Αντιπαλότητες
Μεγάλη παραδοσιακή αντίπαλος της Τζένοα είναι η Σαμπντόρια που ιδρύθηκε το 1946 και εδρεύει επίσης στην πόλη της Γένοβα. Ο αναμεταξύ τους αγώνας, αποκαλείται Ντέρμπι ντέλλα Λαντέρνα (Ντέρμπι του Φάρου), από το Φάρο τη Γένοβας.

Τίτλοι 

Η Τζένοα έχει κατακτήσει 9 φορές το Πρωτάθλημα Ιταλίας και 1 φορά το Κύπελλο Ιταλίας. Αν και οι τίτλοι της ομάδας σε κορυφαίο επίπεδο χρονολογούνται πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Τζένοα εξακολουθεί να είναι η τέταρτη ομάδα σε πρωταθλήματα, στην Ιταλία.

 Πρωταθλήματα Ιταλίας (9): 1898, 1899, 1900, 1902, 1903, 1904, 1914–15, 1922–23, 1923–24
Κύπελλα Ιταλίας (1): 1936-37

Υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1893
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1897
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1897
Φιλάμμωνας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Φιλάμμωνας (Φιλάμμων) είναι γνωστός ένας θρυλικός τραγουδιστής και μουσικός από τη Θράκη, γιος του θεού Απόλλωνα και της Χιόνης. Ο Φιλάμμων είναι κυρίως γνωστός ως ο πατέρας του Θαμύριδος ή Θαμύρα, διάσημου ποιητή, τραγουδιστή και μουσικού, στον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες απέδιναν πολλά ποιήματα, καθώς και νεωτερισμούς στη Μουσική. Σύζυγος του Φιλάμμωνα και μητέρα του Θαμύριδος ήταν η Αγριόπη. Ως ετεροθαλής αδελφός (από άλλο πατέρα) ή γιος του Φιλάμμωνα αναφέρεται και ο Εύμολπος.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 700
 Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia

Φιλαμμωνας
Φιλομήλα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Φιλομήλα είναι γνωστά τα παρακάτω τρία διαφορετικά πρόσωπα:

 Η μητέρα του ήρωα Πατρόκλου σε κάποιους συγγραφείς, που άλλοι την αναφέρουν ως Σθενέλη ή Πολυμήλη.
 Θυγατέρα του Άκτορα, σύζυγος του Πηλέα και, σύμφωνα με κάποια παράδοση, μητέρα του Αχιλλέα.
 Θυγατέρα του βασιλιά των Αθηνών Πανδίωνα, γνωστή από τον μύθο Τυρέως-Πρόκνης-Φιλομήλας που βρίσκεται στο λήμμα Πρόκνη

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 196 Φιλομήλα (196 Philomela), που ανακαλύφθηκε το 1879, πήρε το όνομά του από τα μυθικά αυτά πρόσωπα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969, σελ. 701

Φιλομηλα
Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς

Το Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς είναι ένα ετήσιο βραβείο που απονέμεται από το Φόρουμ των Ευρωπαϊκών Μουσείων. Η βράβευση γίνεται υπό την αιγίδα της βασίλισσας Φαμπιόλα του Βελγίου, χήρας του βασιλιά Βαλδουίνου, και του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Το βραβείο απονέμεται σε μουσεία που άνοιξαν πρόσφατα ή σε μουσεία με πρόσφατα ανακαινισμένες εκθέσεις. Η κριτική επιτροπή ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη φαντασία, την παρουσίαση, τον εξοπλισμό, τη χρηματοδότηση, την κοινωνική ευθύνη, το εκπαιδευτικό έργο, το μάρκετινγκ και τη διαχείριση. Το βραβευμένο μουσείο εκθέτει για ένα έτος το γλυπτό του Χένρυ Μουρ «Το αυγό».

Βραβευθέντες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Μουσείου της Χρονιάς 
 Κατάλογος των Ευρωπαϊκών Μουσείων της Χρονιάς με εικόνες 

Βραβεία
Μουσεία στην Ευρώπη
Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο

Το Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο είναι ένα ιστορικό μουσείο που βρίσκεται στη Λευκωσία, πρωτεύουσα της Κύπρου.

Στεγάζεται σε ένα πετρόκτιστο νεοκλασικό κτίριο κοντά στην ενορία του Τρυπιώτη. Τα εκθέματά του παρουσιάζουν την ιστορία και την κοινωνική ανάπτυξη της Λευκωσίας από την χαλκολιθική περίοδο (3900 π.Χ.) μέχρι και σήμερα.

Το έμβλημα του περιλαμβάνει το περίγραμμα των εvετικώv τειχών της πόλης.

Το 1991 βραβεύτηκε με τη διάκριση «Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς».

Ιστορία
Το κτίριο στο οποίο στεγάζεται σήμερα το μουσείο κτίστηκε το 1892. Πρώτος του ιδιοκτήτης ήταν ο έμπορος Ιωάννης Ευαγγελίδης. Αργότερα πέρασε στα χέρια του εγγονού του Θεμιστοκλής Δέρβης, γιατρός και δήμαρχος Λευκωσίας με το Κυπριακού Εθνικού Κόμματος για 28 συναπτά έτη. Ο Δέρβης εγκατέστησε στο κτίριο τόσο το ιατρείο του όσο και το πολιτικό του γραφείο.

Το 1984 ο δήμαρχος Λευκωσίας πρότεινε στο ίδρυμα  να αγοράσει το υπό κατεδάφιση κτίριο και να στεγάσει σε αυτό μουσείο, το οποίο θα λειτουργούσε υπό την εποπτεία του δήμου. Το μουσείο ονομάστηκε Λεβέντειο προς τιμήν του δημιουργού του ιδρύματος που το χρηματοδότησε, Αναστάσιου Γ. Λεβέντη. Ο Αναστάσιος Γ. Λεβέντης ήταν ο πρώτος πρέσβης της Κύπρου στην UNESCO.

Το μουσείο λειτούργησε για πρώτη φορά στις 20 Απριλίου του 1989.

Πηγές
 H Lois Builders για επέκταση του Λεβέντειου Μουσείου, Πολίτης online, 18 Δεκεμβρίου 2008, ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2009.
 Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο Λευκωσίας, Η ελκυστική ιστορία της Λευκωσίας, ikypros.com, 4 Σεπτεμβρίου 2003, ανακτήθηκε στις 4 Φενρουαρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Πληροφορίες για το μουσείο από την ιστοσελίδα του δήμου Λευκωσίας

Λευκωσία
Αρχαιολογικά μουσεία στην Κύπρο
Λευκωσια
Κανάρης Ι (κανονιοφόρος)

Κανονιοφόρος - Ιστιοφόρο - 52 τόνων

Ο Κανάρης Ι (Κανονιοφόρος) ήταν κανονιοφόρος.
Ναυπηγήθηκε στον Ναύσταθμο Πόρου το 1835.

Οπλισμός : 1 πυροβόλο των 12 λιβρών και 2 καρρονάδες των 12 λιβρών. – Πλήρωμα : 23 άνδρες.

Ιδίου τύπου 'Άστιγξ Ι',‘ Αποστόλης Ι’, ‘Τσαμαδός’, ‘Τομπάζης Ι’, ‘ΜΙΑΟΥΛΗΣ’, ‘Καχράν’, ‘Σαχτούρης Ι’, ' Ανδρούτσος’, ‘ΚΡΙΕΖΗΣ’, 'Κανάρης Ι', ‘11Η (Μυκάλη Ι)’ και ‘12η (ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ)’.

Μεταξύ 1843 – 1846 παροπλίστηκε για οικονομικούς λόγους. Μεταξύ 19/01/1850 και 18/04/1850 κατασχέθηκε από τους Άγγλους στα επεισόδια του ‘Πατσίφικου’. Παροπλίσθηκε το 1859.

Πηγές 
 http://www.hellasarmy.gr

Ελληνικές Κανονιοφόροι
Αμυγδαλέα Λάρισας

Η Αμυγδαλέα (πρώην Γούνιτσα) είναι χωριό του νομού Λάρισας και έδρα τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κοιλάδας του διευρυμένου Δήμου Λαρισαίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 220 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 

Η Αμυγδαλέα βρίσκεται 15 χλμ. δυτικά της Λάρισας στις όχθες του Πηνειού ποταμού, σε υψόμετρο 80 μέτρων. Το παλιό όνομα της Αμυγδαλέας είναι Γούνιτσα, τοπωνύμιο που εικάζεται πως προκύπτει από τη γεωγραφική της θέση, στη γωνία που σχηματίζουν δύο μικρά βουνά, ανάμεσα στα οποία κυλάει ο Πηνειός.

Μνεία στην Αμυγδαλέα γίνεται σε χειρόγραφο της μονής του Μεγάλου Μετεώρου που χρονολογείται μεταξύ των ετών 1520-1540 και στο οποίο το χωριό αναφέρεται ως Γούνιτζα. Απελευθερώθηκε μαζί με το μεγαλύτερο κομμάτι της Θεσσαλίας το 1881 και στην απογραφή που διεξήχθη το ίδιο έτος είχε 288 κατοίκους (146 γυναίκες και 142 άνδρες). Μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα το χωριό αποτελούσε τσιφλίκι των απογόνων του Οθωμανού στρατηγού Χουρσίτ πασά.

Στα μέσα του 20ου αι. στο χωριό προσήλθαν βλάχοι κτηνοτρόφοι από την περιοχή των Γρεβενών και της Καλαμπάκας, οι οποίοι και εγκαταστάθηκαν μόνιμα, μετακινούμενοι τα καλοκαίρια με τα κοπάδια τους στα ορεινά τους καταφύγια.  Σημαντικά αξιοθέατα αποτελούν το πέτρινο γεφύρι από την εποχή της τουρκοκρατίας, η εκκλησία του Αγ. Νικολάου με τοιχογραφίες του 19ου αιώνα και ο Πηνειός με πλούσια χλωρίδα.

Η τοπική κοινότητα περιλαμβάνει και τον Συνοικισμό Προσφύγων (116 κάτοικοι το 2011), ο οποίος δημιουργήθηκε από Καππαδόκες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1951.

Απογραφές πληθυσμού

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δημοτικό Διαμέρισμα Αμυγδαλέας, Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Λάρισας
 https://web.archive.org/web/20150801134436/http://gounitsa.gr/

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Λαρισαίων
Σφαξ

Η Σφαξ, ή Σαφάκις (αραβικά: صفاقس Ṣafāqis) είναι πόλη και λιμένας της Τυνησίας, η δεύτερη σε πληθυσμό της Χώρας και πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού.

Γενικά 
Βρίσκεται στη κεντροανατολική Τυνησία, στη βόρεια ακτή του Κόλπου του Γκαμπές (γνωστότερος και ως Μικρή Σύρτη) και σε απόσταση περίπου 270 χλμ. ΝΑ. από την Τύνιδα. Έχει κτιστεί στη θέση δύο αρχαίων οικισμών. Σήμερα αποτελεί ένα από τους σπουδαιότερους λιμένες της βορείου Αφρικής καθώς επίσης και σπουδαίο σιδηροδρομικό κόμβο. Το 1984 αριθμούσε περίπου τους 232.000 κατοίκους, ενώ το 2005 έφθασε τους 360.000 κατοίκους.

Ο λιμένας Σφαξ άρχισε να κατασκευάζεται το 1895 στην αρχή ως αλιευτικός λιμένας για να εξελιχθεί πολύ γρήγορα σε εμπορικό κέντρο και αγορά φωσφορικών αλάτων. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν πετρελαϊκά κοιτάσματα όπου και έχουν αναπτυχθεί βιομηχανίες φωσφάτων.

Ιστορία 

Περί τον 16ο αιώνα ενώ όλη η παράλια περιοχή της Τυνησίας αποτελούσε ισπανική κτήση κατάφερε τελικά ν΄ αποσπασθεί και να αναδειχθεί σε σπουδαίο κέντρο των Βερβέρων πειρατών καλούμενη εξ αυτού γενικά Μπαρμπαριά. Στα τέλη του 19ου αιώνα ολόκληρη η περιοχή καταλήφθηκε από τους Γάλλους και αποτέλεσε τμήμα προτεκτοράτο της Γαλλίας. 
Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Σφαξ καταλήφθηκε από τις δυνάμεις του Άξονα και αναδείχθηκε σε μεγάλη στρατιωτική βάση. Μετά το τέλος του πολέμου, επανήλθε ως προτεκτοράτο στη Γαλλία μέχρι το 1956, όπου ολόκληρη η περιοχή της Τυνησίας ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.56ος, σελ.176

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελία πόλης (στη γαλλική)
 Sfax Τουριστικός οδηγός (στην αγγλική)

Πόλεις της Τυνησίας
Λιμένες της Τυνησίας
Πύργος Οστάνκινο

Ο Πύργος Οστάνκινο (ρωσ.: Останкинская телебашня, Οστάνκινσκαγια τελεμπάσνια, ΔΦΑ [ɐˈstankʲɪnskəjə  tʲɪlʲɪˈbaʂnʲə]) είναι πύργος τηλεόρασης και ραδιοφωνίας στην Μόσχα της Ρωσίας. Το όνομά του το έχει από την περιοχή της Μόσχας Οστάνκινο στην οποία βρίσκεται. Ο πύργος σχεδιάστηκε από τον Νικολάι Νικίτιν και κατασκευάστηκε για την πεντηκοστή επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ο Πύργος Οστάνκινο παραμένει η ψηλότερη ελεύθερα στεκόμενη κατασκευή στην Ευρώπη εδώ και 42 χρόνια.

Η κατασκευή ξεκίνησε το 1963 και ολοκληρώθηκε το 1967. Το ύψος του είναι 540 μέτρα. Ο πύργος ήταν η πρώτη ελεύθερα στεκόμενη (δηλαδή χωρίς επιπλέον υποστήριξη, π.χ. από καλώδια) κατασκευή που υπερέβη τα 500 μέτρα, ξεπερνώντας στο ύψος το Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ. Είχε αυτό το ρεκόρ για εννέα χρόνια, μέχρι που ολοκληρώθηκε το 1976 στο Τορόντο του Καναδά ο Πύργος CN, που ξεπέρασε το ύψος του Πύργου Οστάνκινο κατά 13,3 μέτρα. Ο Πύργος Οστάνκινο παρέμεινε η δεύτερη ψηλότερη ελεύθερα στεκόμενη κατασκευή του κόσμου για άλλα 31 χρόνια, μέχρι που το Μπουρτζ Χαλίφα ξεπέρασε το 2007 και τα δύο στο ύψος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πύργος Οστάνκινο
Επίσκεψη στον ΄Πύργο Οστάνκινο στο redpenguin.net
BBC: Moscow's TV tower saved

Ostankino Tower Above the Clouds στο EnglishRussia.com
Ostankino Tele Tower στο Skyscraperpage.com
Building Tallest Tower στο EnglishRussia.com

Κτίρια και κατασκευές στη Μόσχα
Πύργοι
Κέντρα ραδιοτηλεοπτικής εκπομπής