joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Στυλιανός Εμμ. Ματζαπετάκης

Ο Στυλιανός Εμμ. Ματζαπετάκης (1940-) είναι Έλληνας φαρμακοποιός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Ηρακλείου από το 1989 ως το 1993 και από το 2000 ως το 2007.

Βιογραφία 

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο στις 25 Σεπτεμβρίου 1940. Είναι συνταξιούχος φαρμακοποιός συνεχίζοντας μια παράδοση 75 χρόνων.Με την σύζυγό του, Μιράντα Παπαχατζή, απέκτησαν δυο γιους, τον Μανώλη, χημικό , υπεύθυνο ερευνητικού κέντρου στην Λισαβόνα και τον Παναγιώτη, διοικητικό στέλεχος της Τράπεζας Πειραιώς.

Θήτευσε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση εκλεγόμενος από το 1978 δημοτικός σύμβουλος ενώ το 1986 υπήρξε υποψήφιος Δήμαρχος. Αναμείχθηκε στην πολιτική και εκλέχτηκε δύο φορές βουλευτής (στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 και του Απριλίου του 1990) με την Νέα Δημοκρατία επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη και δύο φορές με το ΠΑΣΟΚ (2000 και 2004) επί κυβερνήσεως Σημίτη.

Δραστηριοποιήθηκε ιδιαίτερα στα θέματα υγείας (ήταν εισηγητής στα περισσότερα φαρμακευτικά νομοσχέδια), στον τομέα των αποδήμων ενώ καλλιέργησε στενές σχέσεις με την Κίνα και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην προώθηση και εξαγωγή του κρητικού ελαιολάδου.

Το 2007 αποσύρθηκε από την πολιτική και έκτοτε ασχολείται κυρίως με θέματα πολιτισμού, δραστηριοποιούμενος ιδιαίτερα τα τελευταία πέντε χρόνια με το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη στο οποίο διατέλεσε πρόεδρος ως τον Ιανουάριο του 2017.

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές Ηρακλείου
Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας)

Το Βραβείο Πούλιτζερ, κατηγορία Μυθοπλασίας (Pulitzer Prize for Fiction) - είναι Αμερικάνικο βραβείο - μέρος των Βραβείων Πούλιτζερ (Pulitzer Prize), που επιβραβεύει κάθε χρόνο το καλύτερο βιβλίο μυθοπλασίας που γράφτηκε από Αμερικανό πολίτη και εκδόθηκε στην Αμερική το προηγούμενο της βράβευσης έτος. Το έπαθλο σήμερα είναι 15.000 δολλάρια.

Το βραβείο Πούλιτζερ που φέρει το όνομα του Αμερικανού εκδότη Τζόζεφ Πούλιτζερ, ο οποίος κληροδότησε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια χρηματικό κεφάλαιο για την επιβράβευση ανθρώπων των γραμμάτων (καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι) που θα παρήγαγαν αξιόλογο έργο πρς όφελος της Αμερικής), - απονέμεται κάθε χρόνο την Άνοιξη από το «Συμβούλιο του ιδρύματος Πούλιτζερ», στο καλύτερο αμερικανικό βιβλίο μυθοπλασίας (μυθιστόρημα ή διήγημα) της χρονιάς.

Πρώτη φορά το βραβείο απονεμήθηκε το 1918 (για τα βιβλία που κυκλοφόρησαν το 1917) και ονομαζόταν τότε «Βραβείο Πούλιτζερ Μυθιστορήματος». Το 1948 η κατηγορία πήρε το σημερινό της όνομα.
Το βραβείο έχουν κατακτήσει δύο φορές οι: Γουίλιαμ Φώκνερ, Θόρντον Ουάιλντερ, Τζον Άπνταϊκ και Booth Tarkington.

Διαδικασία 

Πέντε επιτροπές διαβάζουν μέσα στο χρόνο περίπου 1000 τίτλους βιβλίων από τους οποίους επιλέγουν δεκαπέντε (15) και τα θέτουν υπόψην της τριμελής επιτροπής κριτών που εισηγείται στο 20 μελές «Συμβουλίου των Βραβείων» (Pulitzer Prize Board), τις τρεις τελικές επιλογές κάθε χρονιάς. Στις αρχές κάθε Απριλίου το Συμβούλιο συνεδριάζει για δυο μέρες στο «Pulitzer World Room of the Columbia School of Journalism» και ψηφίζει. Το βιβλίο που -ανάμεσα στα 3 προταθέντα - θα κατακτήσει την πλειοψηφία είναι ο νικητής.

Τα αποτελέσματα παραμένουν μυστικά μέχρι την επίσημη ανακοίνωση της απόφασης μερικές μέρες αργότερα της συνεδρίασης.
Από το 1984 και μετά, τα βραβεία δεν παραλαμβάνονται απο τους νικητές σε επίσημες, εορταστικές τελετές αλλά τους δίνονται από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Κολούμπια στη διάρκεια δείπνου στη ροτόντα της "Low Memorial Library" του Πανεπιστημίου Κολούμπια.

Κατάλογος βραβευθέντων (και των ελληνικών εκδόσεων) 
Στα πεδία Μεταφραστής και Εκδότης αναγράφονται οι πρώτοι που μετέφρασαν και εξέδωσαν το κάθε βιβλίο στην Ελλάδα.

Δεκαετία 2010

Δεκαετία 2000

Δεκαετία 1990

Δεκαετία 1980

Δεκαετία 1970

Δεκαετία 1960

Δεκαετία 1950

Δεκαετία 1940

Δεκαετία 1930

Τα πρώτα 12 χρόνια

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι σε βιβλία 
 Who's who of Pulitzer Prize Winners 
 Chronicle of the Pulitzer Prizes for Fiction: Discussions, Decisions, and Documents

Εξωτερικοί σύνδεσμοι σε ιστοσελίδες 
 "The Pulitzer Prize Thumbnails Project'", πληροφοριακά στοιχεία για τον κάθε συγγραφέα και το κάθε βιβλίο που βραβεύτηκε στην ιστορία του θεσμού

Πηγές 
 Πηγή του λήμματος η επίσημη ιστοσελίδα του «Ιδρύματος Πούλιτζερ» http://www.pulitzer.org/
 Κύρια πηγή των ελληνικών εκδόσεων η ιστοσελίδα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showaward&awardid=5

Βραβεία Λογοτεχνίας
Αμερικανική λογοτεχνία
Βραβεία των Ηνωμένων Πολιτειών
Παρθενιά

Παρθενιά (ή παρθενία) ονομάζεται η κατάσταση ενός ατόμου, που δεν έχει συνευρεθεί σεξουαλικά. Γύρω από αυτήν την κατάσταση έχουν αναπτυχθεί κοινωνικές και θρησκευτικές παραδόσεις, οι οποίες αφορούν κυρίως τις άγαμες γυναίκες και συνδέονται με την αγνότητα, την τιμή και την αξία του ατόμου. Η παρθενιά συνδέεται παραδοσιακά και με τη σεξουαλική αποχή. Σε παλαιότερα χρόνια υπήρχαν και νομικές συνέπειες που συνδέονταν με την παρθενιά, που όμως πλέον καμία εκσυγχρονισμένη κοινωνία δεν έχει διατηρήσει.

Αρχικά, ο όρος παρθένος αναφερόταν μόνο στις άπειρες κοπέλες, όμως με το πέρας των χρόνων εξελίχθηκε και περιλαμβάνει ένα μεγάλο εύρος ορισμών, όπως αυτά που συναντώνται στις παραδοσιακές, εκσυγχρονισμένες και ηθικές κοινωνίες. Μερικά ετερόφυλα άτομα μπορεί να θεωρούν (ή και όχι) ότι η παρθενιά χάνεται με την απλή διείσδυση του πέους στον κόλπο, όμως άτομα με άλλους σεξουαλικούς προσανατολισμούς, έχουν συμπεριλάβει, σε όλη αυτήν την έννοια της απώλειας της παρθενιάς το στοματικό σεξ, το πρωκτικό σεξ, μέχρι και τον αμοιβαίο αυνανισμό. Παρόλα αυτά, μέχρι και σήμερα υπάρχουν αρκετές κοινωνίες, όπου διατηρούν την ενοχοποίηση και τις επιπτώσεις, σε ενδοπροσωπικές σχέσεις, σχετικά με την παρθενιά.

Δείτε επίσης 
 Αγαμία (θρησκευτική)

Παραπομπές

Περαιτέρω μελέτη

Ξενόγλωσσα άρθρα
 Armour, Stacy and Dana L Haynie. 'Adolescent Sexual Debut and Later Delinquency'. Journal of Youth and Adolescence 36 (2007): 141–152. [abstract only]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ανθρώπινη σεξουαλικότητα
Ιουδαϊσμός και σεξουαλικότητα
Κίρα Νάγκι

Η Κίρα Νάγκι (ουγγρικά :Kira Nagy), γεννημένη στην Βουδαπέστη στις  29 Δεκεμβρίου 1979, είναι πρώην αθλήτρια της αντισφαίρισης από την Ουγγαρία. Ήταν No. 96 στον κόσμο στις 19 Ιουλίου 2004. Σε όλη την καριέρα της έχει  κερδίσει 122 τίτλους στο απλό και 96 στα διπλά.

Η Νάγκι κέρδισε 18 τίτλους απλού στο ITF Circui και 10 τίτλους διπλού. Κέρδισε το πρώτο της αγώνα WTA Tour το 2007 στο Παλέρμο. Αγωνίστηκε στο αμερικανικό όπεν του 2007, όπου αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο από την Βένους Γουίλιαμς χάνοντας με 6-2, 6-1. Αποχώρησε από το επαγγελματικό τένις το 2014.

Αγωνίστηκε για την Ουγγαρία στο Φεντ καπ το 2002, 2004, 2006, και το 2007 κι έχει ρεκόρ 6 νίκες και 10 ήττες. Σαν Νεανίδα εκπροσώπησε την Ουγγαρία στο Πανευρωπαϊκό κύπελλο και στο "Continental Cup".

Συμμετείχε για την Ουγγαρία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Συμμετείχε μόνο στο διπλό με συμπαίκτρια την Πέτρα Μάντουλα όπου αποκλείστηκαν από τον πρώτο αγώνα.

Παραπομπές 

Ουγγαρέζες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Ίνγκεριτ της Δανίας

Η Ίνγκεριτ της Δανίας (11ος αιώνας, μετά το 1093) ήταν Δανή πριγκίπισσα και βασίλισσα της Νορβηγίας λόγω του γάμου της με τον Όλαφ Γ΄ της Νορβηγίας.
Η Ίνγκεριτ ήταν μια από τις πολλές κόρες και τα πολλά παιδιά του Σβεν Β΄ της Δανίας αλλά είναι άγνωστο το όνομα της ερωμένης του η οποία ήταν η μητέρα της.
Παντρεύτηκε τον Νορβηγό βασιλιά Όλαφ τον Ειρηνικό σαν αποτέλεσμα της συμμαχίας που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στη Νορβηγία και τη Δανία, σύμφωνα με την ίδια συνθήκη η ετεροθαλής αδελφή του Όλαφ Ινγκεγκέρδη της Νορβηγίας παντρεύτηκε τον Όλαφ Α΄ της Δανίας ο οποίος ήταν αδελφός της Ίνγκεριτ.
Η Ίνγκεριτ ήταν επίσημα σύζυγος του Όλαφ Γ΄ και βασίλισσα αλλά δεν καταγράφονται περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον ρόλο της ως βασίλισσα ούτε αναφέρονται παιδιά. Μετά τον θάνατο του Όλαφ (1093) σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες μετακινήθηκε στο Σόνγκ και παντρεύτηκε τη Σβεν του Άουρλαντ με τον οποίο απέκτησε μια κόρη τη Χαλκάτλα. Μετά τον θάνατο του συζύγου της επέστρεψε στην ιδιωτική ζωή και δεν φαίνεται πουθενά να είχε κάποιον ενεργό πολιτικό ρόλο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Νορβηγικό Λεξικό
Ίνγκεριτ Σβενσνταττερ
Όλαφ Χάραλντσον
Ίνγκεριτ

Οίκος του Έστριντσον
Βασίλισσες της Νορβηγίας
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2017-2018

To πρωτάθλημα Α1 πόλο ανδρών της περιόδου 2017-18, είναι το 32ο στην ιστορία της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξάγεται σε δύο φάσεις με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Η πρώτη φάση είναι η κανονική περίοδος όπου οι ομάδες αγωνίζονται σε δύο γύρους. Στη δεύτερη φάση, οι έξι πρώτες ομάδες της βαθμολογίας αγωνίζονται στα πλέι οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή συλλόγου, οι τέσσερις τελευταίες (9-12) στα πλέι άουτ για την αποφυγή του υποβιβασμού, ενώ οι ομάδες που θα καταλάβουν τις θέσεις 7 και 8 παραμένουν στην Α1 χωρίς περαιτέρω αγωνιστικές υποχρεώσεις. 
Πρωταθλητής αναδείχθηκε για 6η συνεχόμενη χρονιά και 32η στην ιστορία του, ο Ολυμπιακός, επικρατώντας με 3-0 νίκες της Βουλιαγμένης στους τελικούς.  
Υποβιβάστηκαν στην Α2 Πανιώνιος και ΟΦΗ.

Κανονική περίοδος

Βαθμολογία

Αποτελέσματα

Πλέι οφ 
Στα πλέι οφ προκρίθηκαν οι έξι πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου. Οι ομάδες των θέσεων 3-6 ξεκίνησαν από τα προημιτελικά, ενώ οι δύο πρώτες προκρίθηκαν απευθείας στα ημιτελικά.

Το πανόραμα των πλέι οφ:

Προημιτελικοί

Ημιτελικοί

Θέσεις 5-6 
Για τις θέσεις 5-6 έγινε ένας μονός αγώνας ανάμεσα σε Εθνικό και Απόλλων Σμύρνης στην έδρα του πρώτου. Ο Εθνικός κέρδισε και κατέκτησε την 5η θέση, ενώ ο Απόλλων κατετάγη 6ος.

Τελικοί

Μικρός τελικός

Μεγάλος τελικός

Πλέι άουτ 
Στα πλέι άουτ μετείχαν οι τέσσερις τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας μεταφέροντας τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου. Ο Πανιώνιος έχοντας απέναντι στο ΝΟ Χανίων το προβάδισμα με 1-0 νίκες απ' την κανονική περίοδο, δεν κατάφερε να το εκμεταλλευτεί, γνωρίζοντας 3 συνεχόμενες ήττες, με αποτέλεσμα να παραμείνει στην Α1 η ομάδα των Χανίων καθώς και το Παλαιό Φάληρο το οποίο προηγείτο με 2-0 νίκες επί του ΟΦΗ, πέτυχε άλλη μία και παρέμεινε στην Α1.

{|
|valign="top"|

Πλέι άουτ 

{|
|valign="top"|

Πλέι άουτ

Θέσεις 9-10

Θέσεις 11-12

Τελική κατάταξη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος
 Αποτελέσματα

2017 2018
Υδατοσφαίριση το 2017
Υδατοσφαίριση το 2018
Ιωάννης της Έσσης-Μπράουμπαχ

O Ιωάννης, γερμ. Johann (17 Ιουνίου 1609 - 1 Απριλίου 1651) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λάντγκραβος της Έσσης-Μπάουμπαχ και στρατηγός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντάρμστατ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκος Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Μαγδαληνής των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.

Το 1626 ο πατέρας του απεβίωσε: ο πρωτότοκος Γεώργιος Β΄ έλαβε το μεγαλύτερο μέρος της πατρικής κτήσης και ο Ιωάννης το Μπράουμπαχ. Ο νεότερος Φρειδερίκος ήταν καρδινάλιος.

Έγινε στρατηγός. Απεβίωσε το 1651 στο Εμς σε ηλικία 42 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1647 την Ιωαννέττα, κόρη του Ερνέστου κόμη του Ζάυν-Βίτγκενσταϊν-Σάυν. Δεν απέκτησαν απογόνους και η Ιωαννέτα έκανε έπειτα δεύτερο γάμο.

Πηγές

Οίκος της Έσσης
Σινεγκόριε

Το Σινεγκόριε (ρωσικά: Синего́рье, μετάφραση: περιοχή των μπλε βουνών) είναι μια αστική περιοχή (οικισμός αστικού τύπου) στην Επαρχία Γιαγκοντνίνσκι στην Περιφέρεια Μαγκαντάν στην Ρωσία. Βρίσκεται στον ποταμό Κολιμά, 8 χιλιόμετρα από τον Υδροηλεκτρικό Σταθμό Κολιμά. Ο πληθυσμός ήταν 2.821 άτομα το 2010, μειωμένος από τα 4.071 άτομα στην απογραφή του 2002 και τα 11.645 άτομα στην απογραφή του 1989.

Γεωγραφία 
Το Σινεγκόριε βρίσκεται περίπου 280 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της περιφερειακής πρωτεύουσας Μαγκαντάν, στην αριστερή όχθη του ποταμού Κολιμά κοντά στη συμβολή του με τον Μπαχάπτσα. Ο οικισμός βρίσκεται στην Επαρχία Γιαγκοντνίσκι, περίπου 70 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το διοικητικό κέντρο Γιαγκόντνογιε.

Ιστορία 
Η μικρότερη πόλη στην περιοχή του Κολιμά, το Σινεγκόριε, χτίστηκε κατά την περίοδο 1971-1981 για να στεγάσει τους εργαζομένους για την κατασκευή του κοντινού φράγματος και του υδροηλεκτρικού σταθμού στον ποταμό Κολιμά. Το Σινεγκόριε έλαβε το καθεστώς του οικισμού αστικού τύπου το 1972. Ο οικισμός σχεδιάστηκε για να στεγάσει έως και 10.000 κατοίκους, ωστόσο μετά την ενδεχόμενη ολοκλήρωση του φράγματος και την κατασκευή εγκαταστάσεων παραγωγής ενέργειας του εργοστασίου, η πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης μετακόμισε, αφήνοντας περίπου τα δύο τρίτα των κτιρίων της πόλης εγκατελειμένα στην παρούσα ημέρα.

Ο εναπομείναν πληθυσμός αποτελείται κυρίως από τους εργαζομένους του εργοστασίου και τις οικογένειές τους.

Υποδομή 
Το Σινεγκόριε είναι συνδεδεμένο με τον έξω κόσμο μέσω του δρόμου προς το Ντέμπιν, το οποίο συνδέεται με τον αυτοκινητόδρομο Κολιμά προς την Μαγκαντάν. Το Αεροδρόμιο του Σινεγκόριε προηγουμένως βρισκόταν περίπου 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του οικισμού, που λειτουργεί μεταξύ των ετών 1978 και 2000.

Σπορ 
Υπάρχει μια καλά εξοπλισμένη διαδρομή σλάλομ στην κοντινή πλαγιά του βουνού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φωτογραφίες του Σινεγκόριεστην ιστοσελίδα της Ιλάνα Ιλιουσένκο (Ρωσικά)
 Το Σινεγκόριε στην ιστοσελίδα του Α. Ο. Κογκοντόβσκι (Ρωσικά)
 Το Σινεγκόριε στην ιστοσελίδα του Μάξιμ Χόρεφ (Ρωσικά)
 Πληροφορίες του Μετεωρολογικού Σταθμού (Μποχάπτσα)

Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Γιώργος Σαρρής

Ο Γιώργος Σαρρής (πραγματικό ονοματεπώνυμο Γεώργιος Ρουπάκας, 22 Σεπτεμβρίου 1948-12 Οκτωβρίου 2017) ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής.

Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Θήβα το 1948 και ήταν ο κατά 2 χρόνια μεγαλύτερος αδερφός της Χαρούλας Αλεξίου. Όταν ήταν πολύ μικρός η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Στο τραγούδι πρωτοεμφανίστηκε το 1973 όμως το τραγούδι το οποίο τον έκανε γνωστό, ήταν οι περίφημες Νταλίκες σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου και στίχους Μανώλη Ρασούλη το 1982. Ο συνθέτης Δήμος Μούτσης το 1976 χρέωσε σε αυτόν ύστερα από παρότρυνση της αδερφής του Χαρούλας Αλεξίου, τη μουσική τριών τραγουδιών τα οποία ερμήνευσε η πρώτη και συμπεριλήφθηκαν στο δεύτερο μεγάλο προσωπικό δίσκο της με τίτλο Χάρις Αλεξίου 2 ο οποίος κυκλοφόρησε εκείνο το έτος. Αυτό έγινε επειδή ο Μούτσης είχε αποκλειστικό συμβόλαιο με την εταιρεία Collumbia και δεν μπορούσαν να βάλουν το ονοματεπώνυμό του. Απεβίωσε στις 12 Οκτωβρίου 2017 στη Νέα Σμύρνη.

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Γεώργιος Γουλιέλμος της Έσσης-Ντάρμστατ

Ο Γεώργιος Γουλιέλμος (Georg Wilhelm, 11 Ιουλίου 1722 - 21 Ιουνίου 1782) από τον Οίκο της Έσσης ήταν στρατιωτικός σύμβουλος του πατέρα του και εκπρόσωπος του αδελφού του.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Η΄ της Έσσης-Ντάρμστατ και της Καρλόττας, κόρης του Ιωάννη Ράινχαρτ Γ΄ του Χάναου-Λίχτενμπεργκ.

Από το 1738 διοικούσε το σύνταγμα στρατού της περιοχής του. Τη δεκαετία του 1740 διοίκησε ένα Πρωσικό σύνταγμα. Έφθασε το βαθμό του στρατηγού του Ιππικού. Ήταν ο επίσημος στρατιωτικός σύμβουλος του πατέρα του. Νυμφεύτηκε την κόρη του Κόμη του Λάινινγκεν και απέκτησε από τον γάμο του πέντε πόλεις με τις γύρω περιοχές τους. Το 1765 έλαβε το παλαιό ανάκτορο του Ντάρμστατ και τους γύρω ευχάριστους κήπους ως δώρο του πατέρα του, ο οποίος τον ευνοούσε περισσότερο από τον άλλο του γιο. Ο Γεώργιος επέκτεινε το ανάκτορο κτίζοντας τον Λευκό Πύργο. 

Το 1768 τον Λουδοβίκο Η΄ τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Λουδοβίκος Θ΄, ο οποίος επέκτεινε την πόλη Πίρμαζενς σε φρούριο της παραμεθορίου. Ο Γεώργιος Γουλιέλμος αντιτάχθηκε σε αυτό. Αντιπροσώπευε τον αδελφό του στο Ντάρμστατ, μια και ο Λουδοβίκος Θ΄ έμενε πιο πολύ στο Πίρμαζενς. 

Απεβίωσε το 1782 σε ηλικία 60 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1748 τη Μαρία Λουίζα Αλβερτίνα, κόρη του Χριστιανού Καρόλου Ράινχαρντ του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ, και είχε τέκνα:
 Λουδοβίκος Γεώργιος Κάρολος 1749-1823.
 Γεώργιος Φρειδερίκος 1750.
 Φρειδερίκη 1752-1782, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
 Γεώργιος Κάρολος 1754-1830.
 Καρλόττα 1755-1785, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, χήρο σύζυγο της αδελφής της.
 Κάρολος Γουλιέλμος Γεώργιος 1757-1797.
 Φρειδερίκος Γεώργιος Αύγουστος 1759-1808, νυμφεύτηκε μοργανατικά την Καρολίνε Λουίζε Σάιτς, Βαρόνη φον Φρήντριχ.
 Λουίζα 1761-1829, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ της Έσσης-Ντάρμστατ.
 Αυγούστα Βιλελμίνη 1765-1796, παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας.

Αναφορές σε Πηγές
 Johann Friedrich Schannat: Eiflia Illustrata... S. 515
 Philipp Alexander Ferdinand Walther: Darmstadt wie es war und wie es geworden S. 187

Αναφορές

Οίκος της Έσσης
Λουδοβίκος Γεώργιος Κάρολος της Έσσης-Ντάρμστατ

Ο Λουδοβίκος-Γεώργιος-Κάρολος, γερμ. Ludwig-Georg-Karl (27 Μαρτίου 1749 - 26 Οκτωβρίου 1823) από τον Οίκο της Έσσης ήταν πρίγκιπας της Έσσης-Ντάρμστατ, στρατάρχης του Κύκλου του Άνω Ρήνου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντάρμστατ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου-Γουλιέλμου στρατηγού του Πρωσικού στρατού και της Μαρίας-Λουίζας-Αλμπερτίνας, κόρης του Χριστιανού-Καρόλου-Ράινχαρτ κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ.

Ο πατέρας του ήταν διοικητής ενός συντάγματος στον Πρωσικό στρατό. Μικρότερος αδελφός του Λουδοβίκου-Γεωργίου-Καρόλου ήταν ο Γεώργιος-Κάρολος. Ο ίδιος έγινε στρατάρχης του στρατού από περιοχές της πρώην Άνω Λωρραίνης, που ο Γερμανός βασιλιάς είχε ονομάσει Κύκλο της Άνω Λωρραίνης.

Απεβίωσε το 1823 στο Ντάρμστατ, σε ηλικία 71 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Φρειδερίκη Σμιτ, που απεβίωσε το 1803. Έπειτα τη Λουίζα Πφάχλερ, που απεβίωσε το 1821. Τέλος την Εύα-Μαργαρίτα Κέμμερερ φον Άντελσμπερκ.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Gustav Lang: Ludwig Georg Karl, Prinz zu Hessen-Darmstadt. In: Hessische Biographien. In Verb. mit Karl Esselborn und Georg Lehnert, hrsg. v. Herman Haupt. Hessischer Staatsverlag, Darmstadt 1927 (Arbeiten der historischen Kommission für den Volksstaat Hessen). Neudruck, Dr. Martin Sändig oHG, Walluf 1973, S. 465-469. ISBN 350026820X.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.lagis-hessen.de/de/subjects/idrec/sn/bio/id/1338

Οίκος της Έσσης
Γεώργιος Κάρολος της Έσσης-Ντάρμστατ

Ο Γεώργιος-Κάρολος, γερμ. Georg-Karl (14 Ιουνίου 1754 - 28 Ιανουαρίου 1830) από τον Οίκο της Έσσης ήταν πρίγκιπας της Έσσης-Ντάρμστατ.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γεωργίου-Γουλιέλμου πρίγκιπα της Έσσης-Ντάρμστατ και της Μαρίας-Λουίζας-Αλμπερτίνας, κόρης του Χριστιανού-Καρόλου-Ράινχαρτ κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ.

Ο πατέρας του ήταν διοικητής συντάγματος στον Πρωσικό στρατό. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Λουδοβίκος-Γεώργιος-Κάρολος στρατάρχη του Κύκλου του Άνω Ρήνου.

Απεβίωσε το 1830 στο Σύττρισμπερκ (νυν Σλοβακία) σε ηλικία 76 ετών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 http://d-nb.info/gnd/117729671
 https://web.archive.org/web/20160905035701/https://viaf.org/viaf/45087615/
 https://tools.wmflabs.org/persondata/p/Georg_Karl_von_Hessen-Darmstadt

Οίκος της Έσσης
Νότια και Ανατολική Σερβία

Η Νότια και Ανατολική Σερβία (σερβικά: Јужна и источна Србија, Južna i istočna Srbija) είναι μία από τις πέντε στατιστικές περιοχές της Σερβίας. Είναι, επίσης, στο επίπεδο 2 της στατιστικής περιοχής σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ονοματολογία των Εδαφικών Στατιστικών Μονάδων (NUTS). Ιδρύθηκε το 2010. Η περιοχή έχει πληθυσμό 1.563.916 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Σχηματισμό 
Τον Ιούλιο του 2009, το κοινοβούλιο της Σερβίας ενέκρινε νόμο ο οποίος χώριζε την Σερβία σε 7 στατιστικές περιοχές. Αρχικά, αποφασίστηκε ότι στο έδαφος της σημερινής στατιστικής περιοχής της Νότιας και Ανατολικής Σερβίας θα υπάρχουν δύο στατιστικές περιφέρειες - η Ανατολική Περιοχή (σερβικά: Istočni region / Источни регион}}) και η Νότια Περιοχή (σερβικά: Južni region / Јужни регион). Ωστόσο, τον Μάιο του 2010 ο νόμος άλλαξε και η Νότια και Ανατολική περιοχή συγχωνεύτηκαν σε μια ενιαία στατιστική περιοχή που ονομάστηκε Νότια και Ανατολική Σερβία.

Επαρχίες 
Η στατιστική περιοχή της Νότιας και Ανατολικής Σερβίας αποτελείται από 9 διοικητικές επαρχίες:

Πόλεις και κωμοπόλεις 
Οι μεγαλύτερες πόλεις και κωμοπόλεις της περιοχής είναι οι εξής:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Usvojene izmene i dopune Zakona o regionalnom-razvoju (στα σερβικά)
Νότια και Ανατολική Σερβία
Στατιστικές περιοχές της Σερβίας
Λουδοβίκος Γ΄ μέγας δούκας της Έσσης

Ο Λουδοβίκος Γ΄ (γερμ. Ludwig III, 9 Ιουνίου 1806 - 13 Ιουνίου 1877) από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν μέγας δούκας της Έσσης & παρά τω Ρήνω.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Β΄ της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Βιλελμίνης, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου του Μπάντεν.

Το Μάρτιο του 1848 έγινε επανάσταση στα Γερμανικά κράτη και ο πατέρας του παραιτήθηκε. Ο Λουδοβίκος Γ΄ τον διαδέχθηκε. Το 1862 ο ανιψιός του Λουδοβίκος Δ΄ νυμφεύτηκε την Αλίκη, κόρη της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Κατά τον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο του 1866 ο Λουδοβίκος έστελνε πολλά γράμματα στη Βικτωρία, λέγοντάς της να τον δικαιολογήσει στον Βασιλιά της Πρωσίας. 

Τον Μάρτιο του 1877 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του Κάρολος και τον Ιούνιο του ίδιου έτους ο ίδιος ο Λουδοβίκος Γ΄. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο γιος του Καρόλου, ο Λουδοβίκος Δ΄ και η Αλίκη.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1833 τη Ματθίλδη Καρολίνα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και η Ματθίλδη Καρολίνα απεβίωσε το 1862. 

Το 1868 έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα Μαγκνταλένα Άππελ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και στην Άννα Μαγκνταλένα απονεμήθηκε ο τίτλος της βαρόνης του Χόχστεντεν.

Αναφορές σε Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Royal Genealogies Part 46
 World Roots
Τζάκι Στιούαρτ

Ο Τζάκι Στιούαρτ (πλήρες ονοματεπώνυμο Τζον Γιανγκ Στιούαρτ, γεν. στο Μίλτον του Δυτικού Ντανμπαρτονσάιρ στις 11 Ιουνίου του 1939) είναι Βρετανός παλαίμαχος οδηγός αγώνων από τη Σκωτία. Από το 1965 μέχρι το 1973 αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1. Συνολικά έλαβε μέρος σε 100 Γκραν Πρι. Το 1ο ήταν το Νοοτιοαφρικανικό Γκραν Πρι του 1965 και το τελευταίο το Αμερικανικό Γκραν Πρι του 1973. Πέτυχε 27 νίκες, 43 φορές ανέβηκε στο βάθρο των νικητών, 17 φορές εκκίνησε απ' την pole position, κέρδισε 3 Παγκόσμια Πρωταθλήματα Οδηγών(1969, 1971 και 1973), πέτυχε 360 βαθμούς και σημείωσε 15 ταχύτερους γύρους. Στο Αμερικανικό Γκραν Πρι του 1973 το οποίο ήταν το τελευταίο (αλλά και ο 100ος του αγώνας στην Φ1) δεν εκκίνησε καν λόγω του θανάτου του Φρανσουά Σεβέρ στα δοκιμαστικά του Σαββάτου, που ήταν φίλος του, αλλά και συναθλητήσς του στην Τίρελ από τα μέσα της σεζόν του 1970 και μετά.

Η ομάδα Stewart Grand Prix

23 χρόνια μετά την απόσυρσή του, ο Στιούαρτ μαζί με το μεγαλύτερο από τους 2 γιους του, τον Πολ, ίδρυσε μια αγωνιστική ομάδα, τη Stewart Grand Prix η οποία συμμετείχε στη Φόρμουλα 1 από το 1996 μέχρι και το 1999, το επόμενο έτος (2000) εξαγοράστηκε από τη Ford και μετονομάστηκε σε Jaguar Racing και στις 15 Σεπτεμβρίου του 2004 πωλήθηκε στην Αυστριακή εταιρεία παραγωγής ισοτονικών ποτών Red Bull και μέχρι σήμερα ονομάζεται Red Bull Racing.

{{DEFAULTSORT:Στιουαρτ, Τζακι]}}
Βρετανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
Παράγοντες της Φόρμουλα 1
Γεώργιος Δονάτος της Έσσης

Ο Γεώργιος-Δονάτος, γερμ. Georg-Donatus (8 Νοεμβρίου 1906 - 16 Νοεμβρίου 1937) από τον Οίκο της Έσσης ήταν διάδοχος στο μεγάλο δουκάτο της Έσσης & παρά τω Ρήνω και (1906-18), τιτουλάριος διάδοχος (1918-37) και μετά τιτουλάριος μέγας δούκας της Έσσης & παρά τω Ρήνω (1937).

Βιογραφία
Ο Γεώργιος-Δονάτος-Γουλιέλμος-Νικόλαος-Εδουάρδος-Ερρίκος-Κάρολος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου-Λουδοβίκου μεγάλου δούκα της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Ελεονόρας, κόρης του Χέρμαν πρίγκιπα του Ζολμς-Χόενζολμς-Λιχ. 

Στις 9 Οκτωβρίου 1937 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε στον τίτλο του.

Στις 20 Νοεμβρίου 1937 o μικρότερος αδελφός του Λουδοβίκος θα νυμφευόταν στην Αγγλία. Ο Γεώργιος Δονάτος πήρε τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του με τη νταντά τους, τη μητέρα του, την σε προχωρημένη κύηση σύζυγό του, ένα φίλο, τον πιλότο και δύο μέλη πλήρωμα και με αεροπλάνο απογειώθηκαν για την Αγγλία. Ήταν 16 Νοεμβρίου 1937. Στην πτήση η Καικιλία γέννησε και ο πιλότος θέλησε να κατεβεί στην Οστάνδη του Βελγίου, παρά τον κακό καιρό. Το αεροπλάνο χτύπησε σε μία καμινάδα εργοστασίου και συνετρίβη. Ετάφησαν στο Ρόζενχεε του Ντάρμστατ. Το τρίτο παιδί τους, η Ιωάννα, που δεν ήταν στο ταξίδι, υιοθετήθηκε από τον Λουδοβίκο, αλλά απεβίωσε δύο έτη μετά από μηνιγγίτιδα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1931 την Καικιλία, κόρη του Ανδρέα πρίγκιπα της Ελλάδας. Ήταν κόρη της εξαδέλφης του Αλίκης. Είχε τέκνα:
 Λουδοβίκος 1931-1937, απεβίωσε 6 ετών.
 Αλέξανδρος 1933-1937, απεβίωσε 4 ετών.
 Ιωάννα 1936-1939, απεβίωσε 3 ετών.
 Ένα τέκνο, θνησιγενές στην πτήση το 1937.

Αναφορές σε Πηγές
Χριστίνα της Δανίας, βασίλισσα της Νορβηγίας

Η Χριστίνα της Δανίας, βασίλισσα της Νορβηγίας ή Χριστίνα Κνούτσνταττερ (Kristin Knutsdotter, περί το 1118 - 1139) ήταν Δανή πριγκίπισσα και βασίλισσα της Νορβηγίας μέσω του γάμου της με τον Μάγκνους Δ΄ της Νορβηγίας. Η Χριστίνα ήταν κόρη του περίφημου Δανού πρίγκιπα Κνούτου Λαβάρντ και της Ίνγκεμποργκ του Κιέβου, μια από τις αδελφές του Βάλντεμαρ Α΄ της Δανίας. Ο γάμος της Χριστίνας με τον Μάγκνους πραγματοποιήθηκε από τη μητρική θεία της Μάλμφριντ του Κιέβου η οποία ήταν πρώην σύζυγος του Σίγκουρντ του Σταυροφόρου δηλαδή μητριά του Μάγκνους και εκείνη την εποχή σύζυγος του πατρικού θείου της Έρικ Β΄ της Δανίας. Ο αρραβώνας πραγματοποιήθηκε το 1131 και ο γάμος έγινε το 1133. 
Στη διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ του πατέρα της Κνούτου Λαβάρντ και του θείου της Έρικ Β΄ με τον Νιλς της Δανίας ο σύζυγος της Μάγκνους υποστήριξε τον πεθερό του. Ο Έρικ Β΄ και η Μάλμφριντ δραπέτευσαν από τη Δανία για τη Νορβηγία υπό την προστασία του Μάγκνους αλλά όταν η Μάλμφριντ έφτασε στη Νορβηγία ανακάλυψε ότι είχε σχέδια ο Μάγκνους Δ΄ να τους προδώσει, γι'αυτό συμμάχησαν με τον αντίπαλο του Χάραλντ Γκίλλε. Το γεγονός αυτό στάθηκε αιτία να χωρίσει ο Μάγκνους με τη Χριστίνα.

Πηγές

Alf Henrikson: Dansk historia (Danish history) (1989) (Swedish)
Sven Rosborn (In Swedish): När hände vad i Nordens historia (When did what happen in the historiy of the Nordic countries) (1997)
Edvard Bull. »Magnus Blinde» I: Norsk biografisk leksikon, 1. utg. Bd 9. 1938
Nils Petter Thuesen. »Magnus 4 Sigurdsson Blinde» I: Norsk biografisk leksikon, 2. utg. Bd 6. 2003.
Knut Helle. Aschehougs Norgeshistorie. Bd 3. Under kirke og kongemakt. 1995

Βασίλισσες της Νορβηγίας
Οίκος του Έστριντσον
Μάλμφριντ του Κιέβου

Η Μάλμφριντ του Κιέβου (Malmfred af Kijev, μεταξύ του 1095 και του 1102 - μετά το 1137) ήταν Ρωσίδα πριγκίπισσα και στη συνέχεια βασίλισσα της Νορβηγίας μέσω του γάμου της με τον Σίγκουρντ τον Σταυροφόρο και βασίλισσα της Δανίας μέσω του γάμου της με τον Έρικ Β΄ της Δανίας. Η Μάλμφριντ του Κιέβου ήταν κόρη του μεγάλου πρίγκιπα Μστισλάβ Α΄ του Κιέβου και της πριγκίπισσας Χριστίνας Ίνγκεσνταττερ της Σουηδίας, από πατέρα εγγονή της Γίδας του Ουέσσεξ και από μητέρα εγγονή του Ίνγκε Α΄ της Σουηδίας.

Ο Σνόρρι Στούρλουσον την αναφέρει σαν Μάλμφριντ Χάραλντσνταττερ του Ολμγκάρντ στη Νορβηγική έκδοση του ονόματος της, η αδελφή της Ίνγκεμποργκ του Κιέβου παντρεύτηκε τον δημοφιλή Δανό πρίγκιπα Κνούτο Λαβάρντ. Το 1131 τακτοποίησε τον γάμο ανάμεσα στον γιο του πρώτου συζύγου της Μάγκνους Δ΄ της Νορβηγίας με την κόρη της αδελφής της Ίνγκεμποργκ Χριστίνα της Δανίας, βασίλισσα της Νορβηγίας, ο γάμος τελικά πραγματοποιήθηκε το 1133.
O σύζυγος της Χριστίνας Μάγκνους Δ΄ υποστήριξε τη Χριστίνα, τον πατέρα της Κνούτο Λαβάρντ και τον σύζυγο της Έρικ Β΄ απέναντι στον Νιλς της Δανίας, βοήθησε τη Μάλμφριντ και τον Έρικ να δραπετεύσουν στη Νορβηγία να τους φιλοξενήσει. Όταν έφτασε η Μάλμφριντ στη Νορβηγία έμαθε ότι ο Μάγκνους έκανε σχέδια μυστικά εναντίον της, γι'αυτό συμμάχησε με τον αντίπαλο του Χάραλντ Γκίλλε. Το αποτέλεσμα ήταν το διαζύγιο ανάμεσα στην ανιψιά της Χριστίνα και τον Μάγκνους. Με την άνοδο στον θρόνο του συζύγου της (1134) η ίδια έγινε βασίλισσα της Δανίας, παρέμεινε μέχρι τη δολοφονία του συζύγου της (1137), από τότε δεν αναφέρεται ποτέ το όνομα της.

Παραπομπές

Πηγές

"The Large Danish Encyclopedia" (1998 edition)
Norwegian Wikipedia no:Malmfrid Mstislavsdatter
Store norske leksikon
Norsk biografisk leksikon
Edvard Bull. »Magnus Blinde» I: Norsk biografisk leksikon, 1. utg. Bd 9. 1938
Nils Petter Thuesen. »Magnus 4 Sigurdsson Blinde» I: Norsk biografisk leksikon, 2. utg. Bd 6. 2003.
Knut Helle. Aschehougs Norgeshistorie. Bd 3. Under kirke og kongemakt. 1995

Βασίλισσες της Νορβηγίας
Βασίλισσες της Δανίας
Λουδοβίκος Γουλιέλμος της Έσσης-Χόμπουργκ

O Λουδοβίκος-Γουλιέλμος, γερμ. Ludwig-Wilhelm (29 Αυγούστου 1770 - 19 Ιανουαρίου 1839) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λάντγκραβος της Έσσης (1829-1839).

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Χόμπουρκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Ε΄ λάντγκραβου της Έσσης-Χόμπουρκ και της Καρολίνας, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ λάντγκραβου της Έσσης-Ντάρμστατ.

Στρατιωτική σταδιοδρομία
Εκπαιδεύτηκε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Φρειδερίκο Ε΄. Σπούδασαν στη Γενεύη και το 1788 εισήλθαν στον Πρωσικό στρατό. Το 1793 πολέμησε στη μάχη του Πίρμαζενς και πέντε έτη μετά προήχθη σε ταγματάρχη. Το 1804 έγινε αντιστράτηγος και νυμφεύτηκε την Αυγούστα-Αμαλία του Νασσάου. Ο γάμος ήταν δυναστικός, αλλά όχι ευτυχισμένος: η Αυγούστα-Αμαλία αγαπούσε τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο κόμη φον Μπίσμαρκ. Το ζεύγος διαζεύχθηκε και η Αυγούστα-Αμαλία παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο. Η Ρικάρντα Χουχ έγραψε το κόμης Μαρκ και η πριγκίπισσα του Νασσάου-Ούζινγκεν: μία τραγική βιογραφία το 1925, έργο που αναφέρετε στο γεγονός αυτό. 

Το 1806 πολέμησε στη μάχη του Γιένα-Άουερστετ και αιχμαλωτίστηκε από τους Γάλλους. Όταν απελευθερώθηκε έγινε υποστράτηγος του Πεζικού στο Κένιγκσμπερκ, όπου αναδιοργάνωσε το στρατό στο πλαίσο των Πρωσικών μεταρρυθμίσεων. Το 1810 μετατέθηκε στο Βερολίνο και τρία έτη μετά πολέμησε στην Γερμανική εκστρατεία με τη δική του ταξιαρχία Χέσσε-Χόμπουρκ. Στη μάχη του Λάιπτσιχ (Λειψίας) επιτέθηκε στην πύλη Γκρίμμα και τραυματίστηκε. Το 1813 προήχθη σε υποστράτηγο και γενικό διοικητή των εφεδρικών Σωμάτων. Κατά τις Εκατό Ημέρες, πολέμησε τον Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας. Μετά τη Β΄ Ειρήνη των Παρισίων ορίστηκε κυβερνήτης του Λουξεμβούργου.

Λάντγκραβος του Χόμπουρκ
Το 1829 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του και τον διαδέχθηκε. Σπάνια επισκεπτόταν το Χόμπουρκ. Το διάστημα 1828-32 το διοίκησε ο Καρλ φον Ίμπελλ. Ο Λουδοβίκος-Γουλιέλμος ήταν πλούσιος και ταξίδευσε σε πολλές χώρες της Ευρώπης· πάντα ενδιαφερόταν για τη μικρή του χώρα. Υποστήριξε την αναμόρφωση της Παιδείας, που εφήρμοσε ο Ίμπελλ, με τη δημιουργία ενιαίου σχολικού συστήματος για Προτεστάντες, Καθολικούς και Εβραίους. Το 1831 κτίστηκε ένα κοινό σχολείο, το Σχολείο του λαντγκράβου Λουδοβίκου.

Προώθησε τη δημιουργία ιαματικών λουτρών και το Χόμπουργκ μετονομάστηκε σε Λουτρά Χόμπουρκ. Ανακαίνισε τις πηγές στην πόλη και πρόσθεσε ένα κτίριο γι' αυτές, που σήμερα στεγάζει το καζίνο. Εισήλθε στη Γερμανική Τελωνειακή Ένωση (Zollverein) το 1835. Η Ιουλιανή Επανάσταση στη Γαλλία δημιούργησε ανησυχία στην περιοχή του· πολλοί νέοι συμμετείχαν στην αποτυχημένη εξέγερση της Φρουράς της Φρανκφούρτης.

Το 1838 εόρτασε το 50 έτη του ως αξιωματικός της Πρωσίας και επισκέφτηκε το Χόμπουρκ για δύο εβδομάδες. Επέστρεψε στο Λουξεμβούργο, όπου απεβίωσε το επόμενο έτος· τάφηκε στην κρύπτη του κάστρου Χόμπουρκ. Τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φίλιππος ως λάντγκραβος της Έσσης-Χόμπουρκ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1804 την Αυγούστα-Αμαλία, κόρη του Φρειδερίκου-Αυγούστου δούκα του Νασσάου. Δεν απέκτησαν απογόνους: η Αυγούστα-Αμαλία ήταν ερωτευμένη με άλλον και διαζεύχθηκε το επόμενο έτος για να τον παντρευτεί.

Αναφορές σε Πηγές

Οίκος της Έσσης
Εμβατήριο του συνταγματάρχη Μπόγκεϊ

Το εμβατήριο του συνταγματάρχη Μπόγκεϊ (Colonel Bogey) είναι δημοφιλές εμβατήριο που συντέθηκε το 1914 από τον υπολοχαγό Φ.Ζ. Ρίγκετς (1881-1945), για τον βρετανικό στρατό. Αργότερα έγινε ο το σήμα κατατεθέν για τους Πεζοναύτες του Βασιλικού Ναυτικού στο Πλύμουθ.

Ιστορία

Δεδομένου ότι εκείνη τη στιγμή το προσωπικό της υπηρεσίας δεν ενθαρρύνθηκε να έχει επαγγελματική ζωή έξω από τις ένοπλες δυνάμεις, ο βρετανός υπολοχαγός Φ.Ζ. Ρίγκετς δημοσίευσε το "Colonel Bogey" και τις άλλες του συνθέσεις υπό το ψευδώνυμο Κένεθ Άλφορντ. Υποτίθεται ότι η μουσική ήταν εμπνευσμένη από έναν στρατιωτικό και έναν παίκτη του γκολφ που σφύριξε μια χαρακτηριστική φράση δύο σημείων. Είναι αυτό το κατερχόμενο διάστημα που αρχίζει κάθε γραμμή της μελωδίας. Το όνομα "Colonel Bogey" δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως σύστημα βαθμολόγησης του συνταγματάρχη Μπόγκεϊ και από τον Εντουάρντιαν. Οι παίκτες του Εντουάρντιαν στις δύο πλευρές του Ατλαντικού συχνά έπαιζαν αγώνες ενάντια στον "συνταγματάρχη Bogey".

Υποδοχή

Η λαϊκή μουσική και η πορεία καταγράφηκε πολλές φορές. Κατά την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το "colonel Bogey" έγινε μέρος του βρετανικού τρόπου ζωής, όταν η μουσική μετατράπηκε σε δημοφιλές τραγούδι. . Το "Colonel Bogey" χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν από το 10ο και 50ο τάγμα της Καναδικής εκστρατευτικής δύναμης. Σήμερα χρησιμοποιείται από το Κρατικό Ίδρυμα του Κάλγκαρι (RCAC) των Καναδικών δυνάμεων.
Η μελωδία του Colonel Bogey χρησιμοποιήθηκε για τον  Στρατό Γυναικών, ένα παρακλάδι του αμερικανικού στρατού από το 1943 μέχρι την απορρόφησή του στον κανονικό στρατό το 1978. 
Το 1951, κατά τη διάρκεια της πρώτης ηλεκτρονικής διάσκεψης που πραγματοποιήθηκε στην Αυστραλία, το τραγούδι αυτό ήταν η πρώτη μουσική που έπαιζε ένας υπολογιστής από τον CSIRAC, υπολογιστής που αναπτύχθηκε από τον Οργανισμό Επιστημονικής και Βιομηχανικής Έρευνας της Κοινοπολιτείας.
Η μελωδία έχει χρησιμοποιηθεί στα γερμανικά διαφημιστικά για το χωνευτικό ποτό Underberg digestif bitter από τη δεκαετία του 1970.
Η μουσική έχει χρησιμοποιηθεί σε περισσότερες από σαράντα ταινίες, όπως το The Love Race (1931), το The Lady Vanishes (1938), το Mouse That Roared (1959), η παγίδα των γονέων (1961) και το The Breakfast Club (1985). Μια άλλη παρωδία του Colonel Bogey είναι το "Comet", ένα χιουμοριστικό τραγούδι για τις κακές επιπτώσεις της κατανάλωσης του καθαριστικού προϊόντος με το ίδιο όνομα.

Η μελωδία χρησιμοποιήθηκε σε μια σκηνή της ταινίας Spaceballs καθώς τα μικρά "Dinks" περπατούν στην έρημο τραγουδώντας τη μελωδία με μόνο τη λέξη "Dink" από μόνοι τους και πάλι με τους πρωταγωνιστές. Επίσης η μελωδία χρησιμοποιείται και στο Nintendogs για την ψυχαγωγία των σκυλιών. Χρησιμοποιήθηκε επίσης και στην ελληνική τηλεοπτική σειρά Εκείνες κι εγώ.

Στρατιωτικά εμβατήρια
Ναρίν

Το Ναρίν (κιργιζικά: Нарын, Narın, نارىن) είναι το περιφερειακό διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Ναρίν στο κέντρο του Κιργιστάν. Πρόκειται για μια μικρή, τυπική Κιργίσια, πόλη η οποία εκτείνεται κατά μήκος ενός φαραγγιού που διασχίζει ο ομώνυμος ποταμός. Η συνολική έκτασή της είναι 84 τ.χλμ και ο πληθυσμός της εκτιμάται στις 40.000 κατοίκους (Ιανουάριος 2020).  Ο πρώτος κατοικημένος οικισμός στη σύγχρονη εποχή, στην περιοχή αυτή δημιουργήθηκε το 1868 από την τσαρική Ρωσσία,ως στρατιωτικό φυλάκιο, και με την πάροδο του χρόνου επεκτάθηκε σταδιακά και στις δύο όχθες του Ποταμού Ναρίν (ένας από τους κύριους ποταμούς του Συρ Νταριά), ο οποίος κυλάει μέσα σε ένα γραφικό φαράγγι με κόκκινους ψαμμίτες. Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 2000 μέτρων, 320 χιλιόμετρα νοτίως της πρωτεύουσας Μπισκέκ και διαθέτει δύο περιφερειακά μουσεία καθώς κι ορισμένα μικρά ξενοδοχεία για τους λιγοστούς επισκέπτες. Έντονη είναι η στρατιωτική παρουσία στην ευρύτερη περιοχή λόγω της γειτνίασης με τα σύνορα της Κίνας και του Τατζικιστάν. Η πόλη έχει ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό ανεργίας και επίσης πολλοί κάτοικοί της αντιμετωπίζουν προβλήματα αλκοολισμού.

Επισκόπηση 
Από το Ναρίν, ο κεντρικός δρόμος (ένας από τους κλάδους του αρχαίου Δρόμου του Μεταξιού) οδηγεί προς τα νότια μέσα από τα αραιοκατοικημένα κεντρικά Κιργιζικά οροπέδια του Περάσματος Τορουγκάρτ και την Κίνα. Επί του παρόντος, αυτός είναι ο κύριος σύνδεσμος μεταφορών από την Κιργιζία προς την Κίνα.
Το Ναρίν φιλοξενεί μία από τις τρεις πανεπιστημιουπόλεις του Πανεπιστημίου της Κεντρικής Ασίας. Το Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 2000 από τις κυβερνήσεις του Καζακστάν, το Κιργιστάν και το Τατζικιστάν, και τον Αγά Χαν Δ΄. Είναι το πρώτο στον κόσμο ναυλωμένο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το ΠΚΑ σήμερα λειτουργεί μια Σχολή  Επαγγελματικής και Συνεχιζόμενης Εκπαίδευσης, με την Σχολή Προπτυχιακών Σπουδών και τη Μεταπτυχιακή Σχολή της Ανάπτυξης. Τα προπτυχιακά μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ασίας στο Ναρίν ξεκίνησαν στις 5 Σεπτεμβρίου 2016.
Η πόλη έχει ένα σύλλογο μπάντι.

Οικονομία 
Στην οικονομία της περιοχής κυριαρχεί η κτηνοτροφία, κυρίως η εκτροφή αλόγων, προβάτων και γιακ καθώς το μαλλί και το κρέας τους είναι τα κύρια εμπορεύσιμα προϊόντα. Σήμερα, η περιοχή είναι η φτωχότερη περιοχή της χώρας. Τα ορυχεία που αναπτύχθηκαν κατά τη σοβιετική περίοδο (π.χ. στο Κάζαρμαν) εγκαταλείφθηκαν σε μεγάλο βαθμό μετά την πτώση του κομμουνισμού καθώς δεν ήταν κερδοφόρα.

Δημογραφικά στοιχεία 
Το Ναρίν είναι η δέκατη μεγαλύτερη πόλη σε πληθυσμό στο Κιργιστάν. Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Επιτροπή, ο πληθυσμός του Ναρίν ανερχόταν σε 40.000 τον Ιανουάριο του 2019.

Κλίμα 
Το Ναρίν έχει κρύο ημίξηρο κλίμα με ισχυρές ηπειρωτικές τάσεις.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ταξιδιωτική Εγκυκλοπαίδεια των Ουράνιων Βουνών του Κιργιστάν [αγγλικά]
 Φωτογραφική Γκαλερί του Ναρίν [αγγλικά]
 Φωτογραφίες από το Ναρίν [αγγλικά]
Πόλεις της Κιργιζίας
Χαλμέρ-Γιου

Το Χαλμέρ-Γιου () είναι μια πόλη-φάντασμα, ένας πρώην οικισμός αστικού τύπου στην Δημοκρατία των Κόμι της Ρωσίας, ο οποίος καταργήθηκε το 1995. Η κύρια ασχολία ήταν εξόρυξη άνθρακα κόκα υψηλής ποιότητας, στην λεκάνη άνθρακα Πετσόρα. Διοικούταν από το επαρχιακό συμβούλιο Γκορνιάτσκι της Βορκουτά.

Ονομάστηκε από τον ποταμό Χαλμέρ-Γιου. Το όνομά έχει μεταφραστεί από την γλώσσα Νένετς ως "το Ποτάμι στην Κοιλάδα του Θανάτου", επειδή η θέση χρησιμοποιήθηκε ως ένα νεκροταφείο από τον αυτόχθονο πληθυσμό.

Ο άνθρακας στην περιοχή ανακαλύφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1940. Η βιομηχανική εξόρυξη άρχισε το 1957. Αρχικά ο οικισμός, μαζί με τα γύρω πεδία άνθρακα άνηκαν στον  Αυτόνομο θύλακα της Νενετσίας. Ωστόσο, η εξόρυξη γινόταν από την Βορκουτουγκόλ (Воркутуголь, "Βορκουτάνθρακας"). Ως εκ τούτου, τελικά μεταφέρθηκε στην ΑΣΣΔ των Κόμι τον Νοέμβριο του 1959.

Το 1993 αποφασίστηκε το κλείσιμο των εργασιών εξόρυξης  και η εκκαθάριση του οικισμού έως το 1995.

Στις αρχές του 2000 έγινε μέρος του στρατιωτικού χώρου προώθησης Πεμπόι (Пембой) με αποτέλεσμα την αποκατάσταση του αεροπορικού χώρου προώθησης του Χαλμέρ-Γιου, ο οποίος υπήρχε από την δεκαετία του 1960, 15 με 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του οικισμού.,

Παραπομπές 

Αφανισμένες πόλεις στη Ρωσία
Ρωσίας γεωγραφία-επέκταση
Καστέλ Μόρενμπεργκ

Το Καστέλ Μόρενμπεργκ είναι μεσαιωνικό κάστρο το οποίο βρίσκεται εντός του χωριού Σαρνόνικο, στην Επαρχία του Τρέντο.

Ιστορία 
Το κάστρο βρίσκεται επί υψώματος το οποίο επιβλέπει το κέντρο του χωριού, ενώ η κατασκευή του χρονολογείται, πιθανώς, στο 13ο αιώνα. Ανεγέρθηκε ως κατοικία της οικογένειας Μόρενμπεργκ.

Στην διάρκεια του 16ου αιώνα, υπέστη σημαντική ανακατασκευή με ταυτόχρονη επέκταση, η οποία το μετέτρεψε από οχυρό-φρούριο σε κατοικία ευγενών. Το 1888, πυρκαγιά κατέστρεψε σημαντικό τμήμα του κάστρου, το οποίο, στη συνέχεια, ανακατασκευάστηκε ως αγροτική κατοικία.

Σήμερα, το κάστρο αποτελεί ιδιωτική κατοικία, με αποτέλεσμα να μην είναι επισκέψιμο.

Πηγές 
 
 

Μορενμπεργκ
Συναγωγή της Μπεζανσόν

Η Συναγωγή της Μπεζανσόν είναι μια συναγωγή που βρίσκεται στη Μπεζανσόν της Γαλλίας. Χτίστηκε σε σχέδια του αρχιτέκτονα Πιέρ Μαρνότ και εγκαινιάστηκε τον Νοέμβριο του 1870. Περιλαμβάνει αρχιτεκτονικά στοιχεία της Μαυριτανικής αναγέννησης (νεομαυριτανισμός). Η Συναγωγή χωράει περισσότερα από 100 άτομα της ιεροτελεστίας των Σεφαρδιτών και των Ασκεναζιτών. Από την κατασκευή της, η Συναγωγή στεγάζει τα γραφεία της εβραϊκής κοινότητας, που χρονολογείται από τον Μεσαίωνα.

Συναγωγές στη Γαλλία
Χώροι λατρείας στη Γαλλία
Μπεζανσόν
Γουσταύος της Έσσης-Χόμπουργκ

O Γουσταύος, γερμ. Gustav (17 Φεβρουαρίου 1781 - 8 Σεπτεμβρίου 1848) από τον Οίκο της Εσσης ήταν λαντγράβος της Έσσης-Χόμπουργκ.

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Ε΄, λαντγράβου της Έσσης-Χόμπουργκ και της Καρολίνας, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄, λαντγράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.

Εισήλθε στον σουηδικό στρατό στην υπηρεσία του αναδόχου του, Γουσταύου Γ΄ Χόλσταϊν-Γκόττορπ της Σουηδίας, αλλά σύντομα έφυγε για χάρη ενός συντάγματος στην Αυστρία. Συμμετείχε στις μάχες των αρχών του 19ου αι. στο Νέρντλινγκεν, το Χοενλίντεν, τη Ρατισβόνη, το Άσπερν-Έσλινγκ, το Βάγκραμ, τη Δρέσδη και τη Λειψία. Η σύζυγος του πρωτότοκου αδελφού του Φρειδερίκου ΣΤ΄, Ελισάβετ των Γουέλφων-Αννόβερου έγραψε ότι "κέρδισε φήμη και δόξα τόση, όση κανείς από τα πέντε αδέλφια του".

Το ίδιο έτος που ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, ο Γουσταύος νυμφεύτηκε την ανιψιά του Λουίζα, κόρη της αδελφής του Αμαλίας και έζησαν στο κάστρο Χόμπουργκ. Ο γιος τους Φρειδερίκος κόλλησε οστρακιά στα δύο έτη του, αλλά ανάρρωσε. Το ζεύγος προτιμούσε να μένει σπίτι του και δεν ήταν τόσο κοινωνικό, όσο η Ελισάβετ, προς απογοήτευσή της.

Λαντγράβος της Έσσης-Χόμπουργκ
Το 1829 απεβίωσε ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος Λουδοβίκος Γουλιέλμος, ο οποίος απεβίωσε το 1839. Τον διαδέχθηκε ο τρίτος αδελφός Φίλιππος, που και αυτός απεβίωσε το 1846 και τον διαδέχθηκε ο Γουσταύος. Κάποιοι πολίτες έκαναν αναφορά για τους Εβραίους της περιοχής του και ο Γουσταύος εξέδωσε απόφαση, ορίζοντας "να μην υπάρχει διαφορά μεταξύ Χριστιανών και Εβραίων υπηκόων". Έτσι το Χόμπουργκ έγινε ένα από τα 9 γερμανικά κράτη, όπου για πρώτη φορά Εβραίοι μπορούσαν να εκλεγούν στο Κοινοβούλιο. 

Λόγω ασθένειας απεβίωσε ο μόνος γιος του Φρειδερίκος το 1848, ώστε όταν αργότερα τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους απεβίωσε ο Γουσταύος, τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φερδινάνδος. Το 1841 κτίστηκε ένα μνημείο προς τιμήν του Γουσταύου.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1818 την ανιψιά του Λουίζα, κόρη της αδελφής του Αμαλίας και του Φρειδερίκου διαδόχου του Άνχαλτ-Ντέσαου και είχε τέκνα:
 Καρολίνα 1819-1872, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Κ΄ πρίγκιπα του Γκράιτς.
 Ελισάβετ 1823-1864.
 Φρειδερίκος 1830-1848.

Αναφορά σε Πηγές

Περαιτέρω ανάγνωση
 "A Descriptive Record of the History, Religion, Literature, and Customs of the Jewish People from the Earliest Times to the Present Day, Volume 6". Jewish Encyclopaedia. New York. 1916.
 Fraser, Flora (2004). Princesses: The Six Daughters of George III. London: John Murray. ISBN 0719561094.
 "Hessen-Homburg, Gustav Adolph Friedrich Landgraf". Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich (γερμανικά). 1862.
 Rurup, Reinhard (1981). Revolution and Evolution, 1848 in German-Jewish History. Tubingen: Leo Baeck Institut.
 United Kingdom, Princess Elizabeth of the (1898). Yorke, Philip, ed. Letters of Princess Elizabeth of England: daughter of King George III., and Landgravine of Hesse-Homburg. London: T. Fisher Unwin.

Οίκος της Έσσης
Φερδινάνδος της Έσσης-Χόμπουργκ

O Φερδινάνδος, γερμ. Ferdinand (26 Απριλίου 1783 - 24 Μαρτίου 1866) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λαντγράβος της Έσσης-Χόμπουργκ (1846-1848).

Βιογραφία
Ο Φερδινάνδος Ερρίκος Φρειδερίκος γεννήθηκε στο Μπαντ Χόμπουργκ φορ ντερ Χέε και ήταν ο πέμπτος γιος του Φρειδερίκου Ε΄, λαντγράβου της Έσσης-Χόμπουργκ και της Καρολίνας, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄, λαντγράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.

Στρατιωτική σταδιοδρομία
Το διάστημα 1800-17 υπηρέτησε στο Σύνταγμα Ουσάρων Καρλ φον Λότρινγκεν της Αυστρίας. Αναφέρεται γι' αυτόν ότι είχε το ιδεατό παρουσιαστικό ενός μέλους του βαρέως ιππικού. Πολέμησε σε όλες τις μεγάλες μάχες των Ναπολεόντειων Πολέμων και τραυματίστηκε σοβαρά μερικές φορές. Μετά τη μάχη της Λειψίας ο Φραγκίσκος Β΄ της Γερμανίας του απένειμε τη διάκριση του Τάγματος της Μαρίας Θηρεσίας, την πιο υψηλή στον στρατό. Το 1822 ήταν πια στρατηγός του ιππικού και άφησε την ενεργό υπηρεσία. 

Δεν νυμφεύτηκε και ως ηλικιωμένος έγινε αντιδραστικός. Ζούσε με τον προσωπικό του σωματοφύλακα (Leibjäger) στον "Πορτοκαλεώνα" (Orangerie), ένα απλό οίκημα του ανακτόρου Χόμπουργκ, αφιερωμένος στο κυνήγι και τη Ρωμαιο-Γερμανική ιστορία της περιοχής. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί του έγιναν λαντγράβοι και κάθε φορά που απεβίωνε ένας (δεν είχαν επιζώντες άρρενες απογόνους) τον διαδεχόταν ο επόμενος: Φρειδερίκος ΣΤ΄, Λουδοβίκος Γουλιέλμος, Φίλιππος και Γουσταύος, ο οποίος απεβίωσε το 1848. Τον διαδέχθηκε ο Φερδινάνδος ως λαντγράβος της Έσσης-Χόμπουργκ. Από το 1813 είχε σκοτωθεί ο τελευταίος αδελφός Λεοπόλδος και ο Φερδινάνδος ήταν άγαμος, έτσι θα ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του κλάδου Χόμπουργκ.

Λαντγράβος της Έσσης-Χόμπουργκ
Τα οικονομικά του κράτους είχαν ξεφύγει από τον έλεγχο, ιδιαίτερα με την παραχώρηση καζίνου από τον Γουσταύο στους αδελφούς Μπλανκ. Ο Φερδινάνδος προσπάθησε να τα συμμαζέψει με την προσωπική του ακραία λιτότητα, που τηρούσε πάντα. Οι επαναστάσεις του 1848 είχαν αντίκτυπο ακόμη και στη μικρή περιοχή του: ο Φερδινάνδος επιβεβαίωσε το Σύνταγμα, που είχε αποδεχθεί και ο Γουσταύος, αν και το 1852 το ανακάλεσε και κυβέρνησε προσωπικά. Το 1850 ήταν από τους πρώτους πρίγκιπες, που έστειλαν αντιπροσώπους στην αποκαταστημένη Ομοσπανδιακή Συνέλευση. 

Απεβίωσε στο Μπαντ Χόμπουργκ το 1866 σε ηλικία 83 ετών και τάφηκε -στην τελευταία θέση που απέμεινε- στην κρύπτη του κάστρου Χόμπουργκ. Τον διαδέχθηκε ο Λουδοβίκος Γ΄, μέγας δούκας της Έσσης από τον πρεσβύτερο κλάδο του Ντάρμστατ, αλλά αργότερα το ίδιο έτος η Πρωσία, νικήτρια του Αυστρο-Πρωσικού Πολέμου, κατέλαβε και προσάρτησε την Έσση-Ντάρμστατ.

Αναφορές

Βιβλιογραφία
 (γερμανικά) BLKO
 (γερμανικά) Walther (1877), "Ferdinand", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 6, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 690–691
 (γερμανικά) Karl Schwartz: Landgraf Friedrich V. von Hessen-Homburg und seine Familie. Aus Archivalien und Familienpapieren, Rudolstadt 1878
 (γερμανικά) "Hessen-Homburg Ferdinand Heinrich Landgf. von". In: Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950 (ÖBL). Vol. 2, Austrian Academy of Sciences, Vienna 1959, p. 305.

Οίκος της Έσσης
Λεοπόλδος της Έσσης-Χόμπουργκ

Ο Λεοπόλδος, γερμ. Luitpold (10 Φεβρουαρίου 1787 - 2 Μαΐου 1813) από τον Οίκο της Έσσης ήταν πρίγκιπας της Έσσης-Χόμπουργκ.

Βογραφία
Γεννήθηκε στο Χόμπουργκ και ήταν ο έκτος γιος του Φρειδερίκου Ε΄, λαντγράβου της Έσσης-Χόμπουργκ και της Καρολίνας, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄, λαντγράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.

Όπως και οι πέντε αδελφοί του, πολέμησε στους Ναπολεόντειους πολέμους, κάνοντας τον Ναπολέοντα Α΄ να παραπονεθεί πως "όπου πάω, βρίσκω και έναν Χόμπουργκ!". Στη μάχη του Γκροσγκέρσεν ήταν επικεφαλής της Πρωσικής φρουράς και σκοτώθηκε. Είπε στον βοηθό του Ερνέστο Αύγουστο Μόριτς του Φρέλιχ: "μη με αφήσετε στους Γάλλους!". Ο βοηθός του παρέλαβε το σώμα του και το απέδωσε στη αδελφή του Λεοπόλδου, Μαριάννα. Αυτή ανήγειρε ένα απλό, σιδερένιο μνημείο γι' αυτόν: έναν σταυρό κάτω από μια γοτθική στέγη, με την επιγραφή "Εδώ κείται ο Λεοπόλδος της Έσσης-Χόμπουργκ. Σκοτώθηκε στις 2 Μαΐου 1813". Επίσης η Μαριάννα ανήγειρε στο πεδίο της μάχης μια λίθινη ταφική υδρία επάνω σε μια βάση, γνωστή ως μνημείο Έσσης-Χόμπουργκ. Μια οδός στο Μπαντ Χόμπουργκ έλαβε το όνομά της από αυτόν: Λέοπολντσβεγκ. Στα 200 έτη από τη μνήμη του έγινε μια έκθεση στο κυνηγετικό περίπτερο Γοτθικό Σπίτι το 2013.

Αναφορές σε Πηγές

Οίκος της Έσσης
Αλληλεγγύη

Ο όρος αλληλεγγύη αναφέρεται στην αλληλοβοήθεια μεταξύ ατόμων και ομάδων και στην υποχρέωση τους να παρέχουν αμοιβαία συμπαράσταση και υποστήριξη προς ένα κοινό όφελος.

Εισαγωγή της έννοιας 
Είναι ευρέως γνωστό πως την έννοια της αλληλεγγύης εισήγαγε και ο θεμελιωτής της Κοινωνιολογίας Εμίλ Ντιρκέμ, στα πλαίσια της θεωρίας του για την ανάπτυξη των κοινωνιών, στο έργο του Ο Καταμερισμός της Εργασίας στην Κοινωνία(1893).

Είδη 
Σύμφωνα με τον Ντιρκέμ υπάρχουν δύο είδη αλληλεγγύης, η μηχανική και η οργανική που αντιστοιχούν στην παραδοσιακή και στην πιο σύγχρονη κοινωνία ανάλογα:

Μηχανική 
Η μηχανική αλληλεγγύη χαρακτηρίζεται από έναν περιορισμένο καταμερισμό εργασίας, όπου τα άτομα συνδέονται με στενούς δεσμούς μεταξύ τους, παρουσιάζοντας παράλληλα ομοιότητα τόσο στην εργασία όσο και στην εκπαίδευση, τη θρησκευτική καλλιέργεια και τη διαμόρφωση του τρόπου ζωής. Σε αυτές τις κοινωνίες οι οικογένειες είναι αυτάρκεις, αναλαμβάνοντας οι ίδιες τη διαπαιδαγώγηση και τη φροντίδα των μελών τους.

Οργανική 
Η οργανική αλληλεγγύη, η οποία αναπτύσσεται σε πιο προηγμένες και βιομηχανικές κοινωνίες με υψηλότερο επίπεδο καταμερισμού εργασίας, βασίζεται στην εξειδίκευση των ατόμων σε διάφορους κλάδους και στην ανάληψη συγκεκριμένων καθηκόντων. Ωστόσο, η διαφοροποίηση αυτή των ατόμων τους επιτρέπει παράλληλα να συνεργάζονται  και να αλληλοβοηθούνται, έχοντας άμεση εξάρτηση μεταξύ τους, προκειμένου να καλύπτουν τις ανάγκες της κοινωνίας.

Παραπομπές 

Κοινωνιολογία