joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σταθμός Άγιος Ελευθέριος (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Άγιος Ελευθέριος είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1 στη χιλιομετρική θέση 14,668 από το σταθμό Πειραιά. Βρίσκεται στην Αθήνα και το όνομά του προέρχεται από τον γειτονικό Ιερό Ναό του Αγίου Ελευθερίου. Είναι υπέργειος, τύπου γέφυρας, διαθέτει δυο πλευρικές αποβάθρες και βρίσκεται στην διασταύρωση της λεωφόρου Ιωνίας με τις οδούς Τσούντα και Σαρανταπόρου, πλησίον του γηπέδου του Σπόρτιγκ. Ο σταθμός Αγίου Ελευθερίου κατασκευάστηκε κατόπιν κινητοποιήσεων των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι δεν εξυπηρετούνταν από τους σταθμούς Άνω Πατησίων και Κάτω Πατησίων. Εγκαινιάστηκε στις 4 Αυγούστου 1961 και η σημερινή του μορφή ανάγεται στο Δεκέμβριο του 2001. Μάλιστα ήταν από τους δύο πρώτους σταθμούς όπου ξεκίνησε ο εκσυγχρονισμός των σταθμών της Γραμμής 1 (συνολικά στη γραμμή, ολοκληρώθηκε σταδιακά το 2003 - 2004) εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, μαζί με τον σταθμό του Πειραιά, αν και στον Πειραιά η τελική ανάπλαση ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2002.

Δομή σταθμού

Αγιος Ελευθέριος
Αγιος Ελευθέριος
Α.Π.Σ. Εθνικός Σαγέικων

Ο Εθνικός είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της δυτικής Αχαΐας. Έδρα του είναι το χωριό Σαγέικα Αχαΐας κι αγωνίζεται σε ιδιόκτητο γήπεδο με φυσικό χλοοτάπητα.

Ιστορία 

Ιδρύθηκε το 1968 με χρώματα το μπλε και το άσπρο κι ανήκει στη δύναμη της ΕΠΣ Αχαΐας με αρ.μητρώου ΕΠΟ 1520. Θεωρείται φυσική συνέχεια του Ολυμπιακού Σαγέικων που υπήρχε από το 1931 σαν ανεξάρτητο σωματείο.

Ξεκίνησε από την Γ' κατηγορία το 1971 και σε δύο χρόνια, το 1973, έπαιζε στην Α΄κατηγορία . Στην Α' κατηγορία αγωνίστηκε με ένα μικρό διάλειμμα την περίοδο 1981-82 έως το 1985 όπου υποβιβάστηκε  . Στην Α επέστρεψε το 1991 , το 1993 , κι από το 1995 έως σήμερα αγωνίζεται στην Α΄κατηγορία .

Ο Εθνικός έχει κατακτήσει τρεις φορές το πρωτάθλημα Αχαΐας. Πρώτη φορά την αγωνιστική περίοδο 1990-91, έπειτα την περίοδο 1997-98 και 2008-09. Στο κύπελλο Αχαΐας είναι δύο φορές νικητής την περίοδο 1974-75 όπου στον τελικό νίκησε τον Απόλλων Εγλυκάδος με 1-0. Και την περίοδο 1975-76 όπου νίκησε στον τελικό τον Παναιγιάλειο με 2-1. Φιναλίστ ήταν το 2009-10 όπου έχασε με 4-0 από τον Ατρόμητο Λάππα.

Συμμετοχές στη Δ΄ Εθνική

Γήπεδο 
Το πρώτο γήπεδο του συλλόγου ήταν οικόπεδο που είχε παραχωρήσει ιδιώτης γι' αυτό τον σκοπό, εκεί αγωνίστηκε ο Εθνικός έως το 1985. Το σημερινό γήπεδο κατασκευάστηκε με ενέργειες του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου κι η ομάδα αγωνίζεται από την περίοδο 1989-90. Το 2009 τοποθετήθηκε φυσικός χλοοτάπητας.

Τίτλοι - Διακρίσεις 
 Πρωτάθλημα Αχαΐας: 1991, 1998, 2009,2012,2014
 Κύπελλο Αχαΐας: 1974, 1975
 Πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας: 1990

Παραπομπές

Πηγές 

 Τάσος Σταθόπουλος, Αχαϊκό ποδόσφαιρο, εκατόν είκοσι χρόνια (1891-2010), εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, Πάτρα 2010, ISBN 978-968-6628-27-6.
 Βασίλειος Οικονομόπουλος (εκδ.), Πατρινό Αθλητικό Πανόραμα, Εκδόσεις "ΠΑΝΟΡΑΜΑ", Πάτρα 1994.
 Βασιλείου Κυριαζή, "Φωστήρας 35 χρόνια πορείας", 2005.

Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1968
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1968
Αχαϊκή Α.Ε.

Η Αχαϊκή Αθλητική Ένωση (εν συντομία Αχαϊκή Α.Ε. ή απλά Αχαϊκή) είναι αθλητικός σύλλογος του Νομού Αχαΐας με έδρα την κωμόπολη της Κάτω Αχαΐας. Ιδρύθηκε το 1945, αλλά υπήρχε ως ανεπίσημο σωματείο ήδη από το 1920. Χρώματά της είναι το κίτρινο και το μαύρο και αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο Κάτω Αχαΐας.

Η Αχαϊκή διαθέτει μόνο τμήμα ποδοσφαίρου που ανήκει στην δύναμη της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων (Ε.Π.Σ.) Αχαΐας. Παλαιότερα ο σύλλογος διατηρούσε και τμήμα κλασικού αθλητισμού.

Ιστορική αναδρομή 
Το ποδοσφαιρικό τμήμα ιδρύθηκε το 1945 με αρ. μητρώου Ε.Π.Ο. 166. Η Αχαϊκή αρχικά ιδρύθηκε σαν ανεξάρτητος σύλλογος το 1920 και το 1936 διαλύθηκε. 

Έχει αγωνιστεί μέχρι την Β΄ Εθνική Κατηγορία. Καλύτερη θέση της είναι η 16η στην Β' Εθνική την περίοδο 1982-1983.  

Έπαιξε πρώτη φορά στην Γ' Κατηγορία το 1945-46 για ανέβει στην Β' το 1947-48, τελευταία φορά στην Γ' έπαιξε την περίοδο 1958-59. Στην Β' Κατηγορία έπαιξε συνεχώς έως την περίοδο 1961-62 όπου ανέβηκε στην Α' Κατηγορία για πρώτη φορά. Από το 1962 παίζει συνεχώς ή στην Α' Κατηγορία του Πρωταθλήματος Αχαΐας ή σε εθνικές κατηγορίες.

Η Αχαϊκή έχει κατακτήσει τέσσερα (4) Πρωταθλήματα Αχαΐας, το πρώτο το 1966-67 όπου σε αγώνες μπαράζ προκρίθηκε στην Γ' Εθνική. Το δεύτερο πρωτάθλημα το κατέκτησε το 1971 όπου πάλι μετά από αγώνες μπαράζ με Α.Ε. Μεσολογγίου και Πανηλειακό ανέβηκε στην Γ' Εθνική. Την προηγούμενη χρονιά, 1969-70, είχε χάσει το πρωτάθλημα και την άνοδο σε αγώνα μπαράζ με τον Πατρέα. Το 1977-78 στο τελικό του πρωταθλήματος νίκησε τον Εθνικό Αιγίου με 5-4 στα πέναλτι. Τέλος, την περίοδο 2015-16 στέφθηκε πρωταθλήτρια της Α΄ Κατηγορίας Αχαΐας.

Συμμετοχές σε εθνικές κατηγορίες

Τελικοί Κυπέλλων Αχαΐας για την Αχαϊκή

Τελικοί Σούπερ Καπ (Super Cup) Αχαΐας για την Αχαϊκή

Κλασσικός αθλητισμός 
Η Αχαϊκή διατηρούσε τμήμα κλασσικού αθλητισμού (στίβου) ανδρών και γυναικών από το 1959 μέχρι το 1965 με συμμετοχές σε πανελλήνιους αγώνες.

Γήπεδο 
Έδρα της Αχαϊκής αποτελεί το Γήπεδο Κάτω Αχαΐας, έπειτα Εθνικό Στάδιο και σήμερα Δημοτικό Στάδιο, χωρητικότητας 2.000 θέσεων. Οι εργασίες κατασκευής του γηπέδου ξεκίνησαν το 1932 για να ολοκληρωθούν το 1936.

Τίτλοι & Διακρίσεις 
 Πρωτάθλημα Αχαΐας: 1967, 1971, 1978, 2016
 Κύπελλο Αχαΐας: 1980, 1989, 1997
 Φιναλίστ Κυπέλλου Αχαΐας: 1985, 1991, 1992, 1993, 1994
 Super Cup Αχαΐας: 2002
 Πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικης : 1987, 1998, 2004

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1920
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920
Κάτω Αχαΐα
Επτά επί Θήβας

Επτά επί Θήβας  είναι ο τίτλος τραγωδίας του Αισχύλου. Αποτελεί το τελευταίο μέρος της τριλογίας του Αισχύλου για τον Θηβαϊκό κύκλο και το μοναδικό έργο της τριλογίας που σώζεται έως σήμερα (περιλαμβάνονται επιπλέον τα έργα Λάιος και Οιδίπους). Παρουσιάστηκε στην Αθήνα το 467 π.Χ. και με το έργο αυτό, ο Αισχύλος κέρδισε τον ποιητικό αγώνα που πραγματοποιήθηκε κατά το πρώτο έτος της 78ης Ολυμπιάδας.

Πλοκή
Η ιστορία της τραγωδίας είναι βασισμένη στο μύθο των γιων του Οιδίποδα και της Ιοκάστης, Ετεοκλή και Πολυνείκη. Σύμφωνα με αυτόν, τα δύο αδέλφια συμφώνησαν αρχικά να κυβερνούν εναλλάξ τη Θήβα, ωστόσο, μετά από την άρνηση του Ετεοκλή να παραδώσει το θρόνο στον Πολυνείκη, ο τελευταίος οργάνωσε με έξι ακόμα βασιλείς (τον Άδραστο, τον Αμφιάραο, τον Καπανέα, τον Ιππομέδοντα, τον Τυδέα και τον Παρθενοπαίο) εκστρατεία εναντίον του Ετεοκλή και της πόλης της Θήβας. Η πολεμική αυτή σύγκρουση αναφέρεται με τον όρο Επτά επί Θήβαις και κατέληξε με νίκη των Θηβαίων, αλλά και τον θάνατο των δύο διεκδικητών του θρόνου. 

Το ίδιο θέμα πραγματεύεται και η τραγωδία του Ευριπίδη Φοίνισσαι, ενώ υπήρχε και το έπος Θηβαΐς το οποίο έχει χαθεί.

Δείτε επίσης

Επίγονοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  (σε μετάφραση του Ιωάννη Γρυπάρη)
Αναστενάρια

Τα Αναστενάρια είναι ένα παραδοσιακό ελληνικό και βουλγαρικό θρησκευτικό έθιμο - γιορτή, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου είναι η εκτέλεση πυροβασίας, δηλαδή βαδίσματος με γυμνά πόδια πάνω σε ένα στρώμα πυρακτωμένων κάρβουνων.

Ιστορία 
Πιθανολογείται ότι τα Αναστενάρια είναι επιβίωση αντίστοιχων θρησκευτικών πρακτικών της αρχαιότητας και συγκεκριμένα πρακτικών από τη λατρεία του Διόνυσου.

Τα Αναστενάρια γίνονται σήμερα στην Αγία Ελένη Σερρών, στην Κερκίνη Σερρών στο Στρυμωνικό Σερρών, στο Λαγκαδά, στη Μελίκη της Ημαθίας και στη Μαυρολεύκη της Δράμας. Συνδέονται δε με τη γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στις 21 Μαΐου. Οι εκδηλώσεις ξεκινάνε την παραμονή της 21ης Μαΐου και τελειώνουν το βράδυ της 23ης.

Το όνομα αναστενάρια πάρθηκε από το αναστενάρι, το εικόνισμα που κρατούν σ' όλη τη διάρκεια της γιορτής στα χέρια τους και που θεωρείται ο ανώτατος αρχηγός των αναστενάρηδων.

Η γιορτή αρχίζει με ξέφρενο χορό, με τη συνοδεία του ταμπούρλου και με ψαλμωδία ύμνων. Κατόπιν γίνεται η ζωοθυσία (τη δεύτερη μέρα), όπου το κρέας του σφαγμένου ζώου μοιράζεται στις οικογένειες του χωριού. Αρχίζει πάλι ο χορός και το φαγοπότι και σαν κλείσιμο έρχεται η πυροβασία. Κατά τη φάση αυτή ορισμένοι από τους συμμετέχοντες, εκστασιασμένοι από την πίστη τους, ρίχνονται στα αναμμένα κάρβουνα και χορεύουν κρατώντας στα χέρια τους ένα εικόνισμα ή ένα Ευαγγέλιο.

Δείτε ακόμα 
 Αναστενάρηδες
 Χιουατάρι-σάι

Βιβλιογραφία
Ελένη Μπολιάκη, Το διονυσιακό (;) αναστενάρι. Ερμηνείες και παρερμηνείες, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2011

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τα Αναστενάρια στις Σέρρες 
 Τα Αναστενάρια στη Δράμα

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ 
 

Ανατολική Θράκη
Θρησκευτικά έθιμα
Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι

Το Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι είναι ένα πανεπιστήμιο στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Είναι το παλαιότερο και μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στη Φινλανδία με την ευρύτερη έκταση προσφερομένων επιστημών. Έχει εγγεγραμένους περίπου 38.000 φοιτητές (συμπεριλαμβανομένων 5.500 μεταπτυχιακών φοιτητών). 

Το πανεπιστήμιο είναι μέλος της Ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων Έρευνας και του Europaeum και εστιάζει με μεγάλη έμφαση στην υψηλής ποιότητας έρευνα.

Ιστορία 

Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1640 από τον Κόμη Περ Μπράχε στο Τούρκου, ως η Ακαδημία του Τούρκου. Ήταν το τρίτο πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε στο Βασίλειο της Σουηδίας, μετά από το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα και την Ακαντέμια Γκουσταβιάνα, δηλαδή το σημερινό Πανεπιστήμιο του Τάρτου στην Εσθονία. Το 1827 μετακόμισε ακολουθώντας τη μεταφορά της πρωτεύουσας στο Ελσίνκι και ονομάστηκε Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο Αλεξάνδρου της Φινλανδίας από το όνομα του τσάρου Αλεξάνδρου Α' της Ρωσίας. Ονομάστηκε Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι μετά την ανεξαρτητοποίηση της Φινλανδίας το 1917. 

Το βασικό κτήριο του πανεπιστημίου, το οποίο σχεδιάστηκε από τον Κ. Λ. Ένγκελ, ολοκληρώθηκε το 1832. Βρίσκεται δίπλα στην Πλατεία της Γερουσίας στην καρδιά του νεοκλασικού κέντρου του Ελσίνκι, με θέα τον Καθεδρικό Ναό και το Κυβερνητικό Ανάκτορο. Τα περισσότερα από τα σημαντικά κτίσματα της Πανεπιστημιούπολης στο κέντρο της πόλης, όπως η Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη, το Αστεροσκοπείο και αρκετά κτήρια σχολών, είναι επίσης σχεδιασμένα από τον Ένγκελ.

Οργάνωση 

Το πανεπιστήμιο χωρίζεται σε έντεκα σχολές. Παρατέθενται παρακάτω με την επίσημη σειρά που χρησιμοποιεί το πανεπιστήμιο, και η οποία αντικατοπτρίζει την ιστορία του πανεπιστημίου και την ιεραρχία των επιστημών την εποχή που ιδρύθηκε το πανεπιστήμιο:

 Σχολή Θεολογίας 
 Νομική Σχολή 
 Ιατρική Σχολή 
 Σχολή Τεχνών 
 Σχολή Επιστημών 
 Σχολή Συμπεριφοριστικών Επιστημών 
 Σχολή Κοινωνικών Επιστημών 
 Σχολή Γεωργίας και Δασοκομίας 
 Κτηνιατρική Σχολή 
 Σχολή Βιοεπιστημών 
 Φαρμακευτική Σχολή 

Περιλαμβάνει επίσης αρκετά ανεξάρτητα ινστιτούτα, όπως ερευνητικά κέντρα και βιβλιοθήκες.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι - Επίσημο site
 Παρουσίαση των κτηρίων - Εικόνες από σχεδόν όλα τα πανεπιστημιακά κτήρια και τις αίθουσες διαλέξεων.

Ελσίνκι
Άγιος Σεραφείμ Φθιώτιδας

Ο Άγιος Σεραφείμ είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 30 μέτρα.

Γεωγραφία 
Ο  Άγιος Σεραφείμ βρίσκεται προς τα παράλια του Μαλιακού κόλπου και δίπλα στον ποταμό Βοάγριο που μετά από λίγο καταλήγει στη θάλασσα. Απέχει από τη Λαμία 33 χλμ. Α.-ΝΑ., από τα Καμένα Βούρλα 8 χλμ. Δ.-ΒΔ. ενώ είναι κτισμένος ανάμεσα στη Σκάρφεια (ΒΔ.) και το Καινούργιο (ΝΑ.). Περιβάλλεται από κατάφυτη περιοχή με ελιές. Το χωριό παρουσιάζει αρκετά μεγάλη εμπορική κίνηση και στην κεντρική πλατεία του υπάρχουν αρκετές ταβέρνες, καφετέριες, μπαρ ενώ στην παραλία του ψαροταβέρνες. Κύρια ασχολία τον κατοίκων είναι η γεωργία. Το χωριό παράγει άριστη ποιότητα λαδιού και βρώσιμης ελιάς, κηπευτικά και σιτηρά. Σημαντική είναι και η αμπελοκαλλιέργεια. Τα σιτηρά, το βαμβάκι, τα κηπευτικά, η φυστικιά είναι άλλες καλλιέργειες και ασχολίες. Η κτηνοτροφία αιγοπροβάτων και βοοειδών υπάρχει ακόμη. Τα τελευταία χρόνια η ιχθυοκαλλιέργεια και οστρακοκαλλιέργεια αναπτύσσεται ιδιαίτερα στη περιοχή και εμπλουτίζουν τη θάλασσα με γόνο για επαγγελματίες και ερασιτέχνες ψαράδες. Το αλιευτικό καταφύγιο που διαθέτει το χωριό είναι από τα μεγαλύτερα του Μαλιακού κόλπου, δυναμικότητας 75 αλιευτικών σκαφών.

Τοπικές εκδηλώσεις
Ο Άγιος Σεραφείμ, άγιος και προστάτης του χωριού, γιορτάζει στις 6 Μαΐου και γίνεται λιτάνευση και περιφορά της εικόνας με τη συνοδεία της φιλαρμονικής του δήμου Λαμιέων και του στρατού. Η εκκλησία του αγίου βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και υπάγεται στη Ι' Αρχιερατική Περιφέρεια Μενδενίτσης & Καμένων Βούρλων της Μητρόπολης Φθιώτιδας.

Διοικητικά στοιχεία 
Η παλιά ονομασία, από την εποχή της Τουρκοκρατίας, είναι Δερβισάδες και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1835, μετά την απελευθέρωση, να προσαρτάται στον τότε δήμο Θρονίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 μετονομάστηκε σε Άγιος Σεραφείμ. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγίου Σεραφείμ που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μώλου του Δήμου Καμένων Βούρλων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 725 κατοίκους Η τοπική κοινότητα Αγίου Σεραφείμ είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 14,771 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Άγιος Σεραφείμ

Χώρος παρατήρησης πουλιών

youtube/

Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου
Έτος φωτός

Το έτος φωτός είναι μονάδα μέτρησης μήκους - απόστασης (και όχι χρόνου). Ορίζεται ως η απόσταση που θα ταξιδέψει ένα φωτόνιο, κινούμενο στο κενό, μακριά από μάζες και ηλεκτρομαγνητικά πεδία, σε ένα Ιουλιανό έτος (365,25 ημέρες με 86.000 δευτερόλεπτα η καθεμιά). Το σύμβολό του είναι το ly (από το αγγλικό light year). Ένα έτος φωτός ισοδυναμεί με 9,4607 (≃9,5) τρισεκατομμύριαδες χιλιόμετρα.

Η απόσταση 
Η ταχύτητα του φωτός στο κενό είναι 299.792.458 μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Εαν τα χίλια χιλιόμετρα είχαν μήκος ενός χιλιοστού του μέτρου, το έτος φωτός θα ισοδυναμούσε με την απόσταση ανάμεσα στην Αθήνα και το Τόκυο. Το έτος φωτός χρησιμοποιείται για τη μέτρηση αποστάσεων μεταξύ άστρων, ενώ για μεγαλύτερες αποστάσεις χρησιμοποιείται το παρσέκ. Σε εκλαϊκευτικά βιβλία για την αστρονομία πάντως χρησιμοποιείται το έτος φωτός, επειδή είναι πιο εύκολο να εξηγηθεί σαν έννοια.

Υποδιαιρέσεις 
Μικρότερες υποδιαιρέσεις είναι οι ημέρες φωτός, ώρες φωτός, λεπτά φωτός και δευτερόλεπτα φωτός, που είναι η απόσταση που θα ταξιδέψει το φως σε μια μέρα, μια ώρα, ένα λεπτό και ένα δευτερόλεπτο αντίστοιχα. Οι υποδιαιρέσεις αυτές δεν έχουν το χαρακτήρα που έχουν οι αντίστοιχες ημερολογιακές, απλά χρησιμοποιούνται μερικές φορές προκειμένου να περιγράψουν μικρότερες αποστάσεις. Δηλαδή:
 Έτος φωτός: 9.460.730.472.580.800 μέτρα
Ημέρα φωτός: 25.902.068.371.200 μέτρα
 Ώρα φωτός: 1.079.252.848.800 μέτρα
 Λεπτό φωτός: 17.987.547.480 μέτρα
 Δευτερόλεπτο φωτός: 299.792.458 μέτρα

Ισοδυναμίες 
Ένα έτος φωτός ισοδυναμεί με:
 63.241 Αστρονομικές Μονάδες (AU)
 0,30675 Παρσέκ

Μερικές αποστάσεις σε έτη και υποδιαιρέσεις του έτους φωτός 
 Το φως χρειάζεται 8.3167463973 λεπτά να φτάσει από τον Ήλιο στη Γη (απόσταση που είναι περίπου δεκάξι εκατομμυριοστά του έτους φωτός).
 Η απόσταση Γης-Σελήνης είναι ένα δευτερόλεπτο και 25 εκατοστά φωτός.
 Ο Βόγιατζερ 1 το Σεπτέμβρη του 2004 βρισκόταν 13 ώρες φωτός μακριά από τη Γη (περίπου ενάμισι χιλιοστό του έτους φωτός) και χρειάστηκε 27 χρόνια για να διανύσει αυτή την απόσταση.
 Το κοντινότερο σε μας αστέρι, ο Εγγύτατος Κενταύρου, βρίσκεται σε απόσταση 4,22 ετών φωτός.
 Ο Κέπλερ 186f απέχει 490 έτη φωτός από τη Γη.
 Το κέντρο του Γαλαξία μας απέχει περίπου 28.000 έτη φωτός.
 Η διάμετρος του Γαλαξία μας είναι περίπου 100.000 έτη φωτός.
 Ο κοντινότερος σε μας γαλαξίας, ο Γαλαξίας της Ανδρομέδας, απέχει από τον δικό μας περίπου 2,54 εκατομμύρια έτη φωτός.
 Οι αποστάσεις μέχρι τα πιο μακρινά σημεία του Σύμπαντος που έχουμε παρατηρήσεις είναι περίπου 92 δισεκατομμύρια έτη φωτός. Το φως όμως από τους πιο μακρινούς γαλαξίες που μπορούμε να παρατηρήσουμε έφυγε από εκεί πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια. Οι δυο αριθμοί διαφέρουν γιατί σε αυτά τα 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια η απόσταση ανάμεσα σε μας και τους γαλαξίες αυτούς μεγάλωσε λόγω της διαστολής του Σύμπαντος.

Δείτε επίσης 

 Αστρονομική μονάδα
 Παρσέκ
 Απόσταση (αστρονομία)
 Κατάλογος των πιο απομακρυσμένων αστρονομικών αντικειμένων

Πηγές 
 The IAU and astronomical units, Διεθνής Αστρονομική Ένωση
 StarChild Question of the Month for March 2000, NASA
 Έτος φωτός, Πλανητάριο Θεσσαλονίκης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Μετατροπέας από τη μια μονάδα μήκους στην άλλη

Ετος φωτος
Ετος φωτος
Α.Π.Σ. Αετός Πατρών

Ο Αθλητικός και Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Αετός Πατρών είναι αθλητικός σύλλογος της Πάτρας στην συνοικία της Αγίας Σοφίας, της μεγαλύτερης πληθυσμιακά συνοικίας της πόλης. Ιδρύθηκε το 1947 με χρώματα κίτρινο και μαύρο με τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης. Παλαιότερα διατηρούσε και τμήμα χειροσφαίρισης με συμμετοχές στις εθνικές κατηγορίες. Από τον Αετό ξεκίνησε την καριέρα του σαν ποδοσφαιριστής ο πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική Ελλάδος στο Ευρω 2004 στην Πορτογαλία, Γρηγόρης Γεωργάτος.

Τμήμα ποδοσφαίρου 

Το τμήμα ποδοσφαίρου ιδρύθηκε το 1947 με αρ.μητρώου ΕΠΟ 239. Έχει αγωνιστεί κατα καιρούς σε όλες τις κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Αχαΐας. Διατηρεί εφηβικά και παιδικά τμήματα . Χρησιμοποιεί ως έδρα το γήπεδο της Νίκης Προαστείου.

ο Αετός ξεκίνησε από την Γ' κατηγορία της ΕΠΣ Αχαΐας για ανεβεί στην Β' κατηγορία το 1949-50. Έως την περίοδο 1956-57 ήταν ασανσέρ μεταξύ Β' και Γ' κατηγορίας , από την περίοδο αυτή κι έως το 1969-70 έπαιξε στην Β'. Το 1969-70 υποβιβάζετε στην Γ' μετά από 13 χρόνια στην Β' κατηγορία για αν επιστρέψει αμέσως την επόμενη χρονιά. Στην Α' ανέβηκε πρώτη φορά την περίοδο 1977-78 και παρέμεινε έως το 1984-85 για να επιστρέψει πάλι το 1991-92 έως το 1999-00 όπου ήταν η τελευταία φορά που έπαιξε στην Α΄κατηγορία.

Στο κύπελλο Ελλάδος έχει 7 συμμετοχές, με μεγαλύτερη επιτυχία το 1951 όταν έφτασε στους 32 του Κυπέλλου Ελλάδος .

Τμήμα καλαθοσφαίρισης 
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Αετού αγωνίζεται στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΣΚΑ-Η χωρίς να έχει παίξει ποτέ σε εθνική κατηγορία.

Τμήμα χειροσφαίρισης 
Ο Αετός διατηρούσε τμήμα χειροσφαίρισης αντρών με συμμετοχή στα πρώτα πανελλήνια πρωταθλήματα και την Β' εθνική κατηγορία. Το τμήμα ιδρύθηκε το 1984 και πήρε μέρος στην Β΄εθνική(1984-85) όπου κατέλαβε την προτελευταία θέση , 10η . Μάλιστα στο παιχνίδι για την Β εθνική αντρών Αετός-Διομήδης Άργους στις 10 Οκτωβρίου 1984 ήταν το πρώτο επίσημο στην ιστορία του Διομήδη. Την επόμενη περίοδο το 1985-86 πήρε μέρος στο 1ο τοπικό πρωτάθλημα της Πάτρας .

Παραπομπές 

Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης
Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η.
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Πομπήιος

Ο Γναίος Πομπήιος ο Μέγας (Gnaeus Pompeius Magnus, 29 Σεπτεμβρίου 106 π.Χ. - 28 Σεπτεμβρίου 48 π.Χ.), γνωστός συνήθως ως Πομπήιος ή Μέγας Πομπήιος, ήταν στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Καταγόταν από πλούσια ιταλική επαρχιακή οικογένεια και ο πατέρας του ήταν ο πρώτος που την ενέταξε στις τάξεις της ρωμαϊκής αριστοκρατίας. Η μεγάλη επιτυχία του Πομπήιου ως στρατηγός, ενώ ήταν πολύ νέος ακόμα, του επέτρεψε να γίνει γρήγορα ύπατος αν και δεν πληρούσε τις συνήθεις απαιτήσεις για τη θέση.   

Εντυπωσιασμένος από τις νίκες του κατά τους εμφυλίους πολέμους, ο Σύλλας τον επονόμασε Magnus (Μεγάλο). Διετέλεσε τρεις φορές ύπατος και τέλεσε τρεις θριάμβους.

Τα μεγαλύτερα κατορθώματα του Πομπήιου ήταν οι νίκες του κατά των οπαδών του Μαρίου το 82-81, η επικράτησή του στην αναστατωμένη από τον Σερτώριο Ισπανία, η εξάλειψη της πειρατείας από τη Μεσόγειο σε εφαρμογή του Γαβινείου Νόμου και η νίκη στο Γ΄ Μιθριδατικό Πόλεμο.

Στα μέσα της δεκαετίας του 60 π.Χ. ο Πομπήιος σχημάτισε με τον Μάρκο Λικίνιο Κράσσο και τον Ιούλιο Καίσαρα την Πρώτη Τριανδρία, μιαν ανεπίσημη πολιτικοστρατιωτική συμμαχία, και ο Πομπήιος παντρεύτηκε την κόρη του Καίσαρα Ιουλία. Μετά τον θάνατο της Ιουλίας και του Κράσσου Πομπήιος και Καίσαρ βρέθηκαν επί κεφαλής ο μεν πρώτος της συντηρητικής ο δε δεύτερος της λαϊκής παράταξης. Ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος και ο Πομπήιος νικήθηκε στη μάχη των Φαρσάλων και κατέφυγε στην Αίγυπτο. Εκεί δολοφονήθηκε κατ' εντολήν του Πτολεμαίου ΙΓ΄, ο οποίος πίστευε πως με αυτόν τον τρόπο θα γινόταν αρεστός στον Καίσαρα.

Η σταδιοδρομία και η πτώση του Πομπήιου ήταν καθοριστικοί παράγοντες του μετασχηματισμού της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας σε αυτοκρατορία.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Αντίστια, κόρη του Πούμπλιου Αντίστιου συγκλητικού.

Έπειτα νυμφεύτηκε για 2η φορά, την Αιμιλία Σκαύρα, κόρη του Μάρκου Αιμιλίου Σκαύρου υπάτου το 115 π.Χ. Η μητέρα της Αιμιλίας Σκαύρας είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο τον Σύλλα.

Μετά έκανε 3ο γάμο με τη Μούρκια Τέρτια, κόρη του Κουίντου Μούκιου Σκαιβόλα μεγίστου ποντίφικα και είχε τέκνα:
 Γναίος Πομπήιος π. 75 - 45 π.Χ., σκοτώθηκε στη μάχη της Μούνντα στην Ισπανία, πολεμώντας εναντίον του Καίσαρα.
 Πομπηία Μάγκνα 80/75 π.Χ.-πριν το 35 π.Χ., παντρεύτηκε πρώτα τον Φαύστο Κορνήλιο Σύλλα ταμία (quaestor) το 54 π.Χ. και μετά τον Λεύκιο Κορνήλιο Κίννα αντικαταστάτη ύπατο. Από τον πρώτο γάμο της, κόρη της ήταν η:
 Κορνηλία Πομπηία. Κόρη της ήταν η:
 Σκριβωνία. Ο γιος της:
 Γναίος Πομπήιος Μάγκνος, νυμφεύτηκε την Κλαυδία Αντωνία, κόρη του Αυτοκράτορα Κλαύδιου. 
 Σέξτος Πομπήιος 67 - 35 π.Χ., εξεγέρθηκε στη Σικελία εναντίον του Οκταβιανού Αυγούστου.

Έπειτα νυμφεύτηκε για 4η φορά, την Ιουλία, κόρη του Ιουλίου Καίσαρα.

Μετά έκανε 5ο γάμο, με την Κορνηλία Μέτελλα, κόρη του Κουίντου Καικιλίου Μετέλλου Πίου Σκιπίωνα Νασίκα, υπάτου και στρατηγού.

Παραπομπές

Προτεινόμενη βιβλιογραφία 

 Robin Seager, Pompey the Great, Oxford: Blackwells, 2002. ISBN 0-631-22721-0

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ρωμαίοι πολιτικοί
Στρατιωτικοί της Αρχαίας Ρώμης
Περτίναξ Βυζαντίου

Ο Περτίναξ ήταν χριστιανός επίσκοπος του Βυζαντίου.

Πληροφορίες για το βίο του υπάρχουν στην ιστορία του Δωροθέου. Εκεί γίνεται γνωστό ότι ο Περτίναξ ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος ως στρατηγός απεστάλη στη Θράκη. Όταν προσβλήθηκε από κάποια ασθένεια έμαθε ότι συμβαίνουν πολλά θαύματα μεταξύ των πιστών της νέας θρησκείας, του Χριστιανισμού στην πόλη του Βυζαντίου. Αυτό τον οδήγησε να αποταθεί στον τότε επίσκοπο της πόλης Αλύπιο, που τότε διέμενε στην Ελαία. Κατόπιν της θεραπείας του, την οποία θεώρησε αποτέλεσμα των προσευχών του Αλυπίου, απαρνήθηκε την εθνική θρησκεία, παραιτήθηκε από το στράτευμα και βαπτίστηκε Χριστιανός. Έπειτα από μικρό χρονικό διάστημα χειροτονήθηκε από τον Αλύπιο πρεσβύτερος και μετά το θάνατό του τον διαδέχθηκε στον επισκοπικό θώκο.

Από την προσωπική του περιουσία ανήγειρε τον τρίτο επισκοπικό οίκο της Εκκλησίας των Βυζαντίων, στην περιοχή των Συκεών, τον μετέπειτα Γαλατά της Κωνσταντινουπόλεως, και μάλιστα σε παραθαλάσσια τοποθεσία, που ο ίδιος επονόμασε Ειρήνη. Σε αυτή την τοποθεσία άρχισαν να οικοδομούν τα σπίτια τους πολλοί χριστιανοί, δημιουργώντας οιονεί μία μικρή πόλη.

Οι Πατριαρχικοί κατάλογοι τον φέρουν να επισκόπευσε δεκαεννέα έτη (169 – 187), αλλά μάλλον σε αυτά περιλαμβάνονται και τα έτη κατά τα οποία ήταν ιερέας. Πέθανε το έτος 187.

Παραπομπές

Πηγές
 

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Θέατρο του Παραλόγου

Το Θέατρο του Παραλόγου (γαλλικά: Le Théâtre de l'Absurde) είναι φράση που χρησιμοποιείται σε αναφορά σε συγκεκριμένα έργα γραμμένα από έναν αριθμό βασικά Ευρωπαίων θεατρικών συγγραφέων στις δεκαετίες του 1940, 1950 και 1960, καθώς και στο στυλ θεάτρου που εξελίχθηκε από το έργο τους. Ο όρος επινοήθηκε από τον κριτικό Μάρτιν Έσλιν, ο οποίος χρησιμοποίησε τη φράση ως τίτλο σε ένα βιβλίο του του 1962 πάνω στο θέμα αυτό. Ο Έσλιν θεώρησε πως το έργο των συγγραφέων αυτών δίνει καλλιτεχνική άρθρωση στην φιλοσοφία του Αλμπέρ Καμύ πως η ζωή είναι έμφυτα χωρίς νόημα, όπως επεξηγείται στο έργο του Ο Μύθος του Σισύφου. Το Θέατρο του Παραλόγου θεωρείται πως κατάγεται από τον Ντανταϊσμό, α-νόητη ποίηση και αβάν-γκαρντ τέχνη των δεκαετιών του 1920 και 1930. Ωστόσο, το είδος αυτό του θεάτρου κατάφερε να γίνει δημοφιλές αφού ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος τόνισε την αβεβαιότητα και επισφαλή θέση της ανθρώπινης ζωής. Η έκφραση Θέατρο του Παραλόγου έχει γίνει στόχος κριτικής από μερικούς συγγραφείς, και έτσι συναντάμε και τους όρους «Αντι-Θέατρο» και «Νέο Θέατρο».

Καθοριστικοί συγγραφείς 
Σύμφωνα με τον Μάρτιν Έσλιν, οι τέσσερις καθοριστικοί θεατρικοί συγγραφείς του κινήματος είναι οι Ευγένιος Ιονέσκο, Σάμιουελ Μπέκετ, Ζαν Ζενέ και Άρθουρ Αντάμοβ, αν και καθένας από αυτούς τους συγγραφείς έχει εξ ολοκλήρου μοναδικά θέματα και τεχνικές που πηγαίνουν πέρα από τον όρο "παράλογο". Άλλοι συγγραφείς που συχνά σχετίζονται με την ομάδα αυτή είναι μεταξύ άλλων οι Τομ Στόπαρντ, Φρίντριχ Ντύρενματ, Φερνάντο Αραμπάλ, Χάρολντ Πίντερ, Έντουαρντ Άλμπι και Ζαν Ταρντιέ. Στους θεατρικούς συγγραφείς που λειτούργησαν ως έμπνευση στο κίνημα περιλαμβάνονται οι Αλφρέντ Τζαρύ, Λουίτζι Πιραντέλο, Στανισλάβ Βιτκίεβιτς, Γκιγιώμ Απολλιναίρ, οι σουρεαλιστές και πολλοί άλλοι. Το κίνημα του «Παράλογου» ή «Νέου Θεάτρου» ήταν στις αρχές του ένα διακριτό με βάση το Παρίσι (τη rive gauche, αριστερή όχθη του Σηκουάνα) αβαν-γκαρντ φαινόμενο συνδεδεμένο με εξαιρετικά μικρά θέατρα στο Καρτιέ Λατέν, και κέρδισε με τον καιρό την διεθνή εξέχουσα θέση του.

Η δομή 
Στην πράξη, το Θέατρο του Παραλόγου ξεφεύγει από τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες, καταστάσεις και ό,τι είναι συνδεδεμένο με θεατρικές συμβάσεις. Ο χρόνος, ο τόπος και η ταυτότητα είναι ασαφή και ρευστά, και ακόμη και η βασική αιτιότητα συχνά καταρρέει. Ασήμαντες πλοκές, επαναληπτικός ή χωρίς νόημα διάλογος και δραματικές ασυνέπειες χρησιμοποιούνται συχνά για να δημιουργήσουν ονειρικές, ή ακόμη και εφιαλτικές διαθέσεις.

Επιπλέον ανάγνωση 

 Martin Esslin, The Theatre of the Absurd (Eyre & Spottiswoode, 1962)
 Martin Esslin, Absurd Drama (Penguin, 1965)

 
Θεωρία θεάτρου
Σταθμός Δάφνη (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Δάφνη είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας επί της γραμμής 2. Πήρε το όνομά του από τον δήμο Δάφνης, τον οποίο εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 15 Νοεμβρίου 2000 και βρίσκεται κάτω από την πλατεία Καλογήρων. Πρόκεται για έναν από τους πιο σημαντικούς σταθμούς του μετρό, και μετά την έναρξη λειτουργίας του έδωσε νέα πνοή στη περιοχή και σημαντική εμπορική αναβάθμιση. Είναι εξ ολοκλήρου υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.

Από την έναρξη της λειτουργίας του, υπήρξε προσωρινά τερματικός σταθμός της γραμμής 2, μέχρι την έναρξη λειτουργίας του σταθμού Άγιος Δημήτριος - Αλέξανδρος Παναγούλης στις 5 Ιουνίου 2004. 
Στο επίπεδο έκδοσης εισιτηρίων υπάρχει το έργο Δεξίλεος του Δημήτρη Μυταρά.

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Δαφνη
Δαφνη
Δήμος Δάφνης - Υμηττού
Σταθμός Άγιος Ιωάννης (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Άγιος Ιωάννης είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 2. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από τον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη (Κυνηγού), επί της Λεωφόρου Βουλιαγμένης, με τον οποίο γειτνιάζει. Εγκαινιάστηκε στις 15 Νοεμβρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δυο πλευρικές αποβάθρες.

Κατά τη κατασκευή του σταθμού εντοπίστηκαν λείψανα κλασικού κεραμοποιείου, στοιχείο που δείχνει την ύπαρξη δραστηριοτήτων στην περιοχή.

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Αγιος Ιωαννης
Αγιος Ιωαννης
Σταθμός Κατεχάκη (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Κατεχάκη είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της Γραμμής 3. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από τη Λεωφόρο Κατεχάκη, κάτω από τη συμβολή της οποίας με τη Λεωφόρο Μεσογείων έχει κατασκευαστεί. Εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Στον παρακείμενο χώρο του βρίσκεται χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων καθώς και σταθμός μετεπιβίβασης αστικών λεωφορείων.
 
Το 2004, η μοναδική είσοδος του σταθμού συνδέθηκε με την περιοχή στη βόρεια πλευρά της Λεωφόρου Μεσογείων μέσω εντυπωσιακής πεζογέφυρας σε σχήμα που προσιδιάζει με άρπα και η οποία σχεδιάστηκε από τον Ισπανό αρχιτέκτονα Σαντιάγο Καλατράβα.  Μελλοντικά θα έχει ανταπόκριση με τη Γραμμή 4.

Βρίσκεται πλησίον του Υπουργείου Δημοσίας Τάξης, του στρατιωτικού Νοσοκομείου 401 ΓΣΝ, καθώς και του Ολυμπιακού Συγκροτήματος Αντιπτέρισης. Επίσης, εξυπηρετεί την Εθνική Γλυπτοθήκη και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Στο επίπεδο εισιτηρίων του σταθμού, εκτίθεται το γλυπτό της Βάσως Πεκλάρη, Φόρμες με Υφαντό Χαλκό. Οι τρεις χαρακτηριστικές φιγούρες σύγχρονης τέχνης του έργου έχουν κατασκευαστεί με την ιδιαίτερη μέθοδο της καλλιτέχνιδας, δηλαδή με την ύφανση μετάλλου στον αργαλειό. 

To 1979, με την μελέτη SOFRETU, προβλεπόταν αρχικά ο σταθμός να γίνει στο ύψος του Ερυθρού Σταυρού επί της Μεσογείων, τελικά όμως με την δημοπράτηση της γραμμής το 1991, προκρίθηκε η χωροθέτηση στην συμβολή της Κατεχάκη με την Μεσογείων.

Υπαίθριος χώρος στάθμευσης 
Ο σταθμός διαθέτει υπαίθριο χώρο στάθμευσης οχημάτων, χωρητικότητας 240 θέσεων.

Σταθμός ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία 
Στον σταθμό ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία που βρίσκεται πλησίον του σταθμού του μετρό έχουν αφετηρία/τέρμα 2 λεωφορειακές γραμμές (036, 402) και διέρχονται άλλες 7 (Α5, Β5, 046, 140, 242, 409, 413).

Είσοδοι - Έξοδοι 
 Λεωφόρος Μεσογείων / Λεωφόρος Κατεχάκη

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Κατεχακη
Κατεχακη
Σταθμός Πανόρμου (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Πανόρμου είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 3. Βρίσκεται στους Αμπελοκήπους και πήρε το όνομά του από την οδό Πανόρμου, κάτω από την οποία βρίσκεται. Εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.

Στο σταθμό εκτίθεται το έργο Μαζαρέκο του Μιχάλη Κατζουράκη, το οποίο αποτελείται από χρωματισμένα φώτα νέον μαζί με καθρέφτες οι οποίοι προσδίδουν ιδιαίτερες αντανακλάσεις δημιουργώντας την αίσθηση του ρυθμού στον χώρο.

Είσοδοι - Έξοδοι 
 Οδός Λουΐζης Ριανκούρ
 Οδός Πανόρμου / Οδός Χατζηκωνσταντή (μόνο έξοδος)
 Οδός Πανόρμου / Οδός Μπέλλου

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Πανορμου
Πανορμου
Σοφία Σακοράφα

Η Σοφία Σακοράφα (γενν. Τρίκαλα, 29 Απριλίου 1957) είναι Ελληνίδα πολιτικός, βουλευτής με το ΜέΡΑ25 και πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ), πρώην ευρωβουλευτής και πρώην ακοντίστρια.

Βιογραφικά στοιχεία

Αθλητισμός 
Άρχισε να ασχολείται με τον αθλητισμό σε ηλικία 15 ετών, αγωνιζόμενη με τα χρώματα του Γ.Σ. Τρικάλων. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1982 στο διεθνές meeting  Βενιζέλεια-Χανιά στα Χανιά, πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 74,20 μέτρα. Η επίδοση αυτή παρέμεινε πανελλήνιο ρεκόρ μέχρι την εισαγωγή του νέου τύπου ακοντίου, οπότε και όλα τα ρεκόρ μηδενίστηκαν. Παρέμεινε κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στον ανοιχτό στίβο ως και την 13η Ιουνίου του 1983 όταν στο Τάμπερε της Φινλανδίας η Τιίνα Λίλακ το κατέρριψε με επίδοση 74,76 μέτρα.

Συνολικά πέτυχε 17 φορές πανελλήνιο ρεκόρ, βελτιώνοντάς το συνολικά πάνω από 30 μέτρα.

Είναι απόφοιτη της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής Θεσσαλονίκης (σήμερα ΤΕΦΑΑ).

Πολιτική 
Όταν αποχώρησε από τον αθλητισμό ασχολήθηκε με την πολιτική. Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στη Β' Αθήνας (με 33.503 σταυρούς προτίμησης) στις εκλογές του 2007, καθώς και στις εκλογές του 2009.

Στην ονομαστική ψηφοφορία που διεξήχθη στη 6 Μαΐου 2010 για το νομοσχέδιο σχετικά με το μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. και για τα έκτακτα μέτρα που πήρε η χώρα για να μη χρεοκοπήσει, διαγράφτηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, καθώς δήλωσε «παρών» μαζί με τον Γιάννη Δημαρά και τον Βασίλη Οικονόμου που επίσης δήλωσαν «παρών», ξεφεύγοντας από την κομματική γραμμή που είχε ορίσει ο αρχηγός του κόμματος Γιώργος Παπανδρέου.

Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 και του Ιουνίου του 2012, εξελέγη βουλευτής Β' Αθηνών με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α., πρώτη σε σταυρούς (71.407) από τους υποψήφιους του κόμματος στην εν λόγω περιφέρεια. Στις ευρωεκλογές του 2014 εξελέγη ευρωβουλευτής με το ίδιο κόμμα.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2015 ανακοίνωσε την ανεξαρτητοποίησή της από την ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.  Στις 19 Δεκεμβρίου 2018 εντάχθηκε στο Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής (ΜέΡΑ25) του Γιάνη Βαρουφάκη, με το οποίο ήταν υποψήφια στις ευρωεκλογές του 2019. Εκλέχθηκε βουλευτής στην περιφέρεια Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών στις εκλογές του 2019.

Παραπομπές 

Ελληνίδες αθλήτριες του ακοντισμού
Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Ανεξάρτητοι Ευρωβουλευτές
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2014-2019
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΜέΡΑ25
Βουλευτές Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980
Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1979
Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1987
Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Σταθμός Ευαγγελισμός (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Ευαγγελισμός είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 3. Βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας και πήρε το όνομά του από το Νοσοκομείο Ευαγγελισμός στο Κολωνάκι, μπροστά από το οποίο βρίσκεται. Εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Στον χώρο εκδόσεως εισιτηρίων του σταθμού εκτίθενται αρχαιολογικά ευρήματα που ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της κατασκευής του, συγκεκριμένα ένα αρχαίο νεκροταφείο με ταφικό περίβολο, ο πεισιστράτειος αγωγός και ένας δρόμος. Κατά τον μεταπολιτευτικό σχεδιασμό της γραμμής 3, η αρχική χωροθέτηση του σταθμού το 1979, θα γινόταν στο πάρκο Ριζάρη με την ονομασία "Ιλίσια". Το 1991 με την δημοπράτηση της γραμμής, ο σταθμός τελικά χωροθετήθηκε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός.

Από τη σήραγγα που συνδέει τον σταθμό Ευαγγελισμός με τον σταθμό Σύνταγμα, μία διακλάδωση της γραμμής οδηγεί σε σήραγγα μονής γραμμής που συνδέει τις γραμμές 2 και 3 του Αθηναϊκού Μετρό. Οι αιχμές των αλλαγών τροχιάς αυτής της γραμμής βλέπουν προς τους σταθμούς Πανεπιστήμιο και Ευαγγελισμός. Η συνδετήρια αυτή σήραγγα δεν χρησιμοποιείται από συρμούς που εκτελούν δρομολόγια, αλλά μόνο από κενούς ή υπηρεσιακούς. Μελλοντικά ο σταθμός θα έχει ανταπόκριση με την υπό κατασκευή γραμμή 4. Πρόθεση της νέας διοίκησης της Αττικό Μετρό Α.Ε. στις 20 Σεπτεμβρίου 2019 περί μετονομασίας του σταθμού σε "Παύλος Μπακογιάννης" ανακλήθηκε κατόπιν σφοδρών αντιδράσεων της οικογένειάς του.

Έργα τέχνης 
Στο σταθμό εκτίθεται το αφηρημένο γλυπτό Mott Street της γλύπτριας Χρύσας στο επίπεδο έκδοσης εισιτηρίων.

Επίσης, στο Πάρκο Ριζάρη ακριβώς μπροστά από την είσοδο του σταθμού είναι τοποθετημένο το έργο του Γιώργου Ζογγολόπουλου «Στήλη» του 1999.

Είσοδοι - Έξοδοι 
 Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας / Οδός Μαρασλή (Νοσοκομείο Ευαγγελισμός)
 Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας / Οδός Ριζάρη

Δομή σταθμού

Φωτογραφικό υλικό

Παραπομπές 

Ευαγγελισμός
Ευαγγελισμός
Πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου γυναικών

Το Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Γυναικών είναι το ανώτατο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα γυναικών στην Ελλάδα. Ξεκίνησε το 1986 αλλά μέχρι το 1989 το πρωτάθλημα ήταν ανεπίσημο και το διοργάνωναν τα ίδια τα σωματεία που αγωνίζονταν σε αυτό. Την περίοδο 1989-90 η ΕΠΟ δημιούργησε Επιτροπή Γυναικείου Ποδοσφαίρου, η οποία ανέλαβε να διοργανώσει το πρωτάθλημα. Η πρώτη διοργάνωση της ΕΠΟ, ονομάστηκε δοκιμαστική και η ομοσπονδία δεν την αναγνώρισε ως επίσημη.

Το πρωτάθλημα υπήρξε ενιαίο ως το 2003, όμως από το 2004 άρχισε να διεξάγεται σε 2 φάσεις. Στην Α΄ φάση οι ομάδες ήταν χωρισμένες σε 2 ομίλους με βάση γεωγραφικά κριτήρια (Βόρειος & Νότιος όμιλος). Οι καλύτερες ομάδες κάθε ομίλου (ο αριθμός διέφερε ανά περίοδο) περνούσαν στην τελική φάση, όπου διεξάγονταν διπλές νοκ άουτ αναμετρήσεις ή ένας όμιλος με δύο γύρους. Την περίοδο 2010-2011, το πρωτάθλημα έγινε ενιαίο, με τη συμμετοχή 13 ομάδων, οι οποίες μειώθηκαν σε δέκα κατά την επόμενη περίοδο και παρέμειναν ως την περίοδο 2016-17. Από την περίοδο 2017-18 συμμετέχουν δώδεκα ομάδες. Από την περίοδο 2020-21 επανήλθε ο διαχωρισμός των ομάδων σε ομίλους.

Πολυνίκης του θεσμού είναι η ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. με 17 τίτλους, ενώ επίσης κατέχει και το ρεκόρ των 8 συνεχόμενων κατακτήσεων. Το πρώτο πρωτάθλημα το κατέκτησε η ΑΕ Ολυμπιάδα 80 Θεσσαλονίκης. Στο πρώτο πρωτάθλημα που διεξάχθηκε υπό την αιγίδα της ΕΠΟ αλλά θεωρήθηκε ως δοκιμαστικό, τον τίτλο πήρε η Καβάλα. Στην μετέπειτα χρονιά που είναι η πρώτη επίσημη, τον τίτλο κατάφερε να κατακτήσει η Δόξα Πειραιά. Το 1992 δημιουργήθηκε και Β΄ Εθνική κατηγορία.

Πρωταθλήτριες ομάδες 
1986 ως 1989: ανεπίσημο πρωτάθλημα
1989 ως 1992: πρωτάθλημα ΕΠΟ
1992-93 ως σήμερα: Α' Εθνική

Σύνολο τίτλων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου γυναικών - epo.gr

Πρωταθλητές Ελλάδος
Πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης γυναικών



Ιστορία 
Το ελληνικό πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης της Α1 Εθνικής γυναικών αποτελεί μία από τις σημαντικότερες διοργανώσεις της ελληνικής υδατοσφαίρισης σε πανελλαδικό επίπεδο. Διεξήχθη για πρώτη φορά ως Πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1988, το διάστημα 1 έως 7 Αυγούστου. Το 1989 καθιερώθηκε η Α' Εθνική, ενώ στις δύο πρώτες διοργανώσεις (1989 και 1990) ο κάθε ένας από τους δύο γύρους του πρωταθλήματος διεξήχθη σε ένα κολυμβητήριο της Αθήνας, σε διάστημα μίας εβδομάδας με συνεχόμενους αγώνες κάθε ημέρα. Στο πρωτάθλημα του 1991 καθιερώθηκε η διεξαγωγή των αναμετρήσεων στις έδρες των ομάδων, ενώ την περίοδο 1998–99 διεξήχθη για πρώτη φορά ως πρωτάθλημα Α1 Εθνικής Κατηγορίας. Ο Ολυμπιακός είναι ο πολυνίκης της διοργάνωσης με 13 τίτλους. Κατέχει το ρεκόρ συνεχόμενων κατακτήσεων με 9, ενώ είναι και ο σημερινός κάτοχος του τίτλου στην Α1 Γυναικών.

Παρά την ερασιτεχνική μορφή του πρόκειται για ένα υψηλού επιπέδου πρωτάθλημα, γεγονός που αποδεικνύεται τόσο από το ότι και οι 4 ομάδες που έχουν στεφθεί πρωταθλήτριες Ελλάδας έχουν κατακτήσει και ευρωπαϊκά τρόπαια (Βουλιαγμένη, Γλυφάδα, Εθνικός Πειραιώς, Ολυμπιακός), όσο και από το ότι έχουν αναδειχθεί διεθνείς αθλήτριες που οδήγησαν την Εθνική Ελλάδος στην κατάκτηση μεταλλίων σε κορυφαίες διοργανώσεις (Υδατοσφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου, Παγκόσμιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης, Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης).

Μετά το διασυλλογικό πρωτάθλημα μπάσκετ ανδρών, το πρωτάθλημα πόλο γυναικών αποτελεί το πιο επιτυχημένο τμήμα του ελληνικού αθλητισμού σε συλλογικό επίπεδο. Οι ελληνικοί γυναικείοι σύλλογοι έχουν κατακτήσει 7 Κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπης, 4 Λεν Τρόφι και 4 Σούπερ Καπ, έχοντας αγωνιστεί συνολικά σε 29 ευρωπαϊκούς τελικούς, στους 3 θεσμούς.

Πρωταθλητές

Σύνολο τίτλων

Πίνακας συμμετοχών (1988 ως 2023) 
Η Εθνική κατηγορία καθιερώθηκε το 1988 με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων. Σταθερή παρουσία στο πρωτάθλημα εμφανίζουν μόνο οι τέσσερις ομάδες που έχουν κατακτήσει τον τίτλο του πρωταθλητή. Οι Εθνικός και Βουλιαγμένη έχουν το απόλυτο σε συμμετοχές, ενώ ακολουθούν ο Ολυμπιακός, ο οποίος προβιβάστηκε το 1991 κι έκτοτε συμμετέχει ανελλιπώς στο πρωτάθλημα, και η Γλυφάδα η οποία έχει υποβιβαστεί μία φορά. Στην ανώτατη κατηγορία έχουν μετάσχει συνολικά 31 ομάδες στα 36 χρόνια του θεσμού.

Ομάδες πρωταθλήματος 2022-2023.

Γενική βαθμολογία (1988-2023) 
Ο πίνακας αποτυπώνει την γενική βαθμολογία των συμμετεχουσών ομάδων από το 1988 έως και το 2022.

Ο αριθμός των συμμετοχών συμπεριλαμβάνει και την τρέχουσα περίοδο, 2022-23

Κορυφαίες σκόρερ 
Οι πρώτες σκόρερ ανά περίοδο του πρωταθλήματος Ελλάδας υδατοσφαίρισης γυναικών είναι οι εξής:

{|
|valign="top" width=800px|

Πρώτες σκόρερ ανά αθλήτρια

*Σημ.: Μοιράστηκαν την πρωτιά.

Πρώτες σκόρερ ανά σύλλογο

Ευρωπαϊκά τρόπαια Ελληνικών ομάδων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κολυμβητική ομοσπονδία Ελλάδας 
 "Η Χρυσή Βίβλος της Α1 πόλο γυναικών" Ιστότοπος contra.gr.

 
Υδατοσφαιριση γυναικων
Ελλάδα
Σταθμός Μέγαρο Μουσικής (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Μέγαρο Μουσικής είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 3. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με το οποίο και γειτνιάζει. Βρίσκεται κάτω από τη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας και εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Εκτός από το Μέγαρο Μουσικής, ο σταθμός βρίσκεται, επίσης, κοντά στην πρεσβεία των ΗΠΑ και στα νοσοκομεία Αλεξάνδρα και Αρεταίειο.

Η αρχική τοποθεσία του σταθμού ήταν στην πλατεία Μαβίλη, ωστόσο η ολοκλήρωση του Μεγάρου Μουσικής το 1991 επέδρασε ώστε ο σταθμός να μετατεθεί στο σημερινό σημείο. Στον αρχικό σχεδιασμό του σταθμού προβλεπόταν υπόγεια σύνδεση με τη νέα πτέρυγα του παρακείμενου Μεγάρου Μουσικής, η οποία ωστόσο μέχρι σήμερα δεν έχει υλοποιηθεί. Το ζήτημα απασχόλησε στο παρελθόν το κοινοβούλιο, με σχετικές ερωτήσεις από μέρους του ΚΚΕ. Αρχική ονομασία του σταθμού ήταν τα "Ιλίσσια".

Έργα τέχνης 
Στο επίπεδο έκδοσης εισιτηρίων του σταθμού εκτίθεται πάνω στο μάρμαρο του τοίχου ψηφιδωτή σύνθεση με πουλιά του καλλιτέχνη Πάνου Φειδάκη με τίτλο «Μπαμπουζίνα». Λίγοι ωστόσο από τους χιλιάδες των επιβατών που διέρχονται καθημερινά από τον σταθμό γνωρίζουν ότι το έργο διαστάσεων 180Χ780 εκ. είναι και το τελευταίο του καλλιτέχνη, αφού λίγους μήνες αργότερα αυτοκτόνησε σε ηλικία 46 ετών.

Είσοδοι - Εξοδοι 
 Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας / Νοσοκομείο Αιγινήτειο
 Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας / Πάρκο Ελευθερίας (Λυκαβηττός/Κολωνάκι)

Δομή σταθμού

Παραπομπές

Μεγαρο Μουσικής
Μεγαρο Μουσικης
Σταθμός Αμπελόκηποι (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Αμπελόκηποι είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 3. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από την αθηναϊκή συνοικία των Αμπελοκήπων, την οποία εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.

Βρίσκεται κάτω από τη συμβολή της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και της οδού Δημητρίου Σούτσου, πλησίον της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής, του Αρείου Πάγου και του γηπέδου του Παναθηναϊκού.

Στην οροφή του σταθμού εκτείνονται πολύχρωμες γραμμές φωτισμένες με φώτα νέον, έργο του Στήβεν Αντωνάκου με τίτλο Πομπή. Οι φωτεινές εικαστικές γραμμές που οδηγούν τους επιβάτες μέσα και έξω από τον σταθμό, παραπέμπουν στις αρχαίες αθηναϊκές πομπές των πολιτών. 

Το 1979 η αρχική χωροθέτηση του σταθμού είχε γίνει στο Θων (Αλεξάνδρας και Βασιλίσσης Σοφίας) αλλά το 1991 καθορίστηκε στην σημερινή του θέση.

Είσοδοι - Έξοδοι 
 Λεωφόρος Αλεξάνδρας / Οδός Δημητρίου Σούτσου
 Λεωφόρος Αλεξάνδρας / Οδός Πανόρμου

Δομή σταθμού

Φωτογραφικό υλικό

Παραπομπές 

Αμπελόκηποι
Αμπελοκηποι
Σταθμός Εθνική Άμυνα (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Εθνική Άμυνα είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 3. Βρίσκεται στα όρια των δήμων Αθήνας και Παπάγου-Χολαργού. Πήρε το όνομά του από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, με το οποίο γειτνιάζει. Εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει μία κεντρική αποβάθρα και γραμμή εναπόθεσης αμαξοστοιχιών.

Ο σταθμός Εθνικής Άμυνας ήταν από τα εγκαίνιά του, τον Ιανουάριο του 2000, και για 4,5 έτη ο ανατολικός τερματικός σταθμός της γραμμής 3 του αθηναϊκού μετρό. Έπαψε να είναι τερματικός στις 24 Ιουλίου 2004, όταν η γραμμή 3 επεκτάθηκε μέχρι το Χαλάνδρι. Το 2014 ο σταθμός ξαναέγινε τερματικός για ένα διάστημα, κατά τη διάρκεια τεχνικών εργασιών για την εγκατάσταση και δοκιμαστική λειτουργία εξοπλισμού βελτίωσης της σιδηροδρομικής γραμμής.

Στα αρχικά σχέδια κατασκευής της γραμμής 3 του μετρό και κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της κατασκευής του, ο σταθμός Εθνικής Άμυνας αναφερόταν με την ονομασία Πεντάγωνο, η οποία οφειλόταν στο κοινό προσωνύμιό του κτηρίου του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης. Το 1993 κατά την ανάληψη του έργου από την εταιρία Ολυμπιακό Μετρό, αναφερόταν με το όνομα Υ.ΕΘ.Α. (Υπουργείο Εθνικής Άμυνας). Κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γραμμής Σύνταγμα - Εθνική Άμυνα αποφασίστηκε η μετονομασία του σταθμού στο σημερινό του όνομα.

Από την πλευρά της ανόδου της οδού Μεσογείων ο σταθμός γειτνιάζει με το Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών, καθώς και με τη διεύθυνση Συγκοινωνιών Αθηνών.

Πολιτιστικά έργα 
Στο σταθμό Εθνικής Αμύνης, εκτίθενται τέσσερις εγκαταστάσεις έργων τέχνης: τρία γλυπτά στο επίπεδο των αποβαθρών, και μια μεγάλη εγκατάσταση στο επίπεδο έκδοσης εισιτηρίων. Τα έργα εγκαινιάστηκαν τον Δεκέμβριο του 2000 από τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ Κώστα Λαλιώτη.

Επίπεδο έκδοσης εισιτηρίων 

 Υπόγειο πάρκο (Κώστας Τσόκλης): Δώδεκα δέντρα του Κώστα Τσόκλη, οι κορμοί κατασκευασμένοι από κοιλοδοκό, τα φύλλα από ανοξείδωτο χάλυβα. Τα δέντρα αντανακλώνται στους απέναντι καθρέφτες και πολλαπλασιάζονται, δίνοντας την εντύπωση ενός δάσους.

Επίπεδο αποβαθρών 

 Θνήσκων Πολεμιστής (Δημήτρης Καλαμάρας): Χάλκινο γλυπτό (1971), που στήθηκε στον εν λόγω σταθμό ως φόρος τιμής στον Άγνωστο Στρατιώτη. Αρχικά είχε τοποθετηθεί στην πλατεία της Φλώρινας, γενέτειρα του καλλιτέχνη. 
 Στήλη (Κλέαρχος Λουκόπουλος): Ορείχαλκος, 205Χ60Χ58 εκ. (1976)
 Νέα Γενιά IX (Κώστας Κουλεντιανός): Σίδερο, 205Χ180Χ150 εκ. (1988)

Είσοδοι - Έξοδοι 
 Λεωφόρος Μεσογείων / Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (Νέο Ψυχικό)
 Λεωφόρος Μεσογείων / Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνίας (Παπάγου)

Δομή σταθμού

Φωτογραφικό υλικό

Παραπομπές 

Εθνικη Αμυνα
Εθνικη Αμυνα
Δήμος Παπάγου-Χολαργού
Σταθμός Χαλάνδρι (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Χαλάνδρι είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 3. Βρίσκεται στο Χαλάνδρι και πήρε το όνομά του από τον δήμο τον οποίο εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 24 Ιουλίου 2004. Είναι υπόγειος και βρίσκεται κάτω από τη Λεωφόρο Δουκίσσης Πλακεντίας. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.

Στα αρχικά σχέδια κατασκευής της γραμμής 3 του μετρό και κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της κατασκευής του, ο σταθμός Χαλανδρίου αναφερόταν με την ονομασία Δουκίσσης Πλακεντίας, η οποία οφειλόταν στο ότι ο σταθμός βρίσκεται κάτω από τη λεωφόρο Δουκίσσης Πλακεντίας (ο σταθμός που είναι σήμερα γνωστός ως σταθμός Δουκίσσης Πλακεντίας ήταν τότε γνωστός με το όνομα Σταυρός και δεν πρέπει να συγχέεται με τον σταθμό Χαλανδρίου). Κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γραμμής Εθνικής Άμυνας - Δουκίσσης Πλακεντίας, αποφασίστηκε η μετονομασία του σταθμού στο σημερινό του όνομα. Επίσης, τα αρχικά σχέδια της Αττικό Μετρό προέβλεπαν κεντροβαρική κατασκευή του σταθμού Χαλάνδρι επί της πλατείας Δούρου, αλλά κατόπιν τοπικών αντιδράσεων, εγκαταλείφθηκε η προοπτική αυτή.

Ο σταθμός Χαλανδρίου δεν πρέπει να συγχέεται με τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Χαλανδρίου των Σιδηροδρόμων Αττικής, ο οποίος βρισκόταν δυτικά του σταθμού του μετρό.

Στο στέγαστρο κάτω από την είσοδο - έξοδο του σταθμού και με κατεύθυνση προς τα ανατολικά, εκτίθεται τοιχογραφία της Ρένας Παπασπύρου, με τίτλο Εικόνες στην Ύλη. Η τοιχογραφία καταλαμβάνει επιφάνεια 10,2 μ. πλάτους επί 2,7 μ. ύψους. Οι μωσαϊκές πλάκες του έργου δουλεύτηκαν το φθινόπωρο του 2009 όπου η καλλιτέχνιδα ενσωμάτωσε και αγαπημένα σχεδιαστικά στοιχεία της περιόδου ‘90-‘94.

Υπαίθριος χώρος στάθμευσης 
Ο ελεγχόμενος υπαίθριος χώρος στάθμευσης του σταθμού Χαλάνδρι είναι συνολικής χωρητικότητας 280 θέσεων. Λειτουργεί παράλληλα με το ωράριο λειτουργίας του Μετρό Αθήνας και παραμένει κλειστός τις Κυριακές και τις Αργίες.

Σταθμός ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία 
Ο σταθμός ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία βρίσκεται σε λειτουργία από τον Ιούλιο του 2004, ενώ από το 2006 παραδόθηκε στην ΑΜΕΛ. Στον σταθμό έχουν αφετηρία / τέρμα 6 λεωφορειακές γραμμές (19, 405, 450, 460, 451, 461).

Είσοδοι - Έξοδοι  
Οι είσοδοι - έξοδοι του σταθμού καλύπτονται από δύο ευρύχωρα στέγαστρα, κατασκευασμένα από γυαλί και μέταλλο.

 Λ. Δουκίσσης Πλακεντίας (προς Σταυρό/Βριλήσσια)
 Λ. Δουκίσσης Πλακεντίας (προς Αθήνα).

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Χαλανδρι
Χαλανδρι
Χαλάνδρι