joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τάνια Τσάροφσκα

Η Τάνια Τσάροφσκα (, προφορά:  ˈtaɲa ˈtsarɔfska, 19 Μαρτίου 1980) είναι Βορειομακεδόνισσα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και συνθέτης. Ζει, στο Ηνωμένο Βασίλειο και συγκεκριμένα στο Λονδίνο. Οι υποστηρικτές της, την αποκαλούν "το κορίτσι με την αγγελική φωνή". Επίσης, γράφει τραγούδια και στην αγγλική γλώσσα, ενώ τραγουδάει και παραδοσιακά τραγούδια της μητρικής της γλώσσας. Ειδικεύεται στη βυζαντινή και στη βαλκανική μουσική. Μία από τις σπουδαιότερες στιγμές της καριέρας της ήταν το 2004, όπου συμμετείχε στο soundtrack ταινία Τα Πάθη του Χριστού (2004), του Μελ Γκίμπσον, το οποίο υπήρξε υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, στην 77η τελετή των Όσκαρ.

Αυτή δεν ήταν η μόνη της συμμετοχή στον κινηματογράφο. Είχε συμμετάσχει και στην ταινία του Βόλφγκανγκ Πέτερσεν Τροία (2004), όπου ερμήνευσε το τραγούδι Remember. Γνωστή στη χώρα της είναι και η συμμετοχή της στην ταινία Majki (2010). Εκτός από τον κινηματογράφο, έχει συμμετάσχει και στη μουσική βιντεοπαιχνιδιών, όπως, για παράδειγμα, του Lair (2007), για το PlayStation, του Fable III, της Microsoft και του Total War: Rome II (2013), για υπολογιστή. Επίσης, έχει εμφανιστεί και σε ντοκιμαντέρ, όπως, για παράδειγμα, στο πρωτοποριακό ντοκιμαντέρ του Τζέιμι Κάτο, για το βρετανικό ντουέτο, 1 Giant Leap. Έχει, επίσης, συνεργαστεί σε συγκρότημα με τον Έραν Μπάρον Κοέν.

Στην αγγλική γλώσσα το όνομά της αναφέρεται ως Tanja Tzarovska (η και Tanja Carovska). Συχνά στα τραγούδια που γράφει χρησιμοποιεί τυπικούς παραδοσιακούς ρυθμούς και μελωδίες της πΓΔΜ, σε αγγλικό στίχο όμως. Το πρώτο της άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2011, στο Ηνωμένο Βασίλειο, ονόματι No Record of Wrong, από την Amaris River. Στον δίσκο αυτόν, ήταν και παραγωγός, ενώ έγραψε και συνέθεσε έξι από τα συνολικά δώδεκα τραγούδια του. Ο εν λόγω δίσκος είναι και ο τελευταίος της έως τώρα. Σε δισκογραφική δουλειά είχε συμμετάσχει και στο single, του  Τζος Γκόρμπαν,  Remember, το οποίο λειτούργησε για την προώθηση του sountrack της ταινίας Troy.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τάνια Τσάροφσκα στο Discogs.com
 Τάνια Τσάροφσκα στο IMDb

Βορειομακεδόνες τραγουδιστές
Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία

Η Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία () ήταν η βραχύβια προσπάθεια ίδρυσης ενός σοσιαλιστικού κράτους στο Ελεύθερο Κράτος της Βαυαρίας κατά τη διάρκεια της Νοεμβριανής Επανάστασης. Έλαβε τη μορφή δημοκρατίας των εργατικών συμβουλίων. Το όνομά της αποδίδεται ποικιλοτρόπως στα ελληνικά ως Δημοκρατία της Βαυαρίας ή ως Σοβιετική Δημοκρατία του Μονάχου (η γερμανική ονομασία Räterepublik σημαίνει δημοκρατία των συμβουλίων ή επιτροπών, συμβούλιο ή επιτροπή είναι επίσης η έννοια της ρωσικής λέξης σοβιέτ) μετά την πρωτεύουσα του Μονάχου. Επιδίωξε την ανεξαρτησία της από την πρόσφατα ανακηρυχθείσα Δημοκρατία της Βαϊμάρης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Λένιν: Μήνυμα χαιρετισμού προς την Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία

 
Κομμουνισμός στη Γερμανία
Πρώην κράτη της Ευρώπης
Πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες
Πρώην κρατίδια και εδάφη της Βαυαρίας
Ιστορία του Μονάχου
Γερμανική Επανάσταση του 1918-19
Τζεντίλε Μπελλίνι

Ο Τζεντίλε Μπελλίνι (Gentile Bellini, 1429 ; - 1507) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης. Γεννήθηκε στην Βενετία και ήταν γιος του ζωγράφου Τζάκοπο Μπελλίνι, αδελφός του περίφημου Τζοβάννι Μπελλίνι, και κουνιάδος του Αντρέα Μαντένια. 

Η πιο γνωστή συνεργασία των τριών Μπελλίνι είναι τέσσερα τρίπτυχα για την εκκλησία της μονής της Carità της Βενετίας, η οποία σήμερα αποτελεί τμήμα της Πινακοθήκης της Ακαδημίας, όπου τα τρίπτυχα φυλάσσονται.

Οι δύο αδελφοί συνέχισαν το έργο του πατέρα τους, ξεπερνώντας τον μάλιστα, και ο Τζεντίλε θαυμαζόταν για τους πίνακές του, όντας από το 1474 ο επίσημος προσωπογράφος του δόγη. Πολλά από τα έργα του όμως έχουν χαθεί, μεταξύ αυτών και οι πίνακες που ζωγραφισε για τον Μωάμεθ Β΄ κατά το διάστημα της παραμονής στην Κωνσταντινούπολη (1479-1481). 
Κατά τον Βαζάρι, ο σουλτάνος ήταν ενθουσιασμένος με τον Τζεντίλε και ο θαυμασμός του έφτασε στο έπακρο, όταν ο ζωγράφος του παρουσίασε την αυτοπροσωπογραφία του, που την έκανε κοιτάζοντας στον καθρέφτη. Σώθηκε πάντως η προσωπογραφία του Μωάμεθ, σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.

Τα γνωστότερα από τα σωζόμενα έργα του Τζεντίλε είναι η «Λιτανεία στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου» (1496) και «Το θαύμα του Σταυρού στην γέφυρα του Σαν Λορέντσο» (1500). Μας δίνουν μιαν εικόνα της Βενετίας όχι πολύ διαφορετική από την σημερινή (στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας και οι δύο).

Στην εποχή τους, ή τουλάχιστον στην αρχή της σταδιοδρομίας τους, ο Τζεντίλε απολάμβανε μεγαλύτερης εκτίμησης ως ζωγράφος, από τον Τζοβάννι. Η κρατούσα σήμερα άποψη είναι διαφορετική. Η σχέση πάντως των δύο αδελφών ήταν μέχρι τέλους υποδειγματική.

Παραπομπές

Πηγές
Giorgio Vasari, Le vite de' più eccellenti pittori, scultori, e architettori, 1550 (Τζόρτζο Βαζάρι, Οι βίοι των εξοχοτέρων ζωγράφων, γλυπτών και αρχιτεκτόνων -αποσπασματική ελληνική μετάφραση με τον τίτλο «Καλλιτέχνες της Αναγέννησης» από τον Στέλιο Λυδάκη, "Κανάκης", 1995)
“The Consice Oxford Dictionary of Art and Artists”, Ian Chilvers (editor) – Oxford University Press 1990

Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Ιταλοί ζωγράφοι
Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία

Η Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία (σλοβακικά: Slovenská republika rád, ουγγρικά: Szlovák Tanácsköztársaság, ουκρανικά: Словацька Радянська Республіка, κυριολεκτικά: "Σλοβακική Δημοκρατία των Συμβουλίων" - το όνομα προήλθε πριν η ρωσική λέξη "Σοβιέτ" (συμβούλιο) γίνει ευρέως διαδεδομένη στα σλοβακικά και σε άλλες γλώσσες συμπεριλαμβανομένων των ουγγρικών και των ουκρανικών) αποτέλεσε ένα πολύ βραχύβιο κομμουνιστικό κράτος στη νότια Σλοβακία από τις 16 Ιουνίου έως τις 7 Ιουλίου 1919 με πρωτεύουσα την πόλη του Πρέσοβ. Επικεφαλής ήταν ο Τσέχος δημοσιογράφος Antonín Janoušek.

Το Μάρτη του 1919, τα τσεχοσλοβακικά στρατεύματα άρχισαν να καταλαμβάνουν τη βόρεια Ουγγαρία σύμφωνα με τις εδαφικές υποσχέσεις της Αντάντ στους Τσεχους πολιτικούς κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, ο Κόκκινος Στρατός της Ουγγρικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, αντεπιτέθηκε και κατέλαβε εδάφη της Σλοβακίας. Σε αυτά ανακηρύχτηκε η Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία που υιοθέτησε πολλά μέτρα παρόμοια με αυτά που είχε υιοθετήσει η Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία. Βασικό μέτρο ήταν η εθνικοποίηση των απαλλοτριωμένων εκτάσεων των μεγαλοκτηματιών και όχι η διανομή της γης.

Μετά από απαίτηση του Κλεμανσώ, η  Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία στα τέλη Ιουνίου του 1919 άρχισε να αποσύρει τα στρατεύματά της. Στα στρατεύματα της Σλοβακικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, που αποτελούνταν από εθελοντές και τα συνδικάτα που κλήθηκαν να στρατολογήσουν ένα ποσοστό μελών τους, επικράτησε σύγχυση. Η κυβέρνηση της Σλοβακικής Σοβιετικής Δημοκρατίας τελικά πέρασε τα σύνορα και η Σλοβακία εντάχθηκε στη Τσεχοσλοβακία.

Δείτε επίσης 
 Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία (Δημοκρατικά Συμβούλια της Ουγγαρίας)
 Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας
 Γερμανική Επανάσταση του 1918-1919
 Εξέγερση των Σπαρτακιστών

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Toma, Peter A. "The Slovak Soviet Republic of 1919" American Slavic & East European Review (1958) 17#2 pp 203-215.
 
Πρώην σλαβικά κράτη
Πρώην κράτη της Ευρώπης
Ερρίκος Β΄ του Σλέσβιχ

Ο Ερρίκος Β΄ του Σλέσβιχ ή Ερρίκος Βάλντεμαρσον (Erik 2. af Sønderjylland, 1290 - 12 Μαρτίου 1325), δούκας του Σλέσβιχ (1312-1325) ήταν γιος και διάδοχος του Βάλντεμαρ Δ΄ του Σλέσβιχ και της Ελισάβετ της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, κόρης του Ιωάννη Α΄ της Σαξονίας. Είχε στεφθεί συγκυβερνήτης και χρησιμοποιούσε τον τίτλο του δούκα από την εποχή που ζούσε ο πατέρας του.

Με την άνοδό του στον θρόνο συμμετείχε στην εκστρατεία του Ερρίκου ΣΤ΄ της Δανίας στο Ρόστοκ, κατά τη διάρκεια της οποίας ορκίστηκε δούκας. Ήρθε σε σύγκρουση με τον βασιλιά διεκδικώντας το νησί του Λάνγκελαιν. Ο βασιλιάς το αρνήθηκε και ως αντάλλαγμα του παραχώρησε το δουκάτο του Σλέσβιχ. Όταν πέθανε ο Ερρίκος ΣΤ΄ το 1319, ήταν υποψήφιος διάδοχος του θρόνου, αλλά εξελέγη ο αδελφός του Χριστόφορος Β΄ της Δανίας, ο οποίος αναγκάστηκε να παραχωρήσει το Λάνγκελαιν στον Ερρίκο Β΄ του Σλέσβιχ για να τον αναγνωρίσει. Ο Ερρίκος Β΄ πέθανε στις 12 Μαρτίου 1325 και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Σλέσβιχ.

Οικογένεια
Με τον γάμο του με την Αδελαΐδα του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ, κόρη του Ερρίκου Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ, είχε τέκνα:
 Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας 1314-1364
 Χέλβιγκ του Σλέσβιχ απεβ. 1374

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφικό Λεξικό της Δανίας

Οίκος του Έστριντσον
Δούκες του Σλέσβιχ
Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας

O Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας ή Βάλντεμαρ Ε΄ του Σλέσβιχ (1314 - 1364), βασιλιάς της Δανίας (1326 - 1329) και δούκας του Σλέσβιχ (1325 - 1326 και 1330 - 1364) ήταν γιος και διάδοχος του Έρικ Β΄ του Σλέσβιχ και της συζύγου του Αδελαΐδας του Χόλσταϊν - Ρέντσμπουρκ. Ο Βάλντεμαρ ήταν αντίπαλος του Δανού βασιλιά Χριστοφόρου Β΄, μερικές φορές ως Βάλντεμαρ Γ΄ αναφέρεται ο Βάλντεμαρ ο Νέος. Όταν ο μακρινός του ξάδελφος Χριστόφορος Β΄ εξορίστηκε οι Δανοί ευγενείς τον εξέλεξαν νεο βασιλιά σε ηλικία 12 ετών (1326), ήταν ο μοναδικός εκπρόσωπος του Οίκου του Άβελ της Δανίας ο οποίος έγινε έστω και τόσο σύντομα βασιλιάς της Δανίας, κηδεμόνας του ορίστηκε ο από μητέρα θείος του Γεράρδος Γ΄ του Χόλσταϊν-Ρένντσμπουρκ. Με την άνοδο του στον θρόνο του επιβλήθηκαν πολλοί περιορισμοί, όλα τα κάστρα στην Σκανία θα έπρεπε να κατεδαφιστούν και δεν μπορούσε να είναι ταυτόχρονα βασιλιάς της Δανίας και δούκας του Σλέσβιχ, γι'αυτό την περίοδο που ήταν βασιλιάς της Δανίας (1326 - 1329) δούκας του Σλέσβιχ ορίστηκε ο κηδεμόνας θείος του Γεράρδος.
Την εποχή του ανήλικου Βάλντεμαρ την εξουσία στην Δανία ασκούσε μια ομάδα ευγενών οι περισσότεροι ξένοι, επέβαλαν σκληρούς φόρους που δυσαρέστησαν τους αγρότες, η πρώτη αγροτική εξέγερση στην Σγιέλαν (1328) κατεστάλλη αλλά η δεύτερη στην Γιουτλάνδη (1329) είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του Βαλντεράμ Γ΄ και την επαναφορά στον θρόνο του Χριστόφορου Β΄. Ο Βάλντεμαρ μετά την ανατροπή του εγκαταστάθηκε ξανά δούκας του Σλέσβιχ, το 1340 έδωσε την μοναδική αδελφή του Έλβιγκ σύζυγο στον νέο βασιλιά Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας το υπόλοιπο διάστημα μέχρι τον θάνατο του είχε αμφίρροπες σχέσεις με τον θρόνο της Δανίας.

Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Ριχάρδις των Χάγκεν (απεβ. 1386), κόρη του  Γκούντσελιν ΣΤ΄ κόμη του Σβερίν παιδιά του ήταν:

 Βάλντεμαρ 1338-1360, διάδοχος του Σλέσβιχ.
 Ερρίκος π.1342-1375, δούκας του Σλέσβιχ.

Παραπομπές

|-

Οίκος του Έστριντσον
Δούκες του Σλέσβιχ
Βασιλείς της Δανίας
Γκένα Ντιμίτροβα

Η Γκένα Ντιμιτρόβα (βουλγαρικά: Гeна Димитpова, 6 Μαΐου 1941 - 11 Ιουνίου 2005) ήταν Βουλγάρα σοπράνο της όπερας. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τη δύναμη και την έκταση που είχε η φωνή της. Η καριέρα της κράτησε περίπου τέσσερις δεκαετίες. Εν μέρει συνδέθηκε με τον ομώνυμο ρόλο του έργου του Πουτσίνι, Turandot, εκεί είχε πει: «Μπορεί ο συγκεκριμένος ρόλος να μην είναι ο αγαπημένος, ωστόσο σε βοηθά να αναδείξεις τη φωνή σου. Ο τρόπος με τον οποίον είναι γραμμένη η μουσική, σε αναγκάζει να το ερμηνεύσεις με φωνή που μοιάζει με τρομπέτα». Μετά τον θάνατό της, η Βουλγαρική Κυβέρνηση δεσμεύτηκε να ξεκινήσει μία χρηματοδότηση στο όνομά της, η οποία θα βοηθά ανερχόμενους τραγουδιστές.

Γεννήθηκε στο χωριό Μπέλγκεζ, 25 χιλιόμετρα έξω από το Πλέβεν. Ξεκίνησε να τραγουδά σε σχολικές χορωδίες. Εξ αιτίας τη δυναμικής φωνής που διέθετε, της προτάθηκε μία θέση στο Ωδείο της Σόφιας, όπου μαθήτευσε στο πλευρό του Κρίστο Μπραμπάροφ, μεταξύ του 1959 - 1964. Αρχικά ήταν μία mezzo-soprano, ενώ ήδη από το δεύτερο έτος της εκεί αναγνωρίστηκε ως σοπράνο. Όταν τελείωσε τις σπουδές της στη Σόφια, ξεκίνησε να διδάσκει τραγούδι. Το 1967 έγινε ιδιαιτέρως γνωστή ως Abigaille, στη Βουλγαρική Εθνική Όπερα, στο έργο του Βέρντι, Ναμπούκο. Βεβαίως, στις αρχικές ηχογραφήσεις της φωνής της, δε διακρίνεται το εύρος που απέκτησε αργότερα. Έτσι, στις ηχογραφήσεις που υπάρχουν από τότε, στην όπερα του Βέρντι, παραλείπεται μία ψηλή προαιρετική Ντο νότα, η οποία όπως συμπεριλήφθηκε στις κατοπινές ηχογραφήσεις της καριέρας της, στο έργο του Βέρντι.

Η Ντιμίτροβα κέρδισε, το 1970, τον Διεθνή Διαγωνισμό Τραγουδιού της Σόφια. Το βραβείο περιελάμβανε και μαθήματα στη Σκάλα του Μιλάνου. Το ντεμπούτο της στην Ιταλία το έκανε ως Turandot, στο Τρεβίζο, το 1975. Τον ρόλο αυτόν τον επανέλαβε, το 1983, στη Σκάλα του Μιλάνου, στο πλευρό του τενόρου Πλάθιντο Ντομίνγκο σε μία μεγάλη παραγωγή του Φράνκο Τζεφιρέλι. Ο ρόλος της, ως Turandot, υπάρχει σε βίντεο, το οποίο διατηρείται ακόμα, από το 1983. Η παράσταση είχε λάβει μέρος στο Verona Arena. Το 1988 έκανε και το ντεμπούτο της στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, ερμηνεύοντας τον ίδιο ρόλο. Παρόλα αυτά, το ντεμπούτο της στις ΗΠΑ είχε γίνει ήδη από το 1981, ως Elvira, στο έργο Ερνάνης, του Βέρντι. Το 2001 αποσύρθηκε από τη σκηνή, αλλά συνέχισε να δουλεύει με νεαρούς τραγουδιστές. Μια από τις πιο σπουδαίες μαθητριές της είναι η Ελένα Μπαραμόβα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Official website
[ Article at allmusic.com]
The New York Times - obituary
 Her page on the Stars of Bulgarian Opera site with 4 mp3 audio clips of selected arias

Υψίφωνοι
Βουλγάρες τραγουδίστριες
Τραγουδιστές όπερας
Πάρις Μπορντόνε

O Πάρις Μπορντόνε (Pàris Paschalinus Bordone ή Bordón στα Βενετσιάνικα, 1500-1571) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης.

Γεννήθηκε στο Τρεβίζο αλλά πολύ νέος μετοίκησε στην Βενετία. Μαθήτευσε για λίγο στο εργαστήριο του Τιτσιάνο (περί το 1518) αλλά διαπίστωσε την απροθυμία του δασκάλου για διδασκαλία και σύντομα τον εγκατέλειψε. Ο Βαζάρι, αν και υπερηφανευόταν για την φιλία του με τον Τιτσιάνο, λέει ότι «έκλεψε» αυτός την πρώτη παραγγελία που είχε δοθεί στον Μπορντόνε. 

Παρά τα παράπονά του από τον Τιτσιάνο, ο Μπορντόνε υπήρξε ο ζωγράφος που επηρεάστηκε περισσότερο απ’ όλους από τον δάσκαλο, όπως επίσης και από τον Τζορτζόνε, που το ύφος του τον γοήτευε. Σ’ αυτό το ύφος ζωγράφισε ποιμενικές και μυθολογικές σκηνές, που ίσως σήμερα φαίνονται τραχειές και συμβατικές αλλά του χάρισαν μεγάλη επιτυχία.

Το εντυπωσιακότερο έργο του, σε ύφος Τιτσιάνειο, είναι «Ο ψαράς παραδίδει το δαχτυλίδι στον δόγη» (Βενετία, Πινακοθήκη της Ακαδημίας). Πρόκειται για την μυθολογούμενη ανεύρεση του δαχτυλιδιού του δόγη (βλ. λήμμα Η εορτή της Αναλήψεως στη Βενετία) στην κοιλιά ενός ψαριού. Ο πίνακας αυτός του απέφερε πολλές παραγγελίες για διακόσμηση παλατιών και εκκλησιών της Βενετίας.

Παραγγελίες έρχονταν επίσης απ’ όλη την Ευρώπη, κι ο ίδιος ταξίδεψε σε Γαλλία και Γερμανία (1538). Στην Γαλλία ζωγράφισε πολλούς πίνακες για τον Φραγκίσκο Α΄ και για τους ντε Γκιζ και στο Άουγκσμπουργκ διακόσμησε το μέγαρο των Φούγκερ. Επέστρεψε στην Βενετία όπου έζησε εργαζόμενος μέχρι το τέλος της ζωής του.

Παραπομπές

Πηγές
Giorgio Vasari, Le vite de' più eccellenti pittori, scultori, e architettori, 1550 
The Consice Oxford Dictionary of Art and Artists, Ian Chilvers (editor) – Oxford University Press 1990

 
Ιταλοί ζωγράφοι
Πρωτεύουσα του Καζακστάν

Από το 1917 η πρωτεύουσα του Καζακστάν έχει αλλάξει 6 φορές. Από το 2019 πρωτεύουσα είναι η Νουρσουλτάν. Οι προηγούμενες πρωτεύουσες ήταν το Σεμέι (Αλάς-καλά), το Ορενμπούργκ, το Κιζιλορντά, το Αλμάτι και η Αστάνα. 

Η Ημέρα της Πρωτεύουσας εορτάζεται στις 6 Ιουλίου.

Επισκόπηση

Αλάς-καλά (1917-1920) 
Η πρώτη πρωτεύουσα του Καζακστάν ήταν το Σεμέι, την περίοδο 1917-1920. Τότε, η χώρα ήταν γνωστή ως Αυτονομία του Αλάς.

Ορενμπούργκ (1920-1925) 
Το Καζακστάν και το Κιργιστάν αποτελούσαν μέρος της Κιργιζικής ΑΣΣΔ, την περίοδο 1920-1925. Η τότε πρωτεύουσα ήταν το Ορενμπούργκ, ωστόσο σήμερα βρίσκεται εντός της επικράτειας της Ρωσίας.

Κιζιλόρντα (1925-1929) 
Η πρώτη πρωτεύουσα της Καζακικής ΑΣΣΔ, στην περίοδο 1925-1929, ήταν η Κιζιλόρντα (καζακικά: Ақмешіт).

Αλμάτι (1929-1997) 
Το 1929, έγινε η τέταρτη αλλαγή πρωτεύουσας, αυτή τη φορά στο Αλμάτι. Ήταν η πρωτεύουσα της Καζακικής ΑΣΣΔ την περίοδο 1929-1936, καθώς και η πρωτεύουσα της Καζακικής ΣΣΔ. Επίσης, ήταν η πρωτεύουσα του Καζακστάν στα πρώτα χρόνια της μετασοβιετικής περίοδου, μέχρι το 1997, όπου μεταφέρθηκε στο Αλμάτι.

Αστανά (1997–) 
Η αλλαγή της πρωτεύουσας από το Αλμάτι στην Αστανά ήταν ιδέα του σημερινού προέδρου της χώρας, του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ. Γενικά, η Αστανά είναι μία σχεδιασμένη πόλη.

Κατάλογος των πρωτευουσών

Γκαλερί

Παραπομπές 

{{

}}

Γεωγραφία του Καζακστάν
Πρωτεύουσες
Πολιτική του Καζακστάν
Φούτερ

Φούτερ ονομάζονται όλες οι κατασκευασμένες από σχετικά ζεστό ύφασμα μακρυμάνικες κολεγιακές μπλούζες 
οι οποίες αποτελούν μέρος της αθλητικής ένδυσης ή χρησιμοποιούνται για πρόχειρη ένδυση. Επίσης
έτσι ονομάζονται όλα τα ρούχα με κουκούλα εκτός των μπουφάν.

Ετυμολογία της ονομασίας του ρούχου
Η ονομασία του ρούχου προήλθε απ' τη Γερμανική λέξη futter η οποία μεταξύ άλλων σημαίνει και φόδρα.

Τα φούτερ πρωτοφτιάχτηκαν στη Γερμανία κι από κει διαδόθηκαν στον υπόλοιπο κόσμο. Βγαίνουν σε μεγάλη ποικιλία χρωμάτων και μπορεί κανείς να διαλέξει όποιο του αρέσει.

Ένδυση
Αντώνιος Κ. Σταυρόπουλος

Ο Αντώνιος Σταυρόπουλος (Λάρισα, 1906  - Αθήνα, 25 Νοεμβρίου 1985) αφού έφασε στόν βαθμό του Διευθυντή Υπουργείου, στην συνέχεια επελέγη και θήτευσε ως νομάρχης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1906, γιος του Κωνσταντίνου Σταυρόπουλου και της Ελένης Ντινούλη. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο. Από το 1927 ως το 1956 σταδιοδρόμησε στο Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας. Στη συνέχεια σταδιοδρόμησε ως νομάρχης. Διορίστηκε αρχικά Νομάρχης Κιλκίς στις 10 Φεβρουαρίου 1956 και υπηρέτησε στο νομό ως τις 22 Ιανουαρίου 1958. Έπειτα μετατέθηκε στα Τρίκαλα από το 1958 ως το 1961 και τέλος στη Βοιωτία από το 1961 ως το 1965.  Τον Φεβρουάριο του 1965 υπέβαλε παραίτηση από την υπηρεσία, κάνοντας χρήση του νόμου περί εθελουσίας εξόδου.

Τιμήθηκε με το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Φοίνικα. Συνέγραψε τις μελέτες: "Περί αποκεντρώσεως" και "Περί κοινωνικής αναπτύξεως".

Ήταν παντρεμένος με την Μαρίνα Στράγγα, δισεγγονή εκ μητρός του πυρπολητή Καραβόγιαννου (ιωάννη Θεοφιλόπουλου) και απέκτησαν 2 γιους, τον Κωστή,δικηγόρο και τον Γιάννη καταξιωμένο μουσικό. Από τον Κωστή  απέκτησε τον εγγονό του Αντώνη, σήμερα καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Leeds Beckett, ο οποίος έχει δύο τέκνα, τον Θησέα και την Νέδα.

Πέθανε σε ηλικία 79 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 26 Νοεμβρίου 1985.

Παραπομπές 

Νομάρχες Βοιωτίας
Νομάρχες Κιλκίς
Νομάρχες Τρικάλων
Βάντα Ρουτκιέβιτς

Η Βάντα Ρουτκίεβιτς (πολωνικά: Wanda Rutkiewicz, προφορά: /ˈvanda rutˈkievitʂ/, 4 Φεβρουαρίου 1943 - 12-13 Μαΐου 1992) ήταν Πολωνέζα ορειβάτης. Περισσότερο γνωστή είναι για το γεγονός ότι ήταν η πρώτη γυναίκα που κατάφερε να κατακτήσει την κορυφή K2.

Πρώιμα χρόνια 
Γεννήθηκε στο Πλανγκέ της Λιθουανίας, από πολωνική οικογένεια. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μετακινήθηκαν εκείνη και η οικογένειά της στην Πολωνία, όπου έμειναν στη Βαρσοβία. Αργότερα σπούδασε και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Βρότσλαβ, λαμβάνοντας τον πτυχίο του ηλεκτρολόγου μηχανικού.

Μετά την αποφοίτησή της ξεκίνησε την ορειβασία, ξεκινώντας από τα βουνά Góry Sokole. Η Βάντα οδηγούσε μία SFM Junak μηχανή, δίκυκλο ιδιαίτερα βαρύ, το οποίο έμμεσα τη βοήθησε να ξεκινήσει την ορειβασία: Το καλοκαίρι του 1961, ξέμεινε από βενζίνη. Έτσι, ξεκίνησε να κάνει ωτοστόπ στα διερχόμενα οχήματα. Κάποια στιγμή σταματάει ένας άνδρας με μία μηχανή να βοηθήσει, ο οποίος βρισκόταν μαζί με φίλο του Μπογκντάν Γιανκόφσκι. Ο τελευταίος έκανε ορειβασία τα τελευταία δύο χρόνια. Αυτή η συνάντηση θα έχει ως αποτέλεσμα την ορειβασία στα προαναφερθέντα βουνά.

Ορειβασία - Θάνατος 

Στις 16 Οκτωβρίου του 1968, έγινε η τρίτη γυναίκα στον κόσμο, η πρώτη γυναίκα στην Ευρώπη και η πρώτη Πολωνέζα που φτάνει την κορυφή του Έβερεστ. Το 1986, γίνεται η πρώτη γυναίκα που φτάνει την κορυφή K2, πράγμα που το κατάφερε χωρίς βοήθημα οξυγόνου. Η επιτυχία της επισκιάστηκε από το γεγονός ότι οι δύο συνοδοιπόροι της απεβίωσαν. Οι νεκροί εκείνο το καλοκαίρι είχαν φτάσει τους 13, προσπαθώντας να κατακτήσουν την Κ2.

Κατά τη διάρκεια της ανάβασής της στο Κανγκτσενγιούνγκα, ήταν και η τελευταία φορά που την είδαν. Τελευταίος ανέφερε για αυτήν ένας Μεξικανός ορειβάτης, ο Κάρλος Καρσόγιο. Εκείνη προσπαθούσε να φτιάξει καταφύγιο. Η όλη προσπάθεια την αποδυνάμωσε πνευματικά και σωματικά, ίσως να είχε σωθεί με περισσότερη ξεκούραση και διαύγεια. Ο Καρσόγιο είπε ότι ούτε εκείνος είχε τη διαύγεια ώστε να την πείσει να κατέβουν, καθώς ήταν κι αυτός εξουθενωμένος. 

Το 1995, βρέθηκε ένα πτώμα από δύο ορειβάτες, και λέχθηκε ότι μπορεί να ανήκε στη Βάντα. Οι ενδείξεις όμως ήταν αρνητικές και, τελικά, το σώμα, το πιθανότερο είναι να ανήκει σε μία Βουλγάρα ορειβάτισσα, η οποία είχε πεθάνει το 1994. Εκείνο, επίσης, που παραμένει άγνωστο είναι αν η Ρουτκιέβιτς κατάφερε να κατακτήσει την κορυφή του Κανγκτσενγιούνγκα. Σε περίπτωση που το κατάφερε, είναι η μόνη γυναίκα στον κόσμο που κατάφερε να κατακτήσει τις τρεις ψηλότερες κορυφές του κόσμου. Το σώμα της δεν έχει βρεθεί έως και σήμερα.

Κατακτηθείσες κορυφές 

 Έβερεστ - 1978
 Νάνγκα Παρμπάτ - 1985
 Κ2 - 1986
 Σισαπάνγκμα - 1987
 Γκασερμπρούμ Β΄ - 1989
 Γκασερμπρούμ Α΄ - 1990
 Τσο Ογιού - 1991
 Αναπούρνα Α' - 1991
 Κανγκτσενγιούνγκα - 1992 (αβέβαιο)

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Reinisch, Getrude, Wanda Rutkiewicz: A Caravan of Dreams (2000) ISBN 0-9538631-0-7
 Freedom Climbers ISBN 978-1-926855-60-8 Freedom Climbers by Bernadette McDonald

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Everest History: Wanda Rutkiewicz
 Biography of Wanda Rutkiewicz

Πολωνοί ορειβάτες
Κωνσταντίνος Γαβράς

Ο Κωνσταντίνος Γαβράς ήταν κυβερνήτης ή δουξ της βυζαντινής επαρχίας της Χαλδίας, διοικητικό κέντρο της οποίας ήταν ο λιμένας της Τραπεζούντας στη Μαύρη Θάλασσα και η ορεινή ενδοχώρα του, οι Ποντιακές Άλπεις, στη βορειοανατολική Ανατολία, σήμερα τμήμα της Τουρκίας. Ο Γαβράς κυβέρνησε την Χαλδία ως ημιαυτόνομος ηγεμόνας από το 1126 έως το 1140.

Βιογραφία 

Προκάτοχος του Κωνσταντίνου ως δουξ Χαλδίας ήταν ο πατέρας του, Θεόδωρος Γαβράς, πράγμα που ουσιαστικά κατέστησε την επαρχία ημικληρονομική κτήση των Γαβράδων. Στην διάρκεια της δεκαετίας του 1090, ο μεγαλύτερος αδερφός του, Γρηγόριος, συνωμότησε εναντίον του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (βασίλευσε μεταξύ 1081-1118) και φυλακίστηκε.

Έπειτα από την υπηρεσία του ως στρατηγός της Φιλαδέλφειας, ο Κωνσταντίνος κατέστη δουξ της Χαλδίας κάποια στιγμή, πιθανώς λίγο καιρό πριν τον θάνατο του Αλεξίου Α΄ το 1118. Ο Κωνσταντίνος φαίνεται να ήταν λιγότερο απερίσκεπτος ως προς τις πολιτικές του αποφάσεις σε σύγκριση με τον αδερφό του, ωστόσο πέτυχε να κυβερνήσει την Τραπεζούντα όντας λιγότερο ή περισσότερο ανεξάρτητος από την κεντρική εξουσία από το 1126 έως το 1140. Ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης αναφέρεται προς το πρόσωπό του με τον χαρακτηρισμό του "τυράννου της Τραπεζούντας." Διασωθέντα δείγματα καταδεικνύουν πως έκοψε δικά του νομίσματα χαμηλής ονομαστικής αξίας. Το 1140, ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός (βασίλευσε μεταξύ 1118-1143) εισήλθε στην Χαλδία με τον κύριο όγκο των βυζαντινών στρατευμάτων, προκειμένου να εκστρατεύσει εναντίον των Ντανισμεντιδών Τούρκων. Η συγκεκριμένη επίδειξη δύναμης ήταν αρκετή για να πτοήσει τον Κωνσταντίνο Γαβρά, με αποτέλεσμα η περιοχή να επανέλθει εκ νέου υπό άμεσο αυτοκρατορικό έλεγχο.

Ύστερη ιστορία της οικογένειας 
Μετά την απώλειά της σε εξουσία, η οικογένεια των Γαβράδων είχε τρεις επιλογές: να διαφυλάξει τις κτήσεις της που ευρίσκονταν στα νότια των Ποντιακών Άλπεων και την επιρροή της συμμαχώντας με αυλή του Σελτζουκικού Σουλτανάτου του Ρουμ στο Ικόνιο, να διασώσει ορισμένη από την επιρροή της εντός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τασσόμενη στο πλευρό του νέου της μονάρχη στην Κωνσταντινούπολη, ή να μετακινηθεί προς την επαρχία της Περατείας στην Κριμαία, που ήταν στενά συνδεδεμένη με την Τραπεζούντα, και που περί το 1200 ανεξαρτητοποιήθηκε από την Κωνσταντινούπολη. Μέλος της οικογένειας το οποίο τάχθηκε με το μέρος των Σελτζούκων του Ρουμ κατέστη βεζίρης του Σουλτάνου Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ (βασίλευσε μεταξύ 1156-1192). Υιός του Κωνσταντίνου Γαβρά, ο οποίος επίσης ονομαζόταν Κωνσταντίνος, ωστόσο, κατέστη έμπιστος υπουργός του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Ηγήθηκε σημαντικής, και επιτυχούς, διπλωματικής αποστολής ενώπιον του Σελτζούκου Σουλτάνου Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ το 1162. Δεν υπάρχει αμφιβολία για το γεγονός πως η αποστολή του βοηθήθηκε από τις σχέσεις της οικογένειάς του με την αυλή των Σελτζούκων.

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικός Σύνδεσμος 
The Gabras Dynasty

Κυβερνήτες του θέματος Χαλδίας
Κωνσταντινος
Βυζαντινοί Πόντιοι
Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Μπίρατς (περιοχή)

Το Μπίρατς (Σερβικά Κυριλλικά: Бирач) είναι μια περιοχή της ανατολικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Αποτελείται από τους δήμους Μιλίτσι, Βλασένιτσα, Σρεμπρένιτσα, Μπράτουνατς, Ζβόρνικ και Σεκοβίτσι.

Ιστορία

Γιουγκοσλαβία 
Τον Νοέμβριο του 1990, διεξήχθησαν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το κύριο στοιχείο της πολιτικής πλατφόρμας του SDS ήταν ο στόχος της ενοποίησης των Σέρβων σε ένα κοινό κράτος. Οι Σέρβοι της Βοσνίας άρχισαν να οργανώνουν επίσημες περιφερειακές ενώσεις, γνωστές ως "Ενώσεις Δήμων και κοινοτήτων", μια μορφή διοικητικής διαίρεσης, που παρεχόταν κάτω από το Γιουγκοσλαβικό συνταγματικό καθεστώς του 1974. Αυτές οι ενώσεις, ήταν το πρώτο βήμα για την εγκαθίδρυση ξεχωριστών κυβερνητικών σωμάτων για τους Σερβοβόσνιους στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη. 

Τον Σεπτέμβριο του 1991, οι Ενώσεις των Δήμων μετατράπηκαν σε Σερβικές Αυτόνομες Περιφέρειες (ΣΑΠ). Στις 9 Νοεμβρίου 1991 το Μπίρατς χαρακτηρίστηκε ως Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια.  Δώδεκα μέρες αργότερα, στις 21 Νοεμβρίου, το Βοσνιακό Σερβικό Συμβούλιο ίδρυσε το Μπίρατς ως μία Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια, και το συγχώνευσε με την περιφέρεια της Ρομάνιγια, για να σχηματιστεί η Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια της Ρομάνιγια-Μπίρατς.

Στις 9 Ιανουαρίου του 1992, η Σερβοβοσνιακή συνέλευση ενέκρινε μια δήλωση για την ανακήρυξη της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Στις 28 Φεβρουαρίου 1992, το Σύνταγμα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης δήλωσε ότι στο έδαφος της Σερβικής Δημοκρατίας περιλαμβάνονταν "οι επικράτειες των Σερβικών Αυτόνομων Περιφερειών και Επαρχιών και όλες οι άλλες Σερβικές οντότητες στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη" και ότι αποτελεί μέρος της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Στις 12 Αυγούστου του 1992, η Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, άλλαξε το όνομά της σε Σερβική Δημοκρατία. Η Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια Ρομάνιγια-Μπίρατς έγινε μέρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.

Παραπομπές

Πηγές 
 М. Филиповић, Град и предео Бирач, Југословенски историјски часопис 1939
Ιστορικές περιοχές της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Rabbids Invasion

Το Rabbids Invasion είναι μια σειρά κινουμένων σχεδίων που πρωταγωνιστούν τρελά κουνέλια.

Δημιουργία - μετάδοση 
Το Rabbids Invasion είναι μια γαλλική / αμερικανική σειρά που δημιουργήθηκε στις 3 Αυγούστου του 2013 από το Nickelodeon.

Η σειρά άρχισε από το Nictoons στα τέλη της δεύτερης σεζόν του 2015. Στην Ελλάδα ξεκίνησε στις 5 Μαΐου 2014.

Ιστορία 

Είναι χαζά κουνέλια που πειράζουν το ένα το άλλο, κάνουν χαζά πράγματα, όπως να τρώνε σάπια φαγητά και να κάνουν πράγματα που βάζουν όλο τον κόσμο σε μπελάδες.

Γίνονται πειράματα σε κουνέλια από ανθρώπους επιστήμονες. Τα κουνέλια κυκλοφορούν ελεύθερα παντού. Οι άνθρωποι σχεδόν δεν τους δίνουν σημασία σαν να μην υπάρχουν, εκτός εκτός από τους επιστήμονες και δύο παιδιά. Έχουν εμμονή με το φεγγάρι.

Χαρακτήρες 
Κουνέλια, άνθρωποι, ζώα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
http://www.nickelodeon.gr/seires/rabbids-invasion

Σειρές του Nickelodeon
Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Γαλλικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Πο (Κουνγκ Φου Πάντα)

Ο Po είναι χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων που έχει τη μορφή πάντα.

Ιστορία 

Το πάντα αυτό είναι ενθουσιώδης και άξιος μαχητής πολεμικών τεχνών. Τον δάσκαλό του τον λένε Sifu. Έχει την ευκαιρία να μάθει kung fu και να σώσει την Κοιλάδα της Ειρήνης. Βασικός αντίπαλός του είναι ο Tai Lang. Είναι υιοθετημένος και ο θετός του πατέρας είναι χήνα. Πριν ενταχθεί στην ομάδα αντιμετώπιζε δυσκολίες με λαιμαργία και πάχος και είχε ινδάλματα του, τους υπέροχους 5, με τους οποίους τώρα μάχεται μαζί.

Περιγραφή 
Είναι ένα ογκώδες γιγάντιο πάντα, ασπρόμαυρο, έχει στρογγυλή ουρά και είναι το πιο μεγαλόσωμο ζώο στην ομάδα του.

Προσωπικότητα 

Είναι ξένοιαστος και του αρέσουν τα nudls. Είναι  φιλικός και αξιαγάπητος με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Κάνει ανοησίες και μπλέκει σε μπελάδες. Είναι καλόκαρδος και προσπαθεί να βοηθά τους άλλους.

Ταινίες και σειρές 
Η εταιρία που παραγωγής του kung fu panda είναι η DreamWorks. Η ιστορία των ταινιών και των τηλεοπτικών σειρών διαδραματίζεται σε μία φανταστική εκδοχή της Κίνας με πλούσιους ασιατικούς ήχους και μουσική, φυσικά τοπία και αρχιτεκτονικά σκηνικά. Έχει λάβει όσκαρ κινουμένων σχεδίων.

Δείτε επίσης 
 Kung Fu Panda

Παραπομπές 

Χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων
Κλάραμπελ

Η Κλάραμπελ είναι κινούμενο σχέδιο σε ταινίες. Μπορεί κανείς να τη δει στην τηλεόραση ή σε περιοδικά.

Εμφάνιση 

Φοράει: πράσινο φιόγκο, κόκκινη μπλούζα, πράσινη φούστα και κίτρινα γοβάκια.

Ιστορία 
Πρώτα βγήκε στην ταινία του Μίκυ Μάους «Plane Crazy», με πρεμιέρα στις 17 Μαρτίου 1929. Η Κλάραμπελ ποτέ δεν έγινε πρωταγωνίστρια σε ταινία της Αμερικής. Στην Ευρώπη της δόθηκε βασικός ρόλος σε κόμικς από τους Ιταλούς της Ντίσνεϊ. Έχει εμφανιστεί και σε video game.

Χαρακτήρας 
Της αρέσει να κουτσομπολεύει με τις φίλες της, είναι αφηρημένη, πιο μοντέρνα από τη Μίνι και τον Μίκυ και τιμά τους φίλους της. Απολαμβάνει να προγραμματίζει γιορτές, γάμους και πάει για ψώνια με τις φίλες της.

Ταινίες  
 1928 - Steamboat Willie
 1929 - Plane Crazy
 1929 - The Plow Boy
 1929 - Mickey's Choo-Choo
 1929 - The Karnival Kid
 1930 - The Barnyard Concert
 1930 - The Shindig
 1930 - The Chain Gang
 1930 - Pioneer Days
 1931 - The Birthday Party
 1931 - Mother Goose Melodies
 1931 - Blue Rhythm
 1931 - The Barnyard Broadcast
 1931 - The Beach Party
 1932 - The Mad Dog
 1932 - Barnyard Olympics
 1932 - Mickey's Revue
 1932 - Mickey's Nightmare
 1932 - The Whoopee Party
 1932 - Touchdown Mickey
 1932 - Parade of the Award Nominees
 1933 - Mickey's Mellerdrammer
 1933 - Ye Olden Days
 1933 - Mickey's Gala Premiere
 1934 - Camping Out
 1934 - Orphan's Benefit
 1935 - The Band Concert
 1935 - On Ice
 1935 - Mickey's Fire Brigade
 1936 - Mickey's Grand Opera
 1936 - Mickey's Polo Team
 1937 - Mickey's Amateurs
 1941 - Orphan's Benefit (remake)
 1942 - Mickey's Birthday Party
 1942 - Symphony Hour
 1983 - Mickey's Christmas Carol
 1988 - Who Framed Roger Rabbit
 1990 - Roller Coaster Rabbit
 1993 - Bonkers (Stork Exchange/Rubber Room Song (Casabonkers))
 1990 - The Prince and the Pauper
 2001 - Disney's House of Mouse
 2004 - Mickey, Donald, Goofy: The Three Musketeers
 2006 - Mickey Mouse Clubhouse
 2013 - Get a Horse!
 2015 - ¡Felíz Cumpleaños!
 2016 - No Reservations

Δείτε επίσης  
Γκούφυ
Οράτιος Χαλινάρης

Παραπομπές 

Χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων
Breadwinners

Οι Breadwinners είναι σειρά κινούμενων σχεδίων που παίζει στη τηλεόραση με πρωταγωνιστές δύο πάπιες

Ιστορία 
Ο Sway Sway και ο Buhdeuce είναι δυο κολλητοί φίλοι που η δουλειά τους είναι να μοιράζουν ψωμί. Όταν μοιράζουν ψωμί και θέλουν να το στείλουν μακριά παίρνουν το σούπερ πυραυλοβανάκι τους.

Όταν πηγαίνουν να παραδώσουν ψωμί σε έναν πελάτη συχνά μπλέκονται σε μπελάδες. Ο T-Midi και οι άλλοι πελάτες τους υφίσταται τις σκανδαλιές τους.

Χαρακτήρες                                                                                                                                                                                                                                                                

Κύριοι:

Ο Sway Sway: είναι μια πράσινη αδύνατη, ακατάστατη και ψηλή πάπια.

Ο Buhdeuce: είναι μια πράσινη παχουλή κοντή, ακατάστατη πάπια που κάνει συνέχεια σκανταλιές.

Δευτερεύοντες:

Η Jelly: είναι το ζωάκι του Buhdeuce και είναι ένας πράσινος βάτραχος.

Ο T-Midi: είναι μια κουκουβάγια και ο καλύτερος πελάτης του Sway Sway και του Buhdeuce.

Η Ketta: είναι ένας κύκνος που είναι μηχανικός. Αυτή έφτιαξε το πυραυλοκίνητο το του Sway Sway και του Buhdeuce.

Φωνές 
Τη φωνή του Buhdeuce την κάνει ο Eric Bauza.

Παραπομπές 

Σειρές του Nickelodeon
Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Γούντι ο Tρυποκάρυδος

Ο Γούντι ο Τρυποκάρυδος είναι χαρακτήρας κινούμενων σχεδίων.

Ιστορία 

Ο Γούντι πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες και είναι από τα μεγάλα ονόματα των κινουμένων σχεδίων. Γνώρισε νέα δόξα τη δεκαετία  του '50, στην τηλεοπτική εκπομπή ''The Woody Woodpecker Show''. Η κινηματογραφική πρεμιέρα του Γούντι έγινε στις 25 Νοεμβρίου 1940 στην ταινία κινουμένων σχεδίων ''Knock Knock''.

Περιγραφή 
Έχει κόκκινα μαλλιά, μπλε φτέρωμα, μαύρη ουρά, είναι γρήγορος, έχει άσπρα χέρια, κίτρινο ράμφος και κίτρινα πόδια.

Χαρακτήρας 
Είναι σκανδαλιάρης, ζει σε δεντρόσπιτο, τρυπάει και σπάει δέντρα, είναι επιθετικός και κάνει πλάκες, και έχει χαρακτηριστικό γέλιο όταν είναι σκανταλιάρης.

Ταινίες                                                                                                                   
Από το 1940 ως το 1972 δημιουργήθηκαν 202 ταινίες του Γούντι.

Δημιουργοί 
 Ουόλτερ Λαντζ
 Μπεν Χάρνταγουεϊ

Παραπομπές 

Γούντι ο Tρυποκάρυδος
Χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων
Universal Studios franchises
Little Charmers

Οι Lttle charmers είναι τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων.

Περιγραφή χαρακτήρων 
Οι χαρακτήρες της τηλεοπτικής σειράς έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

Χέιζελ: μωβ φόρεμα, ροζ μαλλιά, μωβ μάτια, μωβ γατάκι, μωβ καπέλο και ροζ παπούτσια.

Λάβεντερ: μπλε φόρεμα, καφέ μαλλιά, καφέ μάτια, μπλε δρακάκι, μπλε καπέλο και μπλε παπούτσια.

Πόζη: ροζ φόρεμα, ξανθά μαλλιά, μπλε μάτια, ροζ κουκουβάγια, λουλούδι στα μαλλιά και ροζ παπούτσια.

Ιστορία 

Είναι όμορφες, έξυπνες, διασκεδαστικές και χαρούμενες μαγισούλες. Παίζουν παιχνίδια, πάνε σε μαγικό σχολείο, τρώνε συνεχώς παγωτό βατόμουρο, φράουλα, σοκολάτα, φτιάχνουν φίλτρα, τρώνε κεκάκια  από τη Μαγικοτάτη, παίζουν με τα ζωάκια τους, αγαπούν την μαγική λέσχη, παίρνουν μέρος σε αγώνες μαγείας ραβδιών  και τρεξίματος σκουπόξυλων. Κάνουν μπάνιο στη μαγική λίμνη, παιζουν με τους βατράχους πιο πολύ παρέα κάνουν με τον βασιλιά των βατράχων, πηγαίνουν στο λαμπερό βουνό, παίζουν με τις πεταλούδες και επισκέπτονται τις μικρές νεραϊδούλες. Μία από τις πρωταγωνίστριες, η Πόζη, έχει έναν μεγάλο αδερφό.

Μετάδοση 
Οι Little Charmers έκαναν πρεμιέρα στο Nick Jr. στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία στις 4 Μαΐου 2015 στον Nick Jr. , στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 22 Ιουνίου, στον Nick Jr. στη Νοτιοανατολική Ασία στις 6 Ιουλίου και στο 3Kids στην Ιρλανδία στις 27 Ιουνίου 2016.

Προϊόντα  
Έγιναν 14 διαφορετικά παιχνίδια με βάση τη σειρά. Επίσης έγινε παραγωγή σε κλινοσκεπάσματα, τούρτες, αποκριάτικα κοστούμια και άλλα προϊόντα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
http://www.nickelodeon.gr/seires/little-charmers

Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Ιστιαίος ο Μιλήσιος

Ο Ιστιαίος ήταν τύραννος της αρχαίας Μιλήτου, ο οποίος έζησε κατά το τέλος του 6ου με αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. την περίοδο που βασιλιάς της Περσικής Αυτοκρατορίας ήταν ο Δαρείος Α΄. Υπήρξε ικανότατος ναυτικός και στρατιωτικός και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Ιωνικής Επανάστασης.

Βιογραφία
Το 513 π.Χ. μαζί με τους τυραννίδες της Μ. Ασίας συμμετείχε ως σύμμαχος και ως αρχηγός του στόλου των Ιώνων στην εκστρατεία του Δαρείου εναντίον των Σκυθών. Ο Ιστιαίος ήταν αυτός ο οποίος αντιτάχθηκε και τελικά έπεισε τους υπολοίπους Ίωνες να μην καταστρέψουν ολοσχερώς τη γέφυρα του Ίστρου (Δούναβη) και να μην αποκλειστεί έτσι ο περσικός στρατός στη Σκυθία. Για ευχαριστία ο Δαρείος του παραχώρησε στη Θράκη την πόλη Μύρκινο δίπλα στον ποταμό Στρυμώνα, την οποία αποδέχθηκε και άφησε για αντικαταστάτη του στη Μίλητο τον γαμπρό και εξάδερφό του Αρισταγόρα. Όταν όμως άρχισε να οχυρώνει την περιοχή και μετά από καταγγελίες του σατράπη Μεγαβυζου προς τον Δαρείο, ο τελευταίος τον καλεί ως σύμβουλο στην Περσική αυλή στα Σούσα και δεν του επιτρέπει να γυρίσει ούτε στη Μύρκινο ούτε στη Μίλητο. 

Όσον αφορά τη στάση του Ιστιαίου τη διάρκεια της Ιωνικής Επανάστασης υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις. Σύμφωνα με τη μια, αναφέρεται ότι υποσχέθηκε στον Πέρση βασιλιά ότι θα επανέφερε την ειρήνη, αλλά οι Μιλήσιοι δεν του επέτρεψαν να επιστρέψει στην πόλη τους. Από την άλλη, ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Ιστιαίος ανέλαβε με δική του πρωτοβουλία την καταστολή της επανάστασης, την οποία ο ίδιος είχε προκαλέσει.

Ο Ιστιαίος σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (το 493 π.Χ.) αιχμαλωτίστηκε από τον σατράπη Αρταφέρνη, προσωπικό του εχθρό, ο οποίος αφού τον σταύρωσε ταρίχευσε το κεφάλι του και το έστειλε στον Δαρείο.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Ιωνική επανάσταση
 Μίλητος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Η εκστρατεία στη Σκυθία από το e-archimedes.gr
Ιστιαίος ο Μιλήσιος από την Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού
Άρπαγος

Ο Άρπαγος ήταν Μήδος στρατηγός που έζησε τον 6ο π.Χ. αιώνα και αρχικά υπήρξε συγγενής και έμπιστος φίλος του βασιλιά Αστυάγη. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο βασιλιάς του ανέθεσε να σκοτώσει τον νεογέννητο εγγονό του Κύρο Β’, ο οποίος ήταν γιος της κόρης του Μανδάνης και του βασιλιά των Περσών Καμβύση Α’. Επειδή όμως ο Άρπαγος δεν πραγματοποίησε την εντολή του, εκείνος για να τον εκδικηθεί σκότωσε τον γιο του και αφού τον κάλεσε σε γεύμα, του έδωσε να φάει το κρέας του παιδιού του. Όταν ο Κύρος ενηλικιώθηκε, ο Άρπαγος τον έπεισε να επαναστατήσει εναντίον του παππού του Αστυάγη, ο οποίος μη γνωρίζοντας τίποτα έστειλε εναντίον του Κύρου στρατό με επικεφαλής τον Άρπαγο. Αυτός τότε αυτομόλησε στον Κύρο και σε νέα μάχη που ακολούθησε νίκησε και αιχμαλώτισε τον Αστυάγη. Στη συνέχεια και γύρω στο 540 π.Χ. διορίστηκε στρατηγός των Περσών και κυρίευσε, για λογαριασμό του Κύρου, τις ιωνικές πόλεις της Μικράς Ασίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ηρόδοτος, Ἱστορίαι (1.114.1-1.119.7) από την Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας

Αχαιμενίδες σατράπες
Αν Τσολ-σου

Ο Αν Τσολ-σου (Χάνγκουλ: 안철수 (Ahn Cheol-soo), 26 Φεβρουαρίου 1962) είναι ο νοτιοκορεάτης πολιτικός, γιατρός, και προγραμματιστής υπολογιστών. Έλαβε το χρίσμα του «Κόμμα του Λαού» (국민의당, People's Party) για τις νοτιοκορεατικές προεδρικές εκλογές του 2017.

Νοτιοκορεάτες πολιτικοί
Μουν Τζε-ιν

Ο Μουν Τζε-ιν (χάνγκουλ: 문재인, Moon Jae-in, 24 Ιανουαρίου 1953-) είναι Νοτιοκορεάτης πολιτικός και ο 12ος πρόεδρος της Νότιας Κορέας από το 2017 έως το 2022. Έλαβε το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος της Κορέας (더불어민주당) για τις νοτιοκορεατικές προεδρικές εκλογές του 2017.

Παιδικά χρόνια και εκπαίδευση 
Γεννημένος στο Γκοτζέ, στην Νότια Κορέα, ο Μουν Τζε-ιν ήταν το πρώτο από τα πέντε παιδιά του πατέρα του Μουν Γιονγκ-χιούνγκ και της μητέρας του Κανγκ Χαν-οκ. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Επαρχία Νότιου Χάμγκιουνγκ (σήμερα αποτελεί μέρος της Βόρειας Κορέας), οι οποίοι εγκατέλειψαν το Χούνγκναμ κατά την διάρκεια της εκκένωσης του Χουνγκνάμ.

Τελικά, η οικογένεια του εγκαταστάθηκε στο Μπούσαν και ο Μουν σπούδασε στο Λύκειο Κιουνγκνάμ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κιουνγκχί όπου ειδικεύτηκε στην νομική. Συνελήφθη, καταδικάστηκε και φυλακίστηκε και απεβλήθη από το πανεπιστήμιο μετά αφότου οργάνωσε μια φοιτητική διαδήλωση κατά του Συντάγματος Γιουσίν. Αργότερα, υπηρέτησε στο στρατό και έγινε μέλος των Ειδικών Δυνάμεων της Νότιας Κορέας, και έλαβε μέρος στην "Επιχείρηση Πολ Μπάνγιαν" κατά την διάρκεια του ατυχήματος της δολοφονίας δύο αξιωματούχων του Αμερικανικού στρατού από Νοτιοκορεάτες στρατιώτες.

Μετά την απόλυσή του, πέρασε τις εξετάσεις για το δικηγορικό σώμα και μπήκε στο Ινστιτούτο Δικηγορικής Έρευνας και Εκπαίδευσης. Αποφοίτησε δεύτερος στην τάξη του αλλά δεν έγινε δικαστής η κυβερνητικός κατήγορος λόγω του ακτιβισμού του κατά της δικτατορίας Γιουσίν υπό τον Παρκ Τσουνγκ Χι, όταν ήταν φοιτητής. Ο Μουν επέλεξε να γίνει δικηγόρος.

Καριέρα

Δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων 
Αφότου έγινε δικηγόρος, συνεργάστηκε και εργάστηκε με τον μελλοντικό πρόεδρο Ρο Μού-χιον στην δεκαετία του 1980. Μαζί με τον Ρο, ανέλαβε υποθέσεις που σχετίζονταν με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των πολιτών, υπερασπίζοντας τους φοιτητές και τους ακτιβιστές εργατικών δικαιωμάτων που καταδικάστηκαν για την αντίθεση στο τότε στρατιωτικό καθεστώς της Κορέας. Ήταν φίλοι μέχρι την αυτοκτονία του Ρο το 2009.

Ήταν μέλος του Μινμπιούν και πρόεδρος των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Δικηγορικό Σώμα του Μπούσαν.

Χάνκγιουρεχ 
Ήταν ιδρυτικό μέλος της προοδευτικής Νοτιοκορεατικής εφημερίδας Χάνκγιουρεχ το 1988.

Εκλογική ιστορία

Προσωπική ζωή

Οικογένεια 
Ο Μουν παντρεύτηκε την Κιμ Τζουνγκ-σουκ, μια τραγουδίστρια από το πανεπιστήμιο που σπούδασε. Αυτός και η Κιμ έχουν αποκαλύψει σε διάφορες Κορεατικές τηλεοπτικές εκπομπές ότι ο Μουν γνώρισε την σύζυγό του όταν ήταν ακτιβιστής στα φοιτητικά του χρόνια.

Θρησκεία 
Σήμερα είναι ο δεύτερος Ρωμαιοκαθολικός ηγέτης της χώρας μετά από τον πρώην πρόεδρο Κιμ Ντε-γιουνγκ, και το βαφτιστικό (ή Χριστιανικό) όνομά του είναι "Τιμόθεος".

Ψευδώνυμο 
Επίσης, αποκαλείται "Σκοτεινός Βασιλιάς" (χάνγκουλ: 명왕, χάντσα: 冥王, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Myeong-wang) στην Κορέα, επειδή θυμίζει τον Silvers Rayleigh, έναν χαρακτήρα από την Ιαπωνική σειρά μάνγκα One Piece.

Παραπομπές 

Μουν τζε ιν
Αδελαΐδα της Σαξονίας-Μάινινγκεν

Η Αδελαΐδα της Σαξονίας-Μάινινγκεν (Adelheid von Sachsen-Meiningen, 13 Αυγούστου 1792 - 2 Δεκεμβρίου 1849) ήταν η σύζυγος του Γουλιέλμου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. 

Η Αδελαΐδα, πρωτεύουσα της Νότιας Αυστραλίας, ονομάστηκε προς τιμήν της.

Πρώιμα χρόνια
Η Αδελαΐδα Αμαλία Λουίζα Θηρεσία Καρολίνα γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1792 στο Μάινινγκεν της Θουριγγίας. Ήταν κόρη του Γεωργίου Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Λουίζας Ελεονώρας, κόρης του Χριστιανού Αλβέρτου του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ.

Στις 11 Ιουλίου 1818 στο Παλάτι Κιού τελέστηκαν οι διπλοί γάμοι, της Αδελαΐδας με τον Γουλιέλμο, Δούκα του Κλάρενς, και της Βικτωρίας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ με τον Εδουάρδο, Δούκα του Κεντ και του Στράθερν.

Η Αδελαΐδα στις 27 Μαρτίου 1819, διανύοντας τον έβδομο μήνα της εγκυμοσύνης, γέννησε πρόωρα μια κόρη, την Καρλόττα, όμως το μωρό έζησε μόνο λίγες ώρες. Την ίδια χρονιά μένει πάλι έγκυος, ωστόσο ο Γουλιέλμος θέλησε ο μελλοντικός του κληρονόμος να γεννηθεί σε βρετανικό έδαφος, όμως η Αδελαΐδα απέβαλε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στις 5 Σεπτεμβρίου 1819. Στις 10 Δεκεμβρίου 1820 γεννήθηκε η Ελισάβετ αν και φαινόταν δυνατή, πέθανε στις 4 Μαρτίου 1821 από μια φλεγμονή στα έντερα, ενώ στις 8 Απριλίου 1822 θα γεννήσει δίδυμα αγόρια αλλά δυστυχώς ήταν ήδη νεκρά. Υπάρχουν εικασίες ότι η Αδελαΐδα είχε μια πιθανή σύντομη εγκυμοσύνη που μπορεί να είχε συμβεί μέσα στο ίδιο έτος. Τελικά ο Γουλιέλμος και η Αδελαΐδα δεν είχαν επιζώντα παιδιά. 

Η Αλεξανδρινή Βικτωρία του Κεντ (μετέπειτα Βασίλισσα Βικτωρία) έγινε γνωστή ως κληρονόμος του Γουλιέλμου, δεδομένου ότι η Αδελαΐδα δεν είχε άλλες εγκυμοσύνες.

Πέθανε κατά τη διάρκεια της βασιλείας της ανιψιάς της Βικτωρίας στις 2 Δεκεμβρίου 1849 από φυσικά αίτια στο Μίντλσεξ και θάφτηκε στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο Ουίνδσορ.

Η Βασίλισσα Βικτωρία έδωσε στην πρωτότοκη κόρη της, Βικτωρία, το δεύτερο όνομα Αδελαΐδα προς τιμήν της θείας της Αδελαΐδας καθώς ήταν και νονά της κόρη της.

Τίτλοι
13 Αυγούστου 1792 - 18 Ιουνίου 1815: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αδελαΐδα της Σαξονίας-Μάινινγκεν
18 Ιουνίου 1815 - 11 Ιουλίου 1818: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αδελαΐδα της Σαξονίας-Μάινινγκεν
11 Ιουλίου 1818 - 26 Ιουνίου 1830: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Δούκισσα του Κλάρενς και του Σαιντ Άντριους
26 Ιουνίου 1830 - 20 Ιουνίου 1837: Η Μεγαλειότητα της Η Βασίλισσα
20 Ιουνίου 1837 - 2 Δεκεμβρίου 1849: Η Μεγαλειότητα της Η Βασίλισσα Αδελαΐδα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Biography 
Queen Adelaide Society (City of Adelaide, South Australia)

|-

|-

Οίκος του Αννόβερου
Σύζυγοι Βρετανών μοναρχών
Βρετανίδες δούκισσες
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Βασίλισσες του Ανόβερου
Νήσος του Γκλόβερ

Το νησί του Γκλόβερ (αγγλικά: Glover's island) είναι ακατοίκητο νησί στον ποταμό Τάμεση στην περιοχή του Ρίτσμοντ στο νοτιοδυτικό Λονδίνο. Είναι θεατό από την περιοχή του Ρίτσμοντ Χιλ, και τμήμα του υπερυψωμένου εδάφους του αποτελείται από τα χώματα τα οποία ανασκάφτηκαν κατά τις εργασίες κατασκευής τμημάτων του μετρό του Λονδίνου τον 19ου αιώνα. Αρχικά ήταν γνωστό ως νησίδα του Πήτερσαμ (Petersham Eyot), έως ότου αγοράστηκε το 1872 για 70 λίρες από έναν τοπικό ψαρά της περιοχής του οποίου το επώνυμο ήταν Γκλόβερ. Μετέπειτα έκτισε σε αυτό ένα μικρό εργαστήριο και προβλήτα, τα ίχνη των οποίων διατηρούνταν έως και τις αρχές του 21ου αιώνα. 

Το 1895 ο Γκλόβερ αποφάσισε να διαθέσει το νησί προς πώληση για το ποσό των 5.000 λιρών, ωστόσο δεν βρήκε αγοραστές καθώς το ποσό θεωρήθηκε ιδιαίτερα υψηλό. Το 1898 προσπάθησε να το πουλήσει και πάλι, για το ποσό των 4.000 λιρών, εκβιάζοντας τον δήμο του Ρίτσμοντ λέγοντας πως είχε συζητήσεις με μια εταιρεία σαπουνιών στην οποία θα το πρόσφερε ως έδαφος για ανέγερση διαφημιστικών πινακίδων, κάτι που θα κατέστρεφε την θέα του φυσικού κάλλους από τον λόφο του Ρίτσμοντ Χιλ. Ο δήμος του Ρίτσμοντ ενδιαφέρονταν για την εξαγορά του, ωστόσο το ποσό αγοράς θεωρούνταν απαγορευτικό. Έγιναν κάποιες προσπάθειες για την σύσταση κοινού ταμείου από τους κατοίκους της περιοχής, ωστόσο η προσπάθεια αυτή απέφερε μόλις 50 λίρες. Αργότερα ακολούθησε δημοπρασία στην οποία η υψηλότερη προσφορά έφτασε μόλις τις 200 λίρες, ενώ αργότερα ο ιδιοκτήτης του νησιού αρνήθηκε μια προσφορά από ιδιώτη για το ποσό των 1000 λιρών.

Το 1900 το νησί πωλήθηκε τελικά σε εύπορο κάτοικο της περιοχής ο οποίος με την σειρά του το δώρισε στον δήμο, ενώ το ποσό εξαγοράς δεν δημοσιοποιήθηκε.

Παραπομπές

Γ
Ρίτσμοντ (Λονδίνο)
Ακατοίκητα νησιά
Κοινωνική ανισότητα

ς.]]
Με τον όρο κοινωνική ανισότητα εννοούμε «την κατάσταση κατά την οποία οι άνθρωποι έχουν άνιση προσβασιμότητα σε πόρους, υπηρεσίες, και θέσεις στην κοινωνία» (Kerbo, 2003 όπ. αναφ. στο Blackburn, 2008). Το φαινόμενο της κοινωνικής ανισότητας έχει αυξηθεί σε όλο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια. Όπως χαρακτηριστικά το θέτει ο Dworkin, η ισότητα έχει γίνει «το απειλούμενο είδος των πολιτικών ιδανικών» (Blackburn, 2008).
 
Η  κοινωνική ανισότητα είναι κοινωνικά δομημένη. 
Αυτό σημαίνει ότι: 
   (α) Η ανισότητα είναι θεσμοποιημένη (δηλαδή υπάρχει ένα σύστημα ανισότητας) 
   (β) Ότι η ανισότητα εμφανίζεται με συγκεκριμένες, επαναλαμβανόμενες και σχετικά σταθερές μορφές 
   (γ) ότι η ανισότητα “μεταφέρεται” από τη μια γενιά στην άλλη (Τσαούση, 2006). 

Η κοινωνική ανισότητα μπορεί να είναι διαφόρων ειδών: οικονομική, μορφωτική, γεωγραφική και άλλα πολλά (Φραγκουδάκη, 1985). Ένα πράγμα όμως που παραμένει σταθερό μεταξύ των διαφορετικών μορφών της είναι η διαφοροποίηση σε αυτούς που χάνουν και αυτούς που κερδίζουν, με ποικίλους βαθμούς κέρδους και απώλειας (Blackburn, 2008).

Παραπομπές

Κοινωνιολογία