joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ντενίς του Θιφουέντες

O Ντενίς του Θιφουέντες ή περιστασιακά Ντενίς Κάστρο, (Πορτογαλική γλώσσα : Dinis, περί το 1354 - περί το 1403) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν λόγω της συζύγου του κύριος του Θιφουέντες (Cifuentes), Εσκαλόνα υ Άλβαρ ντε Τόρμες και του Βίλαρ-Ντομπάρντο.
Ο Ντενίς ήταν δεύτερος γιος του Πέτρου Α΄ της Πορτογαλίας και της Ινές ντε Κάστρο κόρης τού Πέτρου Φερνάντεθ δε Κάστρο. Η Ινές ήταν ευγενής από τη Γαλικία (Ισπανία) που είχε μεταφέρει με την συνοδεία της στην Πορτογαλία η Κωνσταντία του Πενιαφιέλ, πρώτη σύζυγος του Πέτρου Α΄.

Βιογραφία

Ο Πέτρος Α΄ την είχε ερωμένη, όταν ακόμη ήταν διάδοχος. Ο πατέρας του Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας δεν ήθελε τη σχέση και διέταξε τον φόνο της. Όταν τον διαδέχθηκε ο Πέτρος Α΄, ομολόγησε ότι την είχε νυμφευτεί μυστικά. Αν οΝτενίς θεωρηθεί νόθος έχει το επώνυμο ντε Κάστρο, αν είναι νόμιμος τότε είναι πρίγκιπας (infante) της Πορτογαλίας. Ήταν ο δεύτερος γιος της Ινές και ο τρίτος τού Πέτρου Α΄, καθώς ο Πέτρος από την Κωνσταντία είχε έναν μεγαλύτερο γιο που έγινε ο Φερδινάνδος Α΄ της Πορτογαλίας. Επίσης ο Πέτρος Α΄ από την ερωμένη του Τερέσα Λοουρένσο είχε έναν τέταρτο γιο, τον νόθο Ιωάννη Α΄ Μάγιστρο τού Τάγματος τού Αβίς. 

Το 1355 απεβίωσε η Ινές και ο Ντενίς με τον αδελφό του Ιωάννη έφυγαν στο Βασίλειο της Καστίλης. Κατά την κρίση στην Πορτογαλία των ετών 1383-1385 διεκδίκησαν τον θρόνο η Βεατρίκη της Πορτογαλίας (κόρη τού Φερδινάνδου Α΄), ο Ιωάννης ντε Κάστρο, ο Διονύσιος και ο Ιωάννης Α΄ τού Αβίς. Ο Ντενίς ανακηρύχθηκε βασιλιάς στην πόλη τού Σανταρέμ, αλλά οι υποστηρικτές του στην Καστίλη τελικά έχασαν τον θρόνο την εποχή που έγινε η Μάχη της Αλζουμπαρότα (1385), όπου ο Ιωάννης Α΄ τού Αβίς επικράτησε ως βασιλιάς.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1372 την Ιωάννα από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας, νόθη κόρη τού Ερρίκου Β΄ της Καστίλης. Η Ιωάννα ήταν κυρία τού Θιφουέντες και μαζί είχαν τέκνα: 

Φερδινάνδος γενν. π. 1380, κύριος τού Θιφουέντες, νυμφεύτηκε δύο φορές και είχε απογόνους. 
Πέτρος γενν. π. 1385, κύριος τού Κολμενάρεζο, έκανε γάμο και είχε τέκνα.
Βεατρίκη απεβ. 1470, άγαμη.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Πηγές

Fernandes, Fátima Regina (2006). "Estratégias de Legitimação Linhagística em Portugal nos Séculos XIV e XV" (PDF). Revista da Faculdade de Letras: História. III (in Portuguese). Vol. 7. University of Porto. pp. 263–284. ISSN 0871-164X. Archived (PDF) from the original on 7 January 2014.
Olivera Serrano, César (2005). Beatriz de Portugal: La pugna dinástica Avís-Trastámara (PDF) (in Spanish). Archived (PDF) from the original on 13 March 2011.

Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
Πέτρος Αλφόνσος του Μπαρσέλος

Ο Πέτρος-Αλφόνσος, πορτογαλ. Pedro Afonso (πριν το 1289 - 1350) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν 3ος κόμης τού Μπαρσέλος.

Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Διονυσίου της Πορτογαλίας και της ερωμένης του Γκαρσία Φλόις.

Το 1314 έγινε 3ος κόμης τού Μπαρσέλος. Όπως και τον άλλο νόθο γιος τού Διονυσίου, τον Αλφόνσο-Σάντσες, ο Πέτρος-Αλφόνσος ανατρέφηκε από τη βασίλισσα Ελισάβετ μαζί με τον γιο και την κόρη της στη Αυλή. Τα παιδιά ήταν εκεί από μικρά, ώστε με τους γάμους τους να δημιουργήσουν συμμαχίες και ένα δίκτυο επιρροής στις Αυλές της Ευρώπης. Ο Διονύσιος το 1298 την όρισε κηδεμόνα τους, θα τα αποκλήρωνε όμως αν παρήκουαν τον διάδοχο Αλφόνσο (Δ΄).

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μπράνκα Πέρες ντε Σόουζα, κόρη τού Πέντρο Εάνες ντε Πόρτελ.

Η Ελισάβετ με σκοπό με γάμο να κάνει συμμαχίες, κανόνισε τον δεύτερο γάμο του π. το 1300 με τη Μαρία Σιμένες Κόρνελ, κυρία των τιμών της βασίλισσας της Αραγωνίας, κόρη τού Πέδρο Κόρνελ ευγενούς της Αραγωνίας.

Όταν η Μαρία απεβίωσε, ο Πέτρος-Αλφόνσος έκανε τρίτο γάμο με την Τερέσα Άννες, κυρία των τιμών της βασίλισσας Βεατρίκης από την Καστίλη, συζύγου τού Αλφόνσου Δ΄ της Πορτογαλίας.

Πρόγονοι

Πηγές
 Mocelim, Adriana (2007). Por meter amor e amizade entre os nobres fidalgos da Espanha : o livro de linhagens do Conde Pedro Afonso no contexto tardo – medieval português (PDF) (in Portuguese). Curitiba, Brazil: Federal University of Paraná. Retrieved 13 May 2012.
 Gimenez, José Carlos (2005). O papel político da Rainha Isabel de Portugal na Península Ibérica: 1280–1336 (PDF) (in Portuguese). Federal University of Paraná.
 Jesús, Rafael de (1985). [1683] Monarquia Lusitana: Parte Sétima (in Portuguese). Lisbon, Portugal: Imprensa Nacional/Casa da Moeda. OCLC 490950946.
 Brandão, Francisco (1976). [1650] Monarquia Lusitana: Parte Quinta. Lisbon, Portugal: Imprensa Nacional/Casa da Moeda. OCLC 490954377.

Παραπομπές σε πηγές

Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
Σιγισμούνδος Καριμπουτάιτις

Ο Σιγισμούνδος γιος τού Κάριμπουτ, λιθουαν. Žygimantas Kaributaitis (π. 1395 - 1435) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών έμεινε γνωστός ως στρατιωτικός διοικητής τού στρατού των Ουσσιτών και κυβερνήτης της Βοημίας και της Πράγας κατά τους Ουσσιτικούς πολέμους.

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Καριμπούτας πρίγκιπα τού Νόβγκοροντ-Σιβέρσκυι και της Αναστασίας, κόρης τού Ολέγκ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Ρυαζάν. Μάλλον γεννήθηκε στο Νόβγκοροντ-Σιβέρσκυι· ανατράφηκε από το 1404 στην Αυλή τού θείου του Λαδισλάου Β΄ της Πολωνίας, στην Κρακοβία. Οι φήμες τον ήθελαν διάδοχο στον εκεί θρόνο. Όταν έγινε έφηβος, διοίκησε το δικό του σώμα στον στρατό της Πολωνίας στη μάχη τού Γκρούνβαλτ το 1410, η οποία απέβη νικηφόρος.

Η μεγαλύτερη αδελφή του Όλγα (Ελένη) παντρεύτηκε τον δούκα Ιωάννη της Οπάβα και Ράτιμπορτς, σημαντικό μεγιστάνα της Βοημίας.

Πηγές
 Chłędowski Kazimierz. Zygmunt Korybut: szkic historyczny (1420–1428). Warszawa, 1864.
 Grygiel Jerzy. Życie i działalność Zygmunta Korybutowicza. Studium z dziejów stosunków polsko-czeskich w pierwszej połowie XV wieku // PAN, oddział w Krakowie. Wydawnictwo Ossolineum. Wrocław, 1988.
 Nikodem Jarosław. Polska i Litwa wobec husyckich Czech w latach 1420–1433. Studium o polityce dynastycznej Władysława Jagiełły i Witolda Kiejstutowicza // Instytut Historii UAM. Poznań, 2004.

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Λενγκβένις

Ο Λενγκβένις, λιθουαν. Lingwen (π. 1360 - μετά το 1431) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κυβερνήτης της Δημοκρατίας τού μεγάλου Νόβγκοροντ (1389-92, 1406-11) με τον τίτλο τού πρίγκιπα.

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αλγκίρντας και της Ουλιάνας των Ρουρκιδών, κόρης τού Αλεξάντρ πρίγκιπα τού Τβερ.

Το 1387 πολέμησε εναντίον τού Τευτονικού Τάγματος και διοίκησε ένα σώμα ανδρών. Το 1389-92 διορίστηκε από τον αδελφό του Γιαγκιέλο μεγάλο δούκα της Λιθουανίας & βασιλιά της Πολωνίας ως αντιπρόσωπός του στο μεγάλο Νόβγκοροντ. Ο Λενγκβένις βαπτίστηκε Ορθόδοξος με το όνομα Σίμων και έλαβε τον τίτλο τού πρίγκιπα τού μεγάλου Νόβγκοροντ ως το 1392. Τότε ο εξάδελφός του Βυτάουτας τον διόρισε στο Μστισλάβ. Το 1406-11 ο Λενγκβένις ορίστηκε, από τον Βυτάουτας, πρίγκιπας τού μεγάλου Νόβγκοροντ για μία ακόμη φορά. Ως κυβερνήτης εκεί οδήγησε μάχες εναντίον τού Πσκόβ, τού Λιβονιακού Τάγματος και της Σουηδίας.

Το 1410 συμμετείχε στη μάχη τού Γκρύνβαλτ και διοίκησε τρεις μοίρες ανδρών από το Σμολένσκ. Ο γιος του Γιούρι διοίκησε μία από αυτές. Το 1411 ο Λενγκβένις συμμετείχε στην υπογραφή της ειρήνης του Τορν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Ντμιτρόβνα, κόρη τού Ντμίτρι τού Ντον μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας και είχε τέκνο:
 Γιούρι/Γεώργιος.

Πηγές
 Batūra, Romas (2005). "Lengvenis", Vytautas Spečiūnas (compiler) Gediminaičiai. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas, 184. ISBN 5-420-01558-7
 Jučas, Mečislovas (1990). Žalgirio mūšis (Battle of Grunwald). Vilnius: Mokslas, 174. ISBN 5-420-00242-6.

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Καριγκάιλα

Ο Καριγκάιλα, λιθουαν. Karigaila (απεβ. 16 Σεπτεμβρίου 1390) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κυβερνήτης τού Μστισλάβ.

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ουλιάνας των Ρουρικιδών, κόρης τού Αλεξάντρ πρίγκιπα τού Τβερ.

Έπειτα από την υπογραφή της Ένωσης τού Κρέβο από τον μεγαλύτερο αδελφό του Γιαγκιέλο, ο Καριγκάιλα βαπτίστηκε το 1386 ως Καζιμίρ στην Κρακοβία. Άφησε την Πολωνία για να μεταβή στην ανατολική Λιθουανία, με σκοπό να υποτάξει τον ετεροθαλή αδελφό του Αντρέι δούκα τού Πολότσκ, που είχε ανανεώσει τον αγώνα του ενάντια στον Γιαγκιέλο. Το 1386 μαζί με τον αδελφό του Σκιργκάιλα νίκησαν γερά τον Σβιατοσλάβ Β΄ τού Σμολένσκ, που είχε συμμαχήσει με τον Αντρέι και είχε επιτεθεί στο Μστισλάβ. Η μάχη έγινε στον ποταμό Βέκρα.

Κατά τον Λιθουανικό εμφύλιο πόλεμο (1389-92) διοίκησε την άμυνα τού Κυρτού κάστρου στο Βίλνιους. Το κάστρο έπεσε και ο ίδιος σκοτώθηκε. Ο Γιαγκιέλο, βασιλιάς πια της Πολωνίας, ισχυρίστηκε ότι τον αιχμαλώτισαν οι Τεύτονες και τον αποκεφάλισαν. Οι ιππότες αρνήθηκαν, λέγοντας ότι ο Καριγκάιλα σκοτώθηκε στη μάχη. Τάφηκε στον καθεδρικό τού Βίλνιους.

Πηγές
 Vytautas Spečiūnas, ed. (2004). "Karigaila". Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. p. 58. ISBN 5-420-01535-8.
 Ripley, George; Charles Anderson Dana (1874). "Chartoryski". The American Cyclopaedia: A Popular Dictionary of General Knowledge. V. New York: D. Appleton and Company. p. 623.

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Ισταντεβάτα

Η Ισταντεβάτα είναι η θεότητα, που κατά το Βουδισμό, ιδιαίτερα τον ταντρικό, επιλέγει κάθε πιστός για την προσωπική του προστασία. Η επιλογή αποφασίζεται σε ειδική τελετή μύησης του νεοφώτιστου.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικός στις σχολές Σμάρτα και Μπάκτι όπου οι ασκούμενοι επιλέγουν να λατρεύουν τη μορφή του Θεού που τους εμπνέει. Στο Σμαρτισμό, επιλέγεται μία από τις πέντε κύριες θεότητες. Ακόμη και στις ονομασίες που επικεντρώνονται σε μια μοναδική αντίληψη του Θεού, όπως ο Βαϊσναβισμός, υπάρχει η έννοια Ισταντέβα. Για παράδειγμα, στο Βαϊσναβισμό δίδεται ιδιαίτερη έμφαση σε μια συγκεκριμένη μορφή του Κυρίου Βισνού ή ενός από τα Άβαταρ του (π.χ. ο Κρίσνα ή ο Ράμα) και παρομοίως στον Σακτισμό δίδεται έμφαση σε μια συγκεκριμένη μορφή της Θεάς όπως η Παρβάτι ή η Λάξμι. Η αίρεση Σουαμιναραγιάν του Βαϊσναβισμού έχει μια παρόμοια αντίληψη, αλλά υποστηρίζει ότι ο Βισνού και ο Σίβα είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου Θεού.

Παραπομπές 

Βουδισμός
Αυγούστα της Έσσης-Κάσσελ

Η Αυγούστα της Έσσης-Κάσσελ (Auguste von Hessen-Kassel, 25 Ιουλίου 1797 - 6 Απριλίου 1889) ήταν η σύζυγος του Αδόλφου, Δούκα του Κέιμπριτζ.

Βιογραφία
Η Αυγούστα Βιλελμίνη Λουίζα γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1797 στο Κάστρο Ρόμπενχαϊμ της Έσσης, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου, Λανδγράβου της Έσσης-Κάσσελ, και της Καρολίνας, κόρης του Καρόλου Γουλιέλμου του Νάσσαου-Ούζινγκεν.

Στις 7 Μαΐου 1818 η Αυγούστα παντρεύτηκε τον Αδόλφο, Δούκα του Κέιμπριτζ, στο Κάσσελ, όταν η Αυγούστα ήταν 20 ετών και ο Αδόλφος 44 ετών. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
τον Γεώργιο, Δούκα του Κέιμπριτζ (1819-1904), παντρεύτηκε την Σάρα Λουίζα Φαίρμπραδερ. Απέκτησαν 3 παιδιά.
την Αυγούστα (1822-1916), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο, Μέγα Δούκα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Απέκτησαν 2 παιδιά.
την Μαρία Αδελαΐδα (1833-1897), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο, Δούκα του Τεκ. Απέκτησαν 4 παιδιά.

Από το 1818 μέχρι την άνοδο της Βασίλισσας Βικτωρίας και τον διαχωρισμό του βρετανικού και αννοβεριανού στέμματος το 1837, η Δούκισσα του Καίμπριτζ έζησε στο Ανόβερο, όπου ο δούκας υπηρέτησε ως αντιβασιλέας υπέρ των αδελφών του Γεωργίου Δ΄ και Γουλιέλμου Δ΄. Ο Δούκας και η Δούκισσα του Καίμπριτζ επέστρεψαν στη Μεγάλη Βρετανία, όπου ζούσαν στην Αγροικία Καίμπριτζ, και αργότερα στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου.

Η Αυγούστα πέθανε στις 6 Απριλίου 1889 στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου σε ηλικία 91 ετών. Αρχικά θάφτηκε στην Εκκλησία της Αγίας Άννας στο Σάρρεϋ, και στις 10 Ιανουαρίου 1930 τα λείψανά της μεταφέρθηκαν στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο Ουίνδσορ.

Τίτλοι
25 Ιουλίου 1797 – 7 Μαΐου 1818: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αυγούστα Βιλελμίνη Λουίζα της Έσσης
7 Μαΐου 1818 – 6 Απριλίου 1889: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Δούκισσα του Καίμπριτζ

Παραπομπές

Οίκος της Έσσης
Οίκος του Αννόβερου
Βρετανίδες δούκισσες
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Βυγκάντας

Ο Βυγκάντας, λιθουαν. Vygantas (απεβ. 28 Ιουνίου 1392) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κυβερνήτης της Κουγιάβια.

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ουλιάνα των Ρουρικιδών, κόρης τού Αλεξάνδρου πρίγκιπα τού Τβερ.

Το 1355 υποστήριξε τον μεγαλύτερο αδελφό του Γιαγκιέλο υπογράφοντας την Ένωση τού Κρέβο. Το 1386 βαπτίστηκε Αλέξανδρος και έκανε τον γάμο του με την κόρη τού Βλαδίσλαου Β΄ δούκα τού Οπόλε. Οι Πολωνοί ευγενείς περίμεναν, πως ο Βλαδίσλαος Β΄ θα τού έδινε ως προίκα τη Γη Ντομπζύνι, διαφιλονικούμενη περιοχή μεταξύ Πολωνίας και Τευτόνων ιπποτών· όμως έλαβε την Κουγιάβια. Το 1388 υποστήριξε την Πολωνία σε μία στρατιωτική σύρραξη με τους Τεύτονες ιππότες. Υποστήριξε τον Γιαγκέλο στον Λιθουανικό εμφύλιο πόλεμο (1389-92) εναντίον τού εξαδέλφου τους Βυτάουτας. Ο Βυγκάντας εθεωρείτο ως αντικαταστάτης τού μη δημοφιλούς αδελφού του Σκιργκάιλα στο μεγάλο δουκάτο της Λιθουανίας. Ωστόσο σύντομα απεβίωσε. Οι φήμες έλεγαν, ότι δηλητηριάστηκε από τον Βυτάουτας ή τον Σκιργκάιλα. Τάφηκε στον καθεδρικό τού Βίλνιους μαζί με τον αδελφό του Καριγκάιλα, που είχε αποβιώσει στον εμφύλιο το 1390.

Να μη συγχέεται με τον αδελφό του Βίγκουντ-Αντρέι δούκα τού Πολότσκ. Ο αδελφός του Θεόδωρος πρέπει να είναι διαφορετικό πρόσωπο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Χέντβιγκ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Βλαδισλάου Β΄ δούκα τού Οπόλε.

Πηγές
  Gudavičius, Edvardas (2004). "Vygantas". In Vytautas Spečiūnas. Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. p. 55. ISBN 5-420-01535-8.
 Urban, William (2006). Samogitian Crusade. Chicago: Lithuanian Research and Studies Center. p. 206. ISBN 0-929700-56-2.

Παραπομπές 

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Βρασιάτης (ποταμός)

Ο Βρασιάτης είναι ποταμός που βρίσκεται στην Πελοπόννησο, στο νομό Αρκαδίας του δήμου Βόρειας Κυνουρίας.

Πηγάζει από το όρος Πάρνωνα και καταλήγει στο Μυρτώο Πέλαγος. 

Αποτελείται από πολλές διακλαδώσεις. Περνά από το φαράγγι της Λεπίδας που βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Άγιος Ιωάννης και Πλάτανο. Έχει όμως νερό μόνο όταν βρέχει και χιονίζει και έχει πάντα νερό μόνο μεταξύ των μηνών Ιανουάριο με Απρίλιο. Το ίδιο συμβαίνει και στο φαράγγι του Λούλουγκα, που βρίσκεται ανάμεσα στον Πλάτανο και τη Σίταινα. 

Στο χωριό Πλάτανος, μια διακλάδωση περνά μέσα από το χωριό το οποίο είναι τρεχούμενο όλους τους μήνες και γι' αυτό στο χωριό υπάρχει νεροτριβή και νερόμυλοι. 

Κάποτε ο ποταμός έρεε μεταξύ Αγίου Ανδρέα και Κορακοβουνίου όλους τους μήνες, όμως πλέον είναι χείμαρρος με ροή νερού μόνο μετά από έντονη βροχόπτωση.

Παραπομπές 

Ποταμοί της Αρκαδίας
Γλώσσα Γουρούγκου

Η γλώσσα Γουρούγκου (ISO 639-3: wur, Ethnologue: wur, Glottolog: wurr1238) γνωστή επίσης και ως γλώσσα του κόλπου του Πόφαμ, είναι εξαφανισμένη γλώσσα των αβοριγινών Αυστραλών. Ομιλούνταν στην περιοχή της χερσονήσου Κόμπουργκ της βορείου Αυστραλίας, και είναι γνωστή μέσω λίγων καταλόγων λέξεων που διασώζονται από τον 19ο αιώνα και ένα άτομο το οποίο γνωρίζει κάποιες λέξεις και φράσεις χωρίς να κατέχει την γλώσσα. Διαθέτει λεξικές ομοιότητες με την γλώσσα Μάργκου.

Παραπομπές

Σχετική βιβλιογραφία 

Marrala, Khaki and others. 2008. kindi ngamin nuwung = what do I call you? : a guide to kinship and address. Iwaidja Inyman, Western Arnhem Shire Council. 41 + CDpp.
Evans, N. (1996). First and last notes on Wurrugu. University of Melbourne Working Papers in Linguistics, 16, 91–98.
Gordon Grimwade. 1975. George Taplin and his work on Aboriginal languages. In Narinjari: an outline of the language studies by George Taplin, with Taplin's notes and comparative tables, 110-145. Australia: University of Sydney.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  AUSTLANG Australian Indigenous Languages Database - N37:Wurrugu
 OLAC resources in and about the Wurrugu language

Γλώσσες της Αυστραλίας
Εξαφανισμένες γλώσσες
Μίνταν

Η Μίνταν (민단) ή Ένωση Κορεατών Κατοίκων στη Ιαπωνία (재일본대한민국민단), είναι το όνομα ενός από τους δύο κύριους οργανισμούς για τους Κορεάτες που ζουν στην Ιαπωνία, ενώ η άλλη είναι η Τσονγκριόν. Η Μίνταν έχει δεσμούς με τη Νότια Κορέα και ιδρύθηκε το 1946 στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Επί του παρόντος, ανάμεσα στους 610.000 Κορεάτες κατοίκους στην Ιαπωνία που δεν έχουν αποκτήσει Ιαπωνική υπηκοότητα, το 65% είναι μέλη της Μίνταν και το 25% είναι μέλος της Τσονγκριόν.

Τα μέλη της Μίνταν προτιμούν τον σύγχρονο Νοτιοκορεάτικο όρο Κανκόκου (韓国) όταν συζητούν για την Κορέα. Τα μέλη της Τσονγκριόν, από τους οποίους ορισμένοι είναι συνοδοιπόροι της Βόρειας Κορέας, προτιμούν το παλαιότερο όρο Τσόσεν (朝鮮). Επειδή το Τσόσεν ήταν ο όρος που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής της Κορέας και επειδή η Βόρεια Κορέα δεν αναγνωρίζει το Κανκόκου, αυτό προκαλεί την εχθρότητα μεταξύ των ομάδων.

Ιστορία 
Η Μίνταν ιδρύθηκε το 1946 ως το Ζάι-Νιχόν Τσόσεν Κιοργιού Μίνταν (在日本朝鮮居留民団). Με την ίδρυση της Νότιας Κορέας το 1948 το όνομα Τσόσεν αφαιρέθηκε, και η οργάνωση μετονομάστηκε σε Ζάι-Νιχόν Νταϊκανμινκόκου Κιοργιού Μίνταν (在日本大韓民国居留民団). Ο Πόλεμος της Κορέας (1950-1953) επέφερε μια απότομη διαίρεση μεταξύ των μελών της την Τσονγκριόν και Μίνταν. Σήμερα οι δύο οργανώσεις υποστηρίζουν έντονα τη Βόρεια και Νότια Κορέα αντίστοιχα. Μέλη της Μίνταν πήγαν στην Κορέα ως εθελοντές στρατιώτες στη σύγκρουση.

Καθώς ο όρος κιοργιού που σημαίνει "κάτοικος" έγινε μια πολιτικά ευαίσθητος όρος, η οργάνωση ενέκρινε το σημερινό της όνομα το 1994 με την απλή αφαίρεση του όρου κιοργιού. Παρά την επίσημη μετονομασία της οργάνωσης, έχει γίνει γνωστή ως Κανκόκου Μίνταν ή απλά Μίνταν στην Ιαπωνία.

Δραστηριότητες 
Η Μίνταν παρείχε τρόφιμα για τα θύματα του σεισμού και τσουνάμι στο Τοχόκου το 2011.

Δείτε επίσης 

Ιαπωνοκορεατικές σχέσεις
Εθνοτικά ζητήματα στην Ιαπωνία
Κορεατικές γειτονιές στην Ιαπωνία
Κορεατική διασπορά (επίσης γνωστή ως "Ντόνγκπο" ή "Γκιόπο')

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Korean Residents Union in Japan (MINDAN) (Korean, Japanese)
 History of Mindan 
 Online Newspaper covering Zainichi Korean and Mindan 
 Republic of Korea (ROK) Embassy in Japan (Korean / Japanese)

Ιαπωνο-Κορεατικές σχέσεις
Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Νικόλαος Β΄ της Οπάβα

Ο Νικόλαος Β΄, τσεχ. Mikuláš II. (1288 - 8 Δεκεμβρίου 1365) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Οπάβα (γερμαν. Τρόππαου) το διάστημα 1318-65, μπουργκράβος τού Κουότσκο (γερμαν. Γκλατς) και αρχιθαλαμηπόλος τού βασιλείου της Βοημίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Νικολάου Α΄ δούκα της Οπάβα και της Αδελαΐδας, ανιψιάς τού Ροδόλφου Α΄ των Αψβούργων της Γερμανίας.

Το 1306 απεβίωσε ο Βεγκέσλαος Γ΄ της Βοημίας και τον θρόνο διεκδίκησαν οι δύο αδελφές του Άννα και Ελισάβετ, εξαδέλφες τού Νικολάου Β΄. Ο τελευταίος υποστήριξε τον σύζυγο της Ελισάβετ, τον Ιωάννη από τον Οίκο του Λουξεμβούργου, που έγινε βασιλιάς της Βοημίας και αντάμειψε τον Νικόλαο Β΄ με το φέουδο της Οπάβα το 1318. Ταυτόχρονα το φέουδο αναβαθμίστηκε σε δουκάτο. Ο Νικόλαος Β΄ μετακίνησε τη διαμονή από το Χράντεκ ναντ Μοράβιτσι (γερμαν. Γκρατς) στην Οπάβα. Το ίδιο έτος έκανε τον πρώτο του γάμο με την αδελφή τού Λέσεκ δούκα του Ράτσιμπορς (γερμαν. Ράτιμπορ), ο οποίος απεβίωσε το 1336 και το Ράτσιμπορς επέστρεψε στο στέμμα της Βοημίας. Το επόμενο έτος ο Ιωάννης έδωσε το Ράτσιμπορς στον πιστό του Ιωάννη. Με τα δύο αυτά δουκάτα ο Νικόλαος Β΄ έγινε ένας από τους πιο δυνατούς πρίγκιπες της περιοχής τού άνω Όντερ. Έτσι η Οπάβα προσανατολίστηκε προς το Ράτσιμπορς της Σιλεσίας.

Το 1337 οι πρίγκιπες της Σιλεσίας-Οπόλε διεκδίκησαν το Ράτσιμπορς· αντί αυτού ο Ιωάννης τους πώλησε το Προύντνικ (Γερμαν. Νόιστατ). Σε έγγραφο τού 1350 ο Νικόλαος Β΄ μνημονεύεται ως μπουργκράβος τού Κουότσκο. Το 1355 άφησε δύο πόλεις, που αποδόθηκαν στον δούκα Λέσεκ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1318 την Άννα των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Πρέμυσλαβ δούκα τού Ράτσιμπορς και είχε τέκνα:
 Ιωάννης Α΄ π. 1322-π. 1381, δούκας των Ράτσιμπορς & Κρνοβ και κύριος τού Μπρούνταλ.
 Ευφημία απεβ. 1352, παντρεύτηκε τον Σιεμόβιτ Γ΄ των Πιαστ δούκα της Μαζοβίας.
 Ελισάβετ απεβ. 1386, μοναχή στο Ράτιμπορ.
 Αγνή απεβ. 1404, μοναχή στο Ράτιμπορ.
 Άννα πεβ. 1361, παντρεύτηκε τον Μπύρχαρτ κόμη τού Χάρντεγκ & Ρετς & μπουργκράβο τού Μάγδεβούργου.
 Μαργαρίτα 1330-1363, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Ερρίκο μάργραβο της Μοραβίας, γιο τού Ιωάννη της Βοημίας, από τον Οίκο τού Λουξεμβούργου.

Περί το 1340 απεβίωσε η Άννα και ο Νικόλαος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Χέντβικ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Κορράδου Α΄ δούκα της Ολεσνίτσα και είχε τέκνο:
 Νικόλαος Γ΄ π. 1339-1394, δούκας τού Γκλουμπτσύτσε στην Οπάβα.

Το 1359 απεβίωσε η Χέντβιχ και το 1360 ο Νικόλαος Β΄ νυμφεύτηκε για τρίτη φορά, με τη Γιούττα των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Μπολέσλαφ τού πρεσβύτερου δούκα τριών πόλεων στη Σιλεσία. Είχε τέκνα:
 Άννα, απεβ. 1398, παντρεύτηκε τον Πέτρο Χολίτσκυ τού Στέρνμπερκ.
 Βεντσέσλαος Α΄ π. 1361-1381, δούκας τού 1/2 της Οπάβα.
 Πρέμυσλ Α΄ π. 1365-1433, δούκας τού 1/2 της Οπάβα.

Πηγές
 Ludwig Petry et al.: Geschichte Schlesiens, vol. 1, Sigmaringen, 1988, ISBN 3-7995-6341-5, p. 146, 159, 165, 167, 169, 171, 184.
 Hugo Weczerka (ed.): Handbuch der historischen Stätten: Schlesien, Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, p. XVI, XLVI and genealogical tables on pages 600/601.

Οίκος των Πρεμυσλιδών
Πρέμυσλ Α΄ της Οπάβα

Ο Πρέμυσλ ή Πρέμεκ Α΄, τσεχ. Přemysl I. (π. 1365 - 28 Σεπτεμβρίου 1433) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Οπάβα (1367-1433) και τού Γκλουμπτσύτσε (1394-1433).

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος τού Νικολάου Β΄ δούκα της Οπάβα και της Γιούττα των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Μπολέσλαφ Β΄ δούκα τού Οπόλε-Φάλκενμπερκ.

Ο πατέρας του απεβίωσε λίγο μετά τη γέννησή του και ο Πρέμυσλ Α΄ έμεινε υπό την επιτροπεία τού πρωτότοκου ετεροθαλούς αδελφού του Ιωάννη Α΄, μόνου κληρονόμου. Έπειτα από διαφωνίες για την κληρονομία, οι τέσσερις αδελφοί αποφάσισαν να διαιρέσουν την πατρική κτήση το 1367. Η τελική διαίρεση τού 1377 έδινε στον Ιωάννη Α΄ το Ράτσιμπορς, Κρνοβ & Φρόιντενταλ, στον Νικόλαο Γ΄ το Γκλουμπτσύτσε και στους Βεντσέσλαο Α΄ και Πρέμυσλ Α΄ την Οπάβα. Το 1381 απεβίωσε ο Βεντσέσλαος Α΄ και ο Πρέμυσλ Α΄ έμεινα μόνος κύριος της Οπάβα· το 1394 απεβίωσε ο Νικόλαος Γ΄ με το μερίδιό του να έχει υποθηκευτεί στο δουκάτο της Ολέσνιτσα (γερμαν. Eλς), αλλά ο Πρέμυσλ Α΄ μπόρεσε να αποπληρώσει και να το ανακτήσει.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1395 την Άννα τού Λουτς και είχε τέκνα:
 Βεντσέσλαος Β΄ π. 1397-1446, δούκας τού Γκλουμπτσύτσε και τού 1/3 της Οπάβα.
 Νικόλαος Δ΄ π. 1400-1437, κύριος τού Ζλάτε-Χόρυ.
 Αγνή απεβ. π. 1440, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη τού Κρανάρ και έπειτα τον Γεώργιο τού Στέρνμπερκ.

Το 1405 απεβίωσε η Άννα και ο Πρέμυσλ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αικατερίνη των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Μπόλκο Γ΄ δούκα τού Μύνστερμπερκ και είχε τέκνα:
 Γουλιέλμος π. 1410-1452, δούκας τού Μύνστερμπερκ και τού 1/3 της Οπάβα.
 Ερνέστος π. 1415-1464, δούκας τού 1/3 της Οπάβα.
 Γιούττα απεβ. 1445, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Β΄ κόμη τού Μπόζινκ.

Το 1422 απεβίωσε η Αικατερίνη και το 1425 ο Πρέμυσλ Α΄ νυμφεύτηκε για τρίτη φορά, με την Έλενα της Βοσνίας και είχε τέκνα:
 Πρέμυσλ Β΄ π. 1424-1478, δούκας της Οπάβα.
 Αικατερίνη απεβ. 1475, παντρεύτηκε τον Ιωάννη τού Κίμμπουρκ.
 Χέντβιχ απεβ. π. 1500, ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Γιάντβιγκα στη Τρέμπνιτσα.

Πηγές
 Hermann Aubin and Ludwig Petry (eds.): Von der Urzeit bis zum Jahre 1526 (History of Silesia, vol. 1), Edition Brentano, Sigmaringen, 1988, ISBN 3-7995-6341-5, pp. 171, 176, 184, 191, 196–199, 205 and 212.
 Hugo Weczerka: Handbuch der historischen Stätten — Schlesien, Kröner Verlag, Stuttgart, 1997, ISBN 3-520-31601-3, genealogical tables on p. 600/601.

Οίκος των Πρεμυσλιδών
Βεντσέσλαος Β΄ της Οπάβα

Ο Βεντσέσλαος Β΄, τσεχ. Václav II. (π. 1397 - π. 1446) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού 1/3 της Οπάβα (1433-1446). Επίσης δούκας τού Γκλουμπτσύτσε και κύριος τού Φούλνεκ (1435-46).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Πρέμυσλ Α΄ δούκα της Οπάβα και της πρώτης συζύγου του Άννας τού Λουτς.

Το 1433 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Βεντσέσλαος Β΄ ανέλαβε την κηδεμονία των μικρότερων αδελφών του Γουλιέλμου, Ερνέστου (από τον δεύτερο γάμο τού πατέρα του) και Πρέμυσλ Β΄ (από τον τρίτο γάμο). Ο αμφιθαλής αδελφός του Νικόλαος Δ΄ αυτοαπεκαλείτο κύριος τού Ζλάτε Χόρυ. Αν και ο πατέρας τους είχε με τη διαθήκη του ζητήσει να κυβερνήσουν από κοινού, το 1435 διαίρεσαν την κτήση: ο Βεντσέσλαος Β΄ έλαβε το Γκλουμπτσύτσε και το 1/3 της Οπάβα, ο Γουλιέλμος και ο Ερνέστος έλαβαν από 1/3 της Οπάβα και ο Πρέμυσλ Β΄ θα ακολουθούσε εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Το 1437 απεβίωσε ο Νικόλαος Δ΄ και το Ζλάτε Χόρυ περιήλθε στον Βεντσέσλαο Β΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1420 την Ελισάβετ τού Κράβαρ και είχε τέκνα:
 Ιωάννης Α΄ 1420-1454, δούκας τού Γκλουμπτσύτσε και τού 1/3 της Οπάβα.
 Ιωάννης Β΄ π. 1425-π. 1485, δούκας τού Γκλουμπτσύτσε και τού 1/3 της Οπάβα.
 Άννα απεβ. 1478, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ζαΐτσοβε ζ Χάζμμπουρκα.

Πηγές
 Ludwig Petry et al.: Geschichte Schlesiens, vol. 1, Sigmaringen, 1988, ISBN 3-7995-6341-5, p. 191, 197f., 202 and 212
 Hugo Weczerka: Handbuch der historischen Stätten — Schlesien, Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3 and genealogical tables at p. 600 and 601
 Rudolf Žáček: Dějiny Slezska v datech, Prague, 2004, ISBN 80-7277-172-8, p. 438

Οίκος των Πρεμυσλιδών
Γενηθήτω φως

Το γενηθήτω φῶς είναι η ελληνική μετάφραση του εβραϊκού יְהִי אוֹר (yehi' or), που βρίσκεται στη Γένεση 1:3 της Τορά, το πρώτο μέρος της εβραϊκής Βίβλου. Στην Παλαιά Διαθήκη οι πιο γνωστές μεταφράσεις περιλαμβάνουν την ελληνική φράση  και τη λατινική αντίστοιχή της .

Προέλευση και ετυμολογία 
Στην Τορά, η φράση στο εδάφιο Γένεση 1:3 είναι στα εβραϊκά וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים, יְהִי אוֹר; וַיְהִי אוֹר (vayo'mer 'Elohim, yehi 'or vayehi 'or).

Στην ελληνιστική Κοινή μετάφραση των Εβδομήκοντα η φράση μεταφράζεται ως "". Ο αρχικός εκλατινισμός της ελληνικής μετάφρασης που χρησιμοποιείται στο Vetus Latina ήταν lux sit, το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς, αν και υπάρχει συζήτηση για την πιστότητά του.

Στην Λατινική εκδοχή της Βίβλου, τη Βουλγάτα , η εβραϊκή φράση יְהִי אוֹר μεταφράζεται ως fiat lux. Σε αυτό το πλαίσιο, η μετάφραση είναι "" ("Και είπεν ο Θεός γενηθήτω φως και εγένετο φως"). Κυριολεκτικά, το fiat lux θα μπορούσε να μεταφραστεί ως "ας φτιαχτεί φως" (το fiat είναι το τρίτο πρόσωπο ενικού της υποτακτικής παθητικής φωνής του ρήματος facio, που σημαίνει ''κάνω'' ή ''φτιάχνω'').

Αναφορές 

Βιβλικές εκφράσεις
Φως
Κατερίνα Τσάβαλου

Η Κατερίνα Τσάβαλου (γεν. Αθήνα, 11 Μαΐου 1977) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική σχολή Ίασμος του Βασίλη Διαμαντόπουλου (1998-1999) και στη Δραματική Σχολή της Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα (2000). Έχει παρακολουθήσει επίσης διάφορα σεμινάρια. Πραγματοποίησε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο το 1996 μέσα από τη τηλεοπτική σειρά Λόγω τιμής της Μιρέλλας Παπαοικονόμου. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές, θεατρικές παραγωγές και κινηματογραφικές ταινίες. 

Γνωρίζει αγγλικά και γαλλικά ενώ έχει παρακολουθήσει για αρκετά χρόνια μαθήματα μπαλέτου, ρυθμικής και χορού.

Προσωπική ζωή 
Από το 2017 είναι παντρεμένη με τον Δημήτρη Στεργίου και έχουν αποκτήσει μία κόρη, τη Μαριμέλη (γενν. 25 Ιανουαρίου 2018).

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Θέατρο

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί φωνής
Έλληνες ηθοποιοί
Γουλιέλμος της Οπάβα

Ο Γουλιέλμος, τσεχ. Vilém (π. 1410 - 15 Αυγούστου 1452) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού 1/3 (μετά των 2/3) της Οπάβα. Επίσης δούκας τού Μύνστερμπερκ (1443-52).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Πρέμυσλ Α΄ δούκα της Οπάβα και της δεύτερης συζύγου του Αικατερίνης των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Μπόλκο Γ΄ δούκα τού Μέρσεμπουργκ.

Το 1433 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Ο πρωτότοκος Βεγκέσλαος Β΄ ανέλαβε την κηδεμονία των μικρότερων, ετεροθαλών αδελφών του Γουλιέλμου, Ερνέστου (από τον 2ο γάμο τού πατέρα του) και Πρέμυσλ Β΄ (από τον 3ο γάμο). Ο δευτερότοκος Νικόλαος Δ΄ (από τον 1ο γάμο) αυτοαποκλήθηκε κύριος τού Ζλάτε Χόρυ. Αν και ο πατέρας τους είχε καθορίσει με τη διαθήκη του να μην διαιρεθεί το δουκάτο, το μοίρασαν: ο Βεντσέσλαος Β΄ έλαβε το Γκλουμπτσύτσε και το 1/3 της Οπάβα, οι Γουλιέλμος και Ερνέστος από 1/3 της Οπάβα και ο Πρέμυσλ Β΄ ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Τα μερίδια ήταν τόσο μικρά, ώστε τα έσοδα δεν επαρκούσαν για το κόστος ζωής και ο Γουλιέλμος έγινε ληστής-βαρόνος.

Ο Χύνεκ Κρουσίνα του Λίχτενμπουρκ διοικητής των Ουσσιτών είχε αναλάβει το Μύνστερμπερκ το 1440, αλλά το δουκάτο τον απέρριψε και εξέλεξε τον Γουλιέλμο. Η διεκδίκηση τού Γουλιέλμου στηριζόταν, στο ότι η μητέρα του Αικατερίνη ήταν αδελφή τού τελευταίου των Πιαστ δούκα Ιωάννη Α΄ (1410-28) και στο ότι νυμφεύτηκε τη Σαλώμη, κόρη τού Πούτα Γ΄ του Τσατολοβίτσε δούκα του Μύνστερμπερκ (1429-34). Ο Γουλιέλμος τώρα έγινε υπερασπιστής της ειρήνης: μαζί με τους Νικόλαο Ε΄ δούκα του Κρνοβ, Πσέμυσλαφ Β΄ του Τσέσυν και Ερρίκο Θ΄ δούκα τού Ζάγκανι-Γκλόγκουφ πολέμησε ως διοικητής τού Βρόκλαβ εναντίον των ληστών και των ληστών-βαρόνων.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σαλώμη των Τσαστολοβίτσε, κόρη τού Πούτα Γ΄ δούκα τού Μύνστερμπερκ και είχε τέκνα:
 Φρειδερίκος π. 1440-1470, δούκας των 2/3 της Οπάβα.
 Βεντσέσλαος Γ΄ απεβ. 1474.
 Πρέμυσλ Γ΄ π. 1450-1493, τιτουλ. δούκας της Οπάβα, μέλος τού Συλλόγου τού καθεδρικού στο Βρόκλαβ, Ολομόουτς & Βιέννης και κοσμήτωρ τού Συλλόγου τού καθεδρικού στον Αγ. Ότμαρ τού Μέντλινκ.
 Αικατερίνη 1443-1505, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα τού Ζαγκάνι.
 Άννα απεβ. 1515, ηγουμένη τού αββαείου της Αγ. Γιάντβιγκα της Τρέμπνιτσα.

Πηγές
 Ludwig Petry et al.: Geschichte Schlesiens, vol. 1, Sigmaringen, 1988, ISBN 3-7995-6341-5, pp. 191, 201, 205, 208, 212
 Hugo Weczerka (ed.): Handbuch der historischen Stätten — Schlesien. Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, p. 218

Οίκος των Πρεμυσλιδών
Ατσάγι

Το Ατσάγι είναι χωριό της επαρχίας Γκιουζέλγιουρτ στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Αργάκι. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Γκιουζέλγιουρτ
Μαρία της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ

Η Μαρία της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ (Marie von Sachsen-Altenburg, 14 Απριλίου 1818 - 9 Ιανουαρίου 1907) ήταν η σύζυγος του Γεωργίου Ε΄ του Ανόβερου.

Βιογραφία
Η Αλεξανδρινή Μαρία Βιλελμίνη Αικατερίνη Καρλόττα Θηρεσία Ερριέττα Λουίζα Παυλίνα Ελισάβετ Φρειδερίκη Γεωργίνα γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1818 στο Χίλντμπουρκχάουζεν, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ιωσήφ της Σαξονίας-Χίλντμπουρκχαούζεν, και της Αμαλίας, κόρης του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης.

Το 1826 η οικογένεια μετακόμισε στο Άλτενμπουργκ ως αποτέλεσμα της μεταφοράς περιφερειών μεταξύ των διαφόρων κλάδων των Ερνεστίνων Βέττιν· η Μαρία πήρε τον τίτλο της Πριγκίπισσας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.

Μεταξύ του 1858 και του 1867 ο Γεώργιος Ε΄ έχτισε το Κάστρο του Μαρίενμπουργκ ως δώρο γενεθλίων στη σύζυγό του. Ωστόσο το 1866 εκδιώχθηκε από το βασίλειό του, ως αποτέλεσμα της υποστήριξής του προς την Αυστρία στον Αυστροπρωσικό Πόλεμο και στις 20 Σεπτεμβρίου 1866 το Βασίλειο προσαρτήθηκε από την Πρωσία. Παρ' όλα αυτά, ο Γεώργιος δεν παραιτήθηκε ποτέ. Μετακόμισε στη Βιέννη της Αυστρίας, ενώ η Μαρία και οι κόρες της παρέμειναν στο Παλάτι Χέρρενχαουζεν και στη συνέχεια μετακόμισαν στο Κάστρο του Μαρίενμπουργκ, το οποίο ήταν ακόμα υπό κατασκευή, τον Σεπτέμβριο του 1867.

Ήταν ανάδοχος της Μαρίας Λουίζας, κόρης της Ελένης του Ηνωμένου Βασιλείου (τρίτης κόρης της Βασίλισσας Βικτωρίας).

Η Μαρία απεβίωσε στις 9 Ιανουαρίου 1907 στο Γκμούντεν σε ηλικία 88 ετών. Αρχικά θάφτηκε στο Γκμούντεν και αργότερα στο Κάστρο Κάμπερλαντ.

Οικογένεια
Η Μαρία στις 18 Φεβρουαρίου 1843 παντρεύτηκε τον Γεώργιο, Διάδοχο Πρίγκιπα του Αννοβέρου, στο Αννόβερο. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
 Ερνέστος Αύγουστος (1845-1923), Διάδοχος Πρίγκιπας του Αννοβέρου. Νυμφεύτηκε την Τύρα της Δανίας. Απέκτησαν 6 παιδιά.
 Φρειδερίκη (1848-1926), παντρεύτηκε τον Άλφονς, Βαρόνο φον Πάουελ-Ράμινγκεν. Απέκτησαν 1 παιδί.
 Μαρία (1849-1904), δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Τίτλοι
14 Απριλίου 1818 – 12 Νοεμβρίου 1826: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία της Σαξονίας-Χίλντμπουρκχάουζεν
12 Νοεμβρίου 1826 – 18 Φεβρουαρίου 1843: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
18 Φεβρουαρίου 1843 – 18 Νοεμβρίου 1851: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Διάδοχος Πριγκίπισσα του Ανόβερου
18 Νοεμβρίου 1851 – 9 Ιανουαρίου 1907: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα του Ανόβερου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Οίκος του Αννόβερου
Βρετανίδες δούκισσες
Διάδοχοι του Ανόβερου
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Βασίλισσες του Ανόβερου
Ο Τελευταίος Πειρασμός

Το Ο Τελευταίος Πειρασμός είναι έργο ιστορικής μυθοπλασίας του Νίκου Καζαντζάκη. Εκδόθηκε το 1955 και περιέχει συνολικά 506 σελίδες. Το βιβλίο εκδόθηκε αρχικά στη Νορβηγία και Σουηδία. Στο βιβλίο βασίζεται η ομώνυμη ταινία του 1988. Επίσης, το βιβλίο έχει λογοκριθεί και προκάλεσε διαμάχες.

Το έργο γράφτηκε σε μια πρώτη μορφή το 1942 στην Αίγινα, με τίτλο «Τ' απομνημονεύματα του Χριστού». Η τελική μορφή του ολοκληρώθηκε στην Αντίμπ το 1950-1951. Το μυθιστόρημα αφιερώνεται στη «Μαρία Βοναπάρτη, συγγραφέα, την πριγκίπισσα Γεωργίου της Ελλάδος».

Παραπομπές 

Μυθιστορήματα του Νίκου Καζαντζάκη
Έργα του Νίκου Καζαντζάκη
Λογοτεχνία
Ασιατικός ελέφαντας

Ο ασιατικός ελέφαντας (Elephas maximus) είναι παχύδερμο φυτοφάγο θηλαστικό της τάξης των προβοσκιδωτών. Απαντάται στην Ν. και ΝΑ Ασία, από την Ινδία και το Νεπάλ στα δυτικά έως το Βόρνεο στα νότια. Αναγνωρίζονται τρία υποείδη—το E. m. maximus από τη Σρι Λάνκα, το E. m. indicus από την ηπειρωτική Ασία και το E. m. sumatranus από τη νήσο Σουμάτρα. Οι ασιατικοί ελέφαντες είναι το μεγαλύτερο ζώο που ζει στην Ασία.

Ο ασιατικός ελέφαντας ζει σε κοπάδια. Συγγενεύει με τον αφρικανικό ελέφαντα, αλλά έχει πιο μικρά αυτιά, πιο άγριο τρίχωμα και πιο κοντούς χαυλιόδοντες. Εξημερώνεται πιο εύκολα από ότι ο αφρικανικός. Στην Ινδία και την Ταϊλάνδη χρησιμοποιείται ως ζώο μεταφοράς κι εργασίας. Είναι κοινωνικό ζώο με μνήμη που διαρκεί πολύ και ζει σε κοπάδια που τα "διοικεί" ένα ηλικιωμένο θηλυκό. Απειλείται από τη λαθροθηρία.

Παραπομπές

Ελεφαντίδες
Δημήτριος Δασκαλάκης

Ο Δημήτριος Δασκαλάκης (1860 - 1939) ήταν Έλληνας βιομήχανος, εφοπλιστής και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στα Σφακιά της Κρήτης, και σε ηλικία έξι χρονών εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στις Σπέτσες προκειμένου να γλιτώσουν από τους διωγμούς των Τούρκων. Δραστηριοποιήθηκε στην κλωστοϋφαντουργεία, διατηρώντας εργοστάσια στον Πειραιά και τις Σπέτσες, διατηρούσε στόλο ατμοπλοίων ενώ είχε φέρει πρώτος ηλεκτρικό ρεύμα στις Σπέτσες. Στις εκλογές του 1923 εξελέγη βουλευτής Σπετσών με το Κόμμα των Φιλελευθέρων.

Η οικία του στις Σπέτσες βρισκόταν στην περιοχή της Ντάπιας, ενώ η ερειπωμένη του έπαυλη βρίσκεται κοντά στον ιερό ναό "Παναγίας Δασκαλάκη".

Απεβίωσε στην πόλη του Πειραιά. Ήταν παντρεμένος με την Φιλίτσα Λυγινού, κόρη του βιομήχανου Κυριάκου Λυγινού, και είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά.

Παραπομπές  	

Έλληνες βιομήχανοι
Έλληνες εφοπλιστές
Βουλευτές Σπετσών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Έξω Μετόχι

Το Έξω Μετόχι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Ντούζοβα

Το Ντούζοβα είναι χωριό της επαρχίας Λεφκόσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Έξω Μετόχι. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Καραβοστάσι Λευκωσίας

Το Καραβοστάσι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.

Διοικητική διαίρεση

Το Καραβοστάσι, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται στις εξής 3 συνοικίες:

Ξερός
Ποταμός του Κάμπου
Σόλοι

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Γκεμίκοναϊ

Το Γκεμίκοναϊ είναι χωριό της επαρχίας Λέφκε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Καραβοστάσι Λευκωσίας. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Λέφκε
Ζουμπροτκόι

Το Ζουμπροτκόι είναι χωριό της επαρχίας Γκιουζέλγιουρτ στην Τουρκοκρατούμενη Κύπρο|. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Κατωκοπιά. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκίας (ψευδοκράτος) το οποιο ειναι παρανομο στην Κυπριακη δημοκρατια

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Γκιουζέλγιουρτ
Παλού (Έλαζιγ)

Το Παλού (/Palou, πρώην Ρομανόπολις στα ελληνικά) είναι μια πόλη και επαρχία στην επαρχία Έλαζιγ της Τουρκίας. Ο δήμαρχος είναι ο Σάιντ Ντάγογλου (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης). Έχει πληθυσμό 9.187 κατοίκων (σύμφωνα με στοιχεία για το 2012). Ιστορικά η πόλη είχε σημαντικό αρμενικό πληθυσμό, ο οποίος εξοντώθηκε κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας του 1915. Στους αξιοσημείωτους κατοίκους περιλαμβάνεται η Κάθριν Μαγκαριάν (1906-2001), επιζών της γενοκτονίας γεννημένη στο Μπαγκίν του Παλού.

Παραπομπές 

Πόλεις της Τουρκίας
Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Σχέσεις Κύπρου και Βουλγαρίας

Οι σχέσεις Κύπρου και Βουλγαρίας αναφέρονται στις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Κύπρου και Βουλγαρίας. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι στενές και η Βουλγαρία ήταν μία από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισαν την Κυπριακή ανεξαρτησία το 1960, οδηγώντας στον εορτασμό για τα 50 χρόνια διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών το 2010. Οι σχέσεις αυτές εξελίχθηκαν θετικά στη διεθνή σκηνή καθώς και στο εμπόριο και στρατηγικών υποθέσεων. Η Βουλγαρία έχει μία πρεσβεία στη Λευκωσία και γενικό προξενείο στη Λεμεσό. Η Κύπρος έχει πρεσβεία στην Σόφια και ένα παράρτημα στο Μπουργκάς.

Ιστορία 
Οι δεσμοί μεταξύ των δύο χωρών χρονολογούνται σε πάνω από διακόσια χρόνια, όταν βούλγαροι επαναστάτες που αγωνίζονταν κατά των Οθωμανών συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στη Λευκωσία. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής τους, ανέπτυξαν δυνατές φιλίες με τους ντόπιους. Μάλιστα ένας από τους κρατούμενους έγραψε ένα ενημερωτικό ημερολόγιο για τη ζωή στη Λευκωσία το 1800.

Εκπαιδευτικές σχέσεις 

Τις τελευταίες πέντε δεκαετίες, μέχρι και 5.000 Κύπριοι φοιτητές έχουν πάει στη Βουλγαρία από υποτροφίες που χορήγησε η κυβέρνηση της Βουλγαρίας. Η Υπουργός εργασίας Σωτηρούλα Χαραλάμπους και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφανος Στεφάνου, είναι δύο από τους πιο υψηλόβαθμους βουλγαρόφωνους αξιωματούχους. Σήμερα υπάρχουν γύρω στους 800 Κύπριους φοιτητές στη Βουλγαρία. Πιο συγκεκριμένα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στεφάνου σπούδασε στην Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών και Κοινωνικής Διοίκησης της Σόφιας (1984-1989) λαμβάνοντας πτυχίο Πολιτικών Επιστημών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του συμμετείχε ενεργά στο Φοιτητικό Κίνημα και διετέλεσε Πρόεδρος της Φοιτητικής οργάνωσης Κυπρίων Βουλγαρίας.

Οικονομική συνεργασία 
Η Κύπρος είναι ισχυρός επενδυτής στην Βουλγαρία, με τις κυπριακές επενδύσεις να φτάνουν τα €1,7 δισ. ευρώ το 2010. Υπό την αιγίδα του Κυπριακού εμπορικού και βιομηχανικού Επιμελητηρίου έχει ιδρυθεί μια ένωση με το όνομα "ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΎΠΡΟΣ-ΒΟΥΛΓΑΡΊΑ" και εφεξής η "Ένωση" και έχει σκοπό την προαγωγή, επέκταση και ενθάρρυνση των οικονομικών και εμπορικών σχέσεων μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας.

Δείτε επίσης 
 Βουλγαρική διασπορά
 Εξωτερικές σχέσεις της Βουλγαρίας
 Διεθνείς σχέσεις της Κύπρου

Παραπομπές 

Διμερείς σχέσεις της Βουλγαρίας
Διμερείς σχέσεις της Κύπρου
Πρέμυσλ Β΄ της Οπάβα

Ο Πρέμυσλ/Πρζέμκο Β΄, τσεχ. Přemysl II. (π. 1424 - 16 Ιουνίου 1478) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν τιτουλάριος δούκας της Οπάβα (1433-78) και μέλος τού Συλλόγου τού καθεδρικού στο Βρόκλαβ (1466-78).

Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος τού Πρέμυσλ Α΄ δούκα της Οπάβα και της τρίτης συζύγου του Ελένα της Βοσνίας.

Το 1433 διαδέχθηκε τον πατέρα του με τα αδέλφια του. Επειδή ήταν 11 ετών ο πρωτότοκος αδελφός του Βεντσέσλαος Β΄ ανέλαβε την κηδεμονία των μικρότερων αδελφών του. Ο δευτερότοκος αδελφός Νικόλαος Δ΄ (από τον 1ο γάμο τού πατέρα του), ήδη ενήλικος, έγινε κύριος τού Ζλάτε Χόρυ. Οι άλλοι αδελφοί ήταν οι Γουλιέλμος, Ερνέστος (από τον 2ο γάμο) και Πρέμυσλ Β΄. Ο πατέρας τους είχε ορίσει με τη διαθήκη του να μη διαιρεθεί το δουκάτο, όμως το 1435 το μοίρασαν: ο Πρέμυσλ Β΄ επρόκειτο να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία και μάλλον δεν έλαβε γη.

Σπούδασε θεολογία στα Πανεπιστήμια της Κρακοβίας και της Βιέννης. Στο δεύτερο έγραψε την αστρολογική πραγματεία Practice verissima domini ducis Przsenikonis data per dominum Petrum presbiterumde Oppavia Ludvico ad faciendam veram et perfectum lunam. Περί το 1455 επέστρεψε στο Βρόκλαβ, όπου έγινε μέλος τού Συλλόγου τού καθεδρικού από το 1446. Το 1462 ορίστηκε κοσμήτωρ στο ναό τού Τιμίου Σταυρού στο Βρόκλαβ.

Το 1464 διαφώνησε με τον ανιψιό του Ιωάννη Β΄ για την ιδιοκτησία τού Φούλνεκ. Το ίδιο έτος έπρεπε να παραιτηθεί από τη διεκδίκηση μέρους της Οπάβα, καθώς ο Γεώργιος του Πόντεμπραντυ αγόρασε όλο το δουκάτο από τους συγγενείς τού Πρέμυσλ Β΄. Ο ίδιος ωστόσο συνέχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο. Περί το 1465 έγινε αρχιμανδρίτης στο Βρόκλαβ. Το 1467 ο Ιάκωβος του Ρόζμμπερκ επίσκοπος τού Βρόκλαβ απεβίωσε και ο Πρέμυσλ Β΄ υπηρέτησε ως διοικητής της επισκοπής. Αν και ως υποψήφιος εθεωρείτο πιθανός διάδοχος, η θέση τού επισκόπου δόθηκε τελικά στον Ροδόλφο τού Ρύντεσαϊμ, που πιο πριν είχε υπηρετήσει ως απεσταλμένος τού πάπα (legatus) στη Βοημία και τη Γερμανία.

Ήταν ένας περίφημος επιστήμων, εκπαιδευμένος στα πεδία της θεολογίας, αστρολογίας και αλχημείας. Απεβίωσε το 1478, άγαμος και τάφηκε στο ναό τού Τιμίου Σταυρού στο Βρόκλαβ. Ο τάφος του διατηρείται ως τις ημέρες μας.

Πηγές
 Rudolf Žáček: Dějiny Slezska v datech, Prague, 2004, ISBN 80-7277-172-8, p. 438
Zdeněk Měřínský: Marginálie k životním osudům Přremysla III. Opavského, in: Od Knížat ke Králům, ISBN 978-80-7106-896-9, p. 424–425

Οίκος των Πρεμυσλιδών
Βεντσέσλαος Α΄ της Οπάβα

Ο Βεντσέσλαος Α΄, τσεχ. Václav I. (π. 1361 - 1381) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Οπάβα στο 1/2 τού Γκλουμπτσύτσε (1367-81).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Νικολάου Β΄ δούκα τού Ράτσιμπορς & της Οπάβα και της τρίτης συζύγου του Γιούντιτ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Μπολέσλαφ δούκα τού Νήμοντλιν (γερμαν. Φάλκενμπερκ).

Το 1365 διαδέχθηκε τον πατέρα του με τους αδελφούς του. Ο πρωτότοκος αδελφός Ιωάννης Α΄ (από τον 1ο γάμο τού πατέρα του) ανέλαβε την κηδεμονία των μικρότερων και έγινε δούκας τού Ράτσιμπορς· στην Οπάβα ήταν δούκας μαζί με τους αδελφούς του. Το 1367 διαίρεσαν την Οπάβα. Το 1377 οι ομομήτριοι αδελφοί Βεντσέσλαος Α΄ και Πρέμυσλ Α΄ ενηλικιώθηκαν και έγινε νέα διαίρεση: ο Ιωάννης Α΄ έλαβε το δουκάτο τού Κρνοβ και την κυριότητα τού Μπρούνταλ, το Γκλουμπτσύτσε αποσπάστηκε από την Οπάβα και δόθηκε στον Νικόλαο Γ΄ (από τον 2ο γάμο) και οι Βεντσέσλαος Α΄ και Πρέμυσλ Α΄ έλαβαν το υπόλοιπο της Οπάβα.

Απεβίωσε το 1381 άγαμος σε ηλικία 20 ετών. Ο αδελφός του Πρέμυσλ Α΄ κληρονόμησε το μερίδιό του στην Οπάβα.

Πηγές
 Ludwig Petry et al.: Geschichte Schlesiens, vol. 1, Sigmaringen, 1988, ISBN 3-7995-6341-5, pp. 171 and 184.
Hugo Weczerka (ed.): Handbuch der historischen Stätten: Schlesien, Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, genealogical tables on pages 600 and 601.

Οίκος των Πρεμυσλιδών
Ιωάννης Α΄ της Οπάβα-Ράτιμπορ

Ο Ιωάννης Α΄, τσεχ. Jan I. (π. 1322 - π. 1381) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού Ράτσιμπορς (1365-81). Στην αρχή ήταν δούκας της Οπάβα μαζί με τους τρεις αδελφούς του (1367-77), μετά μόνο στο Κρνοβ και Μπρούνταλ (1377-81).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Νικολάου Β΄ δούκα της Οπάβα & Ράτσιμπορς (γερμαν. Ράτιμπορ) και της 1ης συζύγου του Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Πσέμυσλαφ δούκα τού Ράτσιμπορς (πολων. Ρατσίμπους).

Ο Λέσεκ δούκας τού Ράτσιμπορς, αδελφός της Άννας και τελευταίος από τον Οίκο του δούκας τού Ράτσιμπορς, απεβίωσε το 1336 χωρίς απογόνους και το δουκάτο επέστρεψε στο στέμμα της Βοημίας. Τότε ο Ιωάννης της Βοημίας το παραχώρησε ως αμοιβή στον υποστηρικτή του Νικόλαο Β΄. Έτσι το κληρονόμησε ο μόνος γιος του από την Άννα, ο Ιωάννης Α΄. Όταν απεβίωσε ο Νικόλαος Β΄ το 1365, ο Ιωάννης Α΄ και ο αδελφός του Νικόλαος Γ΄ της Οπάβα (από τον 2ο γάμο τού πατέρα τους) που ήταν ενήλικοι, ανέλαβαν την κηδεμονία των μικρότερων Βεντσεσλάου Α΄ και Πρέμυσλ Α΄ (από τον 3ο γάμο).

Έπειτα από διαφωνίες, η Οπάβα διαιρέθηκε το 1367 και το 1377, που ενηλικιώθηκαν οι δύο μικρότεροι, έγινε νέα μοιρασιά. Ο Ιωάννης Α΄ έλαβε επιπλέον το Κρνοβ και Μπρούνταλ από την Οπάβα, ο Νικόλαος Γ΄ το Γκλουμπτσύτσε και οι δύο μικρότεροι το υπόλοιπο της Οπάβα από κοινού. Το 1381 απεβίωσε ο Βεντσέσλαος Α΄ και το μερίδιό του περιήλθε στον Πρέμυσλ Α΄. Το 1394 απεβίωσε και ο Νικόλαος Γ΄ και τον κληρονόμησε επίσης ο Πρέμυσλ Α΄.

Ο Ιωάννης Α΄ το 1372 έδωσε στην πόλη της Οπάβα τα δικαιώματα που είχε το Μαγδεβούργο. Λόγω οικονομικών δυσκολιών, πώλησε το Μικόλοβ και το Πλεσς στον Βλαδίσλαο Β΄ δούκα τού Οπόλε το 1375. Ο γιος του Ιωάννης Β΄ κατάφερε μετά να τα αγοράσει, έτσι η ιδιοκτησία επέστρεψε στην κυριότητά τους.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1361 την Άννα των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Ερρίκου Ε΄ δούκα τού Γκλόγκουφ & Ζαγκάν και είχε τέκνα:
 Ιωάννης Β΄ 1365-1424, δούκας της Οπάβα-Ράτιμπορ.
 Νικόλαος Δ΄ π. 1370-π. 1406, δούκας τού Ράτιμπορ-Μπρούνταλ.
 Μαργαρίτ 1380-1407, παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ Α΄ δούκα τού Τσέσυν/Τέσεν.

Πηγές
 Ludwig Petry et al.: History of Silesia, Volume 1, Sigmaringen, 1988, ISBN 3-7995-6341-5.
 Hugo Weczerka: Handbuch der historischen Stätten: Schlesien, Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, Genealogical tables on pages 600-601.

Οίκος των Πρεμυσλιδών
Ιωάννης Β΄ της Οπάβα-Ράτιμπορ

Ο Ιωάννης Β΄, τσεχ. Jan II. (μετά το 1365 - 1424) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού Ράτσιμπους (γερμαν. Ράτιμπορ), Κρνοβ & Μπρούνταλ. Έγινε κυβερνήτης τού Κλόντζκο και Ζμποκόβιτσε Σλάσκιε (1388-97).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ιωάννη Α΄ δούκα τού Ράτιμπορ & της Οπάβα (Κρνοβ, Μπρουντάλ) και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Ερρίκου Ε΄ δούκα τού Γκλόγκουφ & Ζαγκάνι. Ο Ιωάννης Α΄ έλαβε το Ράτιμπορ ένεκα της μητέρας του. Το 1377 διαιρέθηκε η Οπάβα τού πατέρα του μεταξύ τού Ιωάννη Α΄ και των τριών αδελφών του (από άλλες μητέρες): ο Ιωάννης Α΄ έλαβε το Κρνοβ και το Μπρούνταλ.

Κατά τον γάμο του έδωσε στη σύζυγό του Ελένα ως δική της ιδιοκτησία για μετά την αποβίωσή του (wittum) την επαρχίες Πστσύνα, κ.ά. Πράγματι το 1424 απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ και η Ελένα έλαβε τις προσόδους τους, χρησιμοποιώντας τον τίτλο βαρόνη της Πστσύνα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1407 την Ελένα των Γκεντιμινιδών, κόρη τού Καριμπούτας πρίγκιπα τού Νόβγκοροντ Σεβέρσκυι και ανιψιά τού Λαδισλάου Β΄ της Πολωνίας και είχε τέκνα:
 Βεντσέσλαος Β΄ 1405-11456, δούκας της Οπάβα-Ράτιμπορ.
 Νικόλαος Ε΄ 1409-1452, δούκας του Κρνοβ.
 Μαργαρίτα 1410-1459, παντρεύτηκε πρώτα τον Καζιμίρ Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα τού Οσβιέτσιμ και μετά τον Σιεμόβιτ Ε΄ των Πιαστ δούκα της Μαζοβίας.

Πηγές
 Ludwig Petry and Josef Joachim Menzel (eds.): Geschichte Schlesiens, vol. 1: Von der Urzeit bis zum Jahre 1526, fifth revised edition, Thorbecke, Stuttgart 1988, ISBN 3-7995-6341-5, pp. 184–202
 Hugo Weczerka (ed.): Handbuch der historischen Stätten — Schlesien = Kröners Taschenausgabe, vol. 316, Kröner, Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, pp. 2, 117, 176, 203, 221 and. 411 and genealogical tables on pp. 600–601

Οίκος των Πρεμυσλιδών