joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο

Το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο (αγγλικά: International Football Association Board, IFAB) είναι ο οργανισμός ο οποίος καθορίζει τους Κανόνες του Παιχνιδιού.

Λειτουργία 
Το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο αποτελείται από τις τέσσερις ομοσπονδίες του Ηνωμένου Βασιλείου — Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (The FA), Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σκωτίας (SFA), Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ουαλίας (FAW) και Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (IFA), οι οποίες ήταν οι τέσσερις πρώτες ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες που δημιουργήθηκαν — και τη Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA). Από μία ψήφο έχουν οι τέσσερις ομοσπονδίες του Ηνωμένου Βασιλείου ενώ η FIFA έχει συνολικά τέσσερις ψήφους. Οι αποφάσεις του IFAB πρέπει να εγκρίνονται από τα 3/4 των ψήφων, το οποίο μεταφράζεται σε έξι ψήφους. Έτσι, η έγκριση της FIFA είναι απαραίτητη για τη να παρθεί όποιαδήποτε απόφαση του IFAB, αλλά από μόνη της δεν μπορεί να αλλάξει τους Κανονισμούς του Παιχνιδού, αφού πρέπει να συμφωνήσουν τουλάχιστον δύο από τις τέσσερις ομοσπονδίες του Ηνωμένου Βασιλείου. Υπάρχει επίσης η προϋπόθεση της απαρτίας: πρέπει να είναι παρόντα τουλάχιστον τέσσερα από τα πέντε μέλη, ένα εκ των οποίων πρέπει να είναι η FIFA, για να προχωρήσει μια συνάντηση.

Μέλη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Το IFAB  στη σελίδα της FIFA
 FIFA/IFAB έγγραφο για το ρόλο της IFAB  FIFA

Κανόνες Ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες
Τζόζεφ Μούσκατ

Ο Τζόζεφ Μούσκατ (Joseph Muscat, 22 Ιανουαρίου 1974-) είναι Μαλτέζος πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από τις 11 Μαρτίου 2013 ως τις 13 Ιανουαρίου 2020 και αρχηγός του Εργατικού Κόμματος από τις 6 Ιουνίου 2008 ως τον Ιανουάριο του 2020 και αρχηγός της Αντιπολίτευσης από την 1 Οκτωβρίου 2008 μέχρι τις 10 Μαρτίου 2013. Προηγουμένως, ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 2004 μέχρι το 2008. 

Μετά τη νίκη του Εργατικού Κόμματος στις εκλογές του Μαρτίου του 2013, ο Μούσκατ ανέλαβε πρωθυπουργός της χώρας στις 11 Μαρτίου 2013.Τον πρωθυπουργό συνεχάρη εκ μέρους της Κομισιόν, ο πρόεδρός της, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.

Το 2017 έπειτα από την ανάμιξη της συζύγου του, Μισέλ, σε σκάνδαλο δωροδοκίας, προκήρυξε πρόωρες γενικές εκλογές, οι οποίες διενεργήθηκαν στις 3 Ιουνίου και κερδήθηκαν από το κόμμα του. Ειδικότερα, η Μισέλ Μούσκατ κατηγορήθηκε ότι άνοιξε λογαριασμό στον Παναμά προκειμένου να φυλάει εκεί χρήματα προερχόμενα από δωροδοκία (μίζες) από το Αζερμπαϊτζάν.

Στα τέλη Νοεμβρίου του 2019 η πρωθυπουργία του Μούσκατ κλονίστηκε από τη σύλληψη του μεγαλοεπιχειρηματία Γιόργκεν Φενέκ και την εμπλοκή του Κιθ Σέμπρι, επιτελάρχη του Μούσκατ, στην υπόθεση. Ο Μούσκατ αποφάσισε μόνος του να δώσει προεδρική χάρη στον Μέλβιν Τέουμα, στις 25 Νοεμβρίου 2019. Ο Τέουμε θεωρείται εμπλεκόμενος στη δολοφονία της δημοσιογράφου Γκαλίζια Καρουάνα. Στις 29 Νοεμβρίου ο Μούσκατ αρνήθηκε να δώσει χάρη και στον Γιόργκεν Φενέκ. Την ίδια ημέρα ο πρωθυπουργός γνωστοποίησε στον πρόεδρο Τζορτζ Βέλλα ότι θα υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία. 

Την 1η Δεκεμβρίου 2019 ο Μούσκατ ανακοίνωσε την παραίτησή του, κάτι που έγινε στις 13 Ιανουαρίου 2020. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ρόμπερτ Αμπέλα.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Μάλτας
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς (Ε.Π.Σ.Κ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Κιλκίς. Εδρεύει στο Κιλκίς και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

Ιστορία 
Έως το 1960, τα σωματεία του νομού Κιλκίς μετείχαν στις διοργανώσεις της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας. Έπειτα, τα σωματεία του νομού Κιλκίς αγωνίζονταν στις διοργανώσεις της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς.

Πρωτάθλημα 

Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Κιλκίς είναι η εξής:

 Α1΄ Κατηγορία
 Α΄ Κατηγορία
 Ανατολικός Όμιλος
 Δυτικός Όμιλος
 Β΄ Κατηγορία
 Ανατολικός Όμιλος
 Δυτικός Όμιλος

Πρωταθλήτριες 

ΕΠΣ Μακεδονίας

Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς

ΕΠΣ Κιλκίς

Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς

Κύπελλο 

Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κιλκίς.

Κυπελλούχες

Το δυναμικό της ΕΠΣ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

 
Ποδοσφαιρο
Μάρτσιν Κούζμπα

Ο Μάρτσιν Κριστόφ Κούζμπα (γεννημένος στην πολωνική Tomaszow Mazowiecki, στις 15 Απριλίου του 1977) είναι πρώην διεθνής Πολωνός ποδοσφαιριστής. Σήμερα εργάζεται ως σκάουτερ στην Wisła Kraków.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Κούζμπα ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις ακαδημίες της LKS Lubochnia, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1992, όταν και αποκτήθηκε από την Gwarek Zabrze.

Από το 1995, μέχρι και το 1998, ο Κούζμπα πραγματοποίησε με την φανέλα της Górnik Zabrze 83 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και 31 γκολ. Το 1998 μεταπήδησε στην γαλλική AJ Auxerre, στην οποία παρέμεινε για μόλις ένα χρόνο, πραγματοποιώντας συνολικά 5 εμφανίσεις. Το καλοκαίρι του 1999, ο Κούζμπα ταξίδεψε στην Ελβετία για λογαριασμό της FC Lausanne-Sport, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2002, πετυχαίνοντας συνολικά 35 γκολ σε 70 εμφανίσεις.

Το καλοκαίρι του 2002, ο Κούζμπα επέστρεψε στην Γαλλία, αυτή τη φορά για λογαριασμό της AS Saint-Étienne, με την οποία πραγματοποίησε 27 εμφανίσεις, ενώ κατάφερε να πετύχει και 4 γκολ. Το 2003 επέστρεψε στην Πολωνία και αγωνίστηκε με τα χρώματα της Wisła Kraków, με την οποία πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις (27), ενώ παράλληλα κατάφερε να πετύχει ουκ ολίγα γκολ (21).

Οι πολύ καλές του εμφανίσεις ανάγκασαν μεταξύ άλλων και τον Ολυμπιακό να κινηθεί για την απόκτησή του. Ο Κούζμπα είδε ιδιαίτερα "ζεστά" την προοπτική του Ολυμπιακού, και τελικά έπιασε λιμάνι το καλοκαίρι του 2003. Στον Ολυμπιακό ωστόσο έκατσε μόνο για ένα χρόνο πραγματοποιώντας συνολικά 10 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 5 γκολ.

Το 2004 επέστρεψε στην Wisła Kraków στην οποία έκατσε μέχρι το 2006, πραγματοποιώντας 23 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 5 γκολ. Επόμενος και τελευταίος σταθμός στην καριέρα του, ήταν η Πολωνική Górnik Zabrze, η ομάδα από την οποία ξεκίνησε την πολυετή καριέρα του.

Διεθνείς συμμετοχές 
Ο Κούζμπα έχει πραγματοποιήσει συνολικά 6 εμφανίσεις με την Εθνική Πολωνίας, ενώ έχει καταφέρει να πετύχει και 2 γκολ.

Εξωτερικές πηγές 
 https://en.wikipedia.org/wiki/Marcin_Ku%C5%BAba
 https://web.archive.org/web/20130614003033/http://www.transfermarkt.co.uk/en/marcin-kuzba/transfers/spieler_9700.html

Πολωνοί ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοζάν-Σπορ
Ποδοσφαιριστές Γκούρνικ Ζάμπζε
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν
Ποδοσφαιριστές Βίσλα Κρακοβίας
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας
Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα
Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ότογιολ 20

Ο Ότογιολ 20 ή Αυτοκινητόδρομος 20 στα ελληνικά είναι ένας αυτοκινητόδρομος στη Άγκυρα. Λειτουργεί ως   περιφερειακή οδός της πόλης. Έχει μήκος 107 χιλίομετρα και έχει 8 λωρίδες (4 ανα κατεύθυνση).

Αυτοκινητόδρομοι της Τουρκίας
Παντσέν Λάμα

Παντσέν Λάμα, που σημαίνει «πνευματική αυθεντία», είναι ο τίτλος που δίνεται στον έναν από τους δύο ηγέτες του Λαμαϊσμού (Θιβετιανού Βουδισμού) (ο άλλος ηγέτης είναι ο Δαλάι Λάμα).

Τον τίτλο του Παντσέν Λάμα κατέχει ο Γκιαϊνκαΐν Νόρμπου, 11ος κατά σειρά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
impantokratoros.gr  Θιβετιανός Βουδισμός
ethnos.gr ΓΚΙΑΪΝΚΑΪΝ ΝΟΡΜΠΟΥ

Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Βουδισμός
Εθνική Οδός 38 (Ελλάδα)

Η Εθνική Οδός 38 (ΕΟ38) είναι εθνική οδός στη Στερεά Ελλάδα. Συνδέει τη Λαμία με το Θέρμο, στην Αιτωλοακαρνανία. Έχει μήκος 210 χιλιόμετρα και διαθέτει δύο λωρίδες (μία ανα κατεύθυνση). Η διαδρομή Λαμία - Καρπενήσι - Αγρίνιο αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 952 (Ε952). Περνάει από τη Λαμία, το Καρπενήσι, τη Λίμνη Κρεμαστών, το Αγρίνιο και το Θέρμο. Στα σημεία ενδιαφέροντος της διαδρομής περιλαμβάνονται:

 Το χιονοδρομικό κέντρο του Βελουχιού
 Το Αρχαιολογικό και Λαογραφικό Μουσείο του Αγρινίου
 Το Υδροηλεκτρικό φράγμα Κρεμαστών
 Η γέφυρα Επισκοπής και η Λίμνη Κρεμαστών
 Το Κάστρο της Λαμίας.

Διαδρομή 
Τά όρια του δυτικού τμήματος της Εθνικής Οδού ορίζει η κωμόπολη του Θέρμου, στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας. Αρχικά, διατρέχει τη βόρεια όχθη της Λίμνης Τριχωνίδας, κατόπιν κατευθύνεται βόρεια στο Αγρίνιο και συνεχίζει, μέσω αραιοκατοικημένων περιοχών, στη βορειοανατολική Αιτωλοακαρνανία. Η Εθνική Οδός διασχίζει την Τεχνητή Λίμνη Κρεμαστών, μέσω της Γέφυρας Επισκοπής και συνεχίζει ανατολικά στην ορεινή περιοχή των Αγράφων, τα οποία αποτελούν απόληξη της Πίνδου. Παρακάμπτει το Καρπενήσι, την πρωτεύουσα του Νομού Ευρυτανίας και, διερχόμενη από μία σήραγγα στο όρος Τυμφρηστός, την σήραγγα Τυμφρηστού, εισέρχεται στην πεδιάδα του Σπερχειού. Τέλος, αφού ακολουθήσει την κάθοδο του ποταμού Σπερχειού, μέσω της Μακρακώμης και του Λιανοκλαδίου, καταλήγει στη Λαμία. Η Εθνική Οδός 38 εξυπηρετεί τις περιοχές:

 Θέρμο
 Παραβόλα
 Αγρίνιο
 Άγιος Βλάσιος
 Επισκοπή
 Φραγκίστα
 Καλεσμένο
 Καρπενήσι
 Τυμφρηστός
 Άγιος Γεώργιος Τυμφρηστού
 Μακρακώμη
 Λειανοκλάδι
 Λαμία

38
Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα
Ψαραετός της Μαδαγασκάρης

Ο Ψαραετός της Μαδαγασκάρης ή Θαλασσαετός της Μαδαγασκάρης είναι ένα αρπακτικό πτηνό της οικογένειας των Αετιδών. Αυτός ο αετός ζεί σε ξηρά δάση φυλλοβόλων της ανατολικής Μαδαγασκάρης. Είναι ένας μεσαίου μεγέθους (60-66 εκατοστά) θαλασσαετός με άνοιγμα φτερών 165-180 εκατοστών. Το σώμα του και τα φτερά του έχουν ένα σκούρο καφέ χρώμα, το κεφάλι του είναι ανοιχτού καφέ χρώματος και η ουρά του λευκή. Έχει μαυριδερό ράμφος με ανοιχτόχρωμη βάση και γκρι πόδια. Τα αρσενικά ζυγίζουν 2,2 με 2,6 κιλά ενώ τα θηλυκά είναι ελαφρός βαρύτερα με βάρος 2,8 με 3,5 κιλά.

Ο κοντινότερος συγγενής του είναι ο Αφρικανικός ψαραετός, Haliaeetus vocifer. Σε αντίθεση με άλλα είδη ψαραετών που έχουν λευκό κεφάλι ο ψαραετός της Μαδαγασκάρης έχει καφέ κεφάλι. 

Αυτό το είδος είναι ενδημικό στην Μαδαγασκάρη όπου επιβιώνει σε μικρούς αριθμούς κατά μήκος της δυτικής ακτής. Απειλείται κυρίως από την αποψίλωση των δασών, την διάβρωση του εδάφους και την καταστροφή των υδροβιότοπων για κατασκευή ορυζώνων. Επίσης ανταγωνίζεται με τους ανθρώπους για τα αποθέματα ψαριών.

Κατανομή 

Το είδος αυτό θεωρείται ότι περιορίζεται στην βορειοδυτική ακτή της Μαδαγασκάρης βόρεια της πόλης Μοροντάβα.
Σύμφωνα με το περιβαλλοντικό πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών οι περισσότεροι ψαραετοί βρίσκονται στην περιοχή Αναλόβα, την δεκαετία του 80΄ υπήρχαν 20 με 25 ζευγάρια στην περιοχή. Μια πιο πρόσφατη έρευνα αναφέρει μια μικρότερη συγκέντρωση από τουλάχιστον τρία ζεύγη αναπαραγωγής στο Δάσος Ανγιαγιάβι στην ακτή του Ινδικού Ωκεανού.  Ο συνολικός πληθυσμός υπολογίζεται σε περίπου 40 ζευγάρια, αυτό τα κάνει ένα από τα σπανιότερα πτηνά του κόσμου. Άλλες έρευνες στην δεκαετία του 90΄ κατέγραψαν 222 ενήλικες ψαραετούς.

Παραπομπές 

Αετίδες
Πανίδα της Μαδαγασκάρης
Έμιλ Κρεμενλίεφ

Ο Έμιλ Γκεοργκίεφ Κρεμενλίεφ (γεννημένος στη Σόφια στις 13 Αυγούστου του 1969) είναι Βούλγαρος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Έμιλ Κρεμενλίεφ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα σε πολύ μικρή ηλικία στις ακαδημίες της Slavia Sofia. Το 1988 άρχισε να παίρνει ευκαιρίες στην πρώτη ομάδα της Slavia Sofia, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1993. Εκείνη τη χρονιά μεταπήδησε στην Levski Sofia. 

Τον Ιανουάριο του 1996 άφησε τη Βουλγαρία και την Levski Sofia, και ταξίδεψε στην Ελλάδα ώστε να αγωνιστεί δανεικός με τα χρώματα του Ολυμπιακού. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε για λίγους μόλις μήνες, πραγματοποιώντας 12 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 1 γκολ. 

Το καλοκαίρι του 1996 επέστρεψε στην Levski Sofia, στην οποία παρέμεινε για ακόμα δύο χρόνια. Το 1998, μεταπήδησε στην CSKA Sofia, στην οποία παρέμεινε για περίπου 2 χρόνια. 

Στις αρχές του 2001, ο Κρεμενλίεφ άφησε την Βουλγαρία και μεταπήδησε στην Γερμανία ώστε να αγωνιστεί με τα χρώματα της FC Union Berlin. Μετά από ένα χρόνο στη γερμανική ομάδα, ο Κρεμενλίεφ άφησε την FC Union Berlin (27 εμφανίσεις, 1 γκολ) και επέστρεψε στη Βουλγαρία για χάρη της Spartak Varna, στην οποία ωστόσο παρέμεινε μόνο για κάποιους μήνες,πραγματοποιώντας συνολικά 21 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 3 γκολ. 

Το 2002, αγωνίστηκε στην PFK Marek Dupnitsa, με την οποία όμως είχε πραγματοποιήσει μόνο μία εμφάνιση. Το 2003 μεταπήδησε για λίγους μήνες στην FC Conegliano German, με την οποία πραγματοποίησε 4 εμφανίσεις,χωρίς να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ.

Το 2003, ο Κρεμενλίεφ μεταπήδησε στην Kazichene FC, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 2007, όταν και σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Με την Kazichene FC, πραγματοποίησε συνολικά 61 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και 21 γκολ.

Διεθνής καριέρα 
Ο Έμιλ Γκεοργκίεφ Κρεμενλίεφ αγωνίστηκε συνολικά 25 φορές με την Εθνική Βουλγαρίας, χωρίς όμως να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ. Ο Κρεμενλίεφ ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας της Βουλγαρίας που έφτασε στα ημιτελικά του Μουντιάλ του 1996, ενώ αγωνίστηκε και στο Euro του 1996.

Εξωτερικές πηγές 
 http://en.wikipedia.org/wiki/Emil_Kremenliev
 https://web.archive.org/web/20131113074933/http://www.transfermarkt.co.uk/en/emil-kremenliev/transfers/spieler_1340.html

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Στατιστικά στο LevskiSofia.info 

Βούλγαροι ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βουλγαρίας
Ποδοσφαιριστές Λέφσκι Σόφιας
Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Σόφιας
Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Σλάβια Σόφιας
Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Σπάρτακ Βάρνα
Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Μάρεκ Ντούπνιτσα
Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Τσερνομόρετς Μπουργκάς Σόφια
Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Ουνιόν Βερολίνου
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία)
Γήπεδο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Το Γήπεδο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είναι ένα ποδοσφαιρικό στάδιο στην Τρίπολη της Αρκαδίας στην Πελοπόννησο, χωρητικότητας 7.416 θέσεων και αποτελεί την έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του Αστέρα Τρίπολης.

Ιστορία 
Το γήπεδο χτίστηκε το 1979, αλλά μέχρι το 2005 που η ομάδα του Αστέρα Τρίπολης αγωνιζόταν στη Γ΄ Εθνική και παλαιότερα στην Δ΄ Εθνική και στα τοπικά πρωταθλήματα της Αρκαδίας, ήταν ένα μικρό στάδιο με μικρή χωρητικότητα καθώς διέθετε μια εξέδρα περίπου 100 θέσεων. Μετά την άνοδο της ομάδας στη Β΄ Εθνική, το στάδιο ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε η χωρητικότητα του, μεταξύ άλλων κατασκευάστηκε η ανατολική κερκίδα, η οποία στεγάζει επίσης τα γραφεία της ΠΑΕ, γυμναστήριο, αποδυτήρια, εντευκτήριο κ.α. Το 2007 με την άνοδο του Αστέρα στην Α΄ Εθνική (Super League) κατασκευάστηκε η δυτική κερκίδα, όπου στεγάζονται τα δημοσιογραφικά θεωρεία και οι θέσεις VIP, ενώ προστέθηκε επίσης και μία μικρή κερκίδα στη νότια πλευρά για χρήση κυρίως από τους φιλάθλους της εκάστοτε φιλοξενούμενης ομάδας. Το 2008 κατασκευάστηκε η βόρεια κερκίδα. Το 2010 ανακατασκευάστηκε και επεκτάθηκε η νότια κερκίδα. Το 2015 με αφορμή την συμμετοχή της ομάδας του Αστέρα Τρίπολης στους ομίλους του Europa League (2015-16), για δεύτερη φορά στην ιστορία του και δεύτερη συνεχόμενη παράλληλα αλλά και τέταρτη σερί χρονιά παρουσίας της ομάδας γενικότερα στον θεσμό (τις δύο πρώτες μόνο στα προκριματικά), στο γήπεδο πραγματοποιήθηκαν διάφορες σημαντικές ανακαινιστικές παρεμβάσεις, κυρίως στους εσωτερικούς του χώρους, όπως στα αποδυτήρια και στην αίθουσα τύπου κ.α.

Στις 27 Νοεμβρίου του 2011 στον αγώνα μεταξύ του Αστέρα με τον Ολυμπιακό Πειραιώς για την 11η αγωνιστική του πρωταθλήματος (2011-12) πραγματοποιήθηκε το ρεκόρ άφιξης θεατών του γηπέδου με 6.150 εισιτήρια. 

Στις 22 Νοεμβρίου του 2012 η επίσημη ονομασία του γηπέδου άλλαξε αφού μετονομάστηκε από Δημοτικό Στάδιο Τρίπολης σε Γήπεδο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης προς τιμήν του Έλληνα εθνικού ήρωα και αγωνιστή της Επανάστασης του ’21, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Εισιτήρια

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Γήπεδο Αστέρα Τρίπολης στο Stadia.gr

Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αρκαδία
Τρίπολη Αρκαδίας
Αστέρας Τρίπολης
Μολοσσός της Ηπείρου

Ο Μολοσσός της Ηπείρου είναι ελληνική φυλή σκύλου ποιμενικών καθηκόντων (φύλακας κοπαδιών ορεινού τύπου) με ιδιαίτερη καταγωγή από την Ήπειρο.

Αναγνώριση 

Ο Μολοσσός της Ηπείρου είναι καθαρόαιμη φυλή σκύλου αναγνωρισμένη από τον Κυνολογικό Όμιλο Ελλάδος  ().

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Το Πρότυπο της φυλής του Μολοσσού της Ηπείρου  

Ήπειρος
Φυλές σκύλων Ελληνικής προέλευσης
Φυλές σκύλων
Γερμανικός Μολοσσός

Ο Γερμανικός Μολοσσός είναι γερμανική φυλή κατοικίδιου σκύλου, γνωστή ιδίως για το μεγάλο μέγεθος της και τον ξεχωριστό χαρακτήρα της.

Αναγνώριση

Ο  Γερμανικός Μολοσσός, γνωστός και ως Μέγας Δανός (Great Dane , ) είναι καθαρόαιμη φυλή σκύλου παγκόσμιας εξάπλωσης, αναγνωρισμένη από την Διεθνή Κυνολογική Ομοσπονδία , τον Αμερικανικό Κυνολογικό Όμιλο , τον Βρετανικό Κυνολογικό Όμιλο , τον Καναδικό Κυνολογικό Όμιλο , τον Κυνολογικό Όμιλο της Νέας Ζηλανδίας  και τον Κυνολογικό Οργανισμό της Αυστραλίας .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πληροφορίες για την φυλή στα ελληνικά  

Φυλές σκύλων
Ελληνικός Ποιμενικός

Ο Ελληνικός Ποιμενικός (Greek Shepherd) είναι φυλή σκύλου ποιμενικών καθηκόντων (φύλαξης κοπαδιών) που κατάγεται από την Ελλάδα.

Μορφολογία 
Ο Ελληνικός Ποιμενικός (ελληνικό τσοπανόσκυλο) είναι μεγαλόσωμη ράτσα με γερή κατασκευή. Μάλιστα μερικοί αρσενικοί φτάνουν ακόμα και τα 60 κιλά βάρος και 0,75 μέτρα ύψος. Το τρίχωμά του είναι πυκνό, με διπλό μανδύα, για να τον προστατεύει από τις ακραίες καιρικές συνθήκες. Η κυριότερη απόχρωση του Ελληνικού Ποιμενικού είναι το άσπρο (ως επί το πλείστον) και το μαύρο.

Προσόντα 
Ο ελληνικός ποιμενικός σκύλος, εκτρέφεται αιώνες τώρα στις ορεινές περιοχές με σκοπό τη φύλαξη κοπαδιών. Η προσαρμογή του στις αντίξοες συνθήκες της ορεινής κτηνοτροφίας τον βοήθησε να αναπτύξει χαρακτηριστικά που τον καθιστούν πολύτιμο και αναντικατάστατο φύλακα, ικανό να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις μεγάλων σαρκοφάγων, όπως η αρκούδα και ο λύκος.

Κατάσταση 
Σήμερα, η παραδοσιακή αυτή ελληνική φυλή, κινδυνεύει με εξαφάνιση, από τη μείωση της νομαδικής κτηνοτροφίας και τις ανεξέλεγκτες διασταυρώσεις που αλλοίωσαν τα χαρακτηριστικά της. 

Υπολογίζεται ότι έχουν απομείνει λιγότεροι από 3.000 καθαρόαιμοι ελληνικοί ποιμενικοί. Σε μία προσπάθεια να διάσωσης του, ο Αρκτούρος υλοποιεί από το 1998 το Πρόγραμμα Αναπαραγωγής Ελληνικού Ποιμενικού.

Αναγνώριση 

Ο Ελληνικός Ποιμενικός είναι αναγνωρισμένος σαν καθαρόαιμη φυλή σκύλου από τον Κυνολογικό Όμιλο Ελλάδος.  

Είναι αρκετά μεγαλόσωμο σκυλί, το ύψος του ξεπερνά πολλές άγριες ράτσες σκυλιών και φτάνει τα 77 εκατοστά. Λέγεται ότι τα τσοπανόσκυλα έχουν έξι δάκτυλα και έχουν το ένστικτο να προστατεύουν τα κοπάδια με τα ζώα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το Πρότυπο της Φυλής  
 Όμιλος Φίλων Ελληνικού Ποιμενικού  
 ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ 

Φυλές σκύλων Ελληνικής προέλευσης
Φυλές σκύλων
Ασπροσαύριδο

Το Ασπροσαύριδο, Trachurus mediterraneus είναι ψάρι της οικογένειας των καραγκιδών. Το ασπροσαύριδο ζει στον Ατλαντικό Ωκεανό, από τον Βισκαϊκό κόλπο μέχρι την Μαυριτανία  συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου. Στην Μαύρη Θάλασσα και την Θάλασσα του Μαρμαρά ζει το υποείδος Trachurus mediterraneus ponticus. Είναι βενθοπελαγικό ψάρι με μέγεθος μέχρι 60 εκατοστά. Έχει εμπορική αξία.

Συνήθως συναντάται σε μεγέθη 7-25 εκατοστών στα Ελληνικά νερά.Ειναι ψάρι που συναντάται κυρίως στην ανοιχτή θάλασσα και σπανιότερα κοντά στην ακτή . Κολυμπούν μέχρι βάθη των 200 μέτρων . Τρέφονται με μικρές γαρίδες,αθερίνες και μικρούς γαύρους .

Κύρια μέθοδος αλιευσεις του από σκάφος είναι το τσαπαρίβκαι σπανιώτερα η ελαφριά συρτή αφρού ,ενώ από την ακτή αλιεύεται σχεδόν αποκλειστικά με την τεχνική του lrf και σπανιότερα με casting,πεταχτάρι η εγγλέζικο.
Αποτελεί εξαιρετικό δόλωμα για συρτή ανοιχτής θαλάσσης. 
Αποτελεί αγαπημένη τροφή μεγάλων πελαγίσιων θηρευτών όπως των μαγιάτικων και των τόνων .
Είναι ψάρι βρώσιμο και εξαιραιτικος μεζές, αφού πρώτα τηγανιστεί.

Πηγές
Froese, Rainer and Pauly, Daniel, eds. (2006), Trachurus mediterraneus στον ιστότοπο FishBase

Καραγκίδες
Αλιεύματα
Ψάρια του Ατλαντικού Ωκεανού
Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Φραγκίσκος Β΄ Ατσαγιόλι

Ο Φραγκίσκος Β΄ Ατσαγιόλι (; - Αθήνα 1460), γνωστός και ως Φράνκο (Ιταλικά : Francesco Acciaioli), ήταν ο τελευταίος Δούκας των Αθηνών από το 1455 έως το 1458. Ήταν γιος του Αντώνιου Β΄ Ατσαγιόλι και καταγόταν από τη γνωστή οικογένεια Ατσαγιόλι εμπόρων της Φλωρεντίας.

Ανέλαβε δούκας το 1455 μετά από επέμβαση του Οθωμανού σουλτάνου Μουράτ Β΄, που στην ουσία τον επέβαλε στον θρόνο. Ο Φραγκίσκος Β' συνέλαβε τη θεία του και προηγούμενη δούκισσα Κιάρα Ζόρζι στα Μέγαρα και τη δολοφόνησε. Η πράξη του αυτή ανάγκασε τον Μουράτ Β΄ να επέμβει πάλι, στέλνοντας στρατό να καταλάβει το Δουκάτο. Ο Φραγκίσκος Α', μετά από δύο χρόνια πολιορκίας κατά την οποία ήταν κλεισμένος στην Ακρόπολη, παραδόθηκε. Ο Μουράτ Β' κατέλυσε το δουκάτο και έδωσε στον Φραγκίσκο Β τη Βαρωνία της Θήβας, με τον όρο να είναι υποτελής του. Το 1460, έπειτα από εντολή του Μουράτ Β΄, δολοφονήθηκε από τον Ζαγανό Πασά.

Πηγές 
 Καταλανοί εν τη Ανατολή: οις προσετέθη και ανέκδοτος της χρονολογίας των Αθηνών, υπό Επαμ. Ι. Σταματιάδου, δαπάνη Κωνστ. Αντωνιάδου. -- [Αθήναι] : εκ του τυπογραφείου Κ. Αντωνιάδου, 1869. --258, 259 σ.

Δούκες των Αθηνών
Φραγκισκος
Βαρώνοι του Δουκάτου των Αθηνών
Η ώρα της οργής

Το Η ώρα της οργής είναι ελληνική δραματική ταινία του 1968, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Το σενάριο γράφτηκε από τον Χριστόφορο Ζήκα. Η παραγωγή έγινε από την Περισσός Φιλμ και πρωταγωνιστούν οι Ελένη Ανουσάκη και Γιώργος Τζώρτζης.

Πλοκή

Ένας άπληστος μεγαλοκτηματίας, ο Γιώργος Μπαμίχας, διώχνει τον οδηγό του φορτηγού του, τον Μάρκο, όταν εκείνος του ζητά για γυναίκα του την κόρη του. Ο Μάρκος τότε αποφασίζει να γίνει ο ίδιος αφεντικό και νοικιάζει προς εκμετάλλευση το κοινοτικό δάσος, ενώ αγοράζει με γραμμάτια το φορτηγό του αφεντικού του. Στην νέα του προσπάθεια, συμπαρίστανται οι συγχωριανοί του, που αντιπαθούν τον Μπαμίχα. Παρά τον σκληρό πόλεμο που του κάνει το πρώην αφεντικό του, τελικά με τη βοήθεια και του ιερέα του χωριού, παντρεύεται την κόρη του παλιού αφεντικού του.

Πληροφορίες
Η ταινία στην πρώτη της προβολή έκοψε 43.703 εισιτήρια και ήλθε 83η σε σύνολο 99 ταινιών της περιόδου.

Παραπομπές

Βιβλιογραφικές πηγές
Γρηγόρης Γρηγορίου, εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα, 1996, σελ. 147-150.
Γιάννης Σολδάτος, Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, τομ. Δ', εκδ. Αιγόκερως, 1991.

Ταινίες του 1968
Ελληνικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Γκριζοσαύριδο

Το γκριζοσαύριδο (επιστ. ονομ. Trachurus trachurus) είναι ψάρι της οικογένειας των καραγκιδών. Πήρε το όνομα του από το γκρίζο χρώμα του. 

Το γκριζοσαύριδο ζει στον βορειοανατολικό  Ατλαντικό από την Ισλανδία μέχρι την Σενεγάλη συμπεριλαμβανομένου της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας. 

Συναθροίζεται σε μεγάλα κοπάδια στα παράκτια ύδατα, όπου τρέφεται με μαλακόστρακα, καλαμάρια και άλλα ψάρια. Υπάρχουν δύο κύριες ομάδες πληθυσμού: το δυτικό απόθεμα όπου αναπαράγεται στον ανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό στα ανοιχτά των ακτών της δυτικής Ευρώπης και το βόρειο απόθεμα που αναπαράγεται στη Βόρεια Θάλασσα. 

Αυτό το ψάρι είναι φαγώσιμο και τρώγεται ψητό, τηγανιτό, καπνιστό ή παστό. Έχει υψηλή εμπορική αξία.

Οικολογία 
Αυτό το πελαγικό ψάρι ζει σε κοπάδια. Πολλές φορές σχηματίζει μικτά κοπάδια με άλλα ψάρια όπως η ρέγγα.

Μύθος 
Παλαιότερα πιστεύονταν ότι μικρότερα ψάρια ανέβαιναν στην πλάτη του και ταξίδευαν μεγάλες αποστάσεις. Σε αυτόν τον μύθο οφείλει την αγγλική ονομασία του: horse mackerel.

αλιεύματα
Καραγκίδες
Δημοτικό Γήπεδο Σερρών

Το Δημοτικό Γήπεδο Σερρών είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στις Σέρρες, αλλά χρησιμοποιείται για να διεξαχθούν αγώνες ποδοσφαίρου. Είναι έδρα του Πανσερραϊκού.

Ιστορία
Το γήπεδο χτίστηκε το 1926 και έγιναν τρεις σημαντικές ανακαινίσεις το 1976 με την κατασκευή 2 εξεδρών, το 2005 με την τοποθέτηση προβολέων και πλαστικών καθισμάτων σε όλο το γήπεδο και το 2008 με την κατασκευή ενός σκέπαστρου στη δυτική εξέδρα. Η χωρητικότητα-ρεκόρ του γηπέδου έγινε στις 25 Ιουνίου 1972 είναι 14.200 άτομα να παρακολουθούν του αγώνα: Πανσερραϊκός-Λάρισα.

Σήμερα το γήπεδο έχει χωρητικότητα 9.500 ατόμων.

Πηγές
 stadia.gr 

Σερρων
Δημοτικο Σταδιο
Πανσερραϊκός Γ.Σ. (ποδόσφαιρο)
Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ελλάδα
Ισαβέλλα ντε Λα Ρος

Η Ισαβέλλα ντε Λα Ρος, γαλλικά: Isabelle de La Roche (απεβ. πριν το 1291) από τον Οίκο των ντε Λα Ρος ήταν Βουργουνδή ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρόνη της Καρύταινας.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος δούκα των Αθηνών και της συζύγου του από τον Οίκο των ντε Μπρυγιέρ. Αδελφούς είχε τον Γουλιέλμο Α΄ και το Ιωάννη Α΄, δούκες των Αθηνών.

Πρώτα παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδος ντε Μπρυγέρ βαρόνο της Καρύταινας. Μετά τον θάνατο του άνδρα της το 1272 η βαρονία της Καρύταινας, λόγω του ότι δεν είχαν απογόνους, πέρασε στον επικυρίαρχο της βαρονίας, τον Γουλιέλμο Β΄ πρίγκιπα της Αχαΐας, όμως εκείνος της παραχώρησε τη μισή βαρονία. Τότε εμφανίστηκε κάποιος συγγενής του ανδρός της, με την ονομασία Πεστέλ (Pestel) ντε Μπρυγέρ, ο οποίος διεκδίκησε το μερίδιο που κατείχε η Ισαβέλλα, όμως ο Γουλιέλμος Β΄ αρνήθηκε να το αφαιρέσει από την Ισαβέλλα και να το δώσει σε αυτόν.

Το 1277 ξαναπαντρεύτηκε με τον Γαλλικής καταγωγής Ούγο ντε Μπριέν κόμη του Μπριέν και του Λέτσε και ο γάμος τους τελέστηκε στην Ανδραβίδα. Μετά τον γάμο τους, αναχώρησαν για το Λέτσε της Απουλίας, αφήνοντας στη βαρονία επίροπο. Στην Απουλία απεβίωσε μετά από λίγα χρόνια η Ισαβέλλα (1290).

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Γοδεφρείδο ντε Μπρυγέρ βαρόνο της Καρύταινας, ο οποίος απεβίωσε το 1272· δεν απέκτησαν τέκνα.

Το 1277 η Ισαβέλλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ούγο του Μπριέν κόμη του Λέτσε και είχε τέκνο:
 Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν π. 1278-1311, κόμης του Μπριέν, δούκας των Αθηνών και διεκδικητής του Λέτσε, του Τάραντα, της Ιερουσαλήμ και της Κύπρου.

Πηγές 
 Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910

Οικογένεια ντε Λα Ρος
Βαρωνία της Καρύταινας
Βαρωνέσσες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Οίκος του Μπριέν
Λουκάς Νάκος

Ο Λουκάς Π. Νάκος (1865 – 19 Αυγούστου 1933) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε υπουργός Γεωργίας. Κόρη του ήταν η γνωστή συγγραφέας Λιλίκα Νάκου.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Λιβαδειά και καταγόταν από την ιστορική οικογένεια των Νάκων. Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών και στο εξωτερικό. Κατά τα Αθεϊκά του Βόλου ήταν δικηγόρος του Δελμούζου. Ασχολήθηκε με τα κοινά από πολύ νέος και εξελέγη πολλές φορές βουλευτής Αττικοβοιωτίας (1912, 15, 17) και Αθηνών με το Κόμμα των Φιλελευθέρων (1928) .

Στην κυβέρνηση του Κονδύλη το 1926, ο Νάκος ανέλαβε προσωρινά υπουργός Οικονομίας από τις 6 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1926 και υπουργός Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας από τις 26 Αυγούστου 1926 ως τις 16 Οκτωβρίου 1926, οπότε παραιτήθηκε. 

Δημοσίευσε πολλές νομικές μελέτες. Πέθανε το 1933, έπειτα από μακρά ασθένεια. Ανηψιά του ήταν η Πολυξένη Νάκου, μητέρα του Πέτρου Κόκκαλη.

Επιλεγμένα έργα 
Συμβολή εις την σύγχρονον ελληνικήν ιστορίαν Η πολιτική του κ. Γ. Θεοτόκη. Εν Αθήναις Τυπογραφείον Παρασκευά Λεώνη 1912. 	
Συμβολή εις την σύγχρονον ελληνικήν ιστορίαν :Βασιλεία και πολίτευμα, Εν Αθήναις :Τυπογραφείον ¨Εστία¨ Κ. Μάισνερ και Ν. Καργαδούρη, 1913.

Παραπομπές 

Έλληνες υπουργοί Γεωργίας
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Βουλευτές Αττικοβοιωτίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Αρσάκης Γ΄ της Αρμενίας

Ο Αρσάκης Γ' της Αρμενίας, ήταν βασιλιάς της Αρμενίας (378 - 387) και μεγαλύτερος γιος του βασιλιά Παπ της Αρμενίας, εγγονός του βασιλιά Αρσάκη Β'. Μετά τη δολοφονία του πατέρα του (374) στάλθηκε αιχμάλωτος μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Βολογάση στον Ρωμαίο αυτοκράτορα Ουάλη, ο οποίος έστειλε στην Αρμενία να κυβερνήσει ως υποτελής του τον ξάδελφο του Βαρασδάτη, καθώς ο ίδιος ήταν ακόμα ανήλικος. Ο ξάδελφος του Βαρασδάτης δολοφόνησε τον κληρονομικό αρχηγό του στρατού Μωυσή Μαμικονιάν (377) με αποτέλεσμα ο αδελφός και διάδοχος του, Μανουήλ Μαμικονιάν, να τον ανατρέψει από την εξουσία (378) καλώντας τα δύο αδέλφια Αρσάκη και Βολογάση να συγκυβερνήσουν στον θρόνο. Έτσι, η κυβέρνηση τους σε συνεργασία με τον Μανουήλ Μαμικονιάν έφερε ευημερία και σταθερότητα στην Αρμενία καταδιώκοντας μάλιστα τους Αρειανιστές. Ο αδελφός του Βολογάσης και ο Μανουήλ Μαμικονιάν πέθαναν την ίδια χρονιά (386), ενώ ο ίδιος ο Αρσάκης Γ' πέθανε έναν χρόνο αργότερα χωρίς απογόνους (387). Από το έτος εκείνο η Αρμενία χωρίστηκε στα δύο, η Δυτική προσαρτήθηκε στην Ρώμη και η Ανατολική στην Περσία με βασιλείς υποτελείς των Σασσανιδών τους δύο γιούς του Βαρασδάτη, Χοσρόη Δ' και Βραχμσαπώρ.

Πηγές
 Faustus of Byzantium, History of the Armenians, 5th century
 D.M. Lang, Armenia: Cradle of Civilization – p.p. 163-165, Boston: George Allen & Unwin, 1970
 N. Lenski, Failure of Empire: Valens and the Roman State in the Fourth Century A.D, University of California Press, 2003
 R.G. Hovannisian, The Armenian People From Ancient to Modern Times, Volume I: The Dynastic Periods: From Antiquity to the Fourteenth Century, Palgrave Macmillan, 2004
 A. Terian, Patriotism And Piety In Armenian Christianity: The Early Panegyrics On Saint Gregory, St Vladimir’s Seminary Press, 2005
 A. Topchyan, The Problem of the Greek Sources of Movses Xorenac’i’s History of Armenia, Peeters Publishers, 2006
 V.M. Kurkjian, A History of Armenia, Indo-European Publishing, 2008
 ''R.P. Adalian, Historical Dictionary of Armenia, Scarecrow Press, 2010

Βασιλείς της Αρμενίας
Αρταξίας Δ΄ της Αρμενίας

Ο Αρταξίας Δ' της Αρμενίας (405 - ;) ήταν ο τελευταίος των Αρσακιδών βασιλέων της Αρμενίας (422 - 428) και ο τελευταίος βασιλιάς που διατήρησε το στέμμα του αρχαίου Αρμενικού βασιλείου. Ήταν εγγονός του Βαρασδάτη, γιος του Βραχμσαπώρ και ανιψιός του Χοσρόη Δ'. Τα γεγονότα της ζωής του είναι άγνωστα μέχρι την εποχή που έγινε βασιλιάς. Όταν πέθανε ο πατέρας του (417) ο Αρταξίας ήταν μόλις 12 ετών και αδύνατο να κυβερνήσει γι'αυτό ο πατριάρχης της Αρμενίας (καθολικός) που ήταν μακρινός συγγενής της Αρμενικής δυναστείας επισκέφτηκε τον βασιλιά των Σασσανιδών της Περσίας Ισδιγέρδη Α' για να τον παρακαλέσει να ελευθερώσει τον Χοσρόη Δ'. Ο Ισδιγέρδης συμφώνησε, ο Χοσρόης εγκαταστάθηκε ξανά στον θρόνο της Αρμενίας αλλά σε έναν χρόνο πέθανε (418). Στη συνέχεια η Αρμενία τέθηκε απ'ευθείας υπό την επίβλεψη των Σασσανιδών της Περσίας μέχρι την χρονιά που ο Αρταξίας ενηλικιώθηκε και τοποθετήθηκε υποτελής βασιλιάς (422). Είχε την υποστήριξη του επισκόπου αλλά οι Αρμένιοι ευγενείς ήταν αρκετά υποτιμητικοί μαζί του χωρίς να δείχνουν τον παραμικρό σεβασμό για τον βασιλιά τους, ο ίδιος πολύ αδύναμος χαρακτήρας δεν μπορούσε να τους αντιμετωπίσει. Οι ευγενείς της Αρμενίας τελικά βλέποντας ότι ο βασιλιάς τους δεν έχει καμιά πραγματική εξουσία κάλεσαν τον βασιλιά των Σασσανιδών της Περσίας Βαράμη Ε' να κυβερνήσει ο ίδιος την Αρμενία με την ενσωμάτωση της στην αυτοκρατορία του, ο Βαράμης Ε' ανταποκρίθηκε θετικά ο Αρταξίας εκθρονίστηκε και από τότε η τύχη του αγνοείται ενώ το στέμμα της Αρμενίας πέρασε στην Περσία.

Πηγές

Faustus of Byzantium, History of the Armenians, 5th century
 Ghazar Parpetsi, History of Armenia, 5th to 6th century
 C. Toumanoff, Manual genealogy and chronology for the Christian Caucasus (Armenia, Georgia, Albania), ED. Aquila, Rome, 1976
 E. Yarshater, The Cambridge History of Iran, Cambridge University Press, 1983
 N. Ouzounian, The Heritage of Armenian Literature: From the Oral Tradition to the Golden Age, Wayne State University Press, 2000
 R.G. Hovannisian, The Armenian People From Ancient to Modern Times, Volume I: The Dynastic Periods: From Antiquity to the Fourteenth
 Century, Palgrave Macmillan, 2004
 V.M. Kurkjian, A History of Armenia, Indo-European Publishing, 2008
 R.P. Adalian, Historical Dictionary of Armenia, Scarecrow Press, 2010

Βασιλείς της Αρμενίας
Μπολερό (αποσαφήνιση)

Όταν αναφερόμαστε στη λέξη Μπολερό μπορεί να εννοούμε:

Μπολερό, Ισπανικός χορός που άνθησε στα τέλη του 18ου αιώνα
Μπολερό (Ραβέλ), ορχηστρικό έργο του Μωρίς Ραβέλ
Μπολερό (ταινία), 1934
Μπολερό (ταινία), 1984
Μπολερό (ταινία), Τσέχικη ταινία παραγωγής 2004
Μπολερό (ρούχο), είδος ενδύματος του επάνω μέρους του σώματος.
Τούβε Γιάνσον

Η Τούβε (Τόβε) Γιάνσον (Tove Marika Jansson, 9 Αυγούστου 1914 - 27 Ιουνίου 2001) ήταν Φινλανδή συγγραφέας και εικονογράφος.

Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Ελσίνκι στις 9 Αυγούστου του 1914. Η οικογένειά της κατοικούσε στο Σουηδόφωνο τμήμα της Φινλανδίας, το οποίο ονομαζόταν Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας. Επίσης και άλλα μέλη της οικογενείας της ήταν σπουδαίοι καλλιτέχνες. Ο πατέρας της, Βίκτορ Γιάνσον ήταν γλύπτης και η μητέρα της, Σίγκνε Χαμάστερν-Γιάνσον, γραφίστρια και τυπογράφος. Η Γιάνσον είχε επίσης δύο αδελφούς, που κι εκείνοι ήταν διάσημοι καλλιτέχνες. Ο πρώτος, Περ Όλοφ Γιάνσον, ήταν φωτογράφος και ο δεύτερος, Λαρς Γιάνσον, ήταν συγγραφέας και σχεδιαστής κινουμένων σχεδίων. Μολονότι το σπίτι της οικογένειας βρισκόταν στο Ελσίνκι, ένα μεγάλο μέρος των θερινών διακοπών τους το περνούσαν σ' ένα νησί κοντά στο Πορβού, πενήντα χιλιόμετρα ανατολικά του Ελσίνκι.

Η Γιάνσον σπούδασε στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο Τέχνης, Γραφιστικής και Σχεδίου στη Στοκχόλμη απ' το 1930 μέχρι το 1933, στη Φινλανδική Ακαδημία Καλών Τεχνών απ' το 1933 μέχρι το 1937 και τέλος στη Σχολή του Αντριάν Χολλύ και στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού το 1938. Παρουσίασε ένα μέρος αυτών των εργασιών της σε διάφορες εκθέσεις τη δεκαετία του 1930 και στις αρχές της δεκαετίας του 1940 και η πρώτη ατομική της έκθεση έγινε το 1943.

Έργο
Η Γιάνσον έγραψε πολλά βιβλία, μα σημαντικότερα είναι αυτά με ήρωες τα Μούμιν. Το έναυσμα για να δημιουργήσει αυτούς τους χαρακτήρες το πήρε επειδή, όταν ήταν μικρό κοριτσάκι, ένας θείος της κάθε φορά που την έβλεπε να μην τρώει το φαγητό της με όρεξη και να ετοιμάζεται να το αφήσει στη μέση, της έλεγε απειλώντας την πως στα σπίτια που υπάρχουν μικρά κοριτσάκια βρίσκεται κρυμμένο στο ντουλάπι της κουζίνας ένα Μούμιν και κάθε φορά που αυτά πάνε να κάνουν μια αταξία, αυτό βγαίνει απ' την κρυψώνα του και πηγαίνει και τους γαργαλάει τον λαιμό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Tove Jansson  - επίσημη ιστοσελίδα με αρχειακό υλικό.

Φινλανδοί λογοτέχνες
Φινλανδοί μυθιστοριογράφοι
Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Δημοτικό Στάδιο Ρόδου «Διαγόρας»

Το Δημοτικό Στάδιο Ρόδου «Διαγόρας» (πρώην εθνικό), με την αρχική ιταλική του ονομασία Arena Del Sole, είναι ένα ποδοσφαιρικό και ποδηλατικό στάδιο στην πόλη της Ρόδου και είναι έδρα του Γ.Σ Διαγόρα Ρόδου και του Α.Σ.Ρόδου. Είναι φωταγωγημένο, διαθέτει ποδηλατοδρόμιο και σκεπαστή οροφή στις θύρες 1 και 2. Διαθέτει επίσης βοηθητικό προπονητικό κέντρο με φυσικό χλοοτάπητα και ανοιχτά γήπεδα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης.

Ιστορία 

Το γήπεδο κατασκευάστηκε το 1932 από τις Ιταλικές Αρχές με αρχιτέκτονα τον Armando Bernabiti, βασισμένο στα πλαίσια αρχαίου ελληνικού σταδίου σχήματος U, με κερκίδες στις τρεις πλευρές του, και είχε τότε το όνομα Arena Del Sole (Αρένα του Ήλιου), υπάρχουν αναφορές ότι το 1936 με την αλλαγή διοικητή των ιταλικών τότε Δωδεκανήσων, από τον Mario Lago στον Cesare Maria De Vecchi, το στάδιο μετονομάστηκε σε «Stadio Mussolini» . Προς το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, πήρε το όνομα «Διαγόρας» από το όνομα του αρχαίου ολυμπιονίκη Διαγόρα του Ρόδιου από μέλη του Γ.Σ. Διαγόρα και άλλους Ρόδιους πατριώτες, όπως και χρησιμοποιήθηκε ως έδρα του Γυμναστικού Συλλόγου Διαγόρα. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το εξωτερικό τοίχος του σταδίου που ήταν περίπου 250εκ. διπλασιάστηκε, κι έτσι έχασε την αρχική ιταλική μορφή του. Η χωρητικότητα-ρεκόρ του σταδίου είναι 8.500 άτομα. Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 3.693 θέσεις. 

Μέχρι τις αρχές της νέας χιλιετίας, δεν υπήρχαν καθίσματα, εκτός από την σκεπαστή κερκίδα, ώσπου τοποθετήθηκαν και στο υπόλοιπο γήπεδο. Το 2016 με εντολή της Γ' Εθνικής κατηγορίας τα καθίσματα αφαιρέθηκαν. Το 2019 το τοιχίο από την θύρα 4 ως 5 υπέστη κλίση και γκρεμίστηκε για να επιδιορθωθεί. Το 2019 ο Δήμος Ρόδου με εντολή της Football League επανάφερε και πάλι τα καθίσματα.

Το 2020 το τοιχίο στις θύρες 4-5 επισκευάστηκε στη πρώιμη ιταλική μορφή του και με τους ίδιους ακριβώς πωρόλιθους που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή του το 1932. 

Το 2021 εγκρίθηκε κονδύλι για την ανακαίνιση και συντήρηση του σταδίου και των εγκαταστάσεων, που όμως δεν θα αλλάξουν την αρχική του όψη λόγω ότι συγκαταλέγεται στην Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων.

Παραπομπές 

Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Ρόδο
Ρόδος (πόλη)
Γ.Σ. Διαγόρας Ρόδου
http://www.stadia.gr/rodos/rodos-gr.html
Σλοβάκοι

Οι Σλοβάκοι (σλοβάκικα Slováci, ενικός Slovák, θηλυκό Slovenka, πληθυντικός Slovenky) είναι ένα δυτικό σλαβικό έθνος που κατοικεί κατά κύριο λόγο στη Σλοβακία και μιλά τη σλοβακική γλώσσα.
Οι περισσότεροι Σλοβάκοι σήμερα ζουν εντός των συνόρων της ανεξάρτητης Σλοβακίας (περίπου 4.355.000). Υπάρχουν σλοβάκικες μειονότητες στην Τσεχική Δημοκρατία, την Ουγγαρία, τη Σερβία και μεγάλοι πληθυσμοί μεταναστών και απογόνων τους στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά.

 
Σλαβικά έθνη
Δυτικοί Σλάβοι
Κάστρο της Καλαμάτας

Το Κάστρο της Καλαμάτας είναι οχυρωματικό κτίσμα που βρίσκεται στη σημερινή πόλη της Καλαμάτας στην Μεσσηνία. Βρίσκεται σε λόφο στα βορειοδυτικά της πόλης όπου στους πρόποδές του περνά ο ποταμός Νέδοντας. Το κάστρο στο εσωτερικού του περιελάμβανε οχυρωμένη ακρόπολη ενώ έχουν βρεθεί και ερείπια ναού.

Κατά την αρχαιότητα στον λόφο ο μυθολογικός ήρωας Φάρις είχε χτίσει την Ακρόπολη της αρχαίας πόλης Φαραί. Εκεί βρισκόταν το παλάτι των βασιλέων της πόλης που αναφέρεται ανάμεσα σε αυτές που πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο. Τον 6ο αιώνα μ.Χ. πάνω στα αρχαία ερείπια χτίστηκε χριστιανικός ναός κι έπειτα οι Βυζαντινοί οχύρωσαν ξανά το μέρος.

Κατά την Φραγκοκρατία ανακατασκευάστηκε από τους Βιλλεαρδουίνους και προστέθηκαν νέες οχυρώσεις. Ο Γοδεφρείδος Α' Βιλλαρδουίνος το έκανε κατοικία του και έδρα της Βαρωνίας των Καλαμών, έμεινε στα χέρια της οικογένειας έως το 1325 όταν και το κατέλαβαν οι βυζαντινοί με τελευταία ιδιοκτήτη την Μαχώ του Αινώ. Τον 15ο αιώνα πέρασε στα χέρια των Οθωμανών και την περίοδο 1685 μέχρι το 1715 στους Ενετούς όπου συντήρησαν τις υπάρχουσες οχυρώσεις και πρόσθεσαν νέες. 

Τον 19ο αιώνα περνά σε παρακμή και το 1821 καταλήφθηκε από τους έλληνες κατά την επανάσταση. Το 1825 το πολιορκεί ο Ιμπράημ και του δημιουργεί μεγάλες καταστροφές. 

Επίσης, το κάστρο χρησιμοποιείται έως και σήμερα για διάφορες παραστάσεις, εκδηλώσεις, συναυλίες και άλλα πολλά.

Πηγές 
 Υπουργείο Πολιτισμού, Κάστρο Καλαμάτας, ανακτήθηκε 15 Μαΐου 2013
 Πλήρης ταξιδιωτικός οδηγός της Μεσσηνίας, Κάστρο Καλαμάτας, ανακτήθηκε 15 Μαΐου 2013

Αξιοθέατα στην Πελοπόννησο
Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Κάστρα της Μεσσηνίας
Ιστορία της Μεσσηνίας
Βαρωνία των Καλαμών
Δήμος Καλαμάτας
Καλαμάτα
Κάστρο Λεύκτρου

Το Κάστρο Λεύκτρου, ή κάστρο Γιστέρνας, ή εκ της γαλλικής Κάστρο Μπω ή Μπω-φόρ (Γαλλικά :  Βeaufort - = Ωραιόκαστρο), ήταν οχυρωματικό έργο της Φραγκοκρατίας στη (δυτική) Μεσσηνιακή Μάνη, παρά το σημερινό χωριό Στούπα Μεσσηνίας, χτισμένο σε μικρό παραθαλάσσιο λόφο στους νοτιο-δυτικούς πρόποδες του Ταΰγετου, που σήμερα σώζονται μόνο ερείπιά του.

Ιστορία 
Στην αρχαιότητα στον λόφο αυτό είχε χτιστεί η ακρόπολη του αρχαίου Λεύκτρου. Κατά την Φραγκοκρατία πάνω στο αρχαίο τείχος της ακρόπολης χτίστηκε το εν λόγω κάστρο, εξ ου και η ελληνική ονομασία του. Το κάστρο αυτό έκτισε στη δεκαετία του 1250 ο πρίγκιπας Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος (1245-1278), ηγεμόνας του τότε Πριγκιπάτου της Αχαΐας, κατά προτροπή των Ζυγιωτών του Ταϋγέτου, θεωρώντας το προσωπική του κτήση, όπως και την Καλαμάτα, στα πλαίσια των προσπαθειών του αφενός να προσοικειωθεί, αφετέρου και να ελέγχει τους ατίθασους Μανιάτες που μη έχοντας πόρους ζωής συνήθιζαν να κατατάσσονται στο βυζαντινό στρατό, όπως και οι Τσάκωνες.  Αναφέρεται μάλιστα ότι ο πρίγκιπας για την ανέγερση του Μπω-φόρ, όπως το ονόμασε, είχε καλέσει Ενετό μηχανικό από την Κορώνη. Παρά ταύτα τούτο αν και φέρεται να έπαιξε σημαντικό ρόλο στον έλεγχο των Μηλιγγών και των Τσακώνων παρέμεινε υπό την κυριαρχία του για μικρό διάστημα. μετά την ιστορική μάχη της Πελαγονίας όπου συνελήφθη ο Βιλλαρδουΐνος και στη συνέχεια ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος ανέκτησε την Κωνσταντινούπολη και κατέλυσε την Λατινική Αυτοκρατορία, όπου γρήγορα απελευθερώθηκε και η Λακωνία και το κάστρο Λεύκτρου το 1262 πέρασε στους Μανιάτες, συμμάχους των Βυζαντινών. 

Όταν το 1304 οι βυζαντινοί επιτέθηκαν και πολιορκούσαν το Κάστρο Μπωφόρ στα Λεύκτρα. Τότε ο Ιωάννης Α΄ Βαρώνος-αρχεπίσκοπος Πάτρας μαζί με τον βαρώνο της Αρκαδίας Νικόλαο Μαύρο, της Βοστίτσας Ούγου Β΄ και της Χαλανδρίτσας Γεώργιο Γκίζι μάζεψαν μεγάλο στρατό και επιτέθηκαν στους βυζαντινούς που πολιορκούσαν το κάστρο. Έπειτα από σκληρή μάχη τους ανάγκασαν να λύσουν την πολιορκία. Το κάστρο καταλήφθηκε από το Δεσποτάτο του Μυστρά στα τέλη του 14ου αιώνα ενώ αργότερα περνά στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, κάτι που μπορεί να συνδέεται με αναφορές των ντόπιων σε «κάστρο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά». Το 1458 το κατέλαβαν οι Τούρκοι.

Παραπομπές

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.12ος, σ.924
 Υπουργείο Πολιτισμού , Κάστρο Λεύκτρου, ανακτήθηκε 15 Μαΐου 2013
 Δήμος Ανατολικής Μάνης, Βυζαντινή περίοδος – Φραγκοκρατία, ανακτήθηκε 15 Μαΐου 2013
 Στέφανου Θωμοπούλου, Ιστορία της Πόλεως Πατρών από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821, Τόμος Α΄, επιμέλεια Βασίλειου Λάζαρη, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1998, ISBN 960-7960-4
 Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910, σελίδα 270

Κάστρα της Λακωνίας
Κάστρα της Μάνης
Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Κάστρο Γρεβενό

Το Κάστρο Γρεβενό, σήμερα και Κάστρο του Γρεβενού, είναι μεσαιωνικό κάστρο που σήμερα ερείπια του διασώζονται στο χωριό Γρεβενό. Βρίσκεται χτισμένο σε λόφο παραφυάδα του Ερύμανθου· δίπλα στον λόφο περνά ο ποταμός Πείρος.

Είναι αγνώστου χρόνου κατασκευής, άγνωστο και από ποιόν χτίστηκε. Πρώτη αναφορά υπάρχει τον 14ο αιώνα επί πρίγκιπα Πέτρου του Σαν Σουπερμάνο ο ορθόδοξος μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Μάξιμος που ήταν υποστηριχτής του συνέλαβε με τέχνασμα τον βυζαντινό τοποτηρητή Φραγκόπουλο και τον έδωσε μαζί με το κάστρο στον Ενετό Σαρακηνόπουλο εχθρό του Δεσπότη του Μυστρά.

Μέχρι το 1430 και την κατάλυση του Πριγκιπάτου της Αχαΐας είχε περάσει ξανά στην κατοχή του Δεσποτάτου του Μυστρά. Το 1460 πολιορκήθηκε από τους Οθωμανούς και τον Ζαγανό πασά αλλά αντέταξε σθεναρή αντίσταση και ο Ζαγανός έλυσε την πολιορκία. Το 1463 το κατέλαβε ο Μιχαήλ Ράλλης και αργότερα κατελύφθη από τους Οθωμανούς και τον Ισάν πασά. Έκτοτε δεν ξανά αναφέρεται και άγνωστο πότε εγκαταλείφθηκε, στους επόμενους χρόνους στο εσωτερικό του χτίστηκε χριστιανική μόνη εγκαταλελειμμένη σήμερα.

Πηγές 
 Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμοι Α'-Β', Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998-1999.
 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Γρεβενό.

Κάστρα της Αχαΐας
Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Δήμος Τριταίας
Δήμος Ερυμάνθου
Ιωάννης Ευαγγελίδης

Ο Ιωάννης Ευαγγελίδης [9(22) Ιουνίου 1904-14 Απριλίου 1982] ήταν Έλληνας ανώτατος δημόσιος υπάλληλος, δικηγόρος και πολιτικός. Χειριζόταν με ευχέρεια τέσσερις ξένες γλώσσες (Γαλλικά, Ιταλικά, Γερμανικά και Αγγλικά).

Το 1920, σε ηλικία 16 ετών, διορίσθηκε στην Τελωνειακή Υπηρεσία, στην οποία είχε λαμπρή σταδιοδρομία. Τοποθετήθηκε στην Επιθεώρηση Τελωνείων και σε ηλικία 39 ετών έφθασε στον βαθμό του Διευθυντού α΄τάξεως, εξαντλώντας την Ιεραρχία. Ενώ υπηρετούσε, απέκτησε το πτυχίο της Νομικής και την άδεια δικηγορίας.

Συνέγραψε βιβλία σχετικά με την Τελωνειακή Υπηρεσία και από το 1934 μέχρι τον 1982 εξέδιδε, μαζί με τον συνάδελφό του Ιωάννη Βλυζιώτη, το περιοδικό "Τελωνειακή Επιθεώρησις".

Στη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ. Για τη δράση του αυτή απολύθηκε από την Υπηρεσία. Από το 1949 άσκησε ενεργό και ευδόκιμη δικηγορία με ειδίκευση στις τελωνειακές υποθέσεις.

Υπήρξε συνεργάτης του Νίκου Μπελογιάννη. Σύμφωνα με τον τότε Νομάρχη Αττικής Θεόδωρο Κατριβάνο, που εκφώνησε λόγο στην κηδεία του, σώθηκε ως εκ θαύματος από τη σύλληψη και ενδεχομένως την εκτέλεση. Συγκεκριμένα, ενώ πήγαινε στο σπίτι τού Μπελογιάννη κρατώντας μια τσάντα με χρήματα από εράνους του Κόμματος, ειδοποιήθηκε από συντρόφους ότι στο σπίτι ενέδρευαν αστυνομικοί και έφυγε.

Διετέλεσε βουλευτής Α΄ και Β΄ Αθηνών με την ΕΔΑ  Εξελέγη  στις εκλογές του 1958 στην Α΄ Αθηνών και επανεξελέγη στις εκλογές του 1961 στη Β΄ Αθηνών. Είχε διατελέσει πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων το 1956. Επίσης ήταν Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή ΄Υφεση και την Ειρήνη και είχε μετάσχει, με την ιδιότητά του αυτήν, σε πολλά διεθνή συνέδρια. Τέλος, ήταν Πρόεδρος του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου. 

Από την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας της τον Φεβρουάριο του 1964 μέχρι τις 21.4.1967 ήταν Διευθυντής της απογευματινής εφημερίδας της ΕΔΑ "Δημοκρατική Αλλαγή"

Ήταν γιος του ιστορικού συγγραφέα Τρύφωνος Ευαγγελίδη και της Παρθενόπης Ιωάννου Ζολώτα, αδελφής του Γυμνασιάρχη και Ιστορικού της Χίου Γεωργίου Ζολώτα και του Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Εμμανουήλ Ζολώτα.

Συνελήφθη στις 21.4.1967 από τη Χούντα και εκτοπίστηκε στη Γυάρο και στη Λέρο. Απελευθερώθηκε τον Δεκέμβριο του 1969, ενώ νοσηλευόταν στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο (ήδη "Γεώργιος Γεννηματάς") μετά από χειρουργική επέμβαση.

Παντρεύτηκε το 1956 με την Ελένη Κ. Μαλαματιανού με την οποία απέκτησαν το 1958 μια κόρη, την Παρθενόπη (Πούπα), σύζυγο του ήδη Νομικού Συμβούλου του Κράτους Περικλή Αγγέλου, με τον οποίο απέκτησαν δύο παιδιά και η οποία πέθανε πρόωρα, τον Δεκέμβριο του 2012. 

Ο Γιάννης Ευαγγελίδης πέθανε τον Απρίλιο του 1982 και κηδεύτηκε στις 15 Απριλίου 1982 από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Βουλευτές Α' Αθηνών
Βουλευτές Β' Αθηνών
Candies

Οι Candies (ιαπωνικά: キャンディーズ) ήταν δημοφιλές ιαπωνικό συγκρότημα που έγινε γνωστό την περίοδο  1973 έως 1978. Το 1977 και παρά την ισχυρή δημοτικότητα, οι Candies ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους. Στην Ιαπωνία, η τελική τους συναυλία αποτέλεσε μεγάλη είδηση και προβλήθηκε και στην τηλεόραση.

Δισκογραφία

Singles 

Τραγουδιστής (μέσο):
Sue (1,2,3,4)
Ran (5,6,7,8,9,10,11,12,13,14,15,17,18)
Miki (16)

1. Anata ni Muchū (1973)
2. Soyokaze no Kuchizuke (1974)
3. Abunai Doyōbi (1974) 
4. Namida no Kisetsu (1974)
5. Toshishita no Otoko no Ko (1975)
6. Uchiki na Aitsu (1975)
7. Sono Ki ni Sasenaide (1975)
8. Heart no Ace ga Detekonai (1975)
9. Haru Ichiban (1976)
10.Natsu ga Kita! (1976)
11.Heart Dorobō (1976)
12.Aishū no Symphony (1976)
13.Yasashii Akuma (1977)
14.Shochū Omimai Mōshiagemasu (1977)
15.Un Deux Trois (1977)
16.Wana (1977)
17.Hohoemi Gaeshi (1978)
18.Tsubasa (1978)

Βίντεο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Δισκογραφία

Ιαπωνικά pop συγκροτήματα
Ιαπωνικά συγκροτήματα ειδώλων
Μουσικά τρίο
Βαρτάν Μαμικονιάν

Ο Βαρτάν  Μαμικονιάν (393 - 451) ή Άγιος Βαρτάν  ήταν ο πιο επιφανής Αρμένιος στρατηγός του 5ου αιώνα και από τους πιο γνωστούς στρατιωτικούς ηγέτες της χριστιανικής Αρμενίας. Μάρτυρας και άγιος της Αρμενικής εκκλησίας, το όνομα του μνημονεύεται στην θεία λειτουργία σε όλες τις Αρμενικές εκκλησίες ανά τον κόσμο. Επιβλητικός ανδριάντας του βρέθηκε στην πρωτεύουσα της Αρμενίας Γερεβάν. Όταν ο Βαρτάν έγινε αρχιστράτηγος της υπό περσική κυριαρχία Αρμενίας (432) ο Σασσανίδης βασιλιάς Βαράμης Ε΄ τον κάλεσε στην Κτησιφώντα. Με την επιστροφή του (450) αποκήρυξε την περσική θρησκεία του Ζωροαστρισμού, δήλωσε ότι παραμένει πιστός στην Αρμενική χριστιανική θρησκεία κηρύσσοντας επανάσταση για την απελευθέρωση των Αρμενίων από τους Πέρσες. Τελικά σκοτώθηκε πολεμώντας στην μάχη του Αβαραΐρ κατά των Περσών έναν χρόνο αργότερα, αντιμετωπίζοντας τα στρατεύματα του βασιλιά Ισδιγέρδη Β'. Ο αγώνας των Αρμενίων συνεχίστηκε με τον ανιψιό του Βαχάν Μαμικονιάν, γιό του αδελφού του. Ως αποτέλεσμα της δικής τους σκληρής αντίστασης οι Αρμένιοι πέτυχαν την αναγνώριση από τους Πέρσες της θρησκείας τους ώστε να την λατρεύουν ελεύθερα. Η διατήρηση της χριστιανικής θρησκείας συνετέλεσε ώστε να διασωθεί η αρμενική εθνική συνείδηση, και ο Βαρτάν Μαμικονιάν θεωρείται μια από τις πιο θρυλικές μορφές στην ιστορία των Αρμενίων. Η αρμενική εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο, κτίσθηκαν πολλές εκκλησίες στο όνομα του και η μνήμη του εορτάζεται στις 17 Οκτωβρίου.

Πηγές
 Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα

Αρμένιοι στρατιωτικοί
Αρμένιοι άγιοι
Άγιοι προστάτες στρατιωτικών σωμάτων