joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αλφόνσος Β΄ των Έστε

O Αλφόνσος Β΄, ιταλ. Alfonso II, (22 Νοεμβρίου 1533 - 27 Οκτωβρίου 1598) από τον Οίκο των Έστε ήταν δούκας της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο. Ήταν ο τελευταίος δούκες της Φερράρα· μετά από αυτόν οι Έστε περιορίστηκαν στο δουκάτο της Μόντενα και του Ρέτζο.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Έρκολε Β΄ δούκα της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο και της συζύγου του Ρενέα των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας. Αδελφός του ήταν ο καρδινάλιος Λουδοβίκος.

Στα νεαρά του χρόνια του πολέμησε στην υπηρεσία του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας εναντίον των Αψβούργων. Το 1559 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Λίγο αργότερα ο Πάπας Πίος Δ΄ τον πίεσε και έστειλε πίσω στη Γαλλία τη μητέρα του λόγω της Καλβινιστικής της πίστης. Το 1570 έγινε μεγάλος σεισμός στη Φερράρα και οι ζημιές που έγιναν στο καστέλο Εστένσε αποκαταστάθηκαν από τον Αλφόνσο Β΄. Το 1583 συμμάχισε με τον Ροδόλφο Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας εναντίον των Οθωμανών στην Ουγγαρία.

Ήταν προστάτης των Τεχνών και ανύψωσε το γόητρο της Φερράρα στο ύπατο σημείο. Ο ίδιος μιλούσε πολύ καλά λατινικά και γαλλικά. Ήταν προστάτης του Τορκουάτο Τάσσο, του Τζοβάννι Μπατίστα Γκουαρίνι, του Τσέζαρε Κρεμονίνι και ευνόησε τις τέχνες και τις επιστήμες, όπως έκαναν πάντα οι ηγεμόνες των Έστε. Ο Λουτσάσκο Λουτσάσκι ήταν ο οργανίστας της Αυλής του. Ήταν ο χρηματοδότης του Κονσέρτου των κυριών, μίας ομάδας τραγουδιστριών, ιδέα που αντιγράφτηκε σε όλη την Ιταλία. Οι δαπάνες του όμως ζημίωσαν το δημόσιο θησαυροφυλάκιο. 

Ο Αλφόνσος Β΄ ήταν εγγονός του Αλφόνσου Α΄. Αν και νυμφεύτηκε τρεις φορές, δεν είχε τέκνα. Απεβίωσε το 1597 και ως διάδοχός του αναγνωρίστηκε ο εξάδελφός του Τσέζαρε από τον Ροδόλφο Β΄. Ο πάπας Κλήμης Η΄ Αλντομπραντίνι όμως δεν αναγνώρισε τη διαδοχή, διότι ο πατέρας του Τσέζαρε, ο Αλφόνσος ήταν νόθος γιος του Αλφόνσου Α΄. Ενσωμάτωσε τη Φερράρα στο Παπικό κράτος, αφήνοντας στον Τσέζαρε τη Μόντενα και το Ρέτζο. Ο νέος δούκας και η οικογένειά του αναγκάστηκαν να αφήσουν τη Φερράρα, όπου εγκαταστάθηκε παπικός απεσταλμένος (legatus).

Ο ποιητής Ρόμπερτ Μπράουνινγκ εμπνεύστηκε το ποίημά του Η τελευταία μου δούκισσα από τη σύζυγο του Αλφόνσου Β΄.

Οικογένεια
Το 1558 νυμφεύτηκε πρώτα τη Λουκρητία των Μεδίκων, κόρη του Κόζιμο Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Η Λουκρητία απεβίωσε δύο έτη αργότερα. Υπήρχε υποψία δηλητηρίασης, αλλά νεότερες έρευνες έδειξαν ότι απεβίωσε από φυματίωση.

Ο Αλφόνσος Β΄ νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά το 1565, με τη Βαρβάρα των Αψβούργων, κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, της Βοημίας και της Γερμανίας. Η Βαρβάρα απεβίωσε το 1572.

Έκανε τον τρίτο του γάμο το 1579 με την ανιψιά της Βαρβάρας, τη Μαργαρίτα Γκοντζάγκα, κόρη του Γουλιέλμου δούκα της Μάντοβα . Και από αυτόν το γάμο δεν απέκτησε τέκνα.

Παραπομπές

Οίκος των Έστε
Δούκες της Φερράρα
Δούκες της Μόντενα
Δούκες του Ρέτζο
Αλφόνσος Δ΄ των Έστε

O Αλφόνσος Δ΄, ιταλ. Alfonso IV, (14 Οκτωβρίου 1634 - 16 Ιουλίου 1662) από τον Οίκο των Έστε, ήταν δούκας της Μόντενας και του Ρέτζο (1658-1662).

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο δουκικό ανάκτορο της Μόντενα και ήταν ο πρώτος γιος του Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Μόντενα και του Ρέτζο και της πρώτης συζύγου του Μαρίας-Αικατερίνης Φαρνέζε, κόρης του Ρανούκιο Α΄ δούκα της Πάρμας. Νεότερος αδελφός του ήταν ο Ρινάλντο μετέπειτα δούκας της Μόντενα και του Ρέτζιο.

Το 1658 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Η υγεία του όμως ήταν αδύνατη: υπέφερε από ποδάγρα και φυματίωση. Νυμφεύτηκε την κόρη του καρδινάλιου Μαζαρέν· ο γάμος έγινε δι' αντιπροσώπου στη Γαλλία, στο ανάκτορο ντε Κομπιέν, όταν η Λάουρα έγινε 16 ετών· τον Αλφόνσο Δ΄ αντιπροσώπευσε ο κόμης του Σουασόν. Έτσι ενδυναμώθηκε η συμμαχία με τη Γαλλία. Το 1659 έληξε ο Γαλλο-Ισπανικός Πόλεμος και η Μόντενα αμείφθηκε για την υποστήριξή της στη Γαλλία με την πόλη Κορέτζο.

Ο Αλφόνσος Δ΄, έπειτα από τέσσερα έτη εξουσίας, απεβίωσε το 1662 σε ηλικία 27 ετών και τον διαδέχθηκε ο δύο ετών γιος του Φραγκίσκος Β΄.

Οικογένεια
To 1655 νυμφεύτηκε τη Λάουρα Μαρτινότσι, ανιψιά του καρδιναλίου Μαζαρέν και είχε τέκνα:
 Μαρία 1658-1718, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Β΄ της Αγγλίας και Ζ΄ της Σκωτίας από τον Οίκο των Στιούαρτ.
 Φραγκίσκος Β΄ 1660-1694, δούκας της Μόντενας και του Ρέτζο.

Αναφορές

Πηγές

Οίκος των Έστε
Δούκες της Μόντενα
Δούκες του Ρέτζο
Ριζό Ιωαννίνων

Το Ριζό είναι χωριό του δήμου Ζίτσας του νομού Ιωαννίνων. Σε ένα συμφωνητικό μεταξύ των κατοίκων και του διδασκάλου το 1893 αναφέρεται «του χωρίου Ριζοῦ». Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 διαθέτει 32 μόνιμους κατοίκους.

Απέχει περίπου 65 χιλιόμετρα από την Ηγουμενίτσα και 50 χλμ από τα Ιωάννινα.
Είναι ένα δασοσκέπαστο χωριό με πέτρινα σπίτια, και παλιές ερειπωμένες κατοικίες. Απέχει από το ποτάμι Θύαμις ή Καλαμάς 5 χλμ. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία και η οικόσιτη γεωργία. 
Είναι ιδανικό μέρος το χειμώνα για κυνηγούς (αγριογούρουνο, λαγό, μπεκάτσα, φάσα κ.α).

Η λαξευμένη φύση με τα λιγοστά εναπομείναντα καλντερίμια, τις παραδοσιακές βρύσες, τα ρυάκια, τα κοντινά ποτάμια, δημιουργούν έναν ιδανικό προορισμό για φυσιολάτρες, πεζοπόρους, για ελεύθερη ιππασία (υπάρχει δυνατότητα υπαίθριου περιφραγμένου σταυλισμού), ιχνηλασία, παρατήρηση άγριων ζώων και πουλιών από δυο εξαιρετικά παρατηρητήρια που διαθέτει.
Διαθέτει ένα σύγχρονο ξενώνα.

Χωριό πέρα από τον Καλαμά στα Ν. ριζά δασοσκέπαστου από δρυς λόφου απ’όπου προφανώς πήρε και το όνομά του. Το είδαμε αναφερόμενο στο Χρυσόβουλο του δεσπότη Συμεών, μόνο που, άγνωστο γιατί, διατυπώνεται στο κείμενο σε γένος αρσενικό «ο Ριζός».

Δήμος Ζίτσας
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Ακρωτήριο Φάρβελ

Το Ακρωτήριο Φάρβελ ή Φέργουελ ή Νούναπ Ίσουα (δαν. Kap Farvel, αγγλ. Cape Farewell, γροιλ. Nunap Isua) είναι ακρωτήριο που αποτελεί το νοτιότατο σημείο της επικράτειας της Γροιλανδίας, αν και όχι της νήσου Γροιλανδίας (του μεγαλύτερου νησιού της Γης), καθώς βρίσκεται στο ακατοίκητο νησί Έγκερ, στο αρχιπέλαγος Νούναπ Ίσουα της Γροιλανδίας. Μία άλλη ονομασία του ακρωτηρίου στη γλώσσα είναι Ουουμανάρσουακ.

Γεωγραφία

Ευρισκόμενο σε γεωγραφικές συντεταγμένες 59°46΄23΄΄ Βόρειο πλάτος και 43°55΄21΄΄ Δυτικό μήκος, το Φάρβελ εξέχει μέσα στον Ατλαντικό Ωκεανό και ορίζει το ανατολικό άκρο της Θάλασσας του Λαμπραντόρ. Βρίσκεται στο ίδιο σχεδόν γεωγραφικό πλάτος με το Ελσίνκι, την Αγία Πετρούπολη, το Όσλο και το νότιο μέρος των νήσων Σέτλαντ. Το νησί Έγκερ (Ιτιλέκ στη γροιλανδική γλώσσα) και τα κοντινά μικρότερα νησιά είναι γνωστά συνολικά ως Αρχιπέλαγος Νούναπ Ίσουα ή Αρχιπέλαγος Κέιπ Φέργουελ από το όνομα του ακρωτηρίου. Η περιοχή του ακρωτηρίου υπάγεται στον δήμο Κούγιαλεκ. Η Ακτή Βασιλιά Φρειδερίκου ΣΤ΄ εκτείνεται από το Ακρωτήριο Φάρβελ μέχρι τον κόλπο Πίκιουλεκ στα βόρεια, κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Γροιλανδίας.

 Δύο μόνο χώρες της Γης έχουν το νοτιότερο σημείο τους βορειότερα από το Ακρωτήριο Φάρβελ: οι Νήσοι Φερόες (που είναι μέρος του Βασιλείου της Δανίας όπως και η Γροιλανδία, και έχουν νοτιότερο σημείο σε πλάτος 61°20΄ Β) και η Ισλανδία (νοτιότερο σημείο σε πλάτος 63°17΄ Β).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Αεροφωτογραφίες της περιοχής του Ακρωτηρίου Φάρβελ
 Γεωλογική μελέτη της περιοχής του ακρωτηρίου με χάρτη μεγάλης κλίμακας

Φαρβελ
Ακρωτηριο Φαρβελ
Μουρκουζτάλα

Το Μουρκουζταλά (επίσης, Μουρτουζτάλα και Μουργκουζτάλα) είναι ένα χωριό στην επαρχία Μπαλακάν του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Ροτσεχμέντ.

Παραπομπές 

 
Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπαλακάν
Γκεταβάν (Αζερμπαϊτζάν)

Το Γκεταβάν (επίσης, Μπουρντούζ και Γκουεταβάν) είναι ένα χωριό της περιφέρειας Μαρτακέρτ στην δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το Αζερμπαϊτζάν το θεωρεί ως μέρος της επαρχίας Καλμπατζάρ.

Αναφορές 
 

Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καλμπατζάρ
Ρενέ της Σαβοΐας

Ο Ρενέ (1473 – 31 Μαρτίου 1525) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόμης του Βιλάρ και του Τέντε.

Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Φιλίππου Β΄ δούκα της Σαβοΐας από τη σχέση του με την Λιμπέρα Πορτονέρι. Ο ετεροθαλής αδελφός του Φιλιβέρτος Β΄ τον νομιμοποίησε.

Όταν ήταν κυβερνήτης της Νίκαιας, νυμφεύτηκε την Άννα Λάσκαρις· στο γαμήλιο συμβόλαιο ο πατέρας της θα έδινε τις περισσότερες εκτάσεις του και ο Ρενέ θα έπαιρνε το όνομα και τον θυρεό του. Ο Φιλιβέρτος Β΄ νυμφεύτηκε την Μαργαρίτα των Αψβούργων, που μισούσε τον Ρενέ και κατάφερε να ανακαλέσει ο σύζυγός της τη νομιμοποίηση. Έτσι ο Ρενέ έχασε τα φέουδά του στο Πεδεμόντιο. Το 1509 απεβίωσε ο πατέρας της και οι υποτελείς του στην Προβηγκία και στη Γένοβα απέτισαν φόρο τιμής στην Άννα και τον σύζυγό της. Το 1504 απεβίωσε ο Φιλιβέρτος Β΄ και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Κάρολος Γ΄. Το 1515 έγινε βασιλιάς της Γαλλίας ο ανιψιός του Ρενέ, ο Φραγκίσκος Α΄, ο οποίος τον έκανε κυβερνήτη και στρατηγό της Προβηγκίας και το 1519 Μεγάλο Κύριο του Βασιλικού Ανακτόρου. 

Το 1519-20 έφτιαξε μία μεγάλη νάβα με το όνομα Σαιντ Μαρί ντε Μποναβεντούρ, που την έκανε ναυαρχίδα. Το πλοίο υπεράσπισε τους Ιωαννίτες ιππότες στη Μάλτα από επίθεση των Τούρκων· όμως ο ναύαρχος Κριστόφ ντε Κανοΐ σκοτώθηκε στη Βηρυττό. Το πλοίο επέστρεψε το επόμενο έτος στη Μασσαλία. Το 1522 το πλοίο υπερασπίστηκε τη Γένοβα με πλοίαρχο τον Ρενέ. Επίσης το 1524, όταν ο Κάρολος Γ΄ του Μπουρμπόν πολιορκούσε τη Μασσαλία, το πλοίο υπερασπίστηκε και ανεφοδίασε την πόλη. Τελικά ο Ρενέ ενοικίασε το πλοίο στον Φραγκίσκο Α΄ για 1.500 εκιού το μήνα, για δέκα μήνες.

Απεβίωσε στην Παβία το 1525. Το επόμενο έτος ο Φραγκίσκος Α΄ αγόρασε το πλοίο από τη χήρα του Άννα Λάσκαρις.

Οικογένεια
Το 1501 νυμφεύτηκε στο Τέντε την Άννα Λάσκαρις κόμισσα του Τέντε, μαρκησία του Μάρρο, κυρία του Πρέλα, του Βιλλενέβ και του Μεντόν, κόρη του Ζαν-Αντουάν Β΄ ντε Λάσκαρις-Βεντιμίλια, κόμη του Τέντε και είχε τέκνα:
 Κλαύδιος/Κλωντ 1507-1566, παντρεύτηκε τη Μαρί ντε Σαμπανέ ντε λα Παλίς.
 Μαγδαληνή/Μαντλέν π. 1510 - π. 1586, παντρεύτηκε τον κοντόσταυλο Ανν ντε Μονμορενσύ.
 Μαργαρίτα, απεβ. 1591, παντρεύτηκε τον Αντουάν ντε Λουξεμπούργκ κόμη του Μπριέν.
 Ονοράτιος 1511-1580, μαρκήσιος του Βιλλάρ και κόμης του Τέντε.
 Ισαβέλλα/Ιζαμπέλ, παντρεύτηκε τον Ρενέ του Μπαταρναί, κόμη του Μπουσάζ.

Πρόγονοι

Αναφορές και υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Genealogy of the House of Savoie-Tende

Οίκος της Σαβοΐας
Chery

Η Chery Automobile Company Limited είναι αυτοκινητοβιομηχανία που εδρεύει στην πόλη Γούχου, στην επαρχία Ανχουέι, Κίνα. Ιδρύθηκε στις 18 Μαρτίου 1997 από την Κινέζικη κυβέρνηση και αρχικά κατασκεύαζε αυτοκίνητα της SEAT, με σχετική άδεια. Συγκεκριμένα, το 1999 έβγαλε στην αγορά το Fengyun που ήταν ίδιο το μοντέλο SEAT Toledo πρώτης γενιάς, αλλά με δική της ονομασία. Τα πρώτα χρόνια, πουλήθηκαν 30.000 οχήματα από αυτό το μοντέλο.

Πληροφορίες 
Στις 27 Οκτωβρίου 2001, έχοντας τα πλήρη δικαιώματα, τα πρώτα δέκα οχήματα είχαν παραχωρηθεί σε τοπικές επιχειρήσεις της Συρίας. Επιπλέον, το 2004 ανοίχτηκε περισσότερο στις αγορές της Μεσογείου, με τα οχήματα να πωλούνται στην Αίγυπτο. Το 2005 απέκτησε το πρώτο της εργοστασιακό παράρτημα εκτός Κίνας, στο Καλίνινγκραντ της Ρωσίας.

Το 2006, οι πρώτοι κινητήρες της Chery παραχωρήθηκαν στην Αμερικάνικη αγορά για πρώτη φορά. Το ίδιο έτος έγινε η πρώτη παρουσίαση μοντέλων στην Ρωσία ενώ επεκτάθηκε στις αγορές της Νότιοανατολικής Ασίας. Τον Αύγουστο επίσης, ξεκίνησε η συναρμολόγηση των μοντέλων της σε εργοστασιακό παράρτημα της Αιγύπτου ενώ απέκτησε την σημασία της ως "κατασκευαστής εξαρτημάτων αυτοκινήτου". 

Το 2007 το εκατομμυριοστό μοντέλο της Chery, ένα Chery A3, είχε κατασκευαστεί, αποδεικνύοντας την εξέλιξη της στον χώρο της αυτοκινητοβιομηχανίας. Από εκείνη την εποχή, η επέκταση της σε Ευρώπη και Νότια Αμερική είχε θετικό αποτέλεσμα και το 2010 είχε εισχωρήσει και στις χώρες της Αφρικής.

Το 2007 μαζί με την Israel Corporation άνοιξε η αυτοκινητοβιομηχανία της Qoros υπό την ονομασία Chery Quantum Automotive Corporation (CQAC). Τον Νοέμβριο του 2012 κατόπιν συμφωνίας με την Land Rover για την προώθηση των προϊόντων της δεύτερης στην Κινέζικη αγορά, σχηματίστηκε η Chery Jaguar Land Rover έχοντας το 50% της κατοχής της.

Ασφάλεια 
Σαν όνομα η Chery κατά το παρελθόν δεν είχε εισπράξει τα καλύτερα σχόλια στο θέμα της ασφάλειας των μοντέλων της. Ενδεικτικώς, σε ένα από τα αυτά, το Chery Amulet, ένα μοντέλο που είχε την σχεδιαστική φιλοσοφία του Fengyun (Toledo) σε πιο εξελιγμένη μορφή δεν υπήρχε καν ο βασικός εξοπλισμός που είναι οι δυο μπροστινοί αερόσακοι στο ταμπλό, ενώ το αμάξωμα είχε υποστεί μεγάλη συρρίκνωση.

Το 2015, το Chery QQ (IQ) είχε περάσει από αξιολόγηση στο πρόγραμμα της Λατινικής Αμερικής και τα αποτελέσματα μόνο θετικά δεν ήταν. Αν και είχε λιγότερη ζημιά από το Amulet και ας είχε μικρότερο αμάξωμα, η έλλειψη των αερόσακων ήταν πάλι καταστροφικό γεγονός. Η Latin NCAP βαθμολόγησε το μοντέλο με 0 από τα 5 αστέρια, τόσο για τους μπροστινούς, όσο και για τους πίσω επιβάτες.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν και μοντέλα στα οποία η Chery έδωσε σημασία στο θέμα της ασφάλειας, όπως το Chery Arrizo 5, το οποίο το 2016 βαθμολογήθηκε από την CNCAP με 5 αστέρια, έχοντας πετύχει υψηλά σκορ στις διαδικασίες μπροστινής και πλευρικής σύγκρουσης.

Σημερινά μοντέλα 
Τα μοντέλα που παράγει ακόμα και σήμερα η Chery είναι τα εξής:

Παραπομπές 

Αυτοκινητοβιομηχανίες της Κίνας
Ευδοκία Ιγγερίνα

Η Ευδοκία Ιγγερίνα (840 – 882) ήταν σύζυγος του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Βασιλείου Α΄, ερωμένη του προκατόχου του Μιχαήλ Γ΄ και μητέρα των αυτοκρατόρων Λέοντα ΣΤ΄ και Αλέξανδρου και του Στέφανου Α΄ Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης.

Οικογένεια
Η Ευδοκία ήταν κόρη του Ιγγερινού, που ήταν στη φρουρά των Βαράγγων στην υπηρεσία του αυτοκράτορα. Η μητέρα της ήταν κόρη του Μαρτινάκιου, 5ου απογόνου τού Ανδρέα μικρανιψιού του Ηρακλείου και είχε μακρινή σχέση με την αυτοκρατορική οικογένεια.

Ζωή
Επειδή η οικογένειά της ήταν εικονομαχική, η αυτοκράτειρα Θεοδώρα την αποδοκίμαζε σθεναρά. Περίπου το 855 η Ευδοκία έγινε η ερωμένη του γιου της Θεοδώρας, Μιχαήλ Γ΄, ο οποίος έτσι επιβαρύνθηκε με την οργή της μητέρας του και του ισχυρού υπουργού Θεόκτιστου. Ανίκανος να διακινδυνεύσει ένα μεγάλο σκάνδαλο, ο Μιχαήλ άφησε τον Ευδοκία και την πάντρεψε με τον φίλο του Βασίλειο, αλλά συνέχισε τη σχέση του μαζί της. Ο Βασίλειος αντισταθμίστηκε με την αδελφή του αυτοκράτορα Θέκλα ως δικιά του ερωμένη.  

Η Ευδοκία γέννησε ένα γιο, τον Λέοντα, τον Σεπτέμβριο του 866 και έναν άλλον, τον Στέφανο, τον Νοέμβριο του 867. Ήταν επίσημα παιδιά του Βασιλείου, αλλά αμφισβητήθηκε η πατρότητά τους, προφανώς, ακόμη και από τον ίδιο τον Βασίλειο. Η παράξενη προώθηση του Βασιλείου ως συν-αυτοκράτορα (Μάιος 867) δανείζει κάποια υποστήριξη στην πιθανότητα, ότι τουλάχιστον ο Λέων ήταν πραγματικά νόθος γιος του Μιχαήλ Γ΄. Η καταγωγή των νεότερων παιδιών της Ευδοκίας δεν αποτελεί αντικείμενο της διαφοράς, αφού ο Μιχαήλ Γ΄ δολοφονήθηκε το Σεπτέμβριο του 867. Για μια δεκαετία ενώ βασίλευε ο Βασίλειος, η Ευδοκία ενεπλάκη με άλλον άνδρα, τον οποίο ο αυτοκράτορας διέταξε να καρεί μοναχός. Το 882, επέλεξε τη Θεοφανώ ως σύζυγο για το γιο της Λέοντα και πέθανε λίγο αργότερα.

Οικογένεια
Η Ευδοκία και ο Βασίλειος είχαν επισήμως έξι γνωστά παιδιά: τον Συμπάτιο (865 - 3 Σεπτεμβρίου 879), που μετονομάστηκε σε Κωνσταντίνος, συναυτοκράτορα του Βασίλειου έως τον θάνατό του, που είχε αρραβωνιαστεί την Ερμενγάρδη της Ιταλίας· τον Λέοντα, που μπορεί να ήταν γιος του Μιχαήλ Γ΄· τον Πατριάρχη Στέφανο Α΄ που επίσης μπορεί να ήταν γιος του Μιχαήλ Γ΄· τον Αλέξανδρο· την Άννα, την Ελένη και τη Μαρία, που στάλθηκαν καλόγριες στο μοναστήρι της Αγίας Ευφημίας.

Πηγές
 

Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Αντιγένης ο Ηλείος

Ο Αντιγένης ο Ηλείος (γιος του Ιάσωνα, 2ος/1ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε στο ιππικό αγώνισμα της συνωρίδος πώλων  κατά τους 171ους (96 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.

Παραπομπές

Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες
Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες
Αρχαίοι ολυμπιονίκες της συνωρίδας
Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Δαμαιθίδας ο Ηλείος

Ο Δαμαιθίδας ο Ηλείος (γιος του Μενίππου, 1ος αιώνας π.Χ./μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε στο ιππικό αγώνισμα της συνωρίδος πώλων κατά τους 195ους (1 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.

Παραπομπές

Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες
Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες
Αρχαίοι ολυμπιονίκες της συνωρίδας
Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Μπιογιούκ-Οριγιάτ

Το Μπιογιούκ-Οριγιάτ (επίσης, Μπεγιούκ-Ορ'γιάτ, Μπολ'σόι Οριάτ, και Οριγιάτ, αζερικά: Bëyuk-Oriyat) είναι ένα χωριό της επαρχίας Νεφτσαλά του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.

Αναφορές 
 

Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νεφτσαλά
Κισλάκ (Χοτζάλι)

Το Κισλάκ (επίσης, Γκσλάγκ, Κεσίς Καντ, Κισλαγκκέντ, Κισλάχ-κεντ, και Κυσλάκ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Χοτζάλι του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χοτζάλι
Πλάτανος Ρεθύμνου

Ο Πλάτανος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητος του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Ιστορικά, ανήκει στα χωριά της Αμπαδιάς. Βρίσκεται σε υψόμετρο 580 μέτρων, στις νότιες πλαγιές του Ψηλορείτη. Απέχει 58 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο.Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο Πλάτανος έχει 501 κατοίκους και είναι το δεύτερο πολυπληθέστερο χωριό του δήμου.

Ιστορικά στοιχεία 
Σύμφωνα με την παράδοση, το όνομα οφείλεται σε ένα πλάτανο στις ρίζες του οποίου βρέθηκαν ερείπια της εκκλησίας της Υπαπαντής. Το 1690, ο Σύριος γενίτσαρος έκοψε τον πλάτανο και προσπάθησε να κτίσει ανεπιτυχώς μιναρέ για το τζαμί. Ο μιναρές γκρεμιζόταν και έτσι τον έχτισε σε άλλο σημείο. Σε εκείνη τη θέση χτίστηκε το 1964 ο τρίκλιτος ναός της Υπαπαντής, του Ευαγγελισμού και της Γέννησης του Χριστού. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το χωριό πήρε το όνομά του από πλάτανο ο οποίος βρισκόταν κοντά στη βρύση του χωριού.

Η περιοχή κατοικείται από τους βυζαντινούς χρόνους και στους συνοικισμούς Κάρταλος και Μετόχια υπήρχαν προπύργια με μόνιμη φρουρά τα οποία επιτηρούσαν τα παράλια για επιθέσεις πειρατών. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Platano στην επαρχία Αμαρίου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Platano με 392 κατοίκους και 1.236 οφειλόμενες αγγαρείες. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Platano. Επί τουρκοκρατίας, μέρος του πληθυσμού εξισλαμίστηκε. Σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή του 1834, στο χωριό κατοικούσαν 15 χριστιανικές και 20 μουσουλμανικές οικογένεια. Το 1881 είχε 220 κατοίκους (122 Χριστιανούς και 98 Τούρκους) και ανήκε στο δήμο Αποδουλού.  Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Προσωπικότητες 
Στο χωριό γεννήθηκε την άνοιξη του 1859, η Καλλιρρόη Παρέν, του γένους Σιγανού.

Μεταφορές 
Το χωριό διασχίζει η Επαρχιακή Οδός 13, γνωστή και ως Αμαριώτικος Δρόμος, που το ενώνει με το Ρέθυμνο (Περιβόλια, Πρασιές) και το υπόλοιπο Αμάρι (Απόστολοι, Γεωργική Σχολή, Βιζάρι, Φουρφουράς, Κουρούτες, Νίθαυρις, Αποδούλου, Βαθιακό, Πλάτανος, Άρδακτος, Λοχριά). Η αναβάθμιση του δρόμου αυτού είναι υπό μελέτη.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Πλατάνου 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Πλατάνου έχει 501 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Νεκτάριο Ζαχαριουδάκη.

Κοινοτάρχες Πλατάνου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πλατάνου

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Δήμος Αμαρίου
Πλατάνια Αμαρίου

Τα Πλατάνια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητος του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων, μέσα σε μικρή χαράδρα στις πλαγιές του Ψηλορείτη.

Ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Platagnia στην επαρχία Αμαρίου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Platania de Neoteri και Platagnia με 98 κατοίκους και 37 οφειλόμενες αγγαρείες. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Platagna. Σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή του 1834, στο χωριό κατοικούσαν 10 χριστιανικές και 6 μουσουλμανικές οικογένεια. Το 1881 είχε 233 κατοίκους (191 Χριστιανούς και 42 Τούρκους) και ανήκε στο δήμο Μοναστηράκι.  Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Στο χωριό βρίσκεται ναός αφιερωμένος στην Παναγία, με τοιχογραφίες οι οποίες σήμερα έχουν φθαρεί. Ο ναός βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και χρονολογείται από τον 14ο αιώνα. Έξω από το χωριό βρίσκεται ο ναός του αγίου Νικολάου, επίσης του 14ου αιώνα, ο οποίος είναι αγιογραφημένος. Στο σπήλαιο Κοντογονατές, φυλάχθηκαν τα ιερά σκεύη της μονής Αρκαδίου μετά το ολοκαύτωμα του 1866.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Πλατανίων 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Πλατανίων έχει 199 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Αλέξανδρο Λίτινα.

Κοινοτάρχες Πλατανίων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πλατανίων

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Δήμος Αμαρίου
Βισταγή Ρεθύμνου

Η Βισταγή (γνωστή και ως Πισταγή και Μπισταγή) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 500 μέτρων, στους δυτικούς πρόποδες του Ψηλορείτη. Απέχει 38 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία.

Κοινότητα Βισταγής 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Βισταγής περιλαμβάνει και την Μονή Ασωμάτων. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Βισταγή, η (201)
 Μονή Ασωμάτων, η (19)

Συνολικά η κοινότητα έχει 220 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από την Πρόεδρο κ. Μαρία Μαλλιάρου.

Κοινοτάρχες Βισταγής 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Βισταγής

Ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό αρχικά βρισκόταν στη θέση Ξεροχώρι, όπου ακόμη και σήμερα σώζονται κατάλοιπα οικισμού. Σύμφωνα με την παράδοση, το χωριό μετακινήθηκε στην σημερινή του θέση, όταν ο μπιστικός (έμπιστος) ενός βοσκού παρατήρησε ότι ένας τράγος επέστρεφε στο κοπάδι βρεγμένος. Τον ακολούθησε και είδε ότι έπινε νερό από μία πηγή. Το χωριό μετακινήθηκε σε εκείνη τη θέση. Πάνω από το χωριό υπάρχουν ερείπια ενετικού πύργου με θυρεό.

Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Pistagi στην επαρχία Αμαρίου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Pistagi με 451 κατοίκους και 329 οφειλόμενες αγγαρείες. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Pistagij. Σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή του 1834, στο χωριό κατοικούσαν 50 χριστιανικές και 2 μουσουλμανικές οικογένεια. Το 1881 είχε 514 κατοίκους και ανήκε στο δήμο Μοναστηρακίου. Στην απογραφή του 1900, το χωριό αναφέρεται ως Μπισταγή και από την απογραφή του 1920 και έπειτα αναφέρεται ως Βισταγή.  Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Εκκλησίες 
Η δίκλιτη ενοριακή εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και στον Αγίου Χαράλαμπο. Σύμφωνα με την παράδοση κτίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα. Άλλες εκκλησίες του χωριού είναι η Αγία Βαρβάρα με επιγραφή «ΑΨΠΓ 1783 Οκτωβρίου 7. Δια πρεσβειών της Αγίας Βαρβάρας, μνήσθητι Κύριε, Ιερεμίου Ιερομονάχου, Καθηγουμένου των Ασωμάτων» η οποία βρίσκεται στην παρά τον ναό βρύση, ο Άγιος Γεώργιος ο οποίος λειτουργούσε στο παρελθόν ως σχολείο και στο ανώφλι του σώζεται η επιγραφή «Έτος 1850 Μαΐου 19, Μνήσθητι Κύριε της δούλης Σου», ο ναός της Μεταμόρφωσης δίπλα στο Ηρώο και ο κοιμητηριακός ναός του αγίου Αντωνίου.

Προσωπικότητες 
 Ιωάννης Ορφανός, βουλευτής Πειραιώς
 Ηλίας Λαμπίρης, γιατρός και βουλευτής Ρεθύμνης εκλεγμένος με το ΠΑΣΟΚ
 Ανδρέας Ξανθός, γιατρός και βουλευτής Ρεθύμνης εκλεγμένος με το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος διατέλεσε υπουργός υγείας.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Δήμος Αμαρίου
Βιορίκα Βισκοπολεάνου

Η Βιορίκα Βισκοπολεάνου (Viorica Viscopoleanu, γεννήθηκε 8 Αυγούστου 1939) είναι Ρουμάνα πρώην αθλήτρια στο άλμα εις μήκος, χρυσή Ολυμπιονίκης του αγωνίσματος στην Ολυμπιάδα του 1968.

Ήρθε πρώτη στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου του 1963, 1964, 1967, 1968, 1970 και 1973 με άλματα 6,08 μ., 6,46 μ., 6,20 μ., 6,30 μ., 6,43 μ. και 6,50 μ. αντίστοιχα.

Στις 14 Οκτωβρίου 1968, στην Πόλη του Μεξικού, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ με άλμα 6.82 μ. Με το πατρικό της όνομα, Μπέλμεγκα, συμμετείχε σε άλλες δύο διοργανώσεις. Ήταν 5η το 1964 (6.35 μ.) και 7η το 1972 (6,48 μ.). Πήρε μέρος και σε τρία Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, το 1969 ήταν 2η (6.45 μ.), 5η το 1966 (6.33 μ.) και 6η το 1971 (6.39 μ.).

Παραπομπές

Ρουμάνοι αθλητές του στίβου
Άλτες του μήκους
Ρουμάνοι Ολυμπιονίκες
Βισκοπολεάνου Βιορίκα
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου 
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Σιχ Ντουρσούν

Το Σχτορασέν ( , επίσης  Σιχ Ντουρσούν Σιχτορασέν, Σχτορασέρ, και Σουκτορασέν) είναι ένα Αρμενικό χωριό της επαρχίας Μαρτουνί της Δημοκρατίας του Αρτσάχ  (άλλως της επαρχίας Χοτζαβέντ του νοτιοδυτικού Αζερμπαϊτζάν ).

Κοντά στο χωριό βρίσκεται το τεράστιο δέντρο - πλάτανο (Platanus orientalis) με το όνομα Τντζρι. Αυτό το δέντρο έχει περιφέρεια 27 μέτρα και ύψος 54 μέτρα.

Αναφορές 
 

Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χοτζαβέντ
Βερίν Κλιτσμπάγκ

Το Βερίν Κλιτσμπάγκ (επίσης, Κλισμπάγκ και Βερίν Κλύτσμπαγκ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Χοτζάλι του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.

Αναφορές 
 

Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χοτζάλι
Τσαϊκέντ (Σουσά)

Το Τσαϊκέντ (, ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Σούσα του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.

Αναφορές 
 
 

Κατοικημένες περιοχές στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σούσα
Ζωή Καρβωνοψίνα

Η Ζωή Καρβωνοψίνα («η μαυρομάτα») ήταν Βυζαντινή αυτοκράτειρα.

Ζωή
Ήταν η ερωμένη του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ΄, που την παντρεύτηκε το 906 μ.Χ., με την ελπίδα ότι θα του γεννήσει έναν νόμιμο γιο. Μέχρι τότε ήταν ήδη η μητέρα του μελλοντικού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄, αλλά ο γάμος κρίθηκε αντικανονικός από την εκκλησία και απαγορεύτηκε από τον Πατριάρχη Νικόλαο Μυστικό. Το ζευγάρι παντρεύτηκε ούτως ή άλλως και ο Νικόλαος καθαιρέθηκε. Όταν ο Λέων πέθανε το 912 μ.Χ. ο αδελφός του Αλέξανδρος, που τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης, επανέφερε τον Νικόλαο και έδιωξε την Ζωή από το παλάτι. 
Όταν ο Αλέξανδρος πέθανε, ένα χρόνο αργότερα η Ζωή επέστρεψε, αλλά αναγκάστηκε από τον Πατριάρχη Νικόλαο να πάει σε μοναστήρι. Ο Νικόλαος σύντομα έγινε αντιδημοφιλής για παραχωρήσεις προς τους Βουλγάρους και η Ζωή τον ανέτρεψε το 914 μ.Χ. για να γίνει αυτοκράτειρα. Έχοντας υποστήριξη από τον αγαπημένο της, τον Λέοντα Φωκά, ανακάλεσε τις προηγούμενες παραχωρήσεις προς τον  Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας και ανακάλεσε τον γάμο μεταξύ της κόρης του και του Κωνσταντίνου Ζ΄. Αυτό προκάλεσε πόλεμο με τη Βουλγαρία, με αποτέλεσμα μια σειρά από βαριές ήττες για το Βυζάντιο. Αυτές οι αποτυχίες, σε συνδυασμό με την ανάγκη μιας δυσμενούς συνθήκης για να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Αράβων της Σικελίας στην θέση κάτω μια εξέγερση στην Ιταλία, αποδυνάμωσε τη θέση της, μέχρι το 919 μ.Χ, που ο ναύαρχος Ρωμανός Λεκαπηνός ήταν σε θέση να καταλάβει το θρόνο. Αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι, όπου πέθανε σε άγνωστη ημερομηνία λίγο αργότερα.. Ωστόσο, σε άλλα μέτωπα η πολιτική της έφερε επιτυχίες για το Βυζάντιο: βυζαντινά στρατεύματα κατάφεραν, για παράδειγμα, να αποκαταστήσουν τον Ασώτιο Β΄ στον θρόνο της Αρμενίας.

Παραπομπές

Βασιλομήτωρ
Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Υβ Τανγκύ

Ο Υβ Τανγκύ (πλήρες όνομα: Raymond Georges Yves Tanguy) (1900- 1955) ήταν γαλλικής καταγωγής Αμερικανός ζωγράφος, που με το ιδιότυπο ύφος των έργων του διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στο κίνημα του υπερρεαλισμού.

Βιογραφικά στοιχεία   
Ο Τανγκύ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1900. Ο πατέρας του ήταν συνταξιούχος ναυτικός γεγονός που τον οδήγησε να εργαστεί κι ο ίδιος στο σώμα του εμπορικού ναυτικού σε νεαρή ηλικία. Το 1922 ολοκληρώνοντας τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις εγκατέλειψε το ναυτικό και επέστρεψε στη γενέτειρά του, για να παραδοθεί στις μποέμικες απολαύσεις στην προσπάθειά του να βρει την κλίση του. Ένας πίνακας του Ντε Κίρικο που είδε σε μια έκθεση τέχνης το 1923 τον εντυπωσίασε τόσο που καταπιάστηκε αμέσως με την ζωγραφική. Οι πρώτες του ζωγραφικές δοκιμές ήταν εμπνευσμένες από την λαϊκή τέχνη, μέχρι που ο ποιητής και φίλος του Ζακ Πρεβέρ τον έφερε το 1925 σε επαφή με την ομάδα των σουρεαλιστών.            

Από το 1926 ο Τανγκύ έλαβε μέρος σχεδόν σε όλες τις σουρεαλιστικές εκθέσεις και παρουσιάσεις στο Παρίσι, κυρίως, αλλά και στην Γερμανία, μέχρι την οριστική του εγκατάσταση στις ΗΠΑ το 1939. Στην Αμερική παντρεύτηκε την ζωγράφο Κέυ Σέιτζ και μετά από μερικά χρόνια έγινε Αμερικανός υπήκοος. Συνέχισε να ζωγραφίζει και να εκθέτει τα έργα του ως το τέλος της ζωής του. Πέθανε στο Γούντμπερυ του Κονέκτικατ το 1955 έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο.

Καλλιτεχνικό ύφος και κληρονομιά  

Αν και αυτοδίδακτος ο Τανγκύ είχε ήδη αρχίσει να διαμορφώνει το δικό του προσωπικό ύφος από το 1927. Αρχικά πειραματίστηκε με τον αυτοματισμό, πράγμα που διαφαίνεται σε όλη του την καλλιτεχνική πορεία.

Οι πίνακες της πρώτης σουρεαλιστικής περιόδου του καλλιτέχνη απεικονίζουν αλλόκοτες μορφές που παραπέμπουν σε θαλάσσια ασπόνδυλα ή βραχώδεις σχηματισμούς που μοιάζουν να συνθέτουν γλυπτά. Οι φόρμες αυτές, που θυμίζουν αρκετά εκείνες του Μιρό, βρίσκονται συνήθως σε γυμνά, έντονα φωτισμένα  τοπία με απέραντο ορίζοντα ("Το Πέταγμα των Μπούφων", 1929, ιδιωτική συλλογή, Παρίσι· "Τέλος της σκηνής" , 1934, Παρίσι· "Ο Αέρας στον Καθρέφτη", 1939, ιδιωτική συλλογή, Νέα Υόρκη). 

Μετά την εγκατάστασή του στην Αμερική (1940) οι ζωγραφικές μορφές της πρώτης περιόδου ή συσσωματώματα γίνονται πιο στέρεα και οι δομές τους αποκτούν πολυπλοκότητα ("Άπειρη διαιρετότητα", 1942, Πινακοθήκη Ωλμπράιτ Νοξ, Μπάφαλο). Στα τελευταία χρόνια του, που υπήρξαν ιδιαίτερα παραγωγικά, οι πίνακες κατακλύζονται από τα συσσωματώματα, τα οποία καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο τον κενό χώρο ("Πολλαπλασιασμός των τόξων, 1954, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Νέα Υόρκη).      

Το έργο του στο σύνολό του απεικονίζει έναν φανταστικό κόσμο που αναδύεται μέσα από το ασυνείδητο και τις αναμνήσεις των παιδικών χρόνων, κυρία χαρακτηριστικά του υπερρεαλιστικού κινήματος, στις ιδέες του οποίου ο Τανγκύ έμεινε πιστός προσφέροντας έτσι ουσιαστική στήριξη στην εξέλιξή του.

Δείτε επίσης 
Μοντέρνα τέχνη
Υπερρεαλισμός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ο ανεξιχνίαστος Υβ Τανγκύ, tovima.gr 
«Μανιφέστο του σουρεαλισμού (1924)» (André Breton,απόσπασμα)  

Υπερρεαλισμός
Γάλλοι ζωγράφοι
Σέρτζιαν Γιοβάνοβιτς

Ο Σέρτζιαν Γιοβάνοβιτς, γνωστός και ως Σέρτζιαν Καραγεωργίου, γεννημένος την 1 Μαρτίου 1976 στο Βελιγράδι της Σερβίας, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,95 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του πόιντ γκαρντ.

Καριέρα
Ο Γιοβάνοβιτς αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την ομάδα του Άρη την σεζόν 1994-95, αλλά έπαιξε μόνο στην διοργάνωση του κυπέλλου Κόρατς. Έπαιξε πιο ενεργό ρόλο την επόμενη χρονιά, παίζοντας σε 24 ματς κανονικής σεζόν του 1995-96 με μέσο όρο 1,8 πόντων.

Το καλοκαίρι του 1997, υπέγραψε στην Αντέκο Μιλάνο, με την οποία έπαιξε σε 26 αγώνες του ιταλικού πρωταθλήματος με μέσο όρο 2,1 πόντων. Παρέμεινε στην ιστορική ομάδα και το 1998-99, παίζοντας σε δέκα αγώνες του κυπέλλου Σαπόρτα και δεκατρείς του ιταλικού πρωταθλήματος.

Στις αρχές του 1999, συμφώνησε με την Παλλακανέστρο Τριέστε, με την οποία έπαιξε σε 47 παιχνίδια με μέσο όρο 4,9 πόντων και 0,8 ασίστ. Το 2000-01 φόρεσε την φανέλα της Καντού, πριν συνεχίσει στην δεύτερη κατηγορία της Ιταλίας με την Αντρέα Κόστα Ίμολα το 2002-03. Ενδιάμεσα, αγωνίστηκε με τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου το 2001-02.

Αφού επέστρεψε το 2004 στην γενέτειρα και την ομάδα του Άτλα Βελιγραδίου, έπαιξε για την ουγγρική Κεσκεμέτι, πριν αγωνιστεί και πάλι στο ελληνικό πρωτάθλημα με την φανέλα του Μακεδονικού. Ακολούθησε η μεταγραφή του στις πολωνικές Κότβιτσα Κόλομπρτσεγκ και Σβίετσιε, όπως και ένα σύντομο πέρασμα από την Ουγγαρία και το Ιράν, για να κλείσει την καριέρα του στην Ξάνθη το 2010.

Παραπομπές

Πηγές 
 Jovanovic K. Srdjan - LEGABASKET
 Srđan Jovanović, Legaduebasket.it
 Srđan Jovanović, PLK.pl, Polska Liga Koszykówki

Σέρβοι καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου‎‎
Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Τριέστε‎‎‎
Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Καντού‎
Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου
Καλαθοσφαιριστές Μακεδονικού
Καβνταντίκ

Το Καβνταντίκ (επίσης, Κεβνταντίχ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Κουμπαντλί του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας. 

Το Καβνταντίκ είναι Αζερικό και Κουρδικό χωριό στο Κουμπαντλί.

Αναφορές 
 
 

Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κουμπαντλί
Κατάλογος έργων των Musei di Strada Nuova

Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων των Musei di Strada Nuova της Γένοβας.

Τα Musei di Strada Nuova (Μουσεία του Νέου Δρόμου) είναι μουσειακό συγκρότημα στην Γένοβα, στην Via Garibaldi
(παλιότερα Strada Nuova). Το συγκρότημα αποτελείται από τρία μέγαρα, αλληλοεφαπτόμενα σχεδόν, το Palazzo Bianco
(Λευκό ανάκτορο), το Palazzo Rosso {Κόκκινο ανάκτορο) και το Palazzo Doria-Tursi. Ο χώρος στον οποίο βρίσκεται κάθε έργο αναφέρεται στην στήλη των παρατηρήσεων.

1. Ιταλοί ζωγράφοι

2. Φλαμανδοί και Ολλανδοί ζωγράφοι

3. Γερμανοί, Γάλλοι και Ισπανοί ζωγράφοι

{| class="wikitable" class="sortable wikitable" style="margin-left:0.5em; text-align:center"
! Εικόνα !! Καλλιτέχνης !!  Τίτλος !! Χρονολογία !! Παρατηρήσεις
|-
| 
| Άλμπρεχτ Ντύρερ             
| Προσωπογραφία νέου
| 1506
| Palazzo Rosso
|-
| 
| Σιμόν Βουέ       
| Ο Δαβίδ με το κεφάλι του Γολιάθ            
|
| Palazzo Bianco
|-
| 
| Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν  
| Αγία Ευφημία           
|
| Palazzo Bianco
|-
| 
| Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν        
| Αγία Ούρσουλα     
|
| Palazzo Bianco
|-
| 
| Αλόνσο Κάνο          
| Η μετάληψη της Παρθένου                     
|
| Palazzo Rosso
|-
| 
| Νικολά Λανκρέ        
| Χορός σε κήπο                 
|
| Palazzo Doria Tursi

Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Κατάλογος αλυσίδων του λιανεμπορίου στην Ελλάδα

O Κατάλογος αλυσίδων του λιανεμπορίου στην Ελλάδα.

Συνεταιρισμοί Παντοπωλείων

Αλυσίδες Super Market

Αλυσίδες Hyper Market

Αλυσίδες Super Market για Επαγγελματίες (Cash and Carry)

Αλυσίδες Super Market που έχουν κλείσει η αγοραστεί

Αλυσίδες καταστημάτων παιχνιδιών και ενδύσεως

Αλυσίδες ειδών σπιτιού και εργαλείων

Αλυσίδες ηλεκτρικών

Αλυσίδες ηλεκτρικών που έχουν κλείσει η αγοραστεί

Αλυσίδες κινητής τηλεφωνίας

Σημειώσεις 

 Δείτε επίσης: Κατάλογος ελληνικών εταιρειών

Αναφορές

Ελληνικές αλυσίδες σούπερ μάρκετ
Αλυσίδες σούπερ μάρκετ
Μαχαιροί Χανίων

Οι Μαχαιροί είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκονται σε υψόμετρο 120 μέτρων και απέχουν από τα Χανιά 24 χιλιόμετρα.

Ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Maghierus στην επαρχία Αποκορώνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Machierus με 84 κατοίκους και 39 οφειλούμενες αγγαρείες, ονομασία την οποία χρησιμοποιεί και ο Βασιλικάτα το 1630. Το 1881 είχε 250 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και υπαγόταν στον δήμο Αρμένων. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Το παλαιό τμήμα του οικισμού έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Τα χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής των σπιτιών είναι απλά με βασικό στοιχείο την κλειστή εσωτερική αυλή. Οι λιθοδομές των σπιτιών καλύπτονται με επιχρίσματα από τα οποία ξεχωρίζουν μόνο τα λαξευτά πέτρινα πλαίσια των ανοιγμάτων (θυρών και παραθύρων). Χαρακτηριστικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής της όψιμης Βενετοκρατίας σε λαξευτές αντηρίδες απαντούν κυρίως στις γωνίες των κτηρίων. Τα σπίτια του παλαιού τμήματος των Μαχαιρών χρονολογούνται τον 18o και 19ο αιώνα.

Κοινότητα Μαχαιρών 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Μαχαιρών έχει 54 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Χαραλαμπάκη.

Κοινοτάρχες Μαχαιρών 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μαχαιρών.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Χανίων
Δήμος Αποκορώνου
Τουρκικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2017

Στην Τουρκία, διεξήχθη συνταγματικό δημοψήφισμα την Κυριακή 16 Απριλίου 2017. Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να προεγκρίνουν ή να απορρίψουν ένα σύνολο από 18 προτεινόμενες τροποποιήσεις του τουρκικού συντάγματος, που θα μετατρέψουν το πολίτευμα της χώρας από προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία σε προεδρική δημοκρατία.  Όσοι ενέκριναν την αλλαγή του πολιτεύματος ψήφιζαν "ναι", ενώ όσοι την απέρριπταν, ψήφιζαν "όχι". Το αποτέλεσμα, σε ποσοστά, ήταν οριακά  υπέρ του "ναι", με το 51,4% των ψηφισάντων να συντάσσονται με αυτή την επιλογή, ενώ "όχι" ψήφισε το 48,59% των πολιτών. Σε απόλυτους αριθμούς, το "ναι" συγκέντρωσε περί τα 25,2 εκατομμύρια ψήφους, ενώ υπέρ του "όχι" τάχθηκαν 23,8 περίπου εκατομμύρια πολίτες.

Οι τροποποιήσεις αποτελούν πρόταση του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP, προφ. Α-Κε-Πε) και του ηγέτη του και προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Υπέρ των αλλαγών τάχθηκε και το Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος (MHP).
Στο στρατόπεδο του "όχι" συντάχθηκαν, από διαφορετική σκοπιά, τα άλλα δύο κόμματα του τουρκικού κοινοβoυλίου, το κεμαλικής ιδεολογίας Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) και το αριστερό HDP (Χα-Ντε-Πε).

Οι τροποποιήσεις, όταν περάσουν και από τη βουλή, αφενός ενισχύουν τις εκτελεστικές εξουσίες του προέδρου της δημοκρατίας, αφετέρου μειώνουν αυτές του Κοινοβουλίου και καταργούν το αξίωμα του πρωθυπουργού. Βουλευτικές και προεδρικές εκλογές, θα διεξάγονται πλέον ταυτόχρονα, κάθε πέντε χρόνια. Ακόμη, αυξάνεαται ο αριθμός των βουλευτών από 550 σε 600 και αναμορφώνεται το Ανώτατο Συμβούλιο Δικαστών και Εισαγγελέων (HSYK) της Τουρκίας.

Συνταγματικές τροποποιήσεις

Αρχικές προτάσεις
Στις 10 Δεκεμβρίου 2016, το AKP και το MHP κατέθεσαν 21 προτεινόμενες τροποποιήσεις του συντάγματος και ξεκίνησαν να συλλέγουν υπογραφές από μέλη του κοινοβουλίου, προκειμένου να ξεκινήσουν οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες που απαιτούνται για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Σε ψηφοφορίες που ακολούθησαν, 3 από αυτές τις προτάσεις απορρίφθηκαν, με τις υπόλοιπες 18 να παραμένουν. Συνοπτικά οι προτεινόμενες τροποποιήσεις είναι οι εξής:

Αποτελέσματα

Παραπομπές

Τουρκια
2017
Γκλόρια Σουάνσον

Η Γκλόρια Μέι Τζόζεφιν Σουάνσον (αγγλικά: Gloria May Josephine Swanson, αγγλική προφορά:  /ˈswɑːnsən/, 27 Μαρτίου 1899 - 4 Απριλίου 1983) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου και παραγωγός. Περισσότερο γνωστή, όμως, είναι για τον ρόλο της στην περίφημη ταινία του Χόλιγουντ: Η Λεωφόρος της Δύσης, ως Norma Desmond. Κατά τη δεκαετία του 1930, έχασε τη δημοτικότητα που είχε, κι έτσι ασχολήθηκε με το θέατρο και αργότερα με την τηλεόραση.

Η Σουάνσον ξεκίνησε την καριέρα της στον βωβό κινηματογράφο, ενώ συμμετείχε και στον ομιλούντα. Κυρίως, υπό τη σκηνοθεσία του Αμερικανού πρωτοπόρου σκηνοθέτη Σέσιλ Ντε Μιλ. Το 1929, στην πρώτη Τελετή Όσκαρ, υπήρξε υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, βραβείο που δεν πήρε ποτέ και που υπήρξε άλλες δύο φορές υποψηφία. Ωστόσο, το 1950, έλαβε Χρυσή Σφαίρα, στην ιδία κατηγορία, για το Η Λεωφόρος της Δύσης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Gloria Swanson  at the Women Film Pioneers Project
Glorious Gloria Swanson – Tribute site
Gloria Swanson's papers at the Harry Ransom Center at the University of Texas at Austin
Gloria Swanson photographs and bibliography

Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Αμερικανίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι
Αμερικανοί ακτιβιστές
Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Επαρχία Μπαγκρατιονόβσκι

Η επαρχία Μπαγκρατιονόβσκι () είναι διοικητική επαρχία (ραγιόν), μια από τις δεκαπέντε επαρχίες της περιφέρειας Καλίνινγκραντ στην Ρωσία. Ως δημοτική διαίρεση, ενσωματώνεται ως Δημοτικό Διαμέρισμα Μπαγκρατιονόβσκι. Η επαρχία βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της περιφέρειας. Η έκταση της επαρχίας είναι 1.146 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το διοικητικό κέντρο είναι το Μπαγκρατιονόβσκ. Πληθυσμός: 32,352 (απογραφή 2010). Ο πληθυσμός του Μπαγκρατιονόβσκ αντιστοιχεί στο 19.8% του πληθυσμού της επαρχίας.

Γεωγραφία 
Η επαρχία είναι μια από τις δυτικότερες στην Περιφέρεια Καλίνινγκραντ. Η επαρχία βρίσκεται νότια του Καλίνινγκραντ, στα σύνορα με τη Πολωνία και είναι αραιοκατοικημένη. 

Ο πρώην σιδηρόδρομος της ανατολικής Πρωσίας διασχίζει την επαρχία γύρω από την βαλτική ακτή, συνδέοντας την πόλη του Καλίνινγκραντ με το Γκντανσκ της Πολωνίας. Μια άλλη γραμμή, ο πρώην νότιος Σιδηρόδρομος της Ανατολικής Πρωσίας συνδέει το Καλίνινγκραντ με το πολωνικό Μπαρτόσζιτσε μέσω του Μπαγκρατιονόβσκ, ωστόσο η σύνδεση διακόπηκε το 2011. Δύο μεγάλες οδικές αρτηρίες, η R516 (μέρος του πρώην αυτοκινητόδρομου Μπερλίνκα) και ο A195, επίσης, οδηγούν μέσω της επαρχίας στα πολωνικά σύνορα. 

Ο πιο σημαντικός ποταμός της επαρχίας είναι ο Προχλάντναγια, που εκβάλλει στη λιμνοθάλασσα του Βιστούλα.

Συνεργασίες 
Η επαρχία είναι σε συνεργασία με την επαρχία Βερντέν στην κάτω Σαξονία, στην Γερμανία.

Παραπομπές

Πηγές
Αλμάλι (Χοτζάλι)

Το Αλμάλι () είναι ένα χωριό της επαρχίας Χοτζάλι του Αζερμπαϊτζάν. Από την σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, το χωριό διοικείται από την ντε φάκτο δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ ως μέρος της περιφέρειας Ασκεράν.

Παραπομπές 

 

Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χοτζάλι
Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Διοικητικές διαιρέσεις της Δημοκρατίας του Αρτσάχ

Για τους σκοπούς της διοίκησης, η δημοκρατία του Αρτσάχ διαιρείται σε οχτώ διοικητικές διαιρέσεις. Από αυτές, οι εφτά είναι περιφέρειες, ενώ η πρωτεύουσα Στεπανακέρτ έχει το καθεστώς της ειδικής διοικητικής πόλης. 

Οι δήμοι στην δημοκρατία του Αρτσάχ διαιρούνται σε δύο κατηγορίες: αστικές κοινότητες και αγροτικές κοινότητες. Επί του παρόντος, υπάρχουν 10 πόλεις (αστικές) και 322 χωριά (αγροτικές) στην δημοκρατία του Αρτσάχ.

Διοικητικές διαιρέσεις 

 Διεκδικείται από την δημοκρατία του Αρτσάχ αλλά εν μέρει υπό τον έλεγχο του Αζερμπαϊτζάν.

Διαιρέσεις του Αζερμπαϊτζάν και διεκδικούμενα εδάφη 
Επιπλέον, μερικά ραγιόν του Αζερμπαϊτζάν είναι υπό τον στρατιωτικό έλεγχο του Καραμπάχ και τώρα είναι μέρος της δημοκρατίας του Αρτσάχ: Λατσίν, Κουμπαντλί, Ζανγκιλάν, Τζαμπραγίλ, Καλμπατζάρ και μέρη των επαρχιών Αγκντάμ και Φιζουλί. Επίσης, τα ανατολικά άκρα των περιφερειών Μαρτακέρτ και Μαρτουνί είναι υπό τον έλεγχο του Αζερμπαϊτζάν, όπως και το σύνολο του Σαχουμιάν.

Παραπομπές 

Γεωγραφία του Ναγκόρνο - Καραμπάχ
Ολέγκ Γιεσαγιάν

Ο Ολέγκ Γιεσαγιάν (   (12 Νοεμβρίου 1946-) είναι αρμένιος πολιτικός, διπλωμάτης και πρεσβευτής της Αρμενίας στην Ρωσία, παρουσιάζοντας τα διαπιστευτήριά του στον πρόεδρο της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ στις 5 Φεβρουαρίου 2010.

Ο Γιεσαγιάν είναι πρώην πρωθυπουργός του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ομιλητής της εθνοσυνέλευσης του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, πρόεδρος της επιτροπής κεφαλαιαγοράς της Αρμενίας και πρεσβευτής στην Λευκορωσία.

Παραπομπές 

Αρμένιοι διπλωμάτες
Πολιτικοί του Ναγκόρνο - Καραμπάχ
Ιερά Μητρόπολις Θεοδωρουπόλεως

Η Ιερά Μητρόπολις Θεοδωρουπόλεως ήταν Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ίδρυση-αναφορές
Ως επισκοπή αρχικά υπαγόταν εκκλησιαστικά στη μητρόπολη Ηρακλείας, ενώ ταυτίζεται με την επισκοπή Ευχανίων. Δεν αναφέρεται στην έκθεση των πρωτοκκλησιών Πατριαρχών τε και μητροπολιτών του Επιφανίου Κύπρου, ούτε και στο Τακτικό των εικονοκλαστών. Για πρώτη φορά αναφέρεται στην υπ'αριθμ 2 Notitiae του J. Darouzes (8ος-9ος αι.) Εδώ πληροφορούμαστε πως ο μητροπολίτης Ηρακλείας, τρίτος στην τάξη των επαρχιών του Οικουμενικού Θρόνου, είχε υπό την δικαιοδοσία του οκτώ επισκόπους. Ο Θεοδωρουπόλεως κατείχε την τελευταία θέση μετά τον Τζορύλλου (Τυρολόης). Στο Τακτικό του Λέoντος Στ΄ του Σοφού ο μητροπολίτης Ηρακλείας έχει δεκαπέντε επισκόπους, εκ των οποίων ο Θεοδωρουπόλεως ανήλθε στην πρώτη θέση. Στο Τακτικό του Γεώργιου του Κύπριου τον 9ο-10ο αι. πάλι ο Θεοδωρουπόλεως κατέχει την πρώτη θέση. Το ίδιο επαναλαμβανεται και και στην υπ'αριθμόν 3 Notitiae του Parthey (10ος-11ος αι.).

Οι ιεράρχες της
Ο πρώτος γνωστός ιεράρχης της αναφέρεται ο Γρηγόριος ο οποίος συμμετείχε στη Ζ' Οικουμενική Σύνοδο το 787, ενώ δεύτερος είναι ο Ιωάννης, ο οποίος συμμετείχε στη μεγάλη Σύνοδο του Φωτίου το 879. Τον 11ο αιώνα μάς είναι γνωστός ο Ιωσήφ. Από τα τέλη του 18ου αι. γνωρίζουμε όλους του ιεράρχες της. Μέχρι τον 13ο αι. είναι σε ακμή, ωστόσο χάνουμε τα ίχνη της και ίσως παρέμεινε απλώς ψιλώνυμος, δηλαδή είχε τιτουλάριους επισκόπους χωρίς δικαιοδοσία, που ήταν βοηθοί των μητροπολιτών ή αρχιερατικοί προϊστάμενοι της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως. Οι εκλογές των επισκόπων Θεοδωρουπόλεως γίνονταν κατόπιν εισηγήσεως διαφόρων μητροπολιτών προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο προέβαινε στην εκλογή τους. Μετά την εκλογή τους χειροτονούνταν συνήθως από τους μητροπολίτες που τους πρότειναν.

Ο Χρύσανθος (1796-1801) είναι ο πρώτος επίσκοπος που γνωρίζουμε μετά από επτά περίπου αιώνες. Ακολουθούν οι Λεόντιος (-1810), Άνθιμος (1805-1821), Δανιήλ Αριτζάνης (1825-1830), Νικηφόρος (1839), Μελέτιος (1840).

Η ανύψωσή της επισκοπής Θεοδωρουπόλεως σε Μητρόπολη
Στις 20 Δεκεμβρίου 1927 με από απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου η επισκοπή Θεοδωρουπόλεως ανυψώθηκε σε μητρόπολη. Έτσι το Πατριαρχείο ήθελε να τιμήσει την πολύχρονη προσφορά του Λεόντιου Θεοδωρουπόλεως. Μητροπολίτες μετά τον Λεόντιο ήταν οι Λιβέριος (1906-1964) και Γερμανός Αθανασιάδης (1987-2018).

Παραπομπές

Πηγές
 

Θεοδωρουπολεως
Σαράι (Αμπσερόν)

Το Σαράι (επίσης, Σάραϊ) είναι χωριό και ο πιο πυκνοκατοικημένος δήμος, εκτός από την πρωτεύουσα Χιρνταλάν, στην επαρχία Αμπσερόν του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 10,693 κατοίκων.

Αξιοσημείωτοι κάτοικοι 
 Μιχαήλ Αλακμπάροφ — Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης.
 Βαλί Αχούντοφ — Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αζερικής ΣΣΔ (1959-1969).
 Ναριμάν Μαμέντοφ - ιδρυτής του νέου οικισμού του Σαράι, που το μετακίνησε από την παλιά σε μια νέα τοποθεσία (1955).

Παραπομπές 

 
Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αμπσερόν
Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ

Είναι Ισπανό-Μεξικάνος συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής. Γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1949 στην Χιχόν της Ισπανίας.

Το όνομά του είναι Francisco Ignacio Taibo Mahojo αλλά αναφέρεται και ως PIT ή Τάιμπο ΙΙ.

Ο Τάιμπο ΙΙ,  γιος του δημοσιογράφου και συγγραφέα Paco Ignacio Taibo I ζει στην πόλη του Μεξικού από τα 9 του χρόνια όπου η οικογένειά του αναγκάστηκε να μεταναστεύσει για να ξεφύγει από την δικτατορία του Φρανθίσκο Φράνκο. 

Εκτός από παγκόσμιας φήμης συγγραφέας είναι καθηγητής πανεπιστημίου στο Τμήμα Ιστορίας και Ανθρωπολογίας, δημοσιογράφος, και πρόεδρος της AIEP (Asociación Internacional de Escritores Policíacos).

Είναι πολυγραφότατος.Έχει γράψει πάνω από  50 βιβλία που έχουν εκδοθεί σε πάνω από 29 χώρες, και μεταφραστεί μεταξύ άλλων στα αγγλικά γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά. Έχει γράψει επίσης νουβέλες, ιστορικά κείμενα, χρονικά και ποίηση. Θεωρείται ο θεμελιωτής του νέο-αστυνομικού μυθιστορήματος της λατινικής Αμερικής.

Κάποιες από τις νουβέλες του έχουν επιλεγεί ως βιβλία της χρονιάς από τα περιοδικά  The New York Times, Le Monde, και Los Angeles Times. Έχει τιμηθεί τρείς φορές με το βραβείο Χάμμετ (1989 για το "Η ζωή η ίδια", 1991 για το "Με τέσσερα χέρια", 1994 για το "Το ποδήλατο του Λεονάρντο"). Το 1994 τιμήθηκε επίσης με το αμερικάνικο βραβείο Planeta International. Την ίδια χρονιά πήρε το βραβείο καλύτερου αστυνομικού μυθιστορήματος στη Γαλλία. Η βιογραφία του για τον Ερνέστο Γκεβάρα πούλησε πάνω από μισό εκατομμύριο αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και κέρδισε το βραβείο για το βιβλίο της χρονιάς Bancarella στην Ιταλία το  1998 .

Στα Ελληνικά έχουν εκδοθεί τα παρακάτω βιβλία του:
 Αρχάγγελοι, εκδόσεις Έρμα (2017)
Περαστικός, εκδόσεις Άγρα (2014)
 Αντίο Μαδρίτη, εκδόσεις Άγρα (2012) 
 Όταν οι νεκροί χορεύουν, εκδόσεις Άγρα (2011)
 Η σκιά της σκιάς, εκδόσεις ΔΟΛ (2011)
 Όνειρα συνόρων, εκδόσεις Άγρα (2010)
 Ερωτευμένα φαντάσματα, εκδόσεις Άγρα (2009) 
 Μερικά σύννεφα,εκδόσεις Άγρα (2008) 
 Με τέσσερα χέρια, εκδόσεις Μαμούθ Comix (2007) 
 Στην ίδια πόλη υπό βροχή, εκδόσεις Άγρα (2007)
 Με τέσσερα χέρια, εκδόσεις Άγρα (2006) 
 Και σαν σκιές επιστρέφουμε, εκδόσεις Άγρα (2005) 
 Ερνέστο Γκεβάρα, γνωστός και ως Τσε, εκδόσεις Κέδρος (2005) 
 Χωρίς αίσιο τέλος,εκδόσεις Άγρα (2000) 
 Το ποδήλατο του Λεονάρντο,εκδόσεις Άγρα (1999) 
 Η ζωή η ίδια, εκδόσεις Άγρα (1997) 
 Η σκιά της σκιάς, εκδόσεις Άγρα (1996)