joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αγία Μόνη Κυθήρων

Η Αγία Μόνη είναι οικισμός των Κυθήρων. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Μητάτων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κυθήρων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κυθήρων του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
Η Αγία Μόνη είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα των Κυθήρων, στους πρόποδες της κορυφής «Διγενής» και πάνω από τον όρμο Διακόφτι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 340. Βρίσκεται νοτιοανατολικά του αεροδρομίου των Κυθήρων και, στην ουσία, ταυτίζεται με τη θέση του φερώνυμου μοναστηριού (βλ. αξιοθέατα). Απέχει περίπου 25 χλμ. ΒΑ. της Χώρας Κυθήρων.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναφέρεται από το 1889 ως Μονή Αγία (νομός Αργολίδος & Κορινθίας). Με την ίδια ονομασία πέρασε το 1899 στην επαρχία Λακωνικής και το 1909 στην επαρχία Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1929 μετονομάστηκε σε Μονή Αγίας Μόνης και πέρασε στη δικαιοδοσία του νομού Αττικής και Βοιωτίας. Το 1943 πήρε τη σημερινή της ονομασία, Αγία Μόνη, και υπήχθη στον νομό Ατικής. Με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 αποσπάστηκε στον νομό Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 66Α - 8/05/1972 αποσπάστηκε από τον νομό Πειραιώς και προσαρτήθηκε στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μητάτων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυθήρων.

Αξιοθέατα
Το Μοναστήρι της Αγίας Μόνης, σε περίοπτη θέση που αγναντεύει στο Μυρτώο Πέλαγος. Ιδρύθηκε το 1840, είναι σε ρυθμό μονόκλιτης βασιλικής και  αφιερωμένο στον Χριστό Σωτήρα, γι’ αυτό και εορτάζει στις 6 Αυγούστου (αλλά και την Κυριακή των Βαΐων). Είναι βαμμένο στα χρώματα του λευκού και της ώχρας, με χαρακτηριστικό κωδωνοστάσιο από πωρόλιθο (1848, ανακαινίστηκε to 1889). Το τέμπλο του ναού είναι ξυλόγλυπτο και κατασκευάστηκε από τον Ιωάννη Αργύρη το 1841. Φιλοξενεί πιστούς για «δεκαπεντισμό», δηλαδή παραμονή και νηστεία το πρώτο 15νθήμερο του Αυγούστου 
Το μνημείο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, 3 χλμ. βορειοδυτικά

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.kythera.gr/whattosee/monasteries-churches/agia-moni/

Χωριά των Κυθήρων
Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή (ταινία)

Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή (ιαπωνικά: 博士の愛した数式, προφέρεται Χακάσε νο αϊσίτα σουσίκι) είναι μια ταινία ιαπωνικής παραγωγής, η οποία κυκλοφόρησε στις 21 Ιανουαρίου 2006 σε σκηνοθεσία του Τακάσι Κοϊζούμι. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα με τον ίδιο τίτλο της συγγραφέως Γιόκο Ογκάουα, το οποίο κυκλοφόρησε το 2003.

Ιστορικό 
Σε αντίθεση με το πρωτότυπο έργο, το οποίο αφηγείται την ιστορία από την οπτική γωνία του αφηγητή, η ταινία είναι γυρισμένη από την οπτική γωνία ενός 29χρονου, του Ρουτ, ο οποίος αφηγείται σε μια ομάδα από νέους μαθητές τις αναμνήσεις που έχει από τον καθηγητή.  Αν και υπάρχουν μερικές διαφορές μεταξύ της ταινίας και του πρωτότυπου έργου (όπως, για παράδειγμα, η ταινία κάνει αναφορά στη σχέση μεταξύ του καθηγητή και της χήρας ενώ το βιβλίο δεν δίνει πολλές λεπτομέρειες για το ίδιο θέμα), η ταινία είναι σε γενικές γραμμές πιστή στο πρωτότυπο μυθιστόρημα.

Πλοκή 
Στο πρώτο του μάθημα μαθηματικών, ο δάσκαλος Ρουτ διηγείται στην τάξη του τον τρόπο με τον οποίο ερωτεύτηκε τα μαθηματικά. Η χήρα μητέρα του, η Κιόκο, εργαζόταν ως οικονόμος στο σπίτι ενός καθηγητή μαθηματικών, ο οποίος θυμόταν μόνο ό,τι είχε γίνει 80 λεπτά μετά από κάποιο ατύχημα που του συνέβη. Παρ' όλα αυτά, η αγάπη του για τα μαθηματικά δεν έσβησε ποτέ.

Διανομή 
 Ακίρα Τεράο ως καθηγητής
 Έρι Φουκάτσου ως Κιόκο
 Τακανάρι Σαΐτο ως Ρουτ
 Χιντετάκα Γιοσιόκα ως δάσκαλος (πρόκειται για τον ίδιο τον Ρουτ μετά την ηλικία των 19 ετών)
 Ρουρίκο Ασαόκα ως χήρα

Λεπτομέρειες 

 Πρωτότυπη ιστορία γραμμένη με τη μορφή μυθιστορήματος από τη: Γιόκο Ογκάουα (εκδ. Shinchosha)
 Σκηνοθεσία: Τακάσι Κοϊζούμι
 Σενάριο: Τακάσι Κοϊζούμι
 Παραγωγή: Miyako Araki, Tsutomu Sakurai
 Φωτογραφία: Hiroyuki Kitazawa, Masaharu Ueda
 Γραφιστικά: Ken Sakei
 Ήχος: Benitani Sen'ichi
 Φωτισμοί: Hideaki Yamakawa
 Ενδυματολόγος: Kazuko Kurosawa
 Μουσική: Takashi Kako
 Διανομή: Asmik Ace Entertainment

Κριτική αποτίμηση της ταινίας 
Σύμφωνα με τον Jugu Abraham, η ταινία οδηγεί τον αναγνώστη στον μυστικιστικό κόσμο των αριθμών, που, μέσα στους αιώνες, έχει κατακτήσει μεγάλα πνεύματα όπως εκείνα του Πυθαγόρα και του Καρτέσιου. Μετά τη θέαση της ταινίας, ο θεατής είναι σε θέση να δει τους αριθμούς μα σεβασμό και να κατανοήσει ότι δεν πρόκειται για δημιούργημα του ανθρώπινου νου, καθώς προϋπήρχαν στο σύμπαν. Αντίθετα, ο άνθρωπος δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να ανακαλύψει τους αριθμούς στην προσπαθειά του να κατανοήσει ένα μικρό τμήμα του σύμπαντος, όπως το γνωρίζουμε στη σημερινή εποχή. Ο κριτικός ολοκληρώνει αυτή τη σκέψη του με την πεποίθηση ότι η ταινία Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή (αλλά και το μυθιστόρημα στο οποίο βασίζεται) παροτρύνουν το κοινό να διεισδύσει στον κόσμο των μαθηματικών, αποβάλλοντας τον φόβο που ενδέχεται να έχει για τους αριθμούς.

Παραπομπές

εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
Ιαπωνικές ταινίες
Ιαπωνόφωνες ταινίες
Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς
Ιαπωνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες του 2006
Βαγενίτι Ιωαννίνων

Το Βαγενίτι είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Ο Βαγενίτι βρίσκεται σε υψόμετρο 643 μέτρα ενώ απέχει 11 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 17 χλμ. Δ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Το χωριό συγκαταλέγεται στα Γραμμενοχώρια, είναι δίπλα και νότια από το Γραμμένο ενώ δυτικά και νότιά του περνάει ο χείμαρρος Βαρκός που χύνεται στον Σμολίτσα. Ενοριακός ναός και αξιοθέατο είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που έχει κηρυχθεί κηρυχθεί  ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για βασιλική σταυρεπίστεγη εκκλησία το εσωτερικό της οποίας διακοσμείται από περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919, γραμμένος Βαγενήτι, στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γραμμένου. Το 1920 με το ΦΕΚ 76Α - 03/04/1920 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Βαγενίτιον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βαγενιτίου της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 60 κατοίκους.

Απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto)

Παραπομπές 

Δήμος Ζίτσας
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Κάστρο της Ιτσινομίγια

Το Κάστρο της Ιτσινομίγια είναι ένα κάστρο στην κορυφή του βουνού στην Τοκουσίμα της Ιαπωνίας.

Ιστορία 
Χτισμένο το 1338, το κάστρο χτίστηκε σε μια στρατηγικής σημασίας τοποθεσία, με ένα ποτάμι μπροστά και πάνω σε ένα βουνό, και τα δύο χαρακτηριστικά του δίνουν κάποια προστασία ως φυσική άμυνα. Κατασκευάστηκε αρχικά από τη φυλή Οσαγκαβάρα, η οποία διορίστηκε να κυβερνά τον τομέα Άβα. Στη σύγκρουση μεταξύ του αυτοκράτορα ΓκοΝτάιγκο και του Ασικάγκα Τακαούτζι, του ιδρυτή του σογκουνάτου Μουρομάτσι, οι Οσαγκαβάρα υποστήριξαν τον Αυτοκράτορα. Με την ήττα του, οι Οσαγκαβάρα έχασαν το κάστρο, το οποίο στη συνέχεια δόθηκε στη φυλή Ιτσινομίγια. 

Από τον 14ο έως τον 16ο αιώνα, γενιές της οικογένειας Ιτσινομίγια κυβέρνησαν το κάστρο. Ο Χατσισούκα Ιεμάσα έγινε κύριος του κάστρου μετά από αυτό. Το κάστρο διαλύθηκε το 1615.  Ήταν ένα κάστρο στην κορυφή του λόφου και χτίστηκε στην ίδια τοποθεσία που αρχικά βρισκόταν το Κάστρο Ιτσινομίγια.  Σε μια σύγκρουση μεταξύ του Motochika Chosokabe και των Miyoshi, παρόλο που οι Ιτσινομίγια   1φτον υποστήριξαν, ο Motochika δεν εμπιστεύτηκε τη φυλή και αφαίρεσε το κάστρο από τον έλεγχό τους, ελέγχοντάς το άμεσα ο ίδιος.  Το κάστρο τελικά κατεδαφίστηκε υπό την πολιτική του Ikkoku Ichijyo Rei, ή «ένας θόλος ένα κάστρο κανόνας» του 1615.

Εκστρατεία Σικόκου 
Το 1585, ο Toyotomi Hideyoshi ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον του Chosokabe Motochika και της φυλής του. Ο Hideyoshi βάδισε με 100.000 στρατιώτες εναντίον του Motochika, ο οποίος είχε 40.000. Ο Toyotomi Hidenaga, ο μικρότερος αδελφός, οδήγησε 40.000 στρατιώτες να πολιορκήσουν το κάστρο. Αφού αρχικά του επιτέθηκαν, στη συνέχεια κινήθηκαν για να καταστρέψουν την πηγή νερού για το κάστρο. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ήταν υπεράριθμοι και δεν είχαν παροχή νερού, το κάστρο παραδόθηκε στην Toyotomi. Με την παράδοση του κάστρου, ο ίδιος ο Chosokabe Motochika παραδόθηκε. Η μάχη γύρω από το κάστρο ήταν το κεντρικό μέρος της εκστρατείας.

Τρέχουσα τοποθεσία 
Επί του παρόντος, τα περισσότερα από τα ερείπια του κάστρου που σώζονται ακόμη είναι μερικοί τοίχοι και σκαλοπάτια. Ο χώρος έχει σήμανση και είναι προσβάσιμος για τους τουρίστες. 

Το Κάστρο συμπεριλήφθηκε ως ένα από τα συνεχιζόμενα κορυφαία 100 ιαπωνικά κάστρα το 2017.

Παραπομπές 
 
 

Κάστρα στην Ιαπωνία
Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
SlideShare

Το SlideShare είναι αμερικανική υπηρεσία φιλοξενίας επαγγελματικού περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένων παρουσιάσεων, γραφημάτων, εγγράφων και βίντεο. Ανήκει στην Scribd. Οι χρήστες έχουν τη δυνατότητα να ανεβάζουν αρχεία ιδιωτικά ή δημόσια σε μορφή PowerPoint, Word, PDF ή OpenDocument. Στη συνέχεια, το περιεχόμενο μπορεί να προβληθεί στον ίδιο τον ιστότοπο, σε κινητές συσκευές ή να ενσωματωθεί σε άλλους ιστότοπους. Το SlideShare παρέχει επίσης στους χρήστες τη δυνατότητα να βαθμολογούν, να σχολιάζουν και να μοιράζονται το μεταφορτωμένο περιεχόμενο. Ξεκίνησε στις 4 Οκτωβρίου 2006. Η εταιρεία εξαγοράστηκε από το LinkedIn το 2012,  και στη συνέχεια από τη Scribd το 2020.

Το 2018 αριθμούσε 80 εκατομμύρια μοναδικούς επισκέπτες μηνιαίως.

Παραπομπές 

 Λογισμικό
Χοσέ Λάσα

Ο Χοσέ Λάσα Αθπεϊτία, (γεννήθηκε στο Λας Πάλμας δε Γκραν Κανάρια, στην Ισπανία, στις 24 Ιουλίου 1973 ) είναι πρώην καλαθοσφαιριστής, δικηγόρος και Ισπανός επιχειρηματίας. Με ύψος 1,81 μέτρων έπαιζε στη θέση πόιντ γκαρντ.

Σταδιοδρομία 
Εκπαιδεύτηκε στις ακαδημίες νέων της Κανό και της Ρεάλ Μαδρίτης . Την περίοδο 1992-1993, ανέβηκε στην πρώτη ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης, σχηματίζοντας ένα δίδυμο με τον Χοσέ Μιγκέλ Αντούνιεθ, έπαιξε για τρία χρόνια στην ομάδα των μερένχες, κερδίζοντας πολλούς τίτλους. Το 1995, μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας, υπέγραψε στην Μπαλονθέστο Λέον, όπου έπαιξε 2 χρόνια. Την περίοδο 1997-1998 αγωνίστηκε στην ΑΕΚ, όντας δευτεραθλητής στην Ευρωλίγκα . Τη χρονιά 1998-1999 επέστρεψε στη Ρεάλ Μαδρίτης, με προπονητή εκείνη τη χρονιά τον Κλίφορντ Λούικ . Θα είχε αρκετές ακόμη εμπειρίες στο εξωτερικό, παίζοντας για το Περιστέρι, την ιταλική Σναϊντέρο Ούντινε και την την πορτογαλική Ολιβεϊρένσε, καθώς και έναν χρόνο παίζοντας στη Λέιδα Μπάσκετ . Αφού έπαιξε για την ΟΝ Ολιβεϊρένσε, την ομάδα με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Πορτογαλίας, αποσύρθηκε και άρχισε να ασκεί τη δικηγορία.

Η ζωή μετά την απόσυρση 

 Αυτή τη στιγμή ασκεί δικηγορία στο δικηγορικό γραφείο Κουατρεκάσας στη Μαδρίτη. 
 Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Κουλτουράλ υ Δεπορτίβα Λεονέσα, που ανήκει στην Ακαδημία Ασπάιρ.

Διακρίσεις 

 Νέοι Ρεάλ Μαδρίτης

 Πρωτάθλημα Νέων Ισπανίας 1990-91.

 Ισπανική ομάδα κάτω των 22 ετών

 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 22 ετών 1994 (Λουμπλιάνα) 03 ! .

 Ρεάλ Μαδρίτης

 Ευρωλίγκα (1): 1995 .
 Ισπανικό Πρωτάθλημα (ACB) (2): 1993, 1994 .
 Κύπελλο Ισπανίας (Copa del Rey) (1): 1993 .

 ΟΝ Ολιβεϊρένσε

 Κύπελλο Πορτογαλίας (1): 2002-03

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ένωση Παικτών Καλαθοσφαίρισης Ρεάλ Μαδρίτης
 Αρχείο στο ACB.COM

Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α
Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου
Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Ισπανοί καλαθοσφαιριστές
Σέλτσανα Ιωαννίνων

Τα Σέλτσανα ή Σέλσιανα είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων. το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 260 μέτρα, δυτικά του Γκρίμποβου του οποίου θεωρείται συνοικισμός. Απέχει 35 χλμ. Δ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 29 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) ενώ ανατολικά και νότια του χωριού περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας. Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γκριμπόβου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Γκρίμποβο αποτελούν την τοπική κοινότητα Γκρίμποβου της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 17.

Παραπομπές

Δήμος Ζίτσας
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Κάστρο της Τσουτσιούρα

Το Κάστρο της Τσουτσιούρα (土浦城, Tsuchiura-jō) είναι επίπεδο Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στην Τσουτσιούρα, νότια του νομού Ιμπαράκι, στην Ιαπωνία. Η πόλη Τσουτσιούρα βρίσκεται 60 χιλιόμετρα βόρεια του Τόκιο. Στο τέλος της περιόδου Έντο, το Κάστρο της Τσουτσιούρα ήταν η έδρα της φυλής Τσουτσίγια, νταϊμιό του τομέα Τσουτσιούρα. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως «Κί-τζο» (亀城, Ki-jō, Κάστρο Χελώνα).

Ιστορία 
Η πρώιμη ιστορία του Κάστρου Τσουτσιούρα δεν είναι ξεκάθαρη και σύμφωνα με τη λαογραφία το αρχικό κάστρο ιδρύθηκε την περίοδο Χεϊάν από τον Τάιρα νο Μασακάντο. Κατά την περίοδο Σενγκόκου, η περιοχή γύρω από την Τσουτσιούρα  ελεγχόταν από τη φυλή Όντα, η οποία αργότερα καταστράφηκε από τη φυλή Γιούκι. Μετά τη μάχη της Σεκιγκαχάρα και την ίδρυση του σογκουνάτου Τοκουγκάβα, οι Γιούκι μετεγκαταστάθηκαν στον τομέα Φουκούι στην επαρχία Ετσίζεν και ένα μέρος της εκκενωμένης επικράτειάς τους δόθηκε στον Ματσουντάιρα Νομπουκάζου ως ανταμοιβή για τη δράση του στην οπισθοφυλακή στη Μάχη της Σεκιγκαχάρα. Ο γιος του, Ματσουντάιρα  Νομπουγιόσι, έθεσε τα θεμέλια της πόλης του κάστρου και έχτισε μια σειρά από πύλες στον αυτοκινητόδρομο Μίτο Κάιντο, που συνδέει το Έντο με τον Μίτο.

Κατά την πρώιμη περίοδο Έντο, το κάστρο πέρασε από πολλά χέρια έως ότου τέθηκε υπό τον έλεγχο της φυλής Τσουτσίγια το 1669. Η φυλή Τσουτσίγια κυβέρνησε μέχρι την αποκατάσταση του Μεϊτζί, εκτός από ένα διάλειμμα πέντε ετών.

Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί, με κυβερνητική εντολή, οι οχυρώσεις του κάστρου διαλύθηκαν και οι περισσότερες τάφροι του γεμίστηκαν. Το κεντρικό περιτείχισμα με το πρώην παλάτι νταϊμιό χρησιμοποιήθηκε ως κυβερνητικό γραφείο μέχρι που κάηκε το 1884. Ολοκληρώθηκε ένα νέο κτήριο γραφείων. Ωστόσο, το 1899 το κεντρικό περιτείχισμα και το δεύτερο περιτείχισμα  δωρίστηκαν στην πόλη και έγιναν πάρκο Κίτζο. Το πάρκο Κίτζο απέχει 15 λεπτά με τα πόδια από το Σταθμό Τσουτσιούρα. Μόνο ένα γιαγκούρα έχει απομείνει από την περίοδο Έντο, το Τάικο Γιαγκούρα Μον, το οποίο χτίστηκε το 1656. Τα υπόλοιπα δύο γιαγκούρα είναι και τα δύο ανακατασκευές της δεκαετίας του 1990, ένα από τα οποία, το Ανατολικό Γιαγκούρα, χρησιμοποιείται ως Μουσείο της πόλης Τσουτσιούρα.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 
 
 
 

Κάστρα στην Ιαπωνία
Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Κάστρο της Νουμάτα

Το Κάστρο της Νουμάτα (沼田城, Numata-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στη Νουμάτα, βόρεια του νομού Γκούνμα, στην Ιαπωνία. Στο τέλος της περιόδου Έντο, το Κάστρο της Νουμάτα ήταν η έδρα της φυλής Τόκι, νταϊμιό του τομέα Νουμάτα, αλλά το κάστρο διοικούνταν από διάφορες φυλές στο πέρασμα του χρόνου, και είναι αξιοσημείωτο ως η τοποθεσία μιας μεγάλης μάχης στην περίοδο Σενγκόκου. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως  «Κουράουτσι-τζο» (倉内城, Kurauchi-jō).

Ιστορία 
Κατά την περίοδο Μουρομάτσι, η περιοχή γύρω από τη Νουμάτα ελεγχόταν από τη φυλή Νουμάτα, με μια οχύρωση, που χτίστηκε σε αυτήν την τοποθεσία από τον Νουμάτα Ακιγιάσου το 1532. Ο Σανάντα Μασαγιούκι, υποτελής του Τακέντα Κατσουγιόρι κατέλαβε το κάστρο το 1580, και το μεγαλύτερο μέρος της φυλής Νουμάτα χάθηκε σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να ανακτήσει το πατρογονικό τους σπίτι τον επόμενο χρόνο. Στη συνέχεια, η περιοχή αμφισβητήθηκε μεταξύ της φυλής Σανάντα και της φυλής Ονταβάρα Χότζο. Το 1589, ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι προσπάθησε να επιλύσει τη διαφορά δίνοντας τη Νουμάτα στη φυλή Χότζο και αναθέτοντας το κοντινό κάστρο Ναγκουρούμι στη φυλή Σανάντα. Ωστόσο, ο Χότζο φρούραρχος Ινομάτα Κουνινόρι ήταν δυσαρεστημένος με αυτή τη ρύθμιση και επιτέθηκε στη Σανάντα. Ωστόσο, μετά την ήττα των Χότζο στη μάχη της Ονταβάρα το 1590, ο έλεγχος της Νουμάτα αποκαταστάθηκε σταθερά στη Σανάντα.

Ο Σανάντα Νομπουγιούκι ανακατασκεύασε πλήρως σε τεράστια κλίμακα το Κάστρο Νουμάτα το 1597, ενσωματώνοντας πέτρινους τοίχους και ένα μεγάλο πενταόροφο ντόντζον και πολλά τριώροφα γιαγκούρα. Η Νουμάτα έγινε ξεχωριστός τομέας από την κύρια εκμετάλλευση της φυλής Σανάντα στο Κάστρο Ουέντα το 1656. Ωστόσο, το 1681, ο Σανάντα Νομπουτόσι εκδιώχθηκε από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα για ακαθάριστη υποεκπροσώπηση των εσόδων του και το κάστρο καταστράφηκε.

Ο τομέας Νουμάτα αποκαταστάθηκε το 1703 και δόθηκε στον Χόντα Μασανάγκα, ο οποίος ανοικοδόμησε το Κάστρο Νουμάτα σε μικρότερη κλίμακα, ανασκάπτοντας εκ νέου μερικές από τις γεμάτες τάφρους και αποκαθιστώντας μερικά από τα χωμάτινα έργα, αλλά ένα νέο ντόντζον ή γιαγκούρα δεν χτίστηκε ποτέ. Στη συνέχεια, το κάστρο πέρασε στα χέρια ενός κατώτερου κλάδου της φυλής Κουρόντα πριν περάσει στα χέρια της φυλής Τόκι το 1742. Οι Τόκι διέμεναν σε μια κατοικία που χτίστηκε μέσα στο τρίτο περίβολο, αλλά το «κάστρο» παρέμεινε κάτι περισσότερο από ένα τζίνγια.

Το 1912, ένας πρώην σαμουράι στην υπηρεσία της φυλής Τόκι, ο Κούμε Ταμενοσούκε, αγόρασε την τοποθεσία του κάστρου και τη δώρισε στην πόλη Νουμάτα το 1926 για χρήση ως πάρκο. Το πάρκο περιέχει το Ουμπουκάτα Σπίτι, μια κατασκευή της περιόδου Έντο που κάποτε χρησιμοποιήθηκε ως φαρμακείο στην πόλη του κάστρου της Νουμάτα. Η δομή είναι μια σημαντική πολιτιστική περιουσία και λειτουργεί ως μουσείο τοπικής ιστορίας. Περιέχει επίσης μία μακέτα του κάστρου της Νουμάτα κάτω από τη διοίκηση της φυλής Σανάντα.

Το κάστρο της Νουμάτα συμπεριλήφθηκε σε λίστα ως ένα από τα 100 συνεχιζόμενα κορυφαία ιαπωνικά κάστρα το 2017.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 
 
 
 
 

Κάστρα στην Ιαπωνία
Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Κάστρο Οσί

Το Κάστρο Οσί (忍城, Oshi-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στην Γκιόντα, στο νομό Σαϊτάμα της Ιαπωνίας. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο, το κάστρο Οσί ήταν το κέντρο του τομέα Οσί των 100,000 koku, αλλά το κάστρο περισσότερο γνωστό για τη συσχέτισή του με την πολιορκία του Οσί κατά τη διάρκεια της ύστερης περιόδου Σενγκόκου. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως «Κάμα-τζο» (亀城, Kama-jō, Κάστρο Χελώνα) ή  «Οσί-νο-ούκι-τζο» (忍の浮き城, το πλωτό κάστρο του Οσί). Θεωρούνταν ως ένα από τα επτά κύρια φρούρια της περιοχής του Καντό.

Ιστορία 
Το Κάστρο Οσί ολοκληρώθηκε από τον Ναρίτα Ακιγιάσου γύρω στο 1479. Η οικογένεια Ναρίτα κυβέρνησε την περιοχή της Γκιόντα αρχικά ως υποτελείς της φυλής Ογκιγκαγιάτσου Ουεσούγκι, αλλάζοντας την πίστη της στη φυλή Ονταβάρα Χότζο το 1546. Η πόλη του κάστρου κάηκε από τον Ουεσούγκι Κένσιν το 1574.

Το κάστρο χρησιμοποιούσε έλη και βάλτους στα περίχωρά του και θεωρούνταν απόρθητο. Το 1590, ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι έστειλε τον Ισίντα Μιτσουνάρι με στρατό 23.000 στρατιωτών, για να καταλάβει το κάστρο. Στην πολιορκία του Οσί, οι 619 σαμουράι του κάστρου και οι 2000 ντόπιοι στρατεύσιμοι απέκρουσαν πολυάριθμες επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας προσπάθειας αντιγραφής για να κατακλύσουν τους υπερασπιστές, σύμφωνα με τη διάσημη πολιορκία του Τακαμάτσου από τον Χιντεγιόσι. Παρά την εντυπωσιακή κατασκευή του Μιτσουνάρι με αναχώματα 28 χιλιομέτρων και τις καταρρακτώδεις βροχές, το κάστρο εξακολουθούσε να διατηρείται από τους υπερασπιστές του μόνο μέχρι την είδηση ότι οι άρχοντές τους είχαν ηττηθεί στην πολιορκία της Ονταβάρα.

Η περιοχή τέθηκε υπό τον έλεγχο του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου και το κάστρο στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε ως το κέντρο του τομέα Οσί των 100.000 koku, που κυβερνήθηκε από μια διαδοχή από νταϊμιό από διάφορους κλάδους της φυλής Ματσουντάιρα και της φυλής Άμπε. Η πόλη του κάστρου ευημερούσε κατά την περίοδο Έντο από την εγγύτητά της στον αυτοκινητόδρομο Νακασέντο και την τοποθεσία στον ποταμό Τόνε.

Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί, όλες οι δομές του κάστρου καταστράφηκαν και η τοποθεσία του μετατράπηκε σε δημόσιο πάρκο. Το σημερινό ντόντζον ανακατασκευάστηκε το 1988, για να τονώσει τον τοπικό τουρισμό και να λειτουργήσει ως Μουσείο τοπικής ιστορίας της πόλης της Γκιόντα (行田市郷土博物館) (Gyōda-shi Gōdō Hakubutsukan).

Βιβλιογραφία

Παραπομπές 

Κάστρα στην Ιαπωνία
Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Ζεις μονάχα δυο φορές

Το Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Ζεις μονάχα δυο φορές (Πρωτότυπος τίτλος: You Only Live Twice) είναι βρετανική κατασκοπευτική περιπέτεια παραγωγής 1967. Αποτελεί την 5η προσθήκη στη σειρά ταινιών Τζέιμς Μποντ και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του φανταστικό πράκτορα της MI6 αναλαμβάνει για 4η φορά ο Σον Κόνερι. Είναι η πρώτη ταινία της σειράς που σκηνοθετήθηκε από τον Λιούις Γκίλμπερτ, ο οποίος αργότερα σκηνοθέτησε την ταινία Η κατάσκοπος που με αγάπησε (1977) και την ταινία Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: επίχειρηση κεραυνός (1979), με πρωταγωνιστή και στις δύο τον Ρότζερ Μουρ. Το σενάριο γράφτηκε από τον Ρόαλντ Νταλ, και είναι βασισμένο χαλαρά στο ομώνυμο μυθιστόρημα του 1964 του Ίαν Φλέμινγκ. Είναι η πρώτη ταινία Τζέιμς Μποντ που απέρριψε το μεγαλύτερο μέρος της πλοκής του Φλέμινγκ, χρησιμοποιώντας μόνο μερικούς χαρακτήρες και τοποθεσίες από το βιβλίο ως υπόβαθρο για μια εντελώς νέα ιστορία.

Πλοκή 
Στην ταινία, ο Μποντ αποστέλλεται στην Ιαπωνία όταν το πλήρωμα δύο διαστημόπλοιων, το αμερικανικό και το σοβιετικό αντίστοιχα, εξαφανίζονται μυστηριωδώς βρισκόμενα σε τροχιά γύρω από τη Γη, ενώ κάθε έθνος κατηγορεί το άλλο εν μέσω Ψυχρού Πολέμου. Ο Μποντ ταξιδεύει κρυφά σε ένα απομακρυσμένο νησί της Ιαπωνίας για να βρει τους δράστες και έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον Ερνστ Σταύρο Μπλόφελντ, τον επικεφαλής της SPECTER. Στην ταινία αποκαλύπτεται για πρώτη φορά η εμφάνιση του Μπλόφελντ, ο οποίος ήταν προηγουμένως ένας μερικώς αόρατος χαρακτήρας. Η οργάνωση SPECTER εργάζεται για την κυβέρνηση μιας ασιατικής δύναμης που δεν κατονομάζεται, αλλά υπονοείται ότι είναι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, για να προκαλέσει πόλεμο μεταξύ των υπερδυνάμεων.

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων στην Ιαπωνία, ανακοινώθηκε ότι ο Σον Κόνερι θα αποσυρόταν από τον ρόλο του Μποντ, αλλά μετά από απουσία μιας ταινίας, επέστρεψε και πάλι με την ταινία Τα διαμάντια είναι παντοτινά (1971) και αργότερα με την ταινία, που δεν ήταν παραγωγή της Eon Productions, το Ποτέ μη ξαναπείς ποτέ (1983).

Υποδοχή 
Το Ζεις μονάχα δυο φορές σημείωσε μεγάλη επιτυχία, έλαβε θετικές κριτικές και είχε πάνω από 111 εκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box office. Ωστόσο, η ταινία ήταν η πρώτη στη σειρά που σημείωσε πτώση στα έσοδα από τα εισιτήρια λόγω του υπερβολικού κορεσμού του είδους των κατασκοπικών ταινιών που συνέβαλαν οι μιμητές του franchise, συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατης και κακής απήχησης ανταγωνιστικής ταινίας του Τζέιμς Μποντ, Καζίνο Ρουαγιάλ, από την Columbia Pictures που κυκλοφόρησε προηγουμένως την ίδια χρονιά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 
 
 
 
 MGM's site on the movie

Ταινίες του 1967
Βρετανικές ταινίες
Βρετανικές κατασκοπικές ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
Αγγλόφωνες ταινίες
Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Μπάρι
Ταινίες σίκουελ
Ταινίες γυρισμένες στην Ιαπωνία
Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία
Ταινίες γυρισμένες στις Μπαχάμες
Ταινίες σε παραγωγή Άλμπερτ Μπρόκολι
Ταινίες σε παραγωγή Χάρι Σάλτσμαν
Εθνικό Πάρκο Γιακουσίμα

Το Εθνικό Πάρκο Γιακουσίμα (屋久島国立公園, Yakushima Kokuritsu Kōen) είναι  προστατευόμενη περιοχή, που βρίσκεται στο νομό Καγκοσίμα, στο νησί Κιούσου. Περιλαμβάνει μέρη των νησιών Όσουμι με την Γιακουσίμα, ολόκληρο το νησί Κουτσινοεράμπου-τζίμα και μερικές κοντινές θαλάσσιες περιοχές. Έχει συνολικό μέγεθος 325,53 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Το εθνικό πάρκο ιδρύθηκε στις 16 Μαρτίου 1964 και ανατέθηκε στο Εθνικό Πάρκο Κιρισίμα, το οποίο έγινε Εθνικό Πάρκο Κιρισίμα-Γιάκου. Στις 16 Μαρτίου 2012 η Γιακουσίμα χωρίστηκε ως ξεχωριστό Εθνικό Πάρκο Γιακουσίμα. Το Εθνικό Πάρκο Κιρισίμα-Γιάκου μετονομάστηκε σε Εθνικό Πάρκο Κιρισίμα-Κινκόβαν με έκταση 365,86 km².

Γεωγραφία 
Το Εθνικό Πάρκο καλύπτει έκταση πάνω από 20.989 εκτάρια στη Γιακουσίμα. Πρόκειται για το 42% της χερσαίας έκτασης του νησιού και 3.943,4 εκτάρια  παρακείμενης θαλάσσιας έκτασης. Βρίσκεται κυρίως στη δυτική ακτή του νησιού. Το Κουτσινοεράμπου-τζίμα έχει 3.577 εκτάρια και ανήκει εξ ολοκλήρου στο Εθνικό Πάρκο συν 4.043.5 εκτάρια παράκτιων υδάτων. Το εθνικό πάρκο καλύπτει έτσι 24.566 εκτάρια  και 7.986,9 εκτάρια θάλασσας. 

Η κεντρική περιοχή του Εθνικού Πάρκου σχηματίζεται από τα βουνά Οκουντάκε. Το υψηλότερο σημείο είναι το όρος Μιγιανόουρα με ύψος 1.936 μέτρα. Μερικά από τα βουνά θεωρούνται ιερά μέρη από τον πληθυσμό, ενώ άλλα μπορούν να αναρριχηθούν. Τμήματα της περιοχής είναι προσβάσιμα από μονοπάτια πεζοπορίας.  Το νησί έχει μια υγρή υποτροπική κλιματική ζώνη με υγρά και ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Ανάλογα με την τοποθεσία, η βροχόπτωση είναι μεταξύ 4.000 και 8.000 χιλιοστά ανά έτος.

Φύση και τοπίο 

Στο εθνικό πάρκο υπάρχουν εκτεταμένα αποθέματα κρυπτομερίας και ροδόδεντρου.  Μια περιοχή 1.219 εκταρίων με τους παλαιότερους κέδρους, το Γιακουσούγκι, του οποίου η ηλικία εκτιμάται ότι είναι πάνω από 2000 χρόνια, δεν αποτελεί μέρος του εθνικού πάρκου.  Στις 17 Μαΐου 1975, η περιοχή Χαναγιάμα στην οροσειρά Γιακουσίμα ορίστηκε ως η περιοχή της άγριας φύσης της Γιακουσίμα () υπό ειδική προστασία. 

Τμήματα του εθνικού πάρκου, καθώς και το φυσικό καταφύγιο Γιακουσίμα (107.47 km²), ανακηρύχθηκαν από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1993.

Το εθνικό πάρκο έχει το δικό του υποείδος του ιαπωνικού μακάκου (Macaca fuscata). Την παραλία Ναγκάτα-χάμα επισκέπτονται οι θαλάσσιες χελώνες Χόουκσμπιλ, για να γεννήσουν αυγά. 

Στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού βρίσκεται το Θαλάσσιο Πάρκο Κουρίο. Έχει κοραλλιογενείς υφάλους και αντίστοιχα εξωτική άγρια ζωή. Το τοπίο του νησιού Κουτσινοεράμπου-τζίμα χαρακτηρίζεται από διαφορετικά ηφαίστεια και πυκνά δάση. Εκεί ζει το απειλούμενο είδος της ιπτάμενης αλεπούς Ριούκιου. 

Συνολικά, 1900 είδη φυτών, 16 είδη θηλαστικών και 150 είδη πουλιών έχουν εντοπιστεί μέχρι στιγμής στο Εθνικό Πάρκο.

Παραπομπές 
 
 

Περιβάλλον της Ιαπωνίας
Γεωγραφία της Ιαπωνίας
Εθνικά πάρκα
Εθνικά πάρκα της Ιαπωνίας
Ντέιβιντ Άιτζ

Ο Ντέιβιντ Γιουτάκα Άιτζ (αγγλικά: David Yutaka Ige, 15 Ιανουαρίου 1957), είναι Αμερικανός πολιτικός και μηχανικός, που υπηρετεί ως 8ος Κυβερνήτης της Χαβάης από το 2014. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας της Χαβάης για την 16η περιφέρεια (2003-2014) και για την 17η περιφέρεια (1995-2003), καθώς και ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων της Χαβάης, από την 34η περιφέρεια (1993-1995) και από την 43η περιφέρεια (1985-1993). 

Στις Κυβερνητικές εκλογές του 2014 στη Χαβάη, ο Άιτζ, εξελέγη 8ος Κυβερνήτης της Χάβαης, με ποσοστό 49,5% των ψήφων. Επανεξελέγη, το 2018, με ποσοστό 62,7% των ψήφων, έναντι 33,7% των ψήφων της Ρεπουμπλικανής ανθυποψήφιάς του.

Παραπομπές 

Κυβερνήτες της Χαβάης
Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Αμερικανοί πολιτικοί
Αμερικανοί μηχανικοί
Ιάπωνες
Μαϊκέλ Καϊθέδο

Ο Μαϊκέλ Καϊθέδο Σάντσεθ (γεννήθηκε στην Ίνκα (Βαλεαρίδες Νήσοι), στις 21 Ιουνίου 2003 ) είναι Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Έχει ύψος 1,99 μέτρων, παίζει στη θέση του σούτινγκ γκαρντ και αυτή τη στιγμή παίζει στην ομάδα της Μπαρτσελόνα του Ισπανικού Πρωταθλήματος (Liga ACB) .

Σταδιοδρομία 
Γεννημένος στην Ίνκα (Βαλεαρίδες Νήσοι), είναι γιος Κολομβιανού πατέρα και Ισπανίδας μητέρας, είναι σούτινγκ γκαρντ που εκπαιδεύτηκε στις νεανικές κατηγορίες της Ρόκα δελ Βαγιές και ΚΜ Γκρανογέρς, πριν πάει στη Μπαρτσελόνα .

Τον Δεκέμβριο του 2020, επιλέχθηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του Αντίντας Νεξτ Γκενερέισον της Βαλένθια μετά από έναν πολυτελή τελικό στον οποίο είχε βαθμό αξιολόγησης 37. 

Την περίοδο 2020-21, ήταν μέλος της Μπαρτσελόνα "B" της 2ης Ισπανίας (Liga LEB Plata) και ενάλλασσε προπονήσεις και συμμετοχές με την πρώτη ομάδα. 

Στις 9 Ιανουαρίου 2021, έκανε την πρώτη συμμετοχή του για τη Μπαρτσελόνα στο πρωτάθλημα (Endesa League) απέναντι στην ΜΠΑΞΙ Μανρέσα, και έγινε ο πέμπτος νεότερος παίκτης που το έκανε σε ολόκληρη την ιστορία του τμήματος των Μπλαουγκράνα.  Ο παίκτης από τις Βαλεαρίδες έπαιξε 3 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα.  Ο παρθενικός αγώνας του στην Ευρωλίγκα πραγματοποιήθηκε την 7η αγωνιστική της περιόδου 2021-22, στον αγώνα με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, παίζοντας μόλις 21 δευτερόλεπτα στον αγώνα.  Το πρώτο του καλάθι σε αυτή τη διοργάνωση ήρθε δύο μέρες αργότερα, με κάρφωμα στο παιχνίδι με την Μπασκόνια, σε έναν αγώνα όπου ξεπέρασε τα δέκα λεπτά.

Διεθνή πορεία 
Το 2019 έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων, το οποίο κατέκτησε, σημειώνοντας 21 πόντους στον τελικό με τη Γαλλία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ παίχτη στην ACB

Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Ισπανοί καλαθοσφαιριστές
Ρίσαρντ Σουρκόφσκι

Ο Ρίσαρντ Γιαν Σουρκόφσκι (πολωνικά: Ryszard Jan Szurkowski) (12 Ιανουαρίου 1946 – 1 Φεβρουαρίου 2021) ήταν Πολωνός αθλητής της ποδηλασίας δρόμου, ο οποίος θεωρείται ευρέως ως θρύλος του αθλήματος στην Πολωνία.

Καριέρα 
Κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο ομαδικό στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 και του 1976 και επίσης κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια στο Παγκόσμιο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Ποδηλασίας, δύο το 1973 (συμπεριλαμβανομένου ενός στον ατομικό αγώνα δρόμου) και ένα το 1975. Κέρδισε τον Αγώνα Ειρήνης τέσσερις φορές, το 1970, το 1971, το 1973 και το 1975. Ήρθε επίσης πρώτος δύο φορές στον Γύρο της Μασοβίας (Dookoła Mazowsza), το 1977 και το 1978.

Ο γιος του, Νόρμπερτ, πέθανε στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Το 2018, ο Σουρκόφσκι τράκαρε κατά τη διάρκεια ενός αγώνα ποδηλασίας στη Γερμανία, υπέστη σοβαρούς τραυματισμούς, συμπεριλαμβανομένου ενός σπασμένου νωτιαίου μυελού που τον άφησε παράλυτο. Μετά από πέντε μήνες θεραπείας, ανέκτησε μέρος της αίσθησης στα δάχτυλα των ποδιών του.

Πέθανε την 1η Φεβρουαρίου 2021, είκοσι μέρες μετά τα 75α γενέθλιά του.

Παραπομπές 

Πολωνοί αθλητές της ποδηλασίας
Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972
Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες
Αργυροί Ολυμπιονίκες της ποδηλασίας
Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976
Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Νικόλαος Λονζεσπέ

Ο Νικόλαος Μακρόξιφος, αγγλ.: Nicholas Longespeé, από τον Οίκο του Ανζού ήταν μεσαιωνικός επίσκοπος του Σόλσμπερυ.

Ο Mακρόξιφος ήταν γιος της Έλας 3ης κόμισσας του Σόλσμπερυ και του Γουλιέλμου Μακρόξιφου 3ου κόμη του Σόλσμπερυ. Ήταν μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού ναού του Σόλσμπερυ πριν από το 1272 και κατείχε το αξίωμα του ταμία της επισκοπής του Σόλσμπερυ πριν από το 1275. Κατείχε επίσης τη θέση του πρύτανη του Συλλόγου της εκκλησίας του Λάκοκ.  Ο Nικόλαος Μακρόξιφος διορίστηκε επίσης ως πρύτανης της ενορίας του Γουάικ Ρήτζις στο Γουέιμεθ το 1263. Στη διαθήκη του άφησε χρήματα για την ανακούφιση των φτωχών στο Γουάικ Ρήτζις.

Ο Μακρόξιφος εξελέγη επίσκοπος μεταξύ 8 Νοεμβρίου και 12 Δεκεμβρίου 1291 και χειροτονήθηκε στις 16 Μαρτίου 1292. Απεβίωσε στις 18 Μαΐου 1297.  Τάφηκε στο Σόλσμπερυ, αλλά η καρδιά του τάφηκε στο Λάκοκ και τα σπλάχνα του στο Ράμσμπερυ.

Αναφορές

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Πρόσβαση στο British History Online Bishops of Salisbury στις 30 Οκτωβρίου 2007
 Πρόσβαση στο British History Online Treasurers of Salisbury στις 30 Οκτωβρίου 2007
 0-521-56350-Χ 
 Ενορία του Wyke Regis, κατάλογος Πρυτάνεων από το 1263 έως σήμερα

Οίκος του Ανζού
Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Κάστρο Μπελβεντέρε (Λάκεν)

Το Κάστρο Μπελβεντέρε (γαλλικά: Château du Belvédère, ολλανδικά: Kasteel Belvédère) είναι βελγική βασιλική κατοικία στο Λάκεν του Βελγίου, η οποία φιλοξενεί σήμερα τον Βασιλιά Αλβέρτο Β΄ του Βελγίου και τη σύζυγό του, Βασίλισσα Πάολα του Βελγίου.

Ιστορικά στοιχεία
Το Κάστρο Μπελβεντέρε χτίστηκε τη δεκαετία του 1780 από τον τραπεζίτη Έντουαρ ντε Ουαλκίρ. Το 1867 αγοράστηκε από τον Βασιλιά Λεοπόλδο Β΄ του Βελγίου προκειμένου να στεγάσει την αδελφή του Καρλότα. Εκείνη όμως επέλεξε να ζήσει στο Τερβίρεν, αφήνοντας το Μπελβεντέρε ακατοίκητο για ένα διάστημα.

Το 1890, ξέσπασε πυρκαγιά στο Παλάτι του Λάκεν, αναγκάζοντας τον Λεοπόλδο Β΄ και τη σύζυγό του, Μαρία Ερριέττα, να μετακομίσουν στο Μπελβεντέρε για όσο διάστημα απαιτούσαν οι επισκευές. Μόλις τελείωσαν οι επισκευές, το βασιλικό ζεύγος επέστρεψε στο Παλάτι του Λάκεν, ενώ το Μπελβεντέρε έγινε κατοικία της μικρότερης κόρης τους, Πριγκίπισσας Κλημεντίνης. Η Κλημεντίνη έζησε στο Μπελβεντέρε μέχρι το 1910, όταν παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε στο Παλάτι του Λάκεν. Μετέπειτα, το Μέγαρο αποτέλεσε κατοικία διαφόρων μελών της βασιλικής αυλής.

Το 1958 χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1958. Το επόμενο έτος, οι νεόνυμφοι Πρίγκιπας Αλβέρτος και Πριγκίπισσα Πάολα μετακόμισαν στο Μπελβεντέρε, το οποίο επεκτάθηκε σε 5 εκτάρια (12 στρέμματα), καταλαμβάνοντας τμήματα ενός γειτονικού πάρκου. Και τα τρία παιδιά του βασιλικού ζεύγους γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο Μπελβεντέρε. Ακόμη και μετά την άνοδο του Αλβέρτου στο θρόνο του Βελγίου, το ζευγάρι αποφάσισε να παραμείνει στο κάστρο.

Παραπομπές

Κάστρα στο Βέλγιο
Κάστρα στις Βρυξέλλες
Βασιλικές κατοικίες στο Βέλγιο
Ταγκό (ταινία, 1981)

Το Ταγκό (πολωνικά: Tango) είναι πολωνική animation ταινία μικρού μήκους του 1981, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ζμπίγκνιεφ Ριμπτσίνσκι. Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους στα 55α Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Περίληψη 
Η ταινία απεικονίζει ένα αρχικά άδειο δωμάτιο. Μια μπάλα αναπηδά μέσα από το παράθυρο και ένα αγόρι μπαίνει για να την πάρει και φεύγει. Αυτή η σειρά ενεργειών επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, συνοδευόμενη σταδιακά από όλο και περισσότερες επαναλαμβανόμενες διαδρομές διαφορετικών ανθρώπων μέσα στο δωμάτιο. Η ταινία τελειώνει με τους ανθρώπους να φεύγουν τελικά από το δωμάτιο και το αγόρι να πετάει την μπάλα από το παράθυρο για τελευταία φορά, η οποία προσγειώνεται κοντά σε μια ηλικιωμένη γυναίκα ξαπλωμένη. Στη συνέχεια σηκώνεται, παίρνει την μπάλα και φεύγει από την πόρτα κοντά της.

Διακρίσεις 
 Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους

Δείτε επίσης 
 Κινηματογράφος της Πολωνίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Πολωνικές ταινίες
Πολωνικές ταινίες κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους
Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερων Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους
Ταινίες του 1981
Κυβερνήτης της Αριζόνα

Ο Κυβερνήτης της Αριζόνα (αγγλικά: Governor of Arizona), είναι ο αρχηγός της πολιτείας, ο επικεφαλής της πολιτειακής κυβέρνησης, και ο ανώτατος εκτελεστικός αξιωματούχος στην Αμερικανική πολιτεία της Αριζόνα. Ο Κυβερνήτης επίσης, είναι και ο ανώτατος διοικητής των ενόπλων και αστυνομικών δυνάμεων της πολιτείας.

Επιπλέον, ο Κυβερνήτης, είναι ο ανώτατος αρμόδιος για την εκτέλεση και την τήρηση των ομοσπονδιακών και πολιτειακών νόμων στην Πολιτεία της Αριζόνα. Επίσης, έχει την εξουσία είτε να εγκρίνει, είτε να ασκεί αρνησικυρία (βέτο) στα νομοσχέδια που προέρχονται από το Νομοθετικό Σώμα της Αριζόνα, να συγκαλέσει το Νομοθετικό Σώμα, καθώς και να απονείμει χάρη (εκτός από περιπτώσεις παρπομπής). 

Σημερινός και 23ος Κυβερνήτης της Αριζόνα είναι ο Ρεπουμπλικανός Νταγκ Ντούσεϊ, από τις 5 Ιανουαρίου 2015.

Προϋποθέσεις 
Σύμφωνα με το άρθρο 5 και παράγραφο 2 του Συντάγματος της Πολιτείας της Αριζόνα κάθε άτομο που επιθυμεί να είναι υποψήφιο για το αξίωμα του Κυβερνήτη, θα πρέπει να πληροί τις εξής προϋποθέσεις:

 Να είναι πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών, τουλάχιστον για 10 χρόνια 
 Να έχει συμπληρώσει το 25ο έτος της ηλικίας του
 Να είναι εγγεγραμμένος ψηφοφόρος στην πολιτεία της Αριζόνα
 Να είναι κάτοικος στην πολιτεία της Αριζόνα, τουλάχιστον 5 χρόνια

Διαδοχή

Πρώην Κυβερνήτες (εν ζωή)

Δείτε ακόμα 

 Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
 Πολιτείες των ΗΠΑ
 Αριζόνα
 Κυβερνήτης (Ηνωμένες Πολιτείες)
 Κατάλογος πολιτειακών νομοθετικών σωμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών

Παραπομπές 

Αριζονα
 
Αριζόνα
Γεώργιος Δ΄ της Γεωργίας

Ο Γεώργιος Δ΄, γνωστός και ως Φωτιστής (, Λάσα Γκιόργκι)  (1191 – 1223), από τον Οίκο των Βαγρατιδών, ήταν βασιλιάς της Γεωργίας από το 1213 έως το 1223.

Βιογραφία 

Γιος της βασίλισσας suo jure Tάμαρ και του συζύγου της Δαβίδ Σοσλάν, ο Γεώργιος Δ΄ ανακηρύχθηκε συμβασιλιάς από τη μητέρα του το 1207. Σύμφωνα με τα Γεωργιανά χρονικά, το δεύτερο όνομα Lasha σήμαινε «φωτιστής του κόσμου» στη γλώσσα των Apsar (πρβλ. a-lasha που σημαίνει φως στην Αμπχαζική γλώσσα).  Είχε πριγκιπική κυριαρχία στο Τζαβαχέτι με κέντρο το Αλαστάνι, για το οποίο ήταν γνωστός με τον τίτλο του javakht' up'ali, δηλαδή «ο άρχοντας των Τζαβαχετινών» όπως υποδηλώνεται από έναν τύπο αργυρών νομισμάτων, που κόπηκαν στο όνομά του. 

Ο Γεώργιος Δ΄ συνέχισε την πολιτική της Τάμαρ για την ενίσχυση του φεουδαρχικού κράτους της Γεωργίας. Κατέπνιξε τις εξεγέρσεις στα γειτονικά μουσουλμανικά υποτελή κράτη τη δεκαετία του 1210 και άρχισε τις προετοιμασίες για μία μεγάλης κλίμακας εκστρατεία ανακατάληψης της Ιερουσαλήμ, για να υποστηρίξει τους Σταυροφόρους το 1220. Ωστόσο η έλευση των Μογγόλων στα Γεωργιανά σύνορα έκανε το σχέδιο της Σταυροφορίας μη ρεαλιστικό. Η πρώτη Μογγολική εισβολή νίκησε δύο Γεωργιανούς στρατούς το 1221–1222 και έφυγε από τον Εσωτερικό Καύκασο. Οι Γεωργιανοί υπέστησαν μεγάλες απώλειες σε αυτόν τον πόλεμο και ο ίδιος ο βασιλιάς τραυματίστηκε βαριά. Ο Γεώργιος Δ΄ πήγε στο Μπαγκαβάν της Αρμενίας, για να εξασφαλίσει τον γάμο της αδελφής του με τον σάχη του Σιρβάν και να εξασφαλίσει τη διαδοχή της.  Ο Γεώργιος Λάσα έγινε ανάπηρος και απεβίωσε πρόωρα στο Μπαγκαβάν σε ηλικία 31 ετών. Τον διαδέχθηκε η αδελφή του Ρουσουντάν της Γεωργίας.

Ο Γεώργιος Λάσα ήταν γνωστός ως ανοιχτόμυαλος άνθρωπος και δέχτηκε πολλές επικρίσεις από μία συντηρητική, φεουδαρχική κοινωνία. Η σύζυγός του ήταν ένα κορίτσι από οικογένεια απλών ανθρώπων. Οι ευγενείς και οι χριστιανοί κληρικοί απέρριψαν τη γυναίκα του και δεν την αναγνώρισαν ως βασίλισσα. Τελικά, ο βασιλιάς έπρεπε να συμβιβαστεί και τη χώρισε επίσημα, αρνούμενος, ωστόσο, να νυμφευτεί οποιαδήποτε άλλη.

Ορισμένες μεσαιωνικές πηγές χαρακτηρίζουν τον Γεώργιο Δ΄ ως σοφό ηγεμόνα και γενναίο πολεμιστή, ενώ άλλες τονίζουν τον ανήθικο τρόπο ζωής του και τον εθισμό του στον μυστικισμό και ακόμη και στον σουφισμό.

Του έμεινε ένας γιος Δαβίδ (ο μελλοντικός βασιλιάς Δαβίδ Ζ΄ Ουλού). Ο Γεώργιος Δ΄ κηδεύτηκε στο Μοναστήρι του Γκελάτι.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία νέα από οικογένεια απλών ανθρώπων και είχε τέκνο:
 Δαβίδ Ζ΄ 1215-1270, βασιλιάς της Γεωργίας.

Δείτε επίσης 
 Μονή Καζρέτι

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Halfter, P. "Die militärischen Triumphe der Georgier und ein wenig beachtetes Erdbeben an der Grenze Armenisch-Kilikiens (περ. Ende August 1213)," Le Muséon, 122,3-4 (2009), pp. 423–447.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://web.archive.org/web/20040702230322/http://www.bigvava.ge/unificationoffeudalgeorgia.html

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Βαγρατιδών
Βασιλείς της Γεωργίας
Γεώργιος ΣΤ΄ της Γεωργίας

Ο 'Γεώργιος ΣΤ΄ ο Μικρός ( Giorgi VI Mtsire, (απεβ. 1313), από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν ο 19ος βασιλιάς της Γεωργίας το διάστημα 1311–1313.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Δαυίδ Η΄ της Γεωργίας. Διορίστηκε βασιλιάς της Γεωργίας (στην πραγματικότητα, μόνο το ανατολικό τμήμα της χώρας) από τον Ιλ-χάν Ολτζεϊτού μετά το τέλος τού πατέρα του το 1311. Βασίλευσε υπό την αντιβασιλεία τού θείου του Γεωργίου Ε΄ και απεβίωσε ανήλικος το 1313.

Καταγωγή

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Cyrille Toumanoff, Les dynasties de la Caucasie chrétienne de l'Antiquité jusqu'au XIXe siècle : Tables généalogiques et chronologiques, Ρώμη, 1990, σελ. 138.

}}

Οίκος των Βαγρατιδών
Βασιλείς της Γεωργίας
Γεώργιος Ζ΄ της Γεωργίας

Ο Γεώργιος Ζ΄, Γεωργιανά: გიორგი VII, (απεβ. το 1405 ή 1407) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν βασιλιάς της Γεωργίας από το 1393 έως το 1407 (εναλλακτικά, από το 1395 έως το 1405).

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Βαγράτ Ε΄ και της πρώτης του συζύγου Ελένης Μεγάλης Κομνηνής (απεβ. από πανώλη το 1366), μάλλον κόρης του Βασιλείου ηγεμόνα της Τραπεζούντας.  Ο Βαγράτ Ε΄ διόρισε τον γιο του συγκυβερνήτη το 1369.

Τον Νοέμβριο του 1386 ο Βαγράτ Ε΄ ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε από τον Μογγόλο πολέμαρχο Τιμούρ Λενγκ (Ταμερλάνο). Ο πρίγκιπας Γεώργιος οργάνωσε μία επιτυχημένη αντίσταση στην επόμενη εισβολή και απελευθέρωσε τον πατέρα του. Το 1393 ο Βαγράτ Ε΄ απεβίωσε και ο Γεώργιος Ζ΄ ανέλαβε πλήρως τις βασιλικές εξουσίες. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του πολεμώντας τον Τιμούρ, ο οποίος οδήγησε άλλες επτά επιχειρήσεις ενάντια στο επίμονο Γεωργιανό βασίλειο από το 1387 έως το 1403, αφήνοντας τη χώρα σε ερείπια. Τελικά το 1403 ο Γεώργιος Ζ΄ έπρεπε να συνάψει ειρήνη με τον άγριο εχθρό, αναγνωρίζοντας τον Τιμούρ ως επικυρίαρχο και πληρώνοντάς του φόρο υποτέλειας, αλλά διατηρώντας το δικαίωμα ο βασιλιάς να στέφεται ως Χριστιανός μονάρχης. Σκοτώθηκε σε μάχη κατά των Τουρκμενίων νομάδων, προφανώς της φυλής Μαύρων Προβάτων (Kara Koyunlu).

Ο Γεώργιος Ζ΄ μπορεί να απεβίωσε άτεκνος, καθώς ο αδελφός του Κωνσταντίνος Α΄ έγινε ο επόμενος βασιλιάς.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Οίκος των Βαγρατιδών
Βασιλείς της Γεωργίας
Ελένη Μεγάλη Κομνηνή της Γεωργίας

Η Ελένη Μεγάλη Κομνηνή, , (απεβ. το 1366) είναι το όνομα που δόθηκε στην πρώτη σύζυγο του βασιλιά Βαγράτ Ε΄ της Γεωργίας. Το μικρό της όνομα καταγράφεται στα Γεωργιανά Χρονικά  και το οικογενειακό της όνομα βασίζεται σε μία θεωρία, που την προσδιορίζει ως κόρη του Βασιλείου της Τραπεζούντας.  Αν αυτό αληθεύει, η ταυτότητα της μητέρας της θα ήταν αβέβαιη: ο Βασίλειος ήταν δίγαμος, νυμφευμένος ταυτόχρονα με την Ειρήνη Παλαιολογίνα και την Ειρήνη από την Τραπεζούντα, αγνώστων στοιχείων.

Η Ελένη απεβίωσε το 1366 ως θύμα ενός λοιμού, που είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη Γεωργία κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1350 και 1360 (πιθανώς μία επανάληψη της Μαύρης πανώλης). 

Έναν χρόνο μετά το τέλος της, ο σύζυγός της νυμφεύτηκε την Άννα Μεγάλη Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Γ΄ της Τραπεζούντας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Βαγράτ Ε΄ της Γεωργίας. Σύμφωνα με το Γεωργιανό Χρονικό, την Έλενα πέρασαν σε ηλικία δύο παιδιά της: 
 Γεώργιος Ζ΄ απεβ. π.1406, βασιλιάς της Γεωργίας.
 Δαβίδ, κατά τα άλλα άγνωστος.

Παραπομπές σε πηγές

Δυναστεία Μεγάλων Κομνηνών
Joseph Warnia-Zarzecki

Ο Joseph Warnia-Zarzecki, γεννημένος στις 10 Ιανουαρίου του 1850 στη La Limouzinière, νότια της Ναντ, ήταν Γάλλος οριενταλιστής ζωγράφος και καθηγητής σχεδίου στη Σχολή Καλών Τεχνών της Κωνσταντινούπολης από το 1883 έως το 1915.

Βιογραφία 
Ο Joseph Warnia-Zarzecki ήταν ο μικρότερος γιος μιας Νορμανδής και ενός ευγενούς Πολωνού, του Florentin Ignacy Zarzecki h. Warnia, πολιτικού πρόσφυγα στη Γαλλία μετά την εξέγερση του Νοεμβρίου του 1830. Τα νεανικά του χρόνια τα έζησε στη Γαλλία και μετά σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας, πλάι στον ζωγράφο Wojciech Gerson, ο οποίος του δίδαξε το σχέδιο· στη συνέχεια φοίτησε στην Ακαδημία των Καλών Τεχνών στο Μόναχο, δίπλα στους ζωγράφους Anschütz, Barth, Seitz. Από το 1873 έως το 1883 έζησε δέκα χρόνια στη  Βαυαρία, κάνοντας επισκέψεις στο Ρέγκενσμπουργκ, στο Ίνγκολστατ, στο Άουγκσμπουργκ και στη Νυρεμβέργη. Αργότερα πραγματοποίησε ταξίδι στην Ευρώπη. Πέρασε από την Αυστρία και τη Ρουμανία. Από τη Βιέννη πήγε στο Βουκουρέστι, όπου παρέμεινε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, καθώς τον κράτησαν σημαντικές παραγγελίες. Το 1883 εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη ως ζωγράφος και καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών της Κωνσταντινούπολης, που ιδρύθηκε το 1882 και σήμερα ονομάζεται Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Mimar-Sinan.

Ενσωμάτωσε στο όνομά του το προσωνύμιο ευγενείας της οικογένειας του πατέρα του Warnia. Άλλα τρία μέλη της οικογένειάς του σημείωσαν σημαντική επαγγελματική σταδιοδρομία στην Τουρκία: ο μεγαλύτερος αδερφός του Stephan Joseph Zarzecki, μηχανικός, και οι δύο γιοί του, ο Albert, μηχανικός, και ο Stephan, υποπρόξενος. 

Απεβίωσε μετά το 1926, αλλά η ακριβής ημερομηνία και ο τόπος παραμένουν άγνωστα. Νυμφεύτηκε στο Μόναχο με τη Γερμανίδα Anna Kitzinger και απέκτησαν έναν γιο, τον Thadée (γεννηθέντα το 1891 στην Κωνσταντινούπολη), ο οποίος σπούδασε χημικός μηχανικός στην Ελβετία και έζησε στη Γαλλία τη δεκαετία του 1920, όπου και έφτιαξε την οικογένειά του, και μια κόρη, πρωτότοκη, την Τερέζα (1874 Μόναχο – 1962 Αθήνα), η οποία παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Δημητριάδη στην Κωνσταντινούπολή και τη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, όπου βρίσκεται και η οικογένειά της.

Το έργο του 
Θα μπορούσε να ενταχθεί στην ανατολίτικη ζωγραφική (οριενταλισμός), λόγω της επιλογής των θεμάτων του αλλά και λόγω της προτίμησής του στο χρώμα. Ζωγραφίζει σκηνές σε εξωτερικό χώρο, ληφθείσες επί τόπου (Εργάτης, Τούρκος που καπνίζει ναργιλέ, Καπνιστής κάτω από τέντα…) ή δημιουργεί συνθέσεις με περισσότερα πρόσωπα (Χορευτές μπροστά στον Βόσπορο). Τα έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές, με εξαίρεση το πορτραίτο του Σελίμ Γ΄, που βρίσκεται στο Μουσείο του Πέραν στην Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Adolphe Thalasso, L'Art ottoman : Les Peintres de Turquie, Paris, Librairie artistique internationale, 1910,  σσ. 56 και 62.
Σίνισα Μιχάιλοβιτς

Ο Σίνισα Μιχάιλοβιτς (σερβ-κυριλ: Синиша Михајловић, γεννήθηκε 20 Φεβρουαρίου 1969) είναι  Σέρβος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής της  Μπολόνια.

Βιογραφία

Ως ποδοσφαιριστής ήταν ένας τυπικός Γιουγκοσλάβος,  μέρος αυτής της εξαιρετικής γενιάς μεγάλων τεχνιτών που έκαναν την Ευρώπη να ονειρεύεται τη δεκαετία του 1990. Ο εμφύλιος διαλύει την πρώην Γιουγκοσλαβία και δεν μπορούν να διεκδικήσουν το ταλέντο τους στη διεθνή σκηνή. Με καταγωγή από τη Σλαβονία, γιος Κροάτισας μητέρας και Σέρβου πατέρα, αποφασίζει να συμμετάσχει στην εθνική επιλογή του τελευταίου και να παίξει για τη Γιουγκοσλαβία.

Κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης με τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου το 1991 στο Μπάρι απέναντι στην Ολιμπίκ της Μασσαλίας και στη συνέχεια και το Διηπειρωτικό Κύπελλο. Ακολούθησε καριέρα στην Ιταλία όπου αγωνίστηκε σε  Ρόμα, Σαμπντόρια και Λάτσιο, ομάδα όπου άφησε το στίγμα του στο ιταλικό πρωτάθλημα για πάντα. Πράγματι, ο Μιχάιλοβιτς είναι ένας από τους λίγους παίκτες που σημείωσε τρία ελεύθερα χτυπήματα σε ένα παιχνίδι και είναι επίσης ο πρώτος σκόρερ με απευθείας φάουλ στην ιστορία της Σέριε Α με 45 γκολ, καταρρίπτοντας το ρεκόρ που κατείχε ο Μισέλ Πλατινί. Ο Μιχάιλοβιτς ήταν ένας πολύ ολοκληρωμένος και τεχνικός μέσος (ή αμυντικός) που σημείωσε 90 γκολ σε 567 επίσημους αγώνες. Στις 13 Δεκεμβρίου 1998 με τη φανέλα της Λάτσιο και αντίπαλο την πρώην ομάδα του στο Ολυμπιακό Στάδιο Ρώμης στη Σέριε Α 1999–2000 σημείωσε χατ-τρικ, επίδοση  ρεκόρ που παραμένει.

Το 2006, αφού πέρασε δύο σεζόν στην Ίντερ, ομάδα με την οποία κέρδισε δύο Κύπελλα Ιταλίας και το πρωτάθλημα του 2006, αποσύρθηκε και έγινε βοηθός του Ρομπέρτο ​​Μαντσίνι για δύο χρόνια.

Τίτλοι και διακρίσεις

Βοϊβοντίνα
 Γιουγκοσλαβικό Πρωτάθλημα : 1988–89
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου 
 Γιουγκοσλαβικό Πρωτάθλημα (2) : 1990–91, 1991–92
 Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών : 1990–91
 Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1991
Λάτσιο
 Πρωτάθλημα Ιταλίας : 1999–2000
 Κύπελλο Ιταλίας (2) : 1999–2000 , 2003–04
 Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας (2) : 1998 , 2000
 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης : 1998–99
 Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης : 1999
Ίντερ
 Πρωτάθλημα : 2005–06
 Κύπελλο Ιταλίας (2) : 2004–05 , 2005–06
 Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας : 2005

Ατομικές διακρίσεις
 Ομάδα της Χρονιάς ESM (2) : 1998–99, 1999–00 
 Παίκτης της Χρονιάς στη  Γιουγκοσλαβία : 1999

Παραπομπές

Σέρβοι ποδοσφαιριστές
Σέρβοι προπονητές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας
Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου 
Ποδοσφαιριστές Ίντερ 
Ποδοσφαιριστές  Ρόμα 
Ποδοσφαιριστές Λάτσιο 
Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια  
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000