joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ότμαρ Χάσλερ

Ο Ότμαρ Χάσλερ  (Otmar Hasler, 28 Σεπτεμβρίου 1953) είναι πολιτικός του Λίχτενσταϊν. Υπηρέτησε στην πρωθυπουργία του κρατιδίου επί 8 χρόνια.

Πολιτική καριέρα

Εκλογικές νίκες 
Γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1953. Το 1995 θήτευσε και στο αξίωμα του προέδρου της Βουλής (Δίαιτας). Για ένα διάστημα ήταν αρχηγός του Κόμματος των Προοδευτικών Πολιτών. Με το κόμμα αυτό αναδείχθηκε νικητής στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 9 και 11 Φεβρουαρίου του 2001, στις οποίες το κόμμα του έλαβε το 49,9% των ψήφων (13 επί συνόλου 25 εδρών), η Πατριωτική Ένωση 41,4% (11 έδρες) και η Ελεύθερη Λίστα 8,8% (1 έδρα). Διορίστηκε στην Πρωθυπουργία στις 5 Απριλίου του 2001, ημέρα εκλογής του από το κοινοβούλιο. Εκτός από πρωθυπουργός ανέλαβε και υπουργός Οικονομίας. Στη διάρκεια της κυβέρνησής του, τελέστηκε μια αξιοσημείωτη ενδυνάμωση της εξουσίας του Πρίγκιπα της χώρας. Ο Χάσλερ παρέμεινε πρωθυπουργός μετά τη νίκη του κόμματός του στις εκλογές που διενεργήθηκαν το 2005.

Εκλογική ήττα και αποχώρηση από την πρωθυπουργία 
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 7-8 Φεβρουαρίου του 2009 Το κεντροδεξιό Προοδευτικό Κόμμα των Πολιτών του πρωθυπουργού Χάσλερ (FBP) ηττήθηκε στις εκλογές από τον εταίρο του στον κυβερνητικό συνασπισμό, την Πατριωτική Ένωση. Η τελευταία κέρδισε 13 έδρες στο 25μελές Κοινοβούλιο.. Ως αποτέλεσμα, ο Χάσλερ παραιτήθηκε την ημέρα των εκλογών. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Κλάους Τσίτσερ.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί του Λίχτενσταϊν
Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ

Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ (Jean-Claude Juncker, γενν. 9 Δεκεμβρίου 1954) είναι Λουξεμβουργιανός πολιτικός και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μέχρι και τον Νοέμβριο του 2019. 

Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από το 1995 ως το 2013, υπουργός Οικονομικών από το 1989 έως το 2009. Διετέλεσε πρόεδρος του Χριστιανοκοινωνικού Κόμματος του Λαού, από το 1990 έως το 1995 αλλά και πρόεδρος του Eurogroup, από το 2005 έως το 2013.

Έχει τιμηθεί με το Βραβείο Καρλομάγνος το 2006. Μιλάει τη Λουξεμβουργιανή (γερμανική διάλεκτος), τη Γαλλική και την Αγγλική.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Ρεντάγκε στις 9 Δεκεμβρίου του 1954. Ο πατέρας του ήταν εργάτης σε εργοστάσιο χάλυβα και ο ίδιος ο Ζαν-Κλοντ σπούδασε αρχικά στο Βέλγιο. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και απέκτησε τίτλο Μάστερ το 1979.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1984 και αμέσως υπουργοποιήθηκε στην κυβέρνηση του Ζακ Σαντέρ. Ο Γιούνκερ έγινε υπουργός Εργασίας. Λίγο πριν τις εκλογές του 1989, στις οποίες επανεξελέγη βουλευτής, τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα, κατάφερε όμως να ανανήψει και επέστρεψε στην πολιτική. Διορίστηκε στη θέση του διοικητή της Παγκόσμιας Τράπεζας, όπου υπηρέτησε από το 1989 ως το 1995. Έγινε Υπουργός Οικονομικών τον Ιούλιο του 1989. Εξελέγη άλλη μια φορά βουλευτής στις εκλογές του 1994. Στις 20 Ιανουαρίου του 1995 διαδέχθηκε το Ζακ Σαντέρ στην πρωθυπουργία του Λουξεμβούργου. Μέλος του Χριστιανοκοινωνικού Κόμματος του Λαού (CSV), η κυβέρνησή του επανεξελέγη το 1999 τον Ιούνιο και τον Ιούνιο του 2004. Το CSV κέρδισε 19 επί συνόλου 60 εδρών στο Κοινοβούλιο το 1999 και έφτασε τις 24 στις εκλογές του 2004.

Στις 10 Σεπτεμβρίου του 2004 ο Γιούνκερ έγινε ο ημιμόνιμος Πρόεδρος της ομάδας των 12 Υπουργών Οικονομικών από τις χώρες που υιοθέτησαν το ευρώ για νόμισμα των χωρών τους, δίνοντάς του το προσωνύμιο ο «κύριος ευρώ». Το 2005 διεξήχθη στις 10 Ιουλίου το κρίσιμο δημοψήφισμα στη χώρα του, στο οποίο το 56,5% των ψηφοφόρων ενέκριναν το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Η συμμετοχή έφτασε το 88%. Η πίστη του Γιούνκερ στο θετικό αποτέλεσμα ήταν τόση ώστε είχε υποσχεθεί να παραιτηθεί σε περίπτωση που υπερίσχυε η αρνητική ψήφος στο δημοψήφισμα.

Το 2009 ο Γιούνκερ καταδίκασε την άρση του αφορισμού στον αμφιλεγόμενο επίσκοπο Ρίτσαρντ Γουίλιαμσον, μέλος της Κοινωνίας του Αγίου Πίου Ι΄.
Στις βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 7 Ιουνίου του 2009, ταυτόχρονα με τις Ευρωεκλογές, το κυβερνών Χριστιανοσοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα του Γιούνκερ κέρδισε άλλη μια νίκη, με 26 επί συνόλου 60 εδρών στη Βουλή. Στις 9 Ιουνίου ο Γιούνκερ έλαβε νέα εντολή σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού, από τον Μεγάλο Δούκα Ερρίκο.

Εκλογές 2013 
Στις εκλογές που διεξήχθησαν πρόωρα στις 20 Οκτωβρίου 2013 μετά την ανακοίνωση της παραίτησης του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ από την πρωθυπουργία, εξαιτίας εμπλοκής του σε σκάνδαλο κατασκοπείας το κόμμα του Γιούνκερ έχασε 3 έδρες. Ωστόσο, το εν λόγω κόμμα παρέμεινε πρώτο σε δύναμη, καθώς κέρδισε 23 από 60 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. 

Τον Γιούνκερ διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Σαβιέ Μπετέλ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Λουξεμβούργιοι πολιτικοί
Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος
Γιόβαν Μάνοβιτς

Ο Γιόβαν Μάνοβιτς (13 Μαΐου 1977 – 10 Μαΐου 2007)   ήταν Κροάτης καλαθοσφαιριστής.  Έπαιξε στη θέση του πλέι μέικερ. Τον Ιανουάριο του 2007 έφτασε στην Ελλάδα, όπου δοκιμάστηκε από τον Μακεδονικό, χωρίς όμως να αγωνιστεί.  Αγωνίστηκε, μεταξύ άλλων σε ομάδες όπως οι Οβαρένσε, Κελούζ, Ντιζόν και Σπλιτ. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αγωνίστηκε στην τοπική ομάδα Πρίστινα, στο Κοσσυφοπέδιο και κατάφερε να την οδηγήσει στον τελικό του Κυπέλλου. Στις 10 Μαΐου 2007 δολοφονήθηκε με τρεις σφαίρες από διερχόμενο μοτοσικλετιστή ενώ βρισκόταν σε καφετέρια της Πρίστινας.

Πηγές
 sport24, Δολοφονήθηκε ο Μάνοβιτς, 10/5/2007, ανάκτηση 23-4-2013.
 Προφίλ του Μάνοβιτς στην ιστοσελίδα eurobasket.com

Κροάτες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Μακεδονικού
Καλαθοσφαιριστές Ντιζόν Μπασκέτ
Καλαθοσφαιριστές Σπλιτ
Ημιευθεία

Στη Γεωμετρία ως ημιευθεία  χαρακτηρίζεται το τμήμα μιας ευθείας που έχει αρχή ένα σημείο αυτής και εκτείνεται προς τη μια κατεύθυνση αυτής. Σε μία ημιευθεία, για παράδειγμα,Οχ το σημείο Ο ονομάζεται αρχή της ημιευθείας.

Είδη ημιευθειών 
Ημιευθεία της οποίας η αρχή, Ο, ανήκει σ΄ αυτήν (βρίσκεται επ΄ αυτής) ονομάζεται κλειστή ημιευθεία.
Ημιευθεία της οποίας η αρχή, O, δεν ανήκει σ΄ αυτήν ονομάζεται ανοικτή ημιευθεία.
Σε περίπτωση που η αρχή, το σημείο Ο, βρίσκεται πάνω σε μια ευθεία χχ΄ τότε η ευθεία αυτή (χχ΄) χωρίζεται σε δύο ημιευθείες Οχ και Οχ΄ που ονομάζονται αντικείμενες ημιευθείες.

Γραμμές
Ανθρώπινο ερειστικό σύστημα

Ερειστικό σύστημα ονομάζεται το σύνολο των οργάνων του εκείνων, επί των οποίων «ερείδεται» ένας οργανισμός. Στα σπονδυλωτά ζώα αποτελείται από τα οστά και τις αρθρώσεις, δηλαδή το σκελετό. Στα αρθρόποδα το ερειστικό σύστημα έχει τη μορφή εξωσκελετού.

Ανθρώπινο ερειστικό σύστημα 
Στον ανθρώπινο σκελετό διακρίνουμε τα παρακάτω μέρη:
 σκελετός της κεφαλής ή κρανίο
 σκελετός του κορμού
 σκελετός των άνω άκρων
 σκελετός των κάτω άκρων

Το ερειστικό σύστημα διακρίνεται από 3 είδη οστών: τα μακρά (βραχιόνιο, επιμήκυνση, κνήμη και το μηριαίο), τα βραχέα (σπόνδυλος, καρποί των χεριών), τα πλατιά (κρανίο και λεκάνη (στις γυναίκες είναι πιο πλατιά από ό,τι στους άντρες για να διευκολύνει την εγκυμοσύνη και τον τοκετό) και τα αεροφόρα (κάποια οστά κρανίου).

Κυρτώματα του ερειστικού συστήματος 
 Αυχενικό
 Οσφυικό
 Θωρακικό
 Ιερό

Παθήσεις 
Οι παθήσεις του ερειστικού συστήματος είναι 10 και αυτές είναι:
 Κύφωση. Αύξηση του θωρακικού κυρτώματος, η οποία οφείλεται στην κακή συνήθεια να σκύβουμε όταν στεκόμαστε ή καθόμαστε.
 Λόρδωση. Αύξηση του οσφυϊκού κυρτώματος
 Σκολίωση. Κάμψη του σπονδύλου στα πλάγια και οφείλεται στην κακή συνήθεια να μεταφέρουμε βαριά αντικείμενα στο ένα χέρι ή να κλίνουμε στο πλάι το σώμα μας.
 Κάταγμα. Ράγισμα ενός οστού. Συνοδεύεται από πόνους στη θέση της κάκωσης. Γιατρεύεται με δημιουργία νέου ιστού, με σωστή τοποθέτηση οστών και κατάλληλη διατροφή (γάλα, εσπεριδοειδή, βιταμίνη C).
 Αρθρίτιδες. Φθάρσιμο του χόνδρου, παραμόρφωση οστών η ακόμα και δημιουργία νέου ιστού στα οστά της διάρθρωσης. Δυσκολεύουν τις κινήσεις. Συνοδεύονται από κοκκινίσματα, πόνους, διογκώσεις και αύξηση θερμοκρασίας. Προκαλούνται από παχυσαρκία, κακή διατροφή κα.
 Εξάρθρωση. Απομάκρυνση αρθρικών επιφανειών των οστών από τη θέση τους. Επαναφορά των οστών στη θέση τους γίνεται μόνο από ειδικό γιατρό.
 Διάστρεμμα. Από απότομη κίνηση μπορεί να τεντώσει η να σπάσει ο σύνδεσμος. Ειδικοί επίδεσμοι βοηθούν στην θεραπεία του διαστρέμματος
 Δισκοπάθειες. Προκαλείται από λάθος τρόπο ανασήκωσης, σπρωξίματος και μεταφοράς βαριών αντικειμένων, με αποτέλεσμα η μετατόπιση των σπονδυλικών δίσκων. 
 Ραχίτιδα. Προκαλείται από έλλειψη αλάτων.
 Οστεοπόρωση. Παραμόρφωση οστών με παρουσίαση πόρων σε μεγάλα άτομα, αφού τα οστά ατροφούν. Στα παιδιά παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα κακής διατροφής με συνέπεια ευκολότερη πρόκληση καταγμάτων. Για να θεραπευτεί χρειάζεται ορθή διατροφή (κυρίως προϊόντα με ασβέστιο π.χ. το γάλα) και γυμναστικές ασκήσεις (περπάτημα και ποδηλασία).

Στα οστά υπάρχουν ουσίες, οι οποίες χωρίζονται σε 2 κατηγορίες: οργανικές ουσίες (οστεϊνη 35%) και ανόργανες (άλατα 45 % και νερό 20%). Η οστεΐνη συγκρατεί τα ανόργανα άλατα, προσφέρει συνοχή και ευλυγισία. Στους νέους η οστεΐνη βρίσκεται σε περισσότερες ποσότητες από ό,τι τα άλατα.

Σημειώσεις

Πηγές 
 Ανθρωπολογία Γ' Γυμνασίου

Συστήματα οργάνων
Ανατομία ζώων
Southern Cross squadron

Οι Escuadrilla Acrobática Cruz del Sur (Southern Cross Aerobatic Squad) είναι το ακροβατικό αεροπορικό σμήνος επιδείξεων ακριβείας της Πολεμικής Αεροπορίας της Αργεντινής.

Το σμήνος χρησιμοποιεί επτά ακροβατικά αεροσκάφη Sukhoi Su-29AR και αποτελείται από επτά εν ενεργεία αξιωματικούς της αεροπορίας. Το σμήνος αποτελεί μέρος της 4ης Πτέρυγας της Πολεμικής Αεροπορίας της Αργεντινής και έχει σαν έδρα την πόλη Μεντόσα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα των Escuadrilla Acrobática Cruz del Sur (Ισπανικά)

Αργεντινή
Οίκος των Βουρβόνων

Ο Οίκος των Βουρβόνων (γαλλικά: Maison de Bourbon) ήταν γαλλική δυναστεία. Βασίλεψε από το 1589 ως τη Γαλλική Επανάσταση και από την πτώση του Ναπολέοντα Α΄ ως το 1848. Βασιλείς στους θρόνους της Πάρμας και της Νάπολης ήταν επίσης Βουρβόνοι, οι οποίοι βασιλεύουν σήμερα στην Ισπανία.

Ιστορία 

Το όνομα προέρχεται από την τοποθεσία Μπουρμπόν - λ'Αρσαμπώ (Bourbon l'Archambault), όπου οι χωροδεσπότες είχαν τον πύργο τους (La Mal Coiffée / Ancien Palais du Bourbon). Οι Βουρβόνοι στην αρχή ήταν υποτελείς στους κόμητες της Μπουρζ. Αργότερα έγιναν άμεσοι υποτελείς του γαλλικού στέμματος, ώσπου και οι ίδιοι έγιναν βασιλείς.

Οι Βουρβόνοι αποτελούνταν από τέσσερις οίκους. Ιδρυτής του πρώτου οίκου των Βουρβόνων ήταν ο Αϊμάρ. Η απόγονός του Μαχώ ντε Μπουρμπόν μεταβίβασε τον τίτλο στον Γκυ Β΄ ντε Νταμπέρ, δηλαδή επειδή εξαφανίστηκαν τα αρσενικά παιδιά της οικογένειας, ο τίτλος άρχισε να μεταβιβάζεται με επιγαμίες.

Το 1283, μετά το θάνατο της Αγνής των Βουρβόνων, δισέγγονης του Γκυ, κληρονόμησε τον τίτλο ο Ιωάννης της Βουργουνδίας, άρχοντας του Σαρολλαί. Η κόρη του Βεατρίκη παντρεύτηκε το 1278 το Ροβέρτο της Γαλλίας, κόμη του Κλερμόν, έκτο γιο του Αγίου Λουδοβίκου.  Ο γιος της Λουδοβίκος Α΄ ο Μέγας διορίστηκε από το βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Δ΄ ως δούκας του Μπουρμπόν και πατρίκιος της Γαλλίας. Απ' εδώ αρχίζει και ο τέταρτος οίκος των Βουρβόνων του οποίου οι διάφοροι κλάδοι όχι μόνο έγιναν βασιλείς της Γαλλίας, αλλά και πολλών εθνών της Ευρώπης. Στον Γαλλικό θρόνο ανέβηκε ο κλάδος των Βουρβόνων (1589) με πρώτο βασιλιά τον Ερρίκο Δ' από τον κλάδο των Βουρβόνων του Μαρς - Βαντόμ.

Δύο κλάδοι έφεραν το κύριο όνομα των Βουρβόνων: ο μεγαλύτερος, που προήλθε από τον Πέτρο τον Α΄ (1311-1356), ο οποίος κλάδος εξέλιπε με τη δούκισσα Σουζάνα των Βουρβόνων. Αυτή είχε παντρευτεί τον εξάδελφό της, Κάρολο τον Γ΄ των Βουρβόνων - Μονπανσιέ, που ήταν περίφημος στρατάρχης και που τον είχε αποκληρώσει ο Φραγκίσκος ο Α΄ το 1525.

Ο νεώτερος κλάδος των Βουρβόνων

Οι νεώτεροι Βουρβόνοι κατάγονται από τον Ιάκωβος Α΄ του Μαρς νεώτερο γιο του Λουδοβίκου Α',  Με τον θάνατο του εγγονού του Ιακώβου Β' χωρίς να αφήσει απογόνους, η γραμμή πέρασε στον νεώτερο αδελφό του Λουδοβίκο του Βαντόμ, που δημιούργησε την κομητεία του Βαντόμ.  Ο δισεγγονός του Κάρολος δούκας του Βαντόμ προήγαγε την κομητεία σε δουκάτο· ο γιος του Καρόλου, ο Αντώνιος της Ναβάρρας έγινε βασιλιάς της Ναβάρρας με τον γάμο του με την Ιωάννα ντ' Αλμπρέ και ο γιος του Αντωνίου και της Ιωάννας θα γίνει ο πρώτος βασιλιάς της Γαλλίας από τον Οίκο των Βουρβόνων ως Ερρίκος Δ΄. Ο κλάδος εξέλιπε το 1883 με το θάνατο του κόμη ντε Σαμπόρ.
Από αυτόν τον κλάδο προήλθαν επτά βασιλείς της Γαλλίας: Ερρίκος Δ΄, Λουδοβίκος ΙΓ΄, Λουδοβίκος ΙΔ΄, Λουδοβίκος ΙΕ΄, Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, Λουδοβίκος ΙΗ΄ και Κάρολος Ι΄.

Πλάγιοι κλάδοι είναι:
 Βουρβόνων-Κοντέ
 Βουρβόνων-Κοντί
 Βουρβόνων-Ορλεάνης
 Ορλεάνης-Μπραγκάνσα
 Βουρβόνων-Ισπανίας
 Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
 Βουρβόνων-Πάρμας

Γενεαλογία των Βουρβόνων

Θυρεοί κλάδων

Παραπομπές

Πηγές
Anselme, Père. ‘’Histoire de la Maison Royale de France’’, tome 4. Editions du Palais-Royal, 1967, Paris.

Μονάρχες της Γαλλίας
Οινόμαος

Ο Οινόμαος, πρόσωπο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, ήταν βασιλιάς της Πίσας στην Ήλιδα, γιος του θεού Άρη και της Πλειάδας Στερόπης.

Ο μύθος
Με τη σύζυγό του Ευαρέτη (κατ' άλλους σύζυγός του ήταν η Στερόπη, ή η Ευρυθόη, κόρη του Δαναού), απέκτησαν μια πανέμορφη κόρη, την Ιπποδάμεια, την οποία όμως κατά βάθος ο Οινόμαος δεν επιθυμούσε να παντρέψει, γιατί κατά μία εκδοχή την είχε ερωμένη του και κατά άλλη εκδοχή είχε πιστέψει σε ένα χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο ο γαμπρός του θα τον σκότωνε. Διακήρυσσε λοιπόν ότι θα έδινε ως σύζυγο την Ιπποδάμεια σε όποιον τον νικούσε σε αρματοδρομία αντοχής, με αφετηρία τον Ναό του Δία στην Ολυμπία και τέρμα τον Ναό του Ποσειδώνα στον Ισθμό της Κορίνθου. Επειδή όμως τα άλογα του Οινομάου ήταν δώρο του πατέρα του, του Άρη, είχαν θεϊκή δύναμη και αντοχή, και έτσι ο Οινόμαος νικούσε πάντα τον αντίπαλό του και υποψήφιο γαμπρό του. Στη συνέχεια, του έκοβε το κεφάλι. Αφού είχε καρφώσει ήδη δώδεκα κεφάλια σε πασσάλους γύρω από το ανάκτορό του (ή τα είχε κρεμάσει στο ναό του Άρη κατ' άλλη εκδοχή), εμφανίσθηκε μπροστά του ο Πέλοπας και ζήτησε την κόρη του για γυναίκα.

Ο Πέλοπας είχε φροντίσει να εξαγοράσει προηγουμένως τον Μυρτίλο, τον ηνίοχο του Οινομάου, γιο του θεού Ερμή. Ο Πέλοπας του υποσχέθηκε ότι θα του έδινε το μισό βασίλειο ή την Ιπποδάμεια για μια νύχτα. Τότε ο Μυρτίλος αντικατέστησε τα καρφιά στον άξονα του εμπρόσθιου τροχού στο άρμα του βασιλιά με κέρινα, ή δεν έβαλε καθόλου καρφιά. Μόλις λοιπόν ξεκίνησε ο αγώνας, το τέθριππο του βασιλιά αναποδογύρισε και ο Οινόμαος σκοτώθηκε. Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή του μύθου, ο Πέλοπας νίκησε τον Οινόμαο χάρη στα άλογα που του είχε χαρίσει ο Ποσειδών και μετά σκότωσε ο ίδιος τον Οινόμαο. Μετά τη νίκη του ο Πέλοπας διέφυγε στην πατρίδα του με την Ιπποδάμεια και τον Μυρτίλο. (Για τη συνέχεια του μύθου βλ. Ιπποδάμεια του Οινομάου, Πέλοπας.)

Τελικώς, χάρη στο γάμο της κόρης του, ο Οινόμαος, έστω και μετά θάνατο, έγινε πρόγονος ονομαστών μορφών της ελληνικής μυθολογίας: παππούς του Ατρέα και του Θυέστη, προπάππους του Αγαμέμνονα, του Μενελάου και του Ευρυσθέα, κ.ά..

Η αναπαράσταση του Οινομάου στην αρματοδρομία κοσμούσε το ανατολικό αέτωμα του περίφημου Ναού του Δία στην Ολυμπία. Η αρματοδρομία απεικονίζεται και στη Λάρνακα του Κυψέλου. Από τον μύθο εμπνεύσθηκαν οι μέγιστοι των τραγικών ποιητών Ευριπίδης και Σοφοκλής, και συνέγραψαν αμφότεροι τραγωδίες με τίτλο «Οινόμαος».

Δείτε επίσης
 Ερυθρόμορφος κρατήρας Πέλοπα και Οινομάου
 Ερυθρόμορφος αμφορέας Πέλοπα και Οινομάου

Παραπομπές

Πηγές
 Hyginus, Fables, 84: Oinomaus; Poetic Astronomy, ii

Πέλοπας
Μυθικοί βασιλείς της Πίσας
Ταμίλ (λαός)

Οι Ταμίλ είναι λαός της Ινδικής υποηπείρου που δεν ταυτίζεται με συγκεκριμένο κράτος («εθνοτική ομάδα» κατά τη σύγχρονη ορολογία), με καταγεγραμμένη ιστορία μεγαλύτερη των δύο χιλιετιών, αν κρίνουμε από τη γλώσσα τους.

Οι αρχαιότερες κοινότητες των Ταμίλ είναι αυτές της νότιας Ινδίας και της βορειοανατολικής Σρι Λάνκα. Υπάρχουν επίσης κοινότητες απόδημων Ταμίλ διασκορπισμένες σε όλον τον κόσμο, ιδίως στη Μαλαισία, τη Νότια Αφρική, τη Σιγκαπούρη και το Μαυρίκιο, ενώ πιο πρόσφατοι μετανάστες υπάρχουν στην Αυστραλία, τον Καναδά, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Επίσης, στην κεντρική Σρι Λάνκα. Συνολικά υπολογίζεται ότι υπάρχουν περί τα 77 εκατομμύρια Ταμίλ στον κόσμο, εκ των οποίων 63 εκατομμύρια ζουν στην Ινδία, 2,6 εκατομμύρια ζουν στη Σρι Λάνκα, 1,5 εκατομμύριο στη Μαλαισία και 250 χιλιάδες στη Σιγκαπούρη.

Η τέχνη και η αρχιτεκτονική των Ταμίλ περιλαμβάνει κάποιες από τις μεγαλύτερες συνεισφορές της Ινδίας στην παγκόσμια Τέχνη. Η αρχαία μουσική των Ταμίλ, η αρχιτεκτονική των ναών και τα στυλιζαρισμένα γλυπτά τους διδάσκονται ακόμα και παράγονται από αυτούς. Η κλασσική ομώνυμη γλώσσα τους, μία από τις αρχαιότερες καταγεγραμμένες της Ινδίας, έχει τα αρχαιότερα σωζόμενα γραπτά κείμενα από τις δραβιδικές γλώσσες.

Αντίθετα με πολλές εθνοτικές ομάδες, οι Ταμίλ δεν κυβερνιόνταν από μία ενιαία πολιτική οντότητα κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας τους. Το Ταμιλακάμ (Tamilakam), παραδοσιακό όνομα για τα εδάφη που ζουν οι Ταμίλ, ήταν ενωμένο μόνο για μία σύντομη σχετικώς περίοδο ανάμεσα στον 9ο και τον 12ο αιώνα, υπό τη Δυναστεία των Chola. Η «ταυτότητα» των Ταμίλ είναι κυρίως γλωσσική, παρά το ότι πιο πρόσφατα περιλαμβάνει και απογόνους μεταναστών που διατηρούν τον πολιτισμό και τις παραδόσεις των Ταμίλ, ακόμα κι αν δε συνεννοούνται πλέον κυρίως στη γλώσσα Ταμίλ. Από θρησκευτικής πλευράς, οι Ταμίλ είναι Ινδουιστές, Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Βουδιστές και Τζαϊνιστές.

Οι Ταμίλ συγγενεύουν φυλετικά, γλωσσικά και πολιτιστικά με τους άλλους Δραβίδες της ινδικής υποηπείρου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ταμίλ: ένας αρχαίος λαός

Πηγές
 Sastri, K.S. Ramaswamy: The Tamils: The People, Their History and Culture, Τόμος 1: An Introduction to Tamil History and Society, Cosmo Publications, Νέο Δελχί 2002, ISBN 81-7755-406-9

Έθνη
Δραβίδες
Λαοί της Ινδίας
Εθνοτικές ομάδες χωρισμένες από διεθνή σύνορα
Μονή Αγίου Γερασίμου Κεφαλονιάς

Η Μονή του Αγίου Γερασίμου βρίσκεται στους πρόποδες του Αίνου, κτισμένη πάνω σε παλιά μονή του έτους 1200 μ.Χ. (εποχή των Σταυροφοριών), κοντά στο χωριό Φραγκάτα.

Η μονή είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και έχει ονοματιστεί από τους κατοίκους του χωριού των Βαλσαμάτων ως «Νέα Ιερουσαλήμ». Η μονή και τα περίχωρά της παραχωρήθηκαν από τον Ιερέα Γεώργιο Βάλσαμο στον Άγιο Γεράσιμο, ο οποίος και εγκαθίσταται εκεί το 1561. Αφού έζησε «εν σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης» (Εβρ. ια' 38), πέθανε στις 15 Αυγούστου 1579.

Στη Μονή του Αγίου Γερασίμου υπάρχει και το ασκητήριό του, το οποίο είναι και επισκέψιμο στις μέρες μας. Επίσης, στη Μονή φυλάσσεται το σκήνωμα του Αγίου.

Πηγές 

Πρωτ. Κωνστ. Γ. Γκέλιας, Θεολόγος: «Ο Άγιος Γεράσιμος Κεφαλληνίας», ΣΤ' έκδοση, Εκδόσεις Ι. Μονής Αγ. Γερασίμου «ΝΕΑ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ», Αθήνα 2002.

Αγιου Γερασιμου
Κεφαλονιά
Βάνδαλοι

Οι Βάνδαλοι ήταν ανατολικογερμανική φυλή ή ομάδα φυλών, η οποία συναντάται για πρώτη φορά στη νότια Πολωνία, αλλά αργότερα μετακινήθηκε σε όλη την Ευρώπη ιδρύοντας βασίλεια στην Ισπανία και αργότερα στη Βόρεια Αφρική κατά τον 5ο αιώνα.

Πιστεύεται ότι κατά τη διάρκεια του 2ου αιώνα π.Χ. οι Βάνδαλοι μετανάστευσαν από τη νότια Σκανδιναβία στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Όντερ και Βιστούλα και γύρω στο 120 π.Χ. εγκαταστάθηκαν στη Σιλεσία. Γύρω στο 330 μ.Χ. περιορίστηκαν από τους Γότθους στην Παννονία, όπου έλαβαν την άδεια να εγκατασταθούν από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Περίπου το 400 οι Βάνδαλοι εκδιώθηκαν και πάλι προς τα δυτικά, αυτή τη φορά από τους Ούννους, διασχίζοντας τον Ρήνο προς τη Γαλατία, μαζί με άλλες φυλές το 406.

Ιστορία
Βάνδαλοι ονομάστηκαν στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους διάφορες γερμανικές φυλές και ιδιαίτερα οι Άσδιγοι και οι Σιλιγγοί. Στα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ. οι Βάνδαλοι μαζί με τους Αλανούς, νομαδική φυλή ιρανικής καταγωγής, ανέβηκαν τον ποταμό Δούναβη μέχρι τις πηγές του και τελικά ξεχύθηκαν στη Γαλατία και την λεηλάτησαν.

Κατόπιν πέρασαν στην Ιβηρική χερσόνησο και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Ανδαλουσίας, αφού μοίρασαν τη χώρα σε ομόσπονδες συμμαχίες: Στην Ισπανία τους χτύπησαν οι Βησιγότθοι με εντολή των Ρωμαίων, που έβλεπαν με άσχημο μάτι το ότι άρχισαν να μειώνονται οι κτήσεις τους.

Το 439 μ.Χ. μετά από πολλούς αγώνες, κατέλαβαν την Καρχηδόνα και την έκαναν πρωτεύουσά τους. Δημιούργησαν στόλο και άρχισαν πειρατικές επιδρομές που έφτασαν έως και την Ελλάδα, όπου και προσπάθησαν να εισβάλουν στην Πελοπόννησο, αλλά ηττήθηκαν στην μάχη της Καινίπολης από τους κατοίκους της και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους. Η Κωνσταντινούπολη έστειλε εναντίον τους τον στρατηγό Άσπαρ με στρατό, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο Γιζέριχος, το 455, με ισχυρό πειρατικό στόλο, ήρθε στην Ιταλία και κατέλαβε τη Ρώμη. Οι στρατιώτες του λεηλάτησαν την πόλη επί δύο εβδομάδες και κατέστρεψαν με αγριότητα όλα τα έργα τέχνης: οικοδομήματα, αγάλματα, κομψοτεχνήματα κλπ. Η πράξη τους αυτή έμεινε στην ιστορία με το όνομα «βανδαλισμός» και από τότε έτσι ονομάζεται κάθε καταστροφή μνημείων πολιτισμού. Αρκετοί ασπάστηκαν τον Αρειανισμό.

Τελικά οι Βάνδαλοι νικήθηκαν από τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Ιουστινιανό Α΄. Ο στρατηγός του Βελισάριος αποβιβάστηκε κοντά στην Καρχηδόνα δύο φορές, οπότε ο αρχηγός τους Γελίμερος αναγκάστηκε να παραδοθεί το 534 μ.Χ. Τα υπολείμματα των Βανδάλων ανακατεύτηκαν με άλλες φυλές της Βόρειας Αφρικής (Βέρβερους κ.ά.) και σιγά - σιγά εξαφανίστηκαν. Αρκετοί από τους αιχμαλώτους του Βελισάριου κατατάχθηκαν στον αυτοκρατορικό στρατό και αφομοιώθηκαν μέσα στην πολυεθνική Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Βάνδαλοι βασιλείς 

1.Βισίμαρος (π.335)

2.Γοδίγιζελ (359–406)

3.Γουνδέριχος (407–428)

4.Γιζέριχος (428–477)

5.Ονώριχος (477–484)

6.Γουνθαμούνδος (484–496)

7.Θρασαμούνδος (496–523)

8.Χιλδέριχος (523–530)

9.Γελίμερος (530–534)

Γενεαλογία των βασιλέων των Βανδάλων

Παραπομπές

Ευρωπαϊκή ιστορία
Ιστορία της Γερμανίας
Ιστορία της Τυνησίας
Ύστερη Αρχαιότητα
Ιστορία της Σαρδηνίας
Εθνόσημο του Μαρόκου

Το σύγχρονο εθνόσημο του Μαρόκου (επίσημα βασιλικό εθνόσημο) υιοθετήθηκε στις 14 Αυγούστου 1957 και δημιουργήθηκε από τους γραφίστες Γκωτιέ και Αινώ. Δείχνει ένα πράσινο πεντάγραμμο σε κόκκινο φόντο, δίπλα στα όρη του Άτλαντα και σε έναν ανατέλλοντα ήλιο. Στην κορυφή βρίσκεται το βασιλικό στέμμα. Δύο λιοντάρια είναι αυτά που κρατούν το θυρεό. Σε κορδέλα στο κάτω μέρος, βρίσκεται η αραβική επιγραφή από το Κοράνιο (στροφή 7, σούρα 47): Αν βοηθάς το Θεό, θα σε βοηθήσει και Αυτός'' .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εθνικά σύμβολα του Μαρόκου

Μαροκο
Εθνικά σύμβολα του Μαρόκου
Μυρτίλος (μυθολογία)

Ο Μυρτίλος, πρόσωπο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, ήταν ο ηνίοχος του Οινομάου, του βασιλιά της Πίσας στην Ήλιδα. Ο Μυρτίλος πρόδωσε το αφεντικό του εξαιτίας του Πέλοπα.

Ο μύθος 
Ο Μυρτίλος ήταν γιος του θεού Ερμή και της Φαέθουσας, κόρης του Δαναού, ή της Κλυμένης. Ως υπεύθυνος για το τέθριππο άρμα του Οινομάου, που το προετοίμαζε για τις αρματοδρομίες στις οποίες ο βασιλιάς κέρδιζε τους επίδοξους μνηστήρες της κόρης του Ιπποδάμειας (βλ. λ.) δέχθηκε την επίσκεψη ενός από αυτούς, του Πέλοπα. Ο Πέλοπας υποσχέθηκε στον Μυρτίλο ότι θα του έδινε το μισό βασίλειο ή την Ιπποδάμεια για μια νύχτα, αν τον βοηθούσε να νικήσει στην αρματοδρομία. Τότε ο Μυρτίλος, που κατά μία εκδοχή ήταν κρυφά ερωτευμένος με την Ιπποδάμεια, αντικατέστησε τα ορειχάλκινα καρφιά στον άξονα του εμπρόσθιου τροχού του άρματος του βασιλιά με κέρινα, ή δεν έβαλε καθόλου καρφιά. Μόλις λοιπόν ξεκίνησε ο αγώνας μεταξύ του Οινομάου και του Πέλοπα, το τέθριππο του βασιλιά αναποδογύρισε και ο Οινόμαος σκοτώθηκε. (Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή του μύθου, ο Πέλοπας νίκησε τον Οινόμαο χάρη στα άλογα που του είχε χαρίσει ο Ποσειδών και μετά σκότωσε ο ίδιος τον Οινόμαο.) Μετά τη νίκη του, ο Πέλοπας διέφυγε προς την πατρίδα του με την Ιπποδάμεια και τον Μυρτίλο.

Στη διαδρομή, ο Πέλοπας αρνήθηκε να εκπληρώσει την υπόσχεσή του προς τον Μυρτίλο, οπότε ο τελευταίος προσπάθησε με τη βία να του αποσπάσει την Ιπποδάμεια. Τότε ο Πέλοπας τον σκότωσε γκρεμίζοντάς τον από ψηλά στη θάλασσα στην ανατολική πλευρά της Πελοποννήσου, η οποία ονομάσθηκε από τότε Μυρτώο Πέλαγος. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή πάντως, το συμβάν έλαβε χώρα σε ακρωτήριο της Εύβοιας. Πέφτοντας όμως ο Μυρτίλος πρόλαβε και καταράστηκε τον Πέλοπα και τους απογόνους του. Αυτή η κατάρα πιστευόταν ότι έφερε δυστυχίες στα παιδιά και τα εγγόνια του Πέλοπα και της Ιπποδαμείας, ιδίως στους Ατρείδες.

Μετά τον θάνατο του Μυρτίλου, ο πατέρας του, ο θεός Ερμής, τον τίμησε υψώνοντάς τον στον ουρανό, όπου τον βλέπουμε ακόμα και σήμερα: είναι ο αστερισμός Ηνίοχος. Κατ' άλλους, το σώμα του βρέθηκε και τοποθετήθηκε στον ναό του Ερμή, όπου και το τιμούσαν με ετήσιες θυσίες. Το σημείο ταφής του στην Ολυμπία ήταν γνωστό ως ταράξιππος, δηλαδή ένα μέρος όπου τα άλογα πανικοβάλλονταν, όταν περνούσαν από εκεί.

Δείτε επίσης 
 Ερυθρόμορφος κρατήρας Πέλοπα και Οινομάου

Παραπομπές

Πηγές 
 Sir William Smith: A new classical dictionary of Greek and Roman biography, mythology and geography: partly based upon the Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, Harper and brothers, 1862, σελ. 621

Πέλοπας
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Παιδιά του Ερμή
Ρουέν

Η Ρουέν (γαλλ. Rouen) θεωρείται η παραδοσιακή ιστορική πρωτεύουσα της Νορμανδίας, μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Γαλλίας και ολόκληρης της μεσαιωνικής Ευρώπης. Βρίσκεται στη βορειοδυτική Γαλλία στις όχθες του ποταμού Σηκουάνα και είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Άνω Νορμανδίας και του νομού Σεν-Μαριτίμ. Αποτελούσε την έδρα του Νορμανδικού δουκάτου που ίδρυσε ο Ρόλλο και μια από τις πρωτεύουσες την Αγγλο-Νορμανδικής δυναστείας, όταν αυτή βασίλευε στην Αγγλία. Στη Ρουέν κάηκε η Ιωάννα της Λωρραίνης ως μάγισσα (1431). Ο πληθυσμός της πόλης εκτιμάται σε 109.000 κατοίκους (1997), ενώ το ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα σύμφωνα με την απογραφή του 1999 ήταν 393.621 κάτοικοι.

Ιστορία 

Ιδρύθηκε από τους Γαλάτες. Τον 5ο αιώνα έγινε έδρα επισκοπής και αργότερα έγινε πρωτεύουσα της Νευστρίας. Τον 9ο αιώνα καταλήφθηκε από τους Νορμανδούς Βίκινγκ και από το 912 αποτελούσε την πρωτεύουσα του δουκάτου της Νορμανδίας. Περί τον 11ο αιώνα αποτελούσε μία από τις κυριότερες εβραϊκές εστίες στην Ευρώπη: σύμφωνα με την απογραφή του 1100, ο ιουδαϊκός πληθυσμός ήταν 6.000 κάτοικοι, περίπου το 20% του τότε πληθυσμού. Αργότερα οι Ιουδαίοι της Ρουέν διασκορπίστηκαν σε όλες τις πόλεις της Νορμανδίας. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Β' Αύγουστος (1204) κατέλαβε την πόλη από τους Άγγλους, προσαρτώντας την στο Γαλλικό βασίλειο μαζί με ολόκληρη την υπόλοιπη Νορμανδία. Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου καταλήφθηκε από τον Άγγλο βασιλιά Ερρίκο Ε' (1419) μαζί με την υπόλοιπη Νορμανδία, προσαρτώντας την στο Αγγλικό στέμμα. Στη Ρουέν κάηκε και η Ιωάννα της Λωρραίνης δήθεν σαν μάγισσα στις 30 Μαΐου 1431, ενώ ανακαταλήφθηκε οριστικά από τους Γάλλους το 1449.

Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έγινε από τους Ναζί η έδρα του γερμανικού ναυτικού, που το εγκατέστησαν στο εμπορικό Πανεπιστήμιο της πόλης. Όταν έγινε η απόβαση και η μάχη της Νορμανδίας, υπέστη σοβαρές καταστροφές ολόκληρη η πόλη από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς, ενώ καταστράφηκε και ο Καθεδρικός ναός της πόλης.

Μουσεία, αξιοθέατα 

Το σπουδαιότερο κτίσμα που συναντάται στην Ρουέν είναι ο Καθεδρικός ναός της πόλης, Γοτθικού ρυθμού, έδρα αρχιεπισκοπής, όπου βρίσκεται και ένας από τους τάφους του βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδου Α΄ του Λεοντόκαρδου, όπου φυλάσσεται η καρδιά του. Είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες του διάσημου ζωγράφου Κλοντ Μονέ (1840 - 1926), ενώ την περίοδο (1876 - 1880) ήταν το υψηλότερο κτίριο του κόσμου, συνολικού ύψους 151 μέτρων. Υπέστη σοβαρές καταστροφές με τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων στη μάχη της Νορμανδίας (1944).
Υπάρχει επίσης η εκκλησία της Ιωάννας της Λωρραίνης, με τοιχογραφίες που δείχνουν τη σκηνή του μαρτυρικού της θανάτου, όπως και η Γοτθική εκκλησία του αγίου Μακλού (15ος αι.).
Το μουσείο Καλών Τεχνών της πόλης έχει πλήθος πινάκων ζωγραφικής του διάσημου ζωγράφου Κλοντ Μονέ.

Το Ναυτικό Μουσείο είναι το μουσείο ιστορίας της ναυσιπλοΐας και του λιμανιού της Ρουέν.

Πηγές 

 http://www.rouen.fr Ρουέν
Κρουστά μουσικά όργανα

Τα ☺ κρουστά είναι μεγάλη οικογένεια μουσικών οργάνων. Ονομάζονται καθ' αυτόν τον τρόπο επειδή η μέθοδος διέγερσης αυτών των οργάνων είναι η κρούση: ο παραγόμενος ήχος προκαλείται χτυπώντας το όργανο (ή μέρος αυτού) με κάποιο ειδικό εξάρτημα (π.χ., μπαγκέτα) ή με τα χέρια. Τα κρουστά όργανα ταξινομούνται σε δύο κύριες υποκατηγορίες, τα μεμβρανόφωνα και τα ιδιόφωνα: τα μεν αποτελούνται από ένα συνήθως κυλινδρικό σώμα που φέρει τεντωμένη μεμβράνη στα ανοίγματά του· τα δε κρούονται καθ' ολοκληρίαν (δηλαδή, κτυπώντας οποιοδήποτε σημείο του σώματός τους). Στα μεμβρανόφωνα περιλαμβάνονται τα τυμπάνια, το νταούλι, το ταμπούρο και άλλα· στα ιδιόφωνα κρουστά εντάσσονται τα κύμβαλα (ή πιατίνια), το ξυλόφωνο, οι καστανιέτες, το ντέφι και άλλα. Αξίζει να σημειωθεί πως ένα σύνολο τυμπάνων (γνωστό στην ελληνική ως τύμπανα ή και ντραμς) αποτελείται από μεμβρανόφωνα και ιδιόφωνα κρουστά.

Στη μουσική εκπαίδευση, τα κρουστά συνηθίζεται επίσης να κατηγοριοποιούνται με βάση την παραγωγή (ή όχι) ήχων με καθορισμένο τονικό ύψος.

Ήχος και χαρακτηριστικά 
Η οικογένεια των κρουστών περιλαμβάνει μουσικά όργανα με μεγάλο εύρος ηχητικών χαρακτηριστικών. Ως προς το τονικό ύψος, ορισμένα όργανα (όπως τα τυμπάνια, η μαρίμπα, το βιμπράφωνο, οι καμπάνες κ.ά.) προσεγγίζουν σε μεγάλο βαθμό την αρμονική σειρά, παράγοντας έτσι ξεκάθαρες νότες· αντιθέτως, άλλα κρουστά όργανα (όπως οι καστανιέτες, η ξύστρα και τα κύμβαλα) δονούνται με τρόπο χαοτικό, παράγοντας έτσι τραχείς ήχους με ασαφές τονικό ύψος. Αξίζει να σημειωθεί ότι, ειδικά το μεταλλόφωνο είναι όργανο που προσεγγίζει με μεγάλη ακρίβεια ένα αμιγώς ημιτονοειδές σήμα.

Παραπομπές 

Ε1 chat
Α.Ε. Πολυκάστρου

Η Αθλητική Ένωση Πολυκάστρου είναι αθλητικός σύλλογος στο Πολύκαστρο του νομού Κιλκίς. Τα χρώματα του συλλόγου είναι τα μαύρο και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Η ομάδα αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο Πολυκάστρου.

Ιστορία 
Η «Αθλητική Ένωση Πολυκάστρου» ιδρύθηκε το 1978 από την ένωση δύο παλαιότερων αθλητικών συλλόγων, του «Ολυμπιακού Πολυκάστρου» που αναγνωρίστηκε το 1951 και του «ΠΟΑ» (Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ανατολικορωμυλιωτών) που ιδρύθηκε το 1956.

Την περίοδο 1980–81, η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Κιλκίς, πετυχαίνοντας έτσι την άνοδο στην Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία.

Η διαχρονική πορεία 
 Γ΄ Εθνική: 1981–82
 Δ΄ Εθνική: 1982–83
 Γ΄ Εθνική: 1983–84
 Γ΄ Εθνική: 1984–85
 Γ΄ Εθνική: 1985–86
 Γ΄ Εθνική: 1986–87
 Γ΄ Εθνική: 1987–88
 Δ΄ Εθνική: 1988–89
 Δ΄ Εθνική: 1989–90
 Δ΄ Εθνική: 1990–91
 Δ΄ Εθνική: 1991–92
 Δ΄ Εθνική: 1992–93
 Δ΄ Εθνική: 1993–94
 Δ΄ Εθνική: 1994–95
 Δ΄ Εθνική: 1995–96
 Δ΄ Εθνική: 1996–97
 Δ΄ Εθνική: 1998–99
 Δ΄ Εθνική: 2003–04
 Δ΄ Εθνική: 2004–05
 Γ΄ Εθνική: 2005–06
 Γ΄ Εθνική: 2006–07
 Γ΄ Εθνική: 2007–08
 Δ΄ Εθνική: 2008–09

Παραπομπες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιστορία της Α.Ε.Π.

Αθλητικοί σύλλογοι Κιλκίς
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1951
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Πιοτρ Κροπότκιν

Ο Πρίγκιπας Πέτρος (Πιοτρ) Αλεξέγιεβιτς Κροπότκιν (Ρώσικα Пётр Алексеевич Кропоткин) (Μόσχα, 9 Δεκεμβρίου 1842 – Ντμιτρόφ, 8 Φεβρουαρίου 1921) ήταν εξέχων Ρώσος αναρχικός και ένας από τους πρώτους θεωρητικούς του αναρχοκομμουνισμού.

Αναδείχτηκε σε ποικίλους τομείς, από τη γεωγραφία και τη ζωολογία μέχρι την κοινωνιολογία και την ιστορία.

Αριστοκρατικής καταγωγής, γιος του πρίγκιπα Αλεξέι Πέτροβιτς Κροπότκιν, εκπαιδεύτηκε στο επίλεκτο σώμα των ακολούθων στην Αγία Πετρούπολη. Το 1871 αρνήθηκε τη θέση του γραμματέα της Ρωσικής γεωγραφικής Εταιρείας και εγκατέλειψε τα προνόμιά του και έζησε στην Αγγλία, τη Γαλλία και την Ελβετία όπου εργάστηκε για τη διάδοση των αναρχικών ιδεών. Πριν φύγει για τη Ρωσία έγραψε ένα γράμμα στους The Times του Λονδίνου με το οποίο ευχαριστούσε τον αγγλικό λαό για τη φιλοξενία του κατά τη διαμονή του εκεί.

Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, υποστήριξε τη Γαλλία, τη Ρωσία και τις συμμαχικές της δυνάμεις εναντίον της Γερμανίας, μια κίνηση που προκάλεσε έκπληξη ανάμεσα σε συντρόφους του. Ο Μαλατέστα τον κατηγόρησε πως εγκαταλείπει τις θεμελιώδεις αναρχικές αρχές, και τελικά ο Κροπότκιν αποξενώθηκε από την κύρια τάση του αναρχικού κινήματος της εποχής.

Επέστρεψε στη Ρωσία τον Ιούνιο του 1917 όπου τον υποδέχτηκαν ο Αλεξάντερ Κερένσκυ και ένα πλήθος 60.000 ατόμων. Ο Κερένσκυ μετά από κάποιο διάστημα πρότεινε στον Κροπότκιν να αναλάβει το υπουργείο Παιδείας, πρόταση την οποία απέρριψε αμέσως. Ο Κροπότκιν αρχικά ενθουσιάστηκε από την νέα κατάσταση μετά την Ρωσική Επανάσταση, μετέπειτα όμως άσκησε σκληρή κριτική κυρίως μέσω επιστολών που έστελνε στον Λένιν.

Ένα κρυολόγημα στα μέσα Ιανουαρίου του 1921, επιδείνωσε τη βρογχίτιδα από την οποία έπασχε, η οποία εξελίχθηκε σε πνευμονία. Ο Λένιν όταν πληροφορήθηκε ότι ο Κροπότκιν αρρώστησε, έστειλε ειδικό τραίνο με γιατρούς και τρόφιμα στο Ντμιτρόφ. Η υγεία του όμως ήταν αρκετά επιβαρυμένη και συνεχώς χειροτέρευε. Το πρωί της 8ης Φεβρουαρίου του 1921 πέθανε. Η κηδεία του ήταν η τελευταία μαζική συγκέντρωση αναρχικών στην Ρωσία.

Έργα 
 Η Κατάκτηση του Ψωμιού
 Αναμνήσεις ενός επαναστάτη
 Η μεγάλη γαλλική Επανάσταση
 Προς τους νέους
 Αγροί, εργοστάσια, εργαστήρια
 Αναρχική Ηθική
 Αναρχία, η φιλοσοφία της και το ιδανικό της
 Το κράτος και ο ιστορικός του ρόλος
 Αλληλοβοήθεια. Ένας παράγοντας της εξέλιξης
 Διανοητική και Χειρωνακτική εργασία
 Σύγχρονη επιστήμη και αναρχισμός
 Νόμος και εξουσία
 Φυλακές και καταπίεση
 Αναρχισμός και αναρχοκομμουνισμός
 Η αναρχία στην σοσιαλιστική εξέλιξη
 Η αναρχική οργάνωση της κοινωνίας
 Λόγια ενός επαναστατημένου
 Το πνεύμα της επαναστάσεως

Βιβλιογραφία 
 Πιοτρ Κροπότκιν: Αναμνήσεις ενός Επαναστάτη, Μετάφραση: Γεωργία Γιαννακοπούλου και Βασίλης Τομανάς, Νησίδες, Αθήνα, 2003
 Πιοτρ Κροπότκιν: Αλληλοβοήθεια, Μετάφραση: Ευμορφία Στεφανοπούλου, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα, 2009

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η κηδεία του Πιότρ Κροπότκιν (Σπάνιο video 1921 Ελληνικοί Υπότιτλοι)
 Σύντομης διάρκειας βίντεο με τον Πιοτρ Κροπότκιν
 Κροπότκιν: η σχέση του με τα Χριστούγεννα & τον Άγιο Νικόλαο

Παραπομπές

Ρώσοι άθεοι
Ρώσοι αναρχικοί
Ρώσοι επαναστάτες
Ρώσοι συγγραφείς
Σοβιετικοί συγγραφείς
Π.Α.Ο. Νέων Επιβατών

Ο Παναθλητικός Αναμορφωτικός Όμιλος Νέων Επιβατών γνωστός ως Π.Α.Ο. Νέων Επιβατών και ως ΠΑΟΝΕ είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τους Νέους Επιβάτες Θεσσαλονίκης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1928 και έχει χρώματα τα ασπρόμαυρα. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και αγωνίζεται στην Α1΄ Κατηγορία. Έχει παρουσία στα πρωταθλήματα της Γ΄ Εθνικής και Δ΄ Εθνικής.

Ιστορικό 

Ιδρύθηκε το 1928 στους Νέους Επιβάτες της Θεσσαλονίκης, γνωστοί και ως Μπαξέ Τσιφλίκι. Τόσο την ομάδα, όσο και τον οικισμό των Νέων Επιβατών, ίδρυσαν πρόσφυγες από τους Επιβάτες της Ανατολικής Θράκης. Από την ίδρυση του κυριάρχησε στα ποδοσφαιρικά πράγματα της ευρύτερης περιφέρειας και από τη δεκαετία του '50 ανέπτυξε και έντονη πολιτιστική δράση, πραγματοποιώντας διάφορες ιστορικές συνεστιάσεις, ανεβάσματα θεατρικών παραστάσεων και φιλοξενώντας διάφορους περιοδεύοντες θιάσους. Το 2018 εορτάστηκαν επίσημα τα 90 χρόνια ζωής του συλλόγου.

Το 1963 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με αριθμό μητρώου 1000 και εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ξεκινώντας την επίσημη ποδοσφαιρική του πορεία τη σεζόν 1963-64. Το 1972 ανήλθε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και το 1983 κατέκτησε το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Το 1989 πανηγύρισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική, όπου και θα παραμείνει για τρεις συνεχόμενες περιόδους. Αρχηγός της ομάδας ήταν ο Νικολαΐδης Γιάννης. Το 1989-90 κατετάγη 4ος με πρώτο σκόρερ τον Γιώργο Μπεχλιβάνη (10 τέρματα), τη σεζόν 1990-91 8ος και την επόμενη σεζόν θα υποβιβαστεί όντας 15ος. 

Το 2006 κατέκτησε το πρωτάθλημα του ομίλου του στην Δ΄ Εθνική και επανήλθε στην Γ΄ Εθνική μετά από πολυετή απουσία και παρέμεινε για 4 χρονιές. Τη σεζόν 2006-07 κατέλαβε τη 12η θέση με 38 βαθμούς. Την επόμενη χρονιά με προπονητή τον Γιαννη Μιχαλήτσο κατετάγη 3ος με 59 βαθμούς, ενώ την αγωνιστική περίοδο 2008-09 παρέμεινε στα υψηλά πατώματα της κατηγορίας τερματίζοντας στην 5η θέση. Τη σεζόν 2009-10 τερμάτισε στην 14η θέση με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στην Δ' Εθνική. Ακολούθησε δεύτερος συνεχόμενος υποβιβασμός την επόμενη σεζόν κι από το 2011-12 αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Το 2019 κατέκτησε την επάνοδο στην Α1 Κατηγορία, έπειτα από 4 χρόνια.

Παρουσία στα εθνικά πρωταθλήματα 
Γ΄ Εθνική κατηγορία:
1989-90 
1990-91
1991-92
2006-07
2007-08
2008-09
2009-10
Δ΄ Εθνική κατηγορία:

Πρώην Ποδοσφαιριστές
Άγγελος Αναστασιάδης
Εμπενίζερ Χάγκαν
Μάρεκ Γκολεμπιέφσκι
Δημήτρης Μπουγιουκλής
Φέσσας (Χουρμούζιος) Μούζας
 Νικολαΐδης Γιάννης
 Ναλμπάντης Ιωάννης
 Βαλάντης Σπανίδης

Πρώην Προπονητές
Γιαννης Μιχαλήτσος (2007-09)
Εμπενίζερ Χάγκαν (2010)
Δημήτρης Μπουγιουκλής (2011)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημο ιστολόγιο του συλλόγου

Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης
Ελληνικοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Νικόπολη (αποσαφήνιση)

Το όνομα Νικόπολη (ή Νικόπολις) μπορεί να αναφέρεται σε κάποια από τις ακόλουθες πόλεις ή περιοχές:

Αρχαία Νικόπολη ή Νικόπολη Ηπείρου, πόλη της Ηπείρου, στον Νομό Πρέβεζας, κατοικούμενη από τη ρωμαϊκή εποχή μέχρι τον 13ο αιώνα
Νικόπολη Αιγύπτου, 20 στάδια νότια της Αλεξάνδρειας, η μετέπειτα Νειλόπολη
Νικόπολη Αρμενίας
Νικόπολη Βουλγαρίας η προς Ίστρον καλούμενη
Νικόπολη του Δούναβη
Νικόπολη Θεσσαλονίκης, Ελληνικό χωριό (κοινότητα) κοντά στη Θεσσαλονίκη
Νικόπολη Θράκης, η προς Νέστον καλούμενη, η μετέπειτα Χριστόπολις, η σημερινή Καβάλα
Νικόπολη Κιλικίας
Νικόπολη Ουκρανίας
Νικόπολη Παλαιστίνης γνωστότερη ως Εμμαούς
Νικόπολη Πόντου (Γαράσαρη)
Νικόπολη Πρέβεζας, χωριό του Δήμο Πρέβεζας, παλαιότερα Σμυρτούλα
Νικόπολη Σταυρούπολης, συνοικία της Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης

Νικοπολη
100 Bullets

Το 100 Bullets (100 σφαίρες) είναι κόμικ βραβευμένο με βραβεία Eisner και Βραβείο Harvey που γράφεται από τον Brian Azzarello και εικονογραφείται από τον Eduardo Risso. Εκδίδεται από την DC Comics μέσω της εκδοτικής Vertigo. Η διάρκεια που έχει οριστεί είναι 100 τεύχη.

Στυλ 
Τόσο η γραφή όσο και η εικονογράφηση έχουν νουάρ αισθητική. Παρουσιάζει ηθικά αμφιλεγόμενες ιστορίες με κυνισμό. Το στυλ είναι επηρεασμένο από ταινίες όπως αυτές του Κουεντίν Ταραντίνο, του Μπράιαν Σίνγκερ, Γκάυ Ρίτσι και άλλων.

Πλοκή
Η πλοκή του 100 Bullets περιστρέφεται γύρω από το δίλημμα της εκδίκησης ή της συγχώρεσης. Όταν κάποιος μυστηριώδης πράκτορας με το όνομα Γκρέιβς δίνει σε κάποιον μια βαλίτσα με ένα όπλο, 100 σφαίρες και τις αποδείξεις ποιος και πως του κατέστρεψε την ζωή εγγυόμενος σε αυτόν πλήρη ασυλία αν και εφόσον χρησιμοποιήσει τις 100 σφαίρες αυτός είναι υπεύθυνος για την επιλογή του. Όποια και να είναι η επιλογή δεν γνωρίζει τιμωρία ή επιβράβευση.

Ο πράκτορας Γκρέιβς ήταν αρχηγός μιας ομάδας γνωστής ως "The Minutemen", δύναμη ασφαλείας και πληρωμένοι δολοφόνοι του οργανισμού Τhe trust. Αυτός ο οργανισμός δημιουργήθηκε από 13 αριστοκρατικές οικογένειες από την Ευρώπη οι οποίες πρότειναν στους Βασιλιάδες της Ευρώπης να αποχωρίσουν από εκεί και να διεκδικήσουν την ακατοίκητη Αμερική. Όταν όμως η Αγγλία προχώρησε στην αποίκηση της Αμερικής τον 160 αιώνα, ιδρύθηκαν οι "Minutemen". Εφτά δολοφόνοι που κατέστρεψαν την αποικία και άφησαν σαν προειδοποίηση το μήνυμα «Croatoa». Από τότε ο ρόλος τους είναι να προστατεύουν τις 13 οικογένειες από εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες. Το trust αποφάσισε ότι δεν τους χρειάζεται πια και εδώ αρχίζει η ιστορία.

Συλλεκτικοί Τόμοι
Εκτός από τεύχη έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα και δέκα τόμοι της σειράς. Κάθε τόμος έχει ένα λογοπαίγνιο σύνδεσης του τίτλου του με τον αριθμό του εκτός από το τόμο 3. (Στο 7 κάνει αναφορά στην ταινία Οι 7 Σαμουράι. Στο 11 το once έχει την ίδια προφορά με το 11 στα Ισπανικά).

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
100Bullets.co.uk fan site, on material from which parts of this article were based
Brian Azzarello interview to Sequential Tart (August 1999) regards the development of 100 Bullets, among other things
Part three of a Brian Azzarello interview to Buzzscope (November 2005) regards the inspiration for several 100 Bullets characters
100 Bullets  - Early previews of the cancelled video game
Newsarama.com article (June 2006) by Chris Arrant
Website for series artist Eduardo Risso
Website for cover artist Dave Johnson
Website for colorist Patricia Mulvihill
ComicCovers.com - 100 Bullets Comic Covers

Αμερικανικά κόμικς
Μιχαήλ Β΄ Κουρκούας

Ο Μιχαήλ Β΄ Κουρκούας (Οξείτης) ήταν Ανατολικός Ορθόδοξος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης (Ιούλιος 1143 – Μάρτιος 1146).

Στις αρχές του 1143, ο Πατριάρχης Λέοντας και ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός απεβίωσαν με διαφορά ολίγων μηνών ο ένας από τον άλλον, φέρνοντας μία ταραχώδη περίοδο στην Βυζαντινή Εκκλησία. Ο ορισθείς διάδοχος του Ιωάννη, ο γιος του, Μανουήλ Α΄ Κομνηνός, αφίχθη στην Κωνσταντινούπολη στις 27 Ιουνίου 1143, από την Κιλικία, όπου ο πατέρας του είχε αποβιώσει. Προκειμένου να διασφαλίσει πλήρως την θέση του ως αυτοκράτορας, ο Μανουήλ όφειλε να προετοιμάσει την τελετή στέψης του. Ωστόσο, για να γίνει κάτι τέτοιο δυνατό, έπρεπε πρώτα να ορίσει νέο Πατριάρχη. Η επιλογή του ήταν ο ηγούμενος της μονής της Οξειάς, Μιχαήλ Κουρκούα. Η στέψη δεν έλαβε χώρα παρά μονάχα στις 28 Νοεμβρίου 1143, καθώς ο Μιχαήλ απειλούσε να παραιτηθεί για άγνωστους λόγους. 

Στην διάρκεια της περιόδου εξουσίας του, ο Μιχαήλ είχε να ασχοληθεί με την ιδιαίτερου πολιτικού χαρακτήρα δίκη ενός μοναχού με το όνομα Νίφων. Στις 22 Φεβρουαρίου 1144, ο Μιχαήλ καταδίκασε τον Νίφωνα για την υποστήριξή του σε δύο Καππαδόκες επισκόπους, οι οποίοι κατηγορούνταν ως αιρετικοί και αργότερα αποδείχθηκαν ένοχοι για βογομιλιτικές πρακτικές. Αυτό το γεγονός τον οδήγησε στο να χάσει την στήριξη των Ορθόδοξων πιστών.
Ο Μιχαήλ Β΄ παραιτήθηκε τον Μάρτιο του 1146, προκειμένου να επιστρέψει στο μοναστήρι της Οξειάς, το πιθανότερο λόγω της απογοήτευσής του με τη συμπεριφορά του αυτοκράτορα.

Παραπομπές

Πηγές
Οικουμενικό Πατριαρχείο 

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Οικογένεια Κουρκούα
Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Κωνσταντίνος Λιάρος

Ο Κωνσταντίνος Λιάρος (1922) ήταν Έλληνας αθλητής, διεθνής ποδοσφαιριστής  και κολυμβητής επίσης διεθνής. Γεννήθηκε το 1922 στην Καλαμαριά.

Ποδοσφαιρική καριέρα 
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Απόλλων Καλαμαριάς το 1936 από τα τσικό της ομάδας. Το 1948 πηγαίνει στον Εθνικό μέχρι το 1951 που επιστρέφει στον Απόλλωνα για να κλείση την καριέρα του το 1955.Αγωνίστηκε στην Μικτή Θεσσαλονίκης αλλά και από το 1948 εώς το 1950 όπου υπηρετούσε και την στρατιωτική του θητεία αγωνίστηκε στην Εθνική Ελλάδος ενόπλων.

Τίτλοι
πρωταθλητής Β ΄Κατηγορίας Θεσσαλονίκης :1946,1948

Κολυμβητική καριέρα 

Ξεκίνησε σχεδόν ταυτόχρονα με το ποδόσφαιρο και την κολύμβηση αλλά στον Άρη Θεσσαλονίκης κατακτώντας πολλά μετάλλια σε αγώνες, αλλά και πρωταθλητής Ελλάδας εφήβων το 1940. Το 1948 ήταν μέλος της Εθνικής Ελλάδας που συμμετείχε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κολύμβησης του Λονδίνου.Το 1949 συμμετείχε στον αγώνα διάπλου του στενού της θάλασσας της Μάνχης (Ντένβερ-Καλέ 20 μίλια).Το 1956-1957 ανέλαβε προπονητής των τμημάτων κολύμβησης του ΠΑΟΚ.

Πηγές 

Μιά ζωή Απόλλων Μορφωτικός Γυμναστικός Σύλλογος Καλαμαριάς Ο Απόλλων 1926-2006 ,Ιστορικό αρχείο προσφυγικού Ελληνισμού Δήμου Καλαμαριάς, Θεσσαλονίκη 2006,ISBN 960-88354-1-0
Αθλητικός σύλλογος Άρης 1914-2004,κέντρο ιστορίας Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN 960-87344-8-7
Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών 1926-2005 , κέντρο ιστορίας Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005 ISBN 960-88595-2-2
Λιάρος
Λιάρος
Λιάρος
Λιάρος
Λ
Λ
Λάουρα Γκέμσερ

Η Λάουρα Γκέμσερ (αγγλ. Laura Gemser, 5 Οκτωβρίου 1950 - ...) είναι ηθοποιός από την Ιάβα της Ινδονησίας, περισσότερο γνωστή για τη συμμετοχή της σε ερωτικές ταινίες της δεκαετίας του 1970. Θεωρείται μια από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες του συγκεκριμένου κινηματογραφικού είδους που γνώριζε την εποχή εκείνη τρομαχτική άνθιση. Έχει χρησιμοποιήσει κατά καιρούς τα ψευδώνυμα Moira Chen, Laura M. Gemser και Laurette Marcia Gemser.

Βιογραφία-Σταδιοδρομία
Μετά από μια μικρή σταδιοδρομία ως μοντέλο σε διάφορα περιοδικά στην Ολλανδία, η Λάουρα άρχισε να συμμετέχει σε ερωτικές ταινίες. Έγινε διεθνώς γνωστή υποδυόμενη σε αρκετές ταινίες το ρόλο της Μαύρης Εμανουέλλας.  Οι ταινίες αυτές εκτός από την αρχική απήχηση που είχαν στα σινεμά, έκαναν μια δεύτερη καριέρα στα πρώτα συνδρομητικά και δορυφορικά κανάλια στη δεκαετία του '80 καλύπτοντας τις μεταμεσονύχτιες ώρες. Για τούς περισσότερους έφηβους και ενήλικους στη δεκαετία του 1980 η Λάουρα υπήρξε μια από τις πιο δημοφιλής στάρλετ. Αν και συμμετείχε σε κάποιες ταινίες σκληρού πορνό η ίδια ποτέ δεν γύρισε τέτοιου είδους σκηνές. Οι σκηνές σεξ που γύρισε ήταν πάντα "προσομοιωμένες" (simulated) ή είχε γίνει χρήση εναλλακτικού μοντάζ (inserts).

Οι περισσότερες από τις συμμετοχές της ήταν σε ταινίες του Τζο Ντ'Αμάτο και θεωρούνται σήμερα κλασσικά δείγματα του Ιταλικού ερωτικού σινεμά. Ανάμεσα τους ταινίες όπως οι: Emmanuelle 2 (1975), Black Emanuelle (1975), Eva Νera (1976), Emanuelle in America (1976), Emanuelle E Gli Ultimi Cannibali (1977) και Caligola: La Storia Mai Raccontata (1981).

Μέτα από μια δεκαετία και πλέον μπροστά από τις κάμερες σαν σύμβολο του σεξ, η Λάουρα άρχισε να δουλεύει σαν ενδυματολόγος (αν και έκανε κάποιες ακόμα μικρές εμφανίσεις σε ταινίες). Το 1976 παντρεύτηκε με τον ηθοποιό Γκαμπριέλε Τίντι. Εμφανίστηκαν μαζί σε πάνω από 20 ταινίες. Η Λάουρα αποσύρθηκε εντελώς από τον κινηματογράφο μετά το θάνατο του, το 1991.

Επιλεγμένη Φιλμογραφία

Ως ηθοποιός
 Una Tenera storia (1992)
 Metamorphosis (1990)
 Quest for the Mighty Sword
 Undici giorni, undici notti 2 (1990)
 Top Model (1988)
 Riflessi di luce (1988)
 Voglia di guardare (1986)
 Il Piacere (1985) 
 L'Alcova (1984)
 Emanuelle fuga dall'inferno (1983)
 Déchaînement pervers de Manuela (1983)
 Endgame (1983)
 Horror Safari (1982)
 Violenza in un carcere femminile (1982)
 La Belva dalla calda pelle (1982)
 The Bushido Blade (1981) 
 Die Todesgöttin des Liebescamps (1981) 
 Μάυρη Εμανουέλλα (1979)
 La Via della prostituzione (1978)
 Emanuelle e gli ultimi cannibali (1977)
 Emanuelle - perché violenza alle donne? (1977) 
 Suor Emanuelle (1977)
 Emanuelle in America (1977)
 Emanuelle nera orient reportage (1976)
 Emmanuelle 2 (1975) ... as Masseuse

Ως Ενδυματολόγος
 Door to Silence (1991)
 La Donna di una sera (1991)
 Ritorno dalla morte (1991)
 Hot steps - passi caldi (1990)
 Troll 2 (1990)
 Metamorphosis (1990)
 La Casa (1990)
 Contamination .7 (1990)
 La Stanza della parole (1990)
 Amore sporco (1988)
 Top Model (1988)

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Η Λάουρα Γκέμσερ στην IMDb
The New York Times - Laura Gemser

Παραπομπές

Ινδονήσιοι
Ολλανδές ηθοποιοί κινηματογράφου
Ουκρανικά Γεράκια

Οι Ukrainian Falcons (Ουκρανικά:Українські Соколи, Ukrayins'ki Sokoly, Ελληνικά: Ουκρανικά Γεράκια) είναι το ακροβατικό αεροπορικό σμήνος επιδείξεων ακριβείας της Ουκρανικής Πολεμικής Αεροπορίας. Δημιουργήθηκαν το 1997 χρησιμοποιόντας έξι μαχητικά αεροσκάφη MiG-29. 

Οι πιλότοι των "Ουκρανικών Γερακιών" αποτελούν την αφρόκρεμα της Ουκρανικής Πολεμικής Αεροπορίας. Το σμήνος έχει έδρα την αεροπορική βάση του Kirovskyi.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα για τους Ukrainian Falcons

Γερακια
Χούλιο Λοσάδα

Ο Χούλιο Ντανιέλ Λοσάδα  (γνωστός στην Ελλάδα ως "Χούλιο Λοσάντα") (Julio Daniel Losada) (γεννήθηκε το 1950 στο Μοντεβιδέο) είναι Ουρουγουανός πρώην ποδοσφαιριστής.

Ήρθε ως ομογενής στον Ολυμπιακό επί προεδρίας Γουλανδρή το 1972 (αργότερα υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό) και αγωνίστηκε έως το 1982 στην ομάδα του Πειραιά. Αγωνιζόταν στη δεξιά πλευρά με ιδιαίτερη επιδεξιότητα. Το ότι ήταν μικρόσωμος (1,62 μ.), αλλά μαχητικός τον έκανε πολύ αγαπητό στους οπαδούς του Ολυμπιακού ("Στη μπάντα, στη μπάντα περνάει ο Λοσάντα").

Αγωνίστηκε σε 151 αγώνες πρωταθλήματος με τον Ολυμπιακό και σημείωσε 30 γκολ, κατακτώντας 5 πρωταθλήματα Α΄ Εθνικής κατηγορίας (1972-73, 1973-74, 1974-75, 1979-80, 1981-82) και 2 κύπελλα Ελλάδας (1972-73, 1974-75). Είναι ο δεύτερος σε συμμετοχές ξένος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού μετά από τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς.

Διεθνείς συμμετοχές 
Ο Λοσάντα έχει πραγματοποιήσει 2 συμμετοχές με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης.

Τίτλοι 
Με τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
 5 Πρωταθλήματα Α΄ Εθνικής κατηγορίας Ελλάδας:
 1972-73, 1973-74, 1974-75, 1979-80 και 1981-82 (δεν αγωνίστηκε σε κάποιον αγώνα της νικηφόρας επίσης περιόδου 1980-81)
 2 Κύπελλα Ελλάδας:
 1972-73 και 1974-75.

Παραπομπές 
Κείμεναhttp://koinoniki.gr/2014/05/xoylio-losanta-otan-vriskome-stin-ellada-nomizo-oti-ime-sta-sinnefa-apoklistiki-sinentefxi-sto-koinoniki-gr/

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

http://blessedfootball.blogspot.com/2017/05/blog-post_16.html
Λοσαδα Χουλιο
Λοσαδα Χουλιο
Λ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ
Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας
Φραγκίσκος Γκάλι

Ο Φραγκίσκος Γκάλι ήταν σπουδαίος Ισπανός θαλασσοπόρος που έδρασε τον 16ο αιώνα. Στα ταξίδια του ανακάλυψε ακτές της βόρειας αμερικανικής ηπείρου και συγκεκριμένα το 1582 τις ακτές της Νέας Καλιφόρνιας όπου και προσέγγισε και τις ακτές όπου σήμερα βρίσκεται η πόλη Άγιος Φραγκίσκος (Σαν Φρανσίσκο).

Γκάλι
Γκάλι