joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ερμής Παν

Ο Ερμής Παν (Hermes Pan) ή Ερμής Παναγιωτόπουλος (10 Δεκεμβρίου 1909 – 19 Σεπτεμβρίου 1990) ήταν ελληνικής καταγωγής Αμερικανός χορογράφος και χορευτής, συνεργάτης του Φρεντ Αστέρ και της Τζίντζερ Ρότζερς. 

Γεννήθηκε στο Μέμφις του Τενεσί το 1909 και πέθανε στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια το 1990. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας μετανάστης από τα Καλάβρυτα και η μητέρα του, Μαίρη Χιούστον, Ιρλανδή μετανάστρια. Η σταδιοδρομία του άρχισε το 1928 στο Θέατρο Μπρόντγουει όπου εμφανίστηκε σαν χορευτής, ενώ στη συνέχεια έπαιξε, μαζί με την αδελφή του Βάσω, σε πολλά μιούζικαλ συνεργαζόμενος με τον Φρεντ Αστέρ. 

Η συνεργασία του με τον Αστέρ κράτησε σε όλη τους στην καριέρα και συνολικά συνεργάστηκαν σε 17 ταινίες. Η πρώτη συνεργασία τους ήταν στην ταινία Flying Down to Rio (1933).  Το 1937 κέρδισε το Βραβείο Όσκαρ με την ταινία A Damsel in Distress για την χορογραφία, ενώ ήταν επίσης υποψήφιος με το Top Hat (1935) και το Swing Time (1936). Έχει χορέψει ή χορογραφήσει σε 112 ταινίες του Χόλιγουντ.

Βιβλιογραφία 
 Fred Astaire: Steps in Time, 1959, multiple reprints.
 Garson Kanin: Together Again! The Stories of the Great Hollywood Teams, Doubleday, 1981.
 John Mueller: Astaire Dancing - The Musical Films of Fred Astaire, Knopf 1985, ISBN 0-394-51654-0

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Αμερικανοί χορευτές
Αμερικανοί χορογράφοι
Ελληνοαμερικανοί
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Χορογραφίας
Ονταγουάρα

Η Ονταγουάρα () είναι πόλη της Ιαπωνίας της περιφέρειας της Καναγκάουας. Η πόλη ιδρύθηκε την 20η Δεκεμβρίου του 1940. Το 2008, η πόλη είχε πληθυσμό 198.717 και πυκνότητα πληθυσμού 1.748,30 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η ολική έκταση της πόλης είναι 114,09 τ.χλμ..

Ιστορία
Η στρατηγική θέση της πόλης στο δρόμο του Τοκάιντο (Tōkaidō), μεταξύ της ορεινής Χακόνε και της ακτής του Σαγκάμι, της έδωσε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Ιαπωνίας. Πριν την περίοδο Έντο το κάστρο της Ονταγουάρας ήταν το κέντρο των πολεμιστών Χογιό (Hōjō clan). Κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο το κάστρο ελεγχόταν από το Τοκάιντο. Σήμερα ένα αντίγραφο του κάστρου στέκει στο λόφο πάνω από την πόλη. Την 15η Αυγούστου η Ονταγουάρα ήταν η τελευταία πόλη της Ιαπωνίας που βομβαρδίστηκε από τους Συμμάχους στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αξιοθέατα 
Εκτός από το κάστρο της Ονταγουάρα, η περιοχή αποτελεί κόμβο προς το θέρετρο ιαματικών λουτρών του Χακόνε. 
Η περιοχή Ενούρα είναι γνωστή επίσης για την αφθονία κουμαμόμι, ενός είδους ψαριού που προτιμά καθαρά και διαυγή νερά για την αναπαραγωγή του. Η περιοχή της Ενούρα λόγω της ποιότητας των νερών είναι ιδιαίτερα δημοφιλής για καταδύσεις.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Πόλεις της Ιαπωνίας
Έντνα Πάρκερ

Η Έντνα Πάρκερ (Edna Parker) ήταν Αμερικανίδα συνταξιούχος εκπαιδευτικός, ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο από τις 13 Αυγούστου του 2007, ημέρα κατά την οποία η ηλικία της ήταν 114 ετών και 115 ημερών, μέχρι το θάνατό της, το Νοέμβριο του 2008.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην κομητεία Σελμπάι στην Ιντιάνα, στις 20 Απριλίου 1893. Παντρεύτηκε τον Ερλ Πάρκερ, το 1911, ο οποίος πέθανε το 1938. Ο γιος τους απεβίωσε το 1998, σε ηλικία 84 ετών.

Η Πάρκερ έζησε τα τελευταία χρόνια στη γενέτειρά της, μαζί με άλλους συνταξιούχους. Τον Απρίλιο του 2007, σε ηλικία 114 ετών συναντήθηκε με τη δεύτερη γηραιότερη κάτοικο της Ιντιάνας και πέμπτη μεγαλύτερη στον κόσμο, την Μπέρθα Φράι, όταν εκείνη ήταν 113 ετών. Έτσι, σημειώθηκε το ρεκόρ της μεγαλύτερης αθροιστικής ηλικίας στη διάρκεια συνάντησης δύο υπεραιωνόβιων, στα 227 χρόνια και 142 ημέρες.

Η Πάρκερ απεβίωσε στις 26 Νοεμβρίου του 2008, σε ηλικία 115 ετών 7 μηνών. Με το θάνατό της έγινε γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στον κόσμο η Πορτογαλίδα Μαρία ντε Ζεσούς.

Παραπομπές 

Παρκερ
Τζιπένσα Ίκκου

Ο Τζιπένσα Ίκκου (ιαπωνικά: 十返舎 一九, Jippensha Ikku, το Τζιπένσα είναι το επώνυμο) 1765 – 1831 ήταν Ιάπωνας συγγραφέας της τελευταίας φάσης της περιόδου Έντο. Έζησε κυρίως στο Έντο (σημερινό Τόκυο) στην υπηρεσία των σαμουράι αλλά και στην Οσάκα. Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς κιμπιόσι (kibyōshi, 黄表紙 , μυθιστορήματα σε κίτρινο χαρτί) της περιόδου Έντο. Μεταξύ 1795 και 1801 έγραφε τουλάχιστον 20 μυθιστορήματα το χρόνο και μετά έγραψε μυθιστορήματα σαρεμπόν (洒落本 - sharebon), κόκειμπον (滑稽本 - kokkeibon) και πάνω από 360 εικονογραφημένες ιστορίες γκόκαν (合巻 - gōkan).

Ο Τζιπένσα θεωρείται ο Κάρολος Ντίκενς της Ιαπωνίας. Έκανε τρεις γάμους εκ των οποίων οι δύο τερματίστηκαν από τους πεθερούς τους που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τις λογοτεχνικές του συνήθειες. Έζησε τη φτώχεια με στωικότητα και χιούμορ. Στους τοίχους του σπιτιού του, μην έχωντας έπιπλα, κρέμασε πίνακες των επίπλων που θα ήθελε να είχε.

Το χιουμοριστικό αριστούργημά του Χιζακουρίγκε (Hizakurige), εκδόθηκε σε 12 τμήματα μεταξύ 1802 και 1822. Πριν τον θανατό του ζήτησε από τους μαθητές του να βάλουν στη σορό του πριν την καύση του κάποια αντικείμενα. Κατά την καύση του αποδείχθηκε ότι τα αντικείμενα αυτά ήταν πυροτεχνήματα που εκρήχθηκαν χαρούμενα. Ο Τζιπένσα τήρησε τη νεανική του υπόσχεση ότι η ζωή του θα είναι γεμάτη εκπλήξεις ακόμα και μετά θάνατο.

Έργα 
 Περπατώντας στον Τοκάιντο (東海道中膝栗毛 ή (Hizakurige) (膝栗毛).

Παραπομπές

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ιάπωνες μυθιστοριογράφοι
Λουδοβίκος Β΄ του Ανζού

Ο Λουδοβίκος Β' του Ανζού (Louis II d'Anjou, 5 Οκτωβρίου 1377 - 29 Απριλίου 1417) από τον Οίκο των Βαλουά-Ανζού ήταν Βασιλιάς της Νεαπόλεως (1389 - 1399), Δούκας του Ανζού και Κόμης της Προβηγκίας (1384 - 1417). Ήταν αντίπαλος του Λαδίσλαου ως βασιλιάς της Νάπολης. Υιός και διάδοχος του Λουδοβίκου Α΄ του Ανζού, βασιλιά της Νάπολης, πήρε μέρος στην Ανδεγαυική κληρονομιά περιλαμβάνοντας την Προβηγκία (1384), με τον Κάρολο του Δυρραχίου, πατέρα του Λαδίσλαου, να έχει στην κατοχή του την Νάπολη.

Βιογραφία
Μητέρα του ήταν η Μαρία του Μπλουά, κόρη του Καρόλου δούκα της Βρετάνης.
Το 1386 με τον θάνατο του πατέρα του εξορίστηκε ο Λαδίσλαος. Τότε ο Λουδοβίκος Β΄ στέφθηκε βασιλιάς της Νάπολης από τον Αραγωνέζο αντίπαπα Κλήμεντα Ζ΄ (1389), ενώ διώχθηκε από τον αντίπαλο του (1399).

Το 1409 ελευθέρωσε την Ρώμη από την κατοχή του Λαδίσλαου σαν σύμμαχος του αντίπαπα Ιωάννη ΚΓ΄, επιτέθηκε στον Λαδίσλαο και τον νίκησε στην Ροκασέκα (1411). Έχασε την υποστήριξη του λαού της Νάπολης και αποσύρθηκε δίνοντας τα δικαιώματα του στον μεγαλύτερο γιο του, Λουδοβίκο Γ΄.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε τη Γιολάντα (1384 - 1443) από τον Οίκο της Βαρκελώνης, κόρη του Ιωάννη Α΄ της Αραγωνίας στην Αρλ (1400), η οποία του έδωσε τα δικαιώματά της στον θρόνο της Αραγωνίας. Παιδιά τους ήταν:
 Λουδοβίκος Γ΄ 1403-1434, δούκας του Ανζού, τιτουλάριος βασιλιάς της Νάπολης.
 Μαρία 1404-1463, παντρεύτηκε τον Κάρολο Ζ΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας.
 Ρενέ Α΄ 1409-1480, δούκας του Ανζού, βασιλιάς της Νάπολης.
 Γιολάντα 1412-1440, παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο Α΄ των Βαλουά δούκα της Βραβάντης και μετά τον Φραγκίσκο Α΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρεττάνης.
 Κάρολος 1414-1472, κόμης του Μαιν.

Πρόγονοι 

|-

|-

|-

Οίκος των Βαλουά
Μονάρχες της Νάπολης
Κόμητες της Προβηγκίας
Δούκες της Καλαβρίας
Δούκες του Ανζού
Επίτιμοι βασιλείς της Ιερουσαλήμ
Λουδοβίκος Γ΄ του Ανζού

Ο Λουδοβίκος Γ΄ του Ανζού (Louis III d'Anjou, 25 Σεπτεμβρίου 1403 – 12 Νοεμβρίου 1434) από τον Οίκο των Βαλουά-Ανζού ήταν Τιτλούχος βασιλιάς της Νεαπόλεως (1417 - 1426, Κόμης της Προβηγκίας και του Φορκαλκιέ, του Πεδεμοντίου, του Μαιν, Δούκας του Ανζού (1417 - 1434), και δούκας της Καλαβρίας (1426 - 1434). Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου Β΄ του Ανζού και της Γιολάντας της Αραγωνίας διεκδικήτριας των τεσσάρων βασιλείων.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο θρόνος της Αραγωνίας ήταν κενός με το τέλος του βασιλιά Μαρτίνου το 1410 και η μητέρα του Γιολάνδη, ως κόρη του προκατόχου του Μαρτίνου, Ιωάννη Α΄, απαιτούσε το θρόνο για τον νεαρό της γιο, Λουδοβίκο. 

Η διαδοχή στην Αραγωνία ήταν αμφίβολη διότι οι εκλέκτορες προτιμούσαν ο νέος βασιλιάς να ανήκει στην αρσενική βασιλική γραμμή και όχι στους γιους μιας ινφάντα. Το 1412 εξελέγη ο Φερδινάνδος Α΄ της Αραγωνίας, δεύτερος γιος της Ελεονώρας της Αραγωνίας και του Ιωάννη Α΄ της Καστίλης. Εκείνη την χρονιά ο οκτάχρονος Λουδοβίκος έχασε ένα από τα τέσσερα βασίλεια. Τα άλλα τρία βασίλεια ήταν η Σικελία, η Κύπρος και τα Ιεροσόλυμα, όπου η Γιολάνδη εξακολουθούσε να αναζητά δικαιώματα για λογαριασμό των γιων της. Κατόρθωνε παροδικά να αναλαμβάνει την διοίκηση σε ορισμένα τμήματα αλλά ποτέ δεν κατόρθωσε να εξασκήσει ολοκληρωτική εξουσία.

Το 1419 ο πάπας Μαρτίνος Ε΄ έστεψε τον Λουδοβίκο βασιλέα της Σικελίας, αντίθετα με τις επιθυμίες της ηλικιωμένης και άτεκνης Ιωάννας Β΄ που ήθελε ως διάδοχό της τον Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας. Το 1420 ο Λουδοβίκος αναχώρησε από την Καμπανία και πολιόρκησε την Νάπολη, αλλά είχε να αντιμετωπίσει τον Αραγωνέζικο στρατό που ερχόταν αποφασισμένος. Ο Αλφόνσος μπήκε στην πόλη το 1421 και ο Λουδοβίκος έχασε την υποστήριξη του πάπα, που κουράστηκε από τις προσπάθειες.

Όταν ξαφνικά οι σχέσεις του Αλφόνσου και της βασίλισσας χειροτέρευσαν και μετά την καταστολή του κυριότερου υπουργού της, Τζοβάνι Καράτσιολο, η βασίλισσα μετακινήθηκε προς την Αμβέρσα, όπου ο Λουδοβίκος έτρεξε να την συναντήσει. Τον λάτρεψε και τον όρισε διάδοχό της στην θέση του Αλφόνσου χρίζοντάς τον δούκα της Καλαβρίας. Εκεί έζησε με την σύζυγό του Μαργαρίτα της Σαβοΐας (1416 – 1479) κόρη του Αμεδαίου Η΄ της Σαβοίας με την οποία δεν έκανε κανένα παιδί.

Απεβίωσε στις 12 Νοεμβρίου 1434 από ελονοσία· την επόμενη χρονιά απεβίωσε και η Ιωάννα, που την διαδέχθηκε ο αδελφός του, Ρενέ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1431 τη Μαργαρίτα, κόρη του Αμεδαίου Η΄ κόμη, μετά δούκα της Σαβοΐας (και αντίπαπα ως Φήλιξ Ε΄). Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πρόγονοι

Παραπομπές σε πηγές

|-

|-

|-

Οίκος των Βαλουά
Μονάρχες της Νάπολης
Δούκες του Ανζού
Δούκες της Καλαβρίας
Κόμητες της Προβηγκίας
Επίτιμοι βασιλείς της Ιερουσαλήμ
Αθανασία Μουστάκα

Η Αθανασία Μουστάκα (Γαλαξείδι 27 Δεκεμβρίου 1898 (κατά άλλους 1899) - 13 Ιουλίου 1968) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Ήταν κόρη του ηθοποιού και θιασάρχη Διονυσίου Πλέσσα. Η Μουστάκα υπήρξε μια σημαντική τραγωδός του ελληνικού θεάτρου. Από την έναρξη λειτουργίας του «Εθνικού Θεάτρου» το 1932, υπήρξε βασικό στέλεχός του. Συνεργάστηκε επίσης με την «Ελληνική Σκηνή» που διεύθυνε ο Δημήτρης Ροντήρης, το 1951 καθώς και με τον θίασο «Λαμπέτη - Παπά - Χορν» την περίοδο 1952 - 1953. Την ίδια αυτή εποχή εμφανίσθηκε και στον ελληνικό κινηματογράφο.Στον κινηματογράφο έπαιξε δεύτερους ρόλους και τέσσερεις δεκαετίες μετά το θάνατό της τιμήθηκε σε εκδήλωση του Σ.Ε.Η. για τους ηθοποιούς που πέθαναν κατά τα έτη 1967-1974. Στην ταινία «Μοντέρνα Σταχτοπούτα» έπαιξε το ρόλο της γιαγιάς της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Πέθανε έπειτα από πνευμονικό οίδημα που υπέστη στο νοσοκομείο «Τίμιος Σταυρός». Κηδεύτηκε μία Κυριακή πρωινή στο Γ΄ Νεκροταφείο.

Φιλμογραφία 

1966
Χαμένη Ευτυχία 

1959 Αστέρω

Θεατρικές παραστάσεις

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Παραπομπές και σημειώσεις

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Γ΄ (συμπλήρωμα) σελ.730

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Στέλλα Στρατηγού

Η Στέλλα Στρατηγού (1931 - 9 Οκτωβρίου 2005) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Αδέρφια της ήταν ο Στέφανος Στρατηγός, η Αλέκα Στρατηγού και η Ρένα Στρατηγού. Έπαιξε στον κινηματογράφο και το θέατρο.

Φιλμογραφία

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Σελίδα στο IMDb.

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αφροδίτη των Σόλων

Η Αφροδίτη της Κύπρου είναι μαρμάρινο άγαλμα που χρονολογείται γύρω στον 1ο αιώνα π.Χ., και αναπαριστά την θεά Αφροδίτη γυμνή.

Περιγραφή
Το άγαλμα αυτό, γνωστό και ως η Αφροδίτη των Σόλων, βρέθηκε στην ομώνυμη αρχαιολογική περιοχή των Σόλων της Κύπρου (υπό τουρκική κατοχή από το 1974), κατά τη διάρκεια καλλιέργειας ιδιωτικής γης. Το άγαλμα βρέθηκε χωρίς χέρια μέχρι τους ώμους, και τα πόδια μέχρι τα γόνατα. Ο κατασκευαστής του είναι άγνωστος. 

Σήμερα βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο στη Λευκωσία και θεωρείται σήμα κατατεθέν της Κύπρου.

Κύπρου
Ελληνιστική τέχνη
Αφροδίτη Κύπρου
Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Σιδηροδρομική Γραμμή Πειραιά Λιμένα - Αγίου Ιωάννη Ρέντη

Η Σιδηροδρομική Γραμμή Πειραιά Λιμένα - Αγίου Ιωάννη Ρέντη ήταν σιδηροδρομική γραμμή του Ο.Σ.Ε.. Αποτελούσε τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά Λιμένα - Πλατέος, όμως μετά την αναδιάταξη των γραμμών στην περιοχή του Πειραιά το 2007, οπότε και η σιδηροδρομική γραμμή προς Πλατύ ξεκινά πλέον από τον σταθμό Πειραιά, το τμήμα της γραμμής μεταξύ Πειραιά Λιμένα και Αγίου Ιωάννη Ρέντη έκλεισε. 

Η γραμμή Πειραιά Λιμένα - Αγίου Ιωάννη Ρέντη εγκαινιάστηκε στις 8 Μαρτίου 1904, ως τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά Λιμένα - Παπαπουλίου, η οποία επεκτάθηκε αργότερα ως το Πλατύ. Μέχρι πρόσφατα προβλεπόταν ανακαίνιση και επαναλειτουργία της γραμμής για την εξυπηρέτηση των επιβατών πλοίων της Ακτής Βασιλειάδη και πλοίων που πηγαίνουν στην Κρήτη. Ωστόσο η ΓΑΙΑΟΣΕ έχει υπογράψει σκανδαλώδη σύμβαση για την παραχώρηση της γραμμής και του σιδηροδρομικού σταθμού Πειραιά Λιμένα (Αγίου Διονυσίου) στο Δήμο Πειραιά.

Στοιχεία γραμμής
 Μήκος: 4,107 χιλιόμετρα
 Εύρος: 1.435 χιλιοστά
 Σταθμοί: 3
 Μονή γραμμή
 Ηλεκτροδότηση: Όχι

Σταθμοί
 Πειραιάς Λιμένας
 Εργοστάσιο
 Άγιος Ιωάννης Ρέντης

Παραπομπές

Σιδηροδρομικές γραμμές στην Αττική
Πειραιάς
Σιδηροδρομικές γραμμές κανονικού εύρους στην Ελλάδα
Nokia N80

Το Nokia N80 είναι το πρώτο κινητό τηλέφωνο Series 60 με υποστήριξη δικτύων Wi-Fi (WLAN) και γενικά ένα από τα πρώτα με την έκδοση 9.1 του λειτουργικού συστήματος Symbian OS και πλατφόρμα λογισμικού Nokia Series 60 3rd Edition. Η ενσωματωμένη κάμερα υποστηρίζει ανάλυση μέχρι και 3,15 Megapixels και συγκεκριμένα 2048x1536 εικονοστοιχείων, ενώ πραγματοποιεί και εγγραφή video σε μορφή 3gp ή mp4 μέχρι 352x288 pixels. Διαθέτει επίσης mp3 player με στερεοφωνικό ήχο μέσω των ακουστικών, συνοδεύεται από equalizer και διαθέτει δυνατότητα ταξινόμησης τραγουδιών σε λίστες αναπαραγωγής με τυχαία ή κανονική σειρά.

Έξυπνα τηλέφωνα
de:Nokia Nseries#Nokia N80
pt:Nokia N80
Σπύρος Σούλης

Ο Σπύρος Σούλης (γενν. 1977, Αθήνα) είναι Έλληνας αρχιτέκτονας, διακοσμητής και τηλεοπτικός παρουσιαστής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Λονδίνο και μετέπειτα ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στον εσωτερικό σχεδιασμό, την αρχιτεκτονική και την διακόσμηση εσωτερικών χώρων. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του εργάσθηκε ως αρχιτέκτονας για τον Βρετανό διεθνούς φήμης αρχιτέκτονα Νόρμαν Φόστερ.

Το 2003 έγινε γνωστός στο ελληνικό τηλεοπτικό κοινό από τη συμμετοχή του στο πρώτο ελληνικό τηλεπαιχνίδι Survivor του Mega Channel. Το 2004 ξεκίνησε να παρουσιάζει την θεματική ενότητα με τίτλο Άλλαξέ το στην πρωινή ζώνη του τηλεοπτικού σταθμού Mega Channel. Το 2005 ξεκίνησε την συνεργασία του με τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha και  παρουσιάζει την δική του εκπομπή, με τον ίδιο τίτλο, Άλλαξέ το. Παράλληλα, διατηρούσε θεματική ενότητα στο πρωινό μαγκαζίνο του Alpha, το οποίο παρουσιάζει η Ελένη Μενεγάκη.

Η παραγωγή της εκπομπής δέχοταν γράμματα από τηλεθεατές που ζητούσαν μια αλλαγή στο χώρο του σπιτιού τους. Ο παρουσιαστής, επιβλέποντας κατασκευαστικά και διακοσμητικά συνεργεία, αναλάμβανε να μεταμορφώσει τα σπίτια σε λίγες ημέρες. Συγχρόνως, πρότεινε στο κοινό δημιουργικές ιδέες, πρακτικές συμβουλές, οικολογικές λύσεις, εύκολες εφαρμογές και κατασκευές για τα δικά τους σπίτια. Στην συνέχεια, το 2009 ξεκίνησε την συνεργασία του με τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 και την εκπομπή Με Το Δεξί, το οποίο παρουσιάζει μέχρι τις αρχές του 2012. Το σκεπτικό της εκπομπής είναι παρόμοιο με τις προηγούμενες παραγωγές, καθώς εδώ καλείται και πάλι να ανακαινίσει ολοκληρωτικά σπίτια τηλεθεατών.

Τη σεζόν 2012-2013 συμμετείχε στον τρίτο κύκλο του Dancing with the stars όπου κατέκτησε την πέμπτη θέση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 The Home Issue, Σπύρος Σούλης

Έλληνες παρουσιαστές
Έλληνες αρχιτέκτονες
Έλληνες διακοσμητές εσωτερικών χώρων
Έντο

To Έντο (江戸 μεταφράζεται ως ακρωτήρια και κόλποι) ή Γέντο είναι το προηγούμενο όνομα της πρωτεύουσας της Ιαπωνίας Τόκυο. Το Έντο ήταν η πρωτεύουσα της δυναστείας Τοκουγκάβα που κυβέρνησε την Ιαπωνία από το 1603 έως το 1868. Κατά τη διάρκεια της περιόδου εκείνης εξελίχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου. Στην πόλη αυτή αναπτύχθηκε και άνθησε η δημοφιλής αστική τέχνη ουκίγιο-ε και νισίκι-ε .

Δείτε επίσης 
 Τόκυο
 Ουκίγιο-ε
 Τοκάιντο

Παραπομπές 

Ιστορία της Ιαπωνίας
Αφροδίτη και Πάνας

«Αφροδίτη και Πάνας» ονομάζεται μαρμάρινο σύμπλεγμα, το οποίο αναπαριστά μία εύθυμη σκηνή, με τον Πάνα να πλησιάζει αδέξια τη θεά Αφροδίτη, που ετοιμάζεται για το λουτρό της -κάτι που φαίνεται από το μαντίλι με το οποίο έχει μαζέψει τα μαλλιά της- ενώ ο Έρωτας με τη μορφή μικρού παιδιού, τον απομακρύνει. Η θεά προσποιείται ότι απειλεί τον Πάνα με το σανδάλι της, με μια παιχνιδιάρικη χειρονομία φιλάρεσκης ανωτερότητας.

Το έργο βασίζεται ανοιχτά στη διαλεκτική της αντίθεσης μεταξύ της ομορφιάς της νεαρής και του πρωτογονισμού της ποιμενικής μορφής του τραγόμορφου Πάνα. Επίσης στη διαφορετική απόδοση των επιφανειών όσο και στις κινήσεις απομάκρυνσης των προσώπων, τα σκέλη των οποίων διασταυρώνονται αντιθετικά. Η σύνθεση αποτελεί μια σοφή και εκλεκτικιστική μείξη στοιχείων που αντλούνται από την παρατήρηση του φυσικού κόσμου και προτύπων της γλυπτικής, όπως είναι φανερό ιδιαίτερα στην Αφροδίτη. 

Η μορφή της θεάς έχει πρότυπα την Αφροδίτη της Κνίδου και την Αφροδίτη των Μεδίκων. Η σύλληψη της μορφής της όμως απομακρύνεται από τους κανόνες των αναλογιών, οι οποίοι διέπουν τα περίφημα έργα που έχουν προηγηθεί. Το σώμα της Αφροδίτης εμφανίζεται για πρώτη φορά στις ακριβείς ρεαλιστικές του λεπτομέρειες, που φανερώνουν την υιοθέτηση από την πλευρά του γλύπτη ενός νεανικού γυναικείου εύσαρκου τύπου. Οι σωματικές ιδιαιτερότητες ξετυλίγονται στα πόδια, συνηθισμένα να φορούν σανδάλια όπως δείχνει η ατροφία του μικρού δαχτύλου, στους μηρούς, που στηρίζουν την ευρεία λεκάνη, στα πλούσια στήθη, που επιδεικνύονται με λαϊκή έλλειψη σεμνότητας, στον εύρωστο λαιμό, και τέλος στις γεμάτες παρειές, ανακαλύπτοντας την «αντικλασική» ομορφιά ενός εξατομικευμένου σώματος. 

Το σύμπλεγμα αυτό βρέθηκε το 1904 στο ίδρυμα των Βηρυτίων Ποσειδωνιαστών στη Δήλο. Η επιγραφή που φέρει στη βάση αναφέρεται στον Διόνυσο, που καταγόταν από τη Βηρυτό του Λιβάνου, προστάτη της πόλης, στους πατρώους θεούς της οποίας αφιερώνεται το σύμπλεγμα. Σήμερα βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα, επιδιορθωμένο σε ορισμένα τμήματα (δεξιός πήχης και κεφάλι της Αφροδίτης, πόδια και αριστερό χέρι του Έρωτα, κέρατα και δεξιό πόδι του Πανός, καθώς και μερικά δάχτυλα της Αφροδίτης που έχουν αποκατασταθεί με γύψο).

Αγάλματα της Αφροδίτης
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Αρχαιολογικά ευρήματα στη Δήλο
Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Lilandra Neramani

Η Lilandra Neramani (μτφρ.: Λιλάντρα Νεραμάνι) είναι φανταστική χαρακτήρας κόμικς της Marvel Comics. Αυτοκράτειρα της εξωγήινης φυλής των Shi'ar και σύντροφος του αρχηγού και μέντορα των X-Men, Καθηγητή Χ, η Lilandra εμφανίζεται συνήθως στις σελίδες των κόμικς που συνδέονται με την ως άνω ομάδα μεταλλαγμένων. Η Lilandra και ο Εξέβιερ υπήρξαν παντρεμένοι, ωστόσο ο γάμος τους ακυρώθηκε μετά τις εξελίξεις με την Cassandra Nova. Η πρώτη εμφάνιση της έγινε στο τεύχος The Uncanny X-Men vol. 1 #97 (1976), καθιστώντας την πρώτο μέλος της φυλής των Shi'ar που παρουσιάζεται σε κόμικ της Marvel. Ως Αυτοκράτειρα, η Lilandra προστατεύεται από την Αυτοκρατορική Φρουρά, της οποίας ηγείται ο Gladiator (Kallark). 

Από την ανάμιξή της στην ιστορία της Phoenix μέχρι σήμερα, η Lilandra έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο ως δευτερεύων χαρακτήρας στην ιστορία των X-Men. Ο έντονος συναισθηματικός δεσμός που τη συνδέει με τον Charles Xavier αποτέλεσε κεντρικό σημείο αναφοράς στην ανάπτυξη των δύο χαρακτήρων.

Βιογραφία
Η Lilandra είναι αδελφή του D'Ken και του Deathbird, αλλά παρότι πρεσβύτερη των άλλων δύο, δεν της επιτράπηκε να καταλάβει το θρόνο καθώς κατηγορήθηκε για "ανείπωτα" εγκλήματα (τη δολοφονία της μητέρας και της αδελφής της) και εντέλει εξορίστηκε. Το θρόνο κατέλαβε ο D'Ken που σύντομα μετατράπηκε σε παρανοϊκό δικτάτορα. Η Lilandra ορίστηκε Μέγας Ναύαρχος του στόλου των Shi'ar, αλλά στράφηκε εναντίον του D'Ken όταν έμαθε τα σχέδιά του για τον κρύσταλλο Μ'κρααν. Κατηγορούμενη για προδοσία, η Lilandra κατέφυγε στη Γη για να ζητήσει βοήθεια από τους υπερήρωες του πλανήτη και στον τελικό αγώνα της κατά του D'Ken βρήκε συμμάχους της τους X-Men και τον Τσαρλς Εξέβιερ. Η Phoenix κατάφερε να ανατρέψει τα σχέδια του D'Ken και να αποκαταστήσει την ισορροπία του σύμπαντος που κινδύνευε να ανατραπεί από τον πανίσχυρο κρύσταλλο.   

Η Lilandra κατέλαβε το θρόνο με τον Εξέβιερ ως επίσημο σύμβουλό της, αλλά σύντομα η εξουσία της απειλήθηκε από την αδελφή της, το Πουλί του Θανάτου. Η Lilandra εξορίστηκε στη Γη, συμμάχησε με τους Starjammers του Corsair και με τη βοήθειά τους κατάφερε να επανακτήσει το θρόνο της.

Ως μονάρχης, η Lilandra ανέλαβε σημαίνοντα ρόλο στις διαγαλαξιακές υποθέσεις, πότε απασχολούμενη με την απειλή του Μαύρου Φοίνικα και πότε κατηγορώντας τον Ριντ Ρίτσαρντς ότι τόλμησε να σώσει τη ζωή του καταβροχθέα πλανητών Galactus.

Υπερήρωες της Marvel Comics
X-Men
Γεώργιος Φράγκου

Ο Γεώργιος Φράγκου (1942 - 6 Νοεμβρίου 2007) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής.

Γεννήθηκε το 1942 στα Σπάτα. Πρωτοέπαιξε ποδόσφαιρο στον Αήττητο Σπάτων το 1956, ενώ το 1959 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Σμύρνης, όπου παρέμεινε έως το 1971. Έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στο Αιγάλεω το 1972. 

Ως προπονητής εργάστηκε στους Πανναυπλιακό (Β΄ Εθνική), Αήττητο Σπατών, Α.Ο. Αγ. Ιεροθέου, Ατρόμητο Πειραιά (Β΄Εθνική), Προοδευτική, Ατρόμητο Αθηνών, Α.Ο. Κέρκυρα, Πανελευσινιακό, Αιγάλεω, Απόλλωνα Σμύρνης (3 χρόνια), Φωστήρα, Ολυμπιακό Νέων Λιοσίων κ.α..

Από το 2003 ήταν έφορος ποδοσφαίρου και γενικός διευθυντής των ακαδημιών του Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης.

15 φορές διεθνής με την Εθνική Νέων.

7 φορές διεθνής με την Εθνική Ελπίδων.

15 φορές διεθνής με την Εθνική Ενόπλων.

Ο Γιώργος Φράγκου πέθανε στην Αθήνα στις 6 Νοεμβρίου 2007, αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στο ελληνικό ποδόσφαιρο και στον Απόλλωνα Σμύρνης.

Σχετικά :

Παραπομπές

{{DEFAULTSORT:Φραγκου Γεωργιος]}}
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής
Προπονητές ποδοσφαίρου Αιγάλεω Α.Ο.
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Δημήτριος Σκόρδας

Ο Δημήτριος Σκόρδας (1941) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής.

Γεννημένος το 1941 στην Αθήνα, ο Δημήτριος Σκόρδας υπήρξε από τους πιο δυνατούς και τεχνίτες μεσοεπιθετικούς των δεκαετιών '50 και '60.

Καριέρα 
Πρωτοέπαιξε ποδόσφαιρο στην Πέρα Κλουμπ το 1954, ενώ το 1956 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Σμύρνης, όπου και τoν υπηρέτησε για 12 συναπτά έτη. Το 1969 μετακόμισε στις Η.Π.Α., όπου και έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στον Ολυμπιακό Σικάγου, το 1973.

Το 1974 αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Προπονητών Αγγλίας και είναι ο μοναδικός Έλληνας που έχει φοιτήσει στην σχολή και μάλιστα αποφοίτησε τρίτος στην βαθμολογία.

Εργάστηκε ως προπονητής στον Αήττητο Σπατών, Δόξα Βύρωνα και Άγιο Ιερόθεο.

Από το 2003 είναι μέλος του Δ.Σ. του Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης και προσφέρει τις υπηρεσίες του σαν έφορος ποδοσφαιρικών ακαδημιών του συλλόγου.

Συμμετοχές στην Εθνική Ομάδα 
8 φορές διεθνής με την Εθνική Νέων.
2 φορές διεθνής με την Εθνική Ελπίδων.
6 φορές διεθνής με την Εθνική Ενόπλων.

Σκορδας Δημητριος
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Σκορδας Δημητριος
Σκορδας Δημητριος
Σ
Γκο (καλλιτεχνικό όνομα)

Το καλλιτεχνικό όνομα γκο (Ιαπωνικά: 号) είναι ένα ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσαν οι Ιάπωνες καλλιτέχνες ουκίγιο-ε και που συχνά το άλλαζαν. Τις περισσότερες φορές οι καλλιτέχνες υιοθετούσαν διαφορετικά γκό στις διάφορες φάσεις της καριέρας τους για να επισημάνουν σημαντικές καμπές της ζωής τους. Ένα τέτοιο παράδειγμα καλλιτέχνη είναι ο Χοκουσάι που μόνο την περίοδο 1798 με 1806 άλλαξε περισσότερα από 5 ονόματα.

Σχολές τέχνης και ψευδώνυμα 
Ενας καλλιτέχνης ξυλογραφίας συνήθως έπαιρνε το όνομά του από τον διευθυντή της σχολής που ανήκε. Συνήθως, το γκό του περιελάμβανε συλλαβές του γκό του ηγέτη της σχολής. Για παράδειγμα στη Σχολή Ουταγκάουα η πρώτη συλλαβή του γκό του μαθητή ήταν η τελευταία συλλαβή του γκό του δασκάλου του. Έτσι ό Τογιοχάρου είχε ένα μάθητή τον Τογιοχίρο που με τη σειρά του είχε μαθητή τον διάσημο ζωγράφο τοπίων Χιροσίτζε. Ένας άλλος μαθητής του Τογιοχάρου ήταν ο μελλοντικός δάσκαλος της σχολής, Ουταγκάουα Τογιoκούνι, που έιχε μαθητές τους Κουνισάντα και Κουνιγιόσι. Ο Κουνιγιόσι είχε μαθητή τον Γιοσιτόσι του οποίου μαθητής ήταν ο Τοσικάτα.

Κληρονομηθέντα ονόματα 
Σε κάποιες σχολές και ειδικότερα στη Σχολή Ουταγκάουα, το γκο του γηραιότερου μέλους υοθετοθταν από τον γηραιότερο μαθητή όταν ο δάσκαλός του πέθαινε και ο τελευταίος ανελάμβανε τη διεύθυνση της σχολής. Επιπρόσθετα, ίσως σαν ένδειξη σεβασμού μερικές φορές οι καλλιτέχνες έπαιρναν ονόματα πολύ παλαιτόερων (νεκρών) καλλιτεχνών.
Αυτό φυσικά καθιστά την απόδοση των καλλιτεχνικών έργων εξαιρετικά δύσκολη μιας και το ίδιο γκο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από περισσότερος του ενός καλλιτέχνες. Η απόδοση του έργου τότε βασίζεται σε άλλα στοιχεία όπως η ημερομηνία του έργου.

Βιβλιογραφία 
 Frederic, Louis (2002). "Gō." Japan Encyclopedia. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. 
 Lane, Richard (1978). Images of the Floating World. Old Saybrook, CT: Konecky & Konecky. 

Γκο
Ψευδώνυμα
Αντώνιος της Λωρραίνης

Ο Αντώνιος της Λωρραίνης ή Αντώνιος ο Καλός (Antoine de Lorraine, Μπαρ-λε-Ντυκ, 4 Ιουνίου 1489 - 14 Ιουνίου 1544) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης (1508 - 1544). Ο Αντώνιος ήταν υιός και διάδοχος του Ρενέ Β΄ της Λωρραίνης από τη δεύτερη σύζυγο του Φιλίππη του Γκέλε.

Δούκας της Λωρραίνης

Μεγάλωσε στην αυλή του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄ με τον αδελφό του Κλαύδιο, έγινε στενός φίλος με τον δούκα του Ανγκουλέμ που ήταν ο μελλοντικός Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας.
Παρέδωσε την διοίκηση του δουκάτου στην μητέρα του και στον επίσκοπο της Τουλ (1509) και ακολούθησε τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ στις εκστρατείες του στην βόρεια Ιταλία, συμμετείχε την ίδια χρονιά στην "μάχη του Ανιαντέλλο".
 Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου ΙΑ΄ ακολούθησε και τον νέο βασιλιά Φραγκίσκο Α΄ στις εκστρατείες του στην βόρεια Ιταλία, συμμετείχε στη μάχη του Μαρινιάνο (15 Σεπτεμβρίου 1515). Τα προβλήματα στο δουκάτο του τον ανάγκασαν να επιστρέψει στην Λωρραίνη, δεν συμμετείχε στην αποφασιστική μάχη της Παβίας (1525) που ο Φραγκίσκος Α΄ αιχμαλωτίστηκε και ο αδελφός του Φραγκίσκος του Λαμπέσκ σκοτώθηκε.

Θρησκευτικές συγκρούσεις

Ο Αντώνιος είχε να αντιμετωπίσει στην Λωρραίνη την Μεταρρύθμιση και εξέδωσε διατάγματα εναντίον της (26 Δεκεμβρίου 1523). Η κατάσταση χειροτέρεψε την επόμενη χρονιά με την "Επανάσταση των Γερμανών χωρικών" που ξέσπασε στην Αλσατία, οι επαναστάτες κατέλαβαν την Σαβέρν και προσπάθησαν να κυριεύσουν την Σαιν-Ντιέ-ντε-Βοζ. Ο Αντώνιος προχώρησε σε εκστρατεία να ανακαταλάβει την Σαβέρν (17 Μαίου 1525) και συνέτριψε τον αγροτικό στρατό κοντά στην Σελεστά (20 Μαίου 1525), κατόπιν εξέδωσε νέα διατάγματα εναντίον των Προτεσταντών.

Αυτοκρατορική αναγνώριση

Ο Αντώνιος της Λωρραίνης μπόρεσε να μεγαλώσει σημαντικά το δουκάτο του με κληρονομιές και προσαρτήσεις, παρέμεινε ουδέτερος πάντοτε στους πολέμους που είχαν ξεσπάσει ανάμεσα στον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας και τον αυτοκράτορα. Με την "Συνθήκη της Νυρεμβέργης" (26 Αυγούστου 1542) ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος αναγνώρισε την ανεξαρτησία του δουκάτου της Λωρραίνης. Με τον θάνατο του Καρόλου του Έχμοντ (1538) διεκδίκησε τους τίτλους του δούκα του Χέλρε και του κόμη του Ζούτφεν αλλά δεν μπόρεσε να τους κερδίσει. Από το 1539 ο Αντώνιος υπέφερε από ουρική αρθρίτιδα και ζήτησε από την ανεψιά του Μαρία του Γκιζ να του στείλει ένα Σκωτσέζικο άλογο κατάλληλο να το ιππεύσει ο ίδιος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1515 τη Ρενέα των Βουρβόνων, κόρη του Γιλβέρτου κόμη του Μονπανσιέ και είχε επιζόντα τέκνα:
Φραγκίσκος Α΄ 1517-1545, δούκας της Λωρραίνης.
Νικόλαος 1524-1577, δούκας του Μερκέρ.
Άννα 1522-1568, παντρεύτηκε πρώτα τον Ρενέ των Νασσάου πρίγκιπα της Οράγγης και έπειτα τον Φίλιππο Β΄ ντε Κροΐ, δούκα του Άαρσοτ.
 Ιωάννης 1526-1532, Αντώνιος γενν. 1528, Ελισάβετ γενν. 1530, απεβίωσαν μικρά.

Παραπομπές

Πηγές
Bogdan, Henry (2013). La Lorraine des ducs (in French). Tempus.
Carroll, Stuart (2009). Martyrs and Murderers: The Guise Family and the Making of Europe. Oxford University Press.
Wood, Marguerite, ed. (1923). Balcarres Papers. vol.1. SHS.

Οίκος της Λωρραίνης
Αντώνιος
Κλαύδιος της Λωρραίνης

Ο Κλαύδιος της Λωρραίνης ή Κλωντ της Λωρραίνης (Claude de Lorraine, 20 Οκτωβρίου 1496 - 12 Απριλίου 1550) μέλος του Οίκου της Λωρραίνης ήταν ο πρώτος δούκας του Γκιζ (1528-1550). Ο Κλαύδιος ήταν δεύτερος γιος του Ρενέ Β΄ της Λωρραίνης με την δεύτερη σύζυγο του Φιλίππη του Χέλρε, μεγάλωσε στην αυλή του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας. Σε ηλικία 17 ετών έγινε σύμμαχος με την βασιλική οικογένεια με τον γάμο του με την Αντουανέτα των Βουρβόνων, κόρη του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ.

Διακρίσεις σε μάχες
Ο Κλαύδιος διακρίθηκε στη μάχη του Μαρινιάνο (1515), σώθηκε παρά τα 32 χτυπήματα που δέχτηκε στην μάχη. Πολέμησε στην Φονταραβία (1521) και η Λουίζα της Σαβοΐας περιγράφει την κατάκτηση της περιοχής χάρη στις σκληρές του προσπάθειες. Έγινε κυβερνήτης στην Βουργουνδία και της Καμπανία (1523) μετά την επιτυχία του στην απόκρουση των αυτοκρατορικών στρατευμάτων που επιτέθηκαν στην περιοχή του. Στην "μάχη του Ζαβέρν" (1525) συνέτριψε τα στρατεύματα των αγροτών του Πόλεμου των Χωρικών που αγωνίστηκαν επίσης για την ελευθερία τους στη Λωρραίνη.

Πρώτος δούκας του Γκιζ
Στην επιστροφή από την αιχμαλωσία του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α΄ (1528) ο Κλαύδιος κηρύχθηκε από τον ίδιο τον βασιλιά δούκας του Γκιζ. Ο τίτλος του δούκα που του απενεμήθη ήταν μεγάλη τιμή υπέρ του, διότι ο συγκεκριμένος τίτλος είχε απονεμηθεί ως τότε μόνο σε μέλη της βασιλικής οικογένειας ή σε αρσενικούς απογόνους του Ούγου Καπέτου. Ο ίδιος αντίθετα καταγόταν από την οικογένεια του δουκάτου της Λωρραίνης. Ο βασιλιάς Φραγκίσκος A' αν και άρχισε να δυσπιστεί λόγω των μεγάλων φιλοδοξιών του Κλαύδιου, συνέχισε να τον ανταμείβει με δώρα και γη για τις συνεχείς προσφορές του. Διακρίθηκε και στην εκστρατεία του Λουξεμβούργου (1542)

Οικογένεια
Με την σύζυγό του Αντουανέτα των Βουρβόνων, κόρη του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ, παιδιά του ήταν:
 Μαρία 1515-1560, παντρεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο Β΄ Βαλουά δούκα του Λονγκεβίλ και έπειτα τον Ιάκωβο Ε΄ Στιούαρτ της Σκωτίας.
 Φραγκίσκος 1519-1563, δούκας του Γκιζ.
 Λουίζα 1520-1542, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β' δούκα του Αρσότ.
 Ρενέα 1522-1602, ηγουμένη του αββαείου του Σαιν Πιέρ στο Ρενς.
 Κάρολος 1524-1574, καρδινάλιος της Λωρραίνης, αρχιεπίσκοπος του Ρεν και δούκας του Σεβρέζ.
 Κλαύδιος 1526-1573, δούκας του Ωμάλ.
 Λουδοβικος Α΄ 1527 - 1578, καρδινάλιος του Γκιζ.
 Αντουανέττα 1531-1561, ηγουμένη του αββαείου του Φαρμουτιέ.
 Φραγκίσκος 1534-1563, μέγας ιερέας του Τάγματος του Αγ. Ιωάννου της Μάλτας.
 Ρενέ 1536-1566, μαρκήσιος του Ελμπέφ.
 Φίλιππος 1529, Πέτρος 1530, απεβίωσαν μικρά.

Παραπομπές

Πηγές
Bell, Susan G. (2004). The Lost Tapestries of the City of Ladies. University of California Press.
Carroll, Stuart (2009). Martyrs and Murderers: The Guise Family and the Making of Europe. Oxford University Press.
Spangler, Jonathan (2009). The Society of Princes: The Lorraine-Guise and the Conservation of Power and Wealth in Seventeenth-Century France. Ashgate Publishing Limited.
Wellman, Kathleen (2013). Queens and Mistresses of Renaissance France. Yale University Press.

Δούκες του Γκιζ
Μαρκήσιοι του Ελμπέφ
Οίκος της Λωρραίνης
Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιωακείμ

Ο Μητροπολίτης Ιωακείμ (κατά κόσμον Γεώργιος Αλεξόπουλος, 8 Νοεμβρίου 1873, Γκούρα Φενεού - 15 Μαρτίου 1959) υπήρξε Μητροπολίτης Βοστώνης, Μητροπολίτης Φωκίδος και Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε το 1873. Εκλέχθηκε Μητροπολίτης Βοστώνης το 1923 όπου και παρέμεινε μέχρι το 1930. Το 1931 εκλέχθηκε Μητροπολίτης Φωκίδος και το 1935 Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού. Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επέδειξε μεγάλο κοινωνικό έργο, στη διάρκεια των βομβαρδισμών καθώς και κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Μεγάλη υπήρξε και η προσφορά του στην αντιμετώπιση των συνεπειών των σεισμών του 1954-1955. Επίσης είχε πλούσιο συγγραφικό έργο. Για την προσφορά του παρασημοφορήθηκε από τον Βασιλέα Παύλο. Παραιτήθηκε το 1957 και πέθανε το δύο χρόνια αργότερα.
Το 1997 του απονεμήθηκε από το Γιαντ Βασσέμ ο τίτλος του Δικαίου των Εθνών, για τη συμβολή τους στη διάσωση της εβραϊκής κοινότητας του Βόλου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιωακείμ, μητροπολίτης Δημητριάδος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Μητροπολίτες Δημητριάδος
Μητροπολίτες Φωκίδας
Μητροπολίτες Βοστώνης
Έλληνες βραβευθέντες Δίκαιοι των Εθνών
Ντάνος Λυγίζος

Ο Ντάνος (Κωνσταντίνος) Λυγίζος (20 Αυγούστου 1938 – 24 Δεκεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας ηθοποιός και παρουσιαστής. Ήταν γιος του Ιωάννη Λυγίζου και ανιψιός του Μήτσου Λυγίζου. Στο θέατρο πρωτοεμφανιστηκε το 1965 και στο σινεμά το 1968.

Φιλμογραφία

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικό θέατρο

Θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές

Εκπομπές

Άλλες συνεισφορές 
Ο Ντάνος Λυγίζος δάνεισε την φωνή του στον πρωταγωνιστικό γλάρο της πρώτης χρονολογικά διαφήμισης κινουμένων σχεδίων της ένωσης HELMEPA, το 1986. όπως και στη μεταγλωττισμένη στην Ελληνική γλώσσα ταινία κινούμενων σχεδίων του ''Βασιλιά των λιονταριών του 1994, στο ρόλο της Μαϊμούς Rafiki

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Στέργιος Δούμπας

Ο Στέργιος Δούμπας γεννήθηκε στη Βλάστη (Μπλάτσι) της επαρχίας Εορδαίας της Μακεδονίας το 1794.

Βιογραφία
Η βλαχόφωνη οικογένεια Δούμπα κατάγονταν από το Λινοτόπι του Γράμμου της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς. Μετά την καταστροφή του οικισμού από τους Τουρκαλβανούς βαζιβουζούκους η οικογένεια Δούμπα κατέφυγε στο Μπλάτσι και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στις Σέρρες. Ο Στέργιος ήρθε για πρώτη φορά στη Βιέννη το 1815 σε ηλικία εικοσιενός ετών από τις Σέρρες ως έμπορος βαμβακιού. Αρχικά εργάστηκε στην εμπορική επιχείρηση του μετέπειτα πεθερού του Μιχαήλ Κούρτη. Το 1817 ίδρυσε στις Σέρρες μαζί με τα αδέρφια του Θεόδωρο και Νικόλαο τον εμπορικό οίκο "Αυτάδελφοι Μιχαήλ Δούμπα". Παντρεύτηκε τη Μαρία Μιχαήλ Κούρτη το γένος Τούφλη ή Παπαναούμ. Το μυστήριο του γάμου τελέστηκε στο Ναό του Αγίου Γεωργίου των Τουρκομεριτών Ελλήνων καθώς ο Στέργιος Δούμπας ήταν επικεφαλής της Δωδεκάδος δηλαδή του συμβουλίου που διοικούσε την ελληνική Αδελφότητα του Αγίου Γεωργίου. Από αυτόν το γάμο γεννήθηκαν δύο αγόρια ο Μιχαήλ το 1828 κι ο Νικόλαος το 1830.  

Ο πεθερός του Στέργιου Δούμπα, Μιχαήλ Κούρτης αναφέρεται στα εμπορικά του έγγραφα ότι ήταν από τη Λάρισα κι από έμμεσες μαρτυρίες συμπεραίνουμε την απώτερη μοσχοπολίτικη καταγωγή του. Από τις θυγατέρες του η πρωτότοκη Μαρία παντρεύτηκε τον Στέργιο Δούμπα, η τριτότοκη Σοφία τον Μετσοβίτη βαρώνο Τοσίτσα στο Λιβόρνο, η τεταρτότοκη τον Μοσχοπολίτη Δημήτριο Θεοδώρου Τύρκα, η πεμπτότοκη τον Μπλατσιώτη τραπεζίτη Μενέλαο Γερμάνη στο Βουκουρέστι κι η υστερότοκη Αναστασία τον Λινοτοπίτη Ραφαήλ Δούμπα, πρωτοξάδερφο μάλλον του Στέργιου. Ο Μιχαήλ Κούρτης είχε μόνο ένα γιο, τον δευτερότοκο Δημήτριο. Από το γάμο τη τεταρτότοκης θυγατέρας του Μιχαήλ Κούρτη με τον Δημήτριο Θεοδώρου Τύρκα (το γένος Δέμελιτς) προήλθε η μετέπειτα σύζυγος του Σίνα του νεότερου.

Ο Στέργιος Δούμπας αναδείχτηκε σε σημαντικό οικονομικό παράγοντα της Βιέννης. Μεγαλέμπορος και χρηματιστής, διετέλεσε ελεγκτής της εθνικής τράπεζας της Αυστρίας. Πλούτισε στην Αυστρία από το εμπόριο βαμβακιού και χρηματιστηριακές δραστηριότητες. 

Δώρισε μεγάλα ποσά για την ίδρυση και συντήρηση σχολείων στην γενέτειρά του και στις Σέρρες. Οι δωρεές του δεν έλειψαν κι από την Αθήνα πρωτεύουσα του Νεοελληνικού κράτους. Με δικά του έξοδα έγιναν μεταξύ άλλων τα έργα του Rahl στα Προπύλαια και την Στοά του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ιδρύματος του οποίου υπήρξε Μεγάλος Ευεργέτης. Πιστό τέκνο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης ο Στέργιος Δούμπας δώρησε τους κρυστάλλινους πολυελαίους που λαμπρύνουν τον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι μέχρι σήμερα. Άνθρωπος εξαιρετικά λιτός και σεμνός ἐμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του Οθωμανός υπήκοος, δηλώνοντας στην ομήγυρή του ότι "κι αν μου αφαιρέσουν τα πλούτη και τις τιμές, την ελληνική μου ψυχή δε μπορούν να μου την αφαιρέσουν". Πέθανε το 1870 και ετάφη στο ελληνικό τμήμα του Κοιμητηρίου Σανκτ Μαρξ της Βιέννης.

Έλληνες επιχειρηματίες
Έλληνες χρηματιστές
Έλληνες ευεργέτες
Τζακ Κίρμπι

Ο Τζακ Κίρμπι (Jack Kirby, 28 Αυγούστου 1917 - 6 Φεβρουαρίου 1994) ήταν Αμερικανός συγγραφέας κόμικς, ένας από τους πλέον σημαντικούς, δημοφιλείς και αναγνωρίσιμους καλλιτέχνες αμερικανικών κόμικς και συν-δημιουργός πολλών διάσημων χαρακτήρων όπως οι Fantastic Four, οι X-Men, ο Hulk, ο Captain America, ο Iron Man και εκατοντάδες άλλοι υπερήρωες του σύμπαντος της Marvel Comics και DC Comics.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

The New York Times (Aug. 27, 2003): "Jack Kirby Heroes Thrive in Comic Books and Film", by Elvis Mitchell 

Αμερικανοί δημιουργοί κόμικς
Αμερικανοί συγγραφείς κόμικς
Αμερικανοί εικονογράφοι κόμικς
DC Comics
Marvel Comics
Κίνημα Κονδύλη 10ης Οκτωβρίου 1935

Το Κίνημα της 10ης Οκτωβρίου 1935 που έμεινε γνωστό ως Κίνημα Κονδύλη 1935, οργανώθηκε και εκτελέστηκε από φιλοβασιλικούς ανώτατους αξιωματικούς, υπό την ηγεσία του υποστράτηγου ε.α. Γεωργίου Κονδύλη, με σκοπό την ανατροπή της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης του Παναγή Τσαλδάρη.

Συγκεκριμένα, στις 10 Οκτωβρίου 1935, οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας,  υποστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, πτέραρχος Γεώργιος Ρέππας και υποναύαρχος Δημήτριος Οικονόμου, επισκέφτηκαν τον πρωθυπουργό της χώρας, Παναγή Τσαλδάρη, και του ζήτησαν να παραιτηθεί καθώς κρίθηκε ανίκανος να χειριστεί το ζήτημα της επαναφοράς της Βασιλείας στην Ελλάδα.
Αμέσως, σχηματίστηκε κυβέρνηση με πρωθυπουργό το Γεώργιο Κονδύλη και υπουργό Στρατιωτικών τον Αλέξανδρο Παπάγο και, την ίδια μέρα, παρουσιάστηκε στη συνεδρίαση της Βουλής (Ε΄ Συντακτική Εθνοσυνέλευση), που ήταν η εναρκτήρια μετά τις θερινές διακοπές, και ορκίστηκε. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατάληψη της εξουσίας, ο Τσαλδάρης και οι 165 βουλευτές του κόμματός του αποχώρησαν από τη συνεδρίαση. Οι 82 βουλευτές που έμειναν ενέκριναν Ψήφισμα της Κυβέρνησης Κονδύλη, σύμφωνα με το οποίο καταργήθηκε το πολίτευμα της αβασίλευτης δημοκρατίας, επαναφέρθηκε προσωρινά σε ισχύ το Σύνταγμα του 1911 και ορίστηκε η διεξαγωγή δημοψηφίσματος για τις 3 Νοεμβρίου. Ο Κονδύλης έγινε αντιβασιλιάς, διατηρώντας ταυτόχρονα το αξίωμα  του πρωθυπουργού, ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Αλέξανδρος Ζαΐμης, υποχρεώθηκε να παραιτηθεί.

Με το "Κίνημα της 10ης Οκτωβρίου" η διαδικασία της Παλινόρθωσης της Μοναρχίας μπήκε στην τελική της φάση. Στο δημοψήφισμα της 3ης Νοεμβρίου 1935 εγκρίθηκε η αλλαγή του πολιτεύματος, κάτω από τη σκιά του στρατιωτικού νόμου και με αποχή της βενιζελικής παράταξης. 
Στις 30 Νοεμβρίου, ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄, πέντε μέρες μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, ανέθεσε το σχηματισμό κυβέρνησης στον Κωνσταντίνο Δεμερτζή.

Δείτε επίσης
 Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1935

1935
Μοναρχία της Ελλάδας
1935
Ιουστινιάνειος Κώδικας

Ο Ιουστινιάνειος Κώδικας (Codex Justinianus) αποτελούσε σύνθεση αυτοκρατορικών νόμων από την εποχή του Αδριανού έως και του Ιουστινιανού, καθώς επίσης και μια αναθεώρηση παλαιότερων νομικών συγγραμμάτων, που είχαν εκδοθεί από Ρωμαίους αυτοκράτορες. Στόχος ήταν η θέσπιση ενός ενιαίου κώδικα, ο οποίος θα ήταν δυνατό να μελετηθεί και να εφαρμοστεί, αφού μέχρι την εποχή του Ιουστινιανού (αρχές 6ου αιώνα) η οργάνωση του Ρωμαϊκού Δικαίου βρισκόταν σε χαώδη κατάσταση. Ο Ιουστινιάνειος Κώδικας ήταν το πρώτο μέρος του συνολικού κώδικα, ο οποίος ονομάστηκε κατά τον 16ο αιώνα Corpus Iuris Civilis.

Οι λόγοι δημιουργίας 
Εμπνευστής του έργου αυτού ήταν ο στενός συνεργάτης του Ιουστινιανού, Τριβωνιανός, ο οποίος και ανέλαβε τη σύνθεση αυτού του τολμηρού εγχειρήματος. Τον Απρίλιο του 529 ολοκληρώθηκε αυτή η προσπάθεια, η οποία κατέληξε στον Κώδικα του Ιουστινιανού ή Codex Iustinianus. Χωριζόταν σε δέκα βιβλία και αποτέλεσε πλέον τον αυθεντικό Κώδικα Νόμων της Αυτοκρατορίας.

Το έργο αυτό αποτέλεσε ουσιαστικά μια συστηματικοποίηση του υλικού παλαιότερων κωδίκων και νόμων, προσπαθώντας να αφαιρέσει τις αντιφάσεις που είχαν, χωρίς όμως τελικά να τις εξαλείψει πλήρως. Μετά από τρία χρόνια ο νέος Κώδικας δημοσιεύθηκε και ονομάστηκε Digestum ή Πανδέκτης και χρησιμοποιήθηκε αμέσως από τους νομικούς της αυτοκρατορίας. Το 534 έγινε νέα έκδοση, που της αποδόθηκε η ονομασία Νεαραί (Novellae) και αποτέλεσε συμπλήρωμα της αρχικής προσπάθειας. Αυτό συνέβη λόγω των νομικών μεταρρυθμίσεων του Ιουστινιανού. Οι περισσότεροι από τους νέους νόμους του Ιουστινιανού (σε αντίθεση με τον Κώδικα, τον Πανδέκτη και τις Εισηγήσεις, που ήταν γραμμένοι στα Λατινικά) γράφτηκαν στα Ελληνικά.

Η σπουδαιότητα του κώδικα 
Η σπουδαιότητα του έργου, πέραν της μεγάλης απλοποίησης των νόμων του ρωμαϊκού δικαίου, έγκειται στο ότι ουσιαστικά αποτέλεσε μια εναρμόνιση των θεσμών Πολιτείας και Εκκλησίας. Μέσα στο έργο αυτό φαίνεται ξεκάθαρα η επιρροή της πολιτικής θεολογίας της Εκκλησίας, αφού ουσιαστικά αποτέλεσε την καταστατική βάση της πολιτικής θεωρίας του Βυζαντίου, όπως αυτές κυρίως αποδόθηκαν στα διατάγματα της ΣΤ΄ Νεαράς. Στα κείμενα καθίσταται εμφανές πως η ορθή και προσήκουσα άσκηση της πολιτικής εξουσίας προϋποθέτει τον κοινό σεβασμό του θείου νόμου. Με τις ίδιες διατάξεις εντάσσεται στους νόμους του κράτους πλήθος νόμων που εφαρμόζονταν στη ζωή της Εκκλησίας, με ιδιαίτερη βάση στους κανόνες των Οικουμενικών συνόδων, οι οποίοι θα εφαρμόζονταν ως «τάξιν νόμων». Η καταστατική αυτή βάση σύγκλισης των δύο θεσμών απέρρεε από την ένταξη του Χριστιανισμού στις θεμελιακές δομές της νέας ρωμαϊκής κοσμοθεώρησης, γι' αυτό ο Ιουστινιάνειος κώδικας θα παρέμενε το κέντρο αυτής της σύγκλισης καθ' όλη τη διάρκεια της βυζαντινής εποχής.

Σε πολιτειακό επίπεδο, ο Κώδικας αναδεικνύει τη θέση του αυτοκράτορα ως απόλυτου μονάρχη με απεριόριστη νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία.

Πηγές 
 Βλασίου Φειδά, «Εκκλησιαστική ιστορία», Εκδόσεις Διήγηση, Αθήνα, 2002.
 Το νομοθετικό έργο του Ιουστινιανού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Codex Iustinianus, .
 The Civil Law, του Samuel P. Scott, .
 Πηγές σχετικά με τον Ιουστινιανό, .

Βυζαντινό Δίκαιο
Βυζαντινή γραμματεία
Νομικοί κώδικες
Τσόνιν

Τσόνιν ( «αστοί») είναι μια κοινωνική τάξη που προέκυψε στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια της πρώιμης φάσης της περιόδου Έντο. Η πλειονότητα των τσόνιν ήταν έμποροι και αρκετοί τεχνίτες. Οι αγρότες ονομαζόταν νομίν και δεν περιλαμβανόταν στην κοινωνική τάξη αυτή.

Προέλευση 

Στο τέλος του 17ου αιώνα η ευημερία και η ανάπτυξη του Έντο (σημερινό Τόκυο) δημιούργησε απρόβλεπτες αλλαγές στην κοινωνική δομή του πληθυσμού. Οι τσόνιν βρισκόταν στην βάση της ιεραρχίας του Έντο. Οι κοινωνικές τάξεις της εποχής ήταν οι σαμουράι, οι αγρότες (νομίν), οι έμποροι και οι τεχνίτες. Οι τσόνιν, περιελάμβαναν τις τελευταίες δύο κατηγορίες, άκμασαν εις βάρος των ντάιμιο και των σαμουράι που αποδέχτηκαν το εμπόριο ρυζιού των τσόνιν που οδήγησε σε ανταλλαγές χρημάτων και καταναλωτικών αγαθών. Η εξελισσόμενη αυτή οικονομία της αγοράς επέφερε δραστικές αλλαγές στην κοινωνική ιεραρχία της εποχής στην Ιαπωνία. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ότι τα τεράστια εμπορικά καταστήματα του Έντο είχαν μια πολιτική για αγορές μόνο με χρήματα, γεγονός που ευνοούσε τους τσόνιν που είχαν χρηματική ευχέρεια.

Σημασία 
Περίπου ο μισός πληθυσμός του Έντο ήταν τσόνιν και οι άλλοι μισοί σαμουράι. Συγκρινόμενοι με τουσ δημοφιλέις σαμουράι ή νίντζα οι τσόνιν δεν ήταν γνωστοί έξω από τα σύνορα της Ιαπωνίας, παρόλο την καίρια τους συνεισφορά στην διαμόρφωση της Ιαπωνικής κουλτούρας. Οι παραδοσιακές Ιαπωνικές τέχνες ουκίγιο-ε, ρακούγκο και η παραδοσιακές μέθοδοι χειροτεχνίας οφειλόταν περισσότερο στους τσόνιν παρά στους σαμουράι. Οι ιδέες περί αισθητικής Ίκι και Ινάσε είχαν επίσης αναπτυχθεί από τους Τσόνιν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Britannica Article

Ιστορία της Ιαπωνίας
Ιαπωνικός πολιτισμός
Αδέλα της Καμπανίας

Η Αδέλα της Καμπανίας (Adèle de Champagne, 1140 - 4 Ιουνίου 1206) ήταν βασίλισσα της Γαλλίας, ως η τρίτη σύζυγος του Λουδοβίκου Ζ'.

Ήταν κόρη του κόμη της Καμπανίας Θεοβάλδου Β΄ και της Ματθίλδης της Καρινθίας. Με τον Λουδοβίκο Ζ΄ έκανε τον πολυπόθητο διάδοχο Φίλιππο.

Η ζωή της 
Έπαιξε ενεργό ρόλο στην πολιτική ζωή του βασιλείου με τους αδελφούς της Ερρίκο Α΄ της Καμπανίας, Θεοβάλδο Ε΄ του Μπλουά και Γουλιέλμο αρχιεπίσκοπο Ρεμς. 

Τα αδέλφια της Ερρίκος και Θεοβάλδος παντρεύτηκαν κόρες του Λουδοβίκου ΣΤ΄ της Γαλλίας από την πρώτη σύζυγο του Ελεονώρα της Ακουιτανίας. Αυτή και οι αδελφοί της απειλήθηκαν να χάσουν την θέση τους από την διάδοχο του Αρτουά, Ισαβέλλα του Αινώ, που παντρεύτηκε τον γιο της Αδέλας, Φίλιππο. Η Αδέλα σχημάτισε συμμαχία με τον Ούγο Γ΄ της Βουργουνδίας και τον Φίλιππο της Φλάνδρας, προσπαθώντας να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα. Οι σχέσεις της Ισαβέλλας με τον Φίλιππο ήταν τόσο κακές που απειλούνταν με χωρισμό.

Η δύναμη της μειώθηκε με την άνοδο του Φιλίππου στον θρόνο (1180) και διετέλεσε αντιβασίλισσα (1190) με την απουσία του Φιλίππου στην Γ΄ Σταυροφορία. Με την επιστροφή του μπήκε ξανά υπό την σκιά του και συμμετείχε στην ίδρυση πολλών μοναστηριών.

Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Οίκος του Μπλουά
Βασιλομήτωρ
Δαμασκηνός Παπαχρήστου

Ο Δαμασκηνός Παπαχρήστου (1914 - 1996), κατά κόσμο Νικόλαος Παπαχρήστου ήταν Μητροπολίτης Φθιώτιδας. 

Γεννήθηκε το 1914 στη Δορβιτσά Ναυπακτίας και ήταν ανηψιός του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Σπούδασε στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης από την οποία και απεφοίτησε το 1937. Χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος το 1946. Διετέλεσε στην αρχή πρωτοσύγκελος στη Ναύπακτο, εφημέριος στην Αθήνα και αργότερα γραμματέας και αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου. Το 1960 χειρονονήθηκε επίσκοπος και εκλέχθηκε Μητροπολίτης Φθιώτιδας, μετά το θάνατο του Αμβρόσιου Νικολαΐδη.

Ο Δαμασκηνός άσκησε αρχιερατικά καθήκοντα στη Φθιώτιδα επί 36 χρόνια, μέχρι το 1996 που απεβίωσε.

Βιογραφία-επέκταση
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2010
Μητροπολίτες Φθιώτιδας