joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Παΐσιος του Χιλανδαρίου

Ο Παΐσιος του Χιλανδαρίου (, 1722–1773) ήταν Βούλγαρος κληρικός της μονής Χιλανδαρίου, ο οποίος αποτέλεσε σημαντική μορφή της βουλγαρικής εθνικής αναγέννησης, και άγιος της βουλγαρικής ορθόδοξης εκκλησίας από το 1962. Είναι κυρίως γνωστός ως ο συγγραφέας του έργου Ιστορίγια Σλαβγιανομπολγκάρσκαγια (История славяноболгарская, σλαβοβουλγαρική ιστορία) το οποίο αποτέλεσε το δεύτερο βουλγαρικό ιστορικό έργο της νεότερης εποχής μετά την Ιστορία της Βουλγαρίας του 1667 του Πέταρ Μπόγκνταν Μπάξεβ.

Περιγραφή 
Ο Παΐσιος γεννήθηκε στην επαρχία του Σάμοκοβ, πιθανώς στο χωριό του Μπάνσκο στην νοτιοδυτική Βουλγαρία. Έγινε κληρικός στην μονή Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους το 1745 και μετέπειτα εξελίχθηκε σε ιερομόναχο και αναπληρωτή ηγούμενο. Για το έργο της σλαβοβουλγαρικής ιστορίας του, συγκέντρωσε υλικό επί δύο έτη, ταξιδεύοντας και σε μέρη όπως η Γερμανία, πριν ολοκληρώσει την συγγραφή του βιβλίου το 1762 στην μονή Ζωγράφου. Τα περιεχόμενα του βιβλίου κάλυπταν την πλήρη ιστορία των Βουλγάρων έως τότε και την περιγραφή της εθνικής τους ταυτότητας. 
Το πλέον διάσημο σημείο του βιβλίου του είναι στο σημείο όπου παρακινεί τους ομοεθνείς του να χρησιμοποιούν την δική τους γλώσσα και έθιμα, έναντι των ελληνικών:"Ω, ανόητο έθνος! Γιατί ντρέπεστε να αποκαλείτε τον εαυτό σας Βουλγάρους και γιατί δεν γράφεται και δεν διαβάζεται στην μητρική σας γλώσσα; Δεν ήταν οι Βούλγαροι παντοδύναμοι και δοξασμένοι κάποτε; Δεν εισέπρατταν φόρους από τους δυνατούς Ρωμαίους και τους σοφούς Έλληνες; Από όλα τα σλαβικά έθνη ήταν το πιο γενναίο. Οι ηγεμόνες μας ήταν οι πρώτοι που αποκαλούσαν τους εαυτούς τους βασιλείς, οι πρώτοι που είχαν πατριάρχες, οι πρώτοι που βάπτιζαν τον λαό τους(...) Γιατί ντρέπεστε για την μεγάλη σας ιστορία και για την μεγάλη σας γλώσσα και γιατί αφήνεστε στο να μετατρέπεστε σε Έλληνες; Γιατί νομίζετε πως είναι καλύτεροι σας; Λοιπόν, εδώ έχετε δίκιο γιατί είδατε ποτέ σας έναν Έλληνα να αφήνει την χώρα του και την καταγωγή του όπως κάνετε εσείς;" 
Τα διαγγέλματα αυτά του Παΐσιου επικεντρώνονταν στον τάση εξελληνισμού των Βουλγάρων η οποία γινόταν κυρίως από τους Έλληνες ιερωμένους και την παραδοσιακή ελληνική γραφή των ιερών κειμένων. Τα ανθελληνικά αυτά γραπτά παρουσίαζαν τους Έλληνες σαν κάποιο είδος εθνικού εχθρού των Βουλγάρων. Το πρώτο αντίγραφο του βιβλίου έγινε το 1765. 

Ως προς την οργάνωση του, το βιβλίο αποτελείται από δύο εισαγωγές, αρκετά κεφάλαια στα οποία περιγράφονται διάφορα ιστορικά γεγονότα, ένα κεφάλαιο σχετικά με τους Σλάβους διδασκάλους, τους μαθητές του Κυρίλλου και του Μεθόδιου, ένα κεφάλαιο για τους Βούλγαρους αγίους, και επίλογο. Ο Παΐσιος συνέχισε κατόπιν την διδασκαλία του ως μέλος επαιτικού τάγματος, ταξιδεύοντας σε διάφορες περιοχές της Βουλγαρίας. Θεωρείται πως πέθανε κατά την επιστροφή του από την Βουλγαρία στο Άγιο Όρος, στην περιοχή του Ασένοβγκραντ.

Αφιερώματα
Η κορυφή Παΐζυ (Paisy Peak) στην νήσο Λίβινγκστον των νοτίων Σέτλαντ στην Ανταρκτική, είναι ονομασμένη προς τιμή του Παΐσιου του Χιλανδαρίου.

Ο άγιος Παΐσιος του Χιλανδαρίου, απεικονίζεται στο χαρτονόμισμα των 2 λεβ το οποίο εκτυπώθηκε το 1999 και το 2005.

Παραπομπές

Ιστορία της Βουλγαρίας
Βούλγαροι άγιοι
Αγιορείτες
Βούλγαροι μοναχοί
No. 5, 1948

To No 5, 1948 είναι έργο του Αμερικανού Ζωγράφου Τζάκσον Πόλοκ, ο οποίος θεωρείται σημαντικός εκπρόσωπος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Θεωρείται το πρώτο έργο της τεχνοτροπίας του action painting, η οποία ορίστηκε το 1952 από τον κριτικό Ντέιβιντ Ρόζενμπεργκ, και περιλαμβάνει το γνωστό ντρίπινγκ του Πόλοκ.

Το έργο έχει φιλοτεχηθεί σε κόντραπλακέ διαστάσεων 2,4 x 1,2 μέτρων, με κυρίαρχα χρώματα το κίτρινο, το καφέ και το γκρι. Χρησιμοποιήθηκε υγρό χρώμα. Οι μπογιές έχουν στάξει με τέτοιο τρόπο ώστε πολλοί περιγράφουν την εικόνα του πίνακα σαν μια "πυκνή φωλιά πουλιού". Οι αρχικές αντιδράσεις στο έργο ήταν απογοητευτικές.

Αφού ο πίνακας είχε αλλάξει πολλούς ιδιοκτήτες, το 2006 οι New York Times ανάφεραν ότι πραγματοποιήθηκε ιδιωτική συναλλαγή μεταξύ του Ντέιβιντ Γκέφεν (ιδιοκτήτη της Dreamworks) και του Ντέιβιντ Μαρτίνες (σύμβουλο χρηματοοικονομικών), όπου ο πίνακας πωλήθηκε έναντι 14 εκ. δολλαρίων. Ο τελευταίος αρνείται ότι έχει στην κατοχή του τον πίνακα, οπότε μέχρι και σήμερα ο ιδιοκτήτης του Νο. 5, 1948 παραμένει άγνωστος.

Παραπομπές 

Έργα ζωγραφικής
Σαϊκίν

Το Σαϊχίν (; ) είναι σέλο στο βορειοδυτικό Καζακστάν, στα σύνορα με την Ρωσία. Είναι το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Μποκέϊ-Ορντά στην περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν. Πληθυσμός: 3,686 (απογραφή 2009) 3,996 (απογραφή 1999).

Αναφορές 
 

Καζακστάν γεωγραφία-επέκταση
Πόλεις του Καζακστάν
Λευτέρης Γιοβανίδης

Ο Λευτέρης Γιοβανίδης είναι Έλληνας θεατρικός σκηνοθέτης και μεταφραστής. Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.Από το 2020 είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.

Βιογραφικό 
Σπούδασε στην Ανώτερη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη και σε ηλικία 23 χρονών εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου σπούδασε σκηνοθεσία θεάτρου στα Michael Howard Studio και Herbert Bergohof Studio της Νέας Υόρκης. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα στο Actor’s Studio NYC. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 2000.

Έχει σκηνοθετήσει 33 έργα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, έχει μεταφράσει 14 θεατρικά έργα και έχει πραγματοποιήσει την θεατρική διασκευή έξι βιβλίων. Επίσης έχει σκηνοθετήσει τις τελετές απονομής μεταλλίων για τους Ολυμπιακούς και τους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, την τελετή έναρξης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ρυθμικής Γυμναστικής του 2007 στην Πάτρα. Έχει διδάξει το μάθημα υποκριτικής και αυτοσχεδιασμού στη σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Επίσης έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, το ΚΘΒΕ, το Φεστιβάλ Αθηνών, το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, τον Ελληνικό Κόσμο, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το Κρατικό Θέατρο Κροατίας (Kazaliste Marina Drzica) κλπ. Από το 2018 είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.

Ήταν παντρεμένος με την δικηγόρο Χριστίνα Μανωλοπούλου και έχει έναν γιο.

Σκηνοθεσίες

Μεταφράσεις

Παραπομπές 

Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Έλληνες μεταφραστές
Έλληνες καλλιτεχνικοί διευθυντές
Ακσάι (περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν)

Το Ακσάι () είναι πόλη στο βορειοδυτικό Καζακστάν. Είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μπορίλι στην περιφέρειας Δυτικού Καζακστάν. Πληθυσμός: 32,873 (απογραφή 2009) 28,953 (απογραφή 1999).

Είναι μια σημαντική πόλη στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, καθώς εξυπηρετεί ως επιχειρησιακή βάση για το κοντινό κοίτασμα Καρατσαγκανάκ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Καζακστάν γεωγραφία-επέκταση
Πόλεις του Καζακστάν
Ζανακαλά

Το Ζανακαλά (* Τα ) είναι σέλο στο βορειοδυτικό Καζακστάν. Είναι η έδρα της επαρχίας Ζανακαλά στην περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν. Πληθυσμός: 7,202 (απογραφή 2009) 6,250 (απογραφή 1999).

Παραπομπές

Πόλεις του Καζακστάν
Καρατόμπε

Το Καρατόμπε (ρωσικά: Каратобе) είναι σέλο στο βορειοδυτικό Καζακστάν. Είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Καρατόμπε στην Περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν. Πληθυσμός: 3,434 (απογραφή 2009) 3,652 (απογραφή 1999).

Πόλεις του Καζακστάν
Επαρχία Γκουρμπανσολτάν Ετζέ

Η Επαρχία Γκουρμπανσολτάν Ετζέ (πρώην Επαρχία Ιιλάνλι) είναι επαρχία στην περιφέρεια Ντασογκούζ του Τουρκμενιστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Ιιλάνλι. Η επαρχία ονομάστηκε προς τιμήν της Γκουρμπανσολτάν Ετζέ, την μητέρα του πρώην πρόεδρου Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ. 

Γκουρμπανσολταν Ετζε
Αουστάν

Το Αουστάν είναι χωριό στην περιφέρεια Μπάτκεν του νοτιοδυτικού Κιργιστάν. Στις κοντινές πόλεις περιλαμβάνονται το Μαϊντάν (2 μίλια) και το Πουμ (5 μίλια). Ο πληθυσμός ήταν 216 κάτοικοι το 2009. Το χωριό υπάγεται στην επαρχία Κανταμζάου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δορυφορικός χάρτης στο Maplandia.com

Γεωγραφία της Κιργιζίας
Σάουθ Μιμς

Το Σάουθ Μιμς ( ή South Mymms), είναι χωριό και αστική κοινότητα στην περιοχή Χέρτσμιρ του Χερτφορντσάιρ στην Ανατολική Αγγλία. Πρόκειται για μικρό οικισμό που βρίσκεται κοντά στον κόμβο του αυτοκινητοδρόμου M25 και τον Αυτοκινητόδρομο A1(M) και ενδεχομένως είναι πιο γνωστός για την ονομασία του σταθμού εξυπηρέτησης που βρίσκεται στον κόμβο.

Ιστορικά στοιχεία
Το Πότερς Μπαρ ήταν αρχικά μικρός οικισμός στην κοινότητα του Σάουθ Μιμς. Το Πότερς Μπαρ έγινε η τοποθεσία του κοντινού σιδηροδρομικού σταθμού και επεκτάθηκε. Τόσο το Πότερς Μπαρ όσο και το Σάουθ Μιμς ήταν μέρος του Μίντλσεξ μέχρι τη δημιουργία του Μείζονος Λονδίνου, το οποίο κατάργησε την κομητεία του Μίντλσεξ το 1965. Το Σάουθ Μιμς ήταν το πιο βόρειο χωριό του Μίντλσεξ.

Η κοινότητα του Σάουθ Μιμς διαιρέθηκε το 1894 με το Νόμο Περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης του 1894 με το πιο νότιο σημείο του να σχηματίζει την κοινότητα του Αστικού Σάουθ Μιμς στην Αστική Περιοχή Μπάρνετ και μεταφέρθηκε στο Χερτφορντσάιρ. Η περιοχή αυτή αποτελεί πλέον μέρος του Δήμου του Μπάρνετ του Λονδίνου. Το υπόλοιπο μέρος της κοινότητας μετατράπηκε στην Αγροτική Περιοχή Σάουθ Μιμς, που μεταγενέστερα ονομάστηκε Αστική Περιοχή Πότερς Μπαρ.

Το Σάουθ Μιμς αποτέλεσε χώρος παραμονής της Βασίλισσας Βιλελμίνης της Ολλανδίας κατά την εξορία της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επίθεση της γερμανικής αεροπορίας στο Σάουθ Μιμς την περίοδο αυτή παραλίγο να την πετύχει, σκοτώνοντας δύο από τους φύλακες της, συμβάν που αναφέρεται στην αυτοβιογραφία της.

Το Ντάνσερς Χιλ στο Σάουθ Μιμς αποτέλεσε τοποθεσία στρατοπέδου αιχμαλώτων πολέμου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με την ονομασία Camp 33, που αποτελούνταν από δύο περιβόλους, που αμφότεροι διέθεταν σκηνές για τους φυλακισμένους.

Ο Ρίτσμοντ Θάκερυ, πατέρας του Ουίλιαμ Θάκερυ, γεννήθηκε στην κοινότητα και βαπτίστηκε στην εκκλησία της το 1781. 

Για πολλά χρόνια το Νοσοκομείο Κλέρ Χολ χρησιμοποιούνταν ως σανατόριο φυματίωσης. Πλέον χρησιμοποιείται από το Κέντρο Ερευνών Καρκίνου του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ένα γνωστό πρόσωπο που γεννήθηκε στο Σάουθ Μιμς είναι ο Σάμιουελ Τίνσλεϊ, σκακιστής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Γεωγραφία της Αγγλίας
Δρυμός Αχαΐας

Ο Δρυμός είναι οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων.

Τοποθεσία - Λοιπά στοιχεία 
Ο Δρυμός απέχει 13,4 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 845 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Το χωριό ονομαζόταν Μοστίτσι μέχρι το 1957. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 21 κατοίκους.

Διοικητική ιστορία
Ο Δρυμός από το 1835 μέχρι το 1837 υπήρξε έδρα του βραχύβιου Δήμου Κάτω Κλειτορίας, ενώ από το 1837 μέχρι το 1845 αποτέλεσε οικισμό του τότε Δήμου Αροανείας. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο Δήμο Κλειτορίας όπου και παρέμεινε μέχρι το 1912. Κατόπιν με την κατάργηση των Δήμων ορίστηκε έδρα της Κοινότητος Μοστιτσίου η οποία μετονομάστηκε το 1957 σε Κοινότητα Δρυμού. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής  διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος. Το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων.

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

Βιβλιογραφία 
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Δρυμού Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/04/2017.
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δρυμού Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/04/2017.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Λευκασίου
Δήμος Καλαβρύτων
Εθνογραφία

Η εθνογραφία (από τις λέξεις έθνος και γράφω) είναι η συστηματική μελέτη ανθρώπων και πολιτισμών. Μέσω της εθνογραφίας ερευνώνται πολιτιστικά φαινόμενα, στα οποία ο ερευνητής παρατηρεί την κοινωνία ως αντικείμενο μελέτης. Η εθνογραφία είναι το μέσο για την γραπτή πολιτιστική παρατήρηση μιας ομάδας.  Η εθνογραφική μελέτη πεδίου ή η αναφορά εθνογραφικού περιστατικού αντανακλά την γνώση και το σύστημα νοημάτων στην ζωή μιας πολιτισμικής ομάδας. 

Η εθνογραφία, όπως και η παρουσίαση των εμπειρικών δεδομένων σχετικά με τις ανθρώπινες κοινωνίες και πολιτισμούς, υπήρξε πρωτοπόρος στους βιολογικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς κλάδους της ανθρωπολογίας, αλλά έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στις κοινωνικές επιστήμες γενικότερα και την κοινωνιολογία ειδικότερα. Περιλαμβάνει μελέτες στην επικοινωνία και την ιστορία -μελέτη εθνοτικών ομάδων, χαρακτηριστικά κοινωνικής ευημερίας, υλικότητα, την πνευματικότητα και ζητήματα εθνογένεσης. Η τυπική εθνογραφία είναι ολιστική μελέτη και περιλαμβάνει ζητήματα ιστορίας, φυσικής γεωγραφίας, κλίματος και περιβάλλοντος. Επίσης, καταγράφει όλες τις παρατηρούμενες συμπεριφορές και περιγράφει όλες τις συμβολικές και νοηματικές σχέσεις, χρησιμοποιώντας έννοιες που αποφεύγουν αιτιατές ερμηνείες.

Σημειώσεις παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Human Relations Area Files
 100 of the Most Influential Ethnographies and Anthropology Texts
 Ethnographic Praxis in Industry Conference
 Genzuk, Michael (2003) A Synthesis of Ethnographic Research
 Division of Anthropology, American Museum of Natural History - Over 160,000 objects from Pacific, North American, African, Asian ethnographic collections with images and detailed description, linked to the original catalogue pages, field notebooks, and photographs are available online.
Ross Archive of African Images
 Ethnographic material collection from Northern Anatolia and Caucasus -Photo Gallery
 Ethnography.com A community based Ethnography website for academic and professional ethnographers and interested parties
 New Zealand Museum Images of objects from Pacific cultures.
 University of Pennsylvania's "What is Ethnography?" Penn's Public Interest Anthropology Web Site
 American Ethnography -- Definitions: What is Ethnography? A collection of quotes about ethnography (Malinowski, Lévi-Strauss, Geertz, ...)
Doing ethnographies (Concepts and Techniques in Modern Geography)
 Cornell University Library Southeast Asia Visions
Ethnography for the masses  2CV's Practical Application of Ethnography in Market Research
Scott Polar Research Institute Arctic Material Culture Collection

Ανθρωπολογία
Βοηθητικές επιστήμες της ιστορίας
Εθνολογία
Κάτω Δρυμός Αχαΐας

Ο Κάτω Δρυμός είναι οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική κοινότητα Δρυμού της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων.

Τοποθεσία - Λοιπά στοιχεία 
Ο Κάτω Δρυμός απέχει 7 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 567 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Το χωριό ονομαζόταν Παλαιοκατούνα μέχρι το 1985. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 37 κατοίκους.

Διοικητική ιστορία
Ο Κάτω Δρυμός από το 1897 μέχρι το 1912 αποτέλεσε οικισμό του τότε Δήμου Κλειτορίας. Στη συνέχεια με την κατάργηση των Δήμων αποτέλεσε αρχικά οικισμό της Κοινότητος Κλείτορος, και από το 1913 οικισμό της Κοινότητας Μοστιτσίου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής  διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Δρυμού. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Δρυμού του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

Βιβλιογραφία 
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Δρυμού Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/04/2017.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Λευκασίου
Δήμος Καλαβρύτων
Ματθίλδη του Ανζού

Η Ματθίλδη του Ανζού (Matilda of Anjou, Ανζού 1111 - 1155) από τον Οίκο του Ανζού ήταν κόρη του Φούλκωνος των Ιεροσολύμων και της πρώτης συζύγου του Ερμενγάρδη του Μαιν αδελφή του Γοδεφρείδου Πλανταγενέτη.  Τον Φεβρουάριο του 1113 όταν ο πατέρας της ήταν ακόμα κόμης του Ανζού, συναντήθηκε στο Αλανσόν προκειμένου να κλείσει ειρήνη με τον Άγγλο βασιλιά Ερρίκο Α΄, εκεί συμφώνησαν τον γάμο του μεγαλύτερου γιου και διαδόχου του Ερρίκου Α΄ Γουλιέλμου Άδελιν με την κόρη του κόμη Φούλκωνα Ματθίλδη,  ο γάμος έγινε τον Ιούνιο του 1119, πήρε ως προίκα το Μαιν.  Στις 25 Νοεμβρίου 1120 ενώ ο σύζυγος της διέσχιζε την Μάγχη το πλοίο στο οποίο ταξίδευε ναυάγησε και το πλοίο της πνίγηκε κοντά στο λιμάνι του Μπαρφλέρ,  η ίδια σώθηκε επειδή ταξίδευε με άλλο πλοίο μαζί με τον πεθερό του, το σύντομο διάστημα που ήταν παντρεμένη με τον νεαρό Γουλιέλμο δεν άφησε παιδιά και ο Αγγλικός θρόνος έμεινε χωρίς διάδοχο.

Παρέμεινε άγαμη μετά τον πνιγμό του νεαρού συζύγου της

Ο πατέρας της Φούλκων ο Νεώτερος όταν επέστρεψε από τα Ιεροσόλυμα (1122) και έμαθε ότι ο γαμπρός του πέθανε χωρίς απογόνους ζήτησε πίσω απο τον Ερρίκο Α΄ την προίκα της κόρης του αλλά εκείνος το αρνήθηκε. Μετά απο πολλές σκέψεις σχετικά με το αν θα κηρύξει τον πόλεμο στον βασιλιά της Αγγλίας ο Φούλκων αποφάσισε να παντρέψει την άλλη του κόρη Σιβύλλα του Ανζού με τον Γουλιέλμο Kλίτο γιο του Ροβέρτου της Νορμανδίας, ανιψιό και αντίπαλο του βασιλιά Ερρίκου Α΄ στο δουκάτο της Νορμανδίας, πήρε εκείνος ως προίκα την κομητεία του Μαιν.  
Η Ματθίλδη έμεινε πολλά χρόνια στην Αγγλία στην αυλή του πεθερού της όπου ήλπιζε νέο γάμο με κάποιον σημαντικό Άγγλο ευγενή αλλά παρέμεινε άγαμη μέχρι που αποφάσισε να επιστρέψει στο Ανζού να δει τους γονείς της.  Στην συνέχεια με την συμβουλή του Γοδεφρείδου, επισκόπου του Σάρτρ αποφάσισε να ορκιστεί μοναχή στο αβαείο του Φοντεβρώ (1028), το 1150 έγινε ηγουμένη και πέθανε το 1158.

Παραπομπές

Πηγές
C. Warren Hollister and Thomas K. Keefe, 'The Making of the Angevin Empire', Journal of British Studies, Vol. 12, No. 2 (May, 1973)
Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984)
Kate Norgate, England Under the Angevin Kings, Vol. I (London, New York: Macmillan and Co., 1887)
Ordericus Vitalis, The Ecclesiastical History of England and Normandy, trans. Thomas Forester, Vol VI (London: Henry G. Bohn, 1856)

Οίκος του Ανζού
Δούκισσες της Νορμανδίας
Οσάτ

Το Οσάτ (Σερβικά Κυριλλικά: Осат) είναι μια περιοχή στο κεντρικό Ποντρίνιε (αριστερά του Δρίνου), στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Αυτή η περιοχή βρίσκεται μεταξύ του Βίσεγκραντ και της Σρεμπρένιτσα, και περιλαμβάνει τμήματα των δήμων του Μπράτουνατς και της Σρεμπρένιτσα, στην οντότητα της Σερβικής Δημοκρατίας. Είναι μέρος της ευρύτερης περιοχής Μπίρατς. 

Σύμφωνα με τον καθηγητή Βασίλιγιε Στεφάνοβιτς, το 1860, στα χωριά της περιοχής περιλαμβάνονται τα ακόλουθα: Μπλαζιγιέβιτσι, Μπολιέβιτσι, Μποτζίτσι, Μπουγιακοβίτσι, Τσρβίτσα, Γιακετίτσι, Καρίνα, Καλιμανίτσι, Κοστολόμτσι, Κρνίτσι, Μλέτσβα, Μοσίτσι, Οσάτιτσα, Πέτριτσα, Ποστόλιε, Πριμπιντόλ Σρπσκι, Πριμπιντόλ Τούρκσι, Ραντοσεβίτσι, Ρατκοβίτσι, Στανατοβίτσι, Τεγκάρε, Τόπλιτσα, Βρανεσεβίτσι, Βουτσάρε, Ζαμπόκβιτσα Σρπσκα, Ζαμπόκβιτσα Τούρσκα, Ζλίγιεμπατς.

Ιστορία 
Το Οσάτ ήταν μία ζούπα (κομητεία) στο Μεσαίωνα. Ήταν μέρος του Δεσποτάτου της Σερβίας (1402-1459). Στη συνέχεια κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και αργότερα οργανώθηκε διοικητικά στο Σαντζάκι του Ζβόρνικ. 

Η περιοχή του Οσάτ απελευθερώθηκε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά την διάρκεια της Πρώτης Σερβικής εξέγερσης (1804-13), υπό την ηγεσία του Μάρκο Βάσιτς από την Τσρβίτσα. Μετά το ξεμπλοκάρισμα της εξέγερσης, ο Μητροπολίτης Χάντζι Μελεντίγιε Στεβάνοβιτς επικοινώνησε με τον Βάσιτς, και συναντήθηκε με την ηγεσία των ανταρτών. Μετά από την συμμετοχή του στις μάχες στον Δρίνο (1804) ο Βάσιτς ζήτησε από τον Καρατζόρτζε έναν στρατό για να απελευθερώσει το Οσάτ, και εστάλη ο Λαζάρ Μουτάπ. Μετά, η περιοχή βρέθηκε υπό την εξουσία των ανταρτών. Το 1813, οι επαναστάτες εγκατέλειψαν την περιοχή. Στη μεσοπολεμική περίοδο, ο πληθυσμός ήταν διαιρεμένος ανάμεσα σε Ορθόδοξους και Μουσουλμάνος, ενώ οι Ορθόδοξοι άνδρες δούλευαν κυρίως ως οικοδόμοι στην Βοσνία και την Σερβία. Επίσης, διαφοροποιούνταν από τους γείτονές τους από τις παραδοσιακές στολές τους και μερικές παραδόσεις.

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
Ιστορικές περιοχές της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Μπράτουνατς

Το Μπράτουνατς (Σερβικά Κυριλλικά: Братунац) είναι πόλη και δήμος που βρίσκεται στην ανατολική Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Το ανατολικότερο σημείο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης βρίσκεται στον δήμο του Μπράτουνατς, που αποτελεί μέρος της οντότητας της Σερβικής Δημοκρατίας.

Ιστορία

Πρώιμη ιστορία 
Το 1381, το όνομα Μπράτουνατς αναφέρεται για πρώτη φορά λόγο του άμεσου δρόμου μέσω του Μπράτουνατς από την Βοσνία και Ερζεγοβίνη προς τη Σερβία. Εκείνη την εποχή, το Μπράτουνατς αποτελούταν από πέντε σπίτια και είχε πληθυσμό περίπου 30 κατοίκων. Το 1927, το Μπράτουνατς έγινε δήμος για πρώτη φορά.

Δημογραφία

1948 
Σύμφωνα με το Columbia-Lippincott Gazetteer, το 1948 το Μπράτουνατς είχε πληθυσμό 5.033 κατοίκων

Τελευταίες απογραφές 
Παρακάτω παρατίθεται η εθνική σύνθεση του δήμου:

Οικισμοί 
Αμπντουλίτσι
Μπανιεβίτσι
Μπιλιάτσα
Μπιέλοβατς
Μπλιέτσεβα
Μπολιεβίτσι
Μπράνα Μπατσίτσι
Μπράτουνατς
Ντουμπράβιτσε
Φακοβίτσι
Γκλόγκοβα
Χράντσα
Χρντσίτσι
Γιαγκόντνγια
Γιακετίτσι
Γιελάχ
Γιεζέστιτσα
Γιόσεβα
Κονιεβίτσι
Κρασανοβίτσι
Κράβιτσα
Κρκε
Λιπενοβίτσι
Λόζνιτσα
Μαγκασίτσι
Μιχαλιεβίτσι
Μλέτσβα
Μρατίντσι
Οτσενοβίτσι
Οπραβντίτσι
Πιρίτσι
Πόμπρντε
Πομπούντζε
Ποντσάους
Πόλομ
Ράκοβατς
Ρέποβατς
Σίκιριτς
Σλαπάσνιτσα
Στανατοβίτσι
Σούχα
Σιλικοβίτσι
Σβιλίλε
Τεγκάρε
Ουρκοβίτσι
Βιτκοβίτσι
Βολιάβιτσα
Βρανεσεβίτσι
Ζαγκόνι
Ζαλούζιε
Ζαπόλιε
Ζλίγιεβατς

Δείτε επίσης 
 Δήμοι της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
 Κόνιεβιτς Πόλιε
 Σφαγή του Μπράτουνατς
 Βελγιάτσι Μπράτουνατς

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
Πόλεις της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1965)

Το Παγκόσμιο πρωτάθλήμα Φόρμουλα 1 του 1965 ήταν το 16ο το οποίο διοργάνωσε η Fia και το 8ο πρωτάθλημα κατασκευαστών. Περιελάμβανε 10 Γκραν Πρι τα οποία ξεκίνησαν την 1 Ιανουαρίου στη Νότια Αφρική και ολοκληρώθηκαν στις 24 Οκτωβρίου στο Μεξικό. Παγκόσμιος Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Τζιμ Κλαρκ. Στη συγκεκριμένη περίοδο ακυρώθηκε το αυστριακό γκραν πρι, εξαιτίας παραπόνων των οδηγών για την κατάσταση του οδοστρώματος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

1965
Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1965
Κατηγορούμενο

Το κατηγορούμενο τόσο στην αρχαία ελληνική γλώσσα όσο και στην Νεοελληνική, είναι επίθετο ή ουσιαστικό που αποδίδει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στο υποκείμενο με τη χρήση συνδετικού ρήματος. Μπορεί επίσης να είναι ολόκληρη πρόταση, όταν λειτουργεί ως όνομα.

Είδη κατηγορουμένου
Απλό κατηγορούμενο: Τα συνδετικά ρήματα που αποδίδουν σταθερή ιδιότητα στο υποκείμενο είναι τα: είμαι, γίνομαι, υπάρχω, καθίσταμαι, διατελώ, τυγχάνω, αποβαίνω, εκβαίνω, έφυν, αιρούμαι, εκλέγομαι, χειροτονούμαι, λαγχάνω, διορίζομαι, αποδείκνυμαι, φαίνομαι, δηλούμαι, καλούμαι, ονομάζομαι, λέγομαι, προσαγορεύομαι, ακούω, νομίζομαι, υπολαμβάνομαι, κρίνομαι.
Επιρρηματικό κατηγορούμενο: τυπικά  μεν  συμφωνεί  κατά  γένος, αριθμό και πτώση προς το υποκείμενο, σπανιότερα προς το αντικείμενο. Δεν εξαρτάται από συνδετικά ρήματα, αλλά κυρίως από ρήματα που δηλώνουν κίνηση, δράση ή σκόπιμη ενέργεια, αλλά και από οποιοδήποτε άλλο ρήμα.
Προληπτικό κατηγορούμενο: Συντάσσεται με ρήματα δηλωτικά εξελίξεως, όπως τα αὔξομαι, αὐξάνομαι, αἴρομαι (υψώνομαι), τρέφομαι, πνέω, ῥέω κ.ά!!!

Παραπομπές σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
.
.
.

Αρχαία ελληνική γλώσσα
Νεοελληνική γλώσσα
Ελληνική γραμματική
Σημασιολογία
Αγνή της Μερανίας

Η Αγνή Μαρία (1175 - 20 Ιουλίου 1201) από τον Οίκο του Άντεχς ήταν κόρη του δούκα της Μερανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Γαλλίας (1196 - 1200).

Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Μπέρτολτ δούκα της Μερανίας & κόμη του Άντεχς (ενός κάστρου στην Βαυαρία) και της Αγνής των Βέττιν, κόρης του Ντέντι Β΄ μαργράβου της Λουσατίας. Μερικοί Γάλλοι χρονικογράφοι την αναφέρουν και ως Μαρία.

Οικογένεια
Τον Ιούνιο του 1196 παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας στον τρίτο του γάμο, αφού ο βασιλιάς είχε χωρίσει τη δεύτερη σύζυγό του Ίνγκεμποργκ της Δανίας (1193). Ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ πήρε το μέρος της Ίνγκεμποργκ και ακύρωσε τον γάμο με την Αγνή, αλλά ο Φίλιππος Β΄ αρνήθηκε να υπακούσει. Τότε ο πάπας απείλησε τον βασιλιά με αφορισμό και έτσι ο Φίλιππος Β΄  αναγκάστηκε να διαζευχθεί την Αγνή (1200).

Η Αγνή απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς στις 20 Ιουλίου του επόμενου χρόνου στο κάστρο του Σουασόν και τάφηκε κοντά στη Ναντ.

Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Φίλιππο Β΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας, παιδιά της ήταν:
 Μαρία 1198-1224, παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο Α΄ του Οίκου της Φλάνδρας μάργραβο του Ναμύρ και μετά τον Ερρίκο Α΄ των Ρέγκιναρ δούκα της Βραβάντης. 
 Φίλιππος Α΄ 1200-1235, κόμης του Μπουλόν.

Παραπομπές

Πηγές
John Baldwin, The Government of Philip Augustus, (University of California Press, 1991)
Malcolm Barber, The Two Cities: Medieval Europe 1050–1320, (Routledge, 1992)

Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Οίκος του Άντεχς
Τετρακυκλάνιο

Το τετρακυκλάνιο (αγγλικά quadricyclane) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C7H8. Πιο συγκεκριμένα, είναι  τεταμένος πολυκυκλικός υδρογονάνθρακας που χρησιμοποιήθηκε ως πρόσθετο για προωθητικά πυραύλων και σε φωτοβολταϊκά συστήματα. Ωστόσο, οι εφαρμογές του είναι περιορισμένες, γιατί η ένωση αποσυνθέτεται σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες (κάτω των 400 °C).

Παραγωγή 

Το τετρακυκλάνιο παράγεται με (φωτοχημική) διέγερση νορβοναδιένιου (δηλαδή 2,5-δικυκλο[2.2.1]επταδιένιου), με την παρουσία της κετόνης του Μισλέρ (Michler's ketone) ή της αιθυλοκετόνης του Μισλέρ (ethyl Michler's ketone). Άλλοι ευαισθητοποιητές, όπως προπανόνη, βενζοφαινόνη, ακετοφαινόνη και άλλοι, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν, αλλά η απόδοση της αντίδρασης φωτοϊσομερείωσης είναι έτσι χαμηλότερη.  Η απόδοση είναι υψηλότερη αν χρησιμοποιηθεί πρόσφατα αποσταγμένο νορβοναδιένιο, αλλά και τα εμπορικά αντιδραστήρια επαρκούν για την πραγματοποίησή της.

Δομή, ιδιότητες και εφαρμογές 

Το τετρακυκλάνιο έχει μεγάλη ενέργεια παραμόρφωσης δεσμών, που υπολογίστηκε σε 78,7 kcal/mol. Ο ισομερισμός του τετρακυκλανίου σε νορβοναδιένιο διεξάγεται, σε (σχετικά) χαμηλές θερμοκρασίες, ακόμη και χωρίς τη χρήση καταλύτη. Εξαιτίας της πολύ τεταμένης δομής του και της (σχετικής πάντα) θερμικής σταθερότητάς του, το τετρακυκλάνιο έχει μελετηθεί πολύ. 

Παρουσία καταλύτη, το νορβοναδιένιο μετατρέπεται σε τετρακυκλάνιο, με τη βοήθεια υπεριώδους ακτινοβολίας μήκους κύματος περί τα 300 nm. Όταν το τετρακυκλάνιο ξαναμετατρέπεται σε νορβοναδιένιο εκλύεται η ενέργεια παραμόρφωσης του τετρακυκλάνιου σε μορφή θερμότητας (ΔH = −89 kJ/mol). Η αντίδραση αυτή έχει προταθεί να χρησιμοποιείται για την (προσωρινή) αποθήκευση ηλιακής ενέργειας. Ωστόσο, υπάρχει το πρόβλημα ότι με την αντίδραση αυτή αποθηκεύεται η ηλιακή ενέργεια που έχει μήκη κύματος περί τα 300 nm, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της ηλιακής ενέργειας εκπέμπεται σε μήκη κύματος μεγαλύτερα από 400 nm. Επίσης, η σχετική σταθερότητα και το σχετικά μεγάλο ενεργειακό περιεχόμενο χημικής ενέργειας που αποθηκεύει ως ενέργεια παραμόρφωσης κάνει την ένωση ενδιαφέρουσα ως πρόσθετο προωθητικό ή και ως καύσιμο.  Ωστόσο, και πάλι, το τετρακυκλάνιο δίνει αντίδραση θερμικής αποικοδόμισης σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες (μικρότερες από 400°C). Αυτό το μειονέκτημα περιορίζει τις εφαρμογές του, καθώς τα συστήματα προώθησης μπορεί να χρειάζεται να λειτουργούν και σε θερμοκρασίες που ξεπερνούν ακόμη και τους 500°C.

Αντιδράσεις 
Το τετρακυκλάνιο αντιδρά έντονα με το αιθανικό οξύ (CH3COOH) δίνοντας ένα μίγμα από αιθανικό νορτρικυκλικό αιθυλεστέρα και αιθανικό εξωνορβορνυλεσττέρα. Το τετρακυκλάνιο αντιδρά επίσης με πολλά διενόφιλα, σχηματίζοντας σύμπλοκα 1:1.

Πηγές πληροφόρισης 

 Ν. Αλεξάνδρου, Γενική Οργανική Χημεία, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1985: Σελ.126, 6.1.
 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση Θεσσαλονίκη 1991

Αναφορές 

Κυκλοαλκάνια
C7
Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας
Πύραυλοι
Μέγα Βραβείο Φεστιβάλ Καννών

Μέγα Βραβείο  - (GRAND PRIX) ονομάζεται το δεύτερο - κατά σειρά σπουδαιότητας - βραβείο που δίνεται σε ταινία του «διαγωνιστικού τμήματος» από την κριτική επιτροπή του «Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών». 
Το βραβείο θεσμοθετήθηκε το 1967 με τον τίτλο «Μεγάλο Ειδικό βραβείο της Επιτροπής», (Grand Prix Spécial du Jury) - ονομασία που διατήρησε έως το 1988. 
Το 1989 μετονομάστηκε σε  «Μέγα Βραβείο της Επιτροπής» (Grand Prix du Jury) μέχρι και το 1994. 
Από το 1995 έχει την σημερινή του ονομασία.

Ο κατάλογος των βραβευθέντων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Η επίσημη ιστοσελίδα του Φεστιβάλ Καννών http://www.festival-cannes.com/en/

Παραπομπές

Βραβεία κινηματογράφου
Φεστιβάλ κινηματογράφου Καννών
Κινηματογραφικά βραβεία στη Γαλλία
Ευρωπαϊκά κινηματογραφικά βραβεία
Κωνσταντίνος Γιαβάσογλου

Ο Κωνσταντίνος Γιαβάσογλου (1886 - 1977) ήταν Έλληνας πολιτικός και βιομήχανος.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ήταν γιος του Γεωργίου Γιαβάσογλου. Στις γερουσιαστικές εκλογές 1929 εξελέγη γερουσιαστής Θεσσαλονίκης με τριετή θητεία, η οποία ανανεώθηκε για άλλα τρία χρόνια το 1932. Στις εκλογές του 1952 εξελέγη βουλευτής Αθηνών με την υποστήριξη του Ελληνικού Συναγερμού.

Διετέλεσε υφυπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση Παπάγου (1954 - 1955). 

Κόρη του ήταν η Σύλβα Ακρίτα και εγγονή του η Έλενα Ακρίτα.Επίσης τέκνα του ήταν οι Κλεοπάτρα Γιαβάσογλου, Γεώργιος Γιαβάσογλου και Ρούσος Γιαβάσογλου.

Παραπομπές 

Έλληνες Γερουσιαστές
Βουλευτές Αθηνών
Έλληνες υφυπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Ιωάννης Γιατράκος

Ο Ιωάννης Γιατράκος ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ήταν γιος του Νικολάου Γιατράκου και καταγόταν από παλιά οικογένεια της Μάνης. Υπήρξε υποψήφιος με το Κόμμα των Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1926 χωρίς όμως επιτυχία. Στις γερουσιαστικές εκλογές 1929 εξελέγη γερουσιαστής Λακωνίας με εξαετή θητεία.

Παραπομπές 

Έλληνες Γερουσιαστές
Τζον Τζέφρις

Ο Τζον Τζέφρις (, 5 Φεβρουαρίου 1745 – 16 Σεπτεμβρίου 1819) ήταν Αμερικανός φυσικός, επιστήμονας και στρατιωτικός χειρουργός του Βρετανικού Στρατού στη Νέα Σκωτία και τη Νέα Υόρκη κατά την διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Βοστώνη, αποφοίτησε από το Κολλέγιο Χάρβαρντ και απέκτησε πτυχίο ιατρικής από το Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν. Είναι περισσότερο γνωστός ως συνοδός του Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ στην πτήση με αερόστατο που πραγματοποίησαν το 1785 πάνω από τη Μάγχη. Ο Δρ. Τζέφρις έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στην δίκη της Σφαγής της Βοστώνης ως μάρτυρας υπεράσπισης. Ήταν ο χειρουργός του Πάτρικ Καρ, ο οποίος ήταν ένας από τους Αμερικανούς που τραυματίστηκαν κατά την διάρκεια αυτού του συμβάντος.

Ο Τζέφρις θεωρείται επίσης ως ένας από τους πρώτους παρατηρητές καιρού της Αμερικής. Ξεκίνησε να πραγματοποιεί καθημερινές καιρικές μετρήσεις το 1774 στη Βοστώνη, και μετρήσεις με αερόστατο πάνω από το Λονδίνο το 1784. Η Εθνική Ημέρα Μετεωρολόγων των ΗΠΑ εορτάζεται προς τιμήν του, την ημέρα γέννησης του, στις 5 Φεβρουαρίου. Τα Αρχεία και οι Ειδικές Συλλογές του Κολλεγίου Άμερστ διαθέτουν συλλογή των εργασιών του, συμπεριλαμβανομένης και μια επιστολής που έριξε από το αερόστατο της ιστορικής του πτήσης, η οποία θεωρείται το παλαιότερο παράδειγμα αεροπορικού ταχυδρομείου που διασώζεται.

Έζησε στην Αγγλία από το 1776 έως το 1790. Παρόλο που το όνομα του συμπεριλήφθηκε στην Πράξη Εξορίας της Μασαχουσέτης, επέστρεψε στο ιδιωτικό του ιατρείο στην Βοστώνη, όπου και έμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1819. Ο γιος του Τζον Τζέφρις Β΄ (1796-1876) ήταν χειρουργός οφθαλμίατρος και ήταν μεταξύ των ιδρυτών του Φιλανθρωπικού Νοσοκομείου Οφθαλμών και Αυτιών της Μασαχουσέτης.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Έργα του ή για τον Τζον Τζέφρις σε βιβλιοθήκες (κατάλογος WorldCat)

Αμερικανοί φυσικοί
Αμερικανοί μετεωρολόγοι
Αμερικανοί ιατροί
Χειρουργοί
Ηρόδικος ο Κνίδιος

Ο Ηρόδικος ο Κνίδιος ήταν Έλληνας γιατρός και σύμφωνα με τον Γαληνό αναφέρεται ως συγγραφέας του έργου "Περί φύσεως" της συλλογής του Ιπποκράτη, το περιεχόμενο του οποίου ενισχύει τις απόψεις ότι υπήρξε δάσκαλός του, αν και ορισμένοι άλλοι θεωρούν τον Γοργία τον Λεοντίνο ή τον Δημόκριτο τον Αβδηρίτη. Με το έργο του ο Ηρόδικος κατά κύριο λόγο υποστήριζε τη θεωρία των Ιπποκρατικών "περί χυμών" και θεωρούσε σαν αιτία των ασθενειών τη διαταραχή της ισορροπίας των χυμών του σώματος, η οποία προκύπτει από τη δυσαναλογία μεταξύ της τροφής που παίρνει ο άνθρωπος και των καύσεων, δηλαδή των κινήσεων του σώματός του.

Παραπομπές 

Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Κρίστοφ Νοβίτσκι

Ο Κρίστοφ Νοβίτκσκι (· ) είναι Πολωνός αρχαιολόγος.

Βιογραφία
Σπουδασε αρχαιολογία και ήρθε στην Ελλάδα, όπου το 1983 έκανε ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο Καρφί, στη Κρήτη. Είναι μέλος του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και Εθνολογίας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών (Polska Akademia Nauk, PAN).

Έργα (αυτοτελή)
 (2014) Final Neolithic Crete and the Southeast Aegean. Βερολίνο: De Gruyter. ISBN 978-16-145-1031-4.
 (2008) Monastiraki Katalimata: Excavation of a Cretan Refuge Site, 1993–2000. Φιλαδέλφεια (Πενσυλβ.): INSTAP Academic Press. ISBN 978-1-931534-24-6.
 (2000) Defensible Sites in Crete, c. 1200-800 B.C. Λουβέν: Peeters Publishers. ISBN 978-90-429-2420-8.

Παραπομπές
Φίλιππος της Γαλλίας (1116-1131)

Ο Φίλιππος της Γαλλίας (Philippe de France, 29 Αυγούστου 1116 – 13 Οκτωβρίου 1131), βασιλιάς των Φράγκων (1129–1131) ως συμβασιλέας με τον πατέρα του ήταν μεγαλύτερος γιος του βασιλιά των Φράγκων Λουδοβίκου του Παχύ και της δεύτερης συζύγου του Αδελαΐδας του Μωριέν.

Βιογραφία
Ο μικρός Φίλιππος ήταν ο αγαπημένος γιος του πατέρα του γι'αυτό τον έστεψε συμβασιλέα (1129), διέψευσε όμως όλες τις ελπίδες επειδή παρά την πολύ μικρή του ηλικία αποδείχτηκε βίαιος, αλαζονικός και αυταρχικός σε αντίθεση με τον πατέρα του και όλους τους προγόνους του πρώτους βασιλείς της δυναστείας των Καπετιδών, όπως περιγράφει αναλυτικά ο οστορικός Βάλτερ Μάπ.   Η συμπεριφορά του δημιούργησε πολλά προβλήματα τόσο στον πατέρα του όσο και στους ευγενείς του βασιλείου αλλά η σύντομη περίοδος αντιβασιλείας του τελείωσε άδοξα σε δυο χρόνια. 
Στην διάρκεια ιππασίας με μια παρέα κατά μήκος του Σηκουάνα το άλογο του δέχτηκε επίθεση από έναν αγριόχοιρο, το άλογο του έπεσε απότομα ο ίδιος έπεσε από μεγάλο ύψος και τα μέλη του κομματιάστηκαν,  έμεινε αναίσθητος και πέθανε την επόμενη μέρα τάφηκε στην Βασιλική Σαιν-Ντενί. 
Διάδοχος του Γαλλικού θρόνου ορίστηκε ο δεύτερος αδελφός του Λουδοβίκος ο Νέος ο οποίος πέρα απο τα προβλήματα που κληρονόμησε ήταν και η υπόσχεση του Φιλίππου να πάει σε Σταυροφορία, σειρά είχε να το κάνει ο ίδιος ο Λουδοβίκος που ορκίστηκε να πάει στην Β΄ Σταυροφορία η οποία αποδείχτηκε καταστροφική.
Ο Φίλιππος λόγω του όταν ήταν συμβασιέας δυο χρόνια με τον πατέρα του κατατάσεται στην λίστα των Φράγκων βασιλέων.

Πρόγονοι
<center>

Παραπομπές

Πηγές
Elizabeth A. R. Brown, French Historical Studies, Vol. 16, No. 4 (Autumn, 1990)
Meade, Marion, Eleanor of Aquitaine
Ordericus Vitalis, The Ecclesiastical History of England and Normandy

Βασιλείς της Γαλλίας
Οίκος των Καπετιδών
Ηρόδικος ο Λεοντίνος

Ο Ηρόδικος ο Λεοντίνος ήταν αρχαίος Έλληνας γιατρός με καταγωγή από τους Λεοντίνους της Σικελίας που εξάσκησε το επάγγελμά του στην Αθήνα τον 5ο π.Χ. αιώνα. Πατέρας του ήταν ο Χαρμόνιος και αδελφός του ο φιλόσοφος Γοργίας και το όνομά του αναφέρεται από τον Πλάτωνα στους διαλόγους του . Σύμφωνα με κάποιους μελετητές θεωρείται δάσκαλος του Ιπποκράτη.

Παραπομπές 

Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Αγουστίν Γκαρθία Κάλβο

Ο Αγουστίν Γκαρθία Κάλβο (Agustín García Calvo, Θαμόρα 1926 - 2012) ήταν Ισπανός διανοητής, φιλόσοφος, γλωσσολόγος, συγγραφέας και ακαδημαϊκός. Υπήρξε ένας από τους πιο πολυπράγμονες διανοητές της Ισπανίας του 20ού αιώνα με το έργο του να περιλαμβάνει ευρείς τομείς της κουλτούρας, από την πολιτική μέχρι τη γλωσσολογία και της αρχαία ελληνική γραμματεία.

Βιογραφία και έργο 
Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα υπό τον Αντόνιο Τοβάρ. Από το 1953 μέχρι το 1965 δίδαξε σε έδρες κλασικής φιλολογίας στη Σεβίλλη και το Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης, εποχή που η Δικτατορία τον απομάκρυνε από τη θέση του μαζί με έτερους αντιφρονούντες όπως ο Ενρίκε Τιέρνο Γκαλβάν και ο Χοσέ Λουίς Λόπεθ Αρανγκούρεν. Αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι όπου εργάστηκε ως μεταφραστής και ως προσκεκλημένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λιλ και το Γαλλικό Κολέγιο.

Ως γλωσσολόγος συνέγραψε βιβλία σχετικά με τη γραμματική και τη γλωσσολογική θεωρία. Ήταν υπέρμαχος της πολυεπιστημονικότητας και τον συνδυασμό πολλαπλών μορφών γνώσης στον ακαδημαϊκό τομέα. Μετέφρασε προσωκρατικούς φιλόσοφους όπως τον Ηράκλειτο ενώ το πολυάριθμο ποιητικό και δοκιμιογραφικό του έργο είναι ευρύτατο. Εξέδοσε τα βιβλία του μέσω του εκδοτικού οίκου, που ίδρυσε ο ίδιος, Lucina, ενώ έχει γράψει τον επίσημο ύμνο της Κοινότητας της Μαδρίτης. Ιδεολογικά τοποθετείτο στον χώρο της άκρας αριστεράς, έχοντας συμμετάσχει στις διαδηλώσεις των Ισπανών «αγανακτισμένων».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Ο Αγουστίν Γκαρθία Κάλβο στο biblionet
 Ο εκδοτικός οίκος Lucina
 Κριτική της αυτοβιογραφία του Cosas que hace uno

Ισπανοί φιλόλογοι
Ισπανοί γλωσσολόγοι
Ισπανοί ποιητές
Ισπανοί φιλόσοφοι
Ισπανοί δοκιμιογράφοι
Ισπανοί συγγραφείς
Ισπανοί μεταφραστές
Αντιφρονούντες
Ισπανοί αναρχικοί
Τακούμα Σάτο

Ο Τακούμα Σάτο (γεν. στο Τόκιο στις 28 Ιανουαρίου του 1977) είναι Ιάπωνας οδηγός αγώνων και ο πρώτος Ασιάτης , ο οποίος κέρδισε το Ράλι Ιντιανάπολις 500 το 2017 και το 2020. 

Στη Φόρμουλα 1 βρέθηκε απ' το 2003 μέχρι το 2008. His efforts helped the team to finish second in the Constructors' Championship. Στο πρωτάθλημα του 2003 πήρε μέρος μόνο στον τελευταίο αγώνα ο οποίος ήταν το Γκραν Πρι της πατρίδας του 
όπου αντικατέστησε τον Καναδό οδηγό της BAR Honda Ζακ Βιλνέβ. Τον επόμενο χρόνο (2004) στους περισσότερους αγώνες εγκατέλειψε με πρόβλημα στον κινητήρα και το 2005 που ήταν η τελευταία του χρονιά στην BAR Honda εκείνος κι ο έτερος οδηγός της ομάδας Τζένσον Μπάτον δεν πήραν μέρος στα Γκραν Πρι Ισπανίας, Μονακό κι Ευρώπης λόγω τιμωρίας της ομάδας απ' τη FIA. Το 2006 πήγε στη νεοσύστατη ομάδα Super Aguri με την οποία όμως δε σημείωσε κανένα σημαντικό αποτέλεσμα. Η καριέρα του 
Σάτο στη Φόρμουλα 1 ως κανονικού οδηγού αγώνων έμελε να τελειώσει το 2008 επειδή η Super Aguri έλαβε μέρος μόνο στους 4 πρώτους αγώνες του πρωταθλήματος εκείνου και στη συνέχεια αποσύρθηκε οριστικά λόγω των πολύ σοβαρών οικονομικών προβλημάτων τα οποία αντιμετώπιζε.

Παραπομπές 

Ιάπωνες οδηγοί Φόρμουλα 1
Κωνσταντίνος Τζούμας

Ο Κωνσταντίνος Τζούμας (Πειραιάς  1944 – 25 Ιουνίου 2022) ήταν Έλληνας ηθοποιός, ραδιοφωνικός παραγωγός και συγγραφέας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1944 και μεγάλωσε στο Πασαλιμάνι και στην Αθήνα. Σπούδασε υποκριτική στην Αθήνα και χορό στη Νέα Υόρκη.

Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε στις ταινίες: Γλυκιά Συμμορία, Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα, Ελευθέριος Βενιζέλος 1910 - 1927, Ακροπόλ, Οι απέναντι, Ρεμπέτικο, «Happy day» και Ο δράκουλας των Εξαρχείων. Στο θέατρο έχει πρωταγωνιστήσει σε έργα όπως Περιμένοντας τον Γκοντό, Ο φίλος μου ο Λευτεράκης, «Εγώ δεν...» και Κ.Π.Καβάφης Αυτοβιογραφούμενος. Στην τηλεόραση είχε κάνει guest εμφανίσεις στις σειρές: Οι Απαράδεκτοι, Οι Τρεις Χάριτες, Οι Μεν και οι Δεν και Δύο Ξένοι.

Τα τελευταία χρόνια, ήταν ραδιοφωνικός παραγωγός σε καθημερινή εκπομπή με τον τίτλο Café Society στον σταθμό "Εν Λευκώ".

Εξέδωσε τρία αυτοβιογραφικά βιβλία με τους τίτλους Ως εκ θαύματος, Complete Unknown και Πανωλεθρίαμβος.

Απεβίωσε στις 25 Ιουνίου 2022.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σελίδα στην IMDb
 Συγγραφικό έργο
 Ραδιοφωνικές εκπομπές του Κωνσταντίνου Τζούμα

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Έλληνες συγγραφείς
Στέλλα της Σουηδίας

Η Στέλλα της Σουηδίας (Σουηδικά: Estelle av Sverige, 23 Φεβρουαρίου 2012) είναι το μεγαλύτερο παιδί της Διαδόχου Πριγκίπισσας Βικτώρια της Σουηδίας και του Πρίγκιπα Δανιήλ, Δούκα του Βέστεργκετλαντ. Είναι το πρώτο εγγόνι του βασιλιά Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου, και δεύτερη στην γραμμή διαδοχής του σουηδικού θρόνου, μετά την μητέρα της.

Γέννηση
Η Πριγκίπισσα Στέλλα γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2012 και τοπική ώρα 04:26 π.μ. στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Καρολίνσκα. Η γέννηση της έγινε δεκτή, με δύο χαιρετισμούς των 21 πυροβόλων όπλων, στο νησί Σκεπσχόλμεν, απέναντι από το Βασιλικό Παλάτι στην πρωτεύουσα της Στοκχόλμης. Τα ονόματά της και ο τίτλος της ανακοινώθηκαν στις 24 Φεβρουαρίου 2012 από τον παππού της, τον βασιλιά Κάρολο ΙΣΤ΄ Γουσταύο στην συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. 

Μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, πραγματοποιήθηκε μια δοξολογία στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού. Πριν από την επίσημη ανακοίνωση του ονόματος και του τίτλου της, ένα λάθος είχε ως αποτέλεσμα στην βασιλική ιστοσελίδα να εμφανιστεί το ψευδές όνομα και τίτλος Ουλρίκα Μαριάννα Αννίκα Δαβίδ - Δούκισσα της Ούπλαντς Βάσμπι, που αργότερα αφαιρέθηκε. Το προσωπικό αποκάλυψε τελικά ότι ήταν ο έλεγχος του συστήματος.

Η Στέλλα βαφτίστηκε στις 22 Μαΐου 2012 στο Βασιλικό Παρεκκλήσι του Παλατιού της Στοκχόλμης στην Στοκχόλμη. Νονοί της ήταν ο μητρικός θείος της Κάρολος Φίλιππος (αδελφός της μητέρας της), η πατρική θεία της Άννα Βέστλινγκ Σόντερστρομ (αδελφή του πατέρα της), ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος, Διάδοχος Πρίγκιπας της Ολλανδίας, η Μαίρη, Διάδοχος Πριγκίπισσα της Δανίας (από την οποία πήρε το τέταρτο όνομα) και ο Χάακον, Διάδοχος Πρίγκιπας της Νορβηγίας.

Τίτλοι
23 Φεβρουαρίου 2012 - έως σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Στέλλα της Σουηδίας, Δούκισσα του Έστεργκετλαντ

Τιμητικές διακρίσεις
Σουηδικές
 Μέλος του Βασιλικού Τάγματος του Σεραφείμ (23 Φεβρουαρίου 2012, παρουσιάστηκε στις 22 Μαΐου 2012)
 Αναμνηστικό Μετάλλιο του Ρουμπίνιου Ιωβηλαίου της Αυτού Μεγαλειότητας Ο Βασιλιάς (15 Σεπτεμβρίου 2013)
 Αναμνηστικό Μετάλλιο των 70ων Γενεθλίων της Αυτού Μεγαλειότητας Ο Βασιλιάς (30 Απριλίου 2016)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Royal Court of Sweden- Princess Estelle 

|-

|-
|colspan=3|<center>Γραμμή διαδοχής

Σουηδοί ευγενείς
Οίκος των Μπερναντότ
Σουηδέζες πριγκίπισσες
Δούκισσες της Σουηδίας
Πανουργιάς Ν. Πανουργιάς

Ο Πανουργιάς Πανουργιάς (1844 - 1904) ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ήταν γιος του Ιωάννη ή Νάκου Πανουργιά και της Μαρίας Γεωργίου Δυοβουνιώτη. Ακολούθησε σταδιοδρομία στο στρατό φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του Συνταγματάρχη. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Παρνασσίδος στις εκλογές του 1892 και επανεξελέγη σε αυτές του 1895.

Ήταν παντρεμένος με την Μέλα Κοντογούρη και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: τον Νάκο, διπλωμάτη, και τον Στυλιανό, αξιωματικό και πολιτικό.

Παραπομπές 

Βουλευτές Παρνασσίδος
Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Όσκαρ της Σουηδίας

Ο Όσκαρ της Σουηδίας (Σουηδικά: Oscar av Sverige, 2 Μαρτίου 2016) είναι το νεότερο παιδί της Διαδόχου Πριγκίπισσας Βικτώρια της Σουηδίας και του Πρίγκιπα Δανιήλ, Δούκα του Βέστεργκετλαντ. Είναι το τέταρτο εγγόνι και ο δεύτερος εγγονός του βασιλιά Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου, και τρίτος στην γραμμή διαδοχής του σουηδικού θρόνου, μετά την μητέρα του και την αδελφή του Πριγκίπισσα Στέλλα.

Γέννηση
Γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 2016 και τοπική ώρα 20:28 μ.μ. στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Καρολίνσκα. Η γέννηση του έγινε δεκτή, με δύο χαιρετισμούς των 21 πυροβόλων όπλων, στο νησί Σκεπσχόλμεν, απέναντι από το Βασιλικό Παλάτι στην πρωτεύουσα της Στοκχόλμης. Τα ονόματά του και ο τίτλος του ανακοινώθηκαν την επόμενη μέρα από τον παππού του, τον βασιλιά Κάρολο ΙΣΤ΄ Γουσταύο. 

Η Σκάνια (Σουηδικά: Skåne) είναι το νοτιότερο ιστορικό, κατονομαζόμενο δουκάτο στη Σουηδία. Υπήρξαν δύο προηγούμενοι Δούκες της Σκάνια από τον Οίκο των Μπερναντότε, και οι δύο έγιναν βασιλιάδες: ο Κάρολος ΙΕ΄ και ο Γουσταύος ΣΤ΄ Αδόλφος (προ-προ-παππούς του Πρίγκιπα Όσκαρ).
Μια ευχαριστήρια δοξολογία, πραγματοποιήθηκε στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού στις 3 Μαρτίου 2016 για να γιορτάσει τη γέννησή του.

Ο Πρίγκιπας Όσκαρ βαφτίστηκε στις 27 Μαΐου 2016 στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού της Στοκχόλμης στην Στοκχόλμη. Νονοί του ήταν ο Φρειδερίκος, Διάδοχος Πρίγκιπας της Δανίας, η Διάδοχος Πριγκίπισσα Μέτε-Μάριτ της Νορβηγίας, η θεία του Πριγκίπισσα Μαγδαληνή της Σουηδίας (αδελφή της μητέρας του), ο Όσκαρ Μάγκνουσον (εξάδελφος της μητέρας του), και ο Χάνς Όστρομ (εξάδελφος του πατέρα του).

Τίτλοι
2 Μαρτίου 2016 - έως σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Όσκαρ της Σουηδίας, Δούκας της Σκάνια

Τιμητικές διακρίσεις
Σουηδικές
 : Ιππότης του Βασιλικού Τάγματος του Σεραφείμ
 : Ιππότης του Τάγματος του Καρόλου ΙΓ΄

Παραπομπές

|-

|-
|colspan=3|<center>Γραμμή διαδοχής

Σουηδοί ευγενείς
Οίκος των Μπερναντότ
Σοφία της Σουηδίας, δούκισσα του Βέρμλαντ

Η Σοφία της Σουηδίας (Σουηδικά: Sofia av Sverige, γεννημένη ως Σοφία Χριστίνα Χέλκβιστ Sofia Kristina Hellqvist, 6 Δεκεμβρίου 1984) είναι η σύζυγος του Πρίγκιπα Κάρολου Φίλιππου, Δούκα του Βέρμλαντ. Πριν από το γάμο της το 2015, η Σόφια ήταν μοντέλο και διαγωνιζόμενη σε τηλεοπτικό ριάλιτι. Στις 19 Απριλίου 2016 γέννησε ένα γιο, τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο.

Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1984 στο Νταντέρουντ, από την Σουηδέζα Μαρί Μπρίτ Ρότμαν, και τον Δανό-Σουηδέζο Έρικ Όσκαρ Χέλκβιστ. Έχει δυο αδελφές την Σάρα και την Λίνα Χέλκβιστ.

Το Ιούλιο του 2010 εκπρόσωπος του Βασιλικού Συνεδρίου επιβεβαίωσε τη σχέση μεταξύ της Σοφίας Χέλκβιστ και του Πρίγκιπα Κάρολου Φίλιππου, σε δήλωση που εξέδωσε το παλάτι. Στις 27 Ιουνίου 2014, ανακοινώθηκε ότι η Σοφία Χέλκβιστ και ο Πρίγκιπας Κάρολος Φίλιππος αρραβωνιάστηκαν. Το Δεκέμβριο, η Χέλκβιστ έκανε το ντεμπούτο της, στο Nobel Banket στο Blue Hall μαζί με τον μελλοντικό σύζυγό της και τον Μάιο του 2015 ανακοινώθηκε ότι θα λάβει τον τίτλο της πριγκίπισσας.

Το ζευγάρι παντρεύτηκε στο παρεκκλήσι του παλατιού στη Στοκχόλμη στις 13 Ιουνίου 2015. Στις 15 Οκτωβρίου 2015, ανακοινώθηκε ότι το ζευγάρι περιμένει το πρώτο του παιδί τον Απρίλιο του 2016. Στις 19 Απριλίου 2016 η πριγκίπισσα Σόφια γέννησε σε ένα γιο, τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο, Δούκα του Σόντερμανλαντ.

Στις 23 Μαρτίου 2017, ανακοινώθηκε ότι το ζευγάρι περιμένει το δεύτερο παιδί του, τον Σεπτέμβριο του 2017. Στις 31 Αυγούστου 2017 η πριγκίπισσα Σοφία γέννησε τον δεύτερο γιο της, τον Πρίγκιπα Γαβριήλ, Δούκα της Νταλάρνα. Στις 26 Μαρτίου 2021 η πριγκίπισσα Σοφία γέννησε τον τρίτο γιο της, τον Πρίγκιπα Ιουλιανό, Δούκα του Χάλαντ.

Τίτλοι
6 Δεκεμβρίου 1984 - 13 Ιουνίου 2015: Δεσποινίς Σοφία Χριστίνα Χέλκβιστ  
13 Ιουνίου 2015 - έως σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Σοφία της Σουηδίας, Δούκισσα του Βέρμλαντ

Τιμητικές διακρίσεις
Σουηδικές
: Μέλος του Βασιλικού Τάγματος του Σεραφείμ
: Μέλος της Βασιλικής Οικογένειας του Τάγματος του Βασιλιά Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου, 2ης Τάξης
: Παραλήπτρια του Μετάλλου των 70ων Γενεθλίων του Βασιλιά Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Royal Court of Sweden - Princess Sofia 

Οίκος των Μπερναντότ
Σουηδοί ευγενείς
Σουηδοί μοντέλα
Σουηδέζες πριγκίπισσες
Δούκισσες της Σουηδίας