joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Χιιάκα (δορυφόρος)

Χιιάκα (αγγλικά: Hi'iaka) ονομάζεται ένας από τους φυσικούς δορυφόρους του πλανήτη νάνου Χαουμέια.

Ανακάλυψη και ονομασία 
Η Χιιάκα ανακαλύφθηκε στις 26 Ιανουαρίου,2005, από παρατηρήσεις που έγιναν χρησιμοποιώντας το αστεροσκοπείο W.M. Keck από μια ομάδα του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνιας. Το όνομά της προέρχεται από το όνομα της Χιιάκα, η οποία ήταν κόρη της Χαουμέιας και προστάτιδα του μεγάλου νησιού της Χαβάης σύμφωνα με την μυθολογία της Χαβάης. Η άλλη της σημερινή ονομασία είναι Χαουμέια I (Haumea I), δηλαδή ο πρώτος από τους δορυφόρους της Χαουμέιας που έχει ονομαστεί. Η αρχική προσωρινή ονομασία που της είχε δοθεί ήταν S/2005 (2003 EL61) 1, ενώ είχε ονομαστεί από την ομάδας ανακάλυψης της με το παρατσούκλι "Ρούντολφ".

Φυσικά χαρακτηριστικά

Μέγεθος 
Το μέγεθος της Χιιάκα είναι γύρω στα 350 χιλιόμετρα, κάνοντας την τον μεγαλύτερο δορυφόρο της Χαουμέια. Έρευνες έχουν δείξει όμως ότι δεν έχει αποκτήσει σφεροειδές σχήμα, κάτω από την επιρροή της βαρύτητας.

Σύσταση 
Μέσω τηλεσκοπίων υπερήθρης ακτινοβολίας, έχει βρεθεί ότι η Χιιάκα αποτελείται κυρίως από καθαρό νερό σε κρυσταλλινή μορφή, κάτι σχετικά σπάνιο για αντικείμενα της Ζώνης του Κάιπερ.

Προέλευση 
Θεωρείται ότι η Χιιάκα καθώς και ο άλλος δορυφόρος της Χαουμέια, η Ναμάκα, ότι είναι δεν είναι αντικείμενα της Ζώνης του Κάιπερ τα οποία πιάστηκαν από την βαρύτητα της Χαουμέια αλλά ότι είναι τα απομεινάρια μιας κολοσσιαίας σύγκρουσης που έγινε δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Αυτή η σύγκρουση έβγαλε αρκετό υλικό από τον παγωμένο φλοιό της Χαουμέια που στην συνέχεια μπήκε σε τροχιά γύρω εώς ότου δημιουργήθηκαν τα φεγγάρια.

Παραπομπές 

Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων
Φυσικοί δορυφόροι Χαουμέια
Χαουμεειδή αντικείμενα
Τζαντάν Ερτσετίν

Η Τζαντάν Ερτσετίν, γεννημένη στις 10 Φεβρουαρίου 1963 στις Σαράντα Εκκλησιές, είναι Τουρκάλα τραγουδίστρια. Φοίτησε στο Λύκειο του Γαλατασαράι και κατόπιν σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης από όπου και απέκτησε πτυχίο στην Αρχαιολογία. Το 1991 αποφοίτησε από το Δημοτικό Ωδείο της Κωνσταντινούπολης όπου και διδάχτηκε κλασική όπερα. Εκπροσώπησε τη χώρα της στο Διαγωνισμό της Γιουροβίζιον του 1986, ο οποίος έλαβε χώρα στο Μπέργκεν της Νορβηγίας, σαν μέλος του συγκροτήματος Klips ve Onlar με το τραγούδι "Halley".

Σήμερα, παράλληλα με τις συναυλίες της, εργάζεται και ως καθηγήτρια μουσικής στο Λύκειο του Γαλατασαράι.

Δισκογραφία 
 Hazırım - 1995 
 Sevdim Sevilmedim - 1996 
 Çapkın - 1997 
 Oyalama Artık - 1998 
 Elbette - 1999
 Unut Sevme - 2001 
 Neden - 2002 
 Chante Hier Pour Aujourd'hui - 2002 
 Remix - 2003
 Melek - 2004 
 Remix'5 - 2005 
 Aman Doktor Ο ΓΙΑΤΡΟΣ - 2005 (Turkish & Greek)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Τούρκοι τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Δρύμη Ροδόπης

Η Δρύμη είναι ημιορεινό χωριό στον νομό Ροδόπης σε υψόμετρο 220 μέτρα. Απέχει 26 χιλιομέτρων από την Κομοτηνή. Το χωριό βρίσκεται στον δρόμο που συνδέει την  Κομοτηνή με την Οργάνη και συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ροδόπης. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Αρριανών και έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 302 κάτοικους. Στο κέντρο της Δρύμης βρίσκεται το σχολείο και το τζαμί του χωριού.

Σε μικρή απόσταση δυτικά του χωριού ρέει ο παραπόταμος του Λίσσου (ή Μακροπόταμος ή Κάρντερε) που πηγάζει από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Στο ποτάμι κοντά στο χωριό υπάρχει αλευρόμυλος που λειτουργεί και στις μέρες μας.

Οι κάτοικοι του χωριού παράγουν το περίφημο καπνό «μπασμά» που αποτελεί το κύριο εισόδημα. Λόγω ύπαρξης των μεγάλων μη καλλιεργήσιμων εκτάσεων και δασών τα τελευταία χρόνια οι κάτοικοι της Δρύμης έχουν στραφεί στην εκτροφή ζώων.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Αναφορές 
 Εφημερίδα Μακεδονία, Μικρές Ειδήσεις από τη Βόρεια Ελλάδα, Σύσκεψη για τις Ορεινές Κοινότητες, Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 1995

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δρυμη
Δήμος Αρριανών
Ξίφος (αρχαία Ελλάδα)

Ο ξίφος ήταν αρχαίο ελληνικό όπλο. Ήταν το κύριο πολεμικό όπλο σε συνδυασμό με το δόρυ και το ξυστόν. Τον χρησιμοποιούσαν τόσο σε κάθετο όσο και σε οριζόντιο χτύπημα. Από τον ξίφο εξελίχτηκε το Gladius των Ρωμαίων.

Περιγραφή 
Λίγα αρχαιολογικά ευρήματα υπάρχουν μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με την περιγραφή του λεξικού του George Cameron Stone, ο κλασσικός ξίφος ήταν δίκοπο σπαθί με λάμα μήκους 50-60 εκατοστών, ενώ οι Σπαρτιάτες χρησιμοποιούσαν και μικρότερα, μήκους 30 εκατοστών κατά την διάρκεια των Περσικών πολέμων. Η διατομή του έχει σχήμα ελλείψεως ή ρόμβου. Το πλάτος της λάμας κυμαινόταν με το μέγιστο πλάτος στα δύο τρίτα του μήκους της λάμας, ενώ η μύτη του ήταν πολύ αιχμηρή..

Οι πρώτοι ξίφοι ήταν κατασκευασμένοι από μπρούντζο, ενώ αργότερα χρησιμοποιήθηκε σίδηρος.

Χρήση 
Ο ξίφος κρεμόταν κάτω από τον αριστερό ώμο. Έμπαινε σε χρήση στην μάχη από κοντά, αφού πρώτα αχρηστευόταν το δόρυ.

Παραπομπές 

Σπαθιά
Αρχαία ελληνικά όπλα
Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία
Ζηλιάνα

Η Ζηλιάνα ή Συς  (γεν.: της Συός, αρχαία ελληνικά: Σῦς, δηλ. αγριόχοιρος) είναι ποταμός και διοικητικό όριο των χωριών Σκοτίνας και Λεπτοκαρυάς, στη Νότια Πιερία. Πηγάζει από τον Όλυμπο και εκβάλει στο νότιο Θερμαϊκό κόλπο. Στη κοίτη του ποταμού βρίσκονται κυρίως δασικές και σε λιγότερο βαθμό αγροτικές εκτάσεις. Κοντά στις όχθες του ποταμού βρίσκονται οι οικισμοί Σκοτίνα, Άνω Σκοτίνα, Καρυά και Συκαμινέα.

Ετυμολογία 
Ο ποταμός σήμερα ονομάζεται Ζηλιάνα, Ζυλιάνα και Ζλ(ι)άνα παρά τα υγρά η ένρινα. Η Ζυλιάνα φωνητικώς φαίνεται να προήλθε από την αρχική ονομασία του ποταμού με τις εξής αλλοιώσεις: Συς=Ζυς=Ζυσιάνα με προσθήκη της μεγεθυντικής κατάληξης (ι)άνα - Ζυλιάνα η Ζλ(ι)άνα. 

Χαρακτηριστικό της Ζηλιάνας είναι πως πρόκειται για ένα από τα λίγα ποτάμια στην Ελλάδα που έχει ονομασία θηλυκού γένους, με την Αράπιτσα στην Νάουσα, την Έρκυνα στην Λειβαδιά, την Ερμίτσα στο Αγρίνιο, την Νέδα στα σύνορα Ηλείας και Μεσσηνίας να συναποτελούν τα πιο γνωστά.

Πορεία 
Ο ποταμός εκβάλλει στον Θερμαϊκό κόλπο κοντά στον σταθμό διοδίων της εταιρείας Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου (Αθηνών - Θεσσαλονίκης) στην Λεπτοκαρυά. Η Ζυλιάνα σχηματίζεται από πηγαία ύδατα του Ολύμπου επί της Ν.Α κοιλάδας του χωριού Καρυές σε υψόμετρο 900μ. Η κοίτη της Ζυλιάνας διέρχεται μέσα από δασώδη χαράδρα και καθώς κατέρχεται προς τον Θερμαϊκό κόλπο στενεύει ακόμη περισσότερο και γίνεται αρκετά βαθιά. Μέσα σε αυτή διαβιούν ακόμη και σήμερα αγριόχοιροι από τους οποίους πήρε και το όνομα ο ποταμός (Σύς=Αγριόχοιρος, Κάπρος). Τα νερά της Ζυλιάνας κατά την έξοδο στην πεδιάδα της Σκοτίνας καταδύονται κατά το καλοκαίρι σε μία αμμουδερή από τον χρόνο κοίτη, ενώ παλαιότερα κατέρρεαν μέχρι την εκβολή. Ως χείμαρρος ήδη, και μάλιστα κατά την πτώση ραγδαίας βροχής ή και της τήξης των χιονιών, συμπαρασύρει λίθους και δένδρα και ρέει με θόρυβο και πολύ ορμητικός, πολλές φορές εκχειλίζει και κατακλύζει μεγάλη έκταση από τα κτήματα της Σκοτίνας. Εξαιτίας των καιρικών φαινομένων, στο παρελθόν σημειώθηκαν καταστροφές σε συγκοινωνιακά έργα του ποταμού. Τον Μάρτιο του 1972 κατέρρευσε η σιδηροδρομική γέφυρα, ενώ τον Νοέμβριο του 1998 κατέρρευσε η γέφυρα της εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Λαϊκή Παράδοση στον Κάτω Όλυμπο "Η Σκοτίνα", Ιωάννης Α. Καλιαμπός, Κώδικας, Θεσσαλονίκη 2007.

Ποταμοί της Μακεδονίας
Θεοκρατία

Με τον όρο θεοκρατία (κράτος θεού) εννοείται εκείνο το σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο ο θεός ή μια θεότητα θεωρείται ανώτατος άρχων και η διακυβέρνηση γίνεται συχνά από έναν εγκόσμιο άρχοντα, ελέω θεού μονάρχη. Το ρόλο της διακυβέρνησης αναλαμβάνει ενίοτε πέραν του ελέω θεού μονάρχη το ιερατείο της επίσημης θρησκείας του κράτους.

Κοινός τόπος οι θεοκρατίες σε κοινωνίες της αρχαιότητας υπήρξαν στην αρχαία Αίγυπτο και άλλους αρχαίους πολιτισμούς της Ανατολής. Ο όρος πρωτοεμφανίζεται στον Ιώσηπο, που τον χρησιμοποίησε για να υποδείξει την πολιτική οργάνωση των Εβραίων. Τούτο γιατί πριν την εγκαθίδρυση της βασιλείας στο αρχαίο Ισραήλ ο Θεός θεωρείτο υπέρτατος κυβερνήτης των Εβραίων και οι νόμοι του αφορούσαν τόσο σε θρησκευτικές, όσο και πολιτικές υποχρεώσεις. 

Από τη σκιώδη μορφή του βασιλέα-ιερέα Μελχισεδέκ, στον βασιλέα Δαβίδ και τον Μωυσή, φαίνεται πως η θεοκρατία στη μορφή της θεότητας ως ανώτατου άρχοντα ή ως κυβερνώντος ιερατείου δεν είναι άγνωστη στον ιουδαιοχριστιανικό κόσμο. Παρόλα αυτά η ιστορία γενικά προσδιορίζει την Περσία ως τόπο ανάπτυξης της ιδέας του θείου μονάρχη. Ιδέα που απαντάται την εποχή της κατάκτησης της Περσίας από τον Αλέξανδρο Γ' τον Μακεδόνα, αναλαμβάνεται από τον έλληνα μονάρχη και εισρέει έκτοτε στα ελληνιστικά βασίλεια. Θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι η ιδέα της κοσμικής εξουσίας του Θεού δεν είναι άγνωστη στους αρχαίους Έλληνες, για παράδειγμα τον Αριστοτέλη, που θεωρεί ότι ο ιδανικός βασιλέας είναι η γήινη εικόνα του Δία.

Από την εποχή του Αυγούστου Καίσαρα και μετά η ρωμαϊκή εξουσία προβαλλόταν ως επέκταση της θεϊκής, με τον αυτοκράτορα να έχει αρχιερατικό ρόλο (pontifex maximus) και να λατρεύεται και ο ίδιος ως θεός. Σε αυτό το πλαίσιο, η ρωμαϊκή Σύγκλητος τελούσε θρησκευτικά καθήκοντα.

Η ιδέα του ελέω θεού μονάρχη είναι παρούσα στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, με αυτοκράτορες που προσπαθούσαν σε γενικές γραμμές, όχι πάντα επιτυχώς να προωθήσουν την εικόνα του μονάρχη ως κεφαλή της εκκλησίας, και στην αγία ρωμαϊκή αυτοκρατορία με εσωτερικές συγκρούσεις της μεσαιωνικής Γερμανίας και της Καθολικής εκκλησίας.

Σύγχρονες μορφές θεοκρατίας 

Σχετικά σύγχρονες μορφές θεοκρατίας θεωρούνται τα Παπικά Κράτη, η Γενεύη του Ζαν Κοβέν (Jehan Cauvin) επί το κοσμικότερον, στην οποία ο μεταρρυθμιστής θεολόγος προσπάθησε να διαμορφώσει μια ιδανική θεοκρατία, το Αφγανιστάν από την εποχή της διακυβέρνησης των Ταλιμπάν και σήμερα  το Βατικανό,το Αφγανιστάν,η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν,το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία.

Παραπομπές - σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Biblical Theocracy
 EtymologyOnLine
 Is Judaism a Theocracy? 
 Jehovah's Witnesses: Politics

Θεοκρατίες
Διακυβέρνηση
Ολιγαρχία
Ρομφαία

Η ρομφαία ήταν στενό λογχοειδές πολεμικό όπλο που χρησιμοποιήθηκε από τους Θράκες από το 400 π.Χ. Ήταν παραλλαγή της φαλκός των Δακών. Η ρομφαία είχε σχήμα δρεπάνης και μήκος έως 2 μέτρα. Το χρησιμοποιούσαν κυρίως οι ιππείς.

Αρχαία ελληνικά όπλα
Αζίζ Ντουγουάικ

Ο Αζίζ Ντουγουάικ (Aziz Duwaik, στα αραβικά: عزيز دويك) (γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1948) είναι πολιτικός από την Παλαιστίνη, Πρόεδρος του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου (PLC) από την εκλογή του στη θέση, στις 18 Ιανουαρίου 2006. Ως πρόεδρος της PLC, αναγνωρίζεται από πολλούς Παλαιστίνιους, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που κατοικούν στη Γάζα, ως ο μεταβατικός Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής από τις 19 Οκτωβρίου 2016, οπότε διαλύθηκε η κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Αναγνωριζόταν επίσης ως μεταβατικός πρόεδρος από τις 15 Ιανουαρίου 2009, όταν επίσημα τερματίστηκε η θητεία του εκλεγμένου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς, έως τις 2 Ιουνίου 2014, όταν σχηματίστηκε η κυβέρνηση εθνικής ενότητας.
Φυλακίστηκε στο Ισραήλ στις 6 Αυγούστου του 2006 με την κατηγορία ότι ήταν μέλος της Χαμάς και απελευθερώθηκε στις 22 Ιουνίου του 2009.

Βιογραφία 
Σπούδασε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο An-Najah στη Ναμπλούς της Δυτικής Όχθης. Έχει διδακτορικό στον περιφερειακό και αρχιτεκτονικό σχεδιασμό από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια.

Ο Ντουγουάικ συνελήφθη πολλές φορές και εξορίστηκε από τα παλαιστινιακά εδάφη και απεστάλη στο νότιο Λίβανο, μαζί με 400 ακόμα μέλη της Χαμάς το 1992.

Συνελήφθη από το Ισραήλ στις 29 Ιουνίου του 2006 στα πλαίσια της επιχείρησης Θερινές Βροχές του Ισραήλ. Στη συνέχεια απελευθερώθηκε και έπειτα συνελήφθη ξανά στις 6 Αυγούστου του 2006. Ο ίδιος κατήγγειλε τον άγριο ξυλοδαρμό του κατά την κράτησή του. Οι δικηγόροι του επίσης ισχυρίστηκαν ότι κρατούνταν ο πελάτης τους υπό ανθυγιεινές συνθήκες. Τον Αύγουστο του 2006 απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον του Ντουγουάικ ως μέλους της Χαμάς και επίσης ότι είχε επαφές με τον Χαλέντ Μεσάαλ, ηγέτη της Χαμάς. Ο ίδιος κατηγόρησε το Ισραήλ ότι χρησιμοποιούσε τον "πολιτικό εκβιασμό", ισχυριζόμενος ότι η σύλληψή του ήταν κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Παρά την βουλευτική ασυλία, ο Ντουγουάικ φυλακίστηκε μαζί με άλλα μέλη της Χαμάς.

Απελευθέρωση 2009 
Δυο μήνες πριν εκτίσει την τριετή ποινή του, το Ισραήλ απελευθέρωσε τον Ντουγουάικ. Αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Χανταρίμ, κοντά στο Τελ Αβίβ και στη συνέχεια οδηγήθηκε σε ισραηλινό στρατιωτικό φυλάκιο έξω από την πόλη Τουλκαρέμ. Η απόφαση για την αποφυλάκισή του, για λόγους υγείας, λήφθηκε από στρατιωτικό δικαστήριο στη Ραμάλα.

Παραπομπές 

Ντουγουαικ
Χαμάς
Fanfare Ciocărlia

Οι Fanfare Ciocârlia είναι ρομά συγκρότημα χάλκινων πνευστών από την Ρουμανία (από το χωριό Ζέτσε Πραζίνι της περιοχής Ιασίου / Μολδαβίας).

Το συγκρότημα αρχικά ήταν τοπικό μικρό συγκρότημα το οποίο έπαιζε μουσική σε γάμους και βαφτίσεις της περιοχής. Τον Οκτώβριο του 1996, ο Γερμανός ηχολήπτης Χένρι Ερνστ (Henry Ernst) επισκέφτηκε το χωριό και έπεισε τους μουσικούς του σχήματος να συγκροτηθούν και να αρχίσουν περιοδείες. Οι μουσικοί αποφάσισαν να ονομάσουν το συγκρότημα Fanfare Ciocârlia: Το Fanfare προέρχεται από την αντίστοιχη γαλλική λέξη που σημαίνει μπάντα χάλκινων πνευστών ενώ η λέξη Ciocârlia είναι η ρουμάνικη λέξη για τον κορυδαλλό. Από τότε που ανακαλύφθηκαν από τον Ερνστ, ο οποίος είναι ο καλλιτεχνικός τους πράκτορας, έχουν δώσει συναυλίες σε περισσότερες από 50 χώρες του κόσμου.

Μέλη 

 Bruno - Triangle
 Paul Marian Bulgaru - Trumpet
 Constantin "Şulo" Călin - Tenor horn, vocals
 Constantin "Pînca" Cântea - Tuba
 Nicolae Ioniţa - Percussion
 Dan Ionel Ivancea - Alto saxophone, vocals
 Ioan Ivancea - Clarinet, vocals (απεβίωσε το 2006)
 Laurenţiu Mihai Ivancea - Baritone horn
 Oprică Ivancea - Soprano clarinet, alto saxophone, vocals
 Rădulescu Lazăr - Trumpet, vocals
 Costică "Cimai" Trifan - Trumpet, vocals
 Monel "Gutzel" Trifan - Tuba
 Costel "Gisniac" Ursu - Large drum

Δισκογραφία 

CD
 Radio Paşcani (1998)
 Baro Biao - World Wide Wedding (1999)
 Iag Bari - The Gypsy Horns From The Mountains Beyond (2001)
 Gili Garabdi - Ancient Secrets of Gypsy Brass (2005)
 Queens and Kings (2007)

DVD
 Gypsy Brass Legends - The Story of the Band (2004)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έθνικ μουσικά συγκροτήματα
Ρουμανικά μουσικά συγκροτήματα
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας (, Prva Makedonska Fudbalska Liga, 1. MFL ή Prva Liga) ή αλλιώς Πρβα Λίγκα, διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της χώρας. Ξεκίνησε την περίοδο 1992-93 και αποτελεί την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση στην Βόρεια Μακεδονία. Ως το 1992 οι ομάδες της χώρας μετείχαν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας χωρίς να το κατακτήσουν ποτέ.

Η Πρβα Λίγκα συγκροτείται από 12 ομάδες. Η πρωταθλήτρια συμμετέχει στους προκριματικούς γύρους του Τσάμπιονς Λιγκ.

Πρωταθλήτριες ομάδες 

 1992-93: Βαρντάρ
 1993-94: Βαρντάρ
 1994-95: Βαρντάρ
 1995-96: Σίλεκς
 1996-97: Σίλεκς
 1997-98: Σίλεκς
 1998-99: Σλόγκα
 1999-00: Σλόγκα
 2000-01: Σλόγκα
 2001-02: Βαρντάρ
 2002-03: Βαρντάρ
 2003-04: Πομπέντα
 2004-05: Ραμποτνίσκι
 2005-06: Ραμποτνίσκι
 2006-07: Πομπέντα
 2007-08: Ραμποτνίσκι
 2008-09: ΦΚ Μασεντόνια Γκόρτσε Πετρόφ
 2009-10: Ρενόβα
 2010-11: Σκεντίγια
 2011-12: Βαρντάρ
 2012-13: Βαρντάρ
 2013-14: Ραμποτνίσκι
 2014-15: Βαρντάρ
 2015-16: Βαρντάρ
 2016-17: Βαρντάρ
 2017-18: Σκεντίγια
 2018-19: Σκεντίγια 
 2019-20: Βαρνταρ 
 2020-21: Σκεντίγια
 2021-22: Σκούπι (πρώην Σλόγκα Γιούγκομαγκνατ Σκοπίων)

Τίτλοι ανά σύλλογο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Βόρειας Μακεδονίας
Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Ριζίτικα (δίσκος)

Τα Ριζίτικα είναι ο τίτλος ενός μουσικού δίσκου ο οποίος εκδόθηκε και κυκλοφόρησε απ' την εταιρεία Columbia στις 20 Ιουλίου 1971. Περιλαμβάνει εννέα παραδοσιακά λαϊκά τραγούδια της Κρήτης (ριζίτικα) και δύο παραδοσιακούς χορούς της ίδιας περιοχής των οποίων τις μελωδίες διασκεύασε κι ενορχήστρωσε ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος και τα ερμηνεύει ο Νίκος Ξυλούρης ενώ σε κάποια συμμετέχει και χορωδία. Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο της Columbia με ηχολήπτη τον Γιώργο Κωνσταντόπουλο.

Έπαιξαν οι μουσικοί 
 Νίκος και Γιάννης Ξυλούρης: κρητική λύρα
 Κώστας Τσακαλίδης: ποντιακή λύρα
 Αριστείδης Βασιλάρης: θιαμπόλι
 Τάσος Διακογιώργης: σαντούρι
 Κώστας Κεκές: ασκομπαντούρα
 Θανάσης Αραπίδης: κλαρίνο
 Γιάννης Ξυλούρης και Ζαχαρίας Φασουλάς: λαούτα
 Παντελής Δεσποτίδης: ούτι
 Δήμητρης Φάμπας: κιθάρα
 Τώνης Αγάς: μπαγλαμάς
 Σωτήρης Ταχιάτης: βιολοντσέλο μονόχορδο
 Κώστας Κοντογιώργος: νταούλι με βίτσα
 Βαγγέλης Μεθυμάκης: κρουστά
 Λευτέρης Ψωμιάδης: ήχοι από αλυσίδα (πέτρες και σίδερο)
 Ανδρέας Ροδουσάκης: κόντραμπάσο
 Συμμετέχει χορωδία από 30 φωνές

Κατάλογος τραγουδιών 
Παρακάτω παρουσιάζεται ο κατάλογος των τραγουδιών, σύμφωνα με την έκδοση δίσκου βινυλίου.

Άλλες εκδόσεις

Παραπομπές 

Ελληνική δισκογραφία
Δισκογραφία του Νίκου Ξυλούρη
Άλμπουμ του 1971
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σερβίας

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σερβίας, επίσημα Σουπερλίγκα (σερβικά: Суперлига / Superliga), είναι το πρωτάθλημα για τις κορυφαίες επαγγελματικές ομάδες ποδοσφαίρου της Σερβίας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Σουπερλίγκα Σερβίας (Суперлига Србије).

Διοργανώνεται από την περίοδο 1992-93, αντικαθιστώντας το πρωτάθλημα της Γιουγκοσλαβίας μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ως το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου αρχικά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, από την περίοδο 2003-04 της Σερβίας και Μαυροβουνίου και από την περίοδο 2006-07, όταν αποσχίστηκε το Μαυροβούνιο, της Σερβίας. Η Παρτιζάν Βελιγραδίου έχει κατακτήσει περισσότερες φορές (16) τον τίτλο της πρωταθλήτριας και ακολουθεί με 13 ο Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου, ενώ μόνο η Όμπιλιτς κατάφερε μία φορά να σπάσει την κυριαρχία των αιωνίων αντιπάλων της χώρας.

Πρωταθλήτριες

Ομοσπ. Δημ. Γιουγκοσλαβίας

Σερβία και Μαυροβούνιο

Σερβία

Σύνολο τίτλων

Ανά σύλλογο

Χορηγίες 

 2006–2008: Meridian SuperLiga
 2008–2016: Jelen SuperLiga

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Σερβίας
Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Σουπερλίγκα Σερβίας
Αλεξάντρ Οπάριν

Ο Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς Οπάριν (ρώσ.: Алекса́ндр Ива́нович Опарин, Ούγκλιτς 2 Μαρτίου 1894 – Μόσχα 21 Απριλίου 1980) ήταν Σοβιετικός βιοχημικός, γνωστός για τη συνεισφορά του στη θεωρία της προέλευσης της ζωής και για το βιβλίο του Η προέλευση της ζωής. Μελέτησε ακόμα τη βιοχημεία των υλικών διεργασιών των φυτών και τις ενζυμικές αντιδράσεις στα φυτικά κύτταρα. Απέδειξε ότι πολλές από τις διεργασίες παραγωγής τροφής βασίζονται στη βιοκατάλυση και ανέπτυξε τις βάσεις για τη βιομηχανική βιοχημεία στη Σοβιετική Ένωση.

Βιογραφία 
Ο Οπάριν πήρε πτυχίο από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1917 και το 1927 έγινε καθηγητής βιοχημείας. Το 1924 διατύπωσε μια θεωρία για τη ζωή στη Γη, με βάση την οποία η ζωή αναπτύχθηκε σταδιακά μέσω χημικής εξέλιξης οργανικών μορίων σε μία αρχέγονη σούπα. Το 1935 μαζί με τον Ακαδημαϊκό Αλεξέι Μπαχ ίδρυσαν το Ινστιτούτο Βιοχημείας της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 1939 έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, ενώ το 1946 πλήρες μέλος. Τη δεκαετία του 1940 και το 1950 υποστήριξε τις ψευδοεπιστημονικές θεωρίες του Τροφίμ Λίσενκο και της Όλγας Λεπεσίνσκαγια. Το 1970 εξελέγη πρόεδρος της «Διεθνούς Εταιρείας για τη Μελέτη της Προέλευσης της Ζωής». Πέθανε σε ηλικία 86 ετών και τάφηκε στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι.

Ο Οπάριν έγινε Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας το 1969, έλαβε το Βραβείο Λένιν το 1974 και τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο Λομονόσοφ το 1979 για «εξαιρετικά επιτεύγματα στη βιοχημεία». Του δόθηκε ακόμα 5 φορές το Παράσημο Λένιν.

Η θεωρία του για την προέλευση της ζωής 
Παρόλο που ξεκίνησε τη μελέτη του από τις διάφορες ήδη υπάρχουσες θεωρίες πανσπερμίας, το κύριο ενδιαφέρον του ήταν πως είχε προκύψει η ζωή αρχικά. Από το 1922 είχε θέσει τις ακόλουθες αρχές:
 Δεν υπάρχει θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε ένα ζωντανό οργανισμό και τη μη έμβια ύλη. Ο πολύπλοκος συνδυασμός των εκδηλώσεων και των ιδιοτήτων που είναι χαρακτηριστικές της ζωής προέκυψαν μέσα από μια διαδικασία εξέλιξης της ύλης.
 Λαμβάνοντας υπόψη την πρόσφατη ανακάλυψη μεθανίου στις ατμόσφαιρες του Δία και άλλων πλανητών, αποφάνθηκε ότι η νεαρή Γη είχε ισχυρά αναγωγικό περιβάλλον, που περιείχε μεθάνιο, αμμωνία, υδρογόνο και νερό με τη μορφή υδρατμών. Κατά τη γνώμη του αυτή ήταν η πρώτη ύλη για την εμφάνιση και εξέλιξη της ζωής.
 Στην αρχή υπήρχαν απλά διαλύματα οργανικών ουσιών, η συμπεριφορά των οποίων χαρακτηρίζονταν από τις ιδιότητες των συνιστώντων ατόμων και τη διάταξη αυτών στη μοριακή δομή. Σταδιακά όμως, ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης και της αυξανόμενης πολυπλοκότητας των μορίων, εμφανίζονταν νέες ιδιότητες και επιβαλλόταν νέα κολλοειδής-χημική τάξη στις πιο απλές χημικές σχέσεις. Αυτές οι νεότερες ιδιότητες καθορίζονταν από τη χωρική διάταξη και την αμοιβαία σχέση των μορίων.
 Σε αυτή τη διαδικασία εμφανίζεται ήδη βιολογική μεθοδολογία. Ο ανταγωνισμός, η ταχύτητα ανάπτυξης, ο αγώνας για επιβίωση και τελικά, η φυσική επιλογή καθόρισαν τη μορφή της υλικής οργάνωσης, η οποία είναι χαρακτηριστική για τα σύγχρονα έμβια όντα.

Παραπομπές 

Σοβιετικοί βιολόγοι
Ρώσοι βιολόγοι
Σοβιετικοί χημικοί
Ρώσοι χημικοί
Βιοχημικοί
Μέλη της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών
Προέλευση της ζωής
Κουρσάρος

Κουρσάρος ονομαζόταν κατά το Μεσαίωνα και τους πρώτους αιώνες της σύγχρονης εποχής, ο ιδιώτης που σε περίοδο πολέμου λάμβανε από τις νόμιμες αρχές ενός κράτους το δικαίωμα να λαφυραγωγεί εμπορικά πλοία που έφεραν εχθρική σημαία. Η πράξη της λαφυραγώγησης υπ' αυτές τις συνθήκες ονομαζόταν κούρσα, όπως και τα λάφυρα.

Η λέξη προέρχεται από το γαλλικό corsaire που σε ελεύθερη μετάφραση σήμαινε «αυτός που διαθέτει άδεια καταδρομής» (lettre de course) - στα αγγλικά οι αντίστοιχοι όροι ήταν privateer και letter of marque. Η άδεια δινόταν μόνο από επίσημο κρατικό φορέα και συνήθως όριζε συγκεκριμένη χρονική διάρκεια ισχύος της, τις περιοχές όπου επιτρεπόταν η δράση, την εθνικότητα των πλοίων που μπορούσαν να «κουρσευθούν» και - το σημαντικότερο - το ποσοστό της λείας που θα έπρεπε να αποδοθεί από τον κουρσάρο στο κράτος, το βασιλιά ή το φορέα που την εξέδωσε.

Με τη σημερινή ματιά ο κουρσάρος ήταν πειρατής με κρατική υποστήριξη, όμως κατά το παρελθόν η κούρσα αποτέλεσε μια πολύ διαδεδομένη και νόμιμη πρακτική. Αξιοποιώντας την, ένα κράτος μπορούσε να προκαλεί προβλήματα στο εμπόριο και τον ανεφοδιασμό του εχθρού χωρίς να απασχολεί το πολεμικό ναυτικό του, καθώς και να αποκομίζει λάφυρα (πλοία, πολύτιμα μέταλλα, εμπορεύματα) ως ποσοστό. Εάν πάλι κάποια προσπάθεια αποτύγχανε, το οικονομικό και ανθρώπινο κόστος δεν θα το επωμιζόταν ο στρατός, αλλά ο ιδιώτης που τη χρηματοδότησε.

Ιδιαίτερα στον ανταγωνισμό των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων για την Καραϊβική μεταξύ 16ου-18ου αιώνα, η κούρσα αποτέλεσε σημαντικό ρυθμιστικό παράγοντα των ισορροπιών. Δεδομένου ότι ισχυρό στόλο διέθετε μόνο η Ισπανία, οι υπόλοιποι στράφηκαν σε ιδιώτες για να ανακόψουν την κυριαρχία της - έτσι έχουν μείνει στην ιστορία διαβόητοι κουρσάροι όπως οι Άγγλοι Σερ Φράνσις Ντρέικ, Τζων και Ρίτσαρντ Χώκινς, ο Ουαλός Χένρι Μόργκαν, ο Γάλλος Ζαν Μπαρτ ή ο Φεροέζος Μάγκνους Χάινασον. Επίσης κατά την Αμερικανική Επανάσταση (1775 έως 1783), πολλές εξεγερμένες πολιτείες επέτρεψαν σε ιδιώτες να κουρσεύουν πλοία των Βρετανών ή άλλων πολιτειών που υποστήριζαν τη βρετανική εξουσία - ο αριθμός τους υπολογίζεται κοντά στους 55.000 άνδρες.

Οι κουρσάροι τέθηκαν εκτός νόμου κατά το Διεθνές Δίκαιο με τη Διακήρυξη των Παρισίων (1856), με την οποία οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής θέσπισαν νέους κανόνες στη Ναυσιπλοΐα και στο μεταξύ τους ανταγωνισμό. Εκεί συμφωνήθηκε η αμοιβαία κατάργηση της κούρσας ως θεσμού απόσπασης λείας στο διηνεκές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πολεμικά επαγγέλματα
Δημοκρατία της Μορδοβίας

Η Δημοκρατία της Μορδοβίας (ρωσικά: Респу́блика Мордо́вия, Μόκσα/Έρζυα: Мордовия Республикась, Mordovija Respublikaś) ή Μορντβίνια είναι ένα ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας (μια  δημοκρατία). Η ευθεία απόδοση του ονόματος της Δημοκρατίας στα λατινικά είναι είναι Respublika Mordoviya, δηλαδή Ρεσμπούμπλικα Μορντόβιγια. Το διοικητικό της κέντρο είναι η πόλη της Σαράνσκ (297.415 κάτοικοι - απογρ. 2010). Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της δημοκρατίας ήταν 834.755 κάτοικοι. Οι Ρώσοι (53.4%) και οι Μορδβίνοι (40.0%) αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού.

Γεωγραφία 
Η δημοκρατία βρίσκεται στο ανατολικό μέρος της Πεδιάδας της Ανατολικής Ευρώπης στην Ρωσία. Το δυτικό τμήμα της δημοκρατίας βρίσκεται στην πεδιάδα Οκά-Ντον. Τα ανατολικά και κεντρικά μέρη της περιφέρειας βρίσκονται στην Ανύψωση του Βόλγα.
 Έκταση: 26,200 τετραγωνικά χιλιόμετρα (10,100 τετραγωνικά μίλια)
 Σύνορα:
 Εσωτερικά: Περιφέρεια Νίζνι Νόβγκοροντ (στα βόρεια), Δημοκρατία της Τσουβασίας (στα ανατολικά-βορειοανατολικά), Περιφέρεια Ουλιάνοφσκ (στα ανατολικά-νοτιοανατολικά), Περιφέρεια Πένζα (στα νότια-νοτιοδυτικά), Περιφέρεια Ριαζάν (στα δυτικά-βορειοδυτικά)
 Υψηλότερο σημείο: 324 μέτρα (1,063 πόδια) (στην διαδρομή του δρόμου από το Μπολσόι Μαρέσεφ με τους δρόμος προς το Μοκσαλέι, το Πιαϊγκιλέι και το Πιτσέουρι)

Ποταμοί 
Υπάρχουν 114 ποταμοί στην δημοκρατία. Στους κύριους ποταμούς περιλαμβάνονται οι ακόλουθοι:
 Ποταμός Αλατίρ (Έρζυα: Ρατόρ)
 Ποταμός Ισσά
 Ποταμός Μόκσα
 Ποταμός Σάτις
 Ποταμός Σίβιν
 Ποταμός Σουρά
 Ποταμός Βαντ

Λίμνες 
Υπάρχουν περίπου 500 λίμνες στην δημοκρατία.

Φυσικές πηγές 
Στις φυσικές πηγές περιλαμβάνεται η τύρφη, το μεταλλικό νερό και άλλες.

Κλίμα 
Το κλίμα είναι ηπειρωτικό. 
 Μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου: −11 °C (12 °F)
 Μέση θερμοκρασία Ιουλίου: +19 °C (66 °F)
 Μέση ετήσια βροχόπτωση: 500 χιλιοστά (20 ίντσες)

Ιστορία 
Η περιοχή της Μορδοβίας κατοικείται από την Νεολιθική Εποχή. Οι Φινο-Ουγγρικοί Μορδβίνοι αναφέρονται σε γραπτές πηγές τον 6ο αιώνα. Αργότερα, οι Μορδβίνοι επηρεάστηκαν από την Βουλγαρία του Βόλγα και το Κράτος των Ρως. Οι Μορδβίνοι πρίγκιπες επιτέθηκαν μερικές φορές στην Μουρόμα και στην Βουλγαρία του Βόλγα, και συχνά λεηλατούσαν αυτές τις περιοχές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη Ιστοσελίδα της Δημοκρατίας της Μορδαβίας.

Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαυροβουνίου

Το  Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαυροβουνίου (μαυροβουνιακά: Prva crnogorska fudbalska liga) διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της χώρας. Ξεκίνησε τη σεζόν 2006-07 και αποτελεί την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση στο Μαυροβούνιο. Παλιότερα οι ομάδες της χώρας μετείχαν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας ως το 1992-93 και στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σερβίας και Μαυροβουνίου (Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας) από το 1993-94 ως το 2005-06.

Στα πρωταθλήματα της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας ποτέ δεν είχε κατακτήσει τον τίτλο ομάδα από το Μαυροβούνιο, παρά το ότι δύο σύλλογοι της χώρας είχαν σταθερή παρουσία στην ανώτερη κατηγορία για πολλά χρόνια: η ΦΚ Μπούντουτσνοστ από την πρωτεύουσα Ποντγκόριτσα (πρώην Τίτογκραντ από το 1946 ως το 1992) και η ΦΚ Σούτγιεσκα Νίκσιτς.

Πρωταθλητές 

 2006-07: ΦΚ Ζέτα
 2007-08: ΦΚ Μπούντουτσνοστ
 2008-09: ΦΚ Μόγκρεν
 2009-10: ΦΚ Ρουντάρ
 2010-11: ΦΚ Μόγκρεν
 2011-12: ΦΚ Μπούντουτσνοστ
 2012-13: ΦΚ Σούτιεσκα
 2013-14: ΦΚ Σούτιεσκα
 2014-15: ΦΚ Ρούνταρ
 2015-16: ΦΚ Μλάντοστ
 2016-17: ΦΚ Μπούντουτσνοστ
 2017-18: ΦΚ Σούτιεσκα
 2018-19: ΦΚ Σούτιεσκα
 2019-20: ΦΚ Μπούντουτσνοστ
 2020-21: ΦΚ Μπούντουτσνοστ
 2021-22: ΦΚ Σούτιεσκα

Σύνολο τίτλων 

Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Μαυροβουνίου
Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Κύπελλο Κροατίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Το Κύπελλο Κροατίας (κροατικά: Hrvatski nogometni kup) διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της χώρας. Ξεκίνησε το 1992 και αποτελεί την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση κυπέλλου στην Κροατία. Ως το 1991 οι ομάδες της χώρας μετείχαν στο Κύπελλο ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας και είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Κροατικό κύπελλο ποδοσφαίρου είχε διοργανώσει και το φιλοναζιστικό καθεστώς στα χρόνια του πολέμου.

Κύπελλο ναζιστικής περιόδου 

Κροατικό ποδοσφαιρικό κύπελλο είχε διοργανωθεί και την περίοδο 1940-41, όταν στην Κροατία είχε επικρατήσει φιλοναζιστικό καθεστώς, που είχε δημιουργήσει ένα κατ’ όνομα ανεξάρτητο κρατίδιο αποσπώντας κάποιες επαρχίες από την ενιαία Γιουγκοσλαβία, που δεν ταυτίζονται με την έκταση του σημερινού κροατικού κράτους. Εντούτοις η κροατική ομοσπονδία αναγνωρίζει εκείνη τη διοργάνωση. Στο διπλό τελικό έπαιξαν:

 1941:  Γκρατσιάνσκι Ζάγκρεμπ  - Κονκόρντια Ζάγκρεμπ: 2-2, 6-2

Τελικοί 

 Σημείωση: «ε.ε.γκολ»: νίκη με το επί πλέον γκολ εκτός έδρας

Τίτλοι ανά σύλλογο 

Κ
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Κροατίας
Βάσια Παναγοπούλου

Η Βάσια Παναγοπούλου (Μυτιλήνη 6 Οκτωβρίου 1966) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτιδα, μεταφράστρια και θεατρική επιχειρηματίας

Βιογραφία 
Μόλις τελείωσε το σχολείο, μετακόμισε στην Αθήνα για να σπουδάσει υποκριτική. Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη (1985).

H πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο ήταν στο έργο "Και τώρα πάλι ...αμόκ". Ακολούθησε το "Καρυδιές στην πέτρινη γη" του Ε. Αβέρωφ-Τοσίτσα. Στη συνέχεια κυρίως ως θιασάρχης, πρωταγωνίστησε στα έργα: “Χειροκροτήματα” της Μαίρη Ορ (Εύα, σκην. Μίνως Βολανάκης, θέατρο Αλίκη), “Το τραγούδι μας”  του Κηθ Γουότερχάουζ (Άντζι, σκην. Νεντ Σέρινγκ, θέατρο Μουσούρη), “Το νου σου στην Αμέλια” του Ζωρζ Φεντώ (Αμέλια, σκην. Γώργος Κιμούλης, θέατρο Μουσούρη), “Δε θα τα πάρεις μαζί σου” των Μος Χαρτ – Τζώρτζ Κάουφμαν (Άλις, σκην. Πέρης Μιχαηλίδης, θέατρο Ιλίσια), “Χορεύοντας στη Λουνάσα” του Μπράιαν Φρίελ (Κρις, σκην. Γιώργος Θεοδοσιάδης, θέατρο Βικτώρια), “Οι αθεράπευτοι” του Κρίστοφερ Ντουράνγκ (Προύντενς, σκην. Πέρης Μιχαηλίδης, θέατρο Ακάδημος), “Κι εγώ σ’αγαπώ” του Νταγκ Λούσι (Ρος, σκην. Πέρης Μιχαηλίδης, θέατρο Αχίλλειον), “Φήμες” του Νηλ Σάιμον (Κρις, σκην. Πέρης Μιχαηλίδης, θέατρο Γκλόρια) και στο “Επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν” (Βίβη Γουόρεν, σκην. Ανδρέας Βουτσινάς, θέατρο Ορφέας). Έχει σκηνοθετήσει πλήθος θεατρικών έργων, όπως το "Δρόμος Μακρύς", το "Ημερολόγιο της Άννα Φράνκ", το "Χαμάμ Γυναικών". Ενώ έχει μεταφράσει πλήθος έργων όπως "Το τραγούδι μας", το "Corpus Christi", το "Bam Bam", το "Πετάει Πετάει" και τις " Φήμες".

Συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στην τριλογία "Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα του Ευγένιου Ο'Νηλ. Στον κινηματογράφο έπαιξε, μεταξύ άλλων, στις ταινίες "Ο Μελισσοκόμος" και "Το μετέωρο βήμα του πελαργού" του Θεόδωρου Αγγελόπουλου κ.ά. 

Πρωταγωνίστησε στις τηλεοπτικές σειρές: "Το πάθος", "Τα λιονταράκια του κυρ Ηλία", "Το κεφάλι της γάτας", "Το θέατρο της Δευτέρας", "Δίψα", "Μαύρη Χρυσαλίδα", "Οι τελευταίοι εγγονοί", "Επιθυμίες", "Μια αγάπη μια ζωή", "Έρωτας", "Κάρμα" κ.ά.  

Από το 2009 είναι καλλιτεχνική διευθύντρια της Θεατρικής Σκηνής Ανδρέας Βουτσινάς.  

Από το 2012 είναι ιδιοκτήτρια του Πολυχώρου και Θεάτρου Χυτήριο αλλά και του Θεάτρου Alhambra. Γι' αυτό έχει ασχοληθεί πολλά χρόνια με τις θεατρικές επιχειρήσεις.

Επίσης, είναι κήρυκας Εθελοντισμού για τα Special Olympics Hellas 2011.

Υπήρξε σύζυγος του σκηνοθέτη Απόστολου Δοξιάδη, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη και του τηλεοπτικού επιχειρηματία Θεοφάνη Συναδινού, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά.

Θεατρικά έργα 
Έχει πρωταγωνιστήσει στα εξής θεατρικά έργα :

Τηλεοπτικές σειρές

Ταινίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φωτογραφικό Υλικό - Έργα

Ηθοποιοί-επέκταση
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σλοβενίας

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σλοβενίας (σλοβενικά: Prva Slovenska nogometna liga - 1. SNL), γνωστή και ως PrvaLiga Telekom Slovenije για εμπορικούς λόγους, διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σλοβενίας (NZS). Το διάστημα 2001-12 την ευθύνη της διοργάνωσης είχε η Združenje 1. SNL. Ξεκίνησε την περίοδο 1991-92 και αποτελεί την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση στη Σλοβενία.

Ως το 1991 οι ομάδες της χώρας μετείχαν στο τοπικό πρωτάθλημα. Οι δύο καλύτερες, Ολίμπια Λιουμπλιάνα και ΝΚ Μάριμπορ, μετείχαν ανελλιπώς στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας, χωρίς ιδιαίτερες διακρίσεις, αφού ποτέ δεν τερμάτισαν στην πρώτη τριάδα.

Πρωταθλητές 

 1991-92: Ολίμπια
 1992-93: Ολίμπια
 1993-94: Ολίμπια
 1994-95: Ολίμπια
 1995-96: Γκόριτσα
 1996-97: Μάριμπορ
 1997-98: Μάριμπορ
 1998-99: Μάριμπορ
 1999-2000: Μάριμπορ
 2000-01: Μάριμπορ
 2001-02: Μάριμπορ
 2002-03: Μάριμπορ
 2003-04: Γκόριτσα
 2004-05: Γκόριτσα
 2005-06: Γκόριτσα
 2006-07: Ντομζάλε
 2007-08: Ντομζάλε
 2008-09: Μάριμπορ
 2009-10: Κόπερ
 2010-11: Μάριμπορ
 2011-12: Μάριμπορ
 2012-13: Μάριμπορ
 2013-14: Μάριμπορ
 2014-15: ΝΚ Μάριμπορ
 2015-16: ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα
 2016-17: Μάριμπορ
 2017-18: ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα
 2018-19: Μάριμπορ
 2019-20: Τσέλιε
 2020-21: Μούρα
 2021-22: Μάριμπορ

Τίτλοι ανά σύλλογο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Βαθμολογία, πρόγραμμα, αποτελέσματα, στατιστικά 2017/18

Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Σλοβενίας
Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Private Practice

Το Private Practice είναι αμερικάνικη ιατρική δραματική σειρά που δημιουργήθηκε από τη Σόντα Ράιμς. Πρόκειται για spin-off της σειράς Grey's Anatomy. Η σειρά ακολουθεί τη ζωή της Dr. Addison Montgomery όταν φεύγει από το Seattle Grace Hospital και πηγαίνει στο Los Angeles για να εργαστεί σε ιδιωτικό ιατρείο. Στη σειρά πραγματοποιήθηκαν γκεστ εμφανίσεις από χαρακτήρες του Grey's Anatomy. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στην Αμερική στις 26 Σεπτεμβρίου του 2007 από το κανάλι ABC και ολοκληρώθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 2013.

Επισκόπηση

Καστ και Χαρακτήρες

Περιλήψεις Επεισοδίων

Κύκλος 1: 2007 
Η πρώτη σαιζόν ασχολείται με τη μετάβαση της Addison από το Σιάτλ στο Λος Άντζελες και την προσπάθεια της να προσαρμοστεί σε ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον, στο ιδιωτικό ιατρείο. Επίσης ασχολείται με τις σχέσεις των συνεργατών της και με τους καινούργιους της συνεργάτες. 
Η πρώτη σαιζόν αποτελείται από 9 επεισόδια, τα οποία προβλήθηκαν στην Αμερική από τις 26 Σεπτεμβρίου το 2007 έως τις 5 Δεκεμβρίου το 2007.

Κύκλος 2: 2008-2009

Κύκλος 3: 2009-2010

Κυκλοφορία DVD

Παγκόσμια Μετάδοση 

Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Τηλεοπτικές σειρές της ShondaLand‎
Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios
Δραματικές σειρές
Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company
Μόρα (στρατιωτική μονάδα)

Μόρα ήταν η μεγαλύτερη σε δύναμη ανδρών τακτική υποδιαίρεση του στρατού των Σπαρτιατών. Υπάρχουν σχετικές  αναφορές από τον 4ο ως τον 5ο αι. π.Χ.

Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα η Μόρα υποδιαιρείτο σε τέσσερις λόχους από δύο πεντηκιστύες ο κάθε λόχος και δύο ενωμοτίες η κάθε πεντηκοστύς. Αν υποθέσουμε ότι η κάθε ενωμοτία κατά μέσον όρο είχε δύναμη 40 πολεμιστών, τότε η συνολική δύναμη της Μόρας πρέπει να ανέρχονταν στους 640 πολεμιστές. Στις αρχαίες πηγές βρίσκουμε αναφορές και για 500, 600, ακόμα και 900 πολεμιστές, ενώ σύγχρονοι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι η δύναμη της μόρας κατά καιρούς μπορεί να έφτανε και τους 1024 ή 1280 άνδρες.

Πρώτη αναφορά Μόρας έχουμε στον Ξενοφώντα, ενώ μέχρι τότε ο Λόχος ήταν η μεγαλύτερη σε δύναμη τακτική υποδιαίρεση του στρατού των Σπαρτιατών. Στο κείμενό του για την Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.) γράφει ότι ο στρατός των Σπαρτιατών αποτελείτο από λόχους δυνάμεως 512 πολεμιστών. Είναι όμως πιθανόν, ο Ξενοφώντας να μην είχε μυηθεί αρκετά στην πολεμική τέχνη των Σπαρτιατών, αφού ήταν Αθηναίος.

Ο διοικητής της Μόρας έφερε τον βαθμό του πολέμαρχου. Ο στρατός των Σπαρτιατών διατηρούσε έξι Μόρες. Κάθε μόρα αποτελείτο από έναν πολέμαρχο, τέσσερις λοχαγούς, οκτώ πεντηκοντάρχες και δέκα έξι ενωμοτάρχες. 

Εκτός από αυτούς υπήρχαν και οι Νεοδαμώδεις οι Είλωτες και οι πολεμιστές του Βρασίδα. Οι άλλες μονάδες των μισθοφόρων, του στρατού της συμμαχίας και οι ελαφρά οπλισμένοι δεν ονομάζονταν Μόρες. 

Για τελευταία φορά συναντάμε τις Μόρες στην Μάχη των Λεύκτρων όπου οι Σπαρτιάτες ηττήθηκαν από τους Θηβαίους. Από κει και πέρα δεν ξανασυναντώνται Μόρες. Ο Λόχος είναι πλέον η μεγαλύτερη σε δύναμη τακτική μονάδα του στρατού.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 J. F. Lazenby: The Spartan army. Warminster 1985.
 Lukas Thommen: Sparta. Stuttgart 2003.
 

Σπαρτιατικός στρατός
Στρατιωτικοί σχηματισμοί της αρχαίας Ελλάδας
Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία
Αττικό κράνος

Το αττικό κράνος έλκει την καταγωγή του από την κλασική Ελλάδα και γνώρισε μεγάλη διάδοση στην Ιταλία της ελληνιστικής εποχής και στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. 

Το σχήμα του έμοιαζε με αυτό του χαλκιδικού κράνους, αν εξαιρέσουμε το ότι άφηνε απροστάτευτη την μύτη. Στην Ελλάδα δεν γνώρισε την ίδια επιτυχία όπως το κορινθιακό κράνος ή το φρυγικό κράνος. Στην τέχνη επικράτησε ως το κατεξοχήν κράνος των αρχαίων στρατηγών, αυτοκρατόρων και πραιτοριανών.

Δείτε επίσης   
Χαλκιδικό κράνος
Βοιωτικό κράνος
Κορινθιακό κράνος
Περικεφαλαία

Παραπομπές

Κράνη (τέχνεργα)
Φραντσέσκο Ρέντι

Ο Φραντσέσκο Ρέντι (Francesco Redi, Αρέτσο, 18 Φεβρουαρίου 1626 - Πίζα, 1 Μαρτίου 1697) ήταν Ιταλός γιατρός. Είναι περισσότερο γνωστός για μια σειρά από πειράματα που εξέδωσε το 1668 ως Experienza Intorno all Generazione degl'Insetto (Πειράματα πάνω στην Δημιουργία των Εντόμων) το οποίο θεωρείται το πρώτο βήμα στην κατάρριψη της αυτόματης γένεσης - θεωρίας που είναι γνωστή και ως Αριστοτέλεια αβιογένεση. Την εποχή του η επικρατούσα άποψη ήταν ότι τα σκουλήκια θα δημιουργούνταν από το σάπιο κρέας.

Πείραμα 
Στο πείραμά του ο Ρέντι χρησιμοποίησε 6 βάζα, τα οποία χώρισε σε δύο ομάδες των τριών. Στο πρώτο βάζο κάθε ομάδας έβαλε ένα άγνωστο αντικείμενο, στο δεύτερο ένα νεκρό ψάρι και στο τρίτο ένα ωμό κομμάτι κρέατος. Την πρώτη ομάδα την κάλυψε με πολύ λεπτή γάζα έτσι ώστε να μπορεί να περάσει μέσα μόνο αέρας, ενώ άφησε τα βάζα της δεύτερης ομάδας ανοιχτά. Μετά από αρκετές μέρες στα ανοιχτά βάζα εμφανίστηκαν σκουλήκια καθώς οι μύγες μπορούσαν να μπουν μέσα, στα κλειστά βάζα όμως δεν εμφανίστηκαν. 

Συνέχισε τα πειράματα πιάνοντας τα σκουλήκια και περιμένοντας να μεταμορφωθούν, πράγμα που γινόταν καθώς μετατρέπονταν σε μύγες. Ακόμα, όταν έβαζε νεκρές μύγες ή σκουλήκια σε σφραγισμένα βάζα με νεκρά ζώα ή κρέας, δεν εμφανίζονταν σκουλήκια, αλλά όταν έκανε το ίδιο πείραμα με ζωντανές μύγες, εμφανίζονταν.

Ο Ρέντι ήταν και ποιητής, με γνωστότερο έργο του το Ο Βάκχος στην Τοσκάνη.Ένας κρατήρας στον Άρη έχει ονομαστεί προς τιμήν του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Λήμμα: Φραντσέσκο Ρέντι στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια
 Experiments on the Generation of Insects, αγγλική μετάφραση της 5ης έκδοσης (1688)
 Bacchus in Tuscany, μετάφραση του έργου του στα αγγλικά

Ιταλοί ιατροί
Ιταλοί ποιητές
Εμπειριστές
Προμηθέας (δορυφόρος)

Ο Προμηθέας (αγγλικά: Prometheus) είναι δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Πήρε το όνομά του από τον Τιτάνα Προμηθέα της ελληνικής μυθολογίας . Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Κρόνος XVI (Saturn XVI), ενώ η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1980 S 27 . Ο Προμηθέας αποτελεί, μαζί με την Πανδώρα, δορυφόρο βοσκό του Δακτυλίου F του Κρόνου. Έχει πολύ επιμηκυμένο σχήμα, με διαστάσεις 136 χλμ. × 79 χλμ. × 59 χλμ. Στην επιφάνειά του υπάρχουν αρκετές κορυφογραμμές και κοιλάδες, αλλά και πολλοί κρατήρες διαμέτρου περίπου 20 μέτρων. Παρόλα αυτά έχει λιγότερους κρατήρες από την Πανδώρα, τον Ιανό και τον Επιμηθέα. Από την πολύ μικρή πυκνότητά του και από τη σχετικά υψηλή λευκαύγεια συμπεραίνουμε πως είναι ένα πολύ πορώδες παγωμένο σώμα. Ωστόσο όλες αυτές οι τιμές είναι πολύ αβέβαιες και περιμένουμε να εξακριβωθούν πλήρως. Ο Ημιάξονας τροχιάς του είναι 139.380 ± 10 χλμ. από τον Κρόνο.

Στο εσώτερο τμήμα της τροχιάς του, ο Προμηθέας αλληλεπιδρά με τον πλάτους 300 χιλιομέτρων δακτύλιο R/2004 S2, ο οποίος έχει ημιάξονα τροχιάς 138.900 χιλιόμετρα, απομακρύνοντας σωματίδια από τον δακτύλιο προς την κατεύθυνση του δακτυλίου F, ενώ μερικά κινούνται προς την κατεύθυνση του Κρόνου.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προμηθέας από την Εξερεύνηση του Ηλιακού Συστήματος της NASA 
 Οι δορυφόροι του Κρόνου από τον Σκοτ Σέπαρντ 

Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Λευκός καρχαρίας

Ο λευκός καρχαρίας (επιστημονική ονομασία: Carcharodon carcharias  (Καρχαρόδων ο καρχαρίας)), γνωστός και ως σπρίλλιος, μεγάλος λευκός, λευκός θάνατος, είναι ένας εξαιρετικά μεγάλος καρχαρίας που βρίσκεται στα παράκτια νερά κοντά στην επιφάνεια σε όλους τους σημαντικούς ωκεανούς. Φθάνει σε μήκος μεγαλύτερο των 6 μέτρων (αν και κάποιες αναφορές κάνουν λόγο για μήκος μεγαλύτερο των 8 μέτρων και βάρους μεγαλύτερου των 3.324 χιλιόγραμμων) και ζυγίζει συνήθως μέχρι 2.240 κιλά. Είναι το μόνο είδος του γένους του (Carcharodon) που υπάρχει ακόμα.

Φτάνει σε ωριμότητα σε ηλικία περίπου 15 ετών και μπορεί να ζήσει πάνω από 30 χρόνια. Ο μεγάλος λευκός καρχαρίας είναι αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο γνωστό αρπακτικό ψάρι και είναι ένας από τους βασικούς εχθρούς των θαλάσσιων θηλαστικών ενώ η ταχύτητα που αναπτύσσει στην κολύμβηση μπορεί να φτάσει τα 56 χλμ/ώρα. Τρέφεται με μια ποικιλία άλλων θαλάσσιων ζώων συμπεριλαμβανομένων των ψαριών, πτερυγιόποδων και θαλασσοπουλιών και θηλαστικών, ερχόμενος πρώτος στην καταγραφή θανάσιμων επιθέσεων σε ανθρώπους.

Συγκεντρώσεις πληθυσμού 
Οι λευκοί καρχαρίες ζουν σχεδόν σε όλα τα παράκτια και θαλάσσια ύδατα με θερμοκρασία μεταξύ 12 και 24 ° C, με μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες (στο βορειοανατολικό Ατλαντικό ωκεανό και στη Καλιφόρνια), τη Νότια Αφρική, την Ιαπωνία, την Ωκεανία, τη Χιλή, και τη Μεσόγειο. 

Στην Ελλάδα, η μεγαλύτερη συγκέντρωση πληθυσμού παρατηρείται στις περιοχές: Κέρκυρα, Κόρινθο, Ιόνιο πέλαγος, Αιγαίο πέλαγος (Θερμαϊκός Κόλπος, Θάσος, Καβάλα, Αλεξανδρούπολη), μέχρι τα τουρκικά παράλια στον Βόσπορο. Το είδος εμφανίζεται και στην Κύπρο. Οι μεγάλοι λευκοί καρχαρίες συνήθως εμφανίζονται σε βάθη τουλάχιστον 500 μέτρων.

Επιθέσεις σε ανθρώπους 
Από όλα τα είδη καρχαριών, ο μεγάλος λευκός καρχαρίας είναι το είδος που ευθύνεται για τις περισσότερες καταγεγραμμένες επιθέσεις σε ανθρώπους, 272. Περισσότερο από οποιαδήποτε καταγεγραμμένη επίθεση, το μπεστ-σέλλερ του Πίτερ Μπένσλι και η μεταφορά του στον κινηματογράφο το 1975 με την ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ Τα σαγόνια του καρχαρία δημιούργησαν την εικόνα του μεγάλου λευκού ως ανθρωποφάγου.

Κάποιες φορές, σπανίως όμως, έχουν επιτεθεί σε κανό (5 από τις 108 επιθέσεις στο Ειρηνικό τον 20ο αιώνα) και σκάφη έως και 10 μέτρων και τα έχουν βυθίσει ενώ στην πλειονότητα των περιστατικών έχουν επιτεθεί από την πρύμνη. 

Στην Ελλάδα έχουν επίσης καταγραφεί λίγες επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένου και του θανάτου ενός 17χρονου που κολύμπουσε σε 100 μέτρα απόσταση από ακτή της Κερατέας Αττικής.

Εχθροί 
Πέρα από τους ανθρώπους οι οποίοι αιχμαλωτίζουν καρχαρίες, η φάλαινα όρκα αποτελεί το σημαντικότερο εχθρό του μεγάλου λευκού καρχαρία. Επιθέσεις έχουν καταγραφεί, όπου οι όρκες τους σκοτώνουν και τρώνε το συκώτι τους.

Παραπομπές

Λαμνόμορφα
Καρχαρίες
Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Πτωματοφάγα ζώα
Πολυατομικό ιόν

Πολυατομικό ιόν ονομάζεται ένα φορτισμένο σωματίδιο (ιόν) που αποτελείται από δύο ή περισσότερα άτομα συνδεδεμένα ομοιοπολικά μεταξύ τους ή από ένα σύνολο μετάλλων που μπορεί να θεωρηθεί ότι δρουν ως μία μονάδα στη δημιουργία κάποιου οξέος, βάσης ή άλατος.

Ιόντα αμμωνίου και υδροξειδίου

 Ένα ιόν υδροξειδίου αποτελείται από ένα άτομο οξυγόνου και ένα άτομο υδρογόνου. Ο χημικός τύπος του είναι ΟΗ- και έχει φορτίο -1
 Ένα ιόν αμμωνίου αποτελείται από ένα άτομο αζώτου και τέσσερα άτομα υδρογόνου. Ο χημικός του τύπος είναι ΝΗ4+ και έχει φορτίο +1

Υπάρχουν δύο “κανόνες” που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ονοματολογία των πολυατομικών ιόντων. 
Ο πρώτος “κανόνας” λέει ότι όταν στο όνομα προστίθεται η λέξη “όξινο” , τότε ένα υδρογόνο προστίθεται στο χημικό τύπο του ιόντος και το φορτίο του αυξάνεται κατά 1 (προκύπτει από το γεγονός ότι το υδρογόνο έχει φορτίο +1). Παράδειγμα : 

CO32- : ανθρακικό

HCO3- : όξινο ανθρακικό

Ο δεύτερος “κανόνας” αφορά τον αριθμό των οξυγόνων στο ιόν. Ας πάρουμε για παράδειγμα τα ιόντα που σχηματίζει το χλώριο

χλώριο : Cl- (αριθμός οξείδωσης χλωρίου : -1 )

υποχλωριώδες : ClO- (αριθμός οξείδωσης χλωρίου : +1 )

χλωριώδες : ClO2- (αριθμός οξείδωσης χλωρίου : +3 )

χλωρικό : ClO3- (αριθμός οξείδωσης χλωρίου : +5 )

υπερχλωρικό : ClO4- (αριθμός οξείδωσης χλωρίου : +7 )

Πρώτα, ας σκεφτούμε ως βασική κατάληξη το «-ικό». Αν σε αυτό προστεθεί το πρόθεμα «υπερ-», τότε προστίθεται ένα οξυγόνο. Αν αλλάξουμε το «-ικό» σε «-ώδες», τότε αφαιρείται ένα οξυγόνο και αν κρατήσουμε το «-ώδες» και προσθέσουμε το πρόθεμα «υπο-», αφαιρείται άλλο ένα οξυγόνο, δηλαδή δύο στο σύνολο. Σε κάθε περίπτωση το φορτίο δεν επηρεάζεται.

Αυτοί οι “κανόνες” δεν ισχύουν για όλα τα πολυατομικά ιόντα, άλλα για τα πιο συνηθισμένα από αυτά ( θειικό, φωσφορικό, νιτρικό και χλωρικό).

Παραδείγματα συνηθισμένων πολυατομικών ιόντων 

Τα πολυατομικά ιόντα που αναφέρονται παρακάτω αποτελούν ένα μικρό αριθμό των πολυατομικών ιόντων που υπάρχουν :

Ανιόντα 

οξικό ή αιθαβικό : CH3COO-

βενζοϊκό		:	C6H5COO-

όξινο ανθρακικό	 :	HCO3-

ανθρακικό		:	CO32-

κυάνιο			:	CN-

υδροξείδιο		:	OH-

νιτρικό			:	NO3-

φωσφορικό		:	PO43-

θειϊκό			:	SO42-

Κατιόντα 

αμμώνιο	 :	NH4+

υδροξώνιο	 :	H3O+

υδράργυρος (Ι):	Hg2+

Ιόντα
Σκυρόδεμα

Το σκυρόδεμα είναι κονίαμα (δηλαδή μείγμα ορυκτών αδρανών, νερού, συνδετικών, τυχόν πρόσθετων), όπου για συνδετικό χρησιμοποιείται τσιμέντο.

Ονομασία  

Αν και το όνομα παραπέμπει σε μείγμα σκύρων (χαλικιών) με συνδετικά υλικά, έχει επικρατήσει να εννοεί μείγμα όπου κυριαρχούν οπτικά τα σκύρα . Σιδηροπαγές ή οπλισμένο σκυρόδεμα ονομάζεται αυτό που συνδυάζεται με χαλύβδινες ράβδους οπλισμού. Παλαιότερα χρησιμοποιείτο και ο όρος '''μπετόν αρμέ''' από τον αντίστοιχο γαλλικό (béton armé).

Σύνθεση 

Η σύνθεση του σκυροδέματος και η αναλογία των υλικών ποικίλει και καθορίζεται από την μελέτη σύνθεσης σκυροδέματος. Ανάλογα με τις απαιτήσεις το τσιμέντο είναι τουλάχιστον το 11% έως 17% του συνολικού βάρους ενώ το νερό το πολύ 48% έως 70% του βάρους του τσιμέντου. Το νερό δεν χάνεται από το τελικό σκυρόδεμα αλλά δεσμεύεται χημικά. Η αύξηση της ποσότητας του νερού στο αρχικό μείγμα αυξάνει την εργασιμότητα αλλά οδηγεί σε προβλήματα όπως μειωμένη αντοχή, ρηγματώσεις, μειωμένη προστασία του οπλισμού στο οπλισμένο σκυρόδεμα και άλλα. Το μεγαλύτερο μέρος του βάρους είναι το βάρος των αδρανών. Τα αδρανή πρέπει να είναι γωνιώδη και να έχουν καλή διαβάθμιση από λεπτόκοκκα έως πιο χονδρόκοκκα. Στο σκυρόδεμα μπορούν να προστεθούν χημικές ενώσεις που μεταβάλουν ιδιότητές του όπως τον χρόνο πήξης, την ευκολία ροής και άλλες.

Κατηγορίες αντοχής 

Το σκυρόδεμα χωρίζεται σε κατηγορίες ανάλογα με την θλιπτική αντοχή του. Το πρώτο νούμερο δείχνει την αντοχή του πρότυπου κυλινδρικού δοκιμίου και το δεύτερο την αντοχή του πρότυπου κυβικού δοκιμίου σε MPa (106 N/m2 ή εκατοντάδες τόνοι ανά τετραγωνικό μέτρο).
Κατά τον Ευρωκώδικα 2 και το EN 206-1 οι κατηγορίες αντοχής είναι:

C12/15
C16/20
C20/25
C25/30
C30/37
C35/45
C40/50
C45/55
C50/60
C55/67
C60/75
C70/85
C80/95
C90/105

Πηγές

Ευρωκώδικας 2: Σχεδιασμός φορέων από Σκυρόδεμα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τσιμέντο & σκυρόδεμα - Καθ. Α. Μοροπούλου, ΕΔΙΠ Κ. Λαμπρόπουλος - ntua ACADEMIC OPEN COURSES
Ασκήστε beton Εγχειρίδιο σκυροδέτησης INTERBETON.

Οικοδομικά υλικά
Σύνθετα υλικά
Τοιχοποιία