joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ριζοσπάστης (1908-1911)

Ο Ριζοσπάστης ήταν πολιτική εφημερίδα που εξέδιδε μεταξύ 1908 και 1911 ο Γεώργιος Φιλάρετος.

Η εφημερίδα εκδόθηκε για τρία χρόνια και μετά έκλεισε. Πέντε χρόνια αργότερα, ο Γιάννης Πετσόπουλος εξέδωσε εφημερίδα με το ίδιο όνομα στη Θεσσαλονίκη, όταν όμως επέστρεψε στην Αθήνα το 1917, πήρε άδεια από τον Φιλάρετο να εκδώσει την εφημερίδα που από τότε κυκλοφορεί με το όνομα Ριζοσπάστης.

Ιστορικά
Το πρώτο φύλο του Ριζοσπάστη κυκλοφόρησε στις 9/21 Φεβρουαρίου 1908. Ο υπότιτλος της εφημερίδας ήταν «Εφημερίς εβδομαδιαία εθνική, πολιτική και κοινωνική» και εκδιδόταν στην καθαρεύουσα. Ήταν τετρασέλιδη, σχήματος 44,5 Χ 31,5 και στην τρίτη σελίδα ασχολείται με θέματα νομικά, νομολογιακά και δικαστηριακά. Γραφόταν εξ ολοκλήρου από τον Φιλάρετο. Το πρόγραμμά του παρουσιάζεται «νεφελωμένο ιδεολογικά, ασαφές και ιδεαλιστικό». Ο τίτλος του ανακαλεί στη μνήμη το προοδευτικό ριζοσπαστικό κόμμα των Επτανήσων. Το τελευταίο φύλλο του κυκλοφόρησε στις 18 Φεβρουαρίου/3 Μαρτίου 1911. Το τιράζ του έφτανε τα 4500 αντίτυπα, εκτάκτως έφτασε τα 11.000 και γενικώς κυμαινόταν στα 7.000

Παραπομπές

Πηγές
Ριζοσπάστης, πριν από 102 χρόνια, Σαραντάκος, 9 Φεβρουαρίου, 2010, ανακτήθηκε 24/7/2011
Χρονολόγιο Ριζοσπάστης, εφημερίδα Ριζοσπάστης, ανακτήθηκε 24/7/2011
Μάνος Χαριτάτος, «Ο προκομμουνιστικός Ριζοσπάστης (1908-1911 και 1916», Διαβάζω, τχ.21, (Ιούνιος 1979), σελ. 28-30

Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Θεσσαλονίκη
Ελληνικός μεσοπόλεμος
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1965

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης του 1965 κρίθηκε ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και το Παγκράτι, οι οποίοι ισοβάθμησαν στην πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα της τελικής φάσης. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός (για 2η φορά στην ιστορία του) λόγω του αποτελέσματος στον μεταξύ τους αγώνα. Οι αγώνες έγιναν στη Θεσσαλονίκη.

Πρωταθλητής: Παναθηναϊκός

Τελική Βαθμολογία

<div style='text-align: center;'>
{| class="wikitable"
! width="20" |Θέση
! width="200" |Ομάδα
! width="50" |Βαθμοί
! width="50" |Νίκες
! width="50" |Ήττες
! width="50" |Σετ
|-bgcolor="87ceeb"
| 1  ||align="left"| Παναθηναϊκός Α.Ο. || 13 || 4 || 1 || 13-8
|-bgcolor="FFFF99"
| 2  ||align="left"| Α.Ο. Παγκρατίου || 13 || 4 || 1 || 13-8
|-bgcolor="FFFF99"
| 3  ||align="left"| Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας || 11 || 3 || 2 || 12-9
|-bgcolor="FFFF99"
| 4  ||align="left"| Μίλων Νέας Σμύρνης || 9 || 2 || 3 || 10-12
|-bgcolor="FFFF99"
| 5  ||align="left"| Άρης Θεσσαλονίκης || 7 || 1 || 4 || 9-13
|-bgcolor="FFFF99"
| 6  ||align="left"| Χ.Α.Ν. Θεσσαλονίκης || 7 || 1 || 4 || 6-13
|}
</div>Αποτελέσματα'''

<div style='text-align: center;'>

 Πηγές 
https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/
http://www.nlg.gr

Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών
Πετοσφαίριση το 1965
Ζαν Βικτόρ Πονσελέ

Ο Ζαν Βικτόρ Πονσελέ (Jean Victor Poncelet, 1788-1867) ήταν Γάλλος στρατηγός και μαθηματικός.

Πήρε μέρος, ως αξιωματικός, στην εκστρατεία της εισβολής στη Ρωσία. Αιχμαλωτίστηκε κατά τη διέλευση του Δνείπερου και φυλακίσθηκε στο Σαράτοφ το 1812. Κατά την διάρκεια της αιχμαλωσίας του, και κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες, ασχολήθηκε με μαθηματικές μελέτες και έβαλε τις βάσεις της προβολικής γεωμετρίας.

Μετά την επιστροφή του στην Γαλλία δημοσίευσε τις μελέτες του σε σύγγραμμα με τίτλο: Εγχειρίδιο των προβολικών ιδιοτήτων των σχημάτων (1822). Το 1822 του δόθηκε ο βαθμός του στρατηγού και ανέλαβε την διεύθυνση της Πολυτεχνικής σχολής του Παρισιού.

Στον Πονσελέ οφείλουμε επίσης τις μελέτες επί των κυκλικών σημείων. Αυτός επινόησε επίσης τον μετασχηματισμό «δια των αντίστροφων πολικών». Δημοσίευσε άρθρα για τα εγγεγραμμένα και περιγεγραμμένα πολύγωνα σε κωνικές τομές. Έγραψε επίσης σύγγραμμα για την μηχανική, σημαντικό βοήθημα για το πυροβολικό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Γάλλοι στρατιωτικοί
Γάλλοι μαθηματικοί
Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1980-1981

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' Εθνικής για τη σεζόν 1980/81 ξεκίνησε την 8η Νοεμβρίου του 1980 και έληξε στις 2 Μαρτίου του 1981. Συμμετείχαν 12 ομάδες και πρωταθλήτρια αναδείχθηκε αήττητη η ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς ενώ στη Β' εθνική υποβιβάστηκαν ο Εθνικός Πειραιώς μετά από μπαράζ και ο Έσπερος Βυζαντίου.

Βαθμολογία 

 Ο Άρης είχε ένα μηδενισμό.

Μπαράζ 
Η ΧΑΝΘ και ο Εθνικός Πειραιώς που ισοβάθμησαν στη 10η θέση, έδωσαν αγώνα μπαράζ για την παραμονή. Ο αγώνας έγινε στις 9 Μαΐου 1981 στη Λάρισα. Η ΧΑΝΘ επικράτησε και παρέμεινε στην Α' Εθνική.

Πηγές 
https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/
http://www.nlg.gr

Α εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών
Πετοσφαίριση το 1980
Πετοσφαίριση το 1981
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1996-1997

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1996−1997 ήταν το ένατο πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας. Συμμετείχαν 12 ομάδες. Αυτή ήταν η τελευταία σαιζόν της Α1 κατηγορίας μέχρι σήμερα, στην οποία τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου μεταφέρθηκαν στα πλέι οφ. Αυτός ο κανονισμός είχε ως αποτέλεσμα ο πρώτος της κανονικής περιόδου και με το απόλυτο πλεονέκτημα έδρας, Ολυμπιακός, να αποκλειστεί με μόλις μία ήττα στα πλέι οφ από την Ορεστιάδα, η οποία είχε το μειονέκτημα έδρας, αλλά και 2 νίκες από την κανονική περιόδο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Άρης, σπάζοντας έτσι την κυριαρχία Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στα Εθνικά πρωταθλήματα (είχαν μειραστεί τα 28 Εθνικά πρωτάθληματα που είχαν διεξαχθεί έως τότε, με 16 κατακτήσεις ο πρώτος και 12 ο δεύτερος). Επίσης για πρώτη φορά στην ιστορία των Εθνικών πρωταθλημάτων, κανένας εκ των δύο "αιωνίων" αντιπάλων (Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός) δεν τερμάτισε στις δύο πρώτες θέσεις.

Κανονική περίοδος

Βαθμολογία 
Στην κορυφή ισοβάθμησαν τέσσερις ομάδες και η κατάταξη κρίθηκε από τον συντελεστή των σετ. Ο Ολυμπιακός έτσι τερμάτισε πρώτος κι εξασφάλισε το πλεονέκτημα έδρας στα πλέι οφ. Και οι δέκα ομάδες που παρέμειναν στην κατηγορία συμμετείχαν στα πλέι οφ. Οι δύο τελευταίες υποβιβάστηκαν στην Α2.

Play off 
Στα πλέι οφ, οι ομάδες μετέφεραν τα μεταξύ τους αποτελέσματα από την κανονική περίοδο. Με πλάγια γραφή αναφέρονται τα αποτελέσματα που μεταφέρθηκαν από την κανονική περίοδο.

Α' φάση 
Στην Α' φάση μετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 7-10 στην κανονική περίοδο.

Β' φάση 
Σε αυτή τη φάση εισήλθαν στα πλέι οφ οι ομάδες των θέσεων 1−6 στην κανονική περίοδο.

Ημιτελικοί 
Στους ημιτελικούς, ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε με πλεονέκτημα έδρας την Ορεστιάδα, είχε όμως εις βάρος του το 0-2 στις νίκες από την κανονική περίοδο. Αρχικά μείωσε τη σειρά, αλλά μέσα στην Ορεστιάδα γνώριζε τη μοναδική ήττα του στα πλέι οφ, η οποία όμως τον έθεσε εκτός πρωταθλημάτος. Στο άλλο ζευγάρι, ο Άρης με πλεονέκτημα έδρας πήρε δύο εύκολες νίκες κόντρα στον πρωταθλητή των δύο προηγούμενων περιόδων, Παναθηναϊκό, και προκρίθηκε στον Τελικό. Έτσι για πρώτη φορά στην ιστορία των Εθνικών πρωταθλημάτων, κανένας εκ των Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού δεν τερμάτισε στην πρώτη δυάδα του πρωταθλήματος.

Μεγάλος τελικός 
Στο μεγάλο τελικό βρέθηκαν αντιμέτωποι ο Άρης με την Ορεστιάδα, δύο ομάδες που πρωταγωνιστούσαν τα προηγούμενα χρόνια, δεν είχαν όμως κατακτήσει κάποιον τίτλο, και είχαν την ιστορική ευκαιρία να το πράξουν για πρώτη φορά. Ο Άρης με πλεονέκτημα έδρας επικράτησε με 3−2 νίκες (1-1 από την κανονική περίοδο) και κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία του.

Οι τελικοί

Τελική κατάταξη

Πηγές 
Τελική βαθμολογία Αρχείο Αθλητικής Ηχούς, σελίδα 25
Πλέι οφ, Αθλητική Ηχώ από 29/3/1997 έως 13/4.
Πρώτος τελικός Αρχείο Αθλητικής Ηχούς, σελίδα 25
Δεύτερος τελικός Αρχείο Αθλητικής Ηχούς, σελίδα 37
Τρίτος τελικός Αρχείο Αθλητικής Ηχούς, σελίδα 33

Παραπομπές 

1996 1997
Πετοσφαίριση το 1996
Πετοσφαίριση το 1997
Πάπυροι του Ηρακλείου Καμπανίας

Οι Πάπυροι του Ηρακλείου Καμπανίας ή Πάπυροι του Ερκουλάνεουμ είναι οι πρώτοι πάπυροι ελληνικής γραφής που είχαν βρεθεί σε αρχαιολογικές ανασκαφές.

Ιστορικό της ανακάλυψης και της συντήρησής τους
Ανακαλύφθηκαν το 1752, κατά τις αρχαιολογικές ανασκαφές στη Βίλα των Παπύρων (Villa dei Papiri) στο Ηράκλειον (Ερκολάνο) της Καμπανίας κοντά στην Πομπηία. Μέχρι τότε οι ελληνικοί πάπυροι ήταν γνωστοί μόνο από τις μεσαιωνικές βιβλιοθήκες, λιγοστοί, δυσεύρετοι, και σε κακή κατάσταση. Αρχικά δεν αναγνωρίστηκαν ως πάπυροι, αλλά λόγω της ημιτεφρωμένης κατάστασής τους, θεωρήθηκαν ότι ήταν τεμάχια ανθράκων. Μερικοί από αυτούς καταστράφηκαν. Οι πάπυροι, αφού παρέμειναν στα αρχεία για αρκετό διάστημα, άρχισαν να μελετούνται από το 1793 και μετά. Σχεδόν αμέσως επιχειρήθηκαν απόπειρες για την εκτύλιξή τους, αλλά οι εργασίες αποδείχτηκαν δύσκολες. Οι πάπυροι ήταν εξωτερικά επιστρωμένοι από σκληρό στρώμα τέφρας, ενώ εσωτερικά ήταν ιδιαίτερα εύθραυστοι. Όσα κείμενα μπόρεσαν να ανακαλυφθούν χαλκογραφήθηκαν και δημοσιεύθηκαν στην σειρά των τόμων Herculanensia Volumina που τυπώνονταν στην Νεάπολη. Το 1800 ο τότε πρίγκηπας της Ουαλίας, και έπειτα βασιλιάς της Αγγλίας Γεώργιος Δ' ανέλαβε τις δαπάνες της εκτύλιξης και αντιγραφής των παπύρων. Οι εργασίες διακόπηκαν το 1806 λόγω της εισβολής των Γάλλων στο βασίλειο της Νεαπόλεως. Τα σχεδιογραφήματα και οι χαλκογραφικές πλάκες, καθώς και λίγοι τυλιγμένοι πάπυροι, χαρίστηκαν στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1810. Άλλοι τέσσερις και τα ξετυλιγμένα αποσπάσματα ενός πέμπτου πάπυρου δωρίστηκαν το 1865 στο Βρετανικό Μουσείο. Το 1824 και 1825 εκδόθηκαν δύο τόμοι λιθογραφικών αντιγράφων των παπύρων. Το 1885 ακολούθησε άλλη μια έκδοση στα Fragmenta Herculanensia.

Περιεχόμενο των παπύρων
Καταμετρήθηκαν 432 κύλινδροι. Πολλοί από τους παπύρους ήταν αποτεφρωμένοι ή πολύ μαυρισμένοι, και γι'αυτό δεν μπόρεσαν να φωτογραφηθούν. Επίσης, επειδή οι εξωτερικές στρώσεις των κυλίνδρων συχνά καταστρέφονταν κατά το ξετύλιγμα, περιείχαν όμως τον σίλυβο (πίνακα περιεχομένων), ο οποίος και αυτός χάνονταν. Από τους παπύρους που ξετυλίχτηκαν βρέθηκαν έργα του επικουρείου φιλοσόφου Φιλοδήμου, άλλες συγγραφές του Επικούρου και των κορυφαίων της σχολής του.

Χρονική τοποθέτηση
Επειδή ανάμεσα στους παπύρους βρέθηκαν πολλά διπλά αντίγραφα, εκφράστηκε η εικασία, ότι η Βίλα των Παπύρων ήταν το σπίτι του Λευκίου Καλπουρνίου Πίσωνος Καισωνίου, πεθερού του Ιουλίου Καίσαρα, και προστάτη του Φιλοδήμου, και ότι στο σπίτι αυτό γινόταν αντιγραφή των έργων υπό την επίβλεψη του ίδιου του Φιλοδήμου. Το έτος 79, κατά το οποίο συνέβη η καταστροφή του Ηρακλείου, σημαδεύει και το κατώτατο όριο της ηλικίας των παπύρων. Κατά προσέγγιση δε, η περίοδος στην οποία γράφτηκαν μπορεί να αναβιβαστεί στο τέλος του πρώτου αιώνα π.Χ. ή στις αρχές του πρώτου αιώνα (μ.Χ.).

Δείτε επίσης
 Τετραφάρμακος

Πηγές 
 

Παλαιογραφία
Παπυρολογία
Δημήτριος Νότη Μπότσαρης

Ο Δημήτριος Νότη Μπότσαρης (23 Απριλίου 1889 - 24 Νοεμβρίου 1980) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, πολιτικός και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ήταν γιος του Τιμολέοντος Νότη Μπότσαρη και εγγονός του Δημητρίου Μπότσαρη. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία από το 1909, ως αξιωματικός του Μηχανικού, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του υποστρατήγου. Στον  Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, το 1912-13, ήταν αρχηγός των Ανταρτικών Σωμάτων Ηπειρωτών, έχοντας υπό τις διαταγές του έναν λόχο ευζώνων. Διετέλεσε επανειλημμένως καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων και στρατιωτικός ακόλουθος σε διάφορες πρεσβείες. Παντρεύτηκε την Αίγλη Αιγινήτου, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Νότη Μπότσαρη. 

Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής Ιωαννίνων με το Κόμμα των Φιλελευθέρων από το 1923 έως το 1936. Διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Σοφούλη (1924), υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου (1929) και υπουργός, γενικός διοικητής, Ηπείρου στην κυβέρνηση Βενιζέλου (1933). Με την εισβολή των Γερμανών στην Αθήνα, διέφυγε στη Μέση Ανατολή. Την περίοδο 1944-1946 ήταν πληρεξούσιος υπουργός. Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνείς συνδιασκέψεις και συνέδρια. Έγραψε τα L' Asie Mineure et l' Hellenisme  (1919), The Greek Physical Culture (1941), κ.ά.

Υπήρξε, επίσης, πρόεδρος και μέλος αρκετών πολιτιστικών & τοπικών οργανώσεων.

Μετά τον θάνατό του ο γιος του, Νότης, ίδρυσε το κοινωφελές Ίδρυμα Δημητρίου και Αίγλης Μπότσαρη με έδρα τη Ναύπακτο.

Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο στις 25 Νοεμβρίου 1980.

Πηγές 

 Απόστρατος, κοινωνία & πολιτική από το Μεσοπόλεμο στη Μεταπολίτευση, διπλωματική εργασία του Σακαγιάννη Γεωργίου.
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 44, σελ. 26.

Δημητριος
Βουλευτές Ιωαννίνων
Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου
Έλληνες υπουργοί Ναυτικών
Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών
Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Εταιρεία Φράουνχοφερ

Η Εταιρεία Φράουνχοφερ (Fraunhofer-Gesellschaft) με τα Ιδρύματα Ερευνας Φράουνχοφερ (Fraunhofer-Institut) αποτελούν με 18000 υπαλλήλους σε 80 ιδρύματα τη μεγαλύτερη οργάνωση έρευνας στην Ευρώπη. Ο προϋπολογισμός έχει ύψος 1,7 δισεκατομμύρια €.

Παράλληλα με την Εταιρεία Μαξ Πλανκ και τα πανεπιστήμια αποτελούν τον υψηλότερο βαθμό της κρατικής έρευνας στη Γερμανία, τα  Ιδρύματα Ερευνας Φράουνχοφερ διεξάγουν έρευνα με εφαρμοσμένο προσανατολισμό και με άμεση χρηστικότητα για τον κλάδο των επιχειρήσεων και όφελος για το κοινωνικό σύνολο. Έδρα της εταιρείας είναι το Μόναχο, ενώ τα περισσότερα ιδρύματα της βρίσκονται στη Δρέσδη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Επίσημη ιστοσελίδα της Εταιρείας Φράουνχοφερ

Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Εκπαιδευτικά ιδρύματα της Γερμανίας
Ίντζι Λενού

Η Ίντζι Λενού (Κάιρο 1896 - Γενεύη 1975), ήταν Ελληνο-Αιγύπτια πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Ήταν από τις μεγαλύτερες μορφές του αθλήματος στην Ελλάδα όπου σαν αθλήτρια του Ο.Α.Α. αγωνίστηκε για 25 έτη. 

Η Ίντζι διέμενε μόνιμα στο Κάιρο με την οικογένεια της , στην Ελλάδα ερχόταν τον μισό σχεδόν χρόνο για να συμμετάσχει σε αγώνες. Ήταν τρεις φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος στο απλό γυναικών κι άλλες 24 φορές πρωταθλήτρια στο διπλό γυναικών και διπλό μεικτό. Ήταν έξι φορές δεύτερη και μία τρίτη. Στο πρωτάθλημα Αιγύπτου ήταν πρώτη στο απλό το 1934, στο διπλό μεικτό το 1933 και στο διπλό το 1934, ήταν επίσης μία φορά δεύτερη και δύο τρίτη.

Στο κύπελλο Ανατολικής Μεσογείου ήταν 11 φορές πρώτη έξι φορές δεύτερη και οκτώ τρίτη. Σε μία μόλις διοργάνωση, το 1925, δεν πήρε μετάλλιο από όσες συμμετείχε. Στους Βαλκανικούς αγώνες ήταν τρεις φορές πρώτη στο απλό το 1931, στο διπλό το 1937 και στο μεικτό διπλό το 1937, τρίτη ήταν στο απλό του 1937. 

Είχε κατακτήσει 10 πρώτες θέσεις στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, δύο στο Εαρινό πρωτάθλημα και πολλές ακόμα σε εγχώριους αγώνες. Σε διεθνές επίπεδο ήταν πρώτη το 1931 στο πρωτάθλημα Καΐρου, πρώτη και στην Ρουμανία το 1932 , πρώτη στους αγώνες της ΧΑΝ Αιγύπτου το 1931. δύο φορές πρώτη στους αγώνες του τένις κλαμπ Καΐρου. Δύο φορές πρώτη στους αγώνες του Σπόρτιγκ Κλαμπ Καΐρου, μία πρώτη νίκη στους αγώνες του Σπόρτιγκ Κλαμπ Ηλιουπόλεως (Αιγύπτου), μία πρώτη νίκη και στο Βαρέζε το 1935 κ.α.

Διακρίσεις 

Πανελλήνιο πρωτάθλημα
απλό γυναικών 
1η: 1930, 1932, 1933
2η: 1929, 1934, 1936, 1937, 1946
3η: 1935
Διπλό γυναικών
1η: με την Λ. Βαλαωρίτου 1929
 με την Κάμπελ 1932
 με την Φ. Ξύδη 1935, 1938, 1939, 1940
 με την Α. Κυριακού 1946, 1947, 1948, 1949
Διπλό μεικτό
1η: με τον Ο. Γαρατζιώτη 1932
 με τον Σ. Ξύδη 1933, 1934, 1935
 με τον Λ. Στάλιο 1937, 1938, 1939, 1940, 1946, 1947, 1948, 1949, 1950
2η: με τον Λ. Στάλιο1936

Πρωτάθλημα Αιγύπτου
απλό γυναικών 
1η: 1934
3η: 1933
Διπλό γυναικών
1η: 1934
2η: 1933
Διπλό μεικτό
1η: 1933
3η: 1938

 Βαλκανικοί Αγώνες
απλό γυναικών 
1η: 1931
3η: 1937
Διπλό γυναικών
1η: 1937
Διπλό μεικτό
1η: 1937

Κύπελλο Ανατολικής Μεσογείου
απλό γυναικών 
1η: 1926, 1927, 1928
2η: 1929, 1930, 
3η: 1932
Διπλό γυναικών
1η: 1928, 1929, 1931, 1932, 1935, 
2η: 1927, 1930, 1934
3η: 1936, 1937, 1939
Διπλό μεικτό
1η: 1926, 1928, 1929
2η: 1931
3η: 1927, 1930, 1935,1937

Πηγές 
Ελευθέριου Σκιαδά, 100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε., ISBN 960-85466-2-1

Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Αθλητές του ΟΑΑ
Αιγύπτιες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Έλληνες Βαλκανιονίκες
Πίτερ Γουέαρ

Ο Πίτερ Γουίαρ (αγγλ. Peter Weir, γενν. 21 Αυγούστου 1944) είναι σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός γεννημένος στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Αφού έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στον Αυστραλιανό κινηματογράφο «Νέου Κύματος» με τις ταινίες του Το Μυστικό Του Βράχου Των Κρεμασμένων, Το Τελευταίο Κύμα και Καλλίπολη 1915, ο Γουίαρ σκηνοθέτησε μια γκάμα από Διεθνείς και Αμερικάνικες ταινίες πολλές από αυτές μεγάλες εμπορικές επιτυχίες συμπεριλαμβανομένων των υποψήφιων για Όσκαρ Μάρτυρας Εγκλήματος, Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών, Πράσινη Κάρτα, Ζωντανή Μετάδοση και Master and Commander: Στα Πέρατα του Κόσμου.

Φιλμογραφία

Ταινίες
 1969: Stirring the Pool (Σκηνοθέτης)
 1971: Homesdale (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος), Three to Go (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος), Tempo: Australia in the Seventies (Παραγωγός)
 1972: Three Directions in Pop Music (Σκηνοθέτης), The Field Day (Σκηνοθέτης), The Computer Centre (Σκηνοθέτης), The Billiard Room (Σκηνοθέτης), Incredible Floridas (Σκηνοθέτης), Boat Building (Σκηνοθέτης)
 1973: Whatever Happened to Green Valley? (Σκηνοθέτης & Παραγωγός)
 1974: Τα Αυτοκίνητα που Έφαγαν το Παρίσι (The Cars That Ate Paris) (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος)
 1975: Three Workshop Films (Σκηνοθέτης), Το Μυστικό Του Βράχου Των Κρεμασμένων (Picnic at Hanging Rock) (Σκηνοθέτης)
 1977: Το Τελευταίο Κύμα (The Last Wave) (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος)
 1981: Καλλίπολη 1915 (Gallipoli) (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος)
 1982: Επικίνδυνα Χρόνια (The Year of Living Dangerously) (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος)
 1985: Μάρτυρας Εγκλήματος (Witness ) (Σκηνοθέτης)
 1986: Η Ακτή Του Κουνουπιού (The Mosquito Coast) (Σκηνοθέτης)
 1989: Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών (Dead Poets Society) (Σκηνοθέτης)
 1990: Πράσινη Κάρτα (Green Card) (Σκηνοθέτης, Παραγωγός & Σεναριογράφος)
 1993: Σχέση Ζωής (Fearless) (Σκηνοθέτης)
 1998: Ζωντανή Μετάδοση (The Truman Show) (Σκηνοθέτης)
 2003: Master and Commander: Στα Πέρατα του Κόσμου (Master and Commander: The Far Side of the World) (Σκηνοθέτης, Παραγωγός & Σεναριογράφος)
 2010: The Way Back (Σκηνοθέτης, Παραγωγός & Σεναριογράφος)

Τηλεόραση
 1968: The Life and Times of the Reverend Buck Shotte (Σκηνοθέτης & Παραγωγός), Count Vim's Last Exercise (Σκηνοθέτης & Παραγωγός)
 1969: Man on a Green Bike (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος)
 1972: The Aunty Jack Show (Σεναριογράφος)
 1973: The Very Best of 'The Aunty Jack Show' (Σεναριογράφος)
 1976: Luke's Kingdom (Σκηνοθέτης)
 1977: Ο Υδραυλικός (The Plumber'') (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Peter Weir's 2010 David Lean lecture at BAFTA
 Peter Weir Cave (unofficial Peter Weir site)
 Photo of Peter Weir at the 76th Annual Academy Awards
 Senses of Cinema: Great Directors Critical Database
Peter Weir at the National Film and Sound Archive

Αυστραλοί σεναριογράφοι
Αυστραλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Hugo

Το Hugo είναι αμερικανική ταινία περιπέτειας φαντασίας, παραγωγής του 2011, σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε. Το σενάριο έγραψε ο Τζον Λόγκαν και είναι βασισμένο στο βιβλίο "The Invention of Hugo Cabret" του Μπράιαν Σέλζνικ. Η ταινία διηγείται την ιστορία του Χιούγκο, ενός αγοριού που ζει μόνος του στο σιδηροδρομικό σταθμό Gare Montparnasse του Παρισιού. Πρωταγωνιστούν οι Άσα Μπάτερφιλντ, Κλόι Γκρέις Μορέτζ, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Σάσα Μπάρον Κόεν, Έμιλι Μόρτιμερ, Ρέι Γουίνστον, Τζουντ Λο και Κρίστοφερ Λι.

Αποτελεί την πρώτη ταινία του Σκορσέζε γυρισμένη σε 3D και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 23 Νοεμβρίου 2011. Βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα Σκηνοθεσίας και έλαβε 11 υποψηφιότητες για Όσκαρ μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία, κερδίζοντας πέντε στις τεχνικές κατηγορίες.

Πλοκή 
Ο Χιούγκο Καμπρέ είναι ένα ορφανό αγόρι που ζει μια μυστική ζωή μέσα στο κεντρικό ρολόι του Παρισιού. Στην πορεία θα ζήσει μια μαγική και μυστήρια περιπέτεια, θα γνωρίσει ένα κορίτσι, έναν αυστηρό ιδιοκτήτη ενός καταστήματος παιχνιδιών και ένα ρομπότ.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες 
 Άσα Μπάτερφιλντ στο ρόλο του Χιούγκο Καμπρέ
 Κλόι Γκρέις Μορέτζ στο ρόλο της Ιζαμπέλ
 Μπεν Κίνγκσλεϊ στο ρόλο του Ζωρζ Μελιέ
 Σάσα Μπάρον Κόεν στο ρόλο του Επιθεωρητή Γκουστάβ
 Τζουντ Λο στο ρόλο του πατέρα του Χιούγκο
 Κρίστοφερ Λι στο ρόλο του Κυρίου Λαμπίς
 Έλεν Μακρόρι στο ρόλο της Μαμά Ζιν
 Μάικλ Στούλμπαργκ στο ρόλο του Ρενέ Ταμπάρ
 Μάρκο Απόντε στο ρόλο του Ζουλιέν Καρέτ
 Έμιλι Μόρτιμερ στο ρόλο της Λιζέτ
 Ρέι Γουίνστον στο ρόλο του Κλοντ Καμπρέ
 Φρανς ντε λα Τουρ στο ρόλο της Μαντάμ Εμίλ
 Ρίτσαρντ Γκρίφιθς στο ρόλο του Κυρίου Φρικ
 Εμίλ Λέιγκερ στο ρόλο του Τζάνγκο Ράινχαρντ

Box office
Με προϋπολογισμό 150-170 εκατομμύρια δολάρια, το Hugo έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 5η θέση με 11,3 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 73,8 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανκό box office και 111,9 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 185,7 εκατομμύρια δολάρια.

Βραβεία & Υποψηφιότητες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Hugo στο IMDb

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2011
Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures
Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας
Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης
Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε
Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ
Αμερικανικές ταινίες μυστηρίου
Ταινίες συσχετιζόμενες με ορφανά
Αμερικανικές δραματικές περιπετειώδεις ταινίες
Ταινίες με μουσική σύνθεση Χάουαρντ Σορ
Αμερικανικές 3D ταινίες
Αμερικανικές ταινίες φαντασίας
Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Οι Μάγισσες (ταινία)

Οι Μάγισσες (αγγλικά: The Craft) είναι αμερικανική μεταφυσική ταινία τρόμου, παραγωγής 1996, σε σκηνοθεσία Άντριου Φλέμινγκ. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπιν Τάννεϊ, Φαϊρούζα Μπαλκ, Νεβ Κάμπελ και Ρέιτσελ Τρου. Η ταινία εστιάζει σε τέσσερα νέα κορίτσια που αρχίζουν να εξασκούν μαγεία χρησιμοποιώντας την προς όφελός τους και σύντομα έρχονται αντιμέτωπα με τις συνέπειες.

Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 3 Μαΐου 1996. Με προϋπολογισμό 15 εκατομμύρια δολάρια κατάφερε να συγκεντρώσει 55,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και να αποδειχθεί επιτυχημένη. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς, με τους περισσότερους να επαινούν τις ερμηνείες των πρωταγωνιστριών, τη σκηνοθεσία και την παραγωγή και άλλους να κριτικάρουν το σενάριο και τον τόνο της ταινίας. Στα χρόνια που ακολούθησαν η ταινία θεωρείται καλτ. 

Μια συνέχεια με τίτλο The Craft: Legacy κυκλοφόρησε στις 28 Οκτωβρίου 2020.

Πλοκή 
Η Σάρα, μια 16χρονη έφηβη κοπέλα με τάσεις αυτοκτονίας και παραισθήσεις, μετακομίζει στο Λος Άντζελες με τον πατέρα της και τη μητριά της για να ξεκινήσουν μια καινούρια ζωή. Η Σάρα γράφεται στο Καθολικό σχολείο όπου θα γίνει φίλη με τρεις κοπέλες, τη Νάνσι, την Μπόνι και τη Ροσέλ. Οι κοπέλες έχουν η καθεμία τα προβλήματά τους και επιθυμούν να κάνουν τις ζωές τους καλύτερες. Οι τρεις τους εξασκούν μαγεία και όταν προσέχουν ότι η Σάρα έχει τις δυνάμεις μιας μάγισσας, την πείθουν να πάρει μέρος στη σύναξή τους. Αφού η Σάρα συμφωνήσει, συνηδειτοποιούν ότι με μια τέταρτη μάγισσα, μπορούν να κάνουν ξόρκια που δεν μπορούσαν πριν και να αρχίσουν να καλυτερεύουν κάποια πράγματα στη ζωή τους. Όμως όπως όλα τα πράγματα στη ζωή, υπάρχει ένα τίμημα. Οι δυνάμεις τους σύντομα θα τις συνεπάρουν και θα στραφεί η μία ενάντια στην άλλη.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες 
 Ρόμπιν Τάννεϊ στο ρόλο της Σάρα
 Φαϊρούζα Μπαλκ στο ρόλο της Νάνσι
 Νεβ Κάμπελ στο ρόλο της Μπόνι
 Ρέιτσελ Τρου στο ρόλο της Ροσέλ
 Ασάμπτα Σέρνα στο ρόλο της Λίριο
 Σκιτ Ούλριτς στο ρόλο του Κρις
 Κριστίν Τέιλορ στο ρόλο της Λόρα

Box office 
Με προϋπολογισμό 15.000.000 δολάρια, η ταινία άνοιξε στην 1η θέση με 6,7 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 24,8 εκατομμύρια δολάρια και 30,9 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Συνολικά απέφερε 55,6 εκατομμύρια δολάρια. Καταλαμβάνει την 11η θέση στη λίστα με τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες με θέμα τη μαγεία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Οι Μάγισσες στο IMDb

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1996
Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες φαντασίας
Αμερικανικές υπερφυσικές ταινίες τρόμου
Αμερικανικές εφηβικές δραματικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Δραματικές ταινίες τρόμου
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1994-1995

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1994-1995, ήταν το έβδομο πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής κατηγορίας πετοσφαίρισης ανδρών. Αυτή τη σαιζόν επανήλθαν τα πλέι οφ, μετά την προσωρινή διακοπή τους την προηγούμενη σαιζόν. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Παναθηναϊκός μετά από πολλά χρόνια, σπάζοντας το σερί των οκτώ πρωταθλημάτων του Ολυμπιακού. Η ΑΕΚ μετείχε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Α1, αλλά υποβιβάστηκε μετά από αγώνες πλέι άουτ μαζί με τον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας. Από την Α2 προβιβάστηκαν ο Μίλωνας και ο Ζαφειράκης Νάουσας.

Κανονική περίοδος

Βαθμολογία 
{|
|valign="top"|

Πλέι άουτ 
Οι σειρές κρίθηκαν στις τέσσερεις νίκες, συμπεριλαμβανομένων των αγώνων της κανονικής περιόδου. Οι νικητές παρέμειναν στην Α1, ενώ οι ηττημένοι υποβιβάστηκαν.

Πλέι οφ

Προημιτελικοί 
Οι τέσσερις ομάδες με πλεονέκτημα έδρας (Παναθηναϊκός, Ορεστιάδα, Ολυμπιακός και Άρης) προκρίθηκαν στους ημιτελικούς.

Ημιτελικοί 
Ο Παναθηναϊκός πήρε δύο δύσκολες νίκες στο τάι μπρέικ κόντρα στον Άρη και προκρίθηκε στον τελικό, ενώ η Ορεστιάδα δεν εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα έδρας κι αποκλείστηκε από τον Ολυμπιακό.

Μικρός τελικός

Μεγάλος τελικός 
Στον τελικό, ο Παναθηναϊκός επικράτησε άνετα του Ολυμπιακού και με 2−0 νίκες κατέκτησε το πρωτάθλημα μετά από 9 χρόνια.

Αγώνες

Τελική κατάταξη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ψηφιακό αρχείο Καθημερινής

1994 1995
Πετοσφαίριση το 1994
Πετοσφαίριση το 1995
Εμίλ Πρις ντ' Αβέν

Ο Εμίλ Πρις ντ' Αβέν (γαλλ. Émile Prisse d'Avesnes) {1807-1879} υπήρξε Γάλλος εξερευνητής, αιγυπτιολόγος, αρχαιολόγος, δημοσιογράφος και ιδρυτής της εφημερίδας Revue orientale et algérienne.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1807 στην Αβέν-συρ-Ελπ (Avesnes-sur-Helpe). Σπούδασε στην Βασιλική Σχολή Καλών Τεχνών και Επιστημών ('École royale d' Arts et Métiers). Περιέγραψε το 1843 τα ανάγλυφα της Αίθουσας των Νεκρών στο Καρνάκ, με τους προγόνους του φαραώ Τούθμωσι Γ΄ και τον πάπυρο του Πρις, ενώ συνετέλεσε στην αποκωδικοποίηση της στήλης της Ροζέτας. Απεβίωσε στις 16 Φεβρουαρίου 1879 στο Παρίσι. Τιμήθηκε από την πόλη του Παρισιού με την ονομασία της λεωφόρου rue Prisse d' Avennes στο 14ο διαμέρισμα (arrondisement) της πόλης με το όνομά του.

Δημοσιεύσεις
 Monuments égyptiens, bas-reliefs, peintures, inscriptions, etc., Paris, 1842 (διαθέσιμο από τον ιστοχώρο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης   New-York Public Library)
 Monuments égyptiens, 1847
 Histoire de l'art égyptien d'après les monuments depuis les temps les plus reculés jusqu'à la domination romaine, Paris, 1868-1877 (disponible sur la BNF)
 L'art arabe d'après les monuments du Kaire, depuis le VII jusqu'à la fin du XVII, Paris, 1869-1877 (διαθέσιμο από τον ιστοχώρο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης New-York Public Library)
 Arab Art: Toutes les planches de l'Art arabe et de l'Oriental Album. Cologne, TASCHEN, 2010. site de Taschen

Παραπομπές

 Πηγές 
 Visions d’Égypte Émile Prisse d’Avennes (1807–1879), ouvrage collectif, catalogue de l'exposition Visions d'Égypte Émile Prisse d'Avennes (1807–1879)'' du 1er mars 2011 au 5 juin 2011 à la Bibliothèque nationale de France site Richelieu, Bibliothèque nationale de France, 2011

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Παρουσίαση του Émile Prisse d'Avennes στον ιστότοπο Grandes figures gadzarts
 Παρουσίαση του Émile Prisse d'Avesnes  στον ιστότοπο egypt.edu

Γάλλοι αρχαιολόγοι
Γάλλοι αιγυπτιολόγοι
Παντελής Μ. Παπαδόπουλος

Ο Παντελής Παπαδόπουλος, (Κωνσταντινούπολη 1901 - 1987), ήταν Έλληνο-Γάλλος αθλητής της αντισφαίρισης και της τοιχοσφαίρισης .

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη αλλά σε μικρή ηλικία μετανάστευσε με την οικογένεια του στην Γαλλία. Το 1932 ήρθε κι εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, ήταν αθλητής του ΟΑΑ. Ξεκίνησε την αντισφαίριση στην Γαλλία όπου είχε αγωνιστεί και με την Β΄εθνική Γαλλική ομάδα. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στο Παρίσι όπου στο διπλό με συμπαίκτη τον Αύγουστο Ζερλέντη όπου στον Β΄γύρο αποκλείστηκαν από τους Ισπανούς αδελφούς Αλόνσο με 2-1 νίκες στο μονό αποκλείστηκε από τον Α΄γύρο από τον Αργεντινό Καταρούζα. 

Στην τοιχοσφαίριση ήταν ο πρώτος πρωταθλητής Ελλάδας το 1947 στον τελικό δεν αγωνίστηκε ο αντίπαλος Ν. Δημητριάδης και αναδείχτηκε νικητής άνευ αγώνος.

Διακρίσεις 

Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης 
Διπλό αντρών
2ος: 1933, 1954
3ος: 1934, 1947
Διπλό μεικτό
3ος: 1933, 1935, 1937, 1948, 

Πανελλήνιο πρωτάθλημα Τοιχοσφαίρισης 
απλό αντρών 
1ος: 1947
2ος: 1950, 1951, 
3ος: 1953, 1957

Παραπομπές

Πηγές 
Ελευθέριου Σκιαδά, 100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε., ISBN 960-85466-2-1

Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης
Γάλλοι αθλητές της αντισφαίρισης
Αθλητές του ΟΑΑ
Έλληνες αθλητές της τοιχοσφαίρισης
Μηρυκαστικά

Μηρυκαστικά ονομάζονται ορισμένα φυτοφάγα ζώα (όπως τα βοοειδή), επειδή μηρυκάζουν, δηλαδή αναμασούν την τροφή τους..

Παραπομπές

Μηρυκαστικά
Ζάχλε

Η Ζάχλε (زحلة , Zahle) είναι πόλη του Λιβάνου, χτισμένη στους πρόποδες του όρους Σανίν (Τζεμπέλ Σανίν) και σε υψόμετρο 980 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση 52 χιλιομέτρων ανατολικά της Βηρυτού και επτά χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πόλη Στάουρα (Chtaura).

Η Ζάχλε είναι πρωτεύουσα του Κυβερνείου Μπεκάα. Αποτελεί αγροτικό και εμπορικό κέντρο για τα προϊόντα της εύφορης κοιλάδας Μπεκάα. Φημίζεται για τα κρασιά και τα φρούτα της, και είναι κέντρο παραγωγής της περίφημης ρακής (arak) του Λιβάνου. Έχει 70.000 κατοίκους και θεωρείται η κατεξοχήν χριστιανική πόλη της Μέσης Ανατολής, καθώς το 95% των κατοίκων της είναι καθολικοί, Μαρωνίτες και ελληνορθόδοξοι χριστιανοί.

Η πόλη είναι από τα ωραιότερα κέντρα παραθερισμού στον Λίβανο, γνωστή ως η «Νύφη της Μπεκάα». Διασχίζεται από τον ποταμό Μπερνταουνί, τις δενδρόφυτες όχθες του οποίου πλαισιώνουν υπαίθρια εστιατόρια, που προσφέρουν λιβανέζικη παραδοσιακή κουζίνα, μεζέδες (mezze) και το τοπικό αλκοολούχο ποτό άρακ. Στην πόλη υπάρχουν πάνω από σαράντα εκκλησίες. Η Παναγία του Ζάχλε είναι ένας εντυπωσιακός πύργος 50 μέτρων, έργο του Ιταλού καλλιτέχνη Περιότι (Perrioti), που επιστέφεται στην κορυφή του με ένα δεκάμετρο μπρούντζινο άγαλμα της «Παναγίας του Ζάχλε και Πάσης Κοιλάδας Μπεκάα», η οποία κρατά στο ένα χέρι της το Βρέφος Ιησού και στο άλλο ένα τσαμπί σταφύλια.

Πηγές 
 Ann Jousiffe: «Lebanon», σελ. 183-185, Lonely Planet Publications, 1η έκδοση, 1998
 Blair Kuntz: «Lebanon: An Insider’s Guide», σελ. 235-237, Βηρυτός 2000
 Παγκόσμια Πολιτιστική Εγκυκλοπαίδεια – Τα Μνημεία της UNESCO (ελληνική έκδοση), τόμος 24, σελ. 180, Εκδόσεις «ΔΟΜΗ» Α.Ε., Αθήνα, 2006
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Ζάχελα», τόμος 25, σελ. 388, Εκδόσεις «Πάπυρος», Αθήνα 1996

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ζαχλε
Θεία Χάρη

Η Θεία Χάρη είναι, για τους Χριστιανούς, η δύναμη του Θεού, η οποία χαρακτηρίζεται κυρίως από καλοσύνη, αγιότητα και αγάπη. Στη Θεία Χάρη αποδίδονται τα θαύματα του Θεού μέσω των Αγίων όπως η ανάσταση νεκρών και η θεραπεία των ασθενών μέσω της πίστης.

Γενικά 
Κατά τα λεγόμενα της χριστιανικής πίστης, η Θεία Χάρη εμφανίζεται και στην καθημερινή προσευχή του Χριστιανού και «καίει» τον διάβολο. Επίσης δημιουργεί ασπίδα γύρω από το νου για να μην του έρχονται από τον διάβολο πονηροί λογισμοί. Όλα αυτά γίνονται μέσω της πίστης που φέρνει την ελπίδα του θαύματος. Σύμφωνα με τους χριστιανούς, οι άγιοι έλαβαν αυτή τη Χάρη, να κάνει δηλαδή ο Θεός θαύματα μέσα απ' αυτούς  Τα θεολογικά θέματα περί θείας χάρης υπήρξαν αντικείμενο σφοδρής διαμάχης κατά τον μεσαίωνα, και αργότερα αποτελώντας ένα από τα σημεία τριβής διαφορετικών χριστιανικών δογμάτων. Για παράδειγμα η Καθολική Εκκλησία υποστηρίζει ότι η Θεία Χάρη δίδεται αυστηρά μόνο μέσω των τελετουργικών μυστηρίων όπως το βάπτισμα και η θεία ευχαριστία.

Χριστιανική θεολογία
Αββαείο του Σαιν-Ζερμάν-ντε-Πρε

Το Αββαείο του Σαιν-Ζερμάν-ντε-Πρε (γαλλ. St-Germain-des-Prés) ευρίσκεται στο Παρίσι. Είναι το τελευταίο μεσαιωνικό μνημείο που έχει απομείνει από το άλλοτε εύπορο και παντοδύναμο αβαείο των Παρισίων. Είναι κτισμένο στο οικογενειακό νεκροταφείο των Γαλλο-Μεροβιγγειανών βασιλέων. Το κτίριο χρονολογείται από τον 11ο ως το 17ο αιώνα, ενώ έχει τοιχογραφίες του 19ου αιώνα.

Ιστορική αναδρομή
Το αββαείο ανεγέρθηκε το 557 από τον βασιλέα Χιλδεβέρτο Α' έξω από τα σύνορα της πόλης, και ήταν τόπος εναπόθεσης ιερών κειμηλίων. Το αβαείο τότε ονομαζόταν Saint-Vincent-Sainte-Croix. Όταν ο βασιλιάς απεβίωσε, ενταφιάστηκε σε αυτή την εκκλησία, η οποία από τότε μετατράπηκε σε βασιλική νεκρόπολη. Στις αρχές του 11ου αιώνα ο Γουλιέλμος της Ντιζόν το ανακατασκεύασε δίνοντάς του σχεδόν τη μορφή που έχει και σήμερα.

Παραπομπές

Πηγές 
 Julia Droste-Hennings, Thorsten Droste: Paris. DuMont, Köln 2003, ISBN 3-7701-6090-8, S. 238-240.
 Heinfried Wischermann: Architekturführer Paris. Gerd Hatje, Ostfildern 1997, ISBN 3-7757-0606-2, S. 25.
 Dieter Kimpel, Robert Suckale: Die gotische Architektur in Frankreich 1130-1270. Hirmer, München 1985, ISBN 3-7774-4040-X, S. 123-125, 528-530.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η συνοικία του Σαιν-Ζερμάν-ντε-Πρε- Σύγχρονο και ιστορικό φωτογραφικό υλικό.

Εκκλησίες στο Παρίσι
Αββαεία στη Γαλλία
HBO

Το HBO (Home Box Office) αποτελείται από ένα σύνολο πολλών καλωδιακών καναλιών των Ηνωμένων Πολιτειών, που ανήκει στον όμιλο εταιριών της WarnerMedia. Από το Μάρτιο του 2011, οι συνδρομητές έφτασαν τους 28.200.000 στις ΗΠΑ, γεγονός που το καθιστά το δεύτερο μεγαλύτερο συνδρομητικό κανάλι στην Αμερική μετά το Encore το οποίο έφτασε τους 33.100.000 συνδρομητές τον Ιούλιο του 2011. Εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το HBO μεταδίδει και σε τουλάχιστον 151 χώρες σε σε όλο τον κόσμο.

Το πρόγραμμα του HBO περιλαμβάνει κυρίως κινηματογραφικές ταινίες και πρωτότυπες σειρές, ντοκιμαντέρ, αγώνες πυγμαχίας, περιστασιακά stand-up comedy και αφιερώματα συναυλιών. Το HBO θεωρείται το καλύτερο συνδρομητικό κανάλι όλων των εποχών.

Σλόγκαν του καναλιού 
 Νοέμβριος 1972–Αύγουστος 1975: "This is HBO, the Home Box Office. Premium Subscription Television from Time-Life."
 Αύγουστος 1975–Ιούνιος 1976: "Different and First"
 Ιούνιος 1976–Μάιος 1978: "The Great Entertainment Alternative"
 Μάιος 1978–Οκτώβριος 1979: "The Home Box"
 Οκτώβριος 1979–Φεβρουάριος 1982: "HBO People Don't Miss Out"
 Φεβρουάριος 1982–Μάρτιος 1984: "Start with Us on HBO"/"America's Leading Premium Television Network"/"All the Day, Premium Television, HBO"
 Μάρτιος 1984–Ιούνιος 1985: "There's No Place Like HBO"
 Ιούνιος 1985–Ιούλιος 1988: "Let's All Get Together"
 Ιούλιος 1988–Φεβρουάριος 1989: "Watch Us Here on HBO"
 Φεβρουάριος 1989–Ιούλιος 1990: "Nobody Brings It Home Like HBO" (χρησιμοποιήθηκε εναλλακτικά μεταξύ 1988 και 1989)
 Οκτώβριος 1989–Νοέμβριος 1990: "Simply The Best"
 Νοέμβριος 1990–Νοέμβριος 1992: "The Best Time on TV"/"The Best Movies"
 Νοέμβριος 1992–Οκτώβριος 1993: "We're HBO"
 Οκτώβριος 1993–Σεπτέμβριος 1995: "We're Out of Town Today"
 Σεπτέμβριος 1995–Οκτώβριος 1996: "Something Special's On"
 Οκτώβριος 1996–Απρίλιος 2009: "It's Not TV. It's HBO."
 2006–2009: "Get More" (σλόγκαν για την Ιστοσελίδα του HBO)
 Απρίλιος 2009–παρόν: "It's More Than You Imagined. It's HBO."
 2010–παρόν: "This is HBO." (μόνο για τους συνδρομητές)
 2011-παρόν: "It's HBO."

Γνωστές σειρές 
Sex and the City 1998-2004
The Sopranos 1999-2007
Six Feet Under (Γραφείο Κηδειών Φίσερ) 2001-2005
The Wire 2002-2008
Entourage 2004-2011
True Blood 2008-2014
Boardwalk Empire 2010-2014
Game of Thrones 2011-2019
The Newsroom 2012-2014
Girls 2012-2017
Veep 2012-2019
True Detective 2014-2019
The night of 2016
The Leftovers 2014-2017
Westworld (τηλεοπτική σειρά) 2016-
Big Little Lies 2017-2019
Τσερνόμπιλ (σειρά) 2019
Euphoria (τηλεοπτική σειρά) 2019-
His dark materials 2019-
Watchmen 2019

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

HBO
Αμερικάνικοι τηλεοπτικοί σταθμοί
Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1972
Βεζίρης

Ο βεζίρης ή βεζύρης (φαρσί وزیر, αραβικά وزير (لقب, τουρκικά vezir - στο λήμμα θα χρησιμοποιούνται οι εκλατινισμένες αποδόσεις των όρων) υπήρξε ανώτατος διοικητικός αξιωματούχος σε διάφορες ισλαμικές μοναρχίες του παρελθόντος. Τα εκάστοτε καθήκοντά του διέφεραν από εποχή σε εποχή κι από κράτος σε κράτος, συνήθως όμως επρόκειτο για αξίωμα αντίστοιχο του αρμοστή ή του υπουργού.

Ο όρος γεννήθηκε στην Περσία, όπου από την προϊσλαμική κιόλας περίοδο ονομάζονταν vichir - αργότερα εξελίχθηκε σε vazīr - οι σημαντικότεροι υπουργοί του σάχη (από το αβεστικό vichira που σήμαινε τον έχοντα δικαιοδοσία). Από εκεί, η λέξη πέρασε στο αραβικό λεξιλόγιο και το Κοράνι. Στη μεγαλύτερη μεσαιωνική αραβική αυτοκρατορία, το Αββασιδικό Χαλιφάτο, σήμαινε το ενδιάμεσο αξίωμα μεταξύ χαλίφη και κοινών θνητών: επειδή ο χαλίφης θεωρείτο απόγονος του Μωάμεθ και ήταν εξυψωμένος σε ένα σχεδόν θεϊκό καθεστώς, διόριζε έναν wazir ως πληρεξούσιο στην επικοινωνία του με το λαό, καθώς και ως υπεύθυνο για τα καθημερινά ζητήματα του κράτους. Παρεμφερή χρήση είχε ο όρος σε αρκετά ακόμα ισλαμικά κράτη της περιόδου, σύγχρονα ή διάδοχα των Αββασιδών, σημαίνοντας τον πληρεξούσιο του θρόνου σε έναν τόπο ή για έναν τομέα της διοίκησης.

Ανάμεσα στα βασίλεια της σύγχρονης εποχής, ξεχωρίζει η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Εκεί ονόμαζαν vezir τους πιο σημαντικούς πασάδες, δηλ. κυβερνήτες επαρχιών που έχαιραν σχετικής αυτονομίας - ένα αξίωμα τόσο σημαντικό που εξασφάλιζε συμμετοχή στο διβάνι, το στενό συμβουλευτικό όργανο του σουλτάνου, το οποίο βαθμιαία μετατράπηκε σε υπουργικό συμβούλιο. Ο συντονιστής του οργάνου ονομαζόταν επίσης vezir (απ' τα τέλη του 14ου αι. vezir-i azam, μέγας βεζίρης) και ήταν ο σπουδαιότερος πολιτειακός παράγοντας μετά το σουλτάνο, κάτι σαν πρωθυπουργός. Τα αξιώματα αυτά καταργήθηκαν μόλις το 1923, όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ ανακήρυξε την Τουρκική Δημοκρατία, υιοθετώντας παράλληλα μια πιο δυτική διοικητική οργάνωση και ορολογία.

Στις μέρες μας, η λέξη συνεχίζει να χρησιμοποιείται στα περισσότερα κράτη της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής σημαίνοντας τον υπουργό, αλλά μόνο στο εσωτερικό τους ή στις μεταξύ τους επαφές. Στις διεθνείς σχέσεις τους χρησιμοποιούν τη δυτική ορολογία.

Παραπομπές

Οθωμανικοί τίτλοι
Τίτλοι ευγενείας
Τσιανγκσί

Η Τσιανγκσί (κινεζικά: 江西, ) είναι νότια επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Εκτείνεται από τις όχθες του ποταμού Γιανγκτσέ στα βόρεια και μπαίνει σε πιο λοφώδεις περιοχές στα νότια. Συνορεύει με τις επαρχίες Ανουί στα βόρεια, Ζεγιάγκ στα βορειοανατολικά, Φουτζιάν στα ανατολικά, Κουανγκτόνγκ στο νότο, Χουνάν στα δυτικά, και Χουπέι  στα βορειοδυτικά.

Καταλαμβάνει έκταση 166,900 τ.χμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 44,567,475, σύμφωνα με την απογραφή του (2010). Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι η .

Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία Γιαγξί χωρίζεται σε έντεκα Νομούς.

Αδελφοποιήσεις
 Μποχόλ, Φιλιππίνες
 Κεντάκυ, ΗΠΑ
 Μάτο Γκρόσσο ντο Σουλ, Βραζιλία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιστοσελίδα της κυβέρνησης της επαρχίας Γιανγκξί 

Επαρχίες της Κίνας
Τσιανγκσού

Η  Τσιανγκσού (κινέζικα: 江苏, ) είναι επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, που βρίσκεται κατά μήκος της ανατολικής ακτής της χώρας. Το όνομα της προέρχεται από το Τσιανγκ (jiang), της πόλης Τσιανγκνίνγκ (Jiangning) (σημεριμό Ναντζίνγκ), και σου (su) της πόλης Σουτσόου (Suzhou). Συνορεύει με τις επαρχίες Σαν-τούνγκ στο βορρά, Ανχουί στα δυτικά, και Τσετζιάνγκ και την Σαγκάη στο νότο. Η Τσιανγκσού έχει ακτογραμμή πάνω από χίλια χιλιόμετρα κατά μήκος της Κίτρινης Θάλασσας, και από το νότιο τμήμα της περνάει ο ποταμός Γιανγκτσέ.

Καταλαμβάνει έκταση 102.600 τ.χμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 62.944.000, σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι η Ναντσίνγκ.

Διοικητική διαίρεση

Η επαρχία Τσιανγκσού χωρίζεται σε δεκατρείς Νομούς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιστοσελίδα της κυβέρνησης της επαρχίας Γιανγκσού

Επαρχίες της Κίνας
Κουανγκσί

Η Αυτόνομη Περιφέρεια Κουανγκσί Τσουάνγκ (Κινέζικα: 广西壮族自治区, Πινγίν: Guǎngxī Zhuàng Zú Zìzhì Qū, στην τοπική γλώσσα Τσουάνγκ Gvangjsih Bouxcuengh Swcigih, ορθή προφορά στα μανδαρινικά κινεζικά: Γκουανγκσί) είναι αυτόνομη περιφέρεια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, που δημιουργήθηκε ειδικά για το έθνος Τσουάνγκ. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας και συνορεύει με τις επαρχίες Γιουνάν προς τα δυτικά, Γκουεϊτζόου προς τα βόρεια, Χουνάν προς τα βορειοανατολικά, και Κουανγκτόνγκ προς τα ανατολικά και νοτιοανατολικά. Επίσης συνορεύει με το Βιετνάμ στα νοτιοδυτικά και με τον Κόλπο του Τονκίνου στο νότο.

Καταλαμβάνει έκταση 236,700 τ.χμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 46,026,629, σύμφωνα με την απογραφή του (2010). Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι η Νανίνγκ.

Διοικητική διαίρεση 
Η αυτόνομη περιφέρεια Κουανγκσί χωρίζεται σε δεκατέσσερις Νομούς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Αυτόνομες περιοχές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Καρδία

Η Καρδία ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Θρακικής Χερσόνήσου (σήμερα Καλλίπολη). Κατά τον θρύλο, πήρε το όνομά της όταν, κατά την θυσία ιερού σφαγείου από τον αποικιστή αρχιτέκτονα Ερμοχάρη, ένα κοράκι άρπαξε την καρδιά του ζώου και την άφησε στο έδαφος του οικισμού.

Ιστορία
Η Καρδία ήταν παλαιά αποικία των Μιλησίων και Κλαζομενίων στο Μέλανα κόλπο (σημερινό Σάρο). Τον 6ον αιώνα π.Χ. κυριεύτηκε από τον Μιλτιάδη, έγινε αποικία των Αθηναίων και χτίστηκε εγκάρσιο τείχος από την Καρδία έως την Πακτύη, κατά πλάτος της Θρακικής Χερσονήσου. Στην Καρδία προσορμίστηκε ο στόλος των Αθηναίων μετά την νίκη του στην Άβυδο το 411 π.Χ. 

Από το 342 π.Χ. ο Φίλιππος της Μακεδονίας είχε εντείνει τις επιχειρήσεις του στη Θράκη υποτάσσοντας τα θρακικά βασίλεια και προελαύνοτας μέχρι το Βόσπορο, την Προποντίδα και το Βυζάντιο, θέσεις κρίσιμης σημασίας για την Αθήνα. Οι Αθηναίοι προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο που απειλούσε την Χερρόνησο, έστελναν από παλιά εκεί κληρούχους. Μια νέα ομάδα εποίκων είχε σταλεί το 343 π.Χ. με αρχηγό τον στρατηγό Διοπείθη. Μία μόνο πόλη, η Καρδία, δεν δέχτηκε την εγκαταστάση τους, επικαλούμενη την  συνθήκη του 346 π.Χ. (φιλοκράτεια ειρήνη) που της αναγνώριζε την ανεξαρτησία της ως συμμάχου του Φιλίππου. Ο Διοπείθης οργίστηκε, καθώς θεωρούσε οτι η πόλη ανήκε στην Αθήνα και έστρεψε το μισθοφορικό στρατό του εναντίον της. Ο Φίλιππος πρότεινε να διευθετηθεί η διαφορά με τη διαιτησία,  αλλά η Αθήνα αρνήθηκε.

Επί Μεγάλου Αλεξάνδρου και λίγο μετά τον θάνατό του, τύραννος της πόλης ήταν ο Εκαταίος.

Επί βασιλείας Μεγάλου Αλέξανδρου, ηγεμόνας της Καρδίας, ήταν ο τύραννος Εκαταίος Καρδιανός. Από αυτήν κατάγονταν ο γραμματέας και στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου Ευμένης ο Καρδιανός και ο ιστορικός Ιερώνυμος ο Καρδιανός. Αργότερα η πόλη υπήχθη στη σατραπεία της Θράκης, την οποία διοικούσε ο Λυσίμαχος που μετοίκησε τους κατοίκους της στη Λυσιμάχεια την οποία ίδρυσε το 309 π.Χ. κοντά στην Καρδία.  Αν και ξανακτίστηκε, δεν επανήλθε ποτέ σε οποιοδήποτε βαθμό στην παλιά της αίγλη. 

Αφού καταλήφθηκε από τους Γαλάτες για 60 χρόνια, πέρασε στα χέρια των Μακεδόνων ξανά, με τελευταίο βασιλιά των Μακεδόνων τον Φίλιππο Ε'. Το 188 π.Χ οι Ρωμαίοι την κατακτούν μαζί με ολόκληρη την Θράκη. Στα χρόνια του Ρωμαίου  αυτοκράτορα Τραϊανού, συμφωνα  με τα ευρισκόμενα λείψανα πόλεων, δείχνει ότι οι Θράκες περνάνε περίοδο ευημερίας. Μαρμάρινα μνημεία τέχνης, πολύτιμα κοσμήματα, πέτρινες επιγραφές, μαρτυρούν την άνθιση του Ελληνικού πολιτισμού.

Η περιοχή οχυρώθηκε από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Το 1204 καταλήφθηκε από τους Φράγκους και το 1354 από τους Τούρκους. Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οι κάτοικοί της κατέφυγαν στην Ελλάδα, οι περισσότεροι στην περιοχή της Θεσσαλονίκης. Το όνομα Καρδία δόθηκε σε οικισμό του Νομού Θεσσαλονίκης που δημιουργήθηκε από πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης.

Σημειώσεις

Παραπομπές

Αναφορές
 Curtius Ernst Η Ιστορία της Ελλάδος 1857-1867
 ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, 1972. Τόμ. Γ2,, Κλασικός ελληνισμός. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νομίσματα από την καρδία

Πόλεις της αρχαίας Θράκης
Γιουνάν

Η Γιουνάν (κινεζικά: 云南, ) είναι επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, που βρίσκεται στα πιο μακρινά νοτιοδυτικά μέρη της χώρας. Έχει κοινά σύνορα των 4.060 χιλιομέτρων με τη Μιανμάρ στα δυτικά, το Λάος στο νότο, και το Βιετνάμ στα νοτιοανατολικά. Βρίσκεται σε μια ορεινή περιοχή, με μεγάλα υψόμετρα στα βορειοδυτικά και χαμηλότερα υψόμετρα στα νοτιοανατολικά. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει στο ανατολικό τμήμα της επαρχίας.

Καταλαμβάνει έκταση 394,100 τετρ. χιλιομέτρων και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 45.966.239 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του (2010). Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι η Κουνμίνγκ.

Ιστορία

Προϊστορία 
Ο Άνθρωπος Γιουανμού, ένας Homo erectus που ξεθάφτηκε από το σιδηροδρομικούς μηχανικούς στη δεκαετία του 1960, έχει βρεθεί ότι είναι το αρχαιότερο γνωστό ανθρωποειδές ορυκτό που βρέθηκε στην Κίνα. Από την Νεολιθική περίοδο, υπήρχαν ανθρώπινοι οικισμοί στην περιοχή της Λίμνης Ντιάν. Οι άνθρωποι αυτοί χρησιμοποιούσαν πέτρινα εργαλεία και κατασκεύαζαν απλές ξύλινες κατασκευές.

Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία Γιουνάν χωρίζεται σε 16 Νομούς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα της κυβέρνησης της επαρχίας Γιουνάν

 
Γιουναν
Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου

Η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, (ΚΤΚ, τουρκικά: Kıbrıs Merkez Bankası, ΚΜΒ), ιδρύθηκε το 1963, τον τρίτο χρόνο μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κύπρου, το 1960, ως αυτόνομο ίδρυμα σύμφωνα με τον περί της ίδρυσής της σχετικό νόμο του 1963 και των σχετικών άρθρων του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Από τον Ιούλιο του 2002 η ΚΤΚ διέπεται από τον νέο περί αυτής νόμο 2002 με τον οποίο εξασφαλίζεται η ανεξαρτησία της και η συμβατότητά της με σχετικές οδηγίες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, το καταστατικό του ευρωπαϊκού συστήματος κεντρικών τραπεζών και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Παράλληλα τροποποιήθηκαν (τον ίδιο μήνα) και οι σχετικές διατάξεις του συντάγματος που αφορούσαν την τράπεζα σύμφωνα με το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Πρωταρχικός σκοπός της ΚΤΚ είναι η διασφάλιση της σταθερότητας των τιμών, ενώ βασικές αρμοδιότητες αυτής είναι όπως και όλων των άλλων κεντρικών τραπεζών των χωρών-μελών της Ε.Ε. η χάραξη και άσκηση της νομισματικής πολιτικής, η κατοχή, διαφύλαξη και διαχείριση των επίσημων συναλλαγματικών αποθεμάτων, η εποπτεία των τραπεζών καθώς και η συμμετοχή της ως μέλους σε διεθνείς οικονομικούς και νομισματικούς οργανισμούς.

 Σημειώνεται ότι την 1 Ιανουαρίου του 2008 η Κύπρος εντάχθηκε στη ζώνη του ευρώ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Τράπεζες της Κύπρου
Κυπρος
Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών
Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου 1944

Η Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου 1944  (Απρίλιος 1944), διορίστηκε από το βασιλιά Γεώργιο, μετά τη μεταφορά της έδρας της Κυβέρνησης από το Λονδίνο στο Κάιρο, με σκοπό να αντικαταστήσει τον παραιτηθέντα Πρωθυπουργό, Εμμανουήλ Τσουδερό. 
Ο Σοφοκλής Βενιζέλος με τη διπλή ιδιότητα του Πρωθυπουργού αλλά και του πολιτικού προϊσταμένου των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων χειρίστηκε το θέμα της εξέγερσης του ελληνικού στρατού, που ξέσπασε τον Απρίλιο του 1944.
Το Μάρτιο του 1944, το καλά εδραιωμένο πλέον στην ηπειρωτική Ελλάδα ΕΑΜ, δημιουργεί τη δική του κυβέρνηση, την «Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης», γνωστή και ως «κυβέρνηση του βουνού». Με αυτήν την κυβέρνηση συντάσσεται ένα μεγάλο τμήμα αξιωματικών, υπαξιωματικών και στρατιωτών του Ελληνικού στρατού- και ιδιαιτέρως του Ελληνικού Ναυτικού - της Μέσης Ανατολής, το οποίο ζητούσε τη συμπερίληψη της Π.Ε.Ε.Α. στα σχέδια για τη μελλοντική κυβέρνηση της Ελλάδας. Η άρνηση των μελών της κυβέρνησης να συνδιαλλαγούν με την Π.Ε.Ε.Α. οδηγεί τα πληρώματα του Στόλου σε ανταρσία. Ο Εμμανουήλ Τσουδερός υποβάλει την παραίτησή του ελπίζοντας με αυτήν την κίνηση να κατευνάσει τους εξεγερμένους στρατιωτικούς και στρατιώτες, και ο Βασιλιάς διορίζει τον καθ' ύλην αρμόδιο, και πιο αποφασιστικό, Σοφοκλή Βενιζέλο, ως νέο Πρωθυπουργό. Από τις 16 Απριλίου 1944 η Ελληνική πολιτική εξουσία με τη συνδρομή και των Βρεττανικών όπλων, ξεκινά τη βίαιη καταστολή της εξέγερσης που ολοκληρώνεται στις 24 Απριλίου, με τη σύλληψη των αντρών των Ελληνικών πολεμικών πλοίων του Πορτ Σάιντ.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου

  «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Σοφοκλής Βενιζέλος

 «Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Σοφοκλής Βενιζέλος
 «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός» : Σοφοκλής Βενιζέλος
 «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Ιωάννης Δεμέστιχας
 «Επί των Θρησκευμάτων και Εθνικής παιδείας υπουργός»: Ιωάννης Δεμέστιχας
 «Επί των Οικονομικών υπουργός» : Σοφοκλής Βενιζέλος
 «Επί των Οικονομικών υφυπουργός» : Γεώργιος Μαντζαβίνος 
 «Επί της Εργασίας υπουργός» : Εμμανουήλ Τζανακάκης
 «Επί της Κοινωνικής Πρόνοιας και Αντιλήψεως υπουργός» : Εμμανουήλ Τζανακάκης
 «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Σοφοκλής Βενιζέλος
 «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Σοφοκλής Βενιζέλος
 «Επί της Εμπορικής Ναυτιλίας υφυπουργός: Ιωάννης Δεμέστιχας
 «Επί της Αεροπορίας  υπουργός»:  Σοφοκλής Βενιζέλος

Παραπομπές

1944 04 14
1944 04 14
Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο