joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γιάννης Κοκκώδης

Ο Γιάννης Κοκκώδης (Αθήνα, 8 Ιανουαρίου 1981) είναι Έλληνας αθλητής της κολύμβησης, έκτος ολυμπιονίκης το 2004. Ειδικεύτηκε στο ύπτιο και στις μικτές κούρσες και το καλοκαίρι του 2002 κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στο Βερολίνο, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, ως μέλος της ομάδας σκυταλοδρομίας 4Χ200 ελεύθερο. Πάνω από 10 φορές πρωταθλητής στο ύπτιο, σε πρωταθλήματα όπεν στην Ελλάδα, είναι κάτοχος των πανελληνίων ρεκόρ σε πισίνα 25 και 50 μέτρων. Έλαβε μέρος στις Ολυμπιάδες του 2000 και 2004. Αγωνίστηκε στην αρχή στον Νηρέα Χαλανδρίου και σήμερα στον Αρίωνα Γλυφάδας.

Ολυμπιακοί Αγώνες 2004
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας ήταν ένας από τους 3 Έλληνες που, μετά από 108 χρόνια, προκρίθηκαν σε τελικό κολύμβησης σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Στα 200μ. ήταν 12ος στον ημιτελικό και αποκλείστηκε, ενώ στον τελικό των 400μ. μικτής ατομικής ήταν 6ος.

Ο Έλληνας πρωταθλητής προκρίθηκε στον τελικό των 400μ., Μικτής Ατομικής με πανελλήνιο ρεκόρ, στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ. Αγωνίστηκε στην τρίτη σειρά των 400μ μικτή ατομική και με επίδοση 4:16.56, που αποτελεί πανελλήνιο ρεκόρ κατέκτησε την 3η θέση και στον τελικό ήταν 6ος μετά από πολύ καλή εμφάνιση και επίδοση 4:18.60.

Μεταολυμπιακές επιτυχίες
Στις 5 Φεβρουαρίου 2006 βελτίωσε το δικό του ρεκόρ στους χειμερινούς Αγώνες στην Αθήνα, με  το πανελλήνιο ρεκόρ  στα 200μ. μικτή ατομική.

Ο αθλητής σημείωσε χρόνο 2:01.18 στον τελικό του αγωνίσματος, βελτιώνοντας το 2:01.57 που κατείχε ο ίδιος από τις 14 Αυγούστου 2004 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Παράλληλα, έπιασε το όριο συμμετοχής για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που έγινε το καλοκαίρι του 2006 στη Βουδαπέστη, τερματίζοντας στην 5η θέση στον τελικό των 200 μ. μικτής, με χρόνο 2.02.22.

Τον Δεκέμβριο του 2006 βρέθηκε πολύ κοντά στο χάλκινο μετάλλιο στα 200μ. μικτή ατομική του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 25άρας πισίνας, στο Ελσίνκι, πετυχαίνοντας όμως πανελλήνια επίδοση και μένοντας 4ος. Έχασε το μετάλλιο μόλις για τέσσερα εκατοστά του δευτερολέπτου και με 1:57.16 συνέτριψε την προηγούμενη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στην Ελλάδα που κατείχε ο ίδιος από τις 5 Απριλίου με 1:58.06.

Στο χειμερινό πρωτάθλημα του 2008 ο Κοκκώδης πέτυχε να προκριθεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς, με επίδοση 2.02.55. Τον Φεβρουάριο του 2008 κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στα 200μ. μικτής ατομικής την τρίτη και τελευταία μέρα του ανοικτού πρωταθλήματος στην Καταλονία.

Τον Ιούνιο του 2008 ο Κοκκώδης κατέκτησε ένα ασημένιο μετάλλιο στη διάρκεια του διεθνούς μίτινγκ κολύμβησης του Ζάγκρεμπ, στα 200 μ. μεικτής με χρόνο 2.03.07.

Παραπομπές

Κοκκώδης
Ελίζαμπεθ Σβάρτσκοπφ

Η Ελίζαμπεθ Σβάρτσκοπφ (9 Δεκεμβρίου 1915 - 2 Αυγούστου 2006) ήταν Γερμανο-αυστριακή υψίφωνος της όπερας και του ληντ, από τις διασημότερες στο δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα. Πρωτοεμφανίστηκε το 1928 σε σχολική παράσταση της όπερας Ορφέας και Ευρυδίκη του Γκλουκ ερμηνεύοντας τον ρόλο της Ευρυδίκης και έκανε διεθνή καριέρα μεσουρανώντας στην περίοδο 1945-1970.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε στην Αυστρία.

ΠΑραπομπές

Γερμανοί τραγουδιστές όπερας
Αυστριακοί τραγουδιστές όπερας
Υψίφωνοι
Αθηνά-Θεοδώρα Αλεξοπούλου

Η Αθηνά- Θεοδώρα Αλεξοπούλου (17 Μαρτίου 1983) είναι Ελληνίδα πρωταθλήτρια στο μονό καγιάκ σπριντ. 
Είναι απόφοιτος Τ.Ε.Φ.Α.Α, Γεννήθηκε στην Αθήνα και ξεκίνησε το καγιακ το 1996. Το 2004 έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.Κατέλαβε την 3η θέση στα προκριματικά με χρόνο 1.54.828 την 5η θέση στην ημιτελική σειρά, με χρόνο 1.54.950 και 11η στη συνολική κατάταξη.

Στο Sport Event του κανόε καγιάκ του Σχινιά, στις 17 Αυγούστου 2003, η Αλεξοπούλου κατέκτησε ασημένιο μετάλλιο με το γυναικείο πλήρωμα του τετραθέσιου Καγιάκ στα 500 μέτρα, μαζί με τις Ζαχαρούλα-Λίνα Τσέργα, Ελευθερία Πατρελάκη και Ελένη-Εμμανουέλα Σπυροπούλου,καθώς επίσης και την 6η θέση στο Κ2 500μ γυναικών(με την Τσέργα Λίνα) και 8η θέση στο μονοθέσιο καγιάκ 500μ Γυναικών(Κ1 500μ).

Τον Αύγουστο του 2005 κατέλαβε την 3η θέση στο μικρό τελικό του Κ1 των 1000μ. στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ήρεμων νερών της Κροατίας., κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο, στον τελικό του Κ1 500 μ., κάτω των 23 ετών στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κανόε καγιάκ ήρεμων νερών εφήβων - νεανίδων - Νέων, που διεξήχθη στο Ολυμπιακό Κέντρο κωπηλασίας στο Σχινιά Μαραθώνα. Η επιτυχία της αυτή συνετέλεσε στο να συμπριληφθεί στον κατάλογο του ΠΣΑΤ με τις αθλήτριες της χρονιάς, το 2006. Η Αλεξοπούλου ήταν στη 16η θέση του εν λόγω καταλόγου . 
Έχει μπει σε τελικούς μεγάλων διοργανώσεων, όπως Μεσογειακούς Αγώνες,Πανευρωπαικά Πρωταθλήματα και Παγκόσμια Κύπελλα.

Παραπομπές

Αλεξοπουλου
Γιώργος Μουφλουζέλης

Ο Γιώργος Μουφλουζέλης (Μυτιλήνη 28 Ιανουαρίου 1912 - Γαλάτσι Αττικής 4 Αυγούστου 1991) ήταν Έλληνας τραγουδιστής του ρεμπέτικου.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Άφησε σημαντικά τραγούδια, όπως «Ο ψαράς μέσα στη χώρα», «Εγώ δεν έχω βγάλει το σχολείο» (το οποίο ερμήνευσε αργότερα και ο Γιώργος Νταλάρας), «Κάηκε μια συνοικία» κ.ά. Ο δίσκος «50 Χρόνια Ρεμπέτικο Τραγούδι» πέτυχε ρεκόρ πωλήσεων και είναι ο πρώτος πλατινένιος δίσκος στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας. Πέθανε την Κυριακή 4 Αυγούστου του 1991 σε ηλικία 79 ετών στο σπίτι του στο Γαλάτσι Αττικής. Το 1983 εμφανίστηκε στο πρώτο,δεύτερο και τρίτο επεισόδιο της  δραματικής τηλεοπτικής σειράς του Φώτη Μεσθεναίου, Το μινόρε της αυγής, που προβαλλόταν στην ΕΡΤ, παίζοντας Τζουρά.

Δισκογραφία 
 1972 - Το παλιό Ρεμπέτικο
 1974 - Ο Μουφλουζέλης έρχεται
 1974 - Το Ρεμπέτικο περιβόλι (Συμμετοχή)
 1975 - Τα Αλλοιώτικα
 1975 - Ζωγραφιές απ΄το Θεόφιλο (Συμμετοχή)
 1977 - Τα μεράκια του Μουφλουζέλη
 1980 - Μαζί και χωριστά
 1986 - Εδώ είμαι εγώ
 1994 - Επιτυχίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ελένη Σπυροπούλου, Γιώργος Μουφλουζέλης: Βιογραφικό Σημείωμα  Η Κλίκα, διαδικτυακό περιοδικό για το λαϊκό τραγούδι, 2011

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Χωρίς πηγές ημέρας
Τιβέριος Κλαύδιος Νάρκισσος

Ο Τιβέριος Κλαύδιος Νάρκισσος ήταν Ρωμαίος μεγιστάνας που το όνομά του έμεινε στην Ιστορία ως ταυτόσημο της φιλαργυρίας. Απελευθερωμένος δούλος από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κλαύδιο και ευνούχος (κατά τον Ιουβενάλη) ο Νάρκισσος υπηρέτησε το υπέρμετρο πάθος του, της φιλαργυρίας, όσο κανένας άλλος στην ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Αναλαμβάνοντας το έργο της αποξήρανσης της λίμνης του Φοκίνου καθώς και τα έργα στο λιμάνι της Όστιας λέγεται ότι πλήρωσε πολύ πενιχρά τους 30.000 εργάτες που απασχολούσε. Εξ αυτών δε, αλλά και άλλων παρόμοιων έργων απέκτησε μυθώδη πλούτη, ανερχόμενα κατά τον Δίωνα τον Κάσιο σε 400.000.000 σηστέρτια. Αφού κατάφερε και έγινε Γραμματεύς του Κλαύδιου άσκησε μεγάλη σ΄ αυτόν επιρροή προκαλώντας τον θάνατο της Μεσσαλίνας της οποίας προηγουμένως υπήρξε φίλος και σύμβουλος. Φονεύθηκε μόλις ο Νέρων ανήλθε στο θρόνο (54 μ.Χ.) μετά από εισήγηση της Αγριπίνας επειδή είχε προσπαθήσει να ματαιώσει τον γάμο της με τον Κλαύδιο, μετά τον θάνατο της Μεσαλίνας.

Ναρκισσος
Ναρκισσος
Γκόλφω Μπίνη

Η Γκόλφω Μπίνη (1904 - 8 Δεκεμβρίου 1989) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Ήταν κόρη των ηθοποιών Σωτήρη και Ασπασίας Μπίνη και δεύτερη σύζυγος του Νικήτα Πλατή. Δυο χαρακτηριστικοί ρόλοι της ήταν στην ταινία "Αλίκη Δικτάτωρ" στο ρόλο της ηλικιωμένης υπηρέτριας του τρελονονού της Βουγιουκλάκη και στην "Η αρχόντισσα και ο αλήτης" στο ρόλο της ηλικιωμένης που φιλοξενεί την Αλίκη στο σπίτι της. Πάντα έπαιζε δεύτερους ρόλους στον κινηματογράφο.

Φιλμογραφία 

1970.  Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελένη Χαλκούση

Η Ελένη Χαλκούση (Κωνσταντινούπολη, 17 Φεβρουαρίου 1901 – Αθήνα, 28 Μαρτίου 1993) ήταν σπουδαία Ελληνίδα ηθοποιός, χρονογράφος και μεταφράστρια θεατρικών έργων.

Βιογραφία
Η καταγωγή της ήταν από τη Χίο. Ήταν απόφοιτη του Ζαππείου Παρθεναγωγείου (1922) και παρακολούθησε μαθήματα αισθητικής και λογοτεχνίας στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών της Σορβόνης, στο Παρίσι, και στο Κονσερβατόριο, καθώς και μαθήματα θεάτρου στη δραματική σχολή του ηθοποιού Σαρλ Λε Μπαρζί.

Θέατρο
Εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή στο Θέατρο Τέχνης του Σπύρου Μελά το 1925. Ένα χρόνο μετά το 1926 διεύθυνε τον δικό της θίασο «Νέοι» στο Θέατρο Κυβέλης. Από τότε και μέχρι το 1935 επικεφαλής θιάσων περιόδευσε σχεδόν σε όλη την Ελλάδα ανεβάζοντας συνήθως έργα πρωτοποριακά. Από το 1936 μέχρι το 1945 συνεργάσθηκε με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη ως ηθοποιός, γραμματέας, διευθύντρια σκηνής,  βοηθός σκηνοθέτου και καθηγήτρια της Δραματικής Σχολής «Μαρίκα Κοτοπούλη». Ήταν από τις καλύτερες μαθήτριες της Κυβέλης και της Μαρίκας Κοτοπούλη. Προηγουμένως όμως φέρεται να είχε συνεργαστεί με τη «Λαϊκή Σκηνή» του Καρόλου Κουν. Το 1945 προσελήφθη στο Εθνικό θέατρο όπου και διέπρεψε μέχρι το τέλος της καριέρας της συμμετέχοντας σε πάμπολλες θεατρικές παραστάσεις με μεγάλη επιτυχία. Επιτυχία όμως είχε και στον κινηματογράφο με τη συμμετοχή της από το 1942 μέχρι το 1969, όπου και μεταπήδησε στη τηλεόραση όπου η τελευταία καλλιτεχνική της παρουσία ήταν στη τηλεοπτική σειρά Οι έμποροι των εθνών το 1973. Η τελευταία θεατρική της εμφάνιση ήταν το 1985, στις Θεσμοφοριάζουσες, με το Μοντέρνο Θέατρο του Γιώργου Μεσσάλα.

Μεταφράσεις
Η Ελένη Χαλκούση υπήρξε εξαίρετη μεταφράστρια θεατρικών έργων, καλλιτεχνική χρονογράφος σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά αλλά και με πλείστες παρουσιάσεις στη τηλεόραση, συγγραφέας, γνωστότατο το Σαβουάρ βιβρ που εξέδωσε, αλλά και συνδικαλίστρια στο χώρο της. Τέλος για πολλά χρόνια ανήκε στα διδακτικά στελέχη της Δραματικής Σχολής του "Εθνικού Ιδρύματος Θεάτρου".Το 1980 δημοσίευσε στις εκδόσεις "Κάκτος" αυτοβιογραφικό έργο με τίτλο Πόλη, αγάπη μου, με αναμνησεις της απο το Μακροχώρι και την Κωνσταντινούπολη των παιδικών και εφηβικών της χρόνων.

Θάνατος
Η Ελένη Χαλκούση μιλούσε γαλλικά και τουρκικά. Ήταν μόνιμη κάτοικος Αθηνών. Πέθανε σε ηλικία 92 ετών σχεδόν λησμονημένη σε γηροκομείο, όπου αποφάσισε η ίδια να μείνει.  Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Σπάτων εντελώς ξεχασμένη, με την παρουσία μόνο του Αρτέμη Μάτσα.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες η  συμμετείχε ως ηθοποιός. 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πηγές
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τόμ. 60ός, σελ. 363

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες μεταφραστές
Έλληνες χρονογράφοι
Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Χοσέ Μαρία Αθνάρ

Ο Χοσέ-Μαρία Αθνάρ (Jose Maria Aznar, 1953-) είναι Ισπανός πολιτικός και πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας. Για πολλούς Ισπανούς πιστώνεται με την άνοδο της Ισπανίας στην διεθνή πολιτική σκηνή. Για άλλους κατηγορείται λόγω του υπερβολικά αυστηρού και κεντρικού συστήματος διοίκησης της Ισπανίας που διάλεξε. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι η παράλυση στο πάνω χείλος μετά από τρομοκρατική επίθεση, πρόβλημα που κατάφερε να ξεπεράσει μετά από ιδιαίτερη προσπάθεια και ειδική προπόνηση.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Μαδρίτη, στις 25 Φεβρουαρίου 1953, ανιψιός του δημοσιογράφου, διπλωμάτη και πολιτικού Μανουέλ Αθνάρ Θουμπιγαράι από την Ναβάρρα και υιός του Μανουέλ Αθνάρ Αθέδο. Κατά την νεότητά του υπήρξε δυναμικό μέλος της Ισπανικής Φάλαγγας FET-JONS, αλλά με δυνατή κριτική εναντίον του φρανκισμού και υπέρ της επιστροφής στις ρίζες της σκέψης του ιδρυτή Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης και έγινε αξιωματούχος του υπουργείου Οικονομικών. Το 1977 παντρεύτηκε την Άνα Μποτέγια Σερράνο.

Εκλέχτηκε αντιπρόσωπος της Άβιλα το 1982 και 1986, το 1987 έγινε πρόεδρος της Αυτόνομης Περιοχής Καστίγια ι Λεόν (Καστίλλη και Λεόν). Έγινε πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος (Παρτίδο Ποπουλάρ) το 1989 και πρωτοεκλέχθηκε πρωθυπουργός το 1996.

Παραπομπές

Ισπανοί πολιτικοί
Αθνάρ
Τσούκερο

Ο Τζούκερο (Zucchero, 25 Σεπτεμβρίου 1955) είναι Ιταλός τραγουδιστής της ροκ. Γεννήθηκε ως Adelmo Fornaciari στη Ρέτζιο Εμίλια (Reggio Emilia) και είναι γνωστός διεθνώς για την επιτυχία του Senza Una Donna, ντουέτο με τον Paul Young το 1991.

Ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα το 1970 και το πρώτο του album κυκλοφόρησε το 1983. Τραγουδάει στα ιταλικά, ισπανικά και αγγλικά, με γνωστά ντουέτα με τους Τζο Κόκερ, Μάιλς Ντέιβις, Πωλ Γιάνγκ, Στινγκ, Λουτσιάνο Παβαρόττι, Τομ Τζόουνς, Τζώνυ Χάλινταιη.
Έκανε μεγάλες επιτυχίες στην Ευρώπη με τραγούδια, όπως  Il Volo, Cosi Celeste, Baila (sexy thing), Diamante 
και Wonderful World (με τον Έρικ Κλάπτον).

Το 2005, ο Τσούκερο έλαβε μέρος στις συναυλίες του Live 8 σε Ρώμη και Παρίσι.

Επιλεγμένη δισκογραφία 

 Un po' di Zucchero (1983) 
 Zucchero and the Randy Jackson Band (1985) 
 Rispetto (1986) 
 Blue's (1987) 
 Snack bar Budapest original movie soundtrack (1988) 
 Oro incenso & birra (1989) 
 Zucchero sings his hits in English (1990) 
 Zucchero (1991) 
 Zucchero Live at the Kremlin (1991) 
 Miserere (1992) 
 Diamante (1994) 
 Spirito divino (1995) 
 The best of Zucchero Sugar Fornaciari's greatest hits (1996) 
 Bluesugar (1999) 
 Overdose d'amore the ballads (1999) 
 Bluesugar & Whitechristmas (1999) 
 Shake (2001) - από αυτό το άλμπουμ το τραγούδι Baila Morena.
 ZU & Co (2004) 
 ZU & Co live at the Royal Albert Hall - May 6 2004 (2004) 
 ZU & CO - American edition (2005) #84 US 
 ZU & Co ultimate duets collection (2 CDs + DVD) (2005)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ιταλοί τραγουδιστές
Χαλίφα μπιν Ζαγέντ αλ Ναχαγιάν

Ο Χαλίφα μπιν Ζαγέντ αλ Ναχαγιάν (1948-2022) ήταν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από το 2004 έως το 2022. Έγινε αρχηγός κράτους στις 3 Νοεμβρίου 2004, αντικαθιστώντας τον πατέρα του, Ζαγέντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναχαγιάν, ο οποίος είχε πεθάνει νωρίτερα. Ήταν επίσης κληρονομικός Εμίρης και κυβερνήτης του Άμπου Ντάμπι. Ο Χαλίφα έγινε αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως το 1971. Επανεξελέγη πρόεδρος της χώρας το 2019.

Προφίλ 
Γεννήθηκε στις .7 Σεπτεμβρίου 1948, Έγινε αναπληρωτής διοικητής του στρατού το 1976 και έπειτα επικεφαλής του Συμβουλίου για το Πετρέλαιο. Είναι γνωστός για το ενδιαφέρον που επέδειξε για την ανάπτυξη παραδοσιακών για τη χώρα του αθλημάτων, όπως οι καμηλοδρομίες και οι ιπποδρομίες. Θεωρείται εκσυγχρονιστής. Την 1η Δεκεμβρίου του 2005 ο πρόεδρος ανακοίνωσε ότι τα μισά από τα μέλη του Ομοσπονδιακού Εθνικού Συμβουλίου, θα εκλέγονταν έμμεσα. Τα υπόλοιπα παραμένουν διορισμένα.

Φιλανθρωπικό έργο 
Σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, ο Χαλίφα ήταν ο δεύτερος πλουσιότερος γαλαζοαίματος στον κόσμο. Η περιουσία του υπολογίζεται σε 23 δις δολάρια ΗΠΑ.

Το 2007  η Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς ανακοίνωσε μια γενναία δωρεά του Χαλίφα, στη μνήμη του πατέρα του. Συγκεκριμένα ο ηγέτης υποστήριξε την κατασκευή καρδιοαναπνευστικής και μονάδας εντατικής θεραπείας στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Επίσης, ανακοίνωσε την ίδρυση μιας πόλης, με το όνομα Πόλη του Σεΐχ Χαλίφα στη Λωρίδα της Γάζας.

Επανεκλογή 2019 
Στις 6 Νοεμβρίου 2019 ο Χαλίφα επανεξελέγη πρόεδρος της χώρας από το Ανώτατο Συμβούλιο.

Απεβίωσε στις 13 Μαΐου 2022.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 SHEIKH KHALIFA BIN ZAYED, PRESIDENT OF THE UAE - Προφίλ.

Πρόεδροι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων
Σεΐχηδες του Άμπου Ντάμπι
Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ

Ο Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μάκτουμ (αραβικά: محمد بن راشد آل مكتوم) (15 Ιουλίου 1949) είναι πρωθυπουργός και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Είναι επίσης κυβερνήτης του Ντουμπάι.

Προσωπική ζωή 
Γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου του 1949. Είναι απόγονος της δυναστείας αλ Φαλάζι. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα σε ιδιωτικά σχολεία της πατρίδας του και στη συνέχεια πήγε σε αγγλικό σχολείο (Bell Educational Trust) στο Ηνωμένο Βασίλειο. Παντρεύτηκε στην αρχή τη Σέιχα Χιντ μπιντ Μακτούμ μπιν Τζούμα αλ Μακτούμ, το 1979. Δεύτερη σύζυγός του ήταν η Χάγια Μπιντ αλ-Χουσεΐν, κόρη του Ιορδανού Βασιλέα Χουσεΐν, την οποία παντρεύτηκε στις 10 Απριλίου 2004. Έχει συνολικά 19 παιδιά (8 γιους και 11 κόρες).

διάταγμα στις 3 Ιανουαρίου του 1995 ορίστηκε διάδοχος του αρχηγού κράτους των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Στις 4 Ιανουαρίου 2006 ανέλαβε Κυβερνήτης του Ντουμπάι, μετά το θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του, Σεΐχη Μακτούμ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ. Διορίστηκε από τον Πρόεδρο Σεΐχ Χαλίφα μπιν Ζαγέντ Αλ Ναχαγιάν (Sheikh Khalifa bin Zayed Al Nahayan) Πρωθυπουργός και αντιπρόεδρος στις 5 Ιανουαρίου του 2006.

Φιλανθρωπικό έργο και πλούτος 
Το 2007 ανακοίνωσε τα σχέδιά του να δωρίσει 10 δις δολάρια ΗΠΑ για τη σύσταση Ταμείου για την εκπαίδευση. Το Σεπτέμβριο του 2007 ξεκίνησε την εκστρατεία "Dubai Cares" , με σκοπό τη συλλογή χρημάτων για την εκπαίδευση 1 εκατομμυρίου παιδιών σε φτωχές χώρες.

Το 2008 η περιουσία του υπολογιζόταν σε 18 δις δολάρια ΗΠΑ.  Αυτό τον κατέστησε το πέμπτο πλουσιότερο βασιλικό πρόσωπο στον κόσμο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος
 Dubai Φωτογραφίες του Ντουμπάι - Η θαλαμηγός του Σε΅χ Μοχάμετ μπιν Ρασίντ αλ Μάκτουμ—η μεγαλύτερη στον κόσμο
 Dubai International Capital withdraws from Liverpool FC takeover bid
 Sheikh Mohammed bin Rashid Al Maktoum's IT Education Project (ITEP)
 Ίδρυμα αλ Μάκτουμ
 Dubai Cares - επίσημος ιστότοπος

Περαιτέρω ανάγνωση 
 My Vision - Challenges in the Race for Excellence του Mohammed bin Rashid Al Maktoum (2006), στα αραβικά.
 Dubai The Maktoum Story του John M. Smith, στα αγγλικά, βιβλίο που επικρίνει την κυβέρνηση του αλ Μάκτουμ.

Εμίρηδες του Ντουμπάι
Πρωθυπουργοί των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων
Ηγέτες εν ενεργεία
Σταθμός Κορωπί

Ο Σταθμός Κορωπί είναι σταθμός που εξυπηρετεί τον Δήμο Κρωπίας. Ένα τμήμα των αποβαθρών του εξυπηρετεί τους συρμούς του Προαστιακού και άλλο τμήμα τους συρμούς της Γραμμής 3 του Μετρό.  

Ο σταθμός βρίσκεται στην επιφάνεια του εδάφους, στην νησίδα της Αττικής Οδού, στην διασταύρωση της με την Λεωφόρο Παιανίας–Μαρκόπουλου. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον παλαιό Σιδηροδρομικό Σταθμό Κορωπίου των Σιδηροδρόμων Αττικής, ο οποίος βρισκόταν νοτιοδυτικά του σημερινού σταθμού.

Τα εγκαίνια του σταθμού έγιναν στις 30 Ιουλίου 2004, λίγο πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Αρχικά εξυπηρετείτο μόνο από τον Προαστιακό με συρμούς πετρελαίου. Από τις 10 Ιουλίου 2006 ξεκίνησε να εξυπηρετείται και από τους συρμούς του Μετρό.

Οι επιβάτες του σταθμού αναφέρουν συχνά προβλήματα με τη συντήρηση των ηλεκτρομηχανικών εγκαταστάσεων και διαμαρτύρονται για την έντονη ηχορρύπανση απο τα διερχόμενα αυτοκίνητα.

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Δήμος Κρωπίας
Κορωπί
Κορωπί
Κορωπί
Κορωπί
Ακτινίδιο

Το ακτινίδιο (ή αλλιώς κίουι) είναι γένος φυτών. Ανήκει στην οικογένεια των Ακτινιδιοειδών και προέρχεται από την Ασία.

Γενικά χαρακτηριστικά 

Το ακτινίδιο είναι θάμνος με άνθη χρώματος κόκκινου ή λευκού. Τα φύλλα του έχουν ωοειδές σχήμα και στο κάτω μέρος τους έχουν χνούδι. Ο καρπός του είναι ράγα και είναι εδώδιμος, με γλυκόξινη γεύση. Το εξωτερικό του μέρος είναι χρώματος καφέ και το εσωτερικό είναι χυμώδες, με πράσινο χρώμα και μικρά σποράκια, χρώματος μαύρου.

Καταγωγή 
Η Κίνα θεωρείται επικρατέστερη πατρίδα του ακτινιδίου, από τα αρχαία χρόνια. Το συναντάμε και σε περιοχές της Σιβηρίας, της Ιαπωνίας, της Κορέας και της Μαλαισίας. Το γνωστότερο είδος που καλλιεργείται στην Ελλάδα ονομάζεται Ακτινίδιον το σινικό (Actinidia chinensis). Το φυτό ήταν αυτοφυές στην Κίνα και ταξίδεψε μετά το 19ο αιώνα στη Βρετανία και το 1906 στη Νέα Ζηλανδία. Η ονομασία του όμως κίουι (Kiwi) προέρχεται από το ομώνυμο πτηνό, το οποίο είναι εθνικό σύμβολο της Νέας Ζηλανδίας, όπου ζει αποκλειστικά. Την ονομασία αυτή την πήρε το ακτινίδιο από το φυτοκόμο Hayward Wright (1873-1959), ο οποίος πειραματίστηκε με τα φυτά και κατόρθωσε να δημιουργήσει την ποικιλία που είναι γνωστή σήμερα. Με τη σημερινή μορφή του, το ακτινίδιο καλλιεργείται από το 1950, συγκεκριμένα το είδος Ακτινίδιο το νόστιμο (Actinidia deliciosa) .

Καλλιέργεια 

Το φυτό ευδοκιμεί σε γόνιμα και υγρά εδάφη. Η σπορά του φυτού γίνεται κατά την άνοιξη και η συγκομιδή στα μέσα Οκτωβρίου.
Σήμερα το ακτινίδιο καλλιεργείται και στην Ευρώπη (Γαλλία, Ιταλία).
Το ακτινίδιο, για να ευδοκιμήσει χρειάζεται περιοχές με ήπιο χειμώνα και θερμό και υγρό καλοκαίρι. Για το λόγο αυτό, στον ελληνικό χώρο καλλιεργείται στην Πιερία, όπου έχει κατοχυρωθεί με ονομασία προέλευσης (ΠΓΕ) από το 2002, στην περιοχή του ποταμού Σπερχειού στη Φθιώτιδα όπου έχει κατοχυρωθεί με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ) αλλά και στην Πέλλα, την Ημαθία, το Μεσολόγγι, τα Χανιά, το Ρέθυμνο, την Άρτα και την Πρέβεζα.

Θρεπτική αξία 
Ο καρπός του ακτινιδίου είναι πλούσιος σε κάλιο, μαγνήσιο, φώσφορο, φυτικές ίνες και ιχνοστοιχεία. Επίσης, διαθέτει περισσότερη βιταμίνη C σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο φρούτο. Η ύπαρξη πολλών βιταμινών καθιστά το ακτινίδιο ως το καλύτερο μέσο για την άμυνα κατά των μικροβίων.
Επίσης, απομακρύνει τον κίνδυνο θρομβώσεων στο κυκλοφορικό σύστημα και διασφαλίζει τη σωστή πέψη και την εύρυθμη λειτουργία του εντέρου. Τέλος, συντελεί στη βελτίωση της όρασης, λόγω του αντιοξειδωτικού λουτεΐνη που περιέχει.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιστορία του ακτινιδίου 

Φρούτα
Ακτινιδιοειδή
Χλωρίδα της Ασίας
Χλωρίδα της Κορέας
Χλωρίδα της Κίνας
Χλωρίδα της Ιαπωνίας
Χλωρίδα της Μαλαισίας
Κέμνιτς

Το Κέμνιτς (), γνωστό από το 1953 έως το 1990 ως Καρλ-Μαρξ-Στατ, είναι η τρίτη μεγαλύτερη ως προς τον πληθυσμό πόλη του Ελεύθερου Κρατιδίου της Σαξονίας, στη Γερμανία. Το Κέμνιτς είναι ανεξάρτητη πόλη, η οποία δεν υπάγεται διοικητικά, ούτε διαθέτει κάποια έδρα στο . Ευρισκόμενο επί των βόρειων προπόδων των Όρεων Μεταλλεύματος, αποτελεί μέρος της Μητροπολιτικής Περιοχής Κεντρικής Γερμανίας. Η οικονομία της πόλης βασίζεται στην τομέα των υπηρεσιών και την μεταποιητική βιομηχανία. Το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Κέμνιτς διαθέτει, περίπου, 10.000 φοιτητές.

Ιστορία 
Οικίες μιας πρώτης σλαβικής φυλής βρέθηκαν στη θέση αποκαλούμενη Κέμνιτς (γερμανικά: Chemnitz, σλαβικά: Kamienica). Το 1143 υπήρχε ένα μοναστήρι στη θέση όπου τώρα βρίσκεται η πόλη. Το 1307 η πόλη έγινε υποτελής («subordinat») στο νομό Mάισεν (που ήταν ο προκάτοχος του σαξονικού κράτους). Στους μεσαιωνικούς χρόνους το Κέμνιτς έγινε κέντρο κλωστοϋφαντουργικής παραγωγής και εμπορίου. Άνω του ενός τρίτου του πληθυσμού απασχολούνταν στην κλωστοϋφαντουργική παραγωγή, γεγονός που συνεχίστηκε με τη βιομηχανική επανάσταση: τα εργοστάσια καθιερώθηκαν, και μέχρι τις αρχές του 19ο αιώνα το Κέμνιτς είχε γίνει βιομηχανικό κέντρο (μερικές φορές αποκαλούμενο «σαξονικό Μάντσεστερ»). Το 1913 η πόλη είχε έναν πληθυσμό της τάξης των 320.000 και είναι μια από πολύ λίγες πόλεις που ήταν μεγαλύτερες εκείνη την περίοδο από ότι είναι σήμερα. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη βομβαρδίστηκε βαριά και σχεδόν εξ ολοκλήρου καταστράφηκε. Η ανατολικογερμανική κυβέρνηση αποφάσισε να μετατρέψει το Κέμνιτς σε πρότυπη σοσιαλιστική πόλη, λίγα από τα προπολεμικά κτήρια αποκαταστάθηκαν. Το 1953 η πόλη μετονομάστηκε σε Karl-Μarx-Stadt (Πόλη Καρλ Μαρξ). Επέστρεψε στο αρχικό όνομα Κέμνιτς στις 21 Ιουνίου 1990, μετά από δημοψήφισμα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Official website 
 Photos tagged with «Chemnitz» on Flickr

Πόλεις της Σαξονίας
Σάαρλαντ

Το Ζάαρλαντ ή Σάαρλαντ ή, αλλιώς, Σαρ όπως και ήταν γνωστό όταν βρισκόταν υπό γαλλικό έλεγχο (γερμανικά: Saarland, γαλλικά: Sarre), είναι ενα από τα 16 ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας. Έχει πληθυσμό 990.509 κατοίκους (31 Δεκεμβρίου 2018). Η κρατιδιακή πρωτεύουσα είναι το Σααρμπρύκεν. Και στην έκταση και στον πληθυσμό είναι το μικρότερο των γερμανικών Flächenländer («κρατίδια έκτασης»), των μη κρατιδίων-πόλεων δηλαδή.

Ιστορία 
Αρχικά, το Σάαρλαντ κατοικήθηκε από λαούς κελτικής καταγωγής. Το Σάαρλαντ, αφού πέρασε πολλά χρόνια στα χέρια των Ρωμαίων και των Φραγκονιανών, περιήλθε στην κατοχή των Γάλλων το 1792. Το 1870, ύστερα από τη μάχη του Σάαρμπρύκεν, περιήλθε στην κατοχή της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1920, το Σάαρλαντ περιήλθε στα χέρια της Γαλλίας και της Βρετανίας, όμως το 1933, ύστερα από δημοψήφισμα, το Σάαρλαντ έγινε κτήση της Ναζιστικής Γερμανίας με το συντριπτικό ποσοστό του 90,3% έναντι του 9,7% υπέρ της ένωσης με τη Γαλλία. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, για 10 χρόνια, το Σάαρλαντ ήταν αυτόνομο κράτος, Το 1955 έγινε δημοψήφισμα, στο οποίο οι ψηφοφόροι ψήφισαν κατά της παραχώρησης ανεξαρτησίας στη περιοχή, η οποία θα διοικούταν υπό την επίβλεψη ενός Ευρωπαίου επιτρόπου διοριζόμενου από το υπουργικό συμβούλιο της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό ερμηνεύθηκε ως ένδειξη ότι οι κάτοικοι επιθυμούσαν την επανένωση της περιοχής με τη Δυτική Γερμανία. Το Σάαρλαντ παρέμεινε αυτόνομο κράτος μέχρι το 1959, ενώ σήμερα αποτελεί τμήμα της Γερμανίας.

Γεωγραφία 
Συνορεύει με τη Γαλλία (Department de Moselle) στο νότο και τη δύση με το Λουξεμβούργο στη δύση και το κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου στο βορρά. Το όνομα του κρατιδίου προέρχεται από τον ποταμό Σάαρ, ο οποίος είναι ένας παραπόταμος του ποταμού Μοζέλλα (παραπόταμος του Ρήνου). Οι περισσότεροι κάτοικοι ζουν σε μια συσσώρευση πόλεων στα γαλλικά σύνορα, που περιβάλλει την πρωτεύουσα Σααρμπρύκεν και το γαλλικό Σαργκεμίν (Sarreguemines).

Το Σάαρλαντ διαιρείται σε έξι περιοχές:

 Μέρτσιχ-Βάντερν
 Νοϊνκίρχεν
 Σααρμπρύκεν (Saarbrücken)
 Σααρλουίς 
 Σααρπφάλτς
 Ζανκτ Βέντελ

Διακυβέρνηση 
Το Σάαρλαντ έγινε κρατίδιο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας το 1957. Έκτοτε, τα ακόλουθα πρόσωπα έχουν διατελέσει πρωθυπουργοί:

 1957 - 1959: Έγκον Ράινερτ, CDU
 1959 - 1979: Δρ. Φραντς Γιόζεφ Ρέντερ, CDU
 1979 (26 Ιουνίου - 5 Ιουλίου): Βέρνερ Κλουμπ, FDP, προσωρινός
 1979 - 1985: Βέρνερ Ζέγιερ, CDU
 1985 - 1998: Όσκαρ Λαφοντέν, SPD
 1998 - 1999: Ράινχαρτ Κλιμτ, SPD
 1999 - 2011: Πέτερ Μίλερ, CDU
 2011 - 2018: Άνεγκρετ Κραμπ-Κάρενμπαουερ, CDU
 2018 - σήμερα: Τόμπιας Χανς, CDU

Εκλογές

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Τουρνουά Ακρόπολις

Το Τουρνουά Ακρόπολις είναι διεθνής φιλική διοργάνωση της καλαθοσφαίρισης, η οποία διεξάγεται από το 1986 και κάθε χρόνο, το καλοκαίρι (με εξαίρεση τις χρονιές 1991, 2012, 2014 και 2016), όταν ακολουθεί επίσημη διεθνής διοργάνωση που αφορά εθνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης, όπως το Ευρωμπάσκετ, το Παγκόσμιο Κύπελλο και οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Το Τουρνουά έχει διεξαχθεί μόνο στην πόλη της Αθήνας, δεκαεννέα φορές στο Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο, εννέα φορές στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και τρεις φορές στο Κλειστό Γυμναστήριο Γλυφάδας. Από τα 31 Τουρνουά που έχουν διεξαχθεί, η Ελλάδα έχει κατακτήσει δεκαοκτώ, η Γιουγκοσλαβία τέσσερα, η Ιταλία τρία, η Σερβία δύο και η Αργεντινή, οι "Επίλεκτοι Σερβίας'', η Λιθουανία και η Γεωργία, ένα. 

Το Τουρνουά Ακρόπολις διοργανώνεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και είναι ένα από τα πιο γνωστά τουρνουά διεθνών φιλικών αγώνων, που γίνονται υπό τους κανονισμούς της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.

Κατάταξη ανά έτος

Κατάταξη μεταλλίων

Βραβείο MVP

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
ΕΟΚ Τουρνουά Ακρόπολις

Ακροπολις
Ακροπολις
Ακροπολις
Ακροπολις
Ακροπολις
Διομήδειοι Νήσοι

Οι Διομήδειοι Νήσοι (αγγλικά: Diomede Islands, προφέρονται "Ντάιομιντ άιλαντς, ρωσικά: острова́ Диоми́да, προφέρονται Όστροβα Δηομήδα, ή Όστροβα Γκβόζντεβα), είναι δυο μικρά, βραχώδη νησάκια ακριβώς στη μέση του Βερίγγειου Πορθμού, που χωρίζει την Αλάσκα από τη Σιβηρία. Αποτελούνται από το Μεγάλο Διομήδη, έκτασης 10 τ.χλμ. που ανήκει στην Τσουκότκα (Ρωσία) και είναι γνωστός και σαν Imaqliq, Nunarbuk ή Νησί Ρατμάνοβ, και το Μικρό Διομήδη που ανήκει στην Αλάσκα (ΗΠΑ) και είναι επίσης γνωστός σαν Νησί Κρούζενστερν ή Inaliq.

Τα νησιά χωρίζονται από τη συνοριακή γραμμή μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και τη Διεθνή Γραμμή Ημερομηνίας. Στα πλησιέστερα σημεία τους, απέχουν 3,8 χιλιόμετρα. Ο Μεγάλος Διομήδης είναι το ανατολικότερο σημείο της Ρωσίας, ενώ το δυτικότερο των Ηνωμένων Πολιτειών είναι οι Αλεούτιες νήσοι.

Δεκαπέντε χιλιόμετρα νότια-νοτιοανατολικά από τον Μικρό Διομήδη, βρίσκεται άλλο ένα μικρό, ακατοίκητο νησί που λέγεται Βράχος Φέργουεϊ.

Μόνο το νησί Μικρός Διομήδης κατοικείται, με μόνιμο πληθυσμό Εσκιμώους Τσούκτσους, που το 1980 αριθμούσαν 139 και το 2011 αριθμούσαν 135. Το μεγαλύτερο διαθέτει μόνο ένα σημαντικό μετεωρολογικό σταθμό, με προσωπικό που διαμένει εκ περιτροπής.

Ιστορία 

Ο πρώτος ευρωπαίος που έφτασε στα νησιά ήταν ο Δανός θαλασσοπόρος Βίτους Μπέρινγκ, στις 16 Αυγούστου 1728 (ημέρα του Αγίου Διομήδη, προς τιμή του οποίου και έλαβαν την ονομασία τους).

Το κείμενο της συμφωνίας του 1867 που καθόριζε τους όρους πώλησης της Αλάσκα από τη Ρωσία στις ΗΠΑ χρησιμοποιούσε τα νησιά για να ορίσει τα σύνορα μεταξύ των δυο χωρών: Το σύνορο βρίσκεται στη μέση της απόστασης που χωρίζει το νησί Κρούζενστερν ή Ιγκναλούκ από το νησί Ρατμάνοφ ή Νούναρμπουκ, και συνεχίζει βόρεια επ' αόριστον ώσπου να χαθεί εντελώς στον Αρκτικό Ωκεανό.

Επειδή ανάμεσα στα νησιά βρίσκεται η Διεθνής Γραμμή Ημερομηνίας, μπορεί κάποιος από το Μικρό Διομήδη να κοιτάξει στο "αύριο" του Μεγάλου Διομήδη.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Λιν Κοξ κολύμπησε από το ένα νησί στο άλλο. Τα νησιά Διομήδη συχνά αναφέρονται σαν πιθανοί ενδιάμεσοι σταθμοί μιας γέφυρας ή ενός τούνελ που θα ενώσει τα δυο άκρα του Βερίγγειου Πορθμού. Ο Μικρός Διομήδης αποτέλεσε και την αρχή του γύρου του Ειρηνικού για το Βρετανό ηθοποιό Μάικλ Πάλιν, παρουσιαστή της σειράς του BBC Full Circle, το 1995.

Πηγές 
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τομ. 21ος, σελ. 130

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εικόνες των νησιών.
 Σελίδα του Μικρού Διομήδη, με φωτογραφίες.
 Εικόνες από τα νησιά.
 Σελίδα του Μάικλ Πάλιν για τα νησιά.
 Dateliner Webcam, ελεγχόμενη webcam που σας επιτρέπει να δείτε από το Μικρό Διομήδη στον Μεγάλο (Java).

Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα
Διομήδη
Διομήδη
Διομήδη
Σέκτα

Με τον όρο σέκτα, ή σέχτα, προερχόμενο από τον λατινικό όρο secta, (εκ του ρήματος sequor "ακολουθώ") περιγράφεται γενικά μια μικρή οργανωμένη ομάδα προσώπων με ίδιες πεποιθήσεις που ισότιμα παίρνουν αποφάσεις . Έτσι η σέκτα μπορεί κατά τις πεποιθήσεις της να είναι είτε θρησκευτική, είτε πολιτική.

Οι θρησκευτικές σέκτες διαφέρουν από την αίρεση που διαφοροποιείται δογματικά, αλλά και από το σχίσμα που διαφοροποιείται διοικητικά. Η διαφοροποίηση των θρησκευτικών σεκτών είναι περισσότερο στη καθημερινή πράξη και τρόπο ζωής και όχι τόσο ως προς το δόγμα ή τη διοίκηση.
Οι δε πολιτικές σέκτες προέρχονται από διαφοροποιήσεις κομματικών αρχών που αφορούν κυρίως πολιτική δράση. Έτσι σ΄ ένα κόμμα μπορεί να περιλαμβάνονται σέκτες με κάποιες πολιτικές διαφοροποιήσεις από τις βασικές του κόμματος. Συνήθως πολιτικές σέκτες είναι απομονώσεις επαναστατικών εργατικών οργανώσεων, ή και μικρά κόμματα εργατικών τάξεων.

Οι σέκτες έχουν πολλά πιστεύω και πρακτικές από κοινού με την θρησκεία ή το κόμμα από το οποίο αποσχίστηκαν αλλά διαφοροποιούνται ως προς κάποιες περιορισμένες δογματικές θέσεις. Σε αντιδιαστολή, το θρήσκευμα (στην αγγλική denomination) αποτελεί μια ευμεγέθη και καθιερωμένη θρησκευτική ομάδα. Στην πολιτική, ένα μαζικό κόμμα τυπικά δείχνει ανοχή σε ποικίλες απόψεις και ερμηνείες, θεωρώντας απαραίτητο μόνο έναν περιορισμένο αριθμό βασικών αρχών ως όρο για να είναι κάποιος μέλος του.

Δείτε επίσης 
Σεκταρισμός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Θρησκευτικές πίστεις, παραδόσεις και κινήματα
Κοινωνιολογία της θρησκείας
Τζιμ Πομερόι

Ο Τζιμ Πομερόι (Jim Pomeroy, 16 Νοεμβρίου 1952- 6 Αυγούστου 2006) ήταν Αμερικανός επαγγελματίας οδηγός αγωνιστικής μοτοσικλέτας. Το 1973, έγινε ο πρώτος Αμερικανός που κέρδισε αγώνα Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μότοκρος στην Ισπανία. Ο Πομερόι σκοτώθηκε όταν προσέκρουσε το τζιπ του σε άλλο όχημα σε δυστύχημα κοντά στην Γιακίμα, στην πολιτεία της Ουάσινγκτον στις ΗΠΑ.

Αποτελέσματα Γκραν Πρι στο Μοτοκρός

Παγκόσμια Πρωταθλήματα 

 1973 250cc Motocross World Championship - 7ος (Bultaco) 
 1974 250cc Motocross World Championship - 14ος (Bultaco) 
 1975 250cc Motocross World Championship - 7ος (Bultaco)
 1976 250cc Motocross World Championship - 4ος (Bultaco)

Αμερικανικά Πρωταθλήματα 

 1977 250cc Motocross U.S. Championship - 3ος (Honda) 
 1978 250cc Motocross U.S. Championship - 5ος (Honda)

Πηγές 
 Motorcycle Hall of Fame - Βιογραφία
 Σελίδα για τον Jim Pomeroy
Πομερόι Τζιμ
Άλβαρο Ουρίμπε

Ο Άλβαρο Ουρίμπε Βέλες  (Álvaro Uribe Vélez, 4 Ιουλίου 1952-) ήταν πρόεδρος της Κολομβίας από το 2002 μέχρι τις 7 Αυγούστου 2010. Ο Ουρίμπε προώθησε μια συνταγματική αναθεώρηση ώστε να μπορέσει να είναι υποψήφιος για μια δεύτερη θητεία.

Προσωπική ζωή και σπουδές 
Γεννήθηκε το 1952. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αντιόκιας, στην οποία διετέλεσε γερουσιαστής το διάστημα 1986-94 και κυβερνήτης το 1995-97. Παντρεύτηκε τη Λίνα Μορένο και απέκτησαν 2 παιδιά.

Πολιτική καριέρα 
Ανέλαβε ΓΓ του Υπουργείου Εργασίας την περίοδο 1977-78. Εξελέγη πρόεδρος ως ανεξάρτητος, κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές της 26ης Μαΐου του 2002 συγκεντρώνοντας το 53% των ψήφων και ορκίστηκε στις 7 Αυγούστου του 2002. Αντιπρόεδρος ανέλαβε ο Φρανσίσκο Σάντος Καλδερόν. Ο Ουρίμπε επανεξελέγη στις εκλογές της 28 Μάη του 2006 για μια δεύτερη θητεία με 62,2% των ψήφων. Ο κύριος αντίπαλός του, ο υποψήφιος της κεντροαριστεράς Κάρλος Γκαβίρια, έλαβε 22,2%, δηλαδή σχεδόν 2,4 εκατομμύρια ψήφους και ο υποψήφιος του φιλελεύθερου κόμματος (αντιπολίτευση) Οράσιο Σέρπα το 11,99% των ψήφων. Ορκίστηκε υπό αυστηρότατα μέτρα ασφαλείας για δεύτερη θητεία- κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία της Κολομβίας- στις 8 Αυγούστου 2006. Το 2010 τον διαδέχθηκε ο Χουάν Μανουέλ Σάντος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/americas/1996976.stm - Προφίλ του πολιτικού στο BBC.

Πρόεδροι της Κολομβίας
Γαβρίλης Λιατσής

Ο Γαβρίλης Λιατσής (1943) είναι Έλληνας πολιτικός και οικονομολόγος, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος Πύργου τις περιόδους 1998 - 2006 και 2014-2019.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στον Πύργο και σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών Εμπορικών Επιστημών(ΑΣΟΕΕ). Μετά την επιστροφή του στον Πύργο, ήταν διευθυντής του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Ηλείας. Το 1994, έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας, αλλά ηττήθηκε. Το 1998, έθεσε πάλι υποψηφιότητα, αυτή τη φορά όμως με επιτυχία, χωρίς να έχει την επίσημη υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Επανεξελέγη το 2002, με την υποστήριξη της κεντροδεξιάς παράταξης, με ποσοστό 52,64% από τον πρώτο γύρο. Στις δημοτικές εκλογές του 2006, ήταν υποψήφιος δήμαρχος Πύργου με την υποστήριξη του ιδίου κόμματος, αλλά απέτυχε να επανεκλεγεί λόγω των μεγάλων οικονομικών σκανδάλων που συνόδευαν το όνομα του και μέλη της παράταξης του.

Το 2007, διορίστηκε διοικητής του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Ρίου. Στις δημοτικές εκλογές του 2010, έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς όμως να καταφέρει να εκλεγεί.

Στις εκλογές του 2014 επανεξελέγη δήμαρχος Πύργου. Στις δημοτικές εκλογές του 2019 δεν έθεσε υποψηφιότητα για τη δημαρχία.

Παραπομπές

Έλληνες οικονομολόγοι
Δήμαρχοι Πύργου Ηλείας
Ανδρέας Κριεζής (αρχιτέκτονας)

Ο Ανδρέας Κριεζής (1887 - 29 Ιουλίου 1962) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Ύδρα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και  αρχιτέκτονικη στη σχολη του Μονάχου.Υπήρξε ιδρύτικο μέλος και πρώτος πρόεδρος της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρίας. Το 1914 σε ηλικία 27 ετών οικοδομεί κτήριο που σώζεται μέχρι σήμερα, στην συμβολή των οδών Ασκληπιού 185 και Αρματωλών και Κλεφτών για λογαριασμό του γερμανού Ευγενίου Πλοκ. Οικοδόμησε επίσης για λογαριασμό της Φιλεκπαιδευτικής εταιρείας το σχολικό κτήριο Αρσάκειο στο Ψυχικό.Επιπλέον το μέγαρο Καλιμασιώτη, στη διασταύρωση των οδών Μητροπόλεως και Καπνικαρέας το 1925 και το Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου στο τέρμα της Συγγρού είναι εργα δικά του. Το πολυώροφο κτίριο στο ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας (Πραξιτέλους 31) θεωρείται ξεχωριστό δείγμα του εκλεκτικισμού, λίγο πριν από την κυριαρχία του μοντέρνου κινήματος.. .Παρά το μεγάλο έργο του αυτό που τον διακρίνει είναι η σημερινή Βουλή. Ανέλαβε την διαρρύθμιση των Παλαιών Ανακτόρων και την μετατροπή του κτηρίου σε κοινοβούλιο το 1929. Κηδεύτηκε στις 29 Ιουλίου 1962 από το Α΄ Νεκροταφείο.

Έργα

Από τα Παλαιά Ανάκτορα στο Κτήριο της Βουλής των Ελλήνων
Το Νοέμβριο του 1929 η Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου, ύστερα από πολλές συζητήσεις στη Βουλή, αποφάσισε τη στέγασή της, μαζί με τη Γερουσία, στο κτήριο των Παλαιών Ανακτόρων. Οι εργασίες για τη μετατροπή του κτηρίου σε Μέγαρο Βουλής και Γερουσίας σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ανδρέα Κριεζή, αποτέλεσαν τη ριζικότερη επέμβαση σε αυτό μετά την αρχική κατασκευή του: με τις στατικές επεμβάσεις στο φέροντα οργανισμό των περιμετρικών πτερύγων, την κατεδάφιση της κεντρικής πτέρυγας και την κατασκευή νέας για τη στέγαση των Αιθουσών συνεδριάσεων της Βουλής και της Γερουσίας.
Εξωτερικά, η σημαντική αλλαγή που συντελέστηκε, χωρίς, όμως, να αλλοιώνει τη μορφή και την αισθητική του, ήταν η νέα είσοδος στη βορινή πλευρά, όπου κατασκευάσθηκε ένα πρόπυλο με έξι δωρικούς κίονες με στοιχεία δανεισμένα από τα δύο άλλα πρόπυλα που κοσμούν την δυτική και την ανατολική όψη.
Αλλαγές στην εσωτερική διακόσμηση και τη διαρρύθμιση έγιναν προκειμένου να ανταποκριθεί το κτήριο στη νέα του, εντελώς διαφορετική, χρήση. Στο ισόγειο διαμορφώθηκαν χώροι γραφείων του Πρωθυπουργού και του Προέδρου της Βουλής και στον πρώτο όροφο των υπηρεσιών της Βουλής. Στο δεύτερο όροφο διαρρυθμίστηκαν χώροι στέγασης της Βιβλιοθήκης της Βουλής και του Συμβουλίου της Επικρατείας. Στο ανακαινισμένο κτήριο των Παλαιών Ανακτόρων εγκαταστάθηκε η Γερουσία, καθώς και η Βιβλιοθήκη και το Συμβούλιο της Επικρατείας το 1934, το οποίο παρέμεινε στο κτήριο έως το 1992. Την 1η Ιουλίου 1935 η Ε΄ Εθνοσυνέλευση άρχισε πανηγυρικά τις εργασίες της στη νέα αίθουσα της Ολομέλειας. Από το 1935 έως σήμερα, στο Κτήριο στεγάζεται η Βουλή των Ελλήνων.

Παραπομπές

Έλληνες αρχιτέκτονες
Γαλάζιο

Το γαλάζιο είναι ένας χρωματικός όρος που αναφέρεται στις ανοιχτές αποχρώσεις του μπλε. Το χρώμα του ουρανού χωρίς σύννεφα κατά τη διάρκεια της ημέρας αναφέρεται ως γαλάζιο, όπως συχνά και το χρώμα της ήρεμης θάλασσας (ιδίως στα ρηχά νερά σε αμμώδεις παραλίες). Ο όρος εμφανίζεται και στην επωνομασία της ελληνικής σημαίας ως γαλανόλευκη.

Το γαλάζιο αντιστοιχεί σε μήκος κύματος ανάμεσα σε 490 έως 520 νανόμετρα, δηλαδή μεταξύ του μήκους κύματος του πράσινου και του μπλε.

Διεθνείς ονομασίες 
Αντίστοιχος όρος δεν προκύπτει στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου, και ενίοτε το χρώμα δεν θεωρείται διακριτό του μπλε σε αυτές, παρά μόνο μια απόχρωση του μπλε. Κοντινός όρος είναι ο ιταλικός azzurro, ενώ στην αγγλική γλώσσα μεταφράζεται ως light blue, ή αντιστοιχίζεται με κάποιο από τα τυποποιημένα χρώματα, όπως azure (αζούρ), celestial blue, light sky blue και sky blue.

Ετυμολογία 
Η λέξη γαλάζιος προέρχεται από την ελληνιστική λέξη κάλαϊς (πολύτιμος λίθος χρώματος τυρκουάζ) [ρήμα: καλαΐζω > μετοχή: ο καλαΐζων > γαλαΐζων > γαλάζιος].

Δείτε επίσης 
 Μπλε
 Πράσινο

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Χρώματα
PPK

Οι PPK (κυριλλική γραφή: ППК) ήταν ένα ρωσικό μουσικό συγκρότημα της τρανς, που έγινε διάσημο στις αρχές της δεκαετίας του 2000 με το ορχηστρικό Resurection. Αποτελείτο από τους Ρώσους Sergei Pimenov (Σεργκέι Πιμενόφ) και Alexander Polyakov (Αλεξάντερ Πολιακόφ).

Το ντουέτο έκανε το τραγούδι Resurection, το οποίο βασίστηκε στη μελωδία από το μουσικό θέμα της σοβιετικής ταινίας «Σιβηριάδα» του Έντουαρντ Αρτέμιεφ (1979, του λετονικού συγκροτήματος Zodiac) και περιείχε σε κάποιες εκδόσεις, ηχητικά ντοκουμέντα με τη φωνή του κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2004.

Δισκογραφία

Single 

 2001 Hey DJ! 
 2001 ResuRection (#3 UK)
 2002 Reload (#39 UK)
 2002 Reload / Russian Trance

Album 

 2002 Reload 
 2002 Russian Trance: Formation (περίπου ίδιο με το άλμπουμ "Reload" ) 

Ρωσικά μουσικά συγκροτήματα
Club DJs
Μουσικά ντουέτα
Στέλιος Χατζηιωάννου

Ο Σερ Στέλιος Χατζηιωάννου (14 Φεβρουαρίου 1967) είναι Έλληνας επιχειρηματίας, ο οποίος ζει στην Αγγλία. Είναι απόφοιτος της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου και έχει μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο Σίτι του Λονδίνου. Ασχολήθηκε με την ναυτιλιακή εταιρεία του πατέρα του και αργότερα το 1995 ίδρυσε την εταιρεία χαμηλού κόστους EasyJet. Έχει ιδρύσει επίσης τις εταιρείες: EasyCar, EasyValue, EasyMoney, EasylnternetCafe και EasyCruiseOne.
Ο Στέλιος Χατζηιωάννου θεωρείται ένας από τους πλουσιότερος Κύπριους επιχειρηματίες με την περιουσία του να ανέρχεται περίπου στα 1.45 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το 2006 έλαβε τον τίτλο του ιππότη (ΣΕΡ) από την Βασίλισσα Ελισάβετ για τις υπηρεσίες του στην επιχειρηματικότητα.

Από το 2009 διατελεί ως Επίτιμος Γενικός Πρόξενος της Δημοκρατίας της Κύπρου στο Πριγκιπάτο του Μονακό. Επιπλέον έχει ιδρύσει το φιλανθρωπικό ίδρυμα Stelios Philanthropic Foundation.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Πρόσωπα κυπριακής καταγωγής
Κύπριοι επιχειρηματίες
Έλληνες υπήκοοι ελληνοκυπριακής καταγωγής
Πτελέα Έβρου

Η Πτελέα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Έβρου στη Θράκη.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Πτελέα βρίσκεται στον βόρειο Έβρο και τα σύνορα της Ελλάδας με την Βουλγαρία, σε απόσταση περίπου 27 χλμ. ΒΔ. από την Ορεστιάδα. Ανήκε από το 1997 στον Δήμο Τριγώνου με το Πρόγραμμα Καποδίστριας ενώ σύμφωνα με το νεότερο πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στο δήμο Ορεστιάδας.

Το χωριό αναφέρεται σε βακουφικά έγγραφα της εποχής του Μωάμεθ του Πορθητή (μέσα 15ου αιώνα) ενώ έχουν βρεθεί και ταφόπλακες με χρονολογία 1865-1867. Οι σημερινοί κάτοικοί του κατάγονται από πρόσφυγες που ήρθαν την δεκαετία του 1920 από το Ουρούμκιοϊ και το Κοζούλτζικαϊ της Ανατολικής Ρωμυλίας. Μέχρι το 1912 κατοικούνταν κυρίως από Τούρκους και Βούλγαρους. Το 1913 οι Βούλγαροι έφυγαν, επέστρεψαν το 1915 και ξαναέφυγαν το 1920. Έως την περίοδο του Εμφυλίου ζούσαν Μουσουλμάνοι. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Καραγατσούδι και ως το 1949 ονομαζόταν επισήμως Φτελιά. 

Ο αρχικός πληθυσμός του χωριού ήταν περίπου 1.000 κάτοικοι. Σήμερα, κατά την απογραφή του 2011 διαμένουν 441 κάτοικοι, ενώ κατά την απογραφή του 2001 διέμεναν 477. Μέχρι το 1951 το χωριό ονομαζόταν Φτελιά, ενώ παλαιότερα Καραγάτς και Καρα(γα)τσούδι, λόγω των πολλών δέντρων της περιοχής (η αντίστοιχη ονομασία στα τουρκικά). Οι κάτοικοι αποκαλούν το χωριό τους και Ελ-Καράκας. 

Το παλιό δημοτικό σχολείο του χωριού έχει μετατραπεί σε Λαογραφικό Μουσείο.

Το χωριό γιορτάζει ανήμερα του Αγίου Αθανασίου.

Πηγές 
Ιστορία και φωτογραφίες του χωριού
Πτελέα

Παραπομπές 

Δήμος Τριγώνου
Χωριά του νομού Έβρου
Πτελέα

Το όνομα Πτελέα συνήθως αναφέρεται στο δέντρο, κοινώς Φτελιά ή Πτελιά.

Αναφέρεται όμως κατά την αρχαιότητα ως:
Πτελέα Οινηίδας, αρχαίος αττικός δήμος της Οινηίδας φυλής.
Πτελέα, μια από τις Αμαδρυάδες.
αλλά και ως όνομα οικισμών της Ελλάδας, αρκετές φορές με τα ονόματα Πτελιά ή Φτελιά στα παρακάτω:
Πτελέα Αιτωλοακαρνανίας
Πτελέα Δράμας
Πτελέα Έβρου
Πτελέα Ευρυτανίας
Πτελέα Ηλείας
Πτελέα Καρδίτσας
Πτελέα Καστοριάς
Κάτω Πτελέα Καστοριάς
Πτελέα Κοζάνης
Πτελέα Ορεστιάδας
Πτελέα Φθιώτιδας
Πτελέα Μεσσηνίας

Δείτε επίσης
 Φτελιά (αποσαφήνιση)

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ορφέας Ζάχος

Ο Ορφέας Ζάχος (1934- 2021) ήταν  Έλληνας ηθοποιός. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1957 και στον κινηματογράφο το 1961.  

Απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών στις 19 Δεκεμβρίου 2021.

Φιλμογραφία

Τηλεοπτικό θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές

Θέατρο

Παραπομπές

Πηγές 
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 Θόδωρος "Έξαρχος: Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες" - Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών
 retrodb.gr
 90lepta.com

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Θύμιος Καρακατσάνης

Ο Θύμιος Καρακατσάνης ήταν Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1940 στα Ταμπούρια του Πειραιά και πέθανε στις 30 Ιουνίου 2012. Σπούδασε στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και από το 1960 εργαζόταν συνεχώς στο θέατρο, αρχικά ως βασικό στέλεχος του Θεάτρου Τέχνης και εν συνεχεία στο ελεύθερο θέατρο, όντας γνωστός για τις αριστοφανικές του ερμηνείες. Τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο είναι την περίοδο 2008–2010 στο Θάνατο του εμποράκου του Άρθουρ Μίλερ με την Αφροδίτη Γρηγοριάδου. Όπως αναφέρθηκε από την ηθοποιό Μάρθα Καραγιάννη στην εκπομπή Μπορώ της Άννας Δρούζα, η Μάρθα Καραγιάννη με τον Θύμιο Καρακατσάνη ήταν συμμαθητές στο σχολείο. Κατά τη διάρκεια της θεατρικής παράστασης στο θέατρο "Σμαρούλα" ο Θύμιος Καρακατσάνης ανακάλυψε τον Γιάννη Μπέζο και ξεχώρισε το ταλέντο του.

Σκηνοθεσίες για το θέατρο 
 Πλούτος του Αριστοφάνη
 Όρνιθες του Αριστοφάνη
 Μικροί Φαρισαίοι του Δημήτρη Ψαθά
 Oύρσουλα του Μπάμπη Τσικλιρόπουλου (1995)
 Ο Τελευταίος να κλείσει την πόρτα του Γιώργου Κωνσταντίνου
 Νεφέλες του Αριστοφάνη
 Ταρτούφος του Μολιέρου
 Λυσιστράτη του Αριστοφάνη

Ερμηνείες στο θέατρο 

 Πλούτος του Αριστοφάνη (στον ρόλο του Καρίωνα)
 Ο καλός στρατιώτης Σβέικ του Γιάροσλαβ Χάσεκ (στο ρόλο του Σβέικ)
 Ξανά μαζί του Νιλ Σάιμον
 Μικροί Φαρισαίοι του Δημήτρη Ψαθά (στο ρόλο του Ανδρέα Ντελλή)
 Ειρήνη του Αριστοφάνη
 Βάτραχοι του Αριστοφάνη (1990) (στο ρόλο του Διονύσου)
 Αρμένικο φεγγάρι του Νίκου Φώσκολου στο Θέατρο Σμαρούλα
 Γυναίκα στοιχείο του Πέντρο Καλντερόν (Pedro Calderon) στο Θέατρο Αμιράλ
 Όρνιθες του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν (1959) στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου
 Ο Ταρτούφος στο θέατρο Άλαφα
 Λυσιστράτη στο ρόλο της Λυσιστράτης
 Ο θάνατος του εμποράκου του Άρθουρ Μίλερ (2010)
 Ο Τελευταίος να κλείσει την πόρτα
 Οι νταντάδες του Γιώργου Σκούρτη
 Νεφέλες του Αριστοφάνη
 Φον Δημητράκης του Δημήτρη Ψαθά (δύο ερμηνείες με διαφορά 20 ετών)

 Ερμηνείες στον κινηματογράφο 
 Το πιο λαμπρό αστέρι (1967)
 Η χαρτορίχτρα (1967)
 Μπουμ Ταρατατζούμ (1972)
 Η γυναικοκρατία (1973) .... Παμίνος
 La faille (1975) .... κομμωτής
 Οι νταντάδες (1979) .... Πέτρος
 Ιδού η Μήλος, ιδού και το πήδημα (1979)
 Καραβάν Σαράι (1986) .... Μαργαρίτης

 Πηγές 
 Έλληνες ηθοποιοί: Η γενιά μας, Έτος γέννησης 1925 μέχρι 1940'' του Θεόδωρου Έξαρχου, Εκδόσεις Δωδώνη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Θύμιος Καρακατσάνης στο IMDB
 Ο Θύμιος Καρακατσάνης στο Αρχείο της ΕΡΤ

Παραπομπές 

Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Στράτος Ατταλίδης

Ο Στράτος Ατταλίδης (10 Αυγούστου 1928 - 26 Μαρτίου 1998) ήταν Έλληνας, αρχικά λαϊκός τραγουδιστής και οργανοπαίκτης κρουστών που αναδείχθηκε κυρίως ως μουσικοσυνθέτης εξαιρετικών λαϊκών τραγουδιών της δεκαετίας του 1960, πολλά από τα οποία έγιναν μεγάλες επιτυχίες παραμένοντας μέχρι σήμερα κλασικά στο είδος τους.

Γενικά 
Ο Σ. Ατταλίδης μικρασιατικής καταγωγής ήταν γιος εργοστασιάρχη υφαντουργίας,  στη Νέα Ιωνία Αττικής ενώ παράλληλα διατηρούσε και δική του επιχείρηση πρατηρίου υφασμάτων. Ασχολήθηκε με το λαϊκό τραγούδι από πολύ νωρίς, περισσότερο από αγάπη έχοντας κάποια καλλιτεχνική κλίση και όχι ασφαλώς για λόγους βιοπορισμού. Το έργο του περιλαμβάνει περισσότερα από τριακόσια λαϊκά τραγούδια, που ανάγονται από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1950 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Βασική ερμηνεύτρια των τραγουδιών του ήταν η κατά επτά χρόνια νεότερη, σύζυγός του Γιώτα Λύδια, (της οποίας το πραγματικό όνομα ήταν Παναγιώτα Μανταράκη), με την οποία απέκτησε, ένα χρόνο μετά τον γάμο τους, ένα γιο, τον Σταύρο Ατταλίδη.

Καλλιτεχνική σταδιοδρομία 
Συνεργάσθηκε με τον στιχουργό Κώστα Βίρβο, τον Θόδωρο Δερβενιώτη, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Άκη Πάνου κ.α. Μερικές από τις πιο γνωστές επιτυχίες του είναι «Γιατί θες να φύγεις», «Πες μου γιατί», «Αχ ας μπορούσα», «Δεν θέλω την συμπόνια κανενός», «Έλα γύφτο μ’ έλα», «Γύρνα πάλι γύρνα», «Εμένα να μη με κλαις», «Ο ταυρομάχος», «Η Τσιγγάνα η Μαρίτσα», «Φύγε - φύγε», «Τρεις αγάπες» κ.α.
Τραγούδια του ερμήνευσαν εκτός από τη Γιώτα Λύδια και ο Στράτος Διονυσίου, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γιώργος Χατζηαντωνίου κ.α.
Ατταλ