joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Στέφαν Κίσλινγκ

Ο Στέφαν Κίσλινγκ (Stefan Kießling, γενν. 25 Ιανουαρίου 1984) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται στην Μπάγερ Λεβερκούζεν.

Καριέρα

Ο πρώτες ομάδες 

Η Κίσλινγκ ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Άιντραχτ Μπαμπέρ. Το 2001 πήγε στις ακαδημίες της Νυρεμβέργης, όπου έπαιξε και σε επαγγελματικό επίπεδο ένα χρόνο μετά, το 2003. Συνολικά σκόραρε 19 γκολ σε 73 εμφανίσεις.

Μπάγερ Λεβερκούζεν 

Το 2006 υπέγραψε συμβόλαιο με την Μπάγερ Λεβερκούζεν. Ξεκίνησε δυναμικά, σκοράροντας 15 γκολ τη σεζόν 2008-09, 5 γκολ πίσω από τον συμπαίκτη του Πάτρικ Χέλμες. 

Τη σεζόν 2012-13 έγινε πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα, σκοράροντας 25 γκολ, ένα περισσότερο από τον Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι. Μέχρι στιγμής έχει σκοράρει 103 γκολ σε 226 αγώνες.

Εθνική ομάδα

Ο Κίσλινγκ έκανε το διεθνές ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα στις 28 Μαρτίου 2007 σε ένα φιλικό εναντίον της Εθνική Δανίας. Συμπεριλήφθηκε στην αποστολή για το Μουντιάλ του 2010. Έχει αγωνιστεί σε 6 αγώνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Στέφαν Κίσλινγκ

Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη
Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας U20
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Β
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Χιλιοποδαρούσα

Η Χιλιοποδαρούσα ήταν ελληνική παιδική τηλεοπτική εκπομπή που προβαλλόταν στην ΕΡΤ. Μεταδόθηκε για πρώτη φορά στις 6 Νοεμβρίου του 1983 και τελευταία στις 14 Ιουνίου του 1987. Παρουσιαστής ήταν ο Νίκος Πιλάβιος, ο οποίος πλαισιωνόταν από δύο κούκλες κατασκευής της Οικογένειας Σοφιανού, ονόματι Ροζαλία Μπουρμπουρίδου, Τιμολέων Αλαλέων και Χιλιοποδαρούσα. Στις κούκλες δάνειζαν τις φωνές τους η Ήβη Σοφιανού, ο Φαίδων Σοφιανός και η Ρένα Καζάκου, αντίστοιχα. Η μουσική της σειράς γράφτηκε από τους Σταμάτη Σπανουδάκη, Σάκη Τσιλίκη και Ροζάνα Λαδά και οι τίτλοι αρχής από τον πρώτο. Το 1989, στο τραγούδι τίτλων της εκπομπής βασίστηκε το τραγούδι του Σπανουδάκη με τον τίτλο Γιορτή, το οποίο τραγούδησε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και κυκλοφόρησε στο δίσκο Δύο Βήματα απ' την Άμμο (1989).

Η Χιλιοποδαρούσα διαθέτει πολλές ενότητες, όπως οι: Γράψε την Ιστορία, Η Ορχήστρα των Ζώων, Χειροτεχνία, Θέματα για Ζωγραφιές, Κατασκευές με Μηλό, Διάφορα Παιχνίδια, Βρες την Παροιμία και Ο Δόκτωρ Χουρχουρίζης. Τον Μάρτιο του 1987, η τελευταία σειρά επαναπροβλήθηκε με εβδομαδιαία επεισόδια στην ΕΡΤ, ως αυτοτελής εκπομπή.

Συντελεστές
  Νίκος Πιλάβιος  - Παρουσιαστής
 Ήβη Σοφιανού - Ροζαλία Μπουρμπουρίδου
 Φαίδων Σοφιανός - Τιμολέων Αλαλέων
  Ρένα Καζάκου  - Χιλιοποδαρόυσα                                                                    
 Σταμάτης Σπανουδάκης, Σάκης Τσιλίκης, Ροζάνα Λαδά -  Μουσική

Παραπομπές 

Εκπομπές ΕΡΤ
Τηλεοπτικές εκπομπές
Λυκά Ρουζώ

Ο Λυκά Ρουζώ, γεννημένος στις 10 Μαρτίου 1994 στην Γκρας, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού για λογαριασμό της ΟΣ Μπουλόν, υπό τη μορφή δανεικού από την ΟΖΚ Νις.

Βιογραφία

Σύλλογος

Ξεκινήματα 
Ο Λυκά Ρουζώ ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο το 2000 από την ΟΣ Βαλμπόν Σοφιά Αντιπολίς προτού ενταχθεί το 2004 στην ΡΚ Γκρας. Το 2008, ενσωματώθηκε στα τμήματα υποδομής της ΟΖΚ Νις.

ΟΖΚ Νις 
Ο Λυκά Ρουζώ πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 12 Μαΐου 2013, σε αναμέτρηση για το πρωτάθλημα της Λιγκ 1 απέναντι στην Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ, αντικαθιστώντας τον Κεβίν Γκομίς στο 82ο λεπτό του αγώνα (ήττα με σκορ 4-0).

Διαδοχικοί δανεισμοί σε Φρεζύς και Μπουλόν 
Έπειτα από την παραχώρησή του υπό τη μορφή δανεισμού στην ΕΦΚ Φρεζύς Σαιν-Ραφαέλ, ο Ρουζώ παραχωρήθηκε εκ νέου ως δανεικός, στις 7 Αυγούστου 2015, αυτή τη φορά στην ΟΣ Μπουλόν.

Εθνική 
Ο Λυκά Ρουζώ έλαβε την πρώτη του κλήση, υπό τον Φρανσίς Σμερετσκί, στις 22 Μαΐου 2012 με την Εθνική Γαλλίας U-18 απέναντι στη Φινλανδία, μπαίνοντας στο παιχνίδι ως αλλαγή στο 77ο λεπτό (νίκη με σκορ 0-3).

Πέτυχε δύο τέρματα με την U-19 απέναντι στην Λετονία στις 13 Οκτωβρίου 2012 (νίκη με σκορ 6-0) και απέναντι στην Πορτογαλία, στις 16 Οκτωβρίου 2012 (ισοπαλία με σκορ 2-2).

Στις 3 Ιουλίου 2013, κλήθηκε από τον Φρανσίς Σμερετσκί να συμμετάσχει στην αποστολή της Εθνική Γαλλίας για το Euro U-19. Μετά από ένα δύσκολο ξεκίνημα στη διοργάνωση, οι Bleuets απέκλεισαν την Ισπανία στα ημιτελικά και προκρίθηκαν για τον τελικό απέναντι στη Σερβία χάρη σε τέρματα των Γιασίν Μπεντζιά και Αντουάν Κοντ.

Διακρίσεις 
 Γαλλία U-19
 Euro U-19
 Φιναλίστ : 2013.

Παραπομπές 

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις
Ποδοσφαιριστές ΕΦΚ Φρεζύς Σαιν-Ραφαέλ
Ποδοσφαιριστές ΟΣ Μπουλόν
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Σταύρος Ηλιόπουλος

Για το Δήμαρχο Κορίνθου με το ίδιο ονοματεπώνυμο, δείτε Σταύρος Ηλιόπουλος (Δήμαρχος)

Ο Σταύρος Ηλιόπουλος του Ανδρέα (1904 - 24 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός της Αριστεράς. Ήταν βουλευτής Β΄ Αθηνών έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές των ετών 1958, του 1961, 1963 και του 1964.

Βιογραφία 
Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση εναντίον των Γερμανών, πολεμώντας με το ΕΑΜ. Υπήρξε μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ελλάδας και αργότερα ιδρυτικό μέλος της ΕΔΑ. 

Εξελέγη βουλευτής με την ΕΔΑ για πρώτη φορά το 1958 και επανεξελέγη το 1961 με το ΠΑΜΕ και το 1963 και 1964 με την ΕΔΑ. Για τα πολιτικά του φρονήματα υπέστη διώξεις από τη χούντα και εκτοπίστηκε στη Γυάρο.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν πρόεδρος του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου.

Παραπομπές 

Έλληνες δικηγόροι
Μέλη του ΕΑΜ
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Βουλευτές Β' Αθηνών
Ντιβόκ Όριτζι

Ο Ντιβόκ Οκότ Όριτζι (Divock Origi, 18 Απριλίου 1995) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός στην Μίλαν. Γκοουτ    

Γεννήθηκε στην Οστάνδη του Βελγίου και είναι γιος του πρώην Κενυάτη επαγγελματία ποδοσφαιριστή Μάικ Όριτζι.

Συλλογική καριέρα
Ο Όριτζι ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τα τμήματα υποδομής της Ρασίνγκ Γκενκ, όμως υπέγραψε στην Λιλ το 2010. Αγωνίζεται με την δεύτερη ομάδα του συλλόγου.

Στις 24 Ιανουαρίου 2013, ήταν μέλος της αποστολής στην εκτός έδρας νίκη της Λιλ με σκορ 3–1 επί της Πλαμπενέκ για το Κύπελλο Γαλλίας της σεζόν 2012–13. Στις 2 Φεβρουαρίου 2013, σκόραρε στο επίσημο ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Λιλ, μπαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή στο 69ο λεπτό στην θέση του Ρονί Ροντελέν και βοηθώντας την ομάδα του να επιστρέψει από το 1–0 σε βάρος της, έξι λεπτά μετά την είσοδό του με μία ασίστ από τον Ντιμιτρί Παγιέ, βοηθώντας την να πάρει την εντός έδρας ισοπαλία για την Λιγκ 1 απέναντι στην Τρουά.

Τον Ιούλιο του 2014 αποκτήθηκε από τη Λίβερπουλ για 10 εκατομμύρια λίρες και δόθηκε δανεικός στη Λιλ. Την περίοδο 2017-18 δόθηκε δανεικός στην Βόλσμπουργκ. Το 2022 αποκτήθηκε από την Μίλαν μετά τη λήξη του συμβολαίου του.

Διεθνής καριέρα
Ο Όριτζι έχει εκπροσωπήσει το Βέλγιο στις ηλικιακές κατηγορίες U-15, U-16, U-17 και U-19. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την Εθνική U-19 στην αναμέτρηση για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου U-19 του 2013 απέναντι στην Λευκορωσία στις 12 Οκτωβρίου 2012.

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κένυα έχει εκφράσει την επιθυμία της να πείσει τον Όριτζι να αγωνιστεί με την Εθνική Κένυα στο εγγύς μέλλον.

Στατιστικά Καριέρας

Σύλλογος

Εθνική

Προσωπική Ζωή
Ο Όριτζι προέρχεται από μια άκρως ποδοσφαιρική οικογένεια. Ο πατέρας του Μάικ αγωνίστηκε με την ΚΦ Οστάνδη (την εποχή που ο Ντιβόκ γεννήθηκε) και την Ρασίνγκ Γκενκ μεταξύ άλλων βελγικών ομάδων, ενώ, ταυτόχρονα, εκπροσώπησε και την Εθνική Κένυα. Ο θείος του, Όστιν, αγωνίστηκε με την Γκορ Μαχία στην Κενυάτικη Πρέμιερ Λιγκ, ενώ οι άλλοι δύο θείοι του, Τζέραλντ και Άντονι αγωνίστηκαν με την Τάσκερ. Ο ξάδερφός του, Άρνολντ αγωνίζεται αυτό τον καιρό ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της νορβηγικής Λίλεστρεμ ΣΚ και της Εθνικής Κένυα.

Σημειώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

Κενυάτες ποδοσφαιριστές
Βέλγοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ
Ποδοσφαιριστές ΚΡΚ Γκενκ
Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Ειρήνη Καντακουζηνή

Η Ειρήνη Καντακουζηνή  (1400 - Ρούτνικ Μάιος 1457) ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα, σύζυγος του δεσπότη της Σερβίας Τζούρατζ Μπράνκοβιτς. Στη σερβική λαϊκή παράδοση αποτελεί ιδρύτρια πολλών φρουρίων στη Σερβία.

Οικογένεια 
Οι γονείς της ήταν ο Θεόδωρος Καντακουζηνός και η Έλενα Ουρόσι, πριγκίπισσα της Σερβίας. Αδέλφια της ήταν ο Δημήτριος, ο Μανουήλ, ο Γεώργιος, ο Ανδρόνικος, ο Θωμάς, η Θεοδώρα, η Ειρήνη και η Μαρία. Η Ειρήνη παντρεύτηκε τον Τζούρατζ Μπράνκοβιτς στις 26 Δεκεμβρίου, 1414 κι είχαν τουλάχιστον έξι παιδιά: 
τον Τοντόρ, τον Γκρίγκορ, την Μάρα, τον Στεφάν, την Αικατερίνη και τον Λαζάρ.

Θρύλοι 
Επειδή ήταν ξένη και στην αυλή της είχε και τα αδέλφια της, η λαϊκή παράδοση τής απέδωσε κακό χαρακτήρα. Θεωρείτο ότι ασκούσε μεγάλη επιρροή στον δεσπότη και οι άνθρωποι άρχισαν να την αντιπαθούν, λέγοντας ότι η κατασκευή του Σμεντέρεβο ήταν απλά ένα καπρίτσιο της. Στη λαϊκή ποίηση έχει ονομαστεί prokleta Jerina ("καταραμένη Ιρίνα"), αλλά τίποτα από αυτά δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί από τις ιστορικές πηγές.

Το φρούριο της Μαγκλίτς, κοντά στο Κράλιεβο, στη Σερβία είναι επίσης γνωστό ως το φρούριο της Ιρίνα. Χτίστηκε τον 13ο αιώνα και σύμφωνα με τον θρύλο έριχνε τους εραστές της στο βαθύ πηγάδι εντός των τειχών. Το φρούριο του Ούζιτσε έχει μύθο παρόμοιο. Στην τοπική παράδοση περιγράφεται ως μία σκληρή βασίλισσα, που πέταξε τα παιδιά της από τον υψηλότερο πύργο σε σκοτεινό ποτάμι. 

Ο Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς κατέγραψε πολλά τραγούδια της Σερβίας όπου αναφέρεται ως: «Đurđeva Jerina", "Dva Despotovića", "Ženidba Djurdja Smederevca", "Kad je Janko Vojvoda udarao Djurdja Δέσποτα buzdohanom", "Oblak Radosav» και "Starina Novak i Knez Bogosav ". Ο Σέρβος συγγραφέας Βιντάν Νίκολιτς έγραψε ένα μυθιστόρημα για τη ζωή της· σε ορισμένες παλαιότερες εκδόσεις του αυτό το μυθιστόρημα είχε τον τίτλο "Η Σκιά του δεσπότη».

Παραπομπές

Αναφορές

Ειρηνη
Δεσποτάτο της Σερβίας
Λαϊκή παράδοση της Σερβίας
Δεσπότισσες της Σερβίας
Δυναστεία των Μπράνκοβιτς
Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Λιάνα Μιχαήλ

Η Λιάνα Μιχαήλ - Γλίτσου (στην κινηματογράφο εμφανίστηκε απλά ως Λιάνα Μιχαήλ, Πειραιά 1924) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και φιλόλογος.

Βιογραφία 
Σε παιδική ηλικία εμφανίστηκε σε επιθεωρήσεις των θεατρικών επιχειρήσεων του πατέρα της. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Κωστή Μπαστιά καθώς και στη Φιλοσοφική Σχολή και Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συγκρότησε θιάσους και πραγματοποίησε περιοδείες σε όλη την Ελλάδα, ενώ ρόλους ενσάρκωσε και στον κινηματογράφο.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε στην ιδιαίτερη πατρίδα της τα Ψαρά, ενώ πέθανε σε νοσοκομείο στην Γερμανία. Με τη διαθήκη της άφησε όλοι της την περιουσία στον Δήμο Ψαρών με μοναδικό όρο να συντηρείται η εκκλησία των Αγίων Σπυρίδωνα και Ταξιάρχη που βρίσκεται πλησίον της οικίας της. Δυστυχώς ο Δήμος Ψαρών και ο Ε.Ο.Τ. γκρέμισαν την οικία της για να χτιστεί στην θέση του ξενοδοχείο στις αρχές του 1980.

Φιλμογραφία 

Ηθοποιοί-επέκταση
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 09/2013
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Θωμάς Καντακουζηνός

Ο Θωμάς Καντακουζηνός (σερβικά : Томом Кантакузином ή Тома Кантакузин), ( ; - Αδριανούπολη, 25 Ιουνίου 1463), ήταν Βυζαντινός πρίγκιπας και Δεσπότης της Σερβίας για λίγες εβδομάδες το 1439 σαν αντιβασιλέας.

Ήταν γιος του  Θεοδώρου Καντακουζηνού και της Έλενας, Σέρβας πριγκίπισσας. Αδέλφια του ήταν ο Δημήτριος, ο Μανουήλ, ο Γεώργιος, ο Ανδρόνικος, η Ειρήνη, η Θεοδώρα και η Μαρία. Η αδελφή του Ειρήνη το 1414 παντρεύτηκε τον δεσπότη της Σερβίας Τζούρατζ Μπράνκοβιτς και ο Θωμάς βρέθηκε στην Σερβία αναλαμβάνοντας σημαντικές πολιτικές θέσεις. 

Ήταν στην διπλωματική υπηρεσία του δεσπότη από το 1433 έως το 1456. Το 1429 ήταν επικεφαλής των εργασιών κατασκευής της νέας πρωτεύουσας του Σμεντέρεβο, αναφέρεται ότι για την κατασκευή του έφερε πολλούς έλληνες τεχνίτες Το 1438 οι Οθωμανοί εισέβαλαν στην Σερβία, ο Θωμάς ήταν από τους υπερασπιστές της τρίμηνης πολιορκίας του Σμεντέρεβο. 

Το 1459 βρισκόταν σε Οθωμανικά εδάφη και τύχαινε την προστασίας του Σουλτάνου. Συμμετείχε στην μετακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιωάννη της Ρίλας από την βουλγαρική πόλη Τάρνοβο και το μοναστήρι της Ρίλας στο Άγιο όρος.

Παραπομπές 

Δεσπότες της Σερβίας
Δεσποτάτο της Σερβίας
Θωμας
Σέρβοι διπλωμάτες
Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Μαχμούτ Πασάς Αντζέλοβιτς

Ο Βελί Μαχμούτ Πασάς Αντζέλοβιτς (σερβικά : Махмуд-паша Анђеловић, τουρκικά : Veli Mahmud Paşa) (1420–1474), ήταν μεγάλος βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την περίοδο 1456-1466 και ξανά το 1472-1474, ο πρώτος σε αυτό το αξίωμα που προερχόταν από τον θεσμό του  παιδομαζώματος (devşirme). Έγραψε στα περσικά και την τουρκική γλώσσα ποιήματα με το ψευδώνυμο "Adni".

Ήταν μέλος της βυζαντινής οικογένειας των Αγγέλων και ανατράφηκε χριστιανός, αλλά αργότερα απήχθη ως παιδί από τον Σουλτάνο, με το παιδομάζωμα κι έγινε μουσουλμάνος. Ήταν ικανός στρατιώτης και παντρεμένος με την κόρη του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄. Διακρίθηκε στην πολιορκία του Βελιγραδίου το 1456 και πήρε τη θέση του Μεγάλου Βεζύρη ως ανταμοιβή διαδεχόμενος τον Ζαγανό Πασά.

Βιογραφία 

Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Θεσσαλίας το 1394 ο κλάδος των Αγγέλων που κυβερνούσε εκεί  κατέφυγε στην Σερβία. Γεννήθηκε το 1420, στο χωριό Νόβο Μπρντο στο Δεσποτάτο της Σερβίας, αδελφός του ήταν ο Μιχαήλ. Απήχθη το 1427, κατά τη διάρκεια μιας οθωμανικής εισβολής στην Σερβία από τους Οθωμανούς και στάλθηκε μαζί με δύο άλλα αγόρια στην Αδριανούπολη. Σύμφωνα με τον Λαόνικο Χαλκοκονδύλη απήχθη από τους ιππείς του σουλτάνου Μουράτ Β΄ ενώ ταξίδευε με τη μητέρα του από το Νόβο Μπρντο στο Σμεντέρεβο. Η μητέρα του μεταφέρθηκε και αυτή στην Κωνσταντινούπολη παραμένοντας χριστιανή υπό την προστασία του Σουλτάνου, ο οποίος της έδωσε και κάποιο κτήμα.

Το 1458, ο Σέρβος δεσπότης Λαζάρ Μπράνκοβιτς πέθανε, ο αδελφός του Μαχμούτ Μιχαήλ έγινε μέλος μιας συλλογικής αντιβασιλείας που κρατούσαν την εξουσία στο δεσποτάτο αλλά σύντομα καθαιρέθηκε. Σε αντίδραση ο Μαχμούτ επιτέθηκε και κατέλαβε το φρούριο του Σμεντέρεβο και μερικά φρούρια στην περιοχή του. Απειλούμενος από μια ενδεχόμενη ουγγρική παρέμβαση αναγκάστηκε να αποσυρθεί νότια και να ενώσει τις δυνάμεις του με αυτές του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ στα Σκόπια. Το 1461 συνόδευσε τον Μεχμέτ στην εκστρατεία του εναντίον της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, το τελευταίο εναπομέναν κομμάτι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Μαχμούτ διαπραγματεύτηκε την παράδοση της πόλης της Τραπεζούντας με τον Γεώργιο Αμιρούτζη που ήταν ξάδελφος του.

Το 1463 ο Μαχμούτ οδήγησε τον Οθωμανικό στρατό στην εισβολή και την κατάκτηση του υποτελούς Βασιλείου της Βοσνίας, επίσης συνέλαβε τον Βόσνιο βασιλιά Στεφάν Τομάσεβιτς. Συνόδευσε τον Μωάμεθ Β΄ στην επιθεση του στην σημερινή Αλβανία το καλοκαίρι του 1467 εναντίον του Σκεντέρμπεη. Ο Σκεντέρμπεης υποχώρησε στα βουνά και ο Μαχμούτ τον καταδίωξε αλλά απέτυχε να τον εντοπίσει.

Ο Μαχμούτ παύθηκε από την θέση του το 1468, λόγω μηχανορραφίας του διαδόχου του Ρουμ Μεχμέτ Πασά, υποτίθεται λόγω παρατυπιών σχετικά με την επανεγκατάσταση των Καραμανιδών στην Κωνσταντινούπολη μετά την κατάκτηση του Καραμάν το ίδιο έτος. Αποκαταστάθηκε το 1472 αλλά οι σχέσεις του με τον σουλτάνο ήταν πλέον τεταμένες. Απολύθηκε και εκτελέστηκε το 1474.

Παραπομπές

Πηγές 

 

Μαχμουτ Πασα
Μεγάλοι Βεζίρηδες
Σέρβοι ελληνικής καταγωγής
Μιχαήλ Αντζέλοβιτς

Ο Μιχαήλο Αντζέλοβιτς  (σερβικά : Михаило Анђеловић) ήταν εξέχων ευγενής και αντιβασιλέας του Δεσποτάτου της Σερβίας για λίγες εβδομάδες το 1458.

Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Θεσσαλίας το 1394 η οικογένεια των Αγγέλων Φιλανθρωπηνών που την κυβερνούσε κατέφυγε στην Σερβία. Ο Μχαήλ ήταν εγγονός του Αλεξίου ή του Μανουήλ, άγνωστο που γεννήθηκε, και υπηρέτησε ως υπάλληλος των δεσποτών Τζούρατζ Μπράνκοβιτς και του Λαζάρ Μπράνκοβιτς.

Αδελφός του ήταν ο Μαχμούτ που με το παιδομάζωμα εντάχθηκε στους γενίτσαρους, έγινε μουσουλμάνος κι ανέβηκε στις υψηλότερες βαθμίδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έγινε Μπεηλέρμπεης (γενικός κυβερνήτης) της Ρούμελης το 1451 και Μεγάλος Βεζύρης το 1455. Έτσι στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων μεταξύ Σέρβων και Οθωμαναώντο 1457 οι δύο πλευρές εκπροσωπήθηκαν από τους αδελφούς Μιχαήλ και Μαχμούτ.

Επειδή ο Λαζάρ Μπράνκοβιτς δεν είχε γιους μετά τον θάνατο του δημιουργήθηκε μια τριμελής αντιβασιλεία και το ένα μέλος της ήταν ο Μιχαήλ. Ο Μιχαήλ περίμενε να πάρει το χρίσμα του Δεσπότη και να κυβερνήση μόνος τη Σερβία αλλά φυλακίστηκε τον Μάρτη του 1458 και έχασε το δικαίωμα.

Πηγές 
 Hearts grown brutal: sagas of Sarajevo
 The Serbs
 Danube stream

Δεσποτάτο της Σερβίας
Μιχαηλ
Σέρβοι διπλωμάτες
Σέρβοι ελληνικής καταγωγής
Μιχαηλο
Αντιβασιλείς
Λαζάρ Μπράνκοβιτς

Ο Λαζάρ (Λάζαρος) Μπράνκοβιτς (Лазар Бранковић, 1421 – 20 Ιανουαρίου 1458) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς ήταν δεσπότης της Σερβίας την περίοδο 1456-1458. Ήταν ο τρίτος γιος του Τζούρατζ Μπράνκοβιτς και της Ειρήνης Καντακουζηνής. Τον διαδέχθηκε ο πρεσβύτερος αδελφός του δεσπότης Στεφάν Μπράνκοβιτς.

Βιογραφία 
Τόσο τα μεγαλύτερα αδέλφια του ο Γκριγκόρ αλλά και ο Στεφάν, τυφλώθηκαν από τους Οθωμανούς του Μουράτ Β΄ το 1441. Ο Λαζάρ προφανώς έγινε ο διάδοχος του πατέρα τους ως ο μόνος γιος που δεν είχε πρόβλημα υγείας. Όταν ο Τζούρατζ πέθανε στις 24 Δεκεμβρίου το 1456 ο Λαζάρ τον διαδέχθηκε.

Είχε σύντομη βασιλεία του που σε αυτή περιλαμβάνονται κυρίως ενδοοικογενειακές διαφορές με τη μητέρα και τα αδέλφια του. Το 1457 ο Λαζάρ έδωσε όρκο υποταγής στον Μεχμέτ Β΄ , γιος και διάδοχος του Μουράτ Β΄. Θεωρείται ότι πρόκειται για μια προσπάθεια να αποτρέψει την εισβολή των Οθωμανών. Επίσης διόρισε τον Μιχαήλ Αγγελόβιτς, από τον Οίκο των Αγγέλων, επίσημα επικεφαλής του. αυτή η απόφαση έκανε τον Μιχαήλ επικεφαλής του συμβουλίου αντιβασιλείας μετά το θάνατο του άρχοντα του.

Ο Λαζάρ πέθανε στις 20 Ιανουαρίου 1458, ο Γεώργιος Σφραντζής καταγράφει την ημερομηνία αλλά όχι την αιτία.

Οικογένεια 
Ο Λαζάρ σε χειρόγραφο που βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού αναφέρεται σαν "Dell'Imperadori Constantinopolitani". Το έγγραφο είναι επίσης γνωστό ως "χειρόγραφο Μασαρέλι" επειδή βρέθηκε στα έγραφα του Άντζελο Μασαρέλι (1510-1566). Ο Μασαρέλι είναι περισσότερο γνωστός ως γενικός γραμματέας του Συμβουλίου της Τρεντ , ο οποίος κατέγραφε τις αποφάσεις του συμβούλιου.

Το χειρόγραφο Μασαρέλι τον ονομάζει ως γιο του Τζούρατζ Μπράνκοβιτς και της Ειρήνης Καντακουζηνής. Το βιβλίο "The Byzantine Lady: Ten Portraits 1250-1500" (1994) από τον DM Nicol αμφισβητούν την μητρότητα του, γεγονός που υποδηλώνει 'οτι ο Τζούρατζ τον είχε πριν από τον γάμο του με την Ειρήνη από άλλη γυναίκα. Ωστόσο στην θεωρία του δεν παρουσίασε πηγές και παρέλειψε να λάβει υπόψη το γεγονός ότι ο πατέρας της Ειρήνης γεννήθηκε μεταξύ του 1395 και 1417. Θα ήταν απίθανο να είναι παππούς από το 1410.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 1429 ο Τζούρατζ κάνει μια δωρεά για την Ιερά Μονή Εσφιγμένου στο Άγιο όρος. Το έγγραφο κατονομάζει τη σύζυγό του Ειρήνη και τα πέντε παιδιά. Το χειρόγραφο Μασαρέλι κατονομάζει επίσης τα ίδια πέντε παιδιά του Τζούρατζ και της Ειρήνης. Άλλα γενεαλογίες αναφέρουν ένα έκτο παιδί τον Τοντόρ Μπράνκοβιτς. Θα μπορούσε να είναι ένα παιδί που πέθανε νέος και επομένως δεν αναφέρεται με τα αδέλφια του.

Το 1446 ο Λαζάρ παντρεύτηκε την Ελένη Παλαιολογίνα Μπράνκοβιτς του Μωρέως . Ήταν κόρη του Θωμά Παλαιολόγου δεσπότη του Μωρέως και της Αικατερίνης Ζαχαρία Πριγκίπισσα της Αχαΐας. Μαζί απέκτησαν τρεις κόρες:
 (Έλενα) Μαρία , σύζυγος του βασιλιά Στεφάν Τομάσεβιτς βασιλιά της Βοσνίας.
 Μίλιτσα, σύζυγος του  Λεονάρδου Τόκκου, κυβερνήτη της Ηπείρου.
 Γιέρινα/Ειρήνη, σύζυγος του Ιωάννη Καστριώτη Β΄ (γιου του Σκεντέρμπεη και της Ανδρονίκης Αριανίτη).

Παραπομπές

Πηγές 

Δεσπότες της Σερβίας
Δεσποτάτο της Σερβίας
Λαζαρ
Firefox OS

Το Firefox OS ήταν ένα ελεύθερο λειτουργικό σύστημα για έξυπνα τηλέφωνα και ταμπλέτες στα αγγλικά γνωστά ως tablets. Αρχικά ήταν γνωστό με την κωδική ονομασία: B2G - Boot to Gecko.Ήταν βασισμένο στο Linux και η ανάπτυξή του υποστηριζόταν από τη Mozilla, ένα μη κερδοσκοπικό οργανισμό, μέχρι τα μέσα του Ιανουαρίου του έτους 2017.

Το Firefox OS είχε σχεδιαστεί για να παρέχει ένα εναλλακτικό λειτουργικό σύστημα για φορητές συσκευές, βασισμένο στην κοινότητα, χρησιμοποιώντας ανοιχτά πρότυπα και προσεγγίσεις όπως εφαρμογές HTML5, JavaScript και ανοιχτά APIs για την επικοινωνία με το υλικό των συσκευών.

Διάδοχος του Firefox OS είναι το KaiOS, το οποίο από το 2016 εξελίσσεται ανεξάρτητα από το λειτουργικό σύστημα της Mozilla.

Βασικές τεχνολογίες
Η αρχική ανάπτυξη του Firefox OS περιλάμβανε τρεις βασικές τεχνολογίες λογισμικού:

Λειτουργικό Σύστημα
Ονομάζεται Gonk, είναι το χαμηλότερο κομμάτι του λειτουργικού συστήματος της πλατφόρμας του Firefox OS. Περιλαμβάνει τον πυρήνα του Linux και Στρώμα αφαίρεσης υλικού (Hardware abstraction layer, HAL). Ο πυρήνας και αρκετές βιβλιοθήκες είναι κοινά έργα ελεύθερου λογισμικού, ενώ άλλα κομμάτια μοιράζονται με το Android. Το Gonk είναι απλή διανομή Linux.

Εμφάνιση Γραφικών Στοιχείων
Ονομάζεται Gecko, είναι μια απλή μηχανή εμφάνισης ιστοσελίδων, η οποία εφαρμόζει τα περισσότερα από τα σημερινά πρότυπα του παγκόσμιου ιστού για HTML, CSS και JavaScript. Περιλαμβάνει δικτυακές λειτουργίες, γραφικές, εικονική μηχανή JavaScript, μηχανή σχεδίου και porting layers, είναι το λογισμικό που εμφάνιζε όλα τα γραφικά στοιχειά του τηλεφώνου, πρόκειται για το ίδιο λογισμικό που χρησιμοποιεί ο περιηγητής Mozilla Firefox για να απεικονίζει τον ιστό.

Γραφικά Στοιχεία

Ονομάζεται Gaia και είναι το σύστημα διεπαφής με τον χρήστη. Ελέγχει ό,τι εμφανίζεται στην οθόνη. Περιλαμβάνει εξ ορισμού υλοποιήσεις της οθόνης κλειδώματος, της αρχικής οθόνης, της εφαρμογής τηλεφωνικών κλήσεων και επαφών, της εφαρμογής για μηνύματα, της εφαρμογής για τη κάμερα και άλλα. Είναι γραμμένη εξ ολοκλήρου σε HTML, CSS και JavaScript. Διασυνδέεται με το σύστημα μέσω ανοιχτών δικτυακών API τα οποία υλοποιούνται από το Gecko την μηχανή εμφάνισης ιστοσελίδων. Επειδή χρησιμοποιεί μόνο ανοιχτά πρότυπα, μπορεί να λειτουργήσει και σε άλλα λειτουργικά συστήματα και φυλλομετρητές.

Εκδόσεις

Λήξη υποστήριξης 
Η Mozilla ανακοίνωσε τη λήξη υποστήριξης του Firefox OS από την 29η Μαρτίου του 2016 για κινητές πλατφόρμες κι υπολογιστές. Ωστόσο, το Firefox Marketplace διέκοψε τη λειτουργία του από τις 30 Μαρτίου του 2018. Έτσι, όσες συσκευές τρέχουν το Firefox OS, δεν μπορούν πλέον να εγκαταστήσουν εφαρμογές τρίτων. Δείτε την επίσημη ανακοίνωση εδώ

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
 Firefox OS Simulator (Πρόσθετο για τον Firefox)
KaiOS (Διάδοχος του Firefox OS)

Παραπομπές 
Linux
Ελεύθερο λογισμικό
Λειτουργικά συστήματα
Λογισμικό
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Έξυπνα τηλέφωνα
Mozilla Firefox
Στεφάν Μπράνκοβιτς

Ο Στεφάν Μπράνκοβιτς (Стефан Бранковић, 1425 - 9 Οκτωβρίου 1476) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς ήταν ηγεμόνας της Σερβίας την περίοδο 1458-1459, και Άγιος της Σερβικής ορθόδοξης εκκλησίας σαν "Άγιος Στέφανος ο τυφλός".

Ήταν γιος του Τζούρατζ Μπράνκοβιτς και της Ειρήνης Καντακουζηνής. Το 1439 είχε συλληφθεί από τους Οθωμανούς κι είχε τυφλωθεί μαζί με τον αδελφό του Γκριγκόρ. Το 1441 είχε γίνει πολίτης της Δημοκρατίας της Βενετίας μαζί με τον αδελφό του Γκριγκόρ, τα δύο τυφλά αδέλφια φαίνεται να έχουν αφήσει τις σκέψεις να διαδεχτούν τον πατέρα τους. Θα μπορούσαν να διεκδικήσουν το θρόνο το 1458, δεδομένου ότι ο θάνατος του αδελφού τους Λαζάρ τους άφησε τους μόνο άρρενες εκπροσώπους του οίκου των Μπράνκοβιτς.

Το 1458 με την βοήθεια της Ελένης Παλαιολογίνας χήρας του αδελφού του Λαζάρ Μπράνκοβιτς, έγινε δεσπότης.

Το 1461, παντρεύτηκε την Αντζελίνα Αρανίτ Κομνηνή κόρη της του Βοεβόδα της Σκόδρας και του Δυρραχίου, Γκιέργκι Αρανίτ Κομνηνού και απογόνο έκτης γενιάς του τσάρου Ντούσαν. Είχαν τέσσερα ή πέντε παιδιά:
 Γιοβάν, Τιμητικός δεσπότης της περιοχής Raitzen στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, παντρεμένος Έλενα Τζάκσιτς
 Τζόρτζε, Τιμητικός δεσπότης της περιοχής Raitzen, στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, παντρεμένος με την Ισαβέλλα ντελ Μπάλζο. Κατείχε επίσης τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου του Βελιγραδίου.
 Ιρίνα, Θεωρείται ότι πέθανε σε μικρή ηλικία.
 Μαρίγια, παντρεμένη με τον Βονιφάτιο Γ΄ του Μομφερράτου
 Μίλιτσα, παντρεμένη με τον Νεάγκο Βαρασάββα, ηγεμόνας της Βλαχίας.

Παραπομπές

Πηγές 
 Medieval Lands-A prosopography of medieval European noble and royal families
 
 
 

Δεσπότες της Σερβίας
Δεσποτάτο της Σερβίας
Στεφαν
Στεφαν
Καταρίνα Μπράνκοβιτς

Η Καταρίνα Καντακουζηνή Μπράνκοβιτς, σερβικά: Катарина Бранковић, (1418/1419 - 1492) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς ήταν κόρη του δεσπότη της Σερβίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Τσέλιε.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Τζούρατζ Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας και της Ειρήνης Καντακουζηνής.

Η Καταρίνα παντρεύτηκε στις 20 Απριλίου 1434 τον Ούλριχ Β΄ κόμη του Τσέλιε (1406-1456), έναν πολύ ισχυρό και πλούσιο άνδρα, με μεγάλες εκτάσεις στη Στυρία και τη σημερινή Κροατία. Ο πατέρας του Φρειδερίκος Β΄ ήταν αδελφός της Βαρβάρας συζύγου του Σιγισμούνδου βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.

Μετά τον θάνατο του συζύγου της στην πολιορκία του Βελιγραδίου το 1456, η Καταρίνα εγκατέλειψε όλα τα εδάφη τους στη σημερινή Σλοβενία και Κροατία, εκτός του Krško, με αντάλλαγμα ένα ορισμένο ετήσιο μίσθωμα. Ταξίδεψε στην Ιταλία, την Κέρκυρα, το Ντουμπρόβνικ και στην Παλαιά Σερβία (σήμερα ΠΓΔΜ) με την αδελφή της Μάρα, χήρα του σουλτάνου Μουράτ Β΄.

Η Καταρίνα πέθανε το 1492 και τάφηκε στο χωριό Κόντσε, δυτικά της Στρούμιτσα στη νοτιοανατολική Βόρεια Μακεδονία σήμερα.

Σήμερα στο Ζάγκρεμπ υπάρχει το Σερβικό Γενικό Σχολείο "Καταρίνα Καντακουζινή Μπράνκοβιτς".

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ούλριχ Β΄ κόμη του Τσέλιε και είχε τέκνα:
 Χέρμαν Δ΄ 1439-1452, κόμης του Τσέλιε.
 Ελισάβετ 1441-1455, παντρεύτηκε τον Ματθία Ουνιάδη Κορβίνο, βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας.
 Γεώργιος π.1444-1445, απεβ. ενός έτους.

Πηγές 
 Γενεαλογία του Ούλριχ και της Καταρίνα

Δεσποτάτο της Σερβίας
Καταρινα
Κόμισσες του Τσέλιε
Νικόλα Ραντόνια

Ο Νικόλα Ραντόνια (σερβικά Никола Радоња) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς, ήταν Σέρβος ευγενής, αργότερα Αγιορείτης μοναχός, μεγαλύτερος γιος του σεβαστοκράτορα Μπράνκο Μλαντένοβιτς και αδελφός των Δεσποτών της Σερβίας Βουκ και Λαζάρ. 

Παντρεύτηκε περίπου το 1350 την Έλενα Κράλιεβιτς με την οποία απέκτησε δύο κόρες. Ζούσε με την οικογένειά του στον τομέα Serskoj , αλλά μετά το θάνατο της συζύγου και της μίας κόρης του, πριν από 1364ή το φθινόπωρο του 1364, αποσύρθηκε από την κοσμική ζωή στη Μονή Χιλανδαρίου ως μοναχός με το όνομα «Ρόμαν». Γύρω στο 1377 γίνεται ασκητής με το όνομα «Γεράσιμος».

Μαζί με τον Αρσένιο Μπάγα μοναχό του Βατοπεδίου περίπου το 1380 αγόρασαν από την μονή Ξηροποτάμου το εγκαταλελειμμένο μοναστήρι του Αγίου Παύλου και άρχισαν την αποκατάσταση της. Έως τις 13 Νοεμβρίου 1382 έζησε στην μονή Χιλανδαρίου και μετά μετακόμισε στο μοναστήρι του Αγίου Παύλου, του οποίου ηγούμενος το 1385 ήταν ο Αρσένιος Μπάγας.

Μετά το θάνατο του μικρότερου αδελφού του, Βουκ Μπράνκοβιτς, ο οποίος πέθανε το 1397 σε οθωμανική φυλακή ο Νικόλας πήρε το σώμα του και το έθαψε στο Άγιον όρος, άγνωστο σήμερα που, κατά πάσα πιθανότητα στο μοναστήρι του Αγίου Παύλου, όπου ζούσε ή στην μονή Χιλανδαρίου. Πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου 1399 στο Μοναστήρι του Αγίου Παύλου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Група аутора, Родословне таблице и грбови српских династија и властеле (према таблицама Алексе Ивића) (друго знатно допуњено и проширено издање), Београд 1991. ISBN 86-7685-007-0 (стр. 125-137)
 Андрија Веселиновић Радош Љушић, Српске династије , Нови Сад 2001. ISBN 86-83639-01-0 (стр. 82-85)

Νικολα
Ζαν Ντέσα

Ο Ζαν Ντέσα, η προφορά στα ισπανικά είναι Γιαν Ντέσα (γεννημένος στις 9 Ιουνίου 1993 στο Καγιάο) είναι Περουβιανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό της Μονπελιέ στην Λιγκ 1.

ΜΣΚ Ζίλινα
Τον Αύγουστο του 2011, πήρε μεταγραφή για την σλοβάκικη ΜΣΚ Ζίλινα, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη νέα του ομάδα στις 27 Αυγούστου 2011 σε αναμέτρηση για την Corgoň Liga απέναντι στην ΦΚ Ντούκλα Μπάνσκα Μπίστριτσα, μπαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή στην θέση του Ρόμαν Γκέργκελ. Ο Ζαν Ντέσα είχε συνδεθεί, μέσω μεταγραφικών σεναρίων, με την Μπόκα Τζούνιορς και την ΦΚ Βασιλεία προτού πάρει μεταγραφή για τη νυν ομάδα του.

Μονπελιέ ΣΚ
Τον Αύγουστο του 2013, αποκτήθηκε από την γαλλική Μονπελιέ ΣΚ, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο μονοετούς διάρκειας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Προφίλ από την ΜΣΚ Ζίλινα
Προφίλ από το Soccerway

Περουβιανοί ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΜΣΚ Ζίλινα
Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ
Ποδοσφαιριστές Ακαδέμια Ντεπορτίβα Καντολάο
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Περού U20
Ποδοσφαιριστές ΚΝ Ουνιβερσιδάδ Σαν Μαρτίν
Γιώργος Αυτιάς

Ο Γιώργος Αυτιάς (Σάμος, 25 Ιουλίου 1956) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, τηλεπαρουσιαστής και οικονομικός συντάκτης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Σάμο, αργότερα όμως η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου τέλειωσε το σχολείο. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών στο τμήμα Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών. Έχει εργαστεί σε ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς στην Ελλάδα και έχει συνεργαστεί με αρκετές εφημερίδες και περιοδικά. Το 2000 τιμήθηκε ως "Δημοσιογράφος της χρονιάς" από το Ίδρυμα Μπότση και εν συνεχεία από την Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, 5 χρόνια μετά την πρώτη βράβευση.

Έχει εργαστεί στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, κάνοντας οικονομικό ρεπορτάζ και συμμετέχοντας στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη "Καλημέρα Ελλάδα". Το 2003, υπέγραψε με τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, για την παρουσίαση της πρωινής εκπομπής Καλημέρα Σας. Συνεχίστηκε για 6 χρονιές μέχρι το 2009, όπου το καλοκαίρι του ίδιου έτους υπέγραψε με το ALTER για την παρουσίαση του "Καλημέρα". Η εκπομπή διέκοψε την προβολή της, το 2011, λόγω του κλεισίματος του σταθμού. Το 2012, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, δούλεψε στον κυπριακό εθνικής εμβέλειας τηλεοπτικό σταθμό Extra TV Cyprus.

Το ίδιο έτος, υπέγραψε με τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ όπου παρουσιάζει το "Καλημέρα με τον Γιώργο Αυτιά" κάθε Σαββατοκύριακο.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες παρουσιαστές
Βράχος του Μονακό

Ο Βράχος του Μονακό (γαλ:Rocher de Monaco) είναι μονόλιθος ύψους 141 μέτρων που βρίσκεται στην μεσογειακή ακτή του Πριγκιπάτου του Μονακό. Δεσπόζει στην Μεσόγειο Θάλασσα και στο λιμάνι.

Ιστορία

Ο Βράχος υπήρξε στρατηγικής σημασίας στόχος από τις απαρχές της παλιάς Μασσαλιώτικης αποικίας του Μόνοικου, οι οποία πήρε την ονομασία της από τις διάφορες Λιγουριανές φυλές που κατοικούσαν στην περιοχή και πάλευαν για να αποκτήσουν τον έλεγχό του, ενώ, ακόμη και τα παλαιότερα χρόνια, αποτελούσε οχυρή θέση και τους προγόνους του ανθρώπου. Ο Βράχος του Μονακό ήταν, επίσης, η πρώτη κατάκτηση της δυναστείας των Γκριμάλντι, τους μονάρχες του κράτους για περισσότερα από 700 χρόνια, κράτος το οποίο ιδρύθηκε όταν ο Γουέλφος Φραγκίσκος Γκριμάλντι μεταμφιέστηκε σε Φραγκισκανό μοναχό, ώστε να καταφέρει να εισέλθει στην πόλη και, στη συνέχεια, να ανοίξει τις πύλες στους στρατιώτες του που περίμεναν.

Σήμερα

Σήμερα ο Βράχος βρίσκεται στην παλαιότερη των τεσσάρων συνοικιών του Μονακό, την Πόλη του Μονακό, στην οποία βρίσκεται και η Παλιά Πόλη, το αρχαιότερο τμήμα της πόλης. Επίσης, δεν βρίσκεται σε ιδιαίτερα μεγάλη απόσταση από το Πριγκιπικό Παλάτι του Μονακό (γαλ:Le Palais Princier), το οποίο και αποτελεί κατοικία του νυν μονάρχη, Αλβέρτου Β΄ και της Πριγκιπικής Οικογένειας, τον Καθεδρικό Ναό, καθώς και το Ωκεανογραφικό Μουσείο του Μονακό. Ο Βράχος του Μονακό αποτελεί δημοφιλή προορισμό, όπου τουρίστες έρχονται να δουν την θέα ή την αλλαγή φρουράς των φυλάκων του Πριγκιπικού Παλατιού.

Παραπομπές

Γεωγραφία του Μονακό
Πλοίαρχος

Πλοίαρχος (Π.χ.ος) είναι ο επικεφαλής του πληρώματος πλοίου. Είναι ο κυβερνήτης και ο διοικητής του πλοίου, επί κεφαλής της ιεραρχίας του πληρώματος με εξουσία σε κάθε πρόσωπο που επιβαίνει στο πλοίο και υπογράφει τις σχετικές συμβάσεις ναυτολόγησης του πληρώματος. Είναι υπεύθυνος για την ασφάλεια και την ευταξία στο πλοίο. Προσλαμβάνεται με σύμβαση εργασίας που εγγράφεται στο νηολόγιο του πλοίου. Ο πλοίαρχος οφείλει να κυβερνά αυτοπροσώπως το πλοίο στις επικίνδυνες περιοχές, να τηρεί τα ναυτιλιακά έγγραφα (π.χ. έγγραφα εθνικότητας, ναυτολόγιο και ημερολόγια). Οι Πλοίαρχοι υπηρετούν στο Πολεμικό, στο Εμπορικό Ναυτικό αλλά και στο Λιμενικό Σώμα - Ωστόσο,ο βαθμός αυτός διαφοροποιείται στο πολεμικό
ναυτικό από τον αντίστοιχο του εμπορικού ναυτικού. 
Ως Βαθμός του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος, είναι ανώτερος του Αντιπλοιάρχου και κατώτερος του Αρχιπλοιάρχου. Είναι αντίστοιχος του Συνταγματάρχη του Στρατού Ξηράς, του Σμηνάρχου της Πολεμικής Αεροπορίας, του Αστυνομικού Διευθυντή της Ελληνικής Αστυνομίας και του Πυράρχου στην Πυροσβεστική.

Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Captain.

Ετυμολογία 
Πλοίον + άρχω = είμαι αρχηγός, ηγεμονεύω του πλοίου.

Συναφείς όροι
Καπετάνιος : Στο εμπορικό ναυτικό.
Κυβερνήτης : Είναι ρόλος (υπηρεσία) του πολεμικού ναυτικού. Αντίστοιχη του καπετάνιου.
Συγκυβερνήτης : Ο αντικαταστάτης πλοίαρχος.
Καραβοκύρης : Σήμαινε πλοίαρχος γιατί παλαιοτέρα η ιδιότητα του πλοιοκτήτη και του πλοιάρχου συνέπιπταν: Όποιος είχε πλοίο το κυβερνούσε κιόλας. Το καραβοκύρης δε σήμαινε τον κύριο του πλοίου με την έννοια "τον έχοντα την νομικώς εννοούμενη κυριότητα". Σημαίνει τον έχοντα την φυσική εξουσία επί του πλοίου και κυρίως επί του πληρώματος.  Με αυτή τη λογική και ο ναύκληρος ήταν συνώνυμος του καραβοκύρη.
Σκίπερ : Ο κυβερνήτης ιστιοπλοϊκών σκαφών.

Κανόνας
Ο πλοίαρχος εγκαταλείπει τελευταίος το πλοίο καθώς έχει και το γενικό πρόσταγμα.

Διακριτικά

Παραπομπές

Στρατιωτικοί βαθμοί
Ιωάννης Δεληγιαννάκης

Ο Ιωάννης Δεληγιαννάκης (1890-1983), του Χρήστου, ήταν Έλληνας γιατρός, που χρημάτισε βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1956 - 1958.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Περίσταση Θράκης και έμαθε τα πρώτα του γράμματα στη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη. Εν συνεχεία ακολούθησε σπουδές Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων. Ειδικεύτηκε στη γυναικολογία. Από το 1920 και για 2 χρόνια ήταν γιατρός στην Πόλη και αργότερα άνοιξε δική του κλινική στη Θεσσαλονίκη. Εργάστηκε στο Δημοτικό Νοσοκομείο της συμπρωτεύουσας. Ήταν πρόεδρος του εθνικού Ιδρύματος "Αριστοτέλης" και από το 1946 και για μία δεκαετία πρόεδρος του Δ.Σ. του ΠΙΚΠΑ.

Το 1946 έγινε μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Πολιτεύτηκε εκεί με την ΕΡΕ και στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με 4.714 ψήφους. 

Απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών στις 27 Σεπτεμβρίου 1983 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Σταυρού Ημαθίας. Ήταν παντρεμένος με τη Νίτσα Δεληγιαννάκη και είχαν δύο κόρες.

Πηγές 
Βιογραφία στο δικτυακό τόπο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Παραπομπές 

Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Εθνική Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, γνωστή και με το ψευδώνυμο Les Fauves, είναι το εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας και τελεί υπό τον έλεγχο της Κεντροαφρικανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Αποτελεί μέλος της CAF.

Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μία από τις πλέον παραδοσιακά αδύναμες εθνικές ομάδες στην Αφρική και τον Κόσμο, προσφάτως έφτασε σε επιτυχία. Κατέκτησε το Κύπελλο Κεντροαφρικανικών Χωρών του 2009, επικρατώντας της Γκαμπόν στα ημιτελικά και της Ισημερινής Γουινέας στον τελικό της διοργάνωσης με σκορ 3–0. Η θέση της στην παγκόσμια κατάταξη της ΦΙΦΑ έφτασε από την 202η θέση τον Αύγουστο του 2010 στην 89η τον Ιούλιο του 2011.

Στις 10 Οκτωβρίου του 2010, κατάφερε να κάνει την έκπληξη παίρνοντας εντός έδρας νίκη επί της Αλγερίας με σκορ 2-0, σε αναμέτρηση στο πλαίσιο των προκριματικών του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής του 2012, η οποία την έθεσε επικεφαλής του προκριματικού της ομίλου. Η ομάδα πήρε την πρώτη της προκριματική αναμέτρηση για το Παγκόσμιο Κύπελλο στις 2 Ιουνίου 2012, επικρατώντας της Μποτσουάνα με σκορ 2-0 εντός έδρας.

Διακρίσεις 
CEMAC Cup :
 Νικήτρια: 2009
 Φιναλίστ: 2003
UNIFAC Cup (1999):
 Φιναλίστ

Τωρινή ομάδα 
Η παρακάτω ομάδα είναι αυτή που κλήθηκε για τις προκριματικές αναμετρήσεις στο πλαίσιο των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 απέναντι στην Νότια Αφρική στις 8 Ιουνίου 2013 και την Μποτσουάνα στις 15 Ιουνίου 2013.

Οι συμμετοχές και τα τέρματα είναι ενημερωμένες ως τις 15 Ιουνιου 2013.

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

Πρόσφατες κλήσεις 

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

Προπονητές 
  Ζυλ Ακορσί (2010–2012)
  Ερβέ Λουγκουντζί (2012–σήμερα, υπηρεσιακός)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Κεντροαφρικανική Δημοκρατία  στο FIFA.com
Tractus Armoricanus et Nervicanus

Το  (συχνά απαντώμενο στην γαλλική βιβλιογραφία και ως division Armoricaine et Nervienne ή division Armoricaine et Nervicane) ήταν η ονομασία της στρατιωτικής διοίκησης που ήταν υπεύθυνη του ελέγχου του συνόλου των ακτών από την Βουλώνη ως την Ζιρόντ και ήταν ιδρυμένη το 370, υπό την βασιλεία του αυτοκράτορα Βαλεντινιανού Α΄.

Βρισκόταν υπό την διοικητική ηγεσία του , ενός « dux » (στρατιωτικός βαθμός του ρωμαϊκού στρατού). Αποτελούσε μία από τις τρεις συνολικά συνιστώσες που αποτελούσαν την Σαξωνική Ακτή (). Θαλάσσια δύναμή της ήταν η classis Armoricana ή αρμορικανός στόλος, η οποία εξασφάλζιε την άμυνα των ακτών της περιοχής της Μάγχης απέναντι στην πειρατεία.

Παραπομπές 

Απόσπασμα από τη , τμήμα XXXVII.  :

Μια επεκταμένη Αρμορική 

Η αρμορικανή ομοσπονδία ήταν μια συμμαχία μεταξύ των γαλατικών λαών που κατοικούσαν στην περιοχή μεταξύ του Σηκουάνα και του Λίγηρα ενάντια στους Ρωμαίους στη διάρκεια της επεκτατικής εκστρατείας του Ιουλίου Καίσαρ. Οι Ρωμαίοι δεν χρησιμοποίησαν την ονομασία Αρμορική παρά μόνο κατά τον 4ο αιώνα, κατά την ίδρυση του .

Η ρωμαϊκή στρατιωτική επαρχία της Αρμορίκης εκτεινόταν κατά τον 4ο αιώνα από τις εκβολές της Ζιρόντ ως αυτές της Σομ και παραπέρα.

Διαβάζοντας την Notitia, δεν αναφέρεται τίποτα για έκταση πέραν του νότου του Λίγηρα. Η ερμηνεία ενός αρμορικανού tractus στα νότια του Λίγηρα οφείλεται σε ένα μπέρδεμα, ήδη υπάρχον, μεταξύ της Μπλαι και των εκβολών της Blabia > Μπλαβέ, όπου βρίσκεται το Πορ-Λουί, νυν κοινότητα του νομού του Μορμπιάν.

Σημειώσεις

Παραπομπές 

Ιστορία της Βρετάνης
Ιστορία της Νορμανδίας
Ελληνική Βιομηχανία Ελαστικού

Η Ελληνική Βιομηχανία Ελαστικού (ΕΛΒΙΕΛΑ) ήταν μεγάλη βιομηχανία κατασκευής ειδών από καουτσούκ.

Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1928 από τους Νικόλαο Μαυροφίδη και Νικόλαο Αγνιάδη, κι οι δυο με καταγωγή από τη Μικρά Ασία (ο πρώτος από το Ικόνιο). Το είδος για το οποίο είναι γνωστή είναι τα πάνινα αθλητικά παπούτσια με λαστιχένια σόλα, τα οποία παρήγαγε κατά κόρο. Η εταιρεία, που έμεινε ανενεργή σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής, άνθισε στη δεκαετία 1950-1960.

Ο αρχικός ιδρυτής της Νικόλαος Μαυροφίδης, πέθανε το 1944 και το μερίδιό του κληροδοτήθηκε στους γιούς του Αιμίλιο και Στέφανο Μαυροφίδη.Τότε τα παπούτσια αυτά έβγαιναν μόνο σε άσπρο χρώμα και τα φορούσαν μόνο τα μικρά παιδιά στη Γυμναστική και στις παρελάσεις. Επειδή εκείνη την εποχή αυτά ήταν τα μόνα αθλητικά παπούτσια που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα, και δεν υπήρχε άλλη εταιρεία που να κατασκευάζει τέτοιου είδους παπούτσια, επικράτησε ο όρος ελβιέλες (από το αρκτικόλεξο ΕΛ.ΒΙ.ΕΛΑ). Γύρω στα μέσα του 1960 κυκλοφόρησαν στην αγορά και μπλε ελβιέλες. Λίγο μετά το Πάσχα του 1963, η εταιρεία «Ζίτα Ελλάς», την οποία είχε ιδρύσει στη Λάρισα στις αρχές του 1928 ο επιχειρηματίας Ιωάννης Ζαφειρόπουλος του Παναγιώτου, η οποία μέχρι τότε παρήγαγε μόνο δερμάτινα υποδήματα πολυτελείας και ανέλαβαν τα ηνία της οι δυο γιοι του Ζαφειρόπουλου ο Παναγιώτης και ο Ανδρέας, θέλοντας να ανταγωνιστεί την ΕΛΒΙΕΛΑ, ξεκίνησε την παραγωγή τέτοιων παπουτσιών, τα οποία έβγαζε και σε μποτάκια. 

Η εταιρεία σταμάτησε οριστικά τη λειτουργία της στα μέσα του 1961, καθώς υπέστη γενική κατάσχεση λόγω χρεών σε τράπεζες και ιδιώτες πιστωτές, ενώ ο Αγνιάδης είχε ήδη αποχωρήσει λόγω ηλικίας. Η ονομασία της εταιρείας ΕΛΒΙΕΛΑ, της οποίας η έδρα βρισκόταν στην Καλλιθέα (οδός Καλυψούς), μετά το κλείσιμό της πωλήθηκε από τους πιστωτές στη μεγάλη υποδηματοποιία «Αλυσίδα», η οποία είχε την έδρα της στη Θεσσαλονίκη και η εταιρεία μετονομάστηκε σε «Αλυσίδα-ΕΛΒΙΕΛΑ». 

Στα μέσα του 1970 ιδρύθηκε στην Ελλάδα η «Sportex», αντιπροσωπεία γαλλικής εταιρείας αθλητικών υποδημάτων, η οποία άρχισε να εισάγει σε μεγάλες ποσότητες τέτοια παπούτσια στη χώρα μας. Τα παπούτσια που εισήγαγε η αντιπροσωπεία της Sportex όπως και εκείνα που παρήγαγε η Ζίτα Ελλάς έβγαιναν σε μεγάλη ποικοιλία χρωμάτων και όχι μόνο σε άσπρο και μπλε όπως οι ελβιέλες και είχαν μεγαλύτερη ζήτηση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα  η εταιρεία Αλυσίδα-ΕΛΒΙΕΛΑ να κλείσει στα τέλη του 1974. Όμως τα παπούτσια αυτά εξακολοθούσαν να αποκαλούνται ελβιέλες μέχρι τις αρχές του 1983, όταν εισήχθησαν για 1η φορά στην Ελλάδα τέτοια παπούτσια κατασκευασμένα από την αμερικανική εταιρεία Converse.

Παραπομπές 

Ελληνικές επιχειρήσεις
Κιθάρες Σέλμερ

Οι κιθάρες Σέλμερ (Selmer) είναι ακούστικες κιθάρες γνώστες κυρίως λόγω της προτίμησης που τους έδειχνε ο Τζάνγκο Ράινχαρντ και άλλοι μουσικοί της εποχής
όπως ο Όσκαρ Έϊλμαν. Είναι και ως Σέλμερ-Μακαφέρι (Maccaferri) λόγω της προσπάθειας του Βρετανικού τύπου να διαφημίσει εκτός από το όνομα του κατασκευαστή και το όνομα του κατασκευαστή της κιθάρας, Μάριο Μακαφέρι. Ο Σέλμερ παρήγηγε αυτές τις κιθάρες από το 1932 έως περίπου και το 1952.

Κιθάρες με ηχείο σχήματος D

Οι πρώτες κιθάρες είχαν ένα μεγάλο ηχείο σχήματος D το οποίο ήταν σχεδιασμένο για να χωράει τον εσωτερικό συντονιστή, εφέυρεση του Μάριο Μακαφέρι, και το οποίο ενίσχυε την ένταση του οργάνου και εξισορροπούσε την ένταση μεταξύ των χορδών. Ο λαιμός, στα 640 χιλιοστά και τα τάστα των πρώτων κιθαρών ήταν παρόμοια με άλλες κιθάρες της εποχής όπως οι Γκίμπσον (Gibson) και οι Μάρτιν (Martin) αλλά η πλατιά ταστίερα παρέπεμπε περισσότερο σε ταστίερα κλασικής κιθάρας. Πολλές από αυτές τις κιθάρες, που κατασκευάστηκαν το 1932 και 1933 πωλώθηκαν στη Βρετανική αγορά μέσω του μαγαζιού του Σέλμερ στο Λονδίνο και έγιναν γνωστές ως "κιθάρες Μακαφέρι" στους Βρετανούς.

Καινοτομίες

Η αρχική Μακαφερι-Σέλμερ ήταν μία από τις πρώτες κιθάρες που είχαν λαιμό ενισχυμένο με σιδερένια ράβδο. Ήταν επίσης η πρώτη κιθάρα με cut-away για να διευκολύνει τη πρόσβαση στις ψηλότερες νότες. Και αυτές οι δύο καινοτομίες είχαν ευρεία απήχηση και χρησιμοποιούνται σε πολλές μοντέρνες κιθάρες. 

Σε αντίθεση, ο εσωτερικός συντονιστής είχε λιγότερη επιτυχία και γρήγορα εγκαταλείφθηκε μετά την αποχώρηση του Μακαφέρι και πολλοί ιδιοκτήτες επέλεξαν να αφαιρέσουν τον συντονιστή στις κιθάρες που τον είχαν καθώς συχνά έτριζε και έκανε δυσχαίρενε τυχόν επισκευές. Σήμερα, μόνο κάποιοι σύγχρονοι κατασκευαστές αντιγράφων παράγουν κιθάρες με τον συντονιστή.

Κιθάρες με οβάλ ηχείο  

Οι πρώτες κιθάρες σχεδιάστηκαν από τον Μάριο Μακαφέρι που επέβλεψε και την παραγωγή τους. Ωστόσο, μετά από 18 μήνες η συνεργασία του με τον Σέλμερ έληξε και η εξέλιξη των οργάνων συνέχισε χωρίς τη συμβολή του. Το 1936 ο Σέλμερ λάνσαρε το Modèle Jazz, γνωστό και ως Petite Bouche. Αυτές οι κιθάρες είχαν αναθεωρημένο εσωτερική ενίσχυση και μακρύτερο λαιμό 670 χιλιοστά. Η συντριπτική πλειοψηφία τους πουλήθηκε στη Γαλλία, την πατρίδα του Σέλμερ. Αν και ο Μακαφέρι δεν συνέβαλε απευθείας στο σχεδιασμό τους, αυτές οι μεταγενέστερες κιθάρες διατήρησαν μερικές από τις ριζοσπαστικές ιδέες του όπως τα πρώτα σφραγισμένα κλειδιά, το καμπυλωμένο σώμα όπως τους μαντολίνου και τη μεταφερούμενη γέφυρα.
Γιάννης Κανδήλας

Ο Γιάννης Κανδήλας (Αγρίνιο 1932 - Αθήνα 1988) ήταν Έλληνας ηθοποιός, σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας.

Βιογραφία
Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη.  Την περίοδο της στρατιωτικής θητείας του παρουσίασε εκπομπές λόγου στην ΕΡΤ Καβάλας, τότε Στρατιωτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Καβάλας, σε συνεργασία με τις μετέπειτα ηθοποιούς Βούλα Αβραμίδου και Βέτα Προέδρου. 

Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ταινία Η Δούκισσα της Πλακεντίας της Μαρίας Πλυτά το 1956, όπου ερμήνευσε το ρόλο του πρίγκιπα 'Οθωνα. Aπό τους πρώτους πρωταγωνιστικούς ρόλους που έχει ερμηνεύσει στο θέατρο ήταν ο ρόλος του Φον Δημητράκη στο ομώνυμο έργο του Δημήτρη Ψαθά,, το 1958. 

Έπαιξε στο θέατρο, στο ραδιόφωνο και στον κινηματογράφο. Διασκεύασε βιβλία λογοτεχνίας για την τηλεόραση. Έγραψε σενάρια για τηλεοπτικά σήριαλ, για το ραδιόφωνο, για τον κινηματογράφο και θεατρικά έργα.

Κινηματογράφος

Ως ηθοποιός

Ως σεναριογράφος

Τηλεόραση

Σειρές (ρόλοι, διασκευές)

Τηλεοπτικό θέατρο

Ραδιόφωνο

Σενάρια

Θέατρο

Συγγραφή

Ως ηθοποιός

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

Μεταγλωττισμένες παραγωγές

Παραπομπές

Πηγές 
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 Θόδωρος έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών

Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Έλληνες σεναριογράφοι
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ολιβέρα Λαζάρεβιτς

Η Ολιβέρα Λαζάρεβιτς (σερβικά : Оливера Лазаревић, 1373 - 1444) από τον Οίκο των Λαζάρεβιτς ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄, επίσης ήταν Σέρβα πριγκίπισσα, η νεότερη κόρη του πρίγκιπα Λάζαρ και της Μιλίτσας των Νεμάνιτς. Γεννήθηκε περίπου το 1372 και πέθανε μετά το 1444, Είχε τέσσερις μεγαλύτερες αδελφές και δύο αδέρφια. 

Όταν ήταν δώδεκα χρονών βρέθηκε στο χαρέμι του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄ ως υπόσχεση ειρήνης μεταξύ της οικογένειας Λαζάρεβιτς και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και για ένα διάστημα σε αιχμαλωσία από τον Ταμερλάνο μετά τη Μάχη της Άγκυρας το 1402.

Μετά τον γάμο της με τον Βαγιαζήτ Α΄ πήρε το όνομα Δέσποινα Χατούν.

Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Despina Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

Βιογραφία 
Μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου η πριγκίπισσα και μητέρα της Μιλίτσα πήρε την απόφαση υποτέλειας στους Οθωμανούς κι έδωσε την Ολιβέρα στο χαρέμι του Σουλτάνου όπως προέβλεπε η συμφωνία. Επίσης είχε την υποχρέωση στην καταβολή ετήσιου φόρου και στρατιωτικής βοήθειας προς τους Οθωμανούς.

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πηγές η Ολιβέρα ήταν εξαιρετικά όμορφη και είχε μεγάλη επιρροή στην αυλή του Βαγιαζήτ. Κατάφερε να κατέχει την πρώτη θέση ανάμεσα στις γυναίκες του χαρεμιού και την καρδιά του Βαγιαζήτ που την αγαπούσε πολύ. Κατά την παραμονή της στο χαρέμι κράτησε την Ορθόδοξη πίστη.

Μετά την μάχη της Άγκυρας το 1402 πιάστηκε αιχμάλωτη από τον Ταμερλάνο και απελευθερώθηκε κατά τη διάρκεια του 1403 χάρη στην διπλωματική αποστολή που έστειλε ο αδελφός της Στέφαν Λαζάρεβιτς στον Ταμερλάνο.

Επέστρεψε το 1403, ελεύθερη πια, στην Σερβία και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην αυλή του αδελφού της στο Βελιγράδι. Μέχρι το θάνατό του ήταν σταθερός σύντροφος, φίλος και σύμβουλος του, ταξίδευε συχνά με την αδελφή της Έλενα στο Ντουμπρόβνικ, την Ζέτα και την Ερζεγοβίνη.

Τελευταία φορά που αναφέρεται το όνομα της ήταν σε έγγραφα το 1443. Έτσι πιστεύεται ότι έχασε τη ζωή της μετά το 1444 και είναι άγνωστο πού τάφηκε.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Ολιβερα
Δεσποτάτο της Σερβίας
Σερβία του Μοράβα
Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας