joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ευάγγελος Μαγκλιβέρας

Ο Ευάγγελος Μαγκλιβέρας (1909 – 16 Οκτωβρίου 1952) ήταν Έλληνας ηθοποιός και βαρύτονος πρωταγωνιστής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ο οποίος και είχε εκλεγεί πρόεδρος του σωματείου Ελλήνων ηθοποιών (ΣΕΗ) το 1952.

Βιογραφία
Ο Ε. Μαγκλιβέρας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1909 όπου συμπληρώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές το 1926 μετέβη στο Παρίσι. Εκεί γράφτηκε στη "Σκόλα Κοντόρουμ" όπου και έλαβε ιδιαίτερα μαθήματα από τον Μιγκουέλ Φοντέσσα και για λίγο διάστημα από τον Τίτο Ρούφο. Την πρώτη του εμφάνιση σε όπερα έκανε στη Νίκαια της Γαλλίας το 1931 με την Τόσκα στη συνέχεια εμφανίσθηκε και σε άλλες πόλεις και στο Παρίσι μέχρι το 1935 υποδυόμενος τον πρώτο βαρύτονο στα έργα Ριγολέτο, Ηρωδιάς, Τόσκα, "Κουρέα της Σεβίλλης", "Τραβιάτα", "Φάουστ", κ.λπ. Το 1934 εμφανισθηκε σε παράσταση Ριγολέτου μαζί με τον Ζαν Κιεπούρα και την Λιλή Πανς.

Από το 1935 περιόδευσε στο Βέλγιο και Ελβετία και το 1936 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου και έλαβε μέρος σε σειρά παραστάσεων του ελληνικού μελοδράματος στο «Παλλάς» και τα "Ολύμπια". Το 1938 κλήθηκε στην Ιταλία και τραγούδησε Αΐντα, "Παλιάτσους" και "Ανδρέα Σενιέ", ενώ το 1939 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Φλωρεντίας και έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο για πρώτη φορά (παγκόσμια πρεμιέρα) στο μελόδραμα του Βίτο Φράτσι "Βασιλεύς Ληρ".
Με τη κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου επέστρεψε αμέσως στην Ελλάδα οπότε και παρέμεινε μετέχοντας σε όλες τις παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Το 1943 τραγούδησε με τη Μαρία Κάλλας στη παράσταση "Φιντέλιο". Το 1952 εμφανίσθηκε στο Βελιγράδι με το γιουγκοσλαβικό μελοδραματικό θίασο σε παραστάσεις του Ριγολέτου. Τον ίδιο χρόνο εκλέχθηκε και Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, σε αναγνώριση των αγώνων του υπέρ του καλλιτεχνικού κλάδου.
Ο Ευάγγελος Μαγκλιβέρας πέθανε στην Αθήνα το 1952 από ρήξη χολής και κηδεύθηκε από το ναό του Αγίου Κωνσταντίνου Ομονοίας. Την προτομή του φιλοτέχνησε ο γλύπτης Λάζαρος Λαμέρας.

Πηγές
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ. 12ος, σ. 710

Παραπομπές

Μαγκλιβερας
Φραν Χίλι

Ο Φραν Χίλι (Francis "Fran" Healy, 23 Ιουλίου 1973) είναι Σκωτσέζος μουσικός. Είναι ο βασικός τραγουδοποιός και ο τραγουδιστής του μουσικού ποπ/ροκ συγκροτήματος Travis, έχοντας γράψει σχεδόν όλα τα τραγούδια από τα πέντε στούντιο άλμπουμς του. Από το 2010 κάνει και σόλο καριέρα.

Μουσική 
Ο Χίλι γεννήθηκε στο Στάφορντ της Αγγλίας. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους σημερινούς τραγουδοποιούς της Μεγάλης Βρετανίας, και έχει εγκωμιαστεί δημόσια από πολυάριθμους καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Πωλ Μακάρτνεϋ, Έλτον Τζον και Νόελ Γκάλλαχερ (Oasis). Το 2005, ο Κρις Μάρτιν των Coldplay αποκάλεσε τον εαυτό του «Φραν Χίλι των φτωχών» («a poor man’s Fran Healy»). Στις συνεντεύξεις του, ο Χίλι έχει μιλήσει για τις επιρροές του από τραγουδοποιούς όπως η Τζόνι Μίτσελ, ο Πωλ Μακάρτνεϋ και ο Γκράχαμ Νας. Έχει παίξει με τον Μακάρτνεϋ και τον Νας. Αν και ο Χίλι παίζει κυρίως κιθάρα, συνθέτει επίσης στο πιάνο.

Ακτιβισμός 
Ο Χίλι είναι μέλος του κινήματος Make Poverty History και έπαιξε με τους Travis στις συναυλίες του Live 8, στο Λονδίνο και το Εδιμβούργο. Έχει επίσης συμμετάσχει στης ηχογράφηση του τραγουδιού Do They Know It's Christmas? από την Band Aid 20, στης οποίας τον οργανισμό είναι στέλεχος. Μέχρι τώρα έχει κάνε δύο ταξίδια στο Σουδάν με την οργάνωση Save the Children, για την οποία έχει ξεκινήσει μια μεγάλη παγκόσμια εκστρατεία, για να βοηθηθούν τα δέκα εκατομμύρια παιδιά που δεν καταφέρνουν να επιβιώσουν κάθε χρόνο.

Ακόμα, ο Χίλι είχε λάβει μέρος ως ομιλητής σε πολλές αντιπολεμικές διαδηλώσεις που γίνονταν ενάντια στον πόλεμο του Ιράκ.

Προσωπική ζωή 
Από το 2000, ο Χίλι έχει σχέση με το Γερμανίδα φωτογράφο, Νόρα Κρυστ. Το πρώτο παιδί τους, ένα αγόρι που ονομάστηκε Κλέυ, γεννήθηκε το Μάρτιο του 2006. Ζουν στο Λονδίνο, ενώ έχουν επίσης ένα διαμέρισμα στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Σε μια πρόσφατη συναυλία στο Μόναχο, ο Χίλι είπε πως σχεδιάζει να μετακομίσει στη Γερμανία και να πάρει τη γερμανική υπηκοότητα.

Έχει μαύρη ζώνη στο Καράτε, είναι φίλος της stand-up comedy και υποστηρικτής της ποδοσφαιρικής ομάδας Γκλάσκοου Σέλτικ.

Δισκογραφία 
Wreckorder (2010)

Υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  
 Σελίδα αφιερωμένη στον ακτιβισμό του Φραν για το Σουδάν

Βρετανοί τραγουδιστές
Σκωτσέζοι μουσικοί
Ροκ μουσικοί
Ποπ μουσικοί
Αντώνιος Μαγκάκης

Ο Αντώνιος Μαγκάκης (1890 - 26 Απριλίου 1952) ήταν Έλληνας νομομαθής, συγγραφέας και πολιτικός, βουλευτής Κυκλάδων.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Νάξο το 1890. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία. Επίσης, ίδρυσε νομικό φροντιστήριο στην Αθήνα και ασχολήθηκε με τη συγγραφή νομικών εγχειριδίων, από τα οποία δημοφιλέστερο ήταν το «Ενοχικόν Δίκαιον».

Διετέλεσε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του φίλου και συντοπίτη του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, εξέχοντος αντιβενιζελικού πολιτικού που το 1922 τουφεκίστηκε στη Δίκη των έξι.

Από την ίδρυση του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ) κατέλαβε σ΄ αυτό τη θέση του νομικού συμβούλου, που διατήρησε μέχρι τον θάνατό του. Το 1936 εκλέχθηκε βουλευτής Κυκλάδων με την δεξιά Γενική Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωση. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν επί σειρά ετών πρόεδρος και γενικός διευθυντής του Οργανισμού Διαχειρίσεως Εφοδίων Εξωτερικού (ΕΦΕΞ).

Ο Αντώνιος Μαγκάκης πέθανε τον Απρίλιο του 1952 από καρδιακή προσβολή. Η κηδεία του έγινε με δαπάνη του ΙΚΑ.

Γιος του ήταν ο διαπρεπής κεντροαριστερός νομικός, πολιτικός και υπουργός Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης.

Παραπομπές 

Έλληνες νομικοί
Έλληνες πολιτικοί-επέκταση
Βουλευτές Κυκλάδων
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Γενική Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωση
Έλληνες Βασιλόφρονες
Καλειδοσκόπιο

Για άλλες χρήσης της λέξης παρακαλούμε επισκεφθείτε τη σελίδα Καλειδοσκόπιο (αποσαφήνιση)

Το καλειδοσκόπιο είναι οπτικό όργανο που συνηθίζεται να χρησιμοποιείται ως παιδικό παιχνίδι. Πρόκειται για έναν σωλήνα που από τη μία άκρη του τοποθετείται στο μάτι του χρήστη και από την άλλη έχει διαφανές κάλυμμα που επιτρέπει τη διέλευση του φωτός. Στο εσωτερικό, κατά μήκος του σωλήνα βρίσκονται κάτοπτρα, ενώ το διαφανές κάλυμμα στην άκρη του είναι διπλό και στο εσωτερικό του βρίσκονται μικρά κομμάτια από γυαλί. Τα κάτοπτρα αντανακλούν το εισερχόμενο φως με τέτοιο τρόπο ώστε εμφανίζονται συμμετρικές εικόνες από τα μικρά κομμάτια γυαλί. Με την περιστροφή του σωλήνα τα κομματάκια κινούνται και έτσι δημιουργούνται διαφορετικοί σχηματισμοί.(κάλλαος)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Οπτικά όργανα
Οπτικά παιχνίδια
Αγαπήνορας

Ο Αγαπήνορας (Αγαπήνωρ < ἀγαπώ + ἠνορέη (ανδρεία), «αυτός που εκτιμά την ανδρεία») ήταν ο 10ος  βασιλιάς της αρχαίας Αρκαδίας, ιδρυτής και βασιλιάς της Πάφου.

Σύμφωνα με τη μυθολογία
Πρωτεύουσά του ήταν η Τεγέα, ήταν γιος του αργοναύτη Αγκαίου και εγγονός του Λυκούργου. Κατά τον Απολλόδωρο, ο Αγαπήνωρ ήταν ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης. Πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως αρχηγός των Αρκάδων με 60 πλοία που του παραχώρησε ο Αγαμέμνονας (Ιλιάδα, Β 609). Αναφέρεται και ως ένας από τους πολεμιστές που κρύφτηκαν μέσα στον Δούρειο Ίππο. Καθώς έπλεε επιστρέφοντας στην πατρίδα του μετά την άλωση της Τροίας, σφοδρή τρικυμία παρέσυρε το πλοίο του κοντά στις ακτές της Κύπρου. Εκεί ναυάγησε, καταφέρνοντας να διασωθεί ο ίδιος. Εγκαταστάθηκε οριστικά στην Κύπρο, όπου κατά τον Όμηρο και τον Παυσανία (Η 5, 2) ίδρυσε την Πάφο. Για την ακρίβεια, ο Αγαπήνωρ ίσως ίδρυσε την Παλαίπαφο, τα σημερινά Κούκλια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Τρωικός Πόλεμος
Βασιλείς της αρχαίας Πάφου
Μυθικοί βασιλείς της Κύπρου
Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης
Αγχινόη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αγχινόη ή Αγχιρρόη ή Αγχιρόα φέρεται Νύμφη (ιδεατή προσωποποίηση) των ρεόντων υδάτων. Με το όνομα αυτό είναι γνωστά τα παρακάτω πέντε πρόσωπα:
 Αγχινόη του Νείλου: Σύζυγος του βασιλιά Βήλου της Αιγύπτου και θυγατέρα του ποτάμιου θεού Νείλου, συγκαταλεγόμενη στις Ναϊάδες. Η Αγχινόη γέννησε τους δίδυμους αδελφούς Αίγυπτο και Δαναό. Τα εγγόνια της ήταν πολύ περισσότερα: κατά την παράδοση, είχε 50 εγγονούς από τον Αίγυπτο και 50 εγγονές από τον Δαναό, τις περίφημες Δαναΐδες, οι οποίες δολοφόνησαν τους 49 από τους εγγονούς της Αγχινόης κατόπιν εντολής του πατέρα τους. (προσωποποίηση της επικράτησης των Δαναών).
 Σύμφωνα με τον Ευριπίδη η Αγχινόη ήταν μητέρα των Κηφέα και Φινέα. Ο Πλάτωνας αναφέρει την Αγχινόη ως Αγχιρρόη, ενώ σύμφωνα με άλλη εκδοχή (αναφερόμενη από τον Σχολιαστή του Λυκόφρονος) ήταν σύζυγος του Σίθωνα (ή μητέρα του από τον θεό Άρη) και (κατά τον Ηγήσιππο) μητέρα της Ροιτείας και της Παλληναίας, που έδωσαν το όνομά τους σε αντίστοιχες αρχαίες πόλεις της Χαλκιδικής.
 Σύζυγος του Πρωτέως και μητέρα της Καβειρούς.
 Νύμφη, κόρη του ποταμού Ερασίνου της Αργολίδας.
 Νύμφη της Αρκαδίας, της οποίας άγαλμα κατά τον Παυσανία υπήρχε στο ναό της Δήμητρας στη Μεγαλόπολη.

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Ναϊάδες
Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Νίκολα Νίκιτς

Ο Νίκολα Νίκιτς (σερβικά: Никола Никић, γεννήθηκε 7 Ιανουαρίου 1956), είναι πρώην Γιουγκοσλάβος (από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη) πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Έκανε λαμπρή καριέρα ως ποδοσφαιριστής (επιθετικός), κυρίως με την φανέλα της Ζελιέζνιτσαρ του Σαράγιεβο.

Καριέρα ως αθλητής 

Η αθλητική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1979 από την NK Zvijezda Gradačac, αλλά γρήγορα μεταπήδησε στην Ζελιέζνιτσαρ με τα χρώματα της οποίας έγινε ευρύτερα γνωστός. Μάλιστα το 1984 η Ζελέζνιτσαρ με τον Ίβιτσα Όσιμ στον πάγκο και τον Νίκολα Νίκιτς στη σύνθεσή της, έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. 

Το Δεκέμβριο του 1984 αποκτήθηκε από την ομάδα του Αιγάλεω και συνέβαλε τα μέγιστα (19 συμμετοχές - 3 γκολ) στην προσπάθεια της Αθηναϊκής ομάδας να διατηρηθεί στην Α' εθνική. 

Με τη λήξη της περιόδου, το καλοκαίρι του 1985, μεταγράφηκε (μαζί με τον πρώην συμπαίκτη του στη Ζελιέζνιτσαρ Έντιν Μπάχτιτς) στον Άρη στον οποίο αγωνίστηκε με αρκετά μεγάλη επιτυχία για 2 χρόνια, έχοντας 53 συμμετοχές και 12 γκολ. Το καλοκαίρι του 1987 μεταπήδησε στον ΠΑΟΚ, όπου όμως δεν πραγματοποίησε τις ανάλογες εμφανίσεις.

Το 1988 επέστρεψε στη Ζελιέζνιτσαρ όπου και έκλεισε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής. Λόγω του πηγαίου χιούμορ του αλλά και του γενικά εξωστρεφή χαρακτήρα του υπήρξε εξαιρετικά δημοφιλής στο κοινό σε όλες τις ομάδες στις οποίες αγωνίστηκε και ειδικά στην Ζελιέζνιτσαρ θεωρείται από τους παίκτες - σύμβολα της ομάδας και καλείται συχνά στα Μ.Μ.Ε. για να σχολιάσει τα ζητήματα της ομάδας.

Ο γιος του, Μπράνισλαβ Νίκιτς, είναι και αυτός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και έχει αγωνιστεί στην Ελλάδα σε Αγροτικό Αστέρα, Ναυπακτιακό Αστέρα, Αιολικό Μυτιλήνης και Άρη Θεσσαλονίκης.

Στατιστικά στην Α' Εθνική

Προπονητική καριέρα 

Με το τέλος της καριέρας του ως παίκτης, ανέλαβε προπονητικό πόστο στην ομάδα της γενέτειρας του, την FK Modriča, και υπό την καθοδήγησή του η ομάδα κέρδισε την άνοδό της στην Α' Εθνική της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης, το 2003. Αργότερα πέρασε από τον πάγκο της NK Žepče και κατόπιν ανέλαβε την Εθνική ομάδα Νέων (κάτω των 19 ετών) της Βοσνίας. Από τις 11 Ιανουαρίου 2007 έχει αναλάβει την Εθνική ομάδα των Ελπίδων της Βοσνίας.

Πηγές 

 "50 Χρόνια Αιγάλεω" (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, 1998)

Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές
Βόσνιοι προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο
Ποδοσφαιριστές Μπόρατς Μπάνια Λούκα
Ποδοσφαιριστές ΝΚ Τσέλικ Ζένιτσα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Χαοτική Διάσταση

Οι Χαοτική Διάσταση είναι συγκρότημα punk μουσικής από την Πάτρα που σχηματίστηκε το 1986. Το συγκρότημα αποτελείται από τους Τάκη (φωνητικά, τύμπανα), Κώστα (κιθάρα) και Απόστολο (μπάσο). Πρώτη τους δουλεία το 1992 με την κασέτα Τα χρόνια της σιωπής. Έχουν δώσει συναυλίες σε πολλά μέρη της Ελλάδας.

Δισκογραφία 
 Τα χρόνια της σιωπής'' (κασέτα), 1992
 Πολίτες της Κόλασης, 1993
 Το μαγικό βοτάνι (συλλογή, συμμετοχή στο κομμάτι "Θεατής"), 1994
 Σκουπιδότοποι ονείρων (κασέτα), 1994
 Δεν Περιμένω, 1995
 Greek H.C. Punk Vol. 2 (κασέτα), 1996
 Underground 97 (συμμετοχή), 1997
 Underground 98 (συμμετοχή), 1998

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Χαοτική Διάσταση στο anexartisi.gr

Ελληνικά punk rock συγκροτήματα
Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
ΦΚ Ντιναμό Τιφλίδας

Η Ντιναμό Τιφλίδας (γεωργιανά: დინამო თბილისი, αγγλικά: Dinamo Tbilisi) είναι κορυφαίος ποδοσφαιρικός σύλλογος της Γεωργίας που εδρεύει στην Τιφλίδα, πρωτεύουσα της χώρας. Ιδρύθηκε το 1925 και αγωνίζεται στο Στάδιο «Μπορίς Παϊκάτζε», χωρητικότητας 55.000 θεατώv. Έχει χρώματα γαλάζιο και σκούρο μπλε.

Ιστορία 
Η Ντιναμό υπήρξε στο παρελθόν μια από τις δυνατότερες ομάδες του σοβιετικού πρωταθλήματος. Ανήκε στη σοβιετική αθλητική κοινωνία Ντιναμό (Динамо), που διατηρούσε ομάδες σε πολλές μεγάλες πόλεις της ΕΣΣΔ, όπως: Ντιναμό Μόσχας, ΦΚ Ντιναμό Κιέβου, Ντιναμό Μινσκ κλπ. Η σημαντικότερη επιτυχία της υπήρξε η κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1981 νικώντας 2-1 στον τελικό την Καρλ Τσάις Ιένα από την Ανατολική Γερμανία.

Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης αγωνίζεται στο γεωργιανό πρωτάθλημα, στο οποίο κυριαρχεί απόλυτα με 13 τίτλους.

Τίτλοι 

 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης: 1981
 Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ (2): 1964, 1978
 Κύπελλο ΕΣΣΔ (2): 1976, 1979
 Κύπελλο CIS: 2004
 Πρωτάθλημα Γεωργίας (17): 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2003, 2005, 2008, 2013, 2014, 2016, 2019
 Κύπελλο Γεωργίας (13): 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 2003, 2004, 2009, 2013, 2014, 2015, 2016
 Σούπερ Κύπελλο Γεωργίας (5): 1996, 1997, 1999, 2005, 2008

Εμβλήματα 
Η Ντιναμό έχει αλλάξει αρκετές φορές το έμβλημά της. Το αμέσως προηγούμενο από το σημερινό έμβλημα, χρησιμοποιήθηκε μόνο για την περίοδο 2011-2012. Το σημερινό έμβλημα έχει ως σύμβολο το λατινικό γράμμα "D", παραλλαγές του οποίου χρησιμοποιούνται από ομώνυμες ομάδες από διαφορετικές χώρες, όπως η ΦΚ Ντιναμό Κιέβου, η Ντιναμό Μόσχας όπως και πολλές άλλες ομάδες σλαβόφωνων κυρίως χωρών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Ντιναμό Τιφλίδας
Ντιναμό Τιφλίδας
Ποδοσφαιρικές ομάδες Γεωργίας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1925
Ζενές Ες

Η Ζενές Ες (λουξεμβουργιανά: Jeunesse Esch, γαλλικά: AS La Jeunesse d'Esch) είναι κορυφαία ποδοσφαιρική ομάδα του Λουξεμβούργου με 27 πρωταθλήματα και 12 κύπελλα. Προέρχεται από την πόλη Ες-συρ-Αλζέτ, η οποία βρίσκεται στο νοτιοδυτικό Λουξεμβούργο. Ιδρύθηκε το 1907 και οι εμφανίσεις της είναι ασπρόμαυρες ριγέ φανέλες με μαύρα παντελονάκια. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Σταντ ντε λα Φροντιέρ, χωρητικότητας 5.400 θεατών.

Ιστορία 
Η Ζενές Ες ιδρύθηκε το 1907 και αρχικά ονομάστηκε: Jeunesse la Frontière d'Esch. Το προσωνύμιο "La frontière" (προωθημένος) επιλέχτηκε για να τονιστεί πόσο κοντά βρισκόταν το γήπεδό της με τα γαλικά σύνορα. Το 1918 το "La frontière" αφαιρέθηκε και η ομάδα πήρε το σημερινό της όνομα. Μόνο την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, στη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, οι ναζί επέβαλαν το γερμανικό όνομα: SV Schwarz-Weiß 07 Esch, δηλαδή "Μελανόλευκοι ’07 του Ες", το οποίο μετά τον πόλεμο καταργήθηκε αμέσως.

Η Ζενές Ες είναι η πιο επιτυχημένη ποδοσφαιρική ομάδα του Λουξεμβούργου. Το 1921 πήρε το πρώτο της πρωτάθλημα. Συνολικά έχει κατακτήσει 27, που αποτελεί εθνικό ρεκόρ. Το πιο πρόσφατο είναι του 2004. Επίσης, έχει 12 κύπελλα και 8 νταμπλ.

Συμμετέχει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις από το 1958 αλλά συνήθως δεν προκρίνεται πέραν των αρχικών προκριματικών γύρων, όπως όλες οι ομάδες του Λουξεμβούργου. Η πιο αξιόλογη επιτυχία της ήταν το 1973 στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, όταν απέσπασε ισοπαλία 1-1 εκτός έδρας από τη Λίβερπουλ, τότε κάτοχο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.

Τίτλοι 
 Πρωτάθλημα Λουξεμβούργου (28): 1921, 1937, 1951, 1954, 1958, 1959, 1960, 1963, 1967, 1968, 1970, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1980, 1983, 1985, 1987, 1988, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2004, 2010
 Επίσης, έχει τερματίσει 13 φορές στη δεύτερη θέση.

 Κύπελλο Λουξεμβούργου (13): 1935, 1937, 1946, 1954, 1973, 1974, 1976, 1981, 1988, 1997, 1999, 2000, 2013
 Επίσης, έχει φτάσει άλλες 11 φορές στον τελικό.

Ευρωπαϊκές συμμετοχές 
Έχει συμμετάσχει πάνω από 30 φορές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Έχει δώσει 65 ματς κι έχει φέρει: 8 νίκες, 7 ισοπαλίες και 50 ήττες (53-215 γκολ).

 Κύπελλο Πρωταθλητριών: 21 συμμετοχές. Δυο φορές προκρίθηκε στο 2ο γύρο με προπονητή τον Τζορτζ Μπέρι.
 Το 1959-60 απέκλεισε την πολωνική Λότζ με 5-0, 1-2.
 Το 1963-64 απέκλεισε τη φινλανδική Χάκα με 1-4, 4-0.

 Κύπελλο Κυπελλούχων: 3 συμμετοχές.

 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ: 7 συμμετοχές.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Ζενές Ες
Ζενές Ες
Ποδοσφαιρικές ομάδες Λουξεμβούργου
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1907
Άντζεϊ Ίβαν

Ο Αντρέι Ιβάν είναι Πολωνός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής ο οποίος γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1959 στην Κρακοβία. 

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο ως επιθετικός από τα τμήματα υποδομής της Βάντα (Wanda) Κρακοβίας αλλά σε ηλικία 17 ετών (1976) μετακόμισε στην μεγάλη ομάδα της πόλης, την Βίσλα Κρακοβίας (συνολικά 198 συμμετοχές και 69 γκολ) όπου και παρέμεινε μέχρι την περίοδο 1984/85. Με τα χρώματα της Βίσλα πραγματοποίησε εκπληκτικές εμφανίσεις, κατέκτησε το πρωτάθλημα και στο τέλος της πρώτης του κιόλας χρονιάς (1977/78) κλήθηκε από τον προπονητή της Εθνικής Πολωνίας, τον Γιάτσεκ Γκμοχ (Jacek Gmoch) στην αποστολή που ταξίδεψε στην Αργεντινή για το Μουντιάλ του 1978. Εκείνη την περίοδο θεωρούνταν ως ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της Ευρώπης. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Μουντιάλ της Αργεντινής (1978) στον αγώνα με την Τυνησία ενώ αγωνίστηκε και στο αγώνα με το Μεξικό. Με την Εθνική ομάδα συμμετείχε στο Μουντιάλ της Ισπανίας (1982), οδηγώντας την Πολωνία στην τρίτη θέση της διοργάνωσης. Ωστόσο, το τρομερό αυτό ξεκίνημα στην καριέρα του δεν είχε την ανάλογη συνέχεια καθώς παρέμεινε στάσιμος αγωνιστικά τα επόμενα χρόνια και με πληθώρα εξωγηπεδικών προβλημάτων κυρίως λόγω αλκοολισμού και συμμετοχής σε φασαρίες σε διάφορα μπαρ της Κρακοβίας που τον οδήγησαν στην έξοδο τόσο από την Εθνική ομάδα όσο και από την Βίσλα. Ολοκλήρωσε την παρουσία του με το Πολωνικό Εθνικό συγκρότημα με 29 διεθνείς συμμετοχές και 11 γκολ καθώς ένας τραυματισμός δεν του επέτρεψε να συμμετάσχει στο Μουντιάλ του 1986.

Επόμενος σταθμός στην καριέρα του, η Γκόρνικ Ζάμπρζε (Górnik Zabrze) , όπου πλέον άλλαξε αγωνιστικό προφίλ και από καθαρόαιμος επιθετικός μετατράπηκε σε επιτελικό μέσο. Με την Γκόρνικ κατέκτησε 2 ακόμη πρωταθλήματα Πολωνίας. Το 1987 μεταγράφηκε στην Γερμανική Μπόχουμ (VfL Bochum), όπου αγωνίστηκε για 2 χρόνια έχοντας 30 συμμετοχές και 2 γκολ. Σπουδαιότερη επιτυχία του με την Μπόχουμ ήταν η συμμετοχή στον τελικό του Κυπέλλου Γερμανίας του 1988. Συνέχισε την καριέρα του στον Άρη Θεσσαλονίκης όπου έπαιξε για ενάμιση χρόνο με καλές και κακές στιγμές. Γύρισε για λίγο στην Γκόρνικ αλλά ήταν σαφές ότι είχε χάσει την λάμψη του παρελθόντος. Πήγε για 2 σεζόν στην Ελβετία όπου αγωνίστηκε σε FC Azzurri και FC Pully αντίστοιχα και επέστρεψε στην Πολωνία όπου και ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα (1995) στην μικρή και άσημη Kuchnie Izdebnik.

Συνολικά κατέκτησε 3 πρωταθλήματα Πολωνίας, ένα με την Βίσλα και 2 με την Γκόρνικ. Σήμερα, εργάζεται ως μάνατζερ παικτών. Ο γιος του, Bartosz, είναι και αυτός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται στην Βίτζεβ Λόντζ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αντρέι Ιβάν στο 90minut.πλ 

Πολωνοί ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Βίσλα Κρακοβίας
Ποδοσφαιριστές Γκούρνικ Ζάμπζε
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Βιοτεχνία Ελληνικών Τρίκυκλων

Η Βιοτεχνία Ελληνικών Τρίκυκλων (Β.Ε.Τ.) ήταν εταιρεία κατασκευής οχημάτων που ιδρύθηκε στην Αθήνα από τον Πέτρο Κωνσταντίνου.

Ήταν ένας από τους πολλούς κατασκευαστές που μεταπολεμικά ασχολήθηκαν με τη μετατροπή BMW ή άλλων μοτοσυκλετών σε πρωτόγονα τρίτροχα φορτηγά. Τα τρίκυκλα της ΒΕΤ σταδιακά εξελίχθηκαν σχεδιαστικά, και παρήχθησαν σε μικρούς αριθμούς. Το 1965 σχεδίασε εξ ολοκλήρου και κατασκεύασε ένα μικρό επιβατικό αυτοκίνητο με τη κινητήρα μοτοσικλέτας BMW 125cc. Ένας δεύτερος τύπος επιβατικού αυτοκινήτου σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε το 1973 (500), με κινητήρα Fiat 500cc, και θέσεις για 5 επιβάτες. Από αυτό το μοντέλο κατασκευάστηκαν 15 οχήματα, ένα από τα οποία διατηρείται ως σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. Σύμφωνα με τον κ. Κωνσταντίνου υπήρξαν συζητήσεις με μια νοτιοαφρικανική επιχείρηση για εξαγωγές ή ακόμα και τη μεταφορά της παραγωγής στη χώρα αυτή, χωρίς τελικό αποτέλεσμα. Η ΒΕΤ σταμάτησε την παραγωγή το 1975.

Βιβλιογραφία  
 Λ.Σ. Σκαρτσής και Γ.Α. Αβραμίδης,  "Made in Greece", Typorama/Επιστημονικό Πάρκο Πάτρας, Πάτρα (2003)  ISBN 960-7620-30-5
 L.S. Skartsis, "Greek Vehicle & Machine Manufacturers 1800 to present: A Pictorial History", Bookstars, Athens (2013) ISBN 978-960-571-009-5

Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Φαρακλό Λακωνίας

Το Φαρακλό είναι ένα χωριό της Λακωνίας. Ανήκει στο δήμο Βοιών και αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Το Φαρακλό διαθέτει με βάση την απογραφή του 2001 97  κατοίκους.

Ιστορία
Το Φαρακλό χτίστηκε από τους Ενετούς το 1479 ή το 1483. Πήρε την ονομασία του από τον αρχηγό τους Φαρακλό.

Ο οικισμός αναπτύχθηκε κατά το Μεσαίωνα και γνώρισε ιδιάιτερη άνθιση κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.Το δέκατο έβδομο αιώνα ήταν μία από τις σημαντικότερες αστικές περιοχές ολόκληρης της Πελοποννήσου. Μετά την επανάσταση του 1821 αποτέλεσε την έδρα του δήμου Μαλέων.
Σήμερα διατηρούνται στο Φαρακλό χτίσματα, κυρίως ναοί, τόσο από τη βυζαντινή όσο και από μεταγενέστερες περιόδους.

Η εύρεση της εικόνας
Το 2006 το Φαρακλό βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας, αφού σε αυτό βρέθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2006 ή εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας, που είχε κλαπεί τον προηγούμενο μήνα από τη Μονή Ελώνης Αρκαδίας. Η εικόνα βρέθηκε σε ξύλινο πλαίσιο μέσα στον τοίχο μιας μικρής εκκλησίας στο μοναστήρι της Παντάνασσας, που υπάρχει στο Φαρακλό.
Στο σημείο αυτό χτίστηκε ένα χρόνο αργότερα  εικονοστάσι με δαπάνες της Ελληνικής Αστυνομίας στο οποίο τοποθετήθηκε πιστό αντίγραφο της εν λόγω εικόνας κατά τη διάρκεια μιας πανηγυρικής τελετής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Δήμος Βοιών
 Εφημερίδα «Τα Βατικά»

Χωριά του νομού Λακωνίας
Κάκια Αναλυτή

Η Κάκια Αναλυτή (23 Μαρτίου 1934 - 1 Ιουνίου 2002) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Το ντεμπούτο της στο θεατρικό σανίδι έγινε το 1955 στο θίασο  του Διονύση Παγουλάτου με το έργο Το φιόρο του Λεβάντε του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Συνεργάστηκε με τους θιάσους του Μάνου Κατράκη και της Κυρίας Κατερίνας (Κατερίνα Ανδρεάδη).

Θίασος 
Το 1963 δημιούργησε δικό της θίασο με το σύζυγό της, που στεγαζόταν στο θέατρο ΑΝΑΛΥΤΗ, το οποίο βρισκόταν επί της οδού Αντωνιάδου, στην περιοχή του Πεδίου του Άρεως. Μαζί ανέβασαν πολλά έργα, όπως: Ένα κρεβάτι για τρεις, Έρωτας και πολιτική, Γυάλινος κόσμος. Τεράστια επιτυχία του θιάσου ήταν το έργο Αγάπη μου Ουάουα που παίχτηκε τις σεζόν 1967-68, 1968-69, 1969-70, 1970-71, 1971-72. Τελευταίο έργο που συμμετείχε ήταν το Σε φιλώ στη μούρη. Συμμετείχε σε πληθώρα ταινιών μεταξύ των οποίων: Ανθισμένη αμυγδαλιά, Ματωμένο ηλιοβασίλεμα, Ματωμένα στέφανα, Θρίαμβος, Λαός και Κολωνάκι, Διαζύγιο αλά ελληνικά, Εικοσιτέσσερις ώρες ζωντοχήρα, Η βίλα των οργίων, Σταχτοπούτα, Μια του κλέφτη κ.ά.

Προσωπική ζωή 
Το 1956 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Κώστα Ρηγόπουλο, απέκτησαν μαζί μία κόρη, τη Ζωή Ρηγοπούλου.

Φιλμογραφία

Τηλεοπτικές σειρές

Τηλεοπτικό θέατρο

Τηλεπαιχνίδια

Παραστασιογραφία 

Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε η Κάκια Αναλυτή.

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κάκια Αναλυτή στο cine.gr

Ηθοποιοί-επέκταση
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 07/2012
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Ντούνια Βέιζοβιτς

Η Ντούνια Βέιζοβιτς (Dunja Vejzovič) είναι φημισμένη υψίφωνος της όπερας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας στις 20 Οκτωβρίου 1943. 
Άρχισε τη σταδιοδρομία της με το εθνικό θέατρο του Ζάγκρεμπ.
Μετά από τις περαιτέρω μελέτες στη Στουτγάρδη, έγινε μέλος της όπερας της Νυρεμβέργης, όπου και εμφανίστηκε στους ρόλους της Κάρμεν, της Αφροδίτης, της Azucena, της Amneris και της Δαλιδά.
Η διεθνής σταδιοδρομία της άρχισε το 1978 στο Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, όπου για τρία καλοκαίρια υποδύθηκε την Κούντρυ στην όπερα Πάρσιφαλ.
Στις 9 Οκτωβρίου 1978 έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην Μετροπόλιταν Όπερα, ως Αφροδίτη μαζί με τον Jess Thomas.

Το 1980 και 1981 ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν την προσέλαβε για να εμφανιστεί στην όπερα Πάρσιφαλ στο φεστιβάλ του Σάλτζμπουργκ, όπου και είχε μεγάλη επιτυχία.
Το 1984, υποδύθηκε την Όρτρουντ στην όπερα Λόενγκριν, επίσης στο ίδιο φεστιβάλ.
Σε συνεργασία με τον Ρόμπερτ Γουίλσον ερμήνευσε τους ρόλους της Αλτσέστε και της Κούντρυ.

Ενδεικτική Δισκογραφία 
 Wagner: Parsifal (Hofmann; Karajan, 1979-80) Deutsche Grammophon
 Wagner: Lohengrin (Tomowa-Sintow, Kollo; Karajan, 1976-81) EMI
 Wagner: Der fliegende Holländer (Hofmann, van Dam; Karajan, 1981-83) EMI
 Mercadante: La vestale (Cecchele; Sutej, 1987) [live] Bongiovanni
 Berlioz: La mort de Cléopâtre (Eschenbach, 1988) Supraphon

Ενδεικτική Βιντεογραφία 
 Puccini: Suor Angelica (Plowright; Gavazzeni, Bussotti, 1983) [live] Kultur
 Wagner: Lohengrin (Studer, Domingo; Abbado, Weber, 1990) [live] Image Entertainment

Υψίφωνοι
Κροάτες τραγουδιστές όπερας
Κροάτες καλλιτέχνες
Γιουγκοσλάβοι τραγουδιστές
Κλείτωρ (βασιλιάς)

Ο Κλείτωρ ήταν μυθολογικό πρόσωπο, 5ος βασιλιάς της αρχαίας Αρκαδίας.

Ήταν ο μοναδικός γιος του Αζάνα απόγονος του Λυκάονα του Αρκάδα και του Πελασγού, 5ος μυθικός βασιλιάς της αρχαίας Αρκαδίας. Διαδέχτηκε τον πατέρα του και μετά τον θάνατο του διοργάνωσε προς τιμή του ταφικούς αγώνες και ίδρυσε την πόλη - κράτος του Κλείτωρα, στην οποία έδωσε και το όνομα του μεταφέροντας εκεί την πρωτεύουσα του βασιλείου του. Ο Κλείτωρ αναφέρεται από τον Παυσανία σαν ο δυνατότερος όλων των βασιλιάδων. Διάδοχος του ήταν ο ξάδελφος του Αίπυτος, γιατί ο Κλείτωρ δεν είχε κάνει απογόνους.

Πηγές 

Κλείτωρ
Αρκαδική Αζανία
Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Αζάνας

Ο Αζάνας ή Αζάν (Ἀζᾶν) ήταν ο 4ος μυθικός βασιλιάς της Αρκαδίας.

Ήταν γιος του Αρκάδα γενάρχη των Αρκάδων, εγγονός του Νύκτιμου,  απόγονος του Πελασγού και του Λυκάονα ονοματοδότης και γενάρχης της αρκαδικής φυλής των Αζάνων.  Μητέρα του ήταν η Νύμφη Ερατώ, αδέλφια του ο Έλατος, ο Αφείδας και ο Αυτόλαος, και γιος του και διάδοχος ο Κλείτωρ. Ο Αζάνας ίδρυσε την πόλη Λυκόσουρα και την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του. Όταν πέθανε ο γιος του Κλείτωρ διοργάνωσε προς τιμή του ταφικούς αγώνες.

Πηγές 

Αζανας
Αζανας
Αζανας
Αίπυτος

Με το όνομα Αίπυτος είναι γνωστοί τρεις μυθικοί βασιλιάδες, δύο της αρχαίας Αρκαδίας και ένας της Αρχαίας Μεσσηνίας.

Ο Αίπυτος ο Ελάτου ήταν ο 6ος βασιλιάς της αρχαίας Αρκαδίας. Ήταν γιος του Έλατου, εγγονός του Αζάνα , απόγονος του Πελασγού και του Λυκάονα. Αδέλφια του ήταν ο Περέας, ο Κυλλήνας ονοματοδότης του όρους Κυλλήνη, ο Ισχύνος και ο Στύμφαλος, ονοματοδότης της Στυμφαλίας. Ο Αίπυτος πέθανε από το δάγκωμα φιδιού. Το όνομα αυτού του φιδιού ήταν Σηψ και όπως αναφέρει ο Παυσανίας όταν πέρασε από εκεί είδε τον τάφο του Διαδέχτηκε στον Αρκαδικό θρόνο τον ξάδελφο του Κλείτωρα αφού δεν είχε απογόνους. Γιος του ήταν ο Άλεος ο οποίος και τον διαδέχτηκε  . Σύμφωνα με τον Πίνδαρο ο Αίπυτος είχε το παλάτι του δίπλα στον Αλφειό και φιλοξένησε την Πιτάνη μέχρι να γεννήσει την Ευάνθη τον καρπό του παράνομου ερωτά της με τον Ποσειδώνα. Όπως μας πληροφορεί ο Παυσανίας ο τάφος του ήταν στο όρος Κυλλήνη . 
Ο Αίπυτος ο Ιππόθους ήταν ο 12ος βασιλιάς της αρχαίας Αρκαδίας. Ήταν γιος και διάδοχος του Ιππόθους και γιος του ήταν ο Κύψελος ο οποίος τον διαδέχτηκε . Σύμφωνα με τον Παυσανία ο Αίπυτος επισκέφτηκε τον ναό του Ποσειδώνα στην Μαντίνεια και τόλμησε να μπει μέσα στον ναό, κάτι που επιτρεπόταν μόνο στους ιερείς και σε κανέναν άλλον θνητό. Τότε ο Αίπυτος τυφλώθηκε από το αλμυρό νερό της πηγής .
Ο Αίπυτος της Μεσσηνίας ήταν Ηρακλείδης, γιος του Κρεσφόντη και της Μερόπης, από τον οποίο προήλθε η βασιλική γενιά των Αιπυτιδών. Επειδή ο Κρεσφόντης, που είχε κληρωθεί ως κάτοχος της Μεσσηνίας με δόλο, κυβερνούσε με συμπάθεια προς τις λαϊκές τάξεις, οι πλούσιοι επαναστάτησαν με επικεφαλής τον Πολυφόντη και σκότωσαν αυτόν και τα παιδιά του. Μόνο ο Αίπυτος κατόρθωσε να γλιτώσει, γιατί τον είχε πάρει και τον ανέτρεφε ο παππούς του. Ο Αίπυτος αργότερα σκότωσε τον Πολυφόντη, τιμωρώντας και όσους άλλους τον είχαν βοηθήσει, και έγινε βασιλιάς της Μεσσηνίας. Κατάφερε να προσεταιρισθεί τους προύχοντες όσο και τον λαό, με διάφορες εξυπηρετήσεις και δωρεές. Μετά τον θάνατο του Αιπύτου βασίλεψε ο γιος του, ο Γλαύκος. Στους ιστορικούς χρόνους, όταν ο Επαμεινώνδας επανίδρυσε τη Μεσσήνη, ο Κρεσφόντης και ο Αίπυτος ανακηρύχθηκαν «ήρωες» της χώρας.
Εξάλλου, με το όνομα Αίπυτος αναφέρεται ένας γιος του Νηλέα και εγγονός του Κόδρου.

Πηγές 

Μυθικοί βασιλείς της Μεσσηνίας
Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Ιππόθους

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιππόθους ή Ιππόθοος (ασυναίρετη μορφή) είναι κυρίως γνωστός ο 11ος μυθικός βασιλιάς της Αρκαδίας.

Ανέβηκε στον θρόνο όταν ο προηγούμενος βασιλιάς, ο Αγαπήνορας, όταν γύριζε από την Τροία έχοντας οδηγήσει τους Αρκάδες στον Τρωικό πόλεμο, μετά από μεγάλη θαλασσοταραχή έφτασε στην Κύπρο και εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί. Γιος και διάδοχός του ήταν ο Αίπυτος.

Επίσης, με το ίδιο όνομα αναφέρονται και τα παρακάτω έξι πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:

 Γιος του Λήθου και εγγονός του Πελασγού, που ηγήθηκε του εκστρατευτικού σώματος των Πελασγών (από τη Λάρισα) στον Τρωικό Πόλεμο μαζί με τον αδελφό του Πύλαιο, και σκοτώθηκε από τον Αίαντα.
 Γιος της Νεαίρας, θυγατέρας του Αυτολύκου. Αυτός ο Ιππόθους σκοτώθηκε από τον Τήλεφο, ο οποίος ήταν πρώτος του εξάδελφος (αφού ήταν γιος της Αύγης, αδελφής της Νεαίρας).
 Γιος του θεού Ποσειδώνα και της Αλόπης, κόρης του Κερκύονα. Καθώς ήταν νόθος, όταν ανακαλύφθηκε εγκαταλείφθηκε στα βουνά και τον θήλασαν ζώα, ενώ η μητέρα του εκτελέσθηκε. Μετά τη θανάτωση του Κερκύονα από τον Θησέα, ο Ιπποθόων, μεγάλος πια και γνωρίζοντας την καταγωγή του, του ζήτησε το βασίλειο του παππού του. Ο Θησέας, που γνώριζε πως ο Ιπποθόων ήταν γιος του Ποσειδώνα, δέχθηκε, καθώς και ο ίδιος κατά μία εκδοχή ήταν γιος του θεού της θάλασσας. Αυτός ο Ιππόθους είναι γνωστότερος ως Ιπποθόωντας (βλ.λ.).
 Ο ένας από τους 50 γιους του Αιγύπτου. Ο Ιππόθοος πήρε ως σύζυγό του τη Δαναΐδα Γόργη, η οποία τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου, όπως έπραξαν και οι 48 από τις αδελφές της (βλ. Δαναΐδες).
 Ο ένας από τους γιους του Ιπποκόωντα (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ΄ 10, 5). Τον σκότωσε, μαζί με τον πατέρα του και τα 11 αδέλφια του, ο Ηρακλής.
 Γιος του Πριάμου.

Παραπομπές 

Ιπποθους
Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Τρώες
Παιδιά του Ποσειδώνα
Άλεος

Ο Άλεος () ήταν ο 7ος μυθικός βασιλιάς της αρχαίας Αρκαδίας.

Καταγόταν από τον Αφείδαντα και διαδέχτηκε τον Αίπυτο, γυναίκα του ήταν η Νεαίρα,  γιος του και διάδοχος ήταν ο Λυκούργος. Οικοδόμησε στην Τεγέα τον ναό της Αλέας Αθηνάς, κατά την βασιλεία του ο Γόρτυς ίδρυσε την πόλη Γόρτυνα. Παιδιά του ήταν ο Λυκούργος, ο Αφιδάμαντας,  ο Κηφεύς και η Αύγη. Με την Αύγη ο Ηρακλής έκανε παιδί αλλά ο Άλεος δεν ήθελε το παιδί και το έβαλε σε μια λάρνακα μαζί με την μητέρα του, την οποία άφησε στην θάλασσα. Την λάρνακα βρήκε αργότερα ο Τεύθραντας ο οποίος παντρεύτηκε την Αυγή και ανάθρεψε το παιδί..

Πηγές

Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Θεόδωρος Μουζάλων

Ο Θεόδωρος Μουζάλων  ήταν γόνος της γνωστής μικρασιατικής οικογενείας των Μουζαλώνων και αδελφός του Γεωργίου. Ο Θεόδωρος(† 1294) υπήρξε μαθητής του πατριάρχη Γρηγορίου Β΄. Υπηρέτησε τους αυτοκράτορες Μιχαήλ Η΄ και Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο από πολλές θέσεις.

Από νωρίς εντάχθηκε στις κρατικές υπηρεσίες, αρχικά στο στρατό και αργότερα στη δημόσια διοίκηση. Μετείχε σε διάφορες διπλωματικές αποστολές επί Μιχαήλ Η΄ και το 1280 του απενεμήθη το αξίωμα του λογοθέτη. Το 1282, αμέσως μετά το θάνατο του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, τοποθετήθηκε από τον Ανδρόνικο Β΄ στη θέση του Μεγάλου Λογοθέτη. Παράλληλα κατέλαβε το αξίωμα του Μεσάζοντα, γενόμενος έτσι ο κυριότερος σύμβουλος του νέου αυτοκράτορα. Από τη θέση αυτή υπήρξε ο κυριότερος εμπνευστής της ανατροπής της φιλενωτικής πολιτικής του Μιχαήλ Η΄. Θεωρείται ο ιθύνων νους της αυτοκρατορικής πολιτικής κατά την πρώτη δεκαετία βασιλείας του Ανδρονίκου Β΄. Προς το τέλος της ζωής του παραιτήθηκε από τα αξιώματά του και αποσύρθηκε σε μοναστήρι, όπου πέθανε.

Η κόρη του Ευδοκία παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, γιο του Ανδρόνικου Β΄.

Θεολογία 
Ο Θεόδωρος Μουζάλων υπήρξε ένας από τους διαπρεπέστερους και συνεπέστερους ανθενωτικούς. Μάλιστα αναφέρεται πως κάποτε ο Μιχαήλ Η΄ διέταξε τη δημόσια μαστίγωσή του. Μετά την άνοδο του Ανδρονίκου Β΄ υποστήριξε την άνοδο του δασκάλου του Γρηγορίου Β΄ στον πατριαρχικό θρόνο και μαζί του οργάνωσε τη σύγκληση των Συνόδων των Βλαχερνών (1282, 1285) και Αδραμυττίου (1284). Μετείχε ενεργά στη σύνταξη των συνοδικών πράξεων καταδίκης του φιλενωτικού πατριάρχη Βέκκου και μάλιστα συνέταξε και πραγματείες περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος. Σώζεται επίσης η αλληλογραφία του με τον Πατριάρχη Γρηγόριο Β΄, εν μέρει δημοσιευθείσα από τον Σωφρόνιο Ευστρατιάδη στον Εκκλησιαστικό Φάρο, το 1908-1909.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού

Βυζαντινοί αξιωματούχοι
Ορθόδοξοι λόγιοι
Θεοδωρος
Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Λυκούργος ο Αλέου

Ο Λυκούργος () ήταν ο 8ος μυθικός βασιλιάς της αρχαίας Αρκαδίας.

Ήταν γιος και διάδοχος του Άλεου και της Νεαίρας . Γυναίκα του ήταν η Κλεοφίλη ή Αντινόη και γιοί του ήταν ο Έποχος, ο Ίασος, ο Αμφιδάμαντας και ο Αγκαίος . Οι Αμφιδάμαντας και Αγκαίος μάλιστα συμμετείχαν στην Αργοναυτική εκστρατεία, ενώ ο Αγκαίος συμμετείχε και στο κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου.

Πηγές 

Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Αγκαίος

Με το όνομα Αγκαίος ήταν γνωστοί τρεις Αργοναύτες:

 Ο Αγκαίος ο Λυκούργου, ήταν από την Τεγέα, γιος του βασιλιά των Αρκάδων Λυκούργου, εγγονός του Άλεου και αδελφός του Επόχου, του Ιάσου, και του Αμφιδάμαντα. Πήρε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία μαζί με τον αδελφό του Αμφιδάμαντα και στο κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου.
 Γιος του Ποσειδώνα και της Αστυπάλαιας, που πήρε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία. Ήταν βασιλιάς των Λέλεγων της Σάμου και γυναίκα του ήταν η Σαμία, κόρη του Μαιάνδρου.
 Ήρωας από την Πλευρώνα, αστρονόμος και αστρολόγος. Αναφέρεται ότι πήρε και αυτός μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία. Ο γιος του ο Αγαπήνωρ ήταν στρατηγός των Αρκάδων και έλαβε μέρος στο πόλεμο κατά της Τροίας. Όταν έφτασε περιπλανώμενος στην Κύπρο έκτισε την πόλη Πάφο και ίδρυσε σε αυτόν το ναό της Αφροδίτης.

Παραπομπές

Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Αρχαίοι Αρκάδες
Τάκης Χριστοφορίδης

Ο Τάκης Χριστοφορίδης (Κωνσταντινούπολη 1914 - Αθήνα 1973) ήταν Έλληνας ηθοποιός και ξάδερφος του επίσης ηθοποιού Περικλή Χριστοφορίδη.

Βιογραφία 
Έπαιζε κυρίως δεύτερους κωμικούς ρόλους, υποδυόμενος συχνά τον αμερικανό τουρίστα ή τον Ελληνοαμερικάνο που ερχόταν μετά από χρόνια στην Ελλάδα. Έγινε γνωστός μέσα από το ρόλο του νευρικού ή του τρελογιατρού, που είχε τικ. Ηθοποιός (μέλος του ΣΕΗ από το 1937) γόνος της γνωστής θεατρικής οικογένειας Χριστοφορίδη. Στην αρχή της σταδιοδρομίας του συνεργάστηκε με θιάσους πρόζας και με το Εθνικό Θέατρο (1936-41). Έτσι, στην περίοδο 1939-40 εμφανίστηκε στην οπερέτα «Νυχτερίδα» που ανέβασε η Λυρική Σκηνή του Ιδρύματος. Ώς το 1945 ήταν στο Κρατικό Θέατρο Θεσ/νίκης και στη συνέχεια ακολούθησε τον Π. Κυριακό σε περιοδεία του στην Κύπρο (1945-48). 

Έπαιξε στην «Ελληνική Σκηνή» του Δ. Ροντήρη και το Θέατρο «Βέμπο» (1951-54). Από τότε άρχισε να εμφανίζεται σε χαρακτηριστικούς ρόλους με τους κυριότερους θιάσους επιθεώρησης και κωμωδίας. Συνεργάστηκε ιδιαίτερα με τον Κ. Χατζηχρήστο και πήρε μέρος, μεταξύ άλλων, στον Θίασο Κ. Στολίγκα - Μ. Θεοφανίδη, κ.ο.κ. 

Έπαιξε και σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες. Πέθανε από πνευμονία την οποία απέκτησε από τις "κακουχίες" μιας σκηνής σε κάποιο γύρισμα.

Φιλμογραφία

Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Τ. Χριστοφορίδης συμμετείχε ως ηθοποιός. 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Πηγές 
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί 
 Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών
 www. retrodb.gr
 www.90lepta.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο Τάκης Χριστοφορίδης στην imdb 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ρόμπερτ Χένρισον

Ο Ρόμπερτ Χένρισον (Robert Henryson ή Robert Henderson - περίπου 1425 με 1500) ήταν ένας Σκωτσέζος ποιητής.

Το μεγαλύτερο, και από πολλές πλευρές το πιο πρωτότυπο και αποτελεσματικό του έργο, είναι το Morall Fabillis of Esope, μια συλλογή από 13 ιστορίες, οι οποίες βασίζονται κυρίως σε εκδόσεις των Ανώνυμους (Anonymus), του Γάλλου Λε Ρομάν ντε Ρενάρτ (Le Roman de Renart), του Τζων Λύντγκεητ (John Lydgate) και του Ουίλλιαμ Κάξτον (William Caxton).

Στο έργο του "Η μαρτυρία της Χρυσηίδας" (The testament of Cresseid), ο Χένρυσον απαντά στην ιστορία του Τζέφρυ Σωσέρ του Τρωίλου και την ιστορία της τραγωδίας της Χρυσηίδας. Οι κριτικοί είναι σκεπτικοί ως προς το αν θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το έργο ως ένα συμπλήρωμα του πρωτότυπου ή ένα βοήθημα για το πρωτότυπο. Το ποίημα είναι μια χρονολογική συνέχεια του πρωτότυπου και προσπαθεί να παρέχει ενός είδους απάντηση σχετικά με την μοίρα της Χρυσηίδας την οποία δεν αναφέρει καθόλου ο Σωσέρ, αλλά έχουν γίνει σημαντικές αλλαγές, και η αντιμετώπιση της Χρυσηίδας θεωρείται από αρκετούς πολύ διαφορετική από εκείνη του Σωσέρ. Η απόφαση του Χένρισον να παρουσιάσει τη Χρυσηίδα ως λεπρή υποδεικνύει ένα στοιχείο ποιητικής δικαιοσύνης για την απιστία της, κάτι που δεν συλλήφθηκε από τον Σωσέρ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Σκωτσέζοι ποιητές
Αστυνομική και Δικαστική Συνεργασία σε Ποινικές Υποθέσεις

Η Αστυνομική και Δικαστική Συνεργασία σε Ποινικές Υποθέσεις (ΑΔΣΠΥ) είναι ο τρίτος από τους Τρεις Πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εστιάζει στη συνεργασία της εφαρμογής του νόμου και στην καταπολέμηση του ρατσισμού. Βασίζεται περισσότερο στη διακυβερνητική συνεργασία παρά στους άλλους πυλώνες που σημαίνει ότι τα ιδρύματα της Ένωσης μπορούν να επέμβουν ελάχιστα. Είναι υπεύθυνο για την έκδοση Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης.

Υπευθυνότητες

Η Συνθήκη του Μάαστριχτ καθιέρωσε ότι, ενώ πλησιάζονται οι στόχοι της Ένωσης και συγκεκριμένα η ελευθερία μετακίνησης, τα κράτη μέλη πρέπει να λάβουν υπόψη τους, τους παρακάτω τομείς κοινού ενδιαφέροντος:

Άσυλο
Κανόνες που σχετίζονται με την είσοδο των εξωτερικών συνόρων
Πολιτικές μετανάστευσης και πολιτικές που σχετίζονται με υπηκόους τρίτων χωρών 
Συνθήκες εισόδου και μετακίνησης των ξένων υπηκόων στο έδαφος της Ένωσης
Συνθήκες μόνιμης κατοικίας ξένων υπηκόων σε κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένων των οικογενειών και δικαιωμάτων εργασίας
Καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης, κατοικίας και εργασίας ξένων υπηκόων σε κράτος μέλος της Ένωσης
Καταπολέμηση εμπορίου ναρκωτικών όταν αυτό δεν καλύπτεται από τα μέρη 7, 8 και 9
Καταπολέμηση της διεθνούς απάτης όταν αυτό δεν καλύπτεται από τα μέρη 7, 8 και 9
Δικαστική συνεργασία σε πολιτικά θέματα
Δικαστική συνεργασία σε ποινικά θέματα
Τελωνειακή συνεργασία
Αστυνομική συνεργασία για την καταπολέμηση του εμπορίου ναρκωτικών, τρομοκρατίας και άλλων μορφών διεθνούς εγκληματικότητας, συμπεριλαμβανομένων και συγκεκριμένων τομών τελωνειακής συνεργασίας.

Υπάρχουν τρία ιδρύματα που δημιουργήθηκαν από τον πυλώνα ΑΔΣΠΥ, Eurojust, Ευρωπόλ, και Cepol

Ιστορία

Δημιουργήθηκε ως πυλώνας Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, μετέπειτα η Συνθήκη του Άμστερνταμ μετέφερε τους τομείς παράνομης μετανάστευσης, ασύλου, και δικαστικής συνεργασίας στον ενιαίο πρώτο πυλώνα (Ευρωπαϊκές Κοινότητες). Ο όρος "Δικαιοσύνη και Εσωτερικά Δικαιώματα" τώρα καλύπτει αυτούς τους ενιαίους τομείς καθώς και τον διακυβερνητικό τρίτο πυλώνα.

Μέλλον

Αν επικυρωθεί, η Συνθήκη της Λισαβόνας θα αντικαταστήσει το σύστημα των πυλώνων. Οι αρμοδιότητες θα συγχωνευθούν και θα αποκτήσουν περισσότερη δύναμη.

Συνθήκες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Δικαιοσύνη, ελευθερία και ασφάλεια.(Europa)

Πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ρενέ Ντυμόν

Ο Ρενέ Ντυμόν ήταν Γάλλος γεωπόνος, θεωρητικός της πολιτικής οικολογίας και πολιτικός (1904-2001). Γεννήθηκε στην πόλη Cambrai της βόρειας Γαλλίας. Σπούδασε στο Εθνικό Ίδρυμα Γεωπονίας του Παρισιού (INA P-G). Ταξίδεψε και δούλεψε πολλά χρόνια στην Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική. Ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τα προβλήματα των χωρών του λεγόμενου τρίτου κόσμου.

Ήταν ένας από τους πρώτους που έθιξε ζητήματα όπως η παγκοσμιοποίηση, η μόλυνση, η δημογραφική έκρηξη, ο προντουκτιβισμός, οι σχέσεις μεταξύ βορρά και νότου. Ήταν επίσης ένας από τους πρώτους που χρησιμοποίησε τον όρο αειφόρος ανάπτυξη.

Υποψήφιος των Οικολόγων στην πρώτη τους εκλογική κάθοδο στη Γαλλία στις προεδρικές εκλογές του 1974 συγκέντρωσε 1.32 % των ψήφων. Θεωρείται ο πνευματικός πατέρας των Γάλλων Πράσινων και συνέβαλε αποφασιστικά ώστε η πολιτική οικολογία στη Γαλλία να επικεντρώνεται περισσότερο σε θέματα όπως η ανάπτυξη του φτωχού νότου, η αλληλεγγύη, η αντίθεση στον καπιταλισμό και στον πόλεμο παρά στην βαθειά οικολογία.

Βιβλία που έγραψε:

 Ουτοπία ή Θάνατος, 1973 
 Ο γεωπόνος της πείνας, 1974 
 Η στραγγαλισμένη Αφρική, 1980 
 Για την Αφρική, Κατηγορώ, 1986 
 Ο αβάσταχτος κόσμος: Κριτική στον φιλελευθερισμό, 1988.

Παραπομπές

Γάλλοι οικολόγοι
Γάλλοι κοινωνιολόγοι
Γάλλοι πολιτικοί
Το παίζω... και πολύ άντρας

Το παίζω και πολύ άντρας είναι ο τίτλος μιας ρομαντικής κωμικής ταινίας του 1983, σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη και σε σκηνοθεσία - σενάριο Ερρίκου Θαλασσινού.

Πλοκή 

Ο Ζήνωνας (Σωτήρης Μουστάκας), είναι τόσο άβουλος, που δεν έχει τη δύναμη να ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στους δικούς του. Καταπιέζεται δε όχι μόνο από τη γυναίκα του και την πεθερά του, στον οίκο μόδας της οποίας εργάζεται, αλλά και από τα πέντε παιδιά του. Όλα όμως φαίνεται να αλλάζουν όταν γυρίζει από την Αφρική ένας φίλος του από τον στρατό.

Διανομή 

 Σωτήρης Μουστάκας - Ζήνων Πετρίδης
 Θάλεια Παπάζογλου - Ανδρομάχη Πετρίδου
 Βαγγέλης Πρωτοπαππάς - Νεκτάριος
 Τέτα Κωνσταντά - Τζούλη Πετρίδου
 Κώστας Καραγιώργης - Θωμάς Καραηδόνης
 Παναγιώτης Σουπιάδης - Σάκης Πετρίδης
 Στέλλα Κωνσταντινίδου - Βιβή
 Νίκος Μαντάς - Θανάσης
 Πουλχερία Λουκά - Ελίνα
 Κατερίνα Γιουλάκη - Μπάρμπαρα
 Νανά Βενέτη - Λίζα
 Γιώργος Σουτζής - Τέλης Πετρίδης
 Αντώνης Τρικαμηνάς - παρουσιαστής επίδειξης
 Χρήστος Νάτσιος - μοίραρχος Τσικάκης
 Θάνος Προφήτης - Τζίμης (γκόμενος της Τζούλης Πετρίδου)

Παραγωγή 
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1983-1984 και, κόβοντας 103.897 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 6η θέση ανάμεσα σε 33 ταινίες της ίδιας σεζόν.  Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 22 Φεβρουαρίου 2008. 

Ο Σταύρος Γανωτής γράφει για την ταινία:Το φιλμ του Ερρίκου Θαλασσινού είναι γεμάτο στις σατιρικές σπόντες, αλλά περισσότερο είναι αναφορικό στον παλιότερο ελληνικό κινηματογράφο, παρά μέσα στην εποχή του. Δηλαδή, κοινωνική σάτιρα τύπου Τσιφόρου με “σόκιν” περιβολή. Αυτό κλίνει και την ταινία σε έναν τύπου θεατρικό χαρακτήρα, μπορείτε να τον αποκαλέσετε και φτηνό, ενώ το σενάριο είναι προβλέψιμο και σε κερδίζει μονάχα με κάποιες ατάκες, οι οποίες λειτουργούν λόγω της εκφοράς τους από τον Μουστάκα. Αρνητικοί και οι δεύτεροι ρόλοι, περισσότερο παραπέμπουν σε βιντεοταινία. Καλύτερα να το δείτε ως κομεντί, παρά να περιμένετε μια καλή στιγμή του αείμνηστου κωμικού μας, ακόμα κι αν για χάζεμα είναι μια χαρά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το παίζω... και πολύ άντρας στο Cine.gr
 Το παίζω... και πολύ άντρας στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1983
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού
Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη
Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες
Πέστα χρυσόστομε

Το Πέστα χρυσόστομε (ή Πέστα... βρωμόστομε!) είναι τίτλος μίας ελληνικής κωμικής ταινίες του 1983, σε σκηνοθεσία και σενάριο Ερρίκου Θαλασσινού με πρωταγωνιστές τους Στάθη Ψάλτη, Καίτη Φίνου και Νίκο Ρίζο. Η παραγωγή ανήκει στον Γιώργο Καραγιάννη.

Πλοκή 

Ο Στάθης (Στάθης Ψάλτης), ένας έντιμος και εργατικός νέος που ζει με τους θείους του, θυμώνει με όλους και με όλα και τα λέει κυριολεκτικά έξω από τα δόντια. Φτάνει, μάλιστα, να μαλώνει ακόμη και με τη γυναίκα που αγαπά, την αεροσυνοδό Καίτη (Καίτη Φίνου), η οποία αναγκάζεται κάποια στιγμή να φύγει στο εξωτερικό εξαιτίας μιας σοβαρής ασθένειας.

Διανομή 

 Στάθης Ψάλτης - Στάθης Χρυσοστόμου
 Καίτη Φίνου - Καίτη
 Νίκος Ρίζος - Ζαχαρίας
 Δέσποινα Στυλιανοπούλου - Στάσα
 Θανάσης Παπαδόπουλος - Παναγής Παναγιάς
 Τέτα Κωνσταντά - Τέτα
 Θάλεια Παπάζογλου - Αλέκα
 Τάσος Ψωμόπουλος - Σπύρος
 Τώνια Βυθούλκα - Έλλη
 Ευαγγελία Σαμιωτάκη - πελάτισσα
 Κώστας Παληός - υπουργός
 Φίλιππος Γκιώνης - νοσοκόμος
 Βασίλης Καμίτσης - γιατρός

Παραγωγή 
Η Κωνσταντίνα τραγούδά το πρώτο της κομμάτι με τίτλο «Η Αγάπη» του Γιώργου Κατσαρού ντουμπλάροντας την ηθοποιό Τέτα Κωνσταντά. 

Κόβοντας 172.546 εισιτήρια, η ταινία κατατάχθηκε στην 7η θέση ανάμεσα σε 48 ελληνικές ταινίες της ίδιας σεζόν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πέστα χρυστόστομε στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1983
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού
Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Κατσαρού
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη
Πράσινο Κόμμα της Αγγλίας και της Ουαλίας

Το Πράσινο κόμμα της Αγγλίας και της Ουαλίας (Αγγλικά: Green Party of England and Wales, Ουαλικά: Plaid Werdd Cymru a Lloegr) είναι το κύριο οικολογικό πολιτικό κόμμα της Αγγλίας και της Ουαλίας. Συνεργάζεται με τα ανεξάρτητα πράσινα κόμματα της Σκωτίας και της Βόρειας Ιρλανδίας. Είναι μέλος του Ευρωπαΐκού Πράσινου Κόμματος και των παγκόσμιου κινήματος των Πρασίνων.

Ιδρύθηκε το 1973 με το όνομα PEOPLE (στα αγγλικά σημαίνει ΛΑΟΣ) και είναι το παλαιότερο οικολογικό κόμμα της Ευρώπης και ένα από τα πρώτα στον κόσμο. Μετονομάστηκε σε «Οικολογικό Κόμμα» το 1975 και σε «Πράσινο Κόμμα» το 1985. Το 1990 οι Πράσινοι της Σκωτίας και της Β. Ιρλανδίας δημιουργήσαν τα δικά τους κόμματα, διατηρώντας όμως πολύ καλές σχέσεις με τους Αγγλους συντρόφους τους. Οι δε Ουαλοί Πράσινοι δημιουργησαν αυτόνομο περιφεριακό κόμμα, παραμένοντας στο Πράσινο Κόμμα που απο τότε πήρε το σημερινό του όνομα. 

Λόγω του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος δυσκολεύτηκε να εκπροσωπηθεί στο βρετανικό κοινοβούλιο. Εκτός από τον σημαντικό ρόλο που παίζει σε τοπικό επίπεδο, έχει σημειώσει ορισμένες σημαντικές εκλογικές επιτυχίες και σε ευρωεκλογές, με αποκορύφωμα το 15% που πέτυχε στις ευρωεκλογές του 1989. Στις εθνικές εκλογές του 2010 κατάφερει να εκλέξει μία βουλευτή, καθώς κέρδισε την περιφέρεια του Μπράιτον.

Η πολιτική του κόμματος βασίζεται σε ένα εκτεταμένο κείμενο, το Μανιφέστο για μια Βιώσιμη Κοινωνία (Manifesto for a Sunstainable Society), που συντάχθηκε για πρώτη φορά στο Κόβεντρι το 1973 και δέχεται συμπληρώσεις και μετατροπές σε κάθε συνέδριο του κόμματος, δηλαδή δύο φορές τον χρόνο. Στη σημερινή του μορφή αποτελείται από περίπου 124.520 λέξεις και περιγράφει όχι μόνο τις βασικές αρχές του κόμματος, αλλά και λεπτομέρειες για επιμέρους θέματα.

Κοινοβουλευτικές έδρες

Παραπομπές 

Οικολογικά κόμματα
Πολιτικά κόμματα Ηνωμένου Βασιλείου
Ουαλικά πολιτικά κόμματα