Γκιόργκι Σάροσι

Ο Δρ. Γκιόργκι Σάροσι (ουγγρικά: Dr. Sárosi György, γεννήθηκε ως György Stefanicsics
,  5 Αυγούστου 1912 – 20 Ιουνίου 1993) ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής. Θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους της γενιάς του παγκόσμια,
οδήγησε την εθνική ομάδα της χώρας του στον τελικό του 3ου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μετά το τέλος της ενεργού δράσης, ακολούθησε σταδιοδρομία ως προπονητής, παρά τις νομικές σπουδές του.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη, με πατέρα Ούγγρο και Ιταλίδα μητέρα, σπούδασε νομικά και άρχισε να ασκεί περιστασιακά το επάγγελμα του δικηγόρου κατά τη διάρκεια της νεαρής ηλικίας. Σε αυτά τα χρόνια του η οικογένειά του αντιμετώπισε επιδεινούμενα οικονομικά προβλήματα και η ανάγκη εξεύρεσης σημαντικών οικονομικών πόρων επιτακτική. Η αγάπη του για το ποδόσφαιρο, οι αθλητικές ικανότητές του και η επιρροή δύο αδερφών του (ένας ποδοσφαιριστής και ένας κολυμβητής-αμφότεροι επιτυχημένοι) τον έστρεψαν στο άθλημα και κρατήθηκε σε αυτό για δεκαετίες.

Έκανε το ντεμπούτο του με τον κορυφαίο σύλλογο της πατρίδας του Φερεντσβάρος (από όπου είχε ξεκινήσει στην ομάδα νέων) στις 8 Φεβρουαρίου 1930 και παρέμεινε εκεί μέχρι το τέλος της σταδιοδρομίας του το 1948, σημειώνοντας τον αριθμό ρεκόρ των 351 τερμάτων πρωταθλήματος, που τον κατατάσσουν στην κορυφή των σκόρερ του συλλόγου. 
Ήταν εξαιρετικά τεχνικός, ιδιαίτερα ευπροσάρμοστος, ένας πλήρης παίκτης, με ταχύτητα, κομψότητα με την μπάλα στα πόδια του έχοντας την ικανότητα να χρησιμοποιεί με ευχέρεια και τα δύο, ευελιξία, εξαιρετικός στο εναέριο παιχνίδι και αποτελεσματικότητα στο γκολ, ένα πραγματικό πολυεργαλείο στα χέρια των προπονητών. Δεν διακρίνονταν για τη δύναμη και την ταχύτητά του, ενώ η κατανόηση του παιχνιδιού ήταν κορυφαία. Ξεκίνησε αγωνιζόμενος ως κεντρικός επιθετικός με μεγάλη ικανότητα στο σκοράρισμα, αλλά στη συνέχεια λειτούργησε πολύ αποτελεσματικά και ως μέσος (χωρίς να χάσει την επαφή του με τα δίχτυα), ακόμα και σε ανασταλτικό ρόλο.

Ο πρώτος τίτλος του με τους ήρθε το 1932 με την επίτευξη του πρωταθλήματος και ένα χρόνο αργότερα κέρδισε το Κύπελλο νικώντας την  
Ούιπεστ με 11–1 (σημείωσε τρία γκολ και έδωσε τέσσερις τελικές πάσες-ασίστ) στον τελικό. Η σταδιοδρομία του με τη Φερεντσβάρος συνεχίστηκε πλούσια σε τίτλους, αφού είχε κερδίσει σε 18 χρόνια καριέρας 5 πρωταθλήματα (1931–32, 1933–34, 1937–38, 1939–40 και 1940–41), 5 κύπελλα (1932–33, 1934–35, 1941–42, 1942–43 και 1943–44), καθώς και ένα Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης (το 1937, όπου διακρίθηκε με το να πετύχει χατ-τρικ στον τελικό της ρεβάνς με αντίπαλο τη Λάτσιο με 5–4), διοργανώσεις στις οποίες ολοκλήρωσε τρεις φορές ως κορυφαίος σκόρερ. Έχοντας σημειώσει 49 τέρματα συνολικά είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Κυπέλλου Μιτρόπα. Το 1935–36 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 36 γκολ, τίτλο που ξανακερδισε άλλες δύο φορές. Στο ημερολογιακό έτος 1937 σημείωσε συνολικά 68 τέρματα σε επίσημους αγώνες, επίδοση ρεκόρ κόσμου που κατέρριψε την προηγούμενη του Ίμρε Σλόσσερ-Λάκατος. Το 1939–40 αναδείχθηκε σε ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην Ουγγαρία.

Με την Ουγγαρία, έκανε το ντεμπούτο του στις 21 Μαΐου 1931 σε αγώνα με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία 3–2 στο Βελιγράδι. Στο Διεθνές Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης 1936–1938, εντυπωσίασε στη Βουδαπέστη στις 19 Σεπτεμβρίου 1937, όταν σημείωσε 7 γκολ μεταξύ του 34ου και 85ου λεπτό κατά τη διάρκεια της νίκης με 8–3 επί της Τσεχοσλοβακίας.

Κατά τη διάρκεια του  Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1934, σημείωσε ένα γκολ με αντίπαλο την Αυστριακή Wunderteam (ομάδα - όνειρο, παρά τη νίκη 2–1 των Αυστριακών). Αλλά στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 η εθνική ομάδα της χώρας του ήταν πολύ ισχυρή και έφτασε στον τελικό. Στην πορεία ο αρχηγός Σάροσι σημείωσε 5 γκολ, συμπεριλαμβανομένου ενός στον τελική αναμέτρηση της 19ης Ιουνίου με αντίπαλο την Ιταλία. Σκόραρε στο 70ό λεπτό, μειώνοντας σε 3–2 (για την Ιταλία), αλλά ο Σίλβιο Πιόλα κατέστρεψε κάθε ελπίδα των Μαγυάρων 15 λεπτά αργότερα με το τελευταίο γκολ του αγώνα (4–2), δίνοντας τον τίτλο στους Ιταλούς.
Συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα του Κυπέλλου και κέρδισε τη χάλκινη μπάλα και το αργυρό παπούτσι (επιβραβεύσεις ως τρίτος καλύτερος παίκτης και δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης).

Ήταν επίσης μέρος του αγώνα μεταξύ μιας επίλεκτης ομάδας της Κεντρικής Ευρώπης και μιας άλλης από τη Δυτική Ευρώπη που έπαιξε στο Άμστερνταμ το 1937. Η ομάδα του περιλάμβανε μεταξύ άλλων τους Ιταλούς Τζουζέπε Μεάτσα και Σίλβιο Πιόλα και το Τσεχοσλοβάκο Όλντσιχ Νεγέντλι. Το αποτέλεσμα ήταν 1–3 για την ομάδα της Κεντρικής Ευρώπης στο Ολυμπιακό στάδιο με 50.000 θεατές.
Ο τελευταίος του αγώνας ήταν στο Βελιγράδι (πόλη που είχε ξεκινήσει τη διεθνή καριέρα πριν από 12 χρόνια) στις 7 Νοεμβρίου 1943 κατά τη διάρκεια συνάντησης με τη Σουηδία.
Συνολικά, σημείωσε 42 γκολ σε 62 παιχνίδια (καταλαμβάνοντας τότε τη δεύτερη θέση στην ιστορία της εθνικής Ουγγαρίας) για την εθνική μεταξύ 1931 και 1943.
 
Ο Σάροσι (μαζί με τον Σλόσσερ) θεωρούταν ως οι σπουδαιότεροι παίκτες της Ουγγαρίας στο πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα, είκοσι χρόνια πριν από την εμφάνιση της χρυσής ομάδας των Φέρεντς Πούσκας, Σάντορ Κότσις, Γιόζεφ Μπόζικ στη δεκαετία του 1950. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 507 τέρματα σε 592 επίσημους αγώνες - με την IFFHS να έχει αναγνωρίσει 526 τέρματα με διαφορετικά κριτήρια (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ)  και 740 συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών.

Μετά τη λήξη της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας, ακολούθησε καριέρα προπονητή. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, εγκατέλειψε την Ουγγαρία όπως και άλλοι πετυχημένοι του αθλήματος και πήγε στην Ιταλία το 1947, όπου άρχισε να προπονεί ομάδες όπως η Γιουβέντους, η Μπάρι, η Τζένοα και η Ρόμα. Στη Γιουβέντους προσλήφθηκε το 1951 και κέρδισε το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς. Ακολούθησαν αρκετές ακόμα σεζόν στην Ιταλία, όπου ασχολήθηκε περισσότερο με την ανακάλυψη νέων ταλέντων προτού δοκιμάσει την πρόκληση στην Ελβετία στη  Λουγκάνο το 1962. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έμενε στην Ιταλία όπου και απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών. Το 1999 επιλέχθηκε από το περιοδικό World Soccer στην 89η θέση των καλύτερων ποδοσφαιριστών του 20ού αιώνα.

Τίτλοι και διακρίσεις 

Φερεντσβάρος 
 Πρωτάθλημα Ουγγαρίας (5) : 1932, 1934, 1938, 1940, 1941
 Κύπελλο Ουγγαρίας (4) : 1933, 1942, 1943, 1944
 Κύπελλο Μιτρόπα : 1937
Ουγγαρία
 Παγκόσμιο Κύπελλο Φιναλίστ : 1938
Ατομικές διακρίσεις
 Παγκόσμιο Κύπελλο μπρούτζινη μπάλα : 1938
 Παγκόσμιο Κύπελλο αργυρό παπούτσι : 1938
 Παγκόσμιο Κύπελλο καλύτερη ομάδα : 1938
 World Soccer περιοδικό : Οι 100 καλύτεροι όλων των εποχών 
 Καλύτερος ποδοσφαιριστής στην Ουγγαρία : 1939–40 
 Πρωτάθλημα Ουγγαρίας πρώτος σκόρερ (4): 1935–36 (36 γκολ), 1939–40 (23 γκολ), 1940–41 (29 γκολ), ανεπίσημα : 1944 (13 γκολ)
 Κύπελλο Μιτρόπα πρώτος σκόρερ (3) : 1935 (9 γκολ), 1937 (12 γκολ), 1940 (6 γκολ)
 Dr. Gerö Cup πρώτος σκόρερ (2) : 1933–35 (7 γκολ), 1936–38 (10 γκολ)
 IFFHS : 5ος καλύτερος Ούγγρος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

 

Ούγγροι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές 
Ποδοσφαιριστές Φερεντσβάρος
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1934
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938
Ούγγροι προπονητές
Προπονητές ποδοσφαίρου Γιουβέντους
Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Ρόμα
Προπονητές ποδοσφαίρου Μπολόνια ΦΚ 1909
Προπονητές ποδοσφαίρου Τζένοα ΚΦΚ