joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιωάννης Βαλασόπουλος

Ο Ιωάννης Βαλασόπουλος ή Βαλασσόπουλος (1821-1888) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα. Ιατρός στο επάγγελμα, μπήκε στην πολιτική το 1856, έγινε δυο φορές υπουργός, το 1865 Οικονομικών και το 1874 Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως. Δύο χρόνια μετά, το 1876, καταδικάστηκε ως ένοχος χρηματισμού για την εκλογή τριών μητροπολιτών (στην υπόθεση των σιμωνιακών) οπότε και τελείωσε η πολιτική του σταδιοδρομία.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Τρίπολη ή στη Βορδόνια Λακωνίας το 1821 περίπου. Σχολείο πήγε στον Μιστρά και στο Ναύπλιο. Σπούδασε ιατρική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και συνέχισε κάνοντας σπουδές ιατρικής και χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, απ' όπου αποφοίτησε μετ'επαίνων το 1847 .

Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε νομαρχιακός γιατρός στην Λαμία και μετά στην Σπάρτη. 

Ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχτηκε βουλευτής Λακεδαιμονίας το 1856. Ξανά εκλέχτηκε βουλευτής το 1861 και το 1865, οπότε και έγινε Υπουργός των Εξωτερικών και στη συνέχεια Οικονομικών στην κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου. Το 1874 στην κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη έγινε Υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως. 

Κατηγορήθηκε λόγω της υπόθεσης των σιμωνιακών και δικάστηκε με το νόμο περί ευθύνης υπουργών. Στη δίκη κρίθηκε ένοχος χρηματισμού από τρεις υποψήφιους μητροπολίτες για να εξασφαλίσει την εκλογή τους. Το 1876 καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους, τριετή στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων και στην καταβολή 56.200 δραχμών υπέρ του πτωχοκομείου. Από τότε αποσύρθηκε από την πολιτική σκηνή και εξακολούθησε το ιατρικό επάγγελμα.Στη συνέχεια επανήλθε στην ενεργό πολιτική σκηνή και εξελέγη άλλες δύο φορές βουλευτής Λακωνίας (1879, 1885)

Απεβίωσε στην Πάτρα στις 5 Ιουλίου του 1888.

Υποσημειώσεις

Πηγές 
 Ιωάννης Βαλασόπουλος - βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
 
Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.58

Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Βουλευτές Λακεδαίμονος
Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως
Επιστολή προς Φιλιππησίους

Η Επιστολή προς Φιλιππησίους είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης, γραμμένη από τον απόστολο Παύλο. Χρόνος συγγραφής θεωρείται το 61 μ.Χ. κατά την διάρκεια της πρώτης φυλάκισης του στην Ρώμη. 

Ο Παύλος στέλνει την επιστολή αυτή σε μια εκκλησία που ο ίδιος είχε ιδρύσει, αυτή των Φιλίππων, και σε αρκετά σημεία είναι εμφανής η ψηλή θέση που κατείχε στην εκτίμησή του. Βασικά θέματα που ο Παύλος παρουσιάζει είναι δικαιοσύνη εκ πίστεως και η εσχατολογική ελπίδα.

Διάγραμμα περιεχομένου 
 Χαιρετισμός, δοξολογία και προσευχή του Παύλου. (1:1-1:11)
 Φυλάκιση του Παύλου - Προοπτικές και παράκληση για καρτερικότητα. (1:12-30)
 Παραίνεση για ενότητα με βάση το παράδειγμα της ταπείνωσης και της θυσίας του Χριστού. (2:1-16)
 Ο Χριστός ως πρότυπο. (2:17-30)
 Προειδοποίηση ενάντια στους ψευτοδιδασκάλους. (3:1-3)
 Τα πάντα "σκύβαλα" για χάρη του Χριστού (3:4-14)
 Ο Παύλος παράδειγμα για μίμηση αγίας ζωής. (3:15-21)
 Έκκληση για μια συγκροτημένη Χριστιανική ζωή. (4:1-9)
 Ευχαριστίες (4:10-20)
 Χαιρετισμοί (4:21-23)

Υποσημειώσεις

Προτεινόμενη βιβλιογραφία 
 Ιωάννη Καραβιδόπουλου, Η προς Φιλιππισίους επιστολή στη σύγχρονη έρευνα, Δελτίο Βιβλικών Μελετών, τομ.1, τ/χ2 (Ιούνιος-Δεκέμβριος 1980), σελ.35-55

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 eBible.gr: το αρχαίο κείμενο του βιβλίου στην κριτική έκδοση των Νέστλε-Άλαντ
 gospel.gr: το βιβλίο στην Νεοελληνική Μετάφραση και στην Μεταφορά στη Νεοελληνική

Δείτε επίσης 

 Καθολικές επιστολές
 Επιστολές του Παύλου

Βιβλία της Καινής Διαθήκης
Φιλιππησίους
Αριστείδης Δαμαλάς

Ο Αριστείδης Δαμαλάς ήταν Έλληνας ηθοποιός του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 15 Ιανουαρίου 1855 από σημαντική οικογένεια. Πατέρας του ήταν ο Αμβρόσιος Δαμαλάς, δήμαρχος της Ερμούπολης. Μητέρα του ήταν η Καλλιόπη Δαμαλά, το γένος Ράλλη, θυγατέρα του Χίου ευπατρίδη και δημάρχου Πειραιώς Λουκά Ράλλη. 

Σχολείο πήγε στον Πειραιά, και μετά σπούδασε στο Παρίσι και Λονδίνο. Γεμάτος πατριωτικά αισθήματα παρουσιάστηκε στην επιστράτευση του 1878 και κατατάχτηκε εθελοντής στο ιππικό. Υπηρέτησε με πολύ ζήλο επί τέσσερα χρόνια. 

Παντρεύτηκε την Γαλλίδα Σάρα Μπερνάρ και απέκτησε παγκόσμια φήμη.

Το 1889 απέκτησε μία εξώγαμη κόρη, την Τερέζα, με μία από τις ερωμένες του, που αυτή την παράτησε στην πόρτα του σπιτιού της Σάρας Μπερνάρ με ένα σημείωμα (ο ίδιος είχε πεθάνει). Το παιδί ανέλαβε να δώσει σε ανάδοχη οικογένεια στην Ελλάδα ο Βασίλειος Ζαχάρωφ.   

Απεβίωσε απρόοπτα στο Παρίσι από υπερβολική δόση ναρκωτικών στις 18 Αυγούστου 1889. Κηδεύτηκε στην Αθήνα με πολλή μεγαλοπρέπεια.

Πηγές
 Αριστείδης Δαμαλάς - βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών

Παραπομπές

Έλληνες της Γαλλίας
Ηθοποιοί-επέκταση
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο

Το Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο (εναλλακτικός τίτλος: Φούστα κλαρωτή)  είναι ελληνική δραματική-κωμική ταινία του 1957, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σενάριο και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου.

Πλοκή 

Οι δύο λατερνατζήδες, ο Πετράκης (Μίμης Φωτόπουλος) και ο Παυλάρας (Βασίλης Αυλωνίτης), έχουν αποκτήσει ένα τεράστιο ποσό σε τάλιρα από την αμοιβή που τους έχει δώσει ο πατέρας της δεσποινίδος Καίτης (Τζένη Καρέζη), όταν την βρήκαν και την έφεραν και πάλι κοντά του. Όμως έχουν ξοδέψει όλο το ποσό της αμοιβής και η φτώχεια τούς δέρνει αλύπητα. Ο Παυλάρας αρρωσταίνει και ο Πετράκης αναγκάζεται να πουλήσει κρυφά την λατέρνα για να τον κάνει καλά. Συγχρόνως, προσπαθεί να βρει τη δεσποινίδα Καίτη για να τους βοηθήσει, αλλά εκείνη έχει πια χωρίσει και μετακομίσει. Όταν συνέρχεται ο Παυλάρας θυμώνει που πουλήθηκε η λατέρνα. Βρίσκουν τη δεσποινίδα Καίτη και τη βοηθούν να ξανασμίξει με τον άντρα της, που δεν ξέρει καν πως έχει παιδί μαζί της. Οι δύο φτωχοί φίλοι βοηθούν την Καίτη να ξαναφτιάξει τη ζωή της και να βρει την ευτυχία και εκείνη τους βοηθά στη ζωή τους.

Διανομή 

 Μίμης Φωτόπουλος - Πετράκης
 Βασίλης Αυλωνίτης - Παυλάρας
 Τζένη Καρέζη - Καίτη
 Αλέκος Αλεξανδράκης - Δημήτρης
 Χάρις Καμίλη - Λέλα
 Νίκος Φέρμας - Θόδωρος
 Περικλής Χριστοφορίδης - γιατρός
 Λαυρέντης Διανέλλος - Αριστείδης
 Δημήτρης Βουδούρης - βιολιτζής
 Γιώργος Γαβριηλίδης - Χαρίλαος
 Λάουρα - τσιγγάνα
 Μαίρη Λάφη - κοριτσάκι
 Τάκης Χριστοφορίδης - Βαγγέλης
 Αθηνόδωρος Προύσαλης - θαμώνας ταβέρνας
 Γιάννης Βογιατζής - γυναικολόγος

Παραγωγή 
Κάποιες εξωτερικές σκηνές της ταινίας είναι γυρισμένες στο Τουρκολίμανο και στο Τζάνειο νοσοκομείο του Πειραιά. 

Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες την 1η Απριλίου 1957.  Κόβοντας 113.641 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 3η θέση ανάμεσα σε 30 ταινίες της ίδιας σεζόν.  Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 15 Μαρτίου 2006.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο στη Φίνος Φιλμ

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1957
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές κωμικές ταινίες
Ελληνικές αισθηματικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου
Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ταινίες σίκουελ
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Εγγλεζονήσι Ευβοίας

Το Κτυπονήσι ή Εγγλεζονήσι ή Χτυπονήσι ή Γάιδαρος είναι μια μεγάλη και ακατοίκητη νησίδα, απέναντι από την παραλία Παναγίτσας-Δροσιάς της Χαλκίδας στους πρόποδες του βουνού Κτυπάς από το οποίο πήρε και το αρχικό όνομα του. Είναι δεντρόφυτη, κυρίως από πεύκα. Στην κορυφή του ενός εκ των δύο λόφων του νησιού, υπάρχει ο ναός του Αγίου Νικολάου του Νέου. Το νησί είναι κατάλληλο για ψάρεμα, έχει τρεις αμμώδεις παραλίες (δύο στο ανατολικό μέρος και μία μεγάλη που εκτείνεται από το ανατολικό έως το δυτικό μέρος του νησιού). Είναι δημοφιλής τόπος για καταδύσεις. Σε μικρή απόσταση από το νησί βρίσκεται η παραλία των Αλυκών. Διοικητικά άνηκε στην κοινότητα Δροσιάς, ενώ αργότερα ενσωματώθηκε στον ενοποιημένο Δήμο Ανθηδώνας που υπάγεται πλέον στο Δήμο Χαλκίδας.

Ιστορία 
Το νησί ενοικιάστηκε το 1930 στον Εγγλέζο Φράνσις Τέρβιλ Πετρ (Francis Turville-Petre), εξ ου και η δεύτερη ονομασία του, ο οποίος έκτισε εκεί τη βίλα του, η οποία βομβαρδίστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, καταστρέφοντας μαζί και την βλάστηση του νησιού. Ερείπια του σπιτιού σώζονται μέχρι σήμερα. Μέχρι τη δεκαετία του '80 στο νησί υπήρχε μικρός αριθμός από αγριοκούνελα.

Αρχαιολογικοί χώροι 
Στη μέση του νησιού υπάρχουν λείψανα κατοίκησης του 6ου με 7ου αιώνα καθώς και δεξαμενές νερού.

Εορτασμός 
Το νησί γιορτάζει στις 9 Μαΐου, ημέρα εορτασμού του Ιερού Ναού.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εγγλεζονήσι - Κρόνια
 Πολιτιστικός σύλλογος Δροσιάς

Βραχονησίδες Εύβοιας
Δήμος Χαλκιδέων
Πολεμική Πινακοθήκη της Αγίας Πετρούπολης

Η Πολεμική Πινακοθήκη της Αγίας Πετρούπολης (ρωσ. Военная галерея) βρίσκεται στα Χειμερινά ανάκτορα στην Αγία Πετρούπολη, Ρωσία. Διαθέτει 322 πορτραίτα στρατηγών, οι οποία συμμετείχαν στον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812. Τα πορτραίτα ζωγράφισε ο Τζορτζ Ντόου (George Dawe), μαζί με τους βοηθούς του, Αλεξάντερ Πολιάκοφ και Βίλχελμ Γκόλικε (Wilhelm August Golike)

Ο χώρος όπου βρίσκεται η Πολεμική Πινακοθήκη της Αγίας Πετρούπολης δημιουργήθηκε χάρη στο αρχιτέκτονα Κάρλο Ρόσι. Η Πολεμική Πινακοθήκη άνοιξε στις 25 Δεκεμβρίου 1826.

Εκτός από τα πορτραίτα, το οποία σχεδίασαν ο Ντόου και οι βοηθοί του, υπήρχαν και πορτραίτα του Αλέξανδρου Α΄ και των συμμάχων του - τον Πρώσο βασιλιά Φρίντριχ Βίλχελμ Γ΄ και τον αυτοκράτορα της Αυστρίας Φραγκίσκο Β΄. Τα πορτραίτα του Αλέξανδρου και του Βίλχελμ σχεδιάστηκαν από τον Βερολινέζο Φραντς Κρούγκερ ενώ αυτό του Φραγκίσκου Β΄ από τον Ούγγρο καλλιτέχνη Πέτερ Κράφτομ.

Στην σοβιετική εποχή, στην πινακοθήκη προστέθηκαν άλλα τέσσερα πορτραίτα γρεναδιέρων, οι οποίοι δημιουργήθηκαν το 1827, για την προστασία των σπιτιών των βετεράνων του Πατριωτικού Πολέμου του 1812. Αργότερα, προστέθηκαν δύο σχέδια του Πέτερ φον Χες (Peter von Hess):

Πορτραίτα

Πορτραίτα1

Πορτραίτα2

Πηγές

 Η Πολεμική Πινακοθήκη (Ρωσικά)
 Η Πολεμική Πινακοθήκη, έργο "1812" (Ρωσικά)

Πολεμική Πινακοθήκη της Αγίας Πετρούπολης
Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους

Η Δεύτερη ή Β' Επιστολή προς Κορινθίους είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης, γραμμένη από τον απόστολο Παύλο. Χρόνος συγγραφής θεωρείται το χρονικό διάστημα μεταξύ 55 και 57 μ.Χ.

Μετά τη συγγραφή της Α' προς Κορινθίους, έφτασαν στην εκκλησία της Κορίνθου ιουδαΐζοντες χριστιανοί ιεραπόστολοι, που υπονόμευαν την αποστολική αυθεντία του Παύλου, διδάσκοντας την προσκόλληση στο Μωσαϊκό νόμο. Ο Παύλος στέλνει την δεύτερη επιστολή, καθώς πηγαίνει από την Έφεσο στην Κόρινθο, σε τόνο πιο συναισθηματικό από αυτόν της πρώτης.

Διάγραμμα περιεχομένου 
 Παρουσίαση της διακονίας του Παύλου. (1-7)
 Παραίνεση για οικονομική βοήθεια προς τους χριστιανούς της Ιερουσαλήμ. (8-9)
 Τεκμηρίωση της αποστολικότητας του Παύλου. (10-13)

Υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 newlife4you.gr : το αρχαίο κείμενο του βιβλίου στην κριτική έκδοση των Νέστλε-Άλαντ
 gospel.gr: το βιβλίο στην Νεοελληνική Μετάφραση και στην Μεταφορά στη Νεοελληνική

Δείτε επίσης 

 Επιστολές του Παύλου
 Α' Επιστολή προς Κορινθίους

Βιβλία της Καινής Διαθήκης
Κορινθίους Β
Αλέξανδρος Ζάννας

Ο Αλέξανδρος Ζάννας (1892 - 16 Ιουνίου 1963) ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1892. Κατά τα εφηβικά του χρόνια, μαζί με τον αδελφό του Κωνσταντίνο, προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Μακεδονικό Αγώνα βοηθώντας τον πατέρα του, Δημήτριο. 

Ολοκληρώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές μετέβη στη Γερμανία για ανώτερες σπουδές. Νυμφεύθηκε τη Βιργινία Ζάννα (1897-1980), το γένος Δέλτα, κόρη της Πηνελόπης Δέλτα, μέσω της οποίας γνωρίστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, δημιουργώντας μαζί του στενή φιλία, οπότε και ασχολήθηκε με την πολιτική. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Επιτροπής Εθνικής Αμύνης. 

Έντονη φιλία δημιούργησε αργότερα και με τον Νικόλαο Πλαστήρα. Ο Ζάννας υπήρξε ο πρώτος υπουργός της Αεροπορίας. Συγκεκριμένα υφυπουργός, με υπουργό τον Βενιζέλο από 28 Δεκεμβρίου 1929 μέχρι 30 Μαρτίου 1930, και στη συνέχεια υπουργός μέχρι τις 25 Μαΐου του 1932. Ήταν ο εμπνευστής και δημιουργός της ενιαίας Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, όντας ο ίδιος πρώην αεροπόρος ως έφεδρος υπίλαρχος. Μέχρι τότε η Πολεμική Αεροπορία ήταν διχασμένη σε δύο τμήματα, τη Στρατιωτική και τη Ναυτική, και οι προσπάθειες του Ζάννα για ενοποίησή τους αντιμετώπισαν τις αντιρρήσεις στελεχών των δύο Όπλων. Ιδέα του Ζάννα ήταν να αναλάβει ο ίδιος ο Βενιζέλος αρχικά υπουργός, με απώτερο στόχο να καμφθούν ευκολότερα οι εν λόγω αντιρρήσεις. Παράλληλα από 25 Φεβρουαρίου 1932 μέχρι 25 Μαΐου του 1932 άσκησε και καθήκοντα υπουργού Γεωργίας. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1933 κατά την Δ΄ Περίοδο, καθώς και στη Γ΄ Αναθεωρητική Βουλή το 1936. Ενεπλάκη στο Κίνημα του 1935 ακολουθώντας το φίλο του Πλαστήρα, με αποτέλεσμα να υποστεί διώξεις.

Στη διάρκεια της Κατοχής αναμίχθηκε σε εθνικιστικές οργανώσεις αντίστασης με αποτέλεσμα να  συλληφθεί από τις ιταλικές δυνάμεις κατοχής και να φυλακιστεί για λίγους μήνες. Μετά την Απελευθέρωση ασχολήθηκε και πάλι με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής το 1950. Συμμετείχε στη διοικούσα επιτροπή του Κόμματος των Φιλελευθέρων, του οποίου υπήρξε σημαντικό στέλεχος.

Το 1945 ήταν πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, έχοντας υπηρετήσει στον ΕΕΣ Θεσσαλονίκης το 1922-23.

Ο Αλέξανδρος Ζάννας πέθανε στην Αθήνα στις 16 Ιουνίου του 1963. Γιος του  ήταν ο Παύλος Ζάννας (1928-1989), ο οποίος ασχολήθηκε κυρίως με τον καλλιτεχνικό χώρο, διατηρώντας φιλία με τον Γεώργιο Παπανδρέου, ο οποίος και τον είχε διορίσει διευθυντή της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Συγγραφικό έργο
Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται:
«Ο Μακεδονικός Αγών (αναμνήσεις)» - Θεσσαλονίκη 1960, και 
«Η Κατοχή (αναμνήσεις – επιστολές)» - Αθήναι 1964, που εκδόθηκε μετά το θάνατό του, καθώς και πολλά άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής του.

Πηγές 
 «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου» τομ. 8ος, σελ. 653.

Παραπομπές

Έλληνες υφυπουργοί Αεροπορίας
Έλληνες υπουργοί Αεροπορίας
Έλληνες υπουργοί Γεωργίας
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας
Μακεδονομάχοι
Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Πρόεδροι του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού
Ιστορία της Θεσσαλονίκης
Βενιζελισμός
Τρίτος Κατάλογος ραδιοπηγών του Κέιμπριτζ

Ο Τρίτος Κατάλογος Ραδιοπηγών του Κέιμπριτζ  ή 3C (Third Cambridge Catalogue of Radio Sources) είναι ένας αστρονομικός κατάλογος ουράνιων ραδιοπηγών, ανιχνευμένων αρχικά στα 159 MHz, και έπειτα στα 178 MHz. Δημοσιεύτηκε το 1959 από τα μέλη της Ομάδας Αστροφυσικής του Κείβεντις στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Οι αναφορές στα αντικείμενα αυτού του καταλόγου στην επιστημονική βιβλιογραφία έχουν το πρόθεμα 3C που ακολουθείται από τον αριθμό εισόδου του αντικειμένου με ένα κενό, π.χ. 3C 273. Ο κατάλογος παράχθηκε χρησιμοποιώντας το συμβολόμετρο του Κέιμπριτζ στη δυτική πλευρά του Κέιμπριτζ. (Το συμβολόμετρο είχε ξαναχρησιμοποιηθεί για να συνταχθεί ο Δεύτερος Κατάλογος Ραδιοπηγών του Κέιμπριτζ, ο οποίος δημοσιεύτηκε το 1955.)

Αυτός ο κατάλογος μετέπειτα αναθεωρήθηκε από τον Μπένετ το 1962 χρησιμοποιώντας παρατηρήσεις στα 178 MHz, και για πολλά χρόνια ο '3CR' θεωρούταν ως ο απόλυτος κατάλογος των λαμπρότερων ραδιοπηγών στο Βόρειο Ημισφαίριο. Η αναθεώρηση είχε ως αποτέλεσμα ένας αριθμός ραδιοπηγών να αποκλειστούν από τον κατάλογο (επειδή ήταν κάτω από το όριο ροής των 9 Jy ή ως now-resolved blends κοντινών πηγών) και άλλες να προστεθούν. Για να αποφύγει την επαναρίθμηση των υπαρχόντων πηγών (οι οποίες ήταν κατεταγμένες με βάση την ορθή αναφορά τους) οι καινούργιες πηγές προστέθηκαν χρησιμοποιώντας μία δεκαδική προέκταση. Π.χ. το 3C 323.1 ακολουθεί το 3C 323 στην ορθή αναφορά και προηγείται του 3C 324.

Μία περαιτέρω αναθεώρηση από τους Laing, Julia Riley και Malcolm Longair το 1983, αποκαλούμενη 3CRR ή 3CR², περιλαμβάνει γαλαξίες οι οποίοι δεν είχαν ανιχνευτεί στον αρχικό κατάλογο εξαιτίας προβλημάτων στις αρχικές παρατηρήσεις, αλλά παρ'όλα αυτά ικανοποιούν τα όρια απόκλισης και ροής. Αυτός ο νέος κατάλογος, που περιλαμβάνει όλες τις εξωγαλαξιακές ραδιοπηγές και πυκνότητα ροής > 10.9 Jy (στην κλίμακα του Baars et al.), απόκλιση μεγαλύτερη από 10 μοίρες, και γαλαξιακή απόκλιση μεγαλύτερη από 10 μοίρες ή μικρότερη από -10 μοίρες, είναι επισήμως ένα ολοκληρωμένο δείγμα ραδιογαλαξιών και ραδιοϊσυρών κβάζαρ. Αποκλείει ένα αριθμό πολύ γνωστών 3C/3CR, όπως τα κατάλοιπα υπερκαινοφανών από τον 3C, αλλά και κάποιους πολύ γνωστούς ραδιογαλαξίες οι οποίοι δεν τηρούσαν τα κριτήρια της απόκλισης ή πυκνότητας ροής. Αντικείμενα τα οποία ανακαλύφθηκαν ότι αποτελούνται από πολλαπλά συστατικά που σχετίζονται με διαφορετικά αντικείμενα τους δόθηκε μία αλφαβητική κατάληξη (Α, Β...) για να γίνει σαφές πιο συστατικό ήταν μέρος του δείγματος: π.χ. ο ραδιογαλαξίας 3C 66B είναι μέρος του δείγματος, αλλά το αντικείμενο BL Lac 3C 66A δεν είναι.

Εξωτερικοί σύνδεμοι 
3C and 3CR catalogues, η επίσημη ιστοσελίδα
The Revised 3C Catalogue of Radio Sources στο internet.
Ο κατάλογος 3CRR στο διαδίκτυο.

Παραπομπές 
Edge, D. O., Shakeshaft, J. R., McAdam, W. B., |Baldwin, J. E., & Archer, S. 1959, Mem. R. Astron. Soc., 68, 37, 'A survey of radio sources at a frequency of 159 Mc/s'
Bennett A. S., 1962, MNRAS, 125, 75-86
Laing R.A., Riley J.M., Longair M.S., 1983, MNRAS, 204, 151

3C
Ραδιοαστρονομία
Χριστόδουλος Χατζηπέτρος

Ο Χριστόδουλος Χατζηπέτρος (Νεραϊδοχώρι Τρικάλων, 10 Μαΐου 1799 - Αθήνα, 29 Οκτωβρίου 1869) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Βετερνίκο Τρικάλων το 1799. Η καταγωγή του ήταν από την ιστορική οικογένεια Χατζηπέτρου του Ασπροπόταμου. Αναφέρεται ότι η οικογένειά του ανήκε σε δίγλωσσο πληθυσμό που εκτός από την Ελληνική μιλούσαν και την Βλαχική.. Πατέρας του ήταν ο βαθύπλουτος Γεώργιος Χατζηπέτρος. Τον έστειλε στις Σέρρες για να μάθει γράμματα αλλά αυτός διέκοψε τα μαθήματα και πήγε στην Βιέννη. Εκεί συνάντησε τον Ναπολέοντα στον οποίο με συγκίνηση του περιέγραψε τα δεινοπαθήματα που υπέφερε η πατρίδα του και του ζήτησε την βοήθεια των δυνάμεών του.

Ο Χριστόδουλος παρέμεινε στην Βιέννη μέχρι το 1813, και μετά επέστρεψε στην πατρίδα του. Το 1817 διορίστηκε από τον Αλή πασά ως γραμματέας. Στην Φιλική Εταιρεία μυήθηκε δύο χρόνια αργότερα. Από εκείνη την στιγμή, η μόνη του μέριμνα ήταν η απελευθέρωση της πατρίδας του.

Με την έναρξη της επανάστασης άρπαξε και αυτός τα όπλα, και με μεγάλο ενθουσιασμό σχημάτισε δικό του σώμα και πήρε μέρος σε μάχες από άκρη σε άκρη αναζητώντας τους κινδύνους, τις μάχες και τον θάνατο. Διέπρεψε για την ανδρεία του. Το Ασπροπόταμο, η Καλαμπάκα, το Νεόκαστρο, το Μεσολόγγι, είναι ένδοξοι μάρτυρες του ηρωισμού του.

Κατά την έξοδο της φρουράς, βγήκε και αυτός από το Μεσολόγγι επικεφαλής τετρακοσίων, με το ξίφος στο χέρι και πέρασε μέσα από τους Τούρκους πολεμώντας και βγήκε σώος και αβλαβής.

Λίγο ύστερα έκανε εκστρατεία στην Αττική και πήρε μέρος σε όλες τις εκεί μάχες. Ανδραγάθησε στην Αράχωβα. Στην φοβερή πανωλεθρία του Φαλήρου σώθηκε ως εκ θαύματος. Και πάλι έτρεξε αναζητώντας νέους θριάμβους, στην Ναύπακτο, στις Θήβες, και στην Μάχη της Πέτρας.

Μετά την επανάσταση υπηρέτησε επί Καποδίστρια και επί Όθωνα με βαθμό στρατηγού, και ως υπασπιστής του βασιλιά.

Το 1854 ο Όθων του ανέθεσε την αρχηγία της εκστρατείας κατά την Θεσσαλία. Η εκστρατεία εκείνη, αν και άθλια προετοιμασμένο και τελικά αποτυχημένο κίνημα, απέδειξε ότι ο Χατζηπέτρος ακόμα ήξερε να πολεμάει. Στην μάχη του Λουτρού, στην πεδιάδα της Καρδίτσας και κοντά στα Μεγάλα Καλύβια αντιτάχτηκε κατά δεκαπλασίων εχθρών, αλλά ουδέποτε υποχώρησε, ούτε και λιποψύχησε. Στην Καλαμπάκα δε, χίλιοι άνδρες περίπου, υπό τις διαταγές του Χατζηπέτρου και του Λεωτσάκου πήραν δάφνες αμάραντες. Στις 9 Μαρτίου, απ' το  πρωί αντιτέθηκαν δώδεκα χιλιάδων Τούρκων. Μετά την δύση του ήλιου, όρμησαν ακράτητοι με τα σπαθιά στο χέρι και έτρεψαν τον εχθρό σε άτακτη φυγή.

Μετά από την έξωση συνόδευσε τον Όθωνα στην Βαυαρία, επέστρεψε όμως στην Ελλάδα. Ο Βασιλιάς Γεώργιος τον διόρισε και πάλι επίτιμο υπασπιστή του.

Πέθανε από αποπληξία στην Αθήνα στις 29 Οκτωβρίου 1869. Γιος του ήταν ο Ευθύμιος Χατζηπέτρος.

Δείτε επίσης 
 Τζέην Ελίζαμπεθ Ντίγκμπυ

Παραπομπές

Πηγές 

 
 
 
 Χριστόδουλος Χατζηπέτρος - βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών

Αγωνιστές του 1821
Δείκτης υπεριώδους ακτινοβολίας

Ο δείκτης UV (Υπεριώδους Ακτινοβολίας) είναι μια μέτρηση της υπεριώδους ακτινοβολίας του ήλιου που μπορεί όταν ο δείκτης φτάσει ή ξεπεράσει το 3 να προκαλέσει βλάβες στα μάτια και στο δέρμα.Ο δείκτης αυτός δημιουργήθηκε το 1992 στον Καναδά.

Πως χρησιμοποιούμε τον δείκτη

Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα
Αχμέτ Οζγιαζιτζί

Ο Αχμέτ Οζγιαζιτζί (Ahmet Suat Özyazıcı) είναι Τούρκος βετεράνος ποδοσφαιριστής.

Γεννήθηκε το 1936 και μεγάλωσε στην Τραπεζούντα. Θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους ποδοσφαιριστές στην Τουρκία αλλά και επιτυχημένος ως προπονητής στην ιστορία της Τραμπζονσπόρ. Εγκατέλειψε οριστικά το ποδόσφαιρο το 1999, όταν ήταν προπονητής για τελευταία φορά στον πάγκο της Τραμπζονσπόρ.

Καριέρα 
Η καριέρα του ως ποδοσφαιριστής ξεκίνησε στην Ιντμανοκάτζι, ομάδα που το 1967 συγχωνεύτηκε με άλλες τρεις της Τραπεζούντας και δημιούργησαν την Τραμπζονσπόρ. Το 1973 έγινε προπονητής στην Τραμπζονσπόρ, την οποία οδήγησε στην σημερινή Σούπερ Λιγκ. Το 1974-5 κατέκτησε την ένατη θέση στο πρωτάθλημα και την επόμενη χρονιά την πρώτη. Η Τραμπζονσπόρ ήταν η πρώτη ομάδα εκτός της Κωνσταντινούπολης που κατέκτησε πρωτάθλημα. Το 1988 δέχτηκε την πρόταση της Μπούρσασπορ και το 1997-1998 εργάστηκε στη Βάνσπορ. Λίγο αργότερα δούλεψε στην Σαριγιέρ.

Το 1999 επέστρεψε στην Τραμπζονσπόρ και την ίδια χρονιά εγκατέλειψε το ποδόσφαιρο.

Παραπομπές

Τούρκοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Τούρκοι προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές Τραμπζονσπόρ
Προπονητές ποδοσφαίρου Τραμπζονσπόρ
Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούρσασπορ
Ποδοσφαιριστές Σαριγέρ ΣΚ
Αγγούρι

Το αγγούρι είναι καρπός που προέρχεται από το έρπον και αναρριχώμενο ετήσιο φυτό της αγγουριάς Cucumis sativus-Σικυός ο ήμερος. Ανήκει στην οικογένεια κολοκυνθοειδών όπως το πεπόνι, το καρπούζι, το κολοκύθι. Η αγγουριά καλλιεργείται στην ύπαιθρο τους καλοκαιρινούς μήνες και σε θερμοκήπιο τον υπόλοιπο χρόνο, λόγω της ευαισθησίας στις χαμηλές θερμοκρασίες. Η υψηλή θερμοκρασία και υγρασία ευνοούν την ανάπτυξή της.

Προέλευση 

Προέρχεται από την Ινδία όπου καλλιεργούνταν 3.000 χρόνια πριν. Είχε παρουσία στην Αρχαία Ελλάδα και κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους. Ύστερα, διαδόθηκε και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Χαρακτηριστικά 
Κάθε φυτό φέρει άνθη και αρσενικού και θηλυκού γένους. Τα φύλλα είναι τριχωτά και διαθέτουν έως πέντε λοβούς. Το σχήμα του είναι επίμηκες και κυλινδρικό. Εξωτερικά έχει χρώμα πράσινο, ενώ εσωτερικά ελαφρώς πράσινο ή λευκό. Συγκεντρώνει βιταμίνες όπως: C, B1, B2 και βιταμίνη Α που εντοπίζεται στη φλούδα.

Χρήση 
Καταναλώνεται ωμό, είτε σκέτο ή σε σαλάτες όπως στην κλασσική χωριάτικη σαλάτα, αλλά και σε χυμούς.
Αποτελεί το κύριο συστατικό για την παρασκευή του τζατζικιού.
Χρησιμοποιείται στην κοσμετολογία.

Ποικιλίες 
Τα τελευταία χρόνια συναντώνται διάφορες ποικιλίες αγγουριών. Από το μικρότερο έως το μεγαλύτερο γνωστό επίμηκες σχήμα που πωλούνται ανά τεμάχιο ή με το κιλό. Υπάρχει και η ποικιλία που διατηρείται σε ξύδι, γνωστή ως τουρσί.

Δείτε επίσης 
Ξυλάγγουρο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κολοκυνθοειδή
Λαχανικά
Σαλάτες
Χλωρίδα της Ινδίας
Weezer

Οι Weezer είναι αμερικάνικο συγκρότημα από το Λος Άντζελες της Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Αποτελούνται από τους: Ρίβερς Κουόμο (φωνητικά, κιθάρα), Πάτρικ Ουίλσον (ντραμς, κιθάρα, φωνητικά), Μπράιαν Μπελ (κιθάρα, φωνητικά, αρμόνιο) και Σκοτ Σρίνερ (ηλεκτρικό μπάσο, φωνητικά, αρμόνιο). Έχουν πουλήσει μέχρι σήμερα πάνω από 8 εκατ. δίσκων στις ΗΠΑ. Είναι γνωστοί για τα τραγούδια "Perfect Situation", "Buddy Holly", "Undone - The Sweater Song", "Beverly Hills", "Pork and Beans" και "Island in the Sun".

Ιστορία 
Οι Weezer ιδρύθηκαν το 1992 στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, ενώ η πρώτη τους εμφάνιση ήταν στη συναυλία του συγκροτήματος του Κιάνου Ριβς Dogstar. Αργότερα, υπέγραψαν το πρώτο τους συμβόλαιο με την εταιρία Geffen Records. Στις 10 Μαΐου 1994, το συγκρότημα βγάζει τον πρώτο ομώνυμο δίσκο του, γνωστός ως  The Blue Album, όπου και σημείωσε μεγάλη επιτυχία, ενώ κατάφεραν να αποσπάσουν και 4 Βραβεία MTV. Επίσης, το τραγούδι τους Buddy Holly, όπου ήταν από αυτόν τον δίσκο, έγινε μεγάλη επιτυχία, ενώ ήταν και στο CD για την εγκατάσταση των Windows 95. Επίσης, έγινε 3 φορές πλατινένιος στις ΗΠΑ και 2 φορές πλατινένιος στον Καναδά. Στο διάστημα 1997-2000, το συγκρότημα διαλύθηκε, ενώ ο Μάικι Ουέλς αποχώρησε από το συγκρότημα και εισήχθη σε ψυχιατρική κλινική, ενώ αντικαταστάθηκε από τον Σκοτ Σρίνερ. Το 2000, το συγκρότημα επέστρεψε στην ενεργό δράση, βγάζοντας τον δεύτερο ομώνυμο δίσκο τους, γνωστό και ως The Green Album, ο οποίος σημείωσε εξίσου μεγάλη επιτυχία με τον πρώτο τους δίσκο. Το 2005, οι Weezer βγάζουν τον δίσκο Make Believe, που επίσης σημειώνει μεγάλη επιτυχία, ενώ έγιναν σχετικά γνωστοί και στην Ελλάδα με το τραγούδι Perfect Situation, που χρησιμοποιήθηκε σε διαφημιστική καμπάνια της εταιρίας κινητής τηλεφωνίας Vodafone. To 2008, το συγκρότημα βγάζει τον τρίτο ομώνυμο δίσκο του, γνωστό και ως The Red Album που, όπως και ο αμέσως επόμενος δίσκος, σημειώνει μεγάλη επιτυχία.

Δισκογραφία 
 Weezer (1994)
 Pinkerton (1996)
 Weezer (2001)
 Maladroit (2002)
 Make Believe (2005)
 Weezer (2008)
 Raditude (2009)
 Hurley (2010)
 Death to False Metal (2010)
 Everything Will Be Alright in the End (2014)
 The White Album (2016)
 The Teal Album (2019)
 The Black Album (2019)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αμερικανικά indie rock συγκροτήματα
Αμερικανικά emo συγκροτήματα
Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Λιτόσελο Φθιώτιδας

Το Λιτόσελο είναι ορεινός οικισμός του νομού Φθιώτιδας, σε υψόμετρο 740 μέτρων. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού και στις ανατολικές πλαγιές του όρους Τυμφρηστός. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Μακρακώμης και έχει πληθυσμό 66 κατοίκους.

Στις 8 Αυγούστου του 1944 το χωριό καταστράφηκε από τους Γερμανούς.

Πηγές

Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Μακρακώμης
Κρις Γουντ

Ο Κρις Γουντ (αγγλικά: Christopher Grant Wood, γεννήθηκε 7 Δεκεμβρίου 1991) είναι διεθνής Νεοζηλανδός ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού και αγωνίζεται τώρα στη Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 33 γκολ.

Καριέρα 

Ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής της νεοζηλανδικής Waikato, ενώ η σεζόν 2007-08 είχε και 4 συμμετοές με την επαγγελματική ομάδα του συλλόγου. Ταυτόχρονα συμμετείχε με την Εθνική κάτω των 17 ετών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα όπου πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις με επακόλουθο τη δοκιμή του από την ομάδα της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον, η οποία πείσθηκε για τις ικανότητές του και τον απέκτησε. Τον Απρίλιο του 2009 πραγμαοποίησε την παρθενική του συμμετοχή στην Πρέμιερ Λιγκ ενώ μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου είχε άλλη μια συμμετοχή.
Με τη λήξη του πρωταθλήματος, που βρήκε στην ομάδα του να υποβιβάζεται, υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Γουέστ Μπρομ και την επόμενη χρονιά είχε 18 συμμετοχές και ένα γκολ, πανηγυρίζοντας ταυτόχρονα την επιστροφή της ομάδας του στηνΠρέμιερ Λιγκ.

Ο Γουντ πραγματοποίησε την παρθενική του εμφάνιση με την Εθνική ομάδα της Νέας Ζηλανδίας σε φιλική αναμέτρηση που διεξήχθη στις 3 Ιουνίου του 2009 με αντίπαλο την  Τανζανία, ενώ ήταν μέλος της ομάδας που συμμετείχε το Κύπελλο Συνομοσπονδιών που έλαβε χώρα το 2009 έχοντας μία συμμετοχή. Τον Μάιο του 2010 ανακοινώθηκε ως ένας από τους 23 ποδοσφαιριστές που συμπεριλήφθηκαν στην αποστολή της Νέας Ζηλανδίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής, ενώ με τη συμμετοχή του ως αλλαγή στο 72ο λεπτό της αναμέτρησης της πρώτης αγωνιστικής με τη Σλοβακία, στη θέση του Κρις Κίλεν, έγινε ο νεότερος Νεοζηλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται σε Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, όντας 18 ετών και 187 ημερών και καταρρίπτοντας ταυτόχρονα το ρεκόρ του Ουίντον Ρούφερ, που κρατούσε από το 1982.
Συνολικά ο Γουντ, μετράει 64 συμμετοχές με την Εθνική Νέας Ζηλανδίας.

Δείτε επίσης 

 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές

Πηγές 

 Στατιστικά ποδοσφαιριστή.
 Η αποστολή της Νέας Ζηλανδίας για το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής.
 εφημερίδα Sportday,18/6/2010,σελ 43.

Γουντ
Γουντ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009
Ποδοσφαιριστές Μπρίστολ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Μίλγουολ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Μπάρνσλεϊ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Μπράιτον και Χόουβ Άλμπιον
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νέας Ζηλανδίας
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Νέας Ζηλανδίας
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Ιωάννης Σφακιανάκης

Ο Ιωάννης Σφακιανάκης (1848-28 Νοεμβρίου 1924) ήταν Έλληνας πολιτικός και Πρόεδρος της Επαναστατικής Συνελεύσεως Κρητών στην Κρητική Επανάσταση του 1878. Υπήρξε το κύριο πρόσωπο των πολιτικών πραγμάτων της Κρήτης, από το 1878 μέχρι την Επανάσταση του Θερίσου το 1905.

Βιογραφικό 
Ο Ιωάννης Σφακιανάκης γεννήθηκε στο Βραχάσι Μεραμβέλλου. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Σφακιανάκη, ο οποίος ήταν αρχηγός των έξι Ανατολικών Επαρχιών της Κρήτης. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και έπειτα στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης όπου εξάσκησε το επάγγελμα του ιατρού. Διετέλεσε ιατρός του Χριστιανικού Νοσοκομείου Ηρακλείου και πρόεδρος του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Ηρακλείου, με πλούσια δράση.

Χρημάτισε βουλευτής σε πολλές και επανειλημμένες περιόδους και διακρίθηκε για τη ρητορική του ικανότητα. Συνεργάστηκε με την ελληνική εφημερίδα του Ηρακλείου μετά την επανάσταση του 1878. Πήρε μέρος στις επαναστάσεις του 1896 και 1897 και η δράση του έγινε γνωστή. Υπήρξε κύριος διαπραγματευτής της Σύμβασης της Χαλέπας (1878), πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Κρητών (1897-98), πρόεδρος του Εκτελεστικού (1898), και πρώτος πρόεδρος της Βουλής των Κρητών (1899). Υποστήριξε την Επανάσταση στο Θέρισο το 1905. Με ομιλία του στο Ηράκλειο στις 21/3/1905 έστρεψε την πλάστιγγα των πραγμάτων υπέρ του Ελευθερίου Βενιζέλου. «Υπάρχει κανείς από σας, υπάρχει κανείς Κρης, υπάρχει κανείς Έλλην, έχων τοιαύτην κατασκευήν νεύρων, ώστε να δύναται να μένη απαθής, όταν μανθάνη ότι στρατιώται ξένοι πρόκειται να κτυπήσουν αδελφούς, οι οποίοι άλλο δεν ζητούν πάρα εκείνο το οποίον όλοι ημείς χιλιάκις εζητήσαμεν; Προτείνω να εκφρασθή ανενδοιάστως το φρόνημα των παρόντων και να δηλωθή προς τας Δυνάμεις, ότι, εις την προκειμένην περίστασην, πάντες οι Κρήτες συντάσσονται, ψυχή και σώματι μετά των εν Θερίσω». Λόγω εκτράχυνσης των πολιτικών παθών, εγκατέλειψε την πολιτική και ανέλαβε διευθυντής της Τράπεζας Κρήτης στο Ηράκλειο.

Υπήρξε πατριώτης και μετριόφρων πολιτικός, χαρισματικός ρήτορας και εχθρός του πολιτικού φατριασμού.

Ήταν παντρεμένος με την κόρη του Μίνωα Καλοκαιρινού, Μαρία, με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Έλλη, που πέθανε μικρή, και τον Κωνσταντίνο που διακρίθηκε ως μουσικός.

Πέθανε στην Αθήνα στις 28 Νοεμβρίου 1924 και τιμήθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων.

Τιμήθηκε από την Κρητική Πολιτεία με τη διάκριση του Αγωνιστή Α’ Τάξεως.

Παραπομπές

Πηγές 

 Ιωάννης Σφακιανάκης - βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
 

Κρητική Πολιτεία
Μαγιούμι Ιιζούκα

Η Μαγιούμι Ιιζούκα (, Iizuka Mayumi· Τόκιο, 3 Ιανουαρίου 1977) είναι Γιαπωνέζα τραγουδίστρια και ηθοποιός ανιμέ. Είναι μέλος του Gekidan Wakakusa και Tokuma Japan Communications.

Δισκογραφία

Άλμπουμ 
 Kataomoi (ιαπωνικά: かたおもい), 1997
 Mint to Kuchibue (ιαπωνικά: ミントと口笛), 1998
 so loving, 1999
 AERIS, 2000
 Himawari (ιαπωνικά: ひまわり), 2001
 Niji no Saku Basho (ιαπωνικά: 虹の咲く場所), 2002
 SMILE×SMILE, 2003 - Παράγεται με Τόρη Γιοχανσον, ένας Σουηδός μουσικός
 ∞infinity∞, 2004
 mine, 2005
 10LOVE, 2006
 Crystal Days, 2007
 Stories, 2008
 Fight!!, 2009
 Kimi e... (ιαπωνικά: 君へ。。。), 2009

Μίνι άλμπουμ 
 Fly Ladybird fly, 1998 
 23degrees。, 2004 
 Purezento (ιαπωνικά: プレゼント), 2005

Συλλογές 
 berry best, 2001
 BESTrawberry, 2005

Σινγκλς 
 Akuseru (ιαπωνικά: アクセル), 1997
 love letter, 1999
 caress/place to be, 2000
 My wish, 2000
 Yasashi Migite (ιαπωνικά: やさしい右手), 2002
 Koi no Iro (ιαπωνικά: 恋の色), 2002
 Kikaseteyo Kimi no Koe (ιαπωνικά: 聴かせてよ君の声), 2002
 Pure♡, 2003
 amulet, 2004
 TRUST - Kimi to Aruku Mirai - (ιαπωνικά: TRUST～君と歩く未来～), 2011

Φιλμογραφία

Ανιμέ 
Έντονους χαρακτήρες είναι ηρωίδες.
 The Vision of Escaflowne - Yukari και Princess Millerna
 Escaflowne, A Girl in Gaea - Sora
 Magic User's Club - Nanaka Nakatomi
 Tenchi in Tokyo - Sakuya Kumashiro
 Gate Keepers - Reiko Asagiri
 Fancy Lala - Anna Nozaki
 Kanon - Makoto Sawatari
 Angelic Serenade (γνωστός και ως Tenbatsu! Angel Rabbie) - Lasty Farson
 Πόκεμον - Kasumi, Pippi και Pixie
 Sorcerous Stabber Orphen - Cleao
 Princess Nine - Yoko Tokashiki
 Chance: Triangle Session - Akari Mizushima
 Mega Man Legends, Marvel vs. Capcom 2 και Namco x Capcom - Tron Bonne
 Nagasarete Airantō - Panako 
 ToHeart - Aoi Matsubara
 Star Ocean EX - Rena Lanford
 UFO Ultramaiden Valkyrie - Raine
 Futari wa Pretty Cure - Yuka Odajima
 Fresh Pretty Cure! - Miyuki

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Επίσημο Blog

Ιάπωνες τραγουδιστές
Ιάπωνες ηθοποιοί
Ιωάννης Α. Ζυγομαλάς

Ο Ιωάννης Ζυγομαλάς (1842 - Ιανουάριος 1877) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Κρητικής επανάστασης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1842. Πατέρας του ήταν ο Ανδρέας Ζυγομαλάς και αδερφός του ο πολιτευτής Αντώνιος.

Υπηρέτησε στο στρατό με το βαθμό του αξιωματικού του πεζικού. Πήρε μέρος από τους πρώτους στις μάχες στην επανάσταση της Κρήτης υπό τις διαταγές του Π. Κορωναίου και του Ζιμβρακάκ. Πολέμησε επίσης στη Γαλλία κατά τον Γαλλογερμανικό πόλεμο στην περίφημη Legion Héllenique και έλαβε το παράσημο της Λεγεώνος της Τιμής.

Τραυματίστηκε σοβαρά στο στήθος από μια σφαίρα που του έμεινε στο στήθος και από την οποία πέθανε λίγα χρόνια αργότερα τον Ιανουάριο του 1877 στην Αθήνα.

Πηγές 
 Ιωάννης Ζυγομαλάς - Βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο IMPAC Dublin

Το Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο Δουβλίνου (International DUBLIN Literary Award, ιρλανδικά: Duais Liteartha Idirnáisiúnta Bhaile Átha Chliath) είναι λογοτεχνικό βραβείο που απονέμεται ετησίως στο καλύτερο μυθιστόρημα γραμμένο στα αγγλικά ή μεταφρασμένο στα αγγλικά. Συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 100.000 ευρώ, ποσό το οποίο προέρχεται εξ ολοκλήρου από τον προϋπολογισμό του δήμου του Δουβλίνου της Ιρλανδίας. 
 
Στην επιλογή των νικητών κάθε έτους συμμετέχει ένα μεγάλο δίκτυο βιβλιοθηκών παγκοσμίως - 400 βιβλιοθήκες σε 177 χώρες  - οι οποίες καλούνται να υποδείξουν μια λίστα με τα καλύτερα κατά τη γνώμη τους, βιβλία γραμμένα ή μεταφρασμένα στην αγγλική της εκάστοτε χρονιάς. 

Από αυτές τις λίστες, μια επιτροπή κριτών (η οποία αλλάζει κάθε χρόνο), διαλέγει το καλύτερο βιβλίο.
Το βραβείο είναι ανοιχτό για οποιοδήποτε έργο έχει γραφεί και εκδοθεί στα αγγλικά έως και δύο χρόνια πριν το έτος της υποψηφιότητάς του, ενώ τα μεταφρασμένα στην αγγλική βιβλία, πρέπει να έχουν κυκλοφορήσει στην γλώσσα που γράφτηκαν έως και έξι χρόνια πριν την μετάφρασή τους. Σε περίπτωση απονομής του βραβείου σε μεταφραστή, το ποσό μοιράζεται σε 75.000 ευρώ για τον συγγραφέα και 25.000 για τον μεταφραστή. 
Η οργάνωση και διαχείριση του βραβείου γίνεται από το δημοτικό συμβούλιο και τις δημοτικές βιβλιοθήκες της πόλης του Δουβλίνου, μετά την αποχώρηση της αμερικανικής εταιρείας IMPAC, η οποία το χρηματοδοτούσε από την θεσμοθέτησή του το 1994, μέχρι και το 2013 που αποχώρησε λόγω έλλειψης πόρων.

Νικητές

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα 
 Τα βιβλία με τα περισσότερα βραβεία

Βραβεία Λογοτεχνίας
Πολιτισμός της Ιρλανδίας
Α΄ Επιστολή προς Θεσσαλονικείς

Η Πρώτη ή Α' Επιστολή προς Θεσσαλονικείς είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης, γραμμένη από τον απόστολο Παύλο. Χρόνος συγγραφής θεωρείται το έτος  51 μ.Χ. η αρχές του 52 μ.Χ. Η επιστολή αυτή είναι πιθανότατα η πρώτη από τις επιστολές του Παύλου.

Ο Παύλος στέλνει την επιστολή αυτή σε μια εκκλησία που ο ίδιος είχε ιδρύσει. Κεντρικά θέματά είναι η ηθική καθαρότητα, η φιλαδελφία, η ανάσταση των κεκοιμημένων, καθώς και διάφορες προτροπές σχετικά με την αγαθοεργία, την αδιάλλειπτη προσευχή και την διατήρηση των πνευματικών χαρισμάτων. Στην επιστολή αυτή βασίζεται σε μεγάλο βαθμό η Προτεσταντική διδασκαλία για την Αρπαγή της Εκκλησίας.

Διάγραμμα περιεχομένου 
 Χαιρετισμός (1:1)
 Προσωπικές σχέσεις του Παύλου με τους Θεσσαλονικείς. (1:2-3:13)
 Πρακτικές παραινέσεις. (4:1-5:22)
 Καταληκτικοί χαιρετισμοί. (5:23-28)

Υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 newlife4you.gr: το αρχαίο κείμενο του βιβλίου στην κριτική έκδοση των Νέστλε-Άλαντ
 gospel.gr: το βιβλίο στην Νεοελληνική Μετάφραση και στην Μεταφορά στη Νεοελληνική

Βιβλία της Καινής Διαθήκης
Θεσσαλονικείς Α
Β΄ Επιστολή προς Θεσσαλονικείς

Η Δεύτερη ή Β' Επιστολή προς Θεσσαλονικείς είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης και μία απο τις 13 επιστολές που γράφτηκαν από τον απόστολο Παύλο. Η δεύτερη αυτή επιστολή προς την εκκλησία της Θεσσαλονίκης, γράφτηκε λίγους μήνες ή βδομάδες μετά την πρώτη επιστολή, οπότε χρόνος συγγραφής θεωρείται πιθανότατα τέλη του 52 μ.Χ..

Η επιστολή αυτή γράφτηκε σαν επιπλέον ανταπόκριση για παρεξηγήσεις που δημιουργήθηκαν μετά την αποστολή της πρώτης επιστολής.

Διάγραμμα περιεχομένου 
 Χαιρετισμοί. (1:1-2)
 Ο Παύλος και οι Θεσσαλονικείς. (1:3-12)
 Σχετικά με την ημέρα του Κυρίου. (2:1-12)
 Ευχαριστίες και προσευχή. (2:13-17)
 Πρακτικές παραινέσεις. (3:1-15)
 Ευλογία και χαιρετισμός. (3:16-18)

Υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 newlife4you.gr: το αρχαίο κείμενο του βιβλίου στην κριτική έκδοση των Νέστλε-Άλαντ
 gospel.gr: το βιβλίο στην Νεοελληνική Μετάφραση και στην Μεταφορά στη Νεοελληνική

Βιβλία της Καινής Διαθήκης
Θεσσαλονικείς Β
Α΄ Επιστολή προς Τιμόθεο

Η Πρώτη ή Α' Επιστολή προς Τιμόθεο είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης και μία απο τις 13 επιστολές που γράφτηκαν από τον απόστολο Παύλο. Χρόνος συγγραφής θεωρείται το χρονικό διάστημα μεταξύ του 61 και του 66 μ.Χ.

Η επιστολή αυτή, περιέχει κυρίως συμβουλές προς τον ποιμένα της εκκλησίας της Εφέσου Τιμόθεο, ο οποίος υπήρξε στενός συνεργάτης του Παύλου. Οι συμβουλές έχουν να κάνουν με ζητήματα λατρείας και οργάνωσης της εκκλησίας. Επίσης ασχολείται και με τους αιρετικούς.

Διάγραμμα περιεχομένου 
 Χαιρετισμός (1:1-2)
 Παραγγελίες προς τον Τιμόθεο. (1:3-20)
 Οδηγίες σχετικά με τη ζωή της εκκλησίας. (2:1-3:16)
 Αποστασία από την πίστη. (4:1-16)
 Ειδικές οδηγίες ανάλογα με διάφορες τάξεις πιστών. (5:1-6:2)
 Οι ψευδοδιδάσκαλοι και η αγάπη για τα χρήματα. (6:3-10)
 Καταληκτικές παραγγελίες προς τον Τιμόθεο. (6:11-21)

Υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 eBible.gr: το αρχαίο κείμενο του βιβλίου στην κριτική έκδοση των Νέστλε-Άλαντ
 gospel.gr: το βιβλίο στην Νεοελληνική Μετάφραση και στην Μεταφορά στη Νεοελληνική

Βιβλία της Καινής Διαθήκης
Τιμόθεον Α
Οικογένεια Σολωμού

Η οικογένεια Σολωμού είναι παλιά αριστοκρατική οικογένεια της Ζακύνθου.

Τα μέλη της εγκαταστάθηκαν στη Ζάκυνθο το 1670 μετά την κατάληψη του Χάνδακα της Κρήτης το 1669 από τους Οθωμανούς. Το οικογενειακό τους όνομα στα Ιταλικά παραδίδεται με διάφορες μορφές: Salamon, Salomon, Solomon, Salomone. Τα μέλη της οικογενείας είχαν σημαντική περιουσία, τα μέλη της όμως και συγκεκριμένα η Νανά Λούντζη αναγκάστηκε να πουλήσει μέχρι και οικογενειακά κειμήλεια καθώς και την αλληλογραφία του Σολωμού για να ζήσει.

Μέλη 

 Φραγκίσομος Σαλαμών, σύζυγος Ανεζίνας Ποδοκράτορα
 Νικόλαος Σαλαμών, γιος του Φραγκίσκου
 Δημήτριος Σολωμός, σύζυγος Ελένης Γριπώτη και γιος του Νικολάου
 Νικόλαος Σολωμός, ευγενής, κτηματίας, σύζυγος σε α' γάμο της Μαρνέτας Κάκνη και β΄ γάμο της Αγγελικής Νίκλη 
 Διονύσιος Σολωμός, ποιητής και γιος του Νικολάου και της Αγγελικής
 Δημήτριος Σολωμός, πολιτικός, πρόεδρος της Ιονίου Βουλής, σύζυγος Έλενας Αρβανιτάκη και γιος του Νικολάου και της Αγγελική
 Αννέτα Σολωμού, σύζυγος του Νικολάου Λούντζη και κόρη του Δημητρίου
 Δημήτριος Λούντζης - Σολωμός, γιος της Αννέτας
 Νανά Λούντζη, κάτοχοςτου οικογενειακού αρχείου
 Κατερίνα Λούντζη Σολωμού, σύζυγος Καρβελά και κόρη της Αννέτας
 Ελένη Λούντζη - Σολωμού, σύζυγος σε πρώτο γάμο Δημητρίου Μακρή και σε δεύτερο γάμο Ιωάννη Μερκάτη και κόρη της Αννέτας 
 Ασπασία Μακρή, (1896 -  1921), σύζυγος Σταύρου Παναγιωτόπουλου, εξ ων υιός Άρης και κόρη της Ελένης
 Αγγελική - Διονυσία Μερκάτη (1909 - 2008), σύζυγος Χαράλαμπου Λ. Ζώη και κόρη της Ελένης

Βιβλιογραφία
Μαλτέζου Χρύσα Α., Οι πρόγονοι του Διονυσίου Σολωμού στα Κύθηρα, Θησαυρίσματα / Thesaurismata τομ. 13 (1976), σελ. 227-244

Παραπομπές
Κυριεύων λόγος

Είδος ψευδώνυμου συλλογισμού παρά την λήψιν του ζητουμένου, που διατύπωσε ο Διόδωρος από την Ιασό της Μεγαρικής σχολής, σύμφωνα με τον οποίο δυνατόν είναι μόνο το πραγματικό,ενώ εκείνο που δεν είναι πραγματικό δεν είναι δυνατόν. Με τον τρόπο αυτό ο Διόδωρος αμφισβητούσε την έννοια του δυνάμει όντος, που είχε εισηγηθεί ο Αριστοτέλης.

Φιλοσοφικές έννοιες
Μιχαήλ Σερβέτος

Ο Μιχαήλ Σερβέτος (Miguel Servet, 29 Σεπτεμβρίου 1509 ή 1511 – 27 Οκτωβρίου 1553) ήταν Ισπανός θεολόγος, ιατρός, χαρτογράφος και αναγεννησιακός ουμανιστής.

Ο Σερβέτος δεν αποδεχόταν το δόγμα της Τριάδας, και για τον λόγο αυτό το 1553 στην Γενεύη, καταδικάστηκε σε θάνατο από τους καλβινιστές και εκτελέστηκε με καύση.

Γραφές
 «Στα Λάθη της Τριάδας»(1531)

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μιχαήλ Σερβέτος Έρευνα

Ισπανοί θεολόγοι
Ισπανοί ιατροί
Ισπανοί χαρτογράφοι
Ουμανιστές
Ουνιταριανοί
Αντιτριαδισμός
Ιστορία της ανατομίας
Χριστιανοί μάρτυρες του 16ου αιώνα
Αικατερίνη Καρατζά

Η Αικατερίνη Καρατζά ή Ρόζα Μπότσαρη (Κακόλακκος Πωγωνίου Ιωαννίνων, 1818/1820 - Αθήνα, Ιανουάριος 1875) ήταν κόρη του αγωνιστή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Μάρκου Μπότσαρη και σύζυγος του στρατηγού Γεώργιου Καρατζά. Διετέλεσε κυρία επί των τιμών της βασίλισσας Αμαλίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1818 στο Κακόλακκο Πωγωνίου και ήταν κόρη του Σουλιώτη οπλαρχηγού και ήρωα της ελληνικής επανάστασης, Μάρκου Μπότσαρη.

Με το ξέσπασμα της επανάστασης, ευρισκόμενη στα Ιωάννινα, αιχμαλωτίστηκε μαζί με άλλες γυναίκες και μεταφέρθηκε από τις αρχές σε μακρινό έδαφος της ευρωπαϊκής επικράτειας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στη Δράμα οπου ήταν στο Σεράι του Μαχμούτ Πασά Δράμαλη, κατά την παραμονή της στην αιχμαλωσία τέθηκε υπό την προστασία Οθωμανών γυναικών των ανώτερων κοινωνικών τάξεων. Μάλιστα, μια από αυτές φέρεται να προσπάθησε να την υιοθετήσει, τελικά όμως έπειτα από ανταλλαγή αιχμαλώτων, η Αικατερίνη επέστρεψε στην οικογένειά της και έπειτα μετέβη στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. 

Εκεί, τέθηκε υπό την προστασία της βασίλισσας Αμαλίας, η οποία της έδωσε τον τίτλο της πρώτης «κυρίας επί των τιμών» της βασιλικής αυλής. Με αυτή την ιδιότητα, συμμετείχε ως ακόλουθος της Αμαλίας στις επίσημες επισκέψεις της τελευταίας στις βασιλικές αυλές των διαφόρων κρατών της Ευρώπης. Το 1844, τιμήθηκε από τον βασιλιά της Βαυαρίας, Λουδοβίκο Α΄ με χρυσό σταυρό ενώ κατά την παραμονή της εκεί απέσπασε τον θαυμασμό της κοινής γνώμης για την ομορφιά της αλλά και για το γεγονός πως ήταν κόρη του φημισμένου αγωνιστή Μάρκου Μπότσαρη. Παράλληλα, φιλοτεχνήθηκε από τον Γερμανό ζωγράφο, Γιόζεφ Καρλ Στίλερ, πορτραίτο της, το οποίο σήμερα βρίσκεται στο ανάκτορο Νύμφενμπουργκ του Μονάχου, στην επονομαζόμενη Πινακοθήκη των Καλλονών.
Η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον στρατιωτικό Γεώργιο Καρατζά, με τον οποίο απέκτησε τέσσερα παιδιά, δύο από τα οποία πέθαναν σε νεαρή ηλικία. 

Απεβίωσε στην Αθήνα, τον Ιανουάριο του 1875. Η επίσημη ενδυμασία που χρησιμοποιούσε την εποχή που ζούσε στην βασιλική αυλή της Αμαλίας, φυλάσσεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Ελλάδος.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γεώργιο Καρατζά, εγγονό του Νικολάου πρίγκιπα της Βλαχίας και είχε τέκνα:

 Μάρκος Καρατζάς 1845-1885, αξιωματικός στην Αθήνα, νυμφεύτηκε την Ρωξάνη Σούτσου (1855-1940) και είχε τέκνο τον Γεώργιο Καρατζά (1878-1918) σύζυγο Μαρίας Σούτσου.

 
Αλέξανδρος Καρατζάς 1847-1909, δικηγόρος, εισαγγελέας Εφετών, νυμφεύτηκε την Μαρία Βουδούρη (1857-1882) και μεταξύ άλλων, είχε τέκνο τη Ρόζα Καρατζά (1882-1977) σύζυγο Καλαμάρη.

 Ευφροσύνη Καρατζά 1856-1874, απεβίωσε 18 ετών.

Παραπομπές

Πηγές
 
 
 Famille Caragea

Αναφορές
Στο βιβλίο A Poet's Bazaar του Hans Christian Andersen στο κεφάλαιο The Feast of Freedom και The Court in Athens.

Αικατερινη
Αρβανίτες
Κυρίες Επί Των Τιμών
Αγωνίστριες του 1821
Λαϊκόν Κοινωνικόν Κόμμα

Το Λαϊκόν Κοινωνικόν Κόμμα (Λ.Κ.Κ.) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1956 από το Στέφανο Στεφανόπουλο. 

Το κόμμα διαλύθηκε το 1961, για να συμμετάσχει στην Ένωση Κέντρου.

Ιστορικό
Το Λαϊκόν Κοινωνικόν Κόμμα ιδρύθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1956 από το ηγετικό στέλεχος του Ελληνικού Συναγερμού και της κυβέρνησης Παπάγου Στέφανο Στεφανόπουλο, ως αντίδραση την ίδρυση της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Το Στεφανόπουλο ακολούθησαν 13 βουλευτές του Συναγερμού, φιλικά προσκείμενοι σε αυτόν. 

Στις εκλογές του 1956 συμμετείχε αυτόνομα, παρουσιάζοντας συνδυασμό μόνο στην εκλογική περιφέρεια Ηλείας, ιδιαίτερη πατρίδα του Στεφανόπουλου. Έτσι, δεν κατόρθωσε να μπει στη Βουλή, αφού συγκέντρωσε ποσοστό 0,88%. Στις εκλογές του 1958 συνεργάστηκε με το Λαϊκόν Κόμμα και άλλα κόμματα που που είχαν προέλθει από αυτό, σε κοινό εκλογικό συνασπισμό με την επωνυμία Ένωσις Λαϊκών Κομμάτων. Ο συνδυασμός κατέλαβε τέσσερις έδρες στη Βουλή, εκ των οποίων οι δύο ανήκαν στο Λαϊκό Κοινωνικό Κόμμα.

Το 1961, ενόψει και των εκλογών αυτοδιαλύθηκε για να προσχωρήσει μαζί με άλλα κεντρώα κόμματα στην Ένωση Κέντρου.

Θέσεις
Κύριο και βασικό πολιτικό πρόγραμμα του κόμματος αυτού όπως εξαγγέλθηκε ήταν η κοινωνικοοικονομική δικαιοσύνη. Με αυτές τις αρχές επιζητούσε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που θα καταστούσαν τον εργαζόμενο πολίτη κέντρο της οικονομικής παραγωγής και την εργασία του μέτρο της οικονομικής αξίας και βάση της οικονομικής ζωής του. Κατ΄ επέκταση αυτών επιζητούσε την οργάνωση της ελληνικής παραγωγής γενικότερα, τόσο σε προγραμματισμό όσο και σε νέες επενδύσεις σχεδόν σε όλους τους τομείς με εντατική εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Παράλληλες ήταν και οι εξαγγελίες του σε θέματα εκπαίδευσης, αγροτικής ανάπτυξης, εκπροσώπησης όλων των παραγωγικών τάξεων, αλλά και επί της εξωτερικής πολιτικής που θα πρέπει να καθορίζεται με γνώμονα το εθνικό συμφέρον.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Ελλήνων

Παραπομπές

Πηγές
J. Meynaud, Πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, "Μπαϋρον, Αθήνα, 1966
Karageorgos, Dimitrios (2015, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)), Η διαδρομή του Ελληνικού Συναγερμού από την ίδρυσή του ως την αδρανοποίησή του, 1951-1956
Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2000
 Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Συντηρητικά κόμματα
Φιλελεύθερα κόμματα
1956
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1885

Οι εκλογές διεξήχθησαν τον Απρίλιο του 1885.

Εκλεχθέντες Βουλευτές

Παραπομπές

Πηγές

Πηγές
Μητρώο Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών 1822-1935, Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα 1986 (διαθέσιμο και σε ψηφιακή μορφή από τη Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων)

Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Τσιν Σι Χουάνγκ

Ο Τσιν Σι Χουάνγκ (秦始皇, 259 π.Χ. - 10 Αυγούστου 210 π.Χ.), γνωστός και ως Γινγκ Ζενγκ, ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας της Κίνας. Εμφανίζεται και με το όνομα  Τσιν Σι Χουάνγκ Τι ή Τσιν Σι Χουάνγκ Ντι (秦始皇帝) που σημαίνει αυτοκράτορας Τσιν Σι Χουάνγκ.

Ξεκίνησε ως βασιλιάς μιας κινέζικης πολιτείας στην περίοδο των εφτά Μαχόμενων Πολιτειών της κινέζικης ιστορίας το 246 π.Χ. σε ηλικία 13 ετών. Το 221 π.Χ. έχοντας ενοποιήσει όλες τις μαχόμενες κινέζικες πολιτείες σε μία χώρα, η οποία ονομάστηκε από το όνομά του Κίνα, έγινε ο πρώτος αυτοκράτορας της. Κυβέρνησε μέχρι να πεθάνει το 207 με 210 π.χ. στην ηλικία των 50 ετών περίπου. Ήταν ο μοναδικός αυτοκράτορας της δυναστείας των Τσιν, ενώ τον διαδέχθηκε η δυναστεία των Χαν. Ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του γιο του ουρανού, έναν τίτλο που διατήρησαν και οι επόμενοι αυτοκράτορες.

Όταν πέθανε χτίστηκε προς τιμήν του ένα μαυσωλείο στην πόλη Σιάν στην περιοχή Σαανσί, στο οποίο ενταφιάστηκε ένας στρατός από 6000-8000 περίπου πήλινα αγάλματα που αναπαριστούν πολεμικές μονάδες. Το πλήθος των στρατιωτών που επιστρατεύθηκαν κατά τη διάρκεια της ενοποίησης από τον Τσιν Σι Χουάνγκ και τις άλλες πολιτείες ήταν ο μεγαλύτερος της ιστορίας μέχρι τις σταυροφορίες.

Ο Τσιν Σι Χουάνγκ προσπάθησε να δημιουργήσει ένα οργανωμένο κινέζικο κράτος. Πολέμησε εναντίον των Ούνων και επί της βασιλείας του αποπερατώθηκε το σινικό τείχος. Διέταξε την καύση όλων των κομφουκιανιστικών βιβλίων.

Πηγές 
 Μαυσωλείον του Τσιν Σι Χουάνγκ 
 Ιστορία της Κίνας 
 Τσιν σι Χουάνγκ 

Κινέζοι αυτοκράτορες