joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τατιάνα Φεοντόροβνα Προντστίστεβα

Η Τατιάνα Φεοντόροβα Κοντίρεβα Προντστίστεβα (Татьяна Фёдоровна  Кондырева Про́нчищева), επίσης γνωστή ως Μαρία Προντσίστεβα ( Мария Прончищева) ως το 1982, (1710 - 23 Σεπτεμβρίου 1736) ήταν Ρωσίδα πολική εξερευνήτρια. 

Γεννήθηκε στο Μπερέζοβο (Березово) το 1710 ή το 1713. Παντρεύτηκε τον υποπλοίαρχο Βασίλι Πρόντσιστσεφ στις 10 Μαΐου 1733. Μέχρι το 1982, θεωρείτο ότι ονομαζόταν Μαρία, αλλά μελέτη των αρχείων έδειξε ότι το όνομα της ήταν Τατιάνα. 

Τον Ιούνιο του 1735 ο σύζυγός της, Βασίλι Πρόντσιστσεφ, συμμετείχε στη δεύτερη μεγάλη εξερευνητική αποστολή της Καμτσάτκα υπό τον ναύαρχο Μπέρινγκ. Η Τατιάνα Φεοντόροβνα επιβιβάστηκε μαζί του στο πλοίο και κατέβηκαν τον ποταμό Λένα (αποπλέοντας από την πόλη Γιακούτσκ ) με το μονοκάταρτο πλοίο Γιακούτσκ, πέρασαν το δέλτα του, και έπλευσαν σε ανοιχτή θάλασσα μέχρι τον Αύγουστο του 1735 οπότε και σταμάτησαν για να περάσουν το χειμώνα στις εκβολές του ποταμού Ολενέκ. Πολλά μέλη του πληρώματος αρρώστησαν και πέθαναν, κυρίως λόγω του σκορβούτου . Μετά από 11 μήνες συνέχισαν την εξερεύνηση, έφτασαν στην ανατολική ακτή της χερσονήσου Taymyr και ακολούθησαν την ακτόγραμμή προς βορά. Σε γεωγραφικό πλάτος 77°55' συνάντησαν συμπαγή πάγο και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν. Κατά την επιστροφή η Τατιάνα Φεοντόροβνα Προντστίστεβα  πέθανε στις 12 Σεπτεμβρίου 1736, 14 ημέρες μετά τον σύζυγό της.  

Η  Προντστίστεβα  ακολούθησε οικιοθελώς το σύζυγό της και θεωρείται η πρώτη γυναίκα που εξερεύνησε την Αρκτική. Ο κόλπος Maria Pronchishcheva στη θάλασσα Laptev πήρε το όνομά της.

Παραπομπές 

Ρώσοι εξερευνητές
Σιβηρία
Ρωσία
Αρκτική
Lacrimosa (τραγούδι)

Το Lacrimosa είναι το τέταρτο single των Kalafina, με τη συμμετοχή των Wakana, Keiko και Hikaru. Το single κυκλοφόρησε στις 4 Μαρτίου 2009. Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε ως σήμα λήξης από το επεισόδιο 14 και μετά της σειράς manga Black Butler (Kuroshitsuji). Το single ήταν επίσης διαθέσιμο ως ειδική έκδοση, περιέχοντας ένα μπόνους DVD.

Λίστα τραγουδιών

CD

DVD περιορισμένης έκδοσης

Θέσεις στα τσαρτς

Παραπομπές 

Singles του 2009
Τραγούδια του 2009
Στη κόψη του ξυραφιού

Στην κόψη του ξυραφιού είναι μια ελληνική τηλεοπτική δραματική σειρά 35 επεισοδίων που δημιουργήθηκε από τον Λευτέρη Καπώνη για το Mega Channel και προβλήθηκε το 1994. Η σκηνοθεσία της σειράς έγινε από τον Δημήτρη Σοφιανόπουλο, ενώ την μουσική σύνθεση της ανελάβε ο Γιάννης Ζουγανέλης.
Πρωταγωνιστές της σειράς είναι ο Νίκος Ξανθόπουλος, η Λυδία Λένωση, 
η Ευαγγελία Βαλσαμά, η Ελένη Φιλίνη και ο Στάθης Κακαβάς.

Μετά την ολοκλήρωσή της, η σειρά προβλήθηκε σε επανάληψη τις χρονιές 
2006, 2007, 2010, και 2020 από το ίδιο κανάλι συνήθως μεταμεσονύχτιες ώρες.

Υπόθεση 
Ο Αντώνης Κατράκης, γόνος μιας παλιάς οικογένειας που έχει ξεπέσει πια οικονομικά, μπαρκάρει στα καράβια με σκοπό κάποια μέρα να γίνει ο ίδιος εφοπλιστής. 
Κάποια χρόνια αργότερα, καπετάνιος πια ο Κατράκης, γνωρίζει και παντρεύεται την κόρη του αφεντικού του, την Ειρήνη, με την οποία αποκτά δύο παιδιά, τον Γιώργο και την Αλεξάνδρα. 
Χωρίζει όμως σύντομα και ξαναγυρίζει στον νεανικό του έρωτα, την Μαρία Λυγίζου. 
Αυτή η σχέση μένει κρυφή από την πρώην σύζυγο του, καθώς και ο καρπός της, η Κατερίνα. 
Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Γιώργος Ανδριώτης (γιος του Κατράκη) θα συναντήσει και θα ερωτευτεί την Κατερίνα, χωρίς ώστοσο να ξέρει ότι είναι εττεροθαλής αδερφή του. 
Εν τω μεταξύ η Ειρήνη Ανδριώτη θέλοντας να εξασφαλίσει 
ότι η περιουσία του Κατράκη θα πάει όλη στα δυο παιδιά τους, καταφέρνει και βάζει έναν δικό της άνθρωπο να γίνει εραστής της Σύλβιας, η οποία ειναι η σύζυγος του έμπιστου συνεργάτη και δεξί χέρι του Κατράκη, του Ανδρέα. Με αυτόν τον τρόπο η Ειρήνη είναι σε θέση να γνωρίζει από πρώτο χέρι όλες τις ενέργειες του πρώην συζύγου της.
Ο έρωτας όμως που θα δημιουργηθεί ανάμεσα στον γιο του Κατράκη 
και την ομόρφη και ταλαντούχα ηθοποιό Κατερίνα Λυγίζου θα πυροδοτήσει απρόβλεπτες εξελίξεις και οι ήρωες οδηγούνται σε μεγάλα και δραματικά διλήμματα. 
Μια ρεπόρτερ, η Μαρίνα Τερζή, που ανέλαβε να γράψει την αυτοβιογραφία του Αντώνη Κατράκη προσπαθεί να αποκαλύψει τα γεγονότα και τις συγκρούσεις του παρελθόντος αλλά και του παρόντος.

Διανομή ρόλων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 
Στην κόψη του ξυραφιού
Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Λουκάς Κούσουλας

Ο Λουκάς Κούσουλας (1929–2019) ήταν Έλληνας ποιητής και φιλόλογος.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1929 στην Πολύδροσο Φωκίδας και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε ως στη μέση εκπαίδευση ως καθηγητής, γυμνασιάρχης και σχολικός σύμβουλος. Η ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία ξεκίνησε το 1954 με τη δημοσίευση ποιημάτων του στο περιοδικό Νέα Πορεία της Θεσσαλονίκης. Έπειτα συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Το Βήμα και Η Καθημερινή καθώς και μεταξύ άλλων με τα περιοδικά Νέα Εστία, Η Λέξη, Το Δέντρο και Πλανόδιον. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Πέθανε στην Αθήνα στις 15 Μαΐου 2019.

Εργογραφία
Ποίηση
Σχηματοποίηση, 1962
Σχηματοποίηση Β΄, 1963
Ανάβαση στη Φτερόλακα, 1975
Παραλλαγές σε ξένα θέματα, 1977
Νέα Ποιήματα, 1996

Πεζογραφία
Το βουνό, 1982
Για τα μαύρα μάτια, 1994
Το βουνό, 2004

Δοκίμια
Μετά τα φιλολογικά, 1984
Η άλλη όψη, 1990
Φιλοσοφώτερον και σπουδαιότερον, 1992
Ανθρώπους και κτήνη, 1993
Ιστορίες ποιημάτων κι ένα γράμμα, 1996
Ο Μακρυγιάννης και το σκάνταλο, 2005

Μεταφράσεις
Πλάτωνος Ίων, 1983
Πλουτάρχου, Βίοι παράλληλοι, 4 τόμ. 1994-96
Πλάτωνος Αλκιβιάδης, 2001

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουκάς Κούσουλας στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Λουκάς Κούσουλας στη σελίδα της Εταιρείας Συγγραφέων
Σόρα

Η Σόρα (Sora) είναι πόλη και δήμος (comune) του νοτιοανατολικού Λάτιου, στην Ιταλία, που υπάγεται στην Επαρχία του Φροζινόνε. Η Σόρα είναι κτισμένη σε μια πεδιάδα στης όχθες του ποταμού Λίρι. Υπάρχει μεταποιητική βιομηχανία, ιδίως χάρτου. Τα περίχωρα είναι γνωστά για την παραδοσιακή ενδυμασία των χωρικών τους.

Ιστορία

Η Σόρα, αρχαία πόλη των Βόλσκων, καταλήφθηκε τρεις φορές από τους Ρωμαίους, το 345, το 314 και το 305 π.Χ., προτού καταφέρουν να εδραιώσουν την κυριαρχία τους στην πόλη το 303 π.Χ., εγκαθιστώντας 4 χιλιάδες Ρωμαίους εποίκους. Το 209 π.Χ. ήταν μία από τις πόλεις που αρνήθηκαν περαιτέρω βοήθεια στον πόλεμο κατά του Αννίβα. Με νόμο του Ιουλίου Καίσαρα έγινε municipium, αλλά υπό τον Οκταβιανό Αύγουστο εποικίσθηκε εκ νέου από στρατιώτες ανήκοντες στην Τέταρτη Λεγεώνα, που επονομάσθηκε «Σορανή».

Η πόλη περιήλθε στην εξουσία του Πάπα κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, όμως αλώθηκε από τους Λομβαρδούς το έτος 705.

Το κάστρο Σορέλλα (Sorella), κτισμένο πάνω στο βραχώδες έξαρμα που κυριαρχεί δίπλα στην πόλη, ήταν αξιοσημείωτο προπύργιο κατά τον Μεσαίωνα. Το 1443 ο βασιλιάς Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας και της Νάπολης κατέστησε τη Σόρα πρωτεύουσα ενός ανεξάρτητου Δουκάτου. Λίγο αργότερα καταλήφθηκε από τις παπικές δυνάμεις του Πίου Β΄, αλλά την απέδωσε και πάλι στους δούκες της του οίκου Καντέλμι ο Πάπας Σίξτος Δ΄ και τελικώς πέρασε στον δούκα Ιωάννη του Ρόβερε. Ο γιος του, ο Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε υπεράσπισε ηρωικώς την πόλη κατά του Καίσαρα Βοργία. Τελικώς η Σόρα αγοράσθηκε έναντι 11 χιλιάδων δουκάτων από τον Πάπα Γρηγόριος ΙΓ΄, που παρεχώρησε την κυριαρχία της στον νόθο γιο του Τζάκομο Μπονκομπάνι.

Πολιούχος της Σόρα είναι η Αγία παρθενομάρτυρας Ρεστιτούτα, η μνήμη της οποίας τιμάται στα τέλη Μαΐου.

Γεωγραφία
Η Σόρα είναι κτισμένη σε υψόμετρο 300 μέτρων και βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 41°43΄ Βόρειο και μήκος 13°37΄ Ανατολικό. Απέχει οδικώς από το κέντρο της Ρώμης 115 χιλιόμετρα, ενώ προς την αντίθετη κατεύθυνση το κέντρο της Νάπολης απέχει 138 χιλιόμετρα. Από τη θάλασσα η Σόρα απέχει σε ευθεία γραμμή σχεδόν ακριβώς 50 χιλιόμετρα.

Ο Δήμος της Σόρα έχει έκταση 800 τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνορεύει με τους δήμους Αρπίνο, Μπαλσοράνο, Μπροκκοστέλλα, Κάμπολι Αππεννίνο, Καστελλίρι, Ιζολα ντελ Λίρι, Μόντε Σαν Τζοβάννι Καμπάνο, Πεσκοζολιντο και Βερόλι.

Αξιολογοι άνθρωποι από τη Σόρα
 Καίσαρ Βαρόνιος
 Βιττόριο ντε Σίκα
 Λεύκιος Μόμμιος Αχαϊκός
 Τζούλιο Τσέζαρε Πολέριο
 Κουίντος Βαλέριος Σορανός
 Άννα Τατάντζελο
 Ντάβιντε Ζαπακόστα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημος ιστότοπος  

Σορα
Γεώργιος Αθ. Μούτσιος

Ο Γεώργιος Αθ. Μούτσιος (1926-2015) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής και υφυπουργός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Πρώτη Σερρών στις 2 Απριλίου 1926. 

Πατέρας του ήταν ο ιατρός και πολιτευτής των Σερρών στις εκλογές του 1926 , ο βενιζελικός Αθανάσιος Μούτσιος, ο οποίος εκτελέστηκε από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ τον Σεπτέμβριο του 1944. 

Ο Γεώργιος σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ και ήταν δικηγόρος παρ' εφέταις στη Θεσσαλονίκη.

Εξελέγη βουλευτής στον Δήμο Θεσσαλονίκης με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1977 και του 1981 στην Α΄ Θεσσαλονίκης..

Υπηρέτησε ως υφυπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Καραμανλή από τις 28 Νοεμβρίου 1977 ως τις 10 Μαΐου 1980 και στην κυβέρνηση Ράλλη από τις 10 Μαΐου 1980 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1981.

Τα τελευταία χρόνια διέμενε στην Καλαμαριά. Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στις 18 Φεβρουαρίου 2015. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Τσακμάνη, κόρη του Σεραφείμ Τσακμάνη, πρώην βουλευτή Θεσσαλονίκης.

Βιβλιογραφία 
Βασίλη Τσιαμπούση, "Γαλάζια Αγελάδα",

Παραπομπές 

Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Βουλευτές Α' Θεσσαλονίκης
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών
Εστάδιο Σεντενάριο

Το Εστάδιο Σεντενάριο είναι ένα στάδιο στην Parque Batlle γειτονιά του Μοντεβιδέο, πρωτεύουσα της Ουρουγουάης, και χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες.  Το στάδιο κατασκευάστηκε μεταξύ 1929 και 1930 με σκοπό να φιλοξενήσει το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, αλλά και να αποτίσει φόρο τιμής για τα 100 χρόνια από το πρώτο σύνταγμα της Ουρουγουάης. Είναι στη λίστα της FIFA ως ένα από τα πιο κλασικά στάδια στον κόσμο. Στις 18 Ιουλίου 1983, ανακηρύχθηκε από τη FIFA ως το μοναδικό ιστορικό μνημείο του Παγκοσμίου Ποδοσφαίρου, το μοναδικό στο είδος του στον κόσμο.

Είναι η κύρια έδρα της Εθνικής ομάδας της Ουρουγουάης. Η Ουρουγουάη αποτελεί πάντα απειλή όταν αγωνίζεται στην έδρα της, πετυχαίνοντας σε σταθερή βάση νίκες απέναντι στις καλύτερες εθνικές ομάδες. Ακόμα και η πολυνίκης των Παγκοσμίων Κυπέλλων, Εθνική Βραζιλίας έχει επιτύχει μόνο 5 νίκες (1932, 1976, 2009, 2017, 2020).

Χρήσεις 
Εκτός από την Εθνική ομάδα της Ουρουγουάης, οποιαδήποτε ομάδα μπορεί να νοικιάσει το στάδιο για τους εντός έδρας αγώνες της. Η Πενιαρόλ έπαιζε όλους τους εντός έδρας αγώνες της από το 1933 έως και το 2016, η Νασιονάλ χρησιμοποιεί το στάδιο για ορισμένες διεθνείς αναμετρήσεις.

Συχνό φαινόμενο είναι οι άλλες ομάδες να νοικιάζουν το Σεντενάριο όταν πρόκειται να αναμετρηθούν με την Πενιαρόλ και την Νασιονάλ, τις δύο λαοφιλέστερες ομάδες της χώρας.

Παγκόσμιο Κύπελλο 1930

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα σταδίου

Εθνικά στάδια
Άλενταουν

Η Άλενταουν (αγγλικά: Allentown) είναι η τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της πολιτείας Πενσυλβάνια των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Κατά την απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 118.032 κατοίκους στα όρια του δήμου, με αυξητικές τάσεις, ενώ η μητροπολιτική περιοχή της είχε πληθυσμό 821.623 κατοίκους. Η πόλη είναι η πρωτεύουσα (έδρα) της Κομητείας Λήχαϊ (Lehigh County). Το 2012 η πόλη εόρτασε τη 250ή επέτειο από την ίδρυσή της  το 1762.

Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του Ποταμού Λήχαϊ και είναι η μεγαλύτερη από τρεις γειτονικές πόλεις που βρίσκονται σε μια περιοχή της ανατολικής Πενσυλβάνια γνωστή ως Κοιλάδα του Λήχαϊ (οι άλλες δύο είναι η Μπέθλεχεμ και η Ήστον). Η Άλενταουν απέχει περίπου εκατό χιλιόμετρα από τη Φιλαδέλφεια, την 5η ή 6η σε πληθυσμό πόλη στις ΗΠΑ, 130 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Πενσυλβάνια Χάρρισμπεργκ, και μόλις 120 χιλιόμετρα από την πόλη της Νέας Υόρκης, τη μεγαλύτερη των ΗΠΑ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αλενταουν
Έφη Ροδίτη

Η Έφη Ροδίτη (γεννηθείσα το 1936) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. 
Γεννημένη στο Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου ήρθε σε μικρή ηλικία στην Αθήνα όπου και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη.

Καριέρα 
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1960, με την παράσταση του "Θείου Βάνια" του Τσέχωφ σε μετάφραση του Λυκούργου Καλλέργη και σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν, στο Θέατρο Τέχνης. Το 1985 ξεκίνησε την συνεργασία της με το Εθνικό Θεάτρο με το έργο Ο βυσσινόκηπος σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη και πρωταγωνιστές μεταξύ άλλων τους Αντιγόνη Βαλάκου, Βύρων Πάλλης και Νικήτα Τσακίρογλου.
 Καθ' ολη την διάρκεια της θεατρικής καριέρας της συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες όπως ο Γιώργος Μιχαηλίδης και ο Σπύρος Ευαγγελάτος, αλλά και με καταξιωμένους ηθοποιούς, όπως ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ο Δημήτρης Μυράτ, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, η Αντιγόνη Βαλάκου και άλλοι. 

Το ντεμπούτο της στον Ελληνικό κινηματογράφο το έκανε το 1966 με την κωμική ταινία Ότι λάμπει είναι χρυσός σε σκηνοθεσία των Παύλου Φιλίππου και Ντίνου Ηλιόπουλου. , ενώ στη τηλεόραση εμφανίστηκε το 1975 με την σειρά Περίπλους,που προβλήθηκε στην τότε ΥΕΝΕΔ.

Προσωπική ζωή  
Η Έφη Ροδίτη υπήρξε παντρεμένη με τον θεατρολόγο, δημοσιογράφο και πρώην διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Κώστα Νίτσο (1920- 2015).

Θεάτρο

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η 

Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αριστοτέλης Ζερβούδης

Ο Αριστοτέλης Ζερβούδης (Αθήνα, 1964) είναι  Έλληνας επαγγελματίας δύτης. 

Είναι απόφοιτος του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος, σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων (Bsc Business Administration with a Major in Marketing Management) και ταυτόχρονα ασχολήθηκε με την αυτόνομη κατάδυση και την ιστορική έρευνα. Είναι επαγγελματίας δύτης από το 2002. 

Ο Ζερβούδης έχει ανακαλύψει και ταυτοποιήσει το ναυάγιο του ατμοπλοίου Όρια που βυθίστηκε το 1944. Ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία στα παγκόσμια χρονικά και η μεγαλύτερη στη Μεσόγειο, με περισσότερους από 4.000 νεκρούς. Συμμετείχε, επίσης, με τους Βασίλη Λάμπρου, Κώστα Θωκταρίδη και Αντώνη Γράφα, στην καταδυτική ομάδα που εντόπισε το ναυάγιο του Ε/Γ Χειμάρα, που βυθίστηκε το 1947, τη μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία στην Ελλάδα σε καιρό ειρήνης, με 389 νεκρούς.
Ακόμη έχει ταυτοποιήσει το ναυάγιο του γερμανικού υποβρυχίου U-133 που βυθίστηκε αύτανδρο το 1942.

Για τη συνεισφορά του στη διερεύνηση του ναυαγίου του Όρια, ο Ζερβούδης ανακηρύχθηκε στα τέλη του 2017 Cavaliere dell’Ordine della Stella d’Italia (Ιππότης του Τάγματος του Αστέρος της Ιταλίας) από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας. Η απονομή έγινε από τον πρέσβη της Ιταλίας στην Ελλάδα Λουίτζι Μάρρας σε ειδική τελετή τον Ιούνιο του 2018.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Παρουσίαση του θέματος «Σημαντική βράβευση για Έλληνα επαγγελματία δύτη», στο μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού καναλιού Star στις 6 Ιουνίου 2018: βίνετο «Star - Ειδήσεις 6.6.2018 - μεσημέρι», μεταξύ 22΄16΄΄ και 24΄39΄΄, StarTvGreece στο youtube.

Έλληνες δύτες
Άρης Μουσιώνης

Ο Άρης (Αριστείδης) Μουσιώνης (Σέρρες, 1958) είναι Έλληνας ιατρός ορθοπεδικός και πολιτικός, πρώην βουλευτής Σερρών εκλεγμένος με το ΠΑΣΟΚ και νυν αντιπρόεδρος της Πνοής Δημοκρατίας. Κατάγεται από την Βέργη Σερρών.

Παραπομπές 

Βουλευτές Σερρών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Το Όραμα του Σταυρού

Το Όραμα του Σταυρού είναι μία νωπογραφία, που έγινε από το 1520 έως το 1524 από τους βοηθούς του Ιταλού αναγεννησιακού καλλιτέχνη Ραφαήλ. Μετά το τέλος του δασκάλου τους το 1520, οι Τζιανφραντσέσκο Πέννι, Τζούλιο Ρομάνο και Ραφαελίνο ντελ Κόλλε, μαθητές του εργαστηρίου του Ραφαήλ, συνέχισαν για να ολοκληρώσουν τη διακόσμηση με τοιχογραφίες των δωματίων, που τώρα είναι γνωστά ως Αίθουσες του Ραφαήλ, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Η ανάθεση είχε γίνει από τον πάπα Λέοντα Ι΄ των Μεδίκων.

Το Όραμα του Σταυρού βρίσκεται στην Αίθουσα του Κωνσταντίνου ("Sala di Constantino"). Στη νωπογραφία, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ ο Μέγας εμφανίζεται λίγο πριν από τη Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας, που έγινε στις 28 Οκτωβρίου 312. Σύμφωνα με την παράδοση, ένας σταυρός εμφανίστηκε στον Κωνσταντίνο Α΄ στον ουρανό. Μετά από αυτό, όπως φαίνεται στην τοιχογραφία και σύμφωνα με το έργο Βίος του Κωνσταντίνου του Ευσεβείου Καισαρείας, ο Αυτοκράτορας υιοθέτησε το σύνθημα Εν τούτω νίκα (Με αυτό, νίκησε), μία ρήση που έχει αποδοθεί στα Λατινικά ως In hoc signo vinces. 

Αυτός ο Μανιεριστικός πίνακας εμφανίζει ένα συγκεχυμένο πλήθος σε μάχη και είναι ένα σύμφυρμα από εικόνες που περιλαμβάνουν έναν δράκο, έναν νάνο, δύο πάπες και διάφορα σύμβολα. Οι αναλογίες μεταξύ των στρατιωτών φαίνονται μπερδεμένες, με κάποιους να επισκιάζονται από πιο μακρινές φιγούρες.

Πηγές 

 Peter J. Leithart. Υπεράσπιση του Κωνσταντίνου: Το Λυκόφως μιας Αυτοκρατορίας και η Αυγή του Χριστιανισμού. InterVarsity Press, 24 Σεπτεμβρίου 2010. σελ. 71

Έργα ζωγραφικής του 16ου αιώνα
Ραφαήλ
Η Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας

Η Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας είναι νωπογραφία σε μία από τις αίθουσες, τώρα γνωστές ως Αίθουσες του Ραφαήλ, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού και εικονίζει τη μάχη που είχε γίνει στο Pons Milvius, βόρεια της Ρώμης.

Περιγραφή
Η τοιχογραφία (fresco) βρίσκεται στην Αίθουσα του Κωνσταντίνου (Sala di Constantino) και εκτελέστηκε από τον Τζούλιο Ρομάνο και άλλους βοηθούς τού Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ, ο οποίος απεβίωσε το 1520. Πιθανότατα ζωγραφίστηκε - σε σχέδια του Ραφαήλ - κατά το χρονικό διάστημα 1520-1524.

Έπειτα από το τέλος του Διδασκάλου, ο Τζούλιο Ρομάνο εργάστηκε μαζί με άλλα μέλη του εργαστηρίου του Ραφαήλ για να τελειώσουν τη διακόσμηση με νωπογραφίες των αιθουσών, που τώρα είναι γνωστές ως Stanze di Raffaello, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Η Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας δείχνει τη μάχη που έγινε στις 28 Οκτωβρίου 312 μεταξύ του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄ του Μεγάλου και του Μαξεντίου. Η παράδοση αναφέρει πως ο Κωνσταντίνος Α΄ είδε ένα όραμα, όπου ο Σταυρός εμφανίστηκε στον ουρανό και μία φωνή του είπε: Εν τούτω νίκα, δηλ. χρησιμοποίησε τον Σταυρό ως έμβλημα και με αυτό νίκησε. Αφού έκανε αυτό, νίκησε στη μάχη και απέδωσε τη νίκη του στον Χριστό. 

Η Μιλβία γέφυρα (ponte Milvio) υπάρχει ακόμη στα βόρεια της Ρώμης στην αρχαία της κατάσταση, και ως πριν λίγα χρόνια τα αυτοκίνητα επιτρεπόταν να τη διασχίζουν για να περάσουν τον Τίβερη. Τώρα μπορεί μόνο να τη δουν οι πεζοί.

Έργα ζωγραφικής του 16ου αιώνα
Ζωγραφική στην Ιταλία
Αναγεννησιακή ζωγραφική
Ραφαήλ
Η Βάπτιση του Κωνσταντίνου

Η Βάπτιση του Κωνσταντίνου είναι μία τοιχογραφία των βοηθών του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ. Μάλλον έγινε από τον βοηθό του Τζιανφραντσέσκο Πέννι το διάστημα 1517-1524.

Περιγραφή
Έπειτα από το τέλος του διδασκάλου του το 1520, ο Πέννι εργάστηκε μαζί με άλλα μέλη του εγαστηρίου του Ραφαήλ για να ολοκληρώσει τη διακόσμηση με νωπογραφίες των αιθουσών που τώρα είναι γνωστές ως Αίθουσες του Ραφαήλ (Stanze de Raffaello), στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Το έργο βρίσκεται στην Αίθουσα του Κωνσταντίνου (Sala di Constantino). Παριστά τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α΄ τον Μεγάλο να γονατίζει για να λάβει τον αγιασμό από τον πάπα Σίλβεστρο Α΄ στο βαπτιστήριο του Αγ. Ιωάννη του Λατερανού. Ο ζωγράφος απέδωσε τον Σίλβεστρο Α΄ με τα χαρακτηριστικά του πάπα Κλήμη Ζ΄, ο οποίος είχε αναθέσει την ολοκλήρωση των νωπογραφιών, έπειτα από τη διακοπή των εργασιών κατά την αρχιερατεία του πάπα Αδριανού ΣΤ΄ (1522-23).

Η τεχνοτροπία είναι της ύστερης Αναγέννησης: αν και προσπαθεί να ελέγξει την ηρεμία, που χαρακτηρίζει την Ακμή της Αναγέννησης, η σκηνή του πλήθους καταδεικνύει την τάση του Μανιερισμού προς την περιπλοκότητα και την αταξία.

Πηγές
 Baptism of Constantine, Musei Vaticani

Έργα ζωγραφικής του 16ου αιώνα
Έργα ζωγραφικής του Ραφαήλ
Η Δωρεά του Κωνσταντίνου (ζωγραφική)

Η δωρεά του Κωνσταντίνου ή της Ρώμης είναι μία τοιχογραφία των βοηθών του Ραφαήλ, πιθανότατα ζωγραφισμένη από τον Τζιανφραντσέσκο Πέννι.

Περιγραφή
Μάλλον εκτελέστηκε από τον Τζιανφραντσέσκο Πέννι ή τον Τζούλιο Ρομάνο το διάστημα 1520-1524. Έπειτα από το τέλος του διδασκάλου το 1520, εργάστηκαν μαζί με άλλα μέλη του εργαστηρίου του Ραφαήλ για την ολοκλήρωση των νωπογραφιών των αιθουσών, που τώρα είναι γνωστές ως Αίθουσες του Ραφαήλ (Stanze di Raffaello), στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Η Δωρεά του Κωνσταντίνου βρίσκεται στην Aίθουσα του Κωνσταντίνου (Sala di Constantino). Το θέμα είναι έμπνευση από τα διάσημα πλαστά έγγραφα, που υποτίθεται ότι με αυτά ο Κωνσταντίνος Α΄ δώρισε στους πάπες την εξουσία στα εδάφη της Ρώμης.

Το έργο παριστά ένα ιστορικό γεγονός: o Αυτοκράτορας γονατίζει μπροστά στον πάπα Σύλβεστρο Α΄ και προσφέρει σε αυτόν και τους διαδόχους του τον έλγχο της πόλης της Ρώμης και όλης της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η τοιχογραφία εικονίζει τον Σίλβεστρο Α΄ με τα χαρακτηριστικά του Κλήμη Ζ΄ των Μεδίκων, πάπα το διάστημα 1523-34. Η νωπογραφία δείχνει το εσωτερικό της αρχικής βασιλικής του Αγ. Πέτρου, που την εποχή που ζωγραφίστηκε το έργο κτιζόταν από την αρχή. Στο βάθος, στη μέση απεικονίζεται ο βωμός και πιο πριν τέσσερις ελικοειδείς κίονες, που δώρισε ο Κωνσταντίνος Α΄ και υποτίθεται ότι τις είχε πάρει από τον ναό του Σολομώντα της Ιερουσαλήμ.

Πηγές
 Musei Vaticani, Stanze di Raffaello

Έργα ζωγραφικής του 16ου αιώνα
Η Λειτουργία στη Μπολσένα

Η Λειτουργία στη Μπολσένα είναι νωπογραφία του Ιταλού καλλιτέχνη της Αναγέννησης Ραφαήλ. Εκτελέστηκε το διάστημα 1512-14 ως μέρος της ανάθεσης στον ζωγράφο της διακόσμησης των αιθουσών, που τώρα είναι γνωστές ως Αίθουσες του Ραφαήλ στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.

Περιγραφή
Η τοιχογραφία βρίσκεται στην Αίθουσα του Ηλιοδώρου, που ονομάστηκε έτσι από ένα άλλο έργο της αίθουσας, την Εκτόπιση του Ηλιοδώρου από τον Ναό. Η Λειτουργία της Μπολσένα παριστά το θαύμα της Θείας Ευχαριστίας, που λέγεται ότι έγινε το 1263 στην εκκλησία της Σάντα Κριστίνα στη Μπολσένα: ένας Βοημός ιερέας, που αμφέβαλλε για τη μετουσίωση των Τιμίων Δώρων, εκτελούσε τη λειτουργία στη Μπολσένα, όταν ο άρτος της Ευχαριστίας άρχισε να ματώνει. Το αίμα, που έρρευσε από την όστια, σχημάτισε στο κάλυμμα της Αγίας Τραπέζης έναν σταυρό και ο ιερέας επανήλθε στην πίστη. Το επόμενο έτος ο πάπας Ουρβανός Δ΄ θέσπισε την Εορτή του Σώματος του Χριστού (Corpus Christi) σε ανάμνηση του θαυμαστού συμβάντος. Το ύφασμα που κηλιδώθηκε από το αίμα είναι ακόμη κειμήλιο της Εκκλησίας και φυλάσσεται στον καθεδρικό του Ορβιέττο, πόλης γειτονικής της Μπολσένα.

Στη νωπογραφία υπάρχει η αυτοπροσωπογραφία του Ραφαήλ, ως ενός της Ελβετικής Φρουράς του Πάπα, κάτω δεξιά του έργου, με ταινία να κρατά τα μαλλιά του και να κοιτά προς τον θεατή. Αυτή είναι μία από τις λίγες περιπτώσεις που ο ζωγράφος έβαλε τον εαυτό του σε πίνακά του. Επίσης εμφανίζεται ο Πάπας Ιούλιος Β΄ ντελλα Ρόβερε (Πάπας 1503-13) στα δεξιά του έργου και η ανιψιά του Φελίτσε ντελλα Ρόβερε, αριστερά στο πιο επάνω σκαλί με μαύρα ρούχα, σε κατατομή. Οι τέσσερις καρδινάλιοι στα δεξιά έχουν ταυτοποιηθεί και είναι ο Λεονάρντο Γκρόσσο ντελλα Ρόβερε, ο Ραφαέλο Ριάριο, ο Τομάζο Ριάριο και ο Αγκοστίνο Σπίνολα, συγγενείς του Ιουλίου Β΄.

Υποσημειώσεις

Πηγές
 The Vatican: spirit and art of Christian Rome, a book from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on this work

Έργα ζωγραφικής του 16ου αιώνα
Θρησκευτική τέχνη
Ραφαήλ
Γουόλτερ Στσέρμπιακ

Ο Γουόλτερ Στσέρμπιακ Σρ. (αγγλικά: Walter Szczerbiak Sr., γενν. στις 21 Αυγούστου 1949) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως σμολ φόργουορντ. 

Στις 3 Φεβρουαρίου 2008, ο Στσέρμπιακ επιλέχθηκε ως μία από τις 50 πιο σημαντικές προσωπικότητες στο ευρωπαϊκή συλλογική καλαθοσφαίριση για τον προηγούμενο μισό αιώνα, από την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων Καλαθοσφαίρισης της Ευρωλίγκα.

Κολεγιακή σταδιοδρομία 
Γεννημένος στο Αμβούργο της Δυτικής Γερμανίας, ο Στσέρμπιακ φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, όπου έπαιζε κολεγιακή καλαθοσφαίριση με τους Τζορτζ Ουάσινγκτον Κολόνιαλς.

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Μετά το κολέγιο, ο Στσέρμπιακ ήταν στον 4ο γύρο (14η επιλογή, 65η συνολική) του NBA Ντραφτ 1971 από τους Φοίνιξ Σανς. Επιλέχθηκε επίσης από τους Ντάλας Σαπαράλς, της Αμερικανικής Ένωσης Μπάσκετ (ABA), στο ABA Ντραφτ του 1971. 

Ο Στσέρμπιακ έπαιξε στο ABA κατά τη διάρκεια της σεζόν 1971-72, ως μέλος των Πίτσμπεργκ Κόντορς. Στη συνέχεια, εντάχθηκε στους Κεντάκι Κόλονελς, οι οποίοι τον επέλεξαν στο διασπορικό ντραφτ των Κόντορς, αλλά αργότερα κόπηκε από το ρόστερ των Κόλονελς. 

Ο Στσέρμπιακ κέρδισε τρεις τίτλους Ευρωλίγκα με την ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης (1974, 1978 και 1980). Κέρδισε επίσης τρεις φορές το Διηπειρωτικό Κύπελλο FIBA με τη Ρεάλ Μαδρίτης (1976, 1977 και 1978), όπου το 1977 αναδείχθηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης της διοργάνωσης. 

Τις τελευταίες σεζόν της σταδιοδρομία του, αγωνίστηκε στις Α.Π.Ο. Ούντινε (1980-82) και Κανάριας (1983-84).

Προσωπική ζωή 
Ο Στσέρμπιακ γεννήθηκε στη Δυτική Γερμανία από Ουκρανούς γονείς, οι οποίοι είχαν συναντηθεί σε ένα στρατόπεδο προσφύγων,μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα μετανάστευσαν στο Πίτσμπεργκ. 

Ο γιος του, Γουόλι, είναι πρώην παίκτης του NBA.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προφίλ στο Euroleague.net
 Real Madrid Basketball Legends (ισπανικά)
 Προφίλ στο RealMadrid.com (ισπανικά)
 Προφίλ στο RealMadrid.com (αγγλικά)
 Προφίλ στο Πρωτάθλημα Ισπανίας (ισπανικά)
 Προφίλ στο Πρωτάθλημα Ιταλίας  (ιταλικά)

Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Σμολ φόργουορντ
Αμερικανοί ουκρανικής καταγωγής
Καλαθοσφαιριστές Πίτσμπεργκ Κόντορς
Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές ΚΜ 1939 Κανάριας
Τάμασκαν Χάσκυ

Τάμασκαν Χάσκυ είναι μια φινλανδική ράτσα σκύλου cross-φυλής να μοιάζει με ένα λύκο και wolfdog .  Αν και η ακριβής προέλευσή τους είναι αβέβαιη, αυτά τα σκυλιά μίξης ήταν κυρίως σταυροί της Αρκτικής φυλής των Αλάσκα Χάσκι, Αλάσκα Μαλμούτ, Καναδός Εσκιμώος Σκύλος, Γερμανικός Ποιμενικός, Λαμπραντόρ Χάσκυ και Σιβηρίας Χάσκυ  . Τα Tamaskans δεν αναγνωρίζονται ως φυλή από το Fédération Cynologique Internationale, αλλά αναγνωρίζονται ως φυλή από την American Rare Breed Association .  γενεαλογικά κέντρα διαχειρίζονται μόνο από κλαμπ κλαμπ ειδικά για Tamaskan.

Φυλές σκύλων
Γιώργος Κοινούσης

Ο Γιώργος Κοινούσης είναι Έλληνας τραγουδιστής, μουσικός και συνθέτης.

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τη δεκαετία του 1960 ως ακορντεονίστας, τόσο ζωντανά, όσο και σε ηχογραφήσεις.. Παράλληλα έγραφε στίχους, τους οποίους ερμήνευσαν μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού: η Πόλυ Πάνου, ο Πάνος Γαβαλάς, Μιχάλης Μενιδιάτης, Γιάννης Ντουνιάς, Δημήτρης Μητροπάνος, η Δούκισσα και άλλοι. Αφού έγινε και ο ίδιος ερμηνευτής και γνώρισε μεγάλη επιτυχία, αποσύρθηκε από την σκηνή. Δημοσίευσε αυτοβιογραφία με τίτλο «Στην ατέλειωτη άσφαλτο, στον απέραντο δρόμο».

Δισκογραφία 
 Κανένα πρόβλημα
 Τα σημερινά
 Οι Πιτσιρίκοι
 Δεν καταλαβαίνω τίποτα
 Μεγάλες επιτυχίες
 Όλοι θα ζήσουμε
 Στους τωρινούς καιρούς
 Τα λόγια του Ιησού θυμήσου
 Τα φιλαράκια τα καλά
 Για μας και τα παιδιά μας

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Κοινούσης Γιώργος
Έλληνες συνθέτες
Έλληνες στιχουργοί
Η Συνάντηση του Λέοντα του Μεγάλου και του Αττίλα

Η Συνάντηση του Λέοντα Α΄ του Μεγάλου και του Αττίλα είναι μία νωπογραφία του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ και του βοηθού του Τζούλιο Ρομάνο.

Περιγραφή
Εκτελέστηκε το 1514 ως μέρος της διακόσμησης των τεσσάρων αιθουσών, γνωστών στην εποχή μας ως Αίθουσες του Ραφαήλ, στο αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Η τοιχογραφία βρίσκεται στην Αίθουσα του Ηλιόδωρου, που πήρε το όνομά της από μία άλλη τοιχογραφία της, την Εκδίωξη του Ηλιόδωρου από τον ναό.

Το έργο παριστά τη συνάντηση μεταξύ του πάπα Λέοντα Α΄ (εικονίζεται αριστερά) και του Αττίλα ηγέτη των Ούννων (δεξιά). Επάνω αριστερά, στον ουρανό, εικονίζονται οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος να κρατούν ξίφη. Στην αρχή ο Ραφαήλ είχε ζωγραφίσει τον Λέοντα Α΄ με τα χαρακτηριστικά του πάπα Ιούλιου Β΄ ντελλα Ρόβερε, αλλά έπειτα από το τέλος εκείνου το 1513, άλλαξε τα χαρακτηριστικά με αυτά του επόμενου πάπα, του Λέοντα Ι΄ των Μεδίκων. Ο πάπας ακολουθείται από δύο καρδιναλίους, έναν ιερέα που φέρει ψηλά σταυρό και δύο ακόμη· είναι όλοι έφιπποι και προσέρχονται ήρεμοι. Το αριστερό μέρος ζωγραφίστηκε κυρίως από τον Ραφαήλ και λιγότερο από τους μαθητές του. 

Στο δεξί μέρος ο Αττίλας, έφιππος ακολουθείται από ένα πλήθος που κρατεί δύο λάβαρα και δύο σάλπιγγες. Έχουν δει τους δύο αποστόλους στον ουρανό και είναι ταραγμένοι· τα άλογα είναι ανήσυχα και το πλήθος άτακτο. Το δεξί μέρος εκτελέστηκε από τον Τζούλιο Ρομάνο. Και στις δύο μεριές, τα άλογα των κύριων μορφών κρατούν ιπποκόμοι.

Πηγές
 Redig de Campos, Deoclécio (1968). Vatican Museums: Rome. New York: Newsweek. p. 13.
 The Vatican: spirit and art of Christian Rome, a book from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on this work

Έργα ζωγραφικής του 16ου αιώνα
Έργα ζωγραφικής του Ραφαήλ
Ο Όρκος του Λέοντα Γ΄

O Όρκος του Λέοντα Γ΄ είναι μία νωπογραφία από το εργαστήριο του Ιταλού ζωγράφου της αναγέννησης Ραφαήλ. Έγινε ως μέρος της διακόσμησης των τεσσάρων αιθουσών, γνωστών στις ημέρες μας ως Αίθουσες του Ραφαήλ, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.

Περιγραφή
Το έργο βρίσκεται στην Αίθουσα της Πυρκαγιάς του Μπόργκο, δωμάτιο που ονομάστηκε έτσι από το θέμα μίας άλλης τοιχογραφίας. Το θέμα του όρκου είναι ένα περιστατικό, που συνέβη τον Δεκέμβριο του 800. Ο Λέων Γ΄ (πάπας το διάστημα 795-816) κατηγορήθηκε από τους ανιψιούς τού προκατόχου του Αδριανού Α΄ (πάπα το διάστημα 772-795) για κακοδιοίκηση και δικάστηκε. Στη δίκη οι συγκεντρωμένοι επίσκοποι είπαν ότι δεν μπορούν να κρίνουν τον πάπα, έτσι ο Λέων Γ΄ πήρε όρκο εξαγνισμού της δικής του ελεύθερης θέλησης.

Πηγές
 The Vatican: spirit and art of Christian Rome, a book from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on this work

Έργα ζωγραφικής του 16ου αιώνα
Έργα ζωγραφικής του Ραφαήλ
Η Στέψη του Καρλομάγνου

Η Στέψη του Καρλομάγνου είναι μία νωπογραφία από το εργαστήριο του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ. Αν και πιστεύεται ότι ο Ραφαήλ έκανε τα σχέδια για τη σύνθεση, η τοιχογραφία μάλλον εκτελέστηκε από τον Τζιανφραντσέσκο Πέννι.

[[File:Raphael Charlemagne.jpg|thumb|right|300px|H Στέψη του Καρλομάγνου''', τοιχογραφία από τις Αίθουσες του Ραφαήλ' στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.]]

Περιγραφή
Το έργο ήταν μέρος μίας παραγγελίας που δόθηκε στον Ραφαήλ: η διακόσμηση των ιδιαιτέρων διαμερισμάτων του πάπα, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Τώρα τα τέσσερα δωμάτια λέγονται Αίθουσες του Ραφαήλ. Το έργο βρίσκεται στην Αίθουσα της Πυρκαγιάς του Μπόργκο'', η οποία ονομάστηκε έτσι από μία άλλη τοιχογραφία της αίθουσας. Η νωπογραφία δείχνει πώς ο Καρλομάγνος στέφθηκε "Ρωμαίος αυτοκράτορας" από τον πάπα Λέοντα Γ΄ (ποντίφηκας το διάστημα 795-816) το απόγευμα των Χριστουγέννων του 800. Είναι πιθανό ότι η τοιχογραφία αναφέρεται στη συμφωνία (concordat) της Μπολόνια, που συνομολογήθηκε μεταξύ της Αγίας Έδρας και του βασιλείου της Γαλλίας το 1515, μια και ο Λέων Γ΄ έχει τα χαρακτηριστικά του πάπα Λέοντα Ι΄ και ο Καρλομάγνος αυτά του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας.

Πηγές
 Joannides, Paul (1992). The Drawings of Raphael: With a Complete Catalogue. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 0-520-05087-8.
 Müntz, Eugène (1888). Raphael: His Life, Works, and Times. New York: A.C. Armstrong and Son. Raphael: his life, works and times.
 Crowe, J.A. (2009). Raphael: His Life and Works. With Particular Reference to Recently Discovered Records, and an Exhaustive Study of Extant Drawings and Pictures Volume 2 (1882-85). Ithaca, NY: Cornell University Library. ISBN 1-112-00369-X.

Έργα ζωγραφικής του Ραφαήλ
Μολδαβοί

Οι Μολδαβοί (, ; Μολδαβίας Κυριλλικό: Молдовень) είναι η μεγαλύτερη εθνότητα στην Δημοκρατίας της Μολδαβίας (το 2014, οι Μολδαβοί αποτελούσαν το 75.1% του πληθυσμού της Μολδαβίας). Αποτελούν σημαντική μειονοτική ομάδα στην Ουκρανία (όπου ζουν κυρίως σε περιοχές που γειτνιάζουν με την Μολδαβία και την Ρουμανία) και τη Ρωσία.  

Ο όρος "Μολδαβοί" έχει, πέρα από εθνωνυμική, και πατριδωνυμική σημασία. Ως Μολδαβός μπορεί να θεωρηθεί και το άτομο (ανεξαρτήτως εθνικότητας) το οποίο κατοικεί ή κατάγεται από την ιστορική περιοχή της Μολδαβίας, τα σύνορα της οποίας αντιστοιχούν στα σύνορα του ιστορικού Πριγκιπάτου της Μολδαβίας. 

Αυτό το άρθρο αναφέρεται στους μολδαβόφωνους/ρουμανόφωνους πληθυσμούς της Δημοκρατίας της Μολδαβίας, της Βεσσαραβίας και στους πληθυσμούς της διασποράς οι οποίοι κατάγονται από αυτές τις περιοχές και αυτοπροσδιορίζονται ως Μολδαβοί. Ένα 7% του μολδαβόφωνου/ρουμανόφωνου πληθυσμού της Μολδαβίας αυτοπροσδιορίζονται ως Ρουμάνοι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Βλάχοι
Πληθυσμιακές ομάδες στην Ουκρανία
Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Πλάκα Λασιθίου

Η Πλάκα είναι παραθαλάσσιο χωριό της Κοινότητος Βρουχά του δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητος Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 94 κατοίκους. Απέχει 16 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 5 μ. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.

Ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1920. Πιθανόν δημιουργήθηκε μετά την εγκαθίδρυση του λεπροκομείου στη Σπιναλόγκα το 1904. Στην Πλάκα δημιουργήθηκαν καταστήματα τροφίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης για τους έγκλειστους λεπρούς, καθώς και τους επισκέπτες. Μετά το κλείσιμο του λεπροκομείου, η Πλάκα μετατράπηκε σε τουριστικό προορισμό, με τη δημιουργία χώρων εστίασης και καταλυμάτων.

Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Αγίου Νικολάου
Γκιούλα Λόραντ

Ο Γκιούλα Λόραντ (Gyula Lóránt, 6 Φεβρουαρίου 1923 – 31 Μαΐου 1981), ήταν Ούγγρος  ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνίστηκε κυρίως ως αμυντικός και μέσος για λογαριασμό, μεταξύ άλλων, των ΦΚ ΟΤΑ Αράντ, Βάσας ΣΚ, Χόνβεντ Βουδαπέστης και της Εθνικής Ουγγαρίας.

Κατά τη δεκαετία του 1950 ήταν σημαντικό μέλος της θρυλικής Εθνικής Ουγγαρίας, που συμπεριλάμβανε παίκτες όπως οι Φέρεντς Πούσκας, Ζόλταν Τσίμπορ, Σάντορ Κότσις, Γιόζεφ Μπόζικ και Νάντορ Χιντεγκούτι.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, προπονώντας ομάδες όπως η Χόνβεντ Βουδαπέστης, η Μπάγερν Μονάχου και ο ΠΑΟΚ. Με την ομάδα της Θεσσαλονίκης ο Λόραντ κατέκτησε το Ελληνικό Πρωτάθλημα το 1976. Στις 31 Μαΐου 1981, κατά τη διάρκεια του ντέρμπι μεταξύ ΠΑΟΚ και Ολυμπιακού  έπαθε καρδιακή προσβολή και απεβίωσε σε ηλικία 58 ετών.

Προπονητές ποδοσφαίρου 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν
Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952
Ούγγροι Ολυμπιονίκες
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954
Ποδοσφαιριστές Σόμπατεϊ Χάλαντας
Ποδοσφαιριστές Βάσας ΣΚ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ ΟΤΑ Αράντ
Ποδοσφαιριστές Χόνβεντ Βουδαπέστης
Προπονητές ποδοσφαίρου Χόνβεντ Βουδαπέστης
Προπονητές ποδοσφαίρου Ντέμπρετσενι ΒΣΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου ΜΣΦ Ντούισμπουργκ
Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΚ Τασμάνια 1900 Βερολίνου
Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Κολωνία
Προπονητές ποδοσφαίρου Κίκερς Όφφενμπαχ
Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου Άιντραχτ Φραγκφούρτης
Προπονητές ποδοσφαίρου Μπάγερν Μονάχου
Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Σάλκε 04
Διατροφή στη Λετονία

Παραδοσιακά, η Λετονία χαρακτηρίζεται από την κατανάλωση βασικών ομάδων τροφίμων, άρτου και δημητριακών, κρέατος και παραγώγων του, γαλακτοκομικών προϊόντων και λιπαρών υλών. Αυτό φαίνεται ότι τις τελευταίες δεκαετίες έχει αλλάξει. Η διατροφή διέπεται από τάσεις που επηρεάζονται κυρίως από οικονομικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Οι αστικές και υψηλότερες, εισοδηματικά, τάξεις έχουν αυξήσει την κατανάλωση των προϊόντων κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων. Αυτό έχει ως συνέπεια τη στροφή προς ένα λιγότερο υγιεινό διατροφικό πρότυπο. Αντίθετα, στις ασθενέστερες και αγροτικές περιοχές, επικρατεί η κατανάλωση άρτου και δημητριακών, με συνέπεια την μεγαλύτερη κατανάλωση υδατανθράκων.

Βιβλιογραφία 

 Karasawa, K. (2006), Clinical aspects of plasma activating factor – Acetylhydrolase. Biochimica et Biophysica Acta, 1761: 1359-1372.
 Meleve, L., Romanova, D., Golovcenko, A. (2008), Food consumption trends and its influencing factors in Latvia. Economic Science for Rural Development (Latvia).
 Ntzouvani, A., Giannopoulou, E., Fragopoulou, E., Nomikos, T., Antonopoulou, S. (2019), Energy intake and plasma adiponectin as potential determinants of lipoprotein-associated A2 activity: A Cross-Sectional Study. Lipids, 54: 629-640.
 Panagiotakos, D., Pitsavos C., Stefanadis C. (2006), Dietary Patterns: Mediterranean Diet Score and its relation to clinical and biological markers of cardiovascular disease risk. Nutrition, Metabolism and Cardiovascular Diseases, 16: 559-568.
 Τριχοπούλου Α., Πίνακες Σύνθεσης και Ανάλυσης Τροφίμων, Εκδόσεις Παρισιάνου, Αθήνα 2004.

Πολιτισμός της Λετονίας
Χριστόφορος Μπουτσικάκης

Ο Χριστόφορος – Εμμανουήλ Μπουτσικάκης (28 Μαρτίου 1980) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός.

Βιογραφικό 
Κατάγεται από την Κρήτη. Γεννήθηκε το 1980 στον Πειραιά.

Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο Πολεμικό Ναυτικό

Είναι οικονομολόγος - επιχειρηματίας, πτυχιούχος του Τμήματος Ναυτιλιακών Σπουδών και μεταπτυχιακός Φοιτητής στη Διοίκηση Επιχειρήσεων - Ολική Ποιότητα με Διεθνή Προσανατολισμό (MBA TQM Int) του Πανεπιστημίου Πειραιά.

Έχει μια κόρη.

Ομιλεί, πέρα των Ελληνικών, Πολωνικά και Αγγλικά.

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Έχει αναπτύξει επιχειρηματικές δραστηριότητες στους τομείς της εστίασης και του τουρισμού.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Διετέλεσε ενεργό μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και της ΟΝΝΕΔ. Το 2016 εξελέγη στην Πολιτική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας, στην οποία επανεξελέγη στις πρώτες θέσεις το 2018.

Στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 εξελέγη βουλευτής Α΄ Πειραιώς και Νήσων με τη Νέα Δημοκρατία.

Είναι Μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου καθώς και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Είναι επίσης Μέλος των Υποεπιτροπών για τα Θέματα Ατόμων με Αναπηρία και για την Καταπολέμηση της Εμπορίας και της Εκμετάλλευσης Ανθρώπων.

Παραπομπές 

Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές Α΄ Πειραιά
Βουλή των Ελλήνων
Σαβάρς Καραπετιάν

Ο Σαβάρς Καραπετιάν (Shavarsh Vladimiri (Vladimirovich) Karapetyan ; αρμένικα : Շավարշ Կարապետյան ; 19 Μαΐου 1953) είναι συνταξιούχος Αρμένιος κολυμβητής, περισσότερο γνωστός επειδή διέσωσε 20 ανθρώπους σε ένα δυστύχημα στην λίμνη Γερεβάν στην Αρμενία.

το 1976.

Βιογραφία 
Ο Καραπετιάν γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1953 στην τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Αρμενίας, στο Κιροβακάν (σημερινό Βαναντζόρ), τότε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Υεμένη το 1964, όπου ο Σαβάρς φοίτησε οχτώ χρόνια στο σχολείο και σε μια τεχνική σχολή για μηχανικούς. Ακολουθώντας την συμβουλή οικογενειακών φίλων, ξεκίνησε να μαθαίνει κολύμβηση από μικρή ηλικία. Το 1975-76, υπηρέτησε στις Σοβιετικές Ένοπλες Δυνάμεις στην στρατιωτική βάση του Μπακού.

Πρόσωπα αρμενικής καταγωγής
Κυριάκος Μπιμπισίδης

Ο Κυριάκος Μπιμπισίδης (γενν. Ράντιγκεν, Ντίσελντορφ, 13 Ιανουαρίου 1965) είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας  ποδοσφαιριστής, που έχοντας ύψος 1,88 μ. αγωνιζόταν κυρίως ως κεντρικός χαφ, κεντρικός επιθετικός (μόνο για 2 έτη και κατόπιν υπόδειξης του προπονητή Τάις Λίμπρεχτς) και αμυντικός. Έκανε καριέρα και στις τρεις εθνικές κατηγορίες με τα χρώματα έξι διαφορετικών συλλόγων, έως την περίοδο 1997-98. Και οι δύο γιοι του έχουν ακολουθήσει επαγγελματική σταδιοδρομία στο ίδιο άθλημα. Μετά το πέρας της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας εργάσθηκε ως προπονητής ποδοσφαίρου   .

Καριέρα
Ο Μπιμπισίδης έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την εφηβική ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης την περίοδο 1982-83 και σύντομα προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα, της οποίας έγινε επαγγελματίας τον Απρίλιο του 1983 και μετέπειτα αρχηγός της. Το Δεκέμβριο του 1989 παραχωρήθηκε στον Λεβαδειακό, με τον οποίο συνέχισε την παρουσία του στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής κατηγορίας, φτάνοντας συνολικά τις 122 παρουσίες σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και τα 11 τέρματα. Σε αγώνα για το Κύπελλο Ελλάδας  και στη νίκη του Άρη επί του Εορδαϊκού Πτολεμαΐδας που έγινε στο γήπεδο «Χαριλάου»  στις 22 Ιανουαρίου του 1986 και έληξε με σκορ 5-1 υπέρ της γηπεδούχου, ο Μπιμπισίδης σημείωσε τρία τέρματα. Ακολούθως ο Μπιμπισίδης υπήρξε παίκτης της Αναγέννησης Γιαννιτσών (στη Β΄ Εθνική), της Α.Ε. Νιγρίτας, του Αγροτικού Αστέρα Θεσσαλονίκης και των Λύκων Θεσσαλονίκης, στη Γ΄Εθνική, ενώ αργότερα θήτευσε ως γενικός αρχηγός της ομάδας του Άρη αλλά και στη θέση του τεχνικού διευθυντή της .

Σε εθνικές ομάδες 
Ο Μπιμπισίδης υπήρξε μέλος των Εθνικών Ομάδων των Παίδων και Ελπίδων, της Εθνικής Νέων, της Ολυμπιακής, της Μεσογειακής Ομάδας και της Εθνικής Ομάδας των Ενόπλων.

Παραπομπές 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Κάρμεν Ρομέρο Ρούμπιο

H Μαρία Φαμπιάνα Σεμπαστιάνα Κάρμεν "Καρμελίτα" Ρομέρο Ρούμπιο ι Καστέγιο (María Fabiana Sebastiana Carmen "Carmelita" Romero Rubio y Castelló, 20 Ιανουαρίου 1864 - 25 Ιουνίου 1944) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Πορφίριο Ντίαζ.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1864 στη Τούλα του Ταμαουλίπας, και ήταν κόρη του Μανουέλ Ρομέρο Ρούμπιο και της Αγουστίνα Καστέγιο.

Στις 5 Νοεμβρίου 1881 σε ηλικία 17 ετών παντρεύτηκε τον Πορφίριο Ντίαζ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά, αλλά ήταν σαν δεύτερη μητέρα στα παιδιά του Πορφίριο από τον πρώτο του γάμο.

Το 1911 ακολούθησε τον σύζυγό της, στην εξορία στη Γαλλία. Έζησαν στο Παρίσι και ταξίδεψαν μαζί σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και την Αίγυπτο.

Πέθανε στις 25 Ιουνίου 1944 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 80 ετών.

Παραπομπές
 When it Takes a Revolution to Bring You Down.
 Un bosquejo de la historia de México Escrito por Guillermo Hagg y Saab. In Spanish
 by Carlos Tello Díaz.
 Casa Amiga de la Obrera. In Spanish
 La Escuela de Participación Social In Spanish
 Víctor Manuel Macías-González, "The Mexican Aristocracy in the Porfiriato," doctoral diss., Texas Christian University, 1999.
 Díaz, Porfirio. Memorias. Barcelona, Linkgua digital, 2014. 
 Tello Díaz, Carlos. El exilio: un relato de familia. México, Cal y Arena, 1993 479 p.

Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Guardian: The Lonely and Great God

Το Guardian: The Lonely and Great God είναι μια τηλεοπτική σειρά της Νότιας Κορέας με πρωταγωνιστή τον Gong Yoo στον ρόλο του τίτλου με τους Kim Go-eun, Lee Dong-wook, Yoo In-na και Yook Sung-jae. Εμφανίστηκε στο καλωδιακό δίκτυο tvN από τις 2 Δεκεμβρίου 2016 έως τις 21 Ιανουαρίου 2017. Το δράμα γράφτηκε από τον δημοφιλή δραματικό συγγραφέα Kim Eun-sook. Από τον Φεβρουάριο του 2020, είναι το πέμπτο με την υψηλότερη βαθμολογία κορεατικό δράμα στην ιστορία της καλωδιακής τηλεόρασης.

Συμμετοχή και χαρακτήρες 
 Gong Yoo ως Kim Shin, γνωστός και ως Goblin
 Kim Go-eun ως Ji Eun-tak
 Lee Dong-wook ως Wang Yeo, επίσης γνωστός ως Grim Reaper
 Yoo In-na ως Sunny, επίσης γνωστή ως Kim Sun
 Yook Sung-jae ως Yoo Deok-hwa

Παραπομπές 

Νοτιοκορεατικές τηλεοπτικές σειρές
Γιώργος Ματαράγκας

Ο Γιώργος Ματαράγκας (26 Απριλίου 1961) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε το 1961 στη Βοιωτία όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Αδερφός του είναι ο επίσης ηθοποιός και ζωγράφος Γιάννης Ματαράγκας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 αποφάσισε να γίνει ηθοποιός σπουδάζοντας στη Δραματική Σχολή Βεάκη.

Ξεκίνησε την πορεία του ως ηθοποιός το 1982 στον κινηματογράφο. Εκείνη τη χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη ταινία Στη ζούγκλα της Αθήνας. Την ίδια χρονιά ακολούθησαν τρεις ακόμη ταινίες με τα Άγρια Νειάτα να είναι αυτή που τον έκανε ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο στο ευρύ κοινό. Ακολούθησαν οι κινηματογραφικές παραγωγές Γρανίτα από μελάνι, Ο βιασμός μια μοναχής και Είμαι... το 1983 ενώ το 1984 έπαιξε στις ταινίες Και κλάααμα... στα σχολεία και Φυλακές ανηλίκων Νο2. Το 1985 συμμετείχε στην πρώτη του βιντεοταινία με τίτλο Παράξενος έρωτας. Ακολούθησαν άλλες 30 συμμετοχές σε βιντεοταινίες από το 1985 μέχρι το 1989. Οι πιο γνωστές από αυτές είναι Καπετάν κόκορας, Ο Ράμπο, ο κοντός και η τάπα, Ο αχτύπητος, Ο κατάσκοπος της συμφοράς, Καυτό δόλωμα, Βλαχοδυναστεία και άλλες.

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1983 στη σειρά της ΕΡΤ Τα αρραβωνιάσματα. Το 1989 εμφανίστηκε στην πρώτη σειρά της ιδιωτικής τηλεόρασης Πατήρ υιός και πνεύμα στο Mega Channel. Ακολούθησαν συμμετοχές στις σειρές Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης και Η δίκη. Το 1991 ξεκίνησε την συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Νίκο Φώσκολο στην καθημερινή σειρά του ANT1 Η Λάμψη. Εκεί υποδύθηκε τον Ευθύμη κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων κύκλων της σειράς τις σεζόν 1991-1993. Το 1993 αποφάσισε να συνεχίσει την συνεργασία με τον Φώσκολο, έχοντας δεχτεί πρόταση για την νέα του τότε καθημερινή σειρά Καλημέρα Ζωή στον ANT1. Ξεκίνησε να εμφανίζεται στη σειρά από το πρώτο επεισόδιο στις 26 Νοεμβρίου του 1993 υποδυόμενος τον γιατρό Πάρη Βελίδη. Η παρουσία του εκεί συνεχίστηκε και για τα επόμενα 13 χρόνια μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο της σειράς στις 31 Μαρτίου του 2006, όντας ένας από τους ηθοποιούς με τους μακροβιότερους ρόλους στην ελληνική τηλεόραση.

Μετά την ολοκλήρωση της καθημερινής σειράς, συνεχίζει την πορεία του στο θέατρο ενώ εργάζεται και στον κινηματογράφο. Ο ανιψιός του ο οποίος είναι και συνονόματος του (γεννημένος το 1987), είναι επίσης ηθοποιός και σκηνοθέτης πιο συγκεκριμένα στη μεταγλώττιση. Κάποιες από τις πολύ γνωστές του συμμετοχές ως ηθοποιός φωνής είναι στις  ταινίες και σειρές Χάνα Μοντάνα, Ο  Ποντικομικρούλης 2,  Μπαμπούλες Πανεπιστημίου, Mermaid Melody Pichi Pichi Pitch, Power Rangers, Pokémon,  Barbie και Ταρζάν.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Βιντεοταινίες

Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Γ. Ματαράγκας συμμετείχε ως ηθοποιός.

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Νάτη η εποχή των δολοφόνων

Το Voici le temps des assassins (που μπορεί να αποδοθεί στα ελληνικά ως Νάτη η εποχή των δολοφόνων)  είναι αστυνομική δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής του 1956 σε σκηνοθεσία Ζυλιέν Ντυβιβιέ. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Ντανιέλ Ντελόρμ και ο Ρομπέρ Αρνό.

Η ταινία αναφέρεται σε μια σκοτεινή ιστορία μιας νεαρής και όμορφης κοπέλας που καταστρέφει τη ζωή ενός άνδρα και σκοτώνει τον καλύτερο του φίλο.

Πλοκή
Ο Αντρέ Σατλέν είναι ένας εστιάτορας  στο "Le Halles" του Παρισιού και διακεκριμμένος σεφ υψηλών επιδόσεων. Ένα πρωί παρουσιάζεται στο εστιατόριό του η Κατρίν κόρη της πρώην γυναίκας του Γκαμπριέλ την οποία έχει να την δει εδώ και 20 χρόνια και μαθαίνει τώρα ότι έχει πεθάνει. 
Την φιλοξενεί στο σπίτι του και στη συνέχεια της προσφέρει εργασία στο εστιατόριο παρά τις έντονες αντιρρήσεις της στριφνής γκουβερνάντας του. 
Η Κατρίν σπέρνει τη διαφωνία μεταξύ του Αντρέ και του μικρού του φίλου Ζεράρ, έναν φοιτητή ιατρικής που μοιάζει με τον γιο του. Στη συνέχεια αρχίζει να κλέβει χρήματα για να στηρίξει τη μητέρα της, η οποία δεν είναι νεκρή αλλά μια πρώην πόρνη που είναι πλέον τοξικομανής και ζει σε ένα άθλιο ξενοδοχείο. Η Κατρίν καταφέρνει τον κατά πολύ μεγαλύτερό της Αντρέ να την παντρευτεί, 
παρά τις αντιρρήσεις της γριάς μητέρας του.

Στόχος της Κατρίν και της ναρκομανούς μητέρας της, είναι η περιουσία του Αντρέ την οποία θα αποκτήσουν μόνο με τον θάνατό του. 
Η Κατρίν αρχίζει και προσεγγίζει ανοιχτά τον Ζεράρ λέγοντας δόλια ψέματα για τον άντρα της και με διαβολική πειθώ και την μοναδική υποκριτική δυνατότητα που διαθέτει, θα γίνει ερωμένη του, βάζοντας έτσι σε εφαρμογή το δεύτερο μέρος του σχεδίου της: 
Την δολοφονία του άντρα της. Θα προσπαθήσει να πείσει τον Ζεράρ να πάρει ενεργό μέρος στο σατανικό σχέδιό της, όταν όμως αυτός αρνηθεί να σκοτώσει τον Αντρέ, τον στραγγαλίζει 
και στη συνέχεια σπρώχνει το αυτοκίνητό του στο ποτάμι με το πτώμα του 
μαζί με τον σκύλο του, Τσαρ. 

Ένας στεναχωρημένος Αντρέ αναγνωρίζει το πτώμα του Ζεράρ, αφήνοντας τον αριθμό τηλεφώνου του στην αστυνομία, η οποία τον καλεί για να ρωτήσει αν γνωρίζει τη γυναίκα που εθεάθη να είναι στο αυτοκίνητο του Ζεράρ. Από την περιγραφή, είναι προφανές σε αυτόν ότι ήταν η Κατρίν. Ο Αντρέ συναντά την Κατρίν όπου την αντιμετωπίζει, και τότε αυτήν τρέχει στο ξενοδοχείο της μητέρας της. 
Ο σκύλος Τσαρ, ο οποίος δραπέτευσε από το ποτάμι, την ακολουθεί εκεί και τη σκοτώνει.

Διανομή ρόλων
 Ζαν Γκαμπέν ως Αντρέ
 Ντανιέλ Ντελόρμ ως Κατρίν
 Ρομπέρ Αρνό ως Μπουβιέ
 Λιλιάν Μπερτ ως Αντουνέτ
 Ζεράρ Μπλείν ως Ζεράρ
 Λουσιέν Μποκά ως Γκαμπριέλ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 
 

Γαλλικές ταινίες
Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες
Γαλλόφωνες ταινίες
Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζυλιέν Ντυβιβιέ
Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι 
Ταινίες του 1956
Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι