55 Μέρες στο Πεκίνο

Το 55 Μέρες στο Πεκίνο () είναι μια αμερικανική επική ιστορική πολεμική ταινία του 1963 που αναφέρεται στην πολιορκία των ξένων αποστολών στο Πεκίνο κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης των Μπόξερ, η οποία έλαβε χώρα στην Κίνα από το 1899 έως το 1901. Η σκηνοθεσία της ταινίας έγινε κυρίως από τον Νίκολας Ρέι, αν και ο Γκάι Γκριν και ο Άντριου Μάρτον ανέλαβαν τη σκυτάλη στα τελευταία στάδια των γυρισμάτων καθώς ο Ρέι είχε αρρωστήσει. Πρωταγωνιστούν οι Τσάρλτον Ήστον, Άβα Γκάρντνερ, Ντέιβιντ Νίβεν και σε υποστηρικτικούς ρόλους είναι οι Φλόρα Ρόμπσον, Τζον Αϊρλαντ, Λέο Τζενν, Ρόμπερτ Χέλπμαν, Κουρτ Κάσζναρ και Πωλ Λούκας.

Το 55 Μέρες στο Πεκίνο κυκλοφόρησε από τους Allied Artists στις 29 Μαΐου 1963 και έλαβε μικτές κριτικές, κυρίως για τις ιστορικές του ανακρίβειες και την έλλειψη ανάπτυξης χαρακτήρων. Ωστόσο, η ταινία εγκωμιάστηκε για την ερμηνεία, τη σκηνοθεσία, τη μουσική, τις σκηνές δράσης και τον σχεδιασμό παραγωγής. Εκτός από τις μικτές κριτικές της, η ταινία απέφερε μόλις 10 εκατομμύρια δολάρια στο box office έναντι προϋπολογισμού παραγωγής 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Παρόλα αυτά, η ταινία ήταν υποψήφια για δύο βραβεία Όσκαρ. Ήταν η τελευταία ταινία του σκηνοθέτη Νίκολας Ρέι μέχρι το Lightning Over Water (1980).

Πλοκή 

Η πείνα, που είναι ευρέως διαδεδομένη στην Κίνα, πλήττει περισσότερους από 100 εκατομμύρια αγρότες μέχρι το καλοκαίρι του 1900. Περίπου χίλιοι ξένοι υπήκοοι από διάφορες δυτικές βιομηχανικές χώρες έχουν εκμεταλλευτεί τις θέσεις τους μέσα στις πρεσβείες του Πεκίνου, αναζητώντας τον έλεγχο του εξασθενημένου έθνους. Οι Μπόξερ αντιτίθενται στους δυτικούς και τη χριστιανική θρησκεία και σχεδιάζουν να τους διώξουν.

Η αναταραχή στην Κίνα επιδεινώνεται καθώς οι μυστικές οργανωσεις των Μπόξερ αποκτούν σιωπηρή έγκριση από την αυτοκράτειρα Τζου ξι. Με 13 από τις 18 επαρχίες της Κίνας να αναγκάζονται σε εδαφικές παραχωρήσεις από αυτές τις αποικιακές δυνάμεις, η απογοήτευση για την ξένη καταπάτηση γίνεται έντονη όταν η Αυτοκράτειρα Τζου ξι ενθαρρύνει τους Μπόξερ να επιτεθούν σε όλους τους ξένους υπηκόους στο Πεκίνο και στην υπόλοιπη Κίνα. Όταν η αυτοκράτειρα συγχωρεί τη δολοφονία του Γερμανού πρέσβη και «προτείνει» στους ξένους να φύγουν, ξεσπά μια βίαιη πολιορκία της περιοχής των ξένων πρεσβειών του Πεκίνου. Οι ξένες πρεσβείες του Πεκίνου καταλαμβάνονται από τρόμο, καθώς οι Μπόξερ, υποστηριζόμενοι από αυτοκρατορικά στρατεύματα, άρχισαν να σκοτώνουν χριστιανούς σε έναν αντιδυτικό εθνικιστικό παραλήρημα.

Ο επικεφαλής της στρατιωτικής φρουράς των ΗΠΑ, ταγματάρχης Ματτ Λιουίς, βασισμένος στην εμπειρία του γνωρίζει καλά τις τοπικές συνθήκες. Ένα ερωτικό ενδιαφέρον δημιουργείται μεταξύ του Ταγματάρχη Λουίς και της βαρόνης Νατάσας Ιβάνοβα, μιας Ρωσίδας αριστοκράτισσας, η οποία όπως αποκαλύπτεται είχε σχέση με έναν Κινέζο Στρατηγό, με αποτέλεσμα ο Ρώσος σύζυγός της να αυτοκτονήσει. Ο Ρώσος υπουργός, ο οποίος είναι κουνιάδος της Νατάσας, της ανακαλεί τη βίζα σε μια προσπάθεια να ανακτήσει ένα πολύτιμο κολιέ. Παρόλο που η βαρόνη προσπαθεί να φύγει από το Πεκίνο καθώς ξεκινά η πολιορκία, αναγκάζεται από τα γεγονότα να επιστρέψει στον Ταγματάρχη Λιούις και να προσφέρει εθελοντική εργασία στο νοσοκομείο, το οποίο χτυπιέται από την πολιορκία και τελειώνει από προμήθειες. Για να βοηθήσει τους υπερασπιστές της περιοχής των ξένων πρεσβειών, η βαρόνη ανταλλάσσει το πολύτιμο κολιέ της με ιατρικές προμήθειες και τρόφιμα, αλλά τραυματίζεται και αργότερα πεθαίνει.

Ο Ταγματάρχης Λιούις ηγείται της μικρής ομάδας 400 πολυεθνικών στρατιωτών και Αμερικανών πεζοναυτών που υπερασπίζονται την περιοχή. Καθώς η πολιορκία επιδεινώνεται, ο Ταγματάρχης Λιούις συνάπτει συμμαχία με τον ανώτερο αξιωματικό της βρετανικής πρεσβείας, τον σερ Άρθουρ Ρόμπερτσον, εν αναμονή της άφιξης μιας δύναμης υπό την ηγεσία των Βρετανών. Καθώς μαθαίνουν ότι η δύναμη απωθήθηκε από τις κινεζικές δυνάμεις, ο Ταγματάρχης Λιούις και ο Σερ Άρθουρ πετυχαίνουν να ανατινάξουν μια μεγάλη κινεζική αποθήκη πυρομαχικών.

Καθώς οι ξένοι υπερασπιστές συντηρούν προμήθειες, ενώ προσπαθούν να σώσουν τα πεινασμένα παιδιά, η αυτοκράτειρα συνεχίζει να συνωμοτεί με τους Μπόξερ παρέχοντας βοήθεια από τα κινεζικά στρατεύματά της. Τελικά, μια ξένη αποβατική δύναμη από τη Συμμαχία των Οκτώ Εθνών φτάνει και καταπνίγει την εξέγερση των Μπόξερ. Τα στρατεύματα φτάνουν στο Πεκίνο την 55η ημέρα και, μετά τη μάχη του Πεκίνου, άρουν την πολιορκία των ξένων πρεσβειών. Προαναγγέλλοντας τον θάνατο της δυναστείας Τζινγκ, ηγεμόνων της Κίνας για τους προηγούμενους δυόμισι αιώνες, η Αυτοκράτειρα Τζου ξι, μόνη στο δωμάτιο του θρόνου της, έχοντας στοιχηματίσει την αυτοκρατορία της και διαπιστώνοντας την ήττα της, δηλώνει επανειλημμένα στον εαυτό της, 
«η δυναστεία τελείωσε».

Όταν οι στρατιώτες της Συμμαχίας των Οκτώ Εθνών παίρνουν τον έλεγχο της πόλης, κατατροπώνοντας τους Μπόξερ και τα υπολείμματα του Αυτοκρατορικού Στρατού, ο Ταγματάρχης Λιούις μαζεύει τους άνδρες του, έχοντας λάβει νέες εντολές από τους ανωτέρους του να φύγουν από το Πεκίνο. Σταματάει και γυρίζει πίσω για να ανασύρει την Τερέζα, μια νεαρή, μισή Κινέζα και κόρη ενός από τους πεζοναύτες συντρόφους του που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας των 55 ημερών. Στο άλογό του, αυτή και ο Ταγματάρχης Λιούις εγκαταλείπουν την πόλη, μαζί με την δύναμη των πεζοναυτών του.

Διανομή ρόλων 
 Βασικοί ρόλοι

 Τσάρλτον Ίστον ως Ταγματάρχης Ματτ Λιούις (βασισμένος στον Τζον Τουίγκς Μάγερς)
 Άβα Γκάρντνερ ως βαρόνη Νατάσα Ιβάνοφ
 Ντέιβιντ Νίβεν ως Σερ Άρθουρ Ρόμπινσον (βασισμένος στον Σερ Κλοντ ΜακΝτόναλντ)
 Φλόρα Ρόμπσον ως Αυτοκράτειρα Τζου ξι
 Τζον Αϊρλαντ ως Λοχίας Χάρι
 Λέο Τζενν ως Στρατηγός Τζουνγκ-Λου
 Χάρι Άντριους ως Πατέρας ντε Μπερν
 Ρόμπερτ Χέλπμαν ως Πρίγκιπας Τουάν
 Γιούζο Ιτάμι ως Γκόρο Σίμπα
 Κουρτ Κάσζναρ ως Βαρώνος Σεργκέι Ιβανόφ (βασισμένος στον Mikhail Nikolayevich von Giers)
 Φίλιπ Λερόι ως Τζιουλιάρντ
 Πωλ Λούκας ως Δρ. Στάινφελντ
 Λιν Σου Μουν ως Τερέζα
 Ελίζαμπεθ Σέλλαρς ως Κυρία Σάρα Ρόμπερτσον
 Μασίμο Σεράτο ως Μενότι Γκαριμπάλντι
 Ζακ Σερνάς ως Ταγματάρχης Μπομπρίνσκι
 Τζερόμ Θορ ως Λοχαγός Άντι Μάρσαλ
 Τζέφρει Μπέιλντον ως Σμάιθ
 Τζόζεφ Φουρστ ως Λοχαγός Χάνσελμαν
 Γουόλτερ Γκότελ ως Λοχαγός Χόφμαν
 Αλφρέντο Μάγιο ως Ισπανός υπουργός (βασισμένος στον Μπερνάρντο Κολογκάν)
 Μάρτιν Μίλερ ως Ούγκο Μπέργκμαν
 Χοσέ Νιέτο ως Ιταλός Υπουργός (βασισμένος στον Τζουζέπε Σαλβάγκο Ράγκι)
 Ερικ Πόλμαν ως Βαρώνος φον Μεκ (βασισμένος στον Κλέμενς φον Κέτελερ)
 Αράμ Στεφάν ως Γάλλος υπουργός (βασισμένος στον Στεφέν Πικόν)
 Ρόμπερτ Ούγκουχαρτ ως Λοχαγός Χάνλεϊ
 Μπαρτ Κβουκ ως Γέρος (φωνή)

 Ανεπίσημοι ρόλοι

 Φερνάντο Σάντσο ως Βέλγος Υπουργός (βασισμένος στον Μωρίς Τζόστενς)
 Νίκολας Ρέι ως υπουργός των ΗΠΑ (βασισμένος στον Έντουιν Χ. Κόνγκερ)
 Φέλιξ Νταφός ως Ολλανδός Υπουργός (βασισμένος στον Φριντολίν Μαρίνους Νόμπελ)
 Κάρλος Κασαραβίλα ως υπουργός Ιάπωνας (βασισμένος στον Νίσι Τοκουτζίρο)
 Ρόναλντ Μπρίτεν ως Λοχίας Μπρίτεν 
 Άλφρεντ Λιντς ως Τζέραλντ
 Λουσίλ Σονγκ ως Παλλακίδα
 Γιουέν Σι Τιεν ως Κουρτ Μπόξερ
 Τζον Μάλντερ-Μπράουν ως Τόμι
 Μίλτον Ριντ ως Μπόξερ

Παραγωγή

Ανάπτυξη 
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1959, ο παραγωγός Τζέρι Γουόλντ ανακοίνωσε ότι θα έκανε την παραγωγή μιας ταινίας για την Εξέγερση των Μπόξερ με τον προσωρινό τίτλο The Hell Raisers for 20th Century Fox . Ήλπιζε να πρωταγωνιστήσει ο Ντέιβιντ Νίβεν ως Βρετανός αξιωματικός και ο Στίβεν Μπόιντ ως διοικητής πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ η Χόουπ Λανγκ και η Φράνς Νουγιέν αναζητούνταν για δεύτερους γυναικείους ρόλους.  Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 24 Σεπτεμβρίου, αναφέρθηκε ότι ο Γουόλντ είχε υπογράψει με τους Νίβεν, Μπόιντ και Νουγιέν για τους αντίστοιχους ρόλους τους. 

Εν τω μεταξύ, ο παραγωγός Σάμουελ Μπρόνστον είχε γνωρίσει εμπορική επιτυχία κάνοντας ιστορικά θεάματα στην Ισπανία, ιδιαίτερα King of Kings (1961), σε σκηνοθεσία Νίκολας Ρέι, και El Cid (1961), σε σκηνοθεσία Άντονι Μαν με πρωταγωνιστή τον Τσάρλτον Ίστον . Στο Παρίσι, οι σεναριογράφοι Φίλιπ Γιόρνταν και Μπέρναρντ Γκόρντον διατύπωσαν ιδέες για πιθανά ιστορικά έπη. Κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου ιστορίας, ο Γκόρντον ανέφερε ότι για την Εξέγερση του Μπόξερ την είχε θυμηθεί όταν διάβασε ένα θεατρικό έργο ενώ εργαζόταν στο Τμήμα Ιστορίας της Paramount Pictures κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940. Ο Γιόρνταν απέρριψε την ιδέα, αλλά αργότερα, αφού επέστρεψε από μια κρουαζιέρα στο Λονδίνο, η γυναίκα του εντόπισε ένα βιβλίο με ένα κεφάλαιο με τίτλο «Πενήντα πέντε μέρες στο Πεκίνο» μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο και του το έδειξε. Γοητευμένος μόνο με τον τίτλο, ο Γιόρνταν πρότεινε την ιδέα στον Γκόρντον, ο οποίος σημείωσε ότι είχε μιλήσει νωρίτερα για την Εξέργεση των Μπόξερ.   Σε μια συνέντευξη στους Los Angeles Times, ο Μπρόνστον δήλωσε ότι τον έλκυε η εξέγερση επειδή έδειχνε «την ενότητα των λαών, ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις τους, μπροστά στον κίνδυνο. Αυτό το περιστατικό είναι αυτό που συμβολίζει τα Ηνωμένα Έθνη, αλλά δεν το έχει ακόμη πετύχει» 

Τον Σεπτέμβριο του 1961, ο Μπρόνστον ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε μια τριλογία ιστορικών επών στην Ισπανία, μεταξύ των οποίων ήταν το 55 μέρες στο πεκίνο και την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1964). Για το 55 ημέρες στο Πεκίνο, ο Άλεκ Γκίνες αναζητούνταν για πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ επρόκειτο να επιλεγεί ένας Βρετανός σκηνοθέτης. Τα γυρίσματα ήταν προγραμματισμένα να ξεκινήσουν την άνοιξη του 1962.  Τον ίδιο μήνα, ο Γουόλντ είπε στους New York Times ότι ήταν δυσαρεστημένος με τα σχέδια του Μπρόνστον καθώς το έργο του βρισκόταν εδώ και πολύ καιρό σε εξέλιξη, με ένα τελικό προσχέδιο σεναρίου να γράφτηκε από τον Barre Lyndon . Ο Γουόλντ ήθελε επίσης να πρωταγωνιστήσει ο Γκίνες στο έργο του. Επιπλέον, δήλωσε ότι είχε υποβάλει καταγγελία παράβασης στην Ένωση Κινηματογράφου της Αμερικής επειδή είχε προσεγγίσει τον Γιόρνταν για να γράψει ένα σενάριο το 1956.  Τον Απρίλιο του 1962, ο Γουόλντ πούλησε το έργο στο NBC ως τηλεοπτική ταινία,  αλλά ο θάνατος του Γουόλντ τρεις μήνες αργότερα εμπόδισε τη συνέχισή του.

Επιλογή ηθοποιών 
Τον Σεπτέμβριο του 1961, ο Ιστον ήταν αρχικά προγραμματισμένος να πρωταγωνιστήσει στην ταινία The Fall of the Roman Empire, αλλά εξέφρασε απροθυμία αφού είδε το σενάριο.  Τον Νοέμβριο του 1961, στον Ιστον παρουσιάστηκε ένα πρόσχεδιο για το 55 ημέρες στο Πεκίνο, και σε αυτό το στάδιο, ο Ρέι ήταν σκηνοθέτης. «Μπορεί να είναι μια ενδιαφέρουσα περίοδος για μια ταινία», έγραψε ο Ιστον. «Θα ήθελα να δουλέψω και για τον Νικ».  Ωστόσο, ο Ίστον ήταν ακόμα απρόθυμος. Τον Δεκέμβριο του 1961, μετά την πρεμιέρα του Ελ Σιντ στη Μαδρίτη, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με πτήση πίσω στο Λος Άντζελες, ο Γιόρνταν και ο Ρέι του έθεσαν ξανά την ιδέα. Ο Ιστον συμφώνησε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία γράφοντας στο ημερολόγιό του, «Νιώθω άβολα, αλλά τώρα είμαι πεπεισμένος ότι πρέπει να συνεχίσω βασικά την εμπιστοσύνη που έχω στο ταλέντο ενός σκηνοθέτη».  Στη συνέχεια, η πτώση της  Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τέθηκε σε αναμονή καθώς τα ήδη χτισμένα σκηνικά κατεδαφίστηκαν αργότερα και αντικαταστάθηκαν με αυτά της Απαγορευμένης Πόλης για το 55 ημέρες στο Πεκίνο .  

Τον Μάρτιο του 1962, ο Μπρόνστον ανέφερε στη αρθρογράφο Χέντα Χόπερ ότι ήλπιζε ότι η Κάθριν Χέπμπορν θα υποδυόταν την Κινεζα αυτοκράτειρα Τζου Σι.  Επίσης, ο Μπρόνστον ήθελε την Άβα Γκάρντνερ για το γυναικείο πρωταγωνιστικό ρόλο, αν και ο Ιστον δεν ήθελε να συνεργαστεί με την Γκάρντνερ και αντ' αυτού πίεσε την Ζαν Μορό .  Εν τω μεταξύ, ο ρόλος είχε προταθεί στη Μελίνα Μερκούρη που τον απέρριψε.  Στις 11 Ιουνίου, αναφέρθηκε ότι η Γκάρντνερ και η Χέπμπορν είχαν ενταχθεί στο καστ.  Στο λόμπι του Grand Hotel στη Ρώμη, ο Μπρόνστον πρόσφερε στον Ντέιβιντ Νίβεν έναν ρόλο στην ταινία για μισθό 300.000 δολαρίων, τον οποίο δέχτηκε χωρίς να δει σενάριο.  Στις 12 Ιουνίου, ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Νίβεν.  Στα τέλη Ιουνίου του 1962, η Φλόρα Ρόμπσον είχε αντικαταστήσει τη Χέπμπορν για να υποδυθεί την Κινέζα αυτοκράτειρα, ενώ ο Ρόμπερτ Χέλπμαν θα έπαιζε τον Πρίγκιπα Τουάν.

Σενάριο 
Το 1977, ο Ρέι θυμάται: «Η πίεση ήταν τεράστια. Σε μια παραγωγή 6 εκατομμυρίων δολαρίων, δεν είχα διευθυντή παραγωγής και έναν 21χρονο βοηθό σκηνοθέτη. Χωρίς σενάριο. Είχα δύο καλλιτέχνες στο γραφείο μου, έναν Κινέζο και έναν Ισπανό. Τους περιέγραφα τη σκηνή, τη ζωγράφιζαν και μετά την έδινα στους λεγόμενους συγγραφείς και έλεγα, "Γράψε μια σκηνή γύρω από αυτό;"  Πριν από τα γυρίσματα, ο Γκόρντον και ο Ρέι είχαν δουλέψει πάνω σε ένα προσχέδιο στο οποίο ο πρώτος δυσκολευόταν να γράψει καθώς έπαθε «κρυολόγημα και γρίπη και είχε συνεχώς χαμηλό πυρετό». Μετά από τέσσερις εβδομάδες δουλειάς, παρουσίασαν σελίδες από το προσχέδιο τους στον Γιόρνταν, ο οποίος τους διέταξε «να επιστρέψουν στην αρχή και να γράψουν το είδος του αδέξιου, απρόσωπου, ιστορικού έργου» που ήθελαν οι διεθνείς διανομείς.»  Με τα γυρίσματα να πλησιάζουν σχεδόν, ο Γιόρνταν πρότεινε να προσλάβει τον Αρνό ντ' Ουσώ για να βοηθήσει τον Γκόρντον να γράψει κάποιες σκηνές, ιδιαίτερα αυτές με την Γκάρντνερ. Ο Γκόρντον θυμήθηκε αργότερα ότι ο ντ' Ουσώ δούλευε σχολαστικά αργά και «απλώς δεν μπορούσε να βρει το δρόμο του στο σενάριό μας». Μετά από μερικές εβδομάδες, ο ντ' Ουσώ άφησε το έργο χωρίς να χρησιμοποιηθεί κανένα από τα έργα του. Λίγο μετά από αυτό, ο σεναριογράφος της μαύρης λίστας Τζούλιαν Χάβελυ αποδέχτηκε την πρόταση του Γκόρντον να ξαναγράψει κάποιες σκηνές, μεταξύ των οποίων ήταν νέες σκηνές για την Κινεζα Αυτοκράτειρα. 

Μέχρι τον Μάιο του 1962, ο Γκόρντον παρέδωσε ένα σενάριο γυρισμάτων 140 σελίδων,  αλλά οι περισσότερες από τις σκηνές απλώς συνοψίστηκαν ή σκιαγραφήθηκαν. Τον ίδιο μήνα, ο Ιστον έλαβε το σενάριο, αλλά έγραψε αποδοκιμαστικά λόγια στο ημερολόγιό του ότι «η ιστορία αγάπης είναι πολύ αυθαίρετη, νομίζω, ο διάλογος πρωτόγονος».  Τα γυρίσματα θα προχωρούσαν χωρίς τελειωμένο σενάριο και οι επαναλήψεις στο σετ ήταν συχνές. Είχε προταθεί ότι ένας γηγενής Βρετανός σεναριογράφος θα έπρεπε να αναθεωρήσει τον διάλογο για τον χαρακτήρα του Νίβεν για τον οποίο είχε προσληφθεί ο Ρόμπερτ Χάμερ για το έργο. Τελικά, οι υπηρεσίες του αργότερα απορρίφθηκαν καθώς ο Χάμερ είχε βυθιστεί στον αλκοολισμό. Στη συνέχεια, ο Γιόρνταν στρατολόγησε τον Τζον Μάντσιπ Γουάιτ για να βοηθήσει στην επανεπεξεργασία του σεναρίου, αλλά δεν βγήκε.  Τέσσερις εβδομάδες αργότερα στην παραγωγή, ο Νίβεν απείλησε να αποχωρήσει από το πλατό, εκτός αν το σενάριο ξαναγραφτεί. Ο Γιόρνταν διέταξε τον Γκόρντον να του γράψει «μια σκηνή του Άμλετ και θα σωπάσει». Στη συνέχεια, ο Γκόρντον έγραψε τέσσερις έως πέντε σελίδες μονολόγου για τον χαρακτήρα του Νίβεν για να σκεφτεί τις πράξεις του. Οι νέες σκηνές στάλθηκαν στον Νίβεν στις οποίες επέστρεψε για να ολοκληρώσει τα γυρίσματα.

Γυρίσματα 
Η κύρια φωτογραφία ξεκίνησε στις 2 Ιουλίου 1962.  Η ταινία γυρίστηκε σε τοποθεσία στο Λας Μάτας .  Τρεις χιλιάδες επιπλέον χρειάστηκαν, συμπεριλαμβανομένων 1.500 Κινέζων. Υπολογίστηκε ότι υπήρχαν 300 ενήλικες Κινέζοι στην Ισπανία, επομένως οι υπόλοιποι εισήχθησαν από όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα από το Λονδίνο, τη Ρώμη, τη Μασσαλία και τη Λισαβόνα.   

Καθώς η παραγωγή συνεχιζόταν, η Γκάρντνερ δυσκολεύτηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, συχνά εμφανιζόταν αργά, δεν της άρεσε το σενάριο και έπινε πολύ. Μια μέρα, έφυγε από το πλατό ισχυριζόμενος ότι ένας επιπλέον την είχε τραβήξει φωτογραφία.  Τελικά, η ιδέα να γραφτεί η αποχώρηση της Γκάρντνερ από την ταινία προήλθε από τον σεναριογράφο Ben Barzman, ο οποίος είχε ξαναγράψει το El Cid .  Σύμφωνα με τον Ίστον ο Γιόρνταν είχε γράψει μια σκηνή θανάτου στην οποία η βαρόνη πεθαίνει τραυματισμένη από σκάγια. Μέχρι τη στιγμή που γυρίστηκε η σκηνή, η Γκάρντνερ πάλευε να θυμηθεί τις ατάκες της. Ο Ιστον τότε πρότεινε να δώσει τις ατάκες της στον Πολ Λούκας, ο οποίος έπαιζε έναν γιατρό. 

Στις 11 Σεπτεμβρίου 1962, ο Ρέι νοσηλεύτηκε μετά από καρδιακή προσβολή.  Σε αυτό το σημείο, η παραγωγή είχε πέσει έξι εβδομάδες πίσω από το χρονοδιάγραμμα με τον ρόλο της Γκάρντνερ να έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, αλλά σημαντικές σκηνές για τον Ιστον και τον Νίβεν δεν είχαν ακόμη γυριστεί. Για να τον αντικαταστήσει, ο Ιστον πρότεινε τον Γκάι Γκριν, ο οποίος τον είχε σκηνοθετήσει στο παρελθόν στο Diamond Head (1963), να τελειώσει τις υπόλοιπες σκηνές ανάμεσα σε αυτόν και την Γκάρντνερ.  Στη συνέχεια, ο Γκριν εγκατέλειψε την παραγωγή και τον Οκτώβριο του 1962, τα σκηνοθετικά καθήκοντα μεταφέρθηκαν στον Άντριου Μάρτον, ο οποίος σκηνοθέτησε τη δεύτερη ενότητα .  Ο Μάρτον σκέφτηκε: «Όταν επιβιβάστηκα, σκέφτηκα ότι η ταινία ήταν πολύ ρηχή, απλώς δράση, δράση, δράση και δεν είχε νόημα. Έγραψα μια νέα αρχή και ένα νέο τέλος και τα υπέβαλα στη διοίκηση — η οποία αποτελούνταν από τους Μπρόνστον και Μάικλ Βασίνσκι .Τέλος πάντων, είπαν "ΟΧΙ!". Και ήμουν πολύ δυστυχισμένος». Ανεξάρτητα από αυτό, ο Μάρτον κάλεσε τον σκηνοθέτη Τζον Φορντ στο πλατό, ο οποίος τον συμβούλεψε να γυρίσει τις σεκάνς χωρίς δισταγμό.   Ο Ιστον ολοκλήρωσε τις σκηνές του στις 20 Οκτωβρίου 1962, για τις οποίες έγραψε στο ημερολόγιό του: «Αυτό που έμαθα από αυτό, ελπίζω μόνιμα, είναι να μην ξεκινήσω ποτέ μια ταινία χωρίς ένα καλά τελειωμένο σενάριο».  Η κύρια κινηματογράφιση ολοκληρώθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1962.

Βιβλιογραφία 
 Eisenschitz, Bernard (1993). Nicholas Ray: An American Journey. [/w/index.php?title=Faber_and_Faber&action=edit&redlink=1 Faber and Faber]. ISBN 978-0571178308. 
 Gordon, Bernard (1999). Hollywood Exile: or How I Learned to Love the Blacklist. University of Texas Press. ISBN 978-0292728271. 
 Heston, Charlton (1979). The Actor's Life: Journals, 1956–1976//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b4/Lock-blue-alt-2.svg/9px-Lock-blue-alt-2.svg.png|σύνδεσμος=|εναλλ.=Free registration required|14x14εσ]]. Pocket Books. ISBN 978-0671830168. 
 Heston, Charlton (1995). In the Arena. Simon & Schuster. ISBN 0-684-80394-1. 
 Martin, Mel (2007). The Magnificent Showman: The Epic Films of Samuel Bronston. BearManor Media. ISBN 978-1-593931-29-2. 
 Server, Lee (2006). Ava Gardner: Love is Nothing[registration required|14x14εσ]. [/w/index.php?title=St._Martin%27s_Press&action=edit&redlink=1 St. Martin's Press]. ISBN 978-0312312091.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

 
 
    
  

Ταινίες του 1963
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές επικές ταινίες
Αμερικανικές ιστορικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε Αμερικανικά κόμικς
Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντιμίτρι Τιόμκιν
Ταινίες παραγωγής Allied Artists
Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη