joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
High School Musical

High School Musical (επίσημος ελληνικός τίτλος: Μιούζικαλ στο Σχολείο) είναι μια πολυβραβευμένη, νεανική τηλεταινία του καναλιού της Disney. Από τότε που προβλήθηκε έχει αποκτήσει φανατικούς θαυμαστές, ενώ περισσότεροι από 8 εκατομμύρια τηλεθεατές παρακολούθησαν την πρεμιέρα. Με τη συνέχεια High School Musical 2 και την τρίτη ταινία High School Musical 3: Senior Year στους κινηματογράφους, θεωρείται απ' τις πιο πετυχημένες σειρές ταινιών της Disney.

Πλοκή 
Ο Τρόι Μπόλτον, ένας επιτυχημένος, δεκαεπτάχρονος μπασκετμπολίστας και η Γκαμπριέλα Μοντέζ, συναντιούνται σε ένα πρωτοχρονιάτικο πάρτι. Εκεί παίρνουν μέρος σε ένα διαγωνισμό καραόκε και ανακαλύπτουν την "χημεία" μεταξύ τους όταν τραγουδάνε.μετά το πάρτι ανταλλάσσουν τηλέφωνα. Μια βδομάδα αργότερα, η Γκαμπριέλα έρχεται να φοιτήσει στο σχολείο του Τρόι. Εκεί οι δυο τους θα βάλουν υποψηφιότητα για το χειμερινό μιούζικαλ του σχολείου. Όμως, οι φίλοι του Τρόι, δηλαδή οι συμπαίκτες του στο μπάσκετ προσπαθούν να τον κάνουν να ασχοληθεί και λίγο με την ομάδα γιατί κάνει μόνο πρόβες για το μιούζικαλ. Τα ίδια λένε και οι φίλοι της Γκαμπριέλα από την επιστημονική ομάδα του σχολείου. Γι' αυτό το λόγο οι μεν και οι δε συνεργάζονται για να τους χωρίσουν. Ωστόσο, όταν κατανοούν το κακό που έκαναν, προσπαθούν να επανορθώσουν και τα καταφέρνουν. Όλα φαίνονται ότι θα πάνε καλά, όμως οι ανταγωνιστές τους στο μιούζικαλ ζητάνε τη μετάθεση της τελικής οντισιόν την ίδια ημέρα και ώρα, όπου ο Τρόι έχει τον τελικό του μπάσκετ και η Γκαμπριέλα το Τουρνουά μαθηματικών. Παρ' όλ'αυτά με τη βοήθεια των φίλων τους φτάνουν έγκαιρα στην οντισιόν και κερδίζουν, ενώ δίνουν και το πρώτο τους φιλί.

Ηθοποιοί 
Zac Efron ως Τρόι Μπόλτον
Vanessa Hudgens ως Γκαμπριέλα Μοντέζ
Ashley Tisdale ως Σαρπέι Έβανς
Lucas Grebeel ως Ράιαν Έβανς
Corbin Bleu ως Τσαν Ντάνφορθ
Monique Coleman ως Τέιλορ ΜακΚέσι
Bart Johnson ως Τζακ Μπόλτον
Alyson Reed ως Κα Ντάρμπους
Olesya Rulin ως Κέλσι Νίλσεν
Chris Waren Jr. ως Ζικ Μπέιλορ
Ryne Sanborn ως Τζέισον Κρός
Kaycee Stroh ως Μάρθα Κοξ
 Μάιλι Σάιρους - Κορίτσι στην πισίνα .

Έλληνες μεταγλωττιστές
Δημήτρης Δημόπουλος ως Τρόι Μπόλτον/ Ζικ Μπέιλορ
Αφροδίτη Αντωνάκη ως Γκαμπριέλα Μοντέζ/ Κέλσι Νίλσεν
Μαριάννα Παπασάββα ως Σαρπέι Έβανς/ Κα Ντάρμπους
Πέτρος Σπυρόπουλος ως Ράιαν Έβανς/ Τσαντ Ντάνφορθ
Άννα Μιχαήλου ως Τέιλορ ΜακΚέσι /Μάρθα Κοξ
Στέλιος Ψαρουδάκης ως Τζακ Μπόλτον/ Τζέισον Κρος

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Iστοσελίδα της πρώτης ταινίας
 Ιστοσελίδα της δεύτερης ταινίας 
 Ιστοσελίδα τρίτης ταινίας

Τηλεταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στο Σολτ Λέικ Σίτι
Αμερικανικές εφηβικές κωμικές ταινίες
Πρώνακτας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πρώνακτας (Πρώναξ) είναι γνωστός ένας βασιλιάς του Άργους. Ο Πρώνακτας ήταν γιος και διάδοχος του Αργοναύτη και βασιλιά Ταλαού και της Λυσιμάχης. Είχε 4 αδελφούς και μία αδελφή: τους Άδραστο, Αριστόμαχο, Μηκιστέα και Παρθενώπαιο, καθώς και την Εριφύλη. Ο Πρώναξ θεωρείται ως ο ιδρυτής της Νεμέας: Ο βασιλιάς της Νεμέας Λυκούργος μνημονεύεται ως γιος είτε του Φέρητα, είτε του Πρώνακτα. Εξάλλου, οι αθλητικοί αγώνες Νέμεα υποτίθεται ότι θεσμοθετήθηκαν στη μνήμη του Πρώνακτα (Αιλιανού Varia Hist. IV 5, πρβλ. Παυσανίας Γ΄ 18.7). Ο Πρώνακτας κατά την παράδοση σκοτώθηκε από τον Αμφιάραο.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
 Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia

Βασιλείς του Άργους
Πρόκνη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πρόκνη είναι γνωστή η μία από τις δύο θυγατέρες του Πανδίων Α΄, βασιλιά των Αθηνών. Αδελφή της Πρόκνης ήταν η Φιλομήλα, ενώ αδελφός της ήταν ο Ερεχθέας, μετέπειτα βασιλιάς των Αθηνών. Η Πρόκνη δόθηκε από τον πατέρα της ως σύζυγος στον βασιλιά Τηρέα από τη Θράκη, επειδή αυτός τον είχε βοηθήσει εναντίον των Θηβαίων και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Ίτυ. Ο Τηρέας βίασε την αδερφή της Πρόκνης, Φιλομήλα, και της έκοψε τη γλώσσα για να μην μιλήσει. Η Φιλομήλα ύφανε την ιστορία σε πανί και η Πρόκνη για να τον εκδικηθεί σκότωσε τον γιο τους, τον μαγείρεψε και του τον έδωσε για δείπνο. Όταν ο Τηρέας κατάλαβε τι είχε συμβεί όρμησε να εκδικηθεί αλλά παρενέβησαν οι θεοί και μεταμόρφωσαν τους τρεις τους σε πουλιά. Την Πρόκνη σε αηδόνι, τη Φιλομήλα σε χελιδόνι και τον Τηρέα σε τσαλαπετεινό. Η απεικόνιση του μύθου στο σύμπλεγμα (άγαλμα της Πρόκνης και του Ίτυ στο Μουσείο Ακρόπολης) φαίνεται ότι πρόβαλε την ιδεατή Αθηναία, που έβαλε την τιμή της πατρικής οικογένειας πάνω από τη δική της, συζυγική οικογένεια". 

Η Πρόκνη ως αηδόνι διαρκώς θρηνεί για το χαμό του γιου της, Ίτυ. Η Φιλομήλα ως χελιδόνι μεταναστεύει διαρκώς, δεν κελαηδάει ωραία και χτίζει τις φωλιές της κοντά στους ανθρώπους. Ο Τηρέας ως τσαλαπετεινός κράζει πάντα με αγωνία αναζητώντας τον γιο του.

Ο μύθος αυτός έγινε το θέμα τραγωδιών από τους αρχαίους Έλληνες τραγικούς ποιητές. Διασώθηκε ένα απόσπασμα από την τραγωδία του Σοφοκλή «Τηρεύς», όπου γίνεται αναφορά στον μύθο της Πρόκνης. Επίσης, ο Αριστοφάνης αναφέρεται στον μύθο του Τηρέα και της Πρόκνης στις κωμωδίες του «Όρνιθες» και «Βατράχους».

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 194 Πρόκνη (194 Prokne), που ανακαλύφθηκε το 1879, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή πριγκίπισσα.

Παραπομπές

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969.
 Martin P. Nilsson, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, μετάφραση Αικατερίνη Παπαθωμοπούλου, εκδόσεις: Παπαδήμα, Αθήνα 2008, ISBN 9789602060773, σελ. 77-78.
 Ελληνική Μυθολογία, Οι Ήρωες, τοπικές παραδόσεις, τόμος 3, εκδόσεις: Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1986, σελ. 24-27.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μορφές και Θέματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας-Μεταμορφώσεις

Προκνη
Έριχ Λούντεντορφ

Ο Έριχ Φρίντριχ Βίλχελμ Λούντενντορφ (γερμανικά: Erich Friedrich Wilhelm Ludendorff) γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1865 στην Κρουσέβνια (Kruszewnia) του Σβερσέντς (Swarzędz, Schwersenz) της Πρωσίας, που σήμερα βρίσκεται στην Πολωνία, και πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 1937 στο Τούτσινγκ (Tutzing) της Βαυαρίας. Ήταν Γερμανός στρατηγός και πολιτικός. 

Έλαβε μέρος στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αρχικά ως επιτελάρχης του Χίντενμπουργκ, μαζί με τον οποίο κατέστη εθνικός ήρωας μετά την Μάχη του Τάννενμπεργκ το 1914. Από τον Αύγουστο του 1916 ως το τέλος του Πολέμου ανέλαβε υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου (Erster Generalquartiermeister) υπό τον Χίντενμπουργκ, και υπήρξε ουσιαστικά ο ιθύνων νους της λεγόμενης «Τρίτης Στρατιωτικής Ηγεσίας» (3. Oberste Heeresleitung), η οποία και ουσιαστικά κυβέρνησε τη Γερμανία κατά τρόπο σχεδόν δικτατορικό, παραμερίζοντας πλήρως τον Κάιζερ, μέχρι την έκρηξη της Γερμανικής Επανάστασης το Νοέμβριο του 1918. 

Την εποχή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης έλαβε ενεργό μέρος στο λαϊκιστικό κίνημα και το 1923 πήρε μέρος στο πραξικόπημα του Χίτλερ. Ήταν βουλευτής με το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελευθερίας (γερμ., Nationalsozialistische Freiheitspartei, NSFP) και ιδρυτικό μέλος της ακροδεξιάς ομάδας Τάννενμπεργκ (Tannenbergbund).

Ως στρατιωτικός, θεωρείται πατέρας της ιδέας του «ολοκληρωτικού πολέμου», που απαιτεί την πλήρη κινητοποίηση όλων των ανθρώπινων και υλικών πόρων ενός έθνους για τον πόλεμο, και που βρήκε έκφραση στο βιβλίο του Der Totale Krieg, που εκδόθηκε το 1935.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Έριχ Λούντεντορφ στο Αρχείο Akten der Reichskanzlei
 Μνημείο του Λούντεντορφ στο Τούτζινγκ
 ιστορικό αρχείο

Παραπομπές 

Γερμανοί πολιτικοί
Γερμανοί στρατιωτικοί
Γερμανοί συγγραφείς
Γερμανοί πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Επικριτές του Χριστιανισμού
Λεωφόρος Κηφισίας

Η Λεωφόρος Κηφισίας είναι κεντρικός οδικός άξονας της Αθήνας, ο οποίος συνδέει το κέντρο της Αθήνας με τον Βόρειο τομέα. 

Ο οδικός άξονας ξεκινά από το 7ο δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου της Αθήνας στον κόμβο των Αμπελοκήπων και συγκεκριμένα στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας, Βασιλίσσης Σοφίας και Μεσογείων, στην πλατεία Ευαγγελικής Σχολής. Ο δρόμος ήταν γνωστός στην παλαιά Αθήνα για τη συγκέντρωση θεάτρων, κινηματογράφων, χώρων εστίασης, και πολλών χώρων πρασίνου γύρω από το Γηροκομείο των Αθηνών. Έξω από την πόλη συνδεόταν ως επέκταση του ίδιου άξονα, με την παλαιά λεωφόρο Μαραθώνος, η οποία διερχόταν από το Μαρούσι και την Κηφισιά για να καταλήξει στο Μαραθώνα.

Σήμερα αποτελεί κομβικό άξονα μήκους 19 περίπου χιλιομέτρων ανάμεσα στο κέντρο της Αθήνας και την Κηφισιά, γύρω από τον οποίο αναπτύχθηκαν τα βόρεια προάστια τον 20ό αιώνα. Διέρχεται από τρεις γέφυρες, τη γέφυρα των Αμπελοκήπων, τη νέα γέφυρα Ψυχικού και τη γέφυρα Χαλανδρίου, διακλαδίζεται με τη λεωφόρο Σπύρου Λούη στον κόμβο του Πολύδροσου και διέρχεται από το οδικό δαχτυλίδι στον Παράδεισο Αμαρουσίου, όπου συνδέεται με την Αττική Οδό. Ο άξονας συνεχίζει προς Μαρούσι για να καταλήξει στην πλατεία Πλατάνου στην Κηφισιά. Εισερχόμενος στην Κηφισιά περιορίζεται σε πρωτεύοντα αστικό δρόμο του οδικού δικτύου της Κηφισιάς και διαχωρίζεται σε δύο οδικούς άξονες, τη λεωφόρο Τατοΐου και τη λεωφόρο Ελευθερίου Βενιζέλου, οι οποίες καταλήγουν στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας και στη λεωφόρο Θησέως αντίστοιχα.

Χαρακτηριστικά και περιγραφή

Σήμερα η λεωφόρος Κηφισίας αποτελεί έναν από τους πιο εμπορικούς και ακριβούς οδικούς άξονες της Αθήνας αλλά και της Ελλάδας. Σε αυτήν βρίσκονται ξενοδοχεία, εμπορικά καταστήματα, νοσοκομεία και κλινικές (Υγεία και Ιασώ), εκθεσιακά κέντρα, πρεσβείες και θεματικά πάρκα. Στην περιοχή του Παραδείσου στο Μαρούσι συγκεντρώθηκαν τα τελευταία χρόνια πολλές ελληνικές και διεθνείς επιχειρήσεις. Η μεγάλη ανάπτυξη που γνώρισε ο οδικός άξονας, παράλληλα με την παραμέληση των γειτονικών αξόνων, υπερφόρτωσε τη λεωφόρο Κηφισίας. Αρκετά έργα επιχείρησαν να βελτιώσουν την κατάσταση. Από τον άξονα σχεδιάζεται να διέλθει η νέα Γραμμή 4 του Μετρό, αν και τα έργα δεν έχουν αρχίσει ακόμη.

Κατά μήκος του άξονα της λεωφόρου Κηφισίας, κυρίως στο Ψυχικό, βρίσκονται πολλές πρεσβείες, προξενεία και διπλωματικές αποστολές, μεταξύ των οποίων της Αλβανίας, της Βενεζουέλας, του Ισραήλ, του Καμερούν, του Κουβέιτ, της Νέας Ζηλανδίας, της Νότιας Αφρικής, της Νότιας Κορέας, της Ουκρανίας, της Παλαιστινιακής Αρχής, της Βόρειας Μακεδονίας, της Σαουδικής Αραβίας, της Σιγκαπούρης, της Ταϋλάνδης και της Τυνησίας.

Οδικοί άξονες 
Η λεωφόρος Κηφισίας διασταυρώνεται με οδικούς άξονες των όμορων περιοχών. Σε αρκετούς από τους κόμβους αυτούς προβλέπεται στο μέλλον να κάνει στάση η νέα Γραμμή 4 του Μετρό.

Κατάλογος Κόμβων

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Απεικόνιση της Λεωφόρου Κηφισίας από τη Wikimapia

Κηφισιας
Κηφισιας
Κηφισιας
Κουνίβο Νακαμούρα

Ο Κουνίβο Νακαμούρα (クニオ・ナカムラ, 24 Νοεμβρίου 1943 - 14 Οκτωβρίου 2020) ήταν πολιτικός από το Παλάου, που χρημάτισε πρόεδρος της νησιωτικής χώρας και υπουργός Εξωτερικών την περίοδο 1993-2001. Θήτευσε στο ύπατο αξίωμα για δύο συνεχείς θητείες.

Προφίλ 
Γεννήθηκε το 1943 και ο πατέρας του ήταν Ιάπωνας μετανάστης από την επαρχία Μίε.Μητέρα του ήταν η κόρη ενός φυλάρχου.

Προτού ανέλθει στην προεδρία, ο Νακαμούρα υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος το διάστημα από το 1988 ως το 1993. Εξελέγη για πρώτη φορά το 1992 και ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις αρχές του 1993. Προέβη σε τροπολογία του Συντάγματος, με βάση την οποία το καθεστώς της χώρας του μετατράπηκε από εξαρτημένο έδαφος σε ελεύθερα συνδεδεμένη πολιτεία με τις ΗΠΑ. Παρά τις αντιθέσεις από την Αντιπολίτευση, το Παλάου ανακήρυξε την ανεξαρτησία του την 1η Οκτωβρίου του 1994. Επανεξελέγη το 1996 με 62% των ψήφων έναντι 38% για τον Ιμπεντούλ Γιούτακα Γκίμπονς.  Ο Νακαμούρα διατηρήθηκε στην προεδρία ως την 1η Ιανουαρίου 2001, οπότε τον διαδέχθηκε ο Τόμι Ρεμενγκεσάου.

Απεβίωσε στις 14 Οκτωβρίου 2020.

Παραπομπές

Νακαμουρα
Βενετική Σχολή

Βενετική Σχολή καλείται στην ιστορία της Ζωγραφικής η τεχνοτροπία εκείνη που δημιουργήθηκε στα τέλη του 15ου αιώνα και καλλιεργήθηκε τον 16ο μέχρι τον 17ο αιώνα στη Βενετία.

Η τεχνοτροπία αυτή αποτελούσε έκφραση της ανέμελης, πολυτελούς και ηδυπαθούς ζωής που επικρατούσε τότε στην ισχυρή και πλούσια Βενετία. Η θερμότητα και η χλιδή των έντονων χρωμάτων, καθώς και η ζωηρότητα έκφρασης με κάτι το εξεζητημένο αποτελούσαν τα κυρίαρχα στοιχεία της Βενετικής Σχολής που διαμορφώθηκε από μεγάλους καλλιτέχνες όπως οι: Αλβίζε Βιβαρίνι, Τζάκοπο Μπελλίνι και οι γιοι του Τζεντίλε και Τζοβάννι καθώς και οι άξιοι μαθητές τους Τζορτζόνε, Πάλμα Βέκκιο, ο πολύ σημαντικός Τιτσιάνο και οι μαθητές του Τιντορέττο και Πάολο Βερονέζε, καθώς επίσης, αργότερα, και ο Τζανμπαττίστα Τιέπολο.

Βενετικη Σχολη
Βενετικη Σχολη
Βενετικη σχολη ζωγραφικης
First Certificate in English

Το First Certificate in English (FCE) είναι μία πιστοποίηση γνώσης της αγγλικής γλώσσας βασικού επιπέδου. Είναι το κατώτερο διεθνώς αναγνωρισμένο πτυχίο Αγγλικών. Το FCE διαμορφώνεται από το μη-κερδοσκοπικό τμήμα English for Speakers of Other Languages (ESOL) του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ. Στην Ελλάδα είναι ευρέως γνωστό ως Lower.

Ενότητες της εξέτασης 

Υπάρχουν 4 ενότητες στο FCE. 

 Reading (Κατανόηση Κειμένου) and Use of English (Χρήση Αγγλικής): 1 ώρα και 15 λεπτά. Απόσπαση πληροφοριών από φανταστικά και μη φανταστικά βιβλία και ασκήσεις γραμματικής/λεξιλογίου.

 Writing (Γραπτός Λόγος): 1 ώρα 20 λεπτά. Παραγωγή δύο διαφορετικών μερών του γραπτού λόγου όπως μια μικρή αφήγηση, μια επιστολή, ένα άρθρο, μια αναφορά, μια ανασκόπηση ή μια έκθεση.

 Listening (Ακουστική Κατανόηση): 40 λεπτά. Κατανόηση του νοήματος ποικίλων ακουσμάτων όπως ενημερωτικά προγράμματα, λόγους, ιστορίες, ανέκδοτα ή δημόσιες ανακοινώσεις.

 Speaking (Προφορική Εξέταση): 14 λεπτά. Συμμετοχή στην προφορική εξέταση με έναν ακόμα υποψήφιο ή σε γκρουπ των τριών. Ικανότητά συμμετοχής σε προφορικούς διαλόγους με τον εξεταστή ή με τους άλλους υποψήφιους.

Βαθμολόγηση 

Το κάθε τμήμα του τεστ αναλογεί στο 20% της βαθμολογίας.1 Η βαθμολόγηση είναι από A έως E. Με A, B, C ένα πτυχίο απονέμεται στον υποψήφιο. Με D, E ο υποψήφιος αποτυγχάνει και δεν λαμβάνει πτυχίο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Cambridge ESOL

Σημειώσεις - παραπομπές 

Εκπαίδευση στην Αγγλία

de:Cambridge ESOL#Allgemeines Englisch
Μπόρουτ Πάχορ

Ο Μπόρουτ Πάχορ (Borut Pahor, 2 Νοεμβρίου 1963), είναι πολιτικός από τη Σλοβενία και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το 2008 έγινε πρωθυπουργός στη χώρα του, έπειτα από τη νίκη του κόμματός του (Σοσιαλδημοκράτες) στις βουλευτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς. Το 2012 εξελέγη Πρόεδρος της Σλοβενίας. Επανεξελέγη τον Νοέμβριο του 2017.

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση 
Γεννήθηκε στην Ποστόινα, τότε τμήμα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σλοβενίας, στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στις 2 Νοεμβρίου του 1963. Τα παιδικά και νεανικά του χρόνια τα πέρασε στη Σέμπετερ, στα σύνορα της Σλοβενίας με την Ιταλία. Το 1983 εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνας, όπου σπούδασε στον τομέα της Δημόσιας Πολιτικής στη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών. Αποφοίτησε το 1987 και εν συνεχεία βραβεύτηκε με το ανώτατο ακαδημαϊκό βραβείο για Σλοβένους φοιτητές, που είναι Φοιτητικό Βραβείο Πρέσερεν. Στα φοιτητικά του χρόνια εργάστηκε και ως φωτομοντέλο και για το λόγο αυτό οι εθνικιστές αντίπαλοί του του έδωσαν το παρατσούκλι "Κούκλα Μπάρμπι". Έχει έναν γιο. Ομιλεί απταίστως ιταλικά, αγγλικά και σερβοκροάτικα, ενώ μιλά και γαλλικά.

Πολιτική καριέρα 
Στα φοιτητικά του χρόνια έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 αναδείχθηκε σε ισχυρό υποστηρικτή της ανανεωτικής πτέρυγας του κόμματος, που είχε αρχηγό το Μίλαν Κούτσαν. Τον Απρίλιο του 1990 διεξήχθησαν οι πρώτες ελεύθερες εκλογές στη Σλοβενία, στις οποίες ηττήθηκαν οι κομμουνιστές. Ο Πάχορ όμως εξελέγη βουλευτής και το 1997 αρχηγός του Κομμουνιστικού Κόμματος- Κόμματος για τη Δημοκρατική Ανανέωση. Από το 2000 ως το 2004 ήταν πρόεδρος της Βουλής και το 2004 εξελέγη ευρωβουλευτής. Μετά το 2007, το κόμμα του αναδείχθηκε σε δεύτερο μεγαλύτερο στη Βουλή και ο Πάχορ έγινε ανεπίσημα ο αρχηγός της αριστερής πτέρυγας της αντιπολίτευσης στον τότε πρωθυπουργό, Γιάνεζ Γιάνσα. Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2008 διεξήχθησαν οι βουλευτικές εκλογές, στις οποίες οι Σοσιαλδημοκράτες του Πάχορ αναδείχθηκαν νικητές και ξεκίνησαν τις ζυμώσεις με σκοπό το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας. Ο Πάχορ έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον πρόεδρο Ντανίλο Τιρκ στις 3 Νοεμβρίου του 2008.

Πρωθυπουργός 
Ο διορισμός του Πάχορ στην πρωθυπουργία επικυρώθηκε από το Κοινοβούλιο στις 7 Νοεμβρίου του 2008, με 59 ψήφους υπέρ έναντι 24 κατά στο Κοινοβούλιο, το οποίο αποτελείται από 90 μέλη. Πέρα από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα στον κυβερνητικό συνασπισμό μετέχουν και τα δύο κεντροαριστερά κόμματα, το Ζάρες και το Φιλελεύθερο-Δημοκρατικό, όπως επίσης και το Ντέσους, το κόμμα των συνταξιούχων.

Πρόεδρος 
Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές επικρατώντας του Ντανίλο Τιρκ στο δεύτερο γύρο στις 2 Δεκεμβρίου 2012.

Επανεκλογή 
Ο Πάχορ επανεξελέγη πρόεδρος στις εκλογές που διενεργήθηκαν στον δεύτερο γύρο στις 12 Νοεμβρίου 2017, με ποσοστό 53% των ψήφων έναντι περί το 47% για τον αντίπαλό του, Μάριαν Σάρετς.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Borut Pahor
 Γραφείο Πρωθυπουργού της Σλοβενίας

Πρωθυπουργοί της Σλοβενίας
Πρόεδροι της Σλοβενίας
Ηγέτες εν ενεργεία
Novum Testamentum Graece

Το Novum Testamentum Graece (ή κείμενο Νέστλε-Άλαντ) είναι το λατινικό όνομα της ελληνόγλωσσης έκδοσης της Καινής Διαθήκης. Είναι μια κριτική έκδοση του αρχαίου ελληνικού κειμένου. Η πρώτη τυπωμένη έκδοση ήταν η Complutensian Polyglot Bible  από τον καρδινάλιο Francisco Jiménez de Cisneros, που εκδόθηκε το 1514, αλλά δεν δημοσιεύτηκε μέχρι το 1520. Η πρώτη δημοσιευμένη έκδοση της Ελληνικής Καινής Διαθήκης παρήχθη από τον Έρασμο το 1516. Σήμερα θεωρείται η πιο αξιόπιστη έκδοση για το αρχαίο κείμενο της Καινής Διαθήκης. Οι περισσότερες Θεολογικές σχολές διεθνώς καθώς επίσης και οι περισσότεροι μελετητές της Αγίας Γραφής παραπέμπουν στο κείμενο των Νέστλε-Άλαντ για μελέτη της Καινής Διαθήκης.

Βλέπε επίσης
Κριτική του κειμένου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη σελίδα της Γερμανικής Βιβλικής Εταιρείας για τη νέα(28η) έκδοση της Nestle-Aland Novum Testamentum Graece Homepage of the Nestle-Aland 28
 Επίσημη σελίδα για την Nestle-Aland Novum Testamentum Graece Institute for New Testament Textual Research (INTF)
 Novum Testamentum Graece - Textum et Lexicon proprium seu 'concordances'
 Διάστιχη Καινή Διαθήκη

Μεταφράσεις και αποδόσεις της Αγίας Γραφής
Αμπατζήδικα Αθήνας

Με την ονομασία Αμπατζήδικα φέρονταν στη παλαιά Αθήνα τα καταστήματα, τα οποία ασχολούνταν με την επεξεργασία και το εμπόριο χονδροειδών υφασμάτων, που καλούνταν αμπάδες. Εκ του λόγου δε ότι τα καταστήματα αυτά ήταν συγκεντρωμένα βόρεια της Βιβλιοθήκης του Αδριανού και των Αέρηδων επί της οδού Πανδρόσου, που οδηγούσε μέχρι το Μοναστηράκι, η ονομασία αυτή αποτέλεσε και το τοπωνύμιο της περιοχής αυτής.

Στα Αμπατζήδικα ήταν, επίσης, εγκατεστημένα και τα λαϊκά ραφεία με την επισημότατη επωνυμία "Ελληνοράπται", στα οποία έραβαν και κεντούσαν τις φουστανέλες και τα λοιπά εξαρτήματα των τότε ελληνικών ενδυμασιών. Στην ίδια αυτή περιοχή εγκαταστάθηκαν αργότερα καταστήματα εγχωρίων υφασμάτων, κυρίως κουρτινών και λευκών ειδών, υποδηματοποιεία, καθώς και καταστήματα πώλησης τουριστικών ειδών, που υφίστανται μέχρι και σήμερα.

Πηγές
Πλατείες της Αθήνας, πως πήραν το όνομα τους, από τα Google Docs

Παραπομπές 

Παλαιά Αθήνα
Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Νότια Καρολίνα

Η Νότια Καρολίνα (αγγλικά: State of South Carolina) (), είναι μια πολιτεία στo νοτιοανατολικό μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών, που συνορεύει με την Τζόρτζια στα νότια και τη Βόρεια Καρολίνα στα βόρεια. Έχει έκταση 82.933 τ.χλμ. και πληθυσμό 5.277.830 κατοίκους (εκτίμηση 2021). Η Νότια Καρολίνα, περιέχει 46 κομητείες και η πρωτεύουσα της είναι η Κολούμπια.

Αρχικά τμήμα της Επαρχίας της Καρολίνας, της Επαρχίας της Νότιας Καρολίνας ήταν μία από τις 13 αποικίες που διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από το Βρετανικό Στέμμα κατά την Αμερικανική Επανάσταση. Η αποικία αρχικά ονομάσθηκε από τον Βασιλιά Κάρολο Β' της Αγγλίας προς τιμήν του πατέρα του Καρόλου Α', ως Carolus στα Λατινικά για το όνομα Κάρολος (Charles). Η Νότια Καρολίνα ήταν η πρώτη πολιτεία που ψήφισε να αποσχισθεί από την Ένωση και ήταν η ιδρυτική πολιτεία των Συνομόσπονδων Πολιτειών Αμερικής.

Γεωγραφία 
Η Νότια Καρολίνα συνορεύει στα βόρεια με την Βόρεια Καρολίνα· στα νότια και τα δυτικά με την Τζόρτζια, που βρίσκεται κατά πλάτος του Ποταμού Σαβάννα· και στα ανατολικά με τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Η Νότια Καρολίνα συντίθεται από τριάντα έξι γεωγραφικές περιοχές, των οποίων τα όρια είναι σχεδόν παράλληλα με την βορειοανατολική/νοτιοδυτική Ατλαντική ακτογραμμή. Στο Νοτιοανατολικό τμήμα της πολιτείας είναι η Παράκτια Ζώνη, με τα χαμηλότερα υψόμετρα, η οποία διαιρείται σε τρεις ξεχωριστές περιοχές, την Μεγάλη Όχθη (Grand Strand), το Δέλτα του Ποταμού Σάντι (Santee River Delta), και τα Νησιά Μπάριερ (Barrier Islands). Η περιοχή εκτείνεται μόνο περίπου 24 χλμ. προς το εσωτερικό από τον Ατλαντικό Ωκεανό από το βόρειο σύνορο της πολιτείας με την Βόρεια Καρολίνα και το νότιο σύνορο της με την Τζόρτζια. Στα Βορειοδυτικά (εσωτερικό) είναι οι Παράκτιες Πεδιάδες, συχνά διαιρούμενες σε Εξώτερες και Εσώτερες Παράκτιες Πεδιάδες αναφέρεται μόνο ως η Παράκτια Πεδιάδα. Περαιτέρω προς το εσωτερικό, και ανώτεροι σε υψόμετρο είναι οι Αμμόλοφοι, ήταν η ζώνη πτώσης (fall line) της Νότιας Καρολίνας . Εσώτερα από τους Αμμόλοφους (Sandhills) είναι το Πεδεμόντιο, το οποίο είναι λοφώδες. Το Πεδεμόντιο επίσης περιέχει πολλές μεγάλες πόλεις συμπεριλαμβανομένης της Γκρήνβιλ, του Ροκ Χιλ, και το Σπάρτανμπουργκ. Η περιοχή με το μεγαλύτερο υψόμετρο, στα Βορειοδυτικά της πολιτείας, είναι τα Όρη (Blue Ridge Mountains), τα οποία είναι η μικρότερη γεωγραφική περιοχή της πολιτείας.

Η ακτογραμμή της πολιτείας περιέχει πολλά έλη αλατιού και εκβολές, καθώς και φυσικούς λιμένες όπως η Τζωρτζτάουν και το Τσάρλεστον. Μια ασυνήθιστη ιδιότητα της παράκτιας ακτογραμμής είναι ένας μεγάλος αριθμός όρμων της Καρολίνας, η προέλευση των οποίων είναι αβέβαιη. Μια κυρίαρχη θεωρία προτείνει ότι δημιουργήθηκαν από μια βροχή μετεωριτών. Οι όρμοι τείνουν να είναι οβάλ, με παράταξη σε έναν προσανατολισμό από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά. Το ανάγλυφο είναι επίπεδο και το έδαφος συντίθεται εντελώς από πρόσφατα ιζήματα όπως άμμος, ιλύς, και άργιλος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπογκοτά

Η Μπογκοτά (ισπανική προφορά ΔΦΑ: [boɣoˈta]) (Bogotá) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της Κολομβίας. Βρίσκεται στο κέντρο της χώρας, σε μια περιοχή γνωστή ως Σαβάνα της Μπογκοτά (Sabana de Bogotá), και είναι χτισμένη σε οροπέδιο, σε υψόμετρο 2.640 μέτρων. Έχει πληθυσμό περίπου 7.000.000 κατοίκων (2007), ενώ η μητροπολιτική περιοχή της αριθμεί πάνω από 8.000.000 κατοίκους. Σε παγκόσμια κατάταξη είναι η τρίτη πιο ορεινή μεγάλη πόλη, ακολουθώντας τη Λα Πας της Βολιβίας και το Κίτο του Ισημερινού. Αποτελεί σημαντικό πολιτικό, οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της Νοτίου Αμερικής. 

Η περιοχή όπου βρίσκεται η Μπογκοτά είναι πλούσια και εύφορη. Η υφαντουργία είναι πολύ αναπτυγμένη και χρονολογείται από την εποχή των πρώτων ιθαγενών.

Ιστορία 

Η Μπογκοτά, όπως προφέρεται στα ισπανικά αρχικά ονομαζόταν Μπακατά (Bacatá) από τους ιθαγενείς, περιοχή με μεγάλο πληθυσμό και πολιτιστικό κέντρο πριν την εποχή των Ισπανών κονκισταδόρες. Στις 6 Αυγούστου 1538 εγκαταστάθηκαν Ευρωπαίοι στην περιοχή, ενώ αργότερα η πόλη πήρε την τωρινή της ονομασία και έγινε ένα από τα μεγάλα κέντρα της ισπανικής αποικιακής εξουσίας στη Νότια Αμερική. 

Αρχικά υπήρξε πρωτεύουσα του Νέου Βασιλείου της Γρανάδας, τμήματος του βασιλείου του Περού. Κατά τα έτη 1810-1811 οι κάτοικοι της πόλης εξεγέρθηκαν ενάντια στην ισπανική κατοχή και ίδρυσαν τη δική τους κυβέρνηση, ωστόσο αντιμετώπισαν εσωτερικές έριδες και το 1816 επανήλθαν στην εξουσία οι Ισπανοί στρατιωτικοί μέχρι το 1819 και την απελευθέρωσή της από το Σιμόν Μπολίβαρ. Η Μπογκοτά έγινε έτσι η πρωτεύουσα της Μεγάλης Κολομβίας, μιας συνομοσπονδίας που περιλάμβανε τα εδάφη των σημερινών χωρών του Παναμά, της Κολομβίας, της Βενεζουέλας και του Ισημερινού. Μετά τη διάλυση της συνομοσπονδίας, η Μπογκοτά έμεινε πρωτεύουσα της Νέας Γρανάδας κι αργότερα της Κολομβίας, με το Σύνταγμα του 1991. 

Το Μάιο του 1948 έγινε στην πόλη συνδιάσκεψη των αμερικανικών κρατών, που επεδίωξαν να εφαρμόσουν κοινή έκφραση της παναμερικανικής γραμμής σε θέματα πολιτικοοικονομικά.

Δήμαρχος της πόλης εκλέχτηκε για την περίοδο 2008-2011 ο Σαμουέλ Μορένο Ρόχας.

Πηγές 

Πόλεις της Κολομβίας
Πρωτεύουσες της Νότιας Αμερικής
Πυλία

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πυλία είναι γνωστή η θυγατέρα του βασιλιά των Μεγάρων Πύλαντα. Η Πυλία παντρεύτηκε τον βασιλιά των Αθηνών Πανδίονα Β΄, ο οποίος είχε καταφύγει στα Μέγαρα, και απέκτησαν 4 παιδιά: τον Λύκο, τον Νίσο, τον Πάλλαντα και τον Αιγέα, τον πατέρα του ήρωα Θησέα. Αυτά τα παιδιά, συλλογικά γνωστά ως Πανδιονίδες, επανακατέλαβαν την εξουσία στην Αθήνα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Πυλια
Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους

Το Τάγμα των Αδελφών του ξίφους (Λατινικά:Fratres militiæ Christi Livoniae, Γερμανικά: Schwertbrüderorden) ιδρύθηκε το 1202 από τον επίσκοπο Άλμπρεχτ Α΄ της Ρίγας με σκοπό τον εκχριστιανισμό της περιοχής της Λιβονίας αλλά και όλων της περιοχών της Βαλτικής. Το τάγμα αυτό αποτελούνταν από Γερμανούς «ιερείς-πολεμιστές», και ο ίδιος ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ ενέκρινε την ίδρυσή του το 1204.

Το 1236 ηττήθηκε από τους Εθνικούς Σαμογέτες και Σεμιγάλλιους στη Μάχη του Σιαουλάι, και οι εναπομείναντες Αδελφοί του Ξίφους αφομοιώθηκαν από το Τάγμα των Τευτόνων Ιπποτών.

Ιστορία 

Ο Άλμπρεχτ ίδρυσε το Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους το 1202 για να βοηθήσει την Επισκοπή της Λιβονίας στον εκχριστιανισμό των εθνικών Λιβονίων, Λατγαλίων και Σελονίων που κατοικούσαν ανατολικά του κόλπου της Ρίγας. Από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του, το τάγμα είχε δείξει μια σχετική απροθυμία στις διαταγές των επισκόπων. Το 1218, ο Άλμπρεχτ ο Α΄ ζήτησε βοήθεια από τον βασιλιά της Δανίας, τον Βάλντεμαρ Β΄, ο οποίος όμως έπειτα από συμφωνία με τους Αδελφούς του Ξίφους, κατέκτησε τη Βόρεια Εσθονία, πλέον γνωστή ως Δανική Εσθονία, και την πρόσθεσε στο βασίλειό του. 

Ο Πάπας Γρηγόριος Ι΄ ζήτησε από τους Αδελφούς του Ξίφους να προστατεύσουν τη Φινλανδία από τις επιθέσεις της τότε Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ στις 24 Νοεμβρίου του 1232. Παρ' όλα αυτά, δεν αναφέρεται σε γνωστές πηγές, και ούτε είναι γνωστό, αν οι τελευταίοι απάντησαν στην παράκληση του και αν πραγματοποίησαν εκστρατείες στη Φινλανδία.

Το Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους αποδεκατίστηκε στη Μάχη του ποταμού Σάουλε το 1236, όταν κινήθηκε εναντίον των ειδωλολατρών Λιθουανών και Σεμιγάλλιων. Ύστερα από αυτήν την καταστροφή, οι Αδελφοί του Ξίφους που απέμειναν αφομοιώθηκαν στους Τεύτονες Ιππότες, και έπειτα έμειναν στην ιστορία ως το Λιβονικό Τάγμα. Παρά τις εξελίξεις αυτές όμως, συνέχισαν να υπάρχουν και να ασκούν την παλιά τους εξουσία ως παρακλάδι του Τάγματος των Τευτόνων Ιπποτών.

Οι Αδελφοί του Ξίφους είχαν τη βάση τους στο Φελλίν (Βιλιάντι της σημερινής Εσθονίας), όπου τα τείχη του φρουρίου τους στέκονται έως και σήμερα.

Βιβλιογραφία 
 Friedrich Benninghoven: Der Orden der Schwertbrüder : Fratres milicie Christi de Livonia; Köln [u.a.] : Böhlau, 1965
 Alain Demurger: Die Ritter des Herrn. Geschichte der geistlichen Ritterorden; Beck, München 2003, ISBN 3-406-50282-2
 Wolfgang Sonthofen: Der Deutsche Orden; Weltbild, Augsburg 1995, ISBN 3-89350-713-2
 Dieter Zimmerling: Der Deutsche Ritterorden; Econ, München 1998, ISBN 3-430-19959-X

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://timediver.de/schwertritterorden.htm
 Hermanni de Wartberge Chronicon Livoniae über Litauen im Zusammenhang mit den Daten der Archäologie

Ιπποτικά τάγματα
Ευρωπαϊκή ιστορία
Ιστορία της Εσθονίας
Ιστορία της Λετονίας
Ιστορία της Λιθουανίας
Προύσοι

Οι Προύσοι (γερμ. Prußen, Prūsai, λατινικά Pruteni) ήταν λαός της Βαλτικής. Συνολικά υπήρχαν δώδεκα φυλές που ζούσαν τον 13ο αιώνα στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Βιστούλα και του Minija, της πόλης Šilutė και του δέλτα του ποταμού Νίμαν στην σημερινή Πολωνία. Η περιοχή αυτή δεν ήταν ακριβώς η ίδια με την περιοχή που κατοικούσαν αργότερα οι Πρώσοι. 

Αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι οι οικισμοί των Προύσων κατοικούνταν συνεχώς από το τέλος της νεολιθικής εποχής και μέχρι τον μεσαίωνα. Υποδουλώθηκαν από τους Τεύτονες Ιππότες και αφομοιώθηκαν από τους Γερμανούς και Πολωνούς μετανάστες που κατοίκησαν την περιοχή. Η γλώσσα που μιλούσαν ήταν η Προυσική (γερμ. Altpreußische Sprache, Altpreußisch, Prussisch ή Prußisch) και εξαφανίστηκε τον 17ο αιώνα.

Βιβλιογραφία 
 Boockmann, Hartmut: Deutsche Geschichte im Osten Europas -Ostpreußen und Westpreußen, Berlin 2002, ISBN 3-88680-772-X
 Brauer, Wilhelm Reinhold: Baltisch-Prussische Siedlungen westlich der Weichsel, Nicolaus-Copernicus-Verlag, Münster 1988
 Buga, K.: Die Vorgeschichte der aistischen Stämme, Leipzig 1924
 Crome, Hans, Die Burgen der alten Preußen, Burg „Kadina“, 1926, Mitteilungen des Vereins für die Geschichte Ost- und Westpreußens 1926-1931, Tolkemita-Texte Dieburg
 Schneidereit, A.: Die Prussen und der Deutsche Orden, dietz berlin
 Slaski , Kazimirs: Volkstumswandel in Pommern vom 12. bis zum 20. Jahrhundert (1987), in: Kreplin, Klaus-Dieter (Hrg): Über Kaschuben
 Spekke, A.: Die Baltischen Völker im ersten Jahrtausend der christlichen Ära, : Zur Vorgeschichte der Prußen, Tolkemita-Texte 54 Dieburg 1998
 Weber, Lotar: Preußen vor 500 Jahrem, Danzig 1878
 Wunder, Heide: Siedlungs- und Bevölkerungsgeschichte der Komturei Christburg <13.-16. Jahrhundert>, Wiesbaden 1968
 Dr. Erich Weise: Handbuch der historischen Stätten in Ost- und Westpreussen, Stuttgart 1966

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φύλα της Βαλτικής
 Η πατρίδα των Προύσσων
 «Πάτερ υμών» στην γλώσσα των Προύσσων
 Χάρτης διαμερισμάτων της Πρωσσίας
 http://www.preussenweb.de/pruzzen.htm
 https://web.archive.org/web/20181026195303/http://www.prussen.org/

Παρπομπές 

Ιθαγενείς πληθυσμιακές ομάδες στην Ευρώπη
Χάντορφ

Το Χάντορφ (αγγλ:Hahndorf) είναι μια μικρή αυστραλιανή κωμόπολη στην πολιτεία της Νότιας Αυστραλίας, μισή ώρα περίπου μακριά από την πρωτεύουσα της πολιτείας, Αδελαΐδα.

Ιστορία του οικισμού
Το Χάντορφ ιδρύθηκε το 1839 από 188 Γερμανούς πρόσφυγες Λουθηρανικού δόγματος που εγκαταστάθηκαν στην Αυστραλία,οι οποίοι τον προηγούμενο χρόνο είχαν φύγει από την Πρωσσία.Η κωμόπολη πήρε το όνομά της από τον Δανό καπετάνιο του ενός από τα τρία πλοία που μετέφεραν τους πρόσφυγες, ονόματι Ντίρκ Μάινχερτζ Χαν.

Εξαιτίας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1917 η αυστραλιανή κυβέρνηση άλλαξε τις ονομασίες πολλών περιοχών της χώρας που είχαν γερμανικές ρίζες. Στο πλαίσιο αυτών των διατάξεων το Χάντορφ μετονομάστηκε σε Αμπλσάιντ (Ambleside) αλλά μετά από μερικά χρόνια και συγκεκριμένα το 1935 ξαναπέκτησε το πρώτο του όνομα.

Στις μέρες μας το Χάντορφ είναι σημαντικός πόλος έλξης εκδρομέων από την Αδελαΐδα ενώ η γερμανική επιρροή είναι εμφανής ακόμα και σήμερα κυρίως από την αρχιτεκτονική των παλαιών σπιτιών που σώζονται ακόμη, την τοπική κουζίνα που είναι σαφώς επηρεασμένη από την αντίστοιχη γερμανική,καθώς και από τα ονόματα των ντόπιων που είναι ως επί το πλείστον απόγονοι των πρώτων κατοίκων.

Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 στην κωμόπολη του Χάντορφ ζουν μόνιμα 2.547 κάτοικοι.Εκτός των άθεων που αποτελούν την πλειοψηφία με 26,2%,οι υπόλοιποι κάτοικοι είναι κυρίως Λουθηρανοί (14,2%) και Καθολικοί (13,7%) και Αγγλικανοί (13,7%).Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι είτε ελεύθεροι επαγγελματίες είτε ασχολούνται με το εμπόριο.

Πηγές
Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Αυστραλίας (Απογραφή 2006)

Πόλεις της Αυστραλίας
Νότια Αυστραλία
Βαγγέλης Φιλιππής

Ο Βαγγέλης Φιλιππής (γεν. 1960) είναι παλαίμαχος τερματοφύλακας που αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική. Τώρα εργάζεται ως προπονητής τερματοφυλάκων στον Πανιώνιο.

Βιογραφικό 

Ο Βαγγέλης Φιλιππής γεννήθηκε το 1960. Έγινε γνωστός αγωνιζόμενος ως τερματοφύλακας στον Πανελευσινιακό. Το καλοκαίρι του 1984 εντάχθηκε στον Πανιώνιο, σε ηλικία 24 ετών. Μαζί με τον Αντώνη Μανίκα απετέλεσαν ένα πολύ καλό δίδυμο τερματοφυλάκων. Έμεινε 3,5 χρόνια στους «κυανέρυθρους» κι ευτύχησε να βιώσει μεγάλες στιγμές με την ομάδα, σε πρωτάθλημα και κύπελλο και έζησε την έξοδο στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Καλύτερη χρόνια του στο σύλλογο της Νέας Σμύρνης ήταν η περίοδος 1986-87. Τη σεζόν εκείνη ο Πανιώνιος απέκλεισε διαδοχικά στο κύπελλο, την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό κερδίζοντας τους στην Νέα Σμύρνη κι αποκλείστηκε με ένα γκολ διαφορά από τον Παναθηναϊκό αν τον νίκησε 1-0 εντός έδρας. Την σεζόν εκείνη μαζί με τον Αντώνη Μανίκα είχαν αποκρούσει 12 πέναλτι συνολικά σε πρωτάθλημα και κύπελλο και δεν είχαν δεχθεί γκολ από την άσπρη βούλα. Οι εφημερίδες και η ΕΡΤ στην αθλητική της εκπομπή είχαν κάνει σχετικά αφιερώματα στους δύο τερματοφύλακες του Πανιωνίου για το κατόρθωμά τους.

Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του στον Πανιώνιο ήταν την περίοδο 1985-86, η ισοπαλία 1-1 εναντίον της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια. Επίσης, το παιχνίδι στο ΟΑΚΑ με τον Ολυμπιακό μπροστά σε 60.000 κόσμο, στο οποίο ο Πανιώνιος ηττήθηκε πολύ δύσκολα με 4-3 και είχε αποκρούσει πέναλτι του Αναστόπουλου.

Το «μυστικό» των αποκρούσεων 

Για την ικανότητα να αποκρούει συχνά πέναλτι ο Βαγγέλης Φιλιππής δεν διστάζει ν’ αποκαλύψει το μυστικό του:

"Στο πέναλτι προσπαθείς πάντα να ξεγελάσεις τον αντίπαλο, να τον αναγκάσεις να σουτάρει εκεί που θέλεις. Το μυστικό για να αποκρούσεις το πέναλτι, είναι να πεταχτείς με αυτοπεποίθηση στην γωνία που θα επιλέξεις να πέσεις, πολλές φορές σ’ αυτή που έχεις αντιληφθεί ότι θα σουτάρει ο αντίπαλος. Η αυτοπεποίθηση μετράει πάνω απ’ όλα, να αισθάνεσαι ότι έχεις το πάνω χέρι".

Προπονητής 

Από το 2003 ο Φιλιππής έχει στον Πανιώνιο ένα άλλο πόστο, αυτό του προπονητή τερματοφυλάκων. Έργο του είναι η αλματώδης βελτίωση του Γιάροσλαβ Ντρόμπνι που ήρθε νέος στην ομάδα και διαπρέπει πλέον στα γήπεδα της Μπουντεσλίγκα. Επίσης, οι νεαροί Ντάριο Κρέσιτς και Χαράλαμπος Ταμπάσης, έχουν βελτιωθεί πάρα πολύ σε σχέση με την αρχική τους παρουσία.

Παράλληλα με την δουλειά του στον Πανιώνιο, ο Βαγγέλης Φιλιππής διατηρεί ακαδημία ποδοσφαίρου στην Ελευσίνα.

Καριέρα 

  Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81

Πηγές 

 Αλέκου Παπαδόπουλου, «ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣ: Ο δάσκαλος των τερματοφυλάκων…»

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 https://web.archive.org/web/20060716121921/http://www.pgss.gr/

Φιλιππης Βαγγελης
Φιλιππης Βαγγελης
Φιλιππης Βαγγελης
Φιλιππης Βαγγελης
Φιλιππης Βαγγελης
Φιλιππης Βαγγελης
Τομάζο Μπέρνι

Ο Τομάζο Μπέρνι είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας και ανήκει στην Λάτσιο.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1983 στη Φλωρεντία και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του απο τις ακαδημίες της Ίντερ.Από το 2001 ως το 2003 ανήκε στην αγγλική Γουίμπλετον χωρίς όμως να καταφέρει να αγωνιστεί σε αγώνα πρταθλήματος και το 2003 αποκτήθηκε απο την Τερνάνα.Στην ομάδα της Σέριε Β παρέμεινε μέχρι το 2006 όταν και αποκτήθηκε απο την Λάτσιο,αρχικά με τη μορφή δανεισμού. Τον Ιανουάριο του 2007 η Λάτσιο απέκτησε τα πλήρη δικαιώματα του ποδοσφαιριστή.

Στατιστικά 

Μπερνι Τομαζο
Μπερνι Τομαζο
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα
Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια
Ποδοσφαιριστές Λάτσιο
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ20
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας U19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας U17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας U16
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας U15
Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ
Ποδοσφαιριστές ΟΣ Σαλερνιτάνα 1919
Ποδοσφαιριστές Τερνάνα Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Γουίμπλετον ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα
Κώστας Λουμπούτης

Ο Κώστας Λουμπούτης (10 Ιουνίου 1979) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αριστερός οπισθοφύλακας (μπακ).

Βιογραφικό
Ο Λουμπούτης γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου του 1979 και ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής του Άρη. Το 1995 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα και από τότε σταδιακά στη βασική ενδεκάδα. Το 2002 η ομάδα της Θεσσαλονίκης αντιμετώπιζε μεγάλα οικονομικά προβλήματα και ο Λουμπούτης αποφασίζει να συνεχίσει την καριέρα του στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην ιταλική Περούτζα,όπου έμεινε μέχρι το 2005 (με μια μικρή διακοπή το 2004 όταν αγωνίστηκε στην Σιένα).

Έπειτα αγωνίστηκε στα ολλανδικά γήπεδα με τις φανέλες των ΦΚ Τβέντε και Ντεν Χάαγκ. Τον πρώτο γύρο της περιόδου 2007-2008 είχε ένα σύντομο πέρασμα από την Ανόρθωση για να επιστρέψει τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στον Λεβαδειακό.
Από το καλοκαίρι του 2008 μέχρι το τέλος της περιόδου 2009-2010 αγωνίστηκε στον Π.Α.Σ. Γιάννινα.

Ο Λουμπούτης έχει μια συμμετοχή με την Εθνική Ελλάδας το 1999.

Πηγές 

national football teams
Διεθνείς με την Εθνική Ελλάδος

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης
Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές ΑΝΤΟ Ντεν Χάαγκ
Ποδοσφαιριστές Περούτζα Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Σιένα
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τβέντε
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Γιώργος Τσιφούτης

Ο Γιώργος Τσιφούτης (Νιγρίτα, 14 Οκτωβρίου 1968) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο χώρο της μεσαίας γραμμής. Έχει επίσης διατελέσει διεθνής με την Εθνική Ελλάδος.

Βιογραφικό

Τα πρώτα βήματα 
Ο Τσιφούτης γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου του 1968 και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την Α.Ε. Νιγρίτα.Το καλοκαίρι του 1986 παίρνει μεταγραφή για τον Πανσερραϊκό.Οι εμφανίσεις του στην ομάδα των Σερρών θα έχουν ως αποτέλεσμα την κλήση του στην Εθνική Ελλάδος και στην συνέχεια την μεταγραφή του στον ΠΑΟ κατά την καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο του 1990.

Καθιέρωση στην Α'Εθνική 
Στον ΠΑΟ θα παραμείνει για δύο χρόνια και θα πανηγυρίσει την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος,χωρίς όμως να καταφέρει να καθιερωθεί στην ομάδα καθώς δεν πήρε ευκαιρίες από τον τοτε προπονητη του Βασίλη Δανιήλ.Έπειτα αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της Α' Εθνικής με ικανοποιητικό χρόνο συμμετοχής.Αρχικά παραχωρήθηκε στον ΟΦΗ (1992-94) και στην συνέχεια αγωνίστηκε στον Εθνικό (1994-95),ενώ το 1995/96 πέρασε και από την Α.Ο. Ξάνθη.

Τα επόμενα χρόνια 
Μετά την αποδέσμευσή του από την Ξάνθη,ο Τσιφούτης αγωνίστηκε αρχικά επί μια διετία στον Παναιτωλικό,ο οποίος τότε είχε αρκετές φιλοδοξίες για άνοδο στην Α' Εθνική χωρίς τελικά να επιτευχθή ο στόχος. Τη σεζόν 1998/99 έπαιξε στον Ιάλυσο και το καλοκαίρι του 1999 επέστρεψε στον Πανσερραϊκό μετά από 9 χρόνια.Κατά τη δεύτερη θητεία του στην ομάδα των Σερρών ήταν από τα βασικά στελέχη της ομάδας στην προσπάθεια του συλλόγου για άνοδο στην Α' Εθνική.
Μετά το τέλος της σεζόν 2001/02 αποδεσμεύτηκε από την ομάδα και συνέχισε την καριέρα του αρχικά στον Λεβαδειακό και μετά στην Α.Ο. Καβάλα όπου και έκλεισε την καριέρα του το 2004.

Από τον Δεκέμβριο του 2008 εκτελεί χρέη βοηθού προπονητή στην ομάδα του Πανσερραϊκού.

Εθνική Ελλάδας 
Ο Τσιφούτης αγωνίστηκε 2 φορές με το εθνόσημο στο στήθος την περίοδο 1989/90.

Στατιστικά

Πηγές 

 national football teams
 εφ.ΤΟ ΒΗΜΑ

Τσιφουτης Γιωργος
Τσιφουτης Γιωργος
Τσιφουτης Γιωργος
Τσιφουτης Γιωργος
Τσιφουτης Γιωργος
Τσιφουτης Γιωργος
Τσιφουτης Γιωργος
Τσιφουτης Γιωργος
Τσιφουτης Γιωργος
Τσιφουτης Γιωργος
Τσιφουτης Γιωργος
Άμεση πρόσβαση μνήμης

Το πρότυπο Direct Memory Access (DMA), που σημαίνει «Άμεση Πρόσβαση Μνήμης» ή «Άμεση Προσπέλαση Μνήμης», είναι ένα χαρακτηριστικό των σύγχρονων υπολογιστών και μικροεπεξεργαστών το οποίο παρέχει τη δυνατότητα σε υποσυστήματα του υλικού ενός υπολογιστή να έχουν πρόσβαση στη μνήμη του συστήματος για ανάγνωση ή εγγραφή δεδομένων ανεξάρτητα από την κεντρική μονάδα επεξεργασίας. Μεγάλο μέρος του υλικού των υπολογιστών χρησιμοποιεί το DMA, συμπεριλαμβανομένων των ελεγκτών σκληρού δίσκου, των καρτών γραφικών, των καρτών δικτύου, των καρτών ήχου και των μονάδων επεξεργασίας γραφικών (GPU). Το DMA χρησιμοποιείται επίσης για τη μεταφορά δεδομένων διαμέσου των ολοκληρωμένων κυκλωμάτων (τσιπ) στους πολυπύρηνους επεξεργαστές.

Οι υπολογιστές που περιλαμβάνουν κανάλια DMA μπορούν να μεταφέρουν δεδομένα από και προς συσκευές με πολύ μικρότερη επιβάρυνση του επεξεργαστή σε σύγκριση με υπολογιστές χωρίς κανάλια DMA. Παρομοίως, ένα επεξεργαστικό στοιχείο μέσα σε έναν πολυπύρηνο επεξεργαστή μπορεί να μεταφέρει δεδομένα από και προς την τοπική μνήμη υπολογιστή, χωρίς να απασχολεί το χρόνο του επεξεργαστή, μέσω παράλληλης επεξεργασίας και μεταφοράς δεδομένων.

Το πρότυπο DMA υλοποιείται με έναν εξειδικευμένο επεξεργαστή-ελεγκτή (controller) ο οποίος μεταφέρει δεδομένα μεταξύ της μνήμης και μιας συσκευής εισόδου/εξόδου, ενώ την ίδια στιγμή ο επεξεργαστής ασχολείται με άλλες διεργασίες. Γι’ αυτό το λόγο βρίσκεται εκτός του επεξεργαστή και έχει τον έλεγχο της αρτηρίας, κατευθύνοντας την ανάγνωση και την εγγραφή δεδομένων ανάμεσα στη συσκευή και τη μνήμη. Συνήθως βρίσκεται ενσωματωμένος στο chipset των σύγχρονων υπολογιστών.

Η αρχική υλοποίηση υπολογιστή IBM XT είχε έναν τέτοιον ελεγκτή DMA και υποστήριζε 4 κανάλια DMA, από 0 ως 3. Στον IBM AT, προστέθηκε ένας δεύτερος ελεγκτής DMA, ο οποίος βρισκόταν σε σειριακή σύνδεση με τον πρώτο. Με αυτό τον τρόπο έγιναν διαθέσιμα 8 κανάλια DMA, από το 0 ως το 7. Το DMA 4 δεν είναι διαθέσιμο προς χρήση από άλλες συσκευές καθώς διασυνδέει τους δύο ελεγκτές μεταξύ τους.

Πρόσθετες πηγές
 Κανάλια άμεσης προσπέλασης μνήμης, ιστοσελίδα του Τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Αρχιτεκτονική υπολογιστή
Μίτωση

Ως μίτωση χαρακτηρίζεται η διαδικασία διχoτόμησης του κυτταρικού πυρήνα στα ευκαρυωτικά κύτταρα. Πριν από την έναρξη της μίτωσης έχει προηγηθεί η αντιγραφή του DNA και συνεπώς ο διπλασιασμός της γενετικής πληροφορίας. Μετά την αντιγραφή κάθε χρωμόσωμα αποτελείται πλέον από τα δύο αντίγραφα του DNA, που ονομάζονται αδελφές χρωματίδες. Αυτές είναι συμμετρικές και πανομοιότυπες μεταξύ τους, αφού έχουν προκύψει από την πιστή αντιγραφή του ίδιου αρχικού μορίου DNA. Οι δύο χρωματίδες κάθε χρωμοσώματος παραμένουν ενωμένες σε μία περιοχή τους, το κεντρομερίδιο.

Τέλος της μίτωσης & διπλασιασμός
Στο τέλος της μίτωσης ακολουθεί συνήθως ο διπλασιασμός του κυττάρου (κυτοκίνηση) έτσι ώστε από το ένα αρχικό κύτταρο να προκύψουν δύο θυγατρικά. Η μίτωση και η κυτοκίνηση αποτελούν τη μιτωτική φάση ή Μ-φάση του κυτταρικού κύκλου, δηλαδή της διαδικασίας διαίρεσης του μητρικού κυττάρου σε δυο θυγατρικά κύτταρα, γενετικά πανομοιότυπα τόσο μεταξύ τους όσο και με το μητρικό τους κύτταρο. Μαζί με τη μεσόφαση δημιουργούν τον κύκλο ζωής του κυττάρου.  

Κατά τη μεσόφαση διπλασιάζεται το DNA του κυττάρου. Σε αντίθεση με τη μείωση, κατά τη μίτωση παραμένουν τα κύτταρα διπλοειδή.

Φάσεις 

Η διαδικασία της μίτωσης είναι σύνθετη και αυστηρά καθορισμένη. Η ακολουθία των γεγονότων διαιρείται σε φάσεις, που αντιστοιχούν στην ολοκλήρωση μιας σειράς αναπαραγωγικών δραστηριοτήτων και την έναρξη της επόμενης. Αυτά τα στάδια είναι:
 η πρόφαση 
 η προμετάφαση, 
 η μετάφαση, 
 η ανάφαση και 
 η τελόφαση. 
Κατά τη διαδικασία της μίτωσης τα ζεύγη των χρωμοσωμάτων συστέλλονται και προσκολλώνται στις ίνες που συνιστούν την άτρακτο και οι οποίες τραβούν το κάθε ένα προς διαφορετικές άκρες του κυττάρου. Έπειτα το κύτταρο προχωρά στην κυτοκίνηση, κι έτσι διαιρείται παράγοντας δυο πανομοιότυπα θυγατρικά κύτταρα

Εξωτερικοί σύνδεσμoι 

Animation μίτωσης

Κυτταρολογία
Ιωάννης Α΄ Κομνηνός Αξούχος

Ο Ιωάννης Μέγας Κομνηνός ο Αξούχος υπήρξε Αυτοκράτορας της Τραπεζούντας από το 1235 ως το 1238.

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του ιδρυτή της αυτοκρατορίας Αλεξίου Α' Κομνηνού και της Θεοδώρας Αξούχαινας. Διαδέχτηκε στον θρόνο τον θείο του Ανδρόνικο Α' Γίδο. Για την βασιλεία του οι πληροφορίες είναι ανύπαρκτες και το μόνο γνωστό είναι ότι σκοτώθηκε το 1238 παίζοντας «εν τω τζιγκανιστηρίω», δηλαδή πόλο, ένα είδος έφιππου γκολφ, άθλημα δημοφιλές στην υστεροβυζαντινή αριστοκρατία.

Κανονικά έπρεπε να τον διαδεχτεί ο Ιωαννίκιος, ο πρωτότοκος γιος του, όμως αυτός προτίμησε τον μοναχικό βίο και έτσι τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Μανουήλ Α' Κομνηνός.

Γενεαλογία

Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας
Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Χρήστος Παναγουλόπουλος

Ο Χρήστος Δ. Παναγουλόπουλος πραγματοποίησε μόνος Διάπλου του Ατλαντικού ωκεανού με ιστιοπλοϊκό σκάφος.

Γεννήθηκε  στην Αθήνα το 1931 και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Παλαιό Φάληρο. Ήταν λάτρης του υγρού στοιχείου και ικανός ιστιοπλόος.

Το 1976 μετακόμισε στις Η.Π.Α. όπου και έζησε και εργάστηκε ως το 1989.
Τη περίοδο αυτή αποφάσισε και σχεδίασε την επιστροφή του στην Ελλάδα δια θαλάσσης με ιστιοπλοϊκό. Παρακολούθησε μαθήματα ναυσιπλοΐας στο πανεπιστήμιο της Maryland και αναζήτησε για αρκετά χρόνια το κατάλληλο σκάφος.

Απέπλευσε από την Annapolis  της Maryland με το  KARMADU, ένα  Kamper-Nickolson sloop 34,5 ποδών, στις 30 Μαΐου του 1989 και κατέπλευσε στο Παλαιό Φάληρο το Σεπτέμβριο, με ενδιάμεσες στάσεις στις Βερμούδες, στις Αζόρες, στο Γιβραλτάρ, στο Ρέτζιο, στην Κεφαλονιά και την Αίγινα.

Απεβίωσε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1993, 3 χρόνια μετά το ταξίδι που είχε αποτελέσει για αυτόν όνειρο ζωής.

Παναγουλοπουλος Χρηστος
Γιώργος Σταφέτας

Ο Γιώργος Σταφέτας είναι Έλληνας τενόρος

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κλασικό τραγούδι και θέατρο. Είναι πρωταγωνιστής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής από το 1986, στην οποία εισήλθε ως έκτακτος χορωδός πρώτη φορά το 1966. Είναι καθηγητής κλασσικού και έντεχνου τραγουδιού, μελοδραματικής τέχνης και αγωγής του λόγου στο ωδείο "Ανδρέας Λ. Κορδός".

Έχει ερμηνεύσει ρόλους τενόρου στα έργα (ενδεικτική λίστα):
Οι απάχηδες των Αθηνών
Ο Βαφτιστικός
Χριστίνα
Νυχτερίδα
Μαντάμ Μπάτερφλαϊ
Η Εύθυμη Χήρα
Ο Μαγικός Αυλός
Το Σπίτι των 3 Κοριτσιών
Η Φωτιά
Φάλσταφ
Τόσκα
Αντριάνα Λεκουβρέρ
Το μυστικό της Σουζάνας
Άλμπερτ Χέρινγκ
Παραμύθια του Χόφμαν
Μανόν Λεσκώ
Τζάννι Σκίκκι
Έξυπνη
Ο Κονρουά και οι κόπιες του
Οθέλλος
Ντον Πασκουάλε
Μπόρις Γκοντούνοφ
Αρραβωνιάσματα στο μοναστήρι
Η κόρη της Δύσης
Κουρέας της Σεβίλλης
Χορός Μεταμφιεσμένων
Χώρα του Μειδιάματος
Κωνσταντίνος Παλαιολόγος
Σονάμπουλα
Kiss me Kate
Sow boat    
Έχει δημοσιεύσει πέντε ποιητικές συλλογές: 
 Νύχτα Τριακοστή Όγδοη
 Επιστολές Προς Φιλόκαλον
 Έγινες ψυχοφθόρος κονιορτοστρόβιλος μακροτάξιδου ονείρου
 Εγωισμός Ταριχευμένου Ολοζώντανος
 Όταν τρέχει αίμα από τα δέντρα ανησυχώ
 Λαχένεια κόρη του Μεγαλοδιαβάτορα Τορφνών

Δισκογραφία 

"Ο ΚΟΝΡΟΥΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΠΙΕΣ ΤΟΥ" ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΚΟΥΚΟΣ 1995 PHORMIGX

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

Ποιήση, Σύγχρονη Νεοελληνική Λογοτεχνία, Ανθολογία Α' Εκδόσεις Νέα Σκέψη

Έλληνες τενόροι
Νεοέλληνες ποιητές
Αίτηση διακοπής

Η έκφραση αίτηση διακοπής (αγγλικά «interrupt request», συντομογραφικά IRQ) προέρχεται από τον κόσμο των υπολογιστών και δηλώνει είτε την πράξη της διακοπής των γραμμών διαύλου για τη σήμανση μιας διακοπής είτε τις ίδιες τις γραμμές εισόδου διακοπών ενός προγραμματιζόμενου ελεγκτή διακοπών (PIC, δηλαδή «programmable interrupt controller»).

Οι γραμμές διακοπών συνήθως προσδιορίζονται μέσω ενός ευρετηρίου της μορφής «IRQx» όπου x ένας αριθμός. Για παράδειγμα, στην οικογένεια PIC Intel 8259 υπάρχουν οκτώ είσοδοι διακοπών που συνήθως αναφέρονται ως IRQ0 ως IRQ7. Σε υπολογιστικά συστήματα x86 που χρησιμοποιούν δύο PIC οι συνδυασμένες ομάδες γραμμών αναφέρονται από IRQ0 ως IRQ15. Από τεχνική άποψη οι γραμμές αυτές ονομάζονται IR0 ως IR7 και οι προϋπάρχουσες γραμμές του διαύλου ISA ονομάζονται IRQ0 ως IRQ15.

Τα νεότερα συστήματα με επεξεργαστή x86 περιλαμβάνουν έναν ελεγκτή διακοπών APIC (Advanced Programmable Interrupt Controller) ο οποίος συμμορφώνεται με την Αρχιτεκτονική APIC της INTEL. Αυτοί οι ελεγκτές διακοπών APIC υποστηρίζουν μια προγραμματιζόμενη διεπαφή 255 πραγματικών γραμμών IRQ ανά ελεγκτή APIC, με ένα τυπικό σύστημα το οποίο υλοποιεί την υποστήριξη περίπου 24 και μόνο γραμμών υλικού.

Η κάθε συνδεδεμένη συσκευή θα πρέπει να έχει εκχωρημένη μια IRQ. Μολονότι είναι δυνατό να εκχωρηθεί η ίδια IRQ σε δύο συσκευές, υπάρχει περίπτωση να μην μπορούν να λειτουργούν και οι δύο ταυτόχρονα αν αυτό δεν υποστηρίζεται από το σύστημα ή/και δεν έχει ρυθμιστεί κατάλληλα.

Πρόσθετες πηγές 
 Διακοπές (interrupts), ιστοσελίδα του Τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Αρχιτεκτονική υπολογιστή