joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Α.Σ. Ταυρωπός

Ο Ταυρωπός είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα της Καρδίτσας και ιδρύθηκε σύμφωνα με το καταστατικό της ομάδας στις 12 Φεβρουαρίου 1971.
Έδρα του συλλόγου είναι το γήπεδο στη συνοικία του Αγ. Νικολάου Καρδίτσας, που παραμένει ως έδρα της ομάδας, αντιπροσωπεύοντας την ευρύτερη περιοχή. Την ονομασία πήρε από τη Λίμνη Πλαστήρα ή αλλιώς Λίμνη Ταυρωπού. Σύμβολο της ομάδος ο Ταύρος. Ως χρώματα της φανέλας καθιερώθηκαν το πορτοκαλί-μαύρο, αν και στις φωτογραφίες αρχείου που φυλάσσει ο σύλλογος συναντάται επίσης με κόκκινο ή κίτρινο.

Από ιδρύσεώς του ο Ταυρωπός συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Καρδίτσας έως τη χρονιά 2004 όπου ανέβηκε στη Δ' Εθνική και παρέμεινε για δύο χρόνια (2004-05, 2005-06).
Έχει κατακτήσει τρία πρωταθλήματα Α' Ε.Π.Σ. Καρδίτσας τις αγωνιστικές περιόδους 2003-04, 2009-10 και 2010-11.
Την περίοδο 2011-12 αγωνίστηκε ξανά στο Περιφερειακό πρωτάθλημα για τρίτη φορά στην ιστορία του συλλόγου.

Παραπομπές

Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ρούμελη (οθωμανική)

Με την ονομασία Ρούμελη (τούρκικα: Rumeli), ενίοτε Ρωμυλία, φερόταν μεγάλη διοικητική περιφέρεια κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και καθ' όλη την περίοδο της Τουρκοκρατίας, μέχρι λίγο πριν την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Κάλυπτε τη νότια Βαλκανική χερσόνησο εκτός από τις παραδουνάβιες επαρχίες της Βοσνίας, της Κρήτης, της Κύπρου και κάποιων νήσων του Αιγαίου. Ουσιαστικά επρόκειτο για την ηπειρωτική μείζονα περιοχή του Ελληνισμού.

Ανώτατος διοικητής της περιφέρειας αυτής ήταν ο Μπεηλέρμπεης (ή Αρχίμπεης) που αρχικά είχε έδρα τη Σόφια και από το 1836, όταν πλέον είχε δημιουργηθεί το Βασίλειο της Ελλάδας, μεταφέρθηκε στο Μοναστήρι. 

Κατά το μέσον του 17ου αιώνα το «Μπεηλερπεηλήκι» της Ρούμελης περιλάμβανε 27 Σαντζάκια τα οποία και ήταν από ανατολή προς δύση τα εξής: 
 της Βιζύης,
 των Σαράντα Εκκλησιών,
 της Σηλυβρίας,
 της Νικόπολης,
 του Βιδινίου,
 της Σόφιας,
 της Καλλίπολης,
 της Θεσσαλονίκης,
 της Κιουστεντήλ,
 των Σκοπίων,
 των Τρικάλων,
 της Χαλκίδας,
 της Αθήνας,
 του Μορέως,
 της Ναυπάκτου,
 του Κάρλελι (Βραχώρι),
 των Ιωαννίνων,
 του Δελβίνου,
 της Αυλώνας,
 του Ελμπασάν,
 της Σκόδρας,
 της Αχρίδας,
 της Πρεσρένης,
 του Βούτσιτου,
 της Δουκαγίν,
 του Κρούσεβατς και
 του Σμεντέρεβο.

Ετυμολογία 
Το όνομα Ρούμελη προέρχεται από παραφθορά της σύνθετης τουρκικής λέξης Ρουμ + ιλή που σημαίνει «χώρα των Ρουμς , δηλ. χώρα των Ρωμαίων ή Ρωμιών)» καλούμενη και Ρωμανία. Εξ αυτού ήταν και ο οθωμανικός διοικητικός τίτλος Ρούμελη Βαλεσή (= Βαλής της Ρούμελης), που έφερε επιμέρους ο τοπάρχης της περιοχής της σημερινής Στερεάς Ελλάδας μέχρι περίπου την περιοχή της Θεσσαλονίκης στις αρχές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Πηγές 
 «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου» τομ. 16ος, σελ. 706
 Ρούμελη, Συγγραφέας: Patrick Leigh Fermor, ISBN: 978-618-03-2380-1

Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Ελλάδας
Ιστορικές περιοχές της Ελλάδας
Ιστορικές περιοχές της Βόρειας Μακεδονίας
Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Βουλγαρίας
Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας
Ματίας Λάνγκαμπ

Ο Ματίας Λάνγκαμπ (γερμ.: Matthias Langkamp, γεν. 1984) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής, διεθνής με την εθνική ελπίδων της χώρας του. Τη σεζόν 2008-09 αγωνίστηκε στον Πανιώνιο. Παίζει στο κέντρο της άμυνας, έχει ύψος 1,92, βάρος 87 κιλά και φορά τη φανέλα με το νούμερο 27.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ο Ματίας Λάνγκαμπ γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1984 στην πόλη Σπέγιερ (Speyer) που βρίσκεται στο ομόσπονδο κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο από παιδί στη Μέρφελντ (Sportfreunde Merfeld). Ως έφηβος αγωνίστηκε στην Πρόισεν του Μίνστερ (Preußen Münster) και στην Αρμίνια του Μπίλεφελντ (Arminia Bielefeld), με τη Β΄ ομάδα της οποίας έπαιξε στην τέταρτη και τρίτη κατηγορία του γερμανικού πρωταθλήματος από το 2001 ως το 2004. 

Το Ιανουάριο του 2005 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στην πρώτη ομάδα της Αρμίνια κι έκανε 22 εμφανίσεις στην Μπουντεσλίγκα. Την περίοδο αυτή κλήθηκε και αγωνίστηκε δύο φορές στην εθνική ελπίδων. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη ΦφΛ Βόλφσμπουργκ, στην Γκρασχόπερς Ζυρίχης, για να επιστρέψει στην Αρμίνια το 2007. Έκανε έναν καλό πρώτο γύρο αλλά στο δεύτερο γύρο έχασε τη φόρμα του, με αποτέλεσμα να χάσει τη θέση του στη βασική ομάδα. 

Τη σεζόν 2008-09 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, που είχε προπονητή το συμπατριώτη του Έβαλντ Λίνεν. Παρά την απομάκρυνση του Λίνεν από το σύλλογο έχει κάνει αρκετές εμφανίσεις στην βασική ενδεκάδα της ομάδας. Είχε συμβόλαιο ως τις 30 Ιουνίου 2011 αλλά παραχωρήθηκε στην Καρλσρούη.

Καριέρα

Πηγές 

 Αφιέρωμα στη Σούπερ Λίγκα 2008-09, "Εθνοσπόρ" (25-8-2008), σελ. 49-51.

Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Καρλσρούη ΣΚ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Β
Ντάριο Κρέσιτς

Ο Ντάριο Κρέσιτς (κροατικά: Dario Krešić), είναι Κροάτης τερματοφύλακας, που αγωνίζεται στην Γερμανική Μπάγερ Λεβερκούζεν. Έχει ύψος 1,96, βάρος 89 κιλά και φορά τη φανέλα με το νούμερο 91.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ο Ντάριο Κρέσιτς γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1984 στην πόλη Βούκοβαρ της Κροατίας στην πρωήν Γιουγκοσλαβία, αλλά αργότερα μετανάστευσε με την οικογένειά του στη Γερμανία. Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικό ποδόσφαιρο το 2002 στην Άιντραχτ του Τριρ (Eintracht Trier), στη δεύτερη κατηγορία της Μπουντεσλίγκα. Από το 2004 κέρδισε θέση βασικού στην ομάδα και συνέχισε για άλλες δύο σεζόν, παρά το ότι η ομάδα του υποβιβάστηκε στην τρίτη κατηγορία.
 
Την περίοδο 2006-07 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, που είχε προπονητή τον Γερμανό Έβαλντ Λίνεν και την επόμενη σεζόν πήρε τη θέση του βασικού, την οποία διατήρησε τα επόμενα δύο χρόνια. Ήταν βασικό μέλος της ομάδας που πήρε δύο συνεχόμενες σεζόν την 5η θέση στο πρωτάθλημα και μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και το Ιντερτότο. Το καλοκαίρι του 2009 μεταπήδησε στον ΠΑΟΚ (έχει υπογράψει τετραετές συμβόλαιο), όντας αναπληρωματικός του βασικού τερματοφύλακα της ομάδας, Κώστα Χαλκιά.

Πηγές 

 Περιοδικό Εθνοσπόρ, αφιέρωμα στη Σούπερ Λίγκα 2008-09, 25 Αυγούστου 2008, σελίδες 49 - 51.
 Παρουσίαση του ποδοσφαιριστή στην ιστοσελίδα της ΠΑΕ ΠΑΟΚ

Κροάτες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21
Ποδοσφαιριστές ΣΒ Άιντραχτ Τρίερ 05
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Ποδοσφαιριστές 1. ΦΣΦ Μάιντς 05
Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν
Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα
Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Ηράκλεια η Συριακή

Η Ηράκλεια ήταν αρχαία ελληνιστική πόλη στην επαρχία της Πιερίας της βορειοδυτικής Συρίας. 

Απείχε μόλις 20 στάδια (περίπου 4 χιλιόμετρα) από την Λαοδίκεια (σημ. Λαττάκια της Συρίας), όπως παραθέτει ο Στράβων. Πιθανώς να κτίστηκε αν όχι από τον Μέγα Αλέξανδρο προς τιμήν του προγόνου του Ηρακλή, τότε ίσως από τους Σελευκίδες τιμώντας τον πρώτο. Ο ερευνητής Pococke την ταυτίζει με το σημερινό χωριό της Συρίας Meinet Borja, όπου ανακάλυψε μισοκατεστραμμένο λιμάνι (προφανώς κοντά στο ακρωτήριο της Πολιάδος που θα μπορούσε να είναι το σημερινό Ras ibn Hani), στο οποίο μεταφερόταν από την Κύπρο σιτάρι και αλάτι. Βρέθηκε επίσης ένα μικρό εξέχον επίπεδο σημείο εντός της θάλασσας, όπου υπήρχαν τάφοι λαξευμένοι στον βράχο, μερικές λίθινες σαρκοφάγοι και τμήματα από μαρμάρινους κίονες. Προς βοράν παρατήρησε κομμάτια προβλήτας μέσα στην θάλασσα, υπολείμματα ισχυρού θαλάσσιου τείχους, καθώς επίσης και ενδείξειςς ισχυρής οχύρωσης στο άκρο της προβλήτας.

Παραπομπές

Πηγές 
 Johann Gustav Droysen Ιστορία των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Ηράκλεια η Μινώα

Η Ηράκλεια Μινώα ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Σικελίας, στη νότια ακτή του νησιού, στην εκβολή του Άλυκου ποταμού. Απείχε από τον Ακράγαντα (σύγχρονο Αγκριτζέντο) περίπου 25 χλμ., κοντά στο σύγχρονο Μονταλλέγκρο. Η αρχαιολογική έρευνα αποκαλύπτει πως ιδρύθηκε στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. και εγκαταλείφθηκε γύρω στις αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ.

Μυθολογία
Το διπλό της όνομα συνδέεται με δύο μυθολογικές αφηγήσεις που σχετίζονται με την ίδρυσή της. Σύμφωνα με τον πρώτο ο Ηρακλής, νικώντας τον τοπικό ήρωα Έρυξ σε αγώνα πάλης, απέκτησε δικαιώματα σε ολόκληρο το δυτικό τμήμα της Σικελίας, την οποία διατήρησε για τους απογόνους του. Δεν ίδρυσε κάποια συγκεκριμένη πόλη, ωστόσο αργότερα, όταν κατεύθασε ο Μίνωας στη Σικελία καταδιώκοντας το Δαίδαλο, ίδρυσε εκείνος μια πόλη, ονομάζοντάς τη Μινώα. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή την ίδρυσαν οι ακόλουθοί του, μετά το θάνατο του ιδίου. Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός προσθέτει πως παλαιότερα υπήρχε εκεί προγενέστερη πόλη, το όνομα της οποίας ήταν Μάκαρα.

Ιστορία
Η πρώτη γραπτή αναφορά στην πόλη την απεικονίζει ως μια μικρή αποικία της πόλης του Σελινούντα. Κατόπιν, το 510 π.Χ. ο Δωριεύς ο Σπαρτιάτης, αδερφός του Κλεομένη Α', ήρθε στη Σικελία με μεγάλο σώμα ανδρών, επιθυμώντας να ανακτήσει τα εδάφη που άνηκαν στον πρόγονό του, Ηρακλή. Ενεπλάκη σε μάχες με τους Καρχηδονίους και τους Εγεστούς, χάνοντας τελικά τη ζωή του σε μια μάχη. Στην τελευταία αφανίστηκαν και όλοι του οι άνδρες. Ο Ευρυλέων, ο μοναδικός αξιωματικός του που επέζησε, κυβέρνησε τη Μινώα, η οποία κατά πάσα πιθανότητα ονομάστηκε «Ηράκλεια» για πρώτη φορά τη συγκεκριμένη περίοδο. 

Η πόλη πέρασε στα χέρια της Καρχηδόνας με τη συνθήκη του 405 π.Χ., ανακτήθηκε το 397 π.Χ. από το Διονύσιο, ενώ ξαναπέρασε στην κυριαρχία των Καρχηδονίων το 383 π.Χ. Εκεί αποβιβάστηκε ο Δίων το 357 π.Χ., για να επιτεθεί στις Συρακούσες. Οι κάτοικοι του Ακράγαντα την ανέκτησαν το 309 π.Χ., μα γρήγορα υποτάχθησε στον Αγαθοκλή. Οι Έλληνες την ξαναπήραν προσωρινά με το βασιλιά Πύρρο το 277 π.Χ.

Παραπομπές

Πηγές 

 Ζώνας Λ. & Σβανά Ειρ., Οι αποικίες των Μεγάρων, Ναύπλιο 2015, σελ. 17-18. (ISBN 978-618-81554-5-9)

Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας
Αρχαίες ελληνικές αποικίες
Πόλεις της Σικελίας
Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Μανώλης Σκούφαλης

Ο Μανώλης Σκούφαλης (γενν. στη Νέα Ιωνία Αττικής στις 21 Αυγούστου 1978) είναι Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην μεσοεπιθετικός ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στο δεξί άκρο της επίθεσης. Έχει ύψος 1,78, βάρος 75 κιλά και έχει το παρατσούκλι Μανόλο. Από το 2015 είναι προπονητής στον Πασσαρώνα Ροδοτοπίου.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικό ποδόσφαιρο το 1998-99 στη Δόξα Βύρωνα, που τότε αγωνιζόταν στη Β΄ Εθνική. Στην ομάδα του Βύρωνα έπαιξε άλλη μια σεζόν, αν και υποβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική και στη συνέχεια έπαιξε δυο χρονιές με τον ΦΣ Κοζάνης στην Γ΄ και στη Δ΄ Εθνική. Το 2002 πήρε μεταγραφή στον Αθηναϊκό κι επανήλθε στη Β΄ Εθνική.

Στις 24 Αυγούστου 2003 έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική με την ομάδα του Ακράτητου, στο ματς Ακράτητος-Άρης Θεσσαλονίκης 1-0. Στην ομάδα των Άνω Λιοσίων αγωνίστηκε για τρεις σεζόν. Ακολούθησε μια περίοδος στην Κέρκυρα και το 2007 υπέγραψε στον Πανιώνιο. Σχεδόν αμέσως πήρε θέση βασικού ή της πρώτης αλλαγής, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. Ήταν βασικό μέλος της ομάδας που πήρε την πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα τη σεζόν 2007-08, με προπονητή τον Έβαλντ Λίνεν και μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και Κύπελλο Ιντερτότο. Δεν σκόραρε πολύ συχνά αλλά ήταν αγαπητός στην εξέδρα λόγω της μαχητικότητάς του. Μετά τη λήξη του συμβολαίου του με τον Πανιώνιο υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον ΠΑΣ Γιάννενα. Τον Ιούλιο του 2012 και αφού είχε τελειώσει τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις με τον ΠΑΣ Γιάννενα βρέθηκε πολύ κοντά σε συμφωνία με τον Παναθηναϊκό. Η συμφωνία τελικά χάλασε όταν ο παίχτης αρνήθηκε να υπογράψει και τελικά προτίμησε τη Νίκη Βόλου, που είχε κερδίσει την άνοδο στην Σούπερ Λίγκα, με την οποία και συμφώνησε για ένα χρόνο. Η πρόωρη αποχώρηση της Νίκης από το πρωτάθλημα για οικονομικούς λόγους οδήγησε πολλούς παίκτες στην έξοδο από την ομάδα και έφερε την λύση του συμβολαίου του Σκούφαλη τον Ιούνιο του 2013.

Έπειτα από παρουσία στον Παναρκαδικό από το καλοκαίρι,ref>Μεταγραφή στον Παναρκαδικό</ref> ως τον Δεκέμβριο του 2013 και στον Αχαρναϊκό από εκεί μέχρι το τέλος της σεζόν 2013-14, το καλοκαίρι του 2014 μεταγράφηκε στον Θεσπρωτό, από όπου αποχώρησε τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς τερματίζοντας ταυτόχρονα την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.

Την αγωνιστική περίοδο 2015-16 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Πασσαρώνα Ροδοτοπίου, ομάδας της Α' Κατηγορίας της ΕΠΣ Ηπείρου, όπου συνέχισε και την επόμενη σεζόν.

Καριέρα 

 Για τη σεζόν 2001-02, που ο Φ.Σ. Κοζάνης αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική, δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία.

Πηγές 

 Αφιέρωμα στη Σούπερ Λίγκα 2008-09, "Εθνοσπόρ" (25-8-2008), σελ. 49-51.
 Στατιστικά σεζόν 2009-10

Παραπομπές 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Ακράτητου Άνω Λιοσίων
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Δόξας Βύρωνα
Ποδοσφαιριστές Φ.Σ. Κοζάνης
Ποδοσφαιριστές Νίκης Βόλου
Ποδοσφαιριστές Παναρκαδικού Α.Ο.
Ποδοσφαιριστές Αχαρναϊκού Α.Ο.
Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Θεσπρωτού Ηγουμενίτσας
Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Πολιτιστική πολυμορφία

Πολιτιστική πολυμορφία ή πολιτιστικός πλουραλισμός ονομάζεται η αντίληψη σύμφωνα με την οποία η διατήρηση της ιδιαιτερότητας των εθνικών μειονοτήτων και των πολιτιστικών ιδιομορφιών των επιμέρους κοινωνικών υποσυνόλων είναι επιθυμητή, δεδομένου ότι οι ιδιαιτερότητες αυτές δεν οδηγούν σε εντάσεις και στην διάσπαση της κοινωνικής συνοχής.

Αντίθετος προς την πολιτιστική πολυμορφία είναι ο πολιτιστικός μονισμός.

Πηγές
Αθήνα, 1984, Κοινωνιολογική Βιβλιοθήκη Gutenberg, Χρηστικό Λεξικό Κοινωνιολογίας, Δ.Γ.Τσαούση, Πολιτιστική πολυμορφία

Κοινωνικές θεωρίες
Σχέσεις πλειονότητας-μειονότητας
Αμύντωρ

Κατά την Ελληνική Μυθολογία ο Αμύντωρ ή Αμύντορας, ήταν γιος του Βασιλιά Ορμένου, των Δολόπων, ιδρυτή της θεσσαλικής πόλης Ορμενίου, και εγγονός του Καρφίου ή Κερκάφου. Αδελφός του Αμύντορα ήταν ο Ευαίμων (ή Ευαίμονας).

Ο Αμύντωρ διαδέχθηκε στο θρόνο τον πατέρα του και ανέλαβε βασιλιά του Ορμενίου. Σύζυγος του Αμύντορα αναφέρεται (κατά τον Διόδωρο) η Ιππολύτη, ή η Αλκιμέδη (κατά τον Απολλόδωρο). Επίσης και ως ερωμένη του αναφέρεται η Κλυτία, και κόρη του ήταν η Αστυδάμεια.

Σύμφωνα με τη τοπική παράδοση τον Αμύντορα σκότωσε ο Ηρακλής μετά την άρνησή του, αθέτηση του λόγου του, να δώσει στον Ηρακλή για σύζυγο την κόρη του Αστυδάμεια, την οποία και στη συνέχεια έκανε σύζυγό του.

Εκφράσεις
Το όνομα Αμύντωρ σημαίνει αμυνόμενος υπερασπιστής, εκείνος που αποκρούει και απωθεί, αλλά και ο εκδικητής. Στις ελληνικές δημώδεις και δημοσιογραφικές εκφράσεις συνηθίζεται να χαρακτηρίζει αυτούς που υπεραμύνονται καταστάσεων ή προσώπων συνηθέστερα χωρίς αρμοδιότητα ή ανάθεση περί αυτού. Το όνομα Αμύντωρ απαντάται και ως σύγχρονο κύριο όνομα Ελλήνων.

Πηγές
"Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.8ος, σελ.95.

Μυθικοί βασιλείς της Θεσσαλίας
Εκφράσεις
Στρατιωτικός νόμος

Ο στρατιωτικός νόμος είναι το σύστημα νόμων που ισχύει όταν ο στρατός παίρνει τον έλεγχο της πολιτικής διοίκησης της δικαιοσύνης. 

Μερικές φορές επιβάλλεται στη διάρκεια πολέμων ή κατοχών, λόγω της απουσίας πολιτικής κυβέρνησης. Τέτοια παραδείγματα ήταν η Γερμανία και η Ιαπωνία μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Επίσης, πολιτικές κυβερνήσεις μπορούν να τον κηρύξουν για να επιβάλλουν την εξουσία τους, όπως για παράδειγμα στην Ταϊλάνδη το 2006 μετά από πραξικόπημα, ή στην Κίνα το 1989 για τον έλεγχο των διαδηλώσεων στην Πλατεία Τιεν Αν Μεν (με ιστορική σκηνή τον διαδηλωτή απέναντι στο τανκ) ή στην Πολωνία το 1981 για τη διάλυση του Συνδικάτου "Αλληλεγγύη". Τέλος, ο στρατιωτικός νόμος επιβάλλεται σε περιπτώσεις μεγάλων φυσικών καταστροφών για την διατήρηση της τάξης, καθώς και για καταστολή εξεγέρσεων των πολιτών μίας χώρας, όπου πολλές χώρες χρησιμοποιούν εναλλακτικά την κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Σε πολλές περιπτώσεις ο στρατιωτικός νόμος επιβάλλει κανόνες, όπως η απαγόρευση κυκλοφορίας και η χρήση στρατοδικείων.

Στρατός
Νόμοι
Δυτικό Βερολίνο

Το Δυτικό Βερολίνο ήταν το δυτικό μισό του Βερολίνου μεταξύ του 1949 και του 1990. Αποτελούνταν από την Αμερικανική, Βρετανική και Γαλλική ζώνη κατοχής που δημιουργήθηκαν το 1945 με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν πολιτικά ενσωματωμένο στη Δυτική Γερμανία, αν και νομικά όχι μέρος της. Η Σοβιετική ζώνη ονομάστηκε Ανατολικό Βερολίνο και ανακηρύχθηκε από την Ανατολική Γερμανία ως πρωτεύουσά της. Οι δυτικές χώρες δεν την αναγνώρισαν ως τέτοια και ισχυρίστηκαν πως όλη η πόλη ήταν νομικά υπό την κατοχή τεσσάρων δυνάμεων. 

Το χτίσιμο του Τείχους του Βερολίνου το 1961 σφράγισε τα σύνορα μεταξύ των δύο τομέων και το Δυτικό Βερολίνο διαμορφώθηκε ως ανεξάρτητη πόλη (η ως κράτος) με δικό της δήμαρχο, κοινοβούλιο και σύνταγμα. Το κέντρο της πόλης ήταν γύρω από την λεωφόρο Κούρφιρστενταμ.

Γεωγραφία του Βερολίνου
Ιστορία του Βερολίνου
Ιστορία της Γερμανίας
Ψυχρός Πόλεμος
Πρώην δημοκρατίες
Του Φου

Ο Του Φου (Κινεζικά: 杜甫, Πινγίν: Dù Fǔ, 12 Φεβρουαρίου 712 – 770) ήταν διακεκριμένος Κινέζος ποιητής της δυναστείας των Τανγκ.
Μαζί με τον σύγχρονό του Λι Μπάι (Λι Πο), αναφέρεται ως ο μεγαλύτερος Κινέζος ποιητής. Σε αντίθεση με τον Λι Μπάι, τα ποιήματά του είχαν συχνά το χαρακτήρα πολιτικής διαμαρτυρίας. Περιέγραψε την κοινωνική αδικία, την πείνα και το χάος από τη σκοπιά του απλού ανθρώπου, ενώ τοποθετούσε την υπόθεση μερικούς αιώνες πριν. Σήμερα έχουν διατηρηθεί πάνω από 1.400 έργα του. Τα καλύτερά του βρίσκονται στην ανθολογία Τριακόσια ποιήματα Τανγκ, που συντάχθηκε από τον Σου Ζου το 1763-1764.

Γεννήθηκε στην επαρχία Χενάν κοντά στο Λουόγιάνγκ, αλλά η ακριβής τοποθεσία είναι άγνωστη. Απέτυχε στις πρώτες του προσπάθειες στις εξετάσεις για δημόσιος υπάλληλος. Μετά όμως πέτυχε σε μια ειδική εξέταση και κατέλαβε μερικές ανώτερες θέσεις στην Αυλή υπό τον Αυτοκράτορα Σουτζόνγκ. Αργότερα υποβαθμίστηκε και μετατέθηκε στην πόλη Χουαζού ως εντεταλμένος για την εκπαίδευση.

Το 744 συνάντησε για πρώτη φορά τον Λι Μπάι από όπου προέκυψε μια μονόπλευρη φιλία. Ήταν μερικά χρόνια νεότερος του Λι Μπάι και αρχάριος, ενώ εκείνος ήταν ήδη διάσημος ποιητής. Υπάρχουν δώδεκα γνωστά ποιήματα του Του Φου για τον Λι Μπάι ενώ μόνο ένα του Λι Μπάι για τον Του Φου.

Η ζωή του αναστατώθηκε από τη επανάσταση του Αν Λουσάν του 755, σε βαθμό που τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής του τα έζησε σε μόνιμη μετακίνηση. Η επανάσταση διήρκεσε σχεδόν 8 χρόνια και στο τέλος της από τα 53 εκατομμύρια πληθυσμού που είχαν απογραφεί το 754, απέμειναν μόνο 17 εκατομμύρια. Ο Του Φου δεν μπορούσε να εγκατασταθεί κάπου λόγω των πολέμων, των λοιμών και της αυτοκρατορικής δυσμένειας. Τα περισσότερα στοιχεία για τη ζωή του ποιητή είναι γνωστά μέσα από τα ποιήματά του. Όπως πολλοί άλλοι Κινέζοι ποιητές καταγόταν από οικογένεια ευγενών η οποία ήταν όμως φτωχή.  

Το 759 έφτασε στο Τσενγκτού (επαρχία Σιτσουάν), όπου εγκαταστάθηκε για τα επόμενα πέντε χρόνια. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους βρέθηκε σε οικονομικές δυσκολίες και έστελνε ποιήματα με εκκλήσεις βοήθειας σε διάφορες γνωριμίες του. Τελικά βρέθηκε υπό την προστασία του Γιαν Γου, ενός παλιού φίλου και συναδέλφου, που ήταν πλέον κυβερνήτης στην Τσενγκντου. Απελευθερωμένος από τα οικονομικά προβλήματα, έζησε ένα από τα ευτυχέστερα και ειρηνικά τμήματα της ζωής του. Το 762 διέφυγε από την πόλη λόγω μιας επανάστασης για να επιστρέψει το 764, οπότε ορίστηκε στρατιωτικός σύμβουλος του Γιαν Γου στις επιχειρήσεις του κατά των Θιβετιανών.

Η ποίηση του Του Φου δεν αναγνωρίστηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του, πιθανώς λόγω του πρωτοποριακού του στυλ. Με το χρόνο όμως η επιρροή του αυξανόταν και οι καινοτομίες του φαίνονταν λιγότερο ριζοσπαστικές. Εκτός της Κίνας ο Του Φου αποτέλεσε μεγάλη επιρροή για την ιαπωνική ποίηση, κυρίως αυτή του Ματσούο Μπασό.

Βιβλιογραφία 
 Du, Fu : Tu Fu's Gedichte  / μετάφραση από τον Erwin von Zach - Cambridge, Mass.: Harvard University Press - (Harvard-Yenching Institute Studies ; 8 )1. , 1952 . - X, 414 S.
 Ebrey, Walthall, Palais, (2006). East Asia: A Cultural, Social, and Political History. Boston: Houghton Mifflin Company.

Αναφορές 

Κινέζοι ποιητές
Γιάννης Κοντοές

Ο Γιάννης Κοντοές (Αθήνα, 24 Μαΐου 1986) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως ακραίος (ενίοτε και ως κεντρικός) αμυντικός, στο Ρουμάνικο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου για την Academica Clinceni.

Καριέρα 
Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο το 2004, σε ηλικία 18 ετών, στην ομάδα του Αγίου Δημητρίου. Την επόμενη περίοδο μεταγράφηκε στον Αθηναϊκό και το 2006 στον Φωστήρα.

Το καλοκαίρι του 2007 υπέγραψε στον Πανιώνιο αλλά την περίοδο 2007-08 είχε μόνο μια συμμετοχή στο πρωτάθλημα, στις 20 Ιανουαρίου 2008, οπότε έκανε και το ντεμπούτο του στον εκτός έδρας αγώνα με τον Λεβαδειακό. Την επόμενη χρονιά (2008-09) αγωνίστηκε σε αρκετούς αγώνες, ειδικά στον β΄ γύρο έχοντας ξεκινήσει σε πολλούς βασικός είτε στο κέντρο της άμυνας είτε στα πλάγια. Από την περίοδο 2009-10 έγινε βασικός στην ενδεκάδα της ομάδας, ενώ την επόμενη (2010-11), που ήταν η πρώτη στην οποία δοκιμάστηκε σε άλλη θέση, πέραν του δεξιού ακραίου αμυντικού, ψηφίστηκε στην καλύτερη ενδεκάδα της περιόδου, ως αριστερός ακραίος αμυντικός.

Παρά την πρόταση ανανέωσης από τον Πανιώνιο, ο Κοντοές επέλεξε να συνεχίσει την καριέρα του στην ΑΕΚ, από το καλοκαίρι του 2011. Από την πρώτη του χρονιά καθιερώθηκε ως βασικός χάνοντας ελάχιστους αγώνες, όμως στις αρχές της περιόδου 2012-13, λόγω των οικονομικών προβλημάτων στην ΑΕΚ αποχώρησαν οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές κι ενώ ο ίδιος αρχικά παρέμεινε, αποχώρησε τελικά τον Ιανουάριο του 2013.

Την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013 υπέγραψε συμβόλαιο στον Αστέρα Τρίπολης, όπου παρέμεινε μέχρι τον Ιούνιο του 2014 όταν και αποδεσμεύτηκε από τον αρκαδικό σύλλογο, πραγματοποιώντας 41 συνολικά συμμετοχές πρωταθλήματος.

Στις 4 Σεπτεμβρίου 2014 υπέγραψε όντας ελεύθερος μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ατρόμητο Αθηνών, το οποίο τον Ιούνιο του 2015 ανανεώθηκε για δύο ακόμη χρόνια, παραμένοντας στον σύλλογο των δυτικών προαστίων μέχρι το καλοκαίρι του 2017. Στην τριετή παρουσία του στον Ατρόμητο συμπλήρωσε 54 συμμετοχές πρωταθλήματος.

Τον Ιούνιο του 2017 υπέγραψε ως ελεύθερος στον Απόλλωνα Σμύρνης. Τον Σεπτέμβριο του 2019 μετακόμισε στην Ρουμανία και την ΤΦΡ Κλουζ, από την οποία και δόθηκε δανεικός στις 28/01/2020 στην Academica Clinceni.

Στατιστικά στοιχεία ανά περίοδο 

1 Για τις περιόδους που αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική, δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία. 
Μέχρι 30 Απριλίου 2017

Διακρίσεις 
 Στην καλύτερη ομάδα της Σούπερ Λιγκ την περίοδο 2010-11
Συμμετοχή στον Τελικό κυπέλλου Ελλάδας 2012-2013 με την φανέλα του Αστέρα Τρίπολης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο Γιάννης Κοντοές στο soccerway
 Αφιέρωμα στη Σούπερ Λίγκα 2008-09, "Εθνοσπόρ" (25-8-2008), σελ. 49-51.
 Προφίλ στο onsports.gr
 Προφίλ στο transfermarkt.co.uk

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Φωστήρα
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης
Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών
Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία
Αλεξάνδρα Λαδικού

Η Αλεξάνδρα-Ελευθερία Λαδικού (Καβάλα, 26 Ιανουαρίου 1933) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Το 1953 συμμετείχε στα καλλιστεία και κέρδισε τον τίτλο Β΄ Μις Ελλάς, ενώ βγήκε Αναπληρωματική Μις Κόσμος την ίδια χρονιά στην αντίστοιχη διεθνή διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο.

Αποφοίτησε από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, με το οποίο και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο στην "Αυλή των θαυμάτων" του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Συνεργάστηκε με το Λαϊκό Θέατρο του Mάνου Κατράκη, τους θιάσους των Πέτρου Φυσσούν και Γιάννη Φέρτη-Ξένιας Καλογεροπούλου, με τους σκηνοθέτες Μήτσο Λυγίζο, Πέλο Κατσέλη, Ντίνο Δημόπουλο κ.ά.

Από το 1996 μέχρι και το 2010, δίδασκε και είχε αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση στη Δραματική Σχολή του Διομήδη Φωτιάδη. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ενώ έχει ανεβάσει θεατρικές παραστάσεις και με δικό της θίασο.

Διακρίσεις 
Σε εκδήλωση της 29ης Μαρτίου του 1999 από το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου (Θεατρικό Μουσείο) απονεμήθηκε στην ίδια και στην Κάκια Αναλυτή το Έπαθλο "Κυβέλη" για τη διαρκή προσφορά τους.

Πολιτική
Η Αλεξάνδρα Λαδικού ήταν υποψήφια Ευρωβουλευτής στις εκλογές της 25 Μαΐου του 2014 με το κόμμα του Δημ. Καζάκη, ΕΠΑΜ.

Φιλμογραφία

Θέατρο
 (1950), "Τρωάδες" του Ευριπίδη με τα Εκπαιδευτήρια Φωτόπουλου στο "Θέατρο Κεντρικόν", σε σκηνοθεσία-διδασκαλία Θάνου Τράγκα ερμηνεύουν: Αλεξάνδρα Λαδικού, Γεώργιος Μούτσιος κ.α. , ο Άγγελος Σικελιανός συγχαίρει συγκίνημένος τον Θάνο Τράγκα: ''Αυτή ήταν πράγματι μια παράσταση αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας". 
Η Αυλή των θαυμάτων
Θείος Bάνιας 
Η άνοδος και η πτώση του Αρτούρο Oύι 
Το παιχνίδι των ρόλων του Πιραντέλο 
Αντόνιο ή το μήνυμα
Το θέμα της ημέρας
Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές
Φώτο φίνις 
Ελ Γκρέκο
Στέλλα Βιολάντη
Kόκκινα φανάρια
Εμείς, αυτοί και οι άλλοι
Η μικρή μας πόλη
Ερωτική αναρχία
Ο αντιπρόσωπος
Χαίρε Λουίζα
Καλλιπάτειρα
Λεωφορείο ο πόθος
Η κόμισσα της φάμπρικας
Μαίρη-Μαίρη
Ένας ιππότης για τη Βασούλα
Ο φάκελος
Ατμόπλοιο Τζόαν Ντάνβερνς 
Ένας πρίγκιπας για μένα 
Σιρανό ντε Μπερζεράκ
Βασιλιάς Ληρ 
Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα
Ιούλιος Καίσαρ
Οι ξεριζωμένοι
Στη γέφυρα του Λουλέ Μπουργκάζ
Ζωρζ Νταντέν
Όλα στην κήπο
Χάρτινα λουλούδια 
Βρικόλακες 
Γλάρος
Ένας μήνας στην εξοχή 
Το παιχνίδι των ρόλων
Η σιωπή της Άλκηστης 
Ελένη (τραγωδία)
Xάρολντ και Μωντ 
Η τρελή του Σαγιώ 
Ο σοβαρός Ερνέστος
Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα
Ανάσα ζωής

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαδικού στο IMDb
Λαδικού  στο cine.gr

Ελληνίδες μοντέλα
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Φαίδων Γεωργίτσης

Ο Φαίδων Γεωργίτσης (Αθήνα, 21 Ιανουαρίου 1939 - Αθήνα, 1 Μαρτίου 2019) ήταν Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Βιογραφικό 
Σπούδασε στις Δραματικές Σχολές των Καρόλου Κουν, Χρήστου Βλαχιώτη και Πέλου Κατσέλη. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο στην ταινία Ποτέ την Κυριακή του Ζυλ Ντασέν το 1960.

Έγινε δημοφιλής μέσα από τις ταινίες-μιούζικαλ της Φίνος Φιλμ σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, με συχνούς συμπρωταγωνιστές τη Μαίρη Χρονοπούλου, τη Ζωή Λάσκαρη, τον Κώστα Βουτσά, τη Μάρθα Καραγιάννη κ.ά. Στο θέατρο συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν αλλά και με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και τον θίασο του Μίνωα Βολανάκη.

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1972 στη σειρά "Κόκκινο δαχτυλίδι", ενώ έγινε πάλι δημοφιλής τη δεκαετία του '90 μέσα από τις καθημερινές τηλεοπτικές σειρές "Καλημέρα ζωή" και "Λάμψη" του Νίκου Φώσκολου.

Ασχολήθηκε επίσης με τη σκηνοθεσία σε θεατρικά και σε κινηματογραφικά έργα.

Προσωπική ζωή 
Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μπέτυ Αρβανίτη και εν συνεχεία παντρεύτηκε την Μπέτσυ με την οποία απέκτησε δυο παιδιά, τον Ραφαέλο και τη Μαρίζα. Το ζευγάρι είχε δημιουργήσει τον δικό του θεατρικό θίασο, ο οποίος εδρεύει στο Κορωπί και με τον οποίο ασχολιόταν κατά τα τελευταία χρόνια.

Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών, την 1η Μαρτίου 2019 από καρκίνο του εγκεφάλου.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικές σειρές

Θέατρο

Τηλεοπτικό θέατρο

Παραπομπές

Πηγές 
 Βιογραφικό του ηθοποιού στην ιστοσελίδα της ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜΣ
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 90lepta.com
 https://www.zougla.gr/politismos/article/pe8ane-o-fedonas-georgitsis

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο ηθοποιός στο IMDB - Internet Movie Database
 Ο ηθοποιός στο cine.gr 
 Συνέντευξη του Φ. Γεωργίτση για το χώρο "Κεκρωπία"

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Δόλοπας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δόλοπας (Δόλοψ) είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

 Γιος του Τρώα δημογέροντα Λάμπου και εγγονός του Λαομέδοντα. Ο Δόλοπας έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο, στον οποίο και σκοτώθηκε από τον Μενέλαο. Συγκεκριμένα, ενώ ο Δόλοπας μαχόταν, ο Μενέλαος τον πλησίασε από το πλάι χωρίς να γίνει αντιληπτός και τον λόγχισε στο πίσω μέρος του ώμου. Η λόγχη διαπέρασε όλο το στήθος με ορμή και ο Δόλοπας έπεσε νεκρός με το πρόσωπο στο χώμα. Καθώς οι Αχαιοί έτρεξαν να σκυλεύσουν το πτώμα του, ο Έκτορας «ονείδισε» τον συμπολεμιστή του Μελάνιππο: «`Ετσι θα μείνομ' άπραγοι, Μελάνιππε; Δεν έχεις / πόνο για τον εξάδελφο; Δεν βλέπεις πώς μαλάζουν / τ' άρματα εκεί του Δόλοπος;...». Αυτά αναφέρονται στην Ιλιάδα (Ο 525-527, και εδώ Ο 553-555 σε μετάφραση Ι. Πολυλά. Ο Δόλοπας ήταν πρώτος εξάδελφος του `Εκτορα, με κοινό παππού τον Λαομέδοντα.).
 Γιος του Αχαιού Κλυτίου, ένας από τους `Ελληνες αρχηγούς που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Αυτός ο Δόλοψ, ο «Κλυτίδης», σκοτώθηκε στον πόλεμο από τον `Εκτορα μαζί με άλλους 8 αρχηγούς των Ελλήνων, κάτι που αναφέρεται στην Ιλιάδα (Λ 302).

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 223

Δείτε επίσης 
 Δόλοπες

Δολοπας
Δολοπας
Αναστάσειο Τείχος

Το Αναστάσειο Τείχος ή τα Μακρά Τείχη της Θράκης (τούρκ. ουζούν ντουβάρ) είναι αρχαίο οχυρό οικοδόμημα από λίθους και πλίνθους τύρφης που βρίσκεται 64 χλμ δυτικά της Κωνσταντινούπολης.
Κατασκευάστηκε από τους Βυζαντινούς στο τέλος του 5ου αιώνα μ.Χ.
Αρχικά είχε μήκος περίπου 56 χλμ και εκτεινόταν στην ανατολική Θράκη από την ακτή της Μαύρης Θάλασσας ως την Σηλυβρία στη Θάλασσα του Μαρμαρά. 
Το τείχος ήταν τμήμα ενός αμυντικού συστήματος της Κωνσταντινούπολης, της τότε πρωτεύουσας της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και πιθανώς ήταν σε λειτουργία μέχρι και τον 7ο αιώνα.

Ιστορική αναδρομή 
Η κατασκευή του οχυρού ανέρχεται ήδη στο 469 μ.Χ. την εποχή που αυτοκράτορας ήταν ο Λέων Α' (457 - 474 μ.Χ.) καθώς και στο 478 την εποχή του Ζήνωνα (476 - 491 μ.Χ.).
Το όνομα του όμως προέρχεται από τον αυτοκράτορα Αναστάσιο Α΄ (491 - 518 μ.Χ.), ο οποίος το συντήρησε και το ανοικοδόμησε τα έτη 507 - 512 μ.Χ. Σκοπός του ήταν η προστασία της Κωνσταντινούπολης από τις απειλές της Δύσης, ιδιαίτερα από τους Ούννους, τους Σλάβους και τους Βουλγάρους. Λόγω του μεγάλου μήκους του, η υπεράσπισή του απαιτούσε πολύ στρατό, και γι' αυτό οι επιδρομείς το διαπέρασαν πολλές φορές.
Εγκαταλείφθηκε μετά τον 7ο αι. και κατέρρευσε, ενώ λεηλατήθηκε για τα οικοδομικά του υλικά, που χρησιμοποιήθηκαν με τη σειρά τους για άλλα οικοδομήματα. Σήμερα διατηρείται μέρος του, κυρίως στις δύσβατες δασώδεις περιοχές του βορρά.

Αρχιτεκτονική δομή 
Το τείχος είχε πάχος 3,30 μ και ύψος άνω των 5 μ.
Ήταν πλήρως εξοπλισμένο με οχυρούς πύργους, πύλες, οχυρά φρούρια και τάφρους, ενώ η πρόσβασή του από την Κωνσταντινούπολη γίνονταν από έναν ιδιαίτερο δρόμο, ο οποίος χρησιμοιούνταν ειδικά για στρατιωτικούς σκοπούς. Στο μέσο του τείχους ήταν χτισμένο ένα κάστρο διαστάσεων 250 επί 300 μ.

Βιβλιογραφία 
 Schuchhardt, C. Die Anastasius-Mauer bei Constantinopel und die Dobrudcha-Wälle, Jahrbuch des Kaiserlich Deutschen Arhäologischen Instituts, XVI (1901), 107-127
 Crow, J. G. The Long Walls of Thrace, in C. Mango and G. Dagron, Constantinople and Its Hinterland, (Aldershot, 1995)
 Crow, J. & Ricci, A. Investigating the hinterland of Constantinople: interim report on the Anastasian Long Wall. Journal of Roman Archaeology 10 (1997), 253-288

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Παρουσίαση του Αναστάσειου Τείχους από το πανεπιστήμιο του Newcastle Upon Tyne της Αγγλίας

Τείχη
Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη
Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη
Βυζαντινή στρατιωτική αρχιτεκτονική
Σηστός

Η Σηστός ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Χερσονήσου της Καλλίπολης κοντά στο στενότερο σημείο του Ελλησπόντου, ακριβώς απέναντι από την ασιατική πόλη Άβυδο. Στην αρχαιότητα αποτελούσε σημαντικό εμπορικό κέντρο (λιμένας) διακινουμένων προϊόντων από Μεσογειακές χώρες προς τον Εύξεινο Πόντο και αντίστροφα αλλά και ως βασικό πέρασμα (Πέραμα) από την ευρωπαϊκή ακτή στην ασιατική και αντίστροφα.

Ιστορία
Η Σηστός ήταν αποικία των Αιολέων την οποία και αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα (Β-836). Ο δε Ηρόδοτος αναφέρει πως όταν ο Δαρείος επέστρεφε από την εκστρατεία του κατά των Σκυθών, πέρασε απ΄ αυτή την πόλη (513 π.Χ.). Επίσης ο ίδιος ιστορικός αναφέρει πως όταν ο Ξέρξης εκστράτευσε κατά των Ελλήνων στους Περσικούς Πολέμους, διερχόμενος και αυτός από την πόλη δημιούργησε ζεύξη με πλωτή γέφυρα "αλυσσοδένοντας και μαστιγώνοντας" τον πορθμό.

Το 478 π.Χ. μετά το τέλος των Περσικών πολέμων, εμφανίσθηκαν οι Αθηναίοι οι οποίοι την κατέλαβαν και την υποχρέωσαν σε φόρου υποτελή τους, μέχρι το 404 π.Χ. που περιήλθε στους Σπαρτιάτες. Τελικά τον ίδιο χρόνο προσέτρεξαν προς βοήθειά της οι Πέρσες οι οποίοι και την ελευθέρωσαν, την περιέλαβαν στο κράτος τους πλην όμως της επέτρεψαν να διατηρεί αυτονομία μέχρι το 387 π.Χ.. Μετά όμως από νέα επέμβαση το 353 π.Χ. κατελήφθη εκ νέου από τους Αθηναίους από τους οποίους και απελευθερώθηκε από τον Βασιλέα της Μακεδονίας Φίλιππο Β΄.

Στην πόλη αυτή λίγα χρόνια αργότερα το 334 π.Χ., ο Μέγας Αλέξανδρος συγκέντρωσε το στρατό του για την εκστρατεία του στην Ασία. Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου η Σηστός περιήλθε στους διαδόχους του, εξ αυτών στους Ροδίους και εξ αυτών στο Βασίλειο της Περγάμου. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο φαίνεται να περιέπεσε σε παρακμή.

Το 550 μ.Χ. ο Ιουστινιανός ανήγειρε στη Σηστό ένα πολύ ισχυρό φρούριο. Στη μετέπειτα Φραγκοκρατία περιήλθε στους Φράγκους και κατόπιν στον Αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Δούκα Βατάτση (1222-1254). Το 1353 καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς.

Η Σηστός έγινε περισσότερο γνωστή στην ιστορία και την ποίηση από τους έρωτες της Ηρούς και του Λέανδρου. Κοντά στην αρχαία θέση της Σηστού (ΝΔ) βρίσκεται σήμερα η τουρκική πόλη Εσεάμπατ όπου υφίσταται η πορθμειακή σύνδεση με την έναντι επί της ασιατικής ακτής πόλη Τσανάκκαλε

Παραπομπές

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.16ος, σελ.972

Πόλεις της αρχαίας Θράκης
Επαρχία του Τσανάκκαλε
Αιολικές αποικίες
Φάρτιδα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Φάρτιδα (Φάρτις) αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Φάρτιδας ήταν μία ανώνυμη γυναίκα από την Αιθιοπία, ίσως η ίδια με τη μητέρα των αδελφών της Αναξιβίης, Ευίππης, Κερκέτιδας, Μνήστρας, Νηλούς και Πειρήνης. Η Φάρτιδα παντρεύτηκε τον Ευρυδάμαντα, γιο του Αιγύπτου, και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.

Πηγές 
 Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου

Φαρτιδα
Σύλβα Κοσκινά

Η Σύλβα Κοσκινά (22 Αυγούστου 1933, Ζάγκρεμπ - 26 Δεκεμβρίου 1994, Ρώμη) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ της Γιουγκοσλαβίας και είχε ελληνική και πολωνική καταγωγή. Το επώνυμό της αρχικά ήταν Κοσκινού.

Μετανάστευσε στη Ιταλία σε εφηβική ηλικία κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, όπου σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης, ενώ δούλευε ως φωτομοντέλο. Άρχισε να παίζει στον κινηματογράφο το 1955. Η δεύτερη παρουσία της ήταν στο έργο Il Ferroviere στο στυλ του ιταλο-νεορεαλισμού του Πιέτρο Γκέρμι και σημείωσε  κάποια επιτυχία.

Πήρε μέρος σε πολλά έργα ελαφρού και ιστορικού περιεχομένου, μεταξύ άλλων και στο πλευρό του Λίνο Βεντούρα, του Χορστ Μπούχολτς. Είχε επιτυχία στον ρόλο της Ιόλης, στο πλευρό του Ηρακλή (Στηβ Ρηβς) στα δύο ομώνυμα έργα (Hercules) του 1958 και 1960. Είχε μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία, παίρνοντας μέρος σε σχεδόν δέκα κινηματογραφικά έργα ετησίως. Το 1965 συνεργάστηκε με τον Φεντερίκο Φελλίνι, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 άρχισε να αποτραβιέται από την σκηνή.

Πέθανε στη Ρώμη το 1994 από καρκίνο του μαστού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 https://web.archive.org/web/20080421194758/http://koscina.hp.infoseek.co.jp/sylva103e.htm

Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ιταλοί μοντέλα
Κωστήτσι Ιωαννίνων

Το Κωστήτσι είναι ένα μικρό χωριό στα νοτιοανατολικά του Νομού Ιωαννίνων, σκαρφαλωμένο στα 870 μ. Ανήκει διοικητικά στο Δήμο Κατσανοχωρίων, με έδρα το Καλέντζι. Παλαιότερα, αποτελούσε οικισμό της κοινότητας Φορτοσίου, η οποία αποτελούνταν από τους οικισμούς Κωστήτσι, Νίστορα, Πάτερο και Φορτόσι. 

Το Κωστήτσι, πρωτοκατοικήθηκε κάπου τον 17ο αιώνα. Ο θρύλος λέει, πως λίγο πιο έξω από το χωριό, στην τοποθεσία Λάτη, υπήρχε ένας μεγάλος οικισμός, το Λάτιο, ο οποίος μαστίζονταν από λοιμό. Από αυτόν τον λοιμό, επέζησαν μόνο τέσσερα αδέλφια που ονομάζονταν Κώστας, Νέστορας, Πέτρος και Φώτης. Τα τέσσερα αυτά αδέλφια έχτισαν τα χωριά που φέρουν ακόμα και σήμερα το όνομά τους, με διάφορες παραφθορές βέβαια, δηλαδή «Κωστήτσι» (Κώστας), «Νίστορα» (Νέστορας), «Πάτερο» (Πέτρος) και «Φορτόσι» (Φώτης). Το χωριό, κράτησε μέχρι και σήμερα το όνομα του ιδρυτή του, με μια μικρή παρένθεση κατά την οποία ονομάστηκε και Καλλιθέα.
Το όνομα αυτό δεν του δόθηκε τυχαία, μιας και σε μικρή απόσταση από τον οικισμό, βρίσκεται το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, με όμορφη θέα προς την χαράδρα του Αράχθου, τα Τζουμέρκα και την σε σχήμα πυραμίδα κορυφή της Στρογκούλας (2.100 μ.).

Το χωριό σήμερα, παραμένει παραδοσιακό, με τα καλντερίμια του, τα αλώνια και φυσικά τα απαράμιλλης αρχιτεκτονικής και ομορφιάς πέτρινα σπίτια, τα οποία κατασκευάστηκαν από περίφημους Τζουμερκιώτες μαστόρους της πέτρας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 GTP - Greek Travel Pages

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Γιώργος Νινιός

Ο Γιώργος Νινιός (1959) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Κατάγεται από τον Άμμο Μεσσηνίας, γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Άγιο Δημήτριο Αττικής. Σπούδασε για έναν χρόνο στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου, την οποία εγκατέλειψε μετά την εισαγωγή του στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, λόγω έλλειψης χρόνου.
Στις 20 Απριλίου 2017 παρουσίασε για πρώτη φορά μουσική και τραγούδια, που έχει γράψει για το θέατρο, στην εκπομπή της ΕΡΤ1 "Στάση ΕΡΤ".

Την πρώτη τηλεοπτική του εμφάνιση έκανε ως χορευτής στην παραγωγή της ΕΡΤ «Play back» και όχι ως ηθοποιός. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με τις «Τρωάδες» και στον κινηματογράφο με το «Αίμα των Αγαλμάτων» του Τόνυ Λυκουρέση. Για τις ανάγκες των έργων στα οποία συμμετέχει, συχνά συνθέτει μουσική και τραγούδια, τα οποία γράφει και ερμηνεύει ο ίδιος.

Διακρίσεις 
Πήρε τιμητική διάκριση για την ερμηνεία του στη "[[Δέσποινα]]" στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1990 και το βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου στα Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1989 και 1991 για τις ταινίες "Δεξιότερα της δεξιάς" και "Δραπέτης", "Ισημερία" αντίστοιχα.

Το 1990 πήρε βραβείο Α΄Ανδρικού ρόλου στα Κρατικά Βραβεία για τη συμμετοχή του στην ταινία "Το Πέρασμα" της Βασιλικής Ηλιοπούλου.

Το 1992 πήρε στα Βραβεία Ελληνικής Τηλεόρασης το βραβείο του Α΄ Ανδρικού Ρόλου για τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά "Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά", στην οποία έκανε και την πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση ως ηθοποιός.

Το 2007, βραβεύτηκε στα Θεατρικά Βραβεία Κοινού 2007 για το ρόλο του στην παράσταση "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;".

Σκηνοθεσία 
Το Νοέμβριο του 2012 κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το έργο του Νίκου Ποριώτη "Δε θα μείνω πολύ" με πρωταγωνιστές τον ίδιο το συγγραφέα και την Κατερίνα Μπιλάλη στο Θέατρο του Ήλιου.

Ως τραγουδιστής 
Το 1998 συνεργάστηκε με τον Διονύση Τσακνή στην ταινία "Έξι με Έξι", στην οποία ο Τσακνής είχε γράψει την μουσική και τα τραγούδια. Την ίδια χρονιά οι δυο τους συμμετείχαν σε συναυλίες. Τον χειμώνα του 2002 συμμετείχε στην μουσική παράσταση "Άριστα Τραγούδια" στο Zoom, την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος και στην οποία συνεργάστηκε με την τραγουδίστρια Λένα Αλκαίου.

Ενδιαφέροντα 
Του αρέσει η οδήγηση με μοτοσικλέτα και έχει λάβει μέρος σε αγώνες, στους οποίους έχει επανειλημμένα βραβευτεί.

Συμμετοχές

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Θέατρο 
Θέατρο ως ηθοποιός

Θέατρο ως σκηνοθέτης

Τηλεοπτικό Θέατρο

Βιντεοταινίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
  
 Ο ηθοποιός στο cine.gr 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Κώστας Τζαβάρας

Ο Κώστας Τζαβάρας (γεν. 15 Αυγούστου 1955) είναι Έλληνας νομικός, δικηγόρος και βουλευτής Ηλείας με την Νέα Δημοκρατία, από το 2007. 

Χρημάτισε ως Αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, από το 2012 έως το 2013, στην Κυβέρνηση Σαμαρά.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας, τον Αύγουστο του 1955. 

Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. Εργάσθηκε ως δικηγόρος στον Πύργο και χρημάτισε πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Πύργου για δύο συνεχόμενες θητείες μέχρι το 2004. Κατά καιρούς έχει αρθρογραφήσει σε αρκετές τοπικές εφημερίδες.

Το 1998 έθεσε υποψηφιότητα ως δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη του Γαβρίλη Λιατσή εκλεγόμενος πρώτος σε ψήφους, ενώ στις βουλευτικές εκλογές του 2004 ήταν υποψήφιος με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας συγκεντρώνοντας 13.119 σταυρούς. Στις επόμενες εκλογές, του 2007, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ηλείας. Στις εκλογές του 2009 επανεξελέγη βουλευτής Ηλείας, δεύτερος σε ψήφους. Μετά την ήττα της Νέας Δημοκρατίας, στήριξε για την προεδρία τον Αντώνη Σαμαρά και μετά την εκλογή του πρώτου τοποθετήθηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας. Υπήρξε μέλος της εξεταστικής επιτροπής για το Βατοπέδι και τη Siemens. 

Τον Ιανουάριο του 2011 ορίστηκε Υπεύθυνος του Τομέα Δικαιοσύνης. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012 επανεξελέγη πρώτος σε ψήφους στο νομό Ηλείας. Στις εκλογές που ακολούθησαν (Ιουνίου) επανεξελέγη. Στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού (αρμόδιος για θέματα πολιτισμού).

Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015. Στις 18 Νοεμβρίου 2016, με απόφαση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκου Μητσοτάκη, ανέλαβε καθήκοντα Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Στις εκλογές του 2019 ανανέωσε τη βουλευτική του θητεία.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προσωπική ιστοσελίδα του Κώστα Τζαβάρα

Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού
Βουλευτές Ηλείας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Έλληνες δικηγόροι
Έλατος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Έλατος είναι γνωστά τα παρακάτω έξι πρόσωπα:

 Ο πρωτότοκος γιος του Αρκάδα. Ο Αρκάς, μοιράζοντας τη χώρα του, έδωσε στον Έλατο την περιοχή του όρους Κυλλήνη. Εξορμώντας από εκεί, ο Έλατος έφθασε αργότερα μέχρι τη Φωκίδα, τους κατοίκους της οποίας βοήθησε εναντίον των Φλεγυών. Επίσης, ίδρυσε την πόλη Ελάτεια. Ένα άγαλμα του Έλατου βρισκόταν στην αγορά της Ελάτειας και ένα άλλο στην Τεγέα.
 Ηγεμόνας των Λαπιθών που κατοικούσε στη Λάρισα της Θεσσαλίας. Ο Έλατος ο Λαπίθης πήρε ως σύζυγό του την Ιππεία και είναι ο πατέρας του Καινέως, του Αργοναύτη Πολυφήμου, του Αμφύκου και του Ίσχυος. Με τον Λαπίθη Έλατο συγχέεται και πολλές φορές ταυτίζεται ο προηγούμενος Έλατος από την Αρκαδία.
 Πολεμιστής από την Πήδασο, σύμμαχος των Τρώων κατά τον Τρωικό Πόλεμο, που σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Αγαμέμνονα. Αυτός ο Έλατος αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Ζ, στίχος 33), όπου χαρακτηρίζεται ως «ανδρείος».
 Ο ένας από τους μνηστήρες της Πηνελόπης. Αυτός ο Έλατος αναφέρεται στην Οδύσσεια (χ 267). Σκοτώθηκε από τον χοιροβοσκό Εύμαιο κατά τη μνηστηροφονία.
 Κένταυρος που σκοτώθηκε από τον Ηρακλή με δηλητηριασμένο βέλος.
 Ο πατέρας του Αμπύκου.

 Ο αστεροειδής 31824 Έλατος, που ανακαλύφθηκε το 1999 και ανήκει στην κατηγορία των «Κενταύρων», πήρε το όνομά του από το πέμπτο από τα παραπάνω πρόσωπα.

Παραπομπές

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 265

Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Επισκέψιμα σπήλαια στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά επισκέψιμα σπήλαια. Στα περισσότερα από αυτά ο επισκέπτης πληρώνει κάποιο εισιτήριο εισόδου. Ο παρακάτω κατάλογος βασίζεται στο αρχείο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας.

Ελληνικά τουριστικά σπήλαια και τεχνητά έγκοιλα
Γεροντόσπηλιος, Μελιδόνι Ρεθύμνου 
Δικταίο Άντρο, Λασίθι 
Ιδαίον Άντρον, Οροπέδιο Νίδας, Ρέθυμνο
Κατακόμβες Μήλου, Μήλος
Λιμνοσπήλαιο Μελισσάνης, Σάμη Κεφαλονιάς
Σπήλαιο Αγίας Σοφίας Μυλοπόταμος, Κύθηρα
Σπήλαιο Αγίου Ανδρέα Καστανιάς, Λακωνία
Σπήλαιο Αγίου Γάλακτος, Χίος
Σπήλαιο Αγίου Γεωργίου, Κιλκίς
Σπήλαιο Αγγίτη, Προσοτσάνη Δράμας
Σπήλαιο Αλιστράτης, Σέρρες
Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας, Αριδαία
Σπήλαιο Ανεμότρυπα, Πραμάντα Ιωαννίνων
Σπήλαιο της Αντιπάρου, Αντίπαρος
Σπήλαιο Γλυφάδα Διρού, Λακωνία
Σπηλιά του Δράκου, Καστοριά
Σπήλαιο Δρογκαράτη, Σάμη Κεφαλονιάς
Σπήλαιο Καστανιάς, Άγιος Ανδρέας, Καστανιά
Σπήλαιο Καταρρακτών Έδεσσας, Έδεσσα
Σπήλαιο των Λιμνών, Καστριά Αχαΐας
Σπήλαιο Μιλάτου, Μελιδόνι, Λασίθι
Σπήλαιο των Ολύμπων, Χίος
Σπήλαιο Παιανίας, Αττική
Σπήλαιο Περάματος, Ιωάννινα
Σπήλαιο Πετραλώνων, Χαλκιδική
Σπήλαιο Σφενδόνη Ζωνιανών, Ζωνιανά Ρεθύμνου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σπήλαια
 Σπήλαιο Περάματος
 Σπήλαιο Λιμνών
 Σπήλαιο Αλιστράτης
 Σπήλαιο Πηγών Αγγίτη
 Σπήλαιο Δράκου Καστοριάς
Γιάννης Θεωνάς

Ο Γιάννης Θεωνάς (Φιλότι Νάξου, 29 Οκτωβρίου 1940- 12 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας πολιτικός, στέλεχος της Αριστεράς και πρώην ευρωβουλευτής του ΚΚΕ.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ήταν πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ και της Ανωτέρας Τηλεπικοινωνιακής Σχολής. Το 1964 προσλήφθηκε στον ΟΤΕ, όπου εργάστηκε έως το 1994. Υπήρξε δραστήριο συνδικαλιστικό στέλεχος από το 1974, μέλος του Δ.Σ. του ΟΜΕ-ΟΤΕ, του Εργατικού Κέντρου Αθήνας και της ΓΣΕΕ, της οποίας διετέλεσε και Γενικός Γραμματέας την περίοδο 1992-1994.

Ο Θεωνάς έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, το 1987, στην οποία παρέμεινε έως το 1996, ενώ κατά την περίοδο 1990-1994 ήταν και μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Από το 1994 έως το 2000 ήταν ευρωβουλευτής του ΚΚΕ. Στο Ευρωκοινοβούλιο διετέλεσε μεταξύ άλλων και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικής, Νομισματικής και Βιομηχανικής πολιτικής.

Στις 3 Ιουνίου 1994, μετά το τέλος της ομιλίας του υποψήφιου ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, Βασιλείου Εφραιμίδη, στη Πλατεία Αριστοτέλους, στη Θεσσαλονίκη, τόσο ο Εφραιμίδης όσο και ο Γιάννης Θεωνάς και ο Μιχάλης Σπυριδάκης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, δέχθηκαν επίθεση με μαχαίρι από έναν 54χρονο ακροδεξιό. Ο δράστης συνελήφθη και καταδικάστηκε, σε πρώτο βαθμό, σε 15 χρόνια και τρεις μήνες κάθειρξη, για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά του Εφραιμίδη και του Θεωνά και πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών κατά του Σπυριδάκη. Σε δεύτερο βαθμό η ποινή μειώθηκε σε 13 χρόνια και 9 μήνες φυλάκιση.

Το 2000, ύστερα από τη διαγραφή του Μήτσου Κωστόπουλου από το ΚΚΕ, ο Θεωνάς ήρθε σε ανοιχτή σύγκρουση με την ηγεσία του Κόμματος, αποδοκιμάζοντας ανοιχτά τη διαγραφή του Κωστόπουλου, υποστηρίζοντάς τον και λέγοντας πως το Κόμμα βρίσκεται σε λάθος πορεία. Σύντομα, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του στο Ευρωκοινοβούλιο, δίνοντας την στον Γιάννη Πατάκη. Κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών του 16ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, ο Θεωνάς ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το Κόμμα. Αμέσως μετά, μαζί με τον Κωστόπουλο και άλλα πρώην στελέχη του ΚΚΕ, ίδρυσε την Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς (ΚΕΔΑ), η οποία συμμάχησε με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Στις 30 Ιουνίου 2015 έγινε διοικητής του ΙΚΑ, όμως παραιτήθηκε δύο μήνες μετά, λόγω των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα.

Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών στις 12 Σεπτεμβρίου 2021.

Παραπομπές 

Έλληνες πολιτικοί-επέκταση
Έλληνες συνδικαλιστές
Έλληνες κομμουνιστές
Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 11/2012
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Βουλευτές Β' Αθηνών
Διοικητές του ΙΚΑ
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1994-1999