joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Χριστιανός του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ

Ο Χριστιανός, γερμ. Christian (12 Αυγούστου 1688 - 28 Αυγούστου 1739) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1724-1739).

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο κάστρο του Ντίλενμπουργκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Δωροθέας Ελισάβετ, κόρης του Γεωργίου Γ΄, δούκα του Μπριγκ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γουλιέλμος Β΄.

Τον πατέρα του, που απεβίωσε το 1701, διαδέχθηκε ο Γουλιέλμος Β΄, ο οποίος ανέλαβε τη μόρφωση του 13ετούς Χριστιανού. Εστάλη με τον παιδαγωγό της Αυλής (Hofmeister) Γκούσταφ φον Μόλτκε στο Λάιντεν, όπου ο Χριστιανός σπούδασε μαθηματικά με ενθουσιασμό στο εκεί Πανεπιστήμιο. Το 1708 εισήλθε στον ολλανδικό στρατό ως ταγματάρχης και το 1711 προήχθη σε συνταγματάρχη. Διακρίθηκε στον Πόλεμο για την Ισπανική Διαδοχή κατά των Γάλλων. Με τη συνθήκη της Ουτρέχτης το 1713 επέστρεψε στη Γερμανία και εγκαταστάθηκε στο Χάνταμαρ. Ο δεύτερος εξάδελφος του πάππου του, Φραγκίσκος Αλέξανδρος, πρίγκιπας του Νάσσαου-Χάνταμαρ απεβίωσε και ο Χριστιανός ήταν κληρονόμος μαζί με άλλους δύο του Οίκου του, των κλάδων Ζίγκεν και Ντιτς.

Το 1724 ο Γουλιέλμος Β΄ απεβίωσε χωρίς άρρενα (επιζώντα) τέκνα και ο Χριστιανός τον διαδέχθηκε στο Ντίλενμπουργκ. Ήταν ιππότης του Τάγματος του Αγ. Ουμβέρτου. Απεβίωσε το 1739 από οξύ πνευμονικό οίδημα στο Στράσεμπερσμπαχ (σήμερα Ντίτσχελτσταλ) άτεκνος. Το Ντίλενμπουργκ μοιράστηκε μεταξύ του Γουλιέλμου Υάκινθου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ζίγκεν και του Γουλιέλμου Δ΄, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ντιτς. Επειδή ο πρώτος είχε οικονομικές δυσκολίες, πώλησε το μερίδιό του στον δεύτερο για 40.000 τάλερ (ασημένια τάληρα).

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Καρλόττα, κόρη του Ερρίκου Καζιμίρ Α΄, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ντιτς· δεν απέκτησαν τέκνα. Η Ισαβέλλα Καρλόττα ήταν θεία του Γουλιέλμου Δ΄.

Περαιτέρω ανάγνωση
 Ludwig Götze (1876), "Christian (Fürst zu Nassau-Dillenburg)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 4, Leipzig: Duncker & Humblot, p. 171

Οίκος του Νάσσαου
Φρειδερίκος της Οράγγης-Νάσσαου

Ο Φρειδερίκος, γερμ. Friedrich (15 Φεβρουαρίου 1774 - 6 Ιανουαρίου 1799) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν στρατιωτικός στην Αυστρία.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου Ε΄, πρίγκιπα της Οράγγης και της Βιλελμίνης των Χοεντσόλερν, κόρης του Αυγούστου Γουλιέλμου, πρίγκιπα της Πρωσίας. 
 
Εκπαιδευτές του ήταν ο στρατηγός Φρειδερίκος Στάμφορντ, ο μαθηματικός Λέοναρντ Όιλερ και ο ιστορικός Χέρμαν Τόλιους. Εκπαιδεύτηκε στρατιωτικά στο Μπράουνσβαϊγκ, δουκάτο του συγγενούς του. Το 1792 ο στρατηγός των Επαρχιών τον όρισε υποστράτηγο του Ιππικού και υπεύθυνο (grand master) του Πυροβολικού. Το 1793 συμμετείχε στην άμυνα της Δημοκρατίας εναντίον των Γάλλων· ήταν εμπνευσμένος αρχηγός και πολεμούσε στην πρώτη γραμμή. Ανέλαβε τη βορειοδυτική Βραβάντη. Αργότερα πολέμησε με τον μεγαλύτερο αδελφό του στο Φέρνε και το Μένεν. Το 1793 στο Βέρβικ πληγώθηκε από σφαίρα στον ώμο, ενώ το επόμενο έτος προήχθη σε στρατηγό του Ιππικού.

Παραπομπές

Οίκος του Νάσσαου
Ρωμαϊκά διηγήματα (ταινία)

Τα Ρωμαϊκά διηγήματα είναι μια ταινία, η οποία ανήκει στην ιταλική κωμωδία του 1955, σε σκηνοθεσία Τζάνι Φραντσολίνι, με πρωταγωνιστή τον Τοτό, την Σιλβάνα Παμπανίνι, τον Βιττόριο ντε Σίκα και τον Φράνκο Φαμπρίτσι.

Το σενάριο είναι εμπνευσμένο από το ομώνυμο έργο του Αλμπέρτο Μοράβια.

Πλοκή 
Τέσσερις νέοι Ρωμαίοι, ο Οθέλλος, ο Μάριο, ο Σπάρτακος και ο Αλβάρο γνωρίζονται, όταν ο τελευταίος αποφυλακίζεται.

Βλέποντας, ότι Αλβάρο δουλεύει μόνος του και βγάζει καλά κέρδη, οι άλλοι 3 αποφασίζουν να τον μιμηθούν και ενδιαφέρονται για την αγορά ενός βαν με δόσεις. Αλλά μην έχοντας αρκετά χρήματα για την προκαταβολή και την πρώτη δόση, δουλεύουν αντίστοιχα, ως σερβιτόρος, βοηθός κουρέα και μαθητευόμενος σε ψαράδικο καταφεύγοντας σε διάφορα τεχνάσματα, που επινοήθηκαν από τον Αλβάρο για να βγάλουν γρήγορα χρήματα.

Πρώτα προσπαθούν να κάνουν μεταπώληση εισιτηρίων σε ένα παιχνίδι της Εθνικής Ιταλιας, αλλά εντοπίζονται από αστυνομικούς, οι οποίοι τους κατάσχουν όλα τα εισιτήρια. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια ενός απένταρου συγγραφέα, προσπαθούν να εξαπατήσουν έναν δικηγόρο, μα έρχονται δεύτεροι στην δική τους απάτη, από τον συγγραφέα στον οποίο απευθύνονται.

Προσπαθούν στη συνέχεια να διακινήσουν πλαστά χαρτονομίσματα, αλλά ακόμη και αυτή η επινόηση  αποτυγχάνει. Τέλος, προσποιούνται ότι είναι φρουροί της δημόσιας ηθικής για να επιβάλλουν πρόστιμο στα ζευγαράκια, που βρίσκονται σε προσωπικές στιγμές στη Βίλα Μποργκέζε, αλλά εντοπίζονται και συλλαμβάνονται όλοι, εκτός του Αλβάρο, ο οποίος καταφέρνει να ξεφύγει.

Οι σύντροφοί του, μετά το μάθημα που παίρνουν με μια νύχτα στο κελί, αποφασίζουν να "ξεφορτωθούν" επιτέλους τον κακό δάσκαλο τους και να επιστρέψουν στις παλιές δουλειές τους.

Ευχαριστίες 
 1956 - Ντάβιντ ντι Ντονατέλο
 Καλύτερος σκηνοθέτης στον Τζάνι Φραντσολίνι
 Καλύτερος παραγωγός στον Νικολό Τεόντολι

Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Ταινίες του 1955
Ιταλόφωνες ταινίες
Ιταλικές ταινίες
Ιταλικές κωμικές ταινίες
Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Μηλέα Έβρου

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μηλέα

Η Μηλιά, επίσημα Μηλέα, είναι χωριό στο βόρειο τμήμα της περιφερειακής μονάδας Έβρου στην Ελλάδα σε υψόμετρο 90 μέτρα. Αποτελεί την τοπική κοινότητα Μηλέας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τριγώνου του δήμου Ορεστιάδας. Το 2011 ο πληθυσμός της ήταν 54 κάτοικοι. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Άρδα και πολύ κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Η πλησιέστερη κωμόπολη είναι ο Κυπρίνος που βρίσκεται στα ανατολικά του χωριού. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα με το όνομα Μηλιά το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κυπρίνου. Το 1940 διορθώνεται σε Μηλέα.

Πληθυσμός

Ιστορία
Το χωριό ιδρύθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους και ήταν γνωστό ως Bektaşli. Μετά από μια σύντομη περίοδο βουλγαρικής κυριαρχίας μεταξύ του 1913 και του 1919, έγινε μέρος της Ελλάδας. Ως αποτέλεσμα, ο βουλγαρικός και ο τουρκικός πληθυσμός του ανταλλάχθηκε με Έλληνες πρόσφυγες, κυρίως από τη σημερινή Τουρκία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μηλέα Τριγώνου ή Μηλιά όπως την ξέρουμε! από τον ιστότοπο https://www.inevros.gr

Παραπομπές

Χωριά του νομού Έβρου
Δήμος Ορεστιάδας
Εμίλιο Μάρκος Πάλμα

Ο Εμίλιο Μάρκος Πάλμα (ισπανικά: Emilio Marcos Palma, 7 Ιανουαρίου 1978) είναι υπήκοος Αργεντινής και ο πρώτος άνθρωπος που γεννήθηκε στην ήπειρο της Ανταρκτικής.

Ιστορικό 
Ο πατέρας του, Χόρχε Πάλμα, ήταν ο στρατιωτικός διοικητής της αργεντινικής βάσης Εσπεράνζα στην άκρη της Ανταρκτικής Χερσονήσου. Η μητέρα του, Σίλβια Μορέλλα ντε Πάλμα, εστάλη εκεί στα τέλη του 1977 (μαζί με άλλες επτά οικογένειες) ενώ ήταν ήδη 7 μηνών έγκυος, από τον τότε στρατιωτικό δικτάτορα της Αργεντινής, Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα, και μάλιστα με εντολή να γεννήσει στη βάση αυτή, ώστε να εξακριβωθεί αν η ήπειρος προσφέρεται για οικογενειακή ζωή.

Ο γιός τους γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1978 στις εγκαταστάσεις της βάσης, και έγινε ο πρώτος γνωστός άνθρωπος ο οποίος γεννήθηκε στην ήπειρο αυτή, και γενικότερα ο μόνος πρώτος γνωστός άνθρωπος που έχει γεννηθεί σε οποιαδήποτε ήπειρο. Του απονεμήθηκε αυτόματα η αργεντινική υπηκοότητα μέσω των γονιών του, καθώς και από το γεγονός ότι βρισκόταν στο τμήμα της θεωρούμενης ως αργεντινικής Ανταρκτικής, αν και η περιοχή διεκδικείται επίσης και από τη Βρετανία και τη Χιλή. 

Πριν τον Πάλμα, η κοντινότερη γνωστή γέννηση (εκτός όμως της ηπειρωτικής χώρας της Ανταρκτικής) είναι της Νορβηγίδας Σόλβιγκ Γκάνμπγιοργκ Τζάκομπσεν στο νησί της νοτίου Γεωργίας το 1913 ανάμεσα στη Λατινική Αμερική και την Ανταρκτική, και η οποία μεγάλωσε στην περιοχή αυτή, ενώ η πρώτη γνωστή γέννηση στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή ήταν ο Αυστραλός Τζέιμς Κεργκουέλεν Ρόμπινσον σε νησί του αρχιπελάγους Κεργκουελέν το 1859.

Παραπομπές 

Ανταρκτική
Αργεντινοί
Γλώσσα Ρουτούλ

Η ρουτούλ είναι μια γλώσσα που ομιλείται από τους Ρουτούλ, μια εθνική ομάδα που ζει στο Νταγκεστάν (Ρωσία) και σε ορισμένες περιοχές του Αζερμπαϊτζάν. Ομιλείται από 30.000 άτομα στο Νταγκεστάν (απογραφή του 2010) και 17.000 άτομα (χωρίς ημερομηνία) στο Αζερμπαϊτζάν. Η λέξη Ρουτούλ προέρχεται από το όνομα ενός χωριού στο Νταγκεστάν, του οποίου οι ομιλητές της γλώσσας σχηματίζουν την πλειοψηφία του πληθυσμού του χωριού.

Η Ρουτούλ είναι απειλούμενη γλώσσα στην Ρωσία και ταξινομείται ως "αναμφισβήτητα απειλούμενη" από το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Γλωσσών της Ουνέσκο.

Ταξινόμηση 
Η Ρουτούλ ανήκει στη Λεζγική ομάδα της οικογένειας γλωσσών του Βορειοανατολικού Καυκάσου. Οι Ρουτούλ αποκαλούν την γλώσσα τους ως myx'abišdy č'el.

Ιστορία 
Η Ρουτούλ δεν ήταν γραπτή γλώσσα μέχρι την ανάπτυξη αλφαβήτου με βάση το Κυριλλικό το 1990. Ένα λατινικό αλφάβητο αναπτύχθηκε το 2013 με βάση τη διάλεκτο Σιν-Σόρσου. Οι ομιλητές είναι συχνά δίγλωσσοι ή πολύγλωσσο, έχοντας μια καλή γνώση των Αζερικών, των Λεζγικών ή/και των ρωσικών. Υπάρχουν 8 διάλεκτοι και 2 υποδιάλεκτοι της Ρουτούλ. Η λογοτεχνική έκδοση της γλώσσας παραμένει στην αναπτυξιακή διαδικασία. Στις πυκνοκατοικημένες από τους Ρουτούλ περιοχές της νότιας Ρωσίας, η γλώσσα διδάσκεται στα δημοτικά σχολεία (τάξεις 1 έως 4).

Σχετικές γλώσσες 
Μεταξύ των γλωσσών της Λεζγικής ομάδας, η Τσαχούρ φαίνεται ως ο πιο στενός συγγενής της Ρουτούλ. Εκτός από αυτές τις δύο, υπάρχουν άλλες επτά γλώσσες στην Λεζγική ομάδα, η Λεζγική, η Ταμπασαράν, η Αγκούλ, η Μπουντούχ, η Κριτς, η Ούντι και η Άρτσι. 

Ρουτούλ γλώσσα αναφέρθηκε μερικές φορές λανθασμένα στην Λεζγκική ομάδα γλωσσών. Αλλά είναι πατέρα (ανεξάρτητη) γλώσσα.

Αλφάβητα 
Η Ρουτούλ έχει γραφεί σε διαφορετικά αλφάβητα στον ρου της ιστορίας της. Αυτά τα αλφάβητα στηρίχτηκαν σε τρεις γραφές: Αραβική (πριν το 1928), Λατινική (1928–38) και Κυριλλική (1990–present).

Η αλληλογραφία κυριλλικών και λατινικών αλφαβήτων παρουσιάζεται στον πίνακα:

Δείτε επίσης 
 Ρουτούλ (φυλή)
 Βορειοανατολικές Καυκάσιες γλώσσες
 Γλώσσες του Αζερμπαϊτζάν

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Rutuls - RUTULIA.COM
 Διαδικτυακό λεξικό της γλώσσας Ρουτούλ (επιλέξτε απλή ή σύνθετη περιήγηση)
 Δημοτικά Τραγούδια και Χοροί των Ρουτούλ του Αζερμπαϊτζάν
 Το βασικό λεξικό της Ρουτούλ στην Παγκόσμια Λεξικοστατιστική βάση Δεδομένων (3 διάλεκτοι της Ρουτούλ: Μουχάντ, Ιξρέκ, Λούτσεκ)

Γλώσσες του Αζερμπαϊτζάν
Γλώσσες της Ρωσίας
Λεζγκικές γλώσσες
Βορειοανατολικές καυκάσιες γλώσσες
Τόμας Χιούζ

Ο Τόμας Σμαρτ Χιούζ (Thomas Smart Hughes), (Νωνήτον, 25 Αυγούστου 1786 - Έτζγουεαρ, 11 Αυγούστου 1847), ήταν Άγγλος θεολόγος, ιστορικός και συγγραφέας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1786 στο Νωνήτον του Γουόρικσαϊρ της Αγγλίας.

Σπούδασε κλασικές και θεολογικές σπουδές στο Κολέγιο Σαιν Τζωνς του Πανεπιστήμιου του Κέιμπριτζ. Ήταν άριστος γνώστης της αρχαίας Ελληνικής και Λατινικής γλώσσας. Συνόδευσε τον Ρόμπερτ Τάουνλη-Πάρκερ (Robert Townley-Parker) στο ταξίδι του στην Ελλάδα (1813-1814) με κύριο σκοπό να επισκεφθούν τα Γιάννενα και τον Αλή πασά. Μετά την επιστροφή του στην Αγγλία χειροτονήθηκε ιερέας το 1815 και έγινε εταίρος του Εμμανουέλ Κόλεττζ στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Συνέγραψε φιλολογικές και θεολογικές μελέτες, κυρίως γύρω από τον απόστολο Παύλο. Όταν ξέσπασε η επανάσταση του 1821, βρέθηκε ενταγμένος στις τάξεις των φιλελλήνων.

Πέθανε στα 61 του χρόνια, στις 11 Αυγούστου του 1847, στο Έτζγουεαρ, βόρεια του Λονδίνου.

Ελληνικού ενδιαφέροντος έργα του
Το 1820 εκδόθηκαν στο Λονδίνο, από τον J. Mawman, οι εντυπώσεις του από το ταξίδι στην Ελλάδα. Το δίτομο έργο, xxii και 926 σελίδων, με τίτλο «Travels in Sicily, Greece and Albania» («Ταξίδια στη Σικελία, την Ελλάδα και την Αλβανία») είναι αφιερωμένο στο συνταξιδιώτη του Robert Townley-Parker. Περιέχει 13 χαρακτικά από σχέδια του συνοδοιπόρου του και αρχιτέκτονα Charles R. Cockerell και 2 χάρτες. Εντός κειμένου υπάρχουν και άλλα μικρά σκίτσα και χαρακτικά, τα οποία φαίνεται να έχει χαράξει ο William Hughes.

Το 1830 εκδόθηκε στο Λονδίνο από τους Henry Colburn και Richard Bentley η δεύτερη επαυξημένη έκδοση του έργου του Χιούζ με τίτλο «Travels in Greece and Albania» («Ταξίδια στην Ελλάδα και την Αλβανία»), δίτομη και αυτή, αποτελούμενη από xii και 1028 σελίδες. Το 1821 εκδόθηκε στο Παρίσι από τους αδελφούς Gide το έργο του Χιούζ, μεταφρασμένο στα Γαλλικά από τον ίδιο το συγγραφέα, σε δύο τόμους, με τίτλο «Voyage à Janina en Albanie, par la Sicile et la Grèce». Τον ίδιο χρόνο τυπώθηκε στην Ιένα η γερμανική έκδοση του έργου του, με τίτλο «Reise durch Sicilien und Griechenland nach Janina in Albanien».

Πηγές
Νίκος Δ. Καράμπελας, Ο Άγγλος θεολόγος Thomas S. Hughes στην Πρέβεζα και τη Νικόπολη, Πρεβεζάνικα Χρονικά, τχ. 41-42, σελ. 53-144, Πρέβεζα, 2005.

Βιβλιογραφικές παραπομπές

Άγγλοι συγγραφείς
Άγγλοι κληρικοί
Φιλέλληνες
Άγγλοι περιηγητές
Χούστο Βιγιάρ

Ο Χούστο Βιγιάρ είναι Παραγουανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα, και διαθέτει 128 συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Παραγουάης εκπροσωπώντας την χώρα του.

Παραγουανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Παραγουάης 
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
Μάρκο Ασένσιο

Ο Μάρκο Ασένσιο Βίλεμσεν (ισπανικά: Marco Asensio Willemsen, 21 Ιανουαρίου 1996 -) είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται επιθετικός μέσος στην Πριμέρα Ντιβισιόν για τη Ρεάλ Μαδρίτης.  Είναι, επίσης, διεθνής με την Εθνική Ισπανίας.

Επελέγη στο ρόστερ της εθνικής ομάδας στο Μουντιάλ του 2018.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ16
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Μαγιόρκα Β
Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Μαγιόρκα
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Καζεμίρο

Ο Κάρλος Ενρίκε Καζεμίρο (πορτογαλικά: Carlos Henrique Casimiro, 23 Φεβρουαρίου 1992 -), περισσότερο γνωστός ως Καζεμίρο (Casemiro, ), είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και διεθνής με την Εθνική Βραζιλίας, που αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος στη Πρέμιερ Λιγκ για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Ξεκίνησε την καριέρα του στη Σάο Πάολο, όπου σκόραρε 11 γκολ σε 112 επίσημους αγώνες. Το 2013, μετακόμισε στη Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία τον παραχώρησε, την επόμενη χρονιά, δανεικό στην Πόρτο. Ο Κασεμίρο έχει κατακτήσει 5 φορες το Ουέφα Τσάμπιονς Λιγκ (2014,2016,2017,2018,2022)

Ο Καζεμίρο, επίσης, έχει αγωνιστεί στα μικρά τμήματα της Εθνικής Βραζιλίας, U17 και U20, ενώ από το 2011 είναι βασικό στέλεχος της Εθνικής Ανδρών, συμμετέχοντας σε δύο Κόπα Αμέρικα, το 2015 και το 2016.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Real Madrid official profile

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας ανδρών Κ20
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021
Ουσμάν Ντεμπελέ

Ο Ουσμάν Ντεμπελέ(γαλλικά: Ousmane Dembélé, 15 Μαΐου 1997 -) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και διεθνής με την Εθνική Γαλλίας, που αγωνίζεται ως επιθετικός στη Λα Λίγκα για την Μπαρτσελόνα.  

Ο Ντεμπελέ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Σταντ Ρενναί ΦΚ και το 2016 πήρε μεταγραφή στην Μπορούσια Ντόρτμουντ. Μετά από έναν χρόνο τον απέκτησε η Μπαρτσελόνα έναντι 105 εκατομμυρίων ευρώ, καθιστώντας τον την δεύτερη ακριβότερη μεταγραφή Γάλλου παίχτη, θέση που μοιράζεται με τον Πολ Πογκμπά.

Ο Ντεμπελέ υπήρξε μέλος αρκετών μικρών τμημάτων της Εθνικής Γαλλίας, U17, U18, U19 και U21. Από το 2016 είναι βασικό στέλεχος της Εθνικής Ανδρών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

France profile  at FFF

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί
Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ
Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Κεραυνός Αγίου Παύλου

Ο Κεραυνός Αγίου Παύλου είναι ιστορική ομάδα της Θεσσαλονίκης. Ιδρύθηκε λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1951, όπως πολλές άλλες ομάδες της πόλης. Πήρε μέρος στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΜ από τα πρώτα χρονιά και ύστερα από το απαραίτητο πέρασμα στις μικρότερες κατηγορίες, στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία και έπαιξε σημαντικό ρόλο στα πρωταθλήματα της πόλης. Αν και με το πέρασμα των χρόνων είχαμε πολλές ομάδες από τον νομό που συγκέντρωσαν τα φώτα της δημοσιότητας, ο Κεραυνός, όπως και άλλα σωματεία της εποχής, θεωρούνται από τις δυνάμεις της πόλης και στυλοβάτες των ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια έντονη κόντρα με την αντίπαλη ομάδα Δόξα Αγίου Παύλου. 

Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης
Queer as Folk (βρετανική τηλεοπτική σειρά)

Το Queer as Folk είναι βρετανική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε από το 1999 ως το 2000 στο Channel 4. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε δύο σεζόν και δέκα επεισόδια. 

Η σειρά αφορά τρεις ομοφυλόφιλους άντρες στο Μάντσεστερ, που συχνάζουν στο "γκέι χωριό" της πόλης στην οδό Canal.

Λόγω της επιτυχίας της σειράς, γυρίστηκε και η αμερικανική εκδοχή της, από το 2000 ως το 2005.

Διανομή
Έινταν Γκίλεν ως Στιούαρτ Άλαν Τζόουνς
Κρεγκ Κέλι ως Βινς Τάιλερ
Τσάρλι Χάναμ ως Νέιθαν Μαλόνι
Ντενίζ Μπλακ ως Χέιζελ Τάιλερ
Άντι Ντεβίν ως Μπέρναρντ Τόμας
Καρολάιν Ο'Νιλ ως Τζάνις Μαλόνι

Βραβεία/Διακρίσεις
Η σειρά έλαβε υποψηφιότητα για τέσσερα βραβεία BAFTA: μοντάζ, ήχου, μουσικής και Α' Ανδρικού ρόλου (Έινταν Γκίλεν).

Επίσης, σύμφωνα με την εφημερίδα Guardian, ανήκει στις 50 καλύτερες δραματικές σειρές όλων των εποχών, λαμβάνοντας τη 13η θέση.

Παραπομπές

Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές
Τηλεοπτικές σειρές συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
Δραματικές σειρές
Αλέξανδρος πρίγκιπας των Κάτω Χωρών

Ο Αλέξανδρος (ολλανδ. Alexander, 2 Αυγούστου 1818 - 20 Φεβρουαρίου 1848) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας των Κάτω Χωρών.

Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Αλέξανδρος Φρειδερίκος Κωνσταντίνος Νικόλαος Μιχαήλ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου Β΄ των Κάτω Χωρών και της Άννας, κόρης του Παύλου της Ρωσίας. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γουλιέλμος Γ΄.

Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Σούζνταϊκ και με την ευκαιρία αυτή ο πάππος του Γουλιέλμος Α΄ των Κάτω Χωρών χάρισε στους γονείς του την Οικία του Τσάρου Πέτρου στο Ζάανταμ, όπου έμενε ο Πέτρος Α΄. Βαπτίσθηκε στη Χάγη και έλαβε τα ονόματα των αδελφών της Άννας Παύλοβνας: Αλεξάνδρου Α΄, Κωνσταντίνου, Νικολάου Α΄ και Μιχαήλ.

Ο πατέρας του ασχολήθηκε από κοντά με την εκπαίδευση των γιων του. Ο Γουλιέλμος Γ΄ και ο Αλέξανδρος σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Είχε τη συμπάθεια των γωνιών του, πολλούς φίλους, αίσθηση χιούμορ και ενδιαφέρθηκε για τη νομισματολογία. Έγινε επιδέξιος ιππέας, εξέτρεφε άλογα και οργάνωνε ιππικούς αγώνες. Αγαπούσε το κυνήγι με γεράκια· ίδρυσε το 1839 Λέσχη στο Χετ Λοου, όπου ευγενείς από όλο τον κόσμο ερχόταν εκεί για κυνήγι με γεράκια και σκοποβολή. Όταν απεβίωσε, η Λέσχη έκλεισε επτά έτη μετά.

Πηγές
Bouman, J.J. (1967). Op en om Oranjes troon (in Dutch). Zaltbommel: Europese bibliotheek.
Bouman, J.J. (1966). Oranje in beeld. Een familiealbum uit de 19de eeuw (in Dutch). Zaltbommel: Europese bibliotheek.
Coppens, Thera (2011). Sophie in Weimar. Een prinses van Oranje in Duitsland (in Dutch). Amsterdam: Meulenhoff. ISBN 978-90-290-8743-8.
Disbrowe, Charlotte Anne Albania (1903). Old Days in Diplomacy. Recollections of a closed century. London: Jarold&Sons.
Jackman, S.W. (1987). De Romanov Relaties. Uit de privé-correspondentie van Anna Paulowna en haar familie (in Dutch). Baarn: Bosch en Keuning.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Royal House of the Netherlands and Grand-Ducal House of Luxembourg 

Οίκος του Νάσσαου
Λέσχη των Παρισίων

Η Λέσχη των Παρισίων () είναι μια ομάδα εκπροσώπων μεγάλων χωρών πιστωτών, ο ρόλος της οποίας είναι η επίλυση προβλημάτων αποπληρωμής χρέους από τις δανειζόμενες χώρες.

Η Λέσχη των Παρισίων ιδρύθηκε το 1956, όταν έλαβε χώρα η πρώτη διαπραγμάτευση μεταξύ της Αργεντινής και των δημόσιων πιστωτών της στο Παρίσι. Αντιμετωπίζει δημόσιες αξιώσεις από κυβερνήσεις χωρών οφειλωτών και από εκπροσώπους του ιδιωτικού τομέα, οι οποίες εξασφαλίζονται από τις κυβερνήσεις των μελών της Λέσχης των Παρίσιων. Παρόμοια λειτουργία, όσον αφορά τον ιδιωτικό τομέα, ανέλαβε και η Λέσχη του Λονδίνου, η οποία ιδρύθηκε το 1970, με το καταστατικό της να βασίζεται σ' αυτό της Λέσχης των Παρισίων.

Οι χώρες-πιστωτές συσκέπτονται δέκα φορές ανα έτος κατά τη διάρκεια των «Tour d'Horizon» και των διαπραγματευτικών περιόδων. Το Θησαυροφυλάκειο της Γαλλίας παραχωρεί ένα μικρό χώρο για τις συσκέψεις της Λέσχης, ενώ ένας μέσος αξιωματούχος του Γαλλικού Θησαυροφυλακείου αναλαμβάνει χρέη Προέδρου. Από το 1956, η Λέσχη των Παρισίων υπέγραψε 433 συμφωνίες με 90 διαφορετικές χώρες, με το κόστος των συμφωνιών ν' ανέρχεται στα 583 τρισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.

Μέλη

Την παρούσα περίοδο, η Λέσχη των Παρισίων αριθμεί 22 μέλη:

 
 

Οι αντιπροσωπείες των πιστωτών εκπροσωπούνται από το Υπουργείο Οικονομικών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Επίσημη ιστοσελίδα της Λέσχης των Παρισίων

Σ
Γουλιέλμος διάδοχος της Ολλανδίας

Ο Γουλιέλμος (ολλανδ. Willem, 4 Σεπτεμβρίου 1840 - 11 Ιουνίου 1879) από τον Οίκο του Νασσάου είχε τον τίτλο του πρίγκιπα της Οράγγης ως διάδοχος της Ολλανδίας (1849-1879).

Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Νικόλαος Αλέξανδρος Φρειδερίκος Κάρολος Ερρίκος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Γ΄ της Ολλανδίας και της Σοφίας, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ της Βυρτεμβέργης.

Ο προπάππος του Γουλιέλμος Α΄ των Κάτω Χωρών αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Βελγίου με τη συνθήκη του Λονδίνου (1839) και νυμφεύτηκε μοργανατικά μία καθολική. Αυτά προκάλεσαν δυσαρέσκεια και παραιτήθηκε (1840). Ο γιος του Γουλιέλμος Β΄ έγινε βασιλιάς, ώσπου απεβίωσε το 1849. Τότε ανέλαβε ο Γουλιέλμος Γ΄ και ο γιος του Γουλιέλμος έγινε διάδοχος.

Απεβίωσε το 1879 σε ηλικία 39 ετών και διάδοχος έγινε ο επόμενος αδελφός του Αλέξανδρος.

Οίκος του Νάσσαου
Συκέα Φωκίδας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Συκέα και Συκιά (αποσαφήνιση)

Η Συκέα ή Συκιά είναι ορεινός οικισμός στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 720 μέτρα. Έχει πληθυσμό 52 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Συκέας της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Η Συκέα είναι κτισμένη δυτικές πλαγιές της Γκιώνας κάτω από πανύψηλη κατακόρυφη βραχοσειρά. Βρίσκεται στην επαρχιακή οδό Καστριώτισσας - Λιδωρικίου, σε απόσταση 5,5 χλμ. από το Λευκαδίτι και 17 χλμ. Β του Λιδωρικίου.

Τα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής είναι τα πολλά αναρριχητικά πεδία της Γκιώνας, ένα από τα οποία η «ορθοπλαγιά του Λάζου» ή «ορθοπλαγιά της Συκιάς» ή «ορθοπλαγιά της Γκιώνας» σε υψόμετρο 1.200 μ., με κλίση αρνητική και υψομετρική διαφορά περίπου 1.100 μ. Θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αναρριχητικά πεδία των Βαλκανίων και της Ευρώπης. Κάτω από το χωριό και προς το «Λαζόρεμα» υπάρχουν γραφικά σπήλαια με σημαντικότερο, σε απόσταση 2 χλμ., το σπήλαιο Αρσαλή με σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Εντός του υπάρχει ο ναΐσκος της Ζωοδόχου Πηγής, κτισμένος από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Πίσω από το ιερό υπάρχει λιμνούλα μικρού βάθους, όπου σύμφωνα με την παράδοση βρέθηκε η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας. Τον Δεκαπενταύγουστο γίνεται το παραδοσιακό «αντάμωμα» και το πανηγύρι του χωριού. Άλλα αξιοθέατα του χωριού είναι ο ναός της Αγίας Παρασκευής και τα εξωκλήσια του Αγίου Αθανάσιου και Αγίου Γεωργίου.

Ιστορία 
Η ονομασία της Συκέας πιθανόν να προέρχεται από τις λέξεις σκιά, ισκιά. Το 1836 προσαρτάται στον Δήμο Αιγιτίου, το 1912 αναγνωρίστηκε ως κοινότητα και το 1940 διορθώνεται το όνομα από Συκιά σε Συκέα. Η παλαιότερη θέση του χωριού ήταν στη Μεγάλη Βρύση, στη θέση «Παλιοχώρια», όπου υπάρχουν ενδείξεις συνεχούς κατοίκησης από τους κλασικούς χρόνους. Ανάμεσα στο χωριό και το διπλανό Λευκαδίτι, στη θέση «Κάργιο» βρίσκεται αποκλείστρα που την περίοδο της Τουρκοκρατίας έσωσε πολλούς από τους κατοίκους της περιοχής.

Δείτε επίσης
 Συκιά Φωκίδας κοντά στη Δεσφίνα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ορθοπλαγιά Γκιώνας από το https://web.archive.org/web/20170909031128/http://www.dorida.gr/
 Το σπήλαιο της Ζωοδόχου Πηγής (Αρσαλής) στη Συκιά Δωρίδας από το http://www.lidoriki.com 
 Διοικητικές μεταβολές Συκέας από την Ελληνική Εταιρία Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Ανάπτυξης.

Δήμος Δωρίδος
Χωριά του νομού Φωκίδας
Στίλια Φωκίδας

Η Στίλια ή Στύλια ή τα Στύλια είναι ορεινός οικισμός στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 820 μέτρα. Έχει πληθυσμό 83 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Στίλιας της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Η Στίλια είναι κτισμένη στις πλαγιές του όρους Τρίκορφο ανάμεσα σε πυκνό δάσος φυλλοβόλων βελανιδιών, σε τοποθεσία με αρκετά τρεχούμενα νερά. Βρίσκεται στην επαρχιακή οδό Ανάθεμας - Τειχίου, σε απόσταση 32 χλμ. ΝΔ του Λιδωρικίου. Στην πλατεία του χωριού είναι κτισμένος από το 1800 ο ναός του Αγίου Νικολάου που έχει αναστηλωθεί αρκετές φορές, εξαιτίας των αλλοιώσεων από σεισμούς αλλά και τον αιωνόβιο πλάτανο που χρονολογείται από το 1908.

Ιστορία 
Η ονομασία της Στίλια, σύμφωνα με την παράδοση, προέρχεται από τον στύλο ή τους στύλους που χρησιμοποίησαν οι πρώτοι κάτοικοι, γύρω στα 1800, για να διαπιστώσουν εάν το έδαφος ήταν στέρεο και να βρουν το κατάλληλο έδαφος για κτίσιμο των σπιτιών τους. Το χωριό ιδρύθηκε στη σημερινή του θέση από διάσπαρτους μικροοικισμούς της περιοχής και αρχικά βρισκόταν 1000 μ. ανατολικότερα, στη θέση «Ράχη». Μέχρι το 1912 ανήκε στον Δήμο Ποτιδανίας, οπότε και αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα. Το 1940 διορθώνεται το όνομα του χωριού από Στύλια σε Στίλια.

Αξιοσημείωτοι κάτοικοι
Επαμεινώνδας Γκαβέρας, στρατιωτικός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Διοικητικές μεταβολές Στίλιας από την Ελληνική Εταιρία Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Ανάπτυξης.

Δήμος Δωρίδος
Χωριά του νομού Φωκίδας
Κλωκός

Το όρος Κλωκός έχει υψόμετρο 1.780 μ. και βρίσκεται σε περιοχή ανάμεσα στο νότιο τμήμα του Δήμου Αιγιαλείας και το βόρειο τμήμα του Δήμου Καλαβρύτων οριζόμενη από τους ποταμούς Σελινούντα και Κερυνίτη. Στα δυτικά του βρίσκεται ο ορεινός όγκος Μπαρμπάς -ανατολική απόληξη του Παναχαϊκού- με τον οποίο χωρίζεται από το φαράγγι που σχηματίζει ο Σελινούντας. Στις πλαγές του βρίσκονται σε μεγάλο υψόμετρο τα χωριά Άγιος Παντελεήμονας (1.110 μ.) και Πτέρη (1.100 μ.).

Παλαιότερα υπήρχε η άποψη ότι αποτελεί τμήμα του ευρύτερου ορεινού όγκου, που απαρτίζεται από τα βουνά Ρούσκιο, Σκεπαστό, Προφήτης Ηλίας κ.ά., ο οποίος απεκαλείτο όρος Κερύνεια.

Δασικές πυρκαγιές 
Το καλοκαίρι του 2007 ολόκληρο το βουνό καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από μεγάλες πυρκαγιές. Σύμφωνα με στοιχεία της WWF, κάηκε το 50,4% (30.476 στρέμματα) της  προστατευόμενης περιοχής των ορέων Μπαρμπάς, Κλωκός και του φαραγγιού του Σελινούντα. Ολική ήταν η καταστροφή στο ελατοδάσος της Πτέρης.

Δείτε επίσης 
 Κερύνειο Όρος (Κερύνεια)

Παραπομπές

Πηγές 
 Σωτήρης Αγαπάκης, Χλωριδική ανάλυση του όρους Κλωκός, διπλωματική εργασία, Πανεπιστήμιο Πατρών-Σχολή Θετικών Επιστημών-Τμήμα Βιολογίας, Ιούλιος 2014.
 Αχαΐα, Χάρτης νομού και σχέδια πόλεων, περιηγητικός χάρτης, ταξιδιωτικός οδηγός. Χάρτης σε κλίμακα 1:100.000 συμβατός με GPS, Εκδόσεις Όραμα, Ραφήνα χ.χ. ISBN 978-960-448-606-9. 
 Γεώργιος Παπανδρέου, [http://www.kalavrita.gr/images/chapters/papandreou_kalavrita.pdf Ιστορία των Καλαβρύτων], επιμέλεια: Δημήτρης Σ. Αβραμίδης, Έκδοση της Κοινωφελούς Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης και Ποιότητας Ζωής Δήμου Καλαβρύτων (ΔΕΠΑΠΟΖ), Καλάβρυτα 2011, Δεύτερη Έκδοση. ISBN 978-960-89356-3-1. (α' έκδοση: 1928)
 Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906.
 WWF Ελλάς, Συνοπτική έκθεση αξιολόγησης της μεταπυρικής πορείας αποκατάστασης των ορεινών όγκων Μπαρμπάς και Κλωκός, Αθήνα 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Χάρτης της περιοχής. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2017.
 ΦΙΛΟΤΗΣ. Βάση Δεδομένων για την Ελληνική Φύση. filotis.itia.ntua.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2017.

Βουνά της Αχαΐας
Κορράδος του Ρήνου

Ο Κορράδος (γερμ. Conrad, π. 1135 - 8 Νοεμβρίου 1195) από τον Οίκο των Χοενστάουφεν ήταν παλατινός κόμης (δούκας) του Ρήνου (1156-1195).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Σουαβίας και της Αγνής, κόρης του Φρειδερίκου, κόμη του Σααρμπρύκεν. Μεγαλύτερος, ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο Φρειδερίκος Α΄  της Γερμανίας.

Ο νεαρός Κορράδος έλαβε τις οικογενειακές κτήσεις στη Φραγκονία και στη Ρηνανία, ιδίως αυτές της μητέρας του. Το 1156 ο αδελφός του Φρειδερίκος Α΄ στη Συνέλευση (Reichstag) στη Βορμς του απένειμε το αξίωμα του παλατινού κόμη (pfalzgraf) του Ρήνου, τη διοίκηση (Vogtei) του αββαείου Σέναου και του Συλλόγου του καθεδρικού του Βορμς, καθώς και τις κτήσεις των Χοενστάουφεν στο Σπάιερ και το Βορμς. 

Από τη δεύτερη σύζυγό του Ίρμενγκαρντ απέκτησε τη διοίκηση (Vogtei) του αββαείου Λορς. Οι προσπάθειές του να επεκτείνει την περιοχή επιρροής του τον έφερε σε σύγκρουση με τους επισκόπους του Τρίερ και της Κολωνίας. 

Απεβίωσε το 1195 σε ηλικία 60 ετών και τάφηκε στο αββαείο του Σέναου, όπως και οι δύο σύζυγοί του. Οι γιοί του είχαν αποβιώσει, έτσι τον κληρονόμησε η κόρη του Αγνή και ο σύζυγός της.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα μία αγνώστου ονόματος κόρη του Γκόττφρηντ Α΄ του Σπόνχαϊμ και είχε τέκνο:
 Γκόττφρηντ , απεβ. 1187/88.

Η πρώτη σύζυγός του απεβίωσε το 1159/60 και ο Κορράδος έκανε δεύτερο γάμο το 1160 με την Ίρμενγκαρντ, κόρη του Μπέρτολντ Α΄ κόμη του Χέννεμπεργκ και είχε τέκνα:
 Φρειδερίκος απεβ. 1189.
 Κορράδος απεβ. 1186.
 Αγνή 1176-1204, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ε΄ των Γουέλφων, που διαδέχθηκε τον πεθερό του ως παλατινός κόμης του Ρήνου. Η κόρη τους
 Αγνή, παντρεύτηκε τον Όθωνα Β΄ Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας, που έγινε παλατινός κόμης του Ρήνου. Η παλατινή κομητεία του Ρήνου θα παραμείνει στον Οίκο των Βίττελσμπαχ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 genealogie-mittelalter.de

Οίκος των Χοενστάουφεν
Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)

Είναι κλάδος του Οίκου των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι).
Η Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι (, ) είναι μια βασιλική οικογένεια, που κυριάρχησε στην Ιβηρία (Γεωργία) από τον Μεσαίωνα μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα και είναι μία από τις αρχαιότερες και μακροχρόνια διατηρηθείσες Χριστιανικές δυναστείες του κόσμου. Στη σύγχρονη εποχή, οι απόγονοι αυτής της βασιλικής γραμμής αναφέρονται ως Βαγρατίδες της Γεωργίας (που είναι η εξελληνισμένη μορφή του δυναστικού τους ονόματος, το οποίο στα αγγλικά αποδίδεται ως Bagrations).

Η καταγωγή της από την αρμενική Δυναστεία Μπαγκρατούνι (Bagratuni) έχει γίνει αποδεκτή από τους μελετητές . Τον 8ο αι. η οικογένεια, με τον Ασότ Α΄, δισεγγονό του πρίγκιπα της Αρμενίας Ασότ Γ΄ Μπαγκρατούνι του Τυφλού, κατέκτησε το Βασίλειο της Ιβηρίας. Οι απόγονοί του κατάφεραν να καταστούν μονάρχες στο ενωμένο Βασίλειο της Γεωργίας για περίπου 1000 χρόνια. Το Βασίλειο αυτό άκμασε από τον 11ο έως τον 13ο αιώνα. Αυτό το χρονικό διάστημα -και ιδιαίτερα η ηγεμονία του Δαβίδ Δ΄ του Κτίστη (1089-1125) και της εγγονής του βασίλισσας Ταμάρ (1184-1213)- χαρακτηρίζεται ως η "Χρυσή Εποχή" στην ιστορία της Γεωργίας.

Γενεαλογία των Βαγρατιδών της Γεωργίας

Αναφορές
Ιάκωβος, Υποκόμης του Σέβερν

Ο Ιάκωβος, Υποκόμης του Σέβερν  (αγγλικά: James, Viscount Severn, 17 Δεκεμβρίου 2007) είναι το νεότερο παιδί και ο μοναδικός γιος του Πρίγκιπα Εδουάρδου, Κόμη του Ουέσσεξ και της Σοφίας, Κόμισσας του Ουέσσεξ. Είναι 14ος στην σειρά διαδοχής για τον Βρετανικό θρόνο.  

Είναι ο νεότερος εγγονός της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ και του Πρίγκιπα Φιλίππου, Δούκα του Εδιμβούργου. Επίσης, είναι ανιψιός του Βασιλιά Καρόλου Γ΄.

Πρώιμη ζωή
Ο Ιάκωβος Αλέξανδρος Φίλιππος Τεό Μαουντμπάττεν-Ουίνδσορ, γεννήθηκε με καισαρική τομή, στις 17 Δεκεμβρίου 2007 και ώρα 16:20 μ.μ. (ώρα Αγγλίας) στο Νοσοκομείο Φρίμλεϊ Παρκ στο Σάρρεϋ της Αγγλίας. Ο Πρίγκιπας Εδουάρδος ήταν παρών στη γέννηση του δεύτερου παιδιού του, παρατήρησε ότι η γέννα ήταν "πολύ πιο ήρεμη από ότι η πρώτη λόγω της έκτακτης καισαρικής", η σύζυγός του "ήταν πολύ καλά στην υγεία της", και ότι ο γιος του ήταν "σαν τα περισσότερα μωρά, πολύ μικρός, πολύ γλυκός και πολύ χαριτωμένος". Το μωρό και η μητέρα του πήραν εξιτήριο από το νοσοκομείο στις 20 Δεκεμβρίου και την επόμενη ημέρα ανακοινώθηκαν τα ονόματά του. 

Βαπτίστηκε στο ιδιωτικό παρεκκλήσι του Κάστρου Ουίνδσορ, στις 19 Απριλίου 2008. Νονοί του ήταν η Ντενίζ Πάλτον, η Τζιάνιε Ίργουιν, ο Άλασταιρ Μπρους, ο Ντάνκαν Μπάλιβαντ και ο Τομ Χιλ.

Από το 2020, ο Υποκόμης του Σέβερν, παρακολουθεί το γυμνάσιο "Eagle House School" στο Μπέρκσαϊρ της Αγγλίας.

Τίτλοι
17 Δεκεμβρίου 2007 – μέχρι σήμερα: Ιάκωβος, Υποκόμης του Σέβερν
Νομικά: Η Αυτου Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Ιάκωβος του Ουέσσεξ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Οίκος Ουίνδσορ
Ιάκωβος
Ερρίκος Βερεγγάριος των Χοενστάουφεν

Ο Ερρίκος-Βερεγγάριος (γερμ.: Heinrich-Berengar, 1137 - 1150) από τον Οίκο των Χοενστάουφεν ήταν με τον πατέρα του συμβασιλιάς της Γερμανίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας και της Γερτρούδης, κόρης του Βερεγγάριου Β΄ κόμη του Ζούλτσμπαχ. Ο Κορράδος Γ΄ ήταν γιος της Αγνής, κόρης του Ερρίκου Δ΄ Σαλίων της Γερμανίας. Ο Ερρίκος-Βερεγγάριος πήρε το όνομα του προπάππου του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας και του πάππου του Βερεγγάριου Β΄ του Ζούλτσμπαχ.

Ο πατέρας του έπεισε τους πρίγκιπες να ψηφίσουν τον 10ετή Ερρίκο-Βερεγγάριο ως συμβασιλιά της Γερμανίας, στη Συνέλευση (Diet) στο Ρέγκενσμπουργκ το 1147, πριν φύγει για τη Β΄ Σταυροφορία. Ο Ερρίκος-Βερεγγάριος χρίστηκε και στέφθηκε στο Άαχεν.. Κατά την απουσία τού πατέρα του 1147-49) ήταν υπό τη φροντίδα τού αββά Βίμπαλντ και του πρωτονοτάριου Χάινριχ φον Βήζενμπεργκ. Υπάρχουν 9 επιστολές του Ερρίκου ως συμβασιλιά.

Νίκησε στη μάχη του Φλόχμπεργκ (1150) εναντίον του Γουέλφου ΣΤ΄ μαργράβου της Τοσκάνης και του γιου του Γουέλφου Ζ΄. Σε επιστολή του προς τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό και τη σύζυγό του Μπέρτα (Ειρήνη) του Ζούλτσμπαχ, αδελφή της μητέρας του, τον ενημερώνει για τη νίκη και για τη στρατιωτική του νοοτροπία. Απεβίωσε το ίδιο έτος και τάφηκε στη μονή του Λορχ.

Οικογένεια
Επρόκειτο να νυμφευτεί την Σοφία των Άρπαντ, κόρη του Μπέλα Β΄ της Ουγγαρίας. Η Σοφία μετέβη στη Γερμανία για να μάθει τη γλώσσα και τις συνήθειες της Αυλής. Όμως το 1141 ο πατέρας της απεβίωσε και οι σχέσεις των δύο χωρών ψυχράνθηκαν. Ο γάμος ακυρώθηκε, αλλά η Σοφία ζήτησε από τον αδελφό της Γκέζα Β΄ της Ουγγαρίας να μείνει στη Γερμανία στη μονή που ζούσε, πράγμα που έγινε και με την έγκριση των Κορράδου Γ΄ και Ερρίκου-Βερεγγάριου.

Αναφορές

Πηγές
 Bumke, Joachim (1991). Courtly Culture: Literature and Society in the High Middle Ages. Berkeley: University of California Press.
Fuhrmann, Horst (1986). Germany in the High Middle Ages: c.1050–1200. Translated by Timothy Reuter. Cambridge: Cambridge University Press.
Hausmann, Friedrich, ed. (1969). "Die Urkunden Konrads III. und seines Sohnes Heinrich [Conradi III. et filii eius Heinrici Diplomata]". Monumenta Germaniae Historica. Diplomata. 21. Vienna.
Lyon, Jonathan R. (2013). Princely Brothers and Sisters: The Sibling Bond in German Politics, 1100–1250. Ithaca and London: Cornell University Press.
Reuter, Timothy (2001). "The ‘Non-Crusade’ of 1149–50". In Phillips, Jonathan; Hoch, Martin. The Second Crusade: Scope and Consequences. Manchester: Manchester University Press. pp. 150–63.
Waitz, Georg, ed. (1879). "Annales Aquenses". Monumenta Germaniae Historica. Scriptores. 24. Hanover. pp. 33–39.

Οίκος των Χοενστάουφεν
Φρειδερίκος Δ΄ της Σουαβίας

O Φρειδερίκος Δ΄ (γερμ.: Friedrich IV, 1145 - 19 Αυγούστου 1167) από τον Οίκο των Χοενστάουφεν ήταν Δούκας της Σουηβίας (1152 - 1167).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας και της Γερτρούδης, κόρης του Βερεγγάριου Β΄ κόμη του Ζούλτσμπαχ. Το 1150 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος-Βερεγγάριος.

Έπειτα από δύο έτη απεβίωσε ο πατέρας του και ο Φρειδερίκος Δ΄ θα γινόταν βασιλιάς της Γερμανίας, αν το αξίωμα ήταν κληρονομικό. Λέγεται ότι ο Κορράδος Γ΄ στην επιθανάτιο κλίνη του υπέδειξε στους δύο παρεστώτες, τον ανιψιό του Φρειδερίκο Γ΄ δούκα της Σουαβίας και τον επίσκοπο του Μπάμπεργκ, να ονομάσουν βασιλιά τον πρώτο, στον οποίο και ενεχείρισε τα βασιλικά διάσημα. 

Ο Φρειδερίκος Γ΄ χωρίς να χάσει χρόνο πήρε τους Βαυαρούς κληρικούς για να τον επικυρώσουν και τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας να συγκαλέσει βιαστικά μία Συνέλευση (Reichstag). Εκεί οι εκλέκτορες -εκτός του αρχιεπισκόπου του Μάινς, υποστηρικτή του πάπα- ψήφισαν τον Φρειδερίκο Γ΄ και όχι τον επταετή εξάδελφό του Φρειδερίκο Δ΄. Ο Φρειδερίκος Γ΄ δούκας της Σουαβίας έγινε ο Φρειδερίκος Α΄ της Γερμανίας, ο βαρβαρόσσα και παρέδωσε το δουκάτο της Σουαβίας στον Φρειδερίκο Δ΄ που έγινε δούκας στη θέση του.

Ο Φρειδερίκος Δ΄ συμμετείχε στις εκστρατείες του εξαδέλφου του στη Ιταλία, αλλά μετά την κατάληψη της Ρώμης (1167) υπέφερε από ασθένεια και απεβίωσε, όπως πολλοί του στρατού του Φρειδερίκου Α΄. Το δουκάτο της Σουαβίας δόθηκε στον Φρειδερίκο Ε΄, 3ετή γιο του Φρειδερίκου Α΄.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε τη Γερτρούδη των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκου Γ΄ τού λέοντος δούκα της Σαξονίας και ΙΒ΄ δούκα της Βαυαρίας· δεν είχαν γνωστά τέκνα.

Παραπομπές

Οίκος των Χοενστάουφεν
Φρειδερίκος ΣΤ΄ της Σουαβίας

Ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ της Σουαβίας (Federico VI di Svevia, Μοντιλιάνα, Φεβρουάριος 1167 - 20 Ιανουαρίου 1191) μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν Δούκας της Σουηβίας (1170 - 1191). Ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ της Σουαβίας ήταν τρίτος γιος του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα και της Βεατρίκης Α΄ της Βουργουνδίας της κόρης του ΡενώÉ Α΄ της Βουργουνδίας. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ αρραβωνιάστηκε την Κωνσταντία της Ουγγαρίας κόρη του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας αλλά δεν παντρεύτηκε ποτέ χάρη στον πρόωρο θάνατο του.

Συμμετείχε στον στρατό του πατέρα του διευθύνοντας την εμπροσθοφυλακή ενώ ο ίδιος ο Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα διοικούσε την οπισθοφυλακή. Όταν άκουσε ότι τα στρατεύματα του πατέρα του δέχτηκαν επίθεση έσπευσε να τον ενισχύσει αλλά ήταν αργά. Μετά τον θάνατο του πατέρα του έγινε αρχηγός του Γερμανικού στρατού και βάδισε νότια για την Αντιόχεια. Τον Οκτώβριο του 1190 έφτασε με 700 ιππότες στην Άκρα. Την εποχή που βρισκόταν στην Άκρα έστειλε επιστολή στον αδελφό του Ερρίκο ΣΤ΄ με την οποία του ζητούσε παπική αναγνώριση για το νοσοκομείο της Άκρας. Πέθανε από ασθένεια στην Άκρα σε ηλικία 23 ετών.

Παραπομπές

Πηγές
Hosler, John D. (2018). Siege of Acre, 1189-1191: Saladin, Richard the Lionheart, and the Battle. Yale University Press.
Nicholson, Helen (2004). Medieval Warfare: Theory and Practice of War in Europe, 300-1500. Palgrave MacMillan.127
Sterns, Indrikis (1985). "The Teutonic Knights in the Crusader States". In Zacour, Norman P.; Hazard, Harry W. (eds.). A History of the Crusades: The Impact of the Crusades on the Near East. Vol. V. The University of Wisconsin Press.

Οίκος των Χοενστάουφεν
Πεντάπολις Φωκίδας

Η Πεντάπολις ή Πεντάπολη είναι ορεινό χωριό στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 500 μέτρα. Έχει πληθυσμό 283 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με το Αιγίτιο, τη Λεύκα, το Παλαιόκαστρο και τη Σκαλούλα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πενταπόλεως της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.

Ιστορία 
Η Πεντάπολις είναι ένα χωριό που δημιουργήθηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση στις αρχές του 1950 εξαιτίας του ολοκαυτώματος των Γερμανών την περίοδο της Γερμανοϊταλικής κατοχής (1941 – 1944) και των καταστροφών που υπέστησαν τα γειτονικά χωριά Αιγίτιο, Βραΐλα,  Καρούτες, Λιδωρίκι και Σκαλούλα. Παρόλο που οι περισσότεροι από τους εναπομείναντες κάτοικοι από το Λιδωρίκι και τη Βραΐλα δεν μετακινήθηκαν, το 1951 το χωριό αριθμούσε 1.000 κατοίκους. Το 1953 συνεστήθη η Κοινότητα Πενταπόλεως με έδρα την Πεντάπολη.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Η Πεντάπολις βρίσκεται Ν του Λιδωρικίου σε απόσταση 6,8 χλμ. και ΒΔ του Μαλανδρίνου σε απόσταση 5,5 χλμ. πάνω στην εθνική οδό Άμφισσας - Λιδωρικίου, κοντά στο Παραδείσι και δίπλα στην τεχνητή λίμνη του Μόρνου. Το χωριό διαθέτει υποδομές που εξυπηρετούν τους επισκέπτες, ενώ λειτουργεί δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο. Οι κάτοικοί της ασχολήθηκαν με τη γεωργία και την πτηνοτροφία αλλά με τη δημιουργία του φράγματος του Μόρνου, το 1980, πολλές καλλιεργήσιμες περιοχές και πτηνοτροφεία βυθίστηκαν από τα νερά της λίμνης. Η πολιούχος της Πενταπόλεως είναι η Αγία Σοφία που πανηγυρίζει στις 17 Σεπτεμβρίου. Στον δρόμο προς το Λιδωρίκι, στη θέση «Αϊ Γιάννης» υπάρχει τείχος οχύρωσης, όπου παλαιότερα ήταν ορατοί κιβωτιόσχημοι τάφοι ενώ 500μ. πάνω από το χωριό, υπάρχουν ερείπια τείχους οχύρωσης ή κτηρίου. Η περιοχή «Παραδεισόρεμα», σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, αποτελούσε τα όρια των Αιτωλών και των Εσπερίων Λοκρών.

Παραπομπές 

Δήμος Δωρίδος
Χωριά του νομού Φωκίδας
Κομητεία Σόνμπονγκ

Η Κομητεία Σόνμπονγκ, παλαιότερα γνωστή ως Ούνγκι (χάνγκουλ: 웅기, χάντσα: 雄基), είναι υποδιαίρεση της Βορειοκορεατικής πόλης Ρασόν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Βόρειας Κορέας, συνορεύοντας με την Ρωσία και την Κίνα. Βρίσκεται στον Κόλπο Ούνγκι, μια επέκταση της Θάλασσα της Ιαπωνίας (Ανατολική Θάλασσα της Κορέας). Ένα ορυχείο ουρανίου εικάζεται ότι βρίσκεται εκεί. Η λέξη Σόνμπονγκ σημαίνει "Πρωτοπορία" στα κορεατικά. Η κομητεία έχει πληθυσμό 27.331 κατοίκων.

Κλίμα

Μεταφορές 
Το Σονμπόνγκ είναι η σιδηροδρομική σύνδεση της Βόρειας Κορέας με τη Ρωσία. Μια σιδηροδρομική γέφυρα διασχίζει το Ποταμό Τουμέν μεταξύ των συνοριακών σιδηροδρομικών σταθμών της Επαρχίας Εργαζομένων Τουμανγκάνγκ και του Χασάν στην Ρωσία. Αυτή η σύνδεση βρίσκεται σε ένα από τα δύο προτεινόμενα μονοπάτια που συνδέουν τη Νότια Κορέα σιδηροδρομικώς με τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο και το υπόλοιπο της Ευρασίας, η άλλη είναι μέσω του Σινούιτζου. Η σιδηροδρομική σύνδεση μέσω του Σονμπόνγκ είναι ελαφρώς χρησιμοποιημένη, καθώς μετέφερε μόνο 10.000 επιβάτες το 2005.

Το Σονμπόνγκ είναι το ένα άκρο του σιδηροδρόμου της Γραμμής Χάμπουκ. Επίσης εξυπηρετείται από δρόμους.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος πόλεων της Βόρειας Κορέας
 Γεωγραφία της Βόρειας Κορέας

Σημειώσεις 
 ^ 
 ^

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Tumen Προφίλ της περιοχής στο Πρόγραμμα Ανάπτυξης της Περιοχής του Ποταμού Τουμέν

Κομητείες της Βόρειας Κορέας
Άπω Βορράς (Ρωσία)

Ο Ακραίος Βορράς ή Άπω Βορράς (ρωσικά: Крайний Север, Дальний Север) είναι μεγάλο μέρος της Ρωσίας που βρίσκεται κυρίως βόρεια του Αρκτικού Κύκλου και με τεράστιους ορυκτούς και φυσικούς πόρους. Η συνολική της έκταση είναι περίπου 5.500.000 τ.χλμ, και περιλαμβάνει περίπου το ένα τρίτο της συνολικής έκτασης της Ρωσίας. Τυπικά, οι περιφέρειες του Ακραίου Βορρά περιλαμβάνουν το σύνολο της Γιακουτίας, τις Περιφέρειας Μαγκαντάν, τις Περιφέρεια Καμτσάτκα και της Περιφέρειας Μούρμανσκ, καθώς και ορισμένες περιοχές και πόλεις της  Περιφέρειας Αρχάγγελσκ, της Δημοκρατίας των Κόμι, της Περιφέρειας Τιουμέν, του Κράι Κρασνογιάρσκ, της Περιφέρειας Ιρκούτσκ, της Περιφέρειας Σαχαλίνης, του Κράι Χαμπαρόφσκ, καθώς και όλα τα νησιά του Αρκτικού Ωκεανού, τις θάλασσές τους, τη Θάλασσα Μπέρινγκ και τη Οχοτσκική θάλασσα.

Λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών της περιοχής, οι άνθρωποι που εργάζονται εκεί παραδοσιακά τιμώνται από τη ρωσική κυβέρνηση με υψηλότερους μισθούς από τους εργαζόμενους των άλλων περιφερειών. Ως αποτέλεσμα του κλίματος και του περιβάλλοντος, οι αυτόχθονες λαοί της περιοχής έχουν αναπτύξει ορισμένες γενετικές διαφορές που τους επιτρέπουν να αντιμετωπίσουν καλύτερα το περιβάλλον της περιοχής.

Μεγαλύτερες πόλεις 
Οι μεγαλύτερες πόλεις είναι το Μούρμανσκ (με πληθυσμό 302.468 κατοίκων), το Γιακούτσκ (με πληθυσμό 286,456 κατοίκων), το Νόριλσκ (με πληθυσμό 175.365 κατοίκων), το Νόβι Ουρενγκόι (με πληθυσμό 116.450 κατοίκων), και το Μαγκαντάν (με πληθυσμό 95.048 κατοίκων). Το μεγαλύτερο και πιο νότιο Αρχάγγελσκ (με πληθυσμό 350.985 κατοίκων) είναι η μεγαλύτερη από τις πόλεις και τα εδάφη που "εξισώνονται" στον Άπω Βορρά.

Νομικό καθεστώς 
Ο Βορράς είναι γνωστός για το εξαιρετικά σκληρό κλίμα. Οι άνθρωποι που εργάζονται εκεί, εκτός από τους αυτόχθονες πληθυσμούς που συμμετέχουν σε παραδοσιακά επαγγέλματα, και οι κρατούμενοι των στρατοπέδων εργασίας (π. χ., τα γκουλάγκ της Σοβιετικής Ένωσης), λαμβάνουν ένα επιπλέον βαθμό πληρωμής, και αναφέρεται ως "Βόρειο Μπόνους" (ρωσικά: северные надбавки, severnye nadbavki). Οι επιπλέον παροχές περιλαμβάνουν έξτρα διακοπές, επιπλέον παροχές αναπηρίας, επιπλέον συνταξιοδοτικές παροχές και επιδόματα στέγασης, ως αποζημίωση για τις δύσκολες συνθήκες εργασίας. Η αποζημίωση αυτή είχε αρχίσει στο πλαίσιο της πολιτικής της Σοβιετικής Ένωσης, και έχει διατηρηθεί από τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Τον Ιανουάριο του 2007, η Επιτροπή της Κρατικής Δούμας για Θέματα της Βόρειας και της Άπω Ανατολής ενέκρινε ένα σχέδιο νόμου για τον ορισμό περιοχών εντός του Άπω Βορρά, η οποία θα προσδιοριστεί η έκταση της αποζημίωσης για τους εργαζόμενους. Οι περιοχές καθορίστηκαν με βάση το γενικό κλίμα, με τις σκληρότερες περιοχές να συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερη αποζημίωση σε σχέση με ηπιότερες περιοχές.

Δείτε επίσης 
 Ρωσική Άπω Ανατολή
 Κατάλογος των Ρώσων εξερευνητών
 Διαδρομή της Βόρειας Θάλασσας

Παραπομπές 

Σιβηρία
Ματέο Νταρμιάν

Ο Ματέο Νταρμιάν (Matteo Darmian, 2 Δεκεμβρίου 1989) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Ίντερ και στην Εθνική Ιταλίας στη θέση του αμυντικού.

Καριέρα

Σε συλλόγους
Ξεκίνησε να αγωνίζεται ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στη ΑΚ Μίλαν το 2006. Στη συνέχεια, έπαιξε στην Παλέρμο και στην Τορίνο. Το 2015 πήρε μεταγραφή για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με την οποία κέρδισε ένα Κύπελλο Αγγλίας (2016) και το Γιουρόπα Λιγκ της περιόδου 2016-2017. Τον Σεπτέμβριο του 2019 υπέγραψε για τέσσερα χρόνια στην Πάρμα.

Στην εθνική ομάδα
Στην Εθνική Ιταλίας αγωνίζεται από το 2014 και ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2014 και στο Euro του 2016.

Στις 10 Οκτωβρίου του 2016, σημείωσε το πρώτο του γκολ με την εθνική ομάδα στον αγώνα με το Αζερμπαϊτζάν για τα προκριματικά του Euro 2016.

Παραπομπές

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας U17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας U18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας U19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ20
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Σέριε Β
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν
Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Πάντοβα
Ποδοσφαιριστές ΟΣΣ Παλέρμο
Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Ρέιτσελ Χάρτμαν

Η Ρέιτσελ Χάρτμαν (Λέξινγκτον, Κεντάκι, 1972) είναι μια Αμερικανίδα συγγραφέας φαντασίας για νεαρούς ενήλικες. Είναι γνωστή για τα βιβλία της Seraphina (2012) και τη συνέχειά του, Shadow Scale (2015). 

Το πρώτο της βιβλίο, Seraphina, έλαβε το 2013 το Βραβείο William C. Morris, που απονέμεται για το καλύτερο βιβλία για νέους («young adult») που δημοσιεύθηκε στις ΗΠΑ από νέο συγγραφέα. και κέρδισε το 2012 το Βραβείο Cybils για το καλύτερο βιβλίο φαντασίας ή επιστημονικής φαντασίας νεαρών ενηλίκων και ήταν υποψήφιο για πολλά άλλα βραβεία. Η συνέχειά του, το Shadow Scale ήταν στην New York Times Best Seller List (κατάλογος ευπώλητων της εφημερίδας New York Times) για την κατηγορία Young Adult (νεαρών ενηλίκων) στην πρώτη εβδομάδα επιλεξιμότητας.

Έχει πτυχίο Β. Α. στη συγκριτική λογοτεχνία (Washington University, St. Louis, Mo.) και έχει εργαστεί ως καλλιτέχνης βιβλίων κόμικ, και έχει γράψει minicomics και chapbooks, προκειμένου να τα πουλήσει σε συνέδρια. Ζει στο Βανκούβερ με τον σύζυγο και το γιο της.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Αμερικανοί συγγραφείς