joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Φίλια Αχαΐας

Το χωριό Φίλια είναι κτισμένο στη βόρεια πλαγιά του "Προφήτη Ηλία" και πάνω στο λόφο "Μουζακέικα", σε υψόμετρο 874 μέτρα. Διακρίνεται για το ξηρό και υγιεινό κλίμα του και τον ανοικτό του ορίζοντα.

Γενικά στοιχεία
Τα Φίλια της Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας αποτελούν από το 2011 Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων και σε αυτή υπάγονται η Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου, οι οικισμοί Άγιοι Θεόδωροι, Άνω και Κάτω Καλύβια, Ζευγολατιό και οι συνοικισμοί Βίλα, Κυνηγάρι, Χάνια Φιλίων και Κουβέλιζα. 

Διαθέτει πενταμελές τοπικό συμβούλιο και ο πρόεδρός του συμμετέχει ως τακτικό μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καποδίστριας", αποτελούσε την Κοινότητα Φιλίων που ήταν πέμπτη στη σειρά από απόψεως πληθυσμού στην Επαρχία Καλαβρύτων. Διέθετε τριθέσιο Δημοτικό σχολείο, σταθμό  Χωροφυλακής και ήταν έδρα μεταβατικού Ειρηνοδικείου. 

Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 130 κάτοικοι ενώ όλη η πρώην Κοινότητα έχει 211 κάτοικους.

Η αρχαία κώμη Λυκούντες
Στην περιοχή του χωριού και σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Παυσανία, αφού η θέση της δεν έχει βρεθεί ακόμα, πιστεύεται ότι υπήρχε η αρχαία κώμη Λυκούντες. Ανήκε στο κράτος του Κλείτωρα. Ήταν κώμη της Αζανίας της Αρκαδίας. Βρισκόταν κοντά στο δάσος του Σόρωνα και τις κώμες Αργέαθους και Νάσσους.

Προσωπικότητες
Ο ηθοποιός/τραγουδιστής Θάνος Κιούσης (κατά κόσμον Τόνι Σφήνος) έχει καταγωγή από τα Φίλια Καλαβρύτων.

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Γεώργιος Παπανδρέου, Αζανιάς, ήτοι Αρχαιολογική πραγματεία πασών των Αρχαίων πόλεων της Αρκαδικής Αζανίδος μετά των περιχώρων αυτών και ιστορικαί περιπαίτειαι μέχρι των καθ' ημάς χρόνων, Εκ του Τυπογραφείου της εφημ. "Ηλείας" Γεωργ. Ε. Δημητριάδου", Εν Πύργω 1886.

Βιβλιογραφία
 Γεωργία Ζ. Αλεξοπούλου, Συμβολή στην αρχαιολογία και τοπογραφία της Αζανίας (Βόρειας Αρκαδίας), Επαρχία Καλαβρύτων, τόμοι Α1'-Α2'-Β'-Γ'-Δ', αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας/Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου-Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάτρα 2009.
 Χρήστος Βλ. Καραθανάσης, Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Φιλίων, Συνέκδοση της Αδελφότητας Φιλιωτών Καλαβρυτινών "Ο Άγιος Βλάσιος" και του Ομίλου Φίλων του Μοναστηριού Αγίου Αθανασίου Φιλίων, Αθήνα 2010.
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ιστοσελίδα Αδελφότητος Φιλιωτών Καλαβρυτινών. Ανακτήθηκε: 24/06/2018.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Λευκασίου
Δήμος Καλαβρύτων
Επαρχία Καλαβρύτων
Ούγο Κόρο

Ο Ούγο Κόρρο (Hugo Pastor Corro, 5 Νοεμβρίου 1953 – 15 Ιουνίου 2007) ήταν Αργεντινός πυγμάχος, ο οποίος κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο στα μεσαία βάρη, το 1978-79.

Προφίλ
Γεννήθηκε στο Σαν Κάρλος Μεντόσα στις 5 Νοεμβρίου του 1953 και κέρδισε το Ροδρίγο Βαλντές το 1978 κατακτώντας τον παγκόσμιο τίτλο στα μεσαία βάρη. Κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο του μία φορά και αποχώρησε από τα ρινγκ έχοντας στο ενεργητικό του συνολικά 59 αγώνες, με 50 νίκες (εκ των οποίων οι 26 με νοκάουτ), 7 ήττες και 2 ισοπαλίες.

Πέθανε στις 15 Ιουνίου του 2007 στη Μεντόσα.

Πηγές
 https://web.archive.org/web/20120531170442/http://boxrec.com/list_bouts.php?human_id=016208&cat=boxer - Στατιστικά του αθλητή.

Κορο, Ουγ
Πέτρος Πλάνκιος

Ο Πέτρος Πλάνκιος (Petrus Plancius, 1552 – 15 Μαΐου 1622) ήταν ένας Ολλανδός αστρονόμος, χαρτογράφος και κληρικός. Το πραγματικό του όνομα, το οποίο αργότερα εκλατίνισε, ήταν Pieter Platevoet.

Η ζωή του 
Ο Πλάνκιος γεννήθηκε στο Dranoutre της Φλάνδρας και σπούδασε Θεολογία στη Γερμανία και στην Αγγλία. Στη συνέχεια, σε ηλικία 24 ετών, έγινε πάστορας της Ολλανδικής Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας. Εξαιτίας του φόβου θρησκευτικών διωγμών από την Ιερά Εξέταση, έφυγε από τις Βρυξέλλες όταν η πόλη καταλήφθηκε από τους Ισπανούς και κατέφυγε στο Άμστερνταμ το 1585. Εκεί, ενδιαφέρθηκε για τη ναυσιπλοΐα και τη Χαρτογραφία, οπότε, έχοντας κατά τύχη πρόσβαση σε ναυτικούς χάρτες που είχαν έρθει πρόσφατα από την Πορτογαλία, αναγνωρίσθηκε σύντομα ως ειδικός στους πλόες προς την Ινδία. Πίστευε πολύ στην ιδέα της υπάρξεως ενός βορειοανατολικού θαλάσσιου περάσματος (βόρεια από την Ασία), μέχρι που η αποτυχία του Βίλεμ Μπάρεντς στο τρίτο του ταξίδι το 1597 φάνηκε ότι μηδενίζει τη δυνατότητα μιας τέτοιας θαλάσσιας διαδρομής.

Χαρτογραφία 
Ο Πλάνκιος υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, για λογαριασμό της οποίας συνέταξε πάνω από 100 χάρτες. Το 1592 εξέδωσε τον γνωστότερο παγκόσμιο χάρτη του, που είχε τον τίτλο Nova et exacta Terrarum Tabula geographica et hydrographica. Εκτός από χάρτες, δημοσίευσε οδηγούς ναυσιπλοΐας και ανέπτυξε μία νέα μέθοδο για τον προσδιορισμό του γεωγραφικού μήκους. Επίσης, εισήγαγε τη Μερκατορική προβολή στους ναυτικούς χάρτες. Ο Πλάνκιος είχε στενή γνωριμία με τον εξερευνητή της Αμερικής Χένρυ Χάντσον (τον Ούδσωνα).

Ουρανογραφία 
Το 1589 ο Πλάνκιος κατασκεύασε μία ουράνια σφαίρα χρησιμοποιώντας τις λιγοστές πληροφορίες που ήταν διαθέσιμες για τους νότιους ουρανούς: τον Σταυρό του Νότου, το Νότιον Τρίγωνον και τα Νέφη του Μαγγελάνου.

Το 1595 ζήτησε από τον Pieter Dirkszoon Keyser, αρχιπλοηγό του πλοίου Hollandia, να πραγματοποιήσει παρατηρήσεις ώστε να συμπληρωθεί η κενή περιοχή γύρω από τον Νότιο Ουράνιο Πόλο στους ευρωπαϊκούς χάρτες του νότιου ουρανού. Ο Keyser πέθανε στην Ιάβα το επόμενο έτος (δυστυχώς η αποστολή είχε πολλές ανθρώπινες απώλειες), αλλά ο κατάλογος που είχε καταρτίσει στο μεταξύ με 135 αστέρες ταξινομημένους σε 12 νέους αστερισμούς (μερικούς ίσως εμπνευσμένους από μύθους των ιθαγενών), ετοιμασμένος με τη βοήθεια του εξερευνητή και συναδέλφου του Frederick de Houtman, παραδόθηκε στον Πλάνκιο. Εκείνος έγραψε τα ονόματα των νέων αστερισμών σε μία ουράνια σφαίρα που ετοίμασε το έτος 1598. Οι αστερισμοί του Keyser ήταν οι εξής: Πτηνόν (το πουλί του Παραδείσου), Χαμαιλέων, Δοράς (το δελφινόψαρο), Γερανός, Ύδρος, Ινδός, Μυία (η μύγα), Ταώς (το παγώνι), Φοίνιξ, Νότιον Τρίγωνον, Τουκάνα και Ιπτάμενος Ιχθύς (το χελιδονόψαρο). Αυτοί οι αστερισμοί, μαζί με έναν ακόμα που είχε εισαχθεί ήδη το 1592 από τον ίδιο τον Πλάνκιο, την Περιστερά, ενσωματώθηκαν από τον Γιόχαν Μπάγιερ στην Ουρανομετρία του, το 1603 και σήμερα ανήκουν στους 88 επίσημα αποδεκτούς από τους αστρονόμους αστερισμούς.

Παραπομπές

Πηγές
 Leo Bagrow: History of Cartography, αναθ. & επεκτ. R.A. Skelton, Watts, Λονδίνο 1964

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ολλανδοί αστρονόμοι
Ολλανδοί χαρτογράφοι
Ολλανδοί κληρικοί
Φεκά

Ο Φεκά  (Εβραικά: פֶּקַח Peqaḥ; , Λατινικά: Phacee)είναι Βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη.

Ο Φεκά έγινε βασιλιάς το πεντηκοστό δεύτερο και τελευταίο έτος του Οζία, του βασιλιά της Ιουδαίας, και βασίλεψε είκοσι χρόνια. Αναφέρεται ως σφετεριστής του θρόνου του Ισραήλ. Όταν άρπαξε τον βασιλικό θρόνο δολοφόνησε τον νόμιμο Βασιλέα Φακεία. Το δεύτερο έτος της βασιλείας του ο Ιωθάμ έγινε βασιλιάς της Ιουδαίας και βασίλεψε δεκαέξι χρόνια. Τον Ιωθάμ διαδέχθηκε ο γιος του, ο Άχαζ, το δέκατο έβδομο έτος της βασιλείας του Φεκά. Ο William F. Albright έχει χρονολογήσει τη βασιλεία του στο 737–732 π.Χ., ενώ ο ER Thiele, και ο Carl Lederer υποστήριξαν ότι ο Φεκά δημιούργησε στη Γαλαάδ μια αντίπαλη βασιλεία στη βασιλεία του Μέναχεμ με έδρα τη Σαμάρεια στη Νισάν του 752 π.Χ., έγινε ο μοναδικός ηγεμόνας μετά τη δολοφονία του γιου του Μεναχέμ Πεκαχία το 740/739 π.Χ. και πέθανε το 732/731 π.Χ. Αυτή η εξήγηση είναι συνεπής με στοιχεία των ασσυριακών χρονικών, τα οποία συμφωνούν με το ότι ο Μεναχεμ ήταν βασιλιάς το 743 π.Χ. ή το 742 π.Χ. και ο Οσιέας ήταν βασιλιάς από το 732 π.Χ. Όταν ο Φεκά συμμάχησε με τον Ρεζίν, βασιλιά της Αραμέας για να επιτεθεί στον Άχαζ, τον βασιλιά της Ιουδαίας, ο Άχαζ έκανε έκκληση στον Τιγλάθ-Πιλεσέρ Γ', τον βασιλιά της Ασσυρίας, για βοήθεια. Αυτό το υποχρέωσε ο Ασσύριος βασιλιάς, αλλά ο Ιούδας έγινε υποτελής της Ασσυρίας.
Β΄ Βασιλέων κεφ. 15:25 μέχρι 16:5

Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ
Μεσολούρι Γρεβενών

Το Μεσολούρι είναι ορεινός οικισμός (1020 μ), έδρα της ομώνυμης κοινότητας στο Νομό Γρεβενών με πληθυσμό 139 κατοίκους κατά την επίσημη απογραφή του 2001 και κατοικείται κυρίως το καλοκαίρι. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της οροσειράς της Πίνδου σε υψόμετρο 1020μ. Συνορεύει βόρεια με την κοινότητα Δοτσικού, ανατολικά με τον Δήμο Αγίου Κοσμά, νότια με τον Δήμο Θεοδώρου Ζιάκα και δυτικά με την κοινότητα Φιλιππαίων. Απέχει από τα Γρεβενά 28 χλμ βορειοδυτικά.

Ιστορία
Αναφέρεται ότι το χωριό χτίστηκε την περίοδο που χτίστηκε και η Εκκλησία (1778) με την ονομασία Μεσοβούνι, όπως πληροφορούμαστε από επιγραφή της εκκλησίας, και επί Τουρκοκρατίας αποτελούσε τσιφλίκι του Αλή Πασά. Από το Μεσολούρι ήταν ο Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Κωνσταντίνος Γκούτας και ο επίσης οπλαρχηγός υιός του Στέργιος Γκούτας.Τέλος σημαντική στιγμη για το χωριο ηταν η κατάκτηση του πρωτου τουρνουα ορεινών χωριών ποδοσφαίρου που διεξήχθη στους φιλιππαιους το 2016

Φύση - Περιβάλλον
Το χωριό περιβάλλεται από δασώδη έκταση 18 τετ.χλμ, αποτελούμενη από πεύκα, έλατα, βελανιδιές και κέδρα. Η πανίδα της περιοχής αποτελείται από αρκούδες, λύκους, αλεπούδες, ζαρκάδια, σκίουρους. αρκετά είδη αετών, γερακιών και άλλων πουλιών. Επίσης στην τοποθεσία λίμνες βρίσκεται ένα είδος υδρόβιας χελώνας (στικτή νεροχελώνα) καθώς και σαλαμάνδρες.

Αξιοθέατα
Αξιοθέατα του χωριού αποτελούν η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου χτισμένη το 1778 και βρύση στην πλατεία. Σε απόσταση περίπου 1 χλμ ΒΔ υπάρχει ένα μικρό ποτάμι που σχηματίζει τρεις συνεχόμενους καταρράκτες ύψους 3μ, 2,5μ και 5μ. Βόρεια του χωριού βρίσκεται το ύψωμα Πέτρα (1326μ) όπου βρίσκεται η εκκλησία του Προφήτη Ηλία. Σε απόσταση 2 χλμ νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκονται η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και λίγο πιο πέρα η τοποθεσία Παλιόσπιτα όπου βρίσκονται ερείπια παλιού οικισμού και η τοποθεσία «λίμνες» με δύο μικρές λίμνες επιφάνειας 150 τ.μ. και 50τ.μ. Νότια του χωριού υπάρχουν τα ερείπια νερόμυλων που λειτουργούσαν μέχρι το 1940. Τέλος βορειοανατολικά του χωριού βρίσκονται τα ερείπια Ιταλικού κοιμητηρίου του 1940.

Αξιόλογοι Μεσολουριώτες 

 Κωνσταντίνος Γκούτας, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
 Στέργιος Γκούτας, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός (γιος του προηγούμενου)

Φωτογραφίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Περισσότερες πληροφορίες από το e-city
*Φωτογραφίες του Μεσολουρίου (http://www.in.gr/agro)
Φωτογραφίες του Μεσολουρίου (http://www.panoramio.com)

Δήμος Γρεβενών
Χωριά του νομού Γρεβενών
Αρσινόη Γ΄ της Αιγύπτου

Η Αρσινόη Γ' ( 246 – 204 π.Χ. ) ήταν βασίλισσα της Αιγύπτου κατά την ελληνιστική περίοδο και μέλος της Δυναστείας των Πτολεμαίων. Βασίλεψε από το 220 έως το 204 π.Χ. στο πλάι του συζύγου και αδελφού της, Πτολεμαίου Δ' του Φιλοπάτορος. Ο τίτλος που έλαβαν ήταν "Θεοί Φιλοπάτορες". Πατέρας τους ήταν ο φαραώ Πτολεμαίος Γ' ο Ευεργέτης και μητέρα τους η βασίλισσα Βερενίκη Β'.

Βιογραφία 
Μόλις ο αδελφός της, Πτολεμαίος Δ' ανέβηκε στο θρόνο το 222 π.Χ., ακούγωντας τις συμβουλές των πολυμήχανων υπουργών του και κυρίως ενός Έλληνα από την Αλεξάνδρεια, του Σωσίβιου, θανάτωσε πολλά συγγενικά του πρόσωπα, όπως τη μητέρα τους Βερενίκη Β', τον αδελφό τους Μάγα και το θείο τους Λυσίμαχο. Η ζωή χαρίστηκε στη νεαρή Αρσινόη, η οποία λίγα χρόνια μετά, το 217 π.Χ., έλαβε μέρος στη μάχη ενάντια στον Αντίοχο Γ' το Μέγα, ηγεμόνα των Σελευκιδών, στη Ράφια. Καθώς ο στρατός αποτελούταν και από γηγενείς Αιγύπτιους ίσως η παρουσία της εκεί να ήταν καθαρά για λόγους ανύψωσης του ηθικού των ανδρών.

Μετά την επιστροφή των δύο αδελφών από την εκστρατεία αυτή, ο Πτολεμαίος και η Αρσινόη παντρεύτηκαν το 217 π.Χ. και εισήχθησαν στην οικογενειακή λατρεία ως "Θεοί Φιλοπάτορες". Ο Πτολεμαίος εξακολούθησε να απολαμβάνει έκλυτη ζωή και να επηρεάζεται από το Σωσίβιο και έναν άλλο υπουργό, τον Αγαθοκλή, η αδελφή του οποίου Αγαθόκλεια ήταν ερωμένη του βασιλιά. 

Πιθανώς μοναδικός σκοπός του γάμου του Πτολεμαίου του Δ' με την Αρσινόη να ήταν η γέννηση του Διαδόχου, πράγμα που έγινε το 209 π.Χ. Η Αρσινόη πρέπει να ζούσε κλεισμένη στο παλάτι χωρίς πολλά περιθώρια για να δραπετεύσει από την άνοστη ζωή της, κάτω από την πλήρη αδιαφορία του Πτολεμαίου. Ο μεγάλος μαθηματικός και αστρονόμος Ερατοσθένης ο Κυρηναίος έγραψε ένα κείμενο από τις αναμνήσεις του γι' αυτήν που σήμερα έχει χαθεί. Αφηγείται ωστόσο ένα περιστατικό, όπου εκείνη του εξέφρασε τη βαθιά πικρία της για την κατάντια του Οίκου του πατέρα της.

Το καλοκαίρι του 204 π.Χ. η Αρσινόη Γ' δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια πραξικοπήματος, θύμα συνωμοσίας που προετοίμασε ο Αγαθοκλής, και που εκτελέστηκε από αυτούς που ήθελαν στο θρόνο το γιο της Πτολεμαίο Ε', ο οποίος ήταν έξι ετών.

Χρονολόγιο

Δείτε επίσης 
 Δυναστεία των Πτολεμαίων
 Αρχαία Αίγυπτος
 Ελληνιστική περίοδος

Παραπομπές

Πηγές 
 Η αγγλόφωνη wikipedia.
 Βιογραφία από τον Christopher Bennett. 
 Βιογραφία στο livius.org. 

Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου
Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Δυναστεία των Πτολεμαίων
Τύμφη

Η Τύμφη (2.497 μ.) είναι βουνό της Ηπείρου στην επαρχία του Ζαγορίου. Ο Στράβων (Βιβλίο Ζ κεφ.7) την αναφέρει ως όρος πλησίον της Παροραίας (περιοχή που βρίσκεται το όρος Μιτσικέλι) από ό,που πηγάζει ο ποταμός Άρατθος που εκχύνεται στο Ιόνιο πέλαγος πλησίον της Νικοπόλεως. Ο Στράβων αναφέρεται και στους Τυμφαίους, μία από τις 14 φυλές των Ηπειρωτών.

Ο ορεινός όγκος της Τύμφης είναι σχεδόν άδενδρος και ως επί το πλείστον απόκρημνος ιδίως στις βόρειες και νοτιοδυτικές προσβάσεις του. Υψώνεται μεταξύ του ποταμού Αώου και του παραποτάμου του Βοϊδομάτη. Αποτελούσε και αποτελεί το καλύτερο θέρετρο των νομάδων κτηνοτρόφων της περιοχής.Οι υψηλότερες κορυφές της Τύμφης είναι η Γκαμήλα 2.497 μ., η Γκούρα 2.467 μ., η Αστράκα 2.432 μ., και ακολουθούν ο Άβαλος, η Ραδόβολη, ο Πλόσκος, ο Λαγαρής, ο Αϊλιάς κ.ά. Στα οροπέδια της Τύμφης υπάρχουν πολλές γραφικές αλπικές λίμνες με πλούσιους θρύλους και παραδόσεις, με γνωστότερη τη Δρακόλιμνη. Η μεγαλύτερη εξ αυτών, η Ριζίνα, απέχει περίπου 4 ώρες πεζοπορία από το Βραδέτο. Οι νοτιοδυτικές πλαγιές της Τύμφης καταλήγουν στο «Φαράγγι του Βίκου». Η ανάβαση στις κορυφές γίνεται από το Βραδέτο μετά από 7ωρη πορεία αλλά και από το Μικρό Πάπιγκο με 3ωρη πορεία ως το καταφύγιο της Αστράκας και με βάση αυτό στις κορυφές Γκαμήλα, Πλόσκο, Αστράκα κ.ά.

Προστατευόμενη τοποθεσία 
Το όρος Τύμφη είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000, με κωδικό GR2130009, κατά μία έκταση 277,64 τ.χλμ. Εντός των ορίων περιλαμβάνεται ο Εθνικός Δρυμός Βίκου-Αώου.

Αναφορές

Φωτοθήκη

Δείτε επίσης
Κατάλογος βουνών της Ελλάδας
Εθνικός Δρυμός Βίκου-Αώου
Δήμος Τύμφης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης

Βουνά των Ιωαννίνων
Πίνδος
Μαργαρίτα Μυτιληναίου

Η Μαργαρίτα Μυτιληναίου (7 Ιουλίου 1968) είναι Ελληνίδα ραδιοφωνική παραγωγός. 

Γεννήθηκε στο Λονδίνο και είναι κόρη των ηθοποιών Στέφανου Ληναίου και Έλλης Φωτίου.

Έχει σπουδάσει αγγλική φιλολογία, ωστόσο από πριν ακόμα ολοκληρώσει τις σπουδές της, την "κέρδισε" το ραδιόφωνο. Έχει εργαστεί για πολλά χρόνια ως ραδιοφωνική παραγωγός στα ραδιόφωνα του ANT1 FM και του "Σκάι FM". Ιδιαίτερα δημοφιλής έγινε μέσα από τη συχνότητα του "Μελωδία FM". Διατέλεσε υπεύθυνη προγράμματος στον ραδιοφωνικό σταθμό "Δίεση FM", καθώς σύμβουλος προγράμματος και στο "Σκάι FM". Από το 2001 ως το 2010 υπήρξε Διευθύντρια Προγράμματος του Δεύτερου Προγράμματος της Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ. Επιμελήθηκε  το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης στον ημιτελικό του οποίου το 2005 υπήρξε συμπαρουσιάστρια, ενώ υπήρξε εκ των σχολιαστών της ΝΕΤ στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου. Το 2013 επέστρεψε στο ραδιόφωνο συγκεκριμένα στο Μέντα fm από όπου και αποχώρησε το 2015 . Από τον Οκτώβρη του 2015 βρισκόταν  στον αέρα του Βήμα fm καθημερινά 17:00-18:00 . Από το Φεβρουάριο του 2017 επιλέγει μουσικές στο διαδικτυακό ραδιόφωνο του www.joinradio.gr  από Δευτέρα ως Πέμπτη 12:00 - 14:00

Παραπομπές

Μυτιληναίου Μαργαρίτα
Ηλιόδωρος (υπουργός)

Ο Ηλιόδωρος ήταν ένας από τους υπουργούς ή τους συμβούλους του βασιλιά των Σελευκιδών Σέλευκου Δ' του Φιλοπάτορος, που έζησε γύρω στο 175 π.Χ.

Βιογραφία 
Σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση στα Βιβλία των Μακκαβαίων, ο βασιλιάς Σέλευκος ο Δ΄ βρισκόταν σε οικονομική στενότητα εξαιτίας των βαριών όρων που του επέβαλαν οι Ρωμαίοι μετά την υπογραφή της Ειρήνης της Απάμειας (188 π.Χ.). Μαθαίνει τότε, από τον Απολλώνιο τον κυβερνήτη της Κοίλης Συρίας και της Φοινίκης, ότι το θησαυροφυλάκιο των Ιεροσολύμων ήταν γεμάτο με αμύθητους θησαυρούς και διατάσει τον Ηλιόδωρο να πάει στην Ιερουσαλήμ και να καταχέσει το θησαυρό που βρισκόταν στο Ναό. Ο ανώτατος ιερέας Ονίας Γ' αρνήθηκε κατηγορηματικά να ικανοποιήσει την απαίτηση αυτή. Συνεχίζοντας, η βιβλική αφήγηση στα Βιβλία των Μακκαβαίων αναφέρει ότι μετά από προσευχή του ιερέα, ο Θεός έστειλε έναν έφιππο άντρα και δύο νεαρούς να εκδιώξουν τον Ηλιόδωρο από το Ναό. Μετά την αποτυχία του αυτή, ο Ηλιόδωρος επέστρεψε στην αυλή των Σελευκίδων. Λίγο αργότερα, το 175 π.Χ., δολοφονεί το Σέλευκο και αυτοανακηρύσσεται βασιλιάς. Ωστόσο ανατρέπεται και εκτελείται από τον Αντίοχο Δ', αδελφό του Σέλευκου.

Την περίοδο της Μεταρρύθμισης και Αντιμεταρρύθμισης, η εκδίωξη του Ηλιόδωρου από το Ναό προβλήθηκε από τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία ως σύμβολο του απαραβίαστου της εκκλησιαστικής περιουσίας και αναπαραστάθηκε σε πολλά έργα τέχνης. Η αφήγηση αυτή ενέπνευσε τον  Ζεράρ ντε Λερές στο έργο του που φαίνεται παραπλεύρως, αλλά και στην Εκδίωξη του Ηλιόδωρου από το Ναό που φιλοτέχνησε ο Ραφαήλ.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Αυτοκρατορία των Σελευκιδών
 Η Εκδίωξη του Ηλιόδωρου από το Ναό, έργο του Ραφαήλ.
 Ελληνιστική περίοδος

Ελληνιστική περίοδος
Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Μάικλ Φλάτλεϊ

Ο Μάικλ Φλάτλεϊ (Michael Ryan Flatley, 16 Ιουλίου 1958) είναι Αμερικανός χορευτής και δημιουργός των μιούζικαλ Lord of the Dance, Riverdance, Feet of Flames και Celtic Tiger.

Βιογραφία-Σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1958 στο Σικάγο και είναι ιρλανδικής καταγωγής. Ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα στον ιρλανδικό χορό και στις κλακέτες στα 11. Στα 17 κέρδισε τον διαγωνισμό Ιρλανδικού χορού στην Αμερική. Μετά τις σπουδές άνοιξε σχολή χορού. Το 1994 με την συνεργασία του Jean Butler δημιούργησε το σόου Riverdance που πρωτοπαρουσιάστηκε στο διαγωνισμό τραγουδιού της eurovision την ίδια χρονιά. Είχε μεγάλη επιτυχία και εξακολουθεί να παίζεται μέχρι σήμερα. Μετά το Riverdance συνέχισε το 1996 με το The Lord of the Dance που εντυπωσίασε στην απονομή βραβείων Όσκαρ το 1997. Ίσως είναι η μεγαλύτερη του επιτυχία και συνεχίζεται να παίζεται έως σήμερα. Ο Michael Flatley δεν χορεύει πλέον στις περιοδείες του The lord of the dance. Σε κάθε παράσταση του μιούζικαλ χτυπιέται 150000 φορές η κλακέτα. Ένα εκατομμύριο CD και 9 εκατομμύρια βίντεο της παράστασης έχουν πωληθεί μέχρι τώρα. Η παράσταση έχει παιχτεί σε 30 χώρες συμπεριλαμβανομένης και τις Ελλάδας. 

Επόμενο βήμα του ήταν το Feet of Flames το 1998 το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Hyde Park του Λονδίνου. Τα κύρια στοιχεία του δεν διαφέρουν ιδιαίτερα από το The Lord of the Dance. Το αποκορύφωμα της παράσταση ήταν όταν το 2000 παίχθηκε μπροστά σε 100.000 θεατές στην Βουδαπέστη. Η τελευταία παράσταση του ήταν το 2001. Σε κάθε παράσταση ο Michael Flatley έχανε 5 κιλά βάρος , κυρίως υγρά. Αρκετά αργότερα, στα 47, το 2005 δημιουργεί το Celtic Tiger στο οποίο συμμετείχε χορεύοντας. Ή πορεία του μιούζικαλ δεν ήταν μεγάλη αφού τον Νοέμβριου του 2006 αρρώστησε και οι παραστάσεις ματαιώθηκαν. Σήμερα πλέον παίζεται το The Lord of the Dance από τέσσερις διαφορετικές διανομές χορευτών.

Το πάθος του για τον χορό τον απόκτησε από την γιαγιά του που και αυτή ήταν πρωταθλήτρια στον Ιρλανδικό χορό. Σε κάθε παράσταση αφήνει μία κενή θέση προς τιμή της. Αν και πετυχημένος μποξέρ άφησε την αθλητική του καριέρα και αφιερώθηκε στον χορό. Εκτός από εξαιρετικός χορευτής είναι πολύ ικανός στο φλάουτο. Κατείχε το ρεκόρ γκίνες στις κλακέτες με 38 χτυπήματα της κλακέτα το δευτερόλεπτο. Το διαζύγιο του με την Beata Dziaba το 1997 μετά από 11 χρόνια γάμου τον οδήγησε στο αλκοόλ και σε σοβαρά ψυχολογικά πρόβλημα. Σήμερα τα έχει ξεπεράσει και είναι παντρεμένος με την Niamh O’Brien χορεύτρια των μιούζικαλ του.

Παραπομπές

Πηγές 
 Επίσημη ιστοσελίδα του Μάικλ Φλάτλεϊ
 Riverdance 
 Celtic Tiger 
 Lord of the Dance 
 Αθηνόραμα Lord of the dance 
 Answers.com Michael Flatley 

Αμερικανοί χορευτές
Ιρλανδοί χορευτές
Εθνικός ύμνος της Νότιας Αφρικής

Ο Εθνικός Ύμνος της Νότιας Αφρικής υιοθετήθηκε το 1997 και αποτελεί συνδυασμό δυο διαφορετικών ύμνων: του Nkosi Sikelel' iAfrika και του παλαιότερου εθνικου ύμνου της χώρας Die Stem van Suid-Afrika/The Call of South Africa. Είναι γραμμένος στις πέντε πιο διαδεδομένες γλώσσες της χώρας - Κόσα, Ζουλού, Σεσότο, Αφρικάανς και Αγγλικά.

Στίχοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο εθνικός Ύμνος , από το info.gov.za 
 

Νοτια Αφρικη
Εθνικά σύμβολα της Νότιας Αφρικής
Πολύγλωσσα τραγούδια
Τυρρηνική θάλασσα

Τυρρηνική θάλασσα ή Τυρρηνικό πέλαγος, (στην ιταλική Mar Tirreno) ονομάζεται η θάλασσα που βρίσκεται μεταξύ της δυτικής ακτής της Ιταλικής χερσονήσου (Ιταλίας) και της Κορσικής, της Σαρδηνίας και της Σικελίας.

Γεωγραφία
Η Τυρρηνική θάλασσα συνδέεται με τη θάλασσα της Λιγυρίας στα βόρειοδυτικά, μέσω του Περάσματος της Κορσικής (Canale di Corsica) και του Περάσματος του Πιομπίνο (Canale di Piombino), δυτικά και ανατολικά της νήσου Έλβα αντίστοιχα, στα νότια με το Ιόνιο Πέλαγος μέσω του Στενού της Μεσσήνης και στα δυτικά με τη δυτική Μεσόγειο μέσω του Στενού του Μπονιφάτσιο.

Κυριότεροι κόλποι της Τυρρηνικής θάλασσας  είναι οι κόλποι της Νάπολης, της Γκαέτα, του Σαλέρνο, του Πολικάστρο και της Σαντ’ Εουφέμια. Το σημαντικότερο λιμάνι της είναι το λιμάνι της πόλης Gioia Tauro ενώ άλλα σημαντικά λιμάνια είναι η Τσιβιταβέκια, το Ποτσουόλι, η Νάπολη, το Τράπανι, το Κάλιαρι, το Σαλέρνο και το Παλέρμο. Στην Τυρρηνική χύνονται ο ιστορικός ποταμός Τίβερης καθώς και οι ποταμοί Ομπρόνε, Καριλιάνο και Βολτούρνο.

Στο βόρειο τμήμα της Τυρρηνικής βρίσκεται το Αρχιπέλαγος της Τοσκάνης που περιλαμβάνει τα νησιά Έλβα, Πιανόζα, Μοντεκρίστο, Τζίλιο, Τζιανούτρι και Καπραΐα και  Γοργόνα (νησί). Το 1996 δημιουργήθηκε το Εθνικό Πάρκο του Αρχιπελάγους της Τοσκάνης που είναι το μεγαλύτερο θαλάσσιο πάρκο στην Ευρώπη. Στο κέντρο της Τυρρηνικής βρίσκεται το αρχιπέλαγος Ποντσιάνο με τα νησιά Πόντσα, Παλμαρόλα, Γκάβι, Ζαννόνε, Βεντοτένε και Σάντο Στέφανο. Κοντά στην Πόντσα είναι το βαθύτερο σημείο της Τυρρηνικής: 3.785 μέτρα. Κατά μήκος των ακτών της Καμπανίας είναι το Αρχιπέλαγος Καμπάνο με το Κάπρι, τη Προτσίντα, την Ίσκια και άλλα μικρότερα νησιά ενώ κατά μήκος των ακτών της Σικελίας είναι το νησί Ούστιτζα, το αρχιπέλαγος των Αιολίδων νήσων, που αποτελείται από το Στρόμπολι, το Αλικούντι, Φιλικούντι, Λίπαρι, Σαλίνα, Βουλκάνο και Πανάρεα και οι Αιγάδες Νήσοι με κυριότερα νησιά τα Φαβινιάνα, Λεβάντσο και Μαρέττιμο. Στη βόρειοανατολική ακτή της Σαρδηνίας βρίσκεται το αρχιπέλαγος Μανταλένα με τα νησιά Μανταλένα και Καπρέρα και ένα μεγάλο αριθμό νησίδων.

Ιστορία
Η ονομασία της Τυρρηνικής θάλασσας προέρχεται από το όνομα με το οποίο αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες τους Ετρούσκους, δηλαδή Τυρρηνοί (ή Τυρσηνοί ή Τυρσανοί). Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο στις δυτικές ακτές της Ιταλίας είχαν εγκατασταθεί Λύδιοι με επικεφαλής τον πρίγκιπα Τυρρηνό, προς τιμή του οποίου μετονομάστηκαν σε Τυρρηνούς. Η μετακίνηση αυτή του μισού πληθυσμού των Λυδίων, αποφασίστηκε από το βασιλιά τους επειδή η Λυδία πλήττονταν από μεγάλη φτώχεια. Σύμφωνα με άλλες πηγές οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν Τυρρηνούς τους πειρατές που με μικρά και γρήγορα πλοία ασκούσαν πειρατεία στη δυτική Μεσόγειο.

Οι Λατίνοι ονόμαζαν την Τυρρηνική θάλασσα  Mare Tuscum και Mare Interum (κατώτερη θάλασσα) σε αντιδιαστολή προς Αδριατικό πέλαγος, που το ονόμαζαν Mare Superum (ανώτερη θάλασσα). Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος και ο Στράβων προτιμούσαν να ονομάζουν το βόρειο τμήμα της Λυγιστικό, το μεσαίο Τυρρηνικό και το νοτιότερο Αιγώνιο ή Σικελικό πέλαγος.

Παραπομπές

Πηγές
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τόμ. 58ος, σελ. 322

Θάλασσες και πελάγη της Μεσογείου
Θάλασσες της Ιταλίας
Αμιράς Ηρακλείου

Ο Αμιράς (ή τα Αμιρά) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Ο Αμιράς βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του όρους Δίκτη σε ένα καταπράσινο πλαίσιο από ελαιώνες και οπωροφόρα δένδρα και σε υψόμετρο 680 μ. Πολλές φορές το χωριό δεν αναφέρεται ως αρσενικό αλλά με το ουδέτερο πληθυντικού: τα Αμιρά.

Υποδομή 
Στα Αμιρά υπάρχει Πολιτιστικός, Αθλητικός και Επιμορφωτικός Σύλλογος, ο οποίος είναι ιδιαίτερα δραστήριος σε κοινωνικές εκδηλώσεις και πολιτιστικά έργα, ενώ έχουν και ένα τριθέσιο Δημοτικό Σχολείο και μονοθέσιο Νηπιαγωγείο. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στη γεωργία και ειδικότερα στην καλλιέργεια πρώιμων κηπευτικών. Παράγεται κυρίως λάδι. Κύριοι ναοί του χωριού είναι του Μιχαήλ Αρχάγγελου, ο Άγιος Νικόλαος όπου βρίσκεται και το κοιμητήριο, όπως επίσης και ο Άγιος Γεώργιος, ενώ υπάρχουν επίσης και άλλοι ναοί και εξωκλήσια.

Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την αραβική γλώσσα και πιθανότατα χτίστηκε κατά την Αραβοκρατία, κτίσμα ίσως κάποιου αμιρά της Κρήτης. Την περίοδο εκείνη ο ανώτερος διοικητής της Κρήτης ονομαζόταν αμιράς ή εμίρης (από το αραβικό amir ή emir, δηλ. άρχοντας, αφέντης). 

Το Σεπτέμβριο του 1943 το χωριό αποτέλεσε θέατρο σφαγής 117 ανδρών κατοίκων του, από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής. Η εκτέλεση των ανδρών έγινε στη θέση Αμπέλια, σε αντίποινα για την πανωλεθρία που υπέστησαν οι Ναζί στην περιοχή της Κάτω Σύμης, όπου σκοτώθηκαν 84 Γερμανοί. Στη θέση Σελί έχει ανεγερθεί Πανεπαρχιακό Ηρώο κοντά στον Αμιρά και κάθε χρόνο τελείται μνημόσυνο για τα θύματα της σφαγής.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 ως τα Αμυρά με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 η ονομασία του χωριού διορθώθηκε σε Αμιρά. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει τους οικισμούς Άρβη, Κολύμποι και Πατέλες. 

Δείτε Κοινότητα Αμιρά

Βιβλιογραφία 
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Βλέπε Επίσης 
Ολοκαύτωμα της Βιάννου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
http://www.amiras.info

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Παραπομπές 

Αμιρας
Αμιρας
Μαίρη Λω

Η Μαίρη Λω Γιάκοβλεφ, η οποία γεννήθηκε ως Μαρία Μαντωνανάκη  στο Παλαιό Φάληρο, είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού.

Τραγουδίστρια
Η Μαίρη Λω διακρίθηκε με την ιδιότυπη φωνή της στην εκτέλεση ελαφρών τραγουδιών του μουσικοσυνθετη Νίκυ Γιάκοβλεφ, που ήταν παράλληλα και ιδιοκτήτης του διάσημου την εποχή του ζαχαροπλαστείου "Πέτρογραδ" της οδού Σταδίου.

Ευρύτερα γνωστή στο μουσικό χώρο έγινε το 1948 με το τραγούδι «Καπετάνιε, Καπετάνιε, χαμογέλα», σε μουσική Νίκυ Γιάκοβλεφ και στίχους Κώστα Νικολαϊδη, πού γράφτηκε για την Ελληνική ταινία «Άννα Ροδίτη». Ερμήνευσε μεταξύ άλλων τις επιτυχίες «Θάλασσα θάλασσα» (1949), «Ράβε τα προικιά σου» (1953), «Ξαναβλέπω το μικρό το αμαξάκι» (1954), «Κοριτσάκι μου με τα παράξενα κινέζικά σου μάτια» (1955), «Καλή αντάμωση» (1960) και άλλα. Κατέστη πολύ δημοφιλής από τους δίσκους της, καθώς και από εμφανίσεις σε ραδιοφωνικές εκπομπές. Τιμήθηκε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, λαμβάνοντας το Γ΄ Βραβείο το 1960.  

Συνεργάστηκε με τον Μάνο Χατζιδάκι, ερμηνεύοντας τραγούδια του όπως τα: «Μη τον ρωτάς τον ουρανό», «Το λιμάνι», «Η λατέρνα», «Εφτά τραγούδια θα σου πω», ενώ συνεργάστηκε και με τους Ανδρέα Χατζηαποστόλου, Γιώργο Μαλλίδη και άλλους.

Προσωπική ζωή
Η Μαίρη Λω παντρεύτηκε τον μουσικοσυνθέτη Νίκυ Γιάκοβλεφ το 1951 και απέκτησαν δύο παιδιά, την Ελένη-Ντολόρες (γ. 1953) και τον Νικυ (γ. 1971). Σήμερα συνεχίζει να διαμένει στο Παλαιό Φάληρο.

Παραπομπές

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Τραγουδιστές ελαφρού τραγουδιού
Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Ηλιόλουστος Έρωτας

Ηλιόλουστος Έρωτας (Under the Tuscan Sun) είναι το όνομα μιας κινηματογραφικής κωμωδίας που κυκλοφόρησε στις αμερικανικές αίθουσες στις 20 Σεπτεμβρίου 2003. Πρωταγωνιστεί η Νταϊάν Λέιν, ενώ γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από την Όντρει Γουέλς. Το σενάριο αποτελεί διασκευή του αυτογραφικού μυθιστορήματος της Φράνσις Μέις.

Πλοκή 
Η Φράνσις Μέις (Νταϊάν Λέιν), συγγραφέας και κριτικός βιβλίων, κατοικεί στο Σαν Φρανσίσκο και είναι πλήρως απορροφημένη από την εργασία της. Κάποια στιγμή, ωστόσο, μαθαίνει με άκομψο τρόπο πως ο σύζυγός της τής είναι άπιστος και στην πραγματικότητα δεν την αγαπά. Το διαζύγιο είναι αναπόφευκτο, σε μια στιγμή που η Φράνσις νιώθει εξαρτημένη από τον έρωτα που ακόμη νιώθει για το σύζυγό της. Σαν επιστέγασμα όλων αυτών, εκείνος της ζητά το διαμέρισμα το οποίο η ίδια λατρεύει, καθώς είχε κοπιάσει πολύ να διακοσμήσει. 

Για να βοηθήσουν τη Φράνσις να ξεχαστεί λίγο από τα προβλήματά της, η καλύτερή της φίλη, η Πάττι (Σάντρα Ο), η οποία μόλις είχε μάθει πως ήταν έγκυος, και η σύντροφός της, κάνουν δώρο στη φίλη τους ένα ρομαντικό δεκαήμερο ταξίδι στην Τοσκάνη της Ιταλίας. Υποτίθεται πως το ταξίδι δεν θα της επέφερε την οποιαδήποτε συναισθηματική πίεση, μιας και οργανωνόταν για ζευγάρια ομοφυλοφίλων. 

Φτάνοντας στην Τοσκάνη, και ακόμη με μελαγχολική διάθεση, γοητεύεται τόσο από το τοπίο, που σε μια παρόρμηση αγοράζει μια παλιά βίλα, που δείχνει να χρειάζεται πολλές επισκευές, όπως άλλωστε και η καρδιά της Φράνσις. Η προσωπικότητα του σπιτιού είναι τέτοια που δείχνει να συμβαδίζει σε όλη τη διάρκεια της διαμονής της εκεί με την ψυχολογική της κατάσταση.

Η Φράνσις σιγά σιγά αρχίζει να εντάσσεται στην τοπική κοινωνία, γνωρίζοντας διάφορα ήδη ανθρώπων: τους ανοιχτόκαρδους γείτονές της, μια εκκεντρική φίλη που ζει τη ζωή ως το μεδούλι, την Κάθριν (Λίντσεϋ Ντάνκαν), μια παρέα Πολωνών εργατών που τη βοηθούν για μήνες να φτιάξει το σπίτι και τον πάντα φιλικό και ευγενικό κ.Μαρτίνι (Βίνσεντ Ριότα), που τη βοηθά με τις γραφειοκρατικές διατυπώσεις. Με όλους αυτούς τους ανθρώπους αναπτύσσει στενές σχέσεις, αλλά δείχνει τελικά περισσότερο μητρική απέναντι στα δικά τους προβλήματα, και όχι πιο ξένοιαστη στα δικά της βάσανα.

Τελικά θα ζήσει μια παθιασμένη περιπέτεια με ένα ιδιαίτερα ελκυστικό Ιταλό, τον Μαρτσέλο (Raoul Bova), τον οποίο και συναντά τυχαία , ψάχνοντας οδηγίες. Με θάρρος, αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα προς τη νέα της ζωή μακριά από το σύζυγό της, χωρίς όμως να λείπει η αβεβαιότητα πως η μοίρα πράγματι τη σπρώχνει προς αυτή την κατεύθυνση. Μόνο όταν αντικρίσει κατάματα το τι πραγματικά κέρδισε από τη νέα της ζωή, θα καταλάβει το τι αναζητούσε και το τι είναι πραγματικά σημαντικό για εκείνη.

Άλλες πληροφορίες 
 Σε κάθε σκηνή της ταινίας όπου εμφανίζονται καλόγριες, αυτές τρώνε.
 Το ζευγάρι των Γερμανών που προσπαθούν να αγοράσουν τη βίλα, μετατράπηκε σε ζευγάρι Γάλλων, κατά τη μεταγλώττιση της ταινίας στη γερμανική γλώσσα.
 Ο ηλικιωμένος κύριος που αφήνει τα λουλούδια στο εικόνισμα είναι ο Ιταλός σκηνοθέτης Μάριο Μονιτσέλι.

Διανομή 

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2003
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες
Ιγνάτιος φον Ρούντχαρτ

Ο Ιγνάτιος φον Ρούντχαρτ ή Ρούδχαρτ<small> (ή Ιππότης δε Ρουδάρτ όπως αναφέρεται στα επίσημα κρατικά έγγραφα της εποχής</small> (Ignaz von Rudhart) (11 Μαρτίου 1790 Βαϊσμάιν, Άνω Φραγκονία - 11 Μαΐου 1838, Τεργέστη) ήταν Βαυαρός νομικός και πολιτικός, πρωθυπουργός της Ελλάδας κατά το 1837, στη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1790. Έγινε διδάκτορας Νομικής του Πανεπιστημίου του Μονάχου και έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βίρτσμπουργκ. Το 1825, το 1828 και το 1831 εκλέχτηκε στη Βουλή της Βαυαρίας. Ήρθε στην Αθήνα το Φεβρουάριο του 1837 και ανέλαβε Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου (Πρωθυπουργός), μετά την παύση του προκατόχου του, Κόμη Άρμανσμπεργκ και της κυβέρνησής του. Λόγω του συγκεντρωτισμού των εξουσιών στο πρόσωπο του βασιλιά, ο Ρούντχαρτ ήρθε αρκετές φορές σε προστριβές μαζί του και έπεσε στη δυσμένεια της βασίλισσας Αμαλίας. Η Κυβέρνηση του Ιγνάτιου φον Ρούντχαρντ κράτησε από τις 2 Φεβρουαρίου 1837 μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου 1837. Το Δεκέμβριο του 1837 παραιτήθηκε και ο Όθωνας ανέλαβε προσωπικά και πρωθυπουργός (Κυβέρνηση Όθωνος 1837).

Ο Ρούντχαρτ πέθανε το 1838 στην Τεργέστη, στο ταξίδι της επιστροφής μετά την αποχώρησή του από την Ελλάδα.

Έργα του 
 Geschichte der Landstände in Bayern. Heidelberg (Mohr und Winter) 1816 (2 Bände)
 Über Baierns Politik, besonders unter der gegenwärtigen Regierung. 1816
 Österreich und Bayern. Wien u.a. 1816
 Übersicht der vorzüglichsten Bestimmungen verschiedener Staatsverfassungen über Volksvertretung. München (Thienemann) 1818
 Abriß der Geschichte der baierischen Gesetzgebung. München (Lindauer) 1820
 Das Recht des Deutschen Bundes. Stuttgart 1822
 Über den Zustand des Königreichs Bayern. Nach amtlichen Quellen:
 Bd. 1: Stuttgart, Tübingen (Cotta) 1825
 Bd. 2: Über die Gewerbe, den Handel und die Staatsverfassung des Königreichs Bayern. Erlangen (Palm und Enke) 1827
 Bd. 3: Die Finanzverwaltung, Rechtspflege und die Kriegsanstalten des Königreichs Bayern. Erlangen (Palm und Enke) 1827
 Über die Zensur der Zeitungen. Stuttgart, Erlangen 1826
 Die Industrie in dem Unterdonaukreise des Königreichs Bayern. Passau 1835
 Lebens-Abriß. Nürnberg (Wießner) 1837
 Politisches Glaubensbekenntniß (hrsg. von Friedrich Wilhelm Bruckbräu). Passau (Pustet) 1840
 Über die politische Stellung des Königreichs Bayern im Jahre 1833 (hrsg. von Gustav Hohe). Regensburg (Manz) 1848
 Pro memoria für einen teutschen Prinzen im Jahre 1823 über den Unterschied der unbeschränkten Monarchie von der constitutionellen und über die Anwendung der Staatsgewalten. Regensburg (Manz) 1848

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 «Ignaz von Rudhart: ein Staatsmann des Liberalismus», Ferdinand Koeppel, München [u.a.]. Oldenbourg. 1933.
Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.45

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Rudhart, Dr. Ignaz von, Haus der Bayerischen Geschichte (Κέντρο Βαυαρικής Ιστορίας), Μάιος 2010

Πρωθυπουργοί της Ελλάδας
Βαυαροί
Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας
Γραμματείς της Επικράτειας επί του Βασιλικού Οίκου και των Εξωτερικών Υποθέσεων
Ιωάννης Π. Παρασκευόπουλος

Ο Ιωάννης Παρασκευόπουλος (1900 - 8 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας τραπεζίτης και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός, αρκετές φορές υπουργός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1900 στη Λάβδα (σήμερα Θεισόα) της Ολυμπίας. Μετά τη φοίτησή του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών συνέχισε νομικές και οικονομικές σπουδές στα Πανεπιστήμια του Μονάχου, της Ιένας, της Λειψίας και του Λονδίνου. Υπήρξε υπάλληλος της Deutsche Bank (1925) και της Midland Bank (1927-1929). Διδάκτωρ των Πανεπιστημίων Λειψίας και Λονδίνου. Το 1936 εκλέχθηκε υφηγητής της Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1938 Καθηγητής της Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών. Το 1939 ανέλαβε επίκουρος καθηγητής και το 1942 τακτικός καθηγητής της Παντείου.

Εισερχόμενος στην υπηρεσία της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος το 1931 ανέλαβε προϊστάμενος των Μελετών Επιχειρήσεων και Χρηματοδοσιών. Στη συνέχεια ανέλαβε τη Διεύθυνση της Βιομηχανικής Πίστεως μέχρι το 1954, οπότε εκλέχθηκε υποδιοικητής της Τράπεζας. Παράλληλα διετέλεσε πρόεδρος, μέλος και διευθυντής πολλών και διαφόρων επιστημονικών οργανισμών, Δημοσίων Υπηρεσιών, Συμβουλίων, Οργανώσεων και Οργανισμών κοινής ωφελείας καθώς και ευαγών ιδρυμάτων, μεταξύ των οποίων και Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Τράπεζας Ανασυγκροτήσεων.

Μετείχε κατ' επανάληψη σε Υπηρεσιακές Κυβερνήσεις ως Υπουργός Εφοδιασμού και κατόπιν Εθνικής Οικονομίας (Κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη Απριλίου 1945 και Κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη Αυγούστου 1945), Υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Εργασίας (1952) και ως Υπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου κατά τον Μάρτιο του 1958, όταν ορκίσθηκε η υπηρεσιακή κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Γεωργακόπουλου. Στις 30 Δεκεμβρίου 1963, ενώ τελούσε υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, επελέγη από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄ ως Πρωθυπουργός της υπηρεσιακής Κυβέρνησης του 1963, που θα οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές. Παρέμεινε Πρωθυπουργός ως τις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964.

Στις 22 Δεκεμβρίου 1966 ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος Β΄, μετά από σύμφωνη εισήγηση των Γεωργίου Παπανδρέου και Παναγιώτη Κανελλόπουλου, του ανέθεσε εκ νέου το σχηματισμό μεταβατικής Κυβέρνησης, η οποία αυτή τη φορά χαρακτηρίστηκε από το πάθος της τότε προπαγάνδας «βασιλική». Η Κυβέρνηση αυτή κατέρρευσε στις 3 Απριλίου 1967, μετά από άρση ψήφου εμπιστοσύνης από τη Βουλή, οπότε και ο Βασιλιάς ανέθεσε εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Μετά τον Απρίλιο του 1967 αποσύρθηκε από τον δημόσιο βίο.

Ο Ιωάννης Παρασκευόπουλος δημοσίευσε πλείστες μελέτες και πραγματείες δημοσιοοικονομικού κυρίως ενδιαφέροντος μεταξύ των οποίων οι Οικονομική Πίστις, Έννοια και Πολιτική της Ρευστότητος των Τραπεζών, Προς Νομισματικήν Εξυγίανσιν, Το Πρόβλημα της Βιομηχανικής Πίστεως της Ελλάδος κ.ά., που άρχισαν να λαμβάνονται υπ' όψη πολύ αργότερα.

Ο Ιωάννης Παρασκευόπουλος πέθανε το 1984.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τόμ. 15ος, σ. 521
 Πάπυρος Λαρούς Μπριττάνικα τόμ. 48ος, σ. 175

Παραπομπές

 

Παρασκευοπουλος Ιωαννης
Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Έλληνες τραπεζίτες
Παναγιώτης Καρατζάς (καλαθοσφαιριστής)

Ο Παναγιώτης Καρατζάς είναι πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 29 Ιουνίου 1965 και πρωταθλητής Ευρώπης το 1987.

Αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ. Ξεκίνησε την καριέρα του από το Παγκράτι και το καλοκαίρι του 1990 μετεγγράφη  στον Ολυμπιακό, με τον οποίο κέρδισε το πρωτάθλημα Ελλάδας το 1993 και το νταμπλ την επόμενη χρονιά. Γύρισε στην ομάδα του Α.Ο. Παγκρατίου για να κλείσει την καριέρα του.

Με την εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε σε 29 αγώνες σκόραρε 100 πόντους με μέσο όρο 3,45. Αγωνίστηκε σε 10 αγώνες του Μουντομπάσκετ 86 στην Ισπανία. Στο Ευρωμπάσκετ του 1987 αγωνίστηκε στον αγώνα με τη Ρουμανία σημειώνοντας 2 πόντους, καθώς και στον αγώνα με την Ισπανία που μπήκε ως αλλαγή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Στον (βιο)ρυθμό του 1987!

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Παγκρατίου
Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986
Λακέρεια

Η Λακέρεια ήταν αρχαία πόλη της Θεσσαλίας. Τη θεωρούσαν πόλη των μυθολογικών Φλεγύων και γενέτειρα του Ασκληπιού. Ο Πίνδαρος αναφέρει ότι η Λακέρεια ήταν κτισμένη πάνω στον ένα από τους δύο λόφους που ο Ησίοδος ονόμαζε Διδύμους Λόφους. Ο Λέακε ταυτίζει τη θέση της με τον ψηλό λόφο Πέτρα, όπου υπάρχουν αρχαιότατα τείχη. Σύμφωνα με άλλους ερευνητές, η Λακέρεια ήταν το Καστρί Λάρισας ή το Παλαιόκαστρο. Τελικώς, η εκδοχή του Καστρίου επεκράτησε κατά την ονοματοδοσία του «καποδιστριακού» Δήμου Λακέρειας (βλ.λ.), ενός από τους 32 του Νομού Λάρισας, που περιλαμβάνει μεν το χωριό Καστρί, αλλά έχει έδρα το χωριό Δήμητρα, 10 χιλιόμετρα στα βορειοδυτικά.

Η Λακέρεια αναφέρεται από τον Πλίνιο και τον Στέφανο Βυζάντιο με την ονομασία Δώτιον.

Πόλεις της Αρχαίας Θεσσαλίας
Αντρέι Κράβαρικ

Ο Αντρέι Κράβαρικ (Andrej Kravárik) είναι πρώην Σλοβάκος διεθνής πετοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του διαγωνίου και νυν προπονητής πετοσφαίρισης. Γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1971 στην Πιεστανί της Σλοβακίας. Το 2003 απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα και στις 19 Απριλίου 2004 η ΔΟΕ επικύρωσε την αλλαγή υπηκοότητάς του, ανοίγοντάς του το δρόμο για να αγωνιστεί με την Εθνική Ελλάδας στην Ολυμπιάδα της Αθήνας. Διετέλεσε αρχηγός της ομάδας του Ηρακλή Θεσσαλονίκης ενώ αγωνιζόταν με το νούμερο 6 στη φανέλα και με το νούμερο 16 στην Εθνική Ελλάδας. Είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη.

Καριέρα 
Ο Αντρέι Κράβαρικ ξεκίνησε την καριέρα του από την VKP Μπρατισλάβας, με την οποία κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Σλοβακίας του 1993 και του 1994. Από την επόμενη περίοδο αγωνίστηκε μέχρι το τέλος της καριέρας του στο ελληνικό πρωτάθλημα με διάλειμμα ενός μόνο χρόνου.

Την περίοδο 1994-1995 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Π.Α.Ο.Κ. ενώ την επόμενη περίοδο πήρε μεταγγράφη για τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης. Το καλοκαίρι του 1996 αγωνίστηκε για την ομάδα του Ηρακλή, ενώ την επόμενη χρονιά μεταπήδησε στην ομάδα του Άρη με την οποία κατέκτησε το σούπερ καπ της χρονιάς. Το καλοκαίρι του 1998 αgωνίστηκε στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ιταλίας με την Μοντικιάρι όπου ξεκίνησε ιδανικά, αλλά ένα βαρύ διάστρεμμα του στέρησε την θέση βασικού.

Το καλοκαίρι του 1999 επέστρεψε στον Ηρακλή όπου παρέμεινε μέχρι και το τέλος της καριέρας του και συνέδεσε το όνομα του με τις επιτυχίες του συλλόγου, τόσο στον ελληνικό χώρο, όσο και σε διεθνές επίπεδο. Με τον Ηρακλή ο Κράβαρικ κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα, έξι κύπελλα και τέσσερα σούπερ κάπ, ενώ έφτασε πέντε φορές στο final four του Champions League, όντας τρεις φορές φιναλίστ.

Τίτλοι

Συλλογικοί 
 2 Πρωταθλήματα Σλοβακίας:
1993, 1994
 5 Πρωταθλήματα Ελλάδας:
2002, 2005, 2007, 2008, 2012
 6 Κύπελλα Ελλάδας:
2000, 2002, 2004, 2005, 2006, 2012
 5 Σούπερ Καπ Ελλάδας:
1997, 2004, 2005, 2007, 2008
 Champions League:
3 Φιναλίστ: 2005, 2006, 2009

Ατομικοί 
 Καλύτερος Μπλοκέρ Champions League:
2002
 Πολυτιμότερος Παίκτης Πρωταθλήματος Ελλάδας:
2001, 2012
 Πολυτιμότερος Παίκτης Κυπέλλου Ελλάδας:
2000

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Προσωπική ιστοσελίδα
Επιστρέφει σε πάγκο ο Κράβαρικ
Kravarik details
Ο... προδότης Κράβαρικ

Τσεχοσλοβάκοι αθλητές
Σλοβάκοι πετοσφαιριστές
Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος
Έλληνες ομογενείς αθλητές
Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης
Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Πετοσφαιριστές Άρη
Πετοσφαιριστές Ηρακλή
Πετοσφαιριστές Εθνικού Αλεξανδρούπολης
Προπονητές πετοσφαίρισης Άρη
Αρτεμισία Β΄ της Καρίας

Η Αρτεμισία ήταν κόρη του σατράπη των Καρών, Εκατόμνου. Παντρεύτηκε τον αδελφό της Μαύσωλο και μετά το θάνατό του, το 353 π.Χ., πήρε την εξουσία της Καρίας. Έσωσε την Αλικαρνασσό από την επίθεση των δημοκρατικών της Ρόδου μετά το θάνατο του συζύγου της και ύστερα κατέλαβε η ίδια τη Ρόδο. Προς τιμήν του συζύγου της έχτισε ένα υπέροχο μνημείο, το Μαυσωλείο, που θεωρείται ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου. Πέθανε το 350 π.Χ.

Ηγεμόνες της Καρίας
Αχαιμενίδες σατράπες
Βασίλισσες
Πολεμίστριες
Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Θεμιστοκλής Τρικούπης

Ο Θεμιστοκλής Τρικούπης (Μεσολόγγι, 1807 - ; , 1890) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821-1829.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1807. Ήταν γιος του Ιωάννη Τρικούπη και γόνος της αρχοντικής και ιστορικής οικογένειας Οικογένεια Τρικούπη. Πολέμησε κατά την Ελληνική Επανάσταση και τραυματίσθηκε. Αργότερα κατατάχθηκε ως στρατιωτικός στην Οροφυλακή, όπου και διετέλεσε ανώτερος αξιωματικός αυτής καθώς και στην Βασιλική Φάλαγγα. Είχε διακριθεί για τον χαρακτήρα και την γενναιότητά του. Πέθανε το 1890.

Παραπομπές 

Έλληνες αξιωματικοί της Οροφυλακής
Αγωνιστές του 1821
Αγωνιστής ελληνικής επανάστασης-επέκταση
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από το 2009
Οικογένεια Τρικούπη
Μπορίς Σπάσκι

Ο Μπορίς Βασίλιεβιτς Σπάσκι (Бори́с Васи́льевич Спа́сский, 30 Ιανουαρίου 1937) είναι Ρώσος σκακιστής, γκρανμαίτρ. Διετέλεσε ο δέκατος παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι. Απέκτησε τον τίτλο το 1969 κερδίζοντας τον τότε πρωταθλητή Τιγκράν Πετροσιάν για να τον απωλέσει το 1972 στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας από τον Μπόμπι Φίσερ.

Σπάσκυ
Πράσινο Αρκαδίας

Σχετικά με τις ονομασίες Κασνέσι, Καζνέσι, Καρνέσι, δείτε: Κασνέσι

Το Πράσινο είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Πρασίνου, της Δημοτικής Ενότητας Κλείτορος και υπάγεται στο Δήμο Γορτυνίας.

Γενικές πληροφορίες 
Απέχει 51 χλμ. από την Τρίπολη, βρίσκεται σε υψόμετρο 830 μέτρων και έχει 255 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία. Το χωριό διαθέτει επίσης κάμπο με πολλά ποτάμια. Εδώ παράγονται κα τα ονομαστά μήλα Τριπόλεως (της ποικιλίας ντελίσιους). Στο κέντρο βρίσκεται ο πολιούχος Άγιος Κωνσταντίνος και δίπλα ένας μεγάλος πλάτανος μεταξύ 150-170 χρόνων. Μέχρι τις 30-08-1927, ονομαζόταν Καρνέσι και μέχρι τις 22-12-1927, Ξηροκαμπιά.

Ιστορικό πληθυσμού

Διοικητικές μεταβολές 
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Αρκαδίας - Πράσινο (Ξηροκαμπιά, Καρνέσι) (εξωτερικός σύνδεσμος).
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων και Κοινοτήτων Αρκαδίας - Κοινότητα Πρασίνου (Κοινότητα Ξηροκαμπιάς, Κοινότητα Καρνεσίου, Δήμος Καρνεσίου) (εξωτερικός σύνδεσμος).
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων Αρκαδίας - Δήμος Κλείτορος (εξωτερικός σύνδεσμος).
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων Αρκαδίας - Δήμος Γορτυνίας (εξωτερικός σύνδεσμος).

Διατελέσαντες Κοινοτάρχες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 ΠΡΑΣΙΝΟ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ Π.Ε. ΑΡΚΑΔΙΑΣ (σελίδα στο facebook).
 Πράσινο Αρκαδίας (βίντεο στο youtube).
Συλλογος Απανταχου Πρασινιωτων Γορτυνιας "Ο Αγιος Κωνσταντινος  Aναγεννηση" (σελίδα στο facebook)

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αρκαδίας
Δήμος Γορτυνίας
Δήμος Κλείτορος
Σαμ Ζίμπαλιστ

Ο Σαμ Ζίμπαλιστ (Sam Zimbalist, 31 Μαρτίου 1904 – 4 Νοεμβρίου 1958) ήταν Αμερικανός παραγωγός ταινιών.

Γεννήθηκε το 1904 στη Νέα Υόρκη. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στην ηλικία 16 ετών στην Metro Studios, όπου ασχολήθηκε με το μοντάζ ταινιών. Παρέμεινε στην εταιρία όταν αυτή ενώθηκε με την Goldwyn Company και δημιουργήθηκε η Metro-Goldwyn-Mayer. Προήχθη σε βοηθό παραγωγού το 1929 και έγινε παραγωγός το 1936. Στις παραγωγές του ανήκουν οι ταινίες Οι Θησαυροί του Σολομώντος (King Solomon's Mines, 1950) και Κβο Βάντις (Quo Vadis, 1951), οι οποίες προτάθηκαν για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. 

Πέθανε ξαφνικά το 1958 στη Ρώμη από καρδιακή προσβολή το διάστημα που εργάζονταν για την μεγαλύτερη παραγωγή της MGM, την επική ταινία Μπεν Χουρ, για την οποία έλαβε μεταθανάτιο βραβείο Όσκαρ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 Ο Σαμ Ζίμπαλιστ στο IMDb

Παραπομπές

Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Λάκης Νικολάου

Ο Παντελής (Λάκης) Νικολάου (Ίος Κυκλάδων, 17 Ιουλίου 1949) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν αρχικά ως επιθετικός και στη συνέχεια (από το 1975 επί Φάντρονκ) καθιερώθηκε ως κεντρικός αμυντικός.

Παράλληλα με την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και κατόπιν απέκτησε την ειδικότητα του Ορθοπεδικού, την οποία και ασκεί μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας.

Ποδοσφαιρική καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο 
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Ατρόμητο Αθηνών και έγινε ευρύτερα γνωστός με την ομάδα της ΑΕΚ, όπου αγωνίστηκε από το 1971 έως το 1982 στην ένδοξη εποχή του Λουκά Μπάρλου, όταν παράλληλα σπούδαζε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Με την ΑΕΚ κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (1977-78, 1978-79), ένα κύπελλο (1977-78), ενώ υπήρξε μέλος της ομάδας που έφθασε στους «4» του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την περίοδο 1976-77. Στα 11 χρόνια παρουσίας του στους "κιτρινόμαυρους" είχε συνολικά 225 συμμετοχές πρωταθλήματος με 26 τέρματα, 34 αγώνες κυπέλλου με έξι τέρματα και 30 ευρωπαϊκές συμμετοχές με τρία γκολ.

Στις εθνικές ομάδες 
Ήταν διεθνής με την εθνική Ελλάδας από τις 8 Σεπτεμβρίου 1973 σε 15 αγώνες και μέλος της αποστολής που συμμετείχε στο Κύπελλο Εθνών του 1980.

Επίσης, αγωνίστηκε με την εθνική Νέων στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1971.

Τίτλοι
Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2 (1977-78, 1978-79)
Κύπελλο Ελλάδας: 1 (1977-78).

Ιατρική καριέρα 
Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών το 1975. Το 1981 απέκτησε την ειδικότητα του Ορθοπεδικού και το 1985 τον τίτλο του Διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στην αντιμετώπιση αθλητικών κακώσεων (1983-86) στο Πανεπιστήμιο DUKE της Βόρειας Καρολίνας. Υπήρξε επίσημος γιατρός των εθνικών ομάδων (1982-94), της ΑΕΚ (από το 1987 κι έπειτα) και του Ολυμπιακού (2003-2009). Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Εταιρείας Χειρουργικής Ορθοπαιδικής και Τραυματιολογίας (ΕΕΧΟΤ), της οποίας έχει διατελέσει και Πρόεδρος. Εϊναι επίσης μέλος της Ελληνικής Αρθροσκοπικής Εταιρείας (ΕΑΕ) καθώς και αρκετών ξένων ιατρικών ενώσεων.

Στις 13 Οκτωβρίου 1997 ανέλαβε πρόεδρος της ΠΑΕ ΑΕΚ για έναν χρόνο.

Παραπομπές

Πηγές 
 Ο Λάκης Νικολάου στην επίσημη ιστοσελίδα της ΑΕΚ
 90 χρόνια ΑΕΚ - Η ιστορία της ΑΕΚ, Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη
Ο Λάκης Νικολάου στο fifa.com 
Η καριέρα του Λάκη Νικολάου στο soccerway
Βιογραφικό του Νικολάου στον ιστοχώρο του Ιατρικού Κέτρου Αθηνών

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Έλληνες χειρουργοί
Έλληνες ορθοπαιδικοί
Πρόεδροι ΠΑΕ ΑΕΚ
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών