joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ορτάκιοϊ (αποσαφήνιση)

Το Ορτάκιοϊ (μεταφράζεται ως Μεσοχώρι από τα Τούρκικα) μπορεί να αναφέρεται:

 Στo Ορτάκιοϊ Κωνσταντινούπολης, συνοικία της Πόλης στα όρια της περιοχής Μπεσίκτας.
 Στο Ορτάκιοϊ Βιθυνίας, κωμόπολη της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία (κατά τη Οθωμανική Αυτοκρατορία, περίοδο 1650 – 1920).
 Στο Ορτάκιοϊ Βόρειας Θράκης, στην Ανατολική Ρωμυλία, σημερινό Ιβαΐλογκραντ.
 Στο Ορτάκιοϊ Πόντου, του δήμου Καγκισμάν.
 Στο Ορτάκιοϊ (Κυπριακή Δημοκρατία)
 Στο Ορτάκιοϊ (ΤΔΒΚ)
Αζόλιμνος Σύρου

Η Αζόλιμνος είναι οικισμός που βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του νησιού της Σύρου και απέχει 5 χιλιόμετρα από την Ερμούπολη.

Γενικές πληροφορίες 
Είναι τουριστικά αναπτυσσόμενος οικισμός που περιλαμβάνει παραλία με αλμυρίκια και το κοντινότερο παραθαλάσσιο χωριό στην Ερμούπολη. Έτσι, προτιμάται από πολλούς -ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες- λόγω της μικρής του απόστασης από την πρωτεύουσα.

Διαθέτει αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια, ξενοδοχεία, ταβερνάκια, καφετέριες και ένα ιδιωτικό ποδοσφαιρικό γήπεδο 5x5. Στο χωριό έχουν χτιστεί τρεις καθολικές εκκλησίες: ο Άγιος Ιωσήφ, ο Άγιος Φραγκίσκος και το εκκλησάκι της Αναλήψεως, όπου κάθε χρόνο γίνεται το πανηγύρι της Αγίας Τριάδος.

Σε μικρή απόσταση στα νότια βρίσκεται το ακρωτήρι Φωκιότρυπες, το οποίο έχει μία μικρή παραλία που συγκεντρώνει φώκιες, κορμοράνους, γλάρους και μαυροπετρίτες.

Από την Αζόλιμνο διακρίνονται η Τήνος και η Μύκονος, αλλά και το μικρό ακατοίκητο νησί Άσπρο.

Διοίκηση και πληθυσμός 
Διοικητικά, το μεγαλύτερο μέρος της Αζολίμνου ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ερμουπόλεως, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Ερμουπόλεως. Η πορεία του πληθυσμού στην περιοχή:

Το νότιο τμήμα του χωριού ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ποσειδωνίας, η οποία υπάγεται επίσης στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης και παλαιότερα στον Δήμο Ποσειδωνίας. Η πορεία του πληθυσμού στην περιοχή:

Συνολικά στην Αζόλιμνο ζουν σήμερα 727 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, με τον πληθυσμό να παρουσιάζει συνεχώς αυξητική τάση κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δήμος Σύρου - Ερμούπολης 
Siros.gr 

Χωριά της Σύρου
Παραλίες της Σύρου
Electro (χαρακτήρας κόμικ)

Ο Electro (Maxwell "Max" Dillon) είναι εικονικός χαρακτήρας που πρωτοεμφανίστηκε στο κόμικ της Marvel Comics The Amazing Spider-Man #9 (Feb. 1964).

Ιστορία δημοσιεύσεων

Ο Electro δημιουργήθηκε από τον Σταν Λι και τον Στιβ Ντίτκο. Το 2009, ο Electro κατατάσσεται από το IGN ως ο 87ος Καλύτερος Υπερκακοποιός Κόμικ Βιβλίων όλων των εποχών.

Ιστορικό
Πρώην ηλεκτρολόγος, ο Μαξ χτυπήθηκε από κεραυνό καθώς επιδιόρθωνε ένα καλώδιο. Δεν σκοτώθηκε, αλλά το νευρικό του σύστημα μεταλλάχθηκε, δίνοντας του έτσι νέες ικανότητες. Ο Μαξ δεν έχασε χρόνο και παράτησε την κανονική του δουλειά για μια εγκληματική καριέρα.

Δυνάμεις και ικανότητες
Ο Electro μπορεί να δημιουργεί και να ελέγχει τεράστια ποσά ηλεκτρικής ενέργειας. Έχει την ικανότητα να αποθηκεύσει πάνω από 1.000.000 Βολτ και να εκτοξεύει κεραυνούς εναντίον των εχθρών του.

Παραπομπές

Spider-Man
Υπερκακοί της Marvel Comics
Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Σταν Λι
Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Στιβ Ντίτκο
Μέγαρο του Λαού, Πεκίνο

Το Μέγαρο του Λαού (αγγλικά: The Great Hall of the People) βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Πλατείας της Ουράνιας Ειρήνης (Τιεν Αν Μεν) στην καρδιά του Πεκίνου στην Κίνα. Αποτελεί την έδρα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και είναι χώρος συνεδρίων και εορτασμών επίσημων επετείων ή γεγονότων. Τμήματα του μεγάρου, όταν δεν υπάρχουν επίσημα γεγονότα, είναι προσβάσιμα στο κοινό. 

Το Μέγαρο του Λαού χτίστηκε το 1959, σε σχέδια του Κινέζου αρχιτέκτονα Zhang Bo, με την ευκαιρία των εορτασμών για τη 10η επέτειο από την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (1949). Η κατασκευή του έγινε εξολοκλήρου με την εθελοντική συμμετοχή ομάδων αγροτών και εργατών και διήρκεσε μόνο δέκα μήνες. Καλύπτει μια επιφάνεια 171.800 τετραγωνικών μέτρων. 

Το εντυπωσιακό αυτό κτιριακό συγκρότημα αποτελείται από το κεντρικό τμήμα της πρόσοψης με μια κιονοστοιχία και μια σειρά από μεγάλες μπρούντζινες θύρες και δύο επιμήκεις πτέρυγες. Πάνω από την κεντρική στοά της πρόσοψης είναι αναρτημένο το κόκκινο έμβλημα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Οι εξέδρες, που υπάρχουν δίπλα στο γιγαντιαίο αυτό κτίριο και από τις οποίες παρακολουθούνται οι οργανωμένες από το καθεστώς παρελάσεις, μπορούν να χωρέσουν περίπου 20.000 άτομα. 

Η ογκώδης αρχιτεκτονική του Μεγάρου του Λαού υποδηλώνει την αισθητική του σοβιετικού σοσιαλιστικού ρεαλισμού και την επίδραση των Ρώσων τεχνικών συμβούλων του Μάο Τσετούνγκ. Μέσα στο Μέγαρο υπάρχει ένα αμφιθέατρο χωρητικότητας 10.000 θέσεων, όπου συνεδριάζει κατά διαστήματα το εθνικό κογκρέσο του λαού, καθώς και 300 άλλες αίθουσες συνεδριάσεων. Η οροφή του αμφιθεάτρου διακοσμείται από ένα τεράστιο κόκκινο αστέρι, που περιβάλλεται δορυφορικά από ένα γαλαξία με αμέτρητα φώτα και συμβολίζει την κυρίαρχη κεντρική θέση της Κίνας μέσα στο κομμουνιστικό σύμπαν.

Στη βόρεια πτέρυγα του μεγάρου υπάρχει μια αίθουσα επίσημων δεξιώσεων, που μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι και 5.000 καλεσμένους. Εδώ δεξιώθηκε ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Ρίτσαρντ Νίξον κατά την επίσκεψή του στην Κίνα το 1972.

Πηγές 

 “1001 Buildings You Must See Before You Die”, p.515: Great Hall of the People, General Editor Mark Irving, Cassell Illustrated, London, 2008.
 “Beijing”, p. 18: The Great Hall of the People, Insight Compact Guides, Apa Publications Ltd, 1996.

Κτίρια και κατασκευές στην Κίνα
Φράνσις Λέγκατ Τσάντρυ

Ο Σερ Φράνσις Λέγκατ Τσάντρυ (Sir Francis Legatt Chantrey, Νόρτον, κοντά στο Σέφιλντ, 7 Απριλίου 1781 – Λονδίνο, 25 Νοεμβρίου 1841) ήταν Άγγλος γλύπτης, ο μεγαλύτερος, μαζί με τον Τζων Φάξμαν, νεοκλασικός καλλιτέχνης στην Αγγλία. Ήταν βασικά αυτοδίδακτος στη γλυπτική και για λίγο διάστημα παρακολούθησε μαθήματα στις Σχολές της Βασιλικής Ακαδημίας (1807). Ταξίδεψε στη Γαλλία και την Ιταλία, προκειμένου να βελτιώσει τη γλυπτική αισθητική του. 

Το 1809, ο Τσάντρυ εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Λονδίνο, όπου παντρεύτηκε μια πλούσια σύζυγο. Η πρώτη μ μεγάλη επιτυχία του ήταν η νατουραλιστικού ύφους προτομή του Χορν Τουκ (Horne Tooke, Μουσείο Φιτζγουίλιαμ, Καίμπριτζ), που εκτέθηκε στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου το 1811. Χρίστηκε ιππότης (Sir) από το βασιλιά Ουίλιαμ Δ΄ το 1837.   

Ο Τσάντρυ φιλοτέχνησε στο εργαστήριο στο Πίμλικο (Pimlico) του Λονδίνου εντυπωσιακά έργα, από τα πιο έξοχα δείγματα της αγγλικής γλυπτικής στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Το ποικίλο έργο του περιλαμβάνει έφιππους ανδριάντες (Ουέλινγκτον, Γεώργιος Δ΄ στην Πλατεία Τράφαλγκαρ του Λονδίνου), αγάλματα (Γεώργιος Δ΄,  Γεώργιος Ουάσινγκτον, Ουίλιαμ Πιτ), προτομές από μάρμαρο του ζωγράφου και χαράκτη Τζων Ράφαελ Σμιθ (1825), του Ουίλιαμ Στιούαρτ, Αρχιεπισκόπου του Άρμαγκ (Armagh), του Σκώτου συγγραφέα Σερ Ουίλιαμ Σκοτ,  καθώς και επιτύμβια μνημεία (1ου δούκα του Σάδερλαντ κ. ά.).  

Ο Τσάντρυ φιλοτέχνησε το 1834, κατά παραγγελία του δούκα του Σάδερλαντ, τον μαρμάρινο ανδριάντα (ύψους 2,30 μ.) του Άγγλου πολιτικού και ένθερμου φιλέλληνα Τζωρτζ Κάνινγκ (George Canning, 1770 – 1827), που έχει τοποθετηθεί στην Πλατεία Κάνιγγος στην Αθήνα. Τα αποκαλυπτήρια, όπως αναφέρει η Ζέττα Αντωνακοπούλου, «τελέστηκαν με λαμπρότητα στις 6 Απριλίου 1931, στα πλαίσια του εορτασμού της εκατονταετηρίδας του ελληνικού κράτους. Την αποκάλυψη έκανε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ενώ λόγους εκφώνησαν ο Σπ. Μερκούρης, Δήμαρχος Αθηναίων, ο Ελ. Βενιζέλος και ο πρεσβευτής της Αγγλίας Σερ Πάτρικ Ράμσεϋ». Αντίγραφο του ανδριάντα του Κάνινγκ, φιλοτεχνημένο κι αυτό από τον Τσάντρυ, βρίσκεται και στο Αβαείο του Ουέστμινστερ στο Λονδίνο.

Παραπομπές

Πηγές
Margaret Whinney: “English Sculpture 1720 – 1830”, pp. 147 – 153, Victoria and Albert Museum, Her Majesty’ s Stationery Office, London, 1971.
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Τσάντρυ, Σερ Φράνσις Λέγκατ», τόμος 58, σελ. 183, Εκδόσεις Πάπυρος, 1996.
Ζέττα Αντωνοπούλου: «Τα γλυπτά της Αθήνας: Υπαίθρια γλυπτική 1834 – 2004», σελ. 74, α΄ έκδοση, Εκδόσεις «Ποταμός», Αθήνα, 2003.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Άγγλοι γλύπτες
Παλαίλιμνος Ρεθύμνης

Η Παλαίλιμνος (επίσημο: Ο Παλαίλιμνος) είναι οικισμός της Κοινότητας Ρουστίκων του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Ο πληθυσμός του οικισμού είναι 104 κάτοικοι. Βρίσκεται 16 χλμ. νοτιοδυτικά (35o 17' 32.39" N, 24o 23' 12.22" E) της πόλης του Ρεθύμνου σε υψόμετρο 300 μέτρων. Η πρόβαση στoν οικισμό γίνεται μέσω της παλαιάς εθνικής οδού Ρεθύμνης – Χανίων. 

Η οικονομία του οικισμού βασίζεται κυρίως στην κτηνοτροφία (χοίρων και αιγοπροβάτων) και στην ελαιοπαραγωγή. Κοντινά χωριά είναι ο Καλονύκτης στον οποίο υπάγεται εκκλησιαστικά, οι Σαϊτούρες, ο Άγιος Κωνσταντίνος και τα Ρούστικα Ρεθύμνης στα οποία υπάγεται διοικητικά.

Ονομασία
Υπάρχουν δυο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας του οικισμού. Σύμφωνα με την πρώτη, η ονομασία οφείλεται σε μία λίμνη που υπήρχε παλαιά στη θέση όπου σήμερα βρίσκεται το χωριό.Το διεβρωμένο πέτρωμα που μπορεί να συναντηθεί σήμερα εκεί,καθώς και τα απολιθώματα που έχουν βρεθεί, ενισχύουν την υπόθεση αυτή. Κατά μία δεύτερη εκδοχή, η ονομασία οφείλεται στα πολλά λιμνάζονται νερά που παρατηρούνται τον χειμώνα και σχηματίζουν λίμνη.

Γεγονότα
1923: εκτοπισμός λόγω συγγένειας με λιποτάκτη

Παλαιλιμνιανοί
 Γιαννουλάκης Μανούσος: πολεμιστής Βαλκανικών Πολέμων με το σώμα του Στυλιανού Γαλερού, στην τιμητική συνοδεία Ρεθύμνου της κηδείας Ελευθερίου Βενιζέλου και εστιάτορας παλιάς πόλης Ρεθύμνης
 Γιαννούλης Νικόλαος: Φαρμακοποιός Τριπόλεως
 Παναγιωτάκης Ανδρέας: Αγωνιστής Εθνικής Αντίστασης
 Πάτρος (Πατράκης) Αντώνιος του Εμμανουήλ (Πατραντώνης): Ανθυπολοχαγός του ΕΛΑΣ Κρήτης, διακριθείς στη Μάχη των Ποταμών στις 11-9-1944 και ιδιοκτήτης της Κρυφής Φωλιάς στην Αθήνα

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Δήμος Ρεθύμνης
Σφακιανοί

Οι Σφακιανοί  είναι οι κάτοικοι της περιοχής των Σφακίων που βρίσκεται στη δυτική Κρήτη. 

Οι Σφακιανοί διατηρούν καταγωγή από τους Δωριείς που ήρθαν το νησί γύρω στο 1100 π.Χ. Οι κάτοικοι των Σφακίων έχουν αντιμετωπίσει πολλούς ξένους εισβολείς, γεγονός στο οποίο οφείλουν τη φήμη τους ως θαρραλέοι πολεμιστές.
Είναι σαν πληθυσμός σπουδαίοι ναυτικοί και ακόμη σπουδαιότεροι πειρατές, καθώς και σπουδαίοι πολεμιστές που έπαιζαν πρώτο ρόλο σε όλους τους αγώνες για την ελευθερία της Ελλάδας.
Φημίζονται για τις επαναστάσεις εναντίον των Ενετών και αργότερα εναντίον των Τούρκων, καθώς και τις βεντέτες τους.
Ο Πολιτισμός τους είναι πλούσιος όπως και η ιστορία τους. Στα Σφακιά ανθούν Κρητικοί χοροί και τραγούδια καθώς και μαντινάδες. 
Οι Σφακιανοί ειναι ψηλοί, γεροδεμένοι και ξανθοί με ανοιχτόχρωμα μάτια και συνηθίζουν να φορούν στο κεφάλι το γνωστό κεφαλομάντηλο καθώς και Παραδοσιακές φορεσιές. 
Οι Σφακιανοί γιορτάζουν κάθε χρόνο την γιορτή της Γραβιέρας στην Ανώπολη, ενώ συμμετέχουν στην κουρά των αμνών, ένα έθιμο κατά το οποίο όλοι οι κάτοικοι ενός χωριού βοηθούν στο να κουρευτούν τα αιγοπρόβατα. Ο ιδιοκτήτης του κοπαδιού για να τους ευχαριστήσει διοργανώνει έπειτα ένα μεγάλο παραδοσιακό γλέντι.

Το τσιγαριαστό αρνί, τα σύγλινα, το σταμναγκάθι, το κριθάρι με το πιλάφι, τα τοπικά παξιμάδια τους και η πίτα με μέλι φτιαγμένη με τοπική μυζήθρα, αποτελούνε την Σφακιανή τους κουζίνα, μαζί με τα τοπικά γαλακτοκομικά τους προϊόντα.

Παραπομπές

Πηγές 
 Οι Σφακιανοί και τα έθιμά τους , ανακτήθηκε στις 12/03/2015.
 e-sfakia.gr, Σφακιά, Η ρίζα της Κρήτης, ανακτήθηκε στις 12/03/2015.

Ιστορία της Κρήτης
Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Χώρα Σφακίων

Η Χώρα Σφακίων είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος καθώς και έδρα του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχει 75 χιλιόμετρα από τα Χανιά.

Βρίσκεται σε μία ιδιαίτερα δυσπρόσιτη και τραχιά περιοχή που περιβάλλεται από τις απόκρημνες πλαγιές των Λευκών Ορέων και τα πολυάριθμα φαράγγια που σχηματίζονται σε αυτές. Το χωριό είναι χτισμένο σχεδόν στην κατάληξη του φαραγγιού του Ίμπρου, ενός από τα φαράγγια της περιοχής, από το οποίο διέρχεται και ο δρόμος που συνδέει τον οικισμό με τα Χανιά. Σήμερα αποτελεί έδρα του Δήμου Σφακίων, ενώ παλαιότερα ήταν και η έδρα της άλλοτε Επαρχίας Σφακίων.

Περιγραφή
Η Χώρα Σφακίων είναι σήμερα μικρό χωριό με πληθυσμό 212 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ενώ το 2001 είχε 272. Διαθέτει λιμάνι από το οποίο αναχωρούν πλοία για τη Γαύδο αλλά και το μικρό λιμανάκι της Αγίας Ρούμελης οπού καταλήγει το Φαράγγι της Σαμαριάς. 

Κύριο προϊόν της περιοχής είναι το λάδι. Σήμερα οι Σφακιανοί ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό. Κοντά στον οικισμό υπάρχουν αξιόλογες παραλίες, ενώ σημαντικά αξιοθέατα στη γύρω περιοχή είναι το Φραγκοκάστελλο και το φαράγγι Ίμπρου.

Κοινότητα Χώρας Σφακίων 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Χώρας Σφακίων περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βριτομάρτις και Κομιτάδες. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Βριτομάρτις, η (0)
 Κομιτάδες, οι (53)
 Χώρα Σφακίων, η (212)

Συνολικά η κοινότητα έχει 265 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από την Πρόεδρο κ. Αργυρώ-Ευαγγελία Δουρουντάκη.

Κοινοτάρχες Χώρας Σφακίων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Χώρας Σφακίων.

Ιστορία
Η ιστορία της Χώρας Σφακίων συνδέεται άμεσα με την ιστορία της ευρύτερης περιοχής των Σφακίων της Κρήτης.

Την περίοδο της Βενετοκρατίας ο οικισμός αναφέρεται με την ονομασία «Ομπρόσγιαλος», τα επόμενα χρόνια αποκαλείται με το όνομα Σφακιά και τελικά αποκτάει το σημερινό της όνομα. 

Μετά το τέλος της μάχης της Κρήτης, το 1941, διέφυγαν από το λιμάνι της Χώρας, καθώς και από τις ακτές της ευρύτερης περιοχής, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί στρατιώτες στην Αίγυπτο. 

Η Χώρα υπήρξε έδρα της Επαρχίας Σφακίων και από το 1999 αποτελεί έδρα του διευρυμένου Δήμου Σφακίων.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σφακιά, η ρίζα της Κρήτης

Χωριά του νομού Χανίων
Σφακιά
Νταν

Ιαπωνικό σύστημα, που δηλώνει, το επίπεδο ενός ατόμου, σε μια τέχνη, άθλημα, παιχνίδι.

Χρησιμοποιείται ευρέως στον κόσμο, για να δηλώσει τα επίπεδα τον ατόμων που ασχολούνται με πολεμικές τέχνες.

Ιστορία 

Το σύστημα Νταν επινοήθηκε από τον επαγγελματία παίκτη Γκο, Χονίνμπο Ντοσάκου (1645-1702), που έζησε κατά την περίοδο Έντο, με σκοπό να υποδηλώνει το επίπεδο των παικτών με βάση την βαθμολογία.

Το σύστημα αυτό μεταφέρθηκε στις πολεμικές τέχνες το 1883, από τον Τζιγκόρο Κάνο (ιδρυτής του Τζούντο), για να υποδηλώνει τα επίπεδα των μαθητών και δασκάλων. 

Στη συνέχεια το σύστημα υιοθέτησαν και άλλες πολεμικές τέχνες.

Συστήματα που Χρησιμοποιούν το σύστημα Νταν 

 Τζούντο
 Ζίου Ζίτσου
 Κέντο
 Ταεκβοντό
 Ιάιντο
 Χαπκίντο

Πολεμικές τέχνες
Νάτα Σύρου

Τα Νάτα ή Λανάδο είναι μικρή βραχονησίδα του νησιωτικού συμπλέγματος των Κυκλάδων. Είναι ακατοίκητη και βρίσκεται νοτιοανατολικά της Σύρου και δυτικά της Ρήνειας. 

Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ποσειδωνίας, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Ποσειδωνίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δήμος Σύρου - Ερμούπολης 

Βραχονησίδες της Σύρου
Άσπρο Σύρου

Το Άσπρο ή Ασπρονήσι είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα που βρίσκεται απέναντι από το χωριό Βάρη, στο νοτιοανατολικό τμήμα της Σύρου. 

Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ποσειδωνίας, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Ποσειδωνίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δήμος Σύρου - Ερμούπολης 

Ασπρο
Στρογγυλό Ερμούπολης Σύρου

Το Στρογγυλό είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα που βρίσκεται απέναντι από το λιμάνι της Ερμούπολης, στο ανατολικό τμήμα της Σύρου και δίπλα στην επίσης ακατοίκητη βραχονησίδα Διδύμη. 

Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ερμουπόλεως, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης υπαγόταν στον Δήμο Ερμουπόλεως.

Η συγκεκριμένη ονομασία οφείλεται στο σχήμα του. Κοντά στη Σύρο υπάρχει μία ακόμα βραχονησίδα με το ίδιο όνομα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δήμος Σύρου - Ερμούπολης 

Βραχονησίδες της Σύρου
Στρογγυλό Ποσειδωνίας Σύρου

Το Στρογγυλό είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα που βρίσκεται απέναντι από την παραλία Κόμητο στο νοτιοδυτικό τμήμα της Σύρου. Η όψη του νησιού παραπέμπει σε πτερύγιο καρχαρία.

Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ποσειδωνίας, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Ποσειδωνίας.

Σε μικρή απόσταση βρίσκεται το επίσης ακατοίκητο νησάκι Σχινονήσι, ενώ ανατολικά της Σύρου υπάρχει μία ακόμα βραχονησίδα με το όνομα Στρογγυλό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δήμος Σύρου - Ερμούπολης 

Βραχονησίδες της Σύρου
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ελληνορωμαϊκής πάλης ανδρών

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ελληνορωμαϊκής πάλης διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1906  από τον ΣΕΓΑΣ και για πολλά χρόνια περιλαμβανόταν στο πρόγραμμα των Πανελληνίων Αθλητικών Αγώνων. Από το 1936 ξεκίνησε ως αυτόνομο πρωτάθλημα από τη νεοσύστατη Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, Πυγμαχίας, Άρσης Βαρών (Ε.Ο.Φ.Π.Π.Α.Β.) .

Πολυνίκης του θεσμού είναι ο ιστορικός Εθνικός Αθηνών με 37 κατακτήσεις σε 78 διοργανώσεις. Ο κάτοχος του τίτλου για το 2021 είναι ο Π.Α.Ο.Κ. καθώς πρώτευσε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα που έγινε στο Κλειστό Γυμναστήριο Ζωφριάς με 165 βαθμούς έναντι 129 του δεύτερου Εθνικού και 46 των τρίτων Λεοντίδων. Ο Π.Α.Ο.Κ. κατέκτησε τον τίτλο για 5η φορά στην ιστορία του και μάλιστα συνεχόμενη.

Κατηγορίες βάρους 
Οι παλαιστές αγωνίζονται στις παρακάτω κατηγορίες βάρους:

Διοργανώσεις

1906–1935 

¹Δεν έχει συμπεριληφθεί στο σύνολο κατακτήσεων των συλλόγων.

1936–τώρα

Διασυλλογικό πρωτάθλημα 
Το 1983 δεν διεξήχθησαν πανελλήνιοι αγώνες. Ο πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε μέσω μίας νέας διοργάνωσης, το διασυλλογικό πρωτάθλημα Α' Εθνικής. Σε αυτό, οι σύλλογοι αγωνίζονταν σε ομαδικές αναμετρήσεις (ένας σύλλογος εναντίον ενός) με πλήρεις ομάδες 10 παλαιστών (ένας για κάθε κατηγορία βάρους). Ο σύλλογος με τις περισσότερες νίκες παλαιστών του στις δέκα κατηγορίες, αναδεικνυόταν νικητής της αναμέτρησης, ενώ υπήρχε και το ενδεχόμενο ισοπαλίας.

Στην Α' Εθνική του 1983 μετείχαν οκτώ σύλλογοι: οι Εθνικός Γ.Σ., Άτλας Καλλιθέας, Πανελλήνιος Γ.Σ. και Παναθηναϊκός Α.Ο. στο πρωτάθλημα νότου, και οι Ηρακλής Θεσσαλονίκης, ΒΑΟ, Άρης Θεσσαλονίκης και Αρχέλαος Κατερίνης στο πρωτάθλημα βορρά. Στην τελική φάση (προκρίθηκαν οι δύο πρώτοι βορρά-νότου) που διεξήχθη στις 10 και 11 Δεκεμβρίου στο γυμναστήριο του Πανελληνίου, σημειώθηκαν τα αποτελέσματα: Άτλας Καλλιθέας-Εθνικός 5-5 νίκες, Ηρακλής-ΒΑΟ 7-2, Άτλας-Ηρακλής 6-4, Εθνικός-ΒΑΟ 7-3, Εθνικός-Ηρακλής 5-5, Άτλας-ΒΑΟ 9-1. Έτσι ο Άτλας Καλλιθέας αναδείχθηκε πρωταθλητής με 8 βαθμούς (3 βαθμοί για νίκη, 2 για ισοπαλία και 1 για ήττα), κι ακολούθησαν Εθνικός Γ.Σ. με 7, Ηρακλής Θεσ. με 6 και ΒΑΟ με 3.

Το δεύτερο διασυλλογικό πρωτάθλημα είχε προγραμματιστεί για το 1984 με τη συμμετοχή 12 συλλόγων στην Α' Εθνική (Εθνικός Γ.Σ., Παναθηναϊκός, Άτλας Καλλιθέας, Πανελλήνιος, Ολυμπιακός, ΑΟΝΣ Μίλων στο νότο και Τρίκκη Τρικάλων, Αρχέλαος Κατερίνης, Δημόκριτος Ξάνθης, Ηρακλής Θεσ., Άρης Θεσ., ΒΑΟ στο βορρά), όμως η τελική φάση ματαιώθηκε κι έκτοτε δεν διεξήχθη ξανά. Διεξήχθη και πρωτάθλημα Β' Εθνικής. Στην τελική φάση του 1983 μετείχαν οι Ολυμπιακός, Μίλων, Τρίκκη Τρικάλων, Δημόκριτος Ξάνθης, Ναύαρχος Βότσης, με πρωταθλητή τον Ολυμπιακό.

Σύνολο κατακτήσεων συλλόγων

Πίνακας μεταλλίων 

 Χρυσά: 1936–1953, 1955–1957

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 eofp.gr
 Οι πρωταθλητές στον επίσημο ιστότοπο της ΕΟΦΠ.
 Οι πρωταθλητές σε παλαιότερη έκδοση του ιστοτόπου της ΓΓΑ.

Ελληνορωμαϊκής
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης
Πάπυρος Ομήρου του Χάρις

Ο Όμηρος του Χάρις (αναφερόμενος στην διεθνή βιβλιογραφία ως «the Harris Homer, B.M. Pap. 126» (British Museum Papyrus 126), αλλά και «Cat. Anc. MSS., i., pi. 1») είναι χειρόγραφο αντίγραφο μέρους της Ιλιάδας του Ομήρου που έχει παλαιογραφική σημασία.

Προέλευση και ιστορική αναδρομή
Το όνομα του παπύρου προέρχεται από τον πρώτο καταγεγραμμένο αγοραστή του, Άντονυ Τσαρλς Χάρρις. Αναφέρεται ότι βρέθηκε στο Φαγιούμ το 1849-1850 στον «λάκκο των κροκοδείλων»  και ότι το 1899 βρισκόταν στην ιδιοκτησία του Βρετανικού Μουσείου. Ενώ αρχικά οι μελετητές τον χρονολογούσαν στον 1ο αι. π.Χ., σήμερα τοποθετείται στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ.

Παλαιογραφική σημασία
Το χειρόγραφο κείμενο είναι γραμμένο σε πάπυρο και περιέχει τμήματα του 18ου βιβλίου της Ιλιάδας. Αποτελεί δείγμα αναφοράς της ελληνικής φιλολογικής γραφής των βιβλίων, δηλαδή χρησιμοποιείται από τους παλαιογράφους ως χαρακτηριστικό δείγμα ελληνικής γραφής της εποχής του. Η γραφή διαφέρει ως προς τις παλαιότερες. Τα γράμματα είναι τετραγωνικότερα και ακαμπτότερα. Το σχήμα τους είναι πολύ λεπτό, και γενικά θυμίζουν την αρχαία ελληνική επιγραμματική γραφή.

Πηγές

Αναφορές

Παλαιογραφία
Ομηρου Ιλιας
Ιλιάδα
Βαρβαρούσα Σύρου

Η Βαρβαρούσα είναι μικρή βραχονησίδα που βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Σύρου. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Άνω Σύρου. Στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 2 ατόμων.

Παραλία Βαρβαρούσας 
Η βραχονησίδα βρίσκεται στην είσοδο ενός μικρού όρμου της Σύρου, του οποίου η παραλία έχει πάρει το ίδιο όνομα με τη βραχονησίδα. Η συγκεκριμένη παραλία είναι ερημική και απέχει περίπου 4 χιλιόμετρα από την Ερμούπολη. Η πρόσβαση σε αυτή γίνεται είτε με σκάφος (κατά τους καλοκαιρινούς μήνες σταματούν αρκετά ιστιοπλοϊκά σκάφη εκεί, ενώ υπάρχει και τακτικό δρομολόγιο με καΐκι από το χωριό Κίνι) είτε με πεζοπορία από κοντινές περιοχές.

Το μικρό κτίσμα στην άκρη του κόλπου φτιάχτηκε το 1981 από τον αρχιτέκτονα Ιωσήφ Στεφάνου (Ομότιμο Καθηγητή ΕΜΠ) πάνω σε υπάρχουσα πέτρινη κατασκευή, και ανήκει στον ίδιο και τη σύζυγό του, αρχιτέκτονα-πολεοδόμο Ιουλία Στεφάνου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δήμος Σύρου - Ερμούπολης

Βραχονησίδες της Σύρου
Παραλίες της Σύρου
Διδύμη Σύρου

Η Διδύμη ή Γάιδαρος ή Γαϊδουρονήσι είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα που βρίσκεται απέναντι από το λιμάνι της Ερμούπολης, στο ανατολικό τμήμα της Σύρου.

Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ερμουπόλεως, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης υπαγόταν στον Δήμο Ερμουπόλεως.

Το νησί διαθέτει ένα μεγάλο φάρο και μερικές μικρές παραλίες. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η επίσης ακατοίκητη βραχονησίδα Στρογγυλό.

Φάρος Διδύμης 
Ο φάρος του νησιού θεμελιώθηκε με βασιλική δαπάνη στις 25 Ιανουαρίου 1834 για το πρώτο έτος της βασιλείας του Όθωνα. Αρχιτέκτονας ήταν ο Βαυαρός Γιόχαν Ερλάχερ, ενώ κατασκευάστηκε από τη Γαλλική εταιρεία φάρων.

Εντάχθηκε στο Ελληνικό φαρικό δίκτυο μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912-13. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου καταστράφηκε ένα μέρος του φάρου. Επισκευάστηκε το 1948 και από τότε λειτουργεί εκπέμποντας ένα λευκό φωτισμό κάθε 2 λεπτά. 

Το ύψος του κυλινδρικού του πύργου είναι 29,5 μέτρα και τό εστιακό του ύψος είναι 68,3 μέτρα. Είναι ο πιo παλιός και ταυτόχρονα ψηλότερος φάρος του Ελληνικού φαρικού δικτύου. Είναι ο πρώτος με περιστρεφόμενο μηχανισμό στο Αιγαίο και από τους σπανιότερους ελληνικούς τύπους με το φαρόσπιτο στο ισόγειο.

Το μέγεθος και η εμβέλεια του τροφοδότησαν για χρόνια τη λαϊκή αφήγηση, ότι η λάμψη του διακρινόταν ακόμη και από τη Σμύρνη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δήμος Σύρου - Ερμούπολης 
Faroi.com/gr 

Βραχονησίδες της Σύρου
Ρίχαρντ φον Βάιτσζεκερ

Ο  Ρίχαρντ φον Βάιτσζεκερ (Richard von Weizsäcker, 1920-2015) ήταν Πρόεδρος της Γερμανίας από τo 1984 ως τo 1994.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1920 στο νέο ανάκτορο της Στουτγκάρδης και είναι υιός του διπλωμάτη Ερνστ φον Βάιτσζεκερ (Ernst von Weizsäcker) και της Μαριάννε φον Γκρέβενιτς (Marianne von Graevenitz). Όταν ήταν 17 ετών μετέβη στη Βρετανία, όπου σπούδασε φιλοσοφία και ιστορία στο κολλέγιο Μπάλιολ της Οξφόρδης, στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ στη Γαλλία.

Το 1974 ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές χωρίς αποτυχία. 
Ο φον Βάιτσεκερ είναι μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας και ήταν δήμαρχος του Δυτικού Βερολίνου από το 1981 μέχρι το 1984 και Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας από το 1984 μέχρι το 1994. Κατά τη διάρκεια της περιόδου της θητείας γερμανική ενοποίηση επιτεύχθηκε μέσω της ενσωμάτωσης του εδάφους της πρώην Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, και έτσι έγινε ο πρώτος πρόεδρος της επανενωμένης Γερμανίας.

Ψηφίστηκε από όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου και με την κριτική του αλλά και με την διπλωματία του ήταν και είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στον γερμανικό λαό.

Απεβίωσε στις 31 Ιανουαρίου 2015.

Οικογένεια 
Ο Βάιτσζεκερ είχε 4 παιδιά από τη σύζυγό του, Μαριάνα φον Κρέτσμαν. Ένα από τα παιδιά του, ο Φριτς, δολοφονήθηκε από έναν ένοπλο με μαχαίρι στις 19 Νοεμβρίου 2019, ενω δίδασκε στην κλινική Schlosspark-Klinik στο Βερολίνο, όπου εργαζόταν.

Παραπομπές 

Γερμανοί πρόεδροι της δημοκρατίας
Αρχαία Μαγνησία

Στην Αρχαιότητα, η Μαγνησία () ήταν μια περιοχή της Αρχαίας Ελλάδας. Η αρχαία Μαγνησία ανήκει στην αρχαία Θεσσαλία. Οι πρώτοι κάτοικοι της αρχαίας Μαγνησίας ήταν οι Μάγνητες. Τα όρια της αρχαίας Μαγνησίας αντιστοιχούν περίπου στα σημερινά όρια του νομού Μαγνησίας. Οι Μάγνητες ήταν μέλη της Αμφικτυονίας και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή επί Ομηρικής εποχής. Επίσης, οι Μάγνητες αναφέρονται στην Ιλιάδα. Επίσης, λέγεται ότι οι Θεσσαλιοί Μάγνητες ίδρυσαν τις ασιατικές αποικίες Μαγνησία του Σιπύλου και Μαγνησία του Μαιάνδρου.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 
Ιστορικές περιοχές της Ελλάδας
Γεωγραφία της Αρχαίας Θεσσαλίας
Αρχαία Μαγνησία
Πανεπιστήμιο της Γάνδης

Το Πανεπιστήμιο της Γάνδης (Ολλανδικά: Universiteit Gent, Αγγλικά: University of Ghent) είναι πανεπιστήμιο του Βελγίου. Βρίσκεται στην Ανατολική Φλαμανδική πόλη της Γάνδης (Gent). Είναι ένα πλουραλιστικό εκπαιδευτικό ίδρυμα. Το πανεπιστήμιο έχει περίπου 32.000  φοιτητές και 7.100 ακαδημαϊκό προσωπικό. Ο πρύτανης από το 2005 είναι ο Paul Van Cauwenberge.

Ίδρυση 
Το πανεπιστήμιο της Γάνδης ιδρύθηκε το 1817.

Σχολές 

Το πανεπιστήμιο απαρτίζεται από 11 Σχολές.
 Σχολή Φιλολογίας και Φιλοσοφίας
 Νομική Σχολή
 Σχολή Θετικών Επιστημών
 Σχολή Ιατρικής και Επιστημών Υγείας
 Πολυτεχνική Σχολή
 Σχολή Οικονομικών Επιστημών και Διοίκησης Επιχειρήσεων
 Κτηνιατρική Σχολή
 Σχολή Ψυχολογίας και Παιδαγωγικών Επιστημών
 Σχολή Βιοτεχνολογίας( Faculty of Bio-science Engineering)
 Σχολή Φαρμακευτικών Επιστημών 
 Σχολή Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών

Διεθνής Κατάταξη 

Η ιστοσελίδα Times Higher Education το κατατάσσει τα 200 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Το Πανεπιστήμιο της Γάνδης βρισκόταν το 2011 στη 192η θέση.

Σύμφωνα με την Ακαδημαϊκή ταξινόμηση των παγκόσμιων πανεπιστημίων (Academic Ranking of World Universities) για το 2010, το πανεπιστήμιο ταξινομήθηκε στη θέση 90.

Σύμφωνα με το ρωσικό Global University Ranking κατατάσσεται επίσης μεταξύ των 95 κορυφαίων πανεπιστημίων στον κόσμο.

Διάσημοι απόφοιτοι 
 Υβ Λετέρμ, Πρωθυπουργός Βελγίου, Νομική
 Ζάκ Ρόγκ, Πρόεδρος Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Ιατρική
 Γκι Φερχόφστατ, Πρώην Πρωθυπουργός Βελγίου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου]

Παραπομπές 

Γανδη
Παναθηναϊκός αμφορέας (Σπάρτη)

Ο Παναθηναϊκός αμφορέας που φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης είναι αρχαιολογικό εύρημα από το ναό της Αθηνάς Χαλκιοίκου της Σπάρτης.

Περιγραφή
Βρέθηκε θρύμματα και ανασυγκροτήθηκε. Λείπει ένα χερούλι, και το κάτω μέρος του βάζου, εκτός από μερικά τμήματα του ποδιού. Στην έμπροσθεν όψη βλέπουμε την Αθηνά, αν και το ήμισυ του σώματος, καθώς και το χέρι που κρατάει το δόρυ, λείπουν. Την ασπίδα διακοσμεί μία σειρήνα προς τα δεξιά. Τα πλευρικά φίδια της αιγίδας είναι μεγαλόσχημα και καλώς σχηματισμένα, ενώ τα λέπια είναι πολύ αμυδρά ζωγραφισμένα. Στον αριστερό κίονα βλέπουμε ένα πετεινό, ενώ από τον δεξιό κίονα λείπει το άνω μέρος. Ένα μέρος της επίσημης επιγραφής που σώζεται, μαρτυρεί το γνήσιο του αμφορέα: ...ΝΕΘΕΝΑΘΛΟ.... 
Στην πίσω άποψη βλέπουμε μια σκηνή αρματοδρομίας. Ένα τέθριππο καλπάζει με ταχύτητα προς τα αριστερά. Ο γενειοφόρος οδηγός φοράει μακρύ λευκό ένδυμα με ερυθρούς σταυρούς στο στήθος. Οι τροχοί είναι ζωγραφισμένοι σε σχήμα ελλειψοειδές, και το όλο άρμα φαίνεται κάπως συμπιεσμένο. Οι κεφαλές των αλόγων είναι μικρές, τα ποδάρια μακρότερα του κανονικού, ενώ τα σώματα είναι λιγνά. Μπροστά από το τέθριππο βρίσκεται ένας λευκός κίονας με βάση. Μια άλλη επιγραφή κάτω από την αγγειογραφία της έμπροσθεν όψης υποδεικνύει μάλλον ότι ο αμφορέας αφιερώθηκε από τον νικητή των Παναθηναίων στην Χαλκίοικο Αθηνά. Είναι μια σπάνια περίπτωση, αν όχι μοναδική αφιερωμένου παναθηναϊκού αμφορέα στην θεά Αθηνά.

Πηγές

Παραπομπές

Αρχαϊκή τέχνη
Μελανόμορφος ρυθμός
Παναθηναϊκός αμφορέας
Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης
515
Αρχαιολογικά ευρήματα στη Λακωνία
Θύμβρα Τρωάδος

Η Θύμβρα (ή Θύμβρη), ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Τρωάδος, στα νοτιοανατολικά της Τροίας και ακριβώς νότια της Πέτρας. Λόγω της πόλεως, η δεύτερη από τις έξι πύλες της Τροίας ονομάστηκε Θυμβρία. Η πόλη απείχε περίπου 5 μίλια από την Τροία, στην πεδιάδα της Θύμβρης (σημ. Thimbrek-Déré), κοντά στην συμβολή του Θυμβρίου (σημ. Kemer) με τον Σκάμανδρο ποταμό. Βρισκόταν κοντά στον λόφο Καλλικολώνη του Θυμβρίου πεδίου. Σύμφωνα με τον Στράβωνα εκεί στην πόλη βρισκόταν το ιερό του Απόλλωνος Θυμβραίου, ενώ ο ίδιος υπολογίζει την απόσταση από την πόλη του Ιλίου (που ξανακτίστηκε επί των ερειπίων της ομηρικής Τροίας, αιώνες αργότερα) έως τον ναό σε 50 στάδια. Εκεί μάλιστα ο Αχιλλεύς σκότωσε τον νεαρό Τρωίλο, πάνω στον βωμό του Απόλλωνος, από τον οποίο έπαιρνε το χάρισμα της προφητείας η αδερφή του Έκτορος Κασσάνδρα. Στον ναό πάλι πιστεύεται ότι διαδραματίστηκε ο θάνατος του Λαοκόωντος και των υιών του από ένα τεράστιο φίδι. Σύμφωνα με την εκδοχή του Δίκτυος από την Κρήτη, ο Αχιλλεύς δολοφονήθηκε εκεί από ενέδρα του Πάριδος -Αλεξάνδρου, όταν επιχείρησε να ζητήσει σε γάμο την κόρη του Πριάμου Πολυξένη, σε αντάλλαγμα να αποστατήσει από τους Τρώες. Η Θύμβρα επέζησε ίσαμε τον 4ο αιώνα π.Χ. Από αρχαιολογικές ανασκαφές η πόλη τοποθετείται μεταξύ των χωριών Akça Köy και Hanay Tepe.

Πηγές
 Η αρχαία γεωγραφία της Τρωάδος.

Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
Web camera

Η κάμερα web είναι βιντεοκάμερα που τροφοδοτεί ή ρέει την εικόνα της σε πραγματικό χρόνο προς ή μέσω ενός υπολογιστή, συχνά μέσω θύρας USB, Ethernet ή μέσω ασύρματη δικτύωσης (Wi-Fi).

Η πιο δημοφιλής χρήση τους είναι η καταγραφή βίντεο, επιτρέποντας τους υπολογιστές να λειτουργήσουν ως εικονοτηλέφωνα. Αυτή η χρήση ως βιντεοκάμερα για το Ίντερνετ (World Wide Web) έδωσε στην κάμερα το όνομά της. Άλλη δημοφιλής χρήση είναι η επιτήρηση, η χρήση δηλαδή σε εφαρμογές ασφάλειας.

Η web camera έχει συνηθώς χαμηλό κόστος παραγωγής και μπορεί να ενσωματωθεί ακόμα και σε φορητούς υπολογιστές. Είναι ωστόσο και πιθανή αιτία κενών ασφάλειας, αφού κάποιες κάμερες μπορούν να ενεργοποιηθούν εξ αποστάσεως με τη χρήση spyware.

Ακόμη, οι κάμερες web περιλαμβάνουν συνήθως έναν φακό, έναν αισθητήρα εικόνας, υποστήριξη ηλεκτρονικών ειδών και μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν ένα ή ακόμα και δύο μικρόφωνα για ήχο.

Χαρακτηριστικά 
Οι κάμερες είναι γνωστές για χαμηλό κόστος κατασκευής και για την προσαρμοστικότητα.

Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή
Συσκευές
Περιφερειακά υπολογιστών
Πίτερ Τζάκσον

Ο Πίτερ Ρόμπερτ Τζάκσον (Peter Robert Jackson, γενν. 31 Οκτωβρίου 1961) είναι Νεοζηλανδός σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος γνωστός από τις κινηματογραφικές τριλογίες Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και  Το Χόμπιτ  , όπου και οι δυο τριλογίες είναι βασισμένες στα ομώνυμα βιβλία του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Είναι επίσης γνωστός απο την ταινία Ουράνια Πλάσματα του 1994, και από την ταινία Κινγκ Κονγκ του 2005, καθώς και ως ο παραγωγός του District 9. Έχει κερδίσει τρία Όσκαρ στην καριέρα του, συμπεριλαμβανομένου του βραβείου Καλύτερης Σκηνοθεσίας το 2003, καθώς και άλλα βραβεία στην καριέρα του όπως μια Χρυσή Σφαίρα και τρια βραβεία BAFTA.

Φιλμογραφία

Ως σκηνοθέτης 
Από την ταινία Τα Ουράνια Πλάσματα του 1994 και μετά, οι ταινίες του Πίτερ Τζάκσον γνώρισαν επιτυχία στην ετήσια περίοδο των βραβείων, κερδίζοντας πολλές υποψηφιότητες και κερδίζοντας πολλά βραβεία. Ο Κυνηγός Φαντασμάτων ήταν η μόνη φανταστική σκηνοθετημένη προσπάθειά του από το 1994 να μην προταθεί για κανένα βραβείο Όσκαρ. Η τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών είναι μία από τις πιο επιτυχημένες τριλογίες όλων των εποχών όσον αφορά τα βραβεία, κερδίζοντας περισσότερα βραβεία Όσκαρ από ότι ο σκηνοθέτης της τριλογίας Ο Νονός, ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, με την ταινία Η Επιστροφή του Βασιλιά του 2003 να κερδίζει και στις 11 κατηγορίες για τις οποίες ήταν υποψήφια, συμπεριλαμβανομένης της Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου. Οι ταινίες του Τζάκσον έχουν πάει εξαιρετικά καλά στις τεχνικές κατηγορίες καθώς και στις κύριες κατηγορίες. Και οι τρεις ταινίες του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών καθώς και ο Κινγκ Κονγκ κέρδισαν το Όσκαρ για τα καλύτερα οπτικά εφέ στις αντίστοιχες χρονιές τους. Συνολικά, οι σκηνοθετημένες προσπάθειες του Τζάκσον ήταν οι ταινίες με τις περισσότερες βραβεύσεις σε τρεις ξεχωριστές τελετές Όσκαρ, την 74η, την 76η και την 78η.

Σημειώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ο 

Νεοζηλανδοί σκηνοθέτες
Νεοζηλανδοί παραγωγοί ταινιών
Νεοζηλανδοί σεναριογράφοι
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Βραβευμένοι με BAFTA
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι

Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι (αγγλικά: I Still Know What You Did Last Summer) είναι αμερικανική ταινία τρόμου παραγωγής 1998 και αποτελεί συνέχεια της ταινίας Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι (I Know What You Did Last Summer, 1997). Το σενάριο έγραψε ο Τρέι Κάλαγουεϊ και είναι βασισμένο στους χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν αρχικά για το μυθιστόρημα της Λόις Ντάνκαν. Οι Τζένιφερ Λαβ Χιούιτ και Φρέντι Πρινζ Τζούνιορ επιστρέφουν στους ρόλους τους από την πρώτη ταινία ενώ στο καστ προστίθενται οι Μπράντι  και Μεκί Φάιφερ. Επίσης συμμετέχουν σε δευτερεύοντες ρόλους οι Τζέφρεϊ Κομπς, Τζένιφερ Εσποζίτο και Τζακ Μπλακ.

Στις 15 Αυγούστου, 2006, η Columbia Pictures κυκλοφόρησε το Πάντα Θα Ξέρω τι Κάνατε Πέρσι το Καλοκαίρι (I'll Always Know What You Did Last Summer), το οποίο κυκλοφόρησε απευθείας στο βίντεο, ενώ δεν συμμετείχε κανένας από τους συντελεστές ή ηθοποιούς των δύο πρώτων ταινιών. Η ταινία κυκλοφόρησε σε Blu-Ray στις 14 Ιουλίου 2009.

Υπόθεση
Η Τζούλι Τζέιμς (Τζένιφερ Λαβ Χιουιτ) δεν έχει ξεχάσει τα φρικτά γεγονότα του περσινού καλοκαιριού, ούτε τους φίλους της που δολοφονήθηκαν από τον μυστηριώδη άνδρα με το γάτζο. Όταν η καλύτερή της φίλη, Κάρλα Γουίλσον (Μπράντι) κερδίζει ένα ταξίδι για τέσσερεις με προορισμό τις εξωτικές Μπαχάμες, η Τζούλi αρχίζει να πιστεύει πως η τύχη της αλλάζει. Αυτό που θα ζήσει όμως είναι ακόμα ένα καλοκαίρι τρόμου καθώς ο εφιάλτης που την καταδιώκει... αρνείται να πεθάνει.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες 
 Τζένιφερ Λαβ Χιούιτ στο ρόλο της Τζούλι
 Φρέντι Πρινζ Τζούνιορ στο ρόλο του Ρέι
 Μπράντι στο ρόλο της Κάρλα
 Μεκί Φάιφερ στο ρόλο του Ταϊρέλ
 Μάθιου Σετλ στο ρόλο του Γουίλ Μπένσον
 Τζένιφερ Εσποζίτο στο ρόλο της Νάνσι
 Μιουζ Γουάτσον στο ρόλο του Μπεν
 Μπιλ Κομπς στο ρόλο του Έστες
 Τζέφρεϊ Κομπς στο ρόλο του Κύριου Μπρουκς

Παραγωγή
Ενώ η ταινία διαδραματίζεται στις Μπαχάμες, στην πραγματικότητα γυρίστηκε στο El Tecuani Costalagree Marina Resort, στo Τζαλίσκο του Μεξικό, στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια και στα στούντιο της Sony Pictures στο Κάλβερ Σίτι της Καλιφόρνια.

Box office
Με προϋπολογισμό 24 εκατομμύρια δολάρια, το Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι άνοιξε στη 2η θέση με $16,5 εκατομμύρια σε 2.443 αίθουσες το πρώτο σαββατοκύριακό του. Έπεσε στην πέμπτη θέση την επόμενη εβδομάδα. Συνολικά η ταινία απέφερε $40.002.112 στις Ηνωμένες Πολιτείες ενώ παγκοσμίως συγκέντρωσε $84,000,000.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι στο IMDb

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1998
Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures
Αμερικανικές θρίλερ ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες τρόμου
Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση
Ταινίες τοποθετημένες σε ξενοδοχεία
Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου
Ταινίες τρόμου σλάσερ
Ταινίες σίκουελ
Ταινίες τρόμου
Αποικοδομητής

Αποικοδομητής ονομάζεται κάθε ετερότροφος οργανισμός που τρέφεται με ουσίες νεκρών οργανισμών ή τμημάτων τους.
Είναι βακτήρια, μύκητες και πρωτόζωα που τρέφονται με «νεκρή» οργανική ύλη την οποία μετατρέπουν σε ανόργανη. Η «νεκρή» οργανική ύλη μπορεί να αποτελεί τμήματα φυτών (π.χ. πεσμένα φύλλα, κλαδιά, κορμοί δέντρων) ή ζώων (π.χ. τρίχες). Μπορεί να είναι άχρηστα προϊόντα των οργανισμών (π.χ. περιττώματα) ή άχρηστες ουσίες του μεταβολισμού τους (εκκρίσεις π.χ. ιδρώτας, ούρα). Έτσι μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο σημαντική είναι η τροφοδότηση των οικοσυστημάτων με ενέργεια, κύρια πηγή της οποίας είναι ο Ήλιος. Η ενέργεια εισέρχεται διαμέσου των παραγωγών, με τη φωτοσύνθεση, και «διανέμεται» στους υπόλοιπους οργανισμούς του οικοσυστήματος, μέσα από τις τροφικές σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους. Η πορεία αυτή χαρακτηρίζεται ως ροή ενέργειας. Δηλαδή η ροή της ενέργειας είναι η πορεία της ενέργειας μέσα στο οικοσύστημα.

Πηγές 
Αναστάσιος Γ., Γκούβρα Μ., Καμπούρη Α. Βιολογία Γ' Γυμνασίου, ΟΕΔΒ, 2009

Δείτε επίσης 

Καταναλωτής

Παραπομπές
Βικτόρια ντελς Άνχελς

Η Βικτόρια ντελς Άγγελς, επίσης Βικτόρια ντε λος Άνχελες (καταλανικά: Victòria dels Àngels, ισπανική γλώσσα: Victoria de los Ángeles López García, 1 Νοεμβρίου 1923 - 15 Ιανουαρίου 2005) ήταν Ισπανίδα οπερατική λυρική σοπράνο και σολίστ, η καριέρα της οποίας ξεκίνησε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και κορυφώθηκε στα χρόνια από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Ανήκε σε μια γενιά υψιφώνων γεννημένων κατά το μεσοπόλεμο (Μαρία Κάλλας, Τζόαν Σάδερλαντ κ.ά.) που συντέλεσαν τα μέγιστα στην αναβίωση του μπελ κάντο στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες.

Βιογραφία
Γεννημένη στη Βαρκελώνη την 1η Νοεμβρίου 1923, αποφοίτησε από το ωδείο σε ηλικία μόλις 18 ετών. Την ίδια χρονιά (1941), στο θέατρο Λισέου, έκανε την παρθενική της εμφάνιση στην όπερα ως Μιμή στην Μποέμ.

Στο Λισέου επέστρεψε το 1945 και αφού είχαν μεσολαβήσει περαιτέρω σπουδές, για να κάνει το ντεμπούτο της ως επαγγελματίας, στο ρόλο της Κόμισσας Ροζίνας στους Γάμους του Φίγκαρο. Ακολούθησε η πρώτη θέση στο φημισμένο Διεθνή Διαγωνισμό της Γενεύης (1947) και η ανάδειξή της σε πριμαντόνα παγκοσμίου βεληνεκούς κατά τη δεκαετία του '50, όταν εμφανίστηκε στις μεγαλύτερες λυρικές σκηνές, όπως το Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου, η Σκάλα του Μιλάνου, η Μητροπολιτική Όπερα της Υόρκης, η Κρατική όπερα της Βιέννης. Παράλληλα ανέπτυξε έντονη δισκογραφική δραστηριότητα, ηχογραφώντας μεγάλο αριθμό από πλήρεις όπερες - κάποιες από αυτές παραπάνω από μία φορά. Σημειωτέον πως, αν και τυπολογικά κατατασσόταν στις λυρικές υψιφώνους, η φωνή της διέθετε αρκετό βάρος και ένταση για να αναλάβει πιο δραματικούς ρόλους. Διόλου τυχαία, ο πιο αναγνωρίσιμος ίσως ρόλος της είναι αυτός της Κάρμεν, γραμμένος για μεσόφωνο.

Το 1961, αφού εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, αποφάσισε να ρίξει μεγαλύτερο βάρος στις συναυλίες, εμφανιζόμενη στο εξής μόνο αραιά σε όπερες. Τα ρεσιτάλ της, στα οποία τραγουδούσε από άριες και λιντ μέχρι σύγχρονα ισπανικά, ιταλικά και γαλλικά τραγούδια, ήταν εξαιρετικά δημοφιλή και συνεχίστηκαν έως τη δεκαετία του '90. Εμφανίστηκε μάλιστα στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών της Βαρκελώνης (1992), όπου συνόδευσε τη σβέση της ολυμπιακής φλόγας με ένα παραδοσιακό τραγούδι της Καταλωνίας.

Στις 31 Δεκεμβρίου 2004 εισήχθη σε νοσοκομείο της γενέτειράς της με βρογχίτιδα. Απεβίωσε λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 15 Ιανουαρίου 2005, από καρδιακή προσβολή. Είχε παντρευθεί μία φορά, τον Ενρίκε Μαγκρίνια το 1948, και είχαν αποκτήσει δύο γιους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Victoria de los Angeles - περ. Opera News, vol. 69, no. 10 (April 2005)
 Επίσημος ιστοχώρος του Ιδρύματος Βικτόρια ντε λος Άνχελες

Υψίφωνοι
Ισπανοί τραγουδιστές όπερας
Ωμπέν-Λουί Μιλλέν ντε Γκρανμαιζόν

Ο Ωμπέν-Λουί Μιλλέν ντε Γκρανμαιζόν (γαλλ. Aubin-Louis Millin de Grandmaison) (1759-1818) υπήρξε Γάλλος αρχαιοδίφης, φυσιοδίφης, και λόγιος εκδότης εφημερίδας και συγγραφέας επιστημονικών βιβλίων. Διετέλεσε διευθυντής του γαλλικού νομισματικού και αρχαιολογικού μουσείου Cabinet des médailles.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 19 Ιουλίου 1759. Κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης φυλακίστηκε το 1792 λόγω της συνεχούς εκστρατείας του ενάντια των Ιακωβίνων μέσω της εφημερίδας Chronique de Paris της οποίας ήταν εκδότης. Μετά από ένα χρόνο αποφυλακίστηκε και ακολούθησε την πολιτική παράταξη των Θερμιδοριάνων. Δίδαξε αρχαιολογία στην βασιλική βιβλιοθήκη και επανίδρυσε την Εθνική Βιβλιοθήκη, ενώ διετέλεσε και καθηγητής των φυσικών επιστημών, και για ένα χρόνο πρόεδρος του Κονσερβατόριου της Εθνικής Βιβλιοθήκης.  Μαζί με τους Pierre Marie Auguste Broussonet (1761–1807) και Louis Augustin Guillaume Bosc (1759–1828) ίδρυσε την πρώτη Λινναϊκή Εταιρεία. Δημοσίευσε πολλά βιβλία περί της αρχαίας ελληνικής αγγειογραφίας, ευρετήρια έργων τέχνης και άλλα σημαντικά έργα. Απεβίωσε στις 14 Αυγούστου 1818 στην γενέτειρά του.

Παραπομπές

Γάλλοι λόγιοι
Φυσιοδίφες
Συνάρθρωση

Η συνάρθρωση είναι τρόπος σύνδεσης των σκελετικών οστών, που δεν επιτρέπει καμία κίνηση (π.χ. λεκάνη ) ή επιτρέπει πολύ περιορισμένες κινήσεις (π.χ. σπονδυλική στήλη). Οι συναρθρώσεις στην πλειονότητά τους είναι ινώδεις, δηλ. συνίστανται από πυκνό συνδετικό ιστό αποτελούμενο κυρίως από κολλαγόνο. Οι ραφές των κρανιακών οστών και οι γομφώσεις είναι τύποι συνάρθρωσης.

Μορφές
Οι συναρθρώσεις μπορούν να διακριθούν στις εξής μορφές:
 Γόμφωση: Είναι ο τρόπος σύνδεσης των οδόντων με τα οστά των γνάθων. Σε αυτό τον τρόπο σύνδεσης το ποσοστό των σχετικών κινήσεων είναι, κανονικά, εξαιρετικά περιορισμένο.
 Συνοστέωση: Τα δύο οστά είναι αρχικά χωρισμένα, με την πάροδο του χρόνου, όμως, συγχωνεύονται μέχρι του σημείου να γίνουν, τελικά, ένα ενιαίο οστό.
 Συγχόνδρωση: Πρόκειται για οστά τα οποία συνδέονται με ιδιαίτερα πυκνό υαλώδη χόνδρο, όπως συμβαίνει στην πλάκα επίφυσης.
 Ραφή: είναι ινώδης άρθρωση, η οποία Δημιουργείται από λεπτό στρώμα πυκνού ινώδους συνδετικού ιστού, που ενώνει τα οστά του κρανίου.
 Συνδέσμωση: Πρόκειται για μεσόστεο σύνδεσμο, όπως συμβαίνει στην κατώτερη κνημοπερονιαία άρθρωση.

Δείτε επίσης
Διάρθρωση

Παραπομπές

Αρθρώσεις
Ύπερος

Ο ύπερος υπάρχει στο θηλυκό και στο τέλειο άνθος. Ο ύπερος αποτελείται από το στίγμα, τον στύλο και την ωοθήκη. Στην ωοθήκη βρίσκονται οι σπερματικές βλάστες, οι οποίες περιέχουν τα ωάρια, τους θηλυκούς γαμέτες του φυτού.

Παραπομπές

Υπερος
Νικόλα Πιοβάνι

Ο Νικόλα Πιοβάνι (ιταλ. Nicola Piovani, 26 Μαΐου 1946) είναι Ιταλός μουσικοσυνθέτης, πιανίστας και διευθυντής ορχήστρας. Είναι ευρύτερα γνωστός από τη μουσική του για πολλές κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικά έργα. Το 1998 του απονεμήθηκε το βραβείο Όσκαρ καλύτερης μουσικής για την ταινία La Vita è bella του Ρομπέρτο Μπενίνι, που προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο Η Ζωή Είναι Ωραία.

Ο Πιοβάνι σπούδασε μουσική στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα Ρώμης και το 1967 έλαβε δίπλωμα πιάνου από το Ωδείο Βέρντι στο Μιλάνο. Τα επόμενα χρόνια μελέτησε ενορχήστρωση και συνεργάστηκε εκτενώς με τον Μάνο Χατζιδάκι.

Από τις δημοφιλέστερες συνεργασίες του αποτέλεσε αυτή με τον σκηνοθέτη Φεντερίκο Φελλίνι για τις ταινίες L' Intervista, Ginger e Fred και La voce della luna (Η φωνή του φεγγαριού). Αργότερα τίμησε τον μεγάλο σκηνοθέτη γράφοντας ένα μπαλέτο με τίτλο "Balletto Fellini".

Το 2000 η μουσική του για την ταινία Η ζωή είναι ωραία προτάθηκε για βραβείο Γκράμυ, το οποίο τελικώς κέρδισε ο συνθέτης Ράντυ Νιούμαν. Στις 21 Μαϊου 2008, στα πλαίσια του Φεστιβάλ των Καννών, τιμήθηκε για τη συνεργασία του με σημαντικούς Γάλλους σκηνοθέτες, λαμβάνοντας από το γαλλικό υπουργείο πολιτισμού τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος Τεχνών και Γραμμάτων (Cavalier de l' Ordre des Arts et des Lettres).

Εκτός από μουσική για ταινίες και το θέατρο, ο Πιοβάνι έχει γράψει συναυλιακή και συμφωνική μουσική. Μερικοί τίτλοι περιλαμβάνουν τους εξής: La cantata del Fiore (1988), La cantata del Buffo (1990), Il signor Novecento (1992), Canti di scena (1993), Romanzo musicale (1998), lo stabat mater La Pietà (1999), La cantata dei cent’anni (2006) (όλα σε στίχους του Vincenzo Cerami). Έχει ακόμη μελοποιήσει Όμηρο, Σείκιλο, Λόρδο Βύρωνα, Σεφέρη καθώς και Αϊνστάιν.

Μέχρι στιγμής ο Πιοβάνι έχει γράψει μουσική για πάνω από 130 ταινίες, συμπεριλαμβανομένης και της ταινίας του Περικλή Χούρσογλου Ο κύριος με τα γκρι. Ο ίδιος λέει πως «η κάθε ταινία έχει τη δική της προσωπικότητα. Πρέπει να παραμερίζεις τις φιλοδοξίες σου όταν συνθέτεις ένα σάουνττρακ και να ταυτίζεσαι με την ταινία».

Εδώ και χρόνια φημολογείται πως το όνομα Νικόλα Πιοβάνι αποτελεί ψευδώνυμο του φημισμένου μουσικοσυνθέτη Έννιο Μορρικόνε· ο ίδιος ο Πιοβάνι πάντως, διαψεύδοντάς το, το διασκεδάζει.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 http://www.nicolapiovani.it/
 http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=140608
 http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=116415
 http://www.koinotopia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=155%3A-kaos-nicola-piovani&catid=9%3A2009-10-18-21-10-41&Itemid=10&lang=el

Ιταλοί πιανίστες
Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής
Ιταλοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Αρπάγιον Μυσίας

Το Αρπάγιον ήταν μια αρχαία πόλη της Μυσίας. Βρισκόταν στα νότια της Πριάπου. Οι αρχαίοι Έλληνες υποστήριζαν ότι σε εκείνο το μέρος ο Ζευς άρπαξε τον Γανυμήδη, εξ'ου και η ονομασία της πόλεως. Η πόλη επίσης αναφέρεται και από τον Θουκυδίδη (8.107) στο απόσπασμά του για την ναυμαχία των Αθηναίων στην Σηστό.

Πηγές 
 Αναφορά του Θουκυδίδη.

Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1971-1972

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1971-1972, ήταν το τέταρτο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής πετοσφαίρισης ανδρών. Συμμετείχαν 13 ομάδες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για έβδομη φορά στην ιστορία του με ρεκόρ 22 νίκες και 2 ήττες, οι οποίες ήταν οι πρώτες του έπειτα από δύο συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα (1969-70 και 1970-71). Στα τοπικά πρωταθλήματα υποβιβάστηκαν το Παγκράτι, ο Β.Α.Ο., ο Έσπερος και ο Κύδων Χανίων

Τελική Βαθμολογία

Πηγές 
https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/

Α εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών
Πετοσφαίριση το 1971
Πετοσφαίριση το 1972
Πινακοθήκη των Καλλονών

Η Πινακοθήκη των Καλλονών (γερμανικά: Schönheitengalerie) είναι μια συλλογή από 36 προσωπογραφίες των πιο όμορφων γυναικών της αριστοκρατίας και της μεσοαστικής τάξης του Μονάχου της Βαυαρίας. Φιλοτεχνήθηκε μεταξύ των ετών 1827 και 1850, ως επί το πλείστον από το ζωγράφο Γιόζεφ Καρλ Στίλερ ο οποίος είχε διοριστεί ζωγράφος της Αυλής του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας, πατέρα του πρώτου βασιλιά των Ελλήνων, Όθωνα. Ο Λουδοβίκος συγκέντρωσε τα πορτρέτα των καλλονών  στο Ανάκτορο Νύμφενμπουργκ στο Μόναχο, όπου διέμενε.

Ανάμεσα στα πορτρέτα αυτά περιλαμβάνονται οι ερωμένες του Βασιλιά Λόλα Μοντές, διάσημη χορεύτρια ισπανικών χορών, η μαρκησία Μαριάννα Φλορέντσι και Τζέην Ελίζαμπεθ Ντίγκμπυ, η ηθοποιός Σαρλόττε φον Χαγκν, καθώς και η Ελληνίδα Κατερίνα «Ρόζα» Μπότσαρη, κόρη του ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης Μάρκου Μπότσαρη και σύζυγος του πρίγκιπα Γεωργίου Καρατζά.

Κατάλογος πορτραίτων 

 Ωγκύστ Στρομπλ (1827)
 Μαξιμιλιάνε Μπορτζάγκα (1827)
 Ιζαμπέλλα φον Τράουφφκιρχεν-Ένγκελμπεργκ (1828) 
 Αμαλί φον Λέρχενφελντ (1828)
 Αντονιέττα Κορνέλια Βέττερλαϊν (1828)
 Σαρλόττε φον Χαγκν (1828)
 Νανέτ Κάουλα (1829)
 Άννα Χίλμαϊερ (1829)
 Ρεγκίνα Ντάξενμπεργκερ (1829)
 Τζέην Ελίζαμπεθ Ντίγμπυ (1831)
 Μαρκησία Μαριάννα Φλορέντσι (1831)
 Αμαλί φον Σίντλινγκ (1831)
 Ελέν Σέντλμαϋρ (1831)
 Ιρένε φον Παλλαβιτσίνι (1834)
 Καρολίνε φον Χόλσταϊν (1834)
 Τζέην Έρσκιν (1837)
 Τερίσα Σπενς (1837)
 Βιλελμίνε Σούλτσερ (1838)
 Λουίζε φον Νόιμπεκ (1839)
 Αντονί Βάλλινγκερ (1840)
 Ροζαλί Γιούλι φον Μπόναρ (1840)
 Σοφία της Βαυαρίας (1841)
 Κατερίνα Μπότσαρη (1841)
 Καρολίνε Λίτσιους (1842)
 Ελίζ Λιστ (1842)
 Μαρία της Πρωσίας (1843)
 Φριντερίκε φον Γκούμπενμπεργκ (1843)
 Καρολίνε φον Έττινγκεν-Βάλλερσταϊν (1843)
 Έμιλυ Μίλμπανκ (1844)
 Γιοζέφα Κόντι (1844)
 Αλεξάνδρα της Βαυαρίας (1845)
 Αυγούστα Φερδινάνδη της Αυστρίας (1845)
 Λόλα Μοντές (1847)
 Μαρία Ντιτς (1850)
 Άννα φον Γκράινερ (1861)
 Καρλόττα φον Μπράιντμπαχ-Μπύρρεσαϊμ (1863)
.

Προσωπογραφία
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1972-1973

Το Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1972−1973 ήταν το πέμπτο πρωτάθλημα της Εθνικής κατηγορίας από την ίδρυση της. Συμμετείχαν 12 ομάδες. Το πρωτάθλημα κατέκτησε για 4η συνεχή σαιζόν ο Παναθηναϊκός με απολογισμό 21 νίκες και 1 ήττα και 65−12 σετ.

Τελική Κατάταξη

Πηγές 
https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/

Α εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών
Πετοσφαίριση το 1972
Πετοσφαίριση το 1973