joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μάχη του Μπόσγουορθ

Η μάχη του Μπόσγουορθ ήταν μια σημαντική μάχη στον Πόλεμο των Ρόδων, τον εμφύλιο μεταξύ του Οίκου του Λάνκαστερ και του Οίκου της Υόρκης στην Αγγλία του τελευταίου μισού του 15ου αιώνα. 

Έλαβε χώρα στις 22 Αυγούστου 1485 μεταξύ του βασιλιά Ριχάρδου Γ' της Υόρκης, του τελευταίου της δυναστείας των Πλανταγενετών, και του μετέπειτα Ερρίκου Ζ', Ερρίκου Τυδώρ, 2ου κόμη του Ρίτσμοντ, που εκπροσωπούσε το στρατόπεδο των Λάνκαστερ. 

Ο Ριχάρδος, έχοντας μεγαλύτερο στρατό από τον Ερρίκο, χώρισε το στρατό του σε τρεις μεγάλες ομάδες, εκ των οποίων μια ανέλαβε ο Τζον Χάουαρντ, 1ος δούκας του Νόρφοκ και μια ο Χένρι Πέρσι, 4ος κόμης του Νορθάμπερλαντ. Ο Ερρίκος κράτησε ενωμένο το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του υπό την αρχηγία του έμπειρου Κόμη της Οξφόρδης Τζον ντε Βερ. Η εμπροσθοφυλακή του Ριχάρδου υπό τις διαταγές του Νόρφοκ επιτέθηκε στους άνδρες του κόμη της Οξφόρδης, αλλά συνάντησε αντίσταση και κάποιοι εγκατέλειψαν τη μάχη. Ο Χένρι Πέρσι δεν προχώρησε σε καμιά ενέργεια όταν του δόθηκε σήμα να βοηθήσει το βασιλιά του, οπότε ο Ριχάρδος αποφάσισε να ρισκάρει και να βασιστεί ολοκληρωτικά σε μια εφόρμηση από το ένα άκρο του πεδίου μάχης στο άλλο με στόχο τη δολοφονία του Ερρίκου και τη λήξη της μάχης. Η οικογένεια Στάνλεϊ παρενέβη σε εκείνο το σημείο υπέρ του Ερρίκου, βλέποντας ότι οι ιππότες του βασιλιά είχαν αποσπαστεί από το κύριο τμήμα του στρατού: ο σερ Ουίλιαμ Στάνλεϊ προσέτρεξε με τους άνδρες του, περικύκλωσε και σκότωσε το Ριχάρδο. 

Με την ήττα και το θάνατο του Ριχάρδου στη μάχη, σηματοδοτείται η αρχή της δυναστείας Τυδώρ και το τέλος των Πλανταγενετών. Ιστορικά, η μάχη θεωρείται πως έβαλε τέλος στον Πόλεμο των Ρόδων, αν και ακολούθησαν και άλλες μικρότερες τα χρόνια που ακολούθησαν, καθώς οι Υορκιστές προσπάθησαν ανεπιτυχώς να ανακαταλάβουν το θρόνο. Συνεπώς, θεωρείται μια κρίσιμη και αποφασιστική μάχη της αγγλικής ιστορίας. 

Ο Ερρίκος αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς Ερρίκος Ζ' της Αγγλίας. Ισχυροποίησε τη θέση του, νυμφευόμενος την Ελισάβετ της Υόρκης, κόρη του Εδουάρδου Δ' και διάδοχο του Οίκου της Υόρκης. Έτσι, ένωσε τους δυο αντιμαχόμενους βασιλικούς οίκους, ενώνοντας και τα σύμβολά τους στο έμβλημα του κόκκινου και λευκού ρόδου των Τυδώρ.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Wars of the Roses: Bosworth Battle

Πόλεμος των Ρόδων
Πόλεμοι
Εθνική Πολιτική Ένωσις

Η Εθνική Πολιτική Ένωσις (Ε.Π.ΕΝ.) ήταν ένα ελληνικό εθνικιστικό πολιτικό κόμμα που ιδεολογικά υπεράσπιζε το καθεστώς της χούντας των Συνταγματαρχών.

Ιστορικό
Η Εθνική Πολιτική Ένωσις ιδρύθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1984 με ιδρυτή και "πνευματικό" ηγέτη τον έγκλειστο στις φυλακές Κορυδαλλού, Γεώργιο Παπαδόπουλο. Στις 4 Απριλίου 1984, ο Παπαδόπουλος παραιτήθηκε της αρχηγίας της Ε.Π.ΕΝ., διότι διαφώνησε με τη συμμετοχή της στις επικείμενες ευρωεκλογές.

Πρωτοεμφανίστηκε στις Ευρωεκλογές του 1984 και λαμβάνοντας το 2,3% των ψήφων, της έδωσε μία από τις 24 έδρες που κατείχε η Ελλάδα με τον νόμιμα δηλωμένο ως αρχηγό της Χρύσανθο Δημητριάδη.

Η συνέχεια δεν υπήρξε ανάλογη. Το κόμμα δεν κατάφερε να εκπροσωπηθεί στη Βουλή των Ελλήνων στις βουλευτικές εκλογές του 1985, του 1989, του 1990, και του 1996, καθώς και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις ευρωεκλογές του 1989 και 1994.

Αν και τη δεκαετία του 1980 αυξήθηκε η υποστήριξη σε ακροδεξιά πολιτικά κόμματα στην Ευρώπη, η Ε.Π.ΕΝ. απέτυχε να διατηρήσει το 2,29%, γεγονός που αποδίδεται και στην ανάληψη της αρχηγίας της από το δικτάτορα.

Μετά την απόσυρση της υποστηρίξεως του μέχρι τότε ηγέτη της Γεωργίου Παπαδόπουλου και των υπολοίπων εγκλείστων Απριλιανών προς το κόμμα, η Ε.Π.ΕΝ. μετονομάστηκε. Στις εθνικές εκλογές του 1990, υπό την ηγεσία πλέον του μέχρι τότε γραμματέα της Χρύσανθου Δημητριάδη, κατήλθε με την ονομασία "Εθνικό Κόμμα". Σε επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις θα εμφανιστεί ως "Εθνικό Κόμμα - Ε.Π.ΕΝ.".

Το κόμμα ανέστειλε τη λειτουργία του το 1996.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Ελλήνων

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Πτέρυγα νεολαίας
Στην οργανωτική του δομή, το κόμμα είχε ακόμα δημιουργήσει τη Νεολαία Ε.Π.ΕΝ..

Στην ταυτότητα της οργάνωσης η Νεολαία Ε.Π.ΕΝ. δηλώσε πως είναι μία πατριωτική-εθνικιστική οργάνωση νεολαίας. Ιδρύθηκε το 1984 και πρόεδρος της νεολαίας διορίστηκε από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο ο Νίκος Μιχαλολιάκος και μετά την παραίτησή του, ο Μάκης Βορίδης. Η νεολαία συρρικνώθηκε σημαντικά το 1989 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Η νεολαία διαλύθηκε τελικώς με τη διάλυση της Ε.Π.Ε.Ν, το 1996.

Παραπομπές

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Εθνικιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Μάχη του Κούνερσντορφσκ (1759)

Η Μάχη του Κούνερσντορφσκ (ρωσ. Кунерсдорфское сражение, γερ. Schlacht bei Kunersdorf, αγγ. Battle of Kunersdorf) διεξήχθη στις 12 Αυγούστου 1759, και αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές μάχες του Επταετή Πολέμου. Αρχηγοί του πρωσικού στρατού ήταν ο Φρίντριχ Β' ενώ το Ρωσοαυστριακού στρατού ήταν ο Πιότρ Σεμιόνοβιτς Σαλτικόφ. Αποτέλεσμα της μάχης ήταν ο αποδεκατισμός του πρωσικού στρατού.

Βιβλιογραφία

Στα ρωσικά 

 Мерников А. Г., Спектор А. А. Всемирная история войн. — Минск., 2005.
 Масловский, Дмитрий Федорович: Русская армия в Семилетнюю войну, Выпуск 1, Типография В. Березовского, Москва 1891
 И. В. фон Архенгольц Сражение семилетней войны. — Москва., 2001

Στα γερμανικά 

Johann Ludwig Kriele: Ausführliche und zuverlässige historisch-militaerische Beschreibung der Schlacht von Kunersdorf und Frankfurt am 12. Aug. 1759. Mit beigefuegtem genauen Situations-Plane nebst verschiedenen Nachrichten der Schicksale Frankfurts und der umliegenden Gegend in damaliger Zeit. Maurer, Berlin 1801, (Auch Nachdruck: Rieger, Karwe bei Neuruppin 2003).
 Großer Generalstab, Kriegsgeschichtliche Abteilung II. (Hrsg.): Die Kriege Friedrichs des Großen. Dritter Teil: Der Siebenjährige Krieg 1756-1763. Band 10: Kunersdorf. Mittler, Berlin 1912.
 Jürgen Sternberger: Das Mirakel von Brandenburg. Pro BUSINESS Verlag, Berlin 2009, ISBN 978-3-86805-413-2.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Στα ρωσικά 

РЕЛЯЦИЯ П. С. САЛТЫКОВА О ПОБЕДЕ РУССКИХ ВОЙСК ПРИ КУНЕРСДОРФЕ 
Пальцигско-Кунерсдорфская операция. Масловский

Στα γερμανικά 

 12. August 1759-Schlacht bei Kunersdorf
 Karte aus der Bayerischen Staatsbibliothek
 250. Jahrestag der Schlacht 2009 im heutigen Kunowice

Κ
Ερασίνος (Αττικός)

Ο Ερασίνος είναι ποταμός της Αττικής που βρίσκεται στην περιοχή των Μεσογείων. Σχηματίζεται στην περιοχή της Παιανίας από συμβολή ρεμάτων που ρέουν από τον Υμηττό. Στην συνέχεια ρέει ανατολικά και εκβάλλει στον Νότιο Ευβοϊκό κόλπο στην περιοχή της Βραυρώνας. Στις όχθες του βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Βραυρώνας. Λίγο πριν εκβάλλει στην θάλασσα τα νερά του λιμνάζουν και διαμορφώνουν έλη με αποτέλεσμα η περιοχή να αποτελεί σημαντικό υδροβιότοπο της Ανατολικής Αττικής.

Πρόσφατη ανάθεση έργου του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών («Διευθέτηση ρέματος Ερασίνου Ανατολικής Αττικής», με προϋπολογισμό: 22.844.724,00 €) καταστρέφει όλο αυτό το ποτάμι και το μετατρέπει σε εγκιβωτισμένο οχετό ομβρίων.

Προσθέτει δε και φράγμα μήκους 360 μ. και ύψους 20 μ. στην αρχή του ποταμού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σύντομη περιγραφή του έργου διευθέτησης του ρέματος.

Ποτάμια της Αττικής
Θεολόγος (αποσαφήνιση)

Το όνομα Θεολόγος μπορεί να αναφέρεται:
Στον διδάσκαλο της Θεολογίας

Στους παρακάτω οικισμούς της Ελλάδας
Θεολόγος Εύβοιας
Θεολόγος Θάσου
Θεολόγος Λασιθίου
Θεολόγος Ρόδου
Θεολόγος Φθιώτιδας

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Φρειδερίκος Β΄ της Άνω Λωρραίνης

Ο Φρειδερίκος Β΄ της Άνω Λωρραίνης (995 - 1026) από τον Οίκο του Αρντέν-Μπαρ ήταν κόμης του Μπαρ και δούκας της Άνω Λωρραίνης (1019 - 1026), ως συγκυβερνήτης με τον πατέρα του, δούκα Θεοδώριχο Α΄. 

Με τον θάνατο του αυτοκράτορα Ερρίκου Β΄ το 1024, ενώθηκε με τον Ερνέστο Β΄ των Μπάμπενμπεργκ δούκα της Σουαβίας σε επανάσταση κατά του νέου βασιλιά Κορράδου Β΄. 

Αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη αναγνωρίζοντας τον νέο βασιλιά. Πέθανε αμέσως μετά και τον διαδέχθηκε σε νηπιακή ηλικία ο γιος, που είχε αποκτήσει με την Ματθίλδη της Σουηβίας, ο Φρειδερίκος Γ΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη της Σουαβίας, κόρη του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:
 Σοφία 1004/18-1093, suo jure κόμισσα του Μπαρ και κυρία του Μουσόν, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο κόμη του Μονμπελιάρ (γενάρχη του Οίκου του Μονμπελιάρ). Έτσι το Μπαρ πέρασε στον Οίκο του συζύγου της.
 Φρειδερίκος Γ΄ π.1020-1033, δούκας της Άνω Λωρραίνης, κόμης του Μπαρ.
 Βεατρίκη π.1020-1076, παντρεύτηκε πρώτα τον Βονιφάτιο Γ΄ των Κανόσα μάργραβο της Τοσκάνης και μετά τον Γοδεφρείδο Γ΄ των Αρντέν-Βερντέν δούκα της Κάτω Λωρραίνης.

Παραπομπές 

Δούκες της Λωρραίνης
Οίκος του Αρντέν
ΜΣΚ Ζίλινα

Η ΜΣΚ Ζίλινα (σλοβακικά: Mestský Športový Klub Žilina a.s.) είναι ένας από τους κορυφαίους συλλόγους στη Σλοβακία, έχοντας τα περισσότερα πρωταθλήματα (5) μαζί με τη Σλόβαν Μπρατισλάβας. Ιδρύθηκε το 1908. Το παρατσούκλι της ομάδας είναι Šošoni και έδρα έχει το Stadium Pod Dubňom (χωρητικότητα 11.258). είναι ο Jozef Michalko και προπονητής ο Pavel Hapal.

Ιστορία 
Η Ζίλινα αγωνιζόταν για πολλά χρόνια στο πρωτάθλημα Τσεχοσλοβακίας. Συνολικά στις 31 από τις 48 σαιζόν αγωνιζόταν στην πρώτη κατηγορία και η μεγαλύτερη διακριση της στο πρωτάθλημα Τσεχοσλοβακίας ήταν η κατάληψη της 3ης θέσης τη σαιζόν 1946-47 πίσω από τη Σπάρτα Πράγας και τη Σλάβια Πράγας. Έπισης μεγάλη επιτυχία ήταν η παρουσία της στο τελικό του κυπέλλου Τσεχοσλοβακίας το 1961 και παρόλο που έχασε έπαιξε στο Κύπελλο Κυπελλούχων την επόμενη σαιζόν όπου και έφτασε ως τους 8 της διοργάνωσης. Μετά τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας το 1993 η Ζίλινα παίζει στην Α΄ κατηγορία στο Σλοβακικό Πρωτάθλημα με εξαίρεση τη σεζόν 1995-1996 όταν και υποβιβάστηκε στη Β΄ Κατηγορία. Έχοντας κατακτήσει 7 φορές τον τίτλο του Πρωταθλητή θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες ομάδες στο εγχώριο πρωτάθλημα.

Συνδέσεις 
 Επίσημη ιστοσελίδα της ΜΣΚ Ζίλινα

Αθλητικοί σύλλογοι Σλοβακίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1908
Ζ
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1908
Δήμος Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης

Ο Δήμος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης είναι δήμος της περιφέρειας Αττικής που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Ο δήμος σχηματίστηκε με την συνένωση των καταργηθέντων δήμων Βάρης, Βουλιαγμένης και Βούλας. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 33.94 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 48.399 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου είναι η Βούλα. Η περιοχή του Δήμου είναι μέρος του πολεοδομικού συγκροτήματος Αθηνών και ανήκει διοικητικά στην περιφερειακή ενότητα Ανατολικής Αττικής.

Ενότητες και οικισμοί
Ο Δήμος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης διαιρείται σε 3 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 3 καταργηθέντες δήμους πριν την εφαρμογή του Καλλικράτη. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.

Δημοτική Ενότητα Βάρης
Καταλαμβάνει έκταση 22,189 τ.χλμ. και έχει συνολικό πραγματικό πληθυσμό 15.855 κατοίκους, κατά την Απογραφή του 2011. Έδρα της είναι η Βάρη.

Δημοτική Κοινότητα Βάρης -- η Βάρη [ 15.855 ]

Δημοτική Ενότητα Βούλας
Καταλαμβάνει έκταση 8,787 τ.χλμ. και έχει συνολικό πραγματικό πληθυσμό 28.364 κατοίκους, κατά την Απογραφή του 2011. Έδρα της είναι η Βούλα.

Δημοτική Κοινότητα Βούλας -- η Βούλα [ 28.364 ]

Δημοτική Ενότητα Βουλιαγμένης
Καταλαμβάνει έκταση 5,805 τ.χλμ. και έχει συνολικό πραγματικό πληθυσμό 4.180 κατοίκους, κατά την Απογραφή του 2011. Έδρα της είναι η Βουλιαγμένη.

Δημοτική Κοινότητα Βουλιαγμένης -- η Βουλιαγμένη [ 4.180 ]

Δήμαρχοι 
1/1/2011- 26/3/2012 Γρηγόριος Κασιδόκωστας
27/3/2012-31/8/2014 Σπυράγγελος Πανάς
1/9/2014- Γρηγόρης Κωνσταντέλλος

Πηγές
Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010
Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010
Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
Δήμος Σπάτων - Αρτέμιδος

Ο Δήμος Σπάτων - Αρτέμιδος είναι δήμος της περιφέρειας Αττικής που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2010. Ο δήμος σχηματίστηκε με την συνένωση του δήμου Σπάτων και του δήμου Αρτέμιδας λειτούργησε απο το 2011, η έκταση του νέου Δήμου είναι 73.95 τ.χλμ. Σύμφωνα με τα στοιχεία απογραφής της ΕΛΣΤΑΤ του 2011 ο πληθυσμός των Σπάτων καταγράφηκε 12.557 κάτοικοι και ο πληθυσμός της Αρτέμιδας 21.286 κάτοικοι, ο συνολικός πληθυσμός του δήμου ήταν αθροιστικά 33.821 κάτοικοι.

Συνορεύει βόρεια με Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου, νότια με το Δήμο Μαρκοπούλου Μεσογαίας, και δυτικά με το Δήμο Παιανίας και το Δήμο Παλλήνης.

Ιστορική εξέλιξη του δήμου 

Ο δήμος Σπάτων-Λούτσας συστάθηκε το 1952 και προήλθε από την αναγνώριση της προηγούμενης κοινότητας Σπάτων σε δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912 και περιλάμβανε τα Σπάτα ως έδρα της και τους οικισμούς Ραφήνα, Λούτσα, Πικέρμι, Ντράφι και Παπαγγελάκι. Το 1928 αποσπάστηκε η Ραφήνα που αποτέλεσε νέα κοινότητα, το 1952 αποσπάστηκε το Πικέρμι που σχημάτισε την κοινότητα Πικερμίου και το 1974 αποσπάστηκε η Λούτσα που αποτέλεσε την κοινότητα Λούτσας, μετέπειτα δήμο Αρτέμιδας. Τα επόμενα χρόνια ο δήμος Σπάτων-Λούτσας παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι τα τέλη του 2010. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης ο δήμος καταργήθηκε και συνενώθηκε στο νέο Δήμο Σπάτων - Αρτέμιδος.

Δήμαρχοι 
1953-1966 Χρήστος Μπέκας 
1966-1967 Παναγιώτης Μπάτρης 
1967-1974 Δήμαρχοι προσωρινοί και διορισμένοι από την χούντα 
1967-197? Ιωάννης Δημ. Φράγγος, με αναπληρωτή τον Θεοδ. Παν. Κατραζάκη '' (διορισμένος από το καθεστώς της επταετίας 1967-1974, και το 1967).
1975-1978 Δήμος Μπότσαρης (1925-2003) 
1979-1990 Βασίλειος Κουλοχέρης 
1991-1998 Λουκάς Λύγκος 
1999-2002 Αντώνης Τούντας 
2003-2010 Αθανάσιος Τούντας 
2011-2014 Χρήστος Μάρκου 
2014-σήμερα Δημήτριος Μάρκου

Παραπομπές

Πηγές
Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010
 Δήμο Ραφήνας-ΠικερμίουΑπόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010
Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
Δήμος Σαρωνικού Αττικής

Ο Δήμος Σαρωνικού είναι δήμος της Περιφέρειας Αττικής ο οποίος συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Ο δήμος σχηματίστηκε με τη συνένωση των δήμων Καλυβίων Θορικού και Αναβύσσου και των κοινοτήτων Κουβαρά, Παλαιάς Φώκαιας και Σαρωνίδας. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 133,43 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 29.002 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ως έδρα του δήμου ορίστηκαν τα Καλύβια Θορικού.

Διαίρεση

Δήμαρχοι 
2011-2014 Πέτρος Φιλίππου
2014-2019 Γεώργιος Σωφρόνης
2019-   Πέτρος Φιλίππου

Πηγές
Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010
 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010
Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας

Ο Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας είναι δήμος της περιφέρειας Αττικής που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Μάνδρας, Ερυθρών, Βιλίων και της κοινότητας Οινόης. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 426,197 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 17.885 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του νέου δήμου είναι η Μάνδρα. Σήμερα η ειδυλλία είναι τα Βίλια.

Διαίρεση

Δήμαρχοι 
01/2011-09/2014: Γεώργιος Δρίκος, 1ος Δήμαρχος Δήμου Μάνδρας Ειδυλλίας 
http://ekloges-prev.singularlogic.eu/dn2010/public/#{%22page%22:%22level%22,%22params%22:{%22level%22:%22dhm_d%22,%22id%22:9230}}
09/2014-02/01/2015: Γεώργιος Δρίκος, επανεκλογή
https://ekloges-prev.singularlogic.eu/may2014/dn/public/#{%22page%22:%22level%22,%22params%22:{%22level%22:%22dhm_d%22,%22id%22:9230}}
01/2015-08/2019: Ιωάννα Κριεκούκη (επαναληπτική εκλογή, κέρδισε στον 2ο γύρο στις 7 Δεκεμβρίου 2014 και ανέλαβε στις 02/01/2015).
09/2019-σήμερα: Χρήστος Στάθης
https://ekloges.ypes.gr/current/d/home/municipalities/9230/

Παραπομπές

Πηγές
Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010
 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010
Υπουργείο εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
Γαλλικό Κοινοβούλιο

Το Γαλλικό Κοινοβούλιο (γαλλικά: Parlement français) είναι το διθάλαμο νομοθετικό σώμα της κυβέρνησης της Γαλλίας, αποτελούμενο από την Γαλλική Γερουσία (Sénat) και την Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας (Assemblée nationale). Κάθε σώμα διεξάγει νομοθετικές συνελεύσεις σε διαφορετική τοποθεσία στο Παρίσι: η Γερουσία χρησιμοποιεί το Παλάτι του Λουξεμβούργου και η Εθνοσυνέλευση το Παλάτι των Βουρβόνων.

Κάθε σώμα έχει τις δικές του ρυθμίσεις και κανονισμούς. Ωστόσο, προβλέπονται κοινές συναντήσεις στον ίδιο χώρο, κατά τη διάρκεια του Γαλλικού Κογκρέσου (Congrès du Parlement français), που συνέρχεται στο Παλάτι των Βερσαλλιών, προκειμένου να διορθωθεί και να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα της Γαλλίας.

Ιστορία
Το Γαλλικό κοινοβούλιο, ως νομοθετικό σώμα, δεν θα 'πρεπε να συγχέεται με τα διάφορα κοινοβούλια του παλαιότερου καθεστώτος (Ancien Régime) στη Γαλλία, τα οποία ηταν δικαστικά σώματα με συγκεκριμένες πολιτικές λειτουργίες. 

Το Κοινοβούλιο, με την σύγχρονη ερμηνεία του όρου, εμφανίστηκε στη Γαλλία κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Η μορφή του - μονοθάλαμο, διθάλαμο, ή πολυθάλαμο - και οι λειτουργίες του έχουν λάβει διάφορες μορφές κατά τη διάρκεια διαφορετικών πολιτικών καθεστώτων και σύμφωνα με τα διάφορα Γαλλικά συντάγματα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα του Κοινοβουλίου της Γαλλίας (στα Γαλλικά)

Κοινοβούλια ανά χώρα
Γαλλικό Κοινοβούλιο
Γεώργιος Μιχαηλίδης-Νουάρος

Ο Γεώργιος Μιχαηλίδης-Νουάρος (1909 - 8 Ιουλίου 2002) υπήρξε διαπρεπής Έλληνας νομικός και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών (1984). 

Γεννήθηκε το 1909 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του διδάκτορος φιλολογίας και πολυγραφότατου συγγραφέα Μιχαήλ Μιχαηλίδου-Νουάρου ο οποίος καταγόταν από το χωριό Όθος της Καρπάθου. Την περίοδο 1960 - 1974 υπήρξε τακτικός καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποχώρησε με τον τίτλο του Ομότιμου καθηγητή. Διετέλεσε τακτικός καθηγητής Αστικού δίκαίου και Κοσμήτωρ της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Δίδαξε Αστικό δίκαιο στην Ανωτάτη Βιομηχανική και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Βορείου Ελλάδος (1956), πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών και μέλος νομοπαρασκευαστικών επιτροπών. Απεβίωσε τον Ιούλιο του 2002 στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω του πλούσιο συγγραφικό έργο γύρω από το Δίκαιο.

Πηγές

Βιβλιογραφία
Πιτσάκης Κ. Γ., "Ο νομοδιδάσκαλος Γεώργιος Μιχαηλίδης-Νουάρος", στον τόμο του Αλεξιάδης, Μ. (επιμ.) Κάρπαθος και Λαογραφία (Γ' Διεθνές Συνέδριο καρπαθιακής λαογραφίας, Κάρπαθος, 21-26 Μαρτίου 2006), Αθήνα, 2009, σελ. 845-854

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Έλληνες νομικοί
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Καθηγητές Νομικής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Σαλώμη

Η Σαλώμη Γ΄ (εβρ. שלומית Shlomiẗ) ήταν κόρη του Ηρώδη Φιλίππου και της Ηρωδιάδας. Η ρίζα του ονόματός της είναι εβραϊκή που σημαίνει: η ευτυχισμένη, η μακάρια, αυτή που έχει ειρήνη.

Ο Ηρώδης Φίλιππος ήταν εκ πατρός θείος της Ηρωδιάδας. Αυτή αργότερα παντρεύτηκε άλλον εκ πατρός θείο της, τον Ηρώδη Αντίπα. Η Σαλώμη, με την προτροπή της μητέρας της, χόρεψε μπροστά στον πατριό της και δεύτερο σύζυγο της μητέρας της, τον Ηρώδη Αντίπατρο. Γοητεύοντάς τον με τον χορό της, του ζήτησε τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Πρόδρομου στα 32 μ.Χ. Η χριστιανική παράδοση υπογραμμίζει την επικίνδυνη θηλυκή σαγήνη της (π.χ. ερωτικός χαρακτήρας του "χορού των 7 πέπλων") και την προκλητικότητά της, που οδήγησαν στο θάνατο του Βαπτιστή.

Παντρεύτηκε αρχικά τον Φίλιππο, Τετράρχη της Ιτουραίας και της Τραχωνίτιδας, και κατόπιν το βασιλιά της Μικράς Αρμενίας Αριστόβουλο στα 54 μ.Χ.

Αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη και από το Μάρκο και το Ματθαίο, χωρίς όμως να γίνεται αναφορά ονομαστικά. Ωστόσο ο Φλάβιος Ιώσηπος αναφέρει το όνομά της και κάποιες λεπτομέρειες για την οικογενειακή της κατάσταση.

Άλλα πρόσωπα 
Με το όνομα Σαλώμη είναι γνωστή και η γυναίκα του Ζεβεδαίου, η μητέρα των αποστόλων Ιάκωβου και Ιωάννη και εξαδέλφη της παρθένου Μαρίας. Ήταν μία από τις γυναίκες που ακολούθησαν και υπηρέτησαν τον Ιησού στη Γαλιλαία. Αυτή, μαζί με τη Μαρία Μαγδαληνή πήγαν με αρώματα και λουλούδια στον τάφο του Σωτήρα και, βλέποντάς τον άδειο, πήγαν και ειδοποίησαν τους αποστόλους, φέρνοντάς τους το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού.

Παραπομπές

Πηγές 
Καινή Διαθήκη, Κατά Μάρκον 6:17-29, Κατά Ματθαίον 14:3-11

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ορθόδοξος Συναξαριστής - Αγία Σαλώμη η Μυροφόρα
Βιβλική Εγκυκλοπαίδεια

Ηρωδιανή Δυναστεία
Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης
Ντνιπρό

Το Ντνιπρό (), προηγουμένως γνωστό ως Ντνιπροπετρόβσκ (ουκρανικά: Днiпропетровськ), είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας, με περίπου 1 εκατομμύριο κατοίκους. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας, 391 χλμ. νοτιοανατολικά της ουκρανικής πρωτεύουσας, Κίεβο, στον ποταμό Δνείπερο, από τον οποίο πήρε το όνομά της στην ουκρανική γλώσσα. Το Ντνιπρό είναι το διοικητικό κέντρο του Όμπλαστ του Ντνιπροπετρόβσκ. Το 2021 είχε πληθυσμό 980.948 κατοίκους.

Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι η τοποθεσία της σημερινής πόλης κατοικήθηκε από κοινότητες Κοζάκων τουλάχιστον από το 1524. Η πόλη ονομάστηκε Γεκατερινόσλαβ, προς τιμή της Αγίας Αικατερίνης και ιδρύθηκε με διάταγμα της Ρωσίδας αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Μεγάλης το 1787 ως το διοικητικό κέντρο της Νοβοροσίσκαγια, μιας περιοχής που είχαν ενσωματωθεί εδάφη που αποκτήθηκαν πρόσφατα από τους Οθωμανούς Τούρκους. Από τα τέλη του 19ου αιώνα, η πόλη προσέλκυσε ξένο κεφάλαιο και ένα διεθνές, πολυεθνικό εργατικό δυναμικό που εκμεταλλευόταν το σιδηρομετάλλευμα του Κριβμπάς και τον άνθρακα του Ντονμπάς.

Μετονομάστηκε σε Ντνιπροπετρόβσκ το 1926 από τον ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος, Χριχόρι Πετρόφσκι και έγινε το επίκεντρο της δέσμευσης της εποχής του Στάλιν για την ταχεία ανάπτυξη της βαριάς βιομηχανίας. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτό περιλάμβανε πυρηνικές βιομηχανίες, οπλική και διαστημική βιομηχανία, των οποίων η στρατηγική σημασία οδήγησε στον χαρακτηρισμό του Ντνιπροπετρόβσκ ως «κλειστή πόλη».

Μετά τα γεγονότα του Euromaidan του 2014, η πόλη απομακρύνθηκε πολιτικά από κόμματα και πολιτικές προσωπικότητες που υποστήριζαν συνεχείς στενούς δεσμούς με τη Ρωσία και προς εκείνους που επιθυμούσαν να εορτάσουν το επίτευγμα του εθνικού κράτους της Ουκρανίας το 1991 και να αναπτύξουν σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Δύση. Η αλλαγή αντικατοπτρίστηκε με την αφαίρεση των συμβόλων της σοβιετικής εποχής, συμπεριλαμβανομένου, από τον Μάιο του 2016, του «Πετρόβσκ» από το όνομα της πόλης.

Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, το Ντνιπρό αναπτύχθηκε γρήγορα ως κόμβος υλικοτεχνικής υποστήριξης για ανθρωπιστική βοήθεια και σημείο υποδοχής για τους ανθρώπους που διαφεύγουν από πολλά μέτωπα μάχης.

Ιστορία

Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ντίνπρο είναι αδελφοποιημένο με τις:

 Νταλιάν, Κίνα
 Ντάραμ, Καναδάς
 Γόμελ, Λευκορωσία (2018)
 Χερτσλιγιά, Ισραήλ (1992)
 Κουτάισι, Γεωργία
 Στσέτσιν, Πολωνία (2010)
 Τασκένδη, Ουζμπεκιστάν (1998)
 Βίλνιους, Λιθουανία (1988)
 Σιάν, Κίνα (1998)
 Ζίλινα, Σλοβακία (1993)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
 

vn.com.ua – η πληρέστερη βάση πληροφοριών όλων των συγκροτημάτων κατοικιών του Ντνιπρό

Η δολοφονία των Εβραίων του Ντνιπρό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, στον ιστότοπο του Γιαντ Βασσέμ.

 
Πόλεις της Ουκρανίας
Ιστορική έδρα

Ιστορική έδρα είναι τιμητικός τίτλος της ελληνικής τοπικής αυτοδιοίκησης, ο οποίος αποδίδεται σε οικισμούς που δεν αποτελούν έδρα κάποιου δήμου, αλλά φέρουν για ιστορικούς λόγους μεγάλη συμβολική βαρύτητα.

Πιο συγκεκριμένα, οι λόγοι μπορεί να άπτονται της αρχαίας (π.χ. Παλαιά Επίδαυρος στο Δήμο Επιδαύρου, Βεργίνα στο Δήμο Βέροιας) και της νεότερης ιστορίας (π.χ. Κομμένο στο Δήμο Σκουφά, Χορτιάτης στο Δήμο Πυλαίας - Χορτιάτη), της συνεισφοράς στην τοπική οικονομία και πολιτισμό (π.χ. Δελβινάκι στο Δήμο Πωγωνίου), του αρχιτεκτονικού κάλλους (π.χ. Όλυμπος στο Δήμο Καρπάθου) κ.ά.

Η διαφορά της ιστορικής από την διοικητική έδρα είναι ότι στη δεύτερη βρίσκονται συγκεντρωμένες οι κεντρικές υπηρεσίες και λειτουργίες του δήμου, ενώ στην πρώτη λαμβάνουν χώρα κυρίως εορτές και τελετές.

Η ύπαρξη ιστορικής έδρας είναι προαιρετική. Για να αναγνωριστεί ένας οικισμός ως τέτοια, απαιτείται πρόταση του δήμου προς το Συμβούλιο Τοπωνυμιών, το οποίο λαμβάνει την τελική απόφαση.

Πηγές 
 Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων, άρθρο 6§3
 Πρόγραμμα Καλλικράτης, άρθρο 283§22
Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων

Το Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων (ρωσικά: Народный комиссариат внутренних дел СССР), πιό γνωστό με το ακρωνύμιο Εν-Κα-Βε-Ντε (НКВД) ήταν κρατική υπηρεσία της ΕΣΣΔ που συνδύαζε τις αρμοδιότητες ενός υπουργείου εσωτερικών και δημόσιας τάξης/εσωτερικής ασφάλειας, περιλαμβάνοντας τόσο την δημόσια αστυνομία (Μιλίτσιγια), την συνοριοφυλακή, όσο και την μυστική αστυνομία.

Ιστορικό
Η NKVD προέκυψε το 1934 από την Ενιαία Κρατική Πολιτική Διεύθυνση (Ο-Γκε-Πε-Ου) και αποτέλεσε το κεντρικό όργανο της κρατικής διοίκησης της ΕΣΣΔ στα χρόνια 1934-1946, παίζοντας καίριο ρόλο στην εδραίωση του Ιωσήφ Στάλιν ως αδιαμφισβήτητου ηγέτη της ΕΣΣΔ κατά την Μεγάλη Εκκαθάριση. 
Πρώτος αρχηγός της NKVD ήταν ο Γκένριχ Γιάκοντα, ο οποίος αντικαταστάθηκε στα τέλη του 1934 από τον Νικολάι Γιεζόφ και το 1940 ανέλαβε την ηγεσία της ο Λαβρέντι Μπέρια.

Το 1941 (προσωρινά), και μετά ξανά το 1943, οι αρμοδιότητες κρατικής ασφάλειας αποσπάστηκαν στο νεοϊδρυθέν Λαϊκό Επιτροπείο Κρατικής Ασφάλειας (Εν-Κα-Γκε-Μπε), πρόδρομο της Κα-Γκε-Μπε. Το 1946 το Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων μετονομάστηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών Υποθέσεων (Εμ-Βε-Ντε).

Έγινε περισσότερο γνωστή από τα γκουλάγκ όπου οι άντρες της ασκούσαν καθήκοντα φρουρών και ανακριτών, περίοδος όπου διαπράχθηκαν πολλές θηριωδίες εκ μέρους της. Έπαιξε ακόμα το ρόλο στρατιωτικής αστυνομίας στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο και ήταν ο φόβος και τρόμος των λιποτακτών και προδοτών. Στρεφόταν όμως και εναντίον αντιφρονούντων, παίζοντας το ρόλο θεματοφύλακα του συστήματος. Οι αξιωματικοί της στο Ανατολικό Μέτωπο απολάμβαναν εξουσία πάνω στη ζωή και το θάνατο. Ακόμα και κατώτεροι αξιωματικοί της μπορούσαν να εκτελέσουν υψηλόβαθμους άλλων σωμάτων αν κρίνονταν ένοχοι λιποταξίας ή προδοσίας. Στις μεγάλες κυκλωτικές κινήσεις των γερμανικών πάντσερ στις αρχές του πολέμου, όταν πολλές ρωσικές στρατιές εγκλωβίσθηκαν σπεύδοντας να εγκαταλείψουν άρον άρον τις συνοριακές πόλεις, η NKVD αναλάμβανε τη διάσωση των δημόσιων αρχείων μένοντας συχνά τελευταία μέχρι να εκκενωθεί εντελώς η περιοχή. Πολλές φορές επιτηρούσαν την κίνηση των στρατιωτών στις οδικές αρτηρίες, επιβλέποντας για την ορθή εκτέλεση των εντολών του κόμματος.

Παραπομπές

Δείτε επίσης
 Ελληνική επιχείρηση της Εν Κα Βε Ντε

Κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης
Μπάναστρ Τάρλετον

Ο Μπάναστρ Τάρλετον (Banastre Tarleton, 21 Αυγούστου 1754 - 15 Ιανουαρίου 1833), 1ος βαρώνος του Λίβερπουλ, κάτοχος του Μεγαλόσταυρου των Ιπποτών, ήταν Βρετανός στρατιωτικός και πολιτικός. Έγινε γνωστός με τη συμμετοχή του στον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, όπου ξεχώρισε σε νεαρή ηλικία ως αξιωματικός του ιππικού με τις επιδρομές του στο έδαφος των Αμερικανών επαναστατών.

Μετά τον πόλεμο ασχολήθηκε με την πολιτική όπου και διακρίθηκε με το κόμμα των Ουίγων.

Τα πρώτα χρόνια
Ο Μπάναστρ ήταν το τέταρτο από τα εφτά παιδιά του βαρώνου εφοπλιστή και δουλέμπορου Τζον Τάρλετον (1718-1773) του Λίβερπουλ, ο οποίος χρημάτισε και δήμαρχος της πόλης στα 1764 και του οποίου οι επαγγελματικές ενασχολήσεις εκτείνονταν έως την αμερικανική ήπειρο.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης προαλειφόμενος για καριέρα νομικού. Το 1773, με το θάνατο του πατέρα του κληρονόμησε 5.000 αγγλικές λίρες, ποσό τεράστιο εκείνη την εποχή. Οι κακές του συνήθειες όμως, ο τζόγος και οι γυναίκες, τον άφησαν με ελάχιστα από αυτά μόλις σε διάστημα ενός χρόνου. Το 1775 αγόρασε το αξίωμα (συνήθης πρακτική για τους ευγενείς στους ευρωπαϊκούς στρατούς της εποχής, με εξαίρεση τον Ρωσικό και Πρωσικό Στρατό) του δόκιμου αξιωματικού στο 1ο Σύνταγμα Δραγώνων της Αυτοκρατορικής Φρουράς.

Αμερικανική Επανάσταση
Το Δεκέμβριο του 1775, εθελοντής σάλπαρε από το λιμάνι του Κορκ της Ιρλανδίας για τη Βόρεια Αμερική, όπου η επανάσταση βρισκόταν στα σπάργανα. Σάλπαρε υπό την αρχηγία του λόρδου Κορνουόλις με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της πόλης του Τσάρλεστον στην πολιτεία της Νότιας Καρολίνας, η οποία βρισκόταν σε στρατηγική θέση. Μετά την αποτυχία αυτής της προσπάθειας, ενσωματώθηκε στον κύριο κορμό του Βρετανικού Στρατού που ήταν στη Νέα Υόρκη υπό τις προσταγές του στρατηγού Χάουι. Η δράση του εκεί τού έδωσε τη θέση του ταξίαρχου του Ιππικού.

Γρήγορα ανέλαβε τη διοίκηση μονάδας ιππικού με αποστολή τις καταδρομικές ενέργειες στο έδαφος του εχθρού και τη συλλογή πληροφοριών. Η μονάδα του απέκτησε το προσωνύμιο Οι Κυνηγοί του Τάρλετον.

Δεύτερη πολιορκία και κατάληψη του Τσάρλεστον

Πηγές
The American Revolution: War for Independence (Η Αμερικανική Επανάσταση: Πόλεμος για την Ανεξαρτησία) του Alden R. Carter 

Βρετανοί στρατιωτικοί
Περιφερειακή Ενότητα Θάσου

Η Περιφερειακή Ενότητα Θάσου είναι μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας και μία από τις έξι της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Συστάθηκε το 2011 με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και περιλαμβάνει κυρίως τη νήσο Θάσο, αλλά και τη νησίδα Κοίνυρα. Αποτελεί την μοναδική νησιωτική περιφερειακή ενότητα της Μακεδονίας και της Βορείου Ελλάδας γενικότερα. Αρμόδια για τα θέματα της Περιφερειακής Ενότητας Θάσου είναι η Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας.

Διοικητική διαίρεση 
Η Περιφερειακή Ενότητα Θάσου περιλαμβάνει ένα δήμο:
Δήμος Θάσου
Για την πλήρη διοικητική διαίρεση της Π.Ε. Θάσου δείτε επίσης: Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Θάσου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα Π.Ε. Καβάλας
 Περιφερειακή Ένωση Δήμων Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης

Θασου
Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης Παύλος

Ο Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης Παύλος Παπαλεξίου, είναι Έλληνας Νομικός, Θεολόγος και Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Ο Μητροπολίτης Παύλος, γεννήθηκε στην Ροδιά Αιγιαλείας το 1942. Σπούδασε Νομική και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εκάρη Μοναχός στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πεντέλης. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1971 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο Α'. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε στις 13 Μαΐου 1973 από τον Επίσκοπο Βρεσθένης Δημήτριο. Στις 19 Φεβρουαρίου 1978 έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη από τον ίδιο Επίσκοπο. 

Μετά την εις Πρεσβύτερο χειροτονία του, υπηρέτησε ως Προϊστάμενος του Ναού Εισοδίων Θεοτόκου Νέας Φιλοθέης. Στις 3 Οκτωβρίου 1979 τοποθετήθηκε Ιεροκήρυκας και Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας. Από τις 27 Μαρτίου 1990 μέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου 1991, υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και το 1991 ως ιερατικός Προϊστάμενος της Ενορίας της Αστόριας Νέας Υόρκης. Στις 30 Απριλίου 2001 επέστρεψε από την Αμερική και υπηρέτησε στα Γραφεία της Ιεράς Συνόδου και ως Ιεροκήρυκας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Στις 26 Απριλίου 2004, εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης και ενθρονίστηκε στην Κοζάνη στις 20 Ιουνίου του ίδιου έτους.

Κριτική 
Σε δηλώσεις του χαρακτήρισε τη Βουλή των Ελλήνων βόθρο που αναδύει σαπίλα. Για τον λόγο αυτό κλήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να δώσει εξηγήσεις στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Παραπομπές

Μητροπολίτες Σερβίων και Κοζάνης
Έλληνες ιεράρχες
Εγκληματικότητα

Εγκληματικότητα ονομάζεται το σύνολο των αξιόποινων πράξεων που αποδοκιμάζονται ειδικότερα από τους ποινικούς νόμους.

Η Εγκληματικότητα προσδιορίζεται κατά τόπο (περιοχή, χώρα), χρόνο, μέγεθος, δομή (είδος - βαρύτητα) και εξέλιξη (αύξηση, μείωση). Κύρια στοιχεία που προσδιορίζουν τα παραπάνω είναι συνηθέστερα αστυνομικές στατιστικές καθώς και παρόμοιες ποινικών δικαστηρίων ή και άλλων δημόσιων φορέων.

Παρά ταύτα η εγκληματικότητα που προκύπτει από τις παραπάνω στατιστικές αποτελούν την λεγόμενη "φανερή εγκληματικότητα", σε αντίθεση με την "αφανή ή σκοτεινή εγκληματικότητα", που σαφώς υπάρχει αλλά δεν καταγράφεται για διάφορους λόγους, όπως π.χ. περιπτώσεις που δεν καταγγέλλονται.

Η έκταση της εγκληματικότητας σε μία χώρα υπολογίζεται με βάση τον δείκτη εγκληματικότητας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τριπλασιάστηκε η εγκληματικότητα στην Ελλάδα στο 2011
 Η επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας

Εγκληματολογία
Περιθιώτισσα Φωκίδας

Η Περιθιώτισσα ή Περιθειώτισσα είναι ορεινός οικισμός στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 710 μέτρα . Έχει πληθυσμό 283 κατοίκους και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Περιθιώτισσας της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Περιθιώτισσα βρίσκεται ΒΑ της Ναυπάκτου σε απόσταση 42 χλμ. και ΝΔ του Λιδωρικίου (35 χλμ.). Είναι κτισμένη σε πλαγιά του όρους Τρίκορφου με θέα προς την Ανατολή. Γύρω από το χωριό υπάρχουν πυκνά δάση από έλατα και βελανιδιές. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει πλατεία με δύο πέτρινες βρύσες και ένα αιωνόβιο πλάτανο ενώ γύρω της είναι το κοινοτικό κατάστημα, το ιατρείο και ο ναός του Αγίου Δημητρίου. Το αρχικό όνομά της ήταν Περιθειώτισσα και έτσι ο οικισμός προσαρτήθηκε το 1835 στον τότε δήμο Ποτιδανείας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α δημιουργήθηκε κοινότητα Περιθειωτίσσης με έδρα την ίδια, ενώ το 1940 μετονομάστηκε σε Περιθιώτισσα.

Στον οικισμό γεννήθηκε ο Θεοφάνης Μπετσίστας (1886 - 1958), μακεδονομάχος, βετεράνος των Βαλκανικών Πολέμων και μετέπειτα ηγούμενος της μονής Αγίου Στεφάνου στα Μετέωρα, ο οποίος κατά τη διάρκεια της Κατοχής συνελήφθη από τις ιταλικές αρχές διότι είχε αποθηκεύσει εντός του μοναστηριού οπλισμό και πολεμοφόδια.

Πηγές 
 https://web.archive.org/web/20111225223540/http://www.lidoriki.gr/

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://perithiotissa.blogspot.com/

Χωριά του νομού Φωκίδας
Δήμος Δωρίδος
Τομή συνόλων

Τομή δύο μη κενών συνόλων Α και Β ενός συνόλου αναφοράς Ω ονομάζουμε το σύνολο που αποτελείται από τα κοινά στοιχεία των συνόλων Α και Β. 

Η τομή των Α και Β συμβολίζεται με  και ορίζεται ως:

Για παράδειγμα: 

Αν Α={1,2,3,α,β,γ} και Β={1,3,4,5,6,α,γ} είναι Α  Β={1,3,α,γ}

Αν Α={1,2,3,4} και Β={5,6,α,γ} είναι  όπου  είναι το κενό σύνολο, δηλαδή το σύνολο το οποίο δεν έχει στοιχεία.

Ακόμη για τα σύνολα  έχουμε:
  είναι ξένα (disjoint) μεταξύ τους.

Ιδιότητες της πράξης της τομής συνόλων

Η τομή συνόλων είναι μια πράξη μεταξύ συνόλων, για την οποία ισχύουν οι ιδιότητες:  
(όπου Α, Β, Γ ⊆ Ω και Ø είναι το κενό σύνολο)
  (ανακλαστική ιδιότητα)

  (αντιμεταθετική ιδιότητα)
  (προσεταιριστική ιδιότητα)
 και 

Ακόμη για τις πράξεις της ένωσης και της τομής συνόλων ισχύουν και οι γενικές ιδιότητες:
   (επιμεριστική ιδιότητα της ένωσης ως προς την τομή)
   (επιμεριστική ιδιότητα της τομής ως προς την ένωση)
        (ιδιότητα της απορρόφησης)

Δείτε επίσης 
 Θεωρία συνόλων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Θεωρία συνόλων
Δυαδικές πράξεις
Κολυμβήθρα του Σιλωάμ

Σιλωάμ (εβρ. προέλευσης, σημαίνει «Απεσταλμένος») ονομαζόταν μια δεξαμενή στην Ιερουσαλήμ, όπου ο Ιησούς Χριστός έστειλε έναν τυφλό να πλυθεί για να ανακτήσει την όρασή του. Λίγα πράγματα είναι γνωστά για το πώς ήταν τότε αυτή η δεξαμενή, αν και η ευρύτερη θέση της οριοθετείται προφανώς από το σημερινό Μπίρκετ Σιλουάν, λίγο νοτιοδυτικότερα από την Πόλη του Δαβίδ. Πιθανότατα αυτή είναι επίσης κατά προσέγγιση η τοποθεσία της “δεξαμενής” ή του υδροταμιευτήρα του Βασιλιά Εζεκία, που αποτελούσε συνέχεια του αγωγού τον οποίο κατασκεύασε για να μεταφέρει τα νερά της Γιών.

Οι σήραγγες μεταφοράς νερού στην Πηγή Γιών 
Το 1867 στην περιοχή της Ιερουσαλήμ, ο Τσαρλς Γουόρεν ανακάλυψε έναν αγωγό νερού που ξεκινούσε από την πηγή Γιων και κατέληγε μέσα στο λόφο, απ’ όπου ένα φρεάτιο οδηγούσε επάνω, στην Πόλη του Δαβίδ. Προφανώς, αυτή ήταν η δίοδος μέσω της οποίας εισχώρησαν αρχικά στην πόλη οι άντρες του Δαβίδ. Ο καθαρισμός ολόκληρου του συστήματος των σηράγγων οι οποίες ξεκινούν από την πηγή Γιών έγινε στη διάρκεια των ετών 1909-1911. Μια τεράστια σήραγγα, με μέσο ύψος 1,8 μέτρα και μήκος 533 μέτρα είχε λαξευτεί μέσα σε συμπαγή βράχο. Οδηγούσε από την πηγή Γιών στην Κολυμβήθρα του Σιλωάμ, η οποία βρισκόταν στην κοιλάδα των Τυροποιών (μέσα στην πόλη) και είναι προφανώς η σήραγγα που κατασκεύασε ο Εζεκίας. Στο τοίχωμα αυτής της στενής σήραγγας βρέθηκε μια επιγραφή σε αρχαία εβραϊκή γραφή. Αυτή λέει εν μέρει:

Ιστορία 
Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ αναφέρεται αρκετές φορές στην Αγία Γραφή. Ο Ησαΐας αναφέρει τα νερά της κολυμβήθρας (8:6). Επίσης αναφέρεται στην κατασκευή της σήραγγας του Εζεκία (22:9). Για τους Χριστιανούς, η κολυμβήθρα του Σιλωάμ έχει επιπλέον ιδιαίτερη σημασία: Αναφέρεται Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, ως η θέση στην οποία ο Ιησούς έστειλε ένα «τυφλό άτομο από τη γέννησή του", προκειμένου να ολοκληρωθεί η θεραπεία του ανθρώπου.

Παραπομπές

Κτίρια και κατασκευές στην Ιερουσαλήμ
Γεωγραφία της Βίβλου
Πέτρος Φιλιππίδης

Ο Πέτρος Φιλιππίδης (Αθήνα, 31 Δεκεμβρίου 1962) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Βιογραφία 
Το 1986 αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν και σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών. Όσο βρισκόταν στο θέατρο του Κάρολου Κουν πρωταγωνίστησε στις θεατρικές παραστάσεις Ιππείς, Αχαρνής, Αγαμέμνων, Όρνιθες, Πέρσες, Προμηθέας Δεσμώτης και στις Θεσμοφοριάζουσες. Τέλος, σπούδασε σκηνοθεσία στην σχολή Σταυράκου. Είναι παντρεμένος και έχει έναν γιο, τον Δημήτρη Φιλιππίδη. Είναι υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.

Καταγγελίες 
Στις αρχές του 2021 τρεις γυναίκες ηθοποιοί, η Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, η Λένα Δροσάκη και η Πηνελόπη Αναστασοπούλου ζήτησαν την  οριστική διαγραφή του από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ) με καταγγελία απο κοινού για ανάρμοστη συμπεριφορά και κατάχρηση εξουσίας ως σκηνοθέτης, στα πλαίσια του ελληνικού #metoo. Στον απόηχο των παραπάνω καταγγελιών, η ΕΡΤ προέβη άμεσα στη διακοπή της συνεργασίας της με τον Πέτρο Φιλιππίδη, ο οποίος συμμετείχε στην τηλεοπτική σειρά "Χαιρέτα μου τον Πλάτανο", με το να τον απομακρύνει από τον ρόλο που είχε ο ίδιος στο συγκεκριμένο έργο. Σε καταγγελία στο Σ.Ε.Η. προέβη επίσης ο ηθοποιός Γιώργος Ψάλτου για τη βίαιη συμπεριφορά και ξυλοδαρμό του Πέτρου Φιλιππίδη σε βάρος του, κατά τη διάρκεια της θεατρικής παράστασης «Φον Δημητράκης» που είχε ανέβει την διετία 2013-2015.  

Στις 28 Μαρτίου 2022 ξεκίνησε η δίκη, όπου ο ηθοποιός κατηγορείται για έναν βιασμό κατ’ εξακολούθηση και για δύο απόπειρες βιασμού.

Εργογραφία 
Παρακάτω ακολουθεί η εργογραφία του Φιλιππίδη:

Τηλεόραση

Θέατρο

Φωνή

Μεταγλωττίσεις
Έχει μεταγλωττίσει τη φωνή του Μούσου στην κινηματογραφική ταινία της «Mulan» και τη φωνή του Sid στην σειρά κινηματογραφικών ταινιών «Ice Age».

Αφηγήσεις
Έχει δανείσει τη φωνή του ως αφηγητής στα παιδικά παραμύθια: "o Πέτρος κι ο Λύκος", "η Ιστορία του Μπαμπάρ του Μικρού Ελέφαντα", "Οδηγός των Νέων για την Ορχήστρα", "το Καρναβάλι των Ζώων" - "ο Πιγκουΐνος Μεγαλομανής" και "η Συμφωνία των Παιχνιδιών" την περίοδο 1994-1995.

Παραπομπές

Πηγές 
 theaterdiadromi.gr

Έλληνες κωμικοί
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Σόλομον Οκπάκο

Ο Σόλομον Οκπάκο (Solomon Okpako), γεννημένος στις 1 Μαΐου 1990 στην πόλη Αμπράκα της Νιγηρίας, είναι διεθνής νιγηριανός ποδοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,70 και αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή. Τη σεζόν 2010-11 έχει υπογράψει στον Πανιώνιο.

Βιογραφικό 
Ο Σόλομον Οκπάκο ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 2003 στην ερασιτεχνική Μπέντελ Γιουνάιτεντ και  σε ηλικία 15 ετών, το 2005, εντάχθηκε στην α΄ ομάδα της. Το 2006 υπέγραψε στην επαγγελματική Κάνοου Πιλάρς (Kano Pillars F.C.), ομάδα της ανώτερης κατηγορίας της Νιγηρίας, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα το 2008 και έφτασε ως τα ημιτελικά του Αφρικανικού Τσάμπιονς Λιγκ την επόμενη σεζόν. Το καλοκαίρι του 2010 ήρθε στην Ελλάδα και υπέγραψε στον Πανιώνιο.

Διεθνής 
Ο Σόλομον Οκπάκο έχει αγωνιστεί με την ομάδα Νέων (Κ20) της Νιγηρίας και μετείχε στην προετοιμασία για την τελική φάση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Νέων 2009 στην Αίγυπτο αλλά δεν συμπεριλήφθηκε στην αποστολή. Με την ίδια ομάδα, ως Β΄ Ομάδα της Νιγηρίας, τον Απρίλιο του 2010 κατέκτησε το Κύπελλο Δυτικής Αφρικής. Μάλιστα, πέτυχε το δεύτερο γκολ στον τελικό στο 87΄, στη νίκη με 2-0 επί της Σενεγάλης . 

Στη συνέχεια κλήθηκε στην ομάδα που προετοιμάστηκε για το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής αλλά τελικά δε συμπερλήφθηκε στους 23 που ταξίδεψαν εκεί.

Καριέρα 

Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νιγηρίας
Ποδοσφαιριστές Μαμελόντι Σάνταουνς ΦΚ
Μητροπολίτης πρώην Περιστερίου Χρυσόστομος Ζαφείρης

Ο Χρυσόστομος Ζαφείρης ήταν Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος που διετέλεσε Μητροπολίτης Περιστερίου από το 1978 έως το 2019.

Βιογραφία
Ο κατά κόσμον Γεράσιμος Ζαφείρης γεννήθηκε στην Άρτα το 1935. Αποφοίτησε από την Ιερά Θεολογική Σχολή Χάλκης το 1960.
Μετεκπαιδεύθηκε στη Γαλλία και στη Γερμανία, ανακηρύχθηκε Διδάκτορας και Υφηγητής της Θεολογίας σε Στρασβούργο και Αθήνα. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 20 Ιουλίου 1960 και Πρεσβύτερος την 1 Μαΐου 1970 από τον Μητροπολίτη Γερμανίας Ιάκωβο. Το 1976 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Τιτουλάριος Μητροπολίτης Γαρδικίου και διορίστηκε Διευθυντής του Διορθόδοξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος θέση την οποία διατήρησε έως το έτος 1999. Το 1978 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου. Ανέπτυξε πλούσια δραστηριότητα με συγγραφη άρθρων, διαλέξεων, συμμετοχών σε συνέδρια και πολλών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών  θεολογικού, κοινωνικού και εθνικού περιεχομένου.

Στις 5 Μαρτίου 2019 με επιστολή του προς την Διαρκή Ιερά Σύνοδο (Δ.Ι.Σ.) της Εκκλησίας της Ελλάδος παραιτήθηκε για λόγους υγείας. 
Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 7 Νοεμβρίου 2019 μετά από σύντομη νοσηλεία σε νοσοκομείο των Αθηνών και ετάφη στο Κοιμητήριο Περιστερίου.

Πηγές
Επίσημη ιστοσελίδα της Ιερά Μητροπόλεως Περιστερίου

Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Περιστερίου
Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών

Ο Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών (κατά κόσμον Περικλής Κούτσας, Πτερούντα Λέσβου, 1 Σεπτεμβρίου 1945) είναι Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το 2002 εξελέγη Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πτερούντα Λέσβου το 1945. Το 1963-1967 σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου και έλαβε το πτυ­χίο του το 1968. Το 1973 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1975 Πρεσβύτερος -Αρχιμανδρίτης υπό του Μητροπολίτου Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Ιερόθεου. Το 1973 διορίστηκε ως τακτικός ιεροκήρυκας και ως το 2002 υπηρέτησε τις Ι. Μητρο­πόλεις Αττικής, Ύδρας, Σπετσών και Αἰγίνης, και Νέας Σμύρνης.

Τις περιόδους 1981-1984 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι και στο Στρασβούργο ως υ­πότροφος της Γαλλικής Κυβέρνησης, εἰδικεύθηκε στην Πατρολογία και τη Βυζαντινή Θεο­λογία και αναγορεύτηκε Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου.

Στις 11 Οκτωβρίου 2002 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης στις 12 του ίδιου μήνα χειροτονήθηκε Επίσκοπος στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και στις 30 Νοεμβρίου 2002 ενθρονίστηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίας Φωτεινής Νέας Σμύρνης.

Συγγραφικό έργο
 «Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης, Ὁ Μέγας Κανών μέ μετάφραση.», Αθήνα 2009
 «Ἀδαμιαῖος Θρῆνος.», Αθήνα 2009
 «Ἡ νηστεία τῆς Ἐκκλησίας.», Αθήνα 2006 
 «Νικήτα τοῦ Στηθάτου.», Αθήνα 2005
 «Στό κατώφλι τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.», Αθήνα 2002
 «Callistos Angelicoudès», Στρασβούργο 1984, Αθήνα 1998
 «Οἱ καταβασίες τῶν δεσποτικῶν καί θεομητορικῶν ἑορτῶν.», Κατερίνη 1994 
 «Ὁ πνευματικός Πατήρ», Αίγιο 2000
 «ΚΗΡΥΞΑΤΕ.», Αθήνα 2004
 «Οἱ Ἀπόστολοι τῶν Κυριακῶν.», Αθήνα 2002
 «Ἡ ἱερωσύνη μου.», Αθήνα 2008
 «Ἡ πορεία μου πρός τήν Ὀρθοδοξία.», Αθήνα 1999

Πηγές
Ιερά Μητρόπολις Νέας Σμύρνης
Βιβλία του Μητροπολίτου Νέας Σμύρνης

Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Νέας Σμύρνης
Νίκος Πατέρας

Ο Νίκος (Νικόλαος) Πατέρας είναι Έλληνας πλοιοκτήτης και πρώην πρόεδρος της ομάδας ποδοσφαίρου του Παναθηναϊκού. Κατάγεται από τις Οινούσσες της Χίου και γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Αυγούστου του 1963. Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου City του Λονδίνου. Ο πατέρας του, Διαμαντής, διετέλεσε για χρόνια παράγοντας του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου.

Το 1992, έχοντας προηγουμένως εργαστεί μαζί με τον πατέρα του, Διαμαντή, και το θείο του, Ιωάννη, ίδρυσε τη δική του ναυτιλιακή εταιρεία καταφέρνοντας να διαχειριστεί στόλο έως και 50 πλοίων. Την περίοδο μεταξύ 2008 και 2010 διετέλεσε πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός.

Σήμερα ο Νικόλαος Δ. Πατέρας είναι επικεφαλής της εταιρείας διαχείρισης πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων Contships. Η Contships αποτελεί τη μεγαλύτερη στον κόσμο ανεξάρτητη πλοιοκτήτρια εταιρεία feeder containerships, μεταφορικής ικανότητας 900-1.500 TEUs. Ο στόλος της Contships Management αποτελείται από 46 feeders containerships.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Νίκος Πατέρας: Ένα από τα νέα φαινόμενα του ελληνικού εφοπλισμού mediashipping.gr

Έλληνες εφοπλιστές
Παράγοντες ΠΑΟ
Πρόεδροι ΠΑΕ Παναθηναϊκός
Αδελφότητα Οφφικιάλων
Παύλος Ντεντιδάκης

Ο Παύλος Ντεντιδάκης (1895 - 19 Ιουνίου 1970) ήταν Έλληνας πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Ήταν ιατρός στο επάγγελμα και είχε διατελέσει διευθυντής του Τμήματος Ωτορινολαρυγγολογίας του Τζανείου Νοσοκομείου. Πρώτη φορά είχε εκλεγεί βουλευτής πριν την δικτατορία Μεταξά, κατά τη διάρκεια της οποίας εξορίστηκε στην Αλεξανδρούπολη.

Δήμαρχος 
Διορίστηκε δήμαρχος Πειραιά στις 21 Ιανουαρίου 1945 παραμένοντας μέχρι τις 20 Ιουνίου. Στις 21 Νοεμβρίου 1954 έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος χωρίς όμως επιτυχία. Στις 24 Απριλίου 1959 εξελέγη δήμαρχος Πειραιά για πρώτη φορά έχοντας την υποστήριξη της ΕΔΑ. Στον δημαρχιακό θώκο παρέμεινε μέχρι τις 30 Αυγούστου 1964.

Βουλευτής και υπουργός 
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πειραιώς με το κόμμα των Φιλελευθέρων τα  έτη 1932, 1933  και επανεξελέγη στις εκλογές του 1946 (με 4.717 ψήφους), του 1951 και του 1952. Το 1947 εξελέγη γ΄ αντιπρόεδρος της Βουλής. Στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη του 1948, ο Ντεντιδάκης ανέλαβε υπουργός Δημοσίας Τάξεως από τις 18 Νοεμβρίου 1948 ως τις 20 Ιανουαρίου 1949. Στις 10 Απριλίου 1952 διορίστηκε υπουργός δημοσίων έργων στην κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα. Στις εθνικές εκλογές του 1956 επανεξελέγη βουλευτής Πειραιά ενώ σε αυτές του 1958 δεν κατάφερε να εκλεγεί.

Αδερφός του ήταν ο Εμμανουήλ Ντεντιδάκης, πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Πειραιώς, ενώ ανηψιοί του οι Αντώνιος Ντεντιδάκης, πρώην βουλευτής Α' Πειραιώς & Νήσων και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας και Μιχάλης Ντεντιδάκης, αντιδήμαρχος Πειραιά.

Πηγές 

Δήμαρχοι Πειραιά
Βουλευτές Πειραιά
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων
Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως
Ιωάννης Ορφανός

Ο Ιωάννης Ορφανός (Βισταγή, 1893 - Πειραιάς, 16 Μαΐου 1961) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Βισταγή της σημερινής περιφερειακής ενότητας Ρεθύμνου και εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στον Πειραιά. Ήταν ιατρός στο επάγγελμα και ασχολήθηκε με την πολιτική για πρώτη φορά το 1946, οπότε και έθεσε υποψηφίοτητα στις βουλευτικές εκλογές με το Κόμμα των Φιλελευθέρων χωρίς όμως επιτυχία. Εξελέγη βουλευτής Πειραιώς για πρώτη φορά στις εκλογές του 1952 και επανεξελέγη έπειτα στις εκλογές του 1956 και στις εκλογές του 1958.

Απεβίωσε στον Πειραιά στις 16 Μαΐου 1961. Τον διαδέχθηκε στην έδρα του ο Ηρακλής Σακαλής.

Πηγές 
 Εφημερίδα Ελευθερία, φύλλο: 17/5/1961,  σελ.: 6

Βουλευτές Πειραιά
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)