joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
T.O.P

Ο Choi Seung-hyun (Hangul: 최승현, 4 Νοεμβρίου 1987), περισσότερο γνωστός με το όνομα T. O. P, είναι τραγουδιστής και ηθοποιός από την Νότιο Κορέα. Είναι μέλος του συγκροτήματος Big Bang και έχει συμμετάσχει σε διάφορες τηλοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες, όπως το I Am Sam (2007), Iris (2009), Nineteen (2009), 71: Into the fire (2010), Δέσμευση (2013) και Tazza: The Hidden Card(2014).

Ο αρθρογράφος Jeff Benjamin του Billboard K-Πόλη τονίζει πως ο  T. O. P είναι γνωστός για τη χαμηλή μπάσα χροιά του.

Ζωή και καριέρα

2005-06: Πρώιμη ζωή και το ντεμπούτο του με το Big Bang 

Πριν από την είσοδο του στη YG Entertainment, ο Σουνγκ χιούν ήταν ράπερ στην Underground σκηνή της Κορέας, με το όνομα  Tempo, και παιδικός φίλος με τον G-Dragon, ένα άλλο μέλος και αρχηγός του συγκροτήματος Big Bang. Ο G-Dragon είχε δηλώσει πως ήταν "φίλοι από τη γυμνάσιο και συχνά χορεύανε και τραγουδούσαν παρέα" Παρόλο που Ο G-Dragon μετακόμισε και οι δύο φίλοι απομακρύνθηκαν, ο ίδιος  επικοινώνησε με τον Seung-hyun όταν η YG Entertainment έψαχνε υποψηφίους για τη δημιουργία των Big Bang. Οι δυο τους ηχογράφησαν αρκετά demo και τα έστειλαν στον πρόεδρο της εταιρείας [ Yang Hyun Suk], ο οποίος αργότερα κάλεσε τον Seung-hyun να περάσει από ακρόαση. Αρχικά ο Seung-Hyun απορρίφθηκε από την ακρόαση, καθώς η εταιρεία τον έκρινε πολύ "γεμάτο"¨για τα πρότυπα των idols της Κορέας. Ο ίδιος αργότερα δήλωσε πως πήγε σπίτι του και άρχε να γυμνάζετε πολύ σκληρά, επειδή ήθελε να ενταχθεί στην YG Entertainment". Έξι μήνες αργότερα, επέστρεψε για άλλη μια ακρόαση και πέρασε στην εταιρεία. Φέρεται να έχασε 20 κιλά σε 40 μέρες.
Του δόθηκε το όνομα του T. O. P. (κορεατικά: 탑) από τον συνάδελφο του στην YG τον τραγουδιστή "Se7en". Έγινε ένας από τους δύο ράπερ στην ομάδα του Big Bang, παράλληλα με τον G-Dragon. Οι δύο τους σε συνδυασμό με τέσσερις άλλους νεαρούς: Taeyang, Daesung, Seungri και Jang Hyun-seung συμμετείχαν σ' ένα τηλεοπτικό  πρόγραμμα (reality show) για την προβολή και προώθησή τους. Ο Jang Hyun-seung απορρίφθηκε από την δισκογραφική εταιρεία, και οι Big Bang έκαναν το το επίσημο ντεμπούτο τους με πέντε μέλη. το πρώτο Τους άλμπουμ, Since 2007, έγινε αμέσως επιτυχία, και περιλαμβάνει το πρώτο σόλο τραγούδι του T.O.P "Big Boy". Το συγκρότημα σημείωσε μεγάλη επιτυχία με την κυκλοφορία του το τραγούδι "Lies" (κορεατικά: 거짓말; Αναθεωρημένο Romanization: Geojitmal) από το μίνι-άλμπουμ Always (2007), που βρέθηκε στην κορυφή πολλών charts μετά την κυκλοφορία του. Τα singles, "Last Farewell" (κορεατικά: 마지막 인사 Αναθεωρημένη Romanization: Majimak: σχολή Insa) από το μίνι-άλμπουμ Hot Issue και "Day by Day" (κορεατικά: 하루하루 Αναθεωρημένη Romanization: Haru Haru) από το album  Stand Up, έγιναν επίσης μεγάλες επιτυχίες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Νοτιοκορεάτες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Νοτιοκορεάτες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Νεάπολη (συνοικία Λευκωσίας)

Η Νεάπολη είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Τοποθεσία 
Στα βόρεια συνορεύει με τον Τράχωνα, στα βορειοανατολικά και ανατολικά με την Ομορφίτα, στα ανατολικά με το Καϊμακλί, στα νοτιοανατολικά με τη Γενί Τζαμί, στα νότια με το Αμπού Καβούκ και τον Ιμπραχίμ Πασά, στα νοτιοδυτικά με τον Μαχμούτ Πασά και στα δυτικά με τον Αράπ Αχμέτ.

Αθλητικά σωματεία 
Στην Νεάπολη είχε την έδρα του το αθλητικό σωματείο Ολυμπιάδα Νεάπολης. Η ομάδα επαναδραστηριοποιήθηκε στις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διατηρεί ομάδα πετοσφαίρισης ανδρών και ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών. Παλαιότερα διατηρούσε και ποδοσφαιρική ομάδα.

Παραπομπές 

Συνοικίες Δήμου Λευκωσίας
Σχεδιασμένη οικονομία

Σχεδιασμένη οικονομία (ή αλλιώς Κεντρική Οικονομία ή Κεντρικώς Σχεδιασμένη Οικονομία) είναι ένα οικονομικό σύστημα κατά το οποίο όλες οι οικονομικές αποφάσεις διαμορφώνονται από τη βούληση του κράτους και όχι από την αλληλεπίδραση μεταξύ των καταναλωτών και των επιχειρήσεων. Αντίθετα με την οικονομία της αγοράς -όπου οι αποφάσεις παραγωγής παίρνονται από ιδιώτες και ιδιωτικές επιχειρήσεις- η σχεδιασμένη οικονομία αποβλέπει στον απόλυτο έλεγχο των πόρων που παράγονται. Την παραγωγή των αγαθών την αναλαμβάνουν κρατικά εργοστάσια και επιχειρήσεις.

Χαρακτηριστικά 
Η σχεδιασμένη οικονομία τονίζει κατά πολύ τον χαρακτήρα του κρατικού παρεμβατισμού. Όλοι οι πόροι βρίσκονται υπό την κατοχή του κράτους, το οποίο τους εκμεταλλεύεται όπως εκείνο επιθυμεί χωρίς να βασίζεται στις απαιτήσεις των τελικών καταναλωτών. Η αγορά και οι δυνάμεις της δεν μπορούν να ορίσουν την τιμή για οποιοδήποτε αγοραστικό αγαθό ή υπηρεσία. Σκοπός των οικονομικών δραστηριοτήτων δεν είναι το κέρδος, αντίθετα το κράτος στοχεύει να παρέχει αγαθά και υπηρεσίες σε όλους τους πολίτες.

Σε μια σχεδιασμένη οικονομία, η τιμή των προϊόντων ορίζεται από το κράτος και έτσι μπορεί η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών να τα αποκτήσει. Έτσι υπάρχει και λιγότερη ανισότητα πλούτου. Σε μια σχεδιασμένη οικονομία η ανεργία είναι ανύπαρκτη, γιατί το κράτος τείνει να δίνει εργασία σε όσο περισσότερους πολίτες μπορεί.

Επειδή ο καταναλωτής δεν υπολογίζεται κατά τη λήψη των αποφάσεων, τα καταναλωτικά αγαθά είναι λίγα και δεν υπάρχει ποικιλία, πράγμα που για τον καταναλωτή είναι ανώφελο. Η έλλειψη κερδών απομακρύνει τους ξένους επενδυτές από την χώρα. Επίσης χάνεται πολύς χρόνος για τις συνεννοήσεις μεταξύ του κράτους και των εταιρειών.

Παραδείγματα Κρατών με Σχεδιασμένη Οικονομία 
 Βόρεια Κορέα
 Κούβα
 Τουρκμενιστάν
 Μιανμάρ
 Λάος
 Λιβύη
 Ιράν
 Ιράκ (μέχρι το 2003)

Παραπομπές

Οικονομία
Νίκη Γουλανδρή

Η Νίκη Γουλανδρή (1925–9 Φεβρουαρίου 2019) ήταν Ελληνίδα ευεργέτιδα και επιτυχημένη βοτανική ζωγράφος.

Αφού αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών, η Νίκη Γουλανδρή σπούδασε Πολιτική Επιστήμη και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολιτική Επιστήμη και τη Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Φρανκφούρτης υπό την επίβλεψη των φιλοσόφων Τέοντορ Αντόρνο και Μαξ Χορκχάιμερ. Μιλούσε άπταιστα Γαλλικά, Γερμανικά και Αγγλικά. Επίσης, ήταν επίτιμη διδάκτωρ φιλοσοφίας στην επιστήμη του Πανεπιστημίου της Ουψάλα στη Σουηδία.

Βοήθησε στην εικονογράφηση αρκετών βοτανολογικών βιβλίων, όπως τα Wild Flowers of Greece (Άγρια άνθη της Ελλάδας) από τους Κ. Γουλιμή και W. T. Stearn, και and Peonies of Greece (Παιώνιες της Ελλάδας) από τους U.T. Stearn και P.H. Davies. 

Ήταν Πρόεδρος του Μουσείου Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας. Διετέλεσε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών (1974), Γενική Γραμματέας Υγείας (1974), επίτιμη αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (1975–80), και μέλος της Διεθνούς Επιτροπής για τον Πολιτισμό και την Εξέλιξη της UNESCO. Είχε κερδίσει βραβείο Global 500 του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών το 1990, ενώ το 1991 ονοματίστηκε Γυναίκα της Ευρώπης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κίνημα.

Υπήρξε παντρεμένη με τον Άγγελο Γουλανδρή, της οικογενείας εφοπλιστών, με τον οποίον ίδρυσαν το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή το 1964.

Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 2019 στην Αθήνα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφικό στην ιστοσελίδα του Δικτύου Ευρωπαϊκής Τέχνης (EURAN)
 Βοτανική ζωγραφική της Νίκης Γουλανδρή 
 Ιστοσελίδα του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή

Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Έλληνες ευεργέτες
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Οικογένεια Γουλανδρή
Χάρης

Το ελληνικό όνομα Χάρης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

Αρχαιότητα
 Χάρης ο Λίνδιος (3ος αι. π.Χ.), χαλκουργός, ο δημιουργός του Κολοσσού της Ρόδου
 Χάρης ο Αθηναίος (περ. 400-324 π.Χ.), στρατηγός

Νεότερη εποχή

Ως επώνυμο
 Κωνσταντίνος Χάρης (γενν. 1920), παιδαγωγός και συγγραφέας
 Πέτρος Χάρης (1902-1998), συγγραφέας και ακαδημαϊκός

Ως βαφτιστικό
 Χάρης Αρβανιτίδης, δημοσιογράφος
 Χάρης Ατματζίδης, πολιτικός
 Χάρης Γεωργιάδης, Κύπριος υπουργός
 Χάρης Γιαννόπουλος, καλαθοσφαιριστής
 Χάρης Θεοχάρης, πολιτικός
 Χάρης Καστανίδης, υπουργός
 Χάρης Μαυρίας, ποδοσφαιριστής
 Χάρης Παπάζογλου, καλαθοσφαιριστής
 Χάρης Παυλίδης, υδατοσφαιριστής και προπονητής
 Χάρης Ρώμας, ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και στιχουργός
 Χάρης Τσιρκινίδης, συγγραφέας
Κλαύδιος Κλαυδιανός

Ο Κλαύδιος Κλαυδιανός (Claudio Claudiano, περ. 370 - 404) ήταν Λατίνος ποιητής.

Βίος
Προερχόμενος από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, έφθασε στην Ρώμη περί το 394 μ.Χ στην αυλή του Ονώριου. Πέθανε στη Ρώμη περί το 404 μ.Χ.

Συγγραφικό έργο
Υπό την εύνοια του υπουργού Στιλίχωνα, ασχολήθηε με τη σύνταξη πανηγυρικών και ποιημάτων παγανιστικού και μυθολογικού περιεχομένου. Συνέταξε το επίγραμμα In Jacobum magistrum equitum και το εξ είκοσι στίχων ποιήμα De salvaror (ή Carmen paschale) με χριστολογικό περιεχόμενο.

Χαρακτήρας του έργου του
Αρχικά ελληνόγλωσσος εξελίχθηκε σε ικανό λατινομαθή και δίχασε τους ερευνητές σχετικά με το αν ήταν χριστιανός ή εθνικός. Για τον Αυγουστίνο δεν ήταν παρά ένας φαινομενικά χριστιανός που έγραψε για τους χριστιανούς για να κολακέψει και ευχαριστήσει τους προστάτες του.

Παραπομπές

Πηγές
Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.53-54
Βίκτορ Κνόρε

Ο Βίκτορ Κάρλοβιτς Κνόρε (γερμ. Viktor Karlovich Knorre, ρωσ. Виктор Карлович Кнорре, 4 Οκτωβρίου 1840 – 25 Αυγούστου 1919) ήταν Ρώσος αστρονόμος γερμανικής καταγωγής. Εργάσθηκε στο Πούλκοβο και στο Βερολίνο, και ανεκάλυψε 4 αστεροειδείς.

Οικογένεια και βιογραφικά στοιχεία
Ο Κνόρε γεννήθηκε στο Νικολάγεβ, το σημερινό Μικολάιβ της νότιας [Ουκρανία]]ς. Η οικογένειά του ήταν οικογένεια αστρονόμων: Ο παππούς του, ο Ερνστ Φρήντριχ Κνόρε (1759–1810), είχε μεταναστεύσει από τη Γερμανία στο Ντόρπατ (το σημερινό Τάρτου της Εσθονίας), όπου εργάσθηκε (1803–10) ως «παρατηρητής» στο Αστεροσκοπείο του Τάρτου και καθηγητής μαθηματικών στο εκεί πανεπιστήμιο. Ο πατέρας του Βίκτορ, ο Καρλ Κνόρε (1801–1883), ίδρυσε το Αστεροσκοπείο του Νικολάγεβ το 1827.

Ο Βίκτορ ήταν το πέμπτο από τα 15 παιδιά του Καρλ Κνόρε (τα είχε αποκτήσει από τρεις συζύγους) και πήγε στο Βερολίνο το 1862 για να σπουδάσει αστρονομία με τον Βίλχελμ Φέρστερ. Εργάσθηκε στο Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο το 1867 ως εκτελεστής αστρονομικών υπολογισμών και στη συνέχεια στο Αστεροσκοπείο του Βερολίνου, όπου είχε πάει και ο πατέρας του περί το 1871. Απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών στο σπίτι του στο Λίχτερφέλντε (κοντά στο Βερολίνο) μετά από σύντομη ασθένεια.

Σταδιοδρομία
Από το 1873, ως παρατηρητής στο Αστεροσκοπείο του Βερολίνου, ο Βίκτορ Κνόρε ανεκάλυψε 4 αστεροειδείς, τους 158 Κορωνίς το 1876, 215 Οινώνη το 1880, 238 Υπατία το 1884 και 271 Πενθεσίλεια το 1887. Για τις παρατηρήσεις των αστεροειδών κατασκεύασε δικό του μικρόμετρο. Δεν δίδασκε φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, αλλά δίδασκε τη χρήση των τηλεσκοπίων του αστεροσκοπείου. Το 1892 διορίσθηκε καθηγητής της αστρονομίας. Ενδιαφέρθηκε για τη βελτίωση του αστρονομικού εξοπλισμού και δημοσίευσε εργασίες σχετικά με μία βελτιωμένη ισημερινή στήριξη τηλεσκοπίων, που αναφέρεται ως «στήριξη Knorre & Heele».

Ο Κνόρε ήταν επίσης γνωστός ως ικανότατος σκακιστής, έχοντας παίξει εναντίον μετρ όπως οι Άντολφ Άντερσεν, Γκούσταφ Νέουμαν και Γιοχάνες Τσούκερτορτ. Συμμετείχε σε αρκετά τουρνουά σκακιού κατά τη δεκαετία του 1860.

Ονομάσθηκαν προς τιμή του
 Ο αστεροειδής της Κύριας Ζώνης 14339 Κνόρε (Knorre), που ανακαλύφθηκε το 1983, πήρε το όνομά του προς τιμή των τριών γενεών των αστρονόμων Κνόρε.
 Η «βαριάντα Κνόρε» στην Άμυνα δύο ίππων στο σκάκι (κωδικός ECO C59)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 M. Ebell: Νεκρολογία του Καθηγητού Κνόρε, στο: Astronomische Nachrichten, 1919, τόμ. 209, σελ. 367 (στη γερμανική)
 Βιογραφικές πληροφορίες
 Το προφίλ του ως σκακιστή και παρτίδες του στο chessgames.com

Γερμανοί αστρονόμοι
Ρώσοι αστρονόμοι
Βασίλης Τολιόπουλος

Ο Βασίλης Τολιόπουλος (Αθήνα, 15 Ιουνίου 1996) είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ / σούτινγκ γκαρντ στον Άρη Θεσσαλονίκης.

Σταδιοδρομία

Πρώτα χρόνια 
Ο Τολιόπουλος σε μικρή ηλικία έπαιζε στις νεανικές ομάδες του Πανιωνίου. Το 2013 ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με τον Ίκαρο Καλλιθέας, στον οποίοι παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2014 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Κολοσσό Ρόδου.

Ολυμπιακός Πειραιώς 
Το 2015 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό. Στις 3 Ιανουαρίου 2019, το συμβόλαιό του με τον Ολυμπιακό λύθηκε.

Άρης Θεσσαλονίκης 
Στις 5 Ιανουαρίου 2019, υπέγραψε ως ελεύθερος με τον Άρη.

Α.Ε.Κ 
Στις 4 Ιουλίου 2019, ανακοινώθηκε από την ΑΕΚ. Στις 16 Φεβρουαρίου 2020, κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας 2019-20 εναντίον του Προμηθέα Πατρών, με νίκη 61-57.

Ιωνικός Νίκαιας 
Στις 31 Αυγούστου 2020, ανακοινώθηκε ο μονοετής δανεισμός του από την ΑΕΚ στον Ιωνικό Νίκαιας. Τον Νοέμβριο τραυματίστηκε στο στο δάκτυλο του χεριού του με αποτέλεσμα να μείνει εκτός δράσης για 1,5 μήνα. Τη σεζόν 2020-21, είχε 11,6 πόντους, 2,7 ριμπάουντ και 3,5 ασσίστ σε 18 αγώνες.

Π.Α.Ο.Κ 
Στις 29 Ιουνίου 2021, ανακοινώθηκε από την ομάδα του Π.Α.Ο.Κ, με συμβόλαιο συνεργασίας δυο ετών. Τη σεζόν 2021-22, είχε μέσο όρο 6.3 πόντους με 1.8 ριμπάουντ και 2 ασίστ σε 23 παιχνίδια της κανονικής περιόδου στα οποία συμμετείχε. Την 1η Ιουλίου 2022, αποτέλεσε παρελθόν από την ομάδα, καθώς δεν ενεργοποιήθηκε ο δεύτερος χρόνος του συμβολαίου του.

Άρης Θεσσαλονίκης 
Στις 6 Ιουλίου 2022, επέστρεψε επίσημα στον Άρη  για την σεζόν 2022-23.

Εθνική Ελλάδος 
Ο Τολιόπουλος έχει συμμετάσχει στο Ευρωμπάσκετ Παίδων 2012 με την Εθνική Παίδων, στο Ευρωμπάκετ Εφήβων (U-18) το 2013 και το 2014 με την Εθνική Εφήβων. Επίσης το καλοκαίρι του 2015 πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Εφήβων (U-19) που διοργανώθηκε στην Κρήτη και η Εθνική Ελλάδος κατέλαβε την τέταρτη θέση.   Το 2016 ήταν ένα από τα σημαντικότερα μέλη της Εθνικής Νέων Ανδρών, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Β Κατηγορίας που διεξήχθη στη Χαλκίδα από τις 15 έως τις 24 Ιουλίου, η οποία κατέκτησε την τρίτη θέση, κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο και το τρίτο εισιτήριο για άνοδο στην Α΄ Κατηγορία.

Τον Νοέμβριο του 2020, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ανδρών ώστε να συμμετάσχει στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2022, ωστόσο ένας τραυματισμός τον κράτησε εκτός ομάδας. Τελικά έκανε ντεμπούτο με την Εθνική στις 20 Φεβρουαρίου 2021, κόντρα στην Βοσνία (ήττα με 69-84).

Στατιστικά σταδιοδρομίας

Πρωτάθλημα Ελλάδας 

*Τελευταία ανανέωση: 01/07/2022

Τίτλοι-Διακρίσεις

Συλλογικοί

Ολυμπιακός 
 Πρωτάθλημα Ελλάδας: (2016)

ΑΕΚ 
 Κύπελλο Ελλάδας: (2020)

Ατομικοί 

 2x Ελληνικό All Star Game νέων: (2013, 2014)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Πόιντ γκαρντ
Σούτινγκ γκαρντ
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20
Καλαθοσφαιριστές Ικάρου Καλλιθέας
Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου
Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Μεϊλισάχ Χατούν

Η Μεϊλισάχ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:ميليسا خاتون) (Τούρκικα:Meylişah (Meyl-i Şah) Hatun, γνωστή και ως Μελεκσιμά ή Μελικαγιά, 1608-1631) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Σουλτάνου Οσμάν Β' της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μητέρα του Ηγεμόνα Ομέρ.

Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Meyl-i Şah Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

Ζωή
Η Μεϊλισάχ γεννήθηκε στην Σερβία το 1608 και ήταν σερβικής καταγωγής. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μαρίτσα.

Στις 20 Οκτωβρίου 1621 γέννησε τον γιο της Ηγεμόνα Ομέρ,  Ο Οσμάν διέταξε μια γιορτή προς τιμήν του Ηγεμόνα Ομέρ, ο οποίος πέθανε κατά λάθος ένα από πυροβολισμό που δέχτηκε κατά την διάρκεια της γιορτής, καθώς αναβίωναν σκηνές πολωνικού πολέμου, ο πρίγκιπας ήταν παρών και από τον ξαφνικό πυροβολισμό από το όπλο τραυματίστηκε και πέθανε.

Μετά τον θάνατο του Οσμάν Β΄ στάλθηκε στο παλάτι της Αδριανούπολης όπου και πέθανε το 1631.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback).
 Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover).

Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Οθωμανοί
Γιώργος Χουλιαράκης

Ο Γιώργος Χουλιαράκης είναι Έλληνας οικονομολόγος, πανεπιστημιακός και πολιτικός. Έλκει την καταγωγή του από τον Ίασμο Ροδόπης.

Βιογραφία 
Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ, στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και στο Πανεπιστήμιο του Γουόρικ. Έχει διδάξει Οικονομικά σε διάφορα πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού, ανάμεσα στα οποία το Πανεπιστήμιο του Έσσεξ.

Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 έγινε πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνώμων του υπουργείου Οικονομικών και στη συνέχεια έγινε βασικό μέλος της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας.

Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου ήταν υπουργός Οικονομικών. Στη δεύτερη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών αρμόδιος για τα έξοδα. 

Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2019, ανέλαβε σύμβουλος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα και τον Ιανουάριο του 2022 οικονομικός σύμβουλος στην Τράπεζα της Ελλάδος με πρόταση του διοικητή της, Γιάννη Στουρνάρα.

Παραπομπές 

Έλληνες οικονομολόγοι
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Οικονομικών
Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός

Ο Στυλιανός Χαρκιανάκης (Ρέθυμνο, 29 Δεκεμβρίου 1935 - Σίδνεϊ, 25 Μαρτίου 2019) ήταν Αρχιεπίσκοπος  Αυστραλίας από το 1975 ως το 2019. Κατείχε επίσης την θέση του ιδρυτικού και μονίμου προέδρου της Μόνιμης Επιτροπής των Ορθόδοξων Εκκλησιών στην Αυστραλία και του Κοσμήτορα της Ελληνορθόδοξης Θεολογικής Σχολής του Αγίου Ανδρέα. 

Ήταν θεολόγος, ειδικευμένος στην Εκκλησιολογία και βραβευμένος ποιητής.

Σύνοψη 
Ο Αρχιεπίσκοπος Στυλιανός γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης στις 29 Δεκεμβρίου 1935. Σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από όπου αποφοίτησε το 1958. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1957 και ιερέας το 1958. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη συστηματική θεολογία και τη φιλοσοφία της θρησκείας στη Βόννη της Γερμανίας, από το 1958 έως το 1966. Στους διδασκάλους του συμπεριλαμβανόταν ο Καρδινάλιος Γιόζεφ Ράτσινγκερ, ο οποίος αργότερα έγινε ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄. Έγραψε τη διατριβή του στην ιδέα πως η Ορθόδοξη Εκκλησία κατείχε το αλάθητο όταν ενεργούσε από κοινού με συνοδικότητα (π.χ. Οικουμενικές Σύνοδοι). Την περίοδο αυτή, η ιδέα του αλάθητου φαινόταν πως ανήκε αποκλειστικά στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, και ήταν εντελώς ξένη στην Ορθόδοξη .

Το 1965, ενώ ολοκλήρωνε τις μεταπτυχιακές του σπουδές, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ  Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1966 ορίστηκε ηγούμενος στη Μονή Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη. Ήταν ιδρυτικό μέλος, στη συνέχεια αντιπρόεδρος και εν τέλει πρόεδρος, του Πατριαρχικού Ινστιτούτου Πατερικών Μελετών στη μονή. Από το 1969 έως το 1975, δίδαξε συστηματική θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Το 1970 εξελέγη Τιτουλάριος Μητροπολίτης Μιλητουπόλεως (ενώ παρέμενε στην Ιερά Μονή Βλατάδων) ως έξαρχος υπεύθυνος για θέματα που απασχολούσαν τη βόρεια Ελλάδα και το Άγιον Όρος.

Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας 
Το 1975, ο Στυλιανός Χαρκιανάκης εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας και Έξαρχος Ωκεανίας. Κατέχοντας αυτή τη θέση, συμμετείχε σε αρκετούς διαλόγους μεταξύ της Ορθοδοξίας και άλλων Χριστιανικών ομάδων. Η πλέον περίοπτη θέση που κατείχε ήταν αυτή του συνπροέδρου ( εκλεγμένου από ΟΛΕΣ τις Ορθόδοξες Εκκλησίες) του θεολογικού διαλόγου με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αλλά και ως αντιπρόεδρος με τις Αγγλικανικές εκκλησίες. 

Δίδαξε θεολογία και πνευματικότητα στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ από το 1975 έως το 2019. Το 1986 αναγορεύθηκε ο πρώτος κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Αγίου Ανδρέα. Επίσης, κατείχε τη θέση του καθηγητή στη Συστηματική Θεολογία.

Πέθανε στις 25 Μαρτίου 2019 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας σε ηλικία 83 ετών από καρκίνο.

Βραβεύσεις 
Το 1973 του απονεμήθηκε το Διεθνές βραβείο Χέρντερ. Επίσης του απονεμήθηκε το Βραβείο Ποίησης από την Ακαδημία Αθηνών το 1980, ως ένας αξιοσημείωτος ποιητής με εκτενή βιβλιογραφία. Το 1985 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ από το Πανεπιστήμιο του Λούμπλιν στη Πολωνία. Ακόμη, ένα από τα ποιήματα του, το «Μετά Εφιάλτου», μελοποιήθηκε από τον Κώστα Τσικαδέρη. Το 2014 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Πηγές 

Στυλιανος
Απόφοιτοι Θεολογικής Σχολής Χάλκης
Έλληνες θεολόγοι
Έλληνες ποιητές
Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Ράνια Αντωνοπούλου

Η Ουρανία Αντωνοπούλου (γεν. 1960) είναι Ελληνίδα οικονομολόγος και πολιτικός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα και σπούδασε Οικονομικά. Έχει διεξάγει επιστημονικές έρευνες για θέματα οικονομίας, κρίσης και έμφυλης ισότητας.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ήταν αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης αρμόδια για την καταπολέμηση της ανεργίας, αξίωμα το οποίο διατήρησε και στη δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα.

Παραιτήθηκε από τη θέση της αναπληρώτριας υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στις 26 Φεβρουαρίου 2018, μετά την αποκάλυψη ότι εισέπραττε επίδομα ενοικίου για σπίτι που νοίκιαζε στο Κολωνάκι με αίτησή της σύμφωνα με τον Ν.4336/2015. Είχε επικριθεί και γιατί το δηλωμένο εισόδημα στο πόθεν έσχες ήταν αρκετά μεγάλο για να καλύψει το ενοίκιο.      

Μερικές ώρες μετά την αποπομπή της από τον Πρωθυπουργό, παραιτήθηκε και ο σύζυγός της, υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, Δημήτρης Παπαδημητρίου.

Παραπομπές

Έλληνες οικονομολόγοι
Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Λουτρό Λάρισας

Το Λουτρό (παλαιότερες ονομασίες Αουντουκλάρ και Λουτρός)) είναι χωριό του Νομού Λάρισας που ανήκει στη Δημοτική ενότητα Κοιλάδας του Δήμου Λαρισαίων. Βρίσκεται στα δυτικά του Νομού,περίπου 25 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης της Λάρισας, κοντά στα όρια με τους Νομούς Τρικάλων και Καρδίτσας και στην ανατολική πλευρά του όρους Τίτανος (Δοβρούτσι) με το Πάρκο Κεραιών για την ψηφιακή τηλεόραση.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Λαρισαίων
Σπύρος Περεσιάδης

Ο Σπύρος Περεσιάδης (ή Σπυρίδων Περεσιάδης, Μεσορρούγι Αχαΐας, 1854 – Αθήνα, 1918) ήταν Έλληνας συγγραφέας.

Γεννήθηκε το Μεσορρούγι όπου πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και μετά στο Ελληνικό σχολείο Ακράτας. Υπηρέτησε αργότερα ως γραμματέας του Δήμου Νωνάκριδος και ως γραμματοδιδάσκαλος στο Δημοτικό σχολείο της γειτονικής Περιστέρας. Στα παιδικά του χρόνια δέχτηκε το πρώτο χτύπημα της μοίρας: σ' ένα παιδικό παιχνίδι ένα μυτερό ξύλο τον τραυμάτισε στο μάτι με αποτέλεσμα την μερική απώλεια όρασης στο ένα μάτι. Πολύ αργότερα, το 1879, σε μια ερασιτεχνική παράσταση στην Ακράτα, όπου μετείχε και ο ίδιος, ένα θραύσμα καψυλίου, από εκπυρσοκρότηση όπλου που χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες μιας δραματικής σκηνής, σφηνώθηκε στο γερό του μάτι και ολοκλήρωσε την τραγωδία. Φαίνεται πως πέτυχε μετάθεση στην Αθήνα, όπου υποβλήθηκε σε συστηματική θεραπεία, αλλά ούτε η επιστήμη της πρωτεύουσας κατάφερε να αναστείλει την εξέλιξη του τραυματικού καταρράκτη, που θα επιφέρει με βραδύ ρυθμό την ολική τύφλωση. Μετά το θάνατο της μητέρας του το 1887, εγκαταστάθηκε στην Ακράτα για μια δεκαετία, η οποία αποτελεί τα χρόνια της συγγραφής των κορυφαίων θεατρικών του έργων. Το 1897 μετακόμισε στην Αθήνα ως το τέλος της ζωής του το 1918.

Πηγές 
 Σπύρου Περεσιάδη, Γκόλφω, Εκδοτικός οίκος Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 2003.

Έλληνες συγγραφείς
Στάδιο Τέντι

Το Στάδιο Τέντι (εβραϊκά: איצטדיון טדי) είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ιερουσαλήμ του Ισραήλ. Τρεις ποδοσφαιρικές ομάδες χρησιμοποιούν σήμερα το γήπεδο, η Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ, η Χάποελ Ιερουσαλήμ και η Χάποελ Καταμόν Ιερουσαλήμ.

Το γήπεδο πήρε την ονομασία του επί χρόνια δημάρχου της Ιερουσαλήμ Τέντι Κόλεκ, ο οποίος ήταν δήμαρχος κατά τη διάρκεια της κατασκευής του και ήταν ένας από τους εξέχοντες υποστηρικτές του.

Εικόνες

Παραπομπές 

Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Ισραήλ
Στάδια ποδοσφαίρου
Δημήτρης Βίτσας

Ο Δημήτρης Βίτσας (Κερατσίνι Πειραιά, 6 Ιουλίου 1956) είναι Έλληνας πολιτικός και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, που διατέλεσε υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής και αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1956 στο Κερατσίνι. Σπούδασε νομική στην Αθήνα και έχει εργαστεί ως ιδιωτικός υπάλληλος.
Από το 1974, οργανώθηκε στην ΚΝΕ και κατόπιν στο ΚΚΕ, από όπου αποχώρησε το 1991. 

Στη συνέχεια προσχώρησε στον Συνασπισμό, όπου ήταν γραμματέας της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής από το 2009 έως το 2013. Τον Ιούλιο του 2013, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε ως ενιαίο κόμμα, εξελέγη γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής.

Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής στη Β' Αθηνών και σε αυτές του Σεπτεμβρίου του 2015 εξελέγη στη Β' Πειραιώς.

Στις 18 Ιουλίου του 2015 ανέλαβε αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας μετά από τη παραίτηση του Κώστα Ήσυχου. Διατήρησε το αξίωμά του και μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Την 28η Φεβρουαρίου του 2018 ανέλαβε υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, θέση που διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου του 2019.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφικό στην ιστοσελίδα της Βουλής

Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Βουλευτές Β' Πειραιά
Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εθνικής Άμυνας
Έλληνες κομμουνιστές
Βουλευτές Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
Έλληνες υπουργοί Μεταναστευτικής Πολιτικής
Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Τόρεϊ Μπραγκς

Ο Τόρεϊ Μπραγκς (Λος Άντζελες, 15 Μαΐου 1976), είναι Αμερικάνος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,03 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του Σμολ φόργουορντ.

Σταδιοδρομία
Ο Μπραγκς αγωνίστηκε από το 1994 ως το 1996 στην ομάδα του κολεγίου του Σαν Χοσέ, ενώ την επόμενη διετία συνέχισε στο κολέγιο Εξέβιερ από το Σινσινάτι.

Το 1998, υπέγραψε στην Μπαλοντσέστο Καντάμπρια από την Ισπανία, για να συνεχίσει στην Γκραν Κανάρια. Μετά από ένα πέρασμα από το CBA, συμφώνησε με τη Μανρέσα, στην οποία έπαιξε για μόλις τέσσερις αγώνες με μέσο όρο 19,0 πόντων.

Αφού επέστρεψε στην Αμερική αγωνιζόμενος στην Γκαϊτέρος ντε Ζούλια από τη Βενεζουέλα, μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο έπαιξε σε είκοσι παιχνίδια σκοράροντας 362 πόντους και μαζεύοντας 186 ριμπάουντ. Την επόμενη σεζόν φόρεσε τη φανέλα του ΠΑΟΚ, παίζοντας σε πέντε αγώνες με 17,1 πόντους ανά αγώνα.

Ακολούθησε το πέρασμα του από τη Χαποέλ Ιερουσαλήμ, πριν συνεχίσει στο Πουέρτο Ρίκο και υπογράψει αργότερα στους Χιούστον Ρόκετς. Συνέχισε και πάλι στο ΝΒΑ με τους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, ενώ την επόμενη χρονιά φόρεσε τη φανέλα της ρωσικής Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης, πριν παίξει επτά ακόμη αγώνες με τους Χιούστον Ρόκετς.

Στη συνέχεια πέρασε από τη Σπαρτάκ Πριμόριε και την ΑΣΚ Ρίγα, όπως και την Ιρόνι Ραμάτ Γκαν από το Ισραήλ. Στα τελευταία πέντε χρόνια της καριέρας του, αγωνίστηκε στη Λατινική Αμερική και σε ομάδες από την Ουρουγουάη, την Κολομβία, τον Άγιο Δομίνικο, τη Βενεζουέλα, την Αργεντινή, το Μεξικό, τη Χιλή, ενώ πέρασε και από το Ιράν και την Ιορδανία.

Παραπομπές

Πηγές 
 Torraye Braggs NBA Stats | Basketball-Reference.com
 Torraye Braggs Player Profile, Houston Rockets, NBA Stats
 DraftExpressProfile: Torraye Braggs, Stats, Comparisons, and Outlook

Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Γκραν Κανάρια‎
Καλαθοσφαιριστές Μανρέσα‎
Καλαθοσφαιριστές βενεζουελάνικων συλλόγων‎‎‎‎‎
Καλαθοσφαιριστές πορτορικανικών συλλόγων‎
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ‎
Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ιερουσαλήμ‎‎‎
Καλαθοσφαιριστές Χιούστον Ρόκετς‎‎
Καλαθοσφαιριστές Ουάσινγκτον Ουίζαρντς
Καλαθοσφαιριστές Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης
Καλαθοσφαιριστές Τούλσα 66ερς
Καλαθοσφαιριστές λετονικών συλλόγων‎‎
Καλαθοσφαιριστές μεξικανικών συλλόγων‎‎
Καλαθοσφαιριστές ουρουγουανικών συλλόγων‎‎
Καλαθοσφαιριστές αργεντίνικων συλλόγων‎‎‎
Καλαθοσφαιριστές κολομβιανών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές ιρανικών συλλόγων‎
Στάδιο Σάμι Οφέρ

Ο Στάδιο Σάμι Οφέρ (εβραϊκά: אצטדיון סמי עופר) επίσης γνωστό ως «Διεθνές Στάδιο Χάιφα», είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στη Χάιφα του Ισραήλ. Η κατασκευή ξεκίνησε στα τέλη του 2009 και ολοκληρώθηκε το 2014. Το στάδιο αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε από τη Haifa Economic Corporation. Επί του παρόντος, το γήπεδο χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες, ως έδρα της Μακάμπι Χάιφα και της Χάποελ Χάιφα.

Το στάδιο αντικατέστησε το παλαιότερο Στάδιο Κιριάτ Ελιέζερ, το οποίο έκλεισε το 2014 και κατεδαφίστηκε το 2015. Το γήπεδο πήρε την ονομασία του από τον ισραηλινό μεγιστάνα στον τομέα της ναυτιλίας, Σάμι Οφέρ, ο οποίος δώρισε 20 εκατομμύρια δολλάρια για την κατασκευή του γηπέδου. Η συνεισφορά του Οφέρ έφτασε το 19% του συνολικού κόστους του γηπέδου. Είναι χωρητικότητας 30.858 θέσεων.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Χάιφα
Ποδόσφαιρο στο Ισραήλ
Στάδια ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ (εβραϊκά: ההתאחדות לכדורגל בישראל, αγγλικά: Israel Football Association, IFA) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο Ισραήλ. Εδρεύει στο Ραμάτ Γκαν και είναι μέλος της UEFA. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Ισραήλ.

Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από την οργάνωση Ισραηλινοί Σύνδεσμοι Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (IPFL) υπό την εποπτεία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ισραήλ.

Ιστορία 
Η «Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Παλαιστίνης υπό Βρετανική Εντολή» (Football Association of Mandatory Palestine) ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1928 και υπέβαλε αίτηση για ένταξη στην Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA). Εντάχθηκε ως προσωρινό μέλος στις 17 Δεκεμβρίου του 1928, έγινε δεκτή στις 17 Μαΐου του 1929 και αναγνωρίστηκε από τη διοίκηση της FIFA στις 6 Ιουλίου του 1929 ως την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Παλαιστίνης (Palestine Football Association).

Το 1954, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ έγινε δεκτή στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC). Το 1974, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ αποχώρησε από την AFC λόγω πολιτικών πιέσεων από αραβικές και μουσουλμανικές ομοσπονδίες μέλη που αρνήθηκαν να παίξουν εναντίον του Ισραήλ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και του 1980, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ δεν ήταν συνδεδεμένη με κάποια συνομοσπονδία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι ισραηλινές εθνικές ομάδες έπαιζαν μόνο σε αγώνες της FIFA και περιστασιακά σε προκριματικούς αγώνες των συνομοσπονδιών της Ασίας (OFC), της Ευρώπης (UEFA) και της Νότιας Αμερικής (CONMEBOL).

Το 1992, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ έγινε δεκτή από την Ένωση Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA) ως συνδεδεμένο μέλος, και 2 χρόνια αργότερα ως πλήρες μέλος. Από το 1992, οι ισραηλινή σύλλογοι έχουν παίξει σε διάφορες διασυλλογικές διοργανώσεις της UEFA και οι ισραηλινές εθνικές ομάδες αγωνίζονται σε πρωταθλήματα της UEFA.

Λογότυπο 
Το λογότυπο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ισραήλ έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Το Ισραήλ  στον ιστότοπο της FIFA
 Το Ισραήλ στον ιστότοπο της UEFA

Ποδόσφαιρο στο Ισραήλ
Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Νικόλα Λεάλι

Ο Νικόλα Λεάλι (ιταλικά: Nicola Leali, γένν. 17 Φεβρουαρίου 1993) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, οποίος ανήκει στη Γιουβέντους και αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα. Από το καλοκαίρι του 2017,  αγωνίζεται για τη Ζούλτε Βάρεγκεμ ως δανεικός.Από τον Φλεβάρη(3/2) αγωνίζεται στη Περούτζα.

Συλλογική καριέρα 
Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία με την Μπρέσια Κάλτσιο και από το 2012 ανήκει στο δυναμικό της Γιουβέντους, για την οποία όμως δεν έχει πραγματοποιήσει κάποια εμφάνιση. Πριν παραχωρηθεί δανεικός στον Ολυμπιακό, αγωνίστηκε υπό το ίδιο καθεστώς από μία χρονιά σε 4 ιταλικές ομάδες, μεταξύ άλλων τις Φροζινόνε Κάλτσιο και ΑΚ Τσεζένα της Α΄ κατηγορίας, σε δε όλες υπήρξε η βασική επιλογή των προπονητών του.

Διεθνής καριέρα 
Έχει χριστεί διεθνής με κάθε αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ιταλίας στις ηλικίες μεταξύ 16 και 21 ετών, ενώ αποτέλεσε μέλος της Κ-21 που έλαβε τη δεύτερη θέση κατά το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Ελπίδων του 2013 στο Ισραήλ (ο ίδιος δεν αγωνίστηκε).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Nicola Leali, ιστότοπος Ένωσης Ευρωπαϊκών Ομοσπονδιών Ποδοσφαίρου (UEFA) 
 Nicola Leali, soccerway.com
 Nicola Leali, transfermarkt.gr .

Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας U16
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας U17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας U18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας U19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ20
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Μπρέσια Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Ποδοσφαιριστές Σπέτσια Κάλτσιο 1906
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Τσεζένα
Ποδοσφαιριστές Φραζινόνε Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Σέριε Β
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Ζούλτε Βάρεγκεμ
Ποδοσφαιριστές Περούτζα Κάλτσιο
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Στέλιος Σπεράντζας

Ο Στέλιος Σπεράντζας ή Σπεράντσας (Σμύρνη, 1888 - Αθήνα, 6 Ιουνίου 1962) ήταν Έλληνας οδοντίατρος, πανεπιστημιακός καθηγητής και λογοτέχνης. Υπήρξε ο στιχουργός των δύο πρώτων ύμνων του Πανιωνίου ΓΣΣ.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1888 στη Σμύρνη όπου και ανατράφηκε. Σπούδασε στην Ευαγγελική Σχολή της γενέτειράς του και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου σπούδασε ιατρική (αναγορεύτηκε διδάκτορας το 1915). Στη συνέχεια υπηρέτησε για επτά χρόνια στις ένοπλες δυνάμεις ως ακτινολόγος. Το 1922 διορίστηκε διευθυντής του ακτινολογικού στα κρατικά αντιφυματικά ιατρεία ενώ μετά την απόκτηση του πτυχίου οδοντιατρικής κατά το 1932 μετέβη στο Παρίσι όπου ειδικεύτηκε στην ορθοδοντική. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εξελέγη το 1933 ως ο πρώτος καθηγητής του τμήματος ορθοδοντικής του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου δίδαξε μέχρι το 1952. Απεβίωσε το βράδυ της 6ης Ιουνίου του 1962 μετά από χρόνια και επώδυνη ασθένεια.

Υπήρξε συνεργάτης εφημερίδων και περιοδικών της Σμύρνης όπως η «Αρμονία», ο «Αριστοτέλης» και η «Νέα Σμύρνη». Το 1946 ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εθνικής Εταιρίας των Ελλήνων Λογοτεχνών ενώ διετέλεσε συνεργάτης και μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού «Μικρασιατικά Χρονικά». Σύμφωνα με τα αρχεία της ελληνικής Μασονικής Στοάς ο Σπεράντζας ήταν ελευθεροτέκτονας.

Συγγραφικό έργο

Ποίηση 
Ο Σπεράντζας εμφανίστηκε στα γράμματα το 1901 όταν κέρδισε το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό για τη δημιουργία του ύμνου του Πανιωνίου Σμύρνης και το ίδιο έτος εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Ιάδες αύραι». Ακολούθησαν οι «Συμφωνίες» (1905), τα «Ψηφιδωτά» (1920), το «Όταν φεύγουν οι ώρες» (1922), οι «Γαλάζιες ρίμες» (1947), ο «Ορφικός λόγος» (1952) και το «Λάλον ύδωρ» (1959). Ενδιάμεσα το 1931, σε συνεργασία με τους συνθέτες  Αλ. Παναγιωτόπουλο και Διονύσιο Λαυράγκα, δημιούργησε το δεύτερο ύμνο του Πανιωνίου.

Παιδική λογοτεχνία 
Ο Σπεράντζας υπήρξε γόνιμος συγγραφέας έργων της παιδικής λογοτεχνίας έχοντας στο ενεργητικό του ποιητικές συλλογές («Παιδικές ψυχές», «Σαν τα πουλιά», «Μικρές φωνές» κλπ), θεατρικά έργα αλλά και το πεζογράφημα του 1951 «Ταξιδεύοντας με τον Κοντορεβιθούλη».

Επιστημονικά συγγράμματα 
Μεταξύ των επιστημονικών έργων του Σπεράντζα ξεχωρίζει το ογκώδες σύγγραμμα «Ορθοδοντική», το οποίο όταν εκδόθηκε ήταν το πρώτο του είδους του στην Ελλάδα. Άλλα έργα του είναι «Αι ακτίνες Ραίντγκεν εν τη διαγνώσει της σκωληκοειδίτιδος», το «Υπόμνημα προς την Κοινωνίαν των Εθνών επί τη λήψει νομοθετικών μέτρων διά την προφύλαξιν εκ των κινδύνων Χ και του Ραδίου», «Η φυματίωσις», τα «Ορθοδοντικά μελετήματα» κλπ.

Άλλα έργα 
Εκτός των παραπάνω, ο Σπεράντζας έγραψε τα σενάρια για έξι μελοδράματα («Μαύρη πεταλούδα», τα «Κασσιανή», «Αμφιτρύων» κλπ) καθώς και μια διασκευή του Άσματος Ασμάτων για ορατόριο. Εξέδωσε επίσης τις μελέτες «Μπάιρον», τα «Στο δρόμο του στοχασμού» και «Οι Έλληνες γιατροί λογοτέχνες από την άλωση της Πόλης ως τα σήμερα».

Παραπομπές 

Έλληνες ορθοδοντικοί
Έλληνες ακτινολόγοι
Έλληνες λογοτέχνες
Πανιώνιος Σμύρνης
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας Πειραιά «Άγιος Παντελεήμων»

Το Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας Αθηνών «Άγιος Παντελεήμων» είναι ένα μεγάλο νοσοκομείο που βρίσκεται στη Νίκαια του νόμου Αττικής. Διαθέτει 650 οργανωμένες κλίνες και παρέχει πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια ιατρική περίθαλψη. Υπάγεται στη 2η Υγειονομική Περιφέρεια Πειραιώς και Αιγαίου. Στο νοσοκομείο ανήκει επίσης το Κέντρο Υγείας Σαλαμίνας και το Γενικό Νοσοκομείο Δυτικής Αττικής «Αγία Βαρβάρα».

Ιστορία
Η ιστορία του νοσοκομείου ξεκινά το 1952, όταν άρχισε να λειτουργεί στη συνοικία Άσπρα Χώματα, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα. Το 1937 το Υπουργείο Υγείας αποφάσισε την ανέγερση του και το 1939 έλαβαν αρχή οι εργασίες της ανέγερσής του, οι οποίες όμως με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου διακόπηκαν. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το νοσοκομείο μεταφέρθηκε σε κτίριο αποθήκης καπνού στην οδό Θηβών, το οποίο με παρεμβάσεις μετατράπηκε σε νοσοκομείο, γνωστό ως Νοσοκομείο «Σαπόρτα», όπου εκεί λειτουργούσε καθ' όλη τη διάρκεια της Κατοχής. Το 1948 αρχίζουν ξανά οι εργασίες της ανέγερσής του και το 1952 άρχιζει να λειτουργεί επίσημα, ως Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Πειραιά, στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα. Το 1964 ολοκληρώθηκαν οι εργασίες και το νοσοκομείο διέθετε 600 κλίνες. Το 1986 μετονομάστηκε σε Περιφερειακό Γενικό Νοσοκοµείο Νίκαιας «∆άµων Βασιλείου» και το  1991 µετονοµάζεται εκ νέου σε Περιφερειακό Γενικό Νοσοκοµείο Νίκαιας Πειραιά «Άγιος Παντελεήμων» . Το 2001 μετανομάστηκε σε Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας «Άγιος Παντελεήμων» και παράλληλα, το ίδιο έτος, 2001, κατασκευάστηκε ο Ιερός Ναός του Αγίου Παντελεήμονος στον περιβάλλοντα χώρο του.

Κλινικές
Οι υπηρεσίες του νοσοκομείου,  αποτελούνται από την Ιατρική υπηρεσία, τη Νοσηλευτική υπηρεσία και τη Διοικητική υπηρεσία.

Η Νοσηλευτική υπηρεσία του νοσοκομείο διαρθρώνεται σε 5 τομείς:

Α' Παθολογικός 
Β' Παθολογικός 
Α' Χειρουργικός 
Β' Χειρουργικός 
Εργαστηριακός

Παροχή ιατρικής ειδικότητας
Τα Εργαστήρια Νοσηλευτικών Ειδικοτήτων του νοσοκομείου, εξυπηρετούν στην πρακτική μαθητών διαφόρων σχολών Νοσηλευτικής.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος νοσοκομείων της Ελλάδας

Παραπομπές

Νοσοκομεία στην Ελλάδα
Δαλμάτος

Ο Δαλμάτος (;-438) ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς ηγέτες του μοναχισμού.

Βίος
Ο Δαλμάτος ή Δαλμάτιος καταγόταν από τη Μικρά Ασία και υπηρέτησε ως στρατιωτικός επί αυτοκράτορα Θεοδόσιου Α'. Σε νεαρή ηλικία παραιτήθηκε από τον στρατό, δώρησε την περιουσία του στην σύζυγό του και στα παιδιά του και μαζί με τον γιο του εκάρη μοναχός στη μονή που ίδρυσε στην Κωνσταντινούπολη ο Ισαάκιος και έμεινε γνωστή με το όνομά του ως μονή Δαλμάτου ή Δαλματών, της πρώτης μονής στην βυζαντινή πρωτεύουσα, που βρισκόταν στο αγρόκτημα του Σατουρνίνου,συγκλητικού. Αργότερα έγινε ηγούμενος (το 396). Όταν ο Θεοδόσιος Β´ αρνήθηκε να αποδεχθεί τις αποφάσεις  της Πρώτης Σύνοδου της Εφέσου και να δεχτεί τους εκπροσώπους της, ο Δαλματός, ο επονομασθείς και «πατέρας των μοναχών της πρωτεύουσας»,  επικεφαλής ομάδας κληρικών και πιστών μετέβη στον αυτοκράτορα και τον έπεισε για την ορθοδοξία των αποφάσων της Συνόδου. Για την συμβολή του αυτή ονομάσθηκε Αρχιμανδρίτης και Έξαρχος για τις μονές της Κωνσταντινούπολης. Πέθανε το 438.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 3 Αυγούστου,μαζί με εκείνη του γιου του Φαύστου και του προκατόχου του Ισαακίου.

Συγγραφικό έργο
Μας έχουν σωθεί τα εξής έργα του: Διήγηση της συνομιλίας Δαλμάτου και Θεοδοσίου Β΄, Επιστολή της ίδιας Συνόδου προς το Δαλμάτο και Επιστολή του κλήρου της Κωνσταντινούπολης προς την ίδια Σύνοδο.

Παραπομπές

Πηγές
Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.435-436
Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Δ, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ. 333, 337
Gilbert Dagron, Η γέννηση μιας πρωτεύουσας, μτφρ. Μαρίνα Λουκάκη, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2000
Βυζαντινοί μοναχοί
Ιστορία του Χριστιανισμού
Βυζαντινοί στρατιωτικοί
Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Αντρέα Στραματσόνι

Ο Αντρέα Στραματσόνι (ιταλικά: Andrea Stramaccioni, , γένν. 9 Ιανουαρίου 1976) είναι Ιταλός προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής.

Τα πρώτα του βήματα στην προπονητική ήταν στις ομάδες νέων της Ρόμα και της Ίντερ, και ανέλαβε την πρώτη ομάδα της Ίντερ στις 26 Μαρτίου του 2012 αντικαθιστώντας τον Κλαούντιο Ρανιέρι. Την περίοδο 2015-τέλη 2016, ήταν προπονητής του Παναθηναϊκού. Είναι κάτοχος πτυχίου νομικής του πανεπιστημίου La Sapienza University της Ρώμης (απ. 2010).

Ποδοσφαιρική Καριέρα
Αγωνίστηκε ως Αμυντικός, αλλά η καριέρα του τελείωσε πρόωρα λόγο ενός σοβαρού τραυματισμού στο γόνατο την σεζόν 1994–95 αγωνιζόμενος με την Μπολόνια .

Πρώτα χρόνια
Είναι απόφοιτος του τμήματος της νομικής του πανεπιστημίου La Sapienza University of Rome, το οποίο και είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Ιταλίας.
Μετά την απόσυρση από την εν ενεργό δράση, ο Στραματσόνι εργάστηκε ως προπονητής ομάδων νέων ερασιτεχνικών σωματίων της Ιταλίας. Σε ηλικία 25 ετών, κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα της Ρώμης με την ομάδα νέων της Az Sport, το 2003 απέκτησε δίπλωμα προπονητικής για ομάδες νέων, στην συνέχεια προσελήφθει από την Romulea όπου και εργάστηκε έως το 2005.

Προπονητική Καριέρα

Ομάδα Νέων Ρόμα
Το 2005, ο Στραματσόνη προσελήφθει ως προπονητής νέων στην Ρόμα, όπου και κατέκτησε δύο εγχώριους τίτλους, τον Giovanissimi Nazionali το 2007 και τον Allievi Nazionali το 2010. Στις 9 Μαΐου του 2009, ο Στραματσόνι απέκτησε το δίπλωμα προπονητικής UEFA Α το οποίο του επέτρεψε να εργάζεται ως πρώτος προπονητής σε ομάδες της Λέγκα Προ (τρίτη κατηγορία Ιταλίας) ή ως βοηθός προπονητή για ομάδες της Σέριε Α και Σέριε Β. Ο Στραματσόνι και ο Ρομπέρτο Σάμαντεν, διευθυντής ακαδημιών της Ίντερ, φοίτησαν μαζί σε αυτό το πρόγραμμα όπου και γνωρίστηκαν. Δύο χρόνια αργότερα ο Σάμαντεν προσέλαβε τον Στραματσόνι στην Ιντερ Πριμαβέρα η οποία είναι η ομάδα νέων Κ19 της Ίντερ.

Ίντερ Πριμαβέρα
Το καλοκαίρι του 2011 ο τότε προπονητής της Ιντερ Πριμαβέρα, Φάμπιο Πεα παραιτήθηκε για να αποδεχτεί την πρόταση για την θέση του προπονητή της Σασουόλο, και ο Σάμαντεν προσέφερε στον Στραματσόνι την θέση του προπονητή της Ιντερ Πριμαβέρα, πρόταση η οποία έγινε αμέσως αποδεχτή. Ο Στραματσόνι κατέκτησε το πρωτάθλημα και το NextGen Series της περιόδου 2011–12 νικώντας στον τελικό τον Άγιαξ στα πέναλτι 5-3 (σκορ κανονικής διάρκειας 1-1).

Ιντερ
-

Ουντινέζε
-

Παναθηναϊκός
Στης 8 Νοεμβρίου του 2015, ο Στραματσόνι προσελήφθει πρώτος προπονητής του Παναθηναϊκού, υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας ενάμιση χρόνου, έως το τέλος της περιόδου 2016–17. Ωστόσο παραιτήθηκε λίγους μήνες πριν την εκπνοή του συμβολαίου του, μετά από τα κακά αποτελέσματα της ομάδας. Τον διαδέχθηκε ο Μαρίνος Ουζουνίδης.

Στατιστικά

Διακρίσεις
Internazionale Primavera
NextGen Series: 2011–12

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909
Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου Ίντερ
Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού
Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Προπονητές ποδοσφαίρου Ουντινέζε Κάλτσιο
Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α
Αλύπιος ο πρεσβύτερος

Ο Αλύπιος ο πρεσβύτερος ήταν ιεράρχης, υποστηρικτής του Κύριλλου Αλεξανδρείας.

Βίος
Ο Αλύπιος ήταν πρεσβύτερος στον ναό των Αγίων Αποστόλων Κωνσταντινουπόλεως. Ήταν συμπαραστάτης του Κύριλλου Αλεξανδρείας στις εργασίες της συνόδου της Εφέσου. Κατά την περίοδο οπότε ήταν κρατούμενος ο Κύριλλος στην Έφεσο, ο Αλύπιος του έστειλε επιστολή συμπαράστασης,διά του διακόνου Κανδιδιανού,  με την οποία παρομοιάζε τα πάθη του με εκείνα του Μεγάλου Αθανασίου. Ο Αλύπιος μαζί με άλλους κληρικούς της βυζαντινής πρωτεύουσας υπέγραψε υπόμνημα ικετήριο προς τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β´ και την αδελφή του Πουλχερία υπέρ της συνόδου της Εφέσου και κατά του Ιωάννη Αντιοχείας που είχε καθαιρέσει τον Κύριλλο Αλεξανδρείας.
Ο Κύριλλος Α΄ Αλεξανδρείας απέστειλε επιστολή προς τον Αλύπιο με σκοπό την ενισχυση της επιρροής του στον κλήρο της βυζαντινής πρωτεύουσας.(Mansi, 1464)
Θεωρείται ως ένα από τα πιο εξέχοντα μέλη της τοπικής εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης τα οποίο διακρίθηκε στην πρώτη γραμμή των γεγονότων εκείνης της περιόδου.

Συγγραφικό έργο
Του Αλύπιου σώζεται η επιστολή συμπαράστασης προς τον Κύριλλο Αλεξανδρείας στην Patrologia Graeca, τομ.77, στ.145-148

Παραπομπές

Πηγές
Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Δ, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ .332
Ιωάννης Κωνσταντινίδης, «Αλύπιος.Ο πρεσβύτερος»,  Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.2 (1963),στ.218
Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.434-435
Γ.Κ.Π.,«Αλύπιος. Ο πρεσβύτερος», Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια-Χάρη Πάτση, τομ.4 (1967), σελ.540
Π.,«Αλύπιος. Ο πρεσβύτερος», Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς Μπριτάνικα, τομ.7 (1981),σελ.190
H.Quilliet, «Alype», Dioctionnaire de Theologie Catholique, χ.χ τομ.1, στ.931 
U. Ruzies, «Alypius», Dioctionnaire d'Histoire et de geographie ecclesiastiques, τομ.2 (1914), στ.902
Βυζαντινοί κληρικοί
Γύπες του Παλαιού Κόσμου

Οι Γύπες του Παλαιού Κόσμου είναι οι γύπες οι οποίοι ζουν αποκλειστικά στον Παλαιό Κόσμο, δηλαδή την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική.

Ταξινόμηση 
Οι γύπες του Παλαιού Κόσμου ανήκουν στην τάξη των Αετόμορφων, που περιλαμβάνει τους αετούς, τις γερακίνες, τους κίρκους και τα σαΐνια. Δεν συγγενεύουν στενά με τους Γύπες του Νέου Κόσμου και τους κόνδορες και δεν έχουν την ίδια αίσθηση της όσφρησης. Οι γύπες του Παλαιού Κόσμου είναι πιθανώς μια πολυφυλετική ομάδα εντός της οικογένειας των Αετίδων, με τον Γυπαετό, τον Ασπροπάρη και τον Γυποϊέραξ να ξεχωρίζουν. Αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει 2 υποοικογένειες: τους Γυπαετίνες (τα προαναφερθέντα είδη, που συμπληρώνονται με τον Μαδαγασκαριανό φιδαετό) και τους Γυπίνες (Aegypious, Gyps, Sarcogyps, Torgos, Trigonoceps και πιθανόν Necrosyrtes). Η πρώτη ομάδα φαίνεται να είναι ένθετα με τους Περνίνες, ενώ η δεύτερη είναι στενά συγγενική και ενδεχομένως ακόμη και συνώνυμη με τους Αετίνες. Στους Γυπίνες, τα γένη αυτά είναι συγγενεύουν στενά και πιθανόν να ανήκουν στο ίδιο γένος.

Περιγραφή 
Και γύπες του Παλιού Κόσμου και αυτοί του Νέου Κόσμου είναι πτηνά καθαριστές, που τρέφονται περισσότερο με ψοφίμια από πεθαμένα θηλαστικά. Στην εμφάνιση τους κύριο χαρακτηριστικό είναι το φαλακρό κεφάλι και λαιμός, που καλύπτεται με ελάχιστο ή καθόλου αραιό φτέρωμα. Εξαίρεση αποτελεί ο Γυπαετός, που το κεφάλι του και ο λαιμός του καλύπτονται εξ ολοκλήρου από φτερά.
Οι γύπες του Παλαιού Κόσμου διαφοροποιήθηκαν από τα άλλα αρπακτικά πριν από 20 εκατομμύρια χρόνια, όποτε έχασαν τις κυνηγετικές τους ικανότητες και προσαρμόστηκαν στην αξιοποίηση των νεκρών ζώων για την τροφή τους.

Είδη 

† = εξαφανισμένο

Παραπομπές 

Αετίδες
Πτωματοφάγα ζώα
Κατάλογος των βραβείων και υποψηφιοτήτων που λήφθηκαν από τον Ματ Ντέιμον

Ο παρακάτω είναι ένας Κατάλογος των βραβείων και υποψηφιοτήτων που λήφθηκαν από το Ματ Ντέιμον σε όλη την καριέρα του ως ηθοποιός.

Ο Ντέιμον και ο Μπεν Άφλεκ έγραψαν την Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (1997), ένα σενάριο για μία νεαρή ιδιοφυΐα στα μαθηματικά, η οποία έλαβε εννέα υποψηφιότητες Όσκαρ, κερδίζοντας ο Ντέιμον και ο Άφλεκ Όσκαρ και Χρυσές Σφαίρες για το Καλύτερο Σενάριο. Ο Ντέιμον ήταν επίσης υποψήφιος για ένα Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου για την ίδια ταινία. Από τότε έχει λάβει δεκάδες υποψηφιότητες και βραβεία για τη δουλειά του ως ηθοποιός, σεναριογράφος και παραγωγός.

Κυριότεροι σύλλογοι βραβείων

Βραβεία Ακαδημίας

Βραβεία Έμμυ

Βραβεία BAFTA

Χρυσές Σφαίρες

Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών

Άλλα

Ακαδημία της Επιστημονικής Φαντασίας, Φαντασίας και Ταινιών Τρόμου (Βραβείο Saturn)

Συμμαχία των Γυναικών Δημοσιογράφων Ταινιών

Βραβείο Αμερικανικού Cinematheque

Αυστραλιανό Ινστιτούτο Κινηματογράφου

Βραβεία Κοινότητας Κυκλώματος Βραβείων

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου

Βραβείο Blockbuster Entertainment

Βραβείο Κριτικών Ταινιών της Κοινότητας Βοστώνης

Παραπομπές