joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αγιαστούρα

Αγιαστούρα ή αγιαστήρα ή ραντιστήρι ονομάζεται η δέσμη βασιλικού που μαζί με το Σταυρό χρησιμοποιεί ο ιερέας για να ραντίζει τους πιστούς με τον αγιασμό. Επίσης ονομάζεται το δοχείο όπου τοποθετείται ο αγιασμός, και το μυροδοχείο σε σχήμα αχλαδιού με ψηλό λαιμό, με το οποίο γίνεται το ράντισμα. Επίσης λέγεται και ράντιστρο ή ραντιστήρι διοτι μ αυτο ραντιζει ο ιερέας τους πιστούς. Το αντίστοιχο σκεύος στην Καθολική Εκκλησία λέγεται aspergillum.

Παλαιότερα, ή και σήμερα κατά τόπους ονομάζεται και φωτιστήρα (η).Το τετράστιχο:
Φεύγετε να φεύγωμε
γιατ' έρχετ' ο τρελλόπαπας
με την αγιαστούρα του
και με τη βρεχτούρα του

κατά τη λαϊκή παράδοση λέγεται από τους καλλικαντζάρους την παραμονή των Φώτων. Είναι γνωστό ανά την Ελλάδα με διάφορες παραλλαγές. Στην παραλλαγή της Ίμβρου, οι καλλικάντζαροι ονομάζουν την αγιαστούρα "χαρχατζούκα".

Παραπομπές

Λειτουργικά σκεύη
Εκφράσεις
Ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας

Το Ομοσπονδιακό κράτος της Γερμανίας συγκροτείται από 16  ομόσπονδα κρατίδια (γερμανικά: Bundesländer). Έχουν παραδοσιακά αυξημένο βαθμό αυτονομίας από την κεντρική κυβέρνηση και σε πολλά θέματα αποκλειστική νομοθετική αρμοδιότητα. Η ονομασία, η οποία χρησιμοποιείται στο γερμανικό Σύνταγμα (Grundgesetz), είναι «κράτη» της ομοσπονδιακής δημοκρατίας (Länder der Bundesrepublik).

Η διάκριση αυτή δεν είναι ασήμαντη, επειδή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο δυτικό τμήμα του στρατιωτικά κατεχόμενου Γερμανικού Ράιχ αρχικά δημιουργήθηκαν ως κρατικές διοικητικές μονάδες τα κράτη και με βάση αυτά κατόπιν η ομοσπονδία (η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δηλαδή). Σε αντίθεση με αυτή την πρακτική επανιδρύθηκε στην έκταση της στρατιωτικά κατεχόμενης Αυστρίας πρώτα η ομοσπονδία και μετά τα ομόσπονδα κρατίδια (λέγονται όπως στη Γερμανία Bundesländer).

Το Βερολίνο και το Αμβούργο συχνά αποκαλούνται ως πόλεις-κράτη (Stadtstaaten), όπως και η Ελεύθερη Χανσεατική πόλη της Βρέμης, η οποία περιλαμβάνει τις πόλεις Βρέμη και Μπρεμερχάφεν. Τα υπόλοιπα 13 κρατίδια ονομάζονται κρατιδιακές εκτάσεις (Flächenländer).

Τα κράτη της ομοσπονδίας

Παραπομπές
Χριστιανοκοινωνική Ένωση Βαυαρίας

Η Χριστιανοκοινωνική Ένωση στη Βαυαρία (εγγ. σύλλογος) (γερμ. ) είναι ένα συντηρητικό χριστιανικό κόμμα στη Βαυαρία της Γερμανίας. Λειτουργεί αποκλειστικά εκεί, ενώ το αδελφό κόμμα, η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Γερμανίας (CDU), αναπτύσσει δραστηριότητες στην υπόλοιπη Γερμανία.

Η CSU κυβερνά σχεδόν αδιάλειπτα τη Βαυαρία από την εποχή μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και διακρίνεται για τις ιδιαίτερα συντηρητικές θέσεις τις, ακόμα και απέναντι στην CDU. Έχει δε παίξει μείζονα ρόλο ως συγκυβέρνηση σε όλες τις ομοσπονδιακές κυβερνήσεις της CDU.

Δείτε επίσης 
Άλλα γερμανικά πολιτικά κόμματα:
 Η Αριστερά
 Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP)
 Οι Πράσινοι
 Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD)
 Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Γερμανίας (CDU)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της CSU

Γερμανικά πολιτικά κόμματα
Βαυαρία
Περιβόλι Γρεβενών

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Περιβόλι

Το Περιβόλι, είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών.

Γεωγραφία
Το Περιβόλι βρίσκεται 45 χλμ δυτικά της πόλης των Γρεβενών. Είναι χτισμένο στις πλαγιές της οροσειράς της Βόρειας Πίνδου, πιο συγκεκριμένα στο όρος Λύγκος με υψηλότερη κορυφή του το Αυγό, στα όρια Μακεδονίας – Ηπείρου, σε υψόμετρο 1.260-1.370 μέτρων και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την ομώνυμη δημοτική ενότητα της.οποίας είναι έδρα. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή 2011 είναι 21 κάτοικοι, ενώ με τα στοιχεία της απογραφής του 2001 ήταν 547 κάτοικοι. Η διοικητική περιοχή της κοινότητας καλύπτει 450.000 στρέμματα περίπου. Η περιοχή του Περιβολιού χαρακτηρίζεται από πλούσια βιοποικιλότητα και μεγάλα ύψη χιονιού το χειμώνα ενώ και το καλοκαίρι οι βροχές είναι συχνές με την θερμοκρασία ακόμη και την περίοδο Ιουλίου-Αυγούστου να μην ξεπερνάει τους 26-27 °C. Στα διοικητικά όρια της κοινότητας ανήκει ο Εθνικός Δρυμός Πίνδου Βάλια Κάλντα.

Οι κάτοικοι είναι στο σύνολό τους Βλάχοι και ασχολούνται κατά κύριο λόγο με την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Από το αιγοπρόβειο γάλα παράγονται παραδοσιακά τυροκομικά προϊόντα φέτα, κεφαλοτύρι, βούτυρο και μυζήθρα. Εξαιρετικής ποιότητας είναι και η ξυλεία της περιοχής. Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται στην περιοχή ο οικοτουρισμός. Από τα μέσα Μαΐου ως τα μέσα Οκτωβρίου επιστρέφει για τις θερινές διακοπές η Περιβολιώτικη Διασπορά και το χωριό μετατρέπεται σε μικρή πολιτεία (μέχρι και 5.000 παραθεριστές τον Αύγουστο).

Ιστορία
Από το Περιβόλι κατάγονταν ο Ρήγας Φεραίος, του οποίου ο παππούς Κωνσταντίνος Κυριαζής ή Κυρατζής μετεγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Βελεστίνο που είχε μεταβληθεί σε Περιβολιώτικη παροικία. Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Περιβολιώτες ξεσηκώθηκαν με κυριότερο αγωνιστή τον Αθανάσιο (Νάσιο) Μάνταλο. Κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, διακρίθηκε για την προσφορά του ο Περιβολιώτης μακεδονομάχος οπλαρχηγός Ζήσης Βράκας, καθώς και ο οπλαρχηγός Γεώργιος Τσιουκαντάνας.

Το χωριό αναφερόταν πάντα με το ίδιο όνομα και στον Κώδικα της Ζάβορδας καταγράφονται κάτοικοί του ως αφιερωτές της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας την περίοδο 1534 έως 1692 (Α΄ Γραφή).

Προσωπικότητες
 Αθανάσιος Μάνταλος, αγωνιστής του 1821 και μέλος της Φιλκής Εταιρείας
 Ζήσης Βράκας, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
 Γεώργιος Τσιουκαντάνας, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός

Προτεινόμενη βιβλιογραφία
 Θεοδώρου Κ.Π. Σαράντη, Το χωριό Περιβόλι Γρεβενών. Συμβολή στην ιστορία του αρματολικίου της Πίνδου. Αθήνα 1977.
 Β. Νιτσιάκος/Μ. Αράπογλου/Στ. Λαίτσος (επιμ.), Το Περιβόλι της Πίνδου, Γιάννινα 1995.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Κοινότητα Περιβολίου Γρεβενών

Παραπομπές

Δήμος Γρεβενών
Περιβόλι
Τζον Κόνσταμπλ

Ο Τζον Κόνσταμπλ (John Constable) Ηστ Μπέργκχολτ (East Bergholt), Αγγλία, 11 Ιουνίου 1776 – Λονδίνο, 31 Μαρτίου 1837) ήταν Άγγλος ζωγράφος. Θεωρείται ένας . από τους πιο σημαντικούς Ευρωπαίους τοπιογράφους. Διακρίθηκε επίσης στην προσωπογραφία.

Βιογραφία 
Έφθασε στην ακμή του μετά τα σαράντα του και αναγνωρίστηκε στην Αγγλία, αφού πρώτα είχε αναγνωριστεί στη Γαλλία, στο Σαλόν του Παρισιού. Ήταν υπέρμαχος του ρομαντισμού και ευαίσθητος χαρακτήρας. Η τέχνη του μπορεί να συγκριθεί με εκείνη των Ντελακρουά και Ζερικό, ενώ επηρέασε όλους τους μετέπειτα ζωγράφους της σχολής της Μπαρμπιζόν κι ακόμα και τους ιμπρεσιονιστές.

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκόλντινγκ Κόνσταμπλ, ενός πλούσιου εμπόρου καλαμποκιού και αλεύρων, και της Ανν Γουάτς. Το 1794 πήγε στο Νόρφολκ για σπουδές και ένα χρόνο μετά γνώρισε τον συλλέκτη έργων τέχνης Σερ Τζορτζ Μπόμοντ. Έτσι αποφάσισε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική και τον επόμενο χρόνο γράφηκε μαθητής του Τζον Τόμας Σμιθ και αργότερα από του Τζορτζ Φροστ. 

Το 1801 έκανε ταξίδια για να ζωγραφίσει, ενώ το 1809 νυμφεύθηκε μυστικά τη Μαρία Μπίκνελ, γιατί οι δικοί της αντιδρούσαν. Το 1816 έχασε και τους δυο γονείς του, και παντρεύτηκε εκ νέου τη Μαρία, ενώ είχαν χωρίσει.

Το 1821 άρχισε να παίρνει καλές κριτικές από πολλούς μεγάλους κριτικούς στη Βασιλική Ακαδημία. Το 1828 πέθανε η σύζυγός του και τάφηκε στο Λονδίνο. Εννέα χρόνια αργότερα, στις 31 Μαρτίου 1937, πέθανε και αυτός ξαφνικά στο Λονδίνο σε ηλικία 61 ετών και τάφηκε δίπλα της.

Επιλογή έργων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφικό & έργα του
 Ν. Σάκκουλα, «Οι προσωπογραφίες του Τζον Κόνσταμπλ», εφημ. Η Καθημερινή, 12 Απριλίου 2009.

Κόνσταμπλ
Τοκελάου

Το Τοκελάου βρίσκεται στον νότιο Ειρηνικό και είναι εξαρτημένη περιοχή από τη Νέα Ζηλανδία από το 1926. Έχει έκταση 10 τετρ. χλμ. Το 1989 ο ΟΗΕ συνέταξε έκθεση σύμφωνα με την οποία προβλέπεται ότι το Τοκελάου θα εξαφανιστεί κάτω από τη θάλασσα τον 21ο αιώνα λόγω της αύξησης της στάθμης των υδάτων από την υπερθέρμανση του πλανήτη. Ο πληθυσμός είναι 1.499, με βάση την απογραφή του 2016 (κατατάσσεται 241η). Δεν υπάρχει καμία πρωτεύουσα καθώς κάθε ατόλη έχει το δικό της διοικητικό κέντρο. Το όνομα Τοκελάου σημαίνει «βόρειος άνεμος» στη γλώσσα της Πολυνησίας.

Πολιτική 
Διοικητής (αντιπρόσωπος της Βασίλισσας της Αγγλίας) είναι ο Ντον Χίγκινς από το 2022. Αρχηγός Κυβέρνησης είναι ο Αφέγκα Γκαουαλόφα από τον Μάρτιο του 2018 (υπάρχει εναλλασσόμενη παραμονή στο αξίωμα των τριών φυλάρχων του νησιού). Στο Τοκελάου δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα. Το νομοθετικό σώμα (Κοινοβούλιο του Τοκελάου ή Fono) απαρτίζεται από 20 έδρες (15 πριν το 2008), αντιπροσώπους των 3 ατολλών. Ο αρχηγός της κυβερνήσεως ονομάζεται Ulu, και κάθε χρόνο η προεδρία αλλάζει μεταξύ των faipule (ηγέτες) των 3 ατολών του Τοκελάου.
Οι εκλογές γίνονται ανά τρία χρόνια.

Δημοψηφίσματα για αυτοδιάθεση 
Στις 11 Νοεμβρίου 2004 το Τοκελάου και η Νέα Ζηλανδία έκαναν βήματα προς τη σύναψη συνθήκης βάσει της οποίας το πρώτο θα μετατραπεί από μη αυτοδιοικούμενο έδαφος σε ένα αυτοδιοικούμενο κράτος σε ελεύθερη σύνδεση με τη Νέα Ζηλανδία. Πέρα από τη συμφωνία διεξήχθη δημοψήφισμα σε ολόκληρο το Τοκελάου, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, και στα 3 νησιά, στις 13, 14 και 15 Φεβρουαρίου του 2006. Επί συνόλου 581 ψήφων, οι 349 τάχθηκαν υπέρ της Ελεύθερης Σύνδεσης, ήταν όμως λιγότεροι από τα δύο τρίτα της απαιτούμενης πλειοψηφίας για να εγκριθεί η ετυμηγορία. 

Ένα επαναληπτικό δημοψήφισμα άρχισε στις 22 Οκτωβρίου (οι απόδημοι στην Άπια ψήφισαν στις 20 Οκτωβρίου) και ολοκληρώθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2007. Με διαφορά 16 ψήφων, οι κάτοικοι καταψήφισαν ξανά την πρόταση για ανεξαρτησία από τη Νέα Ζηλανδία.

Βουλευτικές εκλογές

2020 

Οι πιο πρόσφατες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 23 Ιανουαρίου 2020.

2014 
Στις βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 23 Ιανουαρίου 2014 εξελέγησαν 20 ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Τον Φεβρουάριο του 2014 ανέλαβε αρχηγός κυβερνήσεως ο Κουρέσα Νασάου, για 7η φορά στην ιστορία του νησιού.

2017 
Στις βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν σε τρεις γύρους (στις 23 (στο Νουκουνόνου), 27 (στο Φακαόφο) και 31 Ιανουαρίου 2017 (Ατάφου), εξελέγησαν μόνο 21 ανεξάρτητοι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
Νησιά της Ωκεανίας
Υπερπόντια εδάφη της Νέας Ζηλανδίας
Κολλάζ

Η λέξη κολλάζ προέρχεται από την Γαλική λέξη coller που σημαίνει "κολλάω". Δηλαδή η εικόνα δημιουργείται από κομμάτια υφάσματος ή χαρτιού αλλά και από άλλα υλικά κολλημένα μεταξύ τους. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια καλλιτεχνική δημιουργία!

Ο Πικάσο   ήταν αυτοί που πρώτοι παρουσίασαν την τεχνική αυτή, στις αρχές της δεκαετίας του 1900, θέλοντας να δώσουν ζωντάνια στα έργα τους, χρησιμοποιώντας κομμάτια από εφημερίδες αλλά και πολλά άχριστα αντικείμενα.

Το κολλάζ ήταν η πλέον δυναμική συμβολή του Ερνστ στη προσπάθεια των ντανταϊστών να πλήξουν τις παραδοσιακές καλλιτεχνικές αξίες. Συνέθετε εικόνες με ετερόκλητα στοιχεία κι υλικά. Με τη τεχνική αυτή, κατάφερε να επεξεργαστεί οικείες εικόνες και να δημιουργήσει παράξενες αινιγματικές συνθέσεις που προκαλούν κι αποσυντονίζουν τη λογική. Η αρχική του ώθηση σε τούτο, όπως εξηγεί ο ίδιος, προήλθε από την επιθυμία του να δημιουργήσει διδακτικό κατάλογο, με τόσον ετερόκλητα στοιχεία, ώστε να μπερδέψουν το μυαλό, να παράγουν παραισθήσεις και να προσδώσουν στα αντικείμενα της εικόνας, νέες συστάσεις μέσα από τη γοργή εναλλαγή. Το πιο σημαντικό τελικά ήταν η ποιητική σπίθα που προέκυψε από το συνδυασμό ετερογενών στοιχείων, παρά το ίδιο το κολλάζ.

Το κολλάζ στη μουσική

Αποτελεί στη μουσική μια ιδιαίτερη μορφή χρήσης από τον συνθέτη στο έργο του τμημάτων από άλλη σύνθεση (ξένη ή γραμμένη νωρίτερα από τον ίδιο). Στη μουσική άρχισε να χρησιμοποιείται από το 1960 από συνθέτες της Avant-garde (πρωτοπορίας) Collage-Symphony του Λουτσιάνο Μπέριο, Hymnes και Opus 1970 του Στοκχάουζεν κ.ά.
Το κολλάζ κατά βάση διαφέρει από τη μέθοδο σταχυολόγησης ξένων θεμάτων. Όπως γνωρίζουμε συνθέτες από παλιά έπαιρναν θέματα άλλων συνθετών και τα εισήγαγαν σε έργα τους. Αυτό συχνά το έκανε και ο Γ. Σ. Μπαχ ενώ τη μέθοδο αυτή μπορούμε να τη συναντήσουμε σε έργα των Χαίντελ, Μότσαρτ, Χάυντν κ.ά. Υπάρχουν έργα τα οποία σχεδόν εξ ολοκλήρου αποτελούνται από τμήματα έργων άλλων συνθετών (π.χ. Μωσαϊκό του Παστίτσο). Στο παρελθόν, όμως, η εισαγωγή ενός ξένου μουσικού θέματος δεν υπογραμμιζόταν και δεν διαχωριζόταν από τον συνθέτη, ο οποίος επεδίωκε την μέγιστη αφομοίωση του δανεισμένου θεματικού υλικού μέσα στο έργο του. Το κολλάζ, αντιθέτως, βασίζεται στη μηχανική συνένωση στυλιστικά διαφορετικών στοιχείων, δίνοντας την αίσθηση μιας παράδοξης μη ταύτισης. Καμιά φορά η τεχνική αυτή χρησιμοποιείται με χιουμοριστικό σκοπό. Το εφφέ της υπογραμμισμένης στυλιστικής ανομοιότητα επιτυγχάνεται και με τη χρήση μόνο ορισμένων χαρακτηριστικών του στυλ το οποίο απέκτησε την ονομασία του ψευτοκολλάζ.
Την τεχνική του κολλάζ αξιοποίηση ο Άρβο Παρτ στο έργο του Collage πάνω στο θέμα BACH και ο Μπορίς Τσαϊκόφσκι στη Δεύτερή του Συμφωνία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Γκαλερί και παραδείγματα
 Άλλες Τεχνικές, πληροφορίες

Καλλιτεχνικές τεχνικές
Κυβισμός
Σύγχρονη τέχνη
Γκυστάβ Κουρμπέ

Ο Γκυστάβ Κουρμπέ (γαλλικά: Jean Désiré Gustave Courbet, 10 Ιουνίου 1819 - 31 Δεκεμβρίου 1877) ήταν Γάλλος ζωγράφος, μια από τις επιβλητικότερες μορφές της Γαλλικής τέχνης του 19ου αιώνα. Θεωρείται από τους πρωτεργάτες του Ρεαλισμού. Συνέβαλε επίσης στη μετέπειτα εξάπλωση του Ιμπρεσιονισμού, καθώς υποστήριξε την δημιουργική ελευθερία του καλλιτέχνη, τάχθηκε υπέρ της αυτονομίας του και προώθησε τις εκθέσεις τους. Στους πίνακές του φιλοτέχνησε μια σειρά από εντυπωσιακά έργα, με εικόνες και από την αγροτική ζωή, πράγμα που τον χαρακτήρισε κι ως επαναστατική μορφή, ειδικά όταν πήρε μέρος στη Γαλλική Κομμούνα του 1871. Με το τέλος της Κομμούνας συνελήφθη, δημεύτηκαν οι πίνακές του κι έπειτα εξορίστηκε και πέθανε στην Ελβετία.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο μικρό αγροτικό χωριό Ορνάν (Ornans), κοντά στην Μπεζανσόν του Νομού Φρανς-Κοντέ (Franche-Compté) το 1819, από εύπορους αγρότες και πήρε τη βασική του εκπαίδευση εκεί. Το 1837 ξεκινά νομικές σπουδές στο Βασιλικό Κολέγιο της Μπεζανσόν και δύο χρόνια μετά πηγαίνει στο Παρίσι να σπουδάσει ζωγραφική. Βελτιώνει την τεχνική του φιλοτεχνώντας αντίγραφα γνωστών έργων. Το 1847 αποκτά γιο με τη Βιρζινί Μπινέ. Δύο χρόνια μετά εκθέτει τρεις μεγάλους πίνακες στο Σαλόν. Το έργο Ενταφιασμός Στο Ορνάν ήταν αυτό που τον ανέδειξε. Το 1855 διοργανώνει τη δική του έκθεση με τίτλο Ρεαλισμός και χωρίζει με τη Βιρζινί.

Το 1865 εκδίδεται το βιβλίο Η Προέλευση Της Τέχνης και Ο Κοινωνικός Προορισμός Αυτής που συνέγραψε με τον Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν. Τέσσερα χρόνια αργότερα κερδίζει δυο διακρίσεις από τον Βασιλικό Οίκο της Βαυαρίας. Το 1871, μετά τη Γαλλική Κομμούνα, κατηγορείται πως κατέστρεψε την Στήλη της Πλας Βαντόμ και καταδικάζεται σε εξάμηνη φυλάκιση. Τον επόμενο χρόνο πεθαίνει ο γιος του και το 1873 του ζητούν να πληρώσει για την ανακατασκευή της Στήλης, αλλά, φοβούμενος τη χρεωκοπία, εγκαταλείπει τη Γαλλία και καταφεύγει στην Ελβετία.
Πεθαίνει εκεί εξόριστος το 1877, σε ηλικία 58 ετών.

Πινακοθήκη καλλιτέχνη

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Ch. Leger, Courbet et son temps, Παρίσι 1948
 G. Lemonnier, Gustave Courbet et son oeuvre, Παρίσι, 1968

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βιογραφικό και έργα του

Γάλλοι ζωγράφοι
Ποζιτρόνιο

Το ποζιτρόνιο (ονομάζεται επίσης αντιηλεκτρόνιο) είναι το  αντισωμάτιο του ηλεκτρονίου. Έχει ηλεκτρικό φορτίο ίσο με +1, ιδιοστροφορμή 1/2, και την ίδια μάζα με το ηλεκτρόνιο. Όταν ένα ποζιτρόνιο εξαϋλώνεται με ένα ηλεκτρόνιο, η μάζα τους μετατρέπεται σ' ενέργεια, υπό τη μορφή δυο φωτονίων με πολύ υψηλή ενέργεια (στην περιοχή των ακτίνων γ).

Παραγωγή ποζιτρονίων 

Ένα ποζιτρόνιο μπορεί να παραχθεί από μια πυρηνική αντίδραση που περιλαμβάνει εκπομπή ποζιτρονίων, ή από την αλληλεπίδραση με την ύλη ενός φωτονίου με ενέργεια μεγαλύτερη από 1,022 MeV. Αυτή η διαδικασία ονομάστηκε παραγωγή ζευγών ή δίδυμη γένεση, διότι παράγει τόσο ένα ποζιτρόνιο όσο και ένα ηλεκτρόνιο από την ενέργεια του φωτονίου. Για αυτό το λόγο η ενέργεια του φωτονίου πρέπει να είναι ίση ή μεγαλύτερη από το άθροισμα των ενεργειών του ζεύγους σωματιδίων, η συνολική ενέργεια των οποίων προκύπτει από την αντιστοίχιση μάζας - ενέργειας, έτσι ώστε να υπάρχει αρκετή ενέργεια για να παραχθούν τα δύο σωματίδια και να αποκτήσουν κινητική ενέργεια. Το ποζιτρόνιο έχει το ηλεκτρικό φορτίο ενός πρωτονίου αλλά μάζα ίση με αυτή του ηλεκτρονίου, γεγονός που καθιστά το ποζιτρόνιο δυο χιλιάδες φορές πιο ελαφρύ σε σύγκριση με το άτομο του υδρογόνου.

Ιστορικά στοιχεία 

Τα ποζιτρόνια ανακαλύφτηκαν στις κοσμικές ακτίνες από τον Καρλ Άντερσον το 1932. Οι Πάτρικ Μπλάκετ και Τζουζέπε Οκιαλίνι επιβεβαίωσαν την ανακάλυψη αυτή την επόμενη χρονιά, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα και τη θεωρητική πρόβλεψη του Πολ Ντιράκ για ύπαρξη αντισωματιδίου του ηλεκτρονίου.

Δείτε επίσης 
 Αντισωματίδιο
 Αντιύλη

Βιβλιογραφία 
 Lisa Randall: Verborgene Universen: Eine Reise in den extradimensionalen Raum. 4. Auflage. Fischer, Frankfurt 2006, ISBN 3-10-062805-5.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 What is a Positron? (from the Frequently Asked Questions :: Center for Antimatter-Matter Studies).
 Website about positrons and antimatter.
 Positron information search at SLAC.
 Positron Annihilation as a method of experimental physics used in materials research.
 New production method to produce large quantities of positrons.
 Website of the AEgIS: Antimatter Experiment: Gravity, Interferometry, Spectroscopy, CERN.
 Synopsis: Tabletop Particle Accelerator ... new tabletop method for generating electron–positron streams.

Στοιχειώδη σωμάτια
Λεπτόνια
Αντιύλη
Σταθμός Βικτώρια (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Βικτώρια είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1, στη χιλιομετρική θέση 10,995 από τον σταθμό Πειραιά. Βρίσκεται στον Δήμο Αθηναίων, στην ομώνυμη πλατεία. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.

Γενικά 
Ο σταθμός Βικτωρίας κατασκευάστηκε στη δεκαετία του 1930 (μαζί με την επέκταση της σήραγγας προς τα βόρεια, έως τον σταθμό Αττική) στη θέση παλαιότερου, επίγειου σταθμού των Σιδηροδρόμων Αττικής με το όνομα Πλατεία Κυριακού, αλλά λόγω των πολεμικών γεγονότων τα εγκαίνια αναβλήθηκαν και τελικώς έγιναν στις 1 Μαρτίου 1948. Υπήρξε από τα εγκαίνιά του μέχρι την επέκταση του δικτύου προς τον σταθμό Αττική, που εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου 1949, ο προς βορράν τερματικός σταθμός της γραμμής. 

Στις 15 Ιανουαρίου 2002 ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού. Ως αποτέλεσμα, όταν ανακαινίστηκε στις αρχές του 2004 στα πλαίσια της ανανέωσης των σταθμών της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, δεν είχε γίνει καμία αλλαγή από την αρχική του μορφή, με εξαίρεση την τοποθέτηση εδαφιαίου πλακόστρωτου στη θέση της παλαιότερης τσιμεντόστρωσης, καθώς και την ενίσχυση του φωτισμού.

Το αρχιτεκτονικό στυλ του σταθμού Βικτώρια ανήκει στην κατηγορία του Αρ Ντεκό, ενώ όλοι οι τοίχοι του καλύπτονται με πλάκες χρώματος ανοιχτού πράσινου, σε αντίθεση με τις πλάκες του σταθμού Ομονοίας, όπου οι πλάκες έχουν έναν χρωματισμό κίτρινο προς ανοιχτό πορτοκαλί.

Πριν και μετά την ανακαίνιση, το όνομα του σταθμού εμφανίζεται σε μεγάλες λευκές πινακίδες, οι οποίες κατασκευάστηκαν στη Γερμανία από την Emaillierwerk Gottfried Dichanz. Η δομή του σταθμού είναι παρόμοια με αυτούς του Βερολίνου, καθώς οι σκάλες οδηγούν απευθείας στο δρόμο.

Σιδηροδρομικός Σταθμός Πλατείας Κυριακού 
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πλατείας Κυριακού ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Αττικής, επί της γραμμής Πλατείας Λαυρίου - Στροφυλίου, στη χιλιομετρική θέση 1,000 από το σταθμό Πλατείας Λαυρίου. Βρισκόταν στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από την πλατεία Κυριακού, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε πλατεία Βικτωρίας. Εγκαινιάστηκε το 1889 και έκλεισε το 1926.

Ο σταθμός Πλατείας Κυριακού έφερε αρχικά το όνομα Στρούμπος, από την παλαιά ονομασία της περιοχής που εξυπηρετούσε. Η μετονομασία του σε Πλατεία Κυριακού έλαβε χώρα σε άγνωστη ημερομηνία.

Δομή σταθμού 

Βικτώρια
Βικτωρια
Βικτωρια
Βικτωρια
Βικτωρια
Ορφέας Περίδης

Ο Ορφέας Περίδης (Αθήνα, 20 Φεβρουαρίου 1957) είναι Έλληνας τραγουδοποιός. Σπούδασε μουσική σε διάφορα ωδεία και πήρε πτυχίο Αρμονίας και κλασσικής κιθάρας. Πριν γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό, τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα σε διάφορα λαϊκά μαγαζιά. Το 1990 συμμετείχε στο δίσκο του Νίκου Παπάζογλου "Σύνεργα" με τρία τραγούδια (Μάτια μου, Φεύγω, Θάνατο θέλω τραγικό) που έκαναν αίσθηση. Δύο χρόνια μετά, στους Αγώνες τραγουδιού της Καλαμάτας, πήρε το τέταρτο βραβείο με το τραγούδι "Ο Ρομπέν των καμένων δασών". Το 1993 κυκλοφορεί τον πρώτο δίσκο Αχ ψυχή μου φαντασμένη, που περιλαμβάνει τα πολύ γνωστά Φωτοβολίδα, Ζηλεύει η νύχτα κ.ά. Το 1996 κυκλοφόρησε ο δεύτερός του δίσκος, ο οποίος θεωρείται από πολλούς ως ο καλύτερος, με τίτλο Καλή σου μέρα αν ξυπνάς, από τον οποίο ξεχωρίζει το Αχ να σε δω και το Κάτι μου κρύβεις.
 
Το 1998 συμμετείχε στο δίσκο του Μανώλη Λιδάκη, Ο ήλιος του Γενάρη, για τον οποίο συνέθεσε κάποια από τα τραγούδια. Ακουλουθεί ο τρίτος δίσκος Για πού το 'βαλες καρδιά μου, το 1999, που περιλαμβάνει το γνωστό Υλαγιαλή και το ομώνυμο του δίσκου. Το 2000 έγραψε μουσική για το θέατρο (για το έργο "Αγγέλα" του Γιώργου Σεβαστίκογλου σε σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη και "Ο Πειρασμός" του Γρηγορίου Ξενόπουλου σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη). Το 2001 δοκίμασε κάτι διαφορετικό κυκλοφορώντας ένα δίσκο αποκλειστικά με παιδικά τραγούδια Στο πρώτο-πρώτο πέταγμα. Επιστρέφει το 2003 με το δίσκο Τι θα πει ζωή, ο οποίος παρότι δεν περιέχει τραγούδια γνωστά στο ευρύ κοινό, είναι ίσως ο πιο καλοδουλεμένος δίσκος που έχει ολοκληρώσει, σε μια περίοδο ωριμότητας. Το 2004 κυκλοφορεί το δίσκο Απ' το παράθυρο κοιτώ, με τη συμμετοχή του Σωκράτη Μάλαμα και του Διονύση Σαββόπουλου. Το 2007 κυκλοφόρησε το Κάποιον αγαπάει ακόμα. Από τη συνεργασία του με τον Μανώλη Ρασούλη και τον Πέτρο Βαγιόπουλο γνωστότερα είναι τα τραγούδια "Το Βαλς" και "Τα ρώσικά μου μάτια". Το 2009 κυκλοφόρησε ένα διπλό CD με τίτλο LIVE και με τους φίλους του . Αρχές του 2011 εξέδωσε το CD "Ονειροπόλων Μόχθοι" , ένα θεματικό έργο - αφιέρωμα στους δώδεκα μήνες .

Ο Ορφέας Περίδης κάνει πολύ συχνά περιοδείες σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Δισκογραφία 
 1993 Αχ ψυχή μου φαντασμένη
 1996 Καλή σου μέρα αν ξυπνάς
 1999 Για πού το 'βαλες καρδιά μου
 2001 Στο πρώτο-πρώτο πέταγμα
 2003 Τι θα πει ζωή
 2004 Απ' το παράθυρο κοιτώ
 2007 Κάποιον αγαπάει ακόμα
 2009 LIVE και με τους φίλους του
 2011 Ονειροπόλων Μόχθοι
 2016 Paradise

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Συνέντευξη στη Lifo
Ορφέας Περίδης: «Οι παρέες γεννούν τα τραγούδια» [Συνέντευξη]

Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες μουσικοί
Ώρες (μυθολογία)

Οι Ώρες ήταν Θεότητες των καιρών και του χρόνου της αρχαίας Ελλάδας.

Σύμφωνα με τη μυθολογία  
Ήταν θυγατέρες του Δία και της Θέμιδος, αδελφές των τριών Μοιρών και των Νυμφών που κατοικούσαν στον Ηριδανό ποταμό.

Στην Αθήνα αναφέρονταν ως Θαλλώ, Αυξώ και Καρπώ.
 
Στον Ησίοδο αναφέρονται ως Ευνομία, Δίκη και Ειρήνη.

Έργο τους ήταν να παρακολουθούν τα έργα των ανθρώπων.

Οι θεές Ώρες ήταν οι πρώτες που υποδέχτηκαν την Αφροδίτη και, αφού την έντυσαν, τη συνόδεψαν στον Όλυμπο.

Αναφέρεται πως ήταν βοηθοί του θεού Ήλιου και επιπλέον βοηθούσαν τη θεά Χλωρίδα στο έργο της, στη βλάστηση της γης, ρυθμίζοντας τις Εποχές του Χρόνου. Από τον Όμηρο μαθαίνουμε πως άνοιγαν και έκλειναν τις πύλες του Ολύμπου με σύννεφα και φρόντιζαν τα άλογα της Ήρας.

Κατά τους Ορφικούς οι Ώρες, μαζί με τις Χάριτες και τις Μοίρες, οδήγησαν την Περσεφόνη από τον Άδη στο φως.

Σε άλλους μύθους τις βλέπουμε να συντροφεύουν τον Πάνα ή να αποτελούν μέρος της ακολουθίας του Διονύσου.

Οι Αλεξανδρινοί συγγραφείς ανεβάζουν τον αριθμό των θεών Ωρών σε δώδεκα (12) και τις θεωρούν κόρες της Γαίας και του Χρόνου.

Αναφέρονται από τους:
 Όμηρο
 Ησίοδο
 Παυσανία
 Απολλόδωρο

Πηγές 
 Κακριδής Ι.Θ., επιμ. (1986), Ελληνική Μυθολογία, Τόμος 2: Οι Θεοί, Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών.
 Κωνσταντινίδης Α. (1997), Λεξικό κυρίων ονομάτων. Μυθολογικό, ιστορικό, γεωγραφικό, Αθήνα: εκδ. Εκάτη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βιβλιογραφία

https://web.archive.org/web/20161228230300/http://www.theogonia.gr/theoi/theoioo/hores.htm

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Παιδιά του Δία
Θεότητες της δικαιοσύνης
Θεότητες της ειρήνης
Θεότητες του χρόνου και της μοίρας
Βιολί

Το βιολί είναι έγχορδο μουσικό όργανο που παίζεται με δοξάρι. Έχει 4 χορδές διαφορετικού τονικού ύψους (σολ, ρε, λα, μι), που χορδίζονται κατά διαστήματα πέμπτης και η μουσική του έκταση περιλαμβάνει 44 χρωματικούς φθόγγους. Το βιολί στηρίζεται στον ώμο ενώ κρατιέται με το ένα χέρι και ο μουσικός απλώς πιέζει τις χορδές ενώ με το άλλο κινεί το δοξάρι επάνω στις χορδές. Το βιολί εμφανίστηκε τον 16ο αιώνα ως εξέλιξη του μεσαιωνικού Φιντλ (αγγλ. fiddle), του ιταλικού Λίρα ντα μπράτσο (ιταλ. lira da braccio) και του Ρεμπέκ. Τη σημερινή μορφή του την πήρε κυρίως στην Ιταλία, όπου μεγάλες οικογένειες κατασκευαστών όπως οι Αμάτι, Γκουαρνέρι και Στραντιβάριους, δημιούργησαν θαυμάσιας ακουστικής όργανα που μέχρι και σήμερα θεωρούνται αξεπέραστα. Κατά την εποχή της αναγέννησης δημιουργήθηκαν σημαντικές σχολές βιολιού, που άκμασαν στη Βενετία, τη Μπολόνια, τη Φλωρεντία, τη Ρώμη, και σε άλλες Ιταλικές πόλεις. Τα πρώτα βιολιά χρησιμοποιήθηκαν για την εκτέλεση έργων λαϊκής και χορευτικής μουσικής. Κατά τον 17ο αιώνα το βιολί αντικατέστησε τη βιόλα ντα γκάμπα ως το σημαντικότερο έγχορδο στη μουσική δωματίου. 
Οι περισσότεροι μεγάλοι συνθέτες έγραψαν μουσική για σόλο βιολί, μεταξύ των οποίων οι δάσκαλοι του Μπαρόκ Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ αλλά και σημαντικοί συνθέτες της κλασικής εποχής όπως οι Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Στην "οικογένεια" του βιολιού ανήκει επίσης η βιόλα, το βιολοντσέλο ή τσέλο και το κοντραμπάσο.

Κατασκευή 

Το βιολί έχει ταστιέρα χωρίς τάστα, γεγονός που κάνει δύσκολη την εκμάθησή του. Οι χορδές του εκτείνονται κατά μήκος της ταστιέρας και στερεώνονται με κλειδιά στον χορδοστάτη, αφού περάσουν επάνω από ένα ξύλινο στήριγμα, τον καβαλάρη, που συγκρατείται στη θέση του από την πίεση των χορδών. Ο καβαλάρης μεταδίδει τις ταλαντώσεις των χορδών στο κούφιο (με αέρα) σκάφος που μεγεθύνει τον ήχο, λειτουργώντας κατ' ουσίαν ως αντηχείο. Στο εσωτερικό του οργάνου, κάτω από τον καβαλάρη, βρίσκεται ένα λεπτό ραβδάκι (ψυχή) που μεταβιβάζει τις ταλαντώσεις των χορδών στη ράχη του οργάνου, συμβάλλοντας έτσι στη διαμόρφωση του χαρακτηριστικού ήχου του βιολιού. Το δοξάρι του είναι κατασκευασμένο από ξύλο και τρίχες από ουρά αλόγου.

Λαογραφία 
Ο Ελληνικός λαός λέγοντας βιολιά (στον πληθυντικό) χαρακτηρίζει τις μικρές λαϊκές ή παραδοσιακές ορχήστρες από διάφορα όργανα όπως φλάουτο, κλαρίνο, ούτι, ντέφι, τσαμπούνα κλπ. που απαρτίζονται κυρίως σε γιορτές γάμων και πανηγύρια.
Το βιολί είναι πολύ διαδεδομένο κυρίως στην παραδοσιακή μικρασιατική, νησιώτικη και κρητική μουσική. Ιδίως στην τελευταία, εικάζεται ότι προηγείται κατά πολλών δεκάδων χρόνων της λύρας, παρ' ότι πολλοί πιστεύουν το αντίθετο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστορία του βιολιού 
 Ιστοσελίδα για το βιολί

Βιολι
Βιολι
Βιολι
Χεττιτική γλώσσα

Με τον όρο Χεττιτική γλώσσα (επίσης Χιττιτική ή Νεζιτική) εννοούμε την νεκρή πλέον γλώσσα των Χετταίων, ή Χιττιτών, του λαού της χιττιτικής αυτοκρατορίας με επίκεντρο την αρχαία Χαττούσα (σύγχρονο Μπογιαζκιόι) της Ανατολίας (σημερινής Τουρκίας). Η γλώσσα χρησιμοποιείτο από το 1600 περ. Π.Κ.Ε. και προγενέστερα, έως το 1100 Π.Κ.Ε. Νεότερα ευρήματα υποδεικνύουν ότι οι Χιττιτική και οι συνδεόμενες γλώσσες συνέχισαν να ομιλούνται λίγους αιώνες μετά το 1100. 

Η Χιττιτική είναι μία από τις πρωιμότερες επιβεβαιωμένες Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Οι πρώτοι φιλόλογοι που την μελέτησαν, κυρίως ο Γουόρεν Κάουγκιλ (Warren Cowgill), εξέφρασαν την άποψη ότι θα έπρεπε να ταξινομηθεί ως αδελφή των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και όχι ως θυγατρική γλώσσα. Ωστόσο, σήμερα οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν την Χιττιτική ως παραδοσιακή θυγατρική γλώσσα της Πρωτοϊνδοευρωπαϊκής, ενώ περαιτέρω μελέτες έδειξαν ότι τα ασυνήθη χαρακτηριστικά της οφείλονται κυρίως σε μεταγενέστερες ανανεώσεις.

Όνομα 

Η λέξη "Χιττίτης" είναι σύγχρονη, και επιλέχθηκε μετά την (αμφισβητούμενη ακόμη) ταύτιση του βασιλείου της Χαττούσας με τους Χιττίτες που αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη.

Σε πολύγλωσσα κείμενα επιγραφών που ανασκάφτηκαν σε αρχαιολογικούς τόπους χιττιτικής προέλευσης, τα εδάφια που είναι γραμμένα στην Χιττιτική ακολουθούν το επίρρημα νεσίλι (ή νασίλι), "(λόγος) της Νεσά", της δεύτερης πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας. Σε μία περίπτωση, η επιγραφή είναι Κανισουμνίλι, δηλ. "αυτό που ομιλείται στην Κανές", εναλλακτικό όνομα της ίδιας πόλης. Αν και η Χιττιτική αυτοκρατορία συγκροτείτο από ένα συνονθύλευμα εθνικών ομάδων με γλωσσικές ιδιαιτερότητες, φαίνεται πως η χιττιτική γλώσσα χρησιμοποιείτο στα περισσότερα κοσμικά κείμενα. Αν και οι ακαδημαϊκοί θεωρούν ότι ο όρος Χιττίτες δεν είναι ορθός, αναγνωρίζουν ότι είναι αργά και εν πολλοίς ανώφελο να αλλάξει ο προσδιορισμός σε "Νεζίτες". Σε μία από τις εκδόσεις της Wikipedia, την Ιταλική, ο όρος Χιττίτες έχει αντικατασταθεί από τον όρο Νεζίτες που κρίθηκε καταλληλότερος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  
  Χιττιτική γραμματική
  Ιστοσελίδα 
  ABZU - a guide to information related to the study of the Ancient Near East on the Web 
  Χιττιτικό λεξικό

Βιβλιογραφία 

 Bryce, Trevor (1998). The Kingdom of the Hittites, Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-924010-8.
 Bryce, Trevor (2002). Life and Society in the Hittite World, Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-924170-8.
 Jasanoff, Jay H. (2003). Hittite and the Indo-European Verb, Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-924905-9.
 Melchert, H. Craig (1994). Anatolian Historical Phonology, Amsterdam: Rodopi. ISBN 90-5183-697-X.

Χετταίοι
Γλώσσες της Ανατολίας
Αρχαίες γλώσσες
Εξαφανισμένες γλώσσες της Ασίας
Εθνικός ύμνος των Ηνωμένων Πολιτειών

Ο Εθνικός ύμνος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, γνωστός ως Η αστερόεσσα σημαία (Αγγλικά: The Star-Spangled Banner) γράφτηκε από τον ποιητή Φράνσις Σκοτ Κι το 1814. Η μελωδία προέρχεται από ένα δημοφιλές αγγλικό τραγούδι του ποτού που έγραψε ο Τζον Στάφορντ Σμιθ (To Anacreon in Heaven) και ήταν από το 1772 μέχρι το 1792 το τραγούδι της Ανακρεοντικής Εταιρείας (Anacreontic Society) στο Λονδίνο. Επίσης ένα διάστημα ήταν η μελωδία του εθνικού ύμνου του Λουξεμβούργου.

Στίχοι 

 
    Oh, say can you see by the dawn's early light 
    What so proudly we hailed at the twilight's last gleaming? 
    Whose broad stripes and bright stars through the perilous fight,
    O'er the ramparts we watched were so gallantly streaming?
    And the rocket's red glare, the bombs bursting in air,
    Gave proof through the night that our flag was still there.
    Oh, say does that star-spangled banner yet wave
    O'er the land of the free and the home of the brave?

Μετάφραση 

 
    Ω, πες, μπορείς να δεις με το πρόωρο φως της αυγής, 
    Τι χαιρετίσαμε τόσο υπερήφανα στην τελευταία λάμψη του λυκόφωτος; 
    Τίνος πλατιές λωρίδες και λαμπερά αστέρια, στην επικίνδυνη μάχη, 
    Πάνω από τις επάλξεις που κοιτάζαμε, ανέμιζαν τόσο γενναία; 
    Και η κόκκινη λάμψη των πυραύλων, οι βόμβες που σκάγαν στον αέρα, 
    Απέδειξαν μες στη νύχτα ότι η σημαία μας ήταν ακόμα εκεί. 
    Ω, πες, κυματίζει ακόμα εκείνη η αστερόεσσα σημαία, 
    Πάνω από τη γη των ελευθέρων και την πατρίδα των γενναίων;

Ποιητική μετάφραση 
   Πες τάχα αν μπορείς να δεις, στο πρώτο λυκαυγές,
   'κείνην που χαιρετίσαμε στο τελευταίο λυκόφως.
   'Κείνην που τις λωρίδες της και τα λαμπρά της άστρα, σε μάχη λυσσαλέα,
   απ' τις επάλξεις βλέπαμε π' ανέμιζαν γενναία.
   Και των πυραύλων λάμψεις πορφυρές, και των βομβών εκρήξεις στον αέρα,
   ολονυχτίς μάς δίδαν σιγουριά πως έστεκ' η σημαία μας 'κεί πέρα.
   Πες τάχ' αν κυματίζει η αστερόεσσα 'κείνη σημαία και τώρα,
   πάνω απ' την γη των 'λεύθερων και των γενναίων την χώρα.

Δείτε επίσης 

 Κατάλογος εθνικών ύμνων
Hail, Columbia
Dixie (τραγούδι)

Εθνικοί ύμνοι
Εθνικά σύμβολα των Ηνωμένων Πολιτειών
Ήβη (μυθολογία)

Η Ήβη στην ελληνική μυθολογία παρουσιάζεται ως θεά της νεότητας και της ζωντάνιας. Ήταν κόρη του Δία και της Ήρας. Σύμφωνα με έναν μύθο η Ήρα έμεινε έγκυος στην Ήβη, όταν την είχε καλέσει ο Απόλλωνας σε γεύμα και είχε φάει άγρια μαρούλια.

Η Ήβη είχε αναλάβει να προμηθεύει τους Θεούς με νέκταρ και αμβροσία. Η αμβροσία ήταν η τροφή που τους διατηρούσε πάντα νέους. Το αξίωμα του οινοχόου των θεών ανέλαβε ο Γανυμήδης όταν η θεά παντρεύτηκε τον Ηρακλή. Ανάμεσα στις ασχολίες της ήταν και η προετοιμασία του άρματος της Ήρας.

Η Ήβη παντρεύτηκε τον Ηρακλή όταν ο τελευταίος ανέβηκε στον Όλυμπο ως ημίθεος. Ήταν το δώρο του θεού Δία και της θεάς Ήρας (αφού συμφιλιώθηκε μαζί του) για τον Ηρακλή, μετά από όλες αυτές τις περιπέτειές του. Έτσι ο Ηρακλής έμεινε για πάντα νέος. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Αλεξιάρη και τον Ανίκητο. Επίσης λέγεται ότι ο ανιψιός του Ηρακλή Ιόλαος ξανάγινε νέος με τη βοήθεια της Ήβης, αφού την παρακάλεσε ο ίδιος ο Ηρακλής.

Στο Ηραίον του Άργους υπήρχε κατά τον Παυσανία χρυσελεφάντινο άγαλμά της, έργο του Ναυκύδη κοντά στο άγαλμα της Ήρας.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 6 Ήβη, που ανακαλύφθηκε το 1847, πήρε το όνομά του από την παραπάνω θεά.

Παραπομπές

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Ηρακλής
Παιδιά του Δία
Θεότητες της υγείας της ελληνικής μυθολογίας
Γυναίκες του Ηρακλή
Γρανίτσα Ιωαννίνων

Η Γρανίτσα είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ζίτσας, ενώ γεωγραφικά εντάσσεται στην περιοχή Κουρέντων και Ντουσκάρας. Οι μόνιμοι κάτοικοι εκτιμώνται στους 80. Απέχει 45 χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα.

Ονομασία
Η ονομασία του χωριού στα σερβικά σημαίνει "σύνορο".

Ιστορία
Αξιόλογο μνημείο στο χωριό αποτελεί ο ιερός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Χρονολογείται από τη μεσοβυζαντινή περίοδο. Ο ναός είναι μονόχωρος καμαροσκέπαστος με δύο στρώματα τοιχογραφιών. Κατά την παράδοση υπήρξε καθολικό παλαιάς μονής.

Το πανηγύρι του χωριού τελείται στις 15 Αυγούστου στην γιορτή της Παναγίας, καθώς και κατά την Ανάληψη. 

Ακολουθώντας την μοίρα πολλών άλλων φτωχών χωριών της ορεινής Ηπείρου οι κάτοικοί του έχουν ξενιτευτεί σε όλο τον γνωστό ανεπτυγμένο κόσμο (Γερμανία, Ιταλία, Αγγλία, Βέλγιο, Η.Π.Α., Νέα Ζηλανδία κτλ) και πάντοτε ζουν με το όνειρο να γυρίσουν πίσω για μόνιμο επαναπατρισμό.

Η βασική δραστηριότητα των λιγοστών κατοίκων του χωριού είναι κατά βάση η κτηνοτροφία.
Τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθεια εκσυγχρονισμού του τοπικού οδικού δικτύου (όπως η ασφαλτόστρωση όλου του μήκους του δρόμου από Βουτσαρά προς Γρανίτσα από την περιοχή Γλα διασχίζοντας τον ποταμό Τύρια μέσω της στρατιωτικής γέφυρας Κουρέντων-Γρανίστας) το οποίο έχει ήδη δώσει διαφορετική πνοή στον τόπο.

Η Γρανίτσα είναι η γενέτειρα του γνωστού συγγραφέα Βασίλη Γκουρογιάννη.

Παραπομπές

Πηγές
Δήμος Ζίτσας - Γρανίτσα
ΕΜΠ - Νομός Ιωαννίνων, Δ.δ. Γρανίτσης

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Οικισμοί του Δήμου Ζίτσας
Μιχάλης Μπλέτσας

Ο Μιχάλης Μπλέτσας (Michael ή Michail σε μερικές δημοσιεύσεις, 19 Μαρτίου 1967) είναι Έλληνας επιστήμονας και ερευνητής της πληροφορικής, διευθυντής πληροφορικής στο Media Lab του MIT και ένας από τους εφευρέτες του Υπολογιστή των Εκατό Δολαρίων.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1967 στα Χανιά της Κρήτης. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια έφυγε στις ΗΠΑ για μεταπτυχιακά στη βιοϊατρική και ολοκλήρωσε τρεις ακόμα κύκλους σπουδών στα πανεπιστήμια Boston University (στην Μηχανική Υπολογιστών) και Northeastern University. Εργάστηκε ως μηχανικός συστημάτων στην Aware Inc, και το 1996, σε ηλικία 28 ετών, έγινε διευθυντής πληροφορικής του Media Lab, ερευνητικού εργαστηρίου που ανήκει στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT), διευθυντής του οποίου είναι ο ελληνικής καταγωγής Νίκολας Νεγρεπόντε.

Οι δυο άντρες δέθηκαν με στενή φιλία και ξεκίνησαν να υλοποιήσουν ένα κοινό όνειρό τους: να πετύχουν ασύρματη ευρυζωνική διαδικτύωση τόπων χωρίς υποδομή. Μετά από επιτυχημένα πειράματα στην Πάτμο αλλά και σε χωριά μέσα στη ζούγκλα της Καμπότζης, σε περιοχές χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, γεννήθηκε η ιδέα να κατασκευάσουν τον HDL, τον φτηνό υπολογιστή που θα μπορεί να φτάσει στα χέρια και του πιο φτωχού παιδιού στο πιο απομονωμένο σημείο του πλανήτη.

Το αποτέλεσμα εκείνης της ιδέας ήταν ο υπολογιστής OLPC (One Laptop Per Child, Ένας φορητός υπολογιστής ανά παιδί). Από τον Φεβρουάριο του 2006 μέχρι τον Ιανουάριο του 2009, ο Μιχάλης Μπλέτσας ήταν επικεφαλής του σχεδιασμού των υποσυστημάτων δικτύωσης του υπολογιστή. Ως μέλος της ομάδας δημιουργίας του OLPC έλαβε το βραβείο Index, το 2007.

Από τις 23 Ιουνίου 2010, είναι Ανεξάρτητος Μη Εκτελεστικός Διευθυντής του ΟΤΕ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Καθημερινή, 9/12/07.συνέντευξη στην Άννα Γριμάνη (πατριδογνωσία)
 Bιογραφικό στο OLPC
 Ιστοσελίδα στο Media Lab του MIT (μη ενημερωμένη από το 2006)

Παραπομπές 

Έλληνες Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί
Έλληνες επιστήμονες υπολογιστών
OLPC XO-1

Το OLPC XO-1, παλιότερα γνωστό ως Φορητός Υπολογιστής των 100 Δολαρίων, (Hundred Dollar Laptop ή HDL) Υπολογιστής των Παιδιών και 2B1, είναι μικρός και φτηνός φορητός υπολογιστής που σχεδιάστηκε από τον οργανισμό One Laptop per Child Association ή OLPC και το εργαστήριο πολυμέσων του MIT. Πρόκειται για έναν υπολογιστή ασύρματης ευρυζωνικής διαδικτύωσης, ο οποίος στο αρχικό του σχέδιο περιελάμβανε γεννήτρια με μανιβέλα για να έχει αυτονομία. Μέσω ενός touchpad μπορεί ο χρήστης του, να γράφει πάνω σε αυτό με μολύβι ή και να ζωγραφίζει. Αποτελεί ένα μικρό ηλεκτρονικό βιβλίο και τετράδιο μαζί. Ο XO αναπτύχθηκε από τον Νίκολας Νεγρεπόντε, συνιδρυτή του Εργαστηρίου Πολυμέσων του MIT και σχεδιάστηκε από την εταιρεία Fuseproject του Υβ Μπεχάρ.

Ο φορητός υπολογιστής των $100 χρησιμοποιεί ως λειτουργικό σύστημα μια έκδοση του Fedora Linux με διεπαφή ανοικτού κώδικα Sugar. Το 2008 ο Οργανισμός OLPC (One Laptop Per Child), που διευθύνει το σχέδιο, ήρθε σε συμφωνία με τη Microsoft και πλέον το XO-1 θα περιλαμβάνει και μια απλουστευμένη έκδοση των Windows XP. Επίσης το 2006, μετά από συμφωνία με το Ίδρυμα Wikimedia, το XO-1 θα περιλαμβάνει και μια στατική έκδοση επιλεγμένων άρθρων της Βικιπαίδειας στη γλώσσα της χώρας προορισμού.

Ο φορητός υπολογιστής των $100 πρωτοπαρουσιάστηκε στο ευρύ κοινό στο Παγκόσμιο Συνέδριο για την Κοινωνία της Πληροφορίας, που έγινε τον Νοέμβριο του 2005 στην Τυνησία, από τον Νίκολας Νεγρεπόντε ο οποίος συνέλαβε και την αρχική ιδέα και οργάνωσε την υλοποίησή της. Στις 13 Δεκεμβρίου 2005, υπογράφηκε και το πρώτο συμβόλαιο παραγωγής του φορητού υπολογιστή από την Quanta Computer, μια Ταϊβανέζικη εταιρία.

Παραπομπές σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα 
Επιτροπή πρωτοβουλίας για την ελληνοποίηση του μαθητικού υπολογιστή
TheVerge

Ηλεκτρονικός υπολογιστής
Ρυζόγαλο

Το ρυζόγαλο είναι κρεμώδες γλύκισμα το οποίο παρασκευάζεται από ρύζι που έχει βράσει σε γάλα, ζάχαρη και κορν φλάουερ. Συνηθίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου με διαφοροποιήσεις στη συνταγή. Σε ορισμένες Ευρωπαϊκές χώρες όπως η Σουηδία, η Νορβηγία και η Δανία είναι τυπικό Χριστουγεννιάτικο γλύκισμα.

Ελλάδα
Στην Ελλάδα συνηθίζεται να πασπαλίζεται με κανέλα. Αναφέρεται ότι το ρυζόγαλο ήταν ένα προσφιλές γλύκισμα για τους Έλληνες επί Τουρκοκρατίας. Δεδομένου ότι είναι εύκολο στην παρασκευή του φτιάχνεται και από μικρές βιοτεχνικές εταιρείες. Τις τελευταίες δεκαετίες, παρασκευάζεται και σε τυποποιημένες συσκευασίες από μεγάλες γαλακτοκομικές εταιρείες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κάσταρντ κρεμώδη επιδόρπια
Τρόφιμα με βάση το ρύζι
Χριστουγεννιάτικα εδέσματα
Χυλοί
Γερμανικά επιδόρπια
Ιταλικά επιδόρπια
Παγκόσμια κουζίνα
Σταθμός Μαρούσι (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Μαρούσι είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1, στη χιλιομετρική θέση 23,457 από το σταθμό Πειραιά. Πήρε το όνομά του από τον δήμο Αμαρουσίου, τον οποίο εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε την 1 Σεπτεμβρίου 1957 και η σημερινή του μορφή ανάγεται στο 2004, όταν και ανακαινίστηκαν (σταδιακά, το 2003 - 2004) όλοι οι σταθμοί της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Είναι υπέργειος, τύπου γέφυρας, και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Η μορφή του (ανυψωμένος επί γέφυρας) προτιμήθηκε κατά την κατασκευή του, το 1957, ώστε να αποφευχθεί η διχοτόμηση της κεντρικής πλατείας του Αμαρουσίου.

Ο σταθμός Μαρούσι κατασκευάστηκε στη θέση παλαιότερου, επίγειου σταθμού των Σιδηροδρόμων Αττικής με το ίδιο όνομα. Μελλοντικά θα έχει ανταπόκριση με τη Γραμμή 4.

Δομή σταθμού

Παλαιός σταθμός 
Σε αυτό το σημείο βρισκόταν ο σταθμός Αμαρουσίου της παλαιάς σιδηροδρομικής γραμμής Λαυρίου - Στροφυλίου στη χιλιομετρική θέση 13,320 από τον σταθμό Πλατεία Λαυρίου. Άνοιξε στις 4 Φεβρουαρίου 1885 και έκλεισε στις 8 Αυγούστου 1938, εν αναμονή της ηλεκτροδότησης.

Πηγές 
 Χάρτης
 Δρομολόγια - Στάσεις 

Μαρουσι
Μαρουσι
Μαρουσι
Μαραθιάς Κέρκυρας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μαραθιάς

Ο Μαραθιάς είναι πεδινό χωριό της Κέρκυρας σε υψόμετρο 80 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Ο Μαραθιάς βρίσκεται στο κέντρο από το στενότερο σημείο στα νότια του νησιού της Κέρκυρας που έχει απόσταση από θάλασσα σε θάλασσα περίπου 3.150 μέτρα. Απέχει 34,5 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την πόλη της Κέρκυρας (μέσω Πέραμα) και 10 χλμ. Δ. από τη Λευκίμμη.

Είναι παλιό χωριό, που βρισκόταν χτισμένο στη κορυφή ενός κατάφυτου λόφου από ελαιόδεντρα, αλλά υπέστη ουσιαστικά μια ολοκληρωτική καταστροφή από μια επιδημία πανώλης που εξολόθρευσε κυριολεκτικά τον πληθυσμό του. Οι εναπομείναντες κάτοικοι κατέφυγαν πιο χαμηλά και στη θέση του παλιού χωριού βρίσκονται ερείπια σπιτιών, το νεκροταφείο και η μικρή εκκλησία της Παναγίας της Λαμποβίτισσας που για χάρη της γίνεται κάθε χρονιά και το τελευταίο πανηγύρι της Κέρκυρας στην μικρή πλατεία του χωριού στις 8 Σεπτεμβρίου.

Νοτιοδυτικά του χωριού και σε απόσταση περίπου 2 χλμ. υπάρχει μεγάλη αμμώδης παραλία η οποία είναι γνωστή ως παραλία "Σάντα Μπάρμπαρα" όπου το καλοκαίρι λειτουργούν καταλύματα διαμονής και εστίασης.

Διοικητικά 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κορισσίων, ενώ το 1869 με το ΦΕΚ 55Α - 23/12/1869 προσαρτήθηκε στο δήμο Λευκιμμαίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, τους Αργυράδες και το Νεοχωράκι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Αργυράδων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κορισσίων του δήμου Νότιας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 331 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20190115134205/http://www.marathias.net/
http://www.marathias.eu
Θεοτόκος «Η Κυρία η Λαμποβίτισσα» από το Βυζαντινό και Χριστιανικό Εικονικό Μουσείο

Παραπομπές

Χωριά της Κέρκυρας
Δήμος Κέρκυρας
Σταθμός Αττική (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Αττική είναι κομβικός σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1, στη χιλιομετρική θέση 12,243 από το σταθμό Πειραιά, καθώς και επί της γραμμής 2. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από την παρακείμενη Πλατεία Αττικής. Η πλατεία Αττικής με τη σειρά της οφείλει την ονομασία της σε παλαιότερο σιδηροδρομικό σταθμό των Σιδηροδρόμων Αττικής που βρισκόταν στη θέση του σημερινού σταθμού του μετρό. Ο σταθμός προσφέρει τη δυνατότητα μετεπιβίβασης μεταξύ των δύο γραμμών που εξυπηρετεί.

Ο σταθμός της γραμμής 1 εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου 1949 από τους τότε Ελληνικούς Ηλεκτρικούς Σιδηρόδρομους (ΕΗΣ). Η σημερινή του μορφή ανάγεται στο 2004, όταν και ανακαινίστηκαν (σταδιακά, τα έτη 2003 και 2004) όλοι οι σταθμοί της γραμμής 1, λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες, αμαξοστάσιο και γραμμές εναπόθεσης αμαξοστοιχιών. Ο σταθμός Αττικής υπήρξε από τα εγκαίνιά του, το 1949, μέχρι την επέκταση του δικτύου προς τα Άνω Πατήσια, που εγκαινιάστηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1956, ο προς βορράν τερματικός σταθμός της γραμμής.

Ο σταθμός της γραμμής 2 εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000 και είναι εξ ολοκλήρου υπόγειος. Βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο από τον σταθμό της γραμμής 1 και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.

Από το αμαξοστάσιο του σταθμού Αττικής, μία διακλάδωση οδηγεί σε σήραγγα μονής γραμμής που συνδέει τις γραμμές 1 και 2. Οι αιχμές των αλλαγών τροχιάς αυτής της γραμμής μπαίνουν στο αμαξοστάσιο παράλληλα στην επίγεια αποβάθρα του σταθμού Αττική. Ενώ στη γραμμή 2 βλέπουν προς τον Σταθμό Λαρίσης, η συνδετήρια αυτή σήραγγα δεν χρησιμοποιείται από συρμούς που εκτελούν δρομολόγια, παρά μόνο για επείγουσες ανταλλαγές τροχαίου υλικού.

Δομή Σταθμού

Σιδηροδρομικός Σταθμός Αττικής 

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αττικής ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Αττικής, επί της γραμμής Πλατείας Λαυρίου - Στροφυλίου, στη χιλιομετρική θέση 2,000 από την Πλατεία Λαυρίου. Βρισκόταν στην Αθήνα και η ονομασία του οφειλόταν στο ότι αποτελούσε την αφετηρία του δικτύου των Σιδηροδρόμων Αττικής. Η παρακείμενη πλατεία επίσης ονομάστηκε πλατεία Αττικής, για τον ίδιο λόγο. Εγκαινιάστηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1885 και έκλεισε στις 8 Αυγούστου 1938. Διέθετε αμαξοστάσιο και μηχανοστάσιο. Ο σταθμός Αττικής υπήρξε από τα εγκαίνιά του, το 1885, μέχρι την επέκταση του δικτύου προς την Πλατεία Λαυρίου, το 1889, καθώς και από το 1926 μέχρι το κλείσιμό του, το 1938 εν αναμονή της ηλεκτροδότησης, ο τερματικός σταθμός της γραμμής προς την κατεύθυνση της Αθήνας. Το 1903 αναφερόταν και ως σταθμός Κασσίδας.

Από τον σταθμό Αττικής, μία γραμμή οδηγούσε προς τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Αθήνας των Σιδηροδρόμων Πειραιώς-Αθηνών-Πελοποννήσου, περνώντας ανισόπεδα πάνω από τη σιδηροδρομική γραμμή Αθήνας - Λάρισας. Η συνδετήρια αυτή γραμμή δεν χρησιμοποιούταν από συρμούς που εκτελούσαν δρομολόγια, αλλά μόνο από κενούς ή υπηρεσιακούς και κυρίως για ανταλλαγές τροχαίου υλικού μεταξύ των δύο δικτύων (ΣΑ και ΣΠΑΠ), τα οποία διέθεταν το ίδιο εύρος γραμμής (1 μέτρο). Η γραμμή αυτή καταργήθηκε το 1931.

Παραπομπές

Αττική
Αττικη
Αττικη
Αττικη
Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ

Ο Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ (Henri Marie Raymond de Toulouse-Lautrec-Monfa, 24 Νοεμβρίου 1864 - 9 Σεπτεμβρίου 1901) ήταν Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης, εικονογράφος και σχεδιαστής, του οποίου η εμβάθυνση στην πολύχρωμη και θεατρική παριζιάνικη ζωή στα τέλη του 19ου αιώνα, έδωσε μία συλλογή από συναρπαστικές, κομψές και προκλητικές εικόνες της σύγχρονης και μερικές φορές παρακμιακής ζωής εκείνης της εποχής.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Αλμπί, πόλη της νότιας Γαλλίας και ήταν γιος του Κόμη Αλφόνσου και της Κόμισσας Αντέλ ντε Τουλούζ-Λωτρέκ (Adèle de Toulouse-Lautrec), γόνος ιστορικής και αριστοκρατικής οικογένειας, η οποία ωστόσο την περίοδο της γέννησης του, είχε ήδη χάσει μέρος του παλαιότερου κύρους της. Οι γονείς ήταν πρώτα ξαδέρφια, πρακτική που ήταν ευρύτερα διαδεδομένη εκείνη την εποχή προκειμένου να διατηρηθεί η περιουσία της οικογένειας μεταξύ των μελών της. Το γεγονός αυτό ωστόσο οδηγούσε σε γενετικές ανωμαλίες, όπως και στην περίπτωση του Λωτρέκ, του οποίου τα πόδια σταμάτησαν να αναπτύσσονται φυσιολογικά, μετά από ρήξεις που υπέστη στο αριστερό και δεξί του πόδι, σε ηλικία 12 και 14 ετών αντίστοιχα. Το ύψος του Λωτρέκ έφθανε μόλις το 1,5 μέτρο ενώ σε αντίθεση με τα πόδια του, το υπόλοιπο σώμα του είχε φυσιολογική ανάπτυξη. 

Εξαιτίας αυτής της ανωμαλίας στη σωματική του διάπλαση, αδυνατούσε να ακολουθήσει μία συμβατική κοινωνική ζωή, γεγονός που πιθανά λειτούργησε καταλυτικά στο να αφοσιωθεί στη ζωγραφική. Αποτέλεσε σημαντικό καλλιτέχνη του μετα-ιμπρεσιονισμού ενώ θεωρείται από πολλούς και ο επίσημος εικονογράφος της νυχτερινής ζωής εκείνης της εποχής – της λεγόμενης Μπελ Επόκ (belle epoque) – στα καμπαρέ του Παρισιού. Οι πίνακές του χαρακτηρίζονταν από έντονα χρώματα και ανθρώπινες παρουσίες. Θεωρείται επιπλέον ένας από τους πρωτοπόρους στην τέχνη της αφίσας, γνωστός κυρίως για τις αφίσες που φιλοτέχνησε για το καμπαρέ Μουλέν Ρουζ (Moulin Rouge). Ασχολήθηκε ακόμα με την τεχνική της λιθογραφίας, επηρεασμένος από την ιαπωνική τέχνη και τα ιαπωνικά χαρακτικά.

Έζησε κυρίως στη Μονμάρτρη, που αποτελούσε το κυρίαρχο κέντρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του αντιμετώπισε πρόβλημα αλκοολισμού και πέθανε σε ηλικία 37 ετών, έχοντας προσβληθεί από σύφιλη.

Επιλογή έργων

Πίνακες

Αφίσες

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Matthias Arnold (μφ. Μαρία Μπάστα), Τουλούζ Λωτρέκ: 1864-1901 Το θέατρο της ζωής, εκδ. Γνώση 2005

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα για τον Τουλούζ-Λωτρέκ.
 Βιογραφία και έργα του Painter's Life and Works By Karan Reshad
Το νέο salon des cent. Διεθνής έκθεση αφίσας: αφιέρωμα στον Toulouse-Lautrec

Γάλλοι ζωγράφοι
Γαλλική τάξη ευγενών