Ιστορία του αυτοκινήτου

Η ανάπτυξη του αυτοκινήτου ξεκίνησε το 1672 με την εφεύρεση του πρώτου ατμοκίνητου οχήματος, η οποία οδήγησε στη δημιουργία του πρώτου ατμοκίνητου αυτοκινήτου, ικανού για ανθρώπινη μεταφορά, που κατασκευάστηκε από τον Νικολά-Ζοζέφ Κυνιό το 1769. Οι εφευρέτες άρχισαν να επεκτείνονται στις αρχές του 19ου αιώνα, δημιουργώντας τον κινητήρα ντε Ρίβαζ, έναν από τους πρώτους κινητήρες εσωτερικής καύσης, και έναν πρώιμο ηλεκτρικό κινητήρα. Ο Σάμιουελ Μπράουν δοκίμασε αργότερα τον πρώτο βιομηχανικά εφαρμοζόμενο κινητήρα εσωτερικής καύσης το 1826.

Η ανάπτυξη παρεμποδίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα από την αντίδραση κατά των μεγάλων οχημάτων, ωστόσο η πρόοδος συνεχίστηκε σε ορισμένες μηχανές εσωτερικής καύσης. Ο κινητήρας εξελίχθηκε καθώς οι μηχανικοί δημιούργησαν μηχανές εσωτερικής καύσης δύο και τεσσάρων κύκλων και άρχισαν να χρησιμοποιούν τη βενζίνη ως καύσιμο. Τα οχήματα παραγωγής άρχισαν να εμφανίζονται το 1887, όταν ο Καρλ Μπεντς ανέπτυξε ένα βενζινοκίνητο αυτοκίνητο και κατασκεύασε αρκετά πανομοιότυπα αντίγραφα. Η πρόσφατη παραγωγή αυτοκινήτων σηματοδοτείται από το Ford Model T, που δημιουργήθηκε από την Ford Motor Company το 1908, το οποίο έγινε το πρώτο αυτοκίνητο που παρήχθη μαζικά σε κινούμενη γραμμή συναρμολόγησης.

Πηγές ενέργειας 

Η πρώιμη ιστορία του αυτοκινήτου επικεντρώθηκε στην αναζήτηση μιας αξιόπιστης φορητής μονάδας ισχύος για την κίνηση του οχήματος.

Ατμοκίνητα τροχοφόρα οχήματα

17ος και 18ος αιώνας 

Ο Ferdinand Verbiest, μέλος μιας αποστολής των Ιησουιτών στην Κίνα, κατασκεύασε ένα ατμοκίνητο όχημα γύρω στο 1672 ως παιχνίδι για τον αυτοκράτορα Kangxi. Ήταν μικρής κλίμακας και δεν μπορούσε να μεταφέρει οδηγό, αλλά ήταν, πιθανότατα, το πρώτο λειτουργικό ατμοκίνητο όχημα ("αυτοκινούμενο").

Τα ατμοκίνητα αυτοκινούμενα οχήματα, αρκετά μεγάλα για τη μεταφορά ανθρώπων και φορτίων, επινοήθηκαν για πρώτη φορά στα τέλη του 18ου αιώνα. Ο Nicolas-Joseph Cugnot παρουσίασε το fardier à vapeur ("ατμοκίνητο βαγόνι"), έναν πειραματικό ατμοκίνητο ελκυστήρα πυροβολικού, το 1770 και το 1771. Καθώς ο σχεδιασμός του Cugnot αποδείχθηκε ανεφάρμοστος, η εφεύρεσή του δεν αναπτύχθηκε στην πατρίδα του, τη Γαλλία. Το κέντρο της καινοτομίας μετατοπίστηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Μέχρι το 1784, ο William Murdoch είχε κατασκευάσει ένα λειτουργικό μοντέλο ατμάμαξας στο Redruth και το 1801 ο Richard Trevithick κυκλοφορούσε στους δρόμους του Camborne με ένα όχημα πλήρους μεγέθους.

19ος αιώνας 

Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, έγιναν προσπάθειες για την εισαγωγή πρακτικών ατμοκίνητων οχημάτων. Αναπτύχθηκαν καινοτομίες όπως τα χειρόφρενα, τα κιβώτια πολλαπλών ταχυτήτων και το καλύτερο σύστημα διεύθυνσης. Ορισμένα εμπορικά επιτυχημένα οχήματα παρείχαν μαζικές μετακινήσεις, μέχρι που η αντίδραση κατά αυτών των μεγάλων οχημάτων οδήγησε στην ψήφιση νομοθεσίας, όπως η UK Locomotive Act(1865), η οποία απαιτούσε από πολλά αυτοκινούμενα οχήματα σε δημόσιους δρόμους να προηγείται ένας πεζός άνδρας που ανεμίζει μια κόκκινη σημαία και σαλπίζει με κόρνα. Αυτό σταμάτησε ουσιαστικά την ανάπτυξη των οδικών αυτοκινήτων στο Ηνωμένο Βασίλειο για το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου 19ου αιώνα- οι εφευρέτες και οι μηχανικοί έστρεψαν τις προσπάθειές τους στις βελτιώσεις των σιδηροδρομικών μηχανών. Ο νόμος καταργήθηκε μόλις το 1896, αν και η ανάγκη για την κόκκινη σημαία καταργήθηκε το 1878.

Το 1816, ένας καθηγητής στο Πολυτεχνείο της Πράγας, ο Γιόζεφ Μπόζεκ, κατασκεύασε ένα ατμοκίνητο βαγόνι με καύσιμο πετρέλαιο.  Ο Walter Hancock, κατασκευαστής και χειριστής ατμοκίνητων λεωφορείων του Λονδίνου, κατασκεύασε το 1838 ένα διθέσιο αυτοκίνητο φαετόν. 

Το 1867, ο Καναδός κοσμηματοπώλης Henry Seth Taylor παρουσίασε το τετράτροχο "ατμοκίνητο αμαξάκι" του στην έκθεση του Στάνστεντ στο Στάνστεντ του Κεμπέκ και ξανά το επόμενο έτος. Η βάση του buggy, το οποίο άρχισε να κατασκευάζει το 1865, ήταν ένα ψηλότροχο βαγόνι με αντιστήριξη για τη στήριξη μιας δικύλινδρης ατμομηχανής τοποθετημένης στο δάπεδο.

Ένα από τα πρώτα "πραγματικά" αυτοκίνητα κατασκευάστηκε το 1873 από τον Γάλλο Amédée Bollée στο Λε Μαν, ο οποίος κατασκεύασε αυτοκινούμενα ατμοκίνητα οδικά οχήματα για τη μεταφορά ομάδων επιβατών.

Το πρώτο αυτοκίνητο που ήταν κατάλληλο για χρήση σε υπάρχοντες αμαξωτούς δρόμους στις ΗΠΑ ήταν ένα ατμοκίνητο όχημα που εφευρέθηκε το 1871 από τον Dr. J.W. Carhart, ιερέα της Επισκοπικής Εκκλησίας των Μεθοδιστών, στο Racine του Wisconsin. Αυτό ώθησε την πολιτεία του Ουισκόνσιν το 1875 να προσφέρει ένα βραβείο 10.000 δολαρίων ΗΠΑ (που ισοδυναμεί με 246.758 δολάρια το 2021) στον πρώτο που θα παρήγαγε ένα πρακτικό υποκατάστατο της χρήσης αλόγων και άλλων ζώων. Όρισαν ότι το όχημα θα έπρεπε να διατηρεί μέση ταχύτητα άνω των 8 km/h(5 mph)σε μια διαδρομή 320 km(200 mi). Η προσφορά οδήγησε στον πρώτο αγώνα αυτοκινήτων από πόλη σε πόλη στις ΗΠΑ, που ξεκίνησε στις 16 Ιουλίου 1878 στο Green Bay του Wisconsin και κατέληξε στο Madison του Wisconsin, μέσω Appleton, Oshkosh, Waupun, Watertown, Fort Atkinson και Janesville. Ενώ είχαν εγγραφεί επτά οχήματα, μόνο δύο ξεκίνησαν να αγωνίζονται οι συμμετοχές από το Green Bay και το Oshkosh. Το όχημα από το Green Bay ήταν ταχύτερο, αλλά χάλασε πριν ολοκληρώσει τον αγώνα. Το Oshkosh ολοκλήρωσε τη διαδρομή των 323 χιλιομέτρων σε 33 ώρες και 27 λεπτά και σημείωσε μέση ταχύτητα 9,7 χλμ/ώρα. Το 1879, το νομοθετικό σώμα απένειμε το μισό βραβείο.

20ός αιώνας 

Προπολεμικά,

Τα ατμοκίνητα οδικά οχήματα, τόσο τα αυτοκίνητα όσο και οι άμαξες, έφτασαν στο απόγειο της ανάπτυξής τους στις αρχές της δεκαετίας του 1930, με τους ελαφρούς λέβητες ταχείας ατμοποίησης και τα αποδοτικά σχέδια κινητήρων. Οι κινητήρες εσωτερικής καύσης αναπτύχθηκαν επίσης σημαντικά κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς έγιναν απλούστεροι στη λειτουργία και πιο αξιόπιστοι. Η ανάπτυξη του ταχύτατου κινητήρα ντίζελ από το 1930 άρχισε να τις αντικαθιστά για τα βαγόνια, γεγονός που επιταχύνθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο από τις φορολογικές αλλαγές που έκαναν τα ατμοκίνητα βαγόνια ασύμφορα από τη μια μέρα στην άλλη. Παρόλο που ορισμένοι σχεδιαστές συνέχισαν να υποστηρίζουν την ατμοκίνητη ενέργεια, μετά τον Doble το 1931 δεν σημειώθηκαν σημαντικές εξελίξεις στην παραγωγή ατμοκίνητων βαγονιών.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο,

Το αν τα ατμοκίνητα αυτοκίνητα θα αναγεννηθούν ποτέ σε μεταγενέστερες τεχνολογικές εποχές μένει να το δούμε. Περιοδικά όπως το Light Steam Power συνέχισαν να τα περιγράφουν μέχρι τη δεκαετία του 1980. Τη δεκαετία του 1950 υπήρξε ενδιαφέρον για αυτοκίνητα με ατμοστρόβιλο που τροφοδοτούνταν από μικρούς πυρηνικούς αντιδραστήρες(αυτό ίσχυε και για τα αεροσκάφη), αλλά οι φόβοι για τους κινδύνους που ενέχει η τεχνολογία της πυρηνικής σχάσης σύντομα σκότωσαν αυτές τις ιδέες.

Ηλεκτρικά αυτοκίνητα

19ος αιώνας 

Το 1828, ο Ányos Jedlik, ένας Ούγγρος που εφηύρε έναν πρώιμο τύπο ηλεκτρικού κινητήρα, δημιούργησε ένα μικροσκοπικό μοντέλο αυτοκινήτου που κινούνταν από τον νέο του κινητήρα. Το 1834, ο σιδεράς του Βερμόντ Thomas Davenport, ο εφευρέτης του πρώτου αμερικανικού ηλεκτρικού κινητήρα συνεχούς ρεύματος, εγκατέστησε τον κινητήρα του σε ένα μικρό μοντέλο αυτοκινήτου, το οποίο λειτούργησε σε μια μικρή κυκλική ηλεκτροφόρα πίστα. Το 1835, ο καθηγητής Sibrandus Stratingh από το Groningen των Κάτω Χωρών και ο βοηθός του Christopher Becker δημιούργησαν ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο μικρής κλίμακας, το οποίο κινούνταν με μη επαναφορτιζόμενες πρωτογενείς κυψέλες. Το 1838, ο Σκωτσέζος Ρόμπερτ Ντέιβιντσον κατασκεύασε μια ηλεκτρική ατμομηχανή που έφτασε σε ταχύτητα 6,4 km/h(4 mph). Στην Αγγλία, το 1840 χορηγήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη χρήση σιδηροτροχιών ως αγωγών ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ παρόμοια αμερικανικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας εκδόθηκαν στους Lilley και Colten το 1847.

Οι πηγές αναφέρουν διαφορετικές δημιουργίες ως το πρώτο ηλεκτρικό αυτοκίνητο. Μεταξύ του 1832 και του 1839(το ακριβές έτος είναι αβέβαιο)ο Robert Anderson από τη Σκωτία εφηύρε μια ακατέργαστη ηλεκτρική άμαξα, που τροφοδοτούνταν από μη επαναφορτιζόμενες πρωτογενείς κυψέλες. Τον Νοέμβριο του 1881, ο Γάλλος εφευρέτης Gustave Trouvé παρουσίασε ένα λειτουργικό τρίτροχο αυτοκίνητο που κινούνταν με ηλεκτρισμό στη Διεθνή Έκθεση Ηλεκτρισμού στο Παρίσι. Ο Άγγλος εφευρέτης Τόμας Πάρκερ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για καινοτομίες όπως η ηλεκτροδότηση του μετρό του Λονδίνου, οι εναέριοι τραμ στο Λίβερπουλ και το Μπέρμιγχαμ και το άκαπνο καύσιμο ανθρακίτης, κατασκεύασε το πρώτο ηλεκτρικό αυτοκίνητο παραγωγής στο Λονδίνο το 1884, χρησιμοποιώντας τις δικές του ειδικά σχεδιασμένες επαναφορτιζόμενες μπαταρίες υψηλής χωρητικότητας. Ωστόσο, άλλοι θεωρούν το Flocken Elektrowagen του 1888 του Γερμανού εφευρέτη Andreas Flocken ως το πρώτο πραγματικό ηλεκτρικό αυτοκίνητο.

20ός αιώνας 

Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα απολάμβαναν δημοτικότητα μεταξύ των τελών του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού αιώνα, όταν ο ηλεκτρισμός ήταν από τις προτιμώμενες μεθόδους για την κίνηση των αυτοκινήτων, παρέχοντας ένα επίπεδο άνεσης και ευκολίας στη λειτουργία που δεν μπορούσαν να επιτύχουν τα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα της εποχής. Η πρόοδος στην τεχνολογία εσωτερικής καύσης, ιδίως η ηλεκτρική μίζα, σύντομα κατέστησε αυτό το πλεονέκτημα άκυρο- η μεγαλύτερη εμβέλεια των βενζινοκίνητων αυτοκινήτων, οι ταχύτεροι χρόνοι ανεφοδιασμού και η αυξανόμενη υποδομή πετρελαίου, μαζί με τη μαζική παραγωγή βενζινοκίνητων οχημάτων από εταιρείες όπως η Ford Motor Company, η οποία μείωσε τις τιμές των βενζινοκίνητων αυτοκινήτων σε λιγότερο από το μισό των αντίστοιχων ηλεκτρικών αυτοκινήτων, οδήγησαν σε μείωση της χρήσης της ηλεκτρικής κίνησης, απομακρύνοντάς την ουσιαστικά από σημαντικές αγορές όπως οι ΗΠΑ μέχρι τη δεκαετία του 1930. Το 1997 εμφανίστηκαν το Toyota RAV4 EV και το Nissan Altra, τα πρώτα ηλεκτρικά αυτοκίνητα παραγωγής με μπαταρία που χρησιμοποίησαν μπαταρίες NiMH και Li-ion (αντί για βαρύτερες μπαταρίες μολύβδου-οξέος) αντίστοιχα.

21ος αιώνας 

Τα τελευταία χρόνια, οι αυξημένες ανησυχίες για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των βενζινοκίνητων αυτοκινήτων, οι υψηλότερες τιμές της βενζίνης, οι βελτιώσεις στην τεχνολογία των μπαταριών και η προοπτική της κορύφωσης του πετρελαίου έχουν προκαλέσει ανανεωμένο ενδιαφέρον για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία θεωρούνται πιο φιλικά προς το περιβάλλον και φθηνότερα στη συντήρηση και τη λειτουργία τους, παρά το υψηλό αρχικό κόστος.

Κινητήρες εσωτερικής καύσης

Μείγματα αερίων 

Η έλλειψη κατάλληλων καυσίμων, ιδίως υγρών, εμπόδισε τις πρώτες προσπάθειες κατασκευής και χρήσης κινητήρων εσωτερικής καύσης - γι' αυτό και ορισμένοι από τους πρώτους κινητήρες χρησιμοποιούσαν μίγματα αερίων. Ο Christiaan Huyghens(1629-1695)κατασκεύασε μια μηχανή εσωτερικής καύσης που τροφοδοτούσε σκόνη για την παροχή νερού για την άρδευση των κήπων του παλατιού των Βερσαλλιών, που χρησιμοποιούνταν ως αποχωρητήρια από τους επισκέπτες.

Αρκετοί πρώτοι πειραματιστές χρησιμοποίησαν αέρια. Το 1806, ο Ελβετός μηχανικός François Isaac de Rivaz κατασκεύασε μια μηχανή που τροφοδοτήθηκε με εσωτερική καύση ενός μίγματος υδρογόνου και οξυγόνου. Το 1826, ο Άγγλος Σάμιουελ Μπράουν δοκίμασε τον κινητήρα εσωτερικής καύσης που λειτουργούσε με υδρογόνο, χρησιμοποιώντας τον για να προωθήσει ένα όχημα στο Shooter's Hill στο νοτιοανατολικό Λονδίνο. Το Hippomobile του βελγικής καταγωγής Etienne Lenoir με μονοκύλινδρο κινητήρα εσωτερικής καύσης με καύσιμο υδρογόνο έκανε μια δοκιμαστική διαδρομή από το Παρίσι στο Joinville-le-Pont το 1860, καλύπτοντας περίπου 9 χιλιόμετρα σε περίπου τρεις ώρες. Μια μεταγενέστερη έκδοση κινούνταν με αέριο άνθρακα. Ένα όχημα Delamare-Deboutteville κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και δοκιμάστηκε το 1884.

Η χρήση αυτοαερίου (LPG) ή φυσικού αερίου στα οχήματα μπορεί να γίνει σποραδικά δημοφιλής - συχνά ανάλογα με την προσφορά και το κόστος της βενζίνης.

Βενζίνη 

Ο Nicolaus Otto και ο Eugen Langen είχαν κατασκευάσει μια λειτουργική μηχανή το 1867. Περίπου το 1870, στη Βιέννη της Αυστρίας(τότε Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία), ο εφευρέτης Siegfried Marcus τοποθέτησε έναν κινητήρα εσωτερικής καύσης με υγρό καύσιμο σε ένα απλό χειροκίνητο κάρο, γεγονός που τον έκανε τον πρώτο άνθρωπο που προώθησε ένα όχημα με τη βοήθεια της βενζίνης. Σήμερα, αυτό είναι γνωστό ως "το πρώτο αυτοκίνητο του Μάρκους", αλλά θα μπορούσε να περιγραφεί καλύτερα ως καρότσι. Το δεύτερο αυτοκίνητό του, που κατασκευάστηκε και λειτούργησε το 1875, ήταν το πρώτο βενζινοκίνητο αυτοκίνητο και στεγάζεται στο Τεχνικό Μουσείο της Βιέννης. Το 1883, ο Marcus εξασφάλισε ένα γερμανικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα σύστημα ανάφλεξης χαμηλής τάσης τύπου μαγνήτη- αυτό ήταν το μοναδικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του για την αυτοκινητοβιομηχανία. Ο σχεδιασμός αυτός χρησιμοποιήθηκε για όλους τους επόμενους κινητήρες. Αυτή η ανάφλεξη, σε συνδυασμό με το "καρμπυρατέρ με περιστρεφόμενη βούρτσα", έκανε τον σχεδιασμό του κινητήρα καινοτόμο. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, τιμήθηκε ως ο δημιουργός του αυτοκινήτου, αλλά η θέση του στην ιστορία σχεδόν σβήστηκε από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Επειδή ο Μάρκους είχε εβραϊκή καταγωγή, το γραφείο προπαγάνδας των Ναζί διέταξε να καταστραφεί το έργο του, να διαγραφεί το όνομά του από τα μελλοντικά σχολικά βιβλία και να αφαιρεθούν τα δημόσια μνημεία του, δίνοντας τα εύσημα στον Καρλ Μπενζ.

Αρκετοί εφευρέτες ανέπτυξαν τη δική τους εκδοχή πρακτικών αυτοκινήτων με βενζινοκίνητες/βενζινοκίνητες μηχανές εσωτερικής καύσης κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα Ο Karl Benz κατασκεύασε το πρώτο του αυτοκίνητο το 1885 στο Μανχάιμ. Ο Μπενζ έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το αυτοκίνητό του στις 29 Ιανουαρίου 1886 και άρχισε την πρώτη παραγωγή αυτοκινήτων το 1888, αφού η σύζυγός του Μπέρτα Μπενζ είχε αποδείξει -με το πρώτο ταξίδι μεγάλων αποστάσεων τον Αύγουστο του 1888, από το Μανχάιμ στο Πφορτσχάιμ και πίσω- ότι η άμαξα χωρίς άλογα ήταν ικανή για εκτεταμένα ταξίδια. Από το 2008 μια διαδρομή μνήμης Bertha Benz μνημονεύει αυτό το γεγονός.

Αμέσως μετά, ο Gottlieb Daimler και ο Wilhelm Maybach στη Στουτγάρδη το 1889 σχεδίασαν από την αρχή ένα όχημα που θα ήταν αυτοκίνητο και όχι μια άμαξα με άλογα εφοδιασμένη με κινητήρα. Σε αυτούς αποδίδεται επίσης συνήθως η εφεύρεση της πρώτης μοτοσικλέτας το 1886, αλλά ο Ιταλός Enrico Bernardi του Πανεπιστημίου της Πάντοβα, το 1882, κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας έναν μονοκύλινδρο βενζινοκινητήρα 0,024 hp(18 W)122 cc(7,4 cu in)και τον τοποθέτησε στο τρίκυκλο του γιου του, καθιστώντας τον τουλάχιστον υποψήφιο για το πρώτο αυτοκίνητο και την πρώτη μοτοσικλέτα.  Ο Bernardi διεύρυνε το τρίκυκλο το 1892 για να μπορεί να μεταφέρει δύο ενήλικες. 

Το πρώτο τετράτροχο βενζινοκίνητο αυτοκίνητο στη Βρετανία κατασκευάστηκε στο Walthamstow από τον Frederick Bremer το 1892. Ένα άλλο κατασκευάστηκε στο Μπέρμιγχαμ το 1895 από τον Φρέντερικ Γουίλιαμ Λάντσεστερ, ο οποίος κατοχύρωσε επίσης με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το δισκόφρενο. Η πρώτη ηλεκτρική μίζα εγκαταστάθηκε σε ένα Arnold, μια προσαρμογή του Benz Velo, που κατασκευάστηκε στο Κεντ μεταξύ 1895 και 1898. 

Ο George Foote Foss από το Sherbrooke του Κεμπέκ κατασκεύασε ένα μονοκύλινδρο βενζινοκίνητο αυτοκίνητο το 1896, το οποίο οδηγούσε επί τέσσερα χρόνια, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των αξιωματούχων της πόλης για σύλληψη για τα "τρελά καμώματά" του.

Μέσα σε όλη αυτή την αναταραχή, πολλοί πρώτοι πρωτοπόροι έχουν σχεδόν ξεχαστεί. Το 1891, ο John William Lambert κατασκεύασε ένα τρίτροχο στο Ohio City του Ohio, το οποίο καταστράφηκε σε πυρκαγιά την ίδια χρονιά, ενώ ο Henry Nadig κατασκεύασε ένα τετράτροχο στο Allentown της Pennsylvania. Είναι πιθανό ότι δεν ήταν οι μόνοι.

Εποχές εφευρέσεων

Εποχή των βετεράνων 

Ο Αμερικανός George B. Selden κατέθεσε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις 8 Μαΐου 1879. Η αίτησή του περιλάμβανε όχι μόνο τον κινητήρα αλλά και τη χρήση του σε ένα τετράτροχο αυτοκίνητο. Ο Selden κατέθεσε μια σειρά από τροποποιήσεις στην αίτησή του, οι οποίες παρέτειναν τη νομική διαδικασία, με αποτέλεσμα να καθυστερήσει 16 χρόνια μέχρι να χορηγηθεί το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις 5 Νοεμβρίου 1895. Ο Selden παραχώρησε την πατέντα του στις περισσότερες μεγάλες αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, εισπράττοντας αμοιβή για κάθε αυτοκίνητο που παρήγαγαν και δημιουργώντας την Ένωση Αδειοδοτημένων Κατασκευαστών Αυτοκινήτων (Association of Licensed Automobile Manufacturers). Η Ford Motor Company πολέμησε αυτή την πατέντα στα δικαστήρια και τελικά κέρδισε στην έφεση. Ο Χένρι Φορντ κατέθεσε ότι η πατέντα περισσότερο εμπόδιζε παρά ενθάρρυνε την ανάπτυξη των αυτοκινήτων στις ΗΠΑ.

Η πρώτη παραγωγή αυτοκινήτων έγινε από τον Karl Benz το 1888 στη Γερμανία και, με άδεια από τον Benz, στη Γαλλία από τον Emile Roger. Υπήρξαν πολλοί άλλοι, συμπεριλαμβανομένων των κατασκευαστών τρίκυκλων Rudolf Egg, Edward Butler και Léon Bollée Ο Bollée, χρησιμοποιώντας έναν κινητήρα 650 cc (40 κυβικά εκατοστά) δικής του σχεδίασης, επέτρεψε στον οδηγό του, Jamin, να επιτύχει μέσο όρο 45 km/h (28 mph) στο ράλι Παρίσι-Τουρβίλ το 1897.  Μέχρι το 1900, η μαζική παραγωγή αυτοκινήτων είχε αρχίσει στη Γαλλία και τις ΗΠΑ.

Η πρώτη εταιρεία που ιδρύθηκε αποκλειστικά για την κατασκευή αυτοκινήτων ήταν η Panhard et Levassor στη Γαλλία, η οποία εισήγαγε επίσης τον πρώτο τετρακύλινδρο κινητήρα.  Η Panhard ιδρύθηκε το 1889 και γρήγορα την ακολούθησε η Peugeot δύο χρόνια αργότερα. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η αυτοκινητοβιομηχανία είχε αρχίσει να απογειώνεται στη Δυτική Ευρώπη, ιδίως στη Γαλλία, όπου το 1903 παρήχθησαν 30.204 αυτοκίνητα, που αντιστοιχούσαν στο 48,8% της παγκόσμιας παραγωγής αυτοκινήτων εκείνο το έτος.

Στις βόρειες ΗΠΑ, οι τοπικοί μηχανικοί πειραματίζονταν με μια μεγάλη ποικιλία πρωτοτύπων. Στην πολιτεία της Αϊόβα, για παράδειγμα, μέχρι το 1890 ο Jesse O. Wells οδηγούσε ένα ατμοκίνητο Locomobile. Υπήρχαν πολυάριθμα πειράματα σε ηλεκτρικά οχήματα που κινούνταν με μπαταρίες αποθήκευσης. Οι πρώτοι χρήστες παρήγγειλαν τα πρώτα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα, συμπεριλαμβανομένων των αυτοκινήτων Haynes, Mason και Duesenberg. Οι σιδηρουργοί και οι μηχανικοί άρχισαν να λειτουργούν σταθμούς επισκευής και βενζίνης. Στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης, οι αδελφοί Charles και Frank Duryea ίδρυσαν το 1893 την Duryea Motor Wagon Company, αποτελώντας την πρώτη αμερικανική εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων. Η εταιρεία Autocar Company, που ιδρύθηκε το 1897, καθιέρωσε μια σειρά από καινοτομίες που χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα και παραμένει η παλαιότερη εν ενεργεία κατασκευάστρια αυτοκινητοβιομηχανία στις ΗΠΑ. Ωστόσο, ήταν ο Ransom E. Olds και η Olds Motor Vehicle Company του(αργότερα γνωστή ως Oldsmobile)που θα κυριαρχούσε σε αυτή την εποχή με την εισαγωγή του Oldsmobile Curved Dash. Η γραμμή παραγωγής του άρχισε να λειτουργεί το 1901. Η εταιρεία Thomas B. Jeffery ανέπτυξε το δεύτερο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής στον κόσμο και 1.500 Rambler κατασκευάστηκαν και πωλήθηκαν κατά το πρώτο έτος, αντιπροσωπεύοντας το ένα έκτο όλων των υφιστάμενων αυτοκινήτων στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή. Μέσα σε ένα χρόνο, η Cadillac(που δημιουργήθηκε από την Henry Ford Company), η Winton και η Ford παρήγαγαν επίσης χιλιάδες αυτοκίνητα. Στο Σάουθ Μπεντ της Ιντιάνα, οι αδελφοί Studebaker, έχοντας γίνει οι κορυφαίοι κατασκευαστές ιππήλατων οχημάτων στον κόσμο, έκαναν τη μετάβαση στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα το 1902 και στους βενζινοκινητήρες το 1904. Συνέχισαν να κατασκευάζουν ιππήλατα οχήματα μέχρι το 1919.

Το πρώτο αυτοκίνητο στην Κεντρική Ευρώπη κατασκευάστηκε από την αυστροουγγρική εταιρεία Nesselsdorfer Wagenbau(αργότερα μετονομάστηκε σε Tatra στη σημερινή Τσεχική Δημοκρατία)το 1897, το αυτοκίνητο Präsident. Το 1898, ο Louis Renault τροποποίησε ένα De Dion-Bouton, με σταθερό άξονα μετάδοσης κίνησης και διαφορικό, κάνοντας "ίσως το πρώτο hot rod στην ιστορία" και φέρνοντας τον Renault και τα αδέλφια του στην αυτοκινητοβιομηχανία. Η καινοτομία ήταν ταχεία και ανεξέλεγκτη, χωρίς σαφή πρότυπα για τις βασικές αρχιτεκτονικές των οχημάτων, τις μορφές του αμαξώματος, τα υλικά κατασκευής ή τα χειριστήρια, για παράδειγμα πολλά βετεράνα αυτοκίνητα χρησιμοποιούν τιμόνι αντί για τιμόνι. Κατά τη διάρκεια του 1903, η Rambler τυποποίησε το τιμόνι και μετέφερε τη θέση του οδηγού στην αριστερή πλευρά του οχήματος. Η κίνηση με αλυσίδα κυριαρχούσε έναντι του άξονα μετάδοσης κίνησης και τα κλειστά αμαξώματα ήταν εξαιρετικά σπάνια. Τα φρένα με τύμπανο εισήχθησαν από τη Renault το 1902.  Την επόμενη χρονιά, ο Ολλανδός σχεδιαστής Jacobus Spijker κατασκεύασε το πρώτο τετρακίνητο αγωνιστικό αυτοκίνητο- δεν συμμετείχε ποτέ σε διαγωνισμό και θα χρειαζόταν το 1965 και το Jensen FF για να χρησιμοποιηθεί η τετρακίνηση σε αυτοκίνητο παραγωγής. 

Μέσα σε λίγα χρόνια, μια ιλιγγιώδης ποικιλία τεχνολογιών χρησιμοποιούνταν από εκατοντάδες παραγωγούς σε όλο τον δυτικό κόσμο. Τα ατμοκίνητα, τα ηλεκτρικά και τα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα ανταγωνίζονταν επί δεκαετίες, με τους βενζινοκινητήρες εσωτερικής καύσης να κυριαρχούν μέχρι τη δεκαετία του 1910. Σχεδιάστηκαν αυτοκίνητα με δύο ή ακόμη και τέσσερις κινητήρες, ενώ ο κυβισμός του κινητήρα έφτανε σε περισσότερα από 12 λίτρα (3,2 γαλόνια ΗΠΑ). Πολλές σύγχρονες εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένων των υβριδικών αυτοκινήτων βενζίνης/ηλεκτρικού ρεύματος, των πολυβαλβιδικών κινητήρων, των επικεφαλής εκκεντροφόρων και της τετρακίνησης, επιχειρήθηκαν και απορρίφθηκαν εκείνη την εποχή.

Η καινοτομία δεν περιορίστηκε στα ίδια τα οχήματα. Η αύξηση του αριθμού των αυτοκινήτων προκάλεσε την ανάπτυξη της βιομηχανίας πετρελαίου, καθώς και την ανάπτυξη της τεχνολογίας για την παραγωγή βενζίνης (που αντικατέστησε την κηροζίνη και το πετρέλαιο άνθρακα) και τη βελτίωση των λιπαντικών ορυκτελαίων που αντέχουν στη θερμότητα (που αντικατέστησαν τα φυτικά και ζωικά έλαια). 

Υπήρχαν επίσης κοινωνικές επιπτώσεις. Έγινε μουσική για τα αυτοκίνητα, όπως το "In My Merry Oldsmobile"(μια παράδοση που συνεχίζεται)ενώ, το 1896, ο Γουίλιαμ Τζένινγκς Μπράιαν θα ήταν ο πρώτος υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές που θα έκανε προεκλογική εκστρατεία με αυτοκίνητο(ένα δωρεά Μιούλερ), στο Ντεκατούρ του Ιλινόις.  Τρία χρόνια αργότερα, ο Jacob German θα ξεκινήσει μια παράδοση για τους ταξιτζήδες της Νέας Υόρκης, όταν διέσχισε τη Λεωφόρο Lexington, με την "απερίσκεπτη" ταχύτητα των 19 km/h(12 mph).  Επίσης, το 1899, το Άκρον του Οχάιο υιοθέτησε το πρώτο αυτοκινούμενο φορτηγό με ορυζώνες. 

Μέχρι το 1900, τα πρώτα κέντρα της εθνικής αυτοκινητοβιομηχανίας αναπτύχθηκαν σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων το Βέλγιο(όπου γεννήθηκε ο Vincke, που αντέγραψε τον Benz, ο Germain, ένας ψευδο-Panhard, και οι Linon και Nagant, και οι δύο βασισμένοι στην Gobron-Brillié), η Ελβετία(με επικεφαλής τους Fritz Henriod, Rudolf Egg, Saurer, Johann Weber και Lorenz Popp), η Vagnfabrik AB στη Σουηδία, η Hammel(από τον A. F. Hammel και H. U. Johansen στην Κοπεγχάγη, στη Δανία, η οποία κατασκεύασε μόνο ένα αυτοκίνητο, περίπου το 1886 ), Irgens(ξεκινώντας από το Μπέργκεν της Νορβηγίας το 1883, αλλά χωρίς επιτυχία), Ιταλία(όπου η FIAT ξεκίνησε το 1899), και μέχρι την Αυστραλία(όπου η Pioneer ξεκίνησε το 1898, με ένα ήδη αρχαϊκό βαγόνι με κεντρικό άξονα που κινούνταν με παραφίνη). Εν τω μεταξύ, το εξαγωγικό εμπόριο είχε ξεκινήσει, με τον Koch να εξάγει αυτοκίνητα και φορτηγά από το Παρίσι στην Τυνησία, την Αίγυπτο, το Ιράν και τις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες.  Αυτοκίνητα εξήχθησαν επίσης στις βρετανικές αποικίες, για παράδειγμα, το πρώτο στάλθηκε στην Ινδία το 1897.

Οποιαδήποτε γυναίκα μπορεί να οδηγήσει ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο, οποιοσδήποτε άνδρας μπορεί να οδηγήσει ένα ατμοκίνητο, αλλά ούτε άνδρας ούτε γυναίκα μπορεί να οδηγήσει ένα βενζινοκίνητο- αυτό ακολουθεί τη δική του δύσοσμη θέληση και πηγαίνει ή δεν πηγαίνει όπως νιώθει διατεθειμένο.

-Arthur Jerome Eddy, πρώιμος λάτρης του αυτοκινήτου, 1902

Καθ' όλη τη διάρκεια της εποχής των βετεράνων αυτοκινήτων, το αυτοκίνητο εθεωρείτο περισσότερο ως καινοτομία παρά ως μια πραγματικά χρήσιμη συσκευή. Οι βλάβες ήταν συχνές, τα καύσιμα ήταν δύσκολο να βρεθούν, οι δρόμοι που ήταν κατάλληλοι για ταξίδια ήταν λιγοστοί και η ταχεία καινοτομία σήμαινε ότι ένα αυτοκίνητο ηλικίας ενός έτους ήταν σχεδόν άχρηστο. Σημαντικές ανακαλύψεις για την απόδειξη της χρησιμότητας του αυτοκινήτου έγιναν με την ιστορική διαδρομή μεγάλων αποστάσεων της Bertha Benz το 1888, όταν διένυσε περισσότερα από 80 χιλιόμετρα από το Μανχάιμ στο Πφορτσχάιμ, για να κάνει τον κόσμο να συνειδητοποιήσει τις δυνατότητες των οχημάτων που κατασκεύαζε ο σύζυγός της, Karl Benz, και μετά την επιτυχή διηπειρωτική διαδρομή του Horatio Nelson Jackson στις ΗΠΑ το 1903. Πολλά παλαιότερα αυτοκίνητα που κατασκευάστηκαν κατασκευάστηκαν με μια γραμμή συναρμολόγησης που θα βοηθούσε στη μαζική παραγωγή αυτοκινήτων, ένα σύστημα που συνεχίζει να χρησιμοποιείται λόγω της αποτελεσματικότητάς του.

Ορείχαλκος ή Εδουαρδιανή εποχή 

Η Brass ή Edwardian περίοδος διήρκεσε περίπου από το 1905 έως το 1914 και την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Αναφέρεται γενικά ως Edwardian era, αλλά στις ΗΠΑ είναι συχνά γνωστή ως Brass era από την ευρεία χρήση ορείχαλκου στα οχήματα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Μέσα στα 15 χρόνια που αποτελούν αυτή την εποχή, τα διάφορα πειραματικά σχέδια και τα εναλλακτικά συστήματα ισχύος θα περιθωριοποιηθούν. Παρόλο που το σύγχρονο αυτοκίνητο περιήγησης είχε εφευρεθεί νωρίτερα, μόνο όταν το Système Panhard των Panhard et Levassor έλαβε ευρεία άδεια κυκλοφορίας και υιοθετήθηκε, δημιουργήθηκαν αναγνωρίσιμα και τυποποιημένα αυτοκίνητα. Το σύστημα αυτό όριζε αυτοκίνητα με κινητήρα εσωτερικής καύσης με κινητήρα εμπρός και κίνηση στους πίσω τροχούς με συρόμενο κιβώτιο ταχυτήτων. Τα παραδοσιακά οχήματα τύπου άμαξας εγκαταλείφθηκαν γρήγορα και τα buckboard runabouts έχασαν την εύνοια με την εισαγωγή των tonneaus και άλλων λιγότερο δαπανηρών αμαξωμάτων περιοδείας.

Μέχρι το 1906, η ανάπτυξη των ατμοκίνητων αυτοκινήτων είχε προχωρήσει και ήταν από τα ταχύτερα οδικά οχήματα εκείνης της περιόδου.

Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της εποχής, η ανάπτυξη της τεχνολογίας των αυτοκινήτων ήταν ραγδαία, εν μέρει λόγω των εκατοντάδων μικρών κατασκευαστών που ανταγωνίζονταν για να κερδίσουν την προσοχή του κόσμου. Στις βασικές εξελίξεις περιλαμβάνονταν το σύστημα ηλεκτρικής ανάφλεξης (από τον Dynamotor στο αυτοκίνητο Arnold το 1898, αν και ο Robert Bosch, το 1903, τείνει να παίρνει τα εύσημα), η ανεξάρτητη ανάρτηση (στην πραγματικότητα επινοήθηκε από τον Bollée το 1873) και τα φρένα τεσσάρων τροχών (από την Arrol-Johnston Company της Σκωτίας το 1909).  Τα φυλλοειδή ελατήρια χρησιμοποιήθηκαν ευρέως για την ανάρτηση, αν και πολλά άλλα συστήματα εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούνται, ενώ ο γωνιακός χάλυβας αντικατέστησε το θωρακισμένο ξύλο ως το υλικό επιλογής των πλαισίων. Τα κιβώτια ταχυτήτων και τα χειριστήρια του γκαζιού υιοθετήθηκαν ευρέως, επιτρέποντας μια ποικιλία ταχυτήτων ταξιδιού, αν και τα οχήματα γενικά εξακολουθούσαν να έχουν διακριτές ρυθμίσεις ταχύτητας, αντί για το σύστημα αδιαβάθμητης μεταβολής που ήταν γνωστό στα αυτοκίνητα μεταγενέστερων εποχών. Το ντεμπούτο του έκανε επίσης το γυαλί ασφαλείας, το οποίο κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από τον John Crewe Wood στην Αγγλία το 1905. (Δεν θα γινόταν στάνταρ εξοπλισμός μέχρι το 1926, σε ένα Rickenbacker). 

Μεταξύ του 1907 και του 1912 στις ΗΠΑ, το αυτοκινητάμαξα με ψηλούς τροχούς (που έμοιαζε με το αμαξάκι των αλόγων πριν από το 1900) βρισκόταν στην ακμή του, με περισσότερους από 75 κατασκευαστές, συμπεριλαμβανομένων των Holsman (Σικάγο), IHC (Σικάγο) και Sears (που πωλούσε μέσω καταλόγου). Το 1912, η Hupp(στις ΗΠΑ, που προμηθεύτηκε από την Hale & Irwin)και η BSA(στο Ηνωμένο Βασίλειο)πρωτοστάτησαν στη χρήση αμάξωμα από χάλυβα, ενώ το 1914 η Dodge(που παρήγαγε αμάξωμα Model T).  Αν και θα χρειαστούν άλλες δύο δεκαετίες για να καθιερωθούν τα ατσάλινα αμαξώματα, η αλλαγή αυτή θα σημάνει τη βελτίωση των προμηθειών ξύλου ανώτερης ποιότητας για τους κατασκευαστές επίπλων.

Ο αγώνας του 1908 από τη Νέα Υόρκη στο Παρίσι ήταν ο πρώτος γύρος του κόσμου με αυτοκίνητο. Γερμανικές, γαλλικές, ιταλικές και αμερικανικές ομάδες ξεκίνησαν από τη Νέα Υόρκη στις 12 Φεβρουαρίου 1908, ενώ τρεις από τους διαγωνιζόμενους έφτασαν τελικά στο Παρίσι. Η αμερικανικής κατασκευής Thomas Flyer με οδηγό τον George Schuster κέρδισε τον αγώνα καλύπτοντας 35.000 χιλιόμετρα σε 169 ημέρες. Επίσης, το 1908 κατασκευάστηκε στο Περού το πρώτο νοτιοαμερικανικό αυτοκίνητο, το Grieve. Το 1909, η Rambler έγινε η πρώτη αυτοκινητοβιομηχανία που εξόπλισε τα αυτοκίνητά της με εφεδρικό ελαστικό που ήταν τοποθετημένο σε πέμπτο τροχό.

Μερικά παραδείγματα αυτοκινήτων της εποχής περιελάμβαναν:

1907 Takuri - το πρώτο εξ ολοκλήρου ιαπωνικής κατασκευής αυτοκίνητο με βενζινοκινητήρα που κατασκευάστηκε από τον Komanosuke Uchiyama τον Απρίλιο του 1907. Επίσης, στην Ιαπωνία, η Hatsudoki Seizo Co. Ltd., η οποία αργότερα, το 1951, μετονομάστηκε σε Daihatsu Kōgyō Kabushiki-gaisha.

1908-1927 Ford Model T - το πιο ευρέως παραγόμενο και διαθέσιμο τετραθέσιο αυτοκίνητο της εποχής. Χρησιμοποιούσε πλανητικό κιβώτιο ταχυτήτων και διέθετε σύστημα ελέγχου με βάση τα πεντάλ. Το Ford T ανακηρύχθηκε ως το αυτοκίνητο με τη μεγαλύτερη επιρροή του 20ού αιώνα στα διεθνή βραβεία Car of the Century.

1909 Hudson Model 20-ονομάστηκε έτσι από την ονομαστική του ισχύ και πωλήθηκε στην πρώτη του αγορά για 900 δολάρια ΗΠΑ(ισοδυναμεί με 27.143 δολάρια το 2021).

1909 Morgan Runabout-ένα δημοφιλές ποδηλατικό αυτοκίνητο, τα ποδηλατικά αυτοκίνητα πουλήθηκαν σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες από τα τετραθέσια αυτοκίνητα αυτή την περίοδο.

1910 Mercer Raceabout-που θεωρείται ως ένα από τα πρώτα σπορ αυτοκίνητα, το Raceabout εξέφραζε την πληθωρικότητα του οδηγικού κοινού, όπως και τα παρόμοιας σύλληψης αμερικανικά Underslung και Hispano-Suiza Alphonso.

1910-1920 Bugatti Type 13 - ένα αξιοσημείωτο αγωνιστικό και τουριστικό μοντέλο με προηγμένη μηχανική και σχεδίαση. Παρόμοια μοντέλα ήταν οι Τύποι 15, 17, 22 και 23.

1914-1917 Dattogo-ένα δικύλινδρο, 10 hp(7.500 W) "αμιγώς ιαπωνικό" αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε σε επτά μονάδες από την Kaishinsha Motor Works που λειτουργούσε ο Masujiro Hashimoto στο Τόκιο, ενώ παράλληλα εισήγαγε, συναρμολογούσε και πωλούσε βρετανικά αυτοκίνητα. Η Kaishinsha ήταν η πρώτη επιχείρηση κατασκευής αυτοκινήτων στην Ιαπωνία.

1917 Mitsubishi Model A-ένα πλήρως χειροποίητο αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από την ιαπωνική εταιρεία Mitsubishi σε περιορισμένο αριθμό για ιαπωνικά στελέχη.

Vintage era 

Η vintage εποχή διήρκεσε από το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου(1918), μέχρι το κραχ της Wall Street στα τέλη του 1929. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το αυτοκίνητο με κινητήρα εμπρός κυριαρχούσε με κλειστά αμαξώματα και τυποποιημένα χειριστήρια να γίνονται ο κανόνας. Το 1919, το 90% των αυτοκινήτων που πωλούνταν ήταν ανοιχτά- μέχρι το 1929, το 90% ήταν κλειστά. 7 Η ανάπτυξη του κινητήρα εσωτερικής καύσης συνεχίστηκε με ταχείς ρυθμούς, με πολυβαλβιδικούς κινητήρες και κινητήρες με επικεφαλής εκκεντροφόρους άξονες να παράγονται στην υψηλή κατηγορία, και κινητήρες V8, V12, ακόμα και V16 να σχεδιάζονται για τους υπερπλούσιους. Επίσης, το 1919, τα υδραυλικά φρένα εφευρέθηκαν από τον Malcolm Loughead(συνιδρυτή της Lockheed)- υιοθετήθηκαν από την Duesenberg για το μοντέλο Α του 1921. Τρία χρόνια αργότερα, ο Hermann Rieseler της Vulcan Motor εφηύρε το πρώτο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, το οποίο διέθετε πλανητικό κιβώτιο ταχυτήτων δύο ταχυτήτων, μετατροπέα ροπής και συμπλέκτη κλειδώματος- δεν μπήκε ποτέ στην παραγωγή. (Θα γινόταν διαθέσιμη επιλογή μόνο το 1940.) Ακριβώς στο τέλος της εποχής του vintage, εφευρέθηκε στη Γαλλία το σκληρυμένο γυαλί (τώρα στάνταρ εξοπλισμός στα πλευρικά παράθυρα).  Σε αυτή την εποχή εισήχθη σε μικρές σειρές η επαναστατική σχεδίαση των αυτοκινήτων με πόντον χωρίς πλήρως αρθρωτά φτερά, μαρσπιέ και άλλα μη συμπαγή στοιχεία παρειάς, αλλά η μαζική παραγωγή τέτοιων αυτοκινήτων ξεκίνησε πολύ αργότερα(μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο).

Οι αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες στη δεκαετία του 1920 ανέμεναν ότι σύντομα θα πουλούσαν έξι εκατομμύρια αυτοκίνητα το χρόνο, αλλά δεν το έκαναν μέχρι το 1955. Πολλές εταιρείες εξαφανίστηκαν. Μεταξύ 1922 και 1925, ο αριθμός των αμερικανικών κατασκευαστών επιβατικών αυτοκινήτων μειώθηκε από 175 σε 70. Ο H. A. Tarantous, διευθύνων συντάκτης του "MoToR Member Society of Automotive Engineers", σε ένα άρθρο των New York Times του 1925, υποστήριξε ότι πολλές δεν ήταν σε θέση να αυξήσουν την παραγωγή και να αντιμετωπίσουν την πτώση των τιμών(λόγω της παραγωγής σε γραμμές συναρμολόγησης), ειδικά για τα αυτοκίνητα χαμηλής τιμής. Τα νέα χρώματα με βάση την πυροξυλίνη, ο οκτακύλινδρος κινητήρας, τα τετράτροχα φρένα και τα ελαστικά μπαλόνι ως οι μεγαλύτερες τάσεις για το 1925.

Παραδείγματα οχημάτων της εποχής:

1922-1939 Austin 7 - ένα όχημα που αντιγράφηκε ευρέως και λειτούργησε ως πρότυπο για πολλά αυτοκίνητα όπως η BMW και η Nissan.

1922-1931 Lancia Lambda-ένα προηγμένο αυτοκίνητο για την εποχή, το πρώτο αυτοκίνητο που διέθετε ένα μονοκόκ που έφερε φορτίο και ανεξάρτητη μπροστινή ανάρτηση.

1924-1929 Bugatti Type 35 - ένα από τα πιο επιτυχημένα αγωνιστικά αυτοκίνητα με πάνω από 1.000 νίκες σε πέντε χρόνια.

1925-1928 Hanomag 2/10 PS-πρώιμο δείγμα της σχεδίασης του πόντον.

1927-1931 Ford Model A(1927-1931)-αφού διατήρησε για πολύ καιρό στην παραγωγή το Model T της εποχής του μπρούντζου, η Ford ξέφυγε από το παρελθόν, επανεκκινώντας τη σειρά μοντέλων της με το Model A του 1927. Παράχθηκαν περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια αυτοκίνητα, καθιστώντας το το πιο εμπορικό μοντέλο της εποχής. Το Ford Model A αποτέλεσε πρωτότυπο για την έναρξη της μαζικής παραγωγής σοβιετικών αυτοκινήτων(GAZ A).

1930 Cadillac V-16-αναπτύχθηκε στο αποκορύφωμα της vintage εποχής, η Cadillac με κινητήρα V16 θα ακολουθούσε τη Royale της Bugatti ως θρυλικό υπερπολυτελές αυτοκίνητο της εποχής.

Προπολεμική εποχή 

Το προπολεμικό μέρος της κλασικής εποχής ξεκίνησε με τη Μεγάλη Ύφεση το 1930 και τελείωσε με την ανάκαμψη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που συνήθως τοποθετείται κατά τη διάρκεια του 1946. Ήταν σε αυτή την περίοδο που τα ενσωματωμένα φτερά και τα πλήρως κλειστά αμαξώματα άρχισαν να κυριαρχούν στις πωλήσεις, με το νέο στυλ αμαξώματος σαλούν/σεντάν να ενσωματώνει ακόμη και ένα πορτμπαγκάζ ή πορτμπαγκάζ στο πίσω μέρος για αποθήκευση. Τα παλιά ανοιχτά runabouts, phaetons και αυτοκίνητα τουρισμού καταργήθηκαν σε μεγάλο βαθμό μέχρι το τέλος της κλασικής εποχής, καθώς τα φτερά, τα μαρσπιέ και οι προβολείς ενσωματώθηκαν σταδιακά στο αμάξωμα του αυτοκινήτου.

Μέχρι τη δεκαετία του 1930, το μεγαλύτερο μέρος της μηχανικής τεχνολογίας που χρησιμοποιείται στα σημερινά αυτοκίνητα είχε εφευρεθεί, αν και ορισμένα πράγματα "επανεφεύχθηκαν" αργότερα και αποδόθηκαν σε κάποιον άλλο. Για παράδειγμα, η κίνηση στους μπροστινούς τροχούς επανεισήχθη από τον André Citroën με το λανσάρισμα του Traction Avant το 1934, αν και είχε εμφανιστεί αρκετά χρόνια νωρίτερα στα αυτοκίνητα δρόμου των Alvis και Cord και στα αγωνιστικά αυτοκίνητα του Miller(και μπορεί να είχε εμφανιστεί ήδη από το 1897). Στο ίδιο πνεύμα, η ανεξάρτητη ανάρτηση σχεδιάστηκε αρχικά από τον Amédée Bollée το 1873, αλλά δεν τέθηκε σε παραγωγή μέχρι να εμφανιστεί στο χαμηλού όγκου Mercedes-Benz 380 το 1933, γεγονός που ώθησε τους Αμερικανούς κατασκευαστές να τη χρησιμοποιήσουν ευρύτερα.  Το 1930, ο αριθμός των αυτοκινητοβιομηχανιών μειώθηκε απότομα, καθώς η βιομηχανία ενοποιήθηκε και ωρίμασε, εν μέρει χάρη στις επιπτώσεις της Μεγάλης Ύφεσης.

Υποδειγματικά προπολεμικά αυτοκίνητα:

1932-1939 Alvis Speed 20 - το πρώτο με κιβώτιο ταχυτήτων πλήρως συγχρονισμένο

1932-1948 Ford V-8 (μοντέλο Β) - εισαγωγή του V8 με επίπεδη κεφαλή στα κύρια οχήματα.

1934-1938 Tatra 77 - το πρώτο αυτοκίνητο με αεροδυναμική σχεδίαση που κατασκευάστηκε σε σειρά.

1934-1940 Bugatti Type 57-ένα εκλεπτυσμένο αυτοκίνητο για τους πλούσιους

1934-1956 Citroën Traction Avant-πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής με κίνηση στους μπροστινούς τροχούς, κατασκευασμένο με πλαίσιο monocoque

1936-1955 Σειρά MG T - σπορ αυτοκίνητα

1938-2003 Volkswagen Beetle-ένα σχέδιο που παρήχθη για πάνω από 60 χρόνια με πάνω από 20 εκατομμύρια μονάδες που συναρμολογήθηκαν σε διάφορες χώρες

1936-1939 Rolls-Royce Phantom III-V12 κινητήρας

Μεταπολεμική εποχή 

Μια σημαντική αλλαγή στη σχεδίαση των αυτοκινήτων μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η δημοτικότητα του στυλ pontoon, στο οποίο τα μαρσπιέ καταργήθηκαν και τα φτερά ενσωματώθηκαν στο αμάξωμα. Μεταξύ των πρώτων εκπροσώπων του στυλ ήταν το σοβιετικό GAZ-M20 Pobeda(1946), το βρετανικό Standard Vanguard(1947), το αμερικανικό Studebaker Champion και το Kaiser(1946), καθώς και το τσέχικο Tatra T600 Tatraplan(1946)και το ιταλικό σπορ αυτοκίνητο Cisitalia 220(1947).

Ο σχεδιασμός και η παραγωγή αυτοκινήτων βγήκαν τελικά από τον στρατιωτικό προσανατολισμό και την άλλη σκιά του πολέμου το 1949, χρονιά που στις ΗΠΑ εισήχθησαν οι V8 κινητήρες υψηλής συμπίεσης και τα μοντέρνα αμαξώματα από τις μάρκες Oldsmobile και Cadillac της General Motors. Η Hudson εισήγαγε τη σχεδίαση "step-down" με το Commodore του 1948, το οποίο τοποθετούσε τον θάλαμο επιβατών κάτω μέσα στην περίμετρο του πλαισίου, το οποίο ήταν ένα από τα πρώτα μεταπολεμικά αυτοκίνητα νέας σχεδίασης που κατασκευάστηκαν και διέθετε την τάση της πλακοειδούς σχεδίασης. Το Ford Consul του 1951 με το unibody/strut-suspended αμάξωμα ήρθε να προστεθεί στην αγορά αυτοκινήτου στο Ηνωμένο Βασίλειο μαζί με το Morris Minor του 1948 και το Rover P4 του 1949. Στην Ιταλία, ο Enzo Ferrari ξεκινούσε τη σειρά 250, την ίδια στιγμή που η Lancia παρουσίαζε την επαναστατική Aurelia με κινητήρα V6.

Καθ' όλη τη δεκαετία του 1950, η ισχύς του κινητήρα και οι ταχύτητες των οχημάτων αυξήθηκαν, τα σχέδια έγιναν πιο ολοκληρωμένα και καλλιτεχνικά και τα αυτοκίνητα διατέθηκαν διεθνώς στην αγορά. Το Mini του Alec Issigonis και τα μικροσκοπικά αυτοκίνητα 500 της Fiat εισήχθησαν στην Ευρώπη, ενώ η παρόμοια κατηγορία αυτοκινήτων kei έγινε δημοφιλής στην Ιαπωνία. Το Volkswagen Beetle συνέχισε την παραγωγή του μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και άρχισε τις εξαγωγές σε άλλα έθνη, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ. Την ίδια εποχή, η Nash παρουσίασε το Nash Rambler, το πρώτο επιτυχημένο σύγχρονο μικρό αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε στις ΗΠΑ, ενώ τα τυποποιημένα μοντέλα που παρήγαγαν οι "τρεις μεγάλες" εγχώριες αυτοκινητοβιομηχανίες μεγάλωναν όλο και περισσότερο σε μέγεθος, διαθέτοντας όλο και περισσότερες χρωμιωμένες επενδύσεις, ενώ η πολυτέλεια είχε ως παράδειγμα την Cadillac Eldorado Brougham. Οι αγορές στην Ευρώπη επεκτάθηκαν με νέα αυτοκίνητα μικρού μεγέθους, καθώς και ακριβά grand tourer(GT), όπως η Ferrari America.

Η αγορά άλλαξε τη δεκαετία του 1960, καθώς οι "τρεις μεγάλες" αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ άρχισαν να αντιμετωπίζουν τον ανταγωνισμό των εισαγόμενων αυτοκινήτων, οι Ευρωπαίοι κατασκευαστές υιοθέτησαν προηγμένες τεχνολογίες και η Ιαπωνία αναδείχθηκε σε χώρα παραγωγής αυτοκινήτων. Οι ιαπωνικές εταιρείες άρχισαν να εξάγουν διεθνώς ορισμένα από τα πιο δημοφιλή σε πωλήσεις αυτοκίνητά τους στην Ιαπωνία, όπως τα Toyota Corolla, Toyota Corona, Nissan Sunny και Nissan Bluebird στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η επιτυχία των μικρών σε μέγεθος μοντέλων Rambler της American Motors ώθησε τη GM και τη Ford να παρουσιάσουν τα δικά τους αυτοκίνητα μικρού μεγέθους το 1960. Οι κινητήρες επιδόσεων έγιναν επίκεντρο του μάρκετινγκ των αμερικανικών αυτοκινητοβιομηχανιών, με παράδειγμα τα muscle cars της εποχής. Το 1964, το Ford Mustang ανέπτυξε ένα νέο τμήμα της αγοράς, το pony car. Τα νέα μοντέλα που ανταγωνίστηκαν τη Mustang περιλάμβαναν τα Chevrolet Camaro, AMC Javelin και Plymouth Barracuda.

Οι δεσμευμένες εισαγωγές και η μηχανική των σημάτων αυξήθηκαν στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς οι συγχωνευμένοι όμιλοι, όπως η British Motor Corporation, εδραίωσαν την αγορά. Το Mini της BMC, με τον εγκάρσιο κινητήρα, την κίνηση στους μπροστινούς τροχούς, την ανεξάρτητη ανάρτηση και το μονοκόκ αμάξωμα, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε το 1959, κυκλοφόρησε με τα ονόματα Austin και Morris, μέχρι που το Mini έγινε αυτόνομη μάρκα το 1969. Ο ανταγωνισμός αυξήθηκε, με την Studebaker, μια πρωτοποριακή αυτοκινητοβιομηχανία, να κλείνει, και η τάση για ενοποίηση έφτασε μέχρι την Ιταλία, όπου εξειδικευμένοι κατασκευαστές όπως η Maserati, η Ferrari και η Lancia εξαγοράστηκαν από μεγαλύτερες εταιρείες. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, ο αριθμός των αυτοκινητοβιομηχανιών είχε μειωθεί σημαντικά.

Οι τεχνολογικές εξελίξεις περιλάμβαναν την ευρεία χρήση ανεξάρτητων αναρτήσεων, την ευρύτερη εφαρμογή του ψεκασμού καυσίμου και την αυξανόμενη εστίαση στην ασφάλεια του σχεδιασμού των αυτοκινήτων. Οι καινοτομίες κατά τη δεκαετία του 1960 περιλάμβαναν τον κινητήρα Wankel της NSU, τον αεριοστρόβιλο και τον υπερσυμπιεστή. Από αυτές, μόνο ο τελευταίος άντεξε, πρωτοπόρος της General Motors, υιοθετήθηκε από την BMW και τη Saab και αργότερα χρησιμοποιήθηκε μαζικά στη δεκαετία του 1980 από την Chrysler. Η Mazda συνέχισε να αναπτύσσει τον κινητήρα Wankel, παρά τα προβλήματα μακροζωίας, εκπομπών ρύπων και οικονομίας καυσίμου. Άλλοι αδειούχοι του Wankel, συμπεριλαμβανομένης της Mercedes-Benz και της GM, δεν έθεσαν ποτέ τα σχέδιά τους σε παραγωγή λόγω προβλημάτων μηχανικής και κατασκευής, καθώς και των διδαγμάτων από την πετρελαϊκή κρίση του 1973.

Η δεκαετία του 1970 ήταν ταραγμένα χρόνια για τους κατασκευαστές και τους αγοραστές αυτοκινήτων με σημαντικά γεγονότα που αναδιαμόρφωσαν τη βιομηχανία, όπως η πετρελαϊκή κρίση του 1973, οι αυστηρότερες απαιτήσεις ελέγχου των εκπομπών ρύπων και ασφάλειας των αυτοκινήτων, οι αυξανόμενες εξαγωγές των ιαπωνικών και ευρωπαϊκών αυτοκινητοβιομηχανιών, καθώς και η αύξηση του πληθωρισμού και οι στάσιμες οικονομικές συνθήκες σε πολλά έθνη. Τα αυτοκίνητα μικρότερου μεγέθους έγιναν όλο και πιο δημοφιλή. Κατά τη διάρκεια της εποχής της κακοδαιμονίας, στις ΗΠΑ καθιερώθηκε η κατηγορία των μικρομεσαίων αυτοκινήτων με την εισαγωγή του AMC Gremlin, ακολουθούμενου από το Chevrolet Vega και το Ford Pinto. Ο σχεδιασμός του αμαξώματος station wagon(estate, break, kombi, universal)ήταν δημοφιλής, καθώς και η αύξηση των πωλήσεων των μη εμπορικών τετρακίνητων οχημάτων εκτός δρόμου.

Προς το τέλος του 20ού αιώνα, οι τρεις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ(GM, Ford και Chrysler)έχασαν εν μέρει την ηγετική τους θέση, η Ιαπωνία έγινε για λίγο ο παγκόσμιος ηγέτης της παραγωγής αυτοκινήτων και τα αυτοκίνητα άρχισαν να κατασκευάζονται μαζικά σε νέες ασιατικές, ανατολικοευρωπαϊκές και άλλες χώρες.

Αξιοσημείωτα υποδειγματικά μεταπολεμικά αυτοκίνητα:

1946-1958 GAZ-M20 Pobeda-Σοβιετικό αυτοκίνητο με σχεδίαση πλήρους ποντονιού

1947-1958 Standard Vanguard-Βρετανικό αυτοκίνητο μαζικής αγοράς με πλήρη σχεδίαση ποντονιού

1948-1971 Morris Minor-ένα πρώιμο μεταπολεμικό αυτοκίνητο που εξήχθη σε όλο τον κόσμο

1953-1971 Chevrolet Bel Air και 1953-2002 Cadillac Eldorado Brougham-οι πρώτες γενιές ήταν αντιπροσωπευτικές του σχεδιασμού με ουραίο πτερύγιο

1955-1976 Citroën DS-αεροδυναμική σχεδίαση και καινοτόμος τεχνολογία, βραβευμένο με την τρίτη θέση ως αυτοκίνητο του 20ού αιώνα

1959-2000 Mini-ένα ριζοσπαστικό και καινοτόμο μικρό αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε για τέσσερις δεκαετίες- βραβεύτηκε στη δεύτερη θέση ως Αυτοκίνητο του 20ού αιώνα

1960-1990 Volkswagen Brasília

1961-1975 Jaguar E-Type-κλασική σχεδίαση σπορ αυτοκινήτου

1963-1989 Porsche 911-ένα σπορ αυτοκίνητο που τιμήθηκε με την πέμπτη θέση ως Αυτοκίνητο του 20ού αιώνα

1964-σήμερα Ford Mustang-το pony car που έγινε ένα από τα πιο εμπορικά αυτοκίνητα της εποχής

1966-τέλη του 20ου αιώνα Fiat 124-ένα ιταλικό αυτοκίνητο που παρήχθη με άδεια σε πολλές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Σοβιετικής Ένωσης

1966-1971 Subaru 1000-ένα από τα πρώτα ιαπωνικής κατασκευής σεντάν με κινητήρα μπόξερ, κίνηση στους μπροστινούς τροχούς και εισαγωγή του "διπλού μετατοπισμένου άξονα μετάδοσης κίνησης" στους μπροστινούς τροχούς

1967 NSU Ro 80 - το βασικό σφηνοειδές προφίλ αυτής της σχεδίασης μιμήθηκε τις επόμενες δεκαετίες, σε αντίθεση με τον κινητήρα Wankel.

τέλη 1960-αρχές 1980 Gurgel BR-800

τέλη 1960-αρχές 1980 Gurgel Supermini

1969 Nissan S30-ιαπωνικό σπορ αυτοκίνητο

1977-σήμερα Lada Niva-το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής με πλήρη τετρακίνηση

Σύγχρονη εποχή =

Η σύγχρονη εποχή ορίζεται συνήθως ως τα 40 έτη που προηγούνται του τρέχοντος έτους. Η σύγχρονη εποχή ήταν μια εποχή αυξανόμενης τυποποίησης, κοινής χρήσης των πλατφορμών και σχεδιασμού με τη βοήθεια υπολογιστή -για τη μείωση του κόστους και του χρόνου ανάπτυξης- και αυξανόμενης χρήσης ηλεκτρονικών συστημάτων τόσο για τη διαχείριση του κινητήρα όσο και για τα συστήματα ψυχαγωγίας.

Ορισμένες ιδιαίτερες σύγχρονες εξελίξεις είναι η διάδοση της εμπρόσθιας και της τετρακίνησης, η υιοθέτηση του κινητήρα ντίζελ και η πανταχού παρούσα χρήση του ψεκασμού καυσίμου. Τα περισσότερα σύγχρονα επιβατικά αυτοκίνητα είναι μονοκόκ ή μονοαυτοκινούμενα με κίνηση στους μπροστινούς τροχούς, με εγκάρσια τοποθετημένους κινητήρες.

Το στυλ του αμαξώματος έχει επίσης αλλάξει στη σύγχρονη εποχή. Τρεις τύποι, το hatchback, το sedan και το sport utility vehicle, κυριαρχούν στη σημερινή αγορά. Όλα έδιναν αρχικά έμφαση στην πρακτικότητα, αλλά έχουν μεταλλαχθεί στα σημερινά υπερπολυτελή crossover SUV, τα σπορ βαγόνια και τα δίχωρα μεγάλα MPV. Η άνοδος των pickup trucks στις ΗΠΑ και των SUV παγκοσμίως άλλαξε το πρόσωπο της αυτοκίνησης, με αυτά τα "φορτηγά" να έχουν φτάσει να κατέχουν περισσότερο από το ήμισυ της παγκόσμιας αγοράς αυτοκινήτων. Υπήρξε επίσης η εισαγωγή της κατηγορίας MPV(μικρότερα μη εμπορικά επιβατικά μίνι βαν), μεταξύ των πρώτων από τα οποία ήταν το γαλλικό Renault Espace και οι εκδόσεις μίνι βαν της Chrysler στις ΗΠΑ.

Στη σύγχρονη εποχή σημειώθηκε επίσης ραγδαία βελτίωση της αποδοτικότητας καυσίμου και της απόδοσης του κινητήρα. Οι ανησυχίες για τις εκπομπές ρύπων των αυτοκινήτων έχουν αμβλυνθεί με τα ηλεκτρονικά συστήματα διαχείρισης του κινητήρα.

Η οικονομική κρίση του 2007-2008 μείωσε σχεδόν το ένα τρίτο των πωλήσεων ελαφρών οχημάτων από τις Chrysler, Toyota, Ford και Nissan. Αφαίρεσε επίσης περίπου το ένα τέταρτο των πωλήσεων της Honda και περίπου το ένα έβδομο των πωλήσεων της General Motors.

Από το 2009, η Κίνα έχει γίνει ο μεγαλύτερος κατασκευαστής αυτοκινήτων στον κόσμο με παραγωγή μεγαλύτερη από την Ιαπωνία, τις ΗΠΑ και ολόκληρη την Ευρώπη. Εκτός από την αύξηση της παραγωγής αυτοκινήτων στην Ασία και σε άλλες χώρες, υπήρξε αύξηση των πολυεθνικών εταιρικών ομίλων, με την παραγωγή πολυεθνικών αυτοκινήτων που μοιράζονται τις ίδιες πλατφόρμες, καθώς και με την κατασκευή σημάτων ή την αλλαγή σήματος για να ταιριάζουν σε διαφορετικές αγορές και τμήματα καταναλωτών.

Από τα τέλη του 20ού αιώνα, έχουν γίνει ευρέως γνωστοί διάφοροι διαγωνισμοί βράβευσης αυτοκινήτων και φορτηγών, όπως το Ευρωπαϊκό Αυτοκίνητο της Χρονιάς, το Αυτοκίνητο της Χρονιάς Ιαπωνίας, το Αυτοκίνητο της Χρονιάς Βόρειας Αμερικής, το Παγκόσμιο Αυτοκίνητο της Χρονιάς, το Φορτηγό της Χρονιάς και το Διεθνές Αυτοκίνητο της Χρονιάς.

Υποδειγματικά σύγχρονα αυτοκίνητα:

1966-1992 Oldsmobile Toronado-Πρώτο αμερικανικό αυτοκίνητο σύγχρονης εποχής με κίνηση στους μπροστινούς τροχούς, καθώς και εισαγωγή ηλεκτρονικού συστήματος αντιμπλοκαρίσματος των φρένων και αερόσακου.

1972-σήμερα Mercedes-Benz S-Class-προεντατήρας ζωνών ασφαλείας και ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου πρόσφυσης.

1975-σήμερα BMW Σειρά 3 - η Σειρά 3 έχει συμπεριληφθεί 17 φορές στην ετήσια λίστα των δέκα καλύτερων του περιοδικού Car and Driver.

1977-σήμερα Honda Accord sedan/σεντάν-ένα ιαπωνικό σεντάν που έγινε δημοφιλές στις ΗΠΑ

1983-σήμερα Μίνι βαν της Chrysler - ο σχεδιασμός των μίνι βαν δύο κουτιών σχεδόν εκτόπισε το στέισον βάγκον από την αγορά.

1984-σήμερα Renault Espace-πρώτο μαζικό μονοθέσιο της κατηγορίας των μη εμπορικών MPV

1986-2019 Ford Taurus-ένα μεσαίου μεγέθους σεντάν με κίνηση στους εμπρός τροχούς που κυριάρχησε στην αγορά των ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

1997-σήμερα Toyota Prius-ξεκίνησε στην ιαπωνική αγορά και έγινε ένα δημοφιλές υβριδικό ηλεκτρικό όχημα σε πολλές αγορές.

1998-σήμερα Ford Focus-ένα δημοφιλές χάτσμπακ και το best seller της Ford παγκοσμίως

2008-2012 Tesla Roadster-το πρώτο αμιγώς ηλεκτρικό όχημα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε αυτοκινητόδρομο σε σειριακή παραγωγή για πώληση στις ΗΠΑ στη σύγχρονη εποχή. Πουλήθηκαν περίπου 2.500 μονάδες παγκοσμίως.

2008-2013 BYD F3DM-πρώτο υβριδικό plugin με δυνατότητα παραγωγής σε σειρά για αυτοκινητόδρομο, που κυκλοφόρησε στην Κίνα τον Δεκέμβριο του 2008, και πούλησε πάνω από 2.300 μονάδες.

2009-σήμερα, Mitsubishi i-MiEV-πρώτο αμιγώς ηλεκτρικό αυτοκίνητο παραγωγής με δυνατότητα χρήσης αυτοκινητοδρόμου, που κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία τον Ιούλιο του 2009 για πελάτες στόλου και τον Απρίλιο του 2010 για πελάτες λιανικής. Οι ανακατασκευασμένες εκδόσεις του i-MiEV πωλούνται στην Ευρώπη από την PSA Peugeot Citroën(PSA)ως Peugeot iOn και Citroën C-Zero.

2010-σήμερα, το Nissan Leaf και το Chevrolet Volt-όλα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και υβριδικά plug-in αντίστοιχα, που κυκλοφόρησαν τον Δεκέμβριο του 2010, είναι τα κορυφαία σε πωλήσεις οχήματα μαζικής παραγωγής του είδους τους στον κόσμο. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2015, οι παγκόσμιες πωλήσεις του Volt ανέρχονταν σε πάνω από 100.000. Οι παγκόσμιες πωλήσεις του Nissan Leaf πέτυχαν το ορόσημο των 300.000 μονάδων τον Ιανουάριο 
2018, καθιστώντας το Leaf το πιο δημοφιλές ηλεκτρικό αυτοκίνητο στην ιστορία του κόσμου με τις μεγαλύτερες πωλήσεις σε αυτοκινητόδρομους.

2012-σήμερα, το ηλεκτρικό όχημα Tesla Model S-Plugin κατατάχθηκε ως το πιο επιτυχημένο ηλεκτρικό όχημα plug-in στον κόσμο το 2015. Ανακηρύχθηκε επίσης αυτοκίνητο του αιώνα από το Car and Driver.

Στα εμβληματικά σύγχρονα αυτοκίνητα περιλαμβάνονται:

1963-1965, Aston Martin DB5, όπως χρησιμοποιήθηκε από τον Τζέιμς Μποντ στην ταινία Goldfinger, την πρώτη της σειράς ταινιών James Bond. Αυτή η μακροχρόνια σειρά χαρακτήρισε μεταγενέστερα σπορ και τουριστικά αυτοκίνητα Aston Martin.

1981-1983, DMC DeLorean, από ανοξείδωτο ατσάλι με φτερούγες πόρτες, που εμφανίστηκε στην ταινία Back to the Future.

Παραπομπές 

Αυτοκίνητο
αυτοκινητου ιστορια
αυτοκινητου ιστορια