joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Στέφανος Τσαπάρας

Ο Στέφανος Τσαπάρας (1915 - 5 Σεπτεμβρίου 2002) ήταν Έλληνας πολιτικός και συγγραφέας.
Γεννήθηκε το 1915 στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Έλαβε πτυχἰο Νομικής από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έγινε δικηγόρος. Πέθανε στην πόλη όπου γεννήθηκε το 2002.

Πολιτική και κοινοβουλευτική δράση 
Ξεκίνησε την πολιτική σταδιοδρομία του από πολύ νωρίς, εντασσόμενος στη νεολαία του Σοσιαλιστικού κόμματος, το οποίο ως ηγέτη είχε τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου.
Πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο (1940-1941) και μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα, διέφυγε στη Μέση Ανατολή.
Διετέλεσε βουλευτής του Νομού Θεσσαλονίκης από το 1951 μέχρι και το 1989, με την εξαίρεση της επταετίας 1967-1974 . Υπήρξε από τα βασικά στελέχη της Ε.Π.Ε.Κ., της Ενώσεως Κέντρου και του ΠΑ.ΣΟ.Κ..
Λόγω προβλημάτων υγείας σταμάτησε την ενεργό κοινοβουλευτική δράση του τον Ιούνιο 1989 και κατεύθυνε τις πνευματικές δυνάμεις του στη συγγραφή.

Πέθανε στις 5 Σεπτεμβρίου 2002 και η κηδεία του έγινε δύο ημέρες μετά από τον ιερό ναό Αγίας Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη.

Συγγραφικό έργο 
Συνέγραψε και εξέδωσε τα ακόλουθα βιβλία που έχουν ως αντικείμενο την πολιτική ιστορία και την ανάλυση της διεθνούς και εσωτερικής πολιτικής:

 Μακεδονία και μακεδονικό πρόβλημα (1996)
 Η πολιτική ηγεσία και οι ξένοι στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας (1821-1920) - Τόμος Α΄ (1988)
 Η πολιτική ηγεσία και οι ξένοι στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας (1920-1940) - Τόμος Β΄ (1989)
 Η πολιτική ηγεσία και οι ξένοι στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας (1946-1974) - Τόμος Γ΄ (1990)
 Η πολιτική ηγεσία και οι ξένοι στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας 1974-1994 - Τόμος Δ΄ (1995)
 100 χρόνια πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας (1900-2000), 1999.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Στέφανος Τσαπάρας στη BiblioNet

Παραπομπές 

Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Έλληνες συγγραφείς
Φυλακή

Η φυλακή ή Σωφρονιστικό κατάστημα, είναι μια εγκατάσταση στην οποία οι τρόφιμοι κρατούνται παρά τη θέλησή τους και χάνουν πολλές από τις ελευθερίες τους υπό την επίβλεψη του κράτους ως μια μορφή ποινής. Η πιο συχνή χρήση των φυλακών είναι ως τμήμα του ποινικού δικαστικού συστήματος, στο οποίο άτομα καταδικάζονται επίσημα για εγκλήματα και κρατούνται σε μία φυλακή μέχρι να δικαστούν (δικαστικές φυλακές) ή να ολοκληρωθεί η περίοδος φυλάκισης στην οποία καταδικάστηκαν μετά τη δίκη (σωφρονιστικές φυλακές). Οι σωφρονιστικές φυλακές χωρίζονται περαιτέρω σε αγροτικές και κλειστές. Πέρα από τη χρήση τους για την τιμωρία εγκλημάτων, αυταρχικά καθεστώτα συχνά χρησιμοποιούν τις φυλακές ως μέσα πολιτικής καταπίεσης για να τιμωρήσουν πολιτικά εγκλήματα, συχνά χωρίς δίκη ή άλλη νόμιμη διαδικασία. Σε καιρό πολέμου, οι αιχμάλωτοι πολέμου μπορεί να κρατούνται σε στρατιωτικές φυλακές ή στρατόπεδα. Ο όρος φυλακή στο ποινικό δίκαιο της Ελλάδας έχει αντικατασταθεί με το νόμο 1851/1989 με τον όρο κατάστημα κράτησης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
Σωφρονισμός
Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας

Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ (ιταλικά: Vittorio Emanuele Ferdinando Maria Gennaro di Savoia, 11 Νοεμβρίου 1869 – 28 Δεκεμβρίου 1947) ήταν γιος του Ουμβέρτου Α΄ της Ιταλίας και της Μαργαρίτας της Σαβοΐας. 

Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Φερδινάνδος Μαρία Ιανουάριος ήταν ο τρίτος Βασιλιάς της Ιταλίας από τον Ιούλιο του 1900 ως το Μάιο του 1946. Επιπρόσθετα κατείχε τους θρόνους της Αιθιοπίας και της Αλβανίας, κάτι που δεν αναγνωρίστηκε διεθνώς. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του το Βασίλειο της Ιταλίας συμμετείχε στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Επίσης, εκείνη την περίοδο αναπτύχθηκε ο ιταλικός φασισμός του Μπενίτο Μουσολίνι. 

Το 1946 παραιτήθηκε από το θρόνο της Ιταλίας υπέρ του γιου του Ουμβέρτου Β΄, ελπίζοντας να κερδίσει έδαφος η μοναρχία στο σχεδιαζόμενο ιταλικό δημοψήφισμα για το πολίτευμα της χώρας. Μετά τη νίκη, όμως, στο δημοψήφισμα της αβασίλευτης δημοκρατίας εξορίστηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου πέθανε και τάφηκε εκεί τον επόμενο χρόνο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1896 την Έλενα των Πετρόβιτς-Νιέγκος, κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου, και είχε τέκνα:
 Γιολάντα 1901-1986, παντρεύτηκε τον Τζιόρτζιο Κάρλο Κάλβι, Κόμη του Μπέργκολο.
 Μαφάλντα 1902-1944, παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Έσσης.
 Ουμβέρτος Β΄ 1904-1983, Βασιλιάς της Ιταλίας.
 Ιωάννα 1907-2000, παντρεύτηκε τον Βόρι Γ΄ της Βουλγαρίας.
 Μαρία Φραγκίσκη 1914-2001, παντρεύτηκε τον Λουίτζι των Βουρβόνων-Πάρμας (γιο του Ροβέρτου Α΄ της Πάρμας).

Πρόγονοι

 

Βασιλείς της Ιταλίας
Βασιλείς της Αλβανίας
Ιταλοί
Οίκος της Σαβοΐας
Ελαφρύ μετρό Ντόκλαντς

Το Docklands Light Railway, συντομογραφία (DLR), είναι ένα αυτόματο σύστημα ελαφρού σιδηρόδρομου μετρό στην αναπτυσσόμενη περιοχή Ντόκλαντς του Λονδίνου, στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1987. Το σύστημα χρησιμοποιεί ελάχιστο προσωπικό καθώς τα τραίνα κινούνται αυτόματα χωρίς να βρίσκεται μέσα στο όχημα οδηγός.

Παραπομπές σημειώσεις

Μεταφορές στο Λονδίνο
Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Αγγλία
Μετρό
Βιργινία Χωρέμη

Η Βιργινία (Ευγενία) Χωρέμη (1848-1928) ήταν σύζυγος του Εμμανουήλ Μπενάκη και μητέρα της Αλεξάνδρας, του Αντώνη, της Πηνελόπης, του Κωνσταντίνου (πέθανε 2 ετών), του Αλέξανδρου, και της Αργίνης Ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Χωρέμη και της Πουλουδιάς Λουλούδη, αδελφή του Ιωάννη Χωρέμη,

Σχέση με τα παιδιά της
Η Βιργινία Χωρέμη και ο Εμμανουήλ Μπενάκης αναφέρονται αυστηροί με τα παιδιά τους. Η κόρη της Πηνελόπη Δέλτα στο βιβλίο της Τ' ανεύθυνα έχει να κάνει για την αδιαφορία των γονιών προς το παιδί που δέχτηκε μικρή.

Η Χωρέμη μισούσε το διάβασμα. Ακόμα και όταν η Δέλτα αφιέρωσε το βιβλίο της Η ζωή του Χριστού στην μητέρα της, η ίδια, αν και θρήσκα, δεν το διάβασε ποτέ. (Πηγή: Νένα Κοκκινάκη, "Πηνελόπη Δέλτα, η ζωή της σαν παραμύθι" εκδ Άγκυρα, 2003)
Οικογένεια Μπενάκη
Villagers of Ioannina City

Οι Villagers of Ioannina City (γνωστοί επίσης ως VIC) είναι ελληνικό συγκρότημα της πειραματικής ροκ μουσικής σκηνής από τα Ιωάννινα, το οποίο σχηματίστηκε το 2007 και κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ το 2014, με τίτλο «Riza». Ο ήχος τους αποτελεί συνδυασμό του stoner και ψυχεδελικού rock με την ηπειρώτικη παραδοσιακή μουσική.

Βιογραφία
Οι Villagers of Ioannina City αποτελούνται από τον κιθαρίστα και τραγουδιστή Αλέξη Καραμέτη, τον μπασίστα Άκη Ζώη, τον κιμπορντίστα Αχιλλέα Ράδη, το ντράμερ Άρη Γιαννόπουλο και τον Κωνσταντίνο Πιστιόλη στα πνευστά και τα δεύτερα φωνητικά. 

Από το 2009 και έπειτα, συμπεριλήφθηκε στον ήχο τους το κλαρίνο, το οποίο αποτελεί βασικό κομμάτι και σόλο όργανο του συγκροτήματος. Το 2010 ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις του πρώτου τους άλμπουμ, παράλληλα με τις συνεχείς περιοδείες τους στην Ελλάδα. Τον Μάιο του 2013 έπαιξαν ζωντανά στα Τρίκαλα, στην Λάρισα, στα Ιωάννινα, στην Καβάλα, στο Αγρίνιο και στην Αθήνα, ενώ τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς πραγματοποίησαν τρεις εμφανίσεις στην Αλβανία.

Ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο «Riza» κυκλοφόρησε στις 3 Απριλίου 2014, στον αριθμό των 500 αντιτύπων σε μορφή δίσκου βινυλίου και άλλων 500 σε μορφή CD. Για την προώθηση του δίσκου, έδωσαν συναυλίες στην Θεσσαλονίκη, την Λάρισα, τον Βόλο, τα Τρίκαλα, την Πάτρα και την Αθήνα, ενώ συμμετείχαν στο Way Of West festival στο Δρέπανο, το Antiracist fest στην Αθήνα, το Rockwave Festival στην Μαλακάσα, κ.α.

Στις 13 Νοεμβρίου 2014, κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή το ΕΡ «Zvara​/​Karakolia». Τα δύο κομμάτια του ΕΡ ηχογραφήθηκαν στην Θεσσαλονίκη και στο δεύτερο κομμάτι συμμετείχαν ως γκεστ ο Κώστας Παπαπαναγιώτου στο μπουζούκι, ο Γιώργος Ρήγας στον μπαγλαμά και ο Ευριπίδης Ντιναλέξης στο τζουρά. Το «Zvara» είναι  οι τίτλοι αρχής και τέλους της τηλεοπτικής εκπομπής «Άγρια Ελλάδα», η οποία μεταδίδεται από την ΕΡΤ3.

Τον Σεπτέμβριο 2019, κυκλοφόρησε ο concept δίσκος τους που έχει τον τίτλο «Age of Aquarius».

Μέλη
 Alex - κιθάρα, φωνητικά
 Άκης - μπάσο
 Άρης - τύμπανα
 Κωνσταντίς - κλαρινέτο, καβάλ, φωνητικά
 Κώστας - γκάιντα, άνεμοι

Προηγούμενα μέλη: Γιάννης Χαλδούπης, Αχιλλέας Ράνδης

Δισκογραφία

Πηγές

Μέσα Ενημέρωσης
 Περιοδικό Metal Hammer, τεύχος 355, Ιούλιος 2014
 The New Age “Villagers” of the City! | CultZine
 Villagers Of Ioannina City - Metalorgie 
 Villagers of Ioannina City reviews, music, news - sputnikmusic
 Περιοδικό Metal Hammer, Σεπτέμβριος 2019

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 VIC (band) | Facebook
 Villagers of Ioannina City
 VIC: Music

Ελληνικά rock συγκροτήματα
Post-rock συγκροτήματα
Folk rock συγκροτήματα
Stoner rock συγκροτήματα
Progressive rock συγκροτήματα
Κρίστιαν Χέρμαν Βάισε

Ο Κρίστιαν Χέρμαν Βάισε (Christian Hermann Weisse ή Weiße, 10 Αυγούστου 1801 – 19 Σεπτεμβρίου 1866) ήταν Γερμανός Προτεστάντης θρησκευτικός φιλόσοφος.

Βίος και ιδέες
Ο Βάισε γεννήθηκε στη Λειψία και σπούδασε στο εκεί πανεπιστήμιο, προσκολλώμενος αρχικώς στην εγελιανή σχολή φιλοσοφίας. Με την πάροδο των ετών οι ιδέες του μεταβλήθηκαν και πλησίασαν εκείνες του Σέλινγκ στα ύστερα χρόνια του. Ανέπτυξε (μαζί με τον Ιμάνουελ Χέρμαν Φίχτε) ένα νέο θεϊσμό και έγινε αντίπαλος του εγελιανού πανθεϊστικού ιδεαλισμού. Στις εισηγήσεις του για το μέλλον της προτεσταντικής εκκλησίας (Reden über die Zukunft der evangelischen Kirche, 1849), ο Βάισε βρίσκει ότι η ουσία του Χριστιανισμού στις εξής τρεις έννοιες που ανέφερε ο Ιησούς: του ουρανίου Πατρός, του Υιού του Ανθρώπου και της Βασιλείας των Ουρανών. Στο έργο του επί της φιλοσοφικής δογματικής (Philosophische Dogmatik oder Philosophie des Christentums, 3 τόμοι, 1855-1862) αποζητά να αναγάγει όλα τα χριστιανικά δόγματα σε φυσικά αιτήματα της λογικής ή της συνειδήσεως.

Ο Βάισε υπήρξε ο πρώτος που πρότεινε την «υπόθεση των δύο πηγών» για τα Ευαγγέλια (1838), την οποία υιοθετούν ακόμα πολλοί βιβλικοί θεολόγοι. Σύμφωνα με την υπόθεση των δύο πηγών, το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον ήταν το πρώτο που γράφτηκε και απετέλεσε τη μία από τις δύο πηγές των Ευαγγελίων του Ματθαίου και του Λουκά, ενώ η δεύτερη πηγή τους υπήρξε η «Πηγή των Λογίων», μία χαμένη συλλογή των λόγων του Ιησού.

Ο Κρίστιαν Χέρμαν Βάισε απεβίωσε στη Λειψία σε ηλικία 65 ετών.

Βιβλία
Εκτός από τα αναφερθέντα, ο Βάισε συνέγραψε, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα έργα:

 System der Ästhetik (2 τόμοι, 1830)
 Die Idee der Gottheit (1833)
 Die philosophische Geheimlehre von der Unsterblichkeit des menschlichen Individuums (1834)
 Büchlein von der Auferstehung (1836)
 Die evangelische Geschichte, kritisch und philosophisch bearbeitet (2 vols., 1838)
 Die Evangelienfrage in ihrem gegenwärtigen Stadium (1856)
 Psychologie und Unsterblichkeitslehre (επιμέλεια R. Seydel, 1869)

Πηγές
 Pfleiderer, Otto: Development of Theology (1890)
 Seydel, Rudolf: Christian Hermann Weisse (1866)
 Seydel, R.: Religion und Wissenschaft (1887)

Γερμανοί φιλόσοφοι
Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα
Ογιάντα Ουμάλα

Ο Ογιάντα Μοϊσές Ουμάλα Τάσο (Ollanta Moisés Humala Tasso, 27 Ιουνίου 1962-) είναι Περουβιανός πολιτικός και απόστρατος στρατιωτικός. Υπηρέτησε ως πρόεδρος του Περού από το 2011 ως το 2016. Έγινε πρόεδρος μετά την νίκη του στις προεδρικές εκλογές το 2011 νικώντας την Κέικο Φουχιμόρι στον δεύτερο γύρο.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1962. Έγινε στρατιωτικός το 1982 και δέκα χρόνια αργότερα ανήλθε στην θέση του αντισυνταγματάρχη. Καταπολέμησε την ανταρτική κομουνιστική οργάνωση Φωτεινό Μονοπάτι και τρία χρόνια αργότερα συμμετείχε στον πόλεμο του Τσενέπα ενάντια στον Ισημερινό. Κατά την διάρκεια της μεγάλης κρίσης του 1998-2000 περίοδο που την χώρα κυβερνούσε ο 
Αλμπέρτο Φουτζιμόρι επιβλήθηκαν βαριά προγράμματα από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Έτσι ο Ουμάλα επιχείρησε αποτυχημένο πραξικόπημα μαζί με 39 στρατιωτικούς και συνεργάτες στην πόλη Τάκνα στο νότιο τμήμα της χώρας τον Οκτώβριο του 2000, εναντίον του Φουτζιμόρι. Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Φουτζιμόρι του δόθηκε χάρη από το κογκρέσο του Περού και του ανατέθηκε το έργο της στρατιωτικού ακολούθου σε διάφορες πρεσβείες στο εξωτερικό. Το 2005 επέστρεψε και ίδρυσε το Εθνικιστικό κόμμα του Περού. Σε αντίθεση με τον νεοφιλελευθερισμό το Εθνικό Κόμμα του Περού είναι γνωστό για την αντι-ιμπεριαλιστική στάση του. Το 2006 ηττήθηκε στις προεδρικές εκλογές ενώ στις προεδρικές εκλογές του 2012 νίκησε στον δεύτερο γύρο την Κέικο Φουχιμόρι και παράλληλα ορκίστηκε ως ο 94ος Πρόεδρος του Περού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

https://web.archive.org/web/20150603221311/http://www.cfr.org/peru/peru-leans-leftward/p10374
http://www.presidencia.gob.pe

Πρόεδροι  του Περού
Παλαιός Κόσμος

Ο Παλαιός Κόσμος αποτελείται από τις ηπείρους της Αφρικής, Ευρώπης και Ασίας, ως όρος χρονολογείται από τα τέλη του 16ου αιώνα και χρησιμοποιείται για να περιγράψει την περιοχή του γνωστού κόσμου πριν την Ευρωπαϊκή επαφή με την ήπειρο της Αμερικής στα τέλη του Μεσαίωνα από τον Κολόμβο. Χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με τον όρο Νέος Κόσμος, ο οποίος περιγράφει την Αμερική κυρίως, καθώς και την Ωκεανία.

Ιστορικό
Στο πλαίσιο της αρχαιολογίας και της μελέτης της παγκόσμιας ιστορίας, ο όρος περιγράφει τα μέρη αυτά του κόσμου τα οποία διατηρούσαν μια έμμεση πολιτιστική και εμπορική επαφή μεταξύ τους ξεκινώντας από την Εποχή του Χαλκού και έπειτα, την οποία έφερε η δημιουργία των πρώτων πολιτισμών, κυρίως στις εύκρατες περιοχές μεταξύ του 45ου και 25ου παράλληλου, στην περιοχή της Μεσογείου, Μεσοποταμίας, Ιρανικού οροπεδίου, Ινδίας και Κίνας. 

Κατά την αρχαιότητα, το μεγαλύτερο μέρος των περιοχών αυτών συνδέθηκε κυρίως κατά την διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου, και κατόπιν σε ένα πιο περιορισμένο βαθμό από τη Ρωμαϊκή αντίστοιχη. Η εδραίωση του Δρόμου του Μεταξιού κατά τον Μεσαίωνα, έφερε την πρώτη ευρεία και συστηματική ανταλλαγή αγαθών και πολιτιστικών στοιχείων  μεταξύ Ανατολικής Ασίας, Μέσης Ανατολής, Ευρώπης και Βόρειας Αφρικής.

Χρήση

Η αποτύπωση των τριών ηπείρων της Ευρώπης, Ασίας, και Αφρικής ως ένα ενιαίο κόσμο, συναντάται από την αρχαιότητα, με τα όρια του να αποτυπώνονται στο έργο του Κλαύδιου Πτολεμαίου και στις απεικονίσεις του παγκόσμιου χάρτη του, καθώς και από άλλους γεωγράφους της αρχαιότητας οι οποίοι είχαν ταξιδέψει κατά μήκος των ποταμών του Νείλου στην Αφρική, και του Ντον στα όρια του Καυκάσου. Μερικές δεκαετίες μετά την ανακάλυψη της Αμερικής το 1492, εμφανίστηκε και η πρώτη χρήση του όρου "Παλαιός Κόσμος" στα τέλη του 16ου αιώνα.

Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης και στη Βιολογία, κυρίως για να περιγράψει τα είδη που ζούν στις αντίστοιχες περιοχές του πλανήτη.

Στην σύγχρονη Γεωγραφία, η περιοχή αυτή περιγράφεται ως Ευρασία ή και Ευρασία-Αφρική.

Παραπομπές 

Ανθρωπογεωγραφία
Πολιτιστική ιστορία
Ευρωπαϊκός πολιτισμός
Πολιτισμός της Αφρικής
Πολιτισμός της Ασίας
Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία στην Ασία
Μπο (Σιέρρα Λεόνε)

Η Μπο (Bo) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σιέρρα Λεόνε μετά την Φρήταουν. Είναι η πρωτεύουσα της Νότιας περιφέρειας και της επαρχίας Μπο.

Γεωγραφία
Η Μπο βρίσκεται κεντρικά της χώρας, ανατολικά της Αν. περιφέρειας και κεντρικά της Μπο.

Αθλητισμός
Το δημοφιλέστερο άθλημα στην Μπο, όπως και σε όλην την Σιέρρα Λεόνε, είναι το ποδόσφαιρο.

Εκπαίδευση
Σύμφωνα με το εκπαιδευτικό σύστημα στην Σιέρρα Λεόνε, οι μαθητές φοιτούν για 6 χρόνια (συνήθως από τα 6 ως τα 12) στο δημοτικό και έξι στο Γυμνάσιο (13-18). Η φοίτηση στο δημοτικό είναι υποχρεωτική.

Σχολεία
 Christ the King Collegel.
 Bo Government Secondary School
 Ahmadiyya Muslim Secondary School
 Queen of the Rosary Secondary School
 Comprehensive Secondary School
 St. Andrews Secondary School
 Bo Commercial Secondary school
 SLMB Secondary School
 St. Pauls Junior Secondary School
 Ken Wiebe School

Ραδιοφωνικοί σταθμοί
 Kiss FM 104
 Radio New Song 97.5
 SLBS Radio

Αξιοσημείωτα πρόσωπα
 Ναμπί Μπέρρι (Nabih Berri)
 Τζο Ρόμπερτ Πεμάγκμπι (Joe Robert Pemagbi), πρέσβης 
 Κάντζα Ιμπραΐμ Σέσεϋ (Kanja Ibrahim Sesay)
 Wusu Sannoh, δήμαρχος
 Sallieu Bundu, ποδοσφαιριστής
 Σάμιουελ Σιντίκι (Samuel Sidikie)
 Κάντντι Γκόλια (Caddi Golia), επιδημιολόγος
 Νούλι Λέμο (Nuli Lemoh), παιδίατρος, ιδρυτής του νοσοκομείου της Μπο 

Μ
Δυτική Περιφέρεια, Σιέρρα Λεόνε

Η Δυτική Περιφέρεια ή Χερσόνησος Φρήταουν είναι μια από τις 4 περιφέρειες της Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι η Φρήταουν. Έχει έκταση 557 τ.χλμ. (μικρότερη περιφέρεια της Σιέρρα Λεόνε), πληθυσμό 1.447.271 κατοίκων (δεύτερη μεγαλύτερη) και πυκνότητα 2.598,33 κατοίκων ανά τ.χλμ. (μεγαλύτερη).

Γεωγραφία
Η Δυτική περιφέρεια συνορεύει στα βορειοανατολικά με τη Βόρεια, στα νοτιοανατολικά με τη Νότια και στα δυτικά, βορειοδυτικά και νοτιοδυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό.

Επαρχίες

Δείτε επίσης
Περιφέρειες και επαρχίες της Σιέρρα Λεόνε

Δ
Εποχή των Παγετώνων

Η ονομασία Εποχή των Παγετώνων (Ice Age) χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια μακροχρόνια γεωλογική περίοδο κατά την οποία παρατηρείται σημαντική πτώση της θερμοκρασίας στην ατμόσφαιρα της Γης, όπως και, κατά συνέπεια, στην επιφάνεια της Γης. Tα χρονικά διαστήματα στα οποία κυριαρχεί το κρύο κλίμα, ονομάζονται παγετωνικές περίοδοι, ή απλά, μια εποχή των παγετώνων, και σαν αποτέλεσμα έχουν την εμφάνιση ή και την επέκταση των ηπειρωτικών και πολικών στρωμάτων πάγου και των μεγάλων συμπαγών όγκων πάγου των παγετώνων.

Τα εναλλασόμενα θερμότερα χρονικά διαλείμματα που μεσολαβούν ανάμεσα στην επικράτηση των παγετώνων, ονομάζονται μεσοπαγετωνικές περίοδοι, όπως η περίοδος την οποία διανύει η Γη τώρα, και στην οποία οι παγετώνες έχουν περιοριστεί στον βόρειο και νότιο πόλο της.

Γεωλογικές περίοδοι 

Κατά την γεωλογική ιστορία της Γης, υπήρξαν αρκετές εμφανίσεις και υποχωρήσεις των παγετώνων, οι οποίες διακρίνονται σε ομάδες ανάλογες με την ηλικία της Γης.

Η δεύτερη παλαιότερη Εποχή των Παγετώνων, η Κρυογενής, υπήρξε και η βαρύτερη όλων (εξ ου και το όνομά της) και μάλιστα θεωρείται από αρκετούς μελετητές ότι οι παγετώνες τότε έφτασαν ως τον Ισημερινό. Αν πραγματικά συνέβη αυτό, τότε κατά την διάρκειά της, ολόκληρη η επιφάνεια της Γης ήταν καλυμμένη με πάγο, φαινόμενο που αναφέρεται και ως Χιονόμπαλα Γη (Snowball Earth).

Επίδραση στο ανθρώπινο είδος 
Η πιο πρόσφατη, με γεωλογικούς όρους, εποχή των παγετώνων στη Γη άρχισε να υποχωρεί πριν από 12.000 χρόνια, στο τέλος της Πλειστόκαινου εποχής, και ο τερματισμός του παγκόσμιου ψύχους επέτρεψε στις ανθρώπινες κοινωνίες να μεταβούν από την νομαδική ζωή των κυνηγών-συλλεκτών σε μόνιμη κατοίκηση περιοχών, η οποία και σε συνδυασμό με τις θερμότερες και ευνοϊκότερες θερμοκρασίες είχε σαν αποτέλεσμα την ανάπτυξη της γεωργίας και κτηνοτροφίας. Η εμφάνιση των πρώτων ανθρώπινων πολιτισμών έγινε στις εύκρατες περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Αιγύπτου.

Νεότερη και σύγχρονη εποχή 

Η περίοδος από τα μέσα του 16ου αιώνα ως και τα μέσα του 19ου, έχει χαρακτηριστεί ως μια λεγόμενη Μικρή Εποχή των Παγετώνων, η οποία αν και δεν επρόκειτο για πραγματική περίοδο με παγετωνικές συνθήκες, κατά την διάρκειά της παρατηρήθηκαν σταθερά και αισθητά πιο χαμηλές θερμοκρασίες από αυτές της σημερινής εποχής, με εξαιρετικά ακραία καιρικά φαινόμενα.

Η σημερινή Σκανδιναβία φέρνει τα ίχνη του πρόσφατου παγετωνικού παρελθόντος της, όπου το λιώσιμο των πάγων απελευθέρωσε έναν μεγάλο όγκο νερού, ο οποίος δημιούργησε τα διάφορα φιόρδ και λίμνες της περιοχής αυτής του κόσμου.

Οι σύγχρονες ηπειρωτικές περιοχές στις οποίες εξακολουθούν να επικρατούν παγετωνικές συνθήκες, είναι συγκεντρωμένες στην ήπειρο της Ανταρκτικής στο νότιο ημισφαίριο, η οποία κατά τους χειμερινούς μήνες σχεδόν διπλασιάζει το μέγεθός της, καθώς η θάλασσα γύρω από τις ακτές της μετατρέπεται σε πάγο, και στα νησιά της Γροιλανδίας και του Μπάφιν στο βόρειο ημισφαίριο.

Παραπομπές 

Γεωλογικά φαινόμενα
Παγετωνολογία
Κλιματική ιστορία
Ιστορία των επιστημών
Μεγάλες Λίμνες
Μιχαήλ Αναστασάκης

Ο Μιχαήλ Αναστασάκης (1871 - 1967) ήταν Έλληνας γιατρός, αγωνιστής και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως βουλευτής Χανίων.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε και πέθανε στο χωριό Σπηλιά Χανίων. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και ενώ ήταν ακόμα φοιτητής, άρχισε να οργανώνεται στο απελευθερωτικό κίνημα της Κρήτης. Έλαβε μέρος σε όλες σχεδόν τις μάχες στο νομό Χανίων, την περίοδο 1896-97. Ως ιατρός πήρε μέρος και στον Μακεδονικό Αγώνα, στη διάρκεια του οποίου τραυματίστηκε σοβαρά το 1912, κατά τη Μάχη της Σιάτιστας.
Ασχολήθηκε με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και εξελέγη Δήμαρχος Κολυμβαρίου και βουλευτής Χανίων.  Κατά τη Μάχη της Κρήτης οργάνωσε τις αντιστασιακές ομάδες εναντίον των Γερμανών και σώθηκε από θαύμα.

Έργα 
"Ιστορία της Κισσάμου"
"Αι Αξίαι της Κισσάμου"
"Ημερολόγιο της Κατοχής"

Παραπομπές 

Βουλευτές Χανίων
Έλληνες Αντιστασιακοί
Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών 2014

Οι ενδιάμεσες εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών του 2014 (αγγλικά: 2014 United States elections) διεξάχθηκαν την Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014. Άλλες επιμέρους εκλογές έγιναν κατά την διάρκεια της χρονιάς. Οι εκλογές αυτές καθόρισαν την σύνθεση του Κογκρέσου που αποτελείται από την Γερουσία και την Βουλή των Αντιπροσώπων. Στις συγκεκριμένες εκλογές καθορίστηκαν και οι 435 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων καθώς και 36 από τις 100 θέσεις της Γερουσίας, καθώς και 38 πολιτειακές και εδαφικές τοπικές κυβερνήσεις αλλά και 46 νομοθετικά σώματα (εκτός της Λουιζιάνας, του Μισισίπι, του Νιού Τζέρσεϊ και της Βιρτζίνια). Οι συγκεκριμένες εκλογές ήταν από τις ακριβότερες στην ιστορία του κράτους με συνολικές επενδύσεις από τα κύρια κόμματα να ανέρχονται τα 3.7 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν η σαρωτική επικράτηση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στην Γερουσία, την Βουλή των Αντιπροσώπων αλλά και στην πλειοψηφία των πολιτειακών κυβερνήσεων. Οι Ρεπουμπλικάνοι απέκτησαν για πρώτη φορά από το 2006 τον έλεγχο του Κογκρέσου και αύξησαν τις θέσεις τους στην Βουλή των Αντιπροσώπων. Οι Ρεπουμπλικάνοι επίσης ελέγχουν την πλειοψηφία της πλειοψηφίας των πολιτειακών κυβερνήσεων με την ανάκτηση τριών πρώην δημοκρατικών πολιτειών. 

Η συμμετοχή στις εκλογές του 2014, ήταν από τις χαμηλότερες στην ιστορία (οι χαμηλότερη από το 1942), αφού μόλις το 36.4% των συνολικών ψηφοφόρων, ψήφισαν.

Εκλογές

Εκλογές της Γερουσίας

Εκλογές της Βουλής

Εκλογές Κυβερνητών

Παραπομπές 
Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Νίκος Βανδώρος

Ο Νίκος Βανδώρος (γενν. Αθήνα, 12 Δεκεμβρίου 1924) είναι Έλληνας ηθοποιός. Επίσης υπήρξε ενεργός πυροσβέστης στις τάξεις του Πυροσβεστικού Σώματος από το 1943 και για 33 χρόνια. Απέκτησε δύο παιδιά, την Μαίρη και τον επίσης ηθοποιό Θεόφιλο, που έφυγε πρόωρα από την ζωή τον Μάρτιο 2021, σε ηλικία 60 ετών από καρκίνο.

Βιογραφία 
Ο πατέρας του, Γεράσιμος Βανδώρος, υπήρξε για μικρό διάστημα βαρύτονος του μελοδράματος και η μητέρα του (με το ψευδώνυμο Σόνια Ιατρίδου) εμφανίσθηκε στο θέατρο ως υψίφωνος της οπερέτας.

Ο Νίκος Βανδώρος σπούδασε στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή, στη μελοδραματική σχολή του Ελληνικού Ωδείου και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίσθηκε στη σκηνή ως τενόρος σε οπερέτα το 1956. Στο θέατρο πρόζας άρχισε τη σταδιοδρομία του το 1958 με τον θίασο Νίκου Χατζίσκου.

Συνεργάστηκε επίσης με τους θιάσους του Δημήτρη Μυράτ, του Δημήτρη Φωτόπουλου, της Έλλης Λαμπέτη, της Σμαρούλας Γιούλη, του Διονύση Παγουλάτου, της Άννας Μαντζουράνη, του Κωστή Λειβαδέα, του Λάμπρου Κωνσταντάρα, με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη κ.ά. Στον κινηματογράφο έπαιξε σε 27 ταινίες, όπως Τζένη, Τζένη» (1965). Ερμήνευσε ρόλους και σε τηλεοπτικές σειρές (χαρακτηριστικός ο ρόλος του στη σειρά Στο κάμπινγκ).

Διακρίσεις 
Ο Νίκος Βανδώρος υπήρξε πρόεδρος του Σωματείου Καλλιτεχνών Επτανήσου, ενώ τιμήθηκε και με μετάλλιο από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών. Ασχολήθηκε και με την συγγραφή θεατρικών έργων, όπως τα παιδικά Το όνειρο της Ισαβέλλας και Η αρχοντοπούλα και ο μικρός τσιγγάνος.

Φιλμογραφία

Θεατρικές Παραστάσεις 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (Χάρη Πάτση), τόμος 7, σελ. 764

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πλήρης φιλμογραφία από το 90lepta.com
 "Θεόφιλος Βανδώρος: «Λύγισε» ο πατέρας του ηθοποιού μετά το θάνατο του γιου του"
 "Θεόφιλος Βανδώρος: «Ο πατέρας μας θα ήθελε να έχει πεθάνει πρώτος και όχι να το ζήσει αυτό», λέει η αδερφή του"

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έρωτας στην πόλη (ταινία)

Έρωτας στην πόλη (Ρωσικά: Любовь в большом городе), είναι ρωσική ταινία του 2009 στο είδος ρομαντική κωμωδία.

Πλοκή
Τρεις Ρώσοι ομογενείς που αγαπούν τη ζωή και την παραπλάνηση των γυναικών στην πόλη της Νέας Υόρκης μέχρι να συναντηθούν με τον Άγιο Βαλεντίνο στη μεταμφίεση εκείνος τους καταριέται με το να είναι ανίκανοι, μέχρι να βρουν την αληθινή αγάπη. Μέχρι τότε όμως όχι έρωτες της μίας βραδιάς - όχι σεξ!

Πρωταγωνιστούν
Αλεξέι Τσάντοφ
Βέρα Μπρέζνιεβα
Βίλλε Χάαπασαλο
Βολοντίμιρ Ζελένσκι
Νάστια Ζαντορόζναγια
Σβετλάνα Χότσενκοβα
Φιλίπ Κιρκόροφ

Δείτε επίσης
 Έρωτας στην πόλη 2 (ταινία) - 2010
 Έρωτας στην πόλη 3 (ταινία) - 2013

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ρωσικές ταινίες
Ταινίες του 2009
Ρωσικές κωμικές ταινίες
Ρωσόφωνες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία
Αισθηματικές κωμικές ταινίες
Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Έρωτας στην πόλη 3 (ταινία)

Έρωτας στην πόλη (Ρωσικά: Любовь в большом городе), είναι ρωσική ταινία του 2009 στο είδος ρομαντική κωμωδία.

Στην ταινία πρωταγωνιστεί και ο σημερινός πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Πλοκή
Στη ζωή του κάθε πατέρα αργά ή γρήγορα έρχεται μια στιγμή, όταν η σύζυγός του, τους αφήνει για κάποιες υποχρεώσεις, και παραμένει μόνος του με δικό του παιδί. Φαίνεται - τίποτα περίπλοκο! Επίσης ο Ίγκορ, ο Αρτιόμ, και ο Σάουνα, μην ξέροντας τι περιπέτειες θα περάσουν με τα διαβολάκια τους.

Εξαντλημένοι από τις «χάρες» της πατρότητας, τα παιδιά ανταποκρίνονται στον παλιό τους φίλο τον Άγιο Βαλεντίνο. Αλλά κάτι θα πάει στραβά και οι γονείς θα περάσουν από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ζωής τους!

Πρωταγωνιστούν
Αλεξέι Τσάντοφ
Βέρα Μπρέζνιεβα
Βίλλε Χάαπασαλο
Βολοντίμιρ Ζελένσκι
Νάστια Ζαντορόζναγια
Σβετλάνα Χότσενκοβα
Φιλίπ Κιρκόροφ
Γεκατερίνα Κλίμοβα
Σάρον Στόουν

Δείτε επίσης
 Έρωτας στην πόλη (ταινία) - 2009
 Έρωτας στην πόλη 2 (ταινία) - 2010

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
 

Ρωσικές ταινίες
Ταινίες του 2013
Ρωσόφωνες ταινίες
Ρωσικές κωμικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία
Αισθηματικές κωμικές ταινίες
Νίκος Βερλέκης

Ο Νίκος Βερλέκης (γεν. Αθαμάνιο Άρτας, 20 Ιανουαρίου 1949) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Από μικρός στράφηκε στην υποκριτική. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κωστή Μιχαηλίδη ασχολήθηκε με το θέατρο, το σινεμά και την τηλεόραση, καθώς υπήρξε πρωταγωνιστής δεκάδων έργων (παραστάσεων, ταινιών και σίριαλ). Επίσης, εργάστηκε σαν παραγωγός και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ.

Υπήρξε μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Σ.Ε.Η., ενώ διετέλεσε «Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών, Ανάπλασης Πόλης & Πολιτισμού» στον Δήμο Καισαριανής την περίοδο 2010-2014. 

Είναι παντρεμένος και έχει αποκτήσει δυο κόρες. Από το 1995 κατοικεί στην Καισαριανή.

Φιλμογραφία

Βιντεοταινίες

Τηλεταινίες

Θέατρο

Τηλεόραση

Πηγές
 Περιοδικό "YOU", τεύχος 74, 8 - 14 Οκτωβρίου 2014, στήλη "Photo Memories", σελ. 130.
 Φιλμογραφία του Βερλέκη στο retrodb

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Μιχάλης Ιατρόπουλος

Ο Μιχάλης Ιατρόπουλος (Τρίκαλα  1964 ) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Αποφοίτησε από το Θεατρικό Εργαστήρι του Κ. Καζάκου. Έχει παρακολουθήσει σεμινάριο υποκριτικής και κίνησης δίπλα στον Πάνο Μεταξόπουλο. Σημαντική είναι η κινηματογραφική, θεατρική και τηλεοπτική του παρουσία. Στο θέατρο ξεχωρίζουν οι παραστάσεις «Βασιλιάς Ληρ» και «Νύχτα Ραδιοφόνων».

Διακρίθηκε κυρίως σε ρόλους "μπρουτάλ" ανδρών. Στον κινηματογράφο έχει συμμετάσχει στις ταινίες «Δεκαπενταύγουστος», «Οι Φωτογράφοι»,«Μετεωρίτες», «Φτηνά Τσιγάρα», «Αιώνιος Φοιτητής», «Η Εύκολη Λία», «Τρικυμία», «Βασιλική», «Βίτσια Γυναικών», «Ο Άρχοντας του Σκότους», «Το Κυνήγι του Λαγού».

Στον χώρο της τηλεόρασης ξεχωρίζει η παρουσία του στις σειρές, "Ψίθυροι καρδιάς", "Για την Άννα", "Το σημάδι του έρωτα", "Το χρώμα του φεγγαριού", "Το Κόκκινο Δωμάτιο", "Λατρεμένοι μου γείτονες" και "10η εντολή".

Προσωπική ζωή 
Έχει τρία παιδιά από δύο διαφορετικούς γάμους και μάλιστα η 22χρονη κόρη του ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα της και σπούδασε και αυτή ηθοποιός στη Δραματική Σχολή Ίασμος. Τα τελευταια χρόνια διατηρεί το μεζεδοπωλείο "Ριξε δόλωμα" και τον "Άμπακο" στην Τρούμπα του Πειραιά.

Κινηματογράφος

Θέατρο

Τηλεόραση 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου

Παραπομπές
Ταμίλα Κουλίεβα

Η Ταμίλλα Φαχραντίνοβνα Κουλίεβα (, γενν. 16 Φεβρουαρίου 1967, Μπακού, Αζερική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Ελληνορωσίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Βιογραφικό 
Σπούδασε σκηνοθεσία στο Πανεπιστήμιο Πολιτισμού της Μόσχας και υποκριτική στο Kρατικό Πανεπιστήμιο Κινηματογράφου της Μόσχας (VGIK), όπου έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στις Καλές Τέχνες. Όσο δίδασκε τεχνικές αυτοσχεδιασμού στο ίδιο Πανεπιστήμιο, ήταν ενεργό μέλος της θεατρικής ομάδας “Ουζάτσοφκα” στην Μόσχα και συμμετείχε σε τέσσερις ρωσικές ταινίες. 

Από το 1992 διδάσκει, σύμφωνα με τις μεθόδους του “Μιχαήλ Τσέχωφ”, υποκριτική και αυτοσχεδιασμό σε πολλές δραματικές σχολές, στο Εθνικό Θέατρο της Ελλάδος καθώς και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης (με πρόεδρο τον Οταρ Ιοσελιάνι) αλλά και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας “Νύχτες πρεμιέρας” (με πρόεδρο τον Max Von Sydow).

Έχει λάβει το χρυσό μετάλλιο της UNESCO για τις Τέχνες, τον Λόγο και τις Επιστήμες. 

Είναι επίτιμο μέλος του Σλάβικου Πανεπιστημίου του Μπακού (BSU). Έχει τιμηθεί ως ευεργέτης, για την συνεχή προσφορά της από το Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Παραπομπές 

Σοβιετικοί ηθοποιοί
Κολυμπήθρες Πάρου

Οι Κολυμπήθρες είναι περιοχή στο δυτικό τμήμα του κόλπου της Νάουσας στην οποία συμπεριλαμβάνεται μια από τις πιο γνωστές παραλίες της Πάρου. Δεν πρόκειται για μία μόνο παραλία, αλλά για πολλές μικρές αμμουδιές κρυμμένες ανάμεσα σε τεράστιους κατακόρυφους βράχους. Το όνομα τους έχει προέλθει λόγω των βράχων που εξαιτίας της αποσάθρωσης έχουν πάρει διάφορα σχήματα και δημιουργούν φυσικές κοιλότητες που γεμίζουν με θαλασσινό νερό και μοιάζουν με κολυμπήθρες.  

Στην περιοχή υπάρχει πλήθος εστιατορίων. Η πρόσβαση επιτυγχάνεται με καραβάκι από την Νάουσα ή οδικώς. Εκτός από το γεγονός ότι η ίδια η παραλία είναι ένα αξιοθέατο, υπάρχουν κοντά και άλλα αξιοπρόσεκτα σημεία εκτός από θάλασσα και ήλιο. Στην κοντινή θέση Κουκουναριές, σε ένα ύψωμα πάνω από την παραλία, υπάρχουν τα ερείπια μυκηναϊκής ακρόπολης.
Παραλίες της Πάρου
Βασιλιάς

Ο Βασιλιάς είναι ένας τίτλος που δίνεται σε άνδρα μονάρχη σε μια ποικιλία πλαισίων. Το γυναικείο ισοδύναμο είναι βασίλισσα, ο οποίος τίτλος δίνεται επίσης στη σύζυγο ενός βασιλιά. Υπήρξαν σπάνιες εξαιρέσεις, όπως η Γιαντβίγκα της Πολωνίας και η Μαρία της Ουγγαρίας, που στέφθηκαν ως Βασιλιάς της Πολωνίας και Βασιλιάς της Ουγγαρίας αντίστοιχα κατά τη διάρκεια του 1380 όπου ο τίτλος δινόταν επίσης και στη σύζυγο του βασιλιά.

Σύγχρονοι βασιλιάδες
Επί του παρόντος δεκαπέντε βασιλιάδες αναγνωρίζονται ως αρχηγοί κρατών. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι αρχηγοί κρατών συνταγματικών μοναρχιών. Οι βασιλείς που εξουσιάζουν σε απόλυτες μοναρχίες είναι ο Βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας, ο Βασιλιάς του Μπαχρέιν και ο King of Eswatini.<ref>

Δείτε ακόμη 
Βασιλική οικογένεια
Βασιλεύς
Σάχης

Παραπομπές

Πηγές
Thomas J. Craughwell, 5,000 Years of Royalty: Kings, Queens, Princes, Emperors & Tsars (2009).
David Cannadine, Simon Price (eds.), Rituals of Royalty: Power and Ceremonial in Traditional Societies (1992).
Jean Hani, Sacred Royalty: From the Pharaoh to the Most Christian King (2011).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ηγεμονικοί τίτλοι
Τυρόγαλα

Το τυρόγαλα ή τυρόγαλο  είναι το διάλυμα που προκύπτει κατά τη διαδικασία παρασκευής του τυριού ή της καζεΐνης και απομένει μετά την πήξη του γάλακτος και την απομάκρυνση του στερεού πήγματος. Το διάλυμα είναι όξινο λόγω του γαλακτικού οξέος που περιέχει. Το τυρόγαλα έχει διάφορες χρήσεις, μεταξύ άλλων στη γαλακτοβιομηχανία ως πρόσθετο στη διαδικασία τυποποίησης γάλακτος, ως διατροφικό συμπλήρωμα, καθώς και ως πηγή πρωτεϊνών. Με την κατάλληλη επεξεργασία του τυρόγαλου προκύπτει τα νωπά τυριά τύπου μυζήθρας. Το τυρόγαλα αποτελεί απόβλητο της τυροκομικής βιομηχανίας, ιδιαίτερα επιβλαβές για το περιβάλλον όταν δεν γίνεται σωστή διαχείρισή του.

Παραπομπές 

Γαλακτοκομικά προϊόντα
Βιομηχανία τροφίμων
Λαχανιά Ρόδου

Η Λαχανιά είναι ένα παραδοσιακό χωριό της νότιας Ρόδου χτισμένο στους πρόποδες του όρους Κοπανά σε υψόμετρο 71 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Ρόδου και απέχει περίπου 65 χλμ από το κέντρο της πρωτεύουσας του νησιού. 

Το χωριό λόγω της γεωγραφικής του θέσης παρέχει εξαιρετική πανοραμική θέα που φτάνει έως και τη θάλασσα. Ο φυσικός κόλπος της κοντινής παραλίας Πλημμύρι κατέχει μεγάλη οικολογική σημασία, καθώς αποτελεί καταφύγιο για την αναπαραγωγή της θαλάσσιας χελώνας Caretta caretta.

Στο κέντρο του χωριού το 1848 οικοδομήθηκε ο Ιερός ναός του Αγ. Γεωργίου, του οποίου το καμπαναριό μετά από αλλεπάλληλες επεμβάσεις, τελικά ανακατασκευάστηκε το 2008. Η πλατεία του χωριού χρησιμοποιήθηκε για το γύρισμα διαφόρων σκηνών της ταινίας του 1987 "High Season" («Οι ερωτικές διακοπές μιας σαραντάρας») με τις Jacqueline Bisset και Ειρήνη Παπά. Στην έκταση που καταλαμβάνει, υπάρχουν πολλά παλιά μοναστήρια με πιο γνωστό αυτό της Ζωοδόχου Πηγής.

Χωριά της Ρόδου
Η Γειτονιά μας (τηλεοπτική σειρά)

Η σειρά Η Γειτονιά μας (24 Φεβρουαρίου 1972 - 20 Οκτωβρίου 1977) ήταν ελληνική τηλεοπτική σειρά, παραγωγής της εταιρείας Αστήρ TV και διάρκειας 6 κύκλων, που παίχτηκε από τον σταθμό της ΥΕΝΕΔ, συνολικής διάρκειας 550 εβδομαδιαίων επεισοδίων, το καθένα εκ των οποίων ήταν ημίωρο.

Υπόθεση 

Αποτελεί ηθογραφία εποχής, δοσμένη μέσα από τις καθημερινές ιστορίες ανθρώπων σε μια γειτονιά της Αθήνας, κατά τη διάρκεια μιας μεταβαλλόμενης εποχής (Μεταπολίτευση, κοινωνικές και επαγγελματικές ανακατατάξεις, αλλαγή ηθών, συνηθειών κλπ). Σεναριογράφος της σειράς, που γνώρισε πολύ μεγάλη δημοφιλία με αποκορύφωμα τη σεζόν 1974 - 1975 (όταν ήταν στην πρώτη θέση της τηλεθέασης) ήταν ο Κώστας Πρετεντέρης, ενώ υπεύθυνοι σκηνοθεσίας ήταν ο Πέτρος Λεωκράτης και ο Μεγακλής Βιντιάδης. Η σειρά ήταν γυρισμένη εξ ολοκλήρου στο Studio ATA και μάλιστα ο ηθοποιός Βάσος Ανδριανός είχε παρουσιάσει το αρχικό επεισόδιο, διατυπώνοντας την εξής ευχή: "Σας καλωσορίζουμε σήμερα με τη νέα εκπομπή μας, από το στούντιο ΑΤΑ, ελπίζοντας να μην πάτε ... 'άτα' αλλά να μας παρακολουθήσετε".

Ηθοποιοί 

Στη σειρά έλαβαν μέρος πάρα πολλοί ηθοποιοί, ερμηνεύοντας, οι περισσότεροι, χαρακτηριστικούς ρόλους. Βασικός πρωταγωνιστής ήταν ο Μάκης Δεμίρης, που υποδυόταν τον ιδιοκτήτη καφενείου Μάκη Κατσαούνη, μαγαζί το οποίο δέσποζε στη γειτονιά, απέναντι από το παλαιό αρχοντικό του ζεύγους Δελακοβία, τους οποίους ερμήνευαν ο Γιάννης Αργύρης και η Μαρία Φωκά. Άλλους, σημαντικούς χαρακτήρες της υπόθεσης του σίριαλ ενσάρκωναν οι Σάσα Καστούρα (κομμώτρια, μνηστή του Μάκη), Κώστας Καφάσης (Ιωνάθαν), Μπάμπης Ανθόπουλος (Φανούρης), Γιάννης Βογιατζής (Αντωνάκης Σκερντεμπές), Μαίρη Χαλκιά (Ρέα), Γιώργος Βουτσίνος (Φαίδων), Τζένυ Ζαχαροπούλου (Γεωργία), Γιώργος Ζαχαριάδης (Νάσος), Βασίλης Μαλούχος (Αργύρης), Νίκος Μπακογιάννης (Κούλης), Χρήστος Ζορμπάς, Ανδρέας Φιλιππίδης, Κούλα Αγαγιώτου, Δημήτρης Μπισλάνης, Νέλλη Γκίνη (τραγουδίστρια Μαρίνα), Τόνια Καζιάνη, Πέτρος Πανταζής (Καπετάν-Γιασός), Μαίρη Μεταξά (Θεοδώρα), Κική Διόγου, Γιάννης Σμυρναίος, Τίμος Περλέγκας, Σούλη Σαμπάχ, Νίτσα Μαρούδα, Νόρα Βαλσάμη (ηθοποιός), Λευτέρης Ελευθεριάδης, Χρήστος Βαλαβανίδης, Κώστας Δίγκας, Άννα Κυριακού, Πάρης Λαμπράκος, Καίτη Τριανταφύλλου, Δήμητρα Νομικού, Δήμητρα Ζέζα κ.α.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 «Η Γειτονιά μας» στο www.retrodb.gr 
 [http://www.imdb.com 

Τηλεοπτικές σειρές ΥΕΝΕΔ
Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Ρωσία 88

Το Ρωσία 88 (Ρωσικά: Россия 88), είναι ρωσική ταινία του 2009 στο είδος εγκλήματος/δράμα.

Πλοκή
Μια συμμορία από σκίνχεντ ονόματι «Ρωσία 88» γυρίζουν προπαγανδιστικά βίντεο για να τα ανεβάσουν στο διαδίκτυο. Ταυτόχρονα, η κάμερα καταγράφει τη ζωή της συμμορίας, οι οποίοι έχουν συνηθίσει και δε δίνουν πλέον σημασία. Ο αρχηγός της συμμορίας «Λεπίδα» ανακαλύπτει ότι η αδελφή του είναι μια σχέση με με έναν Καυκάσιο άντρα. Αυτό το οικογενειακό δράμα εξελίσσεται σε τραγωδία.

Πρωταγωνιστούν
Πιότρ Φιόντοροφ
Μιχαήλ Πολιάκοφ
Αλεξάντρ Μακάροφ
Γελένα Τοκμάκοβα
Αλεξάντρα Νικολάεβα
Βέρα Στροκόβα
Καζμπέκ Κιμπίζοφ
Γκεόργκι Τοτιμπάτζε
Μαρίνα Οριόλ
Αρτσιμπάλντ Αρτσιμπάλντοβιτς
Πιότρ Μπαράντσεεφ
Αντρέι Μερζλίκιν
Νικολάι Ματσούλσκι
Μιχαήλ Πάβλικ
Αντόν Κουζνετσόφ
Ιβάν Ιγκνατένκο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ρωσικές ταινίες
Ταινίες του 2009
Ρωσόφωνες ταινίες
Ρωσικές δραματικές ταινίες
Ρωσικές αστυνομικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία
Ταινίες σχετικά με τον νεοναζισμό
Ταινίες τοποθετημένες στη Ρωσία
Ιταλική Πολεμική Αεροπορία

Η Ιταλική Αεροπορία αποτελεί την πολεμική αεροπορία της Ιταλικής Δημοκρατίας. Ιδρύθηκε στις 28 Μαρτίου 1923 από το Βασιλιά της Ιταλίας Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ΄. Το 2014 η ιταλική αεροπορία είχε στο στόλο της 557 αεροσκάφη.

Εξοπλισμός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λάρδος

Η Λάρδος είναι παραδοσιακό χωριό, πολύ κοντά στη Λίνδο, σε απόσταση 52 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλεως Ρόδου. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο μόλις 18 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας και ανήκει διοικητικά στο Δήμο Ρόδου.

Στη δενδρόφυτη πλατεία του χωριού υπάρχει βρύση κατασκευασμένη την περίοδο της Ιταλοκρατίας, η οποία τροφοδοτείται από το τρεχούμενο νερό κοντινής πηγής.

Σε μικρή απόσταση από το χωριό σώζονται τα θεμέλια του τείχους και των πύργων του βυζαντινού κάστρου της Λάρδου. Το 1309 μ.Χ. τόσο το οχυρό, όσο και το ίδιο το χωριό είχαν παραχωρηθεί από τους Ιωαννίτες ιππότες στον Γενουάτη αριστοκράτη ναύαρχο Vignolo de' Vignoli, ο οποίος διατηρούσε τιμάρια στη Ρόδο, ως αναγνώριση για την βοήθεια που τους παρείχε στην κατάληψη της Ρόδου και των γύρω νησιών.

Εξέχουσας σημασίας για την περιοχή είναι και η γυναικεία μονή της Παναγιάς της Υψενής, η οποία κρυμμένη μέσα στο δάσος διανύει τη δική της ιστορία και διαδρομή. Η χρονολογία κτίσης της τοποθετείται πριν τα 1800 από τον Όσιο Μελέτιο και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, η μονή είναι γνωστή ως «Μονή του Ύψους», ενώ από τις αρχές του 20ου αιώνα επικράτησε το όνομα «Υψενή» από το ύψος στο οποίο είναι χτισμένη.

Στην έκταση που καταλαμβάνει το χωριό έχουν εντοπιστεί πολλά και ενδιαφέροντα αρχαιολογικά ευρήματα, όπως για παράδειγμα το αρχαίο υπαίθριο ορυχείο "λάρδιου μαρμάρου" κοντά στο σπήλαιο του Αγ. Γεωργίου, όπου στην αρχαιότητα λατρευόταν η Άρτεμις, το ορυχείο ασβεστολίθου στη θέση "Μάρμαρα" ή "Σφηνιές", και το ορυχείο μαύρου και κόκκινου λίθου στη θέση "Εξοχή".

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Χωριά της Ρόδου
Μιχαήλ Λαντζανάκης

Ο Μιχαήλ Λαντζανάκης του Νικολάου και της Μαρίας (Πεύκοι Λασιθίου, 3 Μαρτίου 1909 - Σητεία, 9 Απριλίου 1989) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Κοινότητας και Δήμαρχος Σητείας, όπως επίσης και ως βουλευτής Λασιθίου.

Σπουδές και επαγγελματική δραστηριότητα 
Γεννήθηκε στους Πεύκους στις 3 Μαρτίου (15 Μαρτίου με το νέο ημερολόγιο) του 1909. Στη γενέτειρά του έμαθε τα πρώτα γράμματα μέχρι και την Δ΄ Δημοτικού, ενώ τις δύο τελευταίες τάξεις τις τελείωσε στο Χανδρά και έπειτα φοίτησε στο Γυμνάσιο της Σητείας. Ολοκλήρωσε το Πανεπιστήμιο της Αθήνας το 1933 και σπούδασε Ιατρική. Εν συνεχεία υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος αξιωματικός και μετά ως μόνιμος στη Σητεία.
Υπηρέτησε στο νοσοκομείο της Σητείας, το οποίο ήταν αδελφάτο (στην οικία του μετέπειτα βουλευτή Φοίβου Ιωαννίδη) και είχε μόλις 10 κλίνες εκείνη την εποχή.

Αντιστασιακή δράση και ιατρικό λειτούργημα
Κατά την περίοδο της Κατοχής οργανώθηκε στην αντίσταση κατά των Γερμανών και για τη δράση του τιμήθηκε με μετάλλιο. Ως γιατρός ήταν αλτρουιστής και συνήθιζε να παρέχει τις υπηρεσίες του αμισθί. Αναφέρεται χαρακτηριστικά η περίπτωση που πήγε στη Ζάκρο από τη Σητεία καβαλώντας τη φοράδα του και ξέσπασε θαλασσοταραχή, με αποτέλεσμα ο ίδιος να προλάβει να πεταχτεί από το ζώο, το οποίο παρασύρθηκε από τα κύματα και πνίγηκε. Σε μια άλλη περίπτωση, στο Παλαίκαστρο βοήθησε με επιτυχία στον τοκετό μιας γυναίκας, αν και δεν είχε ιδιαίτερες γνώσεις μαιευτικής. Την επομένη, ο πατέρας του παιδιού που μόλις είχε έρθει στον κόσμο, του προσέφερε σαν δώρο για να τον ευχαριστήσει έναν ζωντανό κόκορα. Ο Λαντζανάκης αρνήθηκε ευγενικά την προσφορά, τονίζοντας ότι προς το παρόν δεν ήταν τόσο φτωχός, ώστε να στερήσει τον κόκορα από τον πατέρα και τα παιδιά του.

Οικογένεια 
Ο Μιχάλης Λαντζανάκης παντρεύτηκε με τη Στεφανία Ζαχαριάδου στις 17 Ιουλίου 1932. Απέκτησαν 2 κόρες, την Ιωάννα και την Ανθή.

Πολιτική σταδιοδρομία

Δήμαρχος 
Ο Λαντζανάκης εξελέγη πρόεδρος όταν ακόμα η Σητεία ήταν κοινότητα, το 1936. Το 1954 κέρδισε τις δημοτικές εκλογές και ανέλαβε Δήμαρχος Σητείας. Κατά τη δημαρχία του έγιναν οι πρώτες αποχετεύσεις, ασφαλτοστρώθηκε η Πλατεία Πολυτεχνείου και διανοίχτηκαν 12 οδοί. Ο πρώτος δρόμος που άνοιξε έγινε εν μια νυκτί, όταν μαζί με μερικούς δημοτικούς συμβούλους πήρε τις μπουλντόζες και πήγαν σε έναν τόπο με αμπέλια (σημερινή οδός Παπαναστασίου). Την επομένη ο δήμαρχος κρύφτηκε, φοβούμενος την οργή των ιδιοκτητών των αμπελιών. Σύντομα όμως τον ευγνωμονούσαν για το δρόμο που φτιάχτηκε.

Βουλευτής 
Πολιτεύτηκε με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις. Στις εκλογές του 1974 συγκέντρωσε 6.750 ψήφους και εξελέγη βουλευτής Λασιθίου.Το κόμμα του μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976. Αποσύρθηκε από τον πολιτικό στίβο το 1977.

Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών στη Σητεία το 1989. Το όνομά του φέρει δρόμος της Σητείας.

Παραπομπές 

Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Βουλευτές Λασιθίου
Δήμαρχοι Σητείας
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις
Ίστριος

Η Ίστριος είναι παραδοσιακό γραφικό χωριό της νότιας Ρόδου χτισμένο σε οροπέδιο με υψόμετρο 264 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.  Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Ρόδου και απέχει περίπου 80 χλμ (μέσω νέου οδικού άξονα) ή 85,2 χλμ (μέσω παλαιού οδικού άξονα) από το κέντρο της πρωτεύουσας του νησιού. 

Η περιοχή που εκτείνεται γύρω από την Ίστριο προς το Φράγμα Απολακκιάς και προς Προφίλια, αποτελεί καταφύγιο άγριας πανίδας (πέρδικα, λαγός, ελάφι Dama dama, γνωστότερο ως «πλατόνι της Ρόδου» κ.α.) και προστατεύεται από το ευρωπαϊκό δίκτυο "Natura 2000". 

Χάρη στη μεγάλη φυσική της ομορφιά (πευκοδάση, αμπέλια, ελαιώνες, καταρράκτες κ.α.), η Ίστριος και τα περίχωρά της αποτελούν ένα από τα ομορφότερα τοπία ιδανικά για πεζοπορία και επαφή με τη φύση. Από τα ψηλότερα σημεία του χωριού μπορεί κανείς να απολαύσει την πανοραμική θέα προς την Απολακκιά και στο βάθος του ορίζοντα τα βουνά προς τα Σιάννα και τη Μονόλιθο. 

Το χωριό διαθέτει αρκετές εκκλησίες και ξωκλήσια, όπως αυτό του Αγίου Μερκουρίου χτισμένο τον 17ο αιώνα πάνω σε παλιότερο βυζαντινό ναό, καθώς και τη μεγάλη εκκλησία του ιδίου Αγίου στο κέντρο του χωριού με το ξυλόγλυπτο τέμπλο, το βοτσαλωτό δάπεδο και την εικόνα του Αγίου ιστορημένη από Κρητικό ζωγράφο.

Χωριά της Ρόδου
Παναγία του Λορέτο (Καραβάτζιο)

Η Παναγία του Λορέτο (ή η Παναγία των Προσκυνητών) είναι διάσημος πίνακας ζωγραφικής του Ιταλού ζωγράφου Καραβάτζιο, που δημιουργήθηκε κατά τη χρονική περίοδο 1605 - 1606. Σήμερα βρίσκεται στο παρεκκλήσιο Καβαλέττι (Cavalletti) του ιερού ναού του Αγίου Αυγουστίνου της Ρώμης, πλησίον της πλατείας (piazza) Ναβόνα. Απεικονίζει την εμφάνιση της ανυπόδητης Παρθένου και του γυμνού Ιησού - βρέφους σε δύο χωρικούς - προσκυνητές. 

Το 1603 οι κληρονόμοι του μαρκησίου Ερμέτε Καβαλέττι (Ermete Cavalletti), ο οποίος είχε αποβιώσει στις 21 Ιουλίου του 1602, παρήγγειλαν τον πίνακα, με θέμα την Παναγία του Λορέτο, προκειμένου να τον τοποθετήσουν στο οικογενειακό παρεκκλήσιο. Ακολουθώντας τη διαθήκη του μαρκησίου, οι κληρονόμοι του απέκτησαν πρώτα το παρεκκλήσιο - που έλαβε το οικογενειακό τους όνομα - στον ιερό ναό του Αγίου Αυγουστίνου στη Ρώμη. 

Ο Τζιοβάννι Μπαλιόνε (Giovanni Baglione), ανταγωνιστής του Καραβάτζιο (και αργότερα και βιογράφος του), ο οποίος είχε επιτύχει την επί δεκαπενθήμερη φυλάκιση του νεαρού τότε καλλιτέχνη ύστερα από διαμάχη τους, έγραψε αργότερα ότι η αποκάλυψη αυτού του πίνακα προκάλεσε "τα χαχανητά του κοινού" (schiamazzo). Ο σάλος που προκλήθηκε δεν ήταν χωρίς αιτιολογία: Η Παρθένος απεικονίζεται ανυπόδητη, όπως ακριβώς και οι προσκυνητές της. Η πόρτα στην οποία στέκεται δεν ανήκει σε κάποιο πολυτελές κτίσμα, αντίθετα πλάι της διακρίνεται ένας μερικώς ξεφτισμένος τοίχος με μερικά τούβλα. Μόνο μια ανεπαίσθητη άλως γύρω από αυτήν και το τέκνο της αποκαλύπτει την αγιότητά της. Μολονότι ως μορφή είναι όμορφη, η Παρθένος θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε γυναίκα, που εμφανίζεται μέσα από το νυκτερινό σκοτάδι. Όπως και σε πολλά άλλα έργα του Καραβάτζιο εκείνης της περιόδου, όπως η επίκληση του Αγίου Ματθαίου και η Μεταστροφή του Αγίου Παύλου, ο πίνακας απεικονίζει μια σκηνή στην οποία ο καθημερινός, απλός άνθρωπος αντικρίζει το θείο, το οποίο απεικονίζεται σχεδόν όπως και ο ίδιος ο καθημερινός άνθρωπος. Το γυναικείο μοντέλο που απεικονίζεται στον πίνακα φαίνεται ότι είναι το ίδιο με αυτό του πίνακα του 1605 "Η Παναγία και το Βρέφος με την Αγία Άννα" (Dei Palafrenieri) που βρίσκεται στην Πινακοθήκη Μποργκέζε.

Παραπομπές

Παναγια του Λορετο
Ντμίτρι Ντιούζεφ

Ο Ντμίτρι Πετρόβιτς Ντιούζεφ (Ρωσικά: Дми́трий Петро́вич Дю́жев), είναι Ρώσος ηθοποιός και τραγουδιστής.

Ζωή
Ο Ντμίτρι γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Άστραχαν από Ρώσους γονείς, τον Πιότρ Ντιούζεφ και την Λιουντμίλα Ντιούζεβα (1957-2003;), το 1995 αποφοίτησε από την σχολή υποκριτικής και αμέσως μετά του δόθηκαν ευκαιρίες και πρωταγωνίστησε με μεγάλους Ρώσους αστέρες. Στις 14 Φεβρουαρίου παντρεύτηκε την Τατιάνα Ντιούζεβα, ο γιος τους ο Ιβάν γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 2008.

Φιλμογραφία

Ταινίες
 Беременный (Μπιεριεμιενι) (Ρωσία, 2011) ως Sergey Dobrolyubov
 Дело було на Кубани (Ντιελο μπουλο να Κουμπανι) (Ρωσία, 2011)
 Utomlyonnye solntsem 2: Tsitadel (Ρωσία, 2011) ως Banya
 Lyubov' i zoloto (Ρωσία, 2010) ως Archaeologist
 Gamlet XXI vek (Ρωσία, 2010) ως Klavdij
 Blizkiy vrag (Ρωσία, 2010) ως Oleg
 Moskva, ya lyublyu tebya! (Ρωσία, 2010)
 Utomlyonnye solntsem 2: Predstoyanie (Ρωσία, 2010) ως Banya
 Kanikuly strogogo rezhima (Ρωσία, 2009) ως Evgeni Koltsov
 Rokery (Ρωσία, 2009)
 Obratnaya storona (Καζαχστάν, 2009) ως Bek
 Ischeznovenie (Ρωσία, Ουκρανία, 2008)
 Zolotaya rybka (Ρωσία, 2008) ως Elvis
 Tarif Novogodniy (Ρωσία, 2008) ως Voditel' benzovoza
 Rozygrysh (Ρωσία, 2008) ως Aleksandr Ivanovich
 Svoj-Chuzhoj (Ρωσία, 2008) ως Matvej
 Kuka (Ρωσία, 2007) ως Roma
 Puteshestvie s domashnimi zhivotnymi (Ρωσία, 2007) ως Sergei
 Antidur (Ρωσία, 2007) ως Vel'mishev
 Den pobedy (Ρωσία, 2006) ως Aleksei Privalov
 Mne ne bol'no (Ρωσία, 2006) ως Oleg
 Ostrov (Ρωσία, 2006) ως otets Iov
 Letuchaya mysh (Ουκρανία, 2005) ως Al'fred
 Mechtat ne vredno (Ρωσία, 2005) ως Andrian
 Zhmurki (Ρωσία, 2005) ως Simon
 Russkoe (Ρωσία, 2004) ως Slavka
 Vsadnik po imeni Smert (Ρωσία, 2004) ως Azef
 Slushatel (Ρωσία, 2004) ως Sidyachko
 Kovcheg (Ρωσία, 2002)
 Aprel''' (Ρωσία, 2002)Jady, ili Vsemirnaya istoriya otravlenij (Ρωσία, 2001)24 chasa (Ρωσία, 2000)

ΤηλεόρασηOsvoboditeli (Ρωσία, 2010) ως ο εαυτός τουVerbnoe voskresen'e (Ρωσία, 2009) ως ArturTy - eto ya (Ρωσία, 2006)Karambol (Ρωσία, 2006) ως SlutskijSchωςtlivyy (Ρωσία, 2005) ως NikitaOhotniki za ikonami (Ρωσία, 2005) ως Moshennik Rubl'Samara-gorodok (Ρωσία, 2004) ως Nikita KhabarovKomanda (Ρωσία, 2004) ως Mark LevinStilet (Ρωσία, 2003) ως Security guard at the casinoNa uglu, u Patriarshih 3 (Ρωσία, 2003)Rodina zhdet (Ρωσία, 2003) ως Nikolai KavchuginSvetskie hroniki (Ρωσία, 2002) ως Photographer PetechkaBrigada (Ρωσία, 2002) ως KosmosMarsh Turetskogo (Ρωσία, 2000)

ΦωνήMonstry protiv prisheltsev (ΗΠΑ, 2009) ως The Missing LinkPro Fedota-streltsa, udalogo molodtsa (Ρωσία, 2008) ως GeneralLyagushachij raj (Ρωσία, 2007)

Θέατρο
Moscow Art Theatre (2006–present):
2006 - Primadonny2009 - Dvoryanskoe gnezdo''

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Unofficial site
 Kino-teatr.ru
 Kinopoisk.ru
 Ruskino.ru
 Kinomania.ru

Ρώσοι τραγουδιστές
Ρώσοι ηθοποιοί
Άχου Τονγκαρίκι

To Άχου Τονγκαρίκι (Ahu Tongariki) είναι το μεγαλύτερο άχου (πέτρινη πλατφόρμα αγαλμάτων) στο νησί του Πάσχα της Χιλής, η κατασκευή του οποίου εκτιμάται στο 1250 με 1500 μ.Χ.. Τα λίθινα αγάλματα των μοάι είχαν πέσει κατά την διάρκεια των εμφυλίων πολέμων του 17ου και 18ου αιώνα στο νησί, και κατά τον 20ο αιώνα είχαν παρασυρθεί από τσουνάμι. Ωστόσο αναστηλώθηκαν κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1990 με την βοήθεια του πανεπιστημίου της Χιλής, και υπάρχουν δεκαπέντε μοάι εκ των οποίων και ένα που ζυγίζει 86 τόνους, και είναι το μεγαλύτερο που ανεγέρθηκε ποτέ στο νησί. 

Η τοποθεσία βρίσκεται στην νότια πλευρά του νησιού, και σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από το ηφαίστειο του Ράνο Ραράκου στην περιοχή του εθνικού πάρκου Ράπα Νουί.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Splendid Isolation: Art of Easter Island, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης με υλικό για το Άχου Τονγκαρίκι
  Κέντρο μελετών Νησιού του Πάσχα στο Πανεπιστήμιο της Χιλής

Παραπομπές 

Νησί του Πάσχα