joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αλεσσάντρο Καλιόστρο

Ο Αλεσσάντρο Καλιόστρο (Alessandro Cagliostro, 2 Ιουνίου 1743- 26 Αυγούστου 1795) ήταν Ιταλός περιηγητής και τέκτονας. Υπήρξε σωσίας του κοινού εγκληματία Τζουζέππε Μπάλσαμο. Εγκαταλείφθηκε από τους γονείς του μόλις γεννήθηκε στη Μάλτα ενώ εκεί, όπως ισχυριζόταν ο ίδιος, μυήθηκε στη μουσική και στην αλχημεία. Νυμφεύτηκε τη Λορέντσα Φελιτσιάνι (Lorenza Feliciani) και ταξίδευσαν μαζί στο Λονδίνο, όπου και έγιναν μέλη τεκτονικής οργάνωσης.

Υιοθέτησε ως τεκτονικό σύμβολο τον ουροβόρο, δηλαδή το φίδι που δαγκώνει την ουρά του.
Ίδρυσε τεκτονική στοά στη Χάγη. Έκανε ταξίδια σε Ρωσία, Γερμανία και Γαλλία και ισχυριζόταν ότι θεράπευε μέσω μαγνητισμού.

Ενώ βρισκόταν στο Παρίσι, η φήμη του απλώθηκε και του πρότειναν να γίνει γιατρός του Βενιαμίν Φραγκλίνου. Διώχθηκε ποινικά μετά την εμπλοκή του στην υπόθεση με το αδαμάντινο περιδέραιο της βασίλισσας Μαρίας Αντουανέτας και φυλακίστηκε για εννέα μήνες στη Βαστίλη, για απάτη. Τελικά αθωώθηκε, καθώς δε βρέθηκαν αποδεικτικά στοιχεία για την ενοχή του.

Παρόλ' αυτά, τον έδιωξαν από τη Γαλλία και πήγε στην Αγγλία, όπου και κατηγορήθηκε πως ήταν ο κακοποιός Τζουζέππε Μπάλσαμο (Giuseppe Balsamo), για να το διαψεύσει ο ίδιος ενώπιον του αγγλικού λαού και να του ζητήσουν και συγγνώμη όσοι τον είχαν κατηγορήσει.

Ο Καλιόστρο πήγε στη Ρώμη και έπεσε σε παγίδα κατασκόπων της Ιεράς Εξέτασης, οι οποίοι είχαν παρουσιαστεί με σκοπό δήθεν να τους μυήσει σε τεκτονικές τελετές. Ο Καλιόστρο σχεδίαζε να συστήσει τεκτονική ομάδα μέσα στη Ρώμη. Αυτή του η πρωτοβουλία δε σχετιζόταν τόσο με τη δίψα για τις καινοτόμες ιδέες αλλά με ζητήματα επιβίωσης: οικονομικά στο χείλος της καταστροφής και έχοντας ενεχυριάσει τα κοσμήματα της συζύγου του, χωρίς να είναι κανείς πρόθυμος να του κάνει πίστωση αποφάσισε να συγκροτήσει μία τεκτονική στοά, οι οικονομικές εισφορές των μελών της οποίας θα μπορούσαν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον ίδιο και θα του εξασφάλιζαν ζωή άνετη. Είχε προηγηθεί καταγγελία από τη Λορέντζα Φελτσιάνι, γνωστή και ως Σεραφίνα, σύζυγο του Καλιόστρο, για την όλη δράση του, καταγγελία που έγινε στις 26 Σεπτεμβρίου 1789. Συνελήφθη στις 27 Δεκεμβρίου 1789, φυλακίστηκε στο Κάστρο των Αγγέλων (Castel Sant' Angelo) και, λίγο μετά, καταδικάστηκε με απόφαση που εκδόθηκε στις 7 Απριλίου 1791 σε θάνατο ως τέκτονας. Αργότερα ο Πάπας Πίος Στ' μετέτρεψε την ποινή του σε ισόβια δεσμά.

Μετά την απόπειρα δραπέτευσής του, οδηγήθηκε στις φυλακές του Σαν Λέο, στην Εμίλια-Ρομάνια της Ιταλίας, όπου και πέθανε στις 26 Αυγούστου το 1795.

Η προσληψή του 
Τρεις είναι κυριότερες απόψεις γύρω από την αινιγματική αυτή φυσιογνωμία του 18ου αιώνα: Αρχικά ότι ήταν μάγος, εχθρός του Θεού, κατόπιν φιλελεύθερο πνεύμα και τέλος θύμα της Ιεράς Εξέτασης και της πολιτικής αντίδρασης που εξαπολύθηκε στην Ιταλία μετά την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης.

Παραπομπές

Πηγές 
 Giusepe Ruffo, «Καλλιόστρο. Ο διάσημος τυχοδιώκτης», Ιστορία Εικονογραφημένη, τεύχ. 55 (Ιανουάριος 1973), σελ.98-103

Αλχημιστές
Καλλίνικος (Μεσοποταμίας)

Η Καλλίνικος ήταν αρχαία πόλη της Μεσοποταμίας, που κτίσθηκε από τον Σέλευκο Β' τον Καλλίνικο στη θέση μιας παλαιότερης πόλης, με το όνομα Νικηφόρος και μεταγενέστερα Λεοντόπολη ή Βαλλανική.

Κατά το έτος 296 πλησίον της πόλης αυτής υπέστη δεινή ήττα ο Ρωμαίος στρατηγός Γαλέριος που είχε εκστρατεύσει κατά των Περσών. Αντίθετα το 531 νίκησε παρ΄ αυτήν τους Πέρσες ο στρατηγός Βελισάριος.

Κατά τον 7ο αιώνα η όλη περιοχή καταλήφθηκε από τους Άραβες, οπότε και η πόλη μετονομάσθηκε σε Αλ-Ράκα.

Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Καλλίνικος Θεσσαλίας

Ο Καλλίνικος ήταν αρχαία πόλη της Θεσσαλίας κοντά στην οποία ο Βασιλιάς της Μακεδονίας Περσέας νίκησε τον Λικίνιο Κράσσο το 171 π.Χ.

Ιστορία της αρχαίας Θεσσαλίας
Πόλεις της Αρχαίας Θεσσαλίας
Χαλκωματά Πάτρας

Χαλκωματά ονομάζεται συνοικία της Πάτρας, η οποία πήρε το όνομά της από την οικογένεια Χαλκωματά που εγκαταστάθηκε στην περιοχή το 1688, προερχόμενη από την Αθήνα. 

Στη συγκεκριμένη περιοχή είχε εξοχικό ο Αντώνιος Καλαμογδάρτης, ο οποίος είχε και το παρωνύμιο «ο ερημίτης του Χαλκωματά». Το 1923 ενώθηκε με την συνοικία του Γυρί και δημιουργήθηκε μια νέα συνοικία με το όνομα Σκαγιοπούλειο. 

Η συνοικία οριοθετείται από τον σταθμό του ΟΣΕ στον Άγιο Ανδρέα έως την οδό Βορείου Ηπείρου. Σήμερα ονομάζεται και Νέα Κύπρος.

Παραπομπές

Πηγές
 Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995.

Βιβλιογραφία
 Κώστας Λογαράς, Πάτρα, μια πόλη στην λογοτεχνία, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2001. ISBN 978-960-375-924-9.
 Ξενοφών Αργ. Παπαευθυμίου, Η Πάτρα των ανωνύμων. Πρώιμα και λαϊκά στοιχεία στην αρχιτεκτονική της Πάτρας, Αχαϊκή Βιβλιοθήκη, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014. ISBN 978-960-88372-2-5.

Χαλκωματά
Κοντραμπάσο

Το κοντραμπάσο ή αλλιώς βαθύχορδο, είναι ένα έγχορδο μουσικό όργανο που παίζεται με δοξάρι. Έχει μήκος περίπου 1.80 μέτρα και διαθέτει τέσσερις χορδές (μι, λα, ρε, σολ), όπως και τα υπόλοιπα έγχορδα της συμφωνικής ορχήστρας. Παλιότερα, ήταν τρίχορδο, ενώ σήμερα υπάρχουν και πεντάχορδα όργανα. Είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος και με τον πιο βαθύ ήχο από τα μέλη της "οικογένειας" του βιολιού. Παίζεται με το κάτω μέρος να στηρίζεται στο έδαφος με τη βοήθεια μεταλλικής ράβδου.

Η καταγωγή του ανάγεται στο β’ μισό του 16ου αι., όπου ανήκε στην οικογένεια της βιόλας ντα γκάμπα και ονομαζόνταν βιολόνε. Για δύο αιώνες και περισσότερο χρησιμοποιήθηκε μόνο για να ενισχύσει την μπάσα μελωδική γραμμή ενός μουσικού έργου, την οποία παίζει το βιολοντσέλλο.
Ως σολιστικό όργανο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Μότσαρτ ενώ αξιοποιήθηκε επιτυχώς και από άλλους συνθέτες όπως ο Σούμπερτ και ο Στραβίνσκι. Ασφαλώς, το μάκρος των χορδών και οι μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στους φθόγγους του, δυσκολεύουν κάποιες τεχνικές εκτέλεσης ενω είναι πιο δύσκολο να παίξει γρήγορες μελωδίες σαν αυτές που αποδίδουν τα υπόλοιπα έγχορδα!

Το κοντραμπάσο είναι επίσης βασικό όργανο της τζαζ μουσικής όπου παίζεται συνήθως όχι με το δοξάρι αλλά με τα δάχτυλα (pizzicato). 

Γνωστοί κοντραμπασίστες της τζαζ είναι οι Τσαρλς Μίνγκους, Σκοτ Λα Φάρο, Τσάρλι Χέιντεν, Ρέι Μπράουν κ.ά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Έγχορδα μουσικά όργανα
Καλλίνικος Γ΄ Κωνσταντινουπόλεως

Ο Καλλίνικος ήταν πολυμαθής και ενάρετος θεολόγος και κήρυκας, επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Έζησε από τα τέλη του 17ου αιώνα ως το 1726, οπότε εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, αλλά στο άκουσμα της εκλογής έπαθε συγκοπή και πέθανε.

Καταγόταν από τη Νάξο και διετέλεσε μαθητής του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Αφού έγινε ιερομόναχος, ήδη πριν το 1709 ξεκίνησε να διδάσκει στην Μεγάλη του Γένους Σχολή, της οποίας έγινε και σχολάρχης.

Στις 8 Απριλίου 1711 εξελέγη Μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως και το 1718 Μητροπολίτης Ηρακλείας. Όπως προκύπτει από την αλληλογραφία του, φιλοδοξούσε να γίνει Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, αλλά όταν τελικά εξελέγη στις 19 Νοεμβρίου 1726, στο άκουσμα της εκλογής δεν άντεξε από τη συγκίνηση, έπαθε συγκοπή και πέθανε.

Συνέγραψε «Παρακλητικό Κανόνα εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον».

Σημείωση
Κάποιοι δεν τον συναριθμούν στους Πατριάρχες, καθώς δεν πρόλαβε να ενθρονιστεί. Αυτοί ονομάζουν Καλλίνικο Γ΄ τον Καλλίνικο Δ΄. Βλέπε και: Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού

Παραπομπές

Πηγές
 Εγκυκλοπαίδεια «Υδρία», 1984, τόμος 30, σελίδα 173
 
 

Μητροπολίτες Ηρακλείας
Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Μητροπολίτες Φιλιππουπόλεως
Καλλίνικος Δ΄ Κωνσταντινουπόλεως

Ο Καλλίνικος Δ΄ (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Μαυρίκιος, 1713 - 1792) ήταν Έλληνας ορθόδοξος ιεράρχης του 18ου αιώνα. Διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για μικρή χρονική περίοδο το 1757.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ζαγορά το 1713. Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χατζή - Δημητρίου Μαυρικίου και της «κυράτζας Κλουνώ». Αφού μαθήτευσε στη Σχολή της Ζαγοράς, σε ηλικία δεκαπέντε ετών αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη, για να συνεχίσει τις σπουδές του. Το 1740 χειροτονήθηκε διάκονος και μετά από δύο χρόνια έγινε Μέγας Πρωτοσύγκελος. Το 1743, σε ηλικία μόλις τριάντα ετών, χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Προϊλάβου (Βραΐλας).

Αρχικά εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως το 1743. Όμως η πολύ ταραγμένη κατάσταση των τότε εκκλησιαστικών πραγμάτων τον οδήγησαν στην εξορία, χωρίς να πατριαρχεύσει, πρώτα στη Λήμνο και αργότερα στην Αίγυπτο, στη Μονή του Σινά. Επανεξελέγη το 1757 και πατριάρχευσε από τις 6 Ιανουαρίου έως τις 27 Ιουλίου του έτους αυτού. Παρότι ήταν πολυμαθής και πολυγραφότατος, εξαιρετικός ιεροκήρυκας και στιχουργός, εντούτοις δεν ήταν καθόλου δημοφιλής και στην πρώτη του δημόσια εμφάνιση ως Πατριάρχης προπηλακίστηκε από το πλήθος. Κατά την διάρκεια της σύντομης Πατριαρχίας του εκδίκασε αναφορά των συμπατριωτών του κατά του Μητροπολίτη Λαρίσης και επέλυσε την διαφορά αναβιβάζοντας την Επισκοπή Δημητριάδος (υπαγόμενη στη Μητρόπολη λαρίσης) σε ανεξάρτητη Αρχιεπισκοπή. Επίσης, ζήτησε την παραίτηση του ως τότε επισκόπου Μελετίου και στη θέση του εξέλεξε τον αδελφό του, Γρηγόριο, ως τότε αρχιδιάκονο του Πατριαρχείου.

Αιτία της καθαίρεσής του ήταν η θέση που υιοθέτησε στην έριδα που είχε ξεσπάσει την εποχή εκείνη για το ζήτημα του αναβαπτισμού των αλλοδόξων χριστιανών. Με σουλτανικό ορισμό που πέτυχαν οι οπαδοί του αναβαπτισμού, εξορίστηκε αρχικά στη Λήμνο και κατόπιν στην Μονή Αγίας Αικατερίνης Σινά, όπου ασχολήθηκε με την βιβλιοθήκη. Το 1761 δραπέτευσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου κατάφερε να αθωωθεί. Τον Οκτώβριο του 1762 αποσύρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου ασχολήθηκε με τη συγγραφή και την ανασυγκρότηση της τοπικής Σχολής. Έργα του είναι «Το νέον εξομολογητήριον», «Εγχειρίδιον κατά αιρέσεων», «Κατάλογοι Πατριαρχικοί», κ.ά. Στη βιβλιοθήκη του χωριού του κληροδότησε ολόκληρη την προσωπική του βιβλιοθήκη και τα χειρόγραφά του. Πέθανε εκεί το 1792 σε ηλικία 79 ετών.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 Εγκυκλοπαίδεια «Υδρία», 1984, τόμος 30, σελίδα 173
 
 Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ζαγοράς

Περαιτέρω ανάγνωση
 Πατριάρχου Καλλινίκου, Τα κατά και μετά την εξορίαν επισυμβάντα, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας, 2004, ISBN 978-960-25025-2-5
 
 Χρυσοβέργης, Αθανάσιος Δ., Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Καλλίνικος Γ΄ ο εκ Ζαγοράς και το πρόβλημα του αναβαπτισμού. Οι θεολογικές του κατευθύνσεις

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Μητροπολίτες Προϊλάβου
Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Καλλίνικος Ε΄ Κωνσταντινουπόλεως

Ο Καλλίνικος Ε΄ (κατά κόσμον Μποντανιώτης) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης για μικρό χρονικό διάστημα, στην αρχή από το 1801 έως το 1806 και κατόπιν από το 1808 μέχρι το 1809.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Μουδανιά. Αρχικά ήταν διάκονος της Μητρόπολης Νικομηδείας και το 1779 διορίστηκε αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Τον Οκτώβριο του 1780 εξελέγη Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως και τον Σεπτέμβριο του 1792 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Νικαίας. Εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης στις 18 Ιουνίου του 1801, μία ημέρα μετά την αποπομπή του προκατόχου του, Νεοφύτου Ζ΄.

Περιγράφεται ως ιδιαίτερα ελεήμων, αλλά και κάπως ράθυμος, αφελής και περιορισμένης μόρφωσης, παρά ταύτα υπήρξε θερμός προστάτης της ελληνικής παιδείας. Ανήγειρε κτήριο στο Κουρούτσεσμε, στο οποίο στεγάστηκε η Μεγάλη του Γένους Σχολή, πράγμα το οποίο φαίνεται ότι κατόρθωσε χάρη στην εύνοια του Σουλτάνου Σελίμ Γ΄. Συνέβαλε στην εύρυθμη λειτουργία της μοναστικής πολιτείας του Άθω εκδίδοντας πατριαρχικά σιγίλια σχετικά με την κοινοβιοποίηση ιδιόρρυθμων μονών: Σίμωνος Πέτρας, Εσφιγμένου (Δεκέμβριος 1801), Ξενοφώντος (Σεπτέμβριος 1802), Αγίου Παντελεήμονος (Αύγουστος 1803), Διονυσίου (1805), την οριακή διαφορά των μονών Αγίου Παντελεήμονος-Μεγίστης Λαύρας (Σεπτέμβριος 1802), την επικύρωση των ορίων της μονής Κωνσταμονίτου (Ιανουάριος 1803), κοκ.

Παραιτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1806 κατόπιν πιέσεων που δέχθηκε από τους νέους τότε Ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας Αλέξανδρο Σούτσο και Σκαρλάτο Καλλιμάχη υπέρ της επανεκλογής του Γρηγορίου Ε΄ και αποσύρθηκε στο Διπλοκιόνιο του Βοσπόρου. Επανεξελέγη πατριάρχης στις 10 Σεπτεμβρίου 1808, μετά την παραίτηση του Γρηγορίου Ε΄. Αναφέρεται ότι για να επανεκλεγεί δωροδόκησε με μεγάλο ποσό τον μέγα βεζίρη Mustafa Bayraktar. Κατά τη σύντομη δεύτερη πατριαρχία του επιμελήθηκε την ανοικοδόμηση του Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, καθώς και την ίδρυση νοσοκομείου στην Προύσα. Η Σύνοδος του Πατριαρχείου τον απομάκρυνε στις 23 Απριλίου 1809 με το δικαιολογητικό του γήρατος και ασθένειας, οπότε κατόπιν αποσύρθηκε οριστικά στο Διπλοκιόνιο. Εκεί πέθανε και ετάφη, άγνωστο πότε.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 
 Εγκυκλοπαίδεια «Υδρία», 1984, τόμος 30, σελίδα 173
 Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού
 

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Μητροπολίτες Αδριανουπόλεως
Μητροπολίτες Νικαίας
Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Καλλίνικος ο Εσφιγμενίτης

Ο Καλλίνικος Εσφιγμενίτης (1821–1884) ήταν Έλληνας ορθόδοξος μοναχός και λόγιος. Γεννήθηκε στη Σινασό της Καππαδοκίας και το κοσμικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος. Σε νεαρή ηλικία μετακόμισε για επαγγελματικούς λόγους στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο, έχοντας δείξει από νωρίς την προτίμησή του προς τον μοναχισμό, μετέβη στο Άγιο Όρος όπου πέρασε πρώτα από τη σκήτη της Αγίας Άννης και έπειτα από τη μονή Εσφιγμένου. Κατόπιν, φοίτησε στην Αθωνιάδα και τη Σχολή της Χάλκης χάρη σε υποτροφία του Οικουμενικού Πατριάρχη Άνθιμου ΣΤ΄.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στο Άγιο Όρος, όπου διετέλεσε αρχικά καθηγητής της Αθωνιάδος και στη συνέχεια αντιπρόσωπος της μονής Εσφιγμένου στην Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους. Κατόπιν έπεσε σε δυσμένεια εξαιτίας ήττας της μονής σε διένεξη με τη μονή Χιλιανδαρίου σχετικά με τα όρια των εκτάσεων των δύο μοναστηριών με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην Καππαδοκία, όπου έδρασε ως δάσκαλος και ιεροκήρυκας. Αργότερα επέστρεψε εκ νέου στο Άγιο Όρος, όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στο, εξαρτώμενο από τη μονή Παντοκράτορος, Κάθισμα του Αγίου Ονουφρίου. Πέθανε την 25η Μαρτίου του 1884. Δημοσιευμένο έργο του είναι η μεταφορά στην καθαρεύουσα (εις την λαλούμενην καθαράν ελληνικήν γλώσσαν) των Σωζόμενων ασκητικών του Ισαάκ του Σύρου (Ισαάκ της Νινευή), υπογράφοντας (το 1871) ως Καλλίνικος ιεροδ[διδάσκαλος] Παντοκρατορινός.

Παραπομπές 

Εσφιγμενίτες
Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Καππαδόκες Έλληνες
Άγιος Καλλίνικος

Ο Καλλίνικος ο μάγος είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Μαρτύρησε το 218 μαζί με τον Μελέτιο τον Στρατηλάτη και άλλους χριστιανούς, μαζί με τους οποίους τιμάται η μνήμη του στις 24 Μαΐου.

Καλλινικος
Ουλμ

Η Ουλμ (γερμανικά: Ulm) είναι πόλη της νότιας Γερμανίας που βρίσκεται στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Χτισμένη στην δυτική όχθη του Δούναβη, αριθμεί περί τους 130.000 κατοίκους. Μαζί με την Νέα-Ουλμ (Neu-Ulm), που είναι χτισμένη στην άλλη όχθη του ποταμού και ανήκει στη Βαυαρία, ο αριθμός φτάνει περίπου τους 175.000.

Η Ουλμ είναι γνωστή για τον γοτθικό ναό της, το Μίνστερ της Ουλμ, που είναι ο ψηλότερος στον πλανήτη (162μ.). Είναι επίσης η γενέτειρα του διάσημου φυσικού του 20ού αιώνα, Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Στην Ουλμ υπήρξε από το 1955 ως το 1968 η πρωτοποριακή σχολή σχεδιασμού HfG Ουλμ. Τα κτήρια που σχεδιάστηκαν από τον αρχιτέκτονα Μαξ Μπιλ είναι σήμερα προστατευόμενα μνημεία και στεγάζουν την Σχολή Ψυχοσωματικής του Πανεπιστημίου της Ουλμ.

Διαθέτει πανεπιστήμιο με κυρίως σχολές θετικών επιστημών καθώς και σημαντική βιομηχανία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
Τύμπινγκεν (περιοχή)
Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Παραδουνάβιες πόλεις
Ιστορικές Εβραϊκές κοινότητες
Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στη Γερμανία
Βυρτεμβέργη
Απόστολος Καλδάρας

Ο Απόστολος Καλδάρας (7 Απριλίου 1922 - 8 Απριλίου 1990) ήταν Έλληνας συνθέτης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας στις 7 Απριλίου 1922. Τέλειωσε το Γυμνάσιο και ασχολήθηκε στην αρχή ερασιτεχνικά με το μπουζούκι. Στη διάρκεια όμως της Κατοχής ασχολήθηκε επαγγελματικά με αυτό το μουσικό όργανο και βεβαίως με τη μουσική που αυτό εκπροσωπούσε.
Αμέσως μετά την κατοχή ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις, το 1946. Το τραγούδι το οποίο και τον ανέδειξε και τον κατέταξε στους μεγαλύτερους μουσικοσυνθέτες και στιχουργούς του είδους αυτού ήταν το "Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι". Συνεργάστηκε με πολλά σπουδαία ονόματα της εποχής όπως το Βαγγέλη Περπινιάδη, το Στράτο Διονυσίου, το Μιχάλη Μενιδιάτη κ.ά. Στιχουργικά συνεργάστηκε με τους στιχουργούς Κώστα Βίρβο, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Λευτέρη Παπαδόπουλο, Πυθαγόρα, Σώτια Τσώτου και με πολλούς άλλους.

Ο Απόστολος Καλδάρας πέθανε στις 8 Απριλίου 1990 και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου με παρουσία πολύ κόσμου και καλλιτεχνών.

Δισκογραφία 33 στροφών 

 1969 - Εβίβα ρεμπέτες
 1971 - Ο Γιώργος Νταλάρας τραγουδά Απόστολο Καλδάρα
 1971 - Σήμερον
 1972 - Μικρά Ασία
 1973 - Βυζαντινός Εσπερινός
 1974 - Για ρεμπέτες και για φίλους
 1974 - Ροβινσώνες
 1975 - Σκόρπια φύλλα
 1976 - Τα σήμαντρα
 1977 - Τελευταία νύχτα
 1977 - Οι ξεριζωμένοι
 1978 - Τα ορθόδοξα
 1979 - Δέκα χρόνια τραγούδι
 1980 - 30 Χρόνια Καλδάρας
 1981 - Η συνάντηση
 1983 - 30 Χρόνια Καλδάρας Νο2
 1983 - Τα παράπονα μου
 1984 - Όταν μιλούν τα τέλια (τραγουδούν Δ. Μητροπάνος και Κ. Στανίση)
 1984 - Οι μεγάλοι του ρεμπέτικου Νο15
 1990 - Αφιέρωμα στον Απόστολο Καλδάρα
 1990 - Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι
 1990 - Τα κλασσικά του Απόστολου Καλδάρα
 1991 - Στον Απόστολο με αγάπη

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Στίχοι τραγουδιών του

Βιβλιογραφία 
 Χατζηνικολάου, Νίκος, Απόστολος Καλδάρας : Αναφορά στη ζωή και το έργο του μεγάλου δημιουργού, εκδ.Ιανός, Θεσσαλονίκη 2008
 Αγγελής Γιώργος, ΛΑΪΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΕ ΤΡΙΚΑΛΙΝΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΛΔΑΡΑ, πτυχιακή εργασία, Τ.Ε.Ι ΗΠΕΙΡΟΥ, ΣΧΟΛΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΤΜΗΜΑ ΛΑΪΚΗΣ & ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ, ΑΡΤΑ, 2013 https://apothetirio.lib.uoi.gr/xmlui/bitstream/handle/123456789/6294/225.pdf

Παραπομπές 

Έλληνες μουσικοί
Έλληνες στιχουργοί
Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες συνθέτες
Έλληνες μπουζουκτσήδες
Codex Tchacos

Ο Κώδικας Τσάκος είναι αρχαίος αιγυπτιακός Κοπτικός πάπυρος, 66 σελίδων, του 300 μ.Χ., περίπου, που περιέχει πρώιμα Γνωστικά κείμενα:
Το Ευαγγέλιο του Ιούδα- (σελ. 33-58)
Κείμενο με τον τίτλο «Ιάκωβος» που αποδίδει την Πρώτη Αποκάλυψη Ιακώβου - (σελ. 10-32), Nag Hammadi Codex V
Απόδοση της Επιστολής Πέτρου προς Φίλιππον - (σελ. 1-9), Nag Hammadi Codex VIII
Σπάραγμα από το Βιβλίο του Αλλογενούς - (σελ. 59-66), προσωρινός τίτλος. Με το όνομα αλλογενής περιγράφεται ο Σηθ, ο γιος του Αδάμ και της Εύας.

Ο πάπυρος
Η σημαντικότητά του έγκειται στο γεγονός ότι περιέχει το πρώτο γνωστό σωζόμενο αντίγραφο του Ευαγγελίου του Ιούδα, ένα κείμενο που χαρακτηρίστηκε αίρεση από την πρώιμη χριστιανική εκκλησία και κρύφτηκε για 1700 χρόνια πριν από την επανακάλυψή του.

Ο κώδικας ανακαλύφθηκε στην Ελ Μίνυα  της Αιγύπτου, στη δεκαετία του 1970, αλλά δεν εξετάστηκε, ούτε μεταφράστηκε, έως το 2001, όταν η ιδιοκτήτριά του, Frieda Nussberger-Tchacos, το παρέδωσε στο ίδρυμα αρχαίας τέχνης Μαικήνας (Maecenas Foundation for Ancient Art), στη Βασιλεία της Ελβετίας. Πήρε το όνομά του από τον Δημάρατο Τσάκο, πατέρα της δωρήτριας, που παρέδωσε το χειρόγραφο τον Σεπτέμβριο του 2000. 

Τον Απρίλιο του 2006 δημοσιεύθηκε η πλήρης μετάφραση του κειμένου, με εκτεταμένες αναφορές, (National Geographic Society), The Gospel Of Judas (ISBN 1-4262-0042-0, Απρίλιος 2006). Το National Geographic έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αποκατάσταση και συντήρηση του κώδικα.

Παραπομπές - σημειώσεις
 Κασσέρ Ρ. et al, 17.
 Το καλοκαίρι του 2001 παρουσιάστηκε από τον Ρούντολφ Κασσέρ στο 8ο Συνέδριο του Διεθνούς Συνδέσμου Κοπτικών Σπουδών.

Δείτε επίσης
Ευαγγέλιο του Ιούδα

Βιβλιογραφία
 Κασσέρ Ρ. et al, (εκδ), 2006, Το Ευαγγέλιο του Ιούδα, National Geographic-Ελλάδα: Αθήνα, ISBN 960-8380-45-6

Δικτυακοί τόποι
www9.nationalgeographic.com

Γνωστικισμός
Χειρόγραφα
Χαμομήλι

Χαμομήλι είναι η κοινή ονομασία για πολλά ποώδη φυτά που ανήκουν στην οικογένεια Αστεροειδή. Περιλαμβάνονται περί τα 70  είδη.

Ετυμολογία
Η ετυμολογία του είναι από το αρχαίο χαμαίμηλον, από το «χαμαί» (χάμω, κάτω στο χώμα, στη γη) και το «μῆλον» επειδή η μυρωδιά των ανθέων θυμίζει αυτήν του μήλου. Το χαμομήλι

Είδη 

Τα είδη που χρησιμοποιούνται πιο συχνά είναι τα εξής:

 Ματρικάρια η περιτμημένη (Matricaria recutita) γνωστό επίσης ως Ματρικάρια το χαμαίμηλον ή Χαμαίμηλον το κοινόν (Matricaria chamomilla), χαμομήλι, χαμόμηλο, μουγιόχορτο (στην Κύπρο), γερμανικό χαμομήλι ή άγριο χαμομήλι. Είναι το πιο δημοφιλές είδος.  

 Chamaemelum nobile, ρωμαϊκό, αγγλικό ή χαμομήλι του κήπου (η παραλλαγή C. nobile ‘Treneague’ χρησιμοποιείται για την δημιουργία χλοοταπήτων του είδους).

Τα δύο παραπάνω είδη είναι πολύ δημοφιλή για την παρασκευή ροφήματος. Πολλά φυτά που δεν χρησιμοποιούνται τόσο για αυτόν τον σκοπό μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό με τα παραπάνω. Οι συγγενείς και σωσίες αυτοί είναι:

 Anthemis arvensis, άγρια μαργαρίτα ή χαμομήλι του βουνού.
 Anthemis cotula, Ανθέμιδα η κοτύλη ή η αρουραία, δυσώδες χαμομήλι ή σκυλοχαμόμηλο.
 Cladanthus mixtus,  μαροκινό χαμομήλι.
 Cota tinctoria, Ανθεμίδα η βαφική. Παραδοσιακά με τον βρασμό της παραγόταν χρωστική κίτρινου χρώματος.
 Eriocephalus punctulatus, χαμομήλι του Κέιπ.
 Matricaria discoidea, Ματρικάρια η δισκοειδής ή Χαμομήλι το αστεφάνωτο (αποκαλούμενο έτσι επειδή το άνθος του δεν έχει πέταλα).
 Tripleurospermum inodorum, μαργαρίτα, άοσμο χαμομήλι.

Μορφολογία 

Στο κοινό χαμομήλι, τα άνθη κατανέμονται σε ταξιανθίες-κεφάλια που μοιάζουν ιδιαίτερα με αυτές της μαργαρίτας. Το όνομα του σημαίνει μήλο που είναι κάτω στο έδαφος (χάμω - μήλο). Είναι φυτό ποώδες και ζει ένα χρόνο (μονοετές). Αρωματικό και φαρμακευτικό. Έχει λείο βλαστό και είναι πολύκλαδο.

Ιδιότητες 

Το χαμομήλι έχει ηρεμιστικές, τονωτικές αλλά και αντισηπτικές και εντομοκτόνες ιδιότητες. Δρα επίσης κατά των αερίων των εντέρων. Με απόσταξη των ανθέων λαμβάνεται πολύτιμο αιθέριο έλαιο οι ιδιότητες του οποίου μοιάζουν με εκείνες του αιθέριου ελαίου της Ανθεμίδος της ευγενούς (Anthemis nobilis), ιθαγενούς φυτού της Καλιφόρνιας όπου και καλλιεργείται ως διακοσμητικό.

Χρήσεις 

Από τα άνθη του χαμομηλιού κατασκευάζεται τo ομώνυμο αφέψημα (τσάι).Επίσης, εκχυλίσματα χαμομηλιού χρησιμοποιούνται σε διάφορα καλλυντικά ή σαμπουάν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αστεροειδή
Βότανα
Φαρμακευτικά φυτά
Αφέψημα
Αρωματικά φυτά
Λουί Αλεξάντρ Μπερτιέ

Ο Λουί Αλεξάντρ Μπερτιέ (Louis-Alexandre Berthier, 20 Νοεμβρίου 1753 – 1 Ιουνίου 1815), πρίγκηπας του Neuchâtel, ήταν στρατάρχης της Γαλλίας, αντικοντόσταυλος της Γαλλίας από το 1808 και αρχηγός του επιτελείου του Ναπολέοντα Α΄.

Βιογραφία
Απόγονος φιλοβασιλικής οικογένειας, ταλαντούχος μαθηματικός και γεωγράφος, σταδιοδρόμησε από 17 ετών ως αξιωματικός του μηχανικού. Απεδείχθη ο κυριότερος διοικητικός και οργανωτικός νους πίσω από τις επιτυχίες του Ναπολέοντα, ο οποίος εξεπλάγη από την ικανότητά του να αναλύει τις πολυπλοκότερες αναπτύξεις στρατευμάτων και να διεκπεραιώνει μόνος του ολόκληρο τον εφοδιασμό του στρατού, προσόντα που του χάρισαν την θέση του επιτελάρχη. Πολλοί τον αποκαλούσαν “σκιά του Ναπολέοντα”, αφού σε μία περίπτωση τον κάλεσε να παρουσιαστεί μπροστά του 17 φορές κατά τη διάρκεια μίας νύκτας για να συντονίσει τις προετοιμασίες των επιχειρήσεων της επόμενης μέρας! Οι σχέσεις τους ωστόσο ήλθαν σε ρήξη κατά την διάρκεια της εκστρατείας στην Ρωσία και ο Μπερτιέ αποχώρησε οριστικά από το πλευρό του αυτοκράτορα μετά την πτώση της Γαλλίας.

Μετά την επάνοδο από την Έλβα, ο Ναπολέων τον προσκάλεσε πάλι να προσφέρει τις υπηρεσίες του, αλλά εκείνος δεν παρουσιάστηκε. Λίγο αργότερα βρέθηε νεκρός, μετά από πτώση από ένα παράθυρό του πύργου του. Αν και ο θάνατος έμοιαζε με αυτοκτονία οι υποψίες εστιάσθηκαν σε δύο πιθανές αιτίες δολοφονιάς: είτε κάποια προσωπική οικογενειακή υπόθεση (αντιζηλία μεταξύ συζύγου και ερωμένης) ή δολοφονία από άτομα του βασιλικού κύκλου προκειμένου να στερήσουν από τον Ναπολέοντα εκείνο το πρόσωπο το οποίο ο ίδιος χαρακτήρισε ως τον πολυτιμότερο βοηθό του.

Τιμητικές διακρίσεις 
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Νότιο πυλώνα, Στήλη 23).

Παραπομπές

Πηγές
 https://web.archive.org/web/20070116103828/http://imansolas.freeservers.com/Angelos/The%20Napoleon%20Generals.html Το άρθρο βασίζεται σε κείμενο των Ιωάννη Μανσόλα και Άγγελου Δαλασσηνού]

Μπερτιέ
Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
Στρατάρχες της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας
Χαζοπούλια

Χαζοπούλια (For the Birds) είναι ο τίτλος ταινίας κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους , σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ραλφ Έγκλεστον, που δημιουργήθηκε από την Pixar το 2000. Προβαλλόταν στους κινηματογράφους μαζί με την ταινία Μπαμπούλας Α.Ε. και περιέχεται στο DVD της ίδιας ταινίας. Κέρδισε το 2001 βραβείο Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους.

Υπόθεση 

Ένα-ένα, μερικά πουλιά από ένα σμήνος κάθονται σε ένα καλώδιο ενός πυλώνα τηλεφωνικής εταιρείας. Καθώς κάθονται αρκετά κοντά το ένα στο άλλο, έχουν ήδη αρκετά προβλήματα, τα οποία διογκώνονται, όταν ένα μεγάλο πουλί έρχεται να καθίσει μαζί τους. Τα όμοια, μικρά πουλάκια δεν έχουν παρά να κοροϊδέψουν το μεγάλο, αλλά η σνομπ τους συμπεριφορά αποδεικνύεται επιεικώς καταστροφική.

Χαρακτήρες 
Αν και στην ταινία ακούγεται μόνο το αστείο κελάηδημα των πουλιών (που ηχογραφήθηκε από παιχνίδια που βγάζουν ήχο όταν ζουλιούνται), τα πουλιά, όπως αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα, έχουν το καθένα το δικό του όνομα. Ο Bully, είναι ο πρώτος που κάθεται στο καλώδιο και αργότερα έρχονται οι Chipper, Snob και Neurotic. Οι προσωπικότητές τους παρουσιάζονται, όταν και το υπόλοιπο σμήνος έρχεται να καθίσει στο τηλεφωνικό καλώδιο και ακόμη περισσότερο την στιγμή που το μεγάλο πουλί μπαίνει στην παρέα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2000
Ταινίες παραγωγής Pixar
Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερων Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους
Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους
Βαράσοβα

Η Βαράσοβα είναι βουνό της Αιτωλοακαρνανίας που βρίσκεται ανατολικά του Εύηνου ποταμού και δυτικά του Αντιρρίου και της Παλιοβούνας. Είναι ένας τεράστιος όγκος ασβεστολιθικών πετρωμάτων και το μέγιστο ύψος του είναι 917 μ. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Χάλκεια.

Το "Άγιο Όρος" της Αιτωλίας 
Λέγεται έτσι διότι εκεί ασκήτευαν την εποχή του Βυζαντίου πλήθος μοναχών. Μεγάλος είναι επίσης ο αριθμός των εκκλησιών, ερειπωμένων μονών και ασκηταριών που βρίσκονται εκεί (περί τα 72). 

Στη Βαράσοβα υπάρχει και το Μοναστήρι-Εγκλείστρα του Αγίου Νικολάου, που η κτίση του ανάγεται από τον 10ο αιώνα. Βρίσκεται σε ένα σπήλαιο στην νότια πλευρά του βουνού και πρόσβαση σε αυτό γίνεται δια θαλάσσης. Στις μέρες μας συνεχίζονται οι ανασκαφές, κυρίως από τον Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, και επίσης μία φορά τον χρόνο πιστοί τελούν εκεί τη Θεία λειτουργία.

Μονοπάτια 
Άνω Βασιλική – Μεγάλα Σπήλαια µε σκήτες – Κορυφή Σφυρί.
Κρυονέρι – Πηγάδι - Κορυφή.
Κάτω Βασιλική - Πηγάδι - Κορυφή.
Θέση Βερελάϊκα προς Κορυφή.

Αναρρίχηση 
Λόγω του ότι το βουνό ανεβαίνει κάθετα από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι περίπου τα 900 μέτρα, αποτελεί πόλο έλξης για τους πιστούς και λάτρες της αναρρίχησης.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Αθανάσιος Παλιούρας, "Μνημεία ευλάβειας ολόγυρα στις λιμνοθάλασσες" στο ΥΠΕΧΩΔΕ-Φορέας Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου, Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού. Διαδρομή στο χρόνο, στο χώρο, στο λόγο, στις τέχνες, Αθαν. Παλιούρας (επιμ. έκδ.), Τυπογραφείο Typorama-Agenda, Πάτρα 2009, σελ. 117-144.
 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα "Χαλκίς" (σελ. 2233-2234).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αναρρίχηση στη Βαράσοβα. climbing-greece.com
 Αναρρίχηση στη Βαράσοβα. routes.gr

Βουνά της Αιτωλοακαρνανίας
Αναρριχητικά πεδία
Αναρριχητικοί προορισμοί στην Ελλάδα
ΣΚΑΪ

Ο ΣΚΑΪ είναι ραδιοτηλεοπτικός όμιλος της Αττικής, με έδρα το Νέο Φάληρο, στον Πειραιά. Αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους ομίλους των μέσων μαζικής ενημέρωσης στην Ελλάδα. Ο όμιλος συνδέεται άμεσα με την εκδότρια εταιρεία της εφημερίδας Η Καθημερινή.

Ο όμιλος περιλαμβάνει την ομώνυμη τηλεόραση του ΣΚΑΪ, τους ραδιοφωνικούς σταθμούς ΣΚΑΪ 100.3, BwinΣΠΟΡ FM 94.6 (όπου το Bwin προστέθηκε για εμπορικούς λόγους) καθώς και την διαδικτυακή πύλη www.skai.gr που άνοιξε στις 2 Μαρτίου 2006, έναν μήνα πριν την έλευση της νέας τηλεόρασης του ΣΚΑΪ. Τον Ιούλιο και το Νοέμβριο του 2022 αντίστοιχα εξαγόρασε τους ραδιοφωνικούς σταθμούς 104 FM (που ανήκε στο Μένιο Φουρθιώτη), Pepper 96.6 και Μέντα 88 (που ανήκαν στην Διαπασών).

Πρώην ραδιοφωνικοί σταθμοί
Πρώην σταθμοί που ανήκαν στον όμιλο ΣΚΑΪ ήταν ο Λάμψη 92.3 (από το 1990 που λειτουργούσε ως Pop FM 92.4), ο Μελωδία 99.2 (από το 1991 που ξεκίνησε να εκπέμπει στους FM 100), ο Red 96.3 και ο Freedom 88.9 (συνέχεια του Jeronimo Groovy 88.9 FM). Οι τρεις τελευταίοι πωλήθηκαν στην Frontstage Entertainment, συμφερόντων της οικογένειας Δασκαλόπουλου ενώ ο πρώτος άλλαξε αρκετές φορές ιδιοκτησία για να καταλήξει στον όμιλο Αττικών Εκδόσεων.

Διαδίκτυο και εκδόσεις
Στις 2 Μαρτίου 2006 δημιουργήθηκε η ιστοσελίδα του σταθμού, skai.gr που παρέχει υπηρεσίες ζωντανής αναμετάδοσης και βίντεο κατ' απαίτηση. Εκεί διατίθεται ειδησεογραφικό υλικό, καθώς και περιεχόμενο του ραδιοτηλεοπτικού ΣΚΑΪ το οποίο στην περίοδο 2018-2019 διασπάστηκε με τη δημιουργία ξεχωριστών διαδικτυακών ιστοσελίδων.

Το ΣΚΑΪ ΒΙΒΛΙΟ δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 2008 ως ο εκδοτικός οίκος του ομίλου. Τα προϊόντα του αποτελούνται από εκδόσεις που σχετίζονται με διάφορα θέματα (όπως ιστορικά και πολιτικά), το τηλεοπτικό πρόγραμμα καθώς και με παράλληλες ενέργειες και δράσεις του σταθμού. Πριν το κλείσιμο του, είχε περιορίσει τις δραστηριότητες του.

Λογότυπα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
skai.gr - Επίσημη Ιστοσελίδα

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του Πειραιά
Όμιλος ΣΚΑΪ
Μετοχή (χρηματοοικονομικά)

Μετοχή είναι ένα από τα ίσα μερίδια, στα οποία διαιρείται το κεφάλαιο μιας ανώνυμης εταιρείας. Η μετοχή, ως αξιόγραφο, ενσωματώνει τα δικαιώματα του μετόχου που πηγάζουν από τη συμμετοχή του στην ανώνυμη εταιρεία. Τα δικαιώματα αυτά, είναι ανάλογα του αριθμού μετοχών που κατέχει ο μέτοχος. Ενδεικτικά δικαιώματα που προκύπτουν από την κατοχή μετοχών είναι το  ποσοστό ίσο με τον αριθμό των μετοχών που κατέχει ο μέτοχος προς το σύνολο των μετοχών της εταιρείας, του μερίσματος από τα διανεμόμενα κέρδη της εταιρείας, καθώς και αντίστοιχο ποσοστό από την περιουσία της εταιρείας, σε περίπτωση που αυτή διαλυθεί. Αντίστοιχα έχει και τον αναλογούντα αριθμό ψήφων στην Γενική Συνέλευση των μετόχων, εκτός εάν κατέχει μετοχές άνευ ψήφου.

Οι μετοχές μπορεί να διακρίνονται σε κοινές, προνομιούχες και επικαρπίας, ονομαστικές και ανώνυμες, μετα ψήφου ή χωρίς ψήφο, σε διαπραγματεύσιμες σε Χρηματιστήριο ή σε μη διαπραγματεύσιμες.

Η κοινή μετοχή είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος μετοχής και περιλαμβάνει όλα τα βασικά δικαιώματα ενός μετόχου, όπως δικαίωμα συμμετοχής στα κέρδη, στην έκδοση νέων μετοχών, στο προϊόν της εκκαθάρισης, καθώς και δικαίωμα ψήφου στη Γενική Συνέλευση της εταιρείας και συμμετοχής στη διαχείρισή της. 

Η προνομιούχος μετοχή προσφέρει απλά ένα προβάδισμα έναντι των κατόχων κοινών μετοχών, στη λήψη μερίσματος και στη λήψη του προϊόντος της εκκαθάρισης σε περίπτωση διάλυσης της επιχείρησης, αλλά συνήθως στερείται του δικαιώματος ψήφου και συμμετοχής στη διαχείριση της επιχείρησης.

Όταν μια επιχείρηση που έχει εκδώσει μετοχές έχει κέρδη, μπορεί να μοιράσει μέρος των κερδών αυτών στους μετόχους της με την μορφή μερίσματος, που αντιστοιχεί σε κάποιο ποσό ανά μετοχή.

Χρηματιστήρια
Χρηματοοικονομικά
Δίκαιο αξιογράφων
Αρχαιολογικό Μουσείο Αγρινίου

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Αγρινίου βρίσκεται σε χώρο πλησίον του Δημοτικού Πάρκου της πόλης και περιλαμβάνει ευρήματα από την προϊστορική έως και τη ρωμαϊκή εποχή τόσο από την περιοχή του Αγρινίου και την αρχαία πόλη, όσο και από ολόκληρο το νομό Αιτωλοακαρνανίας.
Στεγάζεται σε κτίριο που χτίστηκε το 1960 και είναι δωρεά των αδελφών Παπαστράτου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Μουσείο Αγρινίου - Υπουργείο Πολιτισμού

Αγρινίου
Αγρίνιο
Γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδας

Τα γεωγραφικά διαμερίσματα είναι οι περιοχές εκείνες της Ελλάδας οι οποίες παρουσιάζουν κοινά γεωμορφολογικά και ιστορικά χαρακτηριστικά και ανήκουν γεωγραφικά στον ίδιο χώρο. Τα γεωγραφικά διαμερίσματα δεν έχουν διοικητική έννοια, όπως οι Περιφέρειες ή οι Διοικήσεις, αλλά χρησιμεύουν ως σχήματα για τη γεωγραφική και ιστορική έρευνα. 

Αποτελούσαν βαθμίδα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης από το 1913 μέχρι το 1955, την περίοδο 1914-1918 είχαν καταργηθεί, που καταργήθηκαν οι Γενικές Διοικήσεις. Γεωγραφικά, οι περισσότερες Γενικές Διοικήσεις κάλυπταν την επικράτεια των Διαμερισμάτων.

Διαίρεση Γεωγραφικών Διαμερισμάτων
Κατά τα σημερινά πρότυπα, από τα εννέα γεωγραφικά διαμερίσματα, μόλις τρία ταυτίζονται εδαφικά με περιφέρεια: Ήπειρος, Θεσσαλία και Κρήτη.
Η Θράκη, ως γεωγραφικό διαμέρισμα, μαζί με δύο νομούς της Μακεδονίας (νομός Δράμας και νομός Καβάλας) συναποτελούν την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Η Μακεδονία, χωρίζεται σε τρεις περιφέρειες (Δυτικής, Κεντρικής και Ανατολικής), με την Ανατολική Μακεδονία μάλιστα, να συγκροτεί μαζί με τη Θράκη, την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Επίσης, το Άγιο Όρος, το οποίο γεωγραφικά ανήκει και αυτό στη Μακεδονία, αποτελεί αυτοδιοικούμενη περιοχή.
Η Στερεά Ελλάδα, χωρίζεται σε τρεις περιφέρειες (Στερεάς Ελλάδας, Δυτικής Ελλάδας και Αττικής). Το γεωγραφικό διαμέρισμα δεν ταυτίζεται απόλυτα με τη σημερινή Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, στην οποία δεν εντάσσονται η Αττική (η οποία λόγω πληθυσμού αποτελεί αυτοδιοικητική περιφέρεια, στην οποία περιλαμβάνει επίσης ένα μικρό μέρος της Πελοποννήσου, και τα Κύθηρα και τα Αντικύθηρα, τα ανήκουν γεωγραφικά στα Επτάνησα), η Αιτωλοακαρνανία, καθώς και το τμήμα της Κορινθίας από τον Ισθμό και ανατολικά. 
Τα Νησιά Αιγαίου, χωρίζονται σε δύο περιφέρειες Βόρειο και Νότιο. Στο Βόρειο Αιγαίο υπάγονται τα νησιά Λέσβος, Σάμος, Ικαρία, Λήμνος, Χίος και μικρότερα νησιά που βρίσκονται γύρω από αυτά, ενώ στο Νότιο Αιγαίο τα νησιωτικά συμπλέγματα Κυκλάδες και Δωδεκάνησα. Ωστόσο στην πραγματικότητα ορισμένα νησιά αποτελούν μέρος άλλων περιφερειών, όπως για παράδειγμα η Θάσος και η Σαμοθράκη, οι οποίες ανήκουν διοικητικά στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, οι Σποράδες, οι οποίες ανήκουν διοικητικά στην Περιφέρεια Θεσσαλίας και η Σκύρος, η οποία ανήκει διοικητικά στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας.
Η Πελοπόννησος, χωρίζεται σε δύο περιφέρειες (Πελοποννήσου και Δυτικής Ελλάδας). Στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, υπάγεται και η Αιτωλοακαρνανία. Επίσης τμήματα της Πελοποννήσου, υπάγονται διοικητικά στην Περιφέρεια Αττικής (όπως για παράδειγμα η άλλοτε Επαρχία Τροιζηνίας).
Σε παλαιότερες διοικητικές διαιρέσεις, γεωγραφικά στην Ήπειρο, ανήκαν επίσης και οι άλλοτε νομοί Αργυροκάστρου και Κορυτσάς, των οποίων τα εδάφη σήμερα ανήκουν στην Αλβανία, ενώ γεωγραφικά στη Θράκη, ανήκαν και οι άλλοτε πέντε νομοί Ραιδεστού, Αδριανουπόλεως, Καλλιπόλεως και Σαράντα Εκκλησιών, ενώ τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος, ως μέρος του Νομού Λέσβου, ανήκαν γεωγραφικά στα Νησιά Αιγαίου Πελάγους, των οποίων τα εδάφη σήμερα ανήκουν στην Τουρκία.

Κατάλογος Γεωγραφικών Διαμερισμάτων

Παραπομπές
Ταχυδρομικός κώδικας

Ταχυδρομικός κώδικας (Τ.Κ.) είναι μια αλληλουχία αριθμών που χρησιμοποιείται από τα ταχυδρομεία για την αντιστοιχία μιας περιοχής και στην διευκόλυνση του συστήματος διανομής της αλληλογραφίας.

Στην Ελλάδα ο ταχυδρομικός κώδικας είναι πενταψήφιος και μοναδικός για κάθε περιοχή. Καθιερώθηκε στις αρχές του 1983 από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛ.ΤΑ.). Παλαιότερα ο κώδικας κάθε περιοχής ήταν τριψήφιος και λέγονταν ταχυδρομικός τομέας (Τ.Τ.).

Δείτε επίσης !!!! 

 Κατάλογος ταχυδρομικών κωδικών της Ελλάδας

Γεωκώδικες
Ηλίας Τσεριώνης

Ο Ηλίας Χ. Τσεριώνης καταγόταν από τη Δίβρη (Λαμπεία) Ηλείας. 

Ήταν Βουλευτής Ηλείας τις περιόδους 1928 - 1932, 1935 - 1936 με το Βενιζελικό κόμμα και το 1946 - 1950 με το κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου. 

Το 1950 και 1951 στις κυβερνήσεις του Νικολάου Πλαστήρα και του Σοφοκλή Βενιζέλου διετέλεσε Γενικός Διοικητής Ηπείρου. Μάλιστα στην Ήπειρο ανέπτυξε πλούσια δράση στην κατασκευή έργων. Ο τότε Αμερικανός πρεσβευτής Τζων Πιουριφόι συνεχάρει δημοσίως τον Τσεριώνη για την προσφορά του στην ανοικοδόμηση της Ηπείρου, ενώ και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πρώην Μητροπολίτης Ιωαννίνων Σπυρίδων Βλάχος είχε εκφράσει πολλά εγκώμια για τον Τσεριώνη. Γνώριζε ιδιαίτερα το σταφιδικό ζήτημα και είχε αναπτύξει σχετικές δραστηριότητες.

Τσεριώνης
Τ
Τ
Γεώργιος Τόλης

Ο Γεώργιος Α. Τόλης (Μαλακάσι Τρικάλων, 5 Μαρτίου 1935 – ) είναι διακεκριμένος Έλληνας καρδιοχειρουργός, ο οποίος πραγματοποίησε την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς στην Ελλάδα το 1990.

Πρώτα χρόνια 
Οι γονείς του Τόλη, Αθανάσιος και Σταματία, ήταν φτωχοί εστιάτορες από τα ορεινά χωριά της Καλαμπάκας. Ο Τόλης τελείωσε το Γυμνάσιο στα Τρίκαλα και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κατά την περίοδο 1954–1961. Μετά το πέρας της θητείας του (1963), ειδικεύθηκε στην Χειρουργική Θώρακα και Καρδιάς συνεχίζοντας τις σπουδές του στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1971 επέστρεψε στην Ελλάδα για να εργαστεί αρχικά στο Θεραπευτήριο «Ο Ευαγγελισμός» (μέχρι το 1984), στο ιδιωτικό Διαγνωστικό και Θεραπευτικό Κέντρο «Υγεία» (μέχρι το 1995), και, τέλος, στο επίσης ιδιωτικό Ιατρικό Αθηνών. Είναι νυμφευμένος με τη φαρμακοποιό Έφη Παπαποστόλου, με την οποία έχει αποκτήσει τρία παιδιά: τον Αθανάσιο ή Άθαν (γεν. 1968), τον Γεώργιο (γεν. 1969) και την Τίνα (γεν. 1975)

Δραστηριότητα 
Ως καρδιοχειρουργός, ο Τόλης πραγματοποίησε χιλιάδες επεμβάσεις. Μεταξύ άλλων, ο Τόλης πραγματοποίησε στην Ελλάδα την πρώτη επαναγγείωση μυοκαρδίου με παρακαμπτήριο φλεβικό μόσχευμα, το γνωστό «bypass» (Θεραπευτήριο «Ο Ευαγγελισμός», 8 Δεκεμβρίου 1971), και την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς (Διαγνωστικό και Θεραπευτικό Κέντρο «Υγεία», 3 Απριλίου 1990). 

Το 1997, ο Τόλης έπαυσε να χειρουργεί και να ασκεί την Ιατρική. Έχει εκφραστεί εναντίον του δημοσίου Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ), κρίνοντάς το δυσκίνητο και γραφειοκρατικό. Έχει επίσης εκφραστεί εναντίον της παροχής υπηρεσιών Υγείας με στόχο το οικονομικό κέρδος.

Βιβλιογραφία 
 Γεώργιος Α. Τόλης, Με το χέρι στην καρδιά, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2000, σελ. 699. ISBN 960-527-150-8.

Τολης Γεωργιος
Τόλης Γεωργιος
Βάσος Στεφανόπουλος

Ο Βασίλειος Στεφανόπουλος (1904 - 26 Μαρτίου 1952) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.

Ο Βασίλειος Στεφανόπουλος (γνωστός ως Βάσος) γεννήθηκε στη Δίβρη (Λαμπεία) Ηλείας το 1902. Ήταν γόνος της μεγάλης και ιστορικής Διβριώτικης οικογένειας των Στεφανοπουλέων, με παρουσία στη Βουλή από την ίδρυση του ελληνικού κράτους έως πρόσφατα. Ήταν πρώτος εξάδελφος του πρωθυπουργού Στέφανου Χ. Στεφανόπουλου.

Το 1927 υπήρξε συνιδρυτής του Προοδευτικού Συνδέσμου Δίβρης. Το 1933 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ηλείας και υπηρέτησε το ελληνικό Κοινοβούλιο έως το 1952, οπότε πέθανε. 

Στις 18 Νοεμβρίου 1948 διορίστηκε Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου με καθήκοντα Υφυπουργού Οικονομικών. Μάλιστα υπήρξε και ο εισηγητής για την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1950.

Δημοσίευσε σωρεία μελετών σε οικονομικά και πολιτικά θέματα, καθώς και λογοτεχνικά κείμενα. Είχε γράψει δοκίμια και στην Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια.

Απεβίωσε αιφνίδια στις 26 Μαρτίου 1952. Στις 23 Μαρτίου 1957 ο Σύλλογος των Λαμπειέων Διβριωτών Αθήνας, υπό την προεδρία του Νικολάου Σωτηρόπουλου, διευθυντού της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, πραγματοποίησε Φιλολογικό Μνημόσυνο στο Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός, με παρουσία πληθώρας πολιτικών προσωπικοτήτων και ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης.

Ήταν νυμφευμένος με την Τασία Δημουλιά και είχε έναν γιο, τον Στέφανο Β. Στεφανόπουλο, βουλευτή με τη Νέα Δημοκρατία και την Πολιτική Άνοιξη και μία κόρη, την Βάσω Στεφανοπούλου.

Β
Στεφανοπουλος
Στεφανοπουλος
Γιώργος Ξύδης

Ο Γιώργος Ξύδης ήταν Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1891. Υπήρξε μαζί με τον αδερφό του, Δημήτρη, επίσης ηθοποιό, ένας από τους ιδρυτές του ΣΕΗ το 1917 και διακρίθηκε παίζοντας με περιοδεύοντα θίασο. Ήταν συνεργάτης του Θανάση Βέγγου και εμφανίστηκε σε κωμωδίες σε πολύ μικρούς ρόλους. Εμφανίστηκε στη σκηνή το 1911. Πέθανε πιθανόν τη δεκαετία του 1970.

Φιλμογραφία 

 Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι (1959)
 Για σένα, την αγάπη μου (1961)
 Όταν λείπει η γάτα (1962) .... πελάτης σε νυχτερινό κέντρο
 Κόκκινα φανάρια (1963
 Ψευτοθόδωρος (1963) ...... Θεοφάνης
 Έτσι ήταν η ζωή μου (1963)
 Οι τουρίστες (1963)
 Αθώα ή ένοχη (1963) .... ένορκος
 Ο άσωτος (1963) ..... χωριάτης
 Μάνα γιατί με γέννησες (1963) ..... Γιώργος
 Αμαρτίες γονέων (1963) ..... Δημήτρης
 Η χαρτοπαίχτρα (1964) .... πάρεδρος στο δικαστήριο
 Εγωισμός (1964) ..... συγγενής στην κηδεία
 Το κορίτσι του πόνου (1964)
 Με λύγησε η φτώχια (1964)
 Παιδί μου, δεν αμάρτησα (1964)
 Μια βδομάδα στον Παράδεισο (1964) ..... καλεσμένος
 Το ρομάντσο μιας καμαριέρας (1965)
 Και οι 14 ήταν υπέροχοι (1965) ..... στη συγκέντρωση των εφημεριδοπόλων
 Τα δίχτυα της ντροπής (1965)
 Υπάρχει και φιλότιμο (1965) ..... στο υπουργείο
 Μια γυναίκα χωρίς ντροπή (1965)
 Εχθροί (1965)..... γείτονας
 Καημοί στη φτωχογειτονιά (1965)
 Η ιστορία μια ζωής (1965) ...... καλεσμένος
 Η στοργή (1965)
 Είναι ένας τρελός, τρελός Βέγγος (1965) .... Κώστας, γείτονας
 Το χώμα βάφτηκε κόκκινο (1966)
 Κατηγορώ τους ανθρώπους (1966) .... πάρεδρος σε δικαστήριο
 Τα μυστικά της αμαρτωλής Αθήνας (1966) ..... περαστικός
 Ο πόνος του μπεκρή (1966) ..... Τηλέμαχος
 Βοήθεια, ο Βέγγος φανερός πράκτωρ 000 (1967) .... πελάτης ζαχαροπλαστείου
 Τρελός, παλαβός και Βέγγος (1967) .... γιατρός
 Το πλοίο της χαράς (1967)
 Καρδιές που ξέρουν ν’ αγαπούν (1967) ..... Κώστας
 Πάρε κόσμε (1967) ..... ένας φτωχός της παρέας
 Ο χαζομπαμπάς (1967) .... Χλεμπονιάρης, εκδότης
 Ο Μόδιστρος (1967) ..... γείτονας
 Η ωραία του κουρέα (1969) .... Νιόνιος

Παραπομπές

Πηγές 
 Φιλμογραφία στο 90 λεπτά.com

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Γιώργος Δαμασιώτης

Ο Γιώργος Δαμασιώτης (Βόλος, 1900 - 30 Δεκεμβρίου 1963) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και τραγουδιστής της όπερας. Διακρίθηκε σε ρόλους καρατερίστα.

Βιογραφία 
Σπούδασε στις Μουσικές Ακαδημίες του Παρισιού, της Ρώμης και του Μονάχου. Σε ηλικία 25 ετών βρέθηκε στην Αθήνα και έδωσε εξετάσεις μαζί με άλλους ως σπουδαστής της Επαγελματικής Σχόλης Θεάτρου: ενώπιον της επιτροπής έπαιξαν τον "Βασιλικό" του Μάτεση σε σκηνοθεσία του Φώτου Πολίτη.

Την ίδια χρονιά, ως επαγγελματίας πια, έπαιξε στον "Φάουστ" του Γκαίτε, στον ρόλο του Βαλεντίνο στο θέατρο "Ολύμπια", ενώ στα τριάντα δυο του υποδύθηκε τον Σάιλοκ στον "Έμπορο της Βενετίας" στο Εθνικό Θέατρο. Αυτός ήταν ο ρόλος που τον καθιέρωσε.

Συμμετείχε στο θίασο της Αλίκης Θεοδωρίδου και του Κώστα Μουσούρη, στο θίασο της Κατερίνας και στη Λυρική Σκηνή όπου ερμήνευσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Φίγκαρο στον "Κουρέα της Σεβίλλης".

Κατά την Κατοχή βρέθηκε στο Θέατρο "Γκλόρια" με τις αδερφές Άννα και Μαρία Καλουτά σε οπερέτα, αφού οι επιθεωρήσεις είχαν μπει στο περιθώριο λόγω λογοκρισίας. Πήρε μέρος σε οπερέτες του Θεόφραστου Σακελλαρίδη μαζί με τους Μίμη Κοκκίνη, Πέτρο Κυριακό κ.ά.      
 
Έλαβε μέρος στην Αντίσταση και ήταν από τα πιο ενεργά μέλη. Είχε παίξει τον ρόλο του δημάρχου στην ταινία Η κυρά μας η μαμή.

Πήρε μέρος σε πολλούς επιθεωρησιακούς θιάσους, εμφανιζόμενος κυρίως στα θέατρα Ακροπόλ και Βέμπο. Το καλοκαίρι του 1954 πήρε μέρος στο βραβευμένο έργο των Μίμη Τραϊφόρου και Χρήστου Γιαννακόπουλου "Τρόλεϊ μπας". Στο σκετς "Οι παλιοί και οι σύγχρονοι υπάλληλοι" έκανε επιτυχία με το ρόλο του Μενιδιάτη.

Θάνατος 
Το 1961, όταν διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος έγινε ο Σωκράτης Καραντινός, ο Δαμασιώτης μετακινήθηκε στην Θεσσαλονίκη με την μεσόφωνο γυναίκα του, Κίτσα Δαμασιώτου. Με το ΚΘΒΕ έπαιξε τον "Αρχοντοχωριάτη" του Μολιέρου.

Το 1963, στις δοκιμές του έργου "Ο επιθεωρητής" του Γκόγκολ, ο Δαμασιώτης λιποθύμησε στην σκηνή και λίγες ώρες αργότερα πέθανε. Στο φουαγιέ του ΚΘΒΕ υπάρχει ακόμα η κουνημένη φωτογραφία από την γενική πρόβα, κατά την οποία έγινε το επεισόδιο με το Δαμασιώτη. Κηδεύτηκε στην Νέα Παναγία της Θεσσαλονίκης.

Φιλμογραφία

Θεατρικές Παραστάσεις 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Παραπομπές

Πηγές 
"Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Β΄ (συμπλήρωμα), σελ. 583.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γεώργιος Δαμασιώτης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Ύμνος Σοβιετικής Ένωσης

Τη μουσική του Ύμνου της ΕΣΣΔ την έγραψε ο Αλεξάντρ Αλεξάντροφ αρχικά ως τη μουσική του Ύμνου του Κόμματος των Μπολσεβίκων. Τους στίχους τους έγραψε ο μεγάλος ποιητής παιδικής ποίησης Σεργκέι Μιχαλκόφ (ο πατέρας του μεγάλου Σοβιετικού και Ρώσου σκηνοθέτη Νικήτα Μιχαλκόφ) και ο Γκαμπριέλ Ελ-Ρεγιστάν.

Η πρώτη δημόσια εκτέλεση έγινε στις 1 Ιανουαρίου 1944 και στις 15 Μαρτίου 1944 επίσημα έγινε Ύμνος της ΕΣΣΔ. Μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953 άρχισε να εκτελείται χωρίς λόγια μιας και υπήρχε πληθώρα αναφορών στο πρόσωπο του Γενικού Γραμματέα. Το 1977 ο Σ. Μιχαλκόβ έγραψε μια νέα έκδοση του ύμνου, χωρίς τις παραπάνω αναφορές. 

Το 1991 με την διάλυση της ΕΣΣΔ πέρασε στην ιστορία. Εθνικός Ύμνος της Ρωσίας έγινε το Πατριωτικό Τραγούδι από την όπερα Ιβάν Σουσάνιν του Γκλίνκα. Το 2000 με πρωτοβουλία του προέδρου Πούτιν η μελωδία του ύμνου επέστρεψε και ο 91χρονος πλέον Μιχαλκόβ έγραψε για τρίτη φορά τους στίχους για τον νέο Ύμνο της Ρωσίας.

Ύμνος του 1977 

Υμνος
Τραγούδια του 1939
Εθνικοί ύμνοι
Περαχώρα Κορινθίας

Η Περαχώρα είναι χωριό του νομού Κορινθίας που βρίσκεται σε απόσταση 9 χλμ βόρεια του Λουτρακίου. Είναι χτισμένη στη θέση της αρχαίας Περαίας, η οποία είχε κατοικηθεί ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους, όπως μαρτυρούν τα μεσοελλαδικά και υστεροελλαδικά ευρήματα των ανασκαφών στην περιοχή. Η ακμή της περιοχής εντοπίζεται μεταξύ των ετών 750-725 π.Χ. όταν αυτή πέρασε από την κυριαρχία των Μεγαρέων στους Κορινθίους.
  
Η σημαντικότερη εγκατάσταση σημειώθηκε βορειοδυτικά της Περαχώρας, στη λίμνη της Βουλιαγμένης που στην αρχαιότητα ονομαζόταν Εσχατιώτις. Η ανασκαφική έρευνα  έφερε στο φως το περίφημο Ηραίον, με τον αρχαίο οικισμό του και τα δύο ιερά της Ήρας Ακραίας και της Ήρας Λιμενίας, που χρονολογούνται στον 9ο και 8ο αι. π.Χ. αντίστοιχα. 

Στη νεότερη Ελληνική ιστορία, η περιοχή του σημερινού Δήμου Λουτρακίου – Περαχώρας, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο, τόσο κατά την Επανάσταση του 1821, όσο και μετά τη σύσταση της Ελληνικής Πολιτείας.

Η Περαχώρα έχει υψόμετρο 284 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 38,0290368213 και γεωγραφικό μήκος 22,9466399764.

Από την Περαχώρα καταγόταν ο ηθοποιός Παντελής Ζερβός.

Χωριά του νομού Κορινθίας
Παραλία Χιλιαδού Εύβοιας

Για χρήσεις του τοπωνυμίου Παραλία στην Ελλάδα, δείτε: Παραλία.

Η Παραλία Χιλιαδού είναι γνωστή παραλία και οικισμός στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

Ιστορία 
Κατά τα παλαιότερα χρόνια η Χιλιαδού ήταν ορμητήριο πειρατών. Αρκετοί μάλιστα από τους κάτοικους της γύρω περιοχής ισχυρίζονται πως οι πρόγονοί τους ήταν πειρατές. 

Η ονομασία Χιλιαδού προέρχεται από το ομώνυμο εκκλησάκι (Παναγία της Χιλιαδούς) που βρίσκεται κοντά στην παραλία. Πρόκειται για βυζαντινό σταυρεπίστεγο ναό. Σύμφωνα με μια εκδοχή, η Παναγία της Χιλιαδούς ήταν η χιλιοστή εκκλησία που έκτισε η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα.

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Στροπώνων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τους Στρόπωνες, τη Λάμαρη και την Αγία Ειρήνη αποτελούν την τοπική κοινότητα Στροπώνων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Διρφύων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 63 κατοίκους.

Περιγραφή 
Η Χιλιαδού βρίσκεται στην κεντρική Εύβοια, στην πλευρά που βλέπει προς το Αιγαίο. και έχει υψόμετρο 36 μέτρα. Έχει βόρειο προσανατολισμό, οπότε συχνά είναι εκτεθειμένη στους δυνατούς ανέμους. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τα κύματα πλημμυρίζουν την παραλία και αρκετές φορές φτάνουν ως το χωματόδρομο που προσεγγίζει την παραλία και τα λίγα σπίτια του διπλανού οικισμού. 

Η Χιλιαδού είναι παραλία με άμμο και βότσαλα κάθε μεγέθους που συνδέεται με τους πρόποδες του βουνού Δίρφη. Βράχια είναι σπαρμένα μέσα και έξω από τη θάλασσα, χωρίζοντας την ακτή σε μικρότερες παραλίες. Περιφερειακά της παραλίας η βλάστηση είναι πυκνή: πλατάνια, καστανιές και φτέρες περιτριγυρίζουν ένα μικρό ποτάμι το οποίο τελικά χύνεται στη θάλασσα.

Σε ένα κομμάτι της παραλίας είναι καθιερωμένο να κάνουν το μπάνιο τους γυμνιστές (πρόκειται για το βόρειο άκρο της παραλίας). Στα βράχια γύρω από την παραλία της Χιλιαδούς συχνά εξασκούν τις ικανότητες τους αθλητές της αναρρίχησης.

Ελεύθερη κατασκήνωση 
Παρόλο που απαγορεύεται, η παραλία της Χιλιαδούς είναι πόλος έλξης πολλών ανθρώπων που αγαπάνε την ελεύθερη κατασκήνωση. Επίσης σε όλο το μήκος της παραλίας υπάρχουν υπαίθριες ντουζιέρες που χρησιμοποιούνται από τους κατασκηνωτές.

Συλλογή φωτογραφιών

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα του oreivatein.gr για την αναρρίχηση στη Χιλιαδού 
 Γενικές Πληροφορίες
 Φωτογραφίες για την Χιλιαδού

Νομός Εύβοιας
Αναρριχητικά πεδία
Αναρριχητικοί προορισμοί στην Ελλάδα
Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Παραλίες της Ελλάδας
Παραλίες γυμνιστών