joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης

Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης (αγγλικά: European Handball Federation, EHF) είναι η αρμόδια οργάνωση για το άθλημα της χειροσφαίρισης στην Ευρώπη. Ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 1991, αποτελείται από 50 ομοσπονδίες μέλη και δύο συνδεδεμένες ομοσπονδίες (Αγγλία και Σκωτία), και έχει την έδρα της στη Βιέννη της Αυστρίας. Η ομοσπονδία γιόρτασε την 20η επέτειό της στις 17 Νοεμβρίου του 2011 σε μια εορταστική εκδήλωση με το σύνθημα «HeartBeat Handbal».

Ιστορία 
Ιδρύθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 1991 στο Βερολίνο της Γερμανίας, αν και το πρώτο συνέδριο της EHF συνήλθε στις 5 Ιουνίου του 1992, μεταφέροντας την έδρα της EHF στη Βιέννη της Αυστρίας την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Το 2012 η EHF Γραφείο γιόρτασε τα 20 χρόνια από τότε που άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες της. Κατά τα επόμενα έτη, ο αριθμός των χωρών μελών έχει επεκταθεί από 29 που ήταν αρχικά σε 50, έπειτα από την προσχώρηση του Κοσόβου, κατόπιν χορήγησης πλήρης ένταξης στο συνέδριο της EHF στο Δουβλίνο της Δημοκρατάις της Ιρλανδίας το Σεπτέμβριο του 2014.

Η EHF εκπροσωπεί τα μέλη της με σκοπό την ανάπτυξη του αθλήματος, τόσο από άποψη ανάδειξης νέων ταλέντων, όσο και από άποψη εμπορικής ανάπτυξης. Η EHF διεξάγει ορισμένες διοργανώσεις όπως το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, καθώς και το Τσάμπιονς Λιγκ, τα οποία αποτελούν τις κύριες πηγές εσόδων, ενώ οι πρωτοβουλίες σχετικά με το μπιτς χάντμπολ και η πετοσφαίριση σε σχολεία, επεκτείνουν την έλξη του αθλήματος.

Διοργανώσεις 
Ευρωπαϊκά Πρωταθλήαμτα
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χειροσφαίρισης ανδρών
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χειροσφαίρισης γυναικών
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χειροσφαίρισης ανδρών (U20)
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χειροσφαίρισης γυναικών (U19)
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χειροσφαίρισης ανδρών (U18)
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χειροσφαίρισης γυναικών (U17)
Ανοικτό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χειροσφαίρισης
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μπιτς χάντμπολ ανδρών
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μπιτς χάντμπολ γυναικών
Τσάλεντζ Τρόφι
Κύπελλο Εθνών - Καταργήθηκε

Ολυμπιακοί Αγώνες
Χειροσφαίριση στο Ευρωπαϊκό Ολυμπιακό Φεστιβάλ Νέων

Διασυλλογικές ανδρών
Τσάμπιονς Λιγκ
Κύπελλο
Κύπελλο Κυπελλούχων (συγχώνευση με το Κύπελλο την περίοδο 2012/13)
Τσάλεντζ Καπ (πρώην Κύπελλο Πόλεων)
Ευρωπαϊκή Περιοδεία Μπιτς Χάντμολ

Διασυλλογικές γυναικών
Τσάμπιονς Λιγκ
Κύπελλο
Κύπελλο Κυπελλούχων (συγχώνευση με το Κύπελλο την περίοδο 2016/17)
Τσάλεντζ Καπ (πρώην Κύπελλο Πόλεων)
Ευρωπαϊκή Περιοδεία Μπιτς Χάντμολ

Λογότυπο 
Το λογότυπο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Ευρωπαϊκοί αθλητικοί διοικητικοί φορείς
Ομοσπονδια Χειροσφαίριση
Στάδιο Απόλλωνα Καλαμαριάς

Το Γήπεδο Απόλλωνα Καλαμαριάς είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης.

Χρησιμοποιείται κυρίως για τέλεση ποδοσφαιρικών αγώνων και είναι έδρα του Απόλλωνα Καλαμαριάς, στον οποίο και ανήκει

Το στάδιο κατασκευάστηκε το 1973, ενώ πραγματοποιήθηκαν εργασίες ανακαίνισης το 2003, πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004, μιας και το στάδιο ήταν ένα από τα επίσημα προπονητήρια της ποδοσφαιρικής διοργάνωσης.

Η χωρητικότητα του σταδίου είναι 6.500 θέσεις, και το ρεκόρ προσέλευσης σε αυτό είναι 8.375 θεατές σε αγώνα του Απόλλωνα με τον Παναθηναϊκό στις 7 Οκτωβρίου 1973.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Γήπεδο Απόλλωνα Καλαμαριάς - Stadia.gr
Μ.Γ.Σ. Απόλλων Καλαμαριάς
Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Θεσσαλονίκη
Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ελλάδα
Ζντένεκ Σβέρακ

Ο Ζντένεκ Σβέρακ (τσεχικά: Zdeněk Svěrák, Πράγα 28 Μαρτίου 1936) είναι Τσέχος ηθοποιός, κωμικός και σεναριογράφος. Αποτελεί μία από τις γνωστότερες προσωπικότητες της Τσεχίας, στον χώρο της ψυχαγωγίας. Είναι πατέρας του γνωστού Τσέχου σκηνοθέτη, Γιαν Σβέρακ.

Βιογραφία 
Ο Σβέρακ γεννήθηκε στην Πράγα της Τσεχοσλοβακίας (σημερινή Τσεχία), στις 28 Μαρτίου του 1936. Το 1958, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Καρόλου, όπου σπούδασε Τσεχική Φιλολογία και Τσεχική λογοτεχνία. Έτσι, άρχισε να γράφει άρθρα σε περιοδικά, μικρές παιδικές ιστορίες και σενάριο για την τηλεόραση. Επίσης, εργάστηκε και στο ραδιόφωνο. Το 1966, ίδρυσε μαζί με τον φίλο του, Λάντισλαβ Μόλιακ, το θέατρο The Theater of Jára Cimrman, το οποίο συνεχίζει τη λειτουργία έως και σήμερα, το οποίο επικεντρώνεται στην έρευνα της ζωής και του θανάτου, σπουδαίων Τσέχων. Ένα χρόνο πριν, το 1965, είχε αποκτήσει τον γιο του και τον κατοπινό γνωστό σκηνοθέτη Γιαν Σβεράκ.

To 1968, έκανε το ντεμπούτο το στον κινηματογράφο ως ηθοποιός σε ένα έργο του Γίρι Μένζελ, το Zločin v šantánu. Συνολικά, συμμετείχε σε 51 ταινίες, με την πιο πρόσφατη να είναι του 2014, στην οποία συμμετείχε ως αφηγητής. Ωστόσο, έχει εμφανιστεί και σε τηλεοπτικές σειρές και σε τηλεταινίες. Ως ηθοποιός, βραβεύθηκε δις, μία το 1997, στο Pilsen Film Festival, ως Καλύτερος ηθοποιός και το 2007, στο Tallinn Black Nights Film Festival, πάλι ως Καλύτερος Ηθοποιός. To 1989, υπήρξε και μέλος της επιτροπής του 39ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.

Ως σεναριογράφος επίσης γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ενώ του πιστώνονται έως τώρα, συνολικά, 41 σενάρια. Ωστόσο, το 1970, στο θέατρο που ίδρυσε με τον Μόλιακ, έκανε πρεμιέρα, ο δημοφιλής φανταστικός τους χαρακτήρας Γιάρα Κίμρμαν. Τα σενάρια του έχουν προταθεί αρκετές φορές για βραβεία. Μία από τις πιο γνωστές δουλειές του είναι 'ΤΤ'Ο μικρός Κόλυα (1996), ταινία που σκηνοθετήθηκε από τον γιο του. Το σενάριο γράφτηκε από τον Ζντένεκ, ο οποίος πρωταγωνίστησε κιόλας. Η ταινία αυτή βραβεύθηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ συμμετείχε και σε μερικά ευρωπαϊκά φεστιβάλ, παρόλα αυτά, μέσω αυτού του σεναρίου έλαβε από το Czech Lions'', το βραβείο Καλύτερου Σεναρίου.

Αν και προερχόταν από αντικομμουνιστική οικογένεια, το 1961, γράφτηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Τσεχοσλοβακίας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
ČERMÁKOVÁ, Dana. Génius Zdeněk Svěrák. Praha : Imagination of people, 2009. 175 s. [Dále jen Čermáková].  S. 10.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 overview of Zdeněk Svěrák comedies 
 Biography (in Czech)
 CRo-Tatinek

Τσέχοι σεναριογράφοι
Τσέχοι θεατρικοί συγγραφείς
Τσέχοι ποιητές
Τσέχοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κομμουνιστές
Σκηνοθέτες θεάτρου
Γιούργκεν Κλοπ

Ο Γιούργκεν Νόρμπερτ Κλοπ (Jürgen Norbert Klopp, 16 Ιουνίου 1967,Γερμανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ενώ σήμερα είναι προπονητής της Λίβερπουλ ΦΚ Θεωρείται από πολλούς ο κορυφαίος προπονητής στον κόσμο.

Ο Κλοπ ήταν ποδοσφαιριστής της 1. ΦΣΦ Μάιντς 05 για 11 χρόνια, πριν αναλάβει την ομάδα για την περίοδο από το 2001 μέχρι το 2008, κατά την οποία οδήγησε την ομάδα στην Α' κατηγορία του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Γερμανίας. Το 2008 ο Κλοπ ανέλαβε τη Μπορούσια Ντόρτμουντ, με την οποία κατέκτησε τη Μπούντεσλιγκα το 2011 και το 2012, το κύπελλο Γερμανίας το 2012, ενώ επίσης κατέκτησε την ασπίδα τα έτη 2008, 2012 και 2013. Επίσης, ο Κλοπ οδήγησε τη Μπορούσια στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2012-13, στον οποίο ηττήθηκε από τη Μπάγερν Μονάχου με σκορ 2-1. Τον Οκτώβριο του 2015 ανέλαβε προπονητής της Λίβερπουλ. Το 2011 και το 2012 κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου Γερμανού προπονητή, ενώ το 2013 ανακηρύχθηκε δεύτερος καλύτερος προπονητής από τη FIFA.

Παραπομπές

Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές 1. ΦΣΦ Μάιντς 05
Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα
Προπονητές ποδοσφαίρου Μπορούσια Ντόρτμουντ
Προπονητές ποδοσφαίρου Λίβερπουλ Φ.Κ.
Προπονητές της Πρέμιερ Λιγκ
Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούντεσλιγκα
Καμιναράτα Κεφαλονιάς

Τα Καμιναράτα είναι το δυτικότερο χωριό της Κεφαλληνίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων και έχει πληθυσμό 220 κατοίκους. Είναι χτισμένο αμφιθεατρικά, με τρόπο που βλέπει όλη την Παλική, το Ληξούρι και το βουνό Αίνο. Απέχει 8 χιλιόμετρα από το Ληξούρι.

Ιστορία 
Το 1581 η Βενετία έστειλε τον Πέτρο Καστροφύλακα (Piero Castrofilaca) για να πραγματοποιήσει απογραφή του πληθυσμού το 1583. Τα Καμιναράτα αναφέρονται ως "Caminarata" με πληθυσμό 200 άτομα: 44 άνδρες, 97 γυναίκες, 48 αγόρια και 11 γέρους. Το κείμενο της απογραφής σώζεται στη Μαρκιανή Εθνική Βιβλιοθήκη της Βενετίας. Είναι λογικό ότι το χωριό πρέπει να προϋπήρχε τουλάχιστον 150-200 χρόνια, ώστε να έχει 200 κατοίκους το 1583.

Δημογραφικά 
1583: 200 Κατ. 

2001: 344 Κατ.

2011  220 Κατ.

Αξιοθέατα 
Πέντε χιλιόμετρα δυτικά από το χωριό βρίσκεται το μοναστήρι των Κηπουραίων, το οποίο χτίστηκε το 1759, δίπλα σε ένα από τα μεγαλύτερα ακρωτήρια του νησιού, τη σχίζα. Από το 2013 η Μονή Κηπουραίων δεν κατοικείται. 

Κοντά στα Κηπούρια υπάρχει η Βρύση του Ταφιού, μια πηγή καθαρού, γάργαρου νερού που πιστεύεται πως έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Από το καλοκαίρι του 2015 υπάρχει μονοπάτι με πλάκες, το οποίο ξεκινά από το χωριό και καταλήγει στη Μονή Κηπουραίων περνώντας από τη βρύση του Ταφιού.

Τα τελευταία χρόνια το παλιό ελαιοτριβείο του χωριού έχει διαμορφωθεί σε λαογραφικό μουσείο. Μερικά από τα εκθέματα του μουσείου είναι φορεσιές, εργαλεία και πίνακες.

Γεωργία και κτηνοτροφία 
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Χωριά της Κεφαλονιάς
Δήμος Κεφαλονιάς
Ένωση Εταιρειών Κινητής Τηλεφωνίας

Η Ένωση Εταιρειών Κινητής Τηλεφωνίας (ΕΕΚΤ) είναι ένας μη κερδοσκοπικός φορέας που συστάθηκε το 2008 από τις τρεις εταιρείες Κινητών Επικοινωνιών που λειτουργούν στην Ελλάδα, την Cosmote, τη Vodafone και τη Wind με στόχο την εκπροσώπηση των κοινών θέσεών τους.

Σκοπός 
Η ΕΕΚΤ ιδρύθηκε με στόχο την έκφραση των κοινών θέσεων του κλάδου Κινητών Επικοινωνιών προς την Πολιτεία, την επιχειρηματική κοινότητα και την κοινωνία και την παροχή ολοκληρωμένων πληροφοριών σχετικά με την κινητή τηλεφωνία. Η ΕΕΚΤ παρέχει, μέσω του ιστότοπου της, πληροφορίες για τη λειτουργία της κινητής τηλεφωνίας, την τεχνολογία στην οποία βασίζεται, επιστημονικά στοιχεία για την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, καθώς και πληροφορίες και αρχές λειτουργίας των δικτύων κινητής τηλεφωνίας.

Με πρωτοβουλία της ΕΕΚΤ δημιουργήθηκε επίσης ο Φορέας Διαχείρισης Παραπόνων Παρεμβολών στον οποίο μπορούν να απευθύνονται οι πολίτες για την επίλυση προβλημάτων που προκύπτουν στο σήμα της τηλεόρασης μέσω των δικτύων επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης.

Δραστηριότητες

Μελέτες 
Η ΕΕΚΤ χρηματοδοτεί μελέτες σε εξαμηνιαία και ετήσια βάση για τον κλάδο Κινητών Επικοινωνιών και τον αντίκτυπό τους στην ελληνική οικονομία, οι οποίες εκπονούνται σε συνεργασία με πανεπιστημιακούς και επιστημονικούς φορείς, όπως το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΟΠΑ) και το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ). Μέσω του ιστότοπου της ΕΕΚΤ είναι, επίσης, δυνατή η πρόσβαση σε διεθνείς επιστημονικές έρευνες σχετικά με τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία και την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, όπως χρησιμοποιούνται στις κινητές επικοινωνίες. Ορισμένες από τις μελέτες έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά.

Κλάδος Κινητών Επικοινωνιών 
Οι εταιρείες του κλάδου Κινητών Επικοινωνιών απασχολούν 4.568 εργαζόμενους και υποστηρίζουν συνολικά 41.600 θέσεις εργασίας, ενώ ο κλάδος συνεισφέρει άμεσα και έμμεσα στο 7% του ΑΕΠ της Ελλάδας. Οι κινητές επικοινωνίες είναι συνδεδεμένες με τη βελτίωση της παραγωγικότητας των επιχειρήσεων, ιδίως των μικρών και μεσαίων (ΜΜΕ) και της οικονομίας συνολικά, σύμφωνα με τις μελέτες που βρίσκονται ανηρτημένες στον ιστότοπο της ΕΕΚΤ.

Παραπομπές 

Κινητή τηλεφωνία
Τηλεπικοινωνίες στην Ελλάδα
Σιλβάνα Μάνγκανο

Η Σιλβάνα Μάνγκανο (Silvana Mangano, 23 Απριλίου 1930 - 16 Δεκεμβρίου 1989) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός.

Έγινε γνωστή μέσα από τη συμμετοχή της στις ταινίες των: Λουκίνο Βισκόντι, Πιερ Πάολο Παζολίνι, Βιττόριο ντε Σίκα, Ντέιβιντ Λιντς και Νικήτα Μιχαλκόφ. Είχε κερδίσει τρία βραβεία David di Donatello και τρία Nastro d'Argento.

Ήταν παντρεμένη με τον παραγωγό Ντίνο ντε Λαουρέντις και είχαν τέσσερα παιδιά. Απεβίωσε το 1989 στη Μαδρίτη από καρκίνο του πνεύμονα.

Ενδεικτική φιλμογραφία
1947 Το έγκλημα του επισκόπου
1949 Επαναστατημένοι πόθοι
1949 Πικρό ρύζι
1950 Τριπλή βεντέτα
1951 Άννα
1954 Ομήρου Οδύσσεια
1954 Ερωτική πολιορκία
1957 Το αντάλλαγμα της ντροπής
1958 Η θύελλα
1959 Ο μεγάλος πόλεμος
1960 Η Γιοβάνκα και οι άλλες
1960 Οι 6 ύποπτοι
1961 Η ώρα της μεγάλης κρίσεως
1961 Βαραββάς
1963 Η δίκη της Βερόνας
1964 Ο ιπτάμενος δίσκος
1966 Στοπ!... Είστε υπέρ ή κατά του διαζυγίου;
1967 Οιδίπους
1967 Οι μάγισσες
1968 Θεώρημα
1971 Θάνατος στη Βενετία
1972 Χαρτοπαίχτης με ταλέντο
1972 Το λυκόφως των Θεών
1974 Η γοητεία της αμαρτίας
1984 Ντιουν
1987 Τα μαύρα μάτια

Παραπομπές

Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Δημοτικό Γήπεδο Περιβολίων

Το Δημοτικό Γήπεδο Περιβολίων είναι αθλητική εγκατάσταση πολλαπλών χρήσεων στα Περιβόλια Κυδωνίας Χανίων  .

Από τη περίοδο 2012 - 2013, αγωνίζεται σε αυτό η ομάδα του Α.Ο Πλατανιά, η οποία συμμετέχει στην Α΄ Εθνική Κατηγορία "Superleague". Το καλοκαίρι του 2012, σε χρόνο ρεκόρ πραγματοποιήθηκαν έργα επέκτασης και εκσυγχρονισμού των υποδομών, ούτως ώστε αυτές να φτάσουν στο επίπεδο που θέτουν η διοργανώτρια του πρωταθλήματος και η NOVA.

Έκτοτε, ο συγκεκριμένος αθλητικός χώρος, μετετράπη σε ένα μοντέρνο ποδοσφαιρικό γήπεδο, με δύο κερκίδες (μία εξ αυτών με στέγαστρο), δημοσιογραφικά θεωρεία, ολοκαίνουρια αποδυτήρια για τους αθλητές και τους διαιτητές (οι γυναίκες βοηθοί έχουν ξεχωριστά αποδυτήρια), ιατρείο, γυμναστήριο, άνετο χώρο για τον παρατηρητή αγώνα, αίθουσα τύπου, και άλλες εγκαταστάσεις.

Το γήπεδο, το οποίο χτίστηκε το 1959, έχει χωρητικότητα  4.000 θεατών, και είναι επίσης έδρα της ομάδας του Α.Ο.Χ Κισσαμικός.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Χανιά
Α.Ο. Πλατανιά
Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ελλάδα
Μίκα Χάκινεν

Ο Μίκα Χάκινεν (πλήρες όνομα Μίκα Πάουλι Χάκινεν, γεν στο Βάντι της Φινλανδίας στις 28 Σεπτεμβρίου του 1968) είναι Φινλανδός πρώην οδηγός αγώνων. Απ' το 1991 μέχρι το 2001 συμμετείχε στη Φόρμουλα 1.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Βάντι της Φινλανδίας. Ο πατέρας του Χάρι Χάκινεν ήταν ραδιοφωνικός παραγωγός και περιστασιακά εργαζόταν ως οδηγός ταξί και η μητέρα του Αλία ήταν γραμματέας. Έχει και μια αδερφή, τη Νίνα, η οποία μέχρι το 1998 διατηρούσε μια λέσχη οπαδών για τον αδερφό της. Το σπίτι της οικογένειας Χάκινεν βρισκόταν στην ίδια οδό με το σπίτι της οικογένειας του Μίκα Σάλο με τον οποίο από μικρός είναι πολύ φίλος. Στο Γκραν Πρι της Αυστραλίας του 1995, τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, 
όπου ευτυχώς οι γιατροί τον έσωσαν. Το 1998 και το 1999 κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Φινλανδοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
Δίκη Εσέρων

Η Δίκη των Εσέρων στη Μόσχα ήταν μια από τις πρώτες δίκες παρωδία της Σοβιετικής Ένωσης, και άρχισε στις 8 Ιουνίου 1922. Η δίκη ήταν μέρος μιας διαδικασίας που είχε σαν επακόλουθο την εξάλειψη κάθε αντιπολίτευσης στο δημιουργούμενο κράτος των Μπολσεβίκων.

Τα προηγούμενα χρόνια ήταν μάρτυρες στην φίμωση της Εργατικής Αντιπολίτευσης και την απαγόρευση των Μενσεβίκων, του άλλου μεγάλου προλεταριακού κόμματος. Οι Σοσιαλ-Επαναστάτες ήταν από καιρό ενόχληση για τους Μπολσεβίκους. Το κόμμα είχε την υποστήριξη του περισσότερου πληθυσμού της παλιάς Τσαρικής Αυτοκρατορίας, των μικροκαλλιεργητών γεωργών, ενώ οι Μπολσεβίκοι υποστηρίζονταν κυρίως από την ριζοσπαστική διανόηση, με κάποια, έστω και μικρή, εκπροσώπηση μέσα στους στρατιώτες και τους εργάτες. Η διάλυση της Συντακτικής Συνέλευσης τον Ιανουάριο του 1918 ήταν η πρώτη ενέργεια του Λένιν κατά των Σοσιαλ-Επαναστατών. Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας έκαναν σαφές ότι η συνέλευση δεν θα ήταν συντριπτικά Μπολσεβίκικη, και ο Λένιν αποφάσισε ότι αυτό ήταν αντεπαναστατικό. Η Φάνη Καπλάν, η επίδοξη δολοφόνος του Λένιν, δήλωσε ότι το κίνητρό της για την δολοφονία ήταν η διάλυση της συνέλευσης. Η Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ το 1918, που τερμάτισε τις εχθροπραξίες μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, ήταν επίσης ένα σημείο σοβαρής διαφωνίας μεταξύ των Μπολσεβίκων και των Σοσιαλ-Επαναστατών.

Υπήρχαν 12 βασικοί κατηγορούμενοι στην δίκη, και ένας αριθμός αποστατών που έδωσαν στοιχεία στην κατηγορούσα αρχή. Μεταξύ των σημαινόντων Μπολσεβίκων που έπαιξαν ρόλο στην δίκη ήταν ο Νικολάι Κριλένκο, που ήταν ο εισαγγελέας και ο Νικολάι Μπουχάριν, ο οποίος ήταν συνήγορος υπεράσπισης. Ο Μπουχάριν είχε πάρει μέρος σε διαδηλώσεις οργανωμένες από τις αρχές, που γίνονταν σε όλη την Μόσχα, και απαιτούσαν θάνατο για τους 12 κατηγορουμένους. Από την πρώτη στιγμή, ο Γκεόργκι Πιατακόφ, ανακοίνωσε ότι “το δικαστήριο δεν προτίθεται να χειριστεί την υπόθεση από μια αμερόληπτη, αντικειμενική άποψη, αλλά θα καθοδηγείται αποκλειστικά από τα συμφέροντα της Σοβιετικής Κυβέρνησης”. Οι αποδείξεις κατά των κατηγορουμένων αποτελούντο κυρίως από τις καταθέσεις των αποστατών, όπως ο Γκ. Σεμιόνοφ, ο οποίος εντάχθηκε στους Μπολσεβίκους το 1919, και έγινε εγκάθετος πράκτορας. Η δίκη τελείωσε με την καταδίκη σε θάνατο για τους 12, και την αθώωση για εκείνους που έδωσαν στοιχεία. Μετά από περαιτέρω επανεξέταση από το δικαστήριο, οι θανατικές καταδίκες μετριάστηκαν. Πιστευόταν, από τον Τρότσκι τουλάχιστον, ότι εάν εκτελούνταν οι ποινές, οι αδελφοί τους στο κόμμα θα ασκούσαν τρομοκρατική βία κατά της κυβέρνησης των Μπολσεβίκων.

Όλοι οι κατηγορούμενοι και οι συμμετέχοντες στην δίκη θα γίνονταν τελικά θύματα στις εκκαθαρίσεις του Στάλιν.

Πηγές 
Kautsky, Karl. The Twelve Who Are to Die: The Trial of the Social Revolutionits in Moscow. Berlin: Delegation of the Party of Socialists-Revolutionists, 1922.
Richard Pipes. A Concise History of the Russian Revolution. New York: Knopf, 1995.
Radzinskiĭ, Ėdvard. 1996. Stalin: the first in-depth biography based on explosive new documents from Russia's secret archives. New York: Doubleday.

Εσέροι
Πολιτική καταπίεση στη Σοβιετική Ένωση
Γκριγκόρι Γκερσούνι

Ο Γκριγκόρι Αντρέγιεβιτς Γκερσούνι (Ρωσικά: Григорий Андреевич Гершуни, 29 Σεπτεμβρίου [17 Σεπτεμβρίου] 1870 – 29 Μαρτίου [16 Μαρτίου] ήταν Ρώσος επαναστάτης και ένας από τους ιδρυτές του Σοσιαλ-Επαναστατικού Κόμματος.

Τα πρώτα χρόνια 
Ο Γκερσούνι γεννήθηκε στο Κάουνας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, από μικροαστική οικογένεια Λιθουανών Εβραίων. Στην ηλικία των τριών η οικογένειά του μετακόμισε στο Σιαουλιάι. Στα δεκαπέντε, ο θείος του τον πήρε σαν μαθητευόμενο φαρμακοποιό και ο Γκερσούνι ταξίδεψε σε όλη τη Ρωσία, περιλαμβανομένων περιοχών έξω από την Περιοχή Εγκατάστασης των Εβραίων (Πάλε). Το 1895 άρχισε σπουδές φαρμακευτικής στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου και ενεπλάκη σε δραστηριότητες των φοιτητών, για τις οποίες σύντομα συνελήφθη. Μετά την αποφοίτησή του το 1897, άνοιξε το δικό του χημικό-βακτηριολογικό εργαστήριο στο Μινσκ.

Το 1898, οι γονείς του δολοφονήθηκαν σε πογκρόμ.

Επαναστατική ζωή 
Ο Γκερσούνι ήταν σοσιαλιστής και ιδρυτικό μέλος του Κόμματος Εργατών για την Πολιτική Ελευθερία της Ρωσίας. Αυτό οδήγησε στην σύλληψή του το 1900 από την Οχράνα (μυστική αστυνομία). Μετά την  απελευθέρωσή του συνδέθηκε με τους συνεργάτες του επαναστάτες, συμπεριλαμβανο-μένων των Κατερίνα Μπρεσκόφσκι, Βίκτορ Τσερνόφ, Αλέξανδρο Κερένσκι και Έβνο Άζεφ για να ιδρύ-σουν το Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα το 1901. Ο Γκερσούνι ίδρυσε επίσης την Οργάνωση Μάχης των Εσέρων το 1902, η οποία σχεδίασε και εκτέλεσε την δολοφονία του Ντμίτρι Σιπιάγκιν, του Υπουργού Εσωτερικών, τον Απρίλιο του 1902 και του Ν.Μ. Μπογκντάνοβιτς, του Κυβερνήτη της Ούφα, τον Μάιο του 1903. Απέτυχαν να δολοφονήσουν τον Πρίγκιπα Ιβάν Μιχαήλοβιτς Ομπολένσκι, τον Κυβερνήτη του Χάρκοβου, τον Ιούλιο του 1902. 

Ο Γκερσούνι δεν γνώριζε ότι ο Έβνο Άζεφ, ο βοηθός του, δούλευε σαν πράκτορας της Οχράνα. Τον Μάιο του 1903, ο Γκερσούνι συνελήφθη στο Κίεβο. Τον Φεβρουάριο 1904, ο Γκερσούνι δικάστηκε από στρατοδικείο στην Αγία Πετρούπολη και καταδικάστηκε σε θάνατο, που αργότερα μειώθηκε σε ισόβια κάθειρξη σε στρατόπεδο εργασίας από τον Τσάρο Νικόλαο Β΄ της Ρωσίας. Το 1906, κρύφτηκε σε ένα βαρέλι λάχανο τουρσί και δραπέτευσε από την φυλακή Ακατούι Κατόργκα στην Κίνα. 

Από την Κίνα ταξίδεψε στην Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, κάνοντας ομιλίες από το Σαν Φραντσίσκο ως την Νέα Υόρκη για την στήριξη των σοσιαλ-επαναστατικών σκοπών. Στο Σικάγο γνω-ρίστηκε με την Τζέιν Άνταμς. Επέστρεψε στην Ευρώπη τον Φεβρουάριο του 1907 έγκαιρα για το Δεύτερο Έκτακτο Συνέδριο του Σοσιαλ-Επαναστατικού Κόμματος. Εκεί συνέχισε να υποστηρίζει μια εκστρατεία τρόμου για την ανατροπή της τσαρικής απολυταρχίας στην Ρωσία. Ο Γκερσούνι υπερα-σπίστηκε σθεναρά τον Άζεφ κατά των ισχυρισμών ότι είναι προδότης. Σύντομα, όμως, πέθανε στη Ζυρίχη από φυματίωση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ρώσοι επαναστάτες
Κόμμα Επαναστατικού Κομμουνισμού

Το Κόμμα Επαναστατικού Κομμουνισμού ήταν ένα πολιτικό κόμμα στη Ρωσία. Δημιουργήθηκε από μια ομάδα Ναρόντνικων η οποία αποσπάστηκε από τους Αριστερούς Σοσιαλ-Επαναστάτες μετά την εξέγερση του Ιουλίου 1918 των τελευταίων. Τον Σεπτέμβριο του 1918, συγκροτήθηκαν οι ίδιοι σε κόμμα σε ένα συνέδριο στην Μόσχα. Το κόμμα υποστήριζε την συνεργασία με το Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα (μπολσεβίκοι) και υποσχόταν στήριξη στην Σοβιετική εξουσία.

Το κόμμα εξέδωσε την Volya Truda (Θέληση του Εργάτη), η οποία κυκλοφόρησε σαν καθημερινή εφημερίδα από τις 14 Σεπτεμβρίου ως τις 4 Δεκεμβρίου 1918. Από τις 29 Δεκεμβρίου 1918, η καθημερινή εφημερίδα αντικαταστάθηκε από ένα περιοδικό με τον ίδιο τίτλο.

Ο Λένιν έβλεπε το πρόγραμμά τους σαν απομεινάρι της πλατφόρμας του Ναρόντνικου ουτοπισμού, μπερδεμένο και εκλεκτικό. Ενώ αναγνωρίζει ότι η Σοβιετική διακυβέρνηση δημιούργησε προϋποθέσεις για την δημιουργία ενός σοσιαλιστικού συστήματος, το κόμμα αρνήθηκε την αναγκαιότητα της προλεταριακής δικτατορίας κατά την μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό. Καθ’ όλη την ύπαρξή του, ορισμένες από τις ομάδες του απομακρύνθηκαν από το κόμμα. Κάποιες από αυτές εντάχθηκαν στο Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα (Μπολσεβίκοι) (όπως οι Α. Κολεγκάγιεφ, Α. Μπιτσένκο, Μ. Ντομπροχότοφ και άλλοι), ενώ άλλοι προσχώρησαν στους Αριστερούς Σοσιαλ-Επαναστάτες. Σε δύο εκπροσώπους του Κόμματος του Επαναστατικού Κομμουνισμού επετράπη να παρακολουθήσουν το Δεύτερο Συνέδριο της Κομιντέρν, με δικαίωμα λόγου, αλλά χωρίς ψήφο. Τον Σεπτέμβριο του 1920, μετά την απόφαση του Συνεδρίου ότι πρέπει να υπάρχει ένα ενιαίο Κομμουνιστικό Κόμμα σε κάθε χώρα, το Κόμμα Επαναστατικού Κομμουνισμού αποφάσισε να ενταχθεί στο ΡΚΚ(μπ). Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, η Κεντρική Επιτροπή του ΡΚΚ(μπ) επέτρεψε στις οργανώσεις του Κόμματος να εγγράψουν μέλη του πρώην Κόμματος Επαναστατικού Κομμουνισμού στο ΡΚΚ(μπ).

Πηγές 

Πολιτικά κόμματα της Ρωσικής Επανάστασης
Κατερίνα Μπρεσκόφσκι

Η Κατερίνα Μπρεσκόφσκι (πραγματικό όνομα Εκατερίνα Κονσταντίνοβα Μπρέσκο – Μπρεσκόφσκαγια, Ρωσικά: Екатерина Константиновна Брешко-Брешковская, 13 Ιανουαρίου 1844 – 12 Σεπτεμβρίου 1934) ήταν μια Ρωσίδα σοσιαλίστρια, γνωστή ως Μπάμπουσκα, η Γιαγιά της Ρωσικής Επανάστασης.

Επαναστατική ζωή 
Έφυγε από το σπίτι της σε ηλικία 26 ετών για να ενταχθεί στους οπαδούς του αναρχικού Μιχαήλ Μπακούνιν στο Κίεβο. Σαν επαναστάτρια Ναρόντνικ, φυλακίστηκε το 1874 στην Κατόργκα και εξορίστηκε στην Σιβηρία το 1878, κατά την οποία της πήρε συνέντευξη ο Τζόρτζ Κέναν, ένας δημοσιογράφος που εργαζόταν για το περιοδικό Century, μαζί με τον καλλιτέχνη Τζορτζ Α. Φροστ, ο Κέναν αργότερα θα πει: “Όλα τα πρότυπά μου για το θάρρος, τη γενναιότητα, και την ηρωική αυτοθυσία έχουν φτάσει στο ανώτατο σημείο για πάντα, και έφτασαν από το χέρι μιας γυναίκας”. Μετά την απελευθέρωσή της το 1896, δημιούργησε μια Σοσιαλ-Επαναστατική ομάδα και βοήθησε να οργανωθεί το Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα το 1901.

Διέφυγε στην Ελβετία και στις ΗΠΑ το 1900. Μετά την επιστροφή της στην Αυτοκρατορική Ρωσία το 1905, συνελήφθη και εξορίστηκε πάλι στην Σιβηρία. Μετά την Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917, οι πολιτικοί κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι, και στην Μπρεσκόφσκι δόθηκε θέση στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Κερένσκι. Όταν οι Μπολσεβίκοι οργάνωσαν την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Μπρεσκόφσκι αναγκάστηκε και πάλι να φύγει. Απεβίωσε στην Τσεχοσλοβακία.

Ο γιός της Νικολάι Μπρέσκο-Μπρεσκόφσκι έγινε συγγραφέας.

Μεταφρασμένα στα Αγγλικά 
 from Archive.org

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

(Russian) Breshko-Breshkovskaya's biography in the Historia est magistra vitae and the Commonwealth literary projects.

Ρώσοι ευγενείς
Ρώσοι επαναστάτες
Όλγκα Ρομανόφσκαγια

Η Όλγκα Σεργκέγεβνα Ρομανόφσκαγια (ουκρανικά: Ольга Сергіївна Романовська, ρωσικά: Ольга Сергеевна Романовская) (γεννήθηκε 22 Ιανουαρίου 1986) είναι Ουκρανή τραγουδίστρια, ηθοποιός, τηλεοπτική παρουσιάστρια, μοντέλο και πρώην μέλος του ρωσο-ουκρανικού γυναικείου συγκροτήματος ΒΙΑ Γκρα (ρωσικά: ВИА Гра, Ουκρανικά: ВІА Гра). Από το 2016 η Όλγα Ρομανόφσκαγια παρουσιάζει το πρόγραμμα «Revizorro» στο κανάλι «Pyatnitsa!» («Παρασκευή!»).

Καριέρα

ВИА Гра
Η Όλγκα ήταν τραγουδίστρια στο Ρωσο-Ουκρανικό συγκρότημα ВИА Гра, από την περίοδο (2006-2007), συνέχισε σόλο καριέρα από το 2007 και έπειτα.Οι VIA Gra είναι υπό τη διεύθυνση του Κονσταντίν Μελάτζε. Οι VIA Gra τραγουδούν στα ρώσικα και, σε σπάνιες περιπτώσεις, στα αγγλικά.

Μέλη ВИА Гра

Timeline

Μέλη σε λίστα
Έρικα Γκέρτσεκ  (2013-σήμερα)  Μίσα Ρομάνοβα  (2013-σήμερα)  Αναστασία Κοζεβνίκοβα  (2013-σήμερα)Αλιόνα Βίνιτσκαγια (2000-2003)Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια (2000-2002)(2002-2006)(2009-2011)Τετιάνα Νάϊνικ (2002)Άννα Σεντοκόβα (2002-2004)Βέρα Μπρέζνιεβα (2003-2007)Σβiτλάνα Λομπόντα (2004) Αλμπίνα Τζαναμπάγεβα (2004-2012) Χριστίνα Κοτς-Γότλιπ(2006) Όλγα Ρομανόφσκαγια(2006-2007)Μεσέντα Μπαγκαουντίνοβα (2007-2009) Τατιάνα Κοτόβα (2008-2010) Σάντα Δημόπουλος (2011-2012) Γιέβα Μπουσμινά(2010-2012).

Προσωπική ζωή 
Η Όλγκα Ρομανόφσκαγια έχει δύο παιδιά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημος ιστότοπος

Ουκρανές τραγουδίστριες
Ουκρανές ηθοποιοί
Ουκρανές μοντέλα
Η Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ (πίνακας)

Η Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ (The Battle of Trafalgar) είναι ελαιογραφία, η οποία δημιουργήθηκε το 1824 από τον Ουίλλιαμ Τέρνερ. Ο πίνακας ζητήθηκε από τον Γεώργιο Δ΄ για την Βαμμένη Αίθουσα στο Greenwich, ως ένα κρεμαστό κόσμημα (κολιέ) για του Louthebourg «Τη δράση του Λόρδου Χάου (Lord Howe)» ή «την Ένδοξη Πρώτη Ιουνίου». Δείχνει το πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού Βίκτορυ (όπου το Victory μεταφραζόμενο, σημαίνει Νίκη) (HMS Victory) στη Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ. Ήταν αμφιλεγόμενος εκείνη την εποχή, δεδομένου ότι δεν θεωρήθηκε ότι είναι ιστορικά ακριβής. Ο Τέρνερ επέλεξε να συνδυάσει γεγονότα από διάφορες στιγμές της ναυμαχίας:

 Το περίφημο σήμα του Λόρδου Νέλσον («Η Αγγλία περιμένει από τον καθένα σας να επιτελέσει το καθήκον του» - («England expects that every man will do his duty»)) ανεμίζει από το πλοίο Victory (11:50). Ο Ουίλλιαμ Τέρνερ παρουσιάζει τις σημαίες σημάτων να ανεμίζουν από τον κύριο ιστό, αν και στην πραγματικότητα θα έπρεπε να είχαν ανεμίσει από τον ιστό της πρύμης και αντικαταστάθηκαν με το σινιάλο: «εμπλακείτε πιο στενά με τον εχθρό» («engage the enemy more closely»), όταν άρχισε η μάχη.
 Ο άνω-προωραίος ιστός πέφτει (13:00).
 Ο Αχιλλεύς (Achille), φλέγεται στο βάθος (αργά το απόγευμα).
 Ο Επίφοβος (Redoutable), βυθίζεται σε πρώτο πλάνο (την επομένη ημέρα).

Σημειώσεις 

Παραπομπές σημειώσεων

Παραπομπές 

  Tracy, Nicholas. Nelson's Battles: The Art of Victory in the Age of Sail.  Chatham Publishing, 1996. (p 194)
  Geoffrey Quilley, 'The Battle of the Pictures: Painting the History of Trafalgar', in David Cannadine (ed.), Trafalgar in History: A Battle and its Afterlife, (London: Macmillan, 2006), pages 121-138

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  Description page at the National Maritime Museum website.

Πίνακες του 1824
Πίνακες του Ουίλλιαμ Τέρνερ
Οράτιος Νέλσον
Πίνακες με ναυμαχίες
Πίνακες του Εθνικού Ναυτικού Μουσείου του Γκρήνουιτς
Δωρεές από τη Βασιλική Συλλογή
Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ
Ιωάννα Κουτσουραντί

Η  Ιωάννα Κουτσουραντί (τουρκικά) ή Ιωάννα Κουτσουράδη (ελληνικά)(4 Οκτωβρίου 1936) είναι Ελληνίδα φιλόσοφος. Σήμερα είναι πρόεδρος της Φιλοσοφικής Εταιρίας της Τουρκίας και τακτική καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Μαλτεπέ της Κωνσταντινούπολης.

Βιογραφικό 
Ελληνικής καταγωγής (Ρωμιά), η Κουτσουραντί γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1936 στην Κωνσταντινούπολη. Αφού τελείωσε το Ελληνικό Γυμνάσιο Θηλέων Ζάππειον στην Κωνσταντινούπολη το 1954, σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, από όπου πήρε το πτυχίο της το 1959. Το διδακτορικό της το πήρε από το ίδιο Πανεπιστήμιο το 1965. Η Ιωάννα Κουτσουραντί εργάστηκε σαν βοηθός καθηγητού στο πανεπιστήμιο που σπούδασε και στο Πανεπιστήμιο Ατατούρκ του Ερζερούμ.

Υπήρξε ιδρυτής και επικεφαλής του Τμήματος Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Χασετέπε της Άγκυρας, όπου επίσης δίδαξε ως καθηγήτρια της Φιλοσοφίας. Από το 1997 ως το 2005, η Κουτσουραντί ήταν ιδρυτική διευθύντρια του Κέντρου Ερεύνης και Εφαρμογής της Φιλοσοφίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Πανεπιστημίο Χασετέπε. Επίσης κατέχει την έδρα της Φιλοσοφίας της UNESCO από το 1998. Από το 2006, η Κουτσουραντί διδάσκει φιλοσοφία και εκτελεί καθήκοντα διευθύντριας του Κέντρου Ερεύνης και Εφαρμογής των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Πανεπιστήμιο Μαλτεπέ.

Θέσεις 
Η Ιωάννα Κουτσουραντί κατέχει την έδρα της UNESCO της Φιλοσοφίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από το 1998 στο Πανεπιστήμιο Χασετέπε και από το 2009 στο Πανεπιστήμιο Μαλτεπέ. 

Επίσης, είναι διευθύντρια του Κέντρου Ερεύνης και Εφαρμογής των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Πανεπιστήμιο Μαλτέπε. Εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολη, στο Πανεπιστήμιο Ατατούρκ, στο Πανεπιστήμιο Χασετέπε  και στο Πανεπιστήμιο Γεντιτέπε από το 1959.

Τίτλοι 
Μετάλλιο Γκαίτε (1996)
Διδάκτωρ τιμής ένεκεν, Πανεπιστήμιο Κρήτης, Ελλάς, (1996)
Βραβείο Τουρκικής Ακαδημίας Επιστημών (1996)
Βραβείο Επιστημονικού Επιτεύγματος του Πανεπιστημίου Χασετέπε (Ακαδημαϊκές χρονιές 1994-1995 και  1995–1996)
Διδάκτωρ τιμής ένεκεν, Πανεπιστήμιο Ρικάρντο Πάλμα, Λίμα, Περού (2000)
Βραβείο Ελευθερίας του Τύπου από την Ένωση Δημοσιογράφων Τουρκίας (2000)
Μεγάλος Σταυρός Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (2001)
Τιμητική Διάκριση, Βραβείο UNESCO Εκπαίδευσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (2002)
Διακεκριμένη Επισκέπτρια της Πόλης της Αβάνα (2002)
Βραβείο Επιστημονικού Επιτεύγματος Μουσταφά Ν. Παρλάρ (2003)
Μετάλλιο Αριστοτέλης της UNESCO (2003)
Βραβείο Ιατρικού Συλλόγου Ντιγιαρμπακίρ για την Ειρήνη, την Φιλία και την Δημοκρατία (2004)
Πλανητικό Βραβείο Ανθρωπιστών Φιλοσόφων του Συμβουλίου Κοσμικού Ανθρωπισμού (2005)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημο website της Φιλοσοφικής Εταιρίας της Τουρκίας 

Έλληνες πανεπιστημιακοί
Χέλμουτ Μπέργκερ

Ο Χέλμουτ Μπέργκερ (Helmut Berger, 29 Μαΐου 1944) είναι Αυστριακός ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1944 στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Το πραγματικό του όνομα είναι Helmut Steinberger.

Είχε σχέση για 12 χρόνια (1964–1976) με τον σκηνοθέτη Λουκίνο Βισκόντι και πρωταγωνίστησε σε αρκετές από τις ταινίες του. Στη συνέχεια είχε σχέση με την Μπιάνκα Τζάγκερ και τη Μαρίζα Μπέρενσον.

Γνώρισε μεγάλη επαγγελματική επιτυχία τις δεκαετίες του '60 και του '70, η μετέπειτα πορεία όμως δεν ήταν ανάλογη. Ο Μπέργκερ έπαιξε σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές, μεταξύ αυτών και η Δυναστεία, αλλά στη συνέχεια ήρθε η πτώση του. Τα τελευταία χρόνια έχει κάνει καταχρήσεις και ναρκωτικά, έχει μείνει με ελάχιστα χρήματα και έχει πάρει μέρος σε ριάλιτι.

Το 1998 δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του με τον τίτλο Ich (Εγώ).

Ενδεικτική φιλμογραφία
1969 Οι καταραμένοι
1970 Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι
1970 Ο κήπος των Φίτζι - Κοντίνι
1972 Το λυκόφως των Θεών
1973 Δεν μπορούμε να ζούμε με αναμνήσεις
1974 Η γοητεία της αμαρτίας
1976 Σαλόν Κίττυ
1978 Η Μάχη του Μάρεθ
1982 Θανάσιμο πάθος
1987 Δίχως πρόσωπο
1990 Ο Νονός III
1995 Οι γέφυρες του Μάντισον
2004 Honey baby
2014 Yves Saint Laurent

Παραπομπές

Αυστριακοί ηθοποιοί
ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Αυστρία
Κατάλογος τελικών Κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο ανδρών

Το Κύπελλο Ελλάδας στο ποδόσφαιρο ανδρών αποτελεί τον κορυφαίο θεσμό με μορφή κυπέλλου στην Ελλάδα και διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ). Η διεξαγωγή του ξεκινά στην αρχή της εκάστοτε αγωνιστικής περιόδου και ολοκληρώνεται με τον Τελικό Αγώνα, ο οποίος πραγματοποιείται συνήθως το Μάιο.

Ιστορία 
Πρώτη κυπελλούχος Ελλάδας αναδείχθηκε η ΑΕΚ, σύλλογος που ίδρυσαν Κωνσταντινουπολίτες πρόσφυγες στην Αθήνα. Από την ίδια πόλη και τον Πειραιά προέρχονταν και οι τέσσερις που κατέκτησαν τα 27 τρόπαια έως το 1969 (αντίστοιχα ΑΕΚ, Παναθηναϊκός και Εθνικός, Ολυμπιακός), ενώ ο Άρης Θεσσαλονίκης το 1970 αποτέλεσε την πρώτη ομάδα της βόρειας Ελλάδας που στέφθηκε κυπελλούχος, επικρατώντας του γείτονα ΠΑΟΚ σε έναν από τους δύο τελικούς της ιστορίας ανάμεσα σε εκπροσώπους της συμπρωτεύουσας και έναν από τους 5 που έλαβαν χώρα εκεί.

Τελικοί

Υπόμνημα

Αποτελέσματα 

Υποσημειώσεις

Αναλυτικά 
Οι σημαίες αφορούν εθνικότητα και χρησιμοποιούνται για την πληρέστερη ταξινόμηση των στοιχείων (μέσω του ρόμβου στις επικεφαλίδες).

Πηγές: ΕΠΟ, Ανδρέας Μπόμης και Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation (RSSSF), εκτός εάν αναφέρεται διαφορετικά.

 Υποσημειώσεις

Χώροι διεξαγωγής 
Αγώνες για τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας έχουν πραγματοποιηθεί σε 11 διαφορετικά σημεία 6 πόλεων της χώρας. Μόλις 8 χρονιές μονός τελικός ορίστηκε να διεξαχθεί εκτός Λεκανοπεδίου, το οποίο φιλοξενεί την κορυφαία αναμέτρηση του θεσμού 9 φορές τη δεκαετία.

Σε όλη σχεδόν την ιστορία του θεσμού, υπήρχε ένας χώρος σταθερής ή έστω συχνότατης τέλεσης του αγώνα. Αρχικά και μέχρι το 1963 ήταν το γήπεδο Παναθηναϊκού, σήμερα Απόστολος Νικολαΐδης (17 μονοί τελικοί από τους πρώτους 21, με συνεχείς 12 μεταξύ 1939 και 1956), το οποίο το διαδέχθηκε το ανακαινισμένο στάδιο Καραϊσκάκη από το 1969 και για όλη τη δεκαετία του '70 (8 στους 11). Κατόπιν τριών ετών στο Νίκος Γκούμας και με την ανέγερση του πολλαπλάσιας χωρητικότητας Ολυμπιακού σταδίου Αθηνών, αυτό αποτέλεσε –πλην δύο διοργανώσεων με διπλό τελικό– τη μόνιμη επιλογή της ΕΠΟ για τα επόμενα 14 χρόνια και ανεξαρτήτως αντιπάλων (παρότι ταυτόχρονα διατελούσε έδρα του Παναθηναϊκού και για μικρότερες περιόδους των Ολυμπιακού, ΑΕΚ). Ακολούθησε η 12ετία 1997-2008 με 9 διαφορετικά γήπεδα διεξαγωγής και για πρώτη φορά τα 3 στην επαρχία, ενώ στη συνέχεια έχει επανέλθει ο προκαθορισμός του σταδίου ΟΑΚΑ μέσω της προκήρυξης του κυπέλλου.

Σημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 ψηφιακό αρχείο Κυπέλλου Ελλάδος: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 και 14, ιστότοπος Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας
 Ανδρέας Μπόμης, Γκολ 2000 • Ένας αιώνας ποδόσφαιρο: αλμανάκ, ιστορία, σχόλια, Εκδόσεις Πελεκάνος, Αθήνα 2000, ISBN 978-000-4000-05-3
 Greece - Cup Data (from Quarterfinals on), Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος, RSSSF 
 ψηφιοποιημένο αρχείο εντύπων, ιστότοπος Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων
 ψηφιοποιημένο αρχείο εφημερίδων, ιστότοπος Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 , διοργανώτρια αρχή Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ).
Γεώργιος Λαμπρινάκος

Για τον νομάρχη με το ίδιο ονοματεπώνυμο, δείτε Γεώργιος Λαμπρινάκος (νομάρχης)

Ο Γεώργιος Λαμπρινάκος (1888 -  31 Μαρτίου 1963), του Μιχαήλ,  ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως γερουσιαστής και αργότερα ως βουλευτής.

Βιογραφία 
Ανέπτυξε δραστηριότητα στο χώρο των εμπόρων και των βιοτεχνών και υπήρξε πρόεδρος του Ταμείου Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Ελλάδος (ΤΕΒΕ) και του Εμπορικού Επιμελητηρίου των Αθηνών.

Εξελέγη γερουσιαστής με το σύλλογο βιοτεχνών και μικροεμπόρων υπηρετώντας από το 1929 ως το 1935.

Εξελέγη και βουλευτής Αττικής και Βοιωτίας στις εκλογές του 1935 με το Λαϊκό Κόμμα.

Πέθανε στην Αθήνα στις 31 Μαρτίου 1963.

Παραπομπές 

Βουλευτές Αττικοβοιωτίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Έλληνες Γερουσιαστές
Κατάλογος αγίων της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας

Ο κατάλογος συντάχθηκε βάσει της αλφαβητικής παράθεσης από την ηλεκτρονική έκδοση του Συναξαριστή των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, Εκδόσεις Δόμος 2005.

Στον κατάλογο αυτό περιλαμβάνονται οι άγιοι της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας οι οποία βρίσκονται στα Συναξάρια και Μηνιαία της Εκκλησίας. Αυτός ο κατάλογος περιορίζεται μόνο στους αγίους της (λεγόμενης) Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας, το Τυπικό της οποίας ακολουθεί αυτό του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως, και η οποίοι τιμούνται καθολικά από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Άγιοι οι οποίοι τιμώνται μόνο από Αυτοκέφαλες / Αυτόνομες Εκκλησίες (π.χ. Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, Ιαπωνική Ορθόδοξη Εκκλησία, Εκκλησία της Ελλάδας), δεν περιλαμβάνονται σε αυτόν τον κατάλογο.

Να τονιστεί επίσης ότι, αν και ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ονομάτων εορτάζουν στην αντίστοιχη ημέρα του αγίου /αγίας, αυτός δεν είναι ένας κατάλογος εορτολογίου ονομάτων, καθώς κάποια ονόματα εορτάζουν βάση γεγονότων και όχι προσώπων.

Άγιοι στην Ορθόδοξη Εκκλησία

Οι άγιοι σύμφωνα με την παράδοση της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας κατατάσσονται ως τέτοιοι χωρίς επίσημες πράξεις αναγνωρίσεως. Όμως, αυτές από τότε που υπήρξαν, απλά κατοχύρωναν και διακήρυτταν την οικουμενικότητα της απόδοσης της μνήμης του τιμώμενου αγίου / ας.

Η συγκέντρωση όλων των αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν είναι ένα έργο που μπορεί να γίνει εύκολα και με σίγουρη πληρότητα. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχει ένας και μοναδικός κατάλογος ή βιβλίο ή συλλογή που να περιέχει όλους τους αγίους, αλλά εκατοντάδες συναξάρια, βίοι και πάμπολλες εκδόσεις αυτών καθώς και μηνιαίων. Γι’ αυτό οι πηγές για τον παρόντα κατάλογο περιλαμβάνουν τα κυριότερα και κατά το δυνατόν πληρέστερα έργα. Βάση δε αποτελεί το έργο του Άγιου Νικόδημου, καθώς περιλαμβάνει βίους και μνήμη πολλών αγίων.   
Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, του Άγιου Νικόδημου του Αγιορείτη. Συγγραφή 1805, πρώτη έκδοση 1819. 
Λειτουργικά Μηνιαία της Εκκλησίας (Μηνιαία Κωνσταντινουπόλεως).
Μηνιαία, του Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανού.  Συγγραφή 1843, πρώτη έκδοση 1843, τρίτη 1863, ενδέκατη 1889.

Πηγές
Λειτουργικά Μηναία Εκκλησίας
Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού
Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού (Ψηφιακή μορφή, Εκδόσεις Δόμος, 2005)
Νέο Μαρτυρολόγιο
Μηναία 1843
Μηναία 1863
Μηναία 1889

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιολογία, Ορθόδοξη Βικιπαίδεια
Καμοάπα

Η Καμοάπα (ισπανικά: Camoapa) είναι ένας από τους έξι δήμους του Διαμερίσματος Μποάκο της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι η Καμοάπα.

Η πόλη

Πηγές
 Αγγλική Βικιπαίδεια

Κ
Κ
Prince

Ο Πρινς Ρότζερς Νέλσον (Prince Rogers Nelson, 7 Ιουνίου 1958 – 21 Απριλίου 2016), ευρύτερα γνωστός ως Prince, ήταν Αμερικανός μουσικός, τραγουδιστής, τραγουδοποιός και ηθοποιός σημαντική μορφή της ποπ μουσικής από την αρχή της δεκαετίας του 1980. Ήταν γνωστός ως ανανεωτής για το εκλεκτικό έργο του, τη σκηνική παρουσία του και την ευρεία φωνητική του γκάμα. Θεωρείται πρωτοπόρος του Minneapolis sound. Η μουσική του συνδύαζε την rock, το R&B, τη σόουλ, το funk, το hip hop, την disco και την ψυχεδελική μουσική,  την jazz και την ποπ. Στους πρώτους του δίσκους, έπαιζε ο ίδιος όλα τα μουσικά όργανα.

Μεταξύ άλλων, ο Prince είχε αποστάσει συνολικά 7 Βραβεία Grammy, 4 MTV Video Music Awards και 1 Βραβείο Όσκαρ.

Ο Prince είχε τεράστιο φωνητικό εύρος (E2-C7), κάτι που τον έχει κατατάξει 3ο στους Καλύτερους Καλλιτέχνες στον Κόσμο, μετά τον Axl Rose, και την Μαράια Κάρεϊ.

Ασθένεια και θάνατος 
Στις 15 Απριλίου, 2016 το ιδιωτικό αεροσκάφος του καλλιτέχνη αναγκάστηκε να προσγειωθεί στο Ιλινόις έτσι ώστε να λάβει ιατρική θεραπεία για συμπτώματα γρίπης. Μια ημέρα αργότερα έλαβε μέρος σε συναυλία στην Ατλάντα, Τζόρτζια. Στις 21 Απριλίου 2016 πέθανε σε ηλικία 57 ετών. Βρέθηκε αναίσθητος στην κατοικία του στο Τσανχάσεν της Μινεσότα.

Δισκογραφία

Studio albums

 For You (1978)
 Prince (1979)
 Dirty Mind (1980)
 Controversy (1981)
 1999 (1982)
 Purple Rain (1984)
 Around the World in a Day (1985)
 Parade (1986)
 Sign o' the Times (1987)
 Lovesexy (1988)
 Batman (1989)
 Graffiti Bridge (1990)
 Diamonds and Pearls (1991)
 Love Symbol Album (1992)
 Come (1994)
 The Black Album (1994)
 The Gold Experience (1995)
 Chaos and Disorder (1996)
 Emancipation (1996)
 Crystal Ball (1998)
 The Truth (1998)
 The Vault: Old Friends 4 Sale (1999)
 Rave Un2 the Joy Fantastic (1999)
 The Rainbow Children (2001)
 One Nite Alone... (2002)
 Xpectation (2003)
 N.E.W.S (2003)
 Musicology (2004)
 The Chocolate Invasion (2004)
 The Slaughterhouse (2004)
 3121 (2006)
 Planet Earth (2007)
 Lotusflow3r (2009)
 MPLSound (2009)
 20Ten (2010)
 Plectrumelectrum (2014)
 Art Official Age (2014)
 HITnRUN Phase One (2015)
 HITnRUN Phase Two (2015)

Live albums
 One Nite Alone... Live! (2002)
 One Nite Alone... The Aftershow: It Ain't Over! (2002)
 C-Note (2004)
 Indigo Nights (2008)

Remix albums
 Rave In2 the Joy Fantastic (2001)

Compilation albums
 The Hits 1 (1993)
 The Hits 2 (1993)
 The Hits/The B-Sides (1993)
 Girl 6 (1996)
 The Very Best of Prince (2001)
 Ultimate Prince (2006)

The New Power Generation albums

 Goldnigga (1993)
 Exodus (1995)
 Newpower Soul (1998)

The NPG Orchestra albums
 Kamasutra (1998)

Madhouse albums
 8 (1987)
 16 (1987)

Φιλμογραφία

Βιβλία για τον Prince

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
 
 Prince  στο Billboard.com
Prince: Biography στο Rolling Stone 

Αμερικανοί τραγουδιστές
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μουσική στη Μινεσότα
Οι αγαθοί καρποί της Γης

«Οι αγαθοί Καρποί της Γης» είναι ελαιογραφία σε καμβά που δημιούργησε η Κύπρια ζωγράφος Λουκία Νικολαΐδου-Βασιλείου μεταξύ των ετών 1933 - 1936. Εκτίθεται στην Κρατική Πινακοθήκη Σύγχρονης Κυπριακής Τέχνης.

Περιγραφή
Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε από την Λουκία Νικολαΐδου, την πρώτη γυναίκα από την Κύπρο που σπούδασε ζωγραφική στο εξωτερικό  (συγκεκριμένα στη Γαλλία), και έχει διαστάσεις 188 εκ. x 140 εκ. Στον συγκεκριμένο πίνακα είναι εμφανής η επίδραση που ασκεί στην καλλιτέχνιδα το έργο του Πολ Γκογκέν όπως αυτή εντοπίζεται στους τομείς της απόδοσης των μορφών, του θέματος και των συμβολισμών. Ο πίνακας διακρίνεται για τις μεγάλες χρωματικές επιφάνειες και για την απόδοση των γυναικείων μορφών μητέρας και κόρης, που συμβολίζουν την αναζήτηση της αθωότητας αποπνέοντας ταυτόχρονα μια αίσθηση αισθησιασμού που απουσίαζε από τις αντίστοιχες γυναικείες απεικονίσεις στα έργα άλλων Κύπριων καλλιτεχνών εκείνης της περιόδου.

Παραπομπές

Έργα ζωγραφικής
Ευφρασιανή Βασιλική

Η Ευφρασιανή Βασιλική (κροατικά: Eufrazijeva bazilika, ιταλικά: Basilica Eufrasiana) ή Καθεδρική βασιλική της Κοίμησης της Θεοτόκου είναι βασιλική στο Πόρετς, Κροατία. Ο σημερινός ναός κατασκευάστηκε τον 6ο αιώνα στη θέση ενός παλαιότερου. Το αρχιτεκτονικό συγκρότημα της βασιλικής έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO το 1997 και πέρα από την βασιλική περιλαμβάνει το σκευοφυλάκιο, το βαπτιστήριο και το κωδωνοστάσιο του επισκοπικού μεγάρου και θεωρείται ένα από τα καλύτερα σωζόμενα δείγματα πρώιμης βυζαντινής αρχιτεκτονικής.

Η Ευφρασιανή βασιλική έχει διατηρήσει το αρχικό της σχήμα, αλλά διάφορα περιστατικά, πυρκαγιές και σεισμοί έχουν αλλάξει διάφορες λεπτομέρειες. Ο σημερινός ναός είναι ο τρίτος στη σειρά που κατασκευάστηκε στο ίδιο χώρο, και αποκρύπτει τα προηγούμενα κτίρια, όπως το μωσαϊκό του πατώματος της προηγούμενης βασιλικής. Η Ευφρασιανή βασιλική είναι ο καθεδρικός ναός της ρωμαιοκαθολικής επισκοπής του Πόρετς-Πούλα.

Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κροατία
Κτίρια και κατασκευές στην Κροατία
Καθεδρικοί ναοί
Το λυκόφως των θεών (ταινία)

Το λυκόφως των θεών (πρωτότυπος τίτλος: Ludwig) είναι ιταλική ταινία του 1972 σε σκηνοθεσία του Λουκίνο Βισκόντι. 

Το θέμα της ταινίας είναι η ζωή του Λουδοβίκου Β´ της Βαυαρίας.

Πλοκή
Η ταινία ξεκινά με τη στέψη του Λουδοβίκου. Παρουσιάζονται όλα τα γεγονότα της περιόδου που ήταν βασιλιάς: ο έρωτας με την ξαδέρφη του και ο διαλυμένος αρραβώνας, η καταπιεσμένη ομοφυλοφιλία του, η πίστη του στη θρησκεία, η φιλία του με τον Ρίχαρντ Βάγκνερ, η κακή διαχείριση των οικονομικών της αυτοκρατορίας, η σοβαρή ασθένειά του και εν τέλει, η ψυχολογική κατάρρευσή του. Τότε ο Λουδοβίκος εκτοπίζεται από τον θρόνο και απομονώνεται λόγω ψυχιατρικών προβλημάτων, ώσπου καταλήγει στον μυστηριώδη θάνατό του.

Διανομή

Παραπομπές

Ιταλικές ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Ιταλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
Ιταλικές βιογραφικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι
Ταινίες του 1972
Γερμανικές βιογραφικές ταινίες
Γερμανικές ταινίες
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηρακλείου 2008–09

Για την περίοδο 2008–09, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηρακλείου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηρακλείου.

Κατηγορίες
Την περίοδο 2008-09 στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Ηρακλείου ανά κατηγορία συμμετέχουν οι σύλλογοι:

Α΄ κατηγορία

Διεξάγεται σε έναν όμιλο των 18 ομάδων. Η πρωταθλήτρια προβιβάζεται στον Όμιλο Κρήτης της Δ΄ Εθνικής.  Υποβιβάζονται τέσσερις ομάδες.

ΑΕΚ
ΑΟ Τυμπακίου
Αστέρας Μυρτιάς
Γαριπα
Δειλινά
Δίας
ΕΓΟ Ηρακλείου
Εθνικός
Ζαρός
Κεραυνός
Μαραθώνας Καλεσίων
Μινωική
ΠΑΝΟ Μαλλίων
Πατούχας Βιάννου
Ποσειδώνας
Ραύκος Αγ. Μύρωνα
Ρούβας
Τυλίσος

Β΄ κατηγορία

Διεξάγεται σε δύο ομίλους των 16 ομάδων. Οι δύο πρώτες ανεβαίνουν στην Α΄ κατηγορία.

1ος Όμιλος

Γόρτυς
Ανθεστίων
Γούβες
Δαίδαλος
Δάφνες
Διαγόρας 
Δωριέας
Ελπίδες
Καλτσέτο
Λίντο
Μεταξοχώρι
Μοίρες
Ν. Εργοτέλη
ΟΦΑ
Ρωμανός

2ος Όμιλος

Αγ. Βαρβάρα
Αγ. Δημήτριος
ΑΕΔΑ
Αθλόπολις
Ανδρογέας
ΑΟΚ
Ασήμι
Δαμάστα
Δόξα Ηρακλείου
Κορφές
Ν. Ηροδότου
Πηγαϊδάκια
Πυργιωτισσα
Ροδιά
Φαιστός
Χάνδακας
Α.ο. Αναληψης

Γ΄κατηγορία

Διεξάγεται σε δύο ομίλους των 13 και 14 ομάδων. Οι δύο πρώτες ανεβαίνουν στην Α΄ κατηγορία.

1ος Όμιλος

Αγ. Βασίλειος
Άρης Γούρνων
Ατρόμητος
Δεμάτι
Ηρακλής Ηρ.
Ηρακλής Νιπιδιτού
Θέρισος
Κοροίβος
Νέοι Μοχού
Ολυμπιακός
ΠΑΝΟΜ 2000
Πήγασος
Σκινιάς 
Χαραυγή

2ος Όμιλος

Αναγέννηση	
Αχλάδα	
Γάλια	
Γωνιές	
Κεραυνός
Κόρακας
Μάραθος
Μεγάλη Βρύση	
Νέοι Αλμυρού
Παλιανη 2008	
Πετροκεφάλι
Φόδελε
Ρόκα

Ομάδες ανώτερων κατηγοριών

Τη σεζόν 2008-09 οι παρακάτω σύλλογοι από την ΕΠΣ Ηρακλείου μετέχουν στις εθνικές κατηγορίες.
Α΄ Εθνική:
Εργοτέλης Ηρακλείου
ΟΦΗ
Γ΄ Εθνική: 
Π.Ο. Ατσαλένιος Ηρακλείου
Ολυμπιακός Χερσονήσου
Δ΄ Εθνική
Αλμυρός
Γιούχτας Αρχανών
Ένωση Ασιτών 
Ηρόδοτος Ηρακλείου
Κρουσσώνας
Μοχός
Α΄ Εθνική Γυναικών
Εργοτέλης Ηρακλείου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ε.Π.Σ. Ηρακλείου
Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2008-2009
Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2008-2009
Ελευθέριος Συναδινός

Ο Ελευθέριος Συναδινός (Άργος Ορεστικό, 6 Ιουλίου 1955) είναι Έλληνας απόστρατος στρατιωτικός και πολιτικός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1955 στο Άργος Ορεστικό, της Καστοριάς, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. 

Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1975, όπου αποφοίτησε τρία χρόνια αργότερα, το 1979 ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού. Είναι επίσης απόφοιτος όλων των σχολείων του Όπλου του, των Σχολείων Ειδικών Δυνάμεων, της Ανώτατης Σχολής Πολέμου και της Σχολής Εθνικής Άμυνας. Τέλος, έλαβε πτυχίο αλεξιπτωτιστή το 1980.

Είναι παντρεμένος και έχει 2 παιδιά.

Στρατιωτική σταδιοδρομία
Από το 1979 έως το Νοέμβριο του 2011 όταν και αποστρατεύτηκε, υπηρέτησε τον Ελληνικό Στρατό, διοικώντας διάφορα σώματα στρατού. Μεταξύ άλλων ήταν διοικητής της Ελληνικής Δύναμης Κοσόβου (ΕΛ.ΔΥ.ΚΟ.), ενώ ηταν Τμηματάρχης Σχεδίων στον Κλάδο Ολυμπιακών Αγώνων. 

Την περίοδο Μάρτιος 2009-Μάρτιος 2010, διετέλεσε Υποδιευθυντής του ΓΕΣ/ΔΕΔ, όταν προήχθη στο βαθμό του Υποστράτηγου και διορίστηκε Διευθυντής των Ειδικών Δυνάμεων. 

Τέλος από τον Μάρτιο του 2011 έως την αποστράτευση του, διετέλεσε διοικητής ΜΕΡΥΠ.

Πολιτική σταδιοδρομία
Στις Ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου του 2014, εκλέχθηκε ευρωβουλευτής της Χρυσής Αυγής. Κατά τη διάρκεια της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στις 9 Μαρτίου 2016, σε ομιλία του σχετικά με το Τουρκικό φύλο, θεωρήθηκε από τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς ότι χρησιμοποίησε ρατσιστικές εκφράσεις και αποβλήθηκε.

Στις 20 Απριλίου 2018, ο Ελευθέριος Συναδινός, αποχώρησε από την Χρυσή Αυγή, διατηρώντας την έδρα του στο Ευρωκοινοβούλιο, ως ανεξάρτητος Ευρωβουλευτής.

Στις 22 Ιουνίου 2018, στην Θεσσαλονίκη, ανακοίνωσε την ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα, την Πατριωτική Ριζοσπαστική Ένωση (ΠΑΤ.ΡΙ.Ε.).

Παραπομπές

Έλληνες αρχηγοί κομμάτων
Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Χρυσή Αυγή
Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2014-2019
Α΄ Εθνική Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών 2007-2008

Το πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου γυναικών 2007–08 ήταν το 16ο πρώταθλημα Α' Εθνικής ποδοσφαίρου γυναικών. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση έγιναν δύο όμιλοι, ο Βόρειος με 7 ομάδες και ο Νότιος με 9 ομάδες. 2 ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στην τελική φάση, όπου έδωσαν διπλούς νοκ-άουτ αγώνες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ για τέταρτη φορά στην ιστορία του.

Α' φάση

1ος όμιλος

2ος όμιλος 

 Η Νίκη Καλαμάτας έχει δύο μηδενισμούς  και -6 βαθμούς
 Ο Αχελώος Νεοχωρίου παραιτήθηκε από το Πρωτάθλημα. Όλοι οι αγώνες του κατοχυρώθηκαν υπέρ των αντιπάλων του με 0-3.

Τελική φάση

Ημιτελικοί 

|}

Μικρός τελικός 

|}

Μεγάλος τελικός 

|}

Τελική κατάταξη

Πηγές 

Βαθμολογία 1ου ομίλου Ιστότοπος epo.gr
Βαθμολογία 2ου ομίλου Ιστότοπος epo.gr
Πρωτάθλημα γυναικών 2007-08 στον ιστότοπο rsssf.com
Αποτελέσματα και βαθμολογία 2ου ομίλου στον ιστότοπο της ομάδας "Κρήσσες Ρεθύμνου"

Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2007-2008
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου γυναικών
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αρκαδίας 2012–13

Για την περίοδο 2012–13, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αρκαδίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Αρκαδίας.

Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Α.Ο. Φαλαισίας. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Παναρκαδικός Α.Ο..

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ε.Π.Σ. Αρκαδίας
Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013
Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2012-2013