joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Χρήστος Ευαγγελίδης

Ο Χρήστος Ευαγγελίδης (1809 - 1881) ήταν σπουδαίος εκπαιδευτικός του 19ου αιώνα, γνωστός από το Ελληνικό Λύκειο Ευαγγελίδου που ίδρυσε και διεύθυνε στην Ερμούπολη.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1809. Με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, η οικογένειά του αναγκάστηκε να καταφύγει για λόγους ασφαλείας στη Χίο. Με την καταστροφή της Χίου το 1822 ο νεαρός τότε Χρήστος έμεινε ορφανός από γονείς και τον περιέθαλψε η οικογένεια του Αμερικανού Σάμιουελ Γουόρντ, του νεώτερου (Samuel Ward jr.), ο οποίος περιόδευε στην Ευρώπη για δουλειές. Τελικά ο Σάμιουελ Γουόρντ και η σύζυγός του, πήραν μαζί τους τον μικρό Χρήστο στη Νέα Υόρκη και τον ανέθρεψαν μαζί με τα δικά τους παιδιά. Συναναστράφηκε έτσι με την κόρη του Σάμιουελ, Τζούλια Γουόρντ Χάου (Julia Ward Howe), την οποία αργότερα σε επιστολές αποκαλεί «αδελφή». Ανατράφηκε κατ' ουσίαν σε ένα αυστηρό αγγλικανικό προτεσταντικό περιβάλλον που αργότερα σημάδεψε την εξέλιξή του. 

Αναφέρεται ότι είχε ένα γιο που εργαζόταν στη Νέα Υόρκη ως δημοσιογράφος με το όνομα Α. Χ. Ευαγγελίδης (A. C. Evangelides).

Σπούδασε φιλολογία και παιδαγωγική στις ΗΠΑ και πρωτοστάτησε στην καλλιέργεια φιλελληνικού κινήματος διοργανώνοντας περιοδείες και διαλέξεις σε διάφορες πόλεις. Το 1839 μετέβη στη Ελλάδα και μετά από διάφορες περιπλανήσεις εγκαταστάθηκε στη Σύρο μετά από υπόδειξη του Νεόφυτου Βάμβα. Εκεί, μετά από αρκετές προσπάθειες ίδρυσε το Ελληνικό Λύκειο, το 1842 με παράλληλη λειτουργία οικοτροφείου για τις εύπορες οικογένειες. Ήταν ο πρώτος που εισήγαγε νέες και πρωτοποριακές παιδαγωγικές μεθόδους για την εποχή εκείνη, όπως οι μαθητικές εφημερίδες, μαθητικές θεατρικές παραστάσεις και οι διοργανώσεις μαθητικών διαλέξεων. Ο Χρήστος Ευαγγελίδης, ορμώμενος από την ελπίδα του για απελευθέρωση της ιδιαίτερης πατρίδας του (Μακεδονίας), είχε καταστεί φορέας της «Μεγάλης Ιδέας», την οποία εμφυσούσε και στους μαθητές του. Κατηγορήθηκε ωστόσο, για την προτεσταντική χροιά της αγωγής του λυκείου, στο οποίο και δίδασκε και για τη συνεργασία με το Φιλελληνικό Παιδαγωγείο της αγγλικανικής ιεραποστολής. 

Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο επίσης Μακεδονικής καταγωγής Δημήτριος Βικέλας και ο Εμμανουήλ Ροΐδης.

Ο Χρήστος Ευαγγελίδης διετέλεσε επίσης, υποπρόξενος των ΗΠΑ στην Ερμούπολη την περίοδο 1865-1870.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1881.

Αναφορές
 Εμμανουήλ Ροΐδης, Βιογραφικόν Σημείωμα
 Θεαμαπάτες & Δικτυώματα, 24 Ιουλίου 2002
 The First Greek Church in New York, Matthew Namee
 Famous American-Greeks, Thomas Burgess
 Julia Ward Howe, 1819-1910, σ. 42
 Κώστας Απέργης, Nα σώσουμε την αρχιτεκτονική μας κληρονομιά, δεκαπενθήμερη εφημερίδα Σύρου, Άποψη
  Tο Ελληνικόν Λύκειον Ερμουπόλεως και η προτεσταντική αγωγή του Εμμ. Ροΐδη, Αντώνης Λ. Σμυρναίος
 From the oak to the olive: A plain record of a pleasant journey, Julia WArd Howe, σ. 167
 Πανδέκτης, φωτογραφία του Χρήστου Ευαγγελίδη
 Πανδέκτης, φωτογραφία του Χρήστου Ευαγγελίδη

Εξωτετρικοί σύνδεσμοι
Χρήστος Ευαγγελίδης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Ευαγγελίδης
Έλληνες εκπαιδευτικοί
Αυλίδα

Η Αυλίδα ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη γνωστή από τον Τρωικό πόλεμο ως το λιμάνι από το οποίο αναχώρησε ο στόλος των Αχαιών. Σύμφωνα με τον μύθο κατά την παραμονή των Αχαιών στην Αυλίδα, ο Αγαμέμνονας έλαβε χρησμό πως έπρεπε να θυσιάσει την κόρη του Ιφιγένεια στον ναό της Αυλίδιας Άρτεμης για να φυσήξει ευνοϊκός άνεμος και να μπορέσει να αναχωρήσει ο στόλος.  Από τις αρχαίες περιγραφές φαίνεται πως η πόλη βρισκόταν κοντά στις ακτές του Ευβοϊκού κόλπου ανάμεσα στους όρμους μεγάλο και μικρό Βαθύ, πολύ κοντά στην Χαλκίδα. Ήταν χτισμένη σε βραχώδη λόφο, κάτι που φαίνεται και από τον χαρακτηρισμό της από τον Όμηρο ως Πετρόεσσας αλλά και από τον Στράβωνα ως «πετρῶδες χωρίον».  Η πόλη τα επόμενα χρόνια αποτελούσε επίνειο της Τανάγρας. Το όνομά της σύμφωνα με την μυθολογία οφειλόταν στην Αυλίδα,  κόρη του μυθικού βασιλιά της Θήβας Ωγύγου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στην Αυλίδα

Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Κωνσταντίνος Θ. Κολοκοτρώνης



Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1810 στη Ζάκυνθο και ήταν το τρίτο παιδί του οπλαρχηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και της Αικατερίνης Καρούσου. Ήταν γνωστός και με το παρωνύμιο "Κολλίνος". Αδέλφια του ήταν ο Πάνος, ο Γιάννης και η Ελένη. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στη Ζάκυνθο, αργότερα στη Κέρκυρα και τέλος σπούδασε νομικά στο Παρίσι. Το 1824 ανέλαβε το στρατιωτικό σώμα του αδελφού του Πάνου ο οποίος είχε σκοτωθεί, ενώ αργότερα έγινε φρούραρχος Τριπολιτσάς. Τέλος κατατάχτηκε στο σώμα του Φαβιέρου.

Χρημάτισε πληρεξούσιος Γορτυνίας στην Εθνοσυνέλευση του 1843 στην Αθήνα, υπουργός Δικαιοσύνης το 1847 στην Κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη και υπουργός Εξωτερικών το 1848 στην Κυβέρνηση Γεωργίου Κουντουριώτη.

Παντρεύτηκε τη Ραλλού Καρατζά και απέκτησε μαζί της τέσσερα παιδιά τον Θεόδωρο, τη Σμαράγδα, την Ελένη και την Αικατερίνη.

Βιβλιογραφικές πηγές
Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού, Κολοκοτρώνης Κολίνος – Κωνσταντίνος (1810-1848)
Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.49

Αγωνιστές του 1821
Έλληνες πληρεξούσιοι
Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Κωνσταντινος
Εμμανουήλ Μανιτάκης

Ο συνταγματάρχης Εμμανουήλ Μανιτάκης (1809 - 1883) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και στρατιωτικός του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Κυδωνία της Κρήτης το 1809. Θείος του ήταν ο βαθύπλουτος Εμμανουήλ Καλλέργης που ζούσε στην Ρωσία και ανέλαβε τον Μανιτάκη από παιδί. Στο περιβάλλον αυτό ο Μανιτάκης έλαβε άριστη παιδεία. Μετά τις εγκυκλοπαιδικές του σπουδές στο Παρίσι εντάχτηκε στην Στρατιωτική Σχολή του Μετς, από την οποία αποφοίτησε στα μηχανικά. 

Επέστρεψε στην Ελλάδα και κατατάχτηκε στο μηχανικό σώμα με βαθμό ανθυπολοχαγού, και προάχθηκε στην διάρκεια της υπηρεσίας του μέχρι τον βαθμό του Συνταγματάρχη. 

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 4 Μαΐου 1883.

Πηγές 
 

Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Κλεάνθης Τριαντάφυλλος

Ο Κλεάνθης Τριαντάφυλλος (1850 - 25 Μαΐου 1889) ήταν Έλληνας σατιρικός ποιητής και δημοσιογράφος του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Απολλωνία της Σίφνου το 1850. Σπούδασε δάσκαλος, όπως ο πατέρας του, και διορίστηκε στην Άνδρο. Εκεί έμαθε γαλλικά και μετέφρασε γαλλικά ποιήματα, όπως την Απελπισία του Λαμαρτίνου. Στη συνέχεια πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνεργάστηκε με τα έντυπα Νεολόγος, Κουδουνάτος, Σάλπιγξ και Διογένης. Εκεί εξέδωσε και μια ποιητική συλλογή ανώνυμα. Εξαιτίας του καυστικού του ύφους διώχθηκε από τις οθωμανικές αρχές και κατέφυγε στην Αθήνα. Το 1878 μαζί με τον Βλάση Γαβριηλίδη ίδρυσε το προοδευτικό πολιτικό και σατιρικό περιοδικό Ραμπαγάς, από την ομώνυμη κωμωδία του Βικτοριέν Σαρντού, που τότε είχε μεταφραστεί από τον Ιωάννη Καμπούρογλου, αλλά είχε απαγορευτεί από την κυβέρνηση Κουμουνδούρου. Από το όνομα του περιοδικού ο Κλεάνθης Τριαντάφυλλος έγινε γνωστός με το ψευδώνυμο "Ραμπαγάς".

Το περιοδικό προκάλεσε αντιδράσεις και οδήγησε σε φυλάκιση των εκδοτών του. Συνέχισε την έκδοση του, όμως, και μετά την αποχώρηση του Γαβριηλίδη, το 1880. Το 1881 έπεσε θύμα δολοφονικής απόπειρας. Μετά από οκτάμηνη διακοπή, λόγω οικονομικών προβλημάτων, το 1887 συνέχισε την έκδοση του Ραμπαγά σε συνεργασία με τον Ρόκκο Χοϊδά. Ο Χοϊδάς δημοσίευσε δύο άρθρα που θεωρήθηκαν υβριστικά για τον βασιλιά και γι' αυτό φυλακίστηκαν και οι δύο. Αποφυλακίστηκε μετά από έξι μήνες και στις 25 Μαΐου 1889 ο Τριαντάφυλλος αυτοκτόνησε. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από σοβαρή ψυχική διαταραχή.

Έργο 
Με τον Ραμπαγά συνεργάστηκαν ποιητές, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Γεώργιος Δροσίνης και ο Νίκος Καμπάς, και έτσι το περιοδικό αποτέλεσε πρόδρομο για τη Νέα Αθηναϊκή Σχολή. Η συμβολή του Κλεάνθη Τριαντάφυλλου στη λογοτεχνία βρίσκεται στα σατιρικά ποιήματα που δημοσίευσε στο περιοδικό του, καθώς και στις μεταφράσεις ποιημάτων του Βερανζέρου.

Παραπομπές

Πηγές 

 Τριαντάφυλλος Κλεάνθης Βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
 Βιογραφία από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου
 

Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες δημοσιογράφοι
Άλντο Μόρο

Ο Άλντο Μόρο (Aldo Moro, 23 Σεπτεμβρίου 1916 - 9 Μαΐου 1978) ήταν Ιταλός πολιτικός και πρωθυπουργός της Ιταλίας από το 1963 - 1968 και από το 1974 - 1976. Γεννήθηκε στην πόλη Μάγκλι της επαρχίας του Λέτσε το 1916 και δολοφονήθηκε στην Ρώμη το 1978. Ήταν ένα από τα πιo σημαντικά μέλη των Χριστιανοδημοκρατών. Απήχθη στις 16 Μαρτίου 1978, από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες (BR - Brigate Rosse), και δολοφονήθηκε μετά από 54 ημέρες αιχμαλωσίας.

Πολιτική καριέρα 
Ο Άλντο Μόρο σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Μπάρι όπου αργότερα έλαβε θέση τακτικού καθηγητή.Το 1941 αρχίζει την ενασχόλησή του με την 
πολιτική καθώς εκλέγεται πρόεδρος της Ομοσπονδίας των Καθολικών Φοιτητών του Πανεπιστημίου. Μετά από αρκετά χρόνια, κατά τα οποία ακολουθεί μια λαμπρή καριέρα ακαδημαϊκού, το 1946, ο Μόρο εκλέγεται μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης που βοήθησε στη σύνταξη του νέου Ιταλικού Συντάγματος.Το 1948 εκλέγεται μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων όπου υπηρέτησε, ως μέλος, μέχρι το βίαιο θάνατό του το 1978. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ήταν ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς ηγέτες.
Ο αρχηγός του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Ενρίκο Μπερλινγουέρ, το οποίο είχε λάβει 34,4% των ψήφων στις εκλογές του Ιουνίου του 1976 , είχε προτείνει την συνεργασία μεταξύ των Κομμουνιστών και των Χριστιανοδημοκρατών, σε μια περίοδο σοβαρής οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης στην Ιταλία. Ο Μόρο τότε, ήταν ένας από εκείνους που βοήθησε να βρεθεί τρόπος ώστε να σχηματισθεί τελικά μια κυβέρνηση «εθνικής αλληλεγγύης», ως πρόεδρος των Χριστιανοδημοκρατών. Επικεφαλής της κοινοβουλευτικής συμμαχίας υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της χώρας από το 1963 ως το 1968, και πάλι από το 1974 ως το 1976.

Απαγωγή και δολοφονία 

Στις 16 Μαρτίου 1978 οι Ερυθρές Ταξιαρχίες (ένοπλη οργάνωση κομμουνιστικών πεποιθήσεων) εκτελούν τους πέντε σωματοφύλακες του Μόρο και απαγάγουν τον ίδιο. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ζητούν ως αντάλλαγμα για την απελευθέρωση του πολιτικού και πρώην πρωθυπουργού την απελευθέρωση όλων των ιδρυτικών μελών των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Μετά από 54 ημέρες κράτησης ο Μόρο δολοφονήθηκε μέσα ή κοντά στη Ρώμη στις 9 Μαΐου 1978. Το πτώμα του βρέθηκε αργότερα την ίδια ημέρα σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο.

Παραπομπές

Πηγές-Συνδέσεις 

 εφ. "Το Βήμα": Όμηρός μας ο Αλντο Μόρο 

Πρωθυπουργοί της Ιταλίας
Δολοφονίες στην Ιταλία
Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα
Τζουζέπε Γκαριμπάλντι

Ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι (παλαιότερα και Ιωσήφ Γαριβάλδης, ιταλ. Giuseppe Garibaldi, 4 Ιουλίου 1807 - 2 Ιουνίου 1882) ήταν σημαντική στρατιωτική και πολιτική φυσιογνωμία της Ιταλίας, καθώς και ήρωας του Ιταλικού πολέμου της Ανεξαρτησίας. Συμμετείχε επίσης στον Εμφύλιο Πόλεμο της Ουρουγουάης στο πλευρό του Κόμματος Κολοράντο, το οποίο και επικράτησε. Έχει λάβει το προσωνύμιο του "Ήρωα των Δύο Κόσμων" για τη συμμετοχή του στους δύο αυτούς πολέμους, ενώ για τους Ιταλούς θεωρείται εθνικός ήρωας.

Βιογραφία 
Ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1807 στη Νίκαια της Γαλλίας. Από νεαρή σχετικά ηλικία συμμετείχε στην οργάνωση του επαναστάτη Τζουζέπε Ματσίνι "Νέα Ιταλία", που είχε ως απώτερο σκοπό την ένωση της Ιταλίας. Αργότερα, συνάντησε τον Ματσίνι στη Γενεύη, ενώ ύστερα, εντάχθηκε στο κόμμα των Καρμπονάρι. Τον Φεβρουάριο του 1834, συμμετείχε μαζί με τους Καρμπονάρι σε μια αποτυχημένη επανάσταση στο Πεδεμόντιο. Ο Γκαριμπάλντι ταξίδεψε αρχικά στην Τυνησία, ενώ αργότερα ταξίδεψε στη Βραζιλία, όπου συμμετείχε στον αγώνα για ανεξαρτησία της επαρχίας Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Εκεί γνώρισε την Άννα Ριμπέιρο ντα Σίλβα, την οποία και παντρεύτηκε το 1842. Το 1841, το ζευγάρι μετακόμισε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης, όπου και παντρεύτηκαν εκεί, ενώ απέκτησαν και τέσσερα παιδιά. Εκεί, συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο της Ουρουγουάης με το κόμμα των Κολοράντο, οι οποίου και νίκησαν. Με την εκλογή του Πάπα Πίου Θ΄, η οποία προκάλεσε αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας στους Ιταλούς πατριώτες, ο οποίος και έχρισε τον Γκαριμπάλντι ως νούντσιο στο Ρίο ντε Τζανέιρο, και με το ξέσπασμα επανάστασης στο Παλέρμο το 1848, ο Γκαριμπάλντι αναχώρησε για την Ιταλία. Αν και ο πρώτος πόλεμος για την Ανεξαρτησία απέναντι στην Αυστριακή Αυτοκρατορία ήταν ανεπιτυχής, ο δεύτερος πόλεμος στέφθηκε με επιτυχία και προκάλεσε την δημιουργία του Βασιλείου της Ιταλίας. Στον δεύτερο πόλεμο της Ανεξαρτησίας, ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι συμμετείχε με τους Καρμπονάρι αλλά και με το εθελοντικό σώμα που δημιούργησε, γνωστό ως "Κυνηγοί των Άλπεων", με το οποίο και νίκησε τους Αυστριακούς στο Βαρέζε και στο Κόμο. Σε συνάντησή του το 1860 με τον βασιλιά Βιττόριο Εμμανουέλε Β', ο Γκαριμπάλντι τον αναγνώρισε ως βασιλιά. Ο Γκαριμπάλντι διετέλεσε επίσης βουλευτής στο Ιταλικό Κοινοβούλιο. Ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι πέθανε στις 2 Ιουνίου 1882 στο νησί Καπρέρα, κοντά στη Σαρδηνία, σε ηλικία 74 ετών.

Παραπομπές

Ιταλοί στρατιωτικοί
Ιστορία της Ιταλίας
Καρμπονάροι
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2004-2005

Το Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών για τη σαιζόν 2004-2005 πραγματοποιήθηκε σε μορφή Φάιναλ–8, και έλαβε χώρα στο Ρέθυμνο 31 Μαρτίου με 3 Απριλίου του 2005. Στην τελική φάση έλαβαν μέρος οι ομάδες που κατέλαβαν τις 7 πρώτες θέσεις στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος καθώς και η οικοδέσποινα του θεσμού Ο.ΠΕ. Ρεθύμνου, που υποβιβάστηκε. Νικήτρια αναδείχτηκε η ομάδα του Ηρακλή, ενώ ΜVP της διοργάνωσης αναδείχτηκε ο Μάριος Γκιούρδας.

Αγώνες

Προημιτελικοί

Ημιτελικοί

Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 3 Απριλίου 2005 στο Ρέθυμνο, στο Γυμναστήριο "Μελίνα Μερκούρη". Ο Ηρακλής επεκράτησε με 3−0 του Ολυμπιακού και κατέκτησε το 4ο κυπελλο στην ιστορία του.
{| class="wikitable" style="text-align: center; font-size:95%"
|-
!width="130"  | 
!width="45"  | Σκορ
!width="130"  | 
!width="190"  | Σετ
|-
|align="right"| Ηρακλής
| 3−0
|align="left"| Ολυμπιακός 
| 27-25, 25-20, 25-21
|}
 MVP:  Μάριος Γκιούρδας (Ηρακλής)
 Διαιτητές: Καραμπέτσος, Λέκκας.
 Συνθέσεις:
 Ηρακλής (Λεώνης): Γκιούρδας 14π., Χοφ 5, Κράβαρικ 7, Στάνλεϊ 14, Μπάεφ 13, Μπολ 5, Μπρουκς (λ. – 54% υπ.), Ιωαννίδης, Μπαρμπούδης.
 (Κουέγιο): Χριστοφιδέλης 2, Μιλίνκοβιτς 15, Ντιρσέου 12, Κουρνέτας 3, Χατζηαντωνίου 5, Τσακιρόπουλος 6 / Δημητρακόπουλος (λ. – 45% υπ.), Κοτσιλιάνος, Ντράγκοβιτς 2, Αλεξανδρόπουλος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστότοπος archive.sport.gr

2004 2005
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2004 2005
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2004 2005
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2005-2006

Το Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών για τη σαιζόν 2005-2006 πραγματοποιήθηκε σε μορφή Φάιναλ−8, και έλαβε χώρα στην Αμαλιάδα 30 Μαρτίου με 2 Απριλίου του 2006. Στην τελική φάση έλαβαν μέρος οι ομάδες που κατέλαβαν τις 8 πρώτες θέσεις στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος. Το κύπελλο κατέκτησε για 3η συνεχή χρονιά και τέταρτη σε πέντε χρόνια η ομάδα του Ηρακλή, ενώ ΜVP της διοργάνωσης αναδείχτηκε ο Κλέιτον Στάνλεϊ.

Αγώνες

Προημιτελικοί

Ημιτελικοί

Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 2 Απριλίου 2006 στην Αμαλιάδα, στο Γυμναστήριο Αμαλιάδας. Ο Ηρακλής επικράτησε με 3−0 του Παναθηναϊκού και κατέκτησε το 5ο κύπελο στην ιστορία του.
{| class="wikitable" style="text-align: center; font-size:95%"
|-
!width="130"  | 
!width="45"  | Σκορ
!width="130"  | 
!width="190"  | Σετ
|-
|align="right"| Ηρακλής
|3−0
|align="left"| Παναθηναϊκός 
| 25-19, 25-17, 25-22
|}

 MVP:  Κλέιτον Στάνλεϊ (Ηρακλής)
 Διαιτητές: Ιορδανίδης, Δεληκωστίδης.
 Συνθέσεις:
 Ηρακλής (Λεώνης): Μπολ 5, Γκιούρδας 10, Μπρουκς 12, Κράβαρικ 6, Χοφ 7, Στάνλεϊ 12 / Δημητρακόπουλος (λ. − 62% υποδοχή), Ιωαννίδης, Ντίαζ
 (Βέμπερ): Ανδρεάδης, Μαρσέλο 2, Γκόμεζ 12, Πανταλέων 3, Ντάντε 12, Μπάεφ 3 / Στεφάνου (λ. − 56% υποδοχή), Λάππας 6, Ντονάς 1, Ψάρρας Αθ., Σμαραγδής 4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστότοπος archive.sport.gr

2005 2006
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2005 2006
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2005 2006
Κωνσταντίνος Μιχαήλ

Ο Κωνσταντίνος Μιχαήλ (1751 - 1816) ήταν λόγιος και ιατροφιλόσοφος από την Καστοριά.

Η ζωή του
Ο Κωνσταντίνος Μιχαήλ γεννήθηκε το 1751. Παρακολούθησε τα πρώτα του μαθήματα στα σχολεία της Καστοριάς και της Σιάτιστας. Παρακολούθησε τα εγκύκλια μαθήματα κοντά στον Μιχαήλ Παπαγεωργίου τον Σιατιστινό. Στη συνέχεια σπούδασε φιλοσοφία και ιατρική στη Βιέννη. Παρέμεινε εκεί, όπου εργάστηκε ως ιατρός και παράλληλα εντριφούσε σε φιλολογικές δραστηριότητες. 

Έκανε την εμφάνισή του στα γράμματα στα 1779 σε ηλικία 28 ετών με τη δημοσίευση ενός επιγράμματος στο βιβλίο του Θωμά Δημητρίου στου Σιατιστέα, όπου χαρακτηρίζεται «λογιώτατος». Σε ηλικία 34 ετών, το 1785, μετέφρασε και τύπωσε το βιβλίο «Εγχειρίδιον του εν ιατροίς σοφωτάτου Τισσότου...», όταν ακόμη ήταν φοιτητής, όπως ο ίδιος σημειώνει στον τίτλο του βιβλίου και στον κείμενο προς τον αναγνώστη.

Στα 1794 έγραψε και εξέδωσε το βιβλίο «Διαιτητική, ής προτέτακται και Ιστορία συνοπτική περί αρχής και προόδου της ιατρικής επιστήμης και τινων περί αυτήν ευδοκιμησάντων ανδρών, εκ παλαιών τε και νεωτέρων συνερανισθεία, εν Βιέννη, 1794, εκ της τυπογραφίας Ιωσήφ του Βαουμαϊστέρου».
 
Ο Κωνσταντίνος Μιχαήλ δώρησε σημαντικά ποσά από την περιουσία του σε σχολεία της Καστοριάς. Επίσης, δώρησε 600 αντίτυπα του βιβλίου του «εγχειρίδιον του εν ιατροίς σοφωτάτου Τισσότου...», εκ των οποίων όπως έχει γραφεί από ιστορικούς μελετητές πολλά σ'ωζονται στη γενέτειρά του μέχρι σήμερα.

Με το συγγραφικό του έργο κατατάσσεται μεταξύ των επιφανεστέρων λογίων της εποχής της Νεοελληνικής Αναγέννησης.

Πέθανε στη Βιέννη την 27 Νοεμβρίου του 1816.

Εργογραφία
 Διαιτητική, Βιέννη 1794
 Εγχειρίδιο του εν ιατροίς σοφωτάτου Τισσότου , (μετάφραση)

Πηγές
 Καθημερινή εφημερίδα 7 ημέρες, Αφιέρωμα: Καστοριά, η Βυζαντινή και μεταβυζαντινή πόλη, Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 1995
Δημήτριος Καραμπερόπουλος, Η πρώτη Ιστορία της Ιατρικής στην ελληνική γλώσσα. Παράρτημα: Κωνσταντίνου Μιχαήλ, Συνοπτική Ιστορία της Ιατρικής, Βιέννη 1794, Εκδόσεις Α. Σταμούλης, Αθήνα-Πειραιάς, 1994.

Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες ιατροφιλόσοφοι
Έλληνες ιατροί του 18ου αιώνα
Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα

Καστοριανοί
Μακεδόνες
Κωνική φιάλη

Η κωνική φιάλη (ή φιάλη Erlenmeyer) είναι μέρος του εργαστηριακού εξοπλισμού ενός εργαστηρίου χημείας. Είναι γυάλινο κωνικό αντικείμενο με λαιμό που προεξέχει στην κορυφή της για να επιτρέπει το κράτημα της φιάλης από αυτόν. Το σχήμα της επιτρέπει την εύκολη ανάδευση του διαλύματος που περιέχει, κάτι που γίνεται κρατώντας την φιάλη από τον λαιμό και περιστρέφοντας ελαφρά. 

Η φιάλη συνήθως έχει σημειωμένες ενδείξεις όγκου στην μία πλευρά για να μπορεί ο χρήστης να ελέγχει χοντρικά την ποσότητα του υγρού που περιέχει. Ο υπολογισμός της ποσότητας με βάση τις ενδείξεις της κωνικής φιάλης δεν είναι ακριβής. Στην περίπτωση που απαιτείται μεγαλύτερη ακρίβεια στην ποσότητα του υγρού μεταφέρεται υγρό σε αυτή με δοχεία ακριβείας όπως ο ογκομετρικός κύλινδρος ή κάποιο σιφώνιο το οποίο συλλέγει την ποσότητα του υγρού με την βοήθεια ειδικής τρόμπας. 

Η κωνική φιάλη χρησιμοποιείται κυρίως σε εργαστήρια χημείας και βιολογίας, αλλά συναντάται επίσης σε ιατρικά εργαστήρια, σε σχολικά εργαστήρια σε φαρμακευτικά εργαστήρια αλλά και ως οικιακό σκεύος για  μαγειρική χρήση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Πανεπιστήμιο Πατρών Όργανα εργαστηρίου χημείας
Κωνική φιάλη (Erlenmeyer flask) 

Όργανα εργαστηρίου χημείας
Βλαδίμηρος Κολοκοτρώνης

Ο Βλαδίμηρος Κολοκοτρώνης (1892 - Μάιος 1970) ήταν σημαντικός Έλληνας υποστράτηγος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, αρχηγού της αστυνομίας Αθηνών. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη, βουλευτή και αξιωματικού του στρατού, και δισέγγονος του αρχιστράτηγου Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ενώ από την πλευρά της γιαγιάς του καταγόταν από την αριστοκρατική φαναριώτικη οικογένεια Καρατζά.

Ακολούθησε την στρατιωτική παράδοση της οικογένειας και εισήλθε στη σχολή Ευελπίδων, απ' όπου και αποφοίτησε ως αρχηγός της τάξης του. Το 1923 έγινε αντισυνταγματάρχης, το 1925 συνταγματάρχης λαμβάνοντας παράλληλα μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στην Μικρασιατική Εκστρατεία. Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου πολέμησε στο μακεδονικό μέτωπο, σε γερμανική επίθεση με χημικά, προσβλήθηκε από αέριο μουστάρδας με αποτέλεσμα οι πνεύμονές του να υποστούν ανεπανόρθωτες βλάβες. Ανέλαβε κατά καιρούς πολλές στρατιωτικές θέσεις και το 1930 προήχθη σε υποστράτηγο ως ανάπηρος πολέμου.

Ανέπτυξε αξιόλογη δραστηριότητα συμμετέχοντας στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσού, στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος και στον Πατριωτικό Όμιλο Απογόνων του 1821. Εντυπωσιακή ήταν η φυσιογνωμική ομοιότητα με τον προπάππο του, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.

Απεβίωσε στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στις 13 Μαΐου 1970 στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος και δεν είχε παιδιά.

Πηγές

Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Βλαδιμηρος
Βρυκούς

Η Βρυκούς () ήταν μία από τις τέσσερις αρχαίες πόλεις της νήσου Καρπάθου που όλες μαζί αποτελούσαν την Καρπαθιακή τετράπολη. Βρισκόταν στη βόρεια ακτή του νησιού στη σημερινή χερσόνησο της Βρουκούντας (ακριβέστερα χερσόνησο του Νεππορείου). Στη χερσόνησο αυτή υπάρχει νεκρόπολη και ερείπια αρχαιοελληνικού και ελληνιστικού οικισμού, ενώ έχουν βρεθεί και πολλές επιγραφές. 

Σύμφωνα με ψήφισμα του Δήμου των Βρυκουντίων στην πόλη τελούνταν αγώνες αφιερωμένοι στον Ασκληπιό όπου συμμετείχαν και οι τέσσερις Καρπαθιακές πόλεις. Η Βρυκούς πιστεύεται ότι εγκαταλείφθηκε τον 7ο αιώνα μ.Χ. λόγω των αραβικών επιδρομών ή ότι καταστράφηκε από σεισμό. 

Η πιο γνωστή επιγραφή που έχει βρεθεί είναι το λεγόμενο "Δωρικό" ψήφισμα το οποίο αναφέρεται στον Σάμιο γιατρό Μηνόκριτο γιο του Μητρόδωρου που είχε ασκήσει την ιατρική στη Βρυκούντα για περισσότερα από είκοσι χρόνια. Σύμφωνα με το ψήφισμα αυτό ο Μηνόκριτος τιμήθηκε για τις καλές του υπηρεσίες προς τον Δήμο με δημόσιο έπαινο και με χρυσό στεφάνι, ενώ του δινόταν το δικαίωμα να συμμετέχει στις ιερές τελετές και στις γιορτές της πόλης. Τέλος μαρμάρινη στήλη που έφερε εγχάρακτο το ψήφισμα αυτό τοποθετήθηκε στον περίβολο του ναού του Πορθμίου Ποσειδώνος που εκτιμάτα ότι βρισκόταν στην Καρπαθιακή ακτή του στενού της Σαρίας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφικές Πηγές 
Εμμανουήλ Μανωλακάκη, Καρπαθιακά, Εκ του τυπογραφείου Α. Καλαράκη, Εν Αθήναις 1896

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Ιστορία της Καρπάθου
Όλυμπος Καρπάθου
Δωρικές αποικίες
Θησαυρός της Κεφαλληνίας (1935)

Με την ονομασία Θησαυρός της Κεφαλληνίας (1935) φέρεται ένα σύνολο αρχαίων ελληνικών νομισμάτων που βρέθηκε – κατασχέθηκε στη Σάμη της Κεφαλληνίας  το 1935, εξ ου και η ονομασία του.

Συγκεκριμένα ο θησαυρός αυτός αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου θησαυρού που δυστυχώς χάθηκε. Ο υφιστάμενος αυτός θησαυρός περιλαμβάνει 50 αργυρούς στατήρες που δίνουν μια εξαιρετική εικόνα της κυκλοφορίας των αρχαίων ελληνικών νομισμάτων στον δυτικό ελλαδικό χώρο περίπου τον 3ο αιώνα π.Χ. στον οποίο και ανάγεται η χρονολόγηση του θησαυρού. 

Ανάμεσα στους στατήρες αυτούς περιλαμβάνονται και κοπές που έχουν γίνει σε αρχαίες πόλεις της Ηπείρου μεταξύ των οποίων του Ανακτορίου, του Θυρρείου, του Δυρραχείου και κάποιων νήσων του Ιονίου όπως της Λευκάδας και της Κέρκυρας. Εξ αυτών ιδιαίτερο νομισματικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι στατήρες της Κορίνθου που απεικονίζουν την Αθηνά και τον Πήγασο, οι αποκαλούμενοι «πόλοι», που χαρακτηρίζονται νομίσματα ευρείας αποδοχής και μεγάλης κυκλοφορίας της εποχής τους.
Μάλιστα διαπιστώνεται πως οι τότε αποικίες της Κορίνθου, στους στατήρες που έκοψαν αυτές, υιοθέτησαν το ίδιο εικονογραφικό τύπο των νομισμάτων της μητρόπολής τους προσθέτοντας η κάθε μία το δικό της ακροφώνημα του ονόματός τους. Έτσι στους πόλους που περιλαμβάνει ο θησαυρός διαπιστώνονται αυτοί που κόπηκαν στη Λευκάδα που φέρουν το γράμμα Λ, ή του Θυρρείου που φέρουν το Θ, του Δυρραχίου το Δ και του Ανακτορίου με το Α. 

Κατά τους νομισματολόγους προσδιοριζόμενη χρονολογία απόκρυψης του συγκεκριμένου θησαυρού προσδιορίζεται περί το 300 - 250 π.Χ.
Ο Θησαυρός αυτός βρίσκεται σήμερα στο Νομισματικό Μουσείο Αθηνών και περιλαμβάνεται στη  κύρια σειρά θησαυρών νομισμάτων  που εκθέτονται μόνιμα ως αντιπροσωπευτικός του είδους του, έναντι πολλών άλλων που η έκθεσή τους είναι περιοδική.

Πηγές 
 "Σημειώσεις ξενάγησης Νομισματικού Μουσείου Αθηνών" 2010.

Θησαυροί νομισμάτων
Νομός Κεφαλληνίας
Ίσμαρος (αρχαία πόλη)

Ο Ίσμαρος ή Ισμάρα, είναι αρχαία παραθαλάσσια θρακική πόλη των Κικόνων που αναφέρεται από τον Όμηρο στην Οδύσσεια. Αποτέλεσε τον πρώτο σταθμό του ταξιδιού του Οδυσσέα μετά την καταστροφή της Τροίας. Στη ραψωδία ι, ο Οδυσσέας διηγείται ότι ο άνεμος έφερε τα πλοία του στην Ίσμαρο, την οποία κυρίευσε με τους συντρόφους του. Αφού σκότωσαν τους άνδρες, πήραν πολλά λάφυρα και δούλες, φροντίζοντας να μοιραστούν όλα εξ ίσου. Ο Οδυσσέας προέτρεψε τους συντρόφους του να αποχωρήσουν το συντομότερο δυνατό, όμως αυτοί έστησαν φαγοπότι και μέθυσαν. Στο μεταξύ, οι επιζήσαντες Κίκονες της πόλης ζήτησαν ενισχύσεις από τους Κίκονες της ενδοχώρας, οι οποίοι κατέφθασαν σε μεγάλους αριθμούς, έφιπποι και πεζοί. Στη μάχη που ακολούθησε οι Κίκονες επικράτησαν των Αχαιών, από τους οποίους πέθαναν έξι από κάθε καράβι και οι υπόλοιποι τράπηκαν σε φυγή προς τα πλοία.

Το κρασί που πρόσφερε ο Οδυσσέας στον Πολύφημο του είχε δοθεί στην Ίσμαρο ως δώρο από τον Μάρωνα, ιερέα του πολιούχου Φοίβου Απόλλωνος, επειδή σεβάστηκαν τον ίδιο και την οικογένειά του.

Ορισμένοι ιστορικοί ταυτίζουν την Ίσμαρο με τη Μαρώνεια.

Παραπομπές 

Οδύσσεια
Πόλεις της αρχαίας Θράκης
Αρχαίες ελληνικές αποικίες
Πέτρος Ζητουνιάτης

Ο Πέτρος Ζητουνιάτης (1875-1909) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και λογοτέχνης. 

Γεννήθηκε στη Λιβαδειά το 1875. Στη γενέτειρα πόλη άρχισε τις σπουδές του, τις συνέχισε στην Αθήνα όπου σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τις ολοκλήρωσε στο Παρίσι όπου και παρέμεινε για επτά χρόνια. Εκεί συνεργάστηκε με γαλλικές εφημερίδες και ήρθε σε επαφή με τον Ψυχάρη και τον Ζαν Μορεάς. Ο τελευταίος μάλιστα μετέφρασε στα γαλλικά στίχους του. Το 1903 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Πέθανε το 1909.

Εξαιτίας της μικρής διάρκειας της ζωής του δεν είχε μεγάλο λογοτεχνικό έργο. Το 1895 εξέδωσε μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο Γραμμές, με θέμα το γλωσσικό ζήτημα. Ακολούθησε η ποιητική συλλογή Αστέρια το 1899. Μετά τον πρόωρο θάνατό του εκδόθηκε συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων του με τίτλο Λύκηθος. Ανέκδοτο έμεινε το έργο του Εντυπώσεις και αναμνήσεις.

Ο Πέτρος Δ. Ζητουνιάτης ήταν σημαντικός σοσιαλιστής στην εποχή του με σημαντική κοινωνική αρθρογραφία και υπάρχει μεγάλο αδημοσίετο έργο του και αρκετά λαογραφικά στοιχεία σε έργα του. Η ημερομηνία γέννησής του Πέτρου Ζητουνιάτη μετά από έρευνα είναι αναφανδόν λανθασμένη. Αυτό αναφέρεται για πρώτη φορά στην Ελληνική Γραμματεία και έχει ιδιαίτερη σημασία.

Παραπομπές

Πηγές

 Βιογραφία από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου
 Ανθολογία Βοιωτών Ποιητών του Γιάννη Σ. Κωτσαδάμ. 1974. σ. 103

Έλληνες δημοσιογράφοι
Νεοέλληνες λογοτέχνες
Νεοέλληνες ποιητές
Εμμανουήλ Λυκούδης

Ο Εμμανουήλ Λυκούδης (1849 - 13 Οκτωβρίου 1925) ήταν Έλληνας νομικός και λογοτέχνης.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1849 στο Ναύπλιο. Πατέρας του ήταν ο Στυλιανός Λυκούδης, κερκυραίος από από παλιά βυζαντινή οικογένεια και μητέρα του η Μαρία Κυδωνάκη-Καλλέργη από την Κρήτη. Φοίτησε σε σχολεία στη Χαλκίδα και στον Πειραιά και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1872 αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο δικαστικό κλάδο και υπηρέτησε στην Ερμούπολη, στην Άμφισσα και στο εφετείοΑθηνών. Ήταν υποστηρικτής του Χαριλάου Τρικούπη. Το 1890 με πρόταση του πήρε μέρος στη σύνταξη του σερβικού εκλογικού συστήματος. Από το 1896 έως το 1905 ήταν νομικός σύμβουλος του κράτους και της Εθνικής Τράπεζας ως το τέλος της ζωής του. Μετά την παραίτηση του από το δημόσιο τομέα άσκησε τη δικηγορία ως το 1917. Συνεργάστηκε ως αρθρογράφος και επιφυλλιδογράφος με πολλά περιοδικά και εφημερίδες και πραγματοποίησε οικονομικές και νομικές μελέτες

Ήταν παντρεμένος με τη Δήμητρα Μπάλτση. Απέκτησε δύο παιδιά, τον αντιναύαρχο και ακαδημαϊκό Στυλιανό και τη Μαρία που παντρεύτηκε τον Αθανάσιο Μιαούλη. Πέθανε στην Αθήνα το 1925 από αρρώστια του ουροποιητικού συστήματος.

Λογοτεχνικό έργο
Ο Εμμανουήλ Λυκούδης ανήκει στους πεζογράφους της λεγόμενης λογοτεχνικής γενιάς του 1880. Έγραψε κείμενα κυρίως στην καθαρεύουσα και σε μια συντηρητική δημοτική. Ήταν μέλος και πρόεδρος το 1875 του φιλολογικού συλλόγου Παρνασσός. Το μεγαλύτερο μέρος του αφηγηματικού του έργου δημοσιεύτηκε στα έντυπα με τα οποία συνεργάστηκε. Άρχισε να το εκδίδει μόνο τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του. Το 1923 τιμήθηκε με το Εθνικόν Αριστείον των Γραμμάτων και των Τεχνών

Το έργο του κινείται στα ευρύτερα πλαίσια της ελληνικής ηθογραφικής παραγωγής, με τη διαφορά πως τοποθετεί τη δράση των έργων του σε αστικό περιβάλλον. Όλα του τα έργα είναι γραμμένα με επιμέλεια αλλά είναι ψυχρά και χωρίς πνοή. Κυριαρχούν τα ανθρωπιστικά αισθήματα, η συμπάθεια του συγγραφέα προς τους ήρωές του και το πεσιμιστικό πνεύμα.

Εργογραφία
 Διηγήματα 1920
 Κίμων Ανδρεάδης - Οι νεμρώδ της Λαυρεωτικής 1920
 Το σπητάκι του γιαλού. Ι. Ν. Σιδέρης, χ.χ. (1920)
 Οδοιπορικαί εντυπώσεις και αναμνήσεις - Ανάλεκτα 1920
 Σελίδες· Ποικίλα 1921
 Γύρω εις τον τόπον μας - Διηγήματα 1921
 Ψαράδικες ιστορίες 1921
 Αλήθειαι συκοφαντούμεναι ως παραδοξολογίαι 1922
 Το κυνήγι· Κυνηγετικες ιστορίαις 1922
 Νέα Διηγήματα χ.χ.
 Διάττοντες (μετά θάνατον) 1929

Πηγές

 Βιογραφία από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

Νεοέλληνες λογοτέχνες
Έλληνες νομικοί
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1979-1980

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης της σεζόν 1979-80 ξεκίνησε στις 24 Νοεμβρίου του 1979 και ολοκληρώθηκε στα τέλη Μαρτίου του 1980. Συμμετείχαν δέκα ομάδες, πέντε από την Αθήνα, τέσσερις από τη Θεσσαλονίκη και ο Εθνικός από την Αλεξανδρούπολη. Ο Ολυμπιακός φάνηκε να εξασφαλίζει από νώρις το πρωτάθλημα, καθώς ο μεγάλος ανταγωνιστής του, Παναθηναϊκός, γνώρισε ήττες την τρίτη και την πέμπτη αγωνιστική από Εθνικό Αλεξανδρούπολης και Ολυμπιακό με 3-1 σετ, κι έμεινε δύο βαθμούς πίσω από την πρώτη θέση. Στον δεύτερο γύρο επικράτησε του Ολυμπιακού με 3-1 σετ και μείωσε τη διαφορά στον ένα βαθμό, όμως ο Ολυμπιακός δεν υπέστη άλλη ήττα κι έτσι αναδείχθηκε πρωταθλητής για τρίτη συνεχόμενη και έβδομη συνολικά φορά στην ιστορία του. Οι δύο τελευταίες ομάδες έδωσαν αγώνες μπαράζ με τις δευτεραθλήτριες της Β' Εθνικής. Ο Μίλωνας ηττήθηκε και υποβιβάστηκε ενώ ο Έσπερος παρέμεινε στην κατηγορία.

Βαθμολογία

Πηγές 
https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/
http://www.nlg.gr

Α εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών
Πετοσφαίριση το 1979
Πετοσφαίριση το 1980
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1975-1976

Το πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' Εθνικής κατηγορίας της σεζόν 1975/76 πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων και πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Ολυμπιακού για τέταρτη φορά στην ιστορία της.

Βαθμολογία

Μπαράζ 
Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός που ισοβάθμισαν στην πρώτη θέση, έδωσαν αγώνα μπαράζ για το πρωτάθλημα. Ο Ολυμπιακός επικράτησε με 3-1 και κατέκτησε τον τίτλο. Ο αγώνας έγινε στις 5 Ιουνίου του 1976 στο γήπέδο του Σπόρτιγκ.

Παραπομπές

Πηγές 
https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/
http://www.nlg.gr

Α εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών
Πετοσφαίριση το 1975
Πετοσφαίριση το 1976
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1976-1977

Πρωταθλητής: Παναθηναϊκός

Βαθμολογία

Πηγές 
https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/
http://www.nlg.gr

Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών
Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1976 1977
Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1976 1977
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1972-1973

Πρωταθλητής: Παναθηναϊκός

Βαθμολογία

Πηγές 
https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/
http://www.nlg.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ανασκόπηση του πρωταθλήματος Αθλητική Ηχώ, 12 Ιουνίου 1973, σελ.5

Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών
Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1972 1973
Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1972 1973
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1970-1971

Πρωταθλητής: Παναθηναϊκός

Υποβιβάστηκαν: Πανιώνιος και Αμύντας

Βαθμολογία

Ο αγώνας ΟΣΦΠ-ΠΑΟ οριστηκε, μετα απο κερδισμένη ένσταση του Ολυμπιακού, να επαναληφθεί μετά το τέλος του πρωταθλήματος. Ο Παναθηναϊκός, ήδη πρωταθλητής, δεν αγωνίστηκε και μηδενίστηκε στο συγκεκριμένο αγώνα.

Πηγές 
https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/
http://www.nlg.gr

Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών
Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1970 1971
Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1970 1971
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1966-1967

Το πρωτάθλημα μπάσκετ της περιόδου 1966–67, ήταν το τέταρτο από την καθιέρωση της Α' Εθνικής. Συμμετείχαν δώδεκα σωματεία, επτά από την Αττική και πέντε από τη Θεσσαλονίκη, και αγωνίστηκαν σε δύο γύρους. Ο πρώτος γύρος ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου του 1967 και ολοκληρώθηκε στις 22 Μαρτίου. Ο δεύτερος ξεκίνησε 21 Μαΐου και ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουλίου με την ανάδειξη του Παναθηναϊκού ως το νέο πρωταθλητή Ελλάδας, που έσπασε έτσι την τετραετή κυριαρχία της ΑΕΚ. Ο Παναθηναϊκός επικράτησε και στους δύο αγώνες επί της μεγάλης αντιπάλου του με 66-62 και 58-54, ενώ γνώρισε τη μοναδική του ήττα από το Παγκράτι με 67-71, ένα αποτέλεσμα που θεωρήθηκε μεγάλη έκπληξη. Υποβιβάστηκαν ο Ηρακλής και η ΧΑΝ Νίκαιας.

Πρωταθλητής: Παναθηναϊκός

Βαθμολογία

Παραπομπές

Πηγές 
 https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/
 http://www.nlg.gr

Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών
Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1966 1967
Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1966 1967
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1965-1966

Το πρωτάθλημα μπάσκετ της περιόδου 1965–66, ήταν το τρίτο από την καθιέρωση της Α' Εθνικής. Ξεκίνησε στις 13 Μαρτίου του 1966 και ολοκληρώθηκε στις 19 Ιουνίου. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ, επικρατώντας του Άρη στον καθοριστικό αγώνα της τελευταίας ημέρας με 89-80, από τον οποίο είχε υποστεί τη μοναδική της ήττα με 74-69 στη Θεσσαλονίκη. Τον υποβιβασμό γνώρισαν ο Τρίτων και το Ανατόλια.

Βαθμολογία

</div>

Πηγές 
Εφ. Έθνος, 20/6/1966 σελίδα 8 Τελική βαθμολογία.
https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/
http://www.nlg.gr

Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών
Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1965 1966
Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1965 1966
Συναγερμός Αγροτών και Εργαζομένων

Με την ονομασία Συναγερμός Αγροτών και Εργαζομένων (ΣΑΕ), φέρονταν ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 1950. Ιδρυτής και αρχηγός του κόμματος αυτού ήταν ο Αλέξανδρος Μπαλτατζής.

Το Κόμμα αυτό έλαβε μέρος στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1950 με τον συνασπισμό της παράταξης Αγροτών και Εργαζομένων. Το επόμενο έτος στις Εκλογές του 1951 κέρδισε μία βουλευτική έδρα, ενώ το αμέσως επόμενο έτος στις εκλογές του 1952 δεν κέρδισε καμία.

Από το 1956 εμφανίστηκε με τη νέα επωνυμία Αγροτικόν και Εργατικόν Κόμμα υπό τον ίδιο ιδρυτή και αρχηγό.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.2ος, σελ.149.

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1995-1996

Το πρωτάθλημα Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών ξεκίνησε στις 30 Σεπτεμβρίου 1995, με την κανονική του περίοδο να ολοκληρώνεται στις 3 Απριλίου 1996. Ακολούθησε η διαδικασία των πλέι-οφ με τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό να προκρίνονται στην τελική φάση για την διεκδίκηση του τίτλου. Μετά από μία αμφίρροπη σειρά αγώνων, οι αναμετρήσεις οδήγησαν στον πέμπτο τελικό που πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, έδρα του Ολυμπιακού, ο οποίος είχε το πλεονέκτημα της έδρας αφού είχε τερματίσει πρώτος στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Στις 19 Μαΐου 1996, η ομάδα του Ολυμπιακού επιβλήθηκε με 73-38 κατά του αιωνίου του αντιπάλου, κατακτώντας για όγδοοη φορά τον τίτλο.

Πρωταθλητής: Ολυμπιακός

Τελική κατάταξη

Βαθμολογία Κανονικής Περιόδου

Πλέϊ-οφ

Κορυφαίοι αθλητές

Πηγές
 MakThes - Makedonia and Thessaloniki historical archive
 RedZone: Ολυμπιακός 1995-1996: φύλαγε το καλύτερο για το τέλος
 Ιστορική επέτειος: Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός 73-38

Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών
Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 1995 1996
Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 1995 1996
Χονγκ Γιονγκ Ζο

Ο Χονγκ Γιονγκ Ζο είναι Βορειοκορεάτης διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός και ανήκει στο δυναμικό της ρωσικής Ροστόφ.

Καριέρα
Γεννήθηκε στις 22 Μαΐου του 1982 στην Πιονγιάνγκ της Βόρειας Κορέας, έχει ύψος 175 εκ και χρησιμοποιεί το δεξί του πόδι.  Ξεκίνησε την καριέρα του το 2002 από την ομάδα της πατρίδας του, 25η Απριλίου, και την αγωνιστική περίοδο 2007/08, αφού πρώτα πέτυχε συνολικά 41 τέρματα στο διάστημα της παρουσίας του στην πρώτη του ομάδα, μεταγράφηκε στην σέρβικη Μπεζάνια όπου πέτυχε 1 γκολ σε 7 συμμετοχές.  Από το 2008 αγωνίζεται στην Ρωσία με την φανέλα της Ροστόφ,έχοντας σημειώσει 3 τέρματα σε 30 εμφανίσεις στα πλαίσια του πρωταθλήματος.

Ο Χονγκ Γιονγκ Ζο ήταν ο αρχηγός της Εθνικής Βόρειας Κορέας στο Μουντιάλ του 2010 που διεξήχθη στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής και αποτελεί μαζί με τον Γιονγκ Τάε Σε τους αστέρες της εθνικής τους ομάδας.  Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Βόρειας Κορέας το 2005 και μετράει συνολικά 42 συμμετοχές και 11 τέρματα.

Πηγές 

 Προφίλ στο soccerway.com
 Προφίλ στο nationalfootballteams.com
 Προφίλ στο fifa.com 

Γ
Γ
γ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ροστόφ
Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Νικολάι Μπάσοφ

Ο Νικολάι Γκεννάντιεβιτς Μπάσοφ (ρωσ. Николай Геннадиевич Басов, 14 Δεκεμβρίου 1922 - 1 Ιουλίου 2001) ήταν Σοβιετικός φυσικός και παιδαγωγός. Για την εργασία του πάνω στην κβαντική ηλεκτρονική, η οποία οδήγησε στην κατασκευή του λέιζερ και μέιζερ μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής με τους Αλεξάντρ Πρόχοροφ και Τσαρλς Χαρντ Τάουνς.

Βιογραφία 
Ο  Μπάσοφ γεννήθηκε στην πόλη Ουσμάν στη σημερινή περιφέρεια Λίπετσκ της Ρωσίας. Τελείωσε το σχολείο το 1941 στο Βορόνεζ, και αργότερα έκανε τη στρατιωτική του θητεία στην Ιατρική Ακαδημία Κούιμπισεφ. Το 1943 άφησε την Ακαδημία και εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό, συμμετέχοντας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με το Πρώτο Ουκρανικό Μέτωπο.

Ο  Μπάσοφ αποφοίτησε από τη σχολή φυσικής μηχανικής της Μόσχας το 1950.  Τότε είχε μια καθηγεσία στο MEPI και επίσης είχε εργαστεί στο Ινστιτούτο Φυσικής Λέμπεντεφ (LPI), όπου έκανε μια διατριβή το 1953 για την υποψηφιότητα Επιστημών βαθμού (ισοδύναμο με διδακτορικό) και μια διατριβή για το διδακτορικό του πτυχίο Επιστημών το 1956. Ο  Μπάσοφ ήταν διευθυντής του LPI την περίοδο 1973-1988. Εξελέγη το 1962 αντεπιστέλλον  μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών (Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών από το 1991)  και Τακτικό Μέλος της Ακαδημίας το 1966. Το 1967 εξελέγη μέλος του Προεδρείου της Ακαδημίας (1967-1990), από το 1990 ήταν ο σύμβουλος του Προεδρείου της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών. Ήταν επίτιμο μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Επιστημών. Ήταν ο επικεφαλής του εργαστηρίου κβαντικής ραδιοφυσικής στο LPI μέχρι το θάνατό του το 2001.

Βιβλία 
 N. G. Basov, K. A. Brueckner (Editor-in-Chief), S. W. Haan, C. Yamanaka. Inertial Confinement Fusion, 1992, Research Trends in Physics Series published by the American Institute of Physics Press (presently Springer, New York). ISBN 0-88318-925-9.
 V. Stefan and N. G. Basov (Editors). Semiconductor Science and Technology, Volume 1. Semiconductor Lasers. (Stefan University Press Series on Frontiers in Science and Technology) (Paperback), 1999. ISBN 1-889545-11-2.
 V. Stefan and N. G. Basov (Editors). Semiconductor Science and Technology, Volume 2: Quantum Dots and Quantum Wells. (Stefan University Press Series on Frontiers in Science and Technology) (Paperback), 1999. ISBN 1-889545-12-0.

Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις 
 Βραβείο Λένιν (1959)
 Βραβείο Νόμπελ Φυσικής (1964)
 Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας - δύο φορές, (1969, 1982)
 Βραβείο Kalinga (1986)
 Βραβείο Στάλιν (1989)
 Τάγμα του Λένιν - πέντε φορές

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο τάφος του Μπάσοφ
 Βιογραφία στο Ίδρυμα Νόμπελ 

Σοβιετικοί φυσικοί
Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Γροιλανδίας

Το Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Γροιλανδίας (Πρωτάθλημα Coca Cola GM) είναι η ανώτατη κατηγορία ποδοσφαίρου στην Γροιλανδία. Δημιουργήθηκε το 1958 και από το 1971 οργανώνεται από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Γροιλανδίας. Το πρωτάθλημα έχει τρεις φάσεις. 
Η πρώτη φάση περιλαμβάνει τις γειτονικές γεωγραφικά ομάδες (τοπική φάση). 
Στη δεύτερη φάση παίζουν οι νικητές της πρώτης φάσης ανεξαρτήτως γεωγραφικών θέσεων. 
Στην τρίτη και τελευταία φάση παίζουν οι φιναλίστ και αυτό είναι το κύριο πρωτάθλημα.

Πρωταθλητές 

 1971: Tupilakken 41 (Qaanaaq)
 1972: Grønlands Sportklub Seminarius (Nuuk)
 1973: Grønlands Sportklub Seminarius (Nuuk)
 1974: Siumut Kunuk Amerdlok (Sisimiut)
 1975: Grønlands Sportklub Seminarius (Nuuk)
 1976: Grønlands Sportklub Seminarius (Nuuk)
 1977: Nagdlunguaq-48
 1978: Nagdlunguaq-48
 1979: Christanshåb Idraetsforening 70 (Qasigiannguit)
 1980: Nagdlunguaq-48
 1981: Nuuk Idraetslag
 1982: Nagdlunguaq-48
 1983: Nagdlunguaq-48
 1984: Nagdlunguaq-48
 1985: Nuuk Idraetslag
 1986: Nuuk Idraetslag
 1987: Kissaviarsuk 1933 (Qaqortoq)
 1988: Nuuk Idraetslag
 1989: Kagssagssuk (Maniitsoq)
 1990: Nuuk Idraetslag
 1991: Kissaviarsuk 1933 (Qaqortoq)
 1992: Aqigssiaq (Maniitsoq)
 1993: Β-67 (Nuuk)
 1994: Β-67 (Nuuk)
 1995: Kugssak (Qasigiannguit)
 1996: Β-67 (Nuuk)
 1997: Nuuk Idraetslag
 1998: Kissaviarsuk 1933 (Qaqortoq)
 1999: Β-67 (Nuuk)
 2000: Nagdlunguaq-48
 2001: Nagdlunguaq-48
 2002: Kugssak (Qasigiannguit)
 2003: Kissaviarsuk 1933 (Qaqortoq)
 2004: FC Malamuk (Uummannaq)
 2005: Β-67 (Nuuk)
 2006: Nagdlunguaq-48
 2007: Nagdlunguaq-48
 2008: Β-67 (Nuuk)
 2009: G-44
 2010: B-67

Γροιλανδία
Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Γροιλανδίας
Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1993

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1993 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 1993) ήταν το 2ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη το 1993 και πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Σπαρτάκ Μόσχας.

Κανονισμοί 

Στο 2ο Πρωτάθλημα Ρωσίας συμμετείχαν 18 ομάδες. Οι ομάδες βρίσκονταν σε ένα όμιλο και είχαν να αγωνιστούν σε 2 γύρους. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πρωτάθληματος Ρωσίας 1993, οι 2 τελεταίες ομάδες υποβιβάζονταν στην Πρώτη Ντιβιζιόν, ενώ οι ομάδες που έλαβαν τις θέσεις 14-16 είχαν να αντιμετωπίσουν σε αγώνες μπαράζ τις 3 πρώτες ομάδες της Πρώτης Ντιβιζιόν. Την συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ρωσίας 1994 κέρδιζαν 3 ομάδες, οι οποίες έλαβαν τις 3 πρώτες θέσεις στους αγώνες μπαράζ.

Γεγονότα 

 Η Τεκστίλσικ Καμίσιν, η οποία πριν το Πρωτάθλημα Ρωσίας 1993, ήταν μια άγνωστη ομάδα, υπό την ηγεσία του προπονητή Σεργκέι Πάβλοφ κατέκτησε την 4η θέση στο Πρωτάθλημα Ρωσίας 1993 και κέρδισε μια θέση στους προκριματικούς ομίλους του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ που διεξήχθη το 1994-1995.
 Ο 19χρονός επιθετικός της Σπαρτάκ Μόσχας, και μελλόντικος αστέρας της Εθνικής Ρωσίας, Βλαντιμίρ Μπεστσάστνιχ, έλαβε την 3η θέση στη λίστα των σκόρερ, αφού σκόραρε 18 τέρματα.
 Στην Σπαρτάκ Μόσχας τελείωσαν την ποδοσφαιρική τους καριέρα ο Φιόντορ Τσερενκόφ και ο Σεργκέι Ροντιόνοφ, οι οποίοι επέστρεψαν από τη Γαλλία.

Αποτελέσματα

Πρωτάθλημα

Αγώνες μπαράζ

Καλύτεροι σκόρερ

33 καλύτεροι

Τερματοφύλακες 

 Σεργκεί Οφτσίννικοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας)
 Ζαούρ Χαπόφ (Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς)
 Αντρέι Σαμορούκοφ (Τεκστίλσικ Καμίσιν)

Αμυντικοί 

 Ντμίτρι Χλεστόφ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Γιούρι Νικίφοροφ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Βίκτορ Ονόπκο (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Αντρέι Ιβανόφ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Ραμίζ Μαμέντοφ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Βλαντιμίρ Γκερασένκο (Ροτόρ Βολγκογκράντ)
 Αντρέι Αφανάσεφ (Τορπέντο Μόσχας)
 Αλεξέι Αριφούλλιν (Λοκομοτίβ Μόσχας)
 Αλεξάντερ Σμαρκό (Ροτόρ Βολγκογκράντ)
 Σεργκέι Ποντπάλι (Λοκομοτίβ Μόσχας)
 Σεργκέι Τιμοφέεφ (Ντιναμό Μόσχας)
 Γιούρι Κοφτούν (Ντιναμό Μόσχας)

Μέσοι 

 Βαλέρι Κάρπιν (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Αντρέι Πιατνίτσκι (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Ομάρι Τετράντζε (Ντιναμό Μόσχας)
 Ιγκόρ Σιμουτένκοφ (Ντιναμό Μόσχας)
 Αλεξέι Κοσολάποφ (Λοκομοτίβ Μόσχας)
 Ιγκόρ Λεντιάχοφ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Ιλιά Τσιμπαλάρ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Ολέγκ Στόγκοφ (Ροτόρ Βολγκογκράντ)
 Ντενίς Κλιούεφ (Ασμαράλ Μόσχας)
 Ναζίμ Σουλεϊμάνοφ (Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς)
 Μπαχβά Τεντέεφ (Ντιναμό Μόσχας)

Επιθετικοί 

 Νικολάι Πισάρεφ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Βλαντιμίρ Μπεστσάσνιχ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Βίκτορ Παντσένκο (ΦΚ ΚΑΜΑΖ)
 Ιλσάτ Φαϊζούλιν (ΤΣΣΚΑ Μόσχας)
 Ολέγκ Ελισέφ (Τεκστίλσικ Καμίσιν)
 Βαλέρι Εσίποφ (Ροτόρ Βολγκογκράντ)

Βραβεία

Πηγές 

 Η στατιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας στο rsssf.com (Αγγλικά)
 Η στατιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας 1993 στο WildBall.ru (Ρωσικά)

Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1993
Κολυμβάρι Χανίων

Το Κολυμβάρι (επίσημο: το Κολυμβάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κισσάμου. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης (1998-2010), ήταν έδρα του δημοτικού διαμερίσματος Κολυμβαρίου και του τότε Δήμου Κολυμβαρίου. Απέχει 20 χλμ. από τα Χανιά και βρίσκεται επί της παλαιάς Εθνικής Οδού Χανίων - Κισσάμου.

Κοινότητα Κολυμβαρίου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κολυμβαρίου περιλαμβάνει και την Μονή Γωνιάς. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Κολυμβάριον, το (1.088)
 Μονή Οδηγητρίας Κυρίας Γωνιάς, η (21)

Συνολικά η κοινότητα έχει 1.109 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Αντώνιο Σαριδάκη.

Κοινοτάρχες Κολυμβαρίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κολυμβαρίου.

Το Κολυμβάρι ή Κολυμπάρι είναι ένα καινούργιο χωριό το οποίο αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1900. Το χωριό αρχικά ονομαζόταν Κολυμπάρι, αλλά το 1940 μετονομάστηκε σε Κολυμβάρι. Το χωριό βρίσκεται στη δυτική άκρη του κόλπου των Χανίων. Στην αμμώδη παραλία του οικισμού αποβιβάστηκαν οι Τούρκοι το 1645, αρχίζοντας τον Μεγάλο Κρητικό Πόλεμο, ο οποίος οδήγησε στην κατάκτηση της Κρήτης. Στην ίδια θέση αποβιβάστηκε το 1897 ο Τιμολέων Βάσσος με δύο τάγματα πεζικού, ένα μηχανικού, ένα λόχο ευζώνων και μια ορειβατική πυροβολαρχία για να καταλάβει την Κρήτη. Αυτή η απόβαση έγινε η αφορμή για την κήρυξη του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897.

Κοντά στο Κολυμβάρι βρίσκεται η Μονή Γωνιάς.

Παραπομπές 

Δήμος Πλατανιά
Χερσόνησος Ροδωπού
Χωριά του νομού Χανίων
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1994

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1994 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 1994) είναι το 3ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη το 1994 και πρωταθλήτρια, για 3η συνεχόμενη φορά, αναδείχθηκε η Σπαρτάκ Μόσχας.

Κανονισμοί 

Στο 3ο Πρωτάθλημα Ρωσίας συμμετείχαν 16 ομάδες. Οι ομάδες βρίσκονταν σε 1 όμιλο και είχαν να αγωνιστούν σε 2 γύρους. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πρωταθλήματος Ρωσίας 1994, οι 2 ομάδες που έλαβαν τις τελευταίες θέσεις υποβιβάστηκαν στην πρώτη κατηγορία, και την θέση τους πήραν οι 2 πρώτες ομάδες της πρώτης κατηγορίας.

Γεγονότα 

 Η Σπαρτάκ Μόσχας κατέκτησε για 3η συνεχόμενη φορά το Πρωτάθλημα Ρωσίας, με διαφορά 11 βαθμών από την 2η Ντιναμό Μόσχας.
 Η Ντιναμό Μόσχας κατέκτησε την 2η θέση χάρη στον προπονητή της, Κονσταντίν Μπέσκοφ.
 Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πρωταθλήματος Ρωσίας 1994, στην Α' κατηγορία υποβιβάστηκαν η Ντιναμό Σταυρούπολης και η Λάντα Τολιάττι ενώ την θέση τους έλαβαν η Τσερνομόρετς Νοβορωσίσκ και η ΦΚ Ροστσελμάς.

Αποτελέσματα

Πρωτάθλημα

Καλύτεροι σκόρερ

33 καλύτεροι

Τερματοφύλακες 

 Σεργκέι Οφτσίννικοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας)
 Ζαούρ Χαπόφ (Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς)
 Βαλέφι Σανταλόσοφ (Λοκομοτίβ Νίζνι Νόβγκοροντ)

Αμυντικοί 

 Ραμίζ Μαμέντοφ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Γιούρ Νικίφοροφ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Βίκτορ Ονόπκο (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Ντμίτρι Χλεστόφ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Αλεξέι Αριφούλλιν (Λοκομοτίβ Μόσχας)
 Βλαντιμίρ Γκερασένκο (Ροτόρ Βολγκογκράντ)
 Ρασίντ Ραχίμοφ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Αντρέι Αφανάσεφ (Τορπέντο Μόσχας)
 Σεργκέι Νεκράσοφ (Ντιναμό Μόσχας)
 Ιγκόρ Τσουγκάϊνοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας)
 Γιούρι Κοφτούν (Ντιναμό Μόσχας)
 Βλαντισλάφ Τερνάφσκι (Σπαρτάκ Μόσχας)

Μέσοι 

 Ομάρι Τετράντζε (Ντιναμό Μόσχας)
 Ιλιά Τσιμπαλάρ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Βλαντισλάφ Ραντίμοφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας)
 Αντρέι Πιατνίτσκι (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Βαλέρι Κάρπιν (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Ευγκένι Χαρλατσέφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) 
 Ιγκόρ Ντομπροβόλσκι (Ντιναμό Μόσχας)
 Αλεξέι Λοσοκάποφ (Λοκομοτίβ Μόσχας)
 Μιρτζαλόλ Κασίμοφ (Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς)
 Ευγκένι Σμέρτιν (Λοκομοτίβ Νίζνι Νόβγκοροντ)
 Ολέγκ Βερετέννικοφ (Ροτόρ Βολγκογκράντ)
 Γιούρι Καλιτβίντσεφ (Λοκομοτίβ Νίζνι Νόβγκοροντ)

Επιθετικοί 

 Ιγκόρ Σιμουτένκοφ (Ντιναμό Μόσχας)
 Βλαντιμίρ Μπεστσάσνιχ (Σπαρτάκ Μόσχας
 Ολέγκ Γκάριν (Λοκομοτίβ Μόσχας)
 Ντμίτρι Τσερισέφ (Ντιναμό Μόσχας
 Ολέγκ Πισάρεφ (Σπαρτάκ Μόσχας)
 Βλαντιμίρ Νιντεργκάους (Ροτόρ Βολγκογκράντ)

Βραβεία

Πηγές 

 Η στατιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας στο rsssf.com (Αγγλικά)
 Η στατιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας 1994 στο WildBall.ru (Ρωσικά)

Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1994