joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σταθμός Αιγάλεω (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Αιγάλεω είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 3. Πήρε το όνομά του από τον δήμο Αιγάλεω, τον οποίο εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 26 Μαΐου 2007 και βρίσκεται κάτω από την πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου (η οποία είναι γνωστή και με το παλαιότερό της όνομα ως πλατεία Εσταυρωμένου). Είναι εξ ολοκλήρου υπόγειος και διαθέτει μία κεντρική αποβάθρα. Υπήρξε από τα εγκαίνιά του μέχρι την επέκταση του δικτύου προς τον σταθμό Αγία Μαρίνα, που παραδόθηκε στο κοινό στις 14 Δεκεμβρίου 2013, ο προς δυσμάς τερματικός σταθμός της γραμμής 3. Στον σταθμό εκτίθενται δύο έργα της Όπυς Ζούνη, οι «Κίονες-Σκιές», το οποίο πρόκειται για μία στήλη, με τις βαθμηδόν συνεχιζόμενες ρίγες από τη σειρά δημιουργιών της «Sculptures and Constructions in the space», καθώς και οι «Τέσσερις Πύλες στον χώρο».

Ο σταθμός έδωσε οριστικό τέλος σε πολλά σημαντικά κυκλοφοριακά προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι κάτοικοι των Δυτικών προαστίων. Συγκεκριμένα, μια διαδρομή από το Αιγάλεω στο Σύνταγμα, απόσταση η οποία με το αυτοκίνητο σήμερα διανύεται σε τουλάχιστον 40 λεπτά σε ώρες αιχμής, με τη λειτουργία του Μετρό καλύπτεται πλέον μόλις σε 7 λεπτά. Η Αττικό Μετρό Α.Ε. επιπλέον προχώρησε σε νέα διαμόρφωση της πλατείας Ελευθερίου Βενιζέλου, υπογείως της οποίας οριοθετείται ο σταθμός. Δίπλα από την πλατεία σχεδιάζεται να κατασκευαστεί υπόγειος χώρος στάθμευσης χωρητικότητας 400 θέσεων για μετεπιβίβαση στο Μετρό.

Αρχαιολογικά & άλλα εκθέματα 

Στην είσοδο του σταθμού επί της πλατείας Εσταυρωμένου εκτίθεται σε υπαίθριο στέγαστρο τμήμα της αρχαίας Ιεράς Οδού.

Κατά τη κατασκευή του σταθμού αποκαλύφθηκαν αποσπασματικά 18 τάφοι διαφόρων ειδών, κεραμοσκεπείς, λακκοειδείς, πυρές, ένας εγχυτρισμός καθώς και οι πυθμένες τριών σαρκοφάγων. Ήταν εντελώς επιφανειακοί και κατά συνέπεια κατεστραμμένοι. Ορισμένα κτερίσματα που ανακαλύφθηκαν ήταν λίγα πινάκια, αρυβαλλοειδή ληκύθια και κανθάρους, τα περισσότερα του 4ου αιώνα π.Χ. Επίσης ανακαλύφθηκαν πολλά κεραμικά τα οποία χρονολογούνταν από τη κλασική μέχρι και τη σύγχρονη εποχή. Τα ευρήματα εκτίθενται σε προθήκες που κοσμούν τις δύο εισόδους του σταθμού. Ένα άλλο έκθεμα που εκτίθεται εντός του σταθμού είναι το λεγόμενο "Αλογάκι του Ελαιώνα", ένας σκελετός αλόγου που πνίγηκε κατά τη διάρκεια κάποιας αρχαίας πλημμύρας του Κηφισού.. Επίσης, το σταθμό (στο επίπεδο των επιδοτηρίων και στις αποβάθρες) κοσμούν έργα της εικαστικού Όπυς Ζούνη.

Είσοδοι - Έξοδοι 
 Πλατεία Εσταυρωμένου
 Οδός Παπαναστασίου

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Αιγαλεω
Αιγαλεω
Αιγάλεω
Γιώργος Φοιρός

Ο Γιώργος Φοιρός (Εύοσμος Θεσσαλονίκης, 8 Νοεμβρίου 1953) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού και διακρινόταν για τη σταθερότητα και την αποτελεσματικότητα στο παιχνίδι του.

Καριέρα ποδοσφαιριστή

Σε συλλογικό επίπεδο 
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1971 στον Άρη Θεσσαλονίκης, όπου και παρέμεινε για δώδεκα χρόνια, έως το 1983 έχοντας 303 συμμετοχές.

Το 1983 μεταπήδησε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, όπου και κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, έχοντας συμμετάσχει σε 353 αγώνες συνολικά.

Στην εθνική Ελλάδας 
Την περίοδο 1974-1982 ο Γιώργος Φοιρός υπήρξε διεθνής 52 φορές με την Ελλάδα. Κορυφαία του στιγμή η συμμετοχή του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 που διεξήχθη στην Ιταλία.

Καριέρα προπονητή 
Αξιόλογη ήταν η καριέρα που ακολούθησε και από το πόστο του προπονητή. Έχει βρεθεί στους πάγκους αρκετών ελληνικών συλλόγων, με σημαντικότερη την παρουσία του σε αυτόν του Άρη την περίοδο 1992-1996, όταν και οδήγησε τους "κιτρινόμαυρους" στο Κύπελλο UEFA (1994-95).

Στην τεχνική ηγεσία του Άρη επέστρεψε την περίοδο 1997-98 όταν η ομάδα σε μια δύσκολη συγκυρία βρέθηκε στη Β' Εθνική και τον επανέφερε στην πρώτη κατηγορία, αλλά και το 2003, όταν τον οδήγησε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας.

Πηγές
 Το προφίλ του Γιώργου Φοιρού στο transfermarkt
 Που είναι τώρα ο Γιώργος Φοιρός.balleto.gr
 Βιογραφικό του στο aris.re

 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Προπονητές ποδοσφαίρου Πιερικού
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης
Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΦΗ
Προπονητές ποδοσφαίρου Νίκης Βόλου
Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Λευκωσίας
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Κέρκυρας
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας
Παλαιοκαθολική Εκκλησία

Η Παλαιοκαθολική Εκκλησία αποτελεί κοινότητα χριστιανικών εκκλησιών. Πολλές από αυτές ήταν οι γερμανόφωνες εκκλησίες, οι οποίες αποσχίστηκαν από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στη δεκαετία του 1870 εξαιτίας της καθιέρωσης του δόγματος του αλάθητου του Πάπα από την Πρώτη Σύνοδο του Βατικανού το 1870.

Ο όρος «Παλαιοκαθολικοί» πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1853 για να αναφερθεί στα μέλη της έδρας της Ουτρέχτης, οι οποίοι δεν ήταν στη δικαιοδοσία του Πάπα. Σήμερα, παρόλο που οι ευρωπαϊκές παλαιοκαθολικές εκκλησίες ανήκουν στην Ένωση της Ουτρέχτης (η οποία ιδρύθηκε με τη Διακήρυξη της Ουτρέχτης το 1889 και βρίσκεται σε πλήρη κοινωνία με την Αγγλικανική Εκκλησία), υπάρχουν πολλές οι οποίες είναι ανεξάρτητες, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η επίσημη ιστοσελίδα της Ένωσης της Ουτρέχτης (στα αγγλικά και στα γερμανικά)

Χριστιανικά δόγματα
Αλέκος Παπαδόπουλος (ποδοσφαιριστής)

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος (5 Ιουνίου 1951 - 6 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και προπονητής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν (πρώην Δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης) στις 5 Ιουνίου του 1951 από γονείς πολιτικούς πρόσφυγες. Ξεχώρισε από μικρός για τις αθλητικές του ικανότητες και διακρίθηκε σε πολλά αθλήματα.

Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στην Παχτακόρ Τασκένδης (ποδοσφαιρική ομάδα Α' Εθνικής) όπου ήταν συμπαίχτης με τον Βασίλη Χατζηπαναγή. Το 1976 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ όπου και αγωνίστηκε για ένα χρόνο. Την επόμενη περίοδο ('77-'78) φόρεσε τη φανέλα του ΟΦΗ και στη συνέχεια πήγε στην Νάουσα (1978-1983). Έκλεισε την καριέρα του στη Βέροια (΄83-΄84).

Την προπονητική του καριέρα την ξεκίνησε ως βοηθός προπονητή στην Νάουσα δίπλα στον Στέφανο Γαϊτάνο, τον Γιάννη Μαντζουράκη κ.α.

Την περίοδο 1988-89 ανέλαβε την Νάουσα ως πρώτος προπονητής. Ξεκίνησε μια ανανέωση της ομάδας προωθώντας νεαρούς ποδοσφαιριστές οι οποιοί στη συνέχεια έκαναν σπουδαία σταδιοδρομία (Βασίλης Τσιάρτας, Δημήτρης Μάρκος, Βασίλης Λάκης, Νίκος Κυζερίδης, Κώστας Παυλόπουλος, Ηλίας Σαπάνης, Μίλτος Σαπάνης, Γρηγόρης Τρούπκος κ.α.). Η επιβράβευση της δουλειάς του στην Νάουσα ήρθε με την άνοδο της ομάδος στην Α' Εθνική, την περίοδο 1992-1993. Να σημείωθει πως η Νάουσα (πληθυσμός 20.000 κατ.) είναι η μόνη πόλη - μη πρωτεύουσα νομού που είχε τότε ομάδα στην Α' κατηγορία της Ελλάδας.

Στη συνέχεια θα προπονήσει κατα σειρά τις ομάδες: Αναγέν.Γιαννιτσών, Νίκη Βόλου, Ολυμπιακό Βόλου, Κοζάνη, Αλμωπό  Αριδαίας, Άργος Ορεστικό, Οδυσ. Κορδελιού και θα επιστρέψει στην Νάουσα την περίοδο 2001-2002 (την οποία άφησε το 1993 στην Α΄Εθνική και βρίσκει πλέον στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα για να την ανεβάσει στην Δ'Εθνική). Τα επόμενα χρόνια θα ασχοληθεί με την προπόνηση νεαρών ποδοσφαιριστών στην ποδοσφαιρική ακαδημία της Θεσσαλονίκης Α.Ο. Λέοντες.

Στις 6 Φεβρουαρίου 2007 άφησε την τελευταία του πνοή κατευθυνόμενος για το γήπεδο. Ήταν 56 ετών. Είχε τρία παιδιά, τον Αναστάσιο, τον Βλαδίμηρο και τον Μάριο Παπαδόπουλο και ήταν παντρεμένος με την Λιουντμίλα.

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Ποδοσφαιριστές Φ.Α.Σ. Νάουσας
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας
Ποδοσφαιριστές Παχτακόρ Τασκένδης
Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Μπο Γκάρετ

Η Μπο Γκάρετ (αγγλικά: Beau Jesse Garrett, 28 Δεκεμβρίου 1982) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο. Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία τρόμου Turistas, το 2006.

Βιογραφία-σταδιοδρομία 
Η Μπο γεννήθηκε στην ευρύτερη περιοχή της Σάντα Μόνικα στην Καλιφόρνια. Η καριέρα της σαν μοντέλο ξεκίνησε όταν ένας ατζέντης την ανακάλυψε βλέποντας την σε ένα εμπορικό κέντρο. Η δουλιές της στο μόντελινγκ περιλαμβάνουν συνεργασίες με εταιρείες και περιοδικά όπως GUESS!, Double D Ranch και CosmoGirl. Το πέρασμα της στην ηθοποιία έγινε με τις τηλεοπτικές σειρές Entourage (ελλ. Η Κουστωδία) και North Shore το 2004. Ακολούθησαν και άλλες συμμετοχές τόσο στην τηλεόραση όσο και στον κινηματογράφο. Τον Ιούνιο του 2007 εμφανίστηκε στο ρόλο της Frankie Raye στην ταινία Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer

Φιλμογραφία 
 Made of Honor (2008) .... Gloria
 Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer (2007) .... Frankie Raye
 Backstage: Hollywood Fashion (2007) (Τηλεόραση)
 Live! (2007) .... Krista
 Unearthed (2007) .... Caya
 "Wildfire" .... Lynnet (2007) (Τηλεόραση - 1 Επεισόδιο)
 Turistas (2006) .... Amy Harrington
 "Head Cases" .... Fiona (2005) (Τηλεόραση - 1 Επεισόδιο)
 "Entourage" .... Fiona (2004) (Τηλεόραση - 1 Επεισόδιο)
 "North Shore" .... Natalia (2004) (Τηλεόραση - 1 Επεισόδιο)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αμερικανοί μοντέλα
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γρανάδα (επαρχία)

Η επαρχία της Γρανάδας συνεστήθει το 1833 μετά τη διαίρεση του τέως βασιλείου της Γρανάδας στις σύγχρονες επαρχίες της Γρανάδας, της Αλμερίας και της Μάλαγας. Καταλαμβάνει το κεντρικό τμήμα του άλλοτε αραβικού Βασιλείου της Γρανάδας στη περιφέρεια της Ανδαλουσίας στην Ισπανία. Είναι περιοχή περισσότερο ορεινή που περιλαμβάνει τις δύο υψηλότερες κορυφές της οροσειράς Σιέρρα Νεβάδα αλλά και της Ισπανίας γενικότερα το Μουλαθέν (3.495 μ.) και τη Βελέτα (3473 μ.). Οι ποταμοί Χενίλ, Μικρός Γκουαδιάνα και ο Γκουαδαλφέο αρδεύουν και καθιστούν εξαιρετικά εύφορες τις πεδιάδες του νομού.

Το υπέδαφος του νομού της Γρανάδας περιέχει κοιτάσματα μολύβδου, αλάβαστρου και μαρμάρου. Κυριότερη βιομηχανία είναι ο καθαρισμός της ζάχαρης που έχει λάβει ιδιαίτερη ανάπτυξη από την αρχή του προηγούμενου αιώνα. Κυριότερες πόλεις του νομού είναι η πρωτεύουσα Γρανάδα, το Γκουαδίξ, το Μοτρίλ και η Μπάθα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Γρανάδα
Επαρχίες της Ανδαλουσίας
Σταθμός Κεραμεικός (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Κεραμεικός είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 3. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από την αθηναϊκή συνοικία του Κεραμεικού, την οποία εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 26 Μαΐου 2007. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Μελλοντικά προβλέπεται να ανταποκρίνεται με τον προαστιακό, εφόσον γίνει η υπογειοποίηση του τμήματος Ρουφ-Αθήνα.

Στον σταθμό, στο επίπεδο έκδοσης εισιτηρίων εκτίθεται το έργο «Διαστρωματώσεις-Ενεργειακές Εικόνες-XVI» του καλλιτέχνη Γιάννη Μπουτέα.

Ιστορικό 
Στην μελέτη Λεμπέση το 1957 υπήρξε χωροθέτηση παρακείμενου σταθμού με το όνομα Ιερά Οδός στη συμβολή Ιεράς Οδού και Κωνσταντινουπόλεως. Στα αρχικά σχέδια κατασκευής της γραμμής 3 του μετρό και κατά την αρχική περίοδο της κατασκευής του, ο σταθμός Κεραμεικού είχε χωροθετηθεί στη συμβολή της Ιεράς Οδού με την οδό Πειραιώς. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές που προηγήθηκαν των έργων και ξεκίνησαν το 1992 διήρκεσαν πέντε χρόνια και ανέδειξαν στο συγκεκριμένο σημείο το δυτικό άκρο του νεκροταφείου του Κεραμεικού. Ύστερα από πολλές διαμάχες, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο αποφάσισε το 1997 να απαγορεύσει τη διέλευση της σήραγγας κάτω από το αρχαίο νεκροταφείο, με αποτέλεσμα να μετατοπιστεί και η θέση του σταθμού αν και το κέλυφος του είχε ήδη κατασκευαστεί. Το κέλυφος αργότερα μετασκευάστηκε σε υπόγειο πάρκινγκ.

Ο σταθμός μεταφέρθηκε στην περιοχή Γκάζι, δίπλα στον Κεραμεικό, ανάμεσα από το παλαιό εργοστάσιο φωταερίου και την σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά - Πλατέος. Τότε αποφασίστηκε η μετονομασία του σταθμού στο όνομα Βοτανικός, η οποία οφειλόταν στον παρακείμενο Βοτανικό Κήπο. Κατά τη διαδικασία κατασκευής της γραμμής, όμως, αποφασίστηκε η μετονομασία του σταθμού στο αρχικό του όνομα.

Υπόγειος χώρος στάθμευσης 
Τον σταθμό εξυπηρετεί ένας υπόγειος σύγχρονος 5όροφος χώρος στάθμευσης χωρητικότητας 272 θέσεων. Ο χώρος στάθμευσης συνολικής ωφέλιμης επιφάνειας 8.143,50 τ.μ. άνοιξε για το κοινό το 2014, αφού μεσολάβησαν ορισμένα νομικά προβλήματα καθώς δεν είχε ξεκαθαριστεί ποιός θα είχε το δικαίωμα διαχείρισης. Τελικά η άδεια λειτουργίας δόθηκε στην Αττικό Μετρό ΑΕ.

Είσοδοι - Έξοδοι 
 Οδός Κωνσταντινουπόλεως
 Τεχνόπολις/Γκάζι

Δομή σταθμού

Παραπομπές

Κεραμεικος
Κεραμεικός
Σταθμός Ελαιώνας (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Ελαιώνας είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 3. Βρίσκεται στα όρια του Αιγάλεω με την Αθήνα, στην διασταύρωση της Ιεράς Οδού με την οδό Αγίας Άννης. Πήρε το όνομά του από την περιοχή του Ελαιώνα, την οποία εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 26 Μαΐου 2007. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Δίπλα από το σταθμό Ελαιώνα, στην οδό Αγίας Άννης, υπάρχει το αμαξοστάσιο του Ελαιώνα. Ο σταθμός έχει μειωμένη κίνηση (αν και τα τελευταία χρόνια αυξήθηκε λίγο λόγω του ΟΣΥ που δημιούργησε την λεωφορειακή γραμμή 052 "Στ. Ελαιώνα – Στ. Υπερ. Λεωφ. Κηφισού με αφετηρία τον σταθμό Ελαιώνας) καθώς η γύρω περιοχή είναι βιομηχανική και ιδιαίτερα αραιοκατοικημένη και κατασκευάστηκε κυρίως με την προοπτική μιας μελλοντικής αναβάθμισης της περιοχής. (δείτε ενότητα "Έργα υπό μελέτη") 

Η περιοχή πάνω από τον σταθμό έχει διαμορφωθεί ως χώρος πρασίνου με γρασίδι και δέντρα. Επίσης σε υπαίθριο σκέπαστρο πίσω από την είσοδο του σταθμού εκτίθεται τμήμα αρχαίας γέφυρας του Κηφισού ποταμού (τμήμα της αρχαίας Ιεράς Οδού) το οποίο ήρθε στο φως κατά τη κατασκευή του σταθμού και χρονολογείται στο διάστημα μεταξύ 5ου-6ου αιώνα π.Χ. Τα τρία βάθρα της γέφυρας αυτής, μετά από απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, αποσπάστηκαν και συντηρήθηκαν με δαπάνες της Αττικό Μετρό ΑΕ και επανατοποθετήθηκαν στην αρχική τους θέση όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα. Η γέφυρα είναι η αρχαιότερη που έχει βρεθεί στον Ελλαδικό χώρο. 

Στον σταθμό εκτίθεται το έργο «Διαδρομές» του καλλιτέχνη Γιώργου Λαζόγκα. 

Στα αρχικά σχέδια της γραμμής 3 ο σταθμός Ελαιώνα, αναφερόταν με το όνομα Άγιος Σάββας, από τον παρακείμενο Ιερό Ναό του Οσίου Σάββα,  αλλά η μετονομασία του σταθμού στο σημερινό του όνομα έγινε ήδη πριν από την έναρξη της κατασκευής του.

Πρόκειται για έναν από τους μόλις τρεις σταθμούς στο δίκτυο του μετρό (μαζί με τους σταθμούς Μανιάτικα και Κατεχάκη που διαθέτει μια και μοναδική είσοδο/έξοδο αντί για τουλάχιστον δύο όπως συνηθίζεται. Η ανωμαλία αυτή προέκυψε λόγω περιορισμένου χώρου στην επιφάνεια.

Έργα υπό μελέτη στον σταθμό 

 Μελλοντικά θα είναι αφετηριακός σταθμός των ΚΤΕΛ προς Μέγαρα, Βίλια και Ερυθρές. 

 Νέος κεντρικός σταθμός υπεραστικών λεωφορείων της Αθήνας (ΚΣΥΛ/Kωνσταντίνος Μητσοτάκης): έχει χωροθετηθεί να κατασκευαστεί επί του γειτονικού αμαξοστασίου του μετρό και θα στεγάσει 49 γραμμές των καταργούμενων σταθμών Κηφισού και Λιοσίων καθώς και διεθνείς γραμμές. Το 2021 θα γίνει η σύμβαση κατασκευής του έργου. Πάντως ακόμη και σήμερα αρκετά δρομολόγια ΚΤΕΛ κάνουν στάση στον σταθμό Ελαιώνα, όπως της Αρκαδίας, της Ηλείας και της Αχαίας.

 Νέο Γήπεδο Παναθηναϊκού: μελλοντική έδρα των ομάδων ποδοσφαίρου, μπάσκετ και ερασιτέχνη.

 Νέο Mall επί της οδού Αγίας Άννης

Είσοδοι - Έξοδοι 
 Ιερά Οδός / Μαρκόνι

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Ελαιωνας
Ελαιωνας
Λιβάνιος

Ο Λιβάνιος (Αντιόχεια, 314 μ.Χ. - Αντιόχεια, 392 ή 393 μ.Χ.) ήταν Έλληνας δάσκαλος ρητορικής της σχολής των Σοφιστών. Έμεινε γνωστός για το κλασικιστικό του ύφος και ότι διαμαρτυρήθηκε έναντι των διωγμών των ειδωλολατρών στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Υπήρξε ο πολυγραφότερος συγγραφέας της αρχαιότητας. Είχε πολλούς μαθητές, μεταξύ αυτών ο φιλόσοφος Αιδέσιος, ο Μέγας Βασίλειος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο αυτοκράτορας Ιουλιανός. 

Γεννήθηκε το 314 μ.Χ στην Αντιόχεια και σπούδασε στην Αθήνα. Εργάστηκε ως δάσκαλος ρητορικής και φιλοσοφίας στην Κωνσταντινούπολη και τη Νικομήδεια. Επέστρεψε στην Αντιόχεια το 354 όπου ίδρυσε σχολή η οποία επί 40 χρόνια είχε τη μεγαλύτερη φήμη στην αυτοκρατορία. Πέθανε το 392 ή 393 μ.Χ. στην Αντιόχεια.

Στην Παλατινή Ανθολογία σώζεται ένα επίγραμμά του (VII 747), επιτύμβιο του Ιουλιανού.

Αναγνώσματα 
 Λιβανίου. Υπέρ των Ελληνικών Ναών, μετάφραση Γιάννης Αβραμίδης, Στέλλα Μητσάκα , Εκδόσεις ΘΥΡΑΘΕΝ ΕΠΙΛΟΓΗ, Θεσσαλονίκη 1998.
 Λιβάνιος. Προς Θεοδόσιον τον βασιλέα υπέρ των ιερών, μετάφραση Αφροδίτη Καμάρα, εκδ. Κατάρτι,Αθήνα,  1998
 Λιβάνιος. Αντιοχικός / Λιβανίου · μετάφραση Αφροδίτη Καμάρα, εκδ. Κατάρτι,Αθήνα,  1999
 Λιβάνιος. Άπαντα, Λόγοι 1: Βίος ή Περί της εαυτού τύχης  τομ.1, εκδ. Κάκτος, Αθήνα 2002 , Άπαντα 2 : Λόγοι 2: 2ος Προς τους βαρύν αυτόν καλέσαντας, 3ος Προς τους νέους περί του λόγου, 4ος Περί του μη ληρείν, 5ος Άρτεμις, 6ος Περί απληστίας, 7ος Ότι το πλουτείν αδίκως του πένεσθαι αθλιώτερον, 8ος Περί πενίας, 9ος Εις τας Καλάνδρας, 10ος Περί του πλέθρου ,τομ 2, εκδ. Κάκτος, Αθήνα 2002, Άπαντα 3 : Λόγοι 3: 11ος Αντιοχικός , τομ.3, εκδ. Κάκτος, Αθήνα, 2004

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Βιογραφία στην Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού
 Centre Libanios 

Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Σοφιστές
Παλατινή Ανθολογία
Ανθολογία του Πλανούδη
Αρχαίοι Ελληνιστές
Αρχαίοι Έλληνες εκπαιδευτικοί
Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Ρενέ Λακόστ

Ο Ρενέ Λακόστ (γαλλικά: Jean René Lacoste, 2 Ιουλίου 1904 - 12 Οκτωβρίου 1996) ήταν Γάλλος αντισφαιριστής και σχεδιαστής ρούχων. Οι θαυμαστές του τον φώναζαν και κροκόδειλο (crocodile) εξαιτίας της συμπεριφοράς του στο γήπεδο.

Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 2 Ιουλίου 1904 και πέθανε στο Saint-Jean-de-Luz στις 12 Οκτωβρίου 1996. Το 1963 εφηύρε ρακέτες από χάλυβα, επανάσταση για τον χώρο του τένις αφού μέχρι εκείνη την εποχή οι ρακέτες ήταν ξύλινες. Επίσης έκανε σταδιοδρομία τραγουδιστή και σχεδιαστή ρούχων σχεδιάζοντας το γνωστό μακό μπλουζάκι Lacoste με σήμα το κροκοδειλάκι το οποίο σχεδιάστηκε το 1933 και η πώλησή του ξεκίνησε το 1934.

Τίτλοι 
 Κύπελλο Ντέιβις :1927 1928 (51 παιχνίδια απο το 1923 εως το 1928)
 Ρολάν Γκαρός: 
 μονό:1925,1927,1929
 Φιναλίστ μονό: 1926, 1928
 Διπλό : 1925, 1929
 Διπλό φιναλίστ : 1927
 Γουίμπλετον :
 Μονό : 1925, 1928
 Μονό φιναλίστ : 1924
 Διπλό : 1925
 Αμερικάνικο Όπεν:
 Μονό : 1926, 1927
 Διπλό μεικτό φιναλίστ : 1926, 1927
 πρωτάθλημα Γαλλίας :
 Διπλό: 1924

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ του αθλητή

Γάλλοι αθλητές της αντισφαίρισης
Γάλλοι σχεδιαστές μόδας
Γάλλοι άνδρες τραγουδιστές
Νικητές Γαλλικού Όπεν
Αβδεμέλεχ

Ο Αβδεμέλεχ είναι πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη. Ήταν Αιθίοπας δούλος του Σεδεκία που έσωσε τη ζωή του Ιερεμία, τον οποίον είχαν ρίξει σε στέρνα για να πεθάνει. Ο Αβδεμέλεχ αναφέρεται ως ευνούχος και το όνομά του μεταφράζεται ως «υπηρέτης του βασιλιά» και θεωρείται ότι αυτό μπορεί να μην ήταν το όνομά του, αλλά ο τίτλος του. Ο Ιερεμίας, αργότερα, είπε στον Αβδεμέλεχ ότι έλαβε μήνυμα από το θεό ότι αυτός δε θα έπεφτε από το σπαθί κατά την άλωση της Ιερουσαλήμ από τους Βαβυλώνιους, γιατί είχε θέσει την πίστη του στο θεό.

 Ιερεμίας Κεφ. 38, 39.

Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Αβδεναγώ

Ο Αβδεναγώ είναι πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη. Αναφέρεται από τον προφήτη Δανιήλ, ότι παρόλο που μαζί με τον Σεδράχ και τον Μισάχ ρίχτηκαν στη «φλεγόμενη κάμινο» μετά από διαταγή του Ναβουχοδονόσαρ Β΄, επέζησαν χωρίς να πάθουν τίποτα. Το αρχικό του όνομα ήταν Αζαρίας ενώ το Αβδεναγώ σημαίνει «δούλος του Νεγώ» επειδή ανατρεφόταν στην αυλή του Ναβουχοδονόσαρ. Όπως και οι δύο φίλοι του (τα εβραϊκά ονοματά τους ήταν Ανανίας και Μισαήλ) καταγόταν από βασιλικό γένος, ζούσαν στα Ιεροσόλυμα και μεταφέρθηκαν το 605 π.Χ. μαζί με τον Δανιήλ αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα, όταν η πόλη τους κυριεύθηκε από τον βασιλιά των Βαβυλωνίων. Οι «Τρεις Παίδες εν Καμίνω» ή αλλιώς οι Άγιοι Τρεις Παίδες, δηλαδή ο Αζαρίας, Ανανίας και Μισαήλ, εορτάζουν στις 17 Δεκεμβρίου και θεωρούνται προστάτες της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Ελλάδας και Κύπρου.

Δείτε επίσης
 Δανιήλ κεφ. 1-3.

Παραπομπές

Αβδεναγω
Blue Eagles

Οι Blue Eagles (Μπλε Αετοί) είναι η ομάδα επιδείξεων ελικοπτέρων του Βρετανικού Στρατού και ένα από τα έξι επαγγελματικά ακροβατικά σμήνη ελικοπτέρων στον κόσμο, μαζί με τους Black Cats του Βρετανικού Ναυτικού, τους Scorpion της Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας, τους Sarang της Ινδικής Πολεμικής Αεροπορίας, τους Rotores de Portugal της Πορτογαλικής Πολεμικής Αεροπορίας και τους Patrulla Aspa της Ισπανικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Ιστορία 
Η ομάδα δημιουργήθηκε το 1968 από εκπαιδευτές της Βρετανικής Αεροπορίας Στρατού με έδρα την βάση του Middle Wallop, οι οποίοι έκαναν δοκιμές στον ελεύθερο χρόνο τους. Ένα χρόνο αργότερα η ομάδα δημιουργήθηκε και επίσημα χρησιμοποιόντας πέντε ελικόπτερα Bell-47G Sioux. Παρόλο που δεν υπήρχε επίσημη εκπαίδευση πτήσης σε σχηματισμό από τον στρατό η ομάδα επέκτησε διαρκώς αυξανόμενη φήμη και έκανε την πρώτη της διεθνή εμφάνιση το 1974. Παρά ταύτα, ο στρατός δεν μπορούσε να καλύπτει τα έξοδα του σμήνος σε μόνιμη βάση και έτσι το σμήνος διαλύθηκε. Οι πιλότοι όμως εξακολούθησαν να πετούν στον ελεύθερο χρόνο τους και έτσι κατάφεραν να διατηρήσουν την ομάδα και την εμπειρία τους. Η ομάδα συνέχισε ανεπίσημα να εκτελεί επιδείξεις χρησιμοποιώντας ονόματα όπως Eagles (Αετοί), Army Eagles (Αετοί του Στρατού) και Sparrow-hawks. 

Το 1982 η ομάδα ανασυστάθηκε επίσημα ως Silver Eagles (Ασημένιοι Αετοί) για την επέτειο των 25 χρόνων της Αεροπορίας Στρατού. Εκείνη την περίοδο το σμήνος χρησιμοποιούσε τα ελικόπτερα Aérospatiale Gazelle, Westland Lynx και Westland Scout ενώ σε κάποιες επιδείξεις χρησιμοποιούνταν και αεροσκάφη. 

Το 1992 οι Αετοι εξοπλίστηκαν με τέσσερα ελικόπτερα Westland Lynx, τα οποία εξέπληξαν τα πλήθη με τις ικανότητες ελιγμών και τη δύναμή τους. Όμως οι απαιτήσεις του στρατού δεν μπορούσαν να δικαιολογήσουν την δέσμευση των ελικοπτέρων για αποκλειστική χρήση από μία ανεπίσημη ομάδα. Έτσι το 1993 η ομάδα υιοθέτησε την παρούσα διάταξή τους με τέσσερα ελικόπτερα Gazelle και ένα ελικόπτερο Lynx. Εκείνη τη χρονιά το σμήνος κέρδισε τη διάκριση Wilkinson Sword στο Royal International Air Tattoo. Έπειτα από αυτή τους την επιτυχία η ομάδα υιοθέτησε το όνομα Blue Eagles το 1994 παρόλο που εξακολουθεί να αποτελείται από εθελοντές.

Δείτε ακόμα 

 Οι Black Cats του Βρετανικού Ναυτικού 
 Οι Sarang της Ινδικής Πολεμικής Αεροπορίας.
 Οι Scorpion της Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα των Blue Eagles
 Σελίδες με φωτογραφίες των Blue Eagles
 Σελίδες με φωτογραφίες των Blue Eagles

Βρετανικές ένοπλες δυνάμεις
Αεροπορία στο Ηνωμένο Βασίλειο
Αβεσσαλώμ

Το όνομα Αβεσσαλώμ είναι σύνθετη εβραϊκή λέξη «άμπα + σαλόμ», που σημαίνει «πατέρας ειρήνης» ή «ειρηνικός» την οποία και απέδωσαν οι «Εβδομήκοντα» μεταφραστές της Αγίας Γραφής με το όνομα Αβεσσαλώμ. 

Ο Αβεσσαλώμ ήταν ο τρίτος γιος του προφητάνακτα Δαυίδ, περίφημος για την ομορφιά του και ιδίως για τα πλούσια και ωραία μαλλιά του. «Δεν υπήρχε, κατά τις Γραφές, μεταξύ των Ισραηλιτών άλλος τόσο ωραίος όπως ο Αβεσσαλώμ, όπου από τα πέλματα των ποδιών του μέχρι τη κορυφή της κεφαλής του δεν παρουσίαζε το παραμικρό ελάττωμα». Τον κατέλαβε όμως η υπεροψία όταν έγινε αντικείμενο θαυμασμού και αγάπης από τον λαό. Αυτό συνετέλεσε στην υποψία του Βασιλέως πατέρα του όταν ο Αβεσσαλώμ σκότωσε τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Αμνών, πρωτότοκο γιο του Δαυίδ.
 
Ο Αβεσσαλώμ προκειμένου να αποφύγει τη πατρική οργή αυτοεξορίσθηκε στη Γεσσούρ, όπου και παρέμεινε εκεί τρία χρόνια μέχρι που ο πατέρας του, του επέτρεψε την επιστροφή του. Εκμεταλλευόμενος όμως ο Αβεσσαλώμ την αγάπη που του έτρεφε ο λαός μόλις επέστρεψε εξήγειρε αυτόν σε επανάσταση εναντίον του πατέρα του. Τότε ο Δαυίδ αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα της χώρας του την Ιερουσαλήμ και να μεταβεί εκτός αυτής, όπου αφού συγκέντρωσε στρατεύματα, κινήθηκε πλέον εναντίον του γιου του επιστρέφοντας στη πόλη. Αρχηγός του βασιλικού στρατού ανέλαβε ο στρατηγός Ιωάβ, με την ρητή όμως εντολή να μη σκοτώσει τον Αβεσσαλώμ. Τα αντίπαλα στρατεύματα συναντήθηκαν κοντά στο δάσος του Εφραίμ, όπου και ακολούθησε λυσσώδης μάχη που κατέληξε σε νίκη του Ιωάβ, αφού κατέσφαξε και όσους συνέλαβε αιχμαλώτους. 

Ο Αβεσσαλώμ επιβαίνοντας σε ημίονο προσπάθησε να διασωθεί και καθώς αυτό κάλπαζε τα ωραία του μαλλιά μπλέχτηκαν σε κλαδιά του δάσους, όπου και έμεινε κρεμασμένος μέχρι που τον πρόφθασε ο Ιωάβ. Παρά όμως την εντολή που είχε λάβει, διαπέρασε με το ακόντιό του το σώμα του κρεμασμένου Αβεσσαλώμ στο στήθος, όπου και πέθανε. Αλλόφρων ο Δαυίδ θρήνησε το θάνατο του γιου του. Από εκείνους τους θρήνους παρέμεινε παροιμιώδης ο αντίλαλος: «Υιέ μου, Υιέ μου Αβεσσαλώμ».

Σημειώνεται ότι έξω από την Ιερουσαλήμ σώζεται μέχρι σήμερα οικοδόμημα (στύλος) που φέρει το όνομα «Τάφος του Αβεσσαλώμ», που προφανώς όμως πρόκειται για μνημείο της μεταγενέστερης ελληνορωμαϊκής εποχής. Έχει βάση περίπτερο τετράγωνο που υψώνεται κυλινδρικά και καταλήγει σε κόλουρο κώνο.

Πηγές
 Β΄ Σαμουήλ κεφ. 13-18.
 «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου» τομ. 1ος, σελ. 48.

Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Εσωτερισμός

Ως εσωτερισμός εν γένει εννοείται η ύπαρξη εσωτερικών πεποιθήσεων ή πίστεων, δηλαδή ιδεών που γίνονται κατανοητές από μικρές συνήθως ομάδες ανθρώπων ή μυημένους ή είναι αποτέλεσμα εγγενούς ενδιαφέροντος. Ο όρος πηγάζει από τη λέξη ἐσωτερικός, σύνθετη του ἔσω, που υποδηλώνει την εσωτερικότητα ή μυστικισμό του συστήματος. 

Ο όρος είναι επίσης πιθανό να αναφέρεται στην ακαδημαϊκή μελέτη των εσωτερικών θρησκευτικών συστημάτων και φιλοσοφιών ή στη μελέτη των θρησκευτικών συστημάτων και των φιλοσοφιών, των οποίων οι υποστηρικτές διακρίνουν τις πεποιθήσεις τους, τις πρακτικές και τις εμπειρίες τους από τις εξωτερικές και περισσότερο δογματικές παραδόσεις.

Ως παραδείγματα εσωτερικών θρησκευτικών κινημάτων και φιλοσοφιών αναφέρονται:

Η Αλχημεία, η Αστρολογία, η Ανθρωποσοφία, ο πρώιμος Χριστιανικός μυστικισμός, ο Ελευθεροτεκτονισμός, ο Γνωστικισμός, η Καββάλα, ο Νεοπλατωνισμός, o Ερμητισμός, η Μαγεία, ο Μυστικισμός Μερκαμπά, ο  Μεσμερισμός, ο Ροδοσταυρισμός, ο Ταοϊσμός, η Αριθμολογία, ο Σβεντενμποργκιανισμός, η Σαϊεντολογία, ο Πνευματισμός, οι Αλεβίτες, η Θεοσοφία του Γιάκομπ Μπέμε, το θεοσοφικό κίνημα που σχετίζεται με την Ελένα Μπλαβάτσκυ και η Γνωστική Κίνηση του Σαμαέλ Αούν Βεόρ.

Αν και ο εσωτερισμός αναφέρεται ως εξερεύνηση των κρυμμένων νοημάτων και του συμβολισμού διαφόρων φιλοσοφικών, ιστορικών και θρησκευτικών κειμένων, τα ίδια κείμενα απαντώνται στις δεσπόζουσες θρησκείες. Για παράδειγμα, η Βίβλος και το Τορά θεωρούνται και αναφέρονται από τις σχετικές ομάδες ως εσωτερικά κείμενα.

Σημειώσεις παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 esoterism.gr
 University of Amsterdam Center for Study of Western Esotericism Research & BA/MA programs in Western esotericism.
 University of Exeter Centre for the Study of Esotericism (EXESESO)
 ESSWE European Society for the Study of Western Esotericism, with many links to associated organizations, libraries, scholars etc.
 Association for the Study of Esotericism
 What is understood by “Western Esotericism”? (Prof. Wouter Hanegraaff)
 What is Esoteric? (Prof. Arthur Versluis)
 http://esotericbasics.co.uk 
 https://www.vopus.org

Μυστικισμός
 
Δυτικός πολιτισμός
Γκόζο

Ο Γαύλος ή Γκόζο είναι το δεύτερο σε μέγεθος και σε πληθυσμό νησί του συμπλέγματος των νησιών της Μάλτας. Στα μαλτέζικα, το νησί αποκαλείται Għawdex (προφέρεται áw-desh). 
Έχει έκταση  67 τ.χλμ. και 31.053 κατοίκους, από τους οποίους 6.414 διαμένουν στην πρωτεύουσα Βικτώρια.

Το νησί Γαύλος έχει συνδεθεί με την Ωγυγία, το νησί κατοικία της νύμφης Καλυψώς στην Οδύσσεια του Ομήρου. Στην ιστορία αυτή, η Καλυψώ, με μεγάλες υπερφυσικές δυνάμεις και ερωτευμένη με τον Οδυσσέα, τον κρατά αιχμάλωτο για αρκετά χρόνια, μέχρι να τον αφήσει τελικά να συνεχίσει το ταξίδι του στο σπίτι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Νησιά της Μάλτας
Ζώδιο (αστρολογία)

Για τους μελετητές της αστρολογίας και μόνο, τα ζώδια είναι 12 "ενεργειακά τμήματα" (ίσα μεταξύ τους) στα οποία χωρίζεται ο Ζωδιακός Κύκλος και τα οποία υποτίθεται κατά κάποιο παραεπιστημονικά εξηγούμενο ή "ανεξήγητο" τρόπο επηρεάζουν τα ανθρώπινα φαινόμενα ή συμβάντα ή τις ανθρώπινες δραστηριότητες. 

Το πρώτο ζώδιο είναι οι Ιχθύες (οι 0 μοίρες αυτού του ζωδίου συμπίπτουν με το σημείο γ). Η σειρά των 12 ζωδίων είναι η εξής:

 Κριός
 Ταύρος
 Δίδυμοι
 Καρκίνος
 Λέων
 Παρθένος
 Ζυγός
 Σκορπιός
 Τοξότης
 Αιγόκερως
 Υδροχόος
 Ιχθύες

Στην ετήσια φαινομενική του κίνηση γύρω από τη Γη, ο Ήλιος περνάει διαδοχικά και από τα δώδεκα ζώδια και χρειάζεται περίπου έναν μήνα για να διανύσει κάθε ένα από αυτά. Ανάλογα με το ζώδιο στο οποίο βρισκόταν ο Ήλιος τη στιγμή της γέννησης ενός ατόμου οι μελετητές της αστρολογίας κατατάσσουν το άτομο σε ένα ζώδιο. Για παράδειγμα αν κάποιος γεννήθηκε αρχές Οκτώβρη, που ο Ήλιος βρίσκεται στο ζώδιο του Ζυγού, τότε "είναι" Ζυγός.

Συχνά γίνεται μία σύγχυση ανάμεσα στα ζώδια και στους "ζωδιακούς αστερισμούς". Στην πραγματικότητα, πρόκειται για δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Τα ζώδια τα τους αστρολόγους είναι άυλα και αόρατα, 12 "ενεργειακές πύλες" που περιβάλλουν τη Γη. Οι ζωδιακοί αστερισμοί είναι υλικοί και εμφανείς στον ουρανό (οι αστερισμοί του Κριού, του Ταύρου κ.λ.π. που μπορούν να παρατηρηθούν την κατάλληλη εποχή στον νυκτερινό ουρανό). Την εποχή που γεννιόταν η Ωροσκοπιακή Αστρολογία (περίπου πριν 2.000 χρόνια) τα ζώδια συνέπιπταν με τους ζωδιακούς αστερισμούς (πίσω από το ζώδιο του Κριού φαινόταν τότε στον ουρανό ο αστερισμός του Κριού, πίσω από το ζώδιο του Ταύρου ο αστερισμός του Ταύρου κ.ο.κ.) Εξαιτίας όμως της μετάπτωσης των Ισημεριών ολόκληρος ο Ζωδιακός Κύκλος μετακινήθηκε και πίσω από το ζώδιο του Κριού σήμερα έχει αρχίσει να μπαίνει ο ζωδιακός αστερισμός του Υδροχόου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αστρολογία
Ορφεύς Σμύρνης

Ο Ορφεύς ιδρύθηκε στη Σμύρνη το 1890 ως μουσικό και αθλητικό σωματείο και αποτελεί τον προπομπό του Πανιωνίου.

Ιστορία

Κατά το 19ο αιώνα τα ιδρυόμενα σωματεία είχαν διπλό χαρακτήρα: αθλητικό και καλλιτεχνικό. Πιστοί στο πνεύμα αυτό στις 14 Σεπτεμβρίου 1890 νεαροί από επιφανείς ελληνικές οικογένειες της Σμύρνης αποφάσισαν να ιδρύσουν το Μουσικό και Γυμναστικό Σύλλογο "Ορφεύς" με σκοπό «την μουσικήν και γυμναστικήν διαπαιδαγώγησιν των μελών του». Την πρωτοβουλία είχε ο Νικίας Τζέτζος και στα ιδρυτικά μέλη αναφέρονται οι: Παν. Αργυρόπουλος, Ιω. Φατσέας, Μ. Στιβακτόπουλος, Δημοσθ. Μιλανάκης, Μιχ. Τσοχατζόγλου, Ανδρ. Βουλγαρίδης, Κων. Τομπρώφ, Κάστωρ Φόρος, Πολυδεύκης Φόρος, Νιικ. Μανωλιάδης, Αιμ. Κάρταλης , Αλέκος Φωτιάδης κ.ά.

Ο Ορφεύς απέκτησε μουσικά όργανα, δωρεά του λυκειάρχη Αρώνη και επί οκτώ χρόνια καλλιέργησε τη μουσική παραμερίζοντας την αθλητική δραστηριότητα. Η ορχήστρα του συλλόγου περιλάμβανε κιθάρες, μαντολίνα, πιάνο, αρμόνιο και χάλκινα. Συνήθως, οι συναυλίες είχαν και λογοτεχνική πινελιά, στην οποία τα πρώτα χρόνια συμμετείχε ο ποιητής και αρχαιολόγος Στίλπων Πιττακής (παππούς της ηθοποιού Ρένης Πιττακή).

Καλλιτεχνική δράση

Στις 23 Απριλίου 1891, εορτή του Αγ. Γεωργίου, έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση η ορχήστρα και η χορωδία του σωματείου, γοητεύοντας τους Σμυρνιούς. 
Το Μάιο του 1893 ογδονταμελής αντιπροσωπεία του Ορφέα με επικεφαλής τον ιατρό Τάσο Γιοβανώφ συμμετείχε σε εκδηλώσεις στη Λέσβο προσκαλεσμένη της λέσχης «Πρόοδος». Μάλιστα δόθηκε δεξίωση στο Κιόσκι της Μυτιλήνης.
Η τελευταία συναυλία του Ορφέα έγινε στην Ελληνική Λέσχη Σμύρνης ενώπιον 800 θεατών. Η χορωδία, που διεύθυνε ο Γ. Οικονομάκος, ερμήνευσε αποσπάσματα από το μελόδραμα «Ναβουχοδονόσωρ» με συνοδεία πιάνων και αρμόνιου.

Αθλητική δράση

Η αθλητική δραστηριότητα του Ορφέα ήταν υποτονική. Γι' αυτό το 1893 όσα μέλη του συλλόγου επιθυμούσαν περισσότερες αθλητικές δρατηριότητες αποχώρησαν και ίδρυσαν τον Αθλητικό Σύλλογο Γυμνάσιον Σμύρνης.
Πάντως, αναφέρονται αθλητές του Ορφέα, όπως ο Κωνσταντίνος Μουράτης (δρομέας ταχύτητας και άλτης μήκους) και ο Δημ. Τομπρώφ (δρομέας 1500 μ.), οι οποίοι νίκησαν στα «Τήνια» τον Αύγουστο 1895. Επίσης, συμμετείχαν στους Α΄ Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896 και ήταν πολυνίκες στους Α΄ και Β΄ Πανιώνιους Αγώνες το 1896 και το 1898.

Στους Β΄ Πανιώνιους Αγώνες (1898) ο Ορφέας συμμετείχε σε κοινή ομάδα με το ομογάλακτο «Γυμνάσιον».

Τον Οκτώβριο του 1898 ο Ορφέας και το Γυμνάσιον επανενώθηκαν και δημιούργησαν τον Πανιώνιο Γ.Σ. Σμύρνης.

Πηγές
"Η Σμύρνη του Πανιωνίου, από τη Σμυρναϊκή Πρωτοπορία στην Αθηναϊκή Αναγέννηση (1890-1922-1940)", Πέτρος Λινάρδος, έκδοση "Οι Φίλοι των Τεχνών", Νέα Σμύρνη 1998, ISBN 960-8623-80-4

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1890
Πανιώνιος Σμύρνης
Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Τουρκίας
Αθλητισμός στη Σμύρνη
Τέχνες στη Σμύρνη
Πουτίγκα

Η πουτίγκα ή πουτίγγα (από τα αγγλικό pudding) είναι ονομασία για μία κατηγορία εδεσμάτων, στην πλειοψηφία τους γλυκά (υπάρχουν και αλμυρές πουτίγκες), που απαντώνται κυρίως στις αγγλόφωνες χώρες του κόσμου. One of the first documented mentions of pudding can be found in Homer's Odyssey where a blood pudding roasted in a pig's stomach is described.[4] This original meaning of a pudding as a sausage is retained in Black Pudding, which is a blood sausage originating in the United Kingdom and Ireland made from pork or beef blood, with pork fat or beef suet, and a cereal.[6]
Η λέξη pudding πιθανόν να προέρχεται από τη γαλλική λέξη boudin, η οποία με τη σειρά της είναι λατινογενής προερχόμενη από τη botellus που σημαίνει «μικρό λουκάνικο». Σημειώνεται πως στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και σε μερικές χώρες της Κοινοπολιτείας, η λέξη pudding έχει επιπλέον και μια γενική έννοια που είναι συνώνυμη με το επιδόρπιο. Ως συγκεκριμένο είδος γλυκού διακρίνεται σε δύο τύπους.

Πρώτος τύπος 

One of the first documented mentions of pudding can be found in Homer's Odyssey where a blood pudding roasted in a pig's stomach is described.[4] This original meaning of a pudding as a sausage is retained in Black Pudding, which is a blood sausage originating in the United Kingdom and Ireland made from pork or beef blood, with pork fat or beef suet, and a cereal.[6]

Ο πρώτος τύπος πουτίγκας είναι μια συμπαγής μάζα που φτιάχνεται με την ανάμιξη διαφόρων υλικών μαζί με αλεύρι ή δημητριακά. Οι πουτίγκες παρασκευάζονται με τρεις τρόπους: ψήσιμο, βράσιμο ή στον ατμό. Αυτός ο τύπος πουτίγκας είναι γνωστός και στις Βρετανικές Νήσους και μπορεί να καταναλωθεί ως κυρίως πιάτο ή ως επιδόρπιο. Στην Αυστραλία η λέξη πουτίγκα αναφέρεται στον πρώτο τύπο, δεν αποκλείεται όμως να αναφέρεται και στο δεύτερο τύπο, που περιγράφεται παρακάτω. Αυτός ο τύπος πουτίγκας είναι λιγότερο γνωστή στις Η.Π.Α.

Πολλές από τις πουτίγκες του πρώτου τύπου θυμίζουν κέικ (sponge pudding), δεδομένου ότι συγκρατούν υγρασία στο εσωτερικό τους και συνήθως σερβίρονται σε μεγάλα κομμάτια, παρά σε λεπτές φέτες. Οι γλυκιές πουτίγκες συνήθως συνοδεύονται από σαντιγί ή παγωτό.

Δεύτερος τύπος 
Ο δεύτερος και πιο σύγχρονος τύπος πουτίγκας αποτελείται από ζάχαρη και πηκτικά προϊόντα όπως η ζελατίνη, τα αυγά ή η ταπιόκα. Αυτός ο τύπος είναι και ο πιο κοινός στις Η.Π.Α.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

̣

Γλυκά
Χριστουγεννιάτικα εδέσματα
Τρόφιμα μαγειρεμένα στο φούρνο
Τρόφιμα μαγειρεμένα στον ατμό
Βρετανική κουζίνα
Αμερικανική κουζίνα
Ολλανδική κουζίνα
Καναδική κουζίνα
Τύποι φαγητού
Βασίλης Παπαγγέλης

Ο Βασίλης Παπαγγέλης (30 Ιουλίου 1959) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής.

Βιογραφικό

Αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Προερχόμενος από την ερασιτεχνική ομάδα του ΠΑΣ Γιάννινα προωθήθηκε στη πρώτη ομάδα το 1978. 

Το 1984 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό κάνοντας χρήση της πενταετίας. Στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε για τρία (3) χρόνια και το 1987 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας ενώ στις 28 Μαίου το 1986 είχε αγωνιστεί στον τελικό του Κυπέλλου χωρίς ωστόσο να το κατακτήσει. Μπροστά σε 80.000 θεατές στο στάδιο Ο.Α.Κ.Α. αγωνίστηκε όλο το δεύτερο ημίχρονο παίρνοντας τη θέση του Γιώργου Βαίτση.
 
Το ίδιο έτος επέστρεψε στην ομάδα του ΠΑΣ έως τον Δεκέμβριο του 1991, κατόπιν αγωνίστηκε για ενάμιση χρόνο στον Όλυμπο Κερκυρας και για ένα (1) χρόνο  στον Ναυπακτιακό Αστέρα το 1993-1994. Την επόμενη σαιζόν αγωνίστηκε στον Θεσπρωτό το 1994. Αποσύρθηκε μετά από είκοσι (20) χρόνια ποδοσφαίρου εκ των οποίων δώδεκα (12) στον ΠΑΣ Γιάννινα και τρία (3) στον Ερασιτέχνη ΠΑΣ.

Διεθνής

Το 1977 αγωνίστηκε με την Εθνική ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας στο Κύπελλο Ερασιτεχνών ΟΥΕΦΑ στους αγώνες της προκριματικής φάσης με Ιταλία και Αυστρία και το 1979 με την Ολυμπιακή Εθνική ομάδα σε δύο (2) αγώνες του προολυμπιακού τουρνουά για την Ολυμπιάδα 1980.

Το 1983 μετείχε με την Εθνική μεσογειακή ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας στους Μεσογειακούς αγώνες στην Καζαμπλάνκα και στην ολυμπιακή ομάδα στο προολυμπιακό τουρνουά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Συνέντευξη
Βιογραφικό

Παπαγγελης Βασιλης
Παπαγγελης Βασιλης
Παπαγγελης Βασιλης
Π
Ντέμι Μουρ

Η Ντέμι Μουρ (Demi Moore, 11 Νοεμβρίου 1962) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. 

Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1962 στο Ρόσγουελ του Νέου Μεξικού και το πραγματικό της όνομα είναι Demi Gene Guynes. Άρχισε να γίνεται γνωστή στο ευρύ κοινό στις αρχές του 1980, όταν πρωταγωνίστησε σε μερικές ταινίες με εφηβικό περιεχόμενο. Στη δεκαετία του '90, ήταν από τις πιο δημοφιλείς ηθοποιούς στο Χόλιγουντ.

Ταινίες

Παραπομπές 

Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Δειγματοχώρος

Δειγματοχώρος, ή δειγματικός χώρος, ενός πειράματος τύχης ονομάζεται το σύνολο όλων των δυνατών αποτελεσμάτων του πειράματος, δηλαδή το σύνολο όλων των απλών γεγονότων του, και συμβολίζεται με .Αν με  συμβολίσουμε τα απλά ενδεχόμενα του πειράματος τότε .

Αν το πλήθος των απλών ενδεχομένων είναι πεπερασμένο, τότε το  είναι πεπερασμένο σύνολο και ο δειγματοχώρος λέγεται επίσης πεπερασμένος. Σε κάθε άλλη περίπτωση αναφερόμαστε σε χώρους άπειρα αριθμήσιμους που διακρίνονται σε αριθμήσιμους και μη αριθμήσιμους δειγματοχώρους.

Για παράδειγμα, ρίχνουμε δύο νομίσματα και θέλουμε να βρούμε το δειγματοχώρο. Συμβολίζουμε με  την περίπτωση να εμφανιστεί κεφαλή και με  την περίπτωση να εμφανιστεί γράμματα. Ρίχνοντας δύο νομίσματα θα έχουμε τέσσσερις περιπτώσεις ανάλογα με το τι εμφανίστηκε σε καθένα από αυτά. Γράφοντας πρώτα την ένδειξη που φένρει το ένα και μετά την ένδειξη που φέρνει το άλλο, οι τέσσερις περιπτώσεις συμβολίζονται .Άρα, ο δειγματοχώρος είναι:.

Είναι σημαντικό να προσδιορίζουμε ποιος είναι ο δειγματοχώρος κάθε συγκεκριμένου πειράματος, αλλιώς κινδυνεύουμε να περιπέσουμε σε παράδοξα συμπεράσματα.

Όταν ένας δειγματοχώρος είναι πεπερασμένος ή αριθμήσιμος, ονομάζεται απαριθμήσιμος, ή διακριτός.
Όταν είναι μη αριθμήσιμος, ονομάζεται συνεχής.

Μετά τον καθορισμό του δειγματοχώρου σε ένα πείραμα τύχης, κάθε γεγονός που σχετίζεται με το πείραμα αυτό μπορεί να παρασταθεί ως υποσύνολο του δειγματοχώρου. Για κάθε γεγονός  ισχύει  . Ο ίδιος ο δειγματοχώρος θεωρείται ότι είναι γεγονός, το οποίο μάλιστα πραγματοποιείται πάντα αφού όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα του πειράματος θα ανήκει πάντα στο . Το γεγονός  λέγεται βέβαιο γεγονός.

Δείτε επίσης 
 Πιθανότητα

Πηγές 
 Στράτης Κουνιάς, Χρόνης Μωυσιάδης: Θεωρία Πιθανοτήτων I, ISBN 960-431-342-8

Θεωρία πιθανοτήτων
Θαλής Τσιριμώκος

Ο Θαλής Τσιριμώκος (7 Σεπτεμβρίου 1959 - 19 Ιουνίου 2022) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού και ήταν ικανότατος σκόρερ.

Καριέρα 
Αγωνίστηκε στο Παγκράτι και στην Καλλιθέα. Τη σεζόν 1979 - 1980 αγωνίστηκε στον ΠΑΣ Γιάννινα, όπου έχοντας την καλύτερη χρονιά του ανακηρύχθηκε 2ος σκόρερ της Α' Εθνικής με 16 γκολ σε 31 εμφανίσεις. Εκείνη τη χρονιά ο ΠΑΣ είχε την τρίτη καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης όπου αγωνίστηκε για ενάμισι χρόνο και το Δεκέμβριο του 1981 μεταγράφηκε στον ΟΦΗ όπου τη χρονιά 1982-1983 αναδείχτηκε 3ος σκόρερ της Α' Εθνικής με 17 γκολ σε 32 εμφανίσεις και τη χρονιά  1984-1985 αναδείχτηκε 2ος σκόρερ της Α' Εθνικής με 15 γκολ σε 30 εμφανίσεις. Το καλοκαίρι του 1986 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Αθηνών όπου και έκλεισε την καριέρα του. Σημείωσε συνολικά 62 γκολ στην Α' Εθνική.

Απεβίωσε στις 19 Ιουνίου 2022.

Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής καριέρας του ο Θαλής Τσιριμώκος αποφάσισε να μείνει στον χώρο, ως προπονητής. Δούλεψε σε διάφορες ομάδες Β’, Γ’, Δ’ Εθνικής και τοπικών πρωταθλημάτων. Ακόμη, προσέφερε ως συνεργάτης του Άγγελου Αναστασιάδη στον ΠΑΟΚ και διετέλεσε γενικός αρχηγός του ΠΑΣ Γιάννενα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Συνέντευξη
Συνέντευξη

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Παγκρατίου
Γιασμίλα Ζμπάνιτς

Η  Γιασμίλα Ζμπάνιτς (Jasmila Žbanić, 19 Δεκεμβρίου 1974) είναι Βόσνια σκηνοθέτης κινηματογράφου και σεναριογράφος.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1974 στο Σαράγεβο της τότε Γιουγκοσλαβίας. Σπούδασε στην Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών του Σαράγεβο. Το 1997 ίδρυσε εταιρεία παραγωγής ταινιών. Η ίδια γύρισε διάφορες καλλιτεχνικές ταινίες και ντοκιμαντέρ, τα οποία μερικώς παρουσιάστηκαν στην περίφημη έκθεση τέχνης Documenta του Κάσσελ της Γερμανίας. Η πρώτη μεγάλη της ταινία ήταν το έργο «Σαράγεβο σ`αγαπώ» το οποίο τιμήθηκε το 2006 με την Χρυσή Άρκτο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου.

Η ημερήσια εφημερίδα Nezavisne Novine της Μπάνια Λούκα την κήρυξε τρίτο σημαντικότερο πρόσωπο του 2006.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Γιασμίλα Ζμπάνιτς στο IMDb

Βόσνιοι σκηνοθέτες
Μήδοι

Οι Μήδοι ήταν ιστορικός αρχαίος λαός με ινδοευρωπαϊκή γλώσσα και είχαν υπό τον έλεγχό τους την Περσική Αυτοκρατορία και τη Μικρά Ασία κατά τον 7ο και 6ο αιώνα π.Χ.. Πρωτεύουσά τους ήταν τα Εκβάτανα, η σημερινή Χαμαντάν του Ιράν (Περσίας).

Το 550 π.Χ. ο Κύρος της Περσίας ενσωμάτωσε τη χώρα τους Μηδία στη αυτοκρατορία του. Από το σημείο αυτό και μετά οι Μήδοι κατείχαν εξέχουσα θέση στη περσική ζωή. Αναφέρεται επίσης ότι Μήδοι βρίσκονταν στην Ιερουσαλήμ ως προσκυνητές στην Πεντηκοστή, όπως και Ελαμίτες.

Οι Μήδοι κατά τον Ηρόδοτο

Δημιουργία της αυτοκρατορίας 
Οι Μήδοι ήταν ο πρώτος λαός που απελευθερώθηκε από τον Ασσυριακό ζυγό που κυριαρχούσε στην Ασία για μια διάρκεια πεντακοσίων είκοσι χρόνων. Μετά την απελευθέρωση τους έγιναν αυτοί κυρίαρχοι της Ασίας για τέσσερις γενιές, ώσπου υποτάχτηκαν στους Πέρσες. Κατά τη βασιλεία του Κυαξάρη, γιου του Φραόρτη, οι Μήδοι έχασαν για ένα διάστημα την υπεροχή τους στην Ασία από τους Σκύθες οι οποίοι κυριάρχησαν για μια διάρκεια είκοσι οχτώ χρόνων.

Μηδική δυναστεία 
 Δηιόκης (βασίλεψε από το 700 ως το 647 π.Χ.)
 Φραόρτης (βασίλεψε από το 647 ως το 625 π.Χ.)
 Σκύθες (624–597 π.Χ.)
 Κυαξάρης (βασίλεψε από το 624 ως το 585 π.Χ.)
 Αστυάγης (βασίλεψε από το 585 ως το 549 π.Χ.)

Σκυθική υπεροχή και το τέλος της 
Οι Σκύθες κέρδισαν την υπεροχή τους στην Ασία όταν νίκησαν σε μάχη τους Μήδους όταν αυτοί πολιορκούσαν τη Νινευή, πρωτεύουσα των Ασσύριων. Οι Σκύθες μπήκαν στην Ασία καταδιώκοντας του Κιμμέριους γεγονός που εξηγεί την παρουσία τους σε Μηδικό έδαφος. Σ ’αυτή τη μάχη αρχηγός του Σκυθικού στρατεύματος ήταν ο βασιλιάς Μαδύας, γιος του Προτοθύη. Ύστερα οι Σκύθες άρχισαν να έχουν βλέψεις και στην Αίγυπτο, αλλά μετά από ικεσίες και δωροδοκίες του Αιγύπτιου βασιλιά, Ψαμμήτιχου, υποχώρησαν. Οι Σκύθες όταν ήταν κύριοι στην Ασία φέρονταν σαν κοινοί ληστές και η βία και η παρανομία κυριαρχούσαν. Έτσι ο Κυαξάρης και οι Μήδοι κάλεσαν και σκότωσαν τους περισσότερους από αυτούς σ ’ένα συμπόσιο ξανακερδίζοντας την υπεροχή τους στην Ασία.

Τέλος της Μηδικής υπεροχής 
Ο Κύρος κατέλαβε τη Μηδία όταν ήταν υπό τη βασιλεία του Αστυάγη, γιου του Κυαξάρη.

Σημειώσεις 

[1.105.4] τοῖσι δὲ τῶν Σκυθέων συλήσασι τὸ ἱρὸν τὸ ἐν Ἀσκάλωνι καὶ τοῖσι τούτων αἰεὶ ἐκγόνοισι ἐνέσκηψε ἡ θεὸς θήλεαν νοῦσον· ὥστε ἅμα λέγουσί τε οἱ Σκύθαι διὰ τοῦτό σφεας νοσέειν, καὶ ὁρᾶν παρ᾽ ἑωυτοῖσι τοὺς ἀπικνεομένους ἐς τὴν Σκυθικὴν χώρην ὡς διακέαται τοὺς καλέουσι ἐνάρεας οἱ Σκύθαι.
[1.105.4] Σε κείνους όμως τους Σκύθες, που σύλησαν το ιερό στην Ασκάλωνα, και στους απογόνους τους όλους στη σειρά έριξε η θεά μια αρρώστια που τους έκανε γυναικωτούς. Το γεγονός είναι ότι οι Σκύθες μ᾽ αυτόν τον τρόπο δικαιολογούν την αρρώστια τους, κι αυτή λεν είναι η αιτία που όσοι φτάνουν στη χώρα των Σκυθών βλέπουν εκεί σε μια τέτοια κατάσταση τους άνδρες τους, αυτούς που οι Σκύθες τούς ονομάζουν ενάρεες.

Πηγές 
 Ηρόδοτος, Ιστορία 1 Κλειώ 1.105.4, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα: Ιούλιος 1994, σσ. 157-99, ISBN 978-960-352-070-2.

Εξαφανισθέντες λαοί
Λαοί της Βίβλου

Μηδια
Μηδια
Πατριάρχης Στέφανος Β΄

Ο Στέφανος Β΄ (25 Δεκεμβρίου 867 - 18 Ιουλίου 928) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για τρία έτη (925-928).

Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου του 867. Καταγόταν από την Αμάσεια του Πόντου και είχε αναδειχθεί και τοπικός Μητροπολίτης. Ήταν ευνούχος και φαίνεται ότι προωθήθηκε στον θρόνο από τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Λεκαπηνό για να πατριαρχεύσει μέχρι ο γιος του Αυτοκράτορα, Θεοφύλακτος, φτάσει σε μια ηλικία που να μπορεί να εκλεγεί αυτός Πατριάρχης. Εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης το 925, μετά τη δεύτερη Πατριαρχία του Νικολάου του Μυστικού και παρέμεινε στο θρόνο μέχρι το θάνατό του, τον Ιούλιο του 928.

Ο Στήβεν Ράνσιμαν τον αποκαλεί «ηθελημένη μηδαμινότητα». Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 18 Ιουλίου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Οικουμενικό Πατριαρχείο

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Μητροπολίτες Αμασείας
Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Βυζαντινοί Ευνούχοι
Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Επίσκοποι του 10ου αιώνα
Breitling Jet Team

Οι Breitling Jet Team είναι πολιτικό ακροβατικό αεροπορικό σμήνος επιδείξεων με έδρα την Ντιζόν της Γαλλίας. Χρησιμοποιεί εφτά αεροσκάφη L-39 Albatros βαμμένα στα χρώματα του χορηγού τους, της Ελβετικής ωρολογοποιείας Breitling. είναι το μοναδικό ακροβατικό σμήνος παγκοσμίως που χρησιμοποιεί αεροσκάφη τζετ. Η ομάδα απότελείται από τους Jacques Bothelin (ιδρυτή και αρχηγό της ομάδας, Bernard Charbonnel, Christophe Deketelaere, Phillipe Laloix, Patrick Marchand και Francois Ponsont.

Η ομάδα δημιουργήθηκε στις αρχές του 2003 και αρχικά πετούσε τέσσερα L-39, τα οποία αυξήθηκαν σε έξι το 2004. Η επίδειξη της ομάδας διαρκεί 18 με 20 λεπτά και περιλαμβάνει ελιγμούς κλειστού σχηματισμού, κατά μέτωπο πτήσεις, μενομομένους ελιγμούς και συγχρονισμένη πτήση. Η ομάδα έχει δώσει επίδειξεις σε ολόκληρη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, με παρουσία σε σημαντικά αεροπορικά show και εταιρικών γεγονότων της Breitling.

Φωτογραφίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα των Breitling Jet Team 
 Σελίδα αφιερωμένη στους Breitling Jet Team
 σελίδα με φωτογραφίες των Breitling Jet Team
 Video των Breitling Jet Team από το Google videos

Αεροπορία στη Γαλλία
Σεραφείμ

Αυτή η σελίδα αφορά το τάγμα ασωμάτων/τα πνευματικά πλάσματα με το όνομα Σεραφείμ. Για άλλες σημασίες, δείτε Σεραφείμ (αποσαφήνιση).

Η λέξη σεραφείμ ή σεραφίμ (, σεράφ στον ενικό) προέρχεται από την εβραϊκή λέξη σαράφ, που σημαίνει «καίω, καθαρίζω με φωτιά».

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία περιγράφονται ως τάγμα ασωμάτων, από αυτά που, σύμφωνα με την ιουδαϊκή και χριστιανική παράδοση, πλαισιώνουν το Θρόνο του Θεού. Κατά τον προφήτη Ησαΐα, τα Σεραφείμ έχουν έξι πτέρυγες, για το λόγο αυτό ονομάζονται «εξαπτέρυγα». Από αυτές, οι δύο σκεπάζουν το πρόσωπο, οι άλλες δύο βρίσκονται στην πλάτη και οι άλλες στα πόδια.

Απεικόνιση των Σεραφείμ έχουμε στα εξαπτέρυγα των Ορθόδοξων ναών, που είναι μεταλλικοί δίσκοι, στηριγμένοι σε κοντάρια.

Βλέπε επίσης
 Άγγελος
 Χερουβείμ

Ασώματα
120 Μέρες των Σοδόμων

Οι 120 Μέρες των Σοδόμων (γαλλ. Les 120 journées de Sodome) είναι ένα ανολοκλήρωτο έργο του μαρκήσιου ντε Σαντ, που άρχισε να γράφεται στη Βαστίλη τη δεκαετία του 1780 και εκθέτει με λογοτεχνική μορφή έναν κατάλογο των πιθανών μορφών σεξουαλικής συμπεριφοράς. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1904. Η ελληνική μετάφραση που εκδόθηκε το 1981 αποτέλεσε αντικείμενο λογοκρισίας ως "άσεμνο έργο". Κυκλοφορεί δεύτερη βελτιωμένη ελληνική έκδοση του 1997.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Πρωτότυπο γαλλικό κείμενο
Αγγλική μετάφραση 

Μυθιστορήματα του Μαρκήσιου ντε Σαντ
Ερωτικά μυθιστορήματα
Καστελφράνκο Βένετο

Το Καστελφράνκο Βένετο (ιταλικά: Castelfranco Veneto) είναι πόλη και κοινότητα που ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Βένετο της Ιταλίας. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας και αποτελεί μέρος της επαρχίας του Τρεβίζο, σε απόσταση περίπου 25 χιλιομέτρων δυτικά από την ομώνυμη πόλη. Εκτείνεται σε συνολική έκταση 50 τετρ. χιλιομέτρων και ο πληθυσμός ολόκληρης της κοινότητας πλησιάζει τους 33.000 κατοίκους (2005). Αξιοσημείωτο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η παλαιά πόλη και ειδικότερα τα τείχη της, χτισμένα το 1199, καθώς και το μεσαιωνικό κάστρο του Καστελφράνκο. Αποτελεί τον τόπο γέννησης του ζωγράφου Τζορτζόνε (1477-1510), ενώ ο καθεδρικός ναός της πόλης (Duomo di San Liberale), βασισμένος σε σχέδια του Φραντσέσκο Μαρία Πρέτι, ξεχωρίζει για το ιερό του, το οποίο περιλαμβάνει μία από τις πιο γνωστές θρησκευτικές συνθέσεις του, που φέρει τον τίτλο Παναγία με το θείο βρέφος και τους Αγίους Φραγκίσκο και Ελευθέριο (περ. 1504).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Επίσημη ιστοσελίδα της κοινότητας

Πόλεις του Βένετο