joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γεώργιος Σερεμέτης

Ο Γεώργιος Σερεμέτης (1879-1950) ήταν Έλληνας νομικός και συνεργάτης των Ναζί επί Γερμανικής Κατοχής. Διετέλεσε την περίοδο 1943-1944 διορισμένος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης από το ναζιστικό κατοχικό καθεστώς με αντισημιτική δράση ενώ δεν έλαβε καμία πρωτοβουλία για την αποτροπή των μαζικών εκτελέσεων Ελλήνων Θεσσαλονικέων από τις ναζιστικές αρχές κατοχής.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1879 στην Σκαμνιά Ελασσόνας της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά τη γέννησή του, η οικογένεια του μετοίκησε στη Λάρισα. Το 1897 εγγράφηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1902. Εξάσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στη Λάρισα και τη Θεσσαλονίκη.

Την περίοδο 1914-1945 συμμετείχε ως μέλος, γενικός γραμματέας και τελικά πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης. Ίδρυσε μαζί με τον τότε πρόεδρο του Ταμείου Νομικών Δ. Βλάχο το ταμείο προνοίας Δικηγόρων στη Θεσσαλονίκη.

Συνεργάτης των Ναζί
Στις 27 Ιανουαρίου 1943 απολύθηκε ο διορισμένος από τις ναζιστικές αρχές δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Μερκουρίου με ενέργειες του κατοχικού Υπουργού Εσωτερικών Αναστάσιου Ταβουλάρη. Ακολούθως το ναζιστικό κατοχικό καθεστώς διόρισε τον Γεώργιο Σερεμέτη Δήμαρχο Θεσσαλονίκης.

Τον Μάρτιο του 1943 ο Σερεμέτης ως Δήμαρχος μετονόμασε τις οδούς της πόλης που έφεραν εβραϊκά ονόματα. Επί Δημαρχίας του, τον Απρίλιο του 1943 ολοκληρώθηκε η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης.
Ακολούθως εκποιούσε τις ταφόπλακες σε εργολάβους για χρήση αυτών ως υλικά σε διάφορα έργα.
Ως Δήμαρχος και ως μέλος και Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου δεν έλαβε καμία πρωτοβουλία για την αποτροπή των μαζικών εκτελέσεων Ελλήνων Θεσσαλονικέων από τις ναζιστικές αρχές κατοχής.

Παραιτήθηκε από Δήμαρχος 2 ημέρες πριν την απελευθέρωση της πόλης από τις ελληνικές δυνάμεις. Μετά την απελευθέρωση εξακολουθούσε να βρίσκεται στην προεδρία του Δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης. Αργότερα συνταξιοδοτήθηκε και πέθανε το 1950.

Το 2014 αποκαθηλώθηκαν προσωρινά τα πορτρέτα των δημάρχων Κ. Μερκουρίου και Γ. Σερεμέτη καθώς ήταν διορισμένοι από το ναζιστικό καθεστώς. Το 2015 - που τα πορτραίτα είχαν ήδη επανέλθει- η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης εξέφρασε με ανακοίνωση τη λύπη της για την μη-οριστική αποκαθήλωση των πορτρέτων των ατόμων που υπηρέτησαν το αξίωμα του δημάρχου Θεσσαλονίκης κατά τη ναζιστική κατοχή.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 «ΑΡΜΕΝΟΠΟΥΛΟΣ» τ. 47 του 1993 (περιοδική έκδοση του Δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης)

Δήμαρχοι Θεσσαλονίκης
Έλληνες νομικοί
Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας
Αντισημιτισμός στην Ελλάδα
Φασισμός στην Ελλάδα
Περίοδος

Η περίοδος είναι μέγεθος που χαρακτηρίζει εκείνα τα φυσικά φαινόμενα, τα οποία έχουν την ιδιότητα να επαναλαμβάνονται κατά τον ίδιο τρόπο μετά την πάροδο ορισμένου χρόνου. Τέτοια φαινόμενα ονομάζονται περιοδικά. Ως περίοδος του φαινομένου ορίζεται ο ελάχιστος χρόνος που απαιτείται για να εκτελεστεί ένας πλήρης κύκλος του φαινομένου, μετά τον οποίο το φαινόμενο επαναλαμβάνεται. Η περίοδος ενός κύματος είναι ο ελάχιστος χρόνος που απαιτείται για να επανέλθει ένα σταθερό σημείο του κύματος στην ίδια φάση, π.χ. να μεταβεί από κορυφή σε κορυφή ή από κοιλάδα σε κοιλάδα (για ένα διαμήκες κύμα μπορούμε να μιλήσουμε αντίστοιχα για πυκνώματα και αραιώματα). Μετρείται σε μονάδες χρόνου, π.χ. δευτερόλεπτα (sec), λεπτά (min) κ.λ.π.

Η έννοια της περιόδου στα διάφορα φυσικά μεγέθη
Η περίοδος έχει ίδια χρήση με την συχνότητα. Χρησιμοποιείται περισσότερο όμως για περιοδικές κινήσεις που εξελίσσονται πιο αργά οπότε είναι πρακτικότερο να χρησιμοποιηθεί αυτή αντί της συχνότητας. Τέτοιες περιπτώσεις είναι η περιστροφή της Γης γύρω από τον ήλιο, οι μεταβολές της παλίρροιας κλπ. Η περίοδος, όπως και η συχνότητα εκφράζει κάθε περιοδικά μεταβαλλόμενο μέγεθος, όπως ταλαντώσεις, κύματα και περιοδικά ηλεκτρικά σήματα.

Περίοδος ταλάντωσης
Η περίοδος μίας ταλάντωσης είναι ο χρόνος στον οποίο πραγματοποιείται μία πλήρης ταλάντωση. Η έκφραση της στην περίπτωση του ελατηρίου είναι:

όπου Κ η σταθερά του ελατηρίου και m η μάζα του

Η έκφρασή της στην περίπτωση του εκκρεμούς είναι:

όπου g η επιτάχυνση της βαρύτητας και l to μήκος του εκκρεμούς

Περίοδος ηλεκτρικού σήματος

Η περίοδος ηλεκτρικού σήματος είναι η χρονική διάρκεια του κάθε επαναλαμβανόμενου στιγμιοτύπου. Η περίοδος ενός τέτοιου μεγέθους μπορεί να μετρηθεί με την χρήση παλμογράφου όπου μπορεί να αποτυπωθεί το μεταβαλλόμενο  μέγεθος σε οποιαδήποτε χρονική κλίμακα. Εναλλακτικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί συχνόμετρο και στην συνέχεια να υπολογιστεί η περίοδος από την σχέση f=1/T

Περίοδος κύματος
Στα κύματα περίοδος είναι η διάρκεια του κάθε επαναλαμβανόμενου στιγμιοτύπου, όπως αποτυπώνεται στο διάγραμμα πλάτους σε σχέση με τον χρόνο. Το αντίστοιχο μέγεθος σε διάγραμμα πλάτους σε σχέση με την απόσταση είναι το μήκος κύματος.

Παραδείγματα χαρακτηριστικών τιμών περιόδου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εγκυκλοπαίδεια Britannica, η περίοδος

Χρόνος
Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Γραμμική ταινιωτή κεραμική

Με τον όρο γραμμική ταινιωτή κεραμική (συντ. LBK) αναφερόμαστε στην κεραμική που παρήγαγε ένας ιδιαίτερα πρώιμος νεολιθικός πολιτισμός της Κεντρικής Ευρώπης. Η πρωιμότερη φάση του χρονολογείται με τη μέθοδο της ραδιοχρονολόγησης στο 5.500 π.Χ. Ο συγκεκριμένος πολιτισμός συνδέεται πιθανώς με την προς δυσμάς διάδοση των καλλιεργητικών μεθόδων κατά μήκος της Ευρώπης κατά την 6η και 5η χιλιετηρίδα π.Χ. Η γραμμική ταινιωτή κεραμική έδωσε το όνομά της στο σύνολο του πολιτισμού εξαιτίας των οστράκων που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια προϊστορικών ανασκαφών και είναι γεμάτα εγχάρακτα ή ζωγραφισμένα γραμμικά μοτίβα. 

Περιοχές της πρώιμης φάσης αυτού του πολιτισμού βρίσκονται στις προσχωσιγενείς πεδιάδες του ποταμού Δούναβη στην Ουγγαρία και τα βόρεια Βαλκάνια. Στις περιοχές αυτές ήδη υπήρχε ανεπτυγμένος καλλιεργητικός πολιτισμός μικρών κοινοτήτων κατά την 6η χιλιετηρίδα π.Χ.. Αρκετοί ερευνητές πιστεύουν ότι ο πολιτισμός της γραμμικής κεραμικής προέρχεται από τον πολιτισμό Στάρτσεβο Κόρος (Starcevo-Körös) της βόρειας Σερβίας και της Ουγγαρίας, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι τα ευρήματα προέρχονται από την ανάπτυξη αυτοχθόνων μεσολιθικών πολιτισμών. Οι ραδιοχρονολογήσεις αποκαλύπτουν ότι ήταν γοργή η εξάπλωση αυτού του πολιτισμού, αφού σε δύο μόλις αιώνες κάλυψε την απόσταση ανάμεσα στη βόρεια Ουγγαρία και την βόρεια Γερμανία. Σημαντικές περιοχές εξαιτίας των ευρημάτων βρίσκονται στο Μπιλάνι (Bylany) της Τσεχίας, το Λανγκβάιλερ (Langweiler) και το Ζβενκάου (Zwenkau) της Γερμανίας και το Μπρουν αμ Γκέμπιρτζ (Brunn am Gebirge) της Αυστρίας.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία 
 Μαρίγια Γκιμπούτας, Η επιστροφή της μεγάλης θεάς, Αρχέτυπο, (Αθήνα 2001).
 Renfrew, Colin. Archaeology and Language : The Puzzle of Indo-European Origins. Cambridge University Press, 1990. 
 Renfrew C. - Bahn P., Αρχαιολογία, Καρδαμίτσας, (Αθήνα, 2001)

Δικτυακοί τόποι 
 The collective calibration of the pertinent radiocarbon dates
 Ανασκαφές στο Brunn am Gebirge

Αρχαία τέχνη
1η χιλιετία π.Χ.

2η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία μ.Χ.
10ος αιώνας π.Χ. | 9ος αιώνας π.Χ. | 8ος αιώνας π.Χ.| 7ος αιώνας π.Χ. | 6ος αιώνας π.Χ. 
5ος αιώνας π.Χ. | 4ος αιώνας π.Χ. | 3ος αιώνας π.Χ.| 2ος αιώνας π.Χ. | 1ος αιώνας π.Χ.

Η 1η χιλιετία π.Χ. αρχίζει με το έτος 1000 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου του έτους 1 π.Χ.. Συμπίπτει χρονικά με την εποχή του σιδήρου, κατά την οποία σημειώνεται η άνοδος, ακμή και πτώση πολλών ισχυρών αυτοκρατοριών.

Η Νεο-ασσυριακή Εποχή ανέδειξε τη δυναστεία των Αχαιμενίδων. Στην Ελλάδα τελειώνει η Γεωμετρική εποχή και διαδέχεται από την Αρχαϊκή την Κλασική και την Ελληνιστική εποχή. Οι Έλληνες ιδρύουν αποικίες στη Μεγάλη Ελλάδα και τη Μικρά Ασία και αναδεικνύουν τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, ο οποίος γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή του στο απόγειο της Αθηναϊκής δημοκρατίας. Στα τέλη της 1ης χιλιετίας π.Χ. σημειώνεται η άνοδος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στη νότια Ασία ανθίζει ο πολιτισμός της Βέδα και η ινδική αυτοκρατορία των Μαούρια. Στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη παρουσιάζονται ο Κελτικός πολιτισμός και οι πολιτισμοί της Προρωμαϊκής εποχής του σιδήρου. Στην Κεντρική Ασία κυριαρχούν οι Σκύθες. Στην Κίνα γράφονται τα έργα της εποχής της άνοιξης και του φθινόπωρου, και ιδρύεται ο Κομφουκιανισμός. Κατά το τέλος της χιλιετίας η Δυναστεία Χαν επεκτείνει τα όρια της Κίνας στην Κεντρική Ασία και ακουμπάει εκεί στα όρια του Μακεδονικού βασιλείου και της Περσίας. Στην ήπειρο της Αμερικής σημειώνεται ο πολιτισμός των Μάγια, ενώ στην Αφρική η αρχαία Αίγυπτος παρακμάζει δίνοντας τη σκυτάλη στον πολιτισμό της Αιθιοπίας. Εμφανίζονται οι θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Ζωροαστρισμός, Ινδουισμός, Βέδα, Τζαϊνισμός, Βουδισμός). Τα γράμματα και οι καλές τέχνες ανθίζουν στην Ελλάδα, τη Ρώμη, την Ινδία και την Κίνα. Ο πληθυσμός της Γης αυξάνεται και υπολογίζεται ότι φτάνει τα 170 - 400 εκατομμύρια.

Γεγονότα 
Τα γεγονότα αυτού του τμήματος είναι διαμορφωμένα σύμφωνα με το Γεώσχημα των Ηνωμένων Εθνών

Σημαντικές προσωπικότητες 
Οι αναφορές σε αυτό το τμήμα είναι διαμορφωμένες σύμφωνα με το Γεώσχημα των Ηνωμένων Εθνών

Εφευρέσεις και ανακαλύψεις

Πηγές 

1η χιλιετία π.Χ.
Μαύρο

Το μαύρο είναι το χρώμα των αντικειμένων που δεν αντανακλούν φως σε κανένα σημείο του ορατού φάσματος. Το μαύρο χρώμα χρησιμοποιείται ιδιαίτερα σε λαϊκές εκφράσεις και συμβολισμούς.Το μαύρο είναι η απουσία χρώματος ή αλλίως αχρωματικό χρώμα.

Η λέξη μαύρος προέρχεται από το αμαυρός: αυτός που είναι σκοτεινός, χωρίς φως. Εν ολίγοις το μαύρο μπορεί να θεωρηθεί ως ένα αντικείμενο το οποίο δεν αντανακλά κάποιο χρώμα από το ορατό φάσμα.

Δείτε επίσης 
 Μαύρη τρύπα
 Μαύρη αγορά
 Μαύρο ψωμί
 Μαύρη φυλή 
 Αφροαμερικανοί 
 Κάνναβη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Χρώματα
Σκοτάδι
Τίποτα
Μωβ

Το μωβ ή πορφυρό είναι το σύνολο των αποχρώσεων που προκύπτουν από την ανάμειξη κόκκινων και μπλε χρωστικών, ενώ το ιώδες ή βιολετί αντιστοιχεί στο εύρος του  ηλεκτρομαγνητικού φάσματος μεταξύ του μπλε και του υπεριώδους, δηλαδή σε μήκη κύματος 400-430 nm.  

Η μωβ χρωστική μωβεΐνη (Mauveine) ή αλλιώς ανιλινικό πορφυρό (aniline purple) είναι η πρώτη συνθετική χρωστική ουσία ανιλίνης. Ανακαλύφθηκε τυχαία από τον χημικό Sir William Henry Perkin, το 1856, στην προσπάθεια του να φτιάξει τεχνητή Κινίνη.

Αρχαία χρόνια 
Το μωβ ήταν το χρώμα των Ρωμαίων αυτοκρατόρων και ανωτάτων αρχόντων (μαγίστρων), ενώ αργότερα των επισκόπων της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Από τότε, το μωβ συνδέεται με τη βασιλική καταγωγή και την ευλάβεια.

Στην αρχαία Ρώμη, το δυσεύρετο αυτό χρώμα φυλασσόταν για τον Καίσαρα, τους στρατηγούς που γύριζαν θριαμβευτές από τον πόλεμο και τους Συγκλητικούς. Όσο μεγαλύτερο αξίωμα είχε κανείς, τόσο περισσότερο πορφυρό χρώμα είχε δικαίωμα να επιδεικνύει. Ακόμα και σήμερα οι Αμερικανοί στρατιώτες που έχουν τραυματιστεί σε κάποια μάχη, παρασημοφορούνται με μια πορφυρή καρδιά, σε αναγνώριση της θυσίας τους.

Νεότερη Ελλάδα 
Στην Ελλάδα, στον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα, αυτό το χρώμα ονομαζόταν «μελιτζανί», καθώς υπάρχει και στην εξωτερική πλευρά της μελιτζάνας. Επίσης σε στίχους δημοτικών και λαϊκών τραγουδιών, έχει χρησιμοποιηθεί η φράση «τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια», δηλώνοντας προτροπή σε πιο καλή διάθεση, που εκφράζεται με την μη χρήση ενδυμάτων αυτού του χρώματος, καθώς αυτό το χρώμα, δηλώνει στεναχώρια και πένθος, όπως το μαύρο. Μάλιστα χρησιμοποιείται κάθε χρόνο, τη Μεγάλη Εβδομάδα, για τον στολισμό του επιτάφιου, για να δηλώσει το πένθος από τη σταύρωση του Χριστού.

Βιβλιογραφία 

 «The perception of color», from Schiffman, H.R. (1990). Sensation and perception: An integrated approach (3rd edition). New York: John Wiley & Sons.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Inge Boesken Kanold: 36010 Purpur – die Farbe der Kaiser. In: Pharmazeutische Zeitung. Band 145, Nr. 16, 20 April 2000.

Χρώματα
Χάος (μυθολογία)

Στη Θεογονία του Ησίοδου, το Χάος, μαζί με την Γαία και τον Έροτα αποτέλεσαν την πρωταρχική τριάδα απ' την οποία γεννήθηκαν οι θεοί της ελληνικής μυθολογίας.

Σύμφωνα με τη Μυθολογία
Η Νύχτα άφησε στους κόλπους του Ερέβους το Κοσμικό Αβγό οπότε και δημιουργήθηκαν το Χάος, η Γαία, ο Τάρταρος (τα σπλάχνα της Γαίας) και ο Έροτας. Κατά άλλες εκδοχές το Χάος προϋπήρχε όλων και από αυτό δημιουργήθηκαν τα παιδιά του, η Γαία, ο Τάρταρος, ο Έρος ή Φάνης, η Νύχτα και ο Έρεβος.

Ησίοδος - θεογονία  116-123

Επιρροές 
Το Χάος έχει επηρεάσει αρκετούς τομείς της τέχνης. Η Νάοκο Τακεούσι,δημιουργός του μάνγκα Sailor Moon δημιούργησε τον τελευταίο ανταγωνιστή το Χάος ο οποίος  εμφανίζεται στην τελευταία πράξη του μάνγκα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δείτε επίσης
 Χάος (μεταφυσική), μεταφυσική ερμηνεία αντίθετη του νόμου, της τάξης.
 Θεωρία του χάους, επιστημονικό πεδίο.

Παραπομπές 

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Φούξια

Το φούξια είναι έντονο κόκκινο μωβ χρώμα. Πήρε το όνομά του από το χρώμα του λουλουδιού του φυτού φούξια, το οποίο ονομάστηκε έτσι από τον βοτανολόγο Charles Plumier προς τιμήν του Γερμανού βοτανολόγου Leonhart Fuchs του 16ου αιώνα. 

Χρώματα
Λευκό

Το λευκό ή  άσπρο είναι χρώμα το οποίο έχει υψηλή φωτεινότητα, αλλά μηδενική απόχρωση. Ακριβέστερα, περιέχει όλα τα χρώματα στο ορατό φάσμα αν και μερικές φορές περιγράφεται ως συνδυασμός όλων των χρωμάτων (π.χ. όταν εφαρμόζεται το σύστημα CMYK). Το λευκό δηλαδή είναι η παρουσία όλων των χρωμάτων. Η αίσθηση του λευκού φωτός μπορεί να δημιουργηθεί αναμιγνύοντας (με την μέθοδο που ονομάζεται «προσθετική ανάμιξη») κατάλληλες εντάσεις των κύριων χρωμάτων του φάσματος: κόκκινο, πράσινο και μπλε, αλλά ο φωτισμός που παρέχεται με αυτή την τεχνική έχει σημαντικές διαφορές από αυτόν που παράγεται με την πυράκτωση. Στη δεύτερη περίπτωση, πρόκειται για μετατόπιση του φάσματος της θερμικής ακτινοβολίας του πυρακτωμένου σώματος καθώς αυξάνεται η θερμοκρασία (βλ. και Μέλαν σώμα).
Το λευκό είναι αχρωματικό χρώμα. Αχρωματικά χρώματα, δηλαδή χρώματα χωρίς χρώμα, καλούνται τα χρώματα που δεν αντιστοιχούν σε ακτινοβολία κάποιου συγκεκριμένου μήκους κύματος όπως τα ξεχωριστά χρώματα στο ορατό φάσμα του φωτός, αλλά τα κατατάσσουμε στα χρώματα γιατί έτσι τα αντιλαμβάνεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Αχρωματικά χρώματα θεωρούνται το λευκό, το μαύρο και το γκρι. Κύριο χαρακτηριστικό των αχρωματικών χρωμάτων είναι ότι δεν έχουν αποχρώσεις.

Συμβολισμός 
 Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ταύτιζαν το λευκό με τις καταστροφές στις καλλιέργειες και τον θάνατο, γιατί τους θύμιζε την έρημο και τους σκελετούς των νεκρών ζώων που υπήρχαν σε αυτήν.
 Στην Κίνα θεωρείται το χρώμα της δυστυχίας και του πένθους, και για αυτό το φοράνε στις κηδείες.
 Στις Χριστιανικές κοινωνίες θεωρείται το χρώμα της αγνότητας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Χρώματα
Γκρι

Το χρώμα γκρι ή αλλιώς φαιό ή σταχτί παράγεται από τη μίξη του λευκού με το μαύρο.

Η πρώτη καταχωρημένη χρήση της λέξης γκρι σαν όνομα χρώματος στην αγγλική γλώσσα ήταν το 700 π.χ. 

Το γκρι είναι αχρωματικό χρώμα. Αχρωματικά χρώματα, δηλαδή χρώματα χωρίς χρώμα, καλούνται τα χρώματα που δεν αντιστοιχούν σε ακτινοβολία κάποιου συγκεκριμένου μήκους κύματος όπως τα ξεχωριστά χρώματα στο ορατό φάσμα του φωτός, αλλά τα κατατάσσουμε στα χρώματα γιατί έτσι τα αντιλαμβάνεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Αχρωματικά χρώματα θεωρούνται το λευκό, το μαύρο και το γκρι. Κύριο χαρακτηριστικό των αχρωματικών χρωμάτων είναι ότι δεν έχουν αποχρώσεις.

Παραπομπές 

Χρώματα
Σταθμός Μοσχάτο (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Μοσχάτο είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1 (γνωστής και ως Ηλεκτρικού). Βρήσκεται στον Δήμο Μοσχάτου-Ταύρου και πήρε το όνομά του από την συνοικία Μοσχάτο, τον οποίο και εξυπηρετεί. Ο σταθμός οριοθετείται στην συμβολή της λεωφόρου Θεσσαλονίκης με τη λεωφόρο Χρυσοστόμου Σμύρνης.

Ιστορία 
Ο σταθμός άνοιξε το 1880 από τους ΣΑΠ. Αρχικά η τοποθεσία του ήταν ακριβώς στα δυτικά του σημερινού, στο σημείο που ακόμα και σήμερα μπορούμε να διακρίνουμε την παλιά χαμηλή πέτρινη αποβάθρα στην πλευρά προς Κηφισιά. Τότε δεν υπήρχε ακόμα η γέφυρα της Χρυσοστόμου Σμύρνης, ενώ η Στρ.Μακρυγιάννη ήταν φυσικά διπλής κατευθύνσεως. Η Μακρυγιάννη ακόμα και σήμερα έχει ένα μικρό πεζοδρομημένο κομμάτι, που συνεχίζει βόρεια του σταθμού και βγαίνει στην Πειραιώς. Εκείνα τα χρόνια λοιπόν, αφού η Χρυσοστόμου Σμύρνης δεν έβγαινε στην Πειραιώς και δε χρησιμοποιείτο ως ζεύγος ανόδου/καθόδου με τη Μακρυγιάννη, όλη η σύνδεση του Μοσχάτου με την Πειραιώς και στις δύο κατευθύνσεις γινόταν από τη Μακρυγιάννη, που διέσχιζε κάθετα τις γραμμές του τρένου με ισόπεδη διάβαση. (αφού η γραμμή ήταν ακόμα ατμοκίνητη)

Ο σταθμός λοιπόν κατασκευάστηκε ακριβώς δίπλα στη διάβαση αυτή προς τον Πειραιά και αρχικά ήταν μόνο η απλή πέτρινη αποβάθρα που βλέπουμε και σήμερα, αφού το Μοσχάτο ήταν πολύ αραιοκατοικημένο. Ήταν μάλιστα προαιρετική για όλα τα χρόνια της ατμοκίνησης, ενώ ακόμα και μετά επί ηλεκτροκίνησης δε σταματούσαν όλα τα τρένα. Οι συρμοί που έκαναν στάση είχαν μια μεγάλη πινακίδα που έγραφε "Μοσχάτο", ενώ αυτοί που το προσπερνούσαν είχαν "Μοσχάτο" με διαγραφή. Ο σταθμός τοποθετήθηκε στο σημείο που βρίσκεται και σήμερα το 1904, όταν η γραμμή ηλεκτροδοτήθηκε και όλες οι ισόπεδες διαβάσεις αντικαταστάθηκαν από γέφυρες.

Η Μακρυγιάννη φυσικά ήταν ακόμα διπλής κατεύθυνσης και συνδεόταν με την Πειραιώς, αλλά η γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τις γραμμές χρειαζόταν κάποιο χώρο να φτάσει στο κατάλληλο ύψος κι έτσι χρησιμοποιήθηκε μια διάταξη τύπου Π, παρόμοια με τη σημερινή γέφυρα της εκκλησίας της Νερατζιώτισσας στο Μαρούσι.

Τελικά,  στη δεκαετία του '30 όλα τα τρένα αρχίζουν να σταματούν στο Μοσχάτο, αφού η περιοχή τριγύρω ανοικοδομείται με γοργούς ρυθμούς. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 (ήδη από το 1977), μονοδρομούνται επιτέλους οι Μακρυγιάννη/Χρυσ.Σμύρνης και κατεδαφίζεται η γέφυρα που κύκλωνε το σταθμό, γιατί ακόμα και ως μονής κατεύθυνσης, κρίνεται ως πολύ στενή για τις ανάγκες της εποχής και μη πρακτική. Αποφασίζεται να χτιστεί νέα διπλής κατευθύνσεως στο ύψος της Χρυσ.Σμύρνης (αποπερατώθηκε το 1980) και οι κατευθυνόμενοι προς την Ποσειδώνος να χρησιμοποιούν την οδό Κοραή για να βγουν στη Μακρυγιάννη. Με την κατεδάφιση της γέφυρας ξαναχτίζεται κι ο σταθμός, που έχει πια όλο το χώρο να αναπτυχθεί.

Η σημερινή του μορφή ανάγεται στο 2003, με τα εγκαίνια στις 26 Ιουνίου, καθώς οι τότε ΗΣΑΠ πραγματοποίησαν έργα αναβάθμισης όλων των σταθμών της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών αγώνων του 2004. Ο σταθμός Μοσχάτο ανακαινίστηκε πλήρως, με νέες αποβάθρες και χάλκινα στέγαστρα, δημιουργία δύο επιπλέον εισόδων και νέους χώρους για το προσωπικό.

Δομή σταθμού

Παραπομπές

Μοσχάτο
Μοσχατο
Δήμος Μοσχάτου - Ταύρου
Σταθμός Καλλιθέα (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Καλλιθέα είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1 (γνωστής και ως Ηλεκτρικού). Πήρε το όνομά του από την ομώνυμη συνοικία που εξυπηρετεί. Εξυπηρετεί επίσης τον Δήμο Μοσχάτου-Ταύρου. Βρίσκεται στην οδό  Θεσσαλονίκης, στο ύψος της Σιβιτανίδειου Σχολής.

Ιστορικό 
Η κατασκευή του σταθμού ξεκίνησε από τον Σιδηρόδρομο Αθηνών - Πειραιώς (ΣΑΠ) το 1924, αλλά ολοκληρώθηκε από τη διάδοχή του εταιρεία, τους Ελληνικούς Ηλεκτρικούς Σιδηρόδρομους (ΕΗΣ) και εγκαινιάστηκε την 1 Ιουλίου 1928.

Το 2003, ο σταθμός υπέστη ριζική ανακαίνιση εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Μέσα σε 10 μήνες, ανακατασκευάστηκαν οι αποβάθρες του, που επιστρώθηκαν με πλακάκια λάβας (προηγουμένως ήταν από τσιμέντο), και τα στέγαστρα εκσυγχρονίστηκαν, με νέα επικάλυψη, ενώ ενισχύθηκε και ο βραδινός φωτισμός του σταθμού. Παράλληλα, αναπλάστηκαν οι χώροι γύρω από τις εισόδους του. Ο ανακαινισμένος σταθμός εγκαινιάστηκε στις 5 Νοεμβρίου 2003 από τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη και έγινε μόλις ο δεύτερος στον 21ο αιώνα σταθμός του μετρό της Αθήνας που έχει εγκαινιασθεί από πρωθυπουργό.

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Καλλιθέα
Δήμος Καλλιθέας
Καλλιθεα
Σταθμός Ταύρος - Ελευθέριος Βενιζέλος (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Ταύρος - Ελευθέριος Βενιζέλος είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της Γραμμής 1 (γνωστής και ως Ηλεκτρικού). Βρίσκεται επί των ορίων των δήμων Μοσχάτου-Ταύρου και Καλλιθέας. Ονομάστηκε Ταύρος - Ελευθέριος Βενιζέλος προς τιμήν του Έλληνα πρωθυπουργού που πρωτοστάτησε ώστε να κατασκευαστεί ο προσφυγικός οικισμός του Ταύρου.

Ιστορία 
Η πρώτη πρόταση για τη δημιουργία σταθμού στην συγκεκριμένη τοποθεσία έγινε το 1925, όταν ο μηχανικός Αλέξανδρος Βερδελής οριοθέτησε στην ίδια σχεδόν θέση τον σταθμό Χαροκόπου, στα πλαίσια της πρότασής του για τη δημιουργία ευρύτερου δικτύου μετρό στην πρωτεύουσα.

Η κατασκευή του σταθμού ξεκίνησε το 1988, ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1989 και κόστισε 200 εκατομμύρια δραχμές. Εγκαινιάστηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1989.

Περιγραφή 
Ο σταθμός οριοθετείται από τις οδούς Θεσσαλονίκης και Αγίων Αναργύρων, στο ύψος του 10ου Αθλητικού Κέντρου Καλλιθέας. Διαθέτει κεντρική αποβάθρα και γραμμή εναπόθεσης αμαξοστοιχιών.

Σχεδιάγραμμα σταθμού

Παραπομπές 

Ταύρος
Δήμος Μοσχάτου - Ταύρου
Δήμος Καλλιθέας
Ταύρος
Σταθμός Πετράλωνα (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Πετραλώνων είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1 στη χιλιομετρική θέση 7,016 από το σταθμό Πειραιά. Βρίσκεται εντός των ορίων της πόλης της Αθήνας και πήρε το όνομά του από την αθηναϊκή συνοικία των Πετραλώνων, την οποία εξυπηρετεί. Οριοθετείται στην οδό Θεσσαλονίκης με Δωριέων και Αλώπης. Εγκαινιάστηκε στις 22 Νοεμβρίου 1954, ενώ ανακατασκευάστηκε και πήρε την σημερινή του μορφή το 2003, καθώς ο τότε ΗΣΑΠ πραγματοποίησε έργα αναβάθμισης των σταθμών της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, με τα εγκαίνια του νεότερου σταθμού στις 26 Ιουνίου 2003. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.

Η γραμμή 1 του μετρό αποτελεί στην περιοχή του σταθμού το όριο μεταξύ Άνω και Κάτω Πετραλώνων. Μάλιστα, η διάκριση της συνοικίας των Πετραλώνων σε Άνω και Κάτω, οφείλεται κατά μείζονα λόγο στην ίδια τη γραμμή του μετρό. Στη μελέτη Βερδελή αναφέρθηκε με την ονομασία Βαράθρου. Στη μελέτη Σμιθ του 1965 για ανάπτυξη πλήρους δικτύου μετρό στην Αθήνα, μετονομάστηκε προσωρινά, για τις ανάγκες της συγκοινωνιακής μελέτης, σε Κάτω Πετράλωνα για να διακρίνεται από τον προτεινόμενο σταθμό Άνω Πετράλωνα ως ενδιάμεσο στην απόσταση έως το Σταθμό του Θησείου.

Δομή σταθμού

Πετράλωνα
Πετράλωνα
Σταθμός Θησείο (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Θησείου είναι σταθμός του Μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1, στη χιλιομετρική θέση 8,603 από το σταθμό Πειραιά. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από την συνοικία του Θησείου. Οριοθετείται από την οδό Αγίων Ασωμάτων, δίπλα από την Αρχαία Αγορά και το άλσος Θησείου. Εγκαινιάστηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1869 και η σημερινή του μορφή ανάγεται στο 2004, όταν και ανακαινίστηκαν (σταδιακά, το 2003 - 2004) όλοι οι σταθμοί της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες, αμαξοστάσιο και γραμμή εναπόθεσης αμαξοστοιχιών.

Η διαδρομή Θησείο - Μοναστηράκι, μήκους λιγότερο από 500 μέτρα (μόλις 490 μέτρα), είναι η πιο μικρή σε όλο το δίκτυο των 3 γραμμών του Μετρό, αλλά θεωρείται η πιο γραφική, καθώς η γραμμή περνάει ακριβώς δίπλα από την Αρχαία Αγορά. Έτσι μπορεί κανείς να θαυμάσει την Αρχαία Αγορά με τη Στοά του Αττάλου, καθώς και μια από τις παλαιότερες συνοικίες της Αθήνας, το Μοναστηράκι.

Επίσης, όπως και στο σταθμό Μοναστηράκι της γραμμής 1, το νεοκλασικό κτίριο εισόδου στο σταθμό είναι επισήμως διατηρητέο, όχι όμως και ο σταθμός των τραίνων (διατηρητέοι είναι μόνο οι σταθμοί της γραμμής 1 Ομόνοια, Βικτώρια και Πειραιάς).

Ο σταθμός του Θησείου ήταν ο πρώτος σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης της Αθήνας, ενώ το τμήμα Θησείο - Πειραιάς της σημερινής γραμμής 1 ήταν και η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή εντός των ορίων του ελληνικού κράτους. Ο σταθμός του Θησείου σταμάτησε να είναι τερματικός στις 17 Μαΐου 1895, όταν η γραμμή επεκτάθηκε μέχρι την Ομόνοια. Σήμερα, τις ώρες αιχμής δρομολογούνται και συρμοί σε τοπικά δρομολόγια μεταξύ Θησείου και Άνω Πατησίων.

Δίπλα στο σταθμό του Θησείου, υπάρχει και σταθμός των ΚΤΕΛ Αττικής προς Μέγαρα, Νέα Πέραμο, Αλεποχώρι και Κινέτα.

Δομή σταθμού

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Θησείο
Θησείο
Ζήνων (αυτοκράτορας)

Ο Ζήνων (περ. 425 - 9 Απριλίου 491) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 474 έως το 475 και πάλι από το 476 έως το 491. Ονομαζόταν Καίσαρ Φλάβιος Ζήνων Αύγουστος, αλλά το αρχικό του όνομα ήταν Ταρασικοδίσσας ή Τρασκαλισσαίος.

Βιογραφία
Καταγόταν από την Ισαυρία. Κλήθηκε από τον αυτοκράτορα Λέοντα Α' στην Κωνσταντινούπολη για να δημιουργήσει στρατό από πολεμιστές της Ισαυρίας, του έδωσε τον τίτλο του κόμη των δομεστίκων, ώστε ν' απαλλαγεί το κράτος από τους Γότθους απ' τους οποίους εξαρτιόταν στρατιωτικά. Το 474 πέθανε ο Λέων Α΄ και όρισε ως διάδοχό του τον εξαετή γιο του Ζήνωνα. Ο Ζήνωνας ανακηρύχτηκε συμβασιλέας και μετά το θάνατο του γιου του έγινε απόλυτος μονάρχης. Όμως η πεθερά του, Βηρίνα, τον ανάγκασε να εγκαταλείψει το θρόνο και να φύγει στην Ισαυρία. Τότε στο θρόνο ανέβηκε ο αδελφός της Βηρίνας Βασιλίσκος. Στην Ισαυρία ο Ζήνων ετοίμασε στρατό και, με τη βοήθεια του στρατηγού Αρμάτου, τον οποίο έστειλαν εναντίον του, έδιωξε τη Βηρίνα και τον Βασιλίσκο και ξαναπήρε τον θρόνο.

Ο Ζήνων ήταν αυτοκράτορας από τις 9 Φεβρουαρίου 474 ως τις 9 Απριλίου 491. Παντρεύτηκε την Αριάδνη. Στη βασιλεία του αντιμετώπισε και άλλες εσωτερικές επαναστάσεις, τις οποίες και κατέπνιξε. Πολέμησε με τον αρχηγό των Οστρογότθων Θευδέριχο, με τον οποίο υπέγραψε ειρήνη, επιτρέποντας σ' αυτόν να κατέχει τις επαρχίες της Δακίας και της Μυσίας. Αργότερα του υπέδειξε να καταλάβει την Ιταλία και έτσι απαλλάχτηκε απ' αυτόν.

Το 478, όταν βρέθηκε στην Κύπρο το λείψανο του Αποστόλου Βαρνάβα, ο Ζήνων επιβεβαίωσε το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Κύπρου το οποίο είχε ψηφιστεί το 431 στη Σύνοδο της Εφέσου. Επιπρόσθετα, παραχώρησε τρία προνόμια στον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου: Να υπογράφει με κιννάβαρι (κόκκινο μελάνι), να φορά πορφυρό ράσο, και να βαστά βασιλικό σκήπτρο αντί το κανονικό επισκοπικό.

Ο Ζήνων απέφευγε να συναριθμήσει τη σύνοδο της Χαλκηδόνας στις προγενέστερες τρεις Οικουμενικές συνόδους και τελικά παραμέρισε δια διαταγμάτων την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο η οποία πλέον δεν μνημονευόταν ως υποχρεωτική. Έτσι, προσπάθησε να ενώσει τους Ορθοδόξους και τους Μονοφυσίτες με διάταγμα, το γνωστό ως «Ενωτικόν». Ο Πάπας Φήλιξ όμως δε δέχτηκε και έτσι άρχισαν οι πρώτες αντιθέσεις ανάμεσα στις δυο Εκκλησίες. Ο Φήλιξ μάλιστα αφόρισε τον Πατριάρχη Ακάκιο, θεωρώντας ότι αυτός είχε εμπνεύσει το «Ενωτικόν».

Ο Ζήνων απεβίωσε στις 9 Απριλίου 491 χωρίς να αφήσει διάδοχο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Αρκαδία και είχε τέκνο:
 Ζήνων.

Έπειτα ο Ζήνων έκανε δεύτερο γάμο με την Αριάδνη, κόρη του Λέοντα Α΄ του Θράκα Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στην Ανατολή και είχε τέκνο:
 Λέων Β΄ π.467-474, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων στην Ανατολή.

Παραπομπές

Δυναστεία του Λέοντος
5ος αιώνας
Κόμητες των δομεστίκων
Δέλτα Δούναβη

Το Δέλτα του Δούναβη (Delta Dunării στα Ρουμανικά), βρίσκεται ανάμεσα στην Ντομπρογέα (Dobrogea), Ρουμανία και την Οντέσκα Όμπλαστ (Odes'ka oblast), Ουκρανία. Είναι ο μεγαλύτερος και καλύτερα συντηρημένος από όλους τους σχηματισμούς Δέλτα της Ευρώπης και καλύπτει περιοχή 3446 τετρ. χλμ.

Γεωγραφία

Κάθε χρόνο οι αλλουβιακές αποθέσεις του ποταμού αυξάνουν το εύρος του Δέλτα κατά 40 περίπου μέτρα, διαμορφώνοντας την περιοχή σε έναν δυναμικό γεωλογικό σχηματισμό. Κοντά στην Τούλτσεα, ο Δούναβης διαιρείται σε τρεις παραπόταμους πριν χύσει τα νερά του στη θάλασσα, τον Τσίλια, (Chilia), τον Σουλινά, (Sulina) και τον Σφάντου Γκεόργκε (Άγιο Γεώργιο-Sfantu Gheorghe). Μικρότερα κανάλια χωρίζουν το Δέλτα σε καλαμιώνες, βαλτότοπους και δάση, ορισμένα από τα οποία πλημμυρίζουν κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του φθινόπωρου. 

Περίπου 44 χλμ από την ακτή του Δέλτα βρίσκεται το Φιδονήσι (Snake Island), μια περιοχή που διεκδίκησε η Ρουμανία και η Ουκρανία, αλλά βρίσκεται επί του παρόντος υπό ουκρανική διοίκηση. 

Το 2004, η Ουκρανία ξεκίνησε έργα στο Κανάλι Μπιστρόε (Bistroe Channel) για τη διευκόλυνση της ναυσιπλοΐας από τη Μαύρη Θάλασσα στο ουκρανικό τμήμα του Δέλτα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πίεσε την Ουκρανία να σταματήσει τα έργα, για να μην καταστραφούν οι υγρότοποι του Δέλτα. Η ρουμανική πλευρά δεσμεύτηκε να προστατέψει την περιοχή και να προσφύγει κατά της Ουκρανίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Φύση 
Στην ευρύτερη περιοχή απαντώνται 1.200 ποικιλίες φυτών, 300 είδη πτηνών και 45 είδη ψαριών του γλυκού νερού στις διάφορες λίμνες και βαλτότοπους. Το Δέλτα του Δούναβη έγινε τμήμα της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και της προστασίας της Βιόσφαιρας. Περίπου 2,733 χλμ² είναι αυστηρά προστατευόμενες περιοχές. Πρόκειται για έναν τόπο στον οποία συγκεντρώνονται εκατομμύρια πτηνών από διαφορετικά σημεία της Γης, (Ευρώπη, Ασία, Αφρική, Μεσόγειος), για να εναποθέσουν τα αυγά τους.

Κάτοικοι
Περίπου 15.000 άνθρωποι ζουν στην περιοχή του Δέλτα, και οι περισσότεροι ασχολούνται με την αλιεία, με τα παραδοσιακά ξύλινα κανώ τους. Στον πληθυσμό περιλαμβάνεται μια κοινότητα των Λιπποβάνων, απόγονων των ακόλουθων του Παλαιού Κανόνα,που έφυγαν από τη Ρωσία το 1772 για να αποφύγουν τις θρησκευτικές διώξεις. Το κέντρο της κοινότητας των Λιπποβάνων (Lippovan) βρίσκεται στο Ουκρανικό τμήμα του Δέλτα στο Βίλκοβο.

Ιστορία
Πριν από 2.500 χρόνια ο Δούναβης αναφέρεται στον Ηρόδοτο, που περιγράφει ότι διαιρείτο σε επτά κλάδους. Στη σύγχρονη ιστορία από τον 15o αιώνα, το Δέλτα του Δούναβη υπήρξε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Συμφωνία του Παρισιού 1856 που τελείωσε τον Κριμαϊκό Πόλεμο εγκαθίδρυσε διεθνή επιτροπή, η οποία έκανε σειρά έργων για την ασφαλή ναυσιπλοΐα. Το 1878, μετά τη Ρουμανική Επανάσταση, έγινε τμήμα της Ρουμανίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
www.deltadunarii.ro
Birds of the Danube Delta
Danube Delta: Photo Gallery

Δούναβης
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Ρουμανία
Γεωγραφία της Ρουμανίας
Δουναβη
Καλοκαίρι

Το καλοκαίρι στη μετεωρολογία καθορίζεται συμβατικά ως η χρονική περίοδος που περιλαμβάνει για το Βόρειο ημισφαίριο τους μήνες Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο. Αστρονομικά, διαρκεί από το θερινό ηλιοστάσιο στις 21 Ιουνίου έως τη φθινοπωρινή ισημερία. Στο Νότιο ημισφαίριο, το καλοκαίρι ξεκινά στις 21 Δεκεμβρίου και περιλαμβάνει συμβατικά τους μήνες Δεκέμβριο, Ιανουάριο και Φεβρουάριο.

Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού (Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου ή Δεκεμβρίου, Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου, ανάλογα με το ημισφαίριο) η αξονική κλίση της Γης στρέφει το ημισφαίριο προς τον ήλιο και η διάρκεια της ημέρας είναι η μέγιστη. Κατά συνέπεια οι θερμοκρασίες φτάνουν στα υψηλότερα επίπεδα του έτους, με αποτέλεσμα την αυξηση της ξηρασίας και των δασικών πυρκαγιών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Εποχές
Χειμώνας

Ο Χειμώνας είναι μία από τις τέσσερις εποχές της εύκρατης ζώνης και είναι η ψυχρότερη εποχή του έτους. Αστρονομικά, ξεκινά με το χειμερινό ηλιοστάσιο στις 21 Δεκεμβρίου στο Βόρειο Ημισφαίριο και στις 21 Ιουνίου στο Νότιο Ημισφαίριο. Τελειώνει κατά την εαρινή ισημερία στις 21 Μαρτίου στο Βόρειο ημισφαίριο και στις 23 Σεπτεμβρίου στο Νότιο. Στην μετεωρολογία μετρούνται συμβατικά οι μήνες Δεκέμβριος, Ιανουάριος, Φεβρουάριος για το Βόρειο Ημισφαίριο και Ιούνιος, Ιούλιος και Αύγουστος για το Νότιο. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα (Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου ή Δεκεμβρίου, Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου, ανάλογα με το ημισφαίριο) η αξονική κλίση της Γης στρέφει λιγότερο το ημισφαίριο προς τον ήλιο από το άλλο και η διάρκεια της ημέρας είναι η ελάχιστη. Κατά συνέπεια οι θερμοκρασίες φτάνουν στα χαμηλότερα επίπεδα του έτους. Μετεωρολογικά όμως, στην τροπική ζώνη δεν υφίσταται χειμώνας.

Ετυμολογία 
Η λέξη χειμώνας βγαίνει από την αρχαία ελληνική λέξη χειμών, που με την σειρά του βγαίνει από την λέξη χεῖμα που σήμαινε χειμερινός καιρός, παγωνιά, κρύο. Μεταφορικά, επίσης, σημαίνει ψυχρός καιρός με θύελλα.

Έργα τέχνης 
Τη δεκαετία του 1880 ο Βαν Γκογκ ζωγράφισε εικόνες χιονισμένων τοπίων στην ύπαιθρο. 
 Βίνσεντ Βαν Γκογκ, Χιονισμένο τοπίο με την Αρλ στο βάθος. 1888. Ιδιωτική Συλλογή.
 Βίνσεντ Βαν Γκογκ, Χιονισμένο τοπίο. 1888. Guggenheim Museum-N. York.
 Β. Βαν Γκογκ, Ανθρακωρύχοι στο χιόνι. 1882. Μουσείο Βαν Γκογκ-Άμστερνταμ.
 Β. Βαν Γκογκ, Γυναίκες ανθρακορύχοι (που κουβαλούν σακιά με άνθρακα) στο χιόνι. 1882. Kröller-Müller Museum.
 Β. Βαν Γκογκ, Συλλέκτες ξύλων. 1884. Ιδιωτική Συλλογή. Το ζωγράφισε στη Nuenen.
 Β. Βαν Γκογκ, Γυναίκες που σκαλίζουν σε χιονισμένο χωράφι το ηλιοβασίλεμα. 1890. Στο ίδρυμα Ε. G. Bührle. Ζυρίχη-Ελβετία.
 Β. Βαν Γκογκ, Γυναίκα με  αξίνα στο χιόνι. 1883. Kröller-Müller Museum.
 Β. Βαν Γκογκ, Το παλιό νεκροταφείο στη Nuenen με χιόνι. 1885. Ιδιωτική Συλλογή.
 Β. Βαν Γκογκ, Χιονισμένο τοπίο με παλιό πύργο. Nuenen. 1883. Ιδιωτική Συλλογή.
 Β. Βαν Γκογκ, Γειτονιά παλιών σπιτιών στην Antwerp με χιόνι. 1885. Μουσείο Βαν Γκογκ-Άμστερνταμ.
 Β. Βαν Γκογκ, Χιονισμένο χωράφι με μία σβάρνα (σύμφωνα με τον Millet). 1890. Μουσείο Βαν Γκογκ-Άμστερνταμ.

Πηγές

http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=χειμώνας&dq=

Εποχές
Δυναστεία του Θεοδοσίου

Η Θεοδοσιανή δυναστεία ήταν αυτοκρατορικός Βυζαντινός Οίκος - Δυναστεία (379-457) με διάρκεια 78 χρόνια. Ιδρυτής και γενάρχης της ήταν ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α'.

Αυτοκράτορες της δυναστείας
 Θεοδόσιος Α΄ ο Μέγας (379-392) στην Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και (392-395) σε όλη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία

Στην Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία:
 Αρκάδιος (395-408)
 Θεοδόσιος Β΄ (408-450)
 Μαρκιανός (450-457)

Στη Δυτική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία:
 Ονώριος (395-423)
 Ουαλεντινιανός Γ΄ (425-455)

Τα σημαντικότερα γεγονότα
379 Αυτοκράτορας ο Θεοδόσιος Α΄.
380 Αναγνώριση του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας της Αυτοκρατορίας. 
381 Β' Οικουμενική Σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη.
395 Πεθαίνει ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α' - Οριστική διαίρεση της Αυτοκρατορίας.
404 Καθαιρείται και εξορίζεται ο αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
410 Ο Αλάριχος καταστρέφει τη Ρώμη.
421 Η Αθηναΐς βαφτίζεται Αιλία Ευδοκία και παντρεύεται τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β'.
425 Ίδρυση Πανεπιστημίου στην Κωνσταντινούπολη.
431 Γ' Οικουμενική Σύνοδος στην Έφεσο όπου καταδικάζεται ο Νεστόριος.
433 Όρος των Διαλλαγών όπου πραγματοποιείται ο θεολογικός συμβιβασμός μεταξύ Αντιοχειανής και Αλεξανδρινής θεολογίας  
438 Δημοσιεύεται ο Θεοδοσιανός Κώδικας.
439 Κατασκευή του μεγάλου τείχους της Κωνσταντινουπόλεως.
446 Η Κωνσταντινούπολη παραδίδεται στις φλόγες. Η πυρκαγιά που εκδηλώθηκε κατέστρεψε σχεδόν ολόκληρη την πόλη. Ήταν μία από τις πιο Μεγάλες Πυρκαγιές στον κόσμο.
449 Σύνοδος Εφέσου (η λεγόμενη "ληστρική").
450 Ο στρατηγός Μαρκιανός παντρεύεται την αδελφή του Θεοδοσίου του Β΄, Πουλχερία, και στέφεται Αυτοκράτορας (για πρώτη φορά από τον αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως).
451 Η Δ´ Οικουμενική Σύνοδος συνέρχεται στη Χαλκηδόνα και καταδικάζεται ο Ευτυχιανισμός.

Γενεαλογία

Διαδοχή
Τη Δυναστεία του Θεοδοσίου διαδέχθηκε η Δυναστεία του Λέοντος Α' (518-610)

Βιβλιογραφία

 R. C. Blockley, "The dynasty of Theodosius" in A. Cameron et al. (eds.), The Cambridge Ancient History, vol. 2, Cambridge 1998, pp. 111-137.

 R. García-Gasco – S. González Sánchez – D. Hernández de la Fuente (eds.), The Theodosian Age (A.D. 379–455): Power, Place, Belief and Learning at the End of the Western Empire, Archaeopress, Oxford 2013. 
 H. Leppin, Theodosius der Große, Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2003.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος Βυζαντινών αυτοκρατόρων
 Βυζαντινές Δυναστείες

Θεοδοσιου
Δημήτρης Βάρος

Ο Δημήτρης Βάρος (1949 - 7 Σεπτεμβρίου 2017) ήταν Έλληνας ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χίο το 1949. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός (τοπική), Ακρόπολη, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής (πανελλαδικές) και σε οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο κ.ά. Δημιούργησε πολλά περιοδικά όπως το Logistics & Management, το Car & Truck, το Ecotec, το TV Έθνος, το New Gen, to Relax κ.α.

Ο Δημήτρης Βάρος και ο Αλέκος Φιλιππόπουλος υπήρξαν οι πρωτεργάτες της εφημερίδας "ταμπλόιτ" στην Ελλάδα, επανεκδίδοντας το Έθνος το 1981 σε αυτή τη μορφή. Ήταν επίσης η πρώτη έγχρωμη εφημερίδα και η πρώτη που η στοιχειοθεσία της γίνονταν με ψηφιακό τρόπο. Σύντομα κατέκτησε την πρώτη κυκλοφορία στην Ελλάδα με συνέπεια όλες οι άλλες να ακολουθήσουν το δικό της στυλ σε εμφάνιση αλλά και στυλ γραφής.

Το 1986 ανέλαβε ως διευθυντής το "Εθνος της Κυριακής", αλλάζοντας με αυτό την νοοτροπία που υπήρχε μέχρι τότε, δηλαδή τα κυριακάτικα φύλλα να είναι απλώς η έβδομη και πιό παραμελημένη έκδοση της εβδομάδας. Καθιέρωσε τα ένθετα (με πρώτο το "Τάϊμ Άουτ") και εν συνεχεία τα συνοδευτικά περιοδικά (με πρώτο το "TV Έθνος") ανοίγοντας έτσι μια νέα αγορά, την αγορά των πολυσυλλεκτικών κυριακάτικων εφημερίδων που από την δεκαετία του 1990 δεσπόζουν κυκλοφοριακά στην Ελλάδα.
  
Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν (ποιήματα), We are Geeks, (ευθυμογραφήματα) Painting with a camera (φωτογραφίες) κ.α. Ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος μελοποίησε ποιήματά του, που υπάρχουν στους δίσκους «Ηλεκτρικός Θησέας» και «Τολμηρή Επικοινωνία». Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει οι Παύλος Σιδηρόπουλος, Μαρία Φωτίου, Νέοι Επιβάτες, Βασιλική Λαβίνα και Vox.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Mind games (Προσωπική ιστοσελίδα)
  (Φωτογραφικό portfolio)

Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες φωτογράφοι
Άντριου Γκούντμαν

Ο Άντριου Γκούντμαν (Andrew Goodman, 23 Νοεμβρίου 1943 - 21 Ιουνίου 1964) ήταν Αμερικανός ακτιβιστής για τις πολιτικές ελευθερίες στη χώρα του, όπου και δολοφονήθηκε το 1964.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη. Γράφτηκε στο Κουίνς Κόλετζ Νέας Υόρκης γύρω στο 1958 και υπήρξε συμμαθητής του Πωλ Σάιμον (Paul Simon). To 1964 μαζί με τον συνάδελφό του ακτιβιστή Μίκι Σβέρνερ (Mickey Schwerner), δήλωσε εθελοντής στο σχέδιο «Καλοκαίρι Ελευθερίας» (Freedom Summer) για την εγγραφή μαύρων στους εκλογικούς καταλόγους του Μισσισσιπί. Εκπαιδεύτηκε μαζί με τον Σβέρνερ σε περιοχή των βορείων ΗΠΑ. Μέσα Ιουνίου του 1964 οι Γκούντμαν και Σβέρνερ εστάλησαν στο Μισσισσιπί και άρχισαν την εκλογική εγγραφή μαύρων.

Τη νύχτα της 20 Ιουνίου 1964 έφτασαν στο Μερίντιαν. Εκεί ενώθηκαν με έναν μαύρο ακτιβιστή πολιτικών ελευθεριών, τον Τζέιμς Τσάνει (James Chaney). Το πρωί της 21 Ιουνίου 1964 οι τρεις τους ξεκίνησαν για τη Φιλαδέλφεια, στην επαρχία Νεσόμπα, όπου επρόκειτο να ερευνήσουν τον πρόσφατο εμπρησμό μίας εκκλησίας μαύρων, την Εκκλησία Μεθοδιστών Μάουντ Ζιόν. Κάποια στιγμή τους σταμάτησαν μέλη της Κου Κλουξ Κλαν, συμπεριλαμβανομένου του βοηθού σερίφη της επαρχίας Νεσόμπα, οι οποίοι πρώτα τους ξυλοκόπησαν και στη συνέχεια τους πυροβόλησαν. Το σώμα του Άντριου Γκούντμαν βρέθηκε στις 4 Αυγούστου. Το τραγούδι των Σάιμον και Γκάρφανκελ He Was My Brother είναι αφιερωμένο σ' αυτόν.

Τελικά ο βοηθός σερίφη της επαρχίας Νεσόμπα και οι συνεργοί του καταδικάστηκαν από ομοσπονδιακούς εισαγγελείς για καταπάτηση πολιτικών ελευθεριών, αλλά δεν καταδικάστηκαν ποτέ για φόνο. Η υπόθεση αποτέλεσε τη βάση για την τηλεοπτική ταινία Murder in Mississippi και για την ταινία Mississippi Burning.

Ωστόσο, στις 14 Σεπτεμβρίου 2004 ο υπουργός δικαιοσύνης της πολιτείας του Μισσισσίπι Τζιμ Χουντ (Jim Hood) ανακοίνωσε πως συλλέγει στοιχεία για την κατηγορία φόνου ελπίζοντας τη μεταφορά της υπόθεσης σε ορκωτό δικαστήριο. Στις 7 Ιανουαρίου 2005, ο Έντγκαρ Ρέι Κίλλεν (Edgar Ray Killen) συνελήφθη για τους φόνους και κρίθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία στις 21 Ιουνίου 2005, ακριβώς 41 χρόνια μετά τη μέρα των δολοφονιών. Οι υπόλοιποι ένοχοι παραμένουν ασύλληπτοι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
The Andrew Goodman Foundation
Βιογραφία του Άντριου Γκούντμαν

Αμερικανοί ακτιβιστές
Δυναστεία του Ηρακλείου

Η Δυναστεία του Ηρακλείου αποτέλεσε αυτοκρατορική βυζαντινή Οίκο-Δυναστεία (610-717), με διάρκεια 107 έτη.

Ιδρυτής και γενάρχης αυτής ήταν ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος.

Μέλη της Δυναστείας 
Αυτοκράτορες του Βυζαντίου εξ αυτής της Δυναστείας ήταν:

 Ο Ηράκλειος, (610-641)
 Ο Κωνσταντίνος Γ΄ και ο Ηρακλεωνάς, (641-642)
 Ο Κώνστας Β΄, (642-668)
 Ο Κωνσταντίνος Δ΄ (ο Πωγωνάτος), (668-685)
 Ο Ιουστινιανός Β΄ (ο Ρινότμητος), (685-695 και 705-711)

Γεγονότα 
Τα σημαντικότερα γεγονότα επί της Δυναστείας αυτής ήταν:
 615 Άλωση της Ιερουσαλήμ από τους Πέρσες. Οι Πέρσες μεταφέρουν τον Τίμιο Σταυρό στην Κτησιφώντα.
 617 Οι Πέρσες κατακτούν την Αίγυπτο.
 624 Απώλεια των Ισπανικών κτήσεων που κατέλαβαν οι Βησιγότθοι
 626 Άβαροι και Πέρσες προσβάλουν την Κωνσταντινούπολη - Ακάθιστος Ύμνος.
 627 Νικηφόρα μάχη στη Νινευή.
 629 Επαναφορά του Τιμίου Σταυρού και Ύψωση αυτού εις Ιερουσαλήμ, Συνθήκη ειρήνης με Πέρσες, Κροάτες και Σέρβοι εγκαθίστανται στο Ιλλυρικό.
 634 Οι Άραβες εισβάλλουν στη Συρία.
 635 Πτώση της Δαμασκού.
 636 Ατυχής μάχη στον ποταμό Γιαρμούκ.
 637 Παράδοση της Ιερουσαλήμ στον Ομάρ.
 638 Ο Ηράκλειος δημοσιεύει την έκθεση περί των Μονοθελητών.
 639 Οι Άραβες κύριοι της Μεσοποταμίας.
 640-642 Οι Άραβες ολοκληρώνουν την κατάκτηση της Αιγύπτου.
 647 Οι Άραβες καταλαμβάνουν την Βόρεια Αφρική.
 648 Ο Κώνστας Β΄ δημοσιεύει τον Τύπον.
 649 Η Κύπρος καταλαμβάνεται από τους Άραβες.
 654 Η Ρόδος καταλαμβάνεται από τους Άραβες.
 655 Ο Βυζαντινός στόλος καταστρέφεται παρά την Λυκία. Δημιουργούνται τα Ασιατικά Θέματα.
 664 Οι Άραβες καταλαμβάνουν την Σμύρνη.
 668 Οι Άραβες καταλαμβάνουν την Χαλκηδόνα, Ο Κώνστας Β' δολοφονείται στις Συρακούσες όπου είχε μεταβεί.
 673-678 Μεγάλη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες.
 679 Οι Βούλγαροι εγκαθίστανται νότια του Δούναβη.
 685-717 Τριακονταετής περίοδος αναρχίας.
 692 Ήττα Αράβων στη Σεβαστούπολη της Κιλικίας.
 697-698 Άλωση της Καρχηδόνας υπό των Αράβων. Απώλεια της Αφρικής.
 708 Ανεπιτυχής εκστρατεία κατά των Βουλγάρων.
 710 Επανάσταση της Ιταλίας.

Την Δυναστεία των Ηράκλειων διαδέχθηκε η Δυναστεία των Ισαύρων (717-820).

Γενεαλογία

Δείτε επίσης
Κατάλογος Βυζαντινών αυτοκρατόρων

Βυζαντινές Δυναστείες
Ηρακλειου
Δυναστεία του Ηρακλείου
Πράσινη Γραμμή

Η Πράσινη Γραμμή ή επίσημα «Παρεμβαλλόμενη γραμμή του Ο.Η.Ε. στην Κύπρο» είναι το όριο μεταξύ ελεύθερων και κατεχόμενων περιοχών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όπως και όλα τα εδάφη του νησιού, τα εδάφη εντός της Πράσινης Γραμμής ανήκουν στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στις 30 Δεκεμβρίου 1963 μετά από συμφωνία Ελλήνων, Τούρκων και Άγγλων, όταν ξέσπασαν οι πρώτες σοβαρές διακοινοτικές ταραχές (ορισμένοι τις ονομάζουν "τουρκανταρσία", οι τούρκοκύπριοι θεωρούνε υποτιμητικό τον όρο) στη νεαρή ακόμη τότε Κυπριακή Δημοκρατία. Σκοπός της ήταν να αποτρέψει κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ονομάστηκε «Πράσινη Γραμμή» επειδή ο τότε διοικητής των βρετανικών δυνάμεων στην Κύπρο στρατηγός Γιανγκ την χάραξε με πράσινο μολύβι στον χάρτη. Τότε δεν εκτεινόταν σε όλο το νησί, υπήρχε μόνο στη Λευκωσία και αργότερα εκει που υπήρχαν τουρκοκυπριακοί θύλακες. Από τον Μάρτιο του 1964, οπότε κατέφτασαν στο νησί οι Κυανόκρανοι του ΟΗΕ, η φύλαξή της έχει ανατεθεί σε αυτούς. Επεκτάθηκε κατά πολύ μετά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974. Η γραμμή αυτή εκτείνεται πλέον σε μήκος 183 χλμ. και χωρίζει το νότιο από το βόρειο μέρος του νησιού, στο οποίο έχει δημιουργηθεί ένα μη αναγνωρισμένο κράτος. Η Πράσινη Γραμμή ελέγχεται από τους άνδρες των Ηνωμένων Έθνων (Ο.Η.Ε.), οι οποίοι φροντίζουν για τη διατήρηση της ομαλότητας στην περιοχή. Ονομάζεται επίσης Νεκρή ζώνη και Γραμμή κατάπαυσης του πυρός.

Η Πράσινη Γραμμή χωρίζει από το 1964 τη Λευκωσία σε δύο μέρη, καθιστώντας την τη μόνη διαιρεμένη πρωτεύουσα στην Ευρώπη σήμερα. Από το 2003 η λεγόμενη "κυβέρνηση" των Τουρκοκυπρίων αποφάσισε να επιτρέψει τη διέλευσή της προς τα Κατεχόμενα και έχει ανοίξει ως τώρα πέντε σημεία διέλευσης. Για τη διέλευση απαιτείται επίδειξη διαβατηρίου, κάτι στο οποίο αντιδρούν πολλοί, θεωρώντας την επίδειξη διαβατηρίου στις τουρκοκυπριακές "αρχές" ως de facto αναγνώριση της εξουσίας τους.

Επεισόδια στην Πράσινη Γραμμή 

Στην Πράσινη Γραμμή σημειώνονται κατά καιρούς επεισόδια ανάμεσα σε Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους.

Στις 11 Αυγούστου 1996 ελληνοκύπριοι διαδηλωτές μπήκαν παρά την απαγόρευση εισόδου στην Πράσινη Γραμμή. Ένας από αυτούς, ο Τάσος Ισαάκ, κατέπεσε στο έδαφος ενώ προσπαθούσε να επιστρέψει. Τουρκοκυπριακές αστυνομικές δυναμεις και διαδηλωτές τον βρήκαν και τον χτύπησαν επί 15 λεπτά αφαιρώντας του τη ζωή. 

Στις 14 Αυγούστου 1996, μία ομάδα από διαδηλωτές κατευθύνθηκε στο οδόφραγμα της Δερύνειας για να εναποθέσει στεφάνια και λουλούδια στο χώρο της δολοφονίας του Tάσου Ισαάκ. Εξελίχθηκαν επεισόδια με ομάδα «Γκρίζων Λύκων» και στη συνέχεια ένας εκ των διαδηλωτών, ο Σολομών Σολωμού, πέρασε στη νεκρή ζώνη, ανέβηκε σε έναν ιστό για να κατεβάσει την τουρκική σημαία και δολοφονήθηκε από Τούρκους ελεύθερους σκοπευτές.

Φωτογραφίες σχετικά με την Πράσινη Γραμμή

Δείτε επίσης 
 Κυπριακό πρόβλημα

Σημειώσεις 
 Η «Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου» αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 "Περιήγηση στην Πράσινη Γραμμή, Λευκωσία" 

Κυπριακό πρόβλημα
Γεωγραφία της Κύπρου
Γεωγραφία της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου
Αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες
Διεθνή σύνορα
Διόδωρος Α΄ Ιεροσολύμων

Ο Διόδωρος Α', κατά κόσμον Δαμιανός Γ. Καρίβαλης (14 Αυγούστου 1923 - 20 Δεκεμβρίου 2000) ήταν Πατριάρχης Ιεροσολύμων από το 1981 έως τον θάνατό του το 2000.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Βροντάδο της Χίου, στις 14 Αυγούστου 1923. Μετά την περάτωση του δημοτικού, τον Οκτώβριο του 1938, μετέβη στο Γυμνάσιο της Ιερουσαλήμ, από το οποίο αποφοίτησε το 1941. Στις 4 Μαρτίου 1944 εκάρη μοναχός από τον Πατριάρχη Τιμόθεο Α' μετονομασθείς σε Διόδωρος.

Στις 22 Σεπτεμβρίου 1944 χειροτονήθηκε Διάκονος και στις 5 Οκτωβρίου 1947 Πρεσβύτερος. Κατόπιν Συνοδικής απόφασης το 1952 εστάλη στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε το 1957, οπότε και επέστρεψε στο Πατριαρχείο ως Καθηγητής της Πατριαρχικής Σχολής - Βιβλιοφύλαξ και Αρχειοφύλαξ. Το 1958 διορίσθηκε Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου και το 1959 Δραγουμανεύων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Στις 10 Νοεμβρίου 1962 χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Ιεραπόλεως από τον Πατριάρχη Βενέδικτο Α'. Το ίδιο έτος διορίσθηκε Πατριαρχικός Επίτροπος στο Αμμάν και την Ανατολική Ιορδανία.

Στις 3/16 Φεβρουαρίου 1981 εξελέγη Πατριάρχης Ιεροσολύμων, η δε ενθρόνισή του έγινε την 16 Φεβρουαρίου/1 Μαρτίου 1981 στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως με το όνομα Διόδωρος Α'.

Ως Πατριάρχης της Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ, «Μητρός των Εκκλησιών», «επόμενος τη αρχαία συνηθεία» άρχισε τις επίσημες επισκέψεις ανά τις κατά τόπους Ορθόδοξες Αδελφές Εκκλησίες με πρώτο το Οικουμενικό Πατριαρχείο και συνέχεια την Εκκλησία της Ελλάδος, Ρωσίας, Γεωργίας, Ρουμανίας, Σερβίας, Βουλγαρίας, Κύπρου και «προς μαρτυρίαν της Ορθοδόξου Κοινωνίας και ενότητος» το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και το Πατριαρχείο Αντιοχείας. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1981 σε επίσημη τελετή στη Θεολογική Ρωσική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης (τότε Λένινγκραντ) αναγορεύτηκε Επίτιμος Διδάκτωρ. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1982 έγινε δεκτός από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ κ. Ρόναλντ Ρήγκαν στο Λευκό Οίκο.

Οι επαφές του με Παλαιοημερολογίτες και η υποστήριξη που έδωσε σε ενορίες που είχαν έρθει σε διαμάχη με τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας Στυλιανό οδήγησαν σε σύγκληση Συνόδου τον Ιούλιο του 1993 στην Κωνσταντινούπολη, η οποία καταδίκασε τον Διόδωρο για παρέμβαση σε υποθέσεις που δεν εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του, «φατριαστικές δραστηριότητες», συνωμοσία εναντίον του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, κοινωνία με «σχισματικούς και αιρετικούς» και διαίρεση του λαού. Κατόπιν αυτού, ο Αρχιεπίσκοπος Σινά Δαμιανός διέκοψε το μνημόσυνό του, το όνομά του διεγράφη από τα Δίπτυχα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και ενημερώθηκαν οι υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Μετά από δήλωση της Ελληνικής Κυβέρνησης για αναστολή της χρηματοδότησης της Αγιοταφικής Αδελφότητας, ο Πατριάρχης Διόδωρος συμμορφώθηκε και τερμάτισε τις δραστηριότητές του στο εξωτερικό. Η κρίση τερματίστηκε με επίσκεψη του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στα Ιεροσόλυμα το 1995.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από διαβήτη. Πέθανε στην Ιερουσαλήμ στις 19 Δεκεμβρίου 2000 σε ηλικία 78 ετών και ετάφη στην κρύπτη του ναού των Αγίων Αποστόλων στη Μικρή Γαλιλαία.

Παραπομπές

Πηγές
 

Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Αρχιεπίσκοποι Ιεραπόλεως
Έλληνες ιεράρχες
Μιχαήλ ΣΤ΄

Ο Μιχαήλ ΣΤ' Βρίγγας, ο επονομαζόμενος Στρατιωτικός, ήταν Βυζαντινός Αυτοκράτορας το 1056-1057.

Βιογραφία 
Προχωρημένης ηλικίας, και έχοντας υπηρετήσει ως στρατιωτικός λογοθέτης (εξ ου και το προσωνύμιό του), επελέγη ως διάδοχος θρόνου των Ρωμαίων από την αυτοκράτειρα Θεοδώρα των Μακεδόνων, αδελφή της Ζωής. Ανήλθε στο θρόνο μετά τον θάνατο της Θεοδώρας τον Αύγουστο του 1056.

Στερούμενος πρωτοβουλίας και βλέποντας να παρασύρεται από τους ραδιούργους αυλικούς, εξαναγκάσθηκε να παραιτηθεί το 1057 και να αποσυρθεί σε μοναστήρι εγκαταλείποντας τον θρόνο στον ιδρυτή της δυναστείας των Κομνηνών, τον Ισαάκιο Α'.

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.680.

Μιχαηλ 06