joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πύργος του Σαν Μαρτίν

Ο Πύργος του Σαν Μαρτίν (), ή «Πύργος του Αγίου Μαρτίνου», είναι κτίριο αρχιτεκτονικής μουδέχαρ που βρίσκεται στην πόλη Τερουέλ, στην περιοχή της Αραγωνίας, στην βορειοανατολική Ισπανία. Το κτίριο ανεγέρθη το 1316 και ανακαινίστηκε τον 16ο αιώνα, όταν προστέθηκε η πέτρινη βάση του. Το 1986 προστέθηκε στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO, ως τμήμα της αρχιτεκτονικής μουδέχαρ της Αραγωνίας.

Ιστορία 
Κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1315 και το 1316 και ανακαινίστηκε το 1550 από τον Πιερ Βεντέλ, ο οποίος κατεδάφισε μερικά από τα σπίτια της πόλης ώστε να δημιουργήσει μια πλατεία στο πύργο και να ενισχύσει την τοιχοποιία του στη βάση ώστε να επιδιορθώσει και να προλάβει την διάβρωση στη βάση του λόγω της υγρασίας. Το 1926, ο Ρικάρδο Γκαρθία Γκερέτα ανέλαβε μια εκτεταμένη ανακαίνιση, όπως και μεταπολεμικά ο Μανουέλ Λορέντε Χουνκέρα, ο οποίος αποκατέστησε τη κεραμικά πλακάκια του πύργου με κάποια με πιο ήπιο τόνο απ' ότι τα αρχικά. Ανάμεσα στο 2002 και το 2007 έλαβε χώρα εκτεταμένη ανακαίνιση, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό του πύργου, στην οποία βρέθηκε η αρχική είσοδος του πύργου.

Περιγραφή 
Βρίσκεται στην Πλάθα ντε Πέρεθ Πράδο, απέναντι από τους «Ερωτευμένους του Τερουέλ». Είναι, όπως και άλλοι πύργοι στην πόλη του Τερουέλ, ένας πλίνθινος πύργος-πύλη με υαλοποιημένα κεραμικά διακοσμητικά πλακάκια. Στη βάση του στηρίζεται με ένα γοτθικό τόξο. Οι τρεις του πλευρές είναι ορατές, ενώ η τέταρτη είναι ενσωματωμένη στην μπαρόκ εκκλησία του Σαν Μαρτίν, από την οποία πήρε το όνομά του ο πύργος.

Ο πύργος μιμείται την δομή των μιναρέδων των Αλμοχάδων, με δύο ομόκεντρους τετράγωνους πύργους μέσα στους οποίους βρίσκονται τα κλιμακοστάσια. Ο εσωτερικός πύργος έχει τρία πατώματα που καλύπτονται με σταυρωτό θόλο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιστοσελίδα πληροφοριών στο aragonmudejar.com 

Κτίρια και κατασκευές στην Αραγωνία
Πύργοι
Τουρισμός στην Ισπανία
Ζβενό

Η Ζβενό (βουλγαρικά : Звено) (μτφ: κρίκος της αλυσίδας) ήταν πολιτική οργάνωση στην Βουλγαρία, η οποία ιδρύθηκε το 1927.

Η Ζβενό ιδρύθηκε από αξιωματικούς του στρατού και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη πολιτική της Βουλγαρίας. Το 1923 έκανε στρατιωτικό πραξικόπημα καθαιρώντας τον πρωθυπουργό της Βουλγαρίας Αλεξάνταρ Σπαμπολίσκι. Τα μέλη της Ζβενό απέρριπταν τα πολιτικά κόμματα και ήταν ιδιαίτερα εχθρικοί προς την Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση.

Στις 19 Μαΐου 1934 η Ζβενό έκανε στρατιωτικό πραξικόπημα με αρχηγούς τους Ντάμιαν Βέλτσεφ και Κίμων Γκεοργκίεφ. Ο Γκεοργκίεφ έγινε πρωθυπουργός, διάλυσε όλα τα πολιτικά κόμματα και τα συνδικάτα και εισήγαγε οργάνωση κορπορατισμού παρόμοια με εκείνη της φασιστικής Ιταλίας. Ο Βούλγαρος βασιλιάς Μπόρις Γ΄ ανέτρεψε την κυβέρνηση Γκεοργκίεφ στις 22 Ιανουαρίου 1935 και διόρισε τον Σλάτεφ πρωθυπουργό.

Το 1943 η οργάνωση εντάχθηκε στο Πατριωτικό Μέτωπο με το οποίο ανέβηκε την εξουσία στις 9 Σεπτεμβρίου. Ο Γκεοργκίεφ έγινε για δεύτερη φορά Πρωθυπουργός και συνήψε ανακωχή με τη Σοβιετική Ένωση. Τον Νοέμβριο του 1946 αντικαταστάθηκε από τον Γκεόργκι Δημητρόφ. Η Ζβενό αποχώρησε από το Πατριωτικό μέτωπο το 1949.

Παραπομπές 

Πολιτικά κόμματα της Βουλγαρίας
Σχέσεις Βουλγαρίας-Γιουγκοσλαβίας
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1929

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1929 διεξήχθησαν σε όλη την Ελλάδα την Κυριακή 4 Αυγούστου 1929 και οι νέοι ανώτατοι άρχοντες ανέλαβαν επίσημα τα καθήκοντά τους στις 1 Σεπτεμβρίου 1929. Εξαίρεση αποτέλεσε ο Δήμος Θεσσαλονίκης, όπου ουδείς υποψήφιος εξασφάλισε την απαραίτητη πλειοψηφία, οπότε οι εκλογές επαναλήφθηκαν στις 29 Σεπτεμβρίου 1929, υπερισχύοντος τελικά του συνδυασμού του Ν. Μάνου που εκλέχθηκε δήμαρχος της πόλης, σε βάρος των βασικών αντιπάλων του Αρζόγλου, Πατρίκιου και Θέου. Επαναληπτικές εκλογές διεξήχθησαν και στη Δράμα. Στην Αθήνα επικράτησε ο Σπυρίδων Μερκούρης σε βάρος του Σπ. Πάτση και στον Πειραιά ο Τάκης Α. Παναγιωτόπουλος.

Εκλεγέντες στην επαρχία
Αίγιο: Πολυχρονιάδης, Αλεξανδρούπολη: Κ. Αλτιναλμάζης, Αμαλιάδα: Ξυδιάς, Αργοστόλι: Γεράκης, Βέροια: Πρωτοψάλτης, Βόλος: Κωνσταντίνος Καρτάλης, Γιαννιτσά: Κοσμίδης, Διδυμότειχο: Χατζηπεντίδης, Έδεσσα: Πέτσιος, Ζάκυνθος: Καρρέρ, Ηράκλειο Κρήτης: Παπαδόπουλος, Ιωάννινα: Δημ. Βλαχλείδης, Καβάλα: Κλεάνθης Τερμεντζής, Καλαμάτα: Κροντήρης, Καλλιθέα Αττικής: Αναγνώστου, Καστοριά: Ωρολογόπουλος, Κέρκυρα: Κόλλας, Κοζάνη: Καραγκούνης, Κομοτηνή: Κομνηνός, Λαμία: Γ. Πλατής, Λάρισα: Σιάπκας, Λαύριο: Βογιατζής, Μεσολόγγι: Ευαγγελάτος, Μπραχάμι: Τζανέτος, Νάουσα: Περδικάρης, Ναύπλιο: Κόκκινος, Ξάνθη: Χασιρτζόγλου, Παλαιό Φάληρο: Λάππας, Πάτρα: Ιωάννης Βλάχος, Πολύγυρος: Μαγδάλης, Πρέβεζα: Ιωάννης Ρέντζος, Πύργος: Κορκολής, Ρέθυμνο: Πετυχάκης, Σέρρες: Επαμεινώνδας Τικόπουλος, Σουφλί: Παπαναστασίου, Σπάρτη: Γκορτσολόγος, Σύρος: Παπαδάμ, Τρίπολη: Πετρινός, Φλώρινα: Σαπουντζής, Χαλάνδρι: Θεοδοσίου, Χαλκίδα: Ν. Βασιλείου.

Πηγές
 Εφημερίδα "Έθνος", φύλλο της Δευτέρας 5 Αυγούστου 1929, σελ. 6
 Εφημερίδα "Μακεδονία", φύλλο της Δευτέρας 5 Αυγούστου 1929, σελ. 1 & 4
 Εφημερίδα "Μακεδονία", φύλλο της Τρίτης 6 Αυγούστου 1929, σελ. 4

Παραπομπή

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Ελληνικός μεσοπόλεμος
1929
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1925

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1925 διεξήχθησαν σε ολόκληρη την Ελλάδα την Κυριακή 25 Οκτωβρίου του 1925.
Ήταν οι πρώτες δημοτικές εκλογές που έλαβαν χώρα στη Θεσσαλονίκη, 13 χρόνια μετά την ενσωμάτωσή της στον εθνικό κορμό (1912) και οι πρώτες μετά τη λήξη του Α΄Π.Π.
Δήμαρχος Αθηναίων εκλέχθηκε ο Σπυρίδων Πάτσης, επικρατώντας του Σπ. Μερκούρη. Στη Θεσσαλονίκη νικητής αναδείχθηκε ο νεαρός Μηνάς Πατρίκιος που εν συνεχεία διώχθηκε επανειλημμένως από το δικτάτορα στρατηγό Θεόδωρο Πάγκαλο, στην Πάτρα ο Ιωάννης Βλάχος, ενώ στον Πειραιά εκλέχθηκε ο Τάκης Α. Παναγιωτόπουλος επικρατώντας του Δημ. Σκυλίτση.

Εκλεγέντες στην υπόλοιπη χώρα 
Αγρίνιο: Παναγόπουλος, Αίγιο: Παναγιωτόπουλος, Αμαλιάδα: Ξυδιάς, Άργος: Μπόμπος, Αργοστόλι: Βανδώρος, Βέροια: Ιωάννης Μάρκου, Βόλος: Σπυρίδων Σπυρίδης, Βροντάδες Χίου: Γεωργαντάς, Γιαννιτσά: Θωμάς Μανδριώτης, Δεδεαγάτς: Κωνσταντίνος Αλτιναλμάζης, Δράμα: Νικόλαος Παρμεντίδης, Έδεσσα: Κλέων Παναγιώτου, Ζάκυνθος: Διονύσιος Ιθακήσιος, Ιωάννινα: Βασίλειος Πυρσινέλλας, Καβάλα: Ευγένιος Ιορδάνου, Καλαμάτα: Κροντήρης, Καρδίτσα: Μπαϊρακτάρης, Κοζάνη: Αστέριος Τέρπος, Κομοτηνή: Νικόλαος Ζωΐδης, Λαμία: Μακρόπουλος, Λαμία: Λαμπρόπουλος, Λάρισα: Σιάπκας, Μέγαρα: Μωραΐτης, Μεσολόγγι: Χρήστος Ευαγγελάτος, Νάουσα: Αρνής, Ναύπλιο: Σοφρώνιος, Ξάνθη: Μιχαήλ Λουκοβίκας (καπνεργάτης), Πρέβεζα: Βασίλειος Μπάλκος, Πύργος: Μπελούσης, Ρέθυμνο: Τίτος Πετυχάκης, Σέρρες: Επαμεινώνδας Τικόπουλος, Σουφλί: Απόστολος Καλπάκας, Σπάρτη: Μυλωνάκος, Σύρος: Παπαδάμ, Τρίπολη: Πατρινός, Φλώρινα: Θεοδοσίου, Χαλκίδα: Ν. Βασιλείου, Χανιά: Μουντάκης.

Πηγές 
 Φύλλο εφημερίδας "Μακεδονία" της Δευτέρας 26 Οκτωβρίου 1925
 Φύλλο εφημερίδας "Μακεδονία" της Τρίτης 27 Οκτωβρίου 1925
 Φύλλο εφημερίδας "Έθνος" της Δευτέρας 26 Οκτωβρίου 1925

Παραπομπές 

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Ελληνικός μεσοπόλεμος
1925
Εθνική Αιθιοπίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αιθιοπίας εκπροσωπεί την Αιθιοπία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις από το 1943, έτος ίδρυσης της. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αιθιοπίας. Έχει κατακτήσει το Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 1962, όταν φιλοξενούσε τη διοργάνωση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ethiopian Team Profile  at FIFA.com
 Ethiopia at National-Football-Teams.com.
  Latest Ethiopian Football News Ethiopian Football News website.
 Ethiopian soccer at US-based Ethiosports.com.

Εθνική Αιθιοπίας (ποδόσφαιρο)
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1914

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1914 ήταν οι πρώτες δημοτικές εκλογές που διεξήχθησαν στην Ελλάδα μετά την ενσωμάτωση σε αυτήν των λεγόμενων "Νέων Χωρών", όπως ονομάζονταν οι επαρχίες (Ήπειρος, Μακεδονία, νησιά Αιγαίου) που προστέθηκαν στον εθνικό της κορμό έπειτα από τη νικηφόρα έκβαση των βαλκανικών πολέμων (1912-13) και την ένωση της Κρήτης (1913). Ήσαν επίσης, οι τελευταίες εκλογές πριν το ξέσπασμα του Α΄Π.Π. (Ιούλιος 1914).
Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου του 1914. Είχαν την ιδιαιτερότητα ότι σε αυτές χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στα χρονικά τα ψηφοδέλτια, όπως και τα εκλογικά βιβλιάρια. Έως τότε ακουλουθούνταν μια πολύπλοκη εκλογική διαδικασία με σφαιρίδια και πολλαπλές κάλπες, που δυσχέραινε το έργο των ψηφοφόρων και των εφορευτικών επιτροπών.

Οι εκλεγέντες στους τρεις μεγάλους δήμους 
Δήμαρχος Αθηναίων εκλέχθηκε ο Εμμανουήλ Μπενάκης, επικρατώντας του Σπυρίδωνα Μερκούρη, παππού της Μελίνας Μερκούρη.
Στην Πάτρα επικράτησε ο Δημήτριος Ανδρικόπουλος - Μπουκαούρης, ενώ στον Πειραιά δήμαρχος αναδείχθηκε ο Αναστάσιος Παναγιωτόπουλος.
Στην απελευθερωμένη από τον Οκτώβριο του 1912 Θεσσαλονίκη δεν διεξήχθησαν εκλογές καθότι δεν είχε ακόμη μεταβληθεί το διοικητικό καθεστώς της και στο δημοτικό θώκο παρέμενε πάντοτε ο μουσουλμάνος Οσμάν Σαΐτ Ιμπραήμ Χακή Βέης που είχε αναλάβει δυο χρόνια νωρίτερα.

Πηγές 
 Η άγνωστη ιστορία των Δημοτικών εκλογών εν Ελλάδι

Παραπομπές 

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1959

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1959 διεξήχθησαν την Κυριακή 5 Απριλίου 1959 μέσα σε κλίμα έντονης αντιπαλότητας, με την αντιπολίτευση να καταγγέλει περιστατικά "βίας και τρομοκρατίας", σύμφωνα με τα πρωτοσέλιδα εφημερίδων της εποχής. Στους περισσότερους δήμους απαιτήθηκε η διαδικασία των επαναληπτικών εκλογών προκειμένου να επιλεγούν οι ανώτατοι άρχοντες. Επαναληπτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 24 Μαΐου 1959, στις 31 Μαΐου 1959, ενώ σε Αθήνα και Πειραιά απαιτήθηκαν αλλεπάλληλες ψηφοφορίες μεταξύ των εκλεγέντων δημοτικών συμβούλων στις 7 και 14 Ιουνίου 1959, μέχρις ότου ανακηρυχθούν επίσημα οι νέοι δήμαρχοι.

Οι εκλεγέντες στους μεγαλύτερους δήμους
 Αθηναίων: Άγγελος Τσουκαλάς - Πειραιωτών: Παύλος Ντεντιδάκης
 Θεσσαλονικέων: Ιωάννης Παπαηλιάκης
 Πατρέων: Κωνσταντίνος Γκολφινόπουλος (αντικαθιστώντας για λίγες ημέρες τον Βασ. Ρούφο, έως ότου αναλάβει δήμαρχος ο Νικόλαος Βέτσος).  
 Βόλου: Ιωάννης Κονταράτος - Ιωαννίνων: Γρηγόριος Σακκάς
 Ηρακλειωτών (Κρήτης): Νικόλαος Κρασαδάκης - Λαρισέων: Δημήτριος Χατζηγιάννης

Παραπομπές

Πηγές
 Φύλλο εφημερίδας "Έθνος" της Δευτέρας 6 Απριλίου 1959, σελ. 1, 8 & 10
 Φύλλο εφημερίδας "Μακεδονία" της Τρίτης 7 Απριλίου 1959, σελ. 1, 4, 7 & 8
 Φύλλο εφημερίδας "Έθνος" της Δευτέρας 8 Ιουνίου 1959, σελ. 1 & 10
 Φύλλο εφημερίδας "Μακεδονία" της Τρίτης 9 Ιουνίου 1959, σελ. 1 & 5

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Ανδρούτσος (αποσαφήνιση)

Εκτός από τον επιφανή αγωνιστή οπλαρχηγό στην Επανάσταση του 1821 Οδυσσέα Ανδρούτσο, το επώνυμο Ανδρούτσος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

 Καπετάν Ανδρούτσος ή Ανδρέας Βερούσης ή Βερούτσος ή Μουτσανάς (1740-1797), ο πατέρας του Οδυσσέα, κλέφτης και συνεργάτης του Λάμπρου Κατσώνη
 Αναστάσιος Ανδρούτσος, πλοίαρχος, πλοιοκτήτης και αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821 από τις Σπέτσες
 Γεώργιος Ανδρούτσος ή Κολαντρούτσος, ναυμάχος στην Επανάσταση του 1821, αδελφός του Αναστασίου
 Κυριάκος Ανδρούτσος, ναυμάχος στην Επανάσταση του 1821
 Κωνσταντίνος Ανδρούτσος (θάν. 1812), στρατιωτικός στον γαλλικό και ιταλικό στρατό
 Λεωνίδας Ανδρούτσος (1824-1837), μοναχογιός του Οδυσσέα
 Χρηστάκης Ανδρούτσος, οπλαρχηγός στην Επανάσταση του 1821 που ταυτίζεται από μερικούς ιστορικούς με τον οπλαρχηγό Χρηστάκη Καλόγερο
 Χρίστος Ανδρούτσος (1869-1935), θεολόγος και φιλόσοφος

Επίσης:

Ελένη Ανδρούτσου, σύζυγος του Οδυσσέα
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1964

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1964 διεξήχθησαν σε όλη την Ελλάδα την Κυριακή 5 Ιουλίου του 1964. Ήταν οι τελευταίες δημοτικές εκλογές πριν από την επιβολή του καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967, το οποίο εφάρμοσε δικτατορία, καταργώντας τα πολιτικά κόμματα και αναστέλλοντας τις συνταγματικές ελευθερίες του ελληνικού λαού επί μια ολόκληρη επταετία (1967-1974). Έτσι, οι επόμενες ελεύθερες δημοτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν έπειτα από συνολικά 11 έτη, το 1975. Στις εκλογές του 1964 υπήρξε μεγάλη πολιτική ένταση, λόγω του κλίματος πόλωσης μεταξύ Ενώσεως Κέντρου και ΕΡΕ.

Εκλογική συνεργασία
Στις δημοτικές εκλογές του 1964 υπήρξε εκτεταμένη συνεργασία μεταξύ της τότε κυβερνώσας Ε.Κ. του Γεωργίου Παπανδρέου με την Ε.Δ.Α., κάτι που είχε ως αποτέλεσμα οι περισσότεροι δήμαρχοι που προέκυψαν να προέρχονται από το χώρο της κεντροαριστεράς. Από τη σύμπραξη αυτή περισσότερο κερδισμένη αναδείχθηκε η Αριστερά, η οποία ενίσχυσε περαιτέρω τη θέση της στο πολιτικό προσκήνιο. Αντίθετα, η ΕΡΕ σημείωσε σημαντική οπισθοχώρηση. Από τους τρεις μεγάλους δήμους, μόνο η Θεσσαλονίκη εξέλεξε ανώτατο άρχοντα την Α΄ Κυριακή, τον Κ. Τσίρο που υποστηρίχθηκε από την ΕΔΑ και την Ε.Κ. και συγκέντρωσε το 49,7% των ψήφων ξεπερνώντας κατά σχεδόν 10 ποσοστιαίες μονάδες την εκλογική βάση (40%)

Αδυναμία άμεσης εκλογής
Στην Αθήνα πρώτευσε (χωρίς όμως να εκλεγεί απευθείας) ο καθηγητής Νίκος Κιτσίκης (της ΕΔΑ) με 30%, έναντι των Γ. Πλυτά (Ε.Ρ.Ε.), Π. Κατσώτα (Ε.Κ.) και Άγ. Τσουκαλά. Στον Πειραιά πρώτος ήρθε ο συνδυασμός του Γ. Κυριακάκου της ΕΔΑ. Παρόμοια αποτελέσματα υπήρξαν και σε άλλες μεγάλες πόλεις, όπως στο Βόλο και στα Ιωάννινα, αλλά στην Πάτρα ανέλπιστα πρώτος αναδείχθηκε ο Νικόλαος Βέτσος της ΕΡΕ, οποίος όμως παραιτήθηκε τον Αύγουστο υπέρ του συμβούλου του Απ. Τσιτσάρα. Το Σεπτέμβριο του 1964 ανέλαβε οριστικά ο Θεόδωρος Άννινος. Σε όσους δήμους ή κοινότητες δεν κατέστη δυνατή η άμεση εκλογή ανωτάτων αρχόντων, διενεργήθηκαν έμμεσες εκλογές, από ψηφοφορία μεταξύ των εκλεγέντων δημοτικών /κοινοτικών συμβούλων.

Πηγές
 Σαν Σήμερα: Εισβολή στη Βουλή
 Ίδρυμα Γεώργιου Παπανδρέου: Δημοτικές Εκλογές 1964
 Φύλλο εφημερίδας «Έθνος», της Δευτέρας 6 Ιουλίου 1964, σελ. 1, 6 & 8
 Φύλλο εφημερίδας «Μακεδονία» της Τρίτης 7 Ιουλίου 1964, σελ. 1 & 8

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1978

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1978 διεξήχθησαν σε όλη την Ελλάδα την Κυριακή 15 Οκτωβρίου 1978 και σε 111 συνολικά δήμους χρειάσθηκαν επαναληπτικές εκλογές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μια εβδομάδα αργότερα, στις 22 Οκτωβρίου 1978.

Όσον αφορά στους τρεις πολυπληθέστερους δήμους της χώρας, δήμαρχο από την Α' Κυριακή εξέλεξε μόνο η Θεσσαλονίκη, τον Μιχ. Παπαδόπουλο ο οποίος υποστηρίχθηκε από το σύνολο των κομμάτων της τότε αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΕΔΗΚ, ΚΚΕ εσωτερικού και ΕΔΑ), επικράτησε δε με ποσοστό 52,14% συγκεντρώνοντας 67.345 ψήφους. Στην Αθήνα όμως και στον Πειραιά δεν κατέστη δυνατή η εκλογή δημάρχου. Για το δεύτερο γύρο προκρίθηκαν ο κυβερνητικός υποψήφιος Γεώργιος Πλυτάς που έλαβε 153.248 ψήφους (42,17%) κι ο Δημήτρης Μπέης με 147.566 ψήφους (40,61%) ο οποίος ήταν ήδη επιτυχημένος δήμαρχος Ζωγράφου και υποστηρίχθηκε από το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης, στην Αθήνα και οι Αριστείδης Σκυλίτσης με 58.355 ψήφους (48,69%) που ήταν ο προηγούμενος, διορισμένος από τη δικτατορία δήμαρχος της πόλης και τώρα εμφανιζόταν ως ανεξάρτητος, Γεώργιος Κυριακάκος με 54.730 ψήφους (45,66%) που υποστηρίχθηκε από την αντιπολίτευση, στον Πειραιά. Στην Αθήνα τρίτος ήλθε ο συνδυασμός του σπουδαίου μουσικοσυνθέτη Μ. Θεοδωράκη (που υποστηρίχθηκε από το ΚΚΕ) με ποσοστό 16,31%.

Χαρακτηριστικά των εκλογών υπήρξαν το μεγάλο ποσοστό αποχής που καταγράφηκε την Α΄ Κυριακή, αγγίζοντας σε ορισμένες περιπτώσεις το 40% και η υποχώρηση των υποψηφίων που υποστηρίχθηκαν από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ σε ολόκληρη σχεδόν την επαρχία, με πιο χαρακτηριστικά τα παραδείγματα των εκλεγμένων από την πρώτη Κυριακή δημάρχων σε Πάτρα (Θεόδωρος Άννινος με 57,30%), Ηράκλειο Κρήτης (Εμμανουήλ Καρέλης, 56,50%), Βόλο (Μιχαήλ Κουντούρης, 57,60%), Καρδίτσα (Χαράλαμπος Γιούτσικος, 54%), Άρτα (Νικόλαος Σιμετζής, 52%) κ.α. Σημαντική όμως ήταν και η άνοδος του ΚΚΕ που εξέλεξε κομμουνιστές δημάρχους σε αρκετούς δήμους, όπως σε Ταύρο (Βακαλόπουλος), Ελευσίνα (Λεβέντης), Καισαριανή (Μακρής), Πετρούπολη (Παξιμαδάς) κ.α. σε Θεσσαλονίκη, βόρεια Ελλάδα. Η κυβέρνηση ερμηνεύοντας το αποτέλεσμα υποστήριξε ότι τα κριτήρια των ψηφοφόρων δεν ήταν κομματικά, ενώ η αντιπολίτευση χαιρέτησε τη νίκη των λεγόμενων "δημοκρατικών δυνάμεων".

Ο δεύτερος γύρος
 Στην Αθήνα επικράτησε ο Δ. Μπέης με ποσοστό 57,22% έναντι 42,78% που συγκέντρωσε ο αντίπαλός του Γ. Πλυτάς. Ο Δ. Μπέης εξέλεξε 20 δημ. συμβούλους, μεταξύ των οποίων ο Λάμπρος Κωνσταντάρας (δεν είχε σχέση με τον γνωστό ηθοποιό) που έλαβε 13.580 ψήφους, ενώ ο Γ. Πλυτάς 10 συμβούλους, στους οποίους περιλαμβάνονταν οι Γιάννης Γκιωνάκης (πρώτος με 20.158 ψήφους), Λουκάς Μπάρλος (19.290 ψήφοι), Παύλος Γιαννακόπουλος (13.487), Γιώργος Σιδέρης (12.286) και Κώστας Λινοξυλάκης (11.130).
 Στον Πειραιά επικράτησε ο Γ. Κυριακάκος με ποσοστό 53,43%, έναντι 46,57% του Σκυλίτση τον οποίο απέφυγε χαρακτηριστικά να υποστηρίξει η κυβέρνηση.

Πηγές
 Εφημερίδα "Μακεδονία", φύλλο Τρίτης 17 Οκτωβρίου 1978, σελ. 1 & 6
 Εφημερίδα "Μακεδονία", φύλλο Τετάρτης 25 Οκτωβρίου 1978, σελ. 7

Παραπομπές

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1982

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1982 διεξήχθησαν σε όλη την Ελλάδα την Κυριακή 17 Οκτωβρίου του 1982, ακριβώς ένα χρόνο μετά τη μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές του 1981 (18 Οκτωβρίου 1981). Ο δεύτερος γύρος των εκλογών, όπου αυτό χρειάσθηκε, πραγματοποιήθηκε μια εβδομάδα αργότερα, στις 24 Οκτωβρίου 1982. Και στους τρεις μεγάλους δήμους εκλέχθηκαν οι υποψήφιοι που υποστήριξε η κυβέρνηση, ενώ ισχυρή παρέμεινε και η δύναμη της αριστεράς. Στην Αθήνα επανεκλέχθηκε ο Δημήτρης Μπέης επικρατώντας του τότε βουλευτή της ΝΔ και μετέπειτα πρωθυπουργού Τζ. Τζαννετάκη. Στον Πειραιά ο Γιάννης Παπασπύρου (με 72.233 ψήφους και ποσοστό 54,26%) υποσκέλισε τον προηγούμενο στον α' γύρο Αρ. Σκυλίτση (τελικά 60.664 ψήφοι και ποσοστό 45,74%). Στη Θεσσαλονίκη εκλέχθηκε ο Θεοχάρης Μαναβής ο οποίος συγκέντρωσε το 55,10% των ψήφων (34,10% είχε στον πρώτο γύρο) σε βάρος του Σωτ. Κούβελα της ΝΔ που έφτασε στο 44,48% έναντι 40,86% που είχε πάρει στον πρώτο γύρο. Στην Πάτρα εκλέχθηκε ο Θεόδωρος Άννινος (ΚΚΕ) με ποσοστό ψήφων 52,28% (είχε λάβει μόλις 30,26% κατά τον πρώτο γύρο) έναντι 47,72% του Δημήτρη Καράβολα που είχε την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ. Εκτός όμως από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά και την Πάτρα, επαναληπτικές εκλογές έγιναν σε πέντε ακόμα μεγάλους δήμους.

Αποτελέσματα του α΄γύρου
 Αθήνα: Μπέης 38,25%, Τζαννετάκης 37,92%, Βασίλης Εφραιμίδης (ΚΚΕ) 18,52%, Βιργινία Τσουδερού 3,29% και Δημήτρης Παναγόπουλος 1,45%.  
 Πειραιάς: Σκυλίτσης 42,02%, Παπασπύρου 36,72%, Δημήτρης Σαλπέας (ΚΚΕ) 20,07%, Βασίλης Λεβέντης 1,20%.

Παραπομπές

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1907

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1907 πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 1 Ιουλίου του 1907 σε όλη την τότε ελληνική επικράτεια, της οποίας τα προς βορρά σύνορα περιορίζονταν εκείνη την εποχή έως και τη Θεσσαλία (πλην της Ελασσόνας), ενώ εκτός εθνικού κορμού βρίσκονταν ακόμη τα Δωδεκάνησα, τα λοιπά νησιά του Αιγαίου (πλην Κυκλάδων) και η Κρήτη. Στις δημοτικές εκλογές του 1907 χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά το πολύπλοκο σύστημα ψηφοφορίας δια "σφαιριδίου", το οποίο αντικαταστάθηκε στη συνέχεια με την καθιέρωση εκλογικού βιβλιαρίου και ψηφοδέλτιου. Αιματηρά επεισόδια με νεκρούς και τραυματίες σημειώθηκαν σε αρκετές περιοχές, ως αποτέλεσμα των έντονων πολιτικών παθών που επικρατούσαν. Στην Αθήνα επικράτησε για τρίτη συνεχόμενη φορά ο Σπυρίδων Μερκούρης με 10.710 "λευκάς" ψήφους, έναντι 7.825 ψήφων του μοναδικού αντιπάλου του Άγ. Πυρρή, επί συνόλου 18.196 ψηφισάντων. Ο Πυρρής δεν αναγνώρισε το αποτέλεσμα καταγγέλοντας νοθεία Στον Πειραιά εκλέχθηκε ο Δημοσθένης Ομηρίδης Σκυλίτσης με 4.522 ψήφους, έναντι 3.742 ψήφων του Θεόδωρου Ρετσίνα, 3.634 του Παύλου Δαμαλά και 2.646 του Δημ. Μπινιάρη (αναφερόμενο σύνολο ψηφισάντων: 9.231) Στην Πάτρα επανεκλέχθηκε(όπως στα 1899 και 1903) ο Δημήτριος Βότσης (4.880 ψήφοι), ενώ στην Κέρκυρα κέρδισε το δήμο ο Δημήτριος Κόλλας. Σε Πύργο, Μεσολόγγι, Χαλκίδα και Αιτωλικό δήμαρχοι αναδείχθηκαν οι Χρ. Στεφανόπουλος, Σπυρίδων Στάικος, Μιχαήλ Κακαράς και Αθανάσιος Μπάφας, αντίστοιχα.
Στις 6 Απριλίου 1908, σε επαναληπτική εκλογή στον δήμο Θρονίου της Λοκρίδας εξελέγη δήμαρχος ο Εμμ. Κουλτόπουλος.

Πηγές 
 Πρωτοσέλιδο εφημερίδας "Εμπρός", του φύλλου της Δευτέρας 2 Ιουλίου 1907 με τίτλο: "Τα αποτελέσματα των εκλογών καθ' όλον το κράτος"(βλέπε και σελ. 3 & 4)

Παραπομπές 

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Βαγγέλης Σειληνός

Ο Βαγγέλης Βασιλάτος, ευρύτερα γνωστός ως Βαγγέλης Σειληνός (12 Απριλίου 1936 - 2 Μαΐου 1998), ήταν Έλληνας ηθοποιός, χορευτής, χορογράφος και σκηνοθέτης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αίγινα το 1936, μεγάλωσε στο Μεταξουργείο.

Τον τότε νεαρό μαθητή του σχολείου, ανακάλυψε ο χορογράφος Μανώλης Καστρινός και χάρη στον σωματότυπο και την κίνησή του, του πρότεινε να γραφτεί στη σχολή χορού του. Ο Σειληνός δέχτηκε και λίγα χρόνια αργότερα, στο συγκεκριμένο χώρο, γνώρισε την Ραλλού Μάνου η οποία παράλληλα με την ίδρυση του σωματείου «Ελληνικό Χορόδραμα» του πρότεινε να συμμετέχει στην ομάδα της όπου βρέθηκε πλέον στο πλευρό και άλλων μεγάλων προσωπικοτήτων του χώρου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 είναι πλέον γνωστός και στα κινηματογραφικά πλατό όπου ο (παλαιότερα χορευτής) Γιάννης Δαλιανίδης, τον πείθει να συνδέσει την ηθοποιία με το χορό συμμετέχοντας μαζί τους σε όλα τα κινηματογραφικά μιούζικαλ που, τελικά, τον έκαναν ευρύτερα γνωστό.

Εμφανίστηκε σε ταινίες μεταξύ των οποίων οι: Γοργόνες και Μάγκες, Μαριχουάνα stop!, Η Παριζιάνα, Μια Ελληνίδα στο Χαρέμι και Ξυπόλητος Πρίγκηψ.

Υπήρξε δύο φορές παντρεμένος και με τη δεύτερη σύζυγό του απέκτησαν δύο παιδιά. Πρώτη του σύζυγος ήταν η Μαρία Ιωαννίδου.

Απεβίωσε στις 2 Μαΐου του 1998 στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών κατά τη διάρκεια εγχείρησης ανοιχτής καρδιάς.

Ενδεικτική συμμετοχή σε χοροδράματα

Ενδεικτική φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βαγγέλης Σειληνός στο IMDb

Έλληνες χορευτές
Έλληνες χορογράφοι
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κρητικός αγριόγατος

Ο κρητικός αγριόγατος ή φουρόγατος (Felis silvestris cretensis) είναι ένα υποείδος της αγριόγατας που ζει στην Κρήτη. Ο κρητικός αγριόγατος καταγράφεται ως είδος για πρώτη φορά το 1953. Το ζώο αυτό θεωρούταν για πολλά χρόνια εξαφανισμένο είδος, μέχρι το 1996, όταν δύο φοιτήτριες από το Πανεπιστήμιο της Περούτζια αιχμαλώτισαν ένα άτομο, ενώ υπήρχαν πολλές αναφορές από βοσκούς.

Περιγραφή
Ο κρητικός αγριόγατος είναι μεγαλύτερος από τις οικόσιτες γάτες και τα αρσενικά έχουν μήκος 50 εκατοστά, ενώ η ουρά τους φτάνει τα 30 εκατοστά. Η ουρά του είναι στενή στη βάση και φουντωτή στην άκρη. Στην ουρά του υπάρχουν μαύροι δακτύλιοι. Τρέφεται κυρίως με λαγούς και ζει σε πουρναρότοπους και σε θαμνώνες μεσογειακής βλάστησης με αραιά δέντρα σε υψόμετρο 900 με 1200 μέτρων. Γεννάει 4 ως 7 μικρά 1-2 φορές το χρόνο. Ο Κρητικός αγριόγατος ζει στις κορυφές των Λευκών ορέων, αφού βρέθηκε νεκρό ένα άτομο το 1997. Επίσης ζει στο δάσος του Ρούβα και στο φαράγγι της Σαμαριάς. Ζουν αρκετοί στη Δίκτη, κυρίως στα νοτιοδυτικά, όπου προκαλούν προβλήματα στα μικρά αιγοπρόβατα.

Πηγές
 Η Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια του National Geographic, τόμος 1, σελ. 176

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Κρητικός αγριόγατος: Το μυστηριώδες θηλαστικό του Ψηλορείτη που ελάχιστοι γνωρίζουν
 Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης: Κρητικός αγριόγατος
 Φουρόγατος: Ο κρητικός αγριόγατος δήλωσε «παρών» στα Λευκά Όρη , CNN Greece, 18-10-2017.

Θηλαστικά της Ελλάδας
Θηλαστικά της Ευρώπης
Αίλουρος
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1903

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1903 ήταν οι πρώτες δημοτικές εκλογές του 20ού αιώνα που διεξήχθησαν στην Ελλάδα. Πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 
 του 1903, με το πολύπλοκο εκλογικό σύστημα του "σφαιριδίου".

Επεισοδιακές εκλογές
Την παραμονή των εκλογών σημειώθηκαν αιματηρές συμπλοκές και ταραχές σε αρκετές περιοχές της Πελοποννήσου όπως σε Αχαΐα, Ηλεία, Λεχαινά, Δολιανά, Αμαλιάδα, Τρίκαλα Κορινθίας αλλά και στην Πάτρα, όπως και στον Τύρναβο αλλά και στην Άμφισσα. Την εκλογική διαδικασία αμαύρωσε ο φόνος ενός πολίτη, φίλου του εκλεγέντος δημάρχου στη Νεμέα Επεισόδια σημειώθηκαν όμως και στην Αθήνα πρώτιστα, δευτερευόντως δε στον Πειραιά.

Οι εκλεγέντες στις μεγάλες πόλεις
Στην Αθήνα δήμαρχος για δεύτερη συνεχόμενη φορά εκλέχθηκε ο Σπυρίδων Μερκούρης με 10.923 "ναι", έναντι 6.293 του αντιπάλου του (Κ. Αγγελόπουλος) ενώ συμβολικά μετείχε και ο Κ. Γουρδέλης. Το αποτέλεσμα των εκλογών στην Αθήνα προκάλεσε την οργή του τότε πρωθυπουργού της χώρας Δημ. Ράλλη, όπως και την απογοήτευση του επικεφαλής του "Εθνικού Κόμματος" Θεόδ. Δηλιγιάννη Ο Μερκούρης ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 31 Δεκεμβρίου.

Στον Πειραιά επικράτησε ο Παύλος Δαμαλάς που υπερίσχυσε των Αθ. Μουτσόπουλου, κατόπιν ενστάσεως που υπέβαλε για δωροδοκίες, πλαστογραφίες (έως και ψήφοι 500 νεκρών καταγγέλθηκαν ) και αλλοίωση των αποτελεσμάτων (αρχικά πάντως ανακοινώθηκε νίκη του Μουτσόπουλου), Σ. Κριτσίλη, Αλ. Μελετόπουλου και Πέτρου Μουτσόπουλου. Ο Π. Δαμαλάς ανέλαβε επίσημα στις 22 Δεκεμβρίου 1903.

Στην Πάτρα επικράτησε και πάλι ο Δημήτριος Βότσης, όπως και στα 1899. Στο Βόλο εξελέγη ο κ. Γεωργιάδης σε βάρος των κ.κ. Λαναρά και Μαρκίδη. Στο Μεσολόγγι εκλέχθηκε ο "τρικουπικός" υποψήφιος, Σωκράτης Στάικος Αμφότεροι είχαν επίσης επικρατήσει και στα 1899

Πηγή
 Όλοι οι δήμαρχοι της Αθήνας

Παραπομπές

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1899

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1899 ήταν οι τελευταίες δημοτικές εκλογές του 19ου αιώνα που διεξήχθησαν στην Ελλάδα. Πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου του 1899, με το πολύπλοκο εκλογικό σύστημα του "σφαιριδίου".
Στον νομό Τρικκάλων διακόπηκε η ψηφοφορία στον Δήμο Σελάνων, σύμφωνα με τηλεγράφημα του νομάρχη Φανδρίδη στον Τύπο, καθώς σε επεισόδια απειλήθηκε η καταστροφή των καλπών και τραυματίστηκε ο σταθμάρχης του αστυνομικού σταθμού των Σελάνων.

Οι εκλεγέντες στις μεγάλες πόλεις
Στην Αθήνα (όπου σημειώθηκαν αρκετά επεισόδια) δήμαρχος για πρώτη φορά στα χρονικά εκλέχθηκε ο Σπυρίδων Μερκούρης, ο οποίος στη συνέχεια θα δημιουργούσε μεγάλη παράδοση σε αυτό το αξίωμα, επικρατώντας άλλες δυο φορές (στα 1903 και 1907). Ο Μερκούρης συγκέντρωσε συνολικά 7.766 "ναι", έναντι 5.591 του αντιπάλου του Δημ. Καλλιφρονά και ανέλαβε τα καθήκοντά του μια εβδομάδα μετά τη νίκη του, στις 12 Σεπτεμβρίου.

Στον Πειραιά επικράτησε ο Τρύφων Μουτζόπουλος (δήμαρχος και τη χρονική περίοδο 1874-1883) που υπερίσχυσε του βασικού του αντιπάλου και επί δυο φορές νικητή στο παρελθόν (1887 και 1891) Θεόδωρου Ρετσίνα. Ο Τρ. Μουτζόπουλος συγκέντρωσε 3.735 ψήφους έναντι 3.681 του Ρετσίνα

Στην Πάτρα επικράτησε ο Δημήτριος Βότσης σε βάρος του Αθ. Κανακάρη.

Στο Βόλο εξελέγη ο κ. Γεωργιάδης και στο Μεσολόγγι ο Σωκράτης Στάικος

Πηγές
 Φύλλο εφημερίδας "Εμπρός", της Δευτέρας 6 Σεπτεμβρίου 1899
 Φύλλο εφημερίδας "Εμπρός", της Τρίτης 7 Σεπτεμβρίου 1899
 Όλοι οι δήμαρχοι της Αθήνας

Παραπομπές

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1895

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1895 ήταν οι προτελευταίες δημοτικές εκλογές του 19ου αιώνα που διεξήχθησαν στην Ελλάδα.
Πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου του 1895, με το πολύπλοκο εκλογικό σύστημα του "σφαιριδίου".

Οι εκλεγέντες στους μεγάλους δήμους
Στην Αθήνα και στον Πειραιά επικράτησαν οι Λάμπρος Καλλιφρονάς (7.651 ψήφοι) και Τρύφων Μουτζόπουλος (3.224 ψήφοι) αντίστοιχα 
Οι υπόλοιποι υποψήφιοι ήταν ο Τιμολέων Φιλήμων, Γεώργ. Βακαλόπουλος, Ιω. Σουμαρίπας, Οδ. Μελαγχροινός (Αθήνα) και ο Θεόδωρος Ρετσίνας που έλαβε 2.893 ψήφους στον Πειραιά. Με δήλωσή του, ο Θ. Ρετσίνας αποδέχθηκε την ήττα του Στην Πάτρα εκλέχθηκε ο Αθανάσιος Κανακάρης-Ρούφος (ξεπερνώντας κατά 527 ψήφους τον αντίπαλό του Κορύλλο) και στο Βόλο ο κ. Χατζηαργυρίου.

Αναλυτικός πίνακας εκλεγέντων δημάρχων 
Αναλυτικά, στις εκλογές του 1895 εξελέγησαν οι ακόλουθοι δήμαρχοι:

Πηγές
 Φύλλο εφημερίδας "ΣΚΡΙΠ", της Δευτέρας 11 Σεπτεμβρίου 1895
 "Όλοι οι δήμαρχοι της Αθήνας"

Παραπομπές

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Θαργήλια

Τα Θαργήλια ήταν η γενέθλια γιορτή του Απόλλωνα που τελούνταν έν άστει στην Αρχαία Αθήνα κατά τη εβδόμη (ζ΄) ημέρα του μήνα Θαργιλιώνα (16 Μαΐου- 15 Ιουνίου), εποχή ωρίμανσης των καρπών.

Κατά τους γραμματικούς: «Θαργήλια εισί πάντες οι από γης καρποί». Κατά την προηγούμενη ημέρα  τελούνταν η γιορτή της γενέθλιας ημέρας της Δήμητρας και οι θυσίες προσφέρονταν σ΄ αυτήν και τη Χλόη. Και οι δύο αυτές γιορτές ήταν ήταν ημέρες εξαγνίσεως και καθαρισμού. Σε ανάμνηση του ανθρώπινου φόρου των παιδιών στην Κρήτη στέλνονταν στη Δήλο η ιερά τριήρης που έφερνε στον Απόλλωνα το φόρο της λατρείας των Αθηναίων. Πανηγυρίζονταν επίσης τα Θαργήλια και στις αποικίες των Αθηναίων και ιδιαίτερα στην από τους Ίωνες οικισθείσα  Μασσαλία.

Πηγές
Λεξικό της ελληνικής αρχαιολογίας, τόμ. Α΄ 1888, σελ. 362 

Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1891

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1891 διεξήχθησαν στην Ελλάδα την Κυριακή 5 Ιουλίου του 1891, με το πολύπλοκο εκλογικό σύστημα του "σφαιριδίου".

Οι εκλεγέντες στους τρεις μεγάλους δήμους
 Αθήνα: Μιχαήλ Μελάς (ανέλαβε την 1 Οκτωβρίου 1891). 
 Πειραιάς: Θεόδωρος Ρετσίνας.  
 Πάτρα: Αριστομένης Κοντογούρης.

Πηγή
 "Όλοι οι δήμαρχοι της Αθήνας"

Παραπομπές

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1887

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1887 διεξήχθησαν στην Ελλάδα την Κυριακή 3 Ιουλίου του 1887, με το πολύπλοκο εκλογικό σύστημα του "σφαιριδίου".

Οι εκλεγέντες στους τρεις μεγάλους δήμους 
 Αθήνα: Θρασύβουλος Παπαλεξανδρής (ανέλαβε την 1 Οκτωβρίου 1887, για να αντικατασταθεί στις 17 Δεκεμβρίου 1887 από τον Τιμ. Φιλήμωνα).
 Πειραιάς: Θεόδωρος Ρετσίνας (ανέλαβε την 1η Οκτωβρίου 1887).
 Πάτρα: Γεώργιος Ρούφος (ανέλαβε την 1η Οκτωβρίου 1887).

Πηγές 
 "Όλοι οι δήμαρχοι της Αθήνας"

Παραπομπές 

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2002

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές (δημοτικές και νομαρχιακές) εκλογές 2002 πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του 2002 για την ανάδειξη εκπροσώπων στις Υπερ-Νομαρχίες, σε 54 νομούς και σε περισσότερους από 1.030 δήμους και κοινότητες της ελληνικής επικράτειας. Στους τρεις μεγαλύτερους δήμους της χώρας επικράτησαν υποψήφιοι που υποστηρίχθηκαν από το τότε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (ΝΔ).
Στην Αθήνα η Ντόρα Μπακογιάννη αναδείχθηκε νικήτρια με 160.425 ψήφους έναντι 87.920 ψήφων του Χρ. Παπουτσή (που υποστηρίχθηκε από το τότε κυβερνόν κόμμα) και διαδέχθηκε έτσι στο δημοτικό θώκο της πρωτεύουσας τον απερχόμενο δήμαρχο Δημ. Αβραμόπουλο. Ο Γιάννης Δημαράς (με την υποστήριξη του ΔΗΚΚΙ) κατατάχθηκε τρίτος με 37.602 ψήφους. Ο υποψήφιος του ΚΚΕ Σπύρος Χαλβατζής ήρθε τέταρτος με 20.305 ψήφους, ενώ πέμπτος αναδείχθηκε ο Φώτης Κουβέλης (ΣΥΝ) με 19.996 ψήφους. Μικρά ποσοστά κέρδισαν οι Δημοσθένης Βεργής, Μάκης Βορίδης, Άγγελος Χάγιος, Οδυσσέας Τυλιγάδας , Θανάσης Τσιριγώτης

Πειραιάς 
Ο Χρήστος Αγραπίδης (ΝΔ) επανεκλέχθηκε δήμαρχος με 58.554 ψήφους (53.417 στον α’ γύρο), αφήνοντας στη δεύτερη θέση το Μαν. Μπεντενιώτη του ΠΑΣΟΚ. Ο Θεόδωρος Δρίτσας του ΣΥΝ αναδείχθηκε τρίτος, ο Κωνσταντίνος Τζατζάνης του ΚΚΕ τέταρτος και τους ακολούθησαν οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι Νικόλαος Λεγάκης, Στέλλα Αλφιέρη και ο Χρήστος Χαρίτος («Ελληνικό Μέτωπο»).

Υπερ Νομαρχία (Αθήνα – Πειραιάς) 
Η Φώφη Γεννηματά του ΠΑΣΟΚ αναδείχθηκε υπερ-νομάρχης, επικρατώντας των Γ. Τζανετάκου (ΝΔ) και Γ. Καρατζαφέρη (ΛΑΟΣ). Στις εκλογές πήραν μέρος και οι Μανώλης Γλέζος (ΣΥΝ), Θανάσης Παφίλης (ΚΚΕ). Ο Γιάννης Σγουρός (ΠΑΣΟΚ) αναδείχθηκε Νομάρχης Αθηνών και ο Γιάννης Μίχας (επίσης του ΠΑΣΟΚ) Νομάρχης Πειραιά.

Θεσσαλονίκη 
Ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος (95.701 ψήφους και ποσοστό 54,20%) επικράτησε στις δημοτικές εκλογές και μάλιστα από τον πρώτο γύρο, με την υποστήριξη της ΝΔ. Δεύτερος αναδείχθηκε ο Σπύρος Βούγιας (ΠΑΣΟΚ) και τρίτος ο Αγάπιος Σαχίνης (ΚΚΕ), αφήνοντας στην τέταρτη θέση τον Τάσο Κουράκη (ΣΥΝ), ενώ μικρότερα ποσοστά συγκέντρωσαν ο Ιωάννης Κουριανίδης του «Εθνικού Μετώπου» και η Αναστασία Θεοδωροπούλου. Νομάρχης στη Θεσσαλονίκη αναδείχθηκε ο Παναγιώτης Ψωμιάδης της ΝΔ.

Πηγές 
 Υπουργείο Εσωτερικών: Αποτελέσμα Δημοτικών & Νομαρχιακών Εκλογών του 2002

Παραπομπές 

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2006

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2006 πραγματοποιήθηκαν στις 15 Οκτωβρίου του 2006 στους 54 νομούς της χώρας και σε περισσότερους από 1.030 δήμους και κοινότητες της ελληνικής επικράτειας.

Σύμφωνα με τον τότε νέο Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων ένα ποσοστό της τάξης του 42% αρκούσε για την εκλογή ανώτατων αρχόντων από τον πρώτο γύρο.

Αθήνα 
Νομάρχης Αθηνών επανεκλέχθηκε ο Γιάννης Σγουρός (ΠΑΣΟΚ), υπερισχύοντας της Φωτεινής Πιπιλή (ΝΔ). Ο Νικήτας Κακλαμάνης (ΝΔ) αναδείχθηκε δήμαρχος, επικρατώντας του Κώστα Σκανδαλίδη (ΠΑΣΟΚ), ενώ στις εκλογές πήραν μέρος ο Αλέξης Τσίπρας (ΣΥΝ) και ο Σπύρος Χαλβατζής (ΚΚΕ)

Πειραιάς 
Νομάρχης Πειραιά αναδείχθηκε και πάλι ο Γιάννης Μίχας (ΠΑΣΟΚ). Ο Παναγιώτης Φασούλας (ΠΑΣΟΚ) κέρδισε το δήμο σε βάρος του Χρ. Αγραπίδη (ΝΔ)

Θεσσαλονίκη 
Για τη Νομαρχία Θεσσαλονίκης ο Παναγιώτης Ψωμιάδης (ΝΔ) πρώτευσε αφήνοντας πίσω του την υποψήφια του ΠΑΣΟΚ Βούλα Πατουλίδου. Δήμαρχος για τρίτη συνεχόμενη φορά εκλέχθηκε ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος (ΝΔ), αφήνοντας στη δεύτερη θέση τη Χρύσα Αράπογλου (ΠΑΣΟΚ)
Το δήμο διεκδίκησαν ανεπιτυχώς και οι Γιάννης Μπουτάρης ("Οικολόγοι Πράσινοι"), Γιώργος Καρατζαφέρης (ΛΑΟΣ)

Υπερνομαρχία Αθηνών - Πειραιώς 
Η Φώφη Γεννηματά (ΠΑΣΟΚ) επικράτησε και πάλι, αυτή τη φορά του Αργ. Ντινόπουλου (ΝΔ)

Πηγές 
 'Υπουργείο Εσωτερικών: Αποτελέσμα Δημοτικών & Νομαρχιακών Εκλογών του 2006'

Ελληνικές δημοτικές εκλογές
Εκλογές του 2006
Ανθή Μηλιάδου

Η Ανθή Μηλιάδου (1889 - 10 Οκτωβρίου 1952) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Ήταν κόρη των ηθοποιών Παντελή και Ελπινίκης Ρούσσου και αδερφή των επίσης ηθοποιών Ευαγγελίας Νίκα-Ρούσσου (1881-1902) και Χριστίνας Καλογερίκου (1885-1968). Γαλουχημένη από την παιδική της ηλικία, όπως οι αδερφές της, με τα θεατρικά ιδεώδη ακολούθησε την ίδια πορεία και εξελίχτηκε αργότερα σε μια έξοχη καρατερίστα της ελληνικής σκηνής. Το 1905 εμφανίστηκε στο Θέατρο "Βαριετέ" με το όνομα Ανθή Μαρά. Χωρίς να υπάρχουν εξακριβωμένες πληροφορίες, εκφράζεται με δισταγμό η γνώμη ότι επρόκειτο για ψευδώνυμο ή ότι είχε παντρευτεί κάποιον με αυτό το όνομα.  

Στο "Βαριετέ" έπαιξε στο έργο του Γ. Βώκου "Η κατοχή", όπου πρωταγωνιστούσε η αδερφή της Χριστίνα Κουκούλα (Καλογερίκου). Στο μεταξύ, είχε παντρευτεί τον ηθοποιό Νίκο Μηλιάδη (πατέρα του Τάκη Μηλιάδη, που τον απέκτησε με τη δεύτερη σύζυγό του, την ηθοποιό Μαρίκα Ανθοπούλου) και αργότερα χώρισε. Εντούτοις, κράτησε το όνομά του σε όλη την υπόλοιπη ζωή της.

Θάνατος 
Η Ανθή Μηλιάδου σκοτώθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1952 στη Λούτσα σε ηλικία 63 ετών, όταν το αυτοκίνητο που τη μετέφερε για συμπληρωματικό γύρισμα για τις ανάγκες της ταινίας "Εύα", προσέκρουσε σε ξεχασμένη ισχυρή αντιαρματική νάρκη από τον πόλεμο. Μαζί της σκοτώθηκε και ο παραγωγός της ταινίας Δημήτρης Κομίνης, ενώ ο νεαρός οδηγός του αυτοκινήτου τραυματίστηκε.

Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες η Α. Μηλιάδου συμμετείχε ως ηθοποιός. 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Πηγές
Θεόδωρος Έξαρχος, Έλληνες Ηθοποιοί (Αναζητώντας τις ρίζες), Εκδ. Γκόνης.

Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ιερά Μητρόπολις Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων

Η Ιερά Μητρόπολις Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων, είναι μια από τις 81 Μητροπόλεις τις Εκκλησίες της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η Ιερά Μητρόπολις περιλαμβάνει: Ολόκληρη την περιφερειακή ενότητα Καρδίτσας, τον δήμο Φαρσάλων και το Μικρό Βουνό νομού Λαρίσης και το Ροποτό του νομού Τρικάλων. Έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως είναι η πόλη της Καρδίτσας.

Στις 25 Ιουνίου 2014 Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων εξελέγη ο αρχιμανδρίτης Τιμόθεος Άνθης, ο οποίος χειροτονήθηκε στις 30 του ίδιου μήνα και ενθρονίστηκε στον Μητροπολιτικό και Καθεδρικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καρδίτσας στις 19 Ιουλίου.

Αρχιερατικές Περιφέρειες

Τοπική Αγιολογία
 Πολιούχος: Ιερομάρτυς Σεραφείμ, Αρχιεπίσκοπος Φαναρίου και Νεοχωρίου ο Θαυματουργός, στις 4 Δεκεμβρίου, την Κυριακή των Μυροφόρων στην Καρδίτσα και την τελευταία Κυριακή του Σεπτεμβρίου στο Φανάρι.
 Άγιος Αρσένιος Αρχιεπίσκοπος Ελασσώνος ο εκ Καλογραιανών, στις 19 Ιουνίου (μετακομιδή Ιερού Λειψάνου).
 Ιερομάρτυς Παρθένιος επίσκοπος Ραδοβισδίου ο εκ Βατσουνιάς, στις 21 Ιουλίου.
 Νεομάρτυς Νικόλαος ο εν Βουναίνοις, στις 9 Μαΐου και στις 4 Οκτωβρίου (μετακομιδή Ι. Λειψάνων).
 Οσιομάρτυς Δαμιανός ο εκ Μυριχόβου, στις 14 Φεβρουαρίου.
 Όσιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω ο εκ Σκλαταίνης.

Εικόνες περίπυστοι
Παναγίας Σπηλιάς, Παναγίας Κορώνης, Παναγίας Πέτρας, Παναγίας Πελεκητής, Παναγίας Καλλιφωνίου, στις ομώνυμες Ιερές Μονές, Παναγίας Δεμερλιωτίσσης στον Σταυρό Φαρσάλων, Ζωοδόχου Πηγής στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Καρδίτσης, Τιμίου Προδρόμου στον ομώνυμο Ιερό Ναό του χωρίου Πρόδρομος δήμου Καρδίτσας και Μεταμόρφωσις του Σωτήρος στο ομώνυμο προσκύνημα, του ιδίου χωρίου. Επίσης στο χωριό Άγιοι Ανάργυροι Μουζακίου υπάρχει η εικόνα της Παναγίας Βασίλισσας στον Ναό Αγίου Γεωργίου.

Επισκοπικός κατάλογος

Παραπομπές

Πηγές
 Επίσημη ιστοσελίδα
 

 
Θεσσαλιωτιδος
ΑΤΕ ΠΕΚ Παρεκκλησιάς

Η Αγροτική Τοπική Ένωση Παναγροτικής Ένωσης Κύπρου Παρεκκλησιάς ή η ΑΤΕ ΠΕΚ Παρεκκλησιάς (διαβάζεται «άτε πεκ») ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Παρεκκλησιά της επαρχίας Λεμεσού. Η ομάδα είχε 8 συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου. Το 2006 ενοποιήθηκε με την ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς δημιουργώντας την Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς.

Ιστορία

Η ΑΤΕ ΠΕΚ ιδρύθηκε το 1954. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου (ΠΑΑΟΚ).

Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Η ΑΤΕ ΠΕΚ ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.  Η ΑΤΕ ΠΕΚ  συμμετείχε στη Δ΄ κατηγορία για 8 συνεχόμενες περιόδους. Η καλύτερη πορεία της ομάδας ήταν την περίοδο 1987-88.  Η ΑΤΕ ΠΕΚ τερμάτισε στην πρώτη θέση του ομίλου της (Λεμεσού-Πάφου), κερδίζοντας το δικαίωμα να συμμετάσχει σε αγώνες μπαράζ με τις νικήτριες των άλλων δύο ομίλων. Οι δύο πρώτες ομάδες προβιβάζονταν στην Γ΄ κατηγορία. Η ΑΤΕ ΠΕΚ τερμάτισε στην τρίτη θέση των μπαράζ (ισοβαθμούσε με τη δεύτερη ομάδα αλλά υστερούσε στη διαφορά τερμάτων) και έχασε τον προβιβασμό.

Η περίοδος 1992-93 ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου αυτής υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η ΑΤΕ ΠΕΚ τερμάτισε στη δέκατη θέση του ομίλου της και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. 

Το 2006 ενοποιήθηκε με την ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς δημιουργώντας την Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς.

1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΤΕ ΠΕΚ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.
2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η ΑΤΕ ΠΕΚ συμμετείχε στον Δ΄ όμιλο.

Τίτλοι-διακρίσεις
Δ΄ κατηγορία:
Πρωταθλήτρια (1): 1987-88 (Λεμεσού-Πάφου)

Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ: 
Πρωταθλήτρια (1): 2006

Ασπίδα ΣΤΟΚ(1): 2006

Παραπομπές

Δείτε επίσης 

Ποδόσφαιρο στην Κύπρο

Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)
Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1967
Παρεκκλησιά
Ιακωβιτισμός

Ο Ιακωβιτισμός (αγγλικά: Jacobitism, , ιρλανδικά: Seacaibíteachas, σκωτικά γαελικά: Seumasachas) ήταν το πολιτικό κίνημα στη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία για την αποκατάσταση του Ρωμαιοκαθολικού Στιούαρτ Βασιλιά Ιακώβου Β΄ της Αγγλίας και των κληρονόμων του να τους θρόνους της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας. Το κίνημα πήρε το όνομά του από το Jacobus, λατινική μορφή του James, και αναφέρεται σε μια μακρά σειρά Ιακωβιτικών εξεγέρσεων μεταξύ 1688 και 1746.

Μετά την καθαίρεση του Ιακώβου Β΄ το 1688 και την αντικατάστασή του από την κόρη του Μαρία Β΄, αποκλείοντας από κοινού με τον σύζυγό της και πρώτο εξάδελφο (ανιψιό του Ιακώβου) Γουλιέλμο Γ΄, ο Στιούαρτ έζησε στην εξορία, προσπαθώντας κατά καιρούς να ανακτήσει το θρόνο. Τα οχυρά του Ιακωβιτισμού ήταν μέρη των Χάιλαντς της Σκωτίας και Βόρειοανατολικά Λόουλαντς, η Ιρλανδία και μέρη της Βόρειας Αγγλίας (κυρίως εντός των κομητειών της Νορθουμβρίας και του Λάνκασαϊρ). Σημαντική στήριξη υπήρχε επίσης στην Ουαλία και τη Νοτιοδυτική Αγγλία.

Οι Ιακωβίτες πίστευαν ότι η κοινοβουλευτική παρέμβαση με μοναρχική διαδοχή ήταν παράνομη. Οι Καθολικοί ήλπιζαν πως οι Στιούαρτς θα επανέφεραν τη νομιμότητα. Στη Σκωτία, ο Ιακωβιτισμός ενεπλάκη στο σύστημα των πολεμικών κλανς (φατριών).

Το έμβλημα των Ιακωβιτών είναι η Λευκή Κονκάρδα. Η Ημέρα του Λευκού Ρόδου γιορτάζεται στις 10 Ιουνίου, την επέτειο της γέννησης του Παλαιού Διεκδικητή το 1688.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 The Jacobites
 The Jacobite Heritage
 BBC-Interactive Timeline of British History
 General History of the Highlands
 The University of Guelph Library, Archival and Special Collections, has more than 500 Jacobite pamphlets, histories, and literature in its rare books section introduced at https://web.archive.org/web/20100106050248/http://www.lib.uoguelph.ca/resources/archival_%26_special_collections/the_collections/digital_collections/scottish/Jacobite_site_0.htm
 Ascanius; or, the Young Adventurer

Πολιτικές θεωρίες
Ιστορία της Σκωτίας
Ιστορία της Αγγλίας
Demonic

Demonic είναι ο τίτλος του έβδομου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Ιουνίου του 1997 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Burnt Offerings Records". Ο δίσκος επανεκδόθηκε από την "Spitfire Records" το 2000.

Ο ήχος του συγκροτήματος παρουσίασε μία μεταστροφή προς βαρύτερα ιδιώματα, με τις death metal επιρροές να ξεχωρίζουν. Τα τύμπανα ανέλαβε ο Τζην Χόγκλαν και το μπάσο ο Ντέρικ Ραμίρεζ, ενώ ο Έρικ Πίτερσον παρέμεινε ο μοναδικός κιθαρίστας των Testament μετά την αποχώρηση του Άλεξ Σκόλνικ, αν και στο "New Eyes of Old" συμμετείχε ο Γκλεν Αλβελάις.

Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι δημιουργία του Ντέιβ ΜακΚιν και απεικονίζει ένα αφρικανικό εξορκισμό, όπου μία ξύλινη μάσκα φοριέται στο κεφάλι του δαιμονισμένου και μετά περνούν καρφιά μέσα από αυτήν διώχνοντας το κακό πνεύμα.

Τραγούδια του δίσκου
1. Demonic Refusal (Billy, Peterson, Ramirez) - 5:21
2. The Burning Times (Billy, Peterson, Ramirez) - 5:15
3. Together as One (Billy, Peterson) - 4:17
4. Jun-Jun (Billy, Peterson, Ramirez) - 3:43
5. John Doe(Billy, Peterson) - 3:11
6. Murky Waters (Christian, Peterson) - 3:00
7. Hatreds Rise (Billy, Peterson) - 3:15
8. Distorted Lives (Billy, Peterson) - 3:36
9. New Eyes of Old (Billy, Peterson, Alvelais) - 3:00
10. Ten Thousand Thrones (Billy, Peterson) - 4:37
11. Nostrovia (Billy, Peterson, Ramirez) - 1:32

Τα μέλη των Testament
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Demonic" είναι οι εξής:
 Τσακ Μπίλι - φωνητικά
 Έρικ Πίτερσον - κιθάρα
 Ντέρικ Ραμίρεζ - μπάσο
 Τζην Χόγκλαν - τύμπανα
 Γκλεν Αλβελάις - κιθάρα στο "New Eyes of Old''"

Παραπομπές

Πηγές
 Demonic - Testament | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic
 Testament - Demonic (album review) | Sputnikmusic
 Testament - Demonic - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives

Δισκογραφία των Testament
Άλμπουμ του 1997
Ενιαίο κράτος

Το ενιαίο κράτος αποτελεί τύπο συγκεντρωτικού κράτους στο οποίο σε αντίθεση με τις ομοσπονδίες υπάρχει μία κυβέρνηση χωρίς να υπάρχουν αντίστοιχες τοπικές σε περετέρω κρατίδια που να αποτελούν την χώρα. Κάθε ενιαίο κράτος έχει δικό του σύστημα αποκέντρωσης όμως η κάθε τοπική αυτοδιοίκηση διοικεί με τρόπο τον οποίο δεν διασπάται η ενότητα του κράτους. Αντιθέτως, σε κάθε ομοσπονδιακό κράτος οι αρμοδιότητες κάθε τοπικής κυβέρνησης είναι αυξημένες και η επιρροή της ομοσπονδιακής κυβέρνησης είναι περιορισμένη. Επίσης αν κάποιο κράτος το οποίο αποτελείται ή περιέχει στην επικράτεια του αυτόνομες περιοχές, δεν είναι απαραίτητο να είναι ομοσπονδιακό κράτος. Όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Κίνα, η Ουκρανία κι άλλες. Η Ελλάδα από τον καιρό της ανεξαρτησίας της αποτελεί ενιαίο κράτος καθώς επίσης διαθέτει και μία αυτόνομη περιοχή το Άγιο όρος.

Ενιαία κράτη
 Αγία Λουκία
 Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες
 Αζερμπαϊτζάν
 Αίγυπτος
 Αϊτή
 Ακτή Ελεφαντοστού
 Αλβανία
 Αλγερία
 Ανατολικό Τιμόρ
 Ανγκόλα
 Αρμενία
 Αφγανιστάν 
 Βανουάτου
 Βατικανό
 Βιετνάμ
 Βολιβία
 Βόρεια Κορέα
 Βόρεια Μακεδονία
 Βουλγαρία
 Γαλλία
 Γεωργία
 Γκάμπια
 Γκαμπόν
 Γκάνα
 Γουατεμάλα
 Γουιάνα
 Γουινέα
 Γουινέα-Μπισάου
 Γρενάδα
 Δανία
 Δημοκρατία της Κίνας
 Δομινικανή Δημοκρατία
 Ελ Σαλβαδόρ
 Ελλάδα
 Ερυθραία
 Εσθονία
 Εσουατίνι
 Ζάμπια
 Ζιμπάμπουε
 Ηνωμένο Βασίλειο
 Ιαπωνία
 Ινδονησία
 Ιορδανία
 Ιράν
 Ισημερινή Γουινέα
 Ισημερινός
 Ισλανδία
 Ισπανία
 Ισραήλ
 Ιταλία
 Καζακστάν
 Καμερούν
 Καμπότζη
 Κατάρ
 Κεντροαφρικανική Δημοκρατία
 Κένυα
 Κιργιζία
 Κιριμπάτι
 Κολομβία
 Κονγκό-Κινσάσα
 Κονγκό-Μπραζαβίλ
 Κόστα Ρίκα
 Κούβα
 Κουβέιτ
 Κροατία
 Κύπρος
 Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
 Λάος
 Λεσόθο
 Λετονία
 Λευκορωσία
 Λίβανος
 Λιβερία
 Λιβύη
 Λιθουανία
 Λίχτενσταϊν
 Λουξεμβούργο
 Μαδαγασκάρη
 Μαλάουι
 Μαλδίβες
 Μάλι
 Μάλτα
 Μαρόκο
 Μαυρίκιος
 Μαυριτανία
 Μαυροβούνιο
 Μιανμάρ
 Μογγολία
 Μοζαμβίκη
 Μολδαβία
 Μονακό
 Μπανγκλαντές
 Μπελίζ
 Μπενίν
 Μποτσουάνα
 Μπουρκίνα Φάσο
 Μπουρούντι
 Μπουτάν
 Μπρουνέι
 Ναμίμπια
 Ναουρού
 Νέα Ζηλανδία
 Νησιά Μάρσαλ
 Νησιά Σολομώντα
 Νίγηρας
 Νικαράγουα
 Νορβηγία
 Νότια Αφρική
 Νότια Κορέα
 Ντομίνικα
 Ολλανδία
 Ομάν
 Ονδούρα
 Ουγγαρία
 Ουγκάντα
 Ουζμπεκιστάν
 Ουκρανία
 Ουρουγουάη
 Παλαιστίνη
 Παλάου
 Παναμάς
 Παπούα Νέα Γουινέα
 Παραγουάη
 Περού
 Πολωνία
 Πορτογαλία
 Πράσινο Ακρωτήριο
 Ρουάντα
 Ρουμανία
 Σαμόα
 Σαν Μαρίνο
 Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
 Σαουδική Αραβία
 Σενεγάλη
 Σεϋχέλλες
 Σιγκαπούρη
 Σιέρα Λεόνε
 Σλοβακία
 Σλοβενία
 Σουηδία
 Σουρινάμ
 Σρι Λάνκα
 Συρία
 Ταϊλάνδη
 Τανζανία
 Τατζικιστάν
 Τζαμάικα
 Τζιμπουτί
 Τόγκο
 Τόνγκα
 Τουβαλού
 Τουρκία
 Τουρκμενιστάν
 Τρινιντάντ και Τομπάγκο
 Τσαντ
 Τσεχία
 Τυνησία
 Υεμένη
 Φιλιππίνες
 Φινλανδία
 Φίτζι
 Χιλή

Δείτε επίσης
 Ομοσπονδιακό κράτος
 Συγκεντρωτική διοίκηση
 Πολιτική οικονομία

Πηγές 

Διεθνές Δίκαιο
ΕΡΤ Ηρακλείου

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Ηρακλείου (ΕΡΤ Ηρακλείου) είναι ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός του Ηρακλείου Κρήτης και ανήκει στην ΕΡΑ.

Ιστορικό
Ξεκίνησε να λειτουργεί για πρώτη φορά το 1972 στα μεσαία κύματα, ως ραδιοφωνικός σταθμός της ΥΕΝΕΔ, με πομπό ισχύος 10 KW, ενώ το 1982 υπάγεται στην ΕΡΤ2. Το 1990 εκπέμπει για πρώτη φορά και στα FM με πομπό ισχύος 10KW και το 1995 αποκτά και δεύτερο πομπό ισχύος 5KW που το 2001 αντικαθίσταται από πομπό 10KW.

Από το 2007, ο ραδιοφωνικός σταθμός Ηρακλείου (ως ΕΡΑ Ηρακλείου), εκπέμπει στους 97.5 FM με πομπό ισχύος 2 KW και ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή της Ρογδιάς - σε αντικατάσταση του πομπού στη θέση Βασιλικός - καλύπτοντας την πόλη του Ηρακλείου και τα βόρεια όρια του νομού  και στους 105.6 FM με πομπό ισχύος 10ΚW και ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή Χάρακα, στη θέση Αχεντριάς, καλύπτοντας τα νότια τμήματα του Νομού Ηρακλείου.

Επίσης εκπέμπει στους 105.3 FM στο νομό Λασιθίου με πομπό ισχύος 2 KW, που βρίσκεται στη θέση Σταυρός Νεάπολης ενώ παλαιότερα εξέπεμπε στους 89.9 FM με πομπό ισχύος 2 KW, που βρίσκεται στη θέση Χαμέζι από όπου εκπέμπει σήμερα το Πρώτο Πρόγραμμα.

Η ΕΡΤ Ηρακλείου εκπέμπει καθημερινά 6 ώρες ημερησίως ενώ τις υπόλοιπες ώρες δικτυώνεται με τα κεντρικά προγράμματα της ΕΡΑ. Το τοπικό του πρόγραμμα περιλαμβάνει ενημερωτικές εκπομπές, καθώς και εκπομπές, για τη μουσική, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, την κοινωνία, τον εθελοντισμό, την επιστήμη κ.λπ.

Συνεργάζεται με την Περιφέρεια Κρήτης, το Δήμο Ηρακλείου και άλλους φορείς με ανάληψη  πρωτοβουλιών που αφορούν, σε ζωντανές μεταδόσεις, χορηγίες επικοινωνίας καθώς και στην οργάνωση εκδηλώσεων (συναυλίες, προβολή ταινιών, ραδιομαραθώνιοι και λοιπά).

Στις 11 Ιουνίου 2013 η ΕΡΤ Ηρακλείου συνέχιζε την λειτουργία της με τις 15 τοπικές ΕΡΑ σε όλη την Ελλάδα και μέσω του ertopen.com.

Ωστόσο, στις 28 Απριλίου του 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Ηρακλείου αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Ηρακλείου.

Επίσης σαν ΕΡΤ Τηλεοπτικός Σταθμός Κρήτης διαθέτει τηλεοπτικό studio ενώ παρέχει καθημερινά τηλεοπτικά ρεπορτάζ & ζωντανές συνδέσεις από όλη την Κρήτη για τις ανάγκες των δελτίων ειδήσεων και των εκπομπών της ΕΡΤ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακούστε ζωντανά στο ERT Echo
Επίσημη ιστοσελίδα
Επίσημο ιστολόγιο της ΕΡΤ Ηρακλείου

Ελληνική Ραδιοφωνία