joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λουαρσάμπ Β΄ του Κάρτλι

Ο Λουαρσάμπ Β΄ ο Άγιος Μάρτυρας, , (1592 – 21 Ιουνίου [Π.Η.] / 1 Ιουλίου [N.Η.] 1622), της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού Κάρτλι (ανατολική Γεωργία) από το 1606 έως το 1615. Είναι γνωστός για τον μαρτυρικό του θάνατο στα χέρια τού Πέρση σάχη Aμπάς Α΄. Η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία τον θεωρεί άγιο και τιμά τη μνήμη του την ημέρα τού τέλους του, την 1η Ιουλίου.

Βιοηραφία 
Ο Λουαρσάμπ ανέβηκε στον Καρτλιανό θρόνο σε ηλικία 14 ετών, μετά το ξαφνικό τέλος τού πατέρα του Γκιόργκι Ι΄ το 1606. Κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητάς του, η κυβέρνηση διοικούνταν στην πραγματικότητα από τον βασιλικό διδάσκαλο Σαντιμάν Μπαρατασβίλι. Ήταν όταν ο Αμπάς Α΄ επέτυχε να εκδιώξει τους Οθωμανικούς στρατούς από την ανατολική Γεωργία, αφήνοντας μία περσική δύναμη στην Τιφλίδα και επιβεβαιώνοντας τον Λουαρσάμπ ως βασιλιά τού Κάρτλι. Οι Οθωμανοί προσπάθησαν να απομακρύνουν τον Λουαρσάμπ, στέλνοντας στη Γεωργία έναν μεγάλο στρατό, μόνο για να καταστραφεί από τον Γεωργιανό στρατηγό Γκιόργκι Σαακάντζε στη μάχη τού Τασισκάρι, 1609. Μετά από αυτή τη νίκη, ο Λουαρσάμπ έλαβε ξανά τον έλεγχο της ακρόπολης της Τιφλίδας και ο σάχης νυμφεύτηκε την αδελφή του Τινατίν, το 1610. Στα τέλη του 1611, ο ίδιος ο Λουαρσάμπ νυμφεύτηκε τη Μακρίνε, μία αδελφή ενός ευγενή της κατώτερης τάξης Σαακάντζε. Οι μεγάλοι ευγενείς τού βασιλείου, με επικεφαλής τον Σαντιμάν Μπαρατασβίλι, έπεισαν τον βασιλιά ότι ο Σαακάντζε ήταν ένας Πέρσης πράκτορας, που αναζητούσε ένα βασιλικό στέμμα. Υποκίνησαν τον Λουαρσάμπ να χωρίσει τη Μακρίνε και ανάγκασαν τον Σαακάντζε να εξοριστεί στην Περσία. Ο σάχης Αμπάς απαίτησε πράγματι περισσότερη πίστη και υπακοή από τους Γεωργιανούς και ενθάρρυνε έναν χαν τού Καζακστάν Μοχάμαντ να προβληματίσει τα εδάφη τού Κάρτλι.  Το 1612 ο Λουαρσάμπ έβαλε τον Μοχάμαντ Χαν να δολοφονηθεί  και συμμάχησε με έναν άλλο γεωργιανό μονάρχη, τον Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι για να αντιμετωπίσει μία αναμενόμενη περσική επιθετικότητα. Στις αρχές του 1614, ένας μεγάλος περσικός στρατός εισέβαλε στην Καχέτι, καταστρέφοντας αρκετούς οικισμούς στον δρόμο του και μετακόμισε στο Κάρτλι. Ο Λουαρσάμπ και ο Τεϊμουράζ κατέφυγαν στο δυτικό Γεωργιανό βασίλειο τού Ιμαρέτι. Ο Γεώργιος Γ΄ τού Ιμερέτι αρνήθηκε να παραδώσει τους πρόσφυγες. Ο Αμπάς απείλησε το Κάρτλι με καταστροφή, υποσχόμενος ότι αν ο Λουαρσάμπ υποτασσόταν, θα συνάψει ειρήνη. Τον Οκτώβριο του 1615, ο Λουαρσάμπ παραδόθηκε για να σώσει το βασίλειό του από την εξάλειψη και, αρνούμενος να ασπαστεί το Ισλάμ, φυλακίστηκε πρώτα στο Ασταραμπάντ και μετά κάπου κοντά στο Σιράζ. Οι Γεωργιανοί προσπάθησαν να απελευθερώσουν τον βασιλιά τους με τη μεσολάβηση του Τσάρου Μιχαήλ Α΄ της Ρωσίας. Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις δεν απέδωσαν κανένα αποτέλεσμα και το 1622 ο Λουαρσάμπ εκτελέστηκε (στραγγαλίστηκε με χορδή) με εντολή τού σάχη στο φρούριο Καλέχ-γιε-Γκολάμπ στο νοτιοδυτικό Ιράν.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Luarsab I 
 Luarsab the Martyr, an essay by Ilia Chavchavadze, 1886.
 The Orthodox Church in America website

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Χριστιανοί άγιοι του 17ου αιώνα
Χριστιανοί μάρτυρες θύματα ισλαμισμού
Γεωργιανοί άγιοι
Ραμάζ του Κάρτλι

Ο Ραμάζ, , (άκμασε το 1512–1580) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι).  

Ο Ραμάζ ήταν γιος του βασιλιά Δαβίδ Ι΄ τού Κάρτλι και της πριγκίπισσας Ταμάρ Γιακέλι (απεβ. το 1554).

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε κάποια Χβαράμζε (άκμασε το 1551) και απέκτησε 2 γιους, τον Κωνσταντίνο και τον Βαγράτ.

Ο Ραμάζ ήταν απεσταλμένος τού σάχη Ισμαήλ Α΄ το 1519.

Bιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Σίμων Β΄ του Κάρτλι

Ο Σίμων Β΄, , γνωστός και ως Σβίμον ή Σεμαγυούν Χαν (γενν. γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 1610 – απεβ. το 1630), ήταν βασιλιάς που διορίστηκε από τους Πέρσες (στην πραγματικότητα χαν ) τού Kάρτλι (στην κεντρική Γεωργία), από το 1619 έως το 1630/1631.

Βιογραφία 
Γιος του Μπαγκράτ Χαν, ο Σίμων ήταν Γεωργιανός, που ασπάστηκε το Ισλάμ. Ανατράφηκε ως μουσουλμάνος στο Ισπαχάν της Περσίας.

Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1619, ο Σίμων, που ήταν ακόμη στην ανηλικιότητά του, τοποθετήθηκε από τον σαχ Αμπάς Α΄ ως χαν τού Κάρτλι. Ένας Γεωργιανός ευγενής, επίσης προσήλυτος, ο Γκιόργκι Σαακάντζε, διορίστηκε ως vekil (αντιβασιλιάς) και βεζίρης του. Σε μεγάλο βαθμό αντιδημοφιλές στους χριστιανούς υπηκόους του, το «χανάτο» τού Σίμωνα Β΄ δεν εκτεινόταν πέρα από την πρωτεύουσα Τιφλίδα και την επαρχία Κάτω Κάρτλι, όπου οι περιφέρειες Σομχίτι και Σαμπαρατιάνo είχαν καταληφθεί από περσικές δυνάμεις.

Τον Μάρτιο του 1625, ο Σαακάντζε τάχθηκε με την αντιπολίτευση στο Kάρτλι και στο γειτονικό Kαχέτι. Οδήγησε τις γεωργιανές δυνάμεις και κατέστρεψαν έναν περσικό στρατό στη μάχη τού Mαρτκόπι. Ο Σίμων και οι Πέρσες του κατέφυγαν από την Τιφλίδα στο φρούριο Aγκγιακάλα στο Κάτω Κάρτλι: οι επαναστάτες έδωσαν το Κάρτλι στον βασιλιά Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι. Την 1η Ιουλίου 1625, οι Πέρσες νίκησαν τους Γεωργιανούς στη μάχη τού Μαραμπντά. Ένας Πέρσης στρατηγός, ο Iσά Χαν, επανέφερε τον Σίμωνα στην Τιφλίδα, αλλά σημαντικά τμήματα τού Κάρτλι παρέμειναν υπό τον έλεγχο τού Τεϊμουράζ και τού Σαακάντζε. Ο σαχ Αμπάς Α΄ χρησιμοποίησε τον ανταγωνισμό μεταξύ των ηγετών των ανταρτών, για να τους διχάσει.

Λίγο μετά το 1626, ένας από τους επαναστάτες ευγενείς και ισχυρός άρχοντας των βουνών, ο Ζουράμπ, δούκας τού Αράγκβι, αυτομόλησε στον Σίμωνα Β΄. Ο Ζουράμπ έκανε αργότερα μία μυστική συμμαχία με τους αντάρτες. Το 1630 δολοφόνησε τον κοιμισμένο χαν. Ο Ζουράμπ έστειλε το κομμένο κεφάλι τού Σίμωνα Β΄ στον Τεϊμουράζ, ο οποίος αργότερα ανέκτησε την εξουσία στο Κάρτλι.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε τη Τζαχάν Μπανού Μπεγκούμ, εγγονή του Σάχη Αμπάς Α΄ από την κόρη του Φατιμά Σουλτάν Μπεγκούμ.  Πιθανότατα είχαν μία κόρη, την πριγκίπισσα Iζ-ι-Σαρίφ Μπεγκούμ, η οποία παντρεύτηκε τον πρίγκιπα των Σαφαβιδών Σαγίντ Αμπντουλάχ αλ-Χασάνι αλ-Mαρασί, γιο του Mιρζά Μουχάμαντ Σαφί. Ο μεγαλύτερος γιος τους με τη σειρά του, ο Sayyid Mirza Muhammad Daud al-Husaini al-Marashi (Ισπαχάν, 25 Ιανουαρίου 1655 -  1715), μουταβαλί τού Ιερού Ναού του Ιμάμ Ρεζά στο Mασάντ, νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Σαχρ Μπανού Μπεγκούμ των Σαφαβιδών, κόρη του βασιλιά Σουλεϊμάν Α΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Svimon II (στα γεωργιανά)

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Βαχτάνγκ του Ιμερέτι

Ο Βαχτάνγκ, , (μετά το 1495 – 1548) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας της δυναστείας των Βαγρατιδών-Γεωργίας τού βασιλείου τού Ιμερέτι (δυτική Γεωργία), νεότερος γιος του βασιλιά Αλεξάνδρου Β΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του Ταμάρ.

Ο Βαχτάνγκ ήταν σε αντίθεση με τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον βασιλιά Βαγράτ Γ΄ τού Ιμερέτι και τελικά χρειάστηκε να καταφύγει στο βασίλειο του Κάρτλι (κεντρική Γεωργία), ακολουθούμενος από πολλούς Ιμερετίους ευγενείς. Το 1512 ο Βαγράτ με τον στρατό του πέρασε στο Κάρτλι, επιτέθηκε στον Βαχτάνγκ στη βάση του στο Μοχίσι και τον νίκησε. Με τη μεσολάβηση τού βασιλιά Δαβίδ Ι΄ τού Κάρτλι (3ου εξαδέλφου τους), τα αδέλφια συμφιλιώθηκαν και ο Βαχτάνγκ επέστρεψε στο Ιμερέτι. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1540, ο Βαχτάνγκ τοποθετήθηκε επικεφαλής ενός Ιμερετιανού αποσπάσματος 500 ανδρών, που στάλθηκε από τον Βαγράτ ως απάντηση στην κραυγή για βοήθεια από τον Ροστόμ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας, ο οποίος πιέστηκε από την Οθωμανική προέλαση στις κτήσεις του γύρω από το Μπατούμι. Δεδομένου ότι ο Γκουριέλι έκανε έκκληση για βοήθεια στον Λέβαν Α΄ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Μινγκρελία, ο Βαχτάνγκ έλαβε μία μυστική οδηγία από τον αδελφό του να μην επιτρέψει συμφωνία μεταξύ τού Γκουριέλι και τού Νταντιάνι, οι οποίοι ήταν ανυπάκουοι υποτελείς τού βασιλιά τού Ιμερέτι. Στο μεταξύ, ο Γκουριέλι κατάφερε να ανατρέψει τις οθωμανικές δυνάμεις πέρα από το Τσορόχι, πριν φτάσουν οι ενισχύσεις, αλλά δεν κατάφερε να περάσει το φουσκωμένο ποτάμι, χάνοντας έτσι το Γκόνιο και την Ατγιαρία από τον εχθρό. Οι ελπίδες του ότι οι Μιγρέλιοι και οι Ιμερέτιοι θα έρχονταν τελικά σε βοήθεια, διαψεύστηκαν. Μέσα από τις δολοπλοκίες τού Βαχτάνγκ, ο Νταντιάνι, που είχε στρατοπεδεύσει στις εκβολές τού Ριόνι στο Πότι, επέστρεψε στη Mινγκρελία. Ο Βαχτάνγκ επίσης, βλέποντας την ανυποστήρικτη κατάσταση τού Γκουριέλι, επέστρεψε στο Ιμερέτι.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Χαβαράμζε (απεβ. το 1528), κόρη του Γεωργίου Β΄ του Kαχέτι. Είχε δύο γιους, πρίγκιπες: 
 Tεϊμουράζ.
 Χοσρό.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Χοσρό του Ιμερέτι

Ο Χοσρό, , (απεβ. π.. 1570) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι τού βασιλείου τού Ιμερέτι, ο οποίος ηγήθηκε μιας αποτυχημένης εξέγερσης κατά του βασιλιά Γεωργίου Β΄ του Ιμερέτι το 1568.

Οικογενειακό υπόβαθρο 
Ο Γεωργιανός ιστορικός του 18ου αι. πρίγκιπας Βαχούστι θεωρεί τον Χοσρό ως εγγονό τού Βαχτάνγκ πρίγκιπα τού Ιμερέτι, μια εκδοχή που ακολούθησαν οι λόγιοι των τελευταίων ημερών όπως η Μαρί-Φελισιτέ Μπροσέ  και Κύριλ Τουμάνοφ .  Η πιο πρόσφατη γενεαλογία, που έχει εδραιωθεί επί του παρόντος στη Γεωργία και βασίζεται στην αναγνώριση τού Χοσρό ως εξάδελφου τού Γεωργίου Β΄ σε ένα σύγχρονο έγγραφο, θεωρεί τον Χοσρό ως γιο, όχι εγγονό, του πρίγκιπα Βαχτάανγκ. Ο Χοσρό φαίνεται να είχε μία κόρη, αγνώστου ονόματος, η οποία ήταν παντρεμένη με τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο, εγγονό τού βασιλιά Κωνσταντίνου Β' της Γεωργίας.

Σταδιοδρομία 
Το 1568 ο Χοσρό ηγήθηκε μίας εξέγερσης των Ιμεριτίων ευγενών κατά τού βασιλιά Γεωργίου Β΄. Μία σημαντική κινητήρια δύναμη πίσω από την εξέγερση, ήταν ο Λέβαν Α΄ Νταντιάνι, πρίγκιπας της Mινγκρελία, ο οποίος έκανε κοινή υπόθεση με την Ιμερητική αντιπολίτευση.  Ο Γεώργιος προδόθηκε από έναν από τους άνδρες του και ο Χοσρό και ο Βαράζ Τσιλάντζε οδήγησαν τους επαναστάτες σε μία «προδοτική»  επίθεση στον βασιλιά στο Iανέτι. Ωστόσο, ο Γεώργιος κέρδισε, αναγκάζοντας τους επαναστάτες να φύγουν. Ο Νταντιάνι διέφυγε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ ο Τσιλάντζε σκοτώθηκε με εντολή του βασιλιά. Ο πρίγκιπας Χοσρό έπεσε σε αφάνεια. Θα μπορούσε να ήταν ο συγκεκριμένος Χοσρό, του οποίου το παλάτι στο Χόνι παραχωρήθηκε από τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ στον πρίγκιπα Tσουλουκίντζε με καταστατικό, που εκδόθηκε το 1570.

Bιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Κωνσταντίνος του Ιμερέτι (απεβ. 1587)

Ο Κωνσταντίνος Γ΄, , (απεβ. το 1587) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) της δυναστείας των Bαγρατιδών τού Ιμερέτι.

Ο Κωνσταντίνος ήταν γιος του βασιλιά Βαγράτ Γ΄ τού Ιμερέτι και αδελφός του βασιλιά Γεωργίου Β΄ τού Ιμερέτι. Ήταν αντίθετος με τον αδελφό του, Γεώργιο, ο οποίος έβαλε τον ίδιο και τον γιο του Ροστόμ στη φυλακή το 1583. Μετά το τέλος τού Γεωργίου το 1585, ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να αποκληρώσει τον νεαρό κληρονόμο τού Γεωργίου, Λέβαν και κατέλαβε την περιοχή ανατολικά του ποταμού Ριόνι, συμπεριλαμβανομένων των Σκάντα, Kάτσχι και Aργκουέτι. Ο Λέβαν μπόρεσε να διεκδικήσει εκ νέου αυτές τις περιοχές το 1587, αλλά έπρεπε να εξαγοράσει την ειρήνη, παραχωρώντας στον θείο του ένα πριγκιπικό κτήμα στο Aργκουέτι.  

Νυμφεύτηκε την Ελένη (απεβ. το 1605), κόρη του Ροστόμ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας. Είχε τρεις γιους, πρίγκιπες: 

 Ροστόμ (1571–1605), βασιλιάς τού Ιμερέτι (1590–1605).
 Γεώργιος Γ΄ (απεβ. το 1639), βασιλιάς τού Ιμερέτι (1605–1639).
 Σίμων (άκμασε το 1603).

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Γεώργιος Γ΄ του Ιμερέτι

Ο Γεώργιος Γ΄, , (απεβ. το 1639), της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1605 έως το 1639.

Βιογραφία 
Ο Γεώργιος ήταν φυσικός, ετεροθαλής αδελφός τού Ροστόμ του Ιμερέτι, τον οποίο διαδέχτηκε το 1605, αλλά η εξουσία του αμφισβητήθηκε σοβαρά από τον ενεργητικό πρίγκιπα της Μινγκρέλια, Λέωνν Β΄ Νταντιάνι, του οποίου την αυξανόμενη επιρροή στις δυτικές Γεωργιανές πολιτείες ο Γεώργιος προσπάθησε να περιορίσει, χωρίς καμία. επιτυχία. Το 1623 ο Λέβαν, με έναν συνδυασμένο στρατό Μινγκρελίας-Αμπχαζίας, προκάλεσε βαριά ήττα στα βασιλικά στρατεύματα. Στην αναζήτησή του για συμμάχους, ο Γεώργιος δημιούργησε στενούς δεσμούς με τον ισχυρό ευγενή της Ανατολικής Γεωργίας Γκιόργκι Σαακάντζε, ο οποίος χρησιμοποίησε μία Ιμερετική δύναμη στον αγώνα του εναντίον τού βασιλιά Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι. Μετά την ήττα τού Σαακάντζε το 1626, ο Γεώργιος έκανε συμμαχία με τον Tεϊμουράζ και κανόνισε έναν γάμο μεταξύ τού γιου του, Aλεξάνδρου (Γ΄) και της κόρης τού Τεϊμουράζ, Νταρεγιάν (1629). Ωστόσο αυτό δεν κατάφερε να τερματίσει τη φεουδαρχική αναρχία στο Ιμερέτι και η αναταραχή συνεχίστηκε. Αργότερα στη βασιλεία του, ο Γεώργιος Γ΄ εκστράτευσε ξανά κατά του Λέβαν Νταντιάνι, αλλά ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε. Εξαγοράστηκε από τον γιο του Αλέξανδρο, αλλά ο Γεώργιος δεν έζησε πολύ και απεβίωσε το 1639.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε κάποια Ταμάρ (απεβ. το 1639). Είχε τέσσερις γιους και μια κόρη:
 Αλέξανδρος Γ΄ (1609–1 Μαρτίου 1660), βασιλιάς τού Ιμερέτι.
 Ροστόμ (άκμασε το 1619 - 1639).
 Mαμούκα (απεβ. το 1654), στρατιωτικός διοικητής.
 Μπέρι, Αρχιεπίσκοπος τού Γκελάτι ως Συμεώνν Γκενατέλι (φλ . 1639)·
 Χβαράμζε (άκμασε το 1619–1626), παντρεύτηκε τον Aβταντίλ Σαακαντζέ (απεβ. το 1629), γιο τού Γκιόργκι Σαακάντζε.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
  Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.

Παραπομπές

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Γκοτάρο Μικάμι

Articles with hCards

Ο Γκοτάρο Μικάμι (ιαπ.: 三上 剛太郎, 15 Νοεμβρίου 1869 - Οκτώβριος 1964) ήταν Ιάπωνας γιατρός κατά τη διάρκεια του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου, γνωστός για το έργο του με τον Ερυθρό Σταυρό.

Βιογραφία 
Ο Μικάμι εγεννήθη στο χωριό Σάι στο βόρειο άκρο της χερσονήσου Σιμοκίτα στο νομό Αομόρι . Η οικογένειά του ήταν γιατροί στον τομέα Μοριόκα της φυλής Νάμπου για οκτώ γενιές την περίοδο Έντο . Το 1884, συνοδευόμενος από τον πατέρα του Σίχκεϊ, πήγε στο Τόκιο, όπου γράφτηκε στο Αγγλικό Σχολείο της Μίτα. Ενώ σπούδαζε, ο Μικάμι επηρεάστηκε έντονα από τον μελετητή της λογοτεχνίας, Σίχκεν Μορίτα. Παράτησε το σχολείο και έγινε ρεπόρτερ για την εφημερίδα Yomiuri Shimbun . Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1893, συνέχισε τις σπουδές του στην ιατρική, γράφοντας στην επαγγελματική σχολή του Τόκιο Σαϊσέι Γκακούσα την επόμενη χρονιά. Δύο έτη αργότερα πέρασε τις δύο εξετάσεις που του επέτρεψαν να γίνει γιατρός.

Το 1902, ο Μικάμι επέστρεψε στο χωριό του, το Σάι, για να αφοσιωθεί στην ιατρική του πρακτική. Ωστόσο, μόλις δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε ο Ρωσο-ιαπωνικός πόλεμος και ο Μικάμι πρόσφερε εθελοντικές υπηρεσίες στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό, όπου διορίστηκε στην Όγδοη Μεραρχία της ως ιατρός. Τον Ιανουάριο του 1905, διορίστηκε σε μια μονάδα πεδίου στη Μαντζουρία . Όταν το νοσοκομείο του πεδίου περικυκλώθηκε από τον ρωσικό στρατό και απειλήθηκε με επίθεση, ο Μικάμι έφτιαξε μια ακατέργαστη χειροποίητη σημαία με το σύμβολο του Ερυθρού Σταυρού από λευκούς τριγωνικούς επιδέσμους και κομμάτια μιας κόκκινης κουβέρτας. Βλέποντας τη σημαία, οι Ρώσοι δεν επιτέθηκαν. Ο Μικάμι ήταν σε θέση να φροντίσει τους τραυματίες και από τις δύο πλευρές. Το περιστατικό διαδόθηκε από τον Ερυθρό Σταυρό ως απτή απόδειξη της ανθρωπιστικής Σύμβασης της Γενεύης .

Μετά το τέλος του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου, ο Μικάμι ταξίδευε μεταξύ Σάι και Τόκιο, δεσμευόμενος για περαιτέρω σπουδές και την ιατρική του πρακτική. Διάβασε μια μεγάλη ποικιλία βιβλίων, όπως ιατρική, πολιτική, θρησκεία, ιστορία και λογοτεχνία. Έμαθε τα γαλλικά μόνο με ένα λεξικό για να πραγματοποιήσει το παιδικό του όνειρο να διαβάσει τους Άθλιους στην αυθεντική τους μορφή. Παρέμεινε ενεργός στην υποστήριξη των προσπαθειών του Ιαπωνικού Ερυθρού Σταυρού μέχρι το θάνατό του το 1963.

Το 1963, όταν ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός εόρτασε την 105η επέτειό του στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου και εκτέθηκε η σημαία του Μικάμι. Το σπίτι της εποχής Έντο του Μικάμι στο χωριό Σάι έχει διατηρηθεί ως μουσείο τοπικής ιστορίας και είναι ανοιχτό για το κοινό από τις 29 Απριλίου έως τις 31 Οκτωβρίου ετησίως.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

 Εκπαιδευτικό Συμβούλιο του χωριού Σάι. Η Χειροποίητη Σημαία του Ερυθρού Σταυρού που έσωσε ζωές. φυλλάδιο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 (στα ιαπωνικά) Ερυθρός Σταυρός της Ιαπωνίας

Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Ιάπωνες ιατροί
Άνθρωποι του Ρωσοϊαπωνικού πολέμου
Αλέξανδρος Γ΄ του Ιμερέτι

Ο Αλέξανδρος Γ΄, , (1609 – 1 Μαρτίου 1660), ήταν Γεωργιανός μονάρχης της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας, ο οποίος βασίλευσε ως βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1639 έως το 1660.

Βασιλεία 

Ο Αλέξανδρος διαδέχθηκε τον πατέρα του Γεώργιο Γ΄ τού Ιμερέτι μετά το τέλος εκείνου το 1639. Το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του πέρασε στον αγώνα ενάντια στον ισχυρό πρίγκιπα της Μινγκρέλια, Λέβαν Β΄ Νταντιάνι, ο οποίος αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον βασιλιά τού Ιμερέτι ως κύριό του και φιλοδοξούσε να τον εκτοπίσει από τον θρόνο του. Σε μία από τις μάχες, ο Νταντιάνι συνέλαβε και τύφλωσε τον ενεργητικό αδελφό τού Αλέξανδρου, τον Μαμούκα, φέρνοντας τον βασιλιά στα όρια της απόγνωσης. Ο πεθερός τού Αλέξανδρου, ο Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι, ο οποίος είχε διαφύγει από την περσική εισβολή των Σαφαβιδών στη χώρα του στο Ιμερέτι, προσπάθησε να μεσολαβήσει στη σύγκρουση, αλλά δεν προέκυψε κάτι από αυτό.

Τόσο οι Μινγκελιανοί, όσο και οι Ιμερετιανοί ηγεμόνες αναζήτησαν τη ρωσική υποστήριξη στην υπόθεσή τους. Απεσταλμένοι από τη Μόσχα επισκέφθηκαν τη Μινγκρελία το 1639/40, χωρίς ωστόσο να έχουν κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Σε απάντηση μίας έκκλησης τού Αλεξάνδρου, μία άλλη πρεσβεία έφτασε στην πρωτεύουσα τού Ιμερέτι Κουτάισι το 1651 και, στις 9 Οκτωβρίου, ο Αλέξανδρος ορκίστηκε πίστη στον Τσάρο Αλέξιο. Καθώς οι Ρώσοι ήταν ακόμη πολύ μακριά από τον Νότιο Καύκασο, αυτή η κίνηση δεν είχε ουσιαστικά κάποια επίδραση στην εξέλιξη των γεγονότων. Μόλις απεβίωσε ο Λέβαν το 1657, ο Αλέξανδρος μπόρεσε να εκδικηθεί τις προηγούμενες αποτυχίες του. Αμέσως βάδισε στη Μινγκρελία, υπέταξε τους ευγενείς της και τοποθέτησε τον δικό του υποψήφιο, τον Βάμεκ, ως πρίγκιπα-Νταντιάνι. Το 1659 παρενέβη επίσης στο πριγκιπάτο της Γκουρίας και αντικατέστησε τον σκληροτράχηλο πρίγκιπα Kαϊχοσρό Α΄ με τον προστατευόμενό του Ντεμέτρε Γκουριέλι. Έτσι για σύντομο χρονικό διάστημα αποκαταστάθηκε η εξουσία τού στέμματος τού Ιμερλετι σε όλη τη δυτική Γεωργία.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Tαμάρ, κόρη τού Μαμία Β΄ Γκουριέλι, την οποία πήρε ο Αλέξανδρος το 1618 και τη χώρισε το 1620. Νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, το 1629, τη Νεστάν-Νταρεγιάν, κόρη τού Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι. Όλα του τα παιδιά γεννήθηκαν από τον πρώτο γάμο:
 Βαγράτ Ε΄ (1620–1681), βασιλιάς τού Ιμερέτι (1660–1681).
 Κλήμης (άκμασε 1651).
 Τινατίν (άκμασε 1661 – 1680), παντρεύτηκε πρώτα τον ευγενή Λάσα-Γκιόργκι Γκοσαντζέ και στη συνέχεια τον Λέβαν Γ΄ Νταντιάνι.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
  Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.
 David Marshall Lang, The Last Years of the Georgian Monarchy, 1658-1832. New York: Columbia University Press, 1957.

Παραπομπές

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Σίμων του Ιμερέτι (απεβ. 1701)

Ο Σίμων, , (απεβ. το 1701), της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας) από το 1699 έως το 1701.

Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Αλεξάνδρου Δ΄ τού Ιμερέτι, που ανατράφηκε στην αυλή του Ηρακλή Α΄ τού Κάρτλι (κεντρικής Γεωργίας), ενώ το Ιμερέτι είχε εμπλακεί στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ πολλών διεκδικητών τού θρόνου. Το 1699 η οθωμανική κυβέρνηση υποστήριξε ένα πραξικόπημα κατά του βασιλιά Αρτσίλ τού Ιμερέτι και τοποθέτησε τον Σίμωνα ως βασιλιά. Ο τελευταίος νυμφεύτηκε την Aνίκα, κόρη τού ισχυρού πρίγκιπα Γκιόργκι-Μαλάκια Αμπασίντζε, αλλά σύντομα ο πρίγκιπας και η δεύτερη κόρη του Tάμαρ (χήρα τού Αλεξάνδρου Δ΄) έδιωξαν τον Σίμωνα πίσω στο Κάρτλι. Με την υποστήριξη τού Mαμία Γ΄ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας, ο Σίμων κατάφερε να επιστρέψει και νυμφεύτηκε την αδελφή τού Μαμία. Ωστόσο, ο πρίγκιπας Aμπασίντζε υποσχέθηκε στον Μαμία το Ιμερετικό στέμμα και διέταξε να δολοφονήσουν τον Σίμωνα στο παλάτι του το 1701. Το τέλος τού Σίμωνα και η συνεχιζόμενη μάχη για την εξουσία στο Ιμερέτι, πυροδότησαν μία οθωμανική εισβολή στη δυτική Γεωργία το 1703.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.
 David Marshall Lang, Tα πρώτα έτη της Γεωργιανής Μοναρχίας, 1658-1832. New York: Columbia University Press, 1957.

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Αλέξανδρος Δ΄ του Ιμερέτι

Ο Αλέξανδρος Δ΄, , Aλεξάντρε Δ΄, (απεβ. το 1695), της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας) από το 1683 έως το 1690 και ξανά από το 1691 έως το 1695.

Βιογραφία 
Φυσικός γιος τού Βαγράτ Ε΄ τού Ιμερλετι, ήταν πολιτικός όμηρος στην αυλή τού Γεωργίου ΙΑ΄ τού Κάρτλι (κεντρική Γεωργία) με το τέλος τού πατέρα του το 1681. Ο Γκιόργκι Γ΄ Γκουριέλι, πρίγκιπας της Γκουρίας, εκμεταλλεύτηκε το κενό εξουσίας στο Ιμερέτι και κατέλαβε το στέμμα την ίδια χρονιά. Ωστόσο, ο Γεώργιος ΙΑ΄ και οι Ιμερέτιοι ευγενείς εξασφάλισαν την οθωμανική αναγνώριση για τον Αλέξανδρο Δ΄, ο οποίος ενθρονίστηκε στην Ιμερέτι μετά την καθαίρεση τού πρίγκιπα Γκουριέλι το 1683.

Ο Αλέξανδρος πάντρεψε την αδελφή του Νταρεγιάν με τον ισχυρό υποτελή του Παάτα Αμπασίντζε, κύριο τού Άνω Ιμερέτι, και κατόρθωσε να συντρίψει την αντιπολίτευση των ευγενών υπό τον πρίγκιπα Γκουριέλι το 1684. Για να απαλλαγεί από την οθωμανική ηγεμονία, ο Αλέξανδρος μετέφερε την πίστη του στον Σαφαβίδη σάχη Σουλεϊμάν Α΄ της Περσίας το 1689, αλλά εκδιώχθηκε από τους Τούρκους στο Κάρτλι τον Αύγουστο του 1690.

Το 1691, με τη μεσολάβηση του Ηρακλή Α΄ τού Κάρτλι και της περσικής κυβέρνησης, ο Αλέξανδρος αποκαταστάθηκε στο Ιμερέτι μετά από ένα χρόνο αναρχίας και κακής διακυβέρνησης, αλλά εκθρονίστηκε από τους ευγενείς με επικεφαλής τον πεθερό του πρίγκιπα Γκιόργκι-Μαλάκισ Αμπασίντζε . Οι ηγέτες τού πραξικοπήματος παρέδωσαν τον Αλέξανδρο Δ΄ στον αντι-περσικό βασιλιά τού Κάρτλι, Γεώργιο ΙΔ΄, ο οποίος διέταξε να εκτελεστεί. Τάφηκε στην εκκλησία Ρουίσι το 1695.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1691 την Tάμαρ (1681–1716), κόρη του πρίγκιπα Γκιόργκι-Μαλάκια Αμπασίντζε. Πριν από αυτό, ζούσε σε μία ανεπίσημη ένωση με κάποια αρχόντισσα (Νίνo Γκουριέλι, σύμφωνα με τον Κύριλ Τουμάνοφ), η οποία τού γέννησε δύο γιους, τον Σίμωνα και τον Γεώργιο. Ο Αλέξανδρος Δ΄ είχε επίσης δύο κόρες, που πιθανότατα γεννήθηκαν από την Αμπασίντζε:
 Σίμων (απεβ. το 1701) ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1699 έως το 1701.
 Γεώργιος Ζ΄ (απεβ. το 1720), βασιλιάς τού Ιμερέτι, από το 1707 έως το 1720, με διαλείμματα.
 Μία κόρη (απεβ. το 1720), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Μπεζάν Τσερετέλι (απεβ. το 1680).
 Μια κόρη (άκμασε το 1709), παντρεύτηκε τον Σοσίτα Γ΄ δούκα της Ράτσα (απεβ. το 1729).

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.
 David Marshall Lang, The Last Years of the Georgian Monarchy, 1658–1832. New York: Columbia University Press, 1957.

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Γεώργιος Θ΄ του Ιμερέτι

Ο Γεώργιος Θ΄, , μερικές φορές γνωστός ως Γεώργιος Ζ΄ (1718–1778), της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι το 1741.

Βιογραφία 
Ο τρίτος γιος τού Γεωργίου Ζ΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του Τάμαρ (κόρη τού Μαμία Γ΄ Γκουριέλι), ενθρονίστηκε μετά την εκδίωξη τού αδελφού του Αλέξανδρου Ε΄, στο πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από τους Οθωμανούς. Αργότερα το ίδιο έτος ανακλήθηκε και ο Αλέξανδρος ανέκτησε το στέμμα. Ο Γεώργιος Ζ΄ πήγε εξόριστος στον πεθερό του Γεώργιο Λιπαρτιάνι στη Μινγκρελία, αλλά τού επετράπη να επιστρέψει στο Ιμερέτι επί βασιλείας τού ανιψιού του, Σολομώντα Α΄.

Νυμφεύτηκε τη Mζεχατούν, κόρη του πρίγκιπα Γκιόργκι Λιπαρτιάνι. Είχαν τους πρίγκιπες:
 Ελένη (1745–1810), παντρεύτηκε τον Γκιόργκι (απεβ. το 1787), γιο τού Ροστόμ δούκα της Ράτσα.
 Ροστόμ (άκμασε το 1746).
 Mζεχατούν (1748–1810), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Παπούνα Tσερετέλι (απεβ. το 1790).
 Δαυίδ Β΄ (1755–1795), βασιλιάς τού Ιμερέτι (1784–1789).
 Νταρεγιάν (1757–1810), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Σίμωνα αμπασίντζε (απεβ. π. το 1790).

Βιβλιογραφικές αναφορές 
  Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.
 David Marshall Lang, The Last Years of the Georgian Monarchy, 1658-1832. New York: Columbia University Press, 1957.

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Σολομών Β΄ του Ιμερέτι

Ο (Δαβίδ) Σολομών Β΄, , (1772 – 7 Φεβρουαρίου 1815), της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, ήταν ο τελευταίος βασιλιάς τού Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας) από το 1789 έως το 1790 και από το 1792 μέχρι την κατάθεσή του από την αυτοκρατορική ρωσική κυβέρνηση το 1810.

Γεννήθηκε ως Δαβίδ από τον πρίγκιπα Αρτσίλ τού Ιμερέτι, αδελφό του βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι, από τη σύζυγό του Ελένη, κόρη του βασιλιά Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας. Ο Σολομών Α΄, ο οποίος απεβίωσε το 1784 χωρίς άρρενα κληρονόμο, όρισε ως διάδοχό του τον ανιψιό του Δαβίδ. Ωστόσο, ο εξάδελφος τού Σολομώντα, ο Δαβίδ Β΄ εμπόδισε τον ίδιο, και έναν άλλον αντίπαλο πρίγκιπα, να στεφθούν ως βασιλείς και να καταλάβουν τον θρόνο, οδηγώντας σε εμφύλιο πόλεμο. Ο Ηρακλής Β΄ παρενέβη για λογαριασμό τού εγγονού του και έστειλε στρατό, νικώντας τον Δαβίδ Β΄ στη μάχη του Mατχόγι στις 11 Ιουνίου 1789. Ο Δαβίδ, γιος τού Αρτσίλ, στέφθηκε βασιλιάς τού Ιμερέτι με το όνομα Σολομών Β΄, αλλά ο Δαβίδ Β΄ συνέχισε τις προσπάθειές του να ανακτήσει τον θρόνο μέχρι την τελική του ήττα το 1792. Κυβέρνησε υπό την προστασία τού εκ μητρός παππού του, Ηρακλή Β΄, και συνέχισε την πολιτική του Σολομώντα Α΄ για τον περιορισμό των εξουσιών της φεουδαρχικής αριστοκρατίας. Το 1795, αυτός και ο Ηρακλής Β΄ πολέμησαν με μία μικρή Ιμερετική δύναμη στη μάχη του Κρτσανίσι κατά των Περσών, για να ηττηθούν πλήρως από τους τελευταίους.

Μετά το τέλος τού Ηρακλή Β΄ το 1798 και την προσάρτηση του ανατολικού γεωργιανού βασιλείου τού Κάρτλι-Καχέτι (ανατολικά τού Ιμερέτι) από τη Ρωσία το 1800, η κατάσταση στο Ιμερέτι έγινε επισφαλής. Οι σκληροτράχηλοι υποτελείς του, πρίγκιπες της Μινγκρελία και της Γκουρία (δυτικά τού Ιμερέτι), ανέλαβαν τη ρωσική προστασία και πρόβαλαν εδαφικές διεκδικήσεις στις βασιλικές επικράτειες. Ο Σολομών Β΄ προσπάθησε να συγκεντρώσει Οθωμανική και Περσική υποστήριξη ενάντια στην αναμενόμενη ρωσική καταπάτηση. Ωστόσο, ο Ρώσος διοικητής στη Γεωργία, πρίγκιπας Πάβελ Τσιτσιάνοφ, μετέφερε τον στρατό του στο Ιμερέτι και ανάγκασε τον Σολομώντα Β΄ να υποκύψει στη ρωσική υποτέλεια στη συνέλευση του Ελαζνάουρι στις 25 Απριλίου 1804. Ωστόσο, οι σχέσεις του Σολομώντα Β΄ με τη Ρωσία συνέχισαν να είναι τεταμένες. Στις 20 Φεβρουαρίου 1810, η ρωσική διοίκηση απομάκρυνε τον Σολομώντα Β΄ από τον θρόνο και έστειλε στρατεύματα για να πάρουν τον έλεγχο του βασιλείου. Ο Σολομών Β΄ αντέδρασε συγκεντρώνοντας κόσμο εναντίον της Ρωσίας και προσπάθησε να στρατολογήσει την Τουρκία, την Περσία και τη Ναπολεόντεια Γαλλία στον σκοπό του. Υπερκεράστηκε και ηττήθηκε: ο Σολομών Β΄ κατέφυγε στις οθωμανικές κτήσεις στην Τραπεζούντα, όπου απεβίωσε το 1815 και ετάφη στην εκκλησία του Αγ. Γρηγορίου Νύσσης.  Το σώμα του Σολομώντα Β΄, τού τελευταίου Γεωργιανού βασιλιά, μεταφέρθηκε από την Τραπεζούντα στο μοναστήρι Γκελάτι, στη Γεωργία, το 1990.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε τη Μαριάμ (1783–1841), κόρη του Κάτσια Νταντιάνι, πρίγκιπα της Μινγκρελία, χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Αρτσίλ του Ιμερέτι (γιος Αλεξάνδρου Ε΄)

Ο Aρτσίλ, , (πέθανε στις 6 Οκτωβρίου 1775) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) της δυναστείας Μπαγκρατιόνι τού Ιμερέτι. 

Ο πρίγκιπας Αρτσίλ ήταν νεότερος γιος τού βασιλιά Αλεξάνδρου Ε΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του, Ταμάρ Αμπασίντζε και αδελφός του βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι. Από το 1769 έως το 1770, διοικούσε μία Ιμερετική δύναμη κατά των Μιγρελίων γύρω από το Χόνι και, τον Ιούλιο τού 1775, έκανε επιδρομή στο Ατσκούρι στο Πασάλικ τού Αχαλτσίχε. Το 1772 ο Αρτσίλ νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Ελένη της Γεωργίας, κόρη του βασιλιά Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας.  Ο γάμος ήταν πολιτικού συμφέροντος: επιβλήθηκε στην Ελένη, η οποία ήταν ερωτευμένη με τον πρίγκιπα Ζακαρία Ανδρονικασβίλι. Ο Aρτσίλ απεβίωσε στο Kασχί το 1775.

Οικογένεια 
Ο Αρτσίλ και η Ελένη απέκτησαν τρία παιδιά: τη Βαρβάρα, τον Δαβίδ και τη Μαριάμ. Από μία άγνωστη παλλακίδα, ο Αρχίλ είχε επίσης έναν φυσικό γιο, τον Μαμούκα. 
 (νόθος) Μαμούκα (απεβ. το 1840). Πήρε μέρος σε μία Ιμερετική εξέγερση κατά της ρωσικής κυριαρχίας το 1819 και στη συνέχεια κατέφυγε στην Τουρκία.
 Βαρβάρα (1771–1815), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ντάβιντ Τσουλουκίντζε.
 Σολομών Β΄ (1772–1815), ο τελευταίος βασιλιάς τού Ιμερέτι, αρχικό όνομα Δαβίδ (1789–1810).
 Μαριάμ (1775–1854). Παντρεύτηκε, πρώτα, το 1795, τον πρίγκιπα Mελχισεδέκ (Mαλχάζ) Aνδρονικασβίλι (1773–1822) και απέκτησε έναν γιο, τον Iβάνε, τον μελλοντικό στρατηγό στη ρωσική υπηρεσία. Ο δεύτερος σύζυγος της Μαριάμ ήταν ο πρίγκιπας Λέων Αλεξάντροβιτς Νταντιάνι (1774–1847). Δεν είχαν παιδιά.

Bιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Βαγράτ του Ιμερέτι

Ο Βαγράτ, , (1741–1800) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) της δυναστείας Μπαγκρατιόνι τoύ Ιμερέτi. Ήταν ο κοινός πρόγονος όλων των αρρένων απογόνων των βασιλέων τού Ιμερετι, που επέζησαν μέχρι τον 21ο αι.

Βιογραφία 
Ήταν γιος τού βασιλιά Αλέξανδρου Ε΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του, την Τάμαρ Αμπασίτζε. Ήταν, λοιπόν, νεότερος αδελφός τού βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι και θείος τού Σολομώντα Β΄, του τελευταίου βασιλιά τού Ιμερέτι. Ο πρίγκιπας Βαγράτ νυμφεύτηκε τη Μαριάμ (1741–1820), κόρη του πρίγκιπα Γεωργίου, εριστάβι της Γκουρίας. Είχε δύο παιδιά: 

 Σίμων (γενν. 1771), φυσικός γιος, προπάτορας της ευγενούς (aznauri) οικογένειας των Μπαγκρατιόν, που είναι ο μόνος κλάδος των Ιμερετίων Μπαγκρατιόνι που επιζεί ακόμη στη Γεωργία με άρρενα μέλη. 
 Δαβίδ (1781-1820), γιος της πριγκίπισσας Μαριάμ. Ήταν ο πρόγονος των πριγκίπων Μπαγκρατιόν, οι οποίοι εξέλιπαν σε άρρενα μέλη το 1937.

Bιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Σίμων του Ιμερέτι (γενν. 1771)

Ο Σίμων, γεωργιανά:  სიმონი Σίμον, (γενν. 1771) από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι ήταν φυσικός γιος τού πρίγκιπα Βαγράτ τού Ιμερέτι και εγγονός τού βασιλιά Αλέξανδρου Ε΄ τού Ιμερέτι.

Βιογραφία 
Είχε έναν γιο, τον Ροστόμ, οι απόγονοι του οποίου, σε αντίθεση με τους γόνους των βασιλικών Ιμερετίων, δεν αναγνωρίστηκαν σε πριγκιπικό βαθμό από τη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά την προσάρτηση τού Ιμερέτι το 1810. Αντίθετα, υποβιβάστηκαν στον βαθμό των άτιτλων ευγενών (aznauri) με το επώνυμο Μπαγκρατιόνι και αναφέρονται ως τέτοιοι στον κατάλογο των Ιμερετίων ευγενών, που επιβεβαίωσε ο τσάρος το 1850. Από το 2015, είναι οι μόνοι επιζώντες εξ αρρενογονίας γραμμής απόγονοι τού βασιλικού οίκου τού Ιμερέτι. Το οικογενειακό τους χωριό είναι το Γκβανκίτι, στο Ιμερέτι.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Ροστόμ του Ιμερέτι (γιος του Σίμωνα)

Ο Ροστόμ, , (1791 – ) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonisvili) της βασιλικής δυναστείας των Μπαγκρατιόνι τού Ιμερέτι.

Βιογραφία 
Ο Ροστόμ ήταν γιος τού πρίγκιπα Σίμωνα, φυσικού γιου τού πρίγκιπα Βαγράτ. Ήταν, λοιπόν, δισεγγονός τού βασιλιά Αλέξανδρου Ε΄ τού Ιμερέτι. Το 1819 ο 20ετής Ροστόμ ενώθηκε με τους εξαδέλφους του, Δαβίδ και Βαχτάνγκ, σε μία εξέγερση κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, η οποία είχε απορροφήσει το Ιμερέτι το 1810. Η εξέγερση επεκτάθηκε στη Γκουρία και τη Μινγκρελία, αλλά καταπνίγηκε από τα ρωσικά στρατεύματα υπό τον στρατηγό Βελυαμίνοφ τον Ιούλιο τού 1820. Οι υπόλοιποι επαναστάτες υποχώρησαν στα βουνά της Ράχα, όπου τελικά ηττήθηκαν. Ο πρίγκιπας Δαυίδ απεβίωσε στο πεδίο της μάχης και ο Βαχτάνγκ κατέφυγε στην Οθωμανική αυτοκρατορία.  Ο Ροστόμ αιχμαλωτίστηκε και, μαζί με την οικογένειά του, στάλθηκε εξόριστος στη Ρωσία, όπου κατατάχθηκε ως στρατιώτης στο Σύνταγμα των Ουσάρων Σούμσκι. 

Μερικές φορές ο Ροστόμ συγχέεται με τον συνονόματό του Ιμερέτιο πρίγκιπα (2ο εξάδελφο τού πατέρα του), ο οποίος ήταν φυσικός γιος του Δαβίδ Β΄ τού Ιμερέτι και πρόγονος της Ιμερετικής οικογένειας των Μπαγκρατιόν-Νταβύντοφ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Eλισάβετ Mχέιτζε (1794–1862) και είχε μαζί της 5 παιδιά. 

Oι απόγονοι του Ροστόμ, σε αντίθεση με τους γόνους των βασιλικών Ιμερετίων, δεν αναγνωρίστηκαν σε πριγκιπικό βαθμό από τη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά την προσάρτηση τού Ιμερέτι το 1810. Αντίθετα, υποβιβάστηκαν στον βαθμό των άτιτλων ευγενών (aznauri) με το επώνυμο Μπαγκρατιόνι και αναφέρονται ως τέτοιοι στον κατάλογο των Ιμερετίων ευγενών, που επιβεβαίωσε ο τσάρος το 1850. Από το 2015, είναι οι μόνοι επιζώντες εξ αρρενογονίας γραμμής απόγονοι τού βασιλικού οίκου τού Ιμερέτι. Το οικογενειακό τους χωριό είναι το Γκβανκίτι, στο Ιμερέτι.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Αλέξανδρος του Ιμερέτι (1760-1780)

Ο Αλέξανδρος, , (1760 – 1780) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) τού Οίκου των Μπαγκρατιόν τού βασιλείου τού Ιμερέτι και μοναχογιός τού βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι από τη δεύτερη σύζυγό του Μαριάμ Νταντιάνι.

Βιογραφία 
Το 1778, ο Αλέξανδρος οδήγησε μία εξέγερση εναντίον τού ίδιου τού πατέρα του, η οποία κέρδισε την υποστήριξη πολλών σημαντικών ευγενών οικογενειών, όπως οι Nιζαρατζέ και ο καθολικός Mαξίμ Β΄ Αμπασίτζε. Ο Σολομών Α΄ βγήκε νικητής, αναγκάζοντας πολλούς από τους εξεγερμένους να εξοριστούν στο γειτονικό γεωργιανό βασίλειο τού Κάρτλι και τού Καχέτι, του οποίου ο ηγεμόνας Ηρακλής Β΄ είχε δείξει συμπάθεια στην απόπειρα πραξικοπήματος. Ο Αλέξανδρος τελικά συμφιλιώθηκε με τον Σολομώντα, αλλά απεβίωσε πριν από τον πατέρα του, αφήνοντας το ζήτημα της διαδοχής ασαφές και ανοιχτό σε ανταγωνιστικές αξιώσεις, μετά το τέλος τού Σολομώντα το 1784, από τον εξάδελφο τού Σολομώντα, Δαβίδ Β΄, τον ανιψιό του Δαβίδ (Σολομών Β΄) και τον Γεώργιο. Ο τελευταίος ήταν ο φυσικός γιος τού Αλεξάνδρου από τον γάμο του (1779) με την πριγκίπισσα Νταρεγιάν Τσουλουκίτζε, ο οποίος δεν αναγνωρίστηκε ως νόμιμος από την εκκλησία. Ο Αλέξανδρος δεν είχε τέκνα με τους προηγούμενους γάμους του: πρώτα με τη Σαλώμη, κόρη του πρίγκιπα Γεωργίου της Γεωργίας (μελλοντικού βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄, 3 Ιανουαρίου 1777) και μετά με μία κόρη τού πρίγκιπα Παάτα Aμπασίτζε (1778).

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Σαλώμη, κόρη τού Γεωργίου ΙΒ΄ της Γεωργίας.

Έπειτα ο Αλέξανδρος το 1778 έκανε 2ο γάμο με μία κόρη τού πρίγκιπα Παάτα Αμπασίτζε.

Το 1779 έκανε 3ο γάμο με την πριγκίπισσα Νταρεγιάν Τσουλουκίτζε (ο γάμος δεν αναγνωρίστηκε ως κανονικός) και είχε τέκνο:
 Γεώργιος 1778-1807, πρίγκιπας και διεκδικητής του Ιμερέτι.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Γεώργιος Β΄ του Ιμερέτι

Ο Γεώργιος Β΄ , (απεβ. το 1585), τού Οίκου των Μπαγκρατιόν, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1565 έως το 1585.

Βασιλεία 
Ο Γεώργιος Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του Βαγράτ Γ΄, μετά το τέλος εκείνου. Με την άνοδό του στο θρόνο, ο Γεώργιος βρέθηκε εμπλεκόμενος στον εμφύλιο ανάμεσα στους πρίγκιπες της δυτικής Γεωργίας. Ταξίδεψε με τον υποτελή του, Γκιόργκι Β΄ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας, εναντίον τού Λέβαν Α΄ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Mινγκρελία. Ο τελευταίος συμμάχησε με τον εξάδελφο τού βασιλιά πρίγκιπα Χοσρό, τον Βαράζ Τσιλάντζε και άλλους Ιμερετίους ευγενείς και επιχείρησε, το 1568, να εκδιώξει τον Γεώργιο Β΄ υπέρ τού Χοσρό. Ο βασιλιάς κέρδισε μία νίκη στο Ιανέτι και, μαζί με τον πρίγκιπα της Γκουρίας, πήρε τον έλεγχο της Μινγκρελία. Ο Λέβαν κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη και, με την υποστήριξη των Οθωμανών, ανέλαβε ξανά τον θρόνο, αναγκάζοντας τον Γκουριέλι να κάνει έκκληση για ειρήνη. Αργότερα, οι δύο πρίγκιπες συνήψαν συμμαχία και επαναστάτησαν εναντίον τού βασιλιά.

Οι πρίγκιπες της Δυτικής Γεωργίας βυθίστηκαν στον όλεθρο τού φεουδαρχικού πολέμου, δημιουργώντας και διαλύοντας συμμαχίες και επιδρομές στα αντίπαλα φέουδα. Εκτός από τις εμφύλιες διαμάχες, οι Οθωμανοί αύξησαν επίσης την πίεσή τους στο βασίλειο τού Ιμερέτι. Παρόλο που ο Γεώργιος Β΄ μπόρεσε να εμποδίσει την προέλαση του Τούρκου διοικητή Λάλα Μουσταφά Πασά από την ανατολική Γεωργία το 1578, έπρεπε να υποταχθεί στη διαταγή τού σουλτάνου και, το 1581, επικεφαλής ενός συνδυασμένου στρατού Ιμερέτι-Μινγρελίας-Γκουρίας, επιτέθηκε στο κεντρικό γεωργιανό βασίλειο τού Κάρτλι, του οποίου ο ηγεμόνας Σίμων Α΄, διεξήγαγε έναν αδυσώπητο ανταρτοπόλεμο εναντίον τού οθωμανικού στρατού.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε τρεις φορές. Η ταυτότητα της πρώτης του συζύγου είναι άγνωστη. μπορεί να ήταν ανώνυμη κόρη τού Mαμία Α΄ Γκουριέλι. Μετά έκανε δεύτερο γάμο, με τη Ρουσουδάν Σερβασίτζε (απεβ. το 1578) και έπειτα τρίτο, με την Tάμαρ (απεβ. το 1586), κόρη του πρίγκιπα Σερμαζάν Ντιασαμίτζε. Είχε έξι γιούς, πρίγκιπες:
 Αλέξανδρος (απεβ. το 1558), γεννημένος από τον 1ο γάμο τού Γεωργίου.
 Μπαγκράτ (1565 – 22 Μαΐου 1578), γεννημένος από τον 2ο γάμο τού Γεωργίου.
 Λέβαν (1573–1590), γεννημένος από τον 2ο γάμο τού Γεωργίου, βασιλιάς τού Ιμερέτι (1585–1588).
 Αλέξανδρος (άκμασε το 1584), γεννημένος από τον 3ο γάμο τού Γεωργίου.
 Μαμία (άκμασε το 1584), γεννημένος από τον 3ο γάμο τού Γεωργίου.
 Ρόστομ (άκμασε το 1584), γεννημένος από τον 3ο γάμο τού Γεωργίου.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Λέβαν του Ιμερέτι

Ο Λέβαν (Λέων), , (1573–1590), από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1585 έως το 1588.

Βιογραφία 
Ο Λέβαν διαδέχθηκε τον πατέρα του Γεώργιο Β΄, το 1585, όταν ήταν δώδεκα ετών. Με την άνοδό του στον θρόνο, ο Λέβαν αντιμετώπισε μία εξέγερση τού ίδιου τού θείου του Κωνσταντίνου, ο οποίος αψήφησε τη βασιλική εξουσία και πήρε τον έλεγχο τού Άνω Ιμερέτι. Ο Λέβαν συνήψε συμμαχία με τον Μινγκρελιανό πρίγκιπα Mαμία Δ΄ Νταντιάνι, παντρεύτηκε την αδελφή του Μαρέχι και ανάγκασε τον Κωνσταντίνο να παραδοθεί το 1587. Ένα χρόνο αργότερα, στο Ιμερέτι εισέβαλε ο Σίμωνας Α΄, τον επεκτεινόμενο βασιλιά τού Κάρτλι στην κεντρική Γεωργία, ο οποίος προσπάθησε να επανενώσει όλα τα γεωργιανά εδάφη κάτω από το στέμμα του. Ο Λέβαν αναγκάστηκε να καταφύγει στην ορεινή επαρχία Λετσχούμι, αλλά σύντομα μπόρεσε να ξαναπάρει το θρόνο, αφού ο Σίμων Α΄ έπρεπε να επιστρέψει στο Κάρτλι. Ωστόσο, ο Λέβαν σύντομα μάλωσε με τον κουνιάδο του Μαμία Δ΄ Νταντιάνι, ο οποίος νίκησε τον βασιλιά και τον φυλάκισε στο φρούριο Σχέτι, στη Μινγκρελία, όπου απεβίωσε το 1590.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Ροστόμ του Ιμερέτι

Υπάρχουν τα εξής πρόσωπα με το όνομα αυτό:

 Ροστόμ του Ιμερέτι (γιος του Κωνσταντίνου)
 Ροστόμ του Ιμερέτι (γιος του Σίμωνα)
Ροστόμ του Ιμερέτι (γιος του Κωνσταντίνου)

Ο Ροστόμ, , (1571–1605), τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς της Ιμερέτης στις περιόδους 1588–1589 και 1590–1605.

Βιογραφία
Γιος τού Κωνσταντίνου, κάποτε διεκδικητής του στέμματος τού Ιμερέτι, ανήλθε στον θρόνο με την υποστήριξη του Μαμία Δ΄ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Mινγκρελία, ο οποίος είχε καθαιρέσει τον βασιλιά Λέβαν του Ιμερέτι το 1588. Ωστόσο, η εξουσία τού Ροστόμ αμφισβητήθηκε από τον υποτιθέμενο υποτελή του Γκιόργκι Β΄ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρία, ο οποίος χρησιμοποίησε μία οθωμανική δύναμη για να εκθρονίσει τον βασιλιά, υπέρ τού εξαδέλφου τού Rostom, Bαγράτ Δ΄. Ο Ροστόμ κατέφυγε στη Μινγκρελία, από όπου συνέχισε τον αγώνα για το στέμμα. Ο βασιλιάς της Ανατολικής Γεωργίας Σίμων Α΄ τού Κάρτλι εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και έφερε υπό τον έλεγχό του το μεγαλύτερο μέρος τού Ιμερέτι. Ο Ροστόμ κατέφυγε στη Μινγκρέλια, με τον Μανουχάρ Α΄ Νταντιάνι, ο οποίος απέρριψε το τελεσίγραφο τού Σίμωνα Α΄ και μετακόμισε στο Ιμερέτι. Νίκησε τον Σίμωνα Α΄ στο Οψχβίτι και τον έδιωξε από το Ιμερέτι το 1590  Ο Ροστόμ αποκαταστάθηκε βασιλιάς τού Ιμερέτι και έκανε ειρήνη με τον Σίμωνα Α΄. Ωστόσο, η εξουσία του ήταν σε μεγάλο βαθμό ονομαστική και την εξουσία κατείχε ουσιαστικά μία αριστοκρατική ελίτ, κυρίως ο πρίγκιπας της Μινγκρελία. Ο Ροστόμ απεβίωσε άτεκνος το 1605 και τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Γεώργιος Γ΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές
 Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Μαμούκα του Ιμερέτι (γιος του Γεωργίου Ζ΄)

Ο Mαμούκα, , (άκμασε 1719 – 1769) ήταν μέλος τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Ιμερέτι, ένα βασίλειο στη δυτική Γεωργία. Εγκαταστάθηκε ως αντίπαλος βασιλιάς τού αδελφού του, Αλέξανδρου Ε΄ τού Ιμερέτι από το 1746 μέχρι την καθαίρεση το 1749.

Βιογραφία 
Ο Μαμούκα ήταν γιος τού Γεωργίου Ζ΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του Ροντάμ, κόρη τού βασιλιά Γεωργίου ΙΑ΄ τού Κάρτλι. Δύο φορές προσπάθησε να αρπάξει το στέμμα τού Ιμερέτι από τον αδελφό του, Αλέξανδρο Ε΄. Τον Δεκέμβριο του 1732, ο Oτία Νταντιάνι, πρίγκιπας της Μινγκρελίας και γαμπρός του Mαμούκα, σε συμμαχία με τους Ιμερετίους ευγενείς, Zουράμπ Aμπασίντζε και Γκριγκόλ, δούκα της Ράσκα, προσπάθησε να ρίξει τον Αλέξανδρο υπέρ τού Μαμούκα. Απέκλεισαν την πρωτεύουσα της Ιμερετίας Κουτάισι, αλλά δεν τόλμησαν να επιτεθούν στην ακρόπολη, από φόβο αντίδρασης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και αποχώρησαν. Σύντομα επέστρεψαν στην επίθεση και βάδισαν ξανά εναντίον του βασιλιά. Ο Αλέξανδρος, υποστηριζόμενος από τον Mαμία Δ΄ Γκουριέλι, κέρδισε τη μάχη τού Τσιχόρι, καταλαμβάνοντας το Νταντιάνι. Αλλά υπό την πίεση των Οθωμανών, ο βασιλιάς έπρεπε να τον επιστρέψει στη Mινγκρελία και να παραχωρήσει τις περιοχές Σατσιλάο και Σαμικελάo για διακυβέρνηση στον αποξενωμένο αδελφό του Mαμούκα.  Αργότερα, ο Mαμούκα κατάφερε να αποσπάσει από την οικογένεια Τσιγιαβάντζε τα φρούρια Σεμπέκα και άλλες ιδιοκτησίες. 

Το 1741 ο Μαμούκα ακολούθησε τον Αλέξανδρο στην εξορία του στο Κάρτλι, όταν ο θρόνος τού Ιμερέτι καταλήφθηκε από τον ετεροθαλή αδελφό τους Γεώργιο Θ΄ σε ένα πραξικόπημα, που υποστηρίχθηκε από τους Οθωμανούς. Ο Μαμούκα γρήγορα έφυγε από την αναταραχή στο Κάρτλι πίσω στο Ιμερέτι και ο Αλέξανδρος μπόρεσε επίσης να ξαναρχίσει τη βασιλεία του την ίδια χρονιά. Το 1746, οι ευγενείς του επαναστάτησαν και έβαλαν τον Μαμούκα στο θρόνο τού Ιμερέτι. Το 1749, με τη βοήθεια του Οθωμανού πασά της Αχαλτσίχε, ο Αλέξανδρος ανέκτησε τον θρόνο.  Απεβίωσε το 1752, αφήνοντας τον θρόνο του στον 17χρονο γιο του Σολομώντα Α΄. 

Ο Μαμούκα ήταν μέλος της μερίδας, που αντιτίθεται στην ένταξη τού ανιψιού του. Αφού ο Σολομών μπόρεσε να εξασφαλίσει τον θρόνο, ο Μαμούκα κατέφυγε στο Αχαλτσίχε και τον εξέπληξε ο πασάς του ως αντιπρόσωπός του. Συνέχισαν να προκαλούν αναταραχές στο Ιμερέτι, αλλά ο Σολομών νίκησε αποφασιστικά τους Οθωμανούς και τους Ιμερέτιους συμμάχους τους στη μάχη του Χρεσίλι το 1757. Το 1766, κατάφεραν τελικά να βάλουν τον γιο τού Μαμούκα, Τεϊμουράζ, στο θρόνο τού Ιμερέτι, αλλά ο Σολομών έκανε μία επιστροφή το 1768. Ο Tεϊμουράζ, μαζί με τον αδελφό του, φυλακίστηκε και δεν τους ξαναείδαν ποτέ.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1732 τη Νταρεγιάν Νταντιάνι, κόρη του Μπεζάν Νταντιάνι, πρίγκιπα της Mινγκρελίας. Είχε δύο γιους:
 Tεϊμουράζ (απεβ. π. το 1768), βασιλιάς τού Ιμερέτι (1766–1768).
 Γεώργιος (άκμασε 1768).

Παραπομπές

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 
 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Γεώργιος του Ιμερέτι

Ο Γεώργιος, , (1778 – 20 Νοεμβρίου 1807) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Iμερέτι και διεκδικητής του στέμματος τού Ιμερέτι. Ήταν ο πρόγονος των Μπαγκρατιόν-Ιμερετίνσκυ, πριγκίπων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία 
Ο Γεώργιος ήταν ο μόνος γιος τού Αλέξανδρου, γιου τού Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι, τού γάμου του με την πριγκίπισσα Νταρεγιάν Τσουλουκίτζε, ο οποίος δεν εγκρίθηκε από την εκκλησία. Ο Αλέξανδρος ηγήθηκε μίας αποτυχημένης εξέγερσης κατά τού Σολομώντα το 1778, αλλά στη συνέχεια συμφιλιώθηκε μαζί του. Απεβίωσε πριν από τον πατέρα του και το τέλος τού Σολομώντα το 1784 άφησε το ζήτημα της διαδοχής των Ιμερετίων ανοιχτό σε ανταγωνιστικές αξιώσεις. Ο Γεώργιος είχε οριστεί ως κληρονομικός διάδοχος κατά το τέλος τού Σολομώντα, αλλά εμποδίστηκε να στεφθεί από τον εξάδελφο τού Σολομώντα, Δαβίδ Β΄, ο οποίος με τη σειρά του ανατράπηκε από τον ανιψιό του Σολομώντα Β΄.  Ο τελευταίος συνέλαβε τον Γεώργιο ως διεκδικητή τού θρόνου και τον φυλάκισε στο κάστρο Mουχούρι το 1795. Ο Γεώργιος μπόρεσε να δραπετεύσει στις 15 Οκτωβρίου 1806 και κατέφυγε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, όπου πέρασε τα τελευταία του χρόνια, γράφοντας τα απομνημονεύματα της ζωής του. Απεβίωσε από ευλογιά στην Αγία Πετρούπολη και τάφηκε εκεί, στο μοναστήρι τού Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκι.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Νταρεγιάν, από τους εριστάβι της Ράτσα (1779–1816) και απέκτησε δύο γιους: τον 
 Αλέξανδρο και τον 
 Δημήτριο Μπαγκρατιόν-Ιμερετίνσκυ, και οι δύο στρατηγοί τού ρωσικού στρατού. 

Η Νταρεγιάν και οι γιοι της εκτοπίστηκαν από το Ιμερέτι στη Ρωσία μετά τη ρωσική κατάκτηση αυτού τού βασιλείου το 1810.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Δημήτριος Μπαγκρατιόν-Ιμερετίνσκυ

Ο πρίγκιπας Ντμίτρι Μπαγκρατιόν-Ιμερετίνσκυ, , (1799–1845) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Ιμερέτι.   Γεννήθηκε στον πρίγκιπα Γεώργιο τού Ιμερέτι και την πριγκίπισσα Νταρεγιάν Εριστάβι της Ράτσα (1779–1816). 

Έγινε υποστράτηγος του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού. Απόφοιτος τού Πεζικού Σώματος. Συμμετείχε στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1828–29) και στην εξέγερση τού Νοεμβρίου το 1830. Διοικούσε τα στρατεύματα Ουχλάνων και Ουσάρων.  Από το 1833 διοικητής των Κουρλανδίων Δραγώνων. Βραβευμένος με το παράσημο της Αγ. Άννας, το Τάγμα τού Αγ. Στανισλάου, το Τάγμα τού Ερυθρού Αετού και το Τάγμα τού Αγ. Βλαντιμίρ.  

Το 1842 νυμφεύτηκε την Όλγα Βαλεριάνοβνα Στρζέμεν-Στροϊνόβσκαγια (1824–1853) και απέκτησε 2 παιδιά:
 Aλεξάντερ (1843–1880).
 Ντμίτρυ (1846-1885).

Απεβίωσε στις 6 Νοεμβρίου 1845 στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Είναι θαμμένος στο κοιμητήριο Λαζαρέβσκοε στη Λαύρα Aλεξάντερ Νέβσκυ .

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Αλέξανδρος Μπαγκρατιόν-Ιμερετίνσκυ

Ο Αλέξανδρος Μπαγκρατιόν-Ιμερετίνσκυ,  Aλεξάντρε Μπαγκρατιόνι-Iμερετίνσκι,  Aλεξάντρ Γεωργίεβιτς Μπαγκρατιόν-Iμερετίνσκι, (1796 — 5 Φεβρουαρίου 1862) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι τού Ιμερέτι και στρατηγός στην αυτοκρατορική ρωσική υπηρεσία.

Βιογραφία 
Ο πρίγκιπας Αλέξανδρος ήταν γιος του πρίγκιπα Γεωργίου τού Ιμερέτι, εγγονός τού βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι, από τη σύζυγό του, την πριγκίπισσα Νταρεγιάν των Εριστάβι της Ράτσα. Από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 1810, ο νεαρός πρίγκιπας Αλέξανδρος πολέμησε υπό τον Ρώσο στρατηγό Σιμόνοβιτς εναντίον τού συγγενή του, βασιλιά Σολομώντα Β΄ τού Ιμερέτι, ο οποίος κρατούσε αιχμάλωτο τον πατέρα τού Αλέξανδρου για εννέα χρόνια. Οι υπηρεσίες τού Αλέξανδρου ανταμείφθηκαν δεόντως. Η ρωσική κυβέρνηση χορήγησε σύνταξη στη μητέρα του και επέτρεψε σε αυτόν και τον αδελφό του, Δημήτριο, να καταταγούν στο Πεζικό Σώμα. Το 1811, ο πρίγκιπας Αλέξανδρος έλαβε τη θέση τού σαλπιγκτή των Ουλάνων της Αυτοκρατορικής Φρουράς. Πολέμησε κατά της Μεγάλης Στρατιάς τού Ναπολέοντα Α΄ το 1812, των Δεκεμβριστών επαναστατών το 1825 και των Οθωμανών το 1828. Οι προαγωγές του ήταν αυτές στον βαθμό τού συνταγματάρχη το 1827, τού υποστράτηγου το 1835, τού υποστράτηγου το 1844, του υποστράτηγου το 1852 και τού στρατηγού τού ιππικού το 1860. Το 1855, ήταν διοικητής τού εφεδρικού τμήματος ελαφρού ιππικού. Τού απονεμήθηκε το παράσημο τού Αγ. Γεωργίου και ένα χρυσό ξίφος. Ο Aλέξανδρος απεβίωσε στην Αγία Πετρούπολη και ετάφη στη Λαύρα Aλεξάντερ Νέφσκυ.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Ολιβιέ Θούιν

Ο Ολιβιέ Θούιν (Olivier Thouin) είναι Καναδός βιολιστής. Έχει εμφανιστεί ως σολίστ με πολλές κορυφαίες συμφωνικές ορχήστρες στον Καναδά, συμπεριλαμβανομένων των Orchester Métropolitain du Grand Montréal, Les Violons du Roy και της Συμφωνικής Ορχήστρας του Μόντρεαλ. Ένας ιδιαίτερα δραστήριος μουσικός δωματίου, έχει εμφανιστεί πολλές φορές στο Caramoor International Music Festival, στο Marlboro Festival και στο Toronto International Music Festival μεταξύ άλλων. Είναι ιδρυτικό μέλος των Trio Contrastes με τους οποίους εμφανίστηκε ενεργά από το 1998-2003. Ακούγεται σε ηχογραφήσεις για την Amberola Records και την ATMA Records.

Βιογραφία 
Γεννημένος στη Joliette του Κεμπέκ, ο Θούιν άρχισε να σπουδάζει βιολί σε ηλικία τεσσάρων ετών με τον Hratchia Sevadjian. Είναι απόφοιτος του Conservatoire de musique du Québec à Montréal όπου σπούδασε με τη Sonia Jelinkova και τιμήθηκε με το Prix avec Grande Distinction το 1995. Αφού κέρδισε το Prix d'Europe και το βραβείο του Καναδικού Μουσικού Κέντρου το 1997, συνέχισε περαιτέρω σπουδές στην Ακαδημία Παραστατικών Τεχνών της Πράγας με τον Ivan Straus. Έχει επίσης παρακολουθήσει masterclasses που δίδαξε ο Igor Ozim στην Ελβετία.

Ο Θούιν είναι ο πρώην κοντσερτμάστερ της Παγκόσμιας Ορχήστρας Jeunesses Musicales με την οποία περιόδευσε στην Ασία, την Ευρώπη και το Ισραήλ. Για τη δουλειά του με αυτό το σύνολο έλαβε το βραβείο Cécile-Mesnard-Pomerleau. Το 1998 κέρδισε το βραβείο βιολιού Jules C. Reiner στο Μουσικό Φεστιβάλ Tanglewood και το 2002 έλαβε το Βραβείο Νέων Καναδών Μουσικών. Υπηρέτησε ως κοντσερτμάστερ της Ορχήστρας του Εθνικού Κέντρου Τεχνών τη σεζόν 2004-2005.

Παραπομπές 

Βιολιστές
Καναδοί μουσικοί