joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Θεόδωρος Αρεταίος

Ο Θεόδωρος Αρεταίος, (1829-1893), ήταν επιφανής Έλληνας ιατρός και ευεργέτης, καθηγητής της Ιατρικής και συγγραφέας πολλών ιατρικών συγγραμμάτων.

Βιογραφικά στοιχεία 
Το πραγματικό του επίθετο ήταν Κωνσταντινίδης το οποίο και άλλαξε με βασιλικό διάταγμα σε Αρεταίος. Γεννήθηκε στο Ναύπλιο στις 2 Αυγούστου 1829 εκ πατρός καταγόμενου από τη Σμύρνη. Απομένοντας ορφανός και μη έχοντας τα αναγκαία προς το ζην άρχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου με τη βοήθεια του Βασιλέως Όθωνα μετέβη στο Βερολίνο όπου και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην ιατρική 1853. Αφού εργάσθηκε επί τριετία σε νοσοκομεία του Βερολίνου, της Βιέννης και του Παρισιού επέστρεψε στην Αθήνα το 1856 και διορίστηκε ιατρός στη τότε ιδρυθείσα Αστυκλινική. Αργότερα χρημάτισε υφηγητής της εγχειρητικής και επιδεσμολογίας, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1863), έκτακτος καθηγητής της χειρουργικής (1864), τακτικός καθηγητής (1870), κοσμήτωρ (1873-4) και πρύτανης (1879-1880).

Κυριότερα των επιστημονικών του συγγραμμάτων είναι: 
 "Η Χειρουργία παρ΄ Έλλησιν", 
 "Ανάλεκτα χειρουργικά", 
 "Περί των προόδων της χειρουργίας" κ.λπ.

Τον θάνατό του (24 Μαρτίου 1893) πένθησε σχεδόν το πανελλήνιο. Από την μεγάλη δε περιουσία που απέκτησε, ο Θεόδωρος και η σύζυγος αυτού Ελένη κληροδότησαν το βασιλικό ποσό του ενός εκατομμυρίου δραχμών στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Αθηνών προς ίδρυση χειρουργικού και γυναικολογικού νοσοκομείου το οποίο και ανεγέρθηκε στην Αθήνα, προς τιμή του, φέροντας το όνομά του.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.3ος, σ.485.
 
 
 
 

Έλληνες ευεργέτες
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Νικόλαος Τραχανιώτης

Ο κόμης Νικόλαος Τραχανιώτης ή Ταρχανιώτης έζησε στην Κέρκυρα στα τέλη του 14ου - αρχές 15ου αι. 

Με τη διαθήκη του κληροδότησε στο Ιερό Τάγμα των 32 ιερέων της πόλης της Κέρκυρας τους ναούς του Αγίου Νικολάου στην Παλαιόπολη και της Υπεραγίας Θεοτόκου Καστανέας. 

Στο ναό του Αγίου Νικολάου εγκαταβίωσε κατά τα τελευταία έτη της ηλικίας του ο Γεώργιος Φραντζής ή Σφραντζής με τη σύζυγό του, όπου και συνέγραψε με την προτροπή κάποιων Κερκυραίων το γνωστό Χρονικό της Αλώσεως. Ο ναός έκτοτε έμεινε γνωστός ως Άγιος Νικόλαος του Φραντζή. Αξιοσημείωτος είναι ο προσδιορισμός του ναού ως Άγιος Νικόλαος στην Παλαιόπολη ή του Τραχανιώτη ή του Φραντζή και η κατίσχυση του ονόματος της αριστερής μονής του Αγίου Παντελεήμονα, απ’ όπου και το μετέπειτα ‘Αγροκήπιο του Αγίου Παντελεήμονος’, που παραχωρήθηκε στη βασιλική οικογένεια της Ελλάδας και είναι γνωστό σήμερα ως ‘Mon Repos’.

Τραχανιωτης Νικολαος
Αρδηττός

Αρδηττός ή Λόφος Αρδηττού ονομάζεται ο λόφος της Αθήνας που βρίσκεται ανατολικά του Ιλισού και αντικρυστά από τον Λόφο Άγρας. Ανάμεσα στους πρόποδες των δύο κείται το Παναθηναϊκό Στάδιο.

Μέρος του Αρδηττού ηταν ιδιοκτησία της οικογένειας του αείμνηστου Εμμανουήλ Ξανθάκη Γενικού Γραμματέα και ιδρυτή  της Συνομοσπονδίας εργατών Ελλάδος, όπου το έκανε δωρεά στο Ελληνικό Κράτος!

Έλαβε το όνομά του από τον αρχαίο επώνυμο ήρωα της Αττικής Αρδήττη όταν σ' αυτό το χώρο συμφιλίωσε τους κατοίκους της Αττικής με όρκο. Ο Αρδηττός έχει ύψος περίπου 235 μέτρα και στην αρχαιότητα περιλαμβανόταν στο δήμο «Άγραι» όπως έτσι ονομάζονταν όλη η πέραν του Ιλισού περιοχή και ίσως να πρόκειται για τον παλαιότερα λεγόμενο Ελικώνα (να μην συγχέεται με τον Λόφο Ελικώνα στο Γαλάτσι).

Κάτω από τον πευκόφυτο αυτό λόφο οι αρχαίοι Αθηναίοι δικαστές, μετά την εκλογή τους, και σε ανάμνηση του παλαιού γεγονότος, ορκίζονταν δημόσια, στο όνομα του Δία, του Απόλλωνα και της Δήμητρας, τον «ηλιαστικόν» λεγόμενο όρκο, κατά τον οποίο θα έκριναν σύμφωνα με το νόμο και «εν πάση δικαιοσύνη». Σ' αυτόν δε το χώρο τελούνταν επίσης και τα λεγόμενα Μικρά Ελευσίνια μυστήρια.

Πολύ αργότερα ο Ηρώδης ο Αττικός μετά την αποπεράτωση του Παναθηναϊκού Σταδίου ανήγειρε στη κορυφή του εν λόγω λόφου μικρό ναό προς τιμή της θεάς Τύχης, του οποίου τα λείψανα διακρίνονται ακόμη και σήμερα, ενώ επιπρόσθετα έστησε εκεί και χρυσελαφάντινο άγαλμά της. Ο ναός αυτός αναφέρεται από τον Ντόνγουελ και σημειώνεται και στο σχέδιο του Βέελερ.

Με μέριμνα της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 έγινε περίφραξη με κιγκλίδωμα του τάφου του Ηρώδη του Αττικού που πέθανε το 179 μ.Χ. και ο οποίος βρίσκεται επί της κορυφής του Αρδηττού ακριβώς πίσω από το στάδιο. Επί του τάφου του μεγάλου αυτού ευεργέτη της Αθήνας οι Αθηναίοι των χρόνων εκείνων ενέγραψαν το βραχύ πλην όμως περιεκτικό επίγραμμα:

Πηγές

Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ. 3ος, σ. 478

Αρδηττος
Αρδηττος
Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας

Το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας (Αγγλική γλώσσα: Academy Award for Best International Feature Film),γνωστό ως Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας πριν απο το 2020, είναι ένα από τα βραβεία Όσκαρ που δίνονται ετήσια στο Λος Άντζελες από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Επιστημών (Academy of Motion Picture Arts and Sciences). Απονέμεται σε ταινίες μεγάλου μήκους που έχουν παραχθεί εκτός των Η.Π.Α. και που δεν περιλαμβάνουν μεγάλο αριθμό αγγλικών διαλόγων γενικά.

Νικητές

Βραβεία και υποψηφιότητες ανά χώρα 

^Οι χώρες αυτές δεν υπάρχουν πια

^^Η υποψηφιότητα της ταινίας ακυρώθηκε λόγω παραβίασης των όρων συμμετοχής της Ακαδημίας

Παραπομπές

Εξωτερικές πηγές 
Επίσημοι Όροι Ακαδημίας

Βλέπε επίσης 
Ο ελληνικός κινηματογράφος στα Όσκαρ

Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας
Βραβεία Όσκαρ
Χρήστος Ζαχόπουλος

Ο Χρήστος Ζαχόπουλος είναι πρώην γενικός γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού επί κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας κατά την περίοδο 2004-2007. Κατά το ίδιο διάστημα ήταν επίσης ex officio (λόγω των καθηκόντων του) πρόεδρος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1953 στη Θεσσαλονίκη και φοίτησε στο Τμήμα Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΑΠΘ. Υπηρέτησε ως καθηγητής μέσης εκπαίδευσης κατά την περίοδο 1977-1997. Συνδέθηκε με προσωπική φιλία με τον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή και τη γυναίκα του, Νατάσα. Το 1997, με την ανάληψη της προεδρίας του κόμματος από τον Κ. Καραμανλή, έγινε σύμβουλος Πολιτικού Σχεδιασμού στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, μέχρι το 2000. Έλαβε θέση αντιπροέδρου στη μη κερδοσκοπική εταιρία «Ανέμη» που ίδρυσε η Νατάσα Καραμανλή. Ανέλαβε τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού το 2004 με υπουργό τον ίδιο τον Πρωθυπουργό και αργότερα τον Γιώργο Βουλγαράκη και τον Μιχάλη Λιάπη, διατηρώντας ο ίδιος τη θέση του. 

Ο Χρήστος Ζαχόπουλος υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του γενικού γραμματέα στις 19 Δεκεμβρίου του 2007 επικαλούμενος λόγους υγείας και την επόμενη, στις 20, προέβη σε απόπειρα αυτοκτονίας, οπότε και υπέστη βαριές κακώσεις. Οι λόγοι που τον οδήγησαν εκεί δεν έχουν εξακριβωθεί πλήρως και από τον Ιανουάριο του 2008 διενεργείται ανάκριση, επειδή σύμφωνα με το κατηγορητήριο ο Ζαχόπουλος είχε πέσει θύμα εκβιασμού και λόγω αυτού οδηγήθηκε στην απόπειρα. Πιο συγκεκριμένα, υποστήριξε ότι η πρώην ερωμένη και γραμματέας του Εύη Τσέκου του ζήτησε 200.000 ευρώ ώστε να μη δημοσιεύσει DVD με ερωτικό περιέχομενο με προσωπικές τους στιγμές και για να την επαναπροσλάβει στη θέση της. 

Κατηγορούμενοι επίσης στην υπόθεση ήταν ο Θέμος Αναστασιάδης, εκδότης της εφημερίδας Πρώτο Θέμα, ο οποίος υπέκλεψε το DVD το οποίο έδωσε η Εύη Τσέκου στην εφημερίδα και το παρέδωσε στο γραφείο τύπου του πρωθυπουργού, ο Γ. Μακρυγιάννης, δημοσιογράφος της εφημερίδας Πρώτο Θέμα που ήταν παρών στην επίσκεψη της Τσέκου στα γραφεία της εφημερίδας και ο Χρήστος Νικολουτσόπουλος, εργατολόγος, που συνόδευε την Εύη Τσέκου στα γραφεία της εφημερίδας. Τον Οκτώβριο του 2009 ο Θέμος Αναστασιάδης καταδικάστηκε σε 19 μήνες φυλάκιση με αναστολή για δημοσίευση φωτογραφιών στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» που παρουσίαζαν τον Χρήστο Ζαχόπουλο σε προσωπικές στιγμές . Στην συνέχεια τον Απρίλιο 2013 έγινε έφεση και το Τριμελές Εφετείο αποφάσισε ομόφωνα την αθώωση του Θέμου Αναστασιάδη για παραβίαση προσωπικών δεδομένων και οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι της υπόθεσης αθωώθηκαν.

Παραπομπές

Πηγές
 Η πολιτική πορεία του Χρήστου Ζαχόπουλου, εφημερίδα «Μακεδονία», 21 Δεκεμβρίου 2007.
 9+1 κενά στο σενάριο, εφημερίδα «Μακεδονία», 20 Ιανουαρίου 2008.

Έλληνες πολιτευτές
Ελληνικά πολιτικά σκάνδαλα
Υπουργείο Πολιτισμού
Υδρόγειος της Ειρήνης

Η Υδρόγειος της Ειρήνης είναι ένα μνημειακό σύμβολο, ειδικό μεταλλικό σύμπλεγμα (τεχνούργημα) που απεικονίζει την Υδρόγειο σφαίρα με τους μεσημβρινούς και παράλληλους επί των οποίων και φέρονται φύλλα ελαίας.

Με το έργο αυτό, έργο του γλύπτη Νίκου Γιώργου Παπουτσίδη, τοποθετημένο σε μαύρο γρανιτένιο πυραμιδοειδές βάθρο, χαιρέτησε η Αθήνα την είσοδο της 3ης χιλιετίας, το 2001. Βρίσκεται προ της κυρίας εισόδου των εγκαταστάσεων του πολιτιστικού κέντρου της Τεχνόπολης (πρώην φωταερίου) στη συνοικία Γκάζι. 
Η ανέγερση και η αποκάλυψη αυτού έγινε επί δημαρχίας Δ. Αβραμόπουλου.

Πηγές 
 Η ενημερωτική πινακίδα στο βάθρο του μνημείου.

Μνημεία της Αθήνας
Mark II

Το Mark IΙ ήταν ένα άρμα μάχης του Ηνωμένου Βασιλείου της εποχής του Α' Παγκόσμιου Πόλεμου. Επρόκειτο για μια βελτίωση του τανκ Mark I, χωρίς το τιμόνι (επειδή δεν εξυπηρετούσε καθόλου στην οδήγηση) και με στενότερο πύργο και φαρδύτερες ερπύστριες. Η σημαντικότερη διαφορά ήταν ότι ο τύπος αυτός δεν ήταν προορισμένος για να πάρει μέρος σε μάχες, αλλά το χρησιμοποιούσαν ειδικά για εκπαιδευτικό άρμα. Εκ τούτου δεν είχε θωράκιση. Για κάθε ενδεχόμενο είχε όμως ειδικές οπές ανάρτησης προαιρετικής θωράκισης.

Σε καιρό ανάγκης χρησιμοποιήθηκαν το Απρίλιο του 1917 45 ή 50 άρματα στην Γαλλία, τα οποία όμως δεν είχαν θωράκιση.

Σήμερα 
Σήμερα υπάρχει ένα τανκς Mark II, ο λεγόμεος ιπτάμενος Σκοτσέζος (αγγλ. The Flying Scotsman) στο πολεμικό Μουσείο Αρμάτων Bovington Tank Museum.
Είχε πάρει μέρος στην μάχη του Arras τον Απρίλιο του 1917 και φέρει ως σήμερα ζημιές που έπαθε στην μάχη.

Βιβλιογραφία 
 David Fletcher: Landships - British Tanks in the First World War, HMSO 1984, ISBN 0-11-290409-2

Βρετανικά άρματα μάχης
Λέστερ Σίτι

Η Λέστερ Σίτι (αγγλικά: Leicester City, ), επίσης γνωστή με το ψευδώνυμο «Foxes», είναι αγγλική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το, ευρισκόμενο στο Λέστερ, King Power Stadium. Αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ, έχοντας προβιβαστεί ως πρωταθλήτρια της Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ την περίοδο 2013–14, σηματοδοτώντας την επιστροφή της στην κορυφαία τη τάξει κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου έπειτα από δεκαετή απουσία.

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1884 ως «Λέστερ Φος» (Leicester Fosse), ενώ αγωνιζόταν σε έκταση κοντά στην Fosse Road. Μετακόμισε στην Φίλμπερτ Στριτ το 1891, προσχώρησε στη Φούτμπολ Λιγκ το 1894 και υιοθέτησε την ονομασία «Λέστερ Σίτι» το 1919. Μετακόμισε στο γειτονικό Ουόλκερς Στέιντιουμ το 2002, το οποίο μετονομάστηκε σε King Power Stadium έπειτα από αλλαγή στην ιδιοκτησία του συλλόγου το 2011. 

Η κορυφαία κατάταξη στην ιστορία του συλλόγου ήταν η πρώτη θέση στην Πρέμιερ Λιγκ για την περίοδο 2015-16. Προηγουμένως, κορυφαία κατάταξή της ήταν η δεύτερη θέση στην κορυφαία τη τάξει κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου,για την περίοδο 1928–29. Ο σύλλογος έχει κατακτήσει συνολικά επτά τίτλους πρωταθλητή δεύτερης κατηγορίας (έξι τίτλους στην Σέκοντ Ντιβίζιον και έναν στην Τσάμπιονσιπ), καθώς και έναν τίτλο στην Λιγκ Ουάν.

Ο τίτλος πρωταθλητή του συλλόγου στην Πρέμιερ Λιγκ για την περίοδο 2015-16 ήταν ο πρώτος εθνικού επιπέδου τίτλος στην ιστορία του συλλόγου.

Ο σύλλογος έχει περάσει μόλις μία σεζόν μακριά από τις δύο κορυφαίες κατηγορίες του αγγλικού ποδοσφαίρου, η οποία ήταν κατά την περίοδο 2008–09, όταν και κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή της Φούτμπολ Λιγκ Ουάν.

Έχει, επίσης, κατακτήσει το Λιγκ Καπ τρεις φορές, το Κομιούνιτι Σίλντ δύο φορές (1971, 2021) και μία φορά το Κύπελλο Αγγλίας, ενώ έχει αναδειχτεί φιναλίστ του Κυπέλλου Αγγλίας συνολικά τέσσερις φορές, αριθμός που αποτελούσε ρεκόρ της διοργάνωσης για τον μεγαλύτερο αριθμό ηττών στον τελικό χωρίς κατάκτηση του τίτλου, πριν το κατακτήσει τελικά το 2021 στον 5ο τελικό.

Τίτλοι

Εγχώριες Διοργανώσεις 

 1 Πρωτάθλημα Αγγλίας: 2016
 1 Κύπελλο Αγγλίας: 2021
 3 Λιγκ Καπ: 1964, 1997, 2000
 2 Κομιούνιτι Σιλντ : 1971, 2021

 Φιναλίστ Κυπέλλου Αγγλίας (4): 1949, 1961, 1963, 1969
 Φιναλίστ Τσάριτι Σίλντ (1): 2016

Ιστορικό ευρωπαϊκών αναμετρήσεων 

Σημειώσεις
 Τα γκολ της Λέστερ αναγράφονται πρώτα τόσο στα εντός έδρας όσο και στα εκτός έδρας
 PR: Προκριματικός γύρος
 1R: Α' γύρος
 GS: Φάση ομίλων
 R32: Γύρος των 32
 R16: Γύρος των 16
 QF: Προημιτελικός
 SF: Ημιτελικός

Έμβλημα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 
 BBC Leicester – Εικόνες: 125 χρόνια ιστορίας της Λέστερ Σίτι

Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1884
Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας

Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1884
Μάσιλον

Το Μάσιλον (Massillon) είναι πόλη των ΗΠΑ στην πολιτεία Οχάιο (κομητεία Σταρκ). Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Τασκαράουας, σε υψόμετρο 289 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και έχει πληθυσμό 31.325 κατοίκους (απογρ. 2000), περίπου σταθερό κατά την τελευταία τριακονταετία. Η έκταση του δήμου είναι 43,8 τ.χλμ.. Υπάρχει βιομηχανία προϊόντων χάλυβα και αλουμινίου, μηχανημάτων και κλιβάνων, ενώ στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν ανθρακωρυχεία. Σημερινός (2007) δήμαρχος είναι ο Francis H. Cicchinelli, Jr..

Η πόλη ιδρύθηκε το 1812 από 150 περίπου αγρότες, εργάτες και μηχανικούς. Το όνομά της οφείλεται στον Γάλλο επίσκοπο Ζαν Μπατίστ Μασιγιόν (1663-1742), αλλά βέβαια, όντας στις ΗΠΑ, το όνομα της πόλεως προφέρεται με αμερικανική προφορά. Είναι γνωστή για την αιματηρή κατάληξη της απεργίας και νυκτερινής διαδηλώσεως των εργατών χαλυβουργίας στις 11 Ιουλίου 1937, με τρεις νεκρούς και δεκάδες τραυματίες.

Μασιλο
NGC 1232

Ο NGC 1232 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας που απέχει από τη Γη περί τα 70 εκατομμύρια έτη φωτός και είναι ορατός από την Ελλάδα τις νύχτες του χειμώνα στο νότιο ημισφαίριο του ουρανού.

Ο γαλαξίας αυτός έχει μεγάλες ποσότητες σκοτεινής σκόνης. Οι σπειροειδείς του βραχίονες είναι εύκολα ορατοί, με πολλά ανοικτά αστρικά σμήνη λαμπρών κυανών αστέρων να τους στολίζουν. Το διαστρικό του αέριο έχει επίσης τόση μάζα ώστε να επηρεάζει σημαντικά τη δυναμική του εσωτερικού τμήματος του γαλαξία.

Ο NGC 1232 και ο δορυφόρος γαλαξίας του, ο NGC 1232A, ανήκουν στο Σμήνος γαλαξιών του Ηριδανού, όπως και ο γαλαξίας NGC 1300.

Ο NGC 1232A 
Ο NGC 1232A είναι ένας μεγάλος δορυφόρος γαλαξίας του NGC 1232. Του αποδίδεται η ασυνήθιστη κάμψη των σπειροειδών βραχιόνων του NGC 1232.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Δεδομένα ακριβείας από τη SIMBAD
 Δεδομένα ακριβείας από τη SIMBAD για τον δορυφόρο γαλαξία
 Εικόνα του γαλαξία και της γύρω περιοχής του ουρανού από μικρό τηλεσκόπιο στη Χιλή

NGC 1232
1232
Ηριδανός (αστερισμός)
Γαλαξίες Arp
Κάτω Γούβες Ηρακλείου

Οι   Κάτω Γούβες (επίσημο: αι Κάτω Γούβαι) είναι οικισμός και της Τοπικής Κοινότητος Γουβών του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος.της επαρχίας Πεδιάδας του νομού Ηρακλείου. Η θέση  του  είναι  στους  δυτικούς  πρόποδες  του υψώματος Έντερη  (322 μ.). Το Έντερη πιστεύεται ότι προέρχεται από το hedera, που σημαίνει κισσός, σύμβολο στοργής. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η αμπελοκαλλιέργεια και η ελαιοκαλλιέργεια, ενώ παράγονται λάδι, κρασί και κηπευτικά (τομάτας), όπως επίσης και πεπονιών. Η απόσταση από το Ηράκλειο είναι 20,1 χλμ.

Στις Κάτω Γούβες βρίσκονται περιφερειακό ιατρείο, τράπεζες, εμπορικά καταστήματα, Νηπιαγωγείο (2 συνολικά, εκ των οποίων το ένα στις Άνω Γούβες), Δημοτικό σχολείο , Γυμνάσιο, Λύκειο, ΚΕΠ και υπηρεσίες. Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίζεται στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου.

Ιστορικά στοιχεία 
Οι Γούβες αναφέρονται Guves στον Καστροφύλακα (Κ 94) με 252 κατοίκους το 1583.

Επίσης, το Σκοτεινό αναφέρεται μόνο από το 1671 και έπειτα (τουρκική απογραφή) με 17 χαράτσα και με την ονομασία Σκοτεινό Πέραμα. Αναφορικά με το όνομα Σκοτεινό, θεωρείται ότι οφείλεται στο ναό της Αγίας Παρασκευής του Σκοτεινού, ο οποίος βρίσκεται στην είσοδο σπηλαίου. Οικοδομήθηκε κατά την εποχή της Ενετοκρατίας. Από αυτά, συμπεραίνει κανείς ότι υπήρχε κατά την Ενετοκρατία.

Η ονομασία των Γουβών συνδέεται με τη λέξη γούβα, που σημαίνει κοίλωμα. Στην Κρήτη γούβα σημαίνει και λάκκος μέσα στον οποίο φυλάσσονται τα σιτηρά.  Στα βενετικά έγγραφα γράφεται busa

Πηγές 
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές 

Γουβες
Γούβες
Δήμος Χερσονήσου
Πανόραμα Ηρακλείου

Το Πανόραμα (εως 1955: η Γουρνιά) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου και βρίσκεται στους πρόποδες του υψώματος Γουρνιανή Κορφή.  Η θέση του οικισμού είναι στα ανατολικά της Μονής Επανωσήφη. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 29,5 χιλιόμετρα.

Στο χωριό βρίσκονται οι ναοί του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Φανουρίου.

Ιστορικά στοιχεία
Επειδή το χωριό έχει πανοραμική θέα, το ονόμασαν Πανόραμα. Η παλαιότερη  ονομασία του ήταν Γουρνιά και έτσι αναφέρεται στις ενετικές πηγές (Gurgna, 1630).. Το 1671 στην τουρκική απογραφή αναφέρεται ότι είχε 19 χαράτσα ήταν μεγάλος οικισμός. Η ονομασία Γουρνιά σημαίνει μικρές γούρνες, που βρίσκονται στην πηγή του χωριού.
Στον Καστροφύλακα (Κ 97) ο Στίρονας αναφέρεται Stirona με 115 κατοίκους.

Στο τέλος της Οθωμανοκρατίας τόσο η Γουρνιά όσο και ο Στίρονας κατοικούνταν μόνο από μουσουλμάνους. Έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στα χωριά  πρόσφυγες από το Ικόνιο. Εκείνοι προσαρμόστηκαν πλήρως προς τα έθιμα του τόπου, έχοντας ξεχάσει τα ήθη και έθιμα του Ικονίου. Παράγουν σταφίδες, σταφύλια, ελαιόλαδο και σιτηρά. 

Ο Στίρονας αναφέρεται από τον Ξανθουδίδηκαι ο ίδιος γράφει ότι επισκέφθηκε τον οικισμό το 1915. Αναφέρει επίσης ότι είδε στην είσοδο του χωριού εκκλησία βυζαντινή (η σημερινή Κοίμηση της Θεοτόκου), την οποία οι Τούρκοι έλεγαν Παναγία. Ο Ξανθουδίδης υποθέτει ότι ήταν ο Άγιος Γεώργιος ο Στύρωνας, από τον οποίο πήρε την ονομασία του και ο οικισμός.

Κοινότητα Πανοράματος 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Πανοράματος περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αμουργέλλες και Στίρονας. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αμουργέλλαι, αι (199)
 Πανόραμα, το (180)
 Στίρονας, ο (116)

Συνολικά η κοινότητα έχει 495 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Πρόδρομο Συσμανίδη.

Κοινοτάρχες Πανοράματος 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πανοράματος.

Πηγές
 Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το Πανόραμα στην ιστοσελίδα του Δήμου Αρκαλοχωρίου.

Παραπομπές

Πανοραμα
Πανοραμα
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Γωνίες Πεδιάδας Ηρακλείου

Οι Γωνίες ή Γωνιές είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος.  Η θέση του είναι στους δυτικούς πρόποδες της Σελένας (υψόμετρο 1.559 μ.) στο 40,1 χλμ. του δρόμου προς το Οροπέδιο Λασιθίου. 

Το χωριό βρίσκεται στην είσοδο των φαραγγιών της Παναγίας και της Ρόζας, ένα από τα ωραιότερα φαράγγια της Κρήτης. Υπάρχει περιπατητικό μονοπάτι που ενώνει τις Γωνιές με την Κερά μέσα από το φαράγγι της Ρόζας. Φυσικές ομορφιές ανταμείβουν τους επισκέπτες μαζί με τα φιλόξενα αισθήματα των κατοίκων που σε κάνουν να νιώθεις δικός τους άνθρωπος. Οι Γωνιές κρατούν ακόμα το χαρακτήρα του αυθεντικού κρητικού χωριού. Παράγουν λάδι, μέλι, κρασί, τσικουδιά και άριστα κτηνοτροφικά προϊόντα. Το χωριό υδρεύεται από πηγή που βρίσκεται στην Άμπελο. Στον οικισμό λειτουργεί νηπιαγωγείο.

Ιστορικά στοιχεία
Οι Γωνίες έλαβαν την ονομασία τους από τη θέση του χωριού, καθώς βρίσκεται στην ανατολική γωνιά της Λαγκάδας. Η αρχαιότερη αναφορά στο χωριό χρονολογείται στα 1333. Μαζί με την Κερά αποτελούσαν φέουδο του Λατινικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως.

Στην περιφέρεια της τοπικής κοινότητας  Γωνιών υπάρχουν αρκετά τοπία που παρουσιάζουν ιδιαίτερη φυσική ομορφιά όπως φαράγγια, ρεματιές, σπήλαια, πηγές με παροχή νερού σχεδόν όλο το χρόνο και τοπία με βλάστηση δενδρώδη και θαμνώδη σε πολλά σημεία αρκετά πυκνή. Οι Γωνιές (μαζί ίσως με την Κερά) χαρακτηρίζεται από το μεγαλύτερο ποσοστό δασοκάλυψης στον Δήμο Χερσονήσου. Τα σημαντικότερα τοπία που παρουσιάζουν ιδιαίτερη φυσική ομορφιά στις Γωνιές είναι τα παρακάτω: Ρεματιά Φαραγγούλι, Φαράγγι της Αμπέλου, Πηγές στη θέση « Αγκαραθιανό», Φαράγγι της Ρόζας

Ο οικισμός σε όλες τις απογραφές αναφέρεται Gognes με 211 κατοίκους το 1583. Το 1671 στην τουρκική απογραφή με το όνομα Gonyes με 31 χαράτσα και το 1881 Γωνιές με 417 κατοίκους.

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Χωριά του Δήμου Χερσονήσου

Γωνιες Πεδια
Γωνιες
Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα

Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα (Γερμανικά: Unternehmen Barbarossa) ονομάζεται το σχέδιο επίθεσης και εισβολής της Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση. Η εκτέλεση του σχεδίου ξεκίνησε την Κυριακή, 22 Ιουνίου 1941, παραβιάζοντας το Σύμφωνο Μη Επιθέσεως Μολότοφ - Ρίμπεντροπ. Αποτελλεί μέρος του Ανατολικού Μετώπου. Έλαβε το όνομά της από τον Αυτοκράτορα της  Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσα, θέτοντας σε εφαρμογή τον ιδεολογικό στόχο της Γερμανίας να κατακτήσει τη δυτική Σοβιετική Ένωση για να την εποικιστεί με Γερμανούς, στο πλαίσιο της δημιουργίας του Γερμανικού Ζωτικού Χώρου με μαζική εξόντωση υπολοίπων λαών.

Μετά τη σοβιετική κατάκτηση της Βεσσαραβίας και της Βόρειας Μπουκοβίνας, η Γερμανική Ανώτατη Διοίκηση άρχισε να σχεδιάζει εισβολή στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούλιο του 1940 (με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Otto). Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, πάνω από 3.8 εκατομμύρια μέλη του προσωπικού των δυνάμεων του Άξονα -η μεγαλύτερη δύναμη εισβολής στην ιστορία του πολέμου- εισέβαλαν στη δυτική Σοβιετική Ένωση κατά μήκος ενός μετώπου 2.900 χιλιομέτρων, με 600.000 μηχανοκίνητα οχήματα και πάνω από 600.000 άλογα για μη πολεμικές επιχειρήσεις. 

Η επιχείρηση άνοιξε το Ανατολικό Μέτωπο, στο οποίο δεσμεύτηκαν περισσότερες δυνάμεις από οποιοδήποτε άλλο θέατρο πολέμου στην ιστορία. Η περιοχή είδε μερικές από τις μεγαλύτερες μάχες στον κόσμο, τις πιο φρικτές φρικαλεότητες και τις μεγαλύτερες απώλειες (για τις σοβιετικές δυνάμεις και τις δυνάμεις του Άξονα), όλα αυτά επηρέασαν την εξέλιξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την ιστορία του 20ού αιώνα. Ο γερμανικός στρατός κατέλαβε τελικά περίπου πέντε εκατομμύρια στρατεύματα. Οι Ναζί σκόπιμα πέθαναν από την πείνα ή σκότωσαν με άλλο τρόπο 3.3 εκατομμύρια Σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμου και εκατομμύρια αμάχους, καθώς το «Σχέδιο Πείνας» λειτούργησε για να λύσει τις ελλείψεις τροφίμων και να εξοντώσει τον σλαβικό πληθυσμό μέσω της πείνας.

Η αποτυχία της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα ανέτρεψε τις τύχες της ναζιστικής Γερμανίας. Επιχειρησιακά, οι γερμανικές δυνάμεις πέτυχαν σημαντικές νίκες και κατέλαβαν μερικές από τις πιο σημαντικές οικονομικές περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης (κυρίως στην Ουκρανία). Παρά αυτές τις πρώιμες επιτυχίες, η γερμανική προώθηση σταμάτησε με τη Μάχη της Μόσχας στα τέλη του 1941, και η επακόλουθη χειμερινή σοβιετική αντεπίθεση ώθησε τους Γερμανούς περίπου 250 χλμ. πίσω. Οι Γερμανοί περίμεναν με σιγουριά μια γρήγορη κατάρρευση της σοβιετικής αντίστασης όπως στην Πολωνία, αλλά ο Κόκκινος Στρατός απορρόφησε τα ισχυρότερα πλήγματα της γερμανικής Βέρμαχτ και την εξώθησε σε έναν πόλεμο φθοράς για τον οποίο οι Γερμανοί ήταν απροετοίμαστοι. Οι μειωμένες δυνάμεις της Βέρμαχτ δεν μπορούσαν πλέον να επιτεθούν κατά μήκος ολόκληρου του Ανατολικού Μετώπου που είχε ως αποτέλεσμα την υποχώρηση της Βέρμαχτ και την κατάρρευση.

Παραπομπές

Κωδικές ονομασίεςΒ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Σαϊτούρες Ρεθύμνης

Οι Σαϊτούρες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.

Γεωγραφία 
Οι Σαϊτούρες απέχουν 18 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 340 μέτρων. Για να φτάσει κάποιος στις Σαϊτούρες, ξεκινώντας από το Ρέθυμνο, στρίβει αριστερά στη διακλάδωση που βρίσκεται στο 13,4 χλμ. της παλαιάς εθνικής οδού Ρεθύμνου - Χανίων, περνώντας από τα χωριά  Καλονύκτης, Παλαίλιμνος και καταλήγοντας στις Σαϊτούρες.

Ιστορία - ονομασία 
Το χωριό αναφέρεται στις βενετσιάνικες απογραφές του Μπαρότζι το 1577, και του Καστροφύλακα το 1583. Η ονομασία του χωριού οφείλεται στο σχήμα του που μοιάζει με σαΐτα. Οι πολλές βυζαντινές εκκλησίες μαρτυρούν την ύπαρξη του χωριού στη βυζαντινή περίοδο. Σε βενετικές πηγές το χωριό αναφέρεται με το ίδιο όνομα. Το 1538 αναφέρεται στον Καστροφύλακα σαν Saitures με 387 κατοίκους.

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ρουστίκων και το 1927 στο ΦΕΚ 296Α - 30/11/1927 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την ομώνυμη κοινότητα που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου Φωκά του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 105 κατοίκους.

Δείτε: Κοινότητα Σαϊτουρών

Εκκλησιαστική υπαγωγή
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ε΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης.

Προϊόντα 
Τα κυριότερα προϊόντα του χωριού είναι το λάδι, τα χαρούπια και πολλά κτηνοτροφικά. Παράγονται επίσης λίγα σταφύλια, φρούτα και κηπευτικά.

Επιφανείς Σαϊτουριανοί 
 Βαρδάκης Γ. Ανδρέας: πρόεδρος κοινότητας
 Βασιλάκης Ιωάννης: εκτελέστηκε από τους Γερμανούς
Βασιλάκης Εμμανουήλ του Κωνσταντίνου επιχειρηματίας 
Βασιλάκης Πέτρος του Κωνσταντίνου      οινοποιός 
 Δασκαλάκης Χ.Μ. Εμμανουήλ: οπλαρχηγός σώματος Σ.Γαλερού το 1912
 Ηλιάκης Στυλ. Εμμανουήλ: ΒορειοΗπειρομάχος καπετανάτου Ε.Δασκαλάκη και σώματος Σ.Γαλερού το 1912
 Ηλιάκης Εμμ. Ευάγγελος: Γραμματέας κοινότητας Καλονύκτη
 Ηλιάκης Νικόλαος: Λοχίας του 93 Σ.Π., απεβίωσε στις 29/12/1940 συνεπεία τραυμάτων πολέμου στο ΔΗΜ. Ν. ΛΑΡΙΣΑΣ
 Ηλιάκης Εμμ. Σπυρίδων: εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 2-11-1943
 Κουμεντάκης Ευάγγελος: λαογράφος
 Μπικάκης Ιωσήφ: οικονομολόγος
 Φουντουλάκης Εμμανουήλ: ΒορειοΗπειρομάχος καπετανάτου Ε.Δασκαλάκη και σώματος Σ.Γαλερού το 1912
 Φρυσουλάκης Γεώργιος: ΒορειοΗπειρομάχος καπετανάτου Ε.Δασκαλάκη και σώματος Σ.Γαλερού το 1912
 Φρυσούλης ή Χρυσουλάκης Γρηγόριος: Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Γεννημένος στις Σαιτουρες Ρεθύμνου από τον γεννημένο στο Ασφενδου πατέρα του, Χριστόδουλο.
 Χαλικάκης Κωνσταντίνος: Καθηγητής Πανεπιστημίου Γαλλίας
 Χατζηπαπαδάκης Ευάγγελος: Διδάσκαλος Γερανίου
 Ψύλλος Εμμανουήλ: εσφαγιάσθη από τους Τούρκους στην μάχη Βιολί Χαράκι το 1897 και την κεφαλή του περιέφεραν θριαμβευτικά στο Ρέθυμνο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.saitoures.gr/

Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Δήμος Ρεθύμνης
Βλαντίμιρ Κλιτσκό

Ο Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Κλιτσκό () ή Βολοντίμιρ Βολοντίμιροβιτς Κλιτσκό () (γενν. 25 Μαρτίου 1976  στο Σεμέι της  ΣΣΔ του Καζακστάν, στην ΕΣΣΔ) είναι Ουκρανός επαγγελματίας πυγμάχος. Είναι πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών τριών μεγάλων πυγμαχικών ενώσεων, κατακτώντας τους τίτλους από την WBA (World Boxing Association), την IBF (International Boxing Federation) και δύο φορές από την WBO (World Boxing Organization). Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Βιτάλι Κλιτσκό, υπήρξε επίσης παγκόσμιος πρωταθλητής (WBC), ενώ πλέον ανήκει στο προπονητικό τιμ του Βλάντιμιρ. Προπονητής του Κλιτσκό υπήρξε επί σειρά ετών ο Εμάνουελ Στούαρντ (2004-2012), ενώ από το 2012 μέχρι σήμερα τον προπονεί ο Τζόναθον Μπανκς. Επίσης έχασε απο τον Tyson Fury.

Καριέρα

Ερασιτεχνική πυγμαχία 
Το 1993 κατέκτησε τον ευρωπαϊκό τίτλο στους εφήβους. Τρία χρόνια μετά αναδείχθηκε Ολυμπιονίκης στην Ατλάντα, κατακτώντας χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των υπερβαρέων βαρών. Στην ίδια κατηγορία στο Βέιλε (Vejle) της Δανίας, το 1996 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης.

Επαγγελματική πυγμαχία 
Ο Κλιτσκό, στο τέλος του 2008, είχε στο ενεργητικό του το ρεκόρ των 52 νικών (46 εξ αυτών με νοκάουτ ), 3 ηττών (3 με νοκάουτ) και καμίας ισοπαλίας.

Στις 13 Δεκεμβρίου 2008 αντιμετώπισε το Χασίμ Ραχμάν στο Μανχάιμ της Γερμανίας και υπερασπίστηκε τον παγκόσμιο τίτλο του, νικώντας τον με τεχνικό νοκάουτ στον 7ο γύρο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος των αδερφών Κλίτσκο (γερμανικά, αγγλικά, ρωσικά, ουκρανικά)
 Στατιστικά καριέρας

Ουκρανοί Ολυμπιονίκες
Ουκρανοί πυγμάχοι
Ακακαλλίδα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ακακαλλίδα (Ακακαλλίς) αναφέρονται τα ακόλουθα τρία πρόσωπα:

 Κόρη του Μίνωα και της Πασιφάης, που κατά τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (3, 1, 3) ονομαζόταν Ακάλλη και ήταν κόρη της Κρήτης και εγγονή του Αστερίου. Γιος της με τον θεό Ερμή, ήταν ο Κύδων, που έχτισε την πόλη Κυδωνία (τα Χανιά, ενώ οι Τεγεάτες υπεστήριζαν ότι ο Κύδων ήταν γιος του Τεγεάτη που είχε μεταναστεύσει στην Κρήτη με ομάδα συμπολιτών του. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η Ακακαλλίς είχε 4 παιδιά με τον θεό Απόλλωνα, που ήταν οι Μίλητος, Αμφίθεμις, Γαράμας και Όαξος. Ο πρώτος και ο τελευταίος έδωσαν τα ονόματά τους στις αντίστοιχες πόλεις.
 Νύμφη της Κρήτης, με την οποία συνευρέθηκε ο Ταρραίος Απόλλων στο σπίτι του ιερέα Καρμάνορα, κοντά στην παραλιακή πόλη Τάρρα ή Τάρβα, οπότε η Ακακαλλίδα συνέλαβε και γέννησε τους δίδυμους Φίλανδρο και Φυλακίδη. Αυτοί εκτέθηκαν ως βρέφη για να πεθάνουν, αλλά επέζησαν τρεφόμενα με γάλα γίδας. Ενήλικες πλέον, έκτισαν την πόλη Έλυρο, που είχε την Τάρρα ως επίνειό της.
 Προϊστορική θεότητα για τη Φύση. Δεν υπάρχουν σχετικές πληροφορίες, εκτός από κάποιες επιγραφές στο σπήλαιο του Ψυχρού, στο όρος Δίκτη της Κρήτης.

Αρχαίοι Κρήτες
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Αμπερώρα

Η Αμπερώρα είναι πρακτική μονάδα μέτρησης του ηλεκτρικού φορτίου και εκφράζει τη ποσότητα ηλεκτρικού φορτίου που μεταφέρεται από ένα αγωγό όταν διαρρέεται από ρεύμα έντασης ενός αμπέρ σε χρόνο μιας ώρας. Ισούται με 3600 Κουλόμπ, το οποίο αντιστοιχεί σε ένα αμπέρ επί δευτερόλεπτο.

Το διεθνές του σύμβολο είναι Ah ή AHr ή A·h ή A h.

Έτσι λέγοντας για παράδειγμα ότι ένας συσσωρευτής (ηλεκτρική μπαταρία) περιέχει 100 αμπερώρες σημαίνει πως μπορεί να δώσει ηλεκτρικό ρεύμα ενός αμπέρ επί 100 ώρες, ή 10 αμπέρ σε 10 ώρες, ή και 100 αμπέρ σε 1 ώρα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μπαταρίες
 Μπαταρίες -Λεξιλόγιο κοινών όρων.

Μονάδες ηλεκτρισμού
Μονάδες που δεν ανήκουν στο SI
Σήψη

Σήψη καλείται το σύνολο των μεταβολών στον μεταβολισμό και την αιμοδυναμική που είναι αποτέλεσμα γενικευμένης φλεγμονώδους αντίδρασης του ανθρώπινου οργανισμού σε λοιμώδη παράγοντα (βακτήριο, ιό, μύκητα ή παράσιτο). Έχει συχνή κατάληξη το θάνατο μέσω ανεπάρκειας πολλών οργάνων (Σύνδρομο πολυοργανικής ανεπάρκειας) και μη αναστρέψιμη πτώσης της αρτηριακής πίεσης (σηπτικό σοκ).

Στη σήψη, παθογόνοι μικροοργανισμοί ή οι τοξίνες τους βρίσκονται στο αίμα ή τους ιστούς. Είναι ευρύτερος όρος από τη σηψαιμία, που συνδέεται με την παρουσία των μικροβίων και των τοξινών τους μόνο στο αίμα.

Τα συχνότερα παθογόνα μικρόβια που ευθύνονται για τη σηπτική κατάσταση είναι η Εσερίχια (Escherichia coli), η κλεμπσιέλλα (Klebsiella) και η ψευδομονάδα (Pseudomonas aeruginosa).

Η σήψη είναι συχνό ενδονοσοκομειακό νόσημα. Το ποσοστό ασθενών που καταλήγουν από τη σήψη κυμαίνεται από 20% έως 80%. Αφορά κυρίως τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, όπου αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου.

Η σήψη ως κλινική έννοια καθορίζεται από τις ακόλουθες κλινικές και εργαστηριακές παραμέτρους: 1) πυρετός >38οC ή υποθερμία <35οC, 2) ταχυκαρδία (περισσότερες από 90 σφύξεις το λεπτό), 3) ταχύπνοια (περισσότερες από 20 αναπνοές το λεπτό), 4) λευκοκυττάρωση.

Γενικευμένη φλεγμονώδης αντίδραση δεν αναπτύσσεται μόνο όταν υπάρχει λοίμωξη, αλλά μπορεί να προκύψει και σε άλλες καταστάσεις (όχι τόσο συχνά όσο σε έδαφος λοίμωξης) στις οποίες έχει συμβεί οξεία βλάβη ιστών, όπως: εγκαύματα, τραύματα, ισχαιμία, αιμορραγικό ή αναφυλακτικό σοκ, οξεία παγκρεατίτιδα.

Βιβλιογραφία 
 Danidson's "Παθολογία", ιατρικές εκδόσεις Π.Χ.Πασχαλίδης, 19η έκδοση, 2005.
 Antonelli M. "Sepsis and septic shock", J Chemother. 1999 Dec; 11(6), Review.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παθολογία
Νεογνολογία
Επείγοντα ιατρικά περιστατικά
Mark IV

Το Mark IV ήταν ένα άρμα μάχης της κατασκευαστικής εταιρείας Foster και Metropolitan Carriage and Wagon Company του Ηνωμένου Βασιλείου που έλαβε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν μια βελτιωμένη έκδοση των προηγουμένων τύπων  Mark I, ΙΙ και III.
Κατασκευάστηκε σε δύο διαφορετικές παραλλάγες: Τα «Male» που ήταν εξοπλισμένα με 2 κανόνια κλεισμένα σε πυργίσκους και 4 πολυβόλα, προορίζονταν για επίθεση εναντίον θέσεων με ισχυρή οχύρωση και πυροβολικό,  και τα Female που είχαν 6 πολυβόλα και σχεδιάστηκαν για δράση εναντίον στρατιωτών και ελαφρών οχυρωμάτων.

Ιστορικό 

Οι Βρετανοί άρχισαν να το κατασκευάζουν τον Μάιο του 1917. Ήταν εντελώς βελτιωμένο και είχε πιο ενισχυμένη θωράκιση. Κατασκευάστηκαν συνολικά 1.220 άρματα. 420 τύπου Male, 595 Female και 205 χωρίς οπλισμό που χρησιμοποιήθηκαν ως οχήματα εφοδιασμού. Το Mark IV ήταν το περισσότερο κατασκευασμένο άρμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Στην Μάχη του Καμπρέ που έγινε το 1917 έλαβαν μέρος 467 τανκς του τύπου αυτού. Από τον Νοέμβριο του 1917 κυκλοφόρησε επίσης και ο τύπος Mark V που χρησιμοποιήθηκε μαζί με τον Mark ΙV.

Σήμερα 
Έξι άρματα τύπου Mark IV διατηρούνται έως σήμερα:
 Ένα Mark IV Female, F4 Flirt II, στο μουσείο Museum of Lincolnshire Life, στο Λίνκολν του Λίνκολνσάιρ της Αγγλίας, που βρίσκεται κοντά στο εργοστάσιο William Foster & Co. όπου είχαν κατασκευαστεί τα πρώτα άρματα αυτού του τύπου.
 Ένα Mark IV Male στο μουσείο Bovington Tank Museum.
 Ένα Mark IV Female στο Άσφορντ του Κεντ.
 Ένα Mark IV Male, Lodestar III, στο Βασιλικό Πολεμικό Μουσείο (Musée Royal de l'Armée) στις Βρυξέλλες.
 Ένα Mark IV Female στην αίθουσα ANZAC του Πολεμικού Μουσείου της Αυστραλίας.
 Το 1999 βρέθηκε ένα Mark IV Female, D51 Deborah, στο Φλεσκιέρ της Γαλλίας όπου και ανακτήθηκε. Είχε πάρει μέρος στην Μάχη του Καμπρέ όπου και είχε πέσει σε έναν κρατήρα από βομβίδα και είχε θαφτεί με χώματα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Βρετανικά άρματα μάχης
Ιστόγραμμα

Το ιστόγραμμα είναι γραφική απεικόνιση στατιστικών συχνοτήτων περιοχών τιμών ενός μεγέθους. Σχηματίζεται από παρακείμενα ορθογώνια. Η επιφάνεια κάθε ορθογωνίου είναι μέτρο της συχνότητας εμφάνισης της συγκεκριμένης περιοχής τιμών ενώ το ύψος του ισούται με το λόγο της συχνότητας προς το εύρος των τιμών που αντιπροσωπεύει το ορθογώνιο.
Πρόκειται για τη συνηθέστερη επιλογή γραφικής παράστασης συνεχών μεταβλητών.Στα συνεχή δεδομένα, οι τιμές της μεταβλητής ομαδοποιούνται και οι ομάδες διατάσσονται στον οριζόντιο άξονα κατ΄αύξουσα σειρά. Στη συνέχεια από κάθε ομάδα υψώνουμε ορθογώνια ,το ύψος των οποίων αντιστοιχεί στη συχνότητα κάθε ομάδας.

Φωτογραφία 

Σε πολλές ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, το ιστόγραμμα χρησιμοποιείται ως μέτρο αξιολόγησης της κατανομής των διαφορετικών χρωματικών τόνων μίας εικόνας. Το συνολικό Ιστόγραμμα είναι ο μέσος όρος των Ιστογραμμάτων κάθε καναλιού χρώματος (κόκκινο, πράσινο, μπλε- RGB) μιας εικόνας. 

Σε ένα ιστόγραμμα, ο Χ άξονας αντιπροσωπεύει την κλίμακα έντασης (0 έως 255 σε ένα σύστημα των 8 bit). Ο Υ άξονας μετρά τον αριθμό από pixels στην εικόνα που έχουν μια ορισμένη τιμή έντασης (την αντίστοιχη του Χ άξονα).

Τα ιστογράμματα επεξηγούν, με μορφή γραφήματος, τη φωτεινότητα και τα χαρακτηριστικά αντίθεσης μιας εικόνας, δηλαδή αν υπάρχουν και πόσα pixel με κάποια δεδομένη τιμή έντασης. Όμως δεν δίνει πληροφορίες για την θέση των pixel μέσα στην εικόνα.

Πηγές 
 http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-C100/493/3203,13011/

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Στατιστικές μέθοδοι
Ψηφιακή Επεξεργασία Εικόνας
Νέος Πύργος Ευβοίας

Ο Νέος Πύργος είναι χωριό του Νομού Εύβοιας, στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού (απέναντι από τη Φθιώτιδα). Βρίσκεται επί της οδού Ιστιαίας - Αιδηψού, σε απόσταση 2 χιλιομέτρων δυτικά από τους Ωρεούς. Ανήκει στον Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού, του οποίου αποτελεί ομώνυμη τοπική κοινότητα. Το χωριό αποτελείται από πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης.

Ιστορική αναδρομή 
Μέχρι το 1925 η τοποθεσία στην οποία σήμερα βρίσκεται ο Νέος Πύργος ήταν μια άγρια περιοχή που άφηνε μάλλον αδιάφορους τους κατοίκους των Ωρεών και της Ιστιαίας. Το χωριό ιδρύθηκε το 1924 όταν οι πρόσφυγες που έφθασαν με την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 στην Αιδηψό από το χωριό Πύργος κοντά στην Κωνσταντινούπολη (σήμερα Kemerburgaz), διάλεξαν τον τόπο αυτό για να κατοικήσουν. Εγκαταστάθηκαν στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το χωριό και που αγόρασε το κράτος για να εγκατασταθούν οι πρόσφυγες.

Ο οικισμός ξεκίνησε να χτίζεται το 1925 με σύγχρονες πολεοδομικές προδιαγραφές (οικοδομικά τετράγωνα). Σε λίγα χρόνια η περιοχή μετατράπηκε σε πρότυπη αγρόπολη του ελληνικού κράτους, ακολουθώντας τις ρωσικές προδιαγραφές των αγροπόλεων. Τα ακαλλιέργητα μέχρι τότε εδάφη μετατράπηκαν σε παραγωγικό πόρο για τη βόρεια Εύβοια.

Ο σύγχρονος Νέος Πύργος 
Ο σύγχρονος Νέος Πύργος βρίσκεται χτισμένος κατά μήκος ακτής στον Βόρειο Ευβοϊκό κόλπο. Σε απόσταση 1,5 χιλιομέτρου από τον Νέο Πύργο βρίσκεται η παραλία της Νησιώτισσας. 

Σήμερα ο Νέος Πύργος, με 786 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011), είναι σχεδόν ενωμένος με τους Ωρεούς. Με τα χωριά Ωρεοί, Καστανιώτισσα και Ταξιάρχη συγκροτούν τη Δημοτική Ενότητα Ωρεών (τέως Δήμο Ωρεών), με συνολικό πληθυσμό 3.017 κατοίκους, κατά την απογραφή του 2011.

Ο Νέος Πύργος διαθέτει σήμερα ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών, καθώς και πολλές ενοικιαζόμενες μικρές και μεγάλες γκαρσονιέρες. Πολυάριθμες είναι επίσης οι ψαροταβέρνες, οι ψησταριές, τα ουζερί, οι πιτσαρίες, και τα κέντρα διασκέδασης με ζωντανή και μη μουσική. Το λιμανάκι του μπορεί να φιλοξενήσει μικρά κυρίως σκάφη.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Δήμος Καλλιθέας Ρόδου

Ο Δήμος Καλλιθέας ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρούνταν διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού της Ρόδου. Η περιοχή αυτή κατά την αρχαιότητα αποτελούσε έκταση της πόλης κράτους Ιαλυσού. Καταλάμβανε έκταση 109.750 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 10.251 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Φαληράκι.

Διαίρεση 
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 3 δημοτικά διαμερίσματα:
  Δημοτικό διαμέρισμα Καλυθιών  
 το Φαληράκι
 οι Καλυθιές 
  Δημοτικό διαμέρισμα Κοσκινού   
 τα Κοσκινού  
 οι Αμμούδες 
 τα Βρυσιά 
 το Τσαΐρι  
  Δημοτικό διαμέρισμα Ψίνθου  -- η Ψίνθος

Δήμαρχος 
Ο Ιωάννης Ιατρίδης διατέλεσε δήμαρχος από το 1999 ως το 2010, έχοντας εκλεγεί για πρώτη φορά το 1998 με ποσοστό 55%. Επανεξελέγη το 2002 με ποσοστό 60% και το 2006 με ποσοστό 54%.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου 
  Στοιχεία για το δήμο Καλλιθέας από το Υπουργείο Εσωτερικών 
Ιστότοπος για το Δημαρχείο του Δήμου Καλλιθέας

Παραπομπές 

Καλλιθεα
Στρατιά Αιγαίου

Η Στρατιά Αιγαίου (τουρκικά: Ege Ordusu), η οποία στο παρελθόν ονομαζόταν 4η Στρατιά (4. Ordu), είναι μία από τις τέσσερις στρατιές του τουρκικού στρατού. Στη δικαιοδοσία της «Διοίκησης Στρατιάς Αιγαίου» (Ege Ordusu Komutanlığı) υπόκεινται όλες οι δυτικές ακτές της Τουρκίας και έχει έδρα τη Σμύρνη. Σχηματίστηκε τον Ιούλιο 1975 με αφορμή την πολιτική αστάθεια της Ελλάδας.

Αποστολή 
Η αποστολή της είναι να προστατεύσει τα δυτικά σύνορα του Αιγαίου, από την απειλή του ελληνικού στρατού στα νησιά. Η Ελλάδα είναι κατά της ύπαρξης της Στρατιάς Αιγαίου, καθώς αποτελεί απειλή για τα ελληνικά νησιά, και τα σύνορά της, αναφέροντας τις ισχυρές αμφίβιες δυνάμεις της στρατιάς, που είναι επιθετικού χαρακτήρα. Η Τουρκία διατηρεί αυτές τις δυνάμεις καθώς τις θεωρεί αμυντικές, ενώ χρησιμεύουν στην εκπαίδευση του τουρκικού στρατού.

Ασκήσεις 
Η στρατιά σε συχνή βάση δεσμεύει περιοχές του Αιγαίου για ασκήσεις. Για τις περισσότερες ασκήσεις η Ελλάδα κατηγορεί την Τουρκία για παραβίαση του εθνικού της χώρου, αλλά η Τουρκία αρνείται τις κατηγορίες.

Σε ετήσια βάση πραγματοποιείται η άσκηση EFES (το όνομα προέρχεται από την πόλη της Εφέσου στην Σμύρνη) το σενάριο της οποίας αφορά στην απόβαση και κατάληψη νησιών.

Διάρθρωση 
Η επιχειρησιακή διάρθρωση της Στρατιάς Αιγαίου είναι η εξής:

 Στρατιά Αιγαίου, με έδρα τη Σμύρνη
 Τουρκική Ειρηνευτική Δύναμη Κύπρου, με έδρα την ΤΔΒΚ
 1η Ταξιαρχία Εκπαίδευσης Πεζικού, με έδρα τη Μαγνησία
 3η Ταξιαρχία Εκπαίδευσης Πεζικού, με έδρα την Αττάλεια
 11η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού, με έδρα το Ντενιζλί
 19η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού, με έδρα το Αδραμύττιο
 57η Ταξιαρχία Εκπαίδευσης Πυροβολικού, με έδρα τη Σμύρνη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Turkey and Greece: Time to Settle the Aegean Dispute, crisisgroup.org

Αιγαιου Στρατια
Αιγαιου Στρατια
Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ και Νοτιοανατολικής Ασίας

Η Ιερά Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ και Νοτιοανατολικής Ασίας (γνωστή επίσης με το ακρονύμιο OMHKSEA, δηλαδή Orthodox Metropolitanate of Hong Kong and South East Asia) είναι Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Υπό την πνευματική της δικαιοδοσία η Ιερά Μητρόπολις περιλαμβάνει το Χονγκ Κονγκ, την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, το Μακάο, την Ταϊβάν, τις Φιλιππίνες, το Βιετνάμ, την Καμπότζη, το Λάος, την Ταϋλάνδη, την Μυανμάρ και την Μογγολία.

Η έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως είναι το Χονγκ Κονγκ.

Ιστορικά στοιχεία 
Ιδρύθηκε με απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον Νοέμβριο του 1996. Η δικαιοδοσία της νέας Μητροπόλεως εκτεινόταν στις χώρες Χονγκ Κονγκ (τότε Βρετανικό προτεκτοράτο), Κίνα, Ταϊβάν, Φιλιππίνες, Βιετνάμ, Λάος,  Καμπότζη, Ταϊλάνδη, Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία), Μαλαισία, Σιγκαπούρη, Ινδονησία, Μπανγκλαντές, Ινδία, Σρι Λάνκα, Μαλδίβες Νήσους, Νεπάλ, Μπουτάν, Πακιστάν, Αφγανιστάν.

Στις 2 Δεκεμβρίου 1996 με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου εξελέγη ο Αρχιμανδρίτης Νικήτας Λούλιας ως ο πρώτος Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ, που ενθρονίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 12 Ιανουαρίου 1997. Η Ιερά Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ χαρακτηρίστηκε, ως η γεωγραφικά μεγαλύτερη Ορθόδοξη Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Από τους κληρικούς που υπηρέτησαν στην Ιερά Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ αναδείχθηκαν διάφοροι ιεράρχες, όπως οι Μητροπολίτες Άκκρας Γεώργιος, Βρυούλων Επιφάνιος, Μαδαγασκάρης Ιγνάτιος, Ειρηνουπόλεως Δημήτριος κ.ά.

Τον Αύγουστο 2007, ο Μητροπολίτης Νικήτας μετετέθη ως Μητροπολίτης Δαρδανελλίων και η κενή θέση επληρώθη με απόφαση της Ιεράς Συνόδου στις 9 Ιανουαρίου 2008, με την εκλογή του Αρχιμανδρίτη Νεκταρίου Τσίλη ως νέου Μητροπολίτη. Με την ίδια απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποσπάσθηκε η Σιγκαπούρη στην οποία ιδρύθηκε νέα Μητρόπολη, με δικαιοδοσία στη Νότια Ασία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Χονγκ Κονγκ
 Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Χονγκ Κονγκ (Αγγλικά)

Χονγκ Κονγκ
Χονγκ Κονγκ
Ύμνος της Δημοκρατίας της Αντιγκέας

Ο Ύμνος της Δημοκρατίας της Αντιγκέας είναι ο εθνικός ύμνος στην Αντιγκέα, που αποτελεί ομοσπονδιακό υποκείμενο στη Ρωσική Ομοσπονδία. Οι στίχοι είναι του Ισχάκ Μασμπάς και η μουσική του Ουμάρ Τχαμπιζίμοφ (1919–1998). Το άσμα εγκρίθηκε ως εθνικός ύμνος με απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου της Δημοκρατίας της Αντιγκέας στις 25 Μαρτίου του 1992. Επρόκειτο για μια από τις πρώτες αποφάσεις που έλαβε η νεοσύστατη δημοκρατία μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Στίχοι

Στη γλώσσα της Αντιγκέας

Ελληνική μετάφραση 
Γη της Αντιγκέας – αγαπημένη καρδιά της χώρας,
Η ψυχή μας – ας ζει, –
ας υπάρχει πάντα ομόνοια
στην ενωμένη οικογένεια των εθνών.

Ρεφρέν:
Πήγαινε στο (δρόμο του) καλού, προχώρα πιο μακριά,
Δημοκρατία – (είσαι) το χαρούμενό μας σπίτι.
Άπλωσε τις φτερούγες σου διάπλατα,
Δημοκρατία – το μεγαλεπήβολο όνειρό μας.
Πολλαπλασίασε τη δόξα των ανθρώπων σου.

Ένα από τα καλύτερη μέρη στον κόσμο
Το διάλεξαν οι πρόγονοί μας για εμάς,
Η δύναμή τους, το θάρρος τους
Εδώ και αιώνες μεταφέρονται από τον ένα στον άλλο.

Ρεφρέν

Όλα τα φορτία σου είναι πίσω,
Και ο ήλιος είναι πάνω από εσένα.
Εσύ – κομμάτι της δοξασμένης Ρωσίας,
Που είσαι στην καρδιά της είσαι ελεύθερη.

Ρεφρέν

Ενώ ζούμε – αιώνια
Η Γη θα είναι στην καρδιά μας.
Επίσης αιώνια θα είνα για μας
Ο ήλιος και ο ουρανός μαζί της πατρίδας μας.

Ρεφρέν

Στα ρωσικά

Στα αγγλικά 
Prosper and live, Adygea,
My dear beloved country.
Our peoples have warmed thee
By harmonious amity.

Chorus:
Oh sunny kray,
Republic – our rich soil.
Let us soar high,
𝄆 Republic, steadfast through toil,
'''Tis where our dreams shall fly. 𝄇

Chosen by our forebears
A wonderful place for us.
Courage, wisdom and strength
Given by fathers of Kavkaz.

Chorus

With a soul honoured and free,
That goeth along with Russia,
Thy sun floateth above thee,
Storms of hardships are washed away.

Chorus

Thy native sky and thy cornfields
Shall stay fore'er in our hearts
'Long as they live thus shall e'er be
Within our deeds and destiny.

Chorus

Παραπομπές 

Υμνος
Αντιγκεα
Βούτης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Βούτης αναφέρονται τα ακόλουθα 10 ή 11 πρόσωπα:

 Αθηναίος ήρωας, γενάρχης του γένους των Βουταδών. Ο βωμός του στο Ερεχθείο τον ταυτίζει με τον Ερεχθέα Ποσειδώνα, του οποίου αρχικώς πιστευόταν ότι ήταν γιος (Ησίοδος). Αργότερα θεωρήθηκε γιος του βασιλιά Πανδίονα και της Ζευξίππης, αδελφός του Ερεχθέα, της Πρόκνης και της Φιλομήλας. Ο Ερεχθέας κληρονόμησε από τον Πανδίονα τη βασιλεία, ενώ ο Βούτης την ιερατεία του Ποσειδώνα και της Πολιάδας Αθηνάς. Νυμφεύθηκε την κόρη του αδελφού του Ερεχθέα, τη Χθονία.
 Αργοναύτης, γιος του Τελέοντα, ο μόνος από τους Αργοναύτες που δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γοητεία των Σειρήνων και ρίχτηκε στη θάλασσα. Τον έσωσε τότε η θεά Αφροδίτη, που κατά την παράδοση γέννησε από τον Βούτη τον Έρυκα, ιδρυτή του ιερού της θεάς στο ομώνυμό του βουνό. Δεν αποκλείεται ο Βούτης αυτός να ταυτιζόταν αρχικώς με τον προηγούμενο Βούτη και να αποσχίσθηκε σε 2 ή και 3 πρόσωπα από μεταγενέστερους μύθους.
 Και άλλος Αργοναύτης, γιος αυτός του Αινέτη και αδελφός του Κεφάλου.
 Ο ένας από τους Παλλαντίδες. Μαζί με τον αδελφό του Κλύτο συνόδευσε στην Αίγινα τον Κέφαλο.
 Γιος του Βορέου, σύζυγος της Χθονίας (ταυτίζεται επομένως μερικώς με τον πρώτο Βούτη). Σκότωσε σε ενέδρα τον ετεροθαλή αδελφό του Λυκούργο και αναγκάσθηκε να καταφύγει στη Νάξο. Από εκεί έκανε πειρατικές επιδρομές. Σε μία από αυτές, συνάντησε τις Μαινάδες, που διέφυγαν προς τα βουνά ή έπεσαν στη θάλασσα. Ο Βούτης κατάφερε να πιάσει μόνο την Κορωνίδα (κατ' άλλους μία από τις Υάδες) και την ανάγκασε να γίνει σύζυγός του. Ο θεός Διόνυσος όμως άκουσε τις παρακλήσεις της Κορωνίδας και τιμώρησε τον Βούτη, που κυριεύθηκε από τρέλα (μανία) και έπεσε μέσα σε ένα πηγάδι. Τα στοιχεία αυτού του μύθου δείχνουν τη διονυσιακή του προέλευση.
 Ο πατέρας της Ιπποδαμείας (της συζύγου του Πειρίθου), αντί του Αδράστου που «θέλει» η επικρατέστερη εκδοχή.
 Πατέρας του βασιλιά της Μεσσήνης Πολυκάονα.
 Αργείος που συνόδευσε τον Τληπόλεμο όταν αυτός έφυγε εξόριστος από το Άργος. Μετά την αναχώρηση του Τληπολέμου από τη Ρόδο για τον Τρωικό Πόλεμο, ο Βούτης τον διαδέχθηκε στην ηγεμονία της Ρόδου.
 Γιος του Αμύκου, βασιλιά των Βεβρύκων. Πήρε μέρος στους αγώνες που τέλεσαν οι Τρώες προς τιμή του νεκρού Έκτορα.
 Ακόλουθος του Αγχίση.
 Μιλήσιος, γιος του Πολυνείκη και ολυμπιονίκης ο ίδιος.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Βουτης
Βουτης
Αρχαίοι Αργείοι
Αρχαίοι Μεσσήνιοι
Αργοναύτες
Μυθικοί βασιλείς της Ρόδου