joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ουασινγκτονία

Η ουασινγκτονία (Washingtonia) είναι γένος μονοκοτυλήδονων φυτών που ανήκει στην οικογένεια της φοινικιάς, τα αρεκοειδή (Arecaceae). Είναι ιθαγενές των νοτιοδυτικών ΗΠΑ (νότια Καλιφόρνια και νοτιοδυτική Αριζόνα) και του βορειοδυτικού Μεξικού. Διαδόθηκε όμως από τον άνθρωπο και φυτεύεται ως καλλωπιστικό σε όλες τις νότιες ΗΠΑ, τη Μέση Ανατολή, τη νότια Ευρώπη, αλλά και τη Βόρεια Αφρική. Σε όλες αυτές τις χώρες έχει υβριδισθεί σε μεγάλο βαθμό.

Η ονομασία του γένους δόθηκε από τον Γερμανό βοτανολόγο Χέρμαν φον Βέντλαντ το 1879 προς τιμή του Γεωργίου Ουάσινγκτον. Το 1854 η ίδια ονομασία είχε δοθεί από τον Winslow στο γένος των υψηλότερων δένδρων της Γης, το σεκοϊάδενδρο, αλλά απορρίφθηκε, ενώ το 1900 δόθηκε από τους J.M. Coult. & Rose σε ένα γένος σκιαδοφόρων, αλλά δεν επεκράτησε.

Περιγραφή
Οι ουασινγκτονίες έχουν φύλλωμα σε σχήμα βεντάλιας (χαρακτηριστικό της υποοικογένειας των κορυφοειδών, στην οποία ανήκουν), με τα σύνθετα φύλλα τους να καταλήγουν σε στρογγυλευμένη βεντάλια αποτελούμενη από πολλά φυλλίδια. Τα άνθη εκφύονται σε πυκνή ταξιανθία, με τους καρπούς να ωριμάζουν σε μικρές καφέ έως μαύρες δρύπες διαμέτρου 6 έως 10 χιλιοστόμετρων, οι οποίες έχουν ένα λεπτό στρώμα γλυκιάς σάρκας πάνω από τον μοναδικό σπόρο.

Ο καρπός τρώγεται, με αναφερόμενη την κατανάλωσή του από Ινδιάνους των σχετικών περιοχών. Τα πουλιά επίσης τρώνε τον καρπό της ουασινγκτονίας και διαδίδουν έτσι τους σπόρους της με τα περιττώματά τους, ενώ και μερικές κάμπιες τρώνε από την ουασινγκτονία, όπως η κάμπια του είδους Paysandisia archon.

Τα είδη της ουασινγκτονίας φυτεύονται και καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά δέντρα στις νότιες ΗΠΑ (μέχρι και νότιες περιοχές της Βόρειας Καρολίνας), στις χώρες της Μεσογείου (και την Ελλάδα), σε μέρη της Αυστραλίας και στην υπήνεμη πλευρά των νήσων της Χαβάης.

Είδη
Υπάρχουν δύο βασικά είδη του φυτού: η Washingtonia robusta και η Washingtonia filifera, καθώς και το διαδεδομένο υβρίδιό τους, η Washingtonia filibusta.

Washingtonia robusta 
Είναι γνωστή και ως ουασινγκτονία της Καλιφόρνιας ή «βόρεια ουασινγκτονία» ή «φοινικιά-βεντάλια της ερήμου» (desert fan palm). Φθάνει σε ύψος μέχρι 23 μέτρα, με φυλλίδια μήκους έως και 2 μέτρων, και ταξιανθίες μήκους έως και 5 μέτρων. Τα άνθη είναι λευκά και ο καρπός έχει ωοειδές σχήμα. Φύεται στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ και ελάχιστα στο βορειοδυτικό άκρο του Μεξικού.

Washingtonia filifera 
Είναι γνωστή και ως μεξικανική ουασινγκτονία ή «νότια ουασινγκτονία». Φθάνει σε ύψος μέχρι 25 μέτρα, ενώ έχει μικρότερα φύλλα από το άλλο είδος, φυλλίδια μήκους έως ενός μέτρου και ταξιανθίες μήκους έως και 3 μέτρων. Τα άνθη είναι υπόλευκα με ρόδινη απόχρωση και ο καρπός έχει σφαιρικό σχήμα. Φύεται στο βορειοδυτικό Μεξικό].

Εικονοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής: Washingtonia
 Washingtonia filifera, ανάτυπο από το περιοδικό Principes, τόμος 34 (νο. 4), 1990, σσ. 177-180

Αρεκοειδή
Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής
Μάχη της Αγχιάλου (708)

Η μάχη της Αγχιάλου () έγινε το 708 κοντά στην Αγχίαλο, τη σημερινή Πομόριε της Βουλγαρίας.

Οι απαρχές της σύγκρουσης 
Το 705 ο Βούλγαρος χαν Τέρβελ βοήθησε τον πρώην Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β΄ να ανακτήσει τον θρόνο του μετά από 10 χρόνια εξορίας. Για να δείξει την ευγνωμοσύνη του, ο Ιουστινιανός Β΄ έδωσε στους Βουλγάρους μία τεράστια ποσότητα χρυσού, ασημιού και μεταξιού, καθώς και την περιοχή «Ζαγόρε», που βρίσκεται ανάμεσα στη Στάρα Ζαγόρα, το Σλίβεν και τον Εύξεινο Πόντο. Τρία χρόνια αργότερα, ο Ιουστινιανός Β´ θεώρησε τον εαυτό του αρκετά δυνατό για να εισβάλει στη Βουλγαρία και να αποκαταστήσει την κυριαρχία του σε αυτά τα εδάφη.

Η μάχη 
Οι Ρωμαίοι έφτασαν στο φρούριο της Αγχιάλου και στρατοπέδευσαν εκεί, αγνοώντας το γεγονός ότι ο Βουλγαρικός στρατός βρισκόταν στην περιοχή. Ενώ οι εισβολείς μάζευαν τρόφιμα, ο Τέρβελ και το ιππικό του επιτέθηκαν στα πιο απομακρυσμένα Ρωμαϊκά στρατεύματα, ενώ την ίδια στιγμή το πεζικό επιτέθηκε στο στρατόπεδο.

Οι Ρωμαίοι αιφνιδιάστηκαν και περιήλθαν σε σύγχυση. Οι περισσότεροι από αυτούς χάθηκαν στη μάχη ή αιχμαλωτίστηκαν, καθώς και πολλά άλογα και όπλα. Ο Αυτοκράτορας ήταν ένας από τους ελάχιστους, που κατάφεραν να φτάσουν στο φρούριο και να διαφύγουν στην Κωνσταντινούπολη με ένα πλοίο.

Mετέπειτα 
Οι Βούλγαροι εξασφάλισαν τα νέα εδαφικά κέρδη για αιώνες. Το 711, όταν μία ταραχή και μία απόπειρα πραξικοπήματος ανάγκασαν τον Ιουστινιανό Β΄ να ζητήσει πάλι βοήθεια, ο Τέρβελ του έδωσε μόνο 3.000 στρατιώτες, οι οποίοι μετά από πολλές αψιμαχίες έλαβαν ασφαλή διέλευση στη Βουλγαρία από τον νέο Αυτοκράτορα, ο οποίος εκτέλεσε τον Ιουστινιανό Β΄.

Πηγές 
 Атанас Пейчев и колектив, 1300 χρόνια σε стража, Военно издателство, София 1984.
 Йордан Андреев, Милчо Лалков, Българските ханове и царе, Велико Търново, 1996.

Στρατιωτική ιστορία της Βουλγαρίας
Αγχίαλος
Ηράκλεια Κύβιστρα

Η Ηράκλεια Κύβιστρα (), ή απλά Ηράκλεια (Ἡράκλεια), ήταν μία πόλη της αρχαίας Καππαδοκίας, βορειοδυτικά της Κιλικίας, κοντά στα Κύβιστρα. Βρίσκεται κοντά στο σύγχρονο Ερεγλί στην επαρχία Ικόνιο (Konya) της σημερινής Τουρκίας. 

Είχε κάποια σημασία στους Ελληνιστικούς χρόνους λόγω της θέσης της κοντά στο σημείο, όπου ο δρόμος προς τις Κιλίκιες Πύλες εισέρχεται στους λόφους. Βρισκόταν στον δρόμο των στρατευμάτων και λεηλατήθηκε πολλές φορές από τους Άραβες εισβολείς της Μ. Ασίας: καταλήφθηκε από τον Μασλαμά μετά την Πολιορκία των Τυάνων, από τον Χαρουν αλ-Ρασίντ στην εισβολή του 806 και τον αλ-Μαμούν το 832).

Περίπου 12 χιλιόμετρα νότια της Ηράκλειας βρίσκεται το ανάγλυφο Ιβρίζ των Χετταίων.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος αρχαίων ελληνικών πόλεων
 Κύβιστρα

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Heraclea". Encyclopædia Britannica. Vol. 13 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 308.

Παραπομπές σε πηγές
 
 
Οικισμοί στην Αρχαία Καππαδοκία
Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Μινώα

Μινώα ήταν το όνομα πολλών πόλεων λιμανιών της Εποχής του Χαλκού στις ακτές των νησιών του Αιγαίου (Κρήτη, Πάρος, Σίφνος, Αμοργός) και στην Κέρκυρα, καθώς και στη νησί της Σικελίας.  Υπήρχε επίσης μία Μινώα στη Γάζα, της οποίου το όνομα ήταν μεταγενέστερη εισαγωγή, που έφεραν οι Φιλισταίοι το 1200 π.Χ..  Φαίνεται ότι οι οικισμοί με το όνομα Μινώα προορίζοντο να υποστηρίξουν μία θαλασσοκρατορία δηλ. μία αυτοκρατορία με βάση τη θάλασσα. Ο Αυστριακός ιστορικός Φριτς Σάχερμαγιερ βρήκε στοιχεία γι' αυτό στο όνομα ενός οικισμού στο νησί της Λακωνίας που σήμερα ονομάζεται Μονεμβασιά, και για το μικρό νησί έξω από το λιμάνι των Μεγάρων στην Ελλάδα.  

Η αρχική σημασία της λέξης παραμένει άγνωστη. Η ρίζα του min-, συνδέεται με μία ομάδα αιγαιοπελαγίτικων γλωσσών, που εμφανίζονται αλλού σε τοπωνύμια όπως η Mίνια και η Mινασσός, καθώς και στο όνομα των Mινυών, μίας αυτόχθονης ομάδας που κατοικούσε στην περιοχή του Αιγαίου.  Μπορεί να υπάρχει σύνδεση με τον μυθικό βασιλιά της Κρήτης Μίνωα που έζησε κατά την Εποχή του Χαλκού, όταν ο Μινωικός πολιτισμός άκμασε στην Κρήτη και στα νησιά του Αιγαίου μεταξύ 2000–1470 π.Χ. Οι κάτοικοι της Κρήτης ονομάστηκαν Μινωίτες από τον Άρθουρ Έβανς, από το όνομα του θρυλικού βασιλιά, και ο πολιτισμός τους Μινωικός. 

Φαίνεται ότι οι Μινωίτες ταξίδεψαν από την Κρήτη προς την Αίγυπτο, τη Συρία και το Μαρί του Ευφράτη, στη Μικρά Ασία (Ανατολία) και στον Εύξεινο Πόντο μέσω των νησιών του Αιγαίου  και στα δυτικά μέχρι τις Λιπάριες νήσους (Νησιά του Αιόλου) στα βόρεια. της Σικελίας.  Όμως περί το 1600 π.Χ. οι ανερχόμενοι Μυκηναίοι κέρδισαν τις διαδρομές προς την Ιταλία και τη Μ. Ασία. Ακολούθησαν την ίδια παράδοση με την ίδρυση ή χρήση εμπορικών και υποστηρικτικών οικισμών στις ακτές της Μεσογείου.

Δείτε επίσης 
 Μίνωας
 Ηράκλεια Μινώα
 Ελ Μίνα
 Αλ Μίνα

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Μινωική γεωγραφία
Άγιος Δονάτος Θεσπρωτίας

Ο  Άγιος Δονάτος είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραμυθιάς, του δήμου Σουλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια  Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. 
Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Σαμέτια.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Δονάτος είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας, στους βορειοανατολικούς πρόποδες των ορέων Παραμυθιάς. Βρίσκεται ακριβώς βόρεια της Παραμυθιάς, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 320. Aπέχει 37 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. της Ηγουμενίτσας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 ως  Σαμέτια και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παραμυθιάς του νομού Ιωαννίνων. Το 1927 μετονομάστηκε σε Άγιος Δονάτος και το 1937 εντάχθηκε στον νομό Θεσπρωτίας. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραμυθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σουλίου.

Αξιοθέατα
Το εκκλησάκι του Αγίου Δονάτου, διαστάσεων 6,5 Χ 9 μ., κτισμένο στα ερείπια  παλαιότερου ναού στον οποίο, το 1454, είχαν φυλαχθεί τα Ιερά Σκηνώματα των Αγίων Σπυρίδωνα και Αγίας Θεοδώρας, ως ενδιάμεσος σταθμός από την Κωνσταντινούπολη προς την Κέρκυρα και πριν μεταφερθούν στον Ναό της Παναγίας στην Παραμυθιά.
Η εκκλησία του Αγίιου Αναστασίου, στη νοτιοανατολική είσοδο του χωριού
Το εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής, στη νοτιοδυτική είσοδο του χωριού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Δήμος Σουλίου
Νταν Πίτερσον

Ο Νταν Πίτερσον (Daniel Lowell Peterson, γενν. Evanston, Ιλινόι, 9 Ιανουαρίου 1936, προσωνύμιο «The Coach») είναι Αμερικανός βραβευμένος  πρώην προπονητής μπάσκετ από τις πλέον αναγνωρίσιμες μορφές αθλήματος παγκοσμίως. Το όνομά του συνδέθηκε, κυρίως με την Ιταλική ομάδα Ολίμπια Μιλάνο, της οποίας υπήρξε τεχνικός επί σειρά ετών (1979 – 1987, 2011) και με την οποία κέρδισε το τρόπαιο της Ευρωλίγκα (1987). Εργάσθηκε, ακόμη, στην Βίρτους Μπολόνια (1973-1979), ενώ τη διετία 1971-1973 ήταν προπονητής της Εθνικής Ομάδας της Χιλής. Τα τελευταία χρόνια απασχολήθηκε ως σχολιαστής αγώνων μπάσκετ και wrestling (κατς) για Ιταλικά τηλεοπτικά κανάλια.

Παραπομπές 

Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης
Φθόγγος

ο ήχος που παράγεται όταν πάλλονται οι ανθρώπινες φωνητικές χορδές. Με τους φθόγγους ασχολείται η φωνητική. Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι να μελετήσεις έναν φθόγγο (αρθρωτική φωνητική, ακουστική φωνητική, αντιληπτική φωνητική κ.α). Οι φθόγγοι δεν έχουν κάποια σημασία, αντιθέτως, η ελάχιστη μονάδα που έχει σημασία είναι το μόρφημα.

Ένας φθόγγος με αυξημένη λειτουργική βαρύτητα στο σύστημα της Ελληνικής είναι το φώνημα.
Κύπελλο υδατοσφαίρισης ανδρών 2022

Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών της περιόδου 2021-22 διεξάγεται με τη συμμετοχή των 16 ομάδων της Α1 κατηγορίας.  Τον τίτλο κατέκτησε ο Ολυμπιακός για 23η φορά στην ιστορία του.

Α' Φάση

Προημιτελικοί 

Οι νικήτριες ομάδες προκρίνονται στο F4 της διοργάνωσης (15-16 Απριλίου).

Φάιναλ φορ

Ημιτελικοί

Τελικός

Κατάταξη
 : Κυπελλούχος Ελλάδος 2022
  Ν.Ο. Βουλιαγμένης
  Α.Ε.Κ. και  Υδραϊκός Ν.Ο.

Παραπομπές 

2022
Υδατοσφαίριση το 2021
Υδατοσφαίριση το 2022
Κύπελλο υδατοσφαίρισης γυναικών 2022

Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο γυναικών της περιόδου 2021-22 διεξήχθη με τη συμμετοχή των οκτώ πρώτων ομάδων της κατάταξης του Α' γύρου της Α1 κατηγορίας.  Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 4η φορά στην ιστορία του.

Προημιτελικοί, διπλοί αγώνες

Α' αγώνες

Β' αγώνες

Φάιναλ φορ

Ημιτελικοί

Τελικός

Παραπομπές 

Υδατοσφαίριση στην Ελλάδα
Υδατοσφαίριση το 2021
Υδατοσφαίριση το 2022
Πίτερ Μπάιερς

Ο Πίτερ Μπάιερς (Peter Byers, γεννήθηκε 20 Οκτωβρίου 1984) είναι ποδοσφαιριστής από την Αντίγκουα και Μπαρμπούντα που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών με 90 και τερμάτων με 44 της εθνικής ομάδας της χώρας του.

Δείτε επίσης

 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές

Ποδοσφαιριστές  από την Αντίγκουα και Μπαρμπούντα 
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μόντρεαλ Ίμπακτ
Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ
Άγιος Ελευθέριος Κεφαλονιάς

Ο Άγιος Ελευθέριος είναι οικισμός της Κεφαλονιάς. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα Ομαλών, του δήμου Αργοστολίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αλλά και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κραναίας του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Ελευθέριος είναι ακατοίκητος -σύμφωνα με τις τελευταίες απογραφές- ορεινός οικισμός της κεντρικής Κεφαλονιάς. Βρίσκεται ψηλά στο οροπέδιο Ομαλών, στις νοτιοδυτικές κλιτύς της κορυφής «Γιουπάρι» ή «Ρούδι» (1.125 μ) στον βόρειο Αίνο, ανατολικά των Βαλσαμάτων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 1.000. Απέχει 18 χλμ. περίπου Α. του Αργοστολίου.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βαλσαμάτων. Το 1973 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βαλσαμάτων και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ομαλών. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ομαλών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργοστολίου.

Αξιοθέατα
Το Αστεροσκοπείο «Εύδοξος» στον δρόμο που οδηγεί στις ψηλές κορυφές του Αίνου. Έχει εγκατεστημένα ρομποτικά τηλεσκόπια, όπως το διαμέτρου 0.6 μ. ρομποτικό τηλεσκόπιο «Ανδρέας Μιχαλιτσιάνος», τo πρώτο προηγμένο αυτόνομο και διαδικτυακά προσβάσιμο αστεροσκοπείο της Ελλάδας αφιερωμένο στην υλοποίηση νέων αντιλήψεων και προοπτικών τηλεέρευνας, τηλεδιδασκαλίας καί τηλεεργαστηριακής εκπαίδευσης. 
Στην ίδια θέση με το Αστεροσκοπείο υπάρχουν οι παλιές, εγκαταλειμμένες εγκαταστάσεις ραντάρ πρώην νατοϊκής βάσης, ενός έργου που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε μεταξύ 1956-60.
Το εκκλησάκι του Αγίου Ελευθερίου, στον δρόμο προς το Αστεροσκοπείο, με πανηγύρι που γίνεται κατά τη διάρκεια του χειμώνα
Από το διάσελο του Αγίου Ελευθερίου ξεκινάνε πεζοπορικές διαδρομές προς τις ψηλές κορυφές του Αίνου

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Χάρτες «ROAD» (Κεφαλονιά-Ιθάκη 1:70.000)
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://vlahatasamis.blogspot.com/2011/10/blog-post_7830.html
https://www.youtube.com/watch?v=TNAl2pPvGxY

Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Βουλευτικές εκλογές στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου 2022

Στις 23 Ιανουαρίου 2022 διεξήχθησαν πρόωρες βουλευτικές εκλογές στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, για να εκλεγούν τα 50 μέλη της Συνέλευσης της Δημοκρατίας.

Πέντε κόμματα πέρασαν το εκλογικό όριο (5%) και μπήκαν στη Συνέλευση. Το Κόμμα Εθνικής Ενότητας του Φαΐζ Σουτσούογλου ήρθε πρώτο, κερδίζοντας τις 24 από τις 50 έδρες.

Μετά τις εκλογές, το Κόμμα Εθνικής Ενότητας, το Δημοκρατικό Κόμμα και το Κόμμα Αναγέννηση σχημάτισαν κυβέρνηση συνεργασίας με Πρωθυπουργό τον Φαΐζ Σουτσούογλου. Στις 3 Μαρτίου 2022 η Συνέλευση έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση με 29 ψήφους υπέρ και 20 κατά. Στη συνεδρίαση της 7ης Μαρτίου 2022 ο Ζόρλου Τόρε εξελέγη Πρόεδρος της Συνέλευσης με 27 ψήφους υπέρ και 21 κατά.

Ιστορικό 
Η πρόωρη διεξαγωγή των εκλογών προγραμματίστηκε όταν ο πρώην Πρωθυπουργός Έρσαν Σανέρ υπέβαλλε την παραίτηση της κυβέρνησής του επειδή έχασε την πλειοψηφία στη Συνέλευση, τον Οκτώβριο του 2021. Στις 5 Νοεμβρίου 2021 ο Φαΐζ Σουτσούογλου, ο νέος αρχηγός του Κόμματος Εθνικής Ενότητας, ανέλαβε καθήκοντα ως προσωρινός Πρωθυπουργός της υπηρεσιακής κυβέρνησης, μέχρι τις νέες εκλογές.

Εκλογικό σύστημα 
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας κύπρου, η Συνέλευση της Δημοκρατίας αποτελείται από 50 μέλη, τα οποία εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση από 6 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Το εκλογικό όριο για να μπει ένα κόμμα στη Συνέλευση είναι 5% των ψήφων. Οι εκλογείς μπορούν να ψηφίσουν με διάφορους τρόπους:

 με σταυρό προτίμησης σε ένα κόμμα με όλους τους υποψηφίους του
 με σταυρούς προτίμησης σε συγκεκριμένους υποψήφιους ενός κόμματος (ο αριθμός υποψηφίων που θα ψηφίσουν πρέπει να ισούται με τον αριθμό εδρών της περιφέρειας). 
 μικτά, με σταυρούς προτίμησης σε υποψήφιους διαφορετικών κομμάτων και ανεξάρτητων πολιτικών (θα πρέπει να ψηφίσουν 24–50 υποψήφιους)

Αποτελέσματα

Στατιστικά εκλογών

Παραπομπές 

ΤΔΒΚ
Εκλογές στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου
Άγιος Ελισσαίος Λακωνίας

Ο Άγιος Ελισσαίος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παντανάσσης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βοιών, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Ελισσαίος είναι ημιορεινός οικισμός στη ΝΑ. Λακωνία, προς την πλευρά του Λακωνικού κόλπου, κοντά στην επαρχιακή οδό Μονεμβασιάς-Νεαπόλεως και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Απέχει 123 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παντανάσσης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παντανάσσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοιών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βοιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασιάς.

Μεταλλεία
Στο μικρό βουνό  (521 μ.) κοντά στον οικισμό υπήρχαν μεταλλεύματα σιδήρου, (λειμωνίτης, αιματίτης, σιδηρίτης) γνωστά από την αρχαία εποχή (αρχαία Σπάρτη), όπως διαπιστώθηκε από ορυκτολογικές έρευνες και εργαστηριακές αναλύσεις. Στις πλαγιές του είχαν ανοιχθεί, στις αρχές του 20ού αιώνα, στοές ορυχείων εταιρείας γερμανικών συμφερόντων από τον μεταλλειολόγο Georg Gromman. Από τα μεταλλεία είχε κατασκευαστεί σιδηροδρομική γραμμή που έφθανε στη θάλασσα και είχε κατασκευαστεί σιδερένια εναέρια προβλήτα, η Γερμανική Σκάλα). Λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, το 1938 τα μεταλλεία εγκαταλείφθηκαν, η σιδηροδρομική γραμμή λεηλατήθηκε από τους ντόπιους, καθώς χρειάζονταν ξύλα και ράγες. Σήμερα, οι σιδηροσπηλιές και η σκάλα παραμένουν, αλλά λόγω της εγκατάλειψης παρουσιάζουν σημάδια κατάρρευσης.

Αξιοθέατα
Το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, χωμένο μέσα σε βράχο, ανατολικά του οικισμού
Η παραλία «Πλατανιστός», στον Λακωνικό κόλπο, νοτιοδυτικά του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 https://www.spartorama.gr/articles/48812/print/

Χωριά του νομού Λακωνίας
Δήμος Μονεμβασιάς
Σότζο μάνγκα

Σότζο μάνγκα - (ιαπωνικά: 少女漫画), (κατά Χέπμπορν: shojo ή shoujo) ονομάζονται τόσο στην Ιαπωνία όσο και στο δυτικό κόσμο, μάνγκα που απευθύνονται σε νεαρά κορίτσια, από 12 ως 18 ετών περίπου. Η θεματολογία του ποικίλλει καλύπτοντας όλα τα είδη μυθιστορίας, από ιστορικά δράματα μέχρι και επιστημονικής φαντασίας έχοντας σαν σημαντικό και πρωτεύουν στοιχείο της υπόθεσης, ρομαντικές εφηβικές περιπέτειες και έρωτες. Τυπικό παράδειγμα του είδους και από τα πιο δημοφιλή σότζο μάνγκα είναι το "Bishōjo Senshi Sērā Mūn" (Sailor Moon).

Ιστορική αναδρομή
Το είδος των σότζο μάνγκα γνώρισε ιδιαίτερη ανάπτυξη στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, όταν και η θέση των γυναικών στη κοινωνία, αναβαθμίστηκε αρκετά.  Ήδη όμως, από τις αρχές του 20ου αιώνα, (1902) εμφανίστηκαν τα πρώτα μάνγκα περιοδικά για κορίτσια, όπως το  "Shōjo Sekai" («Ο κόσμος των κοριτσιών») και το "Shōjo no Tomo" («Η φίλη των κοριτσιών»). Από τότε καθιερώθηκε και η εικονογράφηση  μεγάλων ματιών, σημαντικό και ξεχωριστό χαρακτηριστικό του είδους. Καλλιτέχνες όπως ο Jun'ichi Nakahara  και Macoto Takahashi δημιούργησαν κορίτσια με μεγάλα μάτια αλλά και γενικά τυποποίησαν την αισθητική του είδους.

Παραπομπές

Πηγές
 "International Perspectives on Shojo and Shojo Manga - The Influence of Girl Culture" .Συλλογικό έργο, επιμέλεια : Masami Toku, 2015, εκδ. "Routledge".
Άνσελμος Α΄ Μεδιολάνων

Ο Άνσελμος Α΄ (ιταλικά : Anselmo Ι, Μιλάνο, ... - 11 Μαΐου 818) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 813 έως το 818. Τιμάται ως Άγιος από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Βιογραφία 
Διορίστηκε αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου τον Φεβρουάριο του 813 μετά το θάνατο του προκατόχου του, Οντελπέρτο.

Ο βασιλιάς των Λομβαρδών Βερνάρδος, το φθινόπωρο του 817 τάχθηκε ενάντια στον θείο του Λουδοβίκο, ενώ μαζί του προστέθηκαν ο επίσκοπος της Κρεμόνας Βαλφρέντο (ή Βολοντόλφο) και επίσης ο Μιλανέζος αρχιεπίσκοπος Άνσελμος. Ο Βερνάδος, ωστόσο βλέποντας την ήττα, παραδόθηκε στα χέρια των αντιπάλων του όπου καταδικάστηκε σε θάνατο το 818 και λίγο αργότερα συγκλήθηκε σύνοδος που καθαίρεσε κιεξόρισε τους επισκόπους Βαλφράντο και Ανσέλμο ταυτόχρονα. 

Ο αρχιεπίσκοπος του Μεδιολάνου πέθανε εξόριστος στις 11 Μαΐου 818, λέγεται, από πόνο αφού νικήθηκε σε μια προσπάθεια να υπερασπιστεί τις αξίες της Εκκλησίας του και γι' αυτό αγιάστηκε. Τάφηκε στη βασιλική του Αγίου Αμβροσίου.
 

}}

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Gaetano Moroni, Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica, Tip. Emiliana, Venezia, 1879
 Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, Dizionario Biografico degli Italiani, Istituto della Enciclopedia italiana, Milano, 1960
 Giorgio Giulini, Memorie spettanti alla storia, al governo e alla descrizione della città e campagna di Milano ne' secoli bassi, Milano, vol. I, 1854.

Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Ντανιίλ Μεντβέντεφ

Ο Ντανιίλ Σεργκέγιεβιτς Μεντβέντεφ ( ; γεν. 11 Φεβρουαρίου 1996) είναι Ρώσος επαγγελματίας αντισφαιριστής, νο 4 στην παγκόσμια κατάταξη. Έχει καταφέρει να ανέλθει μέχρι και στο νούμερο 1 στην παγκόσμια κατάταξη της Ένωσης Επαγγελματιών Τένις (ATP) , κάτι που το πέτυχε για πρώτη φορά στις 15 Μαρτίου 2021, και έχει κερδίσει 14 τίτλους ATP Tour στο μονό. O μεγαλύτερος τίτλος του είναι το  Αμερικανικό Όπεν του 2021. Έχει κατακτήσει επίσης τα ATP Finals το 2020 και με τη νίκη του εκείνη  ο Μεντβέντεφ έγινε ο πρώτος και μοναδικός παίκτης που νίκησε τους 3 κορυφαίους παίκτες της κατάταξης στον κόσμο στην πορεία για τον τίτλο του πρωταθλήματος στο τέλος της χρονιάς. Ο Μεντβέντεφ ήταν επίσης φιναλίστ σε 3 Γκραν Σλάμ· στο Αμερικανικό Όπεν το 2019 και στο Αυστραλιανό Όπεν το 2021 και το 2022. Με την κατάκτηση του US Open του 2021 ο Μεντβέντεφ έγινε μόλις ο τρίτος παίκτης από την Ρωσία, μετά τους Γεβγκένι Καφέλνικοφ και Μάρατ Σάφιν, με τουλάχιστον μια κατάκτηση στα Grand Slam. . Έχει κερδίσει επίσης 4 τίτλους της σειράς ATP Masters 1000. 

Ο Μεντβέντεφ έκανε το ντεμπούτο του στην κύρια κλήρωση στο ATP στο διπλό του Κυπέλλου Κρεμλίνου 2015 . Το 2016, ο Μεντβέντεφ κέρδισε τον πρώτο του αγώνα σινγκλ στο Ricoh Open του 2016. Την επόμενη χρονιά, συμμετείχε σε Γκραν Σλαμ για πρώτη φορά στο Γουίμπλετον, όπου νίκησε το Νο. 3 του κόσμου Σταν Βαβρίνκα. Το 2018, ο Μεντβέντεφ κέρδισε τους πρώτους του τίτλους ATP στο Σίδνεϊ και στο Γουίνστον-Σάλεμ και τον πρώτο του τίτλο στο ATP 500 στο Τόκιο. Αύξησε την απόδοσή του το 2019, κάνοντας το ντεμπούτο του στους κορυφαίους 10 στο Γουίμπλετον και φτάνοντας σε έξι διαδοχικούς τελικούς τουρνουά, συμπεριλαμβανομένου του τελικού του Αμερικανικού Όπεν. Ο Μεντβέντεφ είναι ένας από τους δύο μόνο ενεργούς παίκτες εκτός των Μεγάλων Τριών με τέσσερις τίτλους Masters 1000 (ο άλλος είναι ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ).

Ο Μεντβέντεφ είναι αμυντικός παίκτης που αγωνίζεται στη βασική γραμμή και βασίζεται στο καθρέπτισμα του παιχνιδιού του αντιπάλου του.  Το στυλ παιχνιδιού του ενσωματώνει δυνατές επιστροφές, όσο το δυνατόν λιγότερα λάθη και απρόβλεπτο παίξιμο.

Παραπομπές 

Ρώσοι αθλητές της αντισφαίρισης
Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Γοδεφρείδος του Ωλναί

Ο Γοδεφρείδος του Ωλναί, γαλλ.: Geoffrey of Aulnay (απεβ. λίγο μετά το 1297) ήταν βαρόνος της Αρκαδίας στο πριγκιπάτο της Αχαΐας στα τέλη του 13ου αι.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Βιλαίν Α΄ πρώτου βαρώνου της Αρκαδίας. Όταν ο Βιλαίν απεβίωσε περί το 1269, τα εδάφη του μοιράστηκαν στους δύο γιους του, τον Γοδεφρείδο και τον Eράρ Α΄. 

Ο Εράρ Α΄ αιχμαλωτίστηκε από τους Βυζαντινούς κατά τη διάρκεια των αψιμαχιών με τον Μυστρά, τη Βυζαντινή επαρχία στον νοτιοανατολικό Μορέα, κάπου γύρω στο 1279, και πιθανότατα απεβίωσε αιχμάλωτος.  Αδιαφορώντας για τις διατάξεις της διαθήκης του Eράρ, οι βάιλοι των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης κατάσχεσαν τα εδάφη· τελικά ο Γοδεφρείδος κατάφερε να ανακτήσει το μισό της βαρονίας του Εράρ Α΄ το 1293.

Το 1292 ή το 1293, ο Γοδεφρείδος πήγε σε διπλωματική αποστολή στη Βυζαντινή Αυλή της Κωνσταντινούπολης μαζί με τον Ιωάννη Σωντερόν, προκειμένου να ανακτήσει το φρούριο της Καλαμάτας, το οποίο λίγο πριν είχε καταληφθεί από ντόπιους Σλάβους και είχε παραδοθεί στον Βυζαντινό κυβερνήτη του Μυστρά. Η πρεσβεία κατόρθωσε να λάβει προφορική υπόσχεση, μόνο χάρη στη μεσολάβηση του πρεσβευτή της Νάπολης στην Κωνσταντινούπολη. Πράγματι, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας επέμενε να παραδοθεί το κάστρο στον Γοδεφρείδο και όχι στον πρίγκιπα της Αχαΐας. Ταυτόχρονα όμως ο Αυτοκράτορας έστειλε εντολή στον τοπικό του κυβερνήτη να αρνηθεί να παραδώσει το κάστρο. Τελικά η Καλαμάτα παραδόθηκε στο πριγκιπάτο της Αχαΐας με την παρέμβαση ενός τοπικού Έλληνα άρχοντα, του Σγουρομάλλη. 

Ο Γοδεφρείδος απεβίωσε λίγο μετά το 1297, και τον διαδέχθηκε ο γιος του.

Οικογένεια 
Ο Γοδεφρείδος είχε έναν γιο, τον:
 Βιλαίν Β΄, ο οποίος νυμφεύτηκε την Ελένη ντε Μπρυγιέρ, κυρία της Μόραινας και της Λισαρέας, κόρη του Γοδεφρείδου Β΄ κυρίου της Μόραινας.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d'Achaïe [The Frankish Morea. Historical, Topographic and Archaeological Studies on the Principality of Achaea] (in French). Paris: De Boccard. OCLC 869621129.
Ένγκιλμπερτ του Λήντερκερκε

Ο Ένγκελμπερτ, γερμ.: Engilbert of Liederkerque,' (άκμασε 1289-1305) ήταν Φλαμανδός ιππότης (από το Λήντερκερκε).

Βιογραφία 
Ο Ένγκελμπερτ μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Βάλτερ, συνόδευσαν τον θείο τους Φλωρέντιο στην Πελοπόννησο (Mορέα), μετά την ανακήρυξη του Φλωρέντιου ως πρίγκιπα της Αχαΐας το 1289 (ήταν ο 2ος σύζυγος της Ισαβέλλας Α΄ Βιλλεαρδουίνης).  Εκεί, ο Ένγκιλμπερτ νυμφεύτηκε μία κόρη του Ριχάρδου Α΄ Ορσίνι, παλατινού κόμη της Κεφαλλονιάς και της Ζακύνθου. Το 1294, μετά το τέλος του Ιωάννη του Σωντερόν, που ήταν κουνιάδος του (ως σύζυγος άλλης κόρης του Ριχάρδου Α΄), ο Ένγκιλμπερτ τον διαδέχθηκε ως μεγάλος Κοντόσταυλος της Αχαΐας. 

Ο Ένγκιλμπερτ αναφέρεται μόνο σποραδικά στις πηγές: α) το 1297, όταν συνόδευσε την πριγκίπισσα Ισαβέλλα Α΄ Βιλλεαρδουίνη στο Νέσι κοντά στην Καλαμάτα  β) το 1301 μεταξύ των βαρόνων του Moρεότε που επικύρωσαν την ανακήρυξη του Φιλίππου της Σαβοΐας ως πρίγκιπα (3ου συζύγου της Ισαβέλλας Α΄ Βιλλεαρδουίνης).  γ) στις αρχές του 1304 ως ένας από τους μάρτυρες του γάμου του Ιωάννη Α΄ Ορσίνι με τη Μαρία Κομνηνή Δούκαινα,  δ) στην πράξη της δωρεάς των φρουρίων της Καρύταινας και του Αρακλόβου στην κόρη της Ισαβέλλας Α΄, τη Ματθίλδη του Αινώ.  και τελικά ε) σε μία πράξη του Δεκεμβρίου 1305 που υπογράφηκε στη Θήβα.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε μία κόρη του Ριχάρδου Α΄Ορσίνι παλατινού κόμη της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές
Αδελαΐδα της Βραβάντης

Η Αδελαΐδα της Βραβάντης, επίσης γνωστή ως Αλίκη του Λουβέν, γαλλ.: Adelaide de Brabant,  Alix of Louvain, (γενν. π. 1190 - 1265) από τον Οίκο των Ρέγκιναρ, ήταν κόμισσα της Βουλώνης από το 1262 έως το 1265, η τρίτη διαδοχικά.

Βιογραφία 
Ήταν κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης και της Ματθίλδης του Οίκου της Λωρραίνης, κόρης του Ματθαίου κόμη της Βουλώνης. 

Το 1259 η εξαδέλφη της Mατθίλδη Β΄ των Νταμμαρτέν κόμισσα της Βουλώνης απεβίωσε και η Αδελαΐδα ήταν από τους διεκδικητές τής πλούσιας κομητείας της Βουλώνης, σε αντιπαράθεση με τον Ερρίκο Γ΄ των Ρέγκιναρ δούκα της Βραβάντης (ανιψιό της), με την Ιωάννα των Νταμαρτέν κόμισσα του Ποντιέ (εξαδέλφη της κόμισσας) και με τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας (ανιψιό του πρώτου συζύγου της Ματθίλδης). Τελικά η Συνέλευση του Παρισιού αποφάσισε υπέρ της.

Απεβίωσε λίγα χρόνια αργότερα, έχοντας περάσει την κομητεία της Bουλώνης στον γιο της Ροβέρτο και τους απογόνους του.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Aρνούλ Γ΄, κόμη του Ρήνεκ και του Λόοτς (απεβ. 1221), γύρω στο 1206, χωρίς απογόνους.

Ξαναπαντρεύτηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1225, τον Γουλιέλμο Ι΄ της Ωβέρνης (απεβ. 1247), από τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά:
 Ροβέρτος Ε΄ 1225-1277, κόμης της Ωβέρνης (1247-1277) και της Βουλώνης (1265-1277).
 Mαρία (π. 1225-1280), παντρεύτηκε το 1238 τον Γκωτιέ Ζ΄ Μπερτού (π.1225-1286), κύριο του Μαλίν.
 Mατίλντα (περ. 1230-1280), παντρεύτηκε περί το 1255 τον Ροβέρτο Β΄ του Κλερμόν.

Όταν έμεινε χήρα πάλι, παντρεύτηκε για τρίτη φορά, τον Άρνολντ Β΄ του Βέτσεμααλ/Βάζεμαελε το 1251

Βιβλιογραφικές αναφορές 

 
Κόμητες της Βουλώνης
Βάλτερ του Λήντερκερκε

Ο Βάλτερ, φλαμανδ.: Walter van Liederkerque ήταν Φλαμανδός ιππότης (από το Λήντεκερκε).

Βιογραφία 
Μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ένγκιλμπερτ, συνόδευσε τον θείο τους Φλωρέντιο του Αινώ στην Πελοπόννησο, μετά την ανακήρυξη του Φλωρέντιου ως πρίγκιπα της Αχαΐας το 1289 (ήταν ο 2ος σύζυγος της Ισαβέλλας Α΄ Βιλλεαρδουίνου).  Εκεί ο Βάλτερ ονομάστηκε διοικητής της Κορίνθου και της γύρω περιοχής. 

Ο Βάλτερ διήγε έναν υπερβολικό τρόπο ζωής, που του δημιούργησε χρέη. Σε ένα διάσημο περιστατικό, που καταγράφηκε στο Χρονικόν του Μορέως, φυλάκισε έναν Έλληνα άρχοντα που ονομαζόταν Φώτιος, με την ελπίδα να τον αναγκάσει να πληρώσει ως λύτρα για την ελευθερία του 10.000 υπέρπυρα. Στο τέλος ο Φώτιος εξασφάλισε την ελευθερία του πληρώνοντας 1.000 υπέρπυρα, αλλά η αδικία έμεινε. Λίγο καιρό μετά, το 1295, ο Φώτιος συνάντησε έναν Φράγκο κύριο, τον Γκυ του Σαρπινύ στον δρόμο του και, παρεξηγώντας τον με τον Βάλτερ, τον σκότωσε.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές
Ελιόν ντε Βιλνέβ

Ο Ελιόν ντε Βιλνέβ (γαλλικά: Hélion de Villeneuve, π. 1270 – 1346) ήταν Γαλλικής καταγωγής και έγινε μέγας Διδάσκαλος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη.

Βιογραφία 
Ήταν αδελφός της Αγίας Ροζελίν.

Απεβίωσε στο νησί της Ρόδου.

Ο θυρεός του οικοσήμου του περιγράφεται ως εξής: επί ερυθρού πεδίου έξι πλάγιες χρυσές λόγχες διασταυρούμενες σε πλέγμα, σε ημίσεα ασπίδων. 

Υπάρχει ένας θρύλος για τον Ελιόν, που περιλαμβάνει έναν δράκο και έναν νεαρό ιππότη.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Γάλλοι του 14ου αιώνα
Πέτρος Χρυσολάνος

Ο Πέτρος Χρυσολάνος (ιταλικά : Pietro Grossolano, λατινικά : Petrus Grossolanus) (3 Ιανουαρίου 11ου αιώνα - Ρώμη, 6 Αυγούστου 1117) ήταν ελληνικής καταγωγής επίσκοπος Σαβόνα και αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων.

Βιογραφία 
Ξεκίνησε την εκκλησιαστική του σταδιοδρομία από το Αβαείο της Φερρανίας και το 1098 εξελέγη επίσκοπος της Σαβόνα .

Όταν ο αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου Ανσέλμος Δ΄ ξεκίνησε για τις σταυροφορίες, ο Χρυσολάνος πήγε στο Μιλάνο και έγινε βικάριος του Ανσέλμου, αλλά ταυτόχρονα παρέμεινε επίσκοπος της Σαβόνα . Στην είδηση ​​του θανάτου του Ανσέλμου, τον διαδέχθηκε στην αρχιεπισκοπική έδρα (1102).

Στην εκλογή του αντιτάχθηκε ο ιερέας Λιπράντο, ο οποίος ενώπιον μιας επαρχιακής συνόδου κατηγόρησε τον Χρυσολάνο για σιμωνία, ξεσήκωσε τον λαό του Μιλάνου, και πρότεινε μια δίκη διά πυρός ως κρίση του Θεού για να αποδείξει τις κατηγορίες του.

Στις 25 Μαρτίου 1103, δύο μεγάλοι σωροί από ξύλα ετοιμάστηκαν στην πλατεία της Αμβροσιακής βασιλικής, μεταξύ των οποίων υπήρχε δίοδος πλάτους λιγότερο ένα μέτρο. Η φωτιά άναψε και ο Λιπράντο πέρασε από μέσα της περνώντας έτσι τη δοκιμασία της φωτιάς μπροστά στον κόσμο. Ο Χρυσολάνος και οι προσκείμενοι επισκόποι του τον αγνόησαν και δεν πήραν μέρος στην δοκιμασία. Έπειτα ο Χρυσολάνος έφυγε από το Μιλάνο και πήγε στη Ρώμη, όπου η Σύνοδος του Λατερανού τον επανάφερε στην έδρα του το 1105. Αλλά δεν επέστρεψε στην αρχιεπικσπική του έδρα αλλά πήγε σαν απεσταλμένος του πάπα Πασχάλιου σε θεολογική συζήτηση στην Κωνσταντινούπολη όπου, παρουσία του αυτοκράτορα Αλέξιου, είχε αρκετές θεολογικές διαμάχες με τους Ελληνορθόδοξους. Γύρω στο 1112 οι Μιλανέζοι εξέλεξαν τον Γιορντάνο ντα Κλιβίο ως νέο αρχιεπίσκοπο.

Το 1116 ο Πάπας Πασχάλης Β΄ διέταξε τον Χρυσολάνο να επιστρέψει στην επισκοπή της Σαβόνα, αλλά ο Χρυσολάνος δεν δέχτηκε, πήγε στη Ρώμη, όπου πέθανε στις 6 Αυγούστου 1117 στο μοναστήρι του Σαν Σάμπα, στο Αβεντίνο.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Carlo Castiglioni (a cura di), Landulphi Junioris sive de Sancto Paulo Historia Mediolanensis ab anno MXCV usque ad annum MCXXXVII, Bologna, Zanichelli 1934
 Alfredo Lucioni, "Grossolano", in Dizionario della Chiesa Ambrosiana, Milano, NED, 1989, vol. 3, pp. 1531–1532
 Pietro Verri, Storia di Milano, 1798 - Tomo I, pp. 149–154 (cap. VI)
 G. Cappelletti, Le chiese d'Italia della loro origine sino ai nostri giorni, vol. XIII, Venezia 1857, pp. 494–501
 Giovanni Battista Semeria, Secoli Cristiani della Liguria, Vol.II, Torino, Tipografia Chirio e Mina 1843
 Gabriele Archetti, Grosolano, Dizionario biografico degli italiani vol. 59, 2002

Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Όμηρος Νετζήπογλου

Ο Όμηρος Νετζήπογλου (Θεσσαλονίκη, 18 Νοεμβρίου 2002), είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,95 μέτρα αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ στον Άρη Θεσσαλονίκης.

Πρώτα χρόνια 
Μικρασιάτης στην καταγωγή μεγάλωσε στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης. Ήταν παίκτης στον Όλυμπο Ελευθερίου – Κορδελιού. Από το 2017 διετέλεσε σημαντικό στέλεχος της εφηβικής ομάδας του Άρη. Έχει κατακτήσει δυο φορές το πρωτάθλημα, με την εφηβική ομάδα του Άρη στην Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης και συμμετείχε σε ισάριθμα Πανελλήνια πρωταθλήματα.

Σταδιοδρομία 
Τον Απρίλιο του 2021, υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο στην καριέρα του, με την ομάδα του Άρη. Στις 4 Απριλίου 2021, έκανε το ντεμπούτο του κόντρα στον Κολοσσό Ρόδου έχοντας 4 πόντους με 2/2 βολές, 1/1 δίποντο και 1 ριμπάουντ. Στις 10 Απριλίου, κόντρα στον Ιωνικό  έγινε δεύτερος 18χρονος αθλητής του Άρη μετά τον Σάσα Βεζένκοφ, που σημειώνει 20 πόντους, έχοντας 22 πόντους, 4 ριμπάουντ, 3 ασίστ και 2 κλεψίματα. Τη σεζόν 2021-22, είχε σε 25 αγώνες στο Πρωτάθλημα Ελλάδας 5.72 πόντους (54.7% στο δίποντο, 25.2% στο τρίποντο, 63.1% βολές), 2.5 ριμπάουντ, 0,9 ασίστ και 1.16 κλεψίματα σε 21.52 λεπτά συμμετοχής κατά μέσο όρο. Μετά το πέρας της σεζόν, αναδείχθηκε Καλύτερος Νέος Παίκτης του Πρωταθλήματος Ελλάδας για πρώτη φορά στην καριέρα του.

Διακρίσεις 

 Καλύτερος Νέος Παίκτης στο Πρωτάθλημα Ελλάδας: (2022)

Παραπομπές 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Σούτινγκ γκαρντ
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Και συ τέκνον, Βρούτε

Η δημώδης λατινική έκφραση Et tu, Brute? που αποδίδεται στα Ελληνικά ως Και σύ τέκνον, Βροῦτε; εμφανίζεται στην Πράξη 3, Σκηνή 1 του έργου του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Ιούλιος Καίσαρας, όπου αποδίδεται στον Ιούλιο Καίσαρα, τη στιγμή της δολοφονίας του, στον φίλο του, Μάρκο Ιούνιο Βρούτο, όταν τον αναγνώρισε ως έναν από τους δολοφόνους του. Εμφανίζεται και σε προηγούμενα έργα, Ερρίκος ΣΤ΄, Μέρος 3 και ένα ακόμη παλαιότερο έργο, Caesar Interfectus, από τον Ρίτσαρντ Έντες. Η φράση χρησιμοποιείται συχνά να δηλώσει απογοήτευση από προδοσία από έναν φίλο.

Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο Καίσαρας είπε ποτέ αυτά τα λόγια.  Αν και τα τελευταία λόγια του Καίσαρα δεν είναι γνωστά με βεβαιότητα, ο Ρωμαίος ιστορικός Σουητώνιος, ενάμιση αιώνα μετά, ισχυρίζεται ότι ο Καίσαρας δεν είπε τίποτα καθώς πέθανε, όπως επίσης και ο Πλούταρχος, αλλά ο Σαίξπηρ το αναφέρει στο έργο του Ιούλιος Καίσαρας (1599). Ωστόσο, η φράση δεν επινοήθηκε από τον Σαίξπηρ γι' αυτό το έργο, καθώς αναφέρονταν και σε προηγούμενα ελισαβετιανά έργα με το ίδιο θέμα.

Παραπομπές

Λατινικές φράσεις
Mushoku Tensei

Το Mushoku Tensei: Jobless Reincarnation (ιαπωνικά:  無職転生 〜異世界行ったら本気だす〜) - (κατά Χέπμπορν: Mushoku Tensei: Isekai Ittara Honki Dasu), είναι εικονογραφημένη νουβέλα του  Rifujin Na Magonote. Ανήκει στο γιαπωνέζικο είδος των Isekai και στην κατηγορία των "light novels" («ελαφρές νουβέλες)». 

Το θέμα της είναι η ζωή, ο θάνατος και η μετενσάρκωση ενός 34χρονου άνεργου και απελπισμένου άντρα, που πεθαίνοντας μεταφέρεται σε ένα φανταστικό σύμπαν, όπου διατηρώντας τις επίγειες αναμνήσεις του, αποφασίζει να περάσει μια νέα, διαφορετική ζωή με το όνομα  Rudeus Greyrat.

Το έργο πρωτοδημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο, στον ιστότοπο διαδικτυακών μυθιστορημάτων "Shōsetsuka ni Narō" τον Δεκέμβριο του 2012, και σημείωσε εξαιρετική επιτυχία. . Το 2013 κυκλοφόρησε στην έντυπη έκδοση από την εκδοτική εταιρεία Media Factory's. Το 2014, η νουβέλα, διασκευάστηκε σε συνέχειες  από το περιοδικό μάνγκα, "Monthly Comic Flapper", ενώ το 2021 διασκευάστηκε και σε άνιμε από το "Studio Bind". Η άνιμε διασκευή θεωρήθηκε από τις καλύτερες άνιμε διασκευές για το 2021.

Παραπομπές

Anime και manga φαντασίας
Ιστορικές και παραδοσιακές περιοχές της Ελλάδας

Η Ελλάδα εκτός από την σύγχρονη και παρελθοντική της επίσημη διοικητική διαίρεση περιλαμβάνει επίσης πλήθος ιστορικών και παραδοσιακών περιοχών. Ιστορικές περιοχές αποτελούν τμήματα της χώρας που υπήρξαν στο παρελθόν ξεχωριστές ενότητες αλλά πλέον δεν είναι. Παραδοσιακές περιοχές είναι περιοχές που διαμορφώθηκαν κυρίως στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και εξακολουθούν να επιβιώνουν είτε στην προφορική παράδοση είτε ακόμη ως δήμοι ή πρώην δήμοι. Οι παραδοσιακές περιοχές έχουν κοινά γεωγραφικά, πολιτισμικά, εθνικά, γλωσσικά, οικονομικά και ιστορικά στοιχεία.

Παραδοσιακές περιοχές

Πελοπόννησος

Αργολίδα 

 Ερμιονίδα

Αρκαδία 

 Τσακωνιά
 Γορτυνία

Αχαΐα 

 Καλαβρυτοχώρια
 Κλουκινοχώρια
 Νεζερά

Κορινθία 

 Φενεός

Λακωνία 

 Μάνη (μαζί με Μεσσηνία)
 Ζάρακας

Μεσσηνία 

 Τριφυλία
 Μάνη (μαζί με Λακωνία)
 Δυτικός Ταΰγετος

Στερεά Ελλάδα

Αττική 

 Δερβενοχώρια
 Μεσόγεια
 Νησιά του Αργοσαρωνικού

Αιτωλοακαρνανία 

 Κράβαρα

Ευρυτανία 

 Άγραφα

Θεσσαλία

Μαγνησία 

 Πήλιο

Τρίκαλα 

 Ασπροπόταμος

Καρδίτσα 

 Αργιθέα

Μακεδονία

Ημαθία 

 Ρουμλούκι

Πέλλα 

 Αλμωπία
 Μορίχοβο (μαζί με Φλώρινα και Βόρεια Μακεδονία)
 Πάικο (μαζί με Βόρεια Μακεδονία, Βλαχομογλενίτικα χωριά)

Θεσσαλονίκη 

 Ζερβοχώρια

Χαλκιδική 

 Μαντεμοχώρια
 Άγιο Όρος
 Σιθωνία
 Κασσάνδρεια

Καστοριά 

 Κορέστεια
 Καστανοχώρια (μαζί με Γρεβενά και Κοζάνη)
 Γραμμοχώρια (μαζί με Ιωάνιννα)

Κοζάνη 

 Χωριά του Βοΐου
 Μαστοροχώρια (μαζί με Γρεβενά, Ιωάνιννα και Αλβανία)
 Καστανοχώρια (μαζί με Καστοριά και Γρεβενά)
 Καραγιάννια

Γρεβενά 

 Μαστοροχώρια (μαζί με Ιωάνιννα, Κοζάνη και Αλβανία)
 Καστανοχώρια (μαζί με Καστοριά και Κοζάνη)

Φλώρινα 

 Πρέσπα (μαζί με Αλβανία και Βόρεια Μακεδονία)
 Μορίχοβο (μαζί με Πέλλα και Βόρεια Μακεδονία)

Σέρρες 

 Δαρνακοχώρια
 Παγγαίο (μαζί με Δράμα και Καβάλα)

Δράμα 

 Παγγαίο (μαζί με Σέρρες και Καβάλα)
 Τσέτς (μαζί με Βουλγαρία)

Καβάλα 

 Παγγαίο (μαζί με Σέρρες και Δράμα)

Ήπειρος

Ιωάνιννα 

 Ζαγόρι
 Τζουμέρκα (μαζί με Άρτα)
 Πωγώνι (μαζί με Αλβανία)
 Μαστοροχώρια (μαζί με Αλβανία, Κοζάνη και Γρεβενά)
 Γραμμοχώρια (μαζί με Καστοριά)
 Μπουραζάνι

Θεσπρωτία 

 Τσαμουριά
 Σούλι (μαζί με Πρέβεζα)
 Μουργκάνα (μαζί με Αλβανία)

Πρέβεζα 

 Σούλι (μαζί με Θεσπρωτία)

Άρτα 

 Τζουμέρκα (μαζί με Ιωάνιννα)

Θράκη

Ξάνθη 

 Πομακοχώρια (μαζί με Κομοτηνή)

Κομοτηνή 

 Πομακοχώρια (μαζί με Ξάνθη)

Νησιά Αιγαίου

Χίος 

 Καμποχώρια
 Μαστιχοχώρια
 Αμανή
 Καρδάμυλα

Κρήτη

Χανιά 

 Σφακιά

Ηράκλειο 

 Μεσαρά

Λασίθι 

 Οροπέδιο

Πηγές 

 Φιλιππίδης, Δημήτρης, επιμ. (1989 - 1991). ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ. 1 - 8. Αθήνα: ΜΕΛΙΣΣΑ.

Παραπομπές 

Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα
Ευγένιος Ιωαννίδης

Ο Ευγένιος Ιωαννίδης (γεννημένος στις 12 Ιανουαρίου 2001) είναι Έλληνας σκακιστής και Διεθνής Μαιτρ (IM, 2018).

Βιογραφικά Στοιχεία 
Ο Ευγένιος Ιωαννίδης είναι πολλαπλά ελληνικά πρωταθλήματα σκακιού νέων σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες (U08, U10). Ο Ευγένιος Ιωαννίδης εκπροσώπησε επανειλημμένα την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκακιού Νέων  και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού Νέων σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες, όπου απέσπασε δύο χρυσά μετάλλια: 

 το 2011, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκακιού Νέων στην ηλικιακή κατηγορία U10,  
 το 2018, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκακιού Νέων στην ηλικιακή κατηγορία U18.  

Το 2010 κέρδισε το Ευρωπαϊκό Σχολικό Πρωτάθλημα Σκακιού στην ηλικιακή κατηγορία U11.  Το 2016 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Παγκόσμια Ολυμπιάδα Σκακιού Νέων U16. Το 2017, στην Ουψάλα κέρδισε το διεθνές τουρνουά σκακιού νέων. 

Το 2018, ο Ευγένιος Ιωαννίδης τιμήθηκε με τον τίτλο της FIDE International Master (IM).

Παραπομπές 

 
Ι
Σκάκι στην Ελλάδα
Σκάκι
Κάστρο του Μυστρά

Το Κάστρο του Μυστρά είναι βυζαντινό κάστρο στο Μυστρά της Ελλάδας. Αποτελεί τμήμα του ευρύτερου αρχαιολογικού τόπου του Μυστρά, ο οποίος είναι χαρακτηρισμένος ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Το Κάστρο του Μυστρά ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου της Φραγκοκρατίας στον ελλαδικό χώρο, πιο συγκεκριμένο το 1249. Χτίστηκε από τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο, Πρίγκιπα της Αχαΐας. Αργότερα, το κάστρο τέθηκε υπό τον έλεγχο του Βυζαντινού Δεσπότη του Μορέως. Η χρησιμοποίησή του συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, όπου και υπέστη εργασίες εκσυγχρονισμού του, όπως, μεταξύ άλλων, την προσθήκη πυροβολείων.

Το κάστρο βρίσκεται επί της κορυφής του λόφου της καστροπολιτείας του Μυστρά, νότια της πόλεως. Ο συγκεκριμένος λόφος βρίσκεται σε υψόμετρο 621 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η πύλη του κάστρου φυλάσσεται από μεγάλο ορθογωνίου σχήματος πύργο. Εντός των τειχών του βρίσκεται, μεταξύ άλλων, προαύλιος χώρος, στρατώνες, μεγάλου μεγέθους δεξαμενή νερού, καθώς και παρεκκλήσιο. Το κάστρο έχει ιδιαιτέρως καλή ορατότητα προς τα ανατολικά, πιο συγκεκριμένα το σύνολο της κοιλάδας του ποταμού Ευρώτα. Στα δυτικά, έχει ορατότητα προς τα βουνά του Ταϋγέτου.

Επί της νότιας και της νοτιοανατολικής πλευράς του κάστρου υπάρχει απότομο τείχος, το οποίο καθιστά δύσκολη την επίθεση από τις συγκεκριμένες πλευρές. Στις άλλες πλευρές, η άμυνα του κάστρου ενισχύεται περαιτέρω μέσω της παρουσίας επιπλέον τειχών και οχυρώσεων. Το ανώτερο τμήμα των τειχών ξεκινά από τη δυτική πλευρά του κάστρου και περιβάλλει την περιοχή του Παλατιού του Μυστρά επί της βόρειας πλευράς του λόφου, καθώς και τη Μονή Παντάνασσας επί της ανατολικής πλευράς του λόφου. Από την πλευρά του, το κατώτερο τμήμα των τειχών ξεκινά από το βορειοδυτικό τμήμα της πόλεως και εκτείνεται περιμετρικά της Μονής Βροντοχίου, ακολουθώντας την πλαγιά του λόφου έως και τη Μονή Παναγίας Περιβλέπτου.

Παραπομπές 

Μυστρα
Μυστράς
Στίβεν Μπρέγιερ

Ο Στίβεν Τζέραλντ Μπρέγιερ (αγγλικά: Stephen Gerald Breyer, 15 Αυγούστου 1938), είναι Αμερικανός δικαστικός, ακαδημαϊκός, νομικός και συγγραφέας, που υπηρέτησε ως Ανώτατος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Αύγουστο του 1994 έως τον Ιούνιο του 2022. Είχε προταθεί από τον πρόεδρο Μπιλ Κλίντον στις 17 Μαΐου 1994 προκειμένου να αντικαταστήσει τον δικαστή Χάρι Μπλάκμαν. Ο Μπρέγιερ θεωρείτο "φιλελεύθερος" δικαστής.  

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Αρχιδικαστής του ομοσπονδιακού Εφετείου των Ηνωμένων Πολιτειών της 1ης περιφέρειας, από το 1990 έως το 1994, και ως Δικαστής του ιδίου Εφετείου από το 1980 έως το 1994. Προτού διοριστεί ως δικαστής, ο Μπρέγιερ διατέλεσε και ειδικός βοηθός του Αναπληρωτή Γενικού Εισαγγελέα των ΗΠΑ και βοηθός στην ειδική εισαγγελία για την διευρεύνηση του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ το 1973. 

Επιπλέον, διατέλεσε καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ από το 1967 έως το 1980. Έχει ειδίκευση στο διοικητικό δίκαιο.  

Στις 26 Ιανουαρίου 2022, ο Μπρέγιερ ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να παραιτηθεί και να συνταξιοδοτηθεί από την έδρα του στο Ανώτατο Δικαστήριο, επισήμως στις 28 Ιανουαρίου 2022. Στις 29 Ιουνίου 2022, ο Μπρέγιερ έστειλε επιστολή παραίτησης και συνταξιοδότησης στον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, η οποία θα τέθηκε σε ισχύ στις 30 Ιουνίου 2022.

Βιογραφία 
Ο Στίβεν Μπρέγιερ γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1938 στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας των ΗΠΑ, όπου και μεγάλωσε. Ο παππούς του ήταν εβραίος μετανάστης από την Ρουμανία που εγκαταστάθηκε στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Το 1955 αποφοίτησε το Λύκειο "Lowell High School" στο Σαν Φρανσίσκο, και στη συνέχεια σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1959 με διάκριση.

Κατόπιν, έλαβε υποτροφία "Marshall" προκειμένου να σπουδάσει Φιλοσοφία, Πολιτική και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στο Ηνωμένο Βασίλειο, λαμβάνοντας έτσι το δεύτερο πτυχίο (BA) του το 1961. Έπειτα επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, και σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, και έλαβε πτυχίο (LLB) το 1964 αριστούχος με διάκριση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ
Αμερικανοί δικαστές
Αμερικανοί νομικοί
Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Αμερικανοί δικηγόροι
Δικαστικοί
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Prix Grand-Duc Adolphe

Το Prix Grand-Duc Adolphe (Βραβείο Μεγάλου Δούκα Αδόλφου του Λουξεμβούργου) είναι λουξεμβουργιανό βραβείο τέχνης που απονέμεται κάθε χρόνο σε έναν ή περισσότερους καλλιτέχνες που εκθέτουν τα έργα τους στο Salon Artistique του Καλλιτεχνικού Κύκλου του Λουξεμβούργου (Cercle artistique de Luxembourg).

Το βραβείο πήρε το όνομά του από τον Μεγάλο Δούκα Αδόλφο του Λουξεμβούργου, που δημιούργησε το βραβείο το 1902, με πρωτοβουλία της συζύγου του Αδελαΐδα Μαρία του Άνχαλτ-Ντέσαου, που η ίδια ήταν ζωγράφος.

Αποδέκτες του Βραβείου 

Το βραβείο παρέλαβαν οι παρακάτω καλλιτέχνες:

Παραπομπές 

Βραβεία Καλών Τεχνών
Πολιτισμός του Λουξεμβούργου
Άσλεϊ Μπάρτι

Η Άσλεϊ Μπάρτι (Ashleigh Barty, γεννημένη στις 24 Απριλίου 1996) είναι Αυστραλή πρώην επαγγελματίας αντισφαιρίστρια -που αποχώρησε από την ενεργό δράση το 2022- και πρώην παίκτρια κρίκετ. Έχει φτάσει μέχρι το Νο. 1 στον κόσμο στο σινγκλ από την Ένωση Αντισφαίρισης Γυναικών (WTA) και είναι η δεύτερη Αυστραλή νούμερο 1 στο σινγκλ της Αυστραλίας μετά την ιθαγενή Αυστραλή Ιβόν Γκούλαγκονγκ Κόουλι. Υπήρξε επίσης παίκτρια της πρώτης δεκάδας στο διπλό, έχοντας φτάσει στην κατάταξη μέχρι το Νο. 5 στον κόσμο. Η Μπάρτι έχει κερδίσει δεκαπέντε τίτλους στο μονό και δώδεκα τίτλους στο διπλό στο WTA Tour, συμπεριλαμβανομένων τριών τίτλων στο μονό σε Γκραντ Σλαμ, του Γαλλικού Όπεν του 2019, του Πρωταθλήματος Γουίμπλεντον του 2021 και του Αυστραλιανού Όπεν το 2022, και ενός τίτλου Γκραντ Σλαμ στο διπλό, στο Αμερικανικό Όπεν του 2018 με συμπαίκτρια την ΚόΚο Βάντερβεϊ.

Γεννημένη στο Ίπσουιτς του Κουίνσλαντ, η Μπάρτι άρχισε να παίζει τένις σε ηλικία τεσσάρων ετών στο κοντινό Μπρίσμπεϊν . Είχε μια πολλά υποσχόμενη καριέρα ως νεάνιδα, φτάνοντας μέχρι το Νο. 2 στον κόσμο μετά την κατάκτηση του τίτλου στο μονό κοριτσιών στο Γουίμπλετον το 2011. Ως έφηβη, η Μπάρτι είχε από νωρίς επιτυχία στα διπλά στο WTA Tour το 2013, τερμάτισε δεύτερη σε τρία Γκραν Σλαμ διπλού με τη βετεράνο Κάσεϊ Ντελακουά, συμπεριλαμβανομένου του Αυστραλιανού Όπεν ενώ ήταν ακόμη μόλις 16 ετών. Στα τέλη της σεζόν του 2014, η Μπάρτι αποφάσισε να κάνει ένα επ'αόριστο διάλειμμα από το τένις. Κατέληξε να παίζει κρίκετ κατά τη διάρκεια αυτής της παύσης, υπογράφοντας με τους Μπρίσμπεϊν Χιτ για την εναρκτήρια σεζόν της Big Bash League γυναικών, παρόλο που δεν είχε επίσημη εκπαίδευση στο άθλημα.

Η Μπάρτι επέστρεψε στο τένις στις αρχές του 2016. Το 2017 κέρδισε τον πρώτο της τίτλο WTA στο Μαλαισιανό Όπεν και ανέβηκε στο Νο. 17 στον κόσμο, παρόλο που δεν είχε καταταχθεί ποτέ στο top 100 πριν τη παύση. Είχε επίσης άλλη μια παραγωγική χρονιά στο διπλό με την Ντελακουά, με αποκορύφωμα την πρώτη της εμφάνιση στους τελικούς WTA στο διπλό. Στη συνέχεια, η Μπάρτι κέρδισε τους πρώτους τίτλους τουρνουά Premier Mandatory και Γκραντ Σλαμ στο διπλό το 2018, προτού επιτύχει το ίδιο κατόρθωμα στο μονό το 2019. Βρίσκεται στο Νο. 1 στο μονό από τον Ιούνιο του 2019, με την εξαίρεση τεσσάρων εβδομάδων, κερδίζοντας οκτώ ακόμη τίτλους, συμπεριλαμβανομένων πέντε το 2021, έναν δεύτερο τίτλο Γκραν Σλαμ και δύο τίτλους WTA 1000. Η Μπάρτι οδήγησε επίσης την Αυστραλία στη δεύτερη θέση στο Fed Cup του 2019 και κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο στο μικτό διπλό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2021. Τον Μάρτιο του 2022 ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την ενεργό δράση, ενώ ήταν στο Νο. 1 της κατάταξης.

Η Μπάρτι είναι παίκτρια όλων των επιφανειών και χρησιμοποιεί μια μεγάλη ποικιλία από βολές στο στυλ παιχνιδιού της. Παρά το μικρό ανάστημά της ως επαγγελματίας τενίστρια, έχει εξαιρετικό σερβίς και κατατάσσεται τακτικά μεταξύ των κορυφαίων του WTA Tour σε άσους και σε ποσοστό κερδισμένων πόντων στο σερβίς.

Παραπομπές 

Αυστραλές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Αυστραλοί αγγλικής καταγωγής
Αυστραλοί Ολυμπιονίκες
Νικητές Γαλλικού Όπεν
Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση)
Νικητές του Γουίμπλεντον