joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σεισμός της Μεγάλης Παρασκευής

Ο Σεισμός της Μεγάλης Παρασκευής (αγγλ. Good Friday earthquake), επίσης γνωστός ως ο Μεγάλος σεισμός της Αλάσκας, σημειώθηκε στις 5:36 μ.μ. ώρα Αλάσκας τη Μεγάλη Παρασκευή, 27 Μαρτίου 1964. Σε όλη την κεντρική-νότια Αλάσκα, ρωγμές στο έδαφος, γκρεμισμένα κτίρια και τσουνάμι που προέκυψαν από το σεισμό προκάλεσαν 139 θανάτους.

Η διάρκεια του σεισμού ήταν 4 λεπτά και 38 δευτερόλεπτα και το μέγεθος του σεισμού 9,2 Ρίχτερ. Ήταν ο πιο ισχυρός σεισμός που καταγράφτηκε ποτέ στη Βόρεια Αμερική, και ο τρίτος πιο ισχυρός που έχει καταγραφεί στην παγκόσμια ιστορία, καθώς ο ισχυρότερος όλων των εποχών ήταν ο Μεγάλος σεισμός της Βαλδίβια (1960) με 9,5. Το μέγιστο επίπεδο αντιληπτής έντασης του σεισμού, επίσημα έφτασε στο επίπεδο έντασης XI (11) της κλίμακας Μερκάλι, δηλαδή «ασύλληπτα καταστροφικός» [με μέγιστο επίπεδο στην κλίμακα Μερκάλι το XII (12), δηλαδή «ολική καταστροφή»]. Ρευστοποίηση του εδάφους, ρωγμές, κατολισθήσεις και άλλα πλήγματα προκάλεσαν σημαντικές ζημιές σε αρκετές κοινότητες και μεγάλη απώλεια περιουσιών. Το Άνκορεϊτζ υπέστη μεγάλη καταστροφή και ζημιά σε πολλά ανεπαρκώς αντισεισμικά κατασκευασμένα σπίτια, κτίρια και υποδομές (πλακόστρωτα, πεζοδρόμια, νερό και αποχετευτικό δίκτυο, ηλεκτρικά συστήματα, και άλλος ανθρωπογενής εξοπλισμός).

Παραπομπές 

Σεισμοί
Αλάσκα
(Γ)λυκάκια

Τα (Γ)λυκάκια (πρωτότυπος τίτλος: Alpha and Omega) είναι αμερικανική ταινία περιπέτειας κινουμένων σχεδίων 3D κωμωδίας-δράματος του 2010, σκηνοθετημένη από τον Μπεν Γκλακ και τον Άντονι Μπελ. Με πρωταγωνιστές τους Τζάστιν Λονγκ, Χέιντεν Πανετιέρ, Ντένις Χόπερ, Ντάνι Γκλόβερ και Κριστίνα Ρίτσι, η ταινία γράφτηκε από τους Κρίστοφερ Ντενκ και Στιβ Μουρ, βασισμένη σε ιστορία των Μουρ και Γκλακ. Η ταινία στρέφεται γύρω από δύο νεαρούς λύκους που ονομάζονται Κέιτ και Χάμφρεϊ που ερωτεύονται ο ένας τον άλλο, αλλά είναι στα αντίθετα άκρα των αγελών τους. Ωστόσο, όταν η Κέιτ και ο Χάμφρεϊ μάθουν ότι έχουν μεταφερθεί στο Αϊντάχο για να ανασυστήσουν τον πληθυσμό, πρέπει να συνεργαστούν για να επιστρέψουν στο πάρκο Τζάσπερ, προτού ξεκινήσει ένας πόλεμος μεταξύ των δύο αγελών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 
 
 
 
 

Ταινίες του 2010
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Ταινίες που έγιναν βιντεοπαιχνίδια
Φανταστικοί λύκοι
Οσίν του Κόρυκος

Ο Οσίν Β΄ (απεβ. 1329) από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν αντιβασιλιάς της μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) το διάστημα 1320-1329) και κύριος του Κόρυκος.

βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Χετούμ τού ιστορικού κυρίου τού Κόρυκος και της Ισαβέλλας των Ιμπελέν, κόρης του Γκυ (γιου τού Βαλδουίνου σενεσάλη της Κύπρου).

Το 1320 απεβίωσε ο 2ος εξάδελφός του Οσίν της Αρμενίας και τον διαδέχθηκε ο γιος εκείνου Λέων Ε΄ της Αρμενίας, ηλικίας 11 ετών. Ο Οσίν Β΄ ανέλαβε αντιβασιλιάς. Υπήρχαν φήμες ότι είχε δηλητηριάσει τον Οσίν της Αρμενίας. Μάλλον είναι υπεύθυνος και για τον θάνατο της Ισαβέλλας, αδελφής του Οσίν και των δύο πρώτων γιων της Ούγου και Ερρίκου το 1323, με σκοπό να μην υπάρχουν διεκδικητές του θρόνου.

Από τον πρώτο του γάμο είχε κόρη την Αλίκη, που την πάντρεψε με τον Λέοντα Ε΄. Έκανε δεύτερο γάμο με την Ιωάννα των Καπετιδών-Ανζού, χήρα του Οσίν της Αρμενίας. Το 1329 ο Λέων Ε΄ διέταξε τη θανάτωση τού Οσίν Β΄ και της Αλίκης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαργαρίτα των Ιμπελέν και είχε τέκνο:
 Αλίκη απεβ. 1329, παντρεύτηκε τον Λέοντα Ε΄ της Αρμενίας.

Μετά έκανε δεύτερο γάμο με την Ιωάννα των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα και είχε τέκνο:
 Μαρία 1321-1405, παντρεύτηκε πρώτα τον Κωνσταντίνο Ε΄ της Αρμενίας και μετά τον Κωνσταντίνο ΣΤ΄ της Αρμενίας (εξάδελφο του προηγουμένου). Και οι δύο ήταν από τον Οίκο των Χετουμιδών, 2α εξαδέλφια του πατέρα της.

Πηγές
 "Le Royaume Armenien de Cilicie", Claude Mutafian, Editions CNRS, Paris, ISBN 2-271-05105-3

Οίκος των Χετουμιδών
Νικηφόρος Φωκάς ο πρεσβύτερος

Ο Νικηφόρος ο πρεσβύτερος (απεβ. 895/896 ή π. 900) από τον Οίκο των Φωκάδων ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους στρατηγούς τού τέλους του 9ου αι. και το πρώτο σημαντικό μέλος του Οίκου του.

Βιογραφία
Ως νέος παρελήφθη στην προσωπική ακολουθία το Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνα και ανήλθε γρήγορα στο αξίωμα του πρωτοστράτοροα και μετά του κυβερνήτη του θέματος των Χαρσιανών (περί την Καισάρεια Καππαδοκίας). Εκεί πολέμησε με επιτυχία εναντίον των Αράβων. Περί το 886 οδήγησε μεγάλη εκστρατεία στη Νότιο Ιταλία με αποτέλεσμα την αναζωπύρωση των Ρωμαίων εκεί και τη δημιουργία του Κατεπανάτου της Ιταλίας.

Όταν επέστρεψε, προήχθη σε δομέστικο των Σχολών (διοικητή του Στρατού) και κινήθηκε με επιτυχία εναντίον των Αράβων και των Βουλγάρων του Συμεών Α΄ ηγεμόνα των Βουλγάρων. Απεβίωσε το 895/896 ή, λιγότερα πιθανό, περί το 900. Σύγχρονοι και μεταγενέστεροι ιστορικοί τον εγκωμίασαν για τη στρατιωτική του ικανότητα και τον χαρακτήρα του.

Και οι δύο γιοί του αργότερα τον διαδέχθηκαν ως δομέστικοι των Σχολών. Επίσης δύο εγγονοί του, ο Νικηφόρος Β΄ και ο Λέων ο νεότερος, διακρίθηκαν ως στρατηγοί. Ο πρώτος από αυτούς έγινε Αυτοκράτορας των Ρωμαίων (963-969), αφού πρωτοστάτησε στην ανακατάληψη πολλών επαρχιών -που είχαν απωλεσθεί- από τους Άραβες.

Οικογένεια
Είχε τα εξής τέκνα:
 Λέων ο Πρεσβύτερος άκμασε τη δεκαετία του 910, στρατηγός, δομέστικος των Σχολών.
 Βάρδας ο πρεσβύτερος π. 878-π. 968, στρατηγός, δομέστικος των Σχολών. Γιοί του ήταν οι:
 Νικηφόρος Β΄ 912-969, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων.
 Λέων ο Νεότερος π. 915-920 - μετά το 971, στρατηγός, δομέστικος των Σχολών, κουροπαλάτης, λογοθέτης του Γενικού.

Πηγές
 Guilland, Rodolphe (1967). "Le Domestique des Scholes". Recherches sur les institutions byzantines, Tome I (in French). Berlin: Akademie-Verlag. pp. 426–468.
 Kazhdan, Alexander (1991). "Phokas". In Kazhdan, Alexander. The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. pp. 1665–1666. ISBN 0-19-504652-8.
 Kreutz, Barbara M. (1996). Before the Normans: Southern Italy in the Ninth and Tenth Centuries. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-1587-7.
 Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.
 Stankovic, Vlada (2003). "Nikephoros Phokas (the Old)". Encyclopedia of the Hellenic World, Asia Minor. Foundation of the Hellenic World. Retrieved 22 August 2012.
 Tougher, Shaun (1997). The Reign of Leo VI (886–912): Politics and People. BRILL. ISBN 978-90-04-10811-0.

Νικηφορος
Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Δομέστικοι των Σχολών
Κυβερνήτες του Θέματος Λογγοβαρδίας
Κυβερνήτες του Θέματος Χαρσιανών
Πρωτοστράτορες
Γιώργος Παπαθεοδώρου

Ο  Γιώργος Παπαθεοδώρου είναι Έλληνας σκηνοθέτης και γεννήθηκε το 1968 στη Ράχη Άρτας. Σπούδασε θέατρο και κινηματογράφο στην Αθήνα.  Από το 1987 ως το 1990 εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη και στη συνέχεια εργάστηκε ως σκηνοθέτης.
Από το 1987 έως σήμερα συνεργάζεται με πολλές εταιρείες παραγωγής στο χώρο της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και του θεάτρου ,με ειδικότητες σκηνοθέτης, οπερατέρ, υπεύθυνος παραγωγής, παραγωγός κλπ. Από το 2014 μέχρι και σήμερα έχει καταβάλει μεγάλη προσπάθεια ώστε να επιβληθεί η νοηματική γλώσσα στο θέατρο και να υποστηριχθεί η  ακουστική περιγραφή για τυφλούς.

Βραβεύσεις
Το 2015 βραβεύτηκε από την UNESCO για την σκηνοθεσία και την οπτικοποίηση του Αγίου  Δωδεκαημέρου της  Ανατολικής Ορθοδόξου εκκλησίας στην νοηματική γλώσσα.Το ίδιο καλοκαίρι στο θέατρο Πέτρας του απονεμήθηκε βραβείο από τον ΓΓ του ΚΚΕ κ Δημήτρη Κουτσούμπα και την κυβερνητική εκπρόσωπο κ Όλγα Γεροβασίλη για την πρώτη παράσταση τραγωδίας με ενταγμένη την νοηματική γλώσσα μέσα στη Δράση.

Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και μέλος της Ακαδημίας Κινηματογράφου του RIFF (ROMA INTERNASIONAL FILM FESTIVAL)

Έλληνες σκηνοθέτες
Οίκος του Ρετέλ

Ο Οίκος των κομήτων του Ρετέλ, γαλλ. Maison de Rethel είναι ένας ευγενής Οίκος από τη Γαλλία (10ος - 12ος αι.), που δραστηριοποιήθηκε στην Παλαιστίνη· μάλιστα ο Βαλδουίνος Β΄ έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ. Οι απόγονοι της αδελφής του Ματθίλδης που κατείχαν την κομητεία, αποτελούν τον 2ο Οίκο του Ρετέλ (12ος - 14ος αι.).

Ιστορία του Οίκου
Η καταγωγή δεν είναι ακριβώς γνωστή· φαίνεται ότι είναι ένας πλάγιος κλάδος των κομήτων του Πορσιάν (Porcien). Αρκετοί Οίκοι διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλο ως κόμητες της περιοχής, που αποσπάστηκε και οι δύο πρώτοι φέρουν το όνομα του Ρετέλ. 

Οι πρώτες γενιές δεν είναι γνωστές με ακρίβεια: Από την αρχή ο Οίκος αντιμετώπισε τους αγώνες για επιρροή μεταξύ των Οίκων των Καρολιδών, των Ροβερτιδών και των Ερβερτιδών. Ιδιαίτερα για την επισκοπή του Ρενς διαφιλονίκησαν ο Ούγος των Καρολιδών-Βερμαντουά και ο Αρτώ: στην αρχή ο Ούγος έδιωξε τον Αρτώ και έγινε επίσκοπος, μετά όμως ο Αρτώ και ο αδελφός του Ντουντόν νίκησαν τον Ούγο και έγινε αυτός επίσκοπος. Ανιψιός του Αρτώ ήταν ο Μανασσής Α΄ πρώτος κόμης του Ρετέλ. Μέλη του Οίκου ήταν επίτροποι (avoués) του αββαείου του Σαιν-Ρεμύ· ο Μανασσής Α΄ απέκτησε κύρος και έγινε κόμης του Ρετέλ.

Ο γιος του Μανασσής Β΄ νυμφεύτηκε τη Ντάντα, που ένα καταστατικό δωρεάς αναφέρει ως συγγενή του "Όντο, κόμη του Τρουά, Μω και Ρενς". Πρέπει να είναι ο Όντο Β΄ των Μπλουά κόμης της Καμπανίας, Τρουά, Μω και Ρενς. Η κόρη του Μανασσή Β΄, η Ντόντα παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Β΄ των Αρντέν-Βερντέν δούκα της Κάτω Λωρραίνης. 

Ο γιος του κόμη του Ρετέλ, ο Μανασσής Γ΄ νυμφεύτηκε τη Ζουντίτ/Ιουδήθ είτε του Ρουσύ, είτε της Βουλώνης, είτε την Κάτω-Λωρραίνης. Ο γιος του Ούγος Α΄ νυμφεύτηκε τη Μελισσάνθη των Μονλερύ,  οποία είχε σημαντικούς συγγενείς. Ο γιος της Βαλδουίνος του Μπουρζ ήταν, μέσω αυτής, εξάδελφος του Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν και του αδελφού του Βαλδουίνου Α΄ πρώτων βασιλέων της Ιερουσαλήμ. Όταν το 1118 απεβίωσε ο δεύτερος, τον διαδέχθηκε ο Βαλδουίνος του Μπουρζ ως Βαλδουίνος Β΄, καθώς υποστηρίχθηκε από τα εξαδέλφια του Ούγο Β΄ του Πουιζέ και Ζολέν του Κουρτεναί, των οποίων οι μητέρες Αλίκη και Ελισάβετ/Ισαβέλλα αντίστοιχα ήταν αδελφές της Μελισσάνθης.

Ο 2ος Οίκος του Ρετέλ
Ο Βαλδουίνος Β΄ ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου και απεβίωσε το 1131. Το 1124 είχε αποβιώσει ο αδελφός του Ζερβαί κόμης του Ρετέλ και η κομητεία πέρασε στην αδελφή του Ματίλντα, σύζυγο του Εύδη (Eudes) καστελάνου του Βιτρύ (Vitry). Οι απόγονοί τους αποτελούν τον 2ο Οίκο του Ρετέλ. O γιος τους Ιτιέ νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Ναμύρ και είχε δύο τέκνα, τους Μανασσή Δ΄ κόμη του Ρετέλ (κλάδος Ρετέλ) και Ερρίκο καστελάνο του Βιτρύ (κλάδος Βιτρύ). Δεν έκαναν σημαντικές επιγαμίες και έμειναν μεταξύ των τοπικών ευγενών· εξέλειπαν τον 13ο αι. Η κομητεία του Ρετέλ πέρασε διαδοχικά στους Οίκος Νταμπιέρ, Βαλουά-Βουργουνδίας, Αλμπρέ, Λα Μαρκ-Κλέβης, Γοντζάγκα, Μαζαρέν.

Γενεαλογία των Οίκων του Ρετέλ

Πηγές
Foundation for Medieval Genealogy : Comtes de Rethel
Armorial de J.B. RIETSTAP
Ούγος Α΄ του Ρετέλ

Ο Ούγος Α΄, γαλλ. Hugues Ι (1040 - 1118) από τον Οίκο του Ρετέλ ήταν κόμης του Ρετέλ (1065-1118).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μανασσή Γ΄ κόμη του Ρετέλ και της Ζουντίτ/Ιουδήθ του Ρουσύ, κόρης του Γκίλμπερτ κόμη του Ρενς & Ρουσύ.

Το 1065 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Ρετέλ. 

Απεβίωσε το 1118 σε ηλικία 78 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ζερβαί ως κόμης του Ρετέλ, ενώ ο άλλος γιος του Βαλδουίνος Β΄ έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μελισσάνθη, κόρη του Γκυ Α΄ κόμη του Μονλερύ και είχε τέκνα:
 Μανασσής 1054-1115.
 Ζερβαί 1056-1124, κόμης του Ρετέλ.
 Βαλδουίνος Β΄ 1058-1131, βασιλιάς της Ιερουσαλήμ.
 Ματίλντα 1091-1151, κόμισσα του Ρετέλ. Παντρεύτηκε τον Όντο καστελάνο του Βιτρύ. 
 Οντιέρνα, παντρεύτηκε τον Εριμπράνντ Γ΄ κύριο του Ιέρζ.
 Σεσιλιά/Καικιλία απεβ. μετά το 1126, παντρεύτηκε τον Ρογήρο επίτροπο της Αντιόχειας.
 Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Λέοντα Α΄ των Ρουπενιδών πρίγκιπα της Αρμενίας.

Αναφορές σε Πηγές

Οίκος του Ρετέλ
Στρογγυλή (αποσαφήνιση)

Με την ονομασία Στρογγυλή αναφέρεται κυρίως το ηφαιστειακό σύστημα και προϊστορικό νησί της Στρογγύλης, του οποίου απομεινάρια είναι η σημερινή Σαντορίνη, η Θηρασία και το Ασπρονήσι.

Με την ίδια ονομασία αναφέρονται σήμερα οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:

 Στρογγυλή Άρτας, στο Δήμο Αρταίων του νομού Άρτας.
 Στρογγυλή Θιναλίων Κέρκυρας, στο Δημοτική Ενότητα Θιναλίων της Κέρκυρας.
 Στρογγυλή Μελιτειέων Κέρκυρας, στο Δημοτική Ενότητα Μελιτειέων της Κέρκυρας.

αλλά και οι:

 Στρογγυλή Αγαθονησίου, νησίδα νησίδα στο Αγαθονήσι.
 Στρογγυλή (ή Στρογγυλό) Αντιπάρου, βραχονησίδα νοτιοδυτικά της Αντιπάρου στις Κυκλάδες.
 Στρογγυλό (ή Στρογγυλή) Αρκειών, νησίδα στη Πάτμο.
 Στρογγυλό (ή Στρογγυλή) Δονούσας, νησίδα μεταξύ Νάξου και Δονούσας.
 Στρογγυλή Ευβοίας, νησίδα στο Βόρειο Ευβοϊκό κόλπο, προς το Μαλιακό κόλπο.
 Στρογγυλή (ή Στρογγύλη) Κάσου, βραχονησίδα στη Κάσο. 
 Στρογγυλή (ή Στρογγυλά) Κυθήρων, δύο πολύ μικρές νησίδες στα Κύθηρα.
 Στρογγυλή Λέρου, βραχονησίδα στα βόρεια της Λέρου.
 Στρογγυλή Μαγνησίας, νησίδα στον Παγασητικό κόλπο, στο Νομό Μαγνησίας.
 Στρογγυλή Μεγίστης, νησίδα νοτιοδυτικά από το Καστελόριζο.
 Στρογγυλή Νισύρου, νησίδα βόρεια της Νισύρου.
 Στρογγυλή Ρόδου, βραχονησίδα ανάμεσα στη Ρόδο και την Αλιμιά.

Παρώνυμα
 Στρογγύλη Χάλκης, νησίδα στη Χάλκη Δωδεκανήσου.

Δείτε επίσης
 Στρογγυλό (αποσαφήνιση)
Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (1737-1740)

Η Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (5 Φεβρουαρίου 1737 - 7 Ιουνίου 1740), ήταν το πρωτότοκο παιδί και η κόρη της Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας, μελλοντικής Βασίλισσας της Ουγγαρίας και της Βοημίας, και του Φραγκίσκου Στεφάνου της Λωρραίνης.

Ζωή
Η Μαρία Ελισάβετ Αμαλία Αντωνία Ιωσηφίνα Γαβριέλλα Ιωάννα Αγάθη γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1737 στο Παλάτι Σένμπρουν της Βιέννης. Δεν υπήρξε, ωστόσο, μεγάλη ευχαρίστηση κατά τη γέννηση του παιδιού, αφού οι γονείς της ήθελαν έναν γιο και κληρονόμο.

Ένα ζωηρό και αξιαγάπητο παιδί, σύντομα έγινε η αγαπημένη των δύο γονέων της. Ο εκ μητρός παππούς της, ο Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, λάτρευε τη μεγαλύτερη εγγονή του, στην οποία είχε δώσει το υποκοριστικό Λιζλ και συχνά έπαιζε μαζί της. 

Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Κάστρο Λάξενμπουργκ στις 7 Ιουνίου 1740, η Μαρία Ελισάβετ αρρώστησε ξαφνικά με κράμπες στο στομάχι και εμετό. Καθ'  όλη τη διάρκεια της ημέρας, οι κράμπες στο στομάχι εναλλάσσονταν με περισσότερους καινούργιους εμετούς έως ότου η μικρή Αρχιδούκισσα πέθανε εκείνο το βράδυ στις 9 μ.μ, σε ηλικία 3 ετών. Ο πατέρας της, Φραγκίσκος, ανέφερε το θάνατο του πρωτότοκου παιδιού του: 

Η Μαρία Ελισάβετ ήταν το πρώτο μέλος της οικογένειας των Αψβούργων-Λορραίνης που θάφτηκε στον θόλο της Μαρίας Θηρεσίας στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης. Μία από τις νεότερες αδελφές της, η Μαρία Ελισάβετ πήρε και το όνομά της και είχε επίσης το υποκοριστικό Λιζλ.

Βιβλιογραφία
 Hanne Egghardt: Maria Theresias Kinder. 16 Schicksale zwischen Glanz und Elend. Kremayr & Scheriau, Vienna 2010, .
 Elfriede Iby: "Marie-Thérèse, biographie d'une souveraine".

Παραπομπές 

Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Γκύντερ Κολωνίας

Ο Γκύντερ (γερμ.: Gunther, πέθανε στις 8 Ιουλίου 873) ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας από το 850 μέχρι το 863. Προερχόταν από τον Οίκο της Ολλανδίας .

Βιογραφία
Θεωρείται γιος του Γκέρουλφ Α΄ κόμη της Φρισίας και θείος του Ράτμπουτ επισκόπου της Ουτρέχτης.

Ανήκε σε Φραγκική οικογένεια ευγενών και σύμφωνα με την αναφορά του Σεντούλιους Σκόττους (Carm. 68 sqq. in "Mon. German. Histor.", Poetæ Lat., III, 221 sqq.) ήταν μεγάλης ικανότητας. Χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας το 850 (Annal. Col., ad an. 850) και για πολύ καιρό αρνιόταν να παραχωρήσει την υποτελή επισκοπή της Βρέμης στον Άνσγκαρ, ο οποίος, με σκοπό να διευκολύνει τους ιεραποστόλους του, επιθυμούσε να την ενώσει με την αρχιεπισκοπή του Αμβούργου. Το θέμα λύθηκε π. το 860 από τον πάπα Νικόλαο Α΄ υπέρ του Αγ. Άνσγκαρ και ο Γκύντερ απρόθυμα συναίνεσε.

Έγινε πρωθιερέας της Αυλής του Λοθαρίου Β΄ της Λοθαριγγίας και έγινε γνωστός για την αδικαιολόγητη υποστήριξη προς τον βασιλιά στην ακύρωση τού γάμου του με την Τευτμπέργκα. Το 860 διεξήχθησαν δύο Σύνοδοι στο Άαχεν (γαλλ. Αιξ-λα-Σαπέλ) από επισκόπους και ηγουμένους υπό την επιστασία του Γκύντερ, που ανάγκασε την Τεύτμπεργκα να δηλώσει, ότι πριν τον γάμο της, είχε βιαστεί από τον αδελφό της. Έτσι ο Λοθάριος Β΄ επιτρεπόταν να την αποπέμψει· αυτή καταδικάστηκε να περιοριστεί σε μονή. Το 862 σε άλλη Σύνοδο στο Άαχεν ο Γκύντερ και λίγοι επίσκοποι της Λοθαριγγίας επέτρεψαν στον βασιλιά να νυμφευτεί την παλλακίδα του Βαλντράντα. Ο πάπας Νικόλαος Α΄ έστειλε δύο απεσταλμένους (legatus) να ερευνήσουν την υπόθεση, αλλά ο βασιλιάς τούς δωροδόκησε και έτσι η Σύνοδος τού 863 στο Μετς επικύρωσε το διαζύγιο με την Τευτμπέργκα. Ο ιστορικός Μπάρον Έρνουφ ισχυρίζεται ότι ο Γκύντερ ήταν θείος της Βαλντράντα και ο Τέοτγκαουτ αρχιεπίσκοπος του Τρηρ ήταν αδελφός της.

Το 863 αφορίστηκε και εκτοπίστηκε από αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας.

Πηγές
 Herbermann, Charles, ed. (1913). "article name needed". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton.
 Baron Ernouf (1858) Histoire de Waldrade, de Lother II et de leurs descendants (Paris).

Οίκος της Ολλανδίας
Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Ερνστ Έννο

Ο Έρνστ Έννο (εσθονικά: Ernst Enno, γεννηθείς στις 8 Ιουνίου (Π.Η. 27 Μαΐου) 1875 στην Βαλγκούτα – 7 Μαρτίου 1934 στο Χααπσάλου) ήταν Εσθονός ποιητής και συγγραφέας.

Ζωή 
Ο Έρνστ Έννο γεννήθηκε στο πανδοχείο Κόοντσα ως ο γιος του Πριτς Έννο του Κτήματος Βαλγκούτα. Πέρασε την παιδική του ηλικία στο αγρόκτημα Σοοσάαρ στη Βαλγκούτα κοντά στο Ρόνγκου. Στην ηλικία των οκτώ, παρακολούθησε το ενοριακό σχολείο του Λαπετούκμε και στη συνέχεια φοίτησε στο διάσημο Γυμνάσιο Χούγκο Τρέφνερ και στο γυμνάσιο (Ρεαάλκοολ) στο Τάρτου. Ο Έννο σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων από το 1896 έως το 1904 στο Πολυτεχνείο της Ρίγα. Κατά την περίοδο διαμονής του στη Ρίγα εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Αφού σπούδασε, ο Έννο ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα γενικός σύμβουλος στο πιστωτικό σωματείο της Βάλγκα και σε μια εμπορική εταιρεία στο Πάρνου. Από το 1902 έως το 1904 ήταν συντάκτης της εφημερίδας Postimees στο Τάρτου και από το 1923 ως το 1925 εκδότης του εσθονικού παιδικού περιοδικού Laste Rõõm και άλλων περιοδικών. Επιπλέον, εργάστηκε από το 1920 έως το 1934 ως εκπαιδευτικός υπάλληλος στην επαρχία Λάανε. Το 1909, ο Έννο παντρεύτηκε την καλλιτέχνιδα Ελφρίντε Όλγκα Σάουλ (πέθανε το 1974 στην εξορία στην Αγγλία).

Έργο 
Το έργο του Ερνστ Έννο επηρεάζεται από τον Βουδισμό και τον δυτικό μυστικισμό. Ο Έννο ήταν επίσης έντονα συνδεδεμένος με τον συμβολισμό. Η παιδική ηλικία που πέρασε στην ύπαιθρο, οι ιστορίες της ευσεβούς μητέρας του, της Ανν Έννο και της τυφλής γιαγιάς του είχαν μια διαμορφωτική επιρροή στο λογοτεχνικό του έργο. Το σπίτι, ο δρόμος και η νοσταλγία είναι επαναλαμβανόμενα στοιχεία στην ποίησή του.

Δημοσιευμένα έργα 

 Uued luuletused (συλλογή ποιημάτων, 1909)
 Hallid laulud (συλλογή ποιημάτων, 1910)
 Minu sõbrad (1910)
 Kadunud kodu (1920)
 Valge öö (συλλογή ποιημάτων, 1920)
 Valitud värsid (ανθολογία, 1937)
 Üks rohutirts läks kõndima (παιδικό βιβλίο, 1957)
 Väike luuleraamat (ποίηση, 1964)
 Rändaja õhtulaul (1998)
 Laps ja tuul (2000)

Μνημεία προς τιμήν του 
Στις 30 Ιουλίου 1939 ανεγέρθηκε μια χάλκινη προτομή του Ερνστ Έννο στο Χααπσάλου. Ο γλύπτης είναι ο Ρομάν Χααβαμιάγκι.

Βιβλιογραφία 

 Toona, Elin. Rõõm teeb taeva taga tuld. Ernst Enno. Tartu: Ilmamaa 2000

Παραπομπές 

Εσθονοί ποιητές
Οικονομία του Κοσσυφοπεδίου

Η οικονομία του Κοσσυφοπεδίου είναι μια μεταβατική οικονομία. Το Κοσσυφοπέδιο ήταν η φτωχότερη επαρχία της πρώην Γιουγκοσλαβίας με μια σύγχρονη οικονομία που καθιερώθηκε μόνο μετά από μια σειρά ομοσπονδιακών αναπτυξιακών επιδοτήσεων στη δεκαετία του 1960 και του 1970. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 η κατάργηση των αυτόνομων οργάνων της επαρχίας ακολουθούμενη από κακές οικονομικές πολιτικές, διεθνείς κυρώσεις, η μικρή πρόσβαση σε εξωτερικό εμπόριο και κεφάλαιο και οι εθνοτικές συγκρούσεις έπληξαν σοβαρά την ήδη αδύναμη οικονομία.

Από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας το 2008, η οικονομία του Κοσσυφοπεδίου αναπτύσσεται σταδιακά ετησίως, ενώ είχε σχετικά χαμηλές επιπτώσεις από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές αδυναμίες για τις μελλοντικές της δυνατότητες, πολλές από τις οποίες συνδέονται με το διεθνώς αμφισβητούμενο καθεστώς της περιοχής. Υπάρχουν όμως και πιθανά πλεονεκτήματα, συμπεριλαμβανομένου του πολύ χαμηλού επίπεδου του δημόσιου χρέους και των μελλοντικών προσδοκιών από το τραπεζικό σύστημα.

Το Κοσσυφοπέδιο παραμένει μια από τις φτωχότερες περιοχές της Ευρώπης, καθώς το 45% του πληθυσμού ζει κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας, και το 17% είναι εξαιρετικά φτωχό, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα.

Το ευρώ είναι το επίσημο νόμισμα του Κοσσυφοπεδίου. Το Κοσσυφοπέδιο ενέκρινε το γερμανικό μάρκο το 1999 προκειμένου να αντικαταστήσει το γιουγκοσλαβικό δηνάριο και, αργότερα, το αντικατέστησε με το ευρώ, αν και το γιουγκοσλαβικό (και αργότερα σερβικό) δηνάριο χρησιμοποιείται ακόμα σε ορισμένες περιοχές όπου πλειοψηφούν οι Σέρβοι (κυρίως στα βόρεια). Τα παραπάνω σημαίνουν ότι το Κοσσυφοπέδιο δεν διαθέτει μοχλούς νομισματικής πολιτικής πάνω στην οικονομία του και πρέπει να βασίζεται σε μια συντηρητική δημοσιονομική πολιτική που θα του παρέχει τα μέσα για την αντιμετώπιση των εξωτερικών κρίσεων.

Η επίσημα καταχωρημένη ανεργία ανήλθε στο 30,9% του εργατικού δυναμικού, τον Σεπτέμβριο του 2013, ενώ το 63,1% του πληθυσμού δεν ήταν ενεργό. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει επισημάνει ότι η άτυπη απασχόληση είναι ευρέως διαδεδομένη και ότι η αναλογία των μισθών προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι η δεύτερη υψηλότερη στη νότιοανατολική Ευρώπη. Επομένως, το πραγματικό ποσοστό μπορεί να είναι χαμηλότερο. Η ανεργία μεταξύ των Ρομά έχει καταγραφεί σε ποσοστά που αγγίζουν το 90%. Ο μέσος μισθός το 2009 ήταν $2,98 ανά ώρα.

Παραπομπές

Κοσσυφοπέδιο
Ισιντόρα Σέκουλιτς

Η Ισιντόρα Σέκουλιτς (σερβικά κυριλλικά: Исидора Секулић, σερβικά λατινικά: Isidora Sekulić, γεννηθείσα στις 16 Φεβρουαρίου 1877 – 5 Απριλίου 1958) ήταν Σέρβα συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, πολύγλωσση και κριτικός τέχνης.

Βιογραφία 
Η Σέκουλιτς γεννήθηκε στο Μόσοριν, ένα χωριό της κομητείας Μπατς-Μπόντρογκ, το οποίο ανήκει σήμερα στη Βοϊβοντίνα. Εκτός από τις σπουδές της στη λογοτεχνία, η Σέκουλιτς γνώριζε πολύ καλά τις φυσικές επιστήμες και τη φιλοσοφία. Αποφοίτησε από τη παιδαγωγική σχολή της Βουδαπέστης το 1892 και πήρε το διδακτορικό της το 1922 στη Γερμανία. Στα ταξίδια της περιλαμβάνονται εκτεταμένες διαμονές στην Αγγλία, τη Γαλλία και τη Νορβηγία. Τα ταξίδια της από το Όσλο μέσω του Μπέργκεν στο Φίνμαρκ είναι το θέμα του βιβλίου της του 1914 το Pisma iz Norveške (γράμματα από το Νορβηγικό διαλογιστικό οδοιπορικό). Η συλλογή των διηγήσεων Saputnici είναι ασυνήθιστα λεπτομερή και είναι διεισδυτικό επίτευγμα στην αυτοανάλυση και ένα γενναίο στυλιστικό πείραμα. Μίλησε επίσης για αρκετές κλασσικές γλώσσες καθώς και εννέα σύγχρονες γλώσσες.

Τα λυρικά, διαλογιστικά, ενδοσκοπικά και αναλυτικά γραπτά της Σέκουλιτς έρχονται στην αυγή της σερβικής πεζογραφίας. Ο Σέκουλιτς ενδιαφέρεται για την ανθρώπινη κατάσταση του ανθρώπου στη νέα, άρτια σύγχρονη ευαισθησία του. Στο βασικό της μυθιστόρημα, Το Χρονικό του Κοιμητηρίου της Μικρής Πόλεως (Кроника паланачког гробша), γράφει σε αντίθεση με τη συνηθισμένη χρονολογική εξέλιξη των γεγονότων. Αντ 'αυτού, κάθε τμήμα του βιβλίου αρχίζει στο νεκροταφείο, επιστρέφοντας τελικά στην εποχή της πολυάσχολης ζωής, με όλες τις χαρές και τις τραγωδίες του. Χαρακτήρες όπως η Γκόσπα Νόλα, είναι οι πρώτοι ισχυροί θηλυκοί χαρακτήρες στη σερβική λογοτεχνία, είναι ζωγραφισμένοι λεπτομερώς με όλο τους το θάρρος, την υπερηφάνεια και αποφασιστικότητα.

Η Ισιντόρα Σέκουλιτς έγραψε κριτικά συγγράματα στους χώρους της μουσικής, του θεάτρου, της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, της λογοτεχνίας και της φιλοσοφίας. Έγραψε μεγάλες μελέτες για την Γιουγκοσλαβική, την Ρωσική, την Αγγλική, την Γερμανική, την Γαλλική, την Ιταλική, την Νορβηγική και άλλες λογοτεχνίες.

Επιλεγμένα έργα 

 Saputnici (1913)
 Pisma iz Norveške (1914)
 Iz prošlosti (1919)
 Đakon Bogorodičine crkve (1919)
 Kronika palanačkog groblja (1940)
 Zapisi (1941)
 Analitički trenuci i teme, 1-3 (1941)
 Zapisi o mome narodu (1948)
 Njegošu knjiga duboke odanosti (1951)
 Govor i jezik, kulturna smotra naroda (1956).

Βιβλία 

 Isidora Sekulić, Književni pogledi Isidore Sekulić (Οι λογοτεχνικές απόψεις της Ισιντόρα Σέκουλιτς), Εκδοτικός Οίκος Προσβέτα, Βελιγράδι, 1986.

Δείτε επίσης 

 Γιελένα Ντιμιτρίγιεβιτς
 Μιρ-Γιαμ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Διάσημες Σέρβες γυναίκες
 Το πορτραίτο της
 Jugoslovenski Književni Leksikon (Εγκυκλοπαίδεια της Γιουγκοσλαβικής Λογοτεχνίας), Matica Srpska, Νόβι Σαντ, 1984.
 Γιόβαν Σκέρλιτς, Istorija Nove Srpske Književnosti (Βελιγράδι, 1921) page 476.

Παραπομπές 

Σέρβοι συγγραφείς
Φιφής Ιωάννου

Ο Νεόφυτος (Φιφής) Ιωάννου (1914 - 1988), ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός, Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ και εκδότης.

Πολιτική πορεία

Γεννήθηκε στην Λευκωσία το 1914 και διαδέχτηκε τον Πλουτή Σέρβα στην ηγεσία του αριστερού κόμματος της Κύπρου το 1945 και διατήρησε την θέση ως το 1949, όπου τον διαδέκτηκε ο Εζεκίας Παπαϊωάννου.

Το 1947, στο πρώτο συνέδριο των κομμουνιστικών κομμάτων της Βρετανικής αυτοκρατορίας, εκπροσώπησε το ΑΚΕΛ. Τάχθηκε υπέρ της Ένωσις δηλώνοντας «η Ελλάδα σήμερα είναι χώρα φασιστική, όχι επειδή ο φασισμός έχει κάποιο έρεισμα στον ηρωϊκό λαό της, αλλά επειδήτον επέβαλε ο Τσώρτσιλ με σφαίρες και ξιφολόγχες και επειδή ο Μπέβιν, προς αισχύνη του, τον διατήρησε» Το συνέδριο αποδέκτηκε την τοποθέτηση του Ιωάννου.. Πάντως, η Ένωση ήταν ο μακροχρόνιος στόχος του ΑΚΕΛ επί Ιωάννου, καθώς ο πρώταρχικός ήταν η αυτοδιοίκηση του νησιού για βετίωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης των εργαζομένων. 

Ο Φίφης ήταν μέλος της αποστολής του ΑΚΕΛ, όπου είχε ζητήσει γνώμη αδελφών κομμάτων για θέματα που το ταλάνιζαν. Είχε προηγηθεί το 1947 η δημιουργία του ΕΑΣ (Εθνικός Απελευθερωτικός Συνασπισμός), ο οποίος μεσα σε ενα χρόνο είχε 20 χιλιάδες μέλη, αρκετοί δε ήταν προοδευτικοί διανοούμενοι και αστοί. Ο ΕΑΣ ήτανε υπέρ της συνέχισης των διαβουλεύσεων με τους Βρεττανούς για ψήφιση δημοκρατικού συντάγματος, ακόμη και μετά το τέλος της Διασκεπτικής συνέλευσης, ωστόσο τα μισά περίπου μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ ήταν εναντίον και ήθελαν να προτάξουν την επιδίωξη της Ένωσις (ανάμεσα σε αυτούς και ο Φίφης). Προ του φάσματος της διάσπασης, αποφάσισαν να οργανώσουν αποστολή για συναντήσεις με άλλα κομμουνιστικά κόμματα. 

Στην συνάντηση αυτή, ο Φίφης Ιωάννου ανάπτυξε τους προβληματισμούς του ΑΚΕΛ. Τον λόγο πήρε ο Ζαχαριάδης και ανέφερε πως σε δυό μήνες θα απελευθέρωνε την Αθήνα και άρα η επιδίωξη του ΑΚΕΛ θα έπρεπε να ήταν «Ένωση και μόνο Ένωση». Ειπε επίσης πως έπρεπε το ΑΚΕΛ να φτιάξει αντάρτικες ομάδες για ένοπλο αγώνα στις πόλεις και τις επαρχίες της Κύπρου.Με την επιστροφή του στην Κύπρο, ενημέρωσε τα μέλη του ΑΚΕΛ, όπου πήρανε απόφαση για επιδίωξη της πολιτικής της Ένωσης. Ωστόσο στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές του 1949, το ΑΚΕΛ κέρδισε μόνο την Λεμεσό, την Αμμόχωστο και την Λάρνακα, επειδή στο ζήτημα της Ένωσης, η Δεξιά παράταξη και η Εκκλησία, ήταν πιο αξιόπιστες.

Δείτε επίσης
Ενωτικό δημοψήφισμα

Σημειώσεις

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 

Γενικοί Γραμματείς του ΑΚΕΛ
Χάρβεϊ Μιλκ

Ο Χάρβεϊ Μπέρναρντ Μιλκ (Harvey Bernard Milk, 22 Μαΐου 1930 – 27 Νοεμβρίου 1978) ήταν Αμερικανός πολιτικός και ΛΟΑΤ ακτιβιστής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1930 στη Νέα Υόρκη από εβραϊκή οικογένεια. Σπούδασε μαθηματικά στο College for Teachers at Albany της Νέας Υόρκης. Μετά την αποφοίτησή του, υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ στον Πόλεμο της Κορέας.

Στις 8 Ιανουαρίου 1978 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος (supervisor) με το Δημοκρατικό Κόμμα στο Σαν Φρανσίσκο. Ήταν ο πρώτος  Αμερικανός ανοιχτά ομοφυλόφιλος εκλεγμένος πολιτικός. Παράλληλα με τη θητεία του στο δημοτικό συμβούλιο, ο Μιλκ ήταν ενεργός ΛΟΑΤ ακτιβιστής.

Στις 27 Νοεμβρίου 1978, ο δημοτικός σύμβουλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, Νταν Γουάιτ, δολοφόνησε τον Μιλκ, καθώς και τον δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο, Τζορτζ Μασκόνι. Η ποινή που επιβλήθηκε στον Γουάιτ ήταν επτά χρόνια και οκτώ μήνες φυλάκιση, γεγονός που εξόργισε πολλούς πολίτες του Σαν Φρανσίσκο.

Υστεροφημία
Το 2008 κυκλοφόρησε η ταινία Milk, στην οποία τον υποδύεται ο Σον Πεν και αναφέρεται στα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Το 2009 του απονεμήθηκε μετά θάνατον από τον Μπαράκ Ομπάμα το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας, εισήχθη στο California Hall of Fame και καθιερώθηκε στην Καλιφόρνια ημέρα προς τιμήν της μνήμης του (22 Μαΐου).

Παραπομπές

Πολιτικοί των ΗΠΑ
Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Αμερικανοεβραίοι
ΛΟΑΤ Εβραίοι
ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ
ΛΟΑΤ ιστορία στις Ηνωμένες Πολιτείες
ΛΟΑΤ ιστορία τον 20ο αιώνα
Δολοφονημένοι πολιτικοί
Αμερικανοί θύματα δολοφονικών ενεργειών
Άγιος Ματθαίος Κέρκυρας

Ο Άγιος Ματθαίος είναι οικισμός της Κέρκυρας. Είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελιτειέων, του δήμου Νότιας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.  Στη δημοτική κοινότητα Αγίου Ματθαίου ανήκουν και οι οικισμοί Σκάλα και Χαλικούνας. 
Ο Άγιος Ματθαίος έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Ματθαίος είναι μικρή κωμόπολη στη νοτιοδυτική Κέρκυρα. Βρίσκεται στις ανατολικές υπώρειες της κορυφής «Άγιος Ματθαίος» (463 μ.) του βουνού Γαμήλιου, πάνω στην επαρχιακή οδό Παϊπέτη-Μεσογγής και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει 22 χλμ. περίπου Ν. ΝΔ. της πόλης της Κέρκυρας. Η δημοτική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 22,159 χμ² (2011).

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Ματθαίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελιτειέων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελιτειέων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Νότιας Κέρκυρας.

Μυθολογία
Στο Γαμήλιο όρος (κορυφή «Άγιος Ματθαίος») όπου βρίσκεται ο οικισμός, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, νυμφεύτηκε ο Αλκίνοος, βασιλιάς των Φαιάκων της Σχερίας (Κέρκυρας).

Αξιοθέατα
Τα σοκάκια και τα πολύχρωμα σπίτια του οικισμού κτισμένα σε ύφος επηρεασμένο από τη βενετσιάνικη αρχιτεκτονική
Το μοναστήρι του Παντοκράτορα, σε περίοπτη θέση στο Γαμήλιο όρος
Το Πρινοδάσος στη διαδρομή προς το μοναστήρι
Το σπήλαιο της Γράβας στο Γαμήλιο όρος. Είναι σπηλαιοβάραθρο με πλούσιο διάκοσμο στο κυρίως μέρος του και με παλαιολιθικά και νεολιθικά ευρήματα που, κατά τους κατοίκους, επικοινωνεί με τη θάλασσα («Τρύπα του Πελάου»)
Το φρούριο Γαρδικίου, οκτάγωνο κάστρο με οκτώ πύργους και τρεις πύλες, που χρονολογείται στην εποχή του ηπειρώτικου Δεσποτάτου (13ος αιώνα). Έχει εντοιχισμένα αρχαία αρχιτεκτονικά μέλη

Εκδηλώσεις 
Το πανηγύρι της Μεταμόρφωσης στο μοναστήρι Παντοκράτορα, στις 6 Αυγούστου.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.greekgastronomyguide.gr/item/olive-fabrica-governor-kerkyra/

Χωριά της Κέρκυρας‎
Μαχμούτ Μπέη Τζαμί

Το Μαχμούτμπε Τζαμί είναι ιστορικό τζαμί στο χωριό Κασαμπά της Επαρχίας Κασταμονής, στην Τουρκία.

Το Κασαμπά ήταν, παλαιότερα, σημαντικός οικισμός εντός της Επαρχίας Κασταμονής. Σήμερα, αποτελεί μικρό χωριό ευρισκόμενο σε απόσταση περίπου 18 χμ. από την Κασταμονή. Ωστόσο, το ιστορικό τζαμί του χωριού αποτελεί σημαντικό πολιτισμικό μνημείο για το σύνολο της επαρχίας.

Το τζαμί
Η εντολή για την ανέγερση του δόθηκε από τον Μαχμούτ Μπέη, μέλος του οίκου των Τσανταριδών το 1366. Το τζαμί είναι μοναδικό ως προς την αρχιτεκτονική, καθώς δεν χρησιμοποιήθηκε τσιμέντο για την ανέγερσή του (με εξαίρεση το μιχράμπ του). Η οροφή του, επίσης, κατασκευάστηκε χωρίς την χρήση κάποιου μεταλλικού δομικού υλικού. Το σχέδιο του τζαμιού είναι ορθογώνιο. Αποτελεί ένα από τα πρώτα τζαμιά με ξύλινους κίονες, καθώς και ξύλινη οροφή στην Ανατολία. Το εξωτερικό του τζαμιού κατασκευάστηκε από πελεκητή πέτρα. Η οροφή του κτιρίου υποστηρίζεται από τέσσερις κίονες. Εντός του τζαμιού, το σύνολο των ξύλινων επιφανειών είναι διακοσμημένο με σχέδια φιλοτεχνημένα με φυτικές βαφές γνωστά ως kalem işi.  Η πύλη του τζαμιού, ωστόσο, η οποία αποτελούσε έργο τέχνης, σήμερα, φυλάσσεται στο Μουσείο της Κασταμονής. Ένα αντίγραφο της αρχικής πύλης έχει τοποθετηθεί στην θέση της.

Κατάσταση ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς 
Το τζαμί προστέθηκε εντός του ενδεικτικού καταλόγου στην πολιτισμική κατηγορία των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στις 15 Απριλίου 2014.

Παραπομπές 

Ιστορία της Επαρχίας Κασταμονής
Αξιοθέατα στην Επαρχία Κασταμονής
Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Τζαμιά στην Κασταμονή
Τσαντάρογλου
Γιούχαν Λίιβ

Ο Γιούχαν Λίιβ (εσθονικά: Juhan Liiv, 30 Απριλίου (Π.Η. 18 Απριλίου) 1864 στο Αλατσκίβι, 1 Δεκεμβρίου (Π.Η. 18 Νοεμβρίου) 1913 στο Καβάστου-Κόοζα) είναι ένας από τους πιο διάσημους ποιητές της Εσθονίας.

Παιδική ηλικία και εκπαίδευση 
Ο Λίιβ γεννήθηκε σε μια εξαιρετικά φτωχή οικογένεια στο χωριό Αλατσκίβι, στο Κυβερνείο της Λιβωνίας, της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Παρά τη φτώχεια τους, οι γονείς του Λίιβ τον έστειλαν στο Ντόρπατ (σημερινό Τάρτου) για να σπουδάσει στο Γυμνάσιο Χούγκο Τρέφνερ. Η ασθένεια ανάγκασε τον Λίιβ να εγκαταλείψει το σχολείο και να επιστρέψει στο σπίτι, όπου έγραψε ποίηση και περιστασιακά αρθρογραφούσε για την εφημερίδα Όλεβικ. Η ποίησή του έρχεται σε πλήρη αντιπαράθεση με εκείνη των συγχρόνων του και επομένως αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό.

Σύντομες ιστορίες 
Ο Λίιβ έγινε διάσημος το 1894 όταν κυκλοφόρησε τη πρώτη του σύντομη ιστορία, τη Βάρι (Η Σκιά). Ήταν σκοτεινή και ζοφερή, προμηνύοντας τα μελλοντικά του έργα τόσο της πεζογραφίας όσο και της ποίησης. Πολλοί αναγνώστες κάνουν μια σύγκριση μεταξύ του Λίιβ και του κύριου χαρακτήρα της ιστορίας, τον Βίλλου, ο οποίος είναι σωματικά αδύναμος αλλά ισχυρός στο μυαλό.

Ο Λίιβ συνέχισε να γράφει σύντομες ιστορίες, αλλά καμία από αυτές δεν έγινε τόσο γνωστή όσο η Βάρι.

Ψυχική ασθένεια 
Λίγο μετά τη κυκλοφορία του Βάρι, ο Λίιβ κλείστηκε ως ασθενής σε ψυχιατρική κλινική στο Τάρτου. Ο Λίιβ διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια. Έλεγε ότι ήταν γιος του αυτοκράτορα Αλεξάνδρου Β΄, του βασιλιά της Πολωνίας. Τα προβλήματά του με ψυχικές ασθένειες συνεχίστηκαν μέχρι το θάνατό του.

Ποίηση 
Το 1909, ο Φρίντεμπερτ Τούγκλας συναντήθηκε με τον Λίιβ. Στα τέλη του ίδιου έτους δημοσιεύτηκε βιβλίο με 495 ποιήματα από τον Λίιβ.

Πολλά από τα ποιήματα του Λίιβ κυριαρχούνται από μια αίσθηση σκοτεινιάς, που πιθανότατα προήλθε από τις ψυχικές του ασθένειες, τη φτώχεια και την έλλειψη φιλιών. Τα λίγα ποιήματα με λιγότερο δυσοίωνο τόνο περιγράφουν τη φύση και την λατρεία του Λίιβ για τη χώρα του.

Τα ποιήματά του περιλαμβάνουν:

 Το τσεκούρι και το δάσος
 Αυτός που δεν θυμάται το παρελθόν (ζει χωρίς το μέλλον) 
 Προς τους ποιητές
 Είδα την Εσθονία του χτες
 Έλα τώρα, σκοτεινιά της νύχτας
 Κρύο
 Χιονονιφάδα

Θάνατος
Την 1η Δεκεμβρίου 1913, ο Λίιβ βρέθηκε στο τρένο χωρίς εισιτήριο, επειδή δεν μπορούσε να αγοράσει. Τον έβγλαν έξω από το τρένο σε ερημική περιοχή και περπάτησε μέχρι το το σπίτι του. Μέχρι τη στιγμή που έφτασε, όμως, ήταν σε ψυχρές θερμοκρασίες για δύο εβδομάδες και πέθανε από πνευμονία.

Βραβείο ποίησης Γιούχαν Λίιβ 
Το βραβείο ποίησης Γιούχαν Λίιβ ιδρύθηκε το 1965. Απονέμεται από την ενορία του Αλατσκίβι στις 30 Απριλίου κάθε έτους. Το βραβείο είναι μια χειροποίητη δερμάτινη τσάντα βοσκού, η οποία είναι φτιαγμένη από τοπικό καλλιτέχνη.

Πηγές 

 Εσθονικό Λογοτεχνικό Περιοδικό

Παραπομπές 

Εσθονοί ποιητές
Ζίτα Γκιλόφσκα

Η Ζίτα Γκιλόφσκα (, 7 Ιουλίου 1949 - 5 Απριλίου 2016) ήταν Πολωνίδα οικονομολόγος, ακαδημαϊκός και πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός Οικονομίας και αντιπρόεδρος της πολωνικής κυβέρνησης την περίοδο 2006 - 2007.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1949 στο Νόβε Μιάστο Λουμπάφσκιε του βοϊβοδάτου Βαρμίας-Μαζουρίας στη βόρεια Πολωνία. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και το 1981 απέκτησε διδακτορικό στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο Μαρία Σκουοντόφσκα-Κιουρί του Λούμπλιν. Στο ίδιο ίδρυμα διετέλεσε βοηθός καθηγητή από το 1972 μέχρι το 1985 και αναπληρώτρια καθηγήτρια από το 1995 έως το 1999, ενώ από το 2001 δίδασκε ως καθηγήτρια στο ιδιωτικό Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λούμπλιν.

Η ενεργή ενασχόλησή της με την πολιτική ξεκίνησε το 1994 όταν έγινε μέλος του φιλελεύθερου κόμματος Unia Wolności (ελλ: Ένωση Ελευθερίας), στους κόλπους του οποίου παρέμεινε για μια διετία. Επιπλέον υπήρξε από το 1992 έως το 1998 αντιπρόσωπος της Πολωνίας στο συμβούλιο του Κογκρέσου Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών της Ευρώπης που εδρεύει στο Στρασβούργο και μέλος διαφόρων κρατικών οργανισμών και επιτροπών. 

Μετά την αποχώρησή της από την Unia Wolności, προσχώρησε στην Πολιτική Πλατφόρμα με την οποία εξελέγη το 2001 στη Σέιμ (Κάτω Βουλή της Πολωνίας), φτάνοντας παράλληλα μέχρι το αξίωμα της αντιπροέδρου του κόμματος. Τον Μάιο του 2005 αποχώρησε από την Πολιτική Πλατφόρμα και την 7η Ιανουαρίου του 2006 ανέλαβε ως ανεξάρτητη το υπουργείο Οικονομίας καθώς και τα καθήκοντα της αντιπροέδρου στην κυβέρνηση του συντηρητικού κόμματος του Νόμου και Δικαιοσύνης των αδελφών Κατσίνσκι υπό τον Καζιμίρ Μαρτσίνκεβιτς. Η πρώτη θητεία της  Γκιλόφσκα ολοκληρώθηκε πρόωρα τον Ιούνιο του ίδιου έτους μετά την απομάκρυνσή της εξαιτίας κατηγοριών εναντίον της σχετικά με τη δράση της κατά την κομμουνιστική περίοδο, με την ίδια να τις αρνείται. Λίγους μήνες αργότερα (22 Σεπτεμβρίου του 2006) επέστρεψε στις θέσεις της στο υπουργείο Οικονομίας και την αντιπροεδρία της κυβέρνησης, τις οποίες διατήρησε μέχρι τον Νοέμβριο του 2007, όταν ανήλθε στην εξουσία η Πολιτική Πλατφόρμα. Απεβίωσε στις 5 Απριλίου του 2016.

Παραπομπές 

Πολωνοί πολιτικοί
Πολωνοί πανεπιστημιακοί
Ελεύθεροι σπόροι

Οι ελεύθεροι  σπόροι  είναι οι σπόροι εκείνοι που  δεν καλύπτονται  από πνευματικά  δικαιώματα. Αποτελούν  προϋπόθεση  διατροφικής ανεξαρτησίας και ενισχύουν σημαντικά το βαθμό αυτάρκειας. Σε αντίθεση με τις εμπορικές ποικιλίεςοι παραδοσιακές τοπικές ποικιλίες είναι αυτές που έχουν ευρεία γενετική βάση γι αυτό εξελίσσονται, δηλαδή προσαρμόζονται όταν καλλιεργούνται. Η ιδιότητα αυτή μας προσφέρει επισιτιστική ασφάλεια ειδικά σε εποχή κλιματικής αλλαγής. Η εξέλιξη είναι η συνέχεια της ζωής.

Η πλειονότητα των αγροτών στην Ελλάδα δεν κρατά σπόρο για την επόμενη χρονιά αλλά τον αγοράζει κάθε χρόνο από εταιρείες. Η διατροφή των ζώων στην Ελλάδα βασίζεται και αυτή σε εμπορικούς σπόρους αλλά και σε εισαγόμενους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς. Ο καταναλωτής που αγοράζει παράγωγα ζώων (κρέας , αυγά, γάλα, τυριά, γιαούρτι) δεν γνωρίζει αν αυτά τα ζώα τρέφονται με γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ) εκτός αν είναι προϊόντα βιολογικής γεωργίας όπου η χρήση ΓΤΟ απαγορεύεται.

Προστασία ελεύθερων σπόρων 
Στην Ευρώπη διευρύνεται η τάση για διατροφή με τοπικά είδη φυτικής και ζωικής παραγωγής, όχι μόνο όσον αφορά τις μικρές αποστάσεις και το μικρότερο οικολογικό αποτύπωμα, αλλά και το ντόπιο γενετικό υλικό. Μεγάλο μέρος των ευρωπαίων καταναλωτών έχουν αρχίσει να ενδιαφέρονται για είδη που προέρχονται από ντόπιες ποικιλίες φυτών και ράτσες ζώων, γιατί έτσι εξασφαλίζουν καλύτερη ποιότητα και αντοχή. 

Και σε μια έκθεση που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο από την Παγκόσμια Συμμαχία για το μέλλον των τροφίμων (Global Alliance for the Future of Food ) αναφέρει ότι για να εξασφαλιστεί ένας ικανοποιητικός εφοδιασμός τροφίμων, οι αγρότες θα πρέπει να έχουν πρόσβαση στους σπόρους , στην ανταλλαγή και στη βελτίωση των σπόρων, και να έχουν μια φωνή στη διαμόρφωση της πολιτικής για τους σπόρους. 

Εδώ και πολλά χρόνια η δρ. Βαντάνα Σίβα αγωνίζεται για την ελευθερία των αγροτών και των σπόρων, ώστε να μην καταστρέψει ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός την ελευθερία της ζωής. "Δεν θέλω να ζω σε έναν κόσμο που πέντε γιγαντιαίες εταιρίες ελέγχουν την υγεία και την τροφή μας".

Συμμετοχικά προγράμματα
Η συμμετοχική φυτική βελτίωση αφορά σε συνεργασία αγροτών με πανεπιστήμια. Τέτοια προγράμματα ήδη διεξάγονται στη Γαλλία και Ιταλία και στοχεύουν στην περαιτέρω βελτίωση των τοπικών ποικιλιών κυρίως για τη βιολογική γεωργία. Τα συμμετοχικά προγράμματα επαναφέρουν τη δημιουργικότητα του αγρότη και σε συνεργασία με το δημόσιο πανεπιστήμιο παράγουν προσαρμοσμένα αποτελέσματα κατάλληλα για εμπορική αξιοποίηση. Τα δικαιώματα μπορούν να παραμένουν στον δημόσιο τομέα.

Παραπομπές
Κροάτες της Σερβίας

Οι Κροάτες της Σερβίας (κροατικά: Hrvati u Srbiji, σερβικά: Хрвати у Србији) ή Σερβοκροάτες είναι η αναγνωρισμένη κροατική εθνική μειονότητα στη Σερβία, μια αναγνώριση που έλαβαν το 2002. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, υπήρχαν 57.900 Κροάτες στη Σερβία ή το 0,8% του πληθυσμού της χώρας. Από αυτούς οι 47.033 ζούσαν στη Βοϊβοντίνα, όπου αποτελούσαν την τέταρτη μεγαλύτερη εθνική ομάδα, που αντιστοιχούσε στο 2,8% του πληθυσμού εκεί. Περίπου 7.752 Κροάτες έμεναν στην εθνική πρωτεύουσα Βελιγράδι, ενώ οι υπόλοιποι 3.115 στο υπόλοιπο μέρος της χώρας.

Δημογραφικά στοιχεία
Στο παρελθόν ο αριθμός των Κροατών στη Σερβία κατέγραφε μεγαλύτερα ποσοστά, καθώς οι κομμουνιστικές αρχές της Γιουγκοσλαβίας υπολόγιζαν εκείνους τους πολίτες που αυτοπροσδιορίζονταν ως Μπουνγέβτσι ή Σόκτσι ως «Κροάτες». Σήμερα, τα περισσότερα μέλη της κοινότητας των Σόκτσι θεωρούν τους εαυτούς τους Κροάτες, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού των Μπουνγέβτσι θεωρούν τους εαυτούς τους ως μέλη της εθνότητας των Μπουνγέβτσι, ενώ ένα μικρό μέρος τους θεωρεί ότι είναι Κροάτες. 

Ο μεγαλύτερος καταγεγραμμένος αριθμός Κροατών αφορά την απογραφή του 1961, όταν υπήρχαν 196.409 Κροάτες (συμπεριλαμβανομένων των Μπουνγέβτσι και Σόκτσι) στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας (περίπου το 2,57% του συνολικού πληθυσμού της Σερβίας τότε). Στις επόμενες απογραφές ο πληθυσμός της Κροατίας στη Σερβία μειώνεται σταδιακά. Αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής μετανάστευσης, και των εθνοτικών εντάσεων των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, και συγκεκριμένα στον πόλεμο της Κροατίας το 1991-1995. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πολέμου, οι Κροάτες στη Σερβία ήταν υπό την πίεση του Σερβικού Ριζοσπαστικού Κόμματος και ορισμένων Σέρβων προσφύγων από την Κροατία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ώστε αναγκάστηκαν να μετακομίσουν στην Κροατία. Την εποχή εκείνη, μετακινήθηκε αρκετός πληθυσμός μεταξύ Κροατών από τη Σερβία και Σέρβων από την Κροατία. Σύμφωνα με έρευνα του Ταμείου Ανθρωπιστικού Δικαίου του Βελιγραδίου, κατά τη διάρκεια του Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου 1992 περισσότεροι από 10.000 Κροάτες από τη Βοϊβοντίνα αντάλλαξαν την περιουσία τους για την περιουσία των Σέρβων από την Κροατία, και συνολικά περίπου 20.000 Κροάτες εγκατέλειψαν τη Σερβία. Σύμφωνα με τον Πέταρ Κούντιτς της Δημοκρατικής Συμμαχίας Κροατών στη Βοϊβοντίνα, 50.000 Κροάτες εγκατέλειψαν τη Σερβία κατά τη διάρκεια των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας.

* - εκτός του Κοσόβου'''

Παραπομπές
Παναγιώτης Κοντογεώργης

Ο Παναγιώτης (Πάνος) Κοντογεώργης γεννήθηκε στον Πριόλιθο Καλαβρύτων του νομού Αχαϊας. 

Σπούδασε Νομικά στη Νομική Σχολή Αθηνών και Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Προέρχεται από αγροτική οικογένεια και ο πατέρας του Θανάσης Κοντογεώργης ήταν αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης (ΕΛΑΣ) και ο οποίος έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Ο Πάνος Κοντογεώργης ανέπτυξε αντιδιδακτορική δράση και το 1974 εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και ήταν υποψήφιος βουλευτής στη Β' Αθηνών. Εξελέγη βουλευτής το 1981. Κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής του θητείας είχε ενεργό συμμετοχή στις μεγάλες πολιτικές πρωτοβουλίες για την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης, την ισότητα των δύο φύλων κ.α. Διετέλεσε Πρόεδρος του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας (ΟΣΕ) την περίοδο 1985-1988 και αντιπρόεδρος της Κτηματικής Τράπεζας (1988-1989). Το 1993 ορίστηκε Νομάρχης Κυκλάδων. 

Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά, τον Θανάση, που είναι δικηγόρος, γενικός γραμματέας Συντονισμού στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και τη Νάντια, ηθοποιό και τραγουδίστρια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ/Γενικές Γραμματείες Συντονισμού
Χήνα Ρόδου

Η Χήνα είναι βραχονησίδα και σκόπελοι νοτιοανατολικά της Ρόδου στο Λύκιο πέλαγος και ανήκει στα Δωδεκάνησα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νότιας Ρόδου του Δήμου Ρόδου.

Παραπομπές

 

Βραχονησίδες της Ρόδου
Γουλιέλμος Δ΄ του Σαιντ-Ομέρ

O Γουλιέλμος Δ΄, γαλλ. Guillaume IV (άκμασε το 1157 - 1191) ήταν κύριος (καστελάνος) του Σαιντ-Ομέρ (π. 1171-1191)· επίσης κύριος του Μπωραίν και Φωκομπέργκ.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουλιέλμου Γ΄ κυρίου του Σαιντ-Ομέρ και της Ματίλντας.

Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1157, όταν ο θείος του Γκωτιέ/Βάλτερ ήταν κύριος του Σαιντ-Ομέρ. Το 1186 ο γιος του Γουλιέλμος Δ΄ αναφέρεται ότι ήταν 15 ετών, άρα ο Γουλιέλμος Γ΄ νυμφεύτηκε ως το 1171. Σύζυγός του ήταν η Ίντα των Αβέν και οι γενεαλογίες του Οίκου της αναφέρουν, πως όταν ο Γουλιέλμος Δ΄ νυμφεύτηκε, ήταν ήδη κύριος του Σαιντ-Ομέρ, άρα ανέλαβε την καστελανία ως το 1171. Καταστατικά από το 1178 ως το 1190 τον αναφέρουν ως κύριο του Σαιντ-Ομέρ. Φαίνεται ότι μετά έφυγε για την Παλαιστίνη, όπου απεβίωσε το 1191.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ίντα των Αβέν, κόρη του Νικολάου κυρίου του Αβέν και είχε τέκνα:
 Γουλιέλμος Ε΄ π. 1171-π. 1246, κύριος του Σαιντ-Ομέρ.
 Γκωτιέ/Βάλτερ, το 1219 σκοτώθηκε στην Δ΄ Σταυροφορία.
 Ιάκωβος, νυμφεύτηκε πρώτα την Κλεμάνς του Νταμμαρτίν και μετά την Ελισάβετ (του Σαππ;), χήρα του Γοδεφρείδου Α΄ Βιλλεαρδουίνου πρίγκιπα της Αχαΐας.
 Γουλιέλμος ΣΤ΄ απεβ. π. 1249, κύριος του Σαιντ-Ομέρ.
 Νικόλαος Α΄ απεβ. 1213 ή μετά το 1217, κύριος των Θεσπιών.
 Ματίλντα, παντρεύτηκε τον Άρνολτ Δ΄ επίτροπο (advocatus) του Τερουάνν.
 Βεατρίκη, κυρία του Σαιντ-Ομέρ, παντρεύτηκε τον Φίλιππο του Αιρ. 
 Ίντα παντρεύτηκε τον Γκεράρ Γ΄ κοσμήτορα του Ντουαί.
 Αγνή, ηγουμένη του Μεζάν.
 Αλίκη, παντρεύτηκε πρώτα τον Βαλδουίνο Β΄ του Κρεκύ και έπειτα τον Ανσέλμ Δ΄ του Καγιέ.
 Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο Γ΄ του Κρεκύ.

Πηγές
 Giry, Arthur (1874). "Les châtelains de Saint-Omer (1042-1386) (premier article)". Bibliothèque de l'école des chartes (in French). 35: 325–355. doi:10.3406/bec.1874.446568.

Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Μπέλα του Σαιντ-Ομέρ

Ο Μπέλα, ουγγρ. Bela (άκμασε το α΄ τέταρτο του 13ου αι.) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν κύριος του 1/2 της Θήβας, ως σύζυγος της Μπόνης των Λα Ρος, αδελφής τού Γκυ Α΄ Κύρη των Αθηνών.

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Νικολάου Α΄ κυρίου των Θεσπιών στη Θήβα και της Μαργαρίτας των Άρπαντ, κόρης τού Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας.

Ο πατέρας του ήλθε μετά την Δ΄ Σταυροφορία και έλαβε το φέουδο των Θεσπιών στη Βοιωτία· νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, χήρα του Ισαακίου Β΄ Αγγέλου και μετά του Βονιφάτιου Α΄ της Θεσσαλονίκης. Ο γάμος εθεωρείτο ότι έγινε π. το 1213, αλλά ο ιστορικός Φίλιπ φαν Τριχτ εκτιμά ότι έγινε μετά το 1217.

Έλαβε το όνομα του πάππου του Μπέλα Γ΄ και είχε νεότερο αδελφό τον Γουλιέλμο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1240 τη Μπόνη των Λα Ρος, αδελφή του Γκυ Α΄ Κύρη των Αθηνών & Θηβών και έλαβε ως προίκα το 1/2 της Θήβας. Είχε τέκνα:
 Νικόλαος Β΄ απεβ. 1294, κύριος του 1/2 των Θηβών.
 Όθων μετά το 1240-πριν το 1299, διάδοχος του Νικολάου Β΄.
 Ιωάννης απεβ. 1311, μαρεσάλης της Αχαΐας.

Πηγές
 Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe (in French). Paris: De Boccard.
 Longnon, Jean (1969). "The Frankish States in Greece, 1204–1311". In Wolff, Robert Lee; Hazard, Harry W. A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189–1311. University of Wisconsin Press. pp. 234–275.
 Perra, Foteini (2011). Οικογένεια Σεντ Ομέρ. Encyclopedia of the Hellenic World, Boeotia (in Greek). Foundation of the Hellenic World.
 Van Tricht, Filip (2011). The Latin Renovatio of Byzantium: The Empire of Constantinople (1204-1228). Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-20323-5.

Οίκος του Σαιντ-Ομέρ