joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αφρικανική λεοπάρδαλη

Η αφρικανική λεοπάρδαλη (Panthera pardus pardus) είναι υποείδος της λεοπάρδαλης, η οποία ζει σε αρκετές χώρες της Αφρικής, κυρίως στην υποσαχάρια,αλλά ιστορικά ζούσε σε μια ποικιλία οικοσυστημάτων. Μάλιστα, λεοπαρδάλεις είχαν καταγράφει και στην Βόρεια Αφρική.

Χαρακτηριστικά
Οι αφρικανικές λεοπαρδάλεις διαθέτουν διαφορετικό χρώμα δέρματος ανάλογα με το οικοσύστημα όπου ζουν. Το τρίχωμά τους μπορεί να είναι κιτρινωπό με σκούρο χρυσαφί και μερικές φορές μαύρο. Οι αρσενικές λεοπαρδάλεις είναι κατά κύριο λόγο μεγαλύτερες, με μάζα που φτάνει έως τα 60kg με 91kg ενώ τα θηλυκά φτάνουν μέχρι 40kg.

Ταξινόμηση
Η ονομασία Felis pardus  ήταν η επιστημονική ονομασία που δόθηκε από τον Κάρολο Λινναίο στην δέκατη έκδοση του Systema Naturae, Οι περιγραφές του
είναι βασισμένες πάνω σε άλλες περιγραφές άλλων επιστημόνων όπως ο Κόνραντ Γκένσερ.Ο Λινναίος υπέθεσε ότι απαντά στην ινδική χερσόνησο. Τον 18ο και 19ο αιώνα, φυσιοδίφες μελέτησαν και περιέγραψαν κρανία και δέρματα αφρικανικών λεοπαρδάλεων: συμπεριλαμβανομένων:

Felis pardus panthera

Felis leopardus var. melanotica

Felis leopardus suahelicus

Felis leopardus nanopardus 
 
Felis pardus ruwenzorii

Felis pardus chui

Felis pardus iturensis

Felis pardus reichenowi

Panthera pardus adusta

Panthera pardus adersi

Panthera pardus brockmani

Αποτελέσματα γενετικών αναλύσεων έδειξαν ότι όλοι οι αφρικανικοί πληθυσμοί λεοπαρδάλεων συγγενεύουν γενετικά  μόνον με ένα υποείδος, ονομαζόμενο P.p.pardus.

Λεοπαρδάλεις
Πανίδα της Αφρικής
Χρήστος Χριστοφορίδης

Ο Χρήστος Χριστοφορίδης (γεν. 31 Δεκεμβρίου 1981 στο Νόρσεπινγκ) είναι Σουηδός πρώην ποδοσφαιριστής αγωνιζόμενος στη θέση του επιθετικού, ελληνικής καταγωγής.

Ο Χριστοφορίδης γεννήθηκε στο Νόρσεπινγκ. Αγωνίστηκε στο τμήμα νέων της Σμέντμπι ΑΪΣ. Στη συνέχεια συνέχισε στην ΙΦ Σύλβια γενέτειρά του. Ο Χριστοφορίδης έχτισε το όνομά του στην Ασυρίσκα ΦΦ, όπου η πιο αξέχαστη στιγμή ήταν το γκολ που έβαλε εναντίον της Γιουργκόρντεν στον ημιτελικό του Σουηδικού Κυπέλλου 2003 στη Στοκχόλμη.

Αφού η Ασυρίσκα έφτασε στην Αλσβένσκα στη σεζόν του 2004-2005 μετά τον αναγκαστικό υποβιβασμό της Έρεμπρο ΣΚ στη Σούπερεταν, ο Χριστοφορίδης πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ το 2005. Το 2005 πήρε και πάλι μεταγραφή στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Την επόμενη σεζόν του 2006/07 αγωνίστηκε στον Μεσσηνιακό.

Τον Ιούλιο του 2007 υπέγραψε με τη ΓΑΪΣ επιστρέφοντας στη Σουηδία. Το καλοκαίρι του 2008 υπέγραψε με τη Συριάνσκα ΦΚ ως δανεικός. Στη Συριάνσκα ο Χριστοφορίδης αγωνίστηκε σε ένα αγώνα πριν τραυματιστεί άσχημα και αναγκαστεί να παραμείνει εκτός αγώνων την υπόλοιπη σεζόν. Το καλοκαίρι του 2009 ο Χριστοφορίδης επέστρεψε στη Συριάνσκα όπου έπαιξε σε έξι αγώνες και σκόραρε 1 γκολ.

Τον Μάρτιο του 2010, ο Χριστοφορίδης υπέγραψε ένα βραχυπρόθεσμο συμβόλαιο που θα έληγε το καλοκαίρι με τη Λίνσεπινγκ. Τον Ιούλιο του 2010, το συμβόλαιο παρατάθηκε. Τον Ιανουάριο του 2011, προσχώρησε στην Ασυρίσκα ΙΦ. Τον Ιούλιο του 2011 επέστρεψε στη ΦΚ Λίνσεπινγκ.

Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν
Ποδοσφαιριστές Σούπερεταν
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Σουηδοί ποδοσφαιριστές
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2019-2020

Το κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ ανδρών για την περίοδο 2019–20 ήταν η 33η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διοργανώθηκε από την ΕΟΠΕ. Η συμμετοχή για τις ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ 2019-20 ήταν υποχρεωτική, ενώ δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλες οι ομάδες της Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών περιόδου 2019-20. Τελικά δήλωσαν συμμετοχή 8 ομάδες από την Α2, που με τις 10 ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ αποτέλεσαν ένα σύνολο από 18 ομάδες. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 11 Δεκεμβρίου 2019 και λίγο πριν το φάιναλ-φορ διακόπηκαν οριστικά εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού στην Ελλάδα.

Α' Φάση 
Στην Α' Φάση συμμετέχουν οι 8 ομάδες οι προερχόμενες από την Α2, οι οποίες χωρίστηκαν με γεωγραφικά κριτήρια σε 2 ζώνες και θα αγωνιστούν μεταξύ τους μέχρι να παραμείνουν 6, οι οποίες μαζί με τις 10 ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ θα συνεχίσουν στην Β' Φάση.
Α' Ζώνη
Περιλήφθηκε μονο μια ομάδα.

Β' Ζώνη
Περιελήφθησαν 7 ομάδες από τις ακόλουθες ενώσεις:

1η αγωνιστική 
Μετά από κλήρωση προέκυψαν οι ακόλουθοι αγώνες:

Η Αρμενική Πειραιώς ως η μοναδική ομάδα της Α' Ζώνης προκρίθηκε απευθείας στη Β' Φάση.
Από τις ομάδες της Β' Ζώνης με κλήρωση προκρίθηκαν απευθείας στη Β' Φάση οι ομάδες: Α.Ε.Ν. Πανοράματος, Πήγασος Πολίχνης, Χ.Α.Ν. Θεσσαλονίκης.

Β' Φάση 
Στη φάση αυτή εισήλθαν οι 10 ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ 2019-20, και με τις 6 ομάδες που προκρίθηκαν από την Α' Φάση αποτέλεσαν ένα σύνολο από 16 ομάδες.

Φάση των 16

Προημιτελικοί

Τελική φάση (Final-4) 
Η τελική φάση (final-4) ήταν να διεξαχθεί το διήμερο 13 και 15 Μαρτίου 2020 στην Ερμούπολη της Σύρου, στο Κλειστό Γυμναστήριο "Δημήτριος Βικέλας" και να μεταδοθεί τηλεοπτικά από το κανάλι ΕΡΤ Sports της δημόσιας τηλεόρασης. Όλα τα παιχνίδια ακυρώθηκαν λόγω Covid-19.

Ημιτελικοί 
Οι ημιτελικοί θα διεξάγονταν στις 13 Μαρτίου 2020. Ο πρώτος ημιτελικός θα ξεκινούσε στις 18:00 και ο δεύτερος στις 20:30.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές 
 Ειδική Προκήρυξη Κυπέλλου Ελλάδας Ανδρών 2019-20  www.volleyball.gr
 Συμπληρωματική Ειδική Προκήρυξη Κυπέλλου Ελλάδας Ανδρών 2019-20  www.volleyball.gr
 Ειδήσεις για το Κύπελλο Ελλάδας 2019-20 www.volleyball.gr

2019 2020
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2019 2020
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2019 2020
Μιχαήλ Λεβέντης

Ο Μιχαήλ Λεβέντης ή Μιχαήλος ήταν καθηγητής της μουσικής, συνθέτης και στιχουργός παιδαγωγικών τραγουδιών, ανάμεσα στα οποία το γνωστότερο είναι «Ο αποχαιρετισμός του χρόνου» (γνωστότερο σαν Πάει ο παλιός ο χρόνος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1885 και πέθανε στη Σύρο το 1932.

Διδακτική δραστηριότητα
Εργάστηκε σαν δάσκαλος της μουσικής σε διάφορα εκπαιδευτήρια και οργανισμούς, μεταξύ άλλων στο Αναμορφωτικό Σχολείο Αρρένων. Εκεί ανέπτυξε ενθουσιώδη δραστηριότητα και συνέβαλε στην εκπαίδευση του απροστάτευτου παιδιού.

Το έργο του διακρίνεται για την ευγένεια της μελωδικής γραμμής και τη ζωηρότητα των ιδεών.

Πηγές 
Οι πληροφορίες γι' αυτόν προήλθαν από το βιβλίο του Κώστα Χάγιου «Οι ωραιότερες χορωδίες», τεύχος 1ο, εκδόσεις Κωνσταντινίδη, Αθήνα 1951, σελ. 5.

Λεβεντης Μιχαηλ
Σλοβένοι

Οι Σλοβένοι (σλοβ. Slovenci), είναι νοτιοσλαβικό έθνος που κατοικεί κυρίως στη Σλοβενία και επίσης στην Ιταλία, στην Αυστρία, στην Ουγγαρία, με διασπορά του λαού να υπάρχει σε όλο τον κόσμο. Οι Σλοβένοι μοιράζονται κοινή καταγωγή, πολιτισμό, ιστορία και έχουν τη Σλοβενική ως μητρική γλώσσα.

Πληθυσμοί

Πληθυσμός στη Σλοβενία
Οι περισσότεροι Σλοβένοι σήμερα ζουν μέσα στα όρια της Σλοβενίας με 2.007.711 πληθυσμό σε εκτίμηση του 2007. Στην απογραφή της Σλοβενίας το 2002, 1.631.363 άνθρωποι ανέφεραν τους εαυτούς τους ως Σλοβένους ενώ 1.723.434 άνθρωποι υποστήριξαν ότι έχουν τα Σλοβενικά ως μητρική γλώσσα.

Πληθυσμός στο εξωτερικό
Η αυτόχθονη Σλοβενική μειονότητα στην Ιταλία υπολογίζεται στα 83.000 με 100.000, η μειονότητα στη νότια Αυστρία στα 24.855, στην Κροατία στα 13.200 και στην Ουγγαρία στα 3.180. Σημαντικές κοινότητες έχουν δημιουργηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, στον Καναδά, σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, στην Αργεντινή, στη Βραζιλία, στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία. Ο μεγαλύτερος αριθμός Σλοβένων, έξω από τη Σλοβενία, βρίσκεται στο Κλίβελαντ των Ηνωμένων Πολιτειών.

Παραπομπές

Βαλκάνια
Σλοβενοι
Πιροσκί

Το πιροσκί (Ρωσικά:пирожки, πληθυντικός αριθμός του πιροζόκ), (Ουκρανικά:пиріжки, pyrizhky), είναι Ρωσικό, Λευκορώσικο και Ουκρανικό έδεσμα, με βάση το ζυμάρι. Είναι φτιαγμένο σε σχήμα βαρκούλας και σε μέγεθος μιας χούφτας και ψήνεται στο τηγάνι ή στον φούρνο. Το παραδοσιακό πιροσκί είναι αλμυρό και φτιάχνεται με πατάτα, αν και υπάρχουν κι άλλες εκδοχές όπως αυτά με λάχανο, με κιμά, με αυγό, με μανιτάρι, με τυρί (φέτα), με λουκάνικο, με ζαμπόν ή διάφορα αλλαντικά. Στην γλυκία εκδοχή του, η γέμιση αποτελείται απο φρούτα (μήλο, κεράσι, βερίκοκο, λεμόνι) ή μαρμελάδα. Δεν αποτελεί κυρίως πιάτο, αλλά σνακ, ωστόσο τρώγεται όλες τις ώρες της ημέρας και αποτελεί μια δημοφιλή επιλογή για γρήγορο φαγητό στην Ρωσία. Το πιροσκί συγκαταλέγεται ανάμεσα στα εδέσματα της ρωσικής παραδοσιακής κουζίνας.

Ετυμολογία 
Ο όρος πιροζόκ (ενικός αριθμός του πιροσκί) αποτελεί υποκοριστικό του ρωσικού πιρόγκ (pirog), που σημαίνει πίτα πλήρους μεγέθους. Τα πιροσκί δεν πρέπει να συγχέονται με τα πιερόγκι (pierogi) (συγγενής όρος), τα οποία ονομάζονται βαρένικι στα ουκρανικά και τα ρωσικά.

Παραπομπές 

Ρωσική κουζίνα
Ουκρανική κουζίνα
Λευκορωσική κουζίνα
Φαγητό δρόμου
Ασκεναζική κουζίνα
Ρωσικά επιδόρπια
Πιάτα με γέμιση
Γιάνεκ Στέρνμπεργκ

Ο Γιάνεκ Στέρνμπεργκ (γερμανικά: Janek Sternberg, γεννημένος στις 19 Οκτωβρίου 1992) είναι Γερμανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός αμυντικός για λογαριασμό της 1. ΦΚ Κάιζερσλαουτερν.

Συλλογική Καριέρα 

Ο Στέρνμπεργκ μεταγράφηκε στη Βέρντερ Βρέμης το 2013, προερχόμενος από την Αμβούργο ΣΦ. Έχοντας, προηγουμένως, πραγματοποιήσει αριθμό συμμετοχών με την δεύτερη ομάδα της Βέρντερ, τελικώς, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του συλλόγου στις 29 Νοεμβρίου 2014, σε εντός έδρας αναμέτρηση της Μπούντεσλιγκα με αντίπαλο την ΣΚ Πάντερμπορν 07, κατά την οποία αγωνίστηκε στη συνολική διάρκειά της, ενώ η ομάδα του επικράτησε με τελικό σκορ 4–0.

Στις 21 Ιανουαρίου 2017, ο Στέρνμπεργκ εντάχθηκε στην Φερεντσβάρος.

Τον Μάιο του 2018, η 1. ΦΚ Κάιζερσλαουτερν, προσφάτως υποβιβασθείσα στην 3. Λίγκα, ανακοίνωσε την απόκτηση του Στέρνμπεργκ, με τον παίκτη να βάζει την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας έως το 2021.

Διεθνής Καριέρα 

Ο Στέρνμπεργκ διετέλεσε διεθνής με την Εθνική Γερμανίας στην ηλικιακή κατηγορία U18.

Παραπομπές 

Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας U18
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Φερεντσβάρος
Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης
Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Β
Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν
Ποδοσφαιριστές 3. Λίγκα
Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Ουγγαρίας
Γκέργκελι Νάγκι

Ο Γκέργκελι Νάγκι (Gergely Nagy, γενν. 27 Μαΐου 1994, Τσέγκλεντ) είναι Ούγγρος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για την ΑΕ Λάρισας.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους 
Ο Νάγκι έχει αγωνιστεί στις ουγγρικές Γκιόρι, Ντουναουιβάρος, Βάσας και Πάκσι. 

Στις 7 Ιανουαρίου 2020, υπέγραψε συμβόλαιο 2,5 ετών με την ΑΕ Λάρισας.

Διεθνής σταδιοδρομία 
Ο Νάγκι έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές Ουγγαρίας U17, U19 και U21.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 MLSZ (στα ουγγρικά) 
 HLSZ (στα ουγγρικά) 
 Προφίλ στο transfermarkt.com 

Ούγγροι ποδοσφαιριστές
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Γκιόρι ΕΤΟ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Ουγγαρίας
Ποδοσφαιριστές Βάσας ΣΚ
Ποδοσφαιριστές Πάκσι ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κάτια Γκουλιώνη

Η Κάτια Γκουλιώνη (Αθήνα, γεν. 1981) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και ενδυματολόγος. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη το 2004. Το 2018, κέρδισε το βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη». Το 2019, βραβεύτηκε και πάλι αυτή τη φορά ως ενδυματολόγος στην ταινία «Ακίνητο ποτάμι» και το 2020 έλαβε το βραβείο Β΄ γυναικείου ρόλου στην ταινία Ευτυχία.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981 όπου και μεγάλωσε. Το 2001, αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική ξεκινώντας τις σπουδές στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη απ' όπου αποφοίτησε με άριστα τρία χρόνια μετά.

Μία από τις πρώτες της εμφανίσεις στο θέατρο ήταν το 2004 στην παράσταση «Προσεχώς», σε σκηνοθεσία Νίκου Καραγέωργου, στο θέατρο Βρετάνια. Ακολούθησαν οι παραστάσεις «Στούντιο υπό το μηδέν» τη σεζόν 2005-2006 και «Playback» συνεργαζόμενη και πάλι με τον ίδιο σκηνοθέτη. Το 2007 αναλαμβάνει την σκηνοθεσία της παράστασης «House» στην οποία και πρωταγωνιστεί ενώ την ίδια χρονιά κάνει την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση στη σειρά θρίλερ «Ιστορίες Μυστηρίου». Το 2008 πρωταγωνιστεί στην ταινία του Άγγελου Φραντζή «Μέσα στο δάσος» και την ίδια χρονιά σκηνοθετεί και παίζει στην παράσταση «Baby». Το 2010 πρωταγωνιστεί στο «Reunion» του Νταβίντ Μαμέ σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Ρέντη στο θέατρο «Τόπος Αλλού», συμμετέχει στην ταινία «Ζητείται ψεύτης» του Ιεροκλή Μιχαηλίδη και συνεργάζεται με τον εικαστικό Θοδωρή Προδρομίδη, στην έκθεση νέων καλλιτεχνών με τίτλο «ROOMS 2010» σε διοργάνωση της γκαλερί Καππάτος.

Το 2011 πρωταγωνιστεί στις κινηματογραφικές ταινίες μικρού μήκους «Fireworks» του Giacomo Abruzzesse, «Χαμένο κορίτσι» του Νίκου Πάστρα, «Αρουντέλ» της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη και «Αποστάσεις» του Γρηγόρη Ρέντη. Το 2013 πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Podworko" σε σκηνοθεσία Κζίστοφ Γκαρμπάτσεφσκι στην Πολωνία και το 2014 σκηνοθετεί την παράσταση "Ευτυχισμένες μέρες στους τεφρούς κήπους" στο θέατρο 104. Το 2015 πρωταγωνίστησε στην ταινία του Άγγελου Φραντζή "Σύμπτωμα" και συμμετείχε στην ταινία "Nemesis" του Τέο Αλεξάντερ. Το 2017 έπαιξε στην ταινία «Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη» της Δώρα Μασκλαβάνου όπου κατείχε τον ομώνυμο ρόλο και κέρδισε για την ερμηνεία της το βραβείο Α' γυναικείου ρόλου στην Ακαδημία κινηματογράφου. Το 2018 πρωταγωνιστεί στην ταινία του Άγγελου Φραντζή «Ακίνητο ποτάμι», στην οποία υπήρξε μία από τις τέσσερις ενδυματολόγους ενώ την επόμενη χρονιά βραβεύτηκε γι' αυτή της την ιδιότητα στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Το 2019, ερμηνεύει το ρόλο της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου στην ταινία «Ευτυχία», για τον οποίο έλαβε το βραβείο Β΄ γυναικείου ρόλου από την ελληνική ακαδημία κινηματογράφου, ενώ συμμετείχε και στην τηλεοπτική σειρά «Η ζωή εν τάφω».

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Θεατρογραφία

Παραπομπές 

Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Έλληνες ενδυματολόγοι
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Πάρκο Μλάντεν Στογιάνοβιτς

Το Πάρκο Μλάντεν Στογιάνοβιτς είναι το μεγαλύτερο αστικό πάρκο της Σερβικής Δημοκρατίας. Βρίσκεται στην Μπάνια Λούκα, στη τοπική κοινότητα Ρόσουλε, μεταξύ της οδού Μλάντεν Στογιάνοβιτς και της Λεωφόρου του Σερβικού Στρατού και καλύπτει μια περιοχή 10 εκταρίων με πανέμορφη βλάστηση. Καθ' όλη την διάρκεια του χρόνου, το πάρκο ζει με "γεμάτους πνεύμονες". Πραγματοποιούνται συναυλίες, μαζεύονται επαγγελματίες και ερασιτέχνες αθλητές, οι δραστηριότητες για παιδιά προσελκύουν πολλά παιδιά και τους συνοδούς τους. Το πάρκο αυτό είναι γνωστό για τα γήπεδα τέννις του TC Mladost, στα οποία διεξάγεται το διεθνές τουρνουά τέννις ATP Banjaluka Open.

Το όνομα του πάρκου 
Το πάρκο πήρε το όνομά του από τον τιμημένο φυσικό και εθνικό ήρωα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, Μλάντεν Στογιάνοβιτς. Οι γονείς του κατάγονταν από ορθόδοξες οικογένειες και είχαν αποκτήσει οκτώ παιδιά. Ο Μλάντεν ολοκλήρωσε τις ιατρικές σπουδές του στην Βιέννη και με την επιστροφή του στο Πρίγιεντορ το 1930, συχνά θεράπευε τους φτωχούς δωρεάν και τους έδινε χρήματα για να επιστρέψουν στο σπίτι. Σκοτώθηκε στις 2 Απριλίου 1942 αλλά παραμένει ένα σύμβολο αγάπης και μέριμνας για την ανθρωπότητα.

Σύμβολο νεότητας, αθλήματα και διασκέδαση 
Μέσα στο πάρκο υπάρχουν γήπεδα τέννις, διάδρομοι για ποδηλασία ή τρέξιμο, μπόουλινγκ, επιτραπέζιο τέννις, μπάσκετ και ποδόσφαιρο, εξοπλισμός για εξωτερική άθληση, σκάκι, παιδότοποι για παιδιά, ένα συντριβάνι και μια αίθουσα τροφοδοσίας στο κεντρικό γήπεδο τέννις και στις διοικητικές εγκαταστάσεις του Αθλητικού Κέντρου Mladost. Ένα από τα σύμβολα του πάρκου θεωρείται το καταφύγιο που είναι χτισμένο στην καρδιά του πάρκου. Η έμφαση στην ψυχαγωγία δίνεται κατά την ετήσια εκδήλωση Fitness to Health, όπου οι πολίτες μπορούν να αθλούνται δωρεάν επί ενάμισι μήνα με την καθοδήγηση ενός επαγγελματία προπονητή. Καθ'όλη την διάρκεια του έτους πραγματοποιούνται συναυλίες, σχολικές αθλητικές εκδηλώσεις αλλά και άλλες ψυχαγωγικές εκδηλώσεις.

Φωτογραφίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τουρισμός στην Μπάνια Λούκα

Μπάνια Λούκα
Πάρκα
Σπήλαιο Μπάνια Στιγένα

Το Σπήλαιο Μπάνια Στιγένα είναι ένα σπήλαιο που βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Πράτσε, στα όρια της πόλης Μπάνια Στιγένα με το χωριό Σόσιτσα, στην κοινότητα Ρογκάτιτσα της Σερβικής Δημοκρατίας. Θεωρείται ένα από τα σπήλαια φυσικής ομορφιάς και ιδιαίτερης σημασίας. Βρίσκεται κοντά στο Σπήλαιο Γκοβιέστιτσα, το οποίο περιλαμβάνει 10,000 μέτρα με κανάλια και θεωρείται το μεγαλύτερο εξερευνήσιμο σπήλαιο στην Βοσνία Ερζεγοβίνη. Το πλάτος της σπηλιάς είναι 1,200 μέτρα. Τα απομεινάρια μιας αρκούδας και εντόμων έχουν ανακαλυφθεί στο Σπήλαιο Μπάνια Στιγένα. Αυτό το σπήλαιο βρίσκεται υπό την προστασία του Ινστιτούτου για την Προστασία της Πολιτιστικής, Ιστορικής και Φυσικής Κληρονομιάς της Σερβικής Δημοκρατίας.

Φωτογραφίες

Δείτε επίσης 
 Ινστιτούτο για την Προστασία της Πολιτιστικής, Ιστορικής και Φυσικής Κληρονομιάς της Σερβικής Δημοκρατίας : Προστασία των Σπηλαιολογικών Αντικειμένων της Σερβικής Δημοκρατίας

Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας
Ιωάννης Δ. Κομνηνός

Ο Ιωάννης Δημητρίου Κομνηνός ήταν Έλληνας στιχουργός, συνθέτης και ενορχηστρωτής του ελληνικού ελαφρού τραγουδιού, που έδρασε στις αρχές του 20ού αιώνα στην Αθήνα. Δεν είναι γνωστά περισσότερα βιογραφικά στοιχεία γι' αυτόν.

Έργα του είναι πολλά ελαφρά και παιδικά τραγούδια, όπως το «Αν μ' αγαπάς», «Πλούτη μη ζητάς», «Ρουμπίνα», «Αχ, πες μου να μην τρελαθώ», κ.ά.
Έχει γράψει μουσική για επιθεωρήσεις, καθώς και την τρίπρακτη οπερέτα «Ο τυχερός αλήτης».
Έχει συνεργαστεί με γνωστούς καλλιτέχνες, όπως ο Νίκος Γούναρης, ο Ζοζέφ Κορίνθιος, ο ποιητής Στέλιος Σπεράντζας (στο βιβλίο του «Ο τραγουδιστής των παιδιών»).

Πηγές
• Βασικά στοιχεία στο αποθετήριο Φωτόδεντρο, στο http://photodentro.edu.gr/cultural/r/8526/6757?locale=el

• Στοιχεία για την οπερέτα «Ο τυχερός αλήτης» στο αποθετήριο https://digital.mmb.org.gr/xmlui/handle/123456789/15532

• Εξώφυλλα παρτιτουρών και ηχητικά αποσπάσματα έργων του μπορεί κανείς να βρει στο αρχείο Παναγιώτη Κουνάδη https://www.vmrebetiko.gr

Έλληνες συνθέτες
Σάρα Γανωτή

Η Σάρα Γανωτή (γεν. 25 Δεκεμβρίου 1967) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σεναριογράφος και θεατρική συγγραφέας.

Βιογραφικό

Τηλεόραση 
Έκανε την πρώτη της εμφάνιση ως ηθοποιός στην τηλεόραση στην κωμική σειρά Οδός Ιπποκράτους το 1991. Ακολούθησαν κάποιες εμφανίσεις στις σειρές Οι αγνοημένοι και Ο πρίγκιπας τις σεζόν 1994-1995 και 1995-1996 αντίστοιχα. Τη περίοδο 1999-2000 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά Και πάλι φίλοι όπου ήταν και μία εκ των σεναριογράφων. Ακολούθησαν εμφανίσεις στις σειρές Σ' αγαπώ μ' αγαπάς, Ο τέλειος άντρας, Στρίβειν δια του αρραβώνος και Κάπου σε ξέρω. 

Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό μέσα από τη σειρά Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη. Εκεί τις σεζόν 2002-2004 είχε το ρόλο της κρατούμενης κομμουνίστριας Μαίρης Σκαρμούτσου η οποία περνούσε την ποινή της στις φυλακές Καλάμου. Ακολούθησαν εμφανίσεις στις σειρές Φάε τη σοκολάτα σου, Κανείς δε λέει σ' αγαπώ, Οι αταίριαστοι ενώ έπαιξε και στις σειρές Τύχη βουνό και Εργαζόμενη γυναίκα στις οποίες ήταν και σεναριογράφος.

Συγγραφή σεναρίων 
Το 1998 δημιούργησε μαζί με τον Βασίλη Ρίσβα, τη Δήμητρα Σακαλή και τον Νίκο Σταυρακούδη μία ομάδα με ονομασία Ντόρτια, γράφοντας μαζί το σενάριο δύο τηλεοπτικών σειρών τις επόμενες δύο σεζόν. Οι σειρές αυτές είναι Το μικρό σπίτι στο Παγκράτι που προβλήθηκε από την ΕΤ1 και η κωμωδία Και πάλι φίλοι που προβλήθηκε από το Mega Channel. Μετά το τέλος των σειρών συνεχίζει ως συγγραφικό δίδυμο μαζί με τον Νίκο Σταυρακούδη ενώ γράφει και μόνη επεισόδια διάφορων σειρών. Τη σεζόν 2001-2002 δημιούργησαν τη σειρά Κάπου σε ξέρω για το Mega Channel ενώ τη περίοδο 2005-2006 έγραψε κάποια επεισόδια των σειρών Το κόκκινο δωμάτιο και Safe Sex TV Stories. Τη σεζόν 2006-2007 συνεργάστηκε και πάλι με τον Σταυρακούδη στη σειρά Τύχη βουνό στον ANT1 ενώ την περίοδο 2008-2010 έγραψαν μαζί τη σειρα αυτοτελών επεισοδίων Εργαζόμενη γυναίκα. Το 2011, δημιούργησαν μαζί με την Ελένη Ράντου και τον Νίκο Σταυρακούδη το θεατρικό έργο Κατάδικός μου. Από το 2017 μέχρι σήμερα είναι μέλος της συγγραφικής ομάδας της τηλεοπτικής σειράς Μην αρχίζεις τη μουρμούρα που προβάλλεται από τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV.

Σενάρια 

 Το μικρό σπίτι στο Παγκράτι (1998-1999, σε συνεργασία με τους Βασίλη Ρίσβα, Δήμητρα Σακαλή και Νίκο Σταυρακούδη)
 Και πάλι φίλοι (1999-2000, σε συνεργασία με τους Βασίλη Ρίσβα, Δήμητρα Σακαλή και Νίκο Σταυρακούδη)
 Κάπου σε ξέρω (2001-2002, σε συνεργασία με τον Νίκο Σταυρακούδη)
 Το κόκκινο δωμάτιο (2005-2006, 4 επεισόδια) 
 Safe Sex TV Stories (2006, Επεισόδιο: "Αμάρτησα για το παιδί μου") 
 Τύχη βουνό (2006-2007, σε συνεργασία με τον Νίκο Σταυρακούδη)
 Εργαζόμενη γυναίκα (2009-2010, σε συνεργασία με τον Νίκο Σταυρακούδη)
 Κατάδικός μου (2011-2013, θεατρικό έργο σενάριο σε συνεργασία με την Ελένη Ράντου και τον Νίκο Σταυρακούδη)
 Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (2017-2021 από τον 4ο κύκλο μέχρι 9ο κύκλο)
 Κάνε γονείς να δεις καλό (2018-2019, σε συνεργασία με τον Νίκο Σταυρακούδη)

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες σεναριογράφοι
Ιερά Μητρόπολις Ίμβρου και Τενέδου

Η Ιερά Μητρόπολις Ίμβρου και Τενέδου είναι μία από της Μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου εντός της Τουρκίας. Στην εκκλησιαστική και πνευματική δικαιοδοσία της Μητροπόλεως ανήκουν τα νησιά της Ίμβρου και της Τενέδου.

Ιστορικά στοιχεία 
Κατά την πρώτη χριστιανική χιλιετία η Ίμβρος υπάγονταν κατά πάσα πιθανότητα στη Μητρόπολη Λήμνου και η Τένεδος στη Μητρόπολη Μυτιλήνης όχι όμως ως Επισκοπές αλλά ως απλές εκκλησιαστικές παροικίες εφόσον δεν θεωρούνταν σημαντικές πληθυσμιακά. Το 1010 για πρώτη φορά η Ίμβρος εμφανίζεται ως Πατριαρχική Εξαρχία, η οποία δόθηκε στον Μιχαήλ Κηρουλάριο, τον μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη. Η κατάσταση αυτή της Πατριαρχικής Εξαρχίας διατηρείται μέχρι τον 14ο αιώνα.

Επί αυτοκράτορος Μανουήλ του Παλαιολόγου (1391-1426) η Ίμβρος προήχθη σε Αρχιεπισκοπή. Από δε τα μέσα του 15ου αιώνα αναφέρεται ως Μητρόπολη στην 70η θέση μεταξύ των Μητροπόλεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η έδρα της Μητροπόλεως βρισκόταν στον οικισμό Κάστρο μέχρι τον 20ό αιώνα, στις αρχές του οποίου μεταφέρθηκε στον οικισμό Παναγία. Το 1923 αποσπάστηκε από τη Μητρόπολη Μυτιλήνης η Τένεδος και προσαρτήθηκε στη Μητρόπολη Ίμβρου, η οποία έκτοτε φέρει τον τίτλο «Ίμβρου και Τενέδου».

Μετά την Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 ανήκουν στην Τουρκία.

Σήμερα είναι η τρίτη κατά τάξη Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εντός Τουρκίας. Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου είναι από τον Μάρτιο του 2020 ο Κύριλλος Συκής.

Επισκοπικός κατάλογος

Διοικητική διάρθρωση 
Στην Ιερά Μητρόπολη σήμερα, υπάρχουν συνολικά οκτώ (8) Κοινότητες. Επτά (7) Ιερείς εξυπηρετούν αυτές τις Κοινότητες και τους Ναούς.

Πιο συγκεκριμένα:

 Κοινότητα Παναγίας: 
 Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Μητροπολιτικός), 
 Ιερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών,
 Ιερός Ναός Παναγίας Ταξειδιανής
 Κοινότητα Αγίων Θεοδώρων: 
 Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου,
 Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου,
 Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου
 Κοινότητα Σχοινουδίου: 
 Ιερός Ναός Αγίας Μαρίνας,
 Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου
 Κοινότητα Αγριδίων: Ιερός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου
 Κοινότητα Γλυκέος: Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου 
 Κοινότητα Ευλαμπίου: Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας (κατειλημμένη Κοινότητα)
 Κοινότητα Κάστρου: 
 Ιερός Ναός Αγίας Μαρίνας (κατειλημμένος Ναός), 
 Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνος (κατειλημμένος Ναός)
 Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (κατειλημμένος Ναός)
 Κοινότητα Τενέδου: Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Ίμβρου και Τενέδου

Ιμβρου και Τενέδου
Γκράντατς να Ιλινιάτσι

Το Γκράντατς να Ιλινιάτσι είναι ένας αρχαιολογικός χώρος που βρίσκεται στο Γκόρνι Κότορατς στον δήμο της ανατολικής Ιλίτσα, ενός από τους δήμους που σχηματίζουν την πόλη του ανατολικού Σαράγεβο στη Σερβική Δημοκρατία. Ο αρχαιολογικός χώρος περιλαμβάνει τα απομεινάρια ενός προϊστορικού λόφου, τα λείψανα των προμαχώνων ενός οχυρού και του ναού στο εσωτερικό αυτού. Παράλληλα με τα ερείπια που βρίσκονται σε αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο, αρχαιολογικά ευρήματα σχετικά με τον ίδιο χώρο βρίσκονται στο Εθνικό Μουσείο του Σαράγεβο και στο Μουσείο της Πόλης του Σαράγεβο.

Ιστορία 
Οι φορείς του σλαβονικού πολιτισμού, γνωστοί σήμερα ως η ομάδα Βούτσεντολ, αντιπροσώπευαν μια ιδιαίτερη εθνοτική ομάδα που στις αρχές της εποχής του χαλκού κατείχε μια μεγάλη εδαφική έκταση, η οποία αργότερα διανεμήθηκε στη Σλαβονία, τη Σλοβενία και την Αυστρία. Τμήματα της σημερινής Βοσνίας-Ερζεγοβίνης ανήκαν σε αυτή την έκταση, μαζί με το Σαράγεβο και το ανατολικό Σαράγεβο. Ο πρώτος οικισμός δημιουργήθηκε περίπου το 1800 π.Χ. και ήταν κυρίως οικιστικού χαρακτήρα. Κατά τη διάρκεια του 9ου και του 8ου αιώνα π.Χ., κατά την πρώιμη εποχή του σιδήρου, έλαβε χώρα μια σημαντική οικονομική πρόοδος στους Ιλλυρίους, οι οποίοι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αποτελούσαν το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού εκείνης της περιοχής. Η οικονομική πρόοδος οδήγησε σε κοινωνική διαστρωμάτωση μεταξύ των Ιλλυρίων και σε σχέσεις με τις γειτονικές περιοχές.

Προστασία 
Το 2004, η Επιτροπή Προστασίας Εθνικών Μνημείων αποφάσισε να ορίσει αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο ως εθνικό μνημείο.

Φωτογραφίες

Πηγές 
 Επιτροπή Προστασίας των Εθνικών Μνημείων, Βοσνία-Ερζεγοβίνη

Λογοτεχνία 
 Група аутора, Просторни план Босне и Херцеговине, фаза Б — валоризација, природне и културно-историјске вриједности, Институт за архитектуру, урбанизам и просторно планирање Архитектонског факултета у Сарајеву и Урбанистички завод за Босну и Херцеговину Сарајево, Сарајево
 Фекежа, Лидија, Касноантичко утврђење и црква на локалитету Градац на Илињачи у Горњем Которцу код Сарајева, Сарајево, ГЗМ (А),Н.С. св. 45, 1990, 155-170.
 1954. Група аутора, Сарајево од најстаријих времена до данас, Музеј града Сарајева, Сарајево

Παραπομπές 
 https://web.archive.org/web/20160303195518/http://kons.gov.ba/main.php?id_struct=6&lang=1&action=view&id=2510 (στα σερβικά)
Φρούριο Σόκο

Το Φρούριο Σόκο είναι ένα μεσαιωνικό φρούριο στην κοιλάδα Πλίβα κοντά στην πόλη Σίποβο στην Σερβική Δημοκρατία. Ήταν το κέντρο της επαρχίας Πλίβα στην μεσαιωνική Βοσνία. Βρίσκεται σε έναν βράχο πάνω από τον ποταμό Σοκόνιτσα, το οποίο κυλάει από την Πλίβα στο Σίποβο.

Η εμφάνιση του φρουρίου 
Στην αρχή, το φρούριο Σόκο αποτελούνταν μόνο από τον φρουρούμενο πύργο και μια μικρή αυλή. Η πόλη αργότερα επεκτάθηκε στην σημερινή Άνω Πόλη και στην προστέθηκε η Κάτω Πόλη. Έτσι οι προμαχώνες και οι πύγοι ενισχύθηκαν με πυροβόλα όπλα ενώ οι κάτοικοι εκπαιδεύτηκαν στην χρήση τους. Ένα από τα τελευταία στάδια της ανάπτυξης του φρουρίου ήταν η κατασκευή ενός οχυρού στην άλλη πλευρά του φαραγγιού Σοκόνιτσα, οχυρό που προφύλαξε το φρούριο Σόκο από τις επιθέσεις του πυροβολικού από την δύση. Στο πάνω μέρος του φρουρίου διακρίνονται τα τρία επίπεδα σχεδιασμού και κατασκευής της πόλης :

 Βασίλειο της Βοσνίας (από την δημιουργία του μέχρι το 1463)
 Ουγγαρία (1463-1521)
 Οθωμανική Αυτοκρατορία (1521-1833)

Η πόλη Σόκο σήμερα 
Το φρούριο σήμερα είναι ερειπωμένο, αλλά η πλευρά που βλέπει στην κοιλάδα Πλίβα εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να προσελκύει τουρίστες, πρόθυμους να απολαύσουν την θέα. Χάρη στις προσπάθειες των ορειβατών, η περιοχή της Άνω Πόλης έχει καθαριστεί από τους θάμνους και έχουν τοποθετηθεί παγκάκια ξεκούρασης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κάστρα στη Σερβία
Πλατεία του Καρουζέλ

Η πλατεία του Καρουζέλ (γαλλικά: Place du Carrousel) είναι μια δημόσια πλατεία στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού, που βρίσκεται στο  άκρο της αυλής του ανακτόρου του Λούβρου, δυτικά της πυραμίδας, στον χώρο που πριν από το 1883 καταλάμβανε το παλάτι του Κεραμεικού. Βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα στο μουσείο του Λούβρου και στον κήπο του Κεραμεικού, αποτελώντας το ανατολικό άκρο του κήπου ακριβώς όπως η πλατεία Κονκόρντ αποτελεί το δυτικό του άκρο.

Η τοποθεσία εξυπηρετείται από τον Σταθμό Παλαί Ρουαγιάλ - Μουσείο του Λούβρου (Μετρό Παρισιού).

Προέλευση του ονόματος 
Το όνομα της πλατείας προέρχεται από το Μεγάλο Καρουζέλ, ένα ιππικό θέαμα με ιππικούς και στρατιωτικούς αγώνες που δόθηκε στον τόπο αυτό από τον Λουδοβίκο ΙΔ' από τις 5 και 6 Ιουνίου 1662, με την ευκαιρία της γέννησης του γιου του Λουδοβίκου της Γαλλίας.

Ιστορικό 

Πριν τον 17ο αιώνα, η περιοχή ήταν ένας κενός χώρος ανάμεσα στο παλάτι του Κεραμεικού και τα τείχη του Παρισιού που κατασκεύασε στο β' μισό του 14ου αιώνα ο Κάρολος Ε' και που στον 16ο αιώνα είχαν ήδη καταστεί άχρηστα μετά την κατασκευή νέων τειχών πιο δυτικά. Το 1600 στην περιοχή κατασκευάστηκε ένας κήπος που ονομαζόταν «της Δεσποινίδος» (αναφερόμενος στη Μαρία των Βουρβόνων, δούκισσα του Μονπανσιέ), ο οποίος καταστράφηκε το 1655. 

Η πλατεία δημιουργήθηκε το 1662 για να γίνουν οι ιππικοί αγώνες (καρουζέλ) που της έδωσαν το όνομα.

Με μικρότερο μέγεθος από ότι σήμερα, η πλατεία του Καρουζέλ βρισκόταν μπροστά στην αυλή του παλατιού του Κεραμεικού, το οποίο έκλεινε μια πύλη.

Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης, η πλατεία μετονομάστηκε σε πλατεία της  Αδελφοσύνης. Στις 21 Αυγούστου 1792, μια γκιλοτίνα ανεγέρθηκε στην πλατεία και παρέμεινε εκεί, με δύο σύντομες διακοπές, μέχρι τις 11 Μαΐου 1793. Συνολικά, τριάντα πέντε άνθρωποι καρατομήθηκαν εκεί. Στις 2 Αυγούστου 1793, στον πρώην τόπο της γκιλοτίνας, κατασκευάστηκε μια ξύλινη πυραμίδα ως αφιέρωμα στον Ζαν-Πωλ Μαρά. Υπήρχε επίσης μια έκθεση του περίφημου λουτρού του Μαρά και του γραφείου του, όπου συντάχθηκαν μερικές από τις πιο παθιασμένες πολεμικές του διακηρύξεις. Αυτά τα εκθέματα παρέμειναν στην πλατεία μέχρι τις 9 Θερμιδώρ του Έτους ΙΙ (28 Ιουλίου 1794), όταν συνελήφθη και εκτελέστηκε ο Ροβεσπιέρος.

Η αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ χτίστηκε μεταξύ 1806 και 1808 για να τιμήσει τις στρατιωτικές νίκες του προηγούμενου έτους του Ναπολέοντα και αποτελούσε την κύρια είσοδο στο παλάτι του Κεραμεικού, το οποίο κάηκε εντελώς κατά την Παρισινή Κομμούνα το 1871.

Κατά τη διάρκεια της Ιουλιανής Επανάστασης του 1830, η πλατεία έγινε η σκηνή της αντιπαράθεσης μεταξύ των εξεγερμένων και του στρατού.

Η πλατεία διευρύνθηκε σε διαδοχικές φάσεις στις αρχές του 19ου αιώνα μετά την κατεδάφιση των σπιτιών σε παρακείμενες οδούς. Πήρε τις σημερινές της διαστάσεις μετά την ολοκλήρωση των εργασιών στο ανάκτορο του Λούβρου το 1850 και μετά την κατεδάφιση του παλατιού του Κεραμεικού το 1883, οπότε η πλατεία άνοιξε στα δυτικά στον ιστορικό άξονα του Παρισιού.

Ανάμεσα στην αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ και την είσοδο του μουσείου του Λούβρου υπάρχουν δύο αγάλματα του Αντουάν-Φρανσουά Ζεράρ, η Ιστορία και η Νικήτρια Γαλλία.

Παραπομπές 
Πλατείες στο Παρίσι
Ανθρώπινα δικαιώματα στην Κύπρο

Τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κύπρο προστατεύονται από το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ωστόσο, υπάρχουν αναφορές για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μειονοτήτων, δημοκρατικών ελευθεριών, δικαιωμάτων των κρατουμένων και των γυναικών, θρησκευτικών ελευθεριών, καθώς και ελευθεριών όπως αυτές του τύπου και του λόγου.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάνθηκε ότι η Τουρκία ήταν υπεύθυνη για συνεχείς παραβιάσεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Δημοκρατία της Κύπρου ως αποτέλεσμα της τουρκικής Εισβολής το 1974 και της συνεχούς κατοχής του 37% του εδάφους της. Όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα σε περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, σύμφωνα με την έκθεση του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών του 2010 για τα ανθρώπινα δικαιώματα, υπήρχαν αναφορές για κακομεταχείριση από την αστυνομία και εξευτελιστική μεταχείριση ατόμων που βρίσκονταν υπό κράτηση και αιτούντων άσυλο, καθώς και περιπτώσεις διακρίσεων και βίας ενάντια σε μέλη μειονοτικών ομάδων. Η εμπορία γυναικών για σεξουαλική εκμετάλλευση φέρεται να ήταν ένα πρόβλημα. Αναφέρθηκαν περιπτώσεις βίας εναντίον γυναικών και παιδιών.

Παραπομπές 

Ανθρώπινα δικαιώματα ανά χώρα
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κοινωνία της Κύπρου
Κυπρος
Ποντικονήσι Εύβοιας

Το Ποντικονήσι ή Ποντικονήσι Αρτεμισίου, γνωστό και ως Αρτεμισία, είναι νησίδα στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Το Ποντικονήσι είναι μικρή πευκόφυτη νησίδα πολύ κοντά στο βορειότερο άκρο, το Ακρωτήριο Αρτεμίσιο, της Εύβοιας. Βρίσκεται στα ανατολικά-βορειοανατολικά του ακρωτηρίου αυτού και το κοντινότερο σημείο του απέχει 1,2 χιλιόμετρο από την ακτή της Εύβοιας. Από την ηπειρωτική ακτή της Μαγνησίας απέχει ελάχιστη απόσταση 10,4 χλμ. (ή 5,7 ναυτικά μίλια), ενώ από τη Σκιάθο 11,2 χλμ. Διοικητικώς υπάγεται στον Δήμο Ιστιαίας-Αιδηψού της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας (πρώην Νομός Ευβοίας) και σύμφωνα με την απογραφή 2011 είναι ακατοίκητο. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αγριοβοτάνου. 

Είναι το βορειότερο νησί ή νησίδα της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας, με γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου του πλάτος 39°02΄52΄΄ Βόρειο και μήκος 23°20΄09΄΄ Ανατολικό.

Το Ποντικονήσι έχει μήκος σχεδόν 1 χιλιόμετρο (στον άξονα βορειοανατολικά-νοτιοδυτικά), πλάτος περίπου μισό και μέγιστο υψόμετρο περί τα 11 μέτρα. Διαθέτει αρκετό πράσινο. Σε απόσταση 700 μέτρων στα νοτιοανατολικά του βρίσκεται μια πολύ μικρότερη βραχονησίδα, το Πρασονήσι. Επίσης, κοντά στο Ποντικονήσι υπήρχε και άλλο (τρίτο) νησάκι, η Μυόνησος των αρχαίων, που στον ισχυρό σεισμό του 1758 καταποντίστηκε και χάθηκε.

Ο φάρος
Στη βορειοανατολική ακτή του Ποντικονησιού ανεγέρθηκε το 1907 φάρος με ύψος πύργου 19 μέτρα, ενώ το ύψος του φωτός του πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας (εστιακό ύψος) είναι 62 μέτρα. Είναι φάρος Α΄ κλάσεως και χαρακτηρίζεται ένας από τους καλύτερους του ελληνικού φαρικού δικτύου.

Σημείωση 
Δεν πρέπει να συγχέεται με το Ποντικόνησο Ευβοίας (μία από τις 10 νησίδες των Πεταλιών).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στο Ποντικονήσι Αρτεμισίου 
Θαλασσινή βόλτα στο Ποντικονήσι από το https://www.youtube.com/

Παραπομπές

Νησιά της Ελλάδας
Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Κάτω Πτεριά Καστοριάς

Η Κάτω Πτεριά είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς σε υψόμετρο 740 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κάτω Πτεριά βρίσκεται δίπλα στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία σε απόσταση 24 χλμ. Δ. από την Καστοριά. Στα βόρεια του χωριού υπάρχει το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής, κάθε χρόνο γίνεται πενθήμερες εορταστικές εκδηλώσεις και αναβιώνει το ποντιακό έθιμο της πάλης με έπαθλο ένα μοσχάρι. Αναφέρεται ως Κάτω Παπράτσκον  το 1918, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να προσαρτάται στην κοινότητα Παπράτσκου που τότε ανήκε στο νομό Φλωρίνης. Το 1926 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάζεται σε Κάτω Φτεριάς και το 1940 διορθώνεται σε Κάτω Πτεριά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Πτεριά και το Ακόντιο αποτελούν την τοπική κοινότητα Πτεριάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεσοποταμίας του δήμου Νεστορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 24 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Φωτογραφία από το Ναό Ζωοδόχου Πηγής (Κάτω Πτεριά 1965)  - Εσπερινό Γυμνάσιο Καστοριάς

Παραπομπές 

Δήμος Καστοριάς
Καλή Βρύση
Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι

Η Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι (Valeria Bruni Tedeschi ; 16 Νοεμβρίου 1964) είναι Ιταλίδα-Γαλλίδα ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Η ταινία της A Castle in Italy (2013) ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών 2013.

Βιογραφία 
Η Μπρούνι Τεντέσκι γεννήθηκε στο Τορίνο της Ιταλίας. Όπως και η μικρότερη αδερφή της, Κάρλα Μπρούνι, κατοικεί μόνιμα στην Γαλλία. Οι δυο αδερφές είναι δίγλωσσες καθώς η οικογένειά τους μετακόμισε στο Παρίσι το 1973, υπό τον φόβο απαγωγής και αργότερα υπό τον φόβο τρομοκρατίας των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Κατέχει και ιταλική και γαλλική υπηκοότητα. Η μητέρα της είναι Ιταλίδα με γαλλική καταγωγή. Ο πατέρας της είναι Ιταλός.

Η Τεντέσκι είχε σχέση με τον Γάλλο ηθοποιό Λουί Γκαρέλ από το 2007 έως το 2012. Μαζί υιοθέτησαν ένα κορίτσι από την Σενεγάλη το 2009.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Σημαντικές εμφανίσεις στην τηλεόραση 
Εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς In Treatment (2013).

Σκηνοθεσία 
Η πρώτη της ταινία ως σκηνοθέτης, It's Easier for a Camel..., απέσπασε βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Τριμπέκα το 2003 και στο Γυναικείο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ankara Flying Broom το 2004. Βραβεύτηκε ως Καλύτερη Ταινία Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη με το Louis Delluc Prize. Ήταν υποψήφια στο 25ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας. Σύμφωνα με τον Tim Palmer, η ταινία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του σύγχρονου γαλλικού κινηματογράφου, αναφερόμενος στους σκηνοθέτες που συνδέουν εύστοχα τον κινηματογράφο της διανόησης με τον λαϊκό κινηματογράφο, τοποθετώντας την Μπρούνι Τεντέσκι στην ομάδα σκηνοθετών όπως οι François Ozon, Maîwenn le Besco, Sophie Fillières, Serge Bozon etc.

Το 2007, η Μπρούνι Τεντέσκι σκηνοθέτησε την ταινία Actrices (μτφ : Γυναίκες Ηθοποιοί) που κέρδισε το Ειδικό Βραβείο Επιτροπής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών την ίδια χρονιά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Λουί Γκαρέλ

Ο Λουί Γκαρέλ (Louis Garrel ; 14 Ιουνίου 1983) είναι Γάλλος ηθοποιός και σκηνοθέτης. Είναι περισσότερο γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην ταινία The Dreamers, σε σκηνοθεσία του Μπερνάντο Μπερτολούτσι. Εμφανίζεται τακτικά στις ταινίες του Γάλλου σκηνοθέτη Christophe Honoré, συμπεριλαμβανομένων των Ma mère, Dans Paris, Les Chansons d'amour, La Belle Personne και Non ma fille, tu n'iras pas danser.

Βιογραφία 
Ο Γκαρέλ είναι ο γιος του σκηνοθέτη Φιλίπ Γκαρέλ και της ηθοποιού Μπριζίτ Σάι. Ο παππούς του, Μωρίς Γκαρέλ, και ο νονός του, Ζαν-Πιερ Λεό, είναι επίσης σημαντικοί Γάλλοι ηθοποιοί. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Παρισιού.

Καριέρα 
Ο Γκαρέλ ήταν έξι ετών όταν εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ταινία Le baisers de secours. Δώδεκα χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε στην δεύτερη ταινία του, Ceci est mon corps.

Το 2002, ο Γκαρέλ απέκτησε διεθνή αναγνώριση όταν ενσάρκωσε τον δίδυμο αδερφό της Εύα Γκρην στην ταινία The Dreamers. Ο σκηνοθέτης Μπερνάρντο Μπερτολούτσι τον ανακάλυψε κατά την πρώτη ακρόαση στο Παρίσι. Από τότε, ο Γκαρέλ έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές γαλλικές ταινίες, μεταξύ των οποίων στην Les Amants réguliers (2005), σε σκηνοθεσία του πατέρα του Φιλίπ Γκαρέλ. Τιμήθηκε με το βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Υποσχόμενου Ηθοποιού για τον ρόλο του στην ταινία αυτή.

Ανακαλύπτει συνέχεια νέα ταλέντα: πρόβαλε την ικανότητά του στο τραγούδι στην ταινία του Κριστόφ Ονορέ Les Chansons d'amour. Το 2008, ο Γκαρέλ έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους Mes copains.

Προσωπική ζωή 
Πέρα από τα γαλλικά, ο Γκαρέλ μιλά άπταιστα αγγλικά και ιταλικά.

Ο Γκαρέλ είχε σχέση με τη Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι από το 2007 έως το 2012. Το 2009 το ζευγάρι υιοθέτησε ένα κοριτσάκι από τη Σενεγάλη, που το ονόμασαν Σελίν.

Τον Ιούνιο 2017, ο Γκαρέλ νυμφεύθηκε το μοντέλο και ηθοποιό Λετισιά Καστά και έγινε ο πατριός των τριών παιδιών της. Το ζευγάρι είναι μαζί από το 2015.

Το 2009, ο Γκαρέλ υπέγραψε μια ψηφοφορία που ζητούσε την απελευθέρωση του σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι μετά τη σύλληψή του με τις κατηγορίες του βιασμού ενός 13χρονου κοριτσιού το 1977.

Φιλμογραφία

Ως ηθοποιός

Ως κινηματογραφιστής

Άλλα βραβεία 
2009: Prix Patrick Dewaere

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 

Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Βραβευμένοι με Σεζάρ
Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Νάντια Τίλλερ

Η Νάντια Τίλλερ (γερμανικά: Nadja Tiller), (Βιέννη, 16 Μαρτίου 1929) είναι Αυστριακή ηθοποιός. Ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς ηθοποιούς του διεθνούς κινηματογράφου των δεκαετίων του 1950 και του 1960 παίρνοντας μέρος μεταξύ άλλων σε Γαλλικές ταινίες όπως το Ριφιφί του Ζιλ Ντασέν και η Νυχτερινή Υπόθεση του Ζιλ Γκρέιντζερ όπου υποδύθηκε την τοξικομανή Λούκι Φριντέλ.

Πρώτα χρόνια και καριέρα

Προσωπική ζωή

Επιλεγμένη Φιλμογραφία 

 Kiss Me Casanova (1949)
 Kleiner Schwindel am Wolfgangsee (1949)
 Child of the Danube (1950)
 Schäm' dich, Brigitte! (1952)
 Ich hab' mich so an Dich gewöhnt (1952)
 Illusion in a Minor Key (1952)
 The Empress of China (1953)
 To Be Without Worries (1953)
 Ein tolles Früchtchen (1953)
 Hit Parade (1953)
 Love and Trumpets (1954)
 She (1954)
 Hello, My Name is Cox (1955)
 Ball at the Savoy (1955)
 Reaching for the Stars (1955)
 The Barrings (1955)
 Mozart (1955)
 How Do I Become a Film Star? (1955)
 Ich suche Dich (1956)
 The Bath in the Barn (1956)
 Spy for Germany (1956)
 Banktresor 713 (1957)
 El Hakim (1957)
 La Tour, prends garde ! (1958)
 Νυχτερινή Υπόθεση (1958)
 Rosemary  (1958)
 Ριφιφί (1959)
 Labyrinth  (1959)
 The Rough and the Smooth (1959)
 The Buddenbrooks (1959)
 World in My Pocket (1961)
 L'Affaire Nina B.|f (1961)
 Geliebte Hochstaplerin (1961)
 The Burning Court (1962)
 Λουλού (1962)
 Gripsholm Castle (1963)
 Das große Liebesspiel (1963)
 Tonio Kröger (1964)
 Pleins feux sur Stanislas (1965)
 Who Wants to Sleep? (1965)
 Ριφιφί στο Παρίσι (1966)
 The Poppy Is Also a Flower (1966)
 Tender Scoundrel (1966)
 Lady Hamilton (1968)
 Death Knocks Twice (1969)
 Slap in the Face  (1970)
 Seventeen and Anxious (1970)
 Engel, die ihre Flügel verbrennen (1970)
 The Dead Are Alive (1972)
 The Monk (1972)
 The Silkworm (1973)
 Wanted: Babysitter (1975)
 Der Sommer des Samurai (1986)
 Pakten (1995)
 Barfuss (2005)
 Dinosaurier'' (2009)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η  

Αυστριακοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Αστέρας Αγίου Σεραφείμ

Ο  Α.Σ.ΑΣΤΕΡΑΣ είναι αθλητικός σύλλογος από τον Άγιο Σεραφείμ του νομού Φθιώτιδας. Ιδρύθηκε το 1975.

Αγωνίστηκε στo τοπικό  πρωταθλήματα ενώ συμμετείχε και στην Δ' Εθνική 1992-93. αλλά δεν κατάφερε να παραμείνει.

Το 1985 Αγωνίσθηκε στον τελικό κυπέλλου ΕΠΣΦ με την Ιστορική Παλαμιακή.

Από το 1988 διατηρεί παιδικά τμήματα.

Διαθέτει το γήπεδο του συλλόγου κατασκευάστηκε από τον Δήμο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημο ιστολόγιο
Κανάλι στο youtube

Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ανατολικός Χιμπαντζής

Ο ανατολικός χιμπατζής (Pan troglodytes schweinfurthii) είναι υποείδος του κοινού χιμπατζή. Απαντά στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, την Τανζανία,την Δημοκρατία του Κονγκό,την Ουγκάντα, την Ρουάντα, και το Μπουρουντι.

Ταξινόμηση και μελέτη 
Το 2007 η IUCN το κατέταξε ως απειλούμενο, λόγω του κυνηγιού και της έλλειψης βιότοπου. Καθώς οι χιμπατζήδες κι οι άνθρωποι είναι γενετικά πολύ κοντά, αυτά τα ανθρωποειδή χρησιμοποιούνται για πειράματα και λοιπές ιατρικές έρευνες. Ακόμη, ο τουρισμός είναι μια ακόμα απειλή, καθώς οι τουρίστες μπορούν να μεταδώσουν ασθένειες στα ζώα.

Ο C.Groves του Εθνικού Αυστραλιανού Πανεπιστημίου υποστηρίζει ότι υπάρχει αρκετή παραλλαγή ανάμεσα στους βόρειους και τους νότιους πληθυσμούς του P. t. schweinfurthii ώστε να χωριστούν σε δυο υποείδη αντί για ένα: τον βόρειο πληθυσμό σαν P. t. schweinfurthii και τον νότιο πληθυσμό σαν P. t. marungensis.

Το υποείδος μελετήθηκε από την Τζέιν Γκούντολ.

Περιγραφή 
Οι ενήλικοι χιμπατζήδες στην άγρια φυση έχουν μάζα από 40-65 κιλά. Τα αρσενικά φτάνουν τα 130 εκατοστά σε ύψος και τα θηλυκά σε 120 εκ. Το σώμα του χιμπατζή είναι καλυμμένο με πυκνή μαύρη γούνα εκτός από το πρόσωπο, τα χέρια, τους καρπούς και τις παλάμες.

Συμπεριφορά και βιότοπος 
Οι χιμπατζήδες περνούν τον χρόνο τους τόσο στα δέντρα όσο και στο έδαφος αλλά κοιμούνται στις κορυφές των δέντρων, όπου φτιάχνουν μια φωλιά κάθε βράδυ. Δυστυχώς ο βιότοπός τους έχει μειωθεί δραματικά.
Ομβριακή Φθιώτιδας

Το χωριό της Ομβριακής βρίσκεται στον Δήμο Δομοκού του νομού Φθιώτιδος, στις βόρειες πλαγιές του όρους Όθρυ. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 535 μέτρων και η απόσταση από την πρωτεύουσα του Νομού Φθιώτιδας την Λαμία είναι 35,5. Μέχρι το 2010 ήταν η έδρα του Δήμου Ξυνιάδας και με το νέο σχέδιο Καλλικράτη αποτελεί μαζί με την Θεσσαλιώτιδα την τρίτη σε πληθυσμό Δημοτική ενότητα του Δήμου Δομοκού. 

Με βάση τις γραπτές αναφορές που προκύπτουν από το Μοναστήρι της Ρεντίνας, η Ομβριακή ως χωριό υπήρχε το 1565.

Η Ομβριακή υπήρξε μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους το 1881 και μέχρι το 1912 πρωτεύουσα του Δήμου Ξυνιάδας μαζί με τα χωριά Δαουκλί, Ζάπανη, Δερεκλή, Οζερό, Παναγιά, Άνω και Κάτω Αλχάνι, Τερβένι, Παλιούρι και Άγιο Αθανάσιο.

Η Λίμνη της Ξυνιάδας 
Η Ομβριακή πήρε το όνομα της επειδή βρισκόταν κοντά στην αρχαία λίμνη της Ξυνιάδας (από τα όμβρια ύδατα). Η λίμνη βρισκόταν σε υψόμετρο 463 μέτρων και η έκταση που κάλυπταν τα νερά της το χειμώνα στο ανώτατο ύψος ήταν περίπου 33.000 στέμματα, εκ των οποίων τα 5.000 ήταν βάλτος. Το ανώτερο βάθος της λίμνης ήταν 10 μέτρα, ενώ τα νερά που υπερχείλιζαν από τη λίμνη έφευγαν μέσω του χειμάρρου Μπαμπαλή (πενταμύλη) προς τον Ονόχωνο (Σοφαδίτικο) παραπόταμο του Πηνειού. Η λίμνη αναφέρεται ιστορικά από τον Ηρόδοτο και τον Απολλώνιο τον Ρόδιο. Ψάρια τα οποία υπήρχαν στην λίμνη ήταν: τα γλήνια, οι τούρνες, τα χανιά, πλατίτσες, πελεκούδες, τσερνίτσες, τόνος, σαρδέλα και κυπρίνια, ενώ ζούσαν και πολλά είδη πουλιών μεταξύ  αυτών, τριών ειδών πάπιες, αγριόχηνες, μεγάλες νερόκοτες, κασιαρίνες, ψαροφάγοι, κορυδαλλοί, μπεκατσίνια, μαυροπούλια, τυμπαναριά, βίδρες και βουτηχτάδες. Να σημειωθεί ότι κατά τους χειμερινούς μήνες πολλές φορές η λίμνη πάγωνε.

Η αποξήρανση 
Το έτος 1926 η εταιρεία Κατζούχ ανέλαβε την αποξήρανση λόγω της ελονοσίας που μάστιζε την περιοχή αλλά και κατά δεύτερο λόγω την ανάγκη για νέα εδάφη προς εγκατάσταση των προσφύγων. Η συγκεκριμένη εταιρία αφού πήρε δάνειο από την Εθνική τράπεζα σπατάλησε τα κεφάλαια, και έτσι οι εργασίες δεν ξεπέρασαν το τρίμηνο.

Το 1936 η εταιρεία Ξυνιάς ανέλαβε την αποξήρανση, που αργότερα λόγω του πολέμου καταστράφηκε οικονομικά, αλλά μετά τα τέλη του πολέμου συνέχισε και ολοκλήρωσε τις εργασίες δίνοντας το 1953 την δυνατότητα καλλιέργειας της νέας γης. Το 1972 ολοκληρώθηκαν και τα αποστραγγιστικά έργα.

Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Δομοκού
Ουαντί Χαντάντ

Ο Ουάντι Χαντάντ (αγγλικά: Wadie Haddad) 1927 - 28 Μαρτίου 1978, επίσης γνωστός ως Αμπού Χάνι, ήταν παλαιστίνιος ηγέτης της ένοπλης πτέρυγας της Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. 
Ήταν υπεύθυνος  για την οργάνωση πολλών αεροπειρατειών για την υποστήριξη του παλαιστινιακού αγώνα στη δεκαετία του 1960 και του 1970.

Πρώτα χρόνια 
Ο Χαντάντ γεννήθηκε στο Σαφέντ της Παλαιστίνης από Παλαιστίνιους Ελληνορθόδοξους Χριστιανούς γονείς. Κατά τη διάρκεια του Αραβο-Ισραηλινού πολέμου το σπίτι της οικογένειάς του καταστράφηκε και η οικογένειά του κατέφυγε στον Λίβανο.

Σπούδασε ιατρική στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, όπου συναντήθηκε με τον παλαιστίνιο πρόσφυγα, Ζωρζ Χαμπάς, ο οποίος ήταν επίσης φοιτητής ιατρικής. Μαζί συνέβαλαν στην ίδρυση του Αραβικού Εθνικιστικού Κινήματος (ANM), μιας πανραβιστικής και αραβικής σοσιαλιστικής ομάδας με στόχο τη δημιουργία του κράτους της Παλαιστίνης και την ένωση των αραβικών χωρών.

Μετά την αποφοίτηση του από το Πανεπιστήμιο, μετεγκαταστάθηκε με τον Χάμπας στο Αμμάν της Ιορδανίας, όπου ίδρυσαν κλινική.

Εργάστηκε με την Υπηρεσία Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες της Παλαιστίνης (UNRWA) το 1956, αλλά λόγω της εθνικιστικής δράσης του συνελήφθη από τις αρχές της Ιορδανίας το 1957. Το 1961 κατάφερε να δραπετεύσει και να πάει στη Συρία. Ο Χαντάντ υποστήριξε τον ένοπλο αγώνα ενάντια στο Ισραήλ από το 1963 και μετά, και κατάφερε να δημιουργήσει την ένοπλη πτέρυγα του Λαικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

Βιβλιογραφία 
 Bassam Abu-Sharif, Uzi Mahnaimi, Il mio miglior nemico. Israele-Palestina: dal terrore alla pace, Palermo: Sellerio, 2002, ISBN 0-316-00401-4
 Bassam Abu Sharif: Wadi Haddad. Al-Ruaa, Ramallah 2013 
 Aaron Mannes: Profiles in Terror. A Guide to Middle East Terrorist Organizations. Rowman & Littlefield, 2004, ISBN 978-0-7425-3525-1.
 Wolfgang Kraushaar: „Wann endlich beginnt bei Euch der Kampf gegen die heilige Kuh Israel?“ München 1970: über die antisemitischen Wurzeln des deutschen Terrorismus. Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 2013, ISBN 978-3-498-034115.
  Yezid Sayigh: Armed Struggle and the Search for State: The Palestinian National Movement, 1949-1993. Oxford University Press, Oxford und New York 1997, ISBN 0-19-829265-1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ο  

Αραβοϊσραηλινή σύγκρουση
Παλαιστίνιοι
Τρομοκρατία
Κέιτ Μάλγκριου

Η Κέιτ Μάλγκριου (πλήρες όνομά:Κάθριν Κιέρναν Μαλγκριου,αγγλίκά:Kate Malgrew, γεν. 29 Απριλίου 1955) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι ευρέως γνωστή για τον ρόλους της Captain Kathryn Janeway στο Star Trek: Voyager και της Galina «Red» Reznikov για το Orange Is the New Black. Αρχικά έγινε γνωστή από τον ρόλο της Mary Ryan για την ημερήσια  σαπουνόπερα Ryan's Hope. Η ίδια έχει κερδίσει ένα Βραβείο Critics' Choice Television, ένα βραβείο Saturn, ένα βραβείο Obie, και τρία Screen Actors Guild, και επίσης έχει επίσης προταθεί για μια Χρυσή Σφαίρα και για ένα βραβείο Primetime Emmy. Είναι ενεργό μέλος του Εθνικού Συμβουλευτικού Συμβουλίου της Ένωσης Αλτσχάιμερ και της φωνής του συστήματος MetroHealth του Κλίβελαντ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα

Παραπομπές 

Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί φεμινιστές