joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιβάν Τρισκόφσκι

Ο Ιβάν Τρισκόφσκι (Σλαβομακεδονικά:Иван Тричковски) είναι ποδοσφαιριστής από τη Βόρεια Μακεδονία και αγωνίζεται στην ΑΕΚ Λάρνακας.

Καριέρα 
Ο Τρισκόφσκι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε δύο από τους μεγαλύτερους συλλόγους της χώρας του, την Βάρνταρ και την Ραμποτνίσκι προτού μετακομίσει στο Βελιγράδι τον Γενάρη του 2008 για λογαριασμό του Ερυθρού Αστέρα. Η ομάδα του Βελιγραδίου πλήρωσε 800 χιλιάδες ευρώ για να αποκτήσει τον ποδοσφαιριστή. Την σεζόν 2009-2010 δόθηκε δανεικός στην ομάδα της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου. Με τις εμφανίσεις του κέρδισε την προσοχή του προπονητή του Α.Π.Ο.Ε.Λ., Ιβάν Γιοβάνοβιτς, με αποτέλεσμα να τον αποκτήσει δίνοντας στον Ερυθρό Αστέρα 300.000 ευρώ.

Ήταν βασικό στέλεχος της ομάδας της Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας κάτω των 21 και τον Μάιο του 2010 έκανε την πρώτη του συμμετοχή με την ομάδα των ανδρών, σημειώνοντας μάλιστα και γκολ, στην νίκη 3-1 με αντίπαλο το Αζερμπαϊτζάν.

Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ
Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου
Βορειομακεδόνες ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ραμποτνίτσκι Σκοπίων
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Μπρυζ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βάρνταρ
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ ΗΑΕ
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Ιερός Ναός Μεγάλης Παναγίας και Αγίου Δημητρίου Θήβας

Ο Ιερός Ναός της Μεγάλης Παναγίας και του Αγίου Δημητρίου είναι ένας ναός ο οποίος ανηκεί στην Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας και βρίσκεται στην πόλη της Θήβας, στο Νομό Βοιωτίας, στην Ελλάδα.

Ο ναός 

Ο ναός του Αγίου Δημητρίου που ονομάζεται και Μεγάλη Παναγία χτίστηκε το 1867 και σ'αυτόν μεταφέρθηκε η θαυματουργή εικόνα της Μεγάλης Παναγίας απο την παλιά εκκλησία της Μεγάλης Παναγίας η οποία καταργήθηκε. Ο ναός θεωρείτε ο μεγαλύτερος και μεγαλοπρεπέστατος απ' όλους τους άλλους ναούς της πόλης. Έχει κατασκευαστεί εξ ολοκλήρου από αρχαίους λίθους και ενεπύγραφες πλάκες και είναι έργο του αρχιτέκτονα Ιωάννη Φιλοππότη. Ο ρυθμός της είναι σταυροειδής με τρούλο.

Ονομασία 

Ο ναός πήρε το όνομα Μεγάλη Παναγία, γιατί εκεί βρίσκεται η μεγάλη εικόνα της Παναγίας που αποδίδεται στον Ευαγγελιστή Λουκά και είναι αρχαιότατη. Αυτό το αντιλαμβάνεται κανείς από το γεγονός ότι η Παναγία κρατάει τον Ιησού στη δεξιά της αγκαλιά, ενώ οι νεότερες τον κρατούν στην αριστερή. Στο ναό αυτό σώζονται εικόνες της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που χρονολογείται από το 1622, του Ιησού Χριστού, του Ιωάννη του Προδρόμου και η Σύναξις των αγίων Ασωμάτων με χρονολογία 1784, όπως επίσης και η επιγραφή Αθανάσιος αρχιερεύς Θηβών ΑΨΠΔ.

Εορτασμός 

Ο ναός γιορτάζει δύο φορές, η πρώτη γιορτή είναι στις 15 Αυγούστου όπου γιορτάζεται η Κοίμηση της Θεοτόκου και την παραμονή γίνεται περιφορά της εικόνας και η δεύτερη στις 26 Οκτωβρίου όπου γιορτάζεται ο Άγιος Δημήτριος.

Βιβλιογραφία 

 Γιάννης Μ.Αλεξανδρόπουλος Η Θήβα Μέσα Απο Τους Δρόμους Της-Ιστορικές Αναδρομές Και Μνήμες, Θήβα 1998,σελ. 146 
 Γεωργίου Δ.Τσεβά Ιστορία της Θήβας και της Βοιωτίας από τα αρχαιότατα χρόνια μέχρι σήμερα, σελ. 612-613

Χριστιανικοί ναοί στην Ελλάδα
Ναοί της Θήβας
Τσιμέντα ΤΙΤΑΝ

Ο Όμιλος ΤΙΤΑΝ είναι διεθνής παραγωγός τσιμέντου και δομικών υλικών, με μακροχρόνια δέσμευση να υπηρετεί θεμελιώδεις ανάγκες της κοινωνίας, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στη βιώσιμη ανάπτυξη, με υπευθυνότητα και ακεραιότητα.

Ο Όμιλος διαθέτει εργοστάσια παραγωγής τσιμέντου σε 10 χώρες και έχει παρουσία σε περισσότερες από 15 χώρες. Απασχολεί περισσότερους από 5.500 εργαζομένους παγκοσμίως και έχει ετήσια παραγωγική δυναμικότητα που ανέρχεται σε 27 εκατομμύρια μετρικούς τόνους τσιμέντου και τσιμεντοειδών υλικών.

Ο Όμιλος ΤΙΤΑΝ δημιουργεί αξία μέσω της μετατροπής των πρώτων υλών σε δομικά προϊόντα, τη διανομή τους στους πελάτες και την παροχή συναφών υπηρεσιών, υπηρετώντας την κοινωνική ανάγκη για ασφαλή, ανθεκτικά και οικονομικά προσιτά κτίρια και υποδομές.

Ο Όμιλος ΤΙΤΑΝ συμμετέχει ενεργά σε παγκόσμιες συνεργασίες και σε διεθνείς οργανισμούς που στοχεύουν στην αντιμετώπιση των προκλήσεων που αφορούν την παγκόσμια βιώσιμη ανάπτυξη, στο πλαίσιο των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης για το 2030 του ΟΗΕ. Ο Όμιλος ΤΙΤΑΝ είναι μέλος του Παγκόσμιου Συμφώνου των Ηνωμένων Εθνών (UNGC), του Ευρωπαϊκού δικτύου για την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη (CSR Europe), του Παγκόσμιου Επιχειρηματικού Συμβουλίου για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη (WBCSD) και της Παγκόσμιας Ένωσης Τσιμέντου και Σκυροδέματος (GCCA).

Η μητρική εταιρία του Ομίλου είναι η TITAN Cement International (TCI), μία βελγική εταιρία εισηγμένη στο Euronext Βρυξελλών, Euronext Παρισίων και στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Η TITAN Cement International κατέστη η μητρική εταιρία του Ομίλου ΤΙΤΑΝ, έπειτα από την επιτυχή έκβαση της Δημόσιας Πρότασης Ανταλλαγής, που υπεβλήθη στους μετόχους της Α.Ε. Τσιμέντων TΙΤΑΝ, πρώην μητρική εταιρία του Ομίλου, που εδρεύει στην Ελλάδα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://www.titan-cement.com/el/

Ελληνικές επιχειρήσεις
Ελληνικές βιομηχανίες
Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών
Ελληνικά εμπορικά σήματα
Έλλερυ Κουήν (περιοδικό)

Το αστυνομικό περιοδικό Έλλερυ Κουήν (η αμερικανική έκδοση έχει τίτλο: Ellery Queen's Mystery Magazine) πρωτοκυκλοφόρησε στη Νέα Υόρκη το 1941.

το υπόβαθρο 
Το όνομα Έλλερυ Κουήν είναι ταυτόχρονα το ψευδώνυμο δύο νεοϋορκέζων συγγραφέων (Frederic Dannay και Manfred B. Lee) αλλά και το όνομα του κύριου χαρακτήρα στα βιβλία τους. Ο "συγγραφέας" Έλλερυ Κουήν κυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ένα μηνιαίο περιοδικό, τον Συνασπισμό Μυστηρίου, σε μια προσπάθεια να αλλάξει την αστυνομική λογοτεχνία από τον χαρακτήρα που είχε πάρει με το περιοδικό Μαύρη Μάσκα. Το περιοδικό "Συνασπισμό Μυστηρίου" ήταν ο πρόδρομος του περιοδικού EQMM (Ellery Queen's Mystery Magazine) το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1941 με συντάκτες τη "δυάδα" Frederic Dannay και Manfred B. Lee που συνέχιζαν να υπογράφουν ως ένα άτομο.

στην Αμερική 
Κυκλοφορεί από την Dell Magazines, Penny Publications, New York. Κάθε χρόνο δίνει 3 βραβεία αναγνωστών σε συγγραφείς.

στην Ελλάδα 
Πρωτοκυκλοφόρησε το Μάιο του 1983 από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ με εκδότη το Θάνο Τάταρη και υπεύθυνο σύνταξης τον Γιάννη Καραστάθη. Κυκλοφορούσε κάθε 15 του μήνα.

Διεθνώς 
Κυκλοφορεί μεταφρασμένο σε διάφορες γλώσσες όπως γαλλικά, ισπανικά, σουηδικά και ιαπωνικά.

Περιεχόμενο 
Περιέχει επιλεγμένα αστυνομικά διηγήματα.

Πηγές 
 Έλλερυ Κουήν, Τεύχος 1, Μάιος 1983

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
Ellery Queen's Mystery Magazine (επίσημη ιστοσελίδα)

Ε
Ροτ-Βάις Έρφουρτ

Η Ροτ-Βάις Έρφουρτ είναι ποδοσφαιρική ομάδα που βρίσκεται στην Γερμανία. Ιδρύθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1966 και το σταδιο της είναι το Στάιγκερβαλντσταντιον με χωρητικότητα 19.000 θεατών. Αγωνίζεται στην 3η Λίγκα απο το 2008.

Ιστορία 
Η Ερφουρτ το 1895 ήταν ομάδα κρίκετ και ονομαζόταν Sport Club Erfurt. Η Έρφουρτ ως ομάδα κρίκετ κατέκτησε το πρωτάθλημα κρίκετ Γερμανίας το 1908. Το 1946 μετονομάστηκε σε SG Erfurt κατόπιν συγχώνευσης των SC Erfurt 1895 και VfB Erfurt και σχημάτισε ποδοσφαιρική ομάδα. Έκτοτε άλλαξε αρκετές ονομασίες.

To 1959 η ομάδα εκείνη διαλύθηκε. Το 1965 ανασχηματίστηκε η ομάδα και στη συνέχεια συγχωνεύτηκε με άλλες ομάδες, την BSG Turbine Erfurt και την BSG Optima Erfurt και ονομάστηκε πλέον Rot-Weiß Erfurt, όπως λέγεται μέχρι και σήμερα.

Η πορεία της απο το 1999 μέχρι το 2011 
 1999-2000 Ρεγκιονάλλιγκα Νορντόστ - 7η θέση
 2000-2001 Ρεγκιονάλλιγκα Νορντ  - 15η θέση
 2001-2002 Ρεγκιονάλλιγκα Νορντ  - 5η θέση
 2002-2003 Ρεγκιονάλλιγκα Νορντ  -2η θέση
 2003-2004 2η Μπούντεσλιγκα     -18η θέση
 2004-2005 Ρεγκιονάλλιγκα Νορντ  -14η θέση
 2005-2006 Ρεγκιονάλλιγκα Νορντ  -11η θέση
 2007-2008 Ρεγκιονάλλιγκα Νορντ  - 7η θέση
 2008-2009 3η Λίγκα             -  10η θέση
 2009-2010 3η Λίγκα             - 9η θέση
 2010-2011 3η Λίγκα             - 5η θέση

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1966
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1966
Εθνικό Πάρκο Κακαντού

Το Εθνικό Πάρκο Κακαντού(Kakadu National Park) βρίσκεται στη Βόρεια Επικράτεια της Αυστραλίας, 171 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης Δαρβίνου  και πιο συγκεκριμένα στο εσωτερικό της Αλιγάτορ Ρίβερς περιφέρεια της Βόρειας Επικράτειας της Αυστραλίας.

Καλύπτει μια έκταση των 1.980.400 εκταρίων (δηλαδή 4.894.000 στρέμματα), επεκτείνετε περίπου 200 χιλιόμετρα από το βορρά προς το νότο και πάνω από 100 χιλιόμετρα από την ανατολή προς τη δύση.Έχει το μέγεθος της Σλοβενίας, περίπου το ένα τρίτο του μεγέθους της Τασμανίας, και σχεδόν το μισό μέγεθος της Ελβετίας.

Το Ράντζερ Ουρανίου (Ranger Uranium), ένα από τα πιο παραγωγικά ορυχεία ουρανίου στον κόσμο, βρίσκεται εντός του πάρκο.

Το πάρκο χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1981.

Φωτογραφίες

Δείτε επίσης
 Ο κατάλογος με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Η επίσημη ιστοσελίδα του Εθνικού Πάρκου Κακαντού

Γεωγραφία της Αυστραλίας
Κακαντου
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αυστραλία
Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγιώργη 1876

Η Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγιώργη 1876 (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 1876), αντικατέστησε, προσωρινά όπως αποδείχτηκε, την παραιτηθείσα κυβέρνηση Κουμουνδούρου. 
Ο βασιλιάς έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον αρχηγό της δεύτερης σε αριθμό βουλευτών παράταξης, αλλά παρόλα αυτά, στην συνεδρίαση της 27ης Νοεμβρίου ο βουλευτής Ναυπλίου, Ν. Ευθυμόπουλος, υπέβαλε πρόταση αποδοκιμασίας της κυβέρνησης. Σύμφωνα με τον βουλευτή η κυβέρνηση αυτή (παραβίαζε την αρχή) «...την οποία σύσσωμον το έθνος ησπάσθη και την οποίαν όλοι οι αρχηγοί των πολιτικών μερίδων των διαφόρων αποχρώσεων των εν τη Βουλή ταύτη υπαρχουσών, υπεστήριξαν ευθύμως, τινες δε και εις αξίωμα ανεβίβασαν την αρχήν, ότι αι κοινοβουλευτικαί Κυβερνήσεις πρέπει να απορρέωσιν εκ της πλειοψηφίας της Βουλής.» Η πρόταση αποδοκιμασίας που υπέβαλλε ο ίδιος βουλευτής υπερψηφίστηκε με 85 ψήφους σε σύνολο 143 βουλευτών, και έτσι η κυβέρνηση παραιτήθηκε .

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου

 «Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου» («Πρωθυπουργός»):  Επαμεινώνδας Δεληγεώργης

 «Επί των Εξωτερικών υπουργός»:  Επαμεινώνδας Δεληγεώργης
 «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Ιωάννης Δεληγιάννης
 «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Δημήτριος Λεβίδης
 «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Σωτήριος Πετιμεζάς
 «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Δημήτριος Βουλπιώτης
 «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: Θάνος Κανακάρης
 «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Γεράσιμος Ζωχιός

Πηγές - Παραπομπές

1876 11
1876
ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ ΕΛΛΑΣ

Η ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ (ΕΛΛΑΣ) – Διυλιστήρια Κορίνθου Α.Ε. ή απλά ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ ΕΛΛΑΣ είναι εταιρεία πετρελαιοειδών με έδρα το Μαρούσι, στην Αθήνα. Δραστηριοποιείται στον τομέα της ενέργειας, του φυσικού αερίου και της διύλισης και εμπορίας αργού πετρελαίου και σήμερα έχει εξελιχθεί σε βασικό πρωταγωνιστή του κλάδου στην ανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια.

Πληροφορίες
Από τα κυριότερα περιουσιακά στοιχεία του ομίλου θεωρούνται οι εγκαταστάσεις των διυλιστηρίων στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας τα οποία συγκαταλέγονται μεταξύ των πλέον τεχνολογικών και αποδοτικών διυλιστηρίων σε διεθνές επίπεδο με υψηλό βαθμό πολυπλοκότητας. Τα προϊόντα του πετρελαϊκού ομίλου απευθύνονται στις εξαγωγικές, εσωτερικές δραστηριότητες και στη Ναυτιλία. Οι εγχώριες πωλήσεις της Εταιρείας αντιστοιχούν στο 30% του κύκλου εργασιών της, ενώ οι εξαγωγές της στο 70%. Τα διυλιστήρια στην Κόρινθο εγκαινιάστηκαν την 11η Νοεμβρίου 1972. Η αξία της επένδυσης ήταν τότε περίπου 450 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.

Όμιλος, θυγατρικές
Η σημαντικότερη θυγατρική του Ομίλου ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ, η Avin Oil, αποτελεί βραχίονα του Ομίλου στον τομέα της εμπορίας καυσίμων και λιπαντικών με δραστηριότητες σε 9 χώρες των Βαλκανίων και της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Στον ευρύτερο όμιλο της εντάσσονται και οι εξής θυγατρικές: Coral Α.Ε. Πετρελαιοειδών και Χημικών Προϊόντων, Coral Gas Α.Ε.Β.Ε. Υγραερίου, LPC Μ.Α.Ε. Επεξεργασίας και Εμπορίας Λιπαντικών και Πετρελαιοειδών Προϊόντων, NRG Supply and Trading Ενεργειακή Μ.Α.Ε., OFC Υπηρεσίες Αεροπορικού Καυσίμου Α.Ε., Κόρινθος Power Α.Ε. Παραγωγής και Εμπορίας Ηλεκτρικής Ενέργειας, Εταιρεία Αγωγού Καυσίμων Αεροδρομίου Αθηνών και Shell & MOH Α.Ε. Αεροπορικών Καυσίμων.

Το 2010 η εταιρία εξαγόρασε τις δραστηριότητες και τα πρατήρια καυσίμων της Shell στην Ελλάδα, ενώ το 2016 ήρθε σε συμφωνία με την ρωσική Lukoil για την αγορά του δικτύου λιανικής εμπορίας υγρών καυσίμων στην Κύπρο το οποίο αριθμεί συνολικά στα 286 πρατήρια. Η εταιρία δραστηριοποιείται από το 2018 και στην εμπορία ηλεκτρικού ρεύματος μέσω της εξαγοράς από τον όμιλο Χανδρή του 90% της εταιρείας παροχής ηλεκτρικού ρεύματος NRG (Energy).

Επενδύσεις
Το επενδυτικό πρόγραμμα της εταιρείας την περίοδο 2010-2015 έφτασε τα 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ η δυναμικότητα κατεργασίας του διυλιστηρίου έφτασε τα 385.000 βαρέλια αργού/ημερησίως.

Το Μάρτιο του 2021 η ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ εξέδωσε ομόλογο στο ελληνικό χρηματιστήριο, με υπερκάλυψη 5,1 φορές και απόδοση 1,9%, το οποίο συγκέντρωσε προσφορές άνω του 1 δισεκατομμυρίου ευρώ.

Μέτοχοι
Βασικοί μέτοχοι της είναι κατά 40,54% η Petroventure Holdings Limited και κατά 5,15% η Doson Investments Company (και οι δύο εταιρείες συμφερόντων της οικογένειας Βαρδινογιάννη). Το υπόλοιπο ποσοστό 54,31% ανήκει στο επενδυτικό κοινό και διαπραγματεύεται στα χρηματιστήρια Αθηνών και Λονδίνου (ATHEX: ΜΟE, LSE: MOH).

Παραπομπές

Πηγές
Hoovers.com profile
MOTOR OIL HELLAS | (finance.google.com profile)
MOTOR OIL (HELLAS) (MOH.AT) | (finance.yahoo.com profile)
MOTOR OIL (MOH) - Athens | (capital.gr profile)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ελληνικές επιχειρήσεις πετρελαιοειδών και αερίου
Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών
Όμιλος Βαρδινογιάννη
Δήμος Μοσχάτου-Ταύρου

Ο Δήμος Μοσχάτου - Ταύρου είναι ένας από τους δήμους της Περιφερειακής Ενότητας Νοτίου Τομέα Αθηνών, που προέκυψε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, από τη συνένωση των παλαιότερων δήμων Μοσχάτου και Ταύρου. Ο Δήμος έχει μόνιμο πληθυσμό 40.413  κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του είναι το Μοσχάτο. Η έκτασή του είναι 5,24  τ.χλμ..

Ονομασία
Ο Ταύρος έλαβε αυτό το όνομα καθώς οι Μικρασιάτες πρόσφυγες οι οποίοι κατοίκησαν στην περιοχή το 1922 προέρχονταν από την ευρύτερη περιοχή της οροσειράς του Ταύρου της Μικράς Ασίας και συγκεκριμένα από τις πόλεις Αττάλεια, Αλλάγια κ.ά..
Το Μοσχάτο καθιερώθηκε να ονομάζεται έτσι πιθανώς λόγω των αμπελώνων που υπήρχαν έως και τον 19ο αιώνα.

Δήμαρχοι 
Δήμαρχος, από το 2011, διατελεί ο Ανδρέας Ευθυμίου. Εξελέγη για πρώτη φορά το 2010 και επανεξελέγη το 2014 και το 2019.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
 Ειδήσεις-Πολιτιστικά Μοσχάτου-Ταύρου

 
Νότιος Τομέας Αθηνών
Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής
Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας

Ο Δήμος Κερατσινίου – Δραπετσώνας είναι δήμος της περιφερειακής ενότητας Πειραιά στην περιφέρεια Αττικής, που προέκυψε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των παλαιότερων δήμων του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας. Ο Δήμος έχει πληθυσμό 91.045 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και έκταση 9,326 τ.χλμ., ενώ η έδρα του είναι το Κερατσίνι.

Ενότητες και οικισμοί
Ο Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας διαιρείται σε 2 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 2 καταργηθέντες δήμους πριν την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτη. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε κοινότητες, οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.

Δημοτική Ενότητα Δραπετσώνας
Καταλαμβάνει έκταση 22,189 km2 και έχει συνολικό πραγματικό πληθυσμό 13.968 κατοίκους, κατά την απογραφή του 2011. Έδρα της είναι η Δραπετσώνα.

Δημοτική Κοινότητα Δραπετσώνας -- η Δραπετσώνα [ 13.968 κάτοικοι ]

Δημοτική Ενότητα Βούλας 
Καταλαμβάνει έκταση 8,787 km2 και έχει συνολικό πραγματικό πληθυσμό 77.077 κατοίκους, κατά την Απογραφή του 2011. Έδρα της είναι το Κερατσίνι.

 Δημοτική Κοινότητα Βούλας -- το Κερατσίνι [ 77.077 κάτοικοι ]

Διατελέσαντες δήμαρχοι 
2011-2014 Λουκάς Τζανής
2014- σήμερα Χρήστος Βρεττάκος

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας
 Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης - Το Πρόγραμμα "Καλλικράτης" 

 
Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής
Jumbo (εταιρεία)

Η Jumbo Ανώνυμη Εμπορική Εταιρεία είναι ελληνική εταιρεία λιανικής πώλησης παιχνιδιών, βρεφικών ειδών, εποχιακών ειδών, ειδών διακόσμησης και ειδών βιβλιοχαρτοπωλείου. Το πρώτο κατάστημα Jumbo ιδρύθηκε το 1986 στη Γλυφάδα. Από το 1998 περίπου η αλυσίδα άνοιξε καταστήματα εκτός Αττικής ξεκινώντας από την Θεσσαλονίκη.

Μέχρι τον Ιούνιο του 2019 ο Όμιλος διέθετε 80 καταστήματα. Από αυτά τα 52 βρίσκονται στην Ελλάδα, 5 στην Κύπρο, 9 στη Βουλγαρία και 14 στη Ρουμανία ενώ διαθέτει και ηλεκτρονικό κατάστημα. 

Ο Όμιλος, μέσω συνεργασιών, έχει παρουσία με καταστήματα που φέρουν το σήμα της Jumbo, σε 6 χώρες (Αλβανία, Κόσοβο, Σερβία, Βόρεια Μακεδονία, Μαυροβούνιο και Βοσνία).

Από 19 Ιουνίου του 1997 εισήχθη Χρηματιστήριο Αθηνών. Από τον Ιούνιο του 2010 συμμετέχει στο δείκτη FTSE/Χ.Α. 20.

Πρακτικές και αντιδράσεις 
Κατά καιρούς έχουν προκληθεί διάφορες αντιδράσεις από τις επιχειρηματικές κινήσεις και τις εργασιακές συνθήκες που προσφέρει η εταιρεία στους εργαζόμενούς της.

Μέχρι τις αρχές του 2020, γνωστοποιήθηκε ότι το 30% των εργαζομένων της αλυσίδας είναι εποχιακοί.

Τον Ιανουάριο του 2020, αποφασίστηκε ότι τα καταστήματα της αλυσίδας στην Πρέβεζα και την Κατερίνη θα είναι ανοιχτά και τις Κυριακές. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την αντίδραση σωματείων και εργαζομένων. Το Εργατικό Κέντρο Πρέβεζας προκήρυξε 24ωρη απεργία για την προσεχή Κυριακή 26 Ιανουαρίου, καλώντας σε συγκέντρωση τα συνδικάτα έξω από το κατάστημα της περιοχής.

Το Μάρτιο του 2020, το κατάστημα της αλυσίδας στην Πάτρα αποφασίστηκε ότι θα ανοίξει, παρά την κυβερνητική οδηγία να κλείσουν όλα τα καταστήματα λιανεμπορίου λόγω του κορωνοϊού. Αυτό τελικά δεν συνέβη, καθώς παρενέβη η τοπική αστυνομία και η Εισαγγελία Πρωτοδικών Πάτρας.

Καταστήματα

Θυγατρικές 
Οι θυγατρικές εταιρείες της JUMBO είναι οι εξής: 

 Jumbo Trading LTD, Εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με έδρα τη Λευκωσία Κύπρου
 Jumbo EC.B. LTD, Μονοπρόσωπη Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης, με έδρα τη Σόφια Βουλγαρίας
 Jumbo EC.R. S.R.L, Εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με έδρα το Βουκουρέστι Ρουμανίας
 Aspetto Ltd, με έδρα την Λευκωσία Κύπρου
 Westlook SRL, θυγατρική της εταιρείας ΑSPETΤO Ltd, με έδρα το Κρεβέντια της κομητείας Ντιμπόβιτσα
 Geocam Holdings Limited θυγατρική της εταιρείας JUMBO TRADING LTD, με έδρα τη Λευκωσία Κύπρου
 Geoform limited, θυγατρική της εταιρείας Jumbo Trading LTD, με έδρα τη Λευκωσία Κύπρου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Εμπορικά καταστήματα στην Ελλάδα
Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών
Ελληνικά εμπορικά σήματα
Δημήτρης Μουσιάρης

Ο Δημήτρης Μουσιάρης (1959 - 1979) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που υπήρξε διεθνής με τις εθνικές ομάδες Νέων και Ελπίδων. Γεννήθηκε το 1959 και καταγόταν από το Δαμάσι Λάρισας. Έχασε τη ζωή του σε αυτοκινητικό δυστύχημα στις 6 Σεπτεμβρίου του 1979 μαζί με τον συμπαίκτη του στην Λάρισα και στις μικρές εθνικές ομάδες, Δημήτρη Κουκουλίτσιο. Αγωνιζόταν ως επιθετικός.

Καριέρα
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον τοπικό Δαμασιακό και αποκτήθηκε το 1976 από την Λάρισα έναντι 150.000 δραχμών. Αρχικά στελέχωσε το ερασιτεχνικό τμήμα του συλλόγου και την περίοδο 1977/78 έγινε επαγγελματίας. Την ίδια σεζόν είχε σημαντική συμβολή στην άνοδο της Λάρισας στην Α' Εθνική, ενώ την επόμενη χρονιά κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία του στη μεγάλη κατηγορία πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις με τέσσερα γκολ σε 31 συμμετοχές. Παράλληλα πέτυχε να αναγνωριστεί ως ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ο θάνατος
Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1979 και ενώ ο Μουσιάρης κατευθυνόταν μαζί με τους συμπαίκτες του στην Λάρισα, Δημήτρη Κουκουλίτσιο και Γιάννη Βαλαώρα οδικώς προς την Αθήνα με σκοπό να ενσωματωθούν στην αποστολή της Εθνικής Ελπίδων για τη φιλική αναμέτρηση με το αντίστοιχο συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης, 111 χλμ. έξω από την Αθήνα, κοντά στη Θήβα, το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Μουσιάρης ξέφυγε από την πορεία του λόγω ταχύτητας αλλά και ολισθηρότητας του οδοστρώματος (λίγες ώρες νωρίτερα είχε βρέξει) με αποτέλεσμα να συγκρουστεί πλαγιομετωπικά με το επερχόμενο ΚΤΕΛ Αθηνών-Λαμίας. Από την σύγκρουση σκοτώθηκαν επιτόπου ο Μουσιάρης με τον Κουκουλίτσιο, ενώ ο Βαλαώρας τραυματίστηκε σοβαρά, αποφεύγοντας ωστόσο τον κίνδυνο.

Η είδηση του θανάτου του Μουσιάρη και του Κουκουλίτσιου προκάλεσε το θρήνο ολόκληρου του φίλαθλου ποδοσφαιρικού κοινού της Ελλάδας και κυρίως της κοινωνίας της Λάρισας, από την οποία προέρχονταν τα δύο θύματα.

Τιμές μετά θάνατον
Κάθε χρόνο πραγματοποιείται το ποδοσφαιρικό τουρνουά «Κουκουλίτσιος-Μουσιάρης» προς τιμήν του Μούσιαρη και του συμπαίκτη του Κουκουλίτσιου, ενώ το γήπεδο του Δαμασίου φέρει το όνομα το όνομα του (μαζί με το όνομα ενός άλλου ποδοσφαιριστή της ΑΕΛ που πέθανε σε νεαρή ηλικία, ονόματι Ζέρμα).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Στατιστικά αγωνιστικής περιόδου 1978/79
"Χάθηκαν οι ελπίδες της ΑΕΛ"

Μουσιάρης
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
μ
Γεώργιος Μυλωνάς (πολιτικός)

Ο Γεώργιος Μυλωνάς (6 Απριλίου 1919 - 14 Φεβρουαρίου 1998) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε  και βαπτίστηκε στο Παρίσι, γιος του πολιτικού Αλέξανδρου Μυλωνά (1881-1967) και εγγονός του αντιστρατήγου Παναγιώτη Δαγκλή. Σπούδασε νομική και συμμετείχε ως γραμματέας της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του Αγίου Φραγκίσκου το 1945. Την περίοδο 1947-1963 εργάστηκε ως δικηγόρος στην Αθήνα. Εκλέχτηκε βουλευτής Ιωαννίνων στις εκλογές του 1963 και 1964 με την Ένωση Κέντρου, Υφυπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως (19 Φεβρουαρίου 1964-29 Απριλίου 1965), υφυπουργός Εθνικής Παιδείας (29 Απριλίου 1965-15 Ιουλίου 1965). Κατά την περίοδο της παρουσίας του στο Υπουργείο Παιδείας προχώρησε στην ίδρυση του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Κατά την διάρκεια της δικτατορίας συνελήφθη και εκτοπίστηκε στην Αμοργό το 1968 από όπου δραπέτευσε τον Οκτώβριο του 1969 και κατέφυγε στο εξωτερικό. Η περιπετειώδης απόδρασή του από την εξορία της Αμοργού θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για το βιβλίο του Ηλία Κουλουκουντή , που οργάνωσε και την διαφυγή, «Η Συνωμοσία της Αμοργού», και την ταινία «Απόδραση από την Αμοργό». Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας διετέλεσε υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Το 1987 εξελέγη πρόεδρος της Δημοκρατικής Ένωσης. Το 1989 διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού (7 Ιουλίου 1989-20 Νοεμβρίου 1989) ως μέλος του Συνασπισμού στον οποίο είχε προσχωρήσει στην κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας και Συνασπισμού και στην οικουμενική (13 Φεβρουαρίου 1990-10 Απριλίου 1990).

Ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Μπογδάνου.

Πηγές
Βιογραφικό από το Υπουργείο Πολιτισμού
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμ. 44, σελ. 223.
 http://tvxs.gr/news/sinema/apodrasi-apo-tin-amorgo-i-nea-tainia-toy-st-koylogloy-gia-proti-fora-stin-athina

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Βουλευτές Ιωαννίνων
Έλληνες υφυπουργοί Προεδρίας
Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Έλληνες υπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών
Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού
Μ
Στάθης Δρογώσης

Ο Στάθης Δρογώσης (γενν. 1 Μαΐου 1977, Αθήνα) είναι Έλληνας τραγουδιστής και τραγουδοποιός της έντεχνης και ροκ μουσικής. Έλκει την καταγωγή του από τη Φολέγανδρο.

Στην αρχή της καλλιτεχνικής του πορείας ήταν μέλος του συγκροτήματος Τα Φώτα που Σβήνουν, ενώ από το 2001 ακολουθεί σόλο καριέρα.

Στις δημοτικές εκλογές του 2014 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με την παράταξη «Ανοιχτή Πόλη», ωστόσο ανεξαρτητοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2016. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος στην Α' Αθηνών με το ΚΚΕ.

Δισκογραφία 
 Ο χειμώνας δε θα 'ρθει (2003)
 Άλλη γη (2006)
 Η Αγάπη στο τέλος (2009)
 Όμορφη ζωή (Antelma Music, 2011)
 Το Κόκκινο Τετράδιο (2015)
 18 + (2017)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η επίσημη ιστοσελίδα του Στάθη Δρογώση

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες στιχουργοί
Έλληνες τραγουδοποιοί
Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Έλληνες πολιτευτές
Εξπρές (εφημερίδα)

Με τον τίτλο ΕΞΠΡΕΣ κυκλοφόρησε ημερήσια οικονομική εφημερίδα που εκδιδόταν στην Αθήνα. 

Το πρώτο φύλλο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1962 και ήταν ιδιοκτησίας του "Ομίλου Γαλαίου - Καλοφωλιά ΑΕ".

Η ύλη της εφημερίδας κάλυπτε οικονομικά θέματα του τραπεζικού, εμπορικού, κατασκευαστικού και ναυτιλιακού κλάδου της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Το 2013 ανέστειλε την έκδοση του.

Παραπομπές 

Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Φλωρέττα Ζάννα

Η Φλωρέττα Ζάννα ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1933 στον Άγιο Νικόλαο Μεσσηνίας. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ανθή-Φλώρα Στυλιανέα. Υπήρξε δεύτερη σύζυγος του σκηνοθέτη Ντίνου Δημόπουλου, από το 1960 έως το 2003, μέχρι το θάνατο του τελευταίου. Έπαιξε ρόλους σε πολλές από τις ταινίες του και μαζί απέκτησαν μια κόρη την Μυρτώ (γεν. 1962). Πέθανε στην Αθήνα, στις 13 Φεβρουαρίου 2019. Η είδηση έγινε γνωστή μέσω της ανάρτησης του ηθοποιού Γιώργου Γεωργίου στον προσωπικό του λογαριασμό, στο Facebook.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Φλωρέττα Ζάννα, ιστοσελίδα στο cine.gr.
Φλωρέττα Ζάννα, ιστοσελίδα στο IMDb. 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Νίκος Βαρδινογιάννης

Ο Νίκος Βαρδινογιάννης (1931 - 1973) ήταν Έλληνας αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού και ιδρυτής της επιχειρηματικής δυναστείας των Βαρδινογιάννηδων.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Επισκοπή Ρεθύμνου και ήταν γιος του Ιωάννη Βαρδινογιαννή και της Χρυσής Θεοδωρουλάκη. Αποφοίτησε από τη σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1952.  Συμμετείχε στο κίνημα του πολεμικού ναυτικού, το οποίο οργανώθηκε από συμμαθητές του στη σχολή ναυτικών δοκίμων, εξασφαλίζοντας τον ανεφοδιασμό των πλοίων σε περίπτωση εκδήλωσης κινήματος.Απεβίωσε στην Αθήνα το 1973. Ήταν παντρεμένος και είχε τέσσερα παιδιά.

Επιχειρηματικές δραστηριότητες
Ο Νίκος Βαρδινογιάννης νωρίς άφησε το Π. Ναυτικό και στράφηκε στις επιχειρήσεις, θέτοντας τις βάσεις για τον επιχειρηματικό κολοσσό των Βαλκανίων που αργότερα θα ονομάζεται όμιλος Βαρδινογιάννη.
Στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 αποκόμισε τεράστια κέρδη, σπάζοντας το εμπάργκο καυσίμων που είχε επιβληθεί από τον ΟΗΕ στο ρατσιστικό καθεστώς της Ροδεσίας (νυν Ζιμπάμπουε). Με δικά του τάνκερ,  εφοδίαζε την κυβέρνηση των λευκών του Ίαν Σμιθ με αργό πετρέλαιο, κάτω από τη μύτη των Βρετανών, που είχαν αναλάβει την επιτήρηση του ναυτικού αποκλεισμού. Στη συνέχεια δημιούργησε στην Κρήτη και την Αίγυπτο εγκαταστάσεις ανεφοδιασμού πλοίων και το 1970 ίδρυσε την Motor Oil. Μετά το θάνατο του, στη διοίκηση του ομίλου τον διαδέχτηκε ο Βαρδής Βαρδινογιάννης.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νίκος Βαρδινογιάννης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Έλληνες επιχειρηματίες
Νικος
Έλληνες εφοπλιστές
Γήπεδο Μεσσηνιακού

Το Γήπεδο Μεσσηνιακού βρίσκεται στην Καλαμάτα, στην οδό Μαυρομιχάλη, στη βορειοανατολική συνοικία της πόλης κοντά στο Κάστρο. Χτίστηκε το 1967 και ανήκει στον Μεσσηνιακό Γ.Σ.

Ιστορικό

Το γήπεδο του Μεσσηνιακού Γ.Σ. υπήρχε ανέκαθεν στον ίδιο χώρο και εξυπηρετούσε τον ομώνυμο ιστορικό αθλητικό σύλλογο που λειτουργεί από το 1888. Η αρχική έκταση αποκτήθηκε από το σύλλογο στο τέλος του 19ου αιώνα από σταδιακές παραχωρήσεις οικοπέδων από τις επιφανείς προσωπικότητες-μέλη του συλλόγου. Από τη δεκαετία του '30 ο σύλλογος δημιούργησε και στεγασμένο χώρο εκγύμνασης, ένα πρωτοποριακό για την εποχή έργο. Το στάδιο δεν είχε κερκίδες και φιλοξενούσε τους αθλητές στίβου, αφού αυτό ήταν το βασικό άθλημα που καλλιεργούσε το σωματείο. Παράλληλα, το γήπεδο χρησιμοποιούσαν οι ποδοσφαιρικές ομάδες της πόλης Απόλλων Καλαμάτας και Πράσινα Πουλιά Καλαμάτας, αφού ο Μεσσηνιακός δεν είχε ποδοσφαρικό τμήμα ως το 1967.

Το 1967, η δημιουργία ερασιτεχνικού ποδοσφαιρικού τμήματος από το Μεσσηνιακό και η ίδρυση της ημιεπαγγελματικής ομάδας Π.Σ. Καλαμάτα υπήρξε η αφορμή να χτιστούν οι πρώτες κερκίδες και να λάβει ο χώρος μορφή γηπέδου. Τη σημερινή του μορφή, με τις τρεις κερκίδες, έλαβε το 1994 με πρωτοβουλία και χρηματοδότηση του Σταύρου Παπαδόπουλου, τότε προέδρου του Π.Σ. Καλαμάτα, η οποία μετέφερε εκεί την έδρα της αντί για το Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας, στο οποίο αγωνιζόταν ως τότε. 

Το 2000 το γήπεδο αναμορφώθηκε με την τοποθέτηση πλαστικών καθισμάτων και την ανανέωση του φωτισμού και φιλοξένησε φιλικό αγώνα της εθνικής Ελλάδος. Το 2003 ο Π.Σ. Καλαμάτα αποχώρησε από το γήπεδο αλλά επανήλθε το 2010. Το γήπεδο αποτελεί πάντα την έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του Μεσσηνιακού, που έχει αγωνιστεί ως τη Β΄ Εθνική.

Περιγραφή

Το γήπεδο του Μεσσηνιακού περιλαμβάνει:
 Ποδοσφαιρικό αγωνιστικό χώρο με χλοοτάπητα διαστάσεων Α΄ Εθνικής.
 Εγκαταστάσεις στίβου (προπονητήριο): βαλβίδες ρίψεων και αλμάτων και διαδρομές χωρίς πλαστικό τάπητα.
 Αποδυτήρια.
 4 προβολείς.
 Τρεις κερκίδες: Νότια (η παλιότερη), Βόρεια και Δυτική (η νεότερη) με πλαστικά καθίσματα, συνολικής χωρητικότητας 5.613 καθήμενων θεατών. Παλιότερα η χωρητικότητά του ήταν μεγαλύτερη.
Γραφεία στη νότια κερκίδα και την αίθουσα "Αναστάσιος Μισέρος", από το όνομα του εκλιπόντα παλιού προέδρου του συλλόγου. Η αίθουσα αυτή διαθέτει φωτογραφικό υλικό, έπαθλα, ιστορικά αρχεία και ντοκουμέντα του συλλόγου.

Ρεκόρ προσέλευσης

 Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1995-1996: Π.Σ. Καλαμάτα - Παναθηναϊκός: 8.323 θεατές.

Διοργανώσεις

 Διεθνής φιλικός αγώνας: Ελλάδα-Αυστρία 4-1 (Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2000).
 Κύπελλο Ιντερτότο: Π.Σ. Καλαμάτα - Τσμελ Μπιλσάνι (Τσεχίας: 0-3, καλοκαίρι 2000.
 Αγώνες Α΄ Εθνικής: ως έδρα του Π.Σ. Καλαμάτα τις σεζόν: 1972-73, 1974-75, 1995-96, 1996-97, 1997-98, 1999-2000 και 2000-01.
 Β΄ Εθνική, Γ΄ Εθνική και Δ΄ Εθνική: ως έδρα του Μεσσηνιακού, του Π.Σ. Καλαμάτα και του Απόλλωνα Καλαμάτας (την περίοδο 1959 ως 1967).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Γήπεδο Μεσσηνιακού.

Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Μεσσηνία
Μεσσηνιακός Γ.Σ.
Ημερησία (εφημερίδα)

Η Ημερησία ήταν ελληνική καθημερινή πρωινή οικονομική εφημερίδα, πανελλαδικής κυκλοφορίας, που εκδιδόταν στην Αθήνα από το 1947 έως το 2017.

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1947 με ιδρυτή τον Σπ. Κοτσαρίδα. Από το 1950 συνέχισε η έκδοσή της από τον Ιωάννη Καμαρινό και υπό τη διεύθυνση των Κ. Αμοργιανού και Χ. Χρονόπουλου.

Η γενική ύλη της εφημερίδας ήταν οικονομικού ενδιαφέροντος (τραπεζικού, εμπορικού, ναυτιλιακού, χρηματιστηριακού κ.λπ.) ενώ περιείχε και ειδήσεις από την πολιτική, τον καλλιτεχνικό και τον αθλητικό χώρο.

Η εφημερίδα ανήκε στην Πήγασος Εκδοτική Α.Ε. του Γιώργου Μπόμπολα μέχρι το 2017. Στις 26 Ιουλίου 2017, ανακοινώθηκε πως το Έθνος και η Ημερησία, τα έντυπα της Πήγασος, η οποία αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα από το 2015, θα βγουν σε πλειστηριασμό, για την ανάδειξη νέου ιδιοκτήτη. Ο πλειστηριασμός διεξήχθη στις 29 Ιουλίου και νέος ιδιοκτήτης αναδείχθηκε η Dimera Media Investments Limited, με συνολικό κόστος 3.580.000 ευρώ (3.000.000 για το Έθνος και 580.000 για την Ημερησία). Από τις 12 Νοεμβρίου 2017 μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020 που σταμάτησε η εφημερίδα επανακυκλοφορούσε με το Έθνος της Κυριακής ως ένθετο. Στις 10 Δεκεμβρίου 2020 ξεκίνησε η λειτουργία της ιστοσελίδας της Ημερησίας υπό την ιδιοκτησία του Open Digital Group.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΗΜΕΡΗΣΙΑ επίσημη ιστοσελίδα

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τόμος 9ος, σελίδα 44.

Παραπομπές

Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Open Digital Group
Φερδινάνδος Γ΄ της Τοσκάνης

Ο Φερδινάνδος Γ΄ (Φλωρεντία, 6 Μαΐου 1769 - Φλωρεντία, 18 Ιουνίου 1824) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν μέγας δούκας της Τοσκάνης (1790-1801 και 1814-1824) μέγας δούκας του Σάλτσμπουργκ (1803-1806) και μέγας δούκας του Βύρτσμπουργκ (1806-1814).

Βιογραφία
Ο Φερδινάνδος Ιωσήφ Ιωάννης Βαπτιστής ήταν ο δεύτερος γιος του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Β΄ και της συζύγου του Μαρίας Λουίζας της Ισπανίας. Όταν ο πατέρας του εξελέγη αυτοκράτορας (1790), ο Φερδινάνδος τον διαδέχθηκε ως δεύτερος γιος στο δουκάτο της Τοσκάνης, διώχθηκε από τους Γάλλους (1799), αλλά κράτησε τον τίτλο για άλλα δύο χρόνια. Με τη Συνθήκη του Αρανχουέθ (1801) αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τον τίτλο, αφού τα εδάφη του δουκάτου προσαρτήθηκαν στο νέο βασίλειο της Ετρουρίας, ενώ στον ίδιο παραχωρήθηκε ως αποζημίωση το δουκάτο του Σάλτσμπουργκ από εδάφη της επισκοπής του Σάλτσμπουργκ. Στις 25 Δεκεμβρίου 1805 το δουκάτο του Σάλτσμπουργκ προσαρτήθηκε στην επικράτεια του μεγαλύτερου αδελφού του, αυτοκράτορα Φραγκίσκου Β΄ και στον ίδιο τότε παραχωρήθηκε το δουκάτο του Βύρτσμπουργκ. Εκεί παρέμεινε μέχρι την πτώση του Ναπολέοντα στις 30 Μαΐου 1814, οπότε επέστρεψε στην Τοσκάνη ως μέγας δούκας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1790 τη Λουίζα της Νάπολης και της Σικελίας, κόρη του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών, και είχε τέκνα:
 Καρολίνα Φερδινάνδη Θηρεσία 1793-1802.
 Φραγκίσκος Λεοπόλδος 1794-1800.
 Λεοπόλδος Β΄ 1797-1870, Μέγας Δούκας της Τοσκάνης.
 Μαρία Λουίζα 1799-1857.
 Μαρία Θηρεσία 1801-1855, παντρεύτηκε τον Κάρολο Αλβέρτο της Σαρδηνίας, Δούκα της Σαβοΐας.

Με τη δεύτερη σύζυγό του Μαρία Φερδινάνδη των Βέττιν (1796-1865), κόρη του Μαξιμιλιανού της Σαξονίας, δεν απέκτησε παιδιά.

Παραπομπές

Πηγές
 House of Habsburg, Tuscan Branch, family tree by Ferdinand Schevill in A Political History of Modern Europe (1909)

|-

|-

|-

Πρίγκιπες της Αυστρίας
Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Μεγάλοι Δούκες της Τοσκάνης
Μεγάλη Κατήχηση του Λούθηρου

Η Μεγάλη Κατήχηση του Λούθηρου (γερμ.: Der Große Katechismus) γράφτηκε από το Μαρτίνο Λούθηρο, και δημοσιεύθηκε το Απρίλιο του 1529. Η Μεγάλη Κατήχηση απευθύνεται κυρίως σε εκκλησιαστικούς λειτουργούς, ως βοήθημα για την διδασκαλία στις συναθροίσεις τους. Διαιρείται σε πέντε τμήματα: τις Δέκα Εντολές, το Σύμβολο των Αποστόλων, την Κυριακή προσευχή, το μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος, και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο της Ομόνοιας, το οποίο αποτελεί σε γενικές γραμμές την ομολογία πίστεως των Λουθηρανών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η Μεγάλη Κατήχηση του Λούθηρου 
 Η Μεγάλη Κατήχηση στο Project Wittenberg

Λουθηρανισμός
Κατεπανάτο

Το Κατεπανάτο ή Κατεπανίκιον ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Διοικούνταν από έναν κατεπάνω και χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει δύο διαφορετικούς τύπους διοικητικών  διαιρέσεων :

 από περ. το 971 μέχρι τα τέλη του 11ου αιώνα, που αναφέρονται τα κατεπανίκια ή Δουκάτα που περιλάμβαναν διάφορα συνοριακά θέματα που ενώνονταν σε ένα και διοικείται από ένα Κατεπάνω ή Δούκα.
 στην Παλαιολόγεια περίοδο, το κατεπανίκιο έγινε μια πολύ μικρότερη επαρχία που περιελάμβανε μια οχυρωμένη πόλη και τα περίχωρά της ή ένα νησί και ονομάζονταν καπετανίκια.

Γνωστά κατεπανάτα και δουκάτα της πρώτης περιόδου ήταν τα :
 Κατεπανάτο της Ιταλίας
 Κατεπανάτο Μεγάλης Αρμενίας και Ιβηρίας
 Κατεπανάτο της Ρας
 Κατεπανάτο της Βαασπρακανίας
 Κατεπανάτο Καρσίου και Ιβηρίας
 Κατεπανάτο Moψουεστίας
 Δουκάτο της Αντιόχειας
 Δουκάτο της Περούτζια
 Δουκάτο της Ρώμης
 Δουκάτο της Πενταπόλεως
 Δουκάτο της Νάπολης
 Δουκάτο της Γκαέτα
 Δουκάτο Ανίου
 Δουκάτο της Εδέσσης
 Δουκάτο της Βενετίας
 Δουκάτο του Σορρέντο

Πηγές 
 Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή, Θεσσαλονίκη 2007.
 Σύνοψη ιστοριών του Ιωάννη Σκυλίτζη
Ιωάννης Δόμπολης

Ο Ιωάννης Δομπόλης (1769 - 1849) ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1769 στη Νίζνα αλλά καταγόταν από την Ήπειρο και ήταν γιος του του δερματέμπορου Τριαντάφυλλου Δομπόλη που είχε μεταναστεύσει στη Ρωσία.  

Το 1818 έγινε ταμίας της Φιλομούσου Εταιρίας που είχε ιδρυθεί στη Βιέννη από τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Μητροπολίτη Ιγνάτιο και τον Άνθιμο Γαζή. Με τον Καποδίστρια ο Ιωάννης Δομπόλης γνωρίστηκε την επόμενη χρονιά στην Ρωσία, συνδέθηκε μαζί του με στενή φιλία και οι δυο τους έκαναν σχέδια  για την διάδοση των γραμμάτων στην Ελλάδα.

Το 1828 ο Δομπόλης ήρθε στην Ελλάδα με τη συνοδεία του Καποδίστρια και διορίστηκε ταμίας της Ελλάδας, θέση που διατήρησε χωρίς μισθό, όπως ο ίδιος επιθυμούσε, μέχρι τις 18 Νοεμβρίου του 1829 οπότε παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Επέστρεψε στην Πετρούπολη όπου τιμήθηκε με τίτλο ευγενείας.

Στις 4 Φεβρουαρίου 1849 συνέταξε στην Πετρούπολη τη διαθήκη του με την οποία άφησε στο ελληνικό δημόσιο το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του με τον όρο ότι το ποσό που θα σχηματιζόταν (στην αυτοκρατορική τράπεζα της Ρωσίας) μαζί με τους τόκους μέχρι το 1906 θα χρησιμοποιούνταν για την ίδρυση και λειτουργία πανεπιστημίου στην Αθήνα ή σε οποιαδήποτε άλλη πόλη ήταν πρωτεύουσα του Ελληνικού Κράτους το 1906. Επιπλέον, το ανώτατο αυτό εκπαιδευτικό ίδρυμα θα ονομαζόταν Καποδιστριακό, προς τιμήν του αγαπημένου του φίλου και συνεργάτη. Στη διαθήκη του επίσης ανέφερε ότι το πανεπιστήμιο αυτό θα έπρεπε να είχε εκτός των άλλων επιστημονικών οργάνων και εργαστηρίων, και ιδιαίτερο παρεκκλήσιο για να εκκλησιάζονται σε αυτό οι διδάσκαλοι και οι φοιτητές.

Εν τέλει, η Ρωσική Κυβέρνηση παραχώρησε στην Ελληνική χρήματα που αντιστοιχούσαν σε ποσοστό μικρότερο του 50% του κεφαλαίου που είχε σωρευτεί στις ρωσικές τράπεζες. Το 1906 μετέφερε μόνον 1.000.000 δραχμές και μέχρι το 1916 άλλες 2.500.000 δραχμές σε δόσεις. Το 1917 η εισροή χρημάτων σταμάτησε, λόγω της κατακόρυφης πτώσης του ρουβλιού και της πολιτικής μεταβολής που έφερε η Οκτωβριανή Επανάσταση.

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικκα, τ.17

 

Έλληνες ευεργέτες
Βορειοηπειρώτες
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Ιανουαρίου 1878

Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1878 - (Ιανουάριος - Οκτώβριος 1878) - σχηματίστηκε μετά την παραίτηση της προηγούμενης κυβέρνησης. Ο Κουμουνδούρος ως αρχηγός της πλειοψηφίας έγινε πρωθυπουργός, ωστόσο η κυβέρνηση διατηρήθηκε στην εξουσία με τις ψήφους ανοχής των ομάδων του Θρ. Ζαΐμη και του Χαρ. Τρικούπη. Εξάλλου, στις τάξεις του περιλάμβανε και τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη, που ήταν αρχηγός μια μικρής ομάδας βουλευτών.
Ο Κουμουνδούρος ήταν - όπως και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού - υπέρ της συμμετοχής της Ελλάδας στον συνεχιζόμενο Ρωσο-τουρκικό πόλεμο, και όταν μάλιστα - εκθέτοντας το πρόγραμμα της κυβέρνησής του στην Βουλή ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης - μίλησε για  την «ενεργό προστασία των αλυτρώτων ελλήνων και την υπεράσπισιν των δικαίων του ελληνισμού», απέσπασε συντριπτική πλειοψηφία.

Ο Κουμουνδούρος κάτω από την πίεση του λαού, που απαιτούσε πλέον την έξοδο της χώρας στον πόλεμο, καταφεύγοντας μάλιστα σε βιαιότητες εναντίον των πολιτικών που διέλυσαν την οικουμενική κυβέρνηση, αποφάσισε - αν και ο πόλεμος τελείωνε, καθώς γίνονταν διαπραγματεύσεις για την υπογραφή της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου 

- να διατάξει την έξοδο του ελληνικού στρατού από την Λαμία όπου στρατοπέδευε, και στις 21 Ιανουαρίου του 1878, ο στρατός εισέβαλλε στα τουρκικά εδάφη. Ωστόσο, με την ανακωχή ήδη τετελεσμένο γεγονός, ο στρατός διατάχθηκε έπειτα από λίγες ημέρες να επιστρέψει στα ελληνικά εδάφη. 
Στο συνέδριο του Βερολίνου, που άρχισε τις εργασίες του στις 1η Ιουνίου (π.ημ.) 1878  η Ελλάδα έστειλε αντιπροσωπεία, προκειμένου να αναδείξει τις ελληνικές θέσεις για τις διευθετήσεις των συνόρων. 

Οι Τρικούπης και Ζαΐμης άσκησαν έντονη κριτική στην κυβέρνηση για την συμμετοχή της στο συνέδριο και το αν τελικά ωφελήθηκε η Ελλάδα από αυτό,  και στο τέλος, όταν η κυβέρνηση στις 21 Οκτωβρίου φέρνει νομοσχέδιο για την κλήση εφέδρων και την αναδιοργάνωση του στρατού, οι δυο πολιτικοί αποσύρουν την υποστήριξή τους,  η κυβέρνηση χάνει την πλειοψηφία ( με 80 ψήφους υπέρ και 96 κατά) και παραιτείται.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου

 «Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου» («Πρωθυπουργός»):  Αλέξανδρος Κουμουνδούρος

 «Επί των Εξωτερικών υπουργός»:  Θεόδωρος Δηλιγιάννης
 «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Αλέξανδρος Κουμουνδούρος
 «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος
 «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»:  ταγματάρχης Σωτήριος Πετιμεζάς
 στις 22 - 6 - 1877 αντικαταστάθηκε προσωρινά, από τον Γεώργιο Μπούμπουλη
 στις  7 - 7 - 1877 αντικαταστάθηκε από τον μέχρι τότε αρχηγό του «Στρατού της Δυτικής Ελλάδας», Βασίλειο Σαπουντζάκη
 «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: προσωρινά, Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος
 «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: προσωρινά, Θεόδωρος Δηλιγιάννης
 «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Γεώργιος Μπούμπουλης

Πηγές - Παραπομπές

1878
1878
Χρήστος Ξανθόπουλος - Παλαμάς

Ο Χρήστος Ξανθόπουλος - Παλαμάς (1904 - 7 Ιανουαρίου 1977) ήταν Έλληνας πολιτικός και διπλωμάτης.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και ήταν γιος του Ξανθόπουλου και της Σοφίας Παλαμά. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από τις οικογένειες Παλαμά, Τρικούπη και Κανάρη ενώ ήταν εγγονός του Χρήστου Παλαμά, αδελφού του Κωστή Παλαμά, και δισέγγονος του Μιλτιάδη Κανάρη. Ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα διαγράφοντας σε αυτό σημαντική πορεία. Το 1941 παραιτήθηκε από το διπλωματικό σώμα, στο οποίο ανακλήθηκε το 1944. Διετέλεσε γραμματέας της πρεσβείας της Ελλάδας στη Γαλλία, γραμματέας της ελληνικής αντιπροσωπίας στην Κοινωνία των Εθνών (1931), διευθυντής οικονομικών υποθέσεων στο υπουργείο εξωτερικών, αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, γενικός διευθυντής του υπουργείου εξωτερικών (1960 - 1962) καθώς και μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ (1962 - 1964). Την περίοδο 1967 - 1970 υπηρέτησε ως πρεσβευτής της Ελλάδος στην Ουάσινγκτον.

Στις 6 Ιανουαρίου 1964 ανέλαβε το υπουργείο εξωτερικών στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου, η οποία παραιτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους. Στις 21 Ιουλίου 1970 διορίστηκε υφυπουργός εξωτερικών στη δικτατορική κυβέρνηση Γεωργίου Παπαδόπουλου για να εξελιχθεί στη συνέχεια σε αναπληρωτή υπουργό εξωτερικών. Τελικώς παρέμεινε μέχρι την 11η Σεπτεμβρίου 1972. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών. Ως υπουργός επί των εξωτερικών προώθησε πολιτική ανοιγμάτων προς τις κομμουνιστικές χώρες.

Στη σύσκεψη της Τρίτης 23 Ιουλίου 1974, στην οποία συμμετείχαν οι Φαίδων Γκιζίκης, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Γεώργιος Αθανασιάδης - Νόβας, Γεώργιος Μαύρος Ευάγγελος Αβέρωφ, Πέτρος Γαρουφαλιάς, Στέφανος Χ. Στεφανόπουλος και ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης, καθώς και η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, ο Μαρκεζίνης πρότεινε την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Χρήστο Ξανθόπουλο - Παλαμά.

Ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη υπήρξε η στάση του στο Κυπριακό, καθώς ήταν οπαδός του συμβιβασμού με την Τουρκία σε μία διχοτομική λύση διπλής ένωσης. Ο ίδιος πίστευε ότι μία τέτοια διευθέτηση αποτελούσε «ρεαλιστική» λύση, αγνοώντας όμως την πολιτική κατάσταση στην Κύπρο, καθώς εκτιμούσε, εντελώς ανεδαφικά ότι θα μπορούσαν να παρακαμφθούν οι αντιδράσεις του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και των ίδιων των Κυπρίων. Για αυτή του τη στάση, ο Ξανθόπουλος - Παλαμάς κατηγορήθηκε ως προδότης, τόσο από τον Μακάριο όσο και από τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Από τη σύζυγό του, Ελένη Ξανθοπούλου, θεσπίστηκε το "έπαθλο Χρήστου και Ελένης Ξανθοπούλου - Παλαμά" που απονέμεται κάθε χρόνο από την Ακαδημία Αθηνών. Είχε συγγράψει διάφορα έργα μεταξύ των οποίων το Διπλωματικό τρίπτυχο κ.ά.

Απεβίωσε στη Βιέννη σε ηλικία 72 ετών και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Παλαμά - Ξανθοπούλου.

Πηγές

Έλληνες διπλωμάτες
Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Οικογένεια Παλαμά
Π
Μπεν Αρούς

Η Μπεν Αρούς, είναι παραθαλάσσια πόλη της Τυνησίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας, κοντά και νότια από την Τύνιδα. Είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου Κυβερνείου Μπεν Αρούς. Κατά τη απογραφή του 2004 ο πληθυσμός της αριθμούσε 74.932 κατοίκους, καούμενοι Μπιναρούσιοι.

Στην περιοχή της Μπεν Αρούς υφίστανται μεγάλες εκτάσεις καλλιέργειας δημητριακών οι καρποί των οποίων αποθηκεύονται σε μεγάλες εγκαταστάσεις σιλό. Παράλληλα παρουσιάζει μεγάλη βιομηχανική ανάπτυξη. Εδώ είναι οι μεγάλες τεχνικές εγκαταστάσεις επισκευών και συντήρησης των σιδηροδρόμων της χώρας. Επί γαλλικής κατοχής (1881-1956) το δυτικό τμήμα της πόλης λεγόταν Φοσβίλ (Fochville) στο οποίο και είχαν εγκατασταθεί κυρίως οι σιδηροδρομικοί υπάλληλοι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα της Μπεν Αρούς (στη γαλλική) 

Πόλεις της Τυνησίας
Ναμπέλ

Η Ναμπέλ είναι παραθαλάσσια πόλη της Τυνησίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας και είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου Κυβερνείου Ναμπέλ. Κατά τη απογραφή του 2004 ο πληθυσμός της αριθμούσε 56387 κατοίκους, καλούμενοι Ναμπουλιανοί. Είναι μία από τις μεγαλύτερες σε πληθυσμό παράλιες πόλεις του ΒΑ. Κόλπου Χαμαμέτ.

Η Ναμπέλ είναι πολύ αρχαία πόλη που φέρεται να ιδρύθηκε από τους Έλληνες από τους οποίους κα έφερε το αρχικό όνομα Νεάπολη, παραφθορά του οποίου είναι η σημερινή. Ο Θουκυδίδης την αναφέρει με το όνομα «Βόρεια Αφρική» κάνοντας σχετική μνεία στον Πελοποννησιακό πόλεμο όπου οι κάτοικοι της πόλης αυτής βοήθησαν τους Σπαρτιάτες (413 π.Χ.). Επί ρωμαϊκής περιόδου η πόλη καταστράφηκε και από τότε για αιώνες παρέμεινε στην αφάνεια.
Από τον 13ο αιώνα αρχίζει να εποικείται και να παρουσιάζει κάποιες εμπορικές συναλλαγές. Από τότε η ιστορία της πόλης είναι συνυφασμένη με την γενικότερη ιστορία της χώρας.

Σήμερα η Ναμπέλ αποτελεί σπουδαίο τουριστικό θέρετρο της χώρας λόγω των μεγάλων σε μήκος παραλίων της που είναι αμμώδεις και τα νερά της περιοχής πεντακάθαρα. Επί τούτου έχει αναπτύξει ιδιαίτερη τουριστική υποδομή με μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και άλλες εγκαταστάσεις. Παράλληλα οι Ναμπουλιανοί εκτός από τις γεωργικές τους ασχολίες στη παραγωγή εσπεριδοειδών και καλλιέργεια λουλουδιών έχουν καταστεί ιδιαίτεροι και σπουδαίοι τεχνίτες σε είδη λαϊκής τέχνης και ειδικά στη καλαθοπλεκτική, αγγειοπλαστική, χαλκοπλαστική κ.λπ. που δημιουργούν κατά μικρές οικογενειακές βιοτεχνίες. Για την τοπική καραμελοποιία και τα παραγόμενα ζαχαρωτά η Ναμπέλ έχει καταστεί περιώνυμη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα της Ναμπέλ και του Ακρωτηρίου Μπον (στη γαλλική)
 Lexicorient 

Πόλεις της Τυνησίας
Σοφοκλής Δούσμανης

Ο Σοφοκλής Δούσμανης  (1868 - 1952) ήταν Έλληνας ναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού, που υπηρέτησε ως αρχηγός ΓΕΝ.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια ηπειρώτικης καταγωγής, η οποία συγγένευε με βασιλικούς και πριγκιπικούς οίκους. Παππούς του ήταν ο Αντώνιος Λευκόχειλος - Δούσμανης, διαπρεπής πολιτικός, ενώ μεγαλύτερος αδερφός του ήταν ο στρατηγός Βίκτωρ Δούσμανης. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1888 και έλαβε μέρος στον Πόλεμο του 1897. Το 1912 τοποθετήθηκε διευθυντής της διοικητικής υπηρεσίας του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και εν συνεχεία κυβερνήτης του θωρηκτού "Γεώργιος Αβέρωφ", και αρχιεπιστολεύς (δηλ. άμεσος βοηθός του Διοικητή στην εκτέλεση της αποστολής του και υπεύθυνος για την άρτια λειτουργία του επιτελείου) του Στόλου του Αιγαίου. Το 1914 προήχθη σε υποναύαρχο και τοποθετήθηκε διοικητής της μοίρας θωρηκτών. Τον επόμενο χρόνο ανέλαβε την αρχηγία του ΓΕΝ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1917, οπότε και αποστρατεύθηκε. Εξορίστηκε ως φιλοβασιλικός στη Σαντορίνη και επανήλθε στην ενεργό δράση το 1920. Το 1921 έγινε αρχηγός του Στόλου του Αιγαίου και το ίδιο έτος τοποθετήθηκε για δεύτερη φορά στην αρχηγία του ΓΕΝ, στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Οκτώβριο του 1922. Τον Ιανουάριο του 1923 προήχθη σε αντιναύαρχο και αποστρατεύθηκε.

Το 1935 διορίστηκε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη και προήχθη σε ναύαρχο. Είχε συγγράψει το ημερολόγιον του κυβερνήτου του "Γ. Αβέρωφ" κατά τους πολέμους 1912 - 1913 (Αθήνα, 1939). Είχε τιμηθεί με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος.

Απεβίωσε στις 6 Ιανουαρίου 1952 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Βούρου και δεν είχε παιδιά. Ανιψιός του ήταν ο Λάμπρος Ευταξίας.

Πηγές

Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Ελλάδα)
Έλληνες υπουργοί Ναυτικών
Έλληνες απομνημονευματογράφοι
Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος
Έλληνες Βασιλόφρονες
Εκκλησία του Χριστού (Χάλστατ)

Η Εκκλησία του Χριστού (γερμ.:Christus kirche) είναι Ευαγγελική εκκλησία η οποία είναι αφιερωμένη στον Ιησού Χριστό και βρίσκεται στο χωριό Χάλστατ, στο θέρετρο Ζαλτσκάμεργκουτ, στο αυστριακό κρατίδιο της Άνω Αυστρίας.

Η εκκλησία είναι νέο-γοτθικού ρυθμού και χτίστηκε το 1861.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αναφορά στην Εκκλησία του Χριστού

Χριστιανικοί ναοί στην Αυστρία
Προτεσταντικές εκκλησίες