joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ραμόν Σεράνο Σούνιερ

Ο Ραμόν Σερράνο Σούνιερ (Ramón Serrano Súñer, 12 Σεπτεμβρίου 1901 - 1 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν Ισπανός πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Καρθαγένη το 1901 και πέθανε στην Μαδρίτη το 2003. Ο Σούνιερ είχε νυμφευτεί την αδελφή της γυναίκας του Φράνκο και ήταν ο πιο στενός συνεργάτης του, γνωστός ως cuñadísimo. Καταγόταν από εύπορη οικογένεια και είχε σπουδάσει νομική. Κατά το πραξικόπημα του Φράνκο συλλαμβάνεται και φυλακίζεται λόγω της συγγένειας τους αλλά καταφέρνει να φυγαδευτεί.<ref>Spanish Civil War 1.com, [http://imansolas.freeservers.com/scw/Spanish%20Civil%20War%207.html ΟΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ - ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ, Ραμόν Σερράνο Σούνιερ (Ramon Serrano Súñer - 'El cuñado''' )]  - Ανάκτηση 10.11.2014</ref> Το 1937 επιστρέφει και αναλαμβάνει Υπουργός Εσωτερικών και λίγο αργότερα Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Φράνκο. Ήταν αυτός που διαπραγματευόταν, μαζί με τον Φράνκο, την είσοδο ή μη της Ισπανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Ναζιστικής Γερμανίας με τον Χίτλερ στο Χεντάγιε, αν και επίσημα ονομάστηκε Υπουργός εξωτερικών στις 16 Οκτωβρίου 1940 και αποπέμφθηκε από την κυβέρνηση το 1942. Από το 1940 αναλαμβάνει την εσωτερική οργάνωση της Φάλαγγας που ήταν και το μοναδικό πολιτικό κόμμα στην Ισπανία. Επίσης είχε διατελέσει και Ανώτατος δικαστής.

Συγγραφικό έργο
(1947). Entre Hendaya y Gibraltar. Madrid: Ediciones y Publicaciones Españolas.
(1969). Ensayos al viento. Madrid: Cultura Hispánica. Prólogo de Azorín.
(1977). Entre el silencio y la propaganda, la Historia como fue. Memorias. Barcelona: Planeta.
(1981). De anteayer y de hoy. Barcelona: Plaza y Janés
(1985). Dictámenes y recursos de casación civil. Madrid: Edersa.
(1995). Política de España, 1936-1975. Madrid: Editorial Complutense.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Cien Empresarios Españoles del Siglo Veinte Info on a book, 672 pages, by  Rojo Cagigal, Juan Carlos . Azagra Ros, Joaquín Pedro . Arana Pérez, Ignacio . Echániz Ortúñez, José and others, 13 economists in total . ISBN 978-84-88717-27-6, 2000. Milicia y diplomacia: los diarios del Conde de Jordana 1936-1944, forewords and initial study by Carlos Seco Serrano. (Selección y glosas de Rafael Gómez- Jordana Prats). Burgos: Dossoles, 2002. "Colección La Valija Diplomática". 311 pp.ISBN 9788487528453. 
Charles B. Burdick. Germany's Military strategy and Spain In World War II.Syracuse Univ. Press, Syracuse, U.S.A., (1968). 228 pages. ISBN 256692. Former American Professor Charles B. Burdick biography can be seen at:
 Ramón Serrano Súñer, Entre Hendaya y Gibraltar. ISBN 978-84-08-10417-9, (2011).
Pauley, Bruce F. (1981). Hitler and the Forgotten Nazis: A History of Austrian National Socialism'',  University of North Carolina Press. ISBN 0-8078-1456-3.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Σούνιερ
Σούνιερ
Φασίστες
Εθνικιστές
Ρωμαιοκαθολικοί
Φαραί

Με το όνομα Φαραί είναι γνωστές οι αρχαίες πόλεις και σύγχρονοι δήμοι και χωριά.

 Φαραί Κρήτης, αρχαία πόλη στην Κρήτη.
 Φαραί Μεσσηνίας, αρχαία πόλη στην Μεσσηνία.
 Φαραί Αχαΐας, αρχαία πόλη στην Αχαία.
 Φαρραί Πατρών, χωριό της Αχαΐας.
 Δήμος Φαρρών, δήμος της Αχαΐας.

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Χοσέ Μαρία Χιλ Ρόμπλες

Ο Χοσέ Μαρία Χιλ Ρόμπλες (ισπ. José María Gil-Robles) είναι Ισπανός πολιτικός.Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου του 1935 στη Μαδρίτη. Διετέλεσε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Πρόεδρός του από το  1997 ως το 1999.

Ισπανοί πολιτικοί
Πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Αγλαΐα

Η Αγλαΐα λέγεται ότι ήταν η νεότερη από τις Τρεις Χάριτες, οι οποίες προσωποποιούσαν τη γοητεία, την ομορφιά, τη φύση, τη γονιμότητα και τη δημιουργικότητα στην Ελληνική Μυθολογία. Το όνομα «Αγλαΐα» εξάλλου σημαίνει λαμπερή και ωραία.

Η Αγλαΐα παντρεύτηκε το θεό Ήφαιστο, αλλά απέκτησε ένα γιο, το Νιρέα, με το βασιλιά της Σύμης Χάροπο. Ο Νιρέας ήταν ονομαστός για την ομορφιά του.

Δείτε επίσης 
 Χάριτες
 Η Αγλαΐα έδωσε το όνομά της στον αστεροειδή 47 Αγλαΐα (47 Aglaja), που ανακαλύφθηκε το 1857.

Α
Παιδιά του Δία
Κατάλογος μοναρχών της Ισπανίας

Οι προκάτοχοι των μοναρχών της Ισπανίας είναι οι εξής:
 βασιλείς των Βησιγότθων.
 βασιλείς των Αστουριών: Οίκος Αστουριών-Λεόν.
 βασιλείς της Ναβάρρας: Οίκοι Ινίγκεθ, Χιμένεθ, Μπλουά-Καμπανίας, Καπετιδών, Εβρέ, Τραστάμαρα, Φουά, Αλμπρέ, Βουρβόνων.
 βασιλείς της Λεόν: Οίκοι Αστουριών-Λεόν, Χιμένεθ, Ιβρέα, Τραστάμαρα.
 βασιλείς της Γαλικίας: Οίκοι Χιμένεθ, Ιβρέα.
 βασιλείς της Αραγωνίας: Οίκοι Χιμένεθ, Βαρκελώνης, Τραστάμαρα.
 βασιλείς της Καστίλης: Οίκοι Χιμένεθ, Ιβρέα, Τραστάμαρα.

Η αρίθμηση είναι ενιαία, δηλ. οι με το όνομα Αλφόνσος Α΄ - Ε΄ είναι βασιλείς της Αραγωνίας,  με το Αλφόνσος ΣΤ΄ - ΙΑ΄ είναι της Καστίλης & Λεόν και οι επόμενοι της Ισπανίας. Επίσης οι Φερδινάνδος Α΄ - Β΄ είναι της Λεόν (υπάρχουν όμως και οι Φερδινάνδος Α΄ - Β΄ της Αραγωνίας), οι Φερδινάνδος Γ΄ - Ε΄ είναι της Καστίλης & Λεόν και οι επόμενοι της Ισπανίας.

Το 1504 απεβίωσε η Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης και τη διαδέχθηκε η κόρη της Ιωάννα με τον σύζυγό της Φίλιππο Α΄, ο οποίος ετελεύτησε το 1506. Το 1516 απεβίωσε ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας, σύζυγος της Ισαβέλλας Α΄, και τον διαδέχθηκε η κόρη τους Ιωάννα. Επειδή όμως αυτή είχε ψυχικές διαταραχές, ανέλαβε ο γιος της Κάρολος Α΄, ο οποίος ένωσε τα στέμματα της Αραγωνίας και της Καστίλης στο βασίλειο της Ισπανίας. 

Από το 1492, με την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Χριστόφορο Κολόμβο, το βασίλειο της Αραγωνίας-Καστίλης άρχισε να επεκτείνεται δυτικά. To 1504 ο Ισπανός πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ Βοργίας έδωσε στην Ισπανία το μέρος της Αμερικής που είναι δυτικά από τον 46ο μεσημβρινό, και το ανατολικά από τον 46ο (δηλ. τη Βραζιλία) στην Πορτογαλία. Ιδρύθηκε άτυπα η Ισπανική αυτοκρατορία. Αυτή περιελάμβανε την Ισπανία, τις Κάτω χώρες, τη Νάπολη-Σικελία, την Ισπανική Σαχάρα, το μεγαλύτερο μέρος της Αμερικής, τις Φιλιππίνες, κ.ά.

Οίκος της Τραστάμαρα

Οίκος των Αψβούργων

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας

Οίκος του Βοναπάρτη

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας

Οίκος της Σαβοΐας

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας

Υποσημειώσεις 

 
Κατάλογοι που αφορούν την Ισπανία
Ισπανιας
Γιώργος Πολ. Παπαδάκης

Ο Γιώργος Πολ. Παπαδάκης γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι Έλληνας μαθηματικός, καθηγητής πληροφορικής, συγγραφέας, ποιητής  και λογοτέχνης . Ως μέλος της Εταιρίας Ελλήνων λογοτεχνών, έχει ασχοληθεί με όλα τα είδη του λόγου (ποίηση, διήγημα, δοκίμιο), ενώ δίνει ομιλίες σε τηλεοπτικές εκπομπές αλλά και διάφορους φορείς, όπως «Η στοά του βιβλίου», «Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών», «Πνευματικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων» και αρθρογραφεί σε έντυπα όπως «Πνευματική Ζωή», «Φιλολογική πρωτοχρονιά», «Νέα Σκέψη», «Περίπλους», «Νέα Αριάδνη», «Ευκλείδης», «Τα ΝΕΑ», «Ελευθεροτυπία», «Νουμάς», mystery, κ.α. Υπό την αιγίδα της «Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών» οργάνωσε τον Μάιο του 2003 μια ημερίδα πάνω στο «Φανταστικό». Στίχοι του μελοποιήθηκαν από Έλληνες συνθέτες όπως οι Ιωσήφ Μπενάκης, Χρύσανθος Μουζακίτης και Ηλίας Καραγιάννης.

Ενδεικτική (ατομική) εργογραφία 
 Ένας περίπατος στην Αμοργό του Νίκου Γκάτσου - Πνευματική Ζωή, δοκίμιο, Αθήνα 2001.
 Στα Μπαλκόνια του ουρανού, Πνευματική Ζωή, ποίηση, Αθήνα, 2001.
 Το Υπάρχον Φως, ποίηση, Αθήνα, 2003.
 Οι δρόμοι του φανταστικού- διηγήματα, δοκίμια, ΟΞΥ – Αθήνα 2005.
 Τρόμος και Φαντασία, εικονιστορήματα πάνω στη φανταστική λογοτεχνία, Ψυχής Τα Λαμπυρίσματα, Αθήνα 2007.
 Ακατονόμαστες εξομολογήσεις, διηγήματα, ΟΞΥ, Αθήνα, 2007.
 Στο λυκόφως των καιρών, ποίηση, ΟΞΥ, Αθήνα, 2007.
 Ο Μπλεκ και οι άλλοι, Μελέτες πάνω στα κόμικς του ’70, Περιοδικός Τύπος, Αθήνα 2007.
 Οι Μικροί Φυγάδες και το Σπίτι στο Δάσος, Χατζηλάκος 2008.
 Σήμαντρο Αφύπνισης, ποίηση, Πνευματική Ζωή, Αθήνα, 2011.
 Φως στη Σιωπή, ποίηση, Πνευματική Ζωή, Αθήνα, 2011.
 A Gong of Awakening, Πνευματική Ζωή, 2012.
 Ματωμένος έρωτας, μυθιστόρημα, Δρόμων, 2012.
 Μου είπαν..., Δρόμων, 2013.
 Προσεγγίσεις στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, Δρόμων, 2013.
 Νέα ατραπός, Δίφρος, 2014.
 Κώστας Δαβουρλής, Ο Πελέ της Ευρώπης, Δρόμων, 2015.
 Ήρωες του Στέλιου Ανεμοδουρά, Εκδόσεις Μικρός Ήρως, 2015.
 Ο Μανόλης Πρατικάκης στο φως της διαλεκτικής, Κέδρος, 2016.
 Λαξευτής τοπίων, Δίφρος, 2017.
 Δράκουλας: Η εξομολόγησή του (σενάριο, κόμικς), Δρόμων, 2019.

Στη δισκογραφία 
 Οι μικροί φυγάδες και το σπίτι στο Δάσος, σνθ. Χρύσανθος Μουζακίτης, τρ. Δημήτρης Ηλίας, Μαρία Διαμαντή, ChromaMusika, 2008.
 Στα χρόνια του ‘60, Ηλίας Καραγιάννης συνθέτης, Τάκης Κωσταντακόπουλος τραγούδι από τη «συλλογή 2», 2016.
 Θέλω να φύγω, στίχοι, σύνθεση Χαράλαμπος Καρούσος, Τάκης Κωσταντακόπουλος τραγούδι από τη «συλλογή 3», στίχοι "Όλα μου τα τραγούδια" (σύνθεση Θεόδωρος Κακαράτζης), 2019.

Κυριότερες διακρίσεις 
 Βραβείο για τα “Μπαλκόνια Του Ουρανού” από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών – Δελφοί Ιούνιος 2000.
 1ο Πανελλήνιο βραβείο ποίησης από την Πανελλήνια Ένωση λογοτεχνών – Δεκέμβριος 2001 για το ποίημα «Το υπάρχον φως».
 Βραβείο από το «Φιλολογικό Παρνασσό» στον πεζό λόγο το Δεκέμβριο 2002.

Παραπομπές 

Έλληνες συγγραφείς
Nightrage

Οι Nightrage είναι ελληνο-σουηδικό συγκρότημα που δημιουργήθηκε από τον κιθαρίστα Μάριο Ηλιόπουλο (πρώην μέλος των Exhumation) και τον καλό του φίλο Gus G. (κατά κόσμον: Κώστας Καραμητρούδης). Έκτοτε εγκαταστάθηκαν στη Σουηδία για να βρουν τις ευκαιρίες για μια αξιόλογη καριέρα, ευκαιρίες που η μητέρα-πατρίδα δεν θα τους έδινε ποτέ. Το 2003 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο Sweet Vengeance σε παραγωγή του -μεγάλου Σουηδού παραγωγού- Fredrik Nordström, στο οποίο συμμετείχαν ο ντράμερ των Haunted, ο Per Möller Jensen, και ο μπασίστας Brice Leclercq. Στα φωνητικά συμμετείχε ο γνωστός τραγουδιστής Tomas Lindberg (πρώην At the Gates) και σε κάποια κομμάτια συμμετείχε και ο τραγουδιστής των Evergrey, ο Tom S. Englund.

Με τη δεύτερη κυκλοφορία τους, Descent Into Chaos, που κυκλοφόρησε το 2005, η μπάντα είχε αλλαγές στη σύνθεσή της. Ο Φώτης "Μπενάρντο" Γιαννακόπουλος (πρώην Septic Flesh, πρώην Innerwish) ήταν ο νέος ντράμερ και ο Henric Carlsson (μέλος των Cipher System) ανέλαβε τη θέση του μπασίστα. Ο τραγουδιστής Mikael Stanne των Dark Tranquillity συμμετείχε στο τραγούδι "Frozen." Λίγο μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Lindberg αποχώρησε, καθώς δυσκολευόταν να συγκεντρωθεί στο συγκρότημα εξ' αιτίας των πολλών άλλων συγκροτημάτων όπου ασχολιόταν. Τη θέση του πήρε ο σχετικά άγνωστος Jimmie Strimmel.

Όταν ο Gus G. έπαιξε με τους Arch Enemy, στο φεστιβάλ Ozzfest του 2005, αντικαταστήθηκε προσωρινά από τον Pierre Lysell, για την περιοδεία των Nightrage. Σε μια άλλη περιοδεία με τους Bolt Thrower, o Gus G ήταν πάλι μη διαθέσιμος και τη θέση του ανέλαβε ο Christian Muenzer των Necrophagist. Έτσι, το Μάιο του 2006, ο Gus έφυγε οριστικά από τους Nightrage με σκοπό να αφοσιωθεί αποκλειστικά στο καινούριο του συγκρότημα, τους Firewind. Εκείνη την περίοδο έφυγε και ο Φώτης Μπενάρντο από το γκρουπ με σκοπό να δημιουργηθεί μια πιο σταθερή σύνθεση, βασισμένη σε περισσότερους Σουηδούς μουσικούς.

Οι Nightrage, στις 12 Μαρτίου του 2007, κυκλοφόρησαν την καινούρια τους δουλειά που έχει τίτλο A New Disease is Born, σε παραγωγή του Jacob Hansen, με τον Μάριο Ηλιόπουλο να έχει ηχογραφήσει μόνος του όλες τις κιθάρες. Ο Pierre Lysell βοηθάει ξανά το συγκρότημα για τις ζωντανές εμφανίσεις του.

Σύνθεση

Τωρινά μέλη 

 Μάριος Ηλιόπουλος - κιθάρα
 Antony Hämäläinen
 Olof Mörck
 Anders Hammer
 Jo Nunez

Προηγούμενα μέλη 
 Tomas Lindberg - φωνητικά
 Gus G. - κιθάρα
 Brice LeClercq - μπάσο
 Per Möller Jensen - ντραμς
 Φώτης Γιαννακόπουλος - ντραμς
Jimmie Strimmel (Dead By April) - φωνητικά

Προσωρινά μέλη (για περιοδείες) 
 Pierre Lysell - κιθάρα
 Christian Münzner - κιθάρα
 Nicholas Barker - ντραμς

Δισκογραφία 
 Sweet Vengeance (2003)
 Descent into Chaos (2005)
 A New Disease Is Born (2007)
 Wearing A Martyrs Crown (2009)
 Nightrage - Vengeance Descending (2011)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Nightrage Επίσημη ιστοσελίδα

Σουηδικά melodic death metal συγκροτήματα
Ελληνικά melodic death metal συγκροτήματα
Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Αγία Άννα

Η Αγία Άννα, σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοση, ήταν η μητέρα της Μαρίας, της μητέρας του Ιησού Χριστού. Το εξελληνισμένο όνομα Άννα προέρχεται από το εβραϊκό Χάνα που σημαίνει «εύνοια, χάρη».Το όνομα της Αγίας Άννας καθώς και του συζύγου της Ιωακείμ αναφέρονται μόνο σε απόκρυφα ευαγγέλια όπως για παράδειγμα το Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου.

Βίος 
Σύμφωνα με τις αντίστοιχες πηγές, η Αγία Άννα, η μητέρα της Μαρίας, της μητέρας του Ιησού Χριστού, καταγόταν από τη φυλή του Λευί. Ο πατέρας της, που ήταν ιερέας, ονομαζόταν Ματθάν και ιεράτευε την εποχή της βασιλείας της Κλεοπάτρας. Τη δε μητέρα της, την έλεγαν Μαρία.

Η Άννα είχε και δύο αδελφές, την ομώνυμη με τη μητέρα της Μαρία και τη Σοβήν. Και η μεν Μαρία, που παντρεύτηκε στην Βηθλεέμ, είχε κόρη τη Σαλώμη την μαία, η δε Σοβή, που παντρεύτηκε και αυτή στην Βηθλεέμ, την Ελισάβετ. Τέλος, η Αγία Άννα που παντρεύτηκε στην Γαλιλαία τον Ιωακείμ, γέννησε την Παρθένο Μαρία.

Η Αγία Άννα αξιώθηκε να έχει τη μεγάλη τιμή και ευτυχία να αποκτήσει μοναδική κόρη, τη μητέρα του Σωτήρα του κόσμου. Αφού η Αγία Άννα απογαλάκτισε τη Θεοτόκο και την αφιέρωσε στο Θεό, αυτή πέρασε την υπόλοιπη ζωή της με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες προς τους φτωχούς. Τέλος, ειρηνικά παρέδωσε στο Θεό τη δίκαια ψυχή της, κληρονομώντας τα αιώνια αγαθά. Διότι ο ίδιος ο Κύριος διαβεβαίωσε ότι «οἱ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιο ἀπελεύσονται» (Ματθαίου, κε' 46). Οι δίκαιοι, δηλαδή, θα μεταβούν για να απολαύσουν ζωή αιώνια.

Περικαλλή ναό προς τιμήν της αγίας Άννας, έκτισε στην Κωνσταντινούπολη περί το 550 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός. Λείψανο της Αγίας υπάρχει στην αγιορείτικη σκήτη της Αγίας Άννας, στον Ιερό Ναό της Αγίας Άννης Κατερίνης, καθώς και αλλού. Η σύλληψη της Αγίας Άννας γιορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 9 Δεκεμβρίου και η κοίμησή της στις 25 Ιουλίου.

Παραπομπές 

Αννα
Ιππόλυτος Ντελεαί

Ο Ιππόλυτος Ντελεαί (γαλλ.: Hippolyte Delehaye, γενν. στην Αμβέρσα, 19 Αυγούστου 1859 - Έτερμπεεκ, 1 Απριλίου 1941) ήταν Βέλγος ιησουΐτης ιερέας και εκκλησιαστικός συγγραφέας. Θεωρείται ως ένας από τους διαπρεπέστερους αγιολόγους του 20ού αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Το 1876 εντάχθηκε στο τάγμα των Ιησουϊτών, και το 1892 εντάχθηκε στην Κοινότητα των Βολλανδιστών (Société des Bollandistes) στις Βρυξέλλες. Το 1895, έγινε εκδότης του περιοδικού Analecta Bollandiana και εξέδωσε την Bibliotheca hagiographica Graeca. Το 1912, εξελέγη πρόεδρος των Βολλανδιστών. Είναι από τους σημαντικότερους μελετητές της Αγιολογίας και τα έργα του θεωρούνται ακόμη κλασικά για τη μελέτη της.

Εργογραφία 
Τα σημαντικότερα εξ αυτών είναι τα εξής:
Synaxarium Ecclesiae Costantinopolitanae, Βρυξέλλες 1902
Les Légendes hagiographiques, 1905
Les origines du culte des martyrs, 1912 
Les passions des martyrs et les genres littéraires, 1921 
Sanctus. Essai sur le culte des saints dans l'antiquité, 1927 
Les versions grecques des Actes des martyrs persans sous Sapor II, 1905 
Les Légendes grecques des saints militaires, 1909 
A travers trois siècles: L'Oeuvre des Bollandistes 1615 à 1915, 1920
Les saints Stylites, 1923

Βέλγοι αγιολόγοι
Ιησουίτες
Μονή Τατάρνας

Το μοναστήρι της Τατάρνας (ή Τετάρνας) είναι από τα πιο ιστορικά μοναστήρια της Στερεάς Ελλάδας. Βρίσκεται στο νομό Ευρυτανίας δυτικά από το χωριό Τριπόταμος και πλησίον της παλιάς ιστορικής μονοκάμαρης γέφυρας με την ίδια ονομασία (Γέφυρα Τατάρνας) στον ποταμό Αχελώο. Το παλιό ιστορικό μοναστήρι δεν υπάρχει πια, όπως και η παλιά γέφυρα. Κατέρρευσε (το 1963) μετά από τους σεισμούς, που επακολούθησαν την κατασκευή του φράγματος των Κρεμαστών και την δημιουργία της λίμνης των Κρεμαστών.

Ιστορικά στοιχεία
Το μοναστήρι ιδρύθηκε το 1111 και κατά τον 13ο αιώνα αναδείχθηκε με τη βοήθεια της Αγίας Θεοδώρας της Άρτας. Για πρώτη φορά το όνομα Τατάρνα εμφανίστηκε το 1556 στο ιδρυτικό του μοναστηριού από τον ιδρυτή του μοναχό Δαβίδ. Τον ίδιο χρόνο, ο Πατριάρχης Διονύσιος Β΄ με σιγίλλιο του ανακηρύσσει τη Μονή Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή. Ο Καισάριος Δαπόντες (1713-1784) αναφέρει το μοναστήρι σ' ένα στιχούργημά του. 

Το μοναστήρι κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση και υπέστη πολλές καταστροφές. Το 1823 κάηκε από τον Χουρσίτ Πασά. Παρά ταύτα το μοναστήρι επανακτίστηκε στα χρόνια του Όθωνα το 1841 με σχέδια του Βαυαρού μηχανικού Knocht. Μετά τους σεισμούς του 1963 και την καταστροφή της παλαιάς μονής, ανοικοδομήθηκε το 1969 το νέο μοναστήρι.

Το μοναστήρι είναι αφιερωμένο στο γενέθλιο της Θεοτόκου και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με παλιό κώδικα αναφέρεται: «Ετελειώθη ο πάνσεπτος και περίφημος ναός... του όντος εις τας όχθας του Αχελώου ποταμού, της επονομαζομένης Τετάρνης (έτ ξπη΄=1580) του μηνός Σεπτεμβρίου κθ΄, αρχιερατεύοντος Λιτζάς και Αγράφων κυρίου Γερμανού, ηγουμενεύοντος (του εκ) των αδελφών της μονής κυρίου Γαβριήλου...»

Στο μουσείο του μοναστηριού διασώζονται πολλά κειμήλια, όπως άμφια, ευαγγέλια, εικόνες και μεταξύ αυτών το καντήλι που πρόσφερε ο Κατσαντώνης (ηρωικός κλέφτης των Αγράφων και του Βάλτου), σε εκπλήρωση τάματος, όπως αναφέρεται και το δίστιχο. 

Ονομαζόμενη "σπηλιά του Κατσαντώνη" όπου σύμφωνα με τοπική παράδοση  διέμεινε  αρκετές ημέρες τραυματισμένος και κυνηγημένος από τους Τούρκους ο Κατσαντώνης, βρίσκεται σε δύσβατη  μεριά  του όρους Καλάνα στο Παλαιό Χαλκιόπουλο με πρόσβαση από  την τοποθεσία Φορτοπός.

Βιβλιογραφία
 Θεοχάρη Μαρία, Εκκλησιαστικά άμφια της Μονής Τατάρνης, Αθήνα 1965.
 Θεοχάρη Μαρία, "Η Ιστορική Μονή της Τατάρνης", εφημερίδα Καθημερινή, φύλλο 2-4-1963.
 Βασιλείου Πάνου, Το μοναστήρι της Τατάρνας, Αθήνα 1979.
 Βασιλείου Πάνου, Ενθυμήσεις, Επιγραφές κι ένα Σιγίλλιο του μοναστηριού της Τατάρνας, Αθήνα 1968.
 Παπαϊωάννου Κώστας, Αλευράδα, Αθήνα 2007. ISBN 978-960-631-817-7.
 Τζάνη Μιλτιάδη, "Ιστορικά Σημειώματα της Ιεράς Μονής Τατάρνας", εφημερίδα Λαός, Αγρίνιο, φύλλο 15-12-1957.
 Έβη Τουλούπα, "Τριπόταμος Ευρυτανίας", Εφημερίδα Τα Νέα, σελ. 30, Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 1998.
 Leake, W., Travels in Nothern Greece, London 1835.
 Woodhouse, W.J., Aetolia: Its Geography, Topography and Antiquities, Oxford 1897.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρχιμ. Δοσιθέου, Προσκύνημα στο Μοναστήρι της Τατάρνας

Ταταρνα
Δήμος Αγράφων
Μάγας ο Κυρηναίος

Ο Μάγας ο Κυρηναίος (~317 π.Χ. – 250 π.Χ.) ήταν Μακεδόνας που βασίλεψε στην Κυρήνη (σημερινή Λιβύη) από το 276 έως το 250 π.Χ.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Φίλιππου, ενός Μακεδόνα ευγενούς, και της Βερενίκης Α΄, μετέπειτα συζύγου του Πτολεμαίου Α΄ του Σωτήρος, ιδρυτή της δυναστείας των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο. Ο Μάγας ήταν επομένως, ετεροθαλής αδελφός του κατοπινού βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίου Β΄ του Φιλάδελφου. 

Η διοίκηση της Κυρήνης, ανατέθηκε στο Μάγα με την μεσολάβηση της μητέρας του και ιστορικοί αναφέρουν πως έμεινε επικεφαλής της για πενήντα περίπου χρόνια. Ωστόσο μετά το θάνατο του Πτολεμαίου Σωτήρος, ο Μάγας προσπάθησε σε διάφορες περιπτώσεις να πετύχει την ανεξαρτησία της Κυρήνης, μέχρι που ανακηρύχτηκε βασιλιάς το 276 π.Χ. Κατόπιν, ο Μάγας νυμφεύθηκε την Απάμα, την κόρη του Βασιλιά Αντίοχου Α΄ της Δυναστείας των Σελευκιδών και της Στρατονίκης. Η Απάμα πιθανόν να ταυτίζεται με τη μητέρα του μοναδικού του παιδιού που μας είναι γνωστό, της Βερενίκης Β΄. Έχοντας κάνει αυτή την ισχυρή συμμαχία, απέκτησε τη δύναμη να επιτεθεί εναντίον της Αιγύπτου, σύμφωνα με τον ιστορικό Παυσανία, λίγο μετά την επανάστασή του. 

Άρχισε εχθροπραξίες εναντίον του ετεροθαλούς αδελφού του Πτολεμαίου Β΄, επιτιθέμενος στην Αίγυπτο από τα δυτικά, ενώ ο Αντίοχος έκανε επίθεση στην Παλαιστίνη. Ωστόσο ο Μάγας αναγκάστηκε να διακόψει την προσπάθειά του εξαιτίας της επανάστασης των Λιβύων νομάδων Μαρμαριδών. Στην ανατολή ο Αντίοχος Α΄ ηττήθηκε από τα στρατεύματα του Πτολεμαίου. Ο Μάγας κατάφερε τουλάχιστον να διατηρήσει την ανεξαρτησία της Κυρήνης μέχρι το θάνατό του το 250 π.Χ. από καταχρήσεις, αν και λίγο αργότερα το κράτος του απορροφήθηκε εκ νέου από την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο. Η κόρη του Βερενίκη αρραβωνιάστηκε τον μετέπειτα βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίο Γ΄ Ευεργέτη.

Δείτε επίσης
 Δυναστεία των Πτολεμαίων
 Πτολεμαίος Β΄ Φιλάδελφος

Ηγεμόνες της Κυρήνης
Κλεόβουλος Κλώνης

Ο Κλεόβουλος Κλώνης (1907-1988) ήταν σκηνογράφος του Εθνικού Θεάτρου.

Γεννήθηκε στην Κούταλη της Προποντίδος το 1907. Ζωγράφος και σκηνογράφος. Μεγάλωσε στον Πειραιά, τελείωσε εκεί το  Γυμνάσιο  και γράφτηκε στην  Φιλοσοφική  Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.  Κατά την διάρκεια των σπουδών του δημοσίευσε θαυμάσια σκίτσα σε εφημερίδες και περιοδικά. Στο δημοσιογραφικό χώρο έκανε την γνωριμία του Σπύρου Μελά, ο οποίος πρώτος τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με την σκηνογραφία όταν ίδρυσε το 1926 μαζί με την  Μαρίκα  Κοτοπούλη την «Ελεύθερη Σκηνή». 

Το 1930 ο Κλώνης, επιτυχημένος πλέον σκηνογράφος, ήταν ο πρώτος που προσλήφθηκε στο «Εθνικό Θέατρο» για να το επισκευάσει και να το παραδώσει στον θίασο προς χρήση.

Από την  πρώτη  παράσταση  του θεάτρου  αυτού  (1932)  και ως την συνταξιοδότησή του (1963) ο Κλώνης σχεδίασε και κατασκεύασε πάνω από 1.000 σκηνικά 

Από το 1932 έως το 1951 υπήρξε αποκλειστικός και από το 1961 πρώτος σκηνογράφος του Εθνικού Θεάτρου, ενώ παράλληλα από το 1935 και ως την έξοδό του από την ενεργό δράση διευθυντής των τεχνικών υπηρεσιών και εργαστηρίων του Ιδρύματος. 

Ο Κλώνης σκηνογράφησε έργα όλων των εποχών, όλων των στύλ και όλων των θεατρικών ειδών, από την αρχαία  ελληνική τραγωδία ως τον Ζιρωντού. Τα σκηνικά του είχαν αρχιτεκτονική δόμηση και πλαστική αντίληψη. Ο Κλώνης έκτισε κυριολεκτικά τα σκηνικά του χωρίς αυτό να σημαίνει πως κατέφυγε στο νατουραλισμό, μολονότι ο νατουραλισμός με το σκηνικό που σχεδίασε (1933) για το Φυντανάκι του Παντελή Χόρν  θριάμβευσε κατά τρόπον ανεπανάληπτο για την Ελλάδα.

Ο Κλώνης είναι ο πρώτος σκηνογράφος στον κόσμο που ανέλαβε να λύσει τα σκηνογραφικά προβλήματα της αναβίωσης του αρχαίου δράματος σε αρχαία υπαίθρια θέατρα και σε αυτόν τον τομέα θα μείνουν ανεπανάληπτες  οι λύσεις του στην Ηλέκτρα (1938) στους Πέρσες (1939) στη Ορέστεια (σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη) και τον Ιππόλυτο (σκηνοθεσία Ροντήρη) στην Επίδαυρο και στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.

Ο Κλώνης εκτός από ευαίσθητος σκηνογράφος υπήρξε και άκρως ενημερωμένος τεχνικός του θεάτρου. Στα 60 χρόνια της δημιουργικής εργασίας του ανακαίνισε πολλές φορές τον εξοπλισμό σκηνής και τα εργαστήρια του Εθνικού Θεάτρου, ώστε να ανταποκρίνονται σ όλες τις απαιτήσεις των συγχρόνων σκηνοθεσιών και των προχωρημένων αισθητικών σχολών.

Ο Κλεόβουλος Κλώνης απεβίωσε στις 2 Δεκεμβρίου του 1988 και κηδεύτηκε στο Α΄Νεκροταφείο της Αθήνας.

Θεατρικές παραστάσεις 
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Κλώνης εργάστηκε ως σκηνογράφος.

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Κλεόβουλος Κλώνης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Έλληνες σκηνογράφοι
Χάσμα

Οι Χάσμα ήταν ελληνικό punk rock μουσικό συγκρότημα που ιδρύθηκε στον Πύργο το 1994. Το πρώτο live του group και η εισαγωγή του στο χώρο της punk σκηνής έγινε το Μάρτιο του 1994 στο Πύργο, κάνοντας support στους Panx Romana. Δύο χρόνια αργότερα το 1996 κυκλοφορεί το πρώτο τους demo σε μορφή κασέτας με τίτλο ' Όλοι τόσο μόνοι'. Το συγκρότημα αρχίζει να γνωρίζει επιτυχία στο χώρο της punk σκηνής και το όνομα του ακούγεται και έξω από τα στενά τοπικά όρια. Τρία χρόνια αργότερα το 1999 έρχεται η πρώτη τους ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά ανεξάρτητης παραγωγής με το τίτλο 'Τα χρώματα Του Μίσους'. Η μπάντα δίνει live σε στέκια, καταλήψεις και ανεξάρτητους χώρους. Ένα χρόνο μετά το 2000 έρχεται και ο δεύτερος δίσκος τους με τίτλο' Αντεκδίκηση'. Οι Χάσμα είναι πλέον γνωστοί και έξω από το χώρο της underground punk σκηνής καθώς πλέον αναγνωρίζεται από όλους η ποιότητα της μπάντας στιχουργικά και τεχνικά. Το συγκρότημα συνεχίζει τις ανεξάρτητες και αλληλεγγύης συναυλίες σε όλη τη χώρα. Μετά από τη πάροδο τριών ετών το 2003 οι 'Χάσμα' κυκλοφορούν τη τελευταία τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο 'Κάθε Φορά Που Άλλος Γίνομαι'. Διαλύθηκαν το 2011, λόγω προσωπικών και μουσικών διαφορών, με τα μέλη του να ακολουθούν ξεχωριστούς επαγγελματικούς και μουσικούς δρόμους.

Πρώην μέλη
Γιώργος Παυλίδης [κιθάρα, φωνητικά]
Αντώνης Αποστολόπουλος [φωνητικά]
Γιάννης Γιαννακόπουλος [ντραμς]
Γιώργος Ζάγκλης [μπάσο]
Πέτρος Χάρδας [κιθάρα]
Χρήστος Ασημακόπουλος [μπάσο]

Δισκογραφία
Οι Χάσμα  έχουν κάνει τέσσερεις ανεξάρτητες δισκογραφικές δουλειές, που διανέμονται μέσω δικτύων mail order.

Επίσης έχουν συμμετάσχει σε ανεξάρτητες συλλογές και στην συλλογή "Μπροστά Στο Χρόνο... Όλοι Τόσο Μόνοι" της MINOS-EMI με το τραγούδι "Όλοι Τόσο Μόνοι" που είχαν κυκλοφορήσει σε κασέτα το 1996.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

http://www.anexartisi.gr/xasma/xasma.htm

 http://www.punk.gr/stichi/chasma/ 

Ελληνικά punk rock συγκροτήματα
Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Απάμα

Το λήμμα Απάμα μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα της ελληνιστικής περιόδου:

 Απάμα, κόρη του Ραβεζάκου του Θεμασίου και παλλακίδα του Δαρείος Α΄ της Περσίας.
 Απάμα, κόρη του Αρταξέρξη Β΄ και σύζυγος του Φαρνάβαζος Β΄.
 Απάμα η Αρτακάμα, κόρη του Αρτάβαζου Β΄ και σύζυγος του Πτολεμαίου Α΄ Σωτήρος.
 Απάμα, κόρη του Σπιταμένη και σύζυγος του Σέλευκου Α΄ Νικάτορος.
 Απάμα, κόρη του Σελεύκου Α΄ Νικάτορα.
 Απάμα Β΄, κόρη του Αντίοχου Α΄ Σωτήρος και σύζυγος του Μάγα της Κυρήνης.
 Απάμα Α΄ της Βιθυνίας, κόρη του Δημήτριου Β΄ Αιτωλικού. 
 Απάμα, κόρη του Αλεξάνδρου του Μεγαλοπολίτου και σύζυγος του βασιλέως των Αθαμάνων Αμυνάνδρου.
 Απάμα Δ΄, κόρη του Φιλίππου Ε΄ της Μακεδονίας.
 Απάμα (κόρη Αντίοχου Β΄), κόρη του Αντίοχου Β’ του Θεού.

Δείτε επίσης 
 Απάμεια

Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Απάμα (κόρη Σπιταμένη)

Η Απάμα ήταν μια πριγκίπισσα των Περσών που έζησε την περίοδο που ο Μέγας Αλέξανδρος πραγματοποίησε την εκστρατεία του στην Ανατολή. Ήταν κόρη του Σπιταμένη της Σογδιανής, ηγεμόνα της Βακτρίας και τελευταίου Πέρση ηγεμόνα που πολέμησε ενάντια στο Μακεδόνα στρατηλάτη.

Ο Αλέξανδρος, ολοκληρώνοντας τις κατακτήσεις του διέταξε μια σειρά διπλωματικών γάμων, βάσει των οποίων οι στρατηγοί του ενώθηκαν με κόρες Περσών ευγενών για την ενδυνάμωση των δεσμών Μακεδόνων και γηγενών λαών των κατακτημένων εδαφών. Σε έναν ομαδικό γάμο στα Σούσα το , την ίδια μέρα που ο Αλέξανδρος πανηγύριζε τους δικούς του γάμους, ο στρατηγός του Σέλευκος, κατόπιν ιδρυτής της δυναστείας των Σελευκιδών στη Συρία με την επωνυμία Σέλευκος Α’ Νικάτωρ, νυμφεύθηκε την Απάμα. Από όλους τους στρατηγούς του Αλεξάνδρου, ο Σέλευκος ήταν ο μόνος που δεν απομάκρυνε τη σύζυγό του μετά το θάνατο του Μακεδόνα βασιλιά το 323 π.Χ. 

Το ζευγάρι απέκτησε δύο γιους: τον Αντίοχο (324–261 π.Χ.) που διαδέχτηκε τον πατέρα του στη βασιλεία το 281 π.Χ. με το όνομα Αντίοχος Α’ Σωτήρ, και τον Αχαιό που γεννήθηκε το 320 π.Χ. στη Συρία.

Δείτε επίσης 
 Δυναστεία των Σελευκιδών
 Σέλευκος Α' Νικάτωρ

Δυναστεία των Σελευκιδών
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής Περιόδου
Βερενίκη Φερνοφόρος

Η Βερενίκη, γνωστή σαν Βερενίκη η Σύρα ή Βερενίκη η Φερνοφόρος, ήταν κόρη του φαραώ της Αιγύπτου Πτολεμαίου Β’ του Φιλάδελφου και της πρώτης του συζύγου, Αρσινόης Α’. Διατέλεσε βασίλισσα των Σελευκιδών κατά την περίοδο 252 - 246 π.Χ. στο πλάι του Αντίοχου Β' του Θεού. Η επωνυμία Φερνοφόρος σημαίνει «αυτή που φέρει προίκα».

Ο Γάμος 
Το 274 π.Χ. η μητέρα της, Αρσινόη Α΄, κατηγορήθηκε για συνωμοσία κατά του συζύγου της και εξορίστηκε. Στα επίσημα έγγραφα του κράτους τα παιδιά της αναφέρονταν πλέον σαν τέκνα της δεύτερης συζύγου και αδελφής του Πτολεμαίου, της Αρσινόης Β΄.

Γύρω στο 260 π.Χ. ξεσπά ο Δεύτερος Συριακός Πόλεμος ανάμεσα στα βασίλεια της Αιγύπτου και της Συρίας, που κυβερνούσαν ο Πτολεμαίος Β΄, πατέρας της Βερενίκης, και ο Αντίοχος Β΄ ο Θεός, μονάρχης της Δυναστείας των Σελευκιδών, αντίστοιχα. Οι εχθροπραξίες έληξαν με συνθήκη ειρήνης το 253 π.Χ. και τον επόμενο χρόνο, το 252 π.Χ., η Βερενίκη παντρεύτηκε τον Αντίοχο Β΄. Ο τελευταίος, όπως όριζε η συνθήκη του με τον Πτολεμαίο, χώρισε την πρώτη του σύζυγό Λαοδίκη και όρισε διαδόχους τα παιδιά που θα αποκτούσε με τη Βερενίκη. Με τον τρόπο αυτό επήλθε προσωρινή ανακωχή ανάμεσα στις αντιμαχόμενες δυναστείες των Πτολεμαίων και Σελευκιδών. Ένα χρόνο μετά, το 251 π.Χ. το ζεύγος απέκτησε ένα γιο, τον Αντίοχο.

Η Κρίση της Διαδοχής 
Μετά το θάνατο του Πτολεμαίου όμως, το 246 π.Χ., η Βερενίκη απομακρύνθηκε από τον Αντίοχο που δέχτηκε πίσω τη Λαοδίκη. Η έκπτωτη βασίλισσα παραμένει στην πόλη της Αντιόχειας με το γιο της. Ο Αντίοχος πεθαίνει το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς αφήνοντας μια πολύ μπερδεμένη κατάσταση όσον αφορά τη διαδοχή, μιας και είχε γιους και με τις δύο γυναίκες. Η Λαοδίκη υποστήριξε πως, πριν πεθάνει, ο Αντίοχος είχε ορίσει διάδοχό του τον πρωτότοκο γιο τους, το Σέλευκο.

Σύμμαχοι της Λαοδίκης δηλητηρίασαν το μικρό Αντίοχο και κατόπιν την ίδια τη Βερενίκη (πηγές: Πολύαινος, Junianus Justinus), λίγο προτού ο αδελφός της Βερενίκης, Πτολεμαίος Γ' Ευεργέτης, ο οποίος είχε στο μεταξύ διαδεχτεί τον πατέρα τους, καταφθάσει στην Αντιόχεια. Ο Πτολεμαίος συνέχισε τον καινούριο αυτό πόλεμο που ονομάστηκε Τρίτος Συριακός Πόλεμος ή "Λαοδίκειος Πόλεμος" και που στοίχισε στους Σελευκίδες σημαντικά εδάφη.

Χρονολόγιο

Πηγές 
 Η αγγλόφωνη wikipedia.
 Βιογραφία από τον Christopher Bennett. 
 Βιογραφία στο livius.org.

Δείτε Επίσης 
 Δυναστεία των Πτολεμαίων
 Δυναστεία των Σελευκιδών
 Αρχαία Αίγυπτος
 Αυτοκρατορία των Σελευκιδών
 Ελληνιστική περίοδος

Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή
Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Δυναστεία των Πτολεμαίων
Δυναστεία των Σελευκιδών
Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας (ΕΣΕ) είναι χρηματοδοτικό όργανο για την επιστήμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι μέρος του έβδομου προγράμματος πλαίσιο για την έρευνα (FP7), το οποίο διαδέχτηκε το FP6 το 2007. 

Στις 18 Ιουλίου 2005, ανακοινώθηκαν τα 22 ιδρυτικά μέλη του επιστημονικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας. Ο Έλληνας καθηγητής Φώτης Καφάτος ήταν ο πρώτος Πρόεδρος και η Χέλγκα Νοβότνι και ο Ντάνιελ Εστέβε είναι οι δύο αντιπρόεδροι των Επιστημονικών Συμβουλίων. Μετά την παραίτηση του Καφάτου, πρόεδρος εξελέγη η Νοβότνι. Από το 2014, πρόεδρος του ΕΣΕ είναι ο Ζαν-Πιερ Μπουρζινιό.

Στις 27 Φεβρουαρίου 2007 στο Βερολίνο έγινε η επίσημη έναρξη των εργασιών του ΕΣΕ παρουσία της προεδρεύουσας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ.Το Συμβούλιο διαθέτει έναν προϋπολογισμό €7.5 δις έως το 2013, και θα εστιάσει αποκλειστικά σε βασικές έρευνες, ή "γαλάζιους ουρανούς". Η πρωτοβουλία αυτή αναμένεται να προωθήσει την ευρηματικότητα - και τελικά νέα προϊόντα και υπηρεσίες - για να παραμείνει η οικονομία της ΕΕ ανταγωνιστική σε παγκόσμιο επίπεδο. Το ΕΣΕ προβλέπεται να είναι ένα ανεξάρτητο, χρηματοδοτικό όργανο με βάση την ποιότητα και το οποίο θα οργανώνεται από τους ίδιους τους επιστήμονες. 

Οι δημιουργοί του αναμένουν από το ΕΣΕ να αναζωογονήσει τον ανταγωνισμό και κατ' επέκταση, να ανεβάσει την ποιότητα όλης της επιστημονικής προσπάθειας στην Ευρώπη. "Έχουμε ένα σύνολο μικρών επιστημονικών κοινοτήτων, και αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια τάση να επιλέγουμε το καλύτερο σε μικρά μέρη, παρά να αναζητάμε αυτό που θα επιβιώσει στον παγκόσμιο ανταγωνισμό", εξηγεί ο καθηγητής Φώτης Καφάτος, ο Πρόεδρος του ΕΣΕ. "Το ΕΣΕ αποσκοπεί στην συγκέντρωση των προσπαθειών μας έτσι ώστε η όλη η Ευρώπη να μπορεί να είναι ένας μεγάλος παίκτης. Θέλουμε να είμαστε οι καλύτεροι στον κόσμο, όχι μόνο οι καλύτεροι στην τοπική γειτονιά." 

Το ΕΣΕ δημιουργήθηκε σε απάντηση των φόβων ότι η Ευρώπη θα καθυστερούσε σε αυτόν τον τομέα, λόγω των δαπανών της (σε σχέση με το ΑΕΠ) στην επιστημονική έρευνα που είναι λιγότερες από τις αντίστοιχες των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας, και μόλις προηγούνται της Ινδίας και της Κίνας.

Παραπομπές 
 Πληροφορίες για το ΕΣΕ από το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης
 Η είδηση του εναρκτήριου συνεδρίου από τον ΣΚΑΪ.gr - Φεβρουάριος 2007 
 Η είδηση του εναρκτήριου συνεδρίου από το BBC - Φεβρουάριος 2007
 Ιστοσελίδα ΕΣΕ
 EU press release IP/05/956, Scientific Council of the European Research Council announced, released 18 July, 2005.
 CORDIS - FP7 (Ideas)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ελίκη Αχαΐας

Η Ελίκη είναι χωριό της Αχαίας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και από το 1999 δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Διακοπτού. Βρίσκεται δίπλα στην Εθνική Οδό Πατρών-Αθηνών και πολύ κοντά στη θάλασσα. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 510 κατοίκους.

Ονομασία
Οφείλει την ονομασία της στην αρχαία Ελίκη που πιστεύεται ότι βρισκόταν σε αυτή την περιοχή. Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Ζευγολατιό.

Δείτε επίσης
 Ελίκη (αρχαία πόλη)
 Ζευγολατιό Αχαΐας

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ελίκης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/07/2018.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ελίκης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/07/2018.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Διακοπτού
Δήμος Αιγιαλείας
Κερύνεια Αχαΐας

Η Κερύνεια, αποκαλούμενη και Άνω Κερύνεια, είναι ορεινό χωριό της Αχαΐας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αιγιαλείας. Στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα ανήκει και ο νέος οικισμός της Κερύνειας. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 35 κατοίκους και συνολικά η πρώην ομώνυμη κοινότητα 362 κατοίκους.

Ιστορία
Η ονομασία προέρχεται από την Αρχαία Κερύνεια, οι κάτοικοι της οποίας αποίκησαν και έδωσαν το όνομά της στην Κερύνεια της Κύπρου.

Στα πεδινά βρίσκεται και το σχετικά καινούριο χωριό της Κερύνειας, η Νέα Κερύνεια, ο κάτοικοι του οποίου προέρχονται από το ορεινό χωριό, το οποίο με τη σειρά του αποκαλείται και Άνω Κερύνεια. Τα δύο χωριά απέχουν 4 χλμ. Η παλιά ονομασία του χωριού της ορεινής Κερύνειας είναι Γαρδενά.

Λοιπά στοιχεία
Στο χωριό βρίσκεται ιστορικός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο Επισκόπου Μύρων της Λυκιας. Η Κερύνεια αδελφοποιήθηκε με τη συνονόματη πόλη της Κύπρου το 2007. Στην Κερύνεια κάθε καλοκαίρι γίνονται οι πολιτιστικές εκδηλώσεις «Ελίκεια - Ποσειδώνια». Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία.

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κερύνειας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/07/2018.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κερύνειας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/07/2018.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Διακοπτού
Δήμος Αιγιαλείας
Τυφλό σημείο (όραση)

Το τυφλό σημείο, είναι ένα κενό στο οπτικό πεδίο. Αυτό που συνήθως αναφέρεται σαν το τυφλό σημείο είναι το τμήμα εκείνο του οπτικού πεδίου που αντιστοιχεί στην απουσία φωτοευαίσθητων κυττάρων στον οπτικό δίσκο του αμφιβληστροειδούς, στο σημείο όπου το οπτικό νεύρο τον διαπερνά. Αφού στον οπτικό δίσκο δεν υπάρχουν φωτοευαίσθητα κύτταρα, το φως που πέφτει εκεί δεν δημιουργεί νευρικούς παλμούς στο οπτικό νεύρο κι έτσι δημιουργείται ένα κενό στο οπτικό πεδίο. Ο εγκέφαλος συμπληρώνει αυτό το κενό με στοιχεία από τη γύρω περιοχή και πληροφορίες από το άλλο μάτι, κι έτσι το τυφλό σημείο δεν γίνεται αντιληπτό σε κανονικές συνθήκες.

Αν και τα μάτια των σπονδυλωτών διαθέτουν όλα τυφλό σημείο, αυτό δεν συμβαίνει στα μάτια των κεφαλόποδων. Σε αυτά, το οπτικό νεύρο προσεγγίζει τους φωτοϋποδοχείς από πίσω, κι έτσι δεν δημιουργείται κενό στον αμφιβληστροειδή.

Η πρώτη τεκμηριωμένη παρατήρηση του φαινομένου έγινε γύρω στα 1665 από τον Εντ Μαριότ στη Γαλλία, σε μια εποχή που πιστευόταν ότι το σημείο όπου το οπτικό νεύρο μπαίνει στον αμφιβληστροειδή θα έπρεπε να είναι το πιο φωτοευαίσθητο τμήμα του αμφιβληστροειδούς , μια ιδέα που είχε αρχικά υποστηριχθεί από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι ο οποίος δεν γνώριζε ότι τα φωτοευαίσθητα κύτταρα ραβδία και κωνία βρίσκονται βαθύτερα και όχι επιφανειακά στο εσωτερικό του ματιού, άρα στο σημείο του οπτικού νεύρου απουσιάζουν.

Μάτι
Όραση
Οπτικός δίσκος

Στην σύγχρονη τεχνολογία οπτικός δίσκος είναι ένας επίπεδος κυκλικός δίσκος ο οποίος περιέχει   ηχητικές πληροφορίες, εικόνα ή δεδομένα σε ψηφιακή μορφή. Τα ψηφιακά δεδομένα στον οπτικό δίσκο αντιστοιχούν σε μικροσκοπικές προεξοχές και βαθουλώματα στην μεταλλική επιφάνεια του. Στις περιπτώσεις εγγράψιμων οπτικών δίσκων η επιφάνεια είναι καλυμμένη με φωτοευαίσθητη μπογιά στην οποία τα ψηφιακά δεδομένα αντιστοιχούν σε μικροσκοπικά «καψίματα» ή ανέπαφα σημεία. Στις περιπτώσεις των επανεγγράψιμων οπτικών δίσκων η επιφάνεια είναι καλυμμένη με μικροσκοπικούς υγρούς κρυστάλλους που μπορούν να αποκτήσουν διαφανή ή αδιαφανή μορφή.

Η ανάγνωση ενός οπτικού δίσκου γίνεται με την χρήση μίας δέσμης Laser. Η δέσμη ανακλάται διαφορετικά στα βαθουλώματα και στις προεξοχές και έτσι καταγράφει τα δυαδικά δεδομένα που είναι χαραγμένα στην επιφάνεια του οπτικού δίσκου. Αντίστοιχα γίνεται η ανάγνωση ενός εγγράψιμου ή επανεγγράψιμου δίσκου, όπου η δέσμη Laser ανακλάται διαφορετικά στα σκοτεινά και στα ανέπαφα σημεία του δίσκου.

Διαστάσεις ενός οπτικού δίσκου 

Οι διαστάσεις ενός οπτικού δίσκου είναι στάνταρ διεθνώς. Η πιο κοινή διάσταση των γνωστότερων οπτικών δίσκων (CDs, DVDs κλπ.) είναι 12 εκατοστά διάμετρος και 1,2 χιλιοστά πάχος. Υπάρχουν και οπτικοί δίσκοι με μικρότερες διαστάσεις, συνήθως των 8 εκατοστών, που μπορούν να αναγνωστούν από συσκευές με υποδοχή για τις τυπικές διαστάσεις.

Κατηγορίες οπτικών δίσκων 
Οι πιο σημαντικοί οπτικοί δίσκοι που χρησιμοποιούνται σήμερα ή είχαν χρησιμοποιηθεί κατά το παρελθόν είναι:
 το CD
 το DVD
 το Blu-ray
 το HD DVD, μέσο ανταγωνιστικό του Blu-ray, το οποίο δεν επέζησε του ανταγωνισμού με το δεύτερο.
 το Laserdisc, παλαιότερο μέσο που δεν πωλείται πλέον, διαμέτρου 30 εκατοστών, το οποίο χρησιμοποιούνταν κυρίως για αποθήκευση ταινιών και αποτέλεσε τον προπομπό των CD και DVD.

Τα CD έχουν χωρητικότητα μέχρι 700 MBytes. Η ανάγνωση των Cds γίνεται από μία δέσμη υπέρυθρου λέιζερ με μήκος κύματος 780 nm. Τα DVDs έχουν χωρητικότητα 4,7 ή 10 GBytes και είναι κατάλληλα για εγγραφή προγραμμάτων που απαιτούν μεγάλη χωρητικότητα, όπως οι ψηφιοποιημένες ταινίες. Η ανάγνωση των DVDs γίνεται από κόκκινο λέιζερ με μήκος κύματος 650 nm. Το Blu-Ray φτάνει τα 25 GB και η ανάγνωση πραγματοποιείται από μπλε λέιζερ με μήκος κύματος 405 nm.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Πληροφορίες για τους οπτικούς δίσκους

Μέσα αποθήκευσης

et:Optiline andmekandja
Ρέντγουλφ της Νορθουμβρίας

Ο Ρέντγουλφ της Νορθουμβρίας, σφετεριστής βασιλιάς της Νορθουμβρίας για περίπου έναν χρόνο ήταν πιθανότατα ευγενής του Όσμπερτ της Νορθουμβρίας και του Αέλα της Νορθουμβρίας.
Ο Ρέντγουλφ έγινε βασιλιάς μετά την εκθρόνιση του Έθελρεντ Β΄ της Νορθουμβρίας γιου του Ίνριντ της Νορθουμβρίας, εκτός από τα νομίσματα τα οποία κόπηκαν κατά την διάρκεια της βασιλείας του και από την αναφορά του Ρογήρου του Γουεντόβερ ότι έπεσε σε μάχη εναντίον των παγανιστών Βίκινγκ δεν είναι τίποτε άλλο γνωστό για την περίοδο της βασιλείας του. Τα "Χρονικά του Φλόρες Ιστόριουμ" γραμμένα από τον Ρογήτο του Γουεντόβερ τοποθετούν την βασιλεία του Ρέντγουλφ το 844 αλλά ένα νόμισμα του Ίνριντ που βρέθηκε πρόσφατα και χρονολογείται μετά το 850 έχει προκαλέσει αναθεώρηση στις περιόδους βασιλείας των Νορθούμβριων βασιλέων τον 9ο αιώνα. Το αποτέλεσμα προκάλεσε την μετάθεση της ημερομηνίας της βασιλείας του Ρέντγουλφ από το έτος 844 στο έτος 858.
Μετά τον θάνατο Ρέντγουλφ του επανήλθε στον θρόνο της Νορθουμβρίας ο Έθελρεντ Β΄ και το νομισματικό του σύστημα.

Παραπομπές

Πηγές

Kirby, D.P., The Earliest English Kings. London: Unwin, 1991. 
Higham, N.J., The Kingdom of Northumbria AD 350-1100. Stroud: Sutton, 1993. 
Pagan, H. E. (1969). "Northumbrian numismatic chronology in the ninth century" (PDF). British Numismatic Journal. 38: 1–15. 
Rollason, David (2004). "Eardwulf (fl. 796–c.830), king of Northumbria". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. 
Yorke, Barbara, Kings and Kingdoms of early Anglo-Saxon England. London: Seaby, 1990.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ράντγουλφ

Βασιλείς της Νορθουμβρίας
Λέιφ Έρικσον

Ο Λέιφ Έρικσον ήταν, σύμφωνα με την Σάγκα των Γροιλανδών, θαλασσοπόρος εξερευνητής που έφτασε μέχρι την Αμερική και την ανακάλυψε πριν τον Κολόμβο.

Ήταν γιος του Έρικ του Ερυθρού ο οποίος ήταν εξερευνητής και εποικιστής της Γροιλανδίας. Ο Λέιφ ακούγοντας τις αφηγήσεις του Μπιόρνι αποφάσισε να εξερευνήσει τα νέα εδάφη με την προοπτική εγκατάστασης εκεί. Σημειωτών ο Λέιφ και ο Μπιόρνι θεωρούσαν τα νέα εδάφη συνέχεια της Γροιλανδίας.

Ξεκίνησε από τη Γροιλανδία το 1000 περίπου αγοράζοντας το πλοίο του Μπιόρνι αλλά ακολουθώντας διαφορετική διαδρομή από αυτόν, από βορά προς νότο. Φτάνοντας στα νέα εδάφη ο Λέιφ αρχικά αντίκρισε βραχώδεις εκτάσεις με πάγους και την ονόμασε Χέλουλαντ (Helluland). Η περιοχή αυτή σήμερα ταυτίζεται με την Νήσο Μπάφιν. Συνεχίζοντας νότια αντίκρισαν γη με δάση και ήπιο κλίμα, την ονόμασαν Μέρκλαντ (Μarkland ), "Γη των Δασών". Θεωρείται ότι είναι η σημερινή χερσόνησος Λαμπραντόρ στον Καναδά. Οσο ο Λέιφ κατέβηκε πιο νότια είδε πιο πυκνή βλάστηση και ηπιότερο κλίμα και αυτή την περιοχή την ονόμασε Βίνλαντ (Vinland), "Γη της αμπέλου". Οι μελετητές την ταυτίζουν είτε με τη Νέα Γη του Καναδά είτε στον κόλπο του Αγίου Λαυρεντίου στις Η.Π.Α.. Εδώ αποβιβάστηκαν για να ξεχειμωνιάσουν ο Λέιφ και οι άντρες του κατασκευάζοντας και έναν οικισμό. Το καλοκαίρι επέστρεψαν στην Γροιλανδία, όπου και ο Έρικσον εγκαταστάθηκε μόνιμα.

Ο αδελφός του Λέιφ, Θόρβαλντ, συνέχισε τον επόμενο χρόνο τις εξερευνητικές αποστολές στα νέα εδάφη, όπου είχε και την πρώτη επαφή με ιθαγενείς.

Σήμερα έχουν βρεθεί μικρός οικισμός στη θέση Λ' Ανζ ο Μήντοους (L'Anse aux Meadows) στη Νέα Γη που είναι ευρύτερα αποδεκτό ότι ταυτίζεται με την εγκατάσταση του Λέιφ και της ομάδας του στη Βίνλαντ.

Ερικσον Λειφ
Ερικσον Λειφ
Ερικσον Λειφ
Ερικσον Λειφ
Βίκινγκ
Μπιόρνι Χέριολφσον

Ο Μπιόρνι Χέριολφσον (ισλανδικά: Bjarni Herjólfsson) (σύμφωνα με την Σάγκα των Γροιλανδών) ήταν Ισλανδός, Βίκινγκ, θαλασοπόρος και εξερευνητής που περιέπλευσε πρώτος τις βόρειες ακτές της Αμερικάνικης ηπείρου

Ο Μπιόρνι κατοικούσε σε οικισμό της Γροιλανδίας και είχε πάρει μέρος στον εποικισμό της νήσου. Το 985 ο Μπιόρνι συνέχιζε την εξερεύνηση της Γροιλανδίας για πιο γόνιμες εκτάσεις. Το πλοίο του έφτασε σε άγνωστη περιοχή που ταυτίζεται με το σημερινό Λαμπραντόρ του Καναδά. Ο Μπιόρνι δεν αποβιβάστηκε στην νέα χώρα αλλά την περιέπλευσε για δύο μέρες και γύρισε στην Γροιλανδία. 

Οι αφηγήσεις του Μπιόρνι δεν εξέπληξαν τους Εσκιμώους αλλά ενέπνευσαν τον Λέιφ Έρικσον να πραγματοποίηση νέα αποστολή στην νέα χώρα την οποία θεωρούσαν συνέχεια της Γροιλανδίας.

Χεριολφσον
Χεριολφσον
Χεριολφσον
Βίκινγκ
Αρχιεπίσκοπος Ελσίνκι Λέων



Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αρχιεπίσκοπος Ελσίνσκι και πάσης Φινλανδίας Λέων (κατά κόσμον Λέων Μακκόνεν) είναι ο προκαθήμενος της Ορθόδοξης Αυτόνομης Εκκλησίας της Φινλανδίας.

Γεννήθηκε στο Πιελαβέσι της ανατολικής Φινλανδίας στις 4 Ιουνίου 1948. 

Το 1972, ολοκλήρωσε τις θεολογικές σπουδές του, στην Ορθόδοξη Σχολή του Κουόπιο. 

Χειροτονήθηκε Διάκονος, στις 20 Ιουλίου 1973, και δυο μέρες αργότερα πρεσβύτερος. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος Ιοενσού (Joensuu) στις 25 Φεβρουαρίου 1979. Υπηρέτησε ως Μητροπολίτης Ούλου το διάστημα 1980-1996 και ως Μητροπολίτης Ελσίνκι από το 1996 μέχρι το 2001. 

Το 2001, μετά την παραίτηση του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη, εξελέγη νέος Αρχιεπίσκοπος Καρελίας και πάσης Φινλανδίας. Την Δευτέρα 1 Ιανουαρίου 2018 ο Μητροπολίτης Ελσινικίου Αμβρόσιος, παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του, μετά από 29 χρόνια διακονίας και ακολούθως με απόφασή του ο Αρχιεπισκόπου Λέοντος, ο προκαθήμενος της Φινλανδικής Εκκλησίας θα φέρει τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου Ελσίνσκι και πάσης Φινλανδίας.

Διακρίσεις
Επίτιμος Καθηγητής, Τμήμα Θεολογίας, Πανεπιστήμιο Γιόενσουου, 2004.
Επίτιμος Διδάκτωρ, Ινστιτούτο Αγίου Σεργκέι Γαλλίας, 2005.
Διοικητής 1ης τάξης της Φινλανδικής Διοίκησης Λεόντων, 2006.
Ο Σταυρός του Αγίου Ενρίκου, 2008.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
Η επίσημη σελίδα της Φινλανδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας

Φινλανδοί
Αρχιεπίσκοποι
Ζίγκφρηντ

Ο Ζίγκφρηντ (Sigfred, ... - 804) ήταν Δανός, Βίκινγκ, πολέμαρχος.

Ο Ζίγκφρηντ το 885 κατέπλευσε με στόλο στις ακτές της Γαλλίας και μέσω του Σηκουάνα έφτασε στο Παρίσι. Το Παρίσι εκείνη την εποχή ήταν χτισμένο σε ένα νησάκι στο μέσο του Σηκουάνα (Ιλ-ντε-Φρανς) και είχε δύο γέφυρες που το ένωναν με την ξηρά και έλεγχαν τη διέλευση του ποταμού. Ο Ζίγκφρηντ ζήτησε να να περάσει με ασφάλεια από τις γέφυρες αλλά οι κάτοικοι του Παρισιού αρνήθηκαν και έτσι άρχισε η πολιορκία. 

Το Παρίσι άντεξε ένα χρόνο και εν τω μεταξύ οι Βίκινγκς είχαν καταστρέψει τις γέφυρες. Τον Οκτώβριο του 886 έφτασε στην περιοχή ο Βασιλιάς Κάρολος με ενισχύσεις. Αυτός διαπραγματεύτηκε μαζί τους και τους επέτρεψε την είσοδο στην ενδοχώρα καταβάλλοντας και 700 λίμπρες αργυρού. Ο στρατός του Ζίγκφρηντ εγκατέλειψε την πολιορκία και στην συνέχεια λεηλάτησε την Βουργουνδία επιστρέφοντας στην Δανία με πολλά λάφυρα.

Πηγές 
 Ιωάννη Κωτούλα, Βίκινγκς οι αδάμαστοι πολεμιστές του Βορρά, σελίδες 47,48,  2003, ISBN 960-8345-04-9

Δανοί ευγενείς
Βίκινγκ
Τραγούδι

Τραγούδι ονομάζεται η μουσική σύνθεση που περιλαμβάνει την ανθρώπινη φωνή, συνήθως συνοδευόμενη από μουσικά όργανα, η οποία εκτελεί στίχους. Το τραγούδι εκτελείται σε προκαθορισμένες νότες και με συγκεκριμένη μελωδία, από ένα, δύο (ντουέτο), τρία (τρίο) ή περισσότερα (συγκρότημα ή χορωδία) άτομα, που ονομάζονται τραγουδιστές ή τραγουδίστριες.

Οι στίχοι των τραγουδιών είναι συνήθως ποιητικής μορφής, με ομοιοκαταληξία ή και χωρίς, σε πρόζα. Θεματολογικά, μπορεί να σχετίζονται με τα συναισθήματα (κυρίως την αγάπη, τη θλίψη και τον θυμό), την κοινωνία, την πολιτική, και την θρησκεία.

Η κατηγοριοποίηση των τραγουδιών γίνεται με τη διάκριση των μουσικών ειδών. Άλλος τρόπος διαχωρισμού των τραγουδιών είναι αυτός της χρονολογικής προέλευσης, των μουσικών οργάνων και της στιχουργικής θεματολογίας που χρησιμοποιούνται, των συμμετεχόντων καλλιτεχνών και άλλα.

Βλέπε επίσης 
 Μουσική
 Μουσικό είδος
 Στίχος
 Ληντ, το τραγούδι στο πλαίσιο της λόγιας μουσικής

Τελετουργία
Μουσική μορφολογία
Μουσικές συνθέσεις
Ευθυμένης ο Μασσαλιώτης

Ο καταγόμενος από την Μασσαλία Ευθυμένης υπήρξε θαλασσοπόρος, εξερευνητής και γεωγράφος του 6ου ή 5ου π.Χ. αιώνα σύμφωνα με την επικρατέστερη σήμερα άποψη. Κάποιοι μελετητές ωστόσο τον θεωρούν νεώτερο και τον τοποθετούν στον 4ο π.Χ. αιώνα, στην εποχή περίπου που έζησε και ο επίσης θαλασσοπόρος συμπατριώτης του Πυθέας.

Ο Ευθυμένης ήταν ο δεύτερος γνωστός Έλληνας που, μετά τον Κωλαίο τον Σάμιο, πέρασε τις Ηράκλειες στήλες και ανοίχτηκε στην Έξω Θάλασσα. Εξερεύνησε τις ακτές της βορειοδυτικής Αφρικής φθάνοντας μέχρι τις εκβολές ενός μεγάλου ποταμού, του Νίγηρα ίσως ή πιθανότερα του Σενεγάλη. 

Περιέγραψε το ταξίδι αυτό σ' ένα βιβλίο με τίτλο Περίπλους (όπως μας πληροφορεί ο γεωγράφος Μαρκιανός)
 
από το οποίο διασώθηκε ένα μόνο απόσπασμα που αναφέρεται,  περίπου με τα ίδια λόγια, από τον φιλόσοφο Σενέκα.
 
και τον Πλούταρχο.
 
Σ' αυτό ισχυριζόταν ότι ο Νείλος πηγάζει από τον Ατλαντικό ωκεανό και ότι οι πλημμύρες του οφείλονται στην δύναμη των ετήσιων ανέμων που σπρώχνουν με ορμή τα νερά του ωκεανού μέσα στο ποτάμι. Φαίνεται πως στήριξε την πεποίθησή του αυτή στην παρατήρηση ότι και στον Σενεγάλη υπήρχαν κροκόδειλοι και ιπποπόταμοι (ζώα χαρακτηριστικά του Νείλου) και στο ότι στο σημείο εκείνο τα νερά της θάλασσας ήταν γλυκά (επειδή - όπως ξέρουμε σήμερα - το ρεύμα του Σενεγάλη εισχωρεί βαθειά μέσα στον ωκεανό). 
Η αντίληψη ότι ο Νείλος πηγάζει από τον ωκεανό και αφού διασχίσει ολόκληρη την Αφρική χύνεται στην Μεσόγειο, όσο παράδοξη και αν φαντάζει σήμερα, ήταν απολύτως συμβατή με τι γνώσεις και κυρίως τους μύθους της εποχής του Ευθυμένη.

Ο Ευθυμένης ο Μασσαλιώτης μνημονεύεται επίσης από τον Αθήναιο,
 
τον Ιωάννη τον Λυδό
  
και τον Αίλιο Αριστείδη (που επικαλείται παλαιότερη μαρτυρία του Εφόρου). 
Αντιθέτως, ο αναφερόμενος από τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα Ευθυμένης ως συγγραφέας κάποιου Χρονικού εικάζεται πως δεν ήταν ο θαλασσοπόρος Μασσαλιώτης, αλλά κάποιος άλλος συνονόματος του.

Παραπομπές 

Αρχαίοι Έλληνες θαλασσοπόροι
Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι
Θαλασσοπόροι εξερευνητές
Μάικλ Μπιλιράκης

Ο Μάικλ Μπιλιράκης (αγγλ. Michael Bilirakis) γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1930 στο Τάρπον Σπρινγκς της Φλόριντα των ΗΠΑ και ήταν Ελληνοαμερικάνος βουλευτής με καταγωγή από την Κάλυμνο. Το πραγματικό του όνομα είναι Μιχάλης.

Εκλεγόταν για 25 συνεχόμενα  χρόνια βουλευτής στο Αμερικάνικο κογκρέσο στην Φλώριντα και εγκατέλειψε την πολιτική τον Δεκέμβριο του 2007 Ο γιος του Κωνσταντίνος είναι επίσης βουλευτής.

Έλληνες ομογενείς πολιτικοί
Πολιτικοί των ΗΠΑ