joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αλέκος Φλαμπουράρης

Ο Αλέξανδρος (Αλέκος) Φλαμπουράρης είναι πολιτικός μηχανικός, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργός Επικρατείας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Γκρατς της Αυστρίας και του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έχει εργαστεί ως πολιτικός μηχανικός.

Πολιτική σταδιοδρομία
Στα νεανικά του χρόνια οργανώθηκε στο ΚΚΕ και στη Νεολαία Λαμπράκη και συνελήφθη για την αντιδικτατορική του δράση.

Μεταπολιτευτικά, εντάχθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού, στον Συνασπισμό και κατόπιν στον ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.

Ήταν υπουργός Επικρατείας για τον Συντονισμό του Κυβερνητικού Έργου και στις δύο κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα και τον Σεπτέμβριο του 2015 εξελέγη βουλευτής στην Α' Αθηνών. Μετά από τον ανασχηματισμό της 5ης Νοεμβρίου του 2016 διατήρησε τη θέση του στο υπουργείο, με τη διαφορά πως ανέλαβε αρμοδιότητές για την επίλυση των καθημερινών προβλημάτων των πολιτών και για μεγάλες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 τοποθετήθηκε στην τέταρτη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και εξελέγη ξανά βουλευτής.

Παραπομπές

Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί
Αντιδικτατορικός αγώνας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Βουλευτές Α' Αθηνών
Έλληνες υπουργοί Επικρατείας
Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Ριχάρδος του Σαλέρνο

Ο Ριχάρδος (π. 1060 - 1114) ήταν από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Γουλιέλμου κόμη του Πριγκιπάτου και της Μαρίας, κόρης του Γκυ, δούκα του Σορρέντο. Να μη συγχέεται με τον εξάδελφό του Ρισάρ ντε Ωτβίλ, υιό του Ντρόγκο.

Βιογραφία
Ήταν ανιψιός των Ροβέρτου Γυϊσκάρδου, Ρογήρου Α΄ και όταν ήταν νέος τους βοήθησε στην κατάκτηση της Σικελίας. Το 1097 ακολούθησε τον υιό του Ροβέρτου, το Βοϊμόνδο Α΄ και τον ανιψιό αυτού Τανκρέδο στην Α΄ Σταυροφορία. Οι δύο αυτοί συγγενείς του ήταν σημαντικοί διότι ήταν από τους λίγους σταυροφόρους που ήξεραν αραβικά, που θα έμαθαν κατά τους πολέμους στη Σικελία, όπου υπήρχαν εκεί αρκετοί Άραβες. Καθώς το πλοίο του διέπλεε την Αδριατική, ο Ρωμαϊκός στόλος, που το πέρασε για πειρατικό, το κατέλαβε, αλλά όπως μας αναφέρει η Άννα Κομνηνή σύντομα ελευθερώθηκε. Εντάχθηκε στο κύριο σώμα των Σταυροφόρων και διαμέσου της Ουγγαρίας και Βουλγαρίας έφθασαν στην Κωνσταντινούπολη. Οι άλλοι αρχηγοί έδωσαν όρκο υποτέλειας στο Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό, ο Ριχάρδος και ο Τανκρέδος όμως αρνήθηκαν και διαπέρασαν μυστικά το Βόσπορο. 

Το 1097 στη μάχη του Δορυλαίου ήταν ένας από τους διοικητές. Το επόμενο έτος μαζί με τον Βοϊμόνδο Α΄ και τον Τανκρέδο πολιόρκησαν την Αντιόχεια· τελικά ο πρώτος έγινε πρίγκιπας της Αντιόχειας. Το 1100 στη μάχη της Μελιτηνής ο Ριχάρδος και ο Βοϊμόνδος Α΄ έπεσαν σε ενέδρα των Δανισμενιδών: ο αιχμάλωτος Ριχάρδος στάλθηκε στον Αλέξιο Α΄ που, αφού τον κράτησε φυλακισμένο, τον ελευθέρωσε το 1103. Όταν επέστρεψε στους Αγίους Τόπους, ο Τανκρέδος που είχε γίνει πρίγκιπας της Γαλιλαίας, τον έθεσε κυβερνήτη της Έδεσσας (1104-1108), αλλά ήταν άπληστος και αδίστακτος και οι πολίτες τον μισούσαν πολύ.

Ανέπτυξε διπλωματική δραστηριότητα: ταξίδεψε στην Ιταλία και στη Γαλλία για τη διευθέτηση του γάμου του Βοϊμόνδου Α΄ με την Κωνσταντία Καπετιδών, κόρη του Φιλίππου Α'. Ήταν μάρτυρας το 1108 στη συνθήκη της Δεαβόλεως μεταξύ του Αλεξίου Α΄ και του Βοϊμόνδου Α΄. Συμμετείχε στις -τελικά καταστροφικές- εκστρατείες του δεύτερου εναντίον του πρώτου, ίσως όμως να σχεδίαζε μυστικά με τον Αλέξιο Α' κατά του Βοϊμόνδου Α'. Όταν ο τελευταίος απεβίωσε το 1111, αποσύρθηκε στη Γερμανίκεια (Μαράς), αλλά ο σεισμός του 1114 τον σκότωσε.

Οικογένεια
Νυμφεύθηκε την Αλτρούδη, κόρη της εξαδέλφης του Έμμας Ωτβίλ και του Όδονος του καλού, μαρκησίου. Είχε τέκνα:
 Ρογήρος αντιβασιλιάς στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας
 Μαρία, παντρεύτηκε τον Ζοσλέν Α' κόμη της Έδεσσας.

Πηγές
 Beech, George. A Norman-Italian Adventurer in the East: Richard of Salerno, 1993

Οίκος των Ωτβίλ
Νεράιδα Ηλείας

Η Νεράιδα είναι χωριό του νομού Ηλείας. Βρίσκεται στην περιοχή της Φολόης, στην ημιορεινή Ολυμπία, 29 χιλιόμετρα από τον Πύργο. Σήμερα ανήκει στο Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας  και είναι η τελευταία κοινότητα του δήμου δίπλα στις πηγές του Ενιπέα ποταμού. Ημιορεινό στα 307 μέτρα υψόμετρο, πλούσιο σε νερά.

Ονομασία
Μέχρι το 1955 ονομαζόταν Καλολεντζή οπότε και πήρε το σημερινό του όνομα με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955.

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Νεράιδας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 08/09/2016.

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Δήμος Φολόης
Ντεμιρτάς Προύσας

Το Ντεμιρτάς (τουρκ: Demirtaş, γνωστό στην ελληνική βιβλιογραφία ως Δεμιρδέσι ή Δεμήρδεσι ή Δεμιρδέσιο) είναι χωριό της Τουρκίας που υπάγεται στην περιφέρεια Οσμανγαζί της επαρχίας Προύσας, κτισμένο 10 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης της Προύσας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 1093 κατοίκους.

Ιστορικά στοιχεία 
Το Ντεμιρτάς οφείλει την ονομασία του στον στρατηγό του Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή, Ντεμιρντάς πασά, ο οποίος είχε την ευρύτερη περιοχή υπό την κυριότητά του. Ο οικισμός φέρεται να δημιουργήθηκε κατά τα μέσα του 17ου αιώνα από 32 ελληνικές οικογένειες που μεταφέρθηκαν από την περιοχή των Αγράφων. Οι κάτοικοί του διακρίνονταν για τον σκληρό και μαχητικό και γενναίο χαρακτήρα τους και για αυτό το λόγο χρησιμοποιήθηκαν από το οθωμανικό κράτος για την καταστολή των εξεγέρσεων διάφορων τοπικών μουσουλμάνων δερβεναγάδων από τα τέλη του 17ου ως τις αρχές του 19ου αιώνα. Αυτή η δραστηριότητα είχε ως αποτέλεσμα την εξασφάλιση προνομίων όπως η προστασία του Ντεμιρτάς και των γειτονικών ελληνικών χωριών από τις αυθαιρεσίες των κρατικών λειτουργών και τις λεηλασίες των ατάκτων στρατευμάτων, η παροχή άδειας οπλοφορίας και οπλοχρησίας και η απονομή μερίδιου από τα λάφυρα που προέκυπταν από τις λεηλασίες κατά τη διάρκεια καταστολής εξεγέρσεων. 

Το χωριό ήταν μεγάλο και πλούσιο, χωριζόταν σε 11 μαχαλάδες και δύο πλατείες (Αλάν,Μισοχώρ). Υπαγόταν στην Μητρόπολη Προύσης και διέθετε ναό αφιερωμένο στην Παναγία (Κοίμηση της Θεοτόκου) καθώς και πέντε αγιάσματα (Αγίου Βασιλείου, Αγίας Κυριακής, Αγίου Θεόδωρου, Παναγίας, Αγιασματούδι).

Στο Ντεμιρτάς ήταν συχνό το φαινόμενο της βεντέτας, ενώ κατά τη διάρκεια της θητείας του μητροπολίτη Προύσας Κωνστάντιου, οι κάτοικοι, λόγω διαφωνιών με τον μητροπολίτη προσήλθαν προσωρινά στον προτεσταντισμό. Τα τελευταία χρόνια πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών, το Ντερμιτάς είχε 1300 κατοίκους (όλοι Έλληνες) οι οποίοι ασχολούνταν κατά κύριο λόγο με την εκτροφή μεταξοσκώληκων και με την καλλιέργεια αμπελιών και ελαιόδεντρων. Ο οικισμός διέθετε δύο εκπαιδευτικά ιδρύματα, τη δημοτική σχολή (η Αστική Σχολή Δεμιρδεσίου Προύσης) και το Παρθεναγωγείο, στα οποία φοιτούσαν συνολικά 300 μαθητές και μαθήτριες. Κατά την αποχώρησή τους από το Ντεμιρτάς, τον Αύγουστο του 1922, οι κάτοικοι πυρπόλησαν τα σπίτια τους.

Στον οικισμό γεννήθηκαν ο συγγραφέας και λαογράφος Σάββας Ιωαννίδης (1829-1910), ο εκπαιδευτικός Κλεάνθης Χουρμούζης και ο δημοδιδάσκαλος και αντιστασιακός Κωνσταντίνος Καζάνας. 
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή οι κάτοικοι του χωριού εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στην Προσοτσάνη Δράμας, στο Μακρυχώρι, στην Ελευθερούπολη Καβάλας, στην Αριδαία Πέλλας, στην Αλιστράτη Σερρών κ.α.

Στη Νέα Ιωνία Αττικής υπάρχει κεντρική οδός που φέρει το όνομα του Δεμιρδεσίου και φτάνει έως το Γαλάτσι.

Παραπομπές 

Χωριά της Τουρκίας
Επαρχία της Προύσας
Ημέρα Ανεξαρτησίας

Η Ημέρα Ανεξαρτησίας (πρωτότυπη γλώσσα: Independence Day) είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας και δράσης αμερικανικής παραγωγής του 1996. Σεναριογράφος και σκηνοθέτης είναι ο Ρόλαντ Έμεριχ και στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Γουίλ Σμιθ, Μπιλ Πούλμαν, Τζεφ Γκόλντμπλουμ, Μέρι ΜακΝτόντελ, Τζουντ Χιρστ, Μάργκαρετ Κόλιν, Ράντι Κουέιντ, Ρόμπερτ Λότζια, Τζέιμς Ρέντχορντ, Βίβικα Φοξ και Χάρι Κόνικ. Επικεντρώνεται στις προσπάθειες των ανθρώπων να αντιμετωπίσουν την εισβολή αγνώστων εξωγήινων στη Γη με ύστατη προσπάθεια ανήμερα την 4η Ιουλίου - την ημέρα ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Η ταινία είχε προγραμματιστεί να προβληθεί στις 3 Ιουλίου 1996, όμως οι προβολές άρχισαν μία μέρα νωρίτερα σε πολλά θέατρα, λόγω της μεγάλης ζήτησης, την ίδια ημέρα που αρχίζει να εξελίσσεται η πλοκή της ταινίας. Η ταινία κέρδισε πάνω από 817,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, και έγινε η πιο προσοδοφόρα ταινία του 1996 και για ένα μικρό χρονικό διάστημα, η δεύτερη πιο προσοδοφόρα ταινία όλων των εποχών, μετά την ταινία Jurassic Park, η οποία προβλήθηκε το 1993. Ήταν στο επίκεντρο στην αναγέννηση των ταινιών καταστροφής μεγάλης κλίμακας και επιστημονικής φαντασίας στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990.

Η ταινία έλαβε κυρίως θετικές κριτικές, ιδίως για τα ειδικά εφέ, τη μουσική, το πατριωτικό θέμα και τις ερμηνείες των ηθοποιών, κυρίως του Γουιλ Σμιθ και του Τζεφ Γκόλντμπλουμ. Οι αρνητικές κριτικές για την ταινία εστιάζαν  στην πλοκή της και στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερων Οπτικών Εφέ και επίσης προτάθηκε κσι για όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου.

Μια ταινία-σίκουελ, το Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή, γυρίστηκε κι έκανε πρεμιέρα στις 24 Ιουνίου 2016.

Διανομή ρόλων 
Γουίλ Σμιθ ως ο σμηναγός Στίβεν Χίλερ
Bill Pullman ως ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τόμας Γουίτμορ
Jeff Goldblum ως ο Ντείβιντ Λέβινσον 
Mary McDonnell ως η Μέριλιν Γουίτμορ 
Judd Hirsch ως ο Τζούλιους Λέβινσον

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ημέρα Ανεξαρτησίας στην 20th Century Fox
 
 
 
 
 
 

Ταινίες του 1996
Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας
Αγγλόφωνες ταινίες
Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ
Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στη Νεβάδα
Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ
Ταινίες γυρισμένες στο Νέο Μεξικό
Ταινίες γυρισμένες στη Γιούτα
Ταινίες γυρισμένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ.
Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρόλαντ Έμεριχ
Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη
Ταινίες τοποθετημένες στο 1996
Ταινίες τοποθετημένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ.
Γεωργιανοί

Οι Γεωργιανοί, επίσης γνωστοί ως Κάρτβελοι (γεωργιανά: ქართველები) είναι λαός του Καυκάσου. Είναι λαός αρχαιότατος, ο οποίος ανάγει τις ρίζες του στους αρχαίους Ίβηρες, κατοίκους της Ιβηρίας, της σημερινής Γεωργίας. Η πλειονότητα τους κατοικεί στη Γεωργία ενώ αρκετοί άλλοι ζουν, είτε ως μειονότητες ή μετανάστες, σε διάφορες άλλες χώρες.

Παραπομπές
Eastmond, Anthony (2010), Royal Imagery in Medieval Georgia, Penn State Press
Suny, R. G. (1994), The Making of the Georgian Nation, Indiana University Press
Lang, D. M. (1966), The Georgians, Thames & Hudson
Rayfield, D. (2013), Edge of Empires: A History of Georgia, Reaktion Books
Rapp, S. H. Jr. (2016) The Sasanian World Through Georgian Eyes, Caucasia and the Iranian Commonwealth in Late Antique Georgian Literature, Sam Houston State University, USA, Routledge
Toumanoff, C. (1963) Studies in Christian Caucasian History, Georgetown University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καματριάδες Ευβοίας

Οι Καματριάδες (επίσημη ονομασία αι Καματριάδες) είναι ημιορεινό χωριό της βόρειας Εύβοιας, χτισμένο στους βόρειους πρόποδες του όρους Τελεθρίου. Έχει υψόμετρο 362 μέτρα και βρίσκεται 9 χιλιόμετρα νότια-νοτιοανατολικά της Ιστιαίας. Έχει 90 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Παντελεήμων.

Ονομασία
Είναι ιστορικά βέβαιο ότι το χωριό χτίστηκε από κατοίκους του χωριού Γαλατσάδες που βρίσκεται σε απόσταση 2 χιλιομέτρων και σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Η παράδοση αναφέρει ότι οι γεωργοί κάτοικοί των Γαλατσάδων που είχαν τα χωράφια τους στην περιοχή που σήμερα είναι το χωριό Καματριάδες, δεν ήθελαν μετά το τέλος των εργασιών τους να επιστρέψουν τα καματερά τους (βόδια για το όργωμα των χωραφιών) στο χωριό. Αυτό τους βοηθούσε για τις εργασίες της επόμενης μέρας, και παράλληλα τα ζώα τους αναπαυόταν. Έτσι στην αρχή έμεναν μόνο τα ζώα, στην συνέχεια και οι βοσκοί τους (βουκόλοι) και μετά και οι καλλιεργητές. Από τον πρόχειρο καταυλισμό που υπήρξε στην αρχή δημιουργήθηκε μόνιμος οικισμός, οι Καματεράδες (ο τόπος που ήταν για τα καματερά). Η λέξη Καματεράδες τροποποιήθηκε και έγινε Καματριάδες.

Ιστορία
Ο Πέτρος Δικαίος το 1838 αγόρασε από τους Τούρκους τις Καματριάδες μαζί με τα γειτονικά χωριά Γαλατσάδες και Καστανιώτισσα. Το 1843 οι Καματριάδες μαζί με τις Γαλατσάδες πουλήθηκαν στον Ερρίκο Δανιήλ και την Κλάρα Εκκερσάλλ. Το 1864 και 1866 έγινε η διανομή του χωριού στους κατοίκους του.

Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός, μετά την επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1879 με το ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε Δήμο Τελεθρίου.

Οικονομία
Οι κάτοικοι ασχολούνται κύρια με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Τα τελευταία χρόνια αρκετοί ασχολούνται και με τον τουρισμό, αφού το χωριό αποτελεί προορισμό για τους φίλους του βουνού (πεζοπορία, ιππασία, ορειβασία).

Πηγές
Άγγελος Στέφος, Ιστιαία, τόμος Α', σελ. 162-167, 218-220

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Περιφέρεια Μανυάρα

Η Περιφέρεια Μανυάρα (αγγλικά: Manyara Region, σουαχίλι: Mkoa wa Manyara), είναι μια από τις 30 διοικητικές περιφέρειες της Τανζανίας. 

Η Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region), μετά από την απόφαση του Προέδρου της Ενωμένης Δημοκρατίας της Τανζανίας, σχηματίστηκε το 2002, μετά από τον αποχωρισμό 46.359 τ.χλμ. από την Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region).

Η περιφερειακή πρωτεύουσά της είναι η πόλη Μπαμπάτι (Babati).
 
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, η περιφέρεια είχε πληθυσμό 1.425.131 άτομα, ο οποίος ήταν χαμηλότερος της προ-απογραφής πρόβλεψης των 1.497.555 ατόμων. Για την περίοδο 2002-2012, το 3,2 τοις εκατό του ετησίου μέσου ρυθμού πληθυσμιακής αύξησης στην περιφέρεια, ήταν το τρίτο υψηλότερο στην χώρα. Ήταν επίσης και η 22η πιο πυκνοκατοικημένη περιφέρεια, με 32 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Η Λίμνη Μανυάρα είναι το βόρειο τμήμα της περιφέρειας. Στα βόρεια συνορεύει με την Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region), βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region), ανατολικά με την Περιφέρεια Τάνγκα (Tanga Region), νοτιοανατολικά με την Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region), νότια με την Περιφέρεια Ντοντόμα (Dodoma Region), νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Σινγκίντα (Singida Region) και βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Σιμίγιου (Simiyu Region). Το υψηλότερο όρος στην Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region) είναι το Όρος Χάνανγκ (Mount Hanang).

Δημογραφικά

Η Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region), κατοικείται από ποικίλες εθνογλωσσικές ομάδες και κοινότητες. Οι τελευταίες περιλαμβάνουν τους Άσσα (Assa), Γκορόουα (Gorowa), Κου'άντζα (Kw'adza), Μπούγκουε (Mbugwe), Ντατοόγκα (Datooga), Μαασάι (Maasai) και Μπαραμπαΐγκ (Barabaig).

Διαχείριση
Ο Περιφερειακός Επίτροπος στην Περιφέρεια Μανυάρα, είναι ο Elaston J. Mbwilo.

Οικονομία
Οι κάτοικοι στην Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region), είναι κατεξοχήν αγρότες. Η οικονομία της περιφέρειας, βασίζεται στην εξόρυξη πολυτίμων λίθων Τανζανίτη στους λόφους Μερεράνι, βορείως, στα σύνορα με την Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region). Άλλες πηγές εσόδων, είναι ο τουρισμός από το Εθνικό Πάρκο Ταρανγκίρε (Tarangire National Park), το οποίο ευρίσκεται στην περιοχή καθώς και από το Εθνικό Πάρκο Λίμνης Μανυάρα (Lake Manyara National Park).

Περιοχές
Η περιφέρεια διαιρείται διοικητικά σε ένα Κοινοτικό Συμβούλιο και πέντε Περιοχές (ή Επαρχίες):

Δείτε επίσης
 Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας
 Μπαμπάτι

Εικόνες

Σημειώσεις 

Παραπομπές σημειώσεων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  

Περιφέρεια Μανυάρα
Ιωάννης Π. Μελάς

Ο Ιωάννης Μελάς (1905 ή 1908 - 23 Ιουνίου 2004), του Πελοπίδα, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως δήμαρχος, βουλευτής και υπουργός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1905 (σύμφωνα με το Μητρώο της Βουλής) ή το 1908 στο Μεσοχώρι της Νίκαιας (στη Μικρά Ασία) και σπούδασε νομικά και πολιτικές-οικονομικές επιστήμες στην Αθήνα.

Εγκαταστάθηκε στην Ικαρία το 1939 και συνέγραψε την ιστορία του νησιού. Ήταν μέλος της 40μελούς επιτροπής του συντάγματος στην Δ΄ Αναθεωρητική Βουλή.

Υπηρέτησε ως δήμαρχος Νίκαιας (Πειραιάς) το 1945, ενώ στον Πειραιά εργαζόταν ως δικηγόρος. Ο Ιωάννης Μελάς υπηρέτησε στην κυβέρνηση του Πλαστήρα ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας από τις 15 Απριλίου 1950 ως τις 21 Αυγούστου του ίδιου έτους., 

Εξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων το 1946 με την Εθνική Πολιτική Ένωση (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα)  (ΕΠΕΚ) και το 1950 με το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα) και Β΄ Πειραιώς με την Ένωση Κέντρου (1961, 1963 και 1964). 

Απεβίωσε το 2004 και κηδεύτηκε στην Ικαρία, όπου είχε εγκατασταθεί μόνιμα από το 1989.

Παραπομπές 

Βουλευτές Πειραιώς και Νήσων
Βουλευτές Β' Πειραιά
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Δήμαρχοι Νίκαιας - Αγίου Ιωάννη Ρέντη
Πριγκίπισσα Θεοδώρα της Ελλάδας

Η Θεοδώρα της Ελλάδας (13 Μαΐου 1906 - 16 Οκτωβρίου 1969) ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Ανδρέα της Ελλάδας και της  Αλίκης του Μπάττενμπεργκ. Η Αλίκη ήταν κόρη του Λουδοβίκου του Μπάττενμπεργκ από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ.

Γέννηση

Η Πριγκίπισσα Θεοδώρα γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1906 στο Παλάτι του Τατοΐου. Ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη αδελφή του Φιλίππου της Ελλάδας, που έγινε δούκας του Εδιμβούργου ως σύζυγος της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Είχε επίσης τρεις αδελφές: την Μαργαρίτα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουρκ, την Καικιλία της Έσσης και την Σοφία του Αννοβέρου.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε τον δεύτερο εξάδελφό της Μπέρτολτ μάργραβο του Μπάντεν (24 Φεβρουαρίου 1906 - 27 Οκτωβρίου 1963) στις 17 Αυγούστου 1931 στο Κάστρο Νόιες του Μπάντεν-Μπάντεν και απέκτησαν μία κόρη και δύο γιούς:
 Μαργαρίτα-Αλίκη 1932-2013, πριγκίπισσα του Μπάντεν, παντρεύτηκε τον Τομισλάβ της Γιουγκοσλαβίας.
 Μαξιμιλιανός-Ανδρέας (γενν. 1933), μαργράβος του Μπάντεν.
 Λουδοβίκος-Γουλιέλμος (γενν. 1937), πρίγκιπας του Μπάντεν.

Η προσφώνηση

Η Πριγκίπισσα Θεοδώρα απεβίωσε στις 16 Οκτωβρίου 1969 στο Μπούντινεν, Γερμανία, έξι χρόνια μετά τον σύζυγο της. Η μητέρα της Αλίκη, απεβίωσε πέντε εβδομάδες μετά στις 5 Δεκεμβρίου 1969.

Τίτλοι
13 Μαΐου 1906 - 17 Αύγουστου 1931: Η Αυτής  Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Θεοδώρα της Ελλάδας
17 Αύγουστου 1931 – 27 Οκτωβρίου 1963: Η Αυτής  Βασιλική Υψηλότητα Η Μαργραβίνη της Βάδης 
27 Οκτωβρίου 1963 – 16 Οκτωβρίου 1969: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Μαργραβίνη της Βάδης 

Τιμητικές Διακρίσεις
 Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος των Αγίων Όλγας και Σοφίας

Καταγωγή
Μέσω του πατέρα της ήταν εγγονή του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας και της Όλγας Κωνσταντίνοβνας της Ρωσίας, εγγονής του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας. Η μητέρα της ήταν εγγονή της Αλίκης, δεύτερης κόρης της Βικτωρίας της Βρετανίας και του συζύγου της Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.

Παραπομπές

Έλληνες ευγενείς
Θεοδώρα της Ελλάδας και της Δανίας
Θεοδώρα της Ελλάδας και της Δανίας
Θεοδώρα της Ελλάδας και της Δανίας
Οίκος του Τσέρινγκεν
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Μπάντεν
Πριγκίπισσες της Δανίας
Πέννες

Πέννες (Penne) (ιταλική προφορά: [ˈpenːe]) είναι ένα είδος ζυμαρικών σε σχήμα κυλίνδρων.  Penne είναι ο πληθυντικός της λέξης penna, που προέρχεται από το λατινικό penna και σημάνει "πούπουλο" ή "αγκάθι", και είναι ομόρριζη της αγγλικής λέξης pen.

Περιγραφή και παραλλαγές 
Στην Ιταλία κυρίως παράγονται δύο διαφορετικά είδη penne. Η πρώτη μορφή "penne lisce" (λείες) και η δεύτερη "penne rigate" (ραβδωτές) όπου η δεύτερη έχει ανάγλυφες γραμμές πάνω σε κάθε πέννα. Υπάρχει, επίσης, το είδος pennoni που είναι μια πιο φαρδιά έκδοση της πέννας. 

Στις ΗΠΑ το ίδιο ή παρόμοιο σχήμα πέννας συνήθως λίγο πιο μεγάλο, ονομάζεται mostaccioli (που σημαίνει "μικρό μουστάκι" σε μερικές από τις ιταλικές διαλέκτους. Μπορεί επίσης να είναι είτε λείο είτε ραβδωτό ως προς την υφή).

Μαγειρική 
Παραδοσιακά οι πέννες μαγειρεύονται al dente και σερβίρονται με σάλτσες ζυμαρικών όπως το πέστο (pesto), μαρινάρα (marinara) ή αρραμπιάτα (arrabbiata). Οι πέννες είναι διάσημο υλικό σε σαλάτες ζυμαρικών. Αποτελούν ένα πολύπλευρο ζυμαρικό για διάφορες χρήσεις λόγω του πρακτικού σχεδιασμού τους. Οι μυτερές άκρες λειτουργούν ως κουτάλια για την σάλτσα και το άδειο κέντρο με την ραβδωτή εξωτερική υφή βοηθούν στο να την κρατά.

Πιάτα 
 Παστίτσιο - ψημένο, πολυεπίπεδο πιάτο ζυμαρικών που συνήθως περιέχει μοσχαρίσιο κιμά και σως μπεσαμέλ.

Παραπομπές

Ζυμαρικά
Ιπποτικό Τάγμα της Καλατράβα

Είναι ιπποτικό τάγμα της Ισπανίας (ισπαν.: Orden de Calatrava), το οποίο δημιουργήθηκε αρχικά για την άμυνα του κάστρου της πόλης Καλατράβα της Καστίλης το 1158 μ.Χ. Υφίσταται ακόμη και σήμερα αλλά πλέον έχει χάσει τον στρατιωτικό και θρησκευτικό χαρακτήρα του.

Ίδρυση
 Κατά τον δωδέκατο αιώνα ο Βασιλιάς Σάντσο Γ΄, της Καστίλης στην Ισπανία δέχεται πιέσεις από τους Μαυριτανούς στα νότια σύνορα της περιοχής. Επειδή οι Ναΐτες είχαν αποσυρθεί από την περιοχή, ο Βασιλιάς έδωσε την εντολή δημιουργίας του Τάγματος στον ηγούμενο (Raymond της Fitero) του Κιστερκιανού Μοναστηριού με τον όρο να αναλάβει την άμυνα του κάστρου της περιοχής. Οι ενθουσιώδεις μοναχοί με συνεχείς και πολυετείς  στρατιωτικές επιτυχίες συνέβαλλαν στην εκδίωξη των Μαυριτανών από την περιοχή της Καστίλης. Για αυτόν τον λόγο, έγινε από τον Βασιλιά επιχορήγηση στην περιουσία  του Τάγματος νέων περιοχών σε Καστίλλη και Αραγωνία.
 Σε αναγνώριση της προσφοράς του τάγματος ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄, το 1164, ενέκρινε τον Κανόνα και το Καταστατικό του Τάγματος, που είναι πλέον αυτόνομο με στρατιωτικό και θρησκευτικό χαρακτήρα.

Κατοπινά χρόνια
 Μεγάλη ήταν η συμβολή του Τάγματος στον αγώνα για την απελευθέρωση της Ιβηρικής χερσονήσου από τους Άραβες. Όμως οι πολιτικές ίντριγκες των Χριστιανικών Βασιλείων του Βορρά είχαν βαριές επιπτώσεις στην λειτουργία και οργάνωση του Τάγματος. Αποτέλεσμα η πτώση του κάστρου της Καλατράβα από τα στίφη των Μουσουλμάνων της δυναστείας των Αλμοάδων στην μάχη "Alarcos" το 1195 μ.Χ. Την ίδια εποχή ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ κάλεσε σε ιερό πόλεμο τους Χριστιανούς για την απελευθέρωση της Ιβηρικής και την ανακατάληψη των Αγίων Τόπων. Οι αγώνες του Τάγματος συνεχίστηκαν και με την βοήθεια ξένων σταυροφόρων ανακατέλαβαν την έδρα τους το 1212 μ.Χ.

 Το 1489 ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄  εξαιτίας των πολιτικών διαφορών του Μεγάλου Μαγίστρου με τον Βασιλέα, παραδίδει την διοίκηση του Τάγματος στον Βασιλιά Φερδινάνδο με αποτέλεσμα το Τάγμα να χάσει τον μοναστικό του χαρακτήρα και  την πολιτική του αυτονομία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιπποτικά τάγματα
Η ζηλιάρα

Η ζηλιάρα είναι μια ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1968, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη. Το σενάριο γράφτηκε από τον Νίκο Τσεκούρα και η παραγωγή ανήκει στην κινηματογραφικό οργανισμό Καραγιάννης Καρατζόπουλος Α.Ε. Πρωταγωνιστεί η Ρένα Βλαχοπούλου.

Πλοκή 
Η Ρένα Παντελιά (Ρένα Βλαχοπούλου), παθολογική ζηλιάρα, ταλαιπωρεί τον σύζυγό της, Αργύρη (Γιώργος Κωνσταντίνου), ο οποίος κινδυνεύει εξαιτίας της να χάσει την υγεία του, ακόμα και τη δουλειά του στη διαφημιστική εταιρεία όπου εργάζεται. Η φαντασία τής συζύγου του οργιάζει ασύστολα, αφού φαντάζεται παντού ανύπαρκτες απιστίες.

Ενω προσπαθεί να πιάσει τον Αργύρη στα πράσα με τη φίλη της Ζωζώ (Καίτη Λαμπροπούλου), η Ρένα αρχίζει να καταλαβαίνει οτι όλα αυτά είναι στη φαντασία της και μόνο. Ωστόσο, όταν η Πιπίτσα (Άννα Μαντζουράνη), η οποία εργάζεται ως τηλεφωνήτρια στην εταιρεία του Αργύρη, αγοράζει ένα μπέιμπι ντολ, η ζήλεια της Ρένας αναζωπυρώνεται.

Διανομή

Σχόλια
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1968-1969 και έκοψε 346.522 εισιτήρια.  Ήρθε στην 16η θέση σε 108 ταινίες.  Πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες έκανε στις 25 Νοεμβρίου 1968. 

Αρχικά, τα γυρίσματα είχαν ξεκινήσει με τον Νίκο Σταυρίδη στον ρόλο του Αργύρη, αλλά για άγνωστους λόγους, τη θέση του πήρε ο Γιώργος Κωνσταντίνου. 

Ακολουθεί κριτική που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Το Βήμα στις 27 Νοεμβρίου 1968:Κλασική "ελαφρή κωμωδία", του τύπου που διανέμεται με "ανοιχτοχεριά" από τους αρμοδίους του ελληνικού κινηματογράφου και που βασίζεται στους ώμους ενός ή δύο καλών Ελλήνων ηθοποιών του θεάτρου.
Στην περίπτωση της "Ζηλιάρας" ούτε το αναμφισβήτητο κωμικό ταλέντο της Ρένας Βλαχοπούλου και του Γιώργου Κωνσταντίνου, μπορεί να σώση την ταινία από την υποτυπώδη σκηνοθεσία και τις εμφανείς αδυναμίες του σεναρίου, που είναι γραμμένο σαφώς για το κοινό των "λίγων απαιτήσεων".

Λίγες είναι οι στιγμές που οι συμπαθείς πρωταγωνιστές δίνουν πραγματικά το μέτρο των δυνατοτήτων τους. Σωστοί στους δεύτερους ρόλους τους ο Λαυρέντης Διανέλος και η Κ. Λαμπροπούλου.

Παραπομπές

Εξωτερικές πηγές 
Η ζηλιάρα στην Καραγιάννης-Καρατζόπουλος
Η ζηλιάρα  στη retrodb

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1968
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη
Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Ζόμπι

Το Ζόμπι (γαλλικά της Αϊτής: Zombi κρεολικά της Αϊτής: Zonbi), στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί και ως Νεκροζώντανος,  είναι πλάσμα της Αϊτινής λαογραφίας και μυθολογίας - νεκρός που αναστήθηκε μέσω μάγου του Βουντού. 
Ο όρος κυκλοφόρησε ευρύτερα μέσω βιβλίων φαντασίας και τρόμου πρώτα, και μέσω αντίστοιχων κινηματογραφικών ταινιών έπειτα. Στις σύγχρονες κινηματογραφικές απεικονίσεις πτώματα μπορεί να ξαναγεννηθούν μέσω υπερφυσικών δραστηριοτήτων ή  από ραδιενεργή ακτινοβολία,  ψυχικές νόσους, ιούς, εξωγήινους παράγοντες  κ.τ.λ.

Η λέξη Ζόμπι χρησιμοποιείται και στον καθημερινό λόγο για τον ακραία καταβεβλημένο άνθρωπο, ή αυτόν με παράξενη και εκκεντρική συμπεριφορά.

Η λέξη Zombie εισήχθη στην αγγλική γλώσσα το 1819 όταν καταγράφηκε στο βιβλίο του Robert Southey «Η ιστορία της Βραζιλίας» ως Zombi, ενώ στην αγγλική λογοτεχνία, παρουσιάστηκε το 1929  στο βιβλίο «Το μαγικό νησί» ("The Magic Island") του WB Seabrook, όπου ο συγγραφέας αφηγείται τη λατρεία του βουντού στην Αϊτή. 
Στον κινηματογράφο έγιναν θέμα ταινιών από το 1932, με την ταινία  "White Zombie" του Βίκτορ Χάλπεριν (Victor Halperin) να είναι το πρώτο παράδειγμα του είδους. Η ταινία με πρωταγωνιστή τον Μπέλα Λουγκόζι εμφανίζει τα ζόμπι ως άλογα όντα υπό την επήρεια ενός κακού μάγου. 

Η ταινία «Η νύχτα των Ζωντανών Νεκρών», του 1968, υπήρξε η πρώτη και πιο δημοφιλής ταινία για τα ζόμπι στη σύγχρονη εποχή.
 ενώ, η ταινία «Το ξύπνημα των νεκρών» (Dawn of the Dead) του 1978 καθώς και το βίντεο κλιπ του τραγουδιού Thriller του Μάικλ Τζάκσον (1983) έδωσαν ακόμα μεγαλύτερη δημοφιλία στο είδος.

Παραπομπές 

Λαογραφία
Αϊτή
Μυθολογία στην ποπ κουλτούρα
Κινηματογραφικοί χαρακτήρες
Μαγεία
Φρανς Κυμόν

Ο Φρανς-Βαλερί-Μαρί Κυμόν (3 Ιανουαρίου, 1868, Άαλστ, Βέλγιο — 25 Αυγούστου, 1947, Βρυξέλες) ήταν Βέλγος ιστορικός των θρησκειών, φιλόλογος, αρχαιολόγος και επιγραφικός. Φέρεται ότι επηρέασε άμεσα τη σύγχρονη προτεσταντική σχολή της ιστορίας των θρησκειών με τις μελέτες του, ιδιαίτερα επί των ρωμαϊκών παγανιστικών λατρειών.

Βίος
Σπούδασε στο φλαμανδικό Γκεντ (1886–1888) στην Γερμανία και την Αυστρία. Μετά το πέρας των σπουδών του ανέλαβε το Grand Tour στην Ελλάδα και τη Ρώμη (1891), για να καταλήξει στο Παρίσι όπου έμεινε για έναν χρόνο. Το 1900, μαζί με τον αδελφό του Εουζέν Κυμόν, επίσης καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Γάνδης, διεξήγαγε αρχαιολογικές αποστολές στον Πόντο, την Αρμενία και τη Συρία. Κατά τη διάρκεια των αρχαιολογικών αποστολών αναφέρεται ότι ο Κυμόν συνέλεξε πλούσιο επιγραφικό, τοπογραφικό και φωτογραφικό υλικό, που μαζί με τις δημοσιεύσεις του αποτελούν ένα από τα πρωιμότερα έργα για την αρχαιολογία της ανατολικής Τουρκίας.

Έγινε καθηγητής της κλασικής φιλολογίας και της αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης το 1892, θέση που εγκατέλειψε το 1911, όταν ο υπουργός Παιδείας, του αρνήθηκε την έδρα της ρωμαϊκής ιστορίας και έφορος του Musée du Cinquantenaire, στις Βρυξέλες. Ο Κυμόν στο έργο του Religions orientales dans le paganisme Romain (Ανατολικές θρησκείες στον ρωμαϊκό παγανισμό)(1906) παρουσίασε τη σχέση μεταξύ των ανατολικών θρησκειών και την ανάπτυξη του χριστιανισμού. Δημοσίευσε, επίσης, έργα του σε μοντερνιστικά περιοδικά στη Γαλλία και την Ιταλία και ως εκ τούτου θεωρείται «ανατρεπτικός» λόγιος από συντηρητικούς καθολικούς. Αποσύρθηκε το 1911 και το 1913 αποφάσισε να ζήσει στη Ρώμη και το Παρίσι ιδιωτεύοντας ως λόγιος. Μετά τον θάνατό του η πλούσια βιβλιοθήκη του περιήλθε στην Βελγική Ακαδημία στη Ρώμη.

Εργογραφία
Στα έργα του περιλαμβάνονται τα:
Texts and Illustrated Monuments Relating to the Mysteries of Mithra (1894–1900, με αγγλική μετάφραση το  1903). Είναι η μελέτη με τη οποία κέρδισε την παγκόσμια φήμη του με την πρωτοτυπία και την τεκμηρίωσή της. Ελληνική έκδοση Τα Μυστήρια του Μίθρα, Αθήνα: Πύρινος Κόσμος.
Les religions orientales dans le paganisme romain (1906)
After-Life in Roman Paganism, διαλέξεις στο πανεπιστήμιο Γέιλ, το 1922.
Astrology and Religion Among the Greeks and Romans (διαθέσιμο σε ανατύπωση των εκδόσεων Dover )

Παραπομπές σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Academia Belgica:  Franz Cumont 
Academia Belgica:  Franz Cumont 
.

Bibliotheca Cumontiana
 F. Cumont, Lux perpetua, B. Rochette, A. Motte (eds.), Turnhout, Brepols Publishers, 2010, ISBN 978-88-8419-423-7
 F. Cumont, Les religions orientales dans le paganisme romain, C. Bonnet, F. Van Haeperen (eds.), Turnhout, Brepols Publishers, 2010, ISBN 978-88-8419-289-9

Έργα του Κυμόν online
 
 
Mysteries of Mithra, by Franz Cumont (English translation) at sacred-texts.com
The Oriental Religions in Roman Paganism, by Franz Cumont (English translation) at sacred-texts.com
Astrology and Religion Among the Greeks and Romans, by Franz Cumont at sacred-texts.com

Κριτικές
David Ulansey, "The Cosmic Mysteries of Mithras".

Βέλγοι επιστήμονες
Ανατολικό τείχος του Ζούλτζμπαχ αμ Μάιν

Το οχύρωμα του Ζούλτζμπαχ αμ Μάιν (γερμ. Sulzbach am Main) είναι μεσαιωνικό οχυρωματικό τείχος που περιέκλειε την πόλη Ζούλτζμπαχ αμ Μάιν. Είχε διπλούς πύργους, πύλες εισόδου, ρείθρα και μονοπάτια περιπολίας και ήταν χτισμένο από κόκκινο ψαμμίτη. Αποκαταστάθηκε τη δεκαετία του 2010 και τέθηκε υπό την προστασία της αρχαιολογικής υπηρεσίας με κωδικό D-6-76-160-1.

Πηγές 
 Susanna Rizzo: Historische Türme, Tore, Mauern und Pfade – die Ortsbefestigung in Sulzbach am Main (noch unveröffentlicht) 
 Historische Karte von Sulzbach am Main, 1849 auf www.bayerische-landesbibliothek-online.de

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Susanna Rizzo: Kompendium "Historische Türme, Tore, Mauern und Pfade". Markt Sulzbach am Main, 2016, abgerufen am 18. Februar 2016 (PDF, 3,3 MB, Zusammenfassung). 
 Bayern Atlas – Historische Karte von Sulzbach am Main. Bayerisches Staatsministerium der Finanzen, für Landesentwicklung und Heimat, 1845, abgerufen am 20. Februar 2016 (kolorierte Uraufnahmen – Montage der vier Rahmenflurblätter NW 86-75.a-d).

Παραπομπές 

Κάστρα στη Γερμανία
Toy Story 4

To  Toy Story 4 είναι αμερικανική κωμική ταινία 3D computer animation. Πρόκειται για την τέταρτη ταινία της σειράς ταινιών Toy Story. Η παραγωγή έγινε από την Pixar και η διανομή από την Walt Disney Pictures. Τη σκηνοθεσία την ανέλαβε ο Τζον Λάσιτερ μαζί με τον Τζος Κούλι. Η ιστορία προέρχεται από τη συγγραφική ομάδα της πρώτης ταινίας, η οποία αποτελείται από τους Πίτερ Ντόκτερ, Άντριου Στάντον και Λι Άνκριτς. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 21 Ιουνίου του 2019.

Πλοκή 
Η πλοκή της ταινίας αφορά τα παιχνίδια Σερίφης Γούντι, Buzz Lightyear καθώς και τους φίλους τους και τη ζωή τους, αφού ο Άντι, ο πρώτος ιδιοκτήτης τους, του έδωσε στη μικρή Μπόνι. Η παρέα, θα προσπαθήσει την επανένωση με την Bo Peep, η οποία έφυγε απο την παρέα στο Toy Story 3.

Διανομή 
 Τομ Χανκς - Σερίφης Γούντι 
 Τιμ Άλεν - Buzz Lightyear

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές 3D ταινίες
Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Ταινίες σίκουελ
Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures
Ταινίες παραγωγής Pixar
Μενέλαος και Έκτωρ μάχονται επί της σoρού του Ευφόρβου

Η αναπαράσταση της μονομαχίας του Μενελάου με τον Έκτορα επάνω από το νεκρό Εύφορβο διακοσμεί αρχαίο ελληνικό δίσκο που εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο.

Ιστορικό του ευρήματος
Το κεραμικό κατασκευάστηκε σε εργαστήριο της Κω γύρω στα 600 π.Χ.. Βρέθηκε στην Κάμειρο και αγοράστηκε από το Βρετανικό Μουσείο το 1860.

Περιγραφή 
Ο δίσκος είναι πλαισιωμένος με τρίγλυφα και στιγμορόδακες, ενώ ακολουθούν άλλες δύο διακοσμητικές ζωνες και ένας δακτύλιος. Στο εσωτερικό του εικονίζεται η χαρακτηριστική σκηνή όπως την αποδίδει ο Όμηρος στην Ιλιάδα. 
Πρωταγωνιστές είναι ο Μενέλαος στα αριστερά με τον Έκτωρα στα δεξιά, καθώς μονομαχούν πάνοπλοι με δόρυ, ασπίδα, θώρακα και περικεφαλαία. 
Στο έδαφος κείτεται ο νεκρός Εύφορβος.

Εκθέσεις
Το αγγείο παρουσιάστηκε στις εξής εκθέσεις:
 Μουσείο της Σαγκάης, 2010
 Μουσείο του Λούβρου, 2014 - 2015

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Παρουσίαση στον ιστότοπο του Βρετανικού Μουσείου

Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Μπαμπάτι

Το Μπαμπάτι (Αγγλικά Babati, Σουαχίλι Babati Mjini), είναι μια μικρή πόλη στην Περιοχή Μπαμπάτι στην Περιφέρεια Μανυάρα της Τανζανίας. Είναι η διοικητική πρωτεύουσα της περιοχής και επίσης, η διοικητική πρωτεύουσα της Περιφέρειας Μανυάρα.

Αφότου ιδρύθηκε το 1985 η Περιοχή Μπαμπάτι, η πόλη Μπαμπάτι, αναπτύχθηκε από ένα απλό χωριό. Το νέο καθεστώς, ώθησε την πόλη σε ταχεία ανάπτυξη. Η πόλη βρίσκεται στο τέλος του Εθνικού Πάρκου Ταρανγκίρε (Tarangire National Park) και στη βάση της Λίμνης Μπαμπάτι (Lake Babati), η οποία βρίσκεται κάτωθεν του  Όρους Κουάραα (Mt. Kwaraa) (2.145 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας).

Ιστορία
Αναφορικά με την ονομασία της πόλης, λέγεται η παρακάτω ιστορία: Κατά την εποχή της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, η ονομασία της πόλης, προήλθε από την παρανόηση ενός αγοριού της φυλής Gorowa με τον Γερμανό επόπτη οδικών έργων. Πιο συγκεκριμένα, το αγόρι δεν κατάλαβε την ερώτηση που του απηύθυνε ο Γερμανός, σχετικά με την ονομασία της τοποθεσίας.  Έδειξε έναν μεγαλύτερο άντρα και του είπε: «Μπάμπα τι», που στην γλώσσα του σημαίνει: «αυτός είναι ο μπαμπάς μου». Ο Γερμανός λοιπόν, σημείωσε από κάτω, την ονομασία «Μπαμπάτι», όπως ο ίδιος νόμισε ότι αυτή ήταν η ονομασία της περιοχής.

Εικόνες

Δείτε επίσης
 Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας
 Περιφέρεια Μανυάρα
 Περιοχή Μπαμπάτι

Παραπομπές 

Πόλεις της Τανζανίας
Κατοικημένες περιοχές στην περιφέρεια Μανυάρα
Γκλάσνοστ

Η Γκλάσνοστ (, διαφάνεια, δημοσιότητα) ήταν μια πολιτική που ακολούθησε η Σοβιετική Ένωση και επέτρεπε την ανοικτή συζήτηση πολιτικών και κοινωνικών προβλημάτων, μια πολιτική που μέχρι τότε απαγορευόταν. Θεμελιωτής της ήταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Χάρη στην Γκλάσνοστ, αλλά και την Περεστρόικα, άρχισε η δημοκρατικοποίηση της Σοβιετικής Ένωσης. Συνοπτικά, οι αλλαγές που έφερε η Γκλασνοστ ήταν:

 Η Δύναμη του Κομμουνιστικού Κόμματος μειώθηκε.
 Οι εκλογές ήταν ελεύθερες και μπορούσε οποιοσδήποτε να έχει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι.
 Μπορούσαν όλοι να κάνουν σχόλια πάνω σε πολιτικές (ή μη) του κράτους.

Λεπτομέρειες 
Κατά την δεκαετία του 1980, η ΕΣΣΔ είχε πολλά εσωτερικά προβλήματα. Η οικονομία, ιδιαίτερα αυτή της γεωργίας και καλλιέργειας, ήταν σε πτώση. Η χώρα επίσης δεν είχε σημαντική επιστημονική πρόοδο και τα εργοστάσια υπολειτουργούσαν. Οι πολίτες του κράτους αγόραζαν χαμηλής ποιότητας καταναλωτικά αγαθά και είχαν περιορισμένες προσωπικές ελευθερίες. Για να ανατραπεί αυτή η γενική κρίση, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας μέσω του Γενικού Γραμματέα του, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, άρχισε να δημοκρατικοποιεί την ΕΣΣΔ στα Δυτικά πρότυπα.

Η Γκλάσνοστ επέτρεψε στους πολίτες να έχουν δικαιώματα στην Ελευθερία της Έκφρασης. Τα κρατικά μέσα άρχισαν να μειώνουν την λογοκρισία που επέβαλλαν και οι δημοσιογράφοι μπορούσαν να γράψουν για σκάνδαλα της εξουσίας πιο ελεύθερα. Οποιοσδήποτε μπορούσε να ασκήσει κριτική στο κράτος. 

Όλα αυτά όμως, δεν βοήθησαν τον Ρωσικό λαό. Αυτές οι ελευθερίες που οι Δυτικές Κοινωνίες ήδη είχαν, φάνηκαν καινούριες και επικίνδυνες στον Ρωσικό λαό. Έγιναν πολλές λαϊκές συγκρούσεις λόγω του μεγάλου όγκου πληροφοριών που πλέον μεταδιδόταν ελεύθερα. Η λογοκρισία και η περιορισμένη ελευθερία λόγου είχαν ριζώσει βαθιά στον Ρωσικό λαό.

Παραπομπές

Πηγές 
 "Perestroika." Ibiblio.org - Travel and the Outdoors. Web. 4 May 2010. 
 "Russia :: The Gorbachev Era: Perestroika and Glasnost -- Britannica Online Encyclopedia." Encyclopedia - Britannica Online Encyclopedia. Web. 04 May 2010.

Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης
Διαφάνεια (συμπεριφορά)
Μεταρρυθμίσεις στη Σοβιετική Ένωση
Τάκης Μπινιάρης

Ο Τάκης (Παναγιώτης)  Μπινιάρης (Αθήνα, 1955) είναι Έλληνας τραγουδιστής Εκπροσώπησε τη Ελλάδα στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1985  στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Ερμήνευσε το τραγούδι με τίτλο "Μοιάζουμε" το οποίο απέσπασε 15 συνολικά βαθμούς με αποτέλεσμα να καταταγεί στην 16η θέση.

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1985
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ντιναμό Τιφλίδας (καλαθοσφαίριση)

Η Ντιναμό Τιφλίδας (γεωργιανά:  საკალათბურთო კლუბი ,,დინამო) είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα την Τιφλίδα, η οποία αγωνίζεται στην γεωργιανή σούπερ λίγκα. Υπήρξε πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1962, ενώ είχε φθάσει στον τελικό και δύο χρόνια νωρίτερα.

Ιστορία 
Η Ντιναμό Τιφλίδας ιδρύθηκε το 1934, ως μέρος της αθλητικής κοινωνίας Ντιναμό. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτέλεσε μία από τις πρωταγωνίστριες ομάδες καλαθοσφαίρισης της Σοβιετικής Ένωσης, κατακτώντας τέσσερα πρωταθλήματα και τρία κύπελλα, ενώ τέσσερις ακόμη φορές τερμάτισε δεύτερη στο σοβιετικό πρωτάθλημα.

Στην πρώτη της συμμετοχή στο κύπελλο πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης το 1960, η Ντιναμό έφθασε ως τον τελικό, όπου ηττήθηκε δύο φορές από την επίσης σοβιετική ομάδα τότε και δύο φορές συνεχόμενη πρωταθλήτρια Ευρώπης, την ΑΣΚ Ρίγα. Δύο χρόνια αργότερα το '62, κέρδισε σε μονό τελικό την Ρεάλ Μαδρίτης με 90-83, στην Γενεύη,  ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά το '63 δεν κατάφερε να υπερασπιστεί το στέμμα της αφού αποκλείστηκε στον ημιτελικό της διοργάνωσης από τη ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Στα τέλη της δεκαετίας ('69), έφθασε στον τελικό του κυπέλλου Κυπελλούχων, όπου ηττήθηκε από τη Σλάβια Πράγας με 90-84 στην Βιέννη.

Στο νεοσύστατο πρωτάθλημα Γεωργίας του 1991, η Ντιναμό υπήρξε και πάλι πρωταγωνίστρια, κατακτώντας τους δύο πρώτους τίτλους, πριν επιστρέψει στις επιτυχίες το 2003 και το 2014. Μετά την τελευταία της επιτυχία, έφθασε δύο συνεχόμενες φορές στον τελικό του πρωταθλήματος, αλλά ηττήθηκε και στις δύο προσπάθειες της.

Τίτλοι και διακρίσεις

Εγχώριοι 
 Πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης (4):
1949-50, 1952-53, 1953-54, 1967-68

 Φιναλίστ Πρωταθλήματος Σοβιετικής Ένωσης (4):
1946-47, 1959-60, 1960-61, 1968-69

 Κύπελλα Σοβιετικής Ένωσης (3):
1948-49, 1949-50, 1968-69

 Φιναλίστ Κυπέλλου Σοβιετικής Ένωσης (2):
1952-53, 1972-73

 Πρωταθλήματα Γεωργίας (4):
1990-91, 1991-92, 2002-03, 2013-14

 Φιναλίστ Πρωταθλήματος Γεωργίας (6):
1995-96, 1996-97, 2001-02, 2003-04, 2014-15, 2015-16

 Κύπελλα Γεωργίας (1):
2003-04

Διεθνείς 

 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (Ευρωλίγκα) (1):
1961-62

 Φιναλίστ Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων (Ευρωλίγκα) (1):
1959-60

 Φιναλίστ Κυπέλλου Κυπελλούχων (1):
1968-69

Παραπομπές

Πηγές 
 DINAMO TBILISI basketball team - Eurobasket
 სუპერლიგა – გუნდები

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1934
Γεωργιανοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Σοβιετικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Νέος Αγωνιστής

Ο  Νέος Αγωνιστής (πλήρες όνομα: Νέος Αγωνιστής-Δίκτυο Αριστερών Σοσιαλιστών) ήταν ελληνική αριστερή πολιτική οργάνωση, πρώην μέλος του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) και νυν μέλος της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑΕ). Ιδρύθηκε το 2006 από μέλη που ανήκαν τότε στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα και ανένταχτους σοσιαλιστές, υπό τις αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Το 2010, μετά την υπογραφή της δανειακής συνθήκης, αποχώρησαν από το ΠΑΣΟΚ. Από το 2011, ο Νέος Αγωνιστής συμμετείχε στο ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και εντάχθηκε στη Λαϊκή Ενότητα για τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Συνιστώσες της ΛΑ.Ε.
Παλάθιο ντε Ντεπόρτες ντε λα Κομουνιδάδ ντε Μαδρίδ (κλειστό γυμναστήριο)

Το Παλάθιο ντε Ντεπόρτες ντε λα Κομουνιδάδ ντε Μαδρίδ (ισπανικά: Palacio de Deportes de la Comunidad de Madrid), που από το Νοέμβριο του 2016 ονομάζεται WiZink Center για εμπορικούς λόγους, είναι κλειστός χώρος άθλησης που βρίσκεται στην πόλη της Μαδρίτης στην Ισπανία. Η χωρητικότητά του είναι 13.000 θεατές για αγώνες καλαθοσφαίρισης, 14.000 για αγώνες χειροσφαίρισης και 15.500 για συναυλίες (με μόνιμη δημόσια ράμπα).

Το πρώην κτίριο, που χτίστηκε το 1960, καταστράφηκε από πυρκαγιά το 2001. Οι αρχιτέκτονες Ενρίκε Ερμόσο και Παλόμα Γουιδόμπρο έδωσαν ένα high-tech ύφος στο νέο γήπεδο που χτίστηκε στην ίδια θέση μεταξύ 2002 και 2005. Το γήπεδο φιλοξένησε δύο μεγάλα διεθνή γεγονότα καλαθοσφαίρισης στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Φιλοξένησε τη νοκ-άουτ φάση του Ευρωμπάσκετ 2007, ενώ το επόμενο έτος φιλοξένησε το Final Four της Ευρωλίγκας το 2008. Φιλοξένησε επίσης τρεις φορές την τελική φάση του Copa del Rey το 2006, το 2009 και το 2011. Σ' αυτό το γήπεδο πραγματοποιήθηκε ο τελικός για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2014 και το Final Four της Ευρωλίγκας το 2015.

Ονομασίες 
Ακολουθούν οι ονομασίες του σταδίου:

 2005-2014: Palacio de Deportes
 2014-2016: Barclaycard Center
 2016-τώρα: WiZink Center

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ισπανία
Κτίρια και κατασκευές στην Μαδρίτη
Κλειστά στάδια στην Ισπανία
Εστάδιο ντε Τσαμαρτίν

Το Εστάδιο ντε Τσαμαρτίν (Ισπανικά: Estadio de Chamartín) ήταν γήπεδο, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν το 1924, ενώ κατεδαφίστηκε το 1947, και το οποίο ευρισκόταν στο Τσαμαρτίν ντε λα Ρόζα της Ισπανίας.

Ιστορία 
Το γήπεδο χρησιμοποιείτο από την Ρεάλ Μαδρίτης, στης οποίας την ιδιοκτησία και ανήκε, προτού αυτή προχωρήσει στην ανέγερση του Νουέβο Εστάδιο Τσαμαρτίν, το οποίο έγινε γνωστό μετά το 1955 ως Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου.

Τα εγκαίνιά του έγιναν στις 17 Μαΐου 1924, με την διεξαγωγή φιλικής αναμέτρησης μεταξύ της Ρεάλ και της Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, ενώ το γήπεδο είχε χωρητικότητα της τάξεως των 15.000 θέσεων (ορισμένες πηγές κάνουν λόγο για 22.500). Το 1934, το γήπεδο φιλοξένησε προκριματική αναμέτρηση ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου μεταξύ της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, στην οποία η πρώτη επικράτησε με σκορ 9-0, εμπρός σε φίλαθλο κοινό της τάξεως των 50.000 θεατών.

Η πόλη του Τσαμαρτίν ντε λα Ρόζα ενσωματώθηκε στη Μαδρίτη το 1948.

Παραπομπές 

Στάδια ποδοσφαίρου στην Ισπανία
Ρεάλ Μαδρίτης (ποδόσφαιρο)
Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Ισπανία
Κτίρια και κατασκευές στην Μαδρίτη
Μητρούσι Σερρών

Το Μητρούσι είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Χομόνδος. Τη νέα του ονομασία, την έλαβε προς τιμήν του Μακεδονομάχου Δημητρίου "Μητρούση" Γκογκολάκη ο οποίος πέθανε μαχόμενος τους Τούρκους στο καμπαναριό του ιερού ναού Ευαγγελίστριας των Σερρών.

Σήμερα είναι ένας οικισμός από κατοίκους του παλαιού οικισμού και των προσφύγων που ήρθαν στην περιοχή το 1925. Τους δύο οικισμούς χωρίζει η στραγγιστική Τάφρος "Μπέλιτσα". «Κάτω Μητρούσι» ονομάζεται ο πιο παλιός οικισμός και «Άνω Μητρούσι» ο νεότερος. Μετά τον «Καποδιστριακό» νόμο, περί συνένωσης κοινοτήτων σε δήμους, ολόκληρος ο οικισμός ανήκε στο Δήμο "Κ. Μητρουσίου"(Καπετάν Μητρούση) με έδρα τον Προβατά Σερρών. Σήμερα, το Μητρούσι ανήκει στο Δήμο Σερρών.

Ιστορικά στοιχεία

Ιστορία - Πρόσφυγες

Το Κάτω Μητρούσι είναι παλαιός οικισμός. Το Άνω Μητρούσι κατοικήθηκε πρώτα από πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης κατοίκους των χωριών Σουφλί, Κιουπλί, Δουβάντζιλι, Αλεπλί, Ανταντερλί, Πέτρα, Γέννα, Άσμπουγα κ.ά. το 1923. Οι πρώτες κατοικίες κτίστηκαν από άγρια νεροκάλαμα ή από πλέγματα με βέργες και επίχρισμα λάσπης. Η στέγη ήταν επικλινής με υλικά τα σάζια (είδος καλαμιού με το οποίο φτιάχνονται οι ψάθες, τα παπύρια). Το 1925 οι περισσότερες οικογένειες εγκαταστάθηκαν σε σπίτια του επικοισμού.

Θέση
Βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης των Σερρών σε απόσταση 11 χιλιομέτρων και συγκεκριμένα 2 χιλιόμετρα από την εθνική οδό Σερρών-Θεσσαλονίκης.
Δυτικά του χωριού περνά η "Μπέλιτσα" - που καταλήγει στο Στρυμόνα - μια στραγγιστική τάφρος που βοηθά στην άρδευση αλλά και την αποτροπή πλημμύρων.

Έκταση - Καλλιέργειες

Η έκταση του αγροκτήματος Μητρουσίου είναι 25.108 στρ. και διανέμονται ως εξής:
21.158 στρ. καλλιεργήσιμα εκ των οποίων τα 14.253 στρ. αρδευόμενα
690 στρ. βοσκότοποι, και 
3260 στρ. του οικισμού και άλλα άγονα εδάφη

Το έδαφος είναι πεδινό. Τα εδάφη υδρεύονται από αρτεσιανά πηγάδια με αρκετή ποσότητα σιδήρου. Έχει υψόμετρο 18μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και κλίμα υγρό. Οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Παρήγαγαν κριθάρι, σιτάρι, αραβόσιτο, βαμβάκι, ρύζι, ζαχαρότευτλα και μηδική (τριφύλλι).

Σήμερα πια, όλα τα εδάφη είναι αρδευόμενα από τον ποταμό Στρυμόνα. Οι καλλιέργειες  δεν έχουν αλλάξει και πολύ με τη διαφορά πως καλλιεργούνται λιγότερο το σιτάρι και το κριθάρι γιατί το εισόδημα που αποφέρουν είναι μικρό. Οι κάτοικοι εκτός της γεωργίας και κτηνοτροφίας, που είναι και οι κύριες ασχολίες, απασχολούνται και στις βιοτεχνίες ρούχων που υπάρχουν στο χωριό αλλά και πολλοί από τους κατοίκους είναι υπάλληλοι που εργάζονται στην πόλη των Σερρών ενώ μένουν στο χωριό.

Προωπικότητες 
 Γεννήθηκαν στο Μητρούσι
 Γιώργος Γεωργιάδης (1987), Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής
 Βασίλης Λέκκας (1960), Έλληνας τραγουδιστής
 Καπετάν Μητρούσης (1882 - 1907), Έλληνας οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα (Β' τάξεως)
 Μιχαήλ Ουζούνης (; - 1907), Έλληνας οπλίτης Μακεδονομάχος
 Ιωάννης Ούρδας ή Αθανασίου (; - 1907), Έλληνας οπλίτης Μακεδονομάχος

 Κατάγονται από το Μητρούσι
 Βασίλης Μπορμπόκης (1969), Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής
 Στέφανος Μπορμπόκης (1966), Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής

Δήμος Σερρών
Χωριά του νομού Σερρών
Επικαιρότητα (εφημερίδα)

Η «Επικαιρότητα» ήταν ελληνική ημερήσια πολιτική εφημερίδα, η οποία κυκλοφορούσε από τον Οκτώβριο του 1988 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1991

Εκδότης της ήταν ο γνωστός επιχειρηματίας Σωκράτης Κόκκαλης, φίλος του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά αυτός που «έτρεχε» την εφημερίδα σε καθημερινή βάση ήταν ο αρχισυντάκτης της, γνωστός δημοσιογράφος Σπύρος Καρατζαφέρης, ο οποίος είχε αποχωρήσει από την «Ελευθεροτυπία». 

Μαζί με τις εφημερίδες των αδελφών Κουρή («Αυριανή» και «Δημοκρατικός Λόγος») η «Επικαιρότητα» ήταν η μόνη που στήριξε ανοιχτά τον Ανδρέα Παπανδρέου στην περίοδο του λεγόμενου «βρώμικου '89». Γενικά, είχε μαχητική αντιδεξιά κατεύθυνση, και πρωταγωνίστησε σε επιθέσεις κατά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (πρωθυπουργός από τον Απρίλιο του 1990) και του Βασίλειου Κόκκινου, προέδρου του Αρείου Πάγου και του Ειδικού Δικαστηρίου που δίκασε τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Τον Δεκέμβριο του 1991 ο Κόκκαλης έκλεισε την εφημερίδα, παρά το γεγονός ότι είχε καλή κυκλοφορία. Πολλοί παρατηρητές ερμήνευσαν την απόφασή του ως συμβιβασμό με τον Μητσοτάκη, ο οποίος όμως παραχώρησε ανταλλάγματα, καθώς ανέθεσε στον Κόκκαλη τις ψηφιακές παροχές του ΟΤΕ. Επιπλέον, ο Κόκκαλης παρέμεινε ισχυρός στον χώρο των ΜΜΕ με τον ραδιοφωνικό σταθμό Flash και το ομώνυμο περιοδικό, στα οποία διευθύντρια ήταν η γυναίκα του Ελένη.

Παραπομπές

Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Εθνική Αλληλεγγύη

Η Εθνική Αλληλεγγύη ήταν η ευήμερη οργάνωση του ΕΑΜ στην κατεχόμενη Ελλάδα κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η απόφαση για την ίδρυση της οργάνωσης έγινε από τους Παντελή Καραγκίτση, Λευτέρη Αποστόλου και Αριστοτέλη Μπούρα, ο οποίος είχε δραπετεύσει από τον τόπο που είχε εξοριστεί από το προπολεμικό Καθεστώς Μεταξά. Έτσι η Εθνική Αλληλεγγύη ιδρύθηκε στις 28 Μαΐου 1941, μόλις ένα μήνα μετά από την εκκίνηση της Κατοχής, σε ένα πάρκο πίσω από το νοσοκομείο Σωτηρία. Ως εκ τούτου, υπήρξε η πρώτη πανεθνική αντιστασιακή ομάδα που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα. Τα ιδρυτικά μέλη ήταν οι: Κλέων Παπαλοΐζος, ο οποίος εκλέχθηκε και γραμματέας, Βασίλειος Μαρκεζίνης, Διονυσία Παπαδομιχελάκη, Νίκος Δρέσιος, Γεώργιος Βασιλόπουλος και Σπύρος Αντύπας.

Η οργάνωση συμμετείχε ως ιδρυτικό κόμμα στη δημιουργία του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, το Σεπτέμβριο του 1941 και λειτουργούσε πλέον ως παρακλάδι. Για τον ρόλο που ανέλαβε στη σίτιση των ανθρώπων κατά τη διάρκεια της Κατοχής, έλαβε το παρατσούκλι "η Μητέρα του Αγώνα".

Η Εθνική Αλληλεγγύη,  μέσα σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες, ανέλαβε την φροντίδα των διωκόμενων κομμουνιστών, την νοσοκομειακή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την εκπαίδευση, τους παιδικούς σταθμούς, τη σίτιση των απόρων, τη φροντίδα για τους αστέγους και τους πυροπαθείς, τον τομέα της ψυχαγωγίας και του εκπολιτισμού. Η συμμετοχή των γυναικών σε όλα αυτά ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Συνέβαλλαν υλικά, πρακτικά και ηθικά. Βοήθησαν στο να αναπτυχθεί η αλληλεγγύη ανάμεσα στον αντιστεκόμενο λαό.

Παραπομπές

Πηγές 
 
 "Οι αντιστασιακές οργανώσεις φύτρωναν σαν μανιτάρια"  άρθρο στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 8.4.2006

Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο
Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις