joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μπάρνιμ Θ΄ της Πομερανίας

Ο Μπάρνιμ Θ΄, γερμαν. Barnim XI (1501 - 1573) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας (1523-32) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του και μετά δούκας της Πομερανίας-Στεττίν (1532-69).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μπόγκισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας και της Άννας των Γιαγκελλόνων, κόρης τού Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας.

Το 1523 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γεώργιο Α΄. Το 1531 απεβίωσε ο Γεώργιος Α΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φίλιππος Α΄· τότε ο Μπάρνιμ Θ΄ κράτησε για τον εαυτό του το Στεττίν. Στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του είχε να αντιμετωπίσει τον Ιωακείμ Α΄ Νέστορα εκλέκτορα τού Βρανδεμβούργου, που ήθελε να προσαρτήσει την Πομερανία. Τελικά το 1529 έγινε συμφωνία, κατά την οποία η χώρα δεν ήταν πια υποτελής τού Βρανδεμβούργου, όμως αν εξέλειπε ο Οίκος, η Πομερανία θα περιερχόταν σε αυτό. 

Υιοθέτησε τα δόγματα τού Λουθήρου και εισήλθε στη Σμαλκαλδική Ένωση των Προτεσταντών· πάντως δεν έλαβε μέρος στον πόλεμο που ακολούθησε. Αυτό όμως τον άφησε χωρίς υποστηρικτές και αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον νικητή της Ένωσης Κάρολο Ε΄ της Γερμανίας, να πληρώσει βαρύ πρόστιμο και να αποδεχθεί τη διακήρυξη του Άουγκσμπουργκ το 1548. 

Απεβίωσε το 1573 στο Στεττίν και κληροδότησε την περιοχή στον πρωτότοκο γιο τού Φιλίππου Α΄, τον Ιωάννη-Φρειδερίκο.

Αρίθμηση: Αριθμούνται μόνο το ενήλικα μέλη του Οίκου, που έλαβαν μέρος στην εξουσία, έτσι είναι ο Μάρνιμ Θ΄. Παλαιότερα αριθμούσαν και τα μέλη που απεβίωσαν σύντομα: με αυτόν τον τρόπο είναι ο Μπάρνιμ ΙΑ΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα των Γουέλφων, κόρη τού Ερρίκου Α΄ δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:
 Μαρία 1527-1554, παντρεύτηκε τον Όθωνα Δ΄ κόμη τού Σάου(ε)μμπουρκ.
 Δωροθέα 1528-1558, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ κόμη τού Μάνσφελτ-Χίντερορτ.
 Ελισάβετ 1537-1554, απεβ. 17 ετών.
 Άννα 1531-1592, παντρεύτηκε πρώτα τον Κάρολο Α΄ πρίγκιπα τού Άνχαλτ-Τσερμπστ, έπειτα τον Ερρίκο ΣΤ΄ μπουργκράβο τού Πλάουεν και μετά τον Γιομπστ/Ιάκωβο Β΄ κόμη τού Μπάρμπυ-Μύλινγκεν. 
 Σίβυλλα 1541-1564, απεβ. 23 ετών.
 Μπόγκισλβ ΙΒ΄ 1542-1542.

Πηγές
 Gottfried von Bülow (1875), "Barnim XI., Herzog von Pommern", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 2, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 79–82
 Ursula Scheil (1953), "Barnim IX.", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 1, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 595–596
 Roderich Schmidt (1966), "Greifen", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 7, Berlin: Duncker & Humblot, p. 31 (family)

Παραπομπές 

Οίκος της Πομερανίας
Όθων Β΄ της Πομερανίας-Στεττίν

O Όθων Β΄, γερμαν. Otto II (π. 1380 - 27 Μαρτίου 1428) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Στεττίν (1413-28).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Σβάντιμπορ Γ΄ δούκα της Πομερανίας-Στεττίν και της Άννας των Χοεντσόλερν, κόρης τού Αλβέρτου μπουργκράβου της Νυρεμβέργης (γιου τού Φρειδερίκου Δ΄).

Ήταν 20 ετών όταν ο πατέρας του προσπάθησε να τον κάνει αρχιεπίσκοπο της Ρίγκα, ενάντια στη θέληση των Τευτόνων Ιπποτών, που προτιμούσαν τον Ιωάννη τού Βάλλενροντε ως ιεράρχη. Η εκλογή τού Όθωνα Β΄ επικυρώθηκε από τον Βεγκέσλαο Δ΄ της Βοημίας & Γερμανίας. Ο Όθων Β΄ μετέβη στο Ντόρπατ, όπου έκανε συμφωνία με τον Βυτάουτας μεγάλο δούκα της Λιθουανίας. Όμως κατά τα επόμενα έτη υπερίσχυσε το Τευτονικό Τάγμα και ο Όθων επέστρεψε στην Πομερανία, χωρίς έτσι η εκλογή του να έχει αποτελέσματα.

Ο πατέρας του ήταν από το 1409 κυβερνήτης τού Μίττελμαρκ, μέρους τού Βρανδεμβούργου. Το 1417 ο Σιγισμούνδος της Γερμανίας όρισε τον Φρειδερίκο ΣΤ΄ μπουργκράβο της Νυρεμβέργης ως (Φρειδερίκο Α΄) εκλέκτορα τού Βρανδεμβούργου· επήλθε σύγκρουση με τον Όθωνα Β΄. Το 1412 έγινε η μάχη τού φράγματος Κρέμμερ εναντίον τού Βρανδεμβούργου.

Ο Όθων Β΄ το 1413 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τον νεότερο αδελφό του Καζιμίρ Ε΄· οι δύο αδελφοί συνέχισαν τον πόλεμο. Το 1415 κατέληξαν σε συμφωνία με τον Φρειδερίκο Α΄, όπου τού παραχώρησαν περιοχές έναντι αποζημίωσης. Το Βρανδεμβούργο υποστήριξε ότι η Πομερανία ήταν φέουδό του· η Πομερανία θεωρούσε πως υπάγεται άμεσα στον βασιλιά της Γερμανίας. Το 1427 στο Τεμπλίν υπογράφτηκε συνθήκη των δύο αδελφών δουκών με τον πρωτότοκο γιο τού Φρειδερίκου Α΄, τον Ιωάννη.

Ο Όθων Β΄ απεβίωσε το 1428 άτεκνος και ο Καζιμίρ Ε΄ έμεινε μόνος δούκας τού Στεττίν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγνή, κόρη τού Ιωάννη Β΄ δούκα τού Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Gottfried von Bülow (1887), "Otto II. und Casimir VI.", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 25, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 785–787
 Klaus Conrad: Herzogliche Schwäche und städtische Macht in der zweiten Hälfte des 14. und im 15. Jahrhundert, in: Werner Buchholz (ed.): Deutsche Geschichte im Osten Europas. Pommern, Siedler Verlag, Berlin, 1999, ISBN 3-88680-272-8, p. 127–202

Παραπομπές 

Οίκος της Πομερανίας
Καβάσιλα Ιωαννίνων

''Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Καβάσιλα

Τα Καβάσιλα είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας στην Ήπειρο σε υψόμετρο 680 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Καβάσιλα βρίσκονται στο νομό Ιωαννίνων, προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, νότια από τον ποταμό Σαραντάπορο και κοντά στην ΕΟ Κοζάνης - Ιωαννίνων. Απέχουν 73 χλμ. Β.-ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 12 χλμ. ΒΔ. από τη Κόνιτσα. Το χωριό είναι κτισμένο σε λοφώδη περιοχή γεμάτη από κουμαριές και συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των Μαστοροχωρίων. Η τοπική παράδοση αναφέρει ότι το όνομά του προέρχεται από τον βυζαντινό στρατηγό Αλέξιο Καβάσιλα που έζησε τον 14ο αιώνα και ήταν μέλος της ηπειρώτικης οικογένειας Καβάσιλα. Στα οθωμανικά στατιστικά κατάστιχα του 1895 αναφέρεται ότι το χωριό ήταν τσιφλίκι του καζά της  Κόνιτσας και είχε πληθυσμό 89 κατοίκους.

Αξιοθέατα 
Προς τα βόρεια του χωριού, σε απόσταση 6 χλμ. και δίπλα στον Σαραντάπορο βρίσκονται υδροθειοχλωριονατριούχος ιαματική πηγή και θειούχα ιαματικά λουτρά. Στην ίδια κατεύθυνση και σε απόσταση περίπου 2 χλμ. βρίσκεται η Ιερά Μονή Παναγίας Καβασίλων (του 1816 στη θέση παλιού μοναστηριού) αφιερωμένη στα Γενέθλια της Θεοτόκου. Διασώζεται το καθολικό και ο περίβολος της μονής, μέσα στο οποίο υπάρχει κτιστό τέμπλο διακοσμημένο με τοιχογραφίες του 1864 από ζωγράφους των Χιονάδων. Αξιοθέατο της ευρύτερης περιοχής είναι η τοποθεσία "Στενά Σαρανταπόρου" τα οποία είναι ένα φαράγγι του ομώνυμου ποταμού ανάμεσα στα χωριά Καβάσιλα, Εξοχή και Πυξαριά. Έχει κάθετα τοιχώματα, που το ύψος τους μερικές φορές ξεπερνά τα 150 μέτρα, χαρακτηρίζεται από αξιόλογη παραποτάμια μεσογειακή βλάστηση και το μήκος του φθάνει σχεδόν το 1 χλμ.

Διοικητικά 
Ως κοινότητα συστάθηκε το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 με έδρα τον οικισμό που αναγραφόταν ως Καβάσιλλα μέχρι το 1928 οπότε διορθώθηκε σε Καβάσιλα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Καβασίλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 37 κατοίκους.

Δείτε επίσης 
Για άλλα ιαματικά λουτρά στο δήμο Κόνιτσας δείτε το λήμμα Λουτρά Αμάραντου

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Όθων Γ΄ της Πομερανίας-Στεττίν

O Όθων Γ΄, γερμαν. Otto III (29 Μαΐου 1444 - 7 Σεπτεμβρίου 1464) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Στεττίν (1451-1464), ο τελευταίος τού κλάδου του.

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Ιωακείμ δούκα της Πομερανίας-Στεττίν (γιου τού Καζιμίρ Ε΄) και της Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, κόρης τού Ιωάννη μαργράβου τού Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ.

Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1451. Η μητέρα του Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο με τον Βάρτισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας. Ο νεαρός Όθων Γ΄ εκπαιδεύτηκε στην Αυλή τού επιτρόπου του Φρειδερίκου Β΄ εκλέκτορα τού Βρανδεμβούργου (αδελφού τού Ιωάννη μαργράβου τού Κούλμμπαχ). Το 1457 απεβίωσε ο Βάρτισλαβ Θ΄ δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ , ο οποίος άφηνε κληρονόμους τους δύο γιους του Έρικ Β΄ και Βάρτισλαβ Ι΄ (πατριό τού Όθωνα Γ΄) καθώς επίσης και τον Όθωνα Γ΄. Ακολούθησε διαφωνία, στην οποία ο Φρειδερίκος Β΄ υποστήριξε τον μικρανιψιό του Όθωνα Γ΄, βρίσκοντας έτσι τρόπο να ανακατευτεί στα πράγματα της Πομερανίας.

Το 1460 ο Όθων Γ΄ ενηλικιώθηκε και ανέλαβε μόνος του τη διακυβέρνηση στα 16 έτη του. Τις πιο σημαντικές θέσεις της Αυλής κατείχαν άνθρωποι ευμενείς προς το Βρανδεμβούργο. Η διαφωνία για την κληρονομία τού 5ου εξαδέλφου του Βάρτισλαβ Θ΄ διευθετήθηκε το 1463: ο Όθων Γ΄ έλαβε το δυτικότερο μέρος της Πομερανίας, το Στάργκαρτ.

Στην επιδημία πανώλης τού 1464 απεβίωσε και τάφηκε στο ναό Όττεν τού Στεττίν. Ήταν 20 ετών, άγαμος και ο τελευταίος τού κλάδου του. Προκλήθηκε ο Πόλεμος της Διαδοχής τού Στεττίν: οι αδελφοί Έρικ Β΄ και Βάρτισλαβ Ι΄ έλεγαν ότι το Στεττίν ανήκε πριν στην Πομερανία και έπρεπε να περιέλθει στον πρεσβύτερο κλάδο, που ήταν αυτοί· ο Φρειδερίκος Β΄ ισχυρίστηκε ότι η Πομερανία ήταν φέουδο τού Βρανδεμβούργου και έτσι έπρεπε να επιστρέψει σε αυτό. Ο θρύλος λέει πως η διαμάχη ξεκίνησε από την κηδεία του: ο δήμαρχος έθεσε την ασπίδα και το κράνος τού Όθωνα Γ΄ στον τάφο, δείχνοντας ότι ο τεθνεώς ήταν ο τελευταίος τού κλάδου του. Όμως ένας κύριος πήδηξε στον τάφο και έλαβε την ασπίδα και το κράνος, λέγοντας "έχουμε κληρονόμο, τους δύο δούκες τού Βόλγκαστ. Η ασπίδα και το κράνος τους ανήκουν".

Πηγές
 Gottfried von Bülow (1887), "Otto III., Herzog von Pommern-Stettin", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 24, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 722–723
 Martin Wehrmann: Geschichte von Pommern, vol. 1, 2nd ed., Verlag Friedrich Andreas Perthes, Gotha, 1919, reprinted: Augsburg, 1992, ISBN 3-89350-112-6

Οίκος της Πομερανίας
Ιωάννης Φρειδερίκος της Πομερανίας

O Ιωάννης-Φρειδερίκος, γερμαν. John-Frederick (27 Αυγούστου 1542 - 9 Φεβρουαρίου 1600) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας πρώτα όλης της Πομερανίας (1560-69) και μετά της Πομερανίας-Στεττίν (1569-1600)· επίσης επίσκοπος τού Καμμίν (1556-74).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Φιλίππου Α΄ δούκα της Πομερανίας και της Μαρίας των Βέττιν, κόρης τού Ιωάννη εκλέκτορα της Σαξονίας.

Στα 14 έτη του εκλέχθηκε επίσκοπος τού Καμμίν το 1556. Έτσι έληξε η ανεξαρτησία τού Καμμίν από την Πομερανία, διότι τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Καζιμίρ ΣΤ΄ και μετά τρία ανίψια τους. Το 1450 διαδέχθηκε τον πατέρα του, αλλά άφησε τον Ούλριχ φον Σβερίν υψηλό επιμελητή τού δουκάτου και μετέβη στην Αυλή τού Μαξιμιλιανού Β΄ της Γερμανίας και τον ακολούθησε στην εκστρατεία εναντίον των Οθωμανών. Επέστρεψε το 1567. Το 1569 απεβίωσε ο μεγάλος θείος του Μπάρνιμ Θ΄ δούκας της Πομερανίας-Στεττίν και το Στεττίν επέστρεψε στον Ιωάννη-Φρειδερίκο. Είχε άλλα τέσσερα μικρότερα αδέλφια και στο Γιάζενιτς (νυν Πολίτσε Πολωνίας) διαίρεσαν την Πομερανία· αυτό επιβεβαιώθηκε από τη Συνέλευση (Λάνττακ) στο Βολίν. Ο Ιωάννης-Φρειδερίκος με τον αδελφό του Μπάρνιμ Ι΄ έλαβαν το Στεττίν, ο Ερνέστος-Λουδοβίκος το Βόλγκαστ, ο Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ το Μπαρτ & Ρύγκενβαλντε και ο Καζιμίρ ΣΤ΄ την επισκοπή τού Καμμίν, που την έλαβε το 1574.

Κατόρθωσε να αναβαθμίσει το Στεττίν (νυν Τσέτσιν) σε τόπο κοπής νομισμάτων τού Κύκλου της Άνω Σαξονίας, μετά τη Λειψία και το Βερολίνο. Όταν ο βασιλιάς της Γερμανίας επέβαλε τον περιορισμό να μην χρησιμοποιούνται νομίσματα εκτός τού βασιλείου, ο Ιωάννης-Φρειδερίκος αντέτεινε ότι αυτό βλάπτει περιοχές όπως η Πομερανία, που είναι συνοριακά εμπορικά κέντρα.

Το 1570 φιλοξένησε το συνέδριο ειρήνης, με το οποίο έληξε ο Βόρειος Επταετής Πόλεμος μεταξύ της Σουηδίας και της Δανίας-Νορβηγίας. Ήταν εκπρόσωπος τού Μαξιμιλιανού Β΄ της Γερμανίας και επικεφαλής των μεσολαβητών. Το συνέδριο έληξε με τη συμφωνία τού Στεττίν.

Το 1568 έκτισε μέγαρο στο Κέσλιν (νυν Κοστσαλίν) και ανακαίνισε το μέγαρο τού Στεττίν σε ρυθμό Ιταλικής Αναγέννησης. Προσπάθησε να προβ΄λει τη στρατιωτική θέση τού δουκάτου ώστε να ταιριάζει με αυτήν της Σαξονίας και τού Βρανδεμβούργου, αλλά δεν το κατάφερε. Θέλησε να βελτιώσει τη θέση του στον Κύκλο της Άνω Σαξονίας, αλλά δεν το επέτυχε: έμεινε 3ος στη σειρά, μετά από τη Σαξονία και το Βρανδεμβούργο. Δυσαρεστήθηκε και αρνήθηκε να πληρώσει την εισφορά του.

Σε μία διασκέδαση στο Βόλγκαστ το 1600 απεβίωσε αιφνίδια. Τον διαδέχθηκαν οι αδελφοί του, πρώτα ο Μπάρνιμ Ι΄, που απεβίωσε τρία έτη μετά και έπειτα ο Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ επίσης για τρία έτη.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Έρντμουτε των Χοεντσόλερν, κόρη τού Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα τού Βρανδεμβούργου, αλλά δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Grewolls, Grete (1995). Wer war wer in Mecklenburg-Vorpommern? Ein Personenlexikon. Edition Temmen. ISBN 3-86108-282-9.
 Hildisch, Johannes (1980). Die Münzen der pommerschen Herzöge von 1569 bis zum Erlöschen des Greifengeschlechtes. Böhlau. ISBN 3-412-04679-5.
Inachim, Kyra (2008). Die Geschichte Pommerns. Hinstorff Rostock. ISBN 978-3-356-01044-2.

Παραπομπές 

Οίκος της Πομερανίας
Greece's Next Top Model

Το Greece's Next Top Model, GNTM ή Next Top Model Ελλάδας είναι η ελληνική εκδοχή του αμερικανικού τηλεοπτικού διαγωνισμού μόδας America's Next Top Model. Αρχικά προβλήθηκε τις σεζόν 2009-2010 και 2010-2011 από τον ΑΝΤ1, ενώ από το 2018 προβάλλεται από το STAR.

Δεν υπάρχει κεντρικός παρουσιαστής της εκπομπής, παρά μόνο κριτική επιτροπή. Ωστόσο στους δύο πρώτους κύκλους τον ρόλο αυτό είχε η Βίκυ Καγιά.

Κριτές

Επισκόπηση εκπομπής

Παραπομπές 

Ελληνικά ριάλιτι σόου του ΑΝΤ1
Ελληνικά ριάλιτι σόου του Star
Τηλεοπτικές σειρές που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19
Καζιμίρ ΣΤ΄ της Πομερανίας

Ο Καζιμίρ ΣΤ΄, γερμαν. Casimir VΙ (22 Μαρτίου 1557 - 10 Μαΐου 1605) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν Λουθηρανός διοικητής τού πριγκιπάτου-επισκοπής τού Καμμίν της Πομερανίας (νυν Καμιέν Πομόρσκι) το διάστημα 1574-1602.

Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος τού Φιλίππου Α΄ δούκα της Πομερανίας και της Μαρίας των Βέττιν, κόρης τού Ιωάννη εκλέκτορα της Σαξονίας.

Το 1560 απεβίωσε ο Φίλιππος Α΄ και τον διαδέχθηκαν οι πέντε γιοί του. Ήταν ανήλικοι και επίτροπος ανέλαβε ο Ούλριχ φον Σβερίν, υποστηριζόμενος με ένδεκα συμβούλους.

Το 1569 οι αδελφοί με τη συνθήκη τού Γιάζενιτς διαίρεσαν την Πομερανία: ο Καζιμίρ ΣΤ΄ θα γινόταν διοικητής της επισκοπής τού Καμμίν. Πράγματι το 1574 ο πρωτότοκος Ιωάννης-Φρειδερίκος παραιτήθηκε και ανέλαβε ο Καζιμίρ ΣΤ΄. Το 1578 έκανε τη Μεγάλη Περιήγηση από την Ιταλία ως τις Κάτω Χώρες.

Ως επίσκοπος τού Καμμίν είχε διαφωνίες με την πόλη τού Κόλμπερκ (νυν Κοουόμπζεκ), που ήταν πρωτεύουσά του. Άφησε τη διοίκηση στους συμβούλους του κυρίως, όπως τον Γιοακίμ Ντάμνιτς. Τού άρεσαν το ψάρεμα, τα συμπόσια και οι περιηγήσεις. Το 1600 απεβίωσε ο αδελφός του Ιωάννης-Φρειδερίκος δούκας τού Στεττίν και την περιοχή του ανέλαβε ο Μπάρνιμ Ι΄, που άφησε το Ρύγκενβλντε. Το ανέλαβε ο Καζιμίρ ΣΤ΄ το 1602, αφού παραιτήθηκε από τη διοίκηση της επισκοπής τού Καμμίν υπέρ τού ανιψιού του Φραγκίσκου. Μετά ο Καζιμίρ ΣΤ΄ έλαβε και το Μπύτοβ. Το 1603 απεβίωσε και ο Μπάρνιμ Ι΄, έτσι ήταν η σειρά τού Καζιμίρ ΣΤ΄ να λάβει το Στεττίν. Ωστόσο ήταν σοβαρά ασθενής και δεν το έλαβε. To 1605 ασθένησε από ευλογιά και απεβίωσε στο ανάκτορο Νόιχαουζεν, κοντά στο Ρύγκενβάλντε. Σαράντα ημέρες μετά η σορός του μεταφέρθηκε στο Στεττίν (νυν Τσέτσιν) και ετάφη στο ναό τού δουκικού κάστρου. Ήταν άγαμος.

Πηγές
 Martin Wehrmann, Genealogie des pommerschen Herzogshauses, Stettin: Leon Sauniers Buchhandlung, 1937, p. 124.
 Martin Wehrmann, Geschichte von Pommern, second edition, Gotha: Friedrich Andreas Perthes, 1921, vol. 2, (reprint: Augsburg: 1992, ISBN 3-89350-112-6)

Παραπομπές 

Οίκος της Πομερανίας
Λουτρά Ιωαννίνων

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Λουτρά

Τα Λουτρά ή Λουτρά Αμαράντου'' είναι οικισμός στη περιοχή της Κόνιτσας στην Ήπειρο.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Τα Λουτρά βρίσκονται κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία. Απέχουν 94 χλμ. Β. από τα Ιωάννινα, 32 χλμ. Β. από τη Κόνιτσα και 5 χλμ. Β.-ΒΔ. από τον Αμάραντο. Το χωριό είναι γνωστό για τα ιαματικά λουτρά, τα επισκέπτονται εκατοντάδες επισκέπτες και λειτουργούν από τον Ιούνιο μέχρι το τέλος του Σεπτεμβρίου. Οι πηγές τους βρίσκονται στη βάση μεγάλου ασβεστολιθικού βράχου με υψόμετρο 1.260 μ. Διαθέτουν σύγχρονες εγκαταστάσεις, ατομικά δωμάτια και λουτήρες για λουτρό και εισπνοές. Στη γύρω περιοχή υπάρχουν ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και κέντρα εστίασης. ref></ref>. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στην απογραφή το 1971 ως μέρος της τότε κοινότητας Αμαράντου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Αμάραντο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αμαράντου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

Δείτε επίσης 
Για άλλα ιαματικά λουτρά στο δήμο Κόνιτσας δείτε το λήμμα Καβάσιλα

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Μάζι Ιωαννίνων

Το Μάζι (επίσημα Μάζιον) είναι ημιορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας στην Ήπειρο σε υψόμετρο 480 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μάζι βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων, προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, κοντά στο σημείο που ενώνεται ο Βοϊδομάτης με τον Αώο ποταμό. Το χωριό είναι κτισμένο σε πλαγιά χαμηλής λοφοσειράς, καλυμμένης από μουριές και καρυδιές, με θεά προς τον κάμπο της Κόνιτσας και τις δυτικές πλαγιές του όρους Τύμφη. Είναι ηλιόλουστο και διασχίζεται από την επαρχιακή οδό Κονιτσας - Αετόπετρας. Απέχει 63 χλμ. Β.-ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 8,5 χλμ. Δ. από τη Κόνιτσα.

Διοικητικά 
Ως κοινότητα συστάθηκε επίσημα, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 με έδρα τον οικισμό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Μαζίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 187 κατοίκους.

Δείτε επίσης 
Για τον οικισμό που είχε παλαιότερα το ίδιο όνομα δείτε στο λήμμα Πολύδωρο Ιωαννίνων.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Επαρχία του Μπινγκιόλ

Η Επαρχία του Μπινγκιόλ (, , Ζαζαϊκά: Çolig, Βόρεια Κουρδικά: Çewlîg, ) είναι επαρχία της Τουρκίας στην ανατολική Ανατολία. Η επαρχία δημιουργήθηκε το 1946 από τμήματα των επαρχιών Έλαζιγ και Ερζιντζάν. Η νέα επαρχία ήταν γνωστή ως επαρχία Τσαπακτσούρ μέχρι το 1950. Οι γειτονικές επαρχίες είναι οι επαρχίες Τούντζελι, Ερζερούμ, Μους, Ντιγιάρμπακιρ, Ερζιντζάν και Έλαζιγ. Η επαρχία έχει έκταση 8.125 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 255.170 κατοίκων. Οι κύριες γλώσσες είναι η τουρκική και η ζαζαϊκή/κουρδική. Η πρωτεύουσα είναι η Μπινγκιόλ. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της επαρχίας είναι Κούρδοι.

Επαρχίες 
Η Επαρχία Μπινγκιόλ διαιρείται σε 8 επαρχίες (η επαρχία της πρωτεύουσας είναι με έντονα):

 Αντακλί
 Μπινγκιόλ
 Γκεντς
 Καρλίοβα
 Κιγί
 Σολχάν
 Γιαϋλαντερέ
 Γιεντισού

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  Επίσημη ιστοσελίδα του κυβερνήτη της Μπινγκιόλ
  Επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Μπινγκιόλ
 Πληροφορίες προγνώσεων καιρού για τη Μπινγκιόλ
  Τοπική ενημερωτική ιστοσελίδα για τη Μπινγκιόλ και το Σολχάν

Επαρχίες της Τουρκίας
Τουρκικό Κουρδιστάν
Γιάντες

Γιάντες είναι ο τίτλος ζωγραφικού έργου του Νικόλαου Γύζη που δημιουργήθηκε το 1878. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 0,46 × 0,37 μέτρο. Φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα. Είναι κληροδότημα του Απόστολου Χατζηαργύρη. Στη Συλλογή του Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη υπάρχει ένα ακόμα έργο Γιάντες, ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 0,47 × 0,37.Επίσης υπάρχει ένα ακόμα έργο Γιάντες  ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 0,47 × 0,37 όπως και τα άλλα δύο στην κατοχή του ιδιώτη Mιχάλη  Mατθαίου ως κληρονόμου του προπάππου του που το αγόρασε από τον ίδιο τον ζωγράφο.

Περιγραφή 
Στο έργο απεικονίζεται ένα κεφάλι κοριτσιού. Το φόντο και το φόρεμα έχουν ένα λαμπρό κόκκινο, που δεν αφήνει να αναπτυχθεί καμία λεπτομέρεια. Ένας μαύρος κεφαλόδεσμος περιορίζει τα μακριά μαλλιά της κοπέλας κι έτσι το θέμα επικεντρώνεται στο οβάλ σχήμα του προσώπου. Τα μάτια είναι υγρά και χαρούμενα, η μύτη λεπτή και χαριτωμένη, ενώ το μισάνοικτο στόμα ολόθερμο. Η επιδερμίδα αναδεικνύει μια σφύζουσα εφηβική φρεσκάδα. Το κάτω μέρος του λαιμού προβάλλει κάτω από το δέσιμο της μαντίλας. Οι άκρες των μαλλιών τονίζονται και πέφτουν ελεύθερα προς τα κάτω. Η διεύθυνση των μαλλιών τονίζει τη χαριτωμένη κλίση του κεφαλιού προς τα αριστερά.

Παραπομπές

Πηγές 

 
 

Γιαντες
Ρουσουδάν (κόρη του Γεωργίου Γ΄ της Γεωργίας)

Η Ρουσουδάν (γενν. 1158) από τον βασιλικό Οίκο των Βαγρατιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Γεωργίας και έγινε πριγκίπισσα της Ρωμανίας μετά τον γάμο της με τον Μανουήλ Κομνηνό, γιο του Ανδρονίκου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Βιογραφία
Ήταν η νεότερη κόρη του βασιλιά Γεωργίου Γ΄ της Γεωργίας και της συζύγου του Μπουρντουχάν της Αλανίας. Αδελφή της ήταν η Τάμαρ, που διαδέχτηκε τον πατέρα τους και έγινε βασίλισσα της Γεωργίας.

Γεννημένη γύρω στο 1158/1160, η Ρουσουδάν παντρεύτηκε, ίσως το 1180, τον σεβαστοκράτορα Μανουήλ Κομνηνό (γενν. 1145), μεγαλύτερο γιο του Ανδρόνικου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων από το 1183 ως το 1185. Ο Μανουήλ και η Ρουσουδάν είχαν δύο γιους, τον Αλέξιο, ιδρυτή της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας και τον Δαυίδ (1184-1214).

Όταν ο Ανδρόνικος Α΄ σκοτώθηκε, ο Μανουήλ τυφλώθηκε και απεβίωσε από τις πληγές του. Τότε η Ρουσουδάν έφυγε από την Κωνσταντινούπολη με τους γιους της, καταφεύγοντας είτε στη Γεωργία είτε στην πρώην βυζαντινή επαρχία του Πόντου.

Ενώ οι σταυροφόροι της Δ΄ Σταυροφορίας κατασκήνωσαν έξω από την Κωνσταντινούπολη από το 1203 και το 1204 κατέλαβαν την πόλη, η αδελφή της και βασίλισσα της Γεωργίας Θαμάρ έστειλε Γεωργιανά στρατεύματα για να βοηθήσουν τον Αλέξιο και τον Δαυίδ να πάρουν τον έλεγχο του Πόντου τον Απρίλιο του 1204. Σε συνδυασμό με τις πρόσθετες κατακτήσεις τους, δημιουργήθηκε η νέα Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας Ο Αλέξιος έγινε ο Αλέξιος Α΄ της Τραπεζούντας, διεκδίκησε τον αυτοκρατορικό τίτλο και άλλαξε το επώνυμό του από Κομνηνός σε Μέγας Κομνηνός. Οι απόγονοί του θα κυβερνήσουν για τις επόμενες οκτώ γενεές, το κράτος που δημιούργησε.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μανουήλ Κομνηνό σεβαστοκράτορα και είχε τέκνα:
 Αλέξιος Α΄ 1182-1222, πρώτος αυτοκράτορας της Τραπεζούντας, ιδρυτής του κλάδου των Μεγάλων Κομνηνών.
 Δαυίδ 1184-1212, συνιδρυτής και συναυτοκράτορας της Τραπεζούντας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 , σ. 515 σημ. 24.
Κυρίλ Τουμάνοφ, "On the relationship between the founder of the Empire of Trebizond and the Georgian Queen Thamar" in Speculum vol. 15 (1940) pp. 299–312.

Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Οίκος των Βαγρατιδών
Δυναστεία των Κομνηνών
Ντακότα Τζόνσον

H Ντακότα Τζόνσον (Dakota Johnson, 4 Οκτωβρίου 1989) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1989 στο Όστιν του Τέξας. Είναι κόρη των ηθοποιών Ντον Τζόνσον και Μέλανι Γκρίφιθ, και εγγονή της Τίπι Χέντρεν.

Πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1999 στην ταινία Crazy in Alabama, όπου έπαιξε μαζί με τη μητέρα της και την ετεροθαλή της αδελφή, Στέλλα Μπαντέρας. Στη συνέχεια, έπαιξε σε διάφορες ταινίες όπως: The Social Network, For Ellen, Need for Speed και A Bigger Splash. 

Έγινε ευρέως γνωστή το 2015 από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι και στα σίκουέλ της Πενήντα Πιο Σκοτεινές Αποχρώσεις του γκρι (2017) και Πενήντα αποχρώσεις του γκρι: Απελευθέρωση (2018). Για την πρώτη ταινία έλαβε δύο Χρυσά Βατόμουρα και μία υποψηφιότητα για το βραβείο BAFTA Rising Star.

Στην τηλεόραση, έχει εμφανιστεί στη σειρά The Office, ενώ ήταν στο βασικό καστ της σειράς Ben and Kate.

Παραπομπές

Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί μοντέλα
Ναταλί Ντελόν

Η Ναταλί Ντελόν (γαλλικά: Nathalie Delon) (1 Αυγούστου 1941 - 21 Ιανουαρίου 2021), ήταν Γαλλίδα ηθοποιός και πρώην μοντέλο. Ήταν η μοναδική σύζυγος του Αλέν Ντελόν και ήταν μητέρα του επίσης ηθοποιού Άντονι Ντελόν.

Βιογραφία και καριέρα 
Γεννήμενη στο Ουζντά του Ανατολικού Μαρόκου το 1941 η Ναταλί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 θεωρούταν η πιο ομόρφη γυναίκα στο κόσμο. 
Τον Αύγουστο του 1962 θα γνωρίσει σε ένα νυχτερινό κέντρο τον Γάλλο ηθοποιό Αλεν Ντελον και το ίδιο βράδυ θα ξεκινήσουν έναν κρυφό δεσμό που θα κρατήσει ένα χρόνο. Τον Αύγουστο του 1963 ο Αλέν Ντελόν θα χωρίσει την τότε αρραβωνιαστικιά με ένα γράμμα και θα παρουσιάσει την Ναταλί ως την επίσημη σύντροφο του. 
Το ζευγάρι θα παντρευτεί τον Αύγουστο του 1964 και θα φύγει για την Αμερική όπου ο Ντελόν είχε κάνει ένα συμβόλαιο για να παίξει σε αμερικανικές ταινίες.
Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1964 θα γεννηθεί ο γιος της Άντονι Ντελόν σε μια κλινική του Λος Άντζελες.

Ο σκηνοθέτης René Clément θα της ζητήσει το 1963 να παίξει τον πρώτο της ρόλο πλάι στον τότε σύντροφο της, Αλέν Ντελόν, ωστόσο αυτή θα αρνηθεί.

Το 1966 ο σύζυγος της θα προσπαθήσει να την επιβάλει για τον ρόλο που παίχτηκε από την Joanna Shimkus στην ταινία "Les Aventuriers". Παρολο που η ίδια δεν έγινε η "Laetitia" της ταινίας, ο Αλέν Ντελόν τραγούδησε και αφιέρωσε το τραγούδι "Laetitia", που εμφανίστηκε στους τίτλους της ταινίας, αποκλειστικά για αυτήν. 

Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο η Ναταλί Ντελόν το έκανε το 1967 στην ταινία Ο Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο στον ρόλο της ερωμένης του Τζεφ Κοστέλο (Αλέν Ντελόν) και σε σκηνοθεσία του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ.

Φιλμογραφία  
 1968 : La Leçon particulière de Michel Boisrond 
 1969 : Le Sorelle de Roberto Malenotti 
 1969 : La Main de Henri Glaeser 
 1969 : L'Armée des ombres de Jean-Pierre Melville 
 1970 : Doucement les basses του Ζακ Ντερέ 
 1971 : Sex-shop του Κλοντ Μπερί 
 1971 : Commando pour un homme seul d'Étienne Périer 
 1972 : Absences répétées de Guy Gilles 
 1972 : Barbe-Bleue (Bluebeard) d'Edward Dmytryk 
 1973 : Le Moine d'Adonis Kyrou
 1973 : Profession : Aventuriers του Κλοντ Μουλό 
 1973 : L'Histoire très bonne et très joyeuse de Colinot trousse-chemise de Nina Companeez 
 1974 : Vous intéressez-vous à la chose ? του Ζακ Μπαρατιέ
 1975 : Une Anglaise romantique de Joseph Losey 
 1975 : Docteur Justice του Κριστιάν-Ζακ 
 1976 : Un sussurro nel buio de Marcello Aliprandi 
 1976 : Une femme fidèle'' του Ροζέ Βαντίμ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία της 

Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ της Πομερανίας

Ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄, γερμαν. Bogislaw ΧΙV (31 Μαρτίου 1580 - 10 Μαρτίου 1637) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας: στο Ρύγκενβαλντε (1617-25), στο Στεττίν (1620-25), διοικητής της επισκοπής τού Καμμίν (1623-37) και τέλος όλης της Πομερανίας (1625-37), καθώς ήταν ο τελευταίος τού Οίκου του.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας-Ρύγκενβαλντε, Στεττίν & Μπαρτ και της Κλάρας των Γουέλφων, κόρης τού Φραγκίσκου δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Γκίφχορν.

Το 1606 απεβίωσε ο Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ και οι πέντε γιοί του διαίρεσαν την Πομερανία. Ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ και ο τέταρτος γιος Γεώργιος Β΄ έλαβαν το Ρύγκενβαλντε (νυν Ντάρουοβο Πολωνίας), αλλά ο Γεώργιος Β΄ απεβίωσε το 1617. Το επόμενο έτος απεβίωσε ο πρωτότοκος Φίλιππος Β΄ και ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ έλαβε το Μπαρτ. Το 1620 κληρονόμησε τον δευτερότοκο αδελφό του Φραγκίσκο δούκα της Πομερανίας-Στεττίν. Δύο έτη μετά απεβίωσε ο πέμπτος γιος του Ούλριχ και η διοίκηση της επισκοπής τού Καμμίν περιήλθε στον Μπόγκισλαβ ΙΔ΄. Το 1625 απεβίωσε ο εξάδελφός του Φίλιππος-Ιούλιος δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ και τον διαδέχθηκε. Έτσι ολοκληρώθηκε η ενοποίηση της Πομερανίας.

Παρά τις προσπάθειές του να μην εμπλακεί στον Τριακονταετή Πόλεμο, ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ στην συνθηκολόγηση τού Φράντσμπουρκ αναγκάστηκε να επιτρέψει στον Γερμανικό στρατό τού Αλβέρτου φον Βάλλενσταϊν να χρησιμοποιήσει τα εδάφη του ως βάση το 1627. Έτσι οι περιοχές αυτές υπέφεραν τις δυσάρεστες συνέπειες τού πολέμου. Τη δεκαετία τού 1630 οι ευγενείς τού τόπου προσπάθησαν να ελαττώσουν την εξουσία του και αυτό τού προκάλεσε καρδιακή προσβολή, που τον άφησε μερικώς παράλυτο. Το 1634 παραιτήθηκε με επακόλουθο διαφωνίες των συγγενών του και τού κυβερνητικού συμβουλίου. Στην πράξη η Πομερανία ήταν κατειλημμένη από Σουηδικό στρατό, όταν το 1637 απεβίωσε. Η διαδοχή και το μέλλον τού δουκάτου ήταν τόσης βαρύτητας και περιπλοκότητας, που η ταφή του καθυστέρησε 17 έτη.

Η διαφωνία ήταν μεταξύ τού Γεωργίου-Γουλιέλμου των Χοεντσόλερν εκλέκτορα τού Βρανδεμβούργου λόγω της συμφωνίας μεταξύ των δύο οικογενειών το 1464 και τού Γουσταύου Β΄ Αδόλφου των Βάσα της Σουηδίας, αν και οι δύο διεκδικητές συνδεόταν με επιγαμία: η σύζυγος τού βασιλιά, η Μαρία-Ελεονόρα ήταν αδελφή τού εκλέκτορα. Ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ όριζε στη διαθήκη του να τον διαδεχθεί ο βασιλιάς της Σουηδίας, ο οποίος ήδη κατείχε το μεγαλύτερο μέρος της Πομερανίας από τις αρχές τού Πολέμου το 1629. Οι δύο διεκδικητές αξιοποίησαν τη στρατιωτική τους υπεροχή, ώσπου το 1648 έληξε ο Τριακονταετής Πόλεμος με την ειρήνη της Βεστφαλίας: η Πομερανία μοιράστηκε μεταξύ των δύο κρατών. Έτσι έληξε η αυτόνομη ύπαρξη τού δουκάτου.

Το 1653 απεβίωσε η σύζυγός του Ελισάβετ και μόνο τότε μπόρεσε το σώμα του να ταφεί στο Στεττίν το επόμενο έτος.

Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1625 την Ελισάβετ των Όλντενμπουρκ, κόρη τού Ιωάννη Β΄ δούκα τού Σ.Χ.Σόνντερμπουρκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 State Archive (Geheimes Staatsarchiv) Stettin Rep.4 P. 1 Tit.49, No.50-114.
 Wehrmann, Genealogy of Ducal House of Pomerania, 1937 Stettin, p. 127.

Παραπομπές 

Οίκος της Πομερανίας
Μοντετζόρτζο

Το Μοντετζόρτζο (ιταλ. Montegiorgio) είναι πόλη της Ιταλίας, πρωτεύουσα της επαρχιακής κοινότητας του Φέρμο στο διαμέρισμα του Μάρκε. Σύμφωνα με την απογραφή του 2018 ο πληθυσμός της είναι 6.721 κάτοικοι.

Προσωπικότητες από την Μοντετζόρτζο 
 Καρλόττα Ματζοράνα (1992) Μις Ιταλία 2018

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Πόλεις της Μάρκε
Βαρτσίσουαφ Β΄ Σφιεντομπόζιτς

Ο Βάρτισλαβ, γερμαν. Wartislaw (απεβ. 1196) από τον Οίκο των Γκρίφφινς-Σβαντιμποριδών ήταν καστελάνος τού Στεττίν (νυν Τσέτσιν Πολωνίας).

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Σβάντιμπορ Α΄ και γι' αυτό τον αποκαλούσαν Βάρτισλαβ Σβντιμπόριτς ή Βάρτισλαβ τον νεότερο, για να τον διαχωρίσουν από τον θείο του Βάρτισλαβ Α΄ πρώτο δούκα της Πομερανίας.

Στις αρχές της δεκαετίας τού 1170 ο στρατός τού Βάλντεμαρ Α΄ της Δανίας πολιόρκησε το κάστρο τού Στεττίν. Ο Βάρτισλαβ περικυκλώθηκε και παρέδωσε το κάστρο στους Δανούς. Το 1173 ίδρυσε το αββαείο τού Κόοουμπατς.

Το 1187 απεβίωσε ο Μπόγκισλαβ Α΄ γιος και διάδοχος τού Βάρτισλαβ Α΄. Η χήρα αυτού Αναστασία μαζί με τον Βάρτισλαβ Σβαντιμπόριτς έγιναν κηδεμόνες και επίτροποι για τους ανήλικους γιους της Μπόγκισλαβ Β΄ και Καζιμίρ Β΄. Από αυτό καταλαβαίνουμε ότι ο Βάρτισλαβ Σβαντιμπόριτς ήταν εξάδελφος τού Μπόγκισλαβ Α΄.

Κατηγορήθηκε για το ότι έπεισε τον Κνούτο ΣΤ΄ της Δανίας να δώσει την Πομερανία ως φέουδο στους δύο νεαρούς δούκες. Προκλήθηκε εξέγερση εναντίον των Δανών και ο Κνούτος ΣΤ΄ τον εκτόπισε και όρισε τον Γιαρομάρ Α΄ πρίγκιπα τού Ρύγκεν ως επίτροπο. Από τότε ο Βάρτισλαβ Σβαντιμπόριτς αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή.

Τα αρχεία τού Κόουμπατς αναφέρουν ότι απεβίωσε το 1196.

Οικογένεια
Είχε τέκνα:
 Βαρθολομαίος απεβ. π. 1220, ίσως καστελάνος τού Στεττίν.
 Καζιμίρ απεβ. 1220, καστελάνος τού Κοουόμπζεκ.
 Σβάντιμπορ Β΄, γιος τού προηγουμένου.
 Βάρτισλαβ γενν. 1231, καστελάνος τού Στεττίν.
 (;) Κορράδος απεβ. 1233, επίσκοπος τού Καμμίν.

Πηγές
 Martin Wehrmann: Geschichte von Pommern, vol. 1, Weltbild Verlag, 1992, reprint of the edition published in 1919 and 1921, ISBN 3-89350-112-6

Παραπομπές 

Οίκος της Πομερανίας
Λιουμπάρτας

Ο Λιουμπάρτας, λιθουαν. Liubartas (απεβ. π. 1383) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν πρίγκιπας του Λουτσκ & Λιούμπαρ Βολυνίας (1323-83) και Ζυτομύρ 1363-74). Επίσης μέγας πρίγκιπας της Βολυνίας (1340-83) και της Γαλικίας-Βολυνίας (1340-49).

Βιογραφία
Ήταν ο έβδομος γιος τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Βαπτίστηκε Δημήτριος.

Νυμφεύτηκε στις αρχές της δεκαετίας τού 1320 την κόρη τού Ανδρέα των Ρουρικιδών βασιλιά της Γαλικίας-Βολυνίας και κυβέρνησε το Λουτσκ και το Λιούμπαρ (στη σημερινή επαρχία Ζυτομύρ) της ανατολικής Βολυνίας. Όταν απεβίωσε ο Αντρέι και ο αδελφός του Λέων Β΄ της Γαλικίας το 1322, η Γαλικία-Βολυνία δεν είχαν άρρενα διάδοχο. Αν ο Γκεντιμίνας προωθούσε τον Λιουμπάρτας θα προκαλούσε πόλεμο με την Πολωνία, έτσι συμβιβάστηκε με τον Βλάντισλαφ Α΄ της Πολωνίας να εγκαταστήσουν τον Μπολέσλαφ-Γιέζι Β΄, ανιψιό τού Αντρέι και τού Λέοντα Β΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1322 την Χάννα-Μπουχ (Ευφημία) των Ρουρικιδών, κόρη τού Αντρέι βασιλιά της Γαλικίας.

Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο το 1350 με την κόρη τού Κωνσταντίνου Β΄ τού Ροστόβ και είχε τέκνα:
 Θεόδωρος της Βολυνίας π. 1351-1431.
 Λαζάρ απεβ. μετά το 1386.
 Σέμεν απεβ. ,ετά το 1386.
 Δημήτριος, ίσως γενάρχης τού Οίκου των Σανγκούζκο.

Πηγές
 Sužiedėlis, Simas, ed. (1970–1978). "Liubartas". Encyclopedia Lituanica. III. Boston, Massachusetts: Juozas Kapočius. pp. 411–412. LCC 74-114275.
 Rowell, C. S. (1994). Lithuania Ascending: A Pagan Empire Within East-Central Europe, 1295–1345. Cambridge Studies in Medieval Life and Thought: Fourth Series. Cambridge University Press. p. 224. ISBN 978-0-521-45011-9.

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Χουάνα Ακόστα

Η Χουάνα Ακόστα (ισπανικά: Juana Acosta Restrepo) (γενν. 28 Νοεμβρίου 1976), είναι Κολομβιανή ηθοποιός. Από το 1995 έχει πάρει μέρος σε πάνω από 40 ταινίες, καθώς επίσης και σε τηλεοπτικές σειρές.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία της 

Κολομβιανοί ηθοποιοί
Σάρα Μπιασινί

Η Σάρα Μπιασινί (γαλλικά: Sarah Magdalena Biasini) (γενν. 21 Ιουλίου 1977), είναι Γαλλίδα ηθοποιός και είναι η κόρη της Ρόμι Σνάιντερ από τον δεύτερο σύζυγο της και προσωπικό της γραμματέα Ντανιέλ Μπιασινί.

Βιογραφία 
Η Μπιασινί θα σπουδάσει ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης στο Παρίσι και υποκριτική στο Ινστιτούτο Λι Στράσμπεργκ του Λος Άντζελες και στη συνέχεια στο Άκτορς Στούντιο της Νέας Υόρκης.

Το ντεμπούτο της στη μικρή οθόνη θα το κάνει με την μινι τηλεοπτική σειρά Julie, chevalier de Maupin, ενώ το ντεμπούτο της στο θεάτρο θα γίνει έναν χρόνο αργότερα με το έργο "Ξυπόλητοι στο πάρκο" το 2005 στο θεάτρο Μαρινύ του Παρισιού.

Φιλμογραφία 
2004 : Printemps de Vie de Igor Trifunovic (Court-métrage)
2005 : Mon petit doigt m'a dit... de Pascal Thomas : Marie-Christine
2005 : Recon de Mattia Ballerini
2007 : Le Bal des actrices de Maïwenn (rôle coupé au montage)
2009 : Un homme et son chien de Francis Huster : Une jeune femme de la SPA
2009 : Blind test de Georges Ruquet : Joyce
2011 : Une vie de chien de Cyril Ethan Robert (Court-métrage) : Julie
2012 : Shakki de Julien Landais (Court-métrage) :  X.
2012 : Dors mon lapin de Jean-Pierre Mocky : Claire
2012 : Associés con tre le crime de Pascal Thomas : Marie-Christine

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η  
Βαλερί Καπρίσκι

Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πατρίκας

Ο Πατρίκας, λιθουαν. Patrikas (π. 1340 - μετά το 1408) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας/πρίγκιπας εδαφών στο και πλησίον τού Στάρομπουντ της Σιβερίας, που τα αντάλλαξε για τα φρούρια Κορέλα και Ορέσεκ τού Νόβγκοροντ. Ίδρυσε την πόλη Γιάμμπουρκ στην Ινγκρία. Απόγονοί του είναι οι κλάδοι Γκολίτσιν, Κουράκιν και Κοβάνσκυ, πριγκιπικοί Οίκοι της Ρωσίας.

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ναριμάντας και μίας χατούν (πριγκίπισσας των Μογγόλων) από την Κριμαία, κόρης τού Τοκτά χαν της Χρυσής Ορδής και της Μαρίας Παλαιολογίνας, νόθης κόρης τού Ανδρονίκου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το Χρονικό τού Νόβγκοροντ τού 14ου-15ου αι. τον αναφέρει γιο τού Ναριμάντας, ορισμένοι όμως γενεαλόγοι τον θεωρούν γιο τού Αλεξάνδρου, γιού τού Ναριμάντας.

Τη δεκαετία τού 1380 έφθασε στο Νόβγκοροντ για να ζητήσει την κληρονομία τού πατέρα του. Έλαβε τα εδάφη Κορέλα, Ορέσεκ, Κοπόργιε, Λούγκα, Λαντόγκα ως φέουδο από το Νόβγκοροντ. Η περιοχή του (Βότιαν) ήταν μεταξύ τού Νόβγκοροντ και της Σουηδίας και ένα προτείχισμα για το Νόβγκοροντ έναντι της Σουηδικής απειλής. Βοήθησε να φρουρηθούν τα βορειοδυτικά σύνορα και έκτισε το φρούριο Γιαμ στη Λούγκα.

Το 1386 ο Ντμίτρι τού Ντον μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας θεώρησε τον Πατρίκας υποκινητή των πειρατικών επιδρομών των Ουκρανών κατά μήκος τού ποταμού Βόλγα και επιτέθηκε στο Νόβγκοροντ. Μάλλον υπό την πίεση της Μόσχας, το Νόβγκοροντ έδωσε τα εδάφη Λούγκα και Ρούσα στον εξάδελφό του Λενγκβένις γιο τού Αλγκίρντας, ενώ ο Πατρίκας κράτησε το έδαφος Κορέλα. Το 1396 μετέβη στο Νόβγκοροντ για να συναντήσει τον Γιούρι του Σμολένσκ.

Το 1408 τον ηλικιωμένο Πατρίκας και τους δύο γιους του υποδέχθηκε μεγαλοπρεπώς στη Μόσχα ο Βασίλειος Α΄, γιος τού Ντμίτρι τού Ντον. Ο γιος του Γεώργιος/Γιούρι νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη τού Βασίλειου Α΄ και έγινε ο έμπιστος σύμβουλος τού Βασιλείου Α΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελένη και είχε τέκνα:
 Γεώργιος/Γιούρι Πατρικίεβιτς, νυμφεύτηκε τη Μαρία των Ρουρικιδών, κόρη τού Βασιλείου Α΄ της Μόσχας. Έγινε βογιάρος της Μόσχας.
 Θεόδωρος/Φιοντόρ.

Απόγονοί του είναι ο Ντανιίλ Σένυα και ο Βάσιαν Πατρίκιεβ (15ος-16ος αι.), που κατείχαν, μερικές γενεές μετά, ιδιοκτησίες στο φέουδο Βότιαν και στην περιοχή τού Πσκοβ.

Πηγές
  Ikonnikov, Nicolas F.: La noblesse de Russie part C
 Schwennicke, Detlev: Europaische Stammtafeln : Stammtafeln zur geschichte der europaischen staaten.Neue Folge Schwennicke, Europäische Stammtafeln, vol III/1. Verlag von J. A. Stargardt
 Русский биографический словарь Russki biografitšeski slovar, by Alexander Polovtsov, 1896–1918
 A.J. Europaeus, 1859, Karjalan ajan-tiedot Täysinän rauhaan asti, vuonna 1595, Aschan

Παραπομπές 

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Σιγισμούνδος Κεστουτάιτις

O Σιγισμούνδος γιος τού Κεστούτις (λιθουαν.: Žygimantas Kęstutaitis, 1365 - 20 Μαρτίου 1440) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν μέγας δούκας της Λιθουανίας (1432-40).

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Κεστούτις μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Μπιρουτέ. Βαπτίστηκε Σιγισμούνδος·  δεν γνωρίζουμε το παγανιστικό πρότερο όνομά του.

Το 1382 απεβίωσε ο πατέρας του και ο εξάδελφός του Γιαγκιέλον τον φυλάκισε. Βαπτίστηκε καθολικός το 1383. Το επόμενο έτος δραπέτευσε και ακολούθησε τον αδελφό του Βυτάουτας. Αυτός συμμάχησε με τους Τεύτονες Ιππότες για δεύτερη φορά για να πολεμήσει τον Σκιργκάιλα, αδελφό τού Γιαγκέλον. Ο Σιγισμούνδος δόθηκε ως όμηρος στους Τεύτονες Ιππότες μαζί με την οικογένειά του το διάστημα 1389-98. Έγινε δούκας τού Ναβαχρουντάκ (1390-1440) και τού Στέρομπουντ από το 1406. Συμμετείχε στις μάχες τού Βόρσκλα και τού Γκρούνβαλτ. Όταν απεβίωσε ο Βυτάουτας, υποστήριξε τον Σβιτριγκάιλα, αδελφό τού Γιαγκέλον, στη διαμάχη του με την Πολωνία· αργότερα όμως πείστηκε από τους ευγενείς να συνωμοτήσει εναντίον του.

Το 1432 έγινε μέγας δούκας της Λιθουανίας. Υπέγραψε την Ένωση του Γκρόντνο με τον Γιαγκιέλον και παραχώρησε μερικά εδάφη της Βολυνίας και της Ποδολίας στην Πολωνία. Όμως ο Σβιτριγκάιλα είχε ακόμη την υποστήριξη πολλών Ορθοδόξων ευγενών και για να εξσφαλίσει την υποστήριξή τους, εξέδωσε το 1434 προνόμια, εξισώνοντας τα δικαιώματα των Ορθοδόξων ευγενών με αυτά των Ρωμαιοκαθολικών. Εγγυήθηκε ότι κανείς ευγενής δεν θα φυλακιζόταν ή τιμωρείται χωρίς πρώτα δίκη, ανεξάρτητα από τη θρησκεία του. Το προνόμιο ήταν σημαντική ανάπτυξη και επιτάχυνε τη δημιουργία φεουδαλικού συστήματος.

Τελικά ο στρατός του Σιγισμούνδου στη μάχη τού Παμπάισκας νίκησε τον Σβιτριγκάιλα το 1435. Το Λιβονιακό Τάγμα, σύμμαχο του Σβιτριγκάιλα, υπέστη δεινή ήττα. Αφού σταθεροποίησε τη θέση του στη Λιθουανία, προσπάθησε να χαλαρώσει τους δεσμούς του με την Πολωνία και άρχισε να διαπραγματεύεται το 1438 με τον Αλβέρτο Β΄ των Αψβούργων για έναν αντι-Πολωνικό συνασπισμό. Τις διαπραγματεύσεις διέκοψε ο φόνος του από υποστηρικτές τού Σβιτριγκάιλα στο κάστρο της χερσονήσου Τρακάι το 1440.

Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
 Μιχαήλ Ζυγκιμαντάιτις 1406-1452.

Πηγές
 Dundulis, Bronius (2004). "Žygimantas I Kęstutaitis". In Spečiūnas, Vytautas. Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. pp. 94–96. ISBN 5-420-01535-8.
 Ochmański, Jerzy (1990). Historia Litwy (in Polish). Wrocław: Ossolineum. pp. 85–87. ISBN 83-04-03107-8.

Παραπομπές 

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Ντμίτρι Μπόμπροκ

Ο Ντμίτρι γιος του Μιχαήλ, λιθουαν. Dmitry Mikhailovich Bobrok (απεβ. μετά το 1389) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κύριος της Μπόμπρκα και μετά στρατηγός και βογιάρος στη Μόσχα.

Βιογραφία
Η πατρότητά του είναι αμφιλεγόμενη. Οι περισσότερες πηγές τον καλούν πρίγκιπα της Βολυνίας. Θα μπορούσε να είναι από τον Οίκο των Ότρογκ, μάλλον κλάδο των Ρουρικιδών ή εγγονός τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, μάλλον από τον γιο του Καριγιότας/Μιχαήλ δούκα τού Ναβαχρούντακ. Εκτιμάται ότι κατείχε την κόμη Μπόμπρκα επί τού ομώνυμου ποταμού ως φέουδο τού θείου του Λιουμπάρτας.

Ο Ντμίτρι Μπόμπροκ ήταν ένας από τους πρώτους Λιθουανούς πρίγκιπες, που εισήλθε στην υπηρεσία της Μόσχας. Οδήγησε τον στρατό της το 1371 και λεηλάτησε τη Βουλγαρία τού Βόλγα το 1376 με επιτυχία. Ήταν υπεύθυνος για την κατάκτηση της Σεβερίας το 1379 και ήταν διοικητής ενός συντάγματος, που βρέθηκε σε ενέδρα κατά τη μάχη τού Κουλίκοβο το 1380.

Δεν αναφέρεται στις πηγές από το 1389 και μετά. Ο Βαλεντίν Γιάνιν υποθέτει ότι, όταν ο γιος του έπεσε από το άλογο και απεβίωσε, εκάρη μοναχός. Η μονή Μπομπρένεβ στην Κολόμνα ισχυρίζεται ότι ιδρυτής της είναι ο Ντμίτρι Μπόμπροκ.

Οικογένεια
Ο ιστορικός Β. Γιάνιν υποστήριξε ότι γιος του ή εγγονός του είναι ο:
 Μιχαήλ του Κλοπσκ απεβ. π. 1458, άγιος, κατά Χριστόν σαλός.

Ο Οίκος Βολύνσκυ των βογιάρων ισχυρίζεται ότι είναι απόγονοί του εξ αρρενογονίας.

Πηγές
 Кузьмин А. В. Фамилии, потерявшие княжеский титул в XIV — 1-й трети XV в. (Ч. 1: Всеволож Заболоцкие, Волынские, Липятины) // Герменевтика древнерусской литературы. Выпуск 11. — М.: Языки славянской культуры; Прогресс-традиция, 2004. — С. 718—742.

Παραπομπές 

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Δημήτριος Α΄ Στάρσυ

Ο Δημήτριος Α΄ ο Γέρων, λιθουαν. Dmitrijus I Starshy (απεβ. 12 Αυγούστου 1399) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας τού Μπρυάνσκ (1356-79, 88-99).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αλγκίρντα μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Μαρίας, κόρης τού Γιαροσλάβ πρίγκιπα τού Βιτέμπσκ.

Το 1356 ο Αλγκίρντας έλαβε την περιοχή τού Μπρυάνσκ, που περιελάμβανε το Τρουμπέτσκ και το Στάρομπουντ από το πριγκιπάτο τού Σμολένσκ και το παραχώρησε στον Δημήτριο για να το κυβερνήσει. Η περιοχή ήταν βορειοανατολικά, μακριά από το κέντρο της Λιθουανίας και συνόρευε με το μεγάλο πριγκιπάτο της Μόσχας. Το 1370 ο Ντμίτρι Ντονσκόι μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας προσπάθησε να καταλάβει την περιοχή χωρίς επιτυχία. Το 1372 ο Δημήτριος συνυπέγραψε τη συνθήκη τού Λιούμπουτσκ μεταξύ τού Αλγκίρντας και του Ντονσκόι.

Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1377, ο Δημήτριος υποστήριξε τον μεγαλύτερο αδελφό του Αντρέι δούκα τού Πσκοβ-Πολότσκ εναντίον τού νεότερου, ετεροθαλούς αδελφού του Γιαγκιέλλον, που έγινε μεγάλος δούκας της Λιθουανίας. Ο Αντρέι, που θεωρούσε τον εαυτό του νόμιμο διάδοχο τού θρόνου, οργάνωσε έναν αντι-Λιθουανικό συνασπισμό με το Πσκοβ-Πολότσκ, το Λιβονιακό Τάγμα και τη Μόσχα. Κράτησε παθητικό ρόλο: δεν επιτέθηκε άμεσα στη Λιθουανία και δεν αμύνθηκε την περιοχή του, όταν εισέβαλαν οι Ρώσοι το 1379. Ο Δημήτριος και η οικογένειά του ακολούθησαν την υποχώρηση τού Ρωσικού στρατού ως τη Μόσχα, όπου τού χορηγήθηκε το Περεσλάβλ-Ζαλέσκυ. Το 1380 ο Δημήτριος οδήγησε ένα Ρωσικό τμήμα στη μάχη τού Κουλίκοβο εναντίον της Χρυσής Ορδής. Τα Ρωσικά Χρονικά επαινούν την επιδεξιότητα τακτικής αυτού και τού αδελφού του.

Μετά το 1380 ο Δημήτριος αναφέρεται στις γραπτές μόνο δύο φορές. Όταν ο Αντρέι αιχμαλωτίστηκε από τον αδελφό τους Σκιργκάιλα και φυλακίστηκε στην Πολωνία, ο Ντμίτρι συμφιλιώθηκε το 1388 με τον Γιαγκιέλλο, τώρα βασιλιά της Πολωνίας· επέστρεψε στην πρότερη περιοχή του στο Μπρυάνσκ. Στη μάχη τού ποταμού Βόρσκλα εναντίον της Χρυσής Ορδής το 1399 απεβίωσε.

Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
 Μιχαήλ Τρουμπέτσκυ, γενάρχης τού Οίκου των Τρουμπετσκόι.

Πηγές
  Matulevičius, Algirdas (2004). "Dmitrijus Algirdaitis". In Vytautas Spečiūnas. Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. p. 53. ISBN 5-420-01535-8.

Παραπομπές 

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Γιαλιά

Η Γιαλιά είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.

Τοποθεσία 
Η Γιαλιά βρίσκεται σε απόσταση 50 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 150 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει στα βόρεια με την Αγία Μαρίνα Χρυσοχούς, στα ανατολικά με το Λιβάδι Πάφου, στα νότια με τη Λυσό και στα νοτιοδυτικά με την Αργάκα. Το δυτικό μέρος της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσιο.

Ονομασία 
Η ονομασία Γιαλιά πιθανόν να προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη αιγιαλιά, που σημαίνει δίπλα στην ακτή. Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του υιοθέτησαν την εναλλακτική ονομασία Γιαϊλά, που σημαίνει ψηλό οροπέδιο.

Πληθυσμός 
Μέχρι το 1974 ο πληθυσμός της Γιαλιάς αποτελείτο στην πλειοψηφία του από Τουρκοκύπριους. Οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι ήταν λίγοι. Κατά την τουρκική εισβολή του 1974 η Γιαλιά ήταν μία από τις πέντε κοινότητες της επαρχίας Πάφου που δεν περικυκλώθηκαν από τις Ελληνοκυπριακές δυνάμεις. Τον Ιανουάριο του 1975 μερικές δεκάδες Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της κοινότητας διέφυγαν κρυφά στη βόρεια Κύπρο. Στη συνέχεια μερικές δεκάδες, κυρίως ηλικιωμένοι και τραυματίες, μετακινήθηκαν από τον Ερυθρό Σταυρό και την UNFICYP στη βόρεια Κύπρο.  Στις 19 Αυγούστου 1975 οι εναπομείναντες κάτοικοι της κοινότητας (περίπου 500) μετακινήθηκαν από την UNFICYP στη βόρεια Κύπρο. Οι περισσότεροι κατοίκησαν στο Συριανοχώρι, στην Αμμόχωστο και στη Μόρφου.

Στη Γιαλιά εγκαταστάθηκαν μερικοί Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο τμήμα της χώρας.

Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Παραπομπές

Πηγές 

</ref>

Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Λουκρούνου

Η Λουκρούνου είναι μία εγκαταλελειμμένη τουρκοκυπριακή κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο, σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από την κοινότητα Μηλιού.

Τοπογραφία 
Η Λουκρούνου βρίσκεται δίπλα στην Λίμνη Ευρέτου και είναι εύκολα προσβάσιμη απ' τον δρόμο που συνδέει τις κοινότητες Μηλιού και Γιόλου. Η Λουκρούνου βρίσκεται 210 μέτρα κάτω από το θαλάσσιο υψόμετρο.

Ονομασία 
Η Λουκρούνου είναι ένα μικρό χωριό ευρισκόμενο 10 χιλιόμετρα νότια της Πόλιδος και 2 χιλιόμετρα βόρεια της Μηλιού. Η προέλευση του ονόματός της είναι απροσδιόριστη. Το 1958 Τουρκοκύπριοι υιοθέτησαν την εναλλακτική ονομασία Ολοκιονού, που σημαίνει στραγγισμένος σωλήνας. Είναι δύσκολο να κατανοηθεί γιατί επέλεξαν αυτό το όνομα.

Πληθυσμός 
Σύμφωνα με απογραφικές αναφορές, η Λουκρούνου ήταν πάντοτε αποκλειστικά κατοικημένη από Τουρκοκυπρίους. Κατά την διάρκεια της Βρετανοκρατίας, ο πληθυσμός της κοινότητας διακυμαινόταν και τελικά μειώθηκε. Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων έπεσε από τους 67 το 1891 στους 35 κατοίκους το 1960.

Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Παραπομπές 

Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Μηλιά Πάφου

Η Μηλιά είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Παραπομπές 

Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Φάλια

Η Φάλια είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Παραπομπές 

Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Πωλ Κίπκοετς

Ο Πωλ Κίπκοετς (Paul Kipkoech, 6 Ιανουαρίου 1963 – 16 Μαρτίου 1995) ήταν Κενυάτης δρομέας αντοχής (μεγάλων αποστάσεων), που έτρεχε κυρίως στον δρόμο 10.000 μέτρων και σε αγώνες ανώμαλου δρόμου. Δεν πρέπει να συγχέεται με τους αρκετούς άλλους σημαντικούς Κενυάτες δρομείς που φέρουν το ίδιο επώνυμο. Στα 10.000 μέτρα ανακηρύχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής το 1987.

Ο Κίπκοετς γεννήθηκε στην πόλη Κάπσαμπετ της δυτικής Κένυας. Το 1986 πέτυχε τον τρίτο καλύτερο χρόνο του έτους εκείνου παγκοσμίως στον δρόμο 3000 μέτρων με 7.39,38, πίσω από τους χρόνους των Σαΐντ Αουίτα και Σύντνεϋ Μαρή.

Η σταδιοδρομία του έληξε πρόωρα, το 1991, εξαιτίας ασθένειας. Πέθανε σε νοσοκομείο του Ελντορέτ σε ηλικία μόλις 32 ετών.

Οι μεγαλύτερες διακρίσεις του

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Το «προφίλ» του αθλητή στον ιστότοπο της IAAF

Δρομείς μεγάλων αποστάσεων
Κενυάτες αθλητές του στίβου
Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου