joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λίζα Κούντροου

Η Λίζα Βάλερι Κούντροου (Lisa Valerie Kudrow, 30 Ιουλίου 1963) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστή από τον ρόλο της Φοίβη Μπουφέι στην σειρά Τα φιλαράκια (Friends), για τον οποίο έχει κερδίσει αρκετά βραβεία, μεταξύ των οποίων ένα βραβείο Έμμυ και δύο Screen Actors Guild Awards. Στον κινηματογράφο, έχει παίξει στις ταινίες Ρόμι και Μισέλ (Romy and Michele's High School Reunion, 1997), Ανάλυσέ το (Analyze This, 1999), Ο γιατρός ξανατρελάθηκε (Dr. Dolittle 2, 2001), Τα πάντα για τον έρωτα (Happy Endings, 2005), Υ.Γ. Σ' αγαπώ (P.S. I Love You, 2007), Κάντε στην μπάντα (Bandslam, 2009), Ξενοδοχείο για σκύλους (Hotel for Dogs, 2009) και Εύκολη... κατά λάθος (Easy A, 2010).

Πρώτα βήματα 
Η Λίζα Κούντροου γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας στις 30 Ιουλίου, 1963. Οι γονείς της είναι η Νέντρα Στερν (γεννήθηκε το 1934) και ο Λι Ν. Κούντροου (γεννήθηκε το 1933). Η Λίζα έχει δυο μεγαλύτερα αδέρφια, την Χελένα Μάρλα (γεννήθηκε το 1955) και τον γνωστό νευρολόγο στην Σάντα Μόνικα, Ντείβιντ Β. Κούντροου (γεννήθηκε το 1957). Στο οικογενειακό της δέντρο παρατηρούμε ότι οι πρόγονοι της είχαν μεταναστεύσει από τη Λευκορωσία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία και την Πολωνία. Οι παππούδες της Λίζα ήταν ο Ντείβιντ Κούντροου (γεννημένος στο Μογκιλιόφ της Λευκορωσίας) και ο Γκερτρούντε Φάρμπερμαν (γεννημένος στην Ίλια της Λευκορωσίας επίσης). Η πατρική προγιαγιά της, Μέρα Μόρντεοβιτς, δολοφονήθηκε στην πόλη Ίλια της Λευκορωσίας κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Επιπλέον, η Λίζα υπήρθε μαθήτρια στο Middle School του Portola στην Ταρζάνα της Καλιφόρνιας. Το 1979, σε ηλικία 16 ετών, υποβλήθηκε σε ρινοπλαστική για να μειώσει το μέγεθος της μύτης της.

Καριέρα: 1994-2004 και Τα Φιλαράκια 

Ο πρώτος μεγάλος και σημαντικότερος ρόλος της Λίζας Κούντροου ήρθε σε ηλικία 31 ετών, το 1994, μέσα από την σειρά Τα φιλαράκια (Friends). Η Λίζα υποδήθηκε την αγαπήτη Φοίβη Μπουφέι, η οποία έχει περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια, είναι χορτοφάγος, ταλαντούχα μουσικός και στη σείρα έχει μια δίδυμη αδερφή, την Ούρσουλα Μπουφέ. Στον τέταρτο κύκλο της σειράς είχε μείνε έγκυος στον γιο της,Τζόυλιαν Μουρέι Στερν, ο οποίος γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1998 γι’ αυτό οι παραγωγοί άλλαξαν το σενάριο και η Φοίβη έγινε τότε παρένθετη μητέρα στα τρίδυμα του αδερφού της, Φρανκ. Το 1998 κέρδισε βραβείο ΕΜΜΥ για την ερμηνεία της ως Φοίβη.

Προσωπική ζωή 
Η Λίζα στις 27 Μαΐου 1995, παντρεύτηκε τον Γάλλο διαφημιστικό διευθυντή και επιχειρηματία Μάικλ Στερν, με τον οποίο έχουν ένα γιο τον Τζούλιαν Μουρέι Στερν (γεννημένος το 1998). Ο γάμος της Λίζα Κούντροου θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους στο Χόλιγουντ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Λίζα Κούντροου στο IMDb
https://www.instagram.com/lisakudrow/?hl=el στο instagram.

Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
ΕΔ

Η συντομογραφία ελληνικών χαρακτήρων ΕΔ ή εδ ή Ε.Δ. ή Ε/Δ μπορεί να αναφέρεται:

Ως Ε.Δ. (ΕΔ) στις Ένοπλες δυνάμεις
Ως Ε/Δ (ΕΔ) στο Ενδοπλασματικό δίκτυο
Ως Ε.Δ. στις Ειδικές Διαδρομές μηχανοκίνητου αθλήματος.
Ως εδ. στο εδάφιο, απόσπασμα κείμενου
Ως ε.δ. στην Αλγεβρική σκακιστική γραφή για πιόνι εν διελεύσει.
Ως Ε/Δ στον τύπο πολεμικού πλοίου.
Ως ͵ΕΔ´ ή ͵εδ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης ο αριθμός 5.004
Ρίτεν

Η Ρίτεν ή Ρενόν (ιταλικά: Renon, γερμανικά : Ritten) είναι πόλη της βόρειο-ανατολικής Ιταλίας  με 7.597  κατοίκους στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο και στις Δολομίτικες Άλπεις. 

Βρίσκεται κοντά και συνορεύει με την πρωτεύουσα της επαρχίας, Μπολτσάνο, και την κωμόπολη Σαρεντίνο. Διαθέτει το γνωστότερο τελεφερίκ στην επαρχία και την διασχίζει ο ποταμός Ισάρκο. Το 95,96% των κατοίκων έχει μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, 3,77% τα Ιταλικά κι ένα 0,26% τα Λαδινικά.

Ιστορία 
Το όνομα της κωμόπολης μαρτυρείται πρώτη φορά το 871 - 875 , με το όνομα Ritena το 1027 , Ritine το 1160 και το 1180. Το όνομα πιστεύεται ότι προέρχεται από τη λατινική καθομιλουμένη και το retinone, πιθανώς από την προ-ρωμαϊκό.

Η πόλη κατά το μεσαίωνα ήταν ένας ενδιάμεσος σταθμός του περάσματος του Μπρέννερο που συνέδεε τη Γερμανία με την Ιταλία. Η οδός αυτή λεγόταν "Kaiserweg" δηλαδή αυτοκρατορική επειδή από αυτή είχαν ταξιδέψει και δύο αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της είχαν παραχωρήσει το προνόμιο το 1179. Στην κωμόπολης χτίστηκε τον 14ο αιώνα το Kuntersweg από τον Heinrich Kunter.

Προσωπικότητες που συνδέονται με την Ρίτεν 
 Ο Πέτερ Μάυρ (Peter Mayr) εθνικός ήρωας της Αυστρίας που γεννήθηκε εδώ.
 Ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο οποίος έγραψε τα μέρη του "Τοτέμ και Ταμπού" (Totem und Tabu-Totem e tabù) κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο ξενοδοχείο Hotel Bemelmans-Post το 1911-12.
 Ο Ότο Φλάκε (Otto Flake) (1880-1963) Γερμανός συγγραφέας που έζησε εδώ.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Fritz Dörrenhaus, Hans Becker, Der Ritten und seine Erdpyramiden. Vergleichende Betrachtung der Entstehung von Erdpyramiden in verschiedenen Klimagebieten der Erde (Kölner geographische Arbeiten, 17), Wiesbaden, 1966.
 Francesco Pozzato, Il trenino del Renon, Padova, Duegi Ed., 1998.
 Beatrix Unterhofer, Hans von Hoffensthal – ein Leben in der Sommerfrische, Bolzano, Raetia, 1996. ISBN 88-7283-087-7.
 Sabine Waibl, Bozner Villen und Rittner Landhäuser zwischen Historismus und Moderne, Innsbruck, Università degli Studi, 1997.
 Irmtraut Heitmeier, Der Ritten im frühen Mittelalter, in «Tiroler Heimat», 67, 2003, pp. 29–48.
 Inga Hosp, Ritten. Land und Leute am Berg, Bolzano, Tappeiner, 2005. ISBN 978-88-7073-362-4.
 Il Renon e la sua ferrovia, Bolzano, Athesia, 2007. ISBN 978-88-6011-079-4.
 Leo Andergassen, Kirchen am Ritten. Ein Kunstführer, Bolzano, Tappeiner, 2008. ISBN 978-88-7073-460-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Renon online
 Οργανισμός Τουρισμού της Ρενόν

Ριτεν
Ελεάζαρος γιος του Σίμωνα

Ο  Ελεάζαρος γιος του Σίμωνα ή  Ελεάζαρ μπεν Σίμων  ήταν  ο ηγέτης της παράταξης  των φιλοπόλεμων   Ζηλωτών κατά τον Πρώτο Ιουδαϊκό πόλεμο.

Βεθώρα
Για το παρελθόν του Ελεάζαρου δεν  υπάρχουν πληροφορίες. Ο  Ελεάζαρ έγινε ευρύτερα γνωστός όταν  κατά την  υποχώρηση του  Κέστιου Γάλλου από την Ιερουσαλήμ του κατάφερε βαρύ πλήγμα κατά την   μάχη της Βεθώρα .

Ο Ελεάζαρος αναλαμβάνει  τον έλεγχο της  Ιερουσαλήμ
Οι ιουδαϊκές αρχές δεν έδωσαν κανένα αξίωμα στον Ελεάζαρο  επειδή  φοβήθηκαν εξ΄ αιτίας της  δύναμης  που είχε αποκτήσει .  Ο  Ελεάζαρος από την πλευρά του προσπαθούσε να πάρει με το μέρος του τον απλό λαό   προκειμένου να καταλάβει την εξουσία στην πόλη.
Αρχικά  ο Ελεάζαρος  περιήλθε σε δύσκολη θέση  καθώς  οι  μετριοπαθείς κατάφεραν να τον απομονώσουν.  Τα πράγματα άλλαξαν  όταν  έφτασε στην  Ιερουσαλήμ ο Ιωάννης από τα  Γίσχαλα και οι οπαδοί του (αρχές του 68) .  Οι δύο   αρχηγοί συμμάχησαν και κατάφεραν  με την βοήθεια  Ιδουμαίων  επαναστατών  να εξοντώσουν    τους  πολιτικούς τους αντιπάλους επιβάλλοντας στην πόλη  ένα  καθεστώς  βίας και  αίματος (καλοκαίρι  68 –χειμώνας 69).

Το τέλος του Ελεάζαρου
Η  αποστασία των  Ιδουμαίων και  η συμμαχία τους με τους μετριοπαθείς  οδήγησε στην πόλη  έναν άλλο επαναστάτη το  Σίμωνα  γιο του Γιώρα (χειμώνας του 69).  Ο Ελεάζαρος και ο  Ιωάννης βρέθηκαν αποκλεισμένοι στον  Ναό  και  λίγο αργότερα ήρθαν σε σύγκρουση μεταξύ τους .  Λίγο  πριν οι Ρωμαίοι επιτεθούν στην Ιερουσαλήμ  ο  Ελεάζαρος    δολοφονήθηκε με δόλο  από οπαδούς του Ιωάννη (τέλη Μαρτίου  70  ).

Παραπομπές

Δείτε επίσης
 Πρώτος Ιουδαїκός Πόλεμος
 Ιουδαϊκή εμφύλια διαμάχη

Πηγές 
Ιώσηπος, Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι ΄Ελληνες», Εκδόσεις Κάκτος 1997

Ιουδαίοι
Ιουδαϊκοί πόλεμοι
Πινερόλο

Η Πινερόλο ή Πινιερόλ, (ιταλικά: Pinerolo, γαλλικά: Pignerol) είναι ιστορική παραποτάμια πόλη πρωτεύουσα ομώνυμης επαρχίας, στο νομό του Τορίνου, της ευρύτερης περιοχής του Πεδεμοντίου, της ΒΔ. Ιταλίας, κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία.

Γενικά 
Η Πινερόλο βρίσκεται 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Τορίνο, σε υψόμετρο 376 μ. (1234 πόδια) παρά τις όχθες του ποταμού Chisone. Διακρίνεται στην Πάνω Πινερόλο (παλαιά) και στη Κάτω Πινερόλο που είναι η σύγχρονη πόλη. Αποτελεί λόγω και της θέσης της σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Υφίστανται βιομηχανίες υφαντουργίας, παραγωγής μηχανών και μεταλλουργίας. Το 1960 ο πληθυσμός της αριθμούσε περίπου τους 21.000 κατοίκους, ενώ σήμερα υπολογίζεται στους 35.700 (έτος 2009).

Ιστορία 
Στην ιστορία είναι γνωστή από τον Μεσαίωνα όπου υπήρξε ένα από τα οχυρά του Οίκου των Δουκών της Σαβοΐας από εποχής Αμεδαίου Δ΄ (1243). Περισσότερο όμως γνωστή φέρεται στους στρατιωτικούς από την περίφημη Σχολή Αξιωματικών Ιππικού που υφίσταται ακόμα και σήμερα. Το 1536, όταν τα γαλλικά στρατεύματα εισέβαλαν στη περιοχή του Πεδεμοντίου κατελήφθη μεταξύ των άλλων και η Πινιερόλ όπου και παρέμεινε στη κατοχή τους μέχρι το 1574. Το 1631 περιήλθε και πάλι στους Γάλλους μέχρι το 1696 όταν υπογράφηκε η Συνθήκη του Τορίνο όπου και επανήλθε στον Οίκο της Σαβοΐας, ακολουθώντας την τύχη του Οίκου και την ενσωμάτωση στο Βασίλειο της Ιταλίας. Στη πόλη αυτή, το 1680, πέθανε κρατούμενος επί 15 χρόνια, ο επί βασιλείας Λουδοβίκου ΙΔ΄, Γάλλος υπουργός οικονομικών Νικολά Φουκέ.

Αξιοθέατα 
Σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός και το ιστορικό κωδωνοστάσιο, αφιερωμένος στον Άγιο Μαυρίκιο, γοτθικού ρυθμού που ανάγεται στον 9ο αιώνα.

Σημείωση 
Την ονομασία της πόλης αυτής φέρει η ιταλική 24η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού που έδρασε στην Ελλάδα, στην περιοχή της Θεσσαλίας, όπου και προκάλεσε το ολοκαύτωμα του Δομενίκου, και της Ηπείρου, στον Β' Π.Π. που αποτελούσε τότε επιμέρους διοικητική μονάδα της 11ης Ιταλικής Στρατιάς. Όταν γνωστοποιήθηκε η ανακωχή, που υπέγραψαν οι σύμμαχοι της Ελλάδος με την κυβέρνηση του στρατάρχη Πιέτρο Μπαντόλιο, ο οποίος είχε καταλάβει την εξουσία και είχε καθαιρέσει τον Μουσολίνι, η Μεραρχία Πινερόλο στις 12 Σεπτεμβρίου του 1943 παραδόθηκε, σε συνεργασία με τη Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή, στην αντιστασιακή οργάνωση του ΕΛΑΣ.

Δείτε επίσης 
 Παράδοση της Μεραρχίας "Πινερόλο"

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.912.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας του Τορίνο
Καλέντζι Ιωαννίνων

Το Καλέντζι Ιωαννίνων  είναι ορεινός οικισμός του νομού Ιωαννίνων και βρίσκεται στο νότιο άκρο του νομού, 31 χλμ. ΝΑ των Ιωαννίνων, στην πρώην επαρχία Δωδώνης. Ήταν έδρα του δήμου Κατσανοχωρίων σε υψόμετρο 620 μέτρων. κατά την απογραφή του 2001 είχε 365 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. 

Η περιοχή κατοικήθηκε από την αρχαιότητα, όπως φαίνεται και από τα απομεινάρια του Κάστρου των ελληνιστικών χρόνων που βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό. Το κάστρο αυτό ή το καστρί όπως το λένε σήμερα οι Καλεντζίτες, είναι εκείνο που, όπως λέει ο θρύλος, χάρισε το όνομά του στο Καλέντζι.

Υπάρχουν τρεις εκδοχές για την ονομασία του χωριού: Η πρώτη αναφέρει ότι στο κάστρο πέρναγε τους καλοκαιριάτικους μήνες η κόρη του βασιλιά Τόμαρου, η Εκάλη. Απέναντι από το κάστρο ήταν χτισμένο το χωριό που οι κάτοικοι το είχαν ονομάσει ΕΚΑΛΗ για χάρη της όμορφης βασιλοπούλας. Όταν το κάστρο έπεσε στα χέρια των Σλάβων το ονόμασαν Εκάληντζ. Αργότερα όταν εξελληνίστηκε η Σλαβική ονομασία το Εκάληνζ, έγινε Καλένζι. Η δεύτερη εκδοχή, αναφέρει πως το όνομα στο χωριό το χαρίζει το κάστρο. Το μικρό κάστρο στα τουρκικά λέγεται Καλαί-ντζικ και με το πέρασμα του χρόνου έμεινε και στο χωριό το όνομα εξελληνισμένο ΚΑΛΕΝΤΖΙ.  Σύμφωνα με την τρίτη εκδοχή, το όνομα προέρχεται από μία οικογένεια με το επώνυμο Καλέντζι.

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, το Καλέντζι κατελήφθη στις 30 Νοεμβρίου του 1912 από τον Ελληνικό Στρατό, στα πλαίσια της μάχης της Αετορράχης.

Ο Δήμος Κατσανοχωρίων ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Βορείων Τζουμέρκων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Φωτογραφίες και χάρτης από το Panoramio
Ορειβατικός  Σύλλογος Καλεντζίου

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Μαλς

Η Μαλς ή Μάλες Βενόστα (ιταλικά: Malles Venosta, γερμανικά: Mals) είναι πόλη της βόρειο-ανατολικής Ιταλίας  με 5.092 κατοίκους στην Μπολτσάνο και στις Δολομιτικές Άλπεις. Βρίσκεται στην κοιλάδα Βενόστα κοντά στα σύνορα με την Αυστρία και την Ελβετία.

Η κωμόπολη αποτελεί και Δήμο και είναι ένας από τους τέσσερις ιταλικούς δήμους που έχει σύνορα ταυτόχρονα με δύο χώρες. Είναι ο τελευταίος σταθμός της σιδηροδρομικής γραμμής από το Μεράνο η οποία ποια δεν λειτουργεί. Το 96,83% των κατοίκων της έχουν για μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 3,03% τα Ιταλικά και το 0,09% τα Λαδινικά.

Ιστορία
Η πόλη βρίσκεται κατά μήκος της αρχαίας Via Claudia Augusta. Το 2011 σε ανασκαφές που διεξάγονται από το πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ στην αγροικία "Πάουλιχοφ" (Paulihof) αποκάλυψαν αρχαιολογικά ευρήματα, συγκεκριμένα μια αγροικία της ρωμαϊκής περιόδου. Έξω από την κωμόπολη υπάρχουν πολλά οχυρά από μπετόν, τμήμα της αμυντικής γραμμής που κατασκευάστηκε για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Το όνομα Malles αναφέρεται για πρώτη φορά το 1094 , και με το Mals το 1266. Πιστεύεται ότι προέρχεται από το προ ρωμαϊκό "altura" ή "monte".

Μνημεία-Αξιοθέατα
Έξω από την πόλη υπάρχει η μονή του όρους Μαρία ,ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων, που χτίστηκε γύρω στο 1200. Η εκκλησία του Αγίου Βενέδικτου, για τις τοιχογραφίες της καρολίγγειας περιόδου. Η εκκλησία chiesa di Tarces

Δήμος 
Ο δήμος χωρίζεται σε 10 διαμερίσματα, Αλσάγκο (Alsago-Alsack), Μπουργκούσιο (Burgusio-Burgeis), Κλούζιο (Clusio-Schleis), Laudes (Laatsch), Μάζια (Mazia-Matsch), Πιάβενα (Piavenna-Plawenn), Πλανόλ (Planol-Planeil), Slingia (Schlinig), Tarces (Tartsch), Ούλτιμο (Ultimo-Ulten).

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Elisabeth Rüber, Sankt Benedikt in Mals, Bolzano, Athesia, 1992. ISBN 88-7014-686-3
 Mercedes Blass, Siebenkirchen: Geschichte der Frauenpfarrkirche von Mals, Bolzano, Tappeiner, 1992. ISBN 88-7073-138-3
 Herbert Raffeiner, Mals - Dorfgeschichte von den Anfängen bis 1918, Malles, Organisationskomitee 900 Jahre Mals 1094-1994, 1994.
 Helene Dietl-Laganda, Auf den Spuren der Romanik in der Gemeinde Mals, Lana, Tappeiner, 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Μαλς
Σούλης Τουρσούγκας

Ο Σούλης Τουρσούγκας είναι Έλληνας προπονητής πετοσφαίρισης. Έχει κατακτήσει ως προπονητής τα περισσότερα πρωταθλήματα γυναικών Ελλάδος.

Καριέρα 
Αναδείχθηκε 5 φορές πρωταθλητής Ελλάδας με τη γυναικεία ομάδα βόλεϊ του ΖΑΟΝ και στη συνέχεια κατέκτησε άλλα 7 πρωταθλήματα ως προπονητής της γυναικείας ομάδας βόλεϊ του Παναθηναϊκού στη οποία υπήρξε προπονητής για 13 έτη (1980-1992 και 1994-1995). Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε επίσης 2 Πρωταθλήματα Κέντρου (1981, 1982).

Επίσης έχει εργασθεί και ως τεχνικός σε ομάδες βόλεϊ μικρότερων ηλικιών, ενώ είχε και μια σύντομη συνεργασία με τη γυναικεία ομάδα βόλεϊ του Ολυμπιακού. Σημαντικότερες στιγμές για τον ίδιο υπήρξαν το πρώτο του πρωτάθλημα το 1974 με τον ΖΑΟΝ και το πρωτάθλημα με τις Νεανίδες του Παναθηναϊκού το 1991 στην Δράμα.

Τίτλοι  
 12 Πρωταθλήματα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών:
 1974, 1975, 1976, 1980, 1981 (ΖΑΟΝ) 
 1982, 1983, 1985, 1988, 1990, 1991, 1992 (Παναθηναϊκός)
 2 Πρωταθλήματα Κέντρου πετοσφαίρισης γυναικών:
 1981, 1982 (Παναθηναϊκός)
 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας νεανίδων:
 1991 (Παναθηναϊκός)
 2 Πρωταθλήματα Αθηνών νεανίδων:
 1990, 1991 (Παναθηναϊκός)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Συνέντευξη

Τ
Προπονητές πετοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς
Έλληνες προπονητές πετοσφαίρισης
Παντελής Ασπραδάκης

Ο Παντελής Ασπραδάκης (γεν. Βαϊνιά Λασιθίου, 27 Ιουλίου 1957) είναι πρώην βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής (πρώην Υπόλοιπο Αττικής).

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Γεννήθηκε στο χωριό Βαϊνιά της Κρήτης, βόρεια της Ιεράπετρας. Από το 1987 κατοικεί μόνιμα στην Παλλήνη. Είναι παντρεμένος  με την Αγγελίνα Κλεάνθους, κυπριακής  καταγωγής, και έχουν τρία παιδιά. Έχει σπουδάσει Ηλεκτρονικός Τεχνολόγος Μηχανικός.

Καριέρα και κοινωνική δραστηριότητα

Εργάστηκε στην ΕΡΤ πάνω από 30 χρόνια σε διάφορες θέσεις, τα τελευταία χρόνια πριν εκλεχθεί βουλευτής, ήταν Διευθυντής Λειτουργίας της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Διατέλεσε Πρόεδρος επί σειρά ετών σε Συλλόγους Γονέων και στα Διοικητικά Συμβούλια Ενώσεων και Ομοσπονδιών Γονέων. Υπήρξε εκπρόσωπος των έντεκα Κρητικών Συλλόγων της Ανατολικής Αττικής και Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Κρητών Παλλήνης− Γλυκών Νερών. Εκλέχτηκε στο Ανώτατο Συνδικαλιστικό Όργανο της ΕΡΤ (ΠΟΣΠΕΡΤ) με το ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚΕ (1992-1993). Εκλεγμένος το 2008 στο Τακτικό Συνέδριο Αντιπροσώπων της Επιστημονικής Ένωσης Τεχνολογικής Εκπαίδευσης  Μηχανικών ΕΕΤΕΜ.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 1994 εκλέγεται πρώτος Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Παλλήνης με τον συνδυασμό του ΠΑΣΟΚ. Το 1998 εκλέγεται Νομαρχιακός Σύμβουλος και Γραμματέας του Νομαρχιακού Συμβουλίου Ανατολικής Αττικής. Επανεκλέγεται ως Νομαρχιακός Σύμβουλος στην Νομαρχία Ανατολικής Αττικής το 2002 και το 2006. Στις βουλευτικές εκλογές το 2007 βγήκε πρώτος επιλαχών βουλευτής. Στις εθνικές εκλογές το 2009 εκλέγεται στη Βουλή των Ελλήνων με το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ) στην Περιφέρεια Αττικής. Είναι μέλος της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων, της Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης και της Υποεπιτροπής για τον Αθλητισμό. Είναι Γραμματέας της Ομάδας Φιλίας με την Πολωνία και μέλος των Ομάδων Φιλίας με τα Κοινοβούλια Ισπανίας, Μαρόκο, Ρωσίας, Τυνησίας. Επίσης είναι μέλος του Τομέα Δράσης Τύπου & ΜΜΕ του ΠΑΣΟΚ. Στην κοινοβουλευτική του δραστηριότητα έχει πραγματοποιήσει παρεμβάσεις στην Ολομέλεια της Βουλής και έχει καταθέσει στα μέσα κοινοβουλευτικού ελέγχου ερωτήσεις πάνω σε θέματα τοπικής κοινωνίας και της τρέχουσας επικαιρότητας.

Πηγές και παραπομπές

Προσωπική Ιστοσελίδα βουλευτού, Βιογραφικό
Ιστοσ. Βουλής των Ελλήνων,  Βιογραφικό του Παντελή Ασπραδάκη στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Κοινοβουλίου
Ιστοσ. Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, Βιογραφικό του Παντελή Ασπραδάκη στο ΠΑΣΟΚ
Εφημ. Ελευθεροτυπία, Παντελής Ασπραδάκης, 09/10/2009
Εφημ. Ο Τύπος, Ο Παντελής Ασπραδάκης εισηγητής του νομοσχεδίου περί οπλοκατοχής, 31/03/2011

Δείτε επίσης
Βουλή των Ελλήνων
Εκλογική περιφέρεια Αττικής

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφικό του Παντελή Ασπραδάκη στην προσωπική ιστοσελίδα
 Βιογραφικό του Παντελή Ασπραδάκη στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Κοινοβουλίου
Βιογραφικό του Παντελή Ασπραδάκη στο ΠΑΣΟΚ

Συνεντεύξεις
Εφημ. Μετρό, Π. Ασπραδάκης: «Η κυβέρνηση δεν μπορεί να εξαντλήσει την τετραετία», 16/12/2011 
Ιστοσ. Νewstime, Να αποδοθούν ευθύνες για τα σκάνδαλα - Ασπραδάκης στον "Ελεύθερο", Αναδημ. Εφημ. Ελεύθερος, 12/06/2010

Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές Αττικής
Διόραση

Διόραση ονομάζουμε την ικανότητα αντίληψης γεγονότων, ατόμων ή αντικειμένων χωρίς τη χρήση καμίας γνωστής αίσθησης. Η διόραση είναι μία μη επιστημονικά επιβεβαιωμένη ικανότητα. Κατά συνέπεια, δεν είναι αποδεκτή και θεωρείται παραφυσική.

Ετυμολογία 
Η ονομασία " Διόραση" προέρχεται από την πρόθεση "διά" και από το ουσιαστικό " όραση". Σήμαινει ετυμολογικά, αυτός που βλέπει μέσα από, διαπερνά, βλέπει με διαφορετικό τρόπο. 

 Η πρωτη μορφή αυτού του άρθρου ενσωματώνει κείμενο από το Αντίστοιχο άρθρο στο wiki Science. (ιστορικό)

Παραψυχολογία
Ψυχικές δυνάμεις

de:Hellsehen
Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών

Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών (αγγλικά: Dead Poets Society) είναι αμερικανική δραματική ταινία, παραγωγής 1989, σε σκηνοθεσία Πίτερ Γουίαρ και σε σενάριο του Τομ Σούλμαν. Η ταινία διαδραματίζεται στην αριστοκρατική και συντηρητική Ακαδημία Γουέλτον στο Βερμόντ το 1959 και αφηγείται την ιστορία ενός καθηγητή που εμπνέει τους μαθητές του διδάσκοντάς τους ποίηση. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπιν Γουίλιαμς, Ρόμπερτ Σον Λέοναρντ, Ίθαν Χοκ, Τζος Τσαρλς και Γκέιλ Χάνσεν.

Η ταινία έλαβε πολύ καλές κριτικές, έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και απέσπασε τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας εκείνο του Πρωτότυπου Σεναρίου.

Πλοκή
Ο ντροπαλός Τοντ Άντερσον πηγαίνει στην Ακαδημία Γουέλτον, όπου ο μεγαλύτερός του αδερφός είχε αριστεύσει. Ο συγκάτοικός του, Νιλ, αν και πολύ έξυπνος και δημοφιλής, δέχεται μεγάλη πίεση από τον υπερπροστατευτικό πατέρα του. Οι δυο τους, μαζί με άλλους φίλους τους, γνωρίζουν τον καινούριο δάσκαλο αγγλικών, τον Καθηγητή Κίτινγκ. Ο Κίτινγκ, ο οποίος είχε φοιτήσει στην Ακαδημία Γουέλτον, τους συστήνει στην άτυπη μυστική λέσχη λογοτεχνίας «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών». Εκεί ο Κίτινγκ θα ενθαρρύνει τους μαθητές του να πάνε κόντρα στο σύστημα και να είναι σοφοί και όχι ηλίθιοι όταν θα διαμαρτύρονται εναντίον του. Ο καθένας από τα παιδιά θα το κάνει με τον δικό του τρόπο, και η ζωή τους θα αλλάξει για πάντα.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
 Ρόμπιν Γουίλιαμς στον ρόλο του Τζον Κίτινγκ
 Ρόμπερτ Σον Λέοναρντ στον ρόλο του Νιλ Πέρι
 Ίθαν Χοκ στον ρόλο του Τοντ Άντερσον
 Τζος Τσαρλς στον ρόλο του Νοξ Όβερστριτ
 Γκέιλ Χάνσεν στον ρόλο του Τσάρλι Ντάλτον 
 Νόρμαν Λόιντ στον ρόλο του Διευθυντή Γκέιλ Νόλαν
 Κέρτγουντ Σμιθ στον ρόλο του Κυρίου Πέρι
 Ντίλαν Κούσμαν στον ρόλο του Ρίτσαρντ Κάμερον

Box office
Με προϋπολογισμό 16.400.000 δολάρια, η ταινία Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών έκανε πρεμιέρα τριημέρου στην 3η θέση με 7,5 εκατομμύρια δολάρια. Στο αμερικανικό box office συγκέντρωσε 95,8 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο έφτασε τα 140 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 235,8 εκατομμύρια δολάρια.

Βραβεία & υποψηφιότητες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών στο IMDb

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1989
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης
Ταινίες παραγωγής Touchstone Pictures
Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς
Αμερικανικές εφηβικές δραματικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Άουερ

Η Άουερ ή Όρα (ιταλικά: Ora, γερμανικά: Auer) είναι πόλη της βορειοανατολικής Ιταλίας με 3.537 κατοίκους στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο και στις Δολομιτικές Άλπεις. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Αδίγη στο σημείο που ενώνεται με τον Ρίο Νέρο 20 χλμ. νότια του Μπολτσάνο.  

Διοικητικά ανήκει στον ιταλικό δήμο "Μερκάτο". Το 69,91% των κατοίκων της έχει για μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, 29,84% τα Ιταλικά κι ένα 0,25% τα Λαδινικά. Τα τελευταία χρόνια έχει γνωρίσει μεγάλη ανάπτυξη με την δημιουργία νέων βιομηχανιών.

Ιστορία 
Το όνομα πιστοποιείται για πρώτη φορά ως "Aura" το 1190 και "Aewer" το 1288. Πιθανότατα προέρχεται από το λατινικό ora (όριο) ή ίσως από το προ-ρωμαϊκό aur- που έχει μια ορισμένη διάδοση στις Άλπεις ή ακόμα και από το γερμανικό ur που σημαίνει "το βόδι".

Από το 1397 μέχρι το 1690 ανήκε στην οικογένεια Khuen κι ακολούθησε κοινή ιστορία με το υπόλοιπο Νότιο Τιρόλο. Με τη συνθήκη του 1919 πέρασε στην κατοχή της Ιταλίας, ενώ έως τότε ανήκε στην Αυστρία. Στην κωμόπολη υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Πέτρου, κτίσμα του 1599. 

Έξω από το Άουερ υπάρχει Αυστρο-Ουγγρικό στρατιωτικό νεκροταφείο από τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Helmut Lona, Auer im Südtiroler Unterland, Ora: Verkehrsverein, 1977
 Helmut Zelger, Auer im Südtiroler Unterland. Interessantes und Wissenswertes aus der Vergangenheit und der Gegenwart, Ora: Verschönerungsverein, 2006

Αουερ
Σάουλι Νιινίστο

Ο Σάουλι Νιινίστο (Sauli Niinistö, 24 Αυγούστου 1948 - ) είναι Φινλανδός πολιτικός του Κόμματος του Εθνικού Συνασπισμού. Είναι Πρόεδρος της Φινλανδίας από την 1η Μαρτίου του 2012, και έγινε ο 

πρώτος πρόεδρος προερχόμενος από το Κόμμα του Εθνικού Συνασπισμού ύστερα από τον Γιούχο Κούστι Παασίκιβι (Juho Kusti Paasikivi), ο οποίος αποχώρησε από την εξουσία το 1956.

Βιογραφία

Σπουδές και πολιτική σταδιοδρομία 
Εκπαιδευμένος ως δικηγόρος, ο Νιινίστο ήταν Υπουργός Οικονομικών από το 1996 έως το 2003 και υποψήφιος με το Κόμμα του Εθνικού Συνασπισμού στις προεδρικές εκλογές του 2006. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος (Speaker) του Κοινοβουλίου της Φινλανδίας το διάστημα 2007 έως 2011 και υπήρξε ο Επίτιμος Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) από το 2002. Είναι επίσης Πρόεδρος της Φινλανδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.

Προεδρικές εκλογές 2012 
Ο Νιινίστο ήταν υποψήφιος με το Κόμμα του Εθνικού Συνασπισμού στις προεδρικές εκλογές του 2012. Με το 37,0% των ψήφων, κέρδισε τον πρώτο γύρο των εκλογών και αντιμετώπισε τον Πέκα Χααβίστο της Πράσινης Ένωσης στον αποφασιστικό δεύτερο γύρο. Έβγαλε εις πέρας το δεύτερο γύρο με περίπου 62,6% έναντι 37,4% του Χααβίστο.

Επανεκλογή 2018 
Ο Νιινίστο επανεξελέγη πρόεδρος για δεύτερη θητεία μετά τη νίκη του στις εκλογές του 2018 από τον πρώτο γύρο. Η νέα του θητεία ξεκίνησε την 1η Μαρτίου 2018 και θα διαρκέσει ως την 1η Μαρτίου 2024. Παρότι ο Πρόεδρος εκλέγεται με άμεση εκλογή, ο Νιινίστο κέρδισε την πλειοψηφία σε όλους τους δήμους της χώρας, με εξαίρεση 13.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη Ιστοσελίδα του Νιινίστο 

Πρόεδροι της Φινλανδίας
Ηγέτες εν ενεργεία
Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού

Το  Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού (φινλανδικά: Kansallinen Kokoomus, σουηδικά: Samlingspartiet)  είναι ένα φιλελεύθερο συντηρητικό πολιτικό κόμμα στη Φινλανδία που ιδρύθηκε το 1918.

Το Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού είναι ένα από τα τέσσερα μεγαλύτερα κόμματα στη Φινλανδία, μαζί με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, το Κόμμα Κέντρου, και το Κόμμα των Φινλανδών. Το κόμμα στηρίζει την πολιτική του στην «ατομική ελευθερία και ευθύνη, την ισότητα, τη Δυτική δημοκρατία, στο οικονομικό σύστημα, στις ανθρωπιστικές αρχές και τη φροντίδα». Το κόμμα είναι έντονα φιλο-ευρωπαϊκό και είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ).

Οι ψήφοι ήταν περίπου 20% στις βουλευτικές εκλογές του 1990 και του 2000. Στις βουλευτικές εκλογές του 2011, κέρδισε 44 από τις 200 έδρες και έγινε το μεγαλύτερο κόμμα στο Φινλανδικό κοινοβούλιο για πρώτη φορά στην ιστορία του. Σε επίπεδο κοινοτήτων είχε ήδη γίνει το πιο δημοφιλές κόμμα το 2008.

Εκλογικά αποτελέσματα

Κοινοβούλιο

Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο

Δημοτικές

Προεδρικές

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού – Επίσημη Ιστοσελίδα 

Φινλανδικά πολιτικά κόμματα
Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα
Υδρόγειος σφαίρα του Στράβωνα

Ο Στράβων έκανε χρήση της υδρογείου σφαίρας, όπως κάνουμε και εμείς σήμερα. Αν και στην εποχή του όπως ξέρουμε δεν είχαν ακόμη εξερευνηθεί και χαρτογραφηθεί όλα τα μέρη της Γης, οι αρχαίοι Έλληνες, από μαθηματικούς υπολογισμούς που είχαν κάνει, γνώριζαν την θέση των τότε γνωστών γεωγραφικών περιοχών, και είχαν εκφράσει εικασία για διάφορα άλλα άγνωστα μέρη στεριάς επάνω στην υδρόγειο.

Ιστορική αναδρομή
Ήδη ο Ερατοσθένης είχε υπολογίσει την περιφέρεια της σφαιρικής Γης και είχε εκφράσει την θεωρία της γεωκεντρικότητας του σύμπαντος. Ο Κράτης από την Μάλλο της Κιλικίας είχε κατασκευάσει την πρώτη υδρόγειο σφαίρα, την οποία παρουσίασε στην Πέργαμο. Περιείχε τέσσερα μέρη ξηράς που περιβρέχονταν από θάλασσα, και διέκρινε πέντε ζώνες: δύο πολικές, δύο εύκρατες και μια τροπική. Ο Στράβων γνώριζε την υδρόγειο σφαίρα του Κράτη, την οποία και αναφέρει.

Περιγραφή
Ο Στράβων περιέγραψε την κατασκευή υδρογείων σφαιρών και πρότεινε κανόνες που πρέπει να προσέξουν οι κατασκευαστές τους. Πρότεινε να έχουν μεγάλες διαστάσεις για είναι πιο εύχρηστες. Πρότεινε επίσης να έχουν γραμμές οριζόντιες και κάθετες. Ως γεωγραφικές συντεταγμένες είχε τον ισημερινό και την παράλληλο του μεσημβρινού που έτεμνε τις στήλες του Ηρακλή.

Πηγές

Δείτε επίσης
 Γεωγραφικά

Αρχαίοι χάρτες
Άσπρο Πέλλας

Το  Άσπρο (επίσημη ονομασία Άσπρον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σκύδρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Έδεσσας του νομού Πέλλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. 
Μέχρι το 1926 ο οικισμός ονομαζόταν Πράχνα (Μπράχνα, Παλαιά Πράχνα, Πράχνια, Πράσινη).

Γεωγραφία
Το Άσπρο είναι πεδινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Πέλλας, αρκετά κοντά στα όρια με τον νομό Ημαθίας. Βρίσκεται στον κάμπο της Σκύδρας και στις ανατολικές όχθες του ποταμού Μαγλενίτσα, πάνω στην επαρχιακή οδό Σκύδρας-Κρύας Βρύσης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 21 χλμ. περίπου ΝΑ. της Έδεσσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,809 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Πράχνα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Προφήτου Ηλιού του νομού Πέλλας. Ωστόσο, πριν την απελευθέρωσή του, το 1912, εμφανίζεται και με τις ονομασίες Μπράχνα, Παλαιά Πράχνα, Πράχνια, Πράχνιανη, Πράσινη. Το 1926 μετονομάστηκε σε  Άσπρο και, το 1958, ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άσπρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σκύδρας.

Ιστορικά και γενικά στοιχεία
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 στο χωριό, που τότε ονομαζόταν Πράχνιανη, σημειώθηκαν συμπλοκές με τους Οθωμανούς, καθώς οι επαναστάτες Τσέρνο-Πέτρης με 80 άντρες και οι Μιχάλης Στογιάνος, Δεληγιάννης και Μιχαήλ Πετσάβας με 110 άντρες έλεγχαν τις διαβάσεις του ποταμού Λουδία. 

Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την παραγωγή και εμπορία οπωροκηπευτικών. Το χωριό διαθέτει ολοήμερο νηπιαγωγείο, πενταθέσιο δημοτικό σχολείο, χορευτικό σύλλογο και τοπικές ομάδες ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία Οσίου Φωκά του Κηπουρού, πολιούχου του χωριού στο κεντρικό τμήμα του, ο μοναδικός χριστιανικός ναός που είναι αφιερωμένος στο πρόσωπό του στην Ελλάδα. Εορτάζει κάθε Σεπτέμβριο
Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου στη δυτική είσοδο του χωριού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.facebook.com/%CE%91%CE%A3%CE%A0%CE%A1%CE%9F-%CE%A3%CE%9A%CE%A5%CE%94%CE%A1%CE%91%CE%A3-158050997552336/
https://www.youtube.com/watch?v=NbXpXLmYW84

Δήμος Σκύδρας
Χωριά του νομού Πέλλας
Θωμάς Κοροβίνης

Ο Θωμάς Κοροβίνης (Νέα Μηχανιώνα, 1953) είναι Έλληνας συγγραφέας.

Βιογραφία
Ο Θωμάς Κοροβίνης, φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση, έζησε για οχτώ χρόνια στην Κωνσταντινούπολη. Εδώ και χρόνια ερευνά πτυχές του ελληνικού και του τουρκικού λαϊκού πολιτισμού, καθώς και τις σχέσεις μεταξύ τους. Συνεργάζεται με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.

Έγραψε τα βιβλία: Τουρκικές παροιμίες, Κανάλ ντ' Αμούρ, Τα πρόσωπα της Σωτηρίας Μπέλλου, Φαχισέ Τσίκα, Σκανδαλιστικές και βωμολοχικές ελληνικές παροιμίες, Κωνσταντινούπολη - Λογοτεχνική ανθολογία: Τούρκοι ποιητές υμνούν την Κωνσταντινούπολη, Ο Μάρκος στο χαρέμι, κ.ά.. Είναι συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής λαϊκών τραγουδιών.

Δισκογραφία: Από έβενο κι αχάτη, Φουζουλή: Λεϊλά και Μετζνούν, Τακίμια, Το κελί. Συχνά παρουσιάζει συναυλίες με το δικό του ρεπερτόριο ή με θέματα του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού.

Βιβλία
Το συγγραφικό έργο του Θωμά Κοροβίνη:

 Δεκέμβριος 2021: Θεσσαλονίκη-Κωνσταντινούπολη-Ανατολή,  ISBN 978-960-505-529-5
 Δεκέμβριος 2019: Ολίγη μπέσα ωρέ μπράτιμε,  ISBN 978-960-505-419-9
 Δεκέμβριος 2014 : Τί πάθος ατελείωτο,  ISBN 978-960-505-149-5

 Οκτώβριος 2014 : Τ' αγαπημένα: Ποιήματα και αφηγήματα άλλων,  ISBN 978-960-566-707-8
 Ιούνιος 2012: Το Αγγελόκρουσμα, ISBN 978-960-505-042-9
 Νοέμβριος 2010: Ο γύρος του θανάτου – μυθιστόρημα, ISBN 978-960-325-930-5
 Απρίλιος 2005: Οι Ζεϊμπέκοι της Μικράς Ασίας, ISBN 978-960-325-559-8
 Δεκέμβριος 2004: Τρία ζεϊμπέκικα και ένα ποίημα για τον Γιώργο Κούδα, ISBN 978-960-7827-05-0
 Μάρτιος 2002: Ο Μάρκος στο χαρέμι: Ο Βαμβακάρης στο θέατρο σκιών – Κωμωδία σε τρεις πράξεις, ISBN 978-960-8263-07-9
 Νοέμβριος 2008: Όμορφη Νύχτα – Χρονογραφία-μυθιστόρημα για 20 χρόνια λαϊκού τραγουδιού στη Θεσσαλονίκη (1985-2005), ISBN 978-960-325-778-3
 Νοέμβριος 2008: Το κελί - cd, ISBN 978-960-7827-97-5
 Μάιος 2009: Ο Καραγκιόζης λαϊκός τραγουδιστής – «Κωμωδία για το θέατρο και το θέατρο σκιών, έργο αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους», ISBN 978-960-325-808-7
 Νοέμβριος 2003: Το χτικιό της Άνω Τούμπας – αφήγημα, ISBN 978-960-7771-80-3
 Μάιος 2003: Οι ασίκηδες: Εισαγωγή και ανθολογία της τουρκικής λαϊκής ποίησης από τον 13ο αιώνα μέχρι σήμερα, ISBN 978-960-325-471-3
 Απρίλιος 1996: Κανάλ ντ' αμούρ – αφήγημα για το ερωτικό περιθώριο της Θεσσαλονίκης του '80, ISBN 978-960-325-168-2
 Το πρώτο φιλί: Ένα απόγευμα του Γιωργάκη Βιζυηνού στο χαρέμι του Αμπντουλαζίζ (Εκδόσεις Άγρα και Ιστός, 2015)

Παραπομπές

Έλληνες συγγραφείς
Ακρόπολη της Ρόδου

Η Ακρόπολη της Ρόδου (ναός του Απόλλωνα) δέσποζε στο δυτικό και ψηλότερο μέρος της πόλης της Ρόδου.

Περιγραφή
Δεν είχε οχυρωματικό χαρακτήρα όπως οι παλιές ακροπόλεις. Αποτελούσε μια μνημειακή ζώνη με Ιερά, μεγάλους ναούς, δημόσια κτίρια και υπόγειους χώρους λατρείας. Τα οικοδομήματα ήταν κτισμένα κλιμακωτά σε διαφορετικά επίπεδα, πάνω σε διαμορφωμένα πλατώματα που συγκρατούνταν από δυνατούς αναπληρωματικούς τοίχους. Ήταν "πεδίων και αλσών μεστή" σύμφωνα με την περιγραφή του ρήτορα Aίλιου Αριστείδη (2ος αιώνας μ.X.). Το πνεύμα της ελληνιστικής αρχιτεκτονικής στην ακρόπολη της Ρόδου, εκφράζεται τέλεια με τον συνδυασμό του φυσικού κάλλους με τις τεχνητές επεμβάσεις. Τα μνημεία της ακρόπολης χρονολογούνται στην ελληνιστική και υστεροελληνιστική εποχή. (3ος-2ος αι. π.X.)

Οι ανασκαφές έγιναν από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή κατά την διάρκεια της Ιταλικής Κατοχής του νησιού (1912-1945) ενώ  από το 1946 και μετά η ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία, διενέργησε ανασκαφές που βοήθησαν στην κατανόηση της τοπογραφίας του χώρου και στην περαιτέρω γνώση της Ιστορίας της ευρύτερης περιοχής.

Παραπομπές 
Υπουργείο Πολιτισμού  Ακρόπολη της Ρόδου

Δείτε επίσης 
Ακρόπολη της Λίνδου
Η πόλη της Ρόδου

Ρόδος (πόλη)
Αρχαία Ρόδος
Ροδου
Ακροπολη Ροδου
Κτίρια και κατασκευές στη Ρόδο
Άλνταϊν

Η Αλντίνο ή Άλνταϊν (ιταλικά: Aldino, γερμανικά: Aldein) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 1,665 κατοίκους. Βρίσκεται στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο στις Δολομιτικές Άλπεις.

Ιστορία 
Η πόλη είναι από τις αρχαιότερες στην περιοχή της οροσειράς Reggelberg, που αποτελεί το φυσικό σύνορο ανάμεσα σε Ιταλία κι Αυστρία. Η πόλη αναφέρεται ότι κατοικούνταν από πολλούς Βαυαρούς, που είχαν μεταναστεύσει εδώ, με την πρώτη σχετική μαρτυρία να χρονολογείται από το 1175. 

Το όνομα Άλνταϊν αναφέρεται πρώτη φορά κατά το Μεσαίωνα ως "Aldin", με παραλλαγές το "Alden" το 1185 και "Aldein" το 1242 και το 1340. Πιθανότατα προέρχεται από το όνομα κάποιου Γερμανού, που στα λατινικά αποδίδεται "Aldius". Το ιταλικό όνομα της πόλης αναφέρεται πρώτη φορά το 1928 ως "Valdagno Trent" και το 1940 ως "Aldagno", ενώ από το 1955 η πόλη έλαβε τη σημερινή της ονομασία.

Μνημεία
Η ενοριακή εκκλησία της πόλης είναι κτίσμα του 1309 και είναι αφιερωμένη στην Αγία Ελένη. Στα μέσα του 15ου αιώνα ανακαινίσθηκε και το 1841 επεκτάθηκε.

Άλλα αξιοθέατα είναι το ιστορικό ξενοδοχείο Zirmerhof Redagno (Radein) και ο προϊστορικός οικισμός της Burgstallegg.

Δημογραφία 
Το 98,38% των κατοίκων της δηλώνει μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 1,37% τα Ιταλικά κι ένα 0,25% τα Λαδινικά. Το 1921 το Άλνταϊν είχε 1054 κατοίκους για να φτάσει το 1951 τους 1298 και το 1991 τους 1590.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Fanny Wibmer-Pedit, Gewitter über Aldein, Innsbruck, 1966.
 Hannes Obermair, Das notarielle Zinsregister der St.-Helena-Kirche in Aldein aus dem 14. Jahrhundert, in «Der Schlern», vol. 72 (1998), p. 653-664.
 Maria Pichler, The historical development of tourism in the outlying South Tyrolean villages of Aldein and Radein, Università di Trento, 2004/2005.
 Annemarie Haas-Girardi, Radein, ein Bergdorf im Bozner Unterland, Bolzano, 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας Μπολτσάνο
Παραδοσιακά παιχνίδια

Παραδοσιακά παιχνίδια ονομάζονται τα παιχνίδια που έπαιζαν οι παλαιότεροι και μεταφέρονται από γενιά σε γενιά με προφορική περιγραφή ή επίδειξη των μεγαλύτερων προς τους μικρότερους. 
 
Τα παραδοσιακά παιχνίδια είναι ομαδικά (κρυφτό, μακριά γαϊδούρα, τυφλόμυγα, το μαντίλι, κ.ά.). Υπάρχουν και κάποια που αρχικά ενδέχεται να μοιάζουν ατομικά, αλλά τελικά αποδεικνύονται ομαδικά, καθώς παίζονται διαδοχικά από κάθε ένα παιδί μέσα στην ομάδα. Αυτά έχουν σχέση περισσότερο με την τεχνολογία της κάθε εποχής και τις δεξιότητες των παιδιών, όπως η σφεντόνα, η σβούρα, το τσιλίκι, κ.ά.

Κάθε παραδοσιακό παιχνίδι εκφράζει την εποχή και την κοινωνία που το δημιούργησε (κοινωνικές σχέσεις, οικονομική κατάσταση, πολιτιστικές αξίες, τεχνολογία, αντιλήψεις για την πολιτική, τον πολιτισμό, το φύλο, τις σχέσεις με τους άλλους λαούς). 

Πολλά παραδοσιακά παιχνίδια παραλλάσσονται και ξεπερνούν τα σύνορα των κρατών και εμφανίζονται σε διάφορους λαούς, όπως το κρυφτό, το κυνηγητό, η μπάλα, το σχοινάκι, οι βώλοι, κ.ά. Για παράδειγμα, το παιχνίδι κουτάκια ή τρικαμούτσι ή κεραμιδάκια, είναι ένα παραδοσιακό παιχνίδι που παίζεται από Τσιγγάνους, Ρώσους και Βλάχους στα Βαλκάνια.

Πηγές
Διαμαντόπουλος Δ. (2009), Το Παιχνίδι, εκδόσεις Π. Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη.
Μπάδα, Κ. (1992), «Το Παιχνίδι στην Παραδοσιακή Ελληνική Κοινωνία», Εθνογραφικά 9(1993), σελ. 73-81.
Κούλα (οροσειρά)

Η Κούλα είναι οροσειρά (μήκους 25 χιλιομέτρων περίπου) της βόρειας Ελλάδας με μέγιστο υψόμετρο 1.828 μέτρα (κορυφή Γυφτόκαστρο της Χαϊντούς στα σύνορα Ελλάδας - Βουλγαρίας).

Βρίσκεται στους νομούς Ξάνθης και Δράμας και αποτελεί τμήμα της οροσειράς της Κεντρικής Ροδόπης. Είναι το ψηλότερο βουνό της Θράκης. Η Κούλα αποτελείται από δύο κύριους ορεινούς όγκους, τη Χαϊντού (ή Ερύμανθο) (νοτιοανατολικά) και τη Στάμνα (βορειοδυτικά), οι οποίοι χωρίζονται από το υψηλό οροπέδιο, Μεγάλο Λιβάδι Λεπίδα.  Στη Χαϊντού εκτείνεται το σημαντικό ομώνυμο δάσος. Από την Κούλα πηγάζει ο ποταμός Άρδας, παραπόταμος του Έβρου και ο Κόσυνθος (από τη Χαϊντού). Το ορεινό συγκρότημα της Κούλας αποτελεί το σύγχρονο όριο μεταξύ Μακεδονίας και Θράκης.

Παραπομπές
Μονομαχία του Μενέλαου με τον Πάρη (Μουσείο του Λούβρου)

Η μονομαχία του Μενέλαου με τον Πάρη είναι κύλιξ με αγγειογραφία Ομηρικού θέματος που φιλοξενείται στο

Περιγραφή 
Η αγγειογραφία εικονίζει την μονομαχία του Μενέλαου με τον Πάρη όπως την αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα.

Πηγές

Σύνδεσμοι 
 Παρουσίαση της κύλικος από το πρόγραμμα του Λούβρου
  Παρουσίαση της κύλικος

Κύλιξ
Αρχαιότητες στο Μουσείο του Λούβρου
Αντριάνο (πόλη)

Το Αντριάνο ή Άντριαν (ιταλικά: Andriano, γερμανικά: Andrian) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 1,042 κατοίκους στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο. Βρίσκεται χτισμένο στη δεξιά όχθη του Αδίγη στις Δολομιτικές Άλπεις και στους πρόποδες του "Monte Macaion" στα 1.866 μέτρα.

Ιστορία 
Το όνομα του αναφέρεται για πρώτη φορά το 1186 ως "Άντριαν" και το 1240 ως "Aendrian", προερχόμενο από το ρωμαϊκό ανδρικό όνομα Andrius ή Andraeus. Αξιοσημείωτα είναι τα ερείπια του κάστρου Festenstein, που αναφέρεται ότι κατασκευάστηκε το 1220 και στέκεται σε ένα βράχο πάνω από το χωριό.

Δημογραφία
Το 97,32% των κατοίκων έχει μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 2,55% τα Ιταλικά κι ένα 0,13% τα Λαδινικά. Το 1921 είχε 410 κατοίκους, για να γνωρίσει μεγάλη αύξηση το 1971 σε 602 και το 1991 σε 758 κατοίκους.

Οικονομία
Η οικονομία του Αντριάνο στηρίζεται στον τουρισμό και υπάρχουν εγκαταστάσεις τόσο για χειμερινό, όσο και για θερινό τουρισμό. Άλλη κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία, ενώ υψηλό ποσοστό εργάζεται στις γύρω πόλεις, όπως το Μπολτσάνο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιστοσελίδα του Δήμου

Αντριανο
Γενική Εφημερίς της Ελλάδος

Η Γενική Εφημερίς της Ελλάδος ήταν το επίσημο έντυπο της Διοίκησης. Κυκλοφόρησε από τις 7 Οκτωβρίου του 1825 μέχρι τις 23 Μαρτίου του 1832. 
Επί επτά συνεχόμενα έτη κάλυπτε τις ανάγκες της Κυβέρνησης  και είναι προδρομικό έντυπο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως. 
Οι τόποι έκδοσής του θα είναι διαδοχικά το Ναύπλιο, η Αίγινα, ο Πόρος. Εκδότες του διετέλεσαν οι Θεόκλητος Φαρμακίδης (1825-1827), Γεώργιος Χρυσίδης (1827-1831), Ιωάννης Γαλιάτσας (1831-1832).

Ως επίσημο όργανο δημοσίευε επίσημα έγγραφα και αποφάσεις, κυβερνητικές ανακοινώσεις, τα Πρακτικά του Βουλευτικού. Η ύλη της όμως δεν περιοριζόταν σε αυτή τη θεματολογία. Αποβλέποντας στην ενημέρωση και διαπαιδαγώγηση του αναγνωστικού κοινού, αντλούσε τη θεματολογία της και από έντυπα του εξωτερικού. Οι στόχοι του εντύπου διαγράφονται από τον πρώτο του εκδότη, στην Προκήρυξιν που δημοσιεύει στις 30 Σεπτεμβρίου 1830: απηχώντας τις ιδέες του Διαφωτισμού, προβάλει, με γλώσσα απλή,  τις αρχές της ελευθεροτυπίας και το αγαθό της παιδείας. Κατά τη διάρκεια της διευθύνσεως του Φαρμακίδη, η εφημερίδα θα δημοσιεύσει και άρθρα στηλιτευτικά της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα έξι μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του να απομακρυνθεί από το ΄΄Βουλευτικόν΄΄.

Τον Ιούνιο του 1827 η Αντικυβερνητική Επιτροπή διόρισε τον Γεώργιο Χρυσίδη. Στις 18 Ιουνίου 1827 θα δημοσιεύσει κι αυτός ένα κείμενο ΄΄αρχών΄΄ για το πως αντιλαμβανόταν τον ρόλο της εφημερίδας. Κινούμενος στον αντίποδα του προκατόχου του, συμμορφώνεται με την κυβερνητική αντίληψη ΄περί τύπου: περιορισμός της ελεύθερης γνώμης, έλεγχος της κοινής γνώμης.
Ο Χρυσίδης θα παραμείνει στην διεύθυνση του εντύπου μέχρι τον Δεκέμβριο του 1831 αφού θα τον αντικαταστήσει ο Ιωάννης Γαλιάτσας στενός φίλος του Προέδρου της Ελληνικής Κυβερνήσεως Αυγουστίνου Καποδίστρια. Για πρώτη φορά θα καταβάλλεται στον εκδότη και μισθός, «φοίνικαι 200 κατά μήνα». 

Με ύλη πολύ φτωχή και «διαποτισμένη από το καποδιστριακό πνεύμα», μετά την πτώση του Αυγουστίνου Καποδίστρια και την επικράτηση των Συνταγματικών , τον Μάρτιο του 1832 θα κλείσει οριστικά για να τη διαδεχθεί η Εθνική Εφημερίς ως επίσημο φύλλο των ελληνικών κυβερνήσεων.

Δείτε επίσης
Η τυπογραφία στην επανάσταση του 1821

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Το Ναύπλιον γενέθλιος πόλις της εφημερίδος της Κυβερνήσεως

Παραπομπές

Ελληνική Πολιτεία 1828-1832
Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Αλτράι

Η Αντερίβο ή Αλτράι (ιταλικά : Anterivo, γερμανικά : Altrei, ΝότιοΤιρολέζικα: Fåltrúi ) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 384  κατοίκους στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο.

Βρίσκεται χτισμένη στις Δολομιτικές Άλπεις και στους πρόποδες του Μόντε Κόρνο, όπου βρίσκεται και το ομώνυμο προστατευόμενο φυσικό πάρκο. Παλαιότερα ανήκε διοικητικά στην επαρχία του Τρέντο.

Κοντά στην πόλη υπάρχει τεχνητή λίμνη, που παρέχει νερό στις γύρω κοινότητες.

Όνομα 
Το όνομα του Αλτράι μαρτυρείται για πρώτη φορά το 1321 ως "Antereu, Altreu" και "Altreu" και το 1406 ως "Antrew". Προέρχεται από το λατινικό "ante rivum", δηλαδή "μπροστά από το ποτάμι". 

Με το όνομα "Έμπεν" (Eben) και "Hof in der Eben" μνημονεύεται το 1410, ένα όνομα που προέρχεται από τη γερμανική λέξη "Ebene" (πεδιάδα, πλάτωμα). Το 1406 αναφέρεται σαν "Guggal" ή "Kukal" και το 1463 ως «de Wölfl Gugkal", ονομασία που προέρχεται από τη γερμανική λέξη "Kuckuck", δηλαδή "κούκος".

Ιστορία 
Το Αλτράι είναι το τελευταίο προπύργιο των γερμανικών οικισμών ανατολικά του Αδίγη. Οι οικισμοί αυτοί από το 1321 ανήκαν στον κόμη του Τιρόλο και τον Ενρίκο Β' όπου έδωσε την περιοχή για εκμετάλλευση στον Vasallo Gottschalk από το Μπολτσάνο. Αυτός έφτιαξε δέκα αγροκτήματα που ήταν ο πυρήνας της δημιουργίας της σημερινής κωμόπολης.

Δημογραφία 
Το 91,44% των κατοίκων του Αλτράι έχουν μητρική γλώσσα τα Γερμανικά και το 8,56% τα Ιταλικά. Το 1921 είχε 517 κατοίκους κι από τότε έχει συνεχή μείωση του πληθυσμού έως σήμερα. Το 2001 είχε 387 κατοίκους.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Raimund von Klebelsberg, Altrei - Truden: Beiträge zur Heimatkunde der zwei Südtiroler Gemeinden am Fleimser Höhenrande (Schlern-Schriften, 180), Innsbruck, Wagner, 1958.
 Heinz Abram, Heimatbuch Altrei, Anterivo, Comune, 2006. ISBN 88-8300-030-7 (monografia di riferimento)
 Andrea Heistinger, Il fiore blu di Anterivo - caffè di Anterivo (Lupinus pilosus L.) coltivato in Alto Adige come surrogato del caffè, Innsbruck-Vienna-Bolzano, Studienverlag, 2008. ISBN 978-3-7065-4620-1

Αλτραι
Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Ελλάδας

Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης είναι ο αναπληρωτής του Πρωθυπουργού της Ελλάδας. Η θέση δεν είναι μόνιμη, αλλά δημιουργείται κατά περίσταση και δεν έχει συγκεκριμένα καθήκοντα. Μπορεί να συνδυάζεται με συγκεκριμένο υπουργικό χαρτοφυλάκιο, ή με την επίβλεψη τομέων της κυβερνητικής πολιτικής, όπως η οικονομία. Σε ορισμένες περιστάσεις, έχουν συνυπάρξει ταυτόχρονα περισσότεροι από έναν αντιπρόεδρο.

Αρμοδιότητες Αντιπροέδρου 
Σύμφωνα με το ΦΕΚ B 2951/2019, ο σημερινός Πρωθυπουργός της Ελλάδας, ανέθεσε στον σημερινό Αντιπρόεδρο της Ελληνικής Κυβέρνησης, Παναγιώτη Πικραμμένο, τις κάτωθι αρμοδιότητες:
η αναπλήρωση του Πρωθυπουργού σε απουσία ή κώλυμά του,
η εκπλήρωση οποιουδήποτε ειδικού έργου του αναθέτει ο Πρωθυπουργός.

Διατελέσαντες Αντιπρόεδροι της Ελληνικής Κυβέρνησης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη Ιστοσελίδα του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης της Ελλάδας

Αντιπροεδρία της Κυβέρνησης της Ελλάδας
Γεώργιος Μουλκιώτης

Ο Γεώργιος Μουλκιώτης (γεννημένος το 1958 στις Θεσπιές) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ). Από τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 έχει εκλεγεί βουλευτής Βοιωτίας με το Κίνημα Αλλαγής.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις Θεσπιές του Νομού Βοιωτίας. Από τα δεκαεπτά του ασχολήθηκε με την πολιτική έχοντας γίνει μέλος στην ΠΑΣΠ του Πανεπιστηµίου Αθηνών το 1975. Κατά τη διάρκεια φοίτησης του εκλέχτηκε στο Διοικητικό Συµβούλιο του συλλόγου των φοιτητών της Νοµικής Σχολής του Πανεπιστηµίου Αθηνών. Από το 1977 ήταν μέλος στη Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Κάτω Πατησίων και από το 1983 µέλος της Τ.Ο. Θήβας. 

Έχει εκλεγεί µέλος της Nομαρχιακής Eπιτροπής του ΠΑΣΟΚ Βοιωτίας και της Τριµελούς Γραµµατείας, και ως δικηγόρος, Πρόεδρος του Συλλόγου των Ασκούµενων Δικηγόρων Αθηνών - Πειραιά. Ασκεί δικηγορία από το 1984, έχει εργαστεί ως επιστηµονικός συνεργάτης στο Κέντρο Μελετών Τεκµηρίωσης και Εκπαίδευσης της ΓΣΕΕ και έχει εκλεγεί Γενικός Γραµµατέας του Δικηγορικού Συλλόγου Θηβών. Υπήρξε για ένα διάστημα Αναπληρωτής Πρόεδρος του Νοσοκοµείου της Θήβας. 

Η ενασχόληση του µε τον κλασικό αθλητισµό στον Κάδμο Θήβας, τον εξέλεξε για δυο θητείες Πρόεδρο της Τ.Ε. ΣΕΓΑΣ Ανατ. Στερεάς και Εύβοιας και Αντιπρόεδρο της Δικαστικής Επιτροπής του ΣΕΓΑΣ.

Την περίοδο 1992 έως 1994 εκλέχτηκε Νοµαρχιακός Σύµβουλος, ως εκπρόσωπος των ΟΤΑ του Νομού Βοιωτίας ενώ από το 1995 έως το 1998 είχε εκλεγεί για δύο θητείες, µέλος του Περιφερειακού Συµβουλίου Στερεάς Ελλάδας και της Επιτροπής Παρακολούθησης. Την ίδια περίοδο ήταν δηµοτικός Σύµβουλος Θεσπιών, µέλος της Δ.Ε. στην ΤΕΔΚ Βοιωτίας. Παράλληλα διετέλεσε µέλος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Κεντρικής Ένωσης Δήµων και Κοινοτήτων Ελλάδος και ήταν εκπρόσωπος της ΚΕΔΚΕ, στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συµβούλιο.

Ο Γιώργος Μουλκιώτης είχε εκλεγεί Νοµαρχιακός Σύµβουλος το 2003 και το 2007 και είχε διατελέσει Πρόεδρος του Νοµαρχιακού Συµβουλίου Βοιωτίας τις περιόδους 2005 έως 2006. Από το 2007 έως το 2010, διετέλεσε πρόεδρος του Νοµαρχιακού Συµβουλίου Βοιωτίας. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 ως την 31η Αυγούστου 2014 διετέλεσε Αντιπεριφερειάρχης της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας.

Από τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 έχει εκλεγεί βουλευτής Βοιωτίας με το Κίνημα Αλλαγής. 

Γνωρίζει και μιλάει Αγγλικά. Είναι επίσης υποστηρικτής των µη κυβερνητικών οργανώσεων Γιατροί Χωρίς Σύνορα και Greenpeace.

Προσωπική ζωή
Είναι παντρεµένος µε την Βάσω Κρατηµένου και έχουν δυο παιδιά, τον Βασίλη και την Μαριάννα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Βιογραφία στο Βοιωτικό Κόσμο

Έλληνες τοπικοί αντιπεριφερειάρχες
Βουλευτές Βοιωτίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Αλλαγής
Σάισμα

Το σάισμα είναι χειροποίητο υφαντό ρούχο, κατασκευασμένο από τραγόμαλλο, δηλαδή, από γιδινό μαλλί, επεξεργασμένο στο χέρι και επεξεργασμένο στη νεροτριβή. Χρησιμοποιείτο είτε ως στρωσίδι, για την κάλυψη δαπέδου, είτε ως υπόστρωμα κρεβατιού, είτε ως πρώτη ύλη, για την κατασκευή κάπας του βοσκού. Επίσης, χρησιμοποιείτο στη σαγματοποιία, ως εσωτερική  επένδυση του σαμαριού. Ιδιότητες: άγριο στην υφή και δυσάρεστο στην επαφή με το δέρμα, ελαφρύ, ανθεκτικό τόσο στη χρήση, όσο και σε σχετικά υψηλή θερμοκρασία. Η ιδιότητά του αυτή το καθιστά κατάλληλο να τοποθετηθεί μπροστά στο τζάκι. Επίσης αποβάλλει το νερό και στεγνώνει ευκολότερα από άλλα υφαντά.

Υφάσματα