joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νικολάι Νικίτιν

Ο Νικολάι Βασίλιεβιτς Νικίτιν (ρώσικα: Николай Васильевич Никитин, 15 Δεκεμβρίου 1907 - 3 Μαρτίου 1973) ήταν πολυβραβευμένος Σοβιετικός πολιτικός μηχανικός, περισσότερο γνωστός για τις επιβλητικές κατασκευές του.

Βιογραφία 
Ο Νικίτιν γεννήθηκε στο Τομπόλσκ της Σιβηρίας. Ο πατέρα του ήταν μηχανικός τυπογραφείου ενώ αργότερα δούλευε ως νομικός υπάλληλος. Ένα δάγκωμα φιδιού στα 17 του, του δημιούργησε μόνιμο πρόβλημα στο πόδι. Το 1930 αποφοίτησε από την Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο του Τομσκ με ειδικότητα στις κατασκευές.

Το 1932 σχεδίασε τον σιδηροδρομικό σταθμό του Νοβοσιμπίρσκ. Το 1937 ήδη ζούσε και δούλευε στην Μόσχα. Ασχολήθηκε με τους υπολογισμούς της θεμελίωσης του μνημειώδους Παλατιού των Σοβιέτ που θα κατασκευαζόταν στην θέση του κατεδαφισμένου Καθεδρικού του Χριστού Σωτήρος.
Ο Νικίτιν πέθανε στις 3 Μαρτίου 1973 και θάφτηκε στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι.

Διάσημα έργα του 
 Το κύριο κτήριο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας με ύψος 240 μέτρα. Η κατασκευή του διήρκεσε από το 1949 ως το 1953 και όταν τέλειωσε ήταν το ψηλότερο κτήριο στην Ευρώπη.
 Το Παλάτι του Πολιτισμού και της Επιστήμης της Βαρσοβίας σε συνεργασία με τον Λεβ Ρούντνεβ. Κατασκευάστηκε από το 1952 ως το 1955.
 Στάδιο Λουζνίκι
 Το κολοσσιαίο άγαλμα στον λόφο Μαμάγιεφ «Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί» με ύψος 85 μέτρα, κατασκευή με 7900 τόνους σκυρόδεμα και χάλυβα, σε συνεργασία με τον γλύπτη Γιεβγκένι Βουτσέτιτς
 Ο Πύργος Οστάνκινο- Ολοκληρώθηκε το 1967, με ύψος 540 μέτρα, η ψηλότερη ελεύθερα στεκόμενη κατασκευή στην Ευρασία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ρώσοι μηχανικοί
Σοβιετικοί μηχανικοί
Ρώσοι πολιτικοί μηχανικοί
Σοβιετικοί πολιτικοί μηχανικοί
Ρώσοι αρχιτέκτονες
Σοβιετικοί αρχιτέκτονες
Ρώσοι εφευρέτες
Σοβιετικοί εφευρέτες
Νύσα Καρίας

Η Νύσα ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Ανατολίας, της οποίας τα ίχνη συναντούμε σήμερα στην περιφέρεια του Σουλτανχισάρ, της Επαρχίας Αϊδινίου της Τουρκίας, 50 χλμ. ανατολικά της πόλης της Εφέσου. Ο γεωγράφος και ιστορικός Στράβων, γεννημένος στην Αμάσεια, ξεκίνησε τις σπουδές του στη Νύσα, η οποία ήταν σημαντικό κέντρο πολιτισμού κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. 

Η πόλη αφιερώθηκε στο θεό Διόνυσο όταν ιδρύθηκε από τον Αντίοχο Α' το Σωτήρα, ηγεμόνα των Σελευκιδών, κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. Κατείχε ακόμη τη φήμη της πόλης λογίων μέχρι το 2ο αιώνα μ.Χ. Για χίλια περίπου χρόνια μετά η πόλη γνώρισε περιόδους τόσο ακμής όσο και παρακμής. Υπέφερε διαδοχικά από τις λεηλασίες των χριστιανών, των μουσουλμάνων και των Τούρκων και τελικά εγκαταλείφθηκε μετά τη λεηλασία της από τον Ταμερλάνο το 1402.

Στον αρχαιολογικό αυτό χώρο σήμερα υπάρχουν σημαντικά σωζόμενα μνημεία της ελληνιστικής περιόδου, της ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής. Το μεγαλύτερο τμήμα ενός αρχαιοελληνικού θεάτρου και οι είσοδοί του σώζονται ανέπαφα. Η βιβλιοθήκη σώζεται με τρεις τοίχους. Υπάρχουν επίσης υπολείμματα ενός γυμνασίου, ρωμαϊκών λουτρών και ενός βουλευτηρίου. Η γέφυρα της Νύσας, μήκους 100 μέτρων, ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη κατασκευή του είδους της κατά την αρχαιότητα.

Βιβλιογραφία 

 Klaus Grewe, Ünal Özis et al.: «Die antiken Flußüberbauungen von Pergamon und Nysa (Türkei)», Antike Welt, Τόμος 25, No. 4 (1994), σελ. 348–352 (352)

Αρχαίες πόλεις της Καρίας
Επαρχία Αϊδινίου
Τέοντορ Χερτσλ

Ο Τέοντορ Χερτσλ (Herzl Tivadar, πραγματικό όνομα: Benjamin Ze’ev Herzl, 2 Μαΐου 1860 - 3 Ιουλίου 1904) ήταν Ούγγρος δημοσιογράφος και συγγραφέας. Θεωρείται ο πατέρας του σύγχρονου πολιτικού Σιωνισμού και στην πραγματικότητα ο ιδρυτής του κράτους του Ισραήλ.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Χερτσλ γεννήθηκε στην Πέστη, του Βασιλείου της Ουγγαρίας (σήμερα το ανατολικό ήμισυ της Βουδαπέστης, τότε ξεχωριστή πόλη) σε μια εβραϊκή οικογένεια από το Ζεμούν του Βασιλείου της Ουγγαρίας (σήμερα στη Σερβία). Όταν ήταν 18, η οικογένειά του μετακόμισε στη Βιέννη. Εκεί σπούδασε Δίκαιο, αλλά αφιερώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Εργάστηκε ως ανταποκριτής της Neue Freie Presse στο Παρίσι, κάνοντας ταξίδια στο Λονδίνο και στην Κωνσταντινούπολη. Αργότερα έγινε εκδότης της λογοτεχνικής Neue Freie Presse και έγραψε πολλά δράματα και κωμωδίες. 

Ως νέος ο Χερτσλ είχε εμπλακεί σε μια ένωση με την επωνυμία Burschenschaft, η οποία αγωνίστηκε για την ενοποίηση της Γερμανίας υπό το σύνθημα «Ehre, Freiheit, Vaterland» (τιμή, ελευθερία, πατρίδα). 

Ως ανταποκριτής της Neue Freie Presse στο Παρίσι ο Χερτσλ παρακολούθησε την Υπόθεση Ντρέιφους, ένα αντισημιτικό περιστατικό στη Γαλλία, στο οποίο ένας Γάλλος αξιωματικός καταδικάστηκε για κατασκοπεία υπέρ της Γερμανίας επειδή ήταν Εβραίος. Έγιναν μαζικές πορείες στο Παρίσι μετά τη δίκη, όπου οι διαδηλωτές φώναζαν «Θάνατος στους Εβραίους». Ο Χερτσλ πίστευε ότι οι Εβραίοι θα πρέπει να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος. Τον Ιούνιο του 1895, έγραψε στο ημερολόγιό του: «Στο Παρίσι, όπως είπα, έχει επιτευχθεί η μεγαλύτερη στάση προς τον αντισημιτισμό ...» Στο Der Judenstaat γράφει: «Το εβραϊκό ζήτημα εξακολουθεί να υφίσταται οπουδήποτε Εβραίοι ζουν σε αισθητούς αριθμούς». Από τον Απρίλιο του 1896, όταν η αγγλική μετάφραση του Der Judenstaat (Το κράτος των Εβραίων) εμφανίστηκε, ο Χερτσλ έγινε ο πρώτος εκπρόσωπος του Σιωνισμού. 

Το 1897, με σημαντική προσωπική δαπάνη, ίδρυσε την Die Welt της Βιέννης και προγραμμάτισε το πρώτο σιωνιστικό συνέδριο στη Βασιλεία της Ελβετίας. Διετέλεσε πρόεδρος (μια θέση που κατείχε μέχρι το θάνατό του το 1904), και το 1898 ξεκίνησε μια σειρά από διπλωματικές πρωτοβουλίες που στόχευαν στην οικοδόμηση και υποστήριξη ενός εβραϊκού κράτους.

Βιβλία του Χερτσλ μεταφρασμένα στα ελληνικά
Theodor Herztl,Το εβραϊκό κράτος, μτφρ Ελένη Λούση, εκδ. Παπαδόπουλος, 2017

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ούγγροι θεατρικοί συγγραφείς
Εβραίοι συγγραφείς
Δημοσιογράφοι
Εκδότες
Ουτοπιστές
Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος

Ο Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος (1930) είναι διακεκριμένος Έλληνας διηγηματογράφος και δοκιμιογράφος.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας, όπου πέρασε και τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Μετά τον θάνατο του δικηγόρου πατέρα του το 1943, η οικογένειά του πέρασε δύσκολες ημέρες. Όπως έγραψε ο ίδιος αργότερα, από ανάγκη σπούδασε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 1949 έως το 1955. 

Κατά την δεκαετία 1959 έως 1968, υπηρέτησε στην Καβάλα. Εκεί έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα Γράμματα με το διήγημα «Ο φρακασάνες», το οποίο δημοσίευσε με ψευδώνυμο στο καβαλιώτικο περιοδικό Αργώ το 1962. Συνεργάσθηκε επίσης με τα περιοδικά Σκαπτή Ύλη (Καβάλα), Ταχυδρόμος (Καβάλα), Διάλογος (Θεσσαλονίκη), Διάλογος (Λεχαινά), Αντί, Χάρτης, Χρονικό και Το Τέταρτο. Επίσης διετέλεσε για πολλά χρόνια διευθυντής σύνταξης στο περιοδικό Ιατρική Επιθεώρησις Ενόπλων Δυνάμεων. Από τον Στρατό παραιτήθηκε το 1983 με τον βαθμό του ανωτέρου γενικού αρχίατρου. 

Το έργο του, που κατατάσσεται στην μεταπολεμική ελληνική λογοτεχνία, διακρίνεται από  λιτότητα του λόγου, λεπτή ειρωνεία και τρυφερή νοσταλγία για τα δύσκολα χρόνια της νεότητας. Η αναγνώριση ήρθε το 1995 με το βραβείο διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω.

Αρθρογραφούσε περιστασιακά στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, ενώ επιμελήθηκε και την έκδοση βιβλίων λιγότερο γνωστών λογοτεχνών, όπως ο Όμηρος Πέλλας (1921–1962). Σ' αυτόν οφείλεται και η πρώτη κριτική παρουσίαση στην Ελλάδα του έργου του Νίκου Καχτίτση με μια ιδιωτική έκδοση το 1974. Τα πιο πρόσφατα έργα του είναι η συλλογή διηγημάτων Ο θησαυρός των Αηδονιών (2009) και το αφήγημα Συγκοπή πλατάνου (2010). 

Το 2007 γυρίστηκε το ντοκιμαντέρ «Σπίτι δίπλα στη θάλασσα» με θέμα τον ίδιο και σκηνοθέτη τον Λευτέρη Ξανθόπουλο. 

Διηγήματά του έχουν μεταφρασθεί και στα γαλλικά.

Εργογραφία 
 Οδοντόκρεμα με χλωροφύλλη. Θεσσαλονίκη, Τραμ, 1973.
 Αναφορές στο έργο του πεζογράφου Νίκου Καχτίτση. Αθήνα, ιδιωτική έκδοση, 1974.
 Θερμά θαλάσσια λουτρά. Θεσσαλονίκη, Εγνατία, 1980.
 Επιστολαί προς μνηστήν (με τον Ηλία Πετρόπουλο). Αθήνα, Γράμματα, 1980.
 Παρακείμενα (δοκίμια). Αθήνα, Κέδρος, 1983.
 Βουστροφηδόν (δοκίμια). Αθήνα, Ύψιλον, 1987.
 Ο γενικός αρχειοθέτης. Αθήνα, Κείμενα, 1989.
 Επί πτίλων αύρας νυχτερινής (πέντε κείμενα για τον Παπαδιαμάντη). Αθήνα, Νεφέλη, 1992.
 Α/Π Ελένη. Πάτρα, Δήμος Πατρέων, 1994.
 Ροζαμούνδη. Αθήνα, Νεφέλη, 1995.
 Τόποι τέσσερεις. Αθήνα, Στιγμή, 1996.
 Αποκείμενα (δοκίμια). Αθήνα, Νεφέλη, 2000.
 Τόποι τέσσερεις συν τρεις. Αθήνα, Στιγμή, 2001.
 Ο οβολός και άλλα διηγήματα. Αθήνα, Νεφέλη, 2004.
 Ο θησαυρός των Αηδονιών. Αθήνα, Γαβριηλίδης, 2009.
 Συγκοπή πλατάνου. Αθήνα, Γαβριηλίδης, 2010.

Επίσης έχουν δημοσιευθεί πολλά άλλα πεζά και κριτικές σε εφημερίδες, περιοδικά και συλλογικές εκδόσεις.

Σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Άλλα άρθρα του στην Ελευθεροτυπία

Έλληνες στρατιωτικοί γιατροί
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Έλληνες διηγηματογράφοι
Έλληνες δοκιμιογράφοι
Γιεβγκένι Βουτσέτιτς

Ο Γιεβγκένι Βικτόροβιτς Βουτσέτιτς (Евге́ний Ви́кторович Вуче́тич, 10 Ιανουαρίου 1909 - 12 Απριλίου 1974) (ρώσικα: Евгений Викторович Вучетич) ήταν εξέχων γλύπτης και καλλιτέχνης της Σοβιετικής Ένωσης, Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας (1967), Καλλιτέχνης του Λαού της ΕΣΣΔ (1959), γνωστός για τα ηρωϊκά, συχνά αλληγορικού ύφους, μνημεία του.

Ο Βούτσετις ήταν μαυροβουνιακής σερβικής καταγωγής, γεννημένος στο Γιεκατερίνοσλαβ (σήμερα Ντνίπρο)

Ήταν εξέχων εκπρόσωπος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και είχε τιμηθεί με το Βραβείο Λένιν το 1970, το Βραβείο Στάλιν (1946,1947,1948,1949,1950), το Παράσημο Λένιν (δις) και το Παράσημο του Πατριωτικού Πολέμου δευτέρας τάξεως.

Έργα 
 Σοβιετικό Πολεμικό Μνημείο (Sowjetische Ehrenmal) στο Πάρκο Τρεπτόβερ στο Βερολίνο (1946-1949), Στρατιώτης ύψους 13 μέτρων με σπαθί κρατώντας ένα παιδί και στεκόμενος σε μία σπασμένη Σβάστικα.
 Let Us Beat Swords into Plowshares στον κήπο του ΟΗΕ (1957)
 Ένα άγαλμα το Φελίξ Ντζερζίνσκι (1958), κοινώς γνωστό ως "Σιδερένιος Φελίξ", παλιότερα στην Μόσχα στην Πλατεία Λουμπιάνκα
 Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί! στον Λόφο Μαμάγιεφ (1963-1967)

Εικόνες

Παραπομπές 

Ρώσοι γλύπτες
Σοβιετικοί καλλιτέχνες
Σταυροπηγιακή μονή

Σταυροπηγιακή (ή πατριαρχική) καλείται η μονή (συνήθως της Ορθόδοξης Εκκλησίας ή της Ανατολικής Καθολικής Εκκλησίας) που υπάγεται απευθείας σε Πατριαρχείο ή Σύνοδο (συνήθως το Οικουμενικό Πατριαρχείο) και όχι στην τοπική Αρχιεπισκοπή. Η λέξη σταυροπηγιακή είναι σύνθετη (σταυρός + πήγνυμι) και πηγάζει από την κανονική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία προβλέπει τη δυνατότητα του Πατριάρχη να στείλει ένα σταυρό για να τοποθετηθεί στα θεμέλια της εκκλησίας της μονής, πράξη που οδηγεί στην εξάρτηση της μονής από αυτόν. Το δικαίωμα αυτό το απέκτησε πρώτη φορά ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τον 8ο αιώνα και μπορεί να το ασκεί σε όλη την επικράτεια της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι σταυροπηγιακές μονές αποτελούσαν πηγή εσόδων για το οικείο Πατριαρχείο, καθώς ήταν υποχρεωμένες να αποστέλλουν ετήσια σε αυτό κάποιο χρηματικό ποσό. Ένα πλεονέκτημα για τις μονές ήταν ότι έτσι εξασφάλιζαν μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, αποφεύγοντας την ανάμιξη των τοπικών επισκόπων στους σκοπούς τους. Άλλο πλεονέκτημα ήταν η μεταφορά σε αυτές των προνομίων που απολάμβανε το Πατριαρχείο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, προνόμια που περιλάμβαναν την παροχή εδαφικών εκτάσεων και την απαγόρευση απαλλοτρίωσής τους στο μέλλον από το Οθωμανικό κράτος. Σταυροπηγιακές είναι όλες οι μονές του Αγίου Όρους, όπου και μνημονεύουν τον εκάστοτε Πατριάρχη, όπως άλλωστε και σε όλες τις υπόλοιπες σταυροπηγιακές μονές, αντί του τοπικού επισκόπου. Όσον αφορά την Ανατολική Καθολική Εκκλησία οι σταυροπηγιακές μονές περιγράφονται ως ένα από τρία δυνατά είδη μονών: παπικές, πατριαρχικές (σταυροπηγιακές) και επισκοπικές. Στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία τα πιθανά είδη μονών είναι τέσσερα: επισκοπικές (υπάγονται στον τοπικό επίσκοπο), πατριαρχικές ή σταυροπηγιακές (υπάγονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο), ηγουμενικές ή αρχιμανδρικές (υπάγονται στον ηγούμενο ή αρχιμανδρίτη υπό την δικαιοδοσία της Ιεράς Συνόδου) και συνοδικές μονές (παρεμφερείς των ηγουμενικών). Οι σταυροπηγιακές μονές που ελέγχονται απευθείας από την Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος καλούνται συνοδικές σταυροπηγιακές. Σταυροπηγιακές μονές πέρα από το Άγιο Όρος υπάρχουν και αλλού στην Ελλάδα (π.χ. Μονή Τοπλού στην Κρήτη), στην Κύπρο, αλλά και στην Ανατολική Ευρώπη (π.χ. Βουλγαρία, Ρωσία, Ουκρανία).

Παραπομπές

Δείτε επίσης
Ιερές μονές της Κύπρου
Σταυροπηγιακός Ναός

Ορθοδοξία
Καθολική Εκκλησία
Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι (Αγία Πετρούπολη)

Το Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι (ρώσικα: Новодевичье кладбище) στην Αγία Πετρούπολη είναι ιστορικό νεκροταφείο στο νοτιοδυτικό μέρος της πόλης, δίπλα στην Αψίδα Θριάμβου της Μόσχας. Το νεκροταφείο πήρε το όνομά του από το την Ιστορική Μονή Νοβοντέβιτσι. Κατά τον 19ο αιώνα ήταν το δεύτερο σημαντικότερο νεκροταφείο της Ρωσίας μετά το Κοιμητήριο Τίχβιν στο Μοναστήρι Αλεξάνδρου Νιέφσκι.

Το νεκροταφείο άρχισε να λειτουργεί το 1845 όταν μεταφέρθηκε εκεί η Μονή Σμόλνι. Η πρώτες ταφές χρονολογούνται το 1849. Το 1929 η εκκλησία του κοιμητηρίου κατεδαφίστηκε από τις Σοβιετικές αρχές και πολλοί τάφοι καταστράφηκαν, ενώ άλλοι μεταφέρθηκαν στο Κοιμητήριο Τίχβιν. Το 1989 έγιναν μεγάλες αποκαταστάσεις στο νεκροταφείο.

Μεταξύ των σημαντικών ανθρώπων που είναι θαμένοι στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσκι περιλαμβάνονται οι ποιητές Νικολάι Νεκράσοφ και Φιόντορ Τιούτσεφ, ο ζωγράφος Μιχαήλ Βρούμπελ, ο αρχιτέκτονας Λέον Μπενουά, ο συνθέτης Νικολάι Ρίμσκι-Κορσάκοφ, ο φιλόλογος Γιακόφ Γκρότ, ο σκακιστής Μιχαήλ Τσιγκόριν, ο πολιτικός Βιάτσεσλαβ Πλέβε και ο εξερευνητής Γκενάντι Νεβέλσκοϊ.

Το κοιμητήριο δεν πρέπει να συγχέεται με το ομώνυμό του στην Μόσχα.

Νοβοντεβιτσι
Νοβοντεβιτσι Αγιας Πετρουπολης
Μαμάι

Ο Μαμάι ήταν ισχυρός στρατιωτικός ηγέτης της Μπλε Ορδής την δεκαετία του 1370, που ήταν εγκατεστημένος στο δυτικό μέρος του νομαδικού κράτους, που είναι σήμερα οι νότιες στέπες της Ουκρανίας και η χερσόνησος της Κριμαίας. Αυτός αποσχίστηκε από τους Χάνους της Χρυσής Ορδής, στην προσπάθειά του να εγκαθιδρύσει το δικό του Κράτος.

Ο Μαμάι, διατηρούσε τον στρατιωτικό βαθμό του τουμενμπάσι (τεμνίκ, темник στα ρωσικά — διοικητής στρατεύματος 10,000 ανδρών, κάτι παρόμοιο με τον σύγχρονο στρατηγό). Κατά πάσα πιθανότητα ήταν απόγονος του Τζένγκις Χαν και εγγονός του κακής φήμης Νογκάι Χαν. Εντούτοις η απαίτησή του για τον θρόνο της Χρυσής Ορδής πιθανότατα ανάγεται στον γάμο του με μια από τις κόρες του τελευταίου νόμιμου χάνου, Μπέρντι Μπεγκ. Στο διάστημα 1378–1380 προσπάθησε να εξαναγκάσει τους Ρώσους να καταβάλλουν ετήσιο φόρο σε αυτόν και στους υποτελείς σε αυτόν Χάνους και όχι στη Χρυσή Ορδή (Την εποχή εκείνη υπήρχε μια πλειάδα από αντιμαχόμενους Χάνους που το πιο πιθανό ήταν να μην προέρχονται από τη γραμμή του Τζένγκις Χάν).

Αφού ηττήθηκε οικτρά από τους Ρώσους υπό τον Ντμίτρι Ντονσκόϊ στην αρχή το 1378 στην Μάχη στον ποταμό Βόζα και μετά στην Μάχη του Κουλίκοβο (1380), ο Μαμάι άρχισε να συγκεντρώνει μια μεγάλη δύναμη για να τιμωρήσει τους Ρώσους. Αλλά εν τω μεταξύ ηττήθηκε από τον Τοκταμίς (ο οποίος ήταν απόγονος του Τζέγκις Χάν) στις όχθες του ποταμού Κάλκα και έφυγε στην Κριμαία. Εκεί δολοφονήθηκε στην Θεοδοσία της Κριμαίας από τους Γενουάτες, που δεν μπορούσαν να συγχωρέσουν τον απόλυτο αποδεκατισμό μιας στρατιωτικής μονάδας από Γενουάτες τοξότες που σφαγιάστηκαν από τους Ρώσους. Η δολοφονία του Μαμάι άνοιξε τον δρόμο για στον επόμενο Χάνο για την επανένωση της Χρυσής Ορδής.

Η μνήμη του Μαμάι κράτησε για αιώνες. Η σύγχρονη ρωσική έχει μια έκφραση "как Мамай прошел", που μεταφράζεται χοντρικά ως "είναι σαν ο Μαμάι να πέρασε από εδώ" και χρησιμοποιείται για να περιγράψει το απόλυτο χάος.

Φερόμενοι διάδοχοι 
Ένας από τους γιούς του, ο Μανζούρ Κιγιάτ, φέρεται να δραπέτευσε στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, και υπηρέτησε τον Μεγάλο Πρίγκιπα Βιτάουτας, όπου και κέρδισε τον τίτλο του Πρίγκιπα του Χλινσκ με πολλές εκτάσεις γύρω από την σύγχρονη πόλη της Πολτάβα (Ουκρανία). Τα θρυλικά αυτά γεγονότα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί γύρω στο 1400, αν και η πρώτη αναφορά σε έγγραφα για τους πρίγκιπες του Χλινσκ έγινε το 1437. Ο Μίκαελ Γκλίνσκι ήταν το πιο φημισμένο μέλος της οικογένειας: σπούδασε σε γερμανικό πανεπιστήμιο, πήρε μέρος ως ιππότης στους Ιταλικούς Πολέμους, και ήταν ο πιο ισχυρός άντρας στην Λιθουανία τον 15ο αιώνα, αλλά αργότερα επαναστάτησε και διέφυγε με τα αδέρφια του στην Μοσχοβία και βοήθησε τους Ρώσους στην ανακατάληψη της πόλης του Σμολένσκ. Η ανιψιά του Έλενα Γκλίνσκαγια παντρεύτηκε τον Βασίλειο Γ΄ της Ρωσίας, Μεγάλο Πρίγκιπα της Μόσχας, και ο Ιβάν ο Τρομερός ήταν γιος της.

Παραπομπές 

Μεσαιωνική Ρωσία
Ιστορία της Μογγολίας
Μογγόλοι
Σκήτη Λάρισας

Πρόκειται για χωριό του Νομού Λάρισας το οποίο, από το Μάρτιο του 2011, υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Αγιάς, έναν από τους Καλλικρατικούς παραλιακούς Δήμους του Νομού Λάρισας. Το χωριό είναι ημιορεινό και κτισμένο σε υψόμετρο 350μ, βρίσκεται επί της παλαιάς οδού Αγιάς-Αγιοκάμπου και απέχει 45χλμ από τη Λάρισα.

Ιστορία
Κρίνοντας από το όνομα του χωριού, μπορούμε να υποθέσουμε ότι στην ευρύτερη περιοχή ασκήτευαν μοναχοί. Άλλωστε, αυτό μαρτυρούν τα δύο ασκηταριά των Αγίων Αναργύρων, ένα απο τα μοναστήρια του "όρους των Κελλίων", που βρίσκονται 1χλμ. ΒΔ της Σκήτης και που έχουν αγιογραφηθεί ανάμεσα στον 12ο και στον 16ο αιώνα μ.Χ. Κοντά στην Σκήτη θεωρείται ότι βρίσκονταν η αρχαία Μελιβοία, η πατρίδα του Φιλοκτήτη, που ήταν διάσημη για την παραγωγή πορφυρής βαφής(purpura Meliboiae). Στα ΒΔ του χωριού εντοπίστηκαν ερείπια φρουρίου, το οποίο πιθανότατα ταυτίζεται με τη Βυζαντινή Κενταυρόπολη. Η πόλη ήλεγχε τον δρόμο που οδηγούσε από τον σημερινό Αγιόκαμπο στην Αγιά και έπαιξε σημαντικό ρόλο ως οχυρή θέση για τους πληθυσμούς των παραλίων κατα τη διάρκεια των πρώτων βαρβαρικών επιδρομών (3ος - 4ος αιώνας μ.Χ.) και αργότερα των Σλάβων και Σαρακηνών (6ος αιώνας μ.Χ.).

Σήμερα

Σήμερα η Σκήτη έχει  αναπτυχθεί τουριστικά γιατί συνδυάζει βουνό και θάλασσα (η μεγάλη παραλία του Αγιόκαμπου απέχει 7χλμ από το χωριό).
Υπάρχουν δύο παραδοσιακοί ξενώνες που εξασφαλίζουν διαμονή, ξεναγήσεις και διοργάνωση δραστηριοτήτων. Επίσης, λειτουργούν 2 ταβέρνες. Επιπρόσθετα, ο επισκέπτης μπορεί να πραγματοποιήσει εξορμήσεις στο δάσος του Πολυδενδρίου, καθώς και στα πρώην βασιλικά κτήματα. Μπορεί, επίσης, να λάβει μέρος σε διάφορες οργανωμένες δραστηριότητες(ποδηλασία, πεζοπορικά μονοπάτια κ.α.) στο δάσος Μαυροβουνίου και να επισκεφτεί τη μικρή λίμνη που βρίσκεται πολύ κοντά στον οικισμό. Η επίσκεψη στη λίμνη της Σκήτης αποτελεί ένα όμορφο περιπατητικό μονοπάτι, το οποίο δίνει στον επισκέπτη τη δυνατότητα να επισκεφθεί επίσης τον Προφήτη Ηλία και το παλιό Πυροφυλάκιο. Επίσης, το παλιό σχολείο του χωριού, το οποίο βρίσκεται πάνω από την πλατεία, λειτουργεί σήμερα σαν λαογραφικό μουσείο, με αξιόλογα αντικείμενα μιας άλλης εποχής και πλούσιο φωτογραφικό υλικό.Κάθε Οκτώβριο πραγματοποιείται στην πλατεία του χωριού η "Γιορτή Κάστανου", μια ευρέως προβεβλημένη γιορτή ανάδειξης του άριστου αυτού τοπικού προϊόντος στην οποία προσέρχονται επισκέπτες απ'όλη την ευρύτερη περιοχή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα για την περιοχή του Αγιοκάμπου

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Αγιάς
Φλεγύας

Στην ελληνική μυθολογία ο Φλεγύας ήταν ο επώνυμος ήρωας του λαού των Φλεγυών και βασιλιάς των Λαπιθών της Θεσσαλίας. Σύμφωνα με τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Γ΄ 5, 5), ο Φλεγύας ήταν γιος του θεού του πολέμου Άρεως και της Δωτίδας, ενώ άλλη παράδοση αναφέρει ως μητέρα του τη Χρύση. Ο Φλεγύας απέκτησε τρία παιδιά: τον Ιξίωνα, τη Γυρτώνη και την Κορωνίδα (γνωστή ως ερωμένη του θεού Απόλλωνα και μητέρα του Ασκληπιού). Οι μεταγενέστεροι μυθογράφοι τονίζουν την έχθρα του Φλεγύα προς τον Απόλλωνα για την τελική θανάτωση της Κορωνίδας. Ο Φλεγύας πυρπόλησε το ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Προς τιμωρία του, ο Φλεγύας καταδικάσθηκε όταν πέθανε και πήγε στον Κάτω Κόσμο να κρέμεται από πάνω του απειλητικά ένας βράχος (έτσι αναφέρεται και στην Αινειάδα). Και ο γιος του Ιξίων ήταν ένας από τους «καταραμένους» της μυθολογίας, καταδικασμένος σε πολύ χειρότερο βασανιστήριο στον Άδη. Στη «Θεία Κωμωδία» ο Δάντης εμφανίζει τον Φλεγύα να τον μεταφέρει με βάρκα μαζί με τον Βιργίλιο στην αντίπερα όχθη του ποταμού της Στυγός.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 701

Φλεγυας
Μυθικοί βασιλείς των Λαπίθων
Φοίνιξ (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Φοίνιξ, εκτός από το μυθικό πτηνό Φοίνικα, είναι γνωστός κυρίως ο πατέρας της Ευρώπης, της μυθικής καλλονής που απήγαγε ο Δίας. Αναζητώντας την κόρη του, ο Φοίνικας έφθασε μετά από περιπλανήσεις σε μία άγνωστη χώρα, στην οποία εγκαταστάθηκε και της έδωσε το όνομά του: Φοινίκη. Δηλαδή ο Φοίνιξ ήταν ο «επώνυμος ήρωας» της Φοινίκης. Στη συνέχεια, ο Φοίνιξ βασίλεψε στην Τύρο ή στη Σιδώνα. Θεωρείται ο εθνάρχης των Φοινίκων. Ο Φοίνιξ γενεαλογείται ως γιος του Αγήνορα, ενώ σε κάποιες παραδόσεις είναι αδελφός της Ευρώπης και του Κάδμου.

Γενεαλογικό δενδρο

Δείτε επίσης 
 Φοίνιξ ο Θεσσαλός

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 526, 702

Φοινιξ
Φορωνέας

Στην ελληνική μυθολογία ο Φορωνέας (Φορωνεύς) ήταν ήρωας και ο γενάρχης των Πελασγών της Πελοποννήσου, και βασιλιάς του Άργους.

Ο μύθος
Κάποτε κάλεσαν τον Φορωνέα ως κριτή στον ανταγωνισμό ανάμεσα στη θεά Ήρα και στον θεό Ποσειδώνα για την κυριαρχία στο Άργος. Μαζί με άλλους δύο κριτές, τον Αστερίωνα και τον Κηφισό, ο Φορωνέας ανακήρυξε πολιούχο του άστεως την Ήρα, ένωσε τον πληθυσμό της περιοχής και ίδρυσε την πόλη, την οποία ονόμασε Φορωνικόν. 

Αντίστοιχα με τον Προμηθέα, οι αρχαίοι θεωρούσαν τον Φορωνέα εφευρέτη της φωτιάς, αλλά και ιδρυτή του δικαίου και του πολιτισμού μεταξύ των ανθρώπων.

Η γενεαλογία του Φορωνέα
Ο Φορωνέας γενεαλογείται ως γιος του ποτάμιου θεού Ινάχου και της θυγατέρας του Ωκεανού, της Νύμφης Μελίας ή της Αργίας. Ο Φορωνεύς πήρε ως σύζυγό του την Τηλεδίκη και απέκτησαν μαζί αρκετά παιδιά, ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονται η Νιόβη, ο Πελασγός, ο Αγήνορας, ο Άπις (από τον οποίο πήρε το όνομα η Απία), ο Άργος, ο Κάριος (από τον οποίο πήρε το όνομα η Καρία των Μεγάρων), ο Ίασος, και πολλοί άλλοι.

Ο Φορωνέας βασιλιάς
Ο Ύγινος (Hyginus Mythographus) λέει για τον Φορωνέα ότι ήταν ο αρχαιότερος βασιλιάς του κόσμου. Σύμφωνα με τον ίδιο συγγραφέα, οι άνθρωποι παλαιότερα μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες και ήταν διαιρεμένοι. Ο Φορωνέας ένωσε τις γλώσσες και μόνοιασε τους ανθρώπους. Ο Φορωνέας επίσης ίδρυσε την λατρεία της θεάς Ήρας, γι'αυτό και ο Δίας τον αντάμειψε, δίνοντάς του την βασιλική εξουσία υπέρ όλων των ανθρώπων.

Ο Κλήμης τον αναφέρει μαζί με τον Μέρωπα ως τον πρώτο ιδρυτή της θρησκείας.

Ο Φορωνέας αναφέρεται κατά άλλους ως ο δεύτερος στη σειρά μυθικός βασιλιάς του Άργους. Τον Φορωνέα διαδέχθηκε στον θρόνο ο εγγονός του Άργος, γιος της Νιόβης και του Δία.

Ο τάφος του λένε ότι βρίσκεται δίπλα στον ναό του Νεμεσίου Διός, ενώ στον τάφο του κάνανε θυσία στον καιρό του Παυσανία. Κοντά στον θρόνο του Δαναού έκαιγε προς τιμή του ένα αιώνιο πυρ.

Ο τάφος της συζύγου του Κερδώ βρίσκονταν στην αγορά του Άργους. 

Ο ποιητής Ηελλάνικος είχε γράψει μια ωδή προς τιμή του, την Φορωνίδα.

Γενεαλογικό δενδρο

Παραπομπές

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969, σελ. 702
 

Φορωνεας
Φορωνεας
Φυλλίς

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Φυλλίς είναι γνωστή μία θυγατέρα του βασιλιά Σίθωνα της Θράκης και της συζύγου του Νύμφης Μενδηίδας ή Αγχινόης (ή Αγχιρρόης). Επομένως η Φυλλίς ήταν εγγονή θεού (του Ποσειδώνα ή του Άρη) από την πλευρά του πατέρα της. Η Φυλλίς αυτοκτόνησε επειδή ο Δημοφώντας, τον οποίο θα παντρευόταν, δεν έφθασε εγκαίρως για την τέλεση του γάμου τους. Σύμφωνα με μία αναφορά, ο πατέρας της Φυλλίδας ονομαζόταν Λυκούργος και ήταν επίσης βασιλιάς της Θράκης, μη σχετιζόμενος με κάποιον από τους γνωστούς Λυκούργους.

Ο Δημοφώντας, που είχε αρραβωνιαστεί τη Φυλλίδα κατά την επιστροφή του από τον Τρωικό Πόλεμο, έπρεπε να επιστρέψει εσπευσμένα στην Αθήνα για να βοηθήσει τον πατέρα του. Η Φυλλίς του έδωσε μαζί του ένα φέρετρο με τα ιερά της Ρέας, ζητώντας του να το ανοίξει μόνο αν και όταν θα είχε χάσει κάθε ελπίδα ότι θα επέστρεφε σε εκείνη. Ο Δημοφώντας άνοιξε το φέρετρο και σκοτώθηκε κατά μία εκδοχή πέφτοντας πάνω στο ίδιο του το ξίφος, ενώ η Φυλλίς απαγχονίσθηκε από ένα δένδρο. Στο μέρος που θάφτηκε, φύτρωσε μια μυγδαλιά, που άνθησε μόνο όταν ο Δημοφώντας, κάποτε, ξαναπέρασε από εκεί.

Η ιστορία αυτή εμφανίζεται στο δεύτερο βιβλίο του επιστολικού έπους «Ηρωίδες» του Ρωμαίου ποιητή Οβιδίου και σε έργο του ποιητή Καλλιμάχου. Η αρχαία ονομασία «Εννέα Οδοί» για την Αμφίπολη προέρχεται από τον μύθο της Φυλλίδας, η οποία λέγεται ότι είχε πάει εννέα φορές στην ακτή, περιμένοντας την επιστροφή του Δημοφώντα.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 556 Φυλλίς (556 Phyllis), που ανακαλύφθηκε το 1905, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή πριγκήπισσα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1970-71



Η διοργάνωση 
Η 29η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1970-71 ήταν η τελευταία διοργάνωση κυπέλλου όπου πλην των ομάδων Α' και Β' εθνικής κατηγορίας μετείχαν και οι ομάδες των ανά νομό τοπικών ενώσεων. Οι 16 ομάδες που είχαν φτάσει ως τους "16" της προηγούμενης χρονιάς προκρίθηκαν χωρίς αγώνες στη φάση των "32", ενώ οι υπόλοιπες για να μετέχουν σε αυτήν έδωσαν μία σειρά αγώνων με βάση γεωγραφικά κριτήρια.

Οι μισές από τις ομάδες της Α' εθνικής 1970-71 πέρασαν αυτή τη διαδικασία, ανάμεσά τους και η ΑΕΚ που στον πρώτο (από τους 6) προκριματικό γύρο της α' φάσης συνέτριψε την Κηπούπολη με το εντυπωσιακό 20-0 και 7 τέρματα του Ανδρέα Παπαεμμανουήλ. Από τις υπόλοιπες, οι Εθνικός, Προοδευτική, Φωστήρας και Βύζας Μεγάρων δεν πέτυχαν να προκριθούν έως τη φάση των "32". Αργότερα ο κάτοχος του τροπαίου Άρης γνώρισε τον αποκλεισμό από τον Α.Ο. Τρίκαλα, ομάδα Β' εθνικής τότε.

Οι σημαντικοί αγώνες της χρονιάς έγιναν στην προημιτελική και ημιτελική φάση, εκεί όπου ο ΠΑΟΚ απέκλεισε διαδοχικά τους Παναθηναϊκό και ΑΕΚ με νίκες 3-2 στο γήπεδο της Τούμπας, ενώ ο Ολυμπιακός ξεπέρασε το εμπόδιο του Ηρακλή με νίκη εκτός έδρας στον ημιτελικό. Ο τελικός ανάμεσα στις 2 ομάδες (αντίπαλοι ξανά σε τελικό μετά από 20 χρόνια) έγινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη (έδρα του Ολυμπιακού), ο οποίος με νίκη 3-1 κατέκτησε το 14ο κύπελλο της ιστορίας του.

Οι αγώνες (από την τελευταία φάση των προκριματικών γύρων και μετά) 

1 Ο αγώνας Απόλλωνα Αθηνών - Ε.Π.Α. Λάρνακας διακόπηκε βάρος της ΕΠΑ Λάρνακας κι ενώ το σκορ ήταν 2-1 υπέρ του Απόλλωνα.

Ο τελικός 

 Πειραιάς, Στάδιο Καραϊσκάκη, Τετάρτη 9 Ιουνίου 1971
   Ολυμπιακός -  ΠΑΟΚ 3-1 (ημίχρονο: 2-0)
 Σκόρερς: Αγγελής (19'  σουτ), Γιούτσος (43'  κεφαλιά), Παμπουλής (82'  κεφαλιά) -- Σαράφης (47'  κεφαλιά)
 Διαιτητής: Χρήστος Μίχας (Αθήνας) -- Επόπτες: Τιμ. Λάτσιος, Κούγιας 
 Θεατές: 38.000
 Τηλεοπτική μετάδοση: ΕΙΡΤ (Γιάννης Διακογιάννης)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Greece - Cup Data (from Quarterfinals on), 1970-71 rsssf.com 

Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1970-1971
Νίκος Ζιώγαλας

Ο Νίκος Ζιώγαλας (4 Ιουλίου 1953) είναι Έλληνας τραγουδοποιός και τραγουδιστής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1953 και κατάγεται από τη Φυτεία Ημαθίας, ένα ορεινό χωριό στις πλαγιές του Βερμίου, 15χλμ. ΒΔ από τη Βέροια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, εγκατέλειψε την "επαρχία της Βέροιας" -όπως συνήθιζε να λέει- για να ανακαλύψει την Αθήνα, με την ανεμελιά και την περιέργεια της εφηβικής ηλικίας. Μουσικά έχει καταφέρει να συνδυάσει παραδοσιακή μουσική με ήχους rock και ηλεκτρονικούς. Μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του είναι τα τραγούδια: «Σαν star του σινεμά», «Πάρε με απόψε πάρε με», «Βασιλική», «Βέροια, Θεσσαλονίκη, Αθήνα», «Πέρασε η μπόρα» κ.α. Έχει μια κόρη, τη Στεφανία, η οποία κι εκείνη ασχολείται με τη μουσική.

Δισκογραφία

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες στιχουργοί
Ένια (τραγουδίστρια)

Η Ένια ή Enya (Eithne Pádraigín Ní Bhraonáin, 17 Μαΐου 1961) είναι Ιρλανδή τραγουδίστρια, συνθέτις και στιχουργός. 

Γεννήθηκε στο Gaoth Dobhair της κομητείας Ντόνεγκαλ. Ξεκίνησε τη μουσική σταδιοδρομία της το 1980, με το συγκρότημα κέλτικης φολκ μουσικής Clannad, πριν αποχωρήσει για να ακολουθήσει σόλο καριέρα. Διεθνή επιτυχία γνώρισε με το άλμπουμ Watermark που κυκλοφόρησε το 1988 και από το οποίο ξεχώρισε το τραγούδι Orinoco Flow. Έκτοτε η μουσική της καριέρα απογειώθηκε, κατορθώνοντας συνολικές πωλήσεις 80 εκατομμυρίων αντιτύπων παγκοσμίως.

Τα κομμάτια May it be και Aniron αποτέλεσαν soundtrack της πολυβραβευμένης κινηματογραφικής υπερπαραγωγής Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και το πρώτο της χάρισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού σε ταινία αλλά και μια υποφιότητα στις Χρυσές Σφαίρες. Το 2001 κέρδισε το βραβείο της πιο εμπορικής τραγουδίστριας στα World Music Awards λόγω της παγκόσμιας επιτυχίας του δίσκου της A Day Without Rain, που περιείχε τη διεθνή επιτυχία Only time. Συνολικά, έχει βραβευτεί με 7 World Music Awards, 4 Βραβεία Γκράμι, 4 Βραβεία BRIT και 1 βραβείο Ivon Novello.

Έγινε γνωστή για τον ξεχωριστό ήχο της, ο οποίος χαρακτηρίστηκε από τη στρωματοποίηση των φωνών, τις φολκ μελωδίες και τις αιθέριες αντηχήσεις. Εξαιτίας της ανάμειξης στοιχείων new age, εκκλησιαστικής, φολκ, κέλτικης και κλασσικής μουσικής με τον ήχο του συνθεσάιζερ, η μουσική της θεωρήθηκε πρωτοποριακή. Έχει τραγουδήσει σε 10 γλώσσες και θεωρείται η πιο επιτυχημένη solo καλλιτέχνης της Ιρλανδίας και δεύτερη στο γενικό κατάλογο, πίσω από το συγκρότημα των U2.

Δισκογραφία 
 Enya (1986) 
 Watermark (1988) 
 Shepherd Moons  (1991)
 The Celts (1992) 
 The Memory of Trees (1995)
 Paint the Sky with Stars(1997)
 A Day Without Rain (2000)
 Amarantine (2005)
 And Winter Came...  (2008)
 The Very Best of Enya (2009)
 Dark Sky Island (2015)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 επίσημος ιστοχώρος

Ιρλανδοί τραγουδιστές
Νικητές World Music Awards
Νικητές Ivor Novello Awards
Βραβευμένοι με Γκράμι
Βικτώρια (Αυστραλία)

Η Βικτώρια (αγγλικά: Victoria) είναι μία από τις έξι πολιτείες της Αυστραλίας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της ηπείρου και είναι η μικρότερη σε έκταση από τις ηπειρωτικές πολιτείες, αλλά και μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες. Έχει έκταση 227.444 τ.χλμ. και πληθυσμό 6.526.400 κατοίκους (εκτίμηση 2018) Στο βορρά συνορεύει με τη Νέα Νότια Ουαλία, στα δυτικά με τη Νότια Αυστραλία, ενώ στο νότο βρέχεται από το Νότιο Ειρηνικό ωκεανό. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι η Μελβούρνη, όπου και κατοικεί περίπου το 70% του συνολικού πληθυσμού της πολιτείας.

Πληθυσμός 
Η πολιτεία έχει 6.526.400 κατοίκους (εκτίμηση 2018) και αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό από τις πολιτείες της Αυστραλίας μετά τη Νέα Νότια Ουαλία.

Μεγάλες πόλεις 
Εκτός από την Μελβούρνη, άλλες μεγάλες πόλεις της Βικτώριας είναι το Τζιλόνγκ, το Μπαλαράτ, το Μπέντιγκο, το Γουόρναμπουλ, η Μιλντούρα, η Τραράλγον, και η Ετσούκα

Διοίκηση 
Κυβερνήτης από την 1η Ιουλίου 2015 είναι η Λίντα Ντισάου και πρωθυπουργός (Premier) από τις 4 Δεκεμβρίου 2014 είναι ο Ντάνιελ Άντριους.

Δασικές πυρκαγιές 2009 
Η πολιτεία επλήγη το Φεβρουάριο του 2009 από τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία της. Οι δασικές πυρκαγιές, για τις οποίες έχουν απαγγελθεί κατηγορίες εναντίον ενός ατόμου που συνελήφθη, έχουν προκαλέσει το θάνατο περισσότερων από 173 ανθρώπων και μεγάλες καταστροφές. Πρόκειται για τη χειρότερη φυσική καταστροφή που έχει σημειωθεί στην Αυστραλία τα τελευταία 110 χρόνια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα τουρισμού της Βικτωρίας
 Φωτογραφικό υλικό του φωτογράφου  Barry McKay
 Φωτογραφικό υλικό
Χαλκιόπη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Χαλκιόπη είναι κυρίως γνωστή μία θυγατέρα του βασιλιά Αιήτη της Κολχίδας, αδελφή δηλαδή της Μήδειας. Η Χαλκιόπη παντρεύτηκε τον Φρίξο όταν αυτός είχε καταφύγει στη χώρα της πάνω στο ιπτάμενο κριάρι με το «χρυσόμαλλο δέρας». Η Χαλκιόπη με τον Φρίξο απέκτησαν 4 ή 5 παιδιά. Αυτά ήταν ο `Αργος (ο κατασκευαστής του πλοίου «Αργώ», που πήρε το όνομά του και το έδωσε στους Αργοναύτες για την εκστρατεία τους), ο Φρόντις, ο Μέλας και ο Κυτίσωρος — σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή και ο Πρέσβωνας.

Δείτε επίσης
 Χαλκιόπη ονομαζόταν επίσης η δεύτερη σύζυγος του Αιγέα, κόρη του Ρηξήνορα. Αυτή η Χαλκιόπη δεν απέκτησε παιδιά.
 Το γένος λεπιδόπτερων εντόμων Chalciope πήρε το όνομά του από τη μυθική πριγκήπισσα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
 Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia

Χαλκιοπη
Χαλκιοπη
Koste Seselwa

Το τραγούδι Koste Seselwa (Ελάτε μαζί όλοι οι κάτοικοι των Σεϋχελλών) είναι ο εθνικός ύμνος των Σεϋχελλών. Η μουσική και οι στίχοι είναι του Νταβίντ Φρανσουά Μαρκ Αντρέ και του Ζωρζ Σαρλ Ρομπέρ Παγιέ. Καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος το 1996.

Στίχοι 
Sesel ou menm nou sel patri.
Kot nou viv dan larmoni.
Lazwa, lanmour ek lape.
Nou remersye Bondye.

Preserv labote nou pei.
Larises nou losean.
En leritaz byen presye.
Pour boner nou zanfan.

Reste touzour dan linite.
Fer monte nou paviyon.
Ansanm pou tou leternite.
Koste Seselwa.

Ελληνική μετάφραση 
Σεϋχέλλες η μόνη μας πατρίδα 
Όπου ζούμε αρμονικά
Με ευτυχία, αγάπη και ειρήνη
Ευχαριστείστε το Θεό.

Προστατέψτε την ομορφιά της χώρας μας
Ο πλούτος των ωκεανών μας
Μια πολύτιμη κληρονομιά
Για την ευτυχία των παιδιών μας.

Ζήστε για πάντα αρμονικά
Υψώστε τη σημαία μας
Όλοι μαζί και για πάντα
Ελάτε μαζί όλοι οι Σεσελουά.

Παραπομπές 

Εθνικά σύμβολα των Σεϋχελλών
Εθνικοί ύμνοι
Βικτώρια (Σεϋχέλλες)

Η Βικτώρια (Victoria, μερικές φορές αποκαλείται και Port Victoria) είναι πόλη και πρωτεύουσα των Σεϋχελλών. Η θέση της είναι στο νοτιοανατολικό άκρο της νήσου Μαέ, που αποτελεί και το κυριότερο νησί στο αρχιπέλαγος. Αποτελεί έδρα διεθνούς αεροδρομίου από το 1971. Η ίδρυση της πόλης έγινε αρχικά από τους Βρετανούς για να γίνει έδρα της αποικιακής κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου.

Πληθυσμός 
Η πόλη αριθμεί 24.970 κατοίκους, με βάση στοιχεία του 2002. Αυτό ισοδυναμεί κατά προσέγγιση στο ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού της νησιωτικής χώρας.

Οικονομία 
Η οικονομία βασίζεται στη γεωργία, στο εμπόριο και στην αλιεία. Τα κύρια προϊόντα που εξάγονται από το λιμάνι είναι βανίλια, καρύδες, έλαιο από καρύδα, όστρακα χελώνας, σαπούνι και γκουανό.

Αξιοθέατα 
Στην πόλη δεσπόζει ο πύργος του ρολογιού που θυμίζει εκείνο το ρολόι του Λιτλ Μπεν στο Λονδίνο. Επίσης, σημαντικά κτήρια είναι το Δικαστικό Μέγαρο, οι Βοτανικοί Κήποι της πρωτεύουσας, το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο και η Αγορά του Σερ Σέλουιν Σέλουιν-Κλαρκ. Η πόλη επίσης στεγάζει το πολυτεχνείο, το εθνικό γήπεδο και στα ανατολικά της πόλης βρίσκεται ένα εσώτερο λιμάνι, γύρω από το οποίο γίνεται αλιεία και κονσερβοποίηση τόνου. Μια από τις μεγαλύτερες γέφυρες της πόλης καταστράφηκε στη διάρκεια του τσουνάμι του 2004, που έπληξε τον Ινδικό Ωκεανό.

Διοικητικά και πολιτικά θέματα 
Η Μείζων Βικτώρια περικλείει 8 από τις συνολικά 25 επαρχίες των Σεϋχελλών, που είναι οι εξής:

 Λα Ριβιέρ Ανγκλέζ (La Riviere Anglaise), δηλ. Αγγλικό Ποτάμι
 Μον Μπιξτόν (Mont Buxton)
 Σαν Λουί
 Μπελ Αιρ (Bel Air)
 Μον Φλερί (Mont Fleuri)
 Ρος Καϊμάν (Roche Caiman)
 Λε Μαμέλ (Les Mamelles)
 Πλεζάνς (Plaisance)

Δείτε επίσης
 Εθνική Βιβλιοθήκη των Σεϋχελλών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Λιμεναρχείο Σεϋχελλών

Γεωγραφία των Σεϋχελλών
Πρωτεύουσες της Αφρικής
Δήμος Ωλένης

Ο Δήμος Ωλένης ήταν δήμος του Νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Δημιουργήθηκε με την εφαρμογή του νόμου Καποδίστρια από την συνένωση 16 κοινοτήτων. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Πύργου.

Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού. Ο δήμος είχε μόνιμο πληθυσμό 8.713 κατοίκους και καταλάμβανε έκταση 152.231 στρεμμάτων. Ο δήμος πήρε την ονομασία του από τη μεσαιωνική πόλη Ώλενα.

Έδρα του ήταν το Καράτουλα.

Δημοτικά διαμερίσματα
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 16 δημοτικά διαμερίσματα:
 Δ.δ. Καράτουλα [ 952 ]
 ο Καράτουλας [ 941 ]
 τα Κλειδεραίικα [ 8 ]
 τα Μάρμαρα [ 3 ]
 Δ.δ. Αγίας Άννης -- η Αγία Άννα [ 368 ]
 Δ.δ. Αρβανίτη -- ο Αρβανίτης [ 330 ]
 Δ.δ. Γουμέρου -- το Γούμερο [ 1.000 ]
 Δ.δ. Καρυάς [ 219 ]
 η Καρυά [ 84 ]
 η Βαρβαρίνα [ 44 ]
 το Σιτοχώρι [ 91 ]
 Δ.δ. Κλινδιάς -- ο Κλινδιάς [ 538 ]
 Δ.δ. Κουτσοχέρας -- η Κουτσοχέρα [ 688 ]
 Δ.δ. Λανθίου [ 549 ]
 το Λάνθι [ 532 ]
 η Μονή Κρεμαστής [ 17 ]
 Δ.δ. Λατζοΐου [ 829 ]
 το Λατζόι [ 575 ]
 ο Άγιος Γεώργιος [ 130 ]
 το Αλμυρίκι [ 96 ]
 ο Γραμματικός [ 28 ]
 Δ.δ. Μαγούλας [ 595 ]
 η Μαγούλα [ 560 ]
 τα Κατσομαλιαραίικα [ 35 ]
 Δ.δ. Μουζακίου -- το Μουζάκι [ 432 ]
 Δ.δ. Πεύκης -- η Πεύκη [ 335 ]
 Δ.δ. Σοπίου -- το Σόπι [ 303 ]
 Δ.δ. Χαριάς -- η Χαριά [ 234 ]
 Δ.δ. Χειμαδιού -- το Χειμαδιό [ 645 ]
 Δ.δ. Ωλένης -- η Ωλένη [ 696 ]

Παραπομπές

Πηγές
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ωλένης (1997-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/12/2018.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ωλένης (1835-1912). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/12/2018.
 Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Ωλένης
 Στοιχεία για το Δήμο Ωλένης από το Υπουργείο Εσωτερικών 
 Ιστότοπος της ομάδας Πανωλενιακός Καράτουλα

Ω
Δ
Βαλς με τον Μπασίρ

Η ταινία Βαλς με τον Μπασίρ ( - Βαλς Ιμ Μπασίρ) είναι ισραηλινής παραγωγής του 2008, σε σενάριο και σκηνοθεσία Άρι Φόλμαν (Ari Folman). Καταγράφει τις απόπειρες του Φόλμαν, ενός βετεράνου του πολέμου Ισραήλ - Λιβάνου του 1982, να ανακτήσει τις χαμένες αναμνήσεις του από γεγονότα σχετικά με τη σφαγή στα στρατόπεδα προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα.

Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στο Φεστιβάλ Καννών του 2008, όπου ήταν υποψήφιο για τον Χρυσό Φοίνικα και έκτοτε έχει κερδίσει ή ήταν υποψήφιο για πολλά σημαντικά βραβεία, ενώ δέχθηκε και θερμή υποδοχή από τους κριτικούς. Ανάμεσα στα βραβεία που κέρδισε συγκαταλέγονται η Χρυσή Σφαίρα για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία, το Βραβείο της Εθνικής Ένωσης Κριτικών των ΗΠΑ (NSFC) για την καλύτερη ταινία, ενώ ήταν υποψήφιο στα Όσκαρ του 2008 για βραβείο ξενόγλωσσης ταινίας.

Σύνοψη 
Το 1982, ο Άρι Φόλμαν ήταν ένας 19χρονος στρατιώτης πεζικού στις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ. Το 2006 συναντά έναν φίλο από τον στρατό, που του μιλά για τους εφιάλτες που έχει σχετικά με τις εμπειρίες του στον πόλεμο Ισραήλ - Λιβάνου του 1982. Ο Φόλμαν έκπληκτος ανακαλύπτει ότι δεν θυμάται τίποτα από εκείνη την περίοδο. Αργότερα την ίδια νύχτα βλέπει ένα όραμα από τη νύχτα της σφαγής στα στρατόπεδα προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα, χωρίς να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει κατά πόσο ήταν αληθινή ανάμνηση. Στη ανάμνησή του, αυτός και οι συστρατιώτες του κάνουν νυχτερινό μπάνιο στην παραλία της Βηρυτού, υπό το φως φωτοβολίδων που κατεβαίνουν πάνω από την πόλη. Ο Φόλμαν, μετά από αυτή την ανάμνηση, σπεύδει να συναντήσει έναν άλλο φίλο από τον στρατό, ο οποίος τον συμβουλεύει να μιλήσει για το θέμα και με άλλους ανθρώπους που βρίσκονταν στην Βηρυτό την ίδια περίοδο, ώστε να καταλάβει τι συνέβη εκεί και να ανακτήσει τη μνήμη του. Η ταινία ακολουθεί τον Φόλμαν στις συζητήσεις του με φίλους του, έναν ψυχολόγο και έναν δημοσιογράφο, ο οποίος ήταν στην Βηρυτό την ίδια περίοδο.

Προβολές 
Το 2008, η ταινία προβλήθηκε στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του τμήματος Εθνικές κινηματογραφίες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος  
 IMDb 
 Κριτική Cinemanews.gr
 Κριτικές και γενικότερες πληροφορίες Myfilm.gr

Ταινίες κινουμένων σχεδίων
Ταινίες του 2008
Ισραηλινές ταινίες
Ασιατικές ταινίες
Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics
Κανάρης IV (αντιτορπιλικό)

Το Κανάρης ΙV / D-212 ήταν αντιτορπιλικό στόλου τύπου GEARING.

Κατασκευή 

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Consolidated Steel Corp. Orange Texas'. Καθελκύστηκε στις 16 Ιουνίου 1945. Στην ενεργεία στις 26 Σεπτεμβρίου 1945. Ύψωση Ελληνικής Σημαίας στις 1 Ιουλίου 1972. Αγοράστηκε από τις Η.Π.Α το 1972. Παρελήφθη στο ‘Νόρφολκ’ της Βιργινίας.

Χαρακτηριστικά 
Εκτόπισμα : 2425/3520 τόνοι. – Διαστάσεις 119Χ12,4Χ5,8 μέτρα. – Ταχύτητα 33 κόμβοι. – Πρόωση : ατμοστρόβιλοι. – Πλήρωμα : 274 άνδρες. – Οπλισμός : 4 πυροβόλα 5’’/38 σε δύο δίδυμους πύργους, οκταπλός εκτοξευτήρας Α/Υ τορπίλων τύπου ‘ASROC’ και Τ/Σ ΜΚ 32 (ΤΛΜΚ 44-46). Για τη βελτίωση της Α/Α προστασίας του τοποθετήθηκε στην πλώρη του ένα πυροβόλο 40 χιλιοστών L70 και το καλοκαίρι του 1976, στο δάπεδο του Ε/Κ ένα πυροβόλο OTO MELARA 76/72 με ιδιαίτερο σύστημα βολής.

Ιδίου τύπου πλοία : ‘Κανάρης ΙV’, ‘Σαχτουρησ ΙΙΙ’, ‘Τομπαζησ ΙΙΙ’ και ‘Κουντουριωτησ ΙΙΙ’.

Κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 29 Μαρτίου 1973. Παροπλίστηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1993.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος των υφιστάμενων πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού
 Κωνσταντίνος Κανάρης
 Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
 Κανάρης (πολεμικό πλοίο)

Παραπομπές

Πηγές 
 Hellenicnavy.gr: Κανάρης (πολεμικό πλοίο) 

Ελληνικά αντιτορπιλικά
Σαχτούρης ΙΙΙ (αντιτορπιλικό)

Το Σαχτούρης ΙΙΙ / D-214 ήταν αντιτορπιλικό στόλου τύπου GEARING, πρώην ‘USS A. ISBELL DD 869’.

Το 1945 ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Bathelehen Steel Cop., Staten Island, NY’. Καθελκύστηκε στις 6 Αυγούστου 1945. Στην ενεργεία στις 25 Ιανουαρίου 1946. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στις 4 Δεκεμβρίου 1973. Παραχωρήθηκε από τις Η.Π.Α. στα πλαίσια στρατιωτικής βοήθειας.

Εκτόπισμα : 2425 – 3520 ΤΝ. – Διαστάσεις 119Χ12,4Χ5,8 μέτρα. – Ταχύτητα 33 κόμβοι. – Πρόωση : ατμοστρόβιλοι. – Πλήρωμα : 274 άνδρες. – Οπλισμός : 4 πυροβόλα 5’’/38 σε δύο δίδυμους πύργους, οκταπλός εκτοξευτήρας Α/Υ τορπίλων τύπου ‘ASROC’ και Τ/Σ ΜΚ 32 (ΤΛΜΚ 44-46).

Ιδίου τύπου πλοία : ‘Κανάρης ΙV’, ‘Σαχτούρης ΙΙΙ’, ‘ΤΟΜΠΑΖΗΣ ΙΙΙ’ και ‘ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ ΙΙΙ’.

Στις 1 Δεκεμβρίου 1973 στο LONG BEACH των Η.Π.Α. παρελήφθη από τον Αντιπλοίαρχο Χ. Τραγέα. Για τη βελτίωση της Α/Α προστασίας του, προστέθηκε ΠΡ ένα πυροβόλο 40 χιλιοστών / L.70 και το Φθινόπωρο του 1976, στο δάπεδο του Ε/Κ, ένα πυροβόλο OTOMELARA 76/62 με ιδιαίτερο σύστημα βολής. Προϊστάμενη αρχή : Διοίκηση Αντιτορπιλικών.

Πηγές 

Ελληνικά αντιτορπιλικά
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1964-65



Η διοργάνωση 
Η 23η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1964-65 ήταν μια διοργάνωση που κύλησε χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις αλλά ούτε και εκπλήξεις, αφού εύκολα ή δύσκολα τα φερόμενα ως φαβορί απέκλεισαν τους αντιπάλους τους. Πολύ ισχυρές αποδείχθηκαν οι έδρες, αφού από τη φάση των "32" ως τον τελικό, από τους 31 αγώνες μόνο 8 φιλοξενούμενες ομάδες κατάφεραν να κατακτήσουν την πρόκριση.

Τη χρονιά αυτή και μετά τις υπόνοιες και τα γεγονότα των προηγούμενων ετών, αποφασίστηκε η κατάργηση των επαναληπτικών αγώνων μετά από ισόπαλα αποτελέσματα και καθιερώθηκε η κλήρωση (στρίψιμο του νομίσματος) μετά το τέλος της παράτασης αν δεν υπήρχε νικητής, η οποία μάλιστα διεξαγόταν επιτόπου από τους διαιτητές και όχι στα γραφεία της ΕΠΟ αργότερα. Το καθεστώς αυτό ίσχυσε ως το 1969, καθώς στη συνέχεια καθιερώθηκε η διαδικασία των πέναλτι. 

Στον τελικό αγωνίστηκαν για μία ακόμη φορά Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, αυτή τη φορά τα πάντα κύλησαν ομαλά και οι "ερυθρόλευκοι" έφτασαν στην κατάκτηση του 12ου κυπέλλου της ιστορίας τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ομάδα του Πειραιά έδωσε και τους 5 αγώνες κυπέλλου τη χρονιά εκείνη στο Στάδιο Καραϊσκάκη.

Οι αγώνες (από τη φάση των 32 και μετά) 

1 Ο αγώνας Δόξας Δράμας - Ηρακλή διακόπηκε στο 65' (αποχώρησε ο Ηρακλής) κι ενώ το σκορ ήταν 2-0 υπέρ της Δόξας Δράμας.
2 Ο αγώνας Παναχαϊκής - Πανιωνίου διακόπηκε στο 104' σε βάρος της Παναχαϊκής κι ενώ το σκορ ήταν 1-2 υπέρ του Πανιωνίου.

Ο τελικός 

 Πειραιάς, Στάδιο Καραϊσκάκη, Τετάρτη 14 Ιουλίου 1965
   Ολυμπιακός -  Παναθηναϊκός 1-0 (ημίχρονο: 1-0)
 Σκόρερ: Σιδέρης (5'  σουτ)
 Διαιτητής: Φούλβιο Πιερόνι (Ιταλός) 
 Θεατές: 40.000

Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1964-1965
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1963-64



Η διοργάνωση
Η 22η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1963-64 ήταν μία χρονιά που σημαδεύτηκε από εκτεταμένα επεισόδια και καταστροφές που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιτελικού μεταξύ του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού το απόγευμα της 17ης Ιουνίου του 1964 στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και έμεινε στην ιστορία ως "ημιτελικός - ολοκαύτωμα".

Στην κανονική διάρκεια, ο αγώνας έληξε ισόπαλος 1-1 έπειτα από ένα άκρως υποτονικό παιχνίδι και οδηγήθηκε στην παράταση υπό τις διαρκείς αποδοκιμασίες των θεατών. Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς, στην περίπτωση που μετά την παράταση ο αγώνας έληγε ισόπαλος τότε θα διεξαγόταν επαναληπτικός αγώνας μία εβδομάδα αργότερα στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Η αδιαφορία που επέδειξαν οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων για τη νίκη εξαγρίωσε τους προκατειλημμένους φιλάθλους, που υποπτεύθηκαν βάσιμα "στημένο" αποτέλεσμα ώστε να επαναληφθεί η αναμέτρηση, επ' ωφελεία των ταμείων και των δύο ομάδων. Ούτε οι αποδοκιμασίες ούτε τα συνθήματα του τύπου "Θα μπούμε μέσα" συνέτισαν τους παίκτες, οι οποίοι συνέχισαν στον ίδιο, απελπιστικά ανιαρό ρυθμό, τον αγώνα-παρωδία. Το ποτήρι ξεχείλισε στο 112', όταν ο  αρχηγός του Παναθηναϊκού, Μίμης Δομάζος, αστόχησε  προ κενής εστίας από απόσταση τριών μέτρων. Υπό τις επευφημίες 25.000 εξαγριωμένων φιλάθλων, εκατοντάδες οπαδοί του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο και με πρωτοφανή μανία έριξαν τα κιγκλιδώματα, κατέστρεψαν τους προβολείς του γηπέδου, ξερίζωσαν τα γκολπόστ και άναψαν μεγάλες πυρκαγιές στο χώρο του κέντρου επιστρατεύοντας ό,τι εύφλεκτο βρήκαν στο δρόμο τους: μαδέρια, καθίσματα, διαφημιστικές πινακίδες κ.λπ., ενώ στη συνέχεια επιτέθηκαν σε ποδοσφαιριστές, διαιτητές και προπονητές από κοινού και χωρίς να συμπλακούν μεταξύ τους. Τα επεισόδια συνεχίστηκαν και εκτός του γηπέδου και προκάλεσαν μεγάλη αναστάτωση στο κέντρο της Αθήνας. Χρειάστηκαν πολύωρες προσπάθειες των οργάνων της τάξης για να σβηστούν οι φωτιές, ενώ την επόμενη ημέρα η Λεωφόρος θύμιζε σκηνικό βομβαρδισμένης πόλης και το ζήτημα έφτασε ως τη Βουλή με σχετική επερώτηση. Ο απολογισμός θα ήταν πολύ βαρύτερος αν ο Ολλανδός διατητής Ματέις, διαβλέποντας την αναπόφευκτη πυράκτωση, δεν διέκοπτε, κυριολεκτικά στο "παραπέντε", τη συνάντηση. Οι 22 παίκτες, εξοργιστικά νωθροί στις κινήσεις τους μέχρι τότε, πρόλαβαν μόλις και μετά βίας να καταφύγουν στα αποδυτήρια, καταδιωκόμενοι από τους μαινόμενους οπαδούς και υπό τη βροχή νομισμάτων, αναπτήρων, παπουτσιών και καθισμάτων.

Η ΕΠΟ δεν τόλμησε να ορίσει επαναληπτικό αγώνα κι έτσι η διοργάνωση διακόπηκε. Από την επόμενη χρονιά άλλαξε και ο κανονισμός των αγώνων κυπέλλου όπου καταργούσε τους επαναληπτικούς αγώνες. Στο κύπελλο Κυπελλούχων της επόμενης χρονιάς δηλώθηκε η νικήτρια του άλλου ημιτελικού ΑΕΚ (είχε νικήσει 3-1 τον Πιερικό), ενώ σήμερα η ΕΠΟ αναγνωρίζει την ΑΕΚ ως νικήτρια της διοργάνωσης 1963-64.

Οι αγώνες (από τη φάση των 32 και μετά)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
ΕΠΟ, τελικοί 1961-70

Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1963-1964