joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Εμανουέλ ντε Ροάν-Πολντύκ

Ο Εμανουέλ Μαρί-ντε-Νεζ ντε Ροάν-Πολντύκ (ή Πουλντύ), γεννημένος στις 18 Απριλίου 1725 στην ισπανική Μάντσα και αποθανών στις 14 Ιουλίου 1797 στην Βαλέτα (Μάλτα), ήταν ο 70ός Μεγάλος Μάγιστρος του Τάγματος των Οσπιταλιέρων του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Ισπανία στην Μάντσα (ο πατέρας του ήταν εκεί εξόριστος λόγω της Συνωμοσίας του Πονκαλέκ στην Βρετάνη) στις 18 Απριλίου 1725. Στα νιάτα του, υπηρέτησε στην Ισπανική Αυλή κι έπειτα σε αυτήν της Πάρμας. Διετέλεσε, επίσης, έκτακτος πρέσβης στην αυλή του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Α΄.

Ιππότης της Μάλτας, υπηρέτησε ως Στρατηγός των Γαλέρων, βάιλος της Δικαιοσύνης και στρατηγός των δυνάμεων εδάφους και θάλασσας.
Εξαιρετικός νομοθέτης, συνέταξε τον Κώδικα που φέρει ακόμη το όνομά του και αποτελεί, ακόμη και σήμερα, την θεμελιώδη βάση του Δικαίου του Τάγματος της Μάλτας.
Αναδιοργάνωσε τον στόλο του Τάγματος και δημιούργησε μια έδρα ναυσιπλοΐας και μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Βαλέτας.

Πέθανε στην Βαλέτα στις 14 Ιουλίου 1797.

Παραπομπές

Σχετικά Λήμματα 
 Οίκος του Ροάν
 Μεγάλοι Μάγιστροι του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ
 Ιππότης της Μάλτας

Βιβλιογραφία 
  Bertrand Galimard Flavigny (2006) Histoire de l'ordre de Malte, Perrin, Paris
  Eugène Harot, Essai d’armorial des Grands-Maîtres de l’Ordre de Saint Jean de Jérusalem, Collegio Araldico, Rome 1911

Μεγάλοι Μάγιστροι-Πρίγκιπες της Μάλτας
Ρωμαιοκαθολικοί μοναχοί
2537 Γκίλμορ

Ο Γκίλμορ (Gilmore) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1951 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή των Νεοζηλανδών αστρονόμων Άλαν Τσαρλς Γκίλμορ και Πάμελα Κιλμάρτιν-Γκίλμορ.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκίλμορ είναι άγνωστα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Γκιλμορ
Κλέαρχος Μανέας

Ο Κλέαρχος Μανέας ήταν Έλληνας υφασματέμπορος και οικονομολόγος που διετέλεσε υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος.

Βιογραφικά στοιχεία 

Το κατάστημά του βρισκόταν στην οδό Αιόλου στην Αθήνα. Την περίοδο 1917 - 1921 διετέλεσε πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών και το 1928 έγινε διευθύνων σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας. Υπήρξε αντιπρόεδρος (1925 - 1931) & πρόεδρος (1935 - 1941) του ΕΒΕΑ, σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (1922 - 1937) καθώς και υποδιοικητής αυτής (1945 - 1953). Στην Κυβέρνηση Τριανταφυλλάκου χρημάτισε υπουργός Εθνικής Οικονομίας.

Παραπομπές 

Μανεας
Μανεας
Νικόπολη Πρέβεζας

Η Νικόπολη είναι κοινότητα του Δήμου Πρέβεζας που βρίσκεται εντός του γεωγραφικού χώρου της Αρχαίας Νικόπολης.. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο από 5 έως 80 μέτρα και έχει 400 κατοίκους (απογραφή 2011)

Γεωγραφία
Η κοινότητα της Νικόπολης (Σμυρτούλα-Ο οικισμός προήλθε από τη μετονομασία του οικισμού  Σαφράμπολις το 1927) απέχει από την Πρέβεζα περίπου 8 χιλ. βορείως και είναι κτισμένη στους πρόποδες του ομώνυμου λόφου της Νικόπολης (100m μέγιστο ύψος). Συνδέεται με ασφάλτινο δρόμο με την εθνική οδό Πρέβεζας - Άρτας και με την παραλιακή οδό Πρέβεζας - Πάργας - Ηγουμενίτσας. Το χωριό έχει Νοτιοδυτικό προσανατολισμό και στις πλάτες του έχει το άλσος της Νικόπολης (οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν το εν άλσει προάστειον.)

Ιστορία 
Η Νικόπολη, ως κοινότητα είναι νέο χωριό σχετικά. Στις αρχές του εικοστού αιώνα είχε ελάχιστους κατοίκους κατά κανόνα κτηνοτρόφους. Κατοικήθηκε προπολεμικά και μεταπολεμικά κυρίως από Σαρακατσαναίους κτηνοτρόφους  και από Μικρασιάτες πρόσφυγες. Η όλη ιστορία της κοινότητας είναι ίδια με αυτή που περιγράφεται στο λήμμα Αρχαία Νικόπολη. Πέραν της γεωγραφικής σχέσης με την διάσημη Αρχαία Νικόπολη και με όλα τα σημαντικά ιστορικά στοιχεία που την συνδέουν, η κοινότητα της Σμυρτούλας - Νικόπολης, έγινε γνωστή για τις εξής μάχες:
 Μάχη της Νικοπόλεως το έτος 1789 μεταξύ Γάλλων + Ελλήνων εναντίον Τουρκαλβανών, και 
 Μάχη της Νικόπολης στον ατυχή Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897.

Πλησίον αξιοθέατα
 Μνημείου Αυγούστου: Στην κορυφή του λόφου της Νικόπολης βρίσκονται τα ερείπια του Μνημείου Αυγούστου, δηλαδή το Ιερό αφιέρωμα στους Θεούς Άρη και Ποσειδώνα, μαζί με την κατασκευή υποδοχέων για τα 36 τρόπαια - έμβολα από πλοία της Κλεοπάτρας.
 Θέατρο Οκταβιανού: Στους πρόποδες του λόφου της Νικόπολης βρίσκεται το Ρωμαϊκό Θέατρο Οκταβιανού (υπό αναστήλωση)
 Ρωμαϊκό Στάδιο Νικόπολης: Στους πρόποδες του λόφου βρίσκεται το Ρωμαϊκό Στάδιο Νικόπολης (επισκέψιμο)
:Αρχείο:Βασιλική Β΄Αλκίσωνος.jpeg

Υποδομές κοινότητας
 Γραφείο Κοινότητας
 Ηλεκτρισμός, Ύδρευση, Σταθερή Τηλεφωνία, Κινητή Τηλεφωνία, Broadband Internet
 Δημοτικό Σχολείο
 Κοινοτικό Κοιμητήριο
 Κοινοτικό στάδιο - γήπεδο (νοτιοανατολικά προς Πρέβεζα)

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Πρέβεζας
Δήμος Πρέβεζας
Θαύμα της Μασαχουσέτης

Το «Θαύμα της Μασαχουσέτης» αναφέρεται στο διάστημα όπου η πολιτεία της Μασσαχουσέτης γνώρισε οικονομική ανάπτυξη κατά τη δεκαετία του 1980. 

Προηγουμένως, η αποβιομηχανοποίηση και η ανεργία είχαν πλήξει την πολιτεία. Η ανεργία μειώθηκε από 12% σε λιγότερο από 3% και συνοδεύτηκε από μειώσεις φόρων και δραστική αύξηση του ατομικού εισοδήματος. 
Η ανάπτυξη αυτή επικεντρώθηκε στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες και την υψηλή τεχνολογία, εντός της Βοστώνης και των προαστίων της επί του αυτοκινητόδρομου Route 128.

Αυτή η εξάπλωση βιομηχανίας είχε ως συνέπεια να δοθεί το όνομα αυτού του δρόμου στον όρο «128» στην περιοχή όπου άνθισε η υψηλή τεχνολογία, πέρα από τον αυτοκινητόδρομο, παρομοίως με την Κοιλάδα του Πυριτίου. 
Ορισμένες αξιοσημείωτες εταιρίες την περίοδο του Θαύματος υπήρξαν η Digital Equipment Corporation, η Data General, η Wang Laboratories  και η Apollo Computer.

Ο πρώην κυβερνήτης της Μασαχουσέτης, Μιχαήλ Δουκάκης (1983-91) κατά την εκστρατεία του για την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών το 1988, επιχείρησε να πάρει τα εύσημα για το «Θαύμα».

Οικονομική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
Μασαχουσέτη
Τελικός κυπέλλου Ισπανίας 1907

Ο τελικός κυπελλου Ισπανίας 1907 ήταν ο δεύτερος τελικός που διοργανώθηκε. Το παιχνίδι έλαβε χώρα την 30 Μαρτίου 1907 στον Ιππόδρομο στην Μαδρίτη. Το ματς ήταν ανάμεσα στην Μαδρίτη ΦΚ και την Κλαμπ Βισκάγια.
Το σκορ ήταν 1-0.

Η συνθέσεις 

Ποδόσφαιρο το 1907
Τελικοί κυπέλλου Ισπανίας
Βαρωνία των Τευτόνων Ιπποτών

Η Μοναστική Βαρωνία των Τευτόνων Ιπποτών (1209-1550) ήταν μεσαιωνικό φέουδο των Τευτόνων ιπποτών, Γερμανικού ιπποτικού τάγματος, στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας στην σημερινή Πελοπόννησο.

Ήταν μία από τις τρεις μοναστικές βαρωνίες που δημιουργήθηκαν το 1209 από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη με τέσσερα τιμάρια. Το Χρονικό του Μορέως τους αναφέρει Αλλαμάνους (από τη γαλλική λέξη Allemands - Γερμανοί) λόγω της γερμανικής τους καταγωγής:

Το τάγμα ήρθε στο Πριγκιπάτο έπειτα από πρόσκληση του Σαμπλίτη από την Άκρα, όπου είχαν ιδρυθεί λίγα χρόνια πριν. Τα τιμάρια που πήρε το τάγμα, με αντάλλαγμα στρατιωτικές υπηρεσίες, ήταν στην σημερινή Μεσσηνία κοντά στην Καλαμάτα, αλλά και στην Ηλεία. Το 1241 παραχωρήθηκε στο τάγμα, μεταξύ άλλων, το Νοσοκομείο του Αγίου Ιακώβου στην Ανδραβίδα, το οποίο και αποτελούσε τόπο ταφής των πριγκίπων που προέρχονταν από τον Οίκο των Βιλεαρδουίνων. Ωστόσο, το 1246, υποχρεώθηκαν να παραδώσουν την κτήση τους αυτή στους Ναΐτες. Κέντρο του βαϊλάτου τους της "Ρωμανίας" αποτέλεσε, μετά το 1320, το φρούριο της Μοστενίτσας (σημερινή Ορεινή Ηλείας, σύμφωνα με τον Κουρτ Φόρστροϊτερ).

Μέχρι και τα τέλη του 15ου αιώνα και τις αρχές του 16ου αιώνα, όταν και κατελήφθη από τους Οθωμανούς, η επαρχία αυτή του Τάγματος αποτελούσε την ανατολικότερη κτήση του. Σύμφωνα με το Χρονικό, το τάγμα είχε ισότιμο εκπρόσωπο στην Κούρτη, το ανώτερο διοικητικό όργανο του πριγκιπάτου, του οποίου τα μέλη του ήταν οι βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας.

Σημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές 
 Το Χρονικόν του Μωρέως
 Esoterism, TEUTONIC KNIGHTS, ανακτήθηκε 5 Μαρτίου 2013

Βαρωνίες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Ιστορία της Μεσσηνίας
Τευτονικό Τάγμα
Α2 Εθνική υδατοσφαίρισης ανδρών

Η Α2 Εθνική υδατοσφαίρισης ανδρών είναι ένα Ελληνικό πρωτάθλημα για ανδρικούς συλλόγους υδατοσφαίρισης. Στο Ελληνικό σύστημα πρωταθλημάτων υδατοσφαίρισης είναι το δεύτερο σε τάξη πρωτάθλημα της χώρας μετά την Α1 Εθνική. Αποτελείται από 15 ομάδες (2013–14), και λειτουργεί με το σύστημα προώθησης και υποβιβασμού με την Α1 Εθνική και την Β΄ Εθνική.

Ιστορία 
Το πρωτάθλημα ιδρύθηκε το 1987 και αρχικά αποτελούσε τον δεύτερο και υποδεέστερο όμιλο της πρώην ενιαίας Α' Εθνικής (γι' αυτό ονομάστηκε Α2, ενώ ο ανώτερος όμιλος ονομάστηκε Α1). Η πρωταθλήτρια της Α2 συμμετείχε στα play off και μπορούσε να φτάσει ως την κατάκτηση του πρωταθλήματος Ελλάδας. Η δεύτερη ομάδα έδινε αγώνα μπαράζ με τον προτελευταίο της Α1 για μιά θέση στα play off, αλλά και στην Α1 της επόμενης περιόδου. Από το 1990 οι ομάδες της Α2 έπαψαν να μετέχουν στα play off. Αν και έκτοτε διατηρεί την ονομασία "Α2", έχει το ρόλο της παλαιάς Β' Εθνικής με μοναδικό κέρδος την άνοδο στην πρώτη κατηγορία της επόμενης περιόδου.

Πρωταθλητές

Κάτοχοι τίτλου

Σύνολο τίτλων

Ανά Περιφέρεια

Πίνακας όλων των εποχών Α2 Εθνικής 
Ο πίνακας όλων των εποχών Α2 Εθνικής, είναι μια αθροιστική καταγραφή όλων των αποτελεσμάτων της κάθε ομάδας που έχει παίξει στην κατηγορία από την ίδρυσή της το 1986–87 έως και την περίοδο 2022–23.

***Ο παρακάτω πίνακας δεν είναι ολοκληρωμένος. Οι ομάδες που καταχωρούνται χωρίς αστερίσκο είναι με όλες τις συμμετοχές***.

Στην Α2 έχουν αγωνιστεί τέσσερις από τις επτά ομάδες που έχουν ανακηρυχθεί πρωταθλήτριες Ελλάδος στην Α1.

 Εθνικός Ο.Φ.Π.Φ. (38)
 Ν.Ο. Πατρών (8)
 Α.Ν.Ο. Γλυφάδας (4)
 Α.Σ. Άρης (4)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Ελλάδας
Αλέξανδρος Αναστασιάδης

Ο Αλέξανδρος Αναστασιάδης (1876- 1941) ήταν Έλληνας υφασματέμπορος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Το κατάστημά του βρισκόταν στην οδό Αιόλου στην Αθήνα. Υπήρξε πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών (1913 - 1916, 1920), αντιπρόεδρος (1935 - 1941) του ΕΒΕΑ καθώς και πρόεδρος (1925 - 1931) αυτού. Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής Λαρίσσης (1909 - 1915) με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και Αθήνας (1915 - 1920) με το ίδιο κόμμα. 

Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 διορίστηκε αριστίνδην γερουσιαστής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1935. Στην κυβέρνηση Κονδύλη διορίστηκε υπουργός Γεωργίας.

Παραπομπές 

Έλληνες υπουργοί Γεωργίας
Βουλευτές Λάρισας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές Αθηνών
Έλληνες Γερουσιαστές
Αντικόστι

Η Νήσος Αντικόστι (αγγλικά: Anticosti Island· γαλλικά: Île d'Anticosti) είναι νησί στον Ατλαντικό ωκεανό, το οποίο ανήκει στην καναδική επαρχία του Κεμπέκ. Με έκταση 7.923 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το 20ο μεγαλύτερο νησί του Καναδά. Ο κύριος οικισμός του νησιού είναι το Πορ-Μενιέ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Νησιά του Καναδά
Κεμπέκ
Μάχη του Σιαουλάι

Η μάχη του Σιαουλάι, επίσης γνωστή ως μάχη του Ηλίου, (λιθουανικά : Saulės Mūšis, λετονικά : Saules kauja ή Kauja pie Saules) έλαβε χώρα στις 22 Σεπτεμβρίου 1236 σε κοντινή απόσταση από την πόλη Σιαουλάι, η οποία βρίσκεται σήμερα στην περιοχή του Γιονίσκις στην Λιθουανία. Το ανθολόγιο Chronicum Livoniae του Ερμάνου του Βαρτμπέργκε αναφέρει ότι η μάχη έλαβε χώρα στην terram Sauleorum, χωρίς, ωστόσο, να έχει αποδειχτεί, έως σήμερα, ότι η terram Sauleorum αντιστοιχεί στο Σιαουλάι.

Οι Αδελφοί του Ξίφους του Τάγματος της Λιβονίας, διοικούμενοι από τον μαγίστρο τους Βολκίνο, βρισκόντουσαν σε δύσκολη κατάσταση την δεκαετία του 1230, αντιμετωπίζοντας οικονομικές δυσκολίες και δυσκολίες στελέχωσης του Τάγματος σε έμψυχο δυναμικό. Το 1236, ο Βολκίνος διεξήγαγε μια στρατιωτική εκστρατεία προς τον νότο με τον Πρίγκιπα του Πσκοφ ενάντια στην Σαμογιτία. Συνοδευόμενοι από ένα στρατιωτικό απόσπασμα Σταυροφόρων από το Χόλσταϊν, οι ιππότες κατέλαβαν περιοχές στην Σαμογιτία, με τους Σαμογίτες να έχουν υποχωρήσει εμπρός στην επίθεση. Κατά την επιστροφή τους προς τον Βορρά, οι Αδελφοί του Ξίφους υποχρεώθηκαν να αντιμετωπίσουν επιθέσεις Σαμογιτίων στο πέρασμα ενός ποταμού. Ώστε να μην χάσουν τα άλογά τους σε αυτά τα βαλτώδη εδάφη, οι του Χόλσταϊν αρνήθηκαν να πολεμήσουν πεζοί, κάτι που ανάγκασε το στράτευμα να περάσει την νύχτα εκεί και να στρατοπεδεύσει. Όμως το επόμενο πρωινό, ένα ακόμη σημαντικότερο σε αριθμό στράτευμα Σαμογιτίων, διοικούμενο από τον Δούκα Βύκιντας, και Λιθουανών διοικούμενων από τον Δούκα Μιντάουγκας, επιτέθηκε στους Σταυροφόρους. Οι πεζικάριοι που συνόδευαν τους ιππότες κατάφεραν στην πλειοψηφία τους να διαφύγουν, ενώ οι τελευταίοι, μεταξύ των οποίων και ο Βολκίνος, έπεσαν στην διάρκεια της μάχης. Οι Σταυροφόροι και ιππότες που επιχείρησαν να διαφύγουν προς την Ρίγα σφαγιάστηκαν από τους Σεμιγαλλίους, αν και δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη αν οι τελευταίοι συμμετείχαν στην μάχη. 

Μετά την μάχη αυτή, ότι απέμενε από το Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους δέχτηκε να απορροφηθεί από το Τάγμα των Τευτόνων Ιπποτών το 1237.

Μάχες των Σταυροφοριών
Ιστορία της Λιθουανίας
Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας
Άλωση της Κωνσταντινούπολης

Στην ελληνική ιστοριογραφία με την ορολογία Άλωση της Κωνσταντινούπολης υπήρξαν οι ακόλουθες πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης:

 Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204), την πολιορκία και την άλωση της πόλης από τους Σταυροφόρους.
 Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453), την πολιορκία και την άλωση της πόλης από τους Οθωμανούς.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος πολιορκιών της Κωνσταντινούπολης
Μαρία Σβώλου

Η Μαρία Σβώλου (1892 - 3 Ιουνίου 1976) ήταν Ελληνίδα αγωνίστρια για τα δικαιώματα της γυναίκας και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτίς με την ΕΔΑ και υπήρξε σύζυγος του Αλέξανδρου Σβώλου.

Εργάστηκε για λίγο καιρό στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, όπου και γνώρισε τον Αλέξανδρο Σβώλο. Ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, η Σβώλου αγωνίστηκε (μαζί με την Αύρα Θεοδωροπούλου) για την καταπολέμηση της σωματεμπορίας και δημοσίευσε σειρά άρθρων με σκοπό την εξύψωση της γυναίκας. Με δική της πρωτοβουλία ιδρύθηκε εμπορική σχολή θηλέων και η Παπαστράτειος Σχολή για την κατασκευή παιχνιδιών και διακοσμητικής. 

Το 1944 η Σβώλου εξελέγη εθνοσύμβουλος της ΠΕΕΑ. Εν συνεχεία έγινε μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της ΕΔΑ. 

Έπειτα από το θάνατο του συζύγου της, η Μαρία Σβώλου εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών στις εκλογές του 1958 με την ΕΔΑ και ήταν υποψήφια ξανά σε εκείνες του 1961 με το ΠΑΜΕ, χωρίς να εκλεγεί τη δεύτερη φορά.

Η βουλευτική της αποζημίωση δινόταν στην ΕΔΑ ενόσω διαρκούσε η θητεία της στο βουλευτικό αξίωμα. Πέθανε το 1976 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Γυναίκες στην ελληνική Βουλή  (αρχείο σε μορφή.pdf)
Αλέξανδρος Σβώλος, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, 2009. (αρχείο σε μορφή .pdf)

Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Ελληνίδες φεμινίστριες
Ταρσή Μπουγά

Η Ταρσή Μπουγά  ( Αίγινα, 1916- 24 Ιουλίου 2002), ήταν Ελληνίδα πολιτικός και η πρώτη γυναίκα βουλευτής μετά τη Μεταπολίτευση, χήρα του βουλευτή της ΕΡΕ Χρήστου Μπουγά, με τον οποίο απέκτησε 3 γιους.

Πολιτική καριέρα 
Με σπουδές Παιδαγωγικής, η Μπουγά στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτίς στην Β΄ Πειραιώς , πρώτη με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ. 

Παραιτήθηκε το 1977 υπέρ του γιου της, Γιώργου, ο οποίος εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής στην ίδια περιφέρεια, ως το 1990.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ 1952 ~ 2000 , αρχείο σε μορφή .pdf, ανάκτηση 8-3-2013.

Βουλευτές Β' Πειραιά
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Νάιτζελ Χέιγουντ

Ο Νάιτζελ Χέιγουντ (αγγλ. Nigel Haywood, 1955-) είναι Βρετανός διπλωμάτης, πρώην πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου στην Εσθονία και τωρινός κυβερνήτης των Νήσων Φώκλαντ.

Ο Χέιγουντ γεννήθηκε στις 17 Μαρτίου 1955 στο Μπέτσουορθ του Σάρρεϋ, στη συνέχεια, όμως, μετακόμισε στην Κορνουάλη όταν ήταν εννέα ετών, μετά τον θάνατο του πατέρα του. Αφού εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Τρούρο, ο Χέιγουντ σπούδασε Αγγλικά στο Νέο Κολέγιο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και στη συνέχεια σπούδασε στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία Σάντχερστ προτού επιστρέψει στην Οξφόρδη να σπουδάσει γλωσσολογία.

Αφού εγκατέλειψε την Ακαδημία Σάντχερστ, έγινε υπολοχαγός στο Εκπαιδευτικό Σώμα του Βρετανικού Στρατού, προτού γίνει μέλος του Βρετανικού Διπλωματικού Σώματος. Εργάστηκε στο Γραφείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας με αποσπάσεις στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, στην Ουγγαρία, στο Ισραήλ και στο Λίβανο. Το 1992, έγινε αναπληρωτής γενικός πρόξενος στο Γιοχάνεσμπουργκ και το 1996 ορίστηκε αναπληρωτής επικεφαλής της αντιπροσωπείας του Ηνωμένου Βασιλείου στον Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη στη Βιέννη. 

Από το 2003 μέχρι το 2008 υπηρέτησε ως πρέσβης στην Εσθονία ενώ, μετά το πέρας της θητείας του στη θέση αυτή, διετέλεσε γενικός πρόξενος στη Μπάσρα του Ιράκ.

Το 2009, ανακοινώθηκε ότι ο Χέιγουντ ορίστηκε κυβερνήτης των Νήσων Φώκλαντ και επίτροπος για τις Νήσους Νοτίας Γεωργίας και Νοτίων Σάντουιτς και η θητεία του ξεκίνησε στις 10 Οκτωβρίου 2010. Στη θέση αυτή τον διαδέχτηκε ο Κόλιν Ρόμπερτς στις 29 Απριλίου 2014.

Νήσοι Φώκλαντ
Γλώσσα προγραμματισμού υψηλού επιπέδου

Ως υψηλού επιπέδου γλώσσα προγραμματισμού (high-level programming language) ορίζεται αυτή  που επιτρέπει τη μεταφερσιμότητα ενός προγράμματος από έναν υπολογιστή σε έναν άλλο. Αποτελείται από εντολές εύκολα κατανοητές στον προγραμματιστή, καθώς μοιάζουν με -περιορισμένη- φυσική γλώσσα. Για την εκτέλεση του προγράμματος από τον υπολογιστή, απαιτείται η χρήση μεταγλωττιστή για την παραγωγή του προγράμματος σε γλώσσα μηχανής.

Ανάλογα με το σκοπό τους, οι γλώσσες προγραμματισμού υψηλού επιπέδου διακρίνονται σε γλώσσες ειδικού σκοπού -όπως η FORTRAN, η COBOL, η LISP και σε γλώσσες γενικής χρήσης -όπως η Python, η C  η Visual Basic και η Java. 

Υψηλου επιπεδου
συνηθως γινετια κοφα η ανταρα`
Βαρωνία του Λέλο

Η Βαρωνία του Λέλο ήταν φέουδο της Πελοποννήσου υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας κατά την εποχή της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα. Αναφέρεται μόνο στην αραγωνική εκδοχή του Χρονικού του Μορέως, αλλά δεν αναφέρεται ούτε στη γαλλική ούτε και στην ελληνική έκδοση, οι οποίες ήταν προγενέστερες. Τίποτε επίσης δεν είναι γνωστό για την μετέπειτα ιστορία του.

Η αραγωνική έκδοση του χρονικού αναφέρει ότι ιδρύθηκε το 1209, μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου, από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη. Συγκεκριμένα, αναφέρει πως έδωσε 8 τιμάρια στον Γάλλο ιππότη Γκυ ντε Λέλε (Γκυ της Λιλ), 4 στη Λακεδαιμονία και 4 στα παράλια του Κορινθιακού κόλπου. Κατά το χρονικό, ο Λέλε έχτισε το κάστρο «Λέλο», άγνωστης θέσης σήμερα, στη Λακεδαιμονία, από το οποίο πήρε την ονομασία του το φέουδο. Οι λέξεις Λέλο και Λέλε είναι εξελληνισμός του «Λιλ», της γαλλικής πόλης από την οποία καταγόταν ο Γκυ. 

Σύμφωνα όμως με τη γαλλική και την ελληνική έκδοση του Χρονικού του Μωρέως, ο Γκυ ντε Λιλ πήρε τη βαρωνία της Βοστίτσας και οι απόγονοί του είναι ιστορικά εξακριβωμένο πως ήταν οι μετέπειτα βαρώνοι της. Η Βοστίτσα, το σημερινό Αίγιο, βρίσκεται στον Κορινθιακό κόλπο. Πιθανόν να είχε και τιμάρια στη Λακεδαιμονία που μετέπειτα έχασε και απέμεινε με αυτά στη Βοστίτσα.

Πηγές 
 Juan Fernández de Heredia, Alfred Morel -Fatio, Libro de los fechos et conquistas del principado de la Morea compilado por comandamiento de Don, Imprimerie Jules -Guillaume Fick 1885, (Αραγωνικό Χρονικό)
 Το Χρονικόν του Μωρέως
Latin Lordships in Greece
 Libro d'oro Crusader and other European families Γενεαλογικό δέντρο των ντε Λιλ της Πελοποννήσου

Βαρωνίες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Μεριέμ Ουζερλί

Η Μεριέμ Ουζερλί (Meryem Uzerli, 12 Αυγούστου 1983) είναι Τουρκογερμανίδα ηθοποιός & μοντέλο.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου του 1983 στο Κάσσελ της Δυτικής Γερμανίας. Ο πατέρας της, Χουσεϊν είναι Τούρκος ενώ η μητέρα της, Ούρσουλα, Γερμανίδα. Έχει δύο μεγαλύτερους αδελφούς αλλά μια αδελφή, την Τζανάν, η οποία είναι μουσικός της τζαζ. Από το 2000 μέχρι το 2003, σπούδασε υποκριτική στο Schauspielstudio Frese στο Αμβούργο, ενώ ύστερα συμμετείχε σε αρκετές γερμανικές παραγωγές.

Έγινε γνωστή μέσα από την τουρκική σειρά εποχής Muhteşem Yüzyıl, υποδυόμενη την Σουλτάνα Χιουρέμ. Η ιστορία για το πως πήρε το συγκεκριμένο ρόλο, έχει ως εξής: το 2010, έπειτα από οκτώ μήνες αναζήτησης ηθοποιού για το ρόλο της Χιουρέμ, η Ουζερλί επιλέχθηκε από την σεναριογράφο της σειράς, Μεράλ Οκάι και τον παραγωγό Τιμούρ Σαβτζί. Σχετικά με την επιλογή της, η ίδια έχει πει: "Μέχρι την ημέρα που χτύπησε το τηλέφωνο, ήμουν καλεσμένη για μια ακρόαση στην Τουρκία και αμέσως ξεκίνησα να ζω στην Κωνσταντινούπολη σχεδόν αποκλειστικά." Η σειρά σημείωσε τεράστια επιτυχία, τόσο στη χώρα όσο και στο εξωτερικό, αφού προβλήθηκε σε περισσότερες από 60 χώρες. Το 2012, κέρδισε το βραβείο Χρυσή πεταλούδα της "Καλύτερης Ηθοποιού" για αυτόν της τον ρόλο. Το 2013, ανακοίνωσε την αποχώρηση της από τη σειρά αφού τα εξαντλητικά γυρίσματα της προκάλεσαν το επονομαζόμενο "burnout syndrome" ή αλλιώς σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης ενώ παράλληλα ανακάλυψε την εγκυμοσύνη της. Από το 103ο επεισόδιο, τον ρόλο της Χιουρέμ ανέλαβε η Βαχιντέ Περτσίν, μία αντικατάσταση που συζητήθηκε πολύ.

Προσωπική ζωή 
Είχε σχέση με τον Τζαν Ατές αλλά χώρισαν το καλοκαίρι του 2013, όταν εκείνη ήταν έγκυος επειδή ο Ατές δεν επιθυμούσε παιδιά. Στις 10 Φεβρουαρίου 2014, η Ουζερλί έφερε στον κόσμο την κόρη τους, Λάρα Ουζερλί. Το 2021 γεννήθηκε η δεύτερη κόρη της, Λίλη, που απέκτησε με τον νυν σύντροφό της.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Τούρκοι ηθοποιοί
Γερμανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γερμανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Χριστός της Αβύσσου

Ο Χριστός της Αβύσσου (ιταλικά: "Il Cristo degli Abissi") είναι ένα βυθισμένο χάλκινο άγαλμα του Ιησού Χριστού, το οποίο αυθεντικό είναι τοποθετημένο στη Μεσόγειο Θάλασσα στο Σαν Φρουττουόζο ανάμεσα στο χωριό Καμόγκλι και στο χωριό Πορτοφίνο στην Ιταλική Ριβιέρα. Τοποθετήθηκε στο νερό στις 22 Αυγούστου το 1954 περίπου στα 17 μέτρα βάθος, έχοντας 2.5 μέτρα ύψος. Ποικίλα άλλα καλούπια του αγάλματος βρίσκονται σε άλλα μέρη παγκοσμίως κάτω από το νερό, αλλά και σε εκκλησίες και μουσεία.

Το άγαλμα δημιουργήθηκε από τον Guido Galleti εμπνευσμένο από μια ιδέα ενός Ιταλού δύτη τον Duilio Marcante. Το άγαλμα τοποθετήθηκε κοντά στο σημείο όπου ο Dario Gonzatti, ο πρώτος Ιταλός που χρησιμοποίησε SCUBA gear, πέθανε το 1947. Απεικονίζει Τον Χριστό να προσφέρει ευλογία ειρήνης, με το κεφάλι Του και τα χέρια Του στραμμένα προς τον ουρανό.

Λόγω αύξησης της ποσότητας της διάβρωσης και της ανάπτυξης των καρκινοειδών, το άγαλμα αφαιρέθηκε από το νερό και αποκαταστάθηκε το 2003. Ένα από τα χέρια του αγάλματος που είχε αποκοπεί από μία άγκυρα επίσης αποκαταστάθηκε. Το άγαλμα επέστρεψε στο νερό με μια καινούρια βάση στις 17 Ιουλίου το 2004.

Ένα δεύτερο χάλκινο άγαλμα από το ίδιο καλούπι υπάρχει στη ξηρά του Αγίου Γεωργίου, στη Γρενάδα. Αυτό ήταν ένα δώρο από το ναυτικό της Γένοβας για την βοήθεια που προσφέρθηκε, με σκοπό τη διάσωση του πληρώματος του Ιταλικού σκάφους Bianca C, το οποίο καταστράφηκε από φωτιά στο λιμάνι του Αγίου Γεωργίου. Το άγαλμα τοποθετήθηκε κάτω από το νερό στις 22 Οκτωβρίου το 1961.

Ένα τρίτο χάλκινο άγαλμα από το αυθεντικό καλούπι παρουσιάστηκε στην Υποθαλάσσια Κοινωνία της Αμερικής (Underwater Society of America) στη Νέα Υόρκη το 1962. Στις 25 Αυγούστου 1965 τοποθετήθηκε γύρω από το Dry Rocks, περίπου 6  μίλια ανατολικά από το Key Largo στο John Pennekamp Coral Reef State Park. Καθώς το άγαλμα ζυγίζει περίπου 260 kg, η τσιμεντένια βάση στην οποία είναι (το άγαλμα) συνδεδεμένο ζυγίζει 9 τόνους. Τώρα αυτό εκτίθεται με αντικατεστημένα χέρια στο Εθνικό Μουσείο Υποθαλάσσιων Δραστηριοτήτων στη Ραβένα, στην Ιταλία.

Το αυθεντικό πήλινο άγαλμα (μείον τα χέρια) τοποθετήθηκε σε ένα χυτήριο το 1993. Τώρα αυτό εκτίθεται, με αντικατεστημένα χέρια, στο Εθνικό Μουσείο Υποθαλάσσιων Δραστηριοτήτων στη Ραβένα, στην Ιταλία.

Παραπομπές 

Αγάλματα
Λιγουρία
Μεμβρανόφωνο

[Είμαι Μπάμπης
[Αρχείο:TalkingDrum.jpg|μικρογραφία|Το αφρικανικό όργανο τάμα ή τραγουδιστό τύμπανο. Ο εκτελεστής χειρίζεται τα σκοινιά που συγκρατούν τις μεμβράνες, μεταβάλλοντας έτσι την τάση (μηχανική)ειμαι μπαμπηση τους, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα τον ιδιότυπο ήχο του που θυμίζει ανθρώπινα βογγητά. Δίπλα του διακρίνεται και ο κόπανος για την κρούση της μεμβράνης.]]
Στην επιστήμη τηςειμαι μπαμ μουσικολογίας και ειδικότερα στον κλάδο της οργανολογίας ο όρος μεμβρανόφωνο χρησιμοποιείται για να περιγράψει εκείνα τα μουσικά όργανα στα οποία η ηχοπαραγωγή οφείλεται στην ταλάντωση μιας υπό τάση (τεντωμένης) μεμβράνης. Ως τέτοια διαφοροποιούνται από τον ειδικότερο ορισμό των κρουστών, αν και σε πιο απλοϊκά συστήματα ταξινόμησης μουσικών οργάνων ο όρος κρουστά τείνει να τα συμπεριλαμβάνει. Στα μεμβρανόφωνα, ο ήχος που παράγεται από την ταλάντωση της μεμβράνης (συνήθως από δέρμα ζώου ή πλαστικό) μεγεθύνεται μέσω του σώματος του οργάνου, το οποίο λειτουργεί ως αντηχείο, όπως και στα περισσότερα μουσικά όργανα άλλων κατηγοριών. Τα πιο γνωστά μεμβρανόφωνα όργανα είναι το νταούλι, το τουμπελέκι, το ντέφι και τα τύμπανα (τύμπανο, ντραμς, ταμπούρλο κ.ά).

Κατηγορίες μεμβρανόφωνων
Τα μεμβρανόφωνα πίπτουν σε τρεις κατηγορίες:

Κρουστά
Πρόκειται για την πολυπληθέστερη κατηγορία μεμβρανόφωνων, στα οποία η μεμβράνη βρίσκεται τεντωμένη εντός πλαισίου (η λεγόμενη στεφάνη) και διακρίνονται σε άμεσης κρούσης και έμμεσης κρούσης (π.χ. ασιατικό monkey drum). Στην πρώτη υποκατηγορία, η κρούση της μεμβράνης γίνεται είτε με τα χέρια (π.χ. τουμπερλέκι, τάμπλα, bass-drumm, djembe), είτε με μπαγκέτες (π.χ. τύμπανο, νταούλι) και διακρίνονται σε διάφορες υποκατηγορίες, ανάλογα με το σχήμα του σώματος του οργάνου (σκυφοειδές, βαρελοειδές, κωνικό κλπ), το υλικό κατασκευής (μέταλλο, ξύλο, κεραμικό) καθώς και άλλα κατασκευαστικά στοιχεία, που παίζουν σημαντικό ρόλο στην ηχοπαραγωγή αυτή καθαυτή.

Τριβής
Τα μεμβρανόφωνα τριβής φέρουν εξίσου μεμβράνη, η οποία υπόκειται σε τριβή, είτε με τα χέρια, είτε με κάποιου είδους μπαγκέτα τριβής (π.χ. σκουπάκι), είτε μέσω μιας χορδής, η οποία συνδέεται με τη μεμβράνη (π.χ. αφρικανικό lion's roar). Η τελευταία υποκατηγορία ταυτοποιείται ορισμένες φορές ως είδος χορδόφωνου, ενώ σε γενικές γραμμές πολλά κρουστά όργανα μπορεί να λειτουργούν με ποικίλους τρόπους, δυσκολεύοντας έτσι την ένταξή τους σε μία και μόνη κατηγορία.

Πνεύσης

Τα πνευστά μεμβρανόφωνα εκπροσωπούνται από ελάχιστα όργανα, όπως το καζού και την μουσική τσατσάρα. Σ' αυτή την κατηγορία η μεμβράνη τίθεται σε κίνηση από την εκπνοή του εκτελεστή, ο οποίος στην πραγματικότητα τραγουδά (παρά εκπνέει) μέσα στο όργανο.

Δείτε επίσης

 Αερόφωνα
 Ιδιόφωνα
 Χορδόφωνα
 Ηλεκτρόφωνα

Πηγές
 Baines, A. The Oxford companion to musical instruments, λήμμα Classification of musical instruments § Membranophones, Οξφόρδη, 1992 ISBN 0-19-311334-1

Οργανολογία
Μεμβρανόφωνα
Νικόλαος Β΄ του Σαιντ-Ομέρ

Ο Νικόλαος Β΄ ντε Σαιντ-Ομέρ ήταν ηγεμόνας της Θήβας (1258 - 1294) πρωτοστράτορας και βάιλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας (1287 - 1289). Καταγόταν από την Φλαμανδική οικογένεια των Σαιντ-Ομέρ, καστελλάνων του Σαιντ-Ομέρ (γαλλικά: Saint-Omer) και του Φωκεμπέργκ (γαλλικά: Fauquembergue). Κληρονόμησε τη μητέρα του, κυρία του 1/2 της Θήβας.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Μπέλα του Σαιντ-Ομέρ και της Μπόνης του Λα Ρος κυρίας του 1/2 της Βήβας. Μικρότερα αδέλφια του ήταν οι Όθων και Ιωάννης. Διαδέχθηκε τους γονείς του στην κυριότητα του 1/2 της Θήβας. 

Σύμφωνα με τους νεότερους ερευνητές θεωρείται ότι έκτισε, το 1278, το Παλαιόκαστρο του Ναυαρίνου.

Το 1287, μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου ντε Λα Ρος βάιλου της Αχαΐας, ο Νικόλαος Β΄ διορίστηκε στην θέση του πρωτοστράτορα και βάιλου του Πριγκιπάτου και οχύρωσε περαιτέρω τη Μεσσηνία. Στην Θήβα οχύρωσε τον λόφο της Καδμείας και έκτισε τον "Πύργο του Σαιντ-Ομέρ", όπως είναι γνωστός σήμερα, όπου ήταν και η κατοικία του. Απεβίωσε το το 1294 και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Όθων.

Οικογένεια
Ήταν νυμφευμένος σε πρώτο γάμο με την Μαρία των Πουατιέ, κόρη του Βοημούνδου ΣΤ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και σε δεύτερο γάμο με την Άννα Αγγελίνα, κόρη του Μιχαήλ Β΄ δεσπότη τη Ηπείρου.

Πηγές 
 Setton, Kenneth M. (general editor) A History of the Crusades: Volume II — The Later Crusades, 1189 – 1311. Robert Lee Wolff and Harry W. Hazard, editors. University of Wisconsin Press: Milwaukee, 1969.

Παραπομπές 

Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Βαρώνοι του Δουκάτου των Αθηνών
Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Τσινάρι

Η βορειοδυτική περιοχή της Άνω Πόλης Θεσσαλονίκης, που βρίσκεται πάνω από το Διοικητήριο (Υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης), είναι γνωστή μέχρι σήμερα με την τουρκική ονομασία “Τσινάρι”, από τη λέξη çinarli, που σημαίνει πλάτανος. Περιλαμβάνει και την περιοχή της Αγίας Αικατερίνης. 

Η συνοικία που έμεινε άθικτη από την πυρκαγιά του 1917, διατηρεί τον αυθεντικό πολεοδομικό ιστό με στενούς λιθόστρωτους δρόμους και πολλά αδιέξοδα. Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπως άλλωστε όλη η Άνω Πόλη, υπήρξε τόπος κατοικίας του μουσουλμανικού στοιχείου αλλά και  Ντονμέδων, δηλαδή εξισλαμισθέντων Εβραίων. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 κατοικήθηκε κυρίως από προσφυγικές αστικές οικογένειες της Μικράς Ασίας. 

Βασικοί δρόμοι της συνοικίας αποτελούν οι Κλειούς, Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου και Δημητρίου Πολιορκητού. Στο κέντρο της βρίσκονταν ο μεντρεσές (εκπαιδευτήριο) και το τζαμί. Στην ομάδα των κατοικιών της σημειώνεται η παραδοσιακή μακεδονίτικη αρχιτεκτονική με νεοκλασικά στοιχεία, συμμετρία στις κύριες όψεις, αρκετές ξύλινες κατασκευές με προεξοχές (“ σαχνισιά”) και διώροφα κτίσματα με ημιυπόγεια σε ορισμένες περιπτώσεις. 

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν κτίσματα όπως αυτό στη συμβολη των οδών Δημητρίου Πολιορκητού και Αλεξάνρας Παπαδοπούλου, όπου παρατηρείται διπλό “σαχνισί” στη μία όψη και εκείνο στο Νο 37 του ίδιου δρόμου, στο οποίο μετά την αποκατάστασή του στεγάζεται το Εθνικό Κέντρο Χαρτών και Χαρτογραφικής Κληρονομιάς. 

Στη συμβολή των οδών Κλειούς και Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, το καφενείο-ουζερί “Τσινάρι”,  θεωρείται το τελευταίο παράδειγμα τυπικού καταστήματος αυτού του είδους της περιόδου της τουρκοκρατίας. Απέναντι από την ταβέρνα υπάρχει μία βρύση από την οθωμανική περίοδο, η πιο παλιά δημόσια κρήνη της Θεσσαλονίκης με χαρακτηριστικά που συνεχίζουν τη Βυζαντινή παράδοση, ενώ λίγο πιο πάνω αλλη μία στο σημείο που υπήρχε μέχρι το 1925 το "Τσιναρλή Τζαμί". Το νερό ερχόταν εδώ από το υδραγωγείο στον Χορτιάτη.

Το "Καρίπειον Μέλαθρον", κτίριο στη γωνία των οδών Στεφάνου Δραγούμη και Ολυμπιάδος, αποτελεί αξιόλογο δείγμα εκλεκτικιστικής αρχιτεκτονικής, με έντονη και την επιρροή του νεοκλασικισμού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

https://thessaloniki.gr/wp-content/uploads/2017/06/5os-peripatos.pdf

Τσινάρι
Ντεπώ

Το Ντεπώ (Dépôt) αποτελεί πυκνοδομημένη συνοικία του Δήμου Θεσσαλονίκης και ανήκει στην Ε' Δημοτική Κοινότητα.

Το παλιό τραμ και τα κτίρια
Στην περιοχή, επί της κεντρικής Λεωφόρου Γεωργίου Παπανδρέου βρίσκεται ο οικισμός Ουζιέλ και οι Μύλοι Αλλατίνη. Συνορεύει με τη συνοικία Καραμπουρνάκι του δήμου Καλαμαριάς, το Βυζάντιο, το Βότση, τη Χαριλάου και την Ανάληψη. Εντός των ορίων του βρίσκεται η Βίλλα Αλλατίνι, όπου έμεινε για ένα διαστημα ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ διωκόμενος από το κίνημα των Νεοτούρκων. Στην περιοχή κατοικούσαν πολλοί Εβραίοι οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στο ναζιστικό Ολοκαύτωμα. Επίσης στην περιοχή υπάρχει η παλιά αποθήκη (δηλ. το αμαξοστάσιο) των τραμ της Θεσσαλονίκης και από εκεί πήρε το όνομά της η περιοχή (Ντεπώ είναι γαλλική λέξη (dépôt) και μεταφράζεται ως αποθήκη). Τα τραμ της πόλης ήταν κάποτε ιππήλατα οπότε στην αποθήκη αυτή υπάρχουν και οι στάβλοι των αλόγων. Ο χώρος ήταν λειτουργικός έως το 1954, οπότε ο ίδιος ο Κ. Καραμανλής, ως υπουργός Δημοσίων Εργων, ξήλωσε τις γραμμές του Τραμ Θεσσαλονίκης και κατήργησε τη γραμμή τραμ Ντεπώ-Τσιμισκή. Το 1957 ο Κ. Καραμανλής, ως Πρωθυπουργός πλέον, κατήργησε και το υπόλοιπο δίκτυο τραμ και στη θέση του ίδρυσε τον ΟΑΣΘ, μονοπωλιακό ιδιωτικό οργανισμό.

Στη συνέχεια ένα μέρος της έκτασης παραχωρήθηκε για την οικοδόμηση διδακτηρίου (το 1968 μεταφέρθηκε το 2ο Γυμνάσιο Θηλέων και σήμερα λειτουργεί το 14ο Γυμνάσιο/Λύκειο), ενώ το υπόλοιπο αποτελούσε, μέχρι το 2015, γραφεία και σταθμό οχημάτων της Ελληνικής Αστυνομίας. Το 1994 το Υπουργείο Πολιτισμού χαρακτήρισε διατηρητέο ένα σημαντικό μέρος του συγκροτήματος. Στις 17/10/2013 αποδόθηκαν τυπικά στον Δήμο Θεσσαλονίκης περίπου 10000 τ.μ. και οι παλιές εγκαταστάσεις των τραμ σήμερα χρησιμοποιούνται ως αποθήκες αλατιού σε περίπτωση χιονιά. Επίσης, στην περιοχή βρίσκεται ο οικισμός Ουζιέλ της Εταιρείας των Τροχιοδρόμων, που κατασκευάστηκε το 1927 σε σχέδια του μηχανικού αρχιτέκτονα Ζακ Μωσσέ, από τον Δαυίδ Ουζιέλ, εργολάβο και μέτοχο της εταιρείας που διαχειριζόταν τη λειτουργία του τραμ, για την εγκατάσταση των εργατών που δούλευαν στο τραμ, ωστόσο αυτό δεν πραγματοποιήθηκε.

Οι Εβραίοι
Στην περιοχή κατοικούσαν πολλοί Εβραίοι της Θεσσαλονίκης. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκτοπίζονται βίαια από τους Ναζί οι Εβραίοι κάτοικοι και οδηγούνται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Άουσβιτς και Μπίρκενάου. Η τελευταία αποστολή έφυγε στις 7 Αυγούστου του 1943. Η εξόντωση του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης είχε σαν αποτέλεσμα πολλά σπίτια να εγκαταλειφθούν και μετά να λεηλατηθούν ή να καταληφθούν. Σήμερα στην περιοχή βρίσκεται το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο που δημιουργήθηκε από δωρεά του ζεύγους Βαφόπουλου και η Βίλα Μπιάνκα που λειτουργεί ως πινακοθήκη.

Παραπομπές

Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης
Ενρίκε Καπρίλες Ραδόνσκι

Ο Ενρίκε Καπρίλες Ραδόνσκι (ισπανικά: Henrique Capriles Radonski, 11 Ιουλίου 1972) είναι ένας πολιτικός Βενεζουέλας. Σπούδασε νομικά. Είναι κυβερνήτης της πολιτείας Μιράντα (στην οποία βρίσκεται το Καράκας).

Επίσημοι ιστότοποι 
  Ενρίκε Καπρίλες (Lifo)

Πολιτικοί της Βενεζουέλας
Λουζόν

Η Λουζόν ή Λουσόν (Luzon) είναι νησί των Φιλιππίνων, στο βορειότερο άκρο του αρχιπελάγους. Με έκταση 109.965 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το μεγαλύτερο νησί των Φιλιππίνων και το 15ο μεγαλύτερο νησί παγκοσμίως. Επίσης, με πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2010, 48.520.774 κατοίκους είναι το πολυπληθέστερο της χώρας. Είναι ένα από τα τρία νησιωτικά συμπλέγματα των Φιλιππίνων μαζί με το Μιντανάο και τα Βισάγιας. Στο νησί βρίσκεται η πρωτεύουσα της χώρας Μανίλα και η Κεζόν, η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Η Λουζόν είναι ορεινή, με τρεις οροσειρές να διασχίζουν το κέντρο της. Η τρίτη ψηλότερη κορυφή της χώρας, το όρος Πουλόγκ, με ύψος 2.922 μέτρα βρίσκεται στη Λουζόν. Στο νησί βρίσκονται 20 ηφαίστεια που έχουν εκραγεί κατά το Ολόκαινο εκ των οποίων πέντε τα τελευταία πεντακόσια χρόνια. Σε αυτά συμπεριλαμβάνεται το Πινατούμπο, του οποίου η έκρηξη το 1991 ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη του αιώνα, ωστόσο πέθαναν μόνο 847 άνθρωποι λόγω της έγκαιρης απομάκρυνσης και προειδοποίησης των κατοίκων.

Παραπομπές 

Νησιά των Φιλιππίνων
Φεϋζούλ Τζαμί

Το Φεϋζούλ Τζαμί είναι μνημείο Οθωμανικής περιόδου στην πόλη της Άρτας.

Δομή και τοποθεσία 
Το τζαμί, όπως και τα περισσότερα τζαμιά του ελλαδικού και βαλκανικού χώρου ανήκει στον τύπο Α. Αποτελείται από μία απλή μονόχωρη αίθουσα προσευχής, τετράγωνης κάτοψης και πλευράς, διαστάσεων 6,40 μ. Μέχρι το 1917 σωζόταν ο κυλινδρικός μιναρές του, ο οποίος σήμερα δεν υπάρχει. Βρίσκεται στην οδό Αράχθου και Κατσαντώνη σε μικρή απόσταση από τον ναό της Αγίας Θεοδώρας, πολιούχου της Άρτας.

Ιστορία
Το Φεϋζούλ τζαμί μαζί με το εκείνο του Φαΐκ Πασά είναι ένα από τα δύο σωζόμενα τζαμιά της Άρτας. Δεν είναι γνωστή η ακριβής περίοδος κτίσης του αλλά πιθανολογείται ότι είναι της ίδιας εποχής με εκείνης του τζαμιού του Φαΐκ Πασά.  Η υπόθεση αυτή ισχυροποιείται και από το γεγονός ότι στο τζαμί υπήρχε και ο τάφος του Σουλεϊμάν Μουσταφά, σημαιοφόρου του Φαΐκ Πασά. Το τέμενος βρισκόταν σε μία συνοικία με την ονομασία «Ελιγιασβέη» και η κατασκευή του υπήρξε δαπάνη ενός Οθωμανού με το όνομα «Φεϋζουλλάχ». Το τζαμί είχε προσόδους που ανερχόταν σε 1500 - 2000 γρόσια, τα οποία λάμβανε ο ιμάμης.  Ο μητροπολίτης Άρτας Σεραφείμ Ξενόπουλος μας πληροφορεί ότι το τζαμί είχε χτιστεί πάνω στα ερείπια χριστιανικού ναού αφιερωμένου στην Αγία Κυριακή. Το 1897 κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών στο μέτωπο Ηπείρου, στα πλαίσια του Ελληνοτουρκικού πολέμου, τμήμα από τον μιναρέ του τζαμιού καταστράφηκε από τις ελληνικές δυνάμεις σε μία προσπάθεια επίδειξης ισχύος προς τις οθωμανικές δυνάμεις οι οποίες είχαν στρατοπεδεύσει απέναντι από την πόλη της Άρτας ενώ το υπόλοιπο τμήμα κατέρρευσε το 1917. Έως το 1941, το τζαμί ήταν στην ιδιοκτησία του Οθωμανού Εμίν Μπέη. Το 1962 με υπουργική απόφαση το τζαμί κηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος.

Παραπομπές 

Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα
Άρτα
Αγία Παρασκευή Κόνιτσας Ιωαννίνων

Η Αγία Παρασκευή ή μέχρι το 1954 Κεράσοβο είναι ορεινό κεφαλοχώρι του Δήμου Κόνιτσας στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων της Ηπείρου.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Αγία Παρασκευή είναι κτισμένη στην κοιλάδα του Σαρανταπόρου και τις βορειοδυτικές πλαγιές του Σμόλικα, σε υψόμετρο 960 μέτρων. Η περιοχή γύρω από το χωριό έχει χαρακτηριστεί ως Άλλο Τοπίο. Απέχει από την Κόνιτσα 27 χλμ. και είναι το πιο ζωντανό χωριό στην περιοχή. Είναι ένα αυθεντικό μαστοροχώρι με πλούσια πολιτιστική παράδοση την οποία οι Σύλλογοι του χωριού την αναβιώνουν με τις εκδηλώσεις που διοργανώνουν όλο το χρόνο και κυρίως το καλοκαίρι με τον τίτλο ‘Κερασοβίτικα’. Η κοινοτική έκταση ανέρχεται στα 66.097 στρέμματα και ο μόνιμος πληθυσμός της -σύμφωνα με την απογραφή του 2011- είναι 220 κάτοικοι. Η κεντρική εκκλησία του οικισμού είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και είναι κτίσμα των αρχών του 19ου αιώνα.

Πληθυσμός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η ιστοσελίδα της Αδελφότητας Αγίας Παρασκευής Κόνιτσας Ιωαννίνων - To Κεράσοβο
 http://www.livecameras.gr/up/kerasovo.php

Σημείωση 
Στην Ήπειρο και το δήμο Δωδώνης υπάρχει ο οικισμός Κερασιά που παλιά ονομαζόταν και αυτός Κεράσοβο.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)

Δήμος Κόνιτσας
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Γκεντσλερμπιρλιγκί Σπορ Κουλουμπού

Η Γκεντσλερμπιρλιγκί Α.Σ. (τούρκικα:Gençlerbirliği Spor Kulübü) είναι ένας τούρκικος αθλητικός σύλλογος με έδρα την Άγκυρα και γήπεδο το 19 Mayıs Stadyumu.Ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου του 1923 και φέρει το ψευδώνυμο Ankara Rüzgârı (ο Άνεμος της Άγκυρας).Τα χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το κόκκινο. Ακόμα έχει δύο κατακτήσεις του Κυπέλλου Τουρκίας στο ενεργητικό της το 1987 απέναντι στην Εσκισεχίρσπορ νικώντας τη σε διπλό αγώνα 5-0 παρά την ήττα στον επαναληπτικό με 1-2 και το 2001 (αυτή τη φορά σε μονό αγώνα) απέναντι στη Φενέρμπαχτσε μετά το 2-2 στην κανονική διάρκεια του αγώνα να παίρνει τη νίκη επικρατώντας 4-1 στα πέναλτι.Παρόλα αυτά η τεράστια επιτυχία ήρθε το 2004 φτάνοντας ως τον τέταρτο γύρο του UEFA Cup (Σημερινό Europa League) χάνοντας τελικά από την ισπανική Βαλένθια.

Τίτλοι 

Πρωτάθλημα Τουρκίας (2): 1941, 1943

Κύπελλο Τουρκίας (2): 1987, 2001

Αθλητικοί σύλλογοι Τουρκίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1923
Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923
Αετόπετρα Κόνιτσας Ιωαννίνων

Η Αετοπέτρα είναι ορεινό χωριό και τοπική κοινότητα του δήμου Κόνιτσας, του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Ο οικισμός είναι χτισμένος  σε υψόμετρο 540 μέτρων, 11 χιλιόμετρα δυτικά της Κόνιτσας στην κοιλάδα του Αώου, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Η κοινοτική έκταση ανέρχεται στα 6.929 στρέμματα και ο μόνιμος πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 124 κάτοικοι. Μέχρι το 1953 έφερε την ονομασία Σανοβό.

Ιστορικά στοιχεία 
Κατά την οθωμανική απογραφή του 1895, ο οικισμός είχε πληθυσμό 190 κατοίκων (86 άνδρες και 104 γυναίκες), οι οποίοι ήταν κατανεμημένοι σε 48 χανέδες. Ο οικισμός απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, ενώ η πρώτη ελληνική απογραφή του 1913 κατέγραψε 179 κάτοικους (94 άνδρες και 85 γυναίκες).

Το Νοέμβριο του 1940, κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου η Αετόπετρα κατελήφθη και λεηλατήθηκε από μονάδες του ιταλικού στρατού και σώματα Αλβανών στρατιωτών. Επιπλέον, 180 κάτοικοι του οικισμού μεταφέρθηκαν στην Αλβανία ως αιχμάλωτοι, ενώ άλλοι εκτοπίστηκαν στην Ιταλία. Τον Ιούλιο του 1943, η Αετόπετρα καταστράφηκε εκ νέου, αυτή τη φορά από άνδρες του 6ου λόχου του 98ου συντάγματος της 1ης Ορεινής Μεραρχίας της Βέρμαχτ που δρούσαν υπό τις διαταγές του αντισυνταγματάρχη Γιόζεφ Ζάλμινγκερ. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης επιδρομής σκοτώθηκε ένας κάτοικος που δεν πρόλαβε να εγκαταλείψει εγκαίρως το χωριό.

Το τέλος της Κατοχής βρήκε τις υποδομές και την οικονομία της Αετόπετρας πλήρως κατεστραμμένες. Συγκεκριμένα μόλις τέσσερις οικίες του χωριού απέφυγαν τις υλικές ζημιές, ενώ η προπολεμική κτηνοτροφική παραγωγή λεηλατήθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά.

Αξιοθέατα 
Η κοιλάδα του Αώου, όπου βρίσκεται η Αετόπετρα, έχει κηρυχθεί από το 1996 ως αρχαιολογικός χώρος "για λόγους προστασίας σημαντικών αρχαιολογικών θέσεων που διασώζονται εκεί". Στη τοποθεσία "Παναγιά" (αγρός Νούτσου) σώζονται οικιστικά λείψανα 5ου - 7ου αιώνα. Αξιόλογο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ιερός ναός του Αγίου Αθανασίου που έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1997. Πρόκειται για  τρίκλιτη θολωτή βασιλική εκκλησία ηπειρωτικού τύπου και είναι κτίσμα του 1817. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκκλησίες της Αγίας Παρασκευής και το εξωκλήσι της Παναγίας στον κάμπο του χωριού με τις θεόρατες βελανιδιές στον περίβολό της, όπου έχουν ανακαλυφθεί κιβωτιόσχημοι τάφοι και τμήματα αγγείων του 1ου - 2ου αιώνα π.Χ. ή μ.Χ. καθώς και συγκρότημα με μεγάλους πίθους από τους πρώιμους βυζαντινούς αιώνες. Ένας από τους πίθους αυτούς, με ύψος 1,05 μέτρα, εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Σιτσουάν (επαρχία)

Η Σιτσουάν (κινεζικά: 四川, , σιτσουανικά μανδαρινικά γουέιντ-τζάιλζ: Si4cuan1 Sen3) είναι επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, που βρίσκεται στο νοτιοδυτικά της χώρας. Η πρωτεύουσα είναι η Τσενγκντού, ένα βασικό οικονομικό κέντρο της Δυτικής Κίνας.

Καθ 'όλη την προϊστορία του και πρώιμη ιστορία, η περιοχή και τη γύρω περιοχή του ποταμού Γιανγκτσέ ήταν το λίκνο των μοναδικών τοπικών πολιτισμών που μπορεί να χρονολογηθεί τουλάχιστον τον 15ο αιώνα π.Χ. και συμπίπτει με τα τελευταία χρόνια της δυναστείας Σανγκ και Τζόου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επαρχίες της Κίνας
Μπάαρλε-Νάσσαου

Το Μπάαρλε-Νάσσαου (ολλανδικά Baarle-Nassau) είναι δήμος και πόλη της Ολλανδίας στα Ολλανδο-Βελγικά σύνορα και πιο συγκεκριμένα στην επαρχία της Βόρειας Βραβάντης. Το 2007 κατοικούνταν από 6.668 μόνιμους κατοίκους και έχει έκταση 76,30 χλμ2.

Σύνορα με το Μπάαρλε-Χέρτογκ
Το ιδιότυπο χαρακτηριστικό της πόλης είναι τα εξαιρετικά περίπλοκα σύνορα που τη χωρίζουν από το έτερο «αντίπαλο δέος», τη Βελγική πόλη Μπάαρλε-Χέρτογκ. Αμφότερα είναι περίκλειστα και αποσπασμένα εδάφη της Ολλανδίας και του Βελγίου αντίστοιχα, ενώ ορισμένα εδάφη είναι διπλά περίκλειστα, εξκλάβια εντός ενκλαβίων. Το Μπάαρλε-Νάσσαου αποτελείται από 26 ξεχωριστά κομμάτια γης, το μεγαλύτερο από τα οποία ονομάζεται Ζόντεράιχεν και βρίσκεται βόρεια της βελγικής πόλης Μέρκσπλας. Από την άλλη, το Βέλγιο έχει 22 εξκλάβια σε ολλανδικό έδαφος και ακόμη 3 πάνω στα σύνορα, ενώ οκτώ ολλανδικά εξκλάβια βρίσκονται εντός των βελγικών αποσπασμένων εδαφών. Το μικρότερο βελγικό εξκλάβιο, με κωδική ονομασία H22, μετρά ακριβώς 2.636 μ2.

Η περιπλοκότητα της ιδιαίτερης αυτής κατάστασης οφείλεται εν πολλοίς σε εξίσου περίπλοκες και συναθροιζόμενες συμφωνίες, αγοραπωλησίες, ανταλλαγές εδαφών κλπ μεταξύ των Λόρδων της Μπρέντα και των Δουκών της Βραβάντης, μια ιστορία που ανάγεται στα χρόνια του Μεσαίωνα. Με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (1843), ένα μεγάλο μέρος αυτής της παραδοξότητας τακτοποιήθηκε, χωρίς ωστόσο να διευθετηθεί η κατάσταση πλήρως.

Στις μέρες μας, οι κάτοικοι των δύο κοινοτήτων συμβιώνουν αρμονικά, εστιάζοντας στην τουριστική εκμετάλλευση της ιδιαίτερης οριογραμμής, η οποία είναι εμφανής στους δρόμους καθώς σηματοδοτείται με σιδερένια διαχωριστικά. Ο διαχωρισμός είναι εξίσου εμφανής στην αριθμοδότηση των σπιτιών, καθώς τα πλακίδια με τους αριθμούς είναι διαφορετικά για κάθε χώρα, ενώ επικουρικά συμβάλλει και η προσθήκη της αντίστοιχης σημαίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα του Μπάαρλε-Νάσσαου
Επίσημη ιστοσελίδα του Μπάαρλε-Χέρτογκ
Τοπογραφικοί χάρτες με τα περιγράμματα των ενκλαβίων
Φωτοφραφία του H-22, το μικρότερο ενκλάβιο του Μπάαρλε-Χέρτογκ
Η ιστορία των Μπάαρλε-Νάσσαου και Μπάαρλε-Χέρτογκ
Φωτογραφικό υλικό από τις δύο πόλεις
Τουριστικός οδηγός στα Ολλανδικά για τις δύο πόλεις
Φωτογραφικό υλικό αφιερωμένο στις συνοριακές παραδοξότητες της πόλης

Εξκλάβια
Ενκλάβια
Πόλεις της Ολλανδίας
Βόρεια Βραβάντη
Booba

Ο Booba, στο κανονικό του όνομα Ελί Γιαφά, επίσης γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Kopp, είναι Γάλλος ράπερ γεννημένος στις 9 Δεκεμβρίου 1976 στο Σέβρες. Είναι μέλος του 92I, μιας κολεκτίβας γαλλικού ραπ της οποίας υπήρξε και ο ιδρυτής, στην οποία είναι ενταγμένοι ράπερ προερχόμενοι από τα Ω-ντε-Σεν, όπως οι Mala και Bram's (ο τελευταίος σκοτώθηκε στις 21 Μαΐου 2011). Δημιούργησε την δική του μάρκα streetwear με την ονομασία Ünkut. Είναι σήμερα η γαλλική εταιρεία ένδυσης streetwear με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην Γαλλία.

Μετά από περισσότερα από 18 χρόνια καριέρας, ο Booba παραμένει ένας από τους διασημότερους γαλλόφωνους ράπερ. Είναι σήμερα ο κάτοχος του ρεκόρ νόμιμου ηλεκτρονικού κατεβάσματος στην Γαλλία εμπρός από τον Christophe Maé. Είναι επίσης ο πρώτος Γάλλος solo ράπερ που να γεμίσει με κόσμο το Palais Omnisports de Paris-Bercy χωρίς απολύτως καμία βοήθεια από τα ΜΜΕ. Κατάφερε αρχικώς να γίνει γνωστός χάρη στο συγκρότημα Lunatic, το οποίο δημιούργησε με τον στενό του φίλο Ali που καταγόταν από το Ισί-λε-Μουλινώ, όπου η επιτυχία προήρθε τόσο από τις κριτικές όσο και από την αποδοχή του κοινού. Ο δίσκος Mauvais œil μπήκε στην ιστορία του γαλλικού ραπ γινόμενος χρυσός. Επρόκειτο, πράγματι, για την πρώτη ανεξάρτητη δισκογραφική κυκλοφορία που πετύχαινε κάτι τέτοιο.

Ο Booba έχει πουλήσει περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα δίσκων του, ενώ έχει παραγάγει συνολικά έξι. Ο πρώτος, με την ονομασία Temps mort, εκδόθηκε το 2002. Το 2004 κυκλοφόρησε το mixtape, Autopsie Vol. 1. Ένας πέμπτος δίσκος, με την ονομασία Lunatic, κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 2010, με τον τίτλου του να προέρχεται από το παλιό συγκρότημα του Booba. Ο δίσκος αναδείχτηκε χρυσός από την πρώτη κιόλας βδομάδα κυκλοφορίας του και είναι σήμερα διπλός πλατινένιος. Στις 26 Νοεμβρίου 2012, ο Booba εξέδωσε έναν νέο δίσκο με την ονομασία Futur ο οποίος έγινε χρυσός σε διάστημα μόλις μιας βδομάδας πουλώντας περισσότερα από 51.000 αντίτυπα, καθιστώντας το ως το καλύτερο ξεκίνημα πωλήσεων σε όλη την καριέρα του ράπερ. Έσπασε επίσης το γαλλικό ρεκόρ αριθμού διαδικτυακών πωλήσεων δίσκων, ανεξαρτήτως μουσικού είδους, στο iTunes με περισσότερα από 17.000 αντίτυπα σε μία μόλις βδομάδα, ρεκόρ το οποίο έχουν ξεπεράσει σήμερα οι Daft Punk.

Δισκογραφία 

Studio Albums
 2002 : Temps mort
 2004 : Panthéon
 2006 : Ouest Side
 2008 : 0.9
 2010 : Lunatic
 2012 : Futur
 2015 : D.U.C
 2015 : Nero nemesis
Mixtapes
 2005 : Autopsie Vol. 1
 2007 : Autopsie Vol. 2
 2009 : Autopsie Vol. 3
 2011 : Autopsie Vol. 4

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη Ιστοσελίδα
 Επίσημη Ιστοσελίδα της Ünkut

Γάλλοι ράπερ
Γάλλοι άνδρες τραγουδιστές
Ω-ντε-Σεν
Τηλεκλείδης

Ο Τηλεκλείδης ήταν κωμικός ποιητής του 5ου αιώνα π.Χ. που έδρασε στην Αθήνα. Από τα έργα του σώζονται μόνο αποσπάσματα ενώ διακωμωδεί όλους τους σύγχρονούς του, περιλαμβανομένου και του Περικλή. Χαρακτηριστικό απόσπασμα από τους Αμφικτύονες αυτό που αναφέρει κριθαρένια καρβέλια να φιλονικούν με το σταρένιο ψωμί, για την τιμή να γίνουν τροφή των ανθρώπων, περιγράφοντας μια ουτοπική κοινωνία χωρίς δούλους. . Τα έργα του Τηλεκλείδη, που έχουν σωθεί σε αποσπάσματα, είναι:

Αμφικτύονες
Αψευδείς
Ησίοδοι
Πρυτάνεις
Στερροί
Ευμενίδες

Πηγές
Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 57, σελίδα 216.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
https://web.archive.org/web/20080527154045/http://www.ancientlibrary.com/smith-bio/3321.html

Παραπομπές

Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές
Αρχαίοι Αθηναίοι
Ποιητές Παλαιάς Κωμωδίας