joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κοαουίλα και Τέξας

Το Κοαουίλα και Τέξας (Coahuila y Tejas ή Coahuila και Texas) ήταν μία από τις πολιτείες των νεοϊδρυθέντων Ηνωμένων Μεξικανικών Πολιτειών με το Σύνταγμα του 1824.

Κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής της, είχε δυο πρωτεύουσες: πρώτα την Σαλτίγιο (Saltillo), και μετά την Μονκλόβα (υπήρχαν διαφωνίες μεταξύ αυτών των δύο πόλεων).

Για λόγους δημόσιας διοίκησης, η πολιτεία χωρίστηκε σε τρεις κοινότητες: το Béxar (ισπ. Μπέχαρ και αγγλ. Μπέξαρ) (όλη η περιοχή του Τέξας), το Μονκλόβα (Monclova) στην βόρεια Κοαουίλα, και το Río Grande Saltillo (νότια Κοαουίλα). 

Παρέμεινε σε ύπαρξη μέχρι τις "συνταγματικές βάσεις" του 1835, όπου η ομόσπονδη κοινοβουλευτική δημοκρατία άλλαξε σε ενωμένο κράτος (unitary state), και οι πολιτείες του έθνους (estados) έγιναν νομοί (departamentos): η πολιτεία Κοαουίλα και Τέξας χωρίστηκε στα δυο και έγινε ο Νομός της Κοαουίλα και ο Νομός του Τέξας. Ο τελευταίος τελικά έφυγε από το κράτος και έγινε η ανεξάρτητη Δημοκρατία του Τέξας, που σήμερα είναι η πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Και η Κοαουίλα και το Τέξας αποσπάστηκαν από το κράτος του Μεξικό λόγω των προσπαθειών του Σάντα Άννα να συγκεντρώσει την κυβέρνηση, με το Τέξας να γίνεται η Δημοκρατία του Τέξας και την Κοαουίλα να ενώνεται με το Νουέβο Λεόν (Nuevo León) και την Ταμαουλίπας (Tamaulipas) για να σχηματίσει τη βραχύβια Δημοκρατία του Ρίο Γκράντε.

Γκαλερί

Δείτε επίσης 
 Μεξικανικό Τέξας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Coahuila y Tejas: From liberal federalism to centralista dictatorship
 Compendium of Mexican Constitutions (in Spanish)
 See an 1833 Map of the state of Coahuila and Texas / W. Hooker, sculpt. hosted by the Portal to Texas History.
 Laws and Decrees of Coahuila and Texas from Gammel's Laws of Texas, Vol. I. hosted by the Portal to Texas History.

Ιστορία του Μεξικού
Ιστορικές περιοχές
Τέξας
Nordicum-Mediterraneum

Το Nordicum-Mediterraneum είναι ένα ετήσιο επιστημονικό περιοδικό του οποίου τα άρθρα εγκρίνονται από ανεξάρτητους πανεπιστημιακούς και καλύπτει Μεσογειακές και Βόρειες (Σκανδιναβικές) έρευνες. Πιό συγκεκριμένα, το επιστημονικό περιοδικό εξερευνά ιστορικούς, πολιτιστικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, επιστημονικούς και εικαστικούς δεσμούς μεταξύ Ισλανδίας και Ιταλίας. Το Nordicum-Mediterraneum συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο περιοδικών ανοικτής πρόσβασης των βιβλιοθηκών του πανεπιστημίου Lund.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Nordicum-Mediterraneum

Επιστημονικά περιοδικά

it:Islanda#Arte e cultura
Ανρί Μπεκερέλ

Ο Αντουάν Ανρί Μπεκερέλ (Antoine Henri Becquerel, 15 Δεκεμβρίου 1852 – 25 Αυγούστου 1908) ήταν Γάλλος φυσικός, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1903 για την ανακάλυψη της ραδιενέργειας. Η μονάδα μέτρησης ραδιενέργειας στο διεθνές σύστημα μονάδων, το Μπεκερέλ (Bq), πήρε το όνομά του.

Βιογραφία

Πρώιμα χρόνια 
Ο Μπεκερέλ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1852. Προερχόταν από μία οικογένεια η οποία ανέδειξε τέσσερις σημαντικούς επιστήμονες, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και ο γιος του Ανρί, ο Ζαν Μπεκερέλ. Σπούδασε φυσικές επιστήμες στο École Polytechnique και μηχανολογία στο École des Ponts et Chaussées. Το 1890 νυμφεύθηκε τη Λουίζ Ντεζιρέ Λοριέ (Louise Désirée Lorieux)

Σταδιοδρομία 
Το 1892 έγινε ο τρίτος από την οικογένειά του που εργάστηκε στο τμήμα Φυσικής του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας. Το 1894 έγινε μηχανικός διευθυντής του Υπουργείου Γεφυρών και Δρόμων.

Το 1896 ενώ ο Μπεκερέλ ερευνούσε τον φθορισμό στα άλατα του ουρανίου, ανακάλυψε τυχαία την ραδιενέργεια. Κάνοντας ένα πείραμα σχετικά με τις ακτίνες Χ που είχε ανακαλύψει πρόσφατα ο Βίλχελμ Ρέντγκεν, τύλιξε με φωτογραφικό φιλμ με μαύρο χαρτί πάνω σε θειικό ουρανυλιοκάλιο και το τοποθέτησε σε ηλιακό φως. Όταν το θειικό ουρανυλιοκάλιο βρισκόταν στο ηλιακό φως θα έπρεπε να παράγει ακτίνες Χ, οι οποίες ακτίνες θα διαπερνούσαν ένα μαύρο χαρτί και θα θόλωναν την φωτογραφική πλάκα. Ο Μπεκερέλ παρατήρησε σε μία από τις δοκιμές του πως η φωτογραφική πλάκα επηρεαζόταν ακόμα και αν το σκεύασμα παρέμενε στο σκοτάδι. Με αυτό το πείραμα ο Μπεκερέλ ανακάλυψε πως το υλικό αυτό εξέπεμπε αυθόρμητα ακτινοβολία, η οποία ονομάστηκε ραδιενέργεια. Τα πειράματα σχετικά με την αυθόρμητη αυτή εκπομπή ακτινοβολίας συνεχίστηκε από το ζεύγος Πιερ και Μαρία Κιουρί. Για την ανακάλυψη της ραδιενέργειας βραβεύτηκαν και οι τρεις με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1903.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 physics4u.gr, ραδιενέργεια

Γάλλοι φυσικοί
Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Γάλλοι νομπελίστες
Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Γεώργιος Κυριαζής

Ο Γεώργιος Κυριαζής (Πλάτανος, 1830 - Βουκουρέστι, 24 Μαρτίου 1893) υπήρξε μεγάλος Έλληνας εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην κωμόπολη Πλατάνου, πρωτεύουσα του Δήμου Προσχείου της επαρχίας Ναυπακτίας το 1830. Ο πατέρας του ήταν εφημέριος στην κωμόπολη αυτή. Αφού έμαθε στοιχειώδη γράμματα στην γενέτειρά του, πήγε σε συγγενείς του στο Μεσολόγγι για να συνεχίσει τα μαθήματα. Από κει πήγε στην Αθήνα και εγράφη στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου, στην οποία αρίστευσε με διδακτορικές εξετάσεις. Πήγε στη Γαλλία για να συμπληρώσει τις ιατρικές του σπουδές, και συγκεκριμένα στα πανεπιστήμια του Μομπελλιέ και των Παρισίων.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα άσκησε το ιατρικό επάγγελμα πρώτα στην Ναύπακτο και ακολούθως στην Αιτωλία προς όφελος του πληθυσμού. Την εποχή εκείνη είχε αρχίσει να παρουσιάζονται κρούσματα χολέρας στη Δυτική Ελλάδα, μα οι τοπικοί γιατροί δεν ήταν σε θέση να την καταπολεμήσουν, ούτε και οι δημόσιες αρχές ελάμβαναν μέτρα. Όταν η αρρώστια ξέσπασε στο Μεσολόγγι, οι υπηρεσίες του ιατρού Κυριαζή ήταν τόσο άξιες, που ο Όθων από εκτίμηση των ικανοτήτων του, τον παρασημοφόρησε με το μετάλλιο του Σωτήρα.

Μετά από λίγα χρόνια ο Κυριαζής μετακόμισε στη Ρουμανία και εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι όπου έγινε διευθυντής του πρώτου νοσοκομείου της πόλης αυτής και προσωπικός γιατρός του ηγεμόνα Κούζη. Από την Ρουμανία έκανε πολλές ευεργεσίες. Βοήθησε να χτιστεί το παρθεναγωγείο στο Μεσολόγγι, και διέθεσε την προσωπική του περιουσία για να χρηματοδοτήσει την κρατική κατασκευή τορπιλοβόλων. Λίγο πριν τον θάνατό του ταξίδεψε στην Αθήνα, όπου κατέθεσε στην Εθνική Τράπεζα το ποσόν των 600 χιλιάδων χρυσών φράγκων, με την εντολή, από τους τόκους να χτιστεί και να λειτουργήσει τεχνική σχολή με το όνομα «Επαγγελματική Σχολή Γεωργίου και Ελένης Κυριαζή» στο Μεσολόγγι. 

Πέθανε στις 24 Μαρτίου του 1893 στο Βουκουρέστι.

Πηγές
 
 

Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Έλληνες ευεργέτες
Μίνγκα Γκουασού

Η πόλη της Μίνγκα Γκουασού (ισπανικά: Minga Guazú), που ιδρύθηκε το 1958, βρίσκεται στο διαμέρισμα Άλτο Παρανά, 311 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Ασουνσιόν της Παραγουάης.

Ετυμολογία 
Η ονομασία της προέρχεται από την ισπανική λέξη "Minga", που σημαίνει "συνεργασία για βελτίωση" και την λέξη "guasu", που σημαίνει "μεγάλο" στη γλώσσα Γκουαρανί.

Κλίμα 
Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 21 °C. Η ανώτατη φτάνει 38 °C και ελάχιστη 0 °C. Η μεγαλύτερη μέση ετήσια βροχόπτωση της χώρας εμφανίζεται στην περιοχή Άλτο Παρανά.

Δημογραφία 
Από τους 60.719 κατοίκους, 31.358 είναι άνδρες και 29.361 γυναίκες, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις από το Τμήμα Στατιστικής, Ερευνών και Απογραφών.

Ιστορία 
Η πόλη ιδρύθηκε και αναπτύχθηκε χάρη στην εργασία των Σαλεσιανών του Ντον Μπόσκο, με ηγέτη τον ιερέα Γκίδο Κορονέλ, τον ιδρυτή της πόλης. Στα μέσα της δεκαετίας του '60, αποφάσισε να χτίσει μια πόλη 20 χιλιόμετρα απόσταση από τα σύνορα της Παραγουάης με τη Βραζιλία. Ωστόσο, το κέντρο της πόλης βρίσκεται σε απόσταση 16 χιλιομέτρων, ενώ ο άλλος οικισμός είναι δεύτερος σε πληθυσμό.

Οικονομία 
Μεγάλο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας της πόλης στηρίζεται στο Συνεταιρισμό, στον οποίο συμμετέχουν οι κάτοικοι και τώρα έχει μετατραπεί σε ένα πραγματικό γεωργικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα.

Κύριο προϊόν της είναι η σόγια, εκτός από αραβόσιτο, μανιόκα, βαμβάκι, σιτάρι, μάτε, ζαχαροκάλαμο, κοτόπουλο, λαχανικά και φασόλια.

Η μεγαλύτερη βιομηχανία πετρελαίου στην Παραγουάη είναι η πολυεθνική "Cargill" στην πόλη.

Τουρισμός 
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Γκουαρανί είναι στην πόλη της Μίνγκα Γκουασού, ένα από τα πιο σύγχρονα αεροδρόμια στη Νότια Αμερική, 30 χιλιόμετρα από την Σιουδάδ δελ Έστε.

Στην περιοχή βρίσκονται τα ποτάμια Μοντάι, Ακαράι, το ρεύμα Ακαράι-μι και Σάντα Μαρία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις της Παραγουάης
Ελένη Παπαρρηγοπούλου

Η Ελένη Παπαρρηγοπούλου (1807 - 1882) ήταν Ελληνίδα που διακρίθηκε για το φιλανθρωπικό της έργο.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Λιβόρνο το 1807. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1882.

Πηγές 
 
 συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών

Έλληνες ευεργέτες
Τοσκάνη
Εύα

Η Εύα είναι πρόσωπο της Παλαιάς διαθήκης, όπου αναφέρεται ως η πρώτη γυναίκα και ο δεύτερος άνθρωπος που δημιουργήθηκε από το Θεό, μετά τον πρωτόπλαστο Αδάμ.

Δημιουργία και Όνομα 
Σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση, η Εύα δημιουργήθηκε την έκτη ημέρα της δημιουργίας από ένα πλευρό του Αδάμ όταν εκείνος βρισκόταν εν υπνώσει. Το όνομά της (που σημαίνει στα εβραϊκά Ζωή) το πήρε μετά την Πτώση απο τον Αδάμ (Γεν. 3,20). Της έδωσε αυτό το όνομα λόγω της χαράς του που ακόμα και μετά την Πτώση διαπίστωσε πως η ευλογία για απόκτηση απογόνων συνεχιζόταν (Γεν. 1,28).

Η Πτώση 
Μαζί με τον Αδάμ εκδιώχτηκε από την Εδέμ παραβαίνοντας την εντολή του Θεού να μην δοκιμάσουν τον καρπό από το «δένδρο της γνώσης». Η Εύα εμφανίζεται να δοκιμάζει πρώτη τον απαγορευμένο καρπό, παρακινούμενη από τον όφι, και στη συνέχεια να δίνει τον καρπό στον Αδάμ. Ο "αγώνας" τους προς την μετάνοια συνεχίστηκε στην Γη. Ο Αδάμ και η Εύα απέκτησαν γιους, τον Κάιν (Γένεση 4,1) και τον Άβελ (Γένεση 4,2), μετά το φόνο του οποίου και σε ηλικία 130 ετών απέκτησαν το Σηθ (Γένεση 5,3), καθώς επίσης και άλλους γιους και κόρες.

Η Εύα στο Ισλάμ 
Στην ισλαμική παράδοση αναφέρεται με το όνομα Χάουα (), αλλά δεν απαντάται με το όνομά της στο Κοράνιο, όπου παρουσιάζεται ως σύντροφος του Αδάμ. Από το Κοράνιο δεν αντλούνται λεπτομερείς πληροφορίες για τη δημιουργία της Εύας από τον Αδάμ, ωστόσο περισσότερες λεπτομέρειες έχουν ενσωματωθεί σε άλλες πηγές της ισλαμικής θεολογίας, κυρίως τα χαντίθ. Στα πλαίσια της εβραϊκής, χριστιανικής και ισλαμικής παράδοσης, έχουν εκφραστεί διαφορετικές ερμηνείες σχετικά με την αφήγηση της δημιουργίας του Αδάμ και της Εύας.

Εορτασμός 
Κατά την Χριστιανική πίστη, πέρασε τις δοκιμασίες της, άγιασε και συγχωρέθηκε και η μνήμη της εορτάζεται μαζί με του Αδάμ κάθε χρόνο την Κυριακή των Προπατόρων (κινητή εορτή).

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Kristen E. Kvam, Linda S. Schearing, Valarie H. Ziegler, Eve and Adam: Jewish, Christian, and Muslim readings on Genesis and gender, Indiana University Press, 1999

Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων
Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Θρυλικοί προγεννήτορες
Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Σπυρίδων Ρώμας

Ο Σπυρίδων Ρώμας (1826 - 1881) ήταν Έλληνας πολιτικός κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επαναστάσεως.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1826. Ο πατέρας του, επιφανέστατης καταγωγής από τη Ζάκυνθο, ήταν ο Κανδιάνος Ρώμας, ήταν πρόεδρος της Γερουσίας του Ιόνιου Κράτους. Σπούδασε από νέος στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και συνέχισε τις σπουδές του στην Γερμανία. Φοίτησε στην Χαϊδελβέργη και στο Βερολίνο, όπου και αποφοίτησε σε ηλικία μόλις είκοσι χρονών με πτυχίο διδακτορικής. 

Επιστρέφοντας στα Επτάνησα έγινε αμέσως γραμματέας της Γερουσίας της Ιονίου Πολιτείας μέχρι της ένωσης με την Ελλάδα. Το 1879 διετέλεσε βουλευτής και υπουργός της Εκπαιδεύσεως.

Νυμφεύτηκε την Ασπασία Αλεξάνδρου Μουρούζη και είχε τέκνα:
 Ελένη Ρώμα, σύζυγος Γεωργίου Μαυρομιχάλη
 Όρσολα Ρώμα, σύζυγος Κυριακούλη Μαυρομιχάλη
 Σοφία Ρώμα, σύζυγος Αθανάσιου Δημητρίου Μπότσαρη
 Αλέξανδρος Ρώμας, πολιτικός, σύζυγος Σοφίας Χρηστάκη Ζωγράφου

Πέθανε στην Αθήνα το 1881.

Πηγές 
 
 συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών

Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως
Βουλευτές Ζακύνθου
Σπυριδων
Μουσικό όργανο

Τα μουσικά όργανα είναι κατασκευάσματα τα οποία, με τον μηχανισμό τους και τις τεχνικές χρήσεις τους, χρησιμοποιούνται με σκοπό την παραγωγή μουσικών ήχων. Στην πράξη, κάθε μέσο που μπορεί να παράγει ήχους μπορεί να χαρακτηριστεί ως μουσικό όργανο.

Η εμφάνισή τους τοποθετείται στα πρώτα στάδια του ανθρώπινου πολιτισμού, χωρίς ωστόσο να μπορεί να καθοριστεί ακριβής χρονολογία εμφάνισης του πρώτου οργάνου. Τα πιο παλιά αρχαιολογικά ευρήματα αφορούν κάποιες πρωτόγονες φλογέρες ηλικίας 37.000 ετών, χωρίς όμως να θεωρούνται τα πρώτα όργανα που υπήρχαν.

Ταξινόμηση 
Υπάρχουν πολλοί τρόποι ταξινόμησης των μουσικών οργάνων. Όλες οι μέθοδοι εξετάζουν κάποιο συνδυασμό των φυσικών ιδιοτήτων του οργάνου, πως η μουσική εκτελείται στο όργανο, το εύρος του οργάνου, και τη θέση του οργάνου που μπορεί να λάβει σε μια ορχήστρα ή άλλη σύνθεση.

Σύστημα Χόρνμποστελ-Σακς 
Το σύστημα ταξινόμησης Χόρνμποστελ-Ζαξ (ή Ζακς-Χόρνμποστελ)   καθιερώθηκε από τους μουσικολόγους Φον Ε. Χόρνμποστελ (1914) και Κ. Ζακς (1940), και διακρίνει τα όργανα στις εξής κατηγορίες:
 ιδιόφωνα
 μεμβρανόφωνα
 χορδόφωνα
 αερόφωνα 
 ηλεκτρόφωνα

Έγχορδα, πνευστά, κρουστά 
Αυτή η μέθοδος ταξινόμησης με ελληνική προέλευση είναι διαδεδομένη στη Δύση και διακρίνει τα όργανα σε έγχορδα, κρουστά και πνευστά.

Μερικά μουσικά όργανα 
 Πιάνο
 Κιθάρα
 Τύμπανα
 Τυμπάνια
 Ακουστική κιθάρα
 Κρουστά
 Φλογέρα
 Αρμόνιο(πιάνο)
 Βιολί
 Ηλεκτρική κιθάρα
 Μπάσο
 Σαξόφωνο
 Μπουζούκι
 Μπαγλαμάς
 Λαούτο
 Ζουρνάς
 Κλαρινέτο (Κλαρίνο)
 Βιόλα
 Κοντραμπάσο
 Τρομπέτα
 Τρομπόνι
 Τούμπα
 Ούτι
 Ταμπουράς
 Κανονάκι
 Σαντούρι
 Νέϊ

Πηγές-παραπομπές 

 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα τομ. 3ος, σελ.148.

Μουσικά όργανα
Πλεονεξία

Η Πλεονεξία (ή και φιλαργυρία) στην ψυχολογία είναι μια επιθυμία να αποκτηθούν ή να κατέχονται περισσότερα από ό,τι χρειάζονται ή αξίζουν οι άνθρωποι, ειδικά όσον αφορά τον υλικό πλούτο.

Παραπομπές

Περαιτέρω μελέτη
 
 
 
 

Ηθική
Τρες Σαπότες

Με το όνομα Τρες Σαπότες ή Τρες Ζαπότες, φέρεται σπουδαίος αρχαιολογικός χώρος του Μεξικού, στη Κεντρική Αμερική.

Συγκεκριμένα ο χώρος αυτός βρίσκεται στη περιοχή της κοιλάδας του ποταμού Παπαλοάπαν, στη Πολιτεία Βερακρούς του Μεξικού παρά το νοτιοδυτικό μυχό του Κόλπου του Μεξικού.

Η περιοχή Τρες Σαπότες θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα κέντρα των αρχαίων κατοίκων της περιοχής των Ολμέκων (1200-400 π.Χ.).

Παραπομπές  

Αρχαιολογικοί τόποι στο Μεξικό
Θωμάς Σίδερης

Ο Θωμάς Σίδερης  είναι δημοσιογράφος και δημιουργός ντοκιμαντέρ.

Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Δημόσια Διοίκηση στη Νομική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στην Ανθρωπογεωγραφία από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Είναι υποψήφιος διδάκτορας Κοινωνικής Γεωγραφίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο. Είναι μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών, με έδρα τη Φλόριντα των ΗΠΑ. Εργάζεται στο τομέα ενημέρωσης της ΕΡΤ και είναι δημιουργός της εκπομπής "Αφύλαχτη Διάβαση", μία σειρά ραδιοφωνικών ντοκιμαντέρ που μεταδίδονται από το Πρώτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Βραβεύτηκε τον Μάιο του 2021 με το βραβείο Torch Award από το World Affairs Council of Harrisburg και έγινε ο πρώτος μη Αμερικανός πολίτης που τιμήθηκε με το βραβείο αυτό. 
 
Του έχει απονεμηθεί τιμητική διάκριση (2018) από το Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθανασίου Μπότση.

Ντοκιμαντέρ 

ΤΑ ΡΟΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑΓΚΟΡΝΟ-ΚΑΡΑΜΠΑΧ / THE POMEGRANATES OF NAGORNO-KARABAKH, 2002 (σενάριο, έρευνα, σκηνοθεσία)

EXODUS, 2021 (σενάριο, έρευνα, σκηνοθεσία)

ΤΟ ΘΟΛΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΜΠΑΑΣΙΜ/THE MUDDY RIVER OF BAASIM, 2020-2022 (έρευνα, σκηνοθεσία)  

LET ME BREATHE, HΠΑ, 2021 (σενάριο, έρευνα, σκηνοθεσία)

ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΓΛΑΡΟΥΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΕΡΑΤΙΟ/LIKE THE SEAGULLS OVER THE GOLDEN HORN, Ελλάδα, 2020 (σενάριο, σκηνοθεσία)

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ, Ελλάδα, 2019, παραγωγή ΕΡΤ (σενάριο/σκηνοθεσία/έρευνα)

THE NOOSE/ILMIK/DIE SCHLΙNGΕ/Η ΘΗΛΙΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΕΛΛΑΔΑ, 2018 (σενάριο/σκηνοθεσία)

ΣΚΙΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ, 2016, (σενάριο, έρευνα, αφήγηση)

ΟΔΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ, 2017, ΕΛΛΑΔΑ (σενάριο, σκηνοθεσία)

Βιβλία 
ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, 2019
ΤΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ, εκδόσεις ΝΟΤΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ, 2018
ΤΟ ΜΕΣΟΦΟΡΙ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕ, μυθιστόρημα, εκδόσεις   ΑΠΑΡΣΙΣ, 2017
 ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΞΕΝΟΙ, μαρτυρίες, εκδόσεις CMYK, 2013
ΤΟ ΑΠΟΥΣΙΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ιστορική έρευνα, εκδόσεις Μ. ΓΚΙΟΥΡΔΑΣ, 2010
 ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ, ιστορική έρευνα, εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ, 2003
ΒΑΓΟΝΙΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ, διηγήματα, εκδόσεις ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ, 1988

Θέατρο 
 ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΥ ΣΑΛΙΒΑΝ (μετάφραση-διασκευή), Θέατρο Άλφα, 2008-2009
 ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΠΙΡΤΟ, Life and Art Theater, 2014
 Η ΑΝΤΟΧΗ ΤΩΝ ΥΛΙΚΩΝ, Θεατρική σκηνή Altera Pars, 2015

Άλλα Βραβεία 
 Έχει τιμηθεί από τον διεθνή ανθρωπιστικό οργανισμό Άλμπερτ Σβάιτσερ , παγκόσμιο εταίρο του ΟΗΕ, για την εκπομπή του ΑΦΥΛΑΧΤΗ ΔΙΑΒΑΣΗ" στο Πρώτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, καθώς και για τα βιβλία του "ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΞΕΝΟΙ" και "ΤΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ".
Ήταν υποψήφιος για το βραβείο καλύτερου Ευρωπαίου δημοσιογράφου για τα έτη 2018 και 2019 (European Journalist of the Year) του θεσμού PRIX EUROPA για το σύνολο της ερευνητικής εργασίας του και εισήλθε και τις δύο φορές στην τελική λίστα των υποψηφίων.

Παραπομπές 

Έλληνες δημοσιογράφοι
Θεοφάνης Γ΄ Ιεροσολύμων

Ο Θεοφάνης Γ' (περ. 1570 - 1644) διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων από το 1608 ως το 1644.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο κατά κόσμον Καρακάλλος γεννήθηκε το 1570 στη Δημητσάνα και ήταν ανηψιός του πατριάρχη Ιεροσολύμων Σωφρονίου Δ'. Εστάλη από αυτόν στη Μόσχα το 1603 προκειμένου να αναζητήσει οικονομική βοήθεια.

Εξελέγη Πατριάρχης το 1608. Επί της Πατριαρχίας του, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων απέκτησε μετόχιο στην Κωνσταντινούπολη.

Απεβίωσε στις 15 Δεκεμβρίου 1644.

Συγγραφικό έργο
Συνέγραψε Συνταγμάτιον κατά λατίνων περί εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος και επιστολές.

Παραπομπές

Πηγές
 Κωνσταντίνος Σάθας, Βιογραφίαι των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής Εθνεγερσίας 1453-1821, εκδ. Κουλτούρα,1990, σελ.402
 

Θεοφανης 03
Ορθόδοξοι λόγιοι
Έλληνες ιεράρχες
Υμέναιος Ιεροσολύμων

Ο Υμέναιος (; - 298) διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων.

Βιογραφικά στοιχεία 
Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς πότε αρχιεράτησε. Γενικά αποδεκτό είναι ότι διαδέχτηκε τον Μαζαβάντη το 260. Ο Υμέναιος έγινε γνωστός, επειδή καθαίρεσε τον Δεσπότη Παύλο της Αντιοχίας, και προκάλεσε την αντίδραση μερικών Δεσποτών της Παλαιστίνης και της Αραβίας, οι οποίοι συνέθεσαν την «προς Υμέναιον επιστολή». Είναι όμως επίσης πιθανόν, ότι η επιστολή αυτή είναι μεταγενέστερη πλαστογραφία. 

Απεβίωσε το 276 ή 298.

Υμεναιος
Επίσκοποι του 3ου αιώνα
Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος

Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος ή Μέγα Κοραλλιογενές Φράγμα (αγγλ. Great Barrier Reef) είναι ο μεγαλύτερος κοραλλιογενής ύφαλος στον κόσμο. Απαρτίζεται από 2.900 ξεχωριστούς υφάλους και 940 νησιά και εκτείνεται σε μήκος μεγαλύτερο των 2.600 χιλιόμετρων σε μία θαλάσσια περιοχή έκτασης περίπου 344.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο ύφαλος βρίσκεται στη Θάλασσα των Κοραλλίων, έξω από τις ακτές του Κουίνσλαντ της βορειοανατολικής Αυστραλίας.

Ο Μεγάλος κοραλλιογενής ύφαλος δημιουργήθηκε, όταν πριν από 6.000 μέχρι 20.000 έτη, η περιοχή του ύφαλου ήταν ξηρά και υπήρχε μια παράκτια πεδιάδα και ηπειρωτικά νησιά. Καθώς η στάθμη της θάλασσας αυξανόταν σταθερά και η παράκτια πεδιάδα βυθιζόταν στα νερά, τα κοράλλια επεκτείνονταν όλο και ψηλότερα στους λόφους της. Με την περαιτέρω αύξηση της στάθμης, τα περισσότερα από τα ηπειρωτικά νησιά βυθίστηκαν. Τα κοράλλια έπειτα άρχισαν να εισβάλλουν στους λόφους και να διαμορφώνουν τους σημερινούς κοραλλιογενείς νήσους και τους σκοπέλους. Η στάθμη της θάλασσας στον κοραλλιογενή ύφαλο δεν έχει αυξηθεί σημαντικά στα τελευταία 6.000 χρόνια.

Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος είναι ορατός από το διάστημα. Αποτελείται και σχηματίζεται από δισεκατομμύρια μικροσκοπικούς οργανισμούς, τα Κοράλλια, ένα είδος πολύποδων. Ο ύφαλος είναι σημαντική πηγή βιοποικιλότητας και αποτελεί από το 1981 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Ένα μεγάλο μέρος του οικοσυστήματος του υφάλου είναι υπό προστασία. Η κατάχρηση της περιοχής από τον άνθρωπο (υπεραλίευση, τουρισμός), καθώς και οι καταστροφικές επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών στην περιοχή, έχουν οδηγήσει στη λήψη μέτρων για την προστασία του υφάλου και τη διατήρηση της βιοποικιλότητας που φιλοξενεί.

Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος είναι γνωστός επί αιώνες στους Αβορίγινες και τους λοιπούς αυτόχθονες της περιοχής, και κατέχει σημαντικό ρόλο στην κουλτούρα και παράδοση τους. Ο ύφαλος είναι ένας ιδιαίτερα δημοφιλής προορισμός των τουριστών, και εκεί στηρίζεται κυρίως η οικονομική δραστηριότητα της περιοχής.

Δείτε επίσης 
 Εθνικό Πάρκο Κομόντο
 Νησιά Γκαλαπάγκος
 Χερσόνησος Βαλντές

Πηγές

Βιβλιογραφία
Νίκη Ευελπίδου: «Ο θαυμαστός κόσμος του "Μεγάλου Κοραλλιογενούς Φράγματος" "Great Barrier Reef"», Περισκόπιο της Επιστήμης, τεύχος 210, (Οκτώβριος 1997), σελ. 42-51

Γεωγραφία της Αυστραλίας
Κοραλλιογενείς ύφαλοι
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αυστραλία
Νηές Μαγνησίας

Οι Νηές είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Σούρπης στην περιφερειακή ενότητα Μαγνησίας σε υψόμετρο 10 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από τη Σούρπη Μαγνησίας και από το σημείο, που κατά την ελληνική μυθολογία, ξεκίνησε ο Αχιλλέας με τους άνδρες του για τον Τρωικό Πόλεμο.

Γεωγραφία 
Ο οικισμός βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του Παγασητικού Κόλπου και στην είσοδο του ομώνυμου όρμου των Νηών. Η βλάστηση της περιοχής χαρακτηρίζεται από τις εκτεταμένες ελαιοκαλλιέργειες. Οι Νήες βρίσκονται σε απόσταση επτά χιλιομέτρων από την Αμαλιάπολη (παλαιότερα Μιτζέλα) και σε κοντινή απόσταση από την πόλη του Αλμυρού. Ανήκει ως τοπική κοινότητα στην δημοτική ενότητα Σούρπης, που ανήκει στον Δήμο Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 15 μόνιμους κατοίκους.

Ιστορία 
Στις Νηές σώζονται τα ερείπια της βυζαντινής εκκλησίας της Αγίας Τριάδας. Στη περιοχή υπάρχουν επίσης η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και της Αγίας Άννας. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας στην περιοχή αναπτύχθηκε έντονα η ελαιοκαλλιέργεια. Δύο ελαιοτριβεία της περιοχής, το πρώτο ιδιοκτησίας Δάνα-Αλεξοπούλου-Τσιγκρινού-Αναγνωστοπούλου και το δεύτερο Γεωργίου Τριάντου, έχουν χαρακτηριστεί από το 1995 ως ιστορικά μνημεία γιατί "αποτελεί αξιόλογο και αντιπροσωπευτικό δείγμα παραδοσιακής προβιομηχανικής εγκατάστασης, σημαντικό για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής".

Ο μεταγενέστερος παραθαλάσσιος οικισμός δημιουργήθηκε αρχικά με την κατασκευή αγροτικών καλυβιών, προκειμένου οι κάτοικοι της Σούρπης να βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από τις καλλιέργειές τους κατά τη συγκομιδή των καρπών της ελιάς, που αποτελούσε το κύριο έσοδό τους. Σήμερα μεγάλο ποσοστό των κτηρίων τού οικισμού είναι παραθεριστικές κατοικίες.

Η θαλάσσια περιοχή στις ανατολικές ακτές άκρας Γλάρος στον ομώνυμο όρμο έχει κηρυχθεί από το 2004 αρχαιολογικός χώρος.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Μαγνησίας
Δήμος Αλμυρού
Windows Live Messenger

Windows Live Messenger (πρώην MSN Messenger) ήταν ένα λογισμικό instant messaging από την Microsoft. Λειτουργούσε στα Windows Millenium,Windows NT, Windows XP (μόνο 32-bit), Windows Vista, Windows 7 και Windows Mobile. Αποτελούσε τμήμα των υπηρεσιών του Windows Live.

Έπειτα από την αγορά της Skype Technologies τον Μάϊο του 2011, η Microsoft προσέθεσε διαλειτουργικότητα μεταξύ του Skype και του Messenger, επιτρέποντας στο πρώτο να επικοινωνεί με επαφές του δεύτερου. Το 2013 το Windows Live Messenger αποσύρθηκε και η Microsoft ξεκίνησε την διακοπή της υπηρεσίας στους υπάρχοντες πελάτες. Κατ' εξαίρεση, η υπηρεσία στην Κίνα παρέμεινε ενεργή για 18 μήνες περισσότερο, με την ανακοίνωση της διακοπής της στις 31 Οκτωβρίου 2014. 

Instant messengers
Yaskawa Electric Corporation

Η Εταιρεία Ηλεκτρικών Γιάσκαβα (, Χέπμπορν: Kabushiki-gaisha Yasukawa Denki) (ΤΥΟ 6506) είναι μια Ιαπωνική εταιρεία που κατασκευάζει σερβομηχανισμούς, ελεγκτές μηχανών, μοτομηχανές εναλλασόμενου ρεύματος, διακόπτες, και ρομπότ. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1915, και τα κεντρικά της γραφεία βρίσκονται στη Κιτακούσου του νομού Φουκουόκα. Το 1969 ο αρχιμηχανικός Τατσούρο Μόρι, πειραματίστικε για τον συνδυασμό των πλήρως μηχανικών κατασκευών τους με τα ηλεκτρικά τους προϊόντα οδηγώντας έτσι σε μια νέα επιστήμη του τεχνολογικού τομέα που αργότερα υιοθέτησε η ίδια η εταιρεία. Το ίδιο έτος η Γιάσκαβα αιτήθηκε δικαιώματα εμπορικού σήματος για τη λέξη "Μηχατρονική", τα οποία και έλαβε το 1972.

Η σειρά ρομπότ Μότομαν (Motoman) της εταιρείας είναι βαριά βιομηχανικά ρομπότ που χρησιμοποιούνται στη κατασκευή αυτοκινήτων.

Θυγατρικές 
 Βόρεια και Νότια Αμερική: Εταιρεία Ηλεκτρικών Γιάσκαβα Αμερική και Μότομαν (Yaskawa Electric America and Motoman Inc.)
 Ευρώπη, Αφρική, και Μέση Ανατολή: Ηλεκτρική Εταιρεία Γιάσκαβα Ευρώπης και Μότομαν Ρομποτική Ευρώπης (Yaskawa Electric Europe GmbH και Motoman Robotics Europe AB)

Δείτε επίσης 
 Ινστιτούτο Τεχνολογίας Κιούσου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Official global website 
 Yaskawa America, Inc. - Drives & Motion Division
 Yaskawa Europe GmbH
 Yaskawa India Pvt Ltd
 Yaskawa Viet Nam,Inc 

Επιχειρήσεις της Ιαπωνίας
Εταιρείες ρομποτικής
Εταιρείες ηλεκτρονικών της Ιαπωνίας
Εταιρείες ιδρυθείσες το 1915
Μακάριος Α΄ Ιεροσολύμων

Ο Μακάριος Α' διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων.

Βιογραφικά στοιχεία 
Διετέλεσε Πατριάρχης από το έτος 313 ή 314 διαδεχόμενος τον Έρμωνα. Ανέθεσε την αρχαιολογική ανασκαφή του Γολγοθά, όπου και ανακαλύφτηκαν ο τάφος του Ιησού και ο Τίμιος Σταυρός. Έκτισε τον Ναό του Τιμίου Τάφου.

Μακαριος 01
Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Ζηλωτής

Οι Ζηλωτές ήταν ένα είδος πολιτικού κόμματος, που υπερασπιζόταν τα συμφέροντα των 
χαμηλών τάξεων (μικροκαλλιεργητών, μικροϊδιοκτητών, εργατών και ναυτικών) απέναντι στους πλούσιους, τους υπερέχοντες και τους δυνατούς. Στα χρόνια παρακμής της βυζαντινής αυτοκρατορίας (13ος-14ος αιώνας),
η Θεσσαλονίκη, αντίθετα από άλλες πόλεις, διατήρησε και αύξησε την 
πνευματική και την εμπορική της δραστηριότητα και γι’ αυτό της είχε δοθεί το προνόμιο να είναι αυτοδιοικούμενη.
Εδώ λειτουργούσαν κατώτερα και μέσα σχολεία, αλλά και ανώτατες σχολές 
Μαθηματικών, Νομικής, Φιλοσοφίας και Ρητορικής. Τους μισθούς των 
δασκάλων τους μάλιστα πλήρωναν οι αρχές της πόλης.
Την ίδια περίοδο αναπτύχθηκε εδώ το κίνημα των Ζηλωτών,
που ήταν πρωτόγνωρο για την αυτοκρατορία και την εποχή αυτή.

Τα πολιτικο-θρησκευτικά κινήματα στην Παλαιστίνη στα χρόνια του Ιησού 
Στα χρόνια του Ιησού, μαζί με τους Ζηλωτές, άλλες θρησκευτικές ομάδες ήταν οι Φαρισαίοι  οι Σαδδουκαίοι και οι Εσσαίοι. Ο Ιώσηπος θεωρεί ότι οι Ζηλωτές αποτελούσαν το τέταρτο κίνημα του ιουδαϊσμού.

Ιδεολογία 

Οι Ζηλωτές έμοιαζαν με τους Φαρισαίους στην ευσέβεια. Οι σχέσεις τους με τους Ρωμαίους δεν ήταν καλές. Οι Ζηλωτές μισούσαν και πολεμούσαν με τα όπλα τους Ρωμαίους. Δεν παραδέχονταν καμία ανθρώπινη εξουσία παρά μόνο αυτή του Θεού και προτιμούσαν να υποστούν τα πιο φρικτά βασανιστήρια παρά να αναγνωρίσουν κάποια ανθρώπινη εξουσία.

Πίστευαν ότι δεν έπρεπε να αφήσουν με υπομονετική αφοσίωση στον Θεό την πραγματοποίηση της μεσσιανικής λύτρωσής τους
(η λύτρωση θα έρχονταν με την έλευση της Βασιλείας του Θεού) από τον ξένο ζυγό (στην προκειμένη περίπτωση αυτόν που είχαν επιβάλει οι Ρωμαίοι), αλλά ότι έπρεπε να εξαναγκάσουν τον Θεό να εκπληρώσει την υπόσχεσή του με επαναστάσεις και ένοπλους αγώνες.

Παραπομπές

Πηγές

 Γεώργιος Τσανανάς-Απόστολος Μπάρλος Θρησκευτικά Β' Γυμνασίου:Ο Ιησούς Χριστός και το έργο του.
Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι ΄Ελληνες» Εκδόσεις Κάκτος 1997
Ρόπς Ν. Η καθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη στους χρόνους του Ιησού Εκδόσεις Παπαδήμα 2005

Ιουδαϊκά κινήματα
Βίβλος
Εκφράσεις
Σκαρλάτος Καλλιμάχης

Ο Σκαρλάτος Καλλιμάχης (1773 - 12 Δεκεμβρίου 1821) ήταν ηγεμόνας της Μολδαβίας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1773. Ήταν Μέγας Δραγουμάνος της Υψηλής Πύλης από το 1801 ως 1806, Πρίγκηπας της Μολδαβίας κατά διαδοχικά διαστήματα από το 1806 ως το 1819, και Πρίγκηπας της Βλαχίας από τον Φεβρουάριο ως το Ιούνιο του 1821. 

Ήταν γιος του Αλεξάνδρου Καλλιμάχη και της Ελένης/Ρωξάνδρας Γκίκα, κόρης του Σκαρλάτου Γκίκα. Παντρεύτηκε την Σμαράγδα Μαυρογέννη. Το 1810, κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου φυλακίστηκε από τους Ρώσους και μεταφέρθηκε στο Χάρκοβο. Επανήλθε στον θρόνο της Μολδαβίας το 1812. Το 1819 ο Καλλιμάχης κατηγορήθηκε ότι συνωμοτούσε με τους Ρώσους και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη για να εκτελεσθεί, κατόρθωσε όμως να αθωωθεί και να αυξήσει την πολιτική του δύναμη. Δηλητηριάστηκε και πέθανε στην Κλαυδιούπολη της Βιθυνίας στις 12 Δεκεμβρίου του 1821.

Γιος του ήταν ο Αλέξανδρος Καλλιμάχης (νεότερος) ηγεμόνας της Σάμου.

Έργο του 
Ο Σκαρλάτος Καλλιμάχης, ο οποίος υπέγραφε τα χρυσόβουλά του ως «Ἰωάννης Σκαρλάτος Ἀλεξάνδρου Καλλιμάχης, Ἐλέῳ Θεοῦ Αὐθέντης και Ἡγεμών πάσης Μολδαυΐας», έκανε νομοθετικό έργο και περιέκοψε την φορολογία προς όφελος των Βογιάρων. Πήρε μέτρα εναντίον της Βουβωνικής Πανώλης που, κατά τα έτη 1813-14, έπληξε τη Βλαχία και ιδίως το Βουκουρέστι. Έκανε έργα οδοποιίας και σανιδόστρωσε δρόμους. Υποστήριξε την Ελληνική εκπαίδευση σε διάφορες περιοχές της Οθωμανικής επικράτειας. Στον Λόγιο Ερμή του 1819 δημοσιεύεται το χρυσόβουλο με το οποίο χορηγούσε ετήσια συνδρομή διακοσίων γροσίων προς ενίσχυση του Γυμνασίου Σμύρνης. Το ίδιο έτος καταχωρείται στον Λόγιο Ερμή και επιστολή, στην οποία εκδηλώνεται η πρόθεσή του να αναλάβει την επιστασία Σχολής στην Πελοπόννησο. Υποστήριξε επίσης την γλωσσική αναρρύθμιση της Ρουμανικής γλώσσας του Γεωργίου Ασάχη και καθιέρωσε την καλλιέργεια πατάτας στην Μολδαβία.

Παραπομπές

Πηγές 
 Σκαρλάτος Καλλιμάχης, συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών.

Ηγεμόνες της Μολδαβίας
Ηγεμόνες της Βλαχίας
Σκαρλατος
Θεσμικός επενδυτής

Οι θεσμικοί επενδυτές είναι οργανισμοί που έχουν διαθέσιμα τεράστια ποσά χρημάτων και τα επενδύουν σε επιχειρήσεις. Θεσμικοί επενδυτές μπορεί να είναι τράπεζες, εταιρείες ασφαλειών, ταμεία συντάξεων, ταμεία εξασφάλισης (hedge funds) και εταιρίες αμοιβαίων κεφαλαίων (mutual funds).

Ο ρόλος τους στην οικονομία
Ο ρόλος τους στην οικονομία είναι να δρουν ως υπερειδικευμένοι επενδυτές για λογαριασμό άλλων.  Για παράδειγμα, ένα άτομο μπορεί να έχει μια σύνταξη από έναν εργοδότη. Ο εργοδότης δίνει τα λεφτά της σύνταξης αυτού του ατόμου σε μια εταιρία επενδύσεων (funds). Αυτή η εταιρία θα αγοράσει μετοχές κάποιας επιχείρησης ή κάποιο άλλο επενδυτικό προϊόν.  Οι εταιρίες επενδύσεων θεωρούνται από μερικούς χρήσιμες επειδή κρατούν ένα μεγάλο χαρτοφυλάκιο επενδύσεων σε πολλές επιχειρήσεις. Αυτό θεωρητικά μειώνει το κόστος, κι έτσι αν μια επιχείρηση αποτύχει, θα είναι απλά ένα μικρό κομμάτι του χαρτοφυλακίου της επενδυτικής εταιρίας. Οι θεσμικοί επενδυτές έχουν μεγάλη επιρροή στη διοίκηση των επιχειρήσεων στις οποίες έχουν επενδύσει, επειδή συχνά λόγω του μεγάλου αριθμού μετοχών που αγοράζουν έχουν δικαιώματα ψήφου στο διοικητικό συμβούλιο. Έτσι μπορούν ενεργά να ελέγξουν πολλές επιχειρήσεις.

Η επιρροή τους στη λειτουργία των επιχειρήσεων
Επίσης επειδή οι θεσμικοί επενδυτές έχουν την ελευθερία να αγοράζουν και να πουλάνε μαζικές ποσότητες μετοχών, μπορούν να επηρεάσουν το ποια επιχείρηση θα συνεχίσει να λειτουργεί κερδοφόρα και ποια θα αναγκαστεί να κλείσει ή να αναζητήσει αγοραστή. Η επιρροή των επιχειρήσεων που είναι στο χρηματιστήριο και η διάθεση κεφαλαίου σε αυτές είναι μέρος της διαδικασίας που ονομάζεται διαχείριση επενδύσεων.

Επενδύσεις
Τραχεία

Η τραχεία είναι ένας ινοχονδρινος σωλήνας του αναπνευστικόυ σύστηματος μέσα από τον οποίο μεταφέρεται αέρας. Έχει μήκος 10 εκατοστά περίπου και διάμετρο 2,5 εκατοστά. Σχηματίζεται από ημικύκλιους χόνδρινους δίσκους τύπου υαλίνης.

Η τραχεία προς τα άνω συνέχεται με τον λάρυγγα ενώ προς τα κάτω διαιρείται σε δύο βρόγχους, ένα για κάθε πνεύμονα.Οι βρόγχοι είναι όμοιοι με την τραχεία με τη μόνη διαφορά ότι είναι στενότεροι. Μέσα στους πνεύμονες οι βρόγχοι υποδιαιρούνται συνεχώς σε πολλούς μικρότερους και στενότερες σωλήνες, τα βρογχιόλια, που σχηματίζουν το βρογχικό δένδρο. Τα βρογχιόλια με τη σειρά τους καταλήγουν στις κυψελίδες.

Το τοίχωμα της παραμένει άκαμπτο εξ αιτίας των ατελων κυκλικών χόνδρινων δακτυλίων (συνηθως 15-20) οι οποίοι καλυπτουν το πρόσθιο και πλάγιο τοίχωμα. Το οπίσθιο τοίχωμα καλυπτεται από πυκνό ινοκολλαγονώδη συνδεσμο.  

Ιστολογικά, η τραχεία αποτελείται απο τον αναπνευστικό βλεννογόνο δηλαδή ψευδοπολύστιβο, κυλινδρικό, το οποίο εχει διάσπαρτα καλυκοειδή κυτταρα και οροβλεννώδεις αδένες. 

Εμβρυολογικά, η τραχεία σχηματίζεται από το ενδόδερμα.

Δείτε επίσης

Λάρυγγας
Επιγλωττίδα
Βρόγχοι
Βρογχίδια
Φάρυγγας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αναπνευστικό σύστημα
Ανατομία των αρθρόποδων
Ανθρώπινη κεφαλή και λαιμός
Σάμιουελ Κάρλοβιτς Γκρέιγκ

Ο Σάμιουελ Κάρλοβιτς Γκρέιγκ (30 Νοεμβρίου 1736 — 15 Οκτωβρίου 1788) ήταν Σκωτσέζος ναύαρχος.

Βιογραφικά στοιχεία 
Η καταγωγή του ήταν από την Αγγλία. Υπηρέτησε στο ρωσικό ναυτικό και ανήλθε ως τον βαθμό του ναύαρχου. Κατά την Πελοποννησιακή Εκστρατεία είχε ακόμα τον βαθμό του απλού πλοιάρχου. Αναδείχτηκε στη νικηφόρο ναυμαχία εναντίον του σουηδικού στόλου στη Σβιασβούργη.

Απεβίωσε το 1788. Το ημερολόγιό του μεταφράστηκε από τα αγγλικά στα ρωσικά και δημοσιεύτηκε το 1849 στο περιοδικό «Μορσκόι Σμπόρνια» (Ναυτική Συλλογή). Περιέχει λεπτομερή περιγραφή της Ναυμαχίας του Τσεσμέ το 1770 έξω από τη Χίο.

Πηγές
 

Βρετανοί στρατιωτικοί
Τζόζεφ Χένρι

Ο Τζόζεφ Χένρι (Joseph Henry, 17 Δεκεμβρίου 1797 - 13 Μαΐου 1878) ήταν Αμερικανός φυσικός ο οποίος ανακάλυψε το φαινόμενο της αυτεπαγωγής. Επίσης ανακάλυψε το φαινόμενο της αμοιβαίας επαγωγής ταυτόχρονα σχεδόν με τον Φαραντέι αλλά ο Φαραντέι δημοσίευσε πρώτος την ανακάλυψη. Η μονάδα του συντελεστή αυτεπαγωγής στο διεθνές σύστημα μονάδων, το Χένρι, έχει πάρει το όνομά του. Ο Χένρι τελειοποίησε επίσης το ηλεκτρομαγνητικό ρελέ που αποτέλεσε βασικό εξάρτημα για την κατασκευή του τηλέγραφου. Ήταν επίσης ο εφευρέτης των πρώτων ηλεκτροκινητήρων.

Βιογραφία 
Ο Χένρι γεννήθηκε στο Όλμπανυ της Νέας Υόρκης από γονείς μετανάστες από  την Σκωτία. Οι γονείς του ήταν φτωχοί και επιπλέον  ο πατέρας του πέθανε όσο ήταν ακόμα σε νεαρή ηλικία. Για το υπόλοιπο της παιδικής του ηλικίας ο Χένρι έζησε με την γιαγιά του στο Γκάλγουέι της Νέας Υόρκης. Τελείωσε το σχολείο της περιοχής το οποίο αργότερα θα έπαιρνε τιμητικά το όνομά του. Μετά το σχολείο δούλεψε σε ένα παντοπωλείο και έγινε παράλληλα μαθητευόμενος ωρολογοποιός και ασημοτεχνίτης. Έδειχνε επίσης ιδιαίτερη αγάπη για το θέατρο και πλησίασε στο να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός,

Για την επιστήμη ενδιαφέρθηκε στην ηλικία των 16 όταν ένα βιβλίο σχετικό του υποκίνησε το ενδιαφέρον.  Το 1819 εισήχθη στην Ακαδημία του Όλμπαμυ όπου παραδίδονταν μαθήματα ελεύθερα. Στόχευε να ασχοληθεί με το πεδίο της φαρμακευτικής αλλά το 1924 διορίστηκε βοηθός μηχανικού για μία έρευνα σχετικά με έναν δρόμο της περιοχής κάτι που ον ενέπνευσε να επιλέξει να μηχανικός.

Ο Χένρι διέπρεψε στις σπουδές του και το 1826 διορίστηκε καθηγητής μαθηματικών και φυσικών επιστημών στην ακαδημία του Όλμπανυ. Το ενδιαφέρον του για τον γήινο μαγνητισμό τον οδήγησε να ασχοληθεί και να πειραματιστεί πάνω στον μαγνητισμό. Το 1829 βελτίωσε την πρόσφατη εφεύρεση του, εισάγοντας πυρήνα σιδήρου στο πηνίο και κατασκεύασε έναν πολύ ισχυρό ηλεκτρομαγνήτη για το πανεπιστήμιο του Γέιλ. Με τις βελτιώσεις που πραγματοποίησε στο ηλεκτρομαγνητικό εξάρτημα ρελέ, έκανε εφικτή την εφεύρεση του τηλέγραφου. Το 1831 ο Χένρι βασιζόμενος σε μία πρόσφατη ανακάλυψη πάνω στον ηλεκτρομαγνητισμό κατασκεύασε μία διάταξη που αποτέλεσε τον πρόγονο του σημερινού DC κινητήρα. Η ενασχόληση του με αυτή την διάταξη τον οδήγησε στην ανακάλυψη του φαινομένου της  ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής, ανακάλυψη που πραγματοποίησε ταυτόχρονα ο Άγγλος φυσικός Μάικλ Φαραντέι, ο οποίος δημοσίευσε πρώτος την ανακάλυψη με αποτέλεσμα σήμερα να αποδίδεται σ’ αυτόν.

Τα τελευταία χρόνια ήταν διευθυντής του Smithsonian Institution. Λόγω της θέσης του δεχόταν πολλές επισκέψεις εφευρετών της εποχής οι οποίοι τον συμβουλεύονταν, ανάμεσά τους και ο εφευρέτης του τηλεφώνου Γκράχαμ Μπελ. Ο Χένρι πέθανε στις 13 Μαΐου 1878 σε ηλικία 81 ετών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Smithsonian Institution Archives, Joseph Henry

Αμερικανοί φυσικοί
Ηλιοχώρι Ιωαννίνων

Το Ηλιοχώρι είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων του Δήμου Ζαγορίου. Είναι ένα από τα εναπομείναντα βλαχοχώρια του Ζαγορίου και βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές της Τύμφης, 72 χιλιόμετρα βορειοανατολικά των Ιωαννίνων, χτισμένο σε υψόμετρο 970 μέτρων. Το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Ντομπρίνοβο ή Δομβρίνοβο. 

Η περίοδος που ανοικοδομήθηκε ο οικισμός δεν είναι γνωστή με ακρίβεια. Κατά τον 14ο αιώνα ιδρύθηκε μοναστήρι στην περιοχή από κρητικούς μοναχούς. Κατά την Τουρκοκρατία το χωριό αναφέρεται ως μεγάλο και ανεπτυγμένο. Την περίοδο του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς. Ο πληθυσμός του χωριού συρρικνώθηκε πολύ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πλέον 30 κατοίκους. Οι κοντινοί καταρράκτες και ο πελώριος πλάτανος του χωριού αποτελούν σήμερα πόλο έλξης για τους επισκέπτες της περιοχής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Νέα και ιστορικό αρχείο από το Ηλιοχώρι
 Ιστοσελίδα Ηλιοχώρι Στα ελληνικά, ιταλικά, αγγλικά, ισπανικά, γαλλικά
 Νέα από το Ηλιοχώρι και τα γειτονικά χωριά
 Ζαγοροχώρια, το Ηλιοχώρι 

Μεσα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ
Telegram
Facebook
Twitter
Youtube
Vimeo
Instagram

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Τύμφης
Δήμος Ζαγορίου
Atlantis FM

Ο Atlantis FM είναι ελληνικός ραδιοφωνικός σταθμός που εδρεύει στην πόλη του Πειραιά. Είναι σταθμός τοπικής εμβέλειας καλύπτοντας τις πόλεις του Πειραιά και της Αθήνας και τα νησιά του Αργοσαρωνικού. Το πρόγραμμά του περιέχει ελληνική και ξένη rock αλλά και heavy metal μουσική. Ο σταθμός ανήκει ιδιοκτησιακά στην Atlantis Ραδιοφωνικές και Τηλεοπτικές Επιχειρήσεις και Εκδόσεις Ανώνυμη Εταιρεία (με τον διακριτικό τίτλο: Atlantis Α.Ε.)

Στο Rock Parade του ραδιοσταθμού φιλοξενούνται πολλοί και διάσημοι καλλιτέχνες και διάφορα συγκροτήματα όπως οι Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Νίκος Πορτοκάλογλου, Διονύσης Τσακνής, Λάκης Παπαδόπουλος, Πάνος Μουζουράκης, Γιώργος Ρους, Γιάννης Γιοκαρίνης, Σπύρος Γραμμένος, Χρήστος Θηβαίος, Λεωνίδας Μπαλάφας, Motivo 4 κ.ά., όπου οι καλλιτέχνες κάνουν εκπομπή σαν παραγωγοί του σταθμού.

Ξεκίνησε να εκπέμπει το 1990 στους 90 MHz FM μέχρι το 2001 όπου το τότε Υπουργείο Τύπου αναίρεσε την άδειά του με την αιτιολογία ότι θα προκαλούσε προβλήματα στην αεροπλοΐα. Η διακοπή του ραδιοσταθμού, προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις από μεγάλη μερίδα των ακροατών του με αποτέλεσμα να διοργανωθεί συναυλία συμπαράστασης, στις 28 Μαρτίου του 2001 με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Ο Atlantis ήταν τότε δημοφιλής σταθμός σημειώνοντας ακροαματικότητα μέχρι και το 5% της συνολικής ακροαματικότητας. Μετά το κλείσιμο του σταθμού, συνέχισε να εκπέμπει παράνομα, στους 88.4 MHz και σε διάφορες άλλες μπάντες, με την ονομασία «Μαχητής στα FM» μεταδίδοντας από τα πυροβολεία του όρους Αιγάλεω. Το 2004 με την επίσημη ονομασία του, άρχισε να ξαναεκπέμπει πλέον και επίσημα στην συχνότητα 105.2, και σύμφωνα με τον νόμο 3310/2005, τις αποφάσεις των Πειραϊκών Δικαστηρίων και του ΣτΕ, δικαιούνταν άδεια νομίμου λειτουργίας η οποία του δόθηκε επίσημα το 2010 βάσει της απόφασης 578/46, ενώ νομιμοποιήθηκε και από το ΕΣΡ, μετά από οχτώ χρόνια.

Ιδρυτής του ιδιοκτήτης του σταθμού μέχρι τα μέσα του 2021 ήταν ο Μιχάλης Χάνδακας, ο οποίος για μια δεκαετία (1989-1999) κατείχε στην ιδιοκτησία του, και δεύτερο ραδιοφωνικό σταθμό, το λαϊκό Κανάλι 107 που εξέπεμπε αρχικά στους 99.7 FM και πουλήθηκε στις Αττικές Εκδόσεις Α.Ε. και στον Μιχάλη Τσαουσόπουλο για το στήσιμο του σημερινού Athens DeeJay, ο οποίος το 2002 λόγω της γνωστής περικοπής των συχνοτήτων στον νομό Αττικής που έπληξε και τον Atlantis που εξέπεμπε τότε στους 90 MHz μεταφέρθηκε στην τωρινή του συχνότητα στα 95.2 MHz. Ωστόσο από τα μέσα του 2021 και ο Atlantis FM πουλήθηκε στον Παναγιώτη Κωστάκη που λειτουργεί τον Kiss 92.9 κάνοντας διάσπαση καθώς από τα τέλη Οκτωβρίου της χρονιάς εκείνης ο Atlantis μετετράπη σε διαδικτυακό ραδιόφωνο ενώ στη θέση του στα FM ξεκίνησε να εκπέμπει ο Rebel 105.2.

Atlantis Records
Δισκογραφεί αρκετά ελληνικά συγκροτήματα και καλλιτέχνες όπως Λήτης, Πλοκάμι του Καρχαρία, Στίγμα 90, Χριστόφορος Κροκίδης και άλλοι.

Αναφορές

Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του Πειραιά
Διπόταμο Ιωαννίνων

Το Διπόταμο είναι χωριό του Δήμου Ζαγορίου του Νομού Ιωαννίνων. Μέχρι το 2010 υπαγόταν στον Δήμο Κεντρικού Ζαγορίου. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του Μιτσικελίου, χτισμένο σε υψόμετρο 820 μέτρων. Ο πληθυσμός του είναι 20 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Ιστορία-ονομασία 
Το χωριό στο παρελθόν ονομαζόταν Στόλοβο, σλαβικό τοπωνύμιο που σημαίνει «κάθισμα» ή «θρόνος». Το 1928 μετονομάστηκε σε Μέγα Ανήλιο και την ίδια χρονιά μετονομάστηκε σε Διπόταμο. Κοντά στο χωριό έχουν βρεθεί ερείπια ρωμαϊκού φρουρίου. Το χωριό άκμασε ιδιαίτερα στα μέσα του 17ου αιώνα, όταν συγκέντρωσε τον πληθυσμό κάποιων γειτονικών του μικρών οικισμών που εγκαταλείφθηκαν.

Παραπομπές 

Δήμος Ζαγορίου
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου
Κινεζικό ακαδημαϊκό ντύσιμο

Το ακαδημαϊκό ντύσιμο στη Κίνα έχει μακρά ιστορία.  Το αρχαίο ντύσιμο βασίζεται σε ρόμπες επισημότητας και τα πτυχία κερδίζονταν μέσω των αυτοκρατορικών εξετάσεων για την  Κινεζική γραφειοκρατία, ενώ το μοντέρνο ντύσιμο είναι μερικώς εμπνευσμένο από το ακαδημαϊκό ντύσιμο του Δυτικού κόσμου και κυρίως των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ιστορία 
Καθώς η Κινεζική ακαδημία είναι συνδεδεμένη με τους επίσημους, το ακαδημαϊκό ντύσιμο της αρχαίας Κίνας ήταν ουσιαστικά αυτό των επισήμων. Αυτό αποτελείται από μια κόκκινη ρόμπα με στρογγυλό κολάρο με μακρυά μανίκια που ονομάζεται πανλίν λασάν (盤領襴衫) και φοριέται μαζί με ένα καπελάκι που ονομάζεται πουτού (幞頭) το οποίο σχεδόν πάντα είναι μαύρο και έχει στρογγυλές άκρες, κάτι συνηθισμένο στη δυναστεία Τανγκ.  Άλλες δυναστείες είχαν παρόμοιο ντύσιμο με κάποια δικά τους χαρακτηριστικά, αλλά βασικά όλα τα ντυσίματα είχαν την ίδια βάση και πάντα ξεχώριζαν από το απλό λαϊκό ντύσιμο.

Μια άλλη μορφή ντυσίματος ήταν αυτή των λόγιων και των μελετητών που φορούσαν απλά καθημερινά ρούχα αλλά είχαν καπέλα που με ξεχωριστό τρόπο δείχνανε τη κοινωνική τους θέση, όπως το σι-φανγκ πινγκντίνγκ τζιν (四方平定巾) ή πιο απλά το φανγκτζίν (方巾), που είναι η Κινεζική εκδοχή του mortarboard.

Μοντέρνο Κινεζικό ακαδημαϊκό ντύσιμο 

Περισσότερο Δυτικά παρά μοντέρνο, το σημερινό ακαδημαϊκό ντύσιμο στη Κίνα είναι πολύ διαφορετικό από την αρχαία μορφή του. Οι σύγχρονες μορφές έχουν σταθεροποιηθεί από το 1994. Τα gowns (μανδύες;) είναι κλειστά στο μπροστινό μέρος και είναι χρωματισμένα ανάλογα με το επίπεδο του ακαδημαϊκού πτυχίου: συνήθως μαύρο για το πρώτο πτυχίο, μπλε για το πρώτο μεταπτυχιακό, και ένα συνδιασμό σκαρλετί (παρόμοιο με το κόκκινο) και μαύρου για τα διδακτωρικά. Το hood (κάλυμμα κεφαλής;) είναι ένα απλό τριγωνικό κομμάτι πανιού που είναι χρωματισμένο ανάλογα με το τμήμα του πανεπιστημίου. Το mortarboard είναι παρόμοιο με το Αμερικάνικο, αλλά έχει ένα string στο πίσω μέρος του skullcap (σκεπάσμα κρανίου;) για να δέσει και να ασφαλήσει το καπελάκι στο κεφάλι.

Οι ρόμπες των πανεπιστημιακών επισήμων είναι συνήθως κόκκινες (μαζί με το mortarboard) με τρεις χρυσές γραμμές στα μανίκια, κατά παρόμοιο τρόπο με το ακαδημαϊκό ντύσιμο στη Ταϊλάνδη.

Δείτε επίσης 
 Χανφού
 Ακαδημαϊκό ντύσιμο
 Αυτοκρατορικές εξετάσεις για την  Κινεζική γραφειοκρατία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
   Λίστα άρθρων για το ακαδημαϊκό ντύσιμο, συμπεριλαμβανομένου του μοντέρνου Κινεζικού ακαδημαϊκού ντυσίματος.
   Εικόνες και παραδείγματα Κινεζικού ακαδημαϊκού ντυσίματος.

Σημειώσεις 

Πολιτισμός της Κίνας
Ένδυση
Εκπαίδευση στην Κίνα
Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης

Ο Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης (1759 - 1803 ή 1804), γνωστός επίσης και ως Καπετάν Ζαχαριάς, ήταν κλέφτης επί Τουρκοκρατίας ο οποίος έδρασε στον Μωριά, από το 1776 έως τον θάνατό του.

Βιογραφικά στοιχεία 
Καταγόταν από μεγάλη κλέφτικη οικογένεια του Μωριά. Κατά τον Γιάννη Βλαχογιάννη, γεννήθηκε το 1759 στη Μπάρμπιτσα και έδρασε κυρίως στη Μάνη. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Παντελάκος.

Σε ηλικία 18 ετών, έγινε κλέφτης, πρωτοκατατάχθηκε στο σώμα του οπλαρχηγού Mάντζαρη και αποκαλείτο “μεγάλος καπετάνιος” λόγω της απαράμιλλης παλληκαριάς και των θαυμαστών ικανοτήτων του. Πολύ νωρίς ανεξαρτητοποιήθηκε και δημιούργησε δικό του ενοπλο σώμα (ασκέρι) που τον αναγνώρισε σαν καπετάνιο. Ύψωσε δική του σημαία που στο πάνω μέρος ήταν κόκκινο, στο κάτω μαύρο και στο μέσον άσπρο με ένα σταυρό με τα εξής γράμματα: "Η Αίμα Η Ελευθερία Η Θάνατος”

Επιπλέον, συνεργάστηκε και πολέμησε τους Τούρκους, με διάφορους Ρουμελιώτες κλέφτες, μεταξύ των οποίων τον Ανδρέα Βερούση, πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου.

Ο Ζαχαριάς δολοφονήθηκε το 1803 ή το 1804, έπειτα από προδοσία, από τον κουμπάρο του, Κουκέα, στη Μάνη. Ο ίδιος έστειλε το κεφάλι του Ζαχαριά στην Τριπολιτσά. Γύρω από το πρόσωπό του αναπτύχθηκε ένας θρύλος, καθώς μεταγενέστεροι ιστορικοί μεγαλοποίησαν τη δράση του και θέλησαν να τον παρουσιάσουν ως αρχηγό ομοσπονδίας αρματολών στην Πελοπόννησο.

Ξένοι περιηγητές, όπως ο Γιάκομπ Σάλομον Μπαρτόλντυ, το 1805, και ο Τζον Σίμπθορπ, τον αναφέρουν ως τον πιο γενναίο, αλλά και πιο ανήσυχο και άσπλαχνο από όλους τους ληστές. Ήταν μισητός για την αγριότητά του και τα πάθη του και θαυμαστός για την τόλμη του, φαίνεται μάλιστα πως είχε ασκήσει και την πειρατεία, όπως οι περισσότεροι Μανιάτες. Το κλέφτικο τραγούδι Του Ζαχαριά (στην εκδοχή που παραδίδεται από τον Κλοντ Φοριέλ), αναφέρει έναν προεστό από τον Άγιο Πέτρο Κυνουρίας, για τον οποίο ο Ζαχαριάς καυχιέται ότι του σκότωσε τον ένα γιο, αιχμαλώτισε τον άλλο για λύτρα και ατίμασε τη νύφη του και τις δύο του κόρες.

Παραπομπές

Πηγές
 
 

 Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή, εκδόσεις Δομή, τόμος 13, σελ. 58, Αθήνα 1996
Σαράντος Ι. Καργάκος Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης Ο δάσκαλος της κλεφτουριάς: Θρύλος και πραγματικότητα. Εκδόσεις Ι. Σιδέρης Αθήνα (1998) σελ. 16-24
Δούκας Χ. Παναγιώτης Η Σπάρτη δια μέσου των αιώνων Στοιχεία έκδοσης: Νέα Υόρκη Εθνικός Κήρυξ 1922 (ΤΕΕ-ΤΕΠ - Βιβλιοθήκη ΤΕΕ - Αθήνα) 

Κλέφτες
Έλληνες αγωνιστές του 18ου αιώνα
Κοντογιάννης

Ο Κοντογιάννης ήταν φημισμένος κλέφτης  επί Τουρκοκρατίας. Σύμφωνα με πηγές, απόγονοι του Κοντογιάννη βρίσκονται στην Άρτα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ήταν ένας από τους πιο φημισμένους κλέφτες του δεύτερου ήμισυ του 18ου αιώνα. Είχε το καταφύγιό του στην Νέα Πάτρα. Πιθανόν να πήρε μέρος στις μάχες του Μοριά το 1770. Ήταν επίσης αρματολός και κληροδότησε στον γιο του τον τίτλο αυτό με ένα σπαθί που έφερε την εξής επιγραφή, που είναι από τον Ύμνο Πατριωτικό, στροφή 32, του Ρήγα Βελεστινλή.
 
Το δημοτικό τραγούδι εξυμνεί την νίκη του Κοντογιάννη ενάντια κάποιου πασά σε μια τοποθεσία μεταξύ Βόλου και Σπερχειού.

Μέλη της οικογένειας Κοντογιάννη αναφέρονται και αλλού στη Βικιπαιδεία. Οι πηγές όμως, που μας πληροφορούν για τα ιστορικά γεγονότα, συχνά παραλείπονται:
 Δ' Εθνοσυνέλευση Άργους, 1929
 Δ' κατ' επανάληψη Εθνική των Ελλήνων συνέλευση, 1931
 Μάχη του Πατρατζικίου
 Γεροδήμος Σταθάς
 Δήμος Σκαλτσάς
 Παλαιοβράχα Φθιώτιδας

Πηγές
 

Κλέφτες
Ελληνική εξέγερση του 1770
Ουνγκούτζα

Η Ουνγκούτζα, ή ο Μενουθιάς (Unguja, γνωστή και ως Νήσος Ζανζιβάρη) είναι ένα από τα δύο κύρια νησιά της Ζανζιβάρης, το άλλο είναι η Πέμπα.

Το νησί και οι γύρω νησίδες χωρίζονται σε τρεις περιφέρειες. Την Κεντρο-Νότια Ζανζιβάρη, την Νότια Ζανζιβάρη και την Αστική-Δυτική Ζανζιβάρη. Η Πόλη της Ζανζιβάρης, στην κεντρική δυτική ακτή είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ζανζιβάρης καθώς και της περιφέρειας Αστικής-Δυτικής Ζανζιβάρης. Ο πληθυσμός της Ουνγκούτζα ήταν 620.957 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2002, και οι πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές βρίσκονται στην Αστική περιφέρεια της Ζανζιβάρης.

Η Ουγκούτζα είναι το μεγαλύτερο σε έκταση και πληθυσμό νησί της Ζανζιβάρης ενώ απέχει από την Πέμπα 48 χιλιόμετρα. Από την κυρίως Τανζανία και το Νταρ Ες Σαλάμ απέχει πολύ λιγότερο ενώ χωρίζεται από αυτήν από το Κανάλι της Ζανζιβάρης. Από τα μικρότερα γύρω νησιά σημαντικότερα είναι το Τουμπάτου στα βορειοδυτικά, το Ούζι στα νότια και η Ατόλλη Μνέμπα στα βορειοανατολικά. Σημαντικός αριθμός μικρότερων νησιών και υφάλων βρίσκονται απέναντι από την νοτιοδυτική ακτή.

ΤΟ μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας της Ζανζιβάρης βρίσκεται στην Ουγκούτζα. Εκτός από την πρωτεύουσα μεγάλες πόλεις του νησιού είναι η Μπβένι (Mbweni), η Μανγκπβάνι (Mangapwani), η Τσβάκα (Chwaka) και η Νούνγκβι (Nungwi).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πληθυσμιακή ανάπτυξη 1988-2002
 Πυκνότητα πληθυσμού 2002

Ζανζιβάρη