joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Στρατιωτικό Συμβούλιο Εθνικής Σωτηρίας

Το Στρατιωτικό Συμβούλιο Εθνικής Σωτηρίας (, συντομογραφία WRON) ήταν μια στρατιωτική χούντα που διοικούσε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας κατά την περίοδο του στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία μεταξύ 1981 και 1983. Επικεφαλής του ήταν ο Στρατηγός και Πρώτος Γραμματέας του Πολωνικού Ενωτικού Εργατικού Κόμματος Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι.

Το σώμα δημιουργήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1981 και διαλύθηκε στις 22 Ιουλίου 1983. Αποτελούνταν από 21 μέλη: δεκαπέντε στρατηγούς, έναν ναύαρχο και πέντε συνταγματάρχες . Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων μελών ήταν οι στρατηγοί Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι, Florian Siwicki, Michał Janiszewski και Czesław Kiszczak . Ένα μέλος, ο Αντισυνταγματάρχης και κοσμονάυτης Μιρόσουαφ Χερμασέφσκι, συμπεριλήφθηκε χωρίς τη συγκατάθεση και τη γνώση του.

Το ακρωνύμιο WRON συνδέθηκε άμεσα με τη λέξη wrona, που σημαίνει κοράκι, από όσους το καθεστώς ήθελε να καταπιέσει και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον σε αντιπολιτευτικά ανέκδοτα. Ένα ρητό ήταν το "orła wrona nie pokona - το κοράκι δεν θα νικήσει τον αετό" (ο "Λευκός αετός" είναι το εθνικό σύμβολο της Πολωνίας).

Το 2012, το Ανώτατο Δικαστήριο της Πολωνίας έκρινε ότι το WRON ήταν μια παράνομη εγκληματική ένοπλη επιχείρηση που παραβίαζε το πολωνικό σύνταγμα.

Παραπομπές

Πηγές 

 Tygodnik Powszechny. Między sprawiedliwością a wymiarem sprawiedliwości από τον Mateusz Szpytma. 7 Δεκεμβρίου 2011

Πολιτική ιστορία της Πολωνίας
Στρατιωτική δικτατορία
Κυβέρνηση της Πολωνίας
Βαγράτ Β΄ της Ιβηρίας

Ο Βαγράτ/Παγκράτιος Β΄,  Bagrat II, (937 – 994) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας του Τάο-Κλαρτζέτι και τιτουλάριος βασιλιάς της Ιβηρίας-Κάρτλι από το 958 έως το τέλος του. Ήταν επίσης γνωστός ως Ρεγκουένι (ბაგრატ), ένα παρωνύμιο, που αποδίδεται στα ελληνικά ως "ο Απλός".

Βιογραφία
Ο Βαγράτ Β΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σουμπάτ Α΄, τον οποίο διαδέχθηκε ως «βασιλιάς των Ιβηρίων» το 958. Παρά το βασιλικό καθεστώς, ο Βαγράτ Β΄ κυβερνούσε μόνο το βόρειο ή εντεύθεν Τάο και, σε αντίθεση με τον πατέρα του, δεν του απονεμήθηκε ο υψηλός Βυζαντινός αυλικός τίτλος του κουροπαλάτη, ο οποίος απονεμήθηκε στον εξάδελφό του Aνταρνάσε Ε΄ ηγεμόνα του νότιου ή εκείθεν Τάο. Ο καθηγητής Tακαϊσβίλι εξηγεί το επίθετο του Βαγράτ Β΄, "Απλός", από τη νεότερη ηλικία του κατά την άνοδό του στο θρόνο. Ο Βαγράτ Β΄ εμφανιζόταν συχνά ως συνεργάτης του συγγενή του Δαυίδ Γ΄ του Τάο, του πιο σημαντικού μέλους των Βαγρατιδών εκείνης της εποχής, βοηθώντας τον εναντίον των Ραουαδιδών του Αζερμπαϊτζάν και ακόμη και εναντίον τού γιου του και συμβασιλιά Γκούργκεν, κατά τη διάρκεια μίας σύντομης διάσπασης μεταξύ των Βαγρατιδών. Μέχρι το 978 ο Γκούργκεν είχε γίνει ο de facto βασιλιάς της Ιβηρίας, ενώ ο γιος του Βαγράτ Γ΄ είχε υιοθετηθεί και οριστεί ως κληρονόμος από τον Δαβίδ Γ΄ του Τάο, θέτοντας έτσι τη βάση για μελλοντική ενοποίηση των διαφόρων Γεωργιανών περιοχών σε ένα ενιαίο Βαγρατιδικό βασίλειο.

Οικογένεια
Ο Βαγράτ είχε δύο γιους:
 Γκούργκεν/Γεώργιος (απεβ. 1008), διάδοχός του ως βασιλιάς της Ιβηρίας.
 Σουμπάτ/Συμβάτιος (απεβ. 992).

Γενεαλογία

Βιβλιογραφικές αναφορές
Σλαμπ Σίτι

Η Σλαμπ Σίτι (αγγλικά: Slab City) είναι μια μη ενσωματωμένη κοινότητα εναλλακτικού τρόπου ζωής, εκτός δικτύου ενέργειας, η οποία αποτελείται κυρίως από διαχειμαστές. Βρίσκεται στην περιοχή Σάλτον Τραφ της ερήμου Σονόρα, στην κομητεία Ιμπήριαλ της Καλιφόρνια, ΗΠΑ. Πήρε το όνομά της από ορισμένες πλάκες σκυροδέματος οι οποίες παρέμειναν μετά την κατεδάφιση του στρατοπέδου Ντάνλαπ του Σώματος Πεζοναυτών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Σλαμπ Σίτι είναι γνωστή για την προσέλκυση ανθρώπων που θέλουν να ζήσουν εκτός του κοινωνικού συνόλου.

Δημογραφικά στοιχεία
Η εφημερίδα The Washington Post ανέφερε το 2020 ότι ο πληθυσμός είναι εποχιακός και ότι κατά τη διάρκεια του χειμώνα αυξάνεται ραγδαία στους 4.000, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, και μειώνεται στους περίπου 150 το καλοκαίρι. Από τη δεκαετία του 1950, η Σλαμπ Σίτι έχει προσελκύσει ποικιλία ανθρώπων, όπως αναρχικούς, καλλιτέχνες, ιδιόρρυθμους, απόκληρους, συνταξιούχους και φτωχούς. Ένα άρθρο του Chicago Tribune του 1990, από έναν δημοσιογράφο που έμεινε στον καταυλισμό για μια εβδομάδα, υπολόγιζε ότι οι χειμερινοί κάτοικοι (τότε) ήταν κυρίως ηλικιωμένοι πολίτες άνω των 60 ετών. Είναι ένας «δημοφιλής χειμερινός προορισμός για περαστικούς.» Η Σλαμπ Σίτι αξιοποιείται από ιδιοκτήτες οχημάτων αναψυχής, ταξιδιώτες και καταληψίες από όλη τη Βόρεια Αμερική, συμπεριλαμβανομένου του Καναδά.

Παραπομπές

Πόλεις της Καλιφόρνια
Ένωση του Μπρεστ

Η Ένωση του Μπρεστ (, , , ) ονομάζεται η απόφαση των επαρχιών της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην πολωνική-λιθουανική Κοινοπολιτεία να διαρρήξουν την υπαγωγή τους στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και να τεθούν σε πλήρη κοινωνία και υπό την εξουσία του Πάπα της Ρώμης. Η απόφαση πάρθηκε το 1595-1596 και εκτός διαδικασίας έμεινε η Επαρχία του Μουκάτσεβο που βρισκόταν στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Η Ένωση του Μπρεστ ίδρυσε τη Ρουθηνική Ουνιτική Εκκλησία, η οποία σήμερα υπάρχει ως Ελληνοκαθολική Εκκλησία της Ουκρανίας, και την Ελληνοκαθολική Εκκλησία της Λευκορωσίας.

Η Ένωση του Μπρεστ θεωρήθηκε ως μέρος της «καθολικοποίησης» και «πολωνοποίησης», διαδικασίες που συνέβαλαν στην Εξέγερση του Χμελνίτσκι στην Ουκρανία.

Η Ένωση 
Προηγούμενες προσπάθειες για ένωση με την Καθολική Εκκλησία έγιναν σε πολλές περιπτώσεις, όπως όταν ο Μητροπολίτης Κιέβου Ισίδωρος υπέγραψε την Ένωση της Φλωρεντίας και στην πράξη ένωσε την Ρουθηνική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Το 1588-1589, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας Β' ο Τρανός ταξίδεψε σε όλη την Ανατολική Ευρώπη, ειδικά στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας, όπου ήδη από το 1458 αναγνωριζόταν η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία στη Μόσχα και χειροτόνησε τον Πατριάρχη Ιώβ της Μόσχας. Ο Πατριάρχης Ιερεμίας Β' καθαίρεσε τον Μητροπολίτη Κιέβου Ονησιφόρο Ντιβότσκα και, κατόπιν έγκρισης του Βασιλιά της Πολωνίας Σιγισμούνδου Γ', χειροτόνησε τον Μιχαήλ Ροχόζα ως νέο «Μητροπολίτη Κιέβου, Χαλιτσίου και πάντων των Ρως».

Μετά την αποχώρηση του Ιερεμία Β', τέσσερις από τους εννέα επισκόπους της Ρουθηνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Βίλνιους συνήλθαν σε σύνοδο το 1590 στην πόλη του Μπρεστ και υπέγραψαν δήλωση βούλησης να υπογράψουν ένωση με τη Ρώμη, αποτελούμενη από 33 άρθρα, τα οποία έγιναν δεκτά από τον Πάπα. Στην αρχή είχε μεγάλη επιτυχία, αλλά σε μερικές δεκαετίες είχε χάσει μεγάλο μέρος της αρχικής επιρροής της, κυρίως λόγω της επιβολής της στις Ορθόδοξες ενορίες, η οποία προκάλεσε πολλές μαζικές εξεγέρσεις.

Επιμέρους όροι και αποτελέσματα
Συμφωνήθηκε ότι το filioque δεν θα εισαχθεί στο Σύμβολο της Πίστεως και έτσι οι Ρουθήνοι θα παρέμεναν στο δόγμα ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνο εκ του Πατρός (και διά του Υιού).

Οι επίσκοποι ζήτησαν επίσης να απαλλαγούν από την υποχρέωση καθιέρωσης του Γρηγοριανού Ημερολογίου, ώστε να αποφευχθεί λαϊκή δυσαρέσκεια και διχόνοιες, και επέμεναν ότι ο βασιλιάς έπρεπε να τους παραχωρήσει, όπως επιβαλλόταν, τον τίτλο των συγκλητικών.

Η ένωση υποστηρίχθηκε σθεναρά από τον Βασιλιά της Πολωνίας και Μέγα Δούκα της Λιθουανίας Σιγισμούνδο Γ΄, αλλά συνάντησε την αντίδραση ορισμένων επισκόπων και ευγενών της Ρωσίας και, ίσως το πιο σημαντικό, του εκκολαπτόμενου κινήματος των Κοζάκων για την αυτοδιοίκηση της Ουκρανίας. Το αποτέλεσμα ήταν «Ρως να πολεμούν εναντίον Ρως» και η διάσπαση της Εκκλησίας των Ρως σε ελληνοκαθολική και ελληνορθόδοξη δικαιοδοσία.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 
 
 
 
  

Ενωση
Ιστορία της Ουκρανίας
Πινκ Χαναμόρι

Η Πινκ Χαναμόρι (ιαπωνικά: 花森 ぴんく, Χαναμόρι Πίνκου) είναι Ιαπωνέζα εικονογράφος μάνγκα. Είναι γνωστή για τη δουλειά της ως σκιτσογράφος του Mermaid Melody Pichi Pichi Pitch manga, καθώς και για το sequel του, στο οποίο η ίδια εικονογράφησε καθώς και έγραψε.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου, 1977 στην Ιαπωνία στον νομό Σιζουόκα του Χόνσου της Ιαπωνίας. Είναι θαυμάστρια των Shōnen manga και δουλεύει για το Nakayoshi.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Προφίλ στο Twitter
Πινκ Χαναμόρι στο Nakayoshi Online  (ιαπωνικά)
Manga της Πινκ Χαναμόρι στο Nakayoshi Online  (ιαπωνικά)

Ιάπωνες δημιουργοί μάνγκα
Λάλιζα Ιωαννίνων

Η Λάλιζα είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Η Λάλιζα βρίσκεται σε απόσταση 45 χιλιόμετρα (οδικά) Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 39 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι κτισμένο ανατολικά του ποταμού Τύρια, στους δυτικούς πρόποδες του όρους Κολοβού σε υψόμετρο 360 μέτρα. Σύμφωνα με μια άποψη το όνομα της προέρχεται από την αλβανική "κόκκινη παπαρούνα" και την κατάληξη –ëzë, δηλαδή τόπος όπου φυτρώνουν κόκκινες παπαρούνες ενώ με άλλη προέρχεται από το όνομα κάποιου που λεγόταν ''Λάλιζας'' και έπαιξε σημαντικό ρόλο εκείνη την εποχή.

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Χίνκα και τη Ζόργιανη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Χίνκας της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 44 κάτοικοι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η ιστορία του οικισμού Λάλιζα από τον Δήμο Ζίτσας
 Διαδρομή στην Λάλιζα Ιωαννίνων 30:8:2021 στο https://www.youtube.com/

Παραπομπές
Βασίλειος Μπλαδένης

Ο Βασίλειος Μπλαδένης (απεβίωσε στις 9 Αυγούστου 2014   ) ήταν έλληνας αξιωματικός (υποστράτηγος ε.ε.) και στέλεχος της τοπικής αυτοδιοίκησης, πρώτος στα χρονικά εκλεγμένος δήμαρχος Παπάγου. Υπήρξε επί σειρά ετών, πρώτα κοινοτικός σύμβουλος Παπάγου (1973 έως 1976), μετά πρόεδρος της Κοινότητας Παπάγου (1977-1982) και εντέλει δήμαρχος της πόλης, από το 1982 έως το 1990, ενώ του είχε απονεμηθεί η ιδιότητα του επί τιμή δημάρχου. Υπήρξε, ακόμη, ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Δημάρχων Αττικής
Με την υπ' αριθμό 158/25-11-2020, ομόφωνη Απόφαση του Δήμου Παπάγου - Χολαργού, το 2020 το όνομά του δόθηκε, τιμητικά, σε αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου Παπάγου.

Παραπομπές 

Μπλαδενης Βασιλειος
Ίλιγια Πάντελιτς

Ο Ίλιγια Πάντελιτς (σερβ-κυριλ: Илија Пантелић; 2 Αυγούστου 1942 – 17 Νοεμβρίου 2014) ήταν Γιουγκοσλάβος διεθνής τερματοφύλακας, ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών για τη χώρα του.

Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1960 στη  Ραντνίτσκι Νις το 1960 και το 1961 μετακόμισε στη Βοϊβοντίνα, ομάδα με την οποία πέτυχε ρεκόρ κόσμου επιτυγχάνοντας τρία γκολ με πέναλτι στον εκτός έδρας αγώνα με την ΝΚ Τρέσνιεβκα στις 24 Νοεμβρίου 1963 (αποτέλεσμα 0–3). Ήταν  ο πρώτος τερματοφύλακας που σημείωσε χατ-τρικ (όλα με πέναλτι) στην πρώτη κατηγορία της Γιουγκοσλαβίας τη σεζόν 1963–64. Το 1966 κέρδισε με το σύλλογό του το πρωτάθλημα, γεγονός που συνιστούσε έκπληξη για την ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας. Στις 16 Νοεμβρίου 1966 σε αγώνα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών  με αντίπαλο την Ατλέτικο Μαδρίτης έγινε ο πρώτος τερματοφύλακας που σκόραρε  σε ευρωπαϊκή διοργάνωση στο 73ο λεπτό (αποτέλεσμα 3–1 υπέρ των Γιουγκοσλάβων, που προκρίθηκαν στα προημιτελικά). 

Το 1964 έγινε διεθνής με την εθνική Γιουγκοσλαβίας με την οποία αγωνίστηκε 18 φορές και συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1968 φτάνοντας στον τελικό της διοργάνωσης, όπου ήταν και ο τελευταίος του διεθνής αγώνας. Στη δεκαετία του 1970 μετακόμισε στη Γαλλία κλείνοντας την σταδιοδρομία του το 1977 στην Παρί Σεν Ζερμέν. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση επέστρεψε στην πατρίδα του δημιουργώντας σχολή τερματοφυλάκων.

Τίτλοι και διακρίσεις

 Γιουγκοσλαβικό Πρωτάθλημα : 1965–66
 Πρωτάθλημα Γαλλίας : 1970–71

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Pantelić, Ilija (Αγγλικά) 
 ВЕЛИКИ ПАНТА ЗА СВА ВРЕМЕНА: Сећање на легендарног голмана Војводине сачувано у књизи (Σερβικά) 

 

Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές 
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας 
Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν 
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ 
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1968
Βούβαλος (νησίδα)

Ο Βούβαλος είναι μικρού μεγέθους ελληνικό νησί το οποίο βρίσκεται στο μέσον του Αμβρακικού Κόλπου. Το συγκεκριμένο νησί έχει έκταση, περίπου, της τάξεως των 0,10 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ κατά την απογραφή του 2011 ήταν ακατοίκητο. Ο Βούβαλος υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Πρέβεζας, στην Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας, καθώς και στην Περιφέρεια Ηπείρου.

Το νησί διαθέτει αριθμό φυσικών λιμένων, ενώ, στο μέσον του, διαθέτει λιμνοθάλασσα. Το 2021, το νησί βρισκόταν διαθέσιμο προς πώληση σε ιδιώτες.

Παραπομπές 

Νησιά του Αμβρακικού Κόλπου
Δήμος Πρέβεζας
Γκότφριντ Φουκς

Ο Γκότφριντ Έρικ Φουκς (Gottfried Erik Fuchs, 3 Μαΐου 1889 – 25 Φεβρουαρίου 1972) ήταν Γερμανός διεθνής ποδοσφαιριστής. Είναι περισσότερο γνωστός για τα  10 γκολ με την εθνική ομάδα της Γερμανίας στη νίκη με 16–0 με αντίπαλο τη Ρωσία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912, διοργάνωση στην οποία αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ.

Βιογραφία

Προέρχονταν από εύπορη οικογένεια που δραστηριοποιούνταν στο εμπόριο ξυλείας και γεννήθηκε στην Καρλσρούη, που τότε ήταν η πιο ανεπτυγμένη ποδοσφαιρικά πόλη της Γερμανίας.
Αγωνίστηκε για τη  Düsseldorfer SC 1899 του Ντίσελντορφ σε δύο περιόδους (1904–06, 1917–20, κατά άλλες πηγές μέχρι το 1918) στην οποία την τελευταία χρονιά που κατέκτησε τον μοναδικό του τίτλο με το σύλλογο, το πρωτάθλημα Δυτικής Γερμανίας. Επέστρεψε στην γενέτειρα του και αγωνίστηκε στην Καρλσρούη, κερδίζοντας τον εθνικό τίτλο της Γερμανίας το 1910 νικώντας στον τελικό την πρωταθλήτρια ομάδα, Φοίνιξ Καρλσρούης. Το 1912 έφτασε με το σύλλογο του ξανά στον τελικό του πρωταθλήματος με την ίδια αντίπαλο αλλά έχασε. Τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους, η νότια Γερμανία κέρδισε το «Κύπελλο του Διαδόχου» (Kronprinzenpokal) νικώντας το Βραδεμβούργο με 6–5, όπου ο Φουκς σημείωσε τρία γκολ. Συνολικά κατάφερε σε αυτή τη διοργάνωση να πετύχει επτά γκολ σε έξι παιχνίδια. Μεταξύ 1911 και 1913 θεωρήθηκε ο καλύτερος κεντρικός επιθετικός στον κόσμο. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου αγωνίστηκε έξι φορές με την Εθνική ομάδα και σημείωσε 13 γκολ. 
Ήταν ο πρώτος Γερμανός παίκτης που σημείωσε τέσσερα γκολ σε έναν αγώνα.

Τον θυμούνται για το  ρεκόρ 10 γκολ για τη Γερμανία στη νίκη με 16–0 επί της Ρωσίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη την 1η Ιουλίου. Ήταν το δεύτερο και τελευταίο παιχνίδι της Γερμανίας στη διοργάνωση, όπου γνώρισε την ήττα στο πρώτο παιχνίδι με 3-1 από την Ουγγαρία. Αυτή η επίδοση των 10 τερμάτων σε έναν διεθνή αγώνα ισοφάρισε το ρεκόρ που έθεσε ο Σόφους Νίλσεν στους προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, το οποίο παρέμεινε ως ρεκόρ κόσμου για εθνική ομάδα μέχρι το 2001. Η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία διέγραψε όλες τις αναφορές σε αυτόν από τα αρχεία τους μεταξύ 1933 και 1945 λόγω της εβραϊκής του καταγωγής. Εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ του καλύτερου Γερμανού σκόρερ σε έναν αγώνα. Η τελευταία του εμφάνιση με την εθνική ομάδα ήταν το 1913 στην ήττα με 2–6 από το Βέλγιο, στον οποίο σημείωσε το 13ο γκολ του.

Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στο γερμανικό στρατό αλλά πριν από το Δεύτερο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γερμανία και κατέφυγε τελικά στον Καναδά το 1940, όπου άλλαξε το μικρό του όνομα σε Γκόντφριντ (Godfried) έζησε το υπόλοιπο της ζωής του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Der fast vergessene Rekordtorschütze 

 
 

Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας
Ποδοσφαιριστές Καρλσρούη ΣΚ 
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κρυονερίτης (βουνό)

Ο Κρυονερίτης είναι βουνό στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Έχει υψόμετρο  μέτρων, ή, σύμφωνα με άλλες πηγές,  μέτρων.

Το Όρος Κρυονερίτης εκτείνεται κατά μήκος του νότιου τμήματος των ακτών της Κρήτης, πιο συγκεκριμένα εντός του νότιου τμήματος της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου, στο Δήμο Αγίου Βασιλείου. Βρίσκεται ανατολικά της οροσειράς των Λευκών Όρων και είναι δυνατό να θεωρηθεί ως επέκτασή τους. Ο Κρυονερίτης οφείλει την ονομασία του σε πηγή νερού η οποία βρίσκεται εντός της συγκεκριμένης τοποθεσίας. Η υψηλότερη κορυφή του Κρυονερίτη είναι γνωστή ως «Άγιο Πνεύμα», ονομασία η οποία οφείλεται στην ύπαρξη ομώνυμου παρεκκλησίου επί της συγκεκριμένης κορυφής.

Παραπομπές 

Δήμος Αγίου Βασιλείου
Βουνά της Κρήτης
Νικ Βάιλερ-Μπαμπ

Ο Νικ Βάιλερ-Μπαμπ (γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1995) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής της Μπάγερν Μονάχου τουΓερμανικού Πρωταθλήματος (BBL). Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αϊόβα.

Πρώιμη ζωή και σταδιοδρομία στο λύκειο 
Ο Βάιλερ-Μπαμπ είναι ο γιος του Μάικ Μπαμπ, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης του Μπαμπ Μπράδερς BBQ εντ Μπλουζ στο Ντάλας του Τέξας .  Είναι ο μικρότερος αδερφός του επαγγελματία καλαθοσφαιριστή Κρις Μπαμπ . Ο Βάιλερ-Μπαμπ φοίτησε στο Λύκειο Μάρτιν στο Άρλινγκτον του Τέξας . Ως ανώτερος, είχε κατά μέσο όρο 16 πόντους, οχτώ ριμπάουντ και οχτώ ασίστ ανά αγώνα.  Στις 11 Αυγούστου 2013, ο Βάιλερ-Μπαμπ δεσμεύτηκε στο Αρκάνσας έναντι προσφορών από το SMU και το Τέξας A&amp;M .

Κολεγιακή πορεία 
Ως πρωτοετής, ο Βάιλερ-Μπαμπ είχε μέσο όρο 0,7 πόντους και 0,8 ριμπάουντ ανά παιχνίδι σε 4,7 λεπτά ανά παιχνίδι για τους Ρέιζορμπακς. Μετά εκείνη τη χρονιά, αποφάσισε να μεταγραφεί στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αϊόβα και πέρασε την περίοδο 2015–16 με κόκκινη εμφάνιση.  Ο Βάιλερ-Μπαμπ είχε μέσο όρο 4,0 πόντους και 3,1 ριμπάουντ ανά παιχνίδι ως δευτεροετής με κόκκινη εμφάνιση.  Στις 16 Νοεμβρίου 2017, ο Βάιλερ-Μπαμο κατέγραψε την επίδοση της αθλητικής πορείας του, με 23 πόντους, επτά ριμπάουντ και επτά ασίστ σε μία νίκη με 104–98 επί του Απαλάτσιαν Στέιτ .  Ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του Πουέρτο Ρίκο Τιπόφ καθώς και παίκτης της εβδομάδας στο Μπιγκ 12.  Ως τριτοετής, ο Βάιλερ-Μπαμπ είχε μέσο όρο 11,3 πόντους, 7,0 ριμπάουντ και 6,8 ασίστ ανά παιχνίδι, ευστοχώντας με 44,7% στα σουτ εντός πεδιάς και με 32,3% στα τρίποντα.  Έχασε τα έξι τελευταία παιχνίδια της περιόδου λόγω τενοντίτιδας στο γόνατο και τραυματισμού στην πλάτη.  Ο Βάιλερ-Μπαμπ είχε μέσο όρο 9,1 πόντους, 5 ριμπάουντ και 4 ασίστ ανά παιχνίδι ως ανώτερος σε μία ομάδα που κέρδισε το Τουρνουά του Μπιγκ 12.  Θεωρήθηκε ως Άξιος Αναφοράς του Μπιγκ 12.

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Αφού έμεινε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του 2019 του ΝΒΑ, ο Βάιλερ-Μπαμπ έπαιξε για τους Μαϊάμι Χιτ στο Σάμερ Λιγκ του ΝΒΑ.  Στις 27 Ιουλίου 2019, ο Βάιλερ-Μπαμπ υπέγραψε με την Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ του Γερμανικού Πρωταθλήματος .  Σημείωσε ένα τριπλ-νταμπλ με 10 πόντους, 11 ριμπάουντ και 12 ασίστ σε μία εντός έδρας νίκη με 94–80 απέναντι στην Τέλεκομ Μπάσκετς Μπον στις 5 Οκτωβρίου. 

Στις 24 Ιουλίου 2020, υπέγραψε με την Μπάγερν Μονάχου του Γερμανικού Πρωταθλήματος (BBL).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Βιογραφικό στους Αϊόβα Στέιτ Σάικλοουνς
 Προφίλ στο Euroleague.net

Σμολ φόργουορντ
Σούτινγκ γκαρντ
Καλαθοσφαιριστές Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ
Καλαθοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Δαβίδ Ε΄ της Γεωργίας

Ο Δαβίδ Ε΄, , Davit' V) (απεβ. το 1155) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν ο 7ος βασιλιάς της Γεωργίας το 1154 ως το τέλος του το 1155.

Βιογραφία 
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Δημητρίου Α΄ της Γεωργίας. Φοβούμενος ότι ο Δημήτριος θα έκανε διάδοχο του θρόνου τον μικρότερο γιο του Γεώργιο (Γ΄), ο Δαβίδ Ε΄ επιχείρησε μία εξέγερση το 1130. Τελικά ανάγκασε τον πατέρα του να παραιτηθεί και ο Δαβίδ Ε΄ έγινε βασιλιάς το 1154 ή το 1155.

Στα Γεωργιανά και Αρμενικά χρονικά υπάρχει σύγχυση σχετικά με τη διάρκεια και τη φύση της βασιλείας του Δαβίδ Ε' και διαφωνούν για τις συνθήκες του μυστηριώδους τέλους του. Σύμφωνα με τον Αρμένιο χρονικογράφο Βαρντάν Αρεβέλτσι, κυβέρνησε για έναν μήνα και δολοφονήθηκε από τους ευγενείς του Σουμπάτ και Iβάνε Ορμπέλι, που είχαν κάνει μυστική συμφωνία με τον Γεώργιο 9Γ΄), τον μικρότερο αδερφό του Δαβίδ. Ο Αρμένιος Στέπανος Ορμπελιάν, απόγονος της φυλής Ορμπέλι, γράφοντας λίγο μετά τον Βαρντάν, ισχυρίζεται ότι ο Δαβίδ Ε΄ βασίλευσε για δύο χρόνια και αρνείται οποιαδήποτε οικογενειακή ανάμειξη στη δολοφονία του βασιλιά. Αναφέρει ότι ο Γεώργιος Γ΄ είχε ορκιστεί στον βασιλεύοντα αδελφό του, ότι θα κυβερνούσε μόνο μέχρις ο γιος του Δαβίδ, η Ντέμνα, να έφτανε στην ενηλικίωσή του, αλλά στη συνέχεια αρνήθηκε τον όρκο του. Ισχυρίζεται ότι οι Ορμπέλις ήταν μάρτυρες αυτού τού όρκου και ότι οδήγησαν την εξέγερση τού 1177 για να επαναφέρουν τον Ντέμνα, ο οποίος ήταν πλέον ενήλικος, στη θέση που εδικαιούτο. Τα Γεωργιανά χρονικά λένε ότι η βασιλεία του Δαβίδ Ε΄ διήρκεσε έξι μήνες, αλλά αποφεύγουν προσεκτικά οποιαδήποτε αναφορά στις συνθήκες του τέλους του.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος Γεωργιανών Βασιλέων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βασιλείς της Γεωργίας
Οίκος των Βαγρατιδών
Βαχτάνγκ Β΄ της Γεωργίας

Ο Βαχτάνγκ Β΄, γεωργιανά: ვახტანგ ΙΙ Vakhtang II, (απεβ. το 1292) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Γεωργίας ήταν βασιλιάς της Γεωργίας από το 1289 έως το 1292. Βασίλευσε κατά τη διάρκεια της Μογγολικής κυριαρχίας στη Γεωργία.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν του Ιμερέτι (Δυτικής Γεωργίας) από την πρώτη σύζυγό του Tάμαρ, κόρη του πρίγκιπα Aμανελίσντζε.

O Βαχτάνγκ ανέβηκε στον θρόνο της Γεωργίας με τη συγκατάθεση των Μογγόλων το 1289, μετά τον εξάδελφο και προκάτοχό του, Δημήτριο Β΄. που είχε εκτελεστεί από τον Μεγάλο Χαν. Πιστός στη Μογγολική κυριαρχία, η εξουσία του εκτεινόταν μόνο στο ανατολικό τμήμα της Γεωργίας, ενώ τo δυτικό της χώρας διοικείτο από τον πατέρα του, Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν (μέχρι το 1293) και αργότερα από τον αδελφό του Κωνσταντίνο Α΄ (1293–1327).

Απεβίωσε μετά από τρία χρόνια βασιλείας και ο εξάδελφός του, Δαβίδ Η΄, τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Γεωργίας το 1292. Επίσης ο Δαβίδ Η΄ νυμφεύτηκε τη χήρα του Βαχτάνγκ, τη Μογγόλα πριγκίπισσα Oλτζάτθ. Κηδεύτηκε στο μοναστήρι Γκελάτι κοντά στην πόλη Kουτάισι.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Βασιλείς της Γεωργίας
Οίκος των Βαγρατιδών
Βαχτάνγκ Γ΄ της Γεωργίας

Ο Βαχτάνγκ Γ΄,  Vakhtang III, (1276 – 1308) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν βασιλιάς της Γεωργίας από το 1302 έως το 1308. Κυβέρνησε κατά τη διάρκεια της Μογγολικής κυριαρχίας στη Γεωργία.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Δημητρίου Β΄ της Γεωργίας από την Τραπεζουντία σύζυγό του. Ο Βαχτάνγκ Γ΄ διορίστηκε το 1302 από τον Ιλχάν Γκαζάν ως αντίπαλος βασιλιάς του αδελφού του Δαυίδ Η΄, ο οποίος είχε εξεγερθεί ενάντια στη Μογγολική κυριαρχία. Ωστόσο ο Βαχτάνγκ Γ΄ έλεγχε μόνο τη Γεωργιανή πρωτεύουσα της Τιφλίδας και τμήματα των νότιων και ανατολικών επαρχιών του βασιλείου. Μετά από μία ανεπιτυχή επίθεση κατά των ανταρτών του Δαβίδ Η΄, οι αδελφοί συμφώνησαν να κυβερνήσουν το βασίλειο από κοινού. Ωστόσο ο Βαχτάνγκ Γ΄ προοριζόταν να περάσει το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του ως διοικητής των Γεωργιανών και Αρμενικών βοηθητικών στρατευμάτων στις ατελείωτες εκστρατείες των Μογγόλων, ιδιαίτερα εναντίον της Δαμασκού (1303) και του Γκιλάν (1304).

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε τη Ριψίμη. Το Γεωργιανό Χρονικό του 18ου αι. την αναφέρει ως ανιψιά του Σαμπούρ.  Είχαν δύο γνωστούς γιους: 
 Δημήτριος, ηγεμόνας του Ντμανίσι.
 Γκιόργκι, ηγεμόνας του Σαμσβίλντε.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Ivane Javakhishvili . Ιστορία του γεωργιανού έθνους . v. 3; Tbilisi, 1982: 147-150 (στα γεωργιανά)

Παραπομπές σε πηγές

Βασιλείς της Γεωργίας
Οίκος των Βαγρατιδών
Βαγράτ Ε΄ της Γεωργίας

Ο Βαγράτ Ε΄ ο Μέγας, , , (απεβ. το 1393) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν ο γιος του Δαβίδ Θ΄  της Γεωργίας από τη σύζυγό του Σιντουχτάρ Τζακέλι. Ήταν συγκυβερνήτης από το 1355 και έγινε βασιλιάς μετά το τέλος του πατέρα του το 1360.

Βιογραφία 
Ένας δίκαιος και δημοφιλής ηγεμόνας, γνωστός και ως τέλειος στρατιωτικός, ονομάστηκε «Βαγράτ ο Μέγας» από τους πολυεθνικούς υπηκόους του.  Ο Τραπεζούντιος χρονικογράφος Μιχαήλ Πανάρετος, σύγχρονος του βασιλιά, τον περιγράφει ως «εξαιρετικό στρατηγό». 

Αργότερα ήταν σύμμαχος του χαν της Χρυσής Ορδής, Tοχταμύς, στον πόλεμό του με τον Τιμούρ Λενκ (Ταμερλάνο). Στα τέλη του φθινοπώρου του 1386 ένας τεράστιος στρατός του Τιμούρ επιτέθηκε στη Γεωργία. Η Τιφλίδα πολιορκήθηκε και καταλήφθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1386, μετά από άγριο αγώνα. Η πόλη λεηλατήθηκε και ο Βαγράτ Ε΄ και η οικογένειά του φυλακίστηκαν.  Εκμεταλλευόμενος αυτή την καταστροφή, ο υποτελής του βασιλιά Αλέξανδρος Α΄ δούκας της Ιμερέτης αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητος ηγεμόνας και στέφθηκε βασιλιάς του Ιμερέτι στη Μονή Γκελάτι το 1387.

Για να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή του, ο Βαγράτ Ε΄ συμφώνησε να μεταστραφεί από τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και να γίνει Μουσουλμάνος.  Ο Τιμούρ συμφώνησε να ελευθερώσει τον Βαγράτ Ε΄ και τον έστειλε πίσω στη Γεωργία. Ωστόσο με τη μυστική βοήθεια του Βαγράτ, ο γιος του Γεώργιος (Ζ΄) κατέστρεψε ολοσχερώς έναν Μογγολικό στρατός και απελευθέρωσε τον βασιλιά.

Την άνοιξη του 1387 ο Τιμούρ εισέβαλε ξανά στη Γεωργία, αλλά δεν μπόρεσε να αναγκάσει τους Γεωργιανούς να υποταχθούν. Τα νέα περί εξέγερσης στην Περσία και εισβολής στο Αζερμπαϊτζάν ανάγκασαν τον Τιμούρ να αποσυρθεί.

Το 1389, με τον θάνατο του Αλεξάνδρου Α΄ του Ιμερέτι, ο Βαγράτ Ε΄ μπόρεσε να υποτάξει ξανά τον διάδοχό του σε υποτελή δούκα.

Απεβίωσε το 1393, αφήνοντας τον θρόνο στον γιο του Γεώργιο Ζ΄.

Οικογένεια και παιδιά 
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελένη Μεγάλη Κομνηνή (απεβ. 1366), μάλλον κόρη του Βασιλείου αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και είχε τέκνο:
 Γεώργιος Ζ΄ απεβ. 1406, βασιλιάς της Γεωργίας.

Το 1366 απεβίωσε η Ελένη και ο Βαγράτ Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο τον Ιούνιο του 1367 με την Άννα Μεγάλη Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Γ΄ αυτοκράτορα της Τραπεζούντας στην εκκλησία Μακριάλη στη Λαζία. Η Άννα μάλλον ήταν ανιψιά της Ελένης. Από την Άννα απέκτησε τέκνα:
 Κωνσταντίνος Α΄ απεβ. 1412, βασιλιάς της Γεωργίας.
 Δαβίδ.
 Tάμαρ, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Έλες Μπαρατασβίλι.
 Oλυμπιάς (Ουλουμπία), παντρεύτηκε τον Καχάμπερ Σιτζαβάντζε, πρίγκιπα-καγκελάριο της Γεωργίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών
Βασιλείς της Γεωργίας
Λουί-Λεοπόλντ Μπουαγί

Ο Λουί-Λεοπόλντ Μπουαγί (γαλλικά:Louis-Léopold Boilly), 1761-1845, ήταν Γάλλος ζωγράφος και λιθογράφος, γνωστός ιδιαίτερα για τις σκηνές καθημερινής ζωής στο Παρίσι, πολυσύνθετες συνθέσεις- κοινωνικά χρονικά της αστικής μεσαίας τάξης, στα χρόνια που ακολούθησαν τη Γαλλική Επανάσταση.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Λουί-Λεοπόλντ Μπουαγί γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1761 στο Λα Μπασέ, περίπου 20 χιλιόμετρα από τη Λιλ, και ήταν γιος ξυλογλύπτη. Αυτοδίδακτος ζωγράφος, ξεκίνησε την καριέρα του σε πολύ νεαρή ηλικία, δημιουργώντας τα πρώτα του έργα σε ηλικία 12 ή 13 ετών. Το 1774 παρουσίασε τα έργα του στους Αυγουστίνους μοναχούς του Ντουαί που εντυπωσιάστηκαν: σε τρία χρόνια, ο επίσκοπος του Αράς κάλεσε τον νεαρό να εργαστεί και να σπουδάσει στην επισκοπή του. Εκείνη την εποχή, δημιούργησε πολλούς πίνακες – περίπου τριακόσια μικρά έργα προσωπογραφίας. Έμαθε την τεχνική της οπτικής απάτης (trompe-l'œil) από τον Ντομινίκ Ντονκρ (1743–1820) πριν εγκατασταθεί στο Παρίσι γύρω στο 1787. 

Για να ζήσει, έγινε προσωπογράφος. Το πρώιμο ύφος του θυμίζει το συναισθηματικό και χαριτωμένο ύφος των Ζαν-Μπατίστ Γκρεζ και Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ του 18ου αιώνα. Εξέθεσε για πρώτη φορά στο Σαλόν του 1791 και έγινε γνωστός τόσο για τα πορτρέτα του και τους πίνακές του οπτικής απάτης όσο και για τις ρωπογραφίες του με αισθησιακά και προκλητικά θέματα.

Στο απόγειο της επαναστατικής Τρομοκρατίας το 1794, ο Μπουαγί καταγγέλθηκε στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας για τον άσεμνο τόνο των έργων του, αδίκημα που διόρθωσε με το πιο πατριωτικό Ο Θρίαμβος του Μαρά, που τον έσωσε από σοβαρές επιπτώσεις. 

Τα επόμενα 40 χρόνια, ο Μπουαγί ζωγράφισε ένα μεγάλο αριθμό έργων, συνήθως πολυσύνθετες συνθέσεις, που απεικονίζουν τις πιο ποικίλες πτυχές της καθημερινής ζωής στο Παρίσι. Οι πίνακές του αντικατοπτρίζουν με λεπτομέρεια όλη την ποικιλομορφία της αστικής ζωής, τις ενδυμασίες και το κλίμα της εποχής, μεταξύ της επαναστατικής περιόδου και της Παλινόρθωσης, και η απόδοση των σύγχρονων θεμάτων του είναι ελαφρά συναισθηματική και συχνά χιουμοριστική. Είχε μεγάλη επιτυχία στο Σαλόν, το οποίο το 1804 του απένειμε χρυσό μετάλλιο. Χαρακτηριστικοί πίνακες, η Συγκέντρωση καλλιτεχνών στο εργαστήριο του Ιζαμπέ (1798), Η άφιξη της ταχυδρομικής άμαξας (1803), Το εργαστήριο του Ουντόν (1804) και Η Αναχώρηση των Στρατευμένων (1808) δείχνουν τη σημαντική δεξιότητά του στο χειρισμό σκηνών πλήθους. Το 1823 ο Μπουαγί δημιούργησε τις πρώτες του λιθογραφίες, μια χιουμοριστική σειρά με τίτλο Grimaces. Το 1833 έλαβε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής και έγινε μέλος του Ινστιτούτου της Γαλλίας. Συνολικά, φιλοτέχνησε περίπου 500 πίνακες ζωγραφικής και περίπου 5.000 μικρά πορτρέτα. Εργαζόταν γρήγορα και καυχιόταν ότι του έφταναν μόνο δύο ώρες για να ολοκληρώσει ένα πορτρέτο.

Το 1787 παντρεύτηκε τη Μαρί-Μαντλέν Ντελίν, οι τρεις γιοι του, Ζυλιάν-Λεοπόλντ (1796-1874), Εντουάρ (1799-1854) και Αλφόνς-Λεοπόλντ (1801-1867), έγιναν επίσης ζωγράφοι.

Ο Λουί-Λεοπόλντ Μπουαγί πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1845 στο Παρίσι και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ.

Επιλογή έργων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Γάλλοι ζωγράφοι
Γάλλοι λιθογράφοι
Δημήτριος Β΄ της Γεωργίας

Ο Δημήτριος Β΄ ο Αυτοθυσιαζόμενος ή Αφοσιωμένος, , (1259 – 12 Μαρτίου 1289) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς της Γεωργίας το διάστημα 1270–1289.

Βιογραφία 

Γιος του βασιλιά Δαβίδ Ζ΄ και της συζύγου του Γβάντσα, ο Δημήτριος ήταν μόλις 2 ετών όταν η μητέρα του σκοτώθηκε από τους Μογγόλους το 1261. Διαδέχθηκε τον πατέρα του -αφού εκείνος απεβίωσε το 1270- όταν ήταν 11 ετών. Κυβέρνησε υπό την αντιβασιλεία του Σαντούν Μανκαμπερντέλι για κάποιο διάστημα. Το 1277-1281 έλαβε μέρος στις εκστρατείες του Αμπακά Χαν κατά της Αιγύπτου και διακρίθηκε ιδιαίτερα στη Δεύτερη Μάχη του Χομς, (29 Οκτωβρίου 1281). Αν και συνέχισε να φέρει τον τίτλο «βασιλιάς των Γεωργιανών και των Αμπχαζίων, κ.λπ.», η κυριαρχία του Δημητρίου Β΄ εκτεινόταν μόνο στο ανατολικό τμήμα του βασιλείου. Η Δυτική Γεωργία βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Ιμερετικού κλάδου της δυναστείας των Βαγρατιδών.

Ο Δημήτριος Β΄ εθεωρείτο ένα αρκετά αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Αφοσιωμένος στον Χριστιανισμό, επικρίθηκε για την πολυγαμία του. Το 1288 με εντολή του Aργκούν Χαν, υπέταξε την εξεγερμένη επαρχία Ντερμπέντ στην Κασπία Θάλασσα. Την ίδια χρονιά ο Aργκούν αποκάλυψε μία συνωμοσία, που οργανώθηκε από τον ισχυρό υπουργό του Μπουκά, του οποίου ο γιος ήταν νυμφευμένος με την κόρη του Δημητρίου Β΄. Ο Μπουκά και η οικογένειά του σφαγιάστηκαν και ο Γεωργιανός βασιλιάς, που υποπτευόταν ότι συμμετείχε σε συνωμοσία, διατάχθηκε να έλθη στη Μογγολική πρωτεύουσα, αλλιώς ο Αργκούν απείλησε να εισβάλει στη Γεωργία. Παρά τις πολλές συμβουλές των ευγενών, ο Δημήτριος Β΄ κατευθύνθηκε προς την κατοικία του Χαν για να αντιμετωπίσει το προφανές τέλος και φυλακίστηκε εκεί. Αποκεφαλίστηκε στο Μοβακάν στις 12 Μαρτίου 1289. Τάφηκε στη Μτσχέτα της Γεωργίας και ανακηρύχθηκε άγιος από τη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία.

Τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Βαχτάνγκ Β΄.

Οικογένεια 
Κάποια στιγμή, ο Δημήτριος Β΄ είχε τρεις γυναίκες. Το 1277 νυμφεύτηκε μία Μεγάλη Κομνηνή, κόρη του Μανουήλ Α΄ αυτοκράτορα της Τραπεζούντας, από την οποία απέκτησε πέντε παιδιά:
 Δαβίδ Η΄, βασιλιάς της Γεωργίας.
 Βαχτάνγκ Γ΄, βασιλιάς της Γεωργίας.
 Λάσα, πρίγκιπας.
 Μανουήλ, πρίγκιπας.
 Ρουσουντάν.

Ο Δημήτριος Β΄ είχε επίσης τρία παιδιά από τη δεύτερη σύζυγό του, τη Μογγόλα πριγκίπισσα Σολγκάρ:
 Μπάιντου, πρίγκιπας.
 Ιάντγκαρ, πρίγκιπας.
 Τζίγντα, παντρεύτηκε τον Αλέξιο Β΄ Μεγάλο Κομνηνό, αυτοκράτορα της Τραπεζούντας .

Περίπου το 1280 νυμφεύτηκε την τρίτη σύζυγό του Νατέλα, κόρη του Μπέκα Α΄ Τζακέλι, ατάμπεγκ του Σαμτσχέ και Κυρίου Ανωτάτου Οικονόμου της Γεωργίας. Ήταν γονείς των:
 Γεώργιος Ε' ο Λαμπρός, βασιλιάς της Γεωργίας.

Παραπομπές

Πηγές
 George Finlay, The History of Greece and the Empire of Trabizond, (1204-1461) (Εδιμβούργο: William Blackwood, 1851), σελ. 436 [λάθος αναφορά - ο αριθμός σελίδας δεν περιέχει πληροφορίες για την Jigda Khanun]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 μήτε ΙΙ καταδομένος  (στα γεωργιανά)

Οίκος των Βαγρατιδών
Βασιλείς της Γεωργίας
Δαβίδ Θ΄ της Γεωργίας

Ο Δαβίδ Θ΄ (απεβ. το 1360) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Γεωργίας, ήταν βασιλιάς της Γεωργίας από το 1346 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία 
Ο Δαβίδ Θ΄ ήταν ο μοναδικός γνωστός γιος του Γεωργίου Ε΄ της Γεωργίας. Η ταυτότητα της μητέρας του δεν είναι γνωστή. Το «Γεωργιανό Χρονικό» του 18ου αι. αναφέρει ότι ο Γεώργιος Ε'΄ νυμφεύτηκε μία κόρη «του Έλληνα Αυτοκράτορα, Κυρού Μιχαήλ Κομνηνού». Ωστόσο, η βασιλεύουσα δυναστεία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τον 14ο αι. ήταν οι Παλαιολόγοι και όχι οι Κομνηνοί. Ο γάμος μίας κόρης του Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγου και της συζύγου του Ρίτας της Αρμενίας με Γεωργιανό ηγεμόνα δεν καταγράφεται στις Βυζαντινές πηγές. Ούτε η ύπαρξη νόθων θυγατέρων του Μιχαήλ Θ΄.  Οι Κομνηνοί κυριαρχούσαν όμως στην Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Ο Μιχαήλ Μέγας Κομνηνός ήταν αυτοκράτορας από το 1344 έως το 1349 και σύζυγός του ήταν η Ακροπολίτισσα. Το μοναδικό τους παιδί που καταγράφεται στις πρωτογενείς πηγές ήταν ο Ιωάννης Γ' της Τραπεζούντας. Το αν ο Ιωάννης Γ' είχε αδέλφια είναι άγνωστο.

Βασιλεία 
Ανέβηκε στο θρόνο μετά από το τέλος τού πατέρα του Γεωργίου Ε΄ του Λαμπρού το 1346. Ωστόσο η σταθερότητα και η ευημερία του βασιλείου που άφησε ο πατέρας του, δεν επρόκειτο να διαρκέσει, καθώς η επιδημία Πανώλης σάρωσε την περιοχή το 1348, αποδεκατίζοντας τον πληθυσμό και προκαλώντας μία σοβαρή οικονομική κρίση.

Όταν απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο γιος του Βαγράτ Ε'΄ ο Μέγας το 1360.

Ήταν νυμφευμένος με τη Σιντουχτάρ, κόρη του Ιωάνν Α΄ Τζακέλι, πρίγκιπα του Σάμτσχε-Σααταμπάγκο. Είχαν δύο παιδιά:
 Μπαγκράτ Ε΄ της Γεωργίας.
 Γκουλχάν-Ευδοκία (απεβ. 1395), αρραβωνιάστηκε με τον Ανδρόνικο Μεγάλο Κομνηνό και μετά το τέλος του, τον ετεροθαλή αδελφό του αυτοκράτορα Μανουήλ Γ΄ της Τραπεζούντας, τον οποίο παντρεύτηκε το 1379. Και οι δύο ήταν γιοι του Αλεξίου Γ΄ της Τραπεζούντας: ο πρώτος ήταν νόθος, και ο δεύτερος νόμιμος γιος της αυτοκράτειρας Θεοδώρας Καντακουζηνής.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βασιλείς της Γεωργίας
Οίκος των Βαγρατιδών
Κωνσταντίνος Α΄ της Γεωργίας

Ο Κωνσταντίνος Α΄, , , (απεβ. το 1412) ήταν βασιλιάς της Γεωργίας από το 1405 ή το 1407 μέχρι το τέλος του το 1412. Είναι ο κοινός πρόγονος όλων των σωζόμενων κλάδων του Οίκου των Βαγρατιδών Γεωργίας.

Βιογραφία 
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Βαγκράτ Ε΄ της Γεωργίας από τη δεύτερη σύζυγό του Άννα Μεγάλη Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Γ΄αυτοκράτορα της Τραπεζούντας. Οι παππούδες του από την πλευρά της μητέρας του ήταν ο Αλέξιος Γ΄ της Τραπεζούντας και η Θεοδώρα Καντακουζηνή . 

Το 1400 ο Κωνσταντίνος Α΄ στάλθηκε ως πρεσβευτής στον Μογγόλο πολέμαρχο Τιμούρ Λενγκ, οποίος συνέχιζε έναν ανελέητο πόλεμο κατά των Γεωργιανών. Στη συνέχεια, μάταια απαίτησε από τον ετεροθαλή αδελφό του Γεώργιο Ζ΄ να συνάψει ειρήνη με τον Τιμούρ. Το 1402 ο Κωνσταντίνος Α΄ μαζί με τον πρίγκιπα Iοάνε Τζακέλι του Σάμτσχε υποτάχθηκαν στον Τιμούρ, αλλά δεν συμμετείχαν ποτέ στον πόλεμο κατά της Γεωργίας. διαδέχθηκε -μετά το τέλος του- τον Γεώργιο Ζ΄ ως βασιλιάς το 1407 και ξεκίνησε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης, όσων είχαν καταστραφεί κατά τις εκστρατείες του Τιμούρ. Προς το 1411 συμμάχησε με τον Ιμπραήμ Α' σαχ του Σιρβάν και τον Σίντι Αχμέτ ηγεμόνα του Σακί, για να αντιμετωπίσει την προέλαση των Τουρκμενίων Μαυροπροβατάδων (Kara Koyunlu) στον Καύκασο. Στην αποφασιστική μάχη του Χαλάγκαν, οι σύμμαχοι κατατροπώθηκαν και ο Κωνσταντίνος Α΄, ο ετεροθαλής αδελφός του Δαβίδ και ο Ιμπραήμ Α΄ Σερβανσάχ αιχμαλωτίστηκαν. Στην αιχμαλωσία, συμπεριφέρθηκε αλαζονικά και ο εξαγριωμένος Τουρκομάνος πρίγκιπας Καρά Γιουσούφ διέταξε να εκτελεστούν ο Δαβίδ και 300 Γεωργιανοί ευγενείς. Ο Καρά Γιουσούφ σκότωσε τον Κωνσταντίνο Α΄ με το ίδιο του το χέρι.

Οικογένεια 
Ο Κωνσταντίνος ήταν νυμφευμένος με τη Νατία, κόρη του Κούτσνα, πρίγκιπα-καγκελάριου (αμιρετζίμπι) της Γεωργίας. Υπάρχουν λίγες διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με την οικογένεια της Nατία: μπορεί να ήταν τον Οίκο του Χουρτσίντζε από το Σάμτσχε  ή των Γκαμπελίσντζε, υποτιθέμενων προγόνων της οικογένειας Aμιρετζίμπι, από τη Σίντα Κάρτλι.  Ο ίδιος ο Kούτσνα ήταν πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη γύρω στο 1386. 

Ο Κωνσταντίνος Α΄ είχε τρεις γιους, τον Αλέξανδρο, τον Βαγράτ και τον Γεώργιο, τους οποίους ο πατέρας τους εξέλεξε ως συμβασιλείς μεταξύ 1405 και 1408 .

 Αλέξανδρος (1390–1446), διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς της Γεωργίας και βασίλευσε μέχρι την παραίτησή του από τον θρόνο το 1442.
 Γεώργος, πρίγκιπας.
 Βαγράτ, πρίγκιπας.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Βαγρατιδών
Βασιλείς της Γεωργίας
Αγία Παρασκευή Λακωνίας

Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νομίων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης 

Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Η παλαιά ονομασία του οικισμού ήταν Πραταζιές ή Πραταζία.

Γεωγραφία
Η Αγία Παρασκευή είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Α. Λακωνίας, στις ακτές του Μυρτώου Πελάγους και μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Είναι ο πρώτος οικισμός νότια της Μονεμβασίας (4 χλμ.), ενώ απέχει 98 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Μέχρι το 1955 ο οικισμός ονομαζόταν Πραταζιές (ή Πραταζία). Με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Αγία Παρασκευή. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Νομίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας.

Αξιοθέατα
Το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη («Αγιαννάκι»), σφηνωμένο σε ορθοπλαγιά βόρεια του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Χωριά του νομού Λακωνίας
Μπομπ Ντόουλ

Ο Ρόμπερτ Τζόζεφ Ντόουλ (αγγλικά: Robert Joseph "Bob" Dole, 22 Ιουλίου 1923 – 5 Δεκεμβρίου 2021), ήταν Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρέτησε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Κάνσας από το 1969 έως το 1996. Ήταν μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Ήταν ο προεδρικός υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών στις προεδρικές εκλογές του 1996, και ο αντιπροεδρικός υποψήφιος του Ρεπουμπλικανού προέδρου και υποψηφίου Τζέραλντ Φορντ στις προεδρικές εκλογές του 1976. 

Διατέλεσε, Ηγέτης της Πλειοψηφίας (1995-1996, 1985-1987) και Ηγέτης της Μειοψηφίας (1987-1995) της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Επίσης, διατέλεσε Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (RNC) από το 1971 έως το 1973. 

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 1η (από το 1963 έως το 1969) και για την 6η (από το 1961 έως το 1963) κογκρεσιακή περιφέρεια του Κάνσας, ως κομητειακός εισαγγελέας της κομητείας Ράσελ (1953-1961), καθώς και ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων του Κάνσας από την 81η περιφέρεια από το 1951 έως το 1953.

Απεβίωσε στις 5 Δεκεμβρίου 2021, σε ηλικία 98 ετών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Γερουσιαστές των ΗΠΑ
Κάνσας
Υποψήφιοι Πρόεδροι των ΗΠΑ
Υποψήφιοι Αντιπρόεδροι των ΗΠΑ
Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Πρόεδροι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Αμερικανοί πολιτικοί
Αμερικανοί δικηγόροι
Αμερικανοί εισαγγελείς
Ηγέτες κομμάτων
Χασάν Ελ Σαζλί

Ο Χασάν Ελ Σαζλί (αραβικά: حسن الشاذلي, 20 Μαΐου 1943–20 Απριλίου 2015), ήταν Αιγύπτιος διεθνής ποδοσφαιριστής. Ένας από τους κορυφαίους της χώρας του όλων των εποχών,  παραμένει ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος με 176 γκολ.

Βιογραφία

Σε ηλικία 14 ετών επέλεξε την Τερσάνα της Γκίζας και το 1963 - ήδη 20 και καθιερώθηκε στην πρώτη ομάδα - ήταν ο ηγέτης του μοναδικού τίτλου πρωταθλήματος του συλλόγου του. Εκείνη τη σεζόν, η ομάδα ήταν ισόπαλη στο δεύτερο όμιλο με Ζαμάλεκ και  Ισμαΐλι, όλοι με 34 βαθμούς. Καθώς υπήρχαν μόνο δύο θέσεις στους τελικούς, παίχτηκε ένα τρίγωνο και η Τερσάνα προκρίθηκε δεύτερη μετά την ήττα από τη Ζαμάλεκ. Στον τελικό όμιλο η Τερσάνα ήταν η καλύτερη και πρωταθλήτρια με 32 γκολ του Ελ Σαζλί. Η ομάδα ήταν δεύτερη δεύτερη το 1964 και το 1975 και κέρδισε το Κύπελλο το 1965 και το 1967. Ο Ελ Σαζλί ήταν πρώτος σκόρερ το 1963 (29 γκολ), 1965 (23 γκολ), το 1966 (16) και το 1975 (34). Η επίδοση των 34 τερμάτων σε μία χρονιά όπως και ο αριθμός των τεσσάρων τίτλων κορυφαίου σκόρερ παραμένουν ακατάρριπτο ρεκόρ. Να σημειωθεί ότι μεταξύ 1967 και 1972 δεν διοργανώθηκε πρωτάθλημα λόγω του πολέμου με το Ισραήλ. Έκλεισε την καριέρα του το 1976 σε ηλικία 35 ετών με 176 τέρματα σε 325 αγώνες πρωταθλήματος.

Χάρη στα γκολ του, γρήγορα έγινε βασικός στην ομάδα της Εθνικής Αιγύπτου. Το πρώτο τους μεγάλο τουρνουά ήταν Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 1963. Στην Γκάνα οι "Φαραώ" αναζητούσαν τον τρίτο τους τίτλο μετά από αυτούς του 19 και 1959. Ο Ελ Σαζλί σημείωσε τρία στο ντεμπούτο (6–3 επί της Νιγηρίας) και ένα με αντίπαλο το Σουδάν (2–2), αλλά η Αίγυπτος τερμάτισε  δεύτερη στον όμιλο και έχασε τον τελικό. Στον αγώνα για την τρίτη θέση με τη Αιθιοπία, πέτυχε ένα ακόμα γκολ στο τελικό 3–0 και ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Και η επόμενη ευκαιρία του για τον τίτλο της ηπείρου χάθηκε στην επόμενη διοργάνωση που συμμετείχε η Αίγυπτος, το 1970 στο Σουδάν με την κατάληψη και πάλι της τρίτης θέσης παρά τα πέντε γκολ του. Είναι ο μοναδικός παίκτης που έχει σημειώσει δύο χατ-τρικ στην ιστορία του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Στον αγώνα της τρίτης θέσης σημείωσε ένα ακόμα χατ-τρικ με αντίπαλο την Ακτή Ελεφαντοστού στις 16 Φεβρουαρίου. Με ένα ακόμα γκολ που σημείωσε στη διοργάνωση του 1974 συμπλήρωσε 12 στο θεσμό και είναι τέταρτος σκόρερ. Συνολικά με την εθνική ομάδα της Αιγύπτου αγωνίστηκε σε 62 συναντήσεις και σημείωσε 42 τέρματα, επίδοση ρεκόρ στην εποχή του.

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε κατά διαστήματα προπονητής στην πρώην ομάδα του χωρίς να καταφέρει να την οδηγήσει σε κάποια διάκριση. Προς τιμή του το στάδιο του συλλόγου στη Γκίζα φέρει το όνομά του.

Τίτλοι και διακρίσεις
 Πρωτάθλημα Αιγύπτου : 1962–63
 Κύπελλο Αιγύπτου (2) : 1964–65, 1966–67
 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος (4) : 1962–63, 1964–65, 1965–66, 1974–75
 Κορυφαίος σκόρερ του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής : 1963
 Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο Αιγυπτιακό πρωτάθλημα : 176 γκολ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αιγύπτιοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αιγύπτου
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 1970
Βαχτάνγκ Δ΄ της Γεωργίας

Ο Βαχτάνγκ Δ΄,  Vakhtang IV, (π. 1413 - Δεκέμβριος 1446) από τον Οίκο των Βαγρατιδών Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς της Γεωργίας από το 1442 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία 
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Αλεξάνδρου Α΄ της Γεωργίας από την πρώτη του σύζυγο Ντουλαντούχτ. Αναβιβάστηκε στη συμβασιλεία από τον πατέρα του το 1433. Όταν ο Αλέξανδρος Α΄ παραιτήθηκε το 1442, ο Βαχτάνγκ Δ΄ τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Γεωργίας, αφήνοντας ως συμβασιλείς τους αδελφούς του Δημήτριο και Γεώργιο Η΄. Η κυριαρχία του Βαχτάνγκ Δ΄ απειλήθηκε από τον ανταγωνισμό μεταξύ των ευγενών και τη γενική αστάθεια στο βασίλειο.  Σύμφωνα με τον Γεωργιανό λόγιο του 18ου αι. Βαχούστι, ο Βαχτάνγκ Δ΄ αντιμετώπισε επίσης επίθεση από τον Τουρκομάνο πρίγκιπα Τζαχάν Σαχ των Μαυροπροβατάδων (Kara Koyunlu). Ο Βαχτάνγκ Δ΄ τον συνάντησε στην Αχαλτσίχα στη νότια Γεωργία, αλλά μία άγρια μάχη δεν απέδωσε νικητή. Τη νύχτα, ο Τζαχάν Σαχ άφησε το πεδίο της μάχης και επέστρεψε στο Ταμπρίζ .

Ο Βάχτανγκ Δ΄ νυμφεύτηκε τη Σιτίκχατουν, κόρη του πρίγκιπα Zάζα Α΄ του Πανασκερτέλι το 1442, και επέζησε αυτής κατά δύο χρόνια και απεβίωσε χωρίς τέκνα το 1446. Τάφηκε, μαζί με τον Σιτίκχατουν, στον καθεδρικό ναό Μπάνα στο Tάο (τώρα στην Τουρκία).  Τον ακολούθησαν τα αντίπαλά του αδέλφια Δημήτριος και Γεώργιος Η΄. Αυτό σηματοδότησε την αρχή ενός σκληρού και εκτεταμένου αγώνα για την ηγεμονία στη Γεωργία, ο οποίος τελικά έληξε με τη τριχοτόμηση του Γεωργιανού βασιλείου.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Βασιλείς της Γεωργίας
Οίκος των Βαγρατιδών
Ρουσουντάν της Γεωργίας (Αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας)

Η Ρουσουντάν της Γεωργίας,  Rusudan (απεβ. 1247) από τον Οίκος των Βαγρατιδών της Ιβηρίας ήταν σύζυγος του Μανουήλ Α΄ αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και μητέρα της τιτουλάριας αυτοκράτειρας Θεοδώρας Μεγάλης Κομνηνής. Πολύ λίγα είναι γνωστά με βεβαιότητα για αυτήν.

Βιογραφία 
Ο Ρουσουντάν θεωρείται συνήθως μέλος της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας.  ΟΣζάμπολκς ντε Βατζάυ έχει υποστηρίξει ότι η Ρουσουντάν ήταν πιθανώς νόθη κόρη του Γεωργίου Δ΄ Λάσα.  Ωστόσο ο Μιχαήλ Κουρσάνσκις υποστηρίζει ότι η Ρουσουντάν δεν θα μπορούσε να ήταν παρά μία κοινή και ερωμένη του Μανουήλ Α΄ Μεγάλου Κομνηνού. Πρώτον, ο Kουρσάνσκις σημειώνει ότι δεν ήταν Γεωργιανή συνήθεια να ονομάζουν τα παιδιά τους από τους γονείς τους. «Αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό, για να δείξει ότι η Ρουσουντάν δεν θα μπορούσε να είναι κόρη της ομώνυμης βασίλισσας», γράφει. Επισημαίνει ότι στο χρονικό του Μιχαήλ Πανάρετου είναι η μόνη από τις τρεις γυναίκες, οι οποίες του έδωσαν παιδιά, που δεν αναφέρεται ως κυρά δηλ. «κυρία, αρχόντισσα». Τέλος, η Ρουσουντάν περιγράφεται απλώς ως «από την Ιβηρία» και δεν λέγεται τίποτε για την καταγωγή της.

Αυτοκράτειρα 
Ο Ρουσουντάν αναφέρεται εν συντομία στο χρονικό του Μιχαήλ Πανάρετου: «Κυρά Θεοδώρα Κομνηνή, η πρώτη κόρη του άρχοντα Μανουήλ του Μεγάλου Κομνηνού από τη Ρουσαντάν από την Ιβηρία».  Βασιζόμενος σε Γεωργιανές πηγές, ο Kουρσάνσκις προτείνει ότι η Ρουσουντάν απεβίωσε το 1247 

Ο Μανουήλ Α΄ είχε τουλάχιστον δύο κόρες, των οποίων η μητέρα δεν αναφέρεται, και θα μπορούσαν να είναι παιδιά του από τον Ρουσουντάν. Η μία από τις κόρες, η Θεοδώρα, παντρεύτηκε τον Δημήτριο Β΄ της Γεωργίας, η άλλη παντρεύτηκε έναν από τους Διδεβούλ του.  Αν και αναφέρεται στις σύγχρονες γενεαλογίες ως όνομα, το "Δίδεβουλ" ήταν στην πραγματικότητα ένας τίτλος. Σύμφωνα με τη «Δυναστεία των Μπαγκρατιόν(ι)» του Κρίστοφερ Μπάυερς, ο Διδεβούλ ήταν «μη κληρονομικός ευγενής υψηλού βαθμού, ανώτερος από τον αζναούρ, ένα αξίωμα που συνήθως κατείχε κάποιος σε κρατική υπηρεσία».

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μανουήλ Α΄ Μεγάλο Κομνηνό αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και είχε τέκνο:
 Θεοδώρα πριν το 1253-μετά το 1285, κατ' όνομα αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Cyril Toumanoff, "On the relationship between the founder of the Empire of Trebizond and the Georgian Queen Thamar" in Speculum vol. 15 (1940) pp. 299–312.
 

Βυζαντινοί γεωργιανής καταγωγής
Οίκος των Βαγρατιδών
Βαγγέλης Ραπτόπουλος

Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος (Αθήνα, 1959) είναι έλληνας συγγραφέας.   

Έχει δημοσιεύσει περισσότερους από είκοσι τίτλους μυθοπλασίας, πέντε βιβλία μεταξύ χρονικού και αυτοβιογραφίας και μια συλλογή-σύνθεση με μεταφρασμένα αποσπάσματα από αρχαίους Έλληνες συγγραφείς.   

Έργα του εκδόθηκαν σε ξένες γλώσσες και διασκευάστηκαν για το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.  

Ο Ραπτόπουλος εργάστηκε ως σύμβουλος ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας σε εκδοτικούς οίκους, αρθρογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας, σεναριογράφος, σύμβουλος σεναρίων στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και σε τηλεοπτικά κανάλια, παραγωγός και παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών, καθηγητής δημιουργικής γραφής σε σεμινάρια και σε μεταπτυχιακό επίπεδο.  

Το προσωπικό αρχείο του βρίσκεται στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα.

Έργο

Εργογραφία 

 Η γενιά μου: Κομματάκια, Διόδια, Τα τζιτζίκια
 Η αυτοκρατορική μνήμη του αίματος
 Ο εργένης
 Έμμονες ιδέες
 Λούλα
 Η απίστευτη ιστορία της Πάπισσας Ιωάννας
 Μαύρος γάμος
 Ακούει ο Σημίτης Μητροπάνο
 Η δική μου Αμερική
 Η επινόηση της πραγματικότητας
 Χάσαμε τον Μπαμπά
 Λίγη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας
 Φίλοι
 Αρχαία συνταγή: Ηρόδοτος, Ηράκλειτος, Λουκιανός
 Η Μεγάλη Άμμος
 Ιστορίες της Λίμνης: Το παιχνίδι, Βαθύς και λυπημένος όπως κι εσύ, Απέραντα άδειο σπίτι
 Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας
 Η πιο κρυφή πληγή
 Μοιρολα3
 Λεσβία
 Ο άνθρωπος που έκαψε την Ελλάδα
 Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί
 Ανέγγιχτη

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Αρχείο Βαγγέλη Ραπτόπουλου, Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα
 Vangelis Raptopoulos at IMDb
 Τα βιβλία του στη Biblionet

Έλληνες συγγραφείς
Νεοέλληνες λογοτέχνες
Έλληνες μυθιστοριογράφοι
Έλληνες διηγηματογράφοι
Έλληνες μεταφραστές