joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ωκεανία

Η Ωκεανία είναι μία γεωγραφική περιοχή που συμπεριλαμβάνει την Αυστραλασία, την Μελανησία, την Μικρονησία και την Πολυνησία. Θεωρείται λανθασμένα μία από τις ηπείρους της Γης, τίτλο τον οποίο κατέχει επίσημα η ήπειρος της Αυστραλίας. Σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών για το 2022 ο πληθυσμός της εκτιμάται σε 45.039.000 κατοίκους.

Επισκόπηση 
Η κύρια χρήση του όρου Ωκεανία είναι να περιγράψει μια ηπειρωτική περιοχή σαν την Ευρώπη ή την Αφρική που βρίσκεται μεταξύ της Ασίας και της Αμερικής, με την Αυστραλία ως κύρια μάζα γης. Το όνομα Ωκεανία χρησιμοποιείται για τη γεωγραφική διατύπωση περισσότερο από τον όρο Αυστραλία, γιατί αντίθετα με άλλα ηπειρωτικά συμπλέγματα είναι ο ωκεανός παρά η ηπειρωτική γη ο ενωτικός παράγοντας των διαφορετικών γαιών. Η Ωκεανία είναι το μικρότερο ηπειρωτικό σύμπλεγμα στη γη και το δεύτερο μικρότερο σε πληθυσμό μετά την Ανταρκτική.

Χώρες και Περιοχές της Ωκεανίας 

Ο χάρτης που ακολουθεί δείχνει τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες των νησιών της Ωκεανίας και των γειτονικών περιοχών, ως οδηγό στον ακόλουθο πίνακα (δεν υπάρχουν πολιτικά όρια που να μπορούν να χαραχθούν σε χάρτη του Ειρηνικού σε αυτή την κλίμακα).

Η Ωκεανία παραδοσιακά είχε χωριστεί στις περιοχές Μικρονησία, Μελανησία και Πολυνησία (από τον Γάλλο εξερευνητή Dumont d'Urville το 1831).
Αυτή η διαίρεση δεν αναγνωρίζεται πλέον ως σωστή από τους περισσότερους γεωγράφους και επιστήμονες — οι οποίοι προτιμούν να χωρίζουν την Ωκεανία στις περιοχές Εγγύς Ωκεανία και Άπω Ωκεανία — αλλά είναι ακόμη η πιο δημοφιλής.

Κατά βάση η Ωκεανία αποτελείται από μικρά νησιά-έθνη. Η Αυστραλία είναι η μόνη ηπειρωτική χώρα και η Παπούα Νέα Γουινέα η μόνη χώρα με σύνορα ξηράς, και συγκεκριμένα αυτά που τη χωρίζουν από την Ινδονησιακή περιοχή της Δυτικής Παπούα.

Τα έθνη της Ωκεανίας είτε κατοικούν σε ανεξάρτητα κράτη, είτε έχουν διαφόρων τύπων εξαρτήσεις από μητροπολιτικές χώρες· έχοντας διαπραγματευτεί - κατά περίπτωση - ένα ευρύ φάσμα συνταγματικών ρυθμίσεων.

Η ακόλουθη λίστα περιέχει τις χώρες και περιοχές που έχουν χαρακτηριστεί ως τμήμα της Ωκεανίας από τα Ηνωμένα Έθνη (Ο.Η.Ε.).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πληροφορίες και φωτογραφίες της Ωκεανίας
 South Pacific Organizer
 Η Ωκεανία σε σχέση με την Αμερική
 Χάρτης
 Χάρτης Νότιου Ειρηνικού
 Open-Site Oceania - Πληροφορίες για τις διαφορετικές χώρες της Ωκεανίας
 

 
Υπερήπειροι
Νομός Ημαθίας

Ο Νομός Ημαθίας ήταν ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας, ενώ από το 2011 αποτελεί μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας. Βρίσκεται στη Μακεδονία και υπάγεται διοικητικά στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. 

Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα του νομού είναι η Βεροια. Συνορεύει στα βόρεια με το Νομό Πέλλας, στα ανατολικά με το Νομό Θεσσαλονίκης, στα νότια με το Νομό Πιερίας και στα δυτικά με το Νομό Κοζάνης.

Ιστορία 
Ημαθία ονομαζόταν απ΄ αρχής η παρά τον Θερμαϊκό κόλπο πεδιάδα, όταν σχηματίσθηκε το Βασίλειο της Μακεδονίας. Με το όνομα αυτό δηλωνόταν η περιοχή μεταξύ του Αλιάκμονα και του Λουδία, η οποία, επειδή υπήρξε ο πυρήνας του Βασιλείου, ονομάστηκε επίσης και Μακεδονία (Ηρόδοτος Ζ 127). Η Ημαθία αυτή περιελάμβανε τις Αιγές, αρχαία πρωτεύουσα και ιερή πόλη της Μακεδονίας, την πόλη Βέροια, το Κίτιον (σημ. Νάουσα) κ.ά.

Πολιτική ιστορία
Διοικητικά η Ημαθία χωριζόταν μέχρι το 1997 σε δυο επαρχίες:

Διοικητική διαίρεση
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, το οποίο ίσχυσε από το το 1999 μέχρι το 2010, ο Νομός Ημαθίας απαρτιζόταν από 12 δήμους και υπαγόταν διοικητικά στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.

Ο Νομός Ημαθίας, από το 2011 και με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας (με έδρα την Βέροια) της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Με τη συνένωση και συγχώνευση των Δήμων από 12 σε 3 όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι:

 Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών του νομού, όπως ίσχυσε έως το 2010 και σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καποδίστριας δείτε: Διοικητική διαίρεση νομού Ημαθίας

 Για την πλήρη διοικητική διαίρεση της Π.Ε. Ημαθίας όπως ισχύει από το 2011 σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», δείτε:Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Ημαθίας.

Σημαντικές πόλεις 
 Βέροια (πρωτεύουσα του Νομού, και μεγαλύτερη πόλη)
 Νάουσα (πόλη ιστορικής σημασίας, φέρει τον τίτλο Ηρωική)
 Αλεξάνδρεια (σημαντικό αστικό κέντρο του νομού, άλλοτε κεφαλοχώρι του κάμπου της Ημαθίας)
 Μακροχώρι
 Μελίκη
 Βεργίνα
 Κοπανός
 Αγγελοχώρι
 Επισκοπή
 Πλατύ (κομβικό σημείο του ΟΣΕ μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης)
 Σταυρός
 Ροδοχώρι
 Κουλούρα
 Γιαννακοχώρι

Οικονομία

* 'Ετη 2011-2014: Προσωρινά στοιχεία 

Πηγή Δεδομένων: ΕΛΣΤΑΤ, Ελληνική Στατιστική Αρχή

Βουνά
Πιέρια Όρη 2.193 μ.
Βέρμιο 2.052 μ.

Ποταμοί
Αλιάκμονας 297 χλμ 
Λουδίας 60 χλμ
Τριπόταμος 20χλμ
Τάφρος 66 30χλμ

Τουρισμός 
Η τουριστική ανάπτυξη του Ν. Ημαθίας ξεκίνησε σχετικά αργά, αν και η πόλη της Νάουσας ήδη από την δεκαετία του 1920 ήταν ένας δημοφιλής προορισμός για παραθεριστές κυρίως από τη Θεσσαλονίκη. Σήμερα η τουριστική κίνηση στην Ημαθία επικεντρώνεται κυρίως στον πολύ γνωστό αρχαιολογικό χώρο των Αιγών (Βεργίνα) και καταπράσινο άλσος του Αγίου Νικολάου στις πηγές του ποταμού Αράπιτσα στην Νάουσα.

Παραπομπές
Ποπ κουλτούρα

Ποπ κουλτούρα (από τα αγγλικά popular culture, δηλαδή λαϊκή κουλτούρα) ονομάζεται γενικότερα το σύνολο των πιστεύω και αντικειμένων που επικρατεί μία συγκεκριμένη στιγμή ή και διαχρονικά. Αυτό το σύνολο μπορεί να περιλαμβάνει αναφορές σε φιλοσοφικές ιδέες ή και τέχνες, όπως ο κινηματογράφος, τα βιντεοπαιχνίδια, τα βιβλία και η μουσική, που έχουν επηρεάσει έντονα την κοινωνία αναγνωρίζονται από μία μεγάλη μερίδα ατόμων, ανεξάρτητα από το αν έχουν συσχέτιση ή γνώση του ουσιαστικού αντικειμένου που αντιπροσωπεύει το εκάστοτε σύμβολο.

Ιστορία 
Ο όρος «popular culture» έχει χρονολογηθεί στον 19ο αιώνα και νωρίτερα. Παραδοσιακά, η ποπ κουλτούρα έχει συνδεθεί με το χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης και τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις. Από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ακολουθώντας τις τεράστιες πολιτισμικές και κοινωνικές αλλαγές που συνέβησαν από τις παρεμβάσεις των μέσων, το νόημα της ποπ κουλτούρας ξεκίνησε να αλληλοκαλύπτεται με αυτό της μαζικής κουλτούρας, της κουλτούρας μέσων, του πολιτισμού της εικόνας, της καταναλωτικής κουλτούρας, και της κουλτούρας για μαζική κατανάλωση.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία 
 William Reynolds, Culture and Society, Harper Torch Books, (New York 1958) 
 Βούρτσης, Ι. κ.α., Εισαγωγή στον Ελληνικό Πολιτισμό, Τόμ. Α΄, Ε.Α.Π., (Πάτρα 1999): 55.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
Νεολαία
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Αθήναι (εφημερίδα)

Η εφημερίδα Αθήναι ήταν μια ιστορική ελληνική εφημερίδα με τόπο έκδοσης την Αθήνα, στις αρχές του 20ου αιώνα.

Ιστορικό 
Την εφημερίδα εξέδωσε για πρώτη φορά ο Γεώργιος Πωπ, με το πρώτο φύλλο της να κυκλοφορεί στις 20 Οκτωβρίου 1902 σε μεγάλο σχήμα εκτύπωσης. Ήταν η μόνη εφημερίδα που κόστιζε 10 λεπτά την εποχή που εκδόθηκε για πρώτη φορά. Όλες οι υπόλοιπες κόστιζαν 5 λεπτά. Όμως χάρη στο υψηλής ποιότητας περιεχόμενό της και την καλλιτεχνική της εκτύπωση, έτυχε ευνοϊκής υποδοχής από το αναγνωστικό κοινό.

Ήταν τετρασέλιδη και η πρώτη που δημοσίευσε καλλιτεχνικά κλισέ. Στο διάστημα 1907-1912 διένειμε δωρεάν μηνιαίο φιλολογικό παράρτημα με μεταφράσεις ξένων λογοτεχνικών κειμένων, κείμενα Ελλήνων λογοτεχνών και θέματα επιστημονικού ενδιαφέροντος. Κατείχε την πρωτιά στην κυκλοφορία, πουλώντας 2.000 φύλλα στην Αθήνα και στον Πειραιά και 3.000 στην επαρχία. Είχε επίσης πολλούς αναγνώστες συνδρομητές, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό.

Μεταξύ των συνεργατών της εφημερίδας ήταν οι Εμμανουήλ Λυκούδης, Σπύρος Παγανέλης, Θεόδωρος Βελλιανίτης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Γεώργιος Τσοκόπουλος, Πολύβιος Δημητρακόπουλος, Νικόλαος Ποριώτης, Γεώργιος Κορομηλάς, Αλέξανδρος Μωραϊτίδης, Παναγιωτίδης και πολλοί άλλοι. Η τιμή της κατέβηκε στα 5 λεπτά μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, ενώ έγινε και εξασέλιδη. Είχε ανεξάρτητη γραμμή και δεν υποστήριζε κανένα κόμμα.

Με το στρατιωτικό κίνημα του 1922, η εφημερίδα διέκοψε την κυκλοφορία της για να μην υποτάξει τις απόψεις της στις επιλογές του νέου καθεστώτος. Με την επάνοδο στην πολιτική ομαλότητα, το 1924 επανακυκλοφόρησε υπό τη διεύθυνση του Δ. Μοσχονά. Αλλά ένα χρόνο αργότερα την έκλεισε η δικτατορία του Πάγκαλου, επειδή ακολουθούσε σκληρή αντιπολιτευτική γραμμή. Έκτοτε δεν επανακυκλοφόρησε.

Πηγές

 Κοινωνιολογικόν και Πολιτικόν Λεξικόν, έκδοση εφημερίδας "Ανεξάρτητος".

Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Κοσμάς ο Ξένος

Ο Κοσμάς ο επονομαζόμενος και Μελωδός, μοναχός, ποιητής, Μαϊουμά, Ξένος, Ικέτης, Ιεροσολυμίτης, Αγιοπολίτης ή Ασύγκριτος ήταν μοναχός που έζησε τον 8ο αιώνα. Ήταν Θετός αδελφός του Ιωάννη Δαμασκηνού, διαπρεπής επίσκοπος Μαϊουμά Παλαιστίνης και ασματογράφος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Βιογραφία
Καταγόταν από την Καλαβρία της Κάτω Ιταλίας. Γεννήθηκε περί το 685. Σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός και υιοθετήθηκε και ανατράφηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον Σέργιο Μανσούρ, τον πατέρα του Ιωάννη Δαμασκηνού, ο οποίος ήταν «υπουργός» οικονομικών του χαλίφη των Αράβων. Διαπαιδαγωγήθηκε από τον λόγιο Καλαβρό μοναχό Κοσμά. Μαζί με τον Ιωάννη Δαμασκηνό εγκαταβίωσε από το 726 στην περιώνυμη μονή του Αγίου Σάββα των Ιεροσολύμων, μελετώντας μαζί του στην πλούσια βιβλιοθήκη της Μονής. Γυρνώντας στην πατρίδα του έγινε μοναχός και κατόπιν χειροτονήθηκε ιερέας. Πηγαίνοντας στα Ιεροσόλυμα, συνελήφθη αιχμάλωτος και μεταφέρθηκε στη Δαμασκό της Συρίας. Εκεί τον συνάντησε ο πατέρας του Ιωάννη του Δαμασκηνού, Σέργιος, ο οποίος είχε κάποιο πολιτικό αξίωμα στο κράτος των Σαρακηνών. Μαθαίνοντας ότι ο αιχμάλωτος από την Καλαβρία ήταν άνθρωπος μορφωμένος και με ήθος, προσπάθησε και κατάφερε να τον πάρει στην υπηρεσία του. Του ανέθεσε να διδάξει τον γιο του Ιωάννη τον Δαμασκηνό και τον θετό γιο του, Κοσμά τον Μελωδό, αργότερα επίσκοπο Μαϊουμά. Συμπαραστάθηκε δε αυτόν στον αγώνα του κατά των εικονομάχων. Το 743 (κατ' άλλη άποψη το 735) εξελέγη επίσκοπος Μαϊουμά της Φοινίκης (επίνειο της Γάζας, η αρχαία Ανθηδών). Εκεί πέθανε περί το 740 ή 750-752. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 14 Οκτωβρίου.

Έργα του 
Ο Κοσμάς συνέθεσε πλήθος θαυμάσιων ύμνων, το σύνολο σχεδόν των οποίων ενσωματώθηκε στα λειτουργικά βιβλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ψέλνονται μέχρι σήμερα. Κάποιοι μελετητές θεωρούν ότι μερικοί από του ύμνους αυτούς είναι δημιουργήματα του δασκάλου του, Κοσμά , και εσφαλμένα αποδίδονται σε αυτόν. Μερικοί από τους γνωστότερους ύμνους που συνέθεσε είναι:
 Χριστὸς γεννᾶται δοξάσατε, Χριστούγεννα
 Βυθοῦ ἀνεκάλυψε πυθμένα, Θεοφάνεια
 Κύματι θαλάσσης, Μεγάλο Σάββατο

Από μορφολογικής άποψης, ο Κοσμάς χρησιμοποιεί στους κανόνες του διάφορες ακροστιχίδες, ενώ τους έχει συνθέσει μόνο στους 7 ήχους (εκτός του πλάγιου α΄). Χρησιμοποιεί ως πηγές του της Αγία Γραφή και την πατερική παράδοση, ενώ το ύφος του προσομοιάζει με αυτό του Ιωάννη Δαμασκηνού, αλλά με ιδιαίτερη προτίμηση σε αρχαϊκούς γλωσσικούς τύπους.

Παραπομπές

Πηγές
 Βίος Ιωάννου Δαμασκηνού, κεφάλαιο 8
 Θεοδόσιος Β. Γεωργιάδης, Η Νέα Μούσα : Συνοπτική ιστορική και τεχνική μουσική μελέτη, Εν Σταμπουλ, Τύποις Μάρκου Δημητριάδου, 1936.
 Τ. Καλογερόπουλου, Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμ. 30ός, σελ. 303
Δετοράκης Θεοχάρης, Κοσμάς Μελωδός, Βίος και έργο , ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΒΛΑΤΑΔΩΝ 28, Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη 1979.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εκκλησία της Ελλάδος
 gonia.gr

Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Βυζαντινοί υμνογράφοι
Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Βυζαντινοί επίσκοποι
Καϊνίτες

Μερίδα του κινήματος των Γνωστικών του 2ου μ.Χ. αιώνα. Προέρχονται από τους αντινομιστές των αποστολικών χρόνων, οι οποίοι διαστρέφοντας την αντιτιθέμενη στην ιουδαϊκή τυπολατρεία, διδασκαλία του Παύλου, ήθελαν να νομιμοποιήσουν την ανηθικότητα, μεταλλάσσοντας την ευαγγελική ελευθερία σε ακολασία. Αυτή η αντινομιστική τάση υιοθετήθηκε αργότερα από κάποιους Γνωστικούς που εξελίχθηκαν σε θεωρητικούς της ανηθικότητας. Μια τέτοια ομάδα Γνωστικών είναι οι Καϊνίτες.

Θεωρούσαν ότι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης είναι κατώτερο ον, τύραννος του κόσμου που ο ίδιος δημιούργησε κι εχθρός του αληθινού Θεού και της Σοφίας. Πρέπει λοιπόν, οι άνθρωποι να αντιτίθενται σ' αυτόν και να δοξάζουν όσους εκείνος κυνήγησε με πρώτο τον Κάιν. Υποστήριζαν ότι ο Κάιν γεννήθηκε από την Εύα διά της Σοφίας ενώ ο Άβελ διά του δημιουργού (δηλαδή του Θεού της Π. Διαθήκης). Ο Κάιν κατείχε το μυστικό της αληθινής γνώσης, το οποίο διά μέσου των αιώνων μεταδόθηκε σε όλους τους αποβλήτους της Π. Διαθήκης μέχρι τον Ιούδα. Όταν ο Θεός έστειλε τον Χριστό Λυτρωτή, ο δημιουργός ήθελε να τον αποτρέψει από τον σωτήριο θάνατο. Εντούτοις, ο Ιούδας, πραγματικό τέκνο του Θεού, κατάφερε να προκαλέσει τον θάνατό του, με αποτέλεσμα να υπάρξει η Λύτρωση. Κατεβαίνοντας ο Χριστός στον Άδη, ελευθέρωσε όλους τους καταδικασμένους της Π. Διαθήκης. Άφησε στον Άδη μόνο τους οπαδούς του δημιουργού.

Με πρόσχημα την καταστροφή των έργων του δημιουργού, οι Καϊνίτες επιχειρούσαν να νομιμοποιήσουν την ακολασία, δίνοντάς της τον χαρακτήρα θρησκευτικού καθήκοντος. Απέρριπταν την Αγία Γραφή. Αντ' αυτής χρησιμοποιούσαν απόκρυφα βιβλία, όπως το Ευαγγέλιο του Ιούδα και την Ανάληψη του Παύλου.

Γνωστικισμός
1η χιλιετία

1η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία  | 2η χιλιετία

1ος αιώνας | 2ος αιώνας| 3ος αιώνας | 4ος αιώνας | 5ος αιώνας 6ος αιώνας | 7ος αιώνας| 8ος αιώνας | 9ος αιώνας | 10ος αιώναςΗ 1η χιλιετία είναι η περίοδος που ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 1 μ.Χ., και τελείωσε στις 31 Δεκεμβρίου 1000 μ.Χ., κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο. Ήταν η πρώτη περίοδος χιλίων χρόνων στην χριστιανική χρονολογία.

Στην Ευρώπη και στην Μεσόγειο η πρώτη χιλιετία ήταν μια περίοδος μεγάλων αλλαγών. Ο πρώτος αιώνας είδε την ανάπτυξη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, την οποία ακολούθησε η σταδιακή πτώση της κατά την περίοδο της Ύστερης Αρχαιότητας, της ανάπτυξης του Χριστιανισμού και της Μετανάστευσης. Το δεύτερο μισό της χιλιετίας χαρακτηρίζεται ως ο Πρώιμος Μεσαίωνας στην Ευρώπη και χαρακτηρίζεται από τις ανακαλύψεις των Βίκινγκ στην Δύση, την ανάπτυξη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ανατολή και τις ισλαμικές κατακτήσεις στην Βόρειο Αφρική και στην Ιβηρική Χερσόνησο, οι οποίες κορυφώθηκαν με την Ισλαμική Χρυσή Εποχή (700-1200)

Στην Αραβία, στα μέσα του 7ου αιώνα, ένας άνδρας με το όνομα Μοχάμεντ έγινε ο ηγέτης και ο τελευταίος προφήτης του Ισλάμ. Μετά τον θάνατό του, οι σύντροφοί του επέκτειναν την θρησκεία.

Στην Ανατολική Ασία, η πρώτη χιλιετία ήταν επίσης η περίοδος μεγάλων πολιτιστικών προόδων, με πιο χαρακτηριστική την έξαρση του βουδισμού στην Ανατολική Ασία. Στην Κίνα, η δυναστεία των Χαν αντικαταστάθηκε από την δυναστεία των Τζιν και αργότερα από την δυναστεία των Τανγκ μέχρι που ο 10ος αιώνας είδε τον ανανεωμένο κατακερματισμό της περιόδου των Πέντε Δυναστειών και των Δέκα Βασιλείων. Στην Ιαπωνία παρατηρήθηκε μια απότομη αύξηση του πληθυσμού όταν η χρήση αγροτικών εργαλείων αύξησε την παραγωγικότητα. Ιδρύθηκε το δικαστήριο Γιαμάτο.

Στην Νότιο Αφρική, οι ινδικές αποικίες χωρίστηκαν σε διάφορα βασίλεια καθ'όλη την πρώτη χιλιετία, μέχρι την δημιουργία της Αυτοκρατορίας Gupta.

Στην Μέση Αμερική, η πρώτη χιλιετία ήταν μια περίοδος τεράστιας ανάπτυξης και γνωστή με το όνομα Κλασική Εποχή (200-900 μ.Χ.) Η Teotihuacan έγινε μητρόπολη και η αυτοκρατορία της κυριάρχησε στην Μέση Αμερική. Στην Νότιο Αμερική, οι πολιτισμοί πριν τους Ίνκας αναπτύχθηκαν και παρήγαγαν εντυπωσιακά μεταλλικά έργα και μερικά από τα καλύτερα κεραμικά του αρχαίου κόσμου.

Στην Βόρεια Αμερική, αναπτύχθηκε ο πολιτισμός στον Μισσισσιπή στο τέλος της χιλιετίας. Πολλές πόλεις χτίστηκαν ; η Cahokia, η μεγαλύτερη πόλη, βασίστηκε στο σημερινό Ιλλινόις. Η κατασκευή του Monks Mound στην Cahokia ξεκίνησε το 900–950.

1η χιλιετία
Πρωταπριλιά

Κατά την 1η Απριλίου, συνηθίζεται να λέγονται καλοπροαίρετα ψέματα λόγω εθίμου.

Τα ψέματα της Πρωταπριλιάς είναι ένα έθιμο που μας έχει έρθει από την Ευρώπη. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με τον τόπο και τον χρόνο που γεννήθηκε το έθιμο αυτό. Δύο από αυτές, όμως, είναι οι επικρατέστερες.

Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, το έθιμο ξεκίνησε από τους Κέλτες. Λαός της βορειοδυτικής Ευρώπης, οι Κέλτες, ήταν δεινοί ψαράδες. Η εποχή του ψαρέματος ξεκινούσε την 1η Απριλίου. Όσο καλοί ψαράδες όμως και να ήταν, την εποχή αυτή του χρόνου τα ψάρια πιάνονται δύσκολα. Έτσι και αυτοί, όπως προστάζει ο "κώδικας δεοντολογίας" των ψαράδων όλων των εποχών, έλεγαν ψέματα σχετικά με τα πόσα ψάρια είχαν πιάσει. Αυτή η συνήθεια έγινε, με το πέρασμα του χρόνου, έθιμο.

Η δεύτερη εκδοχή, που θεωρείται και πιο βάσιμη ιστορικά, θέλει γενέτειρα του εθίμου τη Γαλλία του 16ου αιώνα. Μέχρι το 1564 η πρωτοχρονιά των Γάλλων ήταν η 1η Απριλίου. Τη χρονιά αυτή όμως, και επί βασιλείας Καρόλου του 9ου, αυτό άλλαξε και Πρωτοχρονιά θεωρούταν πλέον η 1η Ιανουαρίου. Στην αρχή αυτό δεν το δέχτηκαν όλοι οι πολίτες. Οι αντιδραστικοί συνέχιζαν να γιορτάζουν, την παλαιά πλέον, πρωτοχρονιά τους την 1η Απριλίου, ενώ οι υπόλοιποι τους έστελναν πρωτοχρονιάτικα δώρα για να τους κοροϊδέψουν. Το πείραγμα αυτό μετατράπηκε με τον καιρό σε έθιμο.

Το έθιμο στην Ελλάδα 

Το έθιμο αυτό ήρθε και στην Ελλάδα και διαφοροποιήθηκε αποκτώντας μια ελληνική χροιά. Η βασική ιδέα βέβαια παρέμεινε ίδια. Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά. Σε κάποιες άλλες πιστεύουν ότι ο «θύτης» θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του. Επίσης το βρόχινο νερό της πρωταπριλιάς, θεωρούν μερικοί, ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Όσο για το «θύμα», πιστεύεται ότι, σε αντίθεση με τον «θύτη», θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο και πιθανότατα αν είναι παντρεμένος, θα χηρέψει γρήγορα.

Σύμφωνα με τον Έλληνα λαογράφο Λουκάτο το έθιμο αυτό αποτελεί ένα σκόπιμο "ξεγέλασμα των βλαπτικών δυνάμεων που θα εμπόδιζαν την όποια παραγωγή" όπως είναι η αρχή του μήνα τόσο για τον Μάρτιο, όσο και τον Απρίλιο υποχρεώνοντας πολλούς να λαμβάνουν διάφορα "αντίμετρα" (αλεξίκανα μέτρα). Επίσης και ο Έλληνας λαογράφος Γ. Μέγας συμφωνεί πως η πρωταπριλιάτικη "ψευδολογία" παραπλανά ελλοχεύουσες δυνάμεις του κακού, έτσι ώστε να θεωρείται από τον λαό ως σημαντικός όρος μαγνητικής ενέργειας (έλξης ή αποτροπής) για μια επικείμενη επιτυχία.

Πηγές 

 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα τ.51ος, σ.72

Λαογραφία
Έθιμα Απριλίου
Νικήτας Στηθάτος

Ο Νικήτας Στηθάτος ήταν εκκλησιαστικός συγγραφέας και βιογράφος στο Βυζάντιο, την εποχή του σχίσματος του 1054.

Ο Νικήτας, που συνδεόταν στενά με τον Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο, και είχαν τις ίδιες απόψεις κατά των Λατίνων, είχε γράψει σύγγραμμα περί αζύμων, της νηστείας του Σαββάτου και περί του γάμου των ιερέων, όπου τους ασκούσε πολεμική. Του απάντησε ο καρδινάλιος Ουμβέρτος, με ένα δικό του σύγγραμμα, στο οποίο καταφερόταν εναντίον της Ανατολικής Εκκλησίας και ειδικά του Στηθάτου.

Ήταν ιερομόναχος στη μονή Στουδίου την εποχή που, ύστερα από παράκληση του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μονομάχου (1042 - 1054), έφθασε στην Κωνσταντινούπολη ο καρδινάλιος Ουμβέρτος από τη Ρώμη ως πρεσβευτής του πάπα Λέοντος Θ΄. 
Με τη μεσολάβηση του αυτοκράτορα, Στηθάτος και Ουμβέρτος είχαν μια συζήτηση στη μονή του Στουδίου, το περιεχόμενο της οποίας δεν ξέρουμε ακριβώς. Σώζεται, ωστόσο, μια αναφορά που έγραψε ο Ουμβέρτος, όπου αναφέρεται ότι κατατροπώθηκε ο Στηθάτος, ομολόγησε ότι η εκκλησία της Ρώμης είχε το δίκιο με το μέρος της και έριξε το σύγγραμμά του στη φωτιά. Κατά άλλους Λατίνους αυτά είναι κομπασμοί και φλυαρίες του Ουμβέρτου. Το σύγγραμμα του Στηθάτου σώζεται έως σήμερα και ο ίδιος συνέχισε να ασκεί πολεμική κατά των παπικών. Ο Στηθάτος έγραψε ακόμη 15 λόγους στην Εξαήμερο, τριακόσια πρακτικά κεφάλαια, ιάμβους, κανόνα στον Άγιο Νικόλαο κ.λ.π.

Ο Νικήτας Στηθάτος τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως όσιος.

Έργα του Νικήτα Στηθάτου μεταφρασμένα στη νέα ελληνική 
Νικήτας Στηθάτος, Περί ψυχής, μτφρ.Γιάννης Πλεξίδας, εκδ.Ζήτρος, Αθήνα 2006.

Βιβλιογραφία 

 Δημήτριος Γ. Τσάμης, Ἡ τελείωσις τοῦ ἀνθρώπου κατὰ Νικήταν τὸν Στηθᾶτον [Ἀνάλεκτα Βλατάδων, 11], Θεσσαλονίκη 1971.
 Georgios Diamantopoulos, Die Hermeneutik des Niketas Stethatos, Münchener Arbeiten zur Byzantinistik, 3, Neuried 2019. 

Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Ορθόδοξοι λόγιοι
Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Στουδίτες
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1964

Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του 1964 ή αλλιώς Κύπελλο Εθνών Ευρώπης 1964 ήταν το δεύτερο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε. Η τελική φάση διεξήχθη στη Ισπανία και νικήτρια αναδείχθηκε η διοργανώτρια χώρα που νίκησε με 2-1 στον τελικό την κάτοχο του τροπαίου από το 1960, Ε.Σ.Σ.Δ..

Στη διοργάνωση συμμετείχαν 29 συνολικά χώρες με την Ιταλία και την Αγγλία να συμμετέχουν για πρώτη φορά στη διοργάνωση, όχι όμως και τη Δυτική Γερμανία. Η Ελλάδα αποσύρθηκε μετά από κυβερνητική παρέμβαση λόγω της κλήρωσης που την έφερε αντιμέτωπη με την Αλβανία. Η Ε.Σ.Σ.Δ., η Αυστρία και το Λουξεμβούργο πέρασαν άνευ αγώνα στον δεύτερο προκριματικό γύρο. Οι ομάδες έπαιζαν νοκ-άουτ αγώνες εντός κι εκτός έδρας για να φτάσουν στις 4 ομάδες που θα έπαιρναν μέρος στην τελική φάση της οποίας η διοργανώτρια επιλέχθηκε όταν έγιναν γνωστές οι ομάδες που προκρίθηκαν στα ημιτελικά.

Το Λουξεμβούργο αποδείχθηκε ως ο "φονέας των γιγάντων" στους προκριματικούς γύρους. Πρώτα απέκλεισε την Ολλανδία με συνολικό σκορ 3-2 (1-1 και 2-1) και στη συνέχεια κατάφερε να φέρει δύο ισοπαλίες με τη Δανία (3-3 και 2-2) πριν χάσει δύσκολα σε επαναληπτικό αγώνα με 1-0. Έτσι, η Δανία περνώντας στην ημιτελική φάση θεωρήθηκε η έκπληξη του θεσμού. Μαζί της βρέθηκαν η Σοβιετική Ένωση, η Ισπανία και η Ουγγαρία.

Στα ημιτελικά, η Σοβιετική Ένωση επικράτησε των Δανών με 3-0 στη Βαρκελώνη και η Ισπανία κέρδισε στην παράταση την Ουγγαρία με 2-1 στη Μαδρίτη. Στο πρώτο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, οι Ισπανοί είχαν αποσυρθεί αντί να αγωνιστούν ενάντια στους Σοβιετικούς, αλλά στην περίπτωση του 1964, ο δικτάτορας Φράνκο άφησε την ομάδα να αγωνιστεί κανονικά. Η Ισπανία κατέκτησε το Κύπελλο Εθνών Ευρώπης νικώντας στον τελικό, στο στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου της Μαδρίτης, μπροστά σε περισσότερους από 79.000 θεατές, τη Σοβιετική Ένωση με 2-1 χάρη σε γκολ του Μαρσελίνο Μαρτίνεζ. Στον μικρό τελικό η Ουγγαρία νίκησε τη Δανία 3-1.

Στάδια

Προκριματικοί

Πρώτος Προκριματικός

Δεύτερος Προκριματικός

Τρίτος Προκριματικός

Τελική Διοργάνωση

Ημιτελικά 

<table width=100% border=0>
17 Ιουνίου, 1964 

</tr>
</table>

Μικρός Τελικός 
<table width=100% border=0>
20 Ιουνίου, 1964

</tr>
</table>

Τελικός 
<table width=100% border=0>
21 Ιουνίου, 1964

</tr>
</table>

Στατιστικά τελικής φάσης

Σκόρερ 
Σημειώθηκαν συνολικά 13 γκολ σε 4 αγώνες, με μέσο όρο 3.25 γκολ ανά αγώνα.

2 γκολ
 Φέρεντς Μπένε
  Ντέστσο Νόβακ
  Χεσούς Μαρία Περέδα

1 γκολ
  Καρλ Μπέρτελσεν
  Αμάνθιο Αμάρο
  Μαρσελίνο Μαρτίνεζ
  Γκαλίμζιαν Κιουσαΐνοφ
  Βάλερι Βορονίν
  Βίκτορ Πονεντέλνικ
  Βαλεντίν Ιβανόφ

Γρηγορότερο γκολ 
6ο λεπτό: Χεσούς Μαρία Περέδα (Ισπανία vs Ε.Σ.Σ.Δ.)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Euro 1964 - Ισπανία

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1964
Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ισπανία
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1968

Η τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου του 1968 διεξήχθη στην Ιταλία. Το κύπελλο σήκωσε η εθνική Ιταλίας, η οποία, όμως, πρώτα "πέρασε διά πυρός και σιδήρου". Στον ημιτελικό (5 Ιουνίου, Νάπολη) αναδείχθηκε ισόπαλη 0-0 με την Ε.Σ.Σ.Δ. και προκρίθηκε με κλήρωση. Στον άλλο ημιτελικό, στη Φλωρεντία, η Γιουγκοσλαβία επικράτησε της Αγγλίας με 1-0. Στον τελικό (10 Ιουνίου, Ρώμη) η Ιταλία θριάμβευσε επί της Γιουγκοσλαβίας με 2-0, με γκολ των Λουίτζι Ρίβα (12') και Πιέτρο Αναστάζι (31'). Αυτός, όμως, ήταν ο δεύτερος τελικός. Ο πρώτος, δύο ημέρες νωρίτερα, στη Ρώμη ξανά, είχε λήξει 1-1 (39' Ντράγκαν Ντζάγιτς, 80' Άντζελο Ντομενγκίνι). Στον μικρό τελικό (8 Ιουνίου, Ρώμη) η Αγγλία νίκησε 2-0 την ΕΣΣΔ.

Γήπεδα
 Στάδιο Σαν Παόλο, Νάπολη - Χωρητικότητα: 72.800
 Κομμουνάλε, Φλωρεντία - Χωρητικότητα: 47.000
 Ολίμπικο, Ρώμη - Χωρητικότητα: 86,500

Προκριματικοί 
Η προκριματική διοργάνωση ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις: σε μία φάση ομίλων (που έλαβε χώρα από το 1966 έως το 1968) και την προημιτελική φάση (1968). Υπήρξαν οκτώ όμιλοι των τεσσάρων ομάδων ο καθένας με την εξαίρεση του 4ου ομίλου, ο οποίος είχε τρεις. Οι αγώνες ήταν διπλοί και οι νίκες έδιναν 2 πόντους, οι ισοπαλίες 1 πόντο, και οι ήττες 0 πόντους. Μόνο οι πρώτοι των ομίλων προκρίνονταν στην προημιτελική φάση.

Στην προημιτελική φάση οι ομάδες έπαιξαν διπλούς αγώνες. Οι νικητές της προημιτελικής φάσης προχώρησαν στα τελικά.

Φάση ομίλων 

* Τα αποτελέσματα του 8ου ομίλου καθορίστηκαν από τα αποτελέσματα των Βρετανικών Πρωταθλημάτων το 1966-1967 και το 1967-1968

Προημιτελική φάση 

1ος Αγώνας - Σάββατο 6 Απριλίου 1968

17:00 EET Στάδιο Βασσίλ Λέφσκι, Σόφια
Διαιτητής: Γκέρχαρντ Σούλενμπούργκ (Δυτική Γερμανία)
{|
|-
|Βουλγαρία|3 - 2|(1-0)
|Ιταλία|-
|Κοτκόφ 12' πεν.
|colspan=2|
|Πένεφ 61' αυτογκόλ
|-
|Ντερμεντγιέφ 66'
|colspan=2|
|Πράτι 83'
|-
|Γεκόφ 73'
|}2ος Αγώνας - Σάββατο 20 Απριλίου 196816:00 CET Σαν Πάολο, Νάπολη
Διαιτητής: Γκόττφριντ Ντίνστ (Ελβετία)Ιταλία προκρίθηκε με σύνολο τερμάτων 4-3.1ος Αγώνας - Σάββατο 4 Μαϊου 196817:00 CET Στάδιο Φέρεντς Πούσκας, Βουδαπέστη
Referee: Λώρενς Φαν Ράβενς (Ολλανδία)2ος Αγώνας - Σάββατο 11 Μαϊου 196819:30 MSK Λουζνίκι, Μόσχα
Διαιτητής: Κούρτ Τσένσνερ (Δυτική Γερμανία)Σοβιετική Ένωση προκρίθηκε με σύνολο τερμάτων 3-2.1ος Αγώνας - Τετάρτη 3 Απριλίου 196819:45 GMT Γουέμπλεϊ, Λονδίνο
Διαιτητής: Γκίλμπερτ Ντρόζ (Εθνική Ελβετίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Ελβετία)2ος Αγώνας - Τετάρτη 8 Μαϊου 196820:30 CET Σαντιάγκο Μπερναμπέου, Μαδρίτη
Διαιτητής: Γιόζεφ Κρνάβεκ (Τσεχοσλοβακία)Αγγλία προκρίθηκε με σύνολο τερμάτων 3-1.1ος Αγώνας - Σάββατο 6 Απριλίου 196816:00 CET Βελοντρόμ, Μασσαλία
Διαιτητής: Έρβιν Βέτερ (West Germany)2ος Αγώνας - Τετάρτη 24 Μαϊου 196816:30 CET Παρτιζάν, Βελιγράδι
Διαιτητής: Πάουλ Σίλλερ (Αυστρία)Γιουγκοσλαβία''' προκρίθηκε με σύνολο τερμάτων 6-2.

Τελική φάση

Ημιτελικά

Μικρός τελικός

Τελικός

Επαναληπτικός τελικός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
Euro 1968 - Ιταλία

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1968
Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ιταλία
Υπολοχαγός Νατάσσα

Το Υπολοχαγός Νατάσσα είναι μια ελληνική δραματική-πολεμική ταινία του Νίκου Φώσκολου με πρωταγωνιστές την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Υπερπαραγωγή για τα δεδομένα της εποχής (με γυρίσματα και στο εξωτερικό), διαδραματίζεται κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής με τους δύο πρωταγωνιστές σε ρόλους πατριωτών που λαμβάνουν μέρος στην αντίσταση. Η ταινία αποτέλεσε τη μεγαλύτερη επιτυχία στον ελληνικό κινηματογράφο με τα περισσότερα εισιτήρια που είχαν κοπεί, έως και το έτος 1999.

Πλοκή 

Νταχάου 1965. Η Νατάσσα Αρσένη λείπει πάνω από 20 χρόνια από την Ελλάδα. Λίγο πριν επιστρέψει, επισκέπτεται το πρώην στρατόπεδο συγκέντρωσης. Στο τρένο της επιστροφής στην πατρίδα αρχίζει να θυμάται τα χρόνια της κατοχής. Τότε που ανάμεσα στους Γερμανούς αξιωματικούς ήταν και ο συμφοιτητής της στο ωδείο, Μαξ Ρόιτερ, ο οποίος έγινε υπολοχαγός των Ες Ες, παρόλο που η μητέρα του ήταν Ελληνίδα. Ο Μαξ κυνηγούσε τον Ορέστη, έναν αντάρτη που η Νατάσσα βοήθησε δύο φορές, μία στην Κωπαΐδα και μία στην Αθήνα. Θυμήθηκε επίσης τις περιπέτειες που πέρασε μέχρι να βρεθεί μαζί του, τον γάμο της που κόντεψε να διακοπεί από τον Μαξ, το παιδί που έκαναν μαζί, καθώς και την σύλληψη και τα βασανιστήρια που υπέστη από τον ίδιο τον Μαξ. Θυμήθηκε επίσης πως εκείνος τη γλίτωσε από το εκτελεστικό απόσπασμα που την έστειλε ο Μαξ, καθώς και τη δολοφονία του από Έλληνες αντάρτες, που τον νόμισαν για Γερμανό.

Πληροφορίες
Η σκηνή που η πρωταγωνίστρια τραυματισμένη επάνω στην άμαξα πηγαίνει προς την εκκλησία έχει γυριστεί στα Σπάτα Αττικής, και πιο συγκεκριμένα στην οδό Μυκηναϊκών Τάφων 59, όπου δεν είναι καθόλου ίδια. Η ηθοποιός που υποδύεται την τσιγγάνα είναι η Μαλαίνα Ανουσάκη, μητέρα της επίσης ηθοποιού Ελένης Ανουσάκη.

Τα εξωτερικά γυρίσματα της εκκλησίας, είναι στο ιερό ναό Αγίου Βασιλείου στην Βουλιαγμένη Αττικής. Τα εσωτερικά γυρίσματα της εκκλησίας, πραγματοποιήθηκαν στον ιερό ναό Αγίων Αναργύρων στα Σπάτα Αττικής. Οι σκηνές του κρυφού σταθμού και των βασανιστηρίων έγιναν στη Βίλα Καζούλη στην Κηφισιά Αττικής.

Η ταινία ξεπέρασε τα 751.000 εισιτήρια στην πρώτη της προβολή αποτελώντας τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία από απαρχής του ελληνικού κινηματογράφου, ένα ρεκόρ που κράτησε μέχρι το 1999.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Υπολοχαγός Νατάσσα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 Υπολοχαγος Νατάσσα στο Finosfilm.com

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1970
Ελληνόφωνες ταινίες
Γερμανόφωνες ταινίες
Ελληνικές πολεμικές ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Φώσκολου
Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου
Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Εθνικός ύμνος

Μουσικό κομμάτι, με στίχους ή χωρίς, που χρησιμοποιείται ως εθνικό σύμβολο μίας χώρας. Οι περισσότερες χώρες εξέλιξαν εθνικούς ύμνους στις αρχές του 19ου αιώνα. 

Η πρώτη γνωστή χρήση του όρου έχει καταγραφεί τον Οκτώβριο του 1792 όταν η εφημερίδα Feuille villageoise αποκάλεσε τη Μασσαλιώτιδα (La Marseillaise), εθνικό ύμνο των Γάλλων.

Ορισμένες χώρες έχουν περισσότερους από έναν εθνικό ύμνο από τους οποίους μόνο ένας είναι επίσημος. Στη δημοσιότητα της χώρας και οι άλλοι όμως έχουν το ίδιο συμβολική δύναμη. Ένα παράδειγμα για την περίπτωση αυτή είναι το Ηνωμένο Βασίλειο. Ενώ ο επίσημος ύμνος είναι το "God Save the Queen" υπάρχουν παράλληλα και οι εξής: "Rule Britannia" και "Land of Hope and Glory".

Βλέπε επίσης 
 Ύμνος εις την Ελευθερίαν
 Κατάλογος εθνικών ύμνων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εθνικοί ύμνοι ευρωπαϊκών χωρών (MP3)
Βλάχικη (Μογλενίτικη) γλώσσα

Η Βλάχικη (Μογλενίτικη) γλώσσα είναι μία γλώσσα που ομιλείται στην Ελλάδα στην ανατολική Αλμωπία (ή Μογλενά) του νομού Πέλλας (ανατολικά της Αριδαίας, βόρεια των Γιαννιτσών) και στη βόρειο Παιονία του νομού Κιλκίς, καθώς και σε μερικά χωριά του νότιου τμήματος της Βόρειας Μακεδονίας, κοντά στη Γευγελή.
Στην διεθνή βιβλιογραφία είναι γνωστή σαν Meglenitic. Οι ομιλούντες τη γλώσσα δεν έχουν κάποιο όνομα για τη γλώσσα τους και αυτοπροσδιορίζονται ως Βλάχοι, ενώ στην ελληνική βιβλιογραφία ονομάζονται Βλάχοι ή Βλαχομογλενίτες.

Ταξινόμηση 
Είναι μία γλώσσα του ανατολικού κλάδου των λατινογενών γλωσσών. Η συγγενέστερη γλώσσα της είναι η Βλάχικη γλώσσα και η ρουμάνικη. Το γεγονός αυτό κάνει ορισμένους να πιστεύουν ότι οι γλώσσες αυτές, και ιδιαίτερα η βλάχικη και η μογλενίτικη βλάχικη, είναι απλώς διάλεκτοι της ίδιας γλώσσας. Οι περισσότεροι γλωσσολόγοι συμφωνούν ωστόσο ότι η κάθε μία αποτελεί ξεχωριστή λατινογενή γλώσσα. Σύμφωνα με την ερευνήτρια Μαρία Παπαγεωργίου από το Σκρα, η γλώσσα διατηρεί μέσω της προφορικής παράδοσης, ακέραια, έργα αρχαίων Ελλήνων ποιητών που δεν έχουν σωθεί, ως παραμύθια.

Η γλώσσα ανήκει στο βαλκανικό γλωσσικό δεσμό.

Ομιλητές 
Η γλώσσα βρίσκεται σε κίνδυνο εξαφάνισης. Σύμφωνα με πρόσφατες (2002) εκτιμήσεις ομιλείται σήμερα από 3.000 άτομα στην Ελλάδα και από 2.000 άτομα στη Βόρεια Μακεδονία. Οι ομιλητές είναι τουλάχιστον δίγλωσσοι με βασική γλώσσα την Ελληνική ή και τη Βουλγάρικη/Σλαβομακεδονική γλώσσα. Δεν είναι επίσημη γλώσσα καμίας χώρας και, προφανώς, δε διδάσκεται. Σύμφωνα με ακόμη πιο πρόσφατες εκτιμήσεις οι ομιλητές έχουν μειωθεί ουσιωδώς και ανέρχονται περί τους 2.800 στο σύνολό τους. Εκτιμάται ότι προϊόντος του χρόνου, τουτέστιν μέσα στην προσεχή δεκαετία, θα έχει εκλείψει σχεδόν καθ' ολοκληρίαν.

Σχετική βιβλιογραφία 
 Αστέριος Κουκουδης, Οι Ολύμπιοι Βλάχοι και τα Βλαχομογλενά, Εκδόσεις Ζήτρος, Θεσσαλονίκη, 2001

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δείγμα Βλαχομογλενίτικου ιδιώματος
 Περιγραφή της γλώσσας από το Ethnologue.com
 Χάρτης των περιοχών που μιλιόταν η γλώσσα στις αρχές του 20ου αιώνα
Η προέλευση των Βλαχομογλενιτών
 

Γλώσσες της Ελλάδας
Ανατολικές ρομανικές γλώσσες
Γλώσσες της Βόρειας Μακεδονίας
Αρμάνοι
Ταβισουπλέμπα

Το "Ταβισουπλέμπα" (στο Γεωργιανό αλφάβητο თავისუფლება) είναι ο νέος Εθνικός ύμνος της  Γεωργίας. Ο τίτλος σημαίνει "ελευθερία".

Ιστορία 
Ο νέος Γεωργιανός εθνικός ύμνος καθιερώθηκε στις 23 Απριλίου του 2004, ακριβώς 5 μήνες μετά την παραίτηση του προέδρου της χώρας Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε (πρώην υπουργός εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης.

Ο ύμνος αυτός αντικατέστησε τον παλιό ύμνο (Dideba zetsit kurtheuls), που είχε καθιερωθεί μετά την ανεξαρτησία της Γεωργίας από την Σοβιετική Ένωση.

Στίχοι

στην Γεωργιανή γλώσσα 

ჩემი ხატია სამშობლო,
სახატე მთელი ქვეყანა,
განათებული მთა-ბარი,
წილნაყარია ღმერთთანა.
თავისუფლება დღეს ჩვენი
მომავალს უმღერს დიდებას,
ცისკრის ვარსკვლავი ამოდის
და ორ ზღვას შუა ბრწყინდება,
დიდება თავისუფლებას,
თავისუფლებას დიდება.

με λατινικούς χαρακτήρες 
Η παρακάτω μετεγγραφή δεν είναι απόλυτα ακριβής, αφού είναι δεν είναι δυνατή η αναπαράσταση στο Λατινικό ή στο Ελληνικό αλφάβητο της πολύπλοκης φωνητικής των συμφώνων της Γεωργιανής γλώσσας.
 
Chemi khatia samshoblo,
Sakhate mteli kveqana,
Ganatebuli mta-bari
Tsilnaqaria Ghmerttana.

Tavisupleba dghes chveni
Momavals umghers didebas,
Tsiskris varskvlavi amodis 
Da or zghvas shua brtsqindeba.

Dideba tavisuplebas,
Tavisuplebas dideba!

μετάφραση 
(προέρχεται από την Αγγλική μετάφραση του Νταβίντ Τσικβαϊτζε)
Η εικόνα μου είναι η πατρίδα μου,
Και όλος κόσμος είναι η βάση της εικόνας.
Φωτεινά βουνά και κοιλάδες 
Μοιράζονται με το Θεό 

Σήμερα η ελευθερία μας 
Τραγουδάει για τη δόξα του μέλλοντος,
Το αστέρι ανατέλει 
Και λάμπει ανάμεσα σε δύο θάλασσες.

Παινεμένη ας είναι η ελευθερία,
Παινεμένη ας είναι η ελευθερία!

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αρχείο MP3

Εθνικοί ύμνοι
Εθνικά σύμβολα της Γεωργίας
Φάτσε λένο λα ρόνα

Το Φάτσε λένο λα ρόνα (Ας είναι ευλογημένη αυτή η ευγενής γη) είναι ο εθνικός ύμνος της Μποτσουάνα. Οι στίχοι και η μουσική είναι του Γκαλεμάνγκ Τουμεντίσκο Μοτσέτε. Η επιλογή του σαν ύμνος της χώρας έγινε το 1966, μετά την ανεξαρτησία της χώρας.

Οι στίχοι στην γλώσσα Τσουάνα 
Fatshe leno la rona, 
Ke mpho ya Modimo,
Ke boswa jwa borraetsho;
A le nne ka kagiso. 

Ρεφραίν:
Tsogang, tsogang! banna, tsogang!
Emang, basadi, emang, tlhagafalang!
Re kopaneleng go direla
Lefatshe la rona. 

Ina lentle la tumo
La chaba ya Botswana,
Ka kutlwano le kagisano,
E bopagantswe mmogo.

Ρεφραίν

Μετάφραση 
Ας είναι ευλογημένη αυτή η ευγενής γη,
Δώρο σε μας από το δυνατό χέρι του Θεού,
Κληρονομιά των πατέρων μας σε εμάς.
Ας είναι πάντα ειρηνική.

Ρεφραίν:
Ξυπνήστε, ξυπνήστε άντρες, ξυπνήστε
Και γυναίκες σταθείτε εκεί δίπλα κοντά τους,
Μαζί θα δουλέψουμε και θα υπηρετήσουμε
Αυτή τη γη, αυτή τη χαρούμενη γη!

Λέξη ομορφιάς και φήμης,
Το όνομα Μποτσουάνα ήρθε σε μας.
Με ενότητα και αρμονία,
Θα μείνουμε πάντα σε ειρήνη, σαν ένα.

Ρεφραίν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Αρχείο MIDI

Εθνικά σύμβολα της Μποτσουάνας
Εθνικοί ύμνοι
Ντρουκ τσεντέν

Το Ντρουκ τσεντέν (Το βασίλειο του δράκου του κεραυνού) είναι ο εθνικός ύμνος του Μπουτάν. Οι κάτοικοι του Μπουτάν ονομάζουνε βασιλειο του δράκου του κεραυνού τη χώρα τους. Ο ύμνος υιοθετήθηκε το 1953. Η μουσική είναι του Aku Tongmi και οι στίχοι του Gyaldun Dasho Thinley Dorji.

Μετεγγραφή των στίχων στη γλώσσα του Μπουτάν με λατινικούς χαρακτήρες 

འབྲུག་ཙན་དན་བཀོད་པའི་རྒྱལ་ཁབ་ནང་།། (Druk tsendhen koipi gyelkhap na)
དཔལ་ལུགས་གཉིས་བསྟན་སྲིད་སྐྱོང་བའི་མགོན་།། (Loog ye ki tenpa chongwai gyon)
འབྲུག་རྒྱལ་པོ་མངའ་བདག་རིན་པོ་ཆེ་།། (Pel mewang ngadhak rinpo chhe)
སྐུ་འགྱུར་མེད་བརྟན་ཅིང་ཆབ་སྲིད་འཕེལ་།། (Ku jurmey tenching chhap tsid pel)
ཆོས་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་དར་ཞིང་རྒྱས་།། (Chho sangye ten pa goong dho gyel)
འབངས་བདེ་སྐྱིད་ཉི་མ་ཤར་བར་ཤོག་།། (Bang che kyed nyima shar warr sho).

Μετάφραση 

Στο βασιλειο του δράκου του κεραυνού
το στολισμένο με σανδαλόξυλο,
ο προστάτης που φυλάει
τις διδαχές του διαρχικού συστήματος,
αυτός, ο πολύτιμος και ένδοξος άρχοντας,
εξαπλώνει την κυριαρχία.
Ενώ το αναλλοίωτο Πρόσωπό του παραμένει
διαρκώς,
ενώ η διδαχή του Κυρίου, του Βούδα 
ανθίζει,
ο ήλιος της ειρήνης και της ευτυχίας
ας λάμπει πάνω στους ανθρώπους!

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 MP3 με τραγούδι και ορχηστρικό
 Προέλευση εθνικής σημαίας και ύμνου του Μπουτάν βιβλίο σε μορφή pdf, 43 σελίδων.
 National anthems.net αρχείο σε μορφή midi 

Εθνικοί ύμνοι
Εθνικά σύμβολα του Μπουτάν
Ρέικιαβικ

Το Ρέικιαβικ (ισλανδικά: Reykjavík) είναι η πρωτεύουσα της Ισλανδίας, η μεγαλύτερη πόλη της χώρας και, ταυτόχρονα, η βορειότερη πρωτεύουσα του κόσμου. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά παράλια της χώρας. Είναι η πρωτεύουσα του Μείζονος Ρέικιαβικ.

Με γεωγραφικό πλάτος 64°08' Β, είναι αρκετά κοντά στον Αρκτικό Κύκλο (66°33' Β). Έχει πληθυσμό 132.410 κατοίκους (6-2020), ενώ η ευρύτερη περιοχή της πόλης συγκεντρώνει 234.910 κατοίκους (6-2020). Ο συνολικός πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε 366.700 κατοίκους (6-2020).

Ιστορία 

Ο πρώτος οικισμός στην Ισλανδία από τους Νορβηγούς εξερευνητές, υπολογίζεται πως χτίστηκε γύρω στο 870 μ.Χ. από τον Ινγκόλφουρ Άρναρσον. Λέγεται πως ο Άρναρσον αποφάσισε που να χτίσει το οικισμό στο με τον παραδοσιακό τρόπο των Βίκινγκς, ρίχνοντας τις δύο κολώνες του θρόνου του στον ωκεανό μόλις φάνηκε η ακτή, και διατάζοντας να χτιστεί στο σημείο όπου οι κολώνες ξεβράστηκαν στη στεριά από το κύμα.

Θεωρείται πως η πόλη πήρε το όνομα της από τους ατμούς που αναδύονταν από ιαματικές πηγές. Η λέξη Ρέικιαβικ μπορεί να μεταφραστεί ως Ο Ορμίσκος του Καπνού, καθώς η κατάληξη «Βικ» σημαίνει ορμίσκος. Μέχρι και σήμερα, η πόλη αναφέρεται ως Ο Κόλπος του Καπνού. 

Η πόλη δεν αναφέρεται σε μεσαιωνικές πηγές παρά μόνο ως αγροτικός οικισμός, αλλά κατά τον 18ο αιώνα η πόλη γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη.

Γεωγραφία 
Το Ρέικιαβικ βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της Ισλανδίας. Η περιοχή του Ρέικιαβικ διαθέτει χερσονήσους, ορμίσκους, ισθμούς και νησιά. Ο μεγαλύτερος ποταμός που διασχίζει την πόλη είναι ο Ελλιδάα, ο όποιος δεν είναι πλωτός. Η πόλη είναι χτισμένη κυρίως πάνω στην χερσόνησο Σελτγιαρνάρνες, αλλά τα προάστια επεκτείνονται προς τα νότια και τα ανατολικά. Το Ρέικιαβικ είναι μια πολύ αραιοκατοικημένη πόλη και τα εξωτερικά προάστια είναι τόσο αραιοκατοικημένα που μεταξύ των σπιτιών περνούν οι κύριοι αυτοκινητόδρομοι της χώρας.

Δείτε επίσης 
 Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Ισλανδίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 ΔΟΜΗ: Ρέικιαβικ

Πόλεις της Ισλανδίας
Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Μεγάλη Βρετανία

Η Μεγάλη Βρετανία (αγγλικά: Great Britain), γνωστή απλώς και ως Βρετανία, είναι το μεγαλύτερο νησί των Βρετανικών Νήσων, ενός αρχιπελάγους που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της ευρωπαϊκής ηπείρου. Είναι το μεγαλύτερο σε έκταση νησί στην Ευρώπη και ένατο μεγαλύτερο στον κόσμο. Μαζί με τα υπόλοιπα Βρετανικά Νησιά, με εξαίρεση τα πέντε έκτα της Ιρλανδίας, συγκροτούν το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βορείου Ιρλανδίας, ένα από τα 50 ανεξάρτητα κράτη της Ευρώπης. Συχνά η ονομασία Μεγάλη Βρετανία ταυτίζεται στην καθομιλουμένη με το σύνολο του Ηνωμένου Βασιλείου ή το σύνολο του Ηνωμένου Βασιλείου χωρίς τη Βόρεια Ιρλανδία. Οι κάτοικοι της με βάση τον γεωγραφικό (όπως επίσης και κρατικό) αυτόν όρο ονομάζονται Βρετανοί.

Γεωγραφία 
Η Μεγάλη Βρετανία είναι το μεγαλύτερο νησί των Βρετανικών Νήσων, ενός αρχιπελάγους που βρίσκεται βόρεια και δυτικά της ηπειρωτικής Ευρώπης, στο βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό. Η γεωγραφική της θέση οριοθετεί μικρότερες εκτάσεις του Ατλαντικού Ωκεανού. Έτσι, στα ανατολικά βρέχεται από τη Βόρεια Θάλασσα, στα δυτικά από τη θάλασσα της Ιρλανδίας και στα νότια από το στενό της Μάγχης.

Το νησί έχει έκταση 209.331 τετραγωνικά χιλιόμετρα, το μήκος της ακτογραμμής είναι 17.820 χιλιόμετρα. Το ψηλότερο σημείο του είναι η κορυφή του όρους Μπεν Νέβις που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.344 μέτρα.

Κλίμα 
Η Μεγάλη Βρετανία λόγω των θερμών ρευμάτων του Ατλαντικού Ωκεανού (το Ρεύμα του Κόλπου του Μεξικού επηρεάζει το κλίμα της δυτικής Γαλλίας, της Νορβηγίας, της νότιας Ισλανδίας και της Μεγάλης Βρετανίας) έχει Ωκεάνιο κλίμα με ήπιους χειμώνες όπου οι θερμοκρασίες κυμαίνονται από 6°C έως -4°C και δροσερά καλοκαίρια με θερμοκρασίες  από 14°C έως 25°C βαθμούς Κελσίου. Επίσης παρατηρούνται ισχυρές βροχοπτώσεις όλο το χρόνο ενώ οι χιονοπτώσεις παρατηρούνται κυρίως στην Σκωτία. Σε γενικές γραμμές η Σκωτία είναι το πιο κρύο μέρος της Μεγάλης Βρετανίας.

Ιστορία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αγγλία, Μεγάλη Βρετανία ή Ηνωμένο Βασίλειο;

Νησιά του Ηνωμένου Βασιλείου
Αγοραφοβία

Η αγοραφοβία είναι μια αγχώδης διαταραχή. 

Το βασικό χαρακτηριστικό της αγοραφοβίας είναι το άγχος του ατόμου να βρεθεί σε χώρους και καταστάσεις από τις οποίες θεωρεί ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα έγκαιρης διαφυγής σε περίπτωση που εμφανίσει συμπτώματα πανικού, δεν θα λάβει βοήθεια από ένα αξιόπιστο πρόσωπο και θα βρεθεί σε μία κοινωνικά δυσάρεστη κατάσταση. Τα αγοραφοβικά άτομα δεν αποφεύγουν μόνο την πολυκοσμία αλλά και κλειστούς χώρους. Σε σοβαρές περιπτώσεις το άτομο δεν μπορεί να βγει από την κατοικία του. Η αγοραφοβία εμφανίζεται σε ποσοστό από 29.5% ως 58.2% με διαταραχή πανικού . Η έναρξη της διαταραχής είναι συνήθως μεταξύ 20 και 40 ετών και εμφανίζεται πιο συχνά σε γυναίκες . p171</ref>.. Υπολογίζεται ότι  2 ως 3 % των ενήλικων ατόμων (18 ως 54 ετών) θα εμφανίσουν στην ζωή τους αγοραφοβία.
Υπολογίζεται ότι περίπου 60% των ατόμων που πάσχουν γενικά από μια φοβία, εμφανίζουν αγοραφοβία.

Πιο συγκεκριμένα ο Τζ. Μπόλμπι (J.Bowlby) το 1973 περιέγραψε την αγχωτική προσέγγιση των παιδιών που χαρακτηρίζεται από έναν έντονο φόβο αποχωρισμού. Είχε υποθέσει ότι αυτό το φαινόμενο αντανακλά τη μετάδοση μιας αγχωτικής προσέγγισης των γονιών προς τα παιδιά, αλλά και την άμεση απειλή της εγκατάλειψης από μέρους των γονιών. Ο πανικός και η Αγοραφοβία έχουν σχέση και με το άγχος του χωρισμού, (Αποχωρισμός). Ο Τζ. Μπόλμπι ισχυρίστηκε ότι τα άτομα με αγοραφοβία ή σχολική άρνηση είναι αυτά που στην προσχολική ηλικία είχαν τα χαρακτηριστικά μιας αγχωτικής προσέγγισης αλλά και την έλλειψη μιας γερής βάσης.[citation needed]

Παραπομπές

Πηγές
Wittchen, H.-U., Nelson, C.B., Lachner, G., 1998.
Prevalence of mental disorders and psychosocial impairments in adolescents and young adults. Psychol. Med. 28, 109–126.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Φοβίες
Απασχόληση

Απασχόληση είναι η επίσημη ονομασία της μισθωτής εργασίας. Αποτελεί δηλαδή σύμβαση μεταξύ δύο μερών, του εργοδότη και του εργαζόμενου. Οι σχέσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, τα δικαιώματα και υποχρεώσεις τους, οι κανόνες υγιεινής και ασφαλείας, το καθεστώς συνδικαλιστικών οργανώσεων και ελευθεριών τους, και γενικά οι κανόνες που εφαρμόζονται στην παροχή εξαρτημένης εργασίας ρυθμίζονται από το εργατικό δίκαιο.

Εκτός από τον κλάδο του δικαίου η έννοια της απασχόλησης μελετάται επίσης από την οικονομική επιστήμη. Για παράδειγμα εξετάζονται οι συνθήκες που ευνοούν την αύξηση ή μείωση της απασχόλησης και μείωση ή αύξηση, αντίστοιχα, της ανεργίας.

Βεβαίως, υπάρχει η περίπτωση το άτομο να ασκεί εργασία η οποία δεν έχει επισήμως καταγραφεί και το προϊόν (ως εκ τούτου και τα εισοδήματα από την αμοιβή) της οποίας είναι αδήλωτα. Σε αυτή την περίπτωση, το εν λόγω άτομο ασκεί μαύρη εργασία και δεν καταγράφεται επισήμως ως απασχολούμενο.

Το ποσοστό απασχόλησης είναι ο αριθμός των απασχολούμενων διαιρούμενος με το σύνολο του εργατικού δυναμικού της χώρας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ΟΑΕΔ
Υπουργείο Απασχόλησης
Εθνικό σχέδιο δράσης για την απασχόληση, ένα κείμενο πολιτικής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Απασχόληση
Βασικές έννοιες μακροοικονομικής
Γεώργιος

Το όνομα Γεώργιος μπορεί να αναφέρεται:

Βασιλείς της Ελλάδας
 Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας, (1863 - 1913).
 Γεώργιος, Ύπατος Αρμοστής της Κρήτης. (1869 - 1957).
 Γεώργιος Β΄ της Ελλάδας, (1890 - 1947).

Βασιλείς του Ηνωμένου Βασιλείου
 Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας
 Γεώργιος Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας
 Γεώργιος Γ΄ της Μεγάλης Βρετανίας
 Γεώργιος Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
 Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
 Γεώργιος ΣΤ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου

Βασιλείς της Γεωργίας και μερών της

Γεωργίας και Κάρτλι (κεντρική Γεωργία)
 Γεώργιος Α΄ της Γεωργίας
 Γεώργιος Β΄ της Γεωργίας
 Γεώργιος Γ΄ της Γεωργίας
 Γεώργιος Δ΄ της Γεωργίας Λάσα (=Φωτιστής)
 Γεώργιος Ε΄ της Γεωργίας ο Λαμπρός
 Γεώργιος ΣΤ΄ της Γεωργίας ο Μικρός
 Γεώργιος Ζ΄ της Γεωργίας
 Γεώργιος Η΄ της Γεωργίας
 Γεώργιος Θ΄ του Κάρτλι
 Γεώργιος Ι΄ του Κάρτλι
 Γεώργιος ΙΑ΄ του Κάρτλι
 Γεώργιος ΙΒ΄ της Γεωργίας

Ιμερέτι (δυτική Γεωργία)
 Γεώργιος Α΄ της Ιμερετίας
 Γεώργιος Β΄ του Ιμερέτι
 Γεώργιος Γ΄ του Ιμερέτι
 Γεώργιος Δ΄ του Ιμερέτι, βλ. Γεώργιος Γ΄ της Γκούρια
 Γεώργιος Ε΄ του Ιμερέτι
 Γεώργιος ΣΤ΄ του Ιμερέτι
 Γεώργιος Ζ΄ του Ιμερέτι
 Γεώργιος Η΄ του Ιμερέτι
 Γεώργιος Θ΄ του Ιμερέτι

Καχέτι (ανατολική Γεωργία)
 Γεώργιος Α΄ του Καχέτι, βλ. Γεώργιος Η΄ της Γεωργίας
 Γεώργιος Β΄ του Καχέτι

βασιλείς της Γκούρια
 Γεώργιος Γ΄ της Γκούρια
 Γεώργιος Δ΄ της Γκούρια

Βασιλείς Αρμενίας
 Γεώργιος Β΄ της Αρμενίας
 Γεώργιος Ε΄ της Αρμενίας
 Γεώργιος ΣΤ΄ της Αρμενίας

Βασιλείς της Βουλγαρίας
Γεώργιος Τέρτερ Α΄, της Βουλγαρίας
Γεώργιος Τέρτερ Β΄, της Βουλγαρίας

Άλλοι ηγεμόνες
 Γεώργιος Α΄ Μέγας Κομνηνός αυτοκράτορας της Τραπεζούντας
 Γεώργιος Δ΄ Δούκας πρίγκιπας της Μολδαβίας
 Γεώργιος Α΄ Μπάλσας
 Γεώργιος Α΄ της Βυρτεμβέργης-Μέμπελγκαρτ
 Γεώργιος Β΄ της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ
 Γεώργιος Α΄ της Έσσης-Ντάρμστατ
 Γεώργιος Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ
 Γεώργιος Γ΄ της Έσσης-Ίττερ
 Γεώργιος Α΄ Γκίζι κύριος Τήνου, Μυκόνου και 1/3 Εύβοιας
 Γεώργιος Β΄ Γκίζι κύριος Τήνου, Μυκόνου και 1/3 Εύβοιας
 Γεώργιος Γ΄ Γκίζι κύριος Τήνου, Μυκόνου και 1/3 Εύβοιας
 Γεώργιος Α΄ της Πομερανίας
 Γεώργιος Β΄ της Πομερανίας
 Γεώργιος Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν
 Γεώργιος Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν
 Γεώργιος Γ΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν
 Γεώργιος Α΄ του Άνχαλτ-Ντεσάου
 Γεώργιος Β΄ του Άνχαλτ-Ντεσάου
 Γεώργιος Γ΄ του Άνχαλτ-Ντεσάου
 Γεώργιος Ε΄ του Ανοβέρου

Πατριάρχες Κωνσταντινούπολης
Πατριάρχης Γεώργιος Α΄
Γεώργιος Β΄ Ξιφιλίνος

Δείτε επίσης
Άγιος Γεώργιος, άγιος της ορθόδοξης και πολλών ακόμη χριστιανικών εκκλησιών, που εορτάζεται την 23 Απριλίου εκτός εάν το Πάσχα εορτάζεται μετά τις 22 Απριλίου οπότε εορτάζεται τη Δευτέρα της Διακαινησίμου (πρώτη Δευτέρα μετά το Πάσχα).
Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια), αποσαφηνίσεις τοπωνυμίων.
Άγιος Γεώργιος (αποσαφήνιση).
Γιεργκ Λαντζ φον Λίμπενφελς

Ο Γιέργκ Λαντζ φον Λίμπενφελς (γερμ. Jörg Lanz von Liebenfels) (* 19 Ιουλίου 1874 στη Βιέννη, † 22 Απριλίου 1954 στη Βιέννη, ψευδώνυμο του Αδόλφου Ιωσήφ Λαντζ) ήταν Αυστριακός φυλετικός ιδεολόγος, αποκρυφιστής συγγραφέας και πρωτεργάτης της ναζιστικής ιδεολογίας στις αρχές του 20ού αιώνα.

Από το 1893 μέχρι το 1899 ο Λίμπενφελς είναι μέλος του ρωμαιοκαθολικού μοναχικού τάγματος των κιστερκιανών. Αφού τον αποκλείουν οι κιστερκιανοί, δημοσιεύει το 1904 ένα βιβλίο με τίτλο Θεοζωολογία - Η επιστήμη των σοδομικών πιθηκοειδών και του θεϊκού ηλεκτρονίου (Die Theozoologie oder die Kunde von den Sodoms-Äfflingen und dem Götter-Elektron). Σε αυτό το βιβλίο υποστηρίζει τη ριζοσπαστική φυλετική πολιτική, δηλαδή, μεταξύ άλλων, την αποστείρωση των "κατωτέρων φυλών", την αυστηρή υποταγή της γυναίκας στον άριο άνδρα, όπως και την ευγονική τελειοποίηση της άριας φυλής μέσω γυναικών και «γαλανόματων ξανθών βοηθών» σε «μοναστήρια καλλιέργειας». 

Ως μαθητής του αριοσοφιστή Γκουίντο φον Λιστ, ο Λίμπενφελς ιδρύει το 1907 το Τάγμα του Νέου Ναού (Ordo Novi Templi), επηρεασμένο από την αποκρυφιστική παραφιλολογία σχετικά με τους Ιππότες του Ναού. Σκοπός αυτών των οργανώσεων είναι «η προώθηση της φυλετικής συνείδησης μέσω γενεαλογικής και φυλετικής μελέτης, καλλιστείων και ίδρυσης φυλετικών νησίδων του μέλλοντος σε υποανάπτυκτα μέρη του κόσμου». 

Το 1905 δημοσιεύει τα πρώτα τεύχη του περιοδικού Οστάρα. Παρουσιάζει εκεί ένα είδος διεστραμμένου χριστιανισμού, όπου ο Χριστός διακηρύττει τη φυλετική καθαρότητα, οι άγγελοι είναι φυλετικά-βιολογικά ανώτερα πλάσματα και η Δευτέρα Παρουσία σημαίνει την τελική μάχη μεταξύ των άριων (άνθρωποι ξανθοί και γαλανομάτες) και των «ζωάνθρωπων» (έγχρωμοι και Εβραίοι). Η θρησκευτική αυτή θεωρία αποσκοπεί στην ενθάρρυνση των αντισημιτών, δίνοντάς τους ένα είδος θρησκευτικής βάσης. Για μία περίοδο τα περιοδικά αυτά διαβάζονται από 10.000 συνδρομητές (όπως αναφέρει ο ίδιος ο Λίμπενφελς). Σε αυτούς ανήκει και ο Ντίτριχ Έκαρτ, ο οποίος στις δεκαετίες του 1910 και 1920 θα είναι ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές του Χίτλερ.

Ο Λίμπενφελς αναπτύσσει μεγάλους καταλόγους με μέτρα απόκρουσης των «φυλετικά κατώτερων». Με τον τρόπο αυτό προσχεδιάζει την πολιτική των SS όπως και του χιτλερικού καθεστώτος που θα ακολουθήσει χρόνια μετά.

Στο Mein Kampf ο Χίτλερ γράφει μεταξύ άλλων: «Με την αντίσταση κατά του Εβραίου αγωνίζομαι για το έργο του Κυρίου». ("Indem ich mich des Juden erwehre, kämpfe ich für das Werk des Herrn"). Με τα λόγια αυτά ο Χίτλερ φανερώνει τις επιρροές του από τον φον Λίμπενφελς.

Πηγές 
 Wilfried Daim: Der Mann, der Hitler die Ideen gab. Jörg Lanz von Liebenfels. Wien 1994 (3.Auflage) 
 Ekkehard Hieronimus: Lanz von Liebenfels. Eine Bibliographie. Toppenstedt. ISBN 3-922119-11-5
 Nicholas Goodrick-Clarke: Οι αποκρυφιστικές ρίζες του Ναζισμού, Εκδόσεις Περισκόπιο

Αυστριακοί
Επιστημονικός ρατσισμός
Αποκρυφιστές