Επεισόδιο της γέφυρας Μάρκο Πόλο

Το Επεισόδιο της γέφυρας Μάρκο Πόλο, (Κινεζικά: 卢沟桥事变) ήταν μια μάχη τον Ιούλιο του 1937 μεταξύ του Εθνικού Επαναστατικού Στρατού της Κίνας και του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού.

Οι εντάσεις μεταξύ της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας και της Δημοκρατίας της Κίνας είχαν οξυνθεί μετά την εισβολή των Ιαπώνων στη Μαντζουρία το 1931 και την επακόλουθη δημιουργία ενός κράτους-μαριονέτας, του Μαντσουκούο, με επικεφαλής τον Που Γι, τον έκπτωτο αυτοκράτορα της δυναστείας Τσινγκ. Μετά την εισβολή, οι ιαπωνικές δυνάμεις επέκτειναν τον έλεγχό τους περαιτέρω στη βόρειο Κίνα, επιδιώκοντας να αποκτήσουν πρώτες ύλες. Eξεταστική επιτροπή από την Κοινωνία των Εθνών συνέταξε έκθεση στηλιτεύοντας τις πράξεις των Ιαπώνων, με αποτέλεσμα η Ιαπωνία να αποχωρήσει από την ΚΤΕ.

Η κυβέρνηση της Κουομιντάνγκ, η Κίνα εκείνη την περίοδο ήταν διαιρεμένη σε διάφορες κλίκες, αρνήθηκε να αναγνωρίσει το Μαντσουκούο. Στη συνέχεια, υπήρξαν διάφορα «περιστατικά» και ένοπλες συγκρούσεις, θερμά επεισόδια, περιορισμένης φύσης, ακολουθούμενες από μια επιστροφή στην, υποτιθέμενη, ειρήνη. Η σημασία του περιστατικού της γέφυρας Μάρκο Πόλο είναι ότι μετά από αυτό, οι εντάσεις δεν υποχώρησαν ξανά. Αντίθετα, υπήρξε μια κλιμάκωση, με μεγαλύτερες δυνάμεις να δεσμεύονται και από τις δύο πλευρές και τις μάχες να εξαπλώνονται σε άλλα μέρη της Κίνας. Εκ των υστέρων, αυτό το μικρό περιστατικό μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως η αφετηρία μιας μεγάλης σύγκρουσης.

Σύμφωνα με τους όρους του Πρωτοκόλλου Μπόξερ της 7ης Σεπτεμβρίου 1901, η Κίνα είχε παραχωρήσει σε έθνη με αντιπροσωπείες στο Πεκίνο το δικαίωμα να τοποθετούνφρουρούς σε δώδεκα συγκεκριμένα σημεία κατά μήκος των σιδηροδρόμων που συνδέουν το Πεκίνο με την Τιεντσίν. Αυτό έγινε για να εξασφαλιστούν ανοικτές επικοινωνίες μεταξύ της πρωτευούσης και του λιμανιού. Με μια συμπληρωματική συμφωνία στις 15 Ιουλίου 1902, επετράπη σε αυτές τις δυνάμεις να διεξάγουν ασκήσεις χωρίς να ενημερώσουν τις αρχές άλλων εθνών στην Κίνα.

Μέχρι τον Ιούλιο του 1937, η Ιαπωνία είχε επεκτείνει τις δυνάμεις της στην Κίνα σε περίπου 7.000 έως 15.000 άνδρες, κυρίως κατά μήκος των σιδηροδρόμων. Αυτός ο αριθμός των ανδρών, υπερέβαινε κατά πολύ τα όρια που έθεσε το Πρωτόκολλο του Μπόξερ. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός είχε ήδη περικυκλώσει το Πεκίνο και την Τιεντσίν.

Τη νύχτα της 7ης Ιουλίου, οι ιαπωνικές μονάδες που σταθμεύουν στο Fengtai διέσχισαν τα σύνορα για να πραγματοποιήσουν στρατιωτικές ασκήσεις. Ιαπωνικές και κινεζικές δυνάμεις έξω από τηο Wanping —μια πόλη με τείχη 16,4 χλμ νοτιοδυτικά του Πεκίνου— αντάλλαξαν πυρ περίπου στις 23:00. Η ακριβής αιτία αυτού του περιστατικού παραμένει άγνωστη. Όταν ο Ιάπωνας στρατιώτης Shimura Kikujiro, απέτυχε να επιστρέψει στη θέση του, ο κινέζος διοικητής του συντάγματος Ji Xingwen (του 219ου συντάγματος, 37ης μεραρχίας, 29ης στρατιάς) έλαβε ένα μήνυμα από τους Ιάπωνες ζητώντας άδεια να εισέλθουν στο Wanping για να αναζητήσουν τον αγνοούμενο στρατιώτη, οι Κινέζοι αρνήθηκαν κατηγορηματικά. Παρόλο που ο στρατιώτης Shimura επέστρεψε στη μονάδα του (ισχυριζόταν ότι έπασχε από στομαχόπονο και ήθελε να βρει ανακούφιση μέσα στο σκοτάδι, με αποτέλεσμα να χαθεί){)_, και οι δύο πλευρές είχαν ήδη κινητοποιηθεί, με τους Ιάπωνες να αναπτύσσουν ενισχύσεις για να περιβάλλουν το Wanping.

Αργότερα το ίδιο βράδυ, μια μονάδα ιαπωνικού πεζικού προσπάθησε να παραβιάσει τις τετειχισμένες άμυνες του Wanping αλλά απωθήθηκε. Δύο ώρες αργότερα δόθηκε τελεσίγραφο από τους Ιάπωνες. Ως προληπτικό μέτρο, ο Qin Dechun, ο εν ενεργεία διοικητής της Κινεζικής Στρατιάς 29ης Διαδρομής, επικοινώνησε με τον διοικητή της Κινεζικής 37ης Μεραρχίας, στρατηγό Feng Zhian, διατάζοντάς τον να θέσει τα στρατεύματά του σε αυξημένη επιφυλακή.

Παραπομπές

Δεύτερος Σινοϊαπωνικός Πόλεμος