joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αισυήτης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αισυήτης είναι γνωστός ένας Τρώας ευγενής, πατέρας του Αλκαθόου. Ο Αισυήτης έζησε πριν από τον Τρωικό Πόλεμο. Ο τάφος του, με τη μορφή τύμβου, βρισκόταν επάνω σε λόφο, 5 στάδια μακριά από την πόλη της Τροίας (ίσως στο σημερινό Ουζέκ-τεπέ). Κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου ο τύμβος του Αισυήτη είχε χρησιμοποιηθεί ως σκοπιά, επειδή δέσποζε σε ολόκληρη την πεδιάδα της Τροίας. Ο Αισυήτης αναφέρεται στην Ιλιάδα (Ν 427), όπως και ένας άλλος Αισυήτης, ο πατέρας του Αντήνορα κατά μία εκδοχή (Ιλιάδα, Β 793).

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 77
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 856Αισυητης
Θνητοί της ελληνικής μυθολογίας
Πακτιά (περιοχή)

Με το όνομα Πακτιά, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται ανατολικά της Χώρας στα σύνορα με το Πακιστάν. Η έκτασή της είναι σχετικά μικρή, φθάνει περίπου τα 6.430 τ.χλμ. Ο δε πληθυσμός της, το 2006, ανέρχοταν στους 415.000 κατοίκους. Παλαιότερα αποτελούσε μεγάλη επαρχία με τριπλάσια σχεδόν έκταση, λεγόμενη και "μεγάλη Πακτιά. Σήμερα περιλαμβάνει 11 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική πάστο ή παστούν. 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Γκαρντέζ, της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες
Οι 11 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Πακτιά, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αχμανταμπάντ, η Βούζα Ζαντράν, η Γκαρντέζ, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Ζουρμάτ, η Λάζα Αχμάντ Κελ, η Νταντ-Βα-Πατάν ή Νταντβαπατάν, η Σαΐντ Καράμ, η Σαμκάνι, η Σουάκ, η Τζάνι Χελ, και η Τζάτζι.

Πηγές
«Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Υριέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Υριέας (Υριεύς) είναι κυρίως γνωστός ο πατέρας του Νυκτέως και του Λύκου. Ο ίδιος ο Υριέας μυθολογείται ως γιος του θεού της θάλασσας Ποσειδώνα και της Αλκυόνης, μιας από τις Πλειάδες.

Μία άλλη μυθική μορφή με το ίδιο όνομα είναι ο «επώνυμος ήρωας» της πόλεως Υρίας στη Βοιωτία. Αυτός ο Υριέας δεν είχε παιδιά και ήταν χήρος όταν έλαβε τον Ωρίωνα ως δώρο από τους θεούς.

Αναφορές 
 Ψευδοαπολλόδωρος: Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου
 Υγίνου Αστρονομία 2.34

Υριεας
Κόλπος της Μόρφου

Ο κόλπος της Μόρφου βρίσκεται στη βορειοδυτική Κύπρο , στα κατεχόμενα σήμερα εδάφη της επαρχίας Λευκωσίας. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος της Κύπρου  και ονομάζεται έτσι από την πόλη της Μόρφου. Ορίζεται στα βόρεια από το ακρωτήριο του Κορμακίτη και στα νότια από την χερσόνησο της Τηλλυρίας.

Στον κόλπο χύνονται πολλοί ποταμοί που πηγάζουν είτε από το Τρόοδος είτε από τον Πενταδάκτυλο, οι σημαντικότεροι είναι οι Σερράχης, Ελιάς, Ατσάς, Ξερός, και άλλοι μικρότεροι. Μάλιστα στις εκβολές του Σερράχη σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση,  βρήκε ο Λεόντιος, ευσεβής πολίτης από του Σόλους, τη κάσα με τα οστά των Αγίων Βαρνάβα και Ιλαρίωνα. Η παράδοση λέει ότι είχαν παρουσιαστεί μπροστά του οι δύο Άγιοι και του είχαν υποδείξει το μέρος που βρισκόταν η κάσα με τα οστά τους.

Μορφου
Επαρχία Λευκωσίας
Πακτίκα (περιοχή)

Με το όνομα Πακτίκα, ή Πακτικά, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται Α.ΝΑ. της Χώρας στα σύνορα με το Πακιστάν. Παλαιότερα περιελάμβανε και την περιοχή Πακτιά. Σήμερα η έκτασή της περιορίζεται  περίπου τα 19.430 τ.χλμ. Ο δε πληθυσμός της, το 2002, ανέρχονταν στους 350.000 κατοίκους. Πρόκειται για μεθοριακή περιοχή κάπως απομονωμένη που είχε υποστεί μεγάλες καταστροφές από τους Ταλιμπάν, τους οποίους και βοηθούσαν ομοϊδεάτες τους Πακιστανοί. Σήμερα περιλαμβάνει 19 επαρχίες, από τις οποίες οι 6 δημιουργήθηκαν το 2005. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική πάστο ή παστούν. 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Σαράν, της ομώνυμης επαρχίας.

Στη περιοχή αυτή σταθμεύει μεγάλη στρατιωτική μονάδα των ΗΠΑ. Από τις τεράστιες όμως σε έκταση αποψιλώσεις που έχουν γίνει, η περιοχή υφίσταται τακτικές καταστροφές κυρίως από πλημμύρες και κατακρημνίσεις.

Επαρχίες
Οι 19 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Πακτίκα, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Βάζα Κβα, Βορ Μαμάι, η Γιάγια Κελ, Γιοσούφ Κελ, η Γκαγιάν, η Γομάλ, η Ζαργκούν Σαχρ, η Ζιρούκ, η Μάτα Χαν, η Μπαρμάλ, η Νίκα, η Ντίλα, η Όμνα, η Οργκούν ή Ουργούν, η Σαρ Χάουζα, η Σαράν, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Σαρόμπι, η Τέρβα και η Τζανί Χελ.

Πηγές
«Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Γκίκας Μπινιάρης

Ο Γκίκας Μπινιάρης (1915 – 4 Απριλίου 1980), ήταν σημαντικός Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και λογοτέχνης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1915 και η καταγωγή του ήταν υδραίϊκη. Από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με το θέατρο παίζοντας με όλους τους μεγάλους θιάσους. Μαθήτευσε κοντά στη Μαρίκα Κοτοπούλη και στον Δημήτρη Ροντήρη και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου του οποίου και αποτέλεσε βασικό στέλεχος. Παράλληλα έγραψε θεατρικά έργα και είχε πολλές φορές επιμεληθεί των θεατρικών παραστάσεων του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιώς. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίσθηκε με μια συλλογή από διηγήματα που εξέδωσε σ΄ ένα τόμο με τον τίτλο Μαριονέττες το 1949. Σύζυγός του ήταν η Πίτσα Καπιτσινέα, επίσης ηθοποιός 
Ο Μπινιάρης πέθανε το 1980 από γρίπη και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο της Ανάστασης, στο Κερατσίνι του Πειραιά.

Φιλμογραφία

Θεατρικές παραστάσεις 

Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Μπινιάρης συμμετείχε ως ηθοποιός.

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Σημειώσεις - παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φιλμογραφία 90lepta.com
 Θεατρογραφία, Αρχείο Εθνικού Θεάτρου
 Στους Δελφούς, άρθρο του Μπινιάρη, εφημερίδα Ελληνική Ώρα Πειραιώς, 10/08/1951, Αρχείο Εθνικού Θεάτρου

Νεοέλληνες λογοτέχνες
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Έλληνες ηθοποιοί
Κώστας Μουρσελάς

Ο Κώστας Μουρσελάς (Ιανουάριος 1932 – 15 Ιουλίου 2017) ήταν Έλληνας συγγραφέας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά τον Ιανουάριο του 1932. Ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αρχικά εργάσθηκε ως δικηγόρος. Το 1959 διορίστηκε υπάλληλος στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους μέχρι το 1969, οπότε και απολύθηκε από το χουντικό καθεστώς. Από τότε άρχισε ν' ασχολείται αποκλειστικά με την πεζογραφία και τη συγγραφή θεατρικών έργων και σεναρίων τηλεοπτικών παραγωγών πολλά από τα οποία ανέβηκαν στο θέατρο " ή εκδόθηκαν σε βιβλία όπως: «Ω! τι κόσμος μπαμπά», «Ενυδρείο», «Οι φίλοι», «Η κυρία δεν πενθεί», «Το αυτί του Αλέξανδρου», «Σιγά η πατρίδα κοιμάται», «Το μαχαίρι στο κόκαλο», «Άνθρωποι και άλογα», η σατιρική σειρά «Εκείνος και... εκείνος», «Εφημερεύομεν», «Εθνική κωμωδία», «Επικίνδυνο φορτίο», «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά», που είχαν μεγάλες επιτυχίες, καθώς και 130 θεατρικά μονόπρακτα. 

Το βιβλίο του «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» που πρωτοκυκλοφόρησε το 1989 έχει μεταφραστεί στην αγγλική, γαλλική, γερμανική, εβραϊκή και τουρκική γλώσσα. Το μυθιστόρημά του «Κλειστόν λόγω μελαγχολίας» έχει μεταφραστεί στην τουρκική. Τελευταίο του βιβλίο ήταν το "Ο πόθος καίει τα σωθικά" (2004).

Ο  Κώστας Μουρσελάς ήταν τακτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και έκτακτο μέλος της Γαλλικής Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων.  Πολλά από τα έργα του παίχτηκαν από θιάσους του Ελεύθερου θεάτρου, από το Εθνικό Θέατρο, από το Θέατρο Τέχνης, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, από Δημοτικά θέατρα, καθώς και από θιάσους του εξωτερικού. 

Στο πλατύ κοινό έγινε γνωστός από τις τηλεοπτικές παρουσιάσεις των έργων του και από την σατιρική σειρά ¨Εκείνος και ... εκείνος¨ με πρωταγωνιστές τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο. Είχε γράψει ακόμη, αισθητικά δοκίμια και πολλές επιφυλλίδες  στην εφημερίδα Νέα και στην στήλη κουβεντιάζοντας. 

Ο Κώστας Μουρσελάς πέθανε στις 15 Ιουλίου 2017.

Τα θεατρικά έργα του Κώστα Μουρσελά
Θα εμφανισθεί στο θέατρο με το μονόπρακτο Άνθρωποι και άλογα το 1959 στο θίασο Δωδεκάτη Αυλαία υιοθετώντας τον προβληματισμό του θεάτρου του παραλόγου. Ακολουθεί το 1965 το Η Κυρία δεν πενθεί από το Πειραματικό Θέατρο ενώ το 1991 από τον θίασο Ληναίου Φωτίου αναβαίνει το έργο του Επικίνδυνο φορτίο. Η σειρά των μονόπρακτων Εκείνος κι εκείνος (1972) παρουσιάζεται στην περίοδο της δικτατορίας από την τηλεόραση βασίζεται στην χρήση του μοντέλου του ντουέτου των σοφών αλητών. Πειραματικό χαρακτήρα εχει το έργο του Το αυτί του Αλέξανδρου με στοιχεία από την ελαφρά γαλλικίζουσα με δάνεια αστικά στοιχεία κομεντί. Ακολουθούν στο Θέατρο Τέχνης τα Οι φίλοι, και η σπονδυλωτή σάτιρα Που πάει το λεωφορείο. Το 1980 παίζεται από Το Εθνικό θέατρο το Ενυδρείο και το 1986 στο θέατρο Μάσκες το Μαχαίρι στο κόκκαλοΚατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων που βασίζονται σε έργα του Κ. Μουρσελά.

Πηγές

Βιβλιογραφία
 Γιώργος Πεφάνης: "Το θέατρο του Κώστα Μουρσελά", Φιλολογική, 66 (1999), σσ. 33-41
 Πλάτων Μαυρομούστακος: «Ο θεατρικός κόσμος του Κώστα Μουρσελά», στο: του ιδίου, Σχεδιάσματα Ανάγνωσης'', εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα, 2006, σσ. 253-261

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Νεοέλληνες λογοτέχνες
Τρέξιμο

Το τρέξιμο αποτελεί τρόπο μετακίνησης με τα πόδια στο ζωικό βασίλειο. Στον αθλητισμό θεωρείται τρόπος βηματισμού κατά τον οποίο και τα δύο πόδια σε συγκεκριμένες φάσεις είναι ταυτόχρονα στον αέρα (κατά το απλό περπάτημα, πάντα τουλάχιστον ένα είναι στο έδαφος).

Η διαδικασία του τρεξίματος συνοπτικά  
Το τρέξιμο εκτελείται ως ακολουθία διασκελισμών, οι οποίοι εναλλάσσονται μεταξύ των δύο ποδιών. Ο διασκελισμός κάθε ποδιού μπορεί να διαιρεθεί κατά προσέγγιση σε τρεις φάσεις: υποστήριξη, κίνηση, και αποκατάσταση. Η υποστήριξη και η κίνηση γίνονται όταν το πόδι είναι σε επαφή με το έδαφος. Η αποκατάσταση γίνεται όταν είναι το πόδι στον αέρα. Δεδομένου ότι μόνο ένα από τα πόδια μπορεί να είναι στο έδαφος, το ένα θα είναι στην αποκατάσταση, ενώ το άλλο στην υποστήριξη και κίνηση. Μετά, καθώς ο δρομέας είναι στον αέρα για σύντομο χρονικό διάστημα και τα δύο πόδια είναι στην αποκατάσταση.

Στοιχεία καλής τακτικής συνοπτικά 
 Όρθια στάση και μικρή κλίση εμπρός
 Ταχύτητα και τύπος διασκελισμών ανάλογα με την περίπτωση

Άλλα στοιχεία καλής τεχνικής 
 Ιατρική συμβουλή πριν το ξεκίνημα του αθλήματος
 Ειδικά παπούτσια τρεξίματος: συμπεριλαμβάνουν τύπους για τον συγκεκριμένο τύπο ποδιού και μεθόδου κίνησης.
 Κατάλληλη προθέρμανση και εκθέρμανση. π.χ. 5 λεπτά πριν και μετά απλό περπάτημα.
 Για αυτούς που ξεκινάνε, μόνο λίγα λεπτά τρεξίματος που εναλλάσσονται με περπάτημα. Σταδιακά μπορεί να ανέβει η διάρκεια του κανονικού τρεξίματος.
 Η αναπνοή είναι οδηγός: δεν πρέπει να υπάρχει εξάντληση, ο αθλούμενος να είναι σε θέση κάνει συζήτηση καθώς τρέχει.
 Σωστή ενυδάτωση, σωστή διατροφή και σωστό πρόγραμμα για την παροχή τους.

Οφέλη από το τρέξιμο,  νευροβιολογικές επιδράσεις της σωματικής άσκησης 

Ενώ υπάρχει ενδεχόμενο τραυματισμού κατά την εκτέλεση της ασκησης (όπως υπάρχει σε οποιοδήποτε άθλημα), υπάρχουν πολλά οφέλη. Μερικά από αυτά τα οφέλη περιλαμβάνουν την πιθανή απώλεια βάρους, τη βελτίωση της καρδιαγγειακής και αναπνευστικής υγείας (μείωση του κινδύνου των καρδιαγγειακών και αναπνευστικών νοσημάτων), τη βελτίωση της καρδιαγγειακής φυσικής κατάστασης, τη μείωση της ολικής χοληστερόλης στο αίμα, την ενδυνάμωση των οστών (και πιθανή αυξηση οστικής πυκνότητας), την πιθανή ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος και πιθανοτητα βελτιωμένης αυτοεκτίμησης και συναισθηματικής κατάστασης. Το τρέξιμο μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να χάσει βάρος, αλλα και να παραμεινει η παραμονή στη μορφή και τη βελτίωση της σύστασης του σώματος. Επισης αυξάνει το μεταβολισμο. 

Διαφορετικές ταχύτητες και αποστάσεις είναι κατάλληλες για διαφορετικά επιμέρους επίπεδα υγείας και φυσικής κατάστασης. Για τους νέους δρομείς βεβαια, χρειάζεται χρόνος για να βελτιωσουν την σωματικη τους κατασταση. Το κλειδί είναι η συνέπεια και μια αργή αύξηση της ταχύτητας και της απόστασης.   

Το τρέξιμο σαν άσκηση δεν είναι απαραίτητο να γινεται σε εξωτερικό χώρο, μπορεί να γίνει και σε εσωτερικό χώρο χρησιμοποιώντας τους διαδρόμους γυμναστικής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 about.com Οδηγός
 ελληνικός διαδικτυακός τόπος για το τρέξιμο. Εμπεριέχει φόρα.
 διάδρομοι γυμναστικής

Δείτε επίσης 

 Αθλητισμός
 Ολυμπιακά αθλήματα
BirdLife International

Το BirdLife International είναι η μεγαλύτερη παγκόσμια οργάνωση που ασχολείται με την προστασία των πουλιών και των βιότοπων τους.

Ιδρύθηκε το 1922 από τους Αμερικανούς ορνιθολόγους T. Gilbert Pearson and Jean Theodore Delacour ως το Παγκόσμιο Συμβούλιο για τη Διατήρηση των Πουλιών (International Council for Bird Preservation). Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όμως και μετά κατέστει ανενεργό και επαναδραστηριοποιήθηκε το 1983 με αλλαγή του ονόματός του σε Birdlife International.

Οι στόχοι του Birdlife International είναι η προστασία όλων των ειδών των πουλιών της γης και του φυσικού περιβάλλοντός τους καθώς και η διατήρηση της βιοποικιλότητας και η αειφόρος χρήση των φυσικών πόρων από τον άνθρωπο.

Εταίροι του BirdLife International γίνονται παγκοσμίως όλοι οι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί που υπογράφουν μία συμφωνία συνεργασίας (Partnership Agreement), η οποία θέτει κοινούς στόχους για την προστασία του περιβάλλοντος και στρατηγική που μπορεί να εφαρμοστεί ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας. Ο μεγαλύτερος εθνικός εταίρος είναι η Βασιλική Εταιρεία για την Προστασία των Πτηνών (Royal Society for the Protection of Birds) στη Μεγάλη Βρετανία με πάνω από 1.000.000 μέλη. Το BirdLife International έχει 42 εταίρους σε ολόκληρο τον κόσμο και συνεργάζεται με αντιπροσώπους σε πάνω από 100 χώρες.

Το BirdLife International είναι η επίσημη αρχή της Διεθνούς Ένωσης για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN), για τη σύσταση και ανανέωση της Κόκκινης Λίστας των Πουλιών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η επίσημη ιστοσελίδα της οργάνωσης 
 Το Birdlife International στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρίας

Οικολογικές οργανώσεις
Μη κυβερνητικές οργανώσεις
Ζιαήλας της Βιθυνίας

Ο Ζιαήλας (265 π.Χ. - 228 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών ήταν βασιλιάς του ελληνιστικού κράτους της Βιθυνίας, στην Ανατολία, κατά το δεύτερο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. Ήταν γιος του Νικομήδη Α' του Φιλέλληνα, ιδρυτή της πρωτεύουσας του κράτους, Νικομήδειας. Όπως ο πατέρας και ο παππούς του, έτσι κι εκείνος είχε ιδρύσει μια πόλη που πήρε το όνομά του, η τοποθεσία της οποίας μας είναι δυστυχώς άγνωστη.

Ο Νικομήδης Α' παντρεύτηκε δύο φορές: από την πρώτη του σύζυγο, Διτιζέλη, με καταγωγή από τη Φρυγία, απέκτησε δύο γιους, τον Προύσια και το Ζιαήλα, καθώς και μία κόρη, τη Λυσάνδρα. Ωστόσο η δεύτερη σύζυγός του, η φιλόδοξη Εταζέτα, τον έπεισε να παραμερίσει τα τέκνα από τον πρώτο του γάμο και να ορίσει διάδοχο ανάμεσα στα δικά της παιδιά. Τα τελευταία ήταν ακόμη σε νηπιακή ηλικία όταν ο πατέρας τους απεβίωσε περίπου το 255 π.Χ. Στη διαθήκη του ανέθεσε την κηδεμονία τους στους βασιλείς Αντίγονο Β' Γονατά της Μακεδονίας και Πτολεμαίο Β' της Αιγύπτου. Η συμφωνία περιελάμβανε επίσης τις πόλεις Ηράκλεια, Κίο και Βυζάντιο.

Στο βασίλειο επίτροπος των ανήλικων διαδόχων ορίστηκε η Εταζέτα. Όταν η Ζιαήλας είχε χάσει τα δικαιώματά του στο θρόνο είχε καταφύγει στην Αρμενία, στην αυλή του Βασιλιά Σάμη. Όταν ο πατέρας του πέθανε, αμέσως προσπάθησε να διεκδικήσει τα δικαιώματά του στο θρόνο με τη βία, με τη βοήθεια ορισμένων Γαλατών. Παρόλο που τη μητριά του υποστήριξαν γειτονικοί βασιλείς, ο Ζιαήλας κατέκτησε αρχικά μέρος και κατόπιν το σύνολο της Βιθυνίας, αναγκάζοντας την Εταζέτα να δραπετεύσει στη μακεδονική αυλή με τους γιους της.

Τον Ζιαήλα διαδέχτηκε ο γιος του, Προυσίας Α', γύρω στο 228 π.Χ., όταν έχασε τη ζωή του από Γαλάτες φυλάρχους. Τους κάλεσε σε δείπνο κάνοντας υστερόβουλες σκέψεις, ωστόσο κατέληξε να χάσει ο ίδιος τη ζωή του. Στο θρόνο της Βιθυνίας τον διαδέχτηκε ο γιος του, Προυσίας Α'.

Χρονολόγιο 
{| class="wikitable"
|-
! Έτος (π.Χ.)  !! Γεγονός 
|-
| colspan="4" bgcolor="#000000"|
|-
! 265 π.Χ.
| Γέννηση του Ζιαήλα, γιου του Νικομήδη Α' και της Διτιζέλης. 
|-
! π. 255 π.Χ.
| Ο Νικομήδης πεθαίνει αφήνοντας ως διαδόχους του τα παιδιά του από τη δεύτερη σύζυγό του, Εταζέτα. Η ίδια ορίζεται επίτροπός τους.
|-
! 254 π.Χ.
| Ο Ζιαήλας επιστρέφει από την Αρμενία όπου διέμενε μετά την απώλεια των δικαιωμάτων του στο θρόνο και μάχεται κατά της μητριάς του. Τελικά ανεβαίνει στο θρόνο, εξορίζοντας την Εταζέτα και τα παιδιά της.
|-
! π. 228 π.Χ.
| Ο Ζιαλήλας συνωμοτεί εναντίον κάποιων Γαλατών, αλλά τελικά χάνει τη ζωή του. Τον διαδέχεται ο γιος του, Προυσίας Α'.
|}

Δείτε επίσης 
 Βιθυνία
 Ελληνιστική περίοδος

Παραπομπές 

Ηγεμόνες της Βιθυνίας
Δυναστεία των Νικομηδιδών
Τεύθραντας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τεύθραντας (Τεύθρας) είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:

 Βασιλιάς της Τευθρανίας και ιδρυτής της ομώνυμης πόλεως. Ο Τεύθρας γενεαλογείται ως γιος του Μιδίου και της `Αργης. Συνδέεται στενότατα με τους μύθους της Αύγης και του Τηλέφου, κι έτσι απεικονίζεται στο σχετικό ανάγλυφο του μεγάλου βωμού της Περγάμου.
 Βασιλιάς της Φρυγίας, σύμμαχος του Πριάμου. Θυγατέρα του, κατά μία εκδοχή (η άλλη αναφέρει τον Τελεύταντα), ήταν η Τέκμησσα, που την πήρε ο Αίαντας κατά τον Τρωικό Πόλεμο και μαζί της απέκτησε ένα γιο, τον Ευρυσάκη. Κατά την αρπαγή της Τέκμησσας, ο Αίαντας σκότωσε τον Τεύθραντα.
 Πολεμιστής του Τρωικού Πολέμου από τη Μαγνησία που σκοτώθηκε, όπως αναφέρει η Ιλιάδα (Ε 795), από τον `Εκτορα.
 Θρακιώτης από την πόλη Αρίσβη, του οποίου ο γιος Άξυλος πολέμησε στον Τρωικό Πόλεμο στο πλευρό των Τρώων και αναφέρεται στην Ιλιάδα (Ζ 13) ως Τευθρανίδης από το όνομα του πατέρα του.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Τευθραντας
Μυθικοί βασιλείς της Φρυγίας
Τευθραντας
Τηλέφασσα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τηλέφασσα (= «αυτή που λάμπει ή φαίνεται από μακριά», ένα σεληνιακό επίθετο κατά τους ερευνητές) είναι γνωστή η μητέρα της Ευρώπης, γνωστή και ως Αργιόπη στον Φερεκύδη και στον Υγίνο. Η Τηλέφασσα ήταν κόρη του ποτάμιου θεού Νείλου και σύζυγος του Φοίνικα (κατά μία εκδοχή) ή του Αγήνορα (οπότε ήταν μητέρα του Φοίνικα, αφού ο Φοίνιξ ήταν γιος του Αγήνορα), του εγγονού του βασιλιά της Αιγύπτου, του Έπαφου. Εκτός από την Ευρώπη, παιδιά της Τηλέφασσας ήταν οι: Κάδμος, Κίλικας και Θάσος.

Η Τηλέφασσα συνόδευσε τον γιο της Κάδμο σε αναζήτηση της Ευρώπης όταν αυτή απάχθηκε από τον Δία. Ταξίδεψαν μαζί στη Ρόδο και στη Θήρα. Στη συνέχεια πήγαν στη Θράκη, όπου η Τηλέφασσα αρρώστησε και πέθανε. Αφού έθαψε τη μάνα του, ο Κάδμος ρώτησε το Μαντείο των Δελφών μετά από συμβουλή των Θρακών. Το μαντείο του χρησμοδότησε να ταξιδέψει μέχρι να συναντήσει μια αγελάδα. Ακολουθώντας τη, ο Κάδμος ίδρυσε την Αρχαία Θήβα.

Αρκετοί ειδικοί πιστεύουν ότι ο μύθος αυτός υποδηλώνει τις πολυσύνθετες σχέσεις μεταξύ της Φοινίκης, της Αιγύπτου και της Ελλάδας.

Γενεαλογικό δενδρο

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Παραπομπές

Τηλεφασσα
Μιχαήλ Μιχαήλ

Ο Μιχαήλ Μιχαήλ του Μιχαήλ ήταν ένας από τους πρώτους Έλληνες ηθοποιούς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου.

Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1894 στην Αθήνα. Πρωτοεμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή σε μικρή ηλικία στη «Νέα Σκηνή» υπό τον Κ. Σαγιώρ το 1907 στο έργο «Τα Παναθήναια του 1907». Στη συνέχεια συμμετείχε στο θίασο Σαμαρτζή – Μηλιάδου. Εξελίχθηκε ως αυτοδίδακτος ηθοποιός με πολλές ατέλειες, πλην όμως υπήρξε αρκετά τολμηρός. Έτσι στη δεκαετία του 1920 εμφανίζεται στον τότε βουβό ελληνικό κινηματογράφο ως πρωταγωνιστής, αλλά και σεναριογράφος.

Πρωταγωνίστησε σε τουλάχιστον πέντε κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου: «Ο Μιχαήλ δεν έχει ψιλά», «Ο έρως της Κοντσέττας σώζει τον Μιχαήλ», «Ο γάμος της Κοντσέτας και του Μιχαήλ», το «Όνειρο του Μιχαήλ» και «Ο τυχερός».. Συμπρωταγωνίστρια των έργων αυτών ήταν η Κοντσέτα Μόσχου. Τις ταινίες είχε σκηνοθετήσει ο Καλαποθάκης, τενόρος της Λυρικής Σκηνής και οπερατέρ ήταν ο Ούγγρος στη καταγωγή Γιόζεφ Χεπ. Το σενάριο είχε γράψει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής των έργων με τη βοήθεια του συγγραφέα Αριστομένη Διδίκα. Μεταγενέστερα ο Μιχαήλ πρωταγωνίστησε σε ακόμα μία κωμωδία, τα «Καταστήματα των Αθηνών».

Ο Μιχαήλ Μιχαήλ πέθανε τελείως ξεχασμένος και πάμφτωχος, πιθανότατα τον Ιούνιο του 1951.

Παραπομπές

Πηγές 
 Περιοδικό "Κινηματογραφικός Αστήρ" (24-5-1925)
 Βιβλίο «Ο ηθοποιός ανάμεσα στη σκηνή και στην οθόνη», συλλογικό έργο, επιμέλεια Χριστίνα Αδάμου, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2008, σελ. 215-225, ISBN-13: 978-9600348439.

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Τημενίδες

Στην ελληνική μυθολογία με το συλλογικό όνομα Τημενίδες (Τημενίδαι) είναι γνωστοί οι Ηρακλείδες απόγονοι του Τημένου και η ομώνυμη δυναστεία του Άργους: Ο Τήμενος, όταν με τους αδελφούς του μοιράσθηκαν μεταξύ τους τη νότια Πελοπόννησο, πήρε το Άργος και έγινε ιδρυτής της δυναστείας των Τημενιδών. Γιοι του Τημένου ήταν οι Κείσος, Φάλκης, Κερύνης, Αργαίος και Ευρύπυλος, οι οποίοι όμως σκότωσαν τον πατέρα τους.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Τημενιδε
Βασιλείς του Άργους
Μνήμη USB

Οι μνήμες USB αποτελούνται από μια συσκευή αποθήκευσης τύπου NAND ενσωματωμένη με μια θύρα USB. Οι μνήμες USB είναι τυπικά φορητές και επανεγγράψιμες, μεγέθους μικρότερου από μίας δισκέτας 3.5 ιντσών και ζυγίζουν λιγότερο από 60 γρ. Η χωρητικότητα σήμερα (Ιανουάριος 2017) κυμαίνεται από 8 GB έως πάνω από 512 GB, με συνεχείς βελτιώσεις στο μέγεθος και την τιμή ανά gigabyte. Μερικές επιτρέπουν 1 εκατομμύριο εγγραφές/διαγραφές και διατήρηση αποθηκευμένων δεδομένων έως 10 χρόνια, με σύνδεση σε USB έκδοσης 3.0 (οι 1.1 και 2.0 έχουν πλέον αποσυρθεί από την αγορά).

Πλεονεκτήματα
Οι μνήμες USB προσφέρουν πιθανά πλεονεκτήματα σε σχέση με άλλες φορητές συσκευές αποθήκευσης, κυρίως την δισκέτα. Έχουν συμπαγέστερη μορφή, λειτουργούν ταχύτερα, φυλάσσουν μεγαλύτερο μέγεθος δεδομένων, είναι ανθεκτικές και λειτουργούν πιο αξιόπιστα λόγω της έλλειψης κινούμενων μερών (όπως οι δισκέτες και άλλοι τύποι δίσκων). Επιπλέον, έχει γίνει πλέον κοινό οι υπολογιστές να μην κυκλοφορούν με μονάδες δισκέτας ενώ οι θύρες USB εμφανίζονται σχεδόν σε κάθε προσωπικό υπολογιστή και φορητό.

Τεχνολογία
Αυτός ο τύπος μνήμης χρησιμοποιεί την τεχνολογία USB mass storage (τεχνολογία μαζικής αποθήκευσης), που υποστηρίζεται από σύγχρονα λειτουργικά συστήματα όπως τα Windows, το Mac OS X, το Linux, και άλλα συστήματα τύπου UNIX. Μνήμες USB με υποστήριξη USB έκδοσης 2.0 μπορούν να κάνουν διαμεταγωγή δεδομένων γρηγορότερα από ένα οπτικό δίσκο, ενώ αποθηκεύουν μεγαλύτερη ποσότητα στοιχείων σε πολύ μικρότερο χρόνο. 

Αποτελείται τυπικά από μια πλακέτα τυπωµένου κυκλώµατος, προστατευμένη μέσα σε μια μεταλλική, πλαστική ή άλλη εύκαμπτη θήκη, γερή αρκετά ώστε να μεταφέρεται, χωρίς πρόσθετη προστασία, στην τσέπη ή μπρελόκ. Η κεφαλή USB πάνω στην μνήμη συνήθως προστατεύεται από μια αποσπώμενη θήκη ή με απόσυρση στο εσωτερικό, αν και δεν είναι απαραίτητο ότι θα προκληθεί βλάβη όταν εκτίθεται. Οι περισσότερες μνήμες USB χρησιμοποιούν κεφαλή USB τύπου-Α, κατάλληλη για την σύνδεση σε ένα προσωπικό υπολογιστή, αλλά υπάρχουν και μοντέλα και με mini-B βύσμα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ψηφιακή τεχνολογία
Μνήμη υπολογιστή
Μέσα αποθήκευσης
USB
Inscriptiones Graecae

Το Inscriptiones Graecae (IG) (λατινική ονομασία του Ελληνικές επιγραφές) είναι ένα ακαδημαϊκό πρόγραμμα της Πρωσικής Ακαδημίας των Επιστημών, που σήμερα συνεχίζεται από την Ακαδημία των Επιστημών του Βερολίνου. Στόχος του είναι να συγκεντρώσει και να δημοσιεύσει όλες τις γνωστές αρχαίες επιγραφές της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας.

Το πρόγραμμα σχεδιάστηκε σαν συνέχεια του Corpus Inscriptionum Graecarum (Σύνταγμα Ελληνικών Επιγραφών) που εκδόθηκε μεταξύ του 1825 κα του 1860 από τον Αουγκούστ Μπέκχ, και σαν το αντίστοιχο του Corpus Inscriptionum Latinarum (Σύνταγμα Λατινικών Επιγραφών) που ιδρύθηκε από τον Τέοντορ Μόμσεν το 1847. Από το 1869 ως το 1902 την διεύθυνση του προγράμματος είχε ο Άντολφ Κίρκχοφ. Από το 1902 ως το 1921 και υπό την διεύθυνση του Ούλριχ φον Βιλάμοβιτς-Μέλλεντορφ το IG αναδιοργανώθηκε και έγινε ένα από τα σημαντικότερα μέσα για την έκδοση πρωτογενούς υλικού στις Κλασσικές σπουδές.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το πρόγραμμα αντιμετώπισε έλλειψη οικονομικών πόρων και κινήτρων υποστήριξης. Προσωρινά σχεδόν έκλεισε αλλά αναζωογονήθηκε από την νεοϊδρυθείσα Ακαδημία του Βερολίνου το 1994.

Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί 49 τεύχη, μερικά από τα οποία σε αρκετές εκδόσεις. Η προετοιμασία των τόμων δίνεται μερικώς και σε εξωτερικούς ειδικούς, αλλά την τελική σύνταξη κάνει η Ακαδημία του Βερολίνου. Η Ακαδημία επί πλέον συλλέγει και έκτυπα ελληνικών επιγραφών (ανάγλυφες αποτυπώσεις της επιφάνειας των επιγραφών που γίνονται με ειδικό στυπόχαρτο). Σήμερα το πρόγραμμα διευθύνει ο Peter Funke. Μεταξύ των συντακτών των προηγουμένων τόμων περιλαμβάνονται οι Wilhelm Dittenberger, Friedrich Hiller von Gaertringen, Johannes Kirchner και Günther Klaffenbach.

Η σύνταξη γίνεται εξ ολοκλήρου στα λατινικά, έχοντας προκαλέσει κατά καιρούς κριτική καθώς η χρήση της λατινικής μειώνεται συνεχώς και απαιτείται επιπλέον προσπάθεια από τους συντάκτες. Μέχρι σήμερα οι επιγραφές εκδίδονταν χωρίς μετάφραση, αλλά εδώ και λίγο καιρό είναι διαθέσιμες γερμανικές μεταφράσεις για όλους τους νέους τόμους στην ιστοσελίδα του IG.

Βιβλιογραφία 

 Reinhold Merkelbach: Überlegungen zur Fortführung der Inscriptiones Graecae. In: Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 117 (1997), S. 297–303 PDF
 Reinhold Merkelbach: Nochmals Inscriptiones Graecae. In: Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 122 (1998), S. 293–299 PDF(Και τα δύο άρθρα ασκούν την κριτική για την συνέχιση του IG στην παραδοσιακή μορφή)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μηχανή αναζήτησης Ελληνικών επιγραφών (Packard Humanities Institute), περιλαμβάνει ολόκληρη την συλλογή του Inscriptiones Graecae.
 Ιστοσελίδα του Inscriptiones Graecae 
 Η Ιστορία του Inscriptiones Graecae (PDF) 

Κλασικές γλώσσες
Ελληνική επιγραφική
Τρως

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Τρως ή Τρώας ήταν ο ιδρυτής του βασιλείου της Τροίας, ο γιος του Ίλος του Τρώα ίδρυσε την ομώνυμη πόλη Τροία, της έδωσε το όνομα του πατέρα του. Ο Τρως ήταν γιος του Εριχθόνιου, που τον διαδέχτηκε στον θρόνο, και της Αστυόχης, εγγονός του Σιμόεις και του Δάρδανου. Παντρεύτηκε την κόρη του ποτάμιου θεού Σκάμανδρου Καλλιρρόη ή την Ακαλλαρίς κόρη του Ευμήδη. Παιδιά του ήταν ο Ασσάρακος, ο Ίλος, ο Γανυμήδης και η Κλεοπάτρα και η Κλεομήστρα.<ref> γενομένων δὲ αὐτῷ παίδων Ἴλου καὶ Ἐριχθονίου, Ἶλος μὲν ἄπαις ἀπέθανεν, Ἐριχθόνιος δὲ διαδεξάμενος τὴν βασιλείαν, γήμας Ἀστυόχην τὴν Σιμόεντος, τεκνοῖ Τρῶα.</ref> οὗτος παραλαβὼν τὴν βασιλείαν τὴν μὲν χώραν ἀφ᾽ ἑαυτοῦ Τροίαν ἐκάλεσε, καὶ γήμας Καλλιρρόην τὴν Σκαμάνδρου γεννᾷ θυγατέρα μὲν Κλεοπάτραν, παῖδας δὲ Ἶλον καὶ Ἀσσάρακον καὶ Γανυμήδην. Απολλόδωρου Βιβλίο Γ 12,2 Από το όνομα του η χώρα ονομάστηκε Τρωάδα που πριν ονομαζόταν Δαρδανία και η πόλη Τροία.

Παραπομπές

Πηγές

Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. 
Dictys Cretensis, from The Trojan War. The Chronicles of Dictys of Crete and Dares the Phrygian translated by Richard McIlwaine Frazer, Jr. (1931-). Indiana University Press. 1966. Online version at the Topos Text Project.
Dionysus of Halicarnassus, Roman Antiquities. English translation by Earnest Cary in the Loeb Classical Library, 7 volumes. Harvard University Press, 1937-1950. Online version at Bill Thayer's Web Site
Dionysius of Halicarnassus, Antiquitatum Romanarum quae supersunt, Vol I-IV. . Karl Jacoby. In Aedibus B.G. Teubneri. Leipzig. 1885. Greek text available at the Perseus Digital Library.
Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus translated and edited by Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. Online version at the Topos Text Project.
Homer, The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, Ph.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924. 
Homer, Homeri Opera in five volumes. Oxford, Oxford University Press. 1920. 
Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. 
Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library.

Μυθικοί βασιλείς της Τροίας
Εριχθόνιος της Τρωάδος

Ο Εριχθόνιος ήταν μυθικός βασιλιάς της Τροίας. Ήταν γιος του Δάρδανου και της Βατείας  εγγονός του Τεύκρου πρώτου μυθικού βασιλιά της Τροίας. Ήταν αδελφός του Ίλου που όταν πέθανε τον διαδέχτηκε στον θρόνο. Γυναίκα του ήταν η Αστυόχη κόρη του Σιμόεντα και γιος του ο Τρώας που έδωσε το όνομα του στη χώρα και ίδρυσε την Τροία. Από τον Εριχθόνιο ονομάστηκε ο αστεροειδής 9430 Εριχθόνιος (9430 Erichthonios).

Παραπομπές 

ποδεχθεὶς δὲ ὑπὸ τοῦ βασιλέως, καὶ λαβὼν μέρος τῆς γῆς καὶ τὴν ἐκείνου θυγατέρα Βάτειαν, Δάρδανον ἔκτισε πόλιν· τελευτήσαντος δὲ Τεύκρου τὴν χώραν ἅπασαν Δαρδανίαν ἐκάλεσε.[Γ 12,2] γενομένων δὲ αὐτῷ παίδων Ἴλου καὶ Ἐριχθονίου, Ἶλος μὲν ἄπαις ἀπέθανεν, Ἐριχθόνιος δὲ διαδεξάμενος τὴν βασιλείαν, γήμας Ἀστυόχην τὴν Σιμόεντος, τεκνοῖ Τρῶα. οὗτος παραλαβὼν τὴν βασιλείαν τὴν μὲν χώραν ἀφ᾽ ἑαυτοῦ Τροίαν ἐκάλεσε,   Απολλόδωρου Βιβλίο Γ 

Μυθικοί βασιλείς της Τροίας
Υπερβολικές συναρτήσεις

Στα μαθηματικά, οι υπερβολικές συναρτήσεις είναι ανάλογες των συμβατικών τριγωνομετρικών ή κυκλικών συναρτήσεων. Οι βασικές υπερβολικές συναρτήσεις είναι το υπερβολικό ημίτονο (συμβολίζεται sinh) και το υπερβολικό συνημίτονο (cosh), από τις οποίες προκύπτουν η υπερβολική εφαπτομένη (tanh) και οι υπόλοιπες υπερβολικές, κατ' αναλογία των παράγωγων τριγωνομετρικών συναρτήσεων. Οι συναρτήσεις αυτές ονομάστηκαν έτσι επειδή η γεωμετρική σχέση τους με μία υπερβολή είναι σχεδόν ίδια με την σχέση των τριγωνομετρικών συναρτήσεων με την περιφέρεια.

Αλγεβρικές εκφράσεις 
 Υπερβολικό ημίτονο

 Υπερβολικό συνημίτονο

 Υπερβολική εφαπτομένη

 Υπερβολική συνεφαπτομένη

 Υπερβολική τέμνουσα

 υπερβολική συντέμνουσα

Όπου  είναι η φανταστική μονάδα που ορίζεται ως .

Χρήσιμες σχέσεις 

Οπότε:

Προκύπτει δηλαδή ότι οι cosh x και sech x είναι άρτιες συναρτήσεις, ενώ οι υπόλοιπες είναι περιττές συναρτήσεις.

Τα υπερβολικά ημίτονα και συνημίτονα ικανοποιούν τη σχέση:

η οποία είναι αντίστοιχη της συμβατικής τριγωνομετρικής σχέσης:

Η υπερβολική εφαπτομένη είναι λύση του μη γραμμικού προβλήματος οριακών τιμών.:

Αντίστροφες υπερβολικές εκφρασμένες με λογάριθμους

Παράγωγοι

Συνήθη ολοκληρώματα 

Στις πιο πάνω σχέσεις, C καλούμε την σταθερά ολοκλήρωσης.

Σχέσεις με σειρά Τέιλορ 
Είναι δυνατόν να εκφράσουμε τις υπερβολικές συναρτήσεις με χρήση σειράς Taylor:

 (Σειρά Laurent)

 (Σειρά Laurent)

όπου

 είναι ο νιοστός αριθμός Μπερνούλι
 είναι ο νιοστός αριθμός Όιλερ

Αναφορές

Δείτε επίσης 
 Τριγωνομετρικές συναρτήσεις
 Υπερβολή (γεωμετρία)

Τριγωνομετρία
Ανόι

Το Ανόι (βιετναμέζικα: Hà Nội, προφορά: [hàː nôjˀ]) είναι η πρωτεύουσα του Βιετνάμ και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, μετά τη Χο Τσι Μιν όσον αφορά τον πληθυσμό, καθώς και λιμάνι στον Ερυθρό ποταμό. Έχει πληθυσμό 7.328.400 κατοίκων σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2016. Από το 1010 έως το 1802 μ.Χ., ήταν το σημαντικότερο πολιτικό κέντρο του Βιετνάμ. Ενώ κατά τη διάρκεια της δυναστείας Nguyễn (1802-1945) το Ανόι επισκιάστηκε από την Χουέ, αλλά το Ανόι χρησίμευσε ως πρωτεύουσα της Γαλλικής Ινδοκίνας από το 1902 έως το 1954. Από το 1954 ως το 1976, ήταν η πρωτεύουσα του Βορείου Βιετνάμ και έγινε η πρωτεύουσα ενός επανενωμένου Βιετνάμ το 1976, μετά τη νίκη του Βορρά στον πόλεμο του Βιετνάμ.
Η πόλη βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Ερυθρού ποταμού. Το Ανόι βρίσκεται 1.760 χλμ. βόρεια της πόλης του Χο Τσι Μιν και 120 χλμ. δυτικά της πόλης Χάι Φονγκ. 

Το 1873 το Ανόι κατακτήθηκε από τους Γάλλους. Από το 1883 έως το 1945, η πόλη ήταν το διοικητικό κέντρο της αποικίας της γαλλικής Ινδοκίνας. Οι Γάλλοι έχτισαν μια σύγχρονη διοικητική πόλη νότια του Παλαιού Ανόι, δημιουργώντας ευρείες, κάθετες δρυοφυείς λεωφόρους, όπερα, εκκλησίες, δημόσια κτίρια και πολυτελείς βίλες, αλλά κατέστρεψαν επίσης μεγάλα τμήματα της πόλης, μειώνοντας το μέγεθος των λιμνών και καναλιών, ενώ παράλληλα κατέστρεψαν διάφορα αυτοκρατορικά παλάτια και ακροπόλεις.
Από το 1940 έως το 1945 το Ανόι, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της Γαλλικής Ινδοκίνας και της Νοτιοανατολικής Ασίας, καταλήφθηκαν από τους Ιάπωνες. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1945, ο Χο Τσι Μιν κήρυξε τη Λαϊκή Δημοκρατία του Βιετνάμ (Βόρειο Βιετνάμ). Η βιετναμέζικη Εθνοσυνέλευση υπό τον Χο Τσι Μιν αποφάσισε στις 6 Ιανουαρίου του 1946 να καταστήσει το Ανόι πρωτεύουσα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ.
Τον Οκτώβριο του 2010 η πόλη γιόρτασε επίσημα τα 1.000 χρόνια από την ίδρυση της. Ο Κεραμικός Ψηφιδωτός Τοίχος του Ανόι είναι ένα τετράγωνο μωσαϊκό 4 χλμ. που δημιουργήθηκε για να σηματοδοτήσει την περίσταση.
Είναι το κυριότερο οικονομικό και πολιτισμικό κέντρο της χώρας, ενώ παράλληλα μεγάλο βιομηχανικό κέντρο          (μηχανουργία, υφαντουργική βιομηχανία, βιομηχανία τροφίμων και χημική βιομηχα-νία). 

Στην πόλη βρίσκεται ο διεθνής αερολιμένας Νοϊμπάι και πανεπιστήμιο, όπως επίσης το μαυσωλείο του Χο Τσι Μιν (1975), τα μουσεία και βοτανικός κήπος. 

Ιδρύθηκε το 5 μ.Χ. Από τον 11ο αιώνα είναι πρωτεύουσα του κράτους του Βιετνάμ, ενώ από τις αρχές του 19ου αιώνα είναι η κυριότερη πόλη του βόρειου Βιετνάμ.

Παραπομπές

Δείτε επίσης
Εθνική Βιβλιοθήκη του Βιετνάμ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Hanoi Official Government
Νέα του Ανόι

Πρωτεύουσες της Ασίας
Πόλεις του Βιετνάμ
Φενγκ σούι

Η φιλοσοφια του φενγκ σούι (κιν. 風水）, ή ακριβέστερα φανγκ σουέι είναι ένα σύστημα παραδοσιακής κινεζικής γεωμαντείας.

Στη σύγχρονη εποχή, με τον όρο "φενγκ σούι" αποκαλείται η τοποθέτηση διαφόρων αντικειμένων σε ένα χώρο, έτσι ώστε να υπάρχει καλή ενέργεια. Στην αρχαιότητα, ωστόσο, είχε σκοπό την έυρεση ανοικτής έκτασης (οικοπέδου) με καλή ενέργεια για τη δημιουργία πόλεων. Στα κινεζικά σημαίνει αέρας και νερό και το όνομα αυτό δόθηκε από τα δύο σημαντικότερα χαρακτηριστικά ενός οικοπέδου, δηλαδή τον αέρα (επηρεάζεται από τα δάση ή τα βουνά κτλ) και το νερό (ποτάμια, λίμνες κτλ).

Το φενγκ σούι στα αρχαία χρόνια ήταν μια αρχαία μορφή επιστήμης και ασκούνταν μόνο από το κράτος. Για παράδειγμα, το Αρχαίο Κυότο είχε γίνει σύμφωνα με τις προδιαγραφές του φενγκ σούι από υπαλλήλους ειδικούς σε αυτό, τους ονμυόουτζι (Ιαπ. 陰陽師). Στη μεσαιωνική Ιαπωνία όμως, με την πτώση της κεντρικής εξουσίας, το φενγκ σούι εξαπλώθηκε και στα λαϊκά στρώματα ως τεχνική έυρεσης καλού οικοπέδου για χτίσιμο σπιτιού. Η καλή περιοχή διαφέρει από άτομο σε άτομο και δεν είναι κοινή για όλους. Στην Κίνα επί Μάο είχε απαγορευτεί, αλλά τελευταία επανήλθε.

Φιλοσοφία 
Η φιλοσοφία του φενγκ σούι είναι κοινή και στην αρχαία και τη σύγχρονη μορφή του. Κοινή βάση είναι ότι τα πάντα αποτελούνται από την ενέργεια που λέγεται "τσι". Αυτή η ενέργεια μπορεί να πάρει τις μορφές 5 βασικών στοιχείων: νερό, φωτιά, ξύλο, μέταλλο και γη. Αυτά τα 5 στοιχεία αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και αλληλοσχετίζονται. 

Σύμφωνα με την κινεζική φιλοσοφία, ο άνθρωπος σχετίζεται με το περιβάλλον και αλληλεπιδρά με αυτό. Κατά την αρχαία Κινέζικη ιατρική, όλες οι ασθένειες προέρχονται από δυσαρμονία στο ανθρώπινο τσι. Το κάθε ζωτικό όργανο αντιστοιχεί σε κάποιο από τα 5 στοιχεία τσι. Γιατρικό μπορεί να είναι κάποια τροφή που δίνει σωστό τσι, μετακίνηση σε περιοχή με σωστό τσι, τοποθέτηση αντικειμένου με σωστό τσι κ.ο.κ.

Επίσης η κάθε εποχή έχει το δικό της τσι, όπως επίσης ο κάθε χρόνος, η κάθε μέρα ακόμα και η κάθε ώρα. Όλα αυτά συνθέτουν ένα περίπλοκο σύστημα σχέσεων πολύ δύσκολο στο να κατανοηθεί πλήρως. 

Κινεζική φιλοσοφία
Περιβαλλοντικός σχεδιασμός
Τίταια

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τίταια είναι γνωστή μία από τις συζύγους του Ουρανού, η οποία υπήρξε και η μητέρα των Τιτάνων και των Τιτανίδων. Μετά τον θάνατό της, η Τίταια θεοποιήθηκε και ταυτίσθηκε με τον τρόπο αυτό με τη θεότητα που αποτελούσε την προσωποποίηση της Γης, τη Γαία ή «Μεγάλη Μητέρα», όπως ονομαζόταν διαφορετικά.

Δείτε επίσης 
 Γαία

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Τιταια
Τζέιμς Φιτς-Άλεν Μίτσελ

Ο Σερ Τζέιμς Φιτς-Άλεν Μίτσελ (Sir James Fitz-Allen Mitchell, 1931 – 23 Νοεμβρίου 2021) ήταν πολιτικός από τον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες. Ήταν πρωθυπουργός τις περιόδους 1972-74 και 1984-2000. Υπήρξε ένας από τους μακροβιότερους πολιτικούς ηγέτες της χώρας του. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη από τη Βασίλισσα της Αγγλίας, το 1995.

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση 
Γεννήθηκε στις 15 Μαΐου 1931 στο νησί Μπεκία των Γρεναδίνων και είναι εξάδερφος του Τζον Κόμπτον. Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο και έπειτα στο πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας, στον Καναδά. Είναι οικονομολόγος και γεωπόνος στο επάγγελμα.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Από το 1985 ήτσν σύμβουλος του Ανακτοβουλίου (Privy Councillor). Η είσοδός του στην πολιτική έγινε αρχικά με το Εργατικό Κόμμα, με το οποίο εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1966. Την περίοδο από το 1967 ως το 1972 υπηρέτησε σε διάφορα χαρτοφυλάκια, μεταξύ των οποίων εκείνα του Εμπορίου, Τουρισμού, Γεωργίας και Εργασίας.  Έγινε πρωθυπουργός για πρώτη φορά το 1972 και διατηρήθηκε στο αξίωμα μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου του 1974, οπότε έχασε τις εκλογές από τον αντίπαλό του, Μίλτον Κάτο . Το 1975 ίδρυσε το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα (NDP). Λίγο αργότερα, το κόμμα του αναδείχθηκε νικητής στις εκλογές του 1984 κερδίζοντας 9 επί συνόλου 13 εδρών στη Βουλή και ο Μίτσελ επανήλθε στην πρωθυπουργία, στις 30 Ιουλίου 1984. Επίσης, διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών από το 1984 ως το 1992. Ακολούθησαν αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες, με τέταρτη και τελευταία στις 15 Ιουνίου του 1998. Η τελευταία πρωθυπουργική θητεία του έληξε στις 27 Οκτωβρίου του 2000, οπότε και αποχώρησε με τη θέλησή του λίγο πριν τη διεξαγωγή των εκλογών. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Άρνχιμ Γιούστας.

Έργα 
Ο Μίτσελ συνέγραψε αυτοβιογραφία με τίτλο «Πέρα από τα Νησιά» (Beyond The Islands).

Παραπομπές 

Μιτσελ
Ελένη Βακαλό

Η Ελένη Βακαλό (1921 - 2001) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια, κριτικός εικαστικών, και ιστορικός τέχνης.

Βιογραφικά στοιχεία
Η Ελένη Βακαλό, το γένος Σταυρινού, γεννήθηκε το 1921 στην Κωνσταντινούπολη, και το 1922 η οικογένεια της εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.<ref>Λεξικό νεοελληνικής λογοτεχνίας: Πρόσωπα - Έργα - Ρεύματα - Όροι, Αθήνα : Πατάκης, 2007</ref> Σπούδασε αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1940 - 1945) και Ιστορία της Τέχνης στη Σορβόννη (1948).

Συνεργάστηκε επί σειρά ετών με την εφημερίδα Τα Νέα και το περιοδικό Ζυγός.

Το 1944 παντρεύτηκε τον ζωγράφο Γιώργο Βακαλό .

Βραβεύσεις
Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1991 για το έργο '''Γεγονότα και Ιστορίες της Κυρά - Ροδαλίνας (Αθήνα, Ύψιλον, 1990)
Βραβείο Δοκιμίου Ακαδημίας Αθηνών 1997 
Επίτιμη διδάκτωρ του τμήματος Ιστορίας-Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 1998
Επίτιμη διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Derby 2000

Εργογραφία

Ποιητικές Συλλογές
Θέμα και Παραλλαγές. Αθήνα, Ίκαρος, 1945. 
Αναμνήσεις από μια εφιαλτική πολιτεία. Αθήνα, 1948. 
Στη μορφή των θεωρημάτων. Αθήνα, 1951. 
Το Δάσος. Αθήνα, Καραβία, 1954. 
Τοιχογραφία. Αθήνα, Οι Φίλοι της Λογοτεχνίας, 1956. 
Ημερολόγιο της ηλικίας. Αθήνα, Δίφρος, 1958. 
Περιγραφή του σώματος. Αθήνα, Δίφρος, 1959. 
Η Έννοια των τυφλών. Αθήνα 1962. 
Ο Τρόπος να Κινδυνεύομε. Αθήνα 1966. 
Γενεαλογία/ Genealogy. [Δίγλωσση έκδοση] Απόδοση στα αγγλικά, Paul Merchant, The Rougemont Press, 1971.
Του Κόσμου. Αθήνα, Κέδρος, 1978.
Οι παλάβρες της Κυρά Ροδαλίνας, Αθήνα, Ύψιλον, 1984.
Γεγονότα και Ιστορίες της Κυρά - Ροδαλίνας. Αθήνα, Ύψιλον, 1990.
Το Άλλο του Πράγματος. Ποίηση 1954-1994. Αθήνα, Νεφέλη, 1995.
Επιλεγόμενα. Αθήνα, Νεφέλη, 1997

Θεωρία της Τέχνης
Εισαγωγή σε Θέματα Ζωγραφικής. Αθήνα: ΑΣΚΤ, 1960.
12 Μαθήματα για τη Σύγχρονη Τέχνη. Αθήνα, Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο "Ώρα", 1973.
Η Έννοια των Μορφών. Ανάγνωση της Τέχνης. Αθήνα, Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο "Ωρα", 1975.
Η Φυσιογνωμία της Μεταπολεμικής Τέχνης στην Ελλάδα. Τόμος Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄. Αφαίρεση. Αθήνα, Κέδρος, 1981-1984.
Από την Πλευρά του Θεατή. Δοκίμια. Αθήνα, Κέδρος, 1989. 
Γιώργος Βακαλό. Το θέλγητρο της γραφής. Αθήνα, έκδ. Γκαλερί Νέες Μορφές, 1994. 
Κριτική Εικαστικών Τεχνών (1950-1974), τόμοι Α΄& Β' , Αθήνα, Κέδρος, 1996.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Νεοέλληνες λογοτέχνες
Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες κριτικοί της τέχνης
Έλληνες ιστορικοί της τέχνης
Ελληνίδες συγγραφείς
Αγλαντζιά

Η Αγλαντζιά είναι δήμος της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Αποτελεί ένα από τους δώδεκα δήμους της επαρχίας Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το μεγαλύτερο μέρος της διοικητικής έκτασης του Δήμου Αγλαντζιάς δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Τοποθεσία 
Στα βόρεια συνορεύει με τον Δήμο Λευκωσίας, στα ανατολικά με την Τύμβου, στα νότια με το Γέρι, στα νοτιοδυτικά με τα Λατσιά και στα δυτικά με τον Στρόβολο.

Δημαρχείο 
Τον Μάιο του 1986 η Αγλαντζιά μετεξελίχθηκε σε δήμο, έπειτα από δημοψήφισμα. Πρώτος δήμαρχος εκλέγηκε ο Ανδρέας Πέτρου, ο οποίος παρέμεινε στη θέση του, έπειτα από επανεκλογές του, έως το 2011. Ακολούθησε ο Κώστας Κόρτας το 2012 και το 2017 ο Χαράλαμπος Πετρίδης.

Πληθυσμός 
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Αγλαντζιάς αποτελείτο στη συντριπτική πλειοψηφία του από Ελληνοκύπριους. Στην Αγλαντζιά υπήρχε και μια μικρή τουρκοκυπριακή γειτονιά από την εποχή της Τουρκοκρατίας.

Κατά τις διακοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-1964 όλοι οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της περιοχής μετακινήθηκαν στις τουρκοκυπριακές περιοχές της Λευκωσίας και στο χωριό Μάνδρες. Δεν επέστρεψαν ποτέ στην Αγλαντζιά. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, στην Αγλαντζιά εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο τμήμα του νησιού.

Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Αγλαντζιάς όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Δήμαρχοι 
Δήμαρχοι Αγλατζιάς διετέλεσαν κατά σειρά οι:

Ανδρέας Πέτρου (1986-2011)
Κώστας Κόρτας (2012-2016)
Χαράλαμπος Πετρίδης (2017-2020)
Ανδρέας Κωνσταντίνου (2020- )

Αδελφοποιήσεις 
Ο Δήμος Αγλαντζιάς είναι αδελφοποιημένος με:

 Δήμος Ζωγράφου (Ελλάδα, 28 Μαρτίου 1988)

 Δήμος Καλαμάτας (Ελλάδα, 19 Νοεμβρίου 1993): Αρχικά ο δήμος ήταν αδελφοποιημένος με τον Δήμο Καλαμάτας (πρόγραμμα Καποδίστριας). Μετά την ενοποίηση του Δήμου Καλαμάτας με άλλους δήμους και τη δημιουργία του νέου Δήμου Καλαμάτας το 2011, η αδελφοποίηση ισχύει με αυτό τον δήμο.
 Δήμος Αζόφ (Ρωσία, 3 Νοεμβρίου 1998)
 Τομέας 2 της Ρώμης (Ιταλία, 11 Σεπτεμβρίου 2011): Αρχικά ο δήμος ήταν αδελφοποιημένος με τον Τομέα 3 της Ρώμης. Κατά την αναδιάρθρωση της τοπικής αυτοδιοίκησης της Ιταλίας, ο Τομέας 3 ενσωματώθηκε στον Τομέα 2. Η αδελφοποίηση ισχύει με αυτό τον τομέα.

Αθλητικά σωματεία και αθλητικές εγκαταστάσεις 
Στην Αγλατζιάς εδρεύει ο Άτλας Αγλαντζιάς, η Ανατολή Αγλαντζιάς, ο Όλυμπος Αγλαντζιάς και ο Σταυραετός Πλατύ Αγλαντζιάς.

Διάφορα 
Στον Δήμο Αγλαντζιάς βρίσκεται το Πανεπιστήμιο Κύπρου, μέρος του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, το Δάσος Ακαδημίας και το Εθνικό Δασικό Πάρκο Αθαλάσσαςραδιοφ.ιδρυμα κυπρου,αρχηγειο αστυνομιας,συνεδριακο κεντρο φιλοξενεια.

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Δήμοι της Επαρχίας Λευκωσίας
Φαράχ (περιοχή)

Με το όνομα Φαράχ φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο δυτικό κεντρικό τμήμα της Χώρας, στα σύνορα με το Ιράν. Η έκτασή της φθάνει, περίπου, τα 48.000 τ.χλμ, είναι ένας από τους μεγαλύτερους σε έκταση νομούς της χώρας, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση το 1980 αριθμούσε τους 365.000, ενώ το 2006 τους 480.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 11 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική παστούν. 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η ομώνυμη Φαράχ, της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες
Οι 11 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Φαράχ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ανάρ Ντάρα, η Γκουλιστάν ή Γκιουλιστάν, η Καλά-ι Κα, η Κχακί Σαφέντ, η Λας Βα Τζουάιν, η Μπακουά, η Μπαλά Μπουλούκ, η Πουρ σαρμάν, η Πουσχτ Ροντ, η Σιμπ Κο και η Φαράχ όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού.

Πηγές
«Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Ελεύθερον (ακτοφυλακίδα)

Ελεύθερον (Ακτοφυλακίδα)- Α/Κ 478Ακταιωρός (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’.

Πρώην ‘ΚΑΛΙΝΗ’. Παρελήφθη από το Βρετανικό Ναυτικό στις 28 Μαρτίου 1945 στον Πειραιά. Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία ‘UK – Fleming & Ferganson Paieley, Renlrewshire’. Μία από τις 15 ακταιωρούς (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’.

Ιδίου τύπου πλοία:Δολιανά, Τήλος, Κως ΙΙΙ, Κάσος ΙΙ, Καστελόριζο, Δομοκός, Κάρπαθος Ι, ‘Δοξάτο’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον'''’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’, ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’, ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'

Από τα σκάφη αυτά τα :΄'Τήλος’, ‘Κως ΙΙΙ’, ‘Κάσος ΙΙ', ’Δολιανά’, , ‘Δομοκός’, ‘Καστελόριζο’και ‘Κάρπαθος Ι’, επεστράφησαν κατά τα έτη 1951-1952. Τα : ‘ΔΟΞΑΤΟ’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’ και ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’ επεστράφησαν κατά τα έτη 1959-1960. Τα : ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'
επεστράφησαν το 1964.

Ελληνικές ακταιωροί
Έγκωμη Λευκωσίας

Η Έγκωμη είναι δήμος της επαρχίας Λευκωσιάς στην Κύπρο. Αποτελεί ένα από τους δώδεκα δήμους της επαρχίας Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, ένα μέρος της διοικητικής έκτασης του Δήμου Έγκωμης βρίσκεται εντός της Νεκρής Ζώνης.

Τοποθεσία 
Η Έγκωμη βρίσκεται σε απόσταση 3 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της Λευκωσίας. Στα βόρεια συνορεύει με τον Άγιο Δομέτιο, στα ανατολικά με τον Δήμο Λευκωσίας, στα νότια με τον Στρόβολο, στα νοτιοδυτικά με τη Λακατάμια, στα δυτικά με το Παλαιομέτοχο και την Κοκκινοτριμιθιά και στα βορειοδυτικά με τον Γερόλακκο.

Ονομασία 
Η ονομασία Έγκωμη προέρχεται από τις λέξεις Νέα Κώμη (νέα πόλη). Αρχικά ονομαζόταν Νέγκωμη και τελικά η ονομασία έγινε Έγκωμη.

Ιστορία 
Μετά το 1567 οι Βενετοί κατακτητές της Κύπρου κατεδάφισαν τα λουζινιακά τείχη ώστε να κτίσουν τα σημερινά βενετικά τείχη της Λευκωσίας, τα οποία είχαν μικρότερη περίμετρο, για αύξηση της αμυντικής δυνατότητας. Μαζί με τα λουζινιακά τείχη κατεδαφίστηκαν σπίτια, εκκλησίες και μοναστήρια. Οι άστεγοι κάτοικοι των οικισμών που κατεδαφίστηκαν μετακινήθηκαν νοτιοδυτικά της Λευκωσίας ιδρύοντας την Έγκωμη.

Δημαρχείο 
Το 1986 πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα στην κοινότητα μέσα από το οποίο οι κάτοικοι υπερψήφισαν την μετεξέλιξη της κοινότητας τους σε δήμο.

Πληθυσμός 
Ο πληθυσμός της Έγκωμης αυξανόταν συνεχώς. Στις αρχές της Αγγλοκρατίας ο πληθυσμός αυξανόταν με σταθερό ρυθμό. Ωστόσο, την περίοδο 1931-1946 λόγω αστικοποίησης του πληθυσμού της υπαίθρου, ο πληθυσμός της Έγκωμης διπλασιάστηκε. 

Ακολούθησε η λειτουργία του Διεθνούς Αερολιμένα Λευκωσίας, που ήταν το μοναδικό πολιτικό αεροδρόμιο της Κύπρου, στον γειτονικό Γερόλακκο, γεγονός που οδήγησε σε περαιτέρω ανάπτυξη της Έγκωμης, αφού η κύρια οδική αρτηρία που οδηγούσε από τη Λευκωσία στο αεροδρόμιο διερχόταν μέσω των εδαφών της.

Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, στην Έγκωμη εγκαταστάθηκε μεγάλος αριθμός Ελληνοκυπρίων προσφύγων από το βόρειο τμήμα της Κύπρου.

Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Έγκωμης όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Δήμαρχοι 
Δήμαρχοι Δήμου Έγκωμης διετέλεσαν κατά σειρά οι:

Μιχαλάκης Ζιβανάρης (1986-1991)
Πέτρος Στυλιανού (1992-1996)
Ιωάννης Καλλής (1997-2001)
Νίκος Παυλίδης (2002-2011)
Ζαχαρίας Κυριάκου (2012- )

Αδελφοποιήσεις 
Ο Δήμος Έγκωμης είναι αδελφοποιημένος με:

 Δήμο Ιθάκης (Ελλάδα)
 Δήμο Εορδαίας (Ελλάδα)
 Δήμο Χανίων (Ελλάδα)
 Περιφέρεια Αρμπάτ Μόσχας (Ρωσία)
 Δήμο Καρπενησίου (Ελλάδα)

Αθλητικά σωματεία και αθλητικές εγκαταστάσεις 
Το κυριότερο αθλητικό σωματείο με έδρα την Έγκωμη είναι η ΕΘΑ Έγκωμης, η οποία έχει κατακτήσει τίτλους πρωταθλήματος και κυπέλλου στην καλαθοσφαίριση. 

Στην έκταση του Δήμου Έγκωμης βρίσκονται το Μακάρειο Στάδιο, το Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία και το Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο.

Δείτε ακόμη 
Μακεδονίτισσα Λευκωσίας

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Δήμοι της Επαρχίας Λευκωσίας
Επαρχία Λευκωσίας