joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λουδοβίκος Βοναπάρτης

Ο Λουδοβίκος Α΄ της Ολλανδίας ή Λουδοβίκος Βοναπάρτης (γαλλικά: Louis Bonaparte, 2 Σεπτεμβρίου 1778 – 25 Ιουλίου 1846), γνωστός και με το προσωνύμιο ο Καλός, ήταν Πρίγκιπας της Γαλλίας, Βασιλιάς της Ολλανδίας (βασ. 1806-1810) και Κόμης του Σαιν-Λε.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Λουδοβίκος Ναπολέων γεννήθηκε στο Αιάκειο της Κορσικής στις 2 Σεπτεμβρίου του 1778 και ήταν ο τέταρτος γιος του Καρόλου Βοναπάρτη και της Λετίτσια Ραμολίνο. Δευτερότοκος αδελφός του ήταν ο Ναπολέων Α΄, Αυτοκράτορας των Γάλλων. Ο Λουδοβίκος εντάχθηκε στον στρατό και συμμετείχε στις εκστρατείες του αδελφού του, ο οποίος και τον έχρισε στρατηγό. Αναγορεύτηκε βασιλιάς της Ολλανδίας στις 5 Ιουνίου του 1806.

Ο Λουδοβίκος προσπάθησε να ασκήσει με τον καλύτερο τρόπο τα καθήκοντά του ως βασιλιάς της Ολλανδίας. Έτσι άρχισε να μαθαίνει την ολλανδική γλώσσα, ώστε να διοικεί πιο εύκολα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του και συγκεκριμένα το 1809, βρέθηκε αντιμέτωπος με μεγάλες πλημμύρες, τις οποίες αντιμετώπισε σχετικά αποτελεσματικά και με προσωπική φροντίδα. Γι' αυτό και απέκτησε το προσωνύμιο τού «Καλού».

Όταν ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης ζήτησε στρατιώτες για τις ανάγκες της εκστρατείας του από την Ολλανδία, ο Λουδοβίκος αρνήθηκε. Τότε ο Ναπολέων κατηγόρησε τον αδερφό του, ότι τοποθετούσε τα Ολλανδικά συμφέροντα πάνω από τα Γαλλικά, αναγκάζοντάς τον να παραιτηθεί.

Στις 25 Ιουλίου του 1846 έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και απεβίωσε στο Λιβόρνο σε ηλικία 68 ετών· στη συνέχεια τάφηκε στο Παρίσι.

Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Νότιο πυλώνα, Στήλη 25).

Οικογένεια 
Ήταν νυμφευμένος με την Ορτανσία, κόρη του Αλεξάνδρου, Υποκόμη του Μπωαρναί, στρατηγού της Επανάστασης, και της Ιωσηφίνας Τασέρ του Λα Παζρί (η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη). Είχε αποκτήσει τέκνα:
 Ναπολέων Κάρολος 1803-1807.
 Ναπολέων Λουδοβίκος 1804-1831, βασιλιάς, ως Λουδοβίκος Β΄, της Ολλανδίας.
 Ναπολέων Γ΄ 1808-1873, Αυτοκράτορας της Γαλλίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βασιλείς της Ολλανδίας
Λουδοβικος
Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
Λουκιανός Βοναπάρτης

Ο Λουκιανός Βοναπάρτης (γαλλικά: Lucien Bonaparte (Λυσιέν Μποναπάρτ), 21 Μαΐου 1775 – 29 Ιουνίου 1840), πολιτικός, αδελφός του αυτοκράτορα της Γαλλίας Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Έγινε γερουσιαστής της Γαλλικής Αυτοκρατορίας, πρόεδρος του Συμβουλίου των Πεντακοσίων, Υπουργός Εσωτερικών και μέλος του Tribunat. Χρίστηκε πρίγκιπας του Κανίνο και του Μουζινιάνο από το Βατικανό, τίτλους που κράτησε η οικογένειά του μέχρι το 1924.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στις 21 Μαΐου του 1775 στο Αιάκειο της Κορσικής και ήταν γιος του Κάρλο Μαρία Μπουοναπάρτε και της Λετίτσια Ραμολίνο, καθώς και αδελφός του Ναπολέοντα Α΄. Ο Λουκιανός διαπνεόταν από επαναστατικές ιδέες και γι' αυτό ερχόταν συχνά σε σύγκρουση με τον αδελφό του Ναπολέοντα.

Ο Λουκιανός αναμείχθηκε στα πολιτικά, εκλέχτηκε μάλιστα γερουσιαστής της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, αλλά διαφώνησε με τις επεκτατικές βλέψεις του αδελφού του, καθώς και με τον γάμο που του σχεδίαζε. Το 1804 αυτοεξορίστηκε στη Ρώμη ενώ το 1809 έφυγε για τις ΗΠΑ. Συνελήφθη όμως από τους Άγγλους και οδηγήθηκε στην Μεγάλη Βρετανία, όπου παρέμεινε μέχρι το 1814.

Το 1814 επέστρεψε στη Γαλλία και έγινε πρίγκιπας του Κανίνο από τον Πάπα Πίο Ζ΄. Το 1824 έγινε πρίγκιπας του Μουζινιάνο από τον Πάπα Λέοντα ΙΒ΄.

Απεβίωσε στις 29 Ιουνίου του 1840 στην Ιταλία από καρκίνο του στομάχου.

Οικογένεια 
Έκανε δύο γάμους. Από τον πρώτο γάμο του με την Κριστίν Μπογιέρ απέκτησε τέσσερα παιδιά:
 Φιλιστίνα Καρλόττα (1795–1865), παντρεύτηκε πρώτα τον Μάριο Γκαμπριέλλι, πρίγκιπα του Προσέντι, και μετά τον Σεττίμιο Σενταμόρι, ιππότη. Ο γιος της:
 Πλάτσιντο Γκαμπριέλλι (1832-1911), νυμφεύτηκε την Αυγούστα Βοναπάρτη, κόρη του Καρόλου Λουκιανού.
Θνησιγενή γιο (13 Μαρτίου 1796).
Βικτωρία Γερτρούδη (9 Ιουλίου 1797).
 Χρστίνα Αιγύπτη (1798-1847), παντρεύτηκε πρώτα τον κόμη Αρβίντ Πόσσε και έπειτα τον λόρδο Ντάντλεϋ Στιούαρτ.

Από τον δεύτερο γάμο του με την Αλεξαντρίν ντε Μπλεσάν απέκτησε έντεκα παιδιά:
 Κάρολος Λουκιανός (1803–1857), φυσιοδίφης και ορνιθολόγος.
 Λετίσια Χριστίνα (1804–1871), παντρεύτηκε τον Σερ Τόμας Γουάυζ.
 Ιωάννα (1807–1829), παντρεύτηκε τον μαρκήσιο Ονορέ Ονορατί.
 Παύλος Μαρία (1809–1827), πολέμησε στην Ελληνική Επανάσταση  στο ατμόπλοιο Ελλάς. Απεβίωσε επάνω στο σκάφος, καθαρίζοντας το όπλο του. Τάφηκε πέντε έτη μετά στη Σφακτηρία, μαζί με τους πεσόντες της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου.
 Λουδοβίκος Λουκιανός (1813–1891) πολιτικός και φιλόλογος, ειδήμων της βασκικής γλώσσας.
 Πέτρος Ναπολέων (1815–1881), πρίγκιπας. Η εγγονή του:
 Μαρία (1882-1962), παντρεύτηκε τον Γεώργιο της Ελλάδας, Ύπατο Αρμοστή της Κρήτης.
 Αντώνιος Λουκιανός (1816–1877), νυμφεύτηκε τη Μαρί-Άνν Καρντινάλι.
 Μαρία Αλεξανδρίνα (1818–1874), παντρεύτηκε τον Βιντσέντσο Βαλεντίνι, κόμη του Λαβιάνο.
 Κωνσταντία (1823-1876), μοναχή.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Θανάσης Βασιλείου, Στα ίχνη της πριγκίπισσας Μ. Βοναπάρτη, Η πορεία της από τη φθίνουσα αριστοκρατία στην ελίτ της ψυχανάλυσης, Εφημερίδα Καθημερινή, 03-12-2006. «Η Μαρία ήταν κόρη του Ρολάν Βοναπάρτη, εγγονού του Λουκιανού Βοναπάρτη, δεύτερου αδελφού του Ναπολέοντα) και της...»

Οίκος του Βοναπάρτη
Ευάνθης

Στην ελληνική μυθολογία ο Ευάνθης ήταν αρχικώς μία αυτοτελής θεότητα, η οποία αργότερα ταυτίσθηκε με τον Διόνυσο, τόσο λατρευτικά όσο και γενεαλογικά. Σύμφωνα με παλαιότερες παραδόσεις, ο Ευάνθης ήταν γιος του Διονύσου και της Αριάδνης, αδελφός του Οινοπίωνα, του Θόαντα και άλλων. Σε άλλη παράδοση, ήταν γιος του Οινοπίωνα και ταξίδεψε μαζί με τον πατέρα του από τη Χίο στην Κρήτη. Στην Οδύσσεια (ι 197) ο Ευάνθης μνημονεύεται ως πατέρας του Μάρωνα. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει (Ε 79, 2) ότι ήταν αρχηγός των στρατευμάτων του Ραδαμάνθυος. Κάποιες πηγές αναφέρουν τον Ευάνθη ως επώνυμο (δηλαδή που έδωσε το όνομά του) της λοκρικής πόλεως Ευανθείας και της Ευανθίδος, δήμου της Αλεξανδρείας.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Ευανθης
Νίκολα Πρκάτσιν

Ο Νίκολα Πρκάτσιν (Nikola Prkačin) είναι Κροάτης πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 15 Νοεμβρίου 1975.

Καριέρα 
 1993–1998: KK Σπλιτ 
 1998–2003: Τσιμπόνα
 2003–2007: Εφές Πίλσεν 
 2007: Δυναμό Μόσχας
 2008: Παναθηναϊκός

Τίτλοι 
 1994: Κύπελλο Κροατίας με την KK Σπλιτ 
 1997: Κύπελλο Κροατίας με την KK Σπλιτ
 1999: Πρωτάθλημα Κροατίας με την Τσιμπόνα 
 2000: Πρωτάθλημα Κροατίας με την Τσιμπόνα 
 2001: Πρωτάθλημα Κροατίας με την Τσιμπόνα 
 2002: Πρωτάθλημα Κροατίας με την Τσιμπόνα 
 1999: Κύπελλο Κροατίας με την Τσιμπόνα 
 2001: Κύπελλο Κροατίας με την Τσιμπόνα 
 2002: Κύπελλο Κροατίας με την Τσιμπόνα 
 2004: Πρωτάθλημα Τουρκίας με την Εφές Πίλσεν 
 2006: Κύπελλο Τουρκίας με την Εφές Πίλσεν 
 2007: Κύπελλο Τουρκίας με την Εφές Πίλσεν 
 2001-2002: MVP Κροατικού πρωταθλήματος

Εθνική Κροατίας 
Είναι ο αρχηγός της εθνικής Κροατίας στην οποία αγωνίζεται από το 1997 και με τα χρώματα της έχει συμμετάσχει στις διοργανώσεις Ευρωμπάσκετ 1997, 1999, 2001, 2003, 2005 και 2007.

Παραπομπές

Γιουγκοσλάβοι καλαθοσφαιριστές
Κροάτες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ
Καλαθοσφαιριστές Σπλιτ
Καλαθοσφαιριστές Ζάγκρεμπ
Καλαθοσφαιριστές Ντιναμό Μόσχας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1997
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1999
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2001
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2003
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2005
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2007
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας
Μανία

Η μανία είναι εξαιρετικά σοβαρή διαταραχή διάθεσης, η οποία χαρακτηρίζεται από ανυψωμένη ή οξύθυμη διάθεση, ανυψωμένη ενέργεια και διαταραγμένες σκέψεις. Τα επεισόδια της μανίας συνδέονται γενικά με τη διπολική διαταραχή και την κλινική κατάθλιψη.

Συμπτώματα 
Συμπτώματα της μανίας περιλαμβάνουν διαταραχή της συναισθηματικής διάθεσης, ευφορία, ευερεθιστότητα, διογκωμένη αυτοεκτίμηση, ελαττωμένη ανάγκη για ύπνο, πίεση λόγου, διάσπαση της προσοχής, υπερκινητικότητα, αυξημένη σεξουαλική διάθεση, συναισθηματική αστάθεια και παραληρητικές ιδέες και ψευδαισθήσεις.

Ένας μανιακός ασθενής μπορεί ασυναίσθητα να χαμογελάσει και να βρεθεί στην ανάγκη να συγκρατήσει μια παρόρμηση να γελάσει με πράγματα που στο παρελθόν δεν θεωρούσε αστεία.

Η προσοχή ενός ατόμου με μανία συνήθως διασπάται. Η έλλειψη κριτικής μπορεί να οδηγήσει ένα άτομο σε πράξεις που να επιφέρουν άσχημες και οδυνηρές συνέπειες. Μπορεί επίσης να αρχίσουν την χρήση διαφόρων ουσιών όπως, αλκοόλ και ναρκωτικών. Η συμπεριφορά τους μπορεί να γίνει ενοχλητική και επιθετική. Πολλά άτομα μπορεί να πιστεύουν ότι είναι σε μια «ειδική αποστολή» ή μπορεί να φθάσουν να πιστεύουν ότι έχουν ειδική σχέση με το θεό, ότι έχουν ένα καταπληκτικό σχέδιο με το οποίο θα σώσουν τον κόσμο από την καταστροφή ή ότι έχουν μοναδικά ταλέντα ή ικανότητες, αυτές οι ιδέες θεωρούνται μεγαλοπρεπείς και εξωπραγματικές. Επίσης η σεξουαλική διάθεση μπορεί να αυξηθεί. Οι μανιακοί ασθενείς μιλούν σαν να βρίσκονται κάτω από πίεση να βγάλουν τις λέξεις έξω. Μιλούν δυνατά και γρήγορα και συνήθως είναι δύσκολο να τους διακόψει κανείς. Το περιεχόμενο της ομιλίας τους μπορεί να είναι φυσιολογικό ή γεμάτο αστεία και λογοπαίγνια ή γεμάτο κατηγόριες, εχθρότητα και υβρεολόγια. Συχνά οι μανιακοί ασθενείς μπορεί να έχουν θεατρικό στυλ, να χορεύουν και να τραγουδούν και να παρουσιάζονται αρκετά διασκεδαστικοί. Σε πιο ακραίες περιπτώσεις ένα άτομο με μανία μπορεί να αρχίσει να βιώνει ψύχωση ή διάσπαση από την πραγματικότητα όπου η σκέψη επηρεάζεται μαζί με την διάθεση.

Θεραπεία 
Η θεραπεία της μανίας γίνεται με αντιψυχωτικά φάρμακα όταν προκαλείται από διπολική διαταραχή. 

Άλλα φάρμακα που χρησιμοποιούνται είναι τα αντιεπιληπτικά και το λίθιο. Ο ασθενής έχει περισσότερη βελτίωση όταν τα φάρμακα συνδυάζονται με ψυχοθεραπεία.

Δείτε επίσης 
 Διπολική διαταραχή
 Κλινική κατάθλιψη
 Υπομανία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Psychology.gr 
 manic depression.net
 Ελληνική Διπολική Οργάνωση (ΕΔΟ)

Παραπομπές 

Μανια
Γκραν Κανάρια

Η Γκραν Κανάρια (ισπανικά:Gran Canaria) είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί των Καναρίων Νήσων, στον Ατλαντικό, 210 χλμ. από την βορειοδυτική ακτή της Αφρικής, και ανήκει στην Ισπανία. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Τενερίφης και δυτικά της Φουερτεβεντούρα. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε πληθυσμό νησί του αρχιπελάγους, μετά από Τενερίφη. Το νησί είναι ηφαιστειακής προέλευσης, το οποίο προήλθε περισσότερο από σχισμές ηφαιστειακής λάβας. 

Το νησί κατοικήθηκε από τους Γκουάντσες ή Κανάριος, οι οποίοι ήταν Βέρβεροι που αφίχθησαν εκεί αρκετά νωρίς, το 500 π.Χ. Οι Κανάριος ονόμαζαν το νησί Ταμαράν. Το νησί διεκδικήθηκε από την Ισπανία τον 15ο αιώνα.

Η επιφάνεια της Γκραν Κανάρια είναι 1.560 χλμ² και το μέγιστο υψόμετρο της είναι 1.949 μ. (Πίκο δε Λας Νιέβες). Έχει σχεδόν κυκλικό σχήμα, με διάμετρο περίπου 50 χλμ.

Το νησί έχει πληθυσμό 846.085 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011) από τους οποίους οι 381.271 (2011) στην πρωτεύουσα Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια. Η πόλη είναι η μεγαλύτερη των Καναρίων Νήσων, επίσης η πρωτεύουσα της επαρχίας Λας Πάλμας, και επίσης μια απ' τις δυο πρωτεύουσες της αυτόνομης κοινότητας των Καναρίων Νήσων, μαζί με την Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε.

Κλίμα-Μορφολογία 
Το κλίμα του νησιού θυμίζει το "διπρόσωπο" κλίμα των υπόλοιπων γειτονικών δυτικών νησιών. Ενώ το βόρειο τμήμα του είναι δροσερό, αντίθετα το νότιο είναι θερμό και ξηρό. Μορφολογικά η ανατολική ακτή του νησιού είναι επίπεδη με πολλές παραλίες, σε αντίθεση με την δυτική ακτή που είναι περισσότερο βραχώδης και ορεινή.

Η πρωτεύουσα 

Η πρωτεύουσα, η Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια, που βρίσκεται στα βόρεια του νησιού, έχει μια αρκετά έντονη ζωή. Η παραλία Λας Καντέρας βρίσκεται στην καρδιά της πόλης. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για το ετήσιο του Καρναβάλι. Ήταν η πρώτη στάση της αποστολής του Κριστόμπαλ Κολόν κατά την πορεία του πίσω στην Αμερική, μνημείο της οποίας είναι το Ερμιτάζ του Σαν Αντώνιο Αμπάντ, όπου ο ναύαρχος προσευχήθηκε, και ο Κάζα ντε Κολόν. Άλλα μνημεία της πρωτεύουσας είναι το Μουζέο Κανάριο (το σημαντικότερο αρχαιολογικό μουσείο του αρχιπελάγους), ο Καθεδρικός, η Πλάθα ντελ Εσπίριτου Σάντο, κλπ.

Κανάριες νήσοι
Νησιά της Ισπανίας
Νησιά της Αφρικής
Άγγελος Ποστέκογλου

Ο Άγγελος Ποστέκογλου (αγγλικά: Ange Postecoglou) είναι Ελληνοαυστραλός προπονητής και πρώην ποδοσφαιριστής. Ως προπονητής της Εθνικής Αυστραλίας, οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών του 2015. Από το 2021 είναι τεχνικός του σκωτσέζικου συλλόγου Σέλτικ Γλασκώβης.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου του 1965 στην Ελλάδα και μετανάστευσε οικογενειακώς στην Αυστραλία σε ηλικία 5 ετών. Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε ως αμυντικός από το 1984 μέχρι το 1993 στη Σάουθ Μέλμπουρν, έχοντας 193 συμμετοχές στο πρωτάθλημα και κατακτώντας δυο πρωταθλήματα το 1984 και το 1991. Παράλληλα διετέλεσε αρχηγός της ομάδας. Επίσης αγωνίστηκε από το 1986 μέχρι το 1988 τέσσερις φορές με την Εθνική Αυστραλίας, σε διπλές φιλικές αναμετρήσεις με την Τσεχοσλοβακία και τη Νέα Ζηλανδία. 

Αργότερα ως προπονητής της Σάουθ Μέλμπουρν από το 1996 μέχρι το 2000 κατέκτησε δυο πρωταθλήματα Αυστραλίας (1998 και 1999) και το Πρωτάθλημα Ωκεανίας, συμμετέχοντας έτσι το 2000 στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων που διεξήχθη στη Βραζιλία. Έπειτα ανέλαβε για επτά χρόνια (2000-2007) την Εθνική Ελπίδων της Αυστραλίας. Αργότερα εργαζόταν στο τηλεοπτικό κανάλι Fox Sports και ήταν σύμβουλος στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Βικτώρια. 

Τον Μάρτιο του 2008 επέστρεψε στην Ελλάδα αναλαμβάνοντας την Παναχαϊκή έπειτα από πρόταση που του έγινε από τον τότε πρόεδρο της ομάδας Κώστα Μακρή, η έλευση όμως του Αλέξη Κούγια στα διοικητικά του συλλόγου είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνσή του τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Από το 2009 έως το 2013 ήταν προπονητής της Μπρισμπέιν Ρόαρ, ενώ από τον Οκτώβριο του 2013 μέχρι το 2017 διετέλεσε ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Αυστραλίας, με την οποία κατέκτησε το Ασιατικό Κύπελλο του 2015. 

Στα τέλη Δεκεμβρίου του 2017 συμφώνησε με την ιαπωνική Γιοκοχάμα Μαρίνος ως αντικαταστάτης του Έρικ Μόμπαερτς που είχε προαναγγείλει την αποχώρησή του από την ομάδα.

Στις 10 Ιουνίου 2021 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του ως προπονητής της Σέλτικ Γλασκώβης. Στην πρώτη του χρονιά στους Κέλτες, κατέκτησε το πρωτάθλημα Σκωτίας της σεζόν 2021-22, έχοντας πρώτο σκόρερ τον Έλληνα επιθετικό, Γιώργο Γιακουμάκη.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

www.ozfootball.net

Αυστραλοί ποδοσφαιριστές
Ελληνοαυστραλοί
Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής
Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου Μπρισμπέιν Ρόαρ
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Αυστραλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό
Προπονητές νικητές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών Ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017
Προπονητές ποδοσφαίρου Σέλτικ Γλασκώβης
Λαράνι Ηρακλείου

Το  Λαράνι (επίσημο: Λαράνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Απέχει από το Ηράκλειο 37,5 χλμ. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και παράγεται σταφίδα, όπως επίσης λάδι και κτηνοτροφικά φυτά. Ναοί στον οικισμό είναι αυτοί της Κοίμησης της Θεοτόκου (πανηγυρίζειστις 15 Αυγούστου)  και ο νεότερος της Αγίας Τριάδας. Υπάρχει η Αγία Παρασκευή και ο Άγιος Νικόλαος. Να σημειωθεί ότι δίπλα από την Κοίμηση της Θεοτόκου υπάρχει ο ναός του Αγίου Γεωργίου.

Κοινότητα Λαρανίου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Λαρανίου έχει 191 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Πέτρο Αμπουχάνη.

Κοινοτάρχες Λαρανίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Λαρανίου.

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό από την εποχή της Ενετοκρατίας αποτελούνταν από δύο οικισμούς, κάτι που ισχύει ως σήμερα. Η αρχαιότερη αναφορά σε αυτό γίνεται σε έγγραφο του 1301. Το 1583 καταγράφεται ως Laragni Catto με 88 και Laragni Apanoμε 58 κατοίκους . Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν τουρκοχώρι. Το 1881 κατοικούσαν 304 Τούρκοι και ο οικισμός υπαγόταν στο Δήμο Μεγάλης Βρύσης. Το 1920 έγινε έδρα ομώνυμου δήμου και οκτώ χρόνια αργότερα, υπήχθη στην Κοινότητα του Αγίου Θωμά. Το 1925 δέχθηκε και μερικές οικογένειες προσφύγων από την Ανατολική Ρωμυλία.  Από το 1940 ως το 1998 αποτέλεσε αυτόνομη κοινότητα της επαρχίας Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου. Το 1998 με το Σχέδιο Καποδίστριας αποτέλεσε Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αγίας Βαρβάρας.

Το όνομα του χωριού οφείλεται στον πρώτο οικιστή του, ο οποίος λεγόταν Λαράνης. Οι περισσότεροι από τους σημερινούς κατοίκους του, κατάγονται από τη Μικρά Ασία.

Το χωριό διαμαρτυρήθηκε για τα προβλήματά του με αποχή από τις ευρωεκλογές του 2004.

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Χωριά του Δήμου Αγίας Βαρβάρας

Παραπομπές

 
Δήμος Γόρτυνας
Λαρανι
Λαρανι
Τελχίνες

Οι Τελχίνες σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία  άλλοτε φέρονται ως θνητοί και άλλοτε ως μυθικοί δαίμονες ανάλογα των μύθων.

Θεωρούνταν παιδιά της Θάλασσας, της Γαίας ή του Πόντου και περιγράφονται ως άποδες και άχειρες φέροντας όμως πτέρυγες. Κατά τη αρχαία παράδοση οι Τελχίνες, που ήταν εννέα στον αριθμό, προέρχονταν από την Κρήτη "κουροτροφήσαντες" τον Δία, εξ ου και καλούνταν Κουρήτες. Στη συνέχεια αυτοί πήγαν στην Κύπρο και αργότερα στη Ρόδο όπου και κλήθηκε η νήσος εξ αυτών Τελχινίς. Εκεί ίδρυσαν πολλές πόλεις μεταξύ των οποίων ήταν η Κάμειρος, η Ιαλυσός και η Λίνδος.

Μυθολογία 
Ο Διόδωρος αναφέρει πως η Τιτανίδα Ρέα παρέδωσε σ' αυτούς τον θεό Ποσειδώνα τον οποίο και ανέθρεψαν με την κόρη του Ωκεανού Καφείρα, και όταν εκείνος ανδρώθηκε έλαβε ως σύζυγο την αδελφή των Τελχινών την Αλία από την οποία απέκτησε έξι γιους και μια κόρη την "Ρόδην" από την οποία και στη συνέχεια ονομάσθηκε έκτοτε η νήσος Ρόδος.  

Κατά σχετική επίσης παράδοση οι Τελχίνες εξορίστηκαν από τη Ρόδο από τους Ηλιάδες. Έτσι περιπλανώμενοι επέστρεψαν και προξένησαν μεγάλες καταστροφές στη νήσο. Κατ' άλλη όμως παράδοση οι Τελχίνες αναχώρησαν οι ίδιοι από τη νήσο προβλέψαντες τη μεγάλη καταστροφή με κατακλυσμό από τον Δία. Κατ' άλλες ακόμη παραδόσεις οι Τελχίνες ήταν μυθικοί θνητοί σπουδαίοι τεχνίτες και εφευρέτες που είχαν ανακαλύψει διάφορα μέταλλα όπως τον χαλκό και τον σίδηρο και είχαν επινοήσει πολλά εργαλεία για την τέχνη τους, που φέροντάς τα έδιναν την εντύπωση πως τους έλειπαν τα άκρα. Πιστεύονταν ακόμη πως αυτοί δίδαξαν στους ανθρώπους την πρώιμη μεταλλουργία και την εξόρυξη των μετάλλων. 

Οι Τελχίνες αναφέρονται ως κατασκευαστές της άρπης του Κρόνου και της τρίαινας του Ποσειδώνα καθώς και χυτά αγάλματα πολλών θεών όπως της θεάς Αθηνάς, του θεού Απόλλωνα, της θεάς Ήρας, των Νυμφών στις πόλεις της Ρόδου κ.ά. καθώς και διαφόρων μαγικών σκευών, ποτηρίων και άλλων. 

Επίσης αναφέρεται πως κάποτε ο Απόλλωνας έστειλε καταστρεπτική νόσο στους Σικυωνείς όταν αρνήθηκαν να καταβάλουν στους Τελχίνες αμοιβή για εργασία που τους πρόσφεραν σε εξοπλισμό.

Γενεαλογικό δένδρο 
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τελχίνες στο Theoi Project

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μυθολογία της αρχαίας Ρόδου
Λιγόρτυνος Ηρακλείου

Η Λιγόρτυνος  είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία  Μονοφατσίου. Βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά λόφου, με ωραία θέα προς την πεδιάδα της Μεσαράς.

Ιστορικά στοιχεία
Το τοπωνύμιο Λιγόρτυνος είναι προελληνικό. Έχουν βρεθεί μάλιστα ευρήματα από την υστερομινωική εποχή, που βρίσκονται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου. Οι σημερινοί κάτοικοι έχουν καταγωγή από τη Μικρά Ασία (Καισάρεια, Πόντος, Ικόνιο) και ένα ποσοστό περίπου 120 ατόμων από τα Ανώγεια Μυλοποτάμου (όπως και της Πλακιώτισσας) .Οι Μικρασιάτες εγκαταστάθηκαν το 1923. Οι νέοι κάτοικοι σύντομα προσαρμόστηκαν στη γλώσσα και τα πολιτισμικά στοιχεία του τόπου και εξομοιώθηκαν με το γηγενές στοιχείο.

Σε συμβόλαιο του 1271 το βρίσκουμε Legordine και ανήκε στο φέουδο του Λατινικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Μάλιστα, ενοικιάστηκε στον Ιάκωβο Μουδάτσο. Στις ενετικές απογραφές αναγράφεται Ligortino, με 193 κατοίκουςστα τέλη του 16ου αιώνα. Στον Καστροφύλακααναφέρονται και οι άλλοι οικισμοί, Chieffala, με 41 κατοίκους και Plachiotissa, με 94 κατοίκους. Όλα τα χωριά ήταν τουρκοχώρια κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Το 1834 κατοικούσαν 15 οικογένειες Τούρκων στη Λιγόρτυνο, 2 στην Πλακιώτισσα και 8 στους Κεφαλάδες. Οι αντίστοιχοι κάτοικοι στην απογραφή του 1881 ήταν 163 , 38 και 39, όλοι Τούρκοι. Το 1900 υπήχθη στο Δήμο Χάρακα.

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Οικονομία 
Οι κάτοικοι ασχολούνται ιδίως με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, όπως επίσης και με την κτηνοτροφία, ενώ καλλιεργούνται και δημητριακά και καπνά. Στην περιοχή του χωριού λειτουργεί τυροκομείο, νηπιαγωγείο και Δημοτικό σχολείο. Η οικονομία του χωριού βασίζεται κυρίως στο λάδι και στη σταφίδα. Παλιότερα οι κάτοικοι ασχολούνταν και με την αγγειοπλαστική.

Πολιτισμός 
Ενεργός είναι ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού, ο οποίος έχει καταστήσει το χωριό παραδοσιακό οικισμό, με εκδηλώσεις, καλαίσθητες παρεμβάσεις στους δρόμους (λιθόστρωτοι) και αναδεικνύοντας μνημεία, όπως το παλιό υδραγωγείο. Στη νότια πλευρά του οικισμού σώζονται τα ερείπια κατάγραφου ναού (Αγία Τριάδα), από τα βυζαντινά χρόνια. Κεντρικός ναός είναι ο Άγιος Χαράλαμπος.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τεφελίου. Το 1930 με το ΦΕΚ 232Α - 08/07/1930 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Κεφαλάδος και Πλακιώτισσα αποτελούν την κοινότητα Λιγορτύνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστερουσίων του Δήμου Αρχανών - Αστερουσίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 481 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Λιγορτύνου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χωριά του Δήμου Αστερουσίων

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Λιγο
Λιγο
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Μπρετ Έμερτον

Ο Μπρετ Μίτσελ Έμερτον (Brett Michael Emerton, 22 Φεβρουαρίου 1979) είναι Αυστραλός διεθνής ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται ως δεξί μπακ-χαφ.Αγωνίζεται στην Σίδνεϊ ΦΚ ενώ στο παρελθόν αγωνίστηκε με επιτυχία στα γήπεδα της Ευρώπης με τις φανέλες της Φέγενορντ κα της Μπλάκμπερν.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στο Μπάνκστοου του Σίδνεϊ της Νέας Νότιας Ουαλίας στις 22 Φεβρουαρίου του 1979 και έχει ύψος 185 εκ.
Έκανε ντεμπούτο στο Πρωτάθλημα Αυστραλίας (NSL) σε ηλικία 17 χρονών με τη φανέλα της Ολυμπίκ Σίντνεϊ. Το καλοκαίρι του 2000 μετά τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ με την Ολυμπιακή Ομάδα της Αυστραλίας, της οποίας ήταν αρχηγός, παίρνει μεταγραφή για την Ευρώπη και συγκεκριμένα για την ολλανδική Φέγενορντ.Θα παραμείνει εκεί για 3 χρόνια και το Καλοκαίρι του 2003 θα μετακινηθεί στην αγγλική Μπλάκμπερν ως προσωπική επιλογή του τότε προπονητή της ομάδας Γκρέιαμ Σούνες.Τη σεζόν 2007/08 ανανέωσε το συμβόλαιο του με την Μπλάκμπερν μέχρι το 2010 ενώ αποτελεί ένα από τα βασικά στέλεχη της ομάδας.

Με την εθνική Αυστραλίας έχει από το 1998, 92 συμμετοχές και 19 τέρματα. Το 2002 είχε ανακηρυχθεί ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής από την Ωκεανία ενώ έχει συμμετάσχει με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του,στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 καθώς και στο ανεπιτυχές για την Αυστραλία,Ασιατικό Κύπελλο του 2007.

Καριέρα

Πηγές 

 Επίσημη ιστοσελίδα της Μπλάκμπερν 
 Βάση Δεδομένων Αυστραλών ποδοσφαιριστών ozfootball 
 Ποδοσφαιρική ομοσπονδία Αυστραλίας  
 Australian FourFourTwo,τεύχος 26,Δεκ 2007

Μέσοι ποδοσφαιριστές
Αυστραλοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001
Ποδοσφαιριστές Σίντνεϊ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ
Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς
Ποδοσφαιριστές Ολυμπίκ Σίντνεϊ
Αυστραλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2007
Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2011
Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης

Η Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης ήταν  ελληνική κινηματογραφική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1946 από τους Θεοφάνη Δαμασκηνό και Βίκτωρα Μιχαηλίδη ως εταιρεία διανομής. Η εταιρεία ξεκίνησε δειλά δειλά με συμπαραγωγές και το 1959 έκανε την πρώτη της παραγωγή, Αμαρυλλίς, το κορίτσι της αγάπης. Μέχρι το 1970 έκανε την παραγωγή ή συμπαραγωγή σε 31 ταινίες, μερικές από τις οποίες είναι από τις σημαντικότερες του ελληνικού κινηματογράφου. Οι ταινίες τους έκαναν επιτυχία και στο εξωτερικό, κάποιες κέρδισαν υποψηφιότητες για όσκαρ, άλλες συμμετοχές και βραβεία σε σημαντικά φεστιβάλ του εξωτερικού. Σημαντική θεωρείται και η σύμπραξή της με την εταιρεία Φίνος Φιλμ, με την οποία δημιούργησαν επτά ταινίες:

Τα κίτρινα γάντια (1960)
Χαμένα όνειρα (1961)
Η Αλίκη στο ναυτικό (1961)
Το χώμα βάφτηκε κόκκινο (1965)
Τέντυ μπόυ αγάπη μου (1965)
Υπάρχει και φιλότιμο (1965)
Ραντεβού στον αέρα (1965)

Η σημερινή Odeon SA είναι μετεξέλιξη της εταιρείας.

Η ταινία της εταιρείας με τα περισσότερα εισιτήρια είναι Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966 - 1967) με 659.671 (1η/117) εισιτήρια, ενώ αυτή με τα λιγότερα είναι Τα κίτρινα γάντια (1960 - 1961) με 27.787 (19η/58) εισιτήρια. Και οι δύο ταινίες είναι σκηνοθετημένες από τον Αλέκο Σακελλάριο.

Η ταινιοθήκη της εταιρείας πέρασε το 2000 στην ιδιοκτησία της εταιρείας Καραγιάννης - Καρατζόπουλος.

Βραβεία / διακρίσεις / συμμετοχές

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου

Όσκαρ

Άλλα βραβεία / συμμετοχές

Παραπομπές 

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Κλακ Φιλμ

Η Κλακ Φιλμ ήταν ελληνική κινηματογραφική εταιρεία. Ιδρύθηκε το 1963 από τον Δημήτριο Καράμπελα και τον Απόστολο Τεγόπουλο. Η πρώτη ταινία της εταιρείας είχε τίτλο "Πληγωμένες καρδιές" και ήταν ένα μελόδραμα με τον Νίκο Ξανθόπουλο στον ρόλο του «κακού», λίγο πριν καθιερωθεί, από την ίδια εταιρεία, ως «παιδί του λαού». Με τον Νίκο Ξανθόπουλο έκανε 24 ταινίες και έφτασε τα μελοδράματα στα ύψη της δημοτικότητας και η εταιρεία έφτασε να είναι η τρίτη εμπορικότερη και παραγωγικότερη μετά την Φίνος Φιλμ και την Καραγιάννης-Καρατζόπουλος. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 48 ταινίες μέχρι το 1972 όποτε και σταμάτησε την παραγωγή ταινιών,  εκ των οποίων 37 από αυτές τις σκηνοθέτησε ο Απόστολος Τεγόπουλος. 

Εκτός από τον Νίκο Ξανθόπουλο, η εταιρεία συγκέντρωσε πολλά μεγάλα ονόματα του ελληνικού θεάτρου: Μάνος Κατράκης, Τζαβαλάς Καρούσος, Λυκούργος Καλλέργης, Θόδωρος Μορίδης, Ελένη Ζαφειρίου, Κατερίνα Βασιλάκου, Μιράντα Μυράτ.

Η ταινία της Κλακ Φιλμ με τα περισσότερα εισιτήρια:
Ξεριζωμένη γενιά (1967 - 1968) 448.679 (9η/99) Δημήτριος Καράμπελας και Απόστολος Τεγόπουλος
Η ταινία της Κλακ Φιλμ με τα λιγότερα εισιτήρια:
Τύψεις συνειδήσεως (1972 - 1973) 8.316 Δημήτριος Καράμπελας και Απόστολος Τεγόπουλος

Παραγωγή 
Στον παράκατω πίνακα αναφέρονται το έτος παραγωγής, ο τίτλος της ταινίας, ο σκηνοθέτης, η θέση στο box office και τέλος ο αριθμός εισητηρίων που έκοψε η κάθε ταινία κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Παραπομπές

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Κινηματογράφος στην Ελλάδα
Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Ελληνικά εμπορικά σήματα
Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας
Ανζερβός

Η «Ανζερβός» υπήρξε ελληνική κινηματογραφική εταιρεία. 

Ιδρύθηκε το 1947 από τον Αντώνη Ζερβό. Αρχικά λειτουργούσε μόνο ως γραφείο εκμετάλλευσης ξένων ταινιών και ασχολήθηκε με την παραγωγή ταινιών το 1948 με την ταινία Άννα Ροδίτη. Η εταιρεία λειτούργησε μέχρι το θάνατο του ιδρυτή της το 1969, και παρήγαγε 47 ποιοτικές ταινίες, πολλές από τις οποίες διακρίθηκαν στο εξωτερικό.

 Η ταινία της Ανζερβός με τα περισσότερα εισιτήρια:

Ο αδελφός μου ο λόρδος (1966 - 1967) 234.180 (20η/117) [Γιώργος Παντζας]
Η ταινία της Ανζερβός με τα λιγότερα εισιτήρια:
Λαφίνα (1961 - 1962) 13.813 (44η/68) Ορέστης Λάσκος

Γνωστές ταινίες της εταιρείας: 
Ματωμένα Χριστούγεννα (1951)
Το ποντικάκι (1954)
Η κάλπικη λίρα (1955)
Τζο ο τρομερός (1955)
Η λίμνη των πόθων (1958)
Η κυρία δήμαρχος (1960)
Ο λουστράκος (1962)
Καλώς ήλθε το δολάριο (1967)

Βραβεία / Διακρίσεις / Συμμετοχές

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου

Άλλα βραβεία / συμμετοχές 

Ματωμένα Χριστούγεννα (1951):
Συμμετοχή εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Karlovy Vary (Τσεχία) 1956
Η κάλπικη λίρα (1955):
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Karlovy Vary (Τσεχία) 1955Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας (Ιταλία) 1956Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μπάρι (Ιταλία) 1956
Η λίμνη των πόθων (1958):
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Karlovy Vary (Τσεχία) 1957Αργυρό Βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κορκ (Ιρλανδία) 19583 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου San Sebastian (Ισπανία) 1958
Μικρές Αφροδίτες (1963):
Βραβείο «Besonders wertvoll» στη Γερμανία 1964Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου San Francisco (Η.Π.Α.) 1965

Παραπομπές 

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας
Πεζά Ηρακλείου

Τα Πεζά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος καθώς και του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας και βρίσκεται στο κέντρο του φερώνυμου λεκανοπεδίου, εν μέσω αμπελώνων και ελαιώνων σε υψόμετρο 310 μέτρα.

Ασχολίες 
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, και πρωτίστως εργάζονται σε επιχειρήσεις στον κατασκευαστικό τομέα (οικοδομές, ελαιοχρωματισμούς) και τις τουριστικές υπηρεσίες, ή ασχολούνται με το εμπόριο. Τα βασικότερα γεωργικά προϊόντα είναι το εκλεκτής ποιότητας λάδι με ονομασία προέλευσης , και το επίσης επώνυμο ΟΠΑΠ κρασί. Δεν εξάγονται πλέον επιτραπέζια σταφύλια στο εξωτερικό (παλιότερα λειτουργούσαν πολλά συσκευαστήρια). Η τυποποίηση των κρασιών και του λαδιού γίνεται σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις, οι οποίες βρίσκονται στην "Ένωση Πεζών" (Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Πεζών) και η οποία αποτελείται από δεκαεννέα πρωτοβάθμιους συνεταιρισμούς, που αντιπροσωπεύουν 3.200 παραγωγούς οίνου και ελαιόλαδου..

Υποδομή 
Η οργάνωση των βιομηχανικών εγκαταστάσεων της Ενώσεως είναι άρτια. Στον οικισμό λειτουργούν μεταξύ άλλων Περιφερειακό Ιατρείο, ΚΕΠ, ΚΔΑΠ, Βρεφονηπιακός Σταθμός, Τράπεζα (Παγκρήτια Συνεταιριστική), εμπορικά καταστήματα, ταβέρνες κ.λπ., ενώ το νέο Δημοτικό Κατάστημα είναι στη φάση της κατασκευής. Τα Πεζά ήταν και είναι συγκοινωνιακός κόμβος της περιοχής, ως ενδιάμεσος σταθμός στον εθνικό δρόμο από το Ηράκλειο προς το Αρκαλοχώρι και τη Βιάννο.

Στο χωριό βρίσκεται η αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου (παλιός βενετσιάνικος ναός, μουσουλμανικό τζαμί και δημοτικό σχολείο), ο ναός του Αγίου Νικολάου και η παλιά εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου. Στο ξωκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου έχουν ανασκαφεί χτιστά μεσαιωνικά πατητήρια.

Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι πολύ παλιός. Αναφέρεται σε έγγραφα του 1212 με την ονομασία Piscia σε έγγραφο με το οποίο ο Δόγης της Βενετίας Πιέτρο Τσιάνι επιβεβαιώνει την παραχώρηση μερικών χωριών στη μονή της Παναγίας του Σινά, από την εποχή των Βυζαντινών. Εξάλλου, τον οικισμό τον βρίσκουμε και σε συμβόλαια αγοραπωλησίας κρασιού του 1271 και αναφέρεται στο δουκικό αρχείο του Χάνδακα. Το 1583 αναγράφεται στον Καστροφύλακα με το όνομα Pesá στην επαρχία Πεδιάδος και με 214 κατοίκους. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 5 χριστιανικές και 5 τουρκικές οικογένειες και στην απογραφή του 1881 με 157 Χριστιανούς και 34 Τούρκους. Από το 1920 και μετά ανήκουν στην ομώνυμη κοινότητα, στην οποία παρέμειναν μέχρι τη σύσταση του δήμου Νίκου Καζαντζάκη με το πρόγραμμα Καποδίστριας, και του οποίου ορίστηκαν έδρα. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, τα Πεζά έγιναν έδρα του δήμου Αρχανών-Αστερουσίων.

Δείτε Κοινότητα Πεζών

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Βιβλιογραφία 
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές

Πεζα
Πεζα
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Κορίνα Τσοπέη

Η Κυριακή "Κορίνα" Τσοπέη (Αθήνα, 21 Ιουνίου 1944) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, νικήτρια του διαγωνισμού ομορφιάς Σταρ Ελλάς και Μις Υφήλιος το 1964. Με τη νίκη της εκείνη, έγινε η πρώτη Ελληνίδα που κέρδισε στα εν λόγω καλλιστεία.

Βιογραφία
Είναι κόρη του στρατιωτικού Γιώργου Τσοπέη (1914-1997) από τη Μάνη και της Μαρίας Τσοπέη. Έχει έναν αδελφό, τον Βασίλη, και μία αδελφή, την Δέσποινα.

Έχει παντρευτεί δύο φορές. Ο πρώτος γάμος της ήταν με τον πλαστικό χειρουργό στο Μπέβερλι Χιλς, Στίβεν Ζαξ, από το 1968 έως το 1978. Το ζευγάρι απέκτησε τρεις γιους : τον Ανδρέα, τον Στέφανο και τον Γιώργο. Ζούσαν στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια αλλά επισκέπτονταν συχνά την Ελλάδα. Ο δεύτερος γάμος της Τσοπέη ήταν με τον θεατρικό και κινηματογραφικό ατζέντη του Χόλιγουντ, Φρέντι Φιλντς (αδελφό του τραγουδιστή Σεπ Φιλντς) από το 1981 μέχρι τον θάνατό του από καρκίνο του πνεύμονα τον Δεκέμβριο του 2007.

Καριέρα 
Στις 20 Ιουνίου 1964 η Κορίνα στέφθηκε Σταρ Ελλάς από την Δέσποινα Οργέτα (Σταρ Ελλάς 1963) και εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό Μις Υφήλιος το 1964, στο Μαϊάμι της Φλόριντα στις 1 Αυγούστου. Νίκησε τις Μις Ισραήλ, Μις Μεγάλη Βρετανία, Μις Σουηδία και Μις Κίνα και στέφθηκε Μις Υφήλιος, φέρνοντας τον τίτλο στην Ελλάδα για πρώτη φορά. Από τότε επέστρεψε αρκετές φορές στο διαγωνισμό αλλά υπό την ιδιότητα του μέλους της κριτικής επιτροπής.

Μετά την στέψη της ως Μις Υφήλιος, επιδίωξε να αρχίσει κινηματογραφική καριέρα στο Χόλιγουντ, με εμφανίσεις σε ταινίες και σειρές της Αμερικής, όπως A Man Called Horse, Daniel Boone,  Lost in Space, Valley of the Dolls and A Guide for the Married Man. 

Εκτός από την καριέρα της ως ηθοποιού και φωτομοντέλου, η Τσοπέη είναι πρόεδρος μιας οργάνωσης για την καταπολέμηση της παιδικής λευχαιμίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Οι όμορφες της Μάνης, βιογραφικά στοιχεία για την Τσοπέη, από το Μάνη, χθες, σήμερα, αύριο.
  
 «H υπέροχη ζωή της Κορίνας Τσοπέη», συνέντευξη στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», 18 Σεπτεμβρίου 2013.

Ελληνίδες μοντέλα
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Νικήτριες Σταρ Ελλάς
Άκτον Βέιλ

Το Άκτον Βέιλ (αγγλικά: Acton Vale) είναι μια βιομηχανική πόλη του Καναδά και βρίσκεται στην Επαρχία Κεμπέκ. Ιδρυμένη το 1862, η πόλη του Άκτον Βέιλ σήμερα έχει πληθυσμό 7.978 κατοίκους και η έκτασή της φτάνει τα 90.96 χμ² (στοιχεία 2008). Πήρε το όνομά της από το Άκτον, ένα προάστιο του Λονδίνου στην Αγγλία. Στο παρελθόν ήταν κέντρο παραγωγής χαλκού ενώ σήμερα διαθέτει βιομηχανία παπουτσιών, λάστιχου, και μάλλινων υφασμάτων. 

"La Pensée de Bagot" είναι η δημοτική εφημερίδα

Εκπαίδευση 

Η πόλη έχει πέντε σχολεία. 

 Σχολείο Sacré-Coeur (βρεφονηπιακός σταθμός)
 Σχολείο Saint-André (πρωτοβάθμια εκπαίδευση)
 Σχολείο Roger-Labrèque (πρωτοβάθμια εκπαίδευση)
 Σχολείο Robert-Ouimet (δευτεροβάθμια εκπαίδευση)
 Κέντρο κατάρτισης ενηλίκων.

Δήμαρχοι 

 Éric Charbonneau (2009 - )
 Juliette Dupuis (2005 - 2009)
 Maurice Coutu (2001-2005)
 Anatole Bergeron (1993-2001)
 Gaston Gigère (????-1993)

 Roger Labrèque (1974-1986)
 Henri Boisvert (1966-1974)
 J.Edmour Gagnon (1963-1966)
 Lucien Désautels (1962-1963)
 Roger Labrèque (1948-1962)
 J.W. Cantin (1942-1948)
 J. Antonio Leclerc (1940-1942)
 Dr Philippe Adam (1934-1940)
 Ernest Boisvert (1932-1933)
 Auray Fontaine (1928-1932)
 Ernest Boisvert (1926-1928)
 Auray Fontaine (1924-1926)
 Dr. Léon Gauthier (1922-1924)
 J.E. Marcile (1918-1922)
 Dr. F.H. Daigneault (1916-1918)
 Charles Viens (1915-1916)
 David Lemay (1914-1915)
 Dr. F.H. Daigneault (1905-1914)
 Pierre Guertin (1902-1905)
 Georges Deslandes (1901-1902)
 J.E. Marcile (1900-1901)
 Milton McDonald (1897-1900)
 Auguste Dalpé (1896-1897)
 Alfred St-Amour (1895-1896)
 Pierre Guertin (1893-1895)
 Alfred St-Amour (1891-1893)
 Charles Roscony (1881-1891)
 N.Η Dubois (1880-1881)
 Charles Roscony (1872-1880)
 Jérémie Morrier (1870-1872)
 J.A. Cushing (1868-1870)
 Charles F. McCallum (1866-1868)
 Jérémie Morrier (1864-1866)
 A.H. Dubrule (1863-1864)
 J.A. Cushing (1861-1863)

Θρησκεία 

Η πόλη διαθέτει αρκετούς τόπους λατρείας:
 Ρωμαϊκή καθολική εκκλησία 
 Ευαγγελική εκκλησία 
 Αγγλικανική εκκλησία 
 Αίθουσα του Βασιλείου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 http://www.ville.actonvale.qc.ca 
 https://web.archive.org/web/20180804014023/http://cldacton.qc.ca/
 http://www.mrcacton.qc.ca 
 http://www.statcan.ca
 http://www.cssh.qc.ca 

Πόλεις του Καναδά
Κεμπέκ
Ο φωτογράφος του χωριού

Ο φωτογράφος του χωριού είναι λαογραφική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε από την ΕΡΤ το 1977 και έκανε πρεμιέρα στις 11 Ιανουαρίου 1977, δύο ακριβώς έτη πριν την εισαγωγή της έγχρωμης τηλεόρασης στην Ελλάδα. Προβλήθηκε σε 16 αυτοτελή επεισόδια των 30 λεπτών και ήταν παραγωγή του Γιάννη Παναγιωτόπουλου. Η σειρά βασιζόταν στη σειρά ομώνυμων διηγημάτων του Γιώργου Καραμάνου και θεωρείται η πρώτη τηλεοπτική σειρά του είδους της επαρχιακής ηθογραφίας. 

Το σίριαλ θεωρείται πολύ επιτυχημένο και μάλιστα η σειρά θεωρείται η μεγαλύτερη επιτυχία του Νάσου Κέδρακα, ο οποίος ενσάρκωνε τον φωτογράφο, αν και είχε παίξει σε περισσότερες από 200 ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Μάλιστα η σειρά αυτή είχε γυριστεί σε φιλμ, που είναι το μέσο εγγραφής των κινηματογραφικών ταινιών, αντί σε τηλεοπτική βιντεοταινία. Επίσης, είναι από τις παλαιότερες σειρές που διασώζονται στο Αρχείο της ΕΡΤ, ενώ είναι διαθέσιμη για προβολή μέσω του site του Ψηφιακού Αρχείου της ΕΡΤ.

Η σκηνοθεσία είναι του Αντώνη Βογιάζου ο οποίος ήταν ένας εκ των 6 συντελεστών της πρώτης επιτυχημένης  αεροπειρατείας στον κόσμο το 1948.

Υπόθεση σειράς 
Η υπόθεση της σειράς εκτυλίσσεται σε ένα ερημωμένο από τη μετανάστευση ελληνικό χωριό του Παρνασσού, τη Βάργιανη. Ο φωτογράφος του χωριού είχε ξενιτευτεί στην Αμερική με τον πατέρα του, αλλά σύντομα επέστρεψε στον τόπο του, αφού δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στους ρυθμούς δουλειάς εκεί. Στο χωριό ασχολείται με το μεράκι του, ως φωτογράφος, αλλά και ως καπνοκαλλιεργητής προκειμένου να τα βγάλει πέρα. Πολλοί από τους συγχωριανούς του, αλλά και άλλοι από τα γειτονικά χωριά, τον επισκέπτονται για φωτογράφηση, ενώ η προσωπική τους ιστορία γίνεται το θέμα κάθε επεισοδίου.

Συντελεστές της σειράς 
Σκηνοθεσια: Αντώνης  Βογιάζος

Σενάριο: Γιώργος Καραμάνος
Φωτογραφία: Σάκης Μανιάτης
Ηχοληψία: Νίκος Αχλάδης, Σπύρος Δρόσος
Σόλο κλαρίνο: Μανικόγιαννος
Μοντάζ: Σάκης Μανιάτης
Σκηνοθεσία: Αντώνης Βογιάζος

Παίζουν:

Νάσος Κεδράκας - Φωτογράφος
Χριστίνα Κουτσουδάκη - Γυναίκα φωτογράφου
Γιώργος Μανανάς - Λάμπης - Γιος φωτογράφου
Τάσος Λέρτας - παπα τσιάφης
Λάζος Τερζάς - ενωμοτάρχης
Τάσος Παπαδάκης - πρόεδρος
Πάνος Νικολαΐδης - Μουρλογιάννης
Θανάσης Αδάμης - μπαρμπα-Αντώνης
Πάνος Αναστασόπουλος - Ρίκος
Γιώργος Κατινιώτης - Μαγκλάρας
Κάτοικοι του χωριού Βάριανη Παρνασσίδος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 «Ο φωτογράφος του χωριού» στο www.retrodb.gr 
 Βίντεο με επεισόδια της σειράς από το Επίσημο Αρχείο της ΕΡΤ

Φωτογραφος του
Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία
Ηθογραφία
Πάβελ Τσερενκόφ

Ο Πάβελ Αλεξέγιεβιτς Τσερενκόφ (ρωσικά: Па́вел Алексе́евич Черенко́в, 28 Ιουλίου 1904 – 6 Ιανουαρίου 1990) ήταν Σοβιετικός φυσικός ρωσικής καταγωγής, που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1958. Είναι γνωστός κυρίως από το ομώνυμο φαινόμενο.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Τσερενκόφ γεννήθηκε στο μικρό χωριό Νόβαγια Τσιγκλά στην Περιφέρεια Βορόνεζ της Ρωσίας. Οι γονείς του ήταν ο Αλεξέι και η Μαρία Τσερενκόφ.

Απεφοίτησε από το Τμήμα Φυσικής και Μαθηματικών του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Βορόνεζ το 1928, και το 1930 ανέλαβε μία θέση ερευνητή στο Ινστιτούτο Φυσικής Λέμπεντεφ. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τη Μαρία Πουτίντσεβα, κόρη του καθηγητή Ρωσικής Φιλολογίας Α.Μ. Πουτίντσεφ. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Αλεξέι και την Έλενα.

Το 1940 ο Τσερενκόφ πήρε τον τίτλο του διδάκτορα των Φυσικομαθηματικών Επιστημών. Το 1953 διορίσθηκε καθηγητής της Πειραματικής Φυσικής. Από το 1959 ήταν επικεφαλής του εργαστηρίου αντιδράσεων φωτονίων-μεσονίων του Ινστιτούτου Φυσικής Λέμπεντεφ. Παρέμεινε καθηγητής επί 14 χρόνια. Το 1970 έγινε Ακαδημαϊκός στην Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ.

Ο Τσερενκόφ πέθανε στη Μόσχα σε ηλικία 86 ετών και τάφηκε στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι.

Ανακαλύψεις στη φυσική 
Το 1934, εργαζόμενος υπό τον Σ.Ι. Βαβίλοφ, ο Τσερενκόφ παρετήρησε την εκπομπή γαλάζιου φωτός από ένα μπουκάλι με νερό που δεχόταν ραδιενεργό ακτινοβολία. Αυτό το φαινόμενο, που συνδέεται με φορτισμένα υποατομικά σωματίδια τα οποία κινούνται με μεγαλύτερη ταχύτητα από ό,τι το φως μέσα στο συγκεκριμένο υλικό μέσο, αποδείχθηκε πολύ χρήσιμο στα πειράματα Πυρηνικής Φυσικής και στη μελέτη των κοσμικών ακτίνων. Πήρε το όνομα του ερευνητή και είναι σήμερα γνωστό ως Φαινόμενο Τσερενκόφ ή (συνηθέστερα) Ακτινοβολία Τσερενκόφ. Οι ανιχνευτές της ακτινοβολίας αυτής αποκαλούνται επίσης «ανιχνευτές Τσερενκόφ» και αποτελούν τον πιο συνηθισμένο εξοπλισμό στην έρευνα των σωματιδίων υψηλής ταχύτητας. Μια τέτοια συσκευή τοποθετήθηκε σε έναν από τους πρώτους τεχνητούς δορυφόρους: τον Σπούτνικ 3. 

Ο Πάβελ Τσερενκόφ έλαβε επίσης μέρος στη σχεδίαση και κατασκευή επιταχυντών ηλεκτρονίων, καθώς και στην έρευνα των αντιδράσεων φωτονίων-μεσονίων και φωτονίων-πυρήνων.

Τιμητικές διακρίσεις 
Ο Τσερενκόφ τιμήθηκε για πρώτη φορά το 1946 από κοινού με τους Σ.Ι. Βαβίλοφ, Ιλιά Φρανκ και Ίγκορ Ταμ, με κρατικό βραβείο της ΕΣΣΔ, και δύο φορές ακόμα, το 1952 και το 1977 για καθαρά δικές του έρευνες. Το 1958 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για την ανακάλυψη του φαινομένου Τσερενκόφ. Επίσης βραβεύθηκε με τον τίτλο του «Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας» το 1984.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φωτογραφία του Τσερενκόφ από τη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών

Σοβιετικοί φυσικοί
Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Ρώσοι νομπελίστες
Πέρι Ηρακλείου

Το Πέρι (επίσημο: Πέριον) είναι πεδινό χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε απόσταση 52 χλμ. ΝΔ. από το Ηράκλειο και 5,5 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τις Μοίρες, σε γήλοφο (υψ. 100 μέτρα) με πανοραμική θέα, στα ανατολικά του χωριού Πόμπια. Η πρόσβαση στον οικισμό μπορεί να γίνει από διακλάδωση αριστερά στο 45ο χλμ. της οδικής αρτηρίας προς Τυμπάκι (Μητρόπολη - Χουστουλιανά - Πλάτανος - Πέρι). 

Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία. Καλλιεργούνται επίσης δημητριακά. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πλατάνου. Το 1931 με το ΦΕΚ 3Α - 08/01/1931 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Περίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μοιρών του Δήμου Φαιστού και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 71 κατοίκους. Το 2001 αποτελούσε Δημοτικό διαμέρισμα στον ομώνυμο Δήμο του νομού Ηρακλείου και είχε πληθυσμό 81 κατοίκους.

Κοινότητα Περίου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Περίου έχει 71 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Γιαμπουλάκη.

Κοινοτάρχες Περίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Περίου.

Ιστορικά στοιχεία 
Το   χωριό   αναφέρεται   στον Καστροφύλακα με 145 κατοίκους και με την ονομασία Peri. Υπάρχει ναός αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο. Ο πληθυσμός στο χωριό μειώθηκε σταδιακά. Το 1961 είχε 192 κατοίκους και το 1971 135 κατοίκους.

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές

Περι
Περι
Δήμος Φαιστού
Ευάδνη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευάδνη αναφέρονται τα ακόλουθα έξι πρόσωπα:

 Κόρη του θεού Ποσειδώνα και της Πιτάνης, η οποία ήταν σύζυγος του Αιπύτου. Την Ευάδνη την αγάπησε ο θεός Απόλλων, που απέκτησε μαζί της ένα γιο, τον Ίαμο, που έγινε ο γενάρχης του μαντικού γένους των Ιαμιδών της Ολυμπίας.
 Κόρη του Ίφυος, η οποία για τον λόγο αυτό λεγόταν και «Ιφιάς». Σύμφωνα με άλλη παράδοση όμως ήταν κόρη του Φυλάκου και σύζυγος του Καπανέως, ενός από τους «Επτά επί Θήβας». Αυτή η Ευάδνη είναι γνωστή και με το όνομα Ιάνειρα, και αναφέρεται από πολλούς αρχαίους Έλληνες και Λατίνους ποιητές. Σύμφωνα με τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, όταν έκαιγαν τη σορό του Καπανέως, έπεσε και η Ευάδνη στη νεκρική πυρά και κάηκε μαζί του, πράξη που την ανύψωσε σε σύμβολο συζυγικής αφοσιώσεως. Γιος της Ευάδνης ήταν ο Σθένελος, ένας από τους Επιγόνους και φίλος του Διομήδη.
 Κόρη του Στρυμόνα και της Νεαίρας (Στρυμονίς). Αυτή η Ευάδνη ήταν σύζυγος του Άργου (κατά μία παράδοση) και μαζί είχαν αρκετά παιδιά. Σχεδόν ομόφωνα αποδεκτά από τις πηγές είναι τα εξής οκτώ: ο Κρίασος, ο Έκβασος, ο Πείρασος, η Επίδαυρος, η Τίρυνθα, ο Φόρβαντας, ο Ίασος και ο συνώνυμος του πατέρα του Άργος (Ησιόδου Ηοίαι, απόσπ. 155, Φερεκύδη απ. 22, Σχόλια στον Ορέστη του Ευριπίδη 932, 1244, Παυσανίας Β 1, 2,1, Υγίνου Fabulae 145).
 Κόρη του Πελία, σύζυγος του Κάνου, βασιλιά των Φυλακέων. Ο ήρωας Κέφαλος ήταν πεθερός αυτής της Ευάδνης (Διόδωρος, Δ΄ 53, 2).
 Κόρη του ποτάμιου θεού Ασωπού, η οποία έγινε ερωμένη του ποταμού Νείλου.
 Κόρη του Ποσειδώνα και της Κλεώνης ή Λένης, θυγατέρας του Λευκίππου.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Ευαδν
Γυναίκες του Απόλλωνα
Ευβουλέας ο Ελευσίνιος

Ο Ευβουλεύς που συνδέεται με την Ελευσίνα ήταν γιος του Τροχίλου, ιερέας της θεάς Δήμητρας, και αδελφός του Τριπτολέμου. Η οικογένεια διώχθηκε από το Άργος και κατέφυγε στην Αττική. Σε άλλη παράδοση ο Ευβουλεύς και ο Τριπτόλεμος είναι παιδιά του Δυσαύλη.

Ο Ευβουλεύς λατρευόταν στην Ελευσίνα ως θεότητα, όπως μαρτυρεί επιγραφή με το όνομά του μαζί με τα ονόματα της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Μία από τις παλαιότερες παραδόσεις αναφέρει ότι ο Ευβουλέας ήταν γηγενής Ελευσίνιος και βοήθησε τη Δήμητρα στην αναζήτηση της κόρης της. Η άποψη αυτή υπάρχει και στις ορφικές παραδόσεις, όπου αναφέρεται ότι η θεά βρήκε στην Ελευσίνα τη Βαυβώ, τον Δυσαύλη, τον Τριπτόλεμο, τον Εύμολπο και τον Ευβουλέα, οι οποίοι ήταν όλοι τους «γηγενείς». Σε άλλη παράδοση ο Ευβουλεύς και ο Τριπτόλεμος παρουσιάζονται να δίνουν χρήσιμες πληροφορίες στη Δήμητρα σχετικώς με την αρπαγή της κόρης της. Κατά τον Παυσανία (Α΄ 14, 3), η θεά για να τους ανταμείψει τους δίδαξε τη σπορά των χωραφιών. Οι Αργείοι πίστευαν ότι ο Ευβουλεύς και ο Τριπτόλεμος ήταν παιδιά του Τροχίλου, ο οποίος πήρε σύζυγο από την Ελευσίνα.

Η διαρκής παρουσία του Ευβουλέως στο πλευρό της Δήμητρας οδήγησε πολλούς στο συμπέρασμα ότι οι δυο τους αποτελούσαν ζευγάρι θεϊκό, ενώ άλλοι δέχονται ότι «Ευβουλεύς» είναι ένα όνομα του θεού των Ορφικών που εμφανίζεται και ως Άδης, Ζαγρεύς ή Φάνης.

Ωραιότατο γλυπτό κεφάλι εφήβου, που ανακαλύφθηκε το 1885 στην Ελευσίνα και θεωρείται έργο του Πραξιτέλους, παριστάνει τον Ευβουλέα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Ευβουλεας ο Ελευ
Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Εύθυμος

Ο Εύθυμος ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο του οποίου θρυλικοί άθλοι αποτελούν μέρος της ελληνικής μυθολογίας. Συγκεκριμένα, ήταν γιος του Αστυκλέους, από το γένος των Λοκρών που κατοικούσαν στην Ιταλία. Ο Εύθυμος υπήρξε περίφημος πυγμάχος και νίκησε στους 74ους, στους 76ους και στους 77ους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπως βεβαιώνει ο Παυσανίας (ΣΤ΄ 6, 4 κ.ε.). Ο περίφημος στην αρχαιότητα Σάμιος γλύπτης Πυθαγόρας είχε σμιλέψει ανδριάντα του, που ήταν τοποθετημένος στην Ολυμπία.

Επιστρέφοντας περί το 470 π.Χ. στην Κάτω Ιταλία ο Εύθυμος έμαθε για το βάσανο των κατοίκων της Τέμεσας με το φάντασμα-δαίμονα Αλύβα. Πήγε στην Τέμεσα και κατά τον θρύλο κατόρθωσε να εξοντώσει τον δαίμονα παλεύοντας μαζί του, νικώντας τον και ρίχνοντάς τον στη θάλασσα, ενώ ερωτεύθηκε και πήρε ως σύζυγό του την παρθένο που προσέφεραν κάθε χρόνο οι κάτοικοι στον Αλύβα. Ο Εύθυμος μετά τον θάνατό του λατρεύτηκε ως θεός και θεωρήθηκε γιος του ποτάμιου θεού Καικίνου. Ο Παυσανίας (Ελλάδος περιήγησις, 6,10) γράφει επίσης ότι είχε δει μία εικόνα του Ευθύμου και του δαίμονα, η οποία παρίστανε τον δεύτερο μαύρο, φοβερό και ντυμένο με δέρμα λύκου.

Παραπομπές

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin, Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα, 1969.
 Παπαχατζή, Νικολάου (1979), Παυσανίου, Ελλάδος Περιήγησις, Εκδοτική Αθηνών, 2002, σελ. 340.

Ευθυμος
Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας‎
Αρχαίοι Οπούντιοι ολυμπιονίκες
Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)