Συμμετοχή της Γερμανίας στη Eurovision

Η Γερμανία συμμετείχε επίσημα σε κάθε διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision από την αρχή του διαγωνισμού το , εκτός από το , όταν η συμμετοχή της δεν προκρίθηκε από τον ηχητικό προκριματικό γύρο και επομένως δεν εμφανίστηκε στον τελικό του διαγωνισμού και δεν προσμετράται στις εμφανίσεις της Γερμανίας. Καμία άλλη χώρα δεν εκπροσωπήθηκε τόσο συχνά. Η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο έρχονται σε κοντινή απόσταση, έχοντας χάσει μόνο δύο διαγωνισμούς. Πριν τη γερμανική επανένωση το 1990 συμμετείχε ως Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, ενώ η Ανατολική Γερμανία (Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας) δεν συμμετείχε. Η Γερμανία κέρδισε δύο διαγωνισμούς, το  και το .

Τη δεκαετία του '50 το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας στο διαγωνισμό ήταν η 4η θέση το 1957 με τη Μάργκοτ Χίλσερ και το τραγούδι "Telefon, Telefon", ενώ τη δεκαετία του '60 πέτυχε άλλη μια 4η θέση με τον Βιν Χόοπ και το τραγούδι "Bonne nuit ma chérie". Η Γερμανία κέρδισε για πρώτη φορά το διαγωνισμό το 1982, στην 27η προσπάθειά της στο Harrogate, όταν η Νικόλ κέρδισε με το τραγούδι "Ein bißchen Frieden" (Λίγη ειρήνη). Η δεύτερη γερμανική νίκη ήρθε 28 χρόνια αργότερα στο διαγωνισμό του 2010 στο Όσλο, όταν η Λένα κέρδισε με το "Satellite". Η Γερμανία τερμάτισε δεύτερη τέσσερις φορές και τρίτη πέντε φορές, με σύνολο έντεκα τερματισμούς στην πρώτη τριάδα. Η Κάτια Έπσταϊν, η οποία τερμάτισε τρίτη το  και το  και στη συνέχεια δεύτερη το , είναι ο μόνος καλλιτέχνης που τερμάτισε τρεις φορές στην πρώτη τριάδα αλλά ποτέ δεν κέρδισε. Η Γερμανία κατέλαβε επίσης τη δεύτερη θέση με την Λένα Βαλάιτις το  και με την ομάδα Wind το  και το . Οι άλλες τρεις θέσεις επιτεύχθηκαν από τη Μαίρη Ρόος το , τους Mekado το  και τους Surpriz το . Με μία νίκη και τέσσερις θέσεις στην τριάδα είναι μια από τις πιο επιτυχημένες χώρες της δεκαετίας του '80. Η Γερμανία τερμάτισε τελευταία επτά φορές, παίρνοντας μηδέν βαθμούς το , το  και το . Το 2018 κέρδισε ξανά την 4η θέση με τον Μίχαελ Σούλτε και το τραγούδι "You let me walk alone". 

Η Γερμανία, μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία, τη Γαλλία και την Ισπανία, είναι μια από τις "Μεγάλες Πέντε (Big Five)" χώρες που προκρίνονται αυτόματα στον τελικό, ανεξάρτητα από τη θέση στον προηγούμενο διαγωνισμό. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι είναι οι μεγαλύτεροι οικονομικοί συντελεστές του διαγωνισμού και της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU). Από το 1996, το μέλος της κοινοπραξίας του ARD, Norddeutscher Rundfunk (NDR) είναι υπεύθυνο για τη συμμετοχή της Γερμανίας στο διαγωνισμό. Ο ημιτελικός του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision μεταδίδεται από το NDR Fernsehen (EinsFestival και Phoenix τα τελευταία χρόνια) και ο τελικός μεταδίδεται στο Das Erste, το κύριο κανάλι του ARD. Παρότι οι συμμετοχές της Γερμανίας εμφανίζουν υψηλή διακύμανση στις θέσεις που καταλαμβάνουν, το δημόσιο ενδιαφέρον παραμένει έντονο και ο διαγωνισμός είναι ένα από τα υψηλότερης ακροαματικότητας γεγονότα κάθε χρόνο.

Οργάνωση 
Ο εκπρόσωπος της Γερμανίας στο διαγωνισμό επιλέγεται συνήθως μέσω μιας διαδικασίας εθνικής επιλογής, που μεταδίδεται στο δημόσιο τηλεοπτικό κανάλι Das Erste και διοργανώνεται από έναν από τους εννέα περιφερειακούς δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς του ARD: από το 1956 έως το 1978 το Hessischer Rundfunk (HR), από το 1979 έως το 1991 το Bayerischer Rundfunk (BR), από το 1992 έως το 1995 το Mitteldeutscher Rundfunk (MDR) και από το 1996 το Norddeutscher Rundfunk (NDR). Μεταξύ 2010 και 2012 ο ιδιωτικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ProSieben συνεργάστηκε με το NDR.

Η ραδιοφωνική κάλυψη παρείχετο, αν και όχι κάθε χρόνο, από το Deutschlandfunk (DLF) και το Bayern 2 μεταξύ 1970 και 1979, από το hr3 μεταξύ 1980-1985, 1991-1994, καθώς και το 2007 και 2011 (και οι δύο σταθμοί το 1983), το NDR Radio2 μεταξύ 1986-1990, 1995-2006 και 2008-2013 και το WDR1LIVE το 2011.

Από το 2010 η παραγωγός εταιρεία Brainpool, η οποία έχει επίσης τη συμπαραγωγή του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision του 2011 στο Ντίσελντορφ και του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision του 2012 στο Μπακού, συνεργάστηκε με το NDR για τη διεξαγωγή των γερμανικών τελικών.

Η Γερμανία έχει συχνά αλλάξει τη διαδικασία επιλογής της συμμετοχής στο διαγωνισμό, είτε μέσω εθνικού τελικού, είτε με εσωτερική επιλογή (περιστασιακά ένας συνδυασμός και των δύο μορφών).

Ιστορία

Απουσία του 1996 
Το ARD είχε επιλέξει έναν καλλιτέχνη και ένα τραγούδι για να εκπροσωπήσει τη χώρα στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1996, που θα διεξαγόταν στο Όσλο της Νορβηγίας. Λόγω της αύξησης των χωρών που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στην Eurovision, διαπιστώθηκε αδυναμία να μετάσχουν όλες σε έναν ενιαίο τελικό και εισήχθη ο θεσμός των προκριματικών, ώστε οι συμμετοχές του τελικού να περιοριστούν σε 23 (από τις 30 χώρες που συμμετείχαν). Η Νορβηγία ως οικοδέσποινα χώρα προκρίθηκε αυτόματα κι έτσι τα υπόλοιπα 29 τραγούδια συμμετείχαν σε έναν προκριματικό γύρο, με τα κορυφαία 22 να προκρίνονται για το Όσλο. Η γερμανική συμμετοχή με το τραγούδι "Planet of Blue" του Λέον αποδείχτηκε ατυχής, καθώς απέτυχε να κερδίσει αρκετούς πόντους για να φτάσει στον τελικό, τερματίζοντας στην 24η θέση. Το ARD και η EBU δεν ήταν ικανοποιημένοι από αυτό, καθώς η Γερμανία ήταν ο μεγαλύτερος οικονομικός συνεισφέρων τότε και καθιέρωσε στη συνέχεια τον θεσμό των Τοπ-4 (από το 2011 Τοπ-5) χωρών που συμμετέχουν αυτομάτως στον τελικό. Το 1996 ήταν η μόνη χρονιά, που η Γερμανία απουσίασε από το διαγωνισμό.

Δεκαετία 2000 
Στη δεκαετία του 2000 η Γερμανία ξεχώρισε με την υιοθέτηση μουσικών στυλ, που δεν είναι συνήθη στην Eurovision, όπως η κάντρι και western μουσική (Texas Lightning - "No No Never" το ) και σουίνγκ (Roger Cicero - "Frauen regier'n die Welt" το  και ο Alex Swings Oscar Sings - "Miss Kiss Kiss Bang" το ). Η Γερμανία ισοβάθμησε στην τελευταία θέση στο διαγωνισμό του , αλλά κέρδισε την 23η θέση από τους 25 όταν δημοσιεύτηκε το αποτέλεσμα. Το 2009 το ARD πραγματοποίησε εσωτερική επιλογή για πρώτη φορά από το  λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος προβολής των γερμανικών εθνικών τελικών. Ο Άλεξ Κρίστενσεν και ο Όσκαρ Λόια επιλέχθηκαν για να εκπροσωπήσουν τη Γερμανία στο διαγωνισμό του 2009, όπου εμφανίστηκαν στη σκηνή με τη διάσημη burlesque καλλιτέχνη Ντίτα φον Τέεζε. Ωστόσο κατάφεραν να λάβουν μόνο 35 πόντους, τερματίζοντας 20οι από τις 25 χώρες.

Δεκαετία 2010 
Το 2010 το ARD προσκάλεσε τον πρώην συμμετέχοντα και συνθέτη Στέφαν Ράαμπ και το ιδιωτικό δίκτυο ProSieben να συνεργαστούν για να βρουν μια ελπιδοφόρα συμμετοχή για τη χώρα. Έχει ειπωθεί ότι ο Ράαμπ προσεγγίστηκε λόγω των καλών του επιδόσεων στο διαγωνισμό, τερματίζοντας 5ος το  καθώς και γράφοντας συμμετοχές το  και το , οι οποίες τερμάτισαν στην 7η και 8η θέση αντίστοιχα. Ο Ράαμπ συμφώνησε και διεξήγαγε μια τηλεοπτική εκπομπή που ονομάστηκε "Unser Star für Oslo" (Το αστέρι μας για το Όσλο) που μεταδόθηκε στο ARD και στο ProSieben. Η νικήτρια ήταν η Λένα Μάιερ-Λάντρουτ με το "Satellite", η οποία κέρδισε και τον διαγωνισμό. Δύο ακόμα συνεργασίες με το ProSieben έδωσαν τον δεύτερο και τον τρίτο συνεχόμενο τερματισμό στην πρώτη δεκάδα, το  (Λένα Μάιερ-Λάντρουτ με το "Taken by a Stranger") και το  (Ρόμαν Λομπ με το "Standing Still").

Το σερί των κατατάξεων στην κορυφαία δεκάδα διακόπηκε στο διαγωνισμό του , όταν το τραγούδι "Glorious" της Cascada τερμάτισε 21ο με 18 πόντους, με τις χαμηλές κατατάξεις να συνεχίζονται και τα επόμενα χρόνια, αφού η ομάδα Elaiza το , η Άν Σοφί το , η Τζέιμι-Λί και η Λεβίνα τελείωσαν στις θέσεις 18, 27 (τελευταία), 26 (τελευταία) και 25 (προτελευταία) αντίστοιχα. Η Άν Σοφί έγινε η τρίτη συμμετοχή της χώρας που τερμάτισε με μηδέν βαθμούς, μετά τη Νόρα Νόβα το 1964 και την Ούλα Βίζνερ το 1965 και πρώτη από την εισαγωγή του σημερινού συστήματος βαθμολόγησης το . Το αρνητικό σερί διακόπηκε μόλις το 2018 με την τέταρτη θέση του Μίχαελ Σούλτε με το τραγούδι "You Let Me Walk Alone".

Η Γερμανία και οι "Big Five" ("Μεγάλες Πέντε") 

Από το 1998 τέσσερις συγκεκριμένες χώρες προκρίνονται αυτόματα στον τελικό της Eurovision, ανεξάρτητα από τις θέσεις τους στον πίνακα αποτελεσμάτων του προηγούμενου διαγωνισμού. Αυτές οι χώρες είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία, που αποκόμισαν αυτό το προνόμιο, καθώς είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Λόγω της μόνιμης θέσης τους στο διαγωνισμό, αυτές οι χώρες έγιναν γνωστές ως "Big Four". Το 2009 αναφέρθηκε ότι οι Big Four ενδέχετο να χάσουν το προνόμιο αυτό και να υποχρεωθούν να συμμετάσχουν στους ημιτελικούς. Ωστόσο αυτό δεν υλοποιήθηκε και οι Big Four διατήρησαν το προνομιακό καθεστώς τους. Η Ιταλία, που επέστρεψε στο διαγωνισμό το 2011 συμπεριλήφθηκε στις προνομιούχες χώρες, αποκαλούμενες πλέον "Big Five".

Συμμετοχές

Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision

Ιστορικό ψηφοφορίας 
Μέχρι το , το ιστορικό ψηφοφορίας της Γερμανίας έχει ως εξής:

Διοργανώσεις

Βραβεία

Βραβείο Barbara Dex

Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Γερμανία 
Στους τελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία

Στους ημιτελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία

Σχετική συμμετοχή

Αρχηγοί αποστολών

Σχολιαστές και εκπρόσωποι βαθμών
Κατά καιρούς ο διαγωνισμός παρουσιάστηκε στο ARD από διάφορους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς παρουσιαστές, όπως οι Άντο Σλιρ, Τόμας Γκότσαλκ, Γιαν Χόφερ, Βολφ Μίτλερ, Φριτς Έγκνερ και Βέρνερ Φάιγκελ. Ωστόσο, ο Πέτερ Ούρμπαν παρείχε το σχολιασμό για την ARD TV κάθε χρόνο από το 1997, ωστόσο λόγω των προβλημάτων υγείας του το 2009 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από αυτή τη θέση και έτσι, ο Τιμ Φρίλινγκ ήταν ο σχολιαστής στη Μόσχα. Ο Ούρμπαν επέστρεψε στο σχολιασμό για τη Γερμανία το 2010. Το 2020, ο Michael Schulte ήταν έτοιμος να σχολιάσει τον διαγωνισμό μαζί με τον Ούρμπαν. Και οι δύο σχολίασαν την αντικατάσταση Eurovision: Europe Shine A Light, καθώς και την εκπομπή "Eurovision Song Contest 2020 - Das deutsche Finale" από το Elbphilharmonie στο Αμβούργο.

Διευθυντές ορχηστρών

Άλμπουμ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
OGAE Γερμανίας
Επίσημος ιστότοπος της Eurovision

Δείτε επίσης 
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2010
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2014 
Γερμανία

Σημειώσεις και παραπομπές

Σημειώσεις

Παραπομπές

Γερμανία
Eurovision