joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λοφάρι Ροδόπης

Το Λοφάρι ή Λοφάριο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 25 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Λοφάρι βρίσκεται στα βορειοανατολικά του κάμπου της Κομοτηνής και τις νότιες όχθες του Λίσσου ποταμού, σε απόσταση 14 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 26 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή. Το χωριό αναφέρεται ως Λεφετζιλέρ από τον γιατρό της Μαρώνειας Μελίρρυτο στο βιβλίο του "Περιγραφή Ιστορική και Γεωγραφική από εκκλησιαστική άποψη της Μητρόπολης Μαρωνείας" (έκδοση του 1871) να "περιέχει οικίας χριστιανικάς 15-19". Οι κάτοικοί του χριστιανοί και μουσουλμάνοι (το 1/4 του χωριού είναι Ρομά και λίγες οικογένειες Πομάκων) ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία κυρίως βαμβάκι και καπνά. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών στην ανατολική άκρη του χωριού. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρίσβης. Το 1951 με το ΦΕΚ 36Α - 28/01/1951  ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Αετόλοφο αποτελούν την τοπική κοινότητα Λοφαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 528  κατοίκους ενώ ως οικισμός 489.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αρχείο Κοινότητας Λοφαρίου  [1951-1974] από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Φανκ ροκ

Η Φανκ ροκ είναι ένα υποείδος της ροκ μουσικής, το οποίο συνδυάζει την φανκ μουσική με τη ροκ, δηλαδή χαρακτηρίζεται από τα ντραμς και το έντονο μπάσο της φανκ, με τα riffs και τα κιθαριστικά σόλο της ροκ . Αυτό το είδος άρχισε να ανθίζει κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960, με τους πρώτους πειραματισμούς να γίνονται από τον μεγάλο κιθαρίστα Τζίμι Χέντριξ, στο άλμπουμ Band Of Gypsys. Αργότερα αναπτύχθηκε από πειραματισμούς φανκ μουσικών και ροκ μουσικών, όπως ο David Bowie, οι Led Zeppelin, οι Parliament και οι Funkadelic. Ωστόσο, το συγκεκριμένο είδος έγινε αρκετά δημοφιλές την δεκαετία του 1990, με την εμπορική επιτυχία των Red Hot Chili Peppers και των Rage Against The Machine.

Παραπομπές 
https://www.apotis4stis5.com/themata-f/25694-funk-rock-fusion

Μουσικά είδη
Αδελαΐδα του Ράινφελντεν

Η Αδελαΐδα, γερμ.: Adelheid von Rheinfelden ή von Swabia (π. 1060 - Μάιος 1090) από τον Οίκο του Ράινφελντεν ήταν κόρη του δούκα της Σουαβίας και διεκδικητή της Γερμανίας, που με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας.

Βιογραφία 
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ροδόλφου δούκα της Σουηβίας και διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας, και της δεύτερης συζύγου του Αδελαΐδας, κόρης του Όθωνα κόμη της Σαβοΐας. Η εκ μητρός θεία της Μπέρτα της Σαβοΐας είχε παντρευτεί τον Ερρίκο Δ΄ των Σαλίων βασιλιά της Γερμανίας.

Γύρω στο 1077/78 η Αδελαΐδα παντρεύτηκε τον Λαδίσλαο Α΄ της Ουγγαρίας.  Ο Λαδίσλαος Α΄ συμφώνησε να υποστηρίξει τον Ροδόλφο στον αγώνα του για το θρόνο εναντίον τού Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας. Το 1079 η μητέρα της Αδελαΐδα απεβίωσε και το 1080 ο πατέρας της, ο οποίος έπεσε στη μάχη του Έλστερ. 

Το 1081 ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ έγραψε στην Αδελαΐδα, προτρέποντάς της να ενθαρρύνει τον σύζυγό της να υποστηρίζει τα μοναστήρια και να είναι γενναιόδωρος στους πένητες και τους ενδεείς. 

Η Αδελαΐδα απεβίωσε τον Μάιο του 1090. Ο σύζυγός της επέζησε αυτής κατά 5 χρόνια. Αυτή τάφηκε στο Βεσπρέμ, όπου παραμένει η επιτάφια πλάκα της.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε το 1077/78 τον Λαδίσλαο Α΄ των Άρπαντ βασιλιά της Ουγγαρίας και είχε δύο παιδιά:
 Αγία (Πιρόσκα) Ειρήνη π. 1080-1134, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
 μία κόρη, παντρεύτηκε τον Γιαροσλάβ πρίγκιπα της Βολυνίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 E. Hlawitschka, «Zur Herkunft und zu den Seitenverwandten des Gegenkönigs Rudolf», στο Die Salier und das Reich, I, pp. 175–220

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μεσαιωνικό Έργο: Βόρεια Ιταλία, 900 – 1100.
 Επιστολές: Λατινικές Επιστολές των Μεσαιωνικών Γυναικών: Αδελαΐδα της Σουηβίας  (Σύντομη βιογραφία και αγγλική μετάφραση επιστολής που γράφτηκε στην Αδελαΐδα από τον Πάπα Γρηγόριο VII
 Γυναίκες στην παγκόσμια ιστορία: Μια βιογραφική εγκυκλοπαίδεια: "Adelaide of Rheinfelden (c. 1065–?)" (Απαιτείται συνδρομή)
 Adelheid von Rheinfelden, Königin von Ungarn (στα γερμανικά)

Σημειώσεις 

Βασίλισσες της Ουγγαρίας (σύζυγοι βασιλέων)
Σελίδες που περιέχουν συνδέσμους για περιεχόμενο μόνο με συνδρομή
Αδελαΐδα της Ουγγαρίας

Η Αδελαΐδα της Ουγγαρίας (π. 1040 - 27 Ιανουαρίου 1062)  από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βοημίας.

Βιογραφία 
Ήταν η μόνη κόρη του Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας και της Αναστασίας των Ρουρικιδών, κόρης του Γιαροσλάβ Α΄ του Σοφού, μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου.  Παντρεύτηκε ως δεύτερη σύζυγος τον Βρατίσλαο Β΄ δούκα της Βοημίας το 1058.  Ήταν μία καλή δυναστική επιγαμία για τον Βρατίσλαο, καθώς κέρδισε από τη συμμαχία του με τον πατέρα της. Είχαν τέσσερα παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των Μπρετίσλφ Β΄ και της Ιουδήθ.  Ο Βρατίσλαος Β΄ έγινε δούκας το 1061, μετά το τέλος του αδελφού του, έτσι η Αδελαΐδα ήταν δούκισσα για λίγο καιρό πριν από το τέλος της στις αρχές του 1062.

Λίγο μετά το τέλος της ο σύζυγός της ξαναπαντρεύτηκε για 3η φορά τη Σφεντοσλάβα της Πολωνίας και αργότερα στέφθηκε ως ο πρώτος βασιλιάς της Βοημίας το 1085.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1058 τον Βρατίσλαο Β΄ δούκα, μετά βασιλιά, της Βοημίας και είχε τέκνα:
 Βρατίσλαος.
 Μπρετίσλαφ Β΄ π.1060-1100, δούκας της Βοημίας.
 Ιουδήθ π.1056/58-1086, παντρεύτηκε τον [Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν]] των Πιαστ, δούκα της Πολωνιας.
 Λουντμίλα.

Σημειώσεις

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 
 
 

Οίκος των Άρπαντ
Δούκισσες της Βοημίας
Κρωβύλη Ροδόπης

Τα Κρωβύλη είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 110 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κρωβύλη βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου και στα ανατολικά του κάμπου της Κομοτηνής. Είναι κτισμένη στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Ίσμαρος, σε απόσταση 31 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή, 36 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη και 16 χλμ. ΝΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου). Η παλιά ονομασία του χωριού, πριν την απελευθέρωση, είναι "Καρακούρτζαλη" και οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, προέρχονταν κυρίως από περιοχές της Κεσσάνης (Μαχμούτ Κιοϊ, Βαρνίτσα, Καδήκιοϊ,  Δογάνοβο) της Ανατολικής Ρωμυλίας αλλά και από την ευρύτερη περιοχή της Ηράκλειας (Δαούτ Δελή, Αμυγδαλιά, Μαύρη, Σιγλή, Δεμπερίκιοϊ, Νεοχώριο, Κιρκ Κιοϊ, Μακρά Γέφυρα), την Αδριανούπολη και τις Σαράντα Εκκλησιές. 

Στην τοποθεσία "Παπά Αμπέλια", 1 χλμ. βορειοανατολικά του χωριού, έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός, λίθινοι πελέκεις, τριπτήρες και πυριτόλιθοι, τέσσερα ανθρωπόμορφα και ένα ζωόμορφο πήλινα ειδώλια, τα οποία διακοσμούνται με εγχαράξεις καθώς και πλούσια κεραμεική. Η περιοχή από το 1981 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Στην οικοδόμηση των σπιτιών του χωριού έχουν επαχρησιμοποιηθεί ορισμένα αρχιτεκτονικά μέλη από παλαιοχριστιανικά αρχιτεκτονικά γλυπτά (πλάκα τράπεζας, κίονας δίλοβου παράθυρου) βυζαντινής εποχής.

Διοικητικά 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μαρωνείας. Το 1925 με το ΦΕΚ 167Α - 09/07/1925 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την  Παλαιά Κρωβύλη και τα Πετρωτά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κρωβύλης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 416 κατοίκους ενώ ως οικισμός 129.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Κυριακή στο χωριό | Κρωβύλη Ροδόπης από τον ιστότοπο https://www.ertflix.gr/
 Κρωβύλη: Το χωριό που αργοσβήνει από τον ιστότοπο https://www.xronos.gr/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Αδελαΐδα της Σαβοΐας, δούκισσα της Σουαβίας

Η Αδελαΐδα, ιταλ.: Adelaide of Savoy,  (π. 1050/2 - 1079),  από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του κόμη της Σαβοΐας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σουηβίας από περίπου το 1062 έως το 1079. Ο σύζυγός της ήταν διεκδικητής βασιλιάς της Γερμανίας το 1077.

Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Όθωνα κόμη της Σαβοΐας και της Aδελαΐδας των Αρντουινιδών, κόρης του Ούλριχ-Μάνφρεντ Β΄ κόμη του Τορίνο και μαρκησία της Σούζα. Η μεγαλύτερη αδελφή της Μπέρτα παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας το 1055.

Σύμφωνα με τη γενεαλογία Eυρωπαϊκοί Βασιλικοί Οίκοι, παντρεύτηκε για πρώτη φορά με τον  Γκιγκ Α΄ κόμη του Αλμπόν, αν και αυτή η υπόθεση φαίνεται πολύ απίθανη. Στην πραγματικότητα η Αδελαΐδα, περί το 1060/62 και ηλικίας περίπου δέκα, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο του Ράινφελντεν, δούκα της Σουαβίας.

Το 1069 ο Ροδόλφος προσπάθησε να αποκηρύξει την Αδελαΐδα για μία υποτιθέμενη σχέση με τον Βέρνερ Α΄ κόμη του Χάμπσμπουργκ.  Το 1071 η Αδελαΐδα απαλλάχθηκε από την κατηγορία της μοιχείας παρουσία του πάπα Αλεξάνδρου Β΄ και ο Ροδόλφος υποχρεώθηκε να συμφιλιωθεί με την Αδελαΐδα.  Ταυτόχρονα ο Ερρίκος Δ΄ προσπάθησε να αποκηρύξει την αδελφή της Μπέρτα, επίσης χωρίς επιτυχία.

Το 1077 μία συνέλευση εξεγερμένων Γερμανών πρίγκιπων εξέλεξε τον Ροδόλφο βασιλιά της Γερμανίας. Στέφθηκε από τον Ζήγκφρηντ Α΄ αρχιεπίσκοπο του Μάιντς στις 26 Μαρτίου, μαζί με τη σύζυγό του Αδελαΐδα. Όταν ξεκίνησε η Μεγάλη Σαξονική Εξέγερση, η Αδελαΐδα παρέμεινε στη Σουαβία, υπερασπιζόμενη τα εδάφη του συζύγου της, ενώ ο Ροδόλφος έκανε εκστρατεία εναντίον του Ερρίκου Δ΄ στη Σαξονία. 

Η Αδελαΐδα απεβίωσε κατά την περίοδο του Πάσχα του 1079, μακριά από τον σύζυγό της, στο Κάστρο Χόεντβηλ. Τάφηκε στο μοναστήρι του Αγίου Μπλάζιεν.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1060/62 τον Ροδόλφο του Ράινφελντεν, δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:
 Αγνή π.1065-1111, παντρεύτηκε τον Μπέρτολντ Β΄ δούκα του Τσέρινγκεν.
 Αδελαΐδαπ.1065-1090, παντρεύτηκε τον Λαδίσλαο Α΄ της Ουγγαρίας.
 (Πιρόσκα) Ειρήνη, παντρεύτηκε τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
 Μπέρτα π.1065-1128, κόμισσα του Kέλμυντς, παντρεύτηκε τον Ούλριχ Ι΄ κόμη του Μπρέγκεντς.
 Όθων (απεβ. νέος)
 (;) Μπέρτολντ Α΄ π.1060-1090, δούκας της Σουαβίας.

Πρόγονοι

Σημειώσεις

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 E. Hlawitschka, «Zur Herkunft und zu den Seitenverwandten des Gegenkönigs Rudolf», στο Die Salier und das Reich, I, pp. 175–220
 H. Bresslau, Jahrbücher des Deutschen Reichs unter Konrad II., 2 τόμοι. (1884), προσβάσιμο στο διαδίκτυο από: archive.org
 CW Previté-Orton, The Early History of the House of Savoy (1000-1233) (Cambridge, 1912), προσβάσιμο online στο: archive.org
 Bernold of Constance, Chronicon, στο Die Chroniken Bertholds von Reichenau und Bernolds von Konstanz 1054-1100, ed.  IS Robinson, MGH SS rer Germ NS 14 (Αννόβερο, 2003), σελ. 383-540. 
 G. Meyer von Knonau, Jahrbücher des Deutschen Reiches unter Heinrich IV und Heinrich V, 7 vols (Λειψία, 1890-1909).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μεσαιωνικό Έργο: Βόρεια Ιταλία, 900 – 1100.
 Adelheid von Turin, deutsche Königin (στα γερμανικά)

Οίκος της Σαβοΐας
Ντρέδες

Οι Ντρέδες αρχικά ήταν σαράντα οικογένειες, που κατέβηκαν από την Βόρεια Ήπειρο το 1380 περίπου και εγκαταστάθηκαν στα ορεινά των περιοχών, του Δωρίου και του Αυλώνα της Μεσσηνίας και εκεί έκτισαν τα χωριά τους, τα Σουλιμοχώρια.

Ονομασία 
Η λέξη Ντρέδες έχει τρεις εξηγήσεις. Σύμφωνα με τον Σαράντο Καργάκο, σημαίνει τους ανυπότακτους, από τη λέξη «Ντρες». Μία άλλη άποψη, είναι παραφθορά του ονόματος «Αντρέας» (Ανδρέας), από το όνομα κάποιου επικεφαλής, από τους πρώτους που έφθασαν στη Μεσσηνία. Και μια τρίτη άποψη υποστηρίζει ότι το «Ντρες» είναι παραλλαγή του ονόματος «Δωριεύς», γιατί έτσι αυτοαποκαλούνταν, λόγω της καταγωγής τους από το αρχαίο φύλο των Δωριέων. 

Ήταν Έλληνες, Αρβανίτες, Χριστιανοί Ορθόδοξοι, κατάγονταν από τους πανάρχαιους Ιλλυριούς Έλληνες της Ηπείρου, είχαν ελληνική εθνική συνείδηση και εγκαταστάθηκαν στην Άνω Μεσσηνία, μετά από πρόσκληση των Δεσποτών του Μυστρά, Μανουήλ Καντακουζηνού και Θεοδώρου A' Παλαιολόγου, για να αυξηθεί ο πληθυσμός της περιοχής, που είχε μειωθεί από τις αρρώστιες και τους πολέμους.

Εγκατάσταση 
Οι Ντρέδες εγκαταστάθηκαν στα ορεινά της Τριφυλίας, για να γίνουν συνοριοφύλακες του Δεσποτάτου του Μοριά και να το προστατεύσουν από τους Φράγκους, που κατείχαν την Επαρχία Ολυμπίας, με σύνορο τον ποταμό Νέδα, ενισχύοντας τον στρατό του Βυζαντίου.

Στο οροπέδιο του Δωρίου, που έχει έκταση κάτω από 120 τ.χλμ. και είναι ένα φυσικό κάστρο από ορεινούς όγκους σε σχήμα πετάλου, με δύο μόνο εξόδους, προς Κυπαρισσία και Άνω Μεσσηνία, θέση που τους έδινε άνεση, να κινούνται προς τα Κοντοβούνια, την Καρύταινα, τη Ζούρτσα, τα βουνά της Ολυμπίας και τη Μάνη και να διαφεύγουν σε περίπτωση κινδύνου, έχτισαν τα χωριά τους, τα Σουλιμοχώρια. Τα χωριά αυτά είναι Σουλιμά (Άνω Δώριο), Ψάρι, Κούβελας, Χαλκιάς, Βλάκα (Χρυσοχώρι), Κλέσουρα (Αμφιθέα), Κατζούρα (Άνω Βασιλικό), Λάπι (Ριζοχώρι), Ρίπεσι (Κεφαλόβρυση),Γκλιάτα (Ηλέκτρα), Πιτσά (Σιτοχώρι) και Αγριλιά (Νέα Αγριλιά).

Στο Σουλιμά είχε την έδρα της, η Δημογεροντία Σουλιμοχωρίων, που τη συγκροτούσαν εκλεγμένοι αντιπρόσωποι όλων των χωριών και έλυνε όλα τα ζητήματα που αφορούσαν τους κατοίκους των Σουλιμοχωρίων.

Από την ανάμειξη των Βορειοηπειρωτών Χριστιανών και των ντόπιων κατοίκων, προήλθε το  γένος των «Ντρέδων», όπως έμειναν γνωστοί στην Ιστορία, οι κάτοικοι του Σουλιμά και των Σουλιμοχωρίων.

Πληροφορίες 
Όπως στη Μάνη, έτσι και στα Σουλιμοχώρια, οι Ντρέδες από το 1780 μέχρι το 1821 αυτοδιοικούνται και έχοντας ελληνική συνείδηση, ενσωματώνονται στον αγώνα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Έδωσαν πολλούς αγωνιστές, όπως Παπατσώρης, Γκρίτζαλης, Μέλιος, Ντούφας, Πετιμεζαίοι, Ντάβος, Ρούσης, Σουλιμιώτης, Ριπεσιώτης κ.ά.. Επίσης οι Ντρέδες ήταν φίλοι και συμπολεμιστές του Κολοκοτρώνη, ο οποίος τους εκτιμούσε και τους υπολόγιζε πολύ. 

Πήραν μέρος σε πολλές μάχες, Βαλτέτσι, Τριπολιτσά, Δερβενάκια, Μέγα Σπήλαιο, Νιόκαστρο, Λάλα, Ναύπλιο, Πάτρα, Άργος, Δραμπάλα, Καρυές, Ίσαρι, Πιάνα, Λάπι, Ψάρι, Αετό, Λυκουδέσι, Γουβαλάρια κ.ά..

Παραπομπές 

Ήρωες της Ελλάδας
Αγωνιστές του 1821
Χάτσιγκα του Ντήσεν

Η Χάτσιγκα (γερμ.: Haziga von Diessen), επίσης γνωστή ως Hadegunde (π. 1045 - 1 Αυγούστου 1104) από τον Οίκο του Ντήσεν, ήταν σύζυγος του κόμη του Σάυερν.

Βιογραφία 
Η καταγωγή της δεν είναι απολύτως σαφής. Συνήθως θεωρείται ότι πατέρας της ήταν ο Φρειδερίκος Β΄ κόμης του Ντήσεν. Ήταν επίτροπος (vogt) του Συλλόγου του καθεδρικού ναού στο Ρέγκενσμπουργκ και είχε νυμφευτεί τρεις φορές, αλλά δεν είναι σαφές από ποιον γάμο του γεννήθηκε η Χάτσιγκα.

Γύρω στο 1080 η Χάτσιγκα ίδρυσε ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων στο Μπάυριστσελ. Μετακόμισε στο Φίσμπαχαου το 1085, μετά στο Πέτερσμπεργκ, κοντά στο Ντάχαου το 1104 και τελικά στο Σάυερν το 1119.

Οικογένεια 
Ο πρώτος σύζυγός της ήταν ο Χέρμαν κόμης του Κάστι (απεβ. 27 Ιανουαρίου 1056). Μαζί του είχε τέκνα:
 Χέρμαν απεβ. μετά το 1071, κόμης του Χαμ.
 Φρειδερίκος Α΄ απεβ. 1103, κόμης του Κάστι και του Χάμπσμπουργκ.
 Ματίλντα απεβ. 1080, παντρεύτηκε τον Ράποτο Γ΄ κόμη του άνω Τράουνγκαου.

Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Όθων Α΄ κόμης του Σάυερν (4 Δεκεμβρίου 1078). Ήταν και γι' αυτόν ο δεύτερος γάμος του. Αυτός είχε τέσσερα παιδιά και είναι πιθανό μερικά ή όλα να είναι από τον πρώτο γάμο του:
 Άρνολντ Α΄ απεβ. πριν από τις 26 Μαρτίου 1123.
 Έκχαρντ Α΄ απεβ. πριν από τις 11 Μαΐου 1091.
 Βερνάρδος Α΄ απεβ. 2 Μαρτίου 1104.
 Όθων Β΄ απεβ. 31 Οκτωβρίου 1120.

Bιβλιογραφικές αναφορές 
Hans Constantin Faußner: Zur Frühzeit der Babenberger in Bayern und Herkunft der Wittelsbacher, Jan Thorbecke Verlag, Στουτγκάρδη, 1990,

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Είσοδος για τη Haziga στο genealogie-mittelalter.de

Γερμανίδες κόμισσες
Φρεγάτα Κασατόνοφ

Ναύαρχος Κασατόνοφ (    ) ονομάζεται φρεγάτα του ρωσικού ναυτικού και το δεύτερο πλοίο της ομώνυμης τάξης.  Πήρε το όνομά του από τον Ήρωα του Στόλου Ναύαρχου Βλαντιμίρ Κασατόνοφ .

Καθελκύστηκε στις 26 Νοεμβρίου 2009  στο Σεβερνάγια, και έκανε το πρώτο του ταξίδι στις 12 Δεκεμβρίου 2014,  ενώ τέθηκε σε λειτουργία στις 21 Ιουλίου 2020.  Ανήκει στο 43ο τμήμα πυραυλικών πλοίων του ρωσικού βόρειου στόλου με βάση του το Σεβέρομορσκ .

Παραπομπές
Δημήτριος Παπαρηγόπουλος



Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1843 στην Αθήνα. Πατέρας του ήταν ο ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1866 με θέμα της διατριβής του τη θεωρία του Πλάτωνα περί ποινής. Εργάσθηκε ως δικηγόρος και δημοσίευσε ιστορικές και φιλολογικές μελέτες. Το 1869 ακολουθεί τα βήματα του πατέρα του δημοσιεύοντας τη Συνοπτική Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως που χρησιμοποιήθηκε στα σχολεία. Πέθανε το 1873 από εγκεφαλική συμφόρηση σε ηλικία μόλις τριάντα χρόνων.

Έργο 
Το 1861 σε ηλικία 18 χρονών δημοσιεύει ανώνυμα την πρώτη του μελέτη με τίτλο Σκέψεις ενός ληστού ή η καταδίκη της κοινωνίας, όπου φανερώνεται η φιλελεύθερη, αναρχική του διάθεση. Το 1864 βραβεύθηκε στον Νικοδήμειο διαγωνισμό η πραγματεία του Τα καθήκοντα του ανθρώπου ως χριστιανού και ως πολίτου.

Το 1866 πρωτοεμφανίζεται ως ποιητής με τη συλλογη του "Στόνοι", που βραβεύεται στον Βουτσιναίο διαγωνισμό. Ακολουθούν η συλλογή "Χελιδόνες" το 1867 και τα ποιήματα Ορφεύς (1868) και Πυγμαλίων (1869). Απομακρύνθηκε όμως από το περιβάλλον των ποιητικών διαγωνισμών. Έγραψε επίσης και θεατρικά έργα γραμμένα κυρίως σε πρόζα και όχι σε στίχους. Η πολιτική μονόπρακτη κωμωδία του, Συζύγου εκλογή, που ανέβηκε στην ελληνική σκηνή το 1868 γνώρισε επιτυχία -όχι μόνο στην Ελλάδα- αλλά και μεταφράστηκε και παραστάθηκε στη Γαλλία, στην Ιταλία και στη Ρουμανία. Το 1895 εκδόθηκαν διάφορα αδημοσίευτα έργα του υπό τον τίτλο "Ανέκδοτα".

Το έργο του ανήκει στη Ρομαντική Σχολή. Είναι από τους κυριότερους εκπροσώπους της ακμής της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής. Το έργο του είναι γραμμένο στην καθαρεύουσα. Τα ποιήματά του συνδυάζουν τις προσωπικές του αρετές με τα ελαττώματα της εποχής του. Χαρακτηρίζονται από έντονη απαισιοδοξία, στόμφο, ελεγειακό τόνο και φτωχή γλώσσα. Όλα αυτά δεν εξουδετερώνουν τον γνήσιο πόνο που φανερώνεται ακόμα πιο γνήσιος με την απλότητα των μέσων που χρησιμοποιούνται από τον ποιητή.
Ελένη του Παλατινάτου

Η Ελένη του Παλατινάτου (9 Φεβρουαρίου 1493, Χαϊδελβέργη - 4 Αυγούστου 1524, Σβερίν) του Οίκου του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του κόμη του Παλατινάτου-Ζίμερν και με το γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου.

Βιογραφία 
Ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου (1448-1508) από το γάμο του με τη Μαργαρίτα των Βίττελσμπαχ (1456-1501), κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσχουτ.

Παντρεύτηκε στις 15 Ιουνίου 1513 στο Βίσμαρ με τον Ερρίκο Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου (1479-1552). Η Φίνεκε φον Γκρέεζε έπρεπε να της πει να μην φορέσει το καλύτερο της φόρεμα, ώστε να μην ξεπεράσει τον γαμπρό.  Ο γάμος είχε μία λαμπρότητα, που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ ως τότε και παρευρέθηκαν πολλοί αυτοκρατορικοί πρίγκιπες.

Η Ελένη απεβίωσε το 1524 και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Σβερίν. Ήταν το πρώτο μέλος της δουκικής οικογένειας, που τάφηκε στο Σβερίν, μέχρι τότε οι δούκες και οι δούκισσες είχαν ταφεί στο Ντόμπεραν Μίνστερ.  Το επιτάφιο μνημείο της εκφωνήθηκε από τον Πέτερ Φίσερ τον Πρεσβύτερο. Μέχρι το 1845 ήταν προσαρτημένο στον τοίχο πίσω από τον βωμό. Σήμερα βρίσκεται στο νότιο πέρασμα, δίπλα στην είσοδο.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
 Φίλιππος 1514-1557, δούκας του Μεκλεμβούργου
 Μαργαρίτα 1515-1559, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς (1507-1548).
 Αικατερίνη (1518–1581), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ δούκα της Λεγκνίτσα (1520-1570).

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Eduard Vehse: Geschichte der deutschen Höfe seit der Reformation, τόμος. 35-36, Hoffmann & Campe, 1856, σελ. 62 ff.
 Michael Masson: Das Königshaus Bayern. Genealogisch bearbeitet und mit historisch-biographischen Notizen erläutert, αυτο-δημοσιεύθηκε, 1854, σ. 102

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Υποσημειώσεις 

Γερμανίδες δούκισσες
Οίκος του Βίττελσμπαχ
Φόγιος

Το Φόγιος (καταλανικά: Foios) είναι δήμος στην κομάρκα της Όρτα Νορντ στην Βαλενθιανή Κοινότητα στην ανατολική Ισπανία. Έχει πληθυσμό 7.342 κατοίκων το 2019 σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ισπανίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 8 μέτρων και σε μικρή απόσταση από την ακτή.

Αξιοσημείωτοι κάτοικοι 
 Φεράν Τόρες, ποδοσφαιριστής της Μάντσεστερ Σίτι και της ισπανικής εθνικής ομάδας.

Παραπομπές 

Πόλεις της Ισπανίας
Ισλάμ στην Τσεχία

Το Ισλάμ στην Τσεχία αναφέρεται στους Μουσουλμάνους που ζουν στην Τσεχία. Υπάρχουν περίπου 20.000 Μουσουλμάνοι στην Τσεχία, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το 0,2% του πληθυσμού της χώρας.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, υπάρχουν περίπου 3500 Μουσουλμάνοι στην Τσεχία (λιγότερο από 0,1% του πληθυσμού της χώρας), σε σύγκριση με 495 Μουσουλμάνους το 1991.

Στην Τσεχία, υπάρχουν δύο τζαμιά στην Πράγα και ένα τζαμί στο Μπρνο.

Ιστορία 
Η πρώτη τεκμηριωμένη επίσκεψη ενός ατόμου με γνώση του Ισλάμ πραγματοποιήθηκε (964-965) από τον Ιμπαχίμ ιμπν Γιακούμπ, έναν Εβραίο έμπορο από την τότε Μουσουλμανική Ισπανία. Τα απομνημονεύματά του δημοσιεύθηκαν αργότερα για να γίνουν μία από τις πρώτες αναφορές για την Κεντρική Ευρώπη στον ισλαμικό κόσμο.

Κατά τη διάρκεια των δύο πολιορκιών της Βιέννης, ομάδες αναγνώρισης των οθωμανικών στρατών έφτασαν στη Μοραβία. Ισχυροί εμπορικοί δεσμοί μεταξύ Αυστροουγγαρίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εμφανίστηκαν κατά τον 19ο αιώνα. Μεμονωμένοι Μουσουλμάνοι από τα τέλη του 19ου αιώνα άρχισαν να εγκαθίστανται στα τσεχικά εδάφη, αφού η Βοσνία έγινε μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.

Παραδοσιακά, η επιρροή του Ισλάμ στον πολιτισμό των τσεχικών εδαφών ήταν μικρή.

Σύγχρονη εποχή 
Ένας νόμος του 1912 από την Αυστροουγγρική μοναρχία αναγνώρισε το Ισλάμ ως «κρατική θρησκεία» και επέτρεψε επίσημα την παρουσία του στην Τσεχία. Η πρώτη κοινότητα (Muslimské náboženské obce pro Československo, «Μουσουλμανική θρησκευτική κοινότητα στην Τσεχοσλοβακία») ιδρύθηκε το 1934 και διαλύθηκε το 1949. Η προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας κοινότητας το 1968 απέτυχε. Το 1991 καθιερώθηκε το Κέντρο μουσουλμανικών κοινοτήτων (τσέχικα: Ústředí muslimských náboženských obcí). Το 1998 άνοιξε το πρώτο τζαμί, στο Μπρνο και ένα χρόνο αργότερα ένα ακόμη, στην πρωτεύουσα, Πράγα . Οι προσπάθειες για άνοιγμα τζαμιών σε άλλες πόλεις έχουν σταματήσει από τους ντόπιους πολίτες. Το 2004 το Ισλάμ εγγράφηκε επίσημα στο Σύνταγμα της Τσεχίας: η κοινότητα είναι επομένως επιλέξιμη να λάβει χρήματα από το κράτος.

Οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι προέρχονται από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη (αρχές της δεκαετίας του 1990), το Κοσσυφοπέδιο (τέλη της δεκαετίας του 1990) και τις πρώην χώρες της Σοβιετικής Ένωσης (κυρίως από την περιοχή του Καυκάσου, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έως σήμερα). Σημαντικό και σημαίνων μέρος είναι οι μεσαίες τάξεις κατοίκων αιγυπτιακών, συριακών και άλλων καταγωγών της Μέσης Ανατολής (συνήθως εκείνοι που σπούδαζαν στην Τσεχοσλοβακία και αποφάσισαν να μείνουν). Μερικές εκατοντάδες Μουσουλμάνοι είναι προσηλυτισμένοι Τσέχοι.

Παραπομπές

Πηγές 
 Miloš Mendel, Jiří Bečka, Islám a české země, Olomouc, Votobia, 1998.ISBN 80-7220-034-8
 Miloš Mendel, Bronislav Ostřanský, Tomáš Rataj, Islám v srdci Evropy, Praha, Academia, 2008.ISBN 978-80-200-1554-9

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πύλη του Ισλάμ στην Τσεχία (τσέχικα)
 Ιστορία του Ισλάμ στην Τσεχία (τσέχικα)

 
Θρησκεία στην Τσεχία
Βιεννέζικο ψωμί

Το βιεννέζικο ψωμί είναι είδος ψωμιού που παράγεται από μια διαδικασία που αναπτύχθηκε στη Βιέννη της Αυστρίας, τον 19ο αιώνα. Η διαδικασία της Βιέννης χρησιμοποίησε υψηλή άλεση ουγγρικών σιτηρών και ζυμομύκητα μαγιάς για διόγκωση.

Ιστορία 

Τον 19ο αιώνα, για πρώτη φορά, παρασκευάστηκε ψωμί μόνο από ζύμη μπύρας και από νέα ζύμη και όχι από ένα προζύμι. Το πρώτο γνωστό παράδειγμα αυτού ήταν το γλυκοζυμωμένο αυτοκρατορικό ρολό (ρολό Κάιζερ) του αρτοποιείου της Βιέννης στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού του 1867. Αυτά τα ζαχαρούχα ζυμωμένα ρολά δεν είχαν την όξινη ξινή γεύση του γαλακτοβάκιλλου και λέγεται ότι ήταν δημοφιλή και είχαν μεγάλη ζήτηση.

Πριν από αυτό το διάστημα, οι αρτοποιοί χρησιμοποιούσαν μαγιά παλαιάς ζύμης και είχαν ανακαλύψει ότι η αύξηση των διαστημάτων ανάπαυσης του προζυμιού προωθούσε περισσότερη ανάπτυξη ζύμης και λιγότερη παραγωγή αερίου λόγω του συντριπτικού αριθμού των γαλακτοβακίλλων. Κάποια στιγμή οι αρτοποιοί άρχισαν να προσθέτουν ζύμη μπύρας, ή μαγιά μπύρα ή μαγιά, στο προζύμι, το οποίο παρήγαγε ένα πιο λευκό και πιο γλυκό ψωμί.

Η ελάττωση χρήσης μαγιάς μπύρας για την κατασκευή γλυκοζυμωμένου ψωμιού αναπτύχθηκε όταν παρασκευαστές μπύρας μεταγωγή σταδιακά άλλαξαν τους ζυμομύκητες με μαγιά χαμηλής ζύμωσης (Saccharomyces pastorianus) και έτσι η διαδικασία της Βιέννης αναπτύχθηκε από 1846. Το 1845 ο Σύνδεσμος Αρτοποιών της Βιέννης ανακοίνωσε διαγωνισμό για την παραγωγή γλυκιάς ζύμης με ζύμωση και το βραβείο απονεμήθηκε το 1850 στον Άντολφ Ίγκνατς Μάουτνερ του Μάρκχογφ. Η Έκθεση του Παρισιού αναγνώρισε το Αρτοποιείο της Βιέννης το 1867 ως το πρώτο στον κόσμο που χρησιμοποίησε την πιεσμένη μαγιά.

Τρία είδη αρτοποιημάτων παρουσιάστηκαν από το βιεννέζικο αρτοποιείο στην έκθεση: τα γλυκοζυμωμένα αυτοκρατορικά ψωμάκια, φρατζόλες σιταριού και σίκαλη ή αποκλειστικά φραντζόλες σίκαλης και μια μεγάλη ποικιλία από φανταχτερά ψωμιά και γλυκά κέικ. Τα αυτοκρατορικά ρολά φτιάχτηκαν με τις λεπτότερες ποιότητες αλευριού, γάλα και νερό σε αναλογία 50:50, μαγιά μπύρας και αλάτι. Άλλα ψωμιά φτιαγμένα με τις ίδιες ποιότητες αλευριού ισχυρίστηκαν ότι περιλαμβάνουν τα: μπισκότα για τσλαι, τα οποία είχαν προσθήκη βουτύρου και μπορεί να είχαν αποκλείσει το νερό υπέρ του γάλακτος, το κέικ Γκίπφελ, το οποίο χρησιμοποιούσε γάλα (χωρίς νερό) και λαρδί και το Μπριός, παρασκευασμένο με γάλα και ζάχαρη.

Πιεσμένη μαγιά δημητριακών 
Η μαγιά της Βιέννης εξαπλώθηκε με τη χρήση πολτοποιημένου καλαμποκιού, κριθαριού και σίκαλης σε βύνη. Ο Χόρσφορντ δεν ισχυρίστηκε ότι λυκίσκος χρησιμοποιήθηκε στην παραγωγή πιεσμένης μαγιάς. Αφού ριχθεί μια μικρή ποσότητα ζύμης στο ψυχρό ζυθόγλευκο και εισαχθεί λίγος αέρας, η πολλαπλασιασμένη μαγιά επιπλέει στην επιφάνεια. Αυτή η μαγιά συλλέγεται με λίγη φροντίδα με ξάφρισμα. Χρησιμοποιείται κρύο, απεσταγμένο νερό για να πλυθεί και να κατακαθίσει τη μαγιά αρκετές φορές μέχρι να παραμείνει μόνο η μαγιά. Στη συνέχεια αποστραγγίζεται και συμπιέζεται με τη βοήθεια υδραυλικής πρέσας.

Η πιεσμένη μαγιά ήταν ένας από τους προδρόμους της σύγχρονης, εμπορικά διαθέσιμης μαγιάς αρτοποιίας.

Παραπομπές 

Ψωμιά με μαγιά
Αυστριακά ψωμιά
Αυστριακή κουζίνα
Πολιτισμός της Αυστρίας
Κώστας Μόκαλης

Ο Κώστας Μόκαλης (γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου 1956) είναι Έλληνας ομογενής πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Άρη από το 1976 ως το 1982. Για το υπόλοιπο της δεκαετίας του '80 αγωνίστηκε στο αμερικάνικο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα κλειστού χώρου.

Καριέρα
Ο Μόκαλης ξεκίνησε την καριέρα του στην Βουδαπέστη και παλιννόστησε στην Ελλάδα το 1976. Ο Αλκέτας Παναγούλιας τον εμπιστεύθηκε στο δεξί άκρο της άμυνας του Άρη και αγωνίστηκε σε 28 αγώνες της σεζόν 1976-77. Χαρακτηριζόταν ως επιθετικογενής αμυντικός και περιστασιακά αγωνιζόταν και στον χώρο του κέντρου. Ο Καρλ Χάιντς Ρουλ τον άφησε στον πάγκο την επόμενη σεζόν, αλλά μετά την αλλαγή του με τον Μίλοβαν Τσίριτς ο Μόκαλης πήρε ρόλο βασικού αμυντικού και έπαιξε σε 21 ματς πρωταθλήματος. Ο Άρης το 1978-79 επέστρεψε στην πρώτη τριάδα μετά από πέντε χρόνια, αλλά ο Μόκαλης τραυματίστηκε στον μηνίσκο στο ματς με τον ΠΑΟΚ στις 12 Νοεμβρίου 1978. Επέστρεψε τον Μάιο του 1979 στην αγωνιστική δράση, παίζοντας στους τρεις τελευταίους αγώνες του πρωταθλήματος.

Για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1979-80 συμμετείχε και στους έξι αγώνες των "κίτρινων", οι οποίοι αποκλείοντας την Μπενφίκα και την Περούτζια, έφθασαν ως τους 16, όπου αποκλείστηκαν από την Σαιντ-Ετιέν του Μισέλ Πλατινί. Έπαιξε επίσης στους δύο ευρωπαϊκούς αγώνες εναντίον της Ίπσουιτς, ενώ το 1981-82 τραυματίστηκε στον πρώτο αγώνα του Άρη απέναντι στην Σλιέμα Γουόντερερς.

Την σεζόν 1979-80 έπαιξε σε τριάντα αγώνες, όπως και στον αγώνα μπαράζ εναντίον του Ολυμπιακού, αφού ο Άρης τερμάτισε στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος, ισοβαθμώντας με την ομάδα του Πειραιά. Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1980, τραυματίστηκε στον αχίλλειο τένοντα και εγχειρίστηκε στη Φινλανδία, χάνοντας το υπόλοιπο της σεζόν 1980-81. Το 1981-82 έπαιξε σε μόλις δέκα αγώνες λόγω του τραυματισμού του στο ματς με την Σλιέμα και στο τέλος της χρονιάς έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Συνέχισε στην Major Indoor Soccer League (MISL), πρωτάθλημα δημοφιλές στις ΗΠΑ, με το όνομα του να μεταφράζεται σε Gus Mokalis. Συμμετείχε στους Λος Άντζελες Λέιζερς ως το 1987, με ένα μικρό διάλειμμα στις αρχές της σεζόν 1985-86, όταν φόρεσε και πάλι τα κιτρινόμαυρα για τους δύο πρώτους αγώνες της χρονιάς. Συνέχισε στους Σαν Ντιέγκο Σόκερς, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα, για να κλείσει την καριέρα του στην Σεντ Λούις Στορμ την σεζόν 1989-90.

Στατιστικά με τον Άρη

</div>

Παραπομπές

Πηγές 

 Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
 Κώστας Μόκαλης (1976-1982, 1985) ο μοντέρνος, επιθετικός μπακ του Άρεως - Οι άσσοι του ΑΡΕΩΣ

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές
Ιρένε Κοντάκη

Η Ιρένε Κοντάκη (μαλτέζικα: Irene Condachi) (7 Ιουνίου 1899 - 1970) ήταν Μαλτέζα ιατρός, μία από τις δύο μόνο γυναίκες που ασκούσαν την ιατρική στο νησί κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μία από τις ιδρύτριες της σχολικής ιατρικής υπηρεσίας, έγινε ιατρός του κυβερνητικού σχολείου και πιστώνεται με την εξάλειψη της ψώρας στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Πρώιμη ζωή 
Η Ιρένε Κοντάκη γεννήθηκε στη Μάλτα στις 7 Ιουνίου 1899. Η οικογένειά της ήταν πρόσφατοι μετανάστες στο νησί από την Ελλάδα και ο πατέρας της, Κωνσταντίνος Κοντάκης ήταν έμπορος. Μεγάλωσε με την ελληνική Ορθόδοξη παράδοση, η οποία είχε πιο ανεκτική στάση απέναντι στις γυναίκες που εργάζονταν έξω από το σπίτι. Το 1916, ξεκίνησε τις ιατρικές της σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας, αλλά έφυγε μετά από ένα χρόνο. Μια δεκαετία αργότερα, αποφοίτησε ως ιατρός από το Πανεπιστήμιο της Νάπολης. Συνεχίζοντας τις σπουδές της, η Κοντάκι έλαβε ειδικό πτυχίο στην παιδιατρική το 1928 από το Πανεπιστήμιο της Παβία.

Καριέρα 
Επιστρέφοντας στη Μάλτα μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, η Κοντάκη έγινε βοηθός του Τζόσεφ Έλουλ, καθηγητή υπευθύνου της μαιευτικής και της γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας στη Βαλέτα. Το 1938, προσλήφθηκε ως ιατρός του κυβερνητικού σχολείου και έφτιαξε το σπίτι της στην οδό Λούζιο στη Σλιέμα. Κατά την έναρξη του πολέμου, με πολλούς άνδρες να συμμετέχουν για να πολεμήσουν, οι γυναίκες συμμετείχαν περισσότερο στις αμυντικές υπηρεσίες για το νησί. Μαζί με έναν οφθαλμίατρο και έναν οδοντίατρο, η Κοντάκη ξεκίνησε τη σχολική ιατρική υπηρεσία. Καθώς δεν είχε μεταφορικό μέσο, περπατούσε ή έκανε ωτοστόπ για να επισκεφτεί τα διάφορα σχολεία του νησιού για να εμβολιάσει και να κάνει ιατρικές εξετάσεις σε περισσότερα από 20.000 παιδιά σχολικής ηλικίας μεταξύ 1941 και 1942. Ήταν υπεύθυνη για την εξάλειψη της ψώρας στα κυβερνητικά σχολεία χρησιμοποιώντας μια αλοιφή με βάση το πετρέλαιο. Οι συνθήκες της εργασίας της ήταν επικίνδυνες, καθώς το 1941, τα κυβερνητικά σχολεία μετατράπηκαν σε νοσοκομεία και κέντρα προσφύγων. Κατά την επίβλεψη του νοσοκομείου στο κυβερνητικό σχολείο στο Όρμι, η εγκατάσταση βομβαρδίστηκε και η Κοντάκη, το προσωπικό της, οι πρόσφυγες και οι μαθητές της διέφυγαν την τελευταί στιγμή σε ένα υπόγειο καταφύγιο κάτω από το σχολείο θηλέων. Μία από τις δύο μόνο γυναίκες που ήταν γνωστό ότι ασκούσαν την ιατρική στη Μάλτα κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Κοντάκη συνέχισε ως ιατρός του Υπουργείου Παιδείας μέχρι το 1959. Ήταν η γυναίκα με την υψηλότερη αμοιβή σε κυβερνητική υπηρεσία στην εποχή της.

Θάνατος και κληρονομιά 
Η Κοντάκη πέθανε το 1970 και μνημονεύεται για τη μακρά καριέρα της στην παροχή ιατρικής υπηρεσίας στη Μάλτα.

Το 2014, ο Σάιμον Κάζενς ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του, «το πρώτο ακαδημαϊκό έργο» σχετικά με το θέμα της ιστορίας των γυναικών της Μάλτας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς του, ανακάλυψε την ιστορία της Κοντάκη που συμπεριλήφθηκε σε ένα βιβλίο του 2016.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

Μαλτέζοι ιατροί
Μαλτέζοι φυσικοί
Ιατροί του 20ού αιώνα
Μαλτέζοι ελληνικής καταγωγής
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Μάλτας
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Νάπολης
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Παβία
Αμαλία του Νόιενααρ

Η Αμαλία, γερμ.: Amalia του Neuenahr, ολλανδ.: van Nieuwenaar (6 Απριλίου 1539 - 10 Απριλίου 1602) από τον Οίκο του Νόιενααρ ήταν η κόρη του Γκούμπρεχτ του Νόιενααρ και της Κόρντουλα του Χόλσταϊν Σάουενμπουργκ.

Βιογραφία 
Ο πρώτος σύζυγός της ήταν ο Χέντρικ φαν Μπρέντεροντε, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στα γεγονότα που οδήγησαν στον Ογδοηκονταετή Πόλεμο. Αφού έγινε ένας από τους ηγέτες στην αντίσταση ενάντια στην Ισπανική Ιερά Εξέταση και την Ισπανική κυριαρχία στις Κάτω Χώρες, η Αμαλία τον βοήθησε να συλλέξει χρήματα. Μετά το τέλος του το 1568, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου του Ρήνου το 1569. Την ίδια χρονιά βάπτισε και έδωσε το όνομά της στην Αμαλία του Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης και της Άννας της Σαξονίας. Αυτό συνέβη, επειδή ήταν υπεύθυνη για το νοικοκυριό της Άννας την εποχή αυτή. Ο Φρειδερίκος Γ΄ απεβίωσε το 1576.

Από το 1579 έως το 1587 ήταν υπεύθυνη για το Βιάνεν, το οποίο είχε κληρονομήσει από τον πρώτο της σύζυγο. Το 1589 κληρονόμησε το Λίμπουργκ από τον αδελφό της Aδόλφο. Το 1590 της δόθηκε το δικαίωμα χρήσης των Άλπεν, Χέλπενσταϊν, Λέννεπ και Έρμπβογκταϊ στο Kελν από την ετεροθαλή αδελφή της Μαγδαληνή. Το Άλπεν καταλήφθηκε από την Ολλανδική Δημοκρατία το 1597 και τον επόμενο χρόνο από τις Ισπανικές δυνάμεις.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε πρώτα τον Χέντρικ φαν Μπρέντεροντε, ο οποίος απεβίωσε το 1568. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.

Το 1569 η Αμαλία έκανε δεύτερο γάμο με τον Φρειδερίκο Γ΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου (της παλατινής κομητείας του Ρήνου).

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Η πρόσβαση στο "Women in Power" έγινε τελευταία φορά την 1η Αυγούστου 2007

Εκλέκτειρες του Παλατινάτου
Ντομοντόσσολα

Η Ντομοντόσσολα (ιταλ. Domodossola, λομβ. Dòm) είναι πόλη και δήμος (comune) της Επαρχίας Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην Περιφέρεια Πεδεμόντιο, στη βόρεια Ιταλία. Παλαιότερα, σε διάφορες περιόδους της ιστορίας της, ήταν γνωστή και με τις ονομασίες Oscela, Oscella, Oscella dei Leponzi, Ossolo, Ossola Lepontiorum και Domo d'Ossola, εξαιτίας της θέσεώς της στην Κοιλάδα Όσσολα. Στις 31 Δεκεμβρίου 2014 είχε πληθυσμό 18.247 κατοίκους, που αποκαλούνται απλώς «Ντομέζι» (Domesi).

Γεωγραφία
Η Ντομοντόσσολα είναι κτισμένη στη συμβολή των ποταμών Μπόνια και Τότσε, στους πρόποδες των ιταλικών Άλπεων, 25 χιλιόμετρα (σε ευθεία γραμμή) βορειοδυτικά της Λίμνης Ματζόρε, σε υψόμετρο 272 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και με γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της πόλεως 46°07′ Βόρειο πλάτος και 8°17′ Ανατολικό μήκος. Ο Δήμος, που έχει έκταση 36,93 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι ο δεύτερος σε πληθυσμό από τους 74 δήμους της Επαρχίας Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, με πρώτο τον Δήμο της Βερμπάνια.

Με τη στρατηγική της θέση, η Ντομοντόσσολα είναι παραδοσιακός σταθμός (σιδηροδρομικός από το 1888) του ταξιδιού από το Μιλάνο μέχρι τη γερμανόφωνη ελβετική πόλη Μπριγκ από την ορεινή Διάβαση του Σεμπλόν (Sempione στην ιταλική), που βρίσκεται στα δυτικά-βορειοδυτικά της Ντομοντόσσολα. Από την Ντομοντόσσολα ξεκινά προς τα ανατολικά μια άλλη ορεινή σιδηροδρομική γραμμή, μετρικού εύρους και μήκους 52 χιλιομέτρων, που καταλήγει στην ελβετική πόλη Λοκάρνο, στο βόρειο άκρο της Λίμνης Ματζόρε.

Ιστορία
Η Ντομοντόσσολα είναι αρχαία πόλη, η κυριότερη των Λεποντίων όταν οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την περιοχή το έτος 12 π.Χ..

Στα τέλη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου η Ντομοντόσσολα συμμετείχε σε μια εξέγερση κατά των Γερμανών, κατά την οποία η Κοιλάδα Όσσολα αυτοανακηρύχθηκε «ελεύθερη παρτιζάνικη δημοκρατία» τον Σεπτέμβριο του 1944 και αποσχίσθηκε από τη Φασιστική Ιταλία. Η εξέγερση αυτή καταπνίγηκε από τα γερμανικά στρατεύματα μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες, αλλά ήταν και είναι ένα σημαντικό σύμβολο για τα αντιφασιστικά κινήματα στο εσωτερικό της Ιταλίας μέχρι το τέλος του πολέμου.

Αξιοθέατα
 Το Σάκρο Μόντε Καλβάριο, ένα προσκύνημα που ανήκει σε μια σειρά από εννέα «Ιερά όρη του Πεδεμοντίου και της Λομβαρδίας», που ανακηρύχθηκαν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2003.
 Ο Ναός των Αγίων Γερβασίου και Προτασίου, πολιούχων της πόλεως (εορτάζει στις 19 Ιουνίου).
 Το Παλάτσο Σίλβα (Palazzo Silva), μέγαρο του 17ου αιώνα που λειτουργεί σήμερα ως μουσείο.

«Αδελφές» πόλεις 
Η Ντομοντόσσολα είναι «αδελφοποιημένη» με τις εξής δύο πόλεις:

 Μπριγκ (Μπριγκ-Γκλις) της Ελβετίας
 Μπούστο Αρσίτσιο της Ιταλίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημος ιστότοπος του Δήμου
 Η Ντομοντόσσολα στα Βικιταξίδια

Ντομοντοσσολα
Κάμπος Ροδόπης

O Κάμπος είναι ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης το οποίο βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, σε απόσταση 51 χλμ. (οδηγικά) Α.-ΒΑ. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου), 63 χλμ. Α. από την Κομοτηνή και 63 χλμ. Β. από την Αλεξανδρούπολη. Το χωριό είναι χτισμένο στις πλαγιές του όρους Σάπκα σε υψόμετρο 580 μέτρα, βορειοδυτικά της κορυφής Χαράκωμα (υψόμετρο 1.065 μέτρα). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κέχρου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη τοπική κοινότητα Κέχρου που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Κέχρου του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 76 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Κάμπος
Δήμος Αρριανών
Άννελι Οττ

Η Άννελι Οττ ( εσθ. Anneli Ott), γεννηθείσα στις 2 Μαΐου 1976, στο Τάρτου, είναι  Εσθονή πολιτικός. Μέλος του  Εσθονικού Κεντρώου Κόμματος  και υπουργός Πολιτισμού της Εσθονίας της κυβέρνησης της πρωθυπουργού Κάγια Κάλας από την 26 Ιανουαρίου 2021. Πρώην Υπουργός Δημόσιας Διοίκησης της Εσθονίας (2020-2021), μέλος της 13ης και 14ης Βουλής της Εσθονίας ( εσθ. Riigikogu) (2016-2020), Δήμαρχος του Βόρου (2009-2010).

Βιογραφικά στοιχεία 

Η Άννελι Οττ γεννήθηκε στις 2 Μαΐου 1976, στο Τάρτου, της τότε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Εσθονίας. Ο πατέρας της Γιάακ Οττ, ήταν δήμαρχος της πόλης Βόρου.

Εκπαίδευση και καριέρα 

Η Άννελι Οττ πήγε στο Γυμνάσιο της Πάρκσεπα μιας μικρής πόλης του δήμου Βόρου της Επαρχίας Βόρου, από όπου αποφοίτησε το 1994. Φοίτησε στη Σχολή Φυσικής Αγωγής του Πανεπιστημίου του Ταλίν και αποφοίτησε το 1999 με πτυχίο Κινησιολογίας και Αθλητισμού και την επόμενη χρονιά έκανε μεταπτυχιακά στα Παιδαγωγικά.

Πολιτική δραστηριότητα 

Η πολιτική καριέρα της Άννελι Οττ ξεκίνησε το 2005, όταν εξελέγη στο Επαρχιακό Συμβούλιο της Λάσβα, ως Πρόεδρος της Εσθονικής Λαϊκής Ένωσης, στις τοπικές εκλογές. Από τις 2 Νοεμβρίου 2005 έως το 2009, ήταν μέλος της Εσθονικής Λαϊκής Ένωσης.

Διετέλεσε δήμαρχος του της πόλης Βόρου το 2009-2010 που είναι πρωτεύουσα της Επαρχίας Βόρου.

Στις 9 Αυγούστου 2009, έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Εσθονίας, παραμένοντας εκεί μέχρι τις 25 Απριλίου 2011. Στις 25 Απριλίου 2011 έγινε μέλος του  Εσθονικού Κεντρώου Κόμματος. Είναι ο επικεφαλής του κομματικού κλάδου στη Βόρουμαα.

Από το 2010 έως το 2015 ήταν μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Βόρου. Από το 2014 έως το 2015 διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου. 

Το 2011-2014, εργάστηκε στο Ταλίν ως αναπληρωτής προϊστάμενος της περιφέρειας Νόμμε.

Στις εκλογές του 2015 για τη Βουλή, η Οττ συντάχθηκε στις τάξεις του  Εσθονικού Κεντρώου Κόμματος στις επαρχίες Βόρου, Βάλγκα και Πούλβα, λαμβάνοντας 1.119 ψήφους χωρίς να καταφέρει να μπει στο κοινοβούλιο. Ωστόσο, στις 19 Νοεμβρίου 2015, η Οττ έγινε μέλος της 13ης Βουλής. Ήταν αναπληρώτρια στην ειδική επιτροπή για την καταπολέμηση της διαφθοράς.

Στις εκλογές του 2019, κατέβηκε στην ίδια εκλογική περιφέρεια, έλαβε 1.474 ψήφους και εξελέγη βουλευτής. Ως βουλευτής, ηγήθηκε της Επιτροπής Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από τις 25 Νοεμβρίου 2020 έως τις 26 Ιανουαρίου 2021, ήταν η Υπουργός Δημόσιας Διοίκησης της Εσθονίας στη δεύτερη κυβέρνηση του Γιούρι Ράτας.

Από τις 26 Ιανουαρίου 2021, η Οττ είναι η Υπουργός Πολιτισμού της Εσθονίας στην κυβέρνηση της Κάγια Κάλας
.

Προσωπικά στοιχεία 
Ο πατέρας της Γιάακ Οττ ήταν δήμαρχος του Βόρου και χάθηκε μαζί με τη σύζυγό του στο ναυάγιο του  Εσθονία στις 28 Σεπτεμβρίου 1994, ενός από τα πιο πολύνεκρα ναυάγια του 20ου αιώνα. Ο θείος της είναι ο βετεράνος πολιτικός του Ταλίν Γιούρι Οττ. Είναι διαζευγμένη και είναι μητέρα μιας κόρης και ενός γιου. Το επώνυμο του συζύγου της είναι Βίιτκιν το οποίο έφερε από το 2000 έως 2012.

Παραπομπές
Θρησκεία στη Μολδαβία

Η θρησκεία στη Μολδαβία είναι κατά κύριο λόγο Ορθόδοξη Χριστιανική. Το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Μολδαβίας προβλέπει τη θρησκευτική ελευθερία και η εθνική κυβέρνηση σέβεται γενικά αυτό το δικαίωμα στην πράξη.

Αν και η Ανατολική Ορθοδοξία έχει αριθμητική υπεροχή, δεν υπάρχει κρατική θρησκεία, και το κράτος και η εκκλησία είναι επισήμως χωριστά.

Η γενικά φιλική σχέση μεταξύ των θρησκειών στην Μολδαβική κοινωνία συμβάλλει στη θρησκευτική ελευθερία. Ωστόσο, οι διαφορές μεταξύ διαφόρων κλάδων της Ορθόδοξης Εκκλησίας συνεχίζονται.

Άλλες θρησκείες που ασκούνται στη Μολδαβία περιλαμβάνουν τον Ιουδαϊσμό.

Θρησκείες

Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία 
Η κύρια θρησκεία είναι ο Χριστιανισμός, με το 90,1% του πληθυσμού να δηλώνουν Ανατολικοί Ορθόδοξοι σύμφωνα με στοιχεία της απογραφής του 2014. Διοικητικά, υπάρχουν δύο αυτόνομες εκκλησίες που ανήκουν σε δύο αυτόνομους ναούς (Ρωσικό και Ρουμανικό) εντός της Ανατολικής Ορθόδοξης κοινωνίας. Η αυτόνομη Μητρόπολη Κισινάου και Μολδαβίας (που ανήκει στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία), σύμφωνα με την Κρατική Υπηρεσία Θρησκευτικών Θεμάτων, έχει 1.194 ενορίες. Η αυτόνομη Μητρόπολη της Βεσσαραβίας (που ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρουμανίας) έχει 124 ενορίες. Οι οπαδοί της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Παλαιάς Ιεροτελεστίας αποτελούν περίπου το 0,09% του πληθυσμού.

Οι θρησκευτικές παραδόσεις της Ανατολικής Ορθοδοξίας είναι συνυφασμένες με τον πολιτισμό και την κληρονομιά της χώρας. Πολλοί που αυτοπροσδιορίζονται ως άθεοι γιορτάζουν συνηθισμένα τις θρησκευτικές γιορτές, κάνουν τον σταυρό τους, ακόμη και ανάβουν κεριά και φιλούν εικονίσματα, αν η τοπική παράδοση και η περίσταση το απαιτούν.

Κατά την απογραφή του 2004, το 93,34% του πληθυσμού δήλωσε ότι είναι Ανατολικοί Ορθόδοξοι.

Καθολική Εκκλησία 
Η Μολδαβία σχηματίζει μια μοναδική επισκοπή, τη Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Κισινάου. Δεν αποτελεί μέρος οποιασδήποτε εκκλησιαστικής επαρχίας, και ως εκ τούτου εξαρτάται άμεσα από την Αγία Έδρα για τη μητροπολιτική εξουσία. Περίπου το 0,5% των Μολδαβών ακολουθούν την καθολική πίστη.

Άλλες θρησκείες 
Οπαδοί άλλων θρησκειών περιλαμβάνουν Βαπτιστές, Πεντηκοστιανούς, Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, Μουσουλμάνους, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Μπαχάι, Εβραίους, μέλη της Εκκλησίας Ενοποίησης, Μεσσιανικούς Εβραίους (που πιστεύουν ότι ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας), Λουθηρανούς, Πρεσβυτέριους, και άλλες θρησκευτικές ομάδες. Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών (Μορμόνοι) έχει 3 εκκλησίες στη χώρα, και ένα σύνολο περίπου 370 μελών. 

Σύμφωνα με τους πιο πρόσφατους διαθέσιμους αριθμούς, η εβραϊκή κοινότητα έχει περίπου 31.300 μέλη, συμπεριλαμβανομένων περίπου 20.000 κατοίκων στο Κισινάου, περίπου 3.100 στο Μπάλτσι και τις γύρω περιοχές, περίπου 2.200 στο Τιράσπολ και περίπου 2.000 στο Μπέντερ.

Παραπομπές
Βυρσίνη Ροδόπης

Η Βυρσίνη ή Άνω Βυρσίνη είναι ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Η Βυρσίνη βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και είναι κτισμένο στις νότιες πλαγιές των Ορέων Βυρσίνης σε υψόμετρο 574 μέτρα. Το χωριό απέχει 59  χλμ. ΒΑ. από την Κομοτηνή και 45 χλμ. ΒΑ. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου). Πολιτισμικά, όπως και όλα της Οργάνης, ανήκει στα Πομακοχώρια της Ροδόπης. Οι Πομάκοι κάτοικοί  του ασχολούνται με την γεωργία (καλλιεργούν κυρίως  καπνά αλλά και πατάτες) και την κτηνοτροφία (πρόβατα, κατσίκια και αγελάδες) ενώ αρκετοί έχουν μεταναστεύσει στην Ολλανδία και Γερμανία. Επίσης το χωριό έχει μεγάλη παράδοση σε ιμάμηδες και δασκάλους.     

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Οργάνης.  Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Οργάνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Οργάνης του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 307 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φωτογραφίες από την Άνω Βυρσίνη στον ιστότοπο http://www.zagalisa.gr/

Παραπομπές 

Βυρσίνη
Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Αρριανών
Μάχη των Βασιλικών Θεσσαλονίκης

Η μάχη των Βασιλικών ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 21, κατά την οπίσθοχώρηση των Ελλήνων επαναστατών μετά την άκαρπη προσπάθεια απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης.

Τα γεγονότα πριν τη μάχη

Μετά τη νικηφόρα Μάχη της Θεσσαλονίκης στις 8 Ιουνίου του 1821, οι Έλληνες επαναστάτες υπό τον Σταμάτιο Κάψα, αποφάσισαν οπισθοχώρηση, καθώς πληροφορήθηκαν τη γενική επιστράτευση στη Θεσσαλονίκη και τη συγκέντρωση Οθωμανικών στρατιωτικών δυνάμεων αποτελούμενων από 30.000 πεζούς και 5.000 ιππείς. Συγκεντρώθηκαν στα Βασιλικά προς ανασύνταξη δυνάμεων. Όμως ο Μεχμέτ Πασάς, συνεπικουρούμενος απ' τον Αχμέτ Μπέη Εβρενόσγλου των Γιαννιτσών τους καταδίωξε. Οι επαναστάτες συμπτύχθηκαν στις πλαγιές του όρους Βουζιάρη μετά από συμβουλή του γέροντα προεστού των Βασιλικών, Γεώργιου Κοτζιά.

Η μάχη

Ο στρατός των Τούρκων κατευθύνονταν προς την τοποθεσία που είχαν οχυρωθεί ο Σταμάτιος Κάψας, με τους Βασιλικιώτες υπό τον Βασίλειο Κοτζιόγλου, τους Κασσανδρινούς υπό τον Γεώργιο Χυμευτό και τους Βαβδινούς υπό τους οπλαρχηγούς Παύλο Χαλάτη, Θεολόγο Τουρλάκη και Αυγερινό Καραγιάννη. Οι Έλληνες τότε αποφάσισαν να στείλουν τα γυναικόπαιδα των Βασιλικών, που είχαν προσφύγει μαζί τους, στο Μοναστήρι της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας. Μεγάλο τμήμα του στρατού των Επαναστατών συνόδευσε τα γυναικόπαιδα προς το μοναστήρι, αλλά τη στιγμή εκείνη, η εμπροσθοφυλακή των Τούρκων επιτέθηκε με αποτέλεσμα να υπάρχουν εκατοντάδες θύματα, τόσο από τα γυναικόπαιδα, όσο και από τους Τούρκους, καθώς οι Έλληνες τους αποδεκάτισαν και σταδιακά τους απώθησαν. Όσα γυναικόπαιδα σώθηκαν, διέφυγαν στο μοναστήρι. 

Τότε όμως, εμφανίστηκε ό κύριος κορμός του Οθωμανικού στρατού. Ο Σταμάτιος Κάψας με τους Βαβδινούς οπλαρχηγούς Παύλο Χαλάτη, Θεολόγο Τουρλάκη και Αυγερινό Καραγιάννη καθώς κι ορισμένους αγωνιστές απ' την Κασσάνδρα και τη Συκιά, παρέμειναν να πολεμήσουν, ενώ οι υπόλοιποι κατ' εντολήν του Καπετάν Χάψα, είτε διήλθαν στο μοναστήρι, είτε οχυρώθηκαν με σκοπό να αποχωρήσουν σταδιακά προς Βάβδο και Πολύγυρο. 

Ο Σταμάτιος Κάψας με 67 παλικάρια, χύμηξε πάνω στον Οθωμανικό στρατό και όλοι σκοτώθηκαν μέχρις ενός, ενώ οι Τούρκοι είχαν πολύ περισσότερες απώλειες.

Απολογισμός της μάχης 

Μετά τη μάχη, ο Γεώργιος Χυμευτός που ήταν οχυρωμένος στις πλαγιές του όρους, αποφάσισε να διαπραγματευτεί με τους Οθωμανούς, προκειμένου να διασωθούν οι εναπομείναντες στο Μοναστήρι της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας. Συνοδευόμενος από τον Αθανάσιο Τσολάκη και το Σκανδήλα, πλησίασε το Τουρκικό στρατόπεδο στα Βασιλικά και συνάντησαε τον παλιό γνώριμό του, Αγκούς Αγά. Του ζήτησε να δοθεί αμνηστία και να λήξει η εξέγερση. Ο Αγκούς Αγάς όμως δεν δέχτηκε. Αποκεφάλισε τον Τσολάκη και το Σκανδήλα, αλλά έδωσε μια νύχτα διορία, στους Έλληνες ν' αποχωρήσουν. Έτσι, ο κύριος όγκος των Ελλήνων επαναστατημένων, καθώς και των γυναικοπαίδων απ' τα Βασιλικά, κατάφερε μέσω των βουνών της Γαλάτιστας και της Βάβδου, να διαφύγει προς Πολύγυρο και τον Άγιο Νικόλαο και κατόπιν προς Κασσάνδρα και Άγιο Όρος.

Παραπομπές

Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Μάχες ελληνικού στρατού
Μάχες οθωμανικού στρατού
Ιστορία της Θεσσαλονίκης
Μύστακας Ροδόπης

Ο Μύστακας είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 57 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Μύστακας βρίσκεται στα βορειοανατολικά της πεδιάδας της Κομοτηνής, σε απόσταση 12 χλμ. ΝΑ. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 27 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή. Το χωριό είναι κτισμένο σε περιοχή με εύφορα χωράφια ανατολικά του Φιλιουρή (ή Λίσσου) ποταμού, ανάμεσα στα χωριά Αρριανά (Α.) και Μικρό Πιστό (Ν.). Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Μπουγιουκλού και οφείλεται σύμφωνα με την τοπική παράδοση στο όνομα  Μπιγιουκλί Οσμάν (δηλ. μουσάτος Οσμάν) που υπήρξε ο ιδρυτής του. Αξιοθέατο θεωρείται η αρχιτεκτονική του τζαμιού  και του μιναρέ καθώς και τα αιωνόβια πλατάνια που υπάρχουν μέσα στον κήπο του. Ως ξεχωριστός οικισμός με την ονομασία Μύστακας αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Μύστακα που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αρριανών του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 419 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Αρριανών