joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τζόρτζε Σένιτς

Ο Τζόρτζε Σένιτς (σερβικά : Ђорђе Ценић ) (Βελιγράδι, 25 Ιανουαρίου 1825 - Βιέννη, 24 Σεπτεμβρίου 1903 ) ήταν σέρβος νομικός, καθηγητής και πολιτικός.

Σπούδασε νομικά στη Γερμανία και μετά την αποφοίτησή του έγινε καθηγητής ποινικού δικαίου στο Βελιγράδι και από το 1853 πρόεδρος του πρωτοδικείου. Διετέλεσε πρωθυπουργός του πριγκιπάτου της Σερβίας από 3 Ιουνίου 1868 έως 8 Αυγούστου 1869. Ήταν υπουργός Δικαιοσύνης το 1860 στην κυβέρνηση του Φιλίπ Χρίστιτς, το 1873 και 1874 στη κυβέρνηση Μαρινόβιτσα. Το 1868 και 1869 ήταν πρόεδρος του συμβουλίου και του υπουργού δικαιοσύνης. 

Ως υπουργός κατέβαλε προσπάθειες για να εκσυγχρονίσει τα κέντρα κράτησης στη Σερβία, το 1873 κατάργησε την σωματική τιμωρία (ράβδισμα). Βοήθησε στην θέσπιση νέων νόμων χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το τουρκικό σύνταγμα του 1838. Έγραψε το 1866 το βιβλίο Објашњење казнителног закона за Књажевство Србију. Πιστεύεται ότι η εργασία αυτή έθεσε τις βάσεις της ποινική θεωρίας του νόμου στην Σερβία, και μακρά χρησίμευσε ως βάση για την άσκηση της ποινικής δικαιοσύνης στη Σερβία.

Παραπομπές

Πηγές 
 Текст др Јанка Таховића унив. проф. Правни факултет Београд у ''Γιουγκοσλαβική εγκυκλοπαίδεια'' , Ζάγκρεμπ 1982,  τόμος  2, σελίδα 637
 Βιογραφικό του στο САНУ

Πρωθυπουργοί της Σερβίας
Σέρβοι πανεπιστημιακοί
Σέρβοι νομικοί
Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας
BBC World News

Το BBC World News είναι το διεθνές ειδησεογραφικό κανάλι του BBC και έχει το περισσότερο κοινό από κάθε άλλο κανάλι του BBC σε όλο τον κόσμο. Ξεκίνησε την λειτουργία του στις 11 Μαρτίου του 1991 ως BBC World Service Television σε όλη την Ευρώπη. Το 1995 μετονομάστηκε σε BBC World και το 2008 πήρε το σημερινό του όνομα με την πρόσθεση της λέξης News. Εκπέμπει πρόγραμμα 24 ώρες το 24ωρο περιλαμβάνοντας ειδήσεις, ντοκιμαντέρ, λαϊφστάιλ εκπομπές και συνεντεύξεις. Απασχολεί τους περισσότερους εργαζόμενους από κάθε άλλο κανάλι παγκοσμίως.

Ιστορικό
Το κανάλι κανονικά ξεκίνησε να εκπέμπει ως BBC World Service Television. Ξεκίνησε να εκπέμπει στις 11 Μαρτίου του 1991, μετά από δύο εβδομάδες πιλοτικού προγράμματος. Κάθε μέσα είχε να ημίωρο δελτίο ειδήσεων στις 19:00 ώρα Γκρίνουιτς.

Την Τρίτη 26 Ιανουαρίου του 1995, ο σταθμός διαχωρίστηκε σε δύο τηλεοπτικά κανάλια:
Την Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 1995 στις 19:00 ώρα Γκρίνουιτς, σε ένα 24ωρο ελεύθερο παγκόσμιο δορυφορικό κανάλι το BBC World (το οποίο το 2008 πήρε το σημερινό του όνομα, ως BBC World News).
Την Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 1995 στις 19:00 ώρα Γκρίνουιτς, σε ένα 24ωρο ψυχαγωγικό καλωδιακό κανάλι το BBC Prime (το οποίο την περίοδο 2006-2009 πήρε το σημερινό του όνομα, ως BBC Entertainment).

Στις 14 Ιανουαρίου του 2013, ο σταθμός μετακόμισε στο Ραδιομέγαρο. Μέχρι τότε στεγάζονταν στο Κέντρο Τηλεόρασης του BBC. Η μετακίνηση αυτή ήταν μέρος της μετακόμισης του BBC News κι άλλων ραδιοφωνικών σταθμών σε ένα κτήριο που βρίσκεται στο Λονδίνο. Το BBC είχε πληρώσει 1 δισ. λίρες Αγγλίας για να χτιστούν νέες αίθουσες σύνταξης και νέα τηλεοπτικά στούντιο.

Μετάδοση στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα, το BBC World News μεταδίδεται μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας της ΕΡΤ, αποκλειστικά στα Αγγλικά, όπως γίνεται με όλους τους δορυφορικούς σταθμούς γενικότερα, που μεταδίδονται στην Ελλάδα, στην δεύτερη ψηφιακή συχνότητα, σε ορισμένες μόνο περιοχές της χώρας.

Λογότυπα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
BBC News - World News TV

BBC News
Βρετανικοί Τηλεοπτικοί σταθμοί
Ειδησεογραφικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Διεθνείς τηλεοπτικοί σταθμοί του BBC
Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1991
Τηλεοπτικοί σταθμοί στην Ολλανδία
Κατώτατος μισθός

Ο κατώτατος μισθός είναι η χαμηλότερη ωριαία, ημερήσια ή μηνιαία αμοιβή που οι εργοδότες υποχρεούνται, βάσει του νόμου, να καταβάλλουν στους εργαζομένους τους. Ισοδύναμα, είναι ο χαμηλότερος μισθός με τον οποίο οι εργαζόμενοι μπορούν να πωλούν την εργασία τους.

Κατάλογος κατώτατων αμοιβών ανά χώρα
Στο διάγραμμα εμφανίζεται ο κατώτατος μηνιαίος μισθός σε ισοδύναμα Ευρώ κυρίως για χώρες της Ευρώπης, και στο χάρτη παρουσιάζεται το κατώτερο ωρομίσθιο για περισσότερες χώρες του πλανήτη σε ισοδύναμα Δολάρια. 

  Πηγή: Eurostat (2ο εξάμηνο '22)

Αναγκαιότητα θέσπισης κατώτατου μισθού 

Η συζήτηση για την αναγκαιότητα νομοθετικά κατοχυρωμένης κατώτατης αμοιβής ξεκίνησε ήδη από τον 17ο αι., από εμποροκράτες οικονομολόγους της μερκαντιλιστικής περιόδου. Κατά την κλασική περίοδο της πολιτικής οικονομίας, οικονομολόγοι όπως ο Άνταμ Σμιθ, ο Τζον Στιούαρτ Μιλ και ο Καρλ Μαρξ συμφώνησαν στην ανάγκη θεσμοθέτησης μιας κατώτατης αμοιβής για τον εργαζόμενο. Η πρώτη θεσμοθετημένη κατώτατη αμοιβή έγινε στην Αυστραλία το 1894 για να ακολουθήσουν, το Ηνωμένο Βασίλειο το 1909, η Γαλλία το 1915, η Αυστρία το 1918 και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στις ΗΠΑ ο κατώτατος μισθός δεν καθιερώθηκε παρά το 1938 ειδικά και μόνο για τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα προκειμένου να εμποδίσει τη μετάπτωση σε συνθήκες ακραίας φτώχειας (Fair Labor Standards).  

Υποστηρικτές του κατώτατου μισθού ισχυρίζονται ότι βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο, μειώνει τη φτώχεια, εξαλείφει την ανισότητα μεταξύ των εργαζομένων, αυξάνει την αποδοτικότητά τους και υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να είναι πιο αποτελεσματικές, βελτιώνοντας την τεχνολογία. Επίσης αναπτύσσεται η οικονομία, εφ' όσον αυξάνεται η κυκλοφορία του χρήματος, δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας , μειώνονται τα έξοδα του κράτους για επιδόματα, ενισχύονται οι μικρές βιομηχανίες και επιχειρήσεις. Οι επικριτές του κατώτατου μισθού ισχυρίζονται ότι αυξάνει τις τιμές των προϊόντων  καθώς είναι επιζήμιο μέτρο για τις μεγάλες εταιρίες, και επιπλέον οδηγεί σε μείωση προσωπικού, αυξάνοντας την ανεργία σε ανειδίκευτους ή χωρίς προϋπηρεσία εργαζομένους. 

Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της εφαρμογής του, στις περισσότερες χώρες ο κατώτατος μισθός είναι σε ισχύ. Βασικός λόγος είναι και τα κοινωνικά οφέλη, καθώς επηρεάζει σημαντικά την υγεία και την εκπαίδευση των φτωχών στρωμάτων της κοινωνίας, ενώ τους αποθαρρύνει από την εμπλοκή σε παράνομες δραστηριότητες προς βιοπορισμό ή τη δημιουργία εξεγέρσεων.

Δείτε επίσης 

 Κατώτατος μισθός στην Ελλάδα

Παραπομπές 

Μακροοικονομική
Εργασιακή οικονομική
Αιγίνιον

Το Αιγίνιον ήταν αρχαία πόλη στα σύνορα μεταξύ Θεσσαλίας και Ηπείρου. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, ανήκε στους Τυμφαίους. Απαντάται επίσης στις αφηγήσεις του Λίβιου  περί του Μακεδονικού πολέμου, όπου περιγράφεται ως ασφαλής και απόρθητη τοποθεσία. Καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 167 π.Χ. Κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων ο Καίσαρας συναντήθηκε εκεί με τον Δομίτιο Καλβίνο (Domitius Calvinus) πριν εκστρατεύσει κατά του Πομπηίου (Gnaeus Pompeius Magnus) στoν Φάρσαλο δηλαδή τα σημερινά Φάρσαλα.

Θέση
Η θέση του Αιγινίου ταυτιστεί με ασφάλεια με τη σημερινή Καλαμπάκα. Πρώτος ο Άγγλος περιηγητής William Leake είχε προχωρήσει σε αυτή την ταύτιση, με βάση αρχαία επιγραφή στον τοίχο μιας από τις παλιότερες εκκλησίες της πόλης (Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή). Όμως αυτή η θέση άργησε να γίνει δεκτή. Ελλείψει, αρχαιολογικών λειψάνων, η φιλολογική μαρτυρία έστρεψε την προσοχή στον Κατσικά, βόρεια του χωριού Νέα Κουτσούφλιανη, (σήμερα Παναγία Μαλακασίου Τρικάλων). Πρόκειται για μια αρχαιολογική θέση -πιθανώς ακρόπολη- που περιβάλλεται από απότομους βράχους και στην οποία διατηρούνται ακόμη ίχνη πύργου και τειχών δομημένων με τετραγωνισμένους λίθους. Έχει επίσης διανοιχτεί σύγχρονος δρόμος ανατολικά της ακρόπολης ο οποίος έφερε στην επιφάνεια μια ομάδα ταφικών κιστών και πιθοταφών.

Αργότερα, την ταύτιση με την Καλαμπάκα επιβεβαίωσαν λείψανα οχυρωμένης πόλης που βρέθηκαν κάτω από τη σύγχρονη πόλη.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Beldiceanu N. et Nasturel P.S., "La Thesslie entre 1454/55 et 1506", Byzantion 53, 1983, στο  Σοφιανός, Δ. 1993, Acta Stagorum, τα υπέρ της Θεσσαλικής επισκοπής Σταγών παλαιά βυζαντινά έγγραφα, Τρικαλινά, Τρίκαλα.
Livy. History of Rome. English Translation by. Rev. Canon Roberts. New York, New York. E. P. Dutton and Co. 1912. 
McAllister M. H. 1976, The Princeton encyclopedia of classical sites. Stillwell, Richard. MacDonald, William L. McAlister, Marian Holland. Princeton, N.J. Princeton University Press. . 
Strabo. ed. H. L. Jones, The Geography of Strabo. Cambridge, Mass.: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1924.

Πόλεις της Αρχαίας Θεσσαλίας
Αρχαία Τυμφαία
Αντώνιος Τζίζης

Ο Αντώνιος Τζίζης (και Τζιζής, 1901 - 8 Φεβρουαρίου 1983) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Αθηνών το 1963 και το 1964 με την Ένωση Κέντρου.

Βιογραφία 
Σπούδασε Νομικά και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα στην Αθήνα. Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών στις εκλογές του 1963 με την Ένωση Κέντρου και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964.

Μετά τη Μεταπολίτευση πήρε μέρος στις εκλογές του 1974 στη Β΄ Αθηνών με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις και συγκέντρωσε 4.608 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί βουλευτής.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1983, σε ηλικία 82 ετών. Κηδεύτηκε στις 9 Φεβρουαρίου από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Κυψέλης και η ταφή του έγινε στο νεκροταφείο Νέας Μάκρης.

Πηγές

Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Έλληνες δικηγόροι
Γιάννης Παπαδημητρίου (βουλευτής)

Ο Γιάννης Παπαδημητρίου του Αθανασίου, (Υψηλό Χωριό Φωκίδας, 29 Μαρτίου 1912 - Αθήνα, 25 Δεκεμβρίου 2019) ήταν Έλληνας  συνδικαλιστής, δικηγόρος και πολιτικός, που διατέλεσε βουλευτής με την ΕΔΑ. 
Για την αγωνιστική του δράση καταδικάστηκε δυο φορές σε θάνατο έπειτα από την Κατοχή, ενώ εξορίστηκε συνολικά για 11 χρόνια. Υπήρξε ο γηραιότερος εν ζωή πρώην βουλευτής ως τον θάνατό του.

Βιογραφία 
Σπούδασε Νομικά και προσελήφθη ως υπάλληλος στους Ελληνικούς Ηλεκτρικούς Σιδηροδρόμους (ΕΗΣ) το 1936 όπου από το 1941 έως το 1947 ήταν πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων όταν απολύθηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατοδικείο. Έπειτα από την επανάληψη της δίκης του, αποφυλακίστηκε το 1954. Εν συνεχεία άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Καβάλας με τη Δημοκρατική Ένωση στις εκλογές του 1956 και εν συνεχεία με την ΕΔΑ στις εκλογές του 1958, του 1961, του 1963 και του 1964 στη Β΄ Πειραιά.  Ως βουλευτής ανέδειξε προβλήματα που άπτονταν της επίλυσης εργατικών προβλημάτων και της διαδοχικής ασφάλισης των εργαζομένων.

Κατά τη δικτατορία των συνταγματαρχών υπέστη ξανά διώξεις και εκτοπίστηκε σε νησιά όπως η Γυάρος, η Λέρος και η Σαμοθράκη. Μετά τη Μεταπολίτευση αποκαταστάθηκε στους ΗΣΑΠ από όπου πήρε σύνταξη το 1987.

Για τους αγώνες του, ο Γιάννης Παπαδημητρίου τιμήθηκε με παράσημο από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Βιβλία του 
"Η αναλαμπή της αριστεράς Οκτώ συγκλονιστικές εκλογικές αναμετρήσεις 1950-1967: Η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ) στο πολιτικό προσκήνιο: Ενθυμήματα και ντοκουμέντα", Φιλίστωρ, 2001, ISBN 960-369-063-5, ISBN 978-960-369-063-4.

Παραπομπές 

Έλληνες δικηγόροι
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Υπεραιωνόβιοι
Βουλευτές Β' Πειραιά
Βουλευτές Καβάλας
Άγγελος Περδικούρης

Ο Άγγελος Περδικούρης του Κυριάκου (πέθανε το 2012) ήταν Έλληνας βουλευτής Πειραιά με το ΠΑΣΟΚ.

Βουλευτής 
Εξελέγη ως επιλαχών έπειτα από τις εκλογές του 1977, κατά τις οποίες κέρδισε η Νέα Δημοκρατία. Ο Περδικούρης έγινε βουλευτής στη Β΄ Πειραιά μετά το θάνατο του βουλευτή Παντελή Νικολαΐδη, στις 29 Οκτωβρίου 1979.  Η θητεία του τερματίστηκε το 1981.

Απεβίωσε το 2012.

Παραπομπές 

Βουλευτές Β' Πειραιά
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Φίλιπς Τάλμποτ

Ο Ουίλιαμ Φίλιπς Τάλμποτ (William Phillips Talbot, 7 Ιουνίου 1915 - 1 Οκτωβρίου 2010) ήταν Αμερικανός διπλωμάτης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνια. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Ιλινόι. Διετέλεσε υφυπουργός εξωτερικών με αρμοδιότητα τη Μέση Ανατολή και την Ασία (1961 - 1965) καθώς και πρέσβης στην Ελλάδα την περίοδο 1965 - 1969.

Αμερικανοί διπλωμάτες
Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα
Αμερικανοί πολιτικοί
Δημήτριος Παπαδημητρίου (βουλευτής Αρκαδίας)

Ο Δημήτριος Παπαδημητρίου (Βαλτέτσι, 1895 - Αθήνα, 13 Οκτωβρίου 1976) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Αρκαδία.

Σταδιοδρομία 
Σπούδασε Ιατρική και άσκησε το επάγγελμα του γιατρού. Διετέλεσε πρόεδρος και αντιπρόεδρος στον Ιατρικό Σύλλογο Αρκαδίας . Απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής στις εκλογές του 1946, συγκεντρώνοντας 5.975 ψήφους με το Συνδυασμό Κόμματος Εθνικοφρόνων (Κόμμα Εθνικοφρόνων). Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αρκαδίας με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1951 και επανεξελέγη στην περιφέρεια Μαντινείας στις εκλογές του 1952. 

Αργότερα προσχώρησε στην ΕΡΕ, με την οποία εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας στις εκλογές του 1958.

Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, ενώ η ταφή του έγινε στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Παραπομπές 

Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Βουλευτές Αρκαδίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Ίλιγια Γκαρασάνιν

Ο Ίλιγια Γκαρασάνιν (σερβικά : Илија Гарашанин)  (Γκαράσι 16 Ιανουαρίου 1812 - Γκρότκα 10 Ιουνίου 1874 ) ήταν σέρβος πολιτικός, πρωθυπουργός, ένας από τους υπερασπιστές του Συντάγματος , ο δημιουργός της Načertanije, ένα μυστικό πρόγραμμα εξωτερικής και εθνικής πολιτικής της Σερβίας.

Ήταν γιος του πλούσιου εμπόρου Μιλούτιν Σάβιτς Γκαρασάνιν. Τα πρώτα γράμματα τα διδάχτηκε στο σπίτι από ιδιωτικούς δασκάλους, έπειτα πήγε στο ελληνικό σχολείο του Ζεμούν και στο Οραχόβιτσι όπου διδάχτηκε γερμανικά. Τελειώνοντας τις σπουδές του ασχολήθηκε με το εμπόριο βοηθώντας τον πατέρα του κι αργότερα διορίσθηκε στην δημόσια διοίκηση. 

Όταν ο Μίλος Ομπρένοβιτς δημιούργησε σώμα τακτικού στρατού ανέλαβε καθήκοντα με τον βαθμό του συνταγματάρχη. Ακολούθησε τον Ομπρένοβιτς στην εξορία και μετέβη στην Βλαχία. Το 1842 έχοντας επιστρέψει στην Σερβία διορίσθηκε αναπληρωτής υπουργός εσωτερικών και το 1843 υπουργός εσωτερικών μέχρι το 1852. Το 1844 έγραψε ένα μυστικό σχέδιο , το Načertanije, και τις θέσεις του πως η Σερβία θα πρέπει να εργαστεί για τη δημιουργία ενός μεγάλου Γιουγκοσλαβικού κράτος υπό την ηγεσία του. Το 1848 προσπάθησε να ενισχύσει και ξεσηκώσει τους Σέρβικους πληθυσμούς της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, προτάθηκε μάλιστα για παράσημο αλλά αρνήθηκε.

Το 1852 έγινε εκπρόσωπος, σημερινός πρωθυπουργός, και υπουργός εξωτερικών του Πρίγκιπα, αλλά σε αυτή τη θέση μόνο μέχρι την άνοιξη του 1853. Στις αρχές του 1858 διετέλεσε υπουργός εσωτερικών κι αντιπολιτεύτηκε τον πρίγκιπα Αλέξανδρο Καραγιώργεβιτς με σκοπό να τον ανατρέψει. Η Συνέλευση της ημέρας του Αγίου Ανδρέα κήρυξε έκτοπο τον Καραγιώργεβιτς και ο Γκαρασάνιν δέχτηκε το αίτημα του να τον μεταφέρει στην εξορία. Παρόλο που εκδιώχτηκε η πριγκιπική οικογένεια επανήλθε ο οίκος των Ομπρένοβιτς σε αντίθεση με την απόφαση της συνέλευσης κάτι που έγινε σε άγνοια του Γκαρασάνιν.

Το 1861 χρημάτισε πρόεδρος του συμβουλίου των υπουργών και υπουργός εξωτερικών. Δέχτηκε την ιδέα του πρίγκιπα για πόλεμο με την Τουρκία και μετά το πέρας του πολέμου έκανε συμμαχία με το Μαυροβούνιο και την Ελλάδα. Κατά την διάρκεια της υπουργίας του όλες οι τουρκικές φρουρές εγκατέλειψαν το Βελιγράδι. 

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Γκαρασάνιν τα πέρασε μακριά από την πολιτική στο σπίτι του στο Γκρότκα.

Παραπομπές

Αναφορές 
 Народна енциклопедија, Станоје Станојевић, Загреб, 1925—1929, σελίδες 455-456 чланак С. Јовановића
 Народна енциклопедија, Станоје Станојевић, Загреб, 1925—1929, σελίδα 31 чланак М. Миленовић

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πρωθυπουργοί της Σερβίας
Σέρβοι στρατιωτικοί
Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας
Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας
Μιλούτιν Σάβιτς Γκαρασάνιν

Ο Χατζή Μιλούτιν Σάβιτς Γκαρασάνιν (σερβικά : Милутин Савић Гарашанин) (1762 - 1842) ήταν σέρβος επαναστάτης, συμμετείχε στις δύο Σερβικές επαναστάσεις στις αρχές του 19ου αιώνα. Ήταν μέλος του συμβουλίου της επικρατείας κατά την βασιλεία του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς. Γιος του ήταν ο Ίλιγια Γκαρασάνιν και εγγονός του ο Μιλούτιν Γκαρασάνιν (1845-1898), ένας από τους ιδρυτές και τους ηγέτες του Προοδευτικού κόμματος, συνολικά είχε τρεις γιους και δύο κόρες.

Η οικογένειά του μετοίκησε από το Μαυροβούνιο στην Σερβία και το Γκαράσι όπου γεννήθηκε ο ίδιος. Πατέρας του ήταν ο Σάββα "Σάβιτσα" Μπόσκοβιτς κι παππούς του ο Βουσκασίν Μπόσκοβιτς Κνεζ του Μπόσκοβιτς.

Πήρε μέρος στον Αυστρο-τουρκικό πόλεμο μαζί με τον Καραγιώργη Πέτροβιτς. Επίσης συμμετείχε σε μάχες στην πρώτη και στην δεύτερη σερβική επανάσταση, ενώ ταξίδεψε και στους Άγιους τόπους, Ιερουσαλήμ.Το 1842 πήρε μέρος στην εξέγερση κατά του πρίγκιπα όπου σκοτώθηκε ο γιος του Λουκάς.

Αναφορές 
 Алекса С. Јовановић, Приносци за историју старог српског права, Београд 1900.

Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Αγωνιστές της Β΄ Σερβικής εξέγερσης
Στέφαν Μάρκοβιτς

Ο Στέφαν Μάρκοβιτς (σερβικά : Стефан Марковић)  (Ζεμούν, 26 Δεκεμβρίου 1804 - Βιέννη , 29 Νοεμβρίου 1864 ) ήταν Σέρβος πολιτικός και μέλος της Σερβικής επιστημονικής εταιρείας.

Φοίτησε σε δημοτικό σχολείο στο Ζεμούν το 1815, γυμνάσιο πήγε στο Κάρλοβιτς το 1821. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Αυστρίας το 1834. Στη Σερβία επέστρεψε το 1834 κι διορίσθηκε γραμματέας του δικαστηρίου στο Κραγκούγιεβατς το 1834, και από το 1835. είναι μέλος της κυβέρνησης και υπουργός του γραφείου του πρωθυπουργού το 1835.

Διευθυντής του γραφείου του πρίγκιπα έγινε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1837, και γενικός γραμματέας στην κυβέρνηση του 1839. Στις 27 Μαΐου το 1842 έγινε μέλος της Σερβικής επιστημονικής εταιρείας (πρόδρομος της Ακαδημίας), και του προέδρου της από το 1854 μέχρι το 1857. 

Ο Μάρκοβιτς ήταν υπουργός δικαιοσύνης και παιδείας από τις 21 Δεκεμβρίου 1854 έως τις 29 Μαΐου 1856 και από τις 16 Σεπτεμβρίου 1856 έως τις 19 Ιουνίου 1857. Ήταν αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών από τις 29 Μαΐου έως τις 16 Σεπτεμβρίου 1856, υπουργός εξωτερικών από τις 19 Ιουνίου 1857 έως την 31 Μαρτίου το 1858. Μετά την επιστροφή του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς στη Σερβία εγκατέλειψε τη χώρα.

Πέθανε στη Βιέννη το 1864. Ανιψιός του ήταν Άντρα Νίκολιτς.

Αναφορές 
 Βιογραφία του στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών (στα σερβικά) 
Βιογραφία του στην ιστοσελίδα του SASA (στα σερβικά)

Πρωθυπουργοί της Σερβίας
Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών
Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας
Κατάλογος Κάστρων Νομού Γρεβενών

Ο παρακάτω κατάλογος των κάστρων, των φρουρίων και των λοιπών οχυρωματικών μνημείων του Νομού Γρεβενών, είναι ταξινομημένος κατά ουσιαστική αλφαβητική σειρά (χωρίς δηλαδή τα προθέματα ακρόπολη, κάστρο, καστέλι, πύργος, μπούρτζι κλπ).
Σημαντικό ρόλο στην ανεύρεση, ανασκαφή, ανάδειξη, κήρυξη ως ιστορικά διατηρητέων και τη συντήρηση των οχυρωματικών μνημείων του νομού εκτελούν οι εξής υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού: Λ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων (Λ’ ΠΚΑ), που έχει έδρα την Αιανή Κοζάνης και αρμοδιότητα που εκτείνεται στους Νομούς Γρεβενών και  Κοζάνης και η 17η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων (17η ΕΒΑ), που έχει έδρα τα Γρεβενά και αρμοδιότητα που εκτείνεται στους Νομούς Γρεβενών και  Κοζάνης.

 Φρούριο των Γρεβενών (κατεστραμμένο φρούριο, μόνο ιστορικές αναφορές) Γρεβενά
 Ακρόπολη Ελιμείας, Αρχαία Ελιμεία (πόλη) & Ελίμεια (επαρχία της αρχαίας Μακεδονίας), Άγιος Γεώργιος Γρεβενών
 Ακρόπολη στο Καστρί θέση Καστρί Γρεβενών 
 Κάστρο Γρεβενών (κάστρο), χωριό Κάστρο Γρεβενών
 Κούλια της Λόχμης,  Λόχμη Γρεβενών και Αμυγδαλιές Γρεβενών
 Κάστρο του Σπηλαίου, Σπήλαιο Γρεβενών

Δείτε επίσης
Κατάλογος των Κάστρων της Ελλάδας

Αναφορές

Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα
Νομός Γρεβενών
Γρεβε
Κύπελλο Γ΄ Εθνικής 2013-14

Το Κύπελλο Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ήταν μία διοργάνωση που ξεκίνησε τη σεζόν 2013-14, παρόμοια με την αντίστοιχη του Κυπέλλου Ελλάδος, στην οποία συμμετέχουν μόνο οι ομάδες της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας. Ο νικητής της διοργάνωσης θα αντιμετωπίσει το νικητή του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ελλάδος για το Σούπερ Καπ Ερασιτεχνών Ελλάδος.

Α' φάση 
Συμμετέχουν οι 93 ομάδες της Γ΄ Εθνικής σε κάθε όμιλο. Οι αγώνες είναι μονοί. Τα παιχνίδια που λήγουν ισόπαλα οδηγούνται στην παράταση. Αν η παράταση λήξει με ισοπαλία, τότε ο νικητής κρίνεται στα πέναλτι.
 Οι αγώνες της πρώτης αγωνιστικής διεξήχθησαν στις 15 Σεπτεμβρίου 2013.
 Οι αγώνες της δεύτερης αγωνιστικής διεξήχθησαν στις 13 και 30 Οκτωβρίου, και 6 Νοεμβρίου 2013.

1ος Όμιλος

1η αγωνιστική 
 	

|}

2η αγωνιστική 
 	

|}

3η αγωνιστική 

 	

|}

Τελικός ομίλου 

 
|}
* Σημείωση: Ο Διγενής Λακκώματος, αν και ηττήθηκε, προκρίθηκε στην προημιτελική φάση, καθώς ευνοήθηκε στην κλήρωση μεταξύ των φιναλίστ των ομίλων.

2ος Όμιλος

1η αγωνιστική 

|}

2η αγωνιστική 

|}

3η αγωνιστική 

 	

|}

Τελικός ομίλου 

 	
|}
* Σημείωση: Η Κοζάνη, αν και ηττήθηκε, προκρίθηκε στην προημιτελική φάση, καθώς ευνοήθηκε στην κλήρωση μεταξύ των φιναλίστ των ομίλων. Μάλιστα, κληρώθηκε να αντιμετωπίσει ως γηπεδούχος την Λάρισα!

3ος Όμιλος

1η αγωνιστική 

|}
Κύμη χωρίς αγώνα στο Β' γύρο.

2η αγωνιστική 

|}

3η αγωνιστική 

 	

|}

Τελικός ομίλου 

 	
|}

4ος Όμιλος

1η αγωνιστική 

|}

2η αγωνιστική 

|}

3η αγωνιστική 

 	

|}

Τελικός ομίλου 

 	
|}

5ος Όμιλος

1η αγωνιστική 

|}
Ιωνικός Νίκαιας χωρίς αγώνα στο Β' γύρο.

2η αγωνιστική 

|}

3η αγωνιστική 

 	

|}

Τελικός ομίλου 

 	
|}

6ος Όμιλος

1η αγωνιστική 

|}
ΑΕΚ χωρίς αγώνα στο Β' γύρο.

2η αγωνιστική 

|}

3η αγωνιστική 

 	

|}

Τελικός ομίλου 

 	
|}

Προημιτελική φάση 
 	

|}

Ημιτελική φάση 

|}

Τελικός 
 
|}

Σάββατο, 5 Απριλίου 2014
Δημοτικό Στάδιο Λειβαδιάς
Σκόρερ: Στεφανίδης 3’, 28’ - Κουσκουνάς 21΄.
Συνθέσεις:
ΑΕ Λάρισα: Σικαλιάς, Καρανίκας, Μήτσης, Σιάκας, Ρούσσης, Νεμπεγλέρας, Πατινιώτης, Τσεμπερίδης, Στεφανίδης, Γκούρτσας, Καρακατσάνης.
Πανελευσινιακός: Τσακιλτζίδης, Ριζογιάννης, Κοκκίνης, Κουμπαρούλης, Παπαναγιώτου, Στουρνάρας, Σουλελές, Μακρίδης, Κουσκουνάς, Γιαννούλης, Αλεξανδρόπουλος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κύπελλο Γ' Εθνικής ΕΠΟ

Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2013-2014
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ελλάδας
Νίκολας Μπερνς

Ο Nίκολας Μπερνς (γενν. 28 Ιανουαρίου 1956) είναι Αμερικανός διπλωμάτης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και μεγάλωσε στην Βοστόνη. Σπούδασε ιστορία στο Boston College και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς. Το 1983 εντάχθηκε στο δυναμικό του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών αναλαμβάνοντας επιτελικές θέσεις στη Μαυριτανία, στην Αίγυπτο, στο Ισραήλ και σε άλλες χώρες. Την περίοδο 1990 - 1995 διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας με κύρια ευθύνη τις χώρες που δημιουργήθηκαν μετά την διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1995, ανέλαβε εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1997, οπότε και διορίστηκε πρέσβης στην Ελλάδα.

Την περίοδο 2001 - 2005 υπηρέτησε ως μόνιμος αντιπρόσωπος της χώρας του στο ΝΑΤΟ, ενώ το 2005, ανέλαβε Υφυπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών παραμένοντας στη θέση του μέχρι και το 2008.

Αμερικανοί διπλωμάτες
Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα
Ντάνιελ Σπέκχαρντ

Ο Ντάνιελ Σπέκχαρντ (1959) είναι Αμερικανός διπλωμάτης και τραπεζίτης.

Σπούδασε οικονομικά. Υπηρέτησε στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Βαγδάτη, ως πρέσβης των ΗΠΑ στη Λευκορωσία καθώς και ως βοηθός γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ. Το 2008 ανέλαβε πρέσβης στην Ελλάδα, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 2010. Ένα χρόνο μετα την αποχώρησή του, και συγκεκριμένα την 1η Φεβρουαρίου 2011, ανέλαβε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Proton Bank, συμφερόντων του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, θέση από την οποία και παραιτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2011.

Παραπομπές

Αμερικανοί διπλωμάτες
Αμερικανοί τραπεζίτες
Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα
Φραάτης Δ΄ της Παρθίας

Ο Φραάτης Δ’ της Παρθίας ήταν βασιλιάς των Πάρθων από τη δυναστεία των Αρσακιδών μεταξύ 37 και 2 π.Χ.. Γιος και διάδοχος του βασιλιά των Πάρθων Ορόντη Β’. Μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Πακώρου Α’ ορίστηκε από τον Φραάτη διάδοχος του θρόνου αλλά την ίδια χρονιά δολοφόνησε τον πατέρα του και τους 30 αδελφούς του και ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Ο Φραάτης δέχθηκε επίθεση από τον Ρωμαίο στρατηγό Μάρκο Αντώνιο το 36 π.Χ. που βάδιζε τότε εναντίον της Αρμενίας όπου καθαίρεσε τον βασιλέα Αρταβάσδη και τον μετέφερε αιχμάλωτο στην Αίγυπτο. Με την βοήθεια του ίδιου του Φραάτη έγινε βασιλιάς της Αρμενίας ο γιος του Αρταβάσδη Αρταξίας φανατισμένος εχθρός των Ρωμαίων. Λόγω της βιαιότητας του ο Φραάτης ανετράπη προσωρινά το 32 π.Χ. από τον Τιριδάτη Β’ αλλά επανήλθε σύντομα στον θρόνο με την βοήθεια των Σκυθών. Αργότερα συμφιλιώθηκε με την Ρώμη που αναγνώρισε την κυριαρχία του αφού έστειλε 5 από τους γιους του μαζί με τον Τιριδάτη Γ’ ομήρους στον Οκταβιανό Αύγουστο, ο ίδιος πήρε σύζυγο μια Ρωμαία συνοδό του Αυγούστου την Μούσα. Όρισε διάδοχο του τον Φραάτη Ε’ τον γιο του από τη Μούσα αλλά σύντομα το 2 π.Χ. δολοφονήθηκε από τον ίδιο και τη μητέρα του.

Πάρθοι βασιλείς
Μάρκο Βάσιτς

Ο Μάρκο Βάσιτς (σερβικά : Марко Васић), γνωστός με το παρωνύμιο Κάρα Μάρκος, ήταν ο ηγέτης των Σέρβων επαναστατών κατά την εισβολή των Γενιτσάρων στο Οσάτ, ένας από τους ηγέτες της πρώτης σερβικής επανάστασης.

Γεννήθηκε, άγνωστο πότε, στο χωριό Γκρουτσίτσι κι ασχολούνταν με την σιδηρουργία. Με την έναρξη της επανάστασης λόγω του ότι ήταν γενναίος και ισχυρή προσωπικότητα εκλέχτηκε για να είναι ο ηγέτης της περιοχής Οσάτ. Πήρε μέρος στις  στις πρώτες μάχες του ποταμού Ντρίνα. Γρήγορα απέκτησε φήμη και ζήτησε να συναντηθεί μαζί του ο Καραγιώργης Πέτροβιτς όπου του έδωσε και την παρωνυμία "Καραμάρκο". Το 1804 έχασε την γυναίκα του που σκοτώθηκε κατά την εισβολή των Οθωμανών στην γενέτειρα του. 

Πήρε μέρος το 1806 στην απελευθέρωση του Ούζιτσε, στις μάχες του Σίκιριτς, του Οκλέτσου, της Βρατζκοβίνα, του Οσάτο, του Πριβίτσεβατς κοντά στη Σρεμπρένιτσα κι άλλες. Μετά την αποτυχία της επανάστασης διέφυγε στην Αυστρία, λόγω της πίστης του στον Καραγιώργη ο Μίλος Ομπρένοβιτς έδωσε εντολή να τον δολοφόνησαν το 1815 κι το κεφάλι του στάλθηκε στον Οθωμανό βεζίρη. Το 1845 μεταφέρθηκαν τα οστά του στην Σερβία και τάφηκαν στο Βάλιεβο

Πηγές 
 Сто година цркве у Црвици и развој духовног живота у Осату, Цветко Стојкановић, Stefan Co Арсенијевић, Бајина Башта (2009)
 Српски биографски речник (II том, В - Г), Матица српска, Нови Сад

Αναφορές 
 Сто година цркве у Црвици и развој духовног живота у Осату, Цветко Стојкановић, Stefan Co Арсенијевић, Бајина Башта (2009)
 Живот Нићифора Нинковића, Београд (1954)
 Историја српског устанка (II дио), Лазар Арсенијевић - Баталака, Београд (1899)
 Братунац и околина у мојим сјећањима, Удружења добровољаца ослободилачких ратова Србије 1912 - 1920, Београд (1981)

Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Ρ.Α.Ν.

Η ΡΑΝ (Ρήλος - Αυλών - Νήσοι) ήταν ελληνική αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε επί Κατοχής. Αναφέρεται ως η κυριότερη αντικομμουνιστική αντιστασιακή οργάνωση πόλεως.

Γενικά στοιχεία

Η ΡΑΝ ήταν αντιστασιακή οργάνωση που ξεκίνησε ως αντιμοναρχική υπό την ηγεσία του στρατηγού Κωνσταντίνου Βεντήρη.  Μετά από τις προτροπές του πολιτικού Γεωργίου Βεντήρη, αδερφού του στρατηγού, και την υπέρ του Έλληνα βασιλιά παρέμβαση του υπουργού Μέσης Ανατολής Λύτελτον σταδιακά μεταστράφηκε έτσι ώστε καλοκαίρι του 1943 να δηλώνει προς τις υπηρεσίες του Καΐρου ότι δεν έχει πολιτικές επιδιώξεις, παράλληλα συνέχιζε να χαρακτηρίζει εντός χώρας ξένο το θεσμό της βασιλείας. Καλοκαίρι του 1944 υποστήριζε την επιστροφή του βασιλιά σε επερχόμενο δημοψήφισμα. Ήταν αλυτρωτική με στόχο την επέκταση της Ελλάδας. Γνωστό μέλος της ΡΑΝ ήταν και ο Κίτσος Μαλτέζος. Τα μέλη της ΡΑΝ στα πανεπιστήμια συμμετείχαν στον Ε.Σ.Α.Σ (Εθνικός Σύνδεσμος Ανωτάτων Σχολών).

Συνομιλίες με τον Don Stott
Στις 4 Νοεμβρίου 1943, η ΡΑΝ είχε υπογράψει ως μια από οχτώ οργανώσεις συμφωνία που έθετε τις οργανώσεις τους υπό τις διαταγές του Γενικού Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής για την εκτέλεση αντιστασιακών πράξεων, ενώ παράλληλα γινόταν σαφής αντιεαμικός υπαινιγμός. Η συνάντηση αυτή έγινε μετά από πρωτοβουλία αυτή του Νεοζηλανδού Ντον Στοτ (Don Stott), συνδέσμου των Βρετανικών υπηρεσιών στην Ελλάδα, και έγινε γνωστή αργότερα ως Υπόθεση Ντοτ Στοτ.

Προς την Απελευθέρωση
Ο Κωνσταντίνος Βεντήρης μετέβη στη Μέση Ανατολή για να λάβει μέρος στο συνέδριο του Λιβάνου αμέσως μετά έγινε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού του Ελληνικού στρατού Μέσης Ανατολής. Για αυτό το λόγο ο υπαρχηγός της Ρ.Α.Ν. υποστράτηγος της χωροφυλακής της κυβέρνησης Τσολάκογλου Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος ανέλαβε αρχηγός της Ρ.Α.Ν. στην Αθήνα ο οποίος κατά το τέλος της Κατοχής συγκρότησε τρία συντάγματα από τα μέλη των μη εαμικών οργανώσεων. Το 1ο σύνταγμα από μέλη της οργάνωσης Χ και της Εθνικής Δράσης, το 35ο από μέλη του ΕΔΕΣ Αθηνών και την ΠΕΑΝ και το 20ο από μέλη της Ρ.Α.Ν., Εθνικό Κομιτάτο, Αγωνιζόμενη Ελλάδα, ΕΣΑΣ και ΙΤ ενώ ο εαμικός κόσμος τον κατάγγειλε ως Γκεσταπίτη.

Περαιτέρω ανάγνωση

 Λυμπεράτος, Μιχάλης Π. «Οι οργανώσεις της Αντίστασης». Στο: Ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα. Τόμ. 3α: Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Κατοχή, Αντίσταση 1940-1945. Επιμέλεια: Χρήστος Χατζηιωσήφ, Προκόπης Παπαστράτης. Αθήνα: Βιβλιόραμα, 2007, σ. 53-54.

Παραπομπές 

 
Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις
Λεονίντ Κούτσμα

Ο Λεονίντ Ντανύλοβιτς Κούτσμα (Леонід Данилович Кучма, 9 Αυγούστου 1938 - ...) ήταν ο δεύτερος πρόεδρος της ανεξάρτητης Ουκρανίας από τις 19 Ιουλίου 1994 έως τις 23 Ιανουαρίου 2005. Ο Κούτσμα ανέλαβε τα καθήκοντά του μετά τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές του 1994 εναντίον του αντιπάλου του, του τότε προέδρου Λεονίντ Κραβτσούκ. Ο Κούτσμα επανεξελέγη για μια επιπλέον πενταετή θητεία το 1999.

Η προεδρία του περιβαλλόταν από πολυάριθμα σκάνδαλα διαφθοράς και την αποδυνάμωση της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης. Η διαφθορά επιταχύνθηκε μετά την εκλογή του το 1994, αλλά κατά την περίοδο 2000-2001, η εξουσία του άρχισε να εξασθενεί ενόψει των αποκαλύψεων στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Υπό την επιτήρηση του, η ουκρανική οικονομία συνέχισε να υποχωρεί μέχρι το 1999, ενώ ρυθμός ανάπτυξης καταγράφηκε από το 2000, επιτυγχάνοντας σχετική ευημερία σε ορισμένα τμήματα κατοίκων αστικών περιοχών. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, οι σχέσεις Ουκρανίας-Ρωσίας άρχισαν να βελτιώνονται.

Μετά από μια επιτυχημένη καριέρα στη βιομηχανία κατασκευής μηχανημάτων της Σοβιετικής Ένωσης, ο Κούτσμα ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία το 1990, όταν εξελέγη για το Ουκρανικό Κοινοβούλιο και επανεκλέγει το 1994. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Ουκρανίας μεταξύ Οκτωβρίου 1992 και Σεπτεμβρίου 1993.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πρόεδροι της Ουκρανίας
Ουκρανοί βουλευτές
Πρωθυπουργοί της Ουκρανίας
Άλφρεντ Τέννυσον

Ο Άλφρεντ Τέννυσον, 1ος βαρώνος Τέννυσον (Alfred Tennyson, 6 Αυγούστου 1809 – 6 Οκτωβρίου 1892) ήταν Άγγλος ποιητής. Παραμένει ένας από τους δημοφιλέστερους ποιητές της Αγγλίας και υπήρξε «εστεμμένος ποιητής» του Ηνωμένου Βασιλείου κατά το μεγαλύτερο διάστημα της βασιλείας της Βικτωρίας.

Γιος ιερέα, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ χωρίς να πάρει πτυχίο και πέρασε δύσκολες μέρες, αντιμετωπίζοντας οικονομικές δυσκολίες και δυσμενείς κριτικές των ποιημάτων του. Όλα αυτά μέχρι το 1850, οπότε, εκτός του ότι παντρεύτηκε τη γυναίκα που αγαπούσε, δημοσίευσε το ποίημα In Memoriam A.H.H., ελεγείες για τον θάνατο του Άρθουρ Χάλλαμ, συμφοιτητή του στο Κέιμπριτζ και αρραβωνιαστικού της αδελφής του. Η επιτυχία ήταν μεγάλη σε κοινό και κριτικούς και η Βικτωρία του απένειμε τον τίτλο του «δαφνοστεφούς ποιητή» (poet laureate).

Περίφημα είναι πολλά από τα σύντομα ποιήματά του, εμπνευσμένα είτε από την ελληνική αρχαιότητα (Ο Οδυσσέας πρωτίστως και ο Τιθωνός), είτε από σύγχρονά του γεγονότα, όπως Η επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας αναφερόμενη σε καταστροφική επιχείρηση στη μάχη της Μπαλακλάβας κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο.

Μετά από δύο αρνήσεις δέχτηκε τελικά τον τίτλο ευγενείας που του προσφέρθηκε και το 1884 έγινε βαρώνος και μέλος της βουλής των Λόρδων. Ήταν ο πρώτος λογοτέχνης που τιμήθηκε με τίτλο ευγένειας για τα γραπτά του. 

Παρά την υποχώρηση της δημοτικότητάς του κατά τον 20ό αιώνα, η «επανανακάλυψη» του Οδυσσέα και η επανεκτίμηση του έργου του οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η αξία του παραμένει διαχρονική.

Επιλογή έργων 
Ulysses (Οδυσσέας, 1833)			     
Break, break, break (1835)
Tears, Idle Tears (Δάκρυα, μάταια δάκρυα, 1847)
In Memoriam A.H.H. (Εις μνήμην του Α.Χ.Χ., 1849)
The Charge of the Light Brigade (Η επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας, 1854)	 	 	
Tithonus  (Τιθωνός, 1859)   	
Idylls of the King (Ειδύλλια των βασιλέων, 1859-1885)
Enoch Arden (1862-64)    
Crossing the Bar (Περνώντας τον ύφαλο, 1889)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αναφορές

Άγγλοι ποιητές
Ποιητές του 19ου αιώνα
Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Νικόλαος Στειρόπουλος

Ο Νικόλαος Στειρόπουλος (Τυχερό Έβρου, 1929-2008) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που χρημάτισε βουλευτής Έβρου.

Βιογραφία
Εργάστηκε ως δικηγόρος στην Αθήνα. Στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής Έβρου με το Κόμμα των Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη. Εξελέγη επίσης με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1964.

Πέθανε το 2008 σε ηλικία 79 ετών.

Πηγές

Παραπομπές 

Βουλευτές Έβρου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Προοδευτικών
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Έλληνες δικηγόροι
Πανεπιστήμιο του Στραθκλάιντ

Το Πανεπιστήμιο του Στραθκλάιντ (Αγγλ.. University of Strathclyde) εδρεύει στη Σκωτία και μαζί με πανεπιστήμιο της Γλασκώβης αποτελούν τα σημαντικότερα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της πόλης.  Ιδρύθηκε το 1796 αλλά απέκτησε την πανεπιστημιακή του οντότητα το 1964. Η σχολή διοίκησης επιχειρήσεων κατατάσσεται μεταξύ των καλύτερων της Ευρώπης ενώ γενικότερα οι οικονομικές σπουδές που παρέχει, θεωρούνται από τις καλύτερες στη Μ.Βρετανία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 University of Strathclyde 

Στραθκλαιντ
Στραθκλαιντ
Στυλιανός Πιστολάκης

Ο Στυλιανός Πιστολάκης (1897 – 3 Νοεμβρίου 1971) ήταν Έλληνας δικηγόρος από τα Χανιά και βενιζελικός βουλευτής.

Βιογραφία
Καταγόταν από σημαντική οικογένεια αγωνιστών της Κρητικής Επανάστασης (1897, 1905) από το Ακρωτήρι Χανίων και έκανε νομικές σπουδές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Εξελέγη βουλευτής Χανίων με το Κόμμα των Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1932 και του 1933. Το 1928 διορίστηκε Νομάρχης Σερρών και υπηρέτησε επίσης στη θέση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Γεωργίας.Υπήρξε ένας εκ των συμβούλων του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Έπειτα από το κίνημα του 1935 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ισόβια. Εξελέγη ξανά βουλευτής στις εκλογές του 1936 και μετά πήγε στις ΗΠΑ. Έζησε εκεί για μερικά χρόνια.

Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1952 και μετά τη λήξη της θητείας του, το 1956 δεν ασχολήθηκε ξανά με την πολιτική και αποσύρθηκε στην ιδιωτική ζωή στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Η ρήξη με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη
Στις αρχές Σεπτεμβρίου 1958 εκδικάστηκε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Ηρακλείου η μήνυση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για συκοφαντική, διά του τύπου δυσφήμηση. Στις 6 Ιανουαρίου 1957 από τις στήλες της εφημερίδας Παρατηρητής , με τίτλο Η καίουσα αλήθεια υπαινισσόταν πως ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πλούτισε με αθέμιτα μέσα. Παράλληλα τον κατηγορούσε για τον επιλήψιμο τρόπο διαχείρισης της υπόθεσης της ΤΑΕ που επιβάρυνε το δημόσιο. Ο Πιστολάκης με τον Μητσοτάκη, συγγενείς εξ αγχιστείας αλληλομηνύθηκαν και μετά την μη εκλογή του Πιστολάκη, και την αυτόματη απώλεια της βουλευτικής ασυλίας του, ξεκίνησε η δικαστική του δίωξη.Τελικά ο Πιστολάκης ανακάλεσε το κατηγορητήριο εναντίον του Μητσοτάκη, λόγω των καταθέσεων των μαρτύρων κατηγορίας και της μη προσέλευσης αρκετών μαρτύρων υπεράσπισης, γεγονός που επιτάχυνε τη  λήξη της δίκης.

Θάνατος
Απεβίωσε από συγκοπή καρδιάς το 1970 και κηδεύτηκε στα Χανιά, στις 5 Νοεμβρίου.

Πηγές
Τηλεγράφημα Σ. Βενιζέλου, Στ. Πιστολάκη και Κανέλου Κανελλόπουλου προς τον Εμμανουήλ Τσουδερό , Εθνικό Ίδρυμα "Ελευθέριος Βενιζέλος"
Φωτογραφία του Πιστολάκη (1946) μαζί με άλλους πολιτικούς.
Δημήτρης Δημητράκος, Κώστας Μητσοτάκης. Πολιτική βιογραφία,τομ. Α, εκδ.Παπαζήση, Αθήνα, χ.χ., σελ.375 κ.εξ

Παραπομπές

Βουλευτές Χανίων
Έλληνες δικηγόροι
Νομάρχες Σερρών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Πρόβλημα μηδενικού αθροίσματος

Στη Θεωρία των Αριθμών, το πρόβλημα μηδενικού αθροίσματος (αγγλικά: Zero-sum problem) είναι μια ορισμένη κατηγορία ερωτημάτων Συνδυαστικής. Σε γενικές γραμμές, έστω μια πεπερασμένη Αβελιανή ομάδα G, το πρόβλημα μηδενικού αθροίσματος για έναν ακέραιο n είναι το ακόλουθο: Βρείτε τον μικρότερο ακέραιο k, έτσι ώστε κάθε ακολουθία των στοιχείων του G με μήκος  να περιέχει n όρους που το άθροισμά τους είναι 0.

Απόδειξη
Το 1961, οι Paul Erdős, Abraham Ginzburg και Abraham Ziv απέδειξαν ότι γενικά για  (ακέραιοι mod n) ισχύει:

Αυτό σημαίνει ρητά ότι κάθε πολυσύνολο από 2n - 1 ακέραιους έχει ένα υποσύνολο μεγέθους n του οποίου το άθροισμα των στοιχείων είναι πολλαπλάσιο του n. Αυτό είναι γνωστό ως το θεώρημα των Erdős-Ginzburg-Ziv, που το διερεύνησαν, και μπορεί να συναχθεί από το θεώρημα Cauchy-Davenport.

Υπάρχουν και πιο γενικά αποτελέσματα από αυτό το θεώρημα, όπως το θεώρημα του Όλσον και οι εικασίες του Kemnitz που αποδείχθηκαν από τον Christian Reiher το 2003, επίσης το σταθμισμένο θεώρημα των Erdős-Ginzburg-Ziv που αποδείχθηκε από τον David J. Grynkiewicz το 2005.

Περαιτέρω ανάγνωση
 Θεωρία παιγνίων

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 PlanetMath Erdős, Ginzburg, Ziv Theorem 
 Zhi-Wei Sun, "Covering Systems, Restricted Sumsets, Zero-sum Problems and their Unification" 

Πρόβλημα μηδενικού αθροίσματος
Μαθηματικά προβλήματα
102 (αριθμός)

Το 102 (εκατόν δύο) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 101 και πριν από το 103. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 102:2 = 51, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 102 συμβολίζεται ως CII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΒ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

Στα μαθηματικά
 Το 102 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 3, 6, 17, 34, 51 και 102, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 104.
 Το 102 είναι υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο.
 Επίσης, είναι αριθμός χαρσάντ στο δεκαδικό σύστημα, δηλαδή διαρείται ακριβώς με το άθροισμα των ψηφίων του.
 Ωστόσο, είναι και ένας σφηνικός αριθμός: το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του είναι 102 = 2 · 3 · 17. Επίσης, ισούται με το άθροισμα τεσσάρων διαδοχικών πρώτων αριθμών: 19 + 23 + 29 + 31 = 102.

Το 102 στις επιστήμες
 Ο ατομικός αριθμός 102 αντιστοιχεί στο νομπέλιο.

Σε άλλα γνωστικά πεδία
 Το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ στη Νέα Υόρκη, ένας από τους υψηλότερους και ιστορικότερους ουρανοξύστες στον κόσμο, έχει 102 ορόφους.
 Ο τηλεφωνικός αριθμός της αστυνομίας για επείγουσες κλήσεις στην Ουκρανία και στη Λευκορωσία είναι 102.
 Το ίδιο και ο τηλεφωνικός αριθμός της πυροσβεστικής για επείγουσες κλήσεις στο Ισραήλ.
 102 (One Hundred and Two) είναι τίτλος τραγουδιού του κάντρι ντουέτου The Judds.

Αναφορές και παρατηρήσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Υπερτέλειοι αριθμοί
104 (αριθμός)

Το 104 (εκατόν τέσσερα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 103 και πριν από το 105. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 104:2 = 52, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 104 συμβολίζεται ως CIV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΔ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

Στα μαθηματικά
 Το 104 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 4, 8, 13, 26, 52 και 104, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 105.
 Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 104 είναι 104 = 23· 13.

Το 104 στη Χημεία 
 Ο ατομικός αριθμός 104 αντιστοιχεί στο ραδερφόρντιο.

Αναφορές και παρατηρήσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Υπερτέλειοι αριθμοί
Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι

Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι είναι ο τίτλος ελληνικής κωμικής ταινίας του 1980, παραγωγής της Καραγιάννης - Καρατζόπουλος, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Θανάσης Βέγγος.

Πλοκή 

Ο Θανάσης είναι υπάλληλος σε μια Εφορία Αθηνών και η γυναίκα του, προσφερόμενη να ενισχύσει οικονομικά την οικογένεια -έχουν και 2 παιδιά- και παρά τις αποτροπές του άντρα της, πιάνει δουλειά στο εργοστάσιο Ξεζουμίδη. Η ζωή του ζευγαριού γίνεται δύσκολη με τα διαφορετικά ωράρια εργασίας που έχουν, όμως δεν το βάζουν κάτω.

Οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο, βλέποντας πως η εκπροσώπησή τους μεσα από το κλαδικό σωματείο και από ένα "σωματείο" που έχει ιδρύσει η επιχείρηση (!!!) είναι ανύπαρκτη, αποφασίζουν να ιδρύσουν ένα δικό τους Σωματείο που θα ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα του χώρου εργασίας τους. Μόλις το μαθαίνουν οι επιχειρηματίες, προχωρούν σε μαζική απόλυση 42 εργατών (αυτών που ίδρυσαν το Σωματείο) με τη δικαιολογία της μείωσης εξόδων.

Την ίδια χρονική περίοδο, η εφορία αναθέτει στον Θανάση να ελέγξει το εργοστάσιο Ξεζουμίδη. Ο Θανάσης  ανακαλύπτει πως οι ιδιοκτήτες του εργοστασίου είναι -απέναντι στις υποχρεώσεις τους προς την Πολιτεία- κοινοί απατεώνες. Οταν τους ανακοινώνει τα φορολογικά του ευρήματα και αρνείται να δωροδοκηθεί, τον απειλούν με δυσμενή μετάθεση, η οποία και πραγματοποιείται άμεσα. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά απεργία πείνας που καταλήγει στην απόλυσή του.

Έτσι βρίσκεται άνεργος στο δρόμο να ζητά δουλειά μ' ένα πλακάτ. Την ίδια στιγμή οι εργάτες στο εργοστάσιο Ξεζουμίδη έχουν κατέβει σε απεργία και οι ιδιοκτήτες αποφασίζουν να φέρουν απεργοσπάστες για να λειτουργήσει το εργοστάσιο. Ένα πούλμαν κυκλοφορεί στις πλατείες και μαζεύει όποιον ζητά δουλειά και τυχαία και τον Θανάση. Όταν φτάνουν στο εργοστάσιο και καταλαβαίνουν που τους πηγαίνουν να δουλέψουν, με αρχηγό τον Θανάση αποφασίζουν να συμπαρασταθούν στους απεργούς. Σύμφωνα με τον σεναριογράφο, η απεργία μετά από 34 ημέρες, απέφερε τα αιτούμενα.

Διανομή 
Θανάσης Βέγγος .... Θανάσης Μαγγάνας

Άννα Μαντζουράνη .... Άννα Μαγγάνα

Ηλίας Λογοθέτης .... Θόδωρος

Αντώνης Αντωνίου .... Ντίνος Παπαδημητρίου

Κώστας Τσάκωνας .... Νικόδημος (λογιστής)

Αλέκος Λειβαδίτης .... Χαράλαμπος Ξεζουμίδης

Βάσος Ανδρονίδης .... υπουργός

Ανέστης Βλάχος .... Αντρέας Κούμαρης

Νίκος Καλογερόπουλος .... δημοσιογράφος

Ιρένε Μαραντέι .... αύζυγος Θόδωρου

Αρτέμης Μάτσας .... εφοριακός Τσεκούρας

Θέμης Μάνεσης .... Λευτέρης Παλαιολόγος

Βασίλης Τσιπίδης .... Γιάννης Χοντρογιάννης

Δημήτρης Πιατάς .... παπάς

Όλγα Μαραγκού .... παιδί #1

Άννα Μαρακγκού .... παιδί #2

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι στο Veggos.gr]

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του Θανάση Βέγγου
Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Ταινίες του 1980
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε σκηνοθεσία Θόδωρου Μαραγκού
Ταινίες σε σενάριο Θόδωρου Μαραγκού
Ελληνικές σατιρικές ταινίες
120 Μέρες στα Σόδομα (ταινία)

Το 120 μέρες στα Σόδομα, γνωστό και ως Σαλό, 120 μέρες στα Σόδομα (πρωτότυπος τίτλος: Salò ο le 120 giornate di Sodoma, διεθνής τίτλος: Salò, or the 120 Days of Sodom) είναι ιταλογαλλική σινεφίλ ταινία, του 1975. Η σκηνοθεσία υπογράφηκε από τον Πιερ Πάολο Παζολίνι, ενώ ο ίδιος έγραψε και το σενάριο. Το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο "120 Μέρες των Σοδόμων" του Μαρκήσιου ντε Σαντ. Πρόκειται για την τελευταία ταινία του Ιταλού σκηνοθέτη, αφού λίγο καιρό αργότερα δολοφονήθηκε.

Η δομή του θυμίζει τη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Η ιστορία του έργου διαδραματίζεται στην Δημοκρατία του Σαλό, ένα εικονικό κρατίδιο που είχαν ιδρύσει οι φασίστες του Μουσολίνι κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι φασίστες ανακοινώνουν ότι θα αναλάβουν την διαπαιδαγώγηση 9 κοριτσιών και 9 αγοριών, και αφού τους παραλαμβάνουν με την συγκατάθεση των οικογενειών τους, τους μεταμορφώνουν σε δούλους. Είναι το πλέον αμφισβητούμενο έργο του Παζολίνι με σκηνές βίας, οργίων, σεξουαλικής υποταγής, βιασμού, ψυχρών βασανιστηρίων και δολοφονίας. Η διανομή της ταινίας απαγορεύτηκε σε αρκετές χώρες.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Gary Indiana. Salò ο le 120 giornate di Sodoma. London: British Film Institute, 2000.
 Jack Fritscher. "Toward an Understanding of Salo", Drummer, 20, January 1978, pp, 66–67, reprinted in Jack Fritscher, Mapplethorpe, Assault with a Deadly Camera, Palm Drive Publishing, 1988, ISBN 1890834297; reprinted with historical introduction in Jack Fritscher, Gay San Francisco: Eyewitness Drummer, Palm Drive Publishing 2008, ISBN 1890834386, pp. 619–642.
 Roland Barthes. Sade/Fourier/Loyola. Trans. Richard Miller. Baltimore, Maryland: Johns Hopkins University Press, 1997.
 Maurice Blanchot. Lautréamont and Sade. Trans. Stuart Kendell and Michelle Kendell. Stanford, California: Stanford University Press, 2004.
 Simone de Beauvoir. Must We Burn Sade? Trans. Annette Michelson. In Donatien Alphonse François Marquis de Sade, The 120 Days of Sodom and Other Writings, trans. and eds. Austryn Wainhouse and Richard Seaver. New York, New York: Grove Press, 1966, pp. 3–64.
 Pierre Klossowski. Sade My Neighbor. Trans. Alphonso Lingis. Evanston, Illinois: Northwestern University Press, 1991.
 Philippe Sollers. Writing and the Experience of Limits. Trans. and eds. Philip Bernard and David Hayman. New York, New York: Columbia University Press, 1983.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Ιταλικές ταινίες
Ταινίες του 1975
Πολιτικές ταινίες
Γαλλικές ταινίες
Γαλλόφωνες ταινίες
Ιταλόφωνες ταινίες
Γερμανόφωνες ταινίες
Γαλλικές δραματικές ταινίες
Ιταλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
Σινεφίλ ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Πιερ Πάολο Παζολίνι
Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση
Αντιφασιστικές ταινίες
Ταινίες παραγωγής United Artists
Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
Βιασμός σε ταινίες
Ταινίες με θέμα την παιδοφιλία
Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Ταινίες γυρισμένες στην Τσινετσιτά
Μιχαήλ Σαλτικόφ-Στσεντρίν

Ο Μιχαήλ Γεβγκράφοβιτς Σαλτικόφ-Σεντρίν (, οικογενειακό όνομα Σαλτικόφ, ψευδώνυμο Νικολάι Στσεντρίν, 27 Ιανουαρίου 1826 - 10 Μαΐου 1889) ήταν ήταν ο μεγαλύτερος σατιρικός συγγραφέας της Ρωσίας του 19ου αιώνα.

Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, σπούδασε στο περίφημο λύκειο του Τσάρσκογιε Σελό κι από νωρίς επιδόθηκε στην ποίηση. Το 1844 διορίστηκε υπάλληλος στο υπουργείο Στρατιωτικών. 

Το 1848, εξ αιτίας των επαναστατικών απόψεων που εμφανίζονταν στο διήγημά του Μια μπερδεμένη υπόθεση εξορίστηκε για οκτώ χρόνια σε μια μακρινή επαρχία. Όταν επέστρεψε διορίστηκε στο υπουργείο Εσωτερικών, απολύθηκε όμως σε λίγα χρόνια γιατί συνέχισε να γράφει ανατρεπτικά έργα με αποκορύφωμα την Οικογένεια  Γκολοβλιόφ, ζοφερή εικόνα παρακμής μιας τυπικής ρωσικής οικογένειας γαιοκτημόνων.

Επιλογή έργων 
 Μια μπερδεμένη υπόθεση (διήγημα, 1848)
 Επαρχιακά σκίτσα (διηγήματα και δοκίμια, 1856)
 Ο θάνατος του Παζούχιν (θέατρο, 1857)
 Η ιστορία μιας πόλης, 1870 - ελλην. μετάφραση Αντώνης Βογιάζος ("ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ")    
 Κύριοι και κυρίες Πομπαντούρ, 1863-1874
 Οικογένεια  Γκολοβλιόφ (μυθιστόρημα, 1880) - ελλην. μετάφραση Όλγα. Στράντζαλη    ("ΕΞΑΝΤΑΣ")      
 Σύγχρονο ειδύλλιο (διηγήματα, 1883)
 Πώς ένας μουζίκος έθρεψε δύο μανδαρίνους και άλλες ιστορίες - ελλην. μετάφραση Κυριάκος Σιμόπουλος ("ΘΕΜΕΛΙΟ")

Παραπομπές

Ρώσοι μυθιστοριογράφοι
Ρώσοι διηγηματογράφοι
Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς
Ρώσοι δοκιμιογράφοι
Χρήστος Αποστολάκος

Ο Χρήστος Ι. Αποστολάκος (Γέρμα Λακωνίας, 1913 - Αθήνα, 1997) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Β΄ Αθηνών αρχικά με την ΕΡΕ, ύστερα με την Ένωση Κέντρου (στα Ιουλιανά του 1965 προσχώρησε στους αποστάτες, θεωρώντας κομμουνιστή τον Ανδρέα Παπανδρέου), στη συνέχεια με την ακροδεξιά Εθνική Παράταξη και τελικά με τη Νέα Δημοκρατία.

Στην ιστορία έμεινε ως υπουργός Δημόσιας Τάξης την ταραγμένη περίοδο μετά την Αποστασία και πριν τη χούντα (1965-1967), όπου αντί για παλτό φορούσε πάνω από το κοστούμι του μία μακριά μαύρη μπέρτα για να φαίνεται εντυπωσιακός.

Σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε στη Γέρμα Λακωνίας το 1913 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
Από το 1958 ως το 1961 ήταν εκλεγμένος πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ και το συνέδριο του 1962 τον ανακήρυξε "ισόβιο πρόεδρο".
Διατέλεσε γενικός διευθυντής του υπουργείου Εργασίας.
Στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε στις 16 Μαρτίου 1962.

Εξελέγη  στις εκλογές του 1963 με την Ένωση Κέντρου στην Β΄ Αθηνών και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. Το Νοέμβριο του 1965 ανεξαρτητοποιήθηκε και εν συνεχεία προσχώρησε στο κόμμα Φιλελεύθερον Δημοκρατικόν Κέντρον (ΦΙΔΗΚ) του Στέφανου Στεφανόπουλου. 

Στις κυβερνήσεις των αποστατών, διετέλεσε αρχικά κυβέρνηση Νόβα ήταν υπουργός Κοινωνικής Προνοίας από τις 15 Ιουλίου 1965 ως τις 20 Αυγούστου του ίδιου χρόνου και στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως από τις 5 Οκτωβρίου 1965 ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966.  Ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως έγινε γνωστός από τη μαύρη μπέρτα την οποία συνήθιζε να φορά.

Τον Ιανουάριο του 1967 προσχώρησε και επίσημα στην ΕΡΕ. Εξελέγη βουλευτής με το φιλοβασιλικό κόμμα Εθνική Παράταξις το 1977 και τελευταία προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία.

Πέθανε σε ηλικία 84 ετών στις 30 Απριλίου του 1997 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών στις 5 Μαΐου 1997.

Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο, με θέμα την εργατική νομοθεσία.

Παραπομπές 

Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως
Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Παράταξη
Βουλευτές Α' Αθηνών
Βουλευτές Β' Αθηνών
Πρόεδροι της ΑΔΕΔΥ