Δημήτρης Δημούλης

Ο Δημήτρης Δημούλης (Αθήνα, 1965) είναι Έλληνας νομικός.

Σταδιοδρομία
Απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1988). Μεταπτυχιακά δημοσίου δικαίου στο Πανεπιστήμιο Παρίσι-Ι (DEA de droit public interne, 1989). Διδακτορικό νομικής στο Πανεπιστήμιο Σάαρλαντ (Γερμανία) (1995) υπό την επίβλεψη του ιταλού φιλόσοφου του δικαίου και μαρξιστή Αλεσάντρο Μπαράτα (Alessandro Baratta). Δίδαξε δημόσιο δίκαιο και φιλοσοφία του δικαίου στα Πανεπιστήμια Σάαρλαντ και Μετς. Από το 1999 είναι καθηγητής συνταγματικού δικαίου και θεωρίας του δικαίου στη Βραζιλία (Πανεπιστήμια Bandeirante, Unimep, Fundação Getulio Vargas).

Συμμετέχει από το 1988 στην έκδοση του τριμηνιαίου περιοδικού οικονομικής και πολιτικής θεωρίας  Θέσεις ως γραμματέας έκδοσης του περιοδικού που διευθύνεται από τον καθηγητή Γιάννη Μηλιό και στο οποίο έχει δημοσιεύσει δεκάδες άρθρων και μεταφράσεων.

Ιδρυτικό μέλος του Κέντρου Έρευνας Μειονοτικών Ομάδων (ΚΕΜΟ).

Διευθυντής του Βραζιλιανού Ινστιτούτου Συνταγματικών Μελετών (Instituto brasileiro de estudos constitucionais) και της Revista brasileira de direito constitucional.Οι μελέτες του αφορούν κυρίως το συνταγματικό δίκαιο και τη θεωρία του κράτους. Βασικές θεωρητικές επιρροές: ο νομικός θετικισμός και ο μαρξισμός στην αλτουσεριανή εκδοχή του. Υπεύθυνος για την ελληνική μετάφραση του έργου Λ. Αλτουσέρ κ.ά., Να διαβάσουμε το Κεφάλαιο (Lire le Capital).

Ορισμένες δημοσιεύσεις είναι ηλεκτρονικά προσβάσιμες σε http://fgv.academia.edu/DimitriDimoulis/

Δημοσιεύσεις 
 (συλλογικό). Οι επίγειοι υπερασπιστές του Θεού. Ελευθερία και βλασφημία. Αθήνα: Εφημερίδα των Συντακτών, 2018.
 (και LUNARDI, S.). Κράτη κατά εργαζομένων. Παρεμβάσεις στην ελληνική κρίση. Αθήνα: Ταξιδευτής, 2016.
 (συλλογικό) Estado de direito e desenvolvimento. São Paulo: Saraiva, 2011. 423 σ.
 (συλλογικό). Direito constitucional internacional dos direitos humanos. Belo Horizonte: Forum, 2012.
 Manual de introdução ao estudo do direito. São Paulo: Revista dos Tribunais, 2020 (9η έκδ.). 285 σ.
 (και MARTINS, L.) . Teoria geral dos direitos fundamentais. São Paulo: Revista dos Tribunais, 2021 (8η έκδ.) 363 σ.
 (και LUNARDI, S.). Ο caso da gravidez indesejada, São Paulo: Revista dos Tribunais, 2018, 120 σ.
 (και LUNARDI, S.). Curso de processo constitucional. 8η έκδ., São Paulo: Revista dos Tribunais, 2021, 490 σ.
 Ο caso dos denunciantes invejosos. 12η εκδ. São Paulo: Revista dos Tribunais, 2018, 95 σ.
 (και SWENSSON JUNIOR, L., MARTINS, A.). Justiça de transição no Brasil. Direito, responsabilização e verdade. São Paulo: Saraiva, 2010. 158 σ.
 (και SABADELL, A.L., ESPINOSA, O., AQUINO, M.Α., SILVA, T., KOERNER, A.). Strafrecht in Reaktion auf Systemunrecht. Vergleichende Einblicke in Transitionsprozesse. Teilband 13 Brasilien. Berlin: Duncker & Humblot, 2009. 243 σ.
 (και DUARTE, É.O.) (επιμέλεια). Teoria do direito neoconstitucional. Superação ou reconstrução do positivismo jurídico?. São Paulo: Método, 2008. 447 σ.
 (διευθ.). Dicionário brasileiro de direito constitucional. 2η έκδ., São Paulo: Saraiva, 2012. 401 σ.
 Positivismo jurídico. Porto Alegre: Livraria do Advogado, 2η εκδ. 2018. 278 σ.
 Direito penal constitucional. Belo Horizonte: Arraes, 2016.
 (και ΜΗΛΙΟΣ, Γ., ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΗΣ, Γ.). Η θεωρία του Μαρξ για τον καπιταλισμό. Αθήνα: Νήσος, 2005. 334 σ.
(και MILIOS, J.; ECONOMAKIS, G.). Karl Marx and the Classics. An Essay on Value, Crises and the Capitalistic Mode of Production. Aldershot: Ashgate, 2017. 228 σ.
 Η διάκριση των λειτουργιών ως συνταγματικός κανόνας. Αθήνα: Σάκκουλας. 2002. 201 σ.
 Το δίκαιο της πολιτικής. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα, 2001. 507 σ.
 Die Begnadigung in vergleichender Perspektive. Rechtsphilosophische, verfassungs- und strafrechtliche Probleme. Berlin: Duncker und Humblot, 1996. 630 σ.
 (και ΓΙΑΝΝΟΥΛΗ, Χρ.). Έθνη, τάξεις, πολιτική. Η διαλεκτική του πολέμου. Αθήνα: Κριτική, 1995, 226 σ.

Έλληνες νομικοί
Έλληνες πανεπιστημιακοί