joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Συνταγματικό δημοψήφισμα στην Αίγυπτο 2014

Στην Αίγυπτο διεξάχθηκε συνταγματικό δημοψήφισμα στις 14 και 15 Ιανουαρίου 2014, με τους Αιγυπτίους της διασποράς να ψηφίζουν το διάστημα μεταξύ 8 και 12 Ιανουαρίου. Το νέο Σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ στις 18 Ιανουαρίου 2014.

Πλαίσιο
Ο Μοχάμεντ Μόρσι ανατράπηκε έπειτα από το πραξικόπημα του 2013. Ο μεταβατικός πρόεδρος Αντλί Μανσούρ όρισε χρονοδιάγραμμα, με σκοπό την άμεση αλλαγή με αρχική αναθεώρηση του ανασταλθέντος Συντάγματος του 2012.

Η διαδικασία για την αναθεώρηση του συντάγματος του 2012 ξεκίνησε με μία 10μελή επιτροπή απαρτιζόμενη από ειδικούς νομικούς. Η επιτροπή των 10 προέβη σε αξιοσημείωτες αλλαγές σε σύγκριση με το σύνταγμα του 2012. Η εργασία της επιτροπής των 10 ολοκληρώθηκε στις 20 Αυγούστου 2013.

Η δεύτερη φάση της διαδικασίας συμπεριελάμβανε τις αλλαγές από μια επιτροπή με 50 άτομα, τα οποία ανακοινώθηκαν την 1η Σεπτεμβρίου 2013. Ο Αμρ Μούσα επιλέχθηκε ως πρόεδρος της επιτροπής των 50. Το σχέδιο του  συντάγματος δόθηκε στον πρόεδρο Μανσούρ στις 3 Δεκεμβρίου 2013.

Η τελευταία πρόταση του συντάγματος ήταν η απαγόρευση στα πολιτικά κόμματα που έχουν ως βάση τη "θρησκεία, τη φυλή, το φύλο ή τη γεωγραφία". Κρατική θρησκεία ορίζεται το Ισλάμ και σε αυτό εδράζεται το δικαστικό σύστημα.  Ταυτόχρονα, εγγυάται την ανεξιθρησκεία. Η θητεία του Προέδρου θα είναι τετραετής και θα μπορεί να υπηρετεί ως και 2 θητείες. Για τα επόμενα 8 χρόνια, ο Υπουργός Άμυνας θα ορίζεται από το στρατό.

Διεξαγωγή
Το Tamarod, η ΕΕ και 27.000 παρατηρητές μετέβησαν στη χώρα προκειμένου να επιβλέψουν την ψηφοφορία. Οι δικαστές που ανήκουν στην Αδερφότητα των Μουσουλμάνων να αποκλείονται από την επιτήρηση των εκλογών στα εκλογικά κέντρα.

Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch), σε συγκρούσεις που έγιναν στις 14 Ιανουαρίου 2014 σκοτώθηκαν 11 άνθρωποι. Ωστόσο, από το Υπουργείο Υγείας αναφέρθηκαν 8 νεκροί κατά την πρώτη ημέρα της ψηφοφορίας και άλλοι 2 κατά τη δεύτερη ημέρα.

Αποτελέσματα
Γύρω στο 90% των ψηφοφόρων υπερψήφισαν το νέο σύνταγμα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Egypt's constitution 2013 vs. 2012: A comparison, Al Ahram-English, 9-12-2013 (Σύγκριση του Συντάγματος του 2013 με εκείνο του 2012)
Αγγλική μετάφραση του σχεδίου Συντάγματος του 2013, Atlantic Council, 6-12-2013
The Draft in the media (Opinions)

Δημοψηφισμα
Δημοψηφίσματα το 2014
Φικάρδου

Το Φικάρδου είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.

Τοποθεσία 
Βρίσκεται κτισμένο σε νοτιοανατολική πλαγιά της οροσειράς Τρόοδος, σε απόσταση 40 περίπου χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της Λευκωσίας. Το χωριό σήμερα έχει σχεδόν ερημώσει και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 3 κατοίκους. Σε αυτό οδηγούν δύο δρόμοι, ένας από την Κλήρου και ο άλλος από το Καλό Χωριό Ορεινής. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται το επίσης παραδοσιακό χωριό Λαζανιάς και το Μοναστήρι της Παναγίας του Μαχαιρά.

Το χωριό αποτελεί ιδιοκτησία του Τμήματος Αρχαιοτήτων, το οποίο το 1978 κήρυξε ολόκληρο το χωριό σε «Αρχαίο Μνημείο» και «Ελεγχόμενη Περιοχή». Το χωριό έχει δηλωθεί από το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων ως υποψήφιο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Ιστορία
Το Φικάρδου καθώς και τα γύρω χωριά ιδρύθηκαν από  κατοίκους των κατά καιρούς λεηλατημένων παράκτιων πόλεων, οι οποιοι  αναγκάστηκαν να καταφύγουν  στα βουνά για ασφάλεια .  Οι δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης, αναπόφευκτα οδήγησε σε σχηματισμούς φατριών  υιοθετώντας έτσι και το νόμο της μαχαίρας ως επίλυσης  διαφορών. Η περιοχή,  ελεγχόμενη από αυτή  την αταξική κοινωνία έγινε γνωστή ως το βουνό και δάσος Μαχαίρα   Ένας καθοριστικός παράγοντας που βοήθησε τον πολλαπλασιασμό αυτών των φατριών σε κοινότητες, ήταν η ίδρυση της Ιεράς Μονής Παναγίας του Μαχαιρά .

Λόγω του ότι η τοποθεσία ήταν γνωστή ως τα λημέρια των φυγάδων   "φυγά Ανδρον" η κοινότητα κατέληξε να είναι γνωστή ως Φικάρδου.
Αν και  το χωριό δεν καταγράφεται να υπήρξε φέουδο κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας, ούτε και κατά τη διάρκεια της ενετικής περιόδου, ωστόσο κρατικοί ερευνητές ιστορίας ταυτίζουν το όνομα του χωριού με το όνομα ενός ενετού συμβολαιογράφου του Θωμά Φικάρδος, στα τέλη του 15ου αιώνα,

Ο θρύλος
Φημολογείται ότι η συμμορία ενός Σίμωνα αφού δολοφόνησαν τον Ρήγα της Κύπρου,  κρύφτηκαν στο Φικάρδου και στη συνέχεια διέφυγαν στο εξωτερικό. Εκεί έθαψαν και τον κλεμμένο θησαυρό, με το αίνιγμα  ότι ο θησαυρός είναι κρυμμένος εκεί που η σκιά  της βουνοκορφής  δείχνει την 160η μέρα του χρόνου.

Δραστηριότητες 
Καθώς η ευρύτερη περιοχή του χωριού αποτελείται από ακαλλιέργητη  δασική και άγονη γη, οι κύριες ασχολίες ήταν εκτροφή-κατσικιών λίγα αμπέλια και δημητριακά. Αρκετοί Φικάρδειοι ήταν υπάλληλοι του Μοναστηριού.  Μια από τις πιο κερδοφόρες δραστηριότητες των κατοίκων κατά τον 13ο και 14ο αιώνα, ήταν η συσσώρευση των άγριων ελαιόδεντρων από το δάσος για τις ανάγκες των ελαιώνων που δημιουργήθηκαν από το Μοναστήρι.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Παραπομπές

Βιβλία 
Histoire de l'île de Chypre: Louis, de Mas Latrie
Voustronios, George: Chronicle Cyprus
Menardos, Simos: Topographical and Folkloric Studies.
 Χρονικόν του Μαχαιρά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Χωριά της Πιτσιλιάς
Ναυμαχία του Καφηρέα

Η Ναυμαχία του Καφηρέα ή Ναυμαχία του Κάβο Ντόρο (ακρωτήριο της Εύβοιας) έγινε στις , μέσα στο πλαίσιο του Αγώνα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

Ιστορία 
Την 21η Μαΐου 1825 ο τουρκικός στόλος υπό του Χοσρέφ Πασά εντοπίστηκε ανοιχτά της Ύδρας από την πρώτη ελληνική μοίρα που ήταν κάτω από τις εντολές του Ανδρέα Μιαούλη. Έσπευσε να τον συναντήσει και η δεύτερη ελληνική μοίρα υπό των Γεωργίου Σαχτούρη, Νικόλαο Αποστόλη και Γεωργίου Ανδρούτσου. Η συνάντηση έγινε την 23η Μαΐου έξω από το ερημονήσι Γερακούλι, στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Εύβοιας, Άνδρου, Κέας και Αττικής, όπου δόθηκε σκληρή μάχη στο στενό μεταξύ της Άνδρου και του ακρωτηρίου του Καφηρέα (Κάβο Ντόρο). Την εκλογή του θαλάσσιου αυτού χώρου για ναυμαχία υπέδειξαν στον αντιναύαρχο Γεώργιο Σαχτούρη οι Σπετσιώτες εξάδελφοι Ιωάννης και Αναγνώστης Κυριακός. Τριανταπέντε ελληνικά πλοία με τρία πυρπολικά αντιμετώπισαν πάνω από πενήντα τουρκικά, που συνόδευαν σαράντα φορτηγά, τα περισσότερα με ξένες σημαίες.

Κατά την έκθεση του Γεωργίου Σαχτούρη, ο οποίος επέβαινε του πλοίου «Αθηνά», η ναυμαχία άρχισε στις 9 το πρωί και κράτησε μέχρι τις 6 το απόγευμα. Κατά τις 3 μετά το μεσημέρι οι Έλληνες διέσπασαν την τουρκική παράταξη και αμέσως, σαν από σύνθημα, δύο πυρπολικά διοικούμενα από τον Υδραίο Γιάννη Ματρόζο και τον Σπετσιώτη Λάζαρο Μουσούν, όρμησαν εναντίον της τουρκικής ναυαρχίδας «Χαζέν-Γκεμισίν» δικρότου φρεγάτας 66 κανονιών, στην οποία όμως δεν επέβαινε ο Χοσρέφ Πασά για προληπτικούς λόγους, αλλά μετέφερε το ταμείο του στόλου. Οι Έλληνες ναυτικοί ανατίναξαν την φρεγάτα, ενώ από την αριστερή πλευρά της ελληνικής παρατάξεως, το πυρπολικό του Υδραίου Μανόλη Μπούτη τίναξε μια κορβέττα 36 κανονιών. Μαζί με τη φρεγάτα χάθηκαν 800 άνδρες, μεταξύ των οποίων 150 του μηχανικού, καθώς και πάμπολλα πολεμοφόδια προοριζόμενα για το κάστρο της Πάτρας και το Μεσολόγγι, και μαζί με την κορβέττα άλλοι 300, από τους οποίους πολλοί ήταν Κοζάκοι, Αυστριακοί και Αρμένιοι. Οι απώλειες των Ελλήνων ήταν 3 νεκροί και 4 τραυματίες.

Είκοσι τουρκικά βρίκια και γολέττες κατέφυγαν στον κόλπο της Ερέτριας, και μια κορβέττα καταδιωκόμενη από 7 ελληνικά πλοία ρίχθηκε και πυρπολήθηκε από τους ίδιους τους άνδρες της στη Δελλαγράτσια της Σύρας. Πολλά μεταγωγικά (ίσως 30) έπεσαν στα χέρια των Ελλήνων. Μετά την ναυμαχία του Καφηρέα ο τουρκικός στόλος υπό του Χοσρέφ Πασά, με τριανταπέντε πλοία που του είχαν απομείνει, κατευθύνθηκε προς τον νότο, ενώ οι Έλληνες, μην έχοντας άλλα πυρπολικά για να του επιφέρουν νέα πλήγματα, τον άφησαν πλέον να φύγει.

Παραπομπές

Πηγές 
 
 

Ναυμαχίες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Ιστορία της Εύβοιας
Πισσώνας Εύβοιας

Ο Πισσώνας είναι πεδινό χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων του Νομού Ευβοίας. Βρίσκεται βορειανατολικά της Χαλκίδας, στο δρόμο Νέας Αρτάκης – Στενής και σε υψόμετρο 100 μέτρων. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ληλαντίων με την παλιά του ονομασία Πεισώντας. Το 1924 με το ΦΕΚ 188Α - 08/08/1924 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1940 το όνομά διορθώθηκε σε Πισσώνας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πιθώνος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Διρφύων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 έχει 652 κατοίκους. Διαθέτει διθέσιο Δημοτικό Σχολείο. Το χωριό βρίσκεται σε πεδινή έκταση και παράγει κηπευτικά, πολλά σιτηρά, ρετσίνα, όσπρια και καλαμπόκι.

Εκκλησίες 
Το χωριό έχει δύο εκκλησίες, τον Άγιο Γεώργιο (ενοριακός), η οποία είναι αγιογραφημένη και τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, που είναι ο ναός του νεκροταφείου και εορτάζει τις 8 Μαΐου. Στο χωριό βρίσκονται δύο εξωκλήσια, ο Άγιος Σπυρίδων και ο Άγιος. Χαράλαμπος.

Σύλλογοι 
 Αθλητικός όμιλος Πισσώνα (1978).
 Μορφωτικός Εξωραϊστικός Σύλλογος Πισσώνα (1981).
 Αγροτικός Σύλλογος Πισσώνα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο επίσημος ιστότοπος του Πισσώνα

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2013

Η 86η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, τίμησε τις καλύτερες ταινίες του 2013 και πραγματοποιήθηκε στις 2 Μαρτίου 2014. Η τελετή προγραμματίστηκε το μήνα Μάρτιο και όχι το Φεβρουάριο, όπως συνηθίζεται, για να μη συμπέσει με τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014. Οικοδέσποινα της βραδιάς ήταν για δεύτερη φορά η Έλεν ΝτιΤζένερις. Πρώτη φορά παρουσίασε τα βραβεία το 2007 στην 79η Απονομή των Βραβείων. 

Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 16 Ιανουαρίου 2014 από την πρόεδρο της Ακαδημίας Σέριλ Μπουν Άιζακς και τον ηθοποιό Κρις Χέμσγουορθ.

Η ταινία Gravity κέρδισε 7 βραβεία, τα περισσότερα της απονομής, ανάμεσα στα οποία και το Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τον Αλφόνσο Κουαρόν. Η ταινία 12 Χρόνια Σκλάβος κέρδισε 3 βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Β' Γυναικείου Ρόλου για τη Λουπίτα Νιόνγκο. Η ταινία Dallas Buyers Club κέρδισε επίσης 3 βραβεία και έγινε η 5η ταινία στην ιστορία που κέρδισε αμφότερες τις κατηγορίες Α' Ανδρικού και Β' Ανδρικού Ρόλου για τους Μάθιου Μακόναχι και Τζάρεντ Λίτο αντίστοιχα. Το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου κέρδισε η Κέιτ Μπλάνσετ για την ερμηνεία της στην ταινία Θλιμμένη Τζάσμιν.

Υποψηφιότητες και Βραβεία

Τιμητικό Βραβείο
 Άντζελα Λάνζμπερι
 Στιβ Μάρτιν
 Πιέρο Τόσι

Ανθρωπιστικό Βραβείο Τζιν Χέρσολτ 
 Αντζελίνα Τζολί

Πολλαπλές υποψηφιότητες
 10: Gravity, Οδηγός Διαπλοκής
 9: 12 Χρόνια Σκλάβος
 6:  Captain Phillips, Nebraska, Dallas Buyers Club
 5: Δικός της, Ο Λύκος της Wall Street
 4: Philomena
 3: Θλιμμένη Τζάσμιν, Χόμπιτ: Η Ερημιά του Νοσφιστή
 2: Αύγουστος, Εγώ, ο Απαισιότατος 2, Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ, Inside Llewyn Davis, Ψυχρά κι Ανάποδα, The Grandmaster, Ο Μοναχικός Καβαλάρης, Ο Μόνος Επιζών

Δείτε επίσης
 Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών του 2013
 Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2013
 Χρυσές Σφαίρες του 2013

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων Όσκαρ
 Επίσημη ιστοσελίδα της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών

Οσκαρ
Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ
Ζακ Αμπορντοναντό

Ο Ζακ Αμπορντοναντό, γνωστός και με το ψευδώνυμο Pancho, γεννημένος στις 27 Μαΐου 1978 στη Μασσαλία είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του αμυντικού με τη δεύτερη ομάδα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ στο CFA2.

Βιογραφία 
Πραγματοποιώντας τα ποδοσφαιρικά του ξεκινήματα από την ΟΣ Αντούμ, ο Παντσό Αμπορντοναντό αποκτήθηκε από την Ολιμπίκ Μαρσέιγ το 1998.

Στη συνέχεια, αγωνίστηκε για μία σεζόν στη Λοριάν. Η ομάδα της Βρετάνης κατέκτησε, τότε, το Κύπελλο Γαλλίας το 2002. Αν και ο Ζακ Αμπορντοναντό δεν συμμετείχε σε αυτό τον τελικό, ωστόσο, αγωνίστηκε στον χαμένο τελικό για το Λιγκ Καπ της ίδιας αυτής σεζόν (απέναντι στην Ζιροντέν Μπορντό, 3-0). 

Τον Ιούλιο του 2002, μεταγράφηκε στην ΟΖΚ Νις. Οι Aiglons βρίσκονταν τότε σε κάκιστη οικονομική κατάσταση και είχαν μόλις επιστρέψει στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου. Ο Ζακ Αμπορντοναντό παρέμεινε συνολικά για πέντε σεζόν στους Niçois. Η ομάδα είχε εκείνη την περίοδο ιδιαιτέρως ασταθή απόδοση: έφτασε ως τον τελικό του Λιγκ Καπ Γαλλίας το 2006, ωστόσο έφτασε κοντά στον υποβιβασμό της αμέσως επόμενη σεζόν. Χαίροντας ιδιαίτερης εκτίμησης από τους οπαδούς του συλλόγου για την αυταπάρνησή του και την ισχυρή του προσωπικότητα, άφησε μια εξαιρετική ανάμνηση από τον πέρασμά του από τον σύλλογο της Κυανής Ακτής.

Ο Αμπορντοναντό μεταγράφηκε στην ΦΚ Νυρεμβέργη κατά τη διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου της σεζόν 2007-2008. Έπειτα από έξι μήνες παρουσίας στην Γερμανία, στις 31 Αυγούστου 2008, μεταγράφηκε, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών, στην Βαλανσιέν ΦΚ, από την οποία αποχώρησε με το πέρας της σεζόν 2009-2010.

Στις 24 Αυγούστου 2010, υπέγραψε στην Γκρενόμπλ Φουτ 38 της Λιγκ 2 διετές συμβόλαιο συνεργασίας. Καθώς η ομάδα υποβιβάστηκε στη Νασιονάλ με το πέρας της σεζόν, ο Αμπορντοναντό αποχώρησε.

Τον Σεπτέμβριο του 2011, εντάχθηκε στην ομάδα της Ετουάλ Φρεζύς Σαιν-Ραφαέλ στο πρωτάθλημα της Νασιονάλ. Αποχώρησε από την ομάδα της Κυανής Ακτής με το πέρας της σεζόν 2011-2012. Στη συνέχεια, αφού αποχώρησε από την ενεργό δράση, ανέλαβε χρέη σχολιαστή για λογαριασμό του OMtv. Στις 20 Νοεμβρίου 2013, υπέγραψε στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ, όπου και εξακολουθεί να αγωνίζεται με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου στο CFA2. Παράλληλα, ξεκίνησε διαδικασίες για την απόκτηση διπλώματος προπονητικής.

Ο Αμπορντοναντό είναι ένας από τους λίγους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές που να προέρχονται από την κοινότητα των Ρομά. Παρόμοια περίπτωση είναι και τα ξαδέρφια του, Αντρέ-Πιέρ Ζινιάκ και Γιοάν Μολό.

Διακρίσεις

Σύλλογος 
  ΦΚ Λοριάν
 Νικητής του Κυπέλλου Γαλλίας το 2002.
 Φιναλίστ του Λιγκ Καπ το 2002
  ΟΖΚ Νις
 Φιναλίστ του Λιγκ Καπ το 2006.

Στατιστικά 
 Τσάμπιονς Λιγκ : 4 συμμετοχές
 Γιουρόπα Λιγκ : 1 συμμετοχή
  Λιγκ 1 : 269 συμμετοχές, 5 τέρματα
  Λιγκ 2 : 28 συμμετοχές
  Μπουντεσλίγκα : 10 συμμετοχές

Παραπομπές

Εξωτερικός Σύνδεσμος 
 Προφίλ του Ζακ Αμπορντοναντό στο footballdatabase.eu

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Ρομά στη Γαλλία
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοριάν
Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη
Ποδοσφαιριστές Βαλανσιέν ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Γκρενόμπλ Φουτ 38
Ποδοσφαιριστές Ετουάλ Φρεζύς Σαιν-Ραφαέλ
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Εντρέ Ιβάνκα

Ο Εντρέ Ιβάνκα (1902-1974) ήταν Ούγγρος φιλόλογος και βυζαντινολόγος.

Βίος 
Ο Εντρέ Ιβάνκα γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1902 στη Βουδαπέστη. Προερχόταν από αρχοντική οικογένεια και ο πατέρας του Εμμανούλ Ιβάνκα είχε διατελέσει μέλος της Ουγγρικής βουλής και πρωθυπουργός. Οι γονείς του αφού διαζεύχθηκαν τον πήρε η μητέρα του και πήγαν στην Βιέννη το 1917. Φοίτησε αρχικά στο κολλέγιο των εκεί Βενεδικτίνων μοναχών. Η μητέρα του πέθανε όμως αιφνιδιαστικά το 1915. Εκεί ασχολήθηκε και με τη μελέτη της θεολογίας και θέλησε αρχικά να χειροτονηθεί ιερέας. Όμως τελικά δεν το πραγματοποίησε αλλά ασπάσθηκε τον Καθολικισμό εγκαταλείποντας τον Προτεσταντισμό το 1920.
Αφού εγκατέλειψε το κολλέγιο γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης σπουδάζοντας κλασσική φιλολογία και φιλοσοφία, ιδιαίτερα πλατωνική. Το 1926 έλαβε το πτυχίο του και το επόμενο έτος παντρεύτηκε.
Το 1933 ανακηρύχθηκε υφηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης.
Το 1940 κλήθηκε να διδάξει στο νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο του Κλάεσενμπουργκ, στην Τρανσυλβανία, ενώ την ίδια χρονιά εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Βουδαπέστης.
Μετά το τέλοςτου Β΄ Παγκοσμίου πολέμου επέστρεψε στην Βιέννη και διορίσθηκε έκτακτος εντεταλμένος καθηγητής της κλασικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της πόλης.
Από το 1947 δίδασκε έκτακτος καθηγητής κλασικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο του Γκράατζ. Το 1961 ονομάστηκε τακτικός καθηγητής Βυζαντινής φιλολογίας και των πνευματικών επιστημών (Φιλοσοφίας και Μυστικής Θεολογίας του Βυζαντίου). Το 1969 αποχώρησε λόγω ορίου ηλικίας. Πέθανε στις 6 Δεκεμβρίου 1974
Πρωτοστάτησε στην ίδρυση Εταιρεία Βυζαντινών Σπουδών στην Αυστρία, της οποίας χρημάτισε και πρώτος πρόεδρος.

Συγγραφικό έργο 
 Ελληνικά και χριστιανικά στοιχεία στην πρώτη Βυζαντινή πνευματική ζωή, Βιέννη 1947
 Plato christianus, 1965

Πηγές 
 Κωνσταντίνος Μπόνης: «Μνήμη Endre von Ivanka», Θεολογία, τόμ. 48 (1977), σσ. 185-198
Γεράσιμος Λύχνος

Ο Γεράσιμος Λύχνος (Κέρκυρα, 1894 - 16 Οκτωβρίου 1976) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας και πολιτικός.

Έκανε σπουδές Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Διετέλεσε διευθυντής στην εφημερίδα "Ελεύθερον Βήμα" (1922-28).

Εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά στις εκλογές του 1936, με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις εκλογές των ετών 1950 και 1951.

Στην κυβέρνηση του Σοφούλη υπηρέτησε ως υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ από τις 14 Φεβρουαρίου 1946 ως τις 4 Απριλίου 1946. Επίσης, ήταν υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως στην κυβέρνηση του Παπάγου από τις 15 Δεκεμβρίου 1954 ως τις 6 Οκτωβρίου 1955.

Στις εκλογές του 1952 , του 1956 και του 1958 εκλεγόταν συνεχώς με τον Ελληνικό Συναγερμό την πρώτη φορά και στις δύο άλλες αναμετρήσεις με την ΕΡΕ. Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής Κερκύρας με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1961, 1963 και 1964.

Ήταν μέλος της ελληνικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

Κηδεύτηκε στην Κέρκυρα.

Έργα 
"Η αλήθεια περί των πολιτικών δυνάμεων εις την Ελλάδα" (1966)
"Το Μικρό Νησί" (με το ψευδώνυμο Γάιος Λάκκος)

Παραπομπές 

Έλληνες δημοσιογράφοι
Βουλευτές Κέρκυρας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ
Έλληνες υπουργοί Τύπου
Έλληνες υφυπουργοί Προεδρίας
Βουλευτές Κέρκυρας - Παξών
Αλεξάντρ Αλφόνς

Ο Αλεξάντρ Αλφόνς, γεννημένος στις 17 Ιουνίου 1982 στο Παρίσι, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της Σταντ Μπρεστουά.

Βιογραφία 
Παίκτης έχοντας ξεκινήσει από πολύ μικρή ηλικία την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο μέσω ερασιτεχνικού σωματείου με έδρα το Σανουά, την G.A.F.E.P, ενώ στη συνέχεια την ΚΣΜ Ωμπόν, στην πορεία εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Σαιν-Λε, η οποία βρισκόταν εντός της ευρύτερης περιοχής του Παρισιού. 

Ο Φιλίπ Ρομιέ του πρότεινε να μετακομίσει στη Σεντάν, ωστόσο ο νεαρός προτίμησε τελικά την Γκρενόμπλ. Δίχως να μπορέσει να αγωνιστεί σε κάποια αναμέτρηση της πρώτης ομάδας, παραχωρήθηκε ως δανεικός για την σεζόν 2003-2004, στην ελβετική Καρούζ, ώστε οι διοικούντες την Γκρενόμπλ να μπορούν να τον παρακολουθούν καλύτερα. Μετά από τον δανεισμό του αυτόν, έλυσε την συνεργασία του με την Γκρενόμπλ υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ΦΚ Λα Σω-ντε-Φον.

Έχοντας πραγματοποιήσει μια πολύ καλή σεζόν (πέτυχε 17 τέρματα), αποκτήθηκε το καλοκαίρι του 2005 από την ΦΚ Ζυρίχη. Τρίτος επιθετικός του συλλόγου πίσω από τους Ράφαελ και Αλχασάν Κεϊτά, κατάφερε σταδιακά να πείσει με τις ικανότητές του και να βρει θέση στην αρχική ενδεκάδα του συλλόγου. Με την ομάδα της Ζυρίχης, κατέκτησε τρεις φορές το ελβετικό πρωτάθλημα (2006, 2007, 2009) και συμμετείχε στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η ομάδα του αποκλείστηκε στον δεύτερο προκριματικό γύρο της διοργάνωσης για την σεζόν 2006-2007 και στον τρίτο προκριματικό την αμέσως επόμενη σεζόν. Αγωνιζόμενη, πλέον, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, η Ζυρίχη στην συνέχεια της διοργάνωσης αποκλείστηκε στη φάση των 32. Στη διάρκεια του Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2009-2010, η Ζυρίχη κατάφερε να πάρει την πρόκριση για την φάση των ομίλων της διοργάνωσης. Εκεί, ο Αλφόνς κατάφερε να πετύχει ένα τέρμα στην συντριβή της ομάδας του με σκορ 6-1 από την Μαρσέιγ. 

Στις 24 Ιανουαρίου 2012, εκμεταλλεύτηκε την περίοδο της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου για να επιστρέψει στην Γαλλία, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας με την Μπρεστ η οποία έψαχνε αντικαταστάτη για τον Νολάν Ρου, ο οποίος είχε μόλις αποχωρήσει με προορισμό την Λιλ. Υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας δυόμισι ετών με τον βρετονικό σύλλογο, έναντι ενός ποσού που υπολογίζεται στα 500.000 ευρώ.

Αγωνίστηκε με την Εθνική Γουαδελούπης στη διάρκεια του Gold Cup 2009.

Καριέρα 

Έως τις 1 Ιουνίου 2013

Πηγή: LFP (Ligue de Football Professionnel)

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Προφίλ του Αλεξάντρ Αλφόνς στο footballdatabase.eu
 Στατιστικά στο dbFCZ (ΦΚ Ζυρίχη)

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές από τη Γουαδελούπη
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γουαδελούπης
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λα Σω-ντε-Φον
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζυρίχη
Ποδοσφαιριστές Σταντ Μπρεστουά
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ετουάλ Καρούζ ΦΚ
Παναγιώτης Δαπέργολας

Ο Παναγιώτης Σπυρ. Δαπέργολας (1899- 1978) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από τον Έβρο. Υπηρέτησε ως βουλευτής Έβρου και ως πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της ιδιαίτερης πατρίδας του.

Βιογραφία 
Σπούδασε Νομικά και άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα στην Αλεξανδρούπολη. Κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του 1946, χωρίς να εκλεγεί βουλευτής. Στις 18 Μαΐου 1948 εξελέγη βουλευτής Έβρου με την Ομάδα Εθνικής Αντιστάσεως, έπειτα από το θάνατο του Τηλέμαχου Αναγνώστου. Τον Αύγουστο του 1948 προσχώρησε στο Λαϊκό Κόμμα. Ωστόσο, αποχώρησε από το Λαϊκό Κόμμα τον Ιούνιο του 1949 και προσχώρησε στο Κόμμα των Εθνικοφρόνων, εξαιτίας του διορισμού του Μαλάχ ως πρεσβευτή του Ισραήλ.

Ο Παναγιώτης Δαπέργολας απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του νεκροταφείου Χαλανδρίου στις 19 Απριλίου 1978. Κατέλιπε παιδιά και εγγόνια.

Παραπομπές 

Βουλευτές Έβρου
Λουπίτα Νιόνγκο

Η Λουπίτα Νιόνγκο (αγγλικά: Lupita Amondi Nyong'o, 1 Μαρτίου 1983) είναι Κενυάτισσα ηθοποιός, γεννημένη στο Μεξικό. Έκανε το αμερικανικό κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία 12 Χρόνια Σκλάβος του Στηβ ΜακΚουήν στο ρόλο της Πάτσι, για τον οποίο έλαβε θετικές κριτικές. Για την ερμηνεία της η Νιόγκο έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα και BAFTA και βραβεύτηκε με το Screen Actors Guild Award Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Δευτεραγωνιστικό Ρόλο και με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.

Παραπομπές

Κενυάτες ηθοποιοί
Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου
Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου
Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου
Βορειοαμερικανοί φεμινιστές
Υποξείδιο του αζώτου

Το υποξείδιο του αζώτου ή πρωτοξείδιο του αζώτου, γνωστό και ως αέριο του γέλιου, ιλαρυντικό αέριο ή και νίτρο είναι χημική ένωση με χημικό τύπο Ν2Ο, η οποία ανήκει στα οξείδια του αζώτου. Σε θερμοκρασία δωματίου είναι άχρωμο, μη-εύφλεκτο αέριο, με ελαφρώς γλυκιά μυρωδιά και γεύση. Χρησιμοποιείται στη χειρουργική και την οδοντοϊατρική εξαιτίας της αναισθητικής και αναλγητικής δράσης του. Είναι γνωστό και ως αέριο του γέλιου, επειδή προκαλεί ευφορία όταν εισπνεέται, μια ιδιότητα που έχει οδηγήσει να χρησιμοποιείται για διασκέδαση. Επίσης χρησιμοποιείται σαν οξειδωτικό μέσο στους πυραύλους και στους αγώνες αυτοκινήτων για να αυξηθεί η ισχύς των κινητήρων. Σε υψηλές θερμοκρασίες, το υποξείδιο του αζώτου είναι ισχυρό οξειδωτικό, παρόμοιο με το μοριακό οξυγόνο.

Το υποξείδιο του αζώτου μετατρέπεται σε μονοξειδίου του αζώτου (ΝΟ) όταν αντιδρά με άτομα οξυγόνου και στη συνέχεια το ΝΟ αντιδρά με το όζον. Έτσι, είναι ο κύριος φυσικά προερχόμενος ρυθμιστής του στρατοσφαιρικού όζοντος. Είναι επίσης κύριο αέριο του θερμοκηπίου και αέριος ρύπος. Σε χρονικό διάστημα 100 ετών, έχει 310 φορές μεγαλύτερο αντίκτυπο ανά μονάδα μάζας (δυναμικό παγκόσμιας θέρμανσης) σε σχέση με το διοξείδιο του άνθρακα σύμφωνα με την EPA.

Παραπομπές 

Οξείδια του αζώτου
Αναισθητικά
Ψυχοτρόπες ουσίες
Αναλγητικά
Τζουν Σκουίμπ

Η Τζουν Σκουίμπ (June Squibb, 6 Νοεμβρίου 1929 - ...) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Έχει παίξει β' ρόλους σε ταινίες όπως Άλις: Απιστη ή Απατημένη; (Alice, 1990), Άρωμα Γυναίκας (Scent of a Woman, 1992), Τα Χρόνια της Αθωότητας (The Age of Innocence, 1993), In & Out (1997) και Ο Παράδεισος Είναι Μακριά (Far from Heaven, 2002). Έχει επίσης εμφανιστεί σε τηλεοπτικές σειρές όπως Ghost Whisperer και στο Μπρόντγουεϊ. Έπαιξε τη σύζυγο του Τζακ Νίκολσον στην ταινία Σχετικά με τον Σμιντ (About Schmidt, 2002) και τη σύζυγο του Μπρους Ντερν στο Nebraska (2013), το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών το 2013 και ήταν υποψήφιο για το Χρυσό Φοίνικα. Για την ερμηνεία της στο ΄Νεμπράσκα έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα, BAFTA, Screen Actors Guild Award και Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.

Παραπομπές

Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αναστάσιος Μπάλκος

Ο Αναστάσιος Μπάλκος (1916 - 1995) ήταν αντιστράτηγος του ελληνικού Στρατού Ξηράς, πολιτικός και συγγραφέας. Διετέλεσε βουλευτής Πρέβεζας με τη Νέα Δημοκρατία, γενικός γραμματέας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και υπουργός Δημόσιας Τάξης. Υπήρξε ο βουλευτής με τη μακρότερη  συνεχόμενη θητεία στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας (11 χρόνια και 5 μήνες).

Βιογραφικό
Γεννήθηκε 31.10.1916 στην Πρέβεζα. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και αργότερα συμπλήρωσε τις σπουδές του σε διάφορες στρατιωτικές σχολές εσωτερικού και εξωτερικού, όπως η Ανωτέρα Σχολή Πολέμου, Σχολή Εθνικής Αμύνης,  Σχολή Ορεινού Αγώνος (Αγγλία), Ατομικού Πολέμου NATO (Γερμανία), Σχολή Πεζικού(ΗΠΑ), Αγγλική Σχολή Κατασκοπείας (Κύπρο), Σχολή Βιομηχανικής Επιστρατεύσεως (ΗΠΑ) μεταξύ των οποίων και η Αν.Σχολή Πολέμου των ΗΠΑ στο Fort Leavenworth.

Πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο το 1940-1941, στην Εθνική Αντίσταση με τον ΕΔΕΣ του Ζέρβα και στον εμφύλιο πόλεμο με τις κυβερνητικές δυνάμεις.

Προδικτατορικά, επί κυβερνήσεων Παπάγου και Καραμανλή, ως ταγματάρχης και αντισυνταγματάρχης, ήταν τοποθετημένος στον Β΄ Κλάδο Αντικατασκοπείας και Ασφάλειας της τότε ΚΥΠ.

Του έχουν απονεμηθεί : Τρία χρυσά Αριστεία Ανδρείας-Ανώτερος ταξιάρχης Τάγματος Τιμής, Χρυσός σταυρός Γεωργίου Α' μ.ξ αργυρός σταυρός Γεωργίου Α' μ.ξ σταυροί Ταξιαρχών ΄Β Τάγματος Φοίνικος και ΄Β Τάγματος Γεωργίου Α'. Πολεμικός Σταυρός ΄Β Τάξεως, τρείς πολεμικοί Σταυροί 'Γ τάξεως, μετάλλιο στρατιωτικής αξίας Ά τάξεως, Ανώτερο Μετάλλιο Ταξιάρχη της τιμής 1991, Μεγάλο μετάλλιο Στρατιωτικής αξίας Ά Τάξεως, Εκστρατείας 1940-1941 Εθνικής Αντιστάσεως ΕΟΕΑ ΕΔΕΣ και Αντιδικτατορικού Αγώνα.

Αποστρατεύθηκε στη διάρκεια της δικτατορίας με θαθμό Ταξιάρχου λόγω της συμμετοχής του στο κίνημα της 13.12.67. Ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης "ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ", συνελήφθη το 1969 και φυλακίσθει επί 10μηνο. Επανήλθε στο στράτευμα το 1974 με βαθμό Αντιστρατήγου και τον Ιανουάριο του 1975 διορίσθηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Παραιτήθηκε το Νοέμβριο του 1977 για να θέσει υποψηφιότητα ως βουλευτής στο νομό Πρέβεζας. Εξελέγη βουλευτής και διορίστηκε υπουργός Δημόσιας Τάξης, παραμένοντας ως τον Μάιο του 1980. 

Επανεξελέγη βουλευτής Πρέβεζας το 1981 και το 1985. To 1981 επιτέθηκε στη νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επειδή ανέθεσε το υπουργείο Δημόσιας Τάξης στον δικηγόρο Γιάννη Σκουλαρίκη, πρώην αντάρτη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Έγραψε και δημοσίευσε τα βιβλία «Κατασκοπεία: Ιστορία, Οργάνωσις, Μέθοδος» (πρόλογος Ευάγγελου Αβέρωφ), «Ντοκουμέντο Τρομοκρατίας: Οι Εκτελεστές», «Αποστολή Στα Βαλκάνια» και «Δίχτυα Στην Τασκένδη» (πρόλογος Ευάγγελου Αβέρωφ), τα δύο τελευταία εκ των οποίων ήταν κατασκοπευτικά μυθιστορήματα, όπου οι «κακοί» της υπόθεσης ήταν Έλληνες κομμουνιστές, κάτι που οδήγησε σε έντονη κριτική από τα κόμματα της Αριστεράς.

Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών στις 30 Οκτωβρίου 1995 και ετάφη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Παραπομπές

Μπαλκος
Μπαλκος
Μπαλκος
Μέλη του ΕΔΕΣ
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Νίκος Ακριτίδης

Ο Nίκος Ακριτίδης (1935) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διετέλεσε βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης και υπουργός.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1935 στον Καταχά Πιερίας. Είναι Πόντιος στην καταγωγή. Σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε φυσικός και τοπογράφος μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.

Δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά ως ιδρυτής και ιδιοκτήτης φροντιστηρίων και ως δημιουργός των τεχνικών σχολών «Ο Προμηθέας» στη Θεσσαλονίκη. Ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ το 1974, υπήρξε μέλος του πρώτου οργανωτικού κλιμακίου του Κινήματος για την Κεντρική Μακεδονία και μέλος της τριμελούς γραμματείας της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ Θεσσαλονίκης από το 1974 έως το 1977. Το 1977 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής ΠΑΣΟΚ Α΄ Θεσσαλονίκης και εκλεγόταν συνεχώς μέχρι και το 2000.

Στις κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου χρημάτισε:

21 Οκτωβρίου 1981 - 5 Ιουλίου 1982: υπουργός Εμπορίου
5 Ιουλίου 1982 - 21 Σεπτεμβρίου 1984: υπουργός Συγκοινωνιών
21 Σεπτεμβρίου 1984 - 25 Απριλίου 1986: υπουργός Εμπορίου
27 Νοεμβρίου 1987 - 17 Μαρτίου 1989: υπουργός Εμπορίου
15 Σεπτεμβρίου 1995 - 22 Ιανουαρίου 1996: υπουργός Εμπορίου

Ως υπουργός Εμπορίου, είχε γενικό γραμματέα στο υπουργείο τον τραπεζίτη Μιχάλη Σάλλα, μετέπειτα πρόεδρο του Ομίλου Τράπεζας Πειραιώς.

Στις δημοτικές εκλογές του 1994 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης με την στήριξη του ΠΑΣΟΚ, αλλά ηττήθηκε από τον Ντίνο Κοσμόπουλο της ΝΔ.

Φανατικός οπαδός του ΠΑΟΚ, (ήταν μάλιστα οργανωμένο μέλος του) στις 16 Ιουνίου 1985 απένειμε το πρωτάθλημα στον αρχηγό του «Δικεφάλου» Κώστα Ιωσηφίδη στη φιέστα της Τούμπας.

Παραπομπές

Έλληνες υπουργοί Εμπορίου
Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών
Βουλευτές Α' Θεσσαλονίκης
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Γενικές εκλογές στη Χιλή 2013

Στη Χιλή διεξήχθησαν γενικές εκλογές στις 17 Νοεμβρίου 2013, κατά τις οποίες εξελέγη πρόεδρος, Κοινοβούλιο και τα μέλη των περιφερειακών επιτροπών.

Οι ψηφοφόροι προσήλθαν στις κάλπες για να ψηφίσουν:
Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τετραετή θητεία, αρχομένης της 11ης Μαρτίου 2014.
 Τα 20 επί συνόλου 38 μέλη της Γερουσία για θητεία 8 ετών στο Εθνικό Κογκρέσο, με έναρξη θητείας την 11η Μαρτίου 2014.
 Τα 120 μέλη της Αίθουσας των Αντιπροσώπων με θητεία 4 ετών στο Εθνικό Κογκρέσο που αρχίζει την ίδια μέρα με τη θητεία των μελών της Γερουσίας και
 Τα 278 μέλη των περιφερειακών συμβουλίων με 4ετή θητεία που αρχίζει στις 11 Μαρτίου 2014.

Στις προεδρικές εκλογές, η πρώην πρόεδρος Μιτσέλε Μπατσελέτ δεν κατάφερε να συμπληρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία για να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο. Στον τελικό γύρο, που διεξήχθη στις 15 Δεκεμβρίου, νίκησε την πρώην γερουσιαστή και υπουργό Εργασίας Έβελιν Ματέι με ποσοστό άνω του 62% των ψήφων, όμως η συμμετοχή ήταν αισθητά χαμηλότερη από τον πρώτο γύρο.

Στις βουλευτικές εκλογές, ο συνασπισμός Νέα Πλειοψηφία (που υποστήριξε την υποψηφιότητα της Μπατσελέτ) κέρδισε πλειοψηφία σε αμφότερες Βουλή και Γερουσία. Ειδικότερα κέρδισε τις 12 από τις 20 έδρες που αποφασίστηκαν στις εκλογές εκείνες στη Γερουσία και 21 επί συνόλου 38 εδρών και 67 από τις  120 έδρες στην Αίθουσα των Αντιπροσώπων.

Επρόκειτο για τις πρώτες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές κατά τις οποίες όλοι οι ψηφοφόροι ενεγράφησαν αυτόματα και κατά τις οποίες η ψηφοφορία δεν ήταν πλέον υποχρεωτική. Τα μέλη των περιφερειακών επιτροπών εξελέγησαν απευθείας για πρώτη φορά.

Αποτελέσματα

Πρόεδρος
Επίσημα και τελικά αποτελέσματα.

Γερουσία
Οι γερουσιαστές εκλέγονται με οκταετή θητεία και σχεδόν το ήμισυ της Γερουσίας ανανεώνεται κάθε 4 χρόνια. Στις εκλογές αυτές αποφασίστηκαν 10 επί συνόλου 19 περιφερειών. Καθώς εκλέγονται 2 γερουσιαστές σε κάθε περιφέρεια, συνολικά εξελέγησαν 20 νέοι γερουσιαστές.

Προσωρινά αποτελέσματα με καταμετρημένο το 99,97% των ψηφοδελτίων.

Αίθουσα των Αντιπροσώπων
Προσωρινά αποτελέσματα με καταμετρημένο το 99,97% των ψηφοδελτίων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκλογικά αποτελέσματα από το 1989 ως το 2012 (Servel)

2013 
Χιλη
Γουόρντ Κάνινγκχαμ

Ο Χάουαρντ Τζ. Κάνινγχαμ (Μίτσιγκαν, Ιντιάνα, 26 Μαΐου, 1949), όπως είναι το πλήρες όνομά του, είναι αμερικανός προγραμματιστής, ο άνθρωπος που επινόησε και ανέπτυξε το λογισμικό wiki. Θεωρείται πρωτοπόρος στα σχεδιαστικά πρότυπα και στον ακραίο προγραμματισμό. Είναι ο ένας από τους συγγραφείς του βιβλίου Ο  Δρόμος του Wiki.

Επί του παρόντος ζει στο Μπίβερτον και είναι συνιδρυτής του CitizenGlobal.

Σημειώσεις -παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι  

  και WikiHomePage. 
 Συνέντευξη του με τίτλο Το Απλούστερο Πράγμα που Μπορεί Πιθανώς να Δουλέψει. 
 Οι προσωπικές σελίδες του στο διαδίκτυο.

Αμερικανοί προγραμματιστές
Αρχαιολογία τοπίου

Η αρχαιολογία τοπίου είναι εκείνος ο ιδιαίτερος τομέας της αρχαιολογικής επιστήμης που ασχολείται με το τοπίο ως φυσική και νοηματική οντότητα. Η μελέτη του τοπίου έγινε ιδιαίτερα σημαντική για την αρχαιολογία, όσο και για άλλες επιστήμες, όπως η ανθρωπολογία και η γεωγραφία. Οι ερευνητές επέκτειναν το ενδιαφέρον τους πέρα από τις μεμονωμένες αρχαιολογικές θέσεις ή συγκεκριμένες εγκαταστάσεις, προκειμένου να διερευνήσουν με ποιούς τρόπους διαμορφώνονται οι κοινωνικές διαδικασίες και τα πολιτισμικά νοήματα, καθώς επίσης με ποιο τρόπο αφήνουν το σημάδι τους στο τοπίο.

Το τοπίο ως φυσική οντότητα και νόημα 
Το τοπίο είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος σύλληψης του περιβάλλοντος κόσμου εννοιολογικά και φυσικά. Επί της ουσίας υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στην ανθρώπινη δράση και το τοπίο. Η μία είναι παθητική, νοηματική και εκφράστηκε κυρίως στη ζωγραφική, ως αποτύπωση των ερεθισμάτων που δέχεται ο άνθρωπος από το περιβάλλον. Η δεύτερη, ενεργητική, σχετίζεται κυρίως με τον τρόπο που διαμορφώνεται το τοπίο από την ανθρώπινη δράση και ενδιαφέρει ιδιαίτερα την αρχαιολογία. Το τοπίο είναι πιθανώς ένα από τα δημοφιλέστερα θέματα στην ιστορία της δυτικής τέχνης. Αν η ζωγραφική του τοπίου είναι τρόπος αναπαράστασης, στο οποίο εμπλέκονται ιδέες και αξίες, η ανθρωπογενής επέμβαση στο τοπίο με την κατασκευή τεχνητών λιμνών, μνημείων ή δασυλλίων νοηματοδοτεί τη γη, την κάνει φορέα νοήματος δηλαδή, κάτι που άλλοι ερευνητές αποκαλούν αποικισμό της φύσης με τη δημιουργία ανθρωπογενούς τοπίου –κάτι σαφές για το αστικό τοπίο- και άλλοι «χρήσιμη αμφισημία» εφόσον το τοπίο καλύπτει τόσο τη φυσική όσο και τη νοηματική διάσταση του αρχαίου ή του σύγχρονου πολιτισμού.

Παραπομπές σημειώσεις

Βιβλιογραφία 
 Gosden, C., L. Head, 1994, Landscape- a usefully ambiguous concept, Archaeology in Oceania, 29, 113-116. 
 Olwig, K.R. 1993, Sexual cosmology: nation and landscape at the conceptual interstices of nature and culture: or, what does landscape really mean? στο B. Bender (ed.) Landscape: politics and perspectives, Berg, Oxford, 307–43.  
 Ucko Peter J.and Robert Layton (eds) 1999, The archaeology and anthropology of landscape: shaping your landscape, Routledge, USA and Canada, ISBN 0-415-11767-4.

Αρχαιολογία
Κλάδοι της αρχαιολογίας
Τιρόλο (ομόσπονδο κρατίδιο)

Το Τιρόλο (γερμανικά: Tirol, ιταλικά: Tirolo) είναι  ομόσπονδο κρατίδιο της Αυστρίας. Έχει έκταση 12.640 τ.χλμ. και πληθυσμό 754.705 (1η Ιανουαρίου 2019). Πρωτεύουσα είναι το Ίνσμπρουκ. Προσαρτήθηκε στην Αυστρία το 1918.

Γεωγραφικά χωρίζεται σε δύο διαμερίσματα, το Βόρειο Τιρόλο (Nordtirol) και το μικρότερο Ανατολικό Τιρόλο (Osttirol). Είναι το τρίτο μεγαλύτερο κρατίδιο στην Αυστρία.

Διοικητική διαίρεση 

Υποδιαιρείται σε 9 επαρχιακούς νομούς (Bezirke) και την πόλη του Ίνσμπρουκ. Οι επαρχιακοί νομοί και τα διοικητικά τους κέντρα, είναι:

Διοικητική πόλη:
 Ίνσμπρουκ

Βόρειο Τιρόλο:
 Λάντεκ (Landeck, πρωτεύουσα: Λάντεκ)
 Ρόιτε, (Ρόιτε)
 Ιμστ (Ιμστ)
 Ίνσμπρουκ-Λαντ [Innsbruck-Land, (Ίνσμπρουκ)]
 Ίνσμπρουκ (Innsbruck Stadt)
 Σβατς (Schwaz, Σβατς)
 Κουφστάιν (Kufstein, Κουφστάιν)
 Κιτσμπούχελ (Kitzbühel, Κιτσμπούχελ)

Ανατολικό Τιρόλο:
 Λιντς, (Lienz, Λιντς)

Πολιτική 
Ο Γκούντερ Πλάτερ από το Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα είναι κυβερνήτης από την 1η Ιουλίου 2008 και κέρδισε τις εκλογές του 2013.
Στις κρατιδιακές βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 25 Φεβρουαρίου 2018, το κυβερνών Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα ήρθε πρώτο κερδίζοντας 17 έδρες στην τοπική βουλή από τις συνολικά 56.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουριστικός Οδηγός
Επίσημος δικτυακός τόπος της τοπικής κυβέρνησης
Αξιοθέατα, Ιστορία και Πόλεις  του κρατιδίου

Τιρόλο
Αθυμία

Η αθυμία είναι η έλλειψη ευδιαθεσίας, βαρυθυμία, δυσθυμία, ακεφιά, στενοχώρια. Στην αρχαιότητα, ο όρος κυριολεκτικώς σήμαινε την ψυχική κατάσταση χωρίς οργή ή πάθος, την έλλειψη θάρρους, την ανησυχία, τη λιποψυχία, την αποθάρρυνση και τη δειλία.

Συνώνυμα οι λέξεις ακεφιά, βαρυθυμία, κακοδιάθεση, κακοκεφιά. 

Στην Ψυχιατρική και την Ψυχολογία, αθυμία σημαίνει την (παθολογική) απουσία συναισθημάτων, την αβουλία και τις μειωμένες επιδιώξεις, παρορμήσεις ή επιθυμίες, που ως συμπτώματα απαντούν σε διάφορες ψυχικές νόσους. Ειδικότερα, η αθυμία εκφράζει απλώς την έλλειψη διάθεσης και ευχάριστων συναισθημάτων μέχρι και την πλήρη αδιαφορία (απάθεια). Ο αυτός όρος μπορεί, επίσης, να δηλώνει συγγενή έλλειψη του θύμου αδένα.

Στην Π.Δ. γίνεται λόγος για «καρδίαν αθυμούσαν» (Δευτ. 28, 65), με την ψυχολογική σημασία τού όρου, δηλ. για μία βαριά θλίψη (Α’ Βασ. 1, 6). Ομοίως, ο όρος μπορεί να δηλώνει αποκαρδίωση και απογοήτευση για την ηθική και πνευματική κατάπτωση μιας κοινωνίας (Ψαλμ. 118, 53) ή να εκφράζει γενικώς τα δεινά και τη δυσχερή κοινωνικο-οικονομική θέση των πτωχών και αδικουμένων (Ησ. 25, 4). Στην Κ.Δ. απαντά, επίσης, το ρήμα «αθυμώ» (Κολ. 3, 21), με τη σημασία τού δειλιάζω και απελπίζομαι.

Για τους Ανατολικούς Πατέρες τής Εκκλησίας (Μάξιμο Ομολογητή, Ιωάννη Δαμασκηνό, Αντώνιο Μοναχό κ.ά.), που συνδέουν την αθυμία με τη λύπη και την ακηδία, η εν μέτρω αθυμία είναι δοσμένη από τον Θεό στην ανθρώπινη φύση (Ιω. Χρυσ., MPG 63, 685), όταν διαπράττουμε αμαρτία (MPG 47, 491), για να μας σμιλεύει τον χαρακτήρα (MPG 52, 596-597) και να μας διατηρεί σε πνευματική εγρήγορση. Εντούτοις, κατά τον ιερό Χρυσόστομο, η αθυμία πολλές φορές προέρχεται από τον κόρο, σχετιζόμενη έτσι με την ανία.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Τσιτσίγκος Σ. Κ., «Αθυμία», τ. Α’, σ. 394, Αρτέμη Ε. Α., «Η ευθυμία στη σκέψη τού ιερού Χρυσοστόμου και οι τρόποι αποφυγής τής αθυμίας», ΚΟΙΝΩΝΙΑ 2 (2003) 169-177· Παπαδόπουλος Ν. Γ., Λεξικό τής Ψυχολογίας, Αθήνα 2005· Τσιτσίγκος Σ. Κ., Η ψυχή τού ανθρώπου κατά τον ιερό Χρυσόστομο, Αθήνα 2000.

Συναισθήματα
Αισθηματικότητα

Η αισθηματικότητα είναι το να διακατέχεται κανείς από ευγενικά και ανώτερα συναισθήματα (αγάπης, αλτρουισμού, φιλανθρωπίας, αυτοθυσίας κ.λπ.): αισθηματίας, ευαίσθητος, ευσυγκίνητος, τρυφερός. Ως εκ τούτου, η λέξη συγγενεύει νοηματικώς με τους όρους ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΟΤΗΤΑ και ΑΙΣΘΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ. Εντούτοις, σύγχυση μπορεί να προκύψει με τους δύο άλλους όρους ΑΙΣΘΗΤΙΚΟΤΗΤΑ (η αντίληψη του ωραίου και η αγάπη γι’ αυτό) και ΑΙΣΘΗΤΙ(ΚΙ)ΣΜΟ (καλλιτεχνικό ρεύμα τού 19ου αι., εξέλιξη του Ρομαντισμού).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Σ. Κ. Τσιτσίγκου, http://eclass.uoa.gr/modules/document/file.php/SOCTHEOL140/%CE%91%CE%99%CE%A3%CE%98%CE%97%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A4%CE%97%CE%A4%CE%91.pdf

Συναισθήματα
Αγά Χαν

Αγά Χαν (Āqā Xān, επίσης Aqa Khan και Agha Khan), είναι ο κληρονομικός τίτλος του Ιμάμ του μεγαλύτερου κλάδου των Ισμαηλιτών ακολούθων της σιιτικής πίστης. Ανήκουν στο Ιμαμάτο των απογόνων του Ισμαήλ ιμπν Τζαφάρ, πρεσβύτερου γιου του Ιμάμη Τζα'φαρ αλ-Σαντίκ, ενώ ο μεγαλύτερος κλάδος του Σιιτισμού των Δωδεκαδιτών ακολουθεί τον Μουζά αλ-Καζίμ μικρότερο αδελφό του Ισμαήλ και τους διαδόχους του.  Οι Δωδεκαδίτες Ισμαηλίτες ακολουθούν επίσης τους γιους του Αμπντουλά Τζαφάρ μπιν Μουχάμαντ Ας-Σαντίκ (Abdullah Jafar bin Muhammad As-Sadiq), Ισμαήλ μπιν Τζαφάρ και Αμπούλ Χασάν Μούσα μπιν Τζαφάρ. Ένας τρίτος γιος, επίσης Ισμαήλ μπιν Τζαφάρ πέθανε σε παιδική ηλικία, χωρίς ποτέ να εισέλθει στη διαδικασία της διαδοχής.  Το βασίλειο των Φατιμιδών κυβερνάτο από επτά διαδόχους, μετά τους οποίους ξέσπασε διαφωνία ανάμεσα σε δύο πρίγκιπες — του Νιζάρ και του Μουσταλί η οποία κατέληξε στην ήττα των Νιζαρί και τη φυγή αρκετών από το Ιράν στην Αίγυπτο.

Σύμφωνα με τον Φαρχάντ Νταφτάρυ στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα όταν οι Νιζαρί Ιμάμ ζούσαν ακόμη στο Ιράν ο τιμητικός τίτλος του "Αγά Χαν" αποδόθηκε στον Αγά Χασάν Αλί Σαχ, τον 46ο Ιμάμ των Ισμαηλιτών από τον Πέρση βασιλέα Φαθ-Αλί Σαχ Καζάρ, Σάχη της Περσίας.

Διαδοχή στον 19ο αιώνα 
Αγά Χαν Α΄ - Χασάν Αλί Σαχ Μεχαλατί Αγά Χαν Α΄ (Hasan Ali Shah Mehalatee Aga Khan I) (1800–1881), 46ος Ιμάμ (1817–1881) 
Αγά Χαν Β΄ - Αλή Σαχ Αγά Χαν Β΄ (Ali Shah Aga Khan II) (1830–1885), 47ος Ιμάμ (12 Απριλίου 1881–1885) 
Αγά Χαν Γ΄ - Σερ Σουλτάν Μοχάμεντ Σαχ (Sir Sultan Mohamed Shah) (1877–1957), 48ος Ιμάμης (17 Αυγούστου 1885–1957) 
Αγά Χαν Δ΄ - Πρίγκιπας Καρίμ Αλ Χουσεϊνί (Prince Karim Al Husseini) (γεν. 1936), 49ος Ιμάμ των Ισμαηλιτών (11 Ιουλίου 1957–παρόν)

Παραπομπές σημειώσεις

Διαδίκτυο 
Aga Khan and the Ismailis - FILM 
Aga Khan article at SIPA (Columbia University) 
Interview on NPR, 25 September 2006: "Aga Khan Speaks Out on Understanding of Muslims" *Speech at University of Alberta on 9th of June, 2009 - Honorary Degree recipient and speech to 2009 graduands

Θρησκευτικοί ηγέτες
Ισλαμικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Φράουενφριντενσκιρχε

Η Φράουενφριντενσκιρχε (Frauenfriedenskirche, σημαίνει στα γερμανικά Ναός της Παναγίας Ειρήνης), είναι μία Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στο Μπόκενχαϊμ της Φραγκφούρτης. Χτίστηκε από τον Hans Herkommer κατά τα έτη 1927-1929. Η εκκλησία είναι ένα ασυνήθιστο δείγμα μεσοπολεμικής νεωτεριστικής αρχιτεκτονικής, που συνδυάζει στοιχεία του εξπρεσιονισμού με τη «Νέα Αντικειμενικότητα» της αρχιτεκτονικής Bauhaus.

Το σχέδιο για την κατασκευή μίας τέτοιας εκκλησίας αναπτύχθηκε το 1916 από την Hedwig Dransfeld, τότε πρόεδρο της Katholischer Deutscher Frauenbund (Καθολική Γερμανική Οργάνωση Γυναικών). Η εκκλησία είχε σκοπό να εκπροσωπεί μια προσευχή για την ειρήνη και επίσης να χρησιμεύσει ως ένα μνημείο για τους πεσόντες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τα χρήματα που συλλέχθηκαν αρχικά για το το έργο χάθηκαν λόγω του γερμανικού υπερπληθωρισμού της περιόδου 1914-1923. Ο ναός ολοκληρώθηκε τελικά στις 5 Μαΐου 1929.

Φραγκφούρτη
Χριστιανικοί ναοί στη Γερμανία
Εκκλησίες αφιερωμένες στην Παναγία
Καρλ φον Νόρμαν-Έρενφελς

Ο Καρλ Φρίντριχ Λέμπερεχτ φον Νόρμαν-Έρενφελς (γερμ.: Karl Friedrich Leberecht von Normann-Ehrenfels, εξελληνισμένα: Κάρολος Νόρμαν / Στουτγκάρδη, 14 Σεπτεμβρίου 1784 – Μεσολόγγι, 15 Νοεμβρίου 1822) ήταν Γερμανός στρατιωτικός από τη Βυρτεμβέργη, ο οποίος πολέμησε στους Ναπολεόντειους Πολέμους. Ως Φιλέλληνας μετέβη στην Ελλάδα, προκειμένου να ενισχύσει των αγώνα των επαναστατών κατά την περίοδο της Επανάσταση του 1821, όπου και απεβίωσε έπειτα από τραύματα που είχε υποστεί στη Μάχη του Πέτα το 1822.

Βιογραφία 
Ο Καρλ φον Νόρμαν-Έρενφελς ήταν γιος του δικαστή και κόμη Φίλιπ Κρίστιαν φον Νόρμαν-Έρενφελς, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός του Βασιλείου της Βυρτεμβέργης κατά την περίοδο 1806–1812.

Ο Καρλ φον Νόρμαν εντάχθηκε το 1799 σε ένα σύνταγμα Αυστριακών Θωρακοφόρων. Σύντομα, έλαβε τίτλο διοικητή και πολέμησε μαζί με τους Αυστριακούς έως την υπογραφή της Ειρήνης της Λυνεβίλ. Με τη βοήθεια του πατέρα του, μετατοπίστηκε στη συνέχεια στο στρατό του Βασιλείου της Βυρτεμβέργης, φτάνοντας έως το αξίωμα του αντισυνταγματάρχη και διοικητή του Συντάγματος Ελαφρών Ιππέων της Βασιλικής Φρουράς το 1810. Το 1812, ηγήθηκε του συντάγματός του κατά τη γαλλική εισβολή στη Ρωσία. Το 1813, ως υποστράτηγος, οργάνωσε και ηγήθηκε μιας ταξιαρχίας ιππικού, αρχικά με το μέρος των Γάλλων, αν και στις 18 Οκτωβρίου προτίμησε να ταχθεί με το μέρος των Συμμαχικών Δυνάμεων, κι αυτό παρά το γεγονός ότι η Βυρτεμβέργη εξακολουθούσε να είναι σύμμαχος δύναμη του Ναπολέοντα. Η πράξη αυτή οδήγησε τον βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Βυρτεμβέργης να απαγορεύσει στον Νόρμαν την επιστροφή στη Βυρτεμβέργη. Δεν ήταν παρά μονάχα μετά το θάνατο του βασιλιά, το Μάρτιο του 1817,  που του επετράπη η επιστροφή στην πατρίδα του, αν και η απαγόρευση εισόδου παρέμενε όσον αφορούσε την πρωτεύουσα του βασιλείου, Στουτγκάρδη.

Μετά το θάνατο του πατέρα του, τον διαδέχτηκε ως κύριος των γαιών που αυτός διέθετε στο Έρενφελς, αλλά στις αρχές του 1822, μαζί και με άλλους Φιλέλληνες, αναχώρησε για την Ελλάδα για να συμπαρασταθεί στους Έλληνες επαναστάτες κατά τον γενικό ξεσηκωμό τους ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υπηρέτησε ως αρχηγός του επιτελείου του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου στην καταστροφική μάχη του Πέτα στις 4 Ιουλίου 1822, και απεβίωσε από τα τραύματά του σε αυτή λίγους μήνες αργότερα στο Μεσολόγγι.

Πηγή
 

 ΕΕΦ (eefshp.org) - Στρατηγός Κάρολος Νόρμαν, Γερμανός Φιλέλληνας, ευγενής και ηρωική μορφή του 1821. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2022.

Γερμανοί στρατιωτικοί
Φιλέλληνες
Κόμητες της Γερμανίας
Αγωνιστές του 1821
Αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού
Γανδάρα

Η Γανδάρα (ګندارا, گندھارا, गन्धार) ήταν αρχαίο βασίλειο των παραποτάμιων κοιλάδων του Σουάτ, του Καμπούλ και του Ποδοχάρ στο σύγχρονο Πακιστάν και τη δυτική Ινδία. Οι κύριες πόλεις του ήταν η Purushapura (Πουρουσαπούρα, η αρχαία Πευκέλα ή Πευκελαώτις, το σύγχρονο Πεσαβάρ), που σημαίνει κυριολεκτικά "πόλη των ανθρώπων" και η Takshashila (Τάξιλα). Αποτελεί μια από τις περιοχές της Ινδίας στις οποίες επεκτάθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος κατά τις εκστρατείες του στην Ινδία περί του 326 - 325 π.Χ., όπου και ίδρυσε την ομώνυμη επαρχία της περιοχής. Αποτελούνταν από δυο γεωγραφικώς διακριτές περιφέρειες, την πεδινή Γανδαρίδα με έδρα τα Τάξιλα, και την πιο ορεινή Γανδαρίτιδα με έδρα την Πευκελαώτιδα. Η Γανδαρίτις συνόρευε με τις Παροπαμισάδες, όπου υπήρχει η μεγαλύτερη πυκνότητα Ελλήνων αποίκων στην ευρύτερη περιοχή της Βακτρίας και των Ινδιών (4ος π.Χ. - 5ος αι μ.Χ.). 

Το βασίλειο της Γανδάρας διήρκεσε από τη βεντική περίοδο (c. 1500-500 π.Χ.) έως τον 11ο αιώνα μ.Χ. Ως κέντρο του βουδιστικού πολιτισμού, έφτασε στον κολοφώνα της κατά την περίοδο από τον 1ο έως τον 5ο αιώνα επί των βασιλέων Κουσάν. ο περσικός όρος Σαχί χρησιμοποιείται από τον ιστορικό συγγραφέα Αλ Μπιρουνί ως αναφορά στην κυβερνώσα δυναστεία που ανέλαβε από τους Kabul Shahi και κυβέρνησε την περιοχή έως τον 10ο και 11ο αιώνα. Κατόπιν η περιοχή κατακτήθηκε από τον Μαχμούντ του Γκαζνί το 1021, και το όνομα Γανδάρα έσβησε. Κατά την ισλαμική περίοδο η περιοχή διοικείτο από τη Λαχώρη ή από την Καμπούλ. Κατά την περίοδο της αυτοκρατορίας των Μογγόλων η όλη επικράτεια ήταν τμήμα της επαρχίας της Καμπούλ.

Παραπομπές-σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Livius.org: Gandara
 The Buddhist Manuscript project
 University of Washington's Gandharan manuscript
 Coins of Gandhara janapada

Γανδάρα
Ιστορικές περιοχές του Αφγανιστάν
Σατραπείες της Περσικής Αυτοκρατορίας
Γανδαρα
Κοπρόλιθος (γεωλογία)

Κοπρόλιθος στη γεωλογία ονομάζεται το γεωλογικό απολίθωμα κοπράνων. Οι κοπρόλιθοι βρίσκονται συνήθως σε περιβάλλοντα που επέτρεψαν την απολίθωση των κοπράνων και δίνει τη δυνατότητα στους παλαιοντολόγους να πάρουν πληροφορίες για την τροφή όντων που έζησαν στο παρελθόν.

Η ανακάλυψη των κοπρολίθων έγινε όταν η συλλέκτης, έμπορος απολιθωμάτων και παλαιοντολόγος Μαίρη Άννιν (Mary Anning) βρήκε κάποια απολιθώματα στο στομάχι ιχθυοσαύρων στην περιοχή Λάιμ Ρέγκις (Lyme Regis) της Νότιας Αγγλίας. Όταν αυτά έσπαγαν, η Άννιν διαπίστωνε ότι περιείχαν κόκαλα από μικρότερα ψάρια. Αυτές οι παρατηρήσεις της, οδήγησαν το γεωλόγο Ουίλιαμ Μπάκλαντ (William Buckland) να αναπτύξει τη θεωρία ότι αυτά ήταν απολιθώματα κοπράνων το 1829.

Η μελέτη των κοπρολίθων μπορεί να δείξει αν κάποιο ζώο ήταν φυτοφάγο ή χορτοφάγο και την ποικιλία που αποτελούσε την τροφή του. Έχουν βρεθεί κοπρόλιθοι μετά την Κάμβρια περίοδο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μελέτη κοπρολίθων

Πηγές
Κοπρόλιθος

Απολιθώματα
Κόπρανα
Αβαρίτσα Θεσπρωτίας

Η Αβαρίτσα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Καλλιθέας της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραμυθιάς, του δήμου Σουλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

Γεωγραφία
Η Αβαρίτσα είναι πεδινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται κοντά στους δυτικούς πρόποδες της κορυφής «Χιονίστρα» (1.644 μ.) των ορέων Παραμυθιάς, σε τοποθεσία που δεσπόζει του ποταμού Καλαμά (Θύαμι) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 28 χλμ. περίπου A.ΒΑ. της Ηγουμενίτσας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλλιθέας του νομού Θεσπρωτίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καλλιθέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Παραμυθιάς. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραμυθιάς και προσαρτάται στο δήμο Σουλίου

Αξιοθέατα
Η μονή Παγανιών (Παγανίων), νοτιοανατολικά του οικισμού, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.  Κτίστηκε το 1652 από τον Ιερομόναχο Ιωακείμ, όπως αναγράφεται στη θύρα του καθολικού, και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Υπήρξε μετόχι της Ιεράς Μονής Μεγάλου Σπηλαίου της Παλαιστίνης και έδωσε μεγάλο παρόν στους Εθνικούς Αγώνες.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα» (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr
Google Earth

Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Δήμος Σουλίου