Αικατερίνη της Αραγoνίας

Η Αικατερίνη της Αραγωνίας (Catarina d'Aragón, 16 Δεκεμβρίου 1485 - 7 Ιανουαρίου 1536) ήταν πριγκίπισσα της Ουαλίας ως σύζυγος του Αρθούρου της Ουαλίας και βασίλισσα της Αγγλίας ως σύζυγος του βασιλιά Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας από το 1509 έως το 1533.

Η προσπάθεια του Ερίκου Η΄ να ακυρώσει τον γάμο τους, που είχε κρατήσει 24 χρόνια, ήταν η αρχή για μια σειρά γεγονότων που οδήγησαν στο διαχωρισμό της Αγγλίας από την Εκκλησία της Ρώμης. Ο Ερρίκος ήταν δυσαρεστημένος, επειδή οι γιοι τους είχαν πεθάνει σε παιδική ηλικία και άλλοι κατά τη γέννα, με αποτέλεσμα ως μελλοντική διάδοχος να μένει μονάχα η Μαρία Α΄ της Αγγλίας, σε μια περίοδο που δεν είχε ξανασυμβεί να ανεβεί γυναίκα στο θρόνο. Όταν ο Πάπας Κλήμης Θ΄ αρνήθηκε να ακυρώσει το γάμο, ο Ερρίκος τον αψήφησε, διεκδικώντας την κυριαρχία πάνω σε θρησκευτικά ζητήματα. Έτσι, παντρεύτηκε την Άννα Μπολέυν κατά την κρίση του κλήρου στην Αγγλία, χωρίς αναφορά στον Πάπα, παρακινούμενος από την ελπίδα να δώσει άρρενα διάδοχο στη Δυναστεία Τυδώρ. 

Η Αικατερίνη αρνήθηκε να δεχτεί τον Ερρίκο ως Ανώτατη Κεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας και θεωρούσε πως ήταν η νόμιμη σύζυγος και βασίλισσα του Ερρίκου μέχρι το θάνατό της.

Πρώτα Χρόνια 
Η Αικατερίνη γεννήθηκε στο Παλάτι του Αρχιεπισκόπου στο Αλκαλά ντε Ενάρες, στη Μαδρίτη, τη νύχτα της 16ης Δεκεμβρίου 1485. Ήταν το νεότερο επιζών τέκνο του Βασιλιά Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας και της Βασίλισσας Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλλης. Η Αικατερίνη ήταν αρκετά κοντή στο ανάστημα Έμαθε να μιλάει, να διαβάζει και να γράφει στα  ισπανικά και στα λατινικά, ενώ μιλούσε γαλλικά και ελληνικά. 

Σε νεαρή ηλικία, θεωρήθηκε κατάλληλη σύζυγος για τον Αρθούρο, πρίγκιπα της Ουαλίας, μεγαλύτερο γιο του Ερρίκου Ζ΄ και διαδόχου του θρόνου, λόγω της εξέχουσας καταγωγής της: μέσω της μητέρας της, Ισαβέλλας της Καστίλης, είχε ισχυρότερα δικαιώματα στον αγγλικό θρόνο, ενώ ο Ερρίκος Ζ΄ ήταν απόγονος του Ιωάννη της Γάνδης από τον τρίτο γάμο του με την Αικατερίνη Σουίνφορντ, τα παιδιά των οποίων γεννήθηκαν εκτός γάμου και αναγνωρίστηκε η νομιμότητά τους αργότερα. Εξαιτίας αυτού, η μοναρχία των Τυδώρ δεν αναγνωριζόταν από όλα τα ευρωπαϊκά βασίλεια. 

Εκείνη την περίοδο, ο οίκος Τρασταμάρα είχε το μεγαλύτερο γόητρο λόγω της εξουσίας των Καθολικών Μοναρχών, οπότε η ένωση Αικατερίνης και Αρθούρου έδινε κύρος και αναγνώριση του Οίκου των Τυδώρ στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή αριστοκρατία και ισχυροποιούσε τα δικαιώματά τους στον αγγλικό θρόνο μέσω της προγονικής γραμμής της Αικατερίνης. Οι δυο τους παντρεύτηκαν δι' αντιπροσώπου στις 19 Μαΐου 1499 και αλληλογραφούσαν στα λατινικά μέχρι που ο Αρθούρος έγινε 15 ετών και κρίθηκε ότι είχαν φτάσει σε ηλικία κανονικού γάμου.

Σύζυγος και χήρα του Αρθούρου 

Το ζευγάρι γνωρίστηκε από κοντά στις 4 Νοεμβρίου στο Ντόγκμερσφιλντ του Χάμσαϊρ. Λίγα είναι γνωστά για την πρώτη εντύπωση που προκάλεσαν ο ένας στον άλλο. Ωστόσο, ανακάλυψαν ότι δεν μπορούσαν να μιλήσουν μεταξύ τους, καθώς είχαν διδαχτεί διαφορετικές προφορές στα λατινικά.

Η Αικατερίνη της Αραγωνίας έχει απεικονιστεί στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, στο θέατρο, στη λογοτεχνία, ενώ για εκείνη γράφτηκαν και πολλά τραγούδια ή ποιήματα. Το έργο του Σαίξπηρ για τον Ερρίκο Η΄ αποτυπώνει με αρκετή ακρίβεια την ομολογία της Αικατερίνης για τη νομιμότητα του γάμου της, ωστόσο το υπόλοιπο έργο είναι μια προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι κινήσεις του Ερρίκου και να παρουσιαστεί ως πιόνι στα χέρια του καρδινάλιου Γουόλσεϊ, ενώ το έργο τελειώνει λίγο πριν την εκτέλεση της Άννας Μπολέιν. 

Αν και η Αικατερίνη συχνά παρουσιάζεται στο θέατρο ή τον κινηματογράφο με κλασικά ισπανικά χαρακτηριστικά, όπως σκούρα μαλλιά και μάτια και μελαχρινή επιδερμίδα, υπάρχοντα πορτρέτα και περιγραφές της εποχής την απεικονίζουν με ανοιχτή επιδερμίδα, γαλάζια μάτια και ξανθοκόκκινα μαλλιά, καθόλου ασυνήθιστο για Ισπανούς από την Αραγωνία, πατρίδα του πατέρα της.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1501 τον Αρθούρο των Τυδώρ πρίγκιπα της Ουαλίας, ο οποίος απεβίωσε το 1502.

Έπειτα η Αικατερίνη έκανε δεύτερο γάμο, με τον Ερρίκο Η΄ των Τυδώρ βασιλιά της Αγγλίας, αδελφό του προηγουμένου και είχε τέκνο:
 Ερρίκος 1511, απεβ. νήπιο.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Brigden, Susan (2000). New Worlds, Lost Worlds.
 Fraser, Antonia (1992). The Wives of Henry VIII.  ISBN 0-679-73001-X
 Haigh, Christopher (1993). English Reformations.
 J.O. Hand & M. Wolff, Early Netherlandish Painting, National Gallery of Art, Washington(catalogue)/Cambridge UP, 1986, ISBN 0-521-34016-0
 Lacey, Robert (1972). The Life and Times of Henry VIII.
 Lofts, Norah (1979). Anne Boleyn. ISBN 0-698-11005-6.
 Morris, T. A. (1998). Europe and England in the Sixteenth Century.
 Starkey, David (2003). Six Wives: The Queens of Henry VIII.  ISBN 0-06-000550-5
 Warnicke, Retha M. (1991). The Rise and Fall of Anne Boleyn.  ISBN 0-521-40677-3
 Weir, Alison (1991). The Six Wives of Henry VIII.  ISBN 0-8021-3683-4
 Williams, Neville (1971). Henry VIII and his Court.
 Mattingly, Gareth. Catherine of Aragon
 John E. Paul Catherine of Aragon and her friends

Εκτενέστερη βιβλιογραφία 
 Ashley, Mike (2002). British Kings & Queens. ISBN 0-7867-1104-3
 Bernard, G.W. The King's Reformation: Henry VIII and the Remaking of the English Church.
 Coates, Tim. Letters of Henry VIII 1526-29.
 Lindsey, Karen. (1995). Divorced Beheaded Survived: A Feminist Reinterpretation of the Wives of Henry VIII.  ISBN 0-201-40823-6
 Mattingly, Garrett. (1941). Katherine of Aragon.
 Starkey, David. Six Wives: The Queens of Henry VIII.
 Weir, Alison. (2002). Henry VIII: The King and His Court.  ISBN 0-345-43708-X

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το διαζύγιο της Αικατερίνης της Αραγωνίας και άλλα ντοκουμέντα των Τυδώρ
 tudorhistory.org - Επισκόπηση της ζωής της και συλλογή πορτρέτων της
 Guardian unlimited, επιστολή της Αικατερίνης προς τον Πάπα Κλήμη Ζ΄

|-

Πρίγκιπες της Ουαλίας
Οίκος Τρασταμάρα
Βασίλισσες της Αγγλίας
Σύζυγοι του Ερρίκου Η΄
Αποκηρυγμένες βασίλισσες
Ινφάντας της Αραγωνίας
Ινφάντας της Καστίλλης