joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Άννα Σεντοκόβα

Η Άννα Βλαντίμιροβνα Σεντοκόβα (ρωσικά: Анна Владимировна Седокова, ουκρανικά: Анна Володимирівна Сєдокова) (16 Δεκεμβρίου 1982) είναι Ουκρανή τραγουδίστρια και ηθοποιός.

Καριέρα
Η Άννα γεννήθηκε στο Κίεβο. Την περίοδο 2002-2004 ήταν τραγουδίστρια στο ρωσο-ουκρανικό συγκρότημα ВИА Гра. Από το 2004 συνέχισε σόλο καριέρα σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.

Μέλη ВИА Гра

Xρονοδιάγραμμα

Μέλη σε λίστα
Έρικα Γκέρτσεκ  (2013-σήμερα)  Μίσα Ρομάνοβα  (2013-σήμερα)  Αναστασία Κοζεβνίκοβα  (2013-σήμερα)Αλιόνα Βίνιτσκαγια (2000-2003)Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια (2000-2002)(2002-2006)(2009-2011)Τετιάνα Νάϊνικ (2002)Άννα Σεντοκόβα (2002-2004)Βέρα Μπρέζνιεβα (2003-2007)Σβiτλάνα Λομπόντα (2004) Αλμπίνα Τζαναμπάγεβα (2004-2012) Χριστίνα Κοτς-Γότλιπ(2006) Όλγα Ρομανόφσκαγια(2006-2007)Μεσέντα Μπαγκαουντίνοβα (2007-2009) Τατιάνα Κοτόβα (2008-2010) Σάντα Δημόπουλος (2011-2012) Γιέβα Μπουσμινά(2010-2012).

Οικογένεια
Γονείς: Σβετλάνα Σεντοκόβα & Βλαντίμιρ Σεντοκόφ
Αδερφός: Μαξίμ Σεντοκόφ
1ος σύζυγος: Βαλεντίν Μπελκέβιτς (23 Ιουνίου 2004 - 2006)
1η κόρη: Αλίνα Βαλεντίνοβνα Μπελκέβιτς (8 Δεκεμβρίου 2004)
2ος σύζυγος: Μαξίμ Τσερνιάφσκι (11 Φεβρουαρίου 2011-σήμερα)
2η κόρη: Μόνικα (24 Ιουλίου 2011)

Μουσικά Βίντεο
music
as member of the group Nu Virgos (VIA Gra)
2002: Stop! Stop! Stop! (Russian version)
2002: Good morning, daddy! (Russian version)
2003: Don't Ever Leave Me Love (Russian version)
2003: Don't Ever Leave Me Love
2003: Kill My Girlfriend (Russian version)
2003: Till The Morning Light
2003: Till The Morning Light (Russian veraion)
2003: Ocean And Three Rivers
2003: Stop! Stop! Stop!
2004: There Is No More Attraction
as Soloist
2006: My Heart
2007: The Best Girl
2008: Get used to it
2010: Cold Heart (with Dzhigan)
2010: Drama
2010: Jealousy
2011: Cosmos
2012: What have I done
2013: Между нами кайф
2014: Сердце в бинтах

Ντουέτα
 Βέρκα Σερντιούτσκα
 Τίματι
 Βαλέρι Μελάτζε
 ВИА Гра

Βραβεία

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 Official Website
 

Ουκρανές τραγουδίστριες
Ουκρανές τραγουδίστριες ποπ
Ουκρανές ηθοποιοί
Ουκρανοί ρωσικής καταγωγής
Ρωσόφωνοι τραγουδιστές
ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ουκρανία
Αμφιφυλόφιλες γυναίκες
Γιέβα Μπουσμινά

Η Γιάννα Ίγκορεβνα Σβετς (Ρωσικά: Яна Игоревна Швец, Ουκρανικά: Яна Ігорівна Швець), γνωστή ως Γιέβα Μπουσμινά (Ρωσικά: Ева Бушмина, Ουκρανικά: Єва Бушміна), είναι Ουκρανή τραγουδίστρια, και πρώην σολίστ του συγκροτήματος «ВИА Гра». Είναι γεννημένη , στο Σβερντλόσκ της Ουκρανίας.

Καριέρα
Η Γιέβα ξεκίνησε την καριέρα της πηγαίνοντας στο ουκρανικό ριάλιτι <<Фабрика зірок>>. Αργότερα έγινε σολίστ στο ρωσο-ουκρανικό συγκρότημα «ВИА Гра» (2010-2013).

Star Factory: Ρωσία-Ουκρανία
Παρουσιαστής: Ντμίτρι Σέπελεφ

Ουκρανία
 Μαξ Μπάρσκιχ (2 νίκες)
 Στας Σούρινς (2 νίκες)
 ΝτίΟ.φίλμι (3 νίκες)
 Γιέβα Μπουσμινά (0 νίκες)
 Έρικα (τραγουδίστρια) (1 νίκη)

Ρωσία
 Ντμίτρι Καλντούν (2 νίκες)
 Βικτώρια Νταινέκο (2 νίκες)
 Ντομινίκ Τζόκερ (4 νίκες)
 Βλαντ Σοκολόφσκι (1 νίκη)
 Πολίνα Γκαγκάρινα (3 νίκες)

Δες και στο YouTube
 https://www.youtube.com/watch?v=4DrIO6mUlkY
 https://www.youtube.com/watch?v=Yw8iKNnzYZo
 https://www.youtube.com/watch?v=Hvt2O1uikOc
 https://www.youtube.com/watch?v=BJuW8LaHy2I

Μέλη ВИА Гра

Timeline

Μέλη σε λίστα
Έρικα Γκέρτσεκ  (2013-σήμερα)  Μίσα Ρομάνοβα  (2013-σήμερα)  Αναστασία Κοζεβνίκοβα  (2013-σήμερα)Αλιόνα Βίνιτσκαγια (2000-2003)Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια (2000-2002)(2002-2006)(2009-2011)Τετιάνα Νάϊνικ (2002)Άννα Σεντοκόβα (2002-2004)Βέρα Μπρέζνιεβα (2003-2007)Σβiτλάνα Λομπόντα (2004) Αλμπίνα Τζαναμπάγεβα (2004-2012) Χριστίνα Κοτς-Γότλιπ(2006) Όλγα Ρομανόφσκαγια(2006-2007)Μεσέντα Μπαγκαουντίνοβα (2007-2009) Τατιάνα Κοτόβα (2008-2010) Σάντα Δημόπουλος (2011-2012) Γιέβα Μπουσμινά(2010-2012).

Προσωπική Ζωή
Η Γιέβα Μπουσμινά έκανε την πρώτη της κόρη με Ουκρανό πολιτικό, η κόρη της ονομάζεται Εντίτα.

Βιντεογραφία

Στο γκρουπ «ВИА Гра»

Σόλο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Официальный сайт Евы Бушминой
 Официальный сайт группы «ВИА Гра»
 Украинская «Фабрика звёзд» на сайте Нового канала
 ViaGroupia Ева Бушмина
  — подтверждение

Ουκρανές τραγουδίστριες
Ουκρανοί ηθοποιοί
ΕΡΤ Κέρκυρας

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Κέρκυρας (ΕΡΤ Κέρκυρας) είναι ένας από τους τοπικούς σταθμούς της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Ξεκίνησε να εκπέμπει στις 28 Μαρτίου του 1957.

Το πρόγραμμά της είναι ενημερωτικό και μουσικό, καλύπτοντας με τοπική παραγωγή 10 με 12 ώρες ημερησίως. Κάθε βράδυ από τις 9 έως τις 6 τα ξημερώματα, αναμεταδίδεται το ραδιοφωνικό πρόγραμμα του Kosmos (λόγω της έλλειψης πομπού του συγκεκριμένου προγράμματος στην Κέρκυρα). Μεταδίδονται επίσης τα σύντομα δελτία ειδήσεων του Πρώτου Προγράμματος εμβόλιμα των τοπικών εκπομπών, καθώς και η κεντρική ραδιοεφημερίδα του Πρώτου Προγράμματος καθημερινά στις 14:00, αλλά και η βραδινή ράδιοεφημερίδα στις 20:00. Εκπέμπει από την Κέρκυρα και καλύπτει όλο τον νομό Κέρκυρας.

Ιστορικό
Ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει στις 28 Μαρτίου 1957 και ο πρώτος εκφωνητής του ήταν ο Γιώργος Κάρτερ, ο οποίος καταγόταν από την Κέρκυρα. Επίσης, ο Κάρτερ οργάνωσε και το Γραφείο Προγράμματος. Το κτίριο του σταθμού ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1953 και τα εγκαίνια έγιναν στις 28 Μαρτίου του 1957.

Ο πομπός FM του σταθμού έχει ισχύ 10 KW και εκπέμπει στη συχνότητα των 99.3 MHz, και ο πομπός των μεσαίων (ΑΜ) έχει ισχύ 100 KW και εκπέμπει στη συχνότητα των 1008 KHz. Ο πομπός των μεσαίων καλύπτει τη Δυτική, την Κεντρική και νότια Ελλάδα, τα βόρεια παράλια της Αφρικής και κομμάτι της βόρειας Ελλάδας. Επίσημες αναφορές λήψης από ραδιοερασιτέχνες έχουν σταλεί από περιοχές όπως ο Περσικός Κόλπος, η Ολλανδία κ.ά.

Ο σταθμός του Δικτύου Ιονίων Νήσων της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, κατά τη μακρά πορεία λειτουργίας του, κάλυψε τις δραστηριότητες του νομού Κέρκυρας, των γειτονικών νησιών και της δυτικής Ηπείρου, ενώ από τον Ιούλιο του 1998, που δημιουργήθηκαν τα δίκτυα των περιφερειακών σταθμών, καλύπτει σε συνεργασία με τον «αδελφό» σταθμό της Ζακύνθου, την ευρύτερη περιοχή των Ιονίων Νήσων.

Από τις 11 Ιουνίου του 2013, όταν η κυβέρνηση Σαμαρά ανακοίνωσε το κλείσιμο της ΕΡΤ ο ραδιοφωνικός σταθμός τερμάτισε τη λειτουργία του. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΑ Κέρκυρας αποφάσισαν, να συνεχίσουν να εκπέμπουν το πρόγραμμά τους έχοντας τον έλεγχο του ιστορικού κτιρίου.

Σήμερα
Στις 28 Απριλίου 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου του 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Κέρκυρας αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Κέρκυρας.

Ο σταθμός λειτουργεί πλέον ως ενιαία δομή της ΕΡΤ στην Κέρκυρα, διαθέτοντας ένα κεντρικό στούντιο on air και ηχογραφήσεων, δεύτερο ραδιοφωνικό στούντιο ηχογραφήσεων και παραγωγής, τηλεοπτικό στούντιο για τις ανάγκες συνδέσεων με τα κεντρικά τηλεοπτικά προγράμματα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ηλεκτρονικό εργαστήριο, εργαστήριο κατασκευών και χώρο δισκοθήκης και οπτικοακουστικού αρχείου στο οποίο φυλάσσονται, μεταξύ άλλων, εκατοντάδες μαγνητοταινίες με ηχητικά ντοκουμέντα από τις αρχές της δεκαετίας του '60.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακούστε ζωντανά την ΕΡΑ Κέρκυρας μέσω του ERT Echo
Επίσημη σελίδα στο διαδίκτυο
Επίσημη σελίδα του ραδιοφώνου στο Facebook

Ελληνική Ραδιοφωνία
ΕΡΤ Πάτρας

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Πάτρας (ΕΡΤ Πάτρας) είναι ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός της Πάτρας και του Νομού Αχαΐας. Το πρόγραμμα που εκπέμπει είναι ειδησεογραφικό - ψυχαγωγικό. Διατηρεί στούντιο στην οδό Παναχαΐδος Αθηνάς 93 στην Πάτρα και στην οδό Αγίου Γεωργίου 11, στο Ρίο.

Ιστορικό
Ξεκίνησε να εκπέμπει το 1950 αρχικά από το ΕΙΡ από έναν στρατιωτικό πομπό ισχύος 100W, ο οποίος είχε χρησιμοποιηθεί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έκτοτε συμπορεύτηκε με τη γενικότερη εξελικτική πορεία της Πάτρας, της Αχαΐας και της Δυτικής Ελλάδος. Τη δεκαετία του 1970 το πρόγραμμα του σταθμού της Πάτρας, ήταν κοινό με το πρόγραμμα του ραδιοφωνικού σταθμού της Ζακύνθου με αποτέλεσμα το σήμα του να καλύπτει σχεδόν όλη τη Μεσόγειο και το Λιβυκό Πέλαγος.

Τη δεκαετία του 1980 ξεκίνησε να εκπέμπει στα FM και μέχρι σήμερα καλύπτει τους νομούς Αχαΐας, Αιτωλοακαρνανίας, Φωκίδας και Κορινθίας. Μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ, εξέπεμπε σήμα μέσω διαδικτύου ως αντίποινα για τις 11 Ιουνίου του 2013. Ωστόσο, στις 28 Απριλίου του 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου του 2015, δύο χρόνια μετά το κλείσιμο της, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Πάτρας αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Πάτρας.

Συχνότητες

Παλαιότερα, η ΕΡΤ Πάτρας, εξέπεμπε και στους 89.9 και από το κέντρο εκπομπής Ερατεινή, στον Νομό Φωκίδας, καλύπτοντας την περιοχή της Αιγιαλείας, εκπομπή που σταμάτησε οριστικά, λόγω παρεμβολών σε ιδιωτικό σταθμό της Πάτρας (Σκύλος FM 90).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακούστε ζωντανά από το ERT Echo
Επίσημη ιστοσελίδα

Ελληνική Ραδιοφωνία
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Πάτρας
Πρόχορ Ντουμπράβιν

Ο Πρόχορ Μιχάηλοβιτς Ντουμπράβιν (Ρωσικά: Про́хор Миха́йлович Дубра́вин) είναι Ρώσος ηθοποιός, γεννημένος 16 Ιουλίου του 1977 στο Νεμπερέζνιγιε Τσέλνι της Ρωσίας.

Σειρά
 Κλειστό Σχολείο (2011-2012): Πάβελ Πριλούτσνι, Αλεξέι Κοριακόφ, Τατιάνα Κοσματσιόβα, Αγκάτα Μουτσενίτσε, Άννα Αντρουσένκο, Άντον Χαμπάροφ. (Θρίλερ, Δράμα, Μυστηρίου)

Στοιχεία
μάτια: καστανά
μαλλιά: γκριζοπράσινα
ύψος: 1,86

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Официальный сайт Прохора Дубравина
 Прохор Дубравин на Рускино
 Прохор Дубравин в КИНО-ТЕАТРе
 Прохор Дубравин очень дорожит моментами близости с супругой

Ρώσοι ηθοποιοί
Ο Κύριος και η Κυρία Σμιθ (ταινία, 2005)

Ο Κύριος και η Κυρία Σμιθ (αγγλικά: Mr. & Mrs. Smith) είναι κινηματογραφική ταινία δράσης κωμωδίας, που σκηνοθετήθηκε από τον Νταγκ Λίμαν και γράφτηκε από τον Σάιμον Κίνμπεργκ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μπραντ Πιτ και Αντζελίνα Τζολί, ως ένα νωχελικό παντρεμένο ζευγάρι δολοφόνων, στους οποίους ανατίθεται, από αντίπαλα πρακτορεία, να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο. Η ταινία έγινε εισπρακτική επιτυχία, και είναι επίσης γνωστή για την πραγματική σχέση που δημιουργήθηκε μεταξύ των πρωταγωνιστών. Στην Ελλάδα, η ταινία ήταν η δεύτερη του 2005 με τα περισσότερα έσοδα, πριν το Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο.

Παραπομπές

Ταινίες του 2005
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες
Αμερικανικές κωμικές ταινίες δράσης
Ταινίες παραγωγής StudioCanal
Ταινίες παραγωγής Summit Entertainment
Αμερικανικές screwball κωμικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη
Ταινίες παραγωγής Regency Enterprises
Σπύρος Ολύμπιος

Ο Σπύρος Ολύμπιος (Αθήνα 3 Απριλίου 1913 - Αθήνα 29 Ιουλίου 2015) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1934. Έπαιξε δίπλα στους μεγάλους ηθοποιούς του θεάτρου (Αιμίλιο Βεάκη, Μαρίκα Κοτοπούλη, Ελένη Παπαδάκη, Αλέξη Μινωτή, Κατίνα Παξινού, Κυβέλη, κ. Κατερίνα, Μαίρη Αρώνη, Άννα Συνοδινού, Βασίλη Αργυρόπουλο) και συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες που καθόρισαν την πορεία του ελληνικού θεάτρου.

Στις δεκαετίες 1950 - 1960 στα ραδιοφωνικά Θέατρο της Τετάρτης και Θέατρο της Κυριακής είχε αποδώσει σε διάφορα έργα με επιτυχία τον ρόλο του φιλόσοφου Σωκράτη.

Τα τελευταία 22 χρόνια ζούσε στο Παγκράτι, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και τον φρόντιζε η κόρη του. Πέθανε σε ηλικία 102 ετών και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο του Αμαρουσίου.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Θεατρικές παραστάσεις 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Βιβλία 
«Μια ζωή θέατρο» (Έκδοση 2006).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Σπύρος Ολύμπιος στην imdb
 http://www.ypervasinews.gr/news/?p=278684

Έλληνες συγγραφείς
Υπεραιωνόβιοι
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1873

Στην Ελλάδα διεξήχθησαν Κοινοβουλευτικές εκλογές στις 27 Ιανουαρίου 1873. Η Ηνωμένη Αντιπολίτευση κέρδισε τις 95 από τις 190 έδρες. Ο Επαμεινώνδας Δεληγιώργης παρέμεινε πρωθυπουργός.

Αποτελέσματα

Παραπομπές 

Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1875

Στην Ελλάδα διεξήχθησαν Κοινοβουλευτικές εκλογές στις 18 Ιουλίου 1875. Οι υποστηρικτές του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου αναδείχτηκαν ως η μεγαλύτερη δύναμη στο κοινοβούλιο, με 80 από τις 190 έδρες. Ο Κουμουνδούρος έγινε πρωθυπουργός στις 27 Οκτωβρίου.

Σύνθεση Κοινοβουλίου μετά τις εκλογές
 Υποστηρικτές του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου: 80

Υποστηρικτές του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη :30

Υποστηρικτές του Θρασύβουλου Ζαΐμη : 25

Υποστηρικτές του Χαρίλαου Τρικούπη: 25

Υποστηρικτές του Νικόλαου Δεληγιάννη: 18

Ανεξάρτητοι: 12

Αποτελέσματα εκλογών

Παραπομπές

Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
1875
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1895

Στην Ελλάδα διεξήχθησαν Κοινοβουλευτικές εκλογές  στις 16 Απριλίου 1895, οι οποίες ανέδειξαν νικητή το «Εθνικό κόμμα» του Θεόδωρου Δηλιγιάννη.

Οι εκλογές αυτές διεξήχθησαν από την υπηρεσιακή κυβέρνηση του Νικολάου Δηλιγιάννη, ενάμισι χρόνο μετά την πτώχευση της Ελλάδας, το 1893.
Οι εκλογές αυτές όχι μόνο ανέδειξαν με συντριπτική πλειοψηφία νικητή τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη, αλλά ταυτόχρονα σχεδόν εξαφάνισαν το κόμμα του Χαριλάου Τρικούπη, αλλά και τον ίδιο προσωπικά, που δεν κατάφερε να εκλεγεί ούτε βουλευτής, στην γενέτειρά του, το Μεσολόγγι.
Πιο συγκεκριμένα, όταν η Βουλή άρχισε τις εργασίες της νέας  περιόδου, της «ΙΔ'», στις 15 Μαΐου 1895, και εκλέχτηκε ο νέος Πρόεδρος της Βουλής, η κοινοβουλευτική δύναμη των κομμάτων καταμετρήθηκε ως εξής:

Οι εκλογές διεξήχθησαν με βάση τον εκλογικό νόμο του 1864, (ο οποίος βασίστηκε πάνω στο Σύνταγμα του 1864 - ο οποίος τροποποιήθηκε μερικώς με τον νόμο του 1877 «Περί εκλογής βουλευτών») και τον νόμο ΑΩΟΣ'  του 1890, ο οποίος καθόριζε τον αριθμό των βουλευτικών εδρών σε 207, και προέκρινε την «στενή εκλογική περιφέρεια», (επαρχία), αντί του νομού, που ήταν πιο πριν.

Βουλευτές που εκλέχθησαν

Παραπομπές

Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Οσκάρ ντος Σάντος Εμποάμπα Ζούνιορ

Ο Οσκάρ ντος Σάντος Εμποάμπα Ζούνιορ (Oscar dos Santos Emboaba Júnior, Αμερικάνα, 9 Σεπτεμβρίου 1991-), γνωστός ως Οσκάρ ή Όσκαρ, είναι διεθνής Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην Τσέλσι. Πλέον αγωνίζεται στην Κίνα για λογαριασμό της Σανγκάη SIPG ΦΚ.

Καριέρα σε ποδοσφαιρικές ομάδες  
Ο Οσκάρ ξεκίνησε από τα παιδικά τμήματα αρχικά της Ουνιάο Μπαρμπαρένσε και στη συνέχεια της Σάο Πάολο. Από το 2008 μπήκε στην ανδρική ομάδα του συλλόγου. Το 2010 λόγω έλλειψης ευκαιριών και επικαλούμενος καθυστερημένες πληρωμές ο Οσκάρ ζήτησε να λυθεί το συμβόλαιο του και πήγε στην αντίπαλη ΣΚ Ιντερνασιονάλ. Η Σάο Πάολο άσκησε εφέσεις όμως με αποτέλεσμα ο Οσκάρ να μη μπορέσει να αγωνιστεί σε κρίσιμα παιχνίδια του Κόπα Λιμπερταδόρες για τη νέα του ομάδα. Τελικά οι 2 σύλλογοι ήρθαν σε συμβιβασμό στις 30 Μαΐου 2012 και ο Οσκάρ έγινε επίσημα παίκτης της Ιντερνασιονάλ για περίπου € 6 εκατομμύρια.

Περίπου 2 μήνες αργότερα, ο Οσκάρ πήρε μεταγραφή για την αγγλική Τσέλσι. Έκανε εντυπωσιακή αρχή στην Πρέμιερ Λιγκ και καθιερώθηκε γρήγορα στη βασική ενδεκάδα, πετυχαίνοντας 4 γκολ και παρέχοντας 7 ασίστ. Στο Τσάμπιονς Λίγκ πέτυχε επίσης 5 γκολ στα 6 παιχνίδια της Τσέλσι στο θεσμό μέχρι τον αποκλεισμό της. Στα παιχνίδια της ομάδας στο Γιουρόπα Λιγκ ήταν συνήθως αναπληρωματικός αλλά στον τελικό ενάντια στη Μπενφίκα έπαιξε τα 90 λεπτά, βοηθώντας την ομάδα του να κατακτήσει τον τίτλο. Στη δεύτερη σεζόν του με τον λονδρέζικο σύλλογο συνέχισε να είναι βασικός συνεισφέροντας 8 γκολ.

Διεθνής καριέρα 
Ο Οσκάρ κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο U20 με την εθνική του ομάδα το 2011, πετυχαίνοντας και τα 3 γκολ της ομάδας του στον τελικό στη νίκη με 3:2 ενάντια στην Πορτογαλία. Λόγω των καλών του εμφανίσεων πήρε πρόσκληση για την ανδρική ομάδα και έκανε το ντεμπούτο του στις 15 Σεπτεμβρίου του 2011 ενάντια στην Αργεντινή. Συμμετείχε το 2012 με την ολυμπιακή ομάδα στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Έπαιξε και στους 6 αγώνες μέχρι τον τελικό, όπου η Βραζιλία γνώρισε την ήττα από το Μεξικό με 3-1. Τον επόμενο χρόνο πήρe μέρος στην κατάκτηση του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών, όντας βασικός σε όλους τους αγώνες. 
Ο Φελίπε Σκολάρι τον συμπεριέλαβε στην αποστολή της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Στον πρώτο αγώνα σφράγισε τη νίκη της ομάδας του επί της Κροατίας γράφοντας το 3-0 με όμορφο τεχνικό σουτ.

Παραπομπές 

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ
Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Ελένη Ζαρούλια

Η Ελένη Ζαρούλια είναι Ελληνίδα πρώην βουλευτής του ακροδεξιού νεοναζιστικού κόμματος και εγκληματικής οργάνωσης, της Χρυσής Αυγής, καταδικασμένη για τη συμμετοχή της σε αυτή. Χρημάτισε βουλευτής την περίοδο Ιουνίου 2012 - Ιουλίου 2019 στην Εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών.

Η αντιρατσιστική οργάνωση EGAM ζήτησε να διαγραφεί η Ζαρούλια από την Επιτροπή για την Ισότητα και τον Αγώνα κατά των Διακρίσεων της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής του Συμβουλίου της Ευρώπης, ως μέλος νεοναζιστικού κόμματος. Εκπρόσωπος του Συμβουλίου της Ευρώπης διευκρίνισε πως η παρουσία της Ζαρούλια είναι αποτέλεσμα της πρόνοιας του καταστατικού για αμερόληπτη εκπροσώπηση των κομμάτων και πολιτικών ομάδων των εθνικών κοινοβουλίων. Επίσης ανέφερε πως η εκλογή της στην επιτροπή θα μπορούσε να αμφισβητηθεί από οποιοδήποτε μέλος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης, κάτι που δεν συνέβη, καθώς και ότι η Ζαρούλια εγγράφως δήλωσε τη συμφωνία της με τους στόχους και τις αρχές του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Στις 2 Απριλίου 2014 το Ελληνικό Κοινοβούλιο αποφάσισε την άρση της ασυλίας της Ζαρούλια, μετά από αίτημα των δικαστικών λειτουργών που χειρίζονται την ποινική υπόθεση της Χρυσής Αυγής. Στις 2 Ιουλίου το Δικαστικό Συμβούλιο ανακοίνωσε τον κατ' οίκον περιορισμό για τη βουλευτή, εκτός από την περίπτωση μετάβασής της στη Βουλή, και την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα. Η ίδια έχει χαρακτηρίσει τη δίωξή της ως πολιτική.

Από το 2007 η Ζαρούλια είναι μαζί με τον αδερφό της και τον σύζυγό της μέλος του Δ.Σ. μιας εταιρείας που διαχειρίζεται ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής στην πλατεία Αττικής.

Τον Οκτώβριου του 2020 επιχείρησε να διοριστεί ως μετακλητή υπάλληλος της Βουλής αλλά μετά από αντιδράσεις η διαδικασία πάγωσε. Μάλιστα εξ αιτίας του γεγονότος  δρομολογήθηκε να αλλάξει ο κανονισμός της βουλής ώστε να απαγορεύεται ο διορισμός συζύγων, συμβίων και συγγενών Α΄και Β΄ βαθμού βουλευτών ως μετακλητών στη Βουλή και όσοι είναι υπόδικοι με την κατηγορία για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση να μην μπορούν να διοριστούν ως μετακλητοί στη Βουλή.

Παραπομπές 

Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Χρυσή Αυγή
Έλληνες νεοναζιστές
Μέλη της Χρυσής Αυγής με καταδικαστικές αποφάσεις
Τερριτόριο Νάπολις της Ρωμανίας

Το Τερριτόριο Νάπολις της Ρωμανίας (ιταλικά: Territorio Napoli di Romania) ήταν διοικητική διαίρεση του Μορέα κατά την Ενετική κατοχή του, από το 1688 έως το 1715. Διοικητικά ανήκε στην επαρχία Ρωμανίας με έδρα την πόλη "Νάπολι ντι Ρομάνια" (Νάπολι της Ρωμανίας) το σημερινό Ναύπλιο, όπου ήταν και η πρωτεύουσα της κτίσης (.Napoli di Romania eccelentissima)

Το Ναύπλιο αποτελούσε κτίση της Βενετίας μαζί με το Άργος ήδη από το 1388 όταν αγοράστηκε από τους Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας, έγινε Ενετική κτίση και ονομάστηκε "Νάπολι της Ρωμανίας", το 1540 το κατέλαβαν οι Οθωμανοί έως το 1686 που κατελήφθη πάλι από τους Ενετούς.

Το 1688 κατά την δημιουργία της διοικητικής διαίρεσης συντάχτηκε απογραφή από τους Ενετούς, για το τερριτόριο του Ναυπλίου έδωσε τα παρακάτω στοιχεία : είχε μία πόλη, 39 χωριά (6 εγκαταλελειμμένα) και 11 ορθόδοξα μοναστήρια. Το τερριτόριο παρήγαγε αλάτι από την "λίμνη Βερβερόντα", καλαμπόκι, μαλλί, κερί, λινό, κρασί, άγρια χόρτα όπως μανιτάρια και μέλι. Το τερριτόριο είχε 2.401 οικογένειες και η έκταση του υπολογίστηκε περίπου στα 1.380.000 στρέμματα

Το τερριτόριο περιελάμβανε τα εξής χωριά : Aria suff Agà,
Mersè, Curma, Lussi, Mandella, Zarchi, Burasagni, Catosca fidachi, Trumbè, Janena, Turachi, ò Trapano, Sapì, Caidari, Tarameli, Braim-Bei, Iri, Pirgo, Adami,
Ligurio, Cacingri, Bolmeti, Coffigni, Paleocastro, Platanachi Cuzzi, Merbaca, Manuraui, Castri, Cranidi, Fumi, Didimo, Illià, Agà, Balabani, Pelegi και Castel di Termis.

Παραπομπές

Πηγές 
 Κωνσταντίνος Ντόκος, "Breve descrittione del Regno di Morea. Αφηγηματική ιστορική πηγή ή επίσημο βενετικό έγγραφο της Β΄ Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο;", Εώα και Εσπέρια, 1 (1993), σελ. 81-131. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)

Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως
Πολιτική ιστορία της Αργολίδας
NOVA Κύπρου

Η NOVA Κύπρου (ή αλλιώς NOVA Cyprus) είναι κυπριακή ψηφιακή δορυφορική συνδρομητική τηλεόραση που ανήκει στην NOVA Τηλεπικοινωνίες, ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2004 και είναι η πρώτη πάροχος δορυφορικής τηλεόρασης που ξεκίνησε στην Κύπρο. Είναι μία από τις τρεις δορυφορικές πλατφόρμες, μαζί με τις Athina Sat και Cyta. Από το Νοέμβριο του 2007, η NOVA Κύπρου είναι επίσης διαθέσιμη μέσω της PrimeTV, IPTV υπηρεσία της Primetel ενώ προσφέρει στον Κύπριο συνδρομητή μια σειρά από επιλογές από ειδήσεις, αθλητικά, ταινίες, παιδικά και ψυχαγωγία.

Από την 1η Ιουλίου 2011 οι εταιρίες LTV και Alfa απομακρύνονται οριστικά από την NOVA Κύπρου επειδή οι δύο πλευρές δεν μπόρεσαν να καταλήξουν σε συμφωνία μετά τη διάλυση της κυπριακής Multichoice. Από τότε, η NOVA Κύπρου βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Forthnet (νυν NOVA Τηλεπικοινωνίες) και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού προστέθηκαν οι υπηρεσίες HD (Novacinema 1 και 2 HD, Novasports 1 και 2 HD, κ.λπ.) από τη NOVA Ελλάδας και κάποια άλλα κανάλια.

Διαφωνίες με την LTV
Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2006 αντίστοιχα, οι εταιρίες LTV και Alfa TV απομακρύνθηκαν από την NOVA Κύπρου, λόγω διαφωνίας με την εταιρεία Multichoice CY. Η NOVA Κύπρου, στη συνέχεια υπέγραψε συμφωνία με την αντίπαλο πάροχο, Athina Sat. Το 2008, οι δύο πλευρές επανέλαβαν τις διαπραγματεύσεις και κατάφεραν να καταλήξουν σε συμφωνία. Από τις 3 Μαρτίου 2008, τόσο η LTV και η Alfa TV ήταν και πάλι διαθέσιμα μέσω της NOVA Κύπρου.

Ιδιοκτησία
Η υπηρεσία παλαιότερα ανήκε στην MultiChoice (Cyprus) Public Company Limited η οποία συστάθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1993 και τέθηκε σε διάλυση στις 29 Δεκεμβρίου 2014. Στις 30 Ιουνίου 2004 συστάθηκε η θυγατρική της Forthnet Media Holdings Α.Ε. η οποία ανέλαβε εκ νέου την υπηρεσία από το 2011.

Δείτε επίσης
NOVA

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα NOVA Κύπρου

Συνδρομητικές πλατφόρμες της Κύπρου
Τερριτόριο Καλαβρύτων

Το Τερριτόριο των Καλαβρύτων (ιταλικά: Territorio di Calaurita) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο που ονομαζόταν Βασίλειο του Μoρέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν τα Καλάβρυτα και ήταν ένα από τα τέσσερα εδάφη της επαρχίας Αχαΐας.

Το τερριτόριο είχε περίπου την σύσταση της προηγούμενης Οθωμανικής διαίρεσης και του Καζά των Καλαβρύτων. Σύμφωνα με το «Breve descrittione del Regno di Morea» που δημοσιεύτηκε από τον Ράγγε, το τερριτόριο είχε έκταση 2.211.760 στρέμματα, 118 χωριά, 36 κατεστραμμένα ή εγκαταλελειμμένα, 10 ορθόδοξα μοναστήρια, 16.561 κατοίκους κατανεμημένους σε 3.370 οικογένειες. Αναφέρεται ορεινό τερριτόριο αλλά με εύφορα εδάφη. 

Κατά την Απογραφή Γκριμάνι, που έγινε το 1700, είχε 15.036 κατοίκους, από τους οποίους οι 7.739 είναι άντρες και οι 7.297 είναι γυναίκες. Αναφέρεται ότι η πρωτεύουσα, Καλάβρυτα, κατοικούνταν από πολλούς μουσουλμάνους σε αντίθεση με τα χωριά που έμεναν ελάχιστοι.

Το 1714 αναφέρεται ότι οι μοναχοί του Μεγάλου Σπηλαίου και της μονής Ταξιαρχών δήλωσαν υποταγή στους Οθωμανούς.

Το τερριτοριο περιλάμβανε τα χωριά: Crasticus, Raicu, Vracnì, Suuardo, Rogus, Valtinipà, Sauanus, Chierpenì, Vissocà, Serbagni, Cloco, Chierdesi, San Biasio, Dembreni, Nesserò, Angelobuo, Bumba, Lopessi, Gerbesi, Murichi, Bodia, Carussi, Lecuri, Chieressoua, Liuarzi, Croccoua, Morocoua, Nussa, Versici, Decuri, Vessini, Diurizza, Nassa, Scupi, Alestena, Agriditu Sopotu, Caminianus, Desino, Anastasoua, Mastici, Zarucli, Sopotò, Stressoua, Lustra, Daporitissa, Cocora, Granizza, Costeglia, Carnessi, Cauni, Licuria, Crinofita, Turlada, San Nicola, Arbuna, Diminizza, Masi, Vrostena, Castria, Camacus, Sigugni, Dunizza, Amuri, Sudenà, Missorugi, Solo, Peristera, Chalchianica, Agrixi, Vunachi και Santa Barbara.

Παραπομπές

Πηγές 
 Evangelia Balta, "Venetians and Ottomans in the Southeast Peloponnese (15th-18th century) ", στο: Halil Inalcık Armağanı. I. Tarih Araştırmaları, Ankara, Doğu Batı, 2009, σελ. 168-204. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
 Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμοι Α΄-Β΄, Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998-1999. ISBN 960-7960-08-4. (Τόμος Α΄). ISBN 960-7960-09-2. (Τόμος Β΄).
 Κωνσταντίνος Ντόκος, "Breve descrittione del Regno di Morea. Αφηγηματική ιστορική πηγή ή επίσημο βενετικό έγγραφο της Β΄ Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο;", Εώα και Εσπέρια, 1 (1993), σελ. 81-131. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
 Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906.
 Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν (1716-1821), εκδόσεις Ερμής, Αθήνα 1939. (ανατύπωση Απρίλιος 2002· τυπογραφείο Α. Ελευθέρου)

Βιβλιογραφία 
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως
Καλάβρυτα
Τερριτόριο Γαστούνης

Το Τερριτόριο της Γαστούνης (ιταλικά: Territorio di Gastugni) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο που ονομαζόταν Βασίλειο του Μoρέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν η Γαστούνη και ήταν ένα από τα τέσσερα εδάφη της επαρχίας Αχαΐας, διοικητικής διαιρέσως του Μοριά. 

Καταλάμβανε εδαφικά τον σημερινό νομό Ηλείας εκτός της επαρχίας Ολυμπίας και μεγάλο τμήμα του νομού Αχαΐας. Στο τερριτόριο ανήκαν και οι Λιμνοθάλασσες του Πάπα, του Κοτυχίου, της Αγουλινίτσας και της Μουριάς, επίσης και οι αλυκές των Λεχαινών. 

Η Γαστούνη πριν την Ενετική κατοχή διοικητικά ήταν Οθωμανικός καζάς πάνω στον οποίο στηρίχθηκε η δημιουργία του τερριτορίου. Ήταν το μεγαλύτερο σε έκταση αλλά και πληθυσμό τερριτόριο της επαρχίας Αχαΐας. 

Τα Μαύρα βουνά που ανήκαν τότε στο τερριτόριο λειτουργούσε λατομείο. Το 1700 αναφέρεται ότι 800 κορμοί δέντρων ήταν έτοιμοι προς μεταφορά στα κρατικά ναυπηγεία για τις ανάγκες του Ενετικού ναυτικού.

Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, το τερριτόριο είχε έκταση 2.785.184 στρέμματα, 171 χωριά, 44 κατεστραμμένα, 16 ορθόδοξα μοναστήρια, 16.847 κατοίκους κατανεμημένους σε 4.079 οικογένειες. Κατά την Απογραφή Γκριμάνι, που έγινε το 1700, είχε 14.121 κατοίκους, από τους οποίους 7.317 άντρες και οι 6.804 γυναίκες.

Παραπομπές

Πηγές
 Evangelia Balta, "Venetians and Ottomans in the Southeast Peloponnese (15th-18th century) ", στο: Halil Inalcık Armağanı. I. Tarih Araştırmaları, Ankara, Doğu Batı, 2009, σελ. 168-204. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
 Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμοι Α΄-Β΄, Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998-1999. ISBN 960-7960-08-4. (Τόμος Α΄). ISBN 960-7960-09-2. (Τόμος Β΄).
 Κωνσταντίνος Ντόκος, "Breve descrittione del Regno di Morea. Αφηγηματική ιστορική πηγή ή επίσημο βενετικό έγγραφο της Β΄ Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο;", Εώα και Εσπέρια, 1 (1993), σελ. 81-131. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
 Angeliki Panopoulou, "Aree boschive del Peloponneso. Protezione e sfruttamento fra Seicento e Settecento" στο: Χρύσα Μαλτέζου - Ἀγγελική Τζαβάρα - Δέσποινα Βλάσση (επιμ.), Βενετοκρατούμενος Ἑλληνισμός: Ἄνθρωποι, χῶρος, ἰδέες (13ος-18ος αἰ.), Πρακτικὰ Διεθνοῦς Ἐπιστημονικοῦ Συνεδρίου, Βενετία, 3-7 Δεκεμβρίου 2007, Βενετία 2009, σελ. 613-624.
 Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν (1716-1821), εκδόσεις Ερμής, Αθήνα 1939. (ανατύπωση Απρίλιος 2002· τυπογραφείο Α. Ελευθέρου)

Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως
Ιστορία της Ηλείας
Χοσέ Χοακίν Φερνάντες ντε Λισάρδι

Ο Χοσέ Χοακίν Φερνάντες ντε Λισάρδι (José Joaquín Fernández de Lizardi) ήταν ένας μεξικανός συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού στις 15 Νοεμβρίου του 1776 και πέθανε στην ίδια πόλη στις 21 Ιουλίου του 1827.

Χαρακτηριστικά
Το έργο του Φερνάντες ντε Λισάρδι διακατέχεται από ένα ευρύ φάσμα χαρακτηριστικών και θεματολογίας, αγγίζοντας περιοχές της παραγωγής του λόγου όπως την πολιτική, την λογοτεχνία, την δημοσιογραφία, την ιστοριογραφία και την γλωσσολογία. Θεωρείται ο πρώτος μυθιστοριογράφος της Λατινικής Αμερικής και το κύριο έργο του είναι το El Periquillo Sarniento, ένα μυθιστόρημα με σατιρικό χαρακτήρα που περιγράφει την πραγματικότητα της μεξικανικής κοινωνίας πριν από την απελευθέρωση από την Ισπανία, αναδεικνύοντας πολλά τοπικά φολκλορικά στοιχεία και παραδόσεις.

Έργο
 El Periquillo Sarniento (1816).
 La Quijotita y su prima (1818).
 Noches tristes y día alegre (Autobiografía, 1818).
 Don Catrín de la Fachenda (1832).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ολόκληρο το έργο El Periquillo Sarniento του Λισάρδι

Μεξικανοί μυθιστοριογράφοι
Πάρκο Νεολαίας Χαϊδαρίου

Το Πάρκο Νεολαίας Χαϊδαρίου, το οποίο προέρχεται από παραχώρηση μέρους του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου, έχει έκταση 60 περίπου στρεμμάτων και αποδόθηκε στο Δήμο από το Ταμείο Εθνικής Αμύνης (Τ.Ε.Θ.Α.), την περίοδο 1988 – 1992.  Βρίσκεται στο Δάσος Χαϊδαρίου, στη διασταύρωση των οδών Ηρώων Πολυτεχνείου και 3ης Σεπτεμβρίου.

Στο Πάρκο αυτό, έχουν γίνει αρκετά έργα διαμορφώσεων και δημιουργίας εγκαταστάσεων αναψυχής, κυρίως με συγχρηματοδοτούμενα έργα από το Β΄ και Γ΄ Κ.Π.Σ.
Οι εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν :
Γήπεδο ποδοσφαίρου με χλοοτάπητα και εξέδρα χωρητικότητας 2.700 θεατών. Περιμετρικά του γηπέδου υπάρχουν 6 διαδρομές στίβου. 
Το κλειστό γυμναστήριο "Χρήστος Αγγουράκης" με εξέδρα χωρητικότητας 500 θεατών, όπου γίνονται αγώνες καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, δημοτικά προγράμματα εκμάθησης ρυθμικής γυμναστικής και αθλητισμού.  
Τους ανοιχτούς χώρους αθλοπαιδιών "Λουκάς Βασαλάς": 3 γήπεδα καλαθοσφαίρισης, 1 γήπεδο πετοσφαίρισης, 7 γήπεδα αντισφαίρισης και ένα ανοιχτό δημοτικό γυμναστήριο.

Πηγές
Ιστοσελίδα Δήμου Χαϊδαρίου

Χαϊδάρι
Πάρκα της Αττικής
Τερριτόριο Μεθώνης

Το Τερριτόριο της Μεθώνης (ιταλικά: Territorio di Modon) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο με την ονομασία Βασίλειο του Μoρέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν η καστροπολιτεία της Μεθώνης, διοικητικά ανήκε στην επαρχία Μεσσηνίας.

Ιστορία
Η Μεθώνη κατακτήθηκε από τους Ενετούς το 1207 και από το 1209 αποτέλεσε επίσημα κτίση της Βενετίας μαζί με την Κορώνη έως το 1500 που κατακτήθηκαν από τους Οθωμανούς. Στις 10 Ιουλίου 1886 επανακαταλήφθηκε από τους Ενετούς και μαζί με την περιοχή της Ολυμπίας μέχρι τον Αλφειό (νότια Ηλεία) και τμήμα της Πυλίας αποτέλεσε διοικητικό "έδαφος" (Τερριτόριο). Από τον 16ο αιώνα η Μεθώνη αποτελούσε Καζά της Οθωμανικής διαίρεσης της Πελοποννήσου, πάνω σε αυτόν τον καζά δημιουργήθηκε το τερριτόριο.

Οικισμοί
Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, είχε μία πόλη, 51 χωριά, 2 ορθόδοξα μοναστήρια, έκταση 331.312 στρέμματα, 2.679 κατοίκους διανεμημένους σε 664 οικογένειες.

Το τερριτόριο στα τέλη του 17 ου αιώνα περιλάμβανε τα χωριά: Sciotti,
Jmani, Chrichi, Delli Mustafà, Agazichi, Dauti, Lendina, Cornatala, Memiraisì, Meliotti Basso, Managgia Basso, Milizza apano, Milizza Cato, Meneggia alto, Caugadi, Sulinaria, Cabassai, Cadileschieri, Calabiesa, Crustesi, Arnaut Ali, Mataranga, Vlacopulo, Candrinù, Chinigù alto, Chinigù Basso Missocori, Mamitocorì, Spai, Vrissi, Ziri, Diavatigni, Mer Agà, Avarli, e Crivizza, Lacanades, Tre Vlassi, Miglioti alto, Marieli, Condagogni, Bolena, Langada, Polizi, Rados, Caluazzo, Colucada, Metaxada alta.

Παραπομπές

Πηγές 
 Evangelia Balta, "Venetians and Ottomans in the Southeast Peloponnese (15th-18th century) ", στο: Halil Inalcık Armağanı. I. Tarih Araştırmaları, Ankara, Doğu Batı, 2009, σελ. 168-204. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
 Κωνσταντίνος Ντόκος, "Breve descrittione del Regno di Morea. Αφηγηματική ιστορική πηγή ή επίσημο βενετικό έγγραφο της Β΄ Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο;", Εώα και Εσπέρια, 1 (1993), σελ. 81-131. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
 Ολυμπιακά Χρονικά, Τόμος Γ', συλλογικό έργο, Έκδοσις συλλόγου Ολυμπίων, Αθήνα 1972, σελ. 46-47.
 Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν (1716-1821), εκδόσεις Ερμής, Αθήνα 1939. (ανατύπωση Απρίλιος 2002· τυπογραφείο Α. Ελευθέρου)

Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως
Ιστορία της Μεσσηνίας
Ραμίρες Σάντος ντο Νασιμέντο

Ο Ραμίρες Σάντος ντο Νασιμέντο (πορτογαλικά: Ramires Santos do Nascimento) (24 Μαρτίου 1987), γνωστός ως Ραμίρες, είναι ένας Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται την Εθνική Βραζιλίας.

Παίζει στη μεσαία γραμμή, είτε στο κέντρο είτε ως αμυντικός μέσος. Συνήθως διατρέχει όλο το μήκος του γηπέδου χάρη στην ενέργεια του, συμμετέχοντας τόσο στο αμυντικό όσο και στο επιθετικό παιχνίδι της ομάδας του. Ο χαρακτήρας της συνεισφοράς του στο παιχνίδι έχει οδηγήσει σε παραλληλισμούς με τον παλιό συμπαίκτη του στην Τσέλσι Μικαέλ Εσιέν.

Καριέρα σε συλλόγους  
Ο Ραμίρες ξεκίνησε την καριέρα του στην Ρόγιαλ Σπορτ Κλούμπ. Το 2005 υπέγραψε συμβόλαιο με τη Ζοϊνβίλ και το 2008 πήγε στην Κρουζέιρο </ref>. Εκεί έπαιξε για δύο σεζόν προτού πάρει μεταγραφή για την Μπενφίκα. Έμεινε στην Πορτογαλία για ένα χρόνο και βοήθησε τους αετούς της Λισαβώνας να κατακτήσουν το πρωτάθλημα. Το καλοκαίρι του 2010 τον απέκτησε η Τσέλσι. Έκανε το ντεμπούτο του με τη Λονδρέζικη ομάδα στη νίκη με 2-0 ενάντια στη Στόουκ τον Αύγκουστο του 2010 και σκόραρε το πρώτο του γκολ λίγες μέρες αργότερα στη νίκη με 4-0 ενάντια στη Μπόλτον. Η πιο αξιομνημόνευτη στιγμή της καριέρας του στην Τσέλσι ήταν μάλλον το εκπληκτικό του γκολ ενάντια στη Μπαρτσελόνα στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λίγκ του 2012-2013, που έστειλε την ομάδα του στον τελικό, από τον οποίο όμως ο Ραμίρες απουσίασε λόγω καρτών.

Διεθνής καριέρα 
 
Ο Ραμίρες έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της πατρίδας του στις 6 Ιουνίου του 2009 ενάντια στην Ουρουγουάη σε ένα προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 .. Ήταν επίσης μέρος της αποστολής της Βραζιλίας για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2009 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Ο Φελίπε Σκολάρι τον συμπεριέλαβε στην αποστολή της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, όπου εμφανίστηκε και στου επτά αγώνες της Βραζιλίας, χωρίς η ομάδα του να καταφέρει να φθάσει στον τελικό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Προφίλ του παίκτη στο ESPN (Στα αγγλικά)
Προφίλ στο BBC Sport  (Στα αγγλικά)

Προφίλ του παίκτη στον επίσημο ιστότοπο της Τσέλσι (Στα αγγλικά))

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ζοϊνβίλε Εσπόρτε Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Κρουζέιρο Εσπόρτε Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα
Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Οσπιταλέτ ντε Λιοβρεγάτ

Το Οσπιταλέτ ντε Λιοβρεγάτ (L'Hospitalet de Llobregat) ή απλά Οσπιταλέτ είναι δήμος και πόλη ακριβώς νοτιοδυτικά της Βαρκελώνης, στην Καταλονία της Ισπανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 256.509 κατοίκους και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος πληθυσμιακά δήμος της Καταλονίας μετά την Βαρκελώνη και 16ος μεγαλύτερος σε όλη την Ισπανία. Επίσης, με έκταση 12,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις της Ευρώπης. Το διασχίζει ο ποταμός Λιοβρεγάτ.

Στην περιοχή της πόλης υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από την παλαιολιθική εποχή, ενώ έχουν βρεθεί κατάλοιπα των ιβηρικών και ρωμαϊκών χρόνων. Το όνομα Προβενσάνα (Provençana), το αρχικό όνομα της πόλης εμφανίζεται για πρώτη φορά σε έγγραφα του 10ου αιώνα. Το Λ'Οσπιταλέτ παρέμεινε ένα αγροτικός οικισμός μέχρι τον 18ο αιώνα, όταν σε αυτό κατασκευάστηκε μια υφαντουργία. Η πόλη γνώρισε μεγάλη βιομηχανική ανάπτυξη στις αρχές του 20ού αιώνα και ο πληθυσμός της αυξήθηκε δραματικά. Το 1925 έλαβε το καθεστώς πόλης. Η πόλη γνώρισε άλλο ένα κύμα πληθυσμικής ανάπτυξης τη δεκαετία του 1960 και του 1970, όμως η πόλη δεν είχε τις απαιτούμενες υποδομές για να υποστηρίξει τον πληθυσμό, με αποτέλεσμα να λάβουν χώρα διαδηλώσεις. Τελικά, οι συνθήκες διαβίωσης στο Λ'Οσπιταλέτ άρχισαν να βελτιώνονται τη δεκαετία του 1980 έτσι ώστε να γίνει ένα σύγχρονος και ελκυστικός δήμος για οικονομικές δραστηριότητες. Η Spanair μετέφερε τα γραφεία της στο Οσπιταλέτ.

Παραπομπές 

Δήμοι της επαρχίας της Βαρκελώνης
Μπαδαλόνα

Η Μπαδαλόνα ή Μπανταλόνα (Badalona, καταλανική  προφορά ΔΦΑ: [bəðəˈɫonə]) είναι πόλη στην ανατολική Καταλονία, Ισπανία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Μπαδαλόνα έχει 219.241 κατοίκους και είναι ο τρίτος πολυπληθέστερος δήμος της Καταλονίας μετά την Βαρκελώνη και το Λ'Οσπιταλέτ ντε Λιομπρεγάτ. Η Μπαδαλόνα βρίσκεται στη κομητεία Μπαρσελονές και ανήκει στην μητροπολιτική περιοχή της Βαρκελώνης, από την οποία απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα.

Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από το 3.500 π.Χ., ενώ σε λόφους της περιοχής υπάρχουν ιβηρικές οχυρώσεις του 7ου αιώνα π.Χ. Οι Ρωμαίοι έχτισαν την πόλη Μπαίτουλο (Baetulo) τον τρίτο αιώνα π.Χ.. Η πόλη ήταν οχυρωμένη. Η σημερινή Μπαδαλόνα ιδρύθηκε περίπου το 10ο αιώνα μ.Χ. και ήταν μια από τις περιοχές που γνώρισαν μεγάλη βιομηχανική ανάπτυξη το 19ο και τον 20ό αιώνα.

Στην πόλη εδρεύει ο αθλητικός όμιλος Ζουβεντού Μπανταλόνα, γνωστό για το τμήμα καλαθοσφαίρισής του, το οποίο κατέκτησε τη Ευρολίγκα το 1994. Αγωνίζεται στο Παβεγιό Ολίμπικ ντε Μπανταλόνα χωρητικότητας 12.500 θεατών.

Παραπομπές 

Πόλεις της Ισπανίας
Πόλεις της Καταλονίας
Ίβαν Πέρισιτς

Ο Ίβαν Πέρισιτς (κροατικά: Ivan Perišić) (1989, Σπλιτ) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην αγγλική Τότεναμ, και την Εθνική Κροατίας. Παίζει συνήθως στο άκρο της μεσαίας γραμμής αλλά μπορεί να παίξει και ως μεσοεπιθετικός η και δεύτερος επιθετικός. Τα δυνατά του σημεία είναι το τεχνικό του σουτ του και η ικανότητα του να χρησιμοποιεί το ίδιο αποτελεσματικά και τα δύο του πόδια.

Καριέρα σε συλλόγους 
Ύστερα από την εκπαίδευση του στις παιδικές ακαδημίες της Χάιντουκ και ένα σύντομο πέρασμα από τη γαλλική Σοσό όπου αγωνίστηκε μόνο στη β΄ομάδα, ο Πέρισιτς τράβηξε τα βλέμματα επάνω του τις δύο σεζόν που αγωνίστηκε στο Βέλγιο με τη Μπρίζ, όπου έγινε πρώτος σκόρερ και ψηφίστηκε καλύτερος παίχτης του πρωταθλήματος για το 2011. Το επόμενο καλοκαίρι πήρε μεταγραφή στη Μπορούσια Ντόρτμουντ όπου συμμετείχε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2012. Τον Ιανουάριο του 2013 πήρε μεταγραφή για τη Βόλφσμπουργκ για €8 εκατομμύρια. Στη νέα του ομάδα ήταν βασικός και τη βοήθησε να τερματίσει τέταρτη, κερδίζοντας μια θέση για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ.

Διεθνής καριέρα 
Έχοντας μακριά πορεία στις μικρές εθνικές ομάδες της Κροατίας, ο Πέρισιτς έκανε το ντεμπούτο με την εθνική ομάδα της χώρας του το 2011. Τον επόμενο χρόνο ήταν στην αποστολή της Κροατίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Συμμετείχε στην κροατική ομάδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 και του 2018.

Παραπομπές 

Κροάτες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό
Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Μπρυζ
Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ
Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΚΣΦ Ροσελάρε
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Ποδοσφαιριστές Τότεναμ
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
FIFA Century Club
Παλιές ονομασίες οικισμών και δήμων της Στερέας Ελλάδας



Περιφέρεια Αττικής

Λεκανοπέδιο Αττικής

Περιφερειακή ενότητα Κεντρικού Τομέα Αθηνών

Περιφερειακή ενότητα Βορείου Τομέα Αθηνών

Περιφερειακή ενότητα Δυτικού Τομέα Αθηνών

Περιφερειακή ενότητα Νοτίου Τομέα Αθηνών

Περιφερειακή ενότητα Πειραιώς

Υπόλοιπη Αττική

Περιφερειακή ενότητα Ανατολικής Αττικής

Βορειοανατολική Αττική

Νοτιοανατολική Αττική

Περιφερειακή ενότητα Δυτικής Αττικής

Περιφερειακή ενότητα Νήσων

Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας

Περιφερειακή ενότητα Βοιωτίας

Περιφερειακή ενότητα Φθιώτιδας
Ντέγιαν Λόβρεν

Ο Ντέγιαν Λόβρεν (κροατικά: Dejan Lovren)(5 Ιουλίου 1989, Ζένιτσα) είναι ένας Κροάτης ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στο κέντρο της άμυνας για τη Ζενιτ Αγίας Πετρούπολης και την Εθνική Κροατίας.

Καριέρα σε συλλόγους 
Ο Λόβρεν ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Ντιναμό Ζάγκρεμπ και στη συνέχεια πέρασε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου. Το 2010 πήρε μεταγραφή στη Λυών, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας. Το 2013 πήγε στην Πρέμιερ Λιγκ για τη Σαουθάμπτον
, με την οποία είχε μια πολύ επιτυχημένη χρονιά. Οι εμφανίσεις του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον της Λίβερπουλ η οποία απαίκτησε το παίκτη. Το 2016 στον αγώνα με τη Ντόρτμουντ για τα ημιτελικά του Γιουρόπα Λίγκ έκανε με κεφαλιά το 4-3 στις καθυστερησεις και ολοκλήρωσε μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Τη σεζόν 2018-19 κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ με τη Λίβερπουλ έχοντας όμως ελάχιστο χρόνο συμμετοχής. Αυτός ήταν ο πρώτος του τίτλος με τη Λίβερπουλ.

Διεθνής Καριέρα 
Αν και γεννημένος στη Βοσνία, ο Λόβρεν έχει εκποσωπήσει την Κροατία ήδη από το επίπεδο των εφηβικών ομάδων. Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ανδρών το 2009, αλλά ένας τραυματισμός του στέρησε την ευκαιρία να είναι μέρος της αποστολής για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 ήταν η πρώτη του συμμετοχή σε μεγάλη διεθνή διοργάνωση. Το 2018 ήταν στην αποστολή της Κροατίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας. Με τον Λόβρεν να είναι ένας από τους ηγέτες η Κροατία έφτασε μέχρι τον τελικό όπου έχασε από τη Γαλλία.

Παραπομπές 

Κροάτες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί
Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ίντερ Ζάπρεσιτς
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Τερριτόριο Τριπολιτσάς

Το Τερριτόριο της Τριπολιτσάς (ιταλικά: Territorio di Tripolitsa) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο με την ονομασία Βασίλειο του Μoρέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν η Τριπολιτσά, διοικητικά ανήκε στην επαρχία της Ρωμανίας. 

Το διοικητικό "έδαφος" ήταν κυρίως ορεινό, αναφέρεται την εποχή αυτή με πολλές δασικές εκτάσεις, δάση με Βελανιδιές και πεύκα. Το τερριτόριο, όπως και τα υπόλοιπα, δημιουργήθηκε με βάση τον Οθωμανικό Καζά της Τριπολιτσάς που προϋπήρχε και καταλάμβανε εδάφη των επαρχιών Μαντινείας και Γόρτυνας.

Στην πρωτεύουσα, Τριπολιτσά, το 1700 σύμφωνα με την Απογραφή Γκριμάνι είχε 469 σπίτια ιδιοκτησίας Οθωμανών έναντι 196 χριστιανών.

Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, το τερριτόριο είχε έκταση 601.008 στρέμματα, 62 χωριά τα 7 κατεστραμμένα, 8 μοναστήρια, 6.979 κατοίκους, 1598 οικογένειες. Επίσης αναφέρει ότι η περιοχή παράγει κρασί κι έχει πολλά έλατα και βοοειδή.

Παραπομπές

Πηγές
 Evangelia Balta, "Venetians and Ottomans in the Southeast Peloponnese (15th-18th century) ", στο: Halil Inalcık Armağanı. I. Tarih Araştırmaları, Ankara, Doğu Batı, 2009, σελ. 168-204. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
 Κωνσταντίνος Ντόκος, Κατερίνα Βασιλάκη, Γεώργιος Βιολιδάκης, Στέλλα Λεμπέση, Μαρία Μανδηλά, Δημήτριος Μητουλάκης, Φωτεινή Πέρρα, Κωνσταντίνος Πεσλής, "Οι πελοποννησιακές πόλεις και η μεταστοιχείωση του πληθυσμού τους κατά τη Β΄ Βενετοκρατία. Το παράδειγμα της Τριπολιτσάς", Εώα και Εσπέρια, 5 (2001-2003), σελ. 89-146. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
 Κωνσταντίνος Ντόκος, "Breve descrittione del Regno di Morea. Αφηγηματική ιστορική πηγή ή επίσημο βενετικό έγγραφο της Β΄ Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο;", Εώα και Εσπέρια, 1 (1993), σελ. 81-131. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
 Angeliki Panopoulou, "Aree boschive del Peloponneso. Protezione e sfruttamento fra Seicento e Settecento" στο: Χρύσα Μαλτέζου - Ἀγγελική Τζαβάρα - Δέσποινα Βλάσση (επιμ.), Βενετοκρατούμενος Ἑλληνισμός: Ἄνθρωποι, χῶρος, ἰδέες (13ος-18ος αἰ.), Πρακτικὰ Διεθνοῦς Ἐπιστημονικοῦ Συνεδρίου, Βενετία, 3-7 Δεκεμβρίου 2007, Βενετία 2009, σελ. 613-624.
 Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν (1716-1821), εκδόσεις Ερμής, Αθήνα 1939. (ανατύπωση Απρίλιος 2002· τυπογραφείο Α. Ελευθέρου)

Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως
Ιστορία της Αρκαδίας
Αβραμίδης

Το επώνυμο Αβραμίδης,  μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

 Αλέξανδρος Αβραμίδης (1927–2013), αντιστασιακός, βουλευτής Κιλκίς και υφυπουργός Εθνικής Αμύνης
 Δημήτρης Αβραμίδης (19??-2000), διπλωμάτης, πρέσβης ε.τ.
 Ιωάννης Αβραμίδης (1922–2016), γλύπτης
 Όμηρος Αβραμίδης (γενν. 1939), συγγραφέας
 Χρήστος Αβραμίδης-Ραδανλής (1892–1986), πολιτικός (βουλευτής Κιλκίς, υπουργός Βορείου Ελλάδος) και στρατιωτικός (αντιστράτηγος), πατέρας του Αλεξάνδρου Αβραμίδη
Γυναικείο όνομα:
 Άλκηστη Αβραμίδου, υδατοσφαιρίστρια του Ολυμπιακού
 Βούλα Αβραμίδου, ηθοποιός
Μανουέλ ντε Χεσούς Γκαλβάν

Ο Μανουέλ ντε Χεσούς Αβρέου Γκαλβάν (Manuel de Jesús Abreu Galván) ήταν μυθιστοριογράφος, πολιτικός, δημοσιογράφος και διπλωμάτης από τη Δομινικανή Δημοκρατία, γνωστός κυρίως για το ιστορικό μυθιστόρημα Enriquillo, που εκδόθηκε το 1879. Γεννήθηκε στο Σάντο Ντομίνγκο στις 19 Ιανουαρίου 1834 και πέθανε στο Σαν Χουάν στις 12 Δεκεμβρίου 1910.

Δομινικανοί
Τερριτόριο Καλαμάτας

Το Τερριτόριο της Καλαμάτας (ιταλικά: Territorio di Calamata) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο, το Βασίλειο του Μoρέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν η Καλαμάτα, διοικητικά ανήκε στην επαρχία Μεσσηνίας. Το διοικητικό "έδαφος" δημιουργήθηκε με βάση τον Οθωμανικό Καζά της Οθωμανικής διαίρεσης της Πελοποννήσου που προϋπήρχε.

Η Καλαμάτα καταλήφθηκε αρχικά από τους Ενετούς του Φραντσέσκο Μοροζίνι το 1659 προσωρινά όμως και γρήγορα πέρασε πάλι στους Οθωμανούς. Το 1685 πάλι ο Μοροζίνι επιτέθηκε κατά της πόλης και μετά από μάχη την κατέλαβε ξανά. Στην πρωτεύουσα Καλαμάτα οι ενετοί ανακατασκεύασαν το κάστρο της, η πόλη αναφέρεται στα τέλη του 17ου αιώνα με 1.362 κατοίκους. Η περιοχή την περίοδο αυτή ήταν η τρίτη ελαιοπαραγωγός της κτίσης μετά την Κορώνη και Μεθώνη.

Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, είχε έκταση περίπου 307.072 στρέμματα, μία πόλη, 24 χωριά τα 2 κατεστραμμένα, 5 ορθόδοξα μοναστήρια, 1228 οικογένειες, και 4.801 κατοίκους.

Το τερριτόριο στα τέλη του 17ου αιώνα περιλάμβανε τα χωριά: Sprocoma, Calami, Mûries, Curzaussi, Frizzala, Camari, Corio Limechi, Formisi, Paliocastro, Cuzzucumani, Assuan Agà, Turtuna, Bali Agà, Corzogli, Gliata, Basta, Gaidurocori, Vracat Agà, Pidima, Bisbardi, Delimemi, Veis Agà και Duro

Παραπομπές

Πηγές 
 Evangelia Balta, "Venetians and Ottomans in the Southeast Peloponnese (15th-18th century) ", στο: Halil Inalcık Armağanı. I. Tarih Araştırmaları, Ankara, Doğu Batı, 2009, σελ. 168-204. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
 Κωνσταντίνος Ντόκος, "Breve descrittione del Regno di Morea. Αφηγηματική ιστορική πηγή ή επίσημο βενετικό έγγραφο της Β΄ Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο;", Εώα και Εσπέρια, 1 (1993), σελ. 81-131. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
 Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν (1716-1821), εκδόσεις Ερμής, Αθήνα 1939. (ανατύπωση Απρίλιος 2002· τυπογραφείο Α. Ελευθέρου)

Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως
Ιστορία της Μεσσηνίας
Χόρχε Ισαάκς

Ο Χόρχε Ρικάρδο Ισαάκς Φερέρ (Jorge Ricardo Isaacs Ferrer), γνωστός ως Χόρχε Ισαάκς ήταν μυθιστοριογράφος και ποιητής από την Κολομβία. Γεννήθηκε στο Κάλι της τότε Δημοκρατία της Νέας Γρανάδα (σήμερα είναι πόλη της Κολομβίας) την 1η Απριλίου του 1837 και πέθανε στο Ιβαγέ της Κολομβίας στις 17 Απριλίου του 1895. Είναι γνωστός για το μυθιστόρημά του María, το πιο πολυδιαβασμένο λατινοαμερικανικό μυθιστόρημα μέχρι σήμερα.

Κολομβιανοί συγγραφείς
Κολομβιανοί μυθιστοριογράφοι