joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Όσιος Σισώης

Ο Όσιος Σισώης, γνωστός και ως Σισώης ο Μέγας, είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Βίος
Ο Όσιος Σισώης έζησε τον 4ο αι. μ.Χ. στην Αίγυπτο. Ανήκε σε πτωχή οικογένεια με πολλά παιδιά.Οι πρώτες καταγραφές του βίου του εντοπίζονται τον 14ο αι. Σύμφωνα με την παράδοση, μετά από εμφάνιση αγγέλου και την προτροπή να φύγει για την έρημο, εκείνος πήγε και συνάντησε τον Αββά Ιωάννη τον Κοντό. Μετά από κοινή συμβίωση λίγων μηνών ο Κοντός τον προέτρεψε να ασκητέψει μόνος του. Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αντωνίου ο Σισώης αναχώρησε για το βουνό του Μεγάλου Αντωνίου, όπου παρέμεινε για εβδομήντα δύο χρόνια. Πέθανε σε ηλικία ενεννήντα επτά ετών και η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 6 Ιουλίου.

Εικονογράφηση

Οι πρώτες εικονογραφικές μαρτυρίες του βίου του εντοπίζονται τον 16ο αι. Σε τοιχογραφία του 1552 της Μονής Παναγίας Μαυριώτισσας στην Καστοριά, απεικονίζεται γέρος με λιγοστά μαλιά και μακριά γένια, μπροστά από ένα ανοικτό τάφο. Ο Άγιος τρομάζει στη θέα των σκελετών και συλλογίζεται τη ματαιότητα της ίδιας της ζωής και το αναπόφευκτο του ίδιου του θανάτου. 

Στη Μονή της Λαύρας στον Άθω γύρω στα 1527 με 1535, ο Θεοφάνης ο Κρης τον απεικονίζει. Τον βρίσκουμε πάλι σε ένα δωδεκαννησιακό τρίπτυχο. Ο ζωγράφος Γεώργιος Φράγκος στο νάρθηκα του καθολικού της Μονής Μετεώρων στα 1556 τον αναπαριστά μπροστά στον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δημοφιλούς ήρωα της λαϊκής παράδοσης. Τέλος στα 1783 στη Μονή Ξηροποτάμου στον Άθω έχουμε μια ακόμα απεικόνιση.

Παραπομπές

Πηγές
Ανδρέας Ξυγγόπουλος, Σχεδίασμα ιστορίας της θρησκευτικής ζωγραφικής μετά την Άλωσιν, εκδ.Εν Αθηναις Αρχαιολογική Εταιρεία, Αθήναι 1957,ανατύπωσις 1999
Χωρίς συντάκτη, «Ο όσιος Σισώης», Αρχαιολογία τομ. 3 τχ.11(Μάρτιος-Μάιος 1984),σελ.60
Λιάνα Σουβαλτζή, «Ο Όσιος Σισώης, ο Μεγάλος Ασκητής της ερήμου της Νιτρίας», Νέα Χριστιανική Κρήτη, τχ.34 (2015-2016), σελ.231-244
Δ. Σοφιανός, Μετέωρα-Οδοιπορικόμ εκδ.Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως, χ.χ

Σισωης
Αλφόνσος του Χιχόν και Νορένια

Ο Αλφόνσος Ενρίκεθ, ισπαν. Alfonso Enríquez (1355 - π. 1400) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν κόμης τού Χιχόν & Νορένια και κύριος αρκετών γαιών.

Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Ερρίκου Β΄ της Καστίλης και της ερωμένης του Ελβίρα Ινίγουεθ, πριν ακόμη νυμφευτεί ο Ερρίκος Β΄.

Ο πατέρας του τον έχρισε ιππότη το 1372 και τού παραχώρησε την κομητεία τού Χιχόν & Νορένια. Ο Ερρίκος Β΄ ήταν σε διαμάχη με τον Φερδινάνδο Α΄ της Πορτογαλίας και ο πόλεμος έληξε με τη συμφωνία τού Σανταρέμ το 1373. Μία από τις διατάξεις της όριζε ο Αλφόνσος να νυμφευτεί την 9 ετών κόρη τού Φερδινάνδου Α΄. Ο Αλφόνσος, που ήταν 18 ετών, δυσαρεστήθηκε και μετέβη στην Αβινιόν, όπου ζήτησε από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΑ΄ να ακυρώσει το σχέδιο γάμου. Τότε ο πατέρας του τον απείλησε με κατάσχεση των ιδιοκτησιών του κaι έτσι έγινε ο γάμος το 1377. Ο Αλφόνσος με τη σύζυγό του, κόρη τού βασιλιά της Πορτογαλίας, έγινε ο γενάρχης τού κλάδου των Νορόνα στην Πορτογαλία.

Ως ένας από τους πιο ισχυρούς φεουδάρχες, καθώς είχε πολλές ιδιοκτησίες, προσπάθησε να δηλώσει την ανεξαρτησία της περιοχής του από τον ετεροθαλή αδελφό του Ιωάννη Α΄ της Καστίλης πρώτα και μετά από τον Ερρίκο Γ΄ της Καστίλης, γιο τού προηγουμένου.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1373 την Ισαβέλλα τού Πορτογαλικού οίκου της Βουργουνδίας, νόθη κόρη τού Φερδινάνδου Α΄ της Πορτογαλίας και είχε τέκνα:
 Πέδρο δε Νορόνα 1379-1452, αρχιεπίσκοπος της Λισαβόνας (1424-52). Γιοί του ήταν οι:
 Ζοάο, Πέδρο, Φερνάνντο και Ισαβέλλα. Η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Μπραγκάνσα μαρκήσιο τού Μοντέμορ-ο-Νόβο.
 Φερδινάνδος π. 1380-1445, λόγω τού γάμου του έγινε ο 2ος κόμης της Βίλα Ρεάλ.
 Σάντσο, 1ος κόμης της Οδεμίρα, ανώτερος διοικητής (comendador mayor) τού Τάγματος τού Σαντιάγκο, κυβερνήτης (alcalde-mor) τού Εστρέμος & Έλβας, κύριος τού Βιμιέιρο, Μοντάγουα, Αβέιρο, κ.ά.
 Ερρίκος, διοικητής της Θέουτα.
 Ιωάννης/Ζοάο, ιππότης, συμμετείχε στην πολιορκία της Μπαλαγουέρ και της Θέουτα, όπου χτυπήθηκε.
 Κωνσταντία, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο των Αβίς δούκα της Μπραγκάνσα.

Από τη μη νόμιμη σχέση του με την Ινές δε Σότο των Μιράντα είχε ένα φυσικό τέκνο:
 (νόθη) Ιωάννα δε Λοδένια/Λιδουένια, ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Κλάριε στο Τολέδο.

Από άλλες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα:
 Ιωάννης γενν. 1390.
 Βεατρίκη γενν. 1395, παντρεύτηκε τον Ρουί Βαθ Περέιρα.
 Ντιέγκο, παντρεύτηκε τη Μαρία Βεατρίκη δε Γουθμάν, (νόθη;) κόρη τού Ερρίκου Πέρεθ δε Γουθμάν κόμη της Νιέβλα.

Πηγές
 Blanco García, Flor (1971). "Catalogación de documentos medievales de La Rioja Burgalesa" (PDF). Boletín de la Institución Fernán González (in Spanish) (177). Burgos: Institución Fernán González. pp. 732–745. ISSN 0211-8998.
 Braamcamp Freire, Anselmo (1921). Livro primeiro dos Brasões de Sintra (in Portuguese). Coimbra: Imprenta da Universidade. OCLC 794223590.
 Carvallo, Luis Alfonso (1988) [1695]. Antiguedades y cosas memorables del Principado de Asturias (in Spanish). Gijón: Silverio Cañada. Bibliotéca Histórica Asturiana. ISBN 84-7286-263-1.

Οίκος της Τραστάμαρα
Φερδινάνδος της Βίλα Ρεάλ

Ο δομ Φερδινάνδος ντε Νορόνια, πορτογαλ. Fernando de Noronha (π. 1380 - 2/3 Ιουνίου 1445) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν λόγω τού γάμου του 2ος κόμης της Βίλα Ρεάλ.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αλφόνσου κόμη τού Χιχόν & Νορένια και της Ισαβέλλας τού Οίκου της Πορτογαλίας, νόθης κόρης τού Φερδινάνδου Α΄ της Πορτογαλίας. Ο πατέρας του ήταν νόθος γιος τού Ερρίκου Β΄ της Καστίλης.

Το 1398 ο Αλφόνσος απεβίωσε και η Ισαβέλλα με τα τέκνα της επέστρεψε στην Πορτογαλία, στην Αυλή τού θείου της Ιωάννη Α΄ των Αβίς της Πορτογαλίας. Εκεί μεγάλωσαν τα τέκνα της, γνωστά ως ντε Νορόνα (πορτογαλική απόδοση τού ισπανικού δε Νορένια). Ο μεγαλύτερος αδελφός τού Φερδινάνδου, ο Πέτρος έγινε αρχιεπίσκοπος της Λισαβόνας.

Νυμφεύτηκε τη Μπρίτες, κόρη τού Πέτρου ντε Μενέσες, 1ου κόμη της Βίλα Ρεάλ και 1ου κυβερνήτη της Θέουτα. Η Μπρίτες ανταγωνίστηκε με τον αδελφό της για τον τίτλο τού πατέρα της, έτσι κατάφερε να γίνει κόμισσα της Βίλα Ρεάλ. Ο Φερδινάνδος εξασφάλισε το αξίωμα τού συμβούλου και τού θαλαμηπόλου τού νοικοκυριού τού Εδουάρδου διαδόχου τού θρόνου, γιου τού Ιωάννη Α΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μπρίτες δε Μενέθες, κόρη τού Πέτρου δε Μενέθες 1ου κόμη της Βίλα Ρεάλ και είχε τέκνα:
 Πέδρο, 3ος κόμης (1ος μαρκήσιος) της Βίλα Ρεάλ. Είναι ο γενάρχης των κομήτων της Βίλα Ρεάλ.
 Ιωάννης/Ζοάο ντε Νορόνα, κύριος της Σορτέλα. Είναι ο γενάρχης των κομήτων τού Μονσάντο.

Πηγές
 História e Gente de Dornelas, IV, 52 e seg. e Hist. da Cidade de Ceuta, de Mascarenhas, 168.
 História e Gente de Dornelas, IV, 55 e Brasões, de Braamcamp, 1, 126.
 Chancelaria de D. Afonso V, Liv.° 11, fis. 69 e Hist. da Cid. de Ceuta, de Mascarenhas, 226.

Οίκος της Τραστάμαρα
Λαός

Ένας λαός είναι ένα πλήθος προσώπων που θεωρούνται ως ένα σύνολο, όπως γίνεται με μια περίπτωση οποιασδήποτε εθνικής ομάδας ή έθνους. Συλλογικά, για παράδειγμα, οι σύγχρονοι Φρίσιοι και Δανοί είναι δύο σχετικοί Γερμανικοί λαοί, ενώ οι διάφορες Μεσοανατολίτικες εθνοτικές ομάδες συχνά κατηγοριοποιούνται γλωσσικά ως Σημιτικοί λαοί.

Στην πολιτική 

Διάφορα κράτη κυβερνούν ή ισχυρίζονται ότι κυβερνούν στο όνομα του λαού. Τόσο η Ρωμαϊκή Δημοκρατία όσο και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία χρησιμοποιούσαν το λατινικό όρο Senatus Populusque Romanus (η Σύγκλητος και ο Λαός της Ρώμης). Ο όρος αυτός καθορίστηκε στα ρωμαϊκά λεγεωνάρια πρότυπα ακόμα και αφού οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες πέτυχαν μια κατάσταση απόλυτης προσωπικής αυτάρκειας, συνεχίζοντας να ασκούν την εξουσία τους στο όνομα της Συγκλήτου και του Λαού της Ρώμης.

Μια λαϊκή δημοκρατία είναι συνήθως μαρξιστικό ή σοσιαλιστικό μονοκομματικό κράτος που ισχυρίζεται ότι κυβερνά εξ ονόματος του λαού, ακόμη και αν στην πράξη συχνά αποδεικνύεται ότι είναι δικτατορικό κράτος. Ο λαϊκισμός είναι άλλος ένας γενικός όρος για διάφορες πολιτικές τάσεις που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν τον λαό, συνήθως με μία υπόνοια ότι εξυπηρετούν τον κοινό λαό αντί της ελίτ.

Το κεφάλαιο 1 του άρθρου 1 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών αναφέρει ότι οι λαοί έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.

Στο νόμο 
Στο ποινικό δίκαιο ορισμένων χωρών οι ποινικές διώξεις που ασκούνται στο όνομα του Λαού. Αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των Καλιφόρνια, Ιλινόι, Νέα Υόρκη και άλλων χρησιμοποιούν αυτό το στυλ. Οι παραπομπές εκτός αυτών των πολιτειών συνήθως αντικαταθιστούν τη λέξη με το όνομα της πολιτείας στις λεζάντες των υποθέσεων. Τέσσερις πολιτείες — η Μασαχουσέτη, Βιρτζίνια, Πενσυλβάνια και Κεντάκυ — αναφέρονται στους εαυτούς τους ως Κοινοπολιτεία στις λεζάντες των υποθέσεων και νομικές διαδικασίες. Συνήθως, άλλες πολιτείες όπως η Ιντιάνα αναφέρονται στους εαυτούς τους ως πολιτεία στις λεζάντες των υποθέσεων και νομικές διαδικασίες. Έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες οι κατάδικοι στην Ιρλανδία και τις Φιλιππίνες διώκονται στο όνομα του λαού των αντίστοιχων κρατών.

Η πολιτική θεωρία στην οποία στηρίζεται αυτή η μορφή είναι ότι οι ποινικές διώξεις ασκούνται στο όνομα του κυρίαρχου. Συνεπώς, σε αυτές τις πολιτείες των ΗΠΑ, ο "λαός" κρίνεται να είναι ο κυρίαρχος. Σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες κτήσεις του Βρετανικού Στέμματος οι ποινικές διώξεις συνήθως φέρουν το όνομα το Στέμμα. Ο όρος "Ο Λαός" προσδιορίζει ολόκληρο το σώμα των πολιτών μιας περιοχής επενδυμένοι με πολιτική εξουσία ή που είναι συγκεντρωμένη για πολιτικούς σκοπούς.

Δείτε επίσης 

 Φυλή

Παραπομπές 

Άνθρωπος
Πρόσωπα
Πέτρος του Αλμπουρκέρκε

Ο Πέτρος, ισπαν. Peter (1406 - 1438) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν κόμης τού Αλμπουρκέρκε, αντιβασιλιάς της Σικελίας (1424-25) και δούκας τού Νότο.

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος τού Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης και κληρονόμου τού Σάντσο-Αλφόνσου 1ου κόμη τού Αλμπουρκέρκε.

Μαζί με τα μεγαλύτερα αδέλφια του Ιωάννη και Ερρίκο ήταν οι τρεις πρίγκιπες (infante) της Αραγωνίας, που μάλωναν, εισέβαλλαν και μαχόταν σε όλες τις γαίες τού μάλλον ειρηνικού εξαδέλφου τους Ιωάννη Β΄ της Καστίλης, που επιπλέον ήταν και σύζυγος της αδελφής τους Μαρίας. Αναστάτωναν, λήστευαν και κατάστρεφαν τους αγρότες της Καστίλης και αντιτέθηκαν σφοδρά στον Άλβαρο δε Λούνα κοντόσταυλο της Καστίλης.

Το 1421 η Ιωάννα Β΄ της Νάπολης, τελευταία τού Οίκου των Καπετιδών-Ανζού, όρισε κληρονόμο τον Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας, με αντάλλαγμα τη βοήθειά του ενάντια στον διεκδικητή τού βασιλείου της. Ο Αλφόνσος Ε΄, πρωτότοκος αδελφός τού Πέτρου, αποφάσισε να αφήσει την Αραγωνία, αφήνοντας τη σύζυγό του Μαρία (αδελφή τού Ιωάννη Β΄ της Καστίλης), για τη Νάπολη, όπου εκεί από διάφορες ευγενείς Ιταλίδες απέκτησε 17 νόθα τέκνα. Οι αδελφοί του πρίγκιπες της Αραγωνίας έτρεξαν μαζί του π. το 1432, διψασμένοι για περιπέτειες: κατέκτησαν τη Γαέτα, αλλά καταστράφηκαν στη ναυμαχία της νήσου Πόντσα, έξω από τη Νάπολη. Τότε σε επίθεση εναντίον της Νάπολης σκοτώθηκε ο Πέτρος σε ηλικία 32 ετών και ο Ερρίκος απεβίωσε το 1445 σε μάχη στην Ισπανία.

Πρόγονοι

Πηγές
 J. N Hillgarth, The Spanish Kingdoms. ISBN 0-19-822531-8
 T. N. Bisson, The Medieval Crown of Aragon. ISBN 0-19-820236-9

Οίκος της Τραστάμαρα
Κανάλι του Γιουκατάν

Το Κανάλι του Γιουκατάν ή Στενά του Γιουκατάν (ισπανικά: Canal de Yucatán) είναι στενό ανάμεσα στο Μεξικό και την Κούβα. Συνδέει τη λεκάνη Γιουκατάν της Καραϊβικής Θάλασσας με τον Κόλπο του Μεξικού. Έχει πλάτος μόλις πάνω από 200 χιλιόμετρα και σχεδόν 2.800 μέτρα βάθος στο βαθύτερο σημείο κοντά στην ακτή της Κούβας.

Ρεύματα 
Το Κανάλι του Γιουκατάν χωρίζει την Κούβα από το Μεξικό και συνδέει τη Καραϊβική Θάλασσα με τον Κόλπο του Μεξικού. Το στενό έχει πλάτος 217 χιλιόμετρα ανάμεσα στο ακρωτήριο Κατότσε στο Μεξικό και το Ακρωτήριο του Σαν Αντόνιο στην Κούβα. Το μέγιστο βάθος είναι κοντά στις ακτές της Κούβας, στα 2.779 μέτρα. Το νερό ρέει μέσα από την Καραϊβική Θάλασσα από τα ανατολικά προς τα δυτικά. Αυτή η ροή αποτελείται από 5 σβέρντρουπ νερού από το Βόρειο Ισημερινό Ρεύμα που ρέει μέσα από το πέρασμα Ουίντγουορντ και 12 σβέρντρουπ νερού από το Νότιο Ισημερινό Ρεύμα που ρέει κατά μήκος των ακτών της Βραζιλίας. Η συνολική ροή είναι περίπου 17 σβέρντρουπ σε θερμοκρασία τουλάχιστον 17 °C. Όταν το νερό ρέει πέρα από τη Χερσόνησος Γιουκατάν γίνεται ρεύμα Γιουκατάν. Αυτό το ρεύμα ευθύνεται για το μεγαλύτερο μέρος της εισροής νερού στον Κόλπο του Μεξικού, καθώς η ποσότητα του νερού που εισέρχεται από τα Στενά της Φλόριντα είναι μικρή και διαλείπουσα. Το ρεύμα του Γιουκατάν ρέει έντονα στη δυτική πλευρά του καναλιού, ενώ το Κουβανικό αντίρροπο ρεύμα ρέει προς την αντίθετη κατεύθυνση στην ανατολική πλευρά του καναλιού. Κάτω από το ρεύμα Γιουκατάν υπάρχει ένα υπόγειο ρεύμα Γιουκατάν με ροή προς τα νότια που παίρνει το νερό μακριά από τον Κόλπο του Μεξικού.

Κοραλλιογενείς ύφαλοι 
Καθώς το νερό που ρέει μέσα από το Κανάλι του Γιουκατάν μπαίνει στον Κόλπο του Μεξικού, περνά πάνω από την όχθη του Καμπέτσε, μια ρηχή θαλάσσια περιοχή. Εδώ υπάρχουν κοραλλιογενείς ύφαλοι στις εξωτερικές παρυφές της υφαλοκρηπίδας του Γιουκατάν περίπου 100 χιλιόμετρα έξω από την ακτή. Τα κύρια κοράλλια είναι τα Acropora cervicornis, Acropora palmata και Montastraea annularis όπου στα τέλη της δεκαετίας του 1990 πολλά από αυτά πέθαναν. Έχει πραγματοποιηθεί μερική επαναποικιοποίηση. Η όχθη του Καμπέτσε είναι περιοχή πλούσια σε βιοποικιλότητα και άλλα μέρη του καναλιού του Γιουκατάν αλιεύονται σε μεγάλο βαθμό, κυρίως κατά μήκος της ακτής του Μεξικού. Η περιοχή απειλείται από την υπερεκμετάλλευση.

Δείτε επίσης 

Κατάλογος στενών

Παραπομπές 

Διεθνείς πορθμοί
Ερρίκος δε Αραγόν υ Πιμέντελ

O Ερρίκος, ισπαν. Enrique (25 Ιουλίου 1445 - 2 Ιουλίου 1522) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν κόμης τού Αμπούριας και κόμης, αργότερα 1ος δούκας, τού Σεγόρβε. Υπηρέτησε ως αντιβασιλιάς της Καταλωνίας (1479-93).

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο τού Ερρίκου κόμη τού Αμπούριας και της Βεατρίκης δε Πιμέντελ.

Το 1445 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης τού Αμπούριας και κόμης τού Σεγόρβε. Υπηρέτησε τον θείο του Αλφόνσο Ε΄ ως αντιβασιλιάς. Το 1469 η κομητεία της Σεγόρβε αναβαθμίστηκε σε δουκάτο από τον θείο του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας. Το 1479 βασιλιάς έγινε ο εξάδελφός του Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας, γιος τού Ιωάννη Β΄ και τον διόρισε αντιβασιλιά της Καταλωνίας.

Ο Ερρίκος απεβίωσε το 1522 στο κάστρο τού Εμπούριες και τάφηκε στη μονή Ποβλέτ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1488 τη Γκουιόμαρ, κόρη τού Αλφόνσου 1ου κόμη τού Φάρο και αδελφή τού Φανττρίκε ντε Πορτούγκαλ πολιτικού στην Πορτογαλία και είχε τέκνα:
 Αλφόνσος 1489-1563, κόμης τού Αμπούριας, δούκας τού Σεγόρβε και αντιβασιλιάς της Βαλένθια.
 Ισαβέλλα 1491-1530, παντρεύτηκε τον Ίνιγκο Λόπες ντε Μενντόσα 4ο δούκα τού Ινφανντάτο.

Πρόγονοι

Πηγές
 Gran enciclopèdia catalana
 www.censoarchivos.mcu.es

Οίκος της Τραστάμαρα
Φερδινάνδος του Μοντάλτο

Ο Φερδινάνδος, ισπαν. Ferrante (πριν το 1494 - 1542) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν ο 1ος δούκα τού Μοντάλτο.

Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης και της παλλακίδας του Ντιάνα Γκουαρντάτο, από ευγενή οικογένεια πατρικίων τού βασιλείου.

Ο Κάρολος Α΄ των Αψβούργων της Ισπανίας τον έκανε 1ο δούκα τού Μοντάλτο. Αμφιθαλή αδέλφια τού Φερδινάνδου ήταν η Μαρία, σύζυγος τού Αντόνιο Τοντεστσίνι-Πικκολόμινι δούκα τού Αμάλφι και η Τζοβάννα, σύζυγος τού Λιονάρντο ντελλ Ρόβερε δούκα της Σόρα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Άννα Σανσεβερίνο· δεν απέκτησαν τέκνα.

Έπειτα ο Φερδινάνδος έκανε δεύτερο γάμο, με την Καστελλάνα δε Καρδόνα και είχε τέκνα, που έφεραν το επώνυμο δ'Αραγόν υ Καρδόνα:
 Αντώνιος π. 1503-1543, 2ος δούκας τού Μοντάλτο. Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιππολύτη ντελλα Ρόβερε και μετά την Ιουλία-Αντωνία δε Καρδόνα κόμισσα τού Κολλισάνο. Είχε τέκνα:
 Πέτρος απεβ. μετά το 1543, 3ος δούκας του Μοντάλτο.
 Αντώνιος 1543-1583, 4ος δούκας τού Μοντάλτο.
 Ισαβέλλα απεβ. 1578, παντρεύτηκε τον Ιωάννη δε λα Θέρδα 5ο δούκα τού Μεδινακέλι.
 Ιωάννα 1502-1575, παντρεύτηκε τον Ασκάνιο Α΄ Κολόννα δούκα τού Μάρσι, αδελφό της διάσημης Βικτωρίας Κολόννα ποιήτριας. 
 Μαρία 1505-1568, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο ντ'Αβάλος ντ'Ακίνο μαρκήσιο ντελ Βάστο ε Πεσκάρα.

Πρόγονοι

Πηγές
 Marek, Miroslav. ". In English. Part initial to set up this Wikipedia English page". Genealogy.EU.
 Detlev Schwennicke : Europäische Stammtafeln Band III.3 (1985) Tafel 550. In German.

Οίκος της Τραστάμαρα
Ιωάννης Κάρολος του Λαφόες

O Ιωάννης-Κάρολος, πορτογαλ. João Carlos (6 Μαρτίου 1719 - 10 Νοεμβρίου 1806) από τον Οίκο των Αβίς-Μπραγκάνσα ήταν 2ος δούκας τού Λαφόες, 4ος μαρκήσιος τού Αρρόνκες και 8ος δούκας της Μιράνντα ντο Κόρβο.

Βιογραφία
Ο Ζοάο-Κάρλος ντε Μπραγκάνσα ε Λίγκνε ντε Σόουζα Ταβάρες Μασκαρένας ντα Σίλβα ήταν γιος τού Μιχαήλ (νόθου γιου τού Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας) και της δόνα Σίλβα-Καζιμίρα ντε Σόουζα Νασσάου ε Λίγκνε, κόρη τού πρίγκιπα τού Λίγκνε. Η μητέρα του ήταν κυρία της Σόουζα, κόμισσα της Μιράνντα ντο Κόρβο και τιμητικά δούκισσα τού Λαφόες.

Ο Ιωάννης-Κάρολος έγινε πολιτικός και ένα εξέχων μέλος των ευγενών της Πορτογαλίας. Έγινε αρχιστράτηγος τού Πορτογαλικού στρατού, που τον διοίκησε στον Πόλεμο των Πορτοκαλιών, όπως αστεία ονομάστηκε· ήταν μία τραυματική εμπειρία στην ιστορία της Πορτογαλίας.

Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών στη Λισαβόνα και εξάσκησε το αξίωμα τού βοηθού υπουργού των αποστολών (πρωθυπουργού) της Πορτογαλίας, το διάστημα 6 Ιανουαρίου - 21 Μαΐου 1801. Όταν οι Ισπανικές δυνάμεις εισήλθαν στο Αλεντέζο, απολύθηκε, διατήρησε όμως τη θέση τού στρατηγού τού στρατού. Ήταν προστάτης τού Κ. Β. Γκλουκ και τού Β. Α. Μότσαρτ.

Πηγές
 Hermann Abert, W. Α. Mozart

Οίκος της Μπραγκάνσα
Κάρολος της Πορτογαλίας

Ο Κάρολος, πορτογαλ. Carlos (2 Μαΐου 1716 - 1 Απριλίου 1736) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πρίγκιπας (infante) της Πορτογαλίας.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας και της Μαρίας-Άννας των Αψβούργων, κόρης τού Λεοπόλδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.

Ο Ιωάννης Ε΄ έγινε βασιλιάς το 1706 και νυμφεύτηκε το 1708. Τα παιδιά του γεννήθηκαν: το 1711 η Βαρβάρα, το 1714 ο Ιωσήφ Α΄ της Πορτογαλίας, το 1716 ο Κάρολος και το 1717 ο Πέτρος Γ΄ της Πορτογαλίας. Ο Κάρολος απεβίωσε το 1736 σε ηλικία 20 ετών στη Λισαβόνα. Ο Ιωάννης Ε΄ απεβίωσε το 1750 και η Μαρία-Άννα το 1754.

Πρόγονοι

Πηγές
A Música na época de D. João V Music in the Time of D. João V 
A sociedade portuguesa no tempo de D. João V Portuguese Society in the Time of D. João V
D. João V: Um Deslumbramento Português D. João V: The Glamourous Portuguese

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος της Μπραγκάνσα
Γασπάρ της Μπραγκάνσα, αρχιεπίσκοπος

O Γασπάρ, πορτογαλ. Gaspar (8 Οκτωβρίου 1716 - 18 Ιανουαρίου 1789) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα.

Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας και της ερωμένης του Μανταλένα Μαξίμα ντε Μιράνντα. Ο Ιωάννης Ε΄ είχε τρεις νόθους γιους, που τους είχε αναγνωρίσει. Έμεναν στο ανάκτορο τού μαρκησίου τού Λοουρίσαλ, στην περιοχή Παλάβα, έξω από τη Λισαβόνα, έτσι τα τρία παιδιά αποκαλούνται τέκνα της Παλάβα.

Ο δομ Γασπάρ γεννήθηκε στη Λισαβόνα. Έγινε αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα, όπου διαδέχθηκε τον θείο του Ιωσήφ νόθο αδελφό τού Ιωάννη Ε΄. Απεβίωσε το 1789 στη Μπράγκα σε ηλικία 73 ετών.

Πηγές
A sociedade portuguesa no tempo de D. João V Portuguese Society in the Time of D. João V
D. João V: Um Deslumbramento Português D. João V: The Glamourous Portuguese

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος της Μπραγκάνσα
Κόκκινα

Τα Κόκκινα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Κύπρο
Ερένκιοϊ (ΤΔΒΚ)

Τα Κόκκινα, που οι τούρκοι ονόμασαν Ερένκιοϊ, είναι χωριό της επαρχίας Λευκωσίας στην Κατεχόμενη Κύπρο. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Κόκκινα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό επί του παρόντος δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία αλλά από το παράνομο και μη αναγνωρισμένο ψευδοκράτος.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Λέφκε
Λαγουδερά

Τα Λαγουδερά είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Ιωάννης Σπηλιωτόπουλος

Ο Ιωάννης Σπηλιωτόπουλος (1895 - 2 Οκτωβρίου 1983), του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας αυτοκινητιστής και πολιτικός. 
Γεννήθηκε το 1897 (σύμφωνα με το Μητρώο της Βουλής) ή το 1895 σύμφωνα με άλλες πηγές. Χρημάτισε πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Αυτοκινητιστών Ελλάδας. Εξελέγη βουλευτής  Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1950 με το κόμμα των Φιλελευθέρων και επανεξελέγη στο Π.Δ. Θεσσαλονίκης (Β΄ Θεσσαλονίκης) με την Ένωση Κέντρου το ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1963 και 1964.
Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 3 Οκτωβρίου 1983 από τον ιερό ναό του Αγίου Θεράποντος Ζωγράφου. Ήταν σύζυγος της Μαρίας Σπηλιωτοπούλου.

Παραπομπές 

Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Κόλπος της Βενεζουέλας

Ο Κόλπος της Βενεζουέλας είναι κόλπος της Καραϊβικής Θάλασσας, ο οποίος οριοθετείται από τις Βενεζουελάνικες πολιτείες Θούλια και Φαλκόν και από το διαμέρισμα Γκουαχίρα στη Κολομβία. Ένα στενό 54 χιλιομέτρων τον συνδέει με τη Λίμνη Μαρακαΐμπο στα νότια.

Τοποθεσία 
Ο κόλπος βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Νότιας Αμερικής, μεταξύ της χερσονήσου Παραγουανά της πολιτείας Φαλκόν στη Βενεζουέλα και τη χερσόνησο Γκουαχίρα στην Κολομβία. Συνδέεται με τη Λίμνη Μαρακαΐμπο μέσα από τεχνητό κανάλι πλοήγησης. Επί του παρόντος, μια διαφορά μεταξύ των δύο χωρών για τον κόλπο δεν έχει επιλυθεί, παρά τις χρόνιες διαπραγματεύσεις για την επίλυσή της.

Ιστορία 
Ο κόλπος ανακαλύφθηκε από τους δυτικούς το 1499, όταν μια αποστολή με επικεφαλής τον Αλόνσο ντε Οχέδα στην οποία συνοδευόταν από τον Αμέρικο Βεσπούτσι, εξερεύνησε τις ακτές της Βενεζουέλας συλλέγοντας πληροφορίες και ονομάζοντας τα νέα εδάφη. Η αποστολή έφτασε στον κόλπο αφού πέρασε τις Ολλανδικές Αντίλλες και την Χερσόνησο Παραγουανά. 

Τα χωρικά ύδατα στον κόλπο αμφισβητούνται. Η διαφορά επιτάθηκε μετά την ανεξαρτησία της Κολομβίας και της Βενεζουέλας από την Ισπανία τον 19ο αιώνα. Η Ισπανική Αυτοκρατορία δεν οριοθέτησε την περιοχή επειδή οι αυτόχθονες Ουαγιουού έκαναν αντίσταση. Τα χερσαία σύνορα καθορίστηκαν τελικά το 1941, αλλά τα ναυτικά βρίσκονται ακόμη υπό αμφισβήτηση.

Οικονομική σημασία 
Ο κύριος παράγοντας που δίνει σημασία στο κόλπο είναι το γεγονός ότι συνδέει την Καραϊβική Θάλασσα και τη Λίμνη Μαρακαΐμπο, μια σημαντική πηγή αργού πετρελαίου στη Βενεζουέλα. Ως εκ τούτου ο κόλπος βοηθά τη σύνδεση των πηγαδιών και διυλιστηρίων της λίμνης Μαρακαΐμπο με τις αγορές του κόσμου.

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Κολομβίας
Γεωγραφία της Βενεζουέλας
Φρειδερίκος Ε΄ της Σουαβίας

Ο Φρειδερίκος Ε΄ της Σουαβίας, (Γερμαν : Friedrich V, 16 Ιουλίου 1164 - 28 Νοεμβρίου 1170) μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν Δούκας της Σουηβίας (1167 - 1170).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας & Γ΄ δούκα της Σουβίας και της Βεατρίκης Α΄ των Ιβρέα κόμισσας της Βουργουνδίας.

Αδέλφια του ήταν με τη σειρά: ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Γερμανίας, ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ δούκας της Σουαβίας, ο Όθων Α΄ δούκας της Βουργουνδίας, ο Κορράδος Β΄ δούκας της Σουαβίας και ο Φίλιππος της Γερμανίας & δούκας της Σουαβίας.

Γεννήθηκε στην Παβία. Διαδέχθηκε το 1167 τον εξάδελφο τού πατέρα του, τον Φρειδερίκο Δ΄ ως δούκας της Σουαβίας. Απεβίωσε το 1170 σε ηλικία 6 ετών και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Φρειδερίκος ΣΤ΄. Αυτός απεβίωσε το 1191 και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Κορράδος Β΄, ο οποίος απεβίωσε το 1196 και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός Φίλιππος, σύζυγος της Ειρήνης Αγγελίνας.

Πηγές
 Otto of Freising and his continuator Rahewin, The deeds of Frederick Barbarossa tr. Charles Christopher Mierow with Richard Emery. New York: Columbia University Press, 1953. Reprinted: Toronto: University of Toronto Press, 1994.
 Ibn al-Athir
 Romuald of Salerno. Chronicon in Rerum Italicarum scriptores.
 Otto of Sankt Blasien
 The "Bergamo Master". Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia.
 Chronicon Vincentii Canonici Pragensis in Monumenta historica Boemiae by Fr. Gelasius Dobner (1764)

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Χοενστάουφεν
Ανρί Βερνέιγ

Ο Ανρί Βερνέιγ (γαλλικά: Henri Verneuil, 15 Οκτωβρίου 1920 - 11 Ιανουαρίου 2002) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου.

Ο αρμενικής καταγωγής σκηνοθέτης (πραγματικό όνομα: Ασχότ Μαλακιάν) ήταν από τους κορυφαίους δημιουργούς του γαλλικού κινηματογράφου και υποψήφιος  για Όσκαρ και Χρυσό Φοίνικα αντίστοιχα. 
Είχε δεκάδες τιμητικές διακρίσεις και βραβεία καθ'ολη την διάρκεια της καριέρας του.

Ο Ανρί Βερνέιγ συνεργάστηκε με όλους του μεγάλους ηθοποιούς της Γαλλίας, όπως ο Ζαν Γκαμπέν, Αλέν Ντελόν, Υβ Μοντάν, Ζαν Πολ Μπελμοντό, Λίνο Βεντούρα, Φερναντέλ με εξαίρεση τον Μπουρβίλ και τον Λουί ντε Φυνές σε μικρούς ρόλους. 
Εκτός από την αφροκρέμα Γάλλων ηθοποιών, ο Βερνέιγ συνεργάστηκε και με ηθοποιούς διεθνούς φήμης, όπως ο Ομάρ Σαρίφ και η Κλαούντια Καρντινάλε, αλλά και Αμερικανούς ηθοποιούς, όπως ο Χένρι Φόντα, Τσαρλς Μπρόνσον, Γιουλ Μπρίνερ και Άντονι Κουίν.

Φιλμογραφία  
 Pipe chien (1950)
 On demande un bandit (1950)
 Maldonne (1950)
 La Légende de Terre-Blanche (1950)
 L'Art d'être courtier (1950)
 Compositeurs et Chansons de Paris (1951)
 La Table aux crevés (1951)
 Le Fruit défendu (1952) 
 Brelan d'As (1952)
 Le Boulanger de Valorgue (1953)
 Carnaval (1953)
 L'Ennemi Public n°1 (1953)
 Le Mouton à cinq pattes  (1954)
 Les Amants du Tage (1955)
 People of No Importance (1956) 
 Paris, Palace Hôtel (1956) 
 Une manche et la belle (1957) 
 Sois belle et tais-toi (1958)
 Maxime (1958) 
 Le Grand chef (1959)
 La Vache et le Prisonnier (1959) , με τον Φερναντέλ
 L'Affaire d'une nuit (1960)
 La Française et l'amour (1960)
 Le Président (1961) , με τον Ζαν Γκαμπέν
 Les Lions sont lâchés (1961)
 Un singe en hiver (1962), με τους Ζαν Γκαμπέν και Ζαν Πολ Μπελμοντό
 Η Μεγάλη Ληστεία του Καζίνο (1963), με τους Αλέν Ντελόν και Ζαν Γκαμπέν
 100.000 Δολάρια στον Ήλιο (1964), με τους Ζαν Πολ Μπελμοντό και Λίνο Βεντούρα
 Week-end à Zuydcoot e (1964), με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό
 La Vingt-cinquième heure (1967), με τον Άντονι Κουίν
 La Bataille de San Sebastian (1968), με τους Άντονι Κουίν και Τσαρλς Μπρόνσον
 Η συμμορία των Σικελών  (1969), με τους Αλέν Ντελόν, Ζαν Γκαμπέν και Λίνο Βεντούρα
 Οι διαρρήκτες (1971), με τους Ζαν Πολ Μπελμοντό και Ομάρ Σαρίφ
 Le Serpent (1973), με τους Χένρι Φόντα και Γιουλ Μπρίνερ
 Peur sur la ville (1975), με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό
 Le Corps de mon ennemi (1976), με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό
 I comme Icare (1979), με τον Υβ Μοντάν
 A Thousand Billion Dollars (1982) 
 Les Morfalous (1984), με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό
 Mayrig (1992) 
 588 Rue Paradis (1993)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Γάλλοι σεναριογράφοι
Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Τσολιάς του 17 (Άγαλμα)

Ο Τσολιάς του 17 είναι ορειχάλκινο άγαλμα του Τήνιου γλύπτη  Λευτέρη Βαλάκα στην πόλη της Άρτας. Το άγαλμα είναι γνωστό στην τοπική κοινωνία ως «Εύζωνας».

Τοποθεσία
Το άγαλμα βρίσκεται πάνω σε μία διαχωριστική νησίδα, στην πλατεία Ευζώνων, στον κόμβο της δυτικής εισόδου της Άρτας, μεταξύ της οδού Αλεξάνδρου Ζάρρα και της Εθνικής Οδού 5, ελάχιστα μέτρα από το Γεφύρι της Άρτας.

Τεχνικά χαρακτηριστικά
Ο Τσολιάς του 17 κατασκευάστηκε το 1966 στο 301 Στρατιωτικό Εργοστάσιο Βάσης και είναι ένα από τα τελευταία έργα του γλύπτη γιατί αργότερα μεταστράφηκε σε αφηρημένα έργα με γεωμετρικές φόρμες. Συγκεκριμένα, το αρχικό πρόπλασμα κατασκευάστηκε το 1966 και τον Δεκέμβρη του 1968 έγινε η χύτευση σε χαλκό. Ο εύζωνας φοράει τσαρούχια, φουστανέλα, χιτώνιο και το καπέλο με την χαρακτηριστική φούντα. Στην πλάτη του φοράει γυλιό εκστρατείας. Στα δυο του χέρια κρατά το τυφέκιο του "εφ' όπλου λόγχη"  Στη βάση του γλυπτού εντοπίζεται η εγχάρακτη υπογραφή του γλύπτη. Το γλυπτό βρίσκεται πάνω σε ένα τσιμεντένιο βάθρο και γύρω από αυτό έχουν τοποθετηθεί πέτρες, λουλούδια και μικροί βράχοι.

Βανδαλισμός
Τη νύχτα της 22ας Ιουνίου 2014, άγνωστοι έριξαν το άγαλμα από το βάθρο. Το γεγονός έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και προκάλεσε την έντονη αντίδραση της δημοτικής αρχής, η οποία έκανε λόγο για προσβολή της ιστορικής μνήμης. Το άγαλμα υπέστη μικρές φθορές από την πτώση του στο γκαζόν και αφού επισκευάστηκε από ειδικό συνεργείο τεχνικών, επανατοποθετήθηκε στη θέση του μετά από λίγες ημέρες.

Παραπομπές

Άρτα
Αγάλματα στην Ελλάδα
Γλυπτική στην Ελλάδα
Μαρία, Δούκισσα του Γκλόστερ και του Εδιμβούργου

Η Μαρία, Δούκισσα του Γκλώστερ και του Εδιμβούργου (Maria, Duchess of Gloucester and Edinburgh), γεννηθείσα Μαρία Ουόλπολ (Maria Walpole), 10 Ιουλίου 1736 - 22 Αυγούστου 1807) ήταν η σύζυγος του Γουλιέλμου Ερρίκου, Δούκα του Γκλώστερ και του Εδιμβούργου.

Πρώιμη ζωή
Η Μαρία Ουόλπολ γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1736 στο Σαιντ Τζέημς του Ουέστμινστερ, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Σερ Έντουαρντ Ουόλπολ και της Ντόροθυ Κλέμεντ.

Μεγάλωσε στην Οικία Φρόγκμορ στο Ουίνδσορ, αλλά οι γονείς της δεν ήταν παντρεμένοι και η παράνομη κατάσταση της εμπόδισε την κοινωνική θέση της, παρά την διασυνδέσεις της οικογένειας της.

Κόμισσα Γουόλντγκρεϊβ
Στις 15 Μαΐου 1759 η Μαρία παντρεύτηκε τον Τζέημς Ουόλντγκρεϊβ, 2ο Κόμη Ουόλντγκρεϊβ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
την Λαίδη Ελίζαμπεθ (1760-1816), παντρεύτηκε τον Τζορτζ Ουόλντγκρεϊβ, 4ο Κόμη Ουόλντγκρεϊβ, Υποκόμη Τσούτον. Απέκτησαν 5 παιδιά.
την Λαίδη Σάρλοτ (1761-1808), παντρεύτηκε τον Τζορτζ ΦιτζΡόι, Δούκα του Γκράφτον. Απέκτησαν 11 παιδιά.
την Λαίδη Άννα (1762-1801), παντρεύτηκε τον Χιου Σίμουρ. Απέκτησαν 7 παιδιά.

Η Άννα και ο Χιου ήταν οι προπάπποι του Τσαρλς Σπένσερ, 6ου Κόμη Σπένσερ, ο οποίος ήταν ο προπάππος της Λαίδης Νταϊάνα Σπένσερ, Πριγκίπισσας της Ουαλίας.

Δούκισσα του Γκλόστερ
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1766 η Μαρία παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ερρίκο του Ηνωμένου Βασιλείου, Δούκα του Γκλώστερ και του Εδιμβούργου, στο Πωλ Μωλ του Λονδίνου. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
την Σοφία Ματθίλδη (1773-1844).
την Καρολίνα Αυγούστα Μαρία (1774-1775).
τον Γουλιέλμο Φρειδερίκο (1776-1834), παντρεύτηκε την Μαρία του Ηνωμένου Βασιλείου. Δεν απέκτησαν παιδιά.

Ο γάμος διεξήχθη με απόρρητο τρόπο, καθώς η Βρετανική Βασιλική Οικογένεια δεν είχε εγκρίνει γάμο μεταξύ ενός πρίγκιπα και μιας χήρας-μη βασιλικού βαθμού και παράνομης γέννησης. Ζούσαν στο Σαιντ Λέοναρντ'ς Χιλ στο Κλούερ, κοντά στο Ουίνδσορ.

Πέθανε στις 22 Αυγούστου 1807 στην Οικία Όξφορντ σε ηλικία 71 ετών.

Τίτλοι
10 Ιουλίου 1736 – 15 Μαΐου 1759: Μαρία Ουόλπολ
15 Μαΐου 1759 – 28 Απριλίου 1763: Η Εντιμότατη Κόμισσα Ουόλντγκρεϊβ
28 Απριλίου  1763 – 6 Σεπτεμβρίου 1766: Η Εντιμότατη Η Χήρα Κόμισσα Ουόλντγκρεϊβ
6 Σεπτεμβρίου 1766 – 25 Αυγούστου 1805: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Δούκισσα του Γκλώστερ και του Εδιμβούργου
25 Αυγούστου 1805 – 22 Αυγούστου 1807: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Δούκισσα του Γκλώστερ και του Εδιμβούργου

Παραπομπές

Οίκος του Αννόβερου
Βρετανίδες δούκισσες
TCL Corporation

Η TCL Technology (Κινέζικα: 
TCL科技, TCL kējì , αρχικά ήταν συντομογραφία του Telephone Communication Limited) είναι κινεζική πολυεθνική εταιρεία ηλεκτρονικών με έδρα το Χουεϊτσόου της επαρχίας Κουανγκτούνγκ. Σχεδιάζει, αναπτύσσει, κατασκευάζει και πωλεί προϊόντα όπως τηλεοράσεις, κινητά τηλέφωνα, κλιματιστικά, πλυντήρια, ψυγεία και μικρές ηλεκτρικές συσκευές. Το 2010 ήταν ο 25ος μεγαλύτερος παραγωγός ηλεκτρονικών ειδών ευρείας κατανάλωσης στον κόσμο. Από το 2015 παραμένει ο τρίτος μεγαλύτερος κατασκευαστής τηλεοράσεων ανά μερίδιο αγοράς.

Η TCL περιέχει τέσσερις εισηγμένες εταιρείες: την TCL Technology η οποία είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο του Σεντζέν, την TCL Electronics Holdings, Ltd. (κωδικός στο Πανεπιστήμιο Χονγκ Κονγκ: 1070), την TCL Communication Technology Holdings, Ltd.(πρώην κωδικός: 2618, αποεισήχθη το 2016), την TCL Display Technology και Tonly Electronics οι οποίες είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ.

Το εταιρικό σλόγκαν της εταιρείας είναι το "Η Δημιουργική Ζωή" (The Creative Life).

Παραπομπές 

Επιχειρήσεις της Κίνας
Κατασκευαστές κινητών τηλεφώνων
Αχτερούζζαμαν Ελίας

Ο Αχτερούζζαμαν Ελίας (আখতারুজ্জামান ইলিয়াস, Akhtaruzzaman Iliyas, 12 Φεβρουαρίου 1943 – 4 Ιανουαρίου 1997) ήταν Μπανγκλαντεσιανός μυθιστοριογράφος και συγγραφέας σύντομων ιστοριών. Αν και έγγραψε μόνο δύο μυθιστορήματα, οι κριτικοί τοποθετούν τον Ελίας "στο πάνθεο των μεγάλων Βεγγαλέζων μυθιστοριογράφων". Ο Ελίας "αναδύθηκε ως ένας δυνατός συγγραφέας σύντομων ιστοριών" στη δεκαετία του 1960. Έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα το 1987 και ο τίτλος του ήταν Chile Kotar Sepai. Το δεύτερο και τελευταίο μυθιστόρημα του ήταν Khowabnama το 1996 λίγο πριν τον θάνατό του στις 4 Ιανουαρίου 1997.

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση 
Ο Ελίας γεννήθηκε στο σπίτι του θείου του στην επαρχία Γκαϊμπάντα. Το πατρικό του σπίτι βρισκόταν στην Τσελοπάρα, κοντά στη Μπόγκρα. Ο πατέρας του, ο Μπαντιούζαμαν Μοχάμεντ Ελίας, ήταν μέλος της Επαρχιακής Συνέλευσης της Ανατολικής Βεγγάλης και Κοινοβουλευτικός υφυπουργός του Μουσουλμανικού Συνδέσμου.

Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Ντάκα.

Καριέρα 
Ο Ελίας ξεκίνησε την καριέρα του ως λέκτορας στο Κολλέγιο Τζαγκανάθ και εργάστηκε εκεί μέχρι το 1983. Στην συνέχεια εργάστηκε ως Αναπληρωτής Διευθυντής στη Διεύθυνση δημοτικής Εκπαίδευσης, Υποδιευθυντής μουσικού πανεπιστημίου και καθηγητής και επικεφαλής του Τμήματος Βεγγαλικών στο Κολλέγιο Ντάκα.

Μυθιστορήματα 

 Chilekothar Sepai (Ο Στρατιώτης στη Σοφίτα) (1987) - περιγράφει το ψυχολογικό ταξίδι ενός ανθρώπου κατά τη διάρκεια της ταραχώδους περιόδου πριν από την ανεξαρτησία του Μπαγκλαντές το 1971. Το μυθιστόρημα περιέχει αναμφισβήτητα τη πιο αυθεντική περιγραφή της ζωής στην Πουράν Ντάκα, το παλιό και το διακριτικό μέρος της Ντάκα.
 Khoabnama (Παραμύθι των Ονείρων) (1996) - το Χοαμπνάμα απεικονίζει την κοινωνικοπολιτική σκηνή στο αγροτικό Μπανγκλαντές προ της διαίρεσης της Ινδίας.

Συλλογές διηγημάτων 

 Dojokher Om (Η Ζεστασιά της Κόλασης)
 Dudhbhate Utpat (Χωρίς Ειρήνη στο Γάλα και Ρύζι)
 Onno Ghore Onno Shor (Άλλη Νότα σε Άλλο Δωμάτιο)
 Khoari
 Jal Shopno, Shopner Jal

Συλλογές δοκιμίων 

 Shongskritir Bhanga Shetu (Σπασμένη Γέφυρα του Πολιτισμού)

Βραβεία 

 1977: Χουμαγιούν Καμπίρ Σμρτι Πουρασκάρ
 1983: Λογοτεχνικό Βραβείο της Βεγγαλικής Ακαδημίας στη Λογοτεχνία
 1987: Αλαόλ Σαχίτγια Πουρασκάρ - Chilekothar Sepai
 1996: Ανάντα Πουρασκάρ - Khwabnama
 1996: Σααντάτ Αλί Αχάντ Πουρασκάρ - Khwabnama
 1996: Χρυσό Μετάλλιο Καζί Μαχμπουμπουλάχ - Khwabnama
 1999: Εκουσέι Παντάκ (μετά θάνατον)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Όνειρα, Μύθοι και Πραγματικότητες του Αχτερούζζαμαν Ελίας
Μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα
Μπανγκλαντεσιανοί συγγραφείς
Σταθμός Σιντριβάνι/Έκθεση (Μετρό Θεσσαλονίκης)

Ο Σταθμός Σιντριβάνι/Έκθεση είναι σταθμός του μετρό Θεσσαλονίκης. Αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία τον Δεκέμβριο του 2023.

Μέχρι το 2015 ο σταθμός είχε την ονομασία «Σιντριβάνι», οπότε και προστέθηκε και η ονομασία «Έκθεση», λόγω της εξόδου του σταθμού στην είσοδο της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης, τοποσήμου της πόλεως.

Μέχρι τις 21 Ιουλίου 1957 ο Σταθμός Σιντριβάνι/Έκθεση υπήρξε ως στάση με την ονομασία "Σιντριβάνι" της τελευταίας τροχιοδρομικής γραμμής και αστικού μέσου σταθερής τροχιάς, που είχε επιβιώσει στην Θεσσαλονίκη και συνέδεε την τότε Πλατεία Μεταξά (σήμερα Πλατεία Δημοκρατίας) με την Αποθήκη (Ντεπώ). Με την κατάργηση του τραμ εξακολουθούσε να αποτελεί στάση των λεωφορειακών γραμμών του ΟΑΣΘ.

Ο σταθμός συμπεριλαμβανόταν σε όλες τις προγενέστερες μελέτες για τον μητροπολιτικό σιδηρόδρομο Θεσσαλονίκης με το όνομα Σιντριβάνι ή Εθνικής Αμύνης.

Παραπομπές

Σιντριβάνι/Έκθεση
Φρούριο του Τσέστιν

Το Φρούριο του Τσέστιν (σερβικά κυριλλικά: , σερβικά λατινικά: ) ευρίσκεται στο Τσέστιν, εντός του Δήμου του Κνιτς και εντός του Διαμερίσματος της Σουμάντιγια, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 251).

Περιγραφή

Δείτε επίσης 
Κατάλογος φρουρίων της Σερβίας
Πολιτισμικά μνημεία του Διαμερίσματος της Σουμάντιγια

Παραπομπές

Εξωτερικός Σύνδεσμος 
 

Τσεστιν
Τσεστιν
Τσεστιν
Τσεστιν
Προστατευόμενα πολιτισμικά μνημεία στη Σερβία
Τσεστιν
Φρειδερίκη Καρλότα της Πρωσίας

Η Φρειδερίκη Καρλόττα της Πρωσίας (Friederike Charlotte von Preußen, 7 Μαΐου 1767 - 6 Αυγούστου 1820) ήταν η σύζυγος του Πρίγκιπα Φρειδερίκου, Δούκα της Υόρκης και του Ώλμπανυ. 

Η Φρειδερίκη Καρλόττα Ουλρίκη Αικατερίνη γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1767 στο Σαρλόττενμπουργκ της Γερμανίας, και ήταν το μοναδικό παιδί του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ Χριστίνας, κόρης του Καρολου Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.

Οι γονείς της Φρειδερίκης Καρλόττας δεν είχαν ευτυχισμένο γάμο. Αμφότεροι ήταν άπιστοι μέσα στο γάμο τους. Το 1769 η μητέρα της ήταν έγκυος από έναν εραστή της, και σχεδίαζε να φύγει για την Πρωσία μαζί του, αλλά προδόθηκε και συνελήφθη, προκαλώντας δημόσιο σκάνδαλο. Ο πατέρας της πήρε γρήγορα το διαζύγιο και η Ελισάβετ Χριστίνα τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό στο Kάστρο του Στέτιν, όπου παρέμεινε για τα επόμενα εβδομήντα ένα χρόνια μέχρι το θάνατό της το 1840. 

Η Φρειδερίκη Καρλόττα ήταν δύο ετών τη στιγμή του σκανδάλου, και δεν ξαναείδε ποτέ την μητέρα της. OΦρειδερίκος ο Μέγας φέρεται να αισθάνθηκε συμπόνια για τη μητέρα της και ανέθεσε τη Φρειδερίκη Καρλόττα στη φροντίδα της συζύγου του, Ελισάβετ Χριστίνας του Μπράουνσβικ-Βόλφενμπύτελ-Μπέβερν. Η Φρειδερίκη Καρλόττα είχε αναμφισβήτητα μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία με τη Βασίλισσα Ελισάβετ Χριστίνα, η οποία δεν είχε δικά της παιδιά. Η βασίλισσα ήταν επίμονη με την μικρανηψιά και θετή της κόρη, και συνέχισε την αλληλογραφία με ανάδοχη μητέρα της όλη της τη ζωή.

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1791 η Φρειδερίκη Καρλόττα παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Φρειδερίκο, Δούκα της Υόρκης και του Όλμπανι στο Παλάτι Σαρλόττενμπουργκ. Η νέα Δούκισσα της Υόρκης έγινε δεκτή με ένα ενθουσιώδες καλωσόρισμα στο Λονδίνο. Ο γάμος μεταξύ Φρειδερίκης Καρλόττας και Φρειδερίκου, οργανώθηκε προκειμένου να παρασχεθεί ο βρετανικός θρόνος με κληρονόμους, καθώς ο Πρίγκιπας της Ουαλίας ήταν εκείνη τη στιγμή κρυφά παντρεμένος και η κατάσταση του γάμου του ήταν περίπλοκη.

Ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχισμένος, και μετά από τρία χρόνια, κατέστη προφανές ότι ο Δούκας και η Δούκισσα της Υόρκης δεν θα είχαν απογόνους. Η Φρειδερίκη Καρλόττα και Φρειδερίκος χώρισαν και η Δούκισσα αποσύρθηκε στο Όουτλανντς Παρκ στο Σάρρεϋ, όπου έζησε εκκεντρικά μέχρι το θάνατό της. Η σχέση τους μετά τον χωρισμό φαίνεται να ήταν φιλική, αλλά ποτέ δεν υπήρχε ζήτημα συμφιλίωσης.

Πέθανε στις 6 Αυγούστου 1820 στο Όουτλανντς Παρκ σε ηλικία 53 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Γουέυμπριτζ. Οι πολίτες του Γουέυμπριτζ ανήγειραν μνημείο προς τιμήν της στο Μόνιουμεντ Γκρην.

Τίτλοι
7 Μαΐου 1767 - 29 Σεπτεμβρίου 1791: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Φρειδερίκη Καρλόττα της Πρωσίας
29 Σεπτεμβρίου 1791 - 6 Αυγούστου 1820: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Δούκισσα της Υόρκης και του Ώλμπανυ

Παραπομπές

Οίκος των Χοεντσόλερν
Οίκος του Αννόβερου
Πρώσοι ευγενείς
Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Βρετανίδες δούκισσες
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Μπουραζάνι

Το Μπουραζάνι είναι ημιορεινή περιοχή που βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νομού Ιωαννίνων στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και δυτικά της Κόνιτσας.

Γεωγραφία
Η περιοχή περιβάλλεται από τους ορεινούς όγκους του Γράμμου, της Τύμφης και της Νεμέρτσικας (Δούσκο), που σχηματίζουν την κοιλάδα του Μπουραζανίου και διασχίζεται από τους ποταμούς Αώο και Σαραντάπορο. Η γεωμορφολογία της συμπληρώνεται από εύφορα χωράφια και πολλούς λόφους που καλύπτονται από πυκνά δάση δρυός. Ως κυριότεροι οικισμοί της καταγράφονται τα χωριά Αετόπετρα, Αηδονοχώρι, Ηλιορράχη, Μελισσόπετρα και στη περιοχή υπάρχουν σημαντικά ιστορικά και πολιτιστικά.

Ονομασία 
Για την προέλευση του ονόματος της περιοχής υπάρχουν αρκετές εκδοχές. Σύμφωνα με μία από αυτές το όνομα Μπουραζάνι προέρχεται από την τούρκικη λέξη “Bourazan”, που σημαίνει σάλπιγγα και ακουγόταν την περίοδο της τουρκοκρατίας από το τουρκικό φυλάκιο που υπήρχε. Σύμφωνα με δεύτερη, από τη  βενετσιάνικη λέξη “Boragan” = τόπος με άσχημες καιρικές συνθήκες. Τέλος αναφέρεται και η σύνθεση της ελληνικής λέξης “βοράς” + “ζάνι”, που στα σλάβικα σημαίνει πλούτος.

Αξιοθέατα 
Τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της περιοχής είναι:

Οι γέφυρες του Μπουραζανίου (Μεσαιωνική, Μεσογέφυρα, Νέα γέφυρα)
το Περιβαλλοντικό Πάρκο και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας δίπλα στον ποταμό Αώο.
 ο νερόμυλος Μπουραζανίου προς το Αηδονοχώρι (μνημείο)
η πρώην Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου στη Μελισσόπετρα της οποίας το καθολικό έχει χαρακτηριστεί από το 1958 αρχαίο μνημείο.
Το εργαστήρι ιδιότυπης ξυλογλυπτικής τέχνης "Δημήτρη Χρηστίδη" στο Αηδονοχώρι.

Ιστορία
Στην περιοχή του Μπουραζανίου υπάρχουν αρκετά ίχνη κατοίκησης που ξεκινούν από την Ελληνιστική περίοδο και φθάνουν μέχρι την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Πύρρου. Τέτοια ευρήματα υπάρχουν  στις τοποθεσίες "Αγία Τριάδα" και "Μπίχλη" της Ηλιορράχης όπως και "Παναγιά" της Αετόπετρας, οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικοί χώροι. Η διέλευση της αρχαίας Εγνατίας Οδού από αυτήν την καθιστούσε σημαντικό οδικό κόμβο καθώς και τα γεφύρια που υπήρχαν στην περιοχή.  

Την περίοδο της τουρκοκρατίας θεωρείται ότι αποτελούσε ιστορικό και πολιτισμικό κομμάτι του Πωγωνίου και γεωγραφικά εκτεινόταν μέχρι και τη σημερινή νότια Αλβανία. 

Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου αλλά και του Εμφυλίου έγιναν πολλές μάχες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Τα γεφύρια της περιοχής από τον ιστότοπο Πέτρινα γεφύρια της Ελλάδος
 Μπουραζάνι: Η κοιλάδα των Ιωαννίνων από τον ιστότοπο http://www.mariailiaki.gr
 Παραδοσιακή φορεσιά από το Μπουραζάνι Ηπείρου

Παραπομπές

Νομός Ιωαννίνων
Ιστορικές περιοχές της Ελλάδας
Αλφόνσος του Πορταλέγρε

Ο Αλφόνσος, πορτογαλ. Afonso lord de Portalegre (1263 - 1312) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν πρίγκιπας (infante) της Πορτογαλίας, κύριος τού Πορταλέγρε, καστέλο ντε Βίντε, Αρρόντσες, Μαρβάο και Λοουρίνα.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αλφόνσου Γ΄ της Πορτογαλίας και της Βεατρίκης από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας, κόρης τού Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης.

Του δόθηκε η κυριότητα τού Πορταλέγρε, τού καστέλο ντε Βίντε, τού Αρρόντσες, τού Μαρβάο και της Λοουρίνα. Απεβίωσε το 1312 στη Λισαβόνα σε ηλικία 49 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1287 τη Βιολάντε Εμμανουέλα από τον Καστιλινό Οίκο της Ιβρέα, κόρη τού Εμμανουήλ κυρίου της Βιγιένα & Πενιάφιελ, Θουέγιαρ και Εσκαλόνα και είχε τέκνα:
 Αλφόνσος π. 1288-π. 1300, κύριος της Λεϊρία, απεβ. 12 ετών.
 Μαρία γενν. π. 1290, παντρεύηκε πρώτα τον Τέλο Αλφόνσο ντε Μενέσες κύριο τού Μενέσες, γιο τού Αλφόνσου Τέλλες ντε Μολίνα (γιου τού Αλφόνσου κυρίου της Μολίνα) και μετά τον Φερδινάνδο-Ντιάθ δε Άρο κύριο της Ορδούνια και Βαλμασέδα.
 Ισαβέλλα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη δε Καστίγια υ Άρο κύριο τού Θουέγιαρ και κύριο τού Βίσκαϋ.
 Κονστάνσα, παντρεύτηκε τον Νούνιο Γκονθάλεθ δε Λάρα κύριο τού Αλεγρέτε, Βίδε & Σίντρα.
 Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Πέδρο Φερνάντεθ δε Κάστρο κύριο τού Λέμος & Σαρρία.

Πρόγονοι

Πηγές
 García Fernández, Manuel (1999). "La política internacional de Portugal y Castilla en el contexto peninsular del Tratado de Alcañices (1267-1297). Relaciones diplomáticas y dinásticas" (PDF). Work da Faculdade de Letras, Serie Historia (in Spanish). Universidade de Porto (XV): 901–943. OCLC 632487275.

Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
Ντβόριστε (Ντεσπότοβατς)

Το Ντβόριστε (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Ντεσπότοβατς, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος του Πομόραβλιε. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 457 κατοίκους.

Το Ντβόριστε ευρίσκεται σε απόσταση 7 χμ. από το Ντεσπότοβατς.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (2002)

Δείτε επίσης 
 Οικισμοί της Σερβίας
 Πόλεις της Σερβίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
  Ιστοσελίδα του Ντβόριστε
  Maplandia
 

Οικισμοί του Ντεσπότοβατς
Έτορε Τζανίνι

Ο Εττόρε Τζιανίνι (ιταλικά: Ettore Giannini), (15 Δεκεμβρίου 1912-15 Νοεμβρίου 1990), ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος του Κινηματογράφου.

Μεταξύ του 1940 και 1967 σκηνοθέτησε οκτώ ταινίες.

Φιλμογραφία 
 The White Angel (1943)
 Europa '51 (1952 - actor)
 The City Stands Trial (1952 - writer)
 Neapolitan Carousel (1954 - director and writer)
 Master Stroke (1967 - writer)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο  

Ιταλοί σεναριογράφοι
Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Μαρτίμ Αλφόνσο Σισόρο Β΄

Ο Μαρτίμ Αλφόνσο Σισόρο Β΄, πορτογαλ. Martim Afonso Chichorro II (γενν. 1280) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν ένας ευγενής της Πορτογαλίας στην Αυλή τού θείου του Ντενίς/Διονυσίου της Πορτογαλίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μαρτίμ Αλφόνσο Σισόρο Α΄ ευγενούς της Πορτογαλίας και της Ινές Λοουρένσο ντε Βαλαντάρες. Ο Μαρτίμ Α΄ ήταν νόθος γιος τού Αλφόνσου Γ΄ της Πορτογαλίας από την ερωμένη του Μαντραγκάνα.

Ο Μαρτίμ Β΄ έγινε ένας πλούσιος ευγενής στην Αυλή τού Διονυσίου της Πορτογαλίας, αδελφού τού Μαρτίμ Α΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλντόνσα Άνες ντε Μπριτέιρος, μακρινή απόγονο τού Μεμ Γκέντας Γκεντεάο και είχε τέκνα:
 Βάσκο Μαρτίνς ντε Σόουσα Σισόρο 1320-1387, κύριος της Μοντάγκα, Πεναγκιάο & Γκεστάσο, υψηλός καγκελάριος τού Πέτρου Α΄ της Πορτογαλίας.
 Αφόνσο Βάσκες ντε Σόουσα π. 1370-1425, ιππότης.
 Φερνάντο ντε κάστρο π. 1380-1441, κύριος τού Πάουλ ντο Μποκιλόμπο, Άκσα, Σ. Λοουρένσο ντο Μπάιρρο & Πένα Βέρντε, κυβερνήτης της Οικίας τού Ερρίκου τού θαλασσοπόρου πρίγκιπα της Πορτογαλίας.
 Μαργαρίτα γενν. π. 1440, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ντε Νεσατέλ κύριο τού Μοντγκύ & Φοντενουά. Ένατη απόγονός τους ήταν η Καρλόττα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, σύζυγος τού Γεωργίου Γ΄ τού Ηνωμένου Βασιλείου.

Πρόγονοι

Πηγές
 Estudos em homenagem a José Amadeu Coelho Dias (2 Vol.). By Dctp, Dhepi - Flup.
 Memorias historicas, e genealogicas dos grandes de Portugal: que contém a. António Caetano de Sousa.
 Corografia portugueza e descripçam topografica do famoso reyno de Portugal. Antonio Carvalho da Costa.

Παραπομπές σε πηγές

Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
Ιωάννης Αλφόνσος του Αλμπουκέρκε

Ο Ιωάννης-Αλφόνσος, πορτογαλ. João Afonso (π. 1304 - 28 Σεπτεμβρίου 1354) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν 6ος κύριος τού Αλμπουκέρκε.

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο τού Αλφόνσου-Σάντσες κυρίου τού Αλμπουκέρκε, γιου τού Ντενίς της Πορτογαλίας. Μητέρα του ήταν η Τερέσα Μαρτίνς ντε Μενέσες, κόρη τού Χουάν Αλφόνσου Τέγιο 1ου κόμη τού Μπάρσελος και της Τερέσα Σάντσες, νόθης κόρης τού Σάντσο Δ΄ της Καστίλης.

Ήταν ευγενής της Πορτογαλίας και αναδείχθηκε ως ένας ευφυής πολιτικός. Καταγόταν από τους βασιλείς της Πορτογαλίας και της Καστίλης, αν και από νόθα τέκνα τους. Έγινε κύριος τού Αλμπουκέρκε, Ασαγκάλα, Κοντοσέρα, Αλκόνσελ, Μεντελίν, Μενέσες και Τιέντρα. Είχε το αξίωμα τού σημαιοφόρου (alférez) τού Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλης (1333-36) και μαγιορδόμος τού Πέτρου τού ωμού, πρίγκιπα (μετέπειτα βασιλιά) της Καστίλης. Ο τελευταίος είναι ύποπτος για τη δηλητηρίαση τού Ιωάννη-Αλφόνσου το 1354. Απεβίωσε 50 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1323/4 την εξαδέλφη του Ισαβέλλα Τέγιες ντε Μενέσες 10η κυρία τού Μενέσες, κόρη τού Τέγιο Αλφόνσο ντε Μενέσες και είχε τέκνο:
 Μαρτίν-Γκιλ π. 1325-1365, κύριος τού Αλμπουκέρκε, νομάρχης (adelantado) της Μούρσια. Εκτελέστηκε από τον Πέτρο τον ωμό, που κατάσχεσε τις ιδιοκτησίες του.

Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Μαρία Ροντρίγκες Μπάρμπα, κόρη τού Ρούι Μαρτίνς Μπάρμπα είχε φυσικά τέκνα:
 (νόθος) Φερνάντο π. 1327-1387, κύριος της Βίλα Νόβα ντε Άνσος και μάγιστρος τού Τάγματος τού Σαντιάγκο.
 (νόθη) Βεατρίκη-Αλφόνσα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Αλφόνσο Τέλο 6ο κόμη τού Μπάρσελος.
 (νόθη) Μαρία-Αλφόνσα, παντρεύτηκε τον Γκονσάλο Τέλες ντε Μενέσες, 1ο κόμη της Νέιβα και κύριο της Φάρια, αδελφό τού Ιωάννη-Αλφόνσου 6ου κόμη τού Μπάρσελος.

Από τη Μαρία Γκιλ είχε φυσικό τέκνο:
 (νόθος) Πέδρο Γκιλ.

Πρόγονοι

Πηγές
 Arco y Garay, Ricardo del (1954). Sepulcros de la Casa Real de Castilla (in Spanish). Madrid: Instituto Jerónimo Zurita. Consejo Superior de Investigaciones Científicas. OCLC 11366237.
 Costa, Marisa (2004). "Poder e autoridade de fundar um mosteiro" (PDF). De arte: work de la historia del arte (in Portuguese) (4): 23–38. ISSN 1696-0319.
 Díaz Martín, Luis Vicente (1992). "Pedro I y los primeros Trastámaras". Historia General de España y América (in Spanish). V. Madrid: Rialp. ISBN 84-321-2119-3.

Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας