joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιωάννης Σομπιέσλαφ της Μοραβίας

O Ιωάννης-Σομπιέσλαφ, τσεχ. Jan-Sobieslaw (1352 - 30 Οκτωβρίου 1380) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κύριος ενός φέουδου στην Τσεχία.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη-Ερρίκου μαργράβου της Μοραβίας και της Μαργαρίτας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Νικολάου Β΄ δούκα της Οπάβα (Τροππάου). 

Ο πατέρας του ήταν εγγονός του Ερρίκου Ζ΄ της Γερμανίας και η μητέρα του εγγονή του Βεγκεσλάου Β΄ της Βοημίας. Έγινε κύριος ενός φέουδου στην Τσεχία. Απεβίωσε το 1380 σε ηλικία 28 ετών. 

Να μην συγχέεται με τον νόθο αδελφό του Ιωάννη 1357-1394, επίσκοπο ("πατριάρχη") της Ακουιλέιας στο Βένετο.

Αναφορές
 

Οίκος του Λουξεμβούργου
Φυλακωπή

Η Φυλακωπή, που βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Μήλου, είναι ένας από τους σημαντικότερους οικισμούς της εποχής του Χαλκού στο Αιγαίο και ιδιαίτερα στις Κυκλάδες. Η σπουδαιότητα της Φυλακωπής συνεχίζεται σε όλη τη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού (δηλαδή από το ήμισυ της 3ης χιλιετίας π.Χ. μέχρι τον 12ο αιώνα π.Χ.) και γι' αυτό είναι ο τύπος για τη διερεύνηση αρκετών χρονολογικών περιόδων του Αιγαίου της Εποχής του Χαλκού.

Ανασκαφές

Η Φυλακωπή ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από το 1896, και οι ανασκαφές συνεχίστηκαν έως το 1899, υπό τη Βρετανική Σχολή Αθηνών. Η ανασκαφή ήταν εντυπωσιακά μπροστά από την εποχή του, με τον Ντούκαν Μακκένζ (τον τελευταίο εργοδηγό του Άρθουρ Έβανς στην Κνωσό) να καταγράφει λεπτομερείς στρωματογραφικές πληροφορίες. Η ανασκαφή αποκάλυψε έναν μέχρι σήμερα άγνωστο κυκλαδικό οικισμό της Εποχής του Χαλκού με συνέχεια σε όλη την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού μέχρι τα τέλη της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Από την ανασκαφή αυτή προτάθηκε η στρωματογραφία τριών φάσεων, η δεύτερη και η τρίτη φάση που αφορούσαν περιόδους μινωικής και μυκηναϊκής επιρροής αντίστοιχα. Ο οικισμός ανασκάφηκε το 1910-11 με επίκεντρο τη διύλιση της κεραμικής χρονολογίας. Η πιο πρόσφατη ανασκαφή στην περιοχή πραγματοποιήθηκε από τον καθηγητή Κόλιν Ρένφρεου. Οι ανασκαφές καλύφθηκαν σε δύο μονογραφίες και αποκάλυψαν ένα άγνωστο προηγουμένως Ιερό.

Εποχή του Χαλκού

Η πρώτη φάση του χώρου (Φυλακωπή Ι: 2300-2000 π.Χ.) χρονολογείται από τα μέσα της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού μέχρι τα μέσα της Μέσης Εποχής του Χαλκού. Η Αρχιτεκτονική βρίσκεται αρχικά στην Φυλακωπή Ι και ο οικισμός αναπτύχθηκε σε όλη τη φάση της Φυλακωπης Ι. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης φάσης (Φυλακωπή ΙΙ: 2000-1550 π.Χ.) ο οικισμός ευδοκιμεί και γίνεται σημαντικός παίκτης στις Κυκλάδες. Η Φυλακωπή Β ήταν πιο πυκνοκατοικημένη, με τετράγωνα σπίτια χωρισμένα από μακριές και ευθείες οδούς. Αυτή η φάση είναι γνωστή για την κυκλαδίτικη καλλιτεχνική αίσθηση. Τα αγγεία περιέχουν συχνά στυλιζαρισμένα φυτικά και ζωικά μοτίβα σε μαύρο και κόκκινο ματ χρώμα. Προς το τέλος της περιόδου εντοπίστηκαν στην περιοχή αυξανόμενες ποσότητες μινωικής κεραμικής, σημειώνοντας την έναρξη μιας περιόδου «μινωικοποιήσεως», η οποία είναι πιο ορατή στην αρχή της Φυλακωπης ΙΙΙ.
Η Φυλακωπή ΙΙΙ (1550-1100 π.Χ) κατασκευάστηκε μετά την πλήρη καταστροφή της Φυλακωπή ΙΙ, πιθανότατα λόγω της σεισμικής δραστηριότητας. Η φάση μπορεί να χωριστεί σε τρεις υπο-φάσεις.

Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε στο τέλος της Ύστερης Εποχής του Χαλκού και δεν ξανακατοικήθηκε. Σήμερα η θάλασσα έχει διαβρώσει πολύ μεγάλο μέρος της πόλης. Λίγο πριν από τις πρώτες ανασκαφές, υπήρξαν αναφορές λεηλασίας αρχαιοτήτων στον χώρο.

Εποχή του Ορείχαλκου
Ιστορία της Μήλου
Νέα Νικομήδεια

Η Νέα Νικομήδεια είναι ένα χωριό περίπου 11 χιλιομέτρων (6,8 μίλια) στα βορειοανατολικά της Βέροιας στην Ημαθία, στην περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας στη βόρεια Ελλάδα. Είναι γνωστό για τον νεολιθικό οικισμό, έναν από τους παλαιότερους στην Ευρώπη.

Χωριό
Αρχικά, το χωριό ονομάστηκε Μπρανιάτα και χτίστηκε το 1922 με Έλληνες πρόσφυγες από τη Νικομήδεια στη βορειοδυτική Ανατολία. Έλαβε το σημερινό της όνομα το 1953. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ο πληθυσμός της ήταν 1.050.

Νεολιθικός οικισμός

Ο πρώην νεολιθικός οικισμός της Νέας Νικομήδειας βρίσκεται περίπου 2 χλμ. Είναι από τις πρώτες γνωστές τοποθεσίες της Μακεδονίας, που χρονολογούνται από το 6250-6050 π.Χ., μπορεί να είχε πληθυσμό μέχρι 500-700.

Ανασκάφηκε εκτενώς σε τρεις φάσεις (1961, 1963 και 1964) από τον R. J. Rodden και την ομάδα του. Ο χώρος, που καλύπτει είναι έκταση περίπου 1.690 τετραγωνικών μέτρων , έχει τετραγωνικές κατοικίες με 12 μέτρα. τα σπίτια της Νέας Νικομήδειας κατασκευάστηκαν -όπως και οι περισσότερες κατασκευές σε όλη τη Νεολιθική βόρεια Ελλάδα από ξυλεία σε ξύλινο πλαίσιο. Τα αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή περιλαμβάνουν πτερύγια πυριτίου, χορδές από πέτρα, πήλινα ειδώλια με σταυροειδή μάτια και μύτες σχήματος ράμματος, σφραγίδες για το στολισμό του σώματος, κρεμαστό κόσμημα με σχήμα βατράχου από στεατίτη, τα εργαλεία των οστών. Οι αρχαιολόγοι που ανασκάπτουν την αρχαία πόλη ανακάλυψαν επίσης γλυπτά από πηλό γυναικών με διπλωμένα χέρια. Στο χώρο βρέθηκαν κεραμικά, ειδικά μεγάλα αγγεία, με ύψος 60 εκατοστών και χωρητικότητα 85 λίτρων. Η περιοχή βρισκόταν αρχικά στις όχθες του Θερμαϊκού Κόλπου ή ενδεχομένως σε λίμνη ή λιμνοθάλασσα. Ήδη από τη δεκαετία του 1930, ο βάλτος της λίμνης Γιαννιτσών κάλυπτε μεγάλο μέρος της περιοχής.

Δήμος Βέροιας
Χωριά του νομού Ημαθίας
Βεγκέσλαος Α΄ του Λουξεμβούργου

Ο Βεγκέσλαος Α΄ Václav Lucemburský, 25 Φεβρουαρίου 1337 - 8 Δεκεμβρίου 1383) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης (1353-54) μετά δούκας (1354-83) του Λουξεμβούργου. Από τη γυναίκα του ήταν δούκας της Βραβάντης και του Λίμπουργκ.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πράγα και ήταν ο τρίτος γνήσιος γιος του Ιωάννη του τυφλού της Βοημίας και της Βεατρίκης Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν. 

Το 1352 νυμφεύτηκε την Ιωάννα των Ρέγκιναρ, κόρη του Ιωάννη Γ΄ δούκα της Βραβάντης & του Λίμπουργκ. Το επόμενο έτος ο πρωτότοκος αδελφός του Κάρολος Δ΄ κόμης του Λουξεμβούργου και βασιλιάς της Γερμανίας, παραχώρησε την κομητεία του Λουξεμβούργου -που είχε λάβει από τον πατέρα του- στον Βεγκέσλαο Α΄. Το 1354 την αναβάθμισε σε δουκάτο. 

Το επόμενο έτος η Ιωάννα, ως πρωτότοκη κόρη κληρονόμησε από τον πατέρα της τη Βραβάντη & το Λίμπουργκ (οι αδελφοί της είχαν αποβιώσει νέοι). Για να μην διαιρεθούν οι περιοχές, ο Βεγκέσλαος Α΄ υπέγραψε έναν καταστατικό χάρτη προνομίων και έκανε τη Χαρούμενη Είσοδο στις περιοχές αυτές. Η δευτερότοκη αδελφή της Ιωάννας, η Μαργαρίτα και ο σύζυγός της Λουδοβίκος Β΄ Νταμπιέρ διεκδίκησαν μερίδιο: οι Φλαμανδοί κατέλαβαν τις Βρυξέλλες, αλλά οι κάτοικοι αντέδρασαν και τους έδιωξαν. Έπειτα απασχολήθηκε με εσωτερικές αναταραχές. 

Υπερεκτίμησε τις στρατιωτικές ικανότητές του και το 1371 επιτέθηκε στον Γουλιέλμο Β΄ δούκα του Γύλιχ, από τον οποίο υπέστη ταπεινωτική ήττα: ο Βεγκέσλαος Α΄ έχασε ένα μέρος του στρατού του και μερικούς ευγενείς, ενώ ο ίδιος αιχμαλωτίστηκε για 11 μήνες. 

Απεβίωσε το 1383 στο Λουξεμβούργο, ίσως από λέπρα, σε ηλικία 46 ετών. Ζήτησε η καρδιά του να αποσταλεί στη σύζυγό του, που διέμενε στις Βρυξέλλες. Τάφηκε στην κρύπτη του αββαείου του Ορβάλ (τώρα ερειπωμένο). Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος τού Καρόλου Δ΄, ο Βεντσεσλάβος Δ΄ της Βοημίας στο Λουξεμβούργο, ενώ η Ιωάννα έμεινε δούκισσα της Βραβάντης & του Λίμπουργκ· απεβίωσε το 1406. 

Ήταν ποιητής: έγραψε 11 μπαλάντες, 16 βιρελαί και 52 ροντώ. Ήταν προστάτης του χρονογράφου Ζαν Φρουασάρ, ο οποίος περιέλαβε τα ποιήματα στο έργο του Μελιαντόρ. Το 1890 ο Ωγκύστ Λονιόν τα ταυτοποίησε ως έργα του Βεγκέσλαου Δ΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1352 την Ιωάννα των Ρέγκιναρ, κόρη του Ιωάννη Γ΄ δούκα της Βραβάντης. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Αναφορές

Περαιτέρω ανάγνωση
 Killgrove, Kristina (13 December 2016), Historians Question Medieval C-Section 'Breakthrough,' Criticize New York Times Coverage, Forbes, retrieved 30 May 2017

Οίκος του Λουξεμβούργου
Ιωάννης του Γκέρλιτς

Ο Ιωάννης (γερμ. Johann von Görlitz, 22 Ιουνίου 1370 – 1 Μαρτίου 1396) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν δούκας του Γκέρλιτς (Zgorzelec) το διάστημα 1377-1396.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πράγα και ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας και της Ελισάβετ, κόρης του Μπόγκισλαβ Ε΄ δούκα της Πομερανίας. Βαπτίστηκε με το όνομα του πάππου του Ιωάννη του τυφλού της Βοημίας.

Ήταν τριών ετών όταν έγινε μάργραβος της Μοραβίας και εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου, αν και τις περιοχές τις διοικούσαν στην πραγματικότητα ο θείος του Ιωάννης-Ερρίκος και ο πρωτότοκος αδελφός του Βεντσεσλάβος Δ΄.

Το 1377 ο πατέρας του τού παραχώρησε ένα μέρος της Άνω Λουσατίας, το Γκέρλιτς, που το αναβάθμησε σε δουκάτο. Έγινε ο μόνος δούκας του Γκέρλιτς. Το επόμενο έτος ο Κάρολος Δ΄ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Βεντσεσλάβος Δ΄, στου οποίου την Αυλή στην Πράγα έμενε ο Ιωάννης. Όταν ενηλικιώθηκε, διέμενε στο Γκέρλιτς. Το 1385 ο Βεντσεσλάβος Δ΄ τον όρισε διοικητή του Βρανδεμβούργου, που ανήκε στον δευτερότοκο αδελφό του Σιγισμούνδο. Το επόμενο έτος ορίστηκε διοικητής του Λουξεμβούργου. Στο Γκέρλιτς έκανε διώξεις εναντίον των Εβραίων και στο τέλος με διάταγμα τους εκτόπισε, αν και το 1383 σε γειτονική περιοχή τους έδιναν προνόμια. Έμπιστος και καγκελάριός του ήταν ο Όλμπραμ αρχιεπίσκοπος της Πράγας.

Η θέση του Βεντσεσλάου Δ΄ στη Γερμανία διαρκώς εξασθενούσε, όμως ο Ιωάννης παρέμεινε πιστός υποστηρικτής του. Όταν ο Βεντσεσλάβος Δ΄ ήλθε σε διαμάχη με τον εξάδελφό του Ιάκωβο και ο Ιάκωβος τον αιχμαλώτισε στην Αυστρία, ο Ιωάννης παρενέβη: κατέλαβε την Πράγα και με στρατό εκστράτευσε εναντίον του Ιακώβου, ο οποίος αναγκάστηκε να τον ελευθερώσει. Ωστόσο ο Βεντσεσλάβος Δ΄ δεν τον αντάμειψε και ο Ιωάννης αποσύρθηκε στο Γκέρλιτς. Απεβίωσε το 1396 σε ηλικία 26 ετών, στο αββαείο του Νόιτσελλε στη Νότια Λουσατία, ίσως δηλητηριασμένος. Το δουκάτο του Γκέρλιτς αποσυντέθηκε στα σύνορα, που είχε πριν τη δημιουργία του.

Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1388 τη Ριχάρντις-Αικατερίνη, κόρη του Αλβέρτου Γ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και βασιλιά της Σουηδίας και είχε τέκνο:
 Ελισάβετ 1390-1451, δούκισσα του Λουξεμβούργου. Παντρεύτηκε πρώτα τον Αντώνιο Βαλουά-Βουργουνδίας δούκα της Βραβάντης και έπειτα τον Ιωάννη Γ΄ Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Theodor Lindner (1881), "Johann, Herzog von Görlitz", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 14, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 216–218

Οίκος του Λουξεμβούργου
Γκέρλιτς
Assassin's Creed (ταινία)

Το Assassin's Creed είναι μία Αμερικανική ταινία επιστημονικής περιπέτειας, δράσης και φαντασίας, σε σκηνοθεσία Τζάστιν Κέρζελ. Το σενάριο γράφτηκε από τους Μάικλ Λέσλι, Άνταμ Κούπερ και Μπιλ Κόλατζ, το οποίο βασίστηκε  στο franchise της Ubisoft, Assassin's Creed. Πρωταγωνιστούν οι Μάικλ Φασμπέντερ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Τζέρεμι Άιρονς και Σάρλοτ Ράμπλινγκ.

Η ταινία τοποθετείται στο ίδιο σύμπαν με αυτό του βιντεοπαιχνιδιού, με μερικές όμως προσθήκες, οι οποίες διαδραματίζονται στην Ισπανική Ιερά Εξέταση. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν το 2015 και ολοκληρώθηκαν τον Ιανουαρίου του 2016. Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 13 Δεκεμβρίου του 2016, στη Νέα Υόρκη. Οι κριτικές που δέχτηκε ήταν ως επί το πλείστον αρνητικές, ενώ με ένα μπάτζετ που ανέρχεται στα 125 εκατομμύρια δολάρια, κατάφερε να συγκεντρώσει 240 εκατομμύρια δολάρια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 

Ταινίες του 2016
Αγγλόφωνες ταινίες
Ισπανόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας
Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία
Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox
Ταινίες βασισμένες σε βιντεοπαιχνίδια
Ταινίες γυρισμένες στη Μάλτα
Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας
Ζιρονές

Η Ζιρονές (καταλανικά: Gironès) είναι μια κομάρκα (κομητεία) στην ανατολική Καταλονία στην Ισπανία, και συνορεύει με τις κομάρκες Σέλβα, Μπαΐς Εμπορδά, Αλτ Εμπορδά, Πλα ντε λ'Εστάνι και Γκαρότσα. Το 2008, η κομάρκα είχε 175.148 κατοίκους. Πάνω από το μισό των κατοίκων της κομάρκας ζούσε στην Ζιρόνα, η οποία είναι επίσης η πρωτεύουσα της επαρχίας της Ζιρόνα.

Δήμοι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της κομάρκας (Καταλανικά)

Κομάρκες της Καταλωνίας
Μπαγιόν

Η Μπαγιόν (γαλλικά: Bayonne, βασκικά: Baiona [baj'ona], γασκωνικά: Baiona [baˈjunɔ]) είναι πόλη και μια από τις δύο υποπεριφέρειες του διαμερίσματος των Ατλαντικών Πυρηναίων, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Νιβ και Αντούρ στο βόρειο τμήμα της πολιτιστικής περιοχής της Χώρας των Βάσκων, και στο νότιο τμήμα της Γασκωνίας στο σημείο όπου το λεκανοπέδιο της Ακουιτανίας ενώνεται με τους λόφους στις υπώρειες των Πυρηναίων. Μαζί με τις γειτονικές Μπιαρίτς και Ανγκλέτ αποτελεί μέρος ενός κοινού οικιστικού συγκροτήματος γνωστού ως Κοινότητα Βασκική Ακτή ενώ είναι η βορειότερη άκρη του αστικού συνεχούς που εκτείνεται από το Σαν Σεμπαστιάν στην Ισπανία και που είναι γνωστό εως «Βασκική Ευρωπόλη Σαν Σεμπαστιάν-Μπαγιόν».

Η Μπαγιόν αποτελεί διαχρονικά σημαντικό λιμάνι της Γαλλίας, τόσο για εμπορικούς όσο και στρατιωτικούς σκοπούς. Πολιτισμικά βρίσκεται στα όρια μεταξύ της γασκώφωνης και βασκόφωνης επικράτειας, όντας οι δύο γλώσσες παρούσες στη δημόσια ζωή της, μαζί με τα γαλλικά που αποτελούν την κυρίαρχη γλώσσα από τον 20ό αιώνα κι έπειτα.

Ιστορία 
Η Μπαγιόν ιδρύθηκε το 950 πάνω στα ερείπια ενός παλαιού ρωμαϊκού castrum ονόματι Lapurdum, που έδωσε το όνομά του στην ευρύτερη περιοχή του Λαπούρ. Στην πόλη εγκαταστάθηκαν Βίκινγκς κατά τον 9ο αιώνα, γεγονός που οδήγησε στην άνθηση της ναυπηγικής και αλιείας που αποτελεί παραδοσιακά την κύρια ασχολία των κατοίκων της. Αποτέλεσε μέρος του δουκάτου της Ακουιτανίας που υπήρξε αγγλική κατοχή από το 1155 μέχρι το 1451 με το πέρας του Εκατονταετούς Πολέμου. Πολλοί Εβραίοι, προερχόμενοι από την Ιβηρική, εγκαταστάθηκαν μεταξύ 1492 και 1602 στη γειτονιά του Σεν Εσπρί. Το 1951 ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα θείου

Παραπομπές 

Πόλεις της Ακουιτανίας
Βάλεραν Α΄ του Λινύ

O Βάλεραν Α΄, γερμ. Valeran I (απεβ. 5 Ιουνίου 1288) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κύριος του Λινύ (1281-1288).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Ε΄ κόμη του Λουξεμβούργου & (ως Ερρίκου Α΄) κυρίου του Λινύ και της Μαργαρίτας των Μονμπελιάρ, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Μπαρ.

Έλαβε μέρος, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο ΣΤ΄ κόμη του Λουξεμβούργου, στη μάχη τoυ Βόρρινγκεν εναντίον του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης, όπου ο Βάλεραν Α΄ και ο αδελφός του σκοτώθηκαν. Τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του, πρώτα ο Ερρίκος Β΄ και μετά ο Βάλεραν Β΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιωάννα κυρία του Μπωβουάρ και είχε τέκνα:
 Ερρίκος Β΄ απεβ. 1303, κύριος του Λινύ.
 Βάλεραν Β΄ 1275-1354, κύριος του Λινύ & Μπωβουάρ.
 Φιλιπόττη.
 Ελισάβετ.
 Μαργαρίτα, μοναχή.
 Μαρία απεβ. 1337, παντρεύτηκε τον Ζαν ντε Γκιστέλλ.

Αναφορές

Οίκος του Λουξεμβούργου
Βάλεραν Β΄ του Λινύ

Ο Βάλεραν Β΄, γερμ. Valeran II (απεβ. 1354) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κύριος του Λινύ & Μπωβουάρ (1303-1354).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βάλεραν Α΄ κύριο του Λινύ και της Ιωάννας, κυρίας του Μπωβουάρ. 

Το 1288 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Ερρίκος Β΄. Ο Βάλεραν Β΄ κληρονόμησε από τη μητέρα του τα κάστρα Μπωβουάρ και Ρουσύ. Όταν απεβίωσε το 1303 ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος Β΄ κύριος του Λινύ, τον διαδέχθηκε. 

Απεβίωσε το 1354 και τάφηκε στο ναό Νοτρ-Νταμ στο Καμμπραί.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Γκουγιότ, κληρονόμο του μπουργκράβου του Λιλλ και είχε τέκνα:
 Ιωάννης Α΄ απεβ. 1364, κύριος του Λινύ & Μπωβουάρ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Page at genealogie-mittelalter.de

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Λουξεμβούργου
Ιωάννης Α΄ του Λινύ

Ο Ιωάννης Α΄, γαλλ. Jean (απεβ. 17 Μαΐου 1364) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κύριος του Λινύ & Μπωβουάρ (1354-1364).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Βάλεραν Β΄ κυρίου του Λινύ & Μπωβουάρ και της Γκουγιότ, κληρονόμου του μπουργκράβου του Λιλλ.

Το 1354 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Έμεινε 10 έτη κυβερνήτης του Λινύ & Μπωβουάρ και το 1364 απεβίωσε. Tον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Γκυ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1330 την Αλίκη των Νταμπιέρ, κόρη και κληρονόμο του Γκυ κυρίου του Ρισεμπούργκ και είχε τέκνα:
 Μαρία, παντρεύτηκε τον Ερρίκο κόμη του Βωντεμόν.
 Ιωάννης απεβ. 1360/1, ιερέας.
 Γκυ απεβ. 1371, κόμης του Λινύ, κύριος του Μπωβουάρ & Ρισεμπούργκ.
 Ιωάννης απεβ. 1373, επίσκοπος του Στρασβούργου και αρχιεπίσκοπος του Μάιντς.
 Ιωάννα απεβ. 1392, παντρεύτηκε τον Γκυ Ε΄ κόμη του Σαιν-Πολ.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Λουξεμβούργου
Γκυ του Λινύ

Ο Γκυ (γαλλ. Guy, 1340 - 23 Αυγούστου 1371) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λινύ (1364-1371) και κύριος του Μπωβουάρ και Ρισεμπούργκ. Από τη σύζυγό του ήταν κόμης του Σαιν-Πολ.

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη Α΄, κυρίου του Λινύ & Μπωβουάρ και της Αλίκης των Νταμπιέρ, κόρης και κληρονόμου του Γκυ, κυρίου του Ρισεμπούργκ. 

Συμμετείχε στη μάχη του Μπάεσβαϊλερ μεταξύ του 3ου εξαδέλφου του Βεγκεσλάου Α΄, δούκα του Λουξεμβούργου από τη μία μεριά και του Γουλιέλμου Β΄, δούκα του Γύλιχ και του Εδουάρδου, δούκα του Γκέλντερς από την άλλη. Στη μάχη έχασε και ο χρονικογράφος Γιαν φαν Μπόενταλ έγραψε στο έργο του Brabantsche Yeesten, πως ο Γκυ έμεινε πληγωμένος και εγκαταλελειμμένος στο πεδίο της μάχης και όταν τον βρήκε ένας λαφυραγωγός την επόμενη ημέρα, τον σκότωσε και τον έκλεψε. Όταν αυτός πήγε να πωλήσει τη λεία, τον κρέμασαν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1354 τη Μαχώ των Σατιγιόν, κόρη και κληρονόμο του Ιωάννη κόμη του Σαιν-Πολ και είχε τέκνα:
 Βάλεραν Γ΄ 1354-1415, κόμης του Λινύ & Σαιν-Πολ.
 Πέτρος 1369-1387, επίσκοπος του Μετς. Αγιοποιήθηκε το 1527.
 Μαργαρίτα, παντρεύτηκε πρώτα τον Πέτρο των Ανγκιάν κόμη του Λέτσε και έπειτα τον Ιωάννη Γ΄ βαρόνο του Βερχίν.
 Ιωάννης 1370-1397, κύριος του Μπωβουάρ & Ρισενμπούργκ.
 Αντρέ απεβ. 1396, επίσκοπος του Καμμπραί.
 Μαρί, παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Κονντέ και έπειτα τον Σίμωνα κόμη του Ζαλμ.
 Ιωάννα απεβ. 1430, κόμισσα του Λινύ & Σαιν-Πολ.

Αναφορές

Οίκος του Λουξεμβούργου
Ιωάννης του Μπωβουάρ

Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean (π. 1370 - 1397) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κύριος του Μπωβουάρ & Ρίχεμπουρκ (1387-1397).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκυ κόμη του Λινύ & Σαιν-Πολ και της Μαώς/Ματθίλδης των Σατιγιόν, κόρης και κληρονόμου του Ιωάννη κόμη του Σαιν-Πολ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1387 τη Μαργαρίτα, κόρη και κληρονόμο του Λουδοβίκου κυρίου του Ανγκιάν, κόμη του Μπριεν & Κονβερσάνο και τιτουλάριου δούκα των Αθηνών. Είχε τέκνα:
 Πέτρος Α΄ 1390-1433, κόμης του Σαιν-Πολ & Μπριεν.
 Ιωάννης Β΄ 1392-1441, κόμης του Λινύ και κύριος του Μπωβουάρ.
 Λουδοβίκος απεβ. 1443, αρχιεπίσκοπος του Ρουέν, επίσκοπος του Ελύ και καρδινάλιος. 
 Αικατερίνη γενν. π. 1393.
 Ιωάννα απεβ. 1420, παντρεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο κύριο του Γκιστέλ και έπειτα τον Ιωάννη Δ΄ υποκόμη του Μελούν και κοντόσταυλο της Φλάνδρας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 GeneAll.net
 Genealogical database by Herbert Stoyan

Αναφορές σεπηγές

Οίκος του Λουξεμβούργου
Σεργκέι Κίροφ

Ο Σεργκέι Μιρόνοβιτς Κίροφ (, γεννηθείς Κόστρικοφ, , 27 Μαρτίου 1886 – 1 Δεκεμβρίου 1934) ήταν ένας εξέχων Μπολσεβίκος ηγέτης στα πρώτα στάδια της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Κίροφ αναδείχθηκε μέσω των τάξεων του Κομμουνιστικού Κόμματος σε ηγέτη της οργάνωσης του κόμματος στο Λένινγκραντ.

Στις 1 Δεκεμβρίου 1934, ο Κίροφ πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από έναν εκτελεστή στα γραφεία του Ινστιτούτου Σμόλνι. Μερικοί ιστορικοί κατηγορούν για τη δολοφονία του τον Ιωσήφ Στάλιν και πιστεύουν ότι η NKVD οργάνωσε την εκτέλεσή του, αλλά δεν υπάρχουν πειστικά αποδεικτικά στοιχεία για τον ισχυρισμό αυτό. Ο θάνατος του Κίροφ απετέλεσε ένα από τα προσχήματα του Στάλιν για τη κλιμάκωση της καταστολής ενάντια στα αντιφρονούντα στοιχεία του Κόμματος, και για τον αφοπλισμό του Κόμματος (κάθε μέλος του διέθετε περίστροφο μέχρι εκείνη τη στιγμή, όταν τους τα αφαίρεσε ο Στάλιν), με αποκορύφωμα την Μεγάλη Κάθαρση στα τέλη της δεκαετίας του 1930, στην οποία πολλοί από τους Παλιούς Μπολσεβίκους συνελήφθησαν, εκδιώχθηκαν από το κόμμα, και εκτελέστηκαν. Η δολοφονία του Κίροφ αποδόθηκε σε πράξη του κοινού ποινικού δικαίου για την οποία ο κατηγορούμενος ομολόγησε στις δίκες εκείνης της περιόδου.

Οι πόλεις Κίροφ, Κιροβοχράντ, Κιροβακάν, και Κιροβαμπάντ, καθώς και μερικές άλλες πόλεις, ονομάστηκαν έτσι προς τιμήν του Κίροφ μετά τη δολοφονία του. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το Κιροβακάν και το Κιροβαμπάντ επέστρεψαν στα αρχικά τους όνομα: Βανατζόρ και Γκαντζά, αντίστοιχα. Προς εφαρμογή των νόμων αποκομμουνιστικοποίησης στην Ουκρανία, το Κιροβοχράντ μετονομάστηκε τον Ιούλιο του 2016 από το ουκρανικό κοινοβούλιο σε Κροπιβνίτσκι.

Υποσημειώσεις 

Ρώσοι κομμουνιστές
Σοβιετικοί πολιτικοί
Πέτρος Α΄ του Σαιν-Πολ

Ο Πέτρος Α΄, γερμ. Peter I (1390 - 31 Αυγούστου 1433) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Σαιν-Πολ, Λινύ, Μπριεν & Κονβερσάνο και κύριος του Μπωβουάρ & Ανγκιάν.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη κυρίου του Μπωβουάρ και της Μαργαρίτας των Ανγκιάν, κόρης και κληρονόμου του Λουδοβίκου κόμη του Μπριεν & Κονβερσάνο και κυρίου του Ανγκιάν. 

Από το 1394 ήταν συγκυβερνήτης του πατέρα του, ο οποίος απεβίωσε το 1397, οπότε ο Πέτρος Α΄ τον διαδέχθηκε. Μετά το 1394 ετελεύτησε και η μητέρα του και τη διαδέχθηκε. Το 1430 απεβίωσε η θεία του Ιωάννα, κόρη του Γκυ κόμη του Λινύ και της Μαχώς κόμισσας του Σαιν-Πολ και τη διαδέχθηκε ως κόμης του Λινύ & Σαιν-Πολ. 

Στη δεκαετία του 1340 η επιδημία πανώλης, μετά τη Γαλλία, Αγγλία και Ισπανία, ενέσκηψε και στο Λουξεμβούργο. Ανάμεσα στα εκατομμύρια θύματα ήταν και ο Πέτρος Α΄, που απεβίωσε το 1433, σε ηλικία 43 ετών και τάφηκε στο αββαείο του Σερκάμ, κοντά στο Φρεβάν. Η σύζυγός του Μαργαρίτα απεβίωσε το 1468.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1405 τη Μαργαρίτα του Μπω/Μπάλτσο, κόρη του Φραγκίσκου δούκα της Άντρια και είχαν τέκνα:
 Ιακωβίνα 1415/6-1472, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη των Λάνκαστερ δούκα του Μπέντφορντ (γιο του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας) και έπειτα, μυστικά, τον Ριχάρδο Γούντβιλ κόμη του Ρίβερς. Η κόρη της:
 Ελισάβετ Γούντβιλ, παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Δ΄ της Υόρκης βασιλιά της Αγγλίας.
 Λουδοβίκος 1418-1475, κόμης του Σαιν-Πολ, Λινύ, Μπριέν & Κονβερσάνο. Έγινε κοντόσταυλος (στρατάρχης) της Γαλλίας.
 Τιμπώ απεβ. 1477, κόμης του Μπριέν, κύριος του Φιέν και επίσκοπος του Λε Μαν.
 Ιάκωβος 1425-1487, κύριος του Ρισεμπούρ.
 Βάλεραν απεβ. νέος.
 Ιωάννης απεβ. στην Αφρική.
 Αικατερίνη απεβ. 1492, πανντρεύτηκε τον Αρθούρο Γ΄ των Ντρέ-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης.
 Ισαβέλλα απεβ. 1472, παντρεύτηκε τον Κάρολο των Βαλουά-Ανζού κόμη του Μαιν.

Αναφορές

Οίκος του Λουξεμβούργου
Νέα Δημοκρατική Παράταξη

Η Νέα Δημοκρατική Παράταξη (ΝΕ.ΔΗ.ΠΑ.) ήταν πολιτικό κόμμα της Κύπρου, που ιδρύθηκε το 1980 από στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος.

Ιστορικό
Η Νέα Δημοκρατική Παράταξη, ιδρύθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1980, όταν στελέχη του ΔΗ.ΚΟ., ανάμεσα τους και έξι βουλευτές (Μιχαηλίδης, Αμπίζας, Βασιλειάδης, Καραμιχάλης, Λένας, Νέμιτσας). 

Πρόεδρος του νέου κόμματος τέθηκε ο Αλέκος Μιχαηλίδης και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ο Σταύρος Αμπίζας. 

Στις εκλογές του 1981 συγκέντρωσε το 1,92% της λαϊκής ψήφου και κατετάγη τελευταίο μεταξύ των κομμάτων, χωρίς να καταφέρει να εισέλθει στη Βουλή των Αντιπροσώπων. 

Στις προεδρικές του 1983 στήριξε την υποψηφιότητα του προέδρου του Δήμοκρατικού Συναγερμου, Γλαύκου Κληρίδη, ο οποίος όμως δεν εξελέγη.

Η παράταξη δε συμμετείχε στις εκλογές του 1985 και το 1987 η συνενώθηκε με το Δημοκρατικό Συναγερμό. Ο Αλέκος Μιχαηλίδης εξελέγη ένας από τους τρεις αντιπροέδρους του κόμματος.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Αντιπροσώπων

Παραπομπές

Κυπριακά πολιτικά κόμματα
Ένωση Κέντρου (Κύπρος)

Η Ένωση Κέντρου ήταν πολιτικό κόμμα της Κύπρου, που ιδρύθηκε το 1980.

Ιστορικό
Η Ένωση Κέντρου ιδρύθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1980, από τον πρ. υπουργό, πρ. Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων , Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος είχε εκλεγεί στις βουλευτικές του 1976 ως ανεξάρτητος και τους βουλευτές Χρίστο Βάκη και Χριστόφορο Χριστοφορίδη, που προέρχονταν από το ΔΗ.ΚΟ.. 

Πρόεδρος του νέου κόμματος τέθηκε ο Τάσσος Παπαδόπουλος

Στις εκλογές του 1981 συγκέντρωσε το 2,74% της λαϊκής ψήφου, χωρίς να καταφέρει να εισέλθει στη Βουλή των Αντιπροσώπων. 

Το 1985 η Ένωση Κέντρου συνενώθηκε με το Δημοκρατικό Κόμμα.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Αντιπροσώπων

Παραπομπές

Κυπριακά πολιτικά κόμματα
Ροβερέτο

Το Ροβερέτο  (ιταλικά: Rovereto, γερμανικά: Rovereto), είναι πόλη της Ιταλίας της περιφέρειας του Τρεντίνο-Άνω Αδίγης/Νότιο Τυρόλο (ιταλικά: Trentino-Alto Adige, γερμανικά: Trentino-Südtirol).

Πρόσωπα 
 Αλίτσε Ρακέλε Άρλανχ (1995) Μις Ιταλία 2017

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας Τρέντο
Αντώνιος Α΄ του Λινύ

Ο Αντώνιος Α΄, γαλλ. Antoine I (1450 - 1519) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λινύ & Μπριέν.

Βιογραφία
Ήταν ένας από τους γιους του Λουδοβίκου κόμη του Σαιν-Πολ, Λινύ, Μπριέν & Κονβερσάνο και της Ιωάννας των Μονμπελιάρ κόρης και κληρονόμου του Ροβέρτου κόμη του Μαρλ και Σουασσόν.

Το 1475 καρατομήθηκε ο πατέρας του για προδοσία από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Πέτρος Β΄. Αυτός απεβίωσε το 1482 και ο Αντώνιος Α΄ τον διαδέχθηκε στο Μπριέν. Το 1510 κληρονόμησε από τον Κάρολο των Βουρβόνων το Λινύ· έτσι η κομητεία επέστρεψε στον Οίκο του Λουξεμβούργου.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Αντουανέττα, κόρη του Πέτρου του Μπωφφρεμόν και είχε τέκνο:
 Φιλιμπέρτα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Δ΄ των Ιβρέα κύριο του Αρλαί & πρίγκιπα της Οράγγης.

Το 1490 απεβίωσε η Αντουανέττα και ο Αντώνιος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Φρανσουάζ, κόρη του Φιλίππου Β΄ Κροΰ κυρίου του Σιμαί και είχε τέκνο:
 Κάρολος Α΄ 1488-1530, κόμης του Λινύ & Μπριέν.

Αργότερα ο Αντώνιος Α΄ έκανε τρίτο γάμο με τη Ζιλέτ ντε Κετιβύ.

Από τη μη νόμιμη σχέση του με την Περόν ντε Μασεφέρ είχε ένα φυσικό τέκνο:
 (νόθος) Αντώνιος 1480-1538.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Λουξεμβούργου
Κάρολος Α΄ του Λινύ

Ο Κάρολος Α΄, γαλλ. Charles (1488 - 1530) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λινύ & Μπριέν (1519-1530).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Αντωνίου Α΄ κόμη του Λινύ & Μπριέν και της Φρανσουάζ του Κροΰ, κόρης του Φιλίππου Α΄ κόμη του Σιμαί.

Το 1519 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Λινύ & Μπριέν. Επειδή αγόρασε το έργο Γκραντουάλια του Αγγλικανού συνθέτη Γουίλιαμ Μπυρντ, κατηγορήθηκε από τους Καθολικούς και φυλακίστηκε.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1510 την Καρλόττα των Εστουνεβίλλ και είχε τέκνα:
 Αντώνιος Β΄ απεβ. 1557, κόμης του Λινύ.
 Λουδοβίκος Γ΄ απεβ. 1571.
 Ιωάννης απεβ. 1548.
 Γεώργιος απεβ. 1537.
 Γκιγιεμέττα.
 Φρανσουάζ/Φραντσίσκα απεβ. 1566, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο Γ΄ μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν.
 Αντουανέττα 1525-1603.
 Μαρία απεβ. 1597.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Λουξεμβούργου
Αντώνιος Β΄ του Λινύ

Ο Αντώνιος Β΄, γαλλ. Antoine II (απεβ. 8 Φεβρουαρίου 1557) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λινύ & Μπριέν (1530-1557).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Α΄ κόμη του Λινύ & Μπριέν και της Καρλόττας του Εστουτεβίλλ.

Το 1530 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Έπειτα από 27 έτη διακυβέρνησης απεβίωσε το 1557. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης Γ΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1535 τη Μαργαρίτα Σαβοΐας, κόρη του Ρενέ κόμη του Βιλλάρ και είχε τέκνα:
 Ιωάννης Γ΄ απεβ. 1576, κόμης του Λινύ.
 Φραγκίσκος 1542-1613, δούκας του Πινέ-Λουξεμπούρ. Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα της Λωρραίνης, κόρη του Νικολάου δούκα του Μερκέρ.
 Ερρίκος 1583-1616, δούκας του Πινέ-Λουξεμπούρ.
 Μαργαρίτα-Καρλόττα 1607-1680, δούκισσα του Πινέ-Λουξεμπούρ. Παντρεύτηκε πρώτα τον Λεόν ντΆλμπρέ ντε Λυίν και μετά τον Σαρλ-Ανρί ντε Κλερμόν-Τοννέρ.
 Αντώνιος απεβ. 1573.
 Ερρίκος.
 Μαγδαληνή απεβ. 1588, παντρεύτηκε τον Χριστόφορο-Ιουβενάλ των Ουρσίν, μαρκήσιο του Τραινέλ.  

Οίκος του Λουξεμβούργου
Ιωάννης Γ΄ του Λινύ

Ο Ιωάννης Γ΄, γαλλ. Jean III (απεβ. 1 Ιουλίου 1576) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λινύ & Μπριέν (1557-1576).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αντωνίου Β΄ κόμη του Λινύ & Μπριέν και της Μαργαρίτας Σαβοΐας, κόρης του Ρενέ κόμη του Βιλλάρ.

Το 1557 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Λινύ & Μπριέν. Έπειτα από διακυβέρνηση 19 ετών απεβίωσε το 1576 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κάρολος Β΄ ως κόμης του Λινύ & Μπριέν. Αυτόν διαδέχθηκαν τα αδέλφια του, ο Φραγκίσκος στο Λινύ και η Λουία στο Μπριέν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βιλελμίνα, κόρη του Ροβέρτου Δ΄ δούκα του Μπουιγιόν και είχε τέκνα:
 Αντώνιος.
 Κάρολος Β΄ 1562-1608, κόμης του Λινύ και Μπριέν.
 Μαργαρίτα 1562-1566.
 Φραγκίσκος 1563-1576, κόμης του Λινύ. Γιος του ήταν ο:
 Ερρίκος Γ΄ 1583-1616, κόμης του Λινύ. Τον διαδέχθηκε η κόρη του:
 Μαργαρίτα-Καρλόττα 1607-1680, κόμισσα του Λινύ. Παντρεύτηκε τον κόμη του Κλερμόν-Τοννέρρ.
 Ντιάν (Άρτεμις) απεβ. 1624, παντρεύτηκε πρώτα τον Λουί ντε Πλουσκελέ κόμη του Κερμάν και έπειτα τον Ζυστ ντε Πονταιγιέ βαρόνο του Πλερ.
 Λουίζα 1567-1647, κόμισσα του Μπριέν. Παντρεύτηκε τον Γεώργιο βαρόνο του Κασωμπόν και έπειτα τον Μπερνάρ ντε Μπεόν κύριο του Μασσέ.

Οίκος του Λουξεμβούργου
Ερρίκος Β΄ του Λινύ

O Ερρίκος Β΄, γαλλ. Henri II (απεβ. 1303) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κύριος του Λινύ (1288-1303).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βάλεραν Α΄ κυρίου του Λινύ και της Ιωάννας κυρίας του Μπωβουάρ.

Ο πατέρας του, πολεμώντας εναντίον του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βραβάντης, σκοτώθηκε στη μάχη του Βόρρινγκεν το 1288. Τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος Β΄.

Το 1300 απεβίωσε η μητέρα του και το 1303 και ο ίδιος, έπειτα από 15 έτη διακυβέρνησης. Δεν ήταν ούτε 30 ετών και ήταν άτεκνος. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Βάλεραν Β΄.

Αναφορές σε πηγές

Οίκος του Λουξεμβούργου
Ουαλερανός Γ΄ του Λουξεμβούργου-Λινί

Ο Βάλεραν Γ΄, γερμ. Waleran III (1355 - 12 Απριλίου 1415) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λινύ (1371-1415) και του Σαιν-Πολ (1378-1415). Έγινε κοντόσταυλος (στρατάρχης) της Γαλλίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκυ κόμη του Λινύ και της Μαχώς/Ματθίλδης των Σατιγιόν, κόρης και κληρονόμου του Ιωάννη κόμη του Σαιν-Πολ.

Το 1371 απεβίωσε ο πατέρας του στη μάχη του Μπάεσβαϊλερ και τον διαδέχθηκε. Ο Βάλεραν Γ΄ αιχμαλωτίστηκε στη μάχη, αλλά με την παρεμβολή του Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας (3ου εξαδέλφου του πατέρα του), ελευθερώθηκε. Το 1374 αιχμαλωτίστηκε από τους Άγγλους στην Αρντρ, οι οποίοι προσπάθησαν να τον ανταλλάξουν με τον Ιωάννη Γ΄ άρχοντα του Μπουχ, χωρίς επιτυχία. Το 1380 στην αιχμαλωσία νυμφεύτηκε τη Μωντ, κόρη της Ιωάννας (εγγονής του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας) από τον 1ο της σύζυγο, ενώ τώρα είχε 3ο σύζυγο τον Εδουάρδο τον μαύρο πρίγκιπα. Έτσι κατάφερε να μειώσει τα λύτρα και να ελευθερωθεί.

Ήταν ένας από τους πρέσβεις για ειρήνη που εστάλησαν το 1396 στο Λονδίνο. Το 1405 επιτέθηκε στους Άγγλους στο Μερκ, κοντά στο Καλαί, αλλά μάταια . Πήγε με τη μερίδα του Φιλίππου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας, μάλιστα πάντρεψαν τα παιδιά τους: ο Αντώνιος Βαλουά-Βουργουνδίας δούκας της Βραβάντης νυμφεύτηκε την Ιωάννα Λουξεμβούργου-Λινύ. Οι δούκες της Βουργουνδίας του έδειξαν εύνοια και τον έκαναν μεγάλο διδάσκαλο των Υδάτων και των Δασών, κυβερνήτη του Παρισιού το 1410 και (όταν δέσποζαν στη Γαλλία) κοντόσταυλο (στρατάρχη) της Γαλλίας το 1411. Όμως το 1413 εκδιώχθηκαν οι Βουργουνδοί και έτσι χάθηκαν τα δύο τελευταία αξιώματα.

Απεβίωσε το 1415 και τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Φίλιππος ως κόμης του Σαιν-Πολ & Λνύ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μωντ των Χόλαντ, κόρη του Θωμά κόμη του Κεντ και είχε τέκνο:
 Ιωάννα απεβ. 1407, παντρεύτηκε τον Αντώνιο Βαλουά-Βουργουνδίας δούκα της Βραβάντης. Γιοί τους ήταν οι:
 Ιωάννης Δ΄ δούκας της Βραβάντης και ο
 Φίλιππος κόμης του Σαιν-Πολ και Λινύ.

Όταν απεβίωσε η Μωντ, ο Βάλεραν Γ΄ το 1400 έκανε δεύτερο γάμο με τη Μπόνα των Σκαρπονουά, κόρη του Ροβέρτου δούκα του Μπαρ· δεν απέκτησαν τέκνα.

Αναφορές σε Πηγές

Οίκος του Λουξεμβούργου
Άιμπολαντ

Άιμπολαντ (επίσης γνωστό ως Σουηδική Εσθονία και Έγκελαντ) είναι το Εσθονικό Σουηδικό όνομα για τις ιστορικά σουηδόφωνες περιοχές και πόλεις στη βόρεια και δυτική Εσθονία.

Το ιστορικό Άιμπολαντ περιλαμβάνει τα νησιά Νοαρόοτσι, Βόρμσι, Ρούχνου, Οσμουσάαρ, Χιίουμαα, Σάαρεμαα, Μούχου, Ναϊσάαρ και τις πόλεις γύρω από το Χααπσάλου στην ηπειρωτική Εσθονία. 

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το καλοκαίρι του 1944, σχεδόν όλοι οι Σουηδοί της Εσθονίας που ζούσαν στο Άιμπολαντ κατέφυγαν στη Σουηδία, πριν ο Κόκκινος Στρατός εισβάλει στα κράτη της Βαλτικής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα του μουσείου Άιμπολαντς στο Χααπσάλου (Σουηδικά) (Εσθονικά) (Ρωσικά)
 Den Andra Stranden  (φωτογραφίες, ιστορίες και λαϊκή μουσική από το Άιμπολαντ) (Σουηδικά)

Εσθονία-επέκταση

Ιστορία της Εσθονίας
Πέτρος του Λουξεμβούργου

Ο Πέτρος. γαλλ. Pierre (1369 - 1387) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν καρδινάλιος. Το 1527 κλήθηκε Ευλογημένος.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκυ κόμη του Λινύ και της Μαχώς/Ματθίλδης των Σατιγιόν, κόρης και κληρονόμου του Ιωάννη κόμη του Σαιν-Πολ.

Ο πατέρας του απεβίωσε το 1371 και η μητέρα του το 1378, έτσι ο Πέτρος έμεινε 9 ετών ορφανός από γονείς. Τον ανέθρεψε η αδελφή του πατέρα του Ιωάννα κόμισσα του Ορζιέρ. Από το 1377 είχε σταλεί στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού για σπουδές, Στα 10 έτη του εξελέγη μέλος (canon) του Συλλόγου του καθεδρικού της Νοτρ-Νταμ του Παρισιού και το 1381 έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού στη Νοτρ-Νταμ του Σαρτρ και έγινε αρχιδιάκονος της επισκοπής. Το επόμενο έτος έγινε αρχιδιάκονος του Καμπραί.

Το 1384 ήταν κενή η θέση του επισκόπου του Μετς, αλλά ήταν η περίοδος του Δυτικού Σχίσματος: η Γαλλία υποστήριζε τον αντίπαπα Κλήμη Ζ΄, που διόρισε τον Πέτρο επίσκοπο το 1384, ενώ ο βασιλιάς της Γερμανίας υποστήριζε τον πάπα Ουρβανό ΣΤ΄, που διόρισε τον Τίλμαν Βους του Μπέτενμπουρκ ως επίσκοπο. Αν και ο Πέτρος κατέλαβε το Μετς με στρατό, αργότερα αναγκάστηκε να αποσυρθεί .

Μετά από αίτημα του Καρόλου ΣΤ΄ Βαλουά της Γαλλίας και του θείου αυτού Ιωάννη δούκα του Μπερί στον Κλήμη Ζ΄, ο Πέτρος έγινε καρδινάλιος-διάκονος στον Αγ. Γεώργιο του Βελάμπρο το 1384 .

Το τέλος και η αγιοποίηση
Απεβίωσε από ανορεξία στα 18 έτη του, το 1387, στην Καρθουσανή μονή του Βιλλενέβ-λεζ-Αβινιόν. Σύμφωνα με επιθυμία του, τάφηκε σε κοινό κοιμητήριο απόρων.  Όταν άρχισαν να αναφέρονται θαύματα στον τάφο του, ο αδελφός του Ιωάννης κύριος του Μπωβουάρ διέταξε την κατασκευή του ναού του Αγ. Κελεστίνου Ε΄ πάπα της Ρώμης και μετέφερε τα λείψανά του στον ναό. 

Η αγιοποίησή του συζητήθηκε στη Σύνοδο της Βασιλείας (1431-49), αλλά αγιοποιήθηκε αργότερα, το 1527. Το 1432 αναγνωρίστηκε ως προστάτης άγιος της Αβινιόν. Το 1640 επιδημία πανώλης ενέσκηψε στην Αβινιόν και ο αντιπρόσωπος του πάπα (legatus) ζήτησε την προστασία του αγίου. Η λατρεία του επεκτάθηκε στις πόλεις Μετς, Παρίσι, Βερντέν και Λουξεμβούργο. Το 1597 τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο Παρίσι, αλλά καταστράφηκαν κατά τη Γαλλική Επανάσταση· ωστόσο μερικά από αυτά έμειναν στον Αγ. Ντιντιέ της Αβινιόν.

Αναφορές σε πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 Salvador Miranda, The Cardinals of the Holy Roman Church 
  Biography 

Οίκος του Λουξεμβούργου
Ιωάννης Β΄ του Λινύ

Ο Ιωάννης Β΄ (γαλλ.: Jean II de Luxembourg-Ligny, 1392 - 5 Ιανουαρίου 1441) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λινύ (1430-41) & Γκιζ (1425-41) και κύριος του Μπωβουάρ & Ρισεμπούργκ (1397-1441).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη κυρίου του Μπωβουάρ & Ρισεμπούργκ και της Μαργαρίτας των Ανγκιάν, κόρης και κληρονόμου του Λουδοβίκου κόμη του Μπριέν & Κονβερσάνο και τιτουλάριου δούκα των Αθηνών. 

Νυμφεύτηκε την Ιωάννα υποκόμισσα του Μω, η οποία από τον προηγούμενο γάμο της με τον Ροβέρτο Μονμπελιάρ κόμη του Μαρλ & Σουασσόν είχε κόρη την Ιωάννα, που κληρονόμησε τον πατέρα της. Όταν απεβίωσε η μητέρα του, την κληρονόμησε ο μεγαλύτερος αδελφός του Πέτρος Α΄ στο Μπριέν & Κονβερσάνο, ενώ ο Ιωάννης Β΄ κληρονόμησε το 1397 τον πατέρα του και έγινε κύριος του Μπωβουάρ & Ρισεμπούργκ. 

Κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο έλαβε το μέρος της Αγγλίας και έκανε με τα άλογα επιδρομές (chevauchées), λεηλατώντας και καίγοντας Γαλλικές περιοχές για λογαριασμό του Ιωάννη Λάνκαστερ δούκα του Μπέντφορντ. Το 1425 κατέλαβε την κυριότητα του Γκιζ, για την οποία είχε διαφωνήσει με τον Ρενέ Βαλουά δούκα του Ανζού. 

Στην πολιορκία της Αμιένης το 1430 ακολούθησε τον Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας και αν και η πολιορκία ήταν αποτυχημένη, ένας στρατιώτης τού Ιωάννη Β΄ (ο νόθος του Βαντόμ) συνέλαβε την Ζαν ντ' Αρκ. Ο Ιωάννης Β΄ την έστειλε στο Μπωβουάρ, όπου την κράτησε φυλακισμένη. Ζούσε μαζί του η αδελφή του πατέρα του Ιωάννα, κόμισσα του Σαιν-Πολ & Λινύ, που έδειξε ευγένεια στη Ζαν ντ' Αρκ και του ζήτησε να μην την δώσει. Το 1430 απεβίωσε η θεία του Ιωάννα και την κληρονόμησε ο Πέτρος Α΄, που έλαβε το Σαιν-Πολ και ο Ιωάννης Β΄, που έλαβε το Λινύ. Η Αγγλία και η Βουργουνδία πίεσαν τον Ιωάννη Β΄ να τους παραδώσει την Ζαν ντ' Αρκ και ο Ιωάννης τελικά την έδωσε στους Άγγλους αντί 10.000 λιβρών, οι οποίοι την σκότωσαν.

Απεβίωσε το 1441 και τον κληρονόμησε ο γιος του Πέτρου Α΄, ο Λουδοβίκος κόμης του Σαιν-Πολ & Μπριέν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1418 την Ιωάννα του Μπετύν, κόρη και κληρονόμο του Ροβέρτου Η΄ υποκόμη του Μω· δεν απέκτησαν απογόνους.

Αναφορές σε Πηγές
Genealogy page for John II of Luxembourg
Λουδοβίκος του Λουξεμβούργου

Ο Λουδοβίκος (Louis de Luxembourg, 1391 - 18 Σεπτεμβρίου 1443) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν αρχιεπίσκοπος της Ρουέν, επίσκοπος του Ίλυ και καρδινάλιος.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη κυρίου του Μπωβουάρ και της Μαργαρίτας των Ανγκιάν, κόρης και κληρονόμου του Λουδοβίκου κόμη του Μπριέν και τιτουλάριου δούκα των Αθηνών.

Το 1436 εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Ρουέν. Στον Εκατονταετή Πόλεμο, όπως και ο αδελφός του Ιωάννης Β΄ κόμης του Λινύ, ήταν με το μέρος των Άγγλων. Όσο η Γάλλοι κέρδιζαν, η θέση του αποδυναμωνόταν και η ζωή του γινόταν επισφαλής. Ο Ερρίκος Γ΄ Λάνκαστερ της Αγγλίας αποφάσισε το 1437 να του δώσει την επιτροπεία (in commendam) της επισκοπής του Ίλυ (Ely) (στο Καντέρμπουρυ), η οποία, αν και από τις μικρότερες, ήταν η 5η σε έσοδα επισκοπή. Δεν γνωρίζουμε αν την επισκέφθηκε· απεβίωσε το 1443. Ο Κάρολος Ζ΄ Βαλουά της Γαλλίας κατέλαβε τη Ρουέν το 1449.

Αναφορές στις Πηγές

Πηγές
 Fryde, E. B.; Greenway, D. E.; Porter, S.; Roy, I. (1996). Handbook of British Chronology (Third revised ed.). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-56350-X.

Οίκος του Λουξεμβούργου
Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Ιάκωβος του Ρισεμπούρ

Ο Ιάκωβος, γαλλ. Jacques (1426 - 20 Αυγούστου 1487) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κύριος του Ρισεμπούργκ (Richebourg).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Πέτρου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ & Μπριέν και της Μαργαρίτας των Μπω/Μπάλτσο, κόρης του Φραγκίσκου δούκα της Άντρια.

Το 1453, μετά τη μάχη του Γκάβερε, έγινε ιππότης. Τα επόμενα έτη υπηρέτησε τον Κάρολο Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας ως διοικητής στο στρατό. Το 1468 του απένειμαν τη διάκριση του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Ο πρωτότοκος αδελφός του Λουδοβίκος κοντόσταυλος (στρατάρχης) της Γαλλίας, προσπαθούσε μυστικά με τους Βουργουνδούς να ανατρέψει τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ Βαλουά. Όταν η συνωμοσία αποκαλύφθηκε, ο αδελφός του καρατομήθηκε για προδοσία το 1475 και ο Ιάκωβος φυλακίστηκε. Έπειτα από 10 έτη συμφώνησε να υπηρετήσει τον βασιλιά της Γαλλίας και ελευθερώθηκε. Έλαβε τη Γαλλική διάκριση του Τάγματος του Αγ. Μιχαήλ.

Απεβίωσε στη Νάντη το 1487 σε ηλικία 61 ετών και τον διαδέχθηκε η κόρη του Ισαβέλλα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα κόμισσα του Ζάρρεβέρντεν & Μόερς και έπειτα την Ισαβέλλα, κόρη του Πιέρ ντε Ρουμπαί. Είχε δύο γιούς, που απεβίωσαν νέοι και τρεις κόρες, από τις οποίες τον διαδέχθηκε η:
 Ισαβέλλα, κυρία του Ρισεμπούργκ. Παντρεύτηκε τον Χαν Γ΄ ντε Μελύν.

Πηγές
 Raphael de Smedt (Hrsg.): Les chevaliers de l’ordre de la Toison d’or au XVe siècle: notices bio-bibliographiques. Frankfurt 2000, ISBN 3-631-36017-7, S. 157–159 (Kieler Werkstücke. D 3).
 Jacques Paviot, Jacques de Luxembourg. Politic et culture chez un grand seigneur du XVe siècle, in: D. Boutet u. J. Verger (Hrsg.), Penser le pouvoir au Moyen Age (VIIIe–XVe siècle). Études offertes à Françoise Autrand, Paris 2000, S. 327-341.

Οίκος του Λουξεμβούργου
Ιωάννης του Σουασόν

Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean (απεβ. 22 Ιουνίου 1476) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Σουασόν (1462-1476) και κύριος του Ντανκίρκ, Γκραβελίν και Μπουρμπούρ.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου κόμη του Σαιν-Πολ, Λινύ & Μπριέν και της Ιωάννας του Μπαρ, κόρης και κληρονόμου του Ροβέρτου κόμη του Μαρλ και Σουασόν.

Το 1462 απεβίωσε η μητέρα του και τη διαδέχθηκε ως κόμης του Μαρλ & Σουασόν. Έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος το 1473. Ο πατέρας του ήταν κοντόσταυλος (στρατάρχης) της Γαλλίας, αλλά προσπάθησε με το δούκα της Βουργουνδίας να ανατρέψει τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ Βαλουά της Γαλλίας. Όταν η συνωμοσία αποκαλύφθηκε, ο Λουδοβίκος καρατομήθηκε για προδοσία το 1475. Οι εκτάσεις του κατασχέθηκαν αρχικά και ο Ιωάννης δεν μπόρεσε να τον διαδεχθεί.

Στη μάχη του Μοράλ σκοτώθηκε το 1476. Ήταν άγαμος και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Πέτρος Β΄. Οι εκτάσεις του Λουδοβίκου αποδόθηκαν στα τέκνα του: ο Πέτρος Β΄ έλαβε το Σαιν-Πολ και ο Αντώνιος Α΄ το Λινύ.

Πηγές
 Raphael de Smedt (Ed.) : Les chevaliers de l’ordre de la Toison d’or au XVe siècle. Notices bio-bibliographiques. (Kieler Werkstücke, D 3) Verlag Peter Lang, Frankfurt 2000, ISBN 3-631-36017-7, p. 176f.

Οίκος του Λουξεμβούργου
Πέτρος Β΄ του Σαιν-Πολ

Ο Πέτρος Β΄, γαλλ. Pierre II (π. 1440 - 25 Οκτωβρίου 1482) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Σαιν-Πολ, Μπριέν, Μαρλ & Σουασόν.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου κόμη του Σαιν-Πολ, Λινύ & Μπριέν και της Ιωάννας του Μπαρ, κόρης του Ροβέρτου κόμη του Μαρλ και Σουασόν.

Το 1462 απεβίωσε η μητέρα του και τη διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης στο Μαρλ & Σουασόν. Ο πατέρας του ήταν κοντόσταυλος (στρατάρχης) της Γαλλίας, αλλά προσπάθησε μυστικά με τον δούκα της Βουργουνδίας να ανατρέψει τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ Βαλουά της Γαλλίας. Όταν η συνωμοσία αποκαλύφθηκε, ο Λουδοβίκος καρατομήθηκε για προδοσία το 1475 και οι εκτάσεις του κατασχέθηκαν αρχικά, μετά αποδόθηκαν. Το 1476 απεβίωσε ο αδελφός του Ιωάννης και τον διαδέχθηκε ως κύριος του Μαρλ & Σουασόν. Έγινε κόμης του Σαιν-Πολ & Μπριέν και ο αδελφός του Αντώνιος Α΄ κόμης του Λινύ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1464 τη Μαργαρίτα της Σαβοΐας, κόρη του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας και είχε τέκνα:
 Μαρία 1472-1547, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιάκωβο του Οίκου της Σαβοΐας κόμη του Ρομόν και μετά τον Φραγκίσκο των Βουρβόνων κόμη του Βαντόμ. Είχε πέντε τέκνα, μεταξύ αυτών ήταν ο:
 Φραγκίσκος των Βουρβόνων κόμης του Σαιν-Πολ.
 Φραγκίσκα, παντρεύτηκε τον Φίλιππο των Λα Μαρκ κύριο του Ράβενσταϊν.

Πηγές
 thepeerage.com Accessed 26 May 2008
 Raphael de Smedt (Ed.): Les chevaliers de l’ordre de la Toison d’or au XVe siècle. Notices bio-bibliographiques. (Kieler Werkstücke, D 3) Verlag Peter Lang, Frankfurt 2000, ISBN 3-631-36017-7, p. 200f.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Λουξεμβούργου
Sony Interactive Entertainment

Η Sony Interactive Entertainment (συντόμευση: SIE, παλαιότερα γνωστή ως Sony Computer Entertainment (SCE) και Sony Network Entertainment) είναι μία πολυεθνική εταιρεία βιντεοπαιχνιδιών, η οποία ανήκει, ως θυγατρική, στη εταιρεία Sony.

Η εταιρεία ιδρύθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1993, ως Sony Computer Entertainment, με σκοπό να συνεισφέρει στη Sony, η οποία είχε ανοιχτεί επιχειρηματικά στη βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών με το PlayStation. Μετά τη μεγάλη επιτυχία της πρώτης κονσόλας, η εταιρεία συνέχισε να δημιουργεί τη σειρά της κονσόλας Γρήγορα, ξεκίνησε την εξαγωγή προϊόντων στη Βόρεια Αμερική, καθώς και σε άλλες χώρες. Στη Βόρεια Αμερική, η πρώτη κονσόλα εκίνησε στην τιμή των $299.99.  Σήμερα αποτελεί τον μεγαλύτερο πόρο της Sony, στην ανάπτυξη και στην έρευνα βιντεοπαιχνιδιών. Τον Απρίλιο του 2016, οι η Sony Network Entertainment και η Sony Computer Entertainment, αναδιάρθρωσαν και αναγνωρίστηκαν ως Sony Interactive Entertainment.

Η εταιρεία πλέον είναι υπεύθυνη για την έρευνα και την ανάπτυξη, την παραγωγή και τις πωλήσεις, του hardware και του software του PlayStation. Επίσης είναι υπεύθυνη τόσο για την ανάπτυξη, όσο και τη διανομή βιντεοπαιχνιδιών, δημιουργώντας παράλληλα διάφορες θυγατρικές, στις μεγαλύτερες αγορές της, Ευρώπη, Βόρεια Αμερική και Ασία. Έως και τον Σεπτέμβριο του 2016, η εταιρεία είχε πουλήσει πάνω 486 εκατομμύρια κονσόλες PlayStation.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Sony Interactive Entertainment
Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών
Εκδότες βιντεοπαιχνιδιών
Σούρπη Μαγνησίας

Η Σούρπη είναι μεγάλο χωριό του Νομού Μαγνησίας, στη Θεσσαλία, με πληθυσμό 1.457 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στους πρόποδες του Κοκκινόβραχου (448μ.) και του Καραγκίνη (300 μ.) που αποτελούν προέκταση του Χλωμού όρους (893 μ.).,σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 30 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, με την οποία δεν έχει οπτική επαφή, αν και απέχει μόλις 2,4 χιλιόμετρα από αυτή (όρμος Νηές του Παγασητικού Κόλπου) σε ευθεία γραμμή. Όλο το χωριό έχει ηλιακή πρόσοψη, με φυσική προστασία από τους Β.Α ανέμους, εμπρός του δε απλώνεται ευφορότατη πεδιάδα, το αρχαίον Αθαμάντιον πεδίον.Βρίσκεται στο κέντρο του Ελληνικού χώρου, απέχοντας από την Αθήνα 275 χλμ. και από την Θεσσαλονίκη 250 χλμ. Σε σχέση με τις κοντινές πόλεις ο Αλμυρός βρίσκεται στα 15 χλμ, ενώ ο Βόλος στα 50 χλμ.

Διοικητικά η Σούρπη υπάγεται σήμερα σε ομώνυμη δημοτική κοινότητα, στη Δημοτική Ενότητα Σούρπης του Δήμου Αλμυρού, στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας της Περιφέρειας Θεσσαλίας.

Κοντινότεροι οικισμοί είναι η Αγία Τριάδα και οι Νηές. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Σούρπης είναι πλάτος 39°06΄ Βόρειο και μήκος 22°54΄ Ανατολικό.

Η εξέλιξη του πληθυσμού της Σούρπης στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.

Η Σούρπη έχει μακραίωνη ιστορία, που ξεκινά περίπου χίλια (1.000) χρόνια πριν, από τη Βυζαντινή εποχή. Το σημερινό χωριό μπορεί να ονομασθεί ως νεότερη Σούρπη, γι' αυτό και η ιστορική του διαδρομή θα πρέπει να χωρισθεί σε δύο (2) περιόδους. Το "παλιό" χωριό, που ξεκινά από τα Βυζαντινά χρόνια και φτάνει έως την έναρξη της Τουρκοκρατίας και στο "νέο" χωριό, που ξεκινά από τον 15ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας.

Η κύρια ασχολία των κατοίκων της Σούρπης είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Στην ευρύτερη περιοχή καλλιεργούνται ελιές, σιτηρά, βαμβάκι κ.α. Στον κάμπο της Σούρπης καλλιεργούνται σχεδόν 8 τετρ. χιλιόμετρα με σιτηρά, βαμβάκι, ντομάτα κλπ και στις πλαγιές και τους λόφους άλλα 6 τετρ. χιλιόμετρα με ελιές, αμπέλια, αμυγδαλιές κλπ.  

Στον κτηνοτροφικό τομέα, αρκετά είναι τα γιδοπρόβατα που εκτρέφονται στην ευρύτερη περιοχή. Μάλιστα η Σούρπη είναι ο 2ος οικισμός στη Μαγνησία, μετά την Ανάβρα, σε αριθμό αιγοπροβάτων και σε τόνους παραγωγής γαλακτοκομικών προϊόντων.

Παραπομπές

Πηγές
 Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6

Σουρπη
Δήμος Αλμυρού
Βιλανδρέδο Ρεθύμνης

Το Βιλανδρέδο (επίσημο: το Βιλανδρέδον) είναι ημιορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητος του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 380 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 28 χιλιομέτρων από το Ρέθυμνο, στα νοτιοδυτικά του (αναφέρεται ως «6 ώρες πεζοπορία»). 

Διοικητικά το Βιλανδρέδο υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Λαππαίων του Δήμου Ρεθύμνης, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Περιφέρειας Κρήτης. Παλαιότερα όμως υπαγόταν στην κοινότητα Αρολιθίου, της επαρχίας και νομού Ρεθύμνης. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Βιλανδρέδου είναι πλάτος 35°16΄ Βόρειο και μήκος 24°20΄ Ανατολικό.

Δείτε: Κοινότητα Βιλανδρέδου

Η εξέλιξη του πληθυσμού του Βιλανδρέδου στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.

Επιφανείς Μπιλαντρεδιανοί 
 Nικολής Γαλερός: ιερεύς
 Στάθης Λουκογεωργάκης: Αντιστασιακός, συμμετέχων στην περίθαλψη απαγωγέων του στρατηγού Κράιπε
 Λουκογεωργάκης Εμμ. Στάθης: Δήμαρχος Λαππαίων
 Εμμανουήλ Πετράκης: ιερεύς
 Ευστάθιος Πετράκης: διευθυντής εφημερίδας Δημοκρατίας Ρεθύμνης και δικηγόρος
 Χάρης Μαρκ. Πετράκης: νομπελίστας ΕλληνοΑμερικάνος κινηματογραφικός συγγραφέας

Παραπομπές

Πηγές
 Το λήμμα «Βιλαδένδρον» (sic) στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 502
 Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6

Βιλανδρεδο
Δήμος Ρεθύμνης
Όλαφ Μάγκνουσσον της Νορβηγίας

Ο Όλαφ Μάγκνουσσον της Νορβηγίας (Olav Magnusson, 1099 - 22 Δεκεμβρίου 1115) βασιλιάς της Νορβηγίας (1103 - 1115) ήταν νόθος γιος του Μάγκνους Γ΄ της Νορβηγίας και της ερωμένης του Σιγκρίντ Σάξεσνταττερ
Ο Όλαφ έγινε βασιλιάς της Νορβηγίας σε συμβασιλεία με τους ετεροθαλείς αδελφούς του Σίγκρουντ τον Σταυροφόρο και Έιστεν Α΄ της Νορβηγίας μετά τον θάνατο του πατέρα τους σε μάχη (1103). Επίσημα ήταν βασιλιάς της Νορβηγίας 12 χρόνια αλλά ήταν πολύ υποτιμημένος επειδή σαν μικρότερος γιος του πατέρα του κυβερνούσε το μικρότερο τμήμα του βασιλείου και πέθανε πολύ πρόωρα. Ο αδελφός του Σίγκουρντ αναχώρησε για Σταυροφορία αφήνοντας την βασιλεία της Νορβηγίας στον αδελφό του Έιστεν ο οποίος ήταν ταυτόχρονα και κηδεμόνας του μικρού Όλαφ, ο Σίγκουρντ επέστρεψε το 1111.
Ο Όλαφ αρρώστησε και πέθανε πολύ πρόωρα σε ηλικία 16 ετών, απαριθμείτε ως Όλαφ Δ΄ μέχρι το 1957, την ίδια χρονιά ο Όλαφ Ε΄ της Νορβηγίας τον αφαίρεσε από την αρίθμηση των επίσημων βασιλέων της Νορβηγίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Όλαφ Μάγκνουσσον
Όλαφ Χάακονσον

Βασιλείς της Νορβηγίας
Οίκος του Χορφάγκρε