joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τιμ Μπάρτον

Ο Τίμοθι Ουόλτερ Μπάρτον (Timothy Walter Burton, 25 Αυγούστου 1958), ευρέως γνωστός ως Τιμ Μπάρτον, είναι ένας Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός.

Η ζωή του 
Γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου του 1958 στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια. Μύστης της φαντασίας και επηρεασμένος από τον ποιητή Έντγκαρ Άλλαν Πόε, είναι ευρέως αναγνωρισμένος ως ένας καλός αφηγητής και γραφίστας. Μερικά από τα πιο σημαντίκα και γνωστά έργα του είναι: Ο Σκαθαροζούμης, Ο Ψαλιδοχέρης, Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης αλλά και κινηματογραφικές υπερπαραγωγές όπως: Μπάτμαν, Ο Μπάτμαν Επιστρέφει, Ο Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη, Ο Πλανήτης των Πιθήκων, Dark Shadows, Frankenweenie, Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας, Μεγάλα Μάτια και Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Η τελευταία ταινία είναι η πιο επιτυχημένη του ως τώρα και μία από τις πιο εμπορικές ταινίες όλων των εποχών. Οι αγαπημένοι του ηθοποιοί είναι ο Τζόνι Ντεπ, με τον οποίο έχουν στενή φιλία και έχουν δουλέψει σε οχτώ ταινίες μαζί ως τώρα, καθώς και η πρώην σύντροφος του, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, με την οποία απόκτησαν δύο παιδιά.

Προσωπική ζωή 
Ο Τιμ Μπάρτον ήταν παντρεμένος με την Γερμανίδα καλλιτέχνη Lena Gieseke για δύο χρόνια, την οποία άφησε για να ζήσει με το μοντέλο και ηθοποιό Lisa Marie, η οποία έπαιξε στις ταινίες που έκανε κατά τη διάρκεια της σχέσης τους 1992 - 2001, κυρίως στην Ed Wood  και στην Mars Attacks!. Αργότερα, ο Τιμ Μπάρτον ανέπτυξε μια ρομαντική σύνδεση με την αγγλίδα ηθοποιό Έλενα Μπόναμ Κάρτερ,την οποία συνάντησε κατά τη διάρκεια της μαγνητοσκόπησης της ταινίας "Ο Πλανήτης των Πιθήκων". Ο Μπάρτον και η Μπόναμ Κάρτερ έχουν δύο παιδιά: ένα γιο, τον Billy Raymond, γεννημένο στις 4 του Οκτώβρη του 2003 και μια κόρη, τη Nell, γεννημένη στις 15 Δεκεμβρίου του 2007. Ο εκπρόσωπος της Μπόναμ Κάρτερ δήλωσε τον Δεκέμβριο του 2014 ότι το ζευγάρι είχε χωρίσει, διατηρώντας ωστόσο καλές σχέσεις. Στενός φίλος του Μπάρτον είναι ο Τζόνι Ντεπ, ο οποίος είναι και νονός των δύο παιδιών του.

Φιλμογραφία 
Ταινίες που σκηνοθέτησε

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
 

Αμερικανοί σκηνοθέτες
Αμερικανοί σεναριογράφοι
Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Αμερικανοί animators
Νικομήδειον

Το Νικομήδειον ήταν ελληνιστική πόλη στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας. 

Η ίδρυσή της ανάγεται πιθανότατα στον βασιλιά της περιοχής 'Νικομήδη Α' (που ίδρυσε και την Νικομήδεια). Η ύπαρξη της πόλεως αυτής από πουθενά αλλού δεν πιστοποιείται, παρά μόνο από τον ιστορικό Φλάβιο Αρριανό (στο βιβλίο του «Βιθυνιακά») και από το λεξικό του Σουϊδα στο λήμμα «Νικομήδεια» (δοκεί δε της Νικομηδείας παρώνυμον είναι και το εν Βιθυνία Νικομήδειον εμπόριον αυτό Βιθυνίας). 

Η θέση της ελληνιστικής αυτής πόλης τυγχάνει όλως άγνωστη.

Πηγές 
 https://web.archive.org/web/20160305034621/http://www.stoa.org/sol/cgi-bin/findentry.pl?keywords=rhetor&num_per_page=100
 Αρριανού Βιθυνιακά.

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Βιθυνία
Αρχαίες πόλεις της Βιθυνίας
Αριστείδης Δημητράτος

Ο Αριστείδης Δημητράτος (1902- Μάρτιος 1986) ήταν Έλληνας κοινωνιολόγος, Υπουργός Εργασίας, βουλευτής και ηγετικό στέλεχος της συντηρητικής παράταξης στην προπολεμική ΓΣΕΕ.

Τα πρώτα χρόνια δράσης 
Ο Δημητράτος γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά. Ήταν αδερφός του Σοσιαλιστή ηγέτη Νίκου Δημητράτου (πρώτου γραμματέα της ΚΕ του ΣΕΚΕ) και ξάδερφος του Παναγή Δημητράτου. Κατά τα γυμνασιακά του χρόνια εντάχθηκε στη Σοσιαλιστική Νεολαία Ελλάδας, που αργότερα θα συγχωνευτεί με το ΣΕΚΕ. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών δραστηριοποιήθηκε στο Συνδικαλιστικό Κίνημα . Στις αρχές της δεκαετίας του '20 ανέλαβε σημαντικές καθοδηγητικές θέσεις στην ΟΚΝΕ, ενώ πρωταγωνίστησε και στους αγώνες των καπνεργατών της Καβάλας. Το 1925 εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Ταυτόχρονα, αποχώρησε από το ΚΚΕ, στράφηκε στον αντικομμουνισμό και εντάχθηκε στη συντηρητική παράταξη, στην οποία και παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του. Το 1926, μάλιστα, ως εκπρόσωπος της συντηρητικής παράταξης στο 3ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ κατήγγειλε τη Διοίκηση της Συνομοσπονδίας για "υποταγή στον Κομμουνισμό". Το 1928 εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας της ΓΣΕΕ και το 1929 μέλος του Ανωτάτου Οικονομικού Συμβουλίου.

Υπουργός Εργασίας 
Το 1936 με την επιβολή της μεταξικής δικτατορίας, ο Δημητράτος θα διοριστεί για πρώτη φορά Υπουργός Εργασίας. Παράλληλα το 1937 θα διοριστεί και στη θέση του Γενικού Γραμματέα της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας, όπως είχε μετονομάσει ο Μεταξάς τη ΓΣΕΕ. Επί της υπουργείας του ουσιαστικά τέθηκε σε λειτουργία το ΙΚΑ και καθιερώθηκε το εργασιακό οκτάωρο στην Ελλάδα. Ο Δημητράτος παρέμεινε στη θέση του Υπουργού και στην κυβέρνηση Κορυζή ενώ στην αυτοεξόριστη κυβέρνηση Τσουδερού ανέλαβε και το Υπουργείο Γεωργίας μέχρι το 1942. Στις εκλογές του 1946 εκλέχθηκε βουλευτής με την Ηνωμένη Παράταξη Εθνικοφρόνων. Στις εκλογές του 1950 και του 1951 δεν κατόρθωσε να εκλεγεί. Εκλέχθηκε ξανά το 1956 με το ψηφοδέλτιο της ΕΡΕ, ενώ την περίοδο 1958-1961 ανέλαβε εκ νέου Υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση του Καραμανλή. Το 1961 εκλέχθηκε για τελευταία φορά βουλευτής. Πέθανε τον Μάρτιο του 1986. και κηδεύτηκε στις 20 Μαρτίου από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου. Είχε μια κόρη.

Παραπομπές

Πηγές 
 Πάπυρος Larousse Britannica: Λήμμα για τον Αριστείδη Δημητράτο
 Δημήτρης Λιβιεράτος:Τα Συνέδρια της ΓΣΕΕ, Εκδόσεις Προσκήνιο
 Δημήτρης Λιβιεράτος:90 χρόνια ΓΣΕΕ, Έκδοση του Αρχείου Ιστορίας Συνδικάτων (ΑΡ.ΙΣΤΟ.Σ.)
Δημητρατος
Δημητρατος
Δημητρατος
Δημητρατος
Δημητρατος
Μεσοβούνι Ιωαννίνων

Το Μεσοβούνι είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων του δήμου Ζαγορίου. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές της Τύμφης, πάνω στην διαδρομή μεταξύ του πεδινού Καλπακίου και των οικισμών του δυτικού Ζαγοριου. Ο πληθυσμός του είναι 29 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Γενικά στοιχεία 
Το χωριό δεν διατηρεί καθόλου στοιχεία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της περιοχής. Η ονομασία του δεν αντιστοιχεί στην περιοχή που είναι σήμερα χτισμένο το χωριό γι' αυτό θεωρείται πως αρχικά βρισκόταν σε άλλη θέση. Η εγκατάσταση των κατοίκων σ' αυτή την θέση έγινε τον 16ο αιώνα. Το χωριό υπέστη μεγάλες καταστροφές από τους Ιταλούς κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και είναι αναγνωρισμένο επίσημα ως μαρτυρικό χωριό..

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ζαγοροχώρια,  Μεσοβούνι

Δήμος Ζαγορίου
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου
Πύλη Βοιωτίας

Η Πύλη είναι χωριό του Δήμου Τανάγρας του Νομού Βοιωτίας, ενώ υπήρξε έδρα του τέως Δήμου  Δερβενοχωρίων έως το 2010. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές της Πάρνηθας, κτισμένη σε οροπέδιο και σε υψόμετρο 550 μέτρων. Επίσης, η Πύλη είναι σε πολύ κοντινή απόσταση με την Ελευσίνα (30χλμ), με τη Θήβα (30χλμ) και τη Χαλκίδα. Ο πληθυσμός της είναι 652 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Με τα χωριά Λεύκα, Πάνακτο και Πράσινο συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πύλης, με συνολικό πληθυσμό 745 κατοίκους.

Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Δερβενοσάλεσι οπότε μετονομάστηκε σε Πύλη. Στην Πύλη το καλοκαίρι του 1943 πραγματοποιήθηκε μια από τις σημαντικότερες μάχες της Εθνικής Αντίστασης.

Σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων από τη Πύλη βρίσκεται η Μονή Ζωοδόχου Πηγής, η οποία χρονολογείται από τον 12ο αιώνα μ.Χ.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Βοιωτίας
Δήμος Τανάγρας
Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Σκούρτα Βοιωτίας

Τα  Σκούρτα  είναι χωριό του Δήμου Τανάγρας του Νομού Βοιωτίας. Είναι το μεγαλύτερο χωριό της Δημοτικής Ενότητας Δερβενοχωρίων. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές της Πάρνηθας, χτισμένο στην άκρη ενός μικρού οροπεδίου σε υψόμετρο 540 μέτρων. Ο πληθυσμός του είναι 771 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Με το χωριό Τζιγκουράτι συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Σκούρτων, με συνολικό πληθυσμό 771 κατοίκους.

Πορεία του πληθυσμού:

Από τα Σκούρτα καταγόταν ο οπλαρχηγός του 1821 Αθανάσιος Σκουρτανιώτης.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Βοιωτίας
Δήμος Τανάγρας
Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Στεφάνη Βοιωτίας

Η  Στεφάνη  είναι χωριό του Δήμου Τανάγρας του Νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές της Πάρνηθας, χτισμένη σε υψόμετρο 580 μέτρων. Ο πληθυσμός της είναι 222 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Κρώρα, οπότε μετονομάστηκε σε Στεφάνη..

Από το 1986 λειτουργεί στη Στεφάνη κατασκήνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Νικαίας. Κοντά στη Στεφάνη ξεκίνησε η καταστροφική πυρκαγιά της Πάρνηθας το 2007.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Βοιωτίας
Δήμος Τανάγρας
Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Αλλάχ

Με το αραβικό όνομα Αλλάχ (αραβ. الله , Allāh) οι μουσουλμάνοι κάθε εθνικότητας, αλλά και οι χριστιανοί αραβόφωνοι, αναφέρονται στον ένα και μοναδικό Θεό του κόσμου.

Ετυμολογία 
Η λέξη παράγεται από το αραβικό «αλ-ιλάχ», που σημαίνει «ο Θεός». Η ίδια λέξη εντοπίζεται και στα εβραϊκά και στα αραμαϊκά, καθώς και στην αρχαία αραβική γλώσσα των Σαβαίων. Η σημασία της ρίζας απ' όπου προέρχεται είναι αμφιλεγόμενη..

Ιστορία

Προϊσλαμική περίοδος 

Η διακήρυξη της μοναδικότητας του Θεού

Καταγράφεται ότι οι ειδωλολάτρες είπαν στον Προφήτη:

– Μουχάμμαντ, πες μας την καταγωγή του Κυρίου σου.

Έτσι ο Αλλάχ αποκάλυψε:

1. Λέγε (Μουχάμμαντ): Αυτός είναι ο Αλλάχ ο ένας και Μοναδικός
2. ΑΛΛΑΧ, ο Αιώνιος, ο Απόλυτος (από τον οποίο όλα τα πλάσματα έχουν ανάγκη)
3. Ποτέ δε γέννησε και ποτέ δε γεννήθηκε
4. Και δεν υπάρχει κανείς όμοιός Του.
Τον 7ο αιώνα μ.Χ., ο προφήτης Μωάμεθ ανακήρυξε τον Αλλάχ ως τον ένα και μοναδικό Θεό (του κόσμου ).

Ισλάμ 
Αλλάχ κατά το Κοράνιο, το ιερό βιβλίο του Ισλάμ, είναι το υπέρτατο ον, ο δημιουργός των πάντων και ο δίκαιος κριτής. Έχει 99 άλλα ονόματα.

Η μοναδικότητα του Αλλάχ είναι θεμελιώδης πίστη στον Ισλαμισμό. Το Κοράνιο, ο λόγος του Θεού όπως μεταδόθηκε στον Μωάμεθ σε μια περίοδο 23 ετών από τον άγγελο Τζιμπριήλ, είναι γεμάτο αναφορές στην ουσιαστική πίστη στον ένα θεό. Στην αραβική θεολογία η αντίληψη για τον Αλλάχ είναι η ίδια με αυτή του Θεού στους Εβραίους και στον Χριστιανισμό, με εξαίρεση την Αγία Τριάδα, ζήτημα στο οποίο σαφώς υπάρχει διαχωρισμός σύμφωνα και με το Κοράνι:

Ο Αλλάχ, ο ένας θεός, κατέχει 99 ονόματα. Αν και μπορούμε να κατανοήσουμε ορισμένες από τις ιδιότητές του, η ουσία του δεν είναι κατανοήσιμη από την περιορισμένη αντιληπτική ικανότητα του ανθρώπινου νου. Ο Αλλάχ δημιούργησε αρχικά το ανθρώπινο γένος, έτσι ώστε οι άνθρωποι να γνωρίσουν τα δημιουργήματά του. Η συνειδητοποίηση της  υπέρτατης δύναμης του Αλλάχ είναι αναγκαία για την ζωή στο επέκεινα, αν και δεν επιβάλλεται στον άνθρωπο, ο οποίος δρα σύμφωνα με την ελεύθερη θέλησή του.

Η μοναδικότητα του Αλλάχ είναι η σημαντικότερη θεολογική αρχή του Ισλάμ. Η πρώτη από τις πέντε στήλες της μουσουλμανικής θρησκείας, η ομολογία της πίστης είναι η πρώτη πράξη, προκειμένου να ασπαστεί κανείς το Ισλάμ . Εκεί ακριβώς επιδεικνύεται η ανάγκη της πίστης στην μοναδικότητα του Αλλάχ: "Δεν υπάρχει άλλος θεός παρά μόνον ο Αλλάχ και ότι ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης του".

Χριστιανικός Κόσμος 
Οι Αραβόφωνοι του χριστιανικού κόσμου χρησιμοποιούν τη λέξη Αλλάχ για την έννοια του Θεού. Για παράδειγμα, οι Άραβες Χριστιανοί χρησιμοποιούν τους όρους "Allāh al-ʼab", "al-ibn" και "al-rūḥ al-quds" για τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα αντίστοιχα.

Τα 99 ονόματα του Αλλάχ 
Τα "99 Κάλλιστα Ονόματα του Θεού" (αραβικά: أسماء الله الحسنى ʾasmāʾ allāh al-Ḥusnā) είναι τα ονόματα και ιδιότητες που αποδίδουν οι Μουσουλμάνοι στον Αλλάχ και περιγράφονται κυρίως στο Κοράνιο και τη Σούνα (πληθυντικός: οι σούνα = παραδόσεις).

Παραπομπές

Πηγές 

 Encyclopedia Mythica - Allah
 Catholic Encyclopedia - Allah
 Concept of God in Islam
 Islam101 - Who is Allah?
 99 Names of God

Ισλαμική θεολογία
Αραβική μυθολογία
Θρησκευτικές οντότητες
Μπιενάλε της Φλωρεντίας

Η Μπιενάλε της Φλωρεντίας είναι διεθνής έκθεση σύγχρονης τέχνης που πραγματοποιείται στη Φλωρεντία κάθε δύο χρόνια. Διοργανώνεται από την Arte Studio, της οποίας η πρώτη σύγχρονη έκθεση τέχνης έγινε το 1986. Επακόλουθες εκθέσεις έκαναν την εμφάνιση τους, οι οποίες τελικά σχημάτισαν την πρώτη Μπιενάλε το 1997. Οι αδερφοί Πασκάλ και ο Πιέρο Σελόνα του Arte Studio ασκούν την προεδρία και τη γενική διεύθυνση της Μπιενάλε. 
Η έβδομη έκδοση τής εκδήλωσης έγινε στις 5-13 Δεκεμβρίου 2009, όπως πάντα στο ιστορικό Fortezza da Basso της Φλωρεντίας. 800 καλλιτέχνες, από 80 χώρες παρουσίασαν περισσότερα από 2.500 έργα τέχνης, με ποικίλα καλλιτεχνικά στυλ. Η Μπιενάλε της Φλωρεντίας εντάσσεται στο πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών "Διάλογος μεταξύ των πολιτισμών", στο οποίο η Μπιενάλε έχει προσχωρήσει επισήμως από το 2001. 
Διεθνής Επιστημονική Επιτροπή (ISC), αποτελούμενη από 20 μέλη, κατηγοριοποιεί τα συμμετέχοντα έργα στις κατηγορίες της ζωγραφικής, γλυπτικής, γραφικών, μικτή τεχνική, την εγκατάσταση, φωτογραφία και ψηφιακή τέχνη. Η επιλογή αυτή δεν γίνεται με την επιφύλαξη του στυλ. Οι καλλιτέχνες επιλέγονται με βάση την ποιότητα της τέχνης τους και τις πολιτιστικές αξίες που αντιπροσωπεύει το έργο τους.

Δικτυακοί τόποι
 Επίσημη ιστοσελίδα

Εκθέσεις τέχνης
Τενόρος

Τενόρος ή οξύφωνος ονομάζεται ο άνδρας ερμηνευτής της εκκλησιαστικής μουσικής και του λυρικού θεάτρου, του οποίου η φυσική φωνή εκτείνεται σε οκτάβες υψηλότερες από του βαρυτόνου, αλλά χαμηλότερες από του κοντρα-τενόρου (και παλαιότερα του καστράτου). Δεδομένου ότι οι κοντρα-τενόροι είναι ελάχιστοι παγκοσμίως, συνήθως ο τενόρος είναι η υψηλότερη ανδρική φωνή μιας παράστασης.

Ως όρος παράγεται από το λατινικό ρήμα tenere που σημαίνει κρατώ. Προέρχεται απ' την αναγεννησιακή πολυφωνία, όταν το ύψος των υπολοίπων φωνών ενός έργου συνήθως καθοριζόταν σε σύγκριση με τον τενόρο - υπ' αυτήν την έννοια ο τενόρος «κρατούσε» την αρμονική βάση.

Οι τενόροι στην όπερα 
Μέχρι το 18ο αι. οι συνθέτες έγραφαν για τους τενόρους κυρίως δεύτερους ρόλους. Πρωταγωνιστές της εποχής ήταν οι καστράτοι, οι οποίοι μπορούσαν να αποδώσουν υψηλότερες νότες και με μεγαλύτερη ένταση, άρα ανταποκρίνονταν καλύτερα στο μεγαλοπρεπές ηρωικό ιδεώδες του μπαρόκ και της Όπερα Σέρια.

Στα τέλη του 18ου - αρχές 19ου αι. η κατάσταση άλλαξε άρδην. Η πρακτική του ευνουχισμού αγοριών για να «παραχθούν» καστράτοι περιέπεσε σε ηθική απαξίωση, ενώ παράλληλα η κυρίαρχη θεματολογία της όπερας στράφηκε σε πιο ανάλαφρους (Όπερα Μπούφα) ή ρεαλιστικούς χαρακτήρες. Μια νέα γενιά συνθετών (Ροσσίνι, Μπελίνι, Ντονιτσέττι κ.ά.) κυριάρχησε, χρησιμοποιώντας τεχνοτροπίες «κομμένες και ραμμένες» στα μέτρα των τενόρων (π.χ. μπελ κάντο). Έτσι οι τενόροι έγιναν η υψηλότερη ανδρική φωνή του έργου και οι συνήθεις πρωταγωνιστές του, θέση που κράτησαν και μετά την κυριαρχία της ρομαντικής όπερας (Βάγκνερ, Βέρντι κ.ά.) στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.

Κατηγοριοποίηση 
Οι οπερατικοί τενόροι χωρίζονται σε κατηγορίες, ανάλογα με τα επιμέρους φωνητικά χαρακτηριστικά τους. Επειδή συνήθως οι δημιουργοί έγραφαν με κάποιον ερμηνευτή στο μυαλό τους, είναι πολλοί οι ρόλοι που απαιτούν συγκεκριμένο είδος για να αποδοθούν σωστά. Πάντως οι διαχωρισμοί δεν είναι κάθετοι και πολλοί τενόροι μπορούν να αποδώσουν σε παραπάνω από μία κατηγορίες. Πιο συγκεκριμένα:

Τύποι φωνών στην όπερα
Χορωδιακή μουσική
Ευχέλαιο

Ευχέλαιο αποκαλείται από μερικές χριστιανικές ομολογίες το μυστήριο το οποίο θεμελιώνεται στην Καινή Διαθήκη, σύμφωνα με το οποίο οι ιερείς δια επικλήσεως ευχών και χρίσεως με έλαιο των πιστών, τελούν ιερουργία προς άφεση αμαρτιών και πιο συγκεκριμένα για ψυχοσωματική υγεία. Το Μυστήριο του Ευχελαίου αναγνωρίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία, η Καθολική Εκκλησία, η Εκκλησία των Αρμενίων και η Εκκλησία των Κοπτών. Η Εκκλησία των Διαμαρτυρομένων το έχει απορρίψει. Ο Λούθηρος το έχει "ανεχθεί" ως "καλή παραμυθητική τελετή" για βαριά ασθενείς. Από τους Ρωμαιοκαθολικούς το μυστήριο αυτό καλείται και "έσχατο μυστήριο επί επιθανάτιας κλίνης".

Δογματική 
Το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου εδράζεται σε δύο χωρία της Καινής Διαθήκης. Το πρώτο είναι από την επιστολή του Ιακώβου του Αδελφοθέου  Ιακ.5.14 και το δεύτερο από τo Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον  Μαρκ.6.13.

Όπως γίνεται φανερό από τα παραπάνω σκοπός του Ευχελαίου είναι η ίαση οποιασδήποτε ασθένειας, ως διαταραχή της αρμονικής λειτουργίας του σώματος, που κατά την ορθόδοξη θεολογία οφείλεται σε πνευματικά αίτια και κυρίως στη διαταραχή των σχέσεων του ανθρώπου με τον Θεό.

Ιστορία 
Εκτός όμως των παραπάνω αναφορών στη Καινή Διαθήκη που αποτελούν και τον πυρήνα της καθιέρωσης της τελετουργικής ανάπτυξης αυτού του Μυστηρίου, σημειώνεται ότι και από την αρχαιότητα και κατά τους αποστολικούς χρόνους υπήρχαν τα λεγόμενα "ιάματα" ή "χαρίσματα ιαμάτων" με θεραπευτική ιδιότητα, (των οποίων γίνεται λόγος στην προς Κορινθίους Α΄ επιστολή, ιβ:9) τα οποία έκαναν χρήση και οι πρώτοι χριστιανοί χωρίς όμως αυτά να έχουν σύνδεση με τη τάξη των ιερέων. Έτσι γίνεται διάκριση αυτών από το μυστήριο του Ευχελαίου όπως ορίσθηκε από τους Αποστόλους και δι΄ αυτών τελείται από επισκόπους και ιερείς.

Κατά τον 4ο αιώνα υπήρχαν ήδη ειδικές ευχές για την ευλογία του ελαίου. Ομοίως και στο περίφημο "Ευχολόγιο του Σεραπίωνα" όπου περιλαμβάνει μακρά "ευχή ελαίου νοσούντων".
Όσον αφορά επί της τελετουργίας φέρεται να καθορίστηκε από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αρσένιο (1255 - 1260) αν και προϋπήρχαν σχετικές διατάξεις σε άλλα Πατριαρχεία. Ιδιαίτερο λόγο περί του μυστηρίου του Ευχελαίου έχει κάνει ο Συμεών ο Θεσσαλονίκης με τον τίτλο "Περί της ιεράς τελετής του αγίου ελαίου".

Ιεροτελεστία 
Στη χριστιανική τελετουργική το ευχέλαιο αποτελεί ιδιαίτερη τελετή που άλλοτε ακολουθούσε το μυστήριο της εξομολόγησης. Στη χριστιανική λειτουργική το ευχέλαιο αποτελεί ιδιαίτερη ακολουθία χαρακτηριζόμενη «ακολουθία του ευχελαίου».

Παραπομπές

Πηγές 
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ. ΙΑ΄, σελ. 833.
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τομ. 8ος, σελ. 573.

Λειτουργική
Επτά μυστήρια
Μεγάλη Εβδομάδα
Θρησκευτικές εορτές και τελετές
Κεραμίδι Μαγνησίας

Το Κεραμίδι είναι χωρίο του νομού Μαγνησίας χτισμένο στις πλαγιές του Μαυροβουνίου, βόρεια του Πηλίου σε υψόμετρο 300 μέτρων. Απέχει από τις ακτές του Αιγαίου 5 χιλιόμετρα. Κοντινότερη παραλία είναι το Καμάρι που έχει εξελιχθεί σε παραθεριστικό θέρετρο της περιοχής. 

Διοικητικά ανήκει σήμερα στον Δήμο Ρήγα Φεραίου ενώ μέχρι πρόσφατα υπήρξε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Ο πληθυσμός του είναι 551 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Το Κεραμίδι είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός.

Το Κεραμίδι χτίστηκε κατά τον 16ο αιώνα σε απομονωμένη περιοχή που αποτελούσε καταφύγιο από τους Τούρκους κατακτητές αλλά και από τους πειρατές που πραγματοποιούσαν συχνές επιδρομές στις ακτές του Αιγαίου. Μέχρι την δεκαετία του 1950 ο οικισμός δεν είχε πρόσβαση από την στεριά και ο μόνος δρόμος επικοινωνίας ήταν ο θαλάσσιος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Κεραμίδι Μαγνησίας
 εφ. Εμπρός, 2/8/1949

Χωριά του νομού Μαγνησίας
Δήμος Ρήγα Φεραίου
Αλλεργία

Με τον όρο αλλεργία εννοείται η παθολογική κατάσταση κατά την οποία ο οργανισμός αντιδρά απέναντι σε αβλαβείς περιβαλλοντικές ουσίες, που ονομάζονται αλλεργιογόνα. Πιο ειδικά, η αλλεργία είναι αντίδραση υπερευαισθησίας τύπου Ι στην οποία κύριοι πρωταγωνιστές είναι ειδικά κύτταρα του αίματος (βασεόφιλα και μαστοκύτταρα) και ένας ειδικός τύπος αντισώματος (η ανοσοσφαιρίνη Ε).

Ως αλλεργιογόνα μπορούν να δράσουν ορισμένες τροφές όπως τα αυγά, τα ψάρια, τα θαλασσινά ή οι φράουλες, φάρμακα όπως η πενικιλλίνη, οι αντιοροί (π.χ. αντιτετανικός ορός) σκιαγραφικά σκευάσματα που χρησιμοποιούνται στην ακτινολογία, καλλυντικά, χρώματα, η γύρη διαφόρων φυτών, φτερά και τρίχες διαφόρων ζώων, η σκόνη κ.α.

Τα αλλεργιογόνα φτάνουν στον οργανισμό μέσω της αναπνοής, με επαφή στο δέρμα ή ακόμη με την τροφή ή και ένεση. Όταν ο οργανισμός έρθει σε επαφή με μια ξένη ουσία που δρα ως αλλεργιογόνο, το ανοσοποιητικό του σύστημα βάζει σε λειτουργία τους αμυντικούς μηχανισμούς της χυμικής και της κυτταρικής ανοσίας με σκοπό την εξουδετέρωση του αντιγόνου. Έτσι, με πολύ απλά λόγια, την πρώτη φορά που ο οργανισμός θα συναντήσει το αλλεργιογόνο, θα ευαισθητοποιηθεί παράγοντας ανοσοσφαιρίνη Ε η οποία και θα καταλήξει σε ειδικούς υποδοχείς πάνω στα βασεόφιλα και μαστοκύτταρα. Τη δεύτερη (τρίτη κλπ.) φορά που ο οργανισμός θα συναντήσει το ίδιο αλλεργιογόνο τότε η ανοσοσφαιρίνη Ε θα αναγνωρίσει το αλλεργιογόνο και θα ενωθεί με αυτό με αποτέλεσμα την ενεργοποίηση των βασεόφιλων και μαστοκυττάρων. Τα ενεργοποιημένα βασεόφιλα και μαστοκύτταρα θα απελευθερώσουν διάφορες ουσίες που έχουν αποθηκευμένες (π.χ. ισταμίνη) που με τη σειρά τους θα προκαλέσουν μια ταχεία φλεγμονώδη αντίδραση που θα οδηγήσει σε φτάρνισμα, ερυθρότητα, φαγούρα κλπ.

Παραπομπές 

Ανοσολογία
Εμίνονου

Το Εμίνονου (τουρκ. Eminönü) είναι συνοικία της Κωνσταντινούπολης επί του ιστορικού κέντρου της πόλης, που ανήκει στο δήμο Φατίχ. Καλύπτει συνολική επιφάνεια 5 τ.χλμ. και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες τουριστικές περιοχές της πόλης. Στα αξιοθέατα της περιοχής ανήκει το Γενί ή Βαλιντέ τζαμί που ξεκίνησε να χτίζεται το 16ο αιώνα, η πλατεία Σουλταν Αχμέτ, στη θέση του αρχαίου ιπποδρομίου της Κωνσταντινούπολης, το ανάκτορο Τοπ Καπί, η Αγία Σοφία, το τέμενος του Σουλεϊμάν, το Μπλε Τζαμί και η μεγάλη σκεπαστή αγορά Καπαλί τσαρσί. Από τα τέλη του 11ου αιώνα, το Εμίνονου ήταν σημαντικό εμπορικό κέντρο και λιμάνι επί του Κεράτιου κόλπου. Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από το σουλτάνο Μωάμεθ Β', μεγάλος πληθυσμός μεταφέρθηκε στη συνοικία, στα πλαίσια ενός εκτεταμένου προγράμματος επανεποικισμού και οικοδόμησης της οθωμανικής πλέον πόλης. 

To 1990 ο πληθυσμός του Εμίνονου ανερχόταν στις 83.444 κατοίκους. Ελαττώθηκε σημαντικά τα επόμενα χρόνια, φθάνοντας τις 32.557 κατοίκους κατά την απογραφή του 2007. Μέχρι το 2008, όταν και ενσωματώθηκε διοικητικά στο δήμο Φατίχ, αποτελούσε ξεχωριστό δήμο της Κωνσταντινούπολης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Φατίχ
Φαινομενολογία της Αντίληψης

Η Φαινομενολογία της Αντίληψης (1944) είναι το magnum opus του φιλοσόφου Μωρίς Μερλώ-Ποντύ (Maurice Merleau-Ponty), ενός από τους ιδρυτές της φαινομενολογίας. Ακολουθώντας πιστά το έργο του Έντμουντ Χούσερλ, ο σκοπός του Μερλώ-Ποντύ είναι η αποκάλυψη της φαινομενολογικής δομής της αντίληψης. Ασκεί ακόμη κριτική και στην καρτεσιανή και νοησιαρχική αντίληψη της γλώσσας, που καθιστά τις λέξεις απλές αναπαραστάσεις των νοητικών εννοιών ή των εξωτερικών αντικειμένων.

Φαινομενολογία
Αντίληψη
Φιλοσοφικά βιβλία
Αλέκος Φωτιάδης

Ο Αλέκος Φωτιάδης (14 Αυγούστου 1869 – 13 Ιουλίου 1943) υπήρξε εξέχουσα προσωπικότητα του Ελληνικού πολιτισμού και αθλητισμού από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τα μέσα του 20ού αιώνα.

Βιογραφικές πληροφορίες 
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και πέθανε στην Αθήνα. Ήταν ο πατέρας του Δημήτρη Φωτιάδη και της Αικατερίνης Φωτιάδου-Καλλιδοπούλου.

Εκ των ιδρυτών του πολιτιστικού - αθλητικού συλλόγου Ορφέα της Σμύρνης το 1890 και ο πρώτος πρόεδρος του Πανιωνίου το 1898. Σε αυτό το αξίωμα παρέμεινε έως το 1909.

Μετά την καταστροφή της Σμύρνης το Σεπτέμβρη του 1922 ήρθε στην Αθήνα και η πολιτιστική του προσφορά ήταν κυρίως μέσω των ποιημάτων του. Ένα εκ των έργων του που τον έκαναν αναγνωρίσιμο είναι το ποίημα του «Η καμπάνα» που συμπεριλαμβανόταν στο Αναγνωστικό της ΣΤ' δημοτικού του 1952.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φωτογραφία Αλέκου Φωτιάδη

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Κόσμου - Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
 Πανιώνιος Κόσμος - Αναμνήσεις
 Ποίημα του Α. Φωτιάδη
 Πανδέκτης - Α. Φωτιάδης

Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων της Ελλάδας
HMS Thrush (1889)

Το HMS Thrush ήταν σύνθετη κανονιοφόρος κλάσης Redbreast και το τρίτο πλοίο με αυτό το όνομα που υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό. Τα πλοία της κλάσης Redbreast σχεδιάστηκαν από τον σερ Γουίλιαμ Χένρι Γουάιτ, Διευθυντή Ναυτικών Κατασκευών του Βασιλικού Ναυτικού το 1888.

Το Thrush εγκαινιάστηκε στις 22 Ιουνίου 1889 στο Γκρίνοκ. Ο τριπλής εκτόνωσης εμβολοφόρος κινητήρας του φτιάχτηκε στο χυτήριο Γκρίνοκ παρήγαγε ισχύ 890 kW, αρκετή ώστε το πλοίο να αναπτύσσει ταχύτητα 24 km/h.

Η πρώτη στάση του πλοίου ήταν στον Σταθμό Βορείου Αμερικής και Δυτικών Ινδιών που βρίσκονταν στην Πόλη του Χάλιφαξ όπου, το 1891, κυβερνιόνταν από τον Πρίγκηπα Γεώργιο, τον μετέπειτα Βασιλιά Γεώργιο Ε' του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 1896 το Thrush μαζί με το Sparrow, συμμετείχαν στον 40λεπτο Αγγλο-Ζανζιβαρινό Πόλεμο. Το πλοίο ήταν σε υπηρεσία κατά τον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερ μεταξύ Οκτωβρίου 1899 και Ιουνίου 1902 όπου κυβερνώνταν από τον Υποπλοίαρχο  W Η D'Oyly.

Από το 1906 το Thrush υπηρετούσε την Βασιλική Ακτοφυλακή πριν μετατραπεί σε Καλωδιακό πλοίο το 1915. Το 1916 μετατράπηκε σε ναυαγοσωστικό και στις 11 Απριλίου 1917 αποσύρθηκε στο Γλέναρμ στη Βόρεια Ιρλανδία.

Παραπομπές

Πηγές 
 

Πολεμικά πλοία
Μπουζουμπούρα

Η Μπουζουμπούρα (κιρούντι: Bujumbura) ήταν η πρωτεύουσα του Μπουρούντι έως τις 16 Ιανουαρίου του 2019. Από τις 16 Ιανουαρίου του 2019 πρωτεύουσα του Μπουρούντι είναι η Γκιτέγκα ενώ η Μπουζουμπούρα παραμένει η μεγαλύτερη πόλη του, το οικονομικό κέντρο καθώς και το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Μπουζουμπουρά-Μαιρί. Στην πόλη διακινούνται πολλά εμπορεύματα, μεταξύ αυτών: καφές (που είναι το κύριο εξαγώγιμο προϊόν της χώρας), βαμβάκι, δέρματα και κασσίτερος. Βρίσκεται στη βορειοανατολική ακτή της λίμνης Τανγκανίκα.

Ιστορία 
Η Μπουζουμπούρα ήταν αρχικά ένα χωριό, το οποίο με το πέρασμα του χρόνου μεγάλωσε και επεκτάθηκε αφού έγινε ταχυδρομικός σταθμός του στρατού της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής το 1889. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μπουζουμπούρα έγινε διοικητικό κέντρο της Βελγικής Διοίκησης στην Αφρική. Η πόλη έχει γίνει θέατρο μαχών μεταξύ των φυλών Χούτου και Τούτσι, που προκάλεσαν τη γενοκτονία των δεύτερων.

Κοινότητες 
Η Επαρχία Μπουζουμπουρά-Μαιρί διαιρείται σε 13 κοινότητες:

 Γκιχόσα
 Καμένγκε
 Κανυόσα
 Κινάμα
 Κινίντο
 Μουσάγκα
 Μπουγένζι
 Μπουζουμπουρά-Μαιρί
 Μπουίζα
 Μπουτέρε
 Νγκαγκάρα
 Νυακαμπίγκα
 Ροχέρο

Δείτε επίσης
Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπουρούντι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Γεωγραφία του Μπουρούντι
Αυγουσταίον

To Αυγουσταίον ήταν πλατεία της Κωνσταντινούπολης που βρισκόταν μεταξύ της νότιας πλευράς της Αγίας Σοφίας και της εισόδου του Μεγάλου Παλατίου. Αναφέρεται και ως Αυγουστεών ή Αυγουστείον.

Λειτουργία 
Χώρος με ιδιαίτερη αίγλη, θεωρείται πως είχε ιδεολογική και συμβολική σημασία, καθώς συνέδεε τον ορθόδοξο ναό με το αυτοκρατορικό εθιμοτυπικό. Λειτούργησε λιγότερο ως δημόσια πλατεία και περισσότερο ως προαύλιος χώρος για τις αυτοκρατορικές πομπές, προσαρτημένος στην Αγία Σοφία. Η ύπαρξη πυλών καθώς και το γεγονός ότι ήταν περίκλειστο μαρτυρούν ότι η πρόσβαση στον χώρο δεν ήταν πάντα ελεύθερη. Ο Προκόπιος είναι ο μοναδικός ιστορικός που περιγράφει το Αυγουσταίον ως «αγορά».

Κατασκευή και Μνημεία 
Αποδίδεται στον Μεγάλο Κωνσταντίνο, ο οποίος τοποθέτησε εκεί στήλη της μητέρας του. Πιθανολογείται πως κατέλαβε ένα μέρος του παλαιότερου «Τετραστώου» που κατασκευάστηκε από τον Σεπτίμιο Σεβήρο. Στην πλατεία είχε τοποθετηθεί ανδριάντας του Κωνσταντίνου, τον οποίο περιέβαλλαν τα αγάλματα των τριών γιων του, του Λικίνιου και αργότερα του Ιουλιανού. Επί της βασιλείας του Μεγάλου Θεοδοσίου, το σύμπλεγμα αντικαταστάθηκε από ασημένιο έφιππο ανδριάντα του ιδίου. Το Αυγουσταίον επανασχεδιάστηκε το 459 και αργότερα εκ νέου από τον Ιουστινιανό Α΄, καθώς είχε προηγηθεί καταστροφή του από πυρκαγιά κατά τη στάση του Νίκα. Τότε τοποθετήθηκε η περίφημη στήλη του Ιουστινιανού, που έφερε στην κορυφή της μπρούτζινο έφιππο ανδριάντα μεγάλων διαστάσεων. Λεπτομερή περιγραφή του παραδίδει ο Προκόπιος: ο αυτοκράτορας κρατούσε στο αριστερό χέρι μία σφαίρα (υδρόγειο), που συμβόλιζε την υποταγή όλης της Γης σε εκείνον, ενώ το δεξί του χέρι ήταν υψωμένο προς την Ανατολή. Μπροστά από τη στήλη του Ιουστινιανού είχαν τοποθετηθεί τα αγάλματα τριών βάρβαρων βασιλιάδων σε στάση απόδοσης φόρου τιμής. Τον 7ο αιώνα, στα νοτιοανατολικά του Αυγουσταίου χτίστηκε ο λεγόμενος Θωμαΐτης, μια τρίκλιτη αψιδωτή αίθουσα ακροάσεων, που σχετιζόταν με το Μεγάλο Παλάτι και αποδίδεται στον πατριάρχη Θωμά Α΄.

Στην ανατολική πλευρά του Αυγουσταίου βρισκόταν η μία από τις δύο Συγκλήτους, που οικοδόμησε ο Μέγας Κωνσταντίνος και η Χαλκή πύλη. Νοτιοδυτικά βρίσκονταν οι Θέρμες του Ζευξίππου, ενώ βορειοδυτικά εκτεινόταν το Μίλιον από το οποίο ξεκινούσε η Μέση οδός. Το Αυγουσταίον διατηρήθηκε ως ελεύθερος ανοιχτός χώρος μέχρι το τέλος της αυτοκρατορίας, αν και τα ίχνη ερήμωσής του ήταν εμφανή από τις αρχές του 15ου αιώνα.

Παραπομπές

Πηγές
Mango, C., “Augustaion,” στο A. Kazhdan (εκδ.), Oxford Dictionary of Byzantium, τόμος 1ος, New York–Oxford, 1991, σ. 232
Κατσαβέλη Όλγα, «Αυγουσταίον», 2007, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Κωνσταντινούπολη URL: <http://www.ehw.gr/l.aspx?id=10874>

Πλατείες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης
Σάλπιγγα (ανατομία)

Η σάλπιγγα είναι ένας λεπτός σωλήνας στο αναπαραγωγικό σύστημα της γυναίκας, ο οποίος εξασφαλίζει την επικοινωνία μεταξύ της μήτρας και της κοιλιάς. Οι σάλπιγγες διακρίνονται σε αριστερή και δεξιά.

Εσωτερικό της σάλπιγγας και ο ρόλος της 
Εσωτερικό της σάλπιγγας: Είναι αποπλατυσμένο για να έρχεται σε επαφή με την ωοθήκη, παραγωγό των ωαρίων.

Ρόλος της σάλπιγγας: Όταν το σπερματοζωάριο εισχωρήσει στον οργανισμό της γυναίκας, πρέπει να βρει ένα ωάριο για να το γονιμοποιήσει. Αλλά το σπερματοζωάριο και το ωάριο θα βρίσκονται σε αντίθετες κατευθύνσεις για να συναντηθούν στο κέντρο της σάλπιγγας και να σχηματίσουν το ζυγωτό, το οποίο θα εξελιχθεί σε έμβρυο.

Κίνδυνοι που προκαλούνται στην σάλπιγγα 
Οι γυναίκες που έχουν σοβαρό πρόβλημα με την σάλπιγγα δυσκολεύονται να μείνουν έγκυοι περισσότερο από τις άλλες γυναίκες. Ο πιο σημαντικός έλεγχος για τις γυναίκες αυτές είναι να μάθουν εάν οι σάλπιγγες είναι «ανοιχτές» ή «κλειστές». Σε περίπτωση όμως που οι γυναίκες αυτές καταφέρουν να μείνουν έγκυοι, έχουν πολύ μεγάλες πιθανότητες το έμβρυο να αναπτυχθεί στην σάλπιγγα και όχι στην μήτρα, όπως γίνεται συνήθως. Αυτό ονομάζεται εξωμήτρια εγκυμοσύνη. Αυτό το πρόβλημα δεν θεραπεύεται ακόμα και εάν οι γυναίκες αυτές κάνουν εξωσωματική γονιμοποίηση.

Θεραπείες - λύσεις 
Για τις γυναίκες που έχουν πρόβλημα με την σάλπιγγά τους, η χειρουργική-πλαστική των σαλπιγγών πιθανά μπορεί να βοηθήσει. Άλλη λύση είναι η εξωσωματική γονιμοποίηση.

Χειρουργική-πλαστική 
Με τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα η χειρουργική-πλαστική των σαλπιγγών έχει μεγαλύτερη επιτυχία σε περίπτωση που η βλάβη της σάλπιγγας είναι μερική.

Εξωσωματική γονιμοποίηση 
Η εξωσωματική γονιμοποίηση πρέπει να γίνεται από ειδικό γιατρό, ο οποίος με την σειρά του πρέπει να κάνει έναν σωστό έλεγχο και προετοιμασία. Το μόνο πράγμα που ενοχλεί και μειώνει τα ποσοστά επιτυχίας της εξωσωματικής γονιμοποίησης είναι οι διογκωμένες σάλπιγγες. Αν ο γιατρός βρει τέτοιες σάλπιγγες στον οργανισμό της γυναίκας, ίσως να τις αφαιρέσει πριν την διαδικασία.

Πηγές 
 https://web.archive.org/web/20100228164613/http://www.gynaikologos.net/gonimotita_salpigga.html

Ανθρώπινο γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα
American IG

Η American IG είναι αμερικανική εταιρεία που χρωστά τη γέννησή της στην γερμανική κοινοπραξία IG Farben. Η οικονομική και βιομηχανική αυτοκρατορία της IG έχει περιγραφεί ως «κράτος εν κράτει».

Το καρτέλ της Farben δημιουργήθηκε το 1925, όταν ο Χέρμαν Σμιτς (Hermann Schmitz), ο κύριος οργανωτής, με την οικονομική υποστήριξη της Γουώλ Στριτ, δημιούργησε την υπεργιγάντια χημική βιομηχανία, ενώνοντας οκτώ - μερικές από αυτές ήδη γιγαντιαίες - γερμανικές εταιρίες χημικών — την Badische Anilin- und Sodafabrik Ludwigshafen (BASF), τη Bayer, την Agfa, τη Hoechst, τη Weiler-ter-Meer, και την Griesheim-Elektron. Αυτές οι επιχειρήσεις ενώθηκαν σχηματίζοντας Internationale Gesellschaft Farbenindustrie AG, γνωστότερη ως IG Farben.

Το 1928 τα Αμερικανικά συμφέροντα της IG Farben, δηλαδή η Αμερικανική παρουσία της Bayer, της General Aniline Works, της Agfa Ansco, και της χημικής βιομηχανίας Winthorp, οργανώθηκαν σε μια Ελβετική εταιρεία που ονομάστηκε Internationale Gesellschaft für Chemische Unternehmungen AG ή IG Chemie. Τον έλεγχο αυτής της εταιρείας είχε η IG Farben στη Γερμανία. Το επόμενο έτος, το 1929, μόνο μια δεκαετία πριν το Δεύτερο Παγκοσμιο Πόλεμο, αυτές οι Αμερικανικές επιχειρήσεις ενώθηκαν για να γίνουν η American IG Chemical Corporation, ή πιο απλά American IG, που αργότερα μετονομάστηκε σε General Aniline & Film.

Όταν ξεκίνησε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος η Γερμανική χημική κοινοπραξία IG Farben ήταν η μεγαλύτερη βιομηχανία στον κόσμο και είχε εξαιρετικά ισχυρή οικονομική και πολιτική επιρροή στη Ναζιστική Γερμανία. Το 1936, η βιομηχανία ήταν η κύρια πηγή του Κυκλώνα Β (Zyklon B), του δηλητηριώδους παρασκευάσματος που χρησιμοποιήθηκε στα Γερμανικά στρατόπεδα εξόντωσης. Από το 1942 ως το 1945, η εταιρεία χρησιμοποίησε καταναγκαστική εργασία χρησιμοποιώντας εργατικά χέρια που προέρχονταν από τους κρατουμένους στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μετά το 1945, τρία μέλη του διοικητικού συμβουλίου της American IG δικάστηκαν και καταδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου. Το 1952 η IG Farben διαλύθηκε σε 12 εταιρείες από τις οποίες γνωστότερες είναι οι σημερινές BASF, Bayer, και Hoechst.

Η General Aniline & Film (ή GAF) αργότερα παρήγαγε το View-Master, ένα παιδικό παιχνίδι, που σήμερα παράγεται από το τμήμα Fisher-Price της Mattel. Η GAF σήμερα υπάρχει ακόμη με το όνομα GAF Materials Corporation, και παράγει άσφαλτο και άλλα υλικά για οικοδομές.

Πηγές 
 Η Wall Street ανοίγει το δρόμο στον Χίτλερ
 Η IG Farben στην Αμερική:  Οι τεχνολογίες της General Aniline and Film
 Mira Wilkins The history of foreign investment in the United States, 1914-1945, Harvard University Press.

Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Γεώργιος Αγγελόπουλος

Ο Γεώργιος Αγγελόπουλος (Αθήνα, 1852 – Αθήνα, 1935) ήταν Έλληνας νομικός επιστήμονας του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1852 και σπούδασε στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Παρισίου, Λονδίνου και Βιέννης. Διορίστηκε υφηγητής διοικητικού δικαίου το 1880, έκτακτος καθηγητής το 1887 και καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1890 ως το 1923. Πολλές φορές διετέλεσε κοσμήτορας και συγκλητικός, αντιπρύτανης και πρύτανης από το 1916 ως το 1920. Δίδαξε επιπλέον στη Σχολή Ευελπίδων (1883-1885) και στη Σχολή των Βιομηχανικών Τεχνών (1902-1905). Διετέλεσε επίσης σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας από το 1918 ως το 1920.

Απεβίωσε στη γενέτειρά του το 1935.

Πηγές 
 Γεώργιος Αγγελόπουλος - Βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
 
 
 

Καθηγητές νομικής Αθηνών
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Λουτούφι Βοιωτίας

Το Λουτούφι είναι χωριό του Δήμου Θηβαίων του Νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Θήβας, κτισμένο ανάμεσα σε λόφους και σε υψόμετρο 340 μέτρων. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 337 κατοίκους, οι περισσότεροι από τους οποίους ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Βοιωτίας
Μελισσοχώρι Βοιωτίας

Το Μελισσοχώρι είναι χωριό του Δήμου Θηβαίων, όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, στον Νομό Βοιωτίας. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Θήβας, κτισμένο ανάμεσα σε λόφους σε υψόμετρο 320 μέτρων. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 670 κατοίκους, οι περισσότεροι από τους οποίους ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Ετυμολογία
Μέχρι το 1953 ονομαζόταν Μπάλτσα οπότε μετονομάστηκε σε Μελισσοχώρι

Δημογραφία
Παρακάτω φαίνεται ο πληθυσμός του Μελισσοχωρίου από το 1851 έως το 2001
{|
|-
| style="width:60%;"|

Πηγή: dim-meliss.voi.sch.gr Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού του Μελισσοχωρίου

Παραπομπές 

Χωριά του δήμου Θηβαίων
Χωριά του νομού Βοιωτίας
Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Παύλος Βοιωτίας

Ο  Παύλος (ή το Παύλο) είναι χωριό  του Δήμου Ορχομενού του νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται, βορειοδυτικά του Ορχομενού, σε ένα μικρό λεκανοπέδιο ανάμεσα σε λόφους. Ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 1.186 κάτοικοι. Βορειότερα του χωριού βρισκόταν η αρχαία βοιωτική πόλη Ύηττος και δυτικότερα η Ασπληδόνα.

Ιστορία
Ο Παύλος πρωτοκατοικήθηκε τον 17ο αιώνα και κατά μία άποψη πήρε το όνομά του από το όνομα κτηνοτρόφου που διατηρούσε χάνι ή καλύβα στην περιοχή<
 ref></ref>.
Υπήρξε έδρα κοινότητας στο διάστημα 1912-1998, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στον δήμο Ορχομενού οπού παραμένει έως σήμερα.

Δημογραφία
Ο πληθυσμός του παραμένει σχεδόν σταθερός παρουσιάζοντας μικρές διακυμάνσεις.

Πορεία του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες

{|
|-
| style="width:60%;"|

Αθλητισμός 
 Α.Ο. Παύλου, ποδόσφαιρο
 Α.Σ. Τζούντο - Παύλο Βοιωτίας

Παραπομπές

Χωριά του νομού Βοιωτίας
Δήμος Ορχομενού
Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Σπυρίδων Μηλιαράκης

Ο Σπυρίδων Μηλιαράκης (1852 - 1919) ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής Φυτολογίας του Πανεπιστημίου του 19ου αιώνα. Είναι ο εισηγητής στην Ελλάδα της νεώτερης Συστηματικής Φυτολογίας και ιδρυτής του Φυτολογικού πειραματικού εργαστηρίου.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1852. Σπούδασε ιατρική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Αποφοίτησε με πτυχίο διδακτορικής το 1876, και πήγε στη Γερμανία με υποτροφία της Κυβέρνησης για να συνεχίσει τις σπουδές του. Σπούδασε Φυτολογία και αποφοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ με δεύτερο διδακτορικό πτυχίο. 

Επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε υφηγητής και επιμελητής του Φυτολογικού Μουσείου, και καθηγητής της Φυσικής Ιστορίας στο Πρακτικό Λύκειο. Το 1892 διορίστηκε τακτικός καθηγητής της Φυτολογίας στο Πανεπιστήμιο. Αποχώρησε από τη διδασκαλία το 1918. 

Απεβίωσε το 1919.

Εργογραφία

Πηγές 
 Σπυρίδων Μηλιαράκης - Βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αριστοτέλειο Παν/μιο Θεσσαλονίκης, μερικές από τις εργασίες του Μηλιαράκη ψηφιοποιημένες

Έλληνες βοτανολόγοι
Σπυρίδων Πήλικας

Ο Σπυρίδων Πήλικας (1805 - 1861) ήταν Έλληνας πολιτικός και ακαδημαϊκός του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1805. Τελείωσε τις σπουδές του στη νομική στην Ελβετία και ήλθε στην Ελλάδα το 1835, όπου δύο χρόνια αργότερα διορίστηκε Καθηγητής του ποινικού δικαίου στο Οθώνειο Πανεπιστήμιο. Διετέλεσε Βουλευτής του Πανεπιστημίου στην βουλευτική περίοδο του 1853. Αν και αρχικά ασχολήθηκε αποκλειστικά με τις σπουδές και την διδασκαλία και απήχε από την πολιτική χωρίς να αναμειγνύεται με τα τρία κόμματα που τότε δίχαζαν την πολιτική ζωή, υπέκυψε τελικά στην επίμονη θέληση του Όθωνα, και ανέλαβε την διεύθυνση του Υπουργείου Δικαιοσύνης από το Σεπτέμβριο του 1853 έως το Μάιο του 1854. Δεν μπόρεσε να συνεργαστεί με τους συναδέλφους του, λόγω διαφοράς θεωρίας και συστημάτων διοικήσεως και κυβερνήσεως, ανεφάρμοστα για την εποχή του. Ήταν δε ασθενούς χαρακτήρα και απέφευγε να αναλάβει την ευθύνη για τις αποφάσεις του, ενώ φοβόταν την πιθανή κατάκριση. Συχνά υπέφερε από αϋπνία.

Απεβίωσε στο Παρίσι το 1861. Τα απομνημονεύματά του αναφέρονται στο διάστημα από 28 Αυγούστου 1853 ως τις 16 Μαΐου 1854 και δημοσιεύτηκαν αποσπασματικά.

Παραπομπές

Πηγές 
 
 Σπυρίδων Πήλικας συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
 
 

Καθηγητές νομικής Αθηνών
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Βουλευτές Πανεπιστημίου Αθηνών
Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Αντιπτέραρχος

Ο Αντιπτέραρχος (Απτχος) είναι ο δεύτερος υψηλότερος στρατιωτικός βαθμός (OF-8) που συναντάται στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία, κατώτερος μόνο του Πτέραρχου, ενώ είναι ο αμέσως ανώτερος του Υποπτέραρχου.

Το βαθμό αυτό φέρει στον καιρό της ειρήνης, ο εκάστοτε Αρχηγός του ΓΕΑ (Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας) και ο Διοικητής του ΑΤΑ (Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας). Είναι ο υψηλότερος βαθμός που μπορούν να λάβουν οι Μηχανικοί Αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας.

Οι αντίστοιχοι βαθμοί στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς είναι ο Αντιστράτηγος και στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ο Αντιναύαρχος.

Ετυμολογία
Η λέξη αντιπτέραρχος προέρχεται από το αντί- + Πτέραρχος.

Άλλες χώρες
Στην Πολεμική Αεροπορία αγγλόφωνων χωρών, ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Air Marshal, ενώ ειδικότερα στις ΗΠΑ καλείται Air Force Lieutenant General.

Διακριτικό
Το διακριτικό του Αντιπτέραρχου στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία είναι τρεις γαλάζιες λωρίδες που πλαισιώνονται από μαύρες γραμμές, με την κατώτερη λωρίδα και γραμμές να είναι διπλάσιου πάχους και ένας ρόμβος που αποφύεται από την ανώτερη λωρίδα. Το υπηρεσιακό αυτοκίνητό του φέρει τρία αστέρια σε γαλάζιο πλαίσιο. Προσφωνείται Πτέραρχος.

Δείτε επίσης
 Αντιστράτηγος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Λεξιλογική προέλευση των βαθμών των Ενόπλων Δυνάμεων

Στρατιωτικοί βαθμοί
Μαργαρίτα Μηνιάτη

Η Μαργαρίτα Ματθίλδη Μηνιάτη (1821-1887) ήταν διάσημη Ελληνίδα λογία και συγγραφέας, που άκμασε στην Ιταλία κατά τον 19ο αιώνα.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1821 και ήταν κόρη του Δημητρίου Αλβάνα και της Αικατερίνης Παλατιανού. Είχε άλλα τέσσερα αδέλφια, τους Λεωνίδα, Φρειδερίκο και τις Νίνα και Σάντα. Όταν ήταν ακόμη ανήλικη, υιοθετήθηκε από την αδελφή της μητέρας της και τον σύζυγο της, υποστράτηγο σερ Φρέντερικ Άνταμ, που εκείνη την εποχή υπηρετούσε ως ύπατος αρμοστής της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στα Επτάνησα. Αφού έλαβε μια αρχική μόρφωση στην πατρίδα της, στη συνέχεια ακολούθησε τη θετή της οικογένεια στην Ινδία όπου είχε μετατεθεί ο Άνταμ. Αργότερα μετέβη στη Ρώμη όπου γνώρισε τον Έλληνα ζωγράφο Γεώργιο Μηνιάτη, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1844. Ακολούθησαν διάφορα ταξίδια στην Ευρώπη μέχρι το 1846, όταν εγκαταστάθηκε μαζί με τον σύζυγό της στη Φλωρεντία. Εκεί, εντάχτηκε στους καλλιτεχνικούς και πνευματικούς κύκλους της πόλης και εντατικοποίησε την ενασχόλησή της με τα γράμματα, επιτυγχάνοντας να κερδίσει το θαυμασμό αρκετών διάσημων προσωπικοτήτων της εποχής.

Απεβίωσε το 1887 στο Λιβόρνο. Η σορός της μεταφέρθηκε στη Φλωρεντία όπου και ετάφη. Από τον γάμο της με τον Γεώργιο Μηνιάτη απέκτησε δύο κόρες, την Ελένη, που πέθανε σε παιδική ηλικία, και την Ασπασία, που ασχολήθηκε με τη ζωγραφική.

Έργο
Η Μαργαρίτα Μηνιάτη αναγνωρίζεται ως πολύγλωσση, πολυμαθέστατη προσωπικότητα καθώς και μια από τις σημαντικότερες λόγιες της εποχής της. Το 1857 ξεκίνησε τη συνεργασία της με την εφημερίδα Ημερίσια Νέα του Λονδίνου ενώ από το 1860 άρχισε να συνεργάζεται με διάφορα ιταλικά έντυπα. Συνέγραψε πληθώρα έργων στα ιταλικά, τα αγγλικά και τα γαλλικά ασχολούμενη κυρίως με βιογραφίες επιφανών ανδρών. Το 1865 δημοσίευσε στα αγγλικά τη μελέτη της «Ο Δάντης και η εποχή του». Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν και άλλα έργα όπως οι «Ιστορικαί σκιαγραφίαι των πνευματικών και καλλιτεχνικών σχέσεων της Ιταλίας με την Βυζαντινήν αυτοκρατορίαν» (1869), «Ο Κορρέζιο, η ζωή του και το έργο του» (1881) κ.ά.

Παραπομπές

Πηγές
 Μαρίνου Παπαδόπουλου Βρετού, Εθνικόν Ημερολόγιον του δισέκτου έτους 1868, Παρίσι 1868
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τ. 13ος
 Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, τ. 17ος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εθνικό Κέντρο Βιβλίου: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών - Αλβάνα - Μηνιάτη Μαργαρίτα - Ματθίλδη.

Μηνιατη Μαργαριτα
Μηνιάτη Μαργαρίτα
Ανοιξιά Θεσσαλονίκης

Η Ανοιξιά είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Φιλαδελφίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αρέθουσας, του δήμου Βόλβης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσσαλονίκης, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λαγκαδά του νομού Θεσσαλονίκης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. 
Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Κάντσια.

Γεωγραφία
Η Ανοιξιά είναι ημιορεινό χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές των ορέων Βόλβης και βόρεια της λίμνης Βόλβης, πάνω στην επαρχιακή οδό Αρέθουσας-Ασκού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 410. Απέχει περίπου 61 χλμ Α. ΒΑ. του κέντρου της Θεσσαλονίκης (μέσω Λαγκαδά).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός εμφανίζεται το 1927 ως Κάντσια να μετονομάζεται σε Ανοιξιά. Το 1930 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασκού και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Φιλαδελφίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Φιλαδελφίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρέθουσας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αρέθουσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλβης.

Ιστορικά στοιχεία
Στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο μετά την Μικρασιατική καταστροφή.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα στο ανατολικό τμήμα του οικισμού.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=ymhLwcPzz0Y

Δήμος Βόλβης
Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Στήλη της οδού Αθηνάς

Η στήλη της οδού Αθηνάς ή στήλη του αποχαιρετισμού είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε το 1882 κατά την κατασκευή του υπονόμου της οδού Αθηνάς προς την πλατεία Ομονοίας και βρίσκεται σήμερα στο κεντρικό μουσείο.

Περιγραφή
Η στήλη παριστάνει μια όμορφη γυναίκα που φοράει διπλοίδιο και επίβλημα, ενώ στα πόδια φοράει ψηλά σανδάλια. Κάθεται σε δίφρο και τα πόδια της ακουμπάνε σε υποπόδιο. Μια άλλη γυναίκα στέκει στο αριστερό μέρος της στήλης και γέρνει προς αυτήν, ενώ με το αριστερό της κρατάει το δεξί της χέρι. Με το δεξί χέρι της χαϊδεύει το πρόσωπο. Φοράει επίσης διπλοίδιο και επίβλημα. Στο υπόβαθρο στέκει ένα μικρό κοριτσάκι, φορώντας έναν χιτώνα. Κάτω από το κάθισμα της νεκρής, μια μικρή πέρδικα ραμφίζει το χώμα. 

Το επιτάφιο ανάγλυφο διακρίνεται για το πλούσιο της κόμμωσης, την έντεχνη πτύχωση των ενδυμάτων την έκφραση του προσώπου και την όλη ευγένεια των παραστάσεων. Πρόκειται για ένα από τα πιο καλλιτεχνικά επιτάφια ανάγλυφα της αττικής σμίλης. 

Η ζωηρές κινήσεις και η παραστατικότητα της θλίψης εξηγείται ίσως εκ τούτου, ότι η παρισταμένη νεκρή ήταν λεχώνα.

Ιστορική τοποθέτηση
Η στήλη χρονολογείται στο γ' τέταρτο 4ου αιώνα π.Χ.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Παρουσίαση της στήλης από το Υπουργείο Πολιτισμού

Οδου Αθηνας
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Ορυκτολογικό μουσείο Λαυρίου

Το ορυκτολογικό μουσείο Λαυρίου είναι μουσείο στο οποίο εκτίθενται ορυκτά των μεταλλείων Λαυρίου και εξοπλισμός των μεταλλωρύχων που εργάστηκαν σε αυτά κατά το παρελθόν.

Δημιουργήθηκε το 1986 από την Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής (Ε.ΜΕ.Λ.), η οποία το αφιέρωσε στη μνήμη του Ανδρέα Κορδέλλα (1836 - 1909), μεταλλειολόγου γεννημένου στη Σμύρνη με σπουδές στο Φράιμπουρκ της Γερμανίας, οι εργασίες του οποίου οδήγησαν στην επαναδραστηριοποίηση της μεταλλευτικής δραστηριότητας στην περιοχή ύστερα από πολλούς αιώνες.

Για τη στέγασή του επιλέχθηκε το κτίσμα του θυρωρείου του συγκροτήματος του "μεταλλοπλυσίου". Το μεγαλύτερο μέρος των κτηριακών αυτών εγκαταστάσεων, δημιουργία του Γερμανού αρχιτέκτονα C. Luhrig, κατεδαφίστηκε το 1970 με εντολή του τότε δημάρχου (διορισμένου από τη χούντα), παρά την έντονη αντίθεση της Αρχαιολογικής υπηρεσίας για τη διατήρησή του, λόγω της μοναδικότητάς του. Το θυρωρείο, αν και σώθηκε από την κατεδάφιση, απέμεινε ένα ερείπιο, χωρίς στέγη, πατώματα, παράθυρα και πόρτες. Αυτό το μικρό κτήριο επιλέχθηκε από την Εταιρεία για να στεγάσει το μουσείο

Στις προθήκες του μουσείου εκτίθενται περίπου 550 (700 από τα 1500 που διαθέτει το μουσείο, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημ. "Τα Νέα") δείγματα ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου, ορισμένα από τα οποία ανευρίσκονται μόνον εκεί. Υπάρχουν δείγματα μεταλλουργικών και σχετικά κοινών ορυκτών (γαληνίτης, σφαλερίτης, αιματίτης, κερουσίτης κ.ά.) αλλά και ορυκτά πολύ περισσότερο σπάνια, χαρακτηριστικά για την περιοχή (type locality), όπως ο λαυριονίτης, ο σερπιερίτης, ο κτενασίτης, ο γεωργιαδεσίτης, ο θορικοσίτης, ο καμαριζαΐτης, ο ανναβεργίτης κ.ά  

Στα εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνονται, επίσης, αργυρά νομίσματα του 4ου π.Χ. αιώνα, κατασκευασμένα από τον άργυρο των μεταλλείων, "χελώνες" μολύβδου από την αρχαιότητα έως τον περασμένο αιώνα και εργαλεία και εξοπλισμός των μεταλλωρύχων που εργάστηκαν εκεί.. 

ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Τετάρτη, Σάββατο, Κυριακή

10:00 - 12:00

Δείτε επίσης
 Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ορυκτολογικό Μουσείο Λαυρίου (Mineralogical Museum of Lavrion)
Ιστοσελίδα Ορυκτολογικού Μουσείου Λαυρίου

Παραπομπές

Ορυκτολογία
Γεωλογικά μουσεία στην Ελλάδα