joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νικόδημος Ιεροσολύμων

Ο Νικόδημος (κατά κόσμον Νικόλαος Τσιντσώνης) διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων την περίοδο 1883-1890.

Βιογραφικά στοιχεία

Καταγόταν από τη Μηχανιώνα της Κυζίκου και γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 18 Νοεμβρίου 1828. Σε μικρή ηλικία τέθηκε υπό την προστασία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Αθανασίου Ε΄ και το 1845 προσελήφθη από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Εκάρη μοναχός το 1847 από τον Πατριάρχη Κύριλλο Β΄ και πήρε το όνομα Νικόδημος. Την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε διάκονος και το 1849 μπήκε στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, την οποία όμως δεν τελείωσε, λόγω προβλημάτων υγείας. Από το 1851 ήταν αρχιδιάκονος και το 1860 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ορίστηκε πρωτοσύγκελλος του Πατριαρχείου. Με την ιδιότητα αυτή διετέλεσε έξαρχος του Παναγίου Τάφου στο Κισνόβιο της Βεσσαραβίας από το 1860 ως το 1872, οπότε μετέβη στην Κωνσταντινούπολη. Αντιτάχθηκε στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Κύριλλο Β΄, ο οποίος αρνήθηκε να καταδικάσει το Βουλγαρικό σχίσμα.

Το 1875 ορίστηκε δραγουμάνος του Πατριαρχείου και από το 1877 ηγούμενος του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου στην Μόσχα, θέση από την οποία εργάστηκε για την εξομάλυνση των σχέσεων της Εκκλησίας της Ρωσίας με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, οι οποίες είχαν διαταραχθεί επί Πατριάρχου Κυρίλλου Β΄. Στις 3 Ιανουαρίου 1882 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Θαβωρίου.

Εξελέγη Πατριάρχης στις 4 Αυγούστου 1883 μετά την ακύρωση από την Οθωμανική κυβέρνηση της εκλογής του Φωτίου. Κατά την Πατριαρχία του έκτισε και ανακαίνισε σημαντικό αριθμό ναών και μονών, ενώ σχεδόν διπλασίασε τον αριθμό των δημόσιων σχολείων. Ως Πατριάρχης προώθησε τη ρωσική επιρροή στους Αγίους Τόπους, πράγμα το οποίο οδήγησε στην εξέγερση της Αγιοταφικής Αδελφότητας εναντίον του. Στις 18 Μαρτίου 1888 μάλιστα υπέστη αποτυχημένη δολοφονική επίθεση από κάποιον μοναχό Γαλακτίωνα, ο οποίος τον πυροβόλησε τέσσερις φορές. Στις 28 Μαρτίου 1888 ανακοίνωσε το κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής του Σταυρού Ιεροσολύμων και υπέβαλε την παραίτησή του, η οποία όμως δεν έγινε δεκτή από την Ιερά Σύνοδο.

Η κακή κατάσταση των οικονομικών του Πατριαρχείου τον οδήγησε σε οριστική παραίτηση στις 30 Νοεμβρίου 1828. Η Αδελφότητα του έδωσε το δικαίωμα να αποσυρθεί στο Μετόχι του Αγίου Γεωργίου του Κρημνού στη Χάλκη των Πριγκηποννήσων. Εκεί παρέμεινε μέχρι τις 18 Φεβρουαρίου 1910, οπότε πέθανε από αποπληξία.

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Μαδουρή Λευκάδας

Η Μαδουρή ή το Μαδουρί ή η Μούδρα είναι νησάκι του Ιονίου Πελάγους στις ανατολικές ακτές της Λευκάδας.

Γεωγραφικά στοιχεία 

Η Μαδουρή βρίσκεται απέναντι από το Νυδρί της Λευκάδας, βορειοδυτικά του Σκορπιού και έχει έκταση 0,127 τ.χλμ.. Ανήκει στο σύμπλεγμα των Τηλεβοϊδών νήσων καθώς και στο σύμπλεγμα των Πριγκηπονήσων. Το νησάκι είναι ιδιοκτησία της οικογένειας Βαλαωρίτη, όπου δεσπόζει και το αρχοντικό της. Επίσης υπάρχει και ένας ναός, ιδιοκτησίας Βαλαωρίτη, γοτθικού τύπου. Εκεί μεγάλωσε και έζησε ο ποιητής Αριστοτέλης Βαλαωρίτης ενώ σήμερα η νήσος Μαδουρή βρίσκεται στην ιδιοκτησία του Νάνου Βαλαωρίτη και της Ελένης Καραπαναγιώτη, δισέγγονων του ποιητή.

Διοικητικά στοιχεία 
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση των Επτανήσων (1864), το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 ως Κομιλιό να προσαρτάται στον τότε προσαρτάται στο δήμο Ταφίων, υπάγεται πλέον στο δήμο Λευκάδας και δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Νησάκια της Λευκάδας - Η Μαδουρή, το νησί του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη από τον ιστότοπο https://golefkas.gr/

Παραπομπές

Επτάνησα
Νομός Λευκάδας
Ελληνικές βραχονησίδες
Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας
Ιωάννης Α. Βαλαωρίτης

Ο Ιωάννης Βαλαωρίτης (17 Ιουνίου 1855- 16 Μαρτίου 1914) ήταν τραπεζίτης.

Γεννήθηκε στη Λευκάδα και ήταν γιος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη και της Ελοΐζας Τυπάλδου. Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε για αρκετά χρόνια ως δικηγόρος. Τα επόμενα χρόνια ο Ιωάννης Βαλαωρίτης ανέλαβε πολλές πολιτικές θέσεις, όπως γενικός γραμματέας της εταιρείας σιδηροδρόμων Θεσσαλίας ενώ από το 1891 άρχισε να εργάζεται για την Εθνική τράπεζα, όταν και ανέλαβε γενικός γραμματέας αυτής. Το 1895 έγινε υποδιοικητής της Εθνικής τράπεζας και το 1911 αντικατέστησε στη θέση του προέδρου τον απερχόμενο Γεώργιο Στρέιτ. Εκλέχτηκε με τις εκλογές Αύγουστου 1910 πληρεξούσιος της Λευκάδας στην Α' αναθεωρητική βουλή. Πέθανε εξαιτίας σύγκρουσης ατμοπλοίου με σκάφος, στο οποίο επέβαινε ανοιχτά του Πειραιά.

Είχε συγγράψει αρκετά έργα, μεταξύ αυτών και την ιστορία της Εθνικής Τράπεζας. Διέμενε μόνιμα στην Αθήνα. Παιδιά του ήταν ο Κωνσταντίνος Βαλαωρίτης, διπλωμάτης, ο Αριστοτέλης Ι. Βαλαωρίτης και η Ελένη, σύζυγος Φίλιππου Δραγούμη. Εγγονός του είναι ο διάσημος ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης και δισέγγονή του η ηθοποιός Ναταλία Δραγούμη.

Έργα

Βιβλία 
 Η Ιστορία της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος, Τυπ. Ανέστη Κωνσταντινίδη, Αθήνα 1902.

Άρθρα 
 Η Λατινική Νομισματική Ένωσις και τα αργυρά κέρματα – Μέτρα προς αντικατάστασιν των εν Ελλάδι κυκλοφορούντων χαρτίνων κερμάτων δι ’ αργυρών, Οικονομική Ελλάς (μέρος α'), 19/2/1903.
 Η Λατινική Νομισματική Ένωσις και τα αργυρά κέρματα – Μέτρα προς αντικατάστασιν των εν Ελλάδι κυκλοφορούντων χαρτίνων κερμάτων δι ’ αργυρών, Οικονομική Ελλάς (μέρος β'), 26/2/1903.
 Το ζήτημα των αργυρών κερμάτων, Αθήναι, 8/6/1908.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιωάννης Α. Βαλαωρίτης, Ιστορικό Αρχείο Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, Αθήνα 2000. 

Βαλαωριτης
Ιωαννης
Βαλαωριτης
Έλληνες τραπεζίτες
Βουλευτές Λευκάδας
Αδελαΐδα του Μωριέν

Η Αδελαΐδα της Σαβοΐας ή Αδελαΐδα του Μωριέν (Adelaide de Savoie, 1100 – 18 Νοεμβρίου 1154) δεύτερη σύζυγος αλλά πρώτη βασίλισσα του Λουδοβίκου ΣΤ' της Γαλλίας ήταν κόρη του Ουμβέρτου Β΄ της Σαβοΐας και της Γκιζέλας της Βουργουνδίας,  ανιψιά του Κάλλιστου Β΄ που την επισκέφθηκε μια φορά στην αυλή της. Ο πατέρας της πέθανε (1103) και η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε τον Ράινερ τον Μομφερρατικό.

Βασίλισσα των Φράγκων

Παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του τον βασιλιά των Φράγκων Λουδοβίκο τον Παχύ στο Παρίσι στις 3 Αυγούστου 1114,  έκανε μαζί του 8 παιδιά από τα ο οποία ο δεύτερος Λουδοβίκος διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο των Φράγκων. Η Αδελαΐδα ήταν από τις πιο δραστήριες βασίλισσες του μεσαίωνα, το όνομα της εμφανίζεται σε 45 βασιλικά διατάγματα κατά την διάρκεια που ήταν βασιλιάς ο σύζυγος της Λουδοβίκος ΣΤ΄, ίδρυσε μαζί με τον σύζυγο της το μοναστήρι της Μονμάρτρης στα βόρεια προάστια του Παρισιού, σε αυτό αποσύρθηκε έναν χρόνο πριν τον θάνατο της (1153).

Θρύλοι σχετικοί με την Αδελαΐδα

Μετά τον θάνατο του συζύγου της δεν αποσύρθηκε όπως οι περισσότερες βασίλισσες στην εποχή της αλλά παντρεύτηκε ξανά τον Ματθαίο Α΄ του Μοντμόρενσι με τον οποίο έκανε ένα παιδί και παρέμεινε παρούσα σε όλες τις δραστηριότητες της Φραγκικής αυλής.  Τάφηκε στο κοιμητήριο του Αγίου Πέτρου στο κοιμητήριο της Μονμάρτης, ο τάφος της καταστράφηκε κατά την διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης.
Η Αδελαΐδα παριστάνεται σαν μια από τις δυο βασίλισσες που περιγράφονται σε έναν απαρχαιωμένο μύθο του Γουλιέλμου Ντουγκντάλ στον οποίο κάποια βασίλισσα σε μια κονταρομαχία ερωτεύθηκε έναν νέο ευγενή τον Γουλιέλμο του Αλμπίνι αλλά αυτός αφοσιωμένος στην Αδελίζα του Λουβέν αρνήθηκε να γίνει ο εραστής της. Η ζηλιάρα Αδελαΐδα τον παρέσυρε σε παγίδα ρίχνοντας τον στα νύχια ενός αγριεμένου λιονταριού, αλλά εκείνος το σκότωσε με γυμνά χέρια.

Κληρονόμοι

Με τον βασιλιά της Φράγκων Λουδοβίκο ΣΤ' απέκτησαν :

 Φίλιππος της Γαλλίας (1116–1131)
 Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας 
 Ερρίκος της Ρεμς 
 Ροβέρτος Α΄ του Ντρε
 Κωνσταντία της Γαλλίας, κόμισσα της Τουλούζης
 Πέτρος ντε Κουρτεναί
 Φίλιππος της Γαλλίας (1132-1161)

Παραπομπές

Πηγές
Adelaide of Savoy, John Bell Henneman, Jr., Medieval France: An Encyclopedia, ed. William W. Kibler and Grover A. Zinn, (Routledge, 1995)
C.W. Previte-Orton, The Early History of the House of Savoy, (Cambridge University Press, 1912)
Mary Stroll, Calixtus the Second, 1119-1124, (Brill, 2004)
Nolan, Kathleen D. Capetian Women
Facinger, Marion F. "A Study of Medieval Queenship: Capetian France, 987–1237" Studies in Medieval and Renaissance History 5

Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Οίκος της Σαβοΐας
Βασιλομήτωρ
Οζερός

Η λίμνη Οζερός (ή Γαλίτσα) βρίσκεται στην Αιτωλοακαρνανία, δυτικά του ποταμού Αχελώου, περίπου στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος με την πόλη του Αγρινίου.

Το όνομά της έχει σλαβική προέλευση, καθώς Οζέρο είναι η σλαβική λέξη που σημαίνει «λίμνη». Έχει έκταση περίπου 10 τετραγωνικών χιλιομέτρων και βάθος 8-10 μέτρων, η στάθμη της όμως παρουσιάζει έντονες μεταβολές. Ο Οζερός σχηματίζεται από νερά του Αχελώου που εγκλωβίζονται στην περιοχή, όταν αυτός υπερχειλίζει, αλλά και από μικρούς χειμάρρους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Φυτειών, λίμνη Οζερός 
Υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης, λίμνη Οζερός

Οζερός
Γκαστόν της Γαλλίας

Ο Γκαστόν της Ορλεάνης ή Γκαστόν Ζαν-Μπατίστ (24 Απριλίου 1608 – 2 Φεβρουαρίου 1660) ήταν δούκας της Ορλεάνης. Συμμετείχε σε αρκετές ανεπιτυχείς συνωμοσίες και εξεγέρσεις κατά των υπουργικών κυβερνήσεων κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αδελφού του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄ και της ανηλικότητας του ανιψιού του Λουδοβίκου ΙΔ΄.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στις 24 Απριλίου του 1608 στο ανάκτορο Φονταινεμπλώ και ήταν ο τρίτος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου Δ΄ και της Μαρίας των Μεδίκων. Δούκας του Ανζού, δούκας της Ορλεάνης, κόμης του Μπλουά και της Σαρτρ, έγινε αρχηγός του στρατού που πολιόρκησε τη Λα Ροσέλ το 1628, κάτι που τον έφερε σε συνεχείς πολιτικές διαμάχες σε όλο το διάστημα της ζωής του.

Σε δύο περιπτώσεις αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία μετά από συνωμοσίες της μητέρας του και του καρδινάλιου Ρισελιέ, και μετά την ήττα στο Λανγκεντόκ βρήκε καταφύγιο στην Πράγα. Συμφιλιώθηκε με τον αδελφό του βασιλιά Λουδοβίκο ΙΓ΄, αλλά συνωμοτώντας ξανά κατά του καρδινάλιου Ρισελιέ αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα. Τότε υποτάχθηκε οριστικά στον αδελφό του και τον Ρισελιέ, αλλά δεν σταμάτησε τη δράση του ούτε εκεί, αφού μπλέχτηκε σε συνωμοσία δολοφονίας του Ρισελιέ το 1642.

Το 1643, με τον θάνατο του αδελφού του, διορίστηκε γενικός αρχιστράτηγος της Γαλλίας και πολέμησε κατά των Ισπανών στα βόρεια σύνορα της Γαλλίας (1648 – 1653). Με μεγάλη ευκολία άλλαξε στρατόπεδο οπότε και εξορίστηκε οριστικά το 1652 από τον καρδινάλιο Μαζαρέν στο Μπλουά, όπου έμεινε μέχρι τον θάνατό του.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1626 την 4η εξαδέλφη του Μαρία των Βουρβόνων, κόρη και κληρονόμο του Ερρίκου δούκα του Μονπανσιέ και είχε τέκνο:
 Άννα-Μαρία-Λουίζα 1627-1693, έμεινε άγαμη.

Η Μαρία απεβίωσε το 1627 και ο Γκαστόν έκανε δεύτερο γάμο το 1632 με τη Μαργαρίτα, κόρη του Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Λωρραίνης. Παιδιά του ήταν:
 Μαργαρίτα-Λουίζα 1645–1721, παντρεύτηκε τον Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων μεγάλο δούκα της Τοσκάνης.
 Ελισάβετ-Μαργαρίτα 1646–1696, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Ιωσήφ του Οίκου της Λωρραίνης δούκα του Γκιζ.
 Φραγκίσκη-Μαγδαληνή 1648–1664, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Εμμανουήλ Β΄ δούκα της Σαβοΐας.
 Ιωάννης-Γκαστόν 1560-1652, Μαρία-Άννα 1652-1656, απεβίωσαν το πολύ 4 ετών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Οίκος των Βουρβόνων
Δούκες της Ορλεάνης
Δούκες του Ανζού
Κόμητες του Μπλουά
Δούκες του Βαλουά
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Δούκες του Αλανσόν
Χριστόφορος Νέζερ (1887-1970)

Ο Χριστόφορος Νέζερ (1887 - 19 Φεβρουαρίου 1970) ήταν Έλληνας ηθοποιός και ξάδερφος της Μαρίκας Νέζερ και του συνονόματου ηθοποιού.

Βιογραφία 
Απόγονος της βαυαρικής οικογένειας των Νέζερ, που είχαν έρθει στην Ελλάδα με τον Όθωνα, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1887. Έκανε το ντεμπούτο του δίπλα στην Ευαγγελία Παρασκευοπούλου. Υπήρξε αυτοδίδακτος και αποτελεί παράδοξο και αξιοθαύμαστο φαινόμενο το γεγονός ότι μπόρεσε να διαπρέψει σε έργα και ρόλους με απαιτήσεις που προϋποθέτουν παιδεία και ειδική καλλιέργεια. Οι ερμηνείες του στον Αριστοφάνη και στον Μολιέρο παραμένουν πρότυπα. Οι δημιουργίες του είναι ανεπανάληπτες. Δεν ήταν μόνο το μεγάλο αυθεντικό ταλέντο του και η υποκριτική του φαντασία, αλλά και η πίστη του στο θέατρο και η άκρα ευσυνειδησία και εργατικότητα που χαρακτηρίζουν την 60χρονη προσφορά του στην ελληνική θυμέλη. Ο Χριστόφορος Νέζερ υπήρξε από τα βασικά στελέχη του Εθνικού Θεάτρου, το οποίο υπηρέτησε από την ίδρυσή του (1931).

Ο Χριστόφορος Νέζερ παντρεύτηκε τη Μερόπη Μερκούρη, ανιψιά του δημάρχου Αθηναίων Σπυρίδωνα Μερκούρη και θεία της Μελίνας Μερκούρη. Έκανε δύο γιους, τον Τρύφωνα και τον Ιάσωνα.

Πέθανε στην Αθήνα τα μεσάνυχτα της 19ης Φεβρουαρίου του 1970, σε ηλικία 83 ετών. Ο θάνατός του πέρασε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Φιλμογραφία 
 Η άλλη σιωπή (1970)
 Αν όλες οι γυναίκες του κόσμου... (1967) ..... Βαγγέλης Βαγής
 Ο γυρισμός του στρατιώτη (1966) ..... πατέρας Πέτρου
 Καταιγίδα (1965)
 Ζωή γεμάτη πόνο (1964) ..... Περικλής
 Γάμος αλά Ελληνικά (1964) ..... δικηγόρος
Συγχώρεσέ με, αγάπη μου (1964) ... μπάρμπα Σταύρος, πατέρας Χαρούλας
 Η μοδιστρούλα (1964) ..... Ανδρέας
 Πληγωμένες καρδιές (1963) ..... Δημοσθένης
 Αγάπησα και πόνεσα (1963)
 Λενιώ η βοσκοπούλα (1963) ..... Κώστας Ντάβαρης
 Ανάμεσα σε δυο αγάπες (1963) ..... Στάμος
 Λαφίνα (1962) ..... Μηνάς
 Ο λουστράκος (1962) ..... Πέτρος
 Οργή (1962) ..... Άγγελος
 Η Μπέτυ παντρεύεται (1961) ..... Περικλής
 Μην ερωτεύεσαι το Σάββατο (1962).....Ιορδάνης, αδερφός του δεσπότη
 Πλούσιοι χωρίς λεφτά! (1960)
 Κασσιανή (1960)
 Μαλάμω (1960) ..... Γιωργάς
 Καραγκιόζης, ο αδικημένος της ζωής (1959) ..... Ταβερνιάρης
 Η ζαβολιάρα (1959) ..... Γιακουμής Σκαρίμπας
 Ένα νερό κυρα-Βαγγελιώ (1959) ..... ηγούμενος Πολύκαρπος
 Μακριά απ' τον κόσμο (1958) ..... Πέτρος
 Μόνο για μια νύχτα (1958) ..... Σείριος
 Ο πειρασμός (1957)
 Κορίτσι με τα παραμύθια (1956) ..... Θωμάς
 Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας  (1956) ..... Χρόνης
 Καταδρομή στο Αιγαίον (1946) ..... Συνέσιος
 Η θύελλα πέρασε (1943)

Θεατρικές παραστάσεις 
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Νέζερ, ως ηθοποιός.

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Χριστόφορος Νέζερ στην imdb
 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Χριστόφορος Νέζερ (1903-1995)

Ο Χριστόφορος Νέζερ (1902-1995) ήταν Έλληνας ηθοποιός και αδερφός της Μαρίκας Νέζερ.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1903 (ή το 1902, καθώς στην αναγγελία κηδείας του αναφέρεται η ηλικία 93 ετών το 1995) και πέθανε στην Αθήνα το 1995.

Καταγόταν από τη βαυαρική οικογένεια Νέζερ, που είχε έρθει στην Ελλάδα με τον Όθωνα. Έλαβε μέρος σε αρκετές ταινίες του σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Πέθανε το 1995 και κηδεύτηκε στις 18 Μαΐου 1995 από τον ιερό ναό του Νεκροταφείου του Βύρωνα. Κατέλιπε παιδιά και ανίψια.

Φιλμογραφία 
 Το βλέμμα του Οδυσσέα (1995)
 Το σπίτι στην εξοχή (1994)
 Αυτόπτης μάρτυς (1993)
 Γυναίκες δηλητήριο (1993)
 Το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991) ..... πρόεδρος της Βουλής
 Γενέθλια πόλη (1987)
 Ο μελισσοκόμος (1986)
 Λούφα και Παραλλαγή (1984) ..... απόστρατος
 Μεγαλέξανδρος (1980)
 Ελευθέριος Βενιζέλος (1980)
 Η καγκελόπορτα (1978)
 Οι κυνηγοί (1977) ..... πολιτικός
 Ο θίασος (1975)
 Ο κατάδικος (1975)
 Μέρες του '36 (1972) ..... διευθυντής φυλακών
 Γράμμος (1971)
 Η Μοδιστρούλα (1964)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Χριστόφορος Νέζερ στην imdb
 Ο Χριστόφορος Νέζερ στα 90lepta

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μοναστίρ (Τυνησία)

Το Μοναστίρ (Αραβικά: المـنسـتير al-munastîr, από το  λατινικό monasterium), είναι παράλια πόλη και λιμένας της Τυνησίας, στην περιοχή Σαχέλ. Βρίσκεται στην Βορειο-ανατολική Τυνησία και είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Έχει πληθυσμό 41,400 ανθρώπων. Απέχει 20 χλμ. από την πόλη Σους και 160 χλμ. από την πρωτεύουσα Τύνιδα. Υπήρξε αλιευτικό λιμάνι που όμως εξελίχθηκε σε αξιόλογο τουριστικό θέρετρο.

Ιστορία 

Το Μοναστίρ ιδρύθηκε πάνω στα ερείπια της Φοινικικής - Αρχαίας Ρωμαϊκής πόλης Ρουσπίνα. Στην πόλη υπάρχει ένα καλοδιατηρημένο κάστρο το οποίο χτίστηκε το 796 μ.Χ. με σκοπό να ανιχνεύει την θάλασσα για εχθρικά πλοία και να φυλάσσει την πόλη από τις πειρατικές επιδρομές. Στο Μοναστίρ γεννήθηκε και ο πρώτος πρόεδρος της Τυνησίας Χαμπίμπ Μπουργκίμπα όπου βρίσκεται και το μαυσωλείο του.

Μεταφορές 

Στην πόλη υπάρχει το Διεθνές Αεροδρόμιο Χαμπίμπ Μπουργκίμπα (Habib Bourguiba International Airport) το οποίο συνδέει το Μοναστίρ με τις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες και ελέγχεται από την Tunisair.

Το Μοναστίρ στον Κινηματογράφο 

Το Μοναστίρ είναι γνωστό από τον κινηματογράφο καθώς μέσα στο φρούριό του έχουν γυριστεί σκηνές από την τηλεταινία «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ»  και την κωμωδία των Monty Python  «Ένας προφήτης μα τι προφήτης» (Life of Brian).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 USMonastir.com, official web site of the local multi-sports team
 Monastir Photo Gallery

Κάστρα
Πόλεις της Τυνησίας
Λιμένες της Τυνησίας
Κοινότητα Οίας

Η Κοινότητα Οίας είναι διοικητικό τμήμα της Σαντορίνης και σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας αποτελείται από τα Κοινοτικά διαμερίσματα Οίας και Θηρασίας. Περιλαμβάνει, δηλαδή, το βόρειο τμήμα της Σαντορίνης και το νησί Θηρασία. Έχει πρωτεύουσα τον οικισμό Οία.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει συνολικά 1.230 κατοίκους.

Νέος πρόεδρος της Δημοτικής κοινότητας Οιας με βάση της εκλογές του 2019 είναι ο ‘’’Αντώνιος Παγώνης’’‘
Με βάση τα αποτελέσματα των Δημοτικών εκλογών του 2006, πρόεδρος της Κοινότητας Οίας είναι ο Γεώργιος Χάλαρης, ο οποίος ήταν πρόεδρος της κοινότητας τόσο την περίοδο 2002-2006, όσο και την περίοδο 1998-2002.

Κοινοτικό διαμέρισμα Οίας
Το Κοινοτικό διαμέρισμα Οίας αποτελείται από τους οικισμούς Οία, Θόλος, Κολούμπος, Παράδεισος, Φοινικιά και τους όρμους Αμμουδιού και Αρμένης.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει συνολικά 962 κατοίκους, ενώ κατά την απογραφή του 1928, η περιοχή της Οίας είχε 1.416 κατοίκους.

Κοινοτικό διαμέρισμα Θηρασίας
Το Κοινοτικό διαμέρισμα Θηρασίας από εδαφικής άποψης περιλαμβάνει το σύνολο του νησιού Θηρασία που έχει τα χωριά  Θηρασία, Αγία Ειρήνη, Αγριλιά, Ποταμός και τον όρμο Κόρφου.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει συνολικά 268 κατοίκους, ενώ κατά την απογραφή του 1928, η περιοχή της Θηρασιάς είχε 657 κατοίκους.

Σαντορίνη
Φραγκίσκος Α΄ των Μεδίκων

Ο Φραγκίσκος Α' των Μεδίκων (Francesco I de' Medici, 25 Μαρτίου 1541 – 19 Οκτωβρίου 1587) ήταν ο δεύτερος Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, κυβερνώντας από το 1574 έως το θάνατό του το 1587.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Φραγκίσκος γεννήθηκε στη Φλωρεντία και ήταν υιός του Μεγάλου Δούκα Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων και της Ελεονώρας δε Τολέδο, κόρης του Πέδρο Άλβαρεθ μαρκησίου της Βιγιαφράνκα. Ορίστηκε αντιβασιλιάς από τον πατέρα του το 1564.

Παντρεύτηκε το 1565 την Αρχιδούκισσα Ιωάννα της Αυστρίας (1548 - 1578), μικρότερη κόρη του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Φερδινάνδου Α΄ και της Άννας της Βοημίας και Ουγγαρίας. Ο γάμος δεν υπήρξε ευτυχισμένος, καθώς η Ιωάννα είχε παθολογική αγάπη στη γενέτειρά της, την Αυστρία, και ο Φραγκίσκος δεν ήταν ευχαριστημένος για το θέμα αυτό. Το ζευγάρι απέκτησε επτά παιδιά, ανάμεσα στα οποία τη μετέπειτα Βασίλισσα της Γαλλίας, Μαρία των Μεδίκων.

Αμέσως μετά τον πρόωρο θάνατο της Ιωάννας, ο Φραγκίσκος προχώρησε σε γάμο με τη Βενετσιάνα ερωμένη του, Μπιάνκα Καπέλλο, αφού είχε πρώτα απομακρύνει το σύζυγό της, έναν γραφειοκράτη από τη Φλωρεντία. Λόγω του γρήγορου γάμου ακούστηκαν πολλές φήμες ότι ο Φραγκίσκος και η Μπιάνκα συνωμότησαν για να δηλητηριάσουν την Ιωάννα. Ο Φραγκίσκος έκτισε και διακόσμησε για λογαριασμό της Μπιάνκα τη Βίλλα των Μεδίκων στο Πρατολίνο, και δέχθηκε το γιο της Αντώνιο (1576 - 1621) σαν δικό του παιδί.

Ο Φραγκίσκος ήταν αυταρχικός σαν τον πατέρα του, αλλά ενώ εκείνος είχε καταφέρει να διατηρήσει την ανεξαρτησία του κράτους του, αυτός δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την υποτέλεια στον πεθερό του, τον Αυτοκράτορα. Φορολογούσε μάλιστα σκληρά τους πολίτες του για να του πληρώνει μεγάλα ποσά.

Όπως και ο πατέρας του έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τις τέχνες. Ήταν απ' τους σημαντικότερους συλλέκτες του 16ου αιώνα, ενώ ήταν και ο ίδιος κατασκευαστής πορσελάνινων και πέτρινων αντικειμένων. Έκτισε το Θέατρο των Μεδίκων (που βρισκόταν μέσα στο Ουφίτσι) και ίδρυσε την Accademia della Crusca, ενώ ασχολήθηκε συστηματικά με τη χημεία και την αλχημεία.

Ο Φραγκίσκος και η Μπιάνκα πέθαναν την ίδια ημέρα πιθανότατα δηλητηριασμένοι ή, όπως πιστεύουν αρκετοί ιστορικοί, από πυρετό ελονοσίας. Το αξίωμα του Φραγκίσκου ανέλαβε κατόπιν ο μικρότερος αδελφός του, Φερδινάνδος Α΄ των Μεδίκων.

Απόγονοι 
Ο Φραγκίσκος απέκτησε με την πρώτη του σύζυγο, Ιωάννα των Αψβούργων, επτά παιδιά, από τα οποία επέζησαν τα εξής:
 Ελεονώρα 1566-1611, παντρεύτηκε τον Βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα.
 Μαρία  1575-1642, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας.

Πηγές
 Hibbert, Christopher (1979). The Rise and Fall of the House of Medici. Penguin Books. pp. 269–281.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 "The Medici Archive Project"
 "Medici Family History"

Οίκος των Μεδίκων
Μεγάλοι Δούκες της Τοσκάνης
Φηρά Θήρας

Ο οικισμός της Θήρας (Φηρά) είναι η πρωτεύουσα του δήμου Θήρας της Σαντορίνης. Η πόλη της Θήρας είναι χτισμένη στο "φρύδι" της καλντέρας, σε υψόμετρο περίπου 250 μέτρων και με βάση την απογραφή του 2001 έχει 2.113 κατοίκους. Επίνειο τους είναι ο Όρμος Φηρών Θήρας.

Ιστορία 
Η πόλη της Θήρας (Φηρά) ιδρύθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα, κατόπιν συμφωνίας όλων των αρχών του νησιού για την επιλογή του χώρου, όταν οι κάτοικοι άρχισαν να εγκαταλείπουν την παλιά πρωτεύουσα, το καστέλι του Σκάρου που βρισκόταν στην περιοχή του σημερινού Ημεροβιγλίου, η οποία είχε υποστεί ζημιές από σεισμούς. Η πόλη της Θήρας αποτελεί έδρα Ο.Τ.Α. από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, πρωτεύουσα του νησιού και της ομώνυμης επαρχίας από τότε έως και την τελευταία διοικητική μεταβολή (Καλλικράτης Ν.3852/2010).

Μουσεία

Μουσείο Προϊστορικής Θήρας 
Το Μουσείο Προϊστορικής Θήρας εγκαινιάστηκε την Κυριακή 26 Μαρτίου του 2000 από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο και περιλαμβάνει, κατά κύριο λόγο, ευρήματα από τον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου καθώς και ευρήματα από ορυχείο των Φηρών, τη Θηρασιά και τα Χριστιανά.

Ανάμεσα στα εκθέματα που μπορεί να δει κανείς στο μουσείο είναι οι τοιχογραφίες των Γυναικών, των Παπύρων, των Κυανοπιθήκων και των Τετραπόδων.

Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας 
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας στεγάζεται σε κτίριο που χτίστηκε το 1960. Στις προθήκες του υπάρχουν εκθέματα που καλύπτουν τη μακραίωνη ιστορία του νησιού, από την αρχαϊκή έως και τη ρωμαϊκή περίοδο. Πριν τον σεισμό του 1956 στεγαζόταν σε άλλο κτίριο, το οποίο είχε χτιστεί το 1902 χάρη στις προσπάθειες του Γερμανού καθηγητή Hiller von Gaertringen, ο οποίος είχε κάνει τις ανασκαφές στην Αρχαία Θήρα. Το κτίριο, όμως, αυτό, καταστράφηκε από τον σεισμό του 1956.

Καθεδρικοί Ναοί 

Στην πόλη της Θήρας είναι η έδρα τόσο της Ορθόδοξης, όσο και της Καθολικής Μητροπόλεως της Σαντορίνης.

Ορθόδοξος Καθεδρικός Ναός 
Ο Ορθόδοξος καθεδρικός ναός είναι ναός της Υπαπαντής. Ο προσεισμικός ναός, η Παναγιά του Μπελώνια, κατέρρευσε με τον καταστροφικό σεισμό του 1956 και στη θέση του οικοδομήθηκε ο σημερινός ναός, του οποίου την εικονογράφηση επιμελήθηκε ο θηραίος ζωγράφος Χριστόφορος Ασίμης.

Καθολικός Καθεδρικός Ναός 

Ο Καθολικός καθεδρικός ναός βρίσκεται στην καθολική συνοικία της πόλης της Θήρας και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή. Ο προσεισμικός ναός υπέστη πολύ μεγάλες ζημιές με τον σεισμό του 1956, αλλά αναστηλώθηκε.

Παραπομπές 

Χωριά της Σαντορίνης
Κωμοπόλεις του νομού Κυκλάδων
Βησσαρίων (αποσαφήνιση)

Με το όνομα Βησσαρίων είναι γνωστοί οι:

Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος, Βυζαντινός κληρικός, καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας και επιφανής λόγιος του 15ου αιώνα
Βησσαρίων Λαρίσης, δύο άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αρχιεπίσκοποι Λαρίσης κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας
Χιάκι Γιακό

Το Χιάκι Γιακό (百鬼夜行; μεταφράζεται σε Νυχτερινή παρέλαση εκατό δαιμόνων) ήταν μία Γιαπωνέζικη μυθολογική δοξασία. Η δοξασία αυή ισχυρίζεται ότι κάθε χρόνο (γιοκάι) υπερφυσικά όντα βγαίνουν στους δρόμους κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών. Πιστεύοταν ότι οποιοσδήποτε βρεθεί μπροστά σε αυτή την φρικτή πομπή θα πεθάνει αν δεν έχει την Βουδιστική προστασία σούτρα. Το παιχνίδι Χιάκου Μονογκατάρι βασίζεται πάνω σε αυτόν ακριβώς τον φολκλορικό μύθο.

Η δημοφιλής δοξασία αυτή απετέλεσε ένα κοινό θέμα στην Ιαπωνική εικαστική τέχνη. Ένα πρώιμο παράδειγμα είναι το διάσημο 16 αιώνων Χιάκι Γιακό Ζου (百鬼夜行図) (το ζου σημαίνει εικόνα) και αποδίδεται στον Τόσα Μιτσουνόμπου. Άλλοι διάσημοι καλλιτέχνες που απεικόνισαν οτν μύθο είναι οι Τοριγιάμα Σέκιεν και Ουταγκάουα Γιοσιίκου. Τα έργα αυτά είναι περισσότερο χιουμοριστικά παρά φοβιστικά. 

Ιαπωνική μυθολογία
Λουδοβίκος Σφόρτσα

Ο Λουδοβίκος Σφόρτσα, (Ludovico Maria Sforza, 3 Αυγούστου 1452 - 27 Μαΐου 1508) ο λεγόμενος Μαύρος, ιταλ. il Moro, ήταν δούκας του Μιλάνου και μέλος της ηγετικής οικογένειας των Σφόρτσα.

Βιογραφία
Δεύτερος γιος του Φραγκίσκου Σφόρτσα, ήταν ο κυριότερος προστάτης του Λεονάρντο ντα Βίντσι και πολλών άλλων καλλιτεχνών. Αποκαλείτο και "Μαύρος" λόγω της σκούρας του επιδερμίδας. Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Έστε, ενώ ο αδελφός της Βεατρίκης, Αλφόνσος Α΄ των Έστε, νυμφεύτηκε την Άννα Σφόρτσα, αδελφή του Τζιαν-Γκαλεάτσο Σφόρτσα. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι οργάνωσε ολόκληρη την γαμήλια τελετή.

Είχε πολλές ερωμένες, η κυριότερη από τις οποίες, η Σεσίλια Γκαλεράνι, του γέννησε γιο την ίδια χρονιά που παντρεύτηκε τη Βεατρίκη. Μετά τη δολοφονία του μεγαλύτερου αδελφού του, Γκαλεάτσο-Μαρία (1476), πέρασε σε αυτόν η αντιβασιλεία για λογαριασμό του ανιψιού του, Τζιαν-Γκαλεάτσο Σφόρτσα, ενώ σύντομα προσπάθησε να πάρει όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Μετά τον πρόωρο θάνατο του τελευταίου (1494) (φημολογείται ότι τον δηλητηρίασε) έγινε δούκας.

Την ίδια χρονιά, ο Λουδοβίκος προσεγγίστηκε για συμμαχία με το βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Η', και τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει επιδέξια σαν συμμάχους του στους ιταλικούς πολέμους. Βρήκε όμως τους Γάλλους επικίνδυνους για το Μιλάνο και εντάχθηκε στην αντιγαλλική συμμαχία, δίδοντας την ανιψιά του, Μπιάνκα Μαρία Σφόρτσα ως σύζυγο στο Μαξιμιλιανό Α', επιτυγχάνοντας έτσι την αυτοκρατορική αναγνώριση του δουκάτου.

Οι Γάλλοι αρχικά ηττήθηκαν στη μάχη του Φορνόβο (1495), αλλά αργότερα με το διάδοχο του Καρόλου, Λουδοβίκο ΙΒ' (1499), οι Μιλανέζοι ήρθαν σε δύσκολη θέση. Οι Γάλλοι σε συνεργασία με τους Ελβετούς κατέλαβαν τη Νοβάρα, όπου βρισκόταν η βάση του στρατού του. Ο Λουδοβίκος Σφόρτσα συνελήφθη, παραδόθηκε στους Γάλλους (1500) και έζησε υπό γαλλική αιχμαλωσία τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Οι Ελβετοί παρέδωσαν το δουκάτο στο γιο του, Μαξιμιλιανό Σφόρτσα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1491 τη Βεατρίκη των Έστε, κόρη του Έρκολε Α΄ δούκα της Φερράρα και είχε τέκνα:
 Μαξιμιλιανός 1493-1530, δούκας του Μιλάνου.
 Φραγκίσκος Β΄ 1495-1535, δούκας του Μιλάνου.

Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Μπερναντίνα ντε Κορράντις είχε φυσικό τέκνο την:
 (νόθη) Μπιάνκα-Τζοβάννα 1483-1496, παντρεύτηκε τον Γκαλεάτσο ντα Σανσεβερίνο, κοντοτιέρο.

Από τη μη νόμιμη σχέση του με την Σεσίλια Γκαλλεράνι (που το πορτραίτο της έκανε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι στο έργο του Η κυρία με την ερμίνα) είχε ένα φυσικό τέκνο:
 (νόθος) Καίσαρ.

Από τη μη νόμιμη σχέση του με την Λουκρέτσια Κριβέλλι είχε ένα φυσικό τέκνο:
 (νόθος) Τζοβάννι-Πάολο 1497-1535, κοντοτιέρος, μαρκήσιος του Καραβάτζιο. 

Λουδοβικος
Δούκες του Μιλάνου
Σπύρος Βρεττός

Ο Σπύρος Βρεττός είναι Έλληνας [[ποιητής].

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1960 στη Λευκάδα, σπούδασε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου στην Πάτρα. Δημοσίευσε για πρώτη φορά ποιήματά του το 1978 στα περιοδικά Ρυθμός και Όστρακα. Έχει εκδώσει εννέα ποιητικές συλλογές. Οι πέντε πρώτες έχουν μεταφραστεί από τον Φίλιπ Ραμπ στα αγγλικά (Collected Poems, Shoestring Press 2000). Ποιήματά του έχουν επίσης μεταφραστεί στα αγγλικά από τον Πίτερ Κόνστανταϊν (Peter Constantine) σε ανθολογία της γενιάς του '70 και του '80 σε επιμέλεια του Ντέιβιντ Κόνολι (Agenda: Greek Poetry, New Voices and Ancient Echoes, 1999), και σε ανθολογία της ελληνικής ποίησης του 20ου αιώνα σε επιμέλεια Πήτερ Μπην, Πίτερ Κονσταντάιν, Έντμουντ Κίλι και Κάρεν Βαν Ντάικ. (A Century of Greek Poetry 1900-2000, Εκδοτικός Οίκος COSMOS, 2004.). Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

Εργογραφία
Ως Αζτέκοι στις Αζόρες, εκδόσεις Πλέθρον, 1985
Σε μαύρο πλου, Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα, 1988
Ακίνητα μάτια, εκδόσεις Διάττων, 1992
Τραγωδία, εκδόσεις Καστανιώτης, 1995
Ανιστόρητο, εκδόσεις Καστανιώτης, 1999
Πράξη απλή, εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2003
Συνέβη, εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2007
Κώστας Καρυωτάκης. Το εγκώμιο της φυγής, εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2006
Τα δεδομένα, εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2012
Μια κάποια λύσις, εκδόσεις poema, Αθήνα 2015
 {| class="wikitable" | colspan="2" |Συμμετοχή σε συλλογικά έργα |- |(2013) |Κ. Π. Καβάφης, poema |- |(2008) |Γιατί η ποίηση, Περί Τεχνών |- |(2008) |Τα ποιήματα του 2007, Κοινωνία των (δε)κάτων |- |(2006) |Ποιητές της Πάτρας στις γλώσσες της Ευρώπης, Πολύεδρο |- |(2005) |Για τον Ηλία Λάγιο, Ερατώ |}

Παραπομπές

Νεοέλληνες ποιητές
Πέζαρο

Το Πέζαρο (ιταλ. Pesaro, ) είναι πόλη της Ιταλίας, πρωτεύουσα της επαρχιακής κοινότητας του Πέζαρο στο διαμέρισμα του Μάρκε, και βρίσκεται στην ακτή της βόρειας Αδριατικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2013 ο πληθυσμός της είναι 95.000 κάτοικοι.

Ιστορία 
Η πόλη ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους ως Πιζάνιο (184 π.Χ.) στην περιοχή που τα αρχαία χρόνια κατοικούσαν οι Πιζάνοι από την εποχή του σιδήρου. Δέχθηκαν τον 4ο π.χ. αιώνα την επίθεση Γαλατών με τους οποίους αναμείχθηκαν. Λόγω της θέσης της έγινε από τους Ρωμαίους σημαντικό εμπορικό κέντρο, αλλά αργότερα καταστράφηκε από τους Γότθους (539).

Ξανακτίστηκε 5 χρόνια αργότερα από τους Βυζαντινούς και έγινε τμήμα της εξαρχίας της Ραβέννας, αργότερα έγινε τμήμα του παπικού κράτους.

Την περίοδο της Αναγέννησης διοικήθηκε διαδοχικά από τους Μαλατέστα (1285- 1445), Σφόρτσα (1445 - 1512) και ντελλα Ρόβερε (1513 - 1631). Οι τρεις οικογένειες βοήθησαν σημαντικά στην ανοικοδόμηση του και το διακόσμησαν με πληθώρα επιβλητικών κτηρίων. 

Στις 11 Δεκεμβρίου 1860 τα στρατεύματα του Πεδεμοντίου κυρίευσαν την πόλη του Πέζαρο και την προσάρτησαν στο βασίλειο της Ιταλίας.

Πόλεις της Μάρκε
Μοναδιαία πράξη

Στα μαθηματικά, μοναδιαία πράξη ή και μοναδιαίος τελεστής είναι η πράξη ή ο τελεστής που έχουν μόνο ένα όρισμα ή τελεσταίο αντίστοιχα. Αντιστοιχεί σε μια συνάρτηση με μία είσοδο.

Συνήθως, οι μοναδιαίες πράξεις συμβολίζονται είτε με το σύμβολο πριν το όρισμα (π.χ. το +, - ή not), είτε με το σύμβολο μετά το όρισμα (π.χ. το παραγοντικό n!), είτε με συμβολισμό ως συνάρτηση (π.χ. sin(x), ή sin x). Στην περίπτωση της τετραγωνικής ρίζας, η οριζόντια γραμμή πάνω από το όρισμα επεκτείνεται για να καθορίσει το μέγεθος του ορίσματος, και έτσι δεν χρειάζονται παρενθέσεις.

Μοναδιαίο θετικό και αρνητικό 

Οι μοναδιαίες πράξεις έχουν ένα μόνο όρισμα συνήθως αποτιμούνται πριν από κάθε άλλη πράξη. Για παράδειγμα, η μοναδιαία πράξη "αρνητικό":

3 − −2

Εδώ το πρώτο '-' συμβολίζει την δυαδική πράξη της αφαίρεσης, ενώ το δεύτερο σύμβολο '-' συμβολίζει τη μοναδιαία πράξη του αρνητικού, που εφαρμόζεται στο δύο. Η παραπάνω έκφραση γράφεται πιο καθαρά:

3 − (−2) = 5

Θεωρητικά υπάρχει και ένα μοναδιαίο θετικό πρόσημο για το 3, αλλά δεν χρειάζεται, αφού όλες οι απρόσημες τιμές θεωρούνται θετικές.

(+2) = 2

Το μοναδιαίο θετικό πρόσημο δεν αλλάζει την τιμή ενός αρνητικού αριθμού:

(+(−2)) = (−2)

Για να αλλάξει το πρόσημο της τιμής, χρησιμοποιείται το αρνητικό πρόσημο:

(−(−2)) = (+2)

Παραδείγματα μοναδιαίων πράξεων/τελεστών 
 η απόλυτη τιμή |x| στους πραγματικούς αριθμούς
 το αρνητικό πρόσημο (−x) στους πραγματικούς αριθμούς
 η ύψωση σε συγκεκριμένη ακέραια δύναμη (τετράγωνο, κύβος, κλπ) στους πραγματικούς αριθμούς
 το παραγοντικό στους μη αρνητικούς ακεραίους
 οι τριγωνομετρικές συναρτήσεις (sin x, cos x, tan x, cot x, csc x, sec x), και οι αντίστροφές τους, στους πραγματικούς αριθμούς
 ο φυσικός λογάριθμος (ln x) στους πραγματικούς αριθμούς
 ο απλός λογάριθμος (log x) στους πραγματικούς αριθμούς
 η λογική πράξη της λογικής άρνησης σε λογικές τιμές

Γενικά μια μοναδιαία πράξη σε ένα δεδομένο σύνολο "S" είναι μια συνάρτηση S → S, που λέγεται και ενδομορφισμός του S.

Στοιχειώδης άλγεβρα
Μεμπιμπάιτ

Ένα μεμπιμπάιτ (μια σύμπτυξη της ονοματικής φράσης  mega binary byte) 
είναι μονάδα πληροφορίας ή μνήμης υπολογιστή, συντομευμένα MiB (ποτέ "miB").

 1 μεμπιμπάιτ = 220 μπάιτ = 1.048.576 μπάιτ = 1.024 κιμπιμπάιτ

Το μεμπιμπάιτ έχει στενή σχέση με το μεγαμπάιτ, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί 
είτε σαν συνώνυμο του μεμπιμπάιτ ή να αναφέρεται σε  106 μπάιτ = 1.000.000 μπάιτ (δες δυαδικό πρόθεμα).

Η χρήση αυτού του όρου έχει σκοπό να αποτρέψει τη σύγχυση που είναι κοινή όταν αναφερόμαστε σε 
αποθηκευτικά μέσα, εξαιτίας της αμφισημίας του όρου "κιλομπάιτ". Έτσι ο όρος 
κιμπιμπάιτ έχει ορισθεί να αναφέρεται ακριβώς σε 1024 μπάιτ.

Δες επίσης 

 bit και byte
 κιλομπάιτ
 κιμπιμπίτ
 δυαδικό πρόθεμα
 SI πρόθεμα
 Τάξεις μεγέθους

Μονάδες μέτρησης πληροφορίας

de:Byte#Bedeutungen von Dezimal- und Binärpräfixen für große Anzahlen von Bytes
Λουδοβίκος της Γαλλίας (1661-1711)

Ο Λουδοβίκος της Γαλλίας (Louis de France, 1 Νοεμβρίου 1661 – 14 Απριλίου 1711) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν ο μεγαλύτερος γιος και το μοναδικό επιζών τέκνο από τα παιδιά του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων, κόρης του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας.

Υπήρξε «γιος ενός βασιλιά, πατέρας ενός βασιλιά, αλλά ποτέ ο ίδιος βασιλιάς».

Βιογραφικά στοιχεία 
Ονομάστηκε μέγας δελφίνος, όχι τόσο λόγω της υψηλότατης βασιλικής του θέσης, όσο των μεγάλων σωματικών του διαστάσεων. Ο πατέρας του ανέθεσε την εκπαίδευσή του στον μεγάλο συγγραφέα της εποχής Ζακ Μπενίν Μποσσυέ. Παρά τις φήμες που τον έλεγαν έξυπνο, ήταν αποδεδειγμένα ακαμάτης και οκνηρός, περνώντας ημέρες ολόκληρες με μοναδική ασχολία να χτυπάει το πόδι του με ένα καλάμι.

Δεν πήρε ενεργό μέρος στα πολιτικά δρώμενα της χώρας, αλλά ως διάδοχος του θρόνου περιστοιχιζόταν από ένα συμβούλιο σκευωρών. Στάλθηκε στην χώρα του Ρήνου στον Πόλεμο της Μεγάλης Συμμαχίας, όπου, παίρνοντας το Φίλιππσμπουργκ, επέτυχε να αποτρέψει τους αυτοκρατορικούς από το να εισέλθουν στην Αλσατία.

Η μόνη μεγάλη διεθνής διπλωματική επιτυχία που σημείωσε στη ζωή του ήταν η εξασφάλιση της διαδοχής του ισπανικού θρόνου στον δεύτερο γιο του, Φίλιππο. Ο Φίλιππος διαδέχθηκε τον Κάρολο Β΄ της Ισπανίας ως Φίλιππος Ε΄. Επέτυχε έτσι να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον κλάδο των Βουρβόνων-Ισπανίας για δύο μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη, την Ισπανία και τη Νάπολη-Σικελία. Φημιζόταν για την μεγάλη συλλογή έργων τέχνης, που είχε στις Βερσαλλίες.

Πέθανε σε ηλικία 50 ετών από φυσικά αίτια, πριν από τον πατέρα του.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1680 τη Μαρία Άννα Βικτωρία των Βίττελσμπαχ (1660 – 1690), κόρη του Φερδινάνδου Μαρία της Βαυαρίας, και παιδιά του ήταν:

 Λουδοβίκος (1682-1712), Δούκας της Βουργουνδίας, Δελφίνος (διάδοχος) της Γαλλίας.
 Φίλιππος Ε΄ (1683-1746), Βασιλιάς της Ισπανίας, πριν Δούκας του Ανζού.
 Κάρολος (1686-1714), Δούκας του Μπερρύ, του Αλανσόν και του Ανγκουλέμ.

Το 1690 απεβίωσε η Μαρία Άννα Βικτωρία και το 1695 ο Λουδοβίκος νυμφεύτηκε μυστικά της ερωμένη του Μαρία Αιμιλία ντε Ζολύ του Σουάν. Ο γάμος ήταν μοργανατικός. Ο γιος τους απεβίωσε 2 ετών.

Από μη νόμιμες σχέσεις του είχε φυσικά τέκνα· με τη Φρανσουάζ Πιτέλ:
 (νόθη) Ανν Λουίζ ντε Μπουρμπόν (1695-1716), παντρεύτηκε τον Αν Εράρ ντ' Αβωγκούρ.
 (νόθη) Σαρλότ ντε Φλερύ (1697-1750), παντρεύτηκε τον Ζεράρ Μισέλ ντε Λα Ζονσέρ.

Με την ερωμένη του Μαρί Ανν Σωμόν ντε Λα Φορς:
 (νόθη) Λουίζ Εμιλί ντε Βωτεντάρ 1694-1719, παντρεύτηκε τον Νικολά Μεσναζέ.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Οίκος των Βουρβόνων
Γαλλική τάξη ευγενών
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Λουδοβίκος, δούκας της Βουργουνδίας

Ο Λουδοβίκος, Δούκας της Βουργουνδίας (γαλλ. Louis de France, duc de Bourgogne, 6 Αυγούστου 1682 – 18 Φεβρουαρίου 1712) από τον Οίκο των Βουρβόνων, ήταν δελφίνος της Γαλλίας, αποκαλούμενος μερικές φορές και ως Μικρός Δελφίνος.

Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκου, Μεγάλου Δελφίνου της Γαλλίας, και της Μαρίας Άννας Βικτωρίας της Βαυαρίας, κόρης του Φερδινάνδου Μαρία της Βαυαρίας.

Κατά την διάρκεια της βασιλείας του παππού του, Λουδοβίκου ΙΔ΄, και όσο ζούσε ο πατέρας του, ήταν δεύτερος στην τάξη διαδοχής του, έτσι ονομάστηκε από την γέννησή του δούκας της Βουργουνδίας. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1711, ορίστηκε δελφίνος και διάδοχος του Γαλλικού θρόνου.

Βιογραφικά στοιχεία 

Σε μικρή ηλικία ήταν εξαιρετικά αγροίκος, κακόψυχος και υπερόπτης, αλλά σύντομα άλλαξε διαμετρικά ο χαρακτήρας του σε έναν ευσεβέστατο πρίγκηπα. Το 1702, σε ηλικία 20 ετών, του ανατέθηκε από τον παππού του η συμμετοχή του στο υψηλό συμβούλιο του κράτους.

Η μεταμόρφωση αυτή του νεαρού Λουδοβίκου οφειλόταν στον παιδαγωγό του Φρανσουά Φενελόν, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο του Καμπραί, ο οποίος κατόρθωσε να τιθασεύσει τον νεαρό Πρίγκηπα. Στα πλαίσια της διαπαιδαγώγησης του Λουδοβίκου, ο Φενελόν έγραψε διάφορα έργα, περιφημότερο των οποίων ήταν Οι περιπέτειες του Τηλέμαχου (1699).

Ο Λουδοβίκος ήταν επηρεασμένος από την μερίδα των ανθρώπων που ήθελαν μετασχηματισμό στην κρατική εξουσία μετάβασης από την απόλυτη μοναρχία σε μια μοναρχία με περισσότερες εξουσίες στον λαό, με σχηματισμό κρατικών συμβουλίων που θα βοηθούσαν τον βασιλιά στο έργο του. Οι ιδέες αυτές αποδείχθηκαν ουτοπικές, καθώς οι μόνοι που θα ωφελούνταν από κάτι τέτοιο θα ήταν οι αριστοκράτες.

Το 1697 παντρεύτηκε τη δεύτερη εξαδέλφη του, Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας, στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών. Ο γάμος ήταν αποτέλεσμα της συνθήκης του Τορίνου που έδωσε τέλος στις συγκρούσεις μεταξύ Γάλλων και Σαβογιάρων κατά τη διάρκεια του Εννεαετούς Πολέμου.

Στις αρχές του 1712, τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγός του, χτυπήθηκαν από ιλαρά. Η Μαρία Αδελαΐδα πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου και ο Λουδοβίκος στις 18. Από την ίδια ασθένεια μολύνθηκαν και οι δύο επιζώντες γιοι τους. Ο μεγαλύτερος γιος τους Λουδοβίκος πέθανε λίγες μέρες αργότερα στις 8 Μαρτίου, ενώ ο άλλος γιος έγινε βασιλιάς της Γαλλίας.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1697 τη Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας (1685-1712), κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας, και απέκτησε τρία παιδιά:
 Λουδοβίκος (1704-1705), Δούκας της Βρετάνης.
 Λουδοβίκος (1707-1712), Δούκας της Βρετάνης.
 Λουδοβίκος ΙΕ΄ (1710-1774), Βασιλιάς της Γαλλίας.

Παραπομπές

Οίκος των Βουρβόνων
Γαλλική τάξη ευγενών
ΑΧΕΠΑ

Η ΑΧΕΠΑ (AHEPA: American Hellenic Educational and Progressive Association) είναι μια ομογενειακή οργάνωση αφοσιωμένη στο να προάγει ελληνικά θέματα σε ολόκληρο τον κόσμο. Με διαχρονικά περισσότερα από 250.000 μέλη, μεταξύ αυτών και τρεις πρώην προέδρους των ΗΠΑ (Ρούζβελτ, Τρούμαν, Φορντ), έχει συνεισφέρει με πολυάριθμες δωρεές στη χρηματοδότηση ιατρικών και άλλων ερευνών στις Η.Π.Α. και την Ελλάδα (π.χ. Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ), καθώς και σε προγράμματα μαθητικών υποτροφιών.

Ιδρύθηκε το 1922 στην Ατλάντα της Τζόρτζια με σκοπό τον αγώνα για την ενσωμάτωση των Ελλήνων στην αμερικανική κοινωνία και τα πολιτικά τους δικαιώματα, καθώς και κατά των διακρίσεων, τον φανατισμό και του μίσους της Κου-Κλουξ-Κλαν.

Το 1931, δύο χρόνια πριν γίνει πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Franklin D. Roosevelt έγινε μέλος της οργάνωσης μετά από πρόσκληση του φίλου του, Ulius L. Amoss, πρώην ηγέτη της Ελληνικής Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων (X.A.N.).

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος της ΑΧΕΠΑ
 Georgiou, Leonidas V., Conversations with F.D.R. at his AHEPA Initiation

Ελληνική διασπορά
Ελληνοαμερικανικές σχέσεις
Πολιτισμός της Ουάσινγκτον, Π.Κ.
Κάρολος του Μπερί

Ο Κάρολος, δούκας του Μπερί (Charles de France, duc de Berry, 31 Αυγούστου 1686 – 4 Μαΐου 1714) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν ο νεότερος γιος του Λουδοβίκου, μεγάλου δελφίνου της Γαλλίας, εγγονός του πανίσχυρου «βασιλιά Ηλίου» Λουδοβίκου ΙΔ΄. Μητέρα του ήταν η Μαρία-Άννα των Βίττελσμπαχ, κόρη τού Φερδινάνδου-Μαρία εκλέκτορα της Βαυαρίας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Με τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, Λουδοβίκου, ο Κάρολος άρχισε να έχει βλέψεις να γίνει αντιβασιλιάς στο νεαρό διάδοχο μετά τον θάνατο του παππού του. Αν και δεν είχε καμιά σχέση ως τότε με την πολιτική, άρχισε να προπονείται εντατικά, καθώς ήταν ο μόνος υποψήφιος, αφού ο αδελφός του Φίλιππος βρισκόταν στην Ισπανία και είχε κόψει κάθε σχέση με το Γαλλικό στέμμα. Πέθανε όμως αιφνίδια σε ένα κυνηγητικό ατύχημα στη Βερσάιγ όταν έπεσε από το άλογό του, όλα αυτά το 1714 έναν χρόνο πριν από τον θάνατο του παππού του, έτσι την αντιβασιλεία ανέλαβε ο δούκας του Μαιν, Λουδοβίκος Αύγουστος των Βουρβόνων, ο οποίος ήταν δισέγγονος του Λουδοβίκου ΙΔ΄.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1710 τη Μαρία-Λουίζα-Ελισάβετ των Βουρβόνων (1695 – 1719), κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Ορλεάνης, μέλλοντα αντιβασιλέα της Γαλλίας. Ο γάμος τους ήταν ανεπιτυχής, καθώς τα παιδιά που έκαναν, πέθαναν λίγους μήνες μετά τη γέννησή τους.

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων
Δούκες του Μπερί
Δούκες του Ανγκουλέμ
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Δούκες του Αλανσόν
Μεγάρα

Στην ελληνική μυθολογία η Μεγάρα ήταν η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά των Θηβών Κρέοντα και σύζυγος του Ηρακλή στον «Θηβαϊκό κύκλο» παραδόσεων για τον ήρωα.

Η Μεγάρα δόθηκε στον Ηρακλή από τον πατέρα της ως «αριστείον» σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την απελευθέρωση των Θηβών από τους Μινύες. Η Μεγάρα και ο Ηρακλής γέννησαν παιδιά, όλα αγόρια, των οποίων ο αριθμός ποικίλλει σε διάφορες εκδοχές: 8 ή 7 ή 5 ή 4. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ονόματά τους. Οι μεγαλύτεροι αριθμοί τέκνων αντιστοιχούν στις παλαιότερες παραδόσεις, ενώ οι μικρότεροι στις μεταγενέστερες αναπλάσεις του μύθου. Η μοίρα αυτών των παιδιών, όσα και να ήταν, υπήρξε τραγική, καθώς ο πατέρας τους Ηρακλής τα σκότωσε όταν καταλήφθηκε από μανία.

Η μανία του Ηρακλή 
Σύμφωνα με την αρχαιότερη πιθανώς μορφή του μύθου, ο Ηρακλής τα έριξε στη φωτιά (το επεισόδιο αυτό εικονίζεται στο αγγείο του Αστέα). Ο Ευριπίδης στη σωζόμενη τραγωδία του «Ηρακλής μαινόμενος», περιγράφει ότι ο ήρωας, όταν γύρισε από το ταξίδι του στον κάτω κόσμο όπου είχε πάει για τον Κέρβερο, βρήκε την Ελλάδα σε κατάσταση χάους. Ο Λύκος είχε έρθει στην Εύβοια για να ανατρέψει τον Κρέοντα και τον είχε δολοφονήσει. Την ώρα της επιστροφής του Ηρακλή, ετοιμαζόταν να σκοτώσει τη Μεγάρα και τα παιδιά του ήρωα. Ο Ηρακλής τον σκότωσε μ' ένα βέλος και πήγε να θυσιάσει στον Δία. Τότε όμως επενέβη η Ήρα, που έκανε τον Ηρακλή να πέσει σε μανία, να νομίσει ότι τα παιδιά του ήταν παιδιά του Ευρυσθέα, και να τα σκοτώσει με βέλη. Σύμφωνα με τον Ευριπίδη ο Ηρακλής σκότωσε τότε και τη Μεγάρα, και καθώς ετοιμαζόταν να σκοτώσει το θετό του πατέρα, Αμφιτρύωνα, επενέβη η θεά Αθηνά που τον χτύπησε με πέτρα στο στήθος ρίχνοντάς τον σε βαθύ ύπνο. Όταν συνήλθε ο Ηρακλής κατάλαβε τι είχε κάνει και πήγε να αυτοκτονήσει, όμως τον σταμάτησε ο Θησέας. Για να εξιλεωθεί ο Ηρακλής τέθηκε στην υπηρεσία του Ευρυσθέα, που τον διέταξε να επιτελέσει τους περίφημους 12 άθλους του. Σε αντίθεση με αυτή την εκδοχή που θέλει τη Μεγάρα νεκρή από τα βέλη του άντρα της, ο Απολλόδωρος αναφέρει ότι η Μεγάρα κατάφερε να ξεφύγει και ότι στη συνέχεια, όταν ο Ηρακλής θέλησε να νυμφευθεί την Ιόλη κι έφυγε από τη Θήβα, της έδωσε ως σύζυγο τον ανηψιό του Ιόλαο. Ο Ιόλαος ονόμασε την κόρη που απέκτησε μαζί της Λειπεφίλη ή Λειπεφιλήνη, για να θυμίζει την αγαπημένη που εγκατέλειψε ο Ηρακλής, δηλαδή τη Μεγάρα.

Η Μεγάρα στην Ιστορία και την Τέχνη 
Ο Παυσανίας γράφει ότι στη Θήβα, κοντά στις πύλες της Ηλέκτρας, υπήρχε ο τάφος των τέκνων του Ηρακλή και της Μεγάρας. Ο Πίνδαρος αναφέρει ότι τα τέκνα αυτά τα λάτρευαν με το όνομα «Αλκαΐδαι» και τα τιμούσαν με θυσίες και επιτάφιους αγώνες. Στην ομηρική «Νέκυια» (η ραψωδία λ της Οδύσσειας, όπου ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον `Αδη, εδώ στίχοι 269 κ.ε.) η Μεγάρα αναφέρεται ότι ήταν ήδη στον Άδη. Εκεί απεικονίσθηκε και από τον Πολύγνωτο στη «Λέσχη» των Δελφών. Ενώ όμως στην τοιχογραφία αυτή παριστάνεται μόνη της, σε μεταγενέστερες απεικονίσεις του Άδη εμφανίζεται μαζί με τα παιδιά της, π.χ. σε αμφορέα της Νάπολης, όπου υπάρχουν και οι επιγραφές «Μεγάρα» και «Ηρακλείδαι».

Πηγή
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 592

Μεγαρα
Γυναίκες του Ηρακλή
Ζακ Τατί

Ο Ζακ Τατί (Jacques Tati, 9 Οκτωβρίου 1907 - 4 Νοεμβρίου 1982) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και κωμικός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε ως Jacques Tatischeff από Ρώσο πατέρα και Ολλανδέζα μητέρα στο Παρίσι. Σήμερα θεωρείται από τους πρωτοπόρους του σύγχρονου κινηματογράφου.

Έργο 
Ο Τατί γύρισε συνολικά μονό έξι μεγάλες ταινίες, σε πέντε από τις οποίες παίζει το ρόλο του Κυρίου Ιλό (Monsieur Hulot). Η μεγαλύτερη επιτυχία του θεωρείται η ταινία Mon Oncle στη οποία ο Monsieur Hulot είναι ο αγαθός συμπέθερος σε μια οικογένεια βιομηχάνων. Σε μια κοινωνία παριστάνει το άτομο μιας παλαιάς εποχής και η άγνοιά του των νέων συνθηκών κρίνει με πολύ χιούμορ τις νέες καταστάσεις. Η ταινία ενεργεί ως συμπαραδηλούμενη κριτική προς την αναπτυσσόμενη μοντερνιστική αρχιτεκτονική που στα τέλη τις δεκαετίας του 1950 αποτελούσε την προδιαγεγραμμένη δομική σύνθεση των προαστίων του Παρισιού. Έχει συνεπώς υποτεθεί ότι η ταινία είναι και μια μεταφορική αντίδραση στη σχολή του γλωσσολογικού δομισμού, που εκείνη την εποχή γνώριζε μεγάλη άνθηση χωρίς να διασπά του σημαινόμενο του γέλιου, όσο θα ήθελε ο Τατί.  

Η μεγάλη επιτυχία τον παροτρύνει στην ταινία Playtime που περιγράφει τη ζωή στο Παρίσι του μέλλοντος. Όλα είναι πλέον σύγχρονα και ανώνυμα. Η κοινωνική κριτική υπερτερεί και τα αστεία είναι ελάχιστα. Σήμερα αυτή η ταινία θεωρείται από ειδικούς η καλύτερη ταινία του Τατί, αν και μνημονεύεται συνήθως μόνο για την άριστη σκηνοθεσία της (και όχι για κοινωνικούς λόγους). Η κοινωνική  κριτική άλλωστε διέφευγε από το μεταστρουκτουραλιστικό μοντέλο του 1960, το οποίο καταστρατηγούσε την κλασσική μαρξιστική θεωρία του κοινωνικού προτσές (Prozess) και συνήγαγε στην εξωιστορική αποκείμενη συνείδηση του προ-αλλοτριωμένου υποκειμένου. Κατά τον γνωστό κριτικό Dickie αυτό το σημείο αποτελεί και την αφομοίωση του νιτσεϊκού στοιχείου από τον Τατί δίνοντας μια ξεχωριστή οντότητα στο μη-είναι της "αποδομημένης επαρχίας". Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι πρόκειται για ένα έργο που κηρύσσει όχι μόνο την προ-νεοτερικότητα αλλά και αυτό που η σύγχρονη αποδόμηση στην αρχιτεκτονική ερμηνεύει ως αστική έξοδο.   

Το τελευταίο του μεγάλο έργο ήταν η πολύ κωμική ταινία Traffic. Ο πρωταγωνιστής Hulot είναι ένας βιομηχανικός σχεδιαστής που δουλεύει για μια εταιρία οχημάτων, και κατά την διάρκεια της οργάνωσης μιας έκθεσης κάποια πράγματα πάνε στραβά. Η μεγάλη επιτυχία όμως δεν κάλυψε τα χρέη της προηγούμενης.

Ταινίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  
 Playtime.com.gr 
Kathimerini.gr "Ο γελοιογράφος των μοντέρνων καιρών, Ζακ Τατί"
Tovima.gr "Το φαινόμενο Ζακ Τατί"
Naftemporiki.gr για την ταινια "Playtime"

Γάλλοι κωμικοί
Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αριστομένης (Μεσσήνιος ήρωας)

Ο Αριστομένης υπήρξε ο αρχηγός και ο ήρωας των Μεσσηνίων κατά το Β’ Μεσσηνιακό Πόλεμο (685-668 π.Χ.). Στο μακροχρόνιο αυτό πόλεμο για την απελευθέρωση της Μεσσηνίας από τους Σπαρτιάτες, ο Αριστομένης είχε πολλές στρατιωτικές επιτυχίες, όμως η προδοσία του Αριστοκράτη, βασιλιά της Αρκαδίας, που απέσυρε τα στρατεύματά του σε μια κρίσιμη μάχη, διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του πολέμου. Ο Αριστομένης μαζί με τον στρατό του και τους υπόλοιπους Μεσσήνιους κλείστηκε στο φρούριο της Εΐρας, όπου και πολιορκήθηκε για 11 χρόνια (682-671 π.Χ.), οπότε και προδόθηκε για δεύτερη φορά από τον Αριστοκράτη. Ο Αριστομένης πέθανε στη Ρόδο, κοντά στο βασιλιά Δαμάγητο, ο οποίος ήταν γαμπρός του από την τρίτη κόρη του.

Παραπομπές

Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Αρχαίοι Μεσσήνιοι
Πρωταγωνιστές των Μεσσηνιακών Πολέμων