joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κάριν Λουτς

Η Κάριν Λουτς (29 Απριλίου 1904 – 14 Μαΐου 1993) θεωρήθηκε η κορυφαία Εσθονή γυναίκα ζωγράφος και γραφίστρια.

Βιογραφία 
Η Κάριν Λουτς γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1904 στη Ριιντάγια στην κομητεία Βάλγκα. Οι γονείς της ήταν ο Αντρές και η Γιούλι Μαρί Λουτς (το γένος Γκεντάλεν).  Η Κάριν Λουτς είχε άλλες δύο αδερφές, τη Λόνι και τη Μέτα, και έναν αδελφό τον Έλμαρ. Ο πατέρας της ήταν δάσκαλος. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Προγυμνάσιο της Εσθονικής Σχολικής Εταιρείας Πάρνου το 1922. Είχε σπουδάσει κοντά στον καλλιτέχνη Κωνσταντίν Σουβάλο. Η Λουτς πήγε στη συνέχεια στο Κολλέγιο Τέχνης στο Παλλάς του Τάρτου για να σπουδάσει με τον Κόνραντ Μάγκι. Όταν πέθανε ο Μάγκι συνέχισε με τον Άντο Βάμπε. Η Λουτς έμαθε χαρακτική και λιθογραφία από τον Μάγκνους Ζέλερ . Η Λουτς αποφοίτησε το 1928. Το 1928 η Λουτς πέρασε ένα χρόνο στην Académie de la Grande Chaumière με τον Αντρέ Λοτ πριν επιστρέψει στην Εσθονία, για να εργαστεί ως καλλιτέχνης στο Τάλιν .       

Η  Λουτς εργάστηκε ως ενδυματολόγος και εικονογράφος. Ένα από τα έργα της ήταν η εικονογράφηση για το παιδικό βιβλίο "Loomade talu" του  Έντουαρντ Βισναπούου το 1933. Άρχισε να εργάζεται με σχέδια υφασμάτων το 1935. Το Υπουργείο Οικονομίας της ανέθεσε να ολοκληρώσει ένα σχέδιο ταπισερί, που θα παρουσιαζόταν στο περίπτερο της Εσθονίας της Παγκόσμιας Έκθεσης του Παρισιού το 1937. Το έργο κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο. Ταξίδεψε στη Φινλανδία και τη Δανία με τον Άντρους Γιοχάνι πριν δημοσιεύσει το πρώτο της άρθρο. Το άρθρο της Λουτς ήταν μία κριτική μιας έκθεσης Ιταλών γυναικών καλλιτεχνών, που πραγματοποιήθηκε στο Ταλίν το 1937. Μέχρι το 1939 η Λουτς ήταν μέλος της ομάδας καλλιτεχνών, που ήταν γνωστός ως Παλλάς.   

Το 1939 η Λουτς ταξίδεψε στη Ρώμη με τη Λέσχη Γυναικών του Ταλίν όπου βρήκε την ευκαιρία να εργαστεί στο στούντιο της καλλιτέχνιδας Κοντέσας Μόλα. Είχε σχεδιάσει να επιστρέψει στη Ρώμη, αλλά το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το απέτρεψε. Άρχισε να εργάζεται για το Κολλέγιο Τέχνης Κόνραντ Μάγκι το 1940 ως λέκτορας. Παντρεύτηκε τον καθηγητή Πέτερ Αρουμάα και το 1944 διέφυγαν από τη σοβιετική κατοχή της Εσθονίας και πήγαν στη Σουηδία. Και οι δύο έγιναν πολίτες τη δεκαετία του 1950.     

Στη Σουηδία η Λουτς ασχολήθηκε με τη γραφιστική και κέρδισε αναγνώριση στη ζωγραφική και τα γραφικά διεθνώς, αν και πέθανε σχετικά άγνωστη έχοντας εγκαταλείψει την Εσθονία ως μια από τις πιο γνωστές γυναίκες καλλιτέχνες της. Σπούδασε γραφιστικά από το 1960 έως το 1968 στη Στοκχόλμη και συνέχισε τις σπουδές της στο Σάλτσμπουργκ. Πέθανε στη Στοκχόλμη το 1993. Άφησε την τέχνη της στο Μουσείο Τέχνης Τάρτου και τα γραπτά της στο Εσθονικό Λογοτεχνικό Μουσείο.       

Η Λουτς ήταν παντρεμένη με τον γλωσσολόγο Πέτερ Αρούμαα. Αδελφή της ήταν η ηθοποιός Μέτα Λουτς  και ξάδερφός της ήταν ο καλλιτέχνης Γιούλιους Γκεντάλεν.

Έργα

Παραπομπές 

Εσθονοί ζωγράφοι
Εκκλησία της Αγίας Τριάδας (Νοβοτσερκάσκ)

Η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας (   ή Церковь Троицы Живоначальной) ήταν μια ρωσική ορθόδοξη εκκλησία στο Νοβοτσερκάσκ της περιφέρειας Ροστόφ της Ρωσίας.

Ιστορία 
Η πρώτη ξύλινη εκκλησία της Τριάδας κατασκευάστηκε στην πλατεία Τροΐτσκαγια (Τριάδα) το 1810. Μετά από μερικές δεκαετίες, το 1830, ο φράκτης της εκκλησίας κατέρρευσε.

Το 1835, οι ενορίτες άρχισαν να απευθύνονται στις εκκλησιαστικές αρχές για την ανάγκη να χτιστεί μια πέτρινη εκκλησία. Το έργο μιας διώροφης πέτρινης εκκλησίας σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Σέντοφ τον Ιανουάριο του 1845. Ωστόσο, το Κεντρικό Γραφείο Δημόσιων Κτιρίων και Σιδηροδρόμων της Αγίας Πετρούπολης έστειλε στο Νοβοτσερκάσκ το δικό του έργο της Εκκλησίας της Τριάδας. Η κυβέρνηση της πόλης αρνήθηκε και τα δύο έργα λόγω της μικρής χωρητικότητάς τους και αποφάσισε να δημιουργήσει ένα νέο. Ο αρχιτέκτονας Φόμιν, ο οποίος συνέταξε ένα έργο ενός τριμερούς, πεντάτρουλου, βυζαντινού ρυθμού ναού κλήθηκε να συντάξει ένα κατάλληλο έργο, το οποίο αργότερα ολοκληρώθηκε και εγκρίθηκε στις 2 Αυγούστου 1845.

Μόλις πέντε χρόνια αργότερα, στις 24 Ιουνίου 1850, με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Ντον και Νοβοτσερκάσκ, Ιωάννη Ντομπροζράκοφ, έγινε η πανηγυρική τοποθέτηση της πέτρινης εκκλησίας. Το 1856 η εκκλησία ολοκληρώθηκε. Εικόνες για το τέμπλο ζωγράφισαν οι ντόπιοι καλλιτέχνες Αντραλίον Ζολοτάρεφ και Μιχαήλ Γκόλμοφ. Ο καθαγιασμός του ναού της Τριάδας έγινε στις 30 Μαΐου 1859. 

Τον Ιούνιο του 1869 ξεκίνησε η κατασκευή του πλινθόκτιστου καμπαναριού και της πέτρινης τραπεζαρίας. Μέχρι το 1896 υπήρχαν μόνο δύο βωμοί στην εκκλησία - ο κύριος (Τρόιτσκι) και ο νότιος (Βοζντβιζένσκι), το 1896 οργανώθηκε ο τρίτος, βόρειος (Ποκρόφσκι). Το 1897, κοντά στην εκκλησία άνοιξε ένα διώροφο κτήριο για ένα παρθεναγωγείο και σε ένα άλλο κτήριο υπήρχε ένα δημοτικό σχολείο.

Από το 1915, η Εκκλησία της Τριάδας του Νοβοτσερκάσκ ήταν με πέντε τρούλους, είχε ένα πέτρινο καμπαναριό και αποτελούνταν από δύο ορόφους. Ο κύριος τρούλος είχε κωνικό σχήμα με οκτώ παράθυρα. Οι σταυροί στα παρεκκλήσια της εκκλησίας ήταν σιδερένιοι, αλλά και επιχρυσωμένοι. Στην κάτω βαθμίδα του καμπαναριού υπήρχαν δέκα καμπάνες. Η τραπεζαρία της εκκλησίας της Τριάδας ήταν πολύ ευρύχωρη - 12 μέτρα μήκος, 8,5 μέτρα πλάτος και 9,6 μέτρα ύψος. Στην είσοδο της εκκλησίας στη δεξιά και αριστερή πλευρά ήταν οι χορωδίες. 

Η Εκκλησία της Τριάδας έκλεισε στα μέσα της δεκαετίας του 1930 κατά τη διάρκεια μιας μαζικής αντιθρησκευτικής εκστρατείας. Λίγο μετά καταστράφηκε.

Παραπομπές
Κατάλογος αεροδρομίων της Αργεντινής

Ακολουθεί κατάλογος των αεροδρομίων της Αργεντινής, ταξινομημένων κατά τοποθεσία.

Αεροδρόμια 

Τα ονόματα των αεροδρομίων που εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες υποδηλώνουν ότι το αεροδρόμιο έχει προγραμματισμένα δρομολόγια με εμπορικές αεροπορικές εταιρείες.

Πηγές 
 AIP Argentina
 Organismo Regulador del Sistema Nacional de Aeropuertos (ORSNA)
 Aeropuertos Argentina 2000
 Airports in Argentina, enjoy-Argentina.org
 Great Circle Mapper Airports in Argentina
 World Aero Data: Airports in Argentina
 
 
 

Αργεντινη
Μαίρη Σάιμον

Η Μαίρη Τζίνη Μαίη Σάιμον (αγγλικά: Mary Jeannie May Simon· ινουκτιτούτ: Ningiukudluk· γεννηθείσα στις 21 Αυγούστου 1947) είναι Καναδή δημόσια αξιωματούχος, διπλωμάτης και πρώην ραδιοτηλεοπτική φορέας η οποία υπηρετεί ως  η Γενική Κυβερνήτης του Καναδά από τις 26 Ιουλίου 2021. Είναι η πρώτη ιθαγενής που κατέχει το αξίωμα και η 30η Γενική Κυβερνήτης της χώρας.

Η Σάιμον γεννήθηκε στο Κανγκιξουαλουτζουάκ του Κεμπέκ. Εργάστηκε για λίγο ως παραγωγός και εκφωνήτρια για το CBC Northern Service τη δεκαετία του 1970 προτού εισέλθει στη συνέχεια στη δημόσια υπηρεσία, υπηρετώντας στο διοικητικό συμβούλιο της ένωσης Ινουίτ του Βόρειου Κεμπέκ και διαδραματίζοντας βασικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για τη Συμφωνία της Σάρλοτταουν. Η Σάιμον ήταν η πρώτη πρέσβειρα του Καναδά για περιπολικές υποθέσεις (circumpolar affairs) από το 1994 έως το 2004, καθώς και επικεφαλής διαπραγματεύτρια για τη δημιουργία του Αρκτικού Συμβουλίου. Υπηρέτησε επίσης ως Πρέσβειρα του Καναδά στη Δανία από το 1999 έως το 2002.

Στις 6 Ιουλίου 2021, ο Πρωθυπουργός Τζάστιν Τρυντώ ανακοίνωσε ότι η βασίλισσα Ελισάβετ Β' ενέκρινε τον διορισμό της Σάιμον ως Γενικής Κυβερνήτου του Καναδά.

Παραπομπές

Γενικοί Κυβερνήτες του Καναδά
Στεφάνι Κορινθίας

Το Στεφάνι είναι ορεινό χωριό του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 840 μέτρων στην νότια πλαγιά του όρους Νυφίτσα και βλέπει προς ένα μικρό οροπέδιο και τον Αργολικό κάμπο. Υπάγεται διοικητικά στην κοινότητα Στεφανίου της Δημοτικής Ενότητας Τενέας του Δήμου Κορινθίων της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 είχε 279 μόνιμους κατοίκους.

Ονομασία 
Έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες ανα καιρούς σχετικά με την προέλευση του ονόματους του χωριού:

 Τα βουνά γύρω απο το χωριό σχηματίζουν έναν μεγάλο κύκλο που μοιάζει με Στεφάνι.
 Το χωριό πήρε το όνομα του απο τα «στεφανάκια», ημικυκλικές πλαγιές που συγκρατούνται στην βάση τους απο βράχια, διότι υπάρχουν πολλά στην περιοχή.
 Τα σπίτια του χωριού σχηματίζουν στην βουνοπλαγιά ένα στεφάνι.
 Τα παλιά χρόνια γινόντουσαν αγώνες με γειτονικά χωριά όπου οι κάτοικοι νικούσαν πολύ συχνά και έπαιρναν ως έπαθλο στεφάνια.
 Το όνομα είναι παραφθορά του τοπωνυμίου «Άγιος Στέφανος», εκκλησίας που υπήρχε παλιότερα στο χωριό. Η εκδοχή αυτή εμφανίστηκε την δεκαετία του 70 στα πλαίσια της διαμάχης σχετικά με την ονομασία του καινούργιου ναού και δεν θεωρείται αληθινή. 
 Το χωριό προέρχεται απο την εποχή του Ομήρου αφού εντοπίζεται σχετική φράση της Οδύσσειας: «Μυκήνη με το όμορφο Στεφάνι».

Πληθυσμός 
Ο πληθυσμός του Στεφανίου γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη απο το 1879 μέχρι και το 1940 ενώ μειώθηκε σημαντικά μέχρι και το 1981. Το 1991 και 2001 υπήρξε σταθερός ενώ το 2011 κατέγραψε πολύ μεγάλη μείωση.

Παραπομπές 

Δήμος Κορινθίων
Χωριά του νομού Κορινθίας
Νέο Γήπεδο Παναθηναϊκού

To νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού είναι γήπεδο ποδοσφαίρου που προβλέπεται να κατασκευαστεί στον Βοτανικό για να αποτελέσει τη νέα έδρα του Παναθηναϊκού στο πλαίσιο της Διπλής Ανάπλασης των περιοχών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και του Βοτανικού. Το έργο εγκρίθηκε με Προεδρικό Διάταγμα από το 2013. Ο Δήμος Αθηναίων, ως ιδιοκτήτης του γηπέδου, έχει τη γενική ευθύνη για την υλοποίηση του πρότζεκτ, που βασίζεται στο μνημόνιο συναντίληψης που υπεγράφη μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου, του Δήμου Αθηναίων, του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου, ΑΕΠ Ελαιώνα και ΠΑΕ Παναθηναϊκού. Oι εργασίες ανέγερσης του νέου γηπέδου της ομάδας προβλέπεται να ξεκινήσουν το καλοκαίρι του 2023 και με ολοκλήρωση τον Ιούλιο του 2026.

Παραπομπές

Παναθηναικου
Παναθηναικου
Παναθηναϊκός Α.Ο.
Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο)
Νοέμι Κις

Η Νοέμι Κις (γεν. το 1974 στο Γκοντόλιο) είναι Ουγγαρέζα συγγραφέας, έργα της οποίας έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, βουλγαρικά, ρουμανικά και σερβικά. Ο γερμανικός Τύπος θεωρούσε την Κις μια από τις πιο πολλά υποσχόμενες συγγραφείς της γενιάς της.

Βιογραφικά στοιχεία 
Η Κις σπούδασε Συγκριτική Λογοτεχνία, Κοινωνιολογία και Ουγγρικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντίας στη Γερμανία, καθώς και στο Πανεπιστήμιο του Μίσκολτς στην Ουγγαρία, όπου είναι λέκτορας από το 2000. Έλαβε το διδακτορικό της από το Πανεπιστήμιο του Μίσκολτς το 2003 εκπονώντας μια διατριβή με θέμα τον Πολ Τσελάν, η οποία δημοσιεύτηκε με τον τίτλο Határhelyzetek. Paul Celan költészete és magyar recepciója (Οριακές περιπτώσεις: η ποίηση του Paul Celan και η υποδοχή της στην Ουγγαρία). Η Κις δημοσιεύει τακτικά διηγήματα και φανταστικά ταξιδιωτικά κείμενα για την Ανατολική Ευρώπη καθώς και δοκίμια για τη φωτογραφία και τη λογοτεχνία. 

Η Κις είναι συγγραφέας και ταξιδιώτισσα. Η μυθοπλασία της έχει ως επίκεντρο ανεξάρτητες και ευάλωτες γυναικείες φιγούρες, που κάποιες φορές φλερτάρουν με το εκκεντρικό, αλλά πιο συχνά αγωνίζονται μέσα σε πολύ οικεία περιβάλλοντα. Στο μυθιστόρημά της Sovány angyalok (Λεπτοί άγγελοι, 2015) αφηγείται την ιστορία μιας ανθρωποκτονίας από μια κακοποιημένη γυναίκα, στο Ικεράνια (2013) αναζητά μια νέα γλώσσα για να μιλήσει για την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα, ενώ στο Trans (2006), το οποίο έχει μεταφραστεί και στα γερμανικά, αφηγείται περιπέτειες στη σφαίρα της σεξουαλικότητας, οριακές εμπειρίες και αλλαγές ρόλων. Το τελευταίο της βιβλίο με τον τίτλο Balaton (Μπάλατον, 2020) απεικονίζει τις κρυμμένες εντάσεις κάτω από την επιφάνεια ενός πολυπολιτισμικού και απελπιστικά επαρχιακού περιβάλλοντος του πιο δημοφιλούς παραθεριστικού θερέτρου της δεκαετίας του 1980 στην Ουγγαρία κατά τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας από τη σκοπιά των αφηγητριών των ιστοριών, που είναι νεαρά κορίτσια. Η Κις διδάσκει επίσης λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Μίσκολτς, ενώ τα ακαδημαϊκά της βιβλία περιλαμβάνουν θέματα φωτογραφίας και λογοτεχνίας καθώς και μια μονογραφία για τον Πολ Τσελάν.

Η Κις συχνά παρακολουθεί διεθνή λογοτεχνικά φεστιβάλ, μεταξύ άλλων στο Βερολίνο, το Γκρατς, το Αμβούργο, την Κρεμ, την Τιμισοάρα και το Ρούσε. Το 2009, η Κις ήταν υπότροφος στο Literarisches Colloquium στο Βερολίνο  και το 2013/2014, πήγε να συγγράψει στη Ζυρίχη. 

Η Κις είναι μητέρα διδύμων, ενός αγοριού και ενός κοριτσιού που γεννήθηκαν το 2010  Διαμένει στη Βουδαπέστη μαζί με την οικογένειά της.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Kiss Noémi - επίσημος ιστότοπος
 Viktória Radics: Noémi Kiss: The Tattered Jewel Box auf Hungarian Literature Online (www.hlo.hu), 17-2-2010
 Breaking the silence - HLO: Σπάζοντας τη σιωπή
 Τα καλύτερα βιβλία του 2015: Fiction
Ούγγροι συγγραφείς
Άγιος Νικήτας ο εν Σέρραις

Ο Άγιος Νικήτας ο εν Σέρραις είναι νεομάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας από την Ήπειρο, που μαρτύρησε στις Σέρρες το 1808.

Βίος
Ο Άγιος Νικήτας γεννήθηκε στην Ήπειρο και συγκεκριμένα κατά μαρτυρία στους Κορφούς της Ηπείρου, δηλαδή την Κέρκυρα.
Έλαβε το μοναχικό σχήμα στην Σκήτη της Αγίας Άννης στο Άγιον Όρος. Αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος στην αθωνική μονή του Αγίου Παντελεήμονος. Περιερχόταν τα περίχωρα της Δράμας και των Σερρών και κήρυττε ενώπιον των Τούρκων τον Χριστό ως αληθινό Θεό. 
Στις Σέρρες συνάντησε έναν μουσουλμάνο ιεροσπουδαστή που ήταν χωλός και στα δύο πόδια. Ο Άγιος Νικήτας του είπε, ότι θα θεραπευθή, εάν πιστέψη στον Χριστό. Ο νεαρός Τούρκος ανέφερε αμέσως στον διδάσκαλό του τον λόγο, που του είπε ο Άγιος. Έτσι ο Άγιος συνελήφθη και ωδηγήθηκε στον βοεβόδα των Σερρών, ο οποίος έδωσε εντολή να τον φυλακίσουν.
Φυλακίστηκε και μαρτύρησε δια απαγχονισμού στην τοποθεσία Τζεριάχ – Παζάρ των Σερρών, το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, 4 Απριλίου του 1808.

Η μνήμη του τιμάται στις Σέρρες την Κυριακή του Θώμα.

Παραπομπές

Ν
Ν
Κέρκυρα
Σέρρες
Κάρλις Καουφμάνις

Ο Κάρλις Καουφμάνις (21 Φεβρουαρίου 1910, Ρίγα, Λετονία – 21 Ιουνίου 2003, Κλίαργουοτερ, Φλόριντα ) ήταν Λετονο-Αμερικανός αστρονόμος.  Διακρίνεται για τη θεωρία του, στην οποία έδωσε μια δημόσια διάλεξη περισσότερες από χίλιες φορές, ότι το αστέρι της Βηθλεέμ ήταν μια σύνοδος των πλανητών Δία και Κρόνου, που έλαβε χώρα το 7 π. Χ.. Ήταν επίσης συγγραφέας πολλών εγχειριδίων για την αστρονομία, τα μαθηματικά και την κοσμολογία.

Κατείχε θέσεις στο Πανεπιστήμιο της Λετονίας (1936–40), στο Γαλλικό Λύκειο (1940–44) και στο Γυμνάσιο Εσλίνγκεν στη Γερμανία (1945–48). Μετακόμισε στο Κολέγιο Γκουστάβους Αντόλφους στο Σαιντ Πήτερ της Μινεσότα ως αναπληρωτής καθηγητής το 1949. Έγινε επισκέπτης λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα  το 1961 και έγινε αναπληρωτής καθηγητής το 1963. Κατείχε τη βαθμίδα του τακτικού καθηγητή από το 1970 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1978.

Κατά καιρούς η Σχολή Φυσικής και Αστρονομίας του Πανεπιστημίου της Μινεσότα πραγματοποιεί τη Δημόσια Διάλεξη Κάρλις Καουφμάνις. Μεταξύ των ομιλητών ήταν ο Κλάιντ Τόμπω, που ανακάλυψε τον  νάνο πλανήτη Πλούτωνα, η Κάρολιν Πόρκο, γνωστή για την εργασία απεικόνισης των αποστολών Βόγιατζερ, και ο Μάικλ E. Μπράουν, που ανακάλυψε αρκετούς νάνους πλανήτες στη ζώνη Κάιπερ.

Χορηγός του Πανεπιστημίου της Λετονίας 
Ο Κάρλις Καουφμάνις είναι ασημένιος χορηγός του Ιδρύματος του Πανεπιστημίου της Λετονίας. Το 2003, 100.000 δολάρια ΗΠΑ κληροδοτήθηκαν στο Πανεπιστήμιο της Λετονίας για την προώθηση της ανάπτυξης της αστρονομίας στη Λετονία. Η διαθήκη χρησιμοποιήθηκε ως απαραβίαστο κεφάλαιο από το οποίο καταβάλλονται υποτροφίες σε ταλαντούχους φοιτητές αστρονομίας.

Σημειώσεις και παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ένα άρθρο του Καουφμάνις για το Άστρο της Βηθλεέμ, που αναδημοσιεύτηκε στο ενημερωτικό δελτίο του Τμήματος Αστρονομίας του Πανεπιστημίου της Μινεσότα λίγο μετά τον θάνατο του Καουφμάνις, ξεκινώντας από τη σελίδα 2
 Το Άστρο της Βηθλεέμ του Κάρλις Καουφμάνις
Αμερικανοί αστρονόμοι
Βρύσες Κυδωνίας Χανίων

Οι Βρύσες (επίσημο: αι Βρύσαι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κυδωνίας. Απέχει 5 χιλιόμετρα από τον Πλατανιά και 14 χιλιόμετρα από τα Χανιά.

Κοινότητα Βρυσών Κυδωνίας 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Βρυσών περιλαμβάνει και τον οικισμό Πατελλάρι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Βρύσες, αι (189)
 Πατελλάριον, το (184)

Συνολικά η κοινότητα έχει 373 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Φραγκεδάκη.

Κοινοτάρχες Βρυσών Κυδωνίας 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Βρύσων.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Χανίων
Δήμος Πλατανιά
Swisstopo

Swisstopo (ψευδο-αγγλικά: Swisstopo) είναι η ονομασία του εθνικού οργανισμός χαρτογράφησης στην Ελβετία, του Ομοσπονδιακού Γραφείου Τοπογραφίας (γερμανικά: Bundesamt für Landestopografie, γαλλικά: Office fédéral de topographie, ιταλικά: Ufficio federale di topografia, ρομανσικά: Uffizi federal da topografia).  Το σημερινό ψευδο-αγγλικό όνομα έγινε επίσημο το 2002. Ήταν σε χρήση ως όνομα τομέα για την αρχική σελίδα του ινστιτούτου, swisstopo.ch, από το 1997.

Η κύρια κατηγορία προϊόντων που παράγει η Ελβετόπο είναι τοπογραφικοί χάρτες σε επτά διαφορετικές κλίμακες. Οι ελβετικοί χάρτες έχουν επαινεθεί για την ακρίβεια και την ποιότητά τους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Swisstopo - αρχική σελίδα στα αγγλικά
 map.geo.admin.ch - επίσημοι διαδικτυακοί χάρτες
 Switzerland Mobility - διαδικτυακοί χάρτες της Ελβετίας στα αγγλικά

Τοπογραφία
Γεωγραφία της Ελβετίας
Σταθαίικα Αργολίδας

Τα Σταθαίικα (παλαιότερα: Σταθέϊκα) είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 100 μέτρων στους πρόποδες του όρους Μπραχριάμι επάνω στον Αργολικό κάμπο. Αποτελούν την έδρα της κοινότητας Βρουστίου και υπάγονται διοικητικά στην δημοτική ενότητα Κουτσοποδίου του δήμου Άργους - Μυκηνών της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Απέχουν έξι χιλιόμετρα απο το Κουτσοπόδι και 7,5 απο το Άργος. Στην απογραφή του 2011 είχαν 240 μόνιμους κατοίκους.

Ονομασία 
Πιστεύεται πως η ονομασία του χωριού προήλθε απο την φράση «στα θεϊκά» που απαντούσαν οι κάτοικοι όταν τους ρωτούσαν που έμεναν. Αυτό οφείλεται στην εύφορη τοποθεσία και στην ωραία θέα που έχει το χωριό.

Ιστορία 
Τα Σταθαίικα υπήρξαν παλιά τα χειμαδιά των κατοίκων του Βρουστίου. Απο την δεκαετία του 1920 αλλά κυρίως μεταπολεμικά οι κάτοικοι του Βρουστίου μετακινήθηκαν μόνιμα στα Σταθαίικα και δημιούργησαν τον σημερινό οικισμό. Εγκατέλειψαν την παραδοσιακή μετακινούμενη κτηνοτροφία και ασχολήθηκαν με την καλλιέργεια εσπεριδοειδών και ελιών κυρίως. Ενώ απο το 1940 ο πληθυσμός του Βρουστίου έχει συρρικνωθεί σημαντικά ο πληθυσμός των Σταθαίικων έχει αυξηθεί σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό. 

Τα Σταθαίικα αναγνωρίστηκαν ως ανεξάρτητος οικισμός στην απογραφή του 1928.

Πληθυσμός 
Ο πληθυσμός του οικισμού υπήρξε σταθερός τις πρώτες δύο δεκαετίες μετα την αναγνώριση του αλλά γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή ανάπτυξη τις επόμενες δεκαετίες.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αργολίδας
Δήμος Άργους - Μυκηνών
Στάρια Κορυτσάς

Τα Στάρια είναι ένα χωριό στο Νομό Κορυτσάς στη νοτιοανατολική Αλβανία. Με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 έγινε μέρος του Δήμου Κολόνειας.  Ο πληθυσμός του χωριού ανήκει θρησκευτικά στο τάγμα των Μπεκτασήδων ενώ υπάρχουν και ορισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

Βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού του Γράμμου, περίπου 2χλμ βορειοανατολικά της Ερσέκας, και βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τα αλβανοελληνικά σύνορα. Η ψηλότερη κορυφή του Γράμμου Τσούκα Πέτσικ στα 2.523μ. βρίσκεται κοντά στο χωριό. Η αλπική λίμνη Γκιστόβα βρίσκεται κοντά σε υψόμετρο 2.375μ., στην Ελλάδα, δίπλα από τα ελληνοαλβανικά σύνορα.Ο Άψος, ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς της βόρειας Ηπείρου, ξεκινά από εδώ και εκβάλλει στην Αδριατική Θάλασσα.

Παραπομπές

Νομός Κορυτσάς
Χωριά της Αλβανίας
Δαλαμανάρα Αργολίδας

Η Δαλαμανάρα είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο 20 μέτρων επάνω στον Αργολικό κάμπο και στον κεντρικό δρόμο Άργους - Ναυπλίου στην μέση περίπου της διαδρομής. Αποτελεί την έδρα και μοναδικό οικισμό της κοινότητας Δαλαμανάρας και υπάγεται διοικητικά στην δημοτική ενότητα Άργους του δήμου Άργους - Μυκηνών της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 είχε 877 μόνιμους κατοίκους.

Πληθυσμός 
Η Δαλαμανάρα γνώρσε μεγάλη πληθυσμιακή αύξηση την περίοδο 1879-1961. Ο πληθυσμός της σταθεροποιήθηκε απο το 1971 μέχρι και το 2001 ενώ το 2011 κατέγραψε μεγάλη αύξηση.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αργολίδας
Δήμος Άργους - Μυκηνών
Καζίμιες Σάμπατ

Ο Καζίμιες Αλεξάντερ Σάμπατ (πολωνικά: Kazimierz Aleksander Sabbat) (27 Φεβρουαρίου 1913 – 19 Ιουλίου 1989), ήταν Πρόεδρος της Πολωνίας στην εξορία από τις 8 Απριλίου 1986 μέχρι το θάνατό του, στις 19 Ιουλίου 1989, αφού υπηρέτησε (από το 1976) ως πρωθυπουργός της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης.

Πρώιμη ζωή 
Ο Σάμπατ γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1913 στο χωριό Μπιελίνι, τότε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, στους πρόποδες του όρους Γουίσα Γκούρα. Ολοκλήρωσε το γυμνάσιο στο Μιέλετς και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν πρόσκοπος και παρέμεινε αφοσιωμένος στην έννοια του προσκοπισμού, ακόμη και στη μετέπειτα ζωή του, ενώ βρισκόταν στην εξορία.

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος 
Μετά από μια σύντομη υπηρεσία στο Πολωνικό Πολεμικό Ναυτικό, ο Σάμπατ μετακινήθηκε στη 10η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία του Στανίσουαφ Μάτσεκ. Τραυματισμένος κατά την πολωνική υποχώρηση το 1939, κατάφερε να φτάσει στη Μεγάλη Βρετανία, όπου μετακινήθηκε στο Βρετανικό Γενικό Επιτελείο ως αξιωματικός υπεύθυνος για τους νέους.

Μεταπολεμικά 
Αφού απολύθηκε από το στρατό το 1948, ξεκίνησε τη δική του επιτυχημένη επιχείρηση στην Αγγλία. Αργότερα εργάστηκε για την Προσκοπική Οργάνωση και την Ένωση Πολωνών Βετεράνων σε εθελοντική βάση.

Ως στέλεχος της Εθνικής Ένωσης διηύθυνε το Υπουργείο Οικονομικών και το 1976 έγινε πρωθυπουργός της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης. Προσπάθησε να ενώσει τους διάφορους κύκλους των μεταναστών και δημιούργησε ολοένα ισχυρότερους δεσμούς με το αντιπολιτευτικό κίνημα στην Πολωνία, το οποίο ωφελήθηκε από την ηθική και υλική βοήθεια της εξόριστης κυβέρνησης μέσω διαφορετικών Ταμείων.

Έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Πολωνίας (εξόριστος) το 1986, διαδεχόμενος τον Έντβαρντ Μπέρναρντ Ρατσίνσκι. Πέθανε στο Λονδίνο, σε ηλικία 76 ετών, το 1989. Συμπτωματικά, την ίδια μέρα, ο Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι εξελέγη από ένα ακόμη μη ελεύθερο Κοινοβούλιο ως ο πρώτος Πρόεδρος της χώρας από τη δεκαετία του 1950. Ο Ρίσαρντ Κατσορόφσκι, Υπουργός Εσωτερικών Υποθέσεων και ορισμένος διάδοχος, ανέλαβε τα καθήκοντά του στην εξορία και στις 22 Δεκεμβρίου 1990, μετά τις πρώτες ελεύθερες και δίκαιες εκλογές στην Πολωνία μετά τον πόλεμο, παρέδωσε τις εξουσίες του και τα διακριτικά της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας στον εκλεγμένο Πρόεδρο, Λεχ Βαλέσα.

Ο Σάμπατ ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Γκάνερσμπερι στο Λονδίνο, μαζί με την Άννα Σάμπατ, η οποία πέθανε στις 28 Απριλίου 2015. Τα παιδιά τους εξακολουθούν να ζουν σε περιοχές κοντά στο Λονδίνο. Έχει 8 εγγόνια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σελίδα του Καζίμιες Σάμπατ στον ιστότοπο του Προέδρου της Δημοκρατίας της Πολωνίας 
 Σχετικά με την προσκοπική δραστηριότητα του Σάμπατ

Παραπομπές 

Πολωνοί πολιτικοί
Πρωθυπουργοί της Πολωνίας
Πρόεδροι της Πολωνίας
Πολωνοί αντικομμουνιστές
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας
Πολωνοί μετανάστες στο Ηνωμένο Βασίλειο
Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Αρένα Ροστόφ

Η Αρένα Ροστόφ () είναι στάδιο ποδοσφαίρου στο Ροστόφ επί του Ντον στη Ρωσία. Είναι ένα από τα γήπεδα που χρησιμοποιήθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Είναι η έδρα της ΦΚ Ροστόφ του Πρωταθλήματος Ρωσίας. Έχει χωρητικότητα 45.000 θεατών.

Ιστορία 

Τον Ιούνιο του 2013, κατά την ανακαίνιση του σταδίου, βρέθηκαν πέντε οβίδες από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σχεδόν άψογα διατηρημένες.

Τον Αύγουστο του 2013, ξεκίνησαν οι εργασίες για την αμμώδη πρόσχωση θεμελίωσης του σταδίου. Οι εργασίες για τη θεμελίωση ολοκληρώθηκαν τον Μάιο του 2014. Η κατασκευή της υποδομής του σταδίου ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2015. Τον Δεκέμβριο το εργοτάξιο άρχισε να φέρνει βαρύ εξοπλισμό και υλικά κατασκευής. Τον Ιανουάριο του 2015, τα πληρώματα άρχισαν να μεταφέρουν πυλώνες.

Τον Μάρτιο του 2015, το έργο του σταδίου αναθεωρήθηκε, μειώνοντας το κόστος κατασκευής σε 3 δισεκατομμύρια ρούβλια. Το καλοκαίρι του 2015 ολοκληρώθηκε η πασσαλόπηξη και ξεκίνησε η κατασκευή ανωδομής.

Τον Δεκέμβριο του 2015, ξεκίνησαν οι εργασίες για την τοποθέτηση του μεταλλικού σκελετού οροφής. Τον Ιούλιο του 2016, ξεκίνησαν οι εργασίες για το τσιμεντένιο μπολ του σταδίου. Επιπλέον, οι οικοδόμοι ξεκίνησαν την κατασκευή της πρόσοψης και άρχισαν τον εξωραϊσμό της παρακείμενης περιοχής στο στάδιο. Τον Νοέμβριο του 2016, ολοκληρώθηκαν πλήρως οι εργασίες από οπλισμένο σκυρόδεμα της κύριας λεκάνης του γηπέδου και ξεκίνησε η εγκατάσταση της στέγης. Στις 22 Δεκεμβρίου 2017, ολοκληρώθηκε η κατασκευή του γηπέδου. Στις 15 Απριλίου 2018, το στάδιο φιλοξένησε τον πρώτο του αγώνα μεταξύ της ΦΚ Ροστόφ και της ΣΚΑ Χαμπάροφσκ. Το στάδιο άνοιξε επίσημα στις 13 Μαΐου 2018, με έναν φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ της ΦΚ Ροστόφ και της ΦΚ Ουράλ.

Σχεδιασμός 

Το 2011 παρουσιάστηκε το τελικό σχέδιο για το νέο γήπεδο από την Populous. Το ακανόνιστο σχήμα τόσο της οροφής όσο και των κερκίδων είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Μέρος των θέσεων θα είναι προσωρινό, για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Μετά τη διοργάνωση η χωρητικότητα μπορεί να μειωθεί σε 42.000 θέσεις. Όπως επιβεβαίωσε ο κύριος αρχιτέκτονας για την περιοχή του Ροστόφ, αυτό το στάδιο πρόκειται να είναι η αρχή ενός νέου κέντρου πόλης. Θα είναι το πρώτο μεγάλο έργο που κατασκευάστηκε στη νότια όχθη του ποταμού Ντον, με την υπόλοιπη πόλη να βρίσκεται βόρεια. Το συνολικό κόστος του σταδίου ήταν 19,84 δισεκατομμύρια ρούβλια. Με προορισμούς για ψώνια και φαγητό, το στάδιο θα χρησιμεύσει ως κομβικό σημείο για επενδύσεις και νέες εξελίξεις.

Παγκόσμιο Κύπελλο 2018

Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, η αρένα χρησιμοποιείται για τους αγώνες της ΦΚ Ροστόφ και για τους αγώνες της Εθνικής Ρωσίας ανδρών, καθώς και για άλλες αθλητικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Χώρος της Αρένα Ροστόφ
 Σχεδιαστικές αποδόσεις στο StadiumDB.com Rostov Σχεδιαστικές αποδόσεις στο StadiumDB

Στάδια ποδοσφαίρου στη Ρωσία
Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018
The Highwaymen

Οι Highwaymen ήταν αμερικανικό συγκρότημα της κάντρι μουσικής σκηνής που δημιουργήθηκε το 1985 από τους τέσσερις μεγαλύτερους καλλιτέχνες που πρωτοστάτησαν στο υποείδος της κάντρι μουσικής, παράνομη κάντρι(outlaw country): Τζόνι Κας, Γουάιλον Τζένινγκς, Γουίλι Νέλσον και Κρις Κριστόφερσον. Μεταξύ 1985 και 1995, το συγκρότημα ηχογράφησε τρία στούντιο άλμπουμ, τα «Highwayman», «Highwayman 2» και «The Road Goes on Forever», με το πρώτο τους single «Highwayman» να βρίσκεται στην κορυφή των chart της κάντρι μουσικής την χρονιά που κυκλοφόρησε(1985). Οι Highwaymen σταμάτησαν την συνεργασία τους μετά τον θάνατο του Γουάιλον Τζένινγκς το 2002.

Άλμπουμ

Highwayman (1985) 
Κυκλοφόρησε το 1985 περιλαμβάνοντας το single «Highwayman» που έγινε νούμερο ένα επιτυχία στις Η.Π.Α. και την διασκευή του «Desperados Waiting for a Train» του Γκάι Κλάρκ το οποίο έφτασε στο Top 20 των charts. Εκτός από τα τέσσερα επίσημα μέλη του συγκροτήματος, στο άλμπουμ εμφανίστηκε και ο Τζόνι Ροντρίγκεζ ο οποίος έδωσε τα ισπανικά φωνητικά στο τραγούδι «Deportee».

Highwayman 2 (1990) 
Το 1990 και μετά από μία πενταετία ενασχόλησης των μελών του συγκροτήματος με τις ατομικές καριέρες τους, ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν το sequel του πρώτου τους άλμπουμ, με όνομα «Highwayman 2». Το άλμπουμ έφθασε στο νούμερο τέσσερα των κάντρι charts με πιο εμπορική επιτυχία το τραγούδι «Silver Stallion».

The Road Goes on Forever (1995) 
Το «The Road Goes on Forever» το τρίτο και τελευταίο άλμπουμ των Highwaymen, κυκλοφόρησε το 1995 και αποτελεί το άλμπουμ μεταξύ των τριών του συγκροτήματος με την μικρότερη αναγνωσιμότητα και εμπορική επιτυχία.

Φιλμογραφία 
Οι Highwaymen πρωταγωνίστησαν στην γουέστερν ταινία δράσης και δράμα του 1986, «Stagecoach».

Πηγές 
 Joseph Hudak. The Highwaymen: The Fights and Friendship of Country’s Great Supergroup. RollingStone.com 
 The Highwaymen. AllMusic.com
Άκης Γεροντόπουλος

Ο Άκης Γεροντόπουλος (Αλεξανδρούπολη, 5 Μαρτίου 1956) διετέλεσε Ευρωβουλευτής, Βουλευτής Έβρου και Υφυπουργός Απόδημου Ελληνισμού στην Κυβέρνηση Σαμαρά από το 2013 ως το 2015.

Πολιτική Πορεία 
Ιδρυτικό μέλος της Νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας, ήταν υπεύθυνος ιδεολογικού της ΟΝΝΕΔ και μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ. Το 1984 εξελέγη Ευρωβουλευτής έως το 1989 όπου παραιτήθηκε για να αναλάβει Βουλευτής. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν ο μικρότερος σε ηλικία Ευρωβουλευτής. Ανέπτυξε πλούσια και πολύπλευρη δράση, με συνέπεια να του απονεμηθεί κατ’ εξαίρεση, ο τίτλος του επίτιμου μέλους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που είναι η μεγαλύτερη διάκριση του Ευρωκοινοβουλίου. Εξελέγη Βουλευτής Έβρου με τη Νέα Δημοκρατία και στις δύο εκλογικές διαδικασίες του 1989 και το 1990. Το 1993 προσχώρησε την Πολιτική Άνοιξη με την οποία δεν εξελέγη βουλευτής το 1993. Επέστρεψε στην Νέα Δημοκρατία το 2004 και επανεξελέγη Βουλευτής Έβρου το 2007, το 2009 και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012. Στις εκλογές του 2015 απέτυχε να επανεκλεγεί βουλευτής Έβρου. Το 2019 καρατομήθηκε από τα ψηφοδέλτια της ΝΔ.

Παραπομπές

Βουλευτές Έβρου
Γεώργιος Βρατσάνος

Ο Γεώργιος Βρατσάνος ήταν Έλληνας ναυτικός και μέλος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821

Καταγωγή 
Ο Γεώργιος Βρατσάνος καταγόταν από μεγάλη ναυτική οικογένεια των Ψαρών και ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρίας.Ήταν αδελφός του γνωστού Δημήτριου Βρατσάνου ο όποιος κατά την πραγματοποίηση της σφαγής των Ψαρών ήταν δημογέροντας του προαναφερόμενου νησιού και σκοτώθηκε μαζί με άλλους κατοίκους στο φρούριο Παλιόκαστρο.

Σταδιοδρομία 
Όπως και πολλά μελή της οικογενείας του, έτσι και ο Γεώργιος Βρατσάνος αφού έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρίας εντάχθηκε στον αγώνα έναντι των Τούρκων, κυρίως συμμετέχοντας σε ναυμαχίες στο πλευρό του φημισμένου Κωνσταντίνου Κανάρη [γνωστός ως και Μπουρλοτιέρης ]

Η Ναυμαχία της Τενέδου 
Τον Οκτώβριο του 1822, μαζί με τον Κανάρη, επιτέθηκαν εναντίον του τουρκικού στόλου στην Τένεδο. Ο Κανάρης κατάφερε να κάψει την αντιναυαρχίδα του τουρκικού στόλου και ο Γεώργιος Βρατσάνος αποπειράθηκε να κάψει τη ναυαρχίδα. Συγκεκριμένο, στο προαναφερόμενο πλοίο ο Βρατσάνος κατείχε τον τίτλο του πηδαλιούχου. Συγκεκριμένα, ο Αντωνίου πλησίασε και κόλλησε το πυρπολικό του σε ένα άλλο δίκροτο ή κατ’ άλλους στη ναυαρχίδα του οθωμανικού στόλου. Έγινε, όμως, αντιληπτό από τους Τούρκους, οι οποίοι το απομάκρυναν εσπευσμένως. Φαίνεται ότι το φλεγόμενο πυρπολικό παρασύρθηκε από τον άνεμο και πλησίασε προς την καιόμενη υποναυαρχίδα της οποίας το πλήρωμα είχε επιβιβασθεί στις βάρκες για να γλυτώσει.Τα μελή του ελληνικού πληρώματος αγκυροβόλησαν ασφαλώς στη Σκύρο όπου οι κάτοικοι του νήσου τους υποδεχτήκαν με τιμές. Αντιθέτως, το τούρκικο απομακρύνθηκε γρήγορα από την τοποθεσία και κατευθύνθηκε στα Δαρδανέλια.

Δείτε επίσης 
 Ναυμαχία της Τενέδου (1822)
 Καταστροφή των Ψαρών

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://greek_greek.en-academic.com/210401/%CE%92%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82
 https://www.zougla.gr/politismos/article/i-navmaxia-tis-tenedou---o-kanaris-dielise-ti-navarxida-tou-o8omanikou-stolou

Αγωνιστές του 1821‎
Δόξα Ρετζικίου

Ο Α.Ο. Δόξα Ρετζικίου ιδρύθηκε το 1959 στα Πεύκα Θεσσαλονίκης με κύρια ενασχόληση το ποδόσφαιρο. Από τότε ο σύλλογος αποτελεί σταθερό στυλοβάτη στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Μακεδονίας.Η ομάδα του Ρετζικιου έχει καταφέρει να φτάσει μέχρι την Α' Ερασιτεχνική.Η Δόξα Ρετζικίου συμμετέχει ανελλιπώς στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΜ από το 1964 και μετά, κυρίως στη Γ΄κατηγορία.
Καρολίνε Εστερχάζι

Η κόμισσα Καρολίνε Εστερχάζι ντε Γκαλάντα (, 6 Σεπτεμβρίου 1805 – 14 Μαρτίου 1851) ήταν Ουγγαρέζα ευγενής, φίλη και μούσα του συνθέτη Φραντς Σούμπερτ. Η φαντασία του σε φα ελάσσονα D 940 είναι αφιερωμένη σε αυτήν.

Βιογραφία 
Η κόμισσα γεννήθηκε το 1805,  στο Πρέσμπουργκ του Βασιλείου της Ουγγαρίας (σημερινή Μπρατισλάβα στη Σλοβακία). Ο πατέρας της ήταν ο Γιάνος Καρόλι, ο κόμης Εστερχάζι ντε Γκαλάντα και η μητέρα της ήταν η κόμισσα Ρόζα Φεστέτικς ντε Τόλνα. Από τη γέννησή της, η Καρολίνε ήταν μέλος της πλούσιας και επιφανούς οικογένειας των Εστερχάζι.

Η Καρολίνε έλαβε μαθήματα μουσικής από τον Φραντς Σούμπερτ τα καλοκαίρια του 1818 και του 1824 στο οικογενειακό της κτήμα στο Σέλιλτζ.  Κρίνοντας τόσο από τη συλλογή της από παρτιτούρες όσο και από τις σημειώσεις πάνω σε αυτές, φαίνεται ότι ήταν μια καταξιωμένη πιανίστρια. Μετά το καλοκαίρι του 1824, αυτή και ο Σούμπερτ παρέμειναν φίλοι μέχρι τον θάνατό του το 1828.

Στις 8 Απριλίου 1844, η Καρολίνε παντρεύτηκε τον κόμη Καρλ Φόλιοτ ντε Κρένεβιλ-Πουτέτ,  αλλά ο γάμος του διαλύθηκε μέσα σε λίγους μήνες και το ζευγάρι χώρισε. Η Καρολίνε πέθανε στο Πρέσμπουργκ στις 14 Μαρτίου 1851, από εντερική διαταραχή.

Σχέση με τον Σούμπερτ 
Η φύση των συναισθημάτων του Σούμπερτ για την Καρολίνε έχει γίνει αντικείμενο πολλών εικασιών. 

Οι φίλοι του Σούμπερτ πίστευαν ότι ήταν ερωτευμένος με τη νεαρή κόμισσα χωρίς ανταπόδοση, και υπάρχουν αρκετές αναφορές σε αυτό στα γραπτά τους.   

Ο Έντουαρντ φον Μπάουερνφελντ έγραψε για τον φίλο του:

«Ήταν, στην πραγματικότητα, ερωτευμένος με μια από τις μαθήτριές του, μια νεαρή κόμισσα Εστερχάζι [. . . ]. Εκτός από τα μαθήματά του εκεί, επισκεπτόταν και το σπίτι του κόμη, κατά καιρούς, υπό την αιγίδα του προστάτη του, του τραγουδιστή Βογκλ. [. . . ] Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο Σούμπερτ ήταν αρκετά ικανοποιημένος με το να κάθεται, να παραμείνει σιωπηλός στο πλευρό της λατρεμένης μαθήτριάς του και να χώνει το βέλος του έρωτα όλο και πιο βαθιά στην καρδιά του. [. . . ] Η κόμισσα Καρολίνε μπορεί να θεωρηθεί η ορατή, ευεργετική μούσα του».

Στη λαϊκή κουλτούρα 
Ο Μόριτς φον Σβάιντ, στο σχέδιό του "Schubertiade at Josef von Spaun", έχει ζωγραφίσει μια προσωπογραφία της Καρολίνε Εστερχάζι να κρέμεται πάνω από το πιάνο που παίζει ο Σούμπερτ.

Ορισμένες ταινίες έχουν φανταστεί τη σχέση της Εστερχάζι με τον Σούμπερτ, συμπεριλαμβανομένων των Η σερενάτα του Σούμπερτ (Leise flehen meine Lieder, 1933),  Unfinished Symphony (1934) και Ατελείωτη συμφωνία (Sinfonia d'amore, 1954).

Παραπομπές 

Ούγγροι ευγενείς
Καταρράκτης του Ρήνου

Ο καταρράκτης του Ρήνου (, ) είναι καταρράκτης που βρίσκεται στην Ελβετία και ο ισχυρότερος καταρράκτης στην Ευρώπη. Οι καταρράκτες βρίσκονται στον άνω Ρήνο στα σύνορα μεταξύ των καντονιών του Σαφχάουζεν (SH) και της Ζυρίχης (ZH), δίπλα στην πόλη Σαφχάουζεν στη βόρεια Ελβετία.

Γεωλογία 

Ο καταρράκτης του Ρήνου σχηματίστηκε την τελευταία εποχή των παγετώνων, περίπου 14.000 με 17.000 χρόνια πριν, από ανθεκτικούς στη διάβρωση βράχους που στενεύαν την κοίτη του ποταμού. Οι πρώτες παγετώδεις όγκοι δημιούργησαν τις σημερινές μορφές εδάφους περίπου πριν από 500.000 χρόνια. Μέχρι το τέλος της σταδίου Γουόλστον, περίπου πριν από 132.000 χρόνια, ο Ρήνος κυλούσε δυτικά από το Σαφχάουζεν και περνούσε από τον Δήμο Κλετγκάου της Γερμανίας. Αυτή η παλαιότερη κοίτη αργότερα γέμισε με χαλίκι.

Πριν από περίπου 132.000 χρόνια η πορεία του ποταμού άλλαξε προς τα νότια στο Σαφχάουζεν και σχημάτισε ένα νέο κανάλι, το οποίο επίσης γέμισε με χαλίκι. Μέρος του Ρήνου σήμερα περιλαμβάνει αυτή την αρχαία κοίτη.

Κατά τη διάρκεια του παγετώνα Würm, ο Ρήνος ωθήθηκε πολύ προς τα νότια μέχρι τη σημερινή του πορεία, πάνω από ένα σκληρό ασβεστολιθικό στρώμα της Ύστερης Ιουρασικής. Καθώς ο ποταμός κυλούσε πάνω από τον σκληρό ασβεστόλιθο και το εύκολα διαβρωμένο χαλίκι από προηγούμενους παγετώνες, ο σημερινός καταρράκτης σχηματίστηκε περίπου πριν από 14.000 έως 17.000 χρόνια. Το Rheinfallfelsen, ένας μεγάλος βράχος, είναι το απομεινάρι του αρχικού ασβεστολιθικού βράχου που πλαισιώνει το προηγούμενο κανάλι. Ο βράχος έχει διαβρωθεί πολύ λίγο με τα χρόνια επειδή σχετικά λίγα ιζήματα κατεβαίνουν στον Ρήνο από τη λίμνη της Κωνσταντίας.

Συλλογή

Παραπομπές 

Ρήνος
Καταρράκτες ανά χώρα
Γεωλογικοί σχηματισμοί
Ούρος Ντούβνιακ

Ο Ούρος Ντούβνιακ (γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1986) είναι Σέρβος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής με την Κολουμπάρα της 1ης Σερβίας . Είναι ένας κόμπο γκαρντ ύψους 1,90 μέτρων.

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Στην επαγγελματική σταδιοδρομία του, ο Ντούβνιακ έχει παίξει με τους ακόλουθους συλλόγους: Παρτιζάν, Σλόγκα Κράλιεβο, Άτλας Βελιγραδίου, Βοϊβοντίνα Σρμπίγιαγκας, ΦΜΠ Ζελέζνικ,  Ράντνιτσκι ΚΓ 06, ΠΜΓ Πόζναν Μπάσκετ, Νιου Γιορκερ Φάντομς Βίστα , Μέγκα Βιζούρα, Ρέθυμνο, Πανιώνιος,  και Νέα Κηφισιά . 

Το 2015, ο Ντούβνιακ υπέγραψε στον ΠΑΟΚ .  Στις 14 Νοεμβρίου 2016, ο Ντούβνιακ υπέγραψε στον Απόλλωνα Πατρών . 

Στις 12 Νοεμβρίου 2020, υπέγραψε στη Νάπρεντακ Αλέξινατς .

Πορεία στην Εθνική Ομάδα 
Ο Ντούβνιακ ήταν μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Σερβίας. Έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων της FIBA το 2004 και στους Παγκόσμιους Πανεπιστημιακούς Αγώνες του 2007 .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ Eurocup
 Προφίλ FIBA
 Προφίλ FIBA Ευρώπης
 Προφίλ Eurobasket.com
 Προφίλ Ελληνικού Πρωταθλήματος (στα Ελληνικά)
 Προφίλ Draftexpress.com
 Προφίλ BeoExcell.net

Καλαθοσφαιριστές Σοπρόνι ΚΚ
Σούτινγκ γκαρντ
Σέρβοι καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου
Πόιντ γκαρντ
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Καλαθοσφαιριστές Νέας Κηφισιάς
Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου
Καλαθοσφαιριστές Μέγκα Βιζούρα
Καλαθοσφαιριστές Λέβεν Μπράουνσβαϊγκ
Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών
Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κοινότητα Λευκογείων

Η Κοινότητα Λευκογείων είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Λευκόγεια. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βρύσες και Τριόπετρα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αμμούδι, τα (2)
 Γιαννιού, το (60)
 Λευκόγεια, τα (283)
 Σχοινάρια, τα (18)

Συνολικά η κοινότητα έχει 363 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Ανδρουλιδάκη.

Κοινοτάρχες Λευκογείων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Λευκογείων

Παραπομπές 

Δήμος Αγίου Βασιλείου
Κοινότητα Σελλίων

Η Κοινότητα Σελλίων είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Σελλιά, του οποίου το όνομα διορθώθηκε το 1940 σε Σελλία. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βρύσες και Τριόπετρα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Πλακιάς, ο (143)
 Σελλία, τα (316)
 Σούδα, η (81)

Συνολικά η κοινότητα έχει 540 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Ξερουδάκη.

Κοινοτάρχες Σελλίων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σελλίων

Παραπομπές 

Δήμος Αγίου Βασιλείου
Φεστιβάλ Γκρουσίνσκι

Το φεστιβάλ Γκρουσίνσκι (ρωσικά: Грушинский фестиваль) είναι ένα ετήσιο ρωσικό φεστιβάλ τραγουδιού των βαρδών που καθιερώθηκε το 1968. Η δράση λαμβάνει χώρα κοντά στην πόλη Σαμάρα, στις λίμνες Mastryukovo. Το φεστιβάλ πήρε το όνομά του από τον Βαλέρι Γκλούσιν, έναν τραγουδοποιό που πέθανε κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής για κάμπινγκ, προσπαθώντας να σώσει τους φίλους του που πνίγονταν.

Κατά τη σοβιετική περίοδο, η επίσημη εποπτεία του φεστιβάλ γινόταν από το VLKSM. Οι συνήθεις συμμετέχοντες ήταν ο Γιούρι Βιζμπόρ, η Τατιάνα και ο Σεργκέι Νικίτιν, ο Μπουλάτ Οκουντζαμπά, ο Αλεξάντερ Ντόλσκι, ο Όλεγκ Μιλτάγιεφ, μεταξύ άλλων. Ο τραγουδιστής Αλεξάντερ Γκοροντνίτσκι ήταν ο μακροχρόνιος διευθυντής του φεστιβάλ.

Το σημαντικότερο ορόσημο του φεστιβάλ είναι η σκηνή που είναι χτισμένη πάνω στη σχεδία, σε σχήμα κιθάρας, με την ταστιέρα της να χρησιμεύει ως γέφυρα προς την ακτή. Η κορυφογραμμή του βουνού Γκρούσιν χρησιμεύει ως φυσικό περίπτερο για χιλιάδες επισκέπτες. Ο αριθμός των επισκεπτών, καθώς και των συμμετεχόντων, αυξανόταν κάθε χρόνο, ξεκινώντας από μόλις 600 το 1968 σε 2. 500 το επόμενο έτος, ενώ το 1979 με 100.000 θεατές το φεστιβάλ έφτασε το απόγειο του κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εποχής. Το ρεκόρ αυτό έσπασε στη σύγχρονη εποχή: το φεστιβάλ του 1997 προσέλκυσε 140. 000 θεατές. Ομοίως, ο αριθμός των καλλιτεχνών το 1969 ήταν 20 και το 1976 έφτασε τους 143.

Το 1980 το φεστιβάλ ακυρώθηκε και συνεχίστηκε μόλις το 1986. Από τότε έχει γίνει μια τακτική ετήσια εκδήλωση.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, το φεστιβάλ εμπορευματοποιήθηκε και διεύρυνε τη μορφή του πέρα από τα τραγούδια των βαρδών. Ορισμένοι Ρώσοι ροκάδες, όπως ο Γιούρι Σεβτσούκ των DDT, εμφανίζονται τώρα επίσης εκεί.

Από το 2007 το φεστιβάλ Γκρουσίνσκι έχει χωριστεί σε δύο αντίπαλα φεστιβάλ με το ίδιο όνομα. Ο κύριος διοργανωτής του φεστιβάλ, το Grushin Club, έχει μεταφέρει την έδρα του σε χώρο κοντά στο Τολιάτι. Το φεστιβάλ στις λίμνες Μαστριούκοβο εξακολουθεί να πραγματοποιείται χωρίς την προώθησή τους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστορία του Γκρουσίνσκι
 (στα ρωσικά) Φεστιβάλ Σαμάρα Γκρουσίνσκι 
 Φεστιβάλ Γκρουσίνσκι στο Τολιάτι

Φεστιβάλ μουσικής
Πολιτισμός της Ρωσίας
Εκκλησία του Αγίου Υάκινθου (Βαρσοβία)

Η Εκκλησία του Αγίου Υάκινθου (), που πήρε το όνομά του από τον Άγιο Υάκινθο της Πολωνίας, είναι εκκλησία που βρίσκεται στη Νέα Πόλη της Βαρσοβίας, στην οδό Φρέτα 8/10.

Ιστορία 
Η Εκκλησία του Αγίου Υάκινθου ιδρύθηκε από το Τάγμα των Δομινικανών και γειτνιάζει με το μεγαλύτερο μοναστήρι της Βαρσοβίας. Η εκκλησία είναι ένα μείγμα αναγεννησιακού και πρώιμου μπαρόκ στυλ. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1603 και ολοκληρώθηκε το 1639.

Κατά την ανέγερση και λίγο αργότερα, ο ναός περικλείστηκε με περίτεχνα παρεκκλήσια. Το 1627, η Γιαντβίγκα Μίνσκα ίδρυσε το παρεκκλήσι του Τιμίου Σταυρού, το λεγόμενο Σκοτεινό Παρεκκλήσι, και το 1651 οι Βασιλικοί Μουσικοί ίδρυσαν το Παρεκκλήσι της Παναγίας των Χιονιών.

Όταν η Βαρσοβία καταλήφθηκε από τις σουηδικές και βρανδεμβουργιανές δυνάμεις το 1655, η εκκλησία είχε την ίδια μοίρα με άλλα κτίρια της πόλης. λεηλατήθηκε και κάηκε. Μετά τον πόλεμο ξαναχτίστηκε και καθαγιάστηκε το 1661 από τον Επίσκοπο Βόιτσεχ Τολιμπόφσκι, τον επίσκοπο του Πόζναν. Το 1662, το χτίστηκε καμπαναριό δίπλα στην εκκλησία, και το 1690, ο Άνταμ Κοτόφσκι ίδρυσε το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της εκκλησίας - το παρεκκλήσι του Αγίου Δομίνικου. Το περίτεχνο μπαρόκ κτίριο κατασκευάστηκε σύμφωνα με το σχέδιο του εξέχοντος αρχιτέκτονα της Βαρσοβίας, Τίλμαν φαν Χάμερεν.

Ο 18ος αιώνας ήταν η εποχή της μεγαλύτερης ακμής της εκκλησίας. Η βιβλιοθήκη του μοναστηριού διέθετε την πλουσιότερη συλλογή τόμων στην Πολωνία. Δυστυχώς, στα μετέπειτα χρόνια καταστράφηκε ολοσχερώς.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η εκκλησία και το μοναστήρι υπηρέτησαν τις πολωνικές δυνάμεις στην Εξέγερση της Βαρσοβίας ως νοσοκομείο πεδίου. Το γεγονός αυτό μετέτρεψε τα κτίρια αυτά σε στόχους συχνών βομβαρδισμών από τους Γερμανούς. Κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών σκοτώθηκαν πάνω από χίλιοι άμαχοι και αντάρτες.

Εσωτερικό 

Η πρόσοψη είναι μπαρόκ, αν και το εσωτερικό είναι εντελώς μοντέρνο, γιατί ελάχιστα από τα αυθεντικά έπιπλα της εκκλησίας διατηρήθηκαν. Μεταξύ αυτών, τα πιο ενδιαφέροντα είναι τα επιτύμβια μνημεία - ο μανιεριστικός τάφος της Καταζίνα Οσολίνσκα, που κατασκευάστηκε το 1607 (ανακατασκευάστηκε μόνο μερικώς), ο τάφος της Άννα Ταρνόφσκα, σκαλισμένος από καφέ μάρμαρο του Χεντσίνι περίπου το 1616, ο οποίος απεικονίζει την Άννα στην τυπική πολωνική επιτύμβια τέχνη να κοιμάται, ο μαύρος μαρμάρινος επιτάφιος της Ρεγκίνα Σροτσίνσκα, μιας πλούσιου εμπόρου από την Κρακοβία, αρχικά διακοσμημένος με ένα πορτρέτο φέρετρο της Ρεγκίνα ζωγραφισμένο σε πλακέτα κασσίτερου. Δίπλα στο ιερό υπάρχει ένα παρεκκλήσι για τον Άγιο Δομίνικο με το πιο πολύτιμο στοιχείο της επίπλωσης της εκκλησίας - ένα ξύλινο άγαλμα του Ecce Homo του 18ου αιώνα από τον Αντόνι Οσίνσκι, με άφθονες διακοσμήσεις από γυψομάρμαρο, έναν μαύρο μαρμάρινο βωμό και μια πύλη.

Δείτε επίσης 
 Εκκλησία του Αγίου Καζίμιες (Βαρσοβία)
 Ναός Επίσκεψης της Θεοτόκου (Βαρσοβία)
 Καθεδρικός Ναός των Αγίου Μιχαήλ του Αρχάγγελου και Αγίου Φλωριανού
 Παλάτι Κοτόφσκι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Dominikanie na Freta (πολωνικά)
 Kościół pw. św. Jacka i klasztor Dominikanów (πολωνικά)

Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες στη Βαρσοβία
Μπαρόκ αρχιτεκτονική στην Πολωνία
Ζάρκο Γιοβάνοβιτς

Ο Ζάρκο Γιοβάνοβιτς (Žarko Jovanović ; σερβικά κυριλλικά : Жарко Јовановић ; 26 Δεκεμβρίου 1925 - 26 Μαρτίου 1985) ήταν Σέρβος Ρομά μουσικός, γνωστός για την σύνθεση του ύμνου των Ρομά Gelem, Gelem.

Βιογραφία 
Ο Γιοβάνοβιτς γεννήθηκε στην Μπατάνιτσα, επαρχία του Βελιγραδίου, το 1925. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο φυλακίστηκε σε τρία στρατόπεδα. Μετά έγινε μέλος των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων. Την περίοδο του πολέμου, ο Γιοβάνοβιτς έχασε τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς του. Μετακόμισε στο Παρίσι στις 21 Φεβρουαρίου 1964. Ήταν γνωστός ως Ρομά ακτιβιστής. Συμμετείχε σε δυο Συνέδρια για τους Ρομά, το 1971 κοντά στο Λονδίνο και το 1978 στην Γενεύη. Στο δεύτερο Συνέδριο Ρομά, έλαβε τον τίτλο του υπουργού πολιτισμού των Ρομά. Ήταν γνωστός στο Παρίσι επειδή έπαιζε μπαλαλάικα, ένα παραδοσιακό μουσικό όργανο της Ρωσίας. Ο Γιοβάνοβιτς πέθανε στο Παρίσι το 1985.

Παραπομπές 

Σέρβοι μουσικοί
Ρομά
Ολεξάντρα Κονόνοβα

Η Ολεξάντρα Μικολάιβνα Κονόνοβα  (, γεννημένη στις 27 Φεβρουαρίου 1991)  είναι Ουκρανή παραολυμπιακή σκιέρ. Κέρδισε τρία μετάλλια στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2010 και έγινε η ουκρανική αθλητική προσωπικότητα της χρονιάς το 2010.

Προσωπική ζωή 
Η Κονόνοβα γεννήθηκε στο Μπρόβαρι το 1991. Είχε μια πάθηση όταν ήταν μικρό παιδί, που είχε ως αποτέλεσμα το δεξί της χέρι να μην αναπτυχθεί τόσο καλά όσο το άλλο της χέρι.  Η Κονόνοβα ήταν ορφανή  και την μεγάλωσε η γιαγιά της. Όταν ήταν δέκα ετών συνάντησε μερικούς νέους, που χρησιμοποιούσαν πατίνια. Η Κονόνοβα προερχόταν από φτωχό υπόβαθρο, δεχόταν bullying λόγω της αναπηρίας της και θυμόταν ότι ήταν δυστυχισμένη. Ανακάλυψε ότι οι άνθρωποι, που είχε γνωρίσει στο πάρκο δεν ήταν πατινέρ αλλά μια ομάδα που εκπαιδεύονταν χρησιμοποιώντας πατίνια για σκι αντοχής. Αποφάσισε να ασχοληθεί με το άθλημα.

Καριέρα 
Εκπαιδευόμενη με πατίνια κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού, διαπίστωσε ότι η αναπηρία της δεν επηρέασε την ικανότητά της να πετύχει στο σκι και πέτυχε εθνικές θέσεις μέχρι τα δεκαοκτώ της.  Ο πρώτος της εκπαιδευτής ήταν ο Ανατόλι Ζαντβινέγεφ. 

Όταν η Κονόνοβα ήταν δεκαεννέα ετών, επιλέχθηκε να ταξιδέψει από το σπίτι της στην περιφέρεια Κιέβου, για να εκπροσωπήσει τη χώρα της στους παραολυμπιακούς στον Καναδά. Ήταν μέλος μιας ουκρανικής ομάδας, που ήταν τέταρτη στους τελευταίους παραολυμπιακούς και ήλπιζε να βελτιώσει τη θέση της. Η Κονόνοβα κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο για την Ουκρανία στο όρθιο δίαθλο στους Παραολυμπιακούς αγώνες στο Βανκούβερ το 2010. Αγωνίστηκε στους αγώνες ως η σημερινή παγκόσμια πρωταθλήτρια. Η Κονόνοβα κέρδισε το καλύτερο ντεμπούτο στους αγώνες  προσθέτοντας στα δεκαεννέα μετάλλια που πήρε η Ουκρανία στο Βανκούβερ. 

Κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια και ένα ασημένιο μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2010 και έγινε η ουκρανική αθλητική προσωπικότητα της χρονιάς το 2010. Κέρδισε σημαντικό χρηματικό έπαθλο από την ουκρανική κυβέρνηση και θεωρείται ότι βοήθησε στην αλλαγή της στάσης του Ουκρανού απέναντι στην αναπηρία γενικά. 

Η Κονόνοβα συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Σκανδιναβικού Δίαθλου IPC στο Βουοκάτι της Φινλανδίας το 2014.  Την τελευταία μέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν η μόνη μη Ρωσίδα, που διεκδίκησε χρυσό μετάλλιο.  Ήταν στην ουκρανική ομάδα δίαθλου στους Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι 2014.

Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο γυναικείο αγώνα όρθιου διάθλου έξι χιλιομέτρων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χειμερινών Αγών Ατόμων με Αναπηρία 2021, που πραγματοποιήθηκε στο Λίλεχαμερ της Νορβηγίας.   Κέρδισε επίσης το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα των 10 χιλιομέτρων όρθιου διάθλου γυναικών.

Παραπομπές 
 

Ουκρανοί αθλητές
Πυργέλλα Αργολίδας

Η Πυργέλλα είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο 20 μέτρων επάνω στον Αργολικό κάμπο, στην μέση του δρόμου που ενώνει το Άργος με την Αγία Τριάδα (Μέρμπακα). Αποτελεί την έδρα και μοναδικό οικισμό της κοινότητας Πυργέλλας που υπάγεται διοικητικά στην δημοτική ενότητα Άργους του δήμου Άργους - Μυκηνών της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 είχε 418 μόνιμους κατοίκους.

Πληθυσμός 
Η Πυργέλλα γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή ανάπτυξη απο το 1879 μέχρι και το 1951. Έκτοτε ο πληθυσμός έχει σταθεροποιηθεί με εξαίρεση την απογραφή του 1971 όπου καταγράφτηκε μεγάλη μείωση.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αργολίδας
Δήμος Άργους - Μυκηνών