joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μεγάλη Στοά

Μεγάλη Στοά ή Μεγάλη Ανατολή, είναι το σύνηθες κυβερνόν σώμα του Ελευθεροτεκτονισμού. Στην ουσία στην δικαιοδοσία της είναι μόνο η «Συμβολική Στοά», δηλαδή οι τρεις πρώτοι Βαθμοί της «Τέχνης». Η πρώτη Ελευθεροτεκτονική Μεγάλη Στοά ήταν αυτή της Αγγλίας και ιδρύθηκε το 1717 με επίσημο όνομα «Μεγάλη Στοά του Λονδίνου και του Γουεστμίνστερ». 

Διοικητικές «κεφαλές» μίας Μεγάλης Στοάς (ή Μεγάλης Ανατολής) είναι ο «Μέγας Διδάσκαλος» και οι «Μεγάλοι Αξιωματικοί» της. Κάποιες Μεγάλες Στοές έχουν ιδρύσει «Επαρχιακές Μεγάλες Στοές» ως διοικητική τους υποδιαίρεση.
 
Οι Μεγάλες Στοές είναι διοικητικά ανεξάρτητες μεταξύ τους, διατηρώντας μόνο επίσημες σχέσεις στα πλαίσια της «αμοιβαίας αναγνώρισης» τους με άλλες Μεγάλες Στοές. Μια Μεγάλη Στοά απαγορεύει στους Ελευθεροτέκτονες που είναι μέλη κάποιας εκ των Στοών της την επίσκεψη Στοών που δεν έχει αναγνωρίσει ως «Κανονικές».

Κάθε επικράτεια μπορεί να έχει μόνο μία Κανονική Μεγάλη Στοά ή Μεγάλη Ανατολή, εκτός των Η.Π.Α. όπου κάθε Πολιτεία μπορεί να έχει μόνο μία Κανονική Μεγάλη Στοά. Λόγω της ύπαρξης δύο παρακλαδιών στον Ελευθεροτεκτονισμό, συνήθως στις μέρες μας υπάρχουν δύο Μεγάλες Στοές ανά επικράτεια και δύο ανά Πολιτεία των Η.Π.Α. που βρίσκονται σε καθεστώς μη αμοιβαίας αναγνώρισης μεταξύ τους.

Δεν υπάρχει στον Ελευθεροτεκτονισμό κάποιο κεντρικό Σώμα που να εποπτεύει τις Μεγάλες Στοές και τις Μεγάλες Ανατολές παγκοσμίως.

Εικόνες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημος Ιστοχώρος Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος
Επίσημος Ιστοχώρος Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος
Επίσημος Ιστοχώρος Ηνωμένης Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου
Επίσημος Ιστοχώρος Μεγάλης Μικτής Στοάς Ελευθεροτεκτόνων Ελλάδος
Επίσημος Ιστοχώρος United Grand Lodge of England

Τεκτονισμός
Μίσσας Πανταζόπουλος

Ο Μίσσας Πανταζόπουλος (Μιχάλης Πανταζόπουλος, 1924 - 25 Απριλίου 2006) ήταν Έλληνας αθλητής και προπονητής της καλαθοσφαίρισης.

Καριέρα αθλητή 
Υπήρξε αθλητής του Πανελληνίου με τον οποίο αναδείχθηκε πρωταθλητής το 1939 και το 1940. Μεταπολεμικά αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό και κατέκτησε ως παίκτης-προπονητής 3 πρωταθλήματα Ελλάδος (1946, 1947, 1950) και 2 πρωταθλήματα Αθηνών - Πειραιά (1947, 1950). Υπήρξε κορυφαίος αμυντικός. Αγωνίστηκε με την Εθνική Ελλάδος σε 9 αγώνες και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1949.

Καριέρα προπονητή 
Το 1951 κατέκτησε ως προπονητής του ΠΑΟ το πρωτάθλημα Ελλάδος. Καθοδήγησε την Εθνική Ελλάδος το διάστημμα 1956-1969 σε 40 αγώνες σημειώνοντας 20 νίκες και 20 ήττες), ενώ συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ του 1967 στη Φινλανδία, στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1967 και στα Βαλκανικά πρωταθλήματα 1968 και 1969.
 
Υπήρξε επιτυχημένος προπονητής της ΑΕΚ καθώς κατέκτησε 4 πρωταθλήματα (1963, 1964, 1965, 1966).

Τίτλοι

Αθλητής 
 5 Πρωταθλήματα Ελλάδος: 1939, 1940, 1946, 1947, 1950 
 2 Πρωταθλήματα Αθηνών - Πειραιά: 1947, 1950

Προπονητής 
 8 Πρωταθλήματα Ελλάδος: 1946, 1947, 1950, 1951, 1963, 1964, 1965, 1966

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
ΕΟΚ προπονητής Εθνικής

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Ελλάδας
Κώστας Μουρούζης

Ο Κώστας Μουρούζης (Αθήνα 10 Μάιος 1934 - Αθήνα 11 Ιουνίου 2014) υπήρξε καλαθοσφαιριστής και προπονητής.

Καριέρα καλαθοσφαιριστή 
Αγωνίστηκε στον Τρίτωνα από το 1948 έως 1955. Σε ηλικία 17 ετών αγωνίστηκε στην Εθνική Ελλάδος και τη μικτή Αθηνών. Από το 1955 και για πέντε χρόνια αγωνίστηκε με τη Τζίρα Μπολόνια, με την οποία αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ιταλικού πρωταθλήματος το 1956. Το 1959 επέστρεψε για να αγωνιστεί και πάλι στον Τρίτωνα ως παίκτης - προπονητής. Δυο χρόνια αργότερα εγκατέλειψε την αθλητική καριέρα του μετά από πνευμονικό πρόβλημα.

Αγωνίστηκε με την εθνική Ελλάδος σε 24 αγώνες και σημείωσε 242 πόντους (10 μ.ο.). Συμμετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955 και Ευρωμπάσκετ 1961.

Καριέρα προπονητή 
Ακολούθησε σταδιοδρομία προπονητή. Κατέκτησε 6 πρωταθλήματα με τον Παναθηναϊκό (1967, 1969, 1971, 1972, 1973, 1974). Οδήγησε επίσης τον Παναθηναϊκό στα ημιτελικά του κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1972 (αποκλείστηκε από την ιταλική Ίνις Βαρέζε) και στα ημιτελικά του κυπέλλου Κυπελλούχων το 1969 (αποκλείστηκε από τη σοβιετική Ντινάμο Τιφλίδας).

Το 1976 ήταν προπονητής της ΑΕΚ και ήρθε δεύτερος στο κύπελλο Ελλάδος. Το 1978 τον βρήκε πρωταθλητή και κυπελλούχο στον πάγκο του Ολυμπιακού. Την επόμενη χρονιά οδήγησε την ομάδα του Πειραιά στη ημιτελική φάση των 6 στο κύπελλο πρωταθλητριών όπου κατατάχθηκε 6ος με μία νίκη (79-77 τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στο Παπαστράτειο) και εννιά ήττες. Την ίδια σεζόν ο Ολυμπιακός έχασε το πρωτάθλημα λόγω τιμωρίας στο ματς με τον Άρη, ενώ ήταν και φιναλίστ του κυπέλλου όπου έχασε στον τελικό από τον Παναθηναϊκό με σκορ 79-72.

Ως προπονητής της Εθνικής Ελλάδος σε 40 αγώνες πέτυχε 22 νίκες και 18 ήττες. Οδήγησε την εθνική ομάδα στο Ευρωμπάσκετ του 1973 στη Βαρκελώνη, όπου κατετάγει 11η μεταξύ δώδεκα ομάδων.

Απεβίωσε τον Ιούνιο του 2014.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
ΕΟΚ καριέρα προπονητή
καριέρα προπονητή

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Τρίτωνα Αθηνών
Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Ελλάδας
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Τρίτωνα Αθηνών
Καλαθοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955
Μαγούλιανα Αρκαδίας

Τα Μαγούλιανα είναι ορεινό χωριό της Αρκαδίας και ένας από τους ορεινότερους οικισμούς μόνιμης κατοίκησης της Πελοποννήσου σε υψόμετρο 1.365 μέτρων. 

Βρίσκεται πλησίον του Αργυροκάστρου όπου παραθέριζαν οι Βιλαρδουίνοι. Ανήκει στο Δήμο Γορτυνίας της Δημοτικής Ενότητας Βυτίνας και έχει πληθυσμό 117 κατοίκους (απογραφή 2011). Έχει χαρακτηριστεί επίσημα παραδοσιακός οικισμός.

Ονομασία 
Η ονομασία προέρχεται πιθανότατα από την σλαβική λέξη "Magila", που σημαίνει λόφος-ύψωμα. Το 1927 μετονομάστηκε σε "Αργυρόκαστρο" όπως και πολλά χωριά εκείνη την περίοδο που είχαν σλαβικά ή λατινικά ονόματα, σύντομα όμως το όνομα αυτό εξέπεσε λόγω αντιδράσεων των κατοίκων.

Ιστορία 
Σύμφωνα με διάφορες πηγές το χωριό ιδρύθηκε μεταξύ 1530 και 1600 μ.Χ από πέντε οικισμούς, Άγιος Αθανάσιος (Κάστρο), Άγιος Κωνσταντίνος (Λειβάδι), Άγιος Ιωάννης (Καμπέας), το Πετροβούνι και το Μεγίστου ή Κατσίποδας, με σκοπό να γλυτώσουν από τις επιδρομές των Λαλαιών Τούρκων. 
 
Τα Μαγούλιανα αποτέλεσαν έδρα του Δήμου Μυλάοντος ως το 1912 όταν και καταργήθηκαν οι περισσότεροι δήμοι και θεσπίστηκε ο θεσμός των κοινοτήτων.

Σπουδαία ήταν η συνεισφορά του χωριού κατά την Επανάσταση του 1821. Υπήρξε πατρίδα του Φώτιου Χρυσανθόπουλου (Φωτάκου), Α΄ υπασπιστή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και συγγραφέα, όπως και άλλων πολλών οπλαρχηγών, καθώς και άλλων επιφανών ανθρώπων.

Δημογραφική εξέλιξη

Το Δημοτικό Διαμέρισμα Μαγουλιάνων 
Στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μαγουλιάνων, εκτός από το ομώνυμο χωριό, ανήκει επίσης ο μικρός οικισμός Παν που βρίσκεται πάνω στον οδικό άξονα Βυτίνας - Δημητσάνας, χτισμένος σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2001 , ανέρχεται μόλις σε 17 κατοίκους.

Προσωπικότητες 
 Φώτιος Χρυσανθόπουλος (Φωτάκος), Α΄ υπασπιστής του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη
 Ηλίας Μαριολόπουλος, φυσικός-μετεωρολόγος, πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών
 Κωνσταντίνος Γόντικας, βουλευτής, υπουργός
 Δημήτριος Γόντικας, βουλευτής, πρόεδρος βουλής
 Αναγνώστης Παπαγιαννακόπουλος, αγωνιστής 1821
 Θεοδόσιος Παπαγιαννακόπουλος, αγωνιστής 1821
 Κωνσταντίνος Πετρόπουλος, αγωνιστής 1821
 Λιάκος Κοσμόπουλος, αγωνιστής 1821

Δείτε επίσης 
 Μαγουλιανίτικα Πάτρας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα Μαγούλιανων
 Ο καιρός στα Μαγούλιανα

Χωριά του νομού Αρκαδίας
Δήμος Βυτίνας
Δήμος Γορτυνίας
Χωριά του Μαινάλου
Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Ίσμαρος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο Ίσμαρος ήταν γιος του Ευμόλπου, ο οποίος μαζί με τον πατέρα του κατέφυγε στον βασιλιά των Θρακών, τον Τεγύριο. Ο Τεγύριος πάντρεψε την κόρη του με τον Ίσμαρο. Και από εκεί όμως ο Εύμολπος αναγκάσθηκε να απομακρυνθεί, καθώς αποκαλύφθηκε ότι είχε λάβει μέρος σε μία συνωμοσία κατά του Τεγυρίου. Τότε βρήκε καταφύγιο στην Ελευσίνα. Μετά τον θάνατο του Ισμάρου, ο Εύμολπος μετακλήθηκε από τον Τεγύριο στη Θράκη, με τον οποίο συμφιλιώθηκε και τον διαδέχθηκε στον θρόνο μετά από επιθυμία του ίδιου του Τεγυρίου.

Ο Ίσμαρος έδωσε το όνομά του στην πόλη της Θράκης Ίσμαρο, την πρωτεύουσα των Κικόνων που αναφέρονται στην Οδύσσεια.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Ισμαρος
Ισμαρος
Οχυρό Δράμας

Το Οχυρό είναι χωριό με 514 κατοίκους το 2011. Βρίσκεται σε απόσταση 40 περίπου χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Δράμας. Αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Κάτω Νευροκοπίου. Παλιά ονομαζόταν Λίσσα η Λύσε. Στο χωριό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο και επίσης λαογραφικό και στρατιωτικό Μουσείο, το οποίο ιδρύθηκε με ιδιωτική πρωτοβουλία και συντηρείται από τους ίδιους τους κατοίκους. 

Κοντά στο χωριό βρίσκεται το Οχυρό Λίσσε, το μοναδικό οχυρό το οποίο δεν έπεσε από τους Γερμανούς αλλά παραδόθηκε μόνο όταν η Θεσσαλονίκη έπαψε να βρίσκεται στα χέρια των Ελλήνων.

Ιστορικά στοιχεία

Το Οχυρό μέχρι το 1922-23 κατοικούνταν από Τούρκους και Βουλγάρους σε δυο ξεχωριστούς μαχαλάδες (γειτονιές). Στη νότια πλευρά βρισκόταν ο τουρκικός μαχαλάς και στη βόρεια ο βουλγαρικός. 

Με την ανταλλαγή των πληθυσμών και την αποχώρηση των Τούρκων και Βουλγάρων στο χωριό εγκαταστάθηκαν Έλληνες προερχόμενοιαπό τη Μικρά Ασία και τη Θράκη.

Στον βουλγαρικό μαχαλά του Οχυρού υπήρχε η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου που μέχρι το 1972 αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Τη χρονιά εκείνη ανεγέρθηκε κοντά στην κεντρική πλατεία  ο νέος ενοριακός ναός της Αγίας Τριάδος. Στον οικισμό βρίσκονται επίσης τα εξωκλήσια της Αγίας Παρασκευής, και των Αγίων Θεοδώρων, καθώς και το εικονοστάσι του Αγίου Κωνσταντίνου στην είσοδο του χωριού.

Ονομασία
Την ονομασία Οχυρό την έλαβε το 1936 όταν άρχισαν τα οχυρωματικά έργα της λεγόμενης γραμμής Μεταξά. Το οχυρό που κατασκευάστηκε στον παρακείμενο του χωριού λόφο, ονομάστηκε Λίσσε από την παλιά ονομασία του χωριού και το χωριό, Οχυρό. Έγινε δηλαδή ανταλλαγή ονομάτων.

Οικονομία
Η βασική ασχολία των κατοίκων μέχρι και την δεκαετία του ’60 ήταν η καλλιέργεια καπνού. Καλαμπόκι, σιτάρι, φασόλια, ρεβίθια και πατάτες καλλιεργούνταν μόνο για κάλυψη οικογενειακών αναγκών. Σχεδόν όλες οι οικογένειες είχαν και έναν «μπαξέ» για την παραγωγή των κηπευτικών τους. Μερικοί ασχολούνταν με την κτηνοτροφία διατηρώντας κοπάδια με πρόβατα και κατσίκια. 

Η δύσκολη αγροτική ζωή  ανάγκασε πολλούς σε εσωτερική μετανάστευση προς Θεσσαλονίκη και Αθήνα για να ολοκληρωθεί η ερήμωση του χωριού τη δεκαετία του ’60 με την μετανάστευση στην Γερμανία. 

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δύο είναι οι βασικές καλλιέργειες, της πατάτας και του καλαμποκιού. Η πατάτα διοχετεύεται στην εγχώρια αγορά και το καλαμπόκι γίνεται τροφή για την παραγωγή γάλακτος. Η τεχνητή Λίμνη Λευκογείων που δημιουργήθηκε αρδεύει όλο τον κάμπο Νευροκοπίου, έχει συμβάλει σημαντικά στην αύξηση της γεωργικής παραγωγής και κατ' επέκταση και της κτηνοτροφικής. Στο χωριό υπάρχουν οργανωμένες και μη κτηνοτροφικές μονάδες που παράγουν πρόβειο και αγελαδινό γάλα.

Παραπομπές

Οχυρο
Οχυρο
Ριέτι

Το Ριέτι (ιταλικά: Rieti, λατινικά: Reate) είναι πόλη της περιφέρειας του Λάτιου, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, η οποία συχνά αποκαλείται και Σαμπίνα (Sabina).

Ιστορία
Μετά τη μεταφορά της Παπικής έδρας στην Αβινιόν, το Ριέτι κυριεύθηκε από το Βασίλειο της Νεάπολης, όταν ξεκίνησαν και οι διαμάχες μεταξύ των Γουέλφων και των Γιβελίνων. Στα 1353 ανακαταλήφθηκε από τον Καρδινάλιο Αλμπορνόθ και αργότερα έγινε φέουδο της οικογένειας των Αλφάνι, εντός των ορίων του Παπικού Κράτους. Εκείνη την περίοδο έγιναν εγγειοβελτιωτικά έργα της πεδιάδας του Ριέτι, κάτι που όμως οδήγησε σε διενέξεις με τη γειτονική πόλη Τέρνι.

Τελικά, το Ριέτι έγινε επαρχία του Παπικού Κράτους από το 1816 ως το 1860. Με την ένωση της Ιταλίας, ανήκε στην περιφέρεια του Αμπρούτσο, αλλά περιήλθε στο Λάτιο το 1923 και έγινε έδρα επαρχίας στις 2 Ιανουαρίου 1923.

Αδελφοποιημένες πόλεις 
  Itō, Ιαπωνία 
  Saint-Pierre-lès-Elbeuf, Γαλλία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα του Ριέτι (στα ιταλικά)
 Χάρτης του Ριέτι

Πόλεις του Λάτιου
Νέα Ρόδα Χαλκιδικής

Η Νέα Ρόδα είναι παραθαλάσσιος οικισμός του νομού Χαλκιδικής. Θεωρείται ο μεγαλύτερος προσφυγικός οικισμός της βόρειας Χαλκιδικής. Το 2011 είχε 1.153 κατοίκους και αποτελεί έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος που υπάγεται στον Δήμο Αριστοτέλη. Το καλοκαίρι ο πληθυσμός του πολλαπλασιάζεται.

Βρίσκεται στο στενότερο σημείο της χερσονήσου του Άθω και βρέχεται από τη θάλασσα από δύο πλευρές. Κύρια ασχολία των κατοίκων του χωριού είναι η γεωργία, η αλιεία και ο τουρισμός. Απέχει 6 χιλιόμετρα από την Ιερισσό. Κύριος ναός είναι ο ναός της Θεοτόκου και του Αγ. Νικολάου, στον οποίο βρίσκεται εικόνα της Παναγίας, που μεταφέρθηκε από τους πρώτους κάτοικους, πρόσφυγες από τα Σκοπιά της νήσου Αλώνης, της θάλασσας του Μαρμαρά. Το εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων δεσπόζει πάνω από το λιμάνι και του Αγίου Μοδέστου στο λειβάδι.

Στη Νέα Ρόδα υπάρχουν μεταξύ άλλων ιατρείο, φαρμακείο, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, σχολή ταπητουργίας, σχολή θαλάσσιων αθλημάτων και πολιτιστικός σύλλογος με χορευτικό τμήμα. Δραστηριοποιείται επίσης ποδοσφαιρική ομάδα καθώς και ομάδα καλαθοσφαίρισης.

Δ.δ. Νέων Ρόδων 
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Νέων Ρόδων, αριθμούσε 1.156 κατοίκους το 2001. Οι οικισμοί που το συναποτελούν είναι:

 η Νέα Ρόδα [ 1.148 ]
 το Μετόχι Αγίου Παύλου [ 8 ]
 η Σκάλα [ 0 ]

Ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία 
Το χωριό ιδρύθηκε το 1923 στη θέση Πρόβλακας από πρόσφυγες προερχόμενους από τα Ρόδα της Προποντίδας, στη Μικρά Ασία. Είναι όμως γνωστό από την εποχή των Περσικών Πολέμων. Εκεί, σε ένα σημείο, ο Ξέρξης άνοιξε διώρυγα περίπου 1.800 μ., για να αποφύγει τον περίπλου του Άθω. Η προαναφερθείσα θέση όμως του Πρόβλακα ετυμολογείται από τις λέξεις πριν + αυλάκι, αναφερόμενο στο έργο αυτό.

Στη Νέα Ρόδα διοργανώνεται διήμερο πολιτιστικών εκδηλώσεων με παραδοσιακή τράπεζα, και χορούς της παλιάς πατρίδας, στις 22 και 23 Αυγούστου, γιορτή για τα εννιάμερα της Παναγίας. Την τελευταία Δευτέρα του Ιουλίου λαμβάνει χώρα η Γιορτή Σαρδέλας.

Πηγές 
  Πληροφορίες για το χωριό από τον ιστότοπο της Ιερισσού.

Χωριά του νομού Χαλκιδικής
Δήμος Σταγίρων-Ακάνθου
Λιμένες της Ελλάδας
Δήμος Αριστοτέλη
Βερτσέλλι (επαρχία)

Η επαρχία του Βερτσέλλι (ιταλικά: Provincia di Vercelli) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.088 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 177.114 (2007) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Βερτσέλλι (Vercelli). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 86 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Βερμπάνια και την Ελβετία, ανατολικά με την επαρχία της Νοβάρας και τη Λομβαρδία (επαρχία της Παβίας), νότια με την επαρχία της Αλεξάνδρειας και δυτικά με την επαρχία του Τορίνο, την επαρχία της Μπιέλλα και την Κοιλάδα της Αόστα.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα της επαρχίας του Βερτσέλλι

Επαρχίες του Πεδεμοντίου
Αλεσσάντρια (επαρχία)

Η επαρχία της Αλεξάνδρειας (ιταλικά: Provincia di Alessandria) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.560 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 435.196 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η Αλεσσάντρια (Alessandria). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 190 δήμους.

Γεωγραφικά βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του Πεδεμόντιου και συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Βερτσέλλι, δυτικά με την επαρχία του Τορίνο, ανατολικά με τη Λομβαρδία (επαρχία της Παβίας), νότια με τη Λιγουρία (επαρχίες της Σαβόνας και της Γένοβας) και νοτιοανατολικά με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχία της Πιατσέντσα).

Κύριοι Δήμοι 

Επαρχίες του Πεδεμοντίου
Στρατονίκη Χαλκιδικής

Η  Στρατονίκη είναι ορεινό χωριό του νομού Χαλκιδικής. Η θέση της είναι στους πρόποδες του Στρατονικού Όρους και διαθέτει θέα στον Ακάνθιο κόλπο, στον Άθωνα και στον κόλπο του Αγίου Όρους. Το 2011 είχε πληθυσμό 561 κατοίκους. Αποτελεί επίσης ομώνυμη τοπική κοινότητα στον Δήμο Αριστοτέλη (και πρώην Δήμο Σταγείρων-Ακάνθου). Οι κάτοικοι της Στρατονίκης απασχολούνται στα μεταλλεία, στην υλοτομία και στην κτηνοτροφία. Είναι ένα από τα ιστορικά «Μαντεμοχώρια» της ανατολικής Χαλκιδικής, υπήρξε η πρωτεύουσα της συνομοσπονδίας 12 χωριών με την επωνυμία «Κοινόν του Μαδεμίου» και κατά τον 19ο αιώνα στην Στρατονίκη (τότε Ίσβορος) ήταν η έδρα του Επισκόπου Ιερισσού. Απέχει 92 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη, 23 χλμ. από την Ιερισσό και 52 χλμ. από τον Πολύγυρο. Στον οικισμό λειτουργούν ιατρείο, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο και πολιτιστικός σύλλογος. Πολιτιστικές εκδηλώσεις γίνονται τον Αύγουστο, στο πανηγύρι του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου, στον οποίο είναι αφιερωμένη η κύρια εκκλησία στο χωριό, και στις 27 Δεκεμβρίου διοργανώνεται η «Γιορτή του πατσά», την οποία διοργανώνει ο Σύλλογος γυναικών Στρατονίκης/Σταγείρων και προσφέρουν ζεστό πατσά, άφθονο κρασί και τσίπουρο, ζωντανή μουσική και χορευτικά από τους συλλόγους των γύρω χωριών.

Δημοτικό Διαμέρισμα Στρατονίκης
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Στρατονίκης (Δήμου Αριστοτέλη) αριθμούσε 738 κατοίκους το 2001. Οι οικισμοί που το συναποτελούν είναι:
 η Στρατονίκη [ 750 ], έδρα
 η Ελευθερόνησος (νησίδα) [ 0 ], ακατοίκητη
 το Κρυονέρι [ 38 ]

Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού πιστεύεται ότι οφείλεται στην αδελφή του βασιλέα της Μακεδονίας Περδίκκα, Στρατονίκη. Ο Περδίκκας έκτισε την πόλη Στρατονίκη προς τιμήν της αδερφής του, σύμφωνα με την εικασία. Ωστόσο το πραγματικό παλιό όνομα του χωριού έως το 1926 ήταν Ίσβορο. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας (από τον 16ο αιώνα, οπότε αναδιοργανώθηκαν τα μεταλλεία από τον Σουλτάνο) το χωριό αναπτύχθηκε εξαιτίας των μεταλλείων, στα οποία εργάζονταν Έλληνες, Εβραίοι, Τούρκοι, Κιρκάσιοι, Αλβανοί κ.ά. λαοί των Βαλκανίων. Το 1821 συμμετείχε ενεργά στην επανάσταση της Χαλκιδικής, αναδεικνύοντας σημαντικές μορφές αγωνιστών, όπως ο Δημήτριος Σταγειρίτης, ο Νικόλαος Σταγειρίτης, ο Νικόλαος Κλονής και άλλοι. Από τη Στρατονίκη καταγόταν ο λόγιος του 19ου αιώνα Αθανάσιος Σταγειρίτης.

Διοικητική ιστορία 
Η κοινότητα Ισβόρου νομού Θεσσαλονίκης συστάθηκε στις 9 Ιουλίου 1918 με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Μετονομάστηκε σε Στρατονίκη στις 22 Ιανουαρίου 1924. Η κοινότητα αποσπάστηκε στην επαρχία Λιαριγκόβης του νομού Χαλκιδικής από την επαρχία Χαλκιδικής του νομού Θεσσαλονίκης στις 2 Σεπτεμβρίου 1924. Ως κοινότητα λειτούργησε μέχρι το 1997 οπότε προσαρτήθηκε στον δήμο Σταγείρων - Ακάνθου.

Κοινοτάρχες και δήμαρχοι

Παραπομπές

Δήμος Αριστοτέλη
Χωριά του νομού Χαλκιδικής
Δήμος Σταγίρων-Ακάνθου
Μπιέλλα (επαρχία)

Η επαρχία της Μπιέλλα (ιταλικά: Provincia di Biella) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 913,03 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 187.541 (2007) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Μπιέλλα (Biella). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 82 δήμους.

Γεωγραφικά βρίσκεται στα βόρεια του Πεδεμόντιου και συνορεύει δυτικά με την Κοιλάδα της Αόστα ενώ από βόρεια, ανατολικά και νότια περικλείεται από τις επαρχίες του Τορίνο και του Βερτσέλλι. 

Στην επαρχία της Μπιέλλα βρίσκεται και το Ιερό Βουνό Ορόπα, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Κύριοι Δήμοι 

Επαρχίες του Πεδεμοντίου
Νοβάρα (επαρχία)

Η επαρχία της Νοβάρα (ιταλικά: Provincia di Novara) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.339 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 365.156 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η Νοβάρα (Novara). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 88 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Βερμπάνια, δυτικά με την επαρχία της Μπιέλλα και την επαρχία του Βερτσέλλι, και με τη Λομβαρδία (επαρχίες του Μιλάνου και του Βαρέζε).

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες του Πεδεμοντίου
Τρίβερο

Το Τρίβερο (ιταλικά: Trivero) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου, στην επαρχία της Μπιέλλα. Βρίσκεται περίπου 80 χλμ. βορειοανατολικά από το Τορίνο και 14 χλμ. από την Μπιέλλα.

Είναι σημαντικό κέντρο παραγωγής μαλλιού. Πολιούχος άγιος του δήμου είναι ο Άγιος Κήρυκος (San Quirico).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το Τρίβερο στο comuni-italiani.it 

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας Μπιέλλα
Βερμπάνο-Κούζιο-Όσολα (επαρχία)

Η επαρχία του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσολα (ιταλικά: Provincia del Verbano-Cusio-Ossola) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.255 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 162.528 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η Βερμπάνια (Verbania). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 77 δήμους.

Γεωγραφικά βρίσκεται στο βόρειο άκρο του Πεδεμόντιου και συνορεύει βόρεια και δυτικά με την Ελβετία, ανατολικά με τη Λομβαρδία (επαρχία του Βαρέζε) και νότια με τις επαρχίες του Βερτσέλλι κα της Νοβάρας.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα της Λίμνης Ματζιόρε

Επαρχίες του Πεδεμοντίου
Γιώτης Εγκωμίτης

Ο Γιώτης (Παναγιώτης) Εγκωμίτης είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος.

Γεννήθηκε στις 26 Μαΐου του 1972 στην Αμμόχωστο και έγινε γνωστός κατά τη θητεία του στον Εθνικό Άχνας το 1992. Το 1997 μετακινήθηκε στην Ανόρθωση Αμμοχώστου και το 2000 έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα του πέρνοντας μεταγραφή στον ΠΑΟΚ όπου έμεινε μέχρι το 2006 κατακτώντας 2 φορές το Κύπελλο Ελλάδας (2001, 2003). Το 2001 στον τελικό κυπέλλου Ελλάδας άνοιξε το σκορ στο 4ο λεπτό και ήταν από τους πρωταγωνιστές στη μεγάλη νίκη με 4-2 απέναντι στον Ολυμπιακό.

Απο τον Ιούνιο του 2006 αγωνίζεται στον Εθνικό Άχνας.

Ο Γιώτης Εγκωμίτης έχει 45 συμμετοχές και 7 γκολ με την Εθνική Κύπρου.

Στατιστικά

Πηγές
Συμφωνία Εγκωμίτη με Εθνικό Άχνας
Στοιχεία Εγκωμίτη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

national-football-teams

Κύπριοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου
Ποδοσφαιριστές Εθνικού Άχνας
Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Πυρίτιδα

Η πυρίτιδα, κοινώς (το) μπαρούτι ή η μπαρούτη, είναι  μείγμα άνθρακα, θείου και νίτρου και είναι η αρχαιότερη εκρηκτική ύλη. Παραμένει άγνωστο το πότε και από ποιον πρωτοδημιουργήθηκε.

Παλαιότερα άλλοι την απέδιδαν στον Ρότζερ Μπέικον και άλλοι στον Μπέρτχολντ Σβαρτς. Σήμερα είναι βέβαιο ότι ήταν γνωστή στους Κινέζους ως εκρηκτικό μέσον για ανατινάξεις και πυροτεχνήματα.

Τον 12ο αιώνα με αρχές του 13ου αρχίζουν να γίνονται γνωστές στην Ευρώπη οι δυνατότητές της. Ο Άγγλος φραγκισκανός μοναχός Ρότζερ Μπέικον, επιστήμονας και ιδιαίτερα μορφωμένος, ήταν ο πρώτος που κατέγραψε τη "συνταγή" της πυρίτιδας μετά από πολλά σχετικά πειράματα (1250) έτσι ώστε να μπορεί να παρασκευάζεται με σταθερές αναλογίες. Στην Ευρώπη η πρώτη πολεμική χρήση της πυρίτιδας αναφέρεται ότι έγινε από τους Άγγλους έναν αιώνα μετά, το 1346 στη Μάχη του Κρεσύ, αν και τα πρώτα πυροβόλα φαίνεται να είναι ήδη γνωστά το 1326, σύμφωνα με την αρχαιότερη απεικόνισή τους. Γρήγορα η εφεύρεση του πυροβόλου άλλαξε τη μέχρι τότε μορφή του πολέμου, με συνέπεια η χρήση της πυρίτιδας ν΄ αποτελέσει ένα πολύ σημαντικό σταθμό στην εξέλιξη των όπλων.

Μίγματα 
Η συνήθης μαύρη πυρίτιδα είναι μείγμα νιτρικού καλίου, θείου και άνθρακα. Το μείγμα αυτό προκειμένου να μετατραπεί σε κόκκους για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά, αλέθεται σε ειδικούς μύλους, τους μπαρουτόμυλους. Οι συνηθέστερες αναλογίες, επί τοις %, για το σκοπό χρήσης είναι ως ο ακόλουθος πίνακας:

Σημειώνεται ότι το νιτρικό κάλιο πρέπει να είναι πολύ καθαρό και απαλλαγμένο κυρίως από χλωριούχο νάτριο, η παρουσία του οποίου και καθιστά το μείγμα υγροσκοπικό. Το δε χρησιμοποιούμενο θείο είναι αυτό που διατίθεται σε μορφή ράβδων. Τέλος, ο άνθρακας θα πρέπει να είναι ελαφρύς, πορώδης και εύφλεκτος. Παλαιότερα λαμβανόταν από τρυφερούς κλάδους κατάλληλων φυτών (όπως από λεύκες, κληματαριές κ.λπ.).

Πηγές 
Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ. 16ος, σ. 540
Gunpowder History

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Μίγματα
Εκρηκτικά
Όπλα
Εφευρέσεις
Βαρέζε (επαρχία)

Η επαρχία του Βαρέζε (ιταλικά: Provincia di Varese) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.199 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 868.777 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Βαρέζε (Varese). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 141 δήμους.

Συνορεύει βόρεια και δυτικά με την Ελβετία, ανατολικά με την επαρχία του Κόμο, νότια με τις επαρχίες του Μιλάνου και της Μόντσα-Μπριάντσα και δυτικά με το Πεδεμόντιο (επαρχίες της Νοβάρας και του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσολα).

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες της Λομβαρδίας
Ίτυλος

Στην ελληνική μυθολογία ο `Ιτυλος ήταν γιος του Ζήθου και της Αηδόνας, σύμφωνα με μία από τις εκδοχές του μύθου της τελευταίας. Η Αηδόνα είχε τον Ίτυλο μοναχοπαίδι, ενώ η νύφη του συζύγου της, η Νιόβη, είχε πολλά παιδιά και καυχιόταν τόσο πολύ ώστε γέννησε στην ψυχή της Αηδόνας τη ζήλεια. Κυριευμένη από το πάθος της, πήγε να σκοτώσει ένα από τα παιδιά της Νιόβης, αλλά από τραγικό λάθος σκότωσε τον γιο της τον Ίτυλο, που κοιμόταν μαζί με τα ανήψια της. Τότε μεταμορφώθηκε στο ομώνυμο πουλί, το αηδόνι, και θρηνεί από τότε τον σκοτωμό του αγαπημένου της παιδιού. Ο μύθος είναι πολύ παλαιός, αφού αναφέρεται σε αυτόν η Πηνελόπη στην Οδύσσεια (τ 520-524).

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Ιτυλος
Ιτυλος
Ιτυλος
Ίτυς

Στην ελληνική μυθολογία ο Ίτυς ή Ίτυλος ήταν γιος του Τηρέα, βασιλιά της Θράκης, και της Αηδόνας, σύμφωνα με μία από τις εκδοχές του μύθου της τελευταίας, κατά την οποία ήταν κόρη του Πανδίονα. Η Αηδόνα, που λεγόταν τότε Πρόκνη, για να εκδικηθεί τον σύζυγό της επειδή είχε βιάσει την αδελφή της Φιλομήλα σκότωσε τον Ίτυ και έδωσε στον Τηρέα να φάει το κρέας του παιδιού του. Ο Τηρέας αντιλήφθηκε το απαίσιο έγκλημα και κυνήγησε τις δύο αδελφές, που έφθασαν ως τους πρόποδες του Παρνασσού. Τότε η Αηδών μεταμορφώθηκε από τους θεούς στο ομώνυμο πουλί, το αηδόνι, και θρηνεί από τότε μετανιωμένη τον σκοτωμό του Ίτυ.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αρχαίοι Θράκες
Αλκυονέας (Γίγαντας)

Στην ελληνική μυθολογία ο Γίγαντας αυτός ήταν γιος είτε του Ουρανού και της Γης (κατά τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Α΄ 6, 1), είτε του Ταρτάρου και της Γης. Ο Αλκυονέας ήταν ο πατέρας των εφτά Αλκυονίδων (Υγίνος, πρόλ. στους Fabulae). Τον θεωρούσαν ως τον «πρεσβύτερον Γιγάντων» και «μεγέθει μεν σώματος ανυπέρβλητον, δυνάμει δε ακαταγώνιστον» (Βιβλ. Απολλ., Α΄ 6, 1). Στη Γιγαντομαχία ο Αλκυονέας αγωνίσθηκε στο πλευρό του Γίγαντα Πορφυρίωνα. Ο Ηρακλής, με την προτροπή και τις οδηγίες της θεάς Αθηνάς, κατάφερε και σκότωσε τον Αλκυονέα έχοντας μαζί του τον Τελαμώνα, όπως αναφέρει ο Πίνδαρος (Νεμεόν. Δ 27-40, Ισθμιόν. 6(5) 32). Προηγουμένως, ο Αλκυονέας είχε συντρίψει 12 άρματα και 24 συντρόφους του Ηρακλή με ένα μεγάλο λιθάρι. Λέγεται μάλιστα ότι το λιθάρι αυτό το είχε ρίξει και εναντίον του Ηρακλή, αλλά ο ήρωας το απέκρουσε με το ρόπαλό του. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι το μυθικό αυτό λιθάρι βρισκόταν ακόμα κάπου στον Ισθμό της Κορίνθου.

Η μάχη του Ηρακλή με τον Αλκυονέα κατά τη Γιγαντομαχία απεικονίζεται σε διάφορα αγγεία, με τον Ηρακλή όρθιο και στο πλάι του την Αθηνά να τον καθοδηγεί. Ο Ηρακλής σημαδεύει με το τόξο του τον Αλκυονέα. Ο Γίγαντας παριστάνεται να πέφτει ανάσκελα, να του φεύγει από το χέρι ένα ρόπαλο που κρατούσε, ενώ τον κυριεύει ο Ύπνος, που εικονίζεται ως φτερωτός δαίμονας να του δένει τα μέλη του σώματός του.

Ο Πίνδαρος αποκαλεί τον Αλκυονέα «Βουβότα» (Νεμεόν. Δ 85), δηλαδή βουκόλο. Το επίθετο αυτό ίσως να σχετίζεται με την αρπαγή των βοδιών του θεού Ηλίου και της Ερυθείας. Σύμφωνα με την ερμηνεία του μύθου από τον Preller (Griech.Mythol. II, 207), ο Αλκυονέας παριστάνει τον χειμώνα που καταδικάζεται σε αδυναμία και τελικώς πληγώνεται θανάσιμα από τον ηλιακό ημίθεο Ηρακλή.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Αλκυονεας (Γιγαντας)
Φτέρη

Με το κοινό όνομα φτέρη είναι γνωστά κοινώς όλα τα φυτά που ανήκουν στα Πτεριδόφυτα (Pteridophyta). Το γνωστότερο από αυτά είναι το Πτερίδιον το αέτειον (Pteridium aquilinum), συνηθισμένο αυτοφυές στην Ελλάδα, μοναδικό γένος του είδους Πτερίδιον (Pteridium) της οικογένειας Υπολεπιδίδες (Hypolepidaceae) . Η εν λόγω οικογένεια παλαιότερα συγκροτούσε, μαζί με άλλες οικογένειες, μία ενιαία οικογένεια, με το όνομα Πολυποδιίδες (Polypodiaceae). Η εξάπλωσή της ποικίλλει από τις παραθαλάσσιες ως τις ορεινές περιοχές. Χρησιμοποιείται κυρίως για τα φύλλα της (για δημιουργία πρόχειρης στέγης και για συσκευασία φρούτων), ενώ στο παρελθόν έχει χρησιμοποιηθεί για την εξαγωγή ποτάσας, επειδή έχει υψηλή περιεκτικότητα σε κάλιο. Με το κοινό όνομα φτέρη είναι γνωστά και πολλά άλλα είδη Πτεριδικών, τα οποία καλλιεργούνται ως διακοσμητικά.

Περιγραφή
Η φτέρη έχει γνήσιες ρίζες, βλαστό και φύλλα, όμως δε σχηματίζει άνθη και, φυσικά, ούτε καρπούς και σπέρματα, γι' αυτό και χαρακτηρίζεται ως κρυπτόγαμο φυτό. Ο πολλαπλασιασμός γίνεται με σπόρια, τα οποία σχηματίζονται σε σποριάγγεια στην πίσω επιφάνεια των φυλλαρίων του σύνθετου φύλλου της. Τα σπόρια αυτά διασκορπίζονται με τον άνεμο και βλασταίνουν εφόσον βρεθούν σε ιδανικές συνθήκες υγρασίας και θερμοκρασίας. Ωστόσο, είναι δυνατό να πολλαπλασιαστεί και με κομμάτια των ριζωμάτων της. Το ύψος της φτέρης (στο είδος πτερίδιον το αέτειον) φτάνει και τα 2 μέτρα. Τα πολύ μεγάλα φύλλα είναι συνήθως τριπτεροειδή και σύνθετα, με μακρείς μίσχους, τριχωτούς στη βάση. Το έλασμα του φύλλου χωρίζεται σε μέρη, τα οποία καλούνται πτερίδια. Εκεί, στο κάτω μέρος των πτεριδίων, γίνεται ο σχηματισμός των σποριαγγείων σε σωρούς. Αυτά καλύπτονται από μεμβρανώδες περίβλημα και γυριστά κράσπεδα.

Άλλες ονομασίες
Η φτέρη που ανήκει στο είδος Πτερίδειον το αέτειον είναι γνωστή και με διάφορες άλλες τοπικές ονομασίες.

Σύγχρονες ονομασίες
 βλάχλα
 βράχλα
 φτέρα
 φτέργα
 φτεριά
 φτερίδα
 φτεριτσά
 φτερίτσι

Αρχαίες ονομασίες
 βλήχνον
 βλήχρον
 πτέριον
 πτέρις

Άλλα είδη
Υπάρχουν και αυτοφυή στην Ελλάδα είδη που έχουν το όνομα φτέρη και ανήκουν στα Πτεριδικά.
Αθύριον η θηλύπτερις (Athyrium filix-femina) , σπάνιο είδος, φύεται σε σκιερά μέρη και καλλιεργείται ως καλλωπιστικό.
Δρυόπτερις η αρρενόπτερις (Dryopteris filix-mas). Το χρησιμοποιούν ως φάρμακο για τη διστομίαση (χλαπάτσα) των προβάτων.
Δρυόπτερις η βιλλάρειος . Το υποείδος ωχρά (Dryopteris villarii ssp. pallida) φύεται σε ορεινές περιοχές στην Ελλάδα, συνήθως κοντά σε βράχους.

Διακοσμητικά
Το κοινό όνομα φτέρη φέρουν και άλλα φυτά της ίδιας κλάσης. Καλλιεργούνται ως διακοσμητικά και ορισμένα εξ αυτών έχουν ξενική προέλευση.
Νεφρολεπίς η εξοχωτάτη (Nephrolepis exaltata). Το είδος αυτό ανήκει στο τροπικό και υποτροπικό γένος Νεφρολεπίς και το καλλιεργούν σε αυλές και κήπους.
Πτέρις η κρητική (Pteris cretica), του γένους πτέρις, αυτοφυής αλλά σπανιότατη στην Ελλάδα. Το είδος αυτό καλλιεργείται σπανιότερα.

Βιβλιογραφία
Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια,  Φυτολογία, (τ. 10), Εκδοτική Αθηνών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Tree of Life Web Project: Filicopsida
  Φτέρες και οι συγγενείς τους – Ταξινόμηση.
  Βιβλιογραφία για τη φτέρη

Καλλωπιστικά φυτά
Ίτωνος

Στην ελληνική μυθολογία ο `Ιτωνος ήταν Θεσσαλός ήρωας, γιος του Αμφικτύονα και συνεπώς εγγονός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, και ανηψιός του Έλληνα. Ο Ίτωνος έδωσε το όνομά του στην πόλη Ίτωνα. Το σημαντικότερο σχετικά με τον Ίτωνο είναι ότι από κάποιους μυθογράφους αναφέρεται ως ο πατέρας της Ιτωνίας Αθηνάς (όπου η Αθηνά θεωρείται θνητή) και ότι ίδρυσε τον ναό της θεάς στην Κορώνεια. Επίσης, αναφέρεται από κάποιους και ως πατέρας του Βοιωτού, τον οποίο απέκτησε με τη Μελανίππη. Ο Ίτωνος αναφέρεται ότι είχε δύο κόρες, τη Χρωμία και την Ιοδάμα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Παραπομπές

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αρχαίοι Θεσσαλοί
Κόμο (επαρχία)

Η επαρχία του Κόμο (ιταλικά: Provincia di Como) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.288 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 578.175 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Κόμο (Como). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 162 δήμους.

Συνορεύει βόρεια και δυτικά με την Ελβετία, ανατολικά με την επαρχία του Σόντριο και την επαρχία του Λέκκο, νότια με την Μόντσα-Μπριάντσα και δυτικά με την επαρχία του Βαρέζε. Στην επαρχία του Κόμο ανήκει και η πόλη Καμπιόνε ντ'Ιτάλια (Campione d'Italia), που βρίσκεται στο ελβετικό έδαφος.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες της Λομβαρδίας
Έρμπα

Η Έρμπα (ιταλικά: Erba) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας, στην επαρχία του Κόμο. Βρίσκεται στους πρόποδες των Άλπεων, σε υψόμετρο 320μ.

Δημογραφική εξέλιξη

Αδελφοποιημένες πόλεις 

  Fellbach,  Γερμανία
  Tain-l'Hermitage,  Γαλλία
  Tournon-sur-Rhône,  Γαλλία
  Cortale,  Ιταλία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα της Έρμπα (στα ιταλικά)
 Η ίδρυση της Έρμπα - Σύντομη ιστορία (στα ιταλικά)

Πόλεις της επαρχίας του Κόμο
Ιφιδάμαντας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιφιδάμαντας (Ιφιδάμας) είναι κυρίως γνωστός ένας από τους Αντηνορίδες, τους γιους του Τρωαδίτη Αντήνορα και της Θεανούς. Ο Ιφιδάμαντας ανατράφηκε από τον παππού του Κισσέα στη Θράκη και πήρε για σύζυγό του μία από τις κόρες του, δηλαδή μία θεία του. Συμμετείχε επικεφαλής 12 πλοίων στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχος των Τρώων, αλλά σκοτώθηκε από τον Αγαμέμνονα. Ο μεγαλύτερος σε ηλικία από τους αδελφούς του, ο Κόωνας, προσπάθησε να εκδικηθεί για τον θάνατο του Ιφιδάμαντα, αλλά κατάφερε μόνο να πληγώσει τον Αγαμέμνονα και μετά από λίγο σκοτώθηκε και αυτός.

 Μερικές φορές αναφέρεται ως Ιφιδάμαντας και ο Αστυδάμαντας, ο γιος του βασιλιά της Αιγύπτου Βούσιρι που σκοτώθηκε από τον Ηρακλή μαζί με τον πατέρα του στον βωμό του Δία, όπου είχαν δέσει τον Ηρακλή για να τον θυσιάσουν.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ιφιδαμαντας
Σόντριο (επαρχία)

Η επαρχία του Σόντριο (ιταλικά: Provincia di Sondrio) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.212 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 181.841 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Σόντριο (Sondrio). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 78 δήμους.

Συνορεύει βόρεια και δυτικά με την Ελβετία, δυτικά με την επαρχία του Κόμο και την επαρχία του Λέκκο, νότια με την επαρχία του Μπέργκαμο και ανατολικά με την επαρχία της Μπρέσια και την περιφέρεια του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε (επαρχίες του Τρέντο και του Μπολτζάνο).

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες της Λομβαρδίας
Μπέργκαμο (επαρχία)

Η επαρχία του Μπέργκαμο (ιταλικά: Provincia di Bergamo) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.722,86 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1.098.740 (2010) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Μπέργκαμο (Bergamo). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 244 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Σόντριο, δυτικά με την επαρχία του Μιλάνου, την επαρχία του Λέκκο και την επαρχία της Μόντσα-Μπριάντσα, νότια με την επαρχία της Κρεμόνα και ανατολικά με την επαρχία της Μπρέσια.

Κύριοι Δήμοι 

Επαρχίες της Λομβαρδίας
Λέκκο (επαρχία)

Η επαρχία του Λέκκο (ιταλικά: Provincia di Lecco) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 816 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 328.057 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Λέκκο (Lecco). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 90 δήμους.

Συνορεύει βόρεια και δυτικά με την επαρχία του Κόμο, νότια με την επαρχία της Μόντσα-Μπριάντσα, ανατολικά και βόρεια με την επαρχία του Σόντριο και ανατολικά με την επαρχία του Μπέργκαμο.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημη ιστοσελίδα της Λομβαρδίας

Επαρχίες της Λομβαρδίας
ERTT

Η ERTT (γαλλικά: Etablissement de la Radiodiffusion Télévision Tunisienne) είναι ο επίσημος κρατικός ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός φορέας της Τυνησίας. Λειτουργεί δύο τηλεοπτικούς σταθμούς και αρκετούς ραδιοφωνικούς. Είναι μέτοχος στο Euronews και μέλος της EBU.

Παραπομπές

Τυνησία
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
The New York Times

Η The New York Times (Καιροί της Ν. Υόρκης ή Νεοϋορκέζικοι καιροί) είναι ημερήσια πρωινή αμερικανική εφημερίδα που ιδρύθηκε το 1851 και εκδίδεται στη Νέα Υόρκη. Ιδρυτής της ήταν ο Χένρι Ρέιμοντ. Το 1952 η ημερήσια κυκλοφορία της έφθανε τα 500.000 φύλλα, ενώ τις Κυριακές τα 1.500.000 φύλλα. Διανέμεται διεθνώς, ενώ έχει κερδίσει 95 βραβεία Πούλιτζερ.

Κυκλοφορία
Η New York Times είναι η τρίτη εφημερίδα σε κυκλοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά από τη USA Today και τη The Wall Street Journal. Το 2009, η κυκλοφορία έπεσε κατά 7,3% με αποτέλεσμα να πέσει για πρώτη φορά κάτω από 1 εκατομμύρια φύλλα. Το Φεβρουάριο του 2013, η εφημερίδα ανέφερε κυκλοφορία 1,317,100 φύλλων για την καθημερινή έκδοση 1,781,100 για την κυριακάτικη. Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο πάροχο στοιχείων διαδικτυακής επισκεψιμότητας Similar Web, η ιστοσελίδα των Τάιμς ήταν η 223η σε επισκεψιμότητα ιστοσελίδα παγκοσμίως και 3η μεταξύ των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, προσελκύοντας περισσότερους από 150 εκατομμύρια επισκέπτες σε μηνιαία βάση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος 

Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Νέα Υόρκη
Εφημερίδες στην αγγλική γλώσσα
Επισκοπή Μεσαορίας

Η Επισκοπή Μεσαορίας είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου άνευ ποιμαντικής περιφέρειας.
Δημιουργήθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας Κύπρου το Μάρτιο του 2008, κατόπιν εισηγήσεως του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄. Ο Επίσκοπος Μεσαορίας είναι τιτουλάριος Επίσκοπος (μη επαρχιούχος), δηλαδή δεν έχει Επισκοπική Περιφέρεια, και είναι βοηθός του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, με ευθύνη συγκεκριμένου έργου και η έδρα του βρίσκεται εντός του Μεγάρου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου, στη Λευκωσία. Από τις 30 Μαρτίου 2008 μέχρι και σήμερα Επίσκοπος Μεσαορίας είναι ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μεσαορίας Γρηγόριος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου 
 Εκκλησία της Κύπρου
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Παραπομπές 

Εκκλησία της Κύπρου
Ίφικλος του Ιδομενέως

Ο Ίφικλος του Ιδομενέως ήταν γιος του Ιδομενέως, βασιλιά της Κρήτης, και της Μήδας. Την εποχή που ο πατέρας του απουσίαζε στον Τρωικό Πόλεμο, ο θετός του γιος Λεύκος, παρασυρμένος από τον Ναύπλιο, διέφθειρε και μετά σκότωσε τη Μήδα, ενώ σκότωσε και τον Ίφικλο μαζί με την αδελφή του Κλισιθήρα και τον αδελφό του Λύκο.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ιφικλος του Ιδ
Ιφικλος του Ιδ
Καβειρίδες

Στην ελληνική μυθολογία με το συλλογικό όνομα Καβειρίδες είναι γνωστές τρεις Νύμφες, θυγατέρες του Καδμίλου ή Καμίλλου (ενός από τους Καβείρους και πιθανής προσωποποιήσεως του θεού Ερμή) κατά τον Ακουσίλαο, είτε θυγατέρες του θεού Ηφαίστου και της Καβειρούς, της κόρης του Πρωτέως. Στη Σαμοθράκη γιόρταζαν τα Καβείρια μυστήρια.

Παραπομπές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

 

Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Κάβειροι
Μόντσα-Μπριάντσα (επαρχία)

Η Επαρχία της Μόντσα-Μπριάντσα (ιταλικά Provincia di Monza e della Brianza) είναι επαρχία η δωδέκατη περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία, η οποία ορίστηκε στις 11 Ιουνίου 2004 και τέθηκε σε λειτουργία μετά τις περιφερειακές εκλογές, στις 6 και 7 Ιουνίου 2009.

Η έκτασή της είναι 405,49 τ. χιλιόμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 850.321 (2011) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η Μόντσα (Monza). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 55 δήμους.

Κύριοι δήμοι 
Οι μεγαλύτεροι δήμοι της μικρής, αλλά πυκνοκατοικημένης αυτής επαρχίας, είναι:

Παραπομπές

Πηγές
 Επίσημη ιστοσελίδα της επαρχίας Μόντσα-Μπριάντρα (στα Ιταλικά)
 Επίσημη ιστοσελίδα της Λομβαρδίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες της Λομβαρδίας
Τούβλο

Το τούβλο είναι ένας τεχνητός λίθος με διάφορες διαστάσεις και σχήματα που χρησιμοποιείται, από τους αρχαίους χρόνους αλλά και σήμερα, στην οικοδομή. Τα τούβλα κατασκευάζονται από άργιλο κυρίως και άλλα υλικά. Για την κατασκευή τους ακολουθείται η παρακάτω διαδικασία: Η πρώτη ύλη καθαρίζεται, ζυμώνεται με το νερό από ειδικούς κυλίνδρους, μπαίνει σε καλούπια ή πρέσες και παίρνει διάφορα σχήματα, ψήνεται στον ήλιο ή σε καμίνια ή σε θαλάμους ηλεκτρικούς.

Κατηγορίες 
Ανάλογα με τα υλικά, τον τρόπο κατασκευής και χρήσης τους διακρίνονται σε:
 ωμόπλινθους (όταν στεγνώνουν στον ήλιο),
 οπτόπλινθους (όταν ψήνονται σε θαλάμους ή καμίνια),
 πλίνθους οδοστρωσίας,
 πυρίμαχους, που χρησιμοποιούνται για επενδύσεις λεβήτων,
 πλίνθους από ασβεστοκονίαμα,
 ασβεστοπυριτικούς,
 ασβεστοσκωριακούς,
 ασβεστοκισσηριακούς,
 πλίνθους πορσελάνης,
 πλίνθους τσιμέντου.
 πλίνθους χώματος ("πλίθρες")

Στην κατηγορία των τούβλων ανήκουν τα κεραμίδια (καμπύλα και επίπεδα) που χρησιμοποιούνται για κάλυψη οικοδομών, καθώς και διάφοροι σωλήνες, καπνοδόχοι και διακοσμητικά αργιλώδη πλακάκια. Τα τούβλα ως οικοδομικό υλικό χρησιμοποιούνται συνήθως σε σχήμα παραλληλεπίπεδου. Επίσης κατασκευάζονται πλίνθοι διάφορων σχημάτων για ειδικές κατασκευές. Στις οικοδομές χρησιμοποιούνται διάτρητα τούβλα παραλληλεπίπεδα, που είναι εύχρηστα, ελαφρά στη μεταφορά τους, ανθεκτικά, προσφέρουν ικανοποιητική αντίσταση στις καταπονήσεις και απομονώνουν τη θερμότητα και τον ήχο λόγω των στρωμάτων αέρα που περικλείουν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Οικοδομικά υλικά
Τοιχοποιία
Μιλάνο (επαρχία)

Η Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου (ιταλικά: Città Metropolitana di Milano) είναι μητροπολιτική πόλη στην περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.984 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 3.241.901 (2018) κατοίκους. Έδρα της 

μητρπολιτικής πόλης είναι το Μιλάνο (Milano). Συνολικά, η μητρπολιτική πόλη αριθμεί 189 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Βαρέζε και την επαρχία της Μόντσα-Μπριάντσα, ανατολικά με την επαρχία του Μπέργκαμο, την επαρχία της Κρεμόνα και την επαρχία του Λόντι, νότια με την επαρχία της Παβίας και δυτικά με το Πεδεμόντιο (επαρχία της Νοβάρας).

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα της Λομβαρδίας

Επαρχίες της Λομβαρδίας
Γκούρνικ Ζάμπζε

Η Γκούρνικ Ζάμπζε (Górnik Zabrze) είναι πολωνικός σύλλογος ποδοσφαίρου από το Ζάμπζε. Έχει κερδίσει πολυάριθμα πρωταθλήματα, και ήταν μια κυρίαρχη δύναμη στη δεκαετία του '60 και τη δεκαετία του '80. Αν και δεν έχουν κερδίσει τον τίτλο από το 1988, αγωνίζονται ακόμα στην Εκστρακλάσα, όπως λέγεται η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική κατηγορία της Πολωνίας. Τα χρώματα της είναι κόκκινα και άσπρα, και η έδρα της το γήπεδο Έρνεστ Πολ.

Τίτλοι 
(14) Πρωταθλήματα Πολωνίας: 1957, 1959, 1961, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1971, 1972, 1985, 1986, 1987, 1988
(6) Κύπελλα Πολωνίας: 1965, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972
(1) Σούπερ Καπ Πολωνίας: 1988

 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης
 Φιναλίστ (1): 1969-70

Διακεκριμένοι ποδοσφαιριστές
(αλφαβητική σειρά)

Πηγές

 Historia - Górnik Zabrze On-Line - serwis nieoficjalny
 Górnik Zabrze » Historical squads - worldfootball.net

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Γκούρνικ Ζάμπζε 
 Γκούρνικ Ζάμπζε (90minut.pl)

Αθλητικοί σύλλογοι Πολωνίας
Ποδοσφαιρικές ομάδες Πολωνίας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948
Λόντι (επαρχία)

Η επαρχία του Λόντι (ιταλικά: Provincia di Lodi) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 782 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 220.530 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Λόντι (Lodi). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 62 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Μιλάνου, ανατολικά με την επαρχία της Κρεμόνα, νότια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχία της Πιατσέντσα) και δυτικά με την επαρχία της Παβίας.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα της Λομβαρδίας

Επαρχίες της Λομβαρδίας
Ολυμπιάδα Χαλκιδικής

Η  Ολυμπιάδα είναι χωριό στα βορειοανατολικά του νομού Χαλκιδικής, με 741 κατοίκους το 2011. Βρίσκεται στον δήμο Αριστοτοτέλη. Κύρια ασχολία είναι ο τουρισμός και η αλιεία. Η απόστασή της από την Ιερισσό είναι 35 χιλιόμετρα και 90 από τη Θεσσαλονίκη. Κύριος ναός είναι αυτός της Αγίας Κυριακής. Στο χωριό λειτουργούν ιατρείο, ΙΚΑ, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο και πυροσβεστικό φυλάκιο. Περίπου στα 700 μέτρα βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος των αρχαίων Σταγείρων. Η περιοχή προστατεύεται από το πρόγραμμα Natura 2000. Υπάρχει υποδομή κατάλληλη για τουρίστες, ξενοδοχεία, κάμπινγκ και παραλίες. Στην περιοχή υπάρχει, επίσης, και το ομώνυμο μεταλλείο.

Ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία 
Το χωριό ιδρύθηκε το 1923 από Μικρασιάτες πρόσφυγες, οι οποίοι ήλθαν από την Αγία Κυριακή του Αιγιαλού της Μικράς Ασίας. Αρχικά το έδαφος της περιοχής ήταν ελώδες και η ελονοσία αποτελούσε το κύριο πρόβλημα για τον πληθυσμό. Πολλοί από τους πρόσφυγες πέθαναν και άλλοι σκορπίστηκαν σε άλλα μέρη, στη Μακεδονία και στη Θράκη.

Αναφορικά με την ονομασία του οικισμού, η παράδοση αναφέρει πως οφείλεται στην Ολυμπιάδα, μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η οποία είχε εξοριστεί στα αρχαία Στάγειρα. Άλλη εκδοχή κάνει λόγο για το νησάκι Κάπρος (σημερινός Καυκανάς) ως τόπο εξορίας της Ολυμπιάδας. 

Ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού αναβιώνει έθιμα των προσφύγων της Αγίας Κυριακής και ονομάζεται «τα Αρχαία Στάγειρα». Οι σημαντικότερες εκδηλώσεις είναι η διήμερη γιορτή του μυδιού, συνάμα με το πανηγύρι της Αγίας Κυριακής (7 Ιουλίου), όπως επίσης και θεατρικές εκδηλώσεις έξω από τον αρχαιολογικό χώρο, οι οποίες λαμβάνουν χώρα κάθε Αύγουστο. Την παραμονή Πρωτοχρονιάς, οι κάτοικοι λένε σκωπτικά τραγούδια.

Στην Ολυμπιάδα βρίσκεται το άγαλμα του Αριστοτέλη καθώς ο οικισμός βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την πατρίδα του, τα αρχαία Στάγειρα. Επίσης έχει ανεγερθεί και η προτομή του Μενέλαου Λουντέμη καθώς οι Μικρασιάτες που δημιούργησαν την Ολυμπιάδα αποτελούσαν συμπατριώτες του σημαντικού λογοτέχνη, από την Αγία Κυριακή του Αιγιαλού της Μικράς Ασίας.

Πηγές 
    Πληροφορίες για το χωριό από τον ιστότοπο του Δήμου Σταγείρων-Ακάνθου.

Δήμος Αριστοτέλη
Χωριά του νομού Χαλκιδικής
Δήμος Σταγίρων-Ακάνθου
Αλέκος Αποστολίδης

Ο Αλέκος Αποστολίδης (Αλέξανδρος Αποστολίδης) ήταν Έλληνας αθλητής καλαθοσφαίρισης. Πέθανε στις 12 Ιουνίου του 1979 σε ηλικία 55 ετών.

Αγωνίστηκε στο Σπόρτιγκ από το 1939 και αποτέλεσε έναν από τους καλύτερους αθλητές της ομάδας του, ενώ διακρίθηκε και για το ήθος του. Μετά το το Σπόρτιγκ αγωνίστηκε ως παίκτης-προπονητής στον Ιωνικό ΝΦ. Στη συνέχεια ακολούθησε καριέρα προπονητή και διεθνούς διαιτητή. Ανέλαβε την προεδρία του Ιωνικού ΝΦ και διετέλεσε συμβουλος του Σπόρτιγκ. 

Ήταν διεθνής με την Εθνική Ελλάδος σε 15 αγώνες και σημείωσε 68 πόντους (4,5 μ.ο.). Το 1949 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του Καΐρου. Συμμετείχε ακόμα στο Ευρωμπάσκετ 1951 και στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951, ενώ είχε αγωνιστεί και στην Εθνική Εφήβων και Νέων Ανδρών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
Αθλητική Ηχώ 29/06/1980, σελίδα 3
Αθλητική Ηχώ 14/06/1979, σελίδα 2

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Έλληνες διαιτητές καλαθοσφαίρισης
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ
Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας
Προπονητές Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας
Καλαθοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Στέλιος Αρβανίτης

Ο Στέλιος Αρβανίτης (1927) είναι Έλληνας πρώην αθλητής της καλαθοσφαίρισης  και του στίβου γεννημένος το 1927.

Το 1943 κατέκτησε το πρωτάθλημα παίδων στο πένταθλο. 

Έκανε σπουδαία καριέρα στον Παναθηναϊκό με τον οποίο κατέκτησε 5 πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης Ελλάδος (1946, 1947, 1950, 1951, 1954) και 2 πρωταθλήματα Αθηνών-Πειραιά (1947, 1950). Διακρινόταν για την ομαδικότητά του, την ταχύτητα, την ψυχραιμία, την ευστοχία, την ικανότητα στις πάσες αλλά και το πολιτισμένο και άψογο παιχνίδι του.

Υπήρξε διεθνής 30 φορές και σημείωσε 148 πόντους (4,3 μ.ο.). Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1949 στο Κάιρο. Συμμετείχε ακόμα στο Ευρωμπάσκετ 1951 στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1952.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
ΣΕΓΑΣ
basketpedya.com

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Έλληνες αθλητές του μοντέρνου πένταθλου
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952