joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μαξιμιλιάνο Ερνάντες Μαρτίνες

Ο Μαξιμιλιάνο Ερνάντες Μαρτίνες (Maximiliano Hernández Martínez, 21 Οκτωβρίου 1882 - 15 Μαΐου 1966) ήταν πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ από το 1931 ως το 1944. Υπηρετώντας ως Υπουργός Άμυνας του Προέδρου Αρτούρο Αράουχο, κατέλαβε την εξουσία στη διάρκεια ενός ανακτορικού πραξικοπήματος, κεφαλοποιώντας την πολιτική αναταραχή που επήλθε από την κατάρρευση των τιμών του καφέ. Θαυμαστής του φασισμού, ο Ερνάντες Μαρτίνες ηγήθηκε μιας στρατιωτικής κυβέρνησης που ενεργά κατέστειλε την αντιπολίτευση, κυρίως την Σαλβαδοριανή αγροτική επανάσταση του 1932 της οποίας ηγήθηκε ο Φαραμπούντο Μαρτί, κατά την οποία χιλιάδες ιθαγενείς δολοφονήθηκαν και μόνο με την υποψία συνεργασίας με τους κομμουνιστές. Η σφαγή αυτή έμεινε γνωστή ως La Matanza. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των θυμάτων ποικίλλουν ανάμεσα στι 10.00 και 40.000. Επίσης δημιούργησε έναν ρατσιστικό νόμο για να κρατήσει τους μαύρους εκτός της χώρας. 

Ο Ερνάντες Μαρτίνες πίστευε στον αποκρυφισμό. Όταν ξέσπασε στο Σαν Σαλβαδόρ μια επιδημία ευλογιάς διέταξε να κρεμαστούν χρωματιστά φώτα γύρω από την πόλη, με την ελπίδα να γιατρευτούν οι άρρωστοι.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του το Ελ Σαλβαδόρ γνώρισε σημαντική οικονομική ανάπτυξη αλλά και ακραία καταπίεση, έτσι το 1944 έχασε τη θέση του από την διάσημη μη βίαια Απεργία των Πεσμένων Χεριών στην οποία ηγήθηκαν φοιτητές. Κατά τη διάρκεια της μαζικής αυτής πολιτικής δράσης, η Σαλβαδοριανή κοινωνία είχε ολοκληρωτικά παραλύσει μέχρι να χάσει το αξίωμά του. Ο Ερνάντες Μαρτίνες έφυγε εξόριστος στην Ονδούρα. Η επανάσταση μεταφέρθηκε και στην Γουατεμάλα όπου εκδιώχθηκε ο Χόρχε Ουμπίκο. 

Μετά την εκδίωξή του ο Ερνάντες έζησε στην Ονδούρα μέχρι τη δολοφονία του.  Έγινε ένας από τους γηραιότερους δολοφονημένους πολιτικούς.

Παραπομπές 

Πρόεδροι του Ελ Σαλβαδόρ
Γιάννης Καλαμίτσης

Ο Γιάννης Καλαμίτσης (Πειραιάς, 31 Οκτωβρίου 1939 – Μελίσσια Αττικής, 3 Νοεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας της επιθεώρησης, στιχουργός και παραγωγός του ραδιοφώνου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Ακολούθησε αρχικά, το επάγγελμα του πατέρα του που ήταν έμπορος υφασμάτων και γυναικείων ενδυμάτων. Ξεκίνησε να σπουδάζει αρχιτεκτονική στον Καναδά αλλά εγκατέλειψε τον κλάδο. Έκανε διάφορες εργασίες στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες. Συνεργάστηκε με πολύ γνωστούς καλλιτέχνες και έγραψε επιθεωρήσεις και στίχους που είχαν μεγάλη επιτυχία. Ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με το ποδόσφαιρο (δήλωνε φίλαθλος της Προοδευτικής Νεολαίας), τη ζωγραφική, την οινοποιία και την ξυλουργική.

Διατηρούσε από το 1990 πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή (06:00 με 08:00) με τίτλο Πρωινές χειρηλασίες με μεγάλη ακροαματικότητα (αρχικά στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 σήμερα Easy 97.2, από το φθινόπωρο του 2006 μετέπειτα στη ΝΕΤ 105.8 σήμερα ΕΡΑ Πρώτο Πρόγραμμα και από το 2009 στον Real FM 97.8). Το καλοκαίρι του 2013 η εκπομπή του μετακινήθηκε στο πρωινό 7-10 του Σαββατοκύριακου, όπου κι αναδείχθηκε ως μια από τις εκπομπές με τις μεγαλύτερες ακροαματικότητες της πρωινής ζώνης. Αποσύρθηκε οριστικά από το ραδιόφωνο το φθινόπωρο του 2013.

Στη ραδιοφωνική εκπομπή του ενσωμάτωνε στοιχεία επιθεωρησιακά (με μια εμπνευσμένη και κοινώς αποδεκτή ελευθεροστομία) γράφοντας καθημερινώς καινούριες σκωπτικές παρλάτες και τραγούδια (ανάλογα με την επικαιρότητα).

Από το Σεπτέμβριο του 2010 έγραφε τακτικά χρονογραφήματα στην εφημερίδα Real News. Υπήρξε επίσης ενεργός στην τηλεόραση, καθώς από τις 8 Νοεμβρίου του 2008 συμπαρουσίαζε με το γεωπόνο Χρήστο Μαρλαντή την εκπομπή οικολογικού ενδιαφέροντος "Μην πατάτε το πράσινο" στην ΕΤ1 "με θέμα τα φυτά, τα δέντρα, τα χόρτα και γενικώς, με ό,τι… πρασινίζει τον χώρο μας και το περιβάλλον!"

Ο Γιάννης Καλαμίτσης έγραψε πάνω από 400 τραγούδια, μερικά από τα οποία θεωρούνται στιχουργικά διαμάντια του ελληνικού ρεπερτορίου («Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι», «Θα σ' αγαπώ», «Χώμα Ελληνικό» κτλ.). Κάποια εξ' αυτών έχουν μελοποιηθεί από γνωστούς συνθέτες (Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Σπανός, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Χρήστος Νικολόπουλος, Κώστας Τουρνάς, Χρήστος Δάντης, Γιώργος Χατζηνάσιος). 

Πέθανε στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν με αιματολογικό πρόβλημα, στις 3 Νοεμβρίου 2013.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Στίχοι τραγουδιών του Γιάννη Καλαμίτση (Στίχοι.INFO)
 Χρονογραφήματα του Γιάννη Καλαμίτση (αρχείο Real News)

Καλαμίτσης Γιάννης
Καλαμίτσης Γιάννης
Καλαμίτσης Γιάννης
Ουρανός

Ουρανός ονομάζεται η ατμόσφαιρα και το διάστημα όπως φαίνονται από την επιφάνεια της Γης (ή και από την επιφάνεια άλλων πλανητών).

Θρησκεία 
Από τους αρχαιότατους χρόνους ο ουράνιος θόλος θεωρήθηκε «θεϊκή» έδρα και τόπος απαλλαγμένος από κάθε γήινη βεβαρημένη δραστηριότητα ή αμαρτία. Οι αρχαιότατοι ανατολικοί λαοί παραδέχονταν (πίστευαν) την ύπαρξη επτά επάλληλων ουρανών. Η Καινή Διαθήκη (ως και άλλα «ιερά κείμενα») θεωρούν τον ουρανό ως τόπο της «αιώνιας μακαριότητας» όπου μόνο ο Θεός οι Άγγελοι  και οι δίκαιες ψυχές διαμένουν. Επικρατεί πάντοτε σε αυτόν μόνο το θέλημα του Θεού, του οποίου η Βασιλεία καλείται «Βασιλεία των Ουρανών», ενώ ο «Σωτήρ» του κόσμου, Ιησούς Χριστός, κατήλθε από τον ουρανό στη Γη, και στον ουρανό αναλήφθηκε μετά την Ανάστασή Του. 

Κατά τους Ιουδαίους θεολόγους και τους Αλεξανδρινούς φιλοσόφους στην Ελληνιστική περίοδο ο ουρανός της Αγίας Γραφής ταυτίσθηκε με τον νοητό κόσμο των ιδεών του Πλάτωνα. Κατά τον Μεσαίωνα οι περί ουρανού αντιλήψεις εκφράζουν τις ίδιες εβραϊκές και χριστιανικές αντιλήψεις, όπως διατυπώνονται στη Θεία Κωμωδία του Δάντη, από τον οποίο ο Δέκατος ουρανός φέρει το όνομα «Εμπυρείον».

Σήμερα στη θεολογία, ο ουρανός συμβολίζει την ηθική τελείωση του ανθρώπου. Στο άπειρο διάστημα του ουράνιου θόλου οι πιστοί νοούν την «πανταχού παρουσία» του «παντεπόπτη» Θεού και προς Αυτόν στρέφουν την σκέψη τους όταν ατενίζοντας τον ουρανό επικαλούνται τη βοήθεια και την προστασία Του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Μετεωρολογία
Παρατηρησιακή αστρονομία
Μυθολογία
Σταθμός Άνω Πατήσια (Μετρό Αθήνας)

Ο σταθμός Άνω Πατήσια είναι σταθμός του ηλεκτρικου της Αθήνας, επί της γραμμής 1, στη χιλιομετρική θέση 15,269 από το σταθμό Πειραιά. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από τη συνοικία των Άνω Πατησίων, την οποία εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1956 (την ίδια μέρα με τους σταθμούς Άγιος Νικόλαος και Κάτω Πατήσια) και η σημερινή του μορφή ανάγεται στο 2004, όταν και ανακαινίστηκαν (σταδιακά, το 2003 - 2004) όλοι οι σταθμοί της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

Είναι υπέργειος, τύπου γέφυρας, και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες και γραμμή εναπόθεσης αμαξοστοιχιών. Ο σταθμός Άνω Πατησίων υπήρξε για 1 μήνα, από τα εγκαίνιά του μέχρι την επέκταση του δικτύου προς τη Νέα Ιωνία, που εγκαινιάστηκε στις 13 Μαρτίου 1956, ο προς βορράν τερματικός σταθμός της γραμμής. Κατά καιρούς δρομολογούνται τις ώρες αιχμής τοπικά δρομολόγια μεταξύ Άνω Πατησίων και Θησείου, καθώς και μεταξύ Άνω Πατησίων και Ταύρου - Ελευθερίου Βενιζέλου.

Από το 1956 και μέχρι το 2002, ο σταθμός Άνω Πατήσια αναφερόταν σε ορισμένες ενδείξεις, καθώς και στον ίδιο τον σταθμό, με την ονομασία Πατήσια - Αγία Βαρβάρα, λαμβάνοντας τη δεύτερη ονομασία του από τον γειτονικό Ιερό Ναό της Αγίας Βαρβάρας. Επίσης, σε άλλες ενδείξεις ο σταθμός αναφερόταν με την ονομασία Πατήσια σκέτο, θεωρούμενος ως ο κεντρικός σταθμός για την περιοχή των Πατησίων, σε αντίθεση με τον σταθμό των Κάτω Πατησίων. Η ονομασία του σταθμού επανήλθε στη μορφή Άνω Πατήσια κατά τη διάρκεια της ανακατασκευής του την περίοδο 2002 - 2004.

Ο σταθμός Άνω Πατήσια κατασκευάστηκε στη θέση παλαιότερου σταθμού των Σιδηροδρόμων Αττικής με το ίδιο όνομα, ενώ το 1925 στη μελέτη ανάπτυξης μετρό του Βερδελή, εμφανιζόταν με την ονομασία Αλυσίδα. Μελλοντικά ο σταθμός θα ανταποκρίνεται με την γραμμή τραμ, που θα έρχεται από Σύνταγμα και Πλατεία Αιγύπτου, μέσω της οδού Πατησίων, όπως συνέβαινε από το 1882 μέχρι το 1953 με την παλαιά γραμμή τραμ 3 Πατησίων.

Δομή σταθμού

Παλαιός σταθμός 
Ο παλαιός σταθμός των Σιδηροδρόμων Αττικής άνοιξε στις 4 Φεβρουαρίου 1885, και έκλεισε στις 8 Αυγούστου 1938, εν αναμονή της ηλεκτροδότησης. Η ισόπεδη σιδηροδρομική διάβαση, η οποία στη συνέχεια αντικαταστάθηκε με οδογέφυρα όταν η γραμμή ηλεκτροδοτήθηκε, έδωσε στη περιοχή το παλιό της όνομα, Αλυσίδα. Ο σταθμός μετατράπηκε σε κανονικού εύρους, και άνοιξε ως μέρος επέκτασης των Ελληνικών Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων προς την Κηφισιά τον Φεβρουάριο του 1956.

Παραπομπές 

Ανω Πατήσια
Ανω Πατησια
Ανω Πατησια
Εργατικό Κόμμα της Νέας Ζηλανδίας

Το Εργατικό Κόμμα της Νέας Ζηλανδίας είναι πολιτικό κόμμα στη Νέα Ζηλανδία. Αυτοχαρακτηρίζεται ως κεντροαριστερό και σοσιαλιστικό φιλελεύθερο, και είναι ένα από τα δύο βασικά κόμματα της πολιτικής σκηνής της Νέας Ζηλανδίας από το 1935. Σήμερα, είναι το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης και το δεύτερο μεγαλύτερο της χώρας μετά το Εθνικό Κόμμα, κατέχοντας 34 από τις 121 έδρες του Νεοζηλανδέζικου Κοινοβουλίου.

Σημερινή ηγέτης του είναι η Μόιρα Κόουτσουορθ.

Ιστορία

Το Εργατικό Κόμμα ιδρύθηκε το 1916, φέρνοντας μαζί σοσιαλιστικές ομάδες που υποστήριζαν την αναλογική εκπροσώπηση και την "Επανάκληση" των Μελών του Κοινοβουλίου, καθώς και την εθνικοποίηση της παραγωγής και των συναλλαγών. Έλκει την καταγωγή του από το Βρετανικό κίνημα της εργατικής τάξης, σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένο από τον Αυστραλιανό ριζοσπαστισμό και γεγονότα όπως η απεργία των ανθρακωρύχων Γουαϊχί.

Κατάλογος ηγετών

Ο ακόλουθος είναι ολοκληρωμένος κατάλογος πρώην ηγετών του Εργατικού Κόμματος:

Χάρι Χόλαντ (1919–1933)
Μάικλ Τζόσεφ Σάβατζ (1933–1940) (Πρωθυπουργός 1935-1940)
Πίτερ Φρέιζερ (1940–1950) (Πρωθυπουργός 1940-1949)
Ουόλτερ Νας (1951–1963) (Πρωθυπουργός 1957-1960)
Άρνολντ Νόρντμεγιερ (1963–1965)
Νόρμαν Κερκ (1965–1974) (Πρωθυπουργός 1972-1974)
Μπιλ Ρόουλινγκ (1974–1983) (Πρωθυπουργός 1974-1975)
Ντέιβιντ Λανγκ (1983–1989) (Πρωθυπουργός 1984-1989)
Τζέφρι Πάλμερ (1989–1990) (Πρωθυπουργός 1989-1990)
Μάικ Μουρ (1990–1993) (Πρωθυπουργός 1990)
Έλεν Κλαρκ (1993–1999) (Πρωθυπουργός 1999-2008)
Φιλ Γκοφ (2008-2011)
Ντέιβιντ Σίρερ (2011-2013)
Ντέιβιντ Κάνλιφ (2013-2014)
Άντριου Λιτλ (2014-2017)
Τζασίντα Άρντερν (2017- σήμερα)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημος διαδικτυακός τόπος

Πολιτικά κόμματα της Νέας Ζηλανδίας
Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Γλώσσα (αποσαφήνιση)

Ο όρος γλώσσα έχει τις παρακάτω χρήσεις:

 Γλώσσα, το κύριο σύστημα επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.
 Γλώσσα (ανατομία): Όργανο γεύσης, κατάποσης και ομιλίας.
 Γλώσσα (ψάρι): Είδος πεπλατυσμένου ψαριού.

Τεχνολογία
 Γλώσσα προγραμματισμού: Σύστημα για τον προγραμματισμό των υπολογιστών.
 ΓΛΩΣΣΑ: Μια γλώσσα προγραμματισμού που διδάσκεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση της Ελλάδας

Γεωγραφικοί προσδιορισμοί
 Γλώσσα Σκοπέλου: Παράλιο χωριό στη Σκόπελο και ομώνυμο αγκυροβόλιο.
 Γλώσσα Χανίων: Χωριό της επαρχίας Κισσάμου στο Ν. Χανίων - Κρήτη.
 Γλώσσα Αυλώνος: Ακρωτήριο στο κόλπο του Αυλώνα στην Αλβανία.
 Γλώσσα Σύρου:  Ακρωτήριο της Σύρου.
 Γλώσσα Ηλείας:  Ακρωτήριο της Ηλείας.

Φυτολογία
 Γλώσσα (βοτανική):  Δημώδης ονομασία του φυτού βέρβασκον.
 Γλώσσα τ΄ αλαφιού:  Δημώδης ονομασία του φυτού σκολοπένδριο.
 Γλώσσα του διαβόλου:  Δημώδης ονομασία του φυτού ποϊσενπία.
 Γλώσσα του σκύλου:  Δημώδης ονομασία του φυτού βούγλωσσο.

Άλλες χρήσεις
 Γλώσσα (λαογραφία): Στην ελληνική λαογραφία.
 Γλώσσα (γλωσσογραφίας): Σχολιασμός κειμένου των γλωσσογράφων

 Υποκοριστικά: το γλωσσάκι (δημώδης ονομασία του φυτού Σεραπιάδα γλώσσα) και το Γλωσσίδι
Μαριλίτα Λαμπροπούλου

Η Μαριλίτα Λαμπροπούλου (15 Ιουλίου 1974) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και σκηνοθέτρια.

Βιογραφία
Σπούδασε στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει παίξει και σκηνοθετήσει στο Θέατρο (Αμόρε, Εθνικό). Στο ευρύ κοινό έγινε γνωστή από τη σειρά του Mega Channel Εραστής δυτικών προαστίων, μαζί με τον Αλέξη Γεωργούλη. Με την εμφάνισή της στην ταινία Ο Βασιλιάς του Νίκου Γραμματικού εκπροσώπησε την Ελλάδα στα Shooting Stars στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου. Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί, μεταξύ άλλων, στις σειρές Τρεις Ευχές,  Περί Ανέμων και Υδάτων, Έρωτας όπως έρημος, Εραστής Δυτικών Προαστίων, Επτά Θανάσιμες Πεθερές, Έρωτας με επιδότηση ΟΓΑ, Οι Συμμαθητές και Σασμός.

Είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Γιάννη Νταλιάνη.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  

Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αυστραλασία

Η Αυστραλασία φέρεται ως πολιτικό - γεωγραφικός και μόνο όρος, χωρίς καμία ιδιαίτερη πολιτική προέκταση, της περιοχής του ΝΔ. Ειρηνικού Ωκεανού που περιλαμβάνει την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νέα Γουινέα και πολλά μικρότερα νησιωτικά συμπλέγματα - αρχιπελάγη της περιοχής αυτής, τα περισσότερα των οποίων βρίσκονται νότια - νοτοανατολικά (Ν.ΝΑ.) της Ινδονησίας. 

Ο γεωγραφικός προσδιορισμός αυτός επινοήθηκε από τον Σαρλ ντε Μπρος στο Histoire des navigations aux terres australes (1756). Το παρήγαγε από τη Λατινική φράση "νότια της Ασίας" και διαφοροποίησε την περιοχή από την Πολυνησία και τον νοτιοανατολικό Ειρηνικό (Magellanica). Ο όρος Αυστραλασία χρησιμοποιείται μερικές φορές (καταχρηστικά) για να περιγράψει μόνο την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, εν απουσία άλλης λέξης για την περιγραφή των δύο χωρών. 

Από πολιτικής και πολιτιστικής άποψης, η ονομασία αυτή έχει μικρή πρακτικότητα, καθώς ενώ και η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία είναι σχετικά πλούσιες, κυρίαρχα αγγλόφωνες χώρες και όμοιες σε πολλούς τομείς, μοιράζονται λίγα κοινά με τις άλλες χώρες στην περιοχή. Ο όρος δεν είναι δημοφιλής στη Νέα Ζηλανδία επειδή φαίνεται να δίνει έμφαση στην Αυστραλία και να υπαινίσσεται φαινομενικά πως η περιοχή είναι μέρος της Ασίας. Αντιθέτως, προτιμάται ο όρος Ωκεανία, αν και αυτός έχει μια μάλλον διαφορετική σημασία, και συχνά η Αυστραλία θεωρείται από τους Νεο Ζηλανδούς πως δεν είναι μέρος της Ωκεανίας. 

Από βιολογικής απόψεως όμως, η Αυστραλασία είναι μια διακριτή περιοχή με κοινή εξελικτική ιστορία και πολλά μοναδικά φυτά και ζώα, μερικά εκ των οποίων κοινά σε ολόκληρη την περιοχή, ενώ άλλα ιδιαίτερα σε συγκεκριμένα μέρη αλλά με κοινή γενεαλογία.

Η βιολογική διαχωριστική γραμμή από την Ασία είναι η Γραμμή Γουάλλας, που αντιπροσωπεύει τα όρια μεταξύ των δύο ηπειρωτικών πλακών. Τα Σουλαουέζι και Λομπόκ βρίσκονται στα ανατολικά, στην Αυστραλασιανή πλευρά της γραμμής και το Βόρνεο και Μπαλί βρίσκονται στη δυτική, την Ασιατική πλευρά. 

Στο παρελθόν, ο όρος Αυστραλασία έχει χρησιμοποιηθεί για περιγράψει ομάδες συνεργαζόμενων Αυστραλών και Νεοζηλανδών. Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται το 1905 όταν η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία συνδύασαν τους καλύτερους παίκτες τους τένις για να διαγωνιστούν στο δειθνές τουρνουά του "Κυπέλλου Δαυίδ", (Ντέιβις Καπ), και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 και του 1912.

 Ο όρος αυτός δεν χρησιμοποιείται στη ναυτιλία. 

Ωκεανία
Ειρηνικός Ωκεανός
Έκτωρ Δούκας

Ο Έκτωρ Δούκας (Σμύρνη, 1885 – Αθήνα, 1969) ήταν διακεκριμένος Έλληνας Μικρασιάτης ζωγράφος, που διαμόρφωσε ένα ιδιαίτερο ύφος ανάμεσα στον ακαδημαϊσμό, τον ιμπρεσιονισμό και τον εξπρεσιονισμό.

Ο βίος του
Ο Έκτωρ Δούκας σπούδασε ζωγραφική αρχικά στην Ακαδημία του Μονάχου στο εργαστήριο τον Λούντβιχ φον Λοφτς, και κατόπιν στην Ακαδημία Ζουλιάν στο Παρίσι. Το 1907 εγκαταστάθηκε στο Μόναχο, όπου το 1913 του απονεμήθηκε τιμητική διάκριση. Ενώ ακόμα ήταν στο Μόναχο, άρχισε να εκθέτει έργα του στην Ελλάδα, όπου και τελικά επέστρεψε. Εκτός από τις ατομικές εκθέσεις, συμμετείχε επίσης σε μεγάλες ομαδικές εκθέσεις όπως στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1934 και στις Πανελλήνιες Εκθέσεις του 1948, του 1952, του 1963 και του 1967. Από τα αξιολογότερα έργα του στο εξωτερικό με ιδιαίτερα ευμενή σχόλια αποτελούν οι προσωπογραφίες της Δούκισσας του Μακλεμβούργου και της πριγκίπισσας Άρρενμπεργκ καθώς και η διακόσμηση του Δημαρχείου της Γκέσλιγκεν, στη Στουτγκάρδη και στη Βυρτεμβέργη. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Το έργο του

Το έργο του Δούκα, αν και επηρεασμένο από τη λεγόμενη «Σχολή του Μονάχου», ξεφεύγει από τα αυστηρά και σκοτεινά ακαδημαϊκά πρότυπα, τείνοντας προς τον ιμπρεσιονισμό και τον εξπρεσιονισμό. Ο ίδιος έλεγε ότι δεν είχε «καμία σχέση με τους διάφορους "ισμούς"». Ο Δούκας ανήκε στον κύκλο των λεγόμενων  ακαδημαϊκών, στον οποίο μεταξύ άλλων συμπεριλαμβάνονταν καλλιτέχνες όπως οι Προκοπίου, Βικάτος και Γεωργιάδης. Ασχολήθηκε με την προσωπογραφία, την απεικόνιση νεκρών φύσεων, την τοπιογραφία, τη θαλασσογραφία και τη σύνθεση στον καμβά. Η έμπνευσή του ήταν απεριόριστη, αλλά στην μεταφορά της έμπνευσής του στον καμβά έδινε την δική του ιδιαίτερη «ψυχολογική ερμηνεία»:

«Αποφεύγω οτιδήποτε που (sic) θυμίζει μια ξεκάρφωτη μεταφορά της φύσης στο βασίλειό μου. Πώς θα μεταφέρω τις συγκινήσεις μου, δηλαδή με ποιον εκφραστικό τρόπο, μου είναι αδιάφορο. Κείνο που με απασχολεί είναι να μπορώ να δίνω την αγαλλίαση στο θεατή και να του μιλώ χωρίς τη βοήθεια επεξηγηματικών σημειώσεων. Ζωγραφικός πίνακας είναι, κατά τη γνώμη μου, εκείνος που δε θέλει καν τίτλο.»

Ένα από τα πλέον γνωστά του έργα είναι η ελαιογραφία που απεικονίζει γυναίκες που μεταφέρουν πολεμοφόδια στην Πίνδο κατά τον πόλεμο του 1940, καθώς και εκείνη του Ευγενίου Μητροπολίτη της Αγχιάλου (Εθνικό Ιστορικό Μουσείο). Άλλα έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας και στις συλλογές του Δήμου Πειραιώς, της Τραπέζης της Ελλάδος και της Εθνικής Τραπέζης. Τρεις πίνακές του που βρίσκονταν στη Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων καταστράφηκαν από εμπρησμό κατά τα Δεκεμβριανά του 1944.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαίδικόν Λεξικόν Ηλίου" τόμ.6ος, σελ.181.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Δέκα άλλα έργα του Έκτορα Δούκα
Διαδικτυακή Πύλη Πολιτισμού Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός

Έλληνες ζωγράφοι
Σχολή του Μονάχου
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Σταθμός Νέα Ιωνία (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Νέα Ιωνία είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1. Πήρε το όνομά του από τον δήμο Νέας Ιωνίας, τον οποίο εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 14 Μαρτίου 1956 και η σημερινή του μορφή ανάγεται στο 2003, όταν και ανακαινίστηκαν (σταδιακά, το 2003 - 2004) όλοι οι σταθμοί της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες και γραμμή εναπόθεσης αμαξοστοιχιών. Ο σταθμός υπήρξε από τα εγκαίνιά του μέχρι την επέκταση του δικτύου προς το Ηράκλειο, στις 4 Μαρτίου 1957, ο προς βορράν τερματικός σταθμός της γραμμής. Βρίσκεται στη συμβολή της λεωφόρου Διον. Σολωμού με την λεωφόρο Αγίου Γεωργίου.

Ο σταθμός Νέας Ιωνίας κατασκευάστηκε στη θέση παλαιότερου σταθμού των Σιδηροδρόμων Αττικής με το ίδιο όνομα. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Νέας Ιωνίας των Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου, ο οποίος βρισκόταν προς βορράν του σταθμού του μετρό της Αθήνας.

Δομή σταθμού

Παλαιός σταθμός 
Στο σημείο αυτό βρισκόταν επίσης σιδηροδρομικός σταθμός που εξυπηρετούσε τη γραμμή Πλατείας Λαυρίου - Στροφυλίου των Σιδηροδρόμων Αττικής. Βρισκόταν στη χιλιομετρική θέση 7,340 από το σταθμό Πλατείας Λαυρίου. Η πρώτη ονομασία του σταθμού ήταν Ποδαράδες, η οποία ήταν η προηγούμενη ονομασία του οικισμού, που αργότερα μετετράπη στη πόλη της Νέας Ιωνίας, από πρόσφυγες της Ιωνίας της Μικράς Ασίας το 1922. Ο αρχικός σταθμός έκλεισε το 1938, εν αναμονή της ηλεκτροδότησης.

Συμβάντα 

Στις 8 Μαρτίου 1999 και ώρα 7:40 το πρωί, σημειώθηκε σύγκρουση δύο συρμών μεταξύ των σταθμών Νέας Ιωνίας και Ηρακλείου στην κατεύθυνση προς Κηφισιά, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό 20 ατόμων. Ο προπορευόμενος συρμός, με αριθμό κυκλοφορίας 15, είχε σταματήσει πριν το σταθμό Ηρακλείου αφού ο σηματοδότης είχε κόκκινη ένδειξη όταν ο συρμός, με αριθμό κυκλοφορίας 30, που έπονταν προσέκρουσε πάνω του, αφού ο οδηγός δεν είχε ορατότητα λόγω τη στροφής που υπάρχει στο σημείο. Ωστόσο, η χαμηλή ταχύτητα του δεύτερου συρμού εξαιτίας του ότι πλησίαζε στο σταθμό απέτρεψε μία σφοδρή σύγκρουση.

Νεα Ιωνια
Νεα Ιωνια
Νεα Ιωνια
Νέα Ιωνία Αττικής
Λιβάδι Ολύμπου

Το Λιβάδι είναι κωμόπολη του νομού Λάρισας, στα σύνορα των νομών Λάρισας και Πιερίας. Βρίσκεται στο όρος Τίταρος σε υψόμετρο 1180 μέτρων. Έχει πληθυσμό 2.244 μονίμων κατοίκων κυρίως Βλάχικης καταγωγής. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία. Μετά από την εφαρμογή του Προγράμματος Ιωάννης Καποδίστριας, ο δήμος Λιβαδίου αποτελούνταν από τα χωριά Λιβάδι και Δολίχη. Μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης ανήκει στον Δήμο Ελασσόνας. Η κοινότητα του Λιβαδίου καλύπτει περιοχή 141,9 τ.χλμ. Νότια του Λιβαδίου βρίσκεται η γυναικεία μονή της Αγίας Τριάδος, .

Δημοτική Ενότητα Λιβαδίου 
Η Δημοτική Ενότητα Λιβαδίου αντιστοιχεί στον τέως καποδιστριακό δήμο Λιβαδίου και έχει πληθυσμό 2.674 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Στη Δημοτική Ενότητα περιλαμβάνονται:
  Δημοτική Κοινότητα Λιβαδίου  -- το Λιβάδι [ 2.244 ]
  Τοπική Κοινότητα Δολίχης  -- η Δολίχη [ 430 ]

Οδική πρόσβαση 
Το Λιβάδι βρίσκεται στα σύνορα του νομού Λάρισας με τους νομούς Πιερίας και Κοζάνης. Απέχει 74 χμ από τη Λάρισα, 35 χμ από την Ελασσόνα, 49 χμ από την Κατερίνη, 89 χμ από την Κοζάνη, 120 χμ από τη Θεσσαλονίκη και 428 χμ από την Αθήνα.

Ναοί και μοναστήρια 
Σήμερα στο Λιβάδι σώζονται τρεις ιεροί ναοί με ξυλόγλυπτα τέμπλα: των Αγ.Αναργύρων, του Αγ.Κωνσταντίνου και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, καθώς και δύο μονές, της Αγίας Τριάδας και του Προφήτη Ηλία που .

Πρόεδροι της Κοινότητας Λιβαδίου 
Αιρετοί πρόεδροι της Κοινότητας Λιβαδίου διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής:

Δήμαρχοι Λιβαδίου 
Αιρετοί δήμαρχοι Λιβαδίου διετέλεσαν οι εξής:

Γνωστοί Λιβαδιώτες 
 Γεωργάκης Ολύμπιος, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821.
 Αθανάσιος Αστερίου (1840-1893) .
 Φώτης Χατζημιχάλης, πολιτικός, γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, βουλευτής Λάρισας, υφυπουργός και περιφερειάρχης.

Παραπομπές 

Δήμος Ελασσόνας
Κωμοπόλεις του νομού Λάρισας
Ρουαπέχου

Το Ρουαπέχου (Μαορί γλώσσα: Ruapehu) είναι ενεργό ηφαίστειο στο νότιο άκρο της Ηφαιστειακής Ζώνης Τάουπο. Βρίσκεται 23 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης Οχακούνε και 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της νότιας ακτής της Λίμνης Τάουπο.

Το Ρουαπέχου είναι το υψηλότερο σημείο στο Βόρειο Νησί της Νέας Ζηλανδίας. Περιλαμβάνει τρεις μεγάλες κορυφές: τις Ταχουράνγκι (2,797μ), Τε Χεουχέου (2.755μ) και Παρετεταϊτόνγκα (2.751μ). Το Ρουαπέχου ενεργοποιείται συχνά και είναι ένα από τα μεγαλύτερα ενεργά ηφαίστεια στη Νέα Ζηλανδία. Είναι μέρος του Εθνικού Πάρκου Τονγκαρίνο.

Στα Μαορί Ruapehu σημαίνει λάκκος φασαρίας ή εκρηγνυόμενος λάκκος. 

Οι καιρικές συνθήκες στο βουνό είναι ασταθείς και οι επισκέπτες του προειδοποιούνται να είναι προετοιμασμένοι και να φέρουν βασικό εξοπλισμό επιβίωσης, καθώς δραματικές καιρικές αλλαγές έχουν κατά καιρούς στοιχίσει τη ζωή σε αρκετούς ανθρώπους.

Ηφαιστειακή δραστηριότητα

Το ηφαίστειο έχει εκραγεί τα έτη 1861, 1895, 1903, 1945, 1969, 1971, 1975, 1988, 1995, 1996 και 1997. 

Μεταξύ των εκρήξεων σχηματίζεται μια κρατηριακή λίμνη από το λιωμένο χιόνι. Όταν μια έκρηξη σχηματίζει φράγμα από τέφρα στην έξοδο της λίμνης, το φράγμα μπορεί να καταρρεύσει όταν η λίμνη ανέβει πάνω από το επίπεδο της κανονικής της εξόδου, προκαλώντας έναν χείμαρρο λάσπης γνωστό ως λαχάρ. 

Ένα λαχάρ στις 24 Δεκεμβρίου 1953 προκάλεσε την καταστροφή Τανγκιγουάι, κατά την οποία έχασαν τη ζωή τους 151 άνθρωποι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η Έκρηξη του Ρουαπέχου το 1996 Εικόνες και Πληροφορίες από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν
Ηφαιστειακοί Κίνδυνοι στο Ηφαίστειο Ρουαπέχου - από το Institute of Geological and Nuclear Sciences Limited
Κάμερα Ηφαιστείου - Mt Ruapehu - ωριαίες φωτογραφίες από το GeoNet
Peakware World Mountain Encyclopedia - Ruapehu 

Βουνά της Νέας Ζηλανδίας
Ηφαίστεια της Νέας Ζηλανδίας
Κόλπος Χαουράκι

Ο Κόλπος Χαουράκι (Hauraki Gulf) είναι κόλπος του Βορείου Νησιού στη Νέα Ζηλανδία. Ο κόλπος βρίσκεται ανάμεσα στο Ώκλαντ, την Χερσόνησο Κορομάντελ και τις Πεδιάδες Χαουράκι.

Τοποθεσία

Τα ύδατα του κόλπου είναι μέρος του Ειρηνικού Ωκεανού, με τον οποίο συνδέεται στα βόρεια και ανατολικά. Ο κόλπος προστατεύεται κατά πολύ από τον Ειρηνικό από το Νησί Γκρέιτ Μπάρριερ και το Νησί Χαουτούρου/Λίτλ Μπάρριερ στα βόρεια, και από την μήκους 80 χιλιομέτρων Χερσόνησο Κορομάντελ στα ανατολικά. 

Τρία μεγάλα κανάλια συνδέονται με τον κόλπο στον Ειρηνικό. Το Κανάλι Κολβίλ βρίσκεται μεταξύ της Χερσονήσου Κορομάντελ και το Γκρέιτ Μπάρριερ, το Κανάλι Κραντόκ βρίσκεται μεταξύ των δύο νησιών, και το Κανάλι Τζελλικό βρίσκεται μεταξύ του Λιτλ Μπάρριερ και της ακτής της Χεσονήσου Νορθ Ώκλαντ. 

Στα βόρεια του Ώκλαντ διάφορες χερσόνησοι προεξέχουν προς τον κόλπο, κυρίως η Χερσόνησος Γουανγκαπαραόα. Το Νησί Καγουάου βρίσκεται κοντά στη χερσόνησο αυτή.

Νησιά

Στα δυτικά του κόπλου βρίσκεται σειρά νησιών γύρω από το στόμιο του Λιμανιού Γουαϊτεμάτα, ενός εκ των δύο λιμανιών του Ώκλαντ. Σ'αυτά περιλαμβάνονται το Νησί Πονούι, το Νησί Γουαϊχέκε και το εικονικά θολωτό Νησί Ρανγκιτότο (ένα κοιμώμενο ηφαίστειο), το οποίο συνδέεται με το πολύ παλαιότερο Νησί Μοτουτάπου με έναν υπερυψωμένο δρόμο. Τα νησιά χωρίζονται από την ηπειρωτική χώρα με τον Ισθμό Ταμάκι και το Κανάλι Ρανγκιτότο. 

Άλλα νησιά που βρίσκονται στον κόπλο είναι μεταξύ άλλων το Νησί Μπράουνς, το Νησί Μοτουίχε, το Νησί Πακίχι, το Νησί Πακατόα, το Νησί Ρακίνο και το Νησι Ροτορόα στον εσώτερο κόλπο, γύρω από τα Γουαϊχέκε και Ρανγκιτότο, τα Νησιά Μοτουκαγουάο και Γουανγκανούι στο υπήνεμο της Χερσονήσου Κορομάντελ, και το Νησί Τσάννελ και το Νησί Τιριτίρι Ματάνγκι στον εξωτερικό κόλπο.

Ο Στενός Κόλπος του Τάμεση

Στο νότιο τέλος του Κόλπου Χαουράκι σχηματίζεται μια μορφή λιμνούλας γνωστή ως Στενός Κόλπος του Τάμεση. Πέρα από αυτή βρίσκονται οι Κοιλάδες Χαουράκι, σχηματισμένες από τον Ποταμό Γουαϊχού/Τάμεσης και τον Ποταμό Πιάκο. Εξ αμφοτέρων των πλευρών των κοιλάδων υψώνονται η οροσειρές Χουνούα και οι λόφοι της Χερσονήσου Κορομάντελ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Γεωγραφία της Νέας Ζηλανδίας
Αερικό (λαογραφία)

Στη λαϊκή φαντασία αερικό ονομάζεται εναέριος δαίμονας ή κοινώς το κακό πνεύμα. Λέγεται και «αγερικό» όπου όταν φυσάει ειδικά στην επαρχία ακούγονται περίεργοι ήχοι, αλλά και «ανεμικό» επίσης εξ ιδίου λόγου και μάλιστα όταν πρόκειται για νεράιδες που προσονομάζονται «ανεμικές» ή «αερικές».

Προς τα «αερικά» αντιστοιχούν και τα «εξωτικά» που βεβαίως δεν προέρχονται από εξωτικές χώρες αλλά από τη λαϊκή φράση του: «έξω απ' εδώ» χωρίς όμως να έχει σαφώς καθορισθεί η μεταξύ τους διαφορά.

Ενδιαφέρον πάντως προκαλεί το γεγονός ότι από της ελληνικής αρχαιότητας παρατηρείται μια συνεχής και αδιάσπαστη λαϊκή παράδοση για τα «αερικά» και μάλιστα όχι μόνο από κάποιους αδέσποτους θρύλους αλλά και από αυθεντικά κείμενα επιφανέστατων συγγραφέων τα οποία απηχούν τους ίδιους σχεδόν θρύλους στην εποχή τους, ιδού μερικά παραδείγματα:
 Κατά τον Διογένη Λαέρτιο ο Πυθαγόρας πίστευε πως «όλος ο αέρας είναι γεμάτος πνεύματα που εκλαμβάνονται ως δαίμονες και ήρωες».
 Ο Δημόκριτος φέρεται να πίστευε ότι «μεστόν είναι τον αέρα τούτον», ότι δηλαδή ο αέρας είναι πλήρης πνευμάτων.
 Στην "Επινομίδα" του Πλάτωνα αναφέρεται το «αέριον γένος» αποτελούμενο από πλάσματα μεσάζοντα μεταξύ θεών και ανθρώπων (εδώ πλησιάζει τον μετέπειτα χριστιανισμό).
 Στη Βυζαντινή εποχή χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του ιστοριογράφου Ψελλού (11ος αιώνας) που αναφέρει ότι εκ παραλλήλου με τα πνεύματα που υπάρχουν στη Γη στη Θάλασσα και στους βυθούς, γεμάτος από δαιμόνια είναι και ο αήρ ο ευρισκόμενος «ύπερθεν ημών και περί ημάς».
 Με ανάλογες δε δοξασίες που έντονα πλουτίσθηκαν κατά τη τουρκοκρατία φθάνουμε στη σημερινή δαιμονολογία (Σολομωνική, Μαύρη Μαγεία κλπ). 

Kατά την αρχαιότητα οι δαίμονες χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες τους αγαθοποιούς και τους κακοποιούς, στη νεότερη λαϊκή παράδοση με την επικράτηση του Χριστιανισμού τα αερικά ή εξωτικά είναι κατά κανόνα κακοποιά πνεύματα που πειράζουν τους ανθρώπους κυρίως στον ύπνο τους αλλά και στη ύπαιθρο όταν φθάνουν και να τους κτυπούν (π.χ. "τον κτύπησε αερικό") και να αφήνουν μελανά ίχνη λεγόμενα «ματσουκιές». Η παραπάνω μετατροπή οφείλεται κατά κύριο λόγο στη χριστιανική διδασκαλία που αποκρούει κάθε αγαθοποιό δράση δαιμόνων με τη κυριαρχούσα άποψη ότι αγαθοποιά μπορεί να είναι οι δαίμονες μόνο σε εκείνους που πούλησαν σ΄ αυτούς τη ψυχή τους. Έτσι μπροστά σ΄ αυτή τη μετατροπή των δοξασιών προστέθηκαν και πολλοί τύποι εξορκισμού προσαρμοζόμενοι ανάλογα με το θρησκευτικό πνεύμα. Τέτοιοι εξορκισμοί ξεκινούν με σταυροκοπήματα, την επανάληψη του «Πάτερ ημών» ως και τη σταυροκόπηση του προσκέφαλου (μαξιλαριού) με την ενθαρρυντική επίκληση:
«Πέφτω, κάνω τον σταυρό μου
άρμα έχω στο πλευρό μου.
Δούλος του Χριστού λογιούμαι
και κανένα δεν φοβούμαι».

Τα «αερικά» ή «εξωτικά» αποτελούν σήμερα αντικείμενο της δαιμονολογίας.
Λαογραφία
Δαίμονες
Mikoyan-Gurevich MiG-25

Τό Mikoyan-Gurevich MiG-25 (Κυριλλικά: МиГ-25, Νατοϊκό όνομα αναφοράς: Foxbat) είναι σοβιετικό πολεμικό αεροπλάνο μεγάλων ταχυτήτων. Παραμένει σε περιόρισμενη υπηρεσία στήν Ρωσία και άλλες χώρες.

Περιγραφή 
Το MiG-25 ήταν κατασκευασμένο πρωτίστως από νικέλιο και ατσάλι και όχι από τιτάνιο όπως υπέθεταν αρχικά οι δυτικοί αναλυτές. Τιτάνιο χρησιμοποιήθηκε μόνο σε επιφάνειες που αναπτύσσονταν μεγάλες θερμοκρασίες. Η ατσάλινη κατασκευή του συνεισέφερε στα 20,000 kg του βάρους του (δίχως τον οπλισμό του).

Τα περισσότερα από τα ηλεκτρονικά του βασίζονταν σε τεχνολογία λυχνιών κενού και όχι σε τρανζίστορ. Αν και πρωτόγονη από άποψη σχεδιασμού και αντικείμενο χλευασμού από τους δυτικούς, αυτή η επιλογή χάριζε αυξημένη αντοχή στα ηλεκτρονικά αντίμετρα, καθώς και σε περιβάλλον πυρηνικού πολέμου, όπου η έντονη ακτινοβολία γ που παράγεται από τις πυρηνικές εκρήξεις καταστρέφει τα ηλεκτρονικά κυκλώματα που αποτελούνται από ημιαγωγούς (τρανζίστορ - ολοκληρωμένα κυκλώματα).

Εκδόσεις 

MiG-25 R Αναγνωριστικό-Μεγάλου ύψους. Πρώτη πτήση: 1964

MiG-25 P Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Πρώτη πτήση: 1964

MiG-25 PDS Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Χρησιμοποιείτο για τη δοκιμή και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων κάθε τροποποίσης. Πρώτη πτήση: 1964

MiG-25 PDSL Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Χρησιμοποιείτο για τη δοκιμή και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων κάθε τροποποίσης. Πρώτη πτήση: 1964

MiG-25 ΜR (izd. 02B). Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό (Αναγνωριστικό καιρού). Πρώτη πτήση: 1970

MiG-25 RB (izd.02B). Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1970

MiG-25 RBV Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1970

MiG-25 RBΚ Τακτικό Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1970

MiG-25 RBΝ Τακτικό Αναγνωριστικό εξοπλισμένο με νυχτερινές φωτογραφικές μηχανές. Πρώτη πτήση: 1970

MiG-25 RBS (izd.02S, izd.51). Τακτικό Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1970

MiG-25 M (E-115M, E-266M).  Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Πειραματικό αεροσκάφος με κινητήρες τύπου R-15BF2-300. Πρώτη πτήση: 1974

MiG-25 RD (izd.99) .  Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1976

MiG-25 BM (izd.02M, izd.66) – μονοθεσία υπερηχητικό αεροσκάφος προσβολής στόχων ραντάρ έδαφος. Πρώτη πτήση: 1977

MiG-25 PD Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Πρώτη πτήση: 1978

MiG-25 PDΜ Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Πρώτη πτήση: 1978

MiG-25 PDΖ Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Πρώτη πτήση: 1978

MiG-25 RBT (izd. 02T).  Αναγνωριστικό-ανίχνευσης και εντοπισμό ράδιο συχνοτήτων . Πρώτη πτήση: 1979

MiG-25 RBF (izd.02F). Τακτικό Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1980

MiG-25 RBSh (izd.02Sh). Τακτικό Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1980

Δείτε επίσης

Κατάλογοι 
 Κατάλογος μαχητικών αεροσκαφών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το Mig-25 Foxbat στο redstar.gr

Μαχητικά αεροσκάφη
Αναχαιτιστικά αεροσκάφη
Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
MiG-25
Τιγκράν Πετροσιάν

Ο Τιγκράν Βαρτάνοβιτς Πετροσιάν (αρμένικα: Տիգրան Պետրոսյան, ρώσικα: Тигран Вартанович Петросян, 17 Ιουνίου 1929 – 13 Αυγούστου 1984) γεννήθηκε στο χωριό Μούλκι της περιοχής Αραγκατσότν της Αρμενίας και ήταν ο ένατος παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι.

Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Τιφλίδα (Τμπίλισι) της Γεωργίας. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Μόσχα. Η πρώτη του επαφή με το σκάκι έγινε όταν ήταν οκτώ ετών. Αποφασιστικής σημασίας για την εξέλιξή του ως σκακιστή ήταν η μετακίνησή του στη Μόσχα το 1949, οπότε και άρχισε να παίζει και να κερδίζει σε διάφορα σκακιστικά τουρνουά.

Το 1963 ο Πετροσιάν κέρδισε τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή Μιχαήλ Μποτβίνικ 12,5–9,5 και κατέκτησε τον παγκόσμιο τίτλο. Το υπομονετικό και αμυντικό του στυλ ήταν αρκετό για να καταβάλει τον Μποτβίνικ· μία και μοναδική παρακινδυνευμένη κίνηση του τελευταίου ήταν αρκετή να την εκμεταλλευτεί ο Πετροσιάν και να τον νικήσει. 

Ο Πετροσιάν υπερασπίστηκε τον τίτλο του το 1966 νικώντας τον Μπορίς Σπάσκι 12,5–11,5, αλλά το 1969 ο Σπάσκι "πήρε το αίμα του πίσω" νικώντας 12,5–10,5 και κερδίζοντας τον τίτλο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 50 αποφασιστικές θέσεις από τις παρτίδες του

Σοβιετικοί σκακιστές
Αρμένιοι σκακιστές
Θεωρητικοί του σκακιού
Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Κώστας Βουτσάς

Ο Κώστας Βουτσάς (Βύρωνας Αττικής, 31 Δεκεμβρίου 1931 - Αθήνα, 26 Φεβρουαρίου 2020) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, με εβδομηκονταετή υποκριτική καριέρα. Θεωρείται ένας από τους δημοφιλέστερους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ μέχρι και το τέλος της ζωής του παρέμεινε ενεργός στην υποκριτική τέχνη.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1931 στον Βύρωνα Αττικής, τέκνο προσφυγικής οικογένειας με καταγωγή από τους Επιβάτες Θράκης. Το οικογενειακό επίθετο ήταν «Σαββόπουλος», αλλά το «Βουτσάς» επικράτησε από τον παππού του που έφτιαχνε βαρέλια και τα βαρέλια παλαιότερα λέγονταν και «βουτσιά». Όταν ξεκίνησε την καριέρα του, τού είχε προτείνει θιασάρχης να το αλλάξει σε «Βέσελης», αλλά εκείνος αρνήθηκε.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Μακεδονικού Ωδείου, απ' όπου αποφοίτησε το 1953 και αρχικά έλαβε μέρος σε παραστάσεις περιπλανώμενων θιάσων (μπουλούκια).

Υπήρξε σύζυγος της ηθοποιού και χορεύτριας Έρρικας Μπρόγιερ, με την οποία απέκτησε μια κόρη, τη Σάντρα (1966). Έχει άλλες δύο κόρες από τον δεύτερο γάμο του, με τη Θεανώ Παπασπύρου, τη Θεοδώρα (1977) και τη Νικολέτα (1979), με την πρώτη να ακολουθεί τα δικά του βήματα στο χώρο της υποκριτικής. Είχε έναν προγονό από προηγούμενο γάμο με την τρίτη σύζυγό του, την πρώην μοντέλο και ηθοποιό Εύη Καραγιάννη, τον Άνθιμο Ανανιάδη, που είναι επίσης ηθοποιός.

Το 2015, ο Κώστας Βουτσάς έκανε σχέση με την επίσης ηθοποιό, Αλίκη Κατσαβού, με την οποία νυμφεύθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2016 και στις 23 Ιουλίου του ίδιου έτους απέκτησαν ένα γιο, το Φοίβο.

Στις 7 Φεβρουαρίου 2020 εισήχθη εσπευσμένα στη ΜΕΘ με καρδιοαναπνευστική ανεπάρκεια και λοίμωξη του αναπνευστικού. Απεβίωσε τα ξημερώματα της 26ης Φεβρουαρίου 2020, έπειτα από 19 ημέρες νοσηλείας και σε ηλικία 88 ετών. Λίγες μέρες πριν εισέλθει στο νοσοκομείο συμμετείχε σε θεατρική παράσταση. Κηδεύτηκε στις 28 Φεβρουαρίου στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών. Από την προηγούμενη ημέρα η σορός του είχε τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα. Η ταφή του έγινε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της ΑΕΚ. Ο σύλλογος εξέφρασε και την πρόθεση να τιμήσει τον ηθοποιό με ένα κέρινο ομοίωμα στο μουσείο της ΑΕΚ.

Πολιτικές απόψεις
Είχε στηρίξει και ψηφίσει πολλάκις το ΚΚΕ, χωρίς ο ίδιος να αυτοπροσδιορίζεται ως κομμουνιστής.

Εργογραφία

Φιλμογραφία

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικές Σειρές

Θεατρικές παραστάσεις

Ντοκιμαντέρ

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Κώστας Βουτσάς: Ηθοποιός στην κωμωδία, Ρόλοι, παραστάσεις, ταινίες, Κωνσταντίνος Κυριακός,  Αιγόκερως, 2010
Κώστας Βουτσάς, Τη στιγμή που νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα παύεις να σκέφτεσαι, Σκέψεις χαρισμένες στις κόρες μου, Πατάκη, 2011
Ο Κώστας Βουτσάς μιλάει στον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη, Andy's Publishers, 2014

Έλληνες κωμικοί
Επιβατιανοί
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μακεδόνες
Νίτσα Τσαγανέα

Η Νίτσα Τσαγανέα (17 Φεβρουαρίου 1902 - 30 Απριλίου 2002) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα, ως Ελένη Λάσκαρη, όπως ήταν το πατρικό της όνομα, και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρώτος σύζυγός της ήταν ο ηθοποιός Γιώργης Βιτσώρης και δεύτερος σύζυγός της ο επίσης ηθοποιός Χρήστος Τσαγανέας. Πιο γνωστές ταινίες της είναι οι Ένας ήρως με παντούφλες και Οι Γερμανοί ξανάρχονται. 

Κηδεύτηκε στο Α΄ νεκροταφείο, δίπλα στην αγαπημένη της κόρη, την επίσης ηθοποιό Λιάνα Βιτσώρη.

Φιλμογραφία

Θεατρικές Παραστάσεις 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 Παρουσία στο Εθνικό Θέατρο

Έλληνες Αντιστασιακοί
Έλληνες τροτσκιστές
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Μέλη του ΕΑΜ
Έλληνες αιωνόβιοι
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Τάσος Γιαννόπουλος (ηθοποιός, 1931)

Ο Τάσος Γιαννόπουλος (1931 - 8 Νοεμβρίου 1977) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε το 1931 στην Οιχαλία Μεσσηνίας και πέθανε από κίρρωση του ήπατος στις 8 Νοεμβρίου 1977, σε ηλικία 46 ετών. Έγινε ευρύτερα γνωστός από το ρόλο του Κίτσου σε αρκετές ταινίες. Στην ταινία Μπάρμπα Γιάννης ο κανατάς, ντουμπλάρει σε όλη την ταινία τις φωνές των Βασίλη Αυλωνίτη και Νίκου Σταυρίδη.

Φιλμογραφία

Κινηματογραφικές ταινίες

Θεατρικές παραστάσεις 

 Περάστε την πρώτη του μηνός (1963)
 Τριαντάφυλλα για σας (1961)

Τηλεοπτική σειρά 

 Το παλιό το κατοστάρι (1974) ΥΕΝΕΔ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μαρίκα Νέζερ

Η Μαρίκα Νέζερ (Κωνσταντινούπολη,  1906 -  Αθήνα, 18 Ιουλίου 1989) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Νέζερ και της ηθοποιού και μίμου Κλεοπάτρας Νέζερ, αδερφή του Χριστόφορου Νέζερ (1903-1995), εξαδέλφη του  Χριστόφορου Νέζερ (1887-1970) και εγγονή του Χριστόφορου Νέζερ, φρούραρχου Αθηνών και τπασπιστή του βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα.

Στα πρώτα της θεατρικά βήματα έπαιζε με την αδερφή της Κατίνα (ονομάζονταν "Τα Νεζεράκια"). Από 13 ετών ανήλθε στη θεατρική σκηνή στο Κάιρο όπου και κατέλαβε διαπρεπή θέση κυρίως στο μουσικό επιθεωρησιακό είδος. 

Το 1927 συνεργάστηκε με τον Θίασο του Ιωάννη Παπαϊωάννου και εμφανίστηκε στις οπερέτες: «Ο χορός της τύχης», «Μαμζέλ Νιτούς», «Χαλιμά» και «Κρυφό Ρομάντσο» (οι δύο τελευταίες του Θεόφραστου Σακελλαρίδη).

Διέπρεψε στις επιθεωρησιακές παραστάσεις και τα συγκροτήματα της Σοφίας Βέμπο με το χαρακτηριστικό τύπο της "καρατερίστας". Σημείωσε μεγάλη επιτυχία στο ρόλο της Μαντάμ Σουσούς του Δημήτρη Ψαθά, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο.

Μέχρι μεγάλης ηλικίας συμμετείχε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες μεταξύ των οποίων και στην αξεπέραστη κωμωδία Της κακομοίρας του Ντίνου Κατσουρίδη όπου και σημείωσε ίσως τη μεγαλύτερη κινηματογραφική της επιτυχία ως προξενήτρα του κυρ-Παντελή (Κώστα Δούκα) με τη Λίτσα (Ντίνα Τριάντη).

Προσωπική ζωή 
Ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Ερρίκο Κονταρίνη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν κατάκοιτη, μαζί με την επίσης κατάκοιτη αδερφή του άντρα της. Απεβίωσε το 1989 και κηδεύτηκε με παρουσία λίγων μόνο καλλιτεχνών, στο Κοιμητήριο του Βύρωνα.
Εγγονός της εξ αγχιστείας αδελφής της είναι ο ηθοποιός Γιώργος Πυρπασόπουλος.

Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες η Μ. Νέζερ συμμετείχε ως ηθοποιός. 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η Μαρίκα Νέζερ στην imdb
 
 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Γλώσσα Μοριόρι

Τα Μοριόρι (Moriori) είναι μια Μαλαϊο-Πολυνησιακή γλώσσα με πιο στενή τους συγγένεια τα Μαορί. Είναι η ιθαγενής γλώσσα των Μοριορί, ιθαγενή πληθυσμού των Νησιών Τσάταμ. 

Αν και μερικές πηγές την κατατάσσουν στις εκλιπούσες γλώσσες, έχουν εκφραστεί αμφιβολίες για την κατάταξη αυτή. Άλλες πηγές υποστηρίζουν πως ομιλούνται ακόμη από μια ομάδα ανθρώπων στα Τσάταμ και την ενδοχώρα με μεγάλο βαθμό ευφράδειας, και πως οι περισσότεροι Μοριορί γνωρίζουν τα βασικά της γλώσσας. 

Το Μοριόρι όνομα των Τσάταμ είναι "Ρεκόχου" ("Rekohu").

Επιπλέον διάβασμα

 Galbraith, Sarah: A Grammar of the Moriori language.
 Clark, R. 1994. Moriori and Maori: The Linguistic Evidence. In Sutton, D. (ed) The origins of the First New Zealanders. Auckland: Auckland University Press. pp.123-135.
 King, M. 2000. Moriori: A people rediscovered. (Revised Edition) Viking: Auckland.

Αυστρονησιακές γλώσσες
Μοριορί
Έρασμος Δαρβίνος

Ο Έρασμος Δαρβίνος (Erasmus Darwin, 12 Δεκεμβρίου 1731 – 18 Απριλίου 1802) ήταν Άγγλος γιατρός, φιλόσοφος και φυσιοδίφης. Έζησε στο Λίτσφιλντ και το Ντέρμπι της Αγγλίας. Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Lunar Society και παππούς του Κάρολου Δαρβίνου.

Ίδρυσε τη Βοτανική Εταιρεία του Λίτσφιλντ για τη μετάφραση των έργων του Κάρολου Λινναίου από τα λατινικά στα αγγλικά. Η μετάφραση ολοκληρώθηκε σε επτά χρόνια και οδήγησε στις εκδόσεις των συγγραμμάτων A System of Vegetables (1783-85) και The Families of Plants (1787). Σε αυτούς τους τόμους, ο Δαρβίνος έπλασε πολλά από τα αγγλικά ονόματα φυτών που χρησιμοποιούνται σήμερα. Πιο σημαντικό επιστημονικό έργο του θεωρείται το Zoönomia (Ζωονομία) (1794-1796), στο οποίο περιέχονται υποθέσεις που μεταγενέστερα διατυπώθηκαν και αναπτύχθηκαν περαιτέρω από τον Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ σχετικά με τις μεταλλάξεις των ειδών. Ο Δαρβίνος έχτισε τις θεωρίες του με βάση τη ψυχολογική θεωρία συναναστροφής («associationism») του Ντέιβιντ Χάρτλεϊ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 "Preface and 'a preliminary notice'" by Charles Darwin in Ernst Krause, Erasmus Darwin (1879)
 "Zoonomia, Vol. I Or, the Laws of Organic Life"
 Erasmus Darwin House, Lichfield

Βρετανοί βιολόγοι
Βρετανοί βοτανολόγοι
Βρετανοί ποιητές
Βρετανοί ιατροί
Βρετανοί φιλόσοφοι
Βρετανοί συγγραφείς
Εντομολόγοι
Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα
Φυσιοδίφες
Γη του Πυρός

Η Γη του Πυρός (ισπανικά: Tierra del Fuego) είναι ένα αρχιπέλαγος, που βρίσκεται στο νότιο άκρο της Νοτίου Αμερικής, από την οποία το χωρίζει ο πορθμός του Μαγγελάνου. Το αρχιπέλαγος αποτελείται από το κύριο νησί Γη του Πυρός, με έκταση 48.100 τ.χλμ. και μια ομάδα από πολλά νησιά, όπως το Ακρωτήριο Χορν και το Νησί Ντιέγκο Ραμίζ. Η Γη του Πυρός χωρίζεται μεταξύ Χιλής και Αργεντινής, με την Αργεντινή να ελέγχει το ανατολικό μισό του κυρίως νησιού και τη Χιλή το δυτικό μισό συν τα νησιά νότια του πορθμού Μπιγκλ. Έχει συνολική έκταση 73.753 τ.χλμ. εκ των οποίων τα 50.000 τ.χλμ, τα δυτικότερα, ανήκουν στη Χιλή με το όνομα Επαρχία του Μαγγελάνου, και τα υπόλοιπα, ανατολικά, στην Αργεντινή με το όνομα Διοίκηση Γης του Πυρός και πρωτεύουσα την Ουσουάια.

Ο παλαιότερος γνωστός οικισμός στην Γη του Πυρός χρονολογείται περίπου το 8.000 π.Χ. Οι Ευρωπαίοι διερεύνησαν πρώτα τα νησιά κατά τη διάρκεια της αποστολής του Φερδινάνδου Μαγγελάνου το 1520. Η ονομασία Γη του Πυρός και παρόμοιες ονομασίες προέρχονται από τις παρατηρήσεις των πολλών φωτιών που νόμιζαν ότι είχαν οι ντόπιοι. Η εγκατάσταση ευρωπαίων κατοίκων και η μεγάλη μετατόπιση των ιθαγενών πληθυσμών δεν ξεκίνησε παρά στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, με την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας και την ανακάλυψη κοιτασμάτων χρυσού. Σήμερα, η εξόρυξη πετρελαίου κυριαρχεί στην οικονομική δραστηριότητα στα βόρεια της Γης του Πυρός, ενώ ο τουρισμός και η μεταποιητική βιομηχανία είναι σημαντικές στο νότο.

Εκτός της κυρίας νήσου που έχει σχήμα τριγώνου, το αρχιπέλαγος περιλαμβάνει και τα νησιά Ντεσολασιόν, Σάντα Ινές, Κλαράνς, Στούαρτ, Λοντοντερρι, Χοστε, Ερμίτ, Ναβαρίνο, Γκόρντον (Γκόρδον προφέρεται στα ισπανικά), Ουάλστον, Εστάδος, Καπ-χορν κ.ά.

Γεωλογικά αποτελεί συνέχεια της Ν. Αμερικής. Η ονομασία δόθηκε από τη συνήθεια των ιθαγενών να ανάβουν μεγάλες φωτιές στη θέα πλοίων. Μεγάλη έκταση καλύπτεται από πάγους. Είναι, άλλωστε, η πλησιέστερη της Ανταρκτικής περιοχή της Γης. Το κλίμα αλλά και το έδαφος δεν ευνοούν την ανάπτυξή της.

Τη Γη του Πυρός ανακάλυψε το 1520 ο Μαγγελάνος. Από τότε, το 1578 ο σερ Φράνσις Ντραίηκ αντίκρυσε το Ακρωτήριο που το 1615 - 1617 επισκέφθηκαν οι Ολλανδοί ερευνητές Λεμαίρ και Σιούτερ και το ονόμασαν Ακρωτήριο Χορν. Αργότερα, το 1619, περιέπλευσαν τη χώρα οι αδελφοί Γκαρσία και Γκονσάλο ντε Νοδάλ (Γκαρσία και Γκονθάλο  στα καστιλιάνικα ισπανικά). Εν τούτοις, η συστηματική έρευνα άρχισε από το 1762 μέχρι το 1828, με την πρώτη βρετανική αποστολή και την περίοδο 1831-1836 με τη δεύτερη βρετανική αποστολή. Αρχηγός της δεύτερης ήταν ο Ρόμπερτ Φιτζρόι, στην οποία και συμμετείχε ο νεαρός τότε Κάρολος Δαρβίνος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος 

Νησιά της Αργεντινής
Νησιά της Χιλής
Ποντοκώμη Κοζάνης

Η Ποντοκώμη είναι οικισμός που βρίσκεται στο κέντρο της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης, της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, σε υψόμετρο 710 μ., στους πρόποδες της οροσειράς του Σινιάτσικου (Άσκιο), ανάμεσα στη Κοζάνη και τη Πτολεμαΐδα (14χλμ. απόσταση και από τις δυο). Με το Πρόγραμμα Καποδίστριας αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Δημητρίου Υψηλάντη. Με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης αποτελεί πλέον τοπική κοινότητα του νέου δήμου Κοζάνης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1.116 κατοίκους. 

Είναι προσφυγικό χωριό και οικοδομήθηκε σταδιακά με την άφιξη των πρώτων προσφύγων το 1922 στον παλιό μικρό τουρκικό οικισμό Ερτομούς, με σχέδιο πόλης σε ομοιόμορφα οικόπεδα (900 m2 περίπου) με σπίτια και αυλές. Η σημερινή του ονομασία δόθηκε με την απόφαση της κυβέρνησης το 1927 ΦΕΚ: 18/1927 σελ 130.

Έχει οργανωμένη αγορά και υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης και αναψυχής (ιατρείο, φαρμακείο, νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, γήπεδο ανοιχτό και μικρό κλειστό, διαμορφωμένα πάρκα, δάσος βελανιδιάς). Διαθέτει Κ.Ε.Π. (Κέντρο εξυπηρέτησης πολιτών) δημοτικό κατάστημα πολλαπλών χρήσεων, ανοιχτό αμφιθέατρο 2.500 θέσεων, που κατασκευάστηκε στις υπώρειες του βουνού με την αξιοποίηση - διαμόρφωση των πρώην λατομείων και ονομάστηκε «Αμφιθέατρο (Μίκης Θεοδωράκης)», πολιτιστικό και γυμναστικό Σύλλογο, ομάδα ποδοσφαίρου (Δ’ εθνική), ερασιτεχνικές ομάδες μπάσκετ κ.λ.π. Κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν οι αγροκαλλιέργειες (σιτηρά, καπνό κ.λ.π) ενώ κατά τους νεότερους χρόνους οι περισσότεροι εργάζονται στους ηλεκτροπαραγωγικoύς σταθμούς.

Η ΔΕΗ αποφάσισε το 2007 στο επενδυτικό της πρόγραμμα να συμπεριλάβει  κατασκευή νέου λιγνιτικού ΑΗΣ (Πτολεμαΐδα 5) και μετεγκατάσταση των Οικισμών Μαυροπηγής και Ποντοκώμης "για την αξιοποίηση των υποκείμενων λιγνιτικών κοιτασμάτων". Έτσι στις 24.01.2012 δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ η μετεγκατάσταση της Ποντοκώμης  για τις ανάγκες εκμετάλλευσης του υποκείμενου λιγνιτικού κοιτάσματος. Η νέα ονομασία θα είναι Νέα Ποντοκώμη και θα βρίσκεται στην περιοχή ΖΕΠ Κοζάνης.

Η Ποντοκώμη έχει πλούσια δράση κατά τη νεότερη ελληνική ιστορία με κυριότερο σημείο αναφοράς τη συμμετοχή της πλειοψηφίας των κατοίκων στον αντιστασιακό αγώνα κατά τον Παγκόσμιο πόλεμο αλλά και στον αντιδικτατορικό αγώνα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Χάρτης της περιοχής (Google maps)

Χωριά του νομού Κοζάνης
Δήμος Κοζάνης
Αναστάσιος-Φοίβος Χριστίδης

Ο Αναστάσιος-Φοίβος (Τάσος) Χριστίδης (1946 - 2004) ήταν Έλληνας γλωσσολόγος. Σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας τού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κατόπιν γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Δίδαξε στο Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονικής (1976-2004) και ήταν διευθυντής του Τμήματος Γλωσσολογίας και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας από την ίδρυσή του (1994-2004). Ασχολήθηκε με τον θεωρητικό προσδιορισμό της φύσης της γλώσσας, τη σχέση γλώσσας και μαγείας, την ιστορία της ελληνικής γλώσσας, τον γλωσσικό ηγεμονισμό, την κριτική των γλωσσικών μυθολογιών και γενικότερα τη σχέση γλώσσας και πολιτικής. Έπαιξε κεντρικό ρόλο στη συνέχιση και υπεράσπιση του δημοτικισμού και της γλωσσικής μεταρρύθμισης που καθιέρωσε τη δημοτική και το μονοτονικό και περιόρισε μόνο στο Λύκειο τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών από το πρωτότυπο στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Έργα

Α.-Φ. Χριστίδης, Γλώσσα, πολιτική, πολιτισμός, Αθήνα: Πόλις, 1999.
Α.-Φ. Χριστίδης,  Όψεις της γλώσσας,  Αθήνα: Νήσος, 2002.
Α.-Φ. Χριστίδης, Ιστορία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Αρχαιογνωσία και Αρχαιογλωσσία στη Μέση Εκπαίδευση 1, Θεσσαλονίκη: Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών [Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη], 2005.
Α.-Φ. Χριστίδης (εκδ.), «Ισχυρές» και «ασθενείς» γλώσσες στην Ευρωπαϊκή Ένωση: Όψεις του γλωσσικού ηγεμονισμού, Πρακτικά διεθνούς συνεδρίου (Θεσσαλονίκη 26-28 Μαρτίου 1997), Θεσσαλονίκη: Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 1999.
Α.-Φ. Χριστίδης & D. Jordan (εκδ.), Γλώσσα και μαγεία: Κείμενα από την αρχαιότητα, Αθήνα: Ιστός, 1997.
Α.-Φ. Χριστίδης (εκδ. σε συνεργασία με τη Μ. Θεοδωροπούλου), Εγκυκλοπαιδικός οδηγός για τη γλώσσα,   Θεσσαλονίκη: Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2001.
Α.-Φ. Χριστίδης (εκδ.), Ιστορία της ελληνικής γλώσσας: Από τις αρχές έως την ύστερη αρχαιότητα, Θεσσαλονίκη: Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας & Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών [Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη], 2001. [Αγγλική μετάφραση: A.-F. Christidis (Ed.), A History of Ancient Greek: From the Beginnings to Late Antiquity. Cambridge: Cambridge University Press, 2007.]

Εξωτερικοί δεσμοί
Α.-Φ. Χριστίδης σελίδα του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας

Αναφορές

Χριστιδης Αναστασιος Φοιβος