joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μικροσπηλιά Άρτας

Η Μικροσπηλιά είναι χωριό του Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, στον Νομό Άρτας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 720 m, στις παρυφές του όρους Τζουμέρκα. Ένας καταπράσινος τόπος με πολύ όμορφα τοπία που μπορεί κάποιος να απολαύσει στα μονοπάτια του υπό τη σκιά του βουνού και των πλατάνων που κατακλύζουν την περιοχή. Διαθέτει δυο πανέμορφες εκκλησίες και ένα κτίριο στην πλατεία του χωριού, το οποίο είναι αναγνωρισμένο πολιτιστικό μνημείο, καθώς και έναν παραδοσιακό νερόμυλο, από τους ελάχιστους που λειτουργούν ακόμα στην περιοχή. Έχει πραγματικό πληθυσμό 104 κατοίκων (). Η απόστασή του από την Άρτα είναι 49km.

Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Σερρές. Μετονομάστηκε σε Μικροσπηλιά από κάποιες μικρές σπηλιές που ανακαλύφθηκαν στη περιοχή. Λέγεται μάλιστα ότι σε εκείνο το σημείο βρέθηκαν και αρχαιολογικά ευρήματα.

Χωριά του νομού Άρτας
Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Δήμος Αγνάντων
Αρκαδικό Αργολίδας

Το Αρκαδικό (παλαιά ονομασία: Προυντζαίικα ή Μπρουτζαίικα) είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αργολίδας, του δήμου Επιδαύρου. Βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Αραχναίου, στο μέσο περίπου της απόστασης, μεταξύ Ναυπλίου και Λυγουριού. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 241 κάτοικοι. 

Στον λόφο πάνω από το Αρκαδικό βρίσκεται αρχαίο κάστρο, γνωστό ως ακρόπολη της Καζάρμας. Το κάστρο κατασκευάστηκε από Αργείους, στα σύνορα περίπου του κράτους τους με το κράτος των Επιδαύριων. 

Πολύ κοντά στον οικισμό βρίσκεται Μυκηναϊκή γέφυρα, γνωστή ως γέφυρα του Αρκαδικού ή γέφυρα της Καζάρμας, η οποία θεωρείται η αρχαιότερη διατηρημένη γέφυρα της Ευρώπης. Η γέφυρα χτίστηκε περίπου κατά τον 14ο αιώνα π.Χ. και ήταν μέρος του οδικού δικτύου που είχαν κατασκευάσει οι Μυκηναίοι στην περιοχή.

Πληθυσμός 
Το Αρκαδικό είχε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση απο το 1896 μέχρι και το 2001 (με εξαίρεση τις απογραφές του 1928 και του 1971 όπου υπήρξε σημαντική μείωση) αλλά το 2011 κατέγραψε αρνητική μεταβολή πληθυσμού.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Η ακρόπολη και η γέφυρα της Καζάρμας

Χωριά του νομού Αργολίδας
Δήμος Επιδαύρου
Γέφυρα του Αρκαδικού

Η Γέφυρα του Αρκαδικού, γνωστή και ως Γέφυρα της Καζάρμας (σημερινή τουριστική σήμανση/πινακίδα: Μυκηναϊκή Γέφυρα Α΄) είναι μυκηναϊκή γέφυρα, που βρίσκεται στο χωριό Αρκαδικό Αργολίδας. Θεωρείται η αρχαιότερη διατηρημένη γέφυρα της Ευρώπης και πιθανότατα του κόσμου, καθώς και η αρχαιότερη μονότοξη γέφυρα που παραμένει μέχρι σήμερα σε χρήση. Η γέφυρα χτίστηκε την Εποχή του χαλκού, μάλλον τον 13ο αιώνα π.Χ. και ήταν μέρος του οδικού δικτύου που είχαν κατασκευάσει οι Μυκηναίοι στην περιοχή της Αργολίδας, για τη διασύνδεση της Επιδαύρου με τις Μυκήνες και την Τίρυνθα.

Η γέφυρα είναι κατασκευασμένη από γιγαντιαίους ογκόλιθους, χαρακτηριστικό των κυκλώπειων μυκηναϊκών κατασκευών. Έχει μήκος 22 μέτρα, πλάτος 5,6 μέτρα και ύψος 4 μέτρα. Εκτός από την γέφυρα του Αρκαδικού στην ευρύτερη περιοχή σώζονται άλλες τέσσερις παρόμοιες γέφυρες, με σημαντικότερες τη γέφυρα στο Γαλούση (κάποιες πηγές θεωρούν αυτήν αρχαιότερη) και το «Πετρογεφύρι» (πινακίδα: Μυκηναϊκή Γέφυρα Β΄).

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Υπουργείο πολιτισμού,Η αρχαία γέφυρα του Αρκαδικού  
Η ακρόπολη και η γέφυρα του Αρκαδικού

Αρχαιολογικοί τόποι στην Αργολίδα
Γέφυρες στην Ελλάδα
Μυκηναϊκή τέχνη
Θεσπιές Βοιωτίας

Οι Θεσπιές είναι χωριό του Δήμου Αλιάρτου - Θεσπιέων του Νομού Βοιωτίας, ενώ έως το 2010 υπήρξε έδρα του τέως Δήμου Θεσπιέων. Με τα χωριά Άσκρη, Λεοντάρι, Νεοχώρι και Μαυρομμάτι συναποτελούν τη Δημοτική Ενότητα Θεσπιέων.

Έχουν πληθυσμό 1.139 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Στις Θεσπιές, όπως και σε όλα τα γειτονικά χωριά, στο παρελθόν ομιλούνταν η Αρβανίτικη γλώσσα.

Ετυμολογία
Η παλαιότερη ονομασία των Θεσπιών είναι "Ρημόκαστρο" ή "Ερημόκαστρο". Το χωριό μετονομάστηκε σε Θεσπιές λόγω της θέσης του κοντά στα ερείπια της ομώνυμης αρχαίας πόλης.

Η Ιστορία των Αρχαίων Θεσπιών 
Η ιστορία των Θεσπιών ξεκινάει από  την αρχαιότητα΄ Για το όνομά της δίνονται δύο εκδοχές. Η πρώτη αναφέρει ότι πήρε το όνομά της από τον Θέσπιο, γιο του βασιλιά της Αθήνας, Ερεχθέα, και η δεύτερη εκδοχή αναφέρει ότι  η ονομασία προέρχεται από τη νύμφη Θέσπια, κόρη του ποταμού Ασωπού.  

Τα αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν ότι κατοικείται  από τη Νεολιθική ως τη Βυζαντινή εποχή. 

Σημαντική είναι η συνεισφορά των Αρχαίων Θεσπιών στη μάχη των Θερμοπυλών το 480 π.Χ. αφού 700 Θεσπιείς  με αρχηγό το Δημόφιλο πολέμησαν στο πλευρό των Σπαρτιατών και του Λεωνίδα οικειοθελώς, χωρίς να υπάρχει κάποια υποχρέωση όπως με τους Σπαρτιάτες. Η στάση τους αυτή οδήγησε τον Ξέρξη να καταστρέψει την πόλη  και οι Θεσπιείς να καταφύγουν στην Πελοπόννησο.  Ελάχιστοι γνωρίσουν αυτό το ιστορικό σημείο, που τα τελευταία χρόνια προσπαθούν όλοι οι φορείς να μαθευτεί και να τιμηθούν οι ήρωες. Διοργανώνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις και αγώνας δρόμου από το άγαλμα του Δημόφιλου ως το άγαλμα  των Θεσπιών που υπάρχει στις Θερμοπύλες.  

Πολιούχος των Θεσπιών είναι ο άγιος Χαράλαμπος, τον οποίο σέβονται οι κάτοικοι και για τον οποίο υπάρχουν πολλοί θρύλοι. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι την εποχή της πανώλης ο άγιος Χαράλαμπος στάθηκε έξω από το χωριό και το προφύλαξε και δεν αρρώστησε κανείς. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει το πηγάδι του. Επίσης προσπάθησαν να χτίσουν την εκκλησία μέσα στο χωριό, αλλά κάθε φορά έβλεπαν την εικόνα στο λόφο και  κατάλαβαν ότι το θέλημα του είναι να χτισθεί στο σημείο, που βρίσκεται τώρα. Παλαιότερα στην εκκλησία ζούσε  ένας μοναχός και μέχρι τώρα υπάρχει το κελί του.   

Κεντρική εκκλησία του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος.

Ετυμολογία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Βιβλίο (2016):  "Βοιωτοί στην Αμερική", (Γ.Ε. Αντωνίου)
http://permisospress.blogspot.com/2016/07/blog-post_49.html

Χωριά του νομού Βοιωτίας
Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Αραχναίο Αργολίδας

Το Αραχναίο (παλαιά ονομασία: Χέλι) είναι ορεινό χωριό του του νομού Αργολίδας. Μέχρι το 2010 ανήκε στον τέως Δήμο Μιδέας. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του ομώνυμου όρους σε υψόμετρο 600 μέτρων. Ο μόνιμος πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 643 κάτοικοι. Το Αραχναίο ονομαζόταν Χέλι μέχρι το 1915, οπότε μετονομάστηκε σε Αραχναίο.

Ανήκει στα αρβανιτοχώρια της Αργολίδας όπου μιλιέται ακόμη η αρβανίτικη γλώσσα.

Πληθυσμός 
Το Αραχναίο παρουσίασε ελαφρά αύξηση πληθυσμόυ απο το 1879 μέχρι και το 1920 ενώ το 1928 και το 1940 είχε πολύ μεγάλη πληθυσμιακή αύξηση. Απο το 1951 μέχρι και σήμερα ο πληθυσμός έχει μειωθεί σημαντικά.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αργολίδας
Δήμος Ναυπλιέων
Χωριά του Αραχναίου
Μίνα Αδαμάκη

Η Μίνα (Ασημίνα) Αδαμάκη (Βόλος, 17 Ιουλίου 1944 - Αθήνα, 11 Νοεμβρίου 2022) ήταν  Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στον Βόλο. Ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν (1966). Σε νεανική ηλικία σπούδασε στο Λονδίνο κουκλοθέατρο και παντομίμα.

Η πρώτη της εμφάνιση έγινε στο θέατρο, ως μαθήτρια ακόμα, με το Θέατρο Τέχνης, στο έργο "Η δολοφονία του Ζαν - Πωλ Μαρά". Έχει παίξει σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες.

Απεβίωσε από καρκίνο στις 11 Νοεμβρίου 2022 σε ηλικία 78 ετών.  18 Νοεμβρίου Κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Βύρωνα, παρουσία λίγου κόσμου.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Θέατρο

Τηλεοπτικό θέατρο

Βιντεοταινίες 

Ηθοποιοί-επέκταση
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 05/2010
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες κωμικοί
Νένα Μεντή

Η Νένα (Ελένη-Ζωή) Μεντή (13 Δεκεμβρίου 1945) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1966). Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το ίδιο έτος με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη στο έργο Μαθήματα ηθικής και ξεκίνησε την καριέρα της τη δεκαετία του 1970, πλάι στην Κατίνα Παξινού και τον Αλέξη Μινωτή. Πατέρας της ήταν ο συνθέτης Σπήλιος Μεντής και θείος της ο κωμικός ηθοποιός Κώστας Μεντής. Ξάδερφός της είναι ο Χρήστος Βαλαβανίδης.

Υπήρξε σύζυγος του ηθοποιού Κώστα Στυλιάρη. Δεύτερος σύζυγος της είναι ο επίσης ηθοποιός Σταύρος Μερμήγκης, με τον οποίο έχουν αποκτήσει μία κόρη, τη Μαρία.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Θέατρο

Ραδιοφωνικές δουλειές

Εκπομπές (Τηλεοπτικες)

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Έλληνες κωμικοί
Αδελαΐδα του Ανζού

Αδελαίδα του Ανζού ή Λευκή του Ανζού, γαλλ.: Adelaide/Blanche d'Anjou (947 – 1026) από τον Οίκο του Ανζού ήταν κόρη του κόμη του Ανζού και με τους γάμους της έγινε πρώτα υποκόμισσα του Ζεβοντάν, μετά κόμισσα της Τουλούζης και έπειτα πριγκίπισσα διαδόχου της Φραγκίας, κατόπιν πριγκίπισσα διαδόχου της Φραγκίας και τέλος δούκισσα της Βουργουνδίας.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Φούλκωνος Β΄ κόμη του Ανζού και της Γερβέργας του Μάι.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε 5 φορές με εκλεκτούς Γάλλους ευγενείς. Ο πρώτος της σύζυγος σε ηλικία 13 ετών ήταν ο Στέφανος υποκόμης του Ζεβοντάν, παντρεύτηκε δεύτερη φορά τον Ραϋμόνδο Γ΄ κόμη της Τουλούζης (975) ο οποίος απεβίωσε το 978. Παντρεύτηκε σε τρίτο της γάμο (982) τον Λουδοβίκο (Ε΄), νεώτερο γιό του βασιλιά Λοθάριου της Φραγκίας. Στέφθηκαν μονάρχες της Ακουιτανίας, αλλά η μεγάλη διαφορά ηλικίας τους -η Αδελαΐδα ήταν 20 χρόνια μεγαλύτερη από τον Λουδοβίκο (Ε΄)- ήταν αιτία ταχύτατου διαζυγίου (984). Στο Άρλ πραγματοποίησε τον τέταρτο γάμο της με τον Γουλιέλμο Α΄ κόμη της Προβηγκίας -παρά τις παπικές αντιρρήσεις- με τον οποίο απέκτησε τέκνα:
 Κωνσταντία π.986-1032, παντρεύτηκε αργότερα τον βασιλιά Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας. 
 Γουλιέλμος Β΄ 990; - 1019, κόμης της Προβηγκίας.
 Ερμανγκάρντε, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Α΄ κόμη του Ωβέρν.
 Τότα-Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο Α΄ κόμη του Μπεζαλύ.

Πέμπτος της σύζυγος ήταν ο Όθων–Γουλιέλμος δούκας της Βουργουνδίας.

Γαλλική τάξη ευγενών
Κόμησσες της Βουργουνδίας
Οίκος του Ινζελζέ
Κόμησσες της Τουλούζης
Κόμησσες της Προβηγκίας
Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μεγάλο Χωριό (αποσαφήνιση)

Το Μεγάλο Χωριό, επίσημα Μέγα Χωρίον, είναι ορεινό χωριό του Νομού Ευρυτανίας. Είναι κτισμένο μέσα σε πυκνό ελατοδάσος σε υψόμετρο 720 μέτρων στις πλαγιές του όρους Καλιακούδα. Υπάγεται στον καλλικρατικό Δήμο Καρπενησίου, ενώ μέχρι το 2010 αποτελούσε την έδρα του καποδιστριακού Δήμου Ποταμιάς. Απέχει 17 χλμ. από το Καρπενήσι. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ανέρχεται σε 219 κατοίκους. Τα τελευταία χρόνια το χωριό γνωρίζει τουριστική ανάπτυξη.

Τοπική κοινότητα Μεγάλου Χωριού 
Στην τοπική κοινότητα, εκτός του ομώνυμου χωριού, περιλαμβάνονται οι οικισμοί Γάβρος (35 κάτοικοι) και Νέο Δερμάτι (30 κάτοικοι). Ο συνολικός πληθυσμός της Τοπικής Κοινότητας Μεγάλου Χωριού ανέρχεται σε 284 κατοίκους, κατά την απογραφή του 2011.

Η πλατεία του χωριού με το πλατάνι προσφέρει θέα προς την κοιλάδα του ποταμού Καρπενησιώτη και τις κορυφές του όρους Χελιδώνα. Πόλος έλξης για τους επισκέπτες αποτελεί και το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο με εκθέματα λαϊκής τέχνης, εκκλησιαστικά κειμήλια, εργαλεία παραδοσιακών επαγγελμάτων κ.ά. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται η προτομή της 17χρονης ηρωίδας της αντίστασης Παναγιώτας Σταθοπούλου.

Βιβλιογραφία 
 Συλλογικό έργο, 2006, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Καρπενησίου
Δήμος Ποταμιάς Ευρυτανίας
Νέο Μικρό Χωριό Ευρυτανίας

Το Νέο Μικρό Χωριό είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας στις όχθες του Καρπενησιώτη ποταμού. Υπάγεται στον καλλικρατικό Δήμο Καρπενησίου (τέως καποδιστριακός Δήμος Ποταμιάς) και απέχει 15 χλμ. από το Καρπενήσι. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 134 κατοίκους. Κτίστηκε από κατοίκους του Μικρού Χωριού, το οποίο εγκαταλείφθηκε ύστερα από μεγάλες κατολισθήσεις που σημειώθηκαν στις 13 Ιανουαρίου 1963 στην πλαγιά βορειοδυτικά του χωριού, προκαλώντας τον θάνατο 13 κατοίκων. Το Νέο Μικρό Χωριό έχει αναπτύξει σημαντική τουριστική υποδομή εκμεταλλευόμενο την θέση του πάνω στον οδικό άξονα, Καρπενησίου - Προυσού αλλά και το φυσικό του περιβάλλον.

Τοπική Κοινότητα Μικρού Χωριού
Στην Τοπική Κοινότητα, εκτός του ομώνυμου χωριού, περιλαμβάνεται το Μικρό Χωριό (20 κάτοικοι). Ο συνολικός πληθυσμός της Τοπικής Κοινότητας Μικρού Χωριού ανέρχεται σε 154 κατοίκους, κατά την απογραφή του 2011.

Βιβλιογραφία
Συλλογικό έργο, 2006, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Καρπενησίου
Δήμος Ποταμιάς Ευρυτανίας
Νόστιμο Ευρυτανίας

Το Νόστιμο είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Είναι χτισμένο μέσα σε πυκνό ελατοδάσος σε υψόμετρο 940 μέτρων στις πλαγιές του όρους Χελιδώνα. Υπάγεται διοικητικά στον καλλικρατικό Δήμο Καρπενησίου (τέως καποδιστριακός Δήμος Ποταμιάς) και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ανέρχεται σε 41 κατοίκους. Απέχει 12 χλμ. από το Καρπενήσι.

Βιβλιογραφία
Συλλογικό έργο, 2006, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Καρπενησίου
Δήμος Ποταμιάς Ευρυτανίας
Κατάληψη νομικής σχολής (1973)

Η κατάληψη της νομικής σχολής Αθηνών τον Φεβρουάριο του 1973 ήταν η πρώτη μαζική κινητοποίηση των φοιτητών κατά την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών.

Στις 21 Φεβρουαρίου 1973, 4.000 φοιτητές καταλαμβάνουν το κτήριο της νομικής σχολής Αθηνών και καλούν τον λαό να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους. Αιτία ήταν το νομοθετικό διάταγμα 1347, σύμφωνα με το οποίο το υπουργείο εθνικής Άμυνας θα μπορούσε να ανακαλεί τις αναβολές στράτευσης των φοιτητών που απείχαν λόγω μαθημάτων. Είχε προηγηθεί η αποχή των φοιτητών του Πολυτεχνείου και η εισβολή της αστυνομίας σε αυτό. Γύρω από το κτίριο της νομικής εκτός από τους φοιτητές συγκεντρώθηκε και απλός κόσμος. Στο συντονιστικό όργανο συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Όλγα Τρέμη, Στέφανος Τζουμάκας, Κώστας Μπίστης, Μάκης Παρασκευόπουλος κ.ά. Στην κατάληψη συμμετείχαν φοιτητές όλων των σχολών. Η βασική απαίτηση των φοιτητών ήταν η άμεση ανάκληση του νομοθετικού διατάγματος.

Οι πρυτανικές αρχές δεν αντέδρασαν άμεσα, αλλά προχώρησαν σε διαπραγματεύσεις με επικεφαλής τον πρύτανη Κωνσταντίνο Τούντα. Την επόμενη μέρα οι φοιτητές αποχώρησαν από το κτήριο, με την βοήθεια του κόσμου που ήταν συγκεντρωμένος γύρω από αυτό, κάτω από τον φόβο επέμβασης του καθεστώτος. Κατά τη διάρκεια της αποχώρησης πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις με την αστυνομία και με στελέχη παρακρατικών οργανώσεων με αποτέλεσμα να συλληφθούν αρκετοί και να οδηγηθούν στα ΕΑΤ-ΕΣΑ. Ακολούθησε δεύτερη κατάληψη και στις 20 Μαρτίου του ίδιου έτους οι φοιτητές προχώρησαν σε τρίτη κατάληψη χωρίς, όμως, να έχει υπάρξει συμφωνία όλων των πολιτικών οργανώσεων της νεολαίας. Με άδεια της πρυτανείας η αστυνομία εισέβαλε στη σχολή και αφού ξυλοκόπησε, συνέλαβε αρκετούς φοιτητές.

Ταραχές στην Ελλάδα
Γλα

Το Γλα (ή Γλας) είναι Μυκηναϊκή ακρόπολη, άγνωστης πόλης των Μινύων στην περιοχή του Κάστρου Βοιωτίας. Πιθανόν η οχύρωση αυτή να ήταν συλλογικό έργο πολλών γειτονικών πόλεων της Κωπαΐδας, που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των Μινύων του Ορχομενού.

Τοποθεσία 

Η ακρόπολη στο Γλα είναι η μεγαλύτερη σε έκταση οχυρωμένη μυκηναϊκή ακρόπολη της Ελλάδος που έχει διατηρηθεί σήμερα και βρίσκεται πάνω σε χαμηλό βράχο που εξέχει κατά 20 με 40 μ., από την πεδιάδα. Η κατασκευή της ακρόπολης είχε γίνει με οικοδομικό υλικό γιγαντιαίους ογκόλιθους, στα πρότυπα των υπολοίπων κυκλώπειων μυκηναϊκών κατασκευών. Το μήκος της περιμέτρου του τείχους είναι 3 χιλιόμετρα, το δε πάχος 5-5,5 μέτρα. Η οχυρωμένη έκταση καλύπτει επιφάνεια 200 στρεμμάτων. Δεν είναι γνωστό σήμερα πως ονομαζόταν αυτή η οχυρωμένη τοποθεσία στην αρχαιότητα. Το τοπωνύμιο Γλα είναι πολύ μεταγενέστερο και πιθανόν είναι παραφθορά του αλβανικού κουλά που σημαίνει φρούριο.

Ιστορία 
Η ακρόπολη χτίστηκε γύρω στο 1300 π.Χ. μετά την αποξήρανση της Κωπαΐδας. Το όνομα Γλα παραπέμπει στην  αίγλη που πρέπει να είχε ηα πόλη. Πριν την αποξήρανση της λίμνης η τοποθεσία της ακρόπολης ήταν νησί. Η οχυρωμένη αυτή θέση είχε την δυνατότητα να ελέγχει τη βορειοανατολική πλευρά της Κωπαΐδας, αλλά και τα αποστραγγιστικά έργα που είχαν πραγματοποιήσει στην περιοχή οι Μινύες και ήταν ζωτικής σημασίας για την ευημερία τους. Η ακρόπολη καταστράφηκε γύρω στο 1200 π.Χ. και δεν ξαναλειτούργησε. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησε η καταστροφή των αποξηραντικών και εγγειοβελτιωτικών έργων της Μυκηναϊκής περιόδου και η περιοχή του Γλα πλημμύρισε πάλι.

Ανασκαφές 
Στην ακρόπολη του Γλα πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες ανασκαφές, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, από Γάλλους αρχαιολόγους. Την περίοδο 1955-61 πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές από τον αρχαιολόγο Ι. Θρεψιάδη, αλλά και τις περιόδους 1981-83 και 1990-91 από τον αρχαιολόγο Σπύρο Ιακωβίδη και την Αρχαιολογική Εταιρεία.

Πηγές 

 Μυκηναϊκή Ακρόπολη Γλα (Κάστρο), Υπουργείο Πολιτισμού. Ανακτήθηκε 17/11/2009
 Η εγκατάσταση στο Γλα, Το Βήμα, 28/04/2002. Ανακτήθηκε 17/11/2009
 Γλας, Αθηναϊκή αρχαιολογική εταιρεία. Ανακτήθηκε 17/11/2009

Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Κάστρα της Βοιωτίας
Αρχαιολογικοί τόποι στη Βοιωτία
Ανάληψη Θεσσαλονίκης

Η Ανάληψη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας που υπάγεται στο δήμο Λαγκαδά του Νομού Θεσσαλονίκης. Έχει πραγματικό πληθυσμό 633 κατοίκους (). Απέχει 10 χλμ. από τον Λαγκαδά και 32 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη. Συνορεύει με τα χωριά Δρακόντειο και Ευαγγελισμό, και βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τη λίμνη Κορώνεια. Η τοπική κοινότητα Αναλήψεως είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 29,990 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Ιστορία 
Πριν το 1912 το χωρίο ήταν αμιγώς τουρκικό, ήταν χτισμένο στους λόφους και χωριζόταν σε μαχαλάδες. Μετά την μικρασιατική καταστροφή με την ανταλλαγή των πληθυσμών κατοικήθηκε από πρόσφυγες κυρίως από τα χωριά Τσανακτσί και Σιμητλί της επαρχίας Ηράκλειας Ραιδεστού στη Θράκη, στη συνεχεία κατοικήθηκε και από Σαρακατσάνους που εγκατέλειψαν το νομαδικό τρόπο ζωής.

Ονομασία 
Το όνομα προέρχεται από ένα εκκλησάκι στην ανατολική πλευρά του χωριού που είναι αφιερωμένο στην ήμερα της αναλήψεως, μέχρι τις 8/5/1958 το χωρίο ονομαζόταν "Κορφαλού".

Αξιοθέατα 
Η κεντρική πλατεία του χωριού.
Ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου και Ιωάννη Θεολόγου, ο οποίος βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά από την πλατεία.
Το παρεκκλήσι κοιμητηρίου στην βόρεια πλευρά του χωριού.
Το ποτάμι στην ανατολική εξωτερική μεριά του χωριού.
Η λίμνη Κορώνεια στην νότια πλευρά του χωριού.

Κάτοικοι - Ενασχόληση 
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία.

Ποδοσφαιρική Ομάδα 
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα ονομάζεται Αστέρας Ανάληψης και αγωνίζεται στη Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας τα χρώματα της είναι το κόκκινο και το λευκό.

Παραπομπές

Πηγές
Μετονομασίες των οικισμών της Ελλάδας
Κατάλογος των προσφυγικών συνοικισμών της Μακεδονίας
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Δήμος Λαγκαδά
Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Πελλάνα Λακωνίας

Η Πελλάνα είναι χωριό του Δήμου Πελλάνας του Νομού Λακωνίας. Βρίσκεται κοντά στους πρόποδες του Ταϋγέτου και απέχει 24 χλμ από τη Σπάρτη και 224 χλμ από την Αθήνα. Έχει πραγματικό πληθυσμό 423 κατοίκους (Ελληνική απογραφή 2001).

Πολύ κοντά στο χωριό βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας Πελλάνας, με λείψανα πρωτοελλαδικών, μυκηναϊκών και ελληνιστικών χρόνων. Από την αρχαία Πελλάνα πήρε το χωριό, το 1932, τη σύγχρονη ονομασία του (η παλιά ονομασία του ήταν Καλύβια).

Ιστορία 
Η Πελλάνα κατοικήθηκε από την πρωτοελλαδική περίοδο ενώ κατά τη μυκηναϊκή περίοδο κτίστηκαν μεγάλοι θολωτοί τάφοι που δείχνουν την ισχύ και των πλούτο των αρχόντων της περιοχής. 

Κατά τον 4ο ή 3ο αι. π.Χ., όταν η Σπάρτη διέτρεχε μεγάλο κίνδυνο, τοίχισε την ακρόπολη της Πελλάνας. Ο περιηγητής Παυσανίας στα Λακωνικά αναφέρει το τειχος αλλά και το ιερό του Ασκληπιού και την Πελλανίδα πηγή. Επίσης αναφέρει ότι μια νεαρή κοπέλλα έπεσε μέσα στην Πελλανίδα και εξαφανίστηκε, ενώ το πέπλο της αναδύθηκε αργότερα από μια άλλη πηγή.

Αρχαιολογικός χώρος

Μυκηναϊκό νεκροταφείο 
Στην Πελλάνα, στη θέση Σπηλιές (750μ. από το κέντρο του χωριού), ανασκάφηκε κατά διαστήματα, από το 1926 ως το 1995, μυκηναϊκό νεκροταφείο. Εκεί βρίσκονται μερικοί από τους πιο εντυπωσιακούς (αλλά συλημμένους) μυκηναϊκούς θολωτούς τάφους. Ο μεγαλύτερος από τους θολωτούς τάφους είναι βασιλικός των πρώιμων μυκηναϊκών χρόνων (περί το 1500 π.Χ.) και ο θόλος του έχει διάμετρο πάνω από 10 μέτρα. Η στέγη του έχει καταρρεύσει και τώρα προστατεύεται από μεταλλική οροφή. Στούς άλλους τάφους υπάρχουν βαθειά ορύγματα στο έδαφος, τα οποία χρησίμευαν ως χώροι απόθεσης των οστών των νεκρών, όταν υπήρχε έλλειψη χώρου στο θάλαμο.

Ακρόπολη (Παλαιόκαστρο) 
Στην κορυφή του λόφου Παλαιόκαστρο, πρόσφατες ανασκαφές αποκάλυψαν λείψανα κατοίκησης των πρωτοελλαδικών χρόνων (περί το 2500 π.Χ.). Πρόκειται ίσως για ανακτορικό κτίριο. Στις πλαγιές του λόφου έχουν αποκαλυφθεί πρωτοελλαδικός τύμβος με ταφές, καθώς και τμήμα οικισμού μυκηναϊκών, κλασσικών και ελληνιστικών χρόνων. Έχει επίσης βρεθεί μνημειώδης πλακόστρωτος δρόμος μυκηναϊκής εποχής, με μεταγενέστερες συντηρήσεις, ο οποίος πρέπει να οδηγεί σε σημαντικό κτίριο, ίσως μυκηναϊκό ανάκτορο. Στη βυζαντινή εποχή ανήκει μια δεξαμενή (κιστέρνα).

Σύμφωνα με τον ανασκαφέα Θεόδωρο Σπυρόπουλο, αρχαιολόγο και έφορο αρχαιοτήτων Σπάρτης, σε αυτή την ακρόπολη βρισκόταν η ομηρική Λακεδαίμων, όπου κατά το έπος είχαν το ανάκτορό τους ο Μενέλαος και η Ωραία Ελένη. Η αντίθετη άποψη θεωρεί τη θέση της Πελλάνας αρκετά απομακρυσμένη, σε σχέση με τους σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους του Μενελαΐου και του Βαφειού.

Στην ακρόπολη της Πελλάνας υπάρχουν τμήματα τείχους ελληνιστικής εποχής και κατάλοιπα των χρόνων της Φραγκοκρατίας.

Υποσημειώσεις

Πηγές 
 Πελλάνα Λακωνίας, Υπουργείο Πολιτισμού. Ανακτήθηκε 18/11/2009.
 Mee, Christopher & Spawforth, Anthony (2001). Oxford Archaeological Guides - Greece, Oxford University Press. ISBN 0-19-288058-6.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα για το χωριό και τον αρχαιολογικό χώρο. Ανακτήθηκε 18/11/2009.

Χωριά του νομού Λακωνίας
Δήμος Σπάρτης
Περιθώρι Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Περιθώρι

Το Περιθώρι είναι χωριό του Δήμου Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 40 μέτρα. Βρίσκεται δίπλα στην ΕΟ Αντιρρίου - Αγρινίου και απέχει 21 χλμ. από το Αντίρριο, 10 χλμ. από το Μεσολόγγι και 30 χλμ. από τη Ναύπακτο. Είναι κτισμένο δίπλα στον ορεινό όγκο του όρους Βαράσοβα στα νοτιοανατολικά αυτού, ενώ τα βόρεια και τα δυτικά όριά του τα διασχίζει ο ποταμός Εύηνος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 184 κατοίκους, και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Περιθωρίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Χαλκείας του Δήμου Ναυπακτίας.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Ναυπακτίας
Γιάννης Τόλιας

Ο Γιάννης Τόλιας (Πάτρα, 1956) είναι Έλληνας ποιητής.

Βιογραφικό
Ο Γιάννης Τόλιας γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου του 1956 στην Πάτρα. Ζει και εργάζεται στην ίδια πόλη. Έργα του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και περιλαμβάνονται σε ανθολογίες

Για τη συλλογή του «Ονειρόδραμα» τιμήθηκε με το βραβείο ποίησης από τη Στέγη Καλών Τεχνών & Γραμμάτων, για βιβλία που εκδόθηκαν το 1984 στην επαρχία. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά και στα Γαλλικά.

Το 2010 έλαβε μέρος στο Τριήμερο αφιέρωμα στην Ποίηση από τον Ιανό.

Το 2012 έγινε αφιέρωμα προς τιμήν του στο πλαίσιο των Ημερών Ποίησης στο Πολύεδρο, στην Πάτρα.

Βιβλία του 
Μωβ Σημαία  (1981)  Αθήνα 
Ονειρόδραμα  (1984), (Β΄ έκδοση  2001)  Περί τεχνών  ISBN 960-86946-3-9
Εξίτηλος Χρόνος  (1999)  Αχαϊκές Εκδόσεις  1999  ISBN 960-7960-19-X
Ο Πειρασμός της νοσταλγίας  (2002)  Πάτρα
Αμαρτολόγιο  (2007)  Πάτρα  ISBN 978-960-930059-9
Λυσίπονον  (2008)  Περί τεχνών  ISBN 978-960-6684-52-4
Ό,τι άγγιξα κι ό,τι θυμάμαι (2011) [Συγκεντρωτική έκδοση] Εκδόσεις Γαβριηλίδης  ISBN 978-960-336-616-4
Ασκήσεις Συναισθήματος (2013) Πάτρα  ISBN  978-960-93-5458-5Πανδημία Λήθης (2021) Πάτρα ISBN 978-618-00-2778-5

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
BiblioNet
BiblioNet
Εικονοποιήματα
ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΤEΤΑΡTO ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ
ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΕΒΔΟΜΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ

Αναφορές

Έλληνες ποιητές
Νεοέλληνες ποιητές
Ραμ Νάραγιαν

Ο Ραμ Νάραγιαν (χίντι: राम नारायण; IAST: Rām Nārāyaṇ) (γεννήθηκε 25 Δεκεμβρίου 1927) που αναφέρεται συχνά με τον τίτλο Pandit, είναι ένας Ινδός μουσικός που έκανε δημοφιλές ένα όργανο που παίζεται με δοξάρι, το σαράνγκι, ως σόλο όργανο κονσέρτου στην Ινδική κλασική μουσική ινδός και έγινε ο πρώτος επιτυχημένος οργανοπαίκτης σαράνγκι στον κόσμο.

Ο Νάραγιαν γεννήθηκε στο Udaipur και έμαθε να παίζει το σαράνγκι σε μικρή ηλικία. Μαθήτευσε σε παίκτες σαράνγκι και τραγουδιστές και δούλεψε σε εφηβική ηλικία ως δάσκαλος μουσικής και περιφερόμενος μουσικός. Ο Νάραγιαν προσλήφθηκε ως μουσικός συνοδεύοντας τραγουδιστές στον ραδιοφωνικό σταθμό All India Radio στην Λαχόρη το 1944. μεταφέρθηκε στο Δελχί μετά την διαίρεση της Ινδίας το 1947 και ενδιαφέρθηκε για να προχωρήσει και πέραν της συνοδείας. Απογοητευμένος από τον βοηθητικό του ρόλο, ο Νάραγιαν βρέθηκε στο Βομβάη για να εργαστεί στον Ινδικό κινηματογράφο το 1949.

Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια το 1954, ο Νάραγιαν έγινε καλλιτέχνης σολίστας σε κονσέρτα το 1956 και μετέπειτα εγκατέλειψε την συνοδεία. Άρχιζε να ηχογραφεί σόλο δίσκους και τις περιοδείες στην Αμερική και την Ευρώπη την δεκαετία του 1960. Ο Νάραγιαν δίδαξε Ινδούς και ξένους μαθητές και ερμήνευσε συχνά έξω από την Ινδία μέχρι την δεκαετία του 2000. του απονεμήθηκε από την Ινδία η δεύτερη μεγαλύτερη πολιτική διάκριση, το Padma Vibhushan, το 2005.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Pandit Ram Narayan

Ινδοί μουσικοί
Κατσαρός Μεσσηνίας

Ο Κατσαρός (ή το Κατσαρού) είναι χωριό του δήμου Οιχαλίας στον νομό Μεσσηνίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 380 κατοίκους.

Γενικά στοιχεία 
Η ονομασία του χωριού μάλλον προέρχεται από τον Οθωμανό προύχοντα της περιοχής Κατσάρ Αγά. Κατά την αρχαιότητα, η ονομασία της ευρύτερης περιοχής όπου βρίσκεται το χωριό ονομαζόταν «Μεγάλη Τάφρος». 

Ο Κατσαρός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 80 μέτρων και βρίσκεται στα ανατολικά όρια του δήμου Οιχαλίας. Εκκλησιαστικά, υπάγεται στην αρχιερατική περιφέρεια Μελιγαλά της μητρόπολης Μεσσηνίας και ο κεντρικός Ιερός ναός είναι αφιερωμένος στους Αγίους Θεοδώρους.

Ιστορικά στοιχεία 
Η πρώτη επίσημη εμφάνιση του ονόματος βρίσκεται στο φύλλο της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, αριθμός 80 (παράρτημα) της 28ης Δεκεμβρίου 1836. Ο οικισμός αναφέρεται το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως κομμάτι του δήμου Οιχαλίας της επαρχίας Μεσσήνης, με πληθυσμό 489 κατοίκων (80 οικογένειες). Αργότερα, κατά τον Μεσοπόλεμο, διέθετε δημοτικό σχολείο (το οποίο καταργήθηκε με υπουργική απόφαση του ΥΑ 850/2002), τηλεγραφείο και ταχυδρομείο.

Διοικητικά, ο Κατσαρός υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Μεσσήνης ως έδρα της κοινότητας Κατσαρού, ενώ στη συνέχεια (πρόγραμμα Καποδίστρια) υπήχθη στον δήμο Οιχαλίας. Μετά τις αλλαγές που επέφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση το πρόγραμμα Καλλικράτης, ο Κατσαρός παρέμεινε στον ίδιο δήμο, του οποίου όμως τα διοικητικά όρια διευρύνθηκαν.

Από τον Κατσαρό κατάγονταν ο οπλαρχηγός της ελληνικής επανάστασης Ιωάννης Καρακίτσος (1785) και ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας και ευεργέτης Δημήτριος Λάσκαρης (1937-2003).

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φωτογραφίες του οικισμού
 Ομάδα Κατσαρού Μεσσηνίας (Katsarou Messinias) στο Facebook
 Ομάδα Κατσαρού Μεσσηνίας στο Facebook

Χωριά του νομού Μεσσηνίας
Δήμος Οιχαλίας
Κάτω Αλεποχώρι Αττικής

Το Αλεποχώρι είναι χωριό της περιφέρειας Αττικής που εκτείνεται στις περιφέρειες των δήμων Μάνδρας - Ειδυλλίας και Μεγαρέων. Βρίσκεται βόρεια των Μεγάρων, στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου. Διαθέτει μία από τις πιο δημοφιλείς παραλίες της Αθήνας. Κοντά στο Αλεποχώρι βρισκόταν η αρχαία πόλη των Μεγαρέων, οι Παγές. Το Κάτω Αλεποχώρι έχει πληθυσμό 220 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Ιστορία

Αρχαία χρόνια 
Οι αρχαίες Παγές ή Πηγές εντοπίζονται στο σύγχρονο Κάτω Αλεποχώρι, 20 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης των Μεγάρων. Υπήρξαν κώμη και λιμάνι των αρχαίων Μεγάρων στον Κορινθιακό Κόλπο. Η ταύτιση των Παγών με το συγκεκριμένο ύψωμα-λόφο βασίζεται σε επιγραφικές μαρτυρίες. Θεωρείται πόλη στρατηγικής σημασίας, με ιδιαίτερο ρόλο στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, όπως μαρτυρείται από τον Θουκυδίδη. Το 461 π.Χ. οι Μεγαρείς προσχώρησαν στην αθηναϊκή συμμαχία και οι Αθηναίοι χρησιμοποίησαν τις Παγές ως ορμητήριο του στόλου τους στον Κορινθιακό Κόλπο. Τον 2ο αι. π.Χ. αυτονομήθηκαν, εντάχθηκαν στην Αχαϊκή Συμπολιτεία και έκοψαν δικό τους νόμισμα.  

Στη σφαίρα επιρροής των Παγών συμπεριλαμβανόταν το μικρό λιμάνι του Πανόρμου, στον όρμο της Ψάθας, για το οποίο οι Παγές φιλονικούσαν με τη γειτονική πόλη των Αιγοσθένων (Πόρτο Γερμενό).

Στην πόλη των Παγών υπήρχε θέατρο και αγορά. Αναφέρονται επίσης ιερά του Διός, της Αρτέμιδος, της Ίσιδος καθώς και του ήρωα Αιγιαλέα. Ο περιηγητής Παυσανίας, τον 2ο αι. μ.Χ. αναφέρει ότι υπήρχε χάλκινο άγαλμα της Αρτέμιδος Σωτείρας, όμοιο με αυτό που βρισκόταν στα Μέγαρα.

Η κατοίκηση της θέσης επιβεβαιώνεται αρχαιολογικά και κατά τους πρώιμους χριστιανικούς χρόνους. Στα βυζαντινά χρόνια οι Παγές αναφέρονται ως επισκοπική έδρα.

Ιστορικά πρόσωπα: 
 Αιγιαλέας

Συγκοινωνία

Με λεωφορείο 
Το Αλεποχώρι εξυπηρετείται από τα ΚΤΕΛ Αττικής, στη γραμμή Μεγάρων-Ν. Περάμου-Κινέτας-Αλεποχωρίου.

Οδικώς 
Η Λεωφόρος Αλεποχωρίου, ξεκινά από την πόλη των Μεγάρων. Υπάρχει είσοδος προς την Παλαιά αλλά και στη Νέα Εθνική Οδό Αθηνών-Κορίνθου.

Σιδηροδρομικώς 
Συνδέεται μέσω του Προαστιακού Αθήνας, από τους σταθμούς Μεγάρων και Μαγούλας, των γραμμών 2 και 5.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Βιλίων, Το Αλεποχώρι
 Αεροφωτογραφίες του Αλεποχωρίου
 http://odysseus.culture.gr/h/3/gh351.jsp?obj_id=20944

Χωριά του νομού Αττικής
Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας
Fuck You (τραγούδι)

Fuck You  είναι τίτλος ποπ τραγουδιού της Βρετανίδας τραγουδίστριας, ηθοποιού και παρουσιάστριας Λίλυ Άλεν. Είναι γνωστό και ως Fuck you (very much).

Το τραγούδι για πρώτη φορά παρουσιάστηκε διαδικτυακά το 2008 στη σελίδα MySpace της Λίλυ Άλεν, ενώ δισκογραφικά κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 2009 και περιλαμβάνεται στο άλμπουμ It's not me, it's you (Δεν είμαι εγώ, είσαι εσύ). Σαν single κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2009. Το τραγούδι έγραψαν οι Λίλυ Άλεν και Γκρεγκ Κέρστιν, ενώ η διάρκειά του είναι 3' 43".

Πληροφορίες για το τραγούδι 
Το τραγούδι ήταν αρχικά γνωστό με τον τίτλο Guess Who Batman και Get Wit the Brogram στη συνέχεια. Σύμφωνα με βρετανικά και αμερικανικά μουσικά περιοδικά, πρόκειται για τραγούδι διαμαρτυρίας σε βάρος του Τζορτζ Μπους. Άλλωστε τα αρχικά των πρώτων τίτλων του τραγουδιού (G.W.B.) παραπέμπουν στο πλήρες ονοματεπώνυμο του τότε Προέδρου των ΗΠΑ, George Walker Bush.

Σύμφωνα με το Urban Review, το τραγούδι απευθύνεται στο ακροδεξιό ρατσιστικό Βρετανικό Εθνικό Κόμμα, κάνοντας την ίδια την Άλεν να πει ότι το κομμάτι έχει πολλούς αποδέκτες και δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένο στόχο. Το γεγονός ότι το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα κέρδισε για πρώτη φορά έδρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά τις Ευρωεκλογές του 2009, οδήγησε την Άλεν στην ανάγκη να το τραγουδήσει τρεις εβδομάδες αργότερα στο φεστιβάλ του Glastonbury, αναφέροντας πως αυτός είναι ένας λόγος για να το τραγουδήσει.

Τραγούδι κατά της ομοφοβίας 
Πέρα από το επίσημο βίντεο κλιπ του τραγουδιού, υπήρξαν και άλλα τα οποία δημιουργήθηκαν από χρήστες του ίντερνετ σε ιστοσελίδες όπως το YouTube, τα οποία έτυχαν την έγκριση και την αποδοχή της ίδιας της Λίλυ Άλεν. Ένα από αυτά δημιουργήθηκε από ΛΟΑΤ οργάνωση του Μάντσεστερ και από τότε χρησιμοποιείται ως τραγούδι κατά της ομοφοβίας. Οι συντελεστές του είπαν γι αυτό το τραγούδι: «Είμαστε η νεολαία, κάνουμε μέλλον μας την ανεκτικότητα, από εμάς εξαρτάται. Μισείστε το μίσος».

Το τραγούδι κατάφερε να μπει στο Top 10 σε μια σειρά από χώρες, όπως Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ελβετία, Φινλανδία, Νορβηγία και άλλες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Fuck you από την ιστοσελίδα της Λίλυ Άλεν στο MySpace, ζωντανή ερμηνεία στη Νέα Υόρκη
 10%: Άι γαμήσου (παρακαλώ πολύ)

Τραγούδια του 2008
Τραγούδια κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας
Singles του 2009

de:It’s Not Me, It’s You#Zum Album
Χέλμουτ Κρέμερς

Ο Χέλμουτ Κρέμερς (Helmut Kremers) γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου του 1949 και είναι παλαίμαχος διεθνής Γερμανός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως πλάγιος αμυντικός.

Καριέρα
Παρότι γεννήθηκε στη Φραγκφούρτη, ο Κρέμερς ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα απο την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, στην οποία παρέμεινε ως το 1969. Ακολούθησε η Κίκερς Όφφενμπαχ, με την οποία πανηγύρισε το πρωτάθλημα του Νοτίου Ομίλου της Ρεγκιονάλλιγκα (Regionalliga Süd), τότε Β' κατηγορίας, καθώς και το Κύπελλο Γερμανίας το 1970. Το καλοκαίρι του 1971 μεταγράφηκε μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Έρβιν στη Σάλκε, όπου έμεινε μέχρι το 1980, πανηγυρίζοντας ένα ακόμη Κύπελλο Γερμανίας το 1972. Αργότερα αγωνίστηκε στη Ροτ-Βάις Έσσεν (1980-81) και την καναδική Calgary Boomers, όπου και κρέμασε τα παπούτσια του στο τέλος της αγωνιστιικής περιόδου. Συνολικά πέτυχε 50 τέρματα σε 273 αγώνες στο πλαίσιο της Μπούντεσλιγκα.

Ο Χέλμουτ Κρέμερς αγωνίστηκε 8 φορές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Δυτικής Γερμανίας απο το 1973 ως το 1975 και ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Μουντιάλ του 1974.

Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας
κ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Ροτ-Βάις Έσσεν
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Β
Ποδοσφαιριστές Κίκερς Όφφενμπαχ
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
(145452) 2005 RN43

{{DISPLAYTITLE:(145452) 2005 RN43}}
<table border="1" cellspacing="0" cellpadding="2" align="right" style="width: 25em">
<caption><big>(145452) 2005 RN<sub>43'</sub></big> </caption>
</th></tr>
ΑνακάλυψηΑνακαλύφθηκε από A.C. Becker, A.W. Puckett και J. Kubica Ανακαλύφθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2005Χαρακτηριστικά τροχιάςΑφήλιο 42,44 AUΠεριήλιο 40,536 AUΗμιάξονας τροχιάς 41,49 AUΕκκεντρότητα 0,0230 Περίοδος περιφοράς 97.618 ημέρες  (267 χρόνια)Κλίση 19,26° ως προς την Εκλειπτική Μήκος του ανερχόμενου σημείου 187,01° Όρισμα του περιηλίου 177,88° Φυσικά Χαρακτηριστικά Διαστάσεις 680±5573 km Λευκαύγεια 0,09-0,14 Αστρονομική περίοδος περιστροφής 5,62 h Φαινόμενο μέγεθος 20,15<tr>
Απόλυτο μέγεθος  3,9
</td>
</tr>
</table>

Το 2005 RN43 είναι ένα μεγάλο αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο περίπου 700 χιλιόμετρα. Ανακαλύφθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2005. Είναι πιθανόν να είναι πλανήτης νάνος.

Παραπομπές

2005 RN43
2005 RN43
Σαμάρ

Το Σαμάρ (Άιλα Σαμάρ, Πούλο Σαμάρ) είναι ένα νησί στο σύμπλεγμα νησιών των Βισάγιας, στις κεντρικές Φιλιππίνες. Το νησί είναι χωρισμένο σε τρεις Περιφέρειες: Το Σαμάρ (Περιφέρεια),το Βόρειο Σαμαρ, και το Ανατολικό Σαμάρ. Αυτές οι τρεις περιοχές, μαζί με τις περιφέρειες των γειτονικών νησιών Λέυτε και Μπιλιράν αποτελούν την περιοχή του Ανατολικού Βισάγιας .

Το Σαμάρ είναι το ανατολικότερο νησί των Βισάγιας. Το νησί διαχωρίζεται από το γειτονικό Λέυτε από τον Πορθμός του Σαν Χουανίκο, του οποίου το στενότερο σημείο απέχει 2 χιλιόμετρα.Αυτός ο Πορθμός διασχίζεται μέσω της Γέφυρας του Σαν Χουανίκο.Το Σαμάρ βρίσκεται ανατολικά της Χερσονήσου του Μπίκολ στο Λουζόν, που είναι το μεγαλύτερο νησί της χώρας. Ο Πορθμός του Σαν Μπερναντίνο χωρίζει αυτές τις δυο περιοχές. Στα νότια του Σαμάρ βρίσκεται ο Κόλπος του Λέυτε, όπου διεξήχθη η Μάχη του κόλπου του Λέυτε, μια από τις καθοριστικές ναυμαχίες στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο κόλπος εκτείνεται ως τη θάλασσα των Φιλιππίνων.

Νησιά των Φιλιππίνων
Πορθμός του Σαν Μπερναντίνο

Ο Πορθμός του Σαν Μπερναντίνο είναι ένας πορθμός στις Φιλιππίνες. Χωρίζει την Χερσόνησο του Μπίκολ του νησιού Λουζόν από το νησί Σαμάρ στα νότια.

Ισπανοί και το στενό του Σαν Μπερναντίνο 

Πρώτη αναφορά από τους Ισπανούς γίνεται στην αποστολή του 1543-1545 με αρχηγό τον Ρούι Γκόμεζ ντε Βιγιαλόμπος ο οποίος στάλθηκε από το Μεξικό με διαταγή από τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Κάρολο Ε' για να εγκαταστήσει μια αποικία κοντά στα Πορτογαλικά νησιά των Μπαχαρικών των Μολούκων  .

Κατά τη διάρκεια αυτής της καταδικασμένης αποστολής, ένα πλοία το Σαν Χουάν ντε Λετράν με πλήρωμα μόλις 20 άτομα, διέσχισε περισσότερα από 5000 χιλιόμετρα στις θάλασσες των Φιλιππίνων, συμπεριλαμβανομένου του πορθμού του Σαν Μπερναντίνο, και του Πορθμού του Σαν Χουανίκο ανάμεσα στο Σαμάρ και το Λέιτε.

Το Σαν Χουάν έκανε τον περίπλου του Μιντανάο, και έπειτα επιχείρησε να πάει προς το Μεξικό αλλά βρέθηκε στις Μαριάνες εξαιτίας μιας καταιγίδας στο Βόρειο Ειρηνικό ωκεανό. Έτσι επέστρεψε στις Φιλιππίνες, και στις 3 Ιανουαρίου του 1544 ξαναπέρασε από τον Πορθμό του Σαν Μπερναντίνο.

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος 

Κατά τη διάρκεια της μάχης του κόλπου του Λέιτε, ο ναύαρχος του 
Ιαπωνικού ναυτικού Κουρίτα οδήγησε τα πολεμικά του πλοία προς τα Αμερικανικά αποβατικά που είχαν αγκυροβολήσει στον κόλπο του Λέιτε.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Σαν Μπερναντίνο
Σαν Μπερναντίνο
Μαρία Πενταγιώτισσα (αποσαφήνιση)

Η Μαρία Πενταγιώτισσα ήταν λαϊκή ηρωίδα από την Φωκίδα. Το όνομα "Μαρία Πενταγιώτισσα" μπορεί να αναφέρεται επίσης:

Στις κινηματογραφικές ταινίες:
Μαρία Πενταγιώτισσα: Ταινία του 1926 σε σκηνοθεσία Αχιλλέα Μαδρά
Μαρία Πενταγιώτισσα: Ταινία του 1957 σε σκηνοθεσία Κώστα Αδρίτσου 

Στο θεατρικό έργο
Μαρία Πενταγιώτισσα: Θεατρικό έργο του Μποστ
Αμπιτζάν

Το Αμπιτζάν (γαλλ. Abidjan) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Ακτής Ελεφαντοστού και η τρίτη μεγαλύτερη γαλλόφωνη πόλη, μετά το Παρίσι και την Κινσάσα. Ήταν η παλαιά πρωτεύουσα της χώρας, ωστόσο, πολλά κυβερνητικά κτήρια στεγάζονται ακόμα εκεί.

Όνομα 
Το όνομα της πόλης προήλθε ύστερα από μια ασυνεννοησία μεταξύ των Γάλλων κατακτητών και κάποιων ντόπιων γυναικών. Όταν εκείνοι ρώτησαν για το όνομα της περιοχής, εκείνες απάντησαν "απλά μαζεύω φύλλα" (στην τοπική διάλεκτο: T'chan m'bi djan).

Ιστορία 

Το Αμπιτζάν είναι η τρίτη πόλη που έγινε πρωτεύουσα της Ακτής Ελεφαντοστού μετά το Γκραν-Μπασσάμ και την Μπιγκερβίλ, η οποία είναι σήμερα προάστιο της πόλης. Η Μπιγκερβίλ ήταν πρωτεύουσα της πόλης από το 1909 μέχρι το 1934, όπου πρωτεύουσα έγινε το Αμπιτζάν, όπου είχε ξεκινήσει να αναπτύσσεται οικονομικά, λόγω της στρατηγικής της θέσης. Στις δεκαετίες του 1940 και του 1950, η πόλη έγινε πόλος έλξης για πολλούς εγκληματίες, όπως το Κάιρο, η Ταγγέρη και η Κωνσταντινούπολη. Το 1951, ύστερα από εντολή των Γάλλων κατακτητών, δημιουργήθηκε ένα κανάλι για την διευκόλυνση της μεταφοράς των προϊόντων και των εμπορευμάτων. Το 1960, λίγο μετά την ανεξαρτησία της χώρας, το Αμπιτζάν έγινε η έδρα για τον πρόεδρο της χώρας. Κατά την δεκαετία του 1980, η πόλη άκμασε σημαντικά, οικονομικά και πολιτιστικά, και έτσι πήρε το προσωνύμιο "Παρίσι της Αφρικής", αλλά έγινε επίσης η ασφαλέστερη πόλη της Αφρικής, ωστόσο, το 1983, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Γιαμουσσουκρό, μια πόλη που δημιουργήθηκε από την αρχή έτσι ώστε να γίνει πρωτεύουσα της χώρας, ακολουθώντας το παράδειγμα στην Μπραζίλια στην Βραζιλία. Τέλος, το 2006, 10,000 κάτοικοι έχασαν την ζωή τους εξαιτίας της μόλυνσης του νερού από τις χωματερές που βρίσκονταν στις φτωχότερες συνοικίες του Αμπιτζάν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δείτε επίσης
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ακτής Ελεφαντοστού

Παραπομπές

Πρωτεύουσες της Αφρικής
Πόλεις της Ακτής Ελεφαντοστού
Ρυθμός μετάδοσης

Ο ρυθμός μετάδοσης δεδομένων (Αγγλ: Bit rate), αναφέρεται στην ταχύτητα μεταφοράς δεδομένων μέσα απο ένα Επικοινωνιακό κανάλι. Στην σειριακή μεταφορά ψηφιακών δεδομένων χρησιμοποιείται ο όρος ρυθμός μετάδοσης δυαδικών ψηφίων. Ο ρυθμός μετάδοσης δυαδικών ψηφίων (bit rate) αναφέρεται στο πλήθος των Bit που περνάνε απο ένα σημείο του καναλιού δεδομένων σε ένα χρονικό διάστημα. Μετριέται σε bits ανα δευτερόλεπτο (bits per second , bps).

Στην μετάδοση αναλογικά διαμορφωμένων ψηφιακών σημάτων χρησιμοποιείται ο όρος ρυθμός μετάδοσης συμβόλων. Ρυθμός μετάδοσης συμβόλων (baud rate) ορίζεται το πλήθος των συμβόλων που διερχονται απο ένα σημείο του καναλιού σε ένα χρονικό διάστημα . Μετριέται σε bauds. Αν η τεχνική διαμόρφωσης που χρησιμοποιείται αντιστοιχεί σε ενα Bit τοτε το baud rate ταυτίζεται με το bit rate.

Μετάδοση δεδομένων
Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος (Νερέζι)

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Παντελεήμονος, αποτελεί μικρή βυζαντινή εκκλησία, εντός ενός μοναστηριακού συγκροτήματος 8 χλμ. από το κέντρο του χωριού Νερέζι της Βόρειας Μακεδονίας

Χτίστηκε το 1164 από τον Αλέξιο Άγγελο Κομνηνό, γιό του Κωνσταντίνου Αγγέλου. Καταστράφηκε από σεισμό το 16ο αιώνα, οπότε και χρειάστηκε αναστήλωση. Στην είσοδο υπάρχει η εξής επιγραφή: «Εκαλλιεργήθη ο Ναός του Αγίου και Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος εκ Συνδρομής Κύρου Αλεξίου Κομνηνού και Υιού της Πορφυρογέννητης Κυράς Θεοδώρας Μηνί Σεπτεμβρίω του Ετους… (1164) Ηγουμένου Ιωαννικίου».

Οι νωπογραφίες της εκκλησίας είναι εξαιρετικά δείγματα της βυζαντινής τέχνης της Κομνήνειας Περιόδου και είναι παρόμοιες με τις νωπογραφίες στη Μονή Λατόμου (Όσιος Δαβίδ) στη Θεσσαλονίκη. Χαρακτηριστικό της περιόδου αυτής είναι οι ζωηρές χειρονομίες και κινήσεις και η απόδοση του πάθους, της έντασης και της οδύνης στα πρόσωπα. Πιο γνωστή είναι η τοιχογραφία που απεικονίζει τον «Επιτάφιο Θρήνο». Κατά τη διάρκεια διαφόρων προσπαθειών αποκατάστασης το μεγαλύτερο μέρος των τοιχογραφιών ξαναζωγραφίστηκε με τρόπο εσφαλμένο. Τελικά, το 1923, κατά τη διάρκεια νέων εργασιών καθαρισμού και συντήρησης των τοιχογραφιών της εκκλησίας, αποκαταστάθηκαν ορισμένες από τις αυθεντικές τοιχογραφίες του 12ου αιώνα.

Παντελεημονος Νερεζι
Περιφέρεια Σκοπίων
Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν

Ο Χοσέ Φρανσίσκο δε Σαν Μαρτίν Ματόρρας (José Francisco de San Martín y Matorras, 25 Φεβρουαρίου 1778 – 17 Αυγούστου 1850) ήταν Αργεντινός επαναστάτης, εθνικός ήρωας της χώρας, καθώς και ελευθερωτής της Χιλής και του Περού από την ισπανική κυριαρχία.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1778 στο Γιαπεγιού της Αργεντινής από οικογένεια κρεολών Ισπανών ευγενών, όπου λίγα χρόνια μετά την γέννησή του εγκαταστάθηκαν στην Ισπανία. Το 1791 κατατάχθηκε στον ισπανικό στρατό και διακρίθηκε στους πολέμους εναντίον του Μέγα Ναπολέοντα. Το 1811, ως αντισυνταγματάρχης, επέστρεψε στην Αργεντινή όπου έλαβε μέρος στον επαναστατικό αγώνα για την εκδίωξη των Ισπανών από την χώρα. Μετά την νικηφόρα μάχη του Σαν Λορένσο (1813), ανέλαβε την ηγεσία του επαναστατικού στρατού της Αργεντινής και συνέβαλε αποφασιστικά στην πλήρη επικράτηση του αγώνα.

Ο Σαν Μαρτίν κατέβαλε ιδιαίτερες προσπάθειες για την οργάνωση γενικότερου στρατηγικού σχεδίου για την επέκταση του απελευθερωτικού αγώνα και στις γειτονικές ισπανοκρατούμενες περιοχές, που θα μπορούσε να οδηγήσει και σε πολιτική και εθνική ενοποίηση των λαών της Νότιας Αμερικής. Στα πλαίσια της προσπάθειας αυτής, ο Σαν Μαρτίν οργάνωσε ισχυρές δυνάμεις, από Αργεντίνους και Χιλιανούς που πέρασε τις Άνδεις (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1817) και κατόρθωσε να νικήσει τους Ισπανούς στην μάχη στο Τσακαμπούκο, τον ίδιο χρόνο, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την ανεξαρτησία της Χιλής. Αμέσως μετά στράφηκε προς το Περού και με την βοήθεια του χιλιανού στόλου, απελευθέρωσε την Λίμα (Ιανουάριος 1821). Για ένα διάστημα διατέλεσε προσωρινός κυβερνήτης του Περού, και εφάρμοσε πρωτοποριακές μεταρρυθμίσεις για την εποχή, όπως κατάργηση της δουλείας και βελτίωση της ζωής των εκεί Ινδιάνων.

Το 1822 ο Σαν Μαρτίν συναντήθηκε με τον Βενεζουελανό απελευθερωτή Σιμόν Μπολιβάρ, στον Ισημερινό αλλά δεν κατάφεραν να συντονίσουν τον στρατηγικό και την πολιτική τους, στα πλαίσια ενός κοινού απελευθερωτικού αγώνα και οι συζητήσεις κατέληξαν σε αποτυχία. Ως συνέπεια αυτής της αποτυχίας, όπως και άλλων διαφορών που είχαν ανακύψει στο επαναστατικό στρατόπεδο της Αργεντινής, ο Σαν Μαρτίν παραιτήθηκε, την 20 Σεπτεμβρίου 1822 και αυτοεξορίστηκε στις Βρυξέλλες του Βελγίου (1824). Πέθανε στην Βουλώνη της Γαλλίας. Σήμερα τιμάται ως εθνικός ήρωας στην Αργεντινή.

Πηγές 
 Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1987. Τόμος 9Α.

Αργεντινοί επαναστάτες
Αργεντινοί στρατιωτικοί
Ιστορία της Χιλής
Πρόεδροι του Περού
Μεταγωγή πακέτου

Η μεταγωγή πακέτου (packet switching) είναι μια τεχνική, που χρησιμοποιείται σε δίκτυα επικοινωνίας, με σκοπό να προωθηθεί μια πληροφορία από ένα πομπό σε ένα δέκτη. Στη μεταγωγή πακέτου τα προς μετάδοση μηνύματα τεμαχίζονται σε πακέτα μικρού αριθμού bytes. Τυπικό μέγιστο μήκος πακέτου είναι τα 1000 bytes. Κάθε πακέτο περιέχει τμήμα της ωφέλιμης πληροφορίας του χρήστη και επιπλέον μια διεύθυνση προορισμού (destination address) και ένα αριθμό σειράς (sequence nυmber). Κάθε κόμβος του δικτύου, που λέγεται και κόμβος μεταγωγής πακέτου (Packet Switching Node, PSN), χρησιμοποιεί τη διεύθυνση προορισμού του πακέτου, για να αποφασίσει σε ποιον κόμβο θα το προωθήσει. Οι αριθμοί σειράς των πακέτων χρησιμοποιούνται από το σταθμό προορισμού, για να επανακατασκευάσει το αρχικό μήνυμα από τα κομμάτια που, που έχει λάβει μέσα στα πακέτα.

Διαδικασία 
Ας δούμε τη διαδικασία μεταγωγής πακέτου. Ο σταθμός Α θέλει να στείλει ένα μήνυμα στον σταθμό Β. Το μήνυμα τεμαχίζεται σε πακέτα και τα πακέτα στέλνονται ένα κάθε φορά από τον σταθμό Α στον κόμβο μεταγωγής Κ1, με τον οποίο είναι συνδεδεμένος. Όταν ο κόμβος μεταγωγής λάβει ολόκληρο τα πακέτο, εξετάζει τη διεύθυνση προορισμού και το προωθεί σε έναν άλλο κόμβο μεταγωγής, έστω τον Κ2. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται μέχρι το πακέτο να φθάσει στον σταθμό προορισμού. Κάθε κόμβος αποφασίζει, πώς να προωθήσει το πακέτο, εξετάζοντας τη διεύθυνση προορισμού και τις πληροφορίες που έχει για την κίνηση στους κόμβους του δικτύου. Παρατηρήστε, ότι κάθε κόμβος προωθεί το πακέτο σε επόμενο κόμβο, μόνο αφού το λάβει ολόκληρο. Γι' αυτό, πιο συγκεκριμένα αυτή η τεχνική λέγεται και μεταγωγή πακέτων με αποθήκευση και προώθηση (store and forward).

Δείτε επίσης 

 ARPANET

Μετάδοση δεδομένων
Ιστορία του Διαδικτύου
Δικτύωση υπολογιστών
Ζήλια

Η ζήλια μπορεί να χαρακτηριστεί ως συναίσθημα που εμφανίζεται όταν ένα άτομο υστερεί απέναντι σε κάποιο άλλο, από πλευράς πλούτου, ικανοτήτων, ή ταλέντου, ή επιθυμεί διακαώς κάτι που κάποιος άλλος έχει στην κατοχή του. Σε αυτήν την περίπτωση η ζήλια εκδηλώνεται ως η επιμονή του ανθρώπου να αποκτήσει κάτι που έχει ο συνάνθρωπός του, ή, αν δε μπορεί να το αποκτήσει ο ίδιος, εύχεται (και συνήθως προσπαθεί να καταφέρει) να μην το έχει ούτε ο συνάνθρωπός του. Το συναίσθημα αυτό αρκετά συχνά αγγίζει τα όρια της εμμονής.

Η ζήλια από φιλοσοφική άποψη 

Ο Μπέρτραντ Ράσελ απεφάνθη ότι η ζήλια είναι μία από τις κυριότερες αιτίες της δυστυχίας. Είναι μια συνήθης και πλέον ατυχής πλευρά της ανθρώπινης φύσης, διότι δεν είναι μόνο αυτός που ζηλεύει δυστυχισμένος, αλλά επιθυμεί να προκαλέσει δυστυχία και στους γύρω του. Παρόλο που η Ζήλια ως συναίσθημα είναι γενικά αρνητικό, ο Ράσελ πίστευε ότι η ζήλια ήταν η κινητήριος δύναμη που έσπρωξε τους ανθρώπους προς την Δημοκρατία, και πρέπει να ενταθεί, προκειμένου να επιτευχθεί ένα καλύτερο πολιτικό σύστημα.

Ο Αριστοτέλης στη "Ρητορική" όρισε την ζήλια (φθόνος) ως τον πόνο που προκαλεί η τύχη των άλλων, ενώ ο Καντ όρισε τη ζήλια ως "μία απροθυμία να δει κάποιος την δική του ευημερία, επισκιάζοντας την από την ευημερία κάποιου άλλου, επειδή το πρότυπο που χρησιμοποιεί δεν έχει εγγενή σχέση με την δική του ευημερία, παρά μόνο στο πλαίσιο σύγκρισης της δικής του ευημερίας με των άλλων".Ο Πλάτωνας έλεγε:""Φθόνος λύπη ἐπί φίλων ἀγαθοῖς ἤ οὖσι γεγεννημένοις" .Ο Αριστοτέλης αποφαίνεται ότι "Φθόνος ἐστι λύπη τίς ἐπι εὐπραγία φαινομένη τῶν εἰρημένων ἀγαθῶν περί τούς ὁμοίους "

Φθόνος και συνέπειες 
Ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει: "Τίποτα ολεθριότερο  από το πάθος του φθόνου  δεν αναπτύσσεται στις  ψυχές των ανθρώπων...... όπως η σκουριά τρώει το σίδερο έτσι και ο φθόνος κατατρώει την ψυχή που τον έχει " Ο φθόνος είναι σοβαρό αμάρτημα στη χριστιανική εκκλησία.  Το βιβλίο της Εξόδου (20:17) αναφέρει: «Δεν θα εποφθαλμιάς το σπίτι του γείτονά σου, δε θα επιθυμείς την γυναίκα του γείτονα σου, αρσενικό η θηλυκό σκλάβο, ή βόδι, ή γαϊδούρι, ή κάτι που ανήκει στο γείτονά σου".
Σε μεγάλη κρίση ζήλιας, ο άνθρωπος βιώνει πολλά σωματικά συμπτώματα,νιώθει ένταση, σπασμό των μυών, τρεμούλιασμα και ζαλάδα στο κεφάλι. Αυτά τα συμπτώματα διαρκούν ώρες και σταδιακά εξασθενούν.

Ζήλια στα παιδιά 
Η ψυχολογία αναφέρεται συχνά στον εγωκεντρισμό της παιδικής προσχολικής ηλικίας. Τα παιδιά δηλαδή έχουν στο επίκεντρο της σκέψης τους τον εαυτό τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι εγωιστές ή μη κοινωνικά όντα.Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα παιδιά αυτής της ηλικίας αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν οτιδήποτε ξεφεύγει από τη σφαίρα των άμεσων εμπειριών ή αντιλήψεων τους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Συναισθήματα
Κοινωνική ψυχολογία
Φιλοσοφία της αγάπης