joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Απόστολος Ιάκωβος

Ο Απόστολος Ιάκωβος ήταν γιος του Ζεβεδαίου (Ματθ.4,21. Μαρκ.1,19. 3,17. Λουκ.5,10) και της Σαλώμης (Ματθ.20,20.Μαρκ.15,40.16,1) και πρεσβύτερος αδελφός του μαθητού και Ευαγγελιστού Ιωάννου (Μαρκ.5,37). Καταγόταν και αυτός από την Βησθαϊδά της Γαλιλαίας. Ασχολούνταν με την αλιεία στη λίμνη Γεννησαρέτ, μαζί με τον Ιωάννη, έχοντας μαζί τους και τον πατέρα τους, καθώς και πολλούς εργάτες. Είχαν δικό τους πλοίο και φαίνεται πως διεύθυναν αρκετά εύρωστη επιχείρηση, με οποία συνεργαζόταν και ο Πέτρος (Λουκ.5,10). Παρ' όλα αυτά όταν άκουσαν το κήρυγμα του Ιησού «αφέντες τον πατέρα αυτών Ζεβεδαίον εν τω πλοίω μετά τω μισθωτών απήλθον οπίσω αυτού» (Μαρκ.1,20).

Ο Ιάκωβος μαζί με τον Πέτρο και τον Ιωάννη βρισκόταν πλησιέστερα στον Κύριο και γι' αυτό έγιναν μάρτυρες πολλών μεγάλων γεγονότων, που δεν τα βίωσαν οι άλλοι Απόστολοι. Έγιναν αποκλειστικοί μάρτυρες της Μεταμορφώσεως του Κυρίου (Ματθ.17,1.Μαρκ.9,2.Λουκ.9,28). Είδαν την θαυμαστή ανάσταση της κόρης του αρχισυνάγωγου Ιάειρου (Μάρκ.5,27. Λουκ.8,51). Είχαν την τιμή να προσκληθούν από τον Ιησού κοντά Του κατά τις ώρες της αγωνίας στον κήπο της Γεσθημανής (Μάρκ.14,33.Ματθ.26,37). Η οικειότητα αυτή οδήγησαν προφανώς τον Ιάκωβο με τον αδελφό του Ιωάννη να ζητήσουν μέσω της μητέρας τους από τον Κύριο πρωτοκαθεδρία στην εγκόσμια βασιλεία Του, παρανοώντας την αποστολή του Μεσσία (Ματθ.20,20-23.Μαρκ.10,35).

Τον Ιάκωβο χαρακτήριζε ζωηρός ενθουσιασμός και βαθιά πίστη. Μετά την Πεντηκοστή του ανέλαβε να κηρύξει το Ευαγγέλιο στην ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης. Μεγάλο πλήθος ανθρώπων μεταστρέφονταν στη νέα πίστη και άλλαζε τρόπο ζωής χάρις στο έργο του Ιακώβου. Αυτό θορύβησε ιδιαίτερα τους άρχοντες των Ιουδαίων, οι οποίοι τον συνέλαβαν και τον αποκεφάλισαν, με διαταγή του Ηρώδη Αγρίππα, το 44 μ.Χ. (Πράξ.12,2). Ο Ιάκωβος είναι ο πρώτος μάρτυρας μεταξύ των Αποστόλων. Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 30 Απριλίου, από δε την Καθολική Εκκλησία στις 25 Ιουλίου.

«Ιάκωβος της Κομποστέλλας» 
Στον Καθεδρικός Ναός του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα της ισπανικής πόλης Σαντιάγο ντε Κομποστέλα (Santiago de Compostela) θεωρείται ότι βρίσκεται ο τάφος του Αποστόλου Ιακώβου. Κατά την παράδοση, αποκεφαλίστηκε στα Ιεροσόλυμα, αλλά έχοντας διδάξει το Χριστιανισμό στους Κέλτες της Ιβηρικής Χερσονήσου, το λείψανό του μεταφέρθηκε αργότερα στη Γαλικία. Ο συγκεκριμένος Καθεδρικός Ναός αποτελεί μεγάλο προσκυνηματικό κέντρο της Ιβηρικής, καθώς σε αυτόν συρρέουν πλήθη προσκυνητών, ακολουθώντας τον λεγόμενο «δρόμο του Αγίου Ιακώβου». Τιμάται ως «Ιάκωβος της Κομποστέλλας» στις 25 Ιουλίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΟΥ ΖΕΒΕΔΑΙΟΥ | apostoliki-diakonia.gr

Ιακωβος
Ιάκωβος του Ζεβεδαίου
Ιωάννης Πεσμαζόγλου

Ο Ιωάννης Γ. Πεσμαζόγλου (1857-1906) υπήρξε τραπεζίτης, οικονομολόγος και πολιτικός (βουλευτής).

Βιογραφικά στοιχεία
Κωνσταντινουπολίτης στην καταγωγή, σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Παρίσι και στην αρχή εργάσθηκε στην Τράπεζα Κρεντί Λυονναί (Credit Lyonnais) στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και αργότερα το 1882 ανέλαβε διευθυντής της Αγγλοαιγυπτιακής Τράπεζας. Στη συνέχεια ήλθε στην Αθήνα όπου και ίδρυσε δική του Τράπεζα, η οποία το 1897 συγχωνεύθηκε με την Τράπεζα Αθηνών, της οποίας και ανέλαβε διευθυντής και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου αυτής μέχρι το θάνατό του.

Ο Ιωάννης Πεσμαζόγλου ίδρυσε επίσης την "Προνομιούχο Εταιρεία προς προστασία της σταφίδας" (Ενιαία), καθώς και την "Εταιρεία Οίνων και Οινοπνευμάτων" με τις οποίες και λύθηκε το τότε δυσχερές πολιτικό-οικονομικό θέμα που είχε προκύψει γνωστό ως σταφιδικό ζήτημα, είχε δε θετικά προπαρασκευάσει την ενοποίηση του Ελληνικού δημόσιου χρέους και τη μετατροπή αυτού σε δραχμές, σχέδιο που όμως ματαίωσε ο πρόωρος θάνατός του.

Από το 1900 ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε Βουλευτής Αθηνών, Μεσσηνίας και Ηλείας. Τέλος με δωρεές του ιδρύθηκαν οι τότε νυκτερινές Σχολές του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθηνών.

Γιοί του ήταν οι Ανδρέας, Στέφανος και Γεώργιος Πεσμαζόγλου. Ο γιος του, Ανδρέας, υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό αλλά πέθανε το 1927, σε ηλικία μόλις 27 ετών λόγω άγνωστης οξείας νόσου ενώ ο Στέφανος ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, ιδρύοντας την εφημερίδα «Πρωΐα».

Δείτε επίσης
Οικογένεια Πεσμαζόγλου

Έλληνες οικονομολόγοι
Έλληνες τραπεζίτες
Βουλευτές Αθηνών
Βουλευτές Ηλείας
Βουλευτές Μεσσηνίας
Έλληνες της Αιγύπτου
Οικογένεια Πεσμαζόγλου
Έλληνες Βασιλόφρονες
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Περιπολικό ανθυποβρυχιακό

Περιπολικό ανθυποβρυχιακό (Π/Α): Περιπολικό ανθυποβρυχιακού πολέμου.

Τα ανθυποβρύχια του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι:

 Β1 (Περιπολικό ανθυποβρυχιακό)
 Β2 (Περιπολικό ανθυποβρυχιακό)
 Β3 (Περιπολικό ανθυποβρυχιακό)

Πολεμικά πλοία
Πέπερ Άνταμς

Ο Πέππερ Άνταμς (Pepper Adams, 8 Οκτωβρίου 1930 - 10 Σεπτεμβρίου 1986) ήταν Αμερικανός σαξοφωνίστας και συνθέτης. Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους βαρύτονους τζαζ σαξοφωνίστες όλων των εποχών. Ο βαρύς και άμεσος  ήχος του ήταν το αντίβαρο στον ελαφρύτερο και «γλυκύτερο» ήχο του άλλου μεγάλου βαρύτονου, του Γκέρι Μάλλιγκαν (Gerry Mulligan).

Ο Άνταμς μεγάλωσε στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης και σε ηλικία 16 ετών μετακόμισε στο Ντιτρόιτ όπου αναδείχθηκε σε σημαίνουσα μορφή της τοπικής τζαζ σκηνής. Με εξαίρεση την περίοδο 1951 – 1953 όπου θήτευσε στον στρατό, ο Άνταμς παρέμεινε στο Ντιτρόιτ παίζοντας δίπλα σε μεγάλα ονόματα της εποχής, όπως ο Ντόναλντ Μπερντ (Donald Byrd), ο Κένι Μπάρελ (Kenny Burrell), ο Τόμι Φλάναγκαν (Tommy Flanagan), ο Μπάρι Χάρρις (Barry Harris), ο Έλβιν Τζόουνς (Elvin Jones) και άλλοι. Επίσης περιόδευσε κατά καιρούς με τον Σταν Κέντον (Stan Kenton), τον Μέιναρντ Φέργκιουσον (Maynard Ferguson) και τον Τσετ Μπέικερ (Chet Baker). 

Το 1958 μετακόμισε από το Ντιτρόιτ στην Νέα Υόρκη όπου έλαβε μέρος σε διάφορες ηχογραφήσεις, ως leader ή ως sideman, ενώ συνεργάστηκε με τον Μπένι Γκούντμαν (Benny Goodman) (1958-59) και τον Τσαρλς Μίνγκους (Charles Mingus) (1959-63). Επίσης την ίδια περίοδο συγκρότησε μαζί με τον τρομπετίστα Ντόναλντ Μπερντ και άλλους μουσικούς ένα πολύ πετυχημένο κουιντέτο. Μεταξύ 1965 και 1978 έγινε μέλος της μεγάλης ορχήστρας των Μελ Λιούις (Mel Lewis) και Θαντ Τζόουνς (Thad Jones) και μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε στην πρώτη γραμμή των μουσικών της τζαζ.

Επιλεγμένη δισκογραφία
1958 - 10 to 5 at the five spot (Riverside)
1968 - Encounter! (Prestige)
1973 - Ephemera (Spotlite)
1975 - Pepper (Enja)
1980 - The Master (Muse)
1983 - Conjuration: Fat Thursday's session (Reservoir)
2003 - Plays Charles Mingus (Fresh Sound)

Τζαζ μουσικοί
Βασιλεύς Κωνσταντίνος Ι (θωρηκτό)

Βασιλεύς Κωνσταντίνος Ι (Θωρηκτό)

Παραγγέλθηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση στα Ναυπηγεία SAINT NAZAIRE το 1913. Ομοίου τύπου πλοίο : ‘ΛΩΡΑΙΝΗΣ’. Δεν παραδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα λόγων έναρξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1925 εγκαταλείφθηκε από την Ελλάδα αφου πληρωθηκαν – μετά από δίκη –  οι ήδη γενόμενες εργασίες πριν από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ελληνικά Θωρηκτά
Βασίλισσα Σοφία ΙΙ (αντιτορπιλικό)

Το Βασίλισσα Σοφία ΙΙ ήταν αντιτορπιλικό.

Μαζί με το <<ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ>>, το 1940 είχε σχεδιαστεί ότι θα κατασκευαστεί στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Δεν υλοποιήθηκε η κατασκευή του λόγω της έναρξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η κατάληψη τη χώρας από τους Γερμανούς. Αναφέρεται ότι και των δύο πλοίων η ονομασία δεν ήταν επίσημη . Τα πυροβόλα ΡΑΪΝΜΕΤΑΛ 5’’ που προορίζονταν για αυτά τα πλοία τοποθετήθηκαν 4 στα πυροβολεία της Κέρκυρας και 4 στα πυροβολεία της Πρέβεζας.

Ελληνικά αντιτορπιλικά
Βέλος ΙΙ (αντιτορπιλικό)

Το Βέλος ΙΙ (Αντιτορπιλικό) / D-16
Αντιτορπιλικό τύπου ‘FLETCHER’, ήταν πλοίο του πολεμικού Ναυτικού το οποίο το 1973 κατά την διάρκεια εκπαιδευτικών ασκήσεων του ΝΑΤΟ αποστάτησε και ζήτησε άσυλο στην Ιταλία και συγκεκριμένα στο Φιουμιτσίνο της Ιταλίας, ως αποτέλεσμα του αποτυχημένου Κινήματος του Ναυτικού. Κυβερνήτης του πλοίου ήταν ο Νικόλαος Παππάς (1929 - 2013) ο οποίος μαζί με έξι αξιωματικούς και εικοσιπέντε υπαξιωματικούς ζήτησαν πολιτικό άσυλο και παρέμειναν εκεί ως πολιτικοί εξόριστοι. Η κίνηση αυτή επέφερε πλήγμα στην Χούντα των Συνταγματαρχών. Όταν εισέβαλαν οι Τούρκοι στην Κύπρο το αντιτορπιλικό Βέλος έσπευσε να βοηθήσει στην άμυνα του νησιού. Σήμερα λειτουργεί ως Μουσείο Αντιδικτατορικού Αγώνα.

 Πρώην ‘USS CHARETTE DD-581’
 Ομοίου τύπου πλοία : Ασπίς II, ‘Λόγχη ΙΙ’ και 'Σφενδόνη ΙΙΙ'.

Χρονολόγιο
 Στις 3 Ιουνίου 1942 καθελκύστηκε στα ναυπηγεία "USA Boston Navy Yard Boston, Mass’
 Στις 18 Μαΐου 1943 μπήκε σε υπηρεσία. 
 Το 1958 εκσυγχρονίστηκε στα ναυπηγεία LONG BEACH της California
 Στις 16 Ιουλίου 1959 παρελήφθη στο San Diego των Η.Π.Α. ως στρατιωτική βοήθεια και με πρώτο Κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Γ. ΜΟΡΑΛΗ κατέπλευσε στην Ελλάδα..  
 Στις 25 Μαΐου του 1973, με Κυβερνήτη τον Νικόλαο Παπά, ενώ συμμετείχε σε άσκηση του NATO, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την στρατιωτική δικτατορία της Ελλάδας στασίασε και αγκυροβόλησε στο Φιουμιτσίνο της Ιταλίας, και ο Κυβερνήτης του, παρέδωσε τα καθήκοντά του στον Ύπαρχο του πλοίου και ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Ιταλία για να μεταβεί στην σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Κοπεγχάγη και να αποκαλύψει την έκταση του Κινήματος του ναυτικού που η χούντα επικοινωνούσε ως "Κίνημα οπερέτα τριών απόστρατων και δύο εν ενεργεία". Τον Κυβερνήτη ακολούθησαν 30 μόνιμα στελέχη και το πλοίο επέστρεψε στην Άσκηση του ΝΑΤΟ και, με το τέλος της στην Ελλάδα.
 Στις 26 Μαρτίου 1991 παροπλίσθηκε.
 Το 1994 το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό το ανακήρυξε σε μουσείο για τον αγώνα ενάντια στην δικτατορία και το πλοίο αγκυροβόλησε στον Πόρο. 
 Στις 14 Δεκεμβρίου 2000 μεταφέρθηκε στην Ναυτική βάση της Σαλαμίνας για επισκευή και ανάπλασή του σε επισκέψιμο ναυτικό μουσείο. 
 Στις 26 Ιουνίου 2002 αγκυροβόλησε στο πάρκο ναυτικής παράδοσης στο Παλαιό Φάληρο ως επισκέψιμο Μουσείο Αντιδικτατορικού Αγώνα.
 Στις 7 Σεπτεμβρίου 2017 έπλευσε για τον Ναύσταθμο Σαλαμίνας για να επισκευαστεί και να συντηρηθεί. 
 Στις 9 Σεπτεμβρίου 2019 κατέπλευσε στη Θεσσαλονίκη για να παραμείνει επί επτάμηνο, επισκέψιμο στο κοινό.

Χαρακτηριστικά 
 Εκτόπισμα : 2100/2924 ΤΝ. 
 Διαστάσεις : 114,6Χ12Χ5,5 μέτρα. 
 Ταχύτητα : 38 κόμβοι. 
 Οπλισμός : 4 πυροβόλα 5’’/38, 3 δίδυμα πυροβόλα 3’’/50 RF, πενταπλός Τ/Σ επιφανείας και 6 Τ/Σ Α/Υ τορπιλών, HEDGEHOG, Β.Β.
 Πλήρωμα : 273 άτομα

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Πηγές   
     history.navy.mil: USS Charrette
 navsource.org: USS Charrette
 hazegray.org: USS Charrette
 Naval Vessel Register entry for USS Charrette
 Hellenic Navy page for D-16 Velos
 photos (at the bottom of web page)

Ελληνικά αντιτορπιλικά
Ιστορικά πλοία
Ναυτικά μουσεία στην Ελλάδα
Αντιδικτατορικός αγώνας
Βλαχάβας Ι (αποβατικής υποστήριξης)

Το πλοίο αποβατικής υποστήριξης Πλωτάρχης Βλαχάβας Ρ-95, L-95 (πρώην USS LSSL 35’).Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Commercial Iron Works, Portland OR΄. Εισήλθε σε υπηρεσία την 1 Οκτωβρίου 1944 ως USS LCS(L)(3)-35. Στις 28 Φεβρουαρίου 1949 επαναταξινομήθηκε και μετονομάστηκε σε Ship Support Large USS LSSL-35''. Στις 12 Μαρτίου 1953 παραχωρήθηκε στη Γαλλία και μετονομάστηκε σε Etendard'''. Επεστράφη στις Η.Π.Α. το 1957. Η παραλαβή του έγινε στις 12 Αυγούστου 1957 στο SUBIC BAY των Φιλιππίνων και έφθασε στην Ελλάδα στις 5 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους. Ονομάστηκε προς τιμήν του Πλωτάρχη Λάμπρου Βλαχάβα, Ύπαρχου του αντιτορπιλικού Ύδρα, που σκοτώθηκε στις 22 Απριλίου 1941 στον Σαρωνικό με τη βύθιση του πλοίου του. Όμοιου τύπου πλοίο Μαριδάκης. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως για περιπολίες. Παροπλίστηκε στις 10 Ιουλίου 1976.

Πηγές 
LCS(L)(3)-35 / LSSL-35

Ελληνικά αποβατικά
Βραχνί (αποβατικό)

Το Α/Β Βραχνί ήταν σκάφος Αποβατικό αρμάτων του Πολεμικού Ναυτικού, με τα διακριτικά Α/Β 607. Το πλοίο παραλήφθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1943 από το Ναυτικό των ΗΠΑ. Το σκάφος παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το Αμερικανικό Ναυτικό το 1945, όπου αναφέρονταν ως ‘LCT 607’.Η τελετή έπαρσης της Ελληνικής Σημαίας πραγματοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1945 στη Μεσσήνη της Ιταλίας. Εκτός από το Α/Β Βραχνί, μεταξύ των ετών 1945 και 1946, παραχωρήθηκαν στο Π.Ν. άλλα ένδεκα σκάφη όμοιου τύπου τα: Αμοργός, Θήρα, Μήλος, Κύθηρα, Σέριφος, Κάνδανος, Μαλακάσι, Κομένο, Ανάφη, Παλαιοχώρι και Σοφάδες, τα οποία εκποιήθηκαν το 1963, με την εξαίρεση των Α/Β Μήλος και Κύθηρα. Αυτά τα πλοία χρησιμοποιήθηκαν επί μακράν για στρατιωτικές και κρατικές μεταφορές κυρίως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια.

Πηγές
 LCT Mk 6 - From the Bureau of Ships Navy Department

Ελληνικά αποβατικά
Μουσταφά Α΄

Ο Μουσταφά Α΄ (Mustafa I, 1591 - 20 Ιανουαρίου 1639) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τα έτη 1617-1618 και 1622-1623.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Μωάμεθ Γ΄ και της Χαλιμέ Σουλτάν και αδελφός του Σουλτάνου Αχμέτ Α΄ (1603-1617). Εκθρονίστηκε από τους γενίτσαρους 3 μόλις μήνες από την άνοδό του στο θρόνο υπέρ του ανιψιού του Οσμάν Β΄ (1618-1622), επειδή εθεωρείτο διανοητικά καθυστερημένος και νευρωτικός και παρέμεινε έκτοτε στο περιθώριο, ως ένα όργανο στις επιθυμίες των διαφόρων ομάδων του παλατιού του Τοπ Καπί. 

Μετά τη δολοφονία του Οσμάν Β΄ το 1622 επανήλθε στο θρόνο, αλλά τον επόμενο χρόνο εκθρονίστηκε ξανά για λογαριασμό του επίσης ανιψιού του Μουράτ Δ΄, αδελφού του Οσμάν Β΄, οπότε και φυλακίστηκε στο παλάτι μέχρι το θάνατό του στις 20 Ιανουαρίου 1639. Δεν απέκτησε παιδιά.

Οθωμανοί Σουλτάνοι
Μπιλ Χάρις

Ο Μπιλ Χάρις (Bill Harris, 28 Οκτωβρίου 1916 - 21 Αυγούστου 1973) ήταν Αμερικανός μουσικός, ένας από τους ελάχιστους μοντέρνους τζαζ τρομπονίστες που δεν επηρεάστηκαν από τον ήχο του J.J.Johnson και είχε το δικό του μοναδικό στυλ.

Έγινε επαγγελματίας μουσικός το 1938 και περιόδευσε με τις μεγάλες μπάντες του Gene Krupa, του Ray McKinley και του Bob Chester. Στη συνέχεια έπαιξε στην μεγάλη μπάντα του Benny Goodman και του Charlie Barnet αλλά πραγματική φήμη κέρδισε με την συμμετοχή του στη ορχήστρα του Woody Herman μεταξύ 1944 και 1946 και την περίοδο 1956-1959. Το 1947 μαζί με τον σαξοφωνίστα Charlie Ventura έφτιαξαν το δικό τους σχήμα και το 1953 συνεργάστηκε με τον Chubby Jackson ενώ περιόδευσε και με το Jazz at the Philarmonic (1950 και 1954).Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '50 συνεργάστηκε με τον Flip Phillips και η μπάντα τους αποτελούσε τον πυρήνα της μπάντας του Benny Goodman. Στη δεκαετία του '60 ο Μπιλ Χάρις αποσύρθηκε από το προσκήνιο και ηχογράφησε μόνο περιστασιακά με τα δικά του σχήματα και σε συνεργασία με τον Red Norvo. Ο Μπιλ Χάρις ηχογράφησε ως leader μεταξύ 1945 και 1957 για την Mercury, την EmArcy, την Dial, την Capitol, την Verve, την Fantasy και την Mode με καλεσμένους μουσικούς κυρίως μέλη της ορχήστρας του Woody Herman.

Επιλεγμένη δισκογραφία 
1947 A Night in the Village (Jazz Showcase)
1952 Collates (Clef)
1953 Bill Harris Collates (Mercury)
1956 Bill Harris (EmArcy)
1956 The Bill Harris Herd (Norgran)
1957 Bill Harris and Friends (Original Jazz Classics)
1957 The Ex-Hermanites (Mode)
1957 The Harris Touch (EmArcy)

Χαρις Μπιλ
Εύα Φάμπα

Η Εύα (Ευανθία) Φάμπα (γενν. 4 Ιουνίου 1964, Αθήνα) είναι Ελληνίδα κιθαρίστα.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουνίου του 1964. Πατέρας της ήταν ο συνθέτης Δημήτρης Φάμπας. Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο, κιθάρα με καθηγητή τον Δ. Φάμπα και ανώτερα θεωρητικά με τον συνθέτη Δημήτρη Δραγατάκη. Εμφανίζεται ως σολίστ κιθάρας από ηλικίας 12 ετών και έχει δώσει εκατοντάδες ρεσιτάλ στην Ελλάδα και σε περισσότερες από 25 χώρες. Έχει εμφανιστεί στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Έχει συνεργαστεί με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ρωσίας, τη Μοσχοβίτικη Ορχήστρα ARCO, τη Συμφωνική UAEH του Μεξικού, το σύνολο εγχόρδων της ΚΟΑ, τη Συμφωνική Καλαμαριάς, τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων κ.ά. Έχει συνεργαστεί με την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών, το Ελληνικό Συγκρότημα Σύγχρονης Μουσικής του Θ. Αντωνίου. Έχει τιμηθεί με α΄ βραβείο και χρυσό μετάλλιο στον 16ο Διεθνή Διαγωνισμό Κιθάρας της Ακαδημίας Κιθάρας του Μιλάνου, με μετάλλια των Δήμων Αθηναίων και Μιλάνου, από το Ινστιτούτο Κουλτούρας του Περού κ.ά. Παράλληλα είναι συγγραφέας και επιμελείται μουσικών εκδόσεων, δίνει διαλέξεις και σεμινάρια σε όλο τον κόσμο. Τον Οκτώβριο του 1999, με πρωτοβουλία της ιδρύθηκε ο Σύλλογος Φίλων της Κιθάρας Δημήτρης Φάμπας στον οποίο είναι πρόεδρος. Είναι επίσης μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής.

Δισκογραφία 
 EVA FAMPAS plays FAMPAS, AULIA AA69001 - 2005
Με έργα για κιθάρα του Δημήτρη Φάμπα
 ΕΥΑ ΦΑΜΠΑ κιθάρα , A guitar portrait of fantasy , wave music 124-2 2002
Με εργα των: J.RODRIGO,N.COSTE,L.BROUWER,J.MALATS,J.ALBENIZ,Ν.PAGANINI,A.BARRIOS, J.GUIMARAES,Δ.ΦΑΜΠΑ,K.TZΩΡΤΖΙΝΑΚΗ.
 ΕΥΑ ΦΑΜΠΑ κιθάρα. (wave music 116-2) 2000
Με έργα των: FR.TARREGA, F.SOR, H.VILLA-LOBOS.
 ΕΡΓΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΘΕΤΩΝ. ΕΥΑ ΦΑΜΠΑ κιθάρα, (MOTIVO 1022) 1986
Έργα για κιθάρα του ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΑΜΠΑ

Πηγές 
Βιογραφική Εκυκλοπαίδεια του Νεωτέρου Ελληνισμού 1830-2010 - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις Μέτρον, τόμος Γ΄

Διαδικτυακοί τόποι 
 Εύα Φάμπα
 AULIA 
 wave music
 Yiu-kwong Chung
 Αndersen Viana 
 Σύλλογος Φίλων της Κιθάρας Δημήτρης Φάμπας

Έλληνες κιθαρίστες
Ανθυπολοχαγός

Ο Ανθυπολοχαγός (Ανθλγός, ή Ανθυπίλαρχος, Ανθλχος, για τα Τεθωρακισμένα και παλαιότερα το ιππικό)  είναι στρατιωτικός βαθμός Αξιωματικού (OF-1), που αντιστοιχεί στον χαμηλότερο βαθμό κατώτερου Αξιωματικού στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς. Οι αντίστοιχοι βαθμοί στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό είναι ο Σημαιοφόρος, στην Πολεμική Αεροπορία ο Ανθυποσμηναγός, στην Ελληνική Αστυνομία ο Υπαστυνόμος Β΄, και στην Πυροσβεστική ο Ανθυποπυραγός.

Οι απόφοιτοι των Στρατιωτικών Σχολών Σ.Σ.Ε και Σ.Μ.Υ. ανώτατη και ανώτερη αντιστοίχως στη μεν πρώτη μετά 4 χρόνια φοίτησης στη σχολή στη δε δεύτερη 17 χρόνια αργότερα αφού αποφοιτήσουν από αυτή  ονομάζονται ανθυπολοχαγοί οι προαναφερθείσες κατηγορίες αφορούν τους μόνιμους Έλληνες Αξιωματικούς . Επίσης, (έφεδροι) ανθυπολοχαγοί ονομάζονται και οι απόφοιτοι των ΣΕΑ (Σχολών Εφέδρων Αξιωματικών), διάρκειας 4 μηνών, που εκπαιδεύονται στην στρατιωτική τακτική και στην ηγεσία κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Όταν υπηρετούν ονομάζονται Δόκιμοι Έφεδροι Αξιωματικοί (ΔΕΑ) και παίρνουν το βαθμό του Έφεδρου Ανθυπολοχαγού 1,5 μήνα πριν την απόλυσή τους.

Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται 2nd Lieutenant (Second Lieutenant).

Διακριτικό
Το διακριτικό του Ανθυπολοχαγού είναι ένα ασημένιο αστέρι σε κάθε επωμίδα της Στολής υπ' αριθμ. 1, 2, 3, 3α, 4, 5, 6, 7, 8, 8β, 8γ, ή ένα αστέρι στο αριστερό πέτο της στολής υπ' αριθμ. 9 και οπλόσημο στο δεξί.

Δείτε επίσης

 Βαθμοί και διακριτικά των αξιωματικών του στρατού ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ
 Υποταγματάρχης
 Επιλοχαγός
 Πρωθυπολοχαγός

Στρατιωτικοί βαθμοί
Παναγία Τουρλιανή Μυκόνου

Η Παναγία Τουρλιανή είναι το σημαντικότερο μοναστήρι της Μυκόνου και η πολιούχος του νησιού. Βρίσκεται στην Άνω Μερά Μυκόνου σε απόσταση επτά χιλιομέτρων από τη Χώρα της Μυκόνου.

Περιγραφή 
Κατά την παράδοση το Μοναστήρι της Παναγίας Τουρλιανής κτίστηκε από φυγάδες Μοναχούς της Αρχόντισσας Πάρου, που ζήτησαν άσυλο στο νησί της Μυκόνου. Οι Μοναχοί κατέφυγαν στο άνω μέρος του νησιού, στον μικρό ναό της Παναγίας, όπου υπηρετούσε η Μοναχή Τούρλη.

Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή το όνομα του μοναστηριού οφείλεται στο γεγονός ότι η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας βρέθηκε στη θαλάσσια περιοχή Τούρλος έξω από τη Χώρα της Μυκόνου.Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας θεωρείται ότι είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Ανήκει στη Ιερά Μητρόπολη Σύρου.

Το μοναστήρι της Παναγιάς της Τουρλιανής ιδρύθηκε το 1542 εκεί όπου παλιότερα υπήρχε μία εκκλησία των Εισοδίων της Παναγίας. Στα 1757 – 1767 έγινε ανακαίνιση της μονής από τον ιερομόναχο Ιγνάτιο Μπάσουλα και απέκτησε έτσι τη σημερινή της μορφή. Η μονή είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου.  

Τον Δεκαπενταύγουστο γίνεται μεγάλο πανηγύρι στη μονή. Στις 23 Αυγούστου (Απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου) είναι η κύρια γιορτή του μοναστηριού. Η εικόνα της Παναγίας Τουρλιανής μεταφέρεται με λιτανεία κάθε πρώτη Κυριακή της Σαρακοστής στην Χώρα, σε έναν από τους τρεις ενοριακούς ναούς της Χώρας (Μεγάλη Παναγιά, Πανάχραντος, Αγία Κυριακή), όπου παραμένει μέχρι το Σάββατο του Λαζάρου.

Το καθολικό της μονής είναι τρίκλιτος σταυροειδής βυζαντινός ναός με τρούλο και διαθέτει ένα πανύψηλο μαρμάρινο κωδωνοστάσιο. Το κεντρικό κλίτος του καθολικού είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, το αριστερό κλίτος είναι αφιερωμένο στο Γενέσιο της Θεοτόκου και το δεξιό κλίτος στον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο. Το καθολικό της μονής διαθέτει ένα επιβλητικό επιχρυσωμένο ξυλόγλυπτο τέμπλο σε στυλ μπαρόκ, το οποίο φιλοτεχνήθηκε και κατασκευάστηκε το 1775 από καλλιτέχνες της Φλωρεντίας. Το τέμπλο έχει μήκος 10,20 μέτρα και καλύπτει και τα τρία κλίτη του ναού. Οι εικόνες του τέμπλου έγιναν από τον αγιογράφο Ιωάννη τον εκ Κερκύρας.

Στην μονή λειτουργεί εκκλησιαστικό μουσείο.Στα εκθέματα περιλαμβάνονται εικόνες, χρυσοκέντητοι επιτάφιοι, αλλά και οι πρώτες καμπάνες της Μονής.

Στις αρχές του 20ου αιώνα το μοναστήρι λειτούργησε ως γηροκομείο και αργότερα ως ορφανοτροφείο. Με δωρεάν παραχώρηση οικοπέδων του μοναστηριού δημιουργήθηκαν νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, πλατεία και πνευματικό κέντρο.

Παραπομπές 

Τουρλιανή
Κτίρια και κατασκευές στη Μύκονο
Αλέξανδρος Πεσμαζόγλου

Ο Αλέξανδρος Πεσμαζόγλου (1859 - 1939) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και τραπεζίτης, αδελφός του Ιωάννη Πεσμαζόγλου.

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1859 και σπούδασε οικονομικές επιστήμες με τον αδελφό του Ιωάννη. Υπήρξε Διευθυντής της Τράπεζας Αθηνών μετά τον θάνατο του αδελφού του.

Πέθανε ένα χρόνο πριν ξεσπάσει ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος το 1939.

Δείτε επίσης 
 Οικογένεια Πεσμαζόγλου

Έλληνες οικονομολόγοι
Έλληνες τραπεζίτες
Έλληνες της Αιγύπτου
Οικογένεια Πεσμαζόγλου
Ελικώνας

Ο Ελικώνας είναι βουνό της Βοιωτίας με υψόμετρο 1.748 μέτρα. Απλώνεται κατά μήκος των δυτικών ακτών της Βοιωτίας. Περικλείεται στα βόρεια από την Κίρφη (απόληξη του Παρνασσού), στα νότια από τον Κιθαιρώνα, ενώ στα ανατολικά καταλήγει στην πεδιάδα της Κωπαΐδας.

Ψηλότερες κορυφές
Ο Ελικώνας έχει συνολικά 16 κορυφές με υψόμετρο άνω των 1000 μέτρων. Οι πιο ψηλές από αυτές είναι οι:
Παλαιοβούνα: 1.748 μέτρα
Τσίβερι: 1.560 μέτρα 
Μεγάλη Λούτσα: 1.548 μέτρα
Μοτσάρα (Ζαγαράς): 1.525 μέτρα
Σωριάς: 1.523 μέτρα

Οικολογία
Η βλάστηση του Ελικώνα είναι αρκετά πλούσια, κυρίως στην βόρεια πλευρά του όπου καλύπτεται από έλατα (κυρίως τα τμήματα γύρω από τις δύο ψηλότερες κορυφές του). Στις πιο νότιες περιοχές του σε ενδιάμεσο υψόμετρο, συναντώνται δάση βελανιδιάς. Η πλευρά του όμως προς τον Κορινθιακό κόλπο έχει πολύ φτωχή βλάστηση.

Μυθολογία
Ο Ελικώνας είναι γνωστός από την Ελληνική μυθολογία διότι υπήρχαν σε αυτόν δύο πηγές αφιερωμένες στις Μούσες: η Αγανίππη και η Ιπποκρήνη, και οι δύο έχουν τη λέξη "άλογο" (ίππος) στο τοπωνύμιο τους. Κατά τον ύστερο έβδομο αιώνα π.Χ., ο ποιητής Ησίοδος εξύμνησε τη νεότητά του όταν βοσκούσε τα πρόβατά του στις πλαγιές του Ελικώνος (Θεογονία, 23), όπου ο Έρως και οι Μούσες ήδη είχαν ιερά και ένα χορευτικό πεδίο κοντά στην κορυφή, όπου "τα παλλόμενα πόδια τους ξυπνούν την ερωτική επιθυμία" (Ησίοδος, 8). Εκεί οι Μούσες τον ενέπνευσαν και άρχισε να τραγουδά την απαρχή των θεών. Έτσι ο Ελικών έγινε το έμβλημα της ποιητικής εμπνεύσεως.  Ο Ησίοδος αναφέρει άλλες πηγές που ήταν άντρα των Μουσών: "Λούζουν τα μικρά τους σώματα στο νερό του Περμεσσού ή της Ιπποκρήνης ή του στοιχειωμένου Ολμειού". Στον Ελικώνα ευρίσκετο επίσης η πηγή όπου ο Νάρκισσος εμπνεύστηκε από την ίδια του την ομορφιά.

Στον Ομηρικό Ύμνο στον Ποσειδώνα, μία σύντομη επίκληση, ο θεός χαιρετίζεται ως "κύριος του Ελικώνος".

Παραπομπές 

Kerenyi, Karl, 1951. The Gods of the Greeks

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Βουνά της Βοιωτίας
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Γιάνι Μπάσο

Ο Γιάνι Μπάσο (Gianni Basso, 24 Μαΐου 1931 - 17 Αυγούστου 2009) ήταν Ιταλός σαξοφωνίστας, γεννημένος το 1931 στο Asti. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως κλαρινετίστας και έπαιξε επαγγελματικά στην Γερμανία και το Βέλγιο στα τέλη της δεκαετίας του ’40, ως μέλος της  Raoul Falsan Big Band. Στην επόμενη δεκαετία κατάφερε να είναι ένας από τους εμπορικότερους μουσικούς του Μιλάνου. Το 1954 ξεκίνησε η συνεργασία του με τον τρομπετίστα και συνθέτη Oscar Valdambrini, η οποία εξελίχθηκε σε μία στενή επαγγελματική  σχέση. Η μουσική εξίσωση που προέκυψε ξεπερνούσε τα ρομαντικά όρια δύο Ευρωπαίων που απλά αναπαρήγαγαν Αμερικανική τζαζ όπως συνηθιζόταν μέχρι τότε. Στην δεκαετία του ’50 το combo τους ήταν το πιο δημοφιλές στην Ιταλία και όλοι οι σημαντικοί Αμερικανοί guests έπαιζαν μαζί τους (Billie Holiday, Lionel Hampton, Gerry Mulligan, Slide Hampton, Chet Baker). Το παίξιμο του Μπάσο έμοιαζε αρχικά με αυτό του Stan Getz αλλά στην συνέχεια το εμπλούτισε με νέα στοιχεία με αποτέλεσμα να προκύψει το δικό του ύφος. Στην δεκαετία του ’70 ίδρυσε τους Saxes Machines και αργότερα την Gianni Basso Big Band.

Επιλεγμένη δισκογραφία 
 1960 - New Sound from Italy (Verve) 
 2002 - For Lars Gullin (Swedish Genius) Vol 1 (Philogy) 
 2003 - Two For The Cities (Philogy) 
 2004 - Lush Life (Tribute to Billy Strayhorn)  (Philogy) 
 2005 - Gianni Basso plays Ballads (Azzura Music) 
 2005 - Gianni Basso Big Band - Summertime (Azzura)

Παραπομπές

Ιταλοί μουσικοί
Ιταλοί συνθέτες
Τζαζ μουσικοί
Σαξοφωνίστες
Ιάκωβος ο Νισιβηνός

Ο Ιάκωβος ο Νισιβινός, αποκαλούμενος και «Μέγας» (κοιμήθηκε το 338), ήταν συριακής καταγωγής χριστιανός επίσκοπος και συγγραφέας που έζησε το 4ο αιώνα.

Βιογραφία 
Έζησε για πολλά έτη ως ερημίτης. Κατά το έτος 309 εκλέχθηκε επίσκοπος, ο πρώτος, της γενέτειράς του Νισίβεως της Μεσοποταμίας. Πέθανε το 338. Υπήρξε δάσκαλος του Σύριου εκκλησιαστικού συγγραφέα Εφραίμ του Σύρου. Επίσης ενθάρρυνε στο συγγραφικό-θεολογικό έργο τον θεμελιωτή της συριακής χριστιανικής γραμματείας Αφραάτη. Δεν μας έχει σωθεί κανένα κείμενό του, αν και λόγωτης φήμης του του έχουν αποδοθεί αρκετά, όπως η αρμενική μετάφραση των Επιδείξεων του Αφραάτη.

Έχει ανακηρυχθεί άγιος και η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 31 Οκτωβρίου, από δε την Καθολική Εκκλησία στις 15 Ιουλίου.

Πηγές 
 Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία, τομ. Β, Αθήνα, 1990, σελ.154

Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Αγανίππη

Αγανίππη είναι το όνομα μίας πηγής και μίας νύμφης (μίας Κριναίας) συνδεδεμένης με αυτή στην Ελληνική μυθολογία.  Η πηγή ευρίσκεται στην Βοιωτία, κοντά στις Θεσπιές, στους πρόποδες του όρους Ελικώνος. Δημιουργήθηκε από τον καλπασμό του Πηγάσου και συνδέθηκε με τις Μούσες ως πηγή ποιητικής εμπνεύσεως.

 Η Αγανίππη ήταν η θυγατέρα του Τερνεσσού.

Γυναίκα του Ακρισίου, μητέρα της Δανάης, οπού την καλούσαν και ως Ευριδίκη

Βιβλιογραφία

Thesaurus Linguae Graecae

Αναφορές

Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Ιπποκρήνη

Στην ελληνική μυθολογία, η Ιπποκρήνη ήταν μία πηγή στο όρος Ελικών της Βοιωτίας. Η πηγή ήταν αφιερωμένη στις Μούσες και δημιουργημένη από τον καλπασμό του φτερωτού αλόγου Πηγάσου. Το όνομά της κατά κυριολεξία σημαίνει «Πηγή του Αλόγου» και το νερό της υποτίθεται ότι έφερνε ποιητική έμπνευση σε όποιον το έπινε.

Ιπποκρήνη επίσης ονομαζόταν μια πηγή στην Τροιζήνα, στην οποία εξαγνίστηκε ο Ορέστης μετά τη δολοφονία της μητέρας του, Κλυταιμνήστρας. (Παυσανία Β 31, 11-12)

 Ο αστεροειδής 5085 Ιπποκρήνη (5085 Hippocrene), που ανακαλύφθηκε το 1977, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή πηγή.

Ελληνική μυθολογία
Πηγές της Ελλάδας
Βίλελμ Ντέρπφελντ

Ο Βίλελμ Ντέρπφελντ ή Γουλιέλμος Νταίρπφελντ ή Δαίρπφελντ (γερμανικά: Wilhelm Dörpfeld, 26 Δεκεμβρίου 1853 - 25 Απριλίου 1940) ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας, περισσότερο γνωστός για τη συνεισφορά του στην κλασσική αρχαιολογία.

Βιογραφία
Ο Ντέρπφελντ γεννήθηκε στο Μπάρμεν του Βούπερταλ, ήταν γιός διακεκριμένου παιδαγωγού της Πρωσίας και φίλος του Κάιζερ. Το 1877 έγινε βοηθός των αρχαιολόγων Ρίχαρντ Μπόρμαν, Φρίντριχ Άντλερ και  Ερνστ Κούρτιους στις ανασκαφές στην αρχαία Ολυμπία. Το 1882 ακολούθησε τον Ερρίκο Σλήμαν που έκανε ανασκαφές στην Τροία, τις οποίες και συνέχισε το 1893. Δούλεψε μαζί με τον Σλήμαν και στην  Τίρυνθα (1884–1885). Πήρε μέρος στις ανασκαφές της Ακρόπολης (1885–1890), της Περγάμου (1900–1913 με τον  Alexander Conze) και στις ανασκαφές του 1931 στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας.

Το 1886 ο Ντέρπφελντ ίδρυσε τη Γερμανική Σχολή των Αθηνών, που προς τιμή του ονομάστηκε «Dörpfeld Gymnasium». Από το 1887 έως το 1912 ήταν διευθυντής του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου στην Αθήνα. Οργάνωσε διαλέξεις και εβδομαδιαίες ξεναγήσεις για το ευρύ κοινό στην Αθήνα και από την άνοιξη του 1888, σειρά τακτικών περιηγητικών διαδρομών στην Πελοπόννησο με αρχαιολογικό περιεχόμενο.

Από τα τέλη του 1880 και για πολλά χρόνια μετά ο Ντέρπφελντ έκανε ανασκαφές σε διάφορα σημεία της Λευκάδας και υποστήριξε με πάθος τη θεωρία ότι η Ομηρική Ιθάκη είναι το σημερινό νησί της Λευκάδας. Στα συγγράμματά του αναφέρει ότι: "το Δουλίχιον είναι η σημερινή Κεφαλονιά, η Σάμη είναι η σημερινή Ιθάκη, η Ζάκυνθος η σημερινή Ζάκυνθος και η σημερινή Λευκάδα είναι η Ομηρική Ιθάκη". Απεβίωσε στις 25 Απριλίου του 1940 στη Λευκάδα όπου και ετάφη στην περιοχή Γένι στο άκρο του κόλπου του Βλυχού και απέναντι από το Νυδρί, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία.

Ο Ντέρπφελντ θεωρείται πρωτοπόρος της στρωματογραφικής ανασκαφής και της ακριβούς γραπτής τεκμηρίωσης των αρχαιολογικών επιχειρήσεων.

Εργογραφία 
Τα κυριότερα έργα που έγραψε ο Ντέρπφελντ είναι:
 Τροία και Ίλιον, αρχιτεκτονική ιστορία Τροίας ως τη ρωμαϊκή εποχή (1902)
 Η επιστροφή του Οδυσσέα (1924) 
 Η αρχαία Ιθάκη (1927)
 Η αρχαία Ολυμπία (1935)
 Η αρχαία Αθήνα (1937 - 1939)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Wikisource
 "Ξένοι επιστήμονες εν Ελλάδι" - Γουλιέλμος Δαίρπφελντ
 Οι αρχαιολόγοι Λέβεντορ, Ντέρπφελντ και Σλήμαν στις Μυκήνες το 1885 από την Αργολική αρχειακή βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού

Γερμανοί αρχαιολόγοι
Γερμανοί αρχιτέκτονες
Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών
Καρυά Λευκάδας

Η Καρυά είναι ορεινό χωριό της Λευκάδας στην Ελλάδα. Έχει πληθυσμό 989 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Βρίσκεται στο βορεινό και κεντρικό τμήμα του νησιού. Το χωριό είναι σκαρφαλωμένο στο όρος Ελάτη, σε υψόμετρο 500 και άνω μέτρων ενώ στα ριζά του χωριού βρίσκεται μικρό οροπέδιο. Η Καρυά είναι ξακουστή για τα παραδοσιακά υφαντά και κεντήματα που φτιάχνονται εδώ και αιώνες με χρήση μιας ειδικής τεχνικής (Καρσάνικη βελονιά). Κάθε καλοκαίρι λαμβάνει χώρα το παραδοσιακό δρώμενο του "Χωριάτικου Γάμου" που προσελκύει πλήθος επισκεπτών. Ανήκε διοικητικά στον καποδιατριακό Δήμο Καρυάς του οποίου αποτελεί και έδρα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

- karya.gr

- mykarya.gr

ΔΙΟΡΘΩΣΗ στο άρθρο την: «Γεώργιο Αραβανή και εγγονή την κόρη του Μαριγώ,....»

Χωριά της Λευκάδας
Λαζαράτα Λευκάδας

Τα Λαζαράτα  είναι ημιορεινό χωριό της Λευκάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Λευκάδας.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Τα Λαζαράτα βρίσκονται προς τη βόρεια πλευρά του νησιού, πάνω σε ένα μικρό οροπέδιο και σε υψόμετρο 315 μέτρα. Το χωριό περιβάλλεται από λόφους καλυμμένους από δέντρα, θάμνους, αμπελώνες και μικρά γεωργικές εκτάσεις, τα σπίτια του είναι πέτρινα με ξύλινα παράθυρα και καφέ πέτρινα πλακάκια ενώ οι πλακόστρωτες πλατείες του έχουν ψηλά δέντρα. Υπάρχουν αρκετές  ταβέρνες και καταστήματα κατά μήκος του κεντρικού του δρόμου. Αναφέρονται επίσημα, μετά την Ένωση των Επτανήσων (1864) και το 1866 ορίζονται έδρα δήμου Σφακιωτών, ενώ  το 1991, μετά από εθελοντική συνένωση με τα χωριά Ασπρογερακάτα,.Πρεμεντινός και Σπανοχώρι, σχημάτισε τον Δήμο Σφακιωτών του οποίου αποτέλεσε έδρα.

Ιστορικό διοικητικών  μεταβολών Λαζαράτα Λευκάδας 

Τα Λαζαράτα είχαν, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές  κατά τον 19ό και 20ο αιώνα, που έχουν συνοπτικά ως εξής: 

Δ. Σφακιωτών (Κερκύρας)
ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 

Σύσταση του δήμου με έδρα τον οικισμό Λαζαράτα.

Δ. Σφακιωτών (Λευκάδος)
ΦΕΚ 136Α - 08/07/1899 

Ο δήμος αποσπάται από το νομό Κερκύρας και υπάγεται στο νομό Λευκάδος.

Δ. Σφακιωτών (Κερκύρας)

ΦΕΚ 282Α - 04/12/1909 

Ο δήμος αποσπάται από το νομό Λευκάδος και υπάγεται στο νομό Κερκύρας.

Κ. Λαζαράτων (Κερκύρας)
ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 

Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Λαζαράτα από το δήμο Σφακιωτών και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας.

Ο οικισμός Πρεμεντινός αποσπάται από το δήμο Σφακιωτών και προσαρτάται στην κοινότητα.

Κ. Λαζαράτων (Πρεβέζης)
ΦΕΚ 261Α - 21/09/1925  

Η κοινότητα αποσπάται από το νομό Κερκύρας και υπάγεται στο νομό Πρεβέζης.

Κ. Λαζαράτων (Λευκάδος)
ΦΕΚ 49Α - 16/02/1946 

Η κοινότητα αποσπάται από το νομό Πρεβέζης και υπάγεται στο νομό Λευκάδος.

ΦΕΚ 16Β 19/01/1962 

Ο οικισμός Πρεμεντινός της κοινότητας καταργείται και προσαρτάται στον οικισμό Λαζαράτα της κοινότητας.

 ΦΕΚ 251Α - 29/12/1989 

Ο οικισμός Λαζαράτα αποσπάται από την κοινότητα και ορίζεται έδρα του δήμου Σφακιωτών.

Η κοινότητα καταργείται.

Διατελέσαντες Πρόεδροι Κοινότητας Λαζαράτων (Λευκάδος)

Παραπομπές

Χωριά της Λευκάδας
Τρισκαιδεκαφοβία

Η τρισκαιδεκαφοβία είναι ο φόβος για τον αριθμό δεκατρία, που θεωρείται πρόληψη. Ο φόβος για την Παρασκευή και 13 αποκαλείται παρασκευοδεκατριαφοβία.

Προέλευση 

Το δεκατρία μπορεί να θεωρείται "κακός" αριθμός απλά επειδή είναι μια μονάδα πάνω από το δώδεκα, που είναι δημοφιλής αριθμός σε πολλούς πολιτισμούς (λόγω του ότι είναι εξαιρετικά σύνθετος αριθμός). Όταν μια ομάδα δεκατριών αντικειμένων διαιρεθεί στα δυο, στα τρία, στα τέσσερα ή στα έξι, πάντα ένα αντικείμενο περισσεύει.

Ο αριθμός 13 έχει επίσης για κάποιους και βιβλικές προεκτάσεις. Στο Μυστικό Δείπνο, μετά τον οποίο ο Ιούδας πρόδωσε τον Ιησού, οι συνδαιτυμόνες ήταν 13.

Σχέση έχει επίσης το γεγονός ότι ένα σεληνοηλιακό ημερολόγιο πρέπει να έχει 13 μήνες σε κάποια χρόνια, ενώ το ηλιακό Γρηγοριανό ημερολόγιο και το σεληνιακό Ισλαμικό ημερολόγιο έχουν πάντοτε 12 μήνες σε ένα χρόνο.

Η τρισκαιδεκαφοβία μπορεί να επηρέαζε και τους Βίκινγκς-πιστεύεται ότι ο Λόκι στη σκανδιναβική μυθολογία ήταν ο 13ος θεός, κατά τον ίδιο τρόπο που στο Χριστιανισμό ο Σατανάς θεωρείται ο 13ος άγγελος.

Ο κώδικας του Χαμουραμπί, που γράφτηκε στη Μεσοποταμία περίπου το 1686 π.Χ., παραλείπει τον αριθμό 13. Κάτι τέτοιο υπονοεί ότι η πρόληψη υπήρχε πολύ πριν τη Χριστιανική εποχή.

Παρόμοιες φοβίες 
Η τετραφοβία, ο φόβος του αριθμού 4, δεν είναι σπάνια στην Κίνα, την Ιαπωνία και την Κορέα, όπου τα κτίρια (γραφεία, πολυκατοικίες, ξενοδοχεία, νοσοκομεία κλπ) συχνά δεν έχουν 4ο όροφο, και μερικές φορές κανείς όροφος δεν έχει τον αριθμό 4 (π.χ. 14, 41 κλπ), κάτι που συμβαίνει και στα συγκροτήματα κατοικιών. Οι Κινέζικες λέξεις "τέσσερα" και "πεθαίνω" προφέρονται ακριβώς όμοια εκτός από τον τόνο. Η Γιαπωνέζικη και Κορεάτικη προφορά αυτών των δυο λέξεων προήλθε από τα Κινέζικα, κι έτσι οι τρεις αυτοί πολιτισμοί μοιράζονται σήμερα τον ίδιο φόβο για τον αριθμό τέσσερα. Περιέργως, ο αριθμός 13 θεωρείται τυχερός στα μέρη αυτά, καθώς η προφορά του "τρία" (san) μοιάζει με την προφορά του "ζω" ή "επιβιώνω" στα Κινέζικα και Κορεάτικα. Έτσι, σε κάποια συγκροτήματα κατοικιών μπορεί κάποιος να βρει το Μπλοκ 13Α εκεί που κανονικά θα υπήρχε το Μπλοκ 14. Στην Κίνα τα κινητά τηλέφωνα που έχουν αριθμό που περιέχει το 4 πουλιούνται σε πολύ χαμηλότερη τιμή από τα υπόλοιπα.

Στην Ιταλία "κακός" θεωρείται ο αριθμός 17. Όταν γραφεί με το ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης σαν XVII, μπορεί να αναγραμματιστεί σε VIXI, που στα Λατινικά σημαίνει "έζησα", δηλ. η ζωή μου τελείωσε. Στην Ιταλία δεν είναι σπάνιο να βρει κανείς κτίρια που δεν έχουν 17ο όροφο, ή ξενοδοχεία που δεν έχουν δωμάτιο 17. Ο εθνικός αερομεταφορέας της Ιταλίας, η Alitalia, δεν έχει σειρά 17 στα καθίσματα των αεροπλάνων της, και το ίδιο συμβαίνει και με τη γερμανική εταιρία Germanwings, που πετά σε πολλές Ιταλικές πόλεις. Η Ρενώ πούλησε το μοντέλο της "R17" σαν "R177" στην Ιταλία.

Βιβλιογραφία 

 Lachenmeyer, Nathaniel (2004). 13: The Story of the World's Most Popular Superstition. New York: Four Walls Eight Windows. ISBN 1-56858-306-0.

Λαογραφία
Αγνή Μπάλτσα

Η Αγνή Μπάλτσα (19 Νοεμβρίου 1944, Λευκάδα), ευρύτερα γνωστή και ως Agnes Baltsa, είναι Ελληνίδα μέτζο-σοπράνο και ηθοποιός.

Βιογραφία
Ξεκίνησε να παίζει πιάνο σε ηλικία έξι ετών και το 1958 μετακόμισε στην Αθήνα για να επικεντρωθεί στο τραγούδι. Αποφοίτησε από το Εθνικό Ωδείο το 1965 και ταξίδεψε στο Μόναχο προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές της με υποτροφία "Μαρία Κάλλας". 

Η Μπάλτσα έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1968 στην Όπερα της Φρανκφούρτης με το έργο Οι Γάμοι του Φίγκαρο (του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ) και ακολούθησε το έργο Ο ιππότης με το ρόδο (Der Rosenkavalier) του Ρίχαρντ Στράους στην Όπερα της Βιέννης το 1970. Με την καθοδήγηση του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, ο οποίος είχε πει για αυτήν ότι ήταν «η σπουδαιότερη δραματική μεσόφωνος της εποχής μας», γρήγορα τράβηξε την προσοχή του κόσμου πάνω της και άρχισε να κάνει τακτικές εμφανίσεις στο αναγνωρισμένου κύρους Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ (Salzburger Festspiele).

Η πιο γνωστή της ερμηνεία είναι στην Κάρμεν του Ζωρζ Μπιζέ, την οποία έχει επαναλάβει πολλές φορές, τις περισσότερες με τη συνοδεία του Χοσέ Καρρέρας. Έχει ερμηνεύσει έργα των Μότσαρτ (Οι γάμοι του Φίγκαρο, Έτσι κάνουν όλες), Ροσίνι (Ο Κουρέας της Σεβίλλης, Η Ιταλίδα στο Αλγέρι), Μασκάνι (Καβαλερία Ρουστικάνα), Βέρντι (Αΐντα, Η δύναμη του πεπρωμένου, Τροβατόρε, Δον Κάρλος) και Μπελίνι (Καπουλέτοι και Μοντέκκοι), Ρ. Στράους (Ηλέκτρα).

Έχει επίσης παίξει στη Γερμανική ταινία Duett'' το 1992, υποδυόμενη μια τραγουδίστρια της όπερας.

Παραπομπές

Ελληνίδες μεσόφωνοι
Το φως που σβήνει

Το φως που σβήνει είναι ελληνική δραματική ταινία του 2000, σε σκηνοθεσία Βασίλη Ντούρου. Το σενάριο το έγραψε η Δέσποινα Τοπάζη, ο Γιάννης Τσίρος και ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστεί ο Αλέκος Αλεξανδράκης.

Πλοκή

Η ταινία διαδραματίζεται στη Χάλκη, όπου ένας δωδεκάχρονος ζει με τη χωρισμένη μητέρα του. Ο μικρός χάνει την όρασή του, από μία σπάνια αρρώστια, αλλά αναπτύσσει μια ιδιαίτερη ακουστική ευαισθησία ικανή να ξεδιπλώσει το ταλέντο του στη μουσική. Στο πρόσωπο του γέρου φαροφύλακα του νησιού βρίσκει κατανόηση και δημιουργείται μια βαθιά φιλική σχέση μεταξύ τους. Ο φαροφύλακας, αυτοδίδακτος μουσικός ο ίδιος, αντιλαμβάνεται το ταλέντο του μικρού και τον καθοδηγεί ως «πνευματικός δάσκαλος». Η μητέρα του αγοριού που είναι αντιμέτωπη με τη δύσκολη καθημερινότητα ενοχλείται από αυτήν την σχέση. Ωστόσο, ο ερχομός στο νησί μιας νέας δασκάλας θα αλλάξει το σκηνικό. Δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τις ικανότητες του μικρού ήρωα και με δική της πρωτοβουλία ο μικρός λαμβάνει μέρος σε ένα μουσικό διαγωνισμό που διοργανώνεται στην Αθήνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το φως που σβήνει στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 Το φως που σβήνει στο Cine.gr

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 2000
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες με μουσική σύνθεση Δημήτρη Παπαδημητρίου
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου
Ταινίες σε παραγωγή Κώστα Λαμπρόπουλου
Πινακίδα της Γιούρας

Το Κεραμικό όστρακο των Γιούρων είναι ένα κομμάτι αγγείου που χρονολογείται γύρω στο 5.000-4.500 π.Χ. και ανακαλύφθηκε κατά την διάρκεια ανασκαφών στο σπήλαιο του Κύκλωπα στη νησίδα Γιούρα, 20 μίλια από τις ακτές της Αλοννήσου, στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Βορείων Σποράδων. Το ανασκαφικό εύρημα ήρθε στο φως το 1992 από τον Αδαμάντιο Σάμψων, καθηγητή της Αρχαιολογίας των Κλασσικών και των Προϊστορικών Χρόνων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, κατά την διάρκεια ερευνητικών εργασιών με βασικό στόχο την μελέτη της προϊστορικής εγκατάστασης στην περιοχή, με έμφαση στη Μεσολιθική Περίοδο (8600 - 6500 π.Χ.), και στην Νεολιθική Περίοδο Ib (6500 - 3500 π.Χ.) .

Στα όστρακα που ανακαλύφθηκαν, υπάρχουν εγχάρακτες γραμμές που φέρεται να σχηματίζουν γράμματα. Ο Αδαμάντιος Σάμψων σημειώνει ότι το αγγείο φέρει εγχάρακτα αδιευκρίνιστα σύμβολα. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι πιθανό ότι τα σύμβολα έχουν άμεση σχέση με την "πρωτο-γραφή", που έχει εντοπιστεί σε κεραμική, πέτρα ή ξύλο σε θέσεις της Μακεδονίας, όπως στην Πινακίδα του Δισπηλιού. Η σχέση τους επίσης είναι άμεση με τη γνωστή "βαλκανική γραφή" που έχει βρεθεί στη Σερβία, Βουλγαρία και Ρουμανία και έχει κέντρο τη Vinca της Σερβίας. Παρόμοια σύμβολα έχουν βρεθεί και σε άλλες νεολιθικές θέσεις στην Ελλάδα, όπως στη Φτελιά Μυκόνου, Γυαλί Νισύρου, Θαρρούνια της Εύβοιας. Αρκετά όμοια είναι τα εγχάρακτα σύμβολα που υπάρχουν και σε κεραμικά της Πρώιμης Χαλκοκρατίας των Κυκλάδων.

Παραπομπές

Πηγές
Sampson Α. 2009, Νeolithic and Bronze Age incised symbols in the Greek area, in J. Marler and  M. R. Dexter (eds), Signs of Civilization. Neolithic symbol system of Southeast Europe, 187-192, Novi Sad.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, Η Νεολιθική εγκατάσταση στην Γιούρα
 Αδαμάντιος Σαμψών, Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας: Σπήλαιο του Κύκλωπα στα Γιούρα της Αλοννήσου
 Νίκος Νικητίδης, Ελληνική η αρχαιότερη γραφή, Εφημ. Μεσόγειος, 22/7/1998

Επιγραφές
Ιστορία των Σποράδων
Αρχαιολογικά ευρήματα στη Μαγνησία
Βουλγάτα

Βουλγάτα ή Βουλγκάτα είναι η λατινική μετάφραση της Αγίας Γραφής που έγινε στο τέλος του 4ου αιώνα μ.Χ. από τον Ιερώνυμο κατ' εντολή του Πάπα Δάμασου Α΄ και υιοθετήθηκε από τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Η διεθνής συντομογραφία της είναι Vg.

Το όνομα προέρχεται από την φράση vulgata editio (έκδοση «κοινή» ή «για το λαό») και ήταν γραμμένη στην καθομιλούμενη λατινική γλώσσα της εποχής. Σκοπός της μετάφρασης αυτής ήταν να υπάρχει μια έκδοση της Bίβλου περισσότερο κατανοητή και ακριβής. Εντούτοις, ως τον 10ο αιώνα, η Αγία Γραφή δεν γινόταν πλέον κατανοητή από το λαό στο μεγαλύτερο μέρος της εκχριστιανισμένης Ευρώπης καθώς είχε πάψει προ καιρού να ομιλείται η λατινική γλώσσα, γεγονός που οδήγησε σε θεολογική αμάθεια και θρησκευτικό εκπεσμό.

Πριν την συγγραφή της κυκλοφορούσε μία εκδοχή με το όνομα Παλαιά Λατινική ή Ιτάλα  (από το versio vetus Itala) η οποία είχε συγγραφεί περίπου στα μισά του τρίτου μ.Χ αιώνα. Η μετάφραση αυτή είχε γίνει πιθανότατα από κάποιον που δεν γνώριζε καλά τη Λατινική γλώσσα.

Υποσημειώσεις

Βλέπε επίσης 
 Αγία Γραφή
 Παλαιά Διαθήκη
 Καινή Διαθήκη
 Λατινική γλώσσα

Άλλες πηγές 
 Vulgatae Clementina

Μεταφράσεις και αποδόσεις της Αγίας Γραφής
Σίφωνες Νάξου

Οι Σίφωνες ήταν μικρός οικισμός της ορεινής Νάξου σε υψόμετρο 600-650 μέτρων, που όμως δεν διαθέτει μόνιμους κατοίκους από την απογραφή του 1981. Βρίσκεται μεταξύ των χωριών Κεραμωτής, Απειράνθου, Μονής και Κινίδαρου και ανήκει διοικητικά στο στην τ.κ. Μονής που υπάγεται στο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.

Αξιοθέατα 
Στο μικρό αυτό οικισμό υπάρχει ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στη μνήμη του αποκεφαλισμού του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου που εορτάζει στις 29 Αυγούστου.

Κάθε χρόνο την ημέρα της εορτής προσέρχονται πιστοί από τα γύρω χωριά και γίνεται μεγάλο πανηγύρι.

Πληθυσμιακή εξέλιξη

Διοικητικές μεταβολές 
 Το 1896, στην απογραφή, αναγνωρίζεται σαν ανεξάρτητος οικισμός με 30 κατοίκους και προσαρτάται στον Δήμο Τραγαίας.
 Το 1912, ο Δήμος Τραγαίας καταργείται και προσαρτάται στην κοινότητα της Μονής με έδρα τον οικισμό Μονή.
 Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα Μονής καταργείται και ο οικισμός Σίφωνες προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό Χαλκείο. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μονής, του Δήμου Δρυμαλίας, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
 Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Δρυμαλίας και οι Σίφωνες προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.
Σήμερα (ο οικισμός δεν έχει μόνιμους κατοίκους από το 1981), μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τον οικισμό Μονή (216 κ.) την Τοπική Κοινότητα Μονής (216 κ.). Η τ.κ. Μονής υπάγεται στη  δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.

Παραπομπές 

Σιφωνες
Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Κυκλάδων
Πάπας Τελεσφόρος

Ο Τελεσφόρος ήταν Πάπας Ρώμης ελληνικής καταγωγής, από τον Τάραντα της Ιταλίας, και συγκεκριμένα από τη Μεγάλη Ελλάδα όπως αποκαλούνταν η Νότια Ιταλία. Διαδέχτηκε το Σίξτο Α΄ το 125, ήταν ενάρετος και τιμάται ιδιαίτερα από τους μοναχούς, αφού είχε τη φήμη του αναχωρητή. Εισήγαγε τη νηστεία της Σαρακοστής και πολέμησε τις διάφορες αιρέσεις που υπήρχαν την εποχή εκείνη. Μαρτύρησε το 136 και η μνήμη του τιμάται στις 5 Ιανουαρίου από τους Ρωμαιοκαθολικούς και στις 22 Φεβρουαρίου από τους Ορθοδόξους.

Πάπες
Έλληνες Πάπες
Ταραντίνοι
Πάπες άγιοι της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Πάπες 2ου αιώνα
Πάπας Υγίνος

Ο Πάπας Άγιος Υγίνος ήταν επίσκοπος Ρώμης από περίπου το 136 ή το 138 μέχρι περίπου το 140 ή το 142. Η παράδοση αναφέρει ότι κατά την παποσύνη του καθόρισε τα διάφορα προνόμια του κλήρου και καθόρισε τις βαθμίδες της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Όμως, σύγχρονοι μελετητές τείνουν να αμφισβητούν αυτόν τον ισχυρισμό και βλέπουν την διακυβέρνηση της εκκλησίας της Ρώμης ως ακόμη περισσότερο ή λιγότερο συλλογική.

Σύμφωνα με το Liber Pontificalis, ο Υγίνος ήταν Έλληνας γεννημένος στην Αθήνα. Η πηγή περαιτέρω αναφέρει ότι προηγουμένως ήταν φιλόσοφος, πιθανώς βασιζόμενη στην ομοιότητα του ονόματός του με αυτό δύο Λατίνων συγγραφέων. 

Ο Ειρηναίος της Λυόν αναφέρει ότι ο Γνωστικιστής Βαλεντίνος ήλθε στη Ρώμη την εποχή του Υγίνου, παραμένοντας εκεί μέχρις ότου ο Ανίκητος έγινε ποντίφικας (Against Heresies, III, iii). Ο Κέρδων, ένας άλλος Γνωστικιστής και προκάτοχος του Μαρκίωνα, επίσης έζησε στη Ρώμη την περίοδο εξουσίας του Υγίνου· εξομολογούμενος τα λάθη του και αποκηρύσσοντας επέτυχε να κερδίσει την επανεισδοχή στους κόλπους της Εκκλησίας, αλλά τελικά ξαναγύρισε στις αιρέσεις και εξοβελίσθηκε από την Εκκλησία. Το πόσα από αυτά τα γεγονότα έλαβαν χώρα κατά την περίοδο του Υγίνου δεν είναι γνωστό.

Το Liber Pontificalis επίσης άναφέρει ότι αυτός ο πάπας οργάνωσε την ιεραρχία και εγκαθίδρυσε την τάξη της εκκλησιαστικής προτεραιότητας (λατινικά:Hic clerum composuit et distribuit gradus). Αυτή η γενική παρατήρηση επίσης επανεμφανίζεται στην βιογραφία του Πάπα Ορμίσδα· δεν έχει ιστορική αξία, και σύμφωνα με τον Duchesne, ο συγγραφέας πιθανώς αναφερόταν στις κατώτερες βαθμίδες του κλήρου. 

Οι αρχαίες πηγές δεν περιέχουν πληροφορίες ότι πέθανε ως μάρτυρας. Μετά τον θάνατό του τάφηκε στον Βατικανό Λόφο, κοντά στον τάφο του Άγιου Πέτρου. Η εορτή του είναι στις 11 Ιανουαρίου.

Τρία γράμαμτα που αποδίδονται σε εκείνον σώζονται σήμερα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Catholic Encyclopedia, "Pope St. Hyginus" (1913).
 Opera Omnia
 
 Fontes Latinae de papis usque ad annum 530 (Papa Felix IV)
  Liber pontificalis

 

Πάπες
Έλληνες Πάπες
Υγίνος
Πάπες 2ου αιώνα
Ζυμπραγού Χανίων

Το Ζυμπραγού (επίσημο: ο Ζυμπραγός) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 300 μέτρων. Είναι αγροτική περιοχή με σημαντική παραγωγή ελαιόλαδου. Απέχει περίπου 35 χιλιόμετρα από τη πρωτεύουσα του νομού και έχει αμφιθεατρική θέση πάνω από τη κοιλάδα του Ταυρωνίτου. Η έκτασή του είναι 3826 στρεμμάτων.

Κοινότητα Ζυμπραγού 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Ζυμπραγού περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Γεώργιος και Δρομόνερο. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άγιος Γεώργιος, ο (14)
 Δρομόνερο, το (9)
 Ζυμπραγός, ο (39)

Συνολικά η κοινότητα έχει 62 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ευστράτιο Ξανθουδάκη.

Κοινοτάρχες Ζυμπραγού 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ζυμπραγού.

Ιστορία 
Το όνομα του χωριού προέρχεται από το ρήμα συμπράττω, απ'όπου και η ονομασία Συμπραγός, το οποίο σημαίνει δίδυμος. Το χωριό αναφέρεται από το Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Sibragu και στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 ως Sibragù (K238) και Ximabragù (K225), με 192 κατοίκους και 25 οφειλόμενες αγγαρείες. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το αναφέρει ως Sibragù και ο Αντόνιο Τριβάν ως Asibragù. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Stazibtagù με 3 χριστιανικές και 20 τουρκικές οικογένειες. Το 1900 αναφέρεται ως Ζυμπραγού με 170 κατοίκους. Στις επόμενες απογραφές το Ζυμπραγού είχε 217 κ. (1920), 252 (1928), 217 (1940), 113 (1951), 191 (1961), 137 (1971), 104 (1981) και 72 (2001). Από το 1940 το όνομα στα επίσημα έγγραφα αλλάζει σε Ζυμπραγός.

Το Ζυμπραγού γειτονεύει βόρεια με το χωριό Βουκολιές το οποίο ήταν πρωτεύουσα του δήμου Βουκολιών. Επίσης, γειτονεύει με τα χωρία Δρομόνερο, Ανώσκελη, Φωτακάδο, Παλαιά Ρούματα και Κεφάλα. Η κυριότερη εκκλησία είναι του Αγίου Γεωργίου, ενώ στο χωριό υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα του 14ου-15ου αιώνα.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Χανίων