joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σεροτονίνη

Η σεροτονίνη 5-υδροξυ-αμινοαιθυλο-ινδόλιο ή αλλιώς ορμόνη της καλής διάθεσης. Αποτελεί τη βιογενή αμίνη του αμινοξέος 5-υδροξυ-τρυπτοφάνη και είναι ένα από τα πιο σημαντικά ινδολικά παράγωγα που υπάρχουν στη φύση.

Είναι ένας νευροδιαβιβαστής εγκεφάλου. Ακόμη, εντοπίζεται στο έντερο αλλά και στα αιμοπετάλια των οργανισμών, και εμφανίζει ορμονική δράση. Στον ανθρώπινο οργανισμό δρα ως ισχυρός αγγειοδιασταλτικός παράγοντας και ενισχύει τη φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου. Όταν αυτή συσσωρευθεί σε μεγάλες ποσότητες στον οργανισμό, προκαλεί έντονη νευρικότητα και τελικα σχιζοφρένεια. Χαμηλά επίπεδα της σεροτονίνης εμπλέκονται στην εμφάνιση κατάθλιψης. Τα φάρμακα που επιλεκτικά αναστέλλουν την επαναπρόσληψη της σεροτονίνης αυξάνουν τα επίπεδα της ελεύθερης σεροτονίνης, θεραπεύοντας έτσι την κατάθλιψη. Η σεροτονίνη είναι η χημική ουσία που ηρεμεί το σώμα μας. Σημαντικές ποσότητες σεροτονίνης ανευρίσκονται στο ανώτερο εγκεφαλικό στέλεχος και ιδιαίτερα στη γέφυρα και τον προμήκη μυελό.

Η σεροτονίνη ανήκει στην οικογένεια των μονοαμινών, και συγκεκριμένα των ινδολαμινών. Χημικές ενώσεις που επηρεάζουν τα επίπεδα σεροτονίνης στον οργανισμό είναι το LSD, το οποίο προκαλεί παραισθήσεις, οι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης της σεροτονίνης, και η 3,4-μεθυλενοδιοξυμεθαμφεταμίνη (MDMA), το συνθετικό ναρκωτικό γνωστό ως "ecstasy". Αύξηση της σεροτονίνης στον οργανισμό μπορεί να προκληθεί και μετά από λήψη βουφοτενίνης (από μανιτάρια), ένωσης που αναστέλλει τη δράση των ενζύμων που αποικοδομούν τη σεροτονίνη.

Βιβλιογραφία
 Σακελλαρόπουλος, Αντώνης & Στάση, Καλλιόπη: «Ψυχική υγεία και σεροτονίνη», Περισκόπιο της Επιστήμης, τεύχος 219 (Ιούλιος-Αύγουστος 1998), σσ. 60-65

Ινδόλες
Νευροδιαβιβαστές
Αρενόλες
Αμίνες
Επιτύμβια στήλη της Ηγησούς

Η Ηγησώ ήταν αρχαία Αθηναία, παρθένος κόρη του Προξένου που έμεινε στην ιστορία γνωστή από την ανάγλυφη παράστασή της σε επιτύμβια στήλη ιδιαιτέρου κάλλους και αισθητικής που βρέθηκε στον Κεραμεικό στην Αθήνα. Η επιτύμβια στήλη εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα.

Περιγραφή
Η επιτύμβια στήλη της Ηγησούς όπως καθιερώθηκε να λέγεται, είναι από λευκό μάρμαρο, ανάγλυφο, τύπου ναΐσκου με παραστάδες στις οποίες στηρίζεται το επιστύλιο με το όνομα της νεκρής και επί του οποίου υπάρχει αέτωμα.

Η Ηγησώ εικονίζεται καθισμένη σε έδρα με ερεισίνωτο στηρίζοντας τα πόδια της σε χαμηλό σκίμπο (υποπόδιο). Είναι ενδεδυμένη με απλό, διαφανή ιωνικό χιτώνα· πάνω στο χιτώνα έχει ελαφρά ριγμένο ιμάτιο που καλύπτει μέρος της ράχης και ολόκληρο το κάτω σώμα. Το ιμάτιο συγκρατείται στη μέση και σχηματίζει πολλές πτυχώσεις που αναδεικνύουν το σώμα της Ηγησώς. Τα μαλλιά της είναι χωρισμένα και δεμένα ψηλά και στολίζονται με λεπτή καλύπτρα που μόλις και καλύπτει τον δεξιό ώμο της. Κοντές χειρίδες (μανίκια) αφήνουν ελεύθερους τους βραχίονες μέχρι τους αγκώνες.

Μπροστά στην Ηγησώ και στην απέναντι πλευρά της στήλης στέκεται, με ανεπαίσθητη κλίση του δεξιού γόνατος, μία θλιμμένη θεραπαινίδα που η βαρβαρική της αμφίεση με τις μακρές χειρίδες καλύπτει ολόκληρο το σώμα της μέχρι τα άκρα. Αυτή κρατά στα χέρια πυξίδα κοσμημάτων (κοσμηματοθήκη) από την οποία η Ηγησώ έχει μόλις ανασύρει κάποιο κόσμημα. Προς αυτό και προς την ανοικτή πυξίδα, που βρισκεται στο κέντρο της μαρμάρινης στήλης, κλίνουν ελαφρά τα κεφάλια των γυναικών. Η βαθιά μελαγχολία είναι διάχυτη στα πρόσωπά τους που διατηρούν όμως την αρμονία τους.

Ιστορική τοποθέτηση
Ο δημιουργός καλλιτέχνης της κλασικής αυτής παράστασης, γλύπτης του 5ου αιώνα π.Χ., όπου ανάγεται η στήλη, πέτυχε να απεικονίσει τη νεκρική σιγή με εκφραστικότητα. Η Ηγησώ στο ανάγλυφο αυτό μοιάζει βέβαιη ότι δεν θα ξαναφορέσει τα αγαπημένα της κοσμήματα και φαίνεται να τα αποχαιρετά.

Δείτε επίσης
 Με το όνομα Ηγησώ δημοσιεύθηκε το παλαιότερο λογοτεχνικό περιοδικό στην Ελλάδα.
 Επίσης με τον ίδιο τίτλο δημοσίευσε ο Ρώμος Φιλύρας την ποιητική του συλλογή.

Πηγές
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.8ος, σ.901

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Παρουσίαση του εκθέματος από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού

Ηγησω
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Φούρεσι

Το Φούρεσι είναι συνοικία της Ανατολικής Αττικής, στο βόρειο τμήμα της πόλης των Γλυκώv Νερών. Η ονομασία της περιοχής προέρχεται από το Λόφο Φούρεσι μπροστά στον οποίο έχει οικοδομηθεί, όνομα πιθανότατα αρβανίτικης προέλευσης. Στο λόφο αποκαλύφθηκε πρόσφατα προϊστορικό νεκροταφείο και μυκηναϊκά ειδώλια που ανάγονται στο 1400 π.Χ. Επιπλέον, τα ερείπια παλαιοχριστιανικού ναού μαρτυρούν την πρώιμη οργάνωση χριστιανικής κοινότητας.

Ο οικισμός οριοθετείται από τις Λεωφόρους Μαραθώνος-Σπάτων-Ξάνθης-Λαυρίου, ενώ καθίσταται προσβάσιμος από την Αττική Οδό και την Περιφερειακή Υμηττού. Επίσης, συνδέεται μέσω λεωφορειογραμμών του ΟΑΣΑ με το διπλό κομβικό Σταθμό της Δουκίσσης Πλακεντίας στα βορειοδυτικά και το Σταθμό της Κάντζας στα νοτιοανατολικά.

Πλατείες & Ελεύθεροι Χώροι

Πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου 

Η πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου οικοδομήθηκε δίπλα στο ναϊσκο της Αγίας Τριάδος και καταλαμβάνει έκταση περίπου 2.900μ2. Ο σχεδιασμός της πλατείας παραπέμπει σε ένα από τα συνήθη διακοσμητικά θέματα(κυμάτια) στις όψεις των μυκηναϊκών και  μινωικών ανακτόρων. Αποτελείται από ένα τετράγωνο κεντρικό τμήμα πλαισιωμένο από δύο ανθέμια, το επονομαζόμενο από τους αρχαιολόγους ‘σειρά τρίγλυφων’ και από τον Όμηρο ως ‘θριγκό κυάνιον’. Έτσι, σε αντιστοιχία με το πιο πάνω διακοσμητικό θέμα διαμορφώνεται σε κάτοψη το κεντρικό τετράγωνο τμήμα της πλατείας, τονισμένο καθ’ ύψος με περιμετρικό δίστηλο περιστύλιο (στύλοι κυκλικής διατομής αρνητικής μείωσης), πλαισιωμένο από δύο χώρους αμφιθεατρικής διάταξης μη κυκλικής διατομής. Η πλακόστρωση του περιστυλίου περιλαμβάνει και ένθετες εναλλάξ πλάκες μαρμάρινες με χαμηλό ανάγλυφο δελφινιών και θαλάσσιων πολύποδων(χταποδιών) θέματα της αναφερόμενης εποχής(μυκηναϊκής). Η σύνθεση ολοκληρώνεται με την υπό κλίμακα αναπαράσταση της Ελλάδος σε βοτσαλωτό με ενδείξεις των κυριοτέρων θέσεων των αρχαιολογικών χώρων(πόλεων) στο κεντρικό τμήμα της πλατείας το εντός του περιστυλίου με διαστάσεις 20μ επί 20μ.

Γκαλερί

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Διαδικτυακή Πύλη Φούρεσι Λόφος Φούρεσι

Γλυκά Νερά Αττικής
Ανατολική Αττική
Μάθιου Φέστινγκ

Ο Μάθιου Φέστινγκ (Αδερφός Matthew Festing, 1949-2021), OBE, TD, DL, ήταν ο 79ος Μέγας Διδάσκαλος του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας από το Μάρτιο του 2008 ως τις 28 Ιανουαρίου του 2017. Ο πλήρης τίτλος του είναι His Most Eminent Highness Fra' Matthew Festing, Prince and Grand Master of the Sovereign Military Hospitaller Order of St. John of Jerusalem, of Rhodes and of Malta, Most Humble Guardian of the Poor of Jesus Christ.

Πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1949 και δεν παντρεύτηκε ποτέ. Ο πατέρας του ήταν επίσης Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας. Υπηρέτησε στη φρουρά των Γρεναδιέρων και υπήρξε συνταγματάρχης του Στρατού του Εδάφους. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Διοικητή του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από τη Βασίλισσα Ελισάβετ και ήταν επί πολλά έτη αντικυβερνήτης της κομητείας του Νορθούμπερλαντ.

79ος Μέγας Άρχων του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας 
Ο Μάθιου Φέστινγκ έγινε μέλος του Τάγματος SMOM το 1977. Το 1988 έγινε Ιππότης του Δικαίου. Προτού γίνει Μέγας Άρχων, είχε αναλάβει σημαντικά άλλα αξιώματα στο Τάγμα.

Στις 11 Μαρτίου του 2008 εξελέγη 79ος Μέγας Άρχων του Τάγματος στη διάρκεια συγκέντρωσης τύπου κονκλαβίου στη βίλα του Τάγματος στον Αβεντίνο λόφο της Ρώμης. Διαδέχθηκε στη θέση αυτή τον αποθανόντα Άντριου Μπερτιέ.

Τον Ιανουάριο του 2017 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση.

Θάνατος 
Ο Φέστινγκ  κατέρρευσε ενώ παρακολουθούσε ένα γεγονός στη Βαλέτα στις 4 Νοεμβρίου 2021 και απεβίωσε σε ηλικία 71 ετών στις 12 Νοεμβρίου 2021 έπειτα από οκτώ ημέρες στο νοσοκομείο.

Παραπομπές 

Φεστινγκ Μαθιου
Ποτέντσα (επαρχία)

Η επαρχία της Ποτέντσα (ιταλικά: Provincia di Potenza) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Μπαζιλικάτα στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 6.546 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 387.300 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Ποτέντσα (Potenza). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 100 δήμους.

Ανατολικά βρέχεται από ένα μικρό θύλακα από την Αδριατική θάλασσα, ενώ συνορεύει δυτικά με την Καμπανία (επαρχίες των Σαλέρνο και Αβελλίνο), βόρεια με την Απουλία (επαρχίες των Φότζια, Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι και Μπάρι), ανατολικά με την επαρχία της Ματέρα και νότια με την Καλαβρία (επαρχία της Κοζέντσα).

Ιστορία 
Το 272 π.Χ. η επαρχία κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, οι οποίοι μετονόμασαν την περιοχή από Μπαζιλικάτα σε Λουκανία. Αργότερα, τον 11ο αιώνα η περιοχή έγινε επαρχία του Δουκάτου της Απουλίας που την κατείχαν οι Νορμανδοί και τον 13ο αιώνα του Βασιλείου της Νεάπολης. Ωστόσο, λόγω του δύσβατου της περιοχής, η Ποτέντσα συχνά ελεγχόταν από ντόπιους οπλαρχηγούς, ενώ το 1861 η επαρχία ενώθηκε με την υπόλοιπη Ιταλία στο νεοσυσταθέν Βασίλειο της Ιταλίας.

Η περιοχή είναι ιδιαίτερα σεισμογενής και κατά το παρελθόν πολλοί σεισμοί προκάλεσαν πολλές καταστροφές. Η πόλη της Ποτέντσα, η υψηλότερη έδρα επαρχίας σε ολόκληρη την Ιταλία, ξαναχτίστηκε μετά από ένα σεισμό το 1857. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος αλλά και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πολλά από τα ιστορικά της κτίρια καταστράφηκαν. Η εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου στην κεντρική πλατεία της πόλης είναι από τα κτίρια που γλίτωσαν. Στην εκκλησία σώζεται η εικόνα της Παναγίας του Σεισμού. 

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης σώζονται πολλά ευρήματα της ρωμαϊκής εποχής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες της Μπαζιλικάτα
Ματέρα (επαρχία)

Η επαρχία της Ματέρα (ιταλικά: Provincia di Matera) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Μπαζιλικάτα στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.446 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 203.815 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Ματέρα (Matera). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 31 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την Απουλία (επαρχίες των Μπάρι και Τάραντα), δυτικά με την επαρχία της Ποτέντσα,  νότια με την Καλαβρία (επαρχία της Κοζέντσα), ενώ ανατολικά βρέχεται από το Ιόνιο πέλαγος.

Κύριοι Δήμοι

Παραπομπές-σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φωτογραφίες από το Σάσσι της Ματέρα
 Επαρχία Ματέρα Ιταλ.
 Πληροφορίες για τη Ματέρα Ιταλ.
 La Gazzetta del Mezzogiorno
 Il Quotidiano della Basilicata 

Επαρχίες της Μπαζιλικάτα
Καμπομπάσο (επαρχία)

Η επαρχία του Καμπομπάσο (ιταλικά: Provincia di Campobasso) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Μολίζε στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.909 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 231.330 (2005) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Καμπομπάσο (Campobasso). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 84 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Αμπρούτσο (επαρχία του Κιέτι), νοτιοανατολικά με την Απουλία (επαρχία της Φότζια), νότια  με την Καμπανία (Επαρχίες της Καζέρτας και του Μπενεβέντο) και δυτικά με την επαρχία της Ισέρνια). Βορειοανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες του Μολίζε
Επαρχία της Ισέρνια

Η επαρχία της Ισέρνια (ιταλικά: Provincia di Isernia) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Μολίζε στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.529 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 89.069 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Ισέρνια (Isernia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 52 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Αμπρούτσο (επαρχίες της Ακουίλα και του Κιέτι), ανατολικά με την επαρχία του Καμπομπάσο, νότια με την Καμπανία (επαρχία της Καζέρτας) και δυτικά με το Λάτιο (επαρχία του Φροζινόνε).

Ιδρύθηκε με διάταγμα στις 3 Μαρτίου 1970 από διάσπαση της επαρχίας του Καμπομπάσο.

Κύριοι Δήμοι 

Επαρχίες του Μολίζε
Επαρχία του Κιέτι

Η επαρχία του Κιέτι (ιταλικά: Provincia di Chieti) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Αμπρούτσο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.588,35 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 394.452 (2007) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Κιέτι (Chieti). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 104 δήμους.

Συνορεύει βορειοδυτικά με την επαρχία της Πεσκάρας, νοτιοδυτικά με την επαρχία της Ακουίλα και νότια με την περιφέρεια του Μολίζε (επαρχίες των Ισέρνια και Καμπομπάσο). Τέλος, βορειοανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες του Αμπρούτσο
Πληκάτι Ιωαννίνων

Το Πληκάτι είναι χωριό και πρώην Αυτοδιοίκητη Κοινότητα στο νομό Ιωαννίνων, με 15 κατοίκους το 2021. Σήμερα αποτελεί Τοπική Κοινότητα Δήμου Κόνιτσας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.240 μέτρων στις παρυφές του Γράμμου και μια ανάσα από την αλβανική μεθόριο. Οι κάτοικοι του Πληκατιού ακόμα και σήμερα είναι δίγλωσσοι. Ομιλούν τόσο τα αλβανικά όσο και τα ελληνικά. Η γειτνίαση του χωριού με τις αλβανικές περιοχές είχε οδηγήσει στο παρελθόν τους κατοίκους να έχουν περισσότερες συναλλαγές με την πόλη της Ερσέκας στην Αλβανία, παρά με την Κόνιτσα. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του Πληκατίου είναι η Παναγία η Πληκαδίτισσα.

Ιστορικά στοιχεία
Η ετυμολογία της ονομασίας του οικισμού  πιστεύεται ότι είναι από τη λέξη Πελεκάτι και εικάζεται ότι έχει σχέση με το πελέκημα της πέτρας. Η ίδρυση και κατοίκηση της περιοχής χρονολογείται από πολύ παλιά. Το μαρτυρά και η εκκλησία του χωριού που είναι από τον 16ο αιώνα. Στα μέσα του 19ου αιώνα λόγω υπερπληθυσμού και στενότητας οικονομικών πόρων σημαντικό μέρος του πληθυσμού της περιοχής  αγόρασαν τον Οκτώβριο του 1842, από ένα Μπέη της Φλώρινας  μια έκταση,  με αποτέλεσμα το 1844 να μετακινηθούν  εκεί και να δημιουργήσουν δυο χωριά: την Μπελκαμένη (Δροσοπηγή) και Νεγκοβάνη (Φλάμπουρο). Άλλοι πήγαν ανατολικά στο Καζακλάρ (παλιά ονομασία του Αμπελώνα, σήμερα Δήμου του νομού Λάρισας) της Θεσσαλίας.

Πηγές 
 Ιστοσελίδα για το χωριό 
Ιστότοπος του Δήμου Μαστοροχωρίων
Ιστορία Δροσοπηγής

Αναφορές

Πληκατ
Πληκατ
Δήμος Κόνιτσας
Χαράκι Ηρακλείου

Το Χαράκι (επίσημο: Χαράκιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 36, 8 χλμ. Αποτελεί το βορειότερο χωριό του Δήμου. Στον οικισμό βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η ελαιοκομία και η αμπελοκαλλιέργεια. Εορτάζει στις 3 Νοεμβρίου, ημέρα του Αγίου Γεωργίου του Μεθυστή. Λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.

Ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό έλαβε την ονομασία του από το τεράστιο χαράκι (βράχο), που βρίσκεται στη μέση του οικισμού. Οι σημερινοί κάτοικοι σε όλο το Δημοτικό διαμέρισμα κατάγονται από τα Ανώγεια Μυλοποτάμου και από το Καστέλι Κισσάμου. Στον Καστροφύλακα το Χαράκι αναγράφεται Carachi με 65 κατοίκους. Πρώτη μνεία στο Χαράκι γίνεται σε έγγραφο του 1374. Ο οικισμός Μαδέ είχε 63 κατοίκους την ίδια περίοδο και το 1881 κατοικούνταν μόνο από τουρκικές οικογένειες, όπως και οι δύο άλλοι οικισμοί. Το όνομα, κατά το Νικόλαο Πλάτωνα, είναι προελληνικό, από το Μα Δα = Μητέρα Γη. Στην απογραφή του Basilicata βρίσκουμε το Βοριά με την ονομασία Vorú και στην οθωμανική απογραφή του 1671 με 19 υπόδουλες χριστιανικές οικογένειες που υπόκειντο σε φόρο.

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τεφελίου. Το 1949 με το ΦΕΚ 128Α - 11/06/1949 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Βοριάς και Μαδέ αποτελούν την κοινότητα Χαρακίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστερουσίων του Δήμου Αρχανών - Αστερουσίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 233 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Χαρακίου

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χωριά του Δήμου Αστερουσίων

Παραπομπές

Χαρακι
Χαρ
Μαυσωλείο

Το µαυσωλείο είναι ταφικό μνημείο με μορφή κτιρίου, εντός του οποίου βρίσκονται τάφοι επιφανών ανθρώπων. Το μαυσωλείο είτε θεωρείται τάφος είτε πως περιέχει τάφο ή τάφους. Τα μαυσωλεία συνήθως λαμβάνουν τη μορφή αρχαίων ναών ή σύγχρονων χριστιανικών. Ένα χριστιανικό μαυσωλείο μπορεί να περιέχει παρεκκλήσι, ενώ ένα μουσουλμανικό μαυσωλείο μοιάζει με τζαμί.

Το µαυσωλείο της Αλικαρνασσού, ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, είναι αυτό από το οποίο προήλθε η ονομασία των μαυσωλείων καθώς φιλοξενούσε τη σορό του Μαύσωλου, σατράπη της Καρίας. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά μαυσωλεία της νεότερης - σύγχρονης εποχής είναι το Ταζ Μαχάλ.

Στην σύγχρονη Ελλάδα σπουδαία μαυσωλεία υπάρχουν στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών όπως του Γ. Αβέρωφ, του Α. Συγγρού, των Πεσμαζόγλου, του Δ. Αιγινήτη και πολλά άλλα. Το πλέον όμως λιτό μαυσωλείο σε μορφή ανοικτού χριστιανικού ναού με ημιθόλιο είναι το Μαυσωλείο του Τατοΐου όπου βρίσκονται οι τάφοι των Βασιλέων Κωνσταντίνου Α', της Σοφίας και της Όλγας. Επίσης ένα αξιόλογο μαυσωλείο βρίσκεται στη Ζάκυνθο. Μέσα σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, στο Μουσείο Σολωμού-Επιφανών Ζακυνθίων, βρίσκονται δύο μαρμάρινοι τάφοι, όπου φυλάσσονται τα οστά των μεγάλων ποιητών Διονυσίου Σολωμού και Ανδρέα Κάλβου,

Κτίρια και κατασκευές
Ταφικά έθιμα
Άλεξ Τόμπιν

Ο Άλεξ Τόμπιν γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου του 1965 στην Αδελαΐδα και είναι πρώην ποδοσφαιριστής και διεθνής με την Εθνική Αυστραλίας της οποίας είναι και ρέκορντμαν συμμετοχών με 87 επίσημες συμμετοχές από το 1988 μέχρι το 1998. Αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του του στην Αντελάιντ Σίτυ (1984-2000). Μετέπειτα αγωνίστηκε στην Παρραμάττα Πάουερ και τη Νόρδερν Σπίριτ.

Καριέρα

Διακρίσεις 

Πρωτάθλημα Αυστραλίας(NSL):1986,1992 και 1994

Πρωτάθλημα Ωκεανίας:1996

MVP Τελικού Αυστραλιανού Πρωταθλήματος:1992 και 1994

Πηγές 
 Προπονητικό Τιμ των Central Coast Mariners  
 Oz Football profile

Αυστραλοί ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1997
Περούτζια (επαρχία)

Η επαρχία της Περούτζια (ιταλικά: Provincia di Perugia) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Ούμπρια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 6.334 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 658.195 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Περούτζια (Perugia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 59 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια των Μάρκε (επαρχίες των Πέζαρο-Ουρμπίνο, Ανκόνα,  Ματσεράτα, Άσκολι Πιτσένο), νότια με το Λάτιο (επαρχία του Ριέτι) και την επαρχία του Τέρνι, και δυτικά με την Τοσκάνη (επαρχίες των Αρέτσο και Σιένα).

Είναι η μεγαλύτερη από τις δύο επαρχίες της Ούμπρια, της οποίας καταλαμβάνει τα δύο τρίτα. Ως το 1927 ήταν η μοναδική επαρχία της Ούμπρια και περιελάμβανε εκτός από το Τέρνι και τις περιοχές του Ριέτι και της Σαμπίνα, που από τότε ενσωματώθηκαν στο Λάτιο.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Περούτζια 

Επαρχίες της Ούμπρια
Επαρχία της Πεσκάρα

Η επαρχία της Πεσκάρα (ιταλικά: Provincia di Pescara) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Αμπρούτσο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.224 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 312.215 (2007) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Πεσκάρα (Pescara). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 46 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Τέραμο, ανατολικά με την επαρχία του Κιέτι, νοτιοδυτικά με την επαρχία της Ακουίλα, ενώ βορειοανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

Κύριοι Δήμοι 

Επαρχίες του Αμπρούτσο
Επαρχία του Τέραμο

Η επαρχία του Τέραμο (ιταλικά: Provincia di Teramo) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Αμπρούτσο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.947,64 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 287.411 (2007) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Τέραμο (Teramo). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 47 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια των Μάρκε (επαρχία του Άσκολι Πιτσένο), νότια με την επαρχία της Πεσκάρας, νοτιοδυτικά με την επαρχία της Ακουίλα και δυτικά με το Λάτιο (επαρχία του Ριέτι). Τέλος, ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Aμπρούτσο 2000 - Πληροφορίες για την επαρχία του Τέραμο
 Εθνικό Πάρκο του Γκραν Σάσσο

Επαρχίες του Αμπρούτσο
Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1599-1649)

Ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος γεννήθηκε στη Χίο το 1599. Στη συνέχεια μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου και αναδείχθηκε στο εμπόριο του μεταξιού με μεγάλη επιτυχία. Απέκτησε σημαντική περιουσία και παρέσχε μεγάλη υπηρεσία στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης του οποίου και ανακηρύχθηκε μέγας προστάτης. Νυμφεύθηκε τη Ρωξάνδρα Σκαρλάτου (1605-1684) που διακρίθηκε για τη μόρφωσή της, την ευφυΐα και τη σύνεσή της.

Ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος πέθανε στην Κωνσταντινούπολη το 1649.

Δείτε επίσης
 Οικογένεια Μαυροκορδάτου

Πηγές
Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.13ος σ.119

Έλληνες επιχειρηματίες
Νικολαος
Κιέτι

Το Κιέτι (ιταλ. Chieti, ) είναι πόλη της Ιταλίας στην περιφέρειας του Αμπρούτσο, με πληθυσμό 55.102 κατοίκους, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας.

Βρίσκεται στο άκρο του ποταμού Ατέρνο, λίγα χιλιόμετρα από την Αδριατική. Δυτικά της πόλης βρίσκεται το Γκραν Σάσσο, το ψηλότερο σημείο των Απεννίνων.

Ιστορία
Το Κιέτι είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Ιταλίας, αρχαιότερη κατά 500 χρόνια και από τη Ρώμη και η ιστορία της συχνά μπερδεύεται με τη μυθολογία, σύμφωνα με την οποία την ίδρυσε ο Αχιλλέας, ονομάζοντας την Θεάτη, προς τιμήν της μητέρας του. Μάλιστα, ο Αχιλλέας απεικονίζεται και στο οικόσημο της πόλης, πάνω σε ένα σηκωμένο άλογο ενώ κρατά ένα ξίφος και μία ασπίδα. Στην ασπίδα απεικονίζεται ένας λευκός σταυρός σε κόκκινο φόντο με τέσσερα κλειδιά, που πιθανότατα αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις πύλες του αρχαίου Κιέτι.

Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, η πόλη ιδρύθηκε από τους Πελασγούς προς τιμήν της Νηρηίδας Θέτις ή από τον Έκτορα το 1247 π.Χ. Κατά τον Στράβωνα ιδρύθηκε από τους Άρκαδες, οι οποίοι την ονόμασαν Τεγέα. 

Σίγουρο είναι ότι το σημερινό Κιέτι είναι η αρχαία Teate Marrocinorum, από την φυλή των Μαρρουκίνων, γνωστών για τις σκληρές διαμάχες με τους Ρωμαίους, ως την ειρήνη που σύνηψαν μαζί τους, οπότε και έγιναν σύμμαχοι τους, πολεμώντας στο πλευρό τους σε πολλές μάχες όπως για παράδειγμα εναντίον του Πύρρου, του Περσέα, του Αννίβα κ.ά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πληροφορίες για το Αμπρούτσο

Πόλεις του Αμπρούτσο
Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας
Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης

Ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης (1797-1831) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Ήταν ένας από τους δολοφόνους του Ιωάννη Καποδίστρια.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μάνη και ήταν γιος του Πιέρρου Μαυρομιχάλη και αδερφός του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1821. Συμμετείχε και διέπρεψε στις μάχες των Βαλτετσίου, Μύλων, Βέργας, Διρού, Πολυαράβου, και αλλού. Αποτέλεσε μέλος του Εκτελεστικού του 1824.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, μαζί με τον ανιψιό του Γεώργιο Μαυρομιχάλη και με την ανοχή των αστυνομικών που τον επιτηρούσαν, δολοφόνησε τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Πυροβολήθηκε όμως και τραυματίστηκε από τον Γεώργιο Κοζώνη, το θηριώδη μονόφθαλμο και μονόχειρα Κρήτα σωματοφύλακα του Καποδίστρια, ενώ παράλληλα το εξοργισμένο πλήθος όρμησε εναντίον του. Αποτελειώθηκε από τον στρατηγό Φωτομάρα, που τον πυροβόλησε από παρακείμενη οικία. Το πλήθος οργισμένο διαμέλισε το πτώμα του και πέταξε τα μέλη στή θάλασσα. Ο ανιψιός του, κατέφυγε στη γαλλική πρεσβεία, η οποία τον προστάτεψε από τον κόσμο που τον καταδίωκε, αλλά στη συνέχεια υποχρεώθηκε να τον παραδώσει στις Αρχές για να δικαστεί. Καταδικάστηκε για την πράξη του και τουφεκίστηκε στις 9 Οκτωβρίου (22 Οκτωβρίου σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο).

Αναφορές 

Πολιτικές δολοφονίες
Κωνσταντινος
Αγωνιστές του 1821
Πέτρος Κ. Μαυρομιχάλης (βουλευτής Οιτύλου 1847)

Ο Πέτρος Μαυρομιχάλης ήταν στρατιωτικός και πολιτικός από τη Μάνη, βουλευτής Οιτύλου το 1847.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Μάνη και ήταν γιος του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, αδερφού του Πετρόμπεη. Ακολούθησε το στρατιωτικό επάγγελμα αποφοιτώντας απο τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1843 ενώ στάλθηκε πολλές φορές για να καταστείλει εξεγέρσεις στην περιοχή της Λακωνίας ενώ το 1848 ήταν αρχηγός του Λακωνικού σώματος στην Εύβοια.

Το 1847 εκλέχτηκε βουλευτής Οιτύλου, όπου συνέχισε να εκλέγεται για πολλά χρόνια. Γιος του ήταν ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης, πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Πηγές

Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Βουλευτές Οιτύλου
Πετρος
Πιέρρος Μαυρομιχάλης

Ο Πιέρρος ή Ηλίας Μαυρομιχάλης (1730 - 1800) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός της ιστορικής οικογένειας των Μαυρομιχαλαίων.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μάνη και ήταν γιος του Γεωργάκη Μαυρομιχάλη. Ονομάσθηκε Πιέρρος λόγω του μανιάτικου (λακωνικού) εθίμου να ονομάζονται έτσι, όσοι εν ονόματι των αδελφών τους ασκούν κηδεμονία στα ανήλικα τέκνα τους. Ανήκε σε μια από τις ισχυρότερες οικογένειες του Μοριά και είχε αποκτήσει μεγάλη ισχύ.

Προκειμένου να απασχολήσει τους Τούρκους μετά τις μάχες του Μελιπύργου και του Αλμυρού, που είχαν εξαναγκάσει τους Μανιάτες να υποχωρήσουν και να καταφύγουν για την ασφάλεια των οικογενειών τους στα απρόσιτα σπήλαια του Ταϋγέτου, οχυρώθηκε με 36 άνδρες σε παραλιακό πύργο της Βέργας, όπου και απέκρουσε επί διήμερο τις τουρκικές εφόδους. Στερούμενος όμως νερού και πολεμοφοδίων, τελικά ενήργησε ηρωική έξοδο με τους άνδρες του, με μόνο το ξίφος του δια μέσου του εχθρού. Από την επιχείρηση όμως αυτή σώθηκε αυτός και ένας μόνο σύντροφός του. Φθάνοντας δε στο στρατόπεδο των Μανιατών στον Αλμυρό, ανακοίνωσε τα συμβάντα και αποφασίσθηκε γενική επίθεση κατά του στρατού του Χατζή Οσμάν. Πράγματι 4.000 Μανιάτες κατέβηκαν από το υπερκείμενο βουνό του Αλμυρού, της "Σέλιτσας" και επιχείρησαν αιφνίδια νυκτερινή επίθεση, καταδιώκοντας τους Τούρκους μέχρι την Καλαμάτα. Στην επιχείρηση αυτή σκοτώθηκαν περίπου 700 Τούρκοι.  

Ο Πιέρρος έλαβε επίσης μέρος στα Ορλωφικά όπου και σκοτώθηκε, καθώς μαχόταν τους Αλβανούς που είχαν κατέλθει στην Πελοπόννησο.

Ήταν νυμφευμένος με την κόρη του Κουτσογρηγοράκη, μεγάλου άρχοντα της Λακωνίας και παιδιά του ήταν οι: Πετρόμπεης, Ιωάννης, Κυριακούλης, Κωνσταντίνος, Δημήτριος και Αντώνιος.

Πηγές
Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.13ος, σ.122.

Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Πιερρος
Ελληνική εξέγερση του 1770
Ηλίας Μαυρομιχάλης

Ο Ηλίας Μαυρομιχάλης ή Μπεζαντές-Ηλίας (1795 - 1822) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και γόνος της ιστορικής οικογένειας των Μαυρομιχαλαίων.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Μάνη και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και της Φωτεινής Δημητρακαράκου. Συμμετείχε στην προεπαναστατική συνέλευση των οπλαρχηγών στη Λευκάδα.
Με την έναρξη του Αγώνα έλαβε μέρος στην απελευθέρωση της Καλαμάτας, στη μάχη του Βαλτετσίου όπου διακρίθηκε μαζί με το θείο του Κυριακούλη, στην πολιορκία της Τρίπολης, στην πολιορκία του Ακροκορίνθου, στην πολιορκία της Ακρόπολης και σε μάχες στην Εύβοια, όπου στάλθηκε μαζί με το θείο του Κυριακούλη για να συνδράμει τον Καρύστου Νεόφυτο και τους οπλαρχηγούς Μαυροβουνιώτη και Κριεζώτη.

Θάνατος στη μάχη
Σκοτώθηκε στη μάχη στα Στύρα Ευβοίας στις 12 Ιανουαρίου του 1822 στη θέση Κοκκινόμυλος κατά τη διάρκεια συμπλοκής με Οθωμανούς. Ο Μαυρομιχάλης με λίγους πολεμιστές αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και να κλειστούν σε ένα μύλο. Εκεί περικυκλώθηκαν από τους Τούρκους και πολέμησαν μέχρι που εξαντλήθηκαν τα πυρομαχικά τους. Κατά τον Ι. Φιλήμωνα και άλλους Έλληνες ιστοριογράφους, οι έγκλειστοι έσυραν τα σπαθιά και έκαναν ηρωική έξοδο όπου σκοτώθηκαν όλοι. Κατά τον Γάλλο εθελοντή Maxime Raubaud, ο οποίος έμαθε τα νέα λίγες μέρες αργότερα στην Τήνο, ο Μαυρομιχάλης και οι λίγοι άνδρες του (μεταξύ των οποίων και ένας Τηνιακός)  αλληλοσκοτώθηκαν για να μη πέσουν ζωντανοί στα χέρια των Τούρκων, παρ' ότι οι τελευταίοι εγγυήθηκαν τη ζωή τους. Κατά τον Raybaud, «αυτό το μικρό καταφύγιο [ο μύλος] έγινε θέατρο μιας πεισματικής μάχης και ενός θανάτου αντάξιου των ενδόξων αρχαίων παραδόσεων». 
Το κεφάλι του κόπηκε και στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ο θάνατός του αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα για την Επανάσταση, καθότι ήταν άνθρωπος με μεγάλες αρχηγικές ικανότητες και γενναιοφροσύνη.

Παραπομπές

Πηγές
Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη,τόμος 17, σελ. 231, έκδοσις πέμπτη δια συμπληρώματος κατά τόμον.
Χρίστος Δρακούλη Γούδης: Λόγος για τη Μάνη,εκδόσεις Αδούλωτη Μάνη, σελ 51-53.

Αγωνιστές του 1821
Ηλιας
Λα Γομέρα

Η Λα Γομέρα (ισπανικά: La Gomera) είναι το έκτο μεγαλύτερο νησί των Καναρίων Νήσων στον Ατλαντικό ωκεανό, δυτικά των βορειοαφρικανικών ακτών. Η λέξη Γομέρα, που είναι Αραβική, σημαίνει «μικρός δαυλός». Ο πληθυσμός του νησιού κατά την απογραφή του 2011 ανερχόταν στους 21.680 κάτοικους. Η διοίκηση του νησιού (cabildo insular) εδρεύει στην πρωτεύουσα του, το Σαν Σεμπαστιάν με 8.699 κατοίκους το 2013.

Φύση 

Το νησί είναι ηφαιστειογενούς προέλευσης και σχεδόν κυκλικού σχήματος, με 22 χλμ. διάμετρο και μεγαλύτερο υψόμετρο τα 1.487 μ. που είναι η κορυφή Γαραχονάι (Garajonay). Το βουνό καλύπτεται κυρίως από βλάστηση δάφνης ή και με εκτεταμένα υγρά δαφνοδάση. 

Το άνω μέρος της δασώδους αυτής ζώνης καλύπτεται μόνιμα από σύννεφα και στροβιλοειδείς ομίχλες, τα οποία φαινόμενα δημιούργησαν εκεί μια πλούσια και ποικίλη βλάστηση. Αυτός είναι ο Εθνικός Δρυμός του Γαραχονάιο, ο οποίος συγκαταλέγεται ως προστατευόμενη περιοχή από την UNESCO. Οι πλαγιές διασχίζονται από πολυάριθμα μονοπάτια, προσφέροντας ποίκιλλα επίπεδα διαδρομής στους περιπατητές με θαυμάσια θέα ανταμείβοντας την ενέργεια. 

Τα κεντρικά βουνά συλλαμβάνουν την υγρασία των νεφών που φέρνουν οι αληγείς άνεμοι δημιουργώντας ένα κλίμα ζούγκλας πλούσιο σε βλάστηση ψηλότερα στον δροσερότερο αέρα, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με τα ηλιοψημένα βράχια δίπλα στη θάλασσα.

Ανάμεσα σε αυτές τις διαφορετικές μεταξύ τους περιοχές υπάρχει μια αξιόλογη έκταση βλάστησης και οι ιθαγενείς καλλιεργούν αιώνες τώρα τις χαμηλότερες εκτάσεις, αρδεύοντας νερό για την παραγωγή των αμπελιών τους, και φρούτων και λαχανικών, όπως μπανάνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Cabildo de La Gomera

Κανάριες νήσοι
Νησιά της Ισπανίας
Νησιά της Αφρικής
Μπενάκης

Το επώνυμο Μπενάκης αναφέρεται σε μέλη σπουδαίας οικογένειας της Κρήτης όπου διέπρεψαν ως πολιτικοί, λογοτέχνες και έμποροι στην Αλεξάνδρεια και την Αθήνα και που κάποια μέλη της εγκαταστάθηκαν στη Σύρο :

Αρχικά μέλη στην Κρήτη και την Καλαμάτα
 Μπένος Ψάλτης
 Παναγιώτης Μπενάκης, πρόκριτος Καλαμάτας, έμπορος και πρωταγωνιστής των Ορλωφικών
 Λιμπεράκης Μπενάκης, πρόκριτος Καλαμάτας και γιος του Παναγιώτη
 Άννα Μπενάκη, κόρη του Παναγιώτη και σύζυγος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη 

Μέλη μετα την εγκατάσταση του Αντώνη Μπενάκη απο την Κρήτη στη Σύρο
 Αντώνης Μπενάκης (1800-1867)
 Εμμανουήλ Μπενάκης, έμπορος, πολιτικός και ευεργέτης
 Αντώνης Μπενάκης, έμπορος και ευεργέτης
 Κωνσταντίνος Μπενάκης, απεβίωσε ενός έτους
 Πηνελόπη Μπενάκη, σύζυγος Στέφανου Δέλτα
 Σοφία Δέλτα, σύζυγος Μαυροκορδάτου
 Βιργινία Δέλτα, αρχινοσοκόμος και σύζυγος του πολιτικού Αλεξάνδρου Ζαννά
 Λένα Ζαννά, σύζυγος του καρδιολόγου Κωνσταντίνου Σαμαρά
 Αλέξανδρος Σαμαράς, αρχιτέκτονας
 Ελένη Σαμαρά
 Κωνσταντίνος Σαμαράς
 Αντώνης Σαμαράς, βουλευτής και ευρωβουλευτής
 Λένα Σαμαρά
 Κώστας Σαμαράς
 Παύλος Ζαννάς
 Αλέκος Ζαννάς, αρχιτέκτονας
 Αλεξάνδρα Δέλτα, σύζυγος του κτηματία Αντώνη Παπαδόπουλου, γιος της Άννας Μελά, αδερφής του Παύλου Μελά

 Αλέξανδρος Μπενάκης
 Αργίνη Μπενάκη
 Αλεξάνδρα Μπενάκη

Άλλοι:

 Λίνος Μπενάκης, ιστορικός
 Άννα Μπενάκη - Ψαρούδα, πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και νομικός
Αλεξόπυργος Λήμνου

Η Μονή Αγίας Σωτήρας, γνωστό και ως Αλεξόπυργος ή Αλεξίου Πύργος, ήταν βυζαντινό και μεταβυζαντινό μοναστηριακό μετόχι που βρίσκεται στην νήσο Λήμνο, κοντά στον οικισμό Άγιο Δημήτριο.

Ιστορικές αναφορές
Υπήρξε μετόχι της μονής Παντοκράτορος του Αγίου Όρους. Η μονή απέκτησε τα πρώτα εδάφη στην περιοχή το 1393. Το 1396, σε νέο χρυσόβουλο ορίζεται ότι: 

"...εδόθη... γη κατά την Θεόσωστον νήσον Λήμνον, Άνω Χωρίον ονομαζομένη, πλησίον του αιγιαλού και του χωρίου του Πισπέραγος ένθα και πύργον εκ βάθρων ανήγειρε..." 

Το Άνω Χωρίον αναφέρεται και το 1361 σε κώδικα της μονής Μεγ. Λαύρας ενώ ο αναφερόμενος πύργος ταυτίζεται με τον Αλεξίου Πύργο, ονομασία που αποδίδεται στον αυτοκράτορα Αλέξιο Β΄ Κομνηνό, στην εποχή του οποίου (1180-83) κτίστηκε η μονή.

Περιγραφή
Στο μετόχι διατηρείται το αναστηλωμένο δίπατο κτιριακό συγκρότημα με την τράπεζα, τα κελιά, τους ξενώνες, το πέτρινο πηγάδι στον περίβολο και τους λοιπούς χώρους. Στο χώρο δεσπόζει ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, βασιλική του 14ου αιώνα που ανακαινίστηκε το έτος ΑΧΝΑ΄, δηλαδή το 1651, από το μοναχό Γαλακτίωνα, σύμφωνα με εντοιχισμένη κακότεχνη μαρμάρινη επιγραφή: 

"ΑΝΑΚΑΙΝΗΣΤΗ Ο ΝΑΟΣ ΟΥΤΟΣ ΗΠΟ ΓΑΛΑΚΤΗΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΕΤΟΣ ΑΧΝΑ΄". 

Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν μεταβυζαντινές τοιχογραφίες -πιθανόν του 18ου αιώνα- ενώ οι φορητές εικόνες εκτίθενται στο Εκκλησιαστικό Μουσείο στη Μύρινα. Παλιότερα αναφέρεται η ύπαρξη μιας μεγάλης καμπάνας, ρωσικής προέλευσης. Στην έκταση της μονή, βρίσκονται διασκορπισμένα ή εντοιχισμένα βυζαντινά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα και μαρμάρινα κοσμήματα.

Νεότερα χρόνια
Την περίοδο από το 1856 έως το 1859 το μετόχι ήταν ακατοίκητο. Όμως, φορολογήθηκε στα βασιλικά δοσίματα με 300 γρόσια. Το 1916 ήταν ενεργό με ηγούμενο τον ιεροδιάκονο Φώτιο, ο οποίος του Σωτήρος (6 Αυγούστου) "μετά την θείαν λειτουργίαν παρέθεσεν γεύμα εις αρκετόν πλήθος προσκυνητών που είχεν συρρεύσει εκ των πέριξ χωρίων" (εφ. Λήμνος, φ. 37, 14/8/1916).

Το 1927 κατείχε έκταση 2.500 στρεμμάτων, η οποία απαλλοτριώθηκε και μοιράστηκε σε ακτήμονες κατοίκους των χωριών Πεσπέραγο, Αγγαριώνες, Σαρπί, Πορτιανού και σε πρόσφυγες της Νέας Κούταλης.

Παραπομπές

Πηγές
 Τουρπτσόγλου-Στεφανίδου Βασιλική, «Ταξιδιωτικά και γεωγραφικά κείμενα για τη νήσο Λήμνο (15ος-20ος αιώνας)», Θεσσαλονίκη 1986. 
 Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994.
 Cdrom Επαρχείου Λήμνου: "Λήμνος αγαπημένη", 2007.
"ΛΗΜΝΟΣ: Ιστορική & Πολιτιστική Κληρονομιά", εκδ. Γ. Κωνσταντέλλης, 2010.

Μονές της Λήμνου
Τέρνι (επαρχία)

Η επαρχία του Τέρνι (ιταλικά: Provincia di Terni) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Ούμπρια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.122 τ.χλμ και ο πληθυσμός της φτάνει τους 231.540 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Τέρνι (Terni). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 33 δήμους. Ιδρύθηκε από διάσπαση της επαρχίας της Περούτζια το 1927.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχίας της Περούτζια, νότια και δυτικά με το Λάτιο (επαρχίες των Ριέτι και Βιτέρμπο) και βορειοδυτικά με με την Τοσκάνη (Σιένα).

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα της πόλης του Τέρνι (στα ιταλικά)

Επαρχίες της Ούμπρια
Ματσεράτα (επαρχία)

Η επαρχία της Ματσεράτα (ιταλικά: Provincia di Macerata) είναι επαρχία στην περιφέρεια των Μάρκε στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.774 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 321.712 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Ματσεράτα (Macerata). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 57 δήμους.

Συνορεύει βορειοδυτικά με την επαρχία της Ανκόνα, νότια με την νεοϊδρυθείσα επαρχία του Φέρμο, νοτιοδυτικά με την επαρχία του Άσκολι Πιτσένο και δυτικά με την Ούμπρια (επαρχία της Περούτζια). Τέλος, ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

Επαρχίες των Μάρκε
Ανκόνα (επαρχία)

Η επαρχία της Ανκόνας (ιταλικά: Provincia di Ancona) είναι επαρχία στην περιφέρεια των Μάρκε στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.940 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 474.154 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Ανκόνας (Ancona). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 49 δήμους.

Συνορεύει βορειοδυτικά με την επαρχία των Πέζαρο-Ουρμπίνο, νότια με την επαρχία της Ματσεράτα, δυτικά με την Ούμπρια (επαρχία της Περούτζια), ενώ ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

Εκτείνεται ανατολικά κατά μήκος της Αδριατικής ως την οροσειρά των Απεννίνων στα δυτικά της επαρχίας. Είναι μία ορεινή κυρίως επαρχία, ενώ ο πληθυσμός της είναι συγκεντρωμένος στην παράλια ζώνη και την πόλη της Ανκόνας, η οποία αριθμεί περίπου το ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού της επαρχίας.

Στην παραλιακή ζώνη υπάρχουν πολλές αμμουδερές παραλίες, που αποτελούν δημοφιλείς προορισμούς στους Ιταλούς. Στο εσωτερικό της επαρχίας, δεσπόζουν μεγάλες εκτάσεις από αμπελώνες, από τους οποίους παράγονται πολλά κόκκινα και λευκά κρασιά (ποικιλίες Sangiovese, Montepulciano και Verdicchio). Η ορεινή ζώνη καλύπτεται από πυκνά δάση, στην οποία ωστόσο καλλιεργείται μαύρη τρούφα, ιδιαίτερα κοντά στην πόλη Ακουαλάνια (Acqualagna).

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες των Μάρκε
Πέζαρο-Ουρμπίνο (επαρχία)

Η επαρχία των Πέζαρο-Ουρμπίνο (ιταλικά: Provincia di Pesaro e Urbino) είναι επαρχία στην περιφέρεια των Μάρκε στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.892 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 380.086 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Πέζαρο (Pesaro) και το Ουρμπίνο (Urbino). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 67 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχίες των Ρίμινι και Φορλί-Τσεζένα), με τον Αγίο Μαρίνο, νότια με την Ούμπρια (επαρχία της Περούτζια),  δυτικά με την Τοσκάνη (επαρχία του Αρέτσο), ενώ ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες των Μάρκε
Φέρμο (επαρχία)

Η επαρχία του Φέρμο (ιταλικά: Provincia di Fermo) είναι επαρχία στην περιφέρεια των Μάρκε στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 784,22 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 159.098 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Φέρμο (Fermo). Συνολικά, η επαρχία θα αριθμεί 40 δήμους.

Η επαρχία του Φέρμο είναι η πέμπτη επαρχία της περιφέρειας των Μάρκε και μία από τις τρεις νεοϊδρυθείσες επαρχίες που ψηφίστηκαν με νόμο στις 11 Ιουνίου 2004 (οι άλλες δύο είναι οι επαρχίες των Μόντσα και Μπριάντσα στη Λομβαρδία και των Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι στην Απουλία). Η λειτουργία της προβλέπεται να ξεκινήσει το 2009, οπότε και θα διεξαχθούν οι πρώτες τοπικές εκλογές. Το μεγαλύτερο μέρος της αποσπάστηκε από την επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, ωστόσο και άλλοι δήμοι από την ίδια επαρχία και την επαρχία της Ματσεράτα εξετάζουν το ενδεχόμενο προσάρτησης στην νέα επαρχία. 

Επαρχίες των Μάρκε
Άσκολι Πιτσένο (επαρχία)

Η επαρχία του Άσκολι Πιτσένο (ιταλικά: Provincia di Ascoli Piceno) είναι επαρχία στην περιφέρεια των Μάρκε στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.088 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 229.121 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Άσκολι Πιτσένο (Ascoli Piceno). Συνολικά, η επαρχία θα αριθμεί 73 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την υπό ίδρυση επαρχία του Φέρμο, βορειοδυτικά με την επαρχία της Ματσεράτα, νότια με το Αμπρούτσο (επαρχία του Τέραμο) και το Λάτιο (επαρχία του Ριέτι) και νοτιοδυτικά με την Ούμπρια (επαρχία της Περούτζια).

Το 2009 θα αρχίσει η λειτουργία της νεοϊδρυθείσας επαρχία του Φέρμο, η οποία θα αριθμεί 40 δήμους που προς το παρόν περιλαμβάνονται στην επαρχία του Άσκολι Πιτσένο. Έτσι, στην επαρχία του Άσκολι Πιτσένο θα περιλαμβάνονται 33 δήμοι με συνολικό πληθυσμό 203.153 κατοίκους (2001).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Επαρχίες των Μάρκε
Παρανύμφοι Ηρακλείου

Οι Παράνυμφοι ή Παρανύμφοι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην  επαρχία  Μονοφατσίου.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Η θέση του χωριού είναι στα ανατολικά του Κόφινα. Η κύρια ασχολία των κατοίκων του είναι η γεωργία. Μεταξύ άλλων, στον οικισμό λειτουργεί νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Από τη θέση Αμπάς μπορεί κανείς να τον δει πανοραμικά. Πολύ κοντά, στο ομώνυμο φαράγγι, βρίσκεται και ο εποχιακός καταρράκτης του Αμπά, ύψους 140 μέτρων. Σώζονται ίχνη από τοιχογραφίες στο ναό του Αποστόλου Παύλου.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά σε συμβόλαιο του 1280, ως Paramithi, η οποία προφανώς είναι λάθος γραφή. Στις ενετικές απογραφές, αρχικά το βρίσκουμε με την ονομασία Paranifus στον Μπαρότσι. Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα  Paranifus apano με 28 κατοίκους και  Paranifus catto με 37 κατοίκους. Στην τουρκική απογραφή του 1671 βρίσκουμε τους Παρανύμφους με 18 χαράτσα και το 1881 υπήχθησαν στο Δήμο Χάρακα. Στην απογραφή του 1881, οι Παρανύμφοι είχαν 95 χριστιανούς κατοίκους. Το 1928 και μέχρι το 1971 αποτέλεσαν μέρος της κοινότητας Πύργου. Ο Αμύγδαλος αναφέρεται επίσης σε όλες τις ενετικές απογραφές και με την ονομασία αυτή το 1881  στο δήμο Χάρακα, με 15 Χριστιανούς και 45 μουσουλμάνους κατοίκους. Στις επόμενες απογραφές ακολούθησε τη διοικητική τύχη των Παρανύμφων (κοινότητα το 1971).

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πύργου. Το 1932 με το ΦΕΚ 307Α - 07/09/1932 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Αμύγδαλος, Πλατανιάς και Τρεις Εκκλησιές αποτελούν την κοινότητα Παρανύμφων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστερουσίων του Δήμου Αρχανών - Αστερουσίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 137 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Παρανύμφων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χωριά στο Δήμο Αστερουσίων

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Παρανυμ
Παρανυ
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Θαλλώ

Στην ελληνική μυθολογία η

 Θαλλώ ήταν μία από τις τρεις ή έξι Ώρες της «πρώτης γενεάς», οι οποίες λατρεύονταν από την αρχαιότερη εποχή στην Αθήνα, όπως γράφει ο Παυσανίας (Α΄ 35, 2). Η Θαλλώ αναφέρεται και ως Θαλάττη, και ήταν θεότητα της ανοίξεως και των νεαρών βλαστών (συνεκδοχικά και των εφήβων). Ειδικά οι Αθηναίοι έφηβοι επικαλούνταν συγκεκριμένα τη Θαλλώ όταν έδιναν τον όρκο τους «του πολίτη και του στρατιώτη» μετά τη συμπλήρωση του 17ου έτους της ηλικίας τους, μέσα στο ναό της Αγραύλου, στην πλαγιά της Ακροπόλεως.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 452

Θαλλω
Γραφίστας

Γραφίστας ή γραφιστής είναι ο σχεδιαστής και δημιουργός πρωτότυπων εικόνων, λογοτύπων, σχεδίων γραμματοσειρών και κειμένων, καθώς όλων των συνδυασμών τους σε ένα αποτέλεσμα τέτοιο που να είναι ικανό να αναπαραχτεί με τις γνωστές τεχνικές μεθόδους αναπαραγωγής σε πολυάριθμα αντίτυπα. Η ονομασία "γραφίστας" και "γραφιστική" προστέθηκαν πολύ πρόσφατα στο ελληνικό λεξιλόγιο. Είναι ο δημιουργός του πρωτότυπου κάθε εντύπου εικόνας ή και πλέον ηλεκτρονικής αναπαράστασης εικόνας - σχεδίου ή και πολλές φορές κινούμενης εικόνας - σχεδίου.
Κάποιες φορές η γραφιστική είναι ένα αρμονικό αποτέλεσμα σύνθεσης της τυπογραφίας με εικαστικά στοιχεία (φωτογραφία, εικονογράφηση) που όλα είναι δημιουργήματα ενός και μόνο ανθρώπου με αυτή την ειδικότητα.  Η ειδικότητα της γραφιστικής ανήκει στις εφαρμοσμένες τέχνες.

Εργάζεται σε συνθήκες γραφείου αλλά μπορεί και να επιμελείται την εκτυπωτική διαδικασία της εργασίας του. Η συνεχής του προσπάθεια για καλύτερο δημιουργικό αποτέλεσμα, όπως και τα στενά χρονικά περιθώρια, που πολλές φορές έχει, για την ολοκλήρωση μιας δουλειάς, είναι στοιχεία που τον καταπονούν σωματικά και πνευματικά. Μπορεί να του δημιουργηθούν προβλήματα στην όραση από την συνεχή χρήση του Η/Υ.  Η δημιουργική διάθεση, η φαντασία, η μεθοδικότητα και η υπομονή είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του γραφίστα. Η μεγαλύτερη προβληματική στο επάγγελμα του γραφίστα είναι ότι η αξία του αποτελέσματος είναι υποκειμενική, και είναι πιθανό να αντιπαρατεθεί η γνώμη του δημιουργού με εκείνη του πελάτη, με φυσική συνέπεια και το ωράριό του να πάψει να είναι κανονικό. Για να είναι δηλαδή κανονικό το ωράριό του οφείλει να ικανοποιεί η εργασία του τις επιθυμίες του πελάτη.
Αυτό συχνά έρχεται σε σύγκρουση και με την έννοια της ίδιας της δημιουργικότητας επειδή καθιστά τον γραφίστα απλά εκτελεστή ιδεών του πελάτη του.

Παραπομπές

 
Επαγγέλματα χώρου υπολογιστών
Θάμυρις

Στην ελληνική μυθολογία ο Θάμυρις ή Θαμύρας ήταν θρυλικός ποιητής, τραγουδιστής και μουσικός, στον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες απέδιναν πολλά ποιήματα και ωδές, καθώς και νεωτερισμούς στη Μουσική.

Ο μύθος 
Σύμφωνα με τον Όμηρο και τον Ευριπίδη καταγόταν από την Θράκη. Κατά την παράδοση, ο Θάμυρις, γιος του μουσικού Φιλάμμωνα και της νύμφης Αργιόπης, έγραψε και μελοποίησε μία «Θεογονία», μία «Κοσμογονία» και μία «Τιτανομαχία». Πίστευαν επίσης ότι αυτός ήταν ο εφευρέτης του «δώριου τρόπου». Από τον πατέρα του ο Θάμυρις ήταν εγγονός του θεού Απόλλωνα. Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, ο Θάμυρις ήταν γιος του Αεθλίου και εγγονός του Ενδυμίωνα, ενώ μητέρα του ήταν η ίδια η Μούσα Ερατώ ή η Μελπομένη.

Ο Θάμυρις ήταν ωραιότατος και διακρινόταν τόσο στο τραγούδι όσο και στο παίξιμο της λύρας, όργανο το οποίο έμαθε από τον Λίνο. Μια άλλη παράδοση λέει ότι ο Θάμυρις δίδαξε τον Όμηρο μουσική.

Ο Θάμυρις καυχήθηκε κάποτε για την τέχνη του και θέλησε να συναγωνισθεί με τις Μούσες. Καθώς ήταν φυσικό, όχι μόνο ηττήθηκε, αλλά και τιμωρήθηκε, επειδή οι Μούσες του αφαίρεσαν τη μουσική τέχνη, αλλά και το φως του, στο Δώριον, κοντά στην Αρχαία Ιθώμη. Μετά την τύφλωσή του, ο Θάμυρις πέταξε τη λύρα του στον ποταμό Βαλύρα (από το «βάλλω» και το «λύρα») στην Πελοπόννησο. Ο Παυσανίας όμως αναφέρει πως έχασε το φως του πιθανώς από κάποια ασθένεια και σταμάτησε να απαγγέλλει ποιήματα.. Ο Πλάτωνας τον αναφέρει σε πολλά έργα του, στους "νόμους" γράφει κανείς να μην τραγουδήσει άσημο τραγούδι εάν δεν το επιτρέψουν οι νομοφύλακες ακόμα και αν είναι καλύτερο από τους ύμνους του Θάμυρι.

Παραπομπές

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές
Αρχαίοι Θράκες
Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Θάσος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο Θάσος ήταν γιος του Ποσειδώνα, ή του Αγήνορα και της Τηλέφασσας, αδελφός του Κάδμου, του Φοίνικα και του Κίλικα. Αυτό γράφουν τόσο ο Ευριπίδης στις Φοίνισσες, όσο και ο Παυσανίας (Ε΄ 25, 12). Σύμφωνα πάντως με μία διαφορετική εκδοχή, κατά τον Φερεκύδη, ο Θάσος ήταν γιος του Κίλικα και εγγονός του Αγήνορα.

Ο Θάσος συνόδευε τη μητέρα του και τους παραπάνω καθώς αναζητούσαν την αδελφή τους την Ευρώπη. Κάποτε, πέρασαν και από τη σημερινή νήσο Θάσο, στην οποία έμεινε για αρκετό χρονικό διάστημα όπου, κατά τον Απολλόδωρο, (ΙΙΙ, 1) και της έδωσε το όνομά του.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
 "΄Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΒ΄, σελ.455.

Θασος
Θάσος
Θεανώ του Αντήνορα

Η Θεανώ, σύζυγος του Αντήνορα, ήταν κόρη του Κισσέως, βασιλιά της Θράκης, και της βασίλισσας Εκάβης της Τροίας. Η Θεανώ ήταν ιέρεια της θεάς Αθηνάς στην Τροία. Με τον Αντήνορα είχαν πολλά παιδιά (11 αγόρια κατά τον Όμηρο), τα περισσότερα από τα οποία σκοτώθηκαν στον Τρωικό Πόλεμο (βλ.λ. Αντηνορίδες). Η πριγκήπισσα Θεανώ ανέθρεψε με μεγάλη στοργή ακόμα και τον Πηδαίο, παιδί του Αντήνορα και μιας άλλης γυναίκας. Την ημέρα που ο Οδυσσέας και ο Μενέλαος πήγαν ως πρέσβεις στην Τροία, η Θεανώ τους δέχθηκε στο σπίτι της ως φιλοξενούμενους του άντρα της. Επειδή η οικογένεια τήρησε φιλική στάση προς τους Έλληνες, αφέθηκε ελεύθερη μετά την άλωση της Τροίας, και το ζεύγος πήγε στην Ιλλυρία.

Στους Δελφούς ο Πολύγνωτος είχε ζωγραφίσει την οικογένεια του Αντήνορα να ετοιμάζεται για αποδημία μετά την άλωση της Τροίας: τον Αντήνορα, τη Θεανώ, τρία από τα παιδιά τους (τον Γλαύκο, τον Ευρύμαχο και την Κρινώ) μαζί με υπηρέτες που φόρτωναν κιβώτιο σε υποζύγιο. Λέγεται ακόμα ότι ο Αγαμέμνονας ανέθεσε τη βασιλεία της Τροίας σε ένα γιο της Θεανώς.

Δείτε επίσης 
 Άλωση της Τροίας (Πολύγνωτος), αναπαράσταση πανοραμικής τοιχογραφίας μεγαλογραφίας του φημισμένου αρχαίου έλληνα ζωγράφου Πολύγνωτου.

Πηγές 
 Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (Χάρη Πάτση), τόμος 13 (1972), σελ. 590.

Θεανω του Αν