joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αντισκάρι Ηρακλείου

Το Αντισκάρι (επίσμηο: Αντισκάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στους νότιους πρόποδες των Αστερουσίων, περίπου 63 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο. Σήμερα το χωριό είναι πλούσιο. Υπάρχουν πολλά νερά υπόγεια, ενώ η κοιλάδα από το χωριό μέχρι τα Πλατιά Περάματα είναι ένας συνεχής κήπος πρώιμων κηπευτικών, όπως ντομάτες, αγγούρια, πιπεριές, μελιτζάνες, κολοκύθια κλπ. σε χώρους ακάλυπτους, επειδή η θερμοκρασία είναι παντού υψηλή και τα χελιδόνια δε λείπουν και κατά τους χειμερινούς μήνες. Ο οικισμός διαθέτει ξενώνα στα Πλατιά Περάματα. Στο χωριό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος

Σε μικρή απόσταση δυτικά από το χωριό (περίπου 10χμ.) βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης Λασαίας την οποία αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στις Πράξεις των Αποστόλων (27,8).Σήμερα,οι χωρικοί συνηθίζουν να αναφέρουν το χωριό με το όνομα Χρυσόστομος. 

Επίσης σε απόσταση περίπου 15χμ. ανατολικά από το χωριό, βρίσκεται το τουριστικό χωριό Λέντας της Κοινότητος Μιαμούς.

Κοινότητα Αντισκαρίου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Αντισκαρίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κριγοί, Μονή Απεζανών, Πλατιά Περάματα και Τζίγκουνας. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 25,397 χμ² (2011).  Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αντισκάριον, το (433)
 Κριγοί, οι (3)
 Μονή Απεζανών, η (6)
 Πλατιά Περάματα, τα (84)
 Τζίγκουνας, ο (53)

Συνολικά η κοινότητα έχει 579 κατοίκους.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Κοινοτάρχες Αντισκαρίου 
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ.Μηνά Τσαβολάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αντισκαρίου.

Ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό αναφέρεται σε συμβόλαιο του 1403 και σε βενετικές απογραφές. Το 1583 είχε 160 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 103). Κατά την Ενετοκρατία υπήρχε μια τάξη ανθρώπων, οι οποίοι υπηρετούσαν στις γαλέρες ως κωπηλάτες, σε αντικατάσταση των χωρικών, οι οποίοι ήταν υποχρεωμένοι  να πράττουν έτσι. Οι χωρικοί τους πλήρωναν και οι κωπηλάτες ονομάζονταν αντισκάροι. Το χωριό θεωρείται ότι οφείλει σε αυτούς την ονομασία του. Το χωριό, λοιπόν, ήταν το χωριό των αντισκάρων και γι'  αυτό  η σωστή γραφή του πρέπει να είναι Αντισκάριοι, όπως Βαρβάροι, Μουχτάροι κλπ.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδ. Νομ. Ηρακλείου.
Στέργιου Σπανάκη, Μνημεία Κρητικής Ιστορίας, τόμος Α΄, 158, Β΄  67, Γ΄  42.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Αντισκαρι
Δήμος Φαιστού
Μονή Απεζανών Ηρακλείου

Η Ιερά Μονή Απεζανών είναι ενοριακή μονή της Κοινότητος Αντισκαρίου του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου.Βρίσκεται σε ωραία τοποθεσία στη δυτική πλευρά των Αστερουσίων ορέων, τιμωμένη στο όνομα του Αγίου Αντωνίου του Αγιοφαραγγίτη. Ο ναός είναι τρίκλιτος και το βόρειο κλίτος του είναι καθιερωμένο στον Άγιο Αντώνιο, το μεσαίο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρα και το νότιο στους Τρεις Ιεράρχες. Η μονή εορτάζει στις 17 Ιανουαρίου. Υπάγεται στον οικισμό Αντισκάρι του Δήμου Μοιρών και βρίσκεται σε υψόμετρο 440 μ. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 63,2 χλμ.

Στη μονή σώζονται παλαιά ιερά άμφια, χρυσοί και ασημένιοι σταυροί, ευαγγέλια με χρυσοποίκιλτα καλύμματα και εγχάρακτες εικόνες και επιγραφές, άγια λείψανα 19 αγίων, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και λείψανο του χεριού του Ιωάννη του Χρυσόστομου. Το 2001 απεγράφησαν 7 άτομα.

Ιστορικά στοιχεία

Σύμφωνα με την παράδοση, η θέση του μοναστηριού ήταν αρχικά στο Αγιοφάραγγο, νότια της Μονής Οδηγήτριας, όπου σώζεται ακόμη η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου, ο οποίος είναι βυζαντινού ρυθμού με τρούλο, υπαγόμενη σήμερα στη Μονή Οδηγητρίας. Εξαιτίας των πειρατικών επιδρομών κατά την εποχή εκείνη οι μοναχοί για να απαλλαγούν,  παρέλαβαν την εικόνα του Αγίου Αντωνίου και τα σκεύη της Μονής και έφυγαν, ζητώντας άλλο, καταλληλότερο τόπο για την εγκατάσταση της νέας μονής. Το υποζύγιο που κουβαλούσε την εικόνα του αγίου, σταμάτησε στη θέση της σημερινής μονής και δεν ήθελε να προχωρήσει. Αυτό θεωρήθηκε ως θέληση του Αγίου να χτιστεί εκεί η νέα Μονή και ξεπέζεψαν εκεί.  Από το γεγονός έλαβε το όνομα Απεζανές η μονή, επειδή εκεί επέζεψε ή απέζεψε ο Άγιος (από το πεζέφνω= αφιππεύω).  

Σύμφωνα με άλλη άποψη, η μονή ιδρύθηκε από τους αδερφούς Παπαδόπουλους, από τους οποίους ο Μάρκος, όπως είναι γνωστό, ίδρυσε το 1600 τη μονή Αρέτι στην επαρχία Μιραμπέλλου. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ιδρύθηκε παλαιότερα και αναφέρουν ως έτος ιδρύσεως το 1458. Αυτό είναι το πιθανότερο, όπως βεβαιώνεται από το Χρονικόν του Ιωάννου Δορυανού, ότι ο Δορυανός εκείνος χειροτονήθηκε μοναχός στη μονή του Αγίου Αντωνίου των Απεζωνών το 1566 (Μνημεία Ελληνικής Ιστορίας, έκδοση Ακαδημίας Αθηνών, Α΄, ιβ΄ και Κρητ. Χρονικά, ΙΓ΄, 62). Αναφέρεται επίσης η μονή στις επιστολές του Μελετίου Πηγά το 1581.

Η μονή ήταν φρουριακή με είσοδο από βορρά, με επάλξεις, η οποία φρουρούνταν με κανόνι, και γι'  αυτό οι Τούρκοι την έλεγαν Τοπλού Μοναστήρ όπως και τη μονή της Ακρωτηριανής, τη γνωστή σήμερα Μονή Τοπλού στη Σητεία.

Κατά την Τουρκοκρατία οι μοναχοί καλλιεργούσαν τα γράμματα και η μονή είχε πλούσια βιβλιοθήκη με αρχαία χειρόγραφα βυζαντινής μουσικής.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Απεζανών
Απεζανων
Δήμος Φαιστού
Άγιος Σύλλας Ηρακλείου

Ο Άγιος Σύλλας είναι χωρίο και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Τεμένους του Νομού Ηρακλείου. Η περιοχή γράφεται εσφαλμένα Σύλλας αντί του ορθότερου Σίλας, διότι ο Σίλας ή Σιλουανός ήταν φίλος και συνοδός του Αποστόλου Παύλου, ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με τη ρωμαϊκή οικογένεια των Κορνηλίων Sulla (δηλ. Σύλλα).

Οι περισσότεροι κάτοικοι κατάγονται από τη Μικρά Ασία και ασχολούνται με την καλλιέργεια της σταφίδας. Ολόκληρη η περιοχή είναι απέραντοι αμπελώνες. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο.

Κοινότητα Αγίου Σύλλα 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Αγίου Σύλλα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ζερβού Μετόχι, Κάμπος, Μαλάδες και Τσαγκαράκι. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 11,095 χμ² (2011).  Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άγιος Σύλλας, ο (545)
 Ζερβού Μετόχιον, το (72)
 Κάμπος, ο (303)
 Μαλάδες, οι (126)
 Τσαγκαράκιον, το (111)

Συνολικά η κοινότητα έχει 1.157 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κα. Μαρία Κυπράκη.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Κοινοτάρχες Αγίου Σύλλα 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αγίου Σύλλα.

Ιστορικά στοιχεία
Δεκαπέντε χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και προς το νότο, στους πρόποδες του Γιούχτα με θέα προς τη θάλασσα και τις οροσειρές του Ψηλορείτη, βρίσκεται το χωριό Άγιος Σύλλας.

Λόγω   αυτής  της   χωροταξικής   του    θέσης , αλλά  και  του  σθένους  και  ηρωισμού  των  κατοίκων  του, επιλέχθηκε  ως  ο  τόπος   όπου  πάρθηκε  ο  όρκος   της   πρώτης  ενωμένης   Εθνικής   Αντίστασης   κατά   των κατακτητών Γερμανών σε ολόκληρη την Ευρώπη (σπήλαιο Χαμαμουτζή).

Στην γύρω περιοχή δόθηκαν μάχες με το χωριό να θρηνεί πολλούς άνδρες στην νεότερη ιστορία. Το όνομα του χωριού οφείλεται στο Άγιο Σύλλα που είναι και προστάτης του. Πρώτη φορά αναφέρεται στις βενετικές απογραφές. Κατά το 1583  αναφέρεται στον Καστροφύλακα (Κ 101)  S.Scilla, με  265 κατοίκους. Αναφέρεται επίσης  στο Catasticum Ecclesiarum et monasterium comynis του 1320 σαν « χωρίον της περιοχής του Χάνδακα, της Paracandia».

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Μπελογιάννης

Ο Μπελογιάννης (ουγγρικά: Beloiannisz) είναι χωριό της Ουγγαρίας που ιδρύθηκε από Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες του Εμφυλίου πολέμου στη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη.

Θέση 

Το χωριό Μπελογιάννης βρίσκεται στην επαρχία Φεγιέρ κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό Ιβάντσα, ο οποίος κείται στη σιδηροδρομική γραμμή Βουδαπέστης - Πουσταζαμπόλτς. Η πρόσβαση στο χωριό γίνεται μέσω ενός δρόμου μήκους 1 χλμ περίπου, ο οποίος το συνδέει με τον κεντρικό δρόμο Ιβάντσα - Μπέσνιου. 

Η συγκοινωνία μέσω του σιδηροδρομικού δικτύου είναι η πιο εξυπηρετική. Όμως, υπάρχει και οδική συγκοινωνία, αφού όλα τα λεωφορεία της γραμμής Μπέσνιου - Ντουναουιβάρος σταματούν και στο «Μπελογιάννης».

Το χωριό έχει συνολική έκταση 4,54 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 1207 άτομα (απογραφή 2001).

Ιστορία 

Το χωριό Μπελογιάννης είναι από τα νεότερα της Ουγγαρίας. Η ανοικοδόμησή του άρχισε στις 6 Μαΐου 1950 και χτίστηκε από εθελοντές. Σε σύντομο χρονικό διάστημα ανεγέρθηκαν 418 σπίτια, το σχολείο, ο παιδικός σταθμός, η βιβλιοθήκη, το λαϊκό μέγαρο, το ιατρείο και το δημαρχείο.

Αρχικά ονομάστηκε Γκερεγκφάλβα (Görögfalva), δηλαδή Ελληνοχώρι, αφού προοριζόταν να φιλοξενήσει εξόριστους Έλληνες, ηττημένους αριστερούς του ελληνικού εμφυλίου πολέμου 1946-49. Στις 3 Απριλίου 1952 μετονομάστηκε σε Μπελογιάννης (Beloiannisz στα ουγγρικά) προς τιμήν του αγωνιστή της αντίστασης Νίκου Μπελογιάννη, ο οποίος είχε εκτελεστεί στην Ελλάδα λίγες μέρες νωρίτερα, λόγω της συμμετοχής του στην υπόθεση των ασυρμάτων. Τότε το χωριό είχε 1.850 κατοίκους.

Μετά το 1974 και κυρίως μετά το 1982 αρκετοί κάτοικοι επέστρεψαν στην Ελλάδα, όταν τους επιτράπηκε η επιστροφή. Όμως αρκετοί, ιδίως οι νεότεροι, έμειναν στην Ουγγαρία. Σήμερα η πλειονότητα των κατοίκων εργάζεται στις κοντινές πόλεις Σαζχαλομμπάτα και Ντουναουιβάρος. Πολλοί διατηρούν ακόμα την ελληνική ταυτότητα. 

Το 1996 κτίστηκε ελληνορθόδοξη εκκλησία. Στην επέτειο των 50 ετών από την ίδρυση του χωριού, το επισκέφτηκε και λειτούργησε στην εκκλησία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Στην απογραφή του 2001 οι κάτοικοι δήλωσαν τις εξής εθνικότητες:

 Έλληνες: 23,4% 
 Ούγγροι: 61,4%
 Ρουμάνοι: 0,3%
 Δεν απάντησαν: 14,9%

Στις 21 Μαΐου 2015, αντιπροσωπεία της Βουλής των Ελλήνων, μαζί με τον Έλληνα πρέσβη στην Ουγγαρία, Δημήτρη Γιαννακάκη, επισκέφτηκαν το χωριό και συνάντησαν τους τοπικούς παράγοντες, καθώς και τους ιθύνοντες της τοπικής ελληνικής κοινότητας.

Αξιοθέατα 

 Ελληνορθόδοξος ναός.
 Βιβλιοθήκη
 Κεντρική πλατεία

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Μειονοτικής Αυτοδιοίκησης Μπελογιάννη

Οικισμοί στην Ουγγαρία
Έλληνες στην Ουγγαρία
Τζέιμς Πάρις

Ο Τζέιμς Πάρις (James Paris, 1921 – 26 Μαΐου 1982), γεννημένος Δημήτρης Παρασχάκης, ήταν Έλληνας παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1921 στο χωριό Βατούσα της Λέσβου, σπούδασε στη Γεωπονική Σχολή της Θεσσαλονίκης και στο Γεωργικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου της Βηρυτού στο Λίβανο. Το 1948 μετανάστευσε στην Αμερική και στα πρώτα χρόνια παραμονής του στις ΗΠΑ σπούδασε στη Σχολή Κινηματογράφου της 20th Century Fox, πήρε την αμερικανική υπηκοότητα και έγινε διευθυντής του τμήματος διαφήμισης της United Artists (1948-1952). Αφού συνεργάστηκε ως διευθυντής παραγωγής σε ταινίες της 20th Century Fox, στα τέλη της δεκαετίας του '50 επέστρεψε στην Ελλάδα, δίνοντας μια νέα πνοή στις κινηματογραφικές παραγωγές. Μέσα σε μία περίπου δεκαετία υπήρξε παραγωγός σε 54 ελληνικές ταινίες, πολλές από τις οποίες διακρίθηκαν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (5 Βραβεία Καλύτερης Ταινίας) και είχαν εισπρακτική επιτυχία. Η πρώτη του ταινία ήταν η Εταιρία θαυμάτων (1963) σε σκηνοθεσία Στέφανου Στρατηγού. Ο Τζέιμς Πάρις, ο παραγωγός χάρη στον οποίο η έννοια της «υπερπαραγωγής» έγινε γνωστή στον ελληνικό κινηματογραφικό χώρο, πέθανε το 1982 σε ηλικία 61 ετών.
Η ταινία του Τζέιμς Πάρις με τα περισσότερα εισιτήρια στην Ελλάδα:
Στα σύνορα της προδοσίας (1968 - 1969), 710.994 (2η/108), σκηνοθεσία Ντίμης Δαδήρας
Η ταινία του Τζέιμς Πάρις με τα λιγότερα εισιτήρια στην Ελλάδα:
Κρουαζιέρα του τρόμου (1978), 1.380 (15η/17), σκηνοθεσία Χρήστος Κεφαλάς

Επιλεγμένη φιλμογραφία
Στα σύνορα της προδοσίας (1968)
Όχι (1969)
Στη μάχη της Κρήτης (1970)
Δώστε τα χέρια (1971)
28η Οκτωβρίου ώρα 5:30 (1971)
Οι τελευταίοι του Ρούπελ (1971)
Παπαφλέσσας (1971)
Οι Σουλιώτες (1972)
Μπουμ Ταρατατζούμ (1972)
Αγώνας χωρίς τέλος (1978)

Βραβεία / Διακρίσεις / Συμμετοχές

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Άλλα βραβεία / συμμετοχές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Πληροφορίες για τον Πάρις, στην βάση δεδομένων imdb.com
Φιλμογραφία του Πάρις, στο retrodb.gr

Παραπομπές 

Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Φερνάντο Σάντσο

Ο Φερνάντο Σάντσο (Fernando Sancho Les, 7 Ιανουαρίου 1916 - 31 Ιουλίου 1990) ήταν Ισπανός ηθοποιός. 

Γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1916, στη Σαραγόσα της Αραγονίας της Ισπανίας και πέθανε στις 31 Ιουλίου 1990 στη Μαδρίτη από καρκίνο. Έχει πρωταγωνιστήσει σε δεκάδες ταινίες στην Ισπανία και στην Ιταλία, κυρίως σε γουέστερν, από τις οποίες έγινε ευρέως γνωστός. Στην Ελλάδα έγινε γνωστός από τις πολεμικές ταινίες με παραγωγό τον Τζέιμς Πάρις, και ενσάρκωνε τον Έλληνα που καλούσε τους συγχωριανούς του στον αγώνα και ειρωνεύονταν τους Γερμανούς (ως "Τρύφων Πλατανιάς" στο '28η Οκτωβρίου ώρα 5:30'), ή είχε το ρόλο του Αλή Πασα στους 'Σουλιώτες' και τον μικρό, αλλά χαρακτηριστικό ρόλο του Δράμαλη Πασά στον Παπαφλέσσα (ταινία). Το χαρακτηριστικό της συμμετοχής του σε αυτές τις ταινίες ήταν πως αν και ξένος ηθοποιός υποδυόταν τόσο καλά τον Έλληνα -έμοιαζε καταπληκτικά- ώστε τα επιτελεία των ελληνικών ταινιών τον μεταγλώττιζαν έτσι ώστε να φαίνεται ότι μιλάει ελληνικά -υπάρχει και εκείνη η μη διασταυρωμένη άποψη που μιλάει για ελληνική καταγωγή ή ελληνίδα μητέρα.

Ενδεικτικη Φιλμογραφία
Ένα πιστόλι για τον Ρίνγκο (1965)
Η επιστροφή του Ρίνγκο (1965)
Στη μάχη της Κρήτης (1970)
28η Οκτωβρίου ώρα 5:30 (1971)
Η Μεγάλη στιγμή του '21: Παπαφλέσσας ή Παπαφλέσσας (1971)
Οι Σουλιώτες (1972)
Οι τελευταίοι του Ρούπελ (1973)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η σελίδα για τον ηθοποιό στο IMDB.

Ισπανοί ηθοποιοί
Ντιού

Το Ντιού (Diu) είναι πόλη της περιοχής Ντιού, της πολιτείας Ντάμαν και Ντιού, της Ινδίας. Βρίσκεται πάνω στο ομώνυμο νησί.

Έχει 21.576 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Η πόλη είναι γνωστή για την ομώνυμη ναυμαχία που συνέβη το 1509. Διαθέτει αεροδρόμιο, ενώ είναι διάσημη για το φρούριό της, καθώς και για την παραλία Ναγκόα, αγαπητό τουριστικό προορισμό, της ευρύτερης περιοχής.

Κλίμα 
Το κλίμα στο νησί είναι δροσερό και ξηρό, ενώ το ύψος βροχής, κάθε χρόνο, είναι κοντά στα 700 mm.

Γλώσσες 
Το Ντιού είναι μια μάλλον πολύγλωσση κοινότητα, αφού μιλιούνται Χίντι, Αγγλικά, Πορτογαλικά και γκουτζαράτι, επίσημη γλώσσα της Πολιτείας Γκουτζαράτ.

Αρχιτεκτονική 
Η πόλη είναι γνωστή για την πορτογαλική της αρχιτεκτονική. Το φρούριο της πόλης είναι χτισμένο στα 1535 και η φρουρά του ήταν ενεργή μέχρι και το 1960. Χαρακτηριστικές είναι και οι τρεις πορτογαλικές εκκλησίες, όλες σε ρυθμό μπαρόκ. Η παλαιότερη, αυτή του Αγ. Φραγκίσκου της Ασίζης, χτίστηκε το 1593 και σήμερα λειτουργεί ως νοσοκομείο. Η Εκκλησία του Αγ. Θωμά, σήμερα είναι μουσείο. Σημαντικότερη, ωστόσο, είναι αυτή του Αγ. Παύλου. Αποπερατώθηκε το 1610 και είναι η μοναδική από τις τρεις προαναφερθέντες εκκλησίες που παραμένει χριστιανικός ναός. Θεωρείται μάλιστα ένα εκ των σπουδαιότερων παραδειγμάτων μπαρόκ ρυθμού, σε ολόκληρη την Ινδία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Know more about Diu

Πόλεις της Ινδίας
Περούτζα

Η Περούτζα (ιταλ. Perugia, , λατ. Perusia) είναι ιστορική πόλη της Ιταλίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Βρίσκεται σε γραφικότατο λόφο στην κοιλάδα του άνω Τίβερη, περίπου 140 χιλιόμετρα από τη Ρώμη, και αριθμεί περίπου 163.000 κατοίκους.

Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Περουσία και αποτελούσε μία από τις δώδεκα ομόσπονδες πόλεις της Τυρρηνίας. Σήμερα η Περούτζα καταλαμβάνει, εκτός του παλαιού Ετρουσκικορωμαϊκού κέντρου της, τρεις νέες συνοικίες που εκτείνονται βορειοδυτικά, βορειοανατολικά και νοτιοανατολικά  της ιστορικής πόλης ως στενές γλώσσες εδάφους. Από την ετρουσκική εποχή σώζονται τμήματα του τείχους κοντά στην Αψίδα του Αυγούστου. Επίσης σώζονται ερείπια της ρωμαϊκής εποχής, αλλά γενικά η εμφάνιση της πόλης είναι περισσότερο μεσαιωνική.

Από τα αξιολογότερα μνημεία της Περούτζα είναι: ο γοτθικός καθεδρικός ναός του Αγίου Λαυρεντίου (1345-1430) που περιέχει πολύτιμα έργα τέχνης και οι ναοί του Αγίου Αγγέλου, Αγίου Δομίνικου (1632), της Αγίας Ιουλιανής (με μοναστήρι) και του Αγίου Πέτρου (11ος αιώνας). Επίσης το «Ανάκτορο των Ηγουμένων» (1293-1443), που περιλαμβάνει τις πλούσιες συλλογές τέχνης της Εθνικής Πινακοθήκης της Ούμπρια, το Δημοτικό Μέγαρο, το παλαιό Χρηματιστήριο (1452-1457), το υπέροχο Ανάκτορο Ντονίνι (που περιλαμβάνει το προϊστορικό μουσείο της κεντρικής Ιταλίας) καθώς επίσης και το φημισμένο ιστορικό Πανεπιστήμιο.

Η Περούτζα είναι πατρίδα πολλών καλλιτεχνών κυρίως ζωγράφων, που γνωστότερος και τελευταίος εξ αυτών είναι ο Πιέτρο ντι Κριστόφορο Βανούτσι, γνωστός και ως Περουτζίνο.

Η Περούτζα έχει επίσης σύγχρονο Πανεπιστήμιο, Γεωργικό Ινστιτούτο, Κτηνιατρική Σχολή και Ακαδημία Καλών Τεχνών. Σήμερα αποτελεί εμπορικό κέντρο και γεωργικών προϊόντων της περιοχής. Επίσης έχει ανεπτυγμένη βιομηχανία υφαντουργίας, πυρείων, ζαχαροπλαστικής και έργων τέχνης.

Η ομώνυμη επαρχία Περούτζα καταλαμβάνει έκταση περίπου 6.320 τ.χλμ. που το 1950 αριθμούσε 570.000 κατοίκους, κυρίως γεωργούς.

Η κυριότερη ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης είναι η Περούτζα Κάλτσιο, η οποία αποτελεί την μετεξέλιξη της Α.Κ. Περούτζια που χρεοκόπησε το 2005.

Δημογραφικά στοιχεία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Δήμος της Περούτζα
Τουριστική προβολή της Περούτζα
Πανεπιστήμιο της Περούτζα
Πανεπιστήμιο για ξένους της Περούτζα
 

Πόλεις της Ούμπρια
Ετρούσκοι
Βάι

Το Βάι είναι περιοχή στα ανατολικά του Νομού Λασιθίου στο Καρπάθιο πέλαγος με το ομώνυμο φοινικόδασος το οποίο είναι το μεγαλύτερο και διασημότερο αυτοφυές φοινικόδασος στην Ευρώπη κάνοντάς το μαζί με την όμορφη παραλία του ένα απ' τα πιο τουριστικά μέρη του νομού, πόσο μάλλον ολόκληρης της Κρήτης. Υπάρχει και ένας μικρός υδροβιότοπος μέσα στο φοινικόδασος με το οποίο μαζί προστατεύονται σαν σπάνια φυσική περιοχή. Υπάρχει μία παράδοση που λέει ότι όταν η Κρήτη ήταν αραβική, κάποιοι Άραβες στρατιώτες που έτρωγαν χουρμάδες, πέταξαν τα κουκούτσια και φύτρωσαν φοίνικες. Το δάσος έχει έκταση περίπου 250 στρέμματα. Ο χώρος είναι περιφραγμένος. Δεν μπορεί κανείς να κατασκηνώσει στους φοίνικες επειδή τη νύχτα η περίφραξη μένει κλειστή. Νότια του Βαΐου υπάρχουν όρμοι για όσους είναι ρομαντικοί. Η κεντρική πύλη είναι ανοιχτή όλη μέρα και υπάρχει και περίπτερο με νερά και σνακς. Το Βάι πήρε το όνομά του από τα βάγια που είναι οι φοίνικες.

Νομός Λασιθίου
Καρπάθιο πέλαγος

Το Καρπάθιο πέλαγος είναι το νοτιοανατολικό ελάσσον πέλαγος του Νοτίου Αιγαίου. Η έκτασή του περικλείεται από τις δυτικές ακτές της Ρόδου και το ακρωτήριο Πρασονήσι μέχρι τις νοτιοανατολικές ακτές της Καρπάθου και το ακρωτήριο Πατέλλα, από το νοτιότερο ακρωτήριο Κάστελλος της Καρπάθου ως το ακρωτήριο Πλάκα στο Νομό Λασιθίου και φτάνει ως τις νότιες ακτές της Αστυπάλαιας και τις νοτιοδυτικές ακτές της Κω. Το όνομα του οφείλεται στην νήσο Κάρπαθο που βρίσκεται στο μέσον αυτού του πελάγους. 

Τα «υδάτινα σύνορα» του πελάγους είναι: στα βόρεια το Ικάριο πέλαγος· στα δυτικά και νοτιοδυτικά το Κρητικό πέλαγος· στα νότια και νοτιοανατολικά το Λιβυκό πέλαγος και η ανατολική Μεσόγειος (αυτή η περιοχή σε παλιότερες εποχές ονομαζόταν Mare Aegyptium, δηλ. Αιγυπτιακή Θάλασσα ή Αιγυπτιακό πέλαγος  -πρβ. Θάλασσα του Λεβάντε).

Παραπομπή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Θάλασσες και πελάγη της Μεσογείου
Θάλασσες και πελάγη της Ελλάδας
Γεωγραφία της Καρπάθου
Διονύσι Ηρακλείου

Το Διονύσι (επίσημο: Διονύσιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες  των  Αστερουσίων. Απέχει από  το Ηράκλειο  56,5 χλμ. δυτικά του χωριού Χάρακας, από  το  οποίο απέχει 8,4 χλμ. Οι κάτοικοι ασχολούνται  με την καλλιέργεια της  ελιάς  και  των δημητριακών. Ιερούς ναούς έχει τον  Αγ.Διονύσιο,  από τον οποίο  έλαβε  το όνομα το χωριό  κατά την δοξασία των  κατοίκων. Γίνεται μεγάλη πανήγυρη στις 3 Οκτωβρίου. Άλλοι ναοί είναι του Ευαγγελισμού και του Αγίου Γεωργίου. Λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο.

Κοινότητα Διονυσίου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Διονυσίου περιλαμβάνει και τον οικισμό Παναγία. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Διονύσιον, το (139)
 Παναγία, η (221)

Συνολικά η κοινότητα έχει 360 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μύρωνα Σταματάκη.

Κοινοτάρχες Διονυσίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Διονυσίου.

Ιστορικά στοιχεία
Το 1583 το χωριό αναφέρεται με το όνομα Dionissi και με 187 κατοίκους (Καστροφύλακας Κ 98). Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν αποκλειστικά από Τούρκους. Το 1881 είχε 163 Τούρκους κατοίκους.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδ. Νομ. Ηρακλείου.

 

Δήμος Κόφινα
Διονυσ
Δήμος Γόρτυνας
Σαχέλ

Σαχέλ ονομάζεται η στεπική λωρίδα γης νότια της ερήμου Σαχάρα στην Αφρική. Εκτείνεται, από δυτικά προς ανατολικά, από την βόρεια Σενεγάλη, συνεχίζει νότια Μαυριτανία, κεντρικό Μάλι, βόρεια Μπουρκίνα Φάσο, κεντρικό Νίγηρα, βόρεια Νιγηρία, κεντρικό Τσαντ, κεντρικό Σουδάν, μια μικρή έκταση στα βόρεια του Νότιου Σουδάν και καταλήγει στην βόρεια Ερυθραία στα παράλια της Ερυθράς Θάλασσας. 

Το Σαχέλ αποτελεί επίσης την μεταβατική ζώνη μεταξύ της Σαχάρας και της σαβάνας, καθώς και το βορειότερο τμήμα της λεγόμενης υποσαχάριας Αφρικής.
Χωρίζεται σε 3 υπό-λωρίδες. Από νότια προς βόρεια έχει ως εξής:
 1. Την Σουδανο-Σαχελιανή ζώνη, τη νοτιότερη υπολωρίδα του Σαχέλ, που έχει την όψη βλάστησης που μοιάζει μ' αυτήν των "σουδανικών" σαβανών της δυτικής και κεντρικής Αφρικής, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το τεράστιο Μπαομπάμπ, ένα απ' τα κυριότερα αντιπροσωπευτικά "σαβανικά" είδη δέντρου, ακακίες και άλλα δένδρα και τέλος με την ύπαρξη μεσαίου ύψους χλόης. 
 2. Την καθαρά Σαχελιανή ζώνη, την μεσαία υπολωρίδα δηλαδή, με τα πιο αντιπροσωπευτικά στεππικά τοπία του είδους Σαχέλ, με κάποια ύπαρξη αραιής και χαμηλής δενδρώδους βλάστησης κυρίως με ακακίες αλλά και άλλα δέντρα που είναι χαρακτηριστικά μόνο στο Σαχέλ, αλλά με χαμηλότερη ή και μηδαμινή χλόη στο έδαφος, ειδικά κατά την περίοδο της ξηρασίας και τέλος με ακανθώδεις θάμνους και φοίνικες Ντουμ. 
 3. Την Σαχαρο-Σαχελιανή ζώνη, την βορειότερη και πιο ερημική υπολωρίδα του Σαχέλ, που γειτνιάζει με την έρημο Σαχάρα και που εμφανίζει όψεις περισσότερο όμοιες με εκείνη, με εξαίρεση την αρκετά αραιή χαμηλή βλάστηση με ακανθώδεις θάμνους, κάποιους Φοίνικες Ντουμ ή οάσεις με χουρμαδιές και ορισμένα ποώδη και αγρωστώδη είδη φυτών.

Γεωγραφία της Αφρικής
Αφροτροπικές οικοπεριοχές
Αρχοντικό Ηρακλείου

Το Αρχοντικό (έως το 1954: η Αλιτζανή) είναι χωριό της Κοινότητος Αρκαλοχωρίου του Δήμου Μινώα Πεδιάδος. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε γήλοφο με πανοραμική θέα σε όλη την περιοχή. Οι κάτοικοι ασχολούνται  με την  καλλιέργεια της  ελιάς  και του αμπελιού. Παράγεται κυρίως λάδι και σταφίδα. Στον οικισμό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ανδρέα και πριν τον οικισμό ο ναός του Μιχαήλ Αρχαγγέλου (μνημείο) και το κοιμητήριο (Άγιος Γεώργιος).

Πληθυσμός

Ιστορικά στοιχεία 
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού είναι Αλιτζανή (ή Αλή Τζανή), πιθανότατα από τη λέξη άλικος = ροδόχρωμο. Στη βενετικές  απογραφές γράφεται Alizagni και Alizani, που  σημαίνει ότι το όνομα είναι παλιό. Το 1583 είχε 210 κατοίκους και ήταν μεγαλύτερο από το Αρκαλοχώρι (Καστροφύλακας, Κ 96). Μερικοί σχετίζουν το χωριό με την ονομασία Αλή Τζανής, ωστόσο αυτό το όνομα αναφέρεται 100 χρόνια πριν έρθουν οι Τούρκοι στην Κρήτη. Συνεπώς, δεν είναι τουρκικό το όνομα. Αναφέρεται επίσης η ιστορία ότι οι Τούρκοι, για να εκδικηθούν τους ανθρώπους του χωριού, έκαναν την κεντρική εκκλησία του χωριού στάβλο, βάζοντας μέσα τα ζώα τους. Το πρωί όμως οι Τούρκοι βρήκαν τα ζώα νεκρά και αυτό αποδόθηκε σε θαύμα του Αγίου Ανδρέα.
 
Οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού κατάγονται από το Λασίθι. Η μετονομασία του χωριού σε Αρχοντικό έγινε τα τελευταία χρόνια. Ήταν τουρκικό χωριό και το 1881 δεν κατοικούσε κανένας Χριστιανός. Το Αρχοντικό είναι γενέτειρα του καθηγητή Ιατροδικαστικής Κωνσταντίνου Χουρδάκη (1939-). Το χωριό έλαβε τη σημερινή του ονομασία το 1955 μέσω μετονομασίας.

Βιβλιογραφία 
 Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Αρχοντικο
Αρχοντικο
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Ρίτσαρντ Τάουγουερ

Ο Ρίτσαρντ Τάουγουερ (Richard Tauwhare) είναι ο 10ος Κυβερνήτης στα νησιά Τερκς και Κέικος, από το 2005 ως το 2008.

Προφίλ 
Γεννήθηκε στις 1 Νοεμβρίου του 1959 και κατάγεται από το Ουόκιν της Αγγλίας. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ και είναι παντρεμένος με 3 παιδιά. 

Διαδέχθηκε την προσωρινή Κυβερνήτη Μαχάλα Γουάινς. Ανέλαβε Κυβερνήτης στις 11 Ιουλίου 2005 και παρέμεινε ως τις 16 Ιουλίου του 2008, οπότε η Μαχάλα Γουάινς έγινε ξανά προσωρινή κυβερνήτης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα της κυβέρνησης:Προφίλ

Ταου
Άγιος Ιωακείμ ο Χίος

Ο Άγιος Ιωακείμ ο Χίος έζησε τον 18ο αιώνα και ήταν μητροπολίτης Λήμνου.

Βιογραφικά 

Στις μορφές της Ορθοδοξίας που συνδέθηκαν με τη Λήμνο ανήκει και ο νεομάρτυρας μητροπολίτης της, ο Ιωακείμ Β΄ ο Χίος, ο οποίος μαρτύρησε τον Οκτώβριο του 1770, στα λεγόμενα «Ορλωφικά».

Τη χρονιά εκείνη, στη Λήμνο είχαν στρατοπεδεύσει τα ρωσικά στρατεύματα υπό τον Αλέξη Ορλόφ και πολιορκούσαν την τουρκική φρουρά που ήταν κλεισμένη στο Κάστρο, την πρωτεύουσα του νησιού. Για λίγους μήνες οι κάτοικοι του νησιού νόμισαν ότι το νησί θα ελευθερωνόταν από τους Οθωμανούς.

Όμως, μόλις φάνηκε η τουρκική αρμάδα οι Ρώσοι αναχώρησαν και το νησί έμεινε ανυπεράσπιστο στην εκδικητική μανία των κατακτητών. Ακολούθησαν μεγάλες σφαγές και καταστροφές, τις οποίες περιέγραψε ο πατριάρχης Μελέτιος ως εξής:

"Οι εκείσε Χριστιανοί όσα δεινά και πέρα δεινών υπέστησαν μετά ταύτα υπό των Αγαρηνών εώμεν λέγειν. Πολλοί γαρ εξ αυτών ανηλεώς ανηρέθησαν και κατεσφάγησαν, έτεροι δε εις το παντελές απεγυμνώθησαν, τινές δε και φυγάδες εγένοντο φονευθέντος και του αρχιερέως αυτών κυρ Ιωακείμ του Χίου και της εκκλησίας της Αγίας Τριάδος επονομαζομένης, κρημνισθείσης."

Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, ο μαρτυρικός ιεράρχης σύρθηκε στο προαύλιο του μητροπολιτικού ναού και απαγχονίστηκε στο γεφύρι του παρακείμενου χειμάρρου. Ο Ιωακείμ ανακηρύχτηκε άγιος από την Εκκλησία της Ελλάδος και η μνήμη του τιμάται μαζί με τη μνήμη των ορθοδόξων νεομαρτύρων.

Πηγές 

Ιωακείμ ο Χίος
Νεομάρτυρες
Μητροπολίτες Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου
Τάμπερε

Το Τάμπερε (φινλανδικά: Tampere, σουηδικά: Tammerfors [Τάμμερφορς]), είναι μία πόλη της νότιας Φινλανδίας, χτισμένη ανάμεσα σε δύο λίμνες, τη Νασιγιάρβι και την Πουχαγιάρβι. Οι δύο αυτές λίμνες διαφέρουν κατά 18 μέτρα υψομετρικά, και το κανάλι Τάμμερκοσκι που έχει δημιουργηθεί ανάμεσά τους βοηθά στη παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Στο σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης συναντιούνται σιδηροδρομικές γραμμές από διάφορες περιοχές της χώρας.

Ο πληθυσμός του Τάμπερε είναι 228.274 κάτοικοι (2016), αλλά στην ευρύτερη περιοχή ζουν περίπου 330.711 κάτοικοι (2016). Είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Φινλανδίας.

Ιστορία 
Το Τάμπερε ιδρύθηκε σαν αγορά το 1775 από τον Γουστάβο Γ' της Σουηδίας. Κατά τον 19ο αιώνα εξελίχθηκε σε μεγάλη αγορά και βιομηχανικό κέντρο της Φινλανδίας.

Τα τελευταία χρόνια στην πόλη αναπτύχθηκαν οι τεχνολογίες της πληροφορίας και των τηλεπικοινωνιών. Στο Πανεπιστήμιο του Τάμπερε και στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της πόλης φοιτούν περίπου 12.000 φοιτητές.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 Tampere Επίσημη ιστοσελίδα
 

Δήμοι της Φινλανδίας
Πόλεις της Φινλανδίας
Αμφεταμίνη

Οι αμφεταμίνες είναι ομάδα ενώσεων, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως φάρμακα, ενώ αρχικά χρησιμοποιήθηκαν σαν βοηθήματα δίαιτας για τη μείωση του σωματικού βάρους. Κυκλοφορούν με διάφορα εμπορικά ονόματα και χρησιμοποιούνται σαν διεγερτικά. Το φάρμακο χρησιμοποιείται επίσης παράνομα ως ψυχαγωγικό. Αποτελεί υποκατάστατο της κοκαΐνης στα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα με παρόμοια δράση και σε αρκετά χαμηλότερη τιμή.

Ιστορία 
Η πρώτη αμφεταμίνη δημιουργήθηκε αρχικά το 1887 από τον Ρουμάνο χημικό Λαζάρ Εντελεάνου (Lazar Edeleanu) στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, με το όνομα φαινυλισοπροπυλαμίνη. Τη δεκαετία του 1930 χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση της ναρκοληψίας και του συνδρόμου Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητας. Χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Φαρμακολογία 

Οι αμφεταμίνες εμφανίζουν τη δράση τους στο Κεντρικό και στο Περιφερικό Νευρικό Σύστημα όπου επάγει την απελευθέρωση ενδοκυττάριων αποθεμάτων κατεχολαμινικών διαβιβαστών (ντοπαμίνη, νορεπινεφρίνη και σεροτονίνη). Παράλληλα, αναστέλλουν το ένζυμο μονοαμινοξειδάση (ΜΑΟ) που τις αποδομεί. Έτσι, αυξάνονται πολύ γρήγορα τα επίπεδα κατεχολαμινών στη σύναψη.

Ιατρική χρήση 

Η θεραπευτική χρησιμότητα της αμφεταμίνης περιορίζεται από την ψυχολογική και σωματική εξάρτηση που εμφανίζει.

Το αμφεταμινικό παράγωγο μεθυλοφαινιδάτη χρησιμοποιείται για την συμπτωματική αντιμετώπιση του συνδρόμου μειωμένης προσοχής (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής με Υπερκινητικότητα,ΔΕΠ-Υ)στα παιδιά και της ναρκοληψίας.

Εθισμός 

Οι αμφεταμίνες προκαλούν εθισμό, εξάρτηση και συμπεριφορά αναζήτησης της ουσίας. Ακόμη, μετά από χρόνια χρήση εμφανίζεται ανοχή στην ευφορική δράση της, που από τους χρήστες περιγράφεται ως "χάσιμο της μαγείας".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Φάρμακα που δρουν στο νευρικό σύστημα
Φάρμακα που δρουν στο καρδιαγγειακό σύστημα
Διεγερτικά
Αρωματικές αμίνες
Γερμανικές εφευρέσεις
Αντιμάχεια

Η Αντιμάχεια είναι η κωμόπολη της νήσου Κω. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.068 κατοίκους.

Πληροφορίες 
Είναι κτισμένη στο κέντρο του νησιού, 23 χιλιόμετρα από την πόλη της Κω. 

Παρουσιάζει τουριστικό ενδιαφέρον καθώς σε κοντινή απόσταση από το χωριό βρίσκεται το ομώνυμο βενετσιάνικο κάστρο των Ιπποτών που καταστράφηκε στους σεισμούς του 1926. Τα τείχη του κάστρου σώζονται σε αρκετά καλή κατάσταση, ενώ στο εσωτερικό του σώζονται δύο παλιές εκκλησίες, της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Νικολάου.

Στην αρχαιότητα, στις όχθες του ποταμού Κυπάρισσου που διαρρέει την Αντιμάχεια, οι Κώοι και άλλοι Δωδεκανήσιοι τιμούσαν και πανηγύριζαν τον Ασκληπιό.

Κατά την επίσκεψη στο Λαογραφικό μουσείο του χωριού, που στεγάζεται σε ένα Αντιμαχειώτικο σπίτι, τυπικό δείγμα της αρχιτεκτονικής του 20ου αιώνα στην Κω, δίδονται αρκετές λαογραφικές πληροφορίες για την ιδιαίτερη κουλτούρα και τον τρόπο ζωής των κατοίκων. Στα εκθέματά του περιλαμβάνονται διάφορα εργαλεία, παραδοσιακά έπιπλα και παλιές συσκευές. Το μουσείο βρίσκεται στην πλατεία του χωριού, σχεδόν απέναντι από το Παραδοσιακό Μύλο. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν υλικά από τα σπίτια της γύρω περιοχής. Στο μουσείο υπάρχει δωμάτιο με αργαλειούς και δωμάτιο για την κατασκευή ψωμιού. Δίπλα ακριβώς υπάρχει κοτέτσι και στάνη για γουρούνια.

Διοικητική ιστορία 
Η Κοινότητα Αντιμάχειας συστάθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1948 με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. To 1997 ο οικισμός Αντιμάχεια έγινε έδρα του Δήμου Ηρακλειδών και η κοινότητα καταργήθηκε.

Πληθυσμός

Διατελέσαντες πρόεδροι της κοινότητας Αντιμαχείας 
Το 1975 στις πρώτες εκλογές μετά τη Μεταπολίτευση πρόεδρος της Κοινότητας εξελέγη ο Ηλίας Τάλλαρος, ο οποίος επανεξελέγη το 1978. Τελευταίος πρόεδρος ήταν ο διάδοχος του Τάλλαρου, Κωνσταντίνος Παπανικολάου. Όλες οι εκλογές έγιναν σε έναν γύρο.

Βιβλιογραφία 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τόμ.Γ' σελ.85

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κωμοπόλεις της Κω
Κωνσταντίνος Χασάπης

Ο Κωνσταντίνος Χασάπης (1914 – 1972) ήταν Έλληνας παρατηρησιακός αστρονόμος και συγγραφέας με καταγωγή από τη Βέροια. Από το 1946 ήταν αστρονόμος του «Αστρονομικού Σταθμού Πεντέλης» του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Το 1957 έγινε επιμελητής του Εργαστηρίου Αστρονομίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Εκτέλεσε παρατηρήσεις της ηλιακής φωτόσφαιρας σε συνεργασία με το τμήμα ηλιακών ερευνών των Αστεροσκοπείων Ζυρίχης, Κωνσταντινουπόλεως και Χάρβαρντ. Μελέτησε επίσης κομήτες και εκλείψεις. Συνέγραψε πολλά αξιόλογα βιβλία και μελέτες, μεταξύ των οποίων και τα παρακάτω:

 «Κοσμογραφία» (μαζί με τον Δημήτριο Κωτσάκη), το διδακτικό βιβλίο Αστρονομίας της Β' Λυκείου επί 15 και πλέον χρόνια
 «Το κράτος του Ηλίου»
 «Η ζωή επί του πλανήτου Άρεως»
 «Μαθηματική Γεωγραφία»
 «Κοσμογονία»
 «Σύμπαν»
 «Ο αστήρ της Βηθλεέμ»
 «Μεταβολαί της λαμπρότητος του ζενίθ κατά το λυκόφως»
 «Σύγχρονος εκλαϊκευμένη αστρονομία» (1957)

Σε πολλές ιστοσελίδες, ο Κ. Χασάπης αναφέρεται ως μέλος της «Ομάδας Έψιλον», μιας υποθετικής μυστικής ομάδας υπέρ του ελληνισμού. Προφανώς αυτό οφείλεται στην αστρονομική συνεργασία του για τα «Ορφικά» του Ι. Πασσά, όπου χρονολογεί τα απόκρυφα αυτά κείμενα έως και το 11841 π.Χ. με βάση τα αστρονομικά στοιχεία που καταγράφουν. Ο Κ. Χασάπης δημοσίευσε επίσης τη διδακτορική του διατριβή με θέμα «Η Ελληνική Αστρονομία της Β' Χιλιετηρίδας π.Χ., κατά τους Ορφικούς Ύμνους» (Αθήναι 1967). Βλ. π.χ. εδώ (ενότητες 2 και 3).

Αναφορές 
 Βιογραφικό του Σύγχρονη Ελληνική αστρονομία

Χασαπης
Χασαπης
Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Τουαρέγκ

Οι Τουαρέγκ (Tuareg), είναι ένας Βερβερικός νομαδικός λαός της κεντρικής και νότιας Σαχάρας και στο τμήμα του Σαχέλ στη δυτική Αφρική. Η ονομασία "Τουαρέγκ" είναι αραβική και σημαίνει προφανώς "περιπλανόμενος". Στη γλώσσα τους ονομάζονται Ιμουχάγ (Imuhaɣ). Ο πληθυσμός τους φθάνει περίπου το 1.200.000 σε όλη την περιοχή εξάπλωσής τους που περιλαμβάνει τα κράτη ανά σειρά πληθυσμού: Νίγηρας, Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο, Αλγερία, Λιβύη.

Παραδόσεις-Έθιμα 
Στους Τουαρέγκ ο κανόνας κάλυψης του προσώπου που επιβάλλει το Ισλάμ αντιστρέφεται, και έτσι οι άντρες είναι εκείνοι που καλύπτουν το πρόσωπό τους, αφήνοντας μόνο την περιοχή των ματιών τους ακάλυπτη, σε αντίθεση με τις γυναίκες που δεν το καλύπτουν. Αυτό εξυπηρετεί, όχι μόνο για λόγους τήρησης των παραδόσεων, αλλά και για την προφύλαξη τους στις μετακινήσεις τους, από τις αμμοθύελλες που θερίζουν την Σαχάρα, αλλά είναι και μια «θερμομονωτική» λύση ενάντια στην αφόρητη ζέστη και τον καυτό ήλιο της ερήμου, όσο και αν αυτό ξενίζει τους Ευρωπαίους. Ονομάζονται και μπλε άνθρωποι, γιατί με τα χρόνια το δέρμα τους αρχίζει να βάφεται όταν φορούν συχνά τα ενδύματα που είναι βαμμένα με το χαρακτηριστικό λουλακί χρώμα.

Θρησκεία 
Είναι μουσουλμάνοι σουνίτες (χαλαρής μορφής) στο θρήσκευμα, αλλά διατηρούν πολλά προϊσλαμικά ήθη και έθιμα όπως για παράδειγμα τα πολλά φυλαχτά που φορούν, κυρίως οι γυναίκες.

Γλώσσα 
Η κύρια γλώσσα τους είναι η Ταμασέκ και η βερβερική αυτή γλώσσα στηρίζεται στην γραφή Τιφινάγ, η οποία χρησιμοποιείται ευρέως και από τους υπόλοιπους Βερβέρους στην Αλγερία, στο Μαρόκο και στην Μαυριτανία. Γλωσσολογικά ανήκει στην αφροασιατική οικογένεια όπου ανήκουν και οι υπόλοιπες βερβερικές διάλεκτοι.

Δείτε επίσης

Αζαγουάντ

Βιβλιογραφία 
 Edmond Bernus, "Les Touareg," pp. 162–171 in Vallées du Niger, Paris: Éditions de la Réunion des Musées Nationaux, 1993.
 Andre Bourgeot, Les Sociétés Touarègues, Nomadisme, Identité, Résistances, Paris: Karthala, 1995.
 Hélène Claudot-Hawad, ed., "Touaregs, exil et résistance". Revue du monde musulman et de la Méditerranée, No. 57, Aix-en-Provence: Edisud, 1990.
 Claudot-Hawad, Touaregs, Portrait en Fragments, Aix en Provence: Edisud, 1993.
 Hélène and Hawad Claudot-Hawad, "Touaregs: Voix Solitaires sous l'Horizon Confisque", Ethnies-Documents No. 20-21, Hiver, 1996.
 Mano Dayak, Touareg: La Tragedie, Paris: Éditions Lattes, 1992.
 Sylvie Ramir, Les Pistes de l'Oubli: Touaregs au Niger, Paris: éditions du Felin, 1991.

Φυλές της Αφρικής
Νίγηρας
Μάλι
Πληθυσμιακές ομάδες της Αλγερίας
Εθνοτικές ομάδες στη Λιβύη
Εθνοτικές ομάδες στην Μπουρκίνα Φάσο
Έθνη
Σαχάρα
Ναντέρ Νταχάμπι

Ο Ναντέρ Νταχάμπι () είναι πολιτικός από την Ιορδανία, που χρημάτισε πρωθυπουργός της αραβικής χώρας από το 2007 ως το 2009.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στο Αμάν το 1946 και είναι παντρεμένος με 2 γιους και 1 κόρη.

Διορίστηκε πρωθυπουργός από το βασιλιά Αμπντάλα στις 25 Νοεμβρίου του 2007 έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές εκείνου του μήνα. Σε αυτές τις εκλογές οι ισλαμιστές και η Αντιπολίτευση ηττήθηκαν από τους φιλοκυβερνητικούς υποψηφίους. 

Σπούδασε σε Αεροναυπηγική Σχολή Μηχανικών στην Ελλάδα και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης, έκανε σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων στις ΗΠΑ. Υπηρέτησε ως διοικητής των αεροπορικών δυνάμεων της χώρας και στο νέο υπουργικό συμβούλιο εκτός από πρωθυπουργός, ανέλαβε και υπουργός Άμυνας. Η κυβέρνησή του ήταν η πρώτη στην αραβική χώρα που συμπεριέλαβε 4 γυναίκες.

Ανάμεσα στα άλλα, ήταν πρόεδρος του IATA την περίοδο 1996-1997 και διορίστηκε υπουργός Μεταφορών το 2001.

Το Δεκέμβριο του 2009 παραιτήθηκε και αντικαταστάτης του διορίστηκε ο Σαμίρ Ριφάι.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Ιορδανίας
Κόναν ο Βάρβαρος

Ο Κόναν ο Βάρβαρος (γνωστός και ως Κόναν ο Κιμέριος, από το όνομα της πατρίδας του, της Κιμερίας) είναι φανταστικός χαρακτήρας, ο οποίος συχνά συσχετίζεται με το υποείδος της φαντασίας που αποκαλείται ηρωική φαντασία. Θεωρείται ο πιο διάσημος φανταστικός βάρβαρος και μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες της ποπ κουλτούρας.

Δημιουργία 

Δημιουργήθηκε από τον Αμερικανό συγγραφέα Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ το 1932, μέσω μιας σειράς διηγημάτων φαντασίας τις οποίες πούλησε στο περιοδικό Weird Tales. Έκτοτε ο χαρακτήρας έχει κάνει την εμφάνισή του σε βιβλία, κόμικ, ταινίες, τηλεοπτικά προγράμματα και βιντεοπαιχνίδια.

Γενική Εικόνα 

Ο Κόναν εξωτερικά παρουσιάζεται ψηλός και μυώδης, με ίσια μαύρα μακριά μαλλιά και γαλάζια μάτια. Συνήθως είναι βλοσυρός και ολιγομίλητος. Είναι εξαιρετικά ικανός και επιδέξιος πολεμιστής-ξιφομάχος με σχεδόν αστείρευτες αντοχές και αθλητικές ικανότητες που τον κάνουν σχεδόν αήττητο στην μάχη. Διαθέτει επίσης διοικητικές δεξιότητες και ηγετική προσωπικότητα. Λατρεύει τις γυναίκες και το ποτό και μισεί την μαγεία και τους μάγους.

Περιγραφή χαρακτήρα 

Ο Κόναν γεννήθηκε σε ένα χωριό στην Κιμμέρια κατά την διάρκεια μιας μάχης και είναι γιός σιδερά. Από μικρός ξεχώριζε για τις ικανότητες του και σε ηλικία 15 χρονών πήρε μέρος στην καταστροφή του Ακιλονιανού οχυρού Βενάριουμ από τους Κιμμέριους. Σε ηλικία 17 ετών εγκαταλείπει την Κιμμέρια και ξεκινά να περιπλανιέται στον Ιβοριανό κόσμο ζώντας περιπέτειες και πολεμώντας μάγους και τέρατα. Ο Κόναν στα χρόνια των περιπλανήσεων του υπήρξε τυχοδιώκτης, επιδρομέας, παράνομος, φονιάς, κλέφτης, μισθοφόρος και πειρατής στις θάλασσες του νότου, όπου και πήρε και το όνομα Άμρα που σημαίνει λιοντάρι. Παρ'όλα αυτά ο Κόναν ακολουθεί τον δικό του κώδικα τιμής και δεν καταπιέζει αθώους. Με την πάροδο των χρόνων ο Κόναν αρχίζει να έχει υψηλότερες φιλοδοξίες και να διοικεί μεγάλο αριθμό ανδρών για να πετύχει τους σκοπούς του. Τελικά γύρω στα 40 καταφέρνει να γίνει βασιλιάς στην Ακιλόνια, το μεγαλύτερο από τα Ιβοριανά βασίλεια, εκθρονίζοντας τον Νουμιδίδη που μέχρι τότε κυβερνούσε τυραννικά. Ο Κόναν υπήρξε ικανός βασιλιάς και κατάφερε να υπερασπιστεί το βασίλειo του και τον λαό του από τους εχθρούς του που καραδοκούσαν. Παράλληλα παντρεύτηκε την Ζηνοβία, μια πρώην σκλάβα από την Νεμέδια και απέκτησε παιδιά. Γύρω στα 60 ο Κόναν άφησε τον θρόνο του στον γιό του Κόναν Β' και διέσχισε τον μεγάλο ωκεανό στα δυτικά αναζητώντας νέες περιπέτειες.

Παραπομπές 

Φανταστικοί βασιλιάδες
Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Κινηματογραφικοί χαρακτήρες
Μυθιστορήματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια
Μυθιστορήματα που έγιναν κόμικς
Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Σουδανόφωνοι νέγροι

Ονομάζονται σουδανόφωνες ή σουδανικές οι εθνότητες των μαύρων Αφρικανών που καταλαμβάνουν 
Το τμήμα της "μαύρης" Δ. Αφρικής (Σενεγάλη, Μάλι( εξ ου και το πρώην Γαλλικό Σουδάν [το 2ο Σουδάν της Αφρικής]), Νιγηρία, Ακτή Ελεφαντοστού, Νίγηρας, κλπ). 
Την κεντρική Αφρική βόρεια της περιοχής των Μπαντού, όπως: Ν. Τσαντ, Β. Καμερούν, Ν.Δ Σουδάν, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Β.Α. Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό, Β.Δ Ουγκάντα.  

Γλωσσολογικά ανήκουν στη βόρεια Νιγηροκονγκολεζική οικογένεια (νότιες Νιγηρο-Κονγκολεζικές είναι οι γλώσσες Μπαντού), πιο σωστά  Σουδανικές θα τις ονομάζαμε, μαύρες γλώσσες που μέσα σ' αυτές συμπεριλαμβάνονται και κάποιες σουδανικές φυλές με γλώσσες όμως της Αφρο-Ασιατικής οικογένειας, π.χ Χάουσα, Πελ. Σημαντικά παρακλάδια των σουδανικών εθνοτήτων, είναι κατά πρώτον οι Βολταϊκές φυλές, οι φυλές δηλαδή που κατοικούν στην Μπουρκίνα Φάσο, π.χ η φυλή Μόσι, και κατά δεύτερον οι λεγόμενοι παλαιο-σουδανικοί πληθυσμοί από τη Γουινέα μέχρι το Τσαντ.

Πάντως, κυρίως φυλετικά, ορίζονται περισσότερο ως σουδανικές (sudanic), οι φυλές Αζάντε, Μαγκμπέτου, Μπάντα, Λέντου, Λουγκμπάρα, Οκέμπου, Μάαντι και άλλες μικρότερες ομάδες, που καταλαμβάνουν τα εξής κράτη: Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Σουδάν (νοτιοδυτικό τμήμα), Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (βόρειο τμήμα), Ουγκάντα (βορειοδυτικό τμήμα). 

Σουδανόφωνες ομάδες μπορούν να οριστούν και οι φυλές του Νειλωτικού κλάδου του Σουδάν, της Κένυας, της Ουγκάντας και της βόρειας Τανζανίας.

Ο γενικός όρος σουδάν [που στα Αραβικά σημαίνει μαύρος], χρησιμοποιείται σήμερα στην  περιγραφή: 
κουλτούρας 
πολιτισμού 
αρχιτεκτονικής 
γης (σουδανική σαβάνα) 

Γενικά αυτές οι εθνότητες διαφέρουν σε πολλά απ' τους Μπαντού, ακόμη και σε αρκετές περιπτώσεις εμφανίζουν μικρές διαφορές χαρακτηριστικών προσώπου σε σχέση με τους τελευταίους, με διαφορετικό μέτωπο, μύτη, ζυγωματικά.

Παραδείγματα σουδανικών φυλών ανά χώρα
 Μαγκμπέτου: Β.Α. Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό και Ν.Α Σουδάν,
 Αζάντε ή Ζάντε ή Σαντέ: Ν.Δ Σουδάν, Α. Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και Β.Α Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό,
 Χάουσα: Β. Νιγηρία, Ν. Νίγηρας, Κ. Τσαντ, Β. Καμερούν,
 Ουολόφ: Σενεγάλη και Ν. Μαυριτανία,
 Φούλμπε ή Φουλάνι ή Πελ: κατά μήκος του Σαχέλ από την Σενεγάλη μέχρι το Τσαντ
 Μα'αντι: Β.Δ Ουγκάντα (ολιγάριθμοι)

 Μαλίγκε: Μάλι
 Ασάντι: Γκάνα, κλπ.

Φωτοθήκη

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Νέος Παγκόσμιος Άτλας , τόμοι 7 και 8 ΑΦΡΙΚΗ, εκδόσεις Δομή, 1996

Σουδάν
Φυλές της Αφρικής
Θερμική μηχανή

Θερμική μηχανή  ονομάζεται οποιαδήποτε μηχανολογική διάταξη, η οποία μετατρέπει θερμική ενέργεια, σε μηχανικό έργο, (όπως π.χ. ατμομηχανές, ατμοστρόβιλοι,μηχανές εξωτερικής κάυσης και μηχανές εσωτερικής καύσης), ή μεταφέρει θερμότητα από μια δεξαμενή υψηλής θερμοκρασίας σε μία δεξαμενή χαμηλότερης θερμοκρασίας, καταναλώνοντας μηχανικό έργο που παρέχεται από κινητήρα (όπως π.χ. ψυκτικές μηχανές, αντλίες θερμότητας κ.λπ.).

Η λειτουργία των θερμικών μηχανών υπόκεινται στους νόμους της θερμοδυναμικής.
Τα κύρια μέρη μιας θερμικής μηχανής είναι:
α) Μια πηγή υψηλής θερμοκρασίας Thot που στο εξής θα ονομάζεται θερμοδοχείο υψηλής θερμοκρασίας
β) Ένα μέσο Μ υγρό ή συνηθέστερα αέριο , που παίρνοντας θερμότητα Qh από το θερμοδοχείο υψηλής θερμοκρασίας εκτελεί κυκλική μεταβολή (θερμοδυναμικό κύκλο), παράγοντας έργο.
γ) Μια πηγή θερμότητας σε χαμηλή θερμοκρασία Τcold που στο εξής θα ονομάζεται θερμοδοχείο χαμηλής θερμοκρασίας και στην οποία αποβάλλεται σε κάθε κύκλο θερμότητα Qc από το μέσο Μ.

Δείτε επίσης 
 Μηχανή Carnot

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.28ος, σελ.17.
 Ίδρυμα Ευγενίδου, Βιβλιοθήκη Μηχανικού: Κινητήριες μηχανές Αθήνα σελ.36 κ.έ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Θερμική μηχανή

Θερμοδυναμική
Θερμικές μηχανές
Ενεργειακή τεχνολογία
Μετατροπή ενέργειας
Κατάλογος φυσικών δορυφόρων ηλιακού συστήματος

Το ηλιακό μας σύστημα έχει 207 φυσικούς δορυφόρους, ή φεγγάρια, αν εξαιρέσουμε αυτούς που περιφέρονται γύρω από μικρά σώματα του Ηλιακού μας συστήματος. Δεκαεννιά δορυφόροι είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να έχουν υδροστατική ισορροπία και έτσι θα θεωρούνταν πλανήτες ή πλανήτες νάνοι εάν ήταν σε τροχιά γύρω από τον ήλιο.

Η πρώτη ανακάλυψη δορυφόρου, αν εξαιρέσουμε τη Σελήνη, έγινε από τον Γαλιλαίο το 1610, ο οποίος ανακάλυψε τους τέσσερις μεγάλους δορυφόρους του Δία. Στους επόμενους τρεις αιώνες ανακαλύφθηκαν λίγοι δορυφόροι. Από το 1970 και μετά που άρχισαν οι διαστημικές αποστολές σε άλλους πλανήτες, και κυρίως του Βόγιατζερ 1 και του Βόγιατζερ 2 οι ανακαλύψεις δορυφόρων αυξήθηκαν και από το 2000 και μετά ανακαλύφθηκαν πολύ περισσότεροι με τη χρήση μεγάλων επίγειων τηλεσκοπίων.

Ακολουθεί κατάλογος των δορυφόρων των πλανητών και των πλανητών νάνων του ηλιακού μας συστήματος. Οι δορυφόροι, των οποίων το όνομα είναι έντονο, έχουν σφαιρικό ή σχεδόν σφαιρικό σχήμα. Εκτός από τους πλανήτες έχουν βρεθεί και αρκετοί αστεροειδείς που έχουν δορυφόρους.

Ερμής 
Ο Ερμής δεν έχει κανένα γνωστό φυσικό δορυφόρο.

Αφροδίτη 
Η Αφροδίτη δεν έχει κανένα γνωστό φυσικό δορυφόρο.

Γη
Η Γη έχει ένα μόνο φυσικό δορυφόρο, τη Σελήνη.

Άρης
Ο Άρης έχει 2 φυσικούς δορυφόρους, τον Φόβο και τον Δείμο.

Δήμητρα
Η Δήμητρα (η οποία θεωρείται πλανήτης νάνος) δεν έχει κανένα γνωστό φυσικό δορυφόρο.

Δίας
Ο Δίας έχει 80 γνωστούς φυσικούς δορυφόρους.

Κρόνος

Ο Κρόνος έχει 83 γνωστούς φυσικούς δορυφόρους.

Ουρανός
Ο Ουρανός έχει 27 γνωστούς φυσικούς δορυφόρους.

Ποσειδώνας
Ο Ποσειδώνας έχει 14 γνωστούς φυσικούς δορυφόρους.

Πλούτωνας
Ο Πλούτωνας (ο οποίος θεωρείται πλέον πλανήτης νάνος) έχει 5 γνωστούς φυσικούς δορυφόρους.

Χαουμέια
Η Χαουμέια (η οποία θεωρείται πλανήτης νάνος) έχει 2 γνωστούς φυσικούς δορυφόρους, τη Χιιάκα και τη Ναμάκα.

Μακεμάκε
Ο Μακεμάκε (ο οποίος θεωρείται πλανήτης νάνος) έχει 1 γνωστό φυσικό δορυφόρο.

Έρις
Η Έρις (η οποία θεωρείται πλανήτης νάνος) έχει 1 γνωστό φυσικό δορυφόρο, τη Δυσνομία.

Παραπομπές 

Ηλιακό Σύστημα
Φυσικοί δορυφόροι
Φυσικοι δορυφοροι
Δορυφόροι
Μίροσλαβ Πετσάρσκι

Ο Μίροσλαβ Πετσάρσκι (Σερβικά: Мирослав Пецарски), είναι Σέρβος πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 21/3/1967. Για να αγωνιστεί στο ελληνικό πρωτάθλημα απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα και συμμετείχε ως ομογενής με δεύτερο όνομα Μυλωνάς. Αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ και του σέντερ.

Το 1987 με την εθνική εφήβων της Γιουγκοσλαβίας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων στο Μπόρμιο.

Το 1989 κατέκτησε το κύπελλο Κόρατς με την Παρτιζάν Βελιγραδίου απέναντι στην ιταλική Παλακανέστρο Καντού, ενώ το 1988 είχε συμμετάσχει στο φάιναλ φορ της Γάνδης.

Το 1993 με τον Άρη κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων στο Τορίνο απέναντι στην Εφές Πίλσεν. Με τη φανέλα του Άρη κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 1992 και ήταν φιναλίστ κυπέλλου  το 1993.

Το 1996 με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών απέναντι στην Μπαρτσελόνα και το κύπελλο Ελλάδος την ίδια χρονιά. Το 1995 είχε κατακτήσει με τον ΠΑΟ την τρίτη θέση στην Ευρώπη στο φάιναλ φορ της Σαραγόσα.

Έχει φορέσει ακόμα τη φανέλα του Πανιωνίου και των Καντού, Σολέ, Χιχόν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφικό (αγγλικά)

Σέρβοι καλαθοσφαιριστές
Γιουγκοσλάβοι καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Καντού
Καλαθοσφαιριστές Χιχόν
Καλαθοσφαιριστές Σολέ Μπασκέτ
Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου
Πάουερ φόργουορντ
Σέντερ