joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σπυρίδων Βέλλας

Ο Σπυρίδων Βέλλας (1883- 1950) ήταν Έλληνας αθλητής της γυμναστικής και δεύτερος Ολυμπιονίκης το 1906. 

Ήταν αθλητής του Πειραϊκού και είχε συμμετάσχει με την εθνική ομάδα Διελκυστίνδας στην Μεσολυμπιάδα του 1906 στην Αθήνα  . Την υπόλοιπη εθνική ομάδα αποτελούσαν οι Βασίλειος Ψάχος, Γεώργιος Ψάχος, Κωνσταντίνος Λάζαρος, Σπυρίδων Λάζαρος, Αντώνιος Τσίτας, Γεώργιος Παπαχρήστου, Κωνσταντίνος Παρνασσάς και Παναγιώτης Τριβουλίδας.

Παραπομπές 
Σαν Σήμερα Μεσολυμπιάδα
sports-reference.com 

Βέλλας
Βέλλας
Γεώργιος Παπαχρήστου

Ο  Γεώργιος Παπαχρήστου (1883- ?) ήταν Έλληνας αθλητής της γυμναστικής, δεύτερος Ολυμπιονίκης το 1906. 

Ήταν δεύτερος , αργυρός, Ολυμπιονίκης στην Μεσολυμπιάδα του 1906 στην Αθήνα με την εθνική ομάδα της Διελκυστίνδας . Στην ίδια ομάδα συμμετείχαν και   οι Βασίλειος Ψάχος, Γεώργιος Ψάχος, Κωνσταντίνος Λάζαρος, Σπυρίδων Λάζαρος, Σπυρίδων Βέλλας, Αντώνιος Τσίτας, Κωνσταντίνος Παρνασσάς και Παναγιώτης Τριβουλίδας. Ήταν από τους πρώτους αθλητές του Πειραϊκού όταν ιδρύθηκε

Παραπομπές 
Σαν Σήμερα Μεσολυμπιάδα
sports-reference.com 

Π
Π
Ρόμπερτ Τέιτ Μακένζι

Ο  Ρόμπερτ Τέιτ Μακένζι (Robert Tait McKenzie, 1867 – 28 Απριλίου 1938) ήταν Αμερικανός αθλητής, γλύπτης, στρατιώτης και γυμναστής, καναδικής καταγωγής. Κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 1932 στο διαγωνισμό καλών τεχνών.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Ράμσεϊ Τάουνσιο του Λανάρκ Κάουντι, στο Οντάριο. Μεγάλωσε στη Φιλαδέλφεια, όπου εργάστηκε με τον ιδρυτή του προσκοπισμού, Ρόμπερτ Μπάντεν-Πάουελ, οργανώνοντας τους πρώτους προσκόπους της πόλης, το 1908. 

Αποφοίτησε από την ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Μακ Τζιλ και ασχολήθηκε με τη γυμναστική. Αργότερα έγινε διευθυντής φυσικής αγωγής επί ιατρικών θεμάτων στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Ήταν μαθητικός φίλος με τον εφευρέτη της καλαθοσφαίρισης, Τζέιμς Νέισμιθ.

Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε αξιωματικός και ταγματάρχης του Ιατρικού Σώματος του Βασιλικού Στρατού.

Φιλοτέχνησε πολλά γλυπτά, μεταξύ των οποίων ηρώα και προτομές. Στην γλυπτική έλαβε μέρος και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, τα έτη 1912, 1928, 1932, 1936 και 1948.

Δείγματα έργων 
Από τα πιο γνωστά του έργα είναι Ο "Ιδανικός Πρόσκοπος", ή αλλιώς "Το αγόρι-πρόσκοπος".

Επιπλέον βιβλιογραφία 
 Goode, James M. The Outdoor Sculpture of Washington D.C., Smithsonian Institution Press, Washington D.C.  1974
 Hussey, Christopher, Tait McKenzie: A Sculptor of Youth, J.B.Lippencott Company, Philadelphia, Pennsylvania,  1930
 Kozar, Andrew J., R. Tait Mckenzie: The Sculptor of Athletes, University of Tennessee Press, Knoxville, Tennessee,  1975
 Kvaran, Einar Einarsson, Annotated Inventory of Outdoor Sculpture in Washtenaw County,  1989
 Opitz, Glenn B , Editor, Mantle Fielding’s Dictionary of American Painters, Sculptors & Engravers,  Apollo Book, Poughkeepsie NY, 1986
 Proske, Beatrice Gilman, Brookgreen Gardens Sculpture,  Brookgreen Gardens, South Carolina, 1968
 Rogers, Peter, Gilwell Park, The Scout Association, London, England, 1998.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σελίδα για τον καλλιτέχνη στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια
 R. Tait McKenzie
 Robert Tait McKenzie, 1867-1938
 Μουσείο Mill of Kintail

Αμερικανοί γλύπτες
Καναδοί γλύπτες
Αμερικανοί γυμναστές
Καναδοί γυμναστές
Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Προσκοπισμός και Οδηγισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες
Ιωάννης Ραΐσης

Ο Ιωάννης Ραΐσης ήταν Έλληνας οπλομάχος , ολυμπιονίκης στην Μεσολυμπιάδα του 1906.

Στην Μεσολυμπιάδα του 1906 στην Αθήνα ήταν διπλός Ολυμπιονίκης με ένα αργυρό κι ένα χάλκινο μετάλλιο. Στο ξίφος μονομαχίας διδασκάλων ήταν τρίτος πίσω από τους Κίριλ Βερμπρούγκε και Κάρλο Γκαντίνι, στη Σπάθη διδασκάλων όπου δήλωσαν συμμετοχή μόνο δύο αθλητές ήταν δεύτερος πίσω από τον Κίριλ Βερμπρούγκε.

Παραπομπές 

Σαν Σήμερα Μεσολυμπιάδα

Ραισης
Ραισης
Επαρχία του Τσανάκκαλε

Η Επαρχία του Τσανάκκαλε (τουρκικά: Çanakkale ili) είναι επαρχία της βορειοδυτικής Τουρκίας με εδάφη στη Μικρά Ασία αλλά και στη Θράκη. Βρίσκεται γύρω από το στενό του Ελλήσποντου και απλώνεται στη χερσόνησο Τρωάδας στη Μικρά Ασία και στη χερσόνησο της Καλλίπολης στην Ευρωπαϊκή πλευρά. Περιλαμβάνει επίσης και τα νησιά του Αιγαίου Ίμβρο και Τένεδο. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 9.737 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 476.128 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Τσανάκκαλε μία πόλη 96.588 κατοίκων. Άλλες μεγάλες πόλεις της επαρχίας είναι η Καλλίπολη (Γκελίμπολου) και η Λάμψακος (Λάπσεκι).

Στην επαρχία βρίσκονται τα ερείπια της ιστορικής Τροίας. Η περιοχή της Τρωάδας είχε αποικιστεί από Αιολείς κατά τον πρώτο αποικισμό ενώ η περιοχή του Ελλήσποντου είχε αποικιστεί κατά τον δεύτερο αποικισμό κυρίως από Μιλήσιους με σημαντικότερες πόλεις τη Λάμψακο, την Άβυδο, την Καρδία, τη Σηστό, τη Μάδυτο κ.α.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα
Στρατιωτική επιστήμη

Η στρατιωτική επιστήμη αποτελεί τη θεωρητική και εφαρμοσμένη επιστήμη που ασχολείται με την πρακτική εφαρμογή της αμυντικής πολιτικής ενός έθνους ή ενός συνασπισμού, μέσω συστηματικών επιστημονικά θεμελιωμένων μεθοδολογιών ανάπτυξης συγκεκριμένων στρατιωτικών δυνατοτήτων (ιδεών, μεθόδων, οργάνωσης, ηγεσίας, σχεδίων, τακτικών, εκπαίδευσης, τεχνολογιών, υποδομής, οπλικών συστημάτων και μέσων/εξοπλισμού). 

Η στρατιωτική, ναυτική και αεροπορική τέχνη και επιστήμη διδάσκονται στις αντίστοιχες στρατιωτικές ακαδημίες και σταδιοδρομικά σχολεία των ενόπλων δυνάμεων.

Η στρατιωτική επιστήμη αντλεί εργαλεία και θεωρίες από πολλά επιστημονικά πεδία, ενώ παρέχει ιδιαίτερη έμφαση στην ανάπτυξη της ηγεσίας, στην ικανότητα λήψης απόφασης, καθώς και σε θέματα διοίκησης και οργάνωσης. Στο πλαίσιο αυτό, εστιάζεται στην ανάπτυξη προσωπικών χαρακτηριστικών (ικανοτήτων και αξιών) απαραίτητων για την άσκηση ηγεσίας, όπως η προσήλωση στο καθήκον, η ακεραιότητα χαρακτήρα, το θάρρος, η αίσθηση του δικαίου, κτλ.

Μεταξύ των επί μέρους αντικειμένων ενδιαφέροντος της στρατιωτικής επιστήμης είναι η φιλοσοφία (ηθική και γνωσιολογία), η ψυχολογία, η κοινωνιολογία, η ηγεσία, το δίκαιο των ενόπλων συγκρούσεων, το δίκαιο της θάλασσας, οι διεθνείς οργανισμοί, η θεωρία λήψης αποφάσεων, η επιχειρησιακή έρευνα, η στρατιωτική γεωγραφία, η ωκεανογραφία, η μετεωρολογία, η στρατιωτική-ναυτική-αεροπορική ιστορία, η στρατηγική, η γεωπολιτική, η στρατιωτική-ναυτική-αεροπορική τακτική, η τεχνολογία συστημάτων μάχης, η ναυτική μηχανολογία, κτλ.
	

Στρατός
Επαρχία Προύσας

Η επαρχία Προύσας είναι επαρχία της βορειοδυτικής Τουρκίας στην περιοχή του Μαρμαρά. Βρίσκεται στις νότιες ακτές της Προποντίδας και συνορεύει με τις επαρχίες Μπαλικεσίρ, Κοτσαέλι, Μπιλετσίκ και Κιουτάχειας. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 11.043 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 3.000.021 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Προύσα η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας με πληθυσμό που το 2009 υπολογίζεται σε 2.562.828 κατοίκους. Η επαρχία της Προύσας αντιστοιχεί στο δυτικό τμήμα της αρχαίας Βιθυνίας και στο ανατολικό της Μυσίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Επαρχία Ικονίου

Η επαρχία Ικονίου είναι η μεγαλύτερη επαρχία της Τουρκίας με συνολική έκταση 38.257 τ.χλμ. Βρίσκεται στην κεντρική περιοχή της Μικράς Ασίας και συνορεύει με τις επαρχίες Άγκυρας στον βορά, Αττάλειας και Καραμάν στον νότο, Αφιόν Καραχισάρ και Ισπάρτα στα ανατολικά και Ακσαράι στα δυτικά. Ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 1.959.082 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Ικόνιο, σημαντική πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και αργότερα έδρα του Σουλτανάτου του Ρουμ, με πληθυσμό 1.003.373 σύμφωνα με εκτίμηση του 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Γεώργιος Σκοτάδης

Ο Γεώργιος Σκοτάδης ήταν Έλληνας σκοπευτής κι ολυμπιονίκης στους αγώνες του 1906.

Στην Μεσολυμπιάδα του 1906 στην Αθήνα στην σκοποβολή που έγινε στο σκοπευτήριο της Καλλιθέας ήταν τρίτος και χάλκινος ολυμπιονίκης στη  βολή με περίστροφο από 25 μέτρα. Πρώτος ήταν ο Ελβετός Λουί Ρισαρντέ και δεύτερος ο Αλέξανδρος Θεοφιλάκης.

Πηγές 
Ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων, τόμος Α' , Περιοδικό Εικόνες 1992

Σ
Σ
Αριστείδης Ραγκαβής

Ο Αριστείδης Ραγκαβής-Ρίζος ήταν Έλληνας σκοπευτής κι Ολυμπιονίκης.

Στην Μεσολυμπιάδα του 1906 κατέκτησε 2 χάλκινα μετάλλια . Στη βολή με ελεύθερο πιστόλι από 218 μέτρα και βολή με αεροβόλο όπου συγκέντρωσε 244 βαθμούς.

Πηγές 
Ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων, τόμος Α' , Περιοδικό Εικόνες 1992

Ρ
Ρ
Οικογένεια Ρίζου-Ραγκαβή
Πιτσιλέμου

Η Πιτσιλέμου (Pichilemu) είναι τουριστική πόλη της κεντρικής Χιλής. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας του Καρδενάλ Κάρο (Cardenal Caro). Η παραλία της Πιτσιλέμου αποτελεί μία από τις καλύτερες του κόσμου για σέρφινγκ και ειδικότερα στην περιοχή Πούντα ντε Λόμπος (Punta de Lobos). Η πόλη αποτελεί παραλιακό θέρετρο.

Ιστορία

Πρώτη εξερεύνηση 

Κατά την περίοδο των Ίνκας και στη συνέχεια, κατά την περίοδο που ήταν υπό ισπανική κυριαρχία, η Πιτσιλέμου κατοικούνταν από τη φυλή Προμαουκάες (Promaucaes). Οι αυτόχθονες αυτοί ασχολούνταν με τη γεωργία και την αλιεία και έζησαν κατά μήκος των ποταμών Κατσαποάλ (Cachapoal) και Μάουλε (Maule). Ως αποτέλεσμα της αποικιοκρατίας οι Προμαούκες έγιναν μέρος της κοινωνίας της Χιλής. Σύμφωνα με τον ερευνητή Χοσέ Τορίμπιο Μεδίνα στο βιβλίο του Restos Indígenas de Pichilemu ο Πέδρο δε Βαλδίβια (Pedro de Valdivia) παραχώρησε μία μεγάλη έκταση γης της σημερινής κεντρικής Χιλής στον Χουάν Γκόμες ντε Αλμάγρο (Juan Gómez de Almagro) στις 24 Φεβρουαρίου 1544. Η Πιτσιλέμου ήταν μεταξύ των περιοχών της Παγιοκιερμπίκο (Palloquierbico), Τοποκάλμα (Topocalma) και Γκουλακιέν (Gulaquien). Τον 17ο αιώνα το Κάουιλ (Cáhuil) έγινε το τοπικό κέντρο της περιοχής.

Το όνομα Πιτσιλέμου προέρχεται από τις λέξεις της γλώσσας Μαπουντουνγκούν (Mapudungún) Pichi   (λίγο) και lemu (δάσος).

Οικογένεια Ορτούσαρ 
Από τους πρώτους ιδιοκτήτες γης της Πιτσιλέμου ήταν η οικογένεια Ορτούσαρ (Ortúzar). Ο Ντάνιελ Ορτούσαρ (Daniel Ortúzar) θεωρείται ένας από τους ιδρυτές του αρχικού χωριού Πιτσιλέμου. Η οικογένεια του Ορτούσαρ Κουέβας (Ortúzar Cuevas), από το Ασιέντα Σαν Αντόνιο ντε Πέτρελ (San Antonio de Petrel Hacienda), κατασκεύασε στα μέσα του αιώνα μία αποβάθρα που λειτούργησε ως αλιευτικό λιμάνι για αρκετά χρόνια. Παράλληλα έχτισαν σπίτια κατά μήκος της αποβάθρας, εκεί που σήμερα βρίσκεται η λεωφόρος Ορτούζαρ.  

Κατά τη διάρκεια πιο πρόσφατων περιόδων, μεγάλοι ιδιοκτήτες γης υπήρξαν οι Πέδρο Πάβες Πολάνκο (Pedro Pavez Polanco) και το Ασιέντα του Σαν Αντόνιο ντε Πέτρελ. Οι μεγάλες αυτές οικογένειες γαιοκτημόνων έχουν οικοδομήσει αρκετά ιστορικά σπίτια και κτίρια.

Κατά τη διάρκεια του Χιλιανού Εμφυλίου Πολέμου του 1891 ο Ντάνιελ Ορτούσαρ και και ο ιερέας του Αλκόνες (Alcones) μετέφερε κρατούμενους από και προς την Πιτσιλέμου μέσω του λιμανιού. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η αποβάθρα κάηκε. Αργότερα ο Λαουριάνο Γκαέτε (Lauriano Gaete) και ο Νίνφα Βάργκας (Ninfa Vargas) ίδρυσαν την Πιτσιλέμου ξεκινώντας το σχεδιασμό της πόλης με το μηχανικό Εμίλιο Νιτσόν (Emilio Nichón), με βάση τη λεωφόρο Ορτούσαρ. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο, η Πιτσιλέμου πήρε την επίσημη ονομασία της και απέκτησε στάτους πόλης. Η πόλη ιδρύθηκε επίσημα στις 22 Δεκεμβρίου του 1891. Ο πρώτος δήμαρχος της πόλης ήταν ο Χοσέ Μαρία Κάρο Μαρτίνες (José María Caro Martínez). Η Πιτσιλέμου έγινε η ιστορική πρωτεύουσα της επαρχίας που ονομάζεται Καρδενάλ Κάρο (Cardenal Caro), η οποία πήρε το όνομά της για τον πρώτο καρδινάλιο της χιλιανής Καθολικής Εκκλησίας.

Φωτογραφική συλλογή

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 Η επίσημη ιστοσελίδα της Πιτσιλέμου 

Πόλεις της Χιλής
Κοινότητες της Χιλής
Περιοχή Μαρμαρά

Η Περιοχή Μαρμαρά (τουρκικά: Marmara Bölgesi) είναι η πλέον πυκνοκατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, η οποία περιλαμβάνει και τη μεγαλύτερη πληθυσμιακά πόλη της χώρας, την Κωνσταντινούπολη. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Τουρκίας, γύρω από την Προποντίδα. Περιλαμβάνει τις βορειοδυτικές περιοχές της Μικράς Ασίας και την Ανατολική Θράκη.

Η έκταση της περιοχής είναι 67.300 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της εκτιμάται στους 21.515.000 κατοίκους. Η περιοχή χωρίζεται σε 11 επαρχίες. Αυτές είναι οι:
 Επαρχία Αδριανούπολης
 Επαρχία Γιάλοβας
 Επαρχία Κοτζάελι
 Επαρχία Κωνσταντινούπολης
 Επαρχία Μπαλίκεσιρ
 Επαρχία Μπιλετσίκ
 Επαρχία Προύσας
 Επαρχία Ραιδεστού
 Επαρχία Σαγγαρίου
 Επαρχία Σαράντα Εκκλησιών
 Επαρχία Τσανάκκαλε

Μεγαλύτερες πόλεις είναι η Κωνσταντινούπολη, η Αδριανούπολη, η Προύσσα, το Μπαλίκεσιρ κ.α. Το μικρασιατικό τμήμα της περιοχής αντιστοιχεί στις αρχαίες περιοχές της Μυσίας, της Φρυγίας και της Βιθυνίας. Σημαντικές αρχαίες πόλεις της περιοχής ήταν η Τροία, το Βυζάντιο, η Νικομήδεια, η Κύζικος, η Λάμψακος, η Άβυδος κ.α.

Παραπομπές 

 
Μαρμαρα
Πολυπόταμο Φλώρινας

Το Πολυπόταμο (ή ο Πολυπόταμος ή και παλαιότερα Νερέτη) είναι χωριό του Δήμου Φλώρινας του Νομού Φλώρινας.

Ο Πολυπόταμος αναφέρεται ήδη από το 15ο αιώνα, ως τιμάριο του Θανάση Βαλαβάνη. Το χωριό ιδρύθηκε από Έλληνες που κατέφυγαν εκεί λόγω των διώξεων των Τουρκαλβανών. Οι διάλεκτοι των Ανατολικών Νοτιοσλαβικών γλωσσών εισάχθηκαν μετά τα μέσα του 19ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα υπήρξαν σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων (εξαρχικών) κατοίκων. Αποτέλεσμα των επιθέσεων και των αντεκδικήσεων μεταξύ των δύο πλευρών ήταν οι περισσότεροι κάτοικοι να μεταναστεύσουν. Στους αγώνες των Ελλήνων εκείνη την περίοδο, πρωτοστάτησαν οι Δημήτριος Αλαμπάκης, Μιχαήλ Αλαμπάκης, Κωνσταντίνος Βέγγου, Χρήστος Δίνες, Γεώργιος Καραφύλης, Βασίλειος Κίζος, Λάζαρος Κίζου, Φίλιππος Μιχαλίτσης, Σταύρος Νίκου, Μιχαήλ Πακάς, Ιωάννης Παπαϊωάννου, Δημήτριος Σαμπαήλης, Χρήστος Σαμπαήλης, Σταύρος Σάρρου και Νικόλαος Στέφου. Σημαντικοί Μακεδονομάχοι του Πολυποτάμου ήταν επίσης, ο Χρήστος Αποστόλου (σκοτώθηκε από Βούλγαρους), ο Ιωάννης Ζήσης (1850 - 1955), πρωτεργάτης της Επιτροπής Άμυνας, και ο παπα-Κωνσταντίνος, ο οποίος φιλοξενούσε μεταξύ άλλων και τον Παύλο Μελά (σκοτώθηκε από Βούλγαρους το Σεπτέμβριο του 1905). Μετά την απελευθέρωση του Πολυποτάμου (το 1912), και το τέλος του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, κάποιες οικογένειες προσέφυγαν στη Βουλγαρία. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο, αρκετοί κάτοικοι κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία. Η παλιά του ονομασία ήταν Νερέτη.

Σήμερα οι περισσότεροι κατοίκοι είναι ντόπιοι Μακεδόνες και έχουν διατηρήσει την ιδιαίτερη παραδοσιακή αρχιτεκτονική του χωριού, καθώς και την πολιτισμική του παράδοση. Από τον Πολυπόταμο είναι το παραδοσιακό μουσικό σχήμα των Αδελφών Αθανασίου. Πολύ γνωστές είναι οι φράουλες Πολυποτάμου, καθώς η φραουλοκαλλιέργεια αποτελoύσε την κύρια παραγωγή του χωριού.

Το χωριό γίνεται γνωστό λόγω της όμορφης, κεντρικής πλατείας με τον καταρράκτη, το αμφιθέατρο και την εκκλησία (Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου), ενώ λειτουργεί και επισκέψιμο Λαογραφικό Μουσείο με συλλογή τοπικών εκθεμάτων και στεγάζεται στον δεύτερο όροφο του κτιρίου του Δημοτικού Σχολείου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Φωτογραφίες του Πολυποτάμου, Panoramio

Χωριά του νομού Φλώρινας
Δήμος Περάσματος
Δήμος Φλώρινας
Σούκρε

Η Σούκρε είναι η συνταγματική πρωτεύουσα της Βολιβίας. Έχει πληθυσμό 247.300 κατοίκους σύμφωνα με απογραφή του 2006. Βρίσκεται στο νοτιο-κεντρικό σημείο της πόλης σε υψόμετρο 2750μ. Το 1991 η Σούκρε ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την Ουνέσκο.

Ιστορία 
Η πόλη ιδρύθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1538 με την επωνυμία Σιουδάδ ντε λα Πλάτα ντε λα Νουέβα Τολέδο (Ciudad de la Plata de la Nueva Toledo) από τον Πέδρο Ανσούρες. Άλλαξε αρκετά ονόματα μέχρι που πήρε το σημερινό της όνομα το 1839, αφού η πόλη έγινε πρωτεύουσα της Βολιβίας και μετονομάστηκε προς τιμήν του επαναστάτη ηγέτη Αντόνιο Χοσέ ντε Σούκρε (Antonio José de Sucre).

Η πόλη των τεσσάρων ονομάτων 
Κάθε ένα από τα  ονόματα αντιπροσωπεύουν μια συγκεκριμένη εποχή της ιστορίας της πόλης.

 Τσοκετσάκα ήταν το όνομα της πόλης πάνω στην οποία αργότερα οι Ισπανοί έχτισαν την αποικία (Ονομασία μέχρι το 1538).
 Το όνομα Λα Πλάτα δόθηκε στην πόλη εξαιτίας των ορυχείων αργύρου που βρίσκονταν στην περιοχή (1538-1776).
 Κατά την περίοδο 1776-1825 της δόθηκε το όνομα Τσουκισάκα.
 Το όνομα Σούκρε δόθηκε ως τιμή στον μεγάλο στρατάρχη της Μάχης του Αγιακούτσο (9 Δεκεμβρίου του 1824), Αντόνιο Χοσέ Ντε Σούκρε.

Δείτε επίσης
Εθνικό Αρχείο και Βιβλιοθήκη της Βολιβίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τουριστικός οδηγός της Σούκρε στα Αγγλικά

Πρωτεύουσες της Νότιας Αμερικής
Πόλεις της Βολιβίας
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βολιβία
Χρυσόστομος Μαντζαβίνος

Ο Χρυσόστομος Μαντζαβίνος είναι Τακτικός Καθηγητής Φιλοσοφίας των Κοινωνικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι Επισκέπτης Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Ινστιτούτο Φιλοσοφίας του Leibniz Universität Hannover  και διδάσκει επίσης στο Hertie School of Governance, Berlin.

Βιογραφία
  
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968. Τελείωσε τη Γερμανική Σχολή Αθηνών και σπούδασε Οικονομικά στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών στο οποίο εισήχθη πρώτος και αποφοίτησε με άριστα. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία με υποτροφία της Γερμανικής Υπηρεσίας Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών (DAAD)  και αναγορεύτηκε διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Τυβίγγης (Tübingen) το 1992. Κατόπιν δίδαξε ως Βοηθός (Wissenschaftlicher Assistent,  C1) στην Έδρα Οικονομικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ (Freiburg i.Br.) όπου εκπόνησε διατριβή επί υφηγεσία και αναγορεύτηκε Υφηγητής του Πανεπιστημίου του Μπαϊρόιτ (Bayreuth) το 1999. Διετέλεσε Επισκέπτης Επίκουρος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ (Stanford) το ακαδημαϊκό έτος 2000-2001  και για τρία χρόνια, από το 2001 έως το 2004, Επικεφαλής Ερευνητής στο Ινστιτούτου Μαξ Πλάνκ της Βόννης (Max-Planck-Institut zur Erforschung von Gemeinschaftsgütern). Εκπόνησε δεύτερη διδακτορική διατριβή και αναγορεύτηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Τυβίγγης το 2004. Διετέλεσε Επισκέπτης Ερευνητής στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ (Harvard) το εαρινό εξάμηνο του 2014 και αναγορεύτηκε Τακτικός Καθηγητής Οικονομικών και Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Witten/Herdecke το 2004, όπου και παρέμεινε ως κάτοχος της Ομώνυμης Έδρας μέχρι την εκλογή του ως Τακτικού Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 2010. Έχει επίσης διατελέσει επισκέπτης ερευνητής στο Μaison des Sciences de l`Homme στο Παρίσι δύο φορές, το εαρινό εξάμηνο 2006 και το χειμερινό εξάμηνο 2008/2009, στο University Center for Human Values του Πανεπιστημίου Princeton (2013) καθώς και σε σειρά άλλων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Συγγραφικό Έργο (Επιλογή)

Wettbewerbstheorie, Berlin: Duncker & Humblot, 1994.
Individuals, Institutions, and Markets, Cambridge: Cambridge University Press, 2001
Individuen, Institutionen und Märkte, Tübingen: Mohr Siebeck, 2007
Individus, Institutions et Marchés, Presses Universitaires de France (PUF), 2008
Chinese Translation: Chnagchun Publishing House, 2009
Naturalistic Hermeneutics, Cambridge: Cambridge University Press, 2005
Naturalistische Hermeneutik, Tübingen: Mohr Siebeck, 2006
Herméneutique Naturaliste, Presses Universitaires Paris Sorbonne, 2012
Philosophy of the Social Sciences. Philosophical Theory and Scientific Practice (Ed.), Cambridge: Cambridge University Press, 2009
Explanatory Pluralism, Cambridge: Cambridge University Press, 2016
A Dialogue on Explanation, Heidelberg and New York: Springer, 2019

Πηγές
  Ιστοσελίδα του Χρυσόστομου Μαντζαβίνου
Ιστοσελίδα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών 
Ιστοσελίδα στο Leibniz Universität Hannover 
Ιστοσελίδα στο Hertie School of Governance
Ιστοσελίδα Google Scholar

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Cognition, Institutions, and Social Change: A Conversation with Chrysostomos Mantzavinos

Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Legend of the Seeker

Legend of the Seeker (στα ελληνικά ο θρύλος του Εκλεκτού) είναι μια αμερικάνικη σειρά επικής φαντασίας που βασίζεται στη best-seller σειρά βιβλίων The Sword of Truth του Τέρι Γκούντκαϊντ. Τα ABC Studios βρίσκονται πίσω από την παραγωγή της σειράς και από τα ονόματα των παραγωγών ξεχωρίζουν αυτά των Σαμ Ράιμι και Ρόμπερτ Τάλπερτ, οι οποίοι βρίσκονταν στο παρασκήνιο των σειρών Hercules και Xena. Η σειρά γυρίζεται στη Νέα Ζηλανδία και αποτελεί ακριβή παραγωγή με κόστος περίπου 1,5 εκατομμύρια δολάρια ανά επεισόδιο.

Η 1η σαιζόν έχει συνολικά 22 επεισόδια, έκανε πρεμιέρα την 1 Νοεμβρίου του 2008 και ολοκληρώθηκε στις 23 Μαΐου του 2009, ενώ λόγω της επιτυχίας της σειράς, έχει ανανεωθεί για 2η σαιζόν η οποία έκανε πρεμιέρα στις 7 Νοεμβρίου του 2009.

Η σειρά παρουσιάζει τις περιπέτειες του Ρίτσαρντ Σάιφερ, του ανθρώπου που ενσαρκώνει τον μύθο του Seeker of the Truth ("...a hero who arises in the times of trouble and suffering and seeks evil..."). Όντας ο πρώτος αληθινός Seeker για αιώνες, θα προσπαθήσει να εκπληρώσει την προφητεία και να αποτρέψει τον σκοτεινό μάγο Ντάρκεν Ραλ από το να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος και των τριών επαρχιών. Μαζί του στην δύσκολη αυτή αποστολή είναι η πανέμορφη Confessor Κάλαν Άμνελ και ο ισχυρός Μάγος του Πρώτου Τάγματος, Zeddicus "Zedd" Zu'l Zolander. Ο καθένας με τις δικές του δυνάμεις θα ενωθούν και θα σχηματίσουν μια δυνατή και δεμένη ομάδα ενάντια στις λεγεώνες στρατιωτών και μάγων του Ντάρκεν Ραλ.

Κυκλοφορία DVD

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Legend of the Seeker επίσημος ιστότοπος

Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios
Μάκης Κατσαβάκης

Ο Μακης Κατσαβάκης είναι παλαίμαχος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.Τώρα εργάζεται ως προπονητής στην ανδρική ομάδα του Κεραυνού Αγγελοχωρίου 

Ο Μάκης (Θωμάς) Κατσαβάκης (Πεπονιά Σερρών, 26 Δεκεμβρίου 1953) είναι παλαίμαχος Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής με περισσότερες από 200 εμφανίσεις στην Α΄ Εθνική και νυν προπονητής. Γιος του είναι ο ποδοσφαιριστής Νίκος Κατσαβάκης.

Ποδοσφαιριστής

Ο Θωμάς Κατσαβάκης ξεκίνησε την καριέρα του το 1972 στον Πανσερραϊκό, με τον οποίο αγωνίστηκε ως το 1977 στην Α΄ Εθνική. Στη συνέχεια έπαιξε στον Ολυμπιακό και έκλεισε την καριέρα του στην Κόρινθο, όπου έπαιξε ως το 1982.

Καριέρα

Προπονητής

Ακολούθως, εργάστηκε ως προπονητής. Πέρασε από πολλές ομάδες Α΄ και Β΄ Εθνικής καθώς και σε ομάδες της Κύπρου: 

Σερραϊκός
Α.Ε. Νιγρίτας
Σέρρες '85
Νίκη Βόλου
Εδεσσαϊκός
ΠΑΣ Γιάννινα
Π.Σ. Καλαμάτα
Γ.Α.Σ. Βέροια (1996-97)
Προοδευτική (1997-98)
Α.Ο. Καβάλα (1998-99)
Ολυμπιακός Βόλου
Πανιώνιος (1999-2000)
Πανηλειακός (2000-01)
Άρης Θεσσαλονίκης (2003-04)
Λεβαδειακός (2004-05)
Γ.Α.Σ. Βέροια (2005)
Απόλλων Καλαμαριάς (2005-2008)
ΑΕΚ Λάρνακας (2008)
Ηρακλής Θεσσαλονίκης (2008-09)
Πιερικός (2009)
Δόξα Δράμας (2011)
Άρης Θεσσαλονίκης (2012)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

http://wiki.phantis.com/index.php/Makis_Katsavakis
http://www.rsssf.com/tablesg/grk73.html
http://www.rsssf.com/tablesg/grk74.html
http://www.rsssf.com/tablesg/grk75.html
http://www.rsssf.com/tablesg/grk76.html
http://www.rsssf.com/tablesg/grk77.html
http://www.rsssf.com/tablesg/grk78.html
http://www.rsssf.com/tablesg/grk79.html
http://www.rsssf.com/tablesg/grk80.html
http://www.rsssf.com/tablesg/grk82.html

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Κορίνθου
Προπονητές ποδοσφαίρου Πανιωνίου
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Προπονητές ποδοσφαίρου Πανσερραϊκού
Προπονητές ποδοσφαίρου Νίκης Βόλου
Προπονητές ποδοσφαίρου Εδεσσαϊκού
Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα
Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Σ. Καλαμάτας
Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Ε. Βέροιας
Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Καβάλα
Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Βόλου
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Πανηλειακού
Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης
Προπονητές ποδοσφαίρου Λεβαδειακού
Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλων Καλαμαριάς
Προπονητές ποδοσφαίρου Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΕΚ Λάρνακας
Προπονητές ποδοσφαίρου Πιερικού
Προπονητές ποδοσφαίρου Δόξας Δράμας
Νησιά του Μαρμαρά

Τα Νησιά του Μαρμαρά είναι ένα από τα δύο νησιωτικά συμπλέγματα της Προποντίδας. Βρίσκονται στο δυτικό της τμήμα, βορειοδυτικά της χερσονήσου της Κυζικηνής. Η συστάδα περιλαμβάνει τέσσερα κατοικημένα νησιά και τρία μικρότερα ακατοίκητα. Τα κατοικημένα νησιά είναι το νησί του Μαρμαρά (ή Προκόννησος), η Κούταλη (Ekilnik), η Αφησιά (Avsa) και η Αλώνη (Pasalimani). Μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος είναι το νησί του Μαρμαρά, το οποίο είναι και το βορειότερο. Νοτιότερά του βρίσκεται η Κούταλη, το μικρότερο κατοικημένο νησί του συμπλέγματος, νοτιότερα η Αφησιά και ανατολικότερά της, δίπλα στην Κυζικηνή χρσόνησο, βρίσκεται η Αλώνη. Τα νησιά αυτά ανήκουν στην Τουρκική επαρχία Μπαλικεσίρ. 

Τα νησιά του Μαρμαρά είχαν κυρίως ελληνικό πληθυσμό μέχρι το 1922. Οι περισσότεροι κάτοικοί τους με την ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταστάθηκαν στην Αττική, στη Χαλκιδική, στη Λήμνο και στο Αίγιον, στους προσφυγικούς οικισμούς, Νέα Παλάτια, Νέα Κούταλη, Νέα Αφησιά, Νέος Μαρμαράς και στον προσφυγικό Συνοικισμό Αιγίου.

Παραπομπές

Μαρμαρά
Επαρχία Ραιδεστού

Η επαρχία Ραιδεστού είναι μία από τις έντεκα επαρχίες του Διαμερίσματος του Μαρμαρά και μία από τις τέσσερις επαρχίες στις οποίες διαιρείται διοικητικά η Ευρωπαϊκή Τουρκία. Βρίσκεται στα νότια της Ανατολικής Θράκης στα παράλια της Προποντίδας και συνορεύει με τις επαρχίες Σαράντα Εκκλησιών, Κωνσταντινούπολης και Αδριανούπολης. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 6.218 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 1.081.065 σύμφωνα με εκτίμηση του 2020. Πρωτεύουσά της είναι η Ραιδεστός (Τεκιρντάγ), μία πόλη 204.001 κατοίκων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Επαρχίες της Τουρκίας
Επαρχία Αδριανούπολης

Η επαρχία Αδριανούπολης (επαρχία Εντιρνέ) είναι μία από τις έντεκα επαρχίες του Διαμερίσματος του Μαρμαρά και μία από τις τέσσερις επαρχίες στις οποίες διαιρείται διοικητικά η Ευρωπαϊκή Τουρκία. Βρίσκεται στα δυτικότερο τμήμα της Ανατολικής Θράκης, στα σύνορα με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία. Συνορεύει επίσης με τις επαρχίες Σαράντα Εκκλησιών και Ραιδεστού. Νότια βρέχεται από το Αιγαίο. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 6.279 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 411.528 σύμφωνα με εκτίμηση του 2018. Πρωτεύουσα της είναι η Αδριανούπολη (Εντιρνέ), πόλη 185.408 κατοίκων.

Διαμερίσματα
Η επαρχία Αδριανούπολης χωρίζεται σε 9 διαμερίσματα:

 Αδριανούπολη (Edirne) 
 Ενέζ (Enez)
 Χάβσα - (Havsa) 
 Ύψαλα - (İpsala) 
 Κεσσάνη -  (Keşan) 
 Λαλάπασα - (Lalapaşa) 
 Μερίτς - (Meriç)
 Σούλογλου - (Süloğlu)
 Ουζούν Κιοπρού - (Uzunköprü)

Δημογραφικά στοιχεία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Επίσημη ιστοσελίδα
Επαρχία Γιάλοβας

Η επαρχία Γιάλοβας είναι μία από τις έντεκα επαρχίες του Διαμερίσματος του Μαρμαρά της Τουρκίας. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας, κατά μήκος της νότιας ακτής του κόλπου της Νικομήδειας στα ανατολικά της Προποντίδας. Είναι η μικρότερη επαρχία της Τουρκίας με έκταση 847 τ.χλμ.. Ο πληθυσμός της είναι 185.266 σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Συνορεύει επίσης με τις επαρχίες Προύσας και Κοτσαελί. Πρωτεύουσα της είναι η Γιάλοβα μια πόλη 92.166 κατοίκων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Προγνωστικά καιρού για την επαρχία της Γιάλοβας
Επαρχία Μανίσας

Η επαρχία Μανίσας είναι επαρχία της δυτικής Τουρκίας που ανήκει στο Διαμέρισμα Αιγαίου. Βρίσκεται ανατολικά της επαρχίας Σμύρνης και συνορεύει επίσης με τις επαρχίες Μπαλικεσίρ, Ντενιζλί και Ουσάκ. Καταλαμβάνει έκταση 13.810 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 1.278.657 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Μανίσα με πληθυσμό 292.000 κατοίκους.

Η επαρχία αντιστοιχεί στην αρχαία Λυδία και στην περιοχή αυτή βρίσκονταν οι Σάρδεις, η αρχαία πρωτεύουσα των Λυδών. Την περιοχή διασχίζει ο Έρμος ποταμός, ο δεύτερος μεγαλύτερος ποταμός της Δυτικής Τουρκίας. Στις όχθες του είναι χτισμένη η Μανίσα η πρωτεύουσα της επαρχίας. Η πόλη αυτή βρίσκεται στη θέση της Μαγνησίας του Σιπύλου, της αρχαίας πόλης, μίας από τις δύο αποικίες των Μαγνητών στη Μικρά Ασία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Κάρολος Γιέλσκι

Ο Κάρολος Γιέλσκι (πολωνικά: Karol Jelski, λιθουανικά:Karolis Jelskis) — υπήρξε πολωνός ζωγράφος και γλύπτης, που εργάστηκε στα τέλη του 18ου- αρχές του 19ου αιώνα στην Λιθουανία. Υπήρξε εκπρόσωπος του κλασικισσμού και πατέρας του ζωγράφου, γλύπτη και αρχιτέκτονα Καζιμίρ Γιέλσκι.

Βιογραφία 

Δημιουργός των φημισμένων αγαλμάτων του Αγίου Καζιμίρ (στην νότια πλευρά), της Αγίας Ελένης (στο κέντρο) και του Αγίου Στανισλάβ (στην βόρεια πλευρά), που τοποθετήθηκαν στην οροφή μπροστά στο αέτωμα του Καθεδρικός ναός του αγίου Στανισλάβ στο Βίλνιους μεταξύ των ετών 1786—1792  . Το έτος 1950 τα γλυπτά αφαιρέθηκαν, ενώ το 1997 επανατοποθετήθηκαν (γλύπτης Στανίσλοβας Κούζμα).

Παραπομπές 

Λιθουανοί γλύπτες
Επαρχία Αττάλειας

Η επαρχία Αττάλειας είναι μεγάλη επαρχία της νοτιοδυτικής Τουρκίας στα παράλια της Μεσογείου. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 13.338 χλμ2 και ο πληθυσμός της είναι 2.070.663 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Αττάλεια, με πληθυσμό 775.157 κατοίκων.

Η επαρχία αντιστοιχεί στην αρχαία Λυκία και στο δυτικό τμήμα της Παμφυλίας. Στην περιοχή άκμασαν πολυάριθμες πόλεις κατά την αρχαιότητα όπως η Θερμεσσός, η Άσπενδος, η Σίδη, η Πέργη, η Φασηλίδα, η Τλος, η Ξάνθος κ.α. Κατά την ελληνιστική εποχή ιδρύθηκε η Αττάλεια που έγινε κέντρο της περιοχής και η Σελεύκεια της Παμφυλίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Επαρχία Κιουτάχειας

Η επαρχία Κιουτάχειας είναι επαρχία του διαμερίσματος Αιγαίου. Βρίσκεται στη δυτική Τουρκία ανατολικά των επαρχιών Μπαλικεσίρ και Μανίσας. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 11.889 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 684.082 σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Κιουτάχεια, με πληθυσμό 212.444 κατοίκων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Δήμος Κιουτάχειας, επίσημη ιστοσελίδα 
 Προγνωστικά καιρού για την επαρχία Κιουτάχειας
 Φωτογραφίες της Κιουτάχειας 
 Φωτογραφίες από την επαρχία
Άλφρεντ Φλάτοβ

Ο Άλφρεντ Φλάτοβ, στην ελληνική βιβλιογραφία γνωστός και σαν Φλάτοου, (Alfred Flatow) (Γκντανσκ 3 Οκτωβρίου 1869 - Τερέζιενσταντ 28 Δεκεμβρίου 1942) ήταν Γερμανός αθλητής της γυμναστικής και Ολυμπιονίκης το 1896. 

Ο Φλάτοβ γεννήθηκε στο Γκντανσκ της σημερινής Πολωνίας, που τότε ανήκε στη Γερμανία και κατοικούνταν από Γερμανούς. Ήταν εβραϊκής καταγωγής. Συμμετείχε στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα στη γυμναστική όπου κατέκτησε 4 μετάλλια, τρία χρυσά κι ένα αργυρό. Αναδείχθηκε χρυσός Ολυμπιονίκης στο μονόζυγο, στο ομαδικό του μονόζυγου και στο ομαδικό του δίζυγου. Στο αγώνισμα του δίζυγου ήταν δεύτερος Ολυμπιονίκης, με πρώτο τον επίσης Γερμανό Βάινγκερτνερ. 

Το 1938 λόγω της ανόδου στην εξουσία των Ναζί και της πολιτικής τους κατά των Εβραίων μετανάστευσε στις Κάτω Χώρες. Μετά την εισβολή της Γερμανίας στις Κάτω Χώρες συνελήφθη και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Τερέζιενσταντ στη Βοημία όπου και πέθανε το 1942.

Το 1997 η πόλη του Βερολίνου τίμησε τον Άλφρεντ Φλάτοβ μαζί με τον ξάδελφό του Γουσταύο, επίσης ολυμπιονίκη το 1896, δίνοντας το όνομά τους σε δρόμο της πόλης κοντά στο ολυμπιακό χωριό. Επίσης το όνομά τους δόθηκε σε γυμναστήριο της πόλης, ενώ τα Γερμανικά ταχυδρομεία εξέδωσαν γραμματόσημο με τη μορφή τους.

Πηγές 
 International Jewish Sports Hall of Fame

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Sports-Reference.com 
 Άλφρεντ Φλάτοβ - Γιαντ Βασσέμ 

Γερμανοεβραίοι
Γερμανοί αθλητές της γυμναστικής
Γερμανοί Ολυμπιονίκες
Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Επαρχία Άγκυρας

Η επαρχία Άγκυρας (τουρκικά: Ankara ili) είναι επαρχία της Τουρκίας που περιλαμβάνει και την πρωτεύουσα της χώρας Άγκυρα. Βρίσκεται στην κεντρική περιοχή της Μικράς Ασίας σε ένα υψίπεδο που περιβάλλεται από δασώδη βουνά στον βορά και το άνυδρο υψίπεδο του Ικονίου στα νότια. Την επαρχία διαρρέουν οι μεγάλοι ποταμοί της Κεντρικής Ανατολίας Άλυς και Σαγγάριος Ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 4.650.802 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Επαρχία Σεβάστειας

Η επαρχία Σεβάστειας (επαρχία Σίβας) είναι επαρχία της Τουρκίας. Είναι η ανατολικότερη επαρχία της Κεντρικής Ανατολίας και η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση επαρχία της Τουρκίας μετά την επαρχία Ικονίου με συνολική έκταση 28.488 τ.χλμ.. Ο πληθυσμός της είναι 810.989 κάτοικοι σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Σεβάστεια (Σιβάζ), με πληθυσμό 300.795 κατοίκων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Ειδήσεις της επαρχίας
 Ειδήσεις για την Σεβάστεια On-line 
 Bizim Sivas - Η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα 
 Σελίδα για την ποδοσφαιρική ομάδα της πρωτεύουσας Σιβαζσπορ
 Πληροφορίας για την πόλη της Σεβάστειας
Επαρχία Μπιλετζίκ

Η επαρχία Μπιλετζίκ (τουρκικά: Bilecik ili) είναι επαρχία της βορειοδυτικής Τουρκίας στην περιοχή του Μαρμαρά. Συνορεύει με τις επαρχίες Προύσας, Σαγγάριου, Κιουτάχειας και Εσκίσεχιρ. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 4.307 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 198.809 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Μπιλετζίκ μια μικρή πόλη με πληθυσμό 46.403 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα
Επαρχία Σαγγαρίου

Η επαρχία Σαγγάριου είναι επαρχία της βορειοδυτικής Τουρκίας που ανήκει στο διαμέρισμα του Μαρμαρά. Βρίσκεται στις ακτές τις Μαύρης Θάλασσας, στην περιοχή που εκβάλλει ο ποταμός Σαγγάριος. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 4.895 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 756.168 σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Ανταπαζαρί μια πόλη με πληθυσμό 391.102 κατοίκους.

Το Ελληνικό στοιχείο της περιοχής 
Πριν τη Μικρασιατική καταστροφή στην περιοχή του Ανταπαζαρί κατοικούσαν περίπου 15.000 Έλληνες, ποντιακής καταγωγής, οι οποίοι ήταν εσωτερική μεταναστές από τις περιοχές της Αργυρούπολης και των Κοτυώρων. Τα ποντιακά χωριά της περιοχής ήταν τα Κεστανέ μπουνάρ, Κιραζλή, Καρά μπελίτ, δύο χωριά με την ονομασία Τσοπάν γιατάκ, Κουρούτερε, Πάραλη, δύο χωριά με την ονομασία Γενή νταγ, Αρτίζπελη, Γιασλίκετσίτ, Σούπατακ, Κουρούμεσε, Τσαλτάβαζ και Αχτάς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα

 http://www.kotsari.com/history/57-istoria-autokratoria-nikaias/76-2011-02-13-15-53-52.html
Επαρχία Κασταμονής

Η επαρχία Κασταμονής είναι επαρχία της βόρειας Τουρκίας στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας.. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 13.108 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 322.759  σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Κασταμονή μια μικρή πόλη με πληθυσμό 102.059 κατοίκους. Η επαρχία αντιστοιχεί στο κέντρικό τμήμα της αρχαίας Παφλαγονίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Επαρχία Ουσάκ

Η επαρχία Ουσάκ είναι επαρχία της δυτικής Τουρκίας που ανήκει στο Διαμέρισμα Αιγαίου. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Μανίσας, Ντενιζλί, Αφιόν και Κιουτάχειας. Καταλαμβάνει έκταση 5.341 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 342.269 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Ουσάκ με πληθυσμό 187.886 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Φράνσις Λέιν

Ο Φράνσις Λέιν (Francis Adonijah „Frank“ Lane) (23 Σεπτεμβρίου 1874 - 17 Φεβρουαρίου 1927) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου και ολυμπιονίκης.

Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα έτρεξε στα 100 μέτρα. Το αγώνισμα έγινε την πρώτη μέρα των αγώνων στο Παναθηναϊκό στάδιο και συμμετείχαν επτά αθλητές. Ο Λέιν ήταν δεύτερος ολυμπιονίκης πίσω από τον πρώτο, επίσης Αμερικανό, Τόμας Μπουρκ με επίδοση 12.0 δευτερόλεπτα. Ο Λέιν την εποχή εκείνη ήταν φοιτητής του πανεπιστημίου του Πρίνστον .

Παραπομπές 
sports-reference.com 

Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Επαρχία Ντενιζλί

Η επαρχία Ντενιζλί είναι επαρχία της νοτιοδυτικής Τουρκίας που ανήκει στο Διαμέρισμα Αιγαίου. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Αϊδινίου, Μανίσας, Ουσάκ, Αφιόν, Μπουρντούρ και Μούγλων. Καταλαμβάνει έκταση 11.868  τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 907.558 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Ντενιζλί με πληθυσμό 509.000 κατοίκους.

Η περιοχή αντιστοιχεί σε τμήμα της αρχαίας Λυκίας και Φρυγίας. Σημαντικές αρχαίες πόλεις της περιοχής είναι Λαοδίκεια η εν Φρυγία, η Ιεράπολις, η Τρίπολη της Φρυγίας, και οι Κολοσσές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Κορύλοβος

Ο Κορύλοβος είναι σχετικά χαμηλό βουνό, με υψόμετρο περίπου 500 μέτρων, και αποτελεί τη νότια απόληξη του Φαλακρού Όρους (υψόμετρο 2232 μέτρα). Βρίσκεται στο νομό Δράμας και στους πρόποδές του απλώνεται η πόλη της Δράμας. Από την κορυφή, του βουνού, φαίνεται η πόλη και ο κάμπος της Δράμας. στην κορυφή του είναι υπολείμματα  της βυζαντινής εκκλησίας της Παναγίας  της Κοριλιώτισσας του 1050 περίπου   

Το Δασαρχείο Δράμας έχει μετατρέψει τον άλλοτε άγονο και γυμνό Κορύλοβο σε σημαντικό περιαστικό δάσος, φυτεύοντας χιλιάδες κωνοφόρα δέντρα, κυρίως χαλέπιο πέυκη, κυπαρίσσια και έλατα. Το δάσος αυτό αποτελεί χώρο αναψυχής και τόπο καθημερινών περιπάτων για τους κατοίκους της Δράμας, διασχίζεται από περιπατητικά μονοπάτια και διαθέτει ανά διαστήματα παιδικές χαρές, ξύλινους πάγκους και τραπέζια για πικ-νικ. Στην είσοδο του δάσους του Κορύλοβου έχει στηθεί μνημείο για τα δεκάδες χιλιάδες θύματα της γερμανοβουλγαρικής κατοχής την περίοδο 1941-1944. Στην κορυφή του βουνού, εκτός από ένα ορειβατικό μονοπάτι, οδηγεί και ασφαλτοστρωμένος δρόμος, μήκους 4 χιλιομέτρων. Λίγο πριν από την κορυφή του βουνού και στη δεξιά άκρη του ασφαλτοστρωμένου δρόμου υπάρχει ένας τεράστιος τσιμεντένιος σταυρός, προς τιμήν και αυτός, των θυμάτων της βουλγαρογερμανικής κατοχής, ορατός και από το κέντρο της Δράμας. Κοντά στην κορυφή του Κορύλοβου, υπάρχουν αθλητικές εγκαταστάσεις, ένα πέτρινο υπαίθριο θέατρο για θερινές πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ λειτουργεί και καφετέρια. Στην νοτιοανατολική πλαγιά του Κορύλοβου, λειτουργούσε άλλοτε μεγάλο λατομείο μαρμάρου, δραστηριότητα που έχει αλλοιώσει ανεπανόρθωτα την εικόνα του βουνού.

Ο Σταυρός είναι τοποθετημένος από το 1997, σε πλαγιά του Κορυλόβου και είναι ένα επιβλητικό κυρίαρχο - χριστιανικό σύμβολο της πόλης το τοποθέτησε ο Νικόλαος Λατσίσταλης προς τιμήν των χαμένων Προσφύγων.  

Ο Σταυρός είναι φτιαγμένος από μπετόν και σίδερο και ζυγίζει 100 τόνους, έχει 12 μέτρα καθαρό ύψος και βάθος από τη βάση 3 μέτρα. Το συνολικό μέγεθος της κατασκευής είναι τα 15 μέτρα. Οι εργασίες ξεκίνησαν την 4/05/1997 και ολοκληρώθηκαν οριστικά την 14/08/1997 παραμονή της Κοίμησης της Θεοτόκου οπότε και φωτίστηκε για πρώτη φορά. Για την τοποθέτησή του χρειάστηκαν 3 γερανοί και ένας εξ αυτών κατά την ανύψωση του σταυρού υπέστη σοβαρή βλάβη (έσπασε ο βραχίονας).

Τα εγκαίνια έγιναν την 14η Σεπτεμβρίου 1997 ανήμερα της  Παγκόσμιας ημέρας Ανύψωσης του Τιμίου Σταυρού στα 75 χρόνια της Μικρασιατικής Καταστροφής. Η εγκατάσταση του Σταυρού έγινε από τον Νικόλαο Λατσίσταλη από  προσωπική επιθυμία του, ως  τάμα στη μνήμη του πατέρα του αλλά και για όλους τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής.

Δίπλα από τον σταυρό ανέγειρε και το μικρό εκκλησάκι, όπου μνημονεύει την ημέρα της Παγκόσμιας Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού και ονομαστικά την Παναγία Εικοσιφοίνισσας καθώς και πολλούς Αγίους ύστερα από τις επιθυμίες των περιπατητών του Κορυλόβου.

Το 2016, κοντά στον σταυρό, τοποθετήθηκε επι ιστού 25 μ, έπειτα απο δωρεά της Ιεράς Μητρόπολης Δράμας ελληνική σημαία εμβαδού 150 τ.μ., η οποία είναι ορατη απο αρκετα χιλιόμετρα στη πεδιάδα.

Παραπομπές

Βουνά της Δράμας
Λόφοι της Ελλάδας
Φιλόμουσος Εταιρεία

Με το όνομα Φιλόμουσος Εταιρεία φέρονται δύο φιλολογικές εταιρείες που δημιουργήθηκαν επί τουρκοκρατίας λίγο πριν την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Κύριος στόχος και των δύο ήταν η ανάπτυξη του πνευματικού επιπέδου των Ελλήνων και την προετοιμασία τους για εθνική αποκατάσταση με την ίδρυση σχολείων, την περισυλλογή και διαφύλαξη των μνημείων της κλασικής αρχαιότητας, την ενημέρωση για τα πολιτιστικά και πολιτικά κινήματα της εποχής. Και οι δύο εταιρείες συνέβαλαν όμως στην ανάπτυξη του φιλελληνισμού. Αυτές ήταν:

 Η Φιλόμουσος Εταιρεία (Αθηνών), που ιδρύθηκε από Αθηναίους προκρίτους το 1813, με τη βοήθεια των Άγγλων, και
 Η Φιλόμουσος Εταιρεία (Βιέννης), που ιδρύθηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια το 1814, υπό την αιγίδα του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας.

Αφορμή της δημιουργίας αυτών των Εταιρειών (σωματείων) στάθηκε αναμφίβολα αφενός η πτώση του Μ. Ναπολέοντα, στον οποίον και είχαν αποθέσει πολλοί Έλληνες τις ελπίδες τους για ανεξαρτησία, όσο βεβαίως και στις καταστροφές των ελληνικών αρχαιοτήτων της υπαίθρου που συνέβαιναν, περισσότερο από αμάθεια, σε συνδυασμό με τα κείμενα του Ανώνυμου που καλούσε τους Έλληνες από το 1806 να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις.

Παραπομπές

Ελληνική Επανάσταση του 1821
Φιλέλληνες
Αντίπαπας Ανάκλητος Β΄

Ο αντίπαπας Ανάκλητος Β΄ (Antipope Anacletus II, Ρώμη, περ. 1090 - 25 Ιανουαρίου 1138), κατά κόσμο Πιέτρο Πιερλεόνι (Pietro Pierleoni), ήταν Πάπας από το 1130 έως τον θάνατό του το 1138. Ήταν Ιταλός Βενεδικτίνος, χειροτονήθηκε καρδινάλιος το 1106 και θεωρείται αντίπαπας διότι εξελέγη πάπας σε αντίθεση με τον Πάπα Ιννοκέντιο Β΄.

Μετά τον θάνατο του Πάπα Ονώριου Β΄, το Κολέγιο των Καρδιναλίων διαιρέθηκε για τον διάδοχό του. Παραδόξως, η εκλογή ανατέθηκε σε οκτώ καρδινάλιους, οι οποίοι εξέλεξαν τον Ιννοκέντιο. Στη συνέχεια, ένα μεγαλύτερο σώμα καρδιναλίων εξέλεξε τον Ανάκλητο. Η αμφισβητούμενη και εσπευσμένη εκλογή του Ιννοκέντιου προκάλεσε Σχίσμα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ο Ανάκλητος είχε την υποστήριξη των περισσότερων Ρωμαίων, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας Φραντζιπάνι, και ο Ιννοκέντιος αναγκάστηκε να καταφύγει στη Γαλλία. Σταδιακά, ο Ιννοκέντιος κέρδισε την κρίσιμη στήριξη των μεγάλων θρησκευτικών ταγμάτων όπως του Βερνάρδου του Κλαιρβώ, των Κιστερκιανών, του Ηγουμένου του Αββαείου του Κλυνύ και άλλων. Ο Ανάκλητος, με ελάχιστη πλέον υποστήριξη, πέθανε με την κρίση ανεπίλυτη. Το 1139 η Δεύτερη Σύνοδος του Λατερανού, που συγκλήθηκε και επικυρώθηκε από τον Πάπα Ιννοκέντιο Β΄, αν και η γνώμη παρέμεινε διχασμένη, τερμάτισε το Σχίσμα και ακύρωσε τις πράξεις του Ανάκλητου.

Βίος 
Ο Πιέτρο (Πέτρος) Πιερλεόνι ανήκε στην ευγενή και ισχυρή ρωμαϊκή οικογένεια των Πιερλεόνι, η οποία ήταν εβραϊκής καταγωγής. Ένας από τους προγόνους του ήταν Εβραίος που ασπάστηκε τον καθολικισμό. Η οικογένεια, χάρη στον πλούτο που είχε συσσωρευθεί μέσω εμπορικών και οικονομικών συναλλαγών, είχε αποκτήσει μια θέση κύρους ανάμεσα στις οικογένειες των Ρωμαίων πατρικίων. Ο πατέρας του ήταν δικαστικός (magistrate) της Ρώμης. Κατοικούσε στη συνοικία όπου ιδρύθηκε το εβραϊκό γκέτο το 1555 από τον Πάπα Παύλο Δ', τον δημιουργό της Ιεράς Εξέτασης.

Παραπομπές

Πηγές
Ανώνυμος, «Ανάκλητος. Αντιπάπας», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.2 (1963), στ. 484.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Catholic Encyclopaedia account of Anacletus II
Stroll, Mary.  The Jewish Pope: Ideology and Politics in the Papal Schism of 1130.  New York:  E.J. Brill, 1987.

Αντίπαπες
Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Υποστράτηγος

Ο Υποστράτηγος (Υπγος) είναι βαθμός ανωτάτου Αξιωματικού (OF-7) που συναντάται στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς, την Ελληνική Αστυνομία και το Πυροσβεστικό Σώμα.

 Στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς είναι ανώτερος του Ταξίαρχου και κατώτερος του Αντιστράτηγου.
 
 Στην Ελληνική Αστυνομία είναι ανώτερος του Ταξίαρχου Αστυνομίας και κατώτερος του Αντιστράτηγου Αστυνομίας.

 Στο Πυροσβεστικό Σώμα είναι ανώτερος του Αρχιπύραρχου και κατώτερος του Αντιστράτηγου Πυροσβεστικής (αρχηγός).

 Παλαιότερα, στην Ελληνική Χωροφυλακή ήταν ανώτερος του Ταξίαρχου Χωροφυλακής και κατώτερος του Αντιστράτηγου Χωροφυλακής.

Στον Ελληνικό Στρατό, Υποστράτηγοι είναι ο Διοικητής της Σχολής Ευελπίδων (επί του παρόντος ο Υποστράτηγος Γεώργιος Κωστίδης), καθώς και οι αρχηγοί μεγάλων στρατιωτικών σχηματισμών που φέρουν το όνομα Μεραρχία. Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Major General.

Οι αντίστοιχοι βαθμοί στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό Σώμα είναι ο Υποναύαρχος και στην Πολεμική Αεροπορία ο Υποπτέραρχος.

Διακριτικό 
Το διακριτικό της στολής του Υποστράτηγου στον Ελληνικό Στρατό είναι η χρυσή φλογοφόρος ροιά (= φλογοφόρος σφαίρα), σπαθί - σκυτάλη χιαστί και δύο αστέρια, σε κάθετη διάταξη (σε κάθε επωμίδα). Το υπηρεσιακό αυτοκίνητό του φέρει δύο αστέρια σε κόκκινο πλαίσιο. Προσφωνείται Στρατηγός.

Δείτε επίσης

 Βαθμοί και διακριτικά των αξιωματικών του στρατού ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ

Στρατιωτικοί βαθμοί
Φριτς Χόφμαν

Ο  Φριτς Χόφμαν (Fritz Hoffmann) (Ροσλέμπεν 19 Ιουνίου 1871 - Βερολίνο 14 Ιουλίου 1927), ήταν Γερμανός αθλητής Ολυμπιονίκης στον στίβο και τη γυμναστική το 1896. Είναι ο πρώτος Γερμανός στην ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων που κατέκτησε μετάλλιο. 

Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα κατέκτησε τέσσερα μετάλλια. Την πρώτη μέρα των αγώνων πήρε μέρος στα 100 μέτρα όπου τερμάτισε δεύτερος πίσω από τον Αμερικανό Μπρουκ με επίδοση 12.2. Επίσης ήταν τρίτος στα 400 μέτρα με επίδοση 55.6, στη συνέχεια των αγώνων πήρε μέρος στη γυμναστική όπου κι εκεί κατέκτησε τρία μετάλλια. Πήρε δύο χρυσά μετάλλια με τη Γερμανία στο ομαδικό του δίζυγου και το ομαδικό του μονόζυγου, ενώ ήταν τρίτος στην αναρρίχηση επί κάλω πίσω από τους Έλληνες Ανδριακόπουλο και Ξενάκη. Συμμετείχε ακόμα σε πολλά αγωνίσματα χωρίς να διακριθεί, 5ος στη σφαιροβολία και 6ος στο άλμα εις μήκος.

Ο Χόφμαν εκτός από τον στίβο και τη γυμναστική ήταν και αθλητής της κωπηλασίας και της ποδηλασίας με πολλές διακρίσεις. Συμμετείχε σαν αθλητής χωρίς να διακριθεί ή σαν αρχηγός αποστολής και στους Ολυμπιακούς στο Παρίσι το 1900, στο Σεντ Λούις το 1904 και στη Μεσολυμπιάδα του 1906.

Παραπομπές 
 sports-reference.com 

Γερμανοί αθλητές της γυμναστικής
Γερμανοί αθλητές του στίβου
Γερμανοί αθλητές της κωπηλασίας
Γερμανοί αθλητές της ποδηλασίας
Γερμανοί Ολυμπιονίκες
Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Μενέλαος Σακοράφος

Ο Μενέλαος Σακοράφος (1870 – 1943) ήταν Έλληνας οπλομάχος και ολυμπιονίκης της ξιφασκίας το 1906.

Συμμετείχε με την εθνική ομάδα στην Μεσολυμπιάδα του 1906 . Στους αγώνες ξιφασκίας που έγιναν στο Ζάππειο ήταν δεύτερος στο ομαδικό της σπάθης, μαζί με τους Κορδογιάννη και Ζορμπά.

Παραπομπές 

sports-reference.com 

Σ
Σ
Άλυς

Ο Άλυς (τουρκικά: Kızılırmak, στα Τουρκικά σημαίνει κόκκινος ποταμός) είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Μικράς Ασίας με συνολικό μήκος 1.150 χλμ.. Πηγάζει από την ορεινή Ανατολική Ανατολία, κατευθύνεται νοτιοδυτικά προς την Αλμυρή Λίμνη σχηματίζοντας ένα πλατύ τόξο. Στην συνέχεια στρέφεται βορειοανατολικά όπου δέχεται και τα νερά των τριών μεγάλων παραπόταμών του, Καππαδόκη (Delice), Devrez και Gökırmak. Τέλος εκβάλλει στην Μαύρη Θάλασσα ανατολικά της Σινώπης.

Ιστορικά στοιχεία
Ο ποταμός Άλυς αποτελούσε την καρδία του αρχαίου βασιλείου των Χετταίων οι οποίοι αποκαλούσαν τον ποταμό Maraššantiya. Στις όχθες του ήταν χτισμένη η Χαττούσα, η πρωτεύουσα του βασιλείου. Στην κλασική αρχαιότητα και συγκεκριμένα τον 6ο αιώνα π.Χ. ο ποταμός αποτελούσε το σύνορο του ισχυρού βασιλείου των Λυδών με το βασίλειο των Περσών

Παραπομπές

Ποταμοί της Τουρκίας
Αστακός Βιθυνίας

Ο Αστακός ήταν αρχαία πόλη της Βιθυνίας, στην περιοχή της ανατολικής Προποντίδας. Η πόλη κτίστηκε κατά τον δεύτερο ελληνικό αποικισμό από Μεγαρείς μαζί με Αθηναίους στην βόρεια ακτή του σημερινού κόλπου της Νικομήδειας, τότε Αστακηνός κόλπος. Η πόλη καταστράφηκε τον τρίτο αιώνα π.Χ. από τον Λυσίμαχο και οι κάτοικοί του μεταφέρθηκαν στην συνέχεια στην Νικομήδεια, την γειτονική πόλη που ίδρυσε λίγα χρόνια μετά, το 264 π.Χ.,  ο Νικομήδης Α' της Βιθυνίας.

Παραπομπές

Πηγές 

 Ζώνας Λ. & Σβανά Ειρ., Οι αποικίες των Μεγάρων, Ναύπλιο 2015, σελ. 19-20. (ISBN 978-618-81554-5-9)

Αρχαίες πόλεις της Βιθυνίας
Αποικίες των Μεγάρων
Νάντορ Ντάνι

Ο Νάντορ Ντάνι (Dáni Nándor, Βουδαπέστη 30 Μαΐου 1871 – Βουδαπέστη 31 Δεκεμβρίου 1949) ήταν Ούγγρος αθλητής και ασημένιος Ολυμπιονίκης στους αγώνες του 1896.

Στους Α΄ Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα ήταν δεύτερος Ολυμπιονίκης στα 800 μέτρα. Έχασε το χρυσό μετάλλιο για ένα δευτερόλεπτο με επίδοση  2.11.8" , πρώτος ήταν ο Αυστραλός Έντγουϊν Φλακ με 2.11".

Παραπομπές
 sports-reference.com 

Ούγγροι Ολυμπιονίκες
Ούγγροι αθλητές του στίβου
Ούγγροι αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896