joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κύρου Ανάβασις

Η Κύρου Ανάβασις είναι ένα πολύ σημαντικό ιστορικό σύγγραμμα του Έλληνα ιστορικού, στρατιωτικού, και φιλοσόφου Ξενοφώντα που περιγράφει τη συμμετοχή σώματος 13.000 Ελλήνων μισθοφόρων ανάμεσα στους οποίους 700 Σπαρτιάτες (των Μυρίων), από τη στιγμή που εντάχθηκαν στον στρατό του Κύρου και συμμετείχαν στην εκστρατεία εκείνου κατά του αδελφού του Αρταξέρξη και ειδικότερα στη μάχη στα Κούναξα το 401 π.Χ.. Μετά τον θάνατο του Κύρου, ο Αρταξέρξης εκτέλεσε τους Έλληνες στρατηγούς. Το υπόλοιπο Ελληνικό στράτευμα βρέθηκε ακέφαλο εν μέσω εκατοντάδων χιλιάδων εχθρών. Εξέλεξε νέους στρατηγούς, μεταξύ των οποίων και ο νεαρός Ξενοφών. και μαχόμενο ακολούθησε μία περιπετειώδη επιστροφή από τη Μικρά Ασία και τις Ποντιακές Άλπεις προς τη Μαύρη Θάλασσα, η λεγόμενη "κάθοδος των μυρίων..".

Σύνοψη
Η πορεία των μυρίων που αφηγείται το εν λόγω σύγγραμμα είναι: «ένα επίτευγμα από τις μεγάλες περιπέτειες της ανθρώπινης ιστορίας». 
Το ιστορικό αυτό σύγγραμμα αποτελείται από επτά βιβλία. Είναι γραμμένο σε καθαρά αττική διάλεκτο και θεωρείται πολύ αξιόλογο στη περιγραφή μιας μεγάλης στρατιωτικής επιχείρησης της αρχαιότητας.

Σημειώσεις
 - Ανάβαση λέγεται η πορεία ενός στρατεύματος από τη θάλασσα προς το εσωτερικό μιας χώρας, και κάθοδος ακριβώς το αντίθετο.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Γκούτερφιλντ Ρόμπιν, Η κάθοδος των μυρίων, εκδ. ψυχογιός σελ. 400, 2007 ISBN 978-960-453-274-2
Κύρου ανάβασις, τόμοι δυο, εκδ. Ζήτρος 2005 ISBN 9789608437425

Έργα του Ξενοφώντα
Ιστοριογραφία της Ελλάδας
Περσικοί Πόλεμοι
Μπόμπι Φίσερ

Ο Ρόμπερτ Τζέιμς "Μπόμπι" Φίσερ (Robert James "Bobby" Fischer, 9 Μαρτίου 1943 - 17 Ιανουαρίου 2008) ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι, ο μοναδικός Αμερικανός που κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της FIDE.  Έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής την 1 Σεπτεμβρίου 1972 και έχασε τον τίτλο στις 3 Απριλίου 1975, όταν αρνήθηκε να τον υπερασπιστεί απέναντι στον Σοβιετικό Ανατόλι Κάρποφ, επειδή η σκακιστική ομοσπονδία απέρριψε τις καινοτομίες που ζητούσε για τη διοργάνωση.

Ο Γκάρι Κασπάροφ έγραψε ότι από όλους τους παγκόσμιους πρωταθλητές στο σκάκι, το χάσμα μεταξύ του Φίσερ και των συγχρόνων του ήταν το μεγαλύτερο στην ιστορία. Ήταν επίσης διάσημος για την εκκεντρικότητά του, την αντισυμβατική του συμπεριφορά και τις αντισημιτικές πολιτικές του απόψεις. Παρά την παρατεταμένη απουσία του από το αγωνιστικό σκάκι, ή ίσως εξ αιτίας αυτής, ο Φίσερ βρισκόταν μέχρι τον θάνατό του ακόμα μεταξύ των καλύτερων σκακιστών στον κόσμο.

Στα 13 του ο Φίσερ κέρδισε ένα βραβείο ευφυΐας για ένα παιχνίδι το οποίο ο Hans Kmoch χαρακτήρισε ως Παιχνίδι του Αιώνα. Ξεκινώντας σε ηλικία 14 ετών, ο Φίσερ έπαιξε σε οκτώ παγκόσμια πρωταθλήματα, κερδίζοντας κάθε ένα με τουλάχιστον ένα περιθώριο ενός-σημείου. Στην ηλικία των 15, ο Φίσερ έγινε ο νεότερος γκρανμαίτρ  μέχρι εκείνη τη στιγμή και ο νεότερος υποψήφιος για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Στα 20 κέρδισε το Πρωτάθλημα των Η.Π.Α. 1963-64 με 11/11, το καλύτερο αποτέλεσμα στην ιστορία του τουρνουά. Ο Φίσερ σημείωσε 60 αξιοσημείωτα παιχνίδια (1969) και παραμένει ένα σεβαστό έργο στην σκακιστική βιβλιογραφία.

Το 1970, ο Φίσερ κυριαρχεί στο σύγχρονο, με τη νίκη του το 1970 στο τουρνουά Ιντερζονάλ (Interzonal) με ένα διαφορά-ρεκόρ 3½ βαθμών, κερδίζοντας 20 συνεχόμενα παιχνίδια, συμπεριλαμβανομένων δύο πρωτοφανών 6-0. 

Τον Ιούλιο του 1971, ήταν πρώτος στην Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία (FIDE) και ήταν για 54 μήνες στην πρώτη θέση. Το 1972, κατέλαβε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκάκι από τον Μπορίς Σπάσκι (Boris Spassky) της ΕΣΣΔ σε έναν αγώνα, που διεξήχθη στο Ρέικιαβικ, Ισλανδία, σε δημοσιότητα ως μια αντιπαράθεση του Ψυχρού Πολέμου η οποία προσέλκυσε περισσότερο παγκόσμιο ενδιαφέρον από οποιοδήποτε πρωτάθλημα σκάκι πριν ή μετά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Bobby Fischer's official website, with radio interviews
 Video fragments from a documentary on Bobby Fischer
 The Fischer Story
 Fischer news
 Bobby Fischer: Demise of a chess legend, the BBC on Fischer's personality and downfall
 The madness of King Bobby January 12, 2003 article in the Observer Sport Monthly
 The patent for Fischer's chess clock
 Unofficial Bobby Fischer Chess Page
 Bobby's complicated relation with women
 Fischer's games at chessgames.com
 Usenet thread with Nigel Short discussing his suspicions he played against Fischer on the Internet
 Suspected games against two International Grand Masters via the Internet
 Tim Krabbé's chess diary
 65 Crucial Positions from His Games

Αμερικανοί σκακιστές
Καλλιόπη

Η ετυμολογία του αρχαιοελληνικού ονόματος Καλλιόπη είναι: κάλλος (= ομορφιά) + ὄψ (= οφθαλμός), δηλ. αυτή που έχει όμορφα μάτια.
Με το όνομα Καλλιόπη (θηλυκό όνομα αρχαίας ελληνικής προέλευσης: Κάλλος + όψη) φέρονται:

 Καλλιόπη (μυθολογία): Μια από τις 9 Μούσες στην Ελληνική μυθολογία.
 Αγία Καλλιόπη: Χριστιανή μάρτυς.
 Καλλιόπη Λήμνου: Χωριό της Λήμνου.
 Καλλιόπη (Ινδία): Ελληνιστική πόλη της Ινδίας. 
 Καλλιόπη (Παρθία): Ελληνιστική πόλη της Παρθίας. 
 Ο αστεροειδής 22 Καλλιόπη.
 Καλλιόπη (περιοδικό): Ελληνικό ιστορικό περιοδικό.

Ακόμη στον αρσενικό τύπο του ονόματος φέρονται δύο χριστιανοί μάρτυρες:
 Καλλιόπιος (ο εν Πέργη) και
 Καλλιόπιος (Οσιομάρτυς)

Επίσης Καλλιόπεια ή Καλλιοπεία ήταν η αρχαία ελληνική ονομασία του πλανήτη Αφροδίτη (πλανήτης).
Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄

Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος Β΄ (κατά κόσμον Νικόλαος Χορευτάκης, 25 Νοεμβρίου 1954) είναι Έλληνας Επίσκοπος και προκαθήμενος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο κατά κόσμον Νικόλαος Χορευτάκης γεννήθηκε το 1954 στο χωριό Προφήτης Ηλίας Ηρακλείου και έζησε στη Νέα Αλικαρνασσό Ηρακλείου, όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. 

Είναι απόφοιτος της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής και πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επίσης σπούδασε στην Οδησσό της Ρωσίας Ιστορία Τέχνης, Λογοτεχνία και Φιλοσοφία. Από μικρός ήθελε να ακολουθήσει την ιεροσύνη και εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αγκαράθου στις 15 Αυγούστου 1973 παίρνοντας το όνομα Διονύσιος.

Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1975 και Πρεσβύτερος - Αρχιμανδρίτης στις 23 Απριλίου 1978 από τον Μητροπολίτη Λάμπης και Σφακίων Θεόδωρο. Τα έτη 1975 - 1985 υπηρέτησε ως Αρχιδιάκονος και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Λάμπης και Σφακίων. Τα έτη 1985 - 1990 υπηρέτησε ως Πατριαρχικός Έξαρχος στη Ρωσία με έδρα την Οδησσό επί Πατριαρχών Νικολάου ΣΤ΄ και Παρθενίου Γ΄, όπου συνέστησε το Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού και το Μουσείο Φιλικής Εταιρείας.

Στις 17 Ιουνίου 1990 χειροτονήθηκε Επίσκοπος υπό τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Κυρήνης και διορίστηκε Εκπρόσωπος και Διευθυντής του Γραφείου της Α.Θ. Μακαριότητος του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας Παρθενίου Γ΄ στην Αθήνα 1990 - 1997. Το 1997 διορίστηκε Πατριαρχικός Επίτροπος Αλεξανδρείας από τον Πατριάρχη  Ἀλεξανδρείας Πέτρο Ζ΄. 

Τον Σεπτέμβριο του 1997 εξελέγη Μητροπολίτης Καμερούν. Κατά το χρονικό διάστημα της ποιμαντορίας του ανέπτυξε σημαντική ιεραποστολική δράση. Ανήγειρε Ιερούς Ναούς, εκπαιδευτήρια και νοσοκομεία, βοηθώντας αδιακρίτως πολλούς Αφρικανούς και Έλληνες. Το 16 Σεπτεμβρίου 2002 εξελέγη Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε, όπου ίδρυσε 4 Ιεραποστολικά κέντρα στην πρωτεύουσα Χαράρε, Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο χωρητικότητος 400 συνέδρων, δύο μεγάλα Ιεραποστολικά κέντρα στο Μαλάουι, τα οποία περιλαμβάνουν Νοσοκομείο, τεχνικές σχολές και παιδικούς σταθμούς. Με τη αρωγή της Βουλής των Ελλήνων ανακαίνισε το «Ελληνικό τετράγωνο» (Σχολείο-Εκκλησία-Πρεσβυτέριο) στη πόλη Μπέιρα της Μοζαμβίκης. Επίσης θεμελίωσε Ιερούς Ναούς και συνέβαλε στην ίδρυση Ελληνικών Κοινοτήτων στα κράτη της Μποτσουάνα και της Ανγκόλα.

Στις 9 Οκτωβρίου 2004 εξελέγη από την Ιεραρχία του Αλεξανδρινού Θρόνου παμψηφεί ως ο 115ος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής. Είναι ο έβδομος κρητικής καταγωγής Πατριάρχης Αλεξανδρείας μετά τους Σίλβεστρο, Μελέτιο Πηγά, Κύριλλο Λούκαρη, Γεράσιμο Παλλαδά, Γεράσιμο Σπαρταλιώτη και Μελέτιο Μεταξάκη. 

Η Ενθρόνιση έγινε στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αλεξανδρείας, παρουσία Προκαθημένων και Αντιπροσωπειών όλων των Εκκλησιών και Πολιτικών Αρχών Ελλάδος, Κύπρου και Αιγύπτου την 24η Οκτωβρίου 2004.

Παραπομπές

Πηγές 
 Δικτυακός τόπος Πατριαρχείου Αλεξανδρείας

Θεοδωρος
Θεοδωρος
Θεοδωρος
Θεοδωρος
Δεσπότης

Δεσπότης  (θηλ.: Δεσποτίς, Δεσπότειρα, Δεσποτίνα, και Δέσποινα)

Ηγεμονικός τίτλος

Ο όρος «δεσπότης» χρησιμοποιούνταν με την έννοια του κυρίου του οίκου, οικογενειάρχη, οικοδεσπότη.  Αντίστοιχο με το λατινικό όρο dominus, στη ρωμαϊκή και πρώιμη βυζαντινή εποχή χρησιμοποιούνταν ως προσφωνητικό για σημαίνοντα πρόσωπα, και ιδιαίτερα το Θεό, τους επισκόπους και πατριάρχες και τους αυτοκράτορες. Η χρήση του παρέμενε ανεπίσημη, παρά την σποραδική του εμφάνιση σε επίσημα έγγραφα και νομίσματα (όπως επί Λέοντος Γ').

Ο τίτλος απέκτησε μια πιο συγκεκριμένη έννοια επί Μανουήλ Α', ο οποίος δημιούργησε το έκτακτο αξίωμα του «δεσπότη» το 1163 για το γαμβρό του Μπέλα Γ', ο οποίος εκείνη την εποχή είχε οριστεί διάδοχος του αυτοκράτορα. Το αξίωμα αυτό καθιερώθηκε έκτοτε ως το υψηλότερο στην υστεροβυζαντινή αυλική ιεραρχία, αμέσως μετά τον αυτοκράτορα, και απονεμόταν συνήθως στους μικρότερους γιους ή τους γαμπρούς του αυτοκράτορα (ο πρωτότοκος συνήθως στεφόταν συμβασιλεύς). Από το Βυζάντιο, ο τίτλος διαδόθηκε στα όμορα κράτη που βρίσκονταν υπό την πολιτική και πολιτιστική επιρροή της αυτοκρατορίας. Έτσι χρησιμοποιήθηκε από τη Λατινική Αυτοκρατορία, τη Βουλγαρία και τη Σερβία (деспот, θηλ. деспотица) και την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, όπου σε αντίθεση με τη συνήθη βυζαντινή πρακτική, «δεσπότης» ονομαζόταν ο διάδοχος του θρόνου.

Ως το υψηλότερο μετά αυτό του βασιλέως αξίωμα, ο τίτλος του «δεσπότη» υιοθετήθηκε από ή παραχωρήθηκε σε αρκετούς ανεξάρτητους ή ημιανεξάρτητους ηγεμόνες του ευρύτερου βυζαντινού κόσμου, των οποίων οι επικράτειες έμειναν γνωστές ως δεσποτάτα, παρότι δεν έφεραν όλοι οι ηγεμόνες τους τον τίτλο αυτό. Τέτοια ήταν το Δεσποτάτο της Ηπείρου και τα διάδοχα δεσποτάτα της Άρτας και του Αγγελοκάστρου, καθώς και η Σερβία μετά το 1403. Ταυτόχρονα, η πρακτική των Παλαιολόγων, από τα μέσα του 14ου αιώνα και ύστερα, να αναθέτουν τη διακυβέρνηση διαφόρων απομακρυσμένων περιοχών του κράτους σε πρίγκιπες της αυτοκρατορικής οικογένειας, οδήγησε στη δημιουργία ημιαυτόνομων επικρατειών κάτω από «δεσπότες», όπως στη Θεσσαλονίκη και το Μοριά. Επί των Παλαιολόγων η απονομή του τίτλου συνοδευόταν από την παραχώρηση ενός κλήρου.

Θρησκευτικός τίτλος
Στην χριστιανική ανατολική εκκλησιαστική γλώσσα αποδίδεται συνώνυμα του Επισκόπου. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης και τα πλείστα «οφίκια» που παραχώρησε ο Μωάμεθ Β' στο νέο Πατριάρχη ήταν και αυτός ο τίτλος του εκλιπόντος Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου. Προς τούτο και ο Πολυχρονισμός : «Τον Δεσπότην και Αρχιερέα ημών Κύριε φύλλαττε εις πολλά έτη'» κλπ και που συνεχίζεται μέχρι σήμερα ανεξάρτητα της μορφής του πολιτεύματος της χώρας.

Η κλητική από λαϊκούς μόνο σε επίκληση ευλογίας: π.χ. Δέσποτα την ευλογία Σας.

Παραπομπές

Πηγές
 
 

 
Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι
Τίτλοι ευγενείας της Αλβανίας
Τίτλοι ευγενείας της Βουλγαρίας
Τίτλοι ευγενείας της Ιταλίας
Τίτλοι ευγενείας της Σερβίας
Χριστιανικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Δεσποτισμός
Τίτλοι ευγενείας
Gajim

Το Gajim δεν πρέπει να μπερδεύεται με το Gaim, ένα άλλο πρόγραμμα άμεσης επικοινωνίας

Το Gajim είναι ένα ελεύθερο πρόγραμμα πελάτης άμεσης επικοινωνίας για το πρωτόκολλο Jabber (XMPP) γραμμένο σε GTK. Τρέχει σε GNU/Linux, BSD και Microsoft Windows.

Αποστολή
Ο στόχος του Gajim είναι να παρέχει ένα πλήρως εξοπλισμένο και εύχρηστο XMPP πρόγραμμα πελάτη για τους χρήστες του GTK. Το Gajim δεν απαιτεί το GNOME για να τρέξει, αν και τρέχει περίφημα σε περιβάλλον GNOME.

Χαρακτηριστικά του Gajim
 Παράθυρα συζήτησεις με καρτέλες
 Υποστήριξη για ομαδικές συζητήσεις
 Φατσούλες, ανιχνευτή URL
 Εικονίδιο στην μπάρα εργαλείων
 TLS & GPG υποστήριξη
 Υποστήριξη εγγραφής σε μεταφορά
 Ανακάλυψη Υπηρεσιών συμπεριλαμβανωμένων των κόμβων
 Υποστήριξη Πολλαπλών Λογιαριασμών
 Δυνατότητες D-BUS
 Κονσόλα XML

Το Gajim είναι διαθέσιμο στα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ρώσσικα, Ισπανικά, Πολωνικά, Πορτογαλικά, Ελληνικά, Βουλγάρικα, Σουηδικά και Τσέχικα.

Χαρακτηριστικά Δικτύου
Επειδή το Jabber επιτρέπει μεταφορές σε άλλες υπηρεσίες, τις οποίες πολλοί διακομιστές παρέχουν, το Gajim μπορεί να συνδεθεί στο Yahoo!, AIM, ICQ και στην Υπηρεσία Μηνυμάτων .NET. Άλλες υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες είναι το RSS και το ATOM για συγκετρωτές ειδήσεων, η αποστολή SMS και η πρόγνωση καιρού. Για περισσότερα βλέπε Jabber.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα 
 Gajim project Wiki  
 Gajim Alternative - WhatsApp 

Ελεύθερο λογισμικό
Instant messengers
Κονστρουκτιβισμός (καλλιτεχνικό ρεύμα)

Ο κονστρουκτιβισμός (constructivism) αποτελεί καλλιτεχνικό ρεύμα, κυρίως στη ζωγραφική και τη γλυπτική, που αναπτύχθηκε την περίοδο 1913-1930 στη Ρωσία. Θεμελιωτής του κινήματος θεωρείται ο Ρώσος καλλιτέχνης Βλαντιμίρ Τάτλιν (Vladimir Tatlin). Ως πρόδρομοι του Ρωσικού κονστρουκτιβισμού αναφέρονται πολλές φορές τα κινήματα του Φουτουρισμού και του Κυβισμού, με τα οποία είναι γεγονός πως ήρθε σε επαφή και ο Τάτλιν στο Παρίσι. Το κίνημα του κονστρουκτιβισμού συνδέθηκε όμως επίσης με τη σχολή του Μπαουχάους στη Γερμανία καθώς και με τον νεοπλαστικισμό. 

Η καλλιτεχνική πρωτοπορία του Τάτλιν ένωσε και άλλους Ρώσους καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και οι γλύπτες Antoine Pevsner και Naum Gabo. Η πρώτη αυτή ομάδα δημοσίευσε και το Μανιφέστο της το 1920 (ή 1921). Θεωρείται ότι μέσα από αυτό το μανιφέστο γεννήθηκε και ο όρος -κονστρουκτιβισμός (αγγ. construct, ελλ. μφ. κατασκευάζω) καθώς μία από τις διακηρύξεις του κινήματος ήταν πως η τέχνη "κατασκευάζεται". Ένα από τα συνθήματα του ήταν επίσης το "Η Τέχνη στη Ζωή".

Κύριο χαρακτηριστικό
Κύριο χαρακτηριστικό του κινήματος του κονστρουκτιβισμού αποτελούν οι απολύτως αφηρημένες κατασκευές. Απουσιάζουν οι συμβατικές αναπαραστάσεις αντικειμένων ενώ δίνεται έμφαση στην απεικόνιση γεωμετρικών μορφών. Η απόδοση των θεμάτων είναι τις περισσότερες φορές ακραιφνώς μινιμαλιστική και συχνά με διάθεση πειραματισμού. Οι κονστρουκτιβιστές θαύμαζαν τις μηχανές και την τεχνολογία της εποχής σε βαθμό που χρησιμοποιούσαν πολλά βιομηχανικά υλικά (πλαστικό, γυαλί ή σίδερο) στην κατασκευή των έργων τους. Ο κονστρουκτιβισμός συνδέθηκε στενά και με την αρχιτεκτονική. 

Το κίνημα θεωρείται διεθνές, καθώς πέρα από τη Ρωσία εξαπλώθηκε και σε χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία.

Βασικοί εκπρόσωποι

Σημαντικοί εκπρόσωποι του κονστρουκτιβισμού θεωρούνται οι:

 Βλαντιμίρ Τάτλιν (Vladimir Tatlin)
 Καζιμίρ Μαλέβιτς (Kasimir Malevich)
 Ελ Λισίτσκι (El Lissitzky)
 Αλεξάντερ Ροντσένκο (Alexander Rodchenko)
 Γκούσταβ Κλούτσις (Gustav Klutsis)
 Λιούμποφ Πόποβα (Liubov Popova)
 Όλγα Ροζάνοβα (Olga Rozanova)
 Αλεξάνδρα Έξτερ (Alexandra Exter)
 Ρόμπερτ Άνταμς (Robert Adams)
 Βαντίμ Μέλερ (Vadim Meller)
 Ναούμ Γκάμπο (Naum Gabo) 
 Βαρβάρα Στεπάνοβα (Varvara Stepanova)
 Τίλο Ματς (Thilo Maatsch)
 Αλεξάντερ Βέσνιν (Alexander Vesnin)
 Μοϊσέι Γιακόνβλεβιτς Γκίνζμπουργκ (Moisei Ginzburg)

Δείτε επίσης
Μοντέρνα τέχνη
Μπαουχάους
Κυβισμός
Φουτουρισμός
Νεοπλαστικισμός
Γεώργιος Κωστάκης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

κρατικο μουσείο σύγχρονης τέχνης στην Θεσσαλονίκη
https://web.archive.org/web/20050406015709/http://kmtspace.com/kmt/constructivism.htm
Αναφορά στο κίνημα και παρουσίαση σημαντικών έργων
Συλλογή έργων

Μοντέρνα τέχνη
Καλλιτεχνικά ρεύματα
Πολιτισμός της Ρωσίας
Αρχιτεκτονικά ρεύματα
Σελλασία Λακωνίας

Η Σελλασία είναι χωριό του νομού Λακωνίας της Πελοποννήσου.

Βρίσκεται στα βόρεια της Σπάρτης και αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του προκαποδιστριακού δήμου Οινούντος και του διευρυμένου καποδιστριακού δήμου Σπάρτης. Κατά την απογραφή του 2001, είχε πληθυσμό 524 κατοίκων.

Ιστορία
Στην αρχαιότητα υπήρχε φυλάκιο των Σπαρτιατών για να ελέγχει τη διάβαση προς τη Λακωνία.

Το 222 π.Χ. έγινε εκεί μία μάχη που έκλεισε το κεφάλαιο πόλις-κράτος στην Αρχαία Ελλάδα. Ο Αντίγονος Γ΄ Δώσων, αντιβασιλιάς της Μακεδονίας και η Αχαϊκή Συμπολιτεία (που ανάμεσα στα στρατεύματά της βρισκόταν ο νεαρός τότε Φιλοποίμην) πολέμησαν με τους Σπαρτιάτες του μεταρυθμιστή βασιλιά Κλεομένη Γ'. Η Σπάρτη ήταν η τελευταία πόλη-κράτος της παλαιότερης εποχής που συνέχιζε να αντιστέκεται, τόσο στην εξουσία των Μακεδόνων όσο και στην Αχαϊκή Συμπολιτεία. Τελικά οι δυνάμεις των συμμάχων νίκησαν τους Σπαρτιάτες και ενέταξαν τη νικημένη πόλη στην Αχαϊκή Συμπολιτεία.

Ιστορικό πληθυσμού

Προσωπικότητες
Η Σελλασία είναι τόπος καταγωγής της επιχειρηματικής οικογένειας Γιαννακόπουλου. Επίσης είναι και ο τόπος καταγωγής του μεγάλου ελληνοαμερικάνου τενίστα Πητ Σάμπρας (τόπος γέννησης της μητέρας του).

Παραπομπές

Χωριά του νομού Λακωνίας
Δήμος Σπάρτης
Σημαία

Η σημαία είναι κατά γενική αποδοχή η αποτύπωση εμβλήματος ή συμβόλου, που συνήθως απεικονίζεται πάνω σε τεμάχιο υφάσματος.
Αν το έμβλημα είναι έθνους τότε η σημαία καλείται εθνική, σε διάκριση με σημαίες σωματείων, κομμάτων κλπ.

Γενικά
Οι σημαίες αποτελούνται άλλοτε από συρραμμένες έγχρωμες λωρίδες υφασμάτινες, οριζόντια ή κάθετα εναλλασσόμενες (Ιταλίας, Βουλγαρίας κ.α.), άλλοτε φέρουν έμβλημα ή κάποιο σύμβολο επί μονόχρωμου υφάσματος (Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας κ.ά.) ή τέλος αποτελούν συνδυασμό χρωμάτων και συμβόλων .

Από τη χρήση τους, διακρίνονται σε σημαίες: Εθνικές (Χωρών), Πολεμικές (Στρατιωτικών σχηματισμών), Βασιλικές (Βασιλικών Οίκων), Ναυτικές (Πολεμικών Πλοίων), Διακρατικές (ΟΗΕ, ΕΕ), Συμμαχικές (ΝΑΤΟ) κτλ., πίνακες των οποίων παρέχουν ειδικά επίσημα διεθνή λευκώματα που εκδίδουν αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες.

Όμως στη στενότερη έννοια της σημαίας αποδίδεται κυρίως η έννοια της Εθνικής ή Πολεμικής σημαίας επί, ή προ, της οποίας ορκίζονται οι στρατεύσιμοι κάθε χώρας πίστη στην πατρίδα. Αυτός είναι και ο λόγος που η σημαία αποτελεί το σπουδαιότερο λάφυρο της όποιας μάχης.
(Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οι Ρωμαίοι διέλυαν αμέσως τις λεγεώνες που έχαναν τη σημαία τους).

Εκείνο που πρέπει ιδιαίτερα να επισημανθεί είναι ότι, άλλο είναι το έμβλημα και άλλο η σημαία, το μεν έμβλημα μπορεί να φέρεται σαν ιδιαίτερο σήμα αλλά δεν είναι σημαία, η δε σημαία μπορεί να φέρει και έμβλημα απαραίτητα όμως πρέπει να είναι υφασμάτινη.
Η Εθνική σημαία αποτελεί κρατικό σύμβολο που θεωρείται το πιο σεβαστό σε ένα κράτος και προστατεύεται από τη κείμενη ανά Χώρα νομοθεσία.

Δείτε επίσης 
 Πινακοθήκη εθνικών σημαιών
 Σημαία της Ελλάδας
Ορφισμός (τέχνη)

Ο Ορφισμός αποτελεί καλλιτεχνικό ρεύμα που αναπτύχθηκε στο Παρίσι την σύντομη περίοδο 1912-1914 στη ζωγραφική.

Ο όρος επινοήθηκε από τον Γάλλο ποιητή Γκιγιώμ Απολλιναίρ προκειμένου να περιγράψει το λυρισμό των έργων του ζωγράφου Ρομπέρ Ντελονέ (Robert Delaunay) και αποτελεί αναφορά στον Ορφέα της ελληνικής μυθολογίας. Ο Delaunay θεωρείται ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του ορφισμού μαζί με τους Frank Kupka, αδέλφια Ντυσάν (βλ. Μαρσέλ Ντυσάν) και Roger de la Fresnaye. 

Το ρεύμα του Ορφισμού συνδέθηκε με το κίνημα του Κυβισμού και μάλιστα συχνά χρησιμοποιείται και ο όρος Ορφικός κυβισμός. Το στοιχείο που διαφοροποιεί τα έργα της σχολής του ορφισμού από τα αντίστοιχα κυβιστικά, είναι η χρήση έντονων χρωμάτων και χρωματικών αντιθέσεων. Επιπλέον ο ορφισμός δεν χαρακτηρίζεται από την αυστηρότητα της κυβιστικής φόρμας. Κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η αφαιρετική προσέγγιση των θεμάτων.    

Το ρεύμα του Ορφισμού διακόπηκε περίπου την περίοδο του Α' Παγκοσμίου πολέμου αλλά θεωρείται πως παρά την πολύ μικρή διάρκεια του, πρόλαβε να επηρεάσει αρκετούς καλλιτέχνες.  Αρκετοί από τους Γερμανούς εξπρεσιονιστές ήρθαν σε επαφή με τα έργα των ορφιστών και υιοθέτησαν στοιχεία του ύφους τους. Ο ίδιος ο Πάουλ Κλέε συνάντησε τον Ντελονέ στο Παρίσι το 1912.

Σχετικά άρθρα
Μοντέρνα τέχνη
Κυβισμός
Εξπρεσιονισμός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Από τη συλλογή Guggenheim

Μοντέρνα τέχνη
Κυβισμός
Ορφισμος
Θωρ

Αυτό το λήμμα αφορά τον Θεό της Σκανδιναβικής λογοτεχνίας. Για άλλες χρήσεις, δείτε: Thor (αποσαφήνιση)
Ο Θωρ (Thor ή στα γερμανικά Donar/Donner, στα αρχαία σκανδιναβικά Þórr, Θορρ) είναι ο κοκκινομάλλης και γενειοφόρος θεός του κεραυνού και της αστραπής στη Γερμανική και Σκανδιναβική μυθολογία. Είναι γιος του Οντίν και της Γιορντ. Ενώ ο Οντιν είναι θεός των ισχυρών και αριστοκρατικός, ο Θωρ είναι περισσότερο ένας κοινός άντρας, που συχνά συνασπίζεται με τους ανθρώπους εναντίον άλλων θεών.

Κατά τη διάρκεια του Ράγκναροκ ο Θωρ θα σκοτώσει τον Γιόρμουνγκαντ (Jormungand) αλλά θα πεθάνει από το δηλητήριο του.

Η οικογένεια του Θωρ 
Σύζυγος του Θωρ ήταν η Σιφ, για την οποία δεν ξέρουμε πολλά πέρα από το ότι είχε χρυσά μαλλιά κατασκευασμένα από νάνους, αφού ο Λόκι είχε κόψει τα δικά της χρυσά μαλλιά. Είχε τρία παιδιά: τον Μάγκνι, την Θρόυντ και τον Μόντι και έναν θετό γιο, τον Ουλλρ.

Τα αντικείμενα του Θωρ 
Ο Θωρ κατείχε ένα πολεμικό σφυρί, το Μγιόλνιρ (Mjöllnir), το οποίο με μαγικό τρόπο επέστρεφε στον κάτοχό του, αφού έβρισκε τον στόχο του. Για το χειρισμό του ο Θωρ φορούσε σιδερένια γάντια και μια ζώνη που διπλασίαζε τη δύναμή του.

Το όνομα Θωρ 
Η ημέρα του Θωρ ή Τορ (Tor's Day ή Thor's Day) έδωσε το Thursday (δηλ. Πέμπτη) στα αγγλικά, το Donnerstag (που σημαίνει η ημέρα του κεραυνού) στα Γερμανικά, το Donderdag στα Ολλανδικά και το Torsdag στα Σουηδικά, Δανέζικα και Νορβηγικά.

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 299 Θώρα (Thora), που ανακαλύφθηκε το 1890, πήρε το όνομά του από τον θεό Θωρ.

Παραπομπές

Σκανδιναβική μυθολογία
Θεότητες του κεραυνού
Γερμανικός παγανισμός
Μικρό Έμβολο (ακρωτήριο)

Το Μικρό Έμβολο (ή Καραμπουρνάκι ή Μικρό Καραμπουρνού) είναι ακρωτήριο που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη στα όρια του Δήμου Καλαμαριάς. 

Στην τοποθεσία γίνονται ανασκαφές σε προϊστορικό οικισμό από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. 
Το Μικρό Έμβολο ανακηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος από το 1989. To 1993 το Συμβούλιο της Επικρατείας το χαρακτήρισε περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Στο άκρο του ακρωτηρίου του Μικρού Εμβόλου βρισκόταν διατηρητέο οχυρό το οποίο κατεδαφίστηκε για να κτισθεί το Κυβερνείο (ή "Παλατάκι").

Πηγές
Μια πολιτιστική όαση για τη Θεσσαλονίκη, του Μιχάλη Τιβέριου, «Βήμα», 25 Ιουλίου 1999, ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2008.
«Στο Καραμπουρνάκι ο πυρήνας της Θέρμης», «Ελευθεροτυπία», 13 Μαρτίου 2003, ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2008.
Ανασκαφικό έργο με λίγα χρήματα, του Σάκη Αποστολάκη, «Ελευθεροτυπία», 16 Φεβρουαρίου 2006, ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2008. 
Δείγμα γραφής από την αρχαία Καρία, του Μιχάλη Τιβέριου, «Βήμα», 14 Δεκεμβρίου 1997, ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2008.
Καραμπουρνάκι SOS, «Μακεδονία», 3 Μαρτίου 2008, ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2008.
 Καραμπουρνάκι : καταγράφοντας το παρελθόν. Σύστημα ψηφιακής διαχείρισης αρχαιολογικής ανασκαφήςτων δρ. Δέσποινας Τσιαφάκη και δρ. Γεώργιου Παυλίδη, Ινστιτούτο Πολιτιστικής & Εκπαιδευτικής Τεχνολογίας, από την ιστοσελίδα του Ανθρώπινου Δικτύου Ερευνητικής και Τεχνολογικής Επιμόρφωσης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανασκαφή, συντήρηση, καταγραφή, μελέτη αρχαίου οικισμού στο Καραμπουρνάκι, από την ιστοσελίδα του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης

Ακρωτήρια της Ελλάδας
Αρχαιολογικοί τόποι στη Θεσσαλονίκη
Παφλαγόνες

Οι Παφλαγόνες ήταν λαός που έδωσε το όνομά του στην περιοχή της Παφλαγονίας.

Το όνομά τους οφείλουν στον Μυθικό γιο του Φινέα τον Παφλαγόνα.
Οι Χετταίοι τους καλούσαν Πάλα ή Πάφλα. Η γλώσσα τους ονομαζόταν Παλαουμνιλι και ανήκε στην ομάδα των Ινδο-Ευρωπαϊκών γλωσσών της Ανατολίας, έχοντας παράλληλα ένα γλωσσικό υπόστρωμα συγγενικό της μη Ινδο-Ευρωπαϊκής γλώσσας Χαττίλι. Η ονομασία Παφλαγονία στην ουσία είναι η ίδια ρίζα με την Πελαγονία (όπου φ είναι το παλαιό δίγαμμα). Τόσο οι Παφλαγόνες, όσο και οι Πελαγόνες της Μακεδονίας ανήκαν στα θρακοπελασγικά φύλα. 
Παφλαγών καλείτο και ο Βασιλεύς του λαού αυτού.

Το έθνος των Παφλαγόνων οι αρχαίοι Έλληνες το περιφρονούσαν θεωρώντας τους ως έθνος απολίτιστο και έθνος αργυρώνητων δούλων. Στις παροιμίες και φράσεις τους η λέξη παφλαγών σήμαινε φλύαρος.

(Παφλαγών > Φαφλαγών > φαφλατών > φαφλατάς)

Εξαφανισθέντες λαοί
Παφλαγονία
Αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας
Φορσέτι

Ο Φορσέτι (Forseti) ("αυτός που προεδρεύει") είναι ο Εσίρ θεός της δικαιοσύνης, της ειρήνης, και της αλήθειας στη Σκανδιναβική μυθολογία. Είναι γιος του Μπαλντρ και της Νάννα. 

Ο Φορσέτι θεωρείτο ο σοφότερος και πιο εύγλωττος από τους θεούς του Άσγκαρντ. Ο Φορσέτι προέδρευε σε διαμάχες που επιλύονταν με μεσολάβηση. Καθισμένος στην αίθουσά του απένειμε δικαιοσύνη σε αυτούς που την έψαχναν και πιστευόταν πως μπορούσε πάντα να παρέχει μια λύση που όλα τα αντιμαχόμενα μέρη έβρισκαν ήδη. Όπως ο πατέρας του ο Μπαλντρ, ήταν κι αυτός ένας ευγενικός θεός που προωθούσε την ειρήνη έτσι ώστε όσοι κρίνονταν από αυτόν μπορούσαν να ζήσουν με ασφάλεια όσο τηρούσαν τις κρίσεις του. Ενέπνεε τόσο σεβασμό που μόνο οι πιο σοβαροί όρκοι εκστομίζονταν στο όνομά του.

Δεν αναφέρεται ως μαχητής στο Ράγκναροκ, έτσι υποτίθεται ότι ως θεός της ειρήνης μάλλον απείχε της μάχης.

Σκανδιναβική μυθολογία
Θεότητες της δικαιοσύνης
Θεότητες της ειρήνης
Βαρ (θεά)

Στην Σκανδιναβική μυθολογία η Βαρ (Var) είναι μία θεά των Εσίρ.

Είναι αυτή που ακούει τους όρκους και τις συμφωνίες μεταξύ αντρών και γυναικών και εκδικείται αυτούς που αθετούν το λόγο τους.

Σκανδιναβική μυθολογία
Νομικά όργανα των Μαρτύρων του Ιεχωβά

Ένα σύνολο σωματείων  των Μαρτύρων του Ιεχωβά που χρησιμοποιούνται για την κυριότητα των περιουσιακών στοιχείων που σχετίζονται με τις θρησκευτικές τους δραστηριότητές, για την έκδοση και κυκλοφορία των εντύπων τους, για τη νομική εκπροσώπηση και υπεράσπισή τους ενώπιον των αρχών και για οποιαδήποτε άλλα ζητήματα και δραστηριότητες που απαιτούν έννομη νομική υπόσταση.

Κύρια σωματεία 
Η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά της Πενσυλβανίας (Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania) ως μη μετοχικό, μη κερδοσκοπικό σωματείο συστάθηκε από τον Κάρολο Τέηζ Ρώσσελ και τους συντρόφους του το 1884. Αρχικά ήταν γνωστή ως Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά της Σιών και πολλές φορές χάριν συντομίας δηλώνεται απλώς ως Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά ή απλώς Εταιρία Σκοπιά.

Πρόεδροι της Εταιρίας Σκοπιά από την ίδρυσή της το έτος 1884:

 Κάρολος Ρώσσελ (1884 - 1916) 
 Ιωσήφ Ρόδερφορντ (1916 - 1942) 
 Νάθαν Νορ (1942 - 1977) 
 Φρέντερικ Φρανς (1977 - 1992) 
 Μίλτον Χένσελ (1992 - 2000) 
 Ντον Άνταμς (2000 - τώρα)

Η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά της Νέας Υόρκης (Watchtower Bible and Tract Society of New York, Inc.) είναι ένα ακόμη μη κερδοσκοπικό σωματείο το οποίο αποτελεί νομική εκπροσώπηση των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Ιδρύθηκε το 1909 και η έδρα της βρίσκεται στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Αρχικά ονομαζόταν Σύλλογος Άμβωνας των Λαών. Μετονομάστηκε σε Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά το 1939. Από το 1956 είναι γνωστή ως Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά της Νέας Υόρκης.

Ο Διεθνής Σύλλογος Σπουδαστών της Γραφής (International Bible Students Association, ή συντομογραφικά IBSA) ιδρύθηκε το 1914 από τον Πάστορα Κάρολο Τέηζ Ρώσσελ στο Λονδίνο της Αγγλίας και αποτέλεσε την πρώτη νομική εκπροσώπηση του Charles Taze Russell και των συντρόφων του στην Ευρώπη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρχαν ήδη τότε δύο παρόμοια σωματεία.

Ήδη από το 1910, όσοι ασπάζονταν τις απόψεις του Charles Taze Russell και των συντρόφων του λέγονταν Σπουδαστές της Γραφής ή Ειλικρινείς Σπουδαστές της Γραφής, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του 1930 μετονομάστηκαν σε Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Σήμερα υπάρχουν ομάδες που αυτοαποκαλούνται «Ενωμένοι Σπουδαστές της Γραφής», οι οποίοι παραμένουν αφοσιωμένοι στα έργα του Russell και απορρίπτουν τις αλλαγές που έλαβαν χώρα μετά το θάνατό του. Τέτοιες ομάδες δεν σχετίζονται με τον Διεθνή Σύλλογο Σπουδαστών της Γραφής, το σωματείο που χρησιμοποιείται από τη δημιουργία του ως σήμερα από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Άλλα σωματεία  
Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σχηματιστεί και άλλα σωματεία με σκοπό την κάλυψη επιμέρους αναγκών, όπως η Χριστιανική Εκκλησία των Μαρτύρων του Ιεχωβά, κ.α. Παγκόσμια χρησιμοποιούνται πολλά άλλα κατά τόπους σωματεία, όπως το Wachtturm-Gesellschaft στο Ζέλτερς/Τάουνους της Γερμανίας, οι Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά Ελλάδας κ.α.

Υποσημειώσεις

Βιβλιογραφία 
 Βιβλίο Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά-Διαγγελείς της Βασιλείας του Θεού, 1993, Β. & Φ. Ε. Σκοπιά.

Δείτε επίσης 
 Οργανωτική δομή των Μαρτύρων του Ιεχωβά
 Πρακτικές των Μαρτύρων του Ιεχωβά
 Η Σκοπιά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μάρτυρες του Ιεχωβά: Η επίσημη ιστοσελίδα της Εταιρίας Σκοπιά

Μάρτυρες του Ιεχωβά
Στενά της Ρεντίνας

Τα Στενά της Ρεντίνας ή Μακεδονικά Τέμπη ή Κοιλάδα των κλεφτών είναι η περιοχή ανάμεσα στα όρη του Χολομώντα και των Κερδυλίων. Αποτελεί μια κοιλάδα που ξεκινά από τα δυτικά και το χωριό Ρεντίνα, κοντά στη λίμνη Βόλβη και καταλήγει στον Στρυμονικό κόλπο.

Την κοιλάδα που σχηματίζεται διαπερνά ο μικρός ποταμός Ρήχιος, που μεταφέρει τα υπερεκχειλίζοντα ύδατα της λίμνης Βόλβη στον Στρυμονικό κόλπο. Τα στενά της Ρεντίνας είναι σημαντικός βιότοπος για τα αρπακτικά πουλιά και σταθμός για τα μεταναστευτικά είδη πουλιών. Σε λόφο των στενών υπάρχει το βυζαντινό Κάστρο της Ρεντίνας ενώ στην είσοδο των στενών βρίσκεται ο ιστορικός μεταβυζαντινός ναός της Αγίας Μαρίνας.. 

Στα στενά της Ρεντίνας, τον αρχαίο "Αυλώνα",  βρισκόταν ένας ρωμαϊκός σταθμός της Εγνατίας οδού, ο οποίος ονομαζόταν "mutatio Peripidis" (=Euripidis) και όφειλε το όνομά του στον τάφο του Ευριπίδη, ο οποίος είχε θαφτεί εδώ, όπου κατασπαράχτηκε από σκυλιά. Το όνομα του σταθμού πιθανόν να διασώθηκε, ομολογουμένως πολύ παραφθαρμένο, στο νεότερο τοπωνύμιο "Ρεντίνα". Από τους σύγχρονους ερευνητές άλλοι τοποθετούν τον σταθμό στην είσοδο (δυτική) και άλλοι στην έξοδο (ανατολική) των στενών. Πιθανότερη όμως φαίνεται η πρώτη άποψη, η οποία συμφωνεί και με την απόσταση των δέκα ρωμαϊκών μιλίων (14,5 χλμ,) - που δίνουν τα ρωμαϊκά Οδοιπορικά - από τον επόμενο σταθμό Pennana που τα ερείπιά του σώζονται κοντά στην Ασπροβάλτα.  

Επομένως, ο σταθμός θα βρισκόταν κοντά στον σημερινό οικισμό Ρεντίνα, όπου υπήρχε παλιότερα το τουρκικό χάνι "Roumeli Bogasi-Khan", και θα είχε σχέση με το ομώνυμο βυζαντινό κάστρο.

Διαβάστε επίσης
Μάχη της Ρεντίνας
Κάστρο της Ρεντίνας
Ευριπίδης

Παραπομπές 

Κοιλάδες της Ελλάδας
Νομός Θεσσαλονίκης
Μόντι

Στη Σκανδιναβική μυθολογία ο Μόντι (Móði) είναι ο θεός της οργής στη μάχη, γιος του Θωρ και της Σιφ. Όπως όλα τα παιδιά των μεγάλων θεοτήτων, ο ίδιος και ο αδερφός του ο Μάγκνι είχαν λίγους οπαδούς. Πολλοί από τους οπαδούς του έκαναν χρήση ναρκωτικών ή άλλων μεθόδων για να φτάσουν σε συγκεκριμένο επίπεδο μανίας στη μάχη.

Οι οπαδοί του λάτρευαν και τη Σιφ για τις μαχητικές της ικανότητες. Ο Μόντι θα επιβιώσει του Ράγκναροκ και μαζί με τον αδερφό του θα κληρονομήσουν το Μγιόλνιρ.

Σκανδιναβική μυθολογία
Μπούρι

Στη Σκανδιναβική μυθολογία ο Μπούρι (Búri) ήταν ο πρώτος θεός. Δημιουργήθηκε από την αγελάδα Αουντχούμλα που έγλειψε τον αλμυρό πάγο του Γκιννούνγκαγκαπ. Ήταν πατέρας του Μπορ και παππούς του Οντίν. Η μόνη πηγή αυτού του μύθου προέρχεται από την Έντα του Σνόρρι Στούρλουσον:

Σκανδιναβική μυθολογία
Γερμανικός παγανισμός
Λάγκα

Σύμφωνα με ορισμένες πηγές η Λάγκα (Laga) είναι θεά των πηγαδιών και των πηγών στη σκανδιναβική μυθολογία. Φέρεται να είχε φιλικές σχέσεις με τον Όντιν.

Σκανδιναβική μυθολογία
Τυρ

Ο Τυρ (Týr) είναι ο θεός του πολέμου και της μάχης στη σκανδιναβική μυθολογία, ο οποίος απεικονίζεται ως μονόχειρας. Ήταν γιος του Οντίν ή του Χύμιρ. Σε άλλες γερμανικές γλώσσες είναι επίσης γνωστός ως Tyz, Ty, Ti, Tiw, Tiu, Tew και Ziu.

Προέλευση του ονόματος 
Το όνομα Tyr σήμαινε θεός και προέρχεται από το Πρωτο-Γερμανικό Tiwaz, το οποίο συνεχίζει το Πρωτο-Ινδο-Ευρωπαϊκό Dyeus, τον αρχικά κύριο θεό, από την οποία προέρχεται και ο Ζευς της ελληνικής μυθολογίας και ο Dyaus Pitar της Βεδικής θρησκείας.

Ο Τυρ στις Έντα 
Σύμφωνα με τις Έντα, κάποια στιγμή οι θεοί αποφάσισαν να αλυσοδέσουν τον λύκο Φένρισουλφρ (Fenrisulfr ή Fenris), αλλά το κτήνος έσπαγε όποια αλυσίδα του έβαζαν. Τελικά οι νάνοι έφτιαξαν μια μαγική λουρίδα, την Γκλέιπνιρ, από υλικά όπως γένια γυναίκας και ρίζες βουνού. Ωστόσο ο Φένριρ υποψιάστηκε την εξαπάτηση των θεών και αρνήθηκε να δεθεί εκτός αν κάποιος εξ αυτών τοποθετούσε το δεξί του χέρι στο στόμα του. Ο Τυρ, γνωστός για το μεγάλο θάρρος του, συμφώνησε και οι υπόλοιποι θεοί έδεσαν τον λύκο. Ο Φένριρ κατάλαβε πως είχε εξαπατηθεί και έκοψε το χέρι του θεού. Ο Φένριρ θα μείνει δεμένος μέχρι τη μέρα του Ράγκναροκ. 

Κατά τη διάρκεια του Ράγκναροκ ο Τυρ θα σκοτώσει και θα σκοτωθεί από το Γκαρμ, τον φύλακα σκύλο του Χελχέιμ.

Τυρ και η ημέρα Τρίτη 
Τα ίχνη του θεού διατηρούνται στην ονομασία της Τρίτης (Tuesday = ημέρα του Tiw) στις Βόρειες και Δυτικές Γερμανικές γλώσσες. (Ανάλογη της Martis dies που είναι αφιερωμένη στον Ρωμαϊκό θεό Μαρς.)

Παραπομπές

Σκανδιναβική μυθολογία
Θεότητες της δικαιοσύνης
Θεότητες του πολέμου
Γερμανικός παγανισμός
Βαλκυρίες

Στη Σκανδιναβική μυθολογία οι βαλκυρίες (valkyrjur, ενικός : valkyrja) είναι ελάσσονες θηλυκές θεότητες που υπηρετούν τον Οντίν. Η ονομασία τους σημαίνει αυτές που επιλέγουν τους σφαγιασθέντες.

Σύγχρονη τέχνη 
Στην σύγχρονη τέχνη οι βαλκυρίες συχνά απεικονίζονται ως όμορφες κοπέλες με ασπίδες σε φτερωτά άλογα, οπλισμένες με κράνη και ακόντια. Ωστόσο η φράση ίππος βαλκυρίας περιέγραφε τον λύκο, άρα αντίθετα με το στερεότυπο δεν ίππευαν φτερωτά άλογα. Μάλλον ίππευαν αγέλες λύκων που σύχναζαν στα πτώματα νεκρών πολεμιστών.

Ιδιότητες 
Οι ίδιες οι βαλκυρίες θεωρούνταν πως είχαν συγγένεια με τα κοράκια, τα οποία πετούσαν πάνω από τα πεδία μαχών και επέλεγαν πτώματα. Έτσι, οι αγέλες των λύκων και τα κοράκια που καθάριζαν το πεδίο μάχης μετά τη λήξη μπορεί να γίνονταν αντιληπτά ως υπηρέτες ενός υψηλότερου σκοπού. 

Ο στόχος των βαλκυριών ήταν να επιλέγουν τους πιο ηρωϊκούς από αυτούς που είχαν σκοτωθεί σε μάχη και να τους μεταφέρουν στη Βαλχάλλα. Αυτό ήταν απαραίτητο γιατί ο Οντίν χρειαζόταν πολεμιστές να πολεμήσουν με το μέρος του στην προκαθορισμένη μάχη στο τέλος του κόσμου, το Ράγκναροκ. 

Πολλές από τις βαλκυρίες αναφέρεται πως είχαν θνητούς γονείς.

Μείζονες βαλκυρίες 
Διάφορες βαλκυρίες εμφανίζονται ως μείζονες χαρακτήρες σε σωζόμενους μύθους όπως οι:
 Μπρύνχιλντρ (Brynhildr)
 Χιλντρ (Hildr)
 Σιγκρντρίφα (Sigrdrífa)
 Σιγκρούν (Sigrún)
 Σβάφα (Sváva)
 Θρουντρ (Þrúðr)

Άλλες πηγές δεικνύουν πως και κάποιες άλλες Βαλκυρίες ήταν σημαντικοί χαρακτήρες της Σκανδιναβικής μυθολογίας, όπως η Γκουννρ (Gunnr) και η Σκόγκουλ (Skögul). Έχουν σωθεί επίσης τα ονόματα πολλών άλλων βαλκυριών.

Οι βαλκυρίες του Βάγκνερ 
Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ ενσωμάτωσε Σκανδιναβικές ιστορίες που περιελάμβαναν τη βαλκυρία Μπρύνχιλντρ και την τιμωρία της και τον επακόλουθο έρωτά της για τον Πολεμιστή Σίγκφριντ στις όπερές του Βαλκυρία (Die Walküre) και Το Λυκόφως των Θεών (Götterdämmerung). Στην βαγκνερική τους εκδοχή οι Βαλκυρίες είναι κόρες του Βοτάν (Wotan /Οντίν) και της Έρντα (Erda/Γιορντ, ‘Γη’) και ονομάζονται Brünnhilde, Helmwige, Ortlinde, Gerhilde, Waltraute, Siegrune, Rossweisse, Grimgerde και Schwertleite.

Σκανδιναβική μυθολογία
Εκλογική Εναλλακτική για την Κοινωνική Δικαιοσύνη

Η Εκλογική Εναλλακτική για την Κοινωνική Δικαιοσύνη (γερμ. Arbeit & soziale Gerechtigkeit – Die Wahlalternative, WASG) ήταν ένα πολιτικό κόμμα της Γερμανίας.

Ιστορία 
Το 2004, μέλη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD), μεταξύ αυτών και ο κατοπινός πρόεδρος Κλάους Ερνστ, ανέλαβαν πρωτοβουλία για την ίδρυση του νέου κόμματος, επειδή δεν συμφωνούσαν με την πολιτική της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους και τα μέτρα φιλελευθεροποίησης της οικονομίας της τότε κυβέρνησης Σρέντερ. Αρχικά οργανώθηκαν σε σύλλογο, μέσα από τον οποίο ιδρύθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2005 το νέο κόμμα στο Γκέτιγκεν.

Τα μέλη του κόμματος δεν ήταν μονάχα πρώην μέλη του SPD όπως ο Όσκαρ Λαφοντέν, αλλά συχνά και άλλων αριστερών οργανώσεων. Ακόμη όμως και παλαιότερα μέλη του CDU   βρίσκονταν στο WASG.

Στις πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2005, το WASG συνεργάστηκε με το ανατολικογερμανικό Κόμμα του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (PDS) (μετονομασία του πρώην κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας) σε ενιαία λίστα με όνομα Κόμμα της Αριστεράς. Τη συνεργασία αυτή χαρακτήρισε ο τότε πρόεδρος του SPD, Φραντς Μιντεφέρινγκ, ως "καθαρή πρόκληση" για το κόμμα του (εφημερίδα Handelsblatt στις 25 Μαΐου 2005).

Στις 16 Ιουνίου 2007 το WASG ενοποιήθηκε με το PDS και δημιουργήθηκε νέο αριστερό κόμμα «Η Αριστερά», το οποίο με 76.139 μέλη (30 Σεπτεμβρίου 2008) είναι το τρίτο μεγαλύτερο στη χώρα.

Κοινοβουλευτικές εκλογές 2005 
Η συμμαχία των αριστερών κομμάτων PDS και WASG είχε ως αποτέλεσμα να πάρουν σαν Κόμμα της Αριστεράς 8,7% των ψήφων (54 έδρες). Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2002, πριν δηλαδή από την ίδρυση του WASG το PDS είχε πάρει 4% των ψήφων. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2005 ο Όσκαρ Λαφοντέν ορίστηκε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Δείτε επίσης
Άλλα γερμανικά πολιτικά κόμματα:
Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP)
Η Αριστερά
Οι Πράσινοι
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD)
Χριστιανοκοινωνική Ένωση της Γερμανίας (CSU)
Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Γερμανίας (CDU)

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημη ιστοσελίδα του WASG
Στο δρόμο για τη νέα αριστερά (ελληνικά) 

Γερμανικά πολιτικά κόμματα
Η Αριστερά (Γερμανία)
Δευτεροκανονικά Βιβλία

Με τον όρο Δευτεροκανονικά ή Αναγινωσκόμενα, προσδιορίζουμε δέκα από τα σαράντα εννέα «κανονικά βιβλία» της Παλαιάς Διαθήκης, τα οποία «περιέλαβε ως ιερά...η Αλεξανδρινή ευρύτερη ελληνική Βίβλος των Ο'», όχι όμως και η «Εβραϊκή Βίβλος». 

Για τις εκκλησίες που τα ενσωματώνουν στον κανόνα τους, τα βιβλία αυτά δεν αποτελούν «δευτερεύουσας αξίας βιβλία, που υπολείπονται ως προς τη θεοπνευστία και την αυθεντία τους έναντι των λοιπών κανονικών βιβλίων», αλλά «τοποθετούνται αδιακρίτως μεταξύ των πρωτοκανονικών...ως ισότιμα και ισόκυρα με τα πρωτοκανονικά, των οποίων τις θειες αλήθειες συμπληρώνουν». Κατ' αυτή την έννοια επομένως «καταχρηστική είναι και η χρήσις των όρων 'πρωτοκανονικός' και 'δευτεροκανονικός'...καίτοι δ' όμως οι όροι...έχουσι την ρίζαν αυτών εν τη γνωστή φράσει του αγ. Κυρίλλου του Ιεροσολύμων...δεν δηλούσι...ότι τα εν λόγω βιβλία είναι ήσσονος κύρους των πρωτοκανονικών».

Τα βιβλία αυτά είναι:

 Α' Έσδρας ή Ιερεύς
 Τωβίτ
 Ιουδίθ
 Α' Μακκαβαίων
 Β' Μακκαβαίων
 Γ' Μακκαβαίων
 Σοφία Σολομώντος
 Σοφία Σειράχ
 Βαρούχ
 Επιστολή Ιερεμίου.

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, ως προς την «αξίαν των δευτεροκανονικών βιβλίων ως ισοκύρων προς τα πρωτοκανονικά», σημαντική είναι η «μαρτυρία της αρχαιότατης Εκκλησίας, η οποία παρεδέχθη απ' αρχής ως θεόπνευστα και τα 49 βιβλία» της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα.

Υποσημειώσεις

Βλέπε επίσης
Απόκρυφα
Βιβλικός κανόνας
Παλαιά Διαθήκη

Απόκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης
Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης
Θρησκευτικά κείμενα
Χριστιανική ορολογία
Αμανίδες Πύλες

Αμανίδες πύλες ονομάζονταν οι νότιες Κιλίκιες πύλες δηλαδή τα στενά περάσματα από τη Κιλικία προς τη Συρία. (Βλ. σχετικά Κιλίκιες πύλες).

Γεωγραφία της Βίβλου
Ελληνιστική περίοδος
Γεωγραφία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κιλικία
Ορεινά περάσματα της Τουρκίας
Πύρρειος νίκη

Πύρρειος ή Καδμεία νίκη ονομάζεται μεταφορικά το αποτέλεσμα μιας μάχης κατά την οποία αναδεικνύεται μεν νικητής, αυτός όμως έχει υποστεί τόσο βαριές απώλειες, ώστε μελλοντικά θα του είναι δύσκολο ή αδύνατο να συνεχίσει να αγωνίζεται για την επίτευξη των σκοπών του.

Προέλευση 
Αμφότερες οι εκφράσεις, οι οποίες μάλιστα έχουν καθιερωθεί διεθνώς, προέρχονται από την αρχαία ελληνική γραμματεία:

 Καδμεία ήταν η νίκη των Θηβαίων (αλλιώς Καδμείων, δηλαδή των απογόνων του Κάδμου) επί των Αργείων που περιγράφεται στο Θηβαϊκό Κύκλο και συνέβη κατά τη μυκηναϊκή εποχή. Σύμφωνα με τον Παυσανία, «όλο το στράτευμα των Αργείων -εκτός του Αδράστου - καταστράφηκε. Όμως κι οι Θηβαίοι δεν απέφυγαν τις μεγάλες απώλειες, γι' αυτό έκτοτε ονομάζουν καδμεία τη νίκη που συνοδεύεται από τον όλεθρο αυτών που επικράτησαν».

 Πύρρειος ήταν η νίκη του Πύρρου στο Άσκλον (σημερινό Άσκολι Σατριάνο, Φότζια) το 279 π.Χ. επί των Ρωμαίων. Αν και τυπικά ο Μολοσσός βασιλιάς αναδείχθηκε νικητής, έχασε πολλούς άνδρες και τους πιο επίλεκτους αξιωματικούς του - αναγκάστηκε έτσι να μεταβάλει τα αρχικά σχέδιά του, τα οποία προέβλεπαν πορεία προς τη Ρώμη. Ο Πλούταρχος γράφει πως όταν ένας στρατιώτης πλησίασε τον Πύρρο για να τον συγχαρεί, αυτός του απάντησε αυτοσαρκαστικά, «Μια ακόμα νίκη επί των Ρωμαίων και θα χαθούμε εντελώς».

Νεότερη Ιστορία 
Ένα παράδειγμα του όρου αποτελεί η Μάχη της Κρήτης:

Στις 20 Μαΐου 1941 χιλιάδες Γερμανοί αλεξιπτωτιστές (Γερμανικά: Fallschirmjäger) επιτέθηκαν στην Κρήτη. Ήταν η έναρξη της Μάχης της Κρήτης, της μεγαλύτερης γερμανικής αερομεταφερόμενης επιχείρησης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Γερμανοί πίστευαν ότι θα δαπανούσαν μόνο λίγες μέρες για την κατάληψη της νήσου, σκεπτόμενοι ότι για την κατάκτηση της Γαλλίας είχαν χρειαστεί για την κατάληψη του Παρισιού 7 μέρες. Δεν είχαν υπολογίσει την αντίσταση σε μάχη μέχρις εσχάτων των κατοίκων του νησιού από όλες τις ηλικίες, κάτι που τους ανάγκασε να δαπανήσουν 11 μέρες για την κατάληψη του νησιού σε μια πύρρειο νίκη μιας και οι Γερμανικές απώλειες επέδειξαν 6.200 – 22.000 νεκρούς, τραυματίες ή αιχμαλώτους και 370 κατεστραμμένα αεροσκάφη.

Συγγενικοί όροι 
Μια σχετική έκφραση, που επίσης έχει καθιερωθεί διεθνώς, είναι «ενώ κέρδισε την μάχη, έχασε τον πόλεμο», όταν κάποιος, λόγω κακής στρατηγικής, κερδίζει έναν λιγότερο καθοριστικό στόχο, αλλά τελικώς χάνει τον μεγαλύτερο και πλέον καθοριστικό στόχο.

Επίσης, μεγάλη απήχηση διεθνώς έχουν και οι όροι «κούφια νίκη» και «άδεια νίκη», όταν ο νικητής αποκομίζει ελάχιστο ή κανένα κέρδος.

Πηγές 

Εκφράσεις
Πόλεμος

fi:Pyrrhos#Pyrrhoksen voitto
Φερεκύδης

Ο Φερεκύδης, υιός του Βάβυος, ήταν θεογονιστής ποιητής και φιλόσοφος από τη νήσο Σύρο. Ανέπτυξε τη δική του κοσμολογική θεωρία που επηρεάστηκε από τις ορφικές ιδέες, τη θεωρία του Θαλή, τη μυθολογική Θεογονία του Ησιόδου και τις δοξασίες των ιερέων της αρχαίας Αιγύπτου. Κατ’ αυτόν υπάρχουν τρία κοσμογονικά στοιχεία, ο Ζας, ο Χρόνος και η Χθονίη, τρεις Θεοί που «ήσαν αεί», δηλαδή υπήρχαν ανέκαθεν μέσα στο Σύμπαν και εξ αυτών γεννήθηκε η πρώτη θεϊκή γενεά, η λεγόμενη «Πεντάμυχος». Έγραψε σε ιωνική διάλεκτο.

Ποιητές σαν τον Φερεκύδη, περιγράφοντας τη γένεση και τη ζωή του κόσμου και των θεών έστω και ανεπίγνωστα προσπάθησαν να δώσουν μια εξήγηση της πρώτης αρχής των πραγμάτων.

Τον 6ο π.Χ αιώνα, ο τύραννος της Σάμου Πολυκράτης επέκτεινε την κυριαρχία του και στη Σύρο. Μέσω αυτής της κυριαρχίας ο Φερεκύδης βρέθηκε στη Σάμο όπου δίδαξε τον μεγάλο Πυθαγόρα. Ήταν τέτοια η αγάπη και η ευγνωμοσύνη του Πυθαγόρα προς το δάσκαλο του, που δε δίστασε όταν πληροφορήθηκε το θάνατο του Φερεκύδη να έρθει στη Σύρο να πάρει τη σορό του και να επιβάλει να ενταφιαστεί στη Δήλο, αφού  οι τότε ιερείς τον υπελάμβαναν ως άθεον και αντιστρατευόμενο κατά της τότε θρησκείας (Αμπελάς Τ.).  Μέτρησε τον Ήλιο και θεωρείται ο εφευρέτης το πρώτου ηλιακού ρολογιού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Pherecydes of Syros by Giannis Stamatellos
Αποσπάσματα και η ζωή του Φερεκύδη 

Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Προσωκρατικοί φιλόσοφοι
Δαβίδ του Ντινάν

Ο Δαβίδ του Ντινάν (David de Dinant; 1160 - 1217) ήταν Γάλλος σχολαστικός πανεπιστημιακός, γεννημένος στο Βέλγιο.

Προσπαθώντας να εφαρμόσει στην εκκλησιαστική διδασκαλία τις αριστοτελικές αρχές (από τα πρόσφατα τότε μεταφρασμένα από τα αραβικά στα λατινικά «Φυσικά»), κατέληξε εκτός Χριστιανισμού σε έναν υλιστικό Πανθεϊσμό, όπου δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ «δημιουργού» και «δημιουργήματος» και ο Θεός ταυτίζεται με την αρχική υλική υπόσταση του κάθε όντος (ως «materia prima» σε μία τρισυπόστατη πραγματικότητα «ύλη» - «νους» - «Θεός » στην οποία η τρίτη υπόσταση εμπεριέχει όλες τις άλλες).

Για αυτές τις θέσεις του, που θεωρήθηκαν «ειδωλολατρικές», αφορίστηκε το 1209 από την Καθολική Εκκλησία. Το επόμενο έτος, που επίσης κάηκαν ζωντανοί δεκάδες πανθεϊστές Αμαλρικιανοί ή «Αμαυριανοί» (οπαδοί του φιλόσοφου Αμαλρίκου - Amalric de Bena), απαγορεύθηκε στο Παρίσι με παπική Βούλα η οποιαδήποτε ασχολία με την φιλοσοφία του Αριστοτέλους και καταστράφηκαν σε δημόσια πυρά τα βιβλία «Quaternuli» και «De Tomis, seu Divisionibus» του Δαβίδ του Ντινάν που είχε φύγει από την χώρα για να γλιτώσει την ζωή του και έκτοτε κανείς δεν γνωρίζει γι’ αυτόν.

Πηγές 
 George Leonard, «The Encyclopedia of Heresies and Heretics», London, 1995

Ιερά Εξέταση
Γάλλοι συγγραφείς
Γάλλοι φιλόσοφοι
Φυσικοί φιλόσοφοι
Πανθεϊστές
Βανίρ

Βάνιρ (αρχαία σκανδιναβικά: Vanir) είναι το όνομα ενός από τα δύο πάνθεα στη Σκανδιναβική μυθολογία. Το άλλο και πιο γνωστό πάνθεον είναι αυτό των Αίσιρ . Κατά τη διάρκεια του Πολέμου των θεών οι Βάνιρ πολέμησαν με τους Αίσιρ.

Μέλη
Στους Βάνιρ συγκαταλέγονται οι Νιορντ, Φρέυρ και Φρέυγια, οι οποίοι έμειναν με τους Αίσιρ από το τέλος της μάχης μεταξύ Βάνιρ και Αίσιρ (ανταλλάχτηκαν με τους Μίμιρ και Χούνιρ). Η ταυτότητα των Σκάντι, Λύτιρ, Γκερντρ και Οδρ (Óðr) μπορεί να αμφισβητηθεί. Η Σκάντι ήταν μια γιγάντισσα παντρεμένη με έναν από τους Βάνιρ (τον Νιορντ). Η Γκερντρ ήταν επίσης γιγάντισσα, την οποία ερωτεύτηκε ο Φρέυρ και με την οποία ενώθηκε πουλώντας το ξίφος του ως αντάλλαγμα. Δεν είναι όμως βέβαιο αν η ένωσή τους ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή συνάντηση. Ο Οδρ αναφέρεται συντόμως στις Έντα ως σύζυγος της Φρέυγια, αλλά τίποτ' άλλο δεν είναι γνωστό γι' αυτόν (αν και συχνά σημειώνεται ως μία από τις ονομασίες του Όδινν).

Χαρακτηριστικά
Οι Βάνιρ είναι θεοί της γονιμότητας και της ευημερίας, ενώ οι Αίσιρ ήταν πολεμικοί θεοί. Έχουν μεγάλη γνώση των μαγικών τεχνών και έτσι γνωρίζουν και το μέλλον. Λέγεται πως η Φρέυγια ήταν αυτή που δίδαξε τη μαγεία στους Αίσιρ. Επίσης παντρεύονταν μεταξύ τους και είχαν ακόμα και αιμομεικτικές σχέσεις γεγονός που απαγορευόταν ανάμεσα στους Αίσιρ. Για παράδειγμα ο Φρέυρ και η Φρέυγια ήταν παιδιά του Νιορντ και της αδερφής του (βλέπε Νέρτους).

Τοποθεσία
Οι Βάνιρ κατοικούν στο Βάναχεϊμρ, το οποίο αποκαλείται επίσης Βάναλαντ. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αποκαλεί την γη τους Τάνακβῑσλ (Tanakvísl) και Βάνακβῑσλ (Vanakvísl).

Οι Βάνιρ και τα Ξωτικά
Οι Έντα πιθανόν ταύτιζαν τους Βάνιρ με τα ξωτικά και συχνά η φράση ‘Αίσιρ και Βανίρ’ εναλλασόταν με τη φράση ‘Αίσιρ και Άλφαρ(ξωτικά)’ με τη σημασία ‘όλοι οι θεοί’. Καθώς και οι Βάνιρ και οι Άλφαρ ήταν δυνάμεις γονιμότητας, η εναλλαξιμότητα υποδηλώνει πως ίσως οι Βάνιρρ ήταν συνώνυμοι των ξωτικών. Μπορεί επίσης τα δύο ονόματα να εκφράζουν διαφορά θέσεως, δηλαδή το γεγονός πως τα ξωτικά ήταν ελάσσονες θεοί γονιμότητας, ενώ οι Βάνιρ μείζονες θεοί γονιμότητας. Έτσι ο Φρέυρ ήταν ένας φυσικός Βανρ (Vanr: ενικός του Vanir) που ηγεμόνευε επί των ξωτικών στο Ᾱ́λφχεϊμρ (Álfheimr).

Οι Βανίρ και οι Καλεσμένοι τους
Φρέυγια
Φρέυρ
Γκερντρ
Γουλλβέιγκ, η άσχημη συμπεριφορά των Εσίρ απέναντί της προκάλεσε τον πόλεμο των θεών.
Χούνιρ, όμηρος από τους Αίσιρ
Μίμιρ, όμηρος από τους Αίσιρ
Κβάσιρ
Λύτιρ
Νιορντ
Σκάντι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Vanic Vé
 Αζατρού Αρτ 

Σκανδιναβική μυθολογία