joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Longo Mai

Οι ομάδες Longo Maï είναι ένα δίκτυο γεωργικών συνεταιρισμών με μια αντικαπιταλιστική ιδεολογική εστίαση. Ιδρύθηκε το 1973 στην Limans, στην Νότια Γαλλία, το δίκτυο έχει εξαπλωθεί στην Ευρώπη και στην Κεντρική Αμερική.

Ιστορία 
Μετά τα γεγονότα του Mάη του 68 ομάδες φοιτητών από την Αυστρία και την Ελβετία, με αναρχικές ιδεολογίες, συνεργάστηκαν για να συλλέξουν χρήματα για να αγοράσουν κάποιο κομμάτι γης προκειμένου να αρχίσουν να καλλιεργούν συλλογικά. Το 1973 αγόρασαν 270 εκτάρια γης στο Limans κοντά  στο Forcalquier.

Iδεολογικός ηγέτης της κοινόητας ήταν ο Roland Perrot, λιποτάκτης στρατιώτης από τον πόλεμο στην Αλγερία. Ο Perrot γνώριζε τον Jean Giono και είχε ζήσει στην ελεύθερη κομμούνα του Contadour στη δεκαετία του 1930. Το ιδεολογικό επίκεντρο της κοινότητας είναι αντι-μιλιταριστικό και ειρηνιστικό, αντι-καπιταλιστικό και ισότιμο. Οι δραστηριότητες τους εστιάζουν στην αυτάρκεια, την κοινοτική ζωή, την χειροτεχνίά, ιδιοκατασκευές και τη γεωργική παραγωγή, την κοινή διαχείριση ενέργειας, νερού και το σεβασμό για το περιβάλλον.

Οι Longo Maï είναι ενεργοί σε διάφορες διεθνής δράσεις αλληλεγγύης, με ιδιαίτερη έμφαση στην αντίσταση κατά των δικτατοριών.

Εγκαταστάσεις 
Οι δέκα Longo Mai συνεταιρισμοί λειτουργούν σε ένα δίκτυο:

στη Γαλλία:
 Limans
 Briançon, πόλη: Saint-Chaffrey (Hautes-Alpes), η οποία επεξεργάζεται 12 έως 15 τόνους το μαλλί από ένα χρόνο
 Mas de Granier, το χωριό Caphan σε Saint-Martin-de-Crau (Bouches-du-Rhone);
 Treyne, Chanéac, Άνω Ardeche (είκοσι ενήλικες και δώδεκα παιδιά 1999)
 Cabrery, κρασί και ελιές
 Ulenkrug, Mecklenburg, Γερμανία
 Hof Stopar Eisenkappel στην Καρινθία, Αυστρία (17 εκτάρια συν 25 εκτάρια μισθωμένων, την εκτροφή προβάτων)
 Μοντουά αγρόκτημα του Ελβετικού Jura (12 ha χήνες και πρόβατα)
 Uzhgorod, Transcarpathia, την Ουκρανία, με τη γαλλική σχολή της δεκαετίας του 1990
 Finca Sonador στην Κόστα Ρίκα
Η έδρα του συνεταιρισμού είναι στη Βασιλεία, από την οποία οργανώνονται εκστρατείες για την συλλογή χρημάτων (περίπου πέντε εκατομμύρια ελβετικά φράγκα το χρόνο στη δεκαετία του 1990).

Ο συνεταιρισμός έχει επίσης Μέσα Επικοινωνίας
 Radio Free Radio Zinzine: Ιδρύθηκε το 1981 και το όνομά του από το λόφο σε Limans κατά την οποία ιδρύθηκε η κοινότητα. Είναι συνδεδεμένες με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ελεύθερο Ραδιόφωνο
 ένα πρακτορείο ειδήσεων, l' Agence indépendante d'information (AIM), στο οποίο συμμετέχουν εκατοντάδες δημοσιογράφοι
 le journal Archipel, Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Civic Forum
 Έχουν δημοσιεύει επίσης μερικά βιβλία.

Δείτε επίσης 
 Coopératives Longo Maï - από τη Γαλλική Βικιπαιδεία Wikipedia France
 La coopérative Européenne Longo Mai de Limans

References 

Συνεταιρισμοί
Ο Καλόσαυρος

Ο Καλόσαυρος (αγγλικά: The Good Dinosaur) είναι αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2015. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Πίτερ Σον  και το σενάριο έγραψε η Μεγκ Λεφόβ. Είναι η 16η ταινία της Pixar. Τις φωνές τους δανείζουν οι Ρέιμοντ Οτσόα, Τζακ Μπράιτ, Σαμ Έλιοτ, Άννα Πάκουιν, Τζέφρι Ράιτ, Φράνσις ΜακΝτόρμαντ και Α. Τζ. Μπάκλεϊ. 

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 10 Νοεμβρίου 2015 στο Παρίσι και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 25 Νοεμβρίου και σε μορφή 3D. Στην Ελλάδα διανεμήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου από την εταιρία feelgood. Η ταινία κυκλοφόρησε το 2015 μαζί με Τα Μυαλά που Κουβαλάς, σημειώνοντας την πρώτη φορά στην ιστορία της Pixar που κυκλοφόρησε δυο ταινίες την ίδια χρονιά. Η πορεία της ταινίας στο box office χαρακτηρίστηκε απογοητευτική, και η ταινία είναι μέχρι σήμερα η χαμηλότερη σε εισπράξεις ταινία της Pixar.

Πλοκή
Η υπόθεση της ταινίας παίρνει μέρος χιλιάδες χρόνια πριν, και απαντά στην ερώτηση: τι θα είχε συμβεί αν ο μετεωρίτης που χτύπησε την Γη και εξαφάνισε τους δεινόσαυρους, είχε αστοχήσει; Ύστερα από τον ξαφνικό χαμό του πατέρα του, ο απατόσαυρος Άρλο και η οικογένεια του βάζουν τα δυνατά τους για να συντηρήσουν την οικογενειακή τους φάρμα. Μια μέρα όμως ο Άρλο θα συναντήσει τον Σπόρο, έναν προϊστορικό άνθρωπο που συμπεριφέρεται σαν σκύλος, ο οποίος είναι η αιτία για τον θάνατο του πατέρα του, και μαζί θα ξεκινήσουν μια μεγάλη περιπέτεια, καθώς ο Άρλο ψάχνει να βρει τον δρόμο για το σπίτι του.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες 
 Ρέιμοντ Οτσόα στο ρόλο του Άρλο
 Τζακ Μπράιτ στο ρόλο του Σπόρου
 Σαμ Έλιοτ στο ρόλο του Μπούτς
 Άννα Πάκουιν στο ρόλο της Ράμσεϊ
 Άλαν Τζον Μπάκλεϊ στο ρόλο του Νας
 Τζέφρι Ράιτ στο ρόλο του Μπαμπά Χένρι
 Φράνσις ΜακΝτόρμαντ στο ρόλο της Μαμάς Ίντα

Box office
Με προϋπολογισμό μεταξύ 175 - 200 εκατομμύρια δολάρια, "Ο Καλόσαυρος" έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 2η θέση με 39,2 εκατομμύρια δολάρια.   Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 123,1 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 208,8 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 331,9 εκατομμύρια δολάρια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Καλόσαυρος στο IMDb

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2015
Αμερικανικές 3D ταινίες
Αμερικανικές κωμικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Ταινίες παραγωγής Pixar
Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures
Αμερικανικές buddy ταινίες
Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας
Γαλατσάδες Ευβοίας

Οι Γαλατσάδες ή Γαλτσάδες είναι ορεινό χωριό του Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού. Βρίσκονται 9,5 χλμ. από την Ιστιαία, σε υψόμετρο 469μ., στη πλαγιά του όρους Τελεθρίου και έχουν θέα προς τον κάμπο της Ιστιαίας, τον Παγασητικό κόλπο και το Πήλιο. Πάνω από το χωριό ξεκινάει και απλώνεται πυκνό δρυοδάσος. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Αθανάσιος.

Ονομασία
Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις εκδοχές για την προέλευση του ονόματος «Γαλατσάδες». Το όνομα πιθανά να προέρχεται από τα μικρά φυτά «γαλατσίδες», που παράγουν ένα γαλακτώδη χυμό. Ίσως να προήλθε από την λέξη «γαλατάδες» επειδή ο τόπος παρήγαγε άφθονο γάλα ή από τη λέξη «καλτσάδες» που με το χρόνο μετατράπηκε σε Γαλτσάδες. Καλτσάδες ονομάζονταν αυτοί που φορούσαν στις κνήμες τους την κάλτσα η οποία φοριόταν με την φουστανέλα.

Ιστορία
Το χωριό εμφανίζεται με αυτό το όνομα από την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Η υλοτομία που γινόταν στο Τελέθριο, ήταν πηγή πλούτου για το χωριό και για αυτό οι Τούρκοι ιδιοκτήτες θεωρούνταν πολύ τυχεροί. Ίσως τα ανεκτίμητης αξίας δασικά προϊόντα έκαναν απαραίτητη και την ύπαρξη Τουρκικού Διοικητηρίου στην περιοχή των Γαλατσάδων. Υπολείμματα από τα θεμέλια του κτιρίου υπάρχουν ακόμη και σήμερα. Υπάρχει ακόμη βρύση κατασκευασμένη από τον Τούρκο Διοικητή Μουσταφά, στη μνήμη του γιου του. Πάνω από τη βρύση υπάρχει επιγραφή, με ημερομηνία 1803, που γράφει: «όποιος περνά και πίνει νερό να συγχωρεί τον μοναχογιό του Μουσταφά».

Ο Πέτρος Δικαίος το 1838 αγόρασε από τους Οθωμανούς τις Γαλατσάδες, μαζί με τα γειτονικά χωριά Καματριάδες και Καστανιώτισσα. Το 1843 οι Γαλατσάδες μαζί με τις Καματριάδες πουλήθηκαν στον Ερρίκο Δανιήλ και την Κλάρα Εκκερσάλλ. Το 1864 έγινε η διανομή του χωριού στους κατοίκους του.

Πολλοί είναι οι θρύλοι και οι παραδόσεις που αναφέρονται στην περιοχή.
“Το Γαλτσαδιώτικο νερό είναι παλαβονέρι παλαβώσανε τα παιδιά παλάβωσαν και οι γέροι. Χωριό ‘ναι και Μονοκαρυά χωριό’ναι και Καμάρια. Σαν τις Γαλατσάδες το χωριό άλλο χωριό δεν είναι. Είναι ψηλό και αγναντερό και βρίσκεται στο ρέμα. Παν τα κορίτσια για νερό γυρίζουν φιλημένα”. Αυτοί οι στίχοι εμφανίζονται στη δημώδη ποίηση, αφιερωμένοι στην ποιότητα του νερού των Γαλατσάδων.

Οικονομία
Κύριο επάγγελμα των κατοίκων του χωριού είναι και σήμερα η υλοτομία. Επίσης το χωριό αποτελεί σημαντικό τουριστικό προορισμό, μιας και παρουσιάζει ξεχωριστό περιβαλλοντικό ενδιαφέρον.

Φωτογραφίες

Βιβλιογραφία
Άγγελος Στέφος, Ιστιαία, τόμος Α', Αθήνα 1967 σελ. 161-167
Μιχαήλ Σταματελάτος και Φωτεινή Βάμβα Σταματελάτου, ''Ελληνική Γεωγραφική Εγκυκλοπαίδεια, Α΄ Τόμος, εκδ. Τεγόπουλος-Μανιατέας

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Τόνι Βιλένα

Ο Τόνι Εμίλιο Τριντάντε ντε Βιλένα (ή απλά Τόνι Βιλένα) (ολλανδικά: Tonny Emilio Trindade de Vilhena, 3 Ιανουαρίου 1995 - ) είναι Ολλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στη Ερεντιβίζιε για τη Φέγενορντ, ως μέσος. Το 2016 έκανε και το ντεμπούτο του με την Εθνική Ολλανδίας ανδρών.

Συλλογική καριέρα

Αρχή καριέρας και Φέγενορντ 
Ο Βιλένα ουσιαστικά είναι προϊόν των ακαδημιών της Φέγενορντ, όντας ενταγμένος εκεί το 2003, σε ηλικία 8 ετών. Η καταγωγή του πατέρα του έλκεται από την Ανγκόλα, ενώ της μητέρας του από την Ολλανδία. Στις ακαδημίας της ολλανδικής ομάδας έκατσε για εννέα χρόνια, έως το 2012, που προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου.

Το ντεμπούτο του με την ομάδα το έκανε στις 12 Ιανουαρίου του 2012, σε έναν αγώνα με τη ΦΦΦ-Φένλο, ενώ το παρθενικό του γκολ το έβαλε την ίδια χρονιά στις 25 Νοεμβρίου, κόντρα στην ΑΖ Άλκμααρ, σε ένα παιχνίδι που τελείωσε 2-0. Στις 3 Φεβρουαρίου του 2013, σε μία νίκη της ομάδας του κόντρα στη Βίλεμ ΙΙ, γίνεται ο νεότερος παίχτης της Φέγενορντ που σκοράρει δις σε ένα παιχνίδι της Ερεντιβίζιε, ήταν μόλις 18 ετών και 31 ημερών.  

Κατά τη θητεία του στην ομάδα υπήρξε παίχτης κλειδί, ειδικότερα υπό την εποχή που την προπονούσε ο Ρόναλντ Κούμαν. Το καλοκαίρι του 2016, έμεινε ελεύθερος από τον σύλλογο, ο οποίος δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει το συμβόλαιο που ζητούσε ο  Βιλένα. Κάτι όμως που άλλαξε στην πορεία των διαπραγματεύσεων και ο Βιλένα, θα παραμείνει στον ολλανδικό σύλλογο έως και το 2018.

Διεθνής Καριέρα

Νεανικά τμήματα και 2 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα U17 
Ο Βιλένα έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του, σχεδόν, σε όλα τα τμήματα, φτάνοντας το 2016, και στην Ανδρών. Το 2011, πανηγύρισε με την εθνική Ολλανδίας U17 και το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U17, ενώ σε αυτή τη διοργάνωση βρέθηκε και ανάμεσα στους πρώτους σκόρερ, με τρία γκολ. Την επόμενη χρονιά πανηγύρισε ξανά αυτόν τον τίτλο, σε έναν τελικό κόντρα στη Γερμανία. Στις 5 Φεβρουαρίου του 2013, πέτυχε και το πρώτο του γκολ με την Ολλανδία U21.

Εθνική Ολλανδίας Ανδρών 
Στις 23 Μαρτίου του 2013, κλήθηκε και στην Εθνική Ολλανδίας Ανδρών. Παρόλα αυτά, το ντεμπούτο του καθυστέρησε τρία χρόνια, καθώς αυτό πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιουνίου του 2016, μπαίνοντας ως αλλαγή σε έναν αγώνα κόντρα στην Αυστρία.

Στατιστικά καριέρας

Σύλλογοι 
 Ενημέρωση έως τις 8 Μάη του 2016.

Διακρίσεις και Τίτλοι

Συλλογικές 
Φέγενορντ
 Κύπελλο Ολλανδίας (1): 2015-16

Διεθνείς 
Ολλανδία

Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U17 (2): (2011, 2012)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Voetbal International profile 
 
 

Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ολλανδοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας U17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας
Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ
Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι
Τασία Χριστοδουλοπούλου

Η Τασία Χριστοδουλοπούλου (Αναστασία Χριστοδουλοπούλου) είναι Ελληνίδα νομικός και πολιτικός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα. Έχει τελειώσει τη Νομική Αθηνών και έχει εργαστεί ως δικηγόρος. Είναι παντρεμένη με τον επίσης πολιτικό Θοδωρή Δρίτσα.

Πολιτική σταδιοδρομία
Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και συντονίστρια του Τμήματος Δικαιωμάτων του κόμματος. Επίσης, είναι μέλος της Κίνησης των 53+.

Ήταν αναπληρώτρια υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της σε αυτή τη θέση η φράση της σε τηλεοπτική συνέντευξη τις 14 Απριλίου ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με τη διαμονή των μεταναστών στην Αθήνα, απλά «λιάζονται» στις πλατείες προκάλεσε αντιδράσεις.

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας και στη νέα Βουλή που προέκυψε ορίστηκε Γ΄ Αντιπρόεδρος. Επίσης, ήταν πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας.

Τον Ιούνιο του 2019 η ίδια ανάφερε ότι μετάθεσε την κόρη της από άλλη δημόσια υπηρεσία στη Βουλή με την «αξιοποίηση γνωριμιών και διασυνδέσεων». Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 δεν ήταν υποψήφια βουλευτής.

Σύμφωνα με ηχητικό ντοκουμέντο που μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός Παραπολιτικά FM 90.1 τον Φεβρουάριο του 2022, η Τασία Χριστοδουλοπούλου μιλώντας σε κομματική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε «δικούς μας ανθρώπους» στη Δικαιοσύνη και τη Δημόσια Διοίκηση. «Πρέπει να έχουμε ανθρώπους δικούς μας, να μπορούμε επί τόπου να τους επηρεάζουμε», προσθέτοντας ότι «ήταν λάθος που μπήκαμε στη λογική να κάνουμε γενικούς γραμματείς και διευθυντές με κριτήρια τα προσόντα τους», υποστηρίζοντας την άποψη πως οι θεσμοί του κράτους έπρεπε να στελεχωθούν μόνο με πρόσωπα που είναι πιστά στο κόμμα.

Παραπομπές

Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Έλληνες δικηγόροι
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης
Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Μάχη του Τσαμουρλού

Η Μάχη του Τσαμουρλού (Τούρκικα:Çamurlu Muharebesi), ήταν μία μάχη που διεξήχθη στις 5 Ιουλίου 1413, μεταξύ του Μουσά Τσελεμπή και του Μεχμέτ Τσελεμπή, γιών του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄ και ήταν η τελευταία σύγκρουση της Οθωμανικής Μεσοβασιλείας.Με τη μάχη του Τσαμουρλού, η Οθωμανική Αυτοκρατορία επανενώνεται, με σουλτάνο τον νικήτη της μάχης, Μεχμέτ Α΄ ή Μεχμέτ Τσελεμπή.

Εισβολή και τελική μάχη του Μεχμέτ Α΄

Μετά την καταστολή της εξέγερσης του Κιουνεΐτ μπέη, ο Μεχμέτ Τσελεμπή, συγκέντρωσε τα στρατεύματά του στην Άγκυρα.Με τη βοήθεια του πεθερού του, άρχισε να σχεδιάζει μια εισβολή στην Ρωμυλία (το ευρωπαϊκό μέρος της αυτοκρατορίας και προπύργιο του Μουσά), προκειμένου να αντιμετωπίσει τον αδερφό του, Μουσά Τσελεμπή.Κατά την πορεία του προς την Προύσα, ενίσχυσε τα στρατεύματά του.Μετά την διάβαση του Βοσπόρου, ο Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος, του δάνεισε στρατεύματα και πλοία.Ο Μεχμέτ, βάδισε απ'την Κωνσταντινούπολη στην Ανδριανούπολη.Στη συνέχεια, βάδισε προς το Κοσσυφοπέδιο με σκοπό να ενώσει τις δυνάμεις του με τον σύμμαχό του (και ετεροθαλή θείο του), τον Σέρβο ηγεμόνα Στέφαν Λαζάρεβιτς.

Οι δύο στρατοί, συναντήθηκαν στο Τσαμουρλού, κοντά  στο σημερινό Σάμοκοβ της Βουλγαρίας.Αρχικά, ο Μουσά, φάνηκε να κερδίσει τη μάχη, παρά την αποστασία του Γιγκίτ Πασά και του Σινάν Μπέη των Τρικάλων.Ωστόσο, νικητής, αναδείχτηκε ο Μεχμέτ, με τη βοήθεια των Σερβικών και Βυζαντινών στρατευμάτων και ο Μουσά Τσελεμπή, εγκατέλειψε τη μάχη.

Συνέπειες

Μετά την μάχη, ο Μουσά συνελήφθη και στραγγαλίστηκε.Έτσι, ο Μεχμέτ, έγινε σουλτάνος και επανίδρυσε την ενότητα του Οθωμανικού κράτους.

Μάχες οθωμανικού στρατού
Νίκος Γ. Ξυδάκης

Ο Νίκος Γ. Ξυδάκης είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Β΄ Αθηνών με το ΣΥΡΙΖΑ (2015-2019).

Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε το 1958 στον Πειραιά και έλκει την καταγωγή του από τη Μύκονο. Απόφοιτος της Οδοντιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές ιστορίας της τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του ίδιου πανεπιστημίου. Εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων. Συνεργάστηκε με πολλά έντυπα ως συντάκτης, κριτικός βιβλίου και εικαστικών, σύμβουλος έκδοσης, αρχισυντάκτης και εκδότης. Από το 1992 χρημάτισε αρθρογράφος και στη συνέχεια αρχισυντάκτης της εφημερίδας Καθημερινή.

Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά βιβλία, πρακτικά συνεδρίων, καταλόγους εκθέσεων. Επιμελήθηκε τις ομαδικές εκθέσεις: All Fashioned: Ζωγραφική στην Ελλάδα, σήμερα (Λάρισα-Θεσσαλονίκη, 2002), και Αναφορά στον Γύζη (Τήνος, 2004). Μέλος της ΕΣΗΕΑ, τιμήθηκε από το Ίδρυμα Μπότση με το Βραβείο της Βουλής των Ελλήνων ως Πολιτικός Αρθρογράφος της Χρονιάς (2009). Το διάστημα 2002-2005 υπήρξε Γενικός Γραμματέας και το 2007-2009 μέλος του Δ.Σ. της AICA-Hellas (Εταιρείας Ελλήνων Τεχνοκριτών).

Πολιτική σταδιοδρομία
Πρωτοεξελέγη βουλευτής στη Β΄ Αθηνών με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015, ενώ από τότε ως τον Αύγουστο του ίδιου έτους διετέλεσε Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού. Επανεξελέγη βουλευτής στη Β' Αθηνών τον Σεπτέμβριο του 2015 και ορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για Θέματα Ευρωπαϊκών υποθέσεων στη δεύτερη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Παρέμεινε στη θέση αυτή ως τον ανασχηματισμό του Νοεμβρίου του 2016. Μετά τον ανασχηματισμό εκλέχτηκε ομόφωνα δεύτερος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.

Δημοσιεύσεις 
 Κείμενα του Ν. Γ. Ξυδάκη  στη βάση δεδομένων της Βιβλιονέτ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 www.xydakis.gr Προσωπικός ιστότοπος
 Προσωπικό Ιστολόγιο 

Έλληνες δημοσιογράφοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Βουλευτές Β' Αθηνών
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων
Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Χαράλαμπος Πρωτοπαπάς

Ο Χαράλαμπος Πρωτοπαπάς (1920 - 17 Ιουνίου 2011) ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως υπουργός στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του 1974.

Σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε νομικά και πολιτικές και οικονομικές επιστήμες. Διετέλεσε υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Καραμανλή από τις 26 Ιουλίου ως τις 9 Οκτωβρίου 1974.

Εξελέγη βουλευτής  στην Α΄ Αθηνών το 1974 με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, η οποία μετονομάστηκε το 1976 σε ΕΔΗΚ. Έπειτα προσχώρησε στη Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία. To 1984 εξελέγη πρόεδρος ΚΟΔΗΣΟ, όμως δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την πολιτική επιβίωση του κόμματος. Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία το 1985. Αργότερα έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Συνασπισμού.

Απεβίωσε στις 17 Ιουνίου του 2011.

Παραπομπές 

Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας
Βουλευτές Α' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Να Τρανγκ

Το Να Τρανγκ (βιετναμεζικά Nha Trang) είναι πόλη και πρωτεύουσα της περιφέρειας Κχαν Χοά στο κεντρικό Βιετνάμ. Βρίσκεται στην όχθη της Θάλασσας της Νότιας Κίνας, στα 1280 χλμ. από το Ανόι και στα 439 χλμ. από την Χο Τσι Μιν. 
Κοντινότερο αεροδρόμιο είναι το Διεθνές αεροδρόμιο Καμ Ραν (Cam Ranh International Airport) που βρίσκεται στην πόλη Καμ Ραν.

Πόλεις του Βιετνάμ
Οι Έμποροι των Εθνών

Οι Έμποροι των Εθνών είναι μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Όπως όλα τα βιβλία του συγγραφέα είναι γραμμένο στη γνωστή ιδιάζουσα καθαρεύουσα του Παπαδιαμάντη, με τους διαλόγους σε γλώσσα καθομιλουμένη. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο δισεβδομαδιαίο περιοδικό «Μη Χάνεσαι» του Βλάση Γαβριηλίδη, σε συνέχειες, από τις 8 Νοεμβρίου του 1882 μέχρι τις 8 Φλεβάρη του 1883.

Πλοκή
Το έργο διαδραματίζεται στο διάστημα 1199 με 1207, παραμονές της Δ΄ Σταυροφορίας, όταν Βενετοί και Γενοβέζοι πειρατές εξορμούν για να κυριαρχήσουν στις Κυκλάδες. Στο βιβλίο, παράλληλα με το ερωτικό πάθος, περιγράφεται και το κλίμα της εποχής όπου «οι έμποροι των εθνών» με βασικό κίνητρο τη δίψα για χρήμα, καταφεύγουν σε ωμότητες και αυθαιρεσίες.

Ο Ιωάννης Μούχρας, ένας ευπατρίδης της Νάξου αλλά και πειρατής ο ίδιος, σώζει τον Βενετό Μάρκο Σανούτο από τους Γενοβέζους πειρατές, και τον φιλοξενεί στο σπίτι του. Ο Ιωάννης έχει για σύζυγο την Αυγούστα, που ζει μια ζωή πολυτελή αλλά μονότονη, περιμένοντας τον άντρα της να γυρίσει από τις επιδρομές του. Ο Σανούτος, που είναι ένας φιλήδονος και μηδενιστής γόης, την αποπλανά, και κάποια στιγμή απάγει την Αυγούστα στη Βενετία. Ένα πάθος ξεκινάει ανάμεσα στον Σανούτο και την Αυγούστα, η οποία όμως στη συνέχεια μη αντέχοντας τη φιληδονία της, δραπετεύει για να κλειστεί σε μοναστήρι, στην Πάτμο.

Ο Μούχρας προσπαθεί να βρει και να εκδικηθεί τον Σανούτο, αλλά δεν τα καταφέρνει.

Στο τέλος η Αυγούστα πηγαίνει στη ναυαρχίδα του Σανούτου, αλλά δεν τον βρίσκει εκεί. Ο Μαύρος, ένας βοηθός του, με μια αναπάντεχη και αυθαίρετη εντολή του Σανούτου, πυρπολεί τα πλοία του καίγοντας ταυτόχρονα και την Αυγούστα.

Μεταφορές
Το βιβλίο μεταφέρθηκε το 1973 στη μικρή οθόνη με βασικούς πρωταγωνιστές τον Νίκο Τζόγια (στο ρόλο του Ιωάννη Μούχρα), την Κατερίνα Αποστόλου (στο ρόλο της Αυγούστας) και τον Ανδρέα Μπάρκουλη (στο ρόλο του Μάρκου Σανούτου, στα αρχικά επεισόδια).

Στους τίτλους ακουγόταν το τραγούδι «Ήτανε μια φορά μάτια μου» σε στίχους του Κώστα Φέρρη και μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη. Το τραγούδι παρέμεινε στους αρχικούς τίτλους, μέχρι που συνελήφθη ο Ξυλούρης και η λογοκρισία απαγόρευσε να ακούγεται η φωνή του.

Θεωρείται το πρώτο ελληνικό σίριαλ που διασκεύασε λογοτεχνικό έργο.

Παραπομπές 

Μυθιστορήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Ε
Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Μητροπολίτης Κορίνθου, Σικυώνος, Ζεμενού, Ταρσού και Πολυφέγγους Διονύσιος Μάνταλος

Ο Μητροπολίτης Κορίνθου, Σικυώνος, Ζεμενού, Ταρσού και Πολυφέγγους Διονύσιος (κατά κόσμον Δημήτριος Μάνταλος) είναι Έλληνας Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος και πρώην Αρχιγραμματέας αυτής.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1952 στο Νέο Ψυχικό, στην Αθήνα, από τον Γεώργιο και την Ασπασία Μάνταλου. 
Έλαβε το Πτυχίο της Θεολογίας από την Θεολογική Σχολή Αθηνών. Στη συνέχεια παρακολούθησε στο Μεταπτυχιακό Τμήμα, Χριστιανική Φιλοσοφία και Παιδαγωγικά, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Εκάρη Μοναχός το 1970. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1974 από τον Μητροπολίτη Ηλείας Αθανάσιο και Πρεσβύτερος στις 11 Μαρτίου 1979 Μητροπολίτη Χαλκίδος Χρυσόστομο, λαμβάνοντας και το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη.

Διακόνησε στη Μητρόπολη Χαλκίδος Ιεροκήρυκας από το 1977. Υπηρέτησε ως Εφημέριος στην Μητρόπολη Χαλκίδος και από το 1992 ως Πρωτοσύγκελος αυτής. Επίσης από τον Μάιο του 2002 υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Υπηρεσιών της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Από τις 13 Μαρτίου 2006 μέχρι την εκλογή του διετέλεσε Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου. Διετέλεσε Διευθυντής του Οικοτροφείου της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος. Οργάνωσε και λειτούργησε Σχολές Καταρτίσεως Στελεχών (Κατηχητών, Κατασκηνωτικών, Αντιαιρετικού Αγώνος). Υπήρξε Υπεύθυνος Νεότητος και των Κατηχητικών Σχολείων της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος και της δημιουργίας 25 Πνευματικών Κέντρων και των συγχρόνων Κατασκηνώσεων αυτής στον οικισμό Ήλια Ευβοίας. Από πολλών ετών διακονεί ως Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Πρόληψης Ναρκωτικών Νομού Ευβοίας.

Το 2002 τοποθετήθηκε Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και Διευθυντής Υπηρεσιών αυτής. Ως Διευθυντής Υπηρεσιών της Αποστολικής Διακονίας είχε την ευθύνη της αποκαταστάσεως του Ιερού Προσκυνήματος της Αγίας Βαρβάρας Αιγάλεω και των παρ’ αυτώ Φοιτητικού Θεολογικού Οικοτροφείου, της Αιθούσης Τελετών, του Μουσείου και των λοιπών χώρων αυτού.

Από τις 13 Μαρτίου 2006 μέχρι την εκλογή του διετέλεσε Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου, μετά από πρόταση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου.

Στις 10 Οκτωβρίου 2006 εξελέγη Μητροπολίτης Κορίνθου, Σικυώνος, Ζεμενού, Ταρσού και Πολυφέγγους, με 59 ψήφους (επί 75 ψηφισάντων). Στις 15 Οκτωβρίου 2006 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Κορίνθου, Σικυώνος, Ζεμενού, Ταρσού και Πολυφέγγους, γενόμενος έτσι ο 89ος Επίσκοπος Κορίνθου μετά τον Απόστολο Παύλο. Στην Κορινθία το έργο του είναι μακρύ με οργάνωση συσσιτίων σε απόρους και άλλων φιλανθρωπικών εκδηλώσεων, οργάνωση κατηχητικών, διαλέξεις και ομιλίες στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση. 

Επίσης, έχει πλούσιο συγγραφικό έργο.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

Επίσημη Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Κορίνθου

Παραπομπές 

Διονυσιος
Νίκη Κεραμέως

Η Νίκη Κεραμέως (Θεσσαλονίκη, 18 Ιουλίου 1980) είναι Ελληνίδα δικηγόρος και πολιτικός. Είναι βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και εν ενεργεία υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1980 στη Θεσσαλονίκη. Είναι κόρη του νομικού και καθηγητή πολιτικής δικονομίας Κωνσταντίνου Κεραμέως. Έχει σπουδάσει νομική στη Σορβόνη και στο Χάρβαρντ και εργάζεται ως δικηγόρος. Είναι μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου της Νέας Υόρκης και του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Παράλληλα έχει εργαστεί σε δική της δικηγορική εταιρεία και πριν το 2007 στην Νέα Υόρκη, πάλι σαν δικηγόρος. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Είναι επίσης ιδρύτρια και διευθύντρια, μέχρι το 2019, του κοινωνικού σωματείου Δεσμός, το οποίο στοχεύει στην χρήση του πλεονάσματος εταιρειών και ιδιωτών για την στήριξη των απόρων. Έχει υποστηριχτεί από την οικογένεια της ότι κατάγεται από την βυζαντινή οικογένεια των Κεραμέων.

Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 και του Σεπτεμβρίου του 2015. Ήταν μέλος στην ειδική μόνιμη επιτροπή σωφρονιστικού συστήματος και λοιπών δομών εγκλεισμού κρατουμένων και στην Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής.

Από τον Ιανουάριο του 2016 έως τον Ιούλιο του 2019 ήταν κοινοβουλευτική εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, ενώ από τον Νοέμβριο του 2016 ήταν τομεάρχης Παιδείας της ΝΔ.

Το 2019 συμμετείχε στη συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ στην Ελβετία.

Υπουργός Παιδείας 

Το πρώτο έργο της Ν. Κεραμέως μετά την ανάληψη των καθηκόντων της ήταν η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, η οποία ήταν και 
η πιο πολυσυζητημένη και αμφιλεγόμενη αλλαγή. Η κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου τροφοδότησε μια σειρά έντονων συζητήσεων και διαξιφισμών με την Αντιπολίτευση και όχι μόνο, ενώ βίαια επεισόδια έλαβαν χώρα ανάμεσα σε φοιτητές και αστυνομικούς.

Μια σειρά μεταρρυθμίσεων στην εκπαίδευση δρομολογήθηκαν από το 2019, μεταρρυθμίσεις τις οποίες ανέλαβε να προωθήσει αλλά και να υπερασπίσει η επικεφαλής του αρμόδιου Υπουργείου. Οι πιο σημαντικές από αυτές τις μεταρρυθμίσεις, μπορούν να θεωρηθούν, η εισαγωγή στο Νηπιαγωγείο από την ηλικία των 4 ετών (αντί των 5 που ίσχυε μέχρι σήμερα) και η έναρξη εκμάθησης της αγγλικής γλώσσας, οι διορισμοί 25.000 νέων μόνιμων εκπαιδευτικών, και η εισαγωγή 166 νέων προγραμμάτων σπουδών. Εκτός από αυτά, διπλασιάστηκε ο αριθμός των Πρότυπων και Πειραματικών σχολείων, δημιουργήθηκαν Πρότυπα Επαγγελματικά Λύκεια, θεσμοθετήθηκε η ελληνική PISA. Παράλληλα καταργήθηκαν 37 πανπεπιστημιακά τμήματα, και όλα τα γνωστικά αντικείμενα των Κοινωνικών Επιστημών και της Καλλιτεχνικής Παιδείας από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα
Ιστοσελίδα στη Βουλή
Επαγγελματική ιστοσελίδα

Έλληνες δικηγόροι
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Βουλευτές Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων
Ρογήρος Δ΄ της Απουλίας

Ο Ρογήρος Δ΄ της Απουλίας (1152 - 1161) μέλος του Οίκου των Ωτβίλ ήταν ο τελευταίος Δούκας της Απουλίας και της Καλαβρίας (1154 - 1161). Ο Ρογήρος Δ΄ ήταν ο πρωτότοκος υιός του Γουλιέλμου Α΄ της Σικελίας και της Μαργαρίτας Χιμένες, κόρης του Γκαρθία Ραμίρεθ της Ναβάρρας.

Βιογραφία

Ο Ρογήρος Δ΄ έγινε δούκας της Απουλίας μάλλον όταν ο πατέρας του που ήταν ο προηγούμενος δούκας έγινε βασιλιάς της Σικελίας (1154). Ο καγκελάριος του πατέρα του Μάιος του Μπάρι δεν ήθελε τους ευγενείς στη διοίκηση, έτσι εκείνοι σχεδίαζαν την εκτόπισή του. Σκέφθηκαν να εκτοπίσουν και τον ίδιο το βασιλιά, τοποθετώντας στη θέση του το νεαρό Ρογήρο Δ', που δεν θα εναντιωνόταν σε αυτούς. Πράγματι το 1161 με αρχηγό τον αδελφό τού Γουλιέλμου Α', το νόθο Σίμωνα, δολοφόνησαν τον Μάιο και ανακοίνωσαν ότι θα αναλάβει τη βασιλεία ο Ρογήρος Δ', αλλά  το πλήθος έδειξε προτίμηση στον Σίμωνα και εισέβαλε στο ανάκτορο. 

Στη μάχη που ακολούθησε ένα απρόβλεπτο βέλος τραυμάτισε στο μάτι τον Ρογήρο Δ' θανάσιμα. Ο εχθρά διακείμενος στον Γουλιέλμο Α' ιστορικός Φαλκάντους ισχυρίζεται ότι ο νέος απεβίωσε από τα λακτίσματα του εξαγριωμένου πατέρα του προς αυτόν, που τον πρόδωσε. Ετάφη αρχικά στον Καθεδρικό του Παλέρμο, αλλά αργότερα μεταφέρθηκε στο παρεκκλήσιο της Αγ. Μαρίας Μαγδαληνής στο Μονρεάλε.

Πηγές
Norwich, John Julius. The Kingdom in the Sun, 1130–1194. London: Longmans, 1970.

Οίκος των Ωτβίλ
Δούκες της Απουλίας
Νίκος Χουντής

Ο Νίκος Χουντής (Λαγκάδια Αρκαδίας, 17 Σεπτεμβρίου 1953) είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην ευρωβουλευτής και Γενικός Γραμματέας του πολιτικού κόμματος Λαϊκή Ενότητα.

Γεννήθηκε το 1953 στα Λαγκάδια Αρκαδίας. Σπούδασε στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ και στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Ήταν ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ από το 2009 έως το 2014. Στις ευρωεκλογές του 2014 ήταν πάλι υποψήφιος και βγήκε δεύτερος επιλαχών λαμβάνοντας 133.307 σταυρούς.

Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής στη Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα ήταν Αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών για Θέματα Ευρωπαϊκών υποθέσεων. Διαφώνησε με το τρίτο μνημόνιο και παραιτήθηκε από το αξίωμα αυτό στις 13 Ιουλίου του 2015. Τη θέση του κατέλαβε η Σία Αναγνωστοπούλου. Την ίδια ημέρα παραιτήθηκε και από βουλευτής και έγινε ευρωβουλευτής, καθώς παραιτήθηκε ο Μανώλης Γλέζος. Την έδρα του στη Βουλή κατέλαβε ο Γιώργος Κυρίτσης.

Τον Αύγουστο του 2015 προσχώρησε στη Λαϊκή Ενότητα. Στις ευρωεκλογές του 2019 ήταν ξανά υποψήφιος ευρωβουλευτής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα

Έλληνες Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί
Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου
Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Βουλευτές Β' Αθηνών
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2009-2014
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2014-2019
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1999-2004
Μουσείο Γκέτι

Το Μουσείο Γκέτι (πλήρες όνομα: Μουσείο Τ. Πολ Γκέτι, αγγλικά: J. Paul Getty Museum) είναι μουσείο Τέχνης στο Λος Άντζελες, που στεγάζεται σε δύο εγκαταστάσεις: στο Κέντρο Γκέτι και τη Βίλα Γκέτι.

Το Κέντρο Γκέτι διαθέτει ευρωπαϊκούς πίνακες ζωγραφικής, σχέδια, φωτισμένα χειρόγραφα, γλυπτά, διακοσμητικές τέχνες και φωτογραφίες από όλο τον κόσμο. Η Βίλα Γκέτι διαθέτει έργα τέχνης από την αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη και την Ετρουρία. Ο σχεδιασμός του κτιρίου της είναι εμπνευσμένος από τη Βίλα των Παπύρων και ενσωματώνει πρόσθετες λεπτομέρειες από άλλες αρχαίες τοποθεσίες.

Ιδρύθηκε από το Ίδρυμα Τζιν Πολ Γκέτι (J. Paul Getty Trust) το 1954.

Σημαντικότερα έργα τέχνης 

Αρχαία τέχνη (Βίλα Γκέτι)
 Ο αθλητής του Φάνο του Λύσιππου

Τζοβάννι Μπαττίστα Τσίμα
 Άγιος εφιππεύων, περ. 1510

Κορρέτζο
 Κεφαλή του Χριστού, περ. 1521

Ντόσσο Ντόσσι
 Ο Παν και η νύμφη, 1524
 Αλληγορία της τύχης, περ. 1535-1538

Ζαν Φουκέ
 Βιβλίο Ωρών του Simon de Varie, περ. 1450

Τζεντίλε ντα Φαμπριάνο
 Η στέψη της Παρθένου, περ. 1420
 Λατρεία του Θείου Βρέφους, περ. 1420-1421

Λορέντσο Λόττο
 Παρθένος με Βρέφος και δύο δωρητές, περ. 1533-1535

Αντρέα Μαντένια
 Προσκύνημα των Μάγων, περ. 1497-1500

Μαζάτσο
 Άγιος Ανδρέας, 1426

Ποντόρμο
 Λογχοφόρος, περ. 1529-1530

Τιτσιάνο
 Αφροδίτη και Άδωνις, 1555-1560

Άντονι βαν Ντάικ
 Thomas Howard, δεύτερος κόμης του Arundel

Τζοβάννι Μπατίστα Πιττόνι
 Η θυσία της Πολυξένης, 1733

Βίνσεντ βαν Γκογκ
 Ίριδες, 1889

Τζάκομο Μανζού
 Καρδινάλιος καθήμενος, 1975-77

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος

Γκετι
Λος Άντζελες
Μπίρκιρ Μπιάρνασον (ποδοσφαιριστής)

Ο Μπίρκιρ Μπιάρνασον (ισλανδικά: Birkir Bjarnason, 27 Μαΐου 1988 - ) είναι Ισλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως μέσος στην Πρέμιερ Λιγκ για την Άστον Βίλα, αλλά και στην Εθνική Ισλανδίας. Στην πατρίδα του έχει το ψευδώνυμο Θωρ.

Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2006, με τη νορβηγική Βίκινγκ ΦΚ, στην οποία αγωνιζόταν για μία πενταετία. Μετά από ένα πέρασμα από το Βέλγιο και τη Σταντάρ Λιέγης έκατσε για τρία χρόνια στην Ιταλία στις Σαμπντόρια και Δελφίνο Πεσκάρα 1936. Το 2015, πήρε μεταγραφή στη Βασιλεία, όπου εκεί κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο, αφού πανηγύρισε ένα πρωτάθλημα Ελβετίας.

Στην Εθνική του είναι αγωνίζεται από το 2010, και είναι μέλος των μεγαλύτερων επιτυχιών της. Αρχής γενομένης με τα προκριματικά του Μουντιάλ 2014, όπου αποκλείστηκε στα μπαράζ, και, τέλος, στην παρουσίαση για πρώτη φορά της ομάδας στα τελικά μεγάλης διοργάνωσης, του Euro 2016.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

KSI profile
Profile on the Swiss Football League homepage
Profile at Viking

Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ισλανδοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ποδοσφαιριστές Βίκινγκ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπόντε/Γκλιμτ
Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης
Ποδοσφαιριστές Ντελφίνο Πεσκάρα 1936
Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασιλεία
Ποδοσφαιριστές Τίπελιγκαεν
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Σέριε Β
Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελβετίας
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Άστον Βίλα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελβετία
Κωνσταντίνος Σ. Μακρής

Ο Κωνσταντίνος Σ. Μακρής (Αρτάκη, 1850 - Πάνορμος, 1920) ήταν διαπρεπής Έλληνας γιατρός και συγγραφέας.

Βιογραφία

Σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε το 1850 και σπούδασε ιατρική πρώτα στην Αθήνα και έπειτα στη Γερμανία και τη Γαλλία. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου ίδρυσε ιδιωτική κλινική και εξελίχθηκε σε έναν επιτυχημένο χειρουργό. Παράλληλα συμμετείχε ενεργά σε διάφορα ιατρικά συνέδρια, δημοσιεύοντας αρκετές επιστημονικές ανακοινώσεις. Υπήρξε προσωπικός γιατρός του Οικουμενικού πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄ και αρκετών ισχυρών οικονομικά προσωπικοτήτων της αυτοκρατορίας. Στη συνέχεια διετέλεσε διετέλεσε πρόεδρος της Αυτοκρατορικής Ιατρικής Εταιρείας και γιατρός της περσικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη συμβάλλοντας τα μέγιστα στην οργάνωση του νοσοκομείου της πρεσβείας. Για τη δράση του τιμήθηκε από την Περσική Αυτοκρατορία με το παράσημο του Λέοντος και Ηλίου και από την Οθωμανική Αυτοκρατορία με τα παράσημα Μετζηδιέ και Οσμανιέ καθώς και με το μετάλλιο των Καλών Τεχνών. 

Ο Μακρής υπήρξε επίσης περιηγητής και συγγραφέας μελετών ιστορικού και αρχαιολογικού ενδιαφέροντος με επίκεντρο την περιοχή της Κυζίκου. Για το σκοπό αυτό πραγματοποιούσε συχνά ταξίδια στην γενέτειρά του Αρτάκη όπως και στα ερείπια της αρχαίας Κυζίκου.

Κατά τα τελευταία χρόνια του βίου του έχασε την όρασή του και αποσύρθηκε στην Πάνορμο όπου απεβίωσε κατά τον Μάιο του 1920. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Αρτάκη όπου και κηδεύτηκε.

Οικογένεια 
Ο Μακρής απέκτησε τρεις γιους οι οποίοι συμμετείχαν ως εθελοντές στον ελληνικό στρατό κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Μετά το τέλος του πολέμου εξαιρέθηκαν από την αμνηστία του οθωμανικού κράτους και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα. Ήταν ο γιατρός και αρθρογράφος Ιπποκράτης, ο χημικός και επιχειρηματίας Αριστοτέλης και ο καθηγητής Περικλής.

Παραπομπές 

Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα

Μικρασιατικός Ελληνισμός
Citroën C6 (2016)

Το Citroën C6 δεύτερης γενιάς είναι ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën. Κατασκευάζεται από την κοινοπραξία Dongfeng Peugeot-Citroën Automobiles στην πόλη Γουχάν της Κίνας από τον Απρίλιο του 2016 και, αντίθετα με το αρχικό Citroën C6 των ετών 2005 - 2012, το C6 δεύτερης γενιάς προορίζεται αποκλειστικά για την κινεζική αγορά.

Εξέλιξη και παρουσίαση 

Το σημερινό C6 εξελίχθηκε υπό τον κωδικό «πρότζεκτ X81» και με βάση την πλατφόρμα του Peugeot 508, αλλά με μακρύτερο μεταξόνιο, και χωρίς να έχει καμία συγγένεια με το αρχικό Citroën C6. Οι πρώτες φωτογραφίες του C6 δεύτερης γενιάς άρχισαν να διαρρέουν στο Διαδίκτυο τον Μάρτιο του 2016, ενώ στις 12 Απριλίου αποκαλύφθηκαν από τη Citroën η εξωτερική και εσωτερική του αισθητική, σε σχετική δημόσια εκδήλωση.

Η επίσημη παρουσίαση του μοντέλου, που είναι κλασικό 4-πορτο σεντάν, έλαβε χώρα στις 25 Απριλίου 2016, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Πεκίνο, και η παραγωγή του ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2016, από την κοινοπραξία Dongfeng Peugeot-Citroën Automobiles. Τον Μάιο του 2019, το μοντέλο υπέστη κάποιες αναβαθμίσεις στους κινητήρες του, με οριακές αυξήσεις ισχύος και βελτίωση οικονομίας καυσίμων, καθώς και με εκπλήρωση ακόμα αυστηρότερων εκπομπών καυσαερίων.

Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων.

Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.

Τεχνικά στοιχεία

Δείτε επίσης 

 Citroën C6 πρώτης γενιάς (2005 - 2012)
 Citroën C6 Lignage

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Salon de Pékin – Nouvelle Citroën C6 (2016) : Loin des yeux, loin du coeur.
 Citroën C6 II (2016) : le vaisseau amiral est paré pour la Chine.

Μοντέλα Citroën
Αυτοκίνητα πολυτελείας
Γαλλικά αυτοκίνητα
Παραΐμπα

Η Παραΐμπα (πορτογαλικά: Paraíba) είναι η πολιτεία της Βραζιλίας. Γεωγραφικά βρίσκεται στα ανατολικά της χώρας και συνορεύει με τις πολιτείες Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε, Σεαρά, Περναμπούκο και στα ανατολικά βρέχεται από τον Ατλαντικό. Έχει πληθυσμό 3.766.528 κατοίκους (13η θέση) και έκταση 56.469,5 τετ.χλμ. (21η θέση). Διοικητικό της κέντρο είναι το Ζοάο Πεσόα. 

Η Παραΐμπα αποτελεί την ανατολικότερη πολιτεία της Βραζιλίας και συγκεκριμένα το ακρωτήρι Κάμπο Μπράνκο στο Ζοάο Πεσόα είναι το ανατολικότερο σημείο της Βραζιλίας και όλης της Νότιας Αμερικής.

Η Παραΐμπα διοικητικά διαιρείται σε τέσσερις μεσοπεριοχές και 23 μικροπεριοχές και έχει 223 δήμους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

Πολιτείες της Βραζιλίας
Break On Through (To the Other Side)

Το Break On Through (To the Other Side) είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors, το οποίο κυκλοφόρησε το 1967 στον ντεμπούτο δίσκο της μπάντας The Doors. Κυκλοφόρησε και σε single, όμως δεν κατέληξε επιτυχημένο σε σύγκριση με τα υπόλοιπα σινγκλ του συγκροτήματος, φτάνοντας μέχρι το νούμερο 126 στα αμερικανικά chart. Παρόλα αυτά απέκτησε μόνιμη θέση στο ρεπερτόριό τους και πλέον θεωρείται ένα από τα κλασικότερα κομμάτια τους. Μετά από 24 χρόνια από την πρώτη του έκδοση, είχε και μία μικρή επιτυχία στα βρετανικά chart, φτάνοντας έως το νούμερο 64.

Σύνθεση και επιρροές 
Ο γρήγορος ρυθμός του τραγουδιού είναι σε χρόνο 4/4. Το κομμάτι ξεκινάει με έναν ρυθμό επηρεασμένο από μπόσα νόβα, παιγμένο από τον Τζον Ντένσμορ οποίος εκτιμούσε πολύ την μπόσα νόβα που προήλθε από τη Βραζιλία, και αποφάσισε να τη χρησιμοποιήσει για το τραγούδι.  

Ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Ρόμπι Κρίγκερ έχει πει πως το ριφ του κομματιού εμπνεύστηκε από το κομμάτι "Shake Your Money Maker" του Πολ Μπάτερφιλντ. Αργότερα το σόλο του Ρέι Μάνζαρεκ είναι επηρεασμένο από το κομμάτι "What'd I Say" του Ρέι Τσαρλς.

Τα μέλη των Doors 
 Τζιμ Μόρισον – φωνητικά
 Ρέι Μάνζαρεκ – πλήκτρα, μπάσο
 Ρόμπι Κρίγκερ – κιθάρα
 Τζον Ντένσμορ – τύμπανα

Τραγούδια
1. Break On Through (To the Other Side) (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore)2:26 

2. End of the Night (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore)2:52

Βραβεία

Γερμανία (BVMI Certification): χρυσός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Τραγούδια του 1967
Τραγούδια των The Doors
Singles του 1967
Singles (ντεμπούτο)
Singles της Elektra Records
Θοδωρής Δρίτσας

Ο Θοδωρής Δρίτσας (Πειραιάς, 22 Αυγούστου 1947) είναι Έλληνας πολιτικός. Είναι εν ενεργεία μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου (βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α΄ Πειραιά) και πρώην υπουργός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο 1947 στον Πειραιά. Είναι τελειόφοιτος της νομικής Αθηνών και εργαζόταν για πολλά χρόνια ως έμπορος φαρμάκων. Είναι νυμφευμένος με την πολιτικό Τασία Χριστοδουλοπούλου. Εκτός της μητρικής του ελληνικής γλώσσας, ομιλεί και αγγλικά.

Πολιτική σταδιοδρομία
Αναφέρεται ως μέλος της μεταπολιτευτικής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς με πολιτική δράση από την περίοδο της Δικτατορίας. Ενεπλάκη επί σειρά ετών στην τοπική αυτοδιοίκηση και συγκαταλέγεται στα ιδρυτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Εκλέγεται βουλευτής Α΄ Πειραιά με τον ΣΥΡΙΖΑ από τις εκλογές του 2007 και εντεύθεν.

Στην πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα ήταν Αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας και στη δεύτερη διετέλεσε υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής μέχρι τον ανασχηματισμό της 5ης Νοεμβρίου του 2016.  Είναι μέλος της Κίνησης των 53+.

Κριτική 
Στις 2 Μαρτίου 2021, σε ραδιοφωνική εκπομπή, αναφερόμενος στην υπόθεση της απεργίας πείνας του καταδικασμένου τρομοκράτη Δημήτρη Κουφοντίνα, είπε μεταξύ άλλων ότι «κανείς δεν έχει τρομοκρατηθεί από τη “17η Νοέμβρη”, αντίθετα ο ελληνικός λαός έχει τρομοκρατηθεί από πάρα πολλές άλλες πολιτικές». Η δήλωση αυτή προκάλεσε αντιδράσεις, με τον αντιπρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Άδωνη Γεωργιάδη να ζητά την διαγραφή του από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος ισχυρίστηκε αργότερα ότι "αναφερόταν στην ελληνική δημοκρατία, τους δημοκρατικούς πολίτες και τις αξίες του κράτους δικαίου.", ενώ το κόμμα του χαρακτήρισε τη δήλωσή του ατυχή.

Παραπομπές

Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Βουλευτές Α΄ Πειραιά
Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού
Έλληνες υπουργοί Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής
Διαγώνιος (περιοδικό)

Η Διαγώνιος ήταν περιοδικό γραμμάτων και τεχνών που εκδιδόταν στη Θεσσαλονίκη από τις αρχές του 1958 μέχρι και το τέλος του 1983 σε διαστήματα πέντε ετών κυκλοφορίας και δύο ετών «αγρανάπαυσης».  Ιδρυτής και διευθυντής του περιοδικού ήταν ο Ντίνος Χριστιανόπουλος ενώ την καλλιτεχνική επιμέλεια είχε ο Κάρολος Τσίζεκ.  Η στοιχειοθεσία, η σελιδοποίηση και η εκτύπωση γίνονταν πάντα στη Θεσσαλονίκη, στο τυπογραφείο του Νίκου Νικολαΐδη, το οποίο δεν υπάρχει πια. Τυπώθηκαν συνολικά 60 τεύχη σε τέσσερις περιόδους: 1958–1962 (10 εξάμηνα τεύχη), 1965–1969 (είκοσι τρίμηνα τεύχη), 1972–1976 (δεκαπέντε τετράμηνα τεύχη) και 1979–1983 (δεκαπέντε τετράμηνα τεύχη).

Προλογίζοντας μια συνέντευξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου, η Νίνα Κοκκαλίδου-Ναχμία συνοψίζει την ιστορία τής Διαγωνίου ως εξής:  
 
Και ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος αποτιμά την εκδοτική διαδρομή της Διαγωνίου ως εξής:

Μαζί με την Διαγώνιο κυκλοφορούσε το Κόσκινο: Παράρτημα της Διαγωνίου (συνολικά 12 τεύχη τις τρεις πρώτες περιόδους). Επίσης, στην τέταρτη περίοδό της, η Διαγώνιος φιλοξένησε και το περιοδικό Ausblicke που εξέδιδε η Χανελόρε Οξ (Hannelore Ochs).

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 
  
  (Περιλαμβάνει αναλυτική παρουσίαση των περιεχομένων του περιοδικού και αναδημοσίευση άρθρων για τον χαρακτήρα και την φυσιογνωμία του περιοδικού.)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ψηφιοποιημένο αρχείο της Διαγωνίου 

Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Περιοδικά με τόπο έκδοσης τη Θεσσαλονίκη
Αγία Μαρίνα Αιγίνης

Η  Αγία Μαρίνα είναι χωριό της Αίγινας. Διοικητικά υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Μεσαγρού, του δήμου Αιγίνης, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν από το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αίγινας του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
Η Αγία Μαρίνα είναι παραθαλάσσιος οικισμός της ΒΑ. Αίγινας. Βρίσκεται στον μυχό του φερώνυμου όρμου και δυτικά του φερώνυμου ακρωτηρίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει περίπου 12,5 χλμ. Α. της πρωτεύουσας Αίγινας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Η Αγία Μαρίνα αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1951 και, μέχρι το 1972, ανήκε εναλλάξ στους νομούς Αττικής και Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 66Α - 08/05/1972 αποσπάστηκε στον νομό Αττικής από τον νομό Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεσαγρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιγίνης.

Τουρισμός
Έως το 1960 η Αγία Μαρίνα ήταν ένα μικρό χωριό, οι λιγοστοί κάτοικοι του οποίου ζούσαν από την κτηνοτροφία, τη γεωργία και την αλιεία. Μετά τη δεκαετία του 1970, εποχή που συνέπεσε με την πρώτη μεγάλη ανοικοδόμηση του νησιού, κτίστηκαν μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και καταστήματα. Σήμερα, η Αγία Μαρίνα είναι, μαζί με την πόλη της Αίγινας, τα μεγαλύτερα τουριστικά κέντρα του νησιού. Έχει σημαντική ξενοδοχειακή υποδομή και στον όρμο της ελλιμενίζονται πολλά σκάφη αναψυχής και επιβατηγά πλοία.

Αξιοθέατα
Ο Αρχαιολογικός χώρος της Αφαίας, από τους σημαντικότερους του ελλαδικού χώρου, σε ύψωμα με πανοραμική θέα. Ο κύριος ναός, αφιερωμένος στην Αθηνά, χρονολογείται από τον 5ο αιώνα π.Χ., αλλά η λατρεία στη θέση του ιερού ανάγεται στον 14ο αιώνα π.Χ. Είναι δωρικός περίπτερος με 12 κίονες στις μακρές και 6 κίονες στις στενές πλευρές και είσοδο που βλέπει προς ανατολάς. Είναι κατασκευασμένος από τοπικό πωρόλιθο και ήταν ιδιαίτερα γνωστός από την αρχαιότητα για τα αετώματα, τα οποία κοσμούσαν και τις δύο στενές πλευρές του. Το ιερό παρήκμασε μετά τον 1ο αιώνα π.Χ.
Το Αρχαιολογικό Μουσείο του Ναού της Αφαίας, με εκθέματα από το ιερό
Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας
Το μοναστήρι του Αγίου Μηνά, σε πευκόφυτη θέση, πολύ κοντά στον Ναό της Αφαίας
Η αμμώδης παραλία του οικισμού, καθώς και οι παραλίες Κυρ-Αννίτσα και Πενήντα Βράχια στα νότια

Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι του ναού της Αγίας Μαρίνας στις 17 Ιουλίου.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/Afaia/Afaia.htm
http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/Afaia/Afaia.htm
https://web.archive.org/web/20160616111936/http://www.aegina.com.gr/agia-marina/
https://www.facebook.com/Agia.Marina.Aiginis/

Αίγινα
Όλγα Γεροβασίλη

Η Όλγα Γεροβασίλη (Άρτα, 16 Ιανουαρίου 1961) είναι Ελληνίδα ιατρός (ακτινοδιαγνώστρια) και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012.

Έχει διατελέσει υπουργός Προστασίας του Πολίτη (2018-2019), υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης (2016-2018) και υφυπουργός στον Πρωθυπουργό και κυβερνητική εκπρόσωπος (2015-2016) στις κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα.

Πολιτική σταδιοδρομία
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 εξελέγη βουλευτής Άρτας με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 ήταν υποψήφια περιφερειάρχης Ηπείρου με τον συνδυασμό Ήπειρος Ανατροπής. Ήρθε δεύτερη, πίσω από τον Αλέξανδρο Καχριμάνη, λαμβάνοντας 53.543 ψήφους και ποσοστό 24,58%. Παρέμεινε επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης στο Περιφερειακό Συμβούλιο Ηπείρου μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου του 2016.

Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 επανεξελέγη βουλευτής Άρτας. Στις 5 Φεβρουαρίου 2015 ορίστηκε Κοινοβουλευτική Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και στις 18 Ιουλίου 2015 ορκίστηκε Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητική Εκπρόσωπος, αξίωμα που διατήρησε μέχρι τις 27 Αυγούστου.

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ανανέωσε τη βουλευτική της θητεία και ορκίστηκε ξανά Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητική Εκπρόσωπος. Στον ανασχηματισμό της 5ης Νοεμβρίου 2016 ανέλαβε Υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης. Στον ανασχηματισμό της 29ης Αυγούστου του 2018 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, το οποίο διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου 2019.

Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη βουλευτής Άρτας. Στις 16 Ιουλίου 2019 ορίστηκε γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.

Προσωπική ζωή 
Είναι παντρεμένη με τον χημικό μηχανικό Γιώργο Παππά και έχουν τρία παιδιά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προσωπικό blog
Βιογραφικό στο site της Βουλής

Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Έλληνες ακτινοδιαγνώστες
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Βουλευτές Άρτας
Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ
Έλληνες υπουργοί Διοικητικής Ανασυγκρότησης
Έλληνες υπουργοί Προστασίας του Πολίτη
Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Snoop Dogg

Ο Κόρντοζαρ Κάλβιν Μπρόουντους, Τζ. (αγγλικά: Cordozar Calvin Broadus, Jr., 20 Οκτωβρίου 1971 - ), περισσότερο γνωστός ως  Snoop Dogg, είναι Αμερικανός ράπερ και ηθοποιός, από την Καλιφόρνια. Η μουσική του καριέρα ξεκίνησε το 1992, όταν τον ανακάλυψε ο Dr. Dre και τον συμπεριέλαβε στον πρώτο σόλο δίσκο του, The Chronic. Ο Snoop Dogg, έως τώρα, έχει πουλήσει πάνω από 21 εκατομμύρια δίσκους στις ΗΠΑ και 35 εκατομμύρια παγκοσμίως.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Snoopdog TV on YouTube
Parc Astérix

To πάρκο Αστερίξ (Parc Astérix) είναι το δεύτερο μεγάλο θεματικό πάρκο στο Παρίσι. Είναι θεματικό πάρκο αναψυχής και περιπέτειας εμπνευσμένο από το δημοφιλές κόμικ Αστερίξ των Αλμπέρ Ουντερζό και Ρενέ Γκοσινί. Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα βόρεια του Παρισιού, στο δάσος του Plailly στην Oise και περιλαμβάνεται σε μια τεράστια δασική έκταση 33 εκταρίων.

Περιγραφή

Υποδομές 
Το πάρκο αποτελείται από διάφορα λούνα παρκ, παιδικές χαρές και πίστες, ενώ ο επισκέπτης μπορεί να περιηγηθεί στο περήφανο γαλατικό χωριό, να απολαύσει αναπαραστάσεις ιστοριών, να παίξει και να φωτογραφηθεί με τους δημοφιλής ήρωες του κόμικ. Άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες του στις 30 Απριλίου 1989 και στις μέρες μας περιλαμβάνει 39 διαφορετικές ατραξιόν και παιχνίδια καθώς και ένα ξενοδοχείο.

Τομείς 
Το πάρκο Αστερίξ είναι χωρισμένο σε 7 διαφορετικούς τομείς:
 Via Antiqua – Η κύρια είσοδος του πάρκου Αστερίξ με διάφορα καταστήματα με σουβενίρ και εστιατόρια
 L'Empire Romain – Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία
 La Grèce Antique – Η αρχαία Ελλάδα
 Les Vikings – Το χωριό των Βίκινγκς
 À travers le temps – Πίσω στο χρόνο
 Bienvenue chez les gaulois – Το χωριό των Γαλατών και το δάσος του Ιντεφίξ
 L'Égypte – Η αρχαία Αίγυπτος

Φωτογραφικό υλικό

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Επίσημος ιστότοπος

Αστερίξ
Πάρκα αναψυχής στη Γαλλία
Κτίρια και κατασκευές στη Γαλλία