joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γκόλουμπατς

Το Γκόλουμπατς (Σερβικά Κυριλλικά: Голубац, ) είναι πόλη και δήμος στην βορειοανατολική Σερβία, το οποίο βρίσκεται επί της δεξιάς όχθης του ποταμού Δούναβη. Γειτονεύει με την Ρουμανία στα ανατολικά, το Βέλικο Γκράντιστε στα δυτικά και το Κούτσεβο στα νότια. Ο πληθυσμός της πόλης είναι της τάξεως των 1.655 κατοίκων, ενώ ο πληθυσμός του δήμου είναι της τάξεως των 8.161 κατοίκων.

Όνομα 

Στα σέρβικα, η πόλη είναι γνωστή ως Golubac (Голубац), στα βλάχικα ως Golumbei ή Columbaci, στα ουγγρικά ως Galambóc, στα γερμανικά ως Taubenberg και στα τουρκικά ως Güvercinlik το οποίο σημαίνει "περιστερώνας". Η ονομασία Γκόλουμπατς προέρχεται από την λέξη golub, η οποία στα σέρβικα σημαίνει "περιστέρι" ή "περιστέρα", ενώ το ίδιο το όνομα της πόλης μεταφράζεται ως "η πόλη με τα περιστέρια".

Τα ιστορικά της ονόματα ήταν Columbria, στα λατινικά, ως συντόμευση του Columbaria το οποίο σημαίνει η πόλη των περιστεριών (Λατινικά: Columba, Αρχαία Ελληνικά: Κόλυμβος), ενώ έφερε την ονομασία Cuppae κατά τη διάρκεια της προρωμαϊκής περιόδου.

Ιστορία 
Στην σημερινή θέση του Γκόλουμπατς βρισκόταν, κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής και πρωτοβυζαντινής περιόδου (1ος-6ος αιώνας), οχυρό γνωστό ως Cuppae, το οποίο στην πορεία εξελίχθηκε σε πόλη (Columbria) προς το 554/5 μ.Χ.

Λόγω της πληθώρας αρχαιολογικών χώρων που βρίσκονται στα περίχωρά της και του εθνικού πάρκου Τζέρνταπ, η πόλη αποτελεί δημοφιλή τουριστικό, αλιευτικό και ιστιοπλοϊκό προορισμό.

Στους αρχαιολογικούς χώρους περιλαμβάνονται τα ερείπια μιας εκ των στηλών του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τραϊανού κοντά στην Γέφυρα του Τραϊανού, την οποία ο ίδιος έστησε κατά την διάβασή του των Σιδηρών Πυλών, καθώς και το ρωμαϊκό φρούριο Diana. Το Φρούριο του Γκόλουμπατς, το οποίο βρίσκεται περίπου 4 χλμ. πιο μακριά, χρονολογείται ιστορικά και παρουσιάζει ιστορικό ενδιαφέρον από τον 14ο αιώνα και μετέπειτα. Στο φρούριο έλαβε χώρα μια μάχη ενάντια των Τούρκων το 1428, στη διάρκεια της οποίας ο Πολωνός ιππότης Ζάβισα Σάρνι πιάστηκε αιχμάλωτος και εκτελέστηκε από τους Οθωμανούς.

Από το 1929 ως το 1941, το Γκόλουμπατς ήταν τμήμα της Μόραβα Μπανόβινα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.

Τουρισμός 
Το εθνικό πάρκο των Σιδηρών Πυλών είναι γνωστό για την φυσική του ομορφιά και τους κυνηγότοπούς του, καθώς και την πληθώρα μονοπατιών που διαθέτει για πεζοπορία. Η αποβάθρα της πόλης κατά μήκος των όχθων του ποταμού Δούναβη είναι ιδανική για μια χαλαρότερης μορφής πεζοπορία.

Ιστιοπλοΐα 
Το Γκόλουμπατς έχει καταστεί γνωστό ιστιοπλοϊκό κέντρο. Το Ιστιοπλοϊκό Κέντρο της Ομοσπονδίας Ιστιοπλοΐας της Σερβίας, το οποίο και χρησιμοποιεί η Εθνική Σερβίας Ιστιοπλοΐας για την προετοιμασία της ενόψει των μεγάλων ιστιοπλοϊκών διοργανώσεων στις οποίες συμμετέχει, βρίσκεται στο Γκόλουμπατς. Μία από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα εκεί είναι μία παραδοσιακού τύπου Regatta, η οποία συνήθως λαμβάνει χώρα στη διάρκεια του Αυγούστου. Κατά την θερινή περίοδο, το Κέντρο διοργανώνει ένα ιστιοπλοϊκό καμπ με σκάφη τύπου Optimist Class, όπου οι αρχάριοι έχουν την δυνατότητα να εκπαιδευτούν από κορυφαίους Σέρβους αθλητές, καθώς και τους ξένους καλεσμένους τους.

Παραπομπές 

Πόλεις της Σερβίας
Φραντσέσκο Μπέσκι

Ο σεβασμιότατος Φραντσέσκο Μπέσκι (ιταλικά: Francesco Beschi, γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1951 στη Μπρέσια (Brescia) είναι από τις 22 Ιανουαρίου 2009 επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Μπέργκαμο (Bergamo) της Λομβαρδίας της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Ρομπέρτο Αμαντέι (Roberto Amadei).

Βιογραφία 

Γεννήθηκε στη Μπρέσια (Brescia) στις 6 Αυγούστου 1951. Σπούδασε στη θεολογική σχολή και στο ωδείο (βιολί) της Μπρέσια, όπου χειροτονήθηκε ιερέας το 1975. 

Στις 25 Μαρτίου 2003, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ τον υπέδειξε ως βοηθητικό επίσκοπο  της Μπρέσια. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 18 Μαΐου 2003 από τον επίσκοπο  Τζούλιο Σανγκουινέτι (Giulio Sanguineti).

Στις 22 Ιανουαρίου 2009, ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ τον υπέδειξε ως επίσκοπο του Μπέργκαμο.

Πηγές 

 Ιστότοπος της Επισκοπής του Μπέργκαμο
 Catholic Hierarchy

Μπέσκι, Φραντσέσκο
Μπέσκι, Φραντσέσκο
Επίσκοποι Μπρέσια
Καλαφατιώνες Κέρκυρας

Οι Καλαφατιώνες είναι χωριό της μέσης Κέρκυρας. Απέχει από την πόλη της Κέρκυρας 9 χιλιόμετρα. Τα γειτονικά χωριά είναι οι Βαρυπατάδες, Κουραμάδες, Βιρός και οι Καστελλάνοι Μέσης. Έχει 471 κατοίκους και βρίσκεται σε υψόμετρο 182 μέτρων.

Χωριά της Κέρκυρας
Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Ζαγκαζίγκ

Η Ζαγκαζίγκ ή Ελ Ζαγκαζίκ (αραβικά:  الزقازيق) είναι πόλη της Αιγύπτου στο ανατολικό τμήμα του Δέλτα του Νείλου, στο κανάλι της Ισμαηλίας. Είναι η πρωτεύουσα του κυβερνείου Σαρκία. Με πληθυσμό 319,707 κατοίκους είναι κέντρο εμπορίου βαμβακιού και σιτηρών της Αιγύπτου κι απέχει 85 χλμ. από το Κάιρο.

Η πόλη έχει πανεπιστήμιο, 2 μουσεία με ευρήματα από την αρχαία Βούβαστις που βρίσκεται κοντά στη Ζαγκαζίγκ.

Ιστορία 
Τα ερείπια της Αρχαίας αιγυπτιακής πόλης Βούβαστις βρίσκονται 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης. Η Βούβαστις ήταν η πρωτεύουσα της 18ης νομής, και λατρευόταν η γάτα-θεά Μπαστέτ. Η ονομασία Βούβαστις είναι η ελληνική ονομασία της αιγυπτιακής «Ανά Μπαστέτ». Η Βούβαστις έγινε η πρωτεύουσα της Αιγύπτου κατά την 22η και 23η δυναστεία. Υπάρχουν ερείπια των ναών που χτίστηκε από τον Οσορκόν Β΄ και τον Νεκτανεβώ Β΄ της Αιγύπτου. Οι κατακόμβες όπου θάβονταν οι ιερές γάτες βρίσκονται πίσω από μια παλιά Βασιλική και είναι από την περίοδο του Φαραώ Πέπι.

Η Ζαγκαζίκ ιδρύθηκε από τον Μεχμέτ Αλή Πασά τον 19ο αιώνα όταν έσκαψε κανάλια για την άρδευση περισσοτέρων εκτάσεων στον Νείλο. Αν και πιστεύεται ότι ήδη προϋπήρχε εκεί μικρός οικισμός. Μέχρι το 1820 ήταν ένα μικρό χωριό που από τότε γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη λόγω της καλλιέργειας βαμβακιού. Το 1883 ήταν ήδη πόλη όταν μεταφέρθηκαν εκεί δημόσιες υπηρεσίες και άλλα ιδρύματα κι έγινε το κέντρο του ανατολικού δέλτα του Νείλου.

Το όνομα της προέρχεται σύμφωνα με δύο εκδοχές από κάποια οικογένεια που ζούσε εκεί πριν γίνει οικισμός και μιά τρίτη εκδοχή από ένα ψάρι που ψάρευαν οι εργάτες που κατασκεύαζαν το κανάλι.

Κλίμα 
Το σύστημα ταξινόμησης κλίματος Κέππεν-Γκάιγκερ χαρακτηρίζει το κλίμα της ως καυτή έρημο (BWH), καθώς και το υπόλοιπο της Αιγύπτου.

Παραπομπές 

Πόλεις της Αιγύπτου
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2014

Η 87η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, τίμησε τις καλύτερες ταινίες του 2014. Η απονομή πραγματοποιήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2015 στο Θέατρο Ντόλμπι στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια και οικοδεσπότης της τελετής ήταν ο Νιλ Πάτρικ Χάρις.

Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 15 Ιανουαρίου 2015 από την πρόεδρο της Ακαδημίας Σέριλ Μπουν Άιζακς, τους σκηνοθέτες Τζ. Τζ. Έιμπραμς και Αλφόνσο Κουαρόν και τον ηθοποιό Κρις Πάιν.

Υποψηφιότητες και Βραβεία

Τιμητικό Βραβείο
Ζαν-Κλοντ Καριέρ
Χαγιάο Μιγιαζάκι
Μορίν Ο'Χάρα

Ανθρωπιστικό Βραβείο Τζιν Χέρσολτ 
Χάρι Μπελαφόντε

Πολλαπλές υποψηφιότητες
 9: Birdman ή Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας, Ξενοδοχείο Grand Budapest
 8: Το Παιχνίδι της Μίμησης
 6: Ελεύθερος Σκοπευτής, Μεγαλώνοντας
 5: Foxcatcher, Η Θεωρία των Πάντων, Χωρίς Μέτρο, Interstellar
 4: Ο Κος Τέρνερ
 3: Τα Μυστικά του Δάσους, Αλύγιστος
 2: Φύλακες του Γαλαξία, Selma, Άγρια, Έμφυτο Ελάττωμα, Ida

Δείτε επίσης
 Χρυσές Σφαίρες του 2014
 Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2014
 Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών του 2014

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων Όσκαρ
 Επίσημη ιστοσελίδα της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών

Οσκαρ
Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ
Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας

Η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας (ΓΓΠΠ) είναι φορέας του ελληνικού κράτους, ο οποίος υπάγεται στο Υφυπουργείο Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων 

και συστάθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1995 με το νόμο 2344. 

Η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας είναι αρμόδια για θέματα που αφορούν την πολιτική προστασία στην Ελλάδα. Την Πέμπτη 9 Αυγούστου του 2018 ανακοινώθηκε η κατάργηση του φορέα και η αντικατάστασή του από την Εθνική Υπηρεσία Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών, κάτι που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε.

Αποστολή
Η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, σύμφωνα με το άρθρο 1 του ΠΔ 151/2004, έχει ως αποστολή τηςː
Τη μελέτη, το σχεδιασμό, την οργάνωση και το συντονισμό της δράσης για την πρόληψη και αντιμετώπιση των φυσικών, τεχνολογικών και λοιπών καταστροφών ή καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, και την ενημέρωση του κοινού για τα ζητήματα αυτά.
Την προετοιμασία, κινητοποίηση και συντονισμό δράσης του δυναμικού και των μέσων πολιτικής προστασίας της χώρας για την αντιμετώπιση πιθανών κάθε μορφής καταστροφών στο πλαίσιο του υφιστάμενου σχετικού σχεδιασμού ανά κατηγορία κινδύνου.
Την αξιοποίηση των διαθέσιμων επιστημονικών στοιχείων και πληροφοριών για την κινητοποίηση του δυναμικού και των μέσων πολιτικής προστασίας της χώρας, εν όψει απειλούμενου κινδύνου καταστροφών.
Τον συντονισμό του έργου και των δράσεων αντιμετώπισης των καταστροφών κατά την εκδήλωση των φαινομένων, καθώς και το έργο αποκατάστασης των προκαλουμένων ζημιών.

Οργανωτική Δομή
Στη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας προΐσταται ο Γενικός Γραμματέας Πολιτικής Προστασίας.

Στο Οργανόγραμμα της Γενικής Γραμματείας περιλαμβάνονταιː
το Κέντρο Επιχειρήσεων Πολιτικής Προστασίας (ΚΕΠΠ), με το Τμήμα Αξιολόγησης και Διαχείρισης Πληροφοριών και το Τμήμα Τρεχουσών Επιχειρήσεων και Γραμματειακής Υποστήριξης.
η Διεύθυνση Σχεδιασμού και Αντιμετώπισης Έκτακτων Αναγκών, που αποτελείται από το Τμήμα Σχεδιασμού Πρόληψης και Αντιμετώπισης Φυσικών Καταστροφών, το Τμήμα Σχεδιασμού Πρόληψης και Αντιμετώπισης Τεχνολογικών Καταστροφών, το Τμήμα Εθνικού Σχεδιασμού, το Τμήμα Ελέγχου & Παρακολούθησης Σχεδίων και το Τμήμα Τεκμηρίωσης, Ερευνών και Στατιστικής.
η Διεύθυνση Διεθνών Σχέσεων, Εθελοντισμού - Εκπαίδευσης και Εκδόσεων, που αποτελείται από το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων, το Τμήμα Εθελοντισμού και Εκπαίδευσης και το Τμήμα Εκδόσεων.
η Διεύθυνση Οικονομικού και Διοικητικής Υποστήριξης, που περιλαμβάνει το Τμήμα Οικονομικού και Διαχείρισης Υλικού, το Τμήμα Διοικητικής Υποστήριξης, το Τμήμα Τεχνικής Υποστήριξης και Πληροφορικής, το Τμήμα Διαχείρισης Ενιαίου Ευρωπαϊκού Αριθμού Κλήσεων Έκτακτης Ανάγκης "112" και το Τμήμα Γραμματείας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα

Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (Ελλάδα)
Διαχείριση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης
Ακρωτήριο Χορν

Το ακρωτήριο Χορν (ισπανικά: Cabo de Hornos, αγγλικά: Cape Horn) είναι το νοτιότερο ακρωτήριο του αρχιπελάγους της Γης του Πυρός, στο μικρό νησί Όρνος (ισπανικά: Hornos). Πήρε το όνομά του από την πόλη Χόορν στην Ολλανδία. Αν και δεν είναι το νοτιότερο σημείο της Νότιας Αμερικής, το οποίο βρίσκεται στα νησιά Ντιέγο Ραμίρες, το ακρωτήριο Χορν σηματοδοτεί το βορειότερο όριο του πορθμού του Ντρέικ. Για πολλές δεκαετίες ήταν ένα σημαντικό ορόσημο στις θαλάσσιες μεταφορές για τα πλοία που μετέφεραν αγαθά σε όλο τον κόσμο. Τα νερά γύρω από το ακρωτήριο είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα, εξαιτίας των ισχυρών ανέμων, των μεγάλων κυμάτων, των ισχυρών ρευμάτων και των παγόβουνων, τα οποία είχαν καταστήσει την περιοχή διαβόητη ως νεκροταφείο ναυτικών.

Η ανάγκη των πλοίων να παραπλέουν το ακρωτήριο Χορν μειώθηκε σημαντικά με την διάνοιξη της διώρυγας του Παναμά το 1914. Η πλεύση γύρω από το ακρωτήριο Χορν θεωρείται ως μία από τις δυσκολότερες προκλήσεις στην ιστιοπλοΐα. Έτσι λίγοι ναυτικοί εξακολουθούν να ακολουθούν αυτή τη διαδρομή, μερικές φορές ως τμήμα του περίπλου της Γης και σχεδόν πάντα επιλέγουν διαδρομές βόρεια του νησιού.

Χορν
Γεωγραφία της Χιλής
Γουές Άντερσον

Ο Γουές Άντερσον (Wesley Wales "Wes" Anderson, 1 Μαΐου 1969) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Οι ταινίες του είναι γνωστές για το ξεχωριστό οπτικό και αφηγηματικό του στιλ.

Καριέρα 
Ο Άντερσον έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για τις ταινίες Οικογένεια Τενενμπάουμ το 2001 και Ο έρωτας του φεγγαριού το 2012. Επίσης έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων για την ταινία Ο απίθανος κύριος Φοξ. Το 2014 σκηνοθέτησε την ταινία Ξενοδοχείο Grand Budapest και έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας.

Το 2021 κυκλοφόρησε η σπονδυλωτή ταινία του Άντερσον Η γαλλική αποστολή.

Προσωπική ζωή 
Ο Άντερσον έχει σχέση με τη Λιβανέζα συγγραφέα, ενδυματολόγο και ηθοποιό φωνής Τζουμάν Μαλούφ, κόρη της μυθιστοριογράφου  Χανάν Αλ-Σαΐχ.  Η Μαλούφ γέννησε το 2016 την κόρη του ζευγαριού, Φρέγια, που πήρε το όνομά της από έναν χαρακτήρα της ταινίας The Mortal Storm. 

Ο Άντερσον ζει στο Παρίσι, όπου μετακόμισε από τη Νέα Υόρκη. Ο αδελφός του, συγγραφέας και σκιτσογράφος Έρικ Άντερσον, έχει σχεδιάσει σκτίτσα για πολλές από τις ταινίες του Άντερσον.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 
 Wes Anderson at Unsung Films
 "Wes Anderson", a brief profile by Martin Scorsese in Esquire.

Αμερικανοί σκηνοθέτες
Αμερικανοί σεναριογράφοι
Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Βραβευμένοι με BAFTA
Αχμίμ

Η Αχμίμ (αραβικά :  اخميم) είναι πόλη της Αιγύπτου στη δεξιά όχθη του Νείλου απέναντι από τη Σοχάγκ, περίπου 130 χιλιόμετρα νότια της Ασιούτ. Το 1986, ο πληθυσμός της ήταν 70.602 κάτοικοι.

Ιστορία 
Στην αρχαιότητα ήταν γνωστή με το όνομα του "Ιπού" ή "Χεντ Μινού" και ήταν η πρωτεύουσα της 9ης νομής της Άνω Αιγύπτου. Στην ελληνορωμαϊκή περίοδο το όνομά της ήταν "Πανόπολις", η πόλη του Πάνα, γιατί τον θεό Μιν οι Έλληνες τον εξίσωναν με τον δικό τους θεό Πάνα. Για τους Κόπτες η Αχμίμ ήταν ένα από τα σημεία εκκίνησης των αποστολών στην ανατολική έρημο. Εκτός από το θεό της γονιμότητας Μιν λατρευόταν και μια τοπική θεά η Απρίτ.

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν πρόσφατα στα περίχωρα της Αχμίμ ένα κολοσσιαίο άγαλμα επτά μέτρων της Merytamun, κόρης και βασιλικής συζύγου του Ραμσή Β, μετά το θάνατο της Νεφερτίτης. Αυτό το μνημειώδες άγαλμα πλαισιώνει την είσοδο σε ναό του Μιν, ένα άλλο άγαλμα (όπου εξακολουθεί να υπάρχει) έπρεπε να είναι εκείνο του Ραμσή Β΄.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Lionel Schmitt, Dictionnaire de l’Antiquité, Quadrige/PUF, 2005.
 Henri Gauthier, La déesse Triphis, IFAO, BIFAO 3.
 Henri Gauthier, Notes géographiques sur le nome panopolite, IFAO, BIFAO 4, 1905, σελ. 39 - 101/
 Henri Gauthier, Nouvelles notes géographiques sur le nome panopolite, IFAO, BIFAO 10 , 1912, σελ. 89 - 130.
 Naguib Kanawati, Rock Tombs of El-Hawawish : the Cemetery of Akhmim, Sidney, 1980, isbn = 0-85668-434-1.
 K. P. Kuhlmann, Materialien zur Archäologie und Geschichte des Raumes von Achmim,= Mainz, 1983.

Πόλεις της Αιγύπτου
Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Βαλενθιανική Ακαδημία της Γλώσσας

Η Βαλενθιανική Ακαδημία της Γλώσσας (στα καταλανικά, Acadèmia Valenciana de la Llengua) είναι ο θεσμός της Κυβέρνησης της Βαλενθιανικής Κοινότητας που οργανώνει, προωθεί και συντονίζει όλες τις δραστηριότητες σχετικές με την καταλανική γλώσσα που μιλιέται στα σύνορα της Αυτονομίας, γνωστής και ως βαλενθιανικά. Από το 2006 είναι ο επίσημος υπεύθυνος φορέας που ευθύνεται για την επίσημη μορφή των βαλενθιανικών και οι αποφάσεις του οφείλουν να γίνονται σεβαστές από όλες τις δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν στην Βαλενθιανική Κοινότητα.

Αποτελείται από είκοσι ένα ακαδημαϊκούς και διοικείται από τρία όργανα: την ολομέλεια, την κυβερνητική επιτροπή και τον πρόεδρο. Προς το παρόν, η έδρα της βρίσκεται στο μοναστήριο του Σαν Μιγέλ ντε λος Ρέγες στην Βαλένθια.

Εκδοτικό έργο 
Η Βαλενθιανική Ακαδημία της Γλώσσας έχει εκδόσει διάφορα έγγραφα και βιβλία που σχετίζονται με τα βαλενθιανικά και την κανονιστική τους χρήση. Μεταξύ αυτών:
 Diccionari ortogràfic i de pronunciació del valencià ('Λεξικό της ορθογραφίας και της προφοράς των βαλενθιανικών), 2006.
 Gramàtica normativa del valencià ('Κανονιστική γραμματική των βαλενθιανικών'), 2006.
 La normativa ortogràfica del valencià ('''Κανονιστική ορθογραφία των βαλενθιανικών'), 2006.
 L'estàndard oral del valencià ('Το προφορικό πρότυπο των βαλενθιανικών'), 2006.
 Els gentilicis valencians ('Τα βαλενθιανικά εθνικά επίθετα'), 2006.
 Gramàtica Valenciana Bàsica ('Στοιχειώδης βαλενθιανική γραμματική'), 2013.
 Diccionari normatiu valencià ''('Κανονιστικό βαλενθιανικό λεξικό'), 2013.
Επίσης έχει εκδόσει διάφορα έργα γύρω από την τοπωνυμία, την πολιτισμική βαλενθιανική ιστορία και πρακτικά των συνεδρίων και των αποφάσεών της.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η επίσημη ιστοσελίδα της Βαλενθιανικής Ακαδημίας της Γλώσσας

Παραπομπές 

Καταλανική Γλώσσα
Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ισπανία
Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας

Το Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας (ΕΚΑΒ) αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.). Συστήθηκε το 1985 από τον υπουργό Υγείας Γιώργο Γεννηματά, με τον Νόμο 1579/1985. Λειτουργεί υπό την ευθύνη του Υπουργείου Υγείας.

Σκοπό έχει την αποστολή εξειδικευμένου προσωπικού στον τόπο ενός εκτάκτου συμβάντος για την παροχή άμεσης βοήθειας και διακομιδής πασχόντων ατόμων προς τους πλησιέστερους υγειονομικούς σχηματισμούς (νοσοκομεία, κέντρα υγείας). Το κυριότερο μέσο διακομιδής είναι το ασθενοφόρο. Ωστόσο, διατίθενται ειδικές κινητές Μονάδες Επείγουσας Προνοσοκομειακής Ιατρικής, όπως μοτοσυκλέτες και ελικόπτερα, για μεταφορά ασθενών οι οποίοι δεν δύνανται να μεταφερθούν με άλλο μέσο.

Μέσα διακομιδής 
Τα μέσα διακομιδής που διαθέτει το ΕΚΑΒ πανελλαδικά, προκειμένου να αποστείλει γρήγορα εξειδικευμένο προσωπικό στον τόπο του συμβάντος και με ασφαλή και γρήγορο τρόπο να διακομίσει τον πάσχοντα στον πλησιέστερο Υγειονομικό Σχηματισμό, είναι:

Επικοινωνία 
Για άμεση βοήθεια και διακομιδή ασθενών, υπάρχει η δυνατότητα τηλεφωνικής κλήσης στον αριθμό 166.

Διάρθρωση
Σύμφωνα με τον ν.2071/1993,το ΕΚΑΒ διαρθρώνεται σε:
 Κεντρική Υπηρεσία, η οποία έχει την ευθύνη της υλοποίησης των σκοπών του, έτσι ώστε οι παρεχόμενες υπηρεσίες να έχουν ενιαία έκφραση σε όλη τη χώρα με έδρα την Αθήνα. 
 Περιφερειακά Κέντρα Άμεσης Βοήθειας (ΠΕΚΑΒ) τα οποία αποτελούν αυτοδύναμες περιφερειακές μονάδες επιφορτισμένες με την ανάπτυξη, τη λειτουργία και τον συντονισμό των υπηρεσιών Επείγουσας Προνοσοκομειακής Φροντίδας (ΕΠΦ) στον τομέα ευθύνης τους και διοικητικά υπάγονται στην ΚΥ
Κέντρα Άμεσης Βοήθειας, που αποτελούν αποκεντρωμένες περιφερειακές μονάδες και έχουν την ευθύνη της άμεσης επέμβασης και παροχής βοήθειας καθώς και τη διακομιδής στην πλησιέστερη κατάλληλη νοσοκομειακή μονάδα. 

Τα κατά τόπους ΚΑΒ δεν πρέπει να συγχέονται με το Κέντρο Άμεσου Βοήθειας με τομέα ευθύνης το Λεκανοπέδιο Αττικής, το οποίο αντικατέστησε το 1978 το - από το 1976 κατηργημένο - Ρυθμιστικό Κέντρο Διαλογής Ασθενών. Το ΚΑΒ μπορεί να θεωρηθεί πρόδρομος του ΕΚΑΒ στην παροχή Επείγουσας Προνοσοκομειακής Φροντίδας.

Δείτε επίσης 
 Εθνικό Σύστημα Υγείας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Υγεία στην Ελλάδα
Υπουργείο Υγείας (Ελλάδα)
Ύπαιπα

Τα Ύπαιπα ήταν πόλη της αρχαίας Λυδίας, κοντά στην βόρεια όχθη του ποταμού Κάυστρου, και 67 χιλιόμετρα από την Έφεσο.

Το όνομα προέρχεται από την θέση της στους πρόποδες του όρους Αίπος, το οποίο είναι λόφος του Τμώλου.

Η τοποθεσία της ταυτοποιήθηκε από τους Frenchmen Cousinéry και Texier και επαληθεύτηκε από ανασκαφές που έγινε από τον Δημοσθένη Μπαλταζή εκ μέρους της Οθωμανικής κυβέρνησης το 1892. Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται κοντά στο χωριό Günlüce (Γκιουνλουτζέ, πριν γνωστό ως Datbey ή Tapaı), 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Οντεμίς (Ödemış).

Είχε στρατηγική θέση στο δρόμο μεταξύ των Σάρδεων και της Εφέσου.

Μυθολογία και θρησκεία 

Οι γυναίκες από τα Ύπαιπα είχαν τη φήμη ότι είχαν λάβει από την Αφροδίτη το δώρο της ομορφιάς και του χορού. Ο Οβίδιος τοποθετεί στα Ύπαιπα την πατρίδα της Αράχνης πριν αυτή γίνει αράχνη.

Η Περσική θεά Αναχίτα, που ταυτίζεται με την Άρτεμις και ονομάζεται έτσι Άρτεμις Αναΐτις ή Περσική Άρτεμις, λατρευόταν στα Ύπαιπα, τα οποία τότε ήταν μέρος της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Όμως, κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η ιερείς του ναού είχαν ελληνικά και όχι περσικά ονόματα.

Ο Παυσανίας αναφέρει ένα τελετουργικό που γινόταν στα Ύπαιπα, όπου ένα ξύλο έπαιρνε φωτιά, απ’ ό, τι φαίνεται με μαγεία.

Μια επιγραφή από τη συναγωγή των Σάρδεων, αναφέρει έναν ευεργέτη που ήταν μέλος του συμβουλίου στα Ύπαιπα, που υποδηλώνει την παρουσία εκεί Εβραϊκής κοινότητας.

Ιστορία 

Το 88 π.Χ. τα Ύπαιπα εξεγέρθηκαν εναντίον του Μιθριδάτη ΣΤ΄ και τιμωρήθηκαν αυστηρά. Υπό τον Τιβέριο (14-37 μ.Χ.) η πόλη ήταν υποψήφια ως τοποθεσία για ναό για τη λατρεία του αυτοκράτορα, αλλά απορρίφθηκε ως ασήμαντη. Στην πραγματικότητα, ο Οβίδιος συνέκρινε τη μεγάλη πόλη των Σάρδεων, με αυτό που αποκάλεσε "μικρά Ύπαιπα": Sardibus hinc, illinc parvis finitur Hypaepis.  

Σώζονται νομίσματα από τα Ύπαιπα από τον 3ο μ.Χ. αιώνα.

Κρίνοντας από τον αριθμό των Βυζαντινών εκκλησιών, τα Ύπαιπα ευημερούσαν υπό την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Επισκοπή 

Τα Ύπαιπα ήταν επισκοπική έδρα, χωροεπισκοπή της Εφέσου, της μητροπολιτικής περιφέρειας της Ρωμαϊκής επαρχίας (της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) της Ασίας. Παρέμεινε ενεργή μέχρι τον 13ο αιώνα. Υπό τον  Ισαάκιος Β΄ (1185-1195 και 1203-1204) έγινε μητροπολιτική έδρα.

Ο Michel Le Quien (Oriens Christianus I, 695) αναφέρει έξι επισκόπους: ο Μίθρης, παρόν στην Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας το 325, τον Εύπορο, στην Πρώτη Σύνοδο της Εφέσου το 431, ο Ιουλιανός στην Έφεσο το 449 και στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451, ο Αντώνιος που αποκήρυξε τον Μονοθελητισμό στην Τρίτη Σύνοδο της Κωνασταντινούπολης το 680, ο Θεοφύλακτος στη Δεύτερη Σύνοδο της Νίκαιας το 787, και ο Γρηγόριος στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 879. Σε αυτούς μπορεί να προστεθεί και ο Μιχαήλ, ο οποίος το 1230 υπέγραψε ένα έγγραφο που εξέδωσε ο Γερμανός Β΄ (Revue des études grecques, 1894, VII).

Παραπομπές

Αρχαίες πόλεις της Λυδίας
Εκλογική περιφέρεια Ρεθύμνου

Η εκλογική περιφέρεια Ρεθύμνου είναι εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας, η οποία περιλαμβάνει τον νομό Ρεθύμνου. Στην εκλογική περιφέρεια Ρεθύμνου αντιστοιχούν 2 έδρες από τις εκλογές του 1985.

Δήμοι και Ψηφοφόροι
Στην Εκλογική περιφέρεια Ρεθύμνου υπάγονται πέντε καλλικρατικοί δήμοι: 
 Δήμος Αγίου Βασιλείου (9.651 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι)
 Δήμος Αμαρίου (6.356 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι)
 Δήμος Ανωγείων (2.462 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι)
 Δήμος Μυλοποτάμου (13.923 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι)
 Δήμος Ρεθύμνης (38.853 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι)

Αποτελέσματα εκλογών
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στο Ρέθυμνο. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.

Εκλεγμένοι βουλευτές (1974-σήμερα)
Ακολουθούν οι εκλεγμένοι βουλευτές Ρεθύμνου από το 1974 έως σήμερα:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Υπουργείο Εσωτερικών - Αποτελέσματα εθνικών εκλογών

Εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας
Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερης Ταινίας

Το Βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για την Χειρότερη Ταινία (αγγλ.Golden Raspberry Award for Worst Picture ή Razzie Award for Worst Picture) είναι ένα ετήσιο βραβείο όπου απονέμεται για να βραβεύσει την Χειρότερη Ταινία της χρονιάς στα βραβεία Χρυσά Βατόμουρα. Το βραβείο αυτό απονέμεται από το έτος 1980 και συνεχίζεται ακόμη και σήμερα να απονέμεται.

Δεκαετία του 1980
 1981
 Η  Μουσική δεν Τελειώνει Ποτέ(1980)
 1982  
 Mommie Dearest (1981)  
 1983 
 Inchon (1982)
 1984 
 Η Μοναχική Κυρία(1983)
 1985 
Μπολερό (1984)
 1986 
 Rambo: First Blood Part II (1985) 
 1987 
 Χάουαρντ η Πάπια (1986) και 
 Κάτω από το Κερασένιο Φεγγάρι (1986)
 1988 
 Leonard Μέρος 6 (1987) 
 1989 
 Κοκτέιλ (1988) 
 1990 
 Star Trek V: The Final Frontier (1989)

Δεκαετία του 1990
1991 
 The Oscar Adventures of Ford Fairlane (1990) 
 και Ghosts Can't Do It (1990)
1992 
 Hudson Hawk (1991)
1993 
Shining Through (1992)
1994 
Ανήθικη Πρόταση (1993) 
1995 
Το Χρώμα της Νύχτας (1994)
1996 
Showgirls (1995)
1997 
Στριπτήζ (1996)
1998 
Ο Ταχυδρόμος(1997)
1999 
An Alan Smithee Film: Burn Hollywood Burn (1998)
2000 
Wild Wild West (1999)

Δεκαετία του 2000
2001 
 Γήινο Πεδίο Μάχης: Η Εποποιία του έτους 3000 (2000)
2002  
 Freddy Got Fingered (2001)
2003 
 Swept Away (2002)
2004 
 Gigli (2003)
2005  
 Catwoman (2004)
2006 
 Βρώμικη Αγάπη(2005)
2007
 Βασικό Ένστικτο 2 (2006)  
2008 
 I Know Who Killed Me (2007)
2009 
 The Love Guru (2008)
2010 
 Transformers: Revenge of the Fallen (2009)

Δεκαετία του 2010
2011 
 Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου (2010)
2012
 Jack and Jill (2011)
2013 
 Χαραυγή Part 2 (2012)
2014 
 Movie 43(2013)
2015
Saving Christmas (2014)
2016 (ισοπαλία): Fantastic Four και Fifty Shades of Grey (2015)
2017: 
Hillary's America: The Secret History of the Democratic Party (2016)

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

 Επίσημος ιστότοπος

Ταινιας
Σαλμάν της Σαουδικής Αραβίας

Ο Σαλμάν μπιν Αμπντουλαζίζ αλ Σαούντ (31 Δεκεμβρίου 1935 - ...) είναι ο σημερινός βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας από τον Ιανουάριο του 2015. Είναι επίσης υπουργός Άμυνας από το 2011 και υπηρέτησε ως κυβερνήτης της επαρχίας Ριάντ από το 1963 ως το 2011. Είναι μέλος του οίκου του Σαούντ. Η ανάρρησή του στο θρόνο έγινε στις 23 Ιανουαρίου 2015 όταν απεβίωσε ο βασιλιάς Αμπντάλα, ετεροθαλής αδερφός του Σαλμάν.

Βιογραφία

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Φέρεται να είναι ο 25ος γιος του βασιλιά Ιμπν Σαούντ. Μητέρα του ήταν η Χασά μπιντ Αχμέντ Αλ Σουνταϊρί.

Ο Σαλμάν έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο Σχολείο των Πριγκίπων του Ριάντ, το οποίο ίδρυσε ο Ιμπν Σαούντ για να εκπαιδεύσει τα παιδιά του. Σπούδασε θεολογία και σύγχρονες επιστήμες.

Αξιώματα 
Πολύ νέος, τον Απρίλιο του 1955 διορίστηκε δήμαρχος του Ριάντ από το βασιλιά Σαούντ με το βαθμό υπουργού. Παραιτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1960. Από το 1963 ως το 2011 ήταν κυβερνήτης του Ριάντ.

Στις 5 Νοεμβρίου 2011 ο Πρίγκιπας Σαλμάν διορίστηκε υπουργός Άμυνας, στη θέση του αποβιώσαντος αδερφού του, Πρίγκιπα Σουλτάν. Παράλληλα έγινε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας.

Ο Σαλμάν ορίστηκε διάδοχος του θρόνου στις 18 Ιουνίου 2012, μετά το θάνατο του αδερφού του, του διαδόχου του θρόνου Ναγιέφ μπιν Αμπντουλαζίζ. Ο πρίγκιπας Σαλμάν επίσης έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Βασιλιάς 
Στις 23 Ιανουαρίου 2015 ο Σαλμάν έγινε βασιλιάς, καθώς απεβίωσε ο ετεροθαλής αδερφός του, Αμπντάλα. Αμέσως μόλις ανέλαβε καθήκοντα, ο νέος βασιλιάς διόρισε τον πρίγκιπα  Μουκρίν ως διάδοχό του και τον υπουργό Εσωτερικών πρίγκιπα Μοχάμεντ μπιν Ναγιέφ τον διόρισε τρίτο στη σειρά διαδοχής του θρόνου. Τον Ιούνιο του 2017 μετά από απόφαση του να απομακρύνει τον Μοχάμεντ μπιν Ναγιέφ από όλες τις θέσεις που κατείχε, όρισε διάδοχο του θρόνου τον γιο του Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν.

Παραπομπές 

Μονάρχες της Σαουδικής Αραβίας
Ηγέτες εν ενεργεία
Ατφίχ

Η Ατφίχ (αραβικά : أطفيح) είναι πόλη της Αιγύπτου στην κάτω κοιλάδα της Μινίας περίπου δύο χλμ στη δεξιά όχθη και στα ανατολικά του Νείλου νότια της Μέμφιδας. Αυτή η επαρχιακή πρωτεύουσα των 106.300 κατοίκων (το 2001) ανήκει στο Κυβερνείο Γκίζας.  Η πόλη είναι έδρα Κοπτικής επισκοπής.

Ιστορία 
Το αρχαίο Αιγυπτιακό της όνομα είναι "Πνε μπτε φε", που σημαίνει «πρώτη από τις αγελάδες» αναφερόμενο στην θεά Άθωρ. Το όνομα αυτό έγινε "Πετπέχ" στα Κοπτικά. Η αρχαία πόλη είναι επίσης γνωστή και με ελληνορωμαϊκό της όνομα ως "Αφροδιτόπολις" οπότε ανήκε στην 22η νομή της Άνω Αιγύπτου. Η Άθωρ λατρευόταν εκεί με τη μορφή της ουράνιας ιερής αγελάδας.

Στην φαραωνική εποχή η πόλη βρισκόταν στον εμπορικό δρόμο από την Μπαχαρίγια στο Δέλτα του Νείλου.

Στην πόλη υπάρχει ένα τζαμί που λέγεται ότι έχει το «αποτύπωμα» του βιβλικού Μωυσή στην κόγχη του τεμένους του. Το 1834 η Ατφίχ αναφέρεται ως μικρό χωριό που βρισκόταν απέναντι από το χωριό Κετέχ.

Μνημεία 
Ανάμεσα στα μνημεία που ανακαλύφθηκαν στην Ατφίχ είναι μια νεκρόπολη ζώων, ελληνορωμαϊκοί οικογενειακοί τάφοι και τάφοι αγελάδων σε γιγαντιαίους τάφους ασβεστόλιθου. Μία στήλη από βασάλτη βρέθηκε κοντά στην εκκλησία "Ντέιρ ελ Ροσέλ". Αυτή η στήλη ήταν το υπέρθυρο της πύλης του ναού. Το ανάγλυφο περιέχει μια διπλή σκηνή που δείχνει τον Ραμσή Β΄ να κάνει μια προσφορά στη θεά Άθωρ.

Παραπομπές 

Πόλεις της Αιγύπτου
Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Διαστημόπλοιο

Διαστημόπλοιο είναι ένα επανδρωμένο ή μη σκάφος (ή συσκευή) το οποίο έχει σχεδιαστεί να ταξιδεύει στο διάστημα.

Εφαρμογές - Χρήσεις  
επιστημονική έρευνα (μετεωρολογία, μελέτη Γης, αστρονομικές παρατηρήσεις και άλλες) , 
εμπορική (τηλεπικοινωνίες, συστήματα προσδιορισμού θέσης)
στρατιωτική (κατασκοπεία)

μεταφορά ανθρώπων ή φορτίων.
τουρισμός

Ιστορία 
Ο Σπούτνικ (Спутник-1, Sputnik 1)  ήταν η πρώτη διαστημοσυσκευή που έθεσε ο άνθρωπος σε τροχιά γύρω από την Γη. Εκτοξεύθηκε από την Σοβιετική Ένωση στις 4 Οκτωβρίου 1957 και  σηματοδότησε την έναρξη της Διαστημικής Εποχής καθώς έδρασε καταλυτικά για νέες πολιτικές,στρατιωτικές,τεχνολογικές και επιστημονικές εξελίξεις.

Παραπομπές 

Διαστημικά σκάφη
Ρίβερ Φίνιξ

Ο Ρίβερ Φίνιξ (River Jude Phoenix, 23 Αυγούστου 1970 - 31 Οκτωβρίου 1993) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, μουσικός και ακτιβιστής. Ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός των Ρέιν Φίνιξ, Χόακιν Φίνιξ, Σάμερ Φίνιξ και Λίμπερτι Φίνιξ. Ο Ρίβερ συμμετείχε σε 24 ταινίες, καθώς επίσης και σε διαφημιστικά, συμπεριλαμβανομένου την ταινία επιστημονικής φαντασίας Οι Εξερευνητές (Explorers, 1985), τη δραματική ταινία ενηλικίωσης Στάσου Πλάι Μου (Stand by Me, 1986), την περιπέτεια Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Η Τελευταία Σταυροφορία (Indiana Jones and the Last Crusade, 1989), υποδυόμενος τον νεαρό Ιντιάνα και επίσης το ανεξάρτητο δράμα Το δικό μου Αϊντάχο (My Own Private Idaho, 1991). 

Ο Ρίβερ άρχισε να ασχολείται με την υποκριτική στην ηλικία των 10 ετών, οπότε και εμφανίστηκε σε διάφορα διαφημιστικά. Εμφανίστηκε σε διαφορετικούς ρόλους, κάνοντας την πρώτη αξιοσημείωτη εμφάνισή του στο θρυλικό Στάσου Πλάι Μου, βασισμένο στη νουβέλα του Στίβεν Κινγκ. Άρχισε να μεταβαίνει σε πιο ενήλικους ρόλους με την ταινία Τρέχοντας στο Κενό (Running On Empty, 1988), υποδυόμενος τον γιο δυο γονιών φυγάδων που προσπαθεί να κυνηγήσει το όνειρό του, ένας ρόλος που του χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Ακολούθησε η ταινία το Το δικό μου Αϊντάχο όπου υποδύθηκε έναν ομοφυλόφιλο ζιγκολό που αναζητά τη μητέρα που τον εγκατέλειψε. Ειδικά με τον τελευταίο αυτό ρόλο έλαβε εξαιρετικές κριτικές και επαίνους, που τον οδήγησαν στην νίκη του Κυπέλλου Βόλπι Καλύτερου Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, συνοδευόμενο και με το βραβείο του Καλύτερου Ηθοποιού από την Εθνική Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου.

Tα ξημερώματα της 31ης Οκτωβρίου 1993, ο Ρίβερ κατέρρευσε και πέθανε, ύστερα από υπερβολική δόση ναρκωτικών, έξω από το Viper Room, ένα νυχτερινό κέντρο που άνηκε στον Johnny Depp, στην Καλιφόρνια. Ήταν μόλις 23 ετών.

Θεωρούνταν ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του και φαινόταν ο αντίποδας του στερεότυπου σταρ του Χόλιγουντ. Ο Ρίβερ ήταν είδωλο των εφήβων και θεωρήθηκε το λαμπρότερο αστέρι της γενιάς Generation X.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ρίβερ Φίνιξ στο IMDb

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί τραγουδιστές
Αμερικανοί τραγουδοποιοί
Studio ATA

Η Studio ATA (Ανεξάρτητα Τηλεοπτικά Στούντιο Αθηνών) ήταν μια από τις παλαιότερες και πιο διακεκριμένες εταιρείες τηλεοπτικών παραγωγών στην Ελλάδα.

Ιστορικό
Η Αστήρ TV ήταν μια ελληνική εταιρεία παραγωγών που έκανε ελληνικές παραγωγές για το ΕΙΡΤ (μετέπειτα ΕΡΤ) και την ΥΕΝΕΔ. Θεωρείται ως η μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής τηλεοπτικών προγραμμάτων που ιδρύθηκε ποτέ στην Ελλάδα, η αντίστοιχη της Φίνος Φιλμ όσον αφορά τις τηλεοπτικές παραγωγές. Η εταιρεία είχε επίσης στη διάθεσή της και δύο πλήρως εξοπλισμένα τηλεοπτικά πλατώ, το ATA 1 και το ATA 2.

Η τελευταία παραγωγή της, πριν η Studio ATA γίνει και ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής, ήταν η σειρά Χαμογελάστε παρακαλώ η οποία προβλήθηκε το 1983. Γενικώς, ήταν μία από τις δημοφιλέστερες εταιρείες τη δεκαετία του 1970.

Το Studio ATA ιδρύθηκε το 1971 από τον Γιώργο και την Ελβίρα Ράλλη, μετά την συμβουλή του Νίκου Μαστοράκη, και είχε έδρα την οδό Λένορμαν. Ήταν στούντιο για τα γυρίσματα τηλεοπτικών εκπομπών μέχρι το 1983, χρονιά κατά την οποία και έγινε εταιρεία παραγωγής. Το 1987 μετακόμισε στα Μελίσσια.

Είχε πολλές και σημαντικές επιτυχίες στο ενεργητικό της. Είχε κάνει τηλεοπτικές παραγωγές για τα κανάλια Mega, ΑΝΤ1 και Alpha, ενώ έχει κάνει παραγωγές και για τους δημόσιους τηλεοπτικούς σταθμούς της Ε.Ρ.Τ. (ΕΡΤ2, ΕΤ1 και ΕΤ2).

Η εταιρεία είχε πουληθεί στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη. Ο ιδρυτής της, Γιώργος Ράλλης, απεβίωσε στις 8 Ιανουαρίου 2013.

Παραγωγές
Μεγάλος αριθμός επιτυχημένων ελληνικών τηλεοπτικών σειρών και διαφημιστικών ταινιών είναι παραγωγές της STUDIO ATA A.E. και έχουν διακριθεί για την ποιότητα και την τεχνική αρτιότητά τους. Ακολουθεί ένας ενδεικτικός (όχι συνολικός) κατάλογος των πιο επιτυχημένων σειρών της Studio ATA μετά το 1983 που έγινε και ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής:

Ριάλιτι και τηλεπαιχνίδια
Εκτός από τις παραγωγές τηλεοπτικών σειρών, η Studio ATA έχει παράγει και άλλα είδη εκπομπών, όπως το τηλεπαιχνίδι «Ο τροχός της τύχης» στον ΑΝΤ1 και το τηλεπαιχνίδι μαγειρικής «Masterchef» στο Mega. Εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων της εταιρείας ο δεύτερος κύκλος του τελευταίου (2012-2013) δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει νικητής (μια και δεν πραγματοποιήθηκε τελικός) για πρώτη φορά στα χρονικά του διαγωνισμού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τέλος εποχής για το Studio ATA στο Newsit

Τηλεοπτικές εταιρίες παραγωγής
Μητροπολίτης Μεγάρων και Σαλαμίνος Βαρθολομαίος Κατσούρης

Ο Μητροπολίτης Μεγάρων και Σαλαμίνος Βαρθολομαίος Κατσούρης (γενν. 1928, Αθήνα) ήταν Έλληνας Θεολόγος και Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπήρξε Ιεροκήρυκας και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου και υπηρέτησε σαν γραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Γεννήθηκε το 1928 στην Αθήνα. Σπούδασε Νομική και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1954 και Πρεσβύτερος το 1958. Υπηρέτησε σαν Ιεροκήρυκας και Πρωτοσύγκελλος της Ιερας Μητροπόλεως Χίου, και επίσης ως Γραμματέας και Αρχιγραμματεύων της Ιεράς Συνόδου. Συνέγραψε αρκετές μελέτες. Εξελέγη πρώτος Μητροπολίτης Μεγάρων και Σαλαμίνος το 1974. Απεβίωσε το 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο επ. Μεγάρων και Σαλαμίνος Βαρθολομαίος αρχιερατεύων (1990), στο youtube.com

Παραπομπές

Μητροπολίτες Μεγάρων και Σαλαμίνος
Κουσάι

Η Κουσάι ή Κούσαι είναι η ελληνική ονομασία αρχαίας πόλης της Αιγύπτου, γνωστή στους αρχαίους Αιγυπτίους ως Κι ή Κις. Σήμερα ο αρχαιολογικός χώρος είναι γνωστός ως Ελ Κουσάι και βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου στο Κυβερνείο Ασιούτ.

Η πόλη σηματοδότησε τα νότια σύνορα της αρχαίας Αιγύπτου που ελεγχόταν από τους Υκσώς. Ήταν κέντρο λατρείας για την θεά Άθωρ και είχε νεκρόπολη που χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια του Μέσου Βασιλείου με τάφους των τοπικών αριστοκρατών.

Κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα, η πόλη ήταν το στρατόπεδο της λεγεώνας Β΄ Φλάβια Κωνσταντία .

Επισκοπή 
Ο επίσκοπος της Κουσάι ήταν βοηθός επίσκοπος της μητρόπολης της Αντινόης, πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Θηβαΐδας. Ο επίσκοπος Αχιλλέας χειροτονήθηκε από τον Μελέτιο της Λυκόπολις, ένας άλλος ο Ηλίας ήταν επίσκοπος γύρω στον 4ο ή 5ο αιώνα. Ο επίσκοπος Θεωνάς πήρε μέρος στη Δεύτερη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης το 553. Αργότερα οι επίσκοποι πήραν την πλευρά των Χαλδαίων, ο πρώτος εκ των οποίων ήταν ο επίσκοπος Γρηγόριος ο οποίος βρισκόταν στο πλευρό του Πάπα Ιωάννη Γ΄ της Αλεξάνδρειας στο νεκροκρέβατό του.

Δεν είναι πλέον επισκοπή αλλά σήμερα δίνεται από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητικός τίτλος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Αϊντάμπ

Η Αϊντάμπ (αραβικά : عَيذاب) ήταν αρχαία και μεσαιωνική πόλη και λιμένας της Αιγύπτου στη δυτική ακτή της Ερυθράς Θάλασσας. Η εγκαταλειμμένη περιοχή της πόλης βρίσκεται στο Τρίγωνο της Χαλάιμπ ένα έδαφος που αμφισβητείται μεταξύ της Αιγύπτου και του Σουδάν.

Ιστορία 
Ενδεχομένως η πόλη υπήρχε κατά την εποχή των Πτολεμαίων, καταλήφθηκε από τους νομάδες Μπέζα πριν από την κατάληψή της από τους Φατιμίδες της Αίγυπτου τον 10ο αιώνα. Βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα βόρεια του σύγχρονου λιμανιού Χαλάιμπ.

Η πόλη έγινε σημαντικό λιμάνι για το εμπόριο της Ανατολής (ιδιαίτερα με την Υεμένη) και για τους μουσουλμάνους προσκυνητές από την Αφρική στην πορεία τους προς τη Μέκκα κατά τη διάρκεια του 10ου και 11ου αιώνα. Οι σταθεροί νοτιάδες έκαναν δύσκολο για τα μεγάλα πλοία να ταξιδεύουν στο Σουέζ κάτι που ευνόησε τη Αϊντάμπ.

Η Αϊντάμπ ήταν κοντά στην Τζέντα και συνδέονται με πλοίο, εδώ έρχονταν τα καραβάνια από το Ασουάν και άλλες πόλεις στο Νείλο. Ο Νασίρ Χουσράφ πίστευε ότι στην περιοχή είχαν τις καλύτερες καμήλες στον κόσμο. Οι νομάδες Μπέζα προστάτευαν την πόλη και τους εμπόρους.

Η πόλη λεηλατήθηκε από τον σταυροφόρο Ρευνιόν του Σατιλιόν το 1182 και από το βασιλιά Dawud της Νουβίας γύρω στο 1270.

Η πόλη ως το τέλος των Σταυροφοριών έχασε τη σημασία που είχε λόγω αυξημένου ανταγωνισμού με άλλους λιμένες. Το 1326 ο Ιμπν Μπατούτα ταξίδεψε από την Αίγυπτο προς τη Μέκκα μέσω της Αϊντάμπ η οποία ήταν κατά την εξεταζόμενη περίοδο μία από τις τρεις πιθανές διαδρομές. Ωστόσο κατά την προσέγγιση της Αϊντάμπ αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω λόγω τοπικής εξέγερσης, επιστρέφοντας στο Κάιρο και να πάει στη Μέκκα από μια διαφορετική διαδρομή.

Μετά την άνοδο των Μαμελούκων η Τζέντα έλαβε προτιμησιακή μεταχείριση για την ινδική εμπόριο.

Τέλος το 1426 ο σουλτάνος των Μαμελούκων κατέστρεψε την πόλη ως αντίποινα για τη λεηλασία εμπόρων καθ' οδόν προς τη Μέκκα. Οι κάτοικοι της πόλης κατέφυγαν στο Ντονγκόλα και στη Σουακίν, αλλά σφαγιάστηκαν στην τελευταία. Αυτό ήταν μέρος της εκστρατείας του σουλτάνου για να εξασφαλίσει για την Αίγυπτο τα αποκλειστικά δικαιώματα επί την Ερυθρά Θάλασσα εμπόριου μεταξύ της Υεμένης και της Ευρώπης.

Ο πρώην λιμένας της πόλης δεν υπάρχει πια, και η περιοχή σήμερα είναι ακατοίκητη.

Παραπομπές 

Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Περθ (Σκωτία)

Το Περθ (Perth) είναι μια πόλη στην κεντρική Σκωτία που βρίσκεται τις όχθες του ποταμού Τάι, με περίπου 50.000 κατοίκους.

Ιστορικό
Είναι το διοικητικό κέντρο της περιοχής του συμβουλίου του Περθ και Κίνρος και η ιστορική κομητεία του Πέρθσαϊρ. Σύμφωνα με την προκαταρκτική απογραφή του 2011 που έγινε στο Περθ, συμπεριλαμβάνοντας και τα άμεσα προάστια, έχει πληθυσμό 50.000. Το Περθ είναι γνωστό ως η «Δίκαιη Πόλη» από την έκδοση του μυθιστορήματος η «Δίκαιη Υπηρέτρια του Περθ» από τον Σκωτσέζο συγγραφέα Γουόλτερ Σκοτ το 1828. Κατά τη διάρκεια του ύστερου μεσαίωνα η πόλη ονομαζόταν επίσης Αγ. Ιωάννης (St John's Toun) από τους κατοίκους της σε αναφορά της κύριας εκκλησίας τους που ήταν αφιερωμένη στον Αγ. Ιωάννη τον Βαπτιστή. Αυτή η ονομασία έχει ακόμη διατηρηθεί από την ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης.

Η ονομασία Περθ προέρχεται από μια πικτική λέξη για το ξύλο ή αλσύλλιο. Υπήρχε εγκατάσταση ανθρώπινη ήδη από τα προϊστορικά χρόνια, σε φυσικό ανάχωμα που υψώνεται ελαφρά στην πλημμυρισμένη κοιλάδα του Τάι, εκεί όπου ο ποταμός μπορούσε να διασχιστεί κατά την άμπωτη. Η περιοχή  που περιλαμβάνει την μοντέρνα πόλη είναι γνωστό ότι ήταν κατειλημμένη από την Μεσολιθική εποχή από κυνηγούς - τροφοσυλλέκτες  που έφτασαν πριν από 8.000 χρόνια. Δίπλα από νεολιθικές ορθόμενες πέτρες και κύκλους που υπάρχουν χρονολογούνται από το 4000 π.Χ με την εισαγωγή της καλλιέργειας στην περιοχή.

Η παρουσία του αββαείου του Σκον (Scone), έδρας της «Πέτρας της Μοίρας» (Stone of Destiny) όπου στέφθηκε ο βασιλιάς των Σκωτσέζων, ενίσχυσε την πρώιμη  έντονη σημασία της πόλης.

Αθλητισμός 
 Σαιντ-Τζόνστοουν ΦΚ, επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα

Παραπομπές

Περθ
Έλληνες της Ουκρανίας

Οι Έλληνες της Ουκρανίας είναι η ελληνική εθνική μειονότητα που κατοικεί στην Ουκρανία, αναγνωρισμένη επίσημα από το ουκρανικό κράτος. Η πλειονότητά τους είναι συγκεντρωμένοι γύρω από την πόλη της Μαριούπολης. Σύμφωνα με την Ουκρανική απογραφή του 2001 στην Ουκρανία κατοικούν 91.548 Έλληνες, οι οποίοι αποτελούν το 0,02% του πληθυσμού της χώρας.

Ιστορία 
Ελληνική παρουσία στον Εύξεινο Πόντο υπάρχει από την αρχαιότητα. Οι πρώτες Ελληνικές αποικίες στις ακτές της σημερινής Ουκρανίας ιδρύθηκαν κατά τον 6ο αιώνα π.Χ.. Οι κάτοικοι αυτών τον αποικιών έκαναν συχνά εμπόριο με άλλους λαούς της Μαύρης Θάλασσας (Σκύθες, Κιμμέριους, Γότθους, Μαιώτες). Μετά την εισβολή των Μογγόλων στις στέπες του βορρά, οι Τατάροι που τους ακολουθούσαν κατέβηκαν νοτιότερα προς την Κριμαία. Οι αρχαίοι κάτοικοί της οι Έλληνες παρέμειναν μόνο στους νότιους λόφους της Κριμαίας. Αργότερα με την συναναστροφή τους με τους Τατάρους, ορισμένοι Έλληνες εγκατέλειψαν την μητρική τους γλώσσα τα Ελληνικά και χρησιμοποίησαν την Ουρούμ μια διάλεκτο της κριμαϊκής ταταρικής γλώσσας. 

Οι Έλληνες συνυπήρχαν με τους Τατάρους της Κριμαίας μέχρι που η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέλαβε την Κριμαία. Τότε η αυτοκράτειρα Αικατερίνη η Μεγάλη αποφάσισε να μετατοπίσει τον πληθυσμό των Ελλήνων της Κριμαίας στις βόρειες ακτές της Αζοφικής Θάλασσας, προκειμένου να τους προφυλάξει από τις επιδρομές των Οθωμανών. Αυτοί εγκαταστάθηκαν σε διάφορα χωριά γύρω από το Ντονέτσκ και  τη Μαριούπολη. Κατά τα έτη 1828-1856 εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή χιλιάδες Έλληνες. Από το 1810 έως το 1873 η Μαριούπολη με τα γύρω ελληνικά χωριά αποτελούσε «ελληνική διοικητική περιοχή». Μέχρι το 1859 στην περιοχή της Μαριούπολης δεν επιτρεπόταν εγκατάσταση ατόμων άλλης εθνικότητας.  

Το 1937 ο Ιωσήφ Στάλιν οργάνωσε εκκαθαρίσεις εναντίον των Ελλήνων με αποτέλεσμα 30.000 Έλληνες να μεταφερθούν σε Γκουλάγκ της Σιβηρίας. Εξαιτίας της μεγάλης καταπίεσης του ελληνικού πληθυσμού πολλοί Έλληνες της περιοχής αναγκάστηκαν να δηλώσουν ότι ανήκουν στη ρωσική ή στην ουκρανική εθνότητα. 

Σύμφωνα με απογραφή του 1989 στην περιοχή της Αζοφικής θάλασσας, κατοικούσαν 104.091 Έλληνες, αλλά στην πραγματικότητα είναι περισσότεροι, αν λάβουμε υπόψη και αυτούς, που στο παρελθόν είχαν αναγκαστεί να εμφανίζονται είτε ως Ρωσικής καταγωγής είτε ως Ουκρανικής καταγωγής. Οι Έλληνες της Μαριούπολης μιλούν μία ιδιαίτερη ελληνική διάλεκτο της Μαύρης Θάλασσας, τα Μαριουπολίτικα.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχουν απομείνει 91.500 Έλληνες, η πλειονότητά τους στην περιφέρεια Ντονέτσκ.

Εικόνες 
Ελληνικά μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ουκρανία

Δείτε επίσης 
 Έλληνες της Κριμαίας
Πόντιοι
 Ελληνική επιχείρηση της Εν Κα Βε Ντε

Παραπομπές 
Ουκρανια
Πόντος
Σοχάγκ

Η Σοχάγκ (αραβικά : سوهاج) είναι πόλη της Αιγύπτου στη δυτική όχθη του Νείλου. Είναι η πρωτεύουσα του κυβερνείου Σοχάγκ από το 1960. Η Σοχάγκ βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου, σε μια εύφορη γεωργική πεδιάδα, περίπου 6 χλμ νοτιοδυτικά της Αχμίμ. Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 61 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και καταλαμβάνει έκταση 68 τργ χλμ. Απέχει 471 χλμ από το Κάιρο.

Ιστορία 
Ως το 1960 ήταν ένα μικρό χωριό, από τότε και τη μεταφορά της πρωτεύουσας του κυβερνείου στη Σοχάγκ γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη. Έως το 1850 ανήκε στο Κυβερνείο Γκίργκα το οποίο με την μεταφορά της πρωτεύουσας στη Σοχάγκ διαλύθηκε και χωρίστηκε σε Κυβερνείο Σοχάγκ και Κυβερνείο Κένα.

Δημογραφικά στοιχεία

Αξιοθέατα 
Κοντά στη πόλη υπάρχουν δύο ιστορικά κοπτικά μοναστήρια, το Λευκό μοναστήρι και το Κόκκινο μοναστήρι, έχουν ονομαστεί έτσι από το χρώμα των πετρωμάτων που έχουν χτιστεί.

Επίσης στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν αρχαίοι ναοί και νεκροπόλεις.

Κλίμα 
Το σύστημα ταξινόμησης κλίματος (Κέππεν-Γκάιγκερ) χαρακτηρίζει το κλίμα του ως καυτή έρημο (BWH). Η Σοχάγκ είναι ένα από τα θερμότερα μέρη της Αιγύπτου λόγω της θέσης της στην ανατολική πλευρά της Σαχάρας στη Βόρεια Αφρική. Η Σοχάγκ κατατάσσεται στο 5ο πιο ξηρό μέρος στην Αίγυπτο και το 9ο σε παγκόσμιο επίπεδο. Επίσης κατετάγη 4ο πιο ζεστό μέρος στην Αίγυπτο και 296ο σε παγκόσμιο επίπεδο.

Παραπομπές 

Πόλεις της Αιγύπτου
Πόλη 10ης Ραμαντάν

Η Πόλη 10ης Ραμαντάν (10ης του Ραμαζανίου) ή Ελ Ασχέρ (αραβικά :  مدينة العاشر من رمضان ) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Σαρκία. Είναι νέα πόλη που δημιουργήθηκε με το προεδρικό διάταγμα 249 το έτος 1977 ως πόλη δορυφόρος του Καΐρου σε ερημική τότε περιοχή. Καταλαμβάνει έκταση 94,76 τετραγωνικών χλμ κι έχει 250.000 περίπου κατοίκους. Απέχει 46 χλμ από το Κάιρο και 20 χλμ από την Μπιμπάις.

Κλίμα 
Το σύστημα ταξινόμησης κλίματος (Κέππεν-Γκάιγκερ) χαρακτηρίζει το κλίμα του ως καυτή έρημο (BWH).

Παραπομπές 

Πόλεις της Αιγύπτου
Τσινούα Ατσέμπε

Ο Τσινούα Ατσέμπε, (Chinua Achebe, 16 Νοεμβρίου 1930 – 21 Μαρτίου 2013) ήταν Νιγηριανός συγγραφέας, ποιητής, πανεπιστημιακός και κριτικός. Το πρώτο του έργο Things Fall Apart (Τα πάντα γίνονται κομμάτια), (1958) συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των 100 καλύτερων βιβλίων όλων των εποχών που συντάχθηκε το 2002 από τη Νορβηγική Λέσχη του Βιβλίου. Στον Ατσέμπε απονεμήθηκε το βραβείο Διεθνές βραβείο Μπούκερ το 2007.

Εργογραφία

Μυθιστορήματα
1958: Τα πάντα γίνονται κομμάτια - (Things fall apart), (μτφ. Κατερίνα Χαλμούκου για τις εκδ. "Α.Α.Λιβάνη", 2003)
1960:   No Longer at Ease 
1964:    Arrow of God
1966:   A Man of the People 
1987:Μυρμηγκοφωλιές στη Σαβάνα -  (Anthills of the Savannah), (μτφ. Κατερίνα Χαλμούκου για τις εκδ. "Πάπυρος", 2008)''

Παραπομπές - Υποσημειώσεις 

Νιγηριανοί συγγραφείς
Νιγηριανοί ποιητές
Μίνια

Η Μίνια ή Ελ Μίνια (Αραβικά: ‏المني) είναι πόλη της Αιγύπτου, με 200.000 περίπου κατοίκους, πρωτεύουσα του Κυβερνείου Μίνια. Βρίσκεται περίπου 245 χιλιόμετρα νότια του Καΐρου στη δυτική όχθη του Νείλου που ρέει βόρεια και μέσα από την πόλη. Το όνομά της προέρχεται από το αρχαίο αιγυπτιακό «Μενάτ Χουφού» (το μέρος που νοσηλεύτηκε ο Χέοπας). Η Μίνια έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά συγκέντρωσης χριστιανών Κόπτων, στην Αίγυπτο, περίπου 50% του συνολικού πληθυσμού.

Ιστορία 

Η Μίνια είναι πανάρχαια πόλη, υπήρχε από τη προδυναστική περίοδο  (πριν από το 3100 π.Χ.). Ανήκε διοικητικά στην 16η νομή. Μετά την ενοποίηση της Άνω και Κάτω Αιγύπτου αναδείχτηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο, ευρισκόμενη σε εμπορικό δρόμο όπου μέσω της Ερυθράς θάλασσας μεταφέρονταν προϊόντα στη Χαναάν κι αλλού. Κατά την παράδοση εδώ γεννήθηκε ο Φαραώ Χέοπας και η πόλη ονομάστηκε "Μενάτ Χουφού" (Χουφού - Χέοπας). Κατά τη διάρκεια της 11ης Δυναστείας οι ηγεμόνες της πόλεις που απολάμβαναν μεγάλη εξουσία και αυτονομία έφτασαν στο απόγειο τους. Από την 11η δυναστεία διασώζεται και η νεκρόπολη στο Μπενί Χασάν. Η νεκρόπολη αργότερα καταστράφηκαν πολλοί τάφοι και συλλήθηκαν, άλλοι μετατράπηκαν σε κατοικίες και άλλοι χρησιμοποιήθηκε η πέτρα τους για χτίσιμο κατοικιών ή καταστράφηκαν σκόπιμα για θρησκευτικούς λόγους από χριστιανούς και μουσουλμάνους.

Κατά την δεύτερη ενδιάμεσα περίοδος η Μίνια ήταν κάτω από την εξουσία των Υξώς. Κατά το 1552 π.Χ. κοντά στη Μίνια έγινε η μάχη όπου οι Υξώς γνώρισαν την πρώτη τους μεγάλη ήττα όπου αναγκάστηκα το 1540 π.Χ. κι εγκατέλειψαν τη Αίγυπτο. 

Κατά τον μεσαίωνα και την περίοδο των Αβασσίδων γνώρισε νέα άνθηση, αναπτύχθηκε, χτίστηκαν τζαμιά και παζάρια, ενώ περιγράφεται ως μια πόλη που "υπερέχει πάνω από όλες τις άλλες πόλεις της Άνω Αιγύπτου". Τον 19ο αιώνα ο ηγεμόνας της Αιγύπτου Ισμαήλ έχτισε εδώ ένα παλάτι ενώ με τη κατασκευή ενός καναλιού αύξησε τη παραγωγή της περιοχής σε βαμβάκι και ζαχαροκάλαμο. Στη πόλη εγκαταστάθηκαν πολλοί ξένοι οι οποίοι έχτισαν νέα κτίρια κι έφεραν διακοσμητικά στοιχεία από την κλασική και ροκοκό αρχιτεκτονική εκτός από τις δυτικού τύπου πολυκατοικίες. Οι περισσότεροι ξένοι, κυρίως Έλληνες και Αρμένιοι έφυγαν απο την πόλη με την Κρίση του Σουέζ το 1952.

Κλίμα 
Το σύστημα ταξινόμησης κλίματος Κέππεν-Γκάιγκερ χαρακτηρίζει το κλίμα της καυτή έρημο (BWH), όπως και όλο της Αιγύπτου. Έχει την ευρύτερη διαφορά των θερμοκρασιών μεταξύ ημέρας και νύχτας από οποιαδήποτε πόλη στην Αίγυπτο, με σχεδόν 16 ° C (29 ° F ) διαφορά. Η πόλη έχει σκληρό και ψυχρό κρύο τον χειμώνα, και πολύ ζεστό αλλά όχι υγρό καλοκαίρι.  Το χαλάζι ή χιόνι είναι εξαιρετικά σπάνια, ο παγετός εμφανίζεται κατά καιρούς τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Η μέση ετήσια βροχόπτωση στην Μίνια είναι 5,3 mm (0,21 in).

Μια άλλη πηγή με διαφορετικούς μέσους όρους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Αιγύπτου
Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου