joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Διονύσιος Πετράκης

Ο Διονύσιος Πετράκης ήταν Έλληνας αγωνιστής, μοναχός και πολιτικός της επανάστασης του 1821 από την Αθήνα.

Ο Διονύσιος καταγόταν από γνωστή οικογένεια ιερωμένων των Αθηνών, την Οικογένεια Πετράκη. Προεπαναστατικά αλλά και την περίοδο της επανάστασης ήταν Ηγούμενος της Μονής Πετράκη σαν Διονύσιος Β΄. Σαν ηγούμενος πήγε το 1795 στην Κωνσταντινούπολη, με συνοδεία του τους προκρίτους της πόλης, και κατάφερε να χαρακτηριστεί η Μονή βακούφι, έτσι γλίτωνε την βαριά φορολογία, και να απομακρύνουν τον διοικητή Αλή Χασεκλή που καταδυνάστευε την πόλη. Επίσης καθιερώθηκε επί ηγουμενίας η μονή να πληρώνει τον μισθό του σχολάρχη της Σχολής Ντέκα που ανέλαβε υπό την εποπτεία της. Διάδοχος του ηγούμενος στην Μονή ήταν ο αδελφός του Παρθένιος.

Το 1821 συμμετείχε στην Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ως παραστάτης Αθηνών, όπου κι εκλέγηκε για το Βουλευτικό του 1822. Το 1822 υπογράφει μαζί με άλλους την συνθήκη της παράδοσης της Ακρόπολης και έπειτα εκλέγεται έφορος της πόλεως Αθηνών και διορίζεται έφορος της Αστυνομίας.

Παραπομπές  

Έλληνες πληρεξούσιοι
Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Διονυσιος
Έλληνες μοναχοί
Χιούι Γκάλαχερ

Ο Χιου Κιλπάτρικ Γκάλαχερ (αγγλικά: Hugh Kilpatrick Gallacher , 2 Φεβρουαρίου 1903 – 11 Ιουνίου 1957) ήταν Σκωτσέζος ποδοσφαιριστής στις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Αγωνιζόμενος ως κεντρικός επιθετικός, κυρίως σε αγγλικούς συλλόγους, σημείωσε 565 τέρματα σε 712 επίσημους αγώνες στην καριέρα του (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ).

Βιογραφία

Ξεκίνησε την καριέρα του με πέντε χρόνια στη Σκωτία αλλά γρήγορα το ταλέντο του στο σκοράρισμα έγινε γνωστό με τις πρώτες διεθνείς εμφανίσεις στην Αγγλία και έτσι συνέχισε με επιτυχία στη γείτονα χώρα. Πρώτα αγωνίστηκε στη Νιουκάστλ και σε πέντε χρόνια από το 1925 και σημείωσε 142 τέρματα συνολικά σε 173 επίσημους αγώνες, κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1927 σκοράροντας 36 τέρματα στη διοργάνωση και συνολικά 39 σε 41 επίσημους αγώνες που συμμετείχε (δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος). Ακολούθησε στην καριέρα του η Τσέλσι. Στις τέσσερις σεζόν του, ο Γκάλαχερ ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας και συνολικά πέτυχε 81 γκολ στα 144 παιχνίδια του. Είχε εκρηκτικό ρυθμό, αλλά με τον άριστο έλεγχο της μπάλας ο κύριος χώρος δράσης του ήταν η μεγάλη περιοχή. Παρά το ταλέντο που έδειξε, άρχισε να δείχνει και το εύθραυστο ταμπεραμέντο του. Αποχωρώντας το 1935 από την Τσέλσι, η πορεία του άρχισε την κατηφόρα.

Με την εθνική ομάδα της Σκωτίας αγωνίστηκε 20 φορές και σημείωσε 23 τέρματα. Έκανε το ντεμπούτο του την 1η Μαρτίου 1924 απέναντι στην Βόρεια Ιρλανδία και σημείωσε τα πρώτα δύο γκολ του με αντίπαλο την Ουαλία την επόμενη χρονιά. Παραμένει ο τρίτος καλύτερος σκόρερ της Σκωτίας πίσω από δύο παγκόσμια καταξιωμένους συμπατριώτες του: τον Ντένις Λόου και τον Κένι Νταλγκλίς, και οι δύο με 30 γκολ. Συμμετείχε σε ένα ιστορικό αγώνα που πραγματοποιήθηκε στις 31 Μαρτίου του 1928, στον οποία οι Σκωτσέζοι κέρδισαν τους αιώνιους αντιπάλους της Αγγλίας με 5–1 στο Στάδιο Γουέμπλεϊ με πάνω από 80.000 θεατές για το Πρωτάθλημα Βρετανικών Νήσων. Από εκείνη τη μέρα η Σκωτζέζικη ομάδα αποκαλούνταν «οι μάγοι του Γουέμπλεϊ».

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση παρέμεινε από διάφορες θέσεις κοντά στο ποδόσφαιρο. Αυτοκτόνησε το 1957 πέφτοντας μπροστά από ένα τραίνο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Σκωτσέζοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας
Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Ντέρμπι Κάουντι
Ποδοσφαιριστές Νοτς Κάουντι
Ποδοσφαιριστές Γκέιτσχεντ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Γκρίμσμπι Τάουν 
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ 
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Αυτόχειρες
Κουμπάλ (Ανγκόλα)

Το Κουμπάλ () είναι πόλη και δήμος στην Ανγκόλα.

Γεωγραφία 
Η πόλη βρίσκεται περίπου 150 χλμ. ανατολικά της πόλης Μπενγκέλα και 200 χλμ. δυτικά από το Χουάμπο, πρώην Νόβα Λισμπόα. Σε αυτήν την πόλη συμβάλουν δύο ποτάμια, ο Κουμπάλ ντα Χάνια και ο Κουμπάλ ντα Γκάντα, τα οποία δίνουν στην πόλη την ονομασία της. Υπάρχουν πολλά χωράφια αγαυής της σιζαλανής στην περιοχή, τα οποία κατά τον 20ό αιώνα διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο μιας και το φυτό εξαγόταν σε μεγάλες ποσότητες.

Ιστορία 
Η πόλη ιδρύθηκε το 1912 υπό την πορτογαλική αποικιακή κυριαρχία αφού ο σιδηρόδρομος έφτασε στην πόλη το 1908 μέσω του Σιδηροδρόμου της Μπενγκέλα. Το Κουμπάλ παρέμεινε χωριό του δήμου της Γκάντα μέχρι τις 23 Ιανουαρίου 1968, όταν έλαβε το καθεστώς μικρής πόλης και έγινε έδρα δήμου.

Διοίκηση 
Το Κουμπάλ είναι η έδρα του ομώνυμου δήμου στην επαρχία Μπενγκέλα. Ο δήμος καταλαμβάνει 4.794 χλμ² και έχει 306.000 κατοίκους (εκτίμηση 2014), από 252.000 κατοίκους τρία χρόνια νωρίτερα (εκτίμηση 2011). Η απογραφή του 2014 παρείχε αξιόπιστα στοιχεία για τον πληθυσμό για πρώτη φορά από το 1970.

Στα βόρεια, το Κουμπάλ συνορεύει με τον δήμο Μποκόιο, στα ανατολικά με τον δήμο της Γκάντα, στα νότια με τον δήμο Τσονγκορόι, και στα δυτικά με τον δήμο Καϊμπάμπο.

Μεταφορές 
Ο σιδηρόδρομος της Μπενγκέλα έφτασε στο Κουμπάλ το 1908. Το 1974 εγκαινιάστηκε νέος κλάδος που συνέδεσε το Κουμπάλ με το λιμάνι Λομπίτο, μειώνοντας την απόσταση από 197 σε 153 χιλιόμετρα. Μετά από πολλά χρόνια διακοπής, αυτή η διακλάδωση εγκαινιάστηκε ξανά το 2004. Υπάρχουν τρία δρομολόγια την εβδομάδα.

Παραπομπές 

Πόλεις της Ανγκόλας
Ρομανιάνο Σέζια

Η Ρομανιάνο Σέζια (ιταλ. Romagnano Sesia) είναι κωμόπολη και δήμος (comune) της Ιταλίας με περίπου 4.000 κατοίκους. Βρίσκεται στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου και πιο συγκεκριμένα στην Επαρχία της Νοβάρα, περίπου 80 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Τορίνο και περίπου 25 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλεως της Νοβάρα. Οι κάτοικοι αποκαλούνται «Ρομανιανέζοι» (Romagnanesi)

Ο δήμος της Ρομανιάνο Σέζια έχει έκταση 17,98 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μεσοσταθμικό υψόμετρο 266 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και συνορεύει με τους ακόλουθους δήμους: Καβαλλίριο, Φοντανέτο ντ' Αγκόνια, Γκαττινάρα, Γκέμμε, Πράτο Σέζια και Σερραβάλλε Σέζια.

Σημαντικό αξιοθέατο για τη Ρομανιάνο Σέζια αποτελεί το λεγόμενο «Κελάρι των Αγίων» (ιταλ. Cantina dei Santi). Πρόκειται για ένα δωμάτιο που αποτελεί το μοναδικό σωζόμενο υπόλειμμα από το κάποτε πανίσχυρο μοναστήρι του Αγίου Σιλουανού (S. Silano), το οποίο ανήκε στους Βενεδικτίνους. Το δωμάτιο είναι ολόκληρο αγιογραφημένο με νωπογραφίες, που χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα, με θέμα κυρίως τη βιβλική ιστορία του Δαβίδ και του βασιλιά Σαούλ. Εξάλλου, ο Άγιος Σιλουανός είναι και σήμερα ο πολιούχος της Ρομανιάνο Σέζια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημος ιστότοπος του Δήμου

Ρομανιανο Σεζια
Πίνο Τορινέζε

Το Πίνο Τορινέζε (ιταλ. Pino Torinese και στη διάλεκτο του Πεδεμόντιου Ël Pin) είναι δήμος (comune) με 8.329 κατοίκους (Νοέμβριος 2017), που υπαγόταν στην Επαρχία του Τορίνο και σήμερα πλέον στη Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στο Πεδεμόντιο της Ιταλίας. Βρίσκεται σε δύο λόφους περί τα 6 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλεως του Τορίνο, ώστε αποτελεί στην ουσία προάστιό της. Οι κάτοικοι αποκαλούνται «Πινέζι» (Pinesi).

Ο δήμος του Πίνο Τορινέζε έχει έκταση 21,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μεσοσταθμικό υψόμετρο 550 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και συνορεύει με τους ακόλουθους πέντε δήμους: Τορίνο, Μπαλντισσέρο Τορινέζε, Κιέρι, Πετσέττο Τορινέζε και Καμπιάνο.

Στο Πίνο Τορινέζε, στον λόφο Ντελλα Τόρρε Ροτόντα, βρίσκεται το ιστορικό Αστεροσκοπείο του Τορίνο, που ιδρύθηκε το έτος 1759. Τον 20ό αιώνα ανακαλύφθηκαν από αυτό μερικοί αστεροειδείς και ως συνέπεια αυτού ο αστεροειδής 2694 Πίνο Τορινέζε, που ανακαλύφθηκε το 1979, ονομάσθηκε έτσι από το όνομα του δήμου/περιοχής του αστεροσκοπείου. Εκεί βρίσκεται και το Πλανητάριο του Τορίνο, καθώς και Μουσείο Αστρονομίας και Διαστήματος.

Επίσης η Ένωση Ιαπωνικού Πολιτισμού του Τορίνο (Associazione Cultura Giapponese di Torino) έχει τα γραφεία της στο Πίνο Τορινέζε και λειτουργεί εκεί ένα ιαπωνικό σχολείο τα Σαββατοκύριακα.

Πολιούχος του Πίνο Τορινέζε είναι ο Άγιος Ανδρέας Κορσίνι, επίσκοπος Φιέζολε.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος του Δήμου

Πινο Τορινεζε
Τάσος Λιγνάδης

Ο Τάσος Λιγνάδης (Αθήνα, 1926 - 1989) ήταν Έλληνας κριτικός θεάτρου και συγγραφέας.

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926. Σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1945-1951), στην οποία αργότερα (1963) ξεκίνησε να διδάσκει. Λόγω την αντίθεσής του στην απριλιανή δικτατορία, απομακρύνθηκε από το Πανεπιστήμιο το ακαδημαϊκό έτος 1967-1968. Κατά τη μεταπολίτευση διορίστηκε πρόεδρος της καλλιτεχνικής επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1980. Το 1984 έγινε διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, όπου ήδη δίδασκε το μάθημα "Ιστορία του θεάτρου". Ήταν διδάκτορας της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η διδακτορική του διατριβή είχε ως θέμα "Το πρώτο δάνειον της Ανεξαρτησίας". Γιος του είναι ο Δημήτρης Λιγνάδης, ηθοποιός και σκηνοθέτης, και ο Γιάννης Λιγνάδης, φιλόλογος.

Παραπομπές 

Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες κριτικοί του θεάτρου
Ίρις η κονδυλόριζη

H Ίρις η κονδυλόριζη ή παλαιότερα Ερμοδάκτυλος ο Κονδυλόριζος (επιστ. ονομ. Iris tuberosa παλαιότερα Hermodactylus tuberosus) ανήκει στην οικογένεια Iridaceae (Ιριδίδες) η οποία περιλαμβάνει περίπου 60 γένη με 800 είδη που κατανέμονται σε εύκρατες και τροπικές περιοχές, με αντιπροσωπευτικά φυτά τους κρόκους, τις γλαδιόλες, τις φρέζιες, τις ίριδες κ.α. Το γένος Iris αριθμεί περίπου 200 είδη, από τα οποία στην Ελλάδα απαντούν περίπου 12. Αναφορικά με το είδος Iris tuberosa, αποτελεί είδος που κατανέμεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική και Ανατολική Μεσόγειο. Συναντάται σ’ όλη την Ελλάδα, σε πετρώδεις τοποθεσίες, ελαιώνες, φρύγανα και αγρούς, από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1400 μ. Ανθίζει από Φεβρουάριο μέχρι Απρίλιο και το άνθος του είναι κιτρινοπράσινο με τις άκρες των εξωτερικών τμημάτων του περιανθίου με βελούδινο μαύρο.

Πηγές 
Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας. Mediterraneo Editions.

Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών.

Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
https://www.greekflora.gr/el/flowers/0303/Iris-tuberosa

Παραπομπές 

Ελληνική χλωρίδα
Ιριδοειδή
Νίκος Μιμίδης

Ο Νίκος Μιμίδης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα του Άρη από το 1968 ως το 1970, κατακτώντας το κύπελλο Ελλάδας του 1970. Συνέχισε την καριέρα του στις ομάδες της Βέροιας και της Αναγέννησης Επανομής.

Καριέρα
Ο Μιμίδης ξεκίνησε να αγωνίζεται στην Ελπίδα Κρυονερίου, από την οποία μεταπήδησε το 1968 στον Άρη. Αγωνιζόμενος στο αριστερό άκρο της επίθεσης, δεν κατάφερε να πάρει θέση βασικού, αφού την θέση αυτή κάλυπτε ο Κώστας Παπαϊωάννου, αλλά υπήρξε μέλος της ομάδας που κέρδισε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδος το 1970.

Το καλοκαίρι του 1970 δόθηκε στην Βέροια ως αντάλλαγμα για τον Γιώργο Τερζή. Στην πρώτη του σεζόν έπαιξε σε 19 αγώνες, βοηθώντας την ομάδα του να παραμείνει στην Α' εθνική κατηγορία, κάτι που δεν μπόρεσε να επαναλάβει την επόμενη χρονιά, όπου η Βέροια κατατάχθηκε 15η και υποβιβάστηκε, με τον Μιμίδη να παίζει σε 29 παιχνίδια και να πετυχαίνει ένα γκολ. Συνέχισε στην ομάδα της Βέροιας τις σεζόν 1972-73 και 1973-74, όπου η "βασίλισσα του Βορρά" διατηρήθηκε στη μέση του βαθμολογικού πίνακα της δεύτερης εθνικής κατηγορίας.

Το Νοέμβριο του 1974, κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να πείσει τον συμπαίκτη του Τερζή να δεχτούν και οι δύο χρήματα από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Ο Τερζής ενημέρωσε τον έφορο της ομάδας, Παπαχατζή, και τον γενικό αρχηγό της, Απόστολο Στεργίου και μαγνητοφώνησαν τηλεφώνημα του Τερζή με τον Μιμίδη και τον ποδοσφαιριστή του Απόλλωνα, Τσουπλάκη. Ως αποτέλεσμα, ο Μιμίδης συνελήφθη και δεν αγωνίστηκε ξανά στην ομάδα της Βέροιας. Συνολικά, με την Βέροια έπαιξε σε 117 αγώνες και σκόραρε δύο φορές.

Μετά το πέρας της αγωνιστικής σεζόν, ο Μιμίδης μεταγράφηκε στην Αναγέννηση Επανομής, η οποία αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Β' εθνικής. Με την ομάδα της Επανωμής έφθασε τρεις φορές ως τον προημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδας, το 1976-77, το 1978-79 και το 1979-80. Στο πρωτάθλημα, η καλύτερη θέση που κατέλαβε η Αναγέννηση ήταν η τέταρτη το 1978-79.

Το καλοκαίρι του 1981, ανέλαβε ρόλο παίκτη και προπονητή ταυτόχρονα στην Δόξα Αδένδρου, ομάδα της πρώτης κατηγορίας της Ε.Π.Σ.Μ..

Παραπομπές

Πηγές 

 Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Στράτος Σακελλαρίδης

Ο Στράτος Σακελλαρίδης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Απόλλων Καλαμαριάς κατά την πρώτη εξαετία της πρώτης εθνικής κατηγορίας, συνεχίζοντας στον Παναθηναϊκό και στον Άρη, κατακτώντας δύο κύπελλα Ελλάδας.

Καριέρα
Ο Σακελλαρίδης ξεκίνησε την καριέρα του από την γενέτειρα του, την Καλαμαριά και τον Απόλλωνα, συμμετέχοντας στο πρώτο πρωτάθλημα Α' εθνικής το 1959-60. Ο Απόλλων αγωνίστηκε συνεχόμενα στις πρώτες έξι σεζόν του πρωταθλήματος, με τον Σακελλαρίδη και τον αδελφό του, Πολυχρόνη, να αποτελούν αναπόσπαστα μέλη της ομάδας. Μία ιδιαίτερη διάκριση του ήταν στις 13 Δεκεμβρίου 1964, όταν σκόραρε δύο γκολ στο 4-4 με τον Ολυμπιακό, όπως και ακόμη ένα γκολ που πέτυχε στην ανατροπή εναντίον του Άρη μερικούς μήνες νωρίτερα, στις 22 Μαρτίου 1964, όταν ο Απόλλων ανέτρεψε το 3-0 των "κίτρινων" και ισοφάρισε σε 3-3.

Το 1965, η ομάδα της Καλαμαριάς υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία και ο Σακελλαρίδης αγωνίστηκε για έναν ακόμη χρόνο στην ομάδα πριν μεταγραφεί στον Παναθηναϊκό, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια. Με τους "πράσινους" κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας του 1966-67 και πέτυχε συνολικά 19 γκολ, αλλά αφέθηκε ελεύθερος για να ενταχθεί στην ομάδα του Παναθηναϊκού ο Αντώνης Αντωνιάδης.

Το καλοκαίρι του 1968, μεταπήδησε στην ομάδα του Άρη και αγωνίστηκε σε δεκαπέντε παιχνίδια πετυχαίνοντας 7 γκολ στην πρώτη του χρονιά. Την επόμενη χρονιά έπαιξε σε 28 αγώνες πρωταθλήματος και κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδος με τους "κίτρινους".

Συνέχισε σε χαμηλότερη κατηγορία για την ομάδα του Π.Ο. Μουδανιών, αγωνιζόμενος και στην δεύτερη εθνική κατηγορία.

Συνολικά, αγωνίστηκε σε 203 αγώνες πρώτης εθνικής κατηγορίας από το 1960 ως το 1970.

Παραπομπές

Πηγές 

 Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Μέσοι ποδοσφαιριστές
ACS Omega (επιστημονικό περιοδικό)

Το περιοδικό ACS Omega είναι διεθνές έγκριτο επιστημονικό περιοδικό, με «τυφλό» σύστημα κριτών (peer-reviewed), ανοιχτής πρόσβασης. Κάθε εβδομάδα, δημοσιεύει άρθρα σχετικά με την επιστήμη της Χημείας και τις παρεμφερείς με αυτή, επιστήμες. Αρχισυντάκτες του περιοδικού σήμερα είναι οι ερευνητές Δρ. Krishna Ganesh και Δρ. Deqing Zhang.

Το έτος 2019, σύμφωνα με το Journal Citation Reports, το περιοδικό είχε αρκετά υψηλό δείκτη απήχησης, ήτοι: 2,870.

Το περιοδικό έχει εκδώσει περίπου 4,250 άρθρα, μετά από κρίση, μεταξύ του χρονικού διαστήματος, Ιουλίου2016 και Ιουνίου 2019. Ο μέσος χρόνος αναμονής ανά άρθρο -για πρώτη απάντηση μετά την υποβολή- είναι κατά μέσο όρο 22 ημέρες.

Παραπομπές
Υπερφυσικό

Το υπερφυσικό περιλαμβάνει υποτιθέμενα φαινόμενα που δεν υπόκεινται στους νόμους της φύσης.  Εξ ορισμού, μια υπερφυσική εκδήλωση ή γεγονός απαιτεί παραβίαση του φυσικού νόμου που πιστεύεται ότι έχει αποδοθεί σε μη φυσικές οντότητες, όπως Αγγέλους, δαίμονες, θεούς, με διαφόρους τρόπους συμπεριλαμβανομένης της μαγείας, της τηλεμεταφοράς, δημιουργίας προαισθήσεων και της Εξωαισθητηριακής αντίληψης.   Η φιλοσοφία του νατουραλισμού υποστηρίζει ότι όλα τα φαινόμενα είναι επιστημονικά επεξηγούμενα και τίποτε δεν υπάρχει πέρα ​​από τον φυσικό κόσμο.

Παραπομπές
 

 Φυσική Θρησκεία
Humanity+

Το Humanity + (επίσης Humanity Plus, πρώην Παγκόσμιος Σύνδεσμος Μετανθρωπιστών ) είναι ένας διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός που υποστηρίζει την ηθική χρήση των αναδυόμενων τεχνολογιών για την ενίσχυση των ανθρώπινων ικανοτήτων .

Προγράμματα και δραστηριότητες 
Το Humanity + έχει οργανώσει μια σειρά συνεδρίων. Το πιο πρόσφατο συνέδριο Humanity + πραγματοποιήθηκε στις 1-2 Δεκεμβρίου 2012, στο Συνεδριακό Κέντρο Seven Hills στο Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, στην Καλιφόρνια.

Το Humanity + έχει δεκάδες σχηματισμένες ή διαμορφωμένες τοπικές ομάδες — μία σχεδόν σε κάθε ήπειρο. Δεκάδες μετανθρωπιστικές ομάδες στις Ηνωμένες Πολιτείες, Φουτουριστές του Λονδίνου στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρώπη, τη Νότια Αμερική, την Αυστραλία και την Ασία έχουν επίσης επίσημα συνεργαστεί με το Humanity +. 

Το Humanity + διαχειρίζεται επίσης το βραβείο Gada ύψους 20.000 δολαρίων, το οποίο θα απονεμηθεί στην ομάδα που μπορεί να σχεδιάσει, να κατασκευάσει και να επιδείξει έναν πιο προηγμένο εκτυπωτή 3D στη βάση του RepRap έως το τέλος του 2012. [ χρειάζεται ενημέρωση ]

Περιοδικό H + 
Το "Humanity +", ως ένας πρόσφατα επώνυμος οργανισμός,  κυκλοφόρησε το H + Magazine, ένα τριμηνιαίο περιοδικό για τις μετανθρωπιστικές ειδήσεις και ιδέες  που έκτοτε άλλαξε την οργάνωση, την ηγεσία και τη μορφή του πολλές φορές. Το περιοδικό παρήγαγε πέντε τεύχη από το 2008 έως το 2009,  καθένα κυκλοφόρησε ως ψηφιακές εκδόσεις βασισμένες σε PDF,      και ένα κυκλοφόρησε επίσης ως έντυπη έκδοση διαθέσιμη σε καταστήματα λιανικής.  Ο εκδότης άλλαξε από Humanity + σε Betterhumans LLC ξεκινώντας από το δεύτερο τεύχος,  με τον RU Sirius τον συντάκτη και των πέντε τεύχων. Το 2010, με το RU Sirius να συνεχίζει ως συντάκτης, το περιοδικό μετατράπηκε σε μια έκδοση μόνο στον ιστό που δεν βασίζεται σε πλήρη θέματα και ο εκδότης του επανήλθε στο Humanity +  Η ιστοσελίδα διαχειρίζεται επί του παρόντος ο Peter Rothman.  Σημαντικοί συντελεστές περιλαμβάνουν τους Michael Moorcock, Rudy Rucker, Woody Evans, John Shirley, James Hughes και Douglas Rushkoff .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βιβλιογραφικές αναφορές 
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ανθρώπινη βελτίωση

Η ανθρώπινη βελτίωση ( HE στα αγγλικά ) μπορεί να περιγραφεί ως η φυσική, τεχνητή ή τεχνολογική αλλοίωση του ανθρώπινου σώματος προκειμένου να ενισχυθούν οι φυσικές ή διανοητικές ικανότητες.

Τεχνολογίες

Υφιστάμενες τεχνολογίες 

Τρεις μορφές ανθρώπινης ενίσχυσης υπάρχουν σήμερα: αναπαραγωγική, σωματική και διανοητική. Οι αναπαραγωγικές βελτιώσεις περιλαμβάνουν επιλογή εμβρύου με προεμφυτευτική γενετική διάγνωση, κυτταροπλασματική μεταφορά και γαμέτες που δημιουργούνται in vitro. Οι φυσικές βελτιώσεις περιλαμβάνουν καλλυντικά ( πλαστική χειρουργική & ορθοδοντική ), επαγόμενα από φάρμακα (φάρμακα που ενισχύουν το ντόπινγκ και απόδοση), λειτουργικά ( προσθετικά & εξωσκελετοί ) εμφυτεύματα (π.χ. βηματοδότης ) και αντικατάσταση οργάνων (π.χ. βιονικοί φακοί)) και προπόνηση δύναμης (βάρη (π.χ. barbells) & συμπλήρωμα διατροφής )). Παραδείγματα ψυχικών βελτιώσεων είναι νοοτροπικά, νευρο-διέγερση και συμπληρώματα που βελτιώνουν τις ψυχικές λειτουργίες.  
Οι υπολογιστές, τα κινητά τηλέφωνα και το Διαδίκτυο  μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για την ενίσχυση της γνωστικής αποτελεσματικότητας. Αξιοσημείωτες προσπάθειες στην ανθρώπινη αύξηση καθοδηγούνται από τις διασυνδεδεμένες συσκευές Internet of Things (IoT)  συμπεριλαμβανομένων των φορητών ηλεκτρονικών (π.χ. γυαλιά επαυξημένης πραγματικότητας, έξυπνα ρολόγια, έξυπνα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα), προσωπικά drones, on-body και in-body nanonetworks.

Αναδυόμενες τεχνολογίες 
Πολλές διαφορετικές μορφές τεχνολογιών βελτίωσης του ανθρώπου βρίσκονται στο δρόμο ή δοκιμάζονται και δοκιμάζονται επί του παρόντος. Μερικές από αυτές τις αναδυόμενες τεχνολογίες περιλαμβάνουν: ανθρώπινη γενετική μηχανική ( γονιδιακή θεραπεία ), νευροτεχνολογία ( νευρικά εμφυτεύματα και διεπαφές εγκεφάλου-υπολογιστή ), κυβερνοχώρο, στρατηγικές για μηχανική αμελητέα γήρανση, νανοϊατρική και τρισδιάστατη βιοεκτύπωση .

Παραπομπές 

Τρανσουμανισμός
Ανθρώπινη εξέλιξη
Βιοηθική
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τόμας Άντισον

Ο Τόμας Άντισον (1793-1860) ήταν Άγγλος γιατρός και επιστήμονας. Θεωρείται ως από τους πλέον εξέχοντες ιατρούς του 19ου αιώνα με σημαντικές συνεισφορές στην επιστήμη της Ιατρικής. Οι έρευνές του έγιναν όλες στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Guy's Hospital του Λονδίνου. Ήταν ο ιδρυτής -μαζί με τους Ρίτσαρντ Μπράιτ  και Τόμας Χότζκιν της Σχολής του Guy's Hospital του Λονδίνου, μιας σχολής που εκείνη την εποχή είχε έντονη ιατρική δραστηριότητα, ευρωπαϊκή ακτινοβολία και μεγάλη ερευνητική παραγωγή. Πέντε διαφορετικά νοσήματα, που εκείνος πρώτος αναγνώρισε και μελέτησε, φέρουν το όνομά του, προς τιμήν του.

Όλα τα χρόνια της ζωής του, ο Άντισον υπέφερε από κατάθλιψη, με αρκετά επεισόδια. Πιθανολογείται ότι αναγκάστηκε να βγει στη σύνταξη το 1860 εξαιτίας της βαριάς κατάθλιψης από την οποία έπασχε. Τρεις μήνες μετά τη συνταξιοδότησή του, στις 29 Ιουνίου του 1860 αυτοκτόνησε.

Παραπομπές
Αντιπλημμυρικός έλεγχος στην Ολλανδία

Ο Αντιπλημμυρικός έλεγχος αποτελεί ένα σημαντικό ζήτημα για τις Κάτω Χώρες καθώς λόγω του χαμηλού υψομέτρου, τα 2/3 της περιοχής είναι ευάλωτα στις πλημμύρες ενώ η χώρα είναι πυκνοκατοικημένη. Οι φυσικοί αμμόλοφοι, τα κατασκευασμένα αναχώματα, τα φράγματα και οι πύλες παρέχουν μια εκ θαλάσσης άμυνα από τις καταιγίδες. Τα ποτάμια αποτρέπουν τις πλημμύρες χάρη στο νερό που διασχίζει την χώρα μέσω του ποταμού Ρήνου ενώ ένα περίπλοκο σύστημα αποχέτευσης, καναλιών και αντλιοστασίων (ανεμόμυλων) διατηρούν τα χαμηλά μέρη στεγνά για κατοίκηση και για γεωργία. Οι υπεύθυνοι ελέγχου της στάθμης του νερού είναι οι ανεξάρτητοι φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την λειτουργία αυτού του συστήματος.

Σήμερα, οι καταστροφές από τις πλημμύρες σε συνδυασμό με τις τεχνολογικές εξελίξεις οδήγησαν σε μεγάλα κατασκευαστικά έργα για την μείωση της επιρροής της θάλασσας και την πρόληψη μελλοντικών πλημμυρών. Αυτά τα έργα αποδείχθηκαν μεγάλης σημασίας στην ολλανδική ιστορία, τόσο γεωγραφικά όσο και στρατιωτικά, και επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό την ζωή πολλών κατοίκων στις πόλεις που επλήγησαν, ενισχύοντας την οικονομία τους μέσω της συνεχούς βελτίωσης των υποδομών.

Παραπομπές

 Vergemissen, H (1998). "Het woelige water; Watermanagment in Nederland", Teleac/NOT, 
 Ten Brinke, W (2007). "Land in Zee; De watergeschiedenis van Nederland", Veen Magazines, 
 Stol, T (1993). "Wassend water, dalend land; Geschiedenis van Nederland en het water", Kosmos,

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 DeltaWorks.org – ιστοσελίδα σχετικά με την πλημμύρα του 1953 και την κατασκευή των έργων στο Δέλτα
 Water Management in the Netherlands – δημοσίευση του 2009 από το Ολλανδικό Υπουργείο Υποδομών και Περιβάλλοντος : Rijkswaterstaat
 FloodControl2015.com – ερευνητικό πρόγραμμα 2008-2012 για τον αντιπλημμυρικό έλεγχο στην Ολλανδία
Λίντα Μακμάν

Η Λίντα Μάρι Μακμάν (Linda Marie McMahon, 4 Οκτωβρίου 1948) είναι Αμερικανίδα πολιτικός, πρώην αξιωματούχος της διοίκησης του Τραμπ και πρώην στέλεχος της ομοσπονδίας επαγγελματικής πάλης. Υπήρξε η 25η Διαχειρίστρια της Διοίκησης Μικρών Επιχειρήσεων από το 2017 έως το 2019 και πρόεδρος της American First Action από το 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αμερικανοί πολιτικοί
Μπαϊλούντο

Το Μπαϊλούντο (, πριν από το 1975 Βίλα Τεϊσέιρα ντα Σίλβα/Vila Teixeira da Silva) είναι δήμος, με πληθυσμό 294.494 κατοίκους (2014), και πόλη, με πληθυσμό 70.481 κατοίκους (2014), στην επαρχία Χουάμπο της Ανγκόλας.

Στη δεκαετία του 1990, το Μπαϊλούντο ήταν η έδρα του αρχηγού της UNITA Ζόνας Σαβίμπι.

Στις 19 Ιανουαρίου 2008, ένα Beechcraft B200 Super King Air της Gira Globo Aeronáutica το οποίο προσέγγιζε το αεροδρόμιο του Χουάμπο συνετρίβη σε ένα βουνό κοντά στο Μπαϊλούντο, σκοτώνοντας και τους 13 επιβαίνοντες.

Ο βασιλιάς του Μπαϊλούντο, Εκουίκι Δ΄, πέθανε στις 13 Ιανουαρίου 2012. Τον διαδέχθηκε ο Βασιλιάς Εκουίκι Ε΄ Αρμίντο Φρανσίσκο Καλουπετέκα.

Παραπομπές 

Πόλεις της Ανγκόλας
Βιβλίο Υπηρεσίας και Ύμνων

Το Βιβλίο Υπηρεσίας και Ύμνων (Service Book and Hymnal - SBH) χρησιμοποιήθηκε από τα περισσότερα από τα Λουθηρανικά εκκλησιαστικά σώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες που σήμερα συνθέτουν την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική (ELCA) πριν από τη δημοσίευση του Λουθηρανικού Βιβλίου Λατρείας (LBW) του 1978. Στους κύκλους της ELCA, το Βιβλίο Υπηρεσίας και Ύμνων έχει ονομαστεί «κόκκινο βιβλίο» ενώ το Λουθηρανικό Βιβλίο Λατρείας έχει ονομαστεί «πράσινο βιβλίο». Ο νεότερος Ύμνος της ELCA, η Ευαγγελική Λουθηρανική Λατρεία (ELW) είναι επίσης σε κόκκινο χρώμα και προφανώς ονομάστηκε το βιβλίο των βακκίνιων (κράνμπερι).

Πριν από τη συγχώνευση του 1987 που δημιούργησε την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική, υπήρχαν αρκετά μικρότερα Λουθηρανικά εκκλησιαστικά σώματα. Εκείνα που συμμετείχαν στο Βιβλίο Υπηρεσίας και Ύμνων περιελάμβαναν την Αμερικανική Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία, την Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία, την Αυγουστιανή Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία, την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία, τη Φινλανδική Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Αμερικής, την Λουθηρανική Ελεύθερη Εκκλησία, την Ενωμένη Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία και την Ενωμένη Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική. Αυτές οι εκκλησίες (οι περισσότερες από τις οποίες είναι τώρα ενωμένες με την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική) είχαν πολλούς διαφορετικούς ύμνους (βιβλία ύμνων) μέχρι το 1958 όταν δημοσιεύθηκε το Βιβλίο Υπηρεσίας και Ύμνων.

Το βιβλίο περιέχει 602 ύμνους, από τους οποίους οι πρώτοι 148 από αυτούς οργανώθηκαν για να αντιστοιχούν στο Εκκλησιαστικό Έτος. Οι λειτουργίες και οι Ψαλμοί προηγούνται των Ύμνων, με δείκτες στο πίσω μέρος. Τρεις εκδοχές της Υπηρεσίας ήταν διαθέσιμες, ενώ μόνο οι δύο πρώτες (σελ. 15 & σελ. 41) συμπεριλήφθηκαν στις εκδόσεις στασιδίου (οι εκδόσεις που χρησιμοποιήθηκαν σε λειτουργείες της εκκλησίας) του βιβλίου. Χρησιμοποιήθηκε ύφος τραγουδιών, χορωδιών και πεδιοτραγουδιών (ιερά κομμάτια που συντίθενται σε λατινικό κείμενο). Το εξώφυλλο του SBH διαθέτει ως λογότυπο έναν χρυσό σταυρό με το κάτω μέρος του να καταλήγει μέσα σε έναν κύκλο, συμβολίζοντας τον Χριστό στον κόσμο.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 

 Ο Λουθηρανικός Ύμνος (βιβλίο)
 Λουθηρανικό Βιβλίο Λατρείας
 Τριαδικός Ύμνος
 Ημερολόγιο των Αγίων (Λουθηρανισμός)

Χριστιανικά κείμενα
Εκκλησιαστική υμνολογία
Λουθηρανισμός
Άρης Αντωνόπουλος

Ο Άρης Αντωνόπουλος (Αθήνα, 28 Μαρτίου 1991) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία
Ο Άρης Αντωνόπουλος είναι Έλληνας ηθοποιός. 

Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Δραματικής Σχολής "Δήλος". 

Ήταν μόλις επτά ετών, όταν έπεσαν για πρώτη φορά επάνω του οι προβολείς. Το γύρισμα για τις ανάγκες ενός διαφημιστικού ήταν γεγονός. 

Ακολούθησαν πολλές διαφημίσεις, μέχρι τη στιγμή που το μικρό αγόρι εντάχθηκε στο καστ του σίριαλ "Κάτω από την Ακρόπολη" (2001), που παίχτηκε για τρία χρόνια στον Alpha. Στη συνέχεια έπαιξε στη σειρά του ΑΝΤ1 "Σαν τον σκύλο με την γάτα" (2003) υποδυόμενος τον γιο του Κώστα Σπυρόπουλου και ήταν ο γιος της Υρώς Λούπη στη σειρά του  MEGA "Βέρα στο δεξί" (2004).  

Μετά από ένα διάστημα απουσίας για σπουδές, επανήλθε ως ο Αντώνης στην κωμική σειρά του Star "Τρελή Οικογένεια" (2015),  ως Θεοχάρης στο "Αν ήμουν πλούσιος" (2019) και ως Μανώλης στη σειρά της ΕΡΤ1 "Τα καλύτερά μας χρόνια".

Η πιο πρόσφατη εμφάνισή του είναι στην σειρά του MEGA "έξαψη" (2020) στον ρόλο του Τίμου.

Στον κινηματογράφο τον είδαμε στη δραματική ταινία των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου "Οξυγόνο" (2003), στο " Do it yourself" (2015) του Δημήτρη Τσιλιφώνη και στην βραβευμένη από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ταινία "Καταφύγιο ΙΙ: το μονοπάτι του πάγου" (2016) του Χ. Νικολέρη.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ντάραμ

Η πόλη του Ντάραμ (αγγλικά: Durham  ) είναι πόλη και έδρα της κομητείας του Ντάραμ, στη Βορειοανατολική Αγγλία. Η πόλη βρίσκεται στον ποταμό Ουέαρ, στα νοτιοδυτικά του Σάντερλαντ, νότια του Νιουκάστλ Απόν Τάιν και στα βόρεια του Ντάρλινγκτον. Ιδρύθηκε πάνω από τον σημείο ταφής του αγίου Κουθβέρτου, και ο Νορμανδικός καθεδρικός ναός έγινε κέντρο προσκυνήματος στη μεσαιωνική Αγγλία. Ο καθεδρικός ναός και το παρακείμενο κάστρο του 11ου αιώνα χαρακτηρίστηκαν ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1986. Το κάστρο είναι η έδρα του Πανεπιστημίου του Ντάραμ από το 1832. Οι φυλακές του Ντάραμ βρίσκονται επίσης κοντά στο κέντρο της πόλης.

Παραπομπές 

Πόλεις της Αγγλίας
Ντεμέτ Εβγκάρ

Η Ντεμέτ Εβγκάρ (Demet Evgar ; 18 Μαΐου 1980) είναι Τουρκάλα ηθοποιός, γνωστή για τους ρόλους της σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Έχει επίσης μια ενεργή καριέρα στο θέατρο. Έχει ιδρύσει θεατρικές σκηνές όπως τις "Pangar", "Hata Yapım Atölyesi", "Müşterek", "Multi Arts Production".

Η Εβγκάρ γεννήθηκε στη Μανίσα το 1980. Η πατρική οικογένειά της έχει αλβανική καταγωγή. Ενώ κατέρρεε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, κάποια μέλη της οικογένειάς της μετακόμισαν στη Μανίσα. Η μητέρα της είχε τουρκική καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Ο αδερφός της είναι ο σκηνοθέτης Γιγίτ Εβγκάρ.

Πρωταγωνίστησε στην κωμωδία 1 Kadın 1 Erkek για 8 σεζόν. Πρωταγωνίστησε επίσης στις κωμικές σειρές "Emret Komutanım" και "Avlu(The Yard)" ενώ έκανε μια γκεστ εμφάνιση στην σειρά Vatanım Sensin. Προς το παρόν συμμετέχει στην τηλεοπτική σειρά Alev Alev.

Φιλμογραφία

Θέατρο

Δισκογραφία

Singles 
 "Bu Şarkıyı Dinliyorsan" (with Multitap) (2019)
 "Nanay" (2020)

Σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
 Diziler.com – Biography of Demet Evgar 

Τούρκοι ηθοποιοί
Ουίντσεστερ

Το Ουίντσεστερ ή Γουίντσεστερ (αγγλικά: Winchester) είναι πόλη καθεδρικού στο Χάμπσαϊρ της Αγγλίας. Η πόλη βρίσκεται στο επίκεντρο της ευρύτερης πόλης του Ουίντσεστερ, μια τοπική διοικητική περιοχή, στο δυτικό άκρο του Εθνικού Πάρκου Σάουθ Ντάουνς, στο ποταμό Ίτσεν. Βρίσκεται 100 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Λονδίνου και 23 χιλιόμετρα από το Σαουθάμπτον, την πλησιέστερη άλλη πόλη. Κατά την απογραφή του 2011, το Γουίντσεστερ είχε πληθυσμό 45.184 κατοίκους. Η ευρύτερη περιοχή Πόλη του Ουίντσεστερ, η οποία περιλαμβάνει πόλεις όπως το Άλρσφορντ και το Μπίσοπ'ς Όλταμ, έχει πληθυσμό 116.595.  Το Ουίντσεστερ είναι η έδρα της κομητείας του Χαμπσάιρ και περιλαμβάνει την έδρα του κομητειακού συμβουλίου του Χαμπσάιρ.

Το Γουίντσεστερ ήταν η πρώτη και πρώην πρωτεύουσα της Αγγλίας. Αναπτύχθηκε από τη ρωμαϊκή πόλη του Venta Belgarum, η οποία με τη σειρά της αναπτύχθηκε στη θέση πολίχνης της Εποχής του Σιδήρου. Το Γουίντσεστερ παρέμεινε η πιο σημαντική πόλη στην Αγγλία μέχρι την κατάκτηση των Νορμανδών τον 11ο αιώνα. Από τότε η πόλη έχει γίνει μια από τις πιο ακριβές και εύπορες περιοχές στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το σημαντικότερο αξιοθέατο της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός του Γουίντσεστερ . Η πόλη φιλοξενεί επίσης το Πανεπιστήμιο του Ουίντεστερ και το Κολλέγιο του Ουίντσεστερ, το παλαιότερο δημόσιο σχολείο στο Ηνωμένο Βασίλειο που εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τα αρχικά του κτίρια.

Παραπομπές 

Πρώην εθνικές πρωτεύουσες
Πρωτεύουσες πρώην εθνών
Πόλεις της Αγγλίας
Ελευθεροχώρι Τρικάλων

Το Ελευθεροχώρι είναι χωριό του νομού Τρικάλων. Ανήκει στην δημοτική ενότητα Πιαλείου του δήμου Πύλης, ενώ αποτελεί τοπική κοινότητα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων και βρίσκεται 15 χιλιόμετρα δυτικά των Τρικάλων.

Στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 435 κατοίκων.

Η επίσημη ονομασία είναι το Ελευθεροχώριον και έδρα του δήμου Πύλη. Παλαιότερα με το σχέδιο Καποδίστριας ανήκε στο δήμο ΠΙΑΛΕΙΩΝ.

Εώς και το 2010, χρονιά κατά την οποία η διοικητική διαίρεση της Ελλάδας διαμορφώθηκε σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκε στο Δήμο ΠΙΑΛΕΙΩΝ του νομού ΤΡΙΚΑΛΩΝ

Γεωγραφικό μήκος 21.6321248202 και γεωγραφικό πλάτος 39.5256525511.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Τρικάλων
Δήμος Πύλης
Σταυροπόλ

Η Σταυρούπολη () είναι πόλη και διοικητικό κέντρο του κράι Σταυρούπολης στη Ρωσία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 398.539 άτομα, ενώ το 2020 είχε αυξηθεί σε σχεδόν 450.000 σύμφωνα με εκτίμηση.

Ήταν προηγουμένως γνωστή ως Βοροσιλόφσκ (μέχρι τις 12 Ιανουαρίου 1943).

Ετυμολογία 
Το όνομα Σταβροπόλ () είναι η ρωσική απόδοση του ελληνικού ονόματος Σταυρούπολη (πόλη του σταυρού). Σύμφωνα με το μύθο, οι στρατιώτες βρήκαν ένα πέτρινο σταυρό ενώ κατασκεύαζαν το οχυρό που βρίσκεται στην σημερινή θέση της πόλης. Δεν σχετίζεται με την Βυζαντινή Σταυρούπολη (αρχαία Αφροδισιάδα) στην Μικρά Ασία, ούτε με την επίσης στην Ρωσία Σταυρούπολη επί του Βόλγα (το σημερινό Τολιάτι) αλλά και ούτε με τις αντίστοιχες σημερινές πόλεις στην Ελλάδα.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1777 μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768-1774 ως στρατόπεδο και το 1785 χορηγήθηκε καθεστώς πόλης. Ο πρίγκιπας Γκριγκόρι Ποτέμκιν, ο οποίος ίδρυσε τη Σταυρούπολη ως ένα από τα δέκα οχυρά μεταξύ του Αζόφ και του Μόζντοκ, κατόπιν αιτήματος της Αικατερίνης της Μεγάλης, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργία της πόλης. Οι Κοζάκοι του Ντον, ιδιαίτερα αυτοί από το σύνταγμα Χοπέρσκι, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μέσα και γύρω από την Σταυρούπολη και το Γκεοργκίγιεφσκ με αποστολή να υπερασπιστούν τα σύνορα της Αυτοκρατορίας.

Το 1809 ο Αλέξανδρος Α΄ κάλεσε αρκετές αρμενικές οικογένειες να εγκατασταθούν στην περιοχή του φρουρίου, προκειμένου να ενισχυθεί το εμπόριο στην περιοχή.

Η στρατηγική θέση της Σταυρούπολης βοήθησε στην ρωσική κατάκτηση του Καυκάσου. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, η πόλη εξελίχθηκε σε πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο στην περιοχή του Βόρειου Καυκάσου. Το 1843, ιδρύθηκε μια επισκοπική έδρα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και το 1847 έγινε έδρα του ομώνυμου κυβερνείου.

Κατά τη διάρκεια του ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου η πόλη άλλαξε χέρια αρκετές φορές και τελικά κατελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό, έπειτα από τη νίκη του εναντίον του Εθελοντικού στρατού του στρατάρχη Άντον Νενίκιν στις 29 Ιανουαρίου 1920. Η πόλη μετονομάστηκε σε Βοροσίλοφσκ στις 5 Μαίου 1935 προς τιμήν του Κλιμέντ Βοροσίλοφ αλλά το αρχικό όνομα της πόλης αποκαταστάθηκε το 1943. Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος ήταν ένα βαρύ τίμημα για την πόλη. Από τις 3 Αυγούστου 1942 μέχρι τις 21 Ιανουαρίου 1941 η πόλη ήταν υπό την κατοχή των Γερμανών και το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε ως βάση για την Λουφτβάφε (γερμανική αεροπορία) για να βομβαρδίζει τις σοβιετικές προμήθειες πετρελαίου στο Γκρόζνι. Η πόλη απελευθερώθηκε από τον Σοβιετικό Στρατό τον Ιανουάριο του 1943. Από το 1946, κοντά στην πόλη παράγεται φυσικό αέριο. Αργότερα χτίστηκε αγωγός για την προμήθεια της Μόσχας με φυσικό αέριο.

Παραπομπές 

Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Πρέστον

Το Πρέστον (αγγλικά: Preston ) είναι πόλη στη βόρεια όχθη του ποταμού Ριντλ, στη βόρεια Αγγλία. Η πόλη είναι το διοικητικό κέντρο του Λανκασάιρ της Αγγλίας. Η περιφέρεια της τοπικής αυτοδιοίκησης της πόλης του Πρέστον έλαβε το καθεστώς της πόλης το 2002, και έγινε η 50η πόλη της Αγγλίας κατά το 50ο έτος της βασιλείας της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Πρέστον έχει πληθυσμό 114.300 κατοίκους, η πόλη του Πρέστον είχε 132.000  και το πολεοδομικό συγκρότημα του Πρέστον 313.322 

Στο Πρέστον και τη γύρω περιοχή έχουν βρεθεί ευρήματα που χρονολογούνται από τη ρωμαϊκή περίοδο, όπως ένας ρωμαϊκός δρόμος που οδήγησε σε στρατόπεδο στο Ουόλτον-λε-Ντέιλ. Οι Άγγλοι ίδρυσαν το Πρέστον. Το όνομά του προέρχεται από τα παλιά αγγλικά και σημαίνει «οικισμός του ιερέα» και στο βιβλίο Domesday καταγράφεται ως "Prestune". Τον Μεσαίωνα, το Πρέστον ήταν ενορία και δήμος και του χορηγήθηκε συντεχνία εμπόρων το 1179, δίνοντάς του το καθεστώς μιας πόλης αγοράς. Τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα άρχισαν να παράγονται στα μέσα του 13ου αιώνα, όταν το μαλλί που παράγεται τοπικά υφαινόταν στα σπίτια των ανθρώπων. Οι Φλαμανδοί υφαντές που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή τον 14ο αιώνα βοήθησαν στην ανάπτυξη της βιομηχανίας. Στις αρχές του 18ου αιώνα, ο Έντμουντ Κάλαμι περιέγραψε το Πρέστον ως «μια όμορφη πόλη με αφθονία κυρίων σε αυτό». Ο Σερ Ρίτσαρντ Άρκραϊτ, εφευρέτης του περιστρεφόμενου πλαισίου, γεννήθηκε στην πόλη. Η πιο γρήγορη περίοδος ανάπτυξης και ανάπτυξης συνέπεσε με την εκβιομηχάνιση και την επέκταση της κλωστοϋφαντουργίας. Το Πρέστον ήταν μια πόλη που αναπτύχθηκε ραγδαία κατά τη βιομηχανική επανάσταση, και έγινε πυκνοκατοικημένο κέντρο μηχανικής, με μεγάλες βιομηχανικές μονάδες. Ο τομέας της κλωστοϋφαντουργίας της πόλης πέρασε σε τελική πτώση μετά τα μέσα του 20ού αιώνα και στη συνέχεια το Πρέστον αντιμετώπισε παρόμοιες προκλήσεις με άλλες μεταβιομηχανικές βόρειες πόλεις, όπως η αποβιομηχάνιση, η οικονομική δυσπραγία και θέματα στέγασης.

Το Πρέστον είναι έδρα του Δημοτικού Συμβουλίου του Λάνκασαϊρ, στεγάζει την κύρια πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου του Κεντρικού Λάνκασαϊρ (UCLan) και είναι έδρα της Πρέστον Νορθ Εντ, ιδρυτικό μέλος της Φούτμπολ Λιγκ και πρώτοι πρωταθλητές του αγγλικού ποδοσφαίρου.

Παραπομπές 

Πόλεις της Αγγλίας
Τσέλμσφορντ

Το Τσέλμσφορντ (αγγλικά: Chelmsford) είναι πόλη και έδρα της κομητείας του Έσσεξ, στην Ανατολική Αγγλία. Βρίσκεται στη ζώνη μετακίνησης του Λονδίνου, περίπου 50 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κέντρου του Λονδίνου στο Charing Cross και περίπου 35 χιλιόμετρα από το Κόλτσεστερ. Η αστική περιοχή της πόλης έχει πληθυσμό περίπου 122.000 κατοίκους, ενώ η επαρχία έχει πληθυσμό 182.000.

Στην περιοχή κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους υπήρχε ο οικισμός Caesaromagus. Στο Domesday Book το 1086 ο οικισμός αναφέρεται ως Celmeresfort. Το 1199, μετά την ανάθεση κατασκευής γέφυρας επί του ποταμού Καν δόθηκε στον οικισμό η βασιλική εντολή να διαθέτει αγοράς, σημαίνοντας έτσι την δημιουργία της σημερινής πόλης. Το 1218 η πόλη ορίστηκε έδρα της κομητείας του Έσσεξ. Το 1381, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Χωρικών, ο βασιλιάς Ριχάρδος Β΄ κατέφυγε στο Τσέλμσφορντ, από όπου εξέδιδε διατάγματα για λίγες ημέρες.

Στις 14 Μαρτίου 2012, ο Λόρδος Πρόεδρος του Συμβουλίου και ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Νικ Κλέγκ, ανακοίνωσαν ότι στο Τσέλμσφορντ θα χορηγηθεί καθεστώς πόλης για να σηματοδοτήσει το αδαμάντινο ιωβηλαίο της Ελισάβετ Β΄.  Το έγγραφο που χορήγησε επίσημα το καθεστώς πόλης στο Τσέλμσφορντ ελήφθη στις 6 Ιουνίου 2012.

Παραπομπές 

Πρώην εθνικές πρωτεύουσες
Πόλεις της Αγγλίας
Μπόρνμουθ

Το Μπόρνμουθ (αγγλικά: Bournemouth) είναι παραθαλάσσια παραθεριστική πόλη στη νότια ακτή της Αγγλίας. Κατά την απογραφή του 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 183.491 κατοίκους, καθιστώντας την μεγαλύτερη στη διοικητική κομητεία του Ντόρσετ. Με το Πουλ στα δυτικά και το Κράιστσερτς στα ανατολικά, το Μπόρνμουθ είναι μέρος του αστικού ιστού του νοτιοανατολικού Ντόρσετ, με πληθυσμό 465.000.

Πριν από την ίδρυσή του το 1810 από τον Λιούις Τρέγκονουελ, η περιοχή ήταν μια ερημική περιοχή που περιστασιακά επισκέπτονταν ψαράδες και λαθρέμποροι. Αρχικά χαρακτηριζόταν ως θέρετρο υγείας, αλλά η πόλη απέκτησε ώθηση όταν εμφανίστηκε στο βιβλίο του Ογκούστους Γκράνβιλ το 1841, The Spas of England. Η ανάπτυξη του Μπόρνμουθ επιταχύνθηκε με την άφιξη του σιδηροδρόμου και έγινε πόλη το 1870. Μέρος της ιστορικής κομητείας του Χάμπσαϊρ, το Μπόρνμουθ προσχώρησε στο Ντόρσετ για διοικητικούς σκοπούς μετά την αναδιοργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 1974. Μέσω των αλλαγών της τοπικής αυτοδιοίκησης το 1997, η πόλη άρχισε να διοικείται από μια ενιαία αρχή ανεξάρτητη από το κομητειακό συμβούλιο του Ντόρσετ, αν και παραμένει μέρος αυτής της τελετουργικής κομητείας. Από τον Απρίλιο του 2019, η ενιαία αρχή έχει συγχωνευθεί με εκείνη του Πουλ, καθώς και της μη μητροπολιτικής περιοχής του Κράιστσερτς για τη δημιουργία της ενιαίας αρχής.

Το κέντρο της πόλης έχει αξιοσημείωτη βικτοριανή αρχιτεκτονική και το κωδωνοστάσιο ύψους 62 μέτρων της Εκκλησίας του Αγίου Πέτρου, μία από τις τρεις εκκλησίες της κατηγορίας Ι στο δήμο, είναι τοπικό ορόσημο. Η τοποθεσία του Μπόρνμουθ το καθιστά δημοφιλή προορισμό για τουρίστες, προσελκύοντας πάνω από πέντε εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως με τις παραλίες και τη δημοφιλή νυχτερινή ζωή. Η πόλη είναι επίσης ένα περιφερειακό επιχειρηματικό κέντρο, έδρα του Διεθνούς Κέντρου Μπόρνουθ ή BIC, και ένας χρηματοοικονομικός τομέας αξίας άνω των 1.000 εκατομμυρίων £ σε ακαθάριστη προστιθέμενη αξία.

Παραπομπές 

Πόλεις της Αγγλίας
Γιώργος Τερζής

Ο Γιώργος Τερζής ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης την σεζόν 1969-70, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το κύπελλο Ελλάδος, ενώ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στην Βέροια.

Καριέρα
Ο Τερζής ξεκίνησε την καριέρα του από τον Κιλκισιακό και το καλοκαίρι του 1969 μεταπήδησε στον Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε σε δεκατέσσερις αγώνες εκείνη τη χρονιά, κατακτώντας το κύπελλο Ελλάδος.

Με την "βασίλισσα του Βορρά" αγωνίστηκε σε 91 αγώνες της Α' εθνικής κατηγορίας και πέτυχε τρία γκολ, παίζοντας το 1970-71, το 1971-72 και το 1977-78 στο ανώτερο επίπεδο του ελληνικού πρωταθλήματος. Τις υπόλοιπες χρονιές συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Β' εθνικής και είναι πλέον ένας από τους δέκα πρώτους σε συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου της Ημαθίας με 253 ματς.

Το Νοέμβριο του 1974, ο συμπαίκτης του, Νίκος Μιμίδης, κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να πείσει τον Τερζή να δεχτούν και οι δύο χρήματα από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Ο Τερζής ενημέρωσε τον έφορο της ομάδας, Παπαχατζή, και τον γενικό αρχηγό της, Απόστολο Στεργίου και μαγνητοφώνησαν τηλεφώνημα του Τερζή με τον Μιμίδη και τον ποδοσφαιριστή του Απόλλωνα, Τσουπλάκη. Ως αποτέλεσμα, ο Μιμίδης συνελήφθη και δεν αγωνίστηκε ξανά στην ομάδα της Βέροιας.

Ο Γιώργος Τερζής ήταν πατέρας του προπονητή του Άρη και της Βέροιας, Απόστολου Τερζή. Πέθανε από καρκίνο στις 14 Ιουλίου 2012.

Παραπομπές

Πηγές 

 Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κιλκισιακού
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Dioctophyme renale

Το Dioctophyme renale, συνήθως αναφερόμενο ως γιγαντιαίο σκουλήκι των νεφρών, είναι ένας παρασιτικός νηματοειδής ιστός (σκουλήκι) το οποίο συναντάται στα νεφρά των θηλαστικών. Εμφανίζεται σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά είναι λιγότερο συχνό στην Αφρική και την Ωκεανία. Επηρεάζει τα θηλαστικά που τρώνε ψάρια και ιδιαίτερα τα βιζόν και τα σκυλιά. Η προσβολή από τον άνθρωπο είναι σπάνιο φαινόμενο και συνήθως οδηγεί στην καταστροφή του ενός νεφρού, και ως εκ τούτου δεν είναι θανατηφόρο. Σε μια μελέτη του 2019 αναφέρθηκαν συνολικά 37 γνωστά περιστατικά Dioctophyme renale, με τον μεγαλύτερο αριθμό (22) στην Κίνα. Κατά την διάγνωση μέσω της δειγματοληψίας ιστών, η μοναδική θεραπεία είναι η χειρουργική αφαίρεση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Giant Kidney Worm - Βίντεο στο YouTube που δείχνει την αφαίρεση πέντε γιγάντιων σκουληκιών του νεφρού από σκύλο.

Παραπομπές

Νηματέλμινθες
Παρασιτικές ασθένειες
Μεταφυσιακή χονδροδυσπλασία του Γιάνσεν

Η Μεταφυσιακή χονδροδυσπλασία του Γιάνσεν είναι μια ασθένεια που προκύπτει από την ενεργοποίηση του τύπου 1 του υποδοχέα της παραθυρεοειδούς ορμόνης. Είναι εξαιρετικά σπάνια και από το 2007 έχουν καταγραφεί λιγότερες από 20 περιπτώσεις παγκοσμίως. Υπάρχουν μόνο 2 γνωστές οικογένειες, από το Ντουμπάι και το Τέξας, στις οποίες η ασθένεια μεταδόθηκε από μητέρα σε κόρη (Τέξας) και από μητέρα σε δυο γιους (Ντουμπάι).

Αιτία 
Η μεταφυσιακή χονδροδυσπλασία του Γιάνσεν προκαλείται από μια μετάλλαξη στο γονίδιο PTH1R. Οι περισσότερες περιπτώσεις οφείλονται σε μια πηγαία μετάλλαξη. Η κληρονομικότητα είναι κυρίαρχη στην αυτοσωματική αυτή πάθηση.

Διάγνωση 
Η αρχική διάγνωση εμφανίζεται συνήθως κατά την βρεφική ηλικία ή την πρώιμη παιδική ηλικία και βασίζεται σε βασικά χαρακτηριστικά και συμπτώματα. Οι ακτινογραφίες μπορεί να αποκαλύψουν την ανώμαλη ανάπτυξη των βολβοειδών άκρων των οστών. Οι εξετάσεις που ανιχνεύουν υπερασβεστουρία και υπερασβεστιαιμία λειτουργούν βοηθητικά στις εξετάσεις.

Θεραπεία 
Προς το παρόν δεν υφίσταται κάποια γνωστή θεραπεία, αν και ορισμένοι κλινικοί ερευνητές προσπάθησαν να μειώσουν την υπερασβεστιαιμία με διάφορα διφωσφονικά φάρμακα.

Όνομα 
Πήρε το όνομά της από τον Μουρκ Γιάνσεν (1867-1935), έναν Ολλανδό ορθοπαιδικό χειρουργό.

Περαιτέρω μελέτη 
 Metaphyseal chondrodysplasia, Jansen type -- OrphaNet Information (PDF) 
 Jansen’s Metaphyseal Chondrodysplasia, Case Report, Indian Pediatrics
 Jansen Type Metaphyseal Chondrodysplasia -- National Organization for Rare Disorders (NORD)
 A Novel Parathyroid Hormone (PTH)/PTH-Related Peptide Receptor Mutation in Jansen’s Metaphyseal Chondrodysplasia, The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism (1)
 A Form of Jansen’s Metaphyseal Chondrodysplasia with Limited Metabolic and Skeletal Abnormalities Is Caused by a Novel Activating Parathyroid Hormone (PTH)/PTH-Related Peptide Receptor Mutation, The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism (2)
 Constitutively Activated Receptors for Parathyroid Hormone and Parathyroid Hormone–Related Peptide in Jansen's Metaphyseal Chondrodysplasia, The New England Journal of Medicine
 Constitutive Activation of the Cyclic Adenosine 3',5'-Monophosphate Signaling Pathway by Parathyroid Hormone (PTH)/PTH-Related Peptide Receptors Mutated at the Two Loci for Jansen’s Metaphyseal Chondrodysplasia, Molecular Endocrinology

Παραπομπές 

Σπάνιες ασθένειες
Γκοτζίλα: Το Τέρας του Αιώνος

Το Γκοτζίλα (αγγλικά:Godzilla, ιαπωνικά:  ゴジラ,Χέπμπορν:Gojira) είναι μια ιαπωνική ταινία καϊτζού του 1954 σε σκηνοθεσία Ισιρόο Χόντα, με ειδικά εφέ από τον Εϊτζί Τσουμπουράγια. Η ταινία είναι μια παραγωγή και διανομή της Toho Studios, είναι η πρώτη ταινία της σειράς Godzilla και της εποχής Σόουα.

Η ταινία μπήκε στην παραγωγή μετά την κατάρρευση της συμπαραγωγής Ιαπωνίας-Ινδονησίας. Ο Τσουμπουράγια αρχικά επέλεξε ένα τεράστιο χταπόδι προτού οι κινηματογραφιστές αποφασίσουν να βάλουν στον ρόλο αυτόν ένα πλάσμα εμπνευσμένο από τους δεινόσαυρους. Ο Godzilla πρωτοστάτησε σε μια μορφή ειδικών εφέ που ονομάζεται κοστούμι, στην οποία ένας ερμηνευτής κόλπου που φοράει ένα κοστούμι αλληλεπιδρά με μικροσκοπικά σετ. Τα γυρίσματα διήρκησαν 51 ημέρες και η κατασκευή των ειδικών εφέ διήρκεσε 71 ημέρες.

Ο Godzilla κυκλοφόρησε θεατρικά στην Ιαπωνία στις 3 Νοεμβρίου 1954 και απέφερε 183 εκατομμύρια γιεν (ποσό που αντιστοιχεί σε $1.6 εκατομμύρια δολάρια) κατά την αρχική του θεατρική παράσταση. Το 1956, μια εκ νέου τροποποιημένη έκδοση «Αμερικανικοποιημένη», με τίτλο Godzilla, King of the Monsters! κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες.  Η ταινία δημιούργησε ένα μια σειρά πολυμέσων, αναγνωρισμένο από τα ρεκόρ Γκίνες ως η πιο μακροχρόνια σειρά ταινιών στην ιστορία.  Ο χαρακτήρας Godzilla έγινε έκτοτε ένα διεθνές εικονίδιο ποπ κουλτούρας και η συγκεκριμένη ταινία του 1954 θεωρήθηκε  σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για τη δημιουργία του προτύπου για τα μέσα ενημέρωσης τοκουσάτσου. Από την κυκλοφορία της, η ταινία έχει θεωρηθεί ως κινηματογραφικό επίτευγμα  και μία από τις καλύτερες ταινίες τεράτων που έχουν γίνει ποτέ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι   
 
 Godzilla: Poetry After the A-Bomb an essay by J. Hoberman at the Criterion Collection

Ταινίες του 1954
Ιαπωνόφωνες ταινίες
Αποκαλυπτικές ταινίες
Ιαπωνικές ταινίες
Godzilla (ταινίες)
Αγγελίνα Τκάτσεβα

Η Αγγελίνα Τκάτσεβα () είναι Λευκορωσίδα δεξιοτέχνις τσιμπαλίστα.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Μινσκ της Λευκορωσίας, όπου ξεκίνησε μουσικές σπουδές σε πολύ νεαρή ηλικία. Σε ηλικία 10 ετών έλαβε το 1ο της βραβείο στο Λευκορωσικό διαγωνισμό για νεαρούς μουσικούς, εκτελώντας έργα σε τσίμπαλο.

Έπειτα από το πέρας μερικών ετών, συνέχισε τις μουσικές σπουδές της στην Κρατική Ακαδημία Μουσικής της Λευκορωσίας, στην οποία ολοκλήρωσε την φοίτησή της το 1983, λαμβάνοντας δίπλωμα. Το ίδιο έτος, έλαβε μέρος σε σολιστικό διαγωνισμό της Σοβιετικής Ένωσης που διεξήχθη στη Μόσχα, στον οποίο έλαβε βραβείο. Μετά από τον διαγωνισμό, ακολούθησε καριέρα ως σολίστ, πραγματοποιώντας συναυλίες και ρεσιτάλ σε διάφορες πόλης της ΕΣΣΔ, ενώ ταυτοχρόνως εξακολουθούσε να παρακολουθεί μαθήματα στη Μουσική Ακαδημία, στο πλαίσιο των μεταπτυχιακών της σπουδών.

Στο ρεπερτόριο της εμπεριέχονται έργα κλασικών, ρομαντικών, αλλά και σύγχρονων συνθετών. Το 1989 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, το οποίο στάθηκε αφορμή για να διαγράψει μία νέα καλλιτεχνική πορεία, προσθέτοντας στο βιογραφικό της συνεργασίες με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών,, την Εθνική Λυρική Σκηνή, την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, την Ορχήστρα των Χρωμάτων και τα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ, ενώ γενικά έχει συνεργαστεί και με την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών. Επίσης, έχει κάνει εμφανίσεις στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού και στο Θέατρο Παλλάς, αλλά έχει πάρει μέρος και σε πάμπολλα μουσικά φεστιβάλ και εκδηλώσεις.

Έχει παραδώσει μαθήματα στο Ωδείο Αθηνών, στο Ελληνικό Ωδείο, στο Δημοτικό Ωδείο Πατρών και στο Δημοτικό Ωδείο Πετρούπολης.

Δισκογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σελίδα στο Discogs
 Σελίδα στο Spotify
 Σελίδα στο iTunes

Λευκορώσοι μουσικοί
Μουσικοί της έθνικ
Παραδοσιακή μουσική
Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών