joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μαρσύας

Στην ελληνική μυθολογία ο Μαρσύας ήταν ένας Σάτυρος από τη Φρυγία.
Ο Μαρσύας ήταν δεξιοτέχνης στον αυλό και προκάλεσε τον θεό Απόλλωνα σε σύγκριση της μουσικής τους τέχνης. Ο Απόλλωνας έπαιξε Λύρα και οι Μούσες και ο Μίδας, που ήταν κριτές της μονομαχίας, ανέδειξαν νικητή τον θεό. Ο Μαρσύας γδάρθηκε ζωντανός, ως τιμωρία για την Ύβρι που διέπραξε να προκαλέσει θεό. Το αίμα του σχημάτισε τον ομώνυμο ποταμό.

Ο μύθος του Μαρσύα, αν και θεωρήθηκε ως πάλη και νίκη (επικράτηση) της κιθάρας έναντι του φρυγίου αυλού και κατ' επέκταση της δωρικής ελληνικής μουσικής έναντι της φρυγικής, δεν έπαψε και να θεωρείται ότι συμβολίζει την πάλη ανάμεσα στην Απολλώνεια και τη Διονυσιακή πλευρά της ανθρώπινης φύσης και είναι ένα συνηθισμένο θέμα στην Αρχαία Ελληνική, Ρωμαϊκή και Αναγεννησιακή τέχνη.

Την μικρασιατική καταγωγή του Μαρσύα αποδεικνύουν πολλοί ομώνυμοι χείμαρροι και τοποθεσίες στη Μικρά Ασία. Κατά Στέφανο τον Βυζάντιο οι τότε ξεναγοί (εξηγητές) επεδείκνυαν και τον τάφο του Μαρσύα στη πόλη της Πεσσινούντος όπου λατρευόταν κυρίως η θεά Ρέα - Κυβέλη που κατά την ασιατική παράδοση ο Μαρσύας που ανακάλυψε τον αυλό συνόδευε πάντα αυτή τη θεά. Εξ όλων όμως των ομώνυμων ποταμών σπουδαιότερος είναι ο Μυσίας της Φρυγίας, παραπόταμος του Μαίανδρου, πλησίον της πόλης των Κελαινών. Εδώ όπου και η πηγή του χείμαρρου Μαρσύα λέγεται ότι συνέβη ο περίφημος μουσικός διαγωνισμός όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος και ο Ξενοφών. Κριτές ήταν ο Τμώλος (υπέρ του θεού) και ο Μίδας υπέρ του Μαρσύα. Κατά τινες μυθολόγους παίχτηκε ο αυτός σκοπός με τον αυλό και με τη κιθάρα, με απροκάλυπτη την υπεροχή της κιθάρας. Μετά την ήττα του Μαρσύα ο θεός Απόλλων για να τιμωρήσει τον στόμφο και τη αλαζονεία του ο ίδιος έδεσε αυτόν σε πεύκο και τον έγδαρε όπως διηγείται ο Νίκανδρος, ο Φιλόστρατος, ο Λουκιανός ή όπως αναφέρει ο Πλίνιος ότι αυτό συνέβη στη Σκύθη.

Στην Αθήνα πίστευαν, όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, ότι το δέρμα του Μαρσύα φυλασσόταν σε σπήλαιο της Ακρόπολης πάνω από την αγορά.

Λέγεται ακόμη πως η θεά Αθηνά όταν βρήκε τον αυλό και δοκίμασε να παίξει είδε τον εαυτόν της στα νερά του Μαιάνδρου με φουσκωμένα μάγουλα και το πρόσωπό της παραμορφωμένο και με βδελυγμία το απέρριψε.

Σκηνές του παραπάνω μύθου απεικόνισε έντονα η αρχαία τέχνη. Όπως σε αγγείο στο Μουσείο του Βερολίνου, σε κρατήρα στο Μουσείο του Λούβρου, αμφορέα στο Μουσείο Ρούβο Ιταλίας και μαρμάρινες πλάκες από ανασκαφές στη Μαντίνεια, σήμερα στο Εθνικό αρχαιολογικό μουσείο Αθηνών, δίωτος κοίλος κρατήρας με ανάγλυφη παράσταση της Αθηνάς να βαδίζει ζωηρά ακολουθούμενη από τον Μαρσύα με απορριφθέντες τους αυλούς στο έδαφος, επίσης στο Αρχαιολογικό μουσείο Αθηνών.

Επίσης με τίτλο "Μαρσύας" φέρεται ποίημα που συνέγραψε ο μεγαλύτερος διθυραμβοποιός της αρχαιότητας ο Μελανιππίδης (ο νεότερος) απόσπασμα του οποίου μόνο έχει διασωθεί.

Τέλος το όνομα Μαρσύας φέρουν α) τρεις συγγραφείς της αρχαιότητας κατά μαρτυρία Σουίδα εξ ών Μαρσύας (ο Μακεδόνιος) και Μαρσύας (ο Περίανδρου) και β) τρεις ποταμοί: της Καρίας, της Φρυγίας και της Συρίας.

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Φρυγία
Καταιονητήρας

Καταιονητήρας είναι συσκευή που εκτοξεύει οποιοδήποτε υγρό με μεγάλη πίεση. Συνήθως χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να αναφερθούμε σε εκτόξευση νερού για χρήση σε περίπτωση πυρκαγιάς ή τα πυροσβεστικά συστήματα ασφαλείας. Ωστόσο στην καθημερινή χρήση καταιονητήρας είναι η λέξη που χρησιμοποιούμε για το ντους (shower) λόγω ακριβώς της ιδιότητας να εκτοξεύει νερό με μεγάλη πίεση. 
Εγκαταστάσεις καταιονισμού νερού έχουμε συνήθως σε χώρους υψηλής συγκέντρωσης ατόμων (σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες κ.α.) καθώς και σε μεμονομένες κατοικίες για την πρόληψη πυρκαγιάς. 
Λειτουργούν πολλά είδη αυτόματα καταιονισμού νερού σε περίπτωση αυτόματης ανίχνευσης καπνού ή φωτιάς και μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντί του νερού αφρός ή ακόμα και αέριο ως μέσο για την κατάσβεση της φωτιάς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Συστήματα πυρόσβεσης 
Das Farb-ABC von Sprinkleranlagen 
Informationsportal24 
Vergleich der Löschwirksamkeit von Sprinklern, Nieder- und Hochdruck-Wassernebellöschanlagen (water mist extinguishing systems) 

Συσκευές
Υδραυλικές εγκαταστάσεις
Σωληνώσεις
Νομός Γρεβενών

Ο Νομός Γρεβενών ήταν ένας από τους τέσσερις νομούς της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Έγινε ξεχωριστός νομός το 1964, με αναγκαστικό νόμο ο οποίος συστάθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1964 με το υπ' αριθμ. 4398 Νομοθετικό Διάταγμα "Περί Ιδρύσεως Νομών Πειραιώς και Γρεβενών και άλλων τινών διατάξεων", έπειτα από την απόσπαση της επαρχίας των Γρεβενών από το Νομό Κοζάνης, καθώς και του Δήμου Δεσκάτης και των Κοινοτήτων Δασοχωρίου και Παρασκευής από το Νομό Λάρισας. Σήμερα αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Γρεβενών.

Πρωτεύουσα της ομώνυμης Περιφερειακής Ενότητας και μοναδική πόλη είναι η ομώνυμη πόλη (Γρεβενά). Άλλες σημαντικές κωμοπόλεις και χωριά είναι η Δεσκάτη, το Καρπερό, ο Άγιος Γεώργιος Γρεβενών, το Κηπουρειό, η Αβδέλλα, το Δοτσικό, η Σαμαρίνα και ο Ταξιάρχης (ο οποίος έδωσε το όνομα του και σε σήραγγα της Εγνατίας Οδού).

Συνορεύει με την Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων στα δυτικά, με την Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς στα βορειοδυτικά, με την Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης στα βόρεια, με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας στα νοτιοανατολικά και με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων στα νότια.

Ο πληθυσμός του νομού Γρεβενών είναι 26.645 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021 και η απόσταση από την πρωτεύουσα της Ελλάδος, την Αθήνα είναι 400 χιλιόμετρα ενώ από την Θεσσαλονίκη είναι 163 χιλιόμετρα. Ήταν ο πιο αραιοκατοικημένος νομός της Ελλάδας κατά την δεκαετία του '90. Τα τελευταία χρόνια ο νομός έχει αναπτυχθεί κυρίως με την Εγνατία Οδό, η οποία διασχίζει το μεγαλύτερο μέρος του νομού, ενώ αντίστοιχα στην ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας της περιοχής θα συμβάλλει και η υπό κατασκευή Κεντρική Οδός, η οποία θα συνδέει την βόρεια Ελλάδα με την κεντρική Ελλάδα.

Γεωγραφία
Μεγάλο μέρος του νομού είναι ορεινή περιοχή και περιστοιχίζεται από τα βουνά Λύγκος στα δυτικά, Χάσια στα νοτιοδυτικά και Βούρινος στα βορειοανατολικά. Ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός της χώρας, ο Αλιάκμονας διέρχεται μέσα από τον νομό και συγκεκριμένα από το κεντρικό και βορειοανατολικό μέρος του νομού. Η τοπική οικονομία στηρίζεται κυρίως στην γεωργία. Η καλλιέργεια σιταριού και οσπρίων (κύρια ρεβίθι) καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της καλλιεργούμενης γης. Η εκτροφή αμνοεριφίων και η κτηνοτροφία γενικότερα είναι επίσης αναπτυγμένη.

Σημαντική είναι και η συνεισφορά από τον αγροτουρισμό και οικοτουρισμό αλλά και από τη βιομηχανία ξυλείας. Το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας συγκεντρώνει κάθε χρόνο πλήθος επισκεπτών και είναι μία πηγή ζωής για την τοπική οικονομία. Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών του νομού δείτε επίσης Διοικητική διαίρεση νομού Γρεβενών.

Δείτε επίσης
 Γρεβενά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Περιφερειακή Ενότητα Γρεβενών

Νομός Γρεβενών
Άγιος Βλάσιος Ινάχου Αιτωλοακαρνανίας

Ο  Άγιος Βλάσιος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Χαλκιοπούλων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ινάχου, του δήμου Αμφιλοχίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. 
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βάλτου του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Βλάσιος είναι οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στις νοτιοδυτικές κλιτύς της κορυφής «Μηλιά» των Ορέων Βάλτου. Βρίσκεται δυτικά της λίμνης Κρεμαστών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 850. Απέχει 93 χλμ. Β. του Μεσολογγίου.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χαλκιοπούλων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χαλκιοπούλων και προσαρτήθηκε στο δήμο Ινάχου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010  οικισμός αποσπάστηκε από το δήμο Ινάχου και προσαρτήθηκε στο δήμο Αμφιλοχίας.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή,  Αθήνα, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
eetaa.gr

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Αμφιλοχίας
Κατάλογος χωρών ανά έκταση

Αυτός είναι ο κατάλογος των κρατών του κόσμου, ταξινομημένων κατά την έκτασή τους. Αριθμημένα είναι τα ανεξάρτητα κράτη, όπως και οι εξαρτώμενες περιοχές για λόγους σύγκρισης. Στην έκταση που αναγράφεται περιλαμβάνονται οι υδάτινες επιφάνειες που περικλείονται από στεριά (λίμνες, ποτάμια). Οι διεκδικήσεις ορισμένων χωρών στην Ανταρκτική δεν περιλαμβάνονται.

Με έντονα γράμματα είναι τα ανεξάρτητα κράτη και με πλάγια οι εξαρτώμενες περιοχές.

Σημειώσεις και παραπομπές

Πηγή 
 Ετήσια δημογραφική έκδοση ΟΗΕ 2006

Κατάλογοι χωρών

zh-yue:國
Είλωτες

Οι είλωτες, (αρχ. ενικός: ο είλως ή ειλώτης και θηλυκό "ειλωτίς", κοινώς "είλωτας"), αποτελούσαν το τρίτο και κατώτερο κοινωνικό στρώμα της αρχαίας Σπάρτης, (μετά τους πολίτες και τους περιοίκους) οι οποίοι δεν είχαν κανένα από τα πολιτικά δικαιώματα, εκτός από τους «νεοδαμώδεις», οι οποίοι ήταν ελευθερωμένοι, πρώην είλωτες και μπορούσαν να υπηρετήσουν στον σπαρτιάτικο στρατό.

Ιστορία 
Οι λεγόμενοι είλωτες ήταν οι Αχαιοί κάτοικοι της Λακωνικής πριν την κάθοδο των Δωριέων. Αρχικά το όνομά τους ετυμολογείτο, σχεδόν από το σύνολο των αρχαίων συγγραφέων, από το αρχαίο Ἕλος, παραθαλάσσια πόλη της Λακωνικής της οποίας οι κάτοικοι υποτάχθηκαν στους Δωριείς (Σπαρτιάτες), επί βασιλέως Άγιδος, γιου του Ευρυσθένη

Κατά νεότερες όμως έρευνες το όνομα "είλωτες" αποτελεί παρετυμολογία των περισσότερο ανυπότακτων κατοίκων της Λακωνικής, που ήταν οι κάτοικοι του Έλους, η οποία (παρετυμολογία) διευκόλυνε το γεγονός των συχνών εξεγέρσεων των ειλώτων. Έτσι κατά την νεότερη και επικρατέστερη εκδοχή το όνομα είλωτες προέρχεται από τη ρίζα "ελ" και του ρήματος "ελαύνω", (= που σημαίνει μεταξύ άλλων και αρπάζω), σημαίνοντας έτσι τον "αιχμάλωτο πολέμου" ή εκ του έλους (=βάλτος) επειδή αυτοί διέμεναν σε βαλτώδη καλλιεργήσιμα όμως εδάφη της υπαίθρου της αρχαίας Σπάρτης.
Χαρακτηριστική είναι η πληροφορία του Στράβωνος (HC 36, 51, 5), που αναφέρει ότι από τους κατοίκους της Λακωνικής μόνο οι του Έλους προέβαλαν ισχυρή αντίσταση στους Δωριείς όπου μετά από πολλούς αγώνες τελικά τους κυρίεψαν και τους κατέστησαν δορυάλωτους.

Οι είλωτες (αιχμάλωτοι) αποτελούσαν τους δημόσιους εργάτες ή δούλους αφού ιδιωτικοί δούλοι όχι μόνο δεν υπήρξαν ποτέ, αλλά και απαγορευόταν η εισαγωγή τους σύμφωνα με τους υφιστάμενους σχετικούς νόμους περί ξενηλασίας. Η δε Σπαρτιατική Πολιτεία διέθετε στους πολίτες της είλωτες χωρίς όμως και να τους παρέχει δικαίωμα πώλησης ή απελευθέρωσης αυτών. Δικαίωμα απελευθέρωσης ειλώτων είχε μόνο η Απέλλα, (η Εκκλησία του Δήμου της αρχαίας Σπάρτης), και αυτό μόνο επ΄ ανδραγαθία, σε πολεμικές επιχειρήσεις, ή για κάποια εξαίρετη πράξη. Οι απελεύθεροι εν προκειμένω είλωτες καλούνταν "νεοδαμώδεις" (=νεοπολίτες), όπως οι νεοδαμώδεις του Βρασίδα που ονομάστηκαν "Βρασίδειοι".
Σημειώνεται πως τα παιδιά νεοδαμώδων με ειλωτίδες καλούνταν "μόθακες" ή "μόθωνες". Μόθακες επίσης αποκαλούνταν όσοι είχαν ένα γονιό Σπαρτάτη και ένα γονιό μη Σπαρτιάτη.

Κύριο έργο των ειλώτων ήταν περίπου το αυτό των δουλοπάροικων του Μεσαίωνα, με το χαρακτηριστικό ν' αποφέρουν στους κυρίους τους ετήσιο τακτό εισόδημα κρατώντας για τους εαυτούς τους οποιοδήποτε τυχόν πλεόνασμα. Συνεπώς η ζωή τους ήταν πολύ σκληρή και συχνά επαναστατούσαν κατά της Σπάρτης, ειδικά σε περιόδους μειωμένης παραγωγής ή μετά τον σεισμό του 5ου αι. π.Χ., ζητώντας την ελευθερία τους. Δεν υπήρξαν και λίγες οι φορές που οι Σπαρτιάτες δε δίσταζαν να σκοτώσουν τους πιο επικίνδυνους είλωτες, κατά τις λεγόμενες κρυπτείες. Ο θεσμός διατηρήθηκε έως τους ρωμαϊκούς χρόνους.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Δουλεία στην αρχαία Ελλάδα

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.6ος, σελ.412

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δουλεία στην αρχαία Ελλάδα
Αρχαία Σπάρτη
Εκφράσεις
Άνοιξη

Η άνοιξη είναι μία από τις τέσσερις εποχές της εύκρατης ζώνης. Έξω από τις τροπικές περιοχές, η άνοιξη σηματοδοτεί τη μετάβαση από το χειμώνα στο καλοκαίρι, τον Μάρτιο (Βόρειο Ημισφαίριο) ή τον Σεπτέμβριο (Νότιο Ημισφαίριο). Αστρονομικά ξεκινά με την εαρινή ισημερία κατά τις 21 Μαρτίου στο Βόρειο ημισφαίριο (η ακριβής ημερομηνία ποικίλει ανάμεσα στις 19 και 21 Μαρτίου), περιλαμβάνει τους μήνες Μάρτιο, Απρίλιο Μάιο και τελειώνει με το θερινό ηλιοστάσιο στις 21 Ιουνίου. Στο Νότιο ημισφαίριο η εαρινή ισημερία ξεκινά στις 21 Σεπτεμβρίου, περιλαμβάνει τους μήνες Σεπτέμβριο, Οκτώβριο και Νοέμβριο και τελειώνει στο χειμερινό ηλιοστάσιο, στις  21 Δεκεμβρίου. Στη μετεωρολογία αναφέρονται συμβατικά οι τρεις μήνες του βόρειου είτε του νότιου ημισφαίριου ως άνοιξη, παρόλο που η πραγματική διάρκεια της εν λόγω εποχής είναι 21 Μαρτίου - 21 Ιουνίου και 21 Σεπτεμβρίου - 21 Δεκεμβρίου αντίστοιχα. Στο Κελτικό ημερολόγιο, η άνοιξη περιλαμβάνει τους μήνες Φεβρουάριο - Απρίλιο.

Οικοσύστημα 

Όπως και το καλοκαίρι, η αξονική κλίση της Γης στρέφει το βόρειο ημισφαίριο προς τον ήλιο, η διάρκεια της ημέρας αυξάνεται, σταδιακά, κατά αρκετές ώρες και το φως της ημέρας διαρκεί περισσότερο από 12 ώρες. Το ημισφαίριο αρχίζει να ζεσταίνεται σημαντικά χωρίς να έχει ακόμη υπερβολική ζέστη, γι' αυτό και θεωρείται ο ιδανικότερος καιρός από όλες τις εποχές του χρόνου, γεγονός που ευνοεί την ανθοφορία και τη φυτική ανάπτυξη. Το χιόνι (αν υφίσταται) αρχίζει να λιώνει, το πολύ κρύο του χειμώνα υποχωρεί και τα ποτάμια ή οι χείμαρροι φουσκώνουν. Τα περισσότερα φυτά ανθίζουν αυτή την εποχή του χρόνου, ακόμη και αν υπάρχουν χιόνια σε ορεινές περιοχές. Σε περιοχές που δεν υπάρχουν βαριές χιονοπτώσεις, η άνοιξη είναι δυνατόν να ξεκινήσει νωρίς τον Φεβρουάριο. Στις υποτροπικές περιοχές οι αλλαγές των εποχών παρουσιάζουν πολύ μικρές διαφορές μεταξύ τους και οι τροπικές σχεδόν καμία. Οι υποαρκτικές περιοχές αντιλαμβάνονται την άνοιξη κατά τον Μάιο ή ακόμη και τον Ιούνιο και στην Ανταρκτική τον Δεκέμβριο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ανοιξη
Χωροφυλακή

Ο όρος χωροφυλακή αφορά ένα στρατιωτικά συγκροτημένο σώμα που έχει αρμοδιότητα στην επιβολή του νόμου. Ο αντίστοιχος όρος gendarmerie, προέρχεται από τη μεσαιωνική γαλλική έκφραση gens d'armes, η οποία μεταφράζεται σε ένοπλοι άνδρες. Ο χωροφύλακας αναφέρεται και ως τζανταρμάς ή ζανταρμάς, από την γαλλική λέξη gendarme.

Δείτε επίσης
Αστυνομία
Ελληνική Χωροφυλακή

Παραπομπές

Επιβολή του νόμου
Στήβεν Σόντερς

Ο Στήβεν Σόντερς (αγγλικά: Stephen Saunders, 26 Ιουλίου 1947 - 8 Ιουνίου 2000) ήταν Άγγλος στρατιωτικός και διπλωμάτης, θύμα τρομοκρατικής επίθεσης στην Αθήνα.

Έλαβε τον βαθμό του ταξιάρχου και υπηρέτησε μεταξύ άλλων ως στρατιωτικός ακόλουθος της Πρεσβείας του Ηνωμένου Βασιλείου στην Αθήνα.

Στις 8 Ιουνίου 2000 στο Ψυχικό δύο μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, πάνω σε μια μοτοσικλέτα, πλησίασαν το αυτοκίνητο του Σόντερς και τον πυροβόλησαν τέσσερις φορές πλήττοντας την κοιλιακή χώρα. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός όπου χειρουργήθηκε χωρίς να καταφέρει να επιβιώσει.

Υπήρξε το τελευταίο θύμα μέχρι την εξάρθρωση της οργάνωσης το 2002. Η οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη της επίθεσης, τονίζοντας ότι προχώρησε στο χτύπημα λόγω του ρόλου του Βρετανού στρατιωτικού στο Κόσοβο, καθώς και λόγω της αγγλικής πολιτικής κατά την επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία το 1999.

Το σχολείο της "Αγίας Αικατερίνης" της βρετανικής πρεσβείας στην Ελλάδα, απονέμει βραβείο αριστείας σε μαθητές του σχολείου προς τιμήν του διπλωμάτη με την ονομασία "Stephen Saunders Award for Good Citizenship".

Παραπομπές

Πηγές 
 British diplomat shot dead in Athens, BBC News, 8 Ιουνίου 2000.

Δείτε επίσης
 Σχέσεις Ελλάδας και Ηνωμένου Βασιλείου

Βρετανοί στρατιωτικοί
Βρετανοί διπλωμάτες
Ελληνοβρετανικές σχέσεις
Βρετανοί θύματα τρομοκρατικών ενεργειών
Θύματα της Ε.Ο. 17Ν
Εποχή του Λίθου

Ως Εποχή του Λίθου ή Λίθινη Εποχή ορίζεται η περίοδος πριν από την εποχή του χαλκού, κατά τη διάρκεια της οποίας ο άνθρωπος χρησιμοποίησε λίθινα τέχνεργα και εκτείνεται σε μια μεγάλη περίοδο που ξεκινησε πριν από 2,5 εκατομμύρια χρόνια και τελείωσε μεταξύ του 8700 π.Χ. και 2000 π.Χ. με την εμφάνιση της μεταλλοτεχνίας. Διαιρείται στην Παλαιολιθική περίοδο (2,5εκ π.Χ. - 10.000 π.Χ.), στη Γαλλία.

Παραπομπές

Αρχαιολογικές περίοδοι
Προϊστορία
Συστήματα χρονολόγησης
Ρούβλι

Το ρούβλι (Ρωσικά рубль) είναι το νόμισμα της Ρωσίας, της Λευκορωσίας, Υπερδνειστερίας και των δύο δημοκρατιών, της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσσετίας. Στο παρελθόν υπήρξε της Σοβιετικής Ένωσης, Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, Ουκρανίας, Τατζικιστάν, Λετονίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ένα ρούβλι διαιρείται σε 100 Καπίκια (Ρωσικά копейки).

Αξίες νομισμάτων/χαρτονομισμάτων 

 Χαρτονομίσματα 
5 ρουβλίων (διακόπηκε, αλλά είναι ακόμα σε χρήση), 10 ρουβλίων, 50 ρουβλίων, 100 ρουβλίων, 200 ρουβλίων, 500 ρουβλίων, 1000 ρουβλίων, 2000 ρουβλίων και 5000 ρουβλίων.

 Νομίσματα 
1 καπίκι, 5 καπίκια, 10 καπίκια, 50 καπίκια, 1 ρούβλι, 2 ρουβλίων, 5 ρουβλίων και 10 ρουβλίων (συνήθως χαραγμένα με κάποια ξεχωριστά εμβλήματα για κάποια ιστορικά γεγονότα, όπως οι επέτειοι των πόλεων).

Φωτοθήκη

Σε κυκλοφορία 

Νομίσματα
Οικονομία της Ρωσίας
Αμπχαζία
Νότια Οσσετία
Φακίρης

Φακίρης ονομάζεται  ο Ινδός ασκητής, ζητιάνος της Ινδίας, που συνηθίζει να ψέλνει άσματα από τα Ινδουιστικά ιερά κείμενα. Φακίρηδες ονομάζονται επίσης και οι περιοδεύοντες Ινδοί ταχυδακτυλουργοί ή, κατά ορισμένους, θαυματοποιοί. Αρχικά αποκαλούνταν έτσι οι νεοφώτιστοι στο Μουσουλμανικό μυστικιστικό τάγμα των Σούφι. Η λέξη προέρχεται από την Αραβική λέξη για τη φτώχεια.

Οι φακίρηδες επιδίδονται σε ασκήσεις, όπως η πυροβασία και η πυροφαγία, γητεύουν φίδια παίζοντας πνευστά όργανα, ξαπλώνουν σε κρεβάτια με καρφιά, τρυπούν το σώμα τους με αιχμηρά αντικείμενα, στερεώνουν στο δέρμα τους αγκίστρια με μεγάλα βάρη, ενώ ορισμένοι υποστηρίζουν ότι μπορούν να αιωρούνται στον αέρα (βλ. μετεωρισμός). Υπάρχει ωστόσο σκεπτικισμός για το αν οι φακίρηδες πραγματικά κάνουν όλα αυτά ή αν πρόκειται για απάτες. Για παράδειγμα, μια από τις περισσότερο συνηθισμένες ασκήσεις για τους φακίρηδες είναι το "κρεβάτι με καρφιά" πάνω στο οποίο ξαπλώνουν. Αν και φαίνεται περίεργο, ο καθένας θα μπορούσε να κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα, αφού το βάρος του σώματος μοιράζεται σε πολλά καρφιά και έτσι η δύναμη που ασκείται σε κάθε σημείο επαφής δέρματος-καρφιού είναι μικρή.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Σχετικό άρθρο από το skepdic.gr
Περιγραφή του ενταφιασμού ενός ζωντανού φακίρη

Ινδουισμός
Μυστικισμός
Μαγεία
Νοβοσιμπίρσκ

Το Νοβοσιμπίρσκ (ρωσικά: Новосиби́рск, προφέρεται [nəvəsʲɪˈbʲirsk], περίπου Ναβασιμπίρσκ) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας, μετά τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, και πρωτεύουσα της Περιφέρειας Νοβοσιμπίρσκ και του Σιβηρικού Διαμερίσματος.

Η πόλη ιδρύθηκε το 1893 ως Νικολάγεβσκ (προς τιμήν του τσάρου Νικολάου Β'), με σκοπό να δημιουργηθεί εκεί η μεγάλη γέφυρα του ποταμού Ομπ για τις ανάγκες του Υπερσιβηρικού Σιδηροδρόμου. Η σημασία της αυξήθηκε περαιτέρω στις αρχές του 20ού αι. με την ολοκλήρωση της γραμμής Τουρκεστάν - Σιβηρία, η οποία συνδέει το Νοβοσιμπίρσκ με την κεντρική Ασία και την Κασπία θάλασσα. Το 1925 πήρε τη σημερινή του ονομασία, που σημαίνει Νέα Σιβηρική (ενν. πόλη). 

Η πόλη απλώνεται στις όχθες του ποταμού Ομπ, στην πεδιάδα της δυτικής Σιβηρίας. Το κλίμα της είναι ηπειρωτικό, με πολύ βαρείς χειμώνες και χιονοπτώσεις, αλλά και καυτά ξηρά καλοκαίρια. Η μέση χειμερινή θερμοκρασία είναι -18/-20 °C και θερινή 20/22 °C, αλλά το χειμώνα μπορεί να φθάσει τους -35 °C και το καλοκαίρι τους 35 °C. Η διαφορά μεταξύ της υψηλότερης και χαμηλότερης θερμοκρασίας έχει φθάσει μέχρι και τους 88 °C!

Η βιομηχανική δραστηριότητα στο Νοβοσιμπίρσκ κυριαρχείται από τη βαριά μεταλλουργία και μηχανουργία. Η πόλη στεγάζει επίσης μερικά από τα καλύτερα πανεπιστήμια της Ρωσίας (που συγκεντρώνονται στο Ακαντεμγκοροντόκ), διάφορα επιστημονικά ιδρύματα και ένα ερευνητικό κέντρο. 

Το Νοβοσιμπίρσκ καυχάται για την πολιτιστική ζωή του που συμπεριλαμβάνει όπερα και μπαλέτο, διάφορα θέατρα, μουσεία και στοές τέχνης, όπως και πολυάριθμες αθλητικές εγκαταστάσεις. Είναι επίσης γενέτειρα του Αλεξάντρ Καρέλιν, του κορυφαίου παλαιστή ελληνορωμαϊκής πάλης, με 3 χρυσά και 1 αργυρό ολυμπιακό μετάλλιο.

Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Όμπλαστ του Νοβοσιμπίρσκ
Ουλάν Ουντέ

Η πόλη Ουλάν Ουντέ (ρωσικά: Ула́н-Удэ́) είναι η πρωτεύουσα της Μπουργιατίας, μίας Δημοκρατίας που υπάγεται στη Ρωσική Ομοσπονδία. Έχει πληθυσμό 404.426 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Η πόλη έχει το μεγαλύτερο γλυπτό κεφάλι του Λένιν στον κόσμο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Δημοκρατία της Μπουργιατίας
Ποταμός Ομπ

Ο Ομπ (ρωσικά: Обь) είναι ποταμός (4.016 χλμ.) της κεντρικής Ρωσίας, στο ασιατικό τμήμα της χώρας. Πηγάζει από τους βόρειους πρόποδες του ορεινού όγκου του Αλτάι, κοντά στα σύνορα με την Μογγολία και αφού ακολουθήσει την δαιδαλώδη πορεία διαμέσου της δυτικής Σιβηρίας εκβάλλει στο κόλπο του Ομπ, στη Θάλασσα του Κάρα του Αρκτικού ωκεανού. Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ποταμός της Ασίας και μαζί με το μεγαλύτερο παραπόταμό του τον Ιρτίς σχηματίζουν ένα υδρογραφικό σύμπλεγμα μήκους 5.300 χλμ. Κατέχει τη έβδομη θέση στην παγκόσμια κατάταξη των υδάτινων ρευμάτων. Η λεκάνη απορροής του είναι 2.425.000 τ.χλμ. και η μέση ετήσια παροχή στις εκβολές του ανέρχεται σε 12.000 κ.μ./δευτ.

Παραπομπές

Ποταμοί της Ρωσίας
Ελβετικό φράγκο

Το Ελβετικό φράγκο (κωδικός ISO 4217 CHF) είναι το νόμισμα τεσσάρων χωρών: της Ελβετίας, του Λίχτενσταϊν (χρησιμοποιείται παράλληλα με το τοπικό Φράγκο), της Ιταλίας (συγκεκριμένα μόνο στην πόλη Καμπιόνε ντ' Ιτάλια, όπου μαζί με το Ευρώ είναι το επίσημο νόμισμα της πόλης, η οποία Ιταλική πόλη βρίσκεται εντός της Ελβετικής Επικράτειας) και της Γερμανίας (επίσης συγκεκριμένα μόνο στην πόλη Μπύσινγκεν επί του Άνω Ρήνου, κυρίαρχο νόμισμα είναι το ελβετικό φράγκο, επειδή και η συγκεκριμένη πόλη βρίσκεται εντός της Ελβετικής Επικράτειας, αν και από τεχνικής πλευράς στο Μπύσινγκεν το ευρώ αποτελεί το επίσημο νόμισμα, όπως και στην υπόλοιπη Γερμανία).

Το ελβετικό φράγκο είναι η μόνη έκδοση του φράγκου που εκδίδεται ακόμα στην Ευρώπη. Το όνομά του στις τέσσερις επίσημες γλώσσες της Ελβετίας είναι Franken (γερμανικά), Franc (γαλλικά και ραιτο-ρωμανικά) και Franco (ιταλικά). Η μικρότερη υποδιαίρεση, που αξίζει ένα εκατοστό ενός φράγκου, καλείται ράπεν (Rappen - Rp.) στα γερμανικά, σαντίμ (centime - c.) στα γαλλικά, τσεντεσίμο (centesimo - CT.) στα ιταλικά. Το φράγκο που βρίσκεται σε χρήση σήμερα εισήχθη το 1850 σε ισοτιμία με το γαλλικό φράγκο. Αντικατέστησε τα διαφορετικά νομίσματα των ελβετικών καντονιών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
  Πληροφορίες για το νόμισμα
  Ελβετικά κέρματα (κατάλογος και πινακοθήκη)
  Κατάλογος ελβετικών χαρτονομισμάτων
    Ιστορικά και τρέχοντα τραπεζογραμμάτια από την Ελβετία

Φράγκο Ελβετίας
Φραγκο
Λίχτενσταϊν
Νομίσματα της Ευρώπης
Μέδουσα (μυθολογία)

Η Μέδουσα στην ελληνική μυθολογία αναφέρεται ως μία από τις τρεις Γοργόνες. Από τις τρεις αυτές αδελφές η Μέδουσα ήταν η θνητή. Το άλλο της όνομα ήταν Γοργώ, που σημαίνει άγρια ματιά.

Ο μύθος 

Σύμφωνα με τον Ησίοδο, ήταν κόρη του Φόρκυ ή Φορκέα και της Κητούς, αδελφή των Γοργόνων Σθενώ και Ευρυάλη, και των Γραιών Δεινώ, Ενυώ και Πεφρηδώ, ήταν στην αρχή Κενταύρισσα.

Κατά τη μεταγενέστερη ρωμαϊκή εκδοχή του μύθου από τον Οβίδιο, ήταν πανέμορφη ιέρεια της Αθηνάς που ο Ποσειδώνας τη βίασε μεταμορφωμένος σε άλογο, στον ιερό χώρο της Αθηνάς. Η θεά, εξοργισμένη με το γεγονός, δεν μπορούσε να έρθει σε ρήξη με τον Ποσειδώνα και έτσι ξέσπασε πάνω στη Μέδουσα. Την μεταμόρφωσε σε απεχθές τέρας, που αντί για μαλλιά είχε φίδια. Η ασχήμια της ήταν τέτοια, που όποιος την κοιτούσε στο πρόσωπο πέτρωνε. Σύμφωνα όμως με τον προγενέστερο ελληνικό μύθο δεν τη βίασε ο Ποσειδώνας αλλά η Μέδουσα «ξάπλωσε με τον Ποσειδώνα σε λιβάδι γεμάτο λουλούδια» και δεν υπάρχει το στοιχείο της «τιμωρίας» της από την Αθηνά.

Τελικά, σύμφωνα με την εκδοχή του Ησίοδου, τη σκότωσε ο Περσέας με την βοήθεια της Αθηνάς προκειμένου να προστατέψει τη μητέρα του, Δανάη, από τον Πολυδέκτη. Από το θαυματουργό αίμα της, που θεωρούνταν ότι μπορούσε να γιατρέψει ή να σκοτώσει τους ανθρώπους, γεννήθηκε το φτερωτό άλογο Πήγασος και ο ήρωας Χρυσάωρ. Το κεφάλι της, το περίφημο «Γοργόνειο», το παρέλαβε η θεά από τον ήρωα και το επέθεσε στην ασπίδα της, επειδή το κεφάλι της, ακόμη και νεκρό, πέτρωνε όποιον το κοίταζε. Πριν από τον Ησίοδο όμως κανείς δεν είχε συνδέσει τη Μέδουσα με τον Περσέα και δεν υπήρχε πουθενά το στοιχείο του αποκεφαλισμού της. Για παράδειγμα, ενώ η Οδύσσεια και η Ιλιάδα αναφέρουν τόσο τη Μέδουσα όσο και τον Περσέα, πουθενά δεν τους συνδέουν.

Η Μέδουσα και ειδικά το κεφάλι της, που ονομάζονταν γοργόνειο, χρησιμοποιούνταν από πολύ παλιά ως προστασία και αποτροπαϊκό σύμβολο και γι' αυτό χρησιμοποοιούνταν ως ακροκέραμο σε ναούς και σπίτια αλλά και ως διακόσμηση σε πανοπλίες, όπλα, ασπίδες, άρματα και διάφορα αντικείμενα.

Σύμφωνα με τον Ησίοδο

Σύμφωνα με τον Όμηρο  
Στον Όμηρο το έπος αποφεύγει όσο μπορεί οτι αντιβαίνει στους νόμους της φύσης, για αυτό και δεν αναφέρεται οτι το κεφάλι της μέδουσας πέτρωνε όποιον τον κοίταζε, αλλά ότι προκαλούσε τρόμο και φυγή όταν το αντίκριζαν οι θνητοί (Ιλιάδας Ε, Ρ.).

Δείτε επίσης 
 Μέδουσα του Ροντανίνι
 Ο αστεροειδής 149 Μέδουσα (149 Medusa), που ανακαλύφθηκε το 1875, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή μορφή.
Η Κραυγή της Μέδουσας: Από τον μύθο στη μουσική", Χαρίκλεια Τσοκανή, επιμέλεια σειράς: Δήμος Κουβίδης, Αλεξάνδρεια, 2006. ISBN 960-221-350-7, ISBN-13 978-960-221-350- http://libsearch.teiep.gr/Record/00494612
 Μέδουσα, από τα μάτια της γοργόνας, Σκεύη Φιλίππου 2010 - ISBN: 1976867606 - https://www.goodreads.com/en/book/show/37922930
 Museo archeologico nazionale dell’Umbria

Έκθεση Φωτογραφιών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΓΟΡΓΩ-ΜΕΔΟΥΣΑ
Μέδουσα

Παραπομπές

Γοργόνες
Τετραρχία

Η Τετραρχία (Αρχή των τεσσάρων) ήταν ένα σύστημα διακυβέρνησης που δημιουργήθηκε το 293 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό, με σκοπό να λυθούν τα σοβαρά στρατιωτικά και πολιτικά προβλήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αρχικά διαίρεσε την αυτοκρατορία σε ανατολικό και δυτικό τομέα: ο ίδιος κράτησε την διοίκηση της Ανατολής και ο Λικίνιος ανέλαβε τη διοίκηση της Δύσης. Οκτώ χρόνια αργότερα, και με σκοπό την περαιτέρω βελτίωση του συστήματος, επέκτεινε την διαίρεση της εξουσίας, διορίζοντας από ένα "Υφιστάμενο Αυτοκράτορα" ή Καίσαρα κάτω από κάθε "Πρεσβύτερο Αυτοκράτορα" ή Αύγουστο. Έτσι, εγκαθιδρύθηκε η Τετραρχία που κράτησε ως το 324 μ.Χ.

Οι πρώτοι Τετράρχες ήταν:
 Διοκλητιανός, Αύγουστος της Ανατολής (Ανατολή). Τον διαδέχτηκε ο Λικίνιος.
 Γαλέριος, Καίσαρας της Ανατολής (Ιλλυρία).
 Μαξιμιανός, Αύγουστος της Δύσης (Ιταλία). Τον διαδέχτηκε ο γιος του ο Μαξέντιος και γαμπρός του Γαλέριου
 Κωνστάντιος Χλωρός, Καίσαρας της Δύσης (Γαλατία). Τον διαδέχτηκε ο γιος του ο Κωνσταντίνος

Τετραρχίες υπήρχαν κι αλλού στον αρχαίο κόσμο: για παράδειγμα, το βασίλειο της Γαλιλαίας υπό τον Ηρώδη Αντύπα ήταν μια Τετραρχία.

Αρχαία Ρωμαϊκή κυβέρνηση
Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Ολιγαρχία
Κύκλωπες

Οι Κύκλωπες ήταν μυθικά όντα της Ελληνικής μυθολογίας και της Ρωμαϊκής μυθολογίας με ένα μάτι στη μέση του μετώπου.

Οι Κύκλωπες της Οδύσσειας 
Η πρώτη κατηγορία αφορά έναν λαό τερατόμορφων ανθρώπων, γιων του Ποσειδώνα, που φέρουν έναν και μοναδικό οφθαλμό στην μέση του μετώπου. Αναφέρονται στην Οδύσσεια ως κατοικούντες, πιθανώς, στην νήσο Σικελία, στη Δυτική Μεσόγειο. Άγριοι, χωρίς κάποια στοιχεία πολιτισμού και κοινωνικής οργάνωσης, εξόντωναν (και έτρωγαν) όσους πλησίαζαν στην περιοχή τους. 

Ο Οδυσσέας και οι ναύτες του προσορμίστηκαν στην ακτή τους και εγκλωβίστηκαν στη σπηλιά του ισχυρότερου από αυτούς, του Πολύφημου. Τελικά μετά από ένα περιβόητο τέχνασμα του Οδυσσέα τύφλωσαν τον Κύκλωπα και κατόρθωσαν να διαφύγουν, όχι όμως χωρίς απώλειες.

Οι Κύκλωπες της μυθολογίας 
Η δεύτερη κατηγορία αφορά μία τριάδα τερατόμορφων θεοτήτων που εμφανίζονται στη Θεογονία και είναι παιδιά του Ουρανού και της Γαίας. Αυτοί είναι τρεις: ο Βρόντης, ο Άργης και ο Στερόπης. Έχουν τεράστια δύναμη και γι αυτό φυλακίζονται στα Τάρταρα από τον Ουρανό, θεωρούμενοι ότι απειλούν την εξουσία του. Ακολούθως, ο Κρόνος και οι Τιτάνες τους απελευθερώνουν, για να τους βοηθήσουν στην πτώση του Ουρανού, αλλά όταν έρχονται στην εξουσία τους φυλακίζουν και πάλι στα Τάρταρα. Τέλος, ο Ζεύς και οι Ολύμπιοι τους απελευθερώνουν και πάλι και με τη βοήθειά τους κατανικούν τους Τιτάνες στην Τιτανομαχία, χάρη στα πολεμικά όπλα (τον κεραυνό, την βροντή και άλλα) που κατασκεύασαν υπό την επίβλεψη του Ήφαιστου μέσα στην Αίτνα. Όταν ο Ζευς έρχεται στην εξουσία τους αναθέτει την φύλαξη των Τιτάνων στα Τάρταρα και αυτοί ως ανταπόδοση του χαρίζουν τον κεραυνό και την βροντή, έκτοτε σήματα κατατεθέν του Δία. Στην Άρτεμη χάρισαν το κυνηγετικό τόξο.

Τους Κύκλωπες τους σκότωσε ο Απόλλων για να εκδικηθεί τον Δία για τον θάνατο του Ασκληπιού. Χάρη στις ιατρικές ιαματικές ικανότητές του ο Ασκληπιός, γιος του Απόλλωνα, είχε επαναφέρει στην ζωή πολλούς νεκρούς και γι'αυτό ο Δίας για τιμωρία τον σκότωσε με τον κεραυνό του.

Οι Κύκλωπες της προϊστορίας 
Η τρίτη κατηγορία αφορά έναν λαό γιγάντιων ανθρώπων στους οποίους οι Έλληνες της κλασσικής εποχής απέδιδαν την κτίση των γιγάντιων τειχών που τα υπολείμματα τους διατηρούνταν σε πολλές περιοχές της χώρας. Προφανώς, τα τείχη αυτά είχαν κτιστεί στην ακμή των κοινωνιών της Μυκηναϊκής περιόδου.

Ο Στράβων αναφέρει ότι οι Κύκλωπες ήρθαν από τη Λυκία και έχτισαν τείχη και άλλες κατασκευές στην Τίρυνθα και στις Μυκήνες, γνωστές ως Κυκλώπεια Τείχη.

Άλλοι Κύκλωπες 
Αργότερα, από τους μεταγενέστερους μυθογράφους, ως Κύκλωπες θεωρήθηκαν και οι Γίγαντες.

Κύκλωπες στις εικαστικές τέχνες 
Οι Καλλιτέχνες διαφόρων εποχών απεικόνισαν τούς Κύκλωπες γιγαντόσωμους με ένα μάτι στο κούτελο. Πολλές φορές παρουσιάζουν επίσης και τα άλλα δυο μάτια στην κανονική τους θέση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Κυκλω
Ρωμαϊκή μυθολογία
Ίμια

Τα Ίμια ή Λίμνια είναι δύο (Ανατολικό  και Δυτικό  Ίμιο ή Λίμνιο) ελληνικές ακατοίκητες νησίδες ανατολικά της Καλύμνου στα Δωδεκάνησα. Τα νησιά αυτά έγιναν περισσότερο γνωστά το 1996, όταν έγιναν αφορμή να προκληθεί κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η κρίση αυτή είναι γνωστή ως Κρίση των Ιμίων.

Ιστορία

Η θέση της Ελλάδας 
Η θέση της Ελλάδας είναι πως οι δυο βραχονησίδες αποτελούν ελληνικό έδαφος. Η Ελλάδα επικαλείται τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 και τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947.

Σύμφωνα με το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης, παραμένουν στην Τουρκία τα νησιά που απέχουν λιγότερο από 3 μίλια από τις ακτές της, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά. Οι νησίδες Ίμια απέχουν 3,7 ν.μ. από τις ακτές της Τουρκίας. Το άρθρο 15 της ίδιας Συνθήκης προβλέπει ότι η Τουρκία παραχωρεί στην Ιταλία νησιά της Δωδεκανήσου (μεταξύ των οποίων την Κάλυμνο) «και τις εξαρτώμενες από αυτές νησίδες». Οι νησίδες αυτές υπάγονται στην Ιταλία σύμφωνα και με την Ιταλοτουρκική Σύμβαση του 1932 για τον καθορισμό των θαλασσίων συνόρων.

Τέλος, με το άρθρο 14 στη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947, η κυριαρχία επί των Δωδεκανήσων, συμπεριλαμβανομένων των Ιμίων, περιήλθε από την Ιταλία στην Ελλάδα.

Η θέση της Τουρκίας 
Η θέση της Τουρκίας είναι ότι τα νησιά αυτά δεν αναφέρονται ονομαστικά στις συμφωνίες αυτές. Σύμφωνα με την Τουρκία, η κυριαρχία των βραχονησίδων είναι ακόμη αδιευκρίνιστη και πρέπει να καθοριστεί με μια συμφωνία.

Χαρτογραφικά στοιχεία
Μετά την κρίση του 1996, το Υπ. Εξωτερικών της Ελλάδας αλλά και ΜΜΕ και ιδιώτες έφεραν στη δημοσιότητα παλαιότερους ιταλικούς και τουρκικούς χάρτες που δείχνουν τα νησιά Ίμια να υπάγονται στην Ιταλία (προ του 1947) ή στην Ελλάδα. Επίσης υπάρχουν αμερικανικοί και ρωσικοί χάρτες που αναφέρουν τα Ίμια (μερικοί ως "Λίμνια") ως ανήκοντα στην Ελλάδα.

Σημειώσεις

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Γκρίζες Ζώνες
 Τουρκικός Εθνικισμός

Βραχονησίδες της Καλύμνου
Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
Ιμια
Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου (26 Απριλίου 1959) είναι Έλληνας τραγουδοποιός- ποιητής. Η μουσική του συνδυάζει στοιχεία ροκ, λαϊκής και ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.

Βιογραφία
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε το 1959 στην Ελασσόνα και μεγάλωσε στον Τύρναβο. Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στον στρατό άρχισε να μορφοποιεί τα πρώτα του τραγούδια. 

Η πρώτη συμμετοχή στη δισκογραφία ήταν με τα τραγούδια Λεγεωνάριος και Μαύρος Γάτος στον δίσκο Διαίρεση του Βασίλη Παπακωνσταντίνου (πρόκειται για απλή συνωνυμία). Πριν ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική εργαζόταν ως εργολάβος δημοσίων έργων. Ζει στη Λάρισα, είναι παντρεμένος και έχει δίδυμους ενήλικους γιους, ένας εκ των οποίων, ο Κωνσταντής, ασχολείται επίσης με την μουσική και έχει γράψει και ο ίδιος μουσικές για ταινία μεγάλου μήκους.

Ο Παπακωνσταντίνου έχει συνεργαστεί με μερικούς από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς. Στις ηχογραφήσεις, στις παραγωγές και στις συναυλίες του έχουν συμμετάσχει μεταξύ άλλων οι Γιάννης Αγγελάκας (φωνή), Σωκράτης Μάλαμας (φωνή), Μάρθα Φριντζήλα (φωνή), Γιώργος Μιχαήλ (φωνή), Γιάννης Χαρούλης (φωνή), Μπάμπης Παπαδόπουλος (κιθάρες), Γιώργος (Μπαντούκ) Αποστολάκης (κιθάρες, πλήκτρα, φυσαρμόνικα), Αλέξης Αποστολάκης (τύμπανα), Δημήτρης Μπασλάμ (κοντραμπάσσο), Δημήτρης Μυστακίδης (κιθάρα, λαούτο, τζουράς), Φώτης Σιώτας (φωνή, βιολί, πλήκτρα), Παντελής Στόικος (τρομπέτα, καβάλ), Φλώρος Φλωρίδης (πνευστά), Κώστας Παρίσης (κιθάρες), Τάσος Μισυρλής (τσέλο), Μιχάλης Χανιώτης (μπουζούκι) , Florian Micuta (πλήκτρα), Κώστας Θεοδώρου-Dine Doneff (κόντρα μπάσο, κρουστά). Ματούλα Ζαμανη(φωνή), Μελίνα Κανά (φωνή).

Δισκογραφία

Κυκλοφορίες

Άλλες συμμετοχές
 Ζωή λαθραία - Λιζέτα Καλημέρη.
 Όσα σου μοιάζουν - Σοφία Παπάζογλου.
 Τα μυστικά του κήπου - Νίκος Κυπουργός.
 Το μαντήλι της νεράιδας - Φένια Παπαδόδημα.
 Ο Φύλακας κι ο Βασιλιάς - Σωκράτης Μάλαμας.
 Ένα - Σωκράτης Μάλαμας.
 Ο Γαργαληστής - Δημήτρης Μπασλάμ.

Δείτε επίσης
 Χομαγιούν και Βακάρ

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιστοσελίδα αφιερωμένη στον Θανάση Παπακωνσταντίνου
Ιστοσελίδα φίλων στο Myspace
Ιστοσελίδα φίλων στο Myspace

Έλληνες μουσικοί
Έλληνες στιχουργοί
Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Μοναστήρι Ιωαννίνων

Το Μοναστήρι Κόνιτσας είναι χωριό του Δήμου Κόνιτσας στο νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 950 μ. στις δυτικές παρειές του δεύτερου μεγαλύτερου όρους της Ελλάδας του Σμόλικα και κάτω από την κορυφή "Κλέφτης". Η παλαιά του ονομασία ηταν Μποτσιφάρι. Απέχει από την Κόνιτσα περίπου 15 χλμ. ασφαλτοστρωμένου δρόμου, συγκοινωνία υπάρχει όλο τον χρόνο, ενώ γειτονικά χωριά "μαχαλάδες" είναι η Μεσσαριά (Μόλιστα) και το Γανναδιό. Διαθέτει θέα προς τον Γράμμο και τα Αλβανικά βουνά. Πέρα από τα τρία χωριά, εύκολη είναι η πρόσβαση στην Πυρσόγιαννη (μαστοροχώρι), στο Κεράσοβο, την Φούρκα και την Σαμαρίνα. Επίσης μπορεί κάποιος να πάει προς τον Γράμμο και να φθάσει μέχρι το Ντένισκο. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν κτίστες επί το πλείστον,οι φημισμένοι μάστορες της πέτρας και έμποροι, οι οποίοι έφθαναν σαν μετανάστες μέχρι την Βλαχία, τη Ρουμανία, την Αίγυπτο ή αλλού. Με τις εποχικές γεωργικές εργασίες ασχολούνταν, κατά κύριο λόγο, ο γυναικείος πληθυσμός. Το χωριό κατά την απογραφή του 2001 είχε 53 κατοίκους.

Φυσικό περιβάλλον
Το χωριό  περιβάλλεται από δάσος πεύκων, ελάτων και άλλων δένδρων. Τα τρεχούμενα νερά είναι σχετικά λιγοστά λόγω των σχιστολιθικών πετρωμάτων και της ύπαρξης πολλών κωνοφόρων. Υπάρχουν αρκετές παλιές εκκλησίες στο χωριό και 2-3 εξωκκλήσια στην γύρω δασική περιοχή. Άξια λόγου είναι τα καλντερίμια και οι πετρόκτιστες βρύσες. Η γύρω δασική περιοχή προσφέρεται ιδιαίτερα  για ορεινές δραστηριότητες όπως περίπατος-ποδηλασία-ορειβασία-κλπ. Χαμηλότερα από το χωριό κυλάει ο ποταμός Σαραντάπορος για να σμίξει μετά από διαδρομή λίγων χιλιομέτρων με τον Αώο και να περάσουν στην Αλβανία. Η διαδρομή -στην οποία παρεμβάλλεται το χωριό - από Κόνιτσα προς Επταχώρι - Πεντάλοφο) έχει χαρακτηρισθεί ως "ιδιαίτερου φυσικού κάλλους".

Πλησίον του χωριού διέρχονται τα ορειβατικά μονοπάτια "Εθνικό 03" και "Διεθνές Ε6".

Αξιοθέατα

Το Μοναστήρι διαθέτει έντονα στοιχεία της  παραδοσιακής Ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής. Στη διασταύρωση της Εθνικής Οδού Ιωαννίνων-Κοζάνης που οδηγεί προς τα χωριό και τα γειτονικά του Μεσσαριά και Γανναδιό υπάρχει σχετική ενημερωτική πινακίδα με τίτλο "Traditional stone villages" ή "Πέτρινα χωριά".

Στο χωριό βρίσκεται το μοναστήρι των Εισοδίων της Θεοτόκου με ιστορία αρκετών αιώνων, χωρίς καλόγερους πια, αλλά με αρκετά κειμήλια και ιδιαίτερη αρχιτεκτονική. Συχνά οι κάτοικοι του χωριού και κάτοικοι άλλων περιοχών και επισκέπτες "ανοίγουν" το μοναστήρι και τελούν λειτουργίες. Στο Μοναστήρι  στις 6 Αυγούστου γίνεται παραδοσιακό πανηγύρι.

Επίσης στο διπλανό χωριό Μόλιστα (Μεσαριά) λειτουργεί όλο τον χρόνο παραδοσιακός ξενώνας με όλες τις σύγχρονες ανέσεις.

Πληθυσμός
Το Μοναστήρι κατοικείται από ελάχιστους κατοίκους, κυρίως ηλικιωμένους, ωστόσο το καλοκαίρι ο πληθυσμός αυξάνεται.

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας

ro:Molista
Ακρωτήρι Κρήτης

Το Ακρωτήρι της Κρήτης είναι η χερσόνησος ανατολικά των Χανίων που παλαιότερα ονομαζόταν Κύαμον και οι Βυζαντινοί το ονόμαζαν Χάρακα.Το Ακρωτήρι είναι μια χερσόνησος ιδιαίτερης σημασίας. Εκτός από την κοντινή του απόσταση από την πόλη των Χανίων, εκεί βρίσκεται και ο διεθνής αερολιμένας Χανίων. Επίσης, το Ακρωτήρι αποτελεί και τη βορειοδυτική πλευρά του Κόλπου της Σούδας, όπου βρίσκεται και το μεγαλύτερο λιμάνι της Δυτικής Κρήτης.

Η μεγαλύτερη βουνοκορφή του είναι η Σκλόκα (528 μ). Στο Ακρωτήρι υπάρχουν οι τάφοι του Ελευθέριου Βενιζέλου και του γιου του Σοφοκλή Βενιζέλου, το αρχηγείο της Κρητικής Επανάστασης, το αεροδρόμιο και το λιμάνι της Σούδας.στη δυτικη πλευρα υπαρχουν οι ταφοι των βενιζελων σπουδαιας πολιτικης οικογενειας.

Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κρήτης
Χερσόνησοι της Ελλάδας
Δήμος Χανίων
Λωτοφάγοι

Οι Λωτοφάγοι είναι μυθικός, φιλόξενος και ειρηνικός λαός της ελληνικής μυθολογίας. Ορισμένοι ιστορικοί που έχουν ασχοληθεί με την γεωγραφία της Οδύσσειας τοποθετούν το νησί τους  κοντά στις ακτές της Β. Αφρικής, περιοχή όπου είναι ευρύτατα διαδεδομένο το φυτό λωτός. Ειδικότερα την λωτοφαγίτιδα νήσο την ταυτίζουν με εκείνη στον Κόλπο της Σύρτης στο μυχό όπου βρίσκεται η σημερινή νήσος Ζέρμπα ή Τζέρμπα, που διοικητικά ανήκει στην Τυνησία.
Τα άνθη και οι καρποί του λωτού ήταν η κύρια τροφή των κατοίκων αυτού του νησιού και θεωρούντο σαν ναρκωτικά που προκαλούσαν ειρηνική απάθεια. Τον καρπό αυτό πρόσφεραν στους ταξιδιώτες επισκέπτες τους οι οποίοι στη συνέχεια έχαναν την επιθυμία της επιστροφής στη πατρίδα τους ή τη συνέχιση του ταξιδιού τους.

Περιγραφή του μύθου 
Αναφέρονται για πρώτη φορά στην Οδύσσεια (ι - 92-105) όπου και περιγράφονται ως φιλήσυχοι και φιλόξενοι άνθρωποι που φιλοξένησαν μερικούς ναύτες του Οδυσσέα που αποβιβάστηκαν εκεί όταν ο στόλος τους προσορμίστηκε στην ακτή τους, κάπου στην Αφρική. Βγήκανε στη στεριά κι ο Οδυσσέας έστειλε τρεις απ’ τους συντρόφους του να δουν τι άνθρωποι ζούσαν σ’ αυτή τη χώρα. Οι σύντροφοί του πήγαν κι όταν συνάντησαν τους Λωτοφάγους, εκείνοι τους έδωσαν να φάνε λωτούς, που ήταν φρούτα μαγεμένα. Αμέσως ξέχασαν πατρίδα και συντρόφους και δεν ήθελαν να φύγουν από εκεί. Ανήσυχος ο Οδυσσέας πήγε να τους βρει. Τους πήρε με το ζόρι κι αμέσως διέταξε τα καράβια να σαλπάρουν.

Παραπομπές

Προτεινόμενη βιβλιογραφία 
The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition, Columbia University Press.
The Lotus-Eaters του Τένισον (Tennyson) κλασικό έργο της αγγλικής ποίησης.
H. L. Havell, Οι Ιστορίες του Οδυσσέα, e-book, Project Gutenberg
Bullfinch's Mythology

Οδύσσεια
Μυθικοί λαοί
Ήπειρος (αποσαφήνιση)

Με την λέξη Ήπειρος μπορεί να αναφέρονται:

Στην παγκόσμια γεωγραφία
 Η ήπειρος: γεωγραφικός όρος που αναφέρεται στις περιοχές στις οποίες διαιρείται γεωγραφικά η γη

Στην ελληνική γεωγραφία
 Η Ήπειρος (περιοχή): γεωγραφική και ιστορική περιοχή στη νοτιοανατολική Ευρώπη
Η Ήπειρος (διαμέρισμα): το γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας. 
 Η Περιφέρεια Ηπείρου: ο Οργανισμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης που ταυτίζεται γεωγραφικά με το διαμέρισμα.
 Η Βόρεια Ήπειρος: το μέρος της ευρύτερης περιοχής της Ηπείρου που βρίσκεται σήμερα στην Αλβανία.

Στην αρχαιότητα
 Η Αρχαία Ήπειρος ως κράτος που εκτεινόταν στην ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου από τον 4ο ως το 2ο π.Χ. αιώνα.
 Η Επαρχία Παλαιάς Ηπείρου ως επαρχία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
 Η Νέα Ήπειρος/Ιλλυρία Ελληνική ως επαρχία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
 Η Ήπειρος (μυθολογία): πρόσωπο της Ελληνικής μυθολογίας.

Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Βαϊλάτο του Γκέρνζι

Το Βαϊλάτο του Γκέρνζι (αγγλικά: Bailiwick of Guernsey, γαλλικά: Bailliage de Guernesey) είναι ένα σύμπλεγμα μικρών νησιών εξαρτώμενων από το Στέμμα που είναι αυτοδιοικούμενα και ανήκουν στην Βρετανική Κοινοπολιτεία. Τα νησιά κυβερνώνται από μικρά τοπικά συμβούλια στο κάθε νησί. Το σύμπλεγμα βρίσκεται στην θάλασσα της Μάγχης κοντά στις ακτές της Νορμανδίας. Πρωτεύουσα θεωρείται το Σεντ Πίτερ Πορτ. Ο πληθυσμός του νησιού (κατατάσσεται 209 στον κόσμο) είναι, σύμφωνα με εκτιμήσεις για τον Σεπτέμβριο του 2021, 63.825 κάτοικοι. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2022 τα 83,23 χρόνια (80,52 χρόνια οι άνδρες και 86,07 οι γυναίκες).

Ετυμολογία 
Το όνομα Γκέρνζι όπως και το γειτονικό Τζέρσεϊ έχει καταγωγή από την αρχαία σκανδιναβική. Το δεύτερο στοιχείο της κάθε λέξης το -εϊ στην αρχαία σκανδιναβική σημαίνει «νησί», ενώ το «Γκουέρν» είναι αβέβαιης προέλευσης.

Ιστορία 
Γύρω στο 6000 π.Χ. με την άνοδο της θάλασσας δημιουργήθηκε η θάλασσα της Μάγχης και χώρισε τα νορμανδικά ακρωτήρια από την ηπειρωτική Ευρώπη δημιουργώντας τα βαϊλάτα του Γκέρνζι και του Τζέρσεϊ. Έπειτα αγρότες της Νεολιθικής περιόδου έφτασαν στις ακτές του νησιού και έχτισαν τα Ντολμέν (μεγαλιθικοί τάφοι) και τα Μενίρ (μονολιθικές πέτρες) που υπάρχουν στο νησί μέχρι σήμερα.

Πολιτική 
Το Κοινοβούλιο αποτελείται από ένα σώμα (States of Deliberation, με 45 συνολικά μέλη) και τα μέλη του εκλέγονται κάθε 4 χρόνια από το λαό. Σημειώνεται ότι το Άλντερνεϊ και το Σαρκ εκλέγουν δικά τους Κοινοβούλια. 
Από τις 5 Απριλίου του 2011 ως το θάνατό του, τον Σεπτέμβριο του 2015, Αντικυβερνήτης και αντιπρόσωπος της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ ήταν ο ανώτατος αξιωματικός της αεροπορίας, Πίτερ Γουόκερ. Από τις 15 Φεβρουαρίου 2022 αντικυβερνήτης είναι ο Ρίτσαρντ Κρίπγουελ. Ο Ρίτσαρντ ΜακΜαόν είναι επιστάτης (Bailiff) από τις 11 Μαΐου 2020. Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών του 2012, ο Πίτερ Χάργουντ εξελέγη επικεφαλής υπουργός (αρχηγός Κυβέρνησης) την 1η Μαΐου 2012. Μετά την παραίτησή του, το 2014, στη θέση του ανέλαβε ο Τζόναθαν Λε Τοκ. Από το 2016, η θέση του επικεφαλής υπουργού μετονομάστηκε σε πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικής και Πόρων (President of the Policy and Resources Committee). Πρώτος πρόεδρος της επιτροπής ανέλαβε το 2016 ο Γκάβιν Σεν Πιέρ και από τις 16 Οκτωβρίου 2020 στη θέση υπηρετεί ο Πίτερ Φερμπράς, ο οποίος εξελέγη από τη βουλή με 23 ψήφους έναντι 17 για τον Γκάβιν Σεν Πιέρ .

Επικεφαλής υπουργοί του Γκέρνζι (2004-16)

Πρόεδροι της Επιτροπής Πολιτικής και Πόρων του Γκέρνζι (2016-σήμερα)

Εκλογές 

Δικαίωμα ψήφου δίνεται σε όσα άτομα είναι 16 ετών και πάνω.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 States of Guernsey Ιστοσελίδα του Βαϊλάτου του Γκέρνζι.
 

 
Εξαρτώμενα από το Στέμμα
Τόμας Μπούλφιντς

Ο Τόμας Μπούλφιντς, (Thomas Bulfinch) (15 Ιουλίου, 1796 - 27 Μαΐου, 1867), ήταν αμερικανός συγγραφέας. 

Γεννήθηκε στο Νιούτον της Μασσαχουσέτης σε μορφωμένη αλλά όχι εύπορη οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν ο Τσαρλς Μπούλφιντς ο αρχιτέκτων του πολιτειακού μεγάρου της Μασσαχουσέτης στη Βοστώνη και τμημάτων του Καπιτωλίου της μητροπολιτικής Ουάσινγκτον.  

Ο Τόμας Μπούφιντς έγινε ευρύτερα γνωστός για την αναδιοργάνωση των Ψαλμών, έτσι ώστε να αναδεικνύουν την εβραϊκή ιστορία. Παγκόσμια γνωστός έγινε ως συγγραφέας του έργου Η εποχή του μύθου, που πρωτοδημοσιεύθηκε το 1855, και έμεινε γνωστό από τότε ως Μυθολογία του Μπούλφιντς. Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη:
 
Η εποχή του μύθου ή Ιστορίες Θεών και Ηρώων. 
Η εποχή της Ιπποσύνης, Θρύλοι του Βασιλιά Αρθούρου.
Θρύλοι του Καρλομάγνου, ή Μυθιστορία του Μεσαίωνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Πλήρες κείμενο της Μυθολογίας του Μπούλφιντς, (αγγλ.)
Η εποχή της Ιπποσύνης, (αγγλ.)
Η Εποχή του Μύθου, (αγγλ.)
Θρύλοι του Καρλομάγνου, (αγγλ.)

Αμερικανοί συγγραφείς
Αμερικανοί μυθογράφοι
Βοκάκιος

Ο Τζιοβάνι Μποκκάτσιο (ιταλικά: Giovanni Boccaccio, μεταξύ Ιουνίου και Ιουλίου 1313 - 21 Δεκεμβρίου 1375), γνωστός με το εξελληνισμένο Ιωάννης Βοκάκιος, ήταν Ιταλός συγγραφέας, ο μεγαλύτερος από τους μαθητές του φημισμένου Πετράρχη. Θεωρείται σημαντικός Ανθρωπιστής της Αναγέννησης και υπήρξε συγγραφέας ενός αξιοσημείωτου αριθμού έργων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται το Δεκαήμερον και το Περί Διασήμων Γυναικών. Οι χαρακτήρες του Βοκάκιου διακρίνονται για τον ρεαλισμό, την έμπνευση, την εξυπνάδα και την προσγείωσή τους στην πραγματικότητα της εποχής τους (αντίθετα με χαρακτήρες συγχρόνων του συγγραφέων, που συνδέονταν περισσότερο με τις μεσαιωνικές αξίες της Ιπποσύνης, της Ευσέβειας και της Ταπεινότητας).

Βίος 
Ο Βοκάκιος γεννήθηκε πιθανότατα στη Φλωρεντία και ήταν νόθος γιος του Μποκκάτσιο ντι Κελλίνο (Boccaccio di Chellino), πλούσιου έμπορου, και μιας άγνωστης κοπέλας ταπεινής καταγωγής. Ο πατέρας του τον αναγνώρισε ως γιο του και τον πήρε το 1327 στην Νάπολη, όπου ασχολείτο με το εμπόριο. Ο Βοκάκιος, όμως, που δε συμπάθησε το εμπόριο και τις αναγκαστικές σπουδές στο Εκκλησιαστικό Δίκαιο, από το 1334 ξεκίνησε να δημοσιεύει έργα του. Σε μια οικονομική κρίση το 1340, αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Φλωρεντία, όπου το 1350 γνώρισε τον Πετράρχη, και τελείωσε το γνωστότερο έργο του το Δεκαήμερο. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ακολουθώντας τις μετακινήσεις του Πετράρχη, με ανθρωπιστικές μελέτες και συγγράφοντας. Πέθανε μετά από μακροχρόνια ασθένεια ένα χρόνο μετά τον Πετράρχη, το 1375.

Επιλεγμένα έργα 
 Amorosa visione (Ερωτικά οράματα) (1342)
 Buccolicum carmen (Βουκολικό άσμα) (1367-69)
 Caccia di Diana (Το κυνήγι της Άρτεμης, 1334-37)
 Comedia delle ninfe fiorentine (Κωμωδία των Φλωρεντινών Νυμφών) (Amato, 1341-42)
 Corbaccio (περί το 1365, η ημερομηνία αμφισβητείται)
 De mulieribus claris (Περί διασήμων γυναικών, 1361, αλλεπάλληλες εκδόσεις έως το 1375)
 Decameron (Δεκαήμερον) (1349-52, ανανεωμένη έκδοση 1370-71) ― ελληνική μετάφρ. Γεράσιμος Σπαταλάς, εκδ. Δημητράκου, 1950 / Κοσμάς Πολίτης, εκδ. Γιοβάνη, 1966 / Μανώλης Βατάλας, εκδ. Δαρεμά, 1971 / Νίκος Σαρλής, εκδ. Πάπυρος, 1972
 Elegia di Madonna Fiammetta (Ελεγεία της Μαντόνα Φιαμμέττα) (1343-44)
 Esposizioni sopra la Comedia di Dante (Γνώμες για την [Θεία] Κωμωδία του Δάντη, 1373-74)
 Filocolo (1336-39)
 Filostrato (1335 or 1340)
 Genealogia deorum gentilium libri (Βιβλία γενεαλογίας εθνικών θεών) (1360, ανανεωμένη έκδοση 1374)
 Ninfale fiesolano (1344-46, η ημερομηνία αμφισβητείται)
 Rime (Ρίμες) (ολοκληρώθηκε το 1374)
 Teseida delle nozze di Emilia (πριν το 1341)
 Trattatello in laude di Dante (1357, αλλαγή τίτλου De origine vita studiis et moribus viri clarissimi Dantis Aligerii florentini poetae illustris et de operibus compositis ab eodem)
 Zibaldone Magliabechiano (περ. 1351-56)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Από το Δεκαήμερο
 Decameron Web, (Πολλά από τα έργα του Βοκάκιου στο Τμήμα Ιταλικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Brown στο πρωτότυπο ιταλικό κείμενο και σε αγγλική μετάφραση

Ιταλοί ποιητές
Ιταλοί συγγραφείς
Ιταλοί αναγεννησιακοί ουμανιστές
Βυρώνεια Σερρών

Η Βυρώνεια (παλαιότερο όνομα Χατζή-Μπεϊλίκ) είναι χωριό της κοινότητας Βυρωνείας του δήμου Σιντικής, του νομού Σερρών. Βρίσκεται ανάμεσα στη λίμνη Κερκίνη (από την οποία απέχει 5 χλμ.) και τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. 

Η κοινότητα Βυρωνείας, που είχε πληθυσμό 1.127 κατοίκων κατά την απογραφή του 2001, περιλαμβάνει την Βυρώνεια (905 κάτοικοι), την Άνω Βυρώνεια (75 κάτοικοι) και το Ομαλό (147 κάτοικοι).

Δίπλα στον Σιδηροδρομικό Σταθμό υπάρχει το Δημοτικό Ενυδρείο Βυρώνειας (το δεύτερο σε όλη την Ελλάδα μετά το αντίστοιχο της Ρόδου), το οποίο στεγάζεται σε παλιές αποθήκες του ΟΣΕ.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βυρώνειας οργανώνει κάθε Ιούνιο τις πολιτιστικές εκδηλώσεις "ΒΥΡΩΝΕΙΑ".

Κοινότητα

Προσωπικότητες 
 Γεννήθηκαν στην Βυρώνεια
 Κώστας Ιωσηφίδης, Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής

 Κατάγονται από την Βυρώνεια
 Ιωάννης Μελισσανίδης, Έλληνας Ολυμπιονίκης αθλητής

Ιστορία 

Στο Χατζή-Μπεϊλίκ βρισκόταν το στρατηγείο του βασιλιά Κωνσταντίνου Α' κατά τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο. Εδώ μαζί με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο δέχτηκε την 1 Ιουλίου 1913 την αντιπροσωπεία της Βουλγαρίας για να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής μετά την νίκη της Ελλάδας. Ως θέση του στρατηγείου θεωρείται ο πλάτανος του Σιδηροδρομικού Σταθμού Βυρώνειας.
Για το σταθμό του Χατζή Μπελίκ ο Σερραίος συγγραφέας Γιώργος Καφταντζής έχει γράψει ένα ποίημα με τον ίδιο τίτλο.
Λέγεται ότι ο τόπος πήρε το όνομά του από το λόρδο Βύρωνα (μετά την εγκατάσταση στο Χατζή Μπεϊλίκ των προσφύγων από τον Πόντο το 1922, γίνονταν κάθε χρόνο εκδηλώσεις προς τιμή του λόρδου Βύρωνα τα "Βυρώνεια". Στις 30-8-1924 με το ΦΕΚ Β76/1924,το Χατζή Μπεϊλίκ μετονομάστηκε σε Βυρώνεια).

Χωριά του νομού Σερρών
Δήμος Σιντικής