joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1994

Το 35ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 11-20 Νοεμβρίου 1994.

Διεθνές Φεστιβάλ

Βραβευμένες ταινίες

Duo - sang / Ζωή χαράμι (Ταϊβάν): 2 βραβεία (Αργυρός Αλέξανδρος και FIPRESCI)

Oublie - moi / Ξέχασέ με (Γαλλία): 2 βραβεία (σεναρίου και γυναικείας ερμηνείας)

Woyzeck / Βόιτσεκ (Ουγγαρία): 2 βραβεία (σκηνοθεσίας και ανδρικής ερμηνείας)

Casa de lava / Σπίτι από λάβα (Πορτογαλία – Γαλλία – Γερμανία): 1 βραβείο (καλλιτεχνικής συμβολής)

Dongchun de rizi / Οι μέρες (Χονγκ Κονγκ – Κίνα): 1 βραβείο (Χρυσός Αλέξανδρος)

Eclipse / Έκλειψη (Καναδάς – Γερμανία): 1 βραβείο (ειδική μνεία ερμηνείας)

Συμμετοχές

Ailsa (Ιρλανδία)

Clerks / Υπάλληλοι (Η.Π.Α.)

Hey stranger / Γειά σου, ξένε (Βέλγιο - Γαλλία)

Portami via / Πάρε με μακρία (Ιταλία)

Samt el qusur / Οι σιωπές του παλατιού (Γαλλία - Τυνησία)

Serp i molot / Σφυροδρέπανο (Ρωσία)

Μεταίχμιο (Ελλάδα)

Τέλος εποχής (Ελλάδα)

Ελληνικό Φεστιβάλ

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους

Ο κήπος του Θεού: 5 βραβεία (φωτογραφίας, σκηνογραφίας, ενδυματολογίας, μακιγιάζ και πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη)

Τέλος εποχής: 5 βραβεία (καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, σεναρίου, β’ γυναικείου ρόλου, μοντάζ και ηχοληψίας)

Ιαγουάρος: 4 βραβεία (σεναρίου, α’ γυναικείου ρόλου, φωτογραφίας και μοντάζ)

Μεταίχμιο: 3 βραβεία (σκηνοθεσίας, β’ ανδρικού ρόλου και μουσικής)

Έστιν ουν τραγωδία: 2 βραβεία (μουσικής και ντοκιμαντέρ)

Ο δραπέτης του φεγγαριού: 1 βραβείο (β’ ανδρικού ρόλου)

Το χάραμα: 1 βραβείο (α’ ανδρικού ρόλου)

Ύποπτος πολίτης: 1 βραβείο (μουσικής)

Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους

Terra Incognita (εκτός συναγωνισμού)

Άγρια τριαντάφυλλα (πληροφοριακό τμήμα)

Αντίο Βερολίνο

Η γυναίκα που επιστρέφει

Ιερομόναχου Δαμιανού παραμύθια

Σταυρός Τορνές: Ο φτωχός κυνηγός του νότου

Πουλιά με το χρώμα του φεγγαριού

Σπίτι στην εξοχή

1994
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1995

Το 36ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 3-12 Νοεμβρίου 1995.

Διεθνές Φεστιβάλ

Βραβευμένες ταινίες

Okaeri (Ιαπωνία): 2 βραβεία (σκηνοθεσίας και FIPRESCI)

Bye – bye (Γαλλία – Ελβετία – Βέλγιο): 1 βραβείο (ανδρικής ερμηνείας)

Sale gosse / Βρωμόπαιδο (Γαλλία): 1 βραβείο (γυναικείας ερμηνείας)

Zusje / Η μικρή αδελφή (Ολλανδία): 1 βραβείο (Αργυρός Αλέξανδρος)

Guiltrip / Ταξίδι ενοχής (Ιρλανδία): 1 βραβείο (σεναρίου)

Herz aus stein / Καρδιά από πέτρα (Γερμανία): 1 βραβείο (σεναρίου)

Koridorius / Ο διάδρομος (Λιθουανία – Γερμανία): 1 βραβείο (καλλιτεχνικής συμβολής)

Youchai / Ο ταχυδρόμος (Κίνα): 1 βραβείο (Χρυσός Αλέξανδρος)

Συμμετοχές

3 steps to heaven / Κοντά στον παράδεισο (Μεγάλη Βρετανία)

Art for teachers of children / Τέχνη για δασκάλους παιδιών (Η.Π.Α.)

Ask Ölümden Soguktur / Η αγάπη είναι πιο κρύα απ' το θάνατο (Τουρκία)

I.D. / Δελτίο ταυτότητας (Μεγάλη Βρετανία)

Il verificatore / Ο ελεγκτής (Ιταλία)

La haine / Το μίσος (Γαλλία)

Min jing gu shi / Η περίπολος (Κίνα)

Palookaville (Η.Π.Α.)

Yarasa / Η νυχτερίδα (Αζερμπαϊτζάν)

Με μια Κραυγή (Ελλάδα)

Ο τσαλαπετεινός του Wyoming (Ελλάδα)

Ελληνικό Φεστιβάλ

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους

Η ζωή ενάμισι χιλιάρικο: 4 βραβεία (σεναρίου, β’ ανδρικού ρόλου, α’ γυναικείου ρόλου και μουσικής)

Ο τσαλαπετεινός του Wyoming: 3 βραβεία (καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, ηχοληψίας και πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη)

Οι μαγεμένοι: 2 βραβεία (β’ γυναικείου ρόλου και φωτογραφίας)

Με μια Κραυγή: 2 βραβεία (σεναρίου και α’ ανδρικού ρόλου)

Οι Ώρες: μια τετράγωνη ταινία: 2 βραβεία (σκηνογραφίας και ενδυματολογίας)

Το φτερό της μύγας: 2 βραβεία (σκηνοθεσίας και μοντάζ)

Στην άκρη της γης: 1 βραβείο (ντοκιμαντέρ)

Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους

Μέρες Οργής 

Meri Amen (πληροφοριακό τμήμα)

Άρτεμις (πληροφοριακό τμήμα)

Γλέντι γενεθλίων

Δέκα χρόνια μετά

Ζωή

Η ζωή που θα 'θελες

Ο χαμένος θησαυρός του Χουρσίτ Πασά (πληροφοριακό τμήμα)

Ράδιο Μόσχα (πληροφοριακό τμήμα)

Σταγόνα στον ωκεανό (πληροφοριακό τμήμα)

Το προφητικό πουλί των θλίψεων του Πάουλ Κλέε (πληροφοριακό τμήμα)

Τράνζιτο (πληροφοριακό τμήμα)

Χαβάη (πληροφοριακό τμήμα)

1995
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1996

Το 37ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 8-17 Νοεμβρίου 1996.

Διεθνές Φεστιβάλ

Βραβευμένες ταινίες

Cosas que nunca te dije / Όσα δεν σου είπα ποτέ (Ισπανία): 2 βραβεία (Αργυρός Αλέξανδρος και γυναικείας ερμηνείας)

Méfie - toi de l'eau qui dort / Φυλάξου απ’ το σιγανό ποτάμι (Γαλλία): 2 βραβεία (καλλιτεχνικής συμβολής και FIPRESCI)

Pour rire! / Για γέλια (Γαλλία): 2 βραβεία (σεναρίου και ανδρικής ερμηνείας)

Ah - chung (Ταϊβάν): 1 βραβείο (σκηνοθεσίας)

Brothers in trouble / Σύντροφοι στη συμφορά (Μεγάλη Βρετανία): 1 βραβείο (Χρυσός Αλέξανδρος)

Citizen Ruth / Η πολίτης Ρουθ (Η.Π.Α.): 1 βραβείο (σεναρίου)

Engelchen / Μικρός άγγελος (Γερμανία): 1 βραβείο (ειδική μνεία)

Lepa sela lepo gore / Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται (F.Y.R.O.M.): 1 βραβείο (κοινού)

Συμμετοχές

Chinpira / Δύο αλήτες (Ιαπωνία)

De kersenpluk / Το μάζεμα των κερασιών (Ολλανδία)

Hotel paura / Ξενοδοχείο ο φόβος (Ιταλία)

Pedar / Ο πατέρας (Ιράν)

Άδης (Ελλάδα)

Άνεμος πάνω από την Πόλη (Ελλάδα)

Η σφαγή του κόκκορα (Ελλάδα)

Ελληνικό Φεστιβάλ

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους

Απόντες: 4 βραβεία (καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, σκηνοθεσίας, σεναρίου και β’ ανδρικού ρόλου)

Η σφαγή του κόκορα: 4 βραβεία (καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, σκηνοθεσίας, α’ ανδρικού ρόλου και α’ γυναικείου ρόλου)

Πριν το τέλος του κόσμου: 3 βραβεία (φωτογραφίας, μουσικής και σκηνογραφίας)

Τρεις εποχές: 2 βραβεία (β’ γυναικείου ρόλου και ενδυματολογίας)

Άδης: 1 βραβείο (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη)

Μη μου άπτου: 1 βραβείο (μοντάζ)

Όταν ο Σαγκάλ κόστιζε λιγότερο από ένα κιλό πατάτες: 1 βραβείο (ντοκιμαντέρ)

Ο θρίαμβος του Χρόνου (1996) : ειδικό βραβειο στον Βασίλη Μαζωμένο.

Προς την Ελευθερία: 1 βραβείο (ηχοληψίας)

Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους

Amargi: Η άγνωστη φυλή

Δρόμοι και πορτοκάλια (πληροφοριακό τμήμα)

Ελεάτης Ξένος

Ινέπολη

Μαθητεία (πληροφοριακό τμήμα)

Μαρία Ηλέκτρα (πληροφοριακό τμήμα)

Μέδουσα (πληροφοριακό τμήμα)

Μπίζνες στα Βαλκάνια (πληροφοριακό τμήμα)

Ο Βαρώνος

Όλα τα δειλινά (πληροφοριακό τμήμα)

Όνειρο σε άσπρο φόντο

Παραλάβατε διορισμόν (πληροφοριακό τμήμα)

1996
Αμπίτλ

Το Αμπίτλ (Ambitle) είναι ένα ηφαιστειακό νησί στο Αρχιπέλαγος του Βίσμαρκ στην Παπούα Νέα Γουινέα. Το νησί βρίσκεται μέσα στη επαρχία της Νέας Ιρλανδίας και της Νέας Παπούας Γουινέας, στα ανατολικά του νησιού της νέας Ιρλανδίας. Το ύψος του είναι 450 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και στην δυτική πλευρά του έχει θερμικές πηγές. Υδροθερμικές πηγές ύδατος εμφανίζονται επίσης στους κοραλλιογενείς υφάλους στα δυτικά του νησιού.

Πηγές 
 Παγκόσμιο Πρόγραμμα Ηφαιστειότητας

Νησιά της Παπούα Νέας Γουινέας
Ηφαιστειογενή νησιά
Ατόλη Κάρτερετ

Η Ατόλη Κάρτερετ ή Νήσοι Κάρτερετ (Carteret Islands) είναι νησιά της Παπούα Νέα Γουινέα που βρίσκονται 86 χλμ βόρειο ανατολικά της Μπούκανβιλ στο Νότιο Ειρηνικό. Η ατόλλη αυτή είναι μια συστάδα νησιών με πεταλοειδή μορφή που φτάνη τα 30 χλμ με κατεύθυνση Βορρά - Νότο, με έναν συνολικό έδαφος 0,6 τετραγωνικών χιλιόμετρα και μια μέγιστη ανύψωση 1,5 μ επάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας. Τα κύρια τμήματα της ατόλης αποτελούν τα νησιά Han, Jangain, Yesila, Yolasa και Piul, και ονομάστηκε έτσι από τον Βρετανό πλοίαρχο Φίλιπ Κάρτερετ (Philip Carteret) που τους ανακάλυψε το 1767, τα νησιά έχουν 1000 κατοίκους, η δε νήσος Han είναι το σημαντικότερο νησί .

Τα νησιά απειλούνται από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Ήδη σημειώνονται αρκετές πλημμύρες ενώ καταστρέφεται σταδιακά και ο ελάχιστος υδροφόρος ορίζοντας. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η νήσος Huene που έχει χωριστεί στα δύο από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Στις 25 Νοεμβρίου του 2003 η κυβέρνηση της Παπούα Νέας Γουινέας ενέκρινε και χρηματοδότησε ένα πρόγραμμα σταδιακής μετεγκατάστασης των κατοίκων των νησιών αυτών σε άλλες περιοχές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 God Help Me and My People Περιγραφή από κάτοικοι του νησιού.
 ABC TV - ρεπορτάζ για τα νησιά από το Steve Marshall 13 Μαρτίου 2007
 Τεκτονικές πλάκες στην περιοχή - Πανεπιστήμιο Βόρειας Ντακότας.
 Estimation of current plate motions in Papua New Guinea from GPS observations - Research School of Earth Sciences, The Australian National University,Canberra, A.C.T., Australia
 Pacific Atlantis: first climate change refugees - The Guardian 25 Νοεμβρίου 2005
 Islands battle rising seas for survival - Reuters Alertnet 23 Νοεμβρίου 2005
 Islanders face rising seas with nowhere to go - Sydney Morning Herald 30 Μαρτίου 2002
 Photographs taken on Tulun in 1960 - Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστραλίας
 Kilinailau Islands στο oceandots.com 
 http://edition.cnn.com/video/player/player.html?url=/video/tech/2007/01/16/geissler.big.melt.carteret.island.itn στο cnn.com 
 http://www.coexploration.org/bbsr/coral/html/body_reef_formation.htm

Καρτερετ
Καρτερετ
Νέα Βρετανία

Η Νέα Βρετανία είναι νησί στο Αρχιπέλαγος του Βίσμαρκ στην Παπούα Νέα Γουινέα. Έχει σχήμα ημισελήνου και οι ακτές είναι σε μερικά μέρη ορμητικές. Η ακτογραμμή είναι επίπεδη και οριοθετημένη από τις κοραλλιογενείς υφάλους. Τα πετρώματα είναι ηφαιστειογενή και η βλάστηση τροπική. Το δυτικό τμήμα του νησιού είναι ορεινό με πολλά ενεργά ηφαίστεια. 

Η Νέα Βρετανία χωρίζεται διοικητικά σε δύο επαρχίες: στην Νέα Ανατολική Βρεττανία με έδρα το Ραμπούλ και στη δυτική Νέα Βρετανία με έδρα την Κιμπέ. 

Ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στο νησί ήταν ο Γουίλιαμ Ντάμπιερ (William Dampier)  στις 27 Φεβρουαρίου του 1700  δίνοντας και το όνομα Νέα Βρετανία σε ανάμνηση της πατρίδας του. Το Νοέμβριο του 1884 η Γερμανία κατέλαβε το αρχιπέλαγος και άλλαξε το όνομα σε Νέα Πομερανία. Το 1909 ο γηγενής πληθυσμός υπολογίστηκε σε 190.000 και οι ξένοι σε 773. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1914 ο αυστραλιανός στρατός κατέλαβε το νησί μέχρι το 1942 που το κατέλαβε ο ιαπωνικός στρατός, για να επιστρέψει στην Αυστραλία μέχρι το 1972, οπότε η Παπούα έγινε ανεξάρτητη.

Ο ιθαγενής πληθυσμός την Νέας Βρετανίας απαρτίζεται από πολλές φυλές. Υπάρχουν πολυάριθμες παραδόσεις που παραμένουν ενεργές μέχρι σήμερα, όπως η μυστική κοινωνία ντουκντούκ (επίσης γνωστή όπως τουμπουάν) στην περιοχή Τολάι. 

Οι πρώτοι ιεραπόστολοι ήρθαν την 1η Ιανουαρίου του 1889 με πρώτο ιερέα τον Λουίς Κουππέ, τιμητικό επίσκοπο της Λέρου. Σήμερα η ιεραποστολή έχει 15.223 Καθολικούς πιστούς  28 ιεραπόστολους, 40 αδελφούς, 27 αδελφές, 55 εγγενείς κατηχητές 77 εκκλησίες και παρεκκλήσια, 90 σταθμούς, 29 σχολεία με πάνω από 4000 μαθητές και 13 ορφανοτροφεία.

Αναφορές 

 Jane's Solomon Islands
 Australian War Memorial, Operations against German Pacific territories, 6 Αυγούστου 1914 – 6 Νοεμβρίου 1914.
 Εθνολογικός χάρτης γλωσσών στη Νέα Βρετανία

Νησιά της Παπούα Νέας Γουινέας
Βόρειες Νήσοι Σολομώντα

Οι Βόρειες νήσοι του Σολομώντος (North Solomon Islands) γνωστές και με την ονομασία Μπουγκαινβίλ ,είναι ηφαιστειογενή νησιά που βρίσκονται στο Αρχιπέλαγος του Σολομώντα , ανήκουν διοικητικά στην Παπούα Νέα Γουινέα και υπάγονται στην επαρχία Μπουγκαινβίλ. Γεωλογικά ανήκουν στα Νησιά Σολομώντος.

Στις 17 Φεβρουαρίου του 1568 το αρχιπέλαγος ανακαλύφθηκε από τον Ισπανό εξερευνητή Άλβαρο ντε Μεντάνια (Alvaro de Mendaña y Neyra), ο οποίος και τα ονόμασε Νησιά του Σολομώντα (Islas de Salomon). Τον Απρίλιο του 1885 έγιναν μέρος του γερμανικού προτεκτοράτου που περιείχε τα νησιά Μπουγκαινβίλ, Μπούκα, Σουαζέλ, Σάντα Ιζαμπέλ και Ιάβα . Το 1893 κατελήφθησαν από τους Βρετανούς και δημιουργήθηκε το βρετανικό προτεκτοράτο των νήσων του Σολομώντος, το οποίο περιέλαβε τα νησιά Νέα Γεωργία, Γκουαντακανάλ, Μαλάιτα, και το Σαν Κριστομπάλ. Το 1898 η Μεγάλη Βρετανία προσάρτησε τα νησιά Σάντα Κρούζ, Ρενέλ και Μπελόνα. Στις 14 Νοεμβρίου του 1899 η Γερμανία παραχώρησε τα νησιά Σουαζέλ, Σάντα Ιζαμπέλ, το Σόρτλαντς και τα νησιά Ιάβα στις βρετανικές νήσους του Σολομώντος, αλλά διατήρησε την Μπουγκαινβίλ και τα περιβάλλοντα νησιά της ως τμήμα της Συνθήκης του Βερολίνου (1899). Η Γερμανία πρόβαλε την αξίωση στους Βρετανούς (ως αντάλλαγμα) να παραιτηθούν από όλες τις διεκδικήσεις τους στη Σαμόα. Το ρωμαιοκαθολικό διαμέρισμα των βόρειων νήσων του Σολομώντος καθιερώθηκε σε 23 Μαΐου του 1898, συμπεριλαμβανομένων των νησιών Ιζαμπέλ, Σουαζέλ, Μπουγκαινβίλ, και όλων των νησιών κάτω από το γερμανικό προτεκτοράτο. Το 1897 τα νησιά τέθηκαν κάτω από την αρμοδιότητα του Mgr Broyer, εφημέριου της Σαμόα. Το 1911 η αποστολή περιείχε: 3 εκκλησίες, 3 σταθμοί, 2 Σαμοανούς κατηχητές, 5 Καθολικά σχολεία με 140 μαθητές, 2 ορφανοτροφεία και μερικές εκατοντάδες Καθολικούς.

Πηγές 
 World Statesmen- Solomon Islands.

Βλέπε επίσης 
 Μπουγκαινβίλ

Νησιά της Παπούα Νέας Γουινέας
Γεωγραφία των νήσων Σολομώντα
Κάντερμπερι

Το Κάντερμπερι ή εξελληνισμένα Καντουαρία και Καντερβουρία  (αγγλικά: Canterbury, ) είναι η κυριότερη πόλη της κομητείας του Κεντ στη νοτιοανατολική Αγγλία. Στεγάζει την έδρα της Αρχιεπισκοπής του Καντέρμπερι, κεφαλής της Εκκλησίας της Αγγλίας. Κατοικείται από περίπου 67.000 άτομα και απέχει 85 χιλιόμετρα από το Λονδίνο.

Ο όγδοος Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι ήταν ο Άγιος Θεόδωρος Ταρσού, Έλληνας στην καταγωγή, ο οποίος  έμεινε στη θέση αυτή από το 668 έως το 690 μ.Χ. Ο Άγιος Θεόδωρος ίδρυσε την Εκκλησιαστική σχολή του Καντέρμπερι, στην οποία εκτός από Θεολογία, οι μαθητές διδάσκονταν Ελληνικά, Λατινικά, ποίηση, εκκλησιαστική μουσική και αστρονομία, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την απαρχή της «χρυσής εποχής» της Αγγλοσαξονικής παιδείας.

Παραπομπές 

Πόλεις της Αγγλίας
Κεντ
Ρέντινγκ

Το Ρέντινγκ (αγγλ. Reading) είναι μια πόλη και αστική περιοχή του Μπέρκσαϊρ της νότιας Αγγλίας και βρίσκεται ανάμεσα στη συμβολή των ποταμών Τάμεση και Κέννετ. 

Το Ρέντινγκ ήταν σημαντική μεσαιωνική πόλη, όντας ένα κέντρο σημαντικών μοναστηριών με ισχυρές βασιλικές επαφές, αλλά υπέστη σοβαρές οικονομικές ζημιές κατά τον 17ο αιώνα από τις οποίες έκανε καιρό να απαλλαγεί.
Σήμερα είναι και πάλι ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο, με ισχυρούς συνδέσμους πληροφόρησης και ασφάλισης. Το Ρέντινγκ είναι επίσης πανεπιστημιούπολη καθώς στεγάζει δύο πανεπιστήμια με υψηλό αριθμό φοιτητών. Το σύνολο του πληθυσμού της αστικής περιοχής του Ρέντινγκ ανέρχεται στους 240.000 κατοίκους.

Πόλεις της Αγγλίας
Άλβαρο ντε Μεντάνια

Ο Άλβαρο ντε Μεντάνια (ισπανικά: Álvaro de Mendaña de Neira, 1 Οκτωβρίου 1542 - 18 Οκτωβρίου 1595) ήταν Ισπανός θαλασσοπόρος. Ήταν ανιψιός του Γκαρσία ντε Κάστρο (Garcia de Castro), αντιβασιλέα του Περού. Το 1567, αυτός και ο Πέδρο Σαρμιέντο Γκαμπόα (Pedro Sarmiento de Gamboa) έπλευσαν από το Περού σε μια αποστολή στο Νότιο Ειρηνικό σε αναζήτηση της θρυλικής Terra Australis (Τέρρα Αουστράλις), της ηπείρου που παλιότερα πιστευόταν ότι βρίσκεται στη θέση της Ανταρκτικής. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους ανακάλυψαν τις νήσους του Σολομώντος. Προκειμένου οι ανακαλύψεις να αποδοθούν στον ίδιο, ο Μεντάνια πέταξε τα γραπτά και τους χάρτες που έγιναν από τον Γκαμπόα στη θάλασσα και τον εγκατέλειψε στο Μεξικό. Αργότερα αποκαλύφθηκε η αλήθεια και η ανακάλυψη αποδόθηκε στον Γκαμπόα, που έγραψε τότε στον Φίλιππο Β', βασιλιά της Ισπανίας, και του ζήτησε να απαγορεύσει στον Άλβαρο ντε Μεντάνια να πραγματοποιήσει δεύτερη αποστολή στις νήσους του Σολομώντα. Ο βασιλιάς αγνόησε το αίτημά του, και ο Άλβαρο ντε Μεντάνια έκανε το δεύτερο ταξίδι του στην περιοχή, το 1595-96. Στο ταξίδι αυτό ανακάλυψε τα νησιά Μαρκέσας, που ονομάστηκαν έτσι από τη σύζυγο του τότε αντιβασιλέα του Περού Garcia de Mendoza. Ο Άλβαρο ντε Μεντάνια πέθανε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, αλλά πριν από το θάνατό του άφησε όλη την περιουσία του στη γυναίκα του Ισαμπέλ Μπαρρέτο (Isabel Barreto), η οποία τον συνόδευε στο ταξίδι. Ο στόλος επέστρεψε στην Μανίλα τον Φεβρουάριο του 1596.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 The First Discovery of Australia and New Guinea του George Collingridge, Κεφάλαιο IX
 Discoverer’s Website project

Θαλασσοπόροι εξερευνητές
Εξερευνητές της Παπούα Νέας Γουινέας
Ισπανοί θαλασσοπόροι
Πιτ Σάμπρας

Ο Πιτ Σάμπρας (Petros "Pete" Sampras, 12 Αυγούστου 1971) είναι Ελληνοαμερικανός αντισφαιριστής, ένας από τους κορυφαίους της ιστορίας της αντισφαίρισης.

Γεννήθηκε στην Ουάσινγκτον και ήταν ο τρίτος γιος Ελλήνων μεταναστών. Σε μικρή ηλικία άρχισε να ασχολείται με το τένις, ενώ από το 1978, οπότε και μετακόμισε στην Καλιφόρνια, άρχισε να προπονείται εντατικότερα. Εκεί προσέλαβε ως προπονητή του τον Φίσερ, ο οποίος διαμόρφωσε τον τρόπο παιχνιδιού του. Σε ηλικία 17 χρονών άρχισε να παίζει επαγγελματικά τένις.

Το 1990 κατέκτησε σε ηλικία μόλις 19 ετών το USA open. Συνολικά κατέκτησε 5 φορές το USA open, 7 φορές το Wimbledon και 2 φορές το Australian open. Παρέμεινε στο Νο. 1 της παγκόσμιας κατάταξης για 286 εβδομάδες (1993-1998). Ο αντίπαλος του ήταν ο εξίσου καλός τενίστας Αγκάσι, τον οποίο κέρδισε στα 20 από τα 34 παιχνίδια που βρέθηκαν αντίπαλοι. Το 2002 ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση.

Είναι παντρεμένος από το 2000 με την Μπρίτζετ Ουίλσον και έχει δύο γιους.

Τίτλοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ελληνοαμερικανοί
Έλληνες ομογενείς αθλητές
Αμερικανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση)
Νικητές του Γουίμπλεντον
Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992
Αντρέ Αγκάσι

Ο Αντρέ Κερκ Αγκάσι (Andre Kirk Agassi, 29 Απριλίου 1970) είναι Αμερικανός αντισφαιριστής και ένας από τους κορυφαίους του αθλήματος.

Γεννήθηκε στο Λας Βέγκας στην Νεβάδα και ήταν γιος του Ιρανού Εμμανουέλ Αγκάσι. Το 1986 άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με το τέννις και γρήγορα ανέβηκε στην παγκόσμια κατηγορία. Το 1990 αγωνίστηκε στον τελικό του Ρολάν Γκαρός και του Αμερικάνικου όπεν, στους οποίος όμως δεν κατόρθωσε να κερδίσει. Ακολούθησε μια ακόμη αποτυχία στον τελικό του Ρολάντ Γκαρός το 1991. Το 1992 κέρδισε το Γουίμπλεντον και το 1994 το Αμερικανικό όπεν. Το 1995 νίκησε στον τελικό του Αυστραλιανού όπεν τον Πιτ Σάμπρας και το 1999 κατέκτησε το Ρολάντ Γκαρός. Συνολικά κέρδισε 4 φορές το Αυστραλιανό open, 2 φορές το Αμερικάνικο πρωτάθλημα και από μία φορά το Ρολάν Γκαρός και το Γουίμπλεντον. Ο κύριος αντίπαλος του ήταν ο Πιτ Σάμπρας από τον οποίο έχασε το Αμερικάνικο όπεν 3 φορές και το Γουίμπλεντον μια φορά. Το 1996 πήρε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες της Ατλάντα.

Είναι παντρεμένος με την τεννίστρια Στέφι Γκραφ και έχει δύο παιδιά.

Το 2009 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του με τίτλο «Όπεν: Η αυτοβιογραφία». Σε αυτή, ο Αγκάσι ομολογεί πως κατά τη διάρκεια της καριέρας του έκανε χρήση «σκληρών» ναρκωτικών (μετανφεταμίνη).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Αμερικανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Αμερικανοί αυτοβιογράφοι
Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση)
Νικητές Γαλλικού Όπεν
Νικητές του Γουίμπλεντον
Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Ιπποδάμεια του Οινομάου

Η Ιπποδάμεια του Οινομάου στην ελληνική μυθολογία ήταν η πανέμορφη κόρη του Οινομάου και της συζύγου του Ευαρέτης (κατ' άλλους σύζυγός του ήταν η Στερόπη, ή η Ευρυθόη, κόρη του Δαναού). Ο Οινόμαος όμως κατά βάθος δεν επιθυμούσε να παντρέψει την Ιπποδάμεια, γιατί κατά μία εκδοχή την είχε ερωμένη του και κατά άλλη εκδοχή είχε πιστέψει σε ένα χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο ο γαμπρός του θα τον σκότωνε. Διακήρυσσε λοιπόν ότι θα έδινε ως σύζυγο την Ιπποδάμεια σε όποιον τον νικούσε σε αρματοδρομία. Επειδή όμως τα άλογα του Οινομάου είχαν θεϊκή δύναμη και αντοχή, ο Οινόμαος νικούσε πάντα τον αντίπαλό του και υποψήφιο μνηστήρα της Ιπποδάμειας. Στη συνέχεια, του έκοβε το κεφάλι. Αφού είχε καρφώσει ήδη δώδεκα κεφάλια σε πασσάλους γύρω από το ανάκτορό του, εμφανίσθηκε μπροστά του ο Πέλοπας και ζήτησε την Ιπποδάμεια για γυναίκα.

Ο Πέλοπας είχε φροντίσει να εξαγοράσει προηγουμένως τον Μυρτίλο, τον ηνίοχο του Οινομάου, υποσχόμενος ότι θα του έδινε το μισό βασίλειο ή την Ιπποδάμεια για μια νύχτα. Τότε ο Μυρτίλος αντικατέστησε τα καρφιά στον άξονα του εμπρόσθιου τροχού στο άρμα του βασιλιά με κέρινα, ή δεν έβαλε καθόλου καρφιά. Μόλις λοιπόν ξεκίνησε ο αγώνας, το τέθριππο του βασιλιά αναποδογύρισε και ο Οινόμαος σκοτώθηκε. Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή του μύθου, ο Πέλοπας νίκησε τον Οινόμαο χάρη στα άλογα που του είχε χαρίσει ο Ποσειδών και μετά σκότωσε ο ίδιος τον Οινόμαο. Μετά τη νίκη του ο Πέλοπας διέφυγε στην πατρίδα του με την Ιπποδάμεια και τον Μυρτίλο. Στην πορεία όμως ο Πέλοπας αθέτησε την υπόσχεσή του προς τον Μυρτίλο, οπότε ο τελευταίος προσπάθησε να απαγάγει την Ιπποδάμεια. Τότε ο Πέλοπας τον έριξε στη θάλασσα.

Τελικώς, η Ιπποδάμεια έζησε αρμονικά με τον Πέλοπα, και μαζί του έγινε μητέρα και γιαγιά ονομαστών μορφών της ελληνικής μυθολογίας: μητέρα του Ατρέα και του Θυέστη, γιαγιά του Αγαμέμνονα, του Μενελάου και του Ευρυσθέα, κ.ά..

Δείτε επίσης
 Ερυθρόμορφος κρατήρας Πέλοπα και Οινομάου
 Ο αστεροειδής 692 Ιπποδάμεια (692 Hippodamia) πήρε το όνομά του από την Ιπποδάμεια του Οινομάου.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
 Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις, 6. 21. 9–11

Ιπποδαμεια του Οινομαου
Προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία

Η προεδρευόμενη  κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι τύπος κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όπου η εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση παίρνει τις αποφάσεις. Αρχηγός του κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος δεν έχει ουσιαστικές πολιτικες αρμοδιότητες και αρμόδιος για την διοίκηση του κράτους είναι ο αρχηγός της κυβερνήσεως, ο Πρωθυπουργός.

Τη νομοθετική εξουσία ασκεί το κοινοβούλιο, την εκτελεστική η κυβέρνηση. Η τελευταία πρέπει πάντοτε να έχει την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου.

Ιστορικά είναι συνέχεια της βασιλευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και της συνταγματικής μοναρχίας, αφού η μόνη διαφορά τους είναι ότι στη μεν βασιλευόμενη ο αρχηγός του κράτους είναι κληρονομικός, στη δε προεδρευόμενη είναι αιρετός. Σε όλες τις περιπτώσεις πρόκειται για παράδειγμα αντιπροσωπευτικής και φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Το πολίτευμα της προεδρευομένης συναντάται συνήθως σε χώρες που κατήργησαν τον θεσμό της βασιλείας, είτε είχαν δική τους μοναρχία (π.χ. Αυστρία), είτε είχαν μοναρχία σε πλαίσιο κοινοπολιτείας (π.χ. Πακιστάν, Ινδία, Μπανγκλαντές, Μαυρίκιος, Ιρλανδία), είτε ήταν τμήματα αυτοκρατοριών ή βασιλείων (π.χ. Ρωσική Αυτοκρατορία, Γιουγκοσλαβία).

Σε κάποιες χώρες ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας εκλέγεται από το κοινοβούλιο (π.χ. Ελλάδα, Ιταλία, Ουγγαρία, Πακιστάν, Μπαγκλαντές κτλ.), αλλά σε άλλες εκλέγεται κατευθείαν από τον λαό (π.χ. Ιρλανδία, Βουλγαρία, Σλοβακία, Αυστρία κτλ.).

Στην Ελβετία δεν υπάρχει θέση ούτε πρωθυπουργού, ούτε προέδρου. Υπάρχει ο Πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, ο οποίος ορίζεται ως πρώτος μεταξύ ίσων στο επταμελές Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο. Το Συμβούλιο είναι ταυτόχρονα κυβέρνηση και αρχηγός του κράτους.

Προεδρευόμενες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες

Παραπομπές

Πολιτεύματα
Προεδρική δημοκρατία

Προεδρική κοινοβουλευτική Δημοκρατία είναι το είδος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στην οποία ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκτός από αρχηγός του κράτους είναι και αρχηγός της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση εξαρτάται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στον οποίο λογοδοτεί, σε αντίθεση με την Προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία, στην οποία η κυβέρνηση πρέπει να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής.

Ο Πρόεδρος εκλέγεται άμεσα από τον λαό π.χ. Κύπρος, Τουρκία, Κεντρική Αμερική και Νότια Αμερική και οι περισσότερες αφρικανικές χώρες, περιλαμβανομένης της Νότιας Αφρικής είτε από ειδικό σώμα εκλεκτόρων που εκλέγονται από τον λαό (π.χ. Η.Π.Α.) και ασκεί την εκτελεστική εξουσία. Στη Νότια Αφρική και την Μποτσουάνα ο Πρόεδρος εκλέγεται από το Κοινοβούλιο και κατέχει βουλευτική έδρα. Είναι ταυτόχρονα Αρχηγός του Κράτους και της Κυβέρνησης. 

Το Προεδρικό σύστημα  είναι το σύστημα που έχουν οι περισσότερες χώρες του κόσμου και σύμφωνα με δημοσκόπηση είναι δημοφιλές και στην Ελλάδα σε ποσοστό 56,8%.

Άλλοι τύποι προεδρικής δημοκρατίας
Υπάρχουν και άλλες δύο κατηγορίες της προεδρικής δημοκρατίας. Αυτές είναι:
Προεδρική δημοκρατία με πρωθυπουργό, ο οποίος διορίζεται από τον πρόεδρο και μπορεί να απολυθεί μόνο από αυτόν ενώ ο πρωθυπουργός και το υπουργικό συμβούλιο δεν χρειάζονται την εμπιστοσύνη της Βουλής καθώς διορίζονται και παύονται μόνο από τον πρόεδρο. Ο πρωθυπουργός σε αυτή την περίπτωση δεν είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης αλλά ασκεί τις εξουσίες που του αναθέτει ο πρόεδρος ο οποίος είναι με βάση το σύνταγμα εκτός από αρχηγός του κράτους και  της κυβέρνησης ταυτόχρονα(π.χ. Λευκορωσία,Ουζμπεκιστάν, Καζακστάν, Τατζικιστάν,Αζερμπαϊτζάν κτλ.)
Ημιπροεδρικό σύστημα, στο οποίο πρόεδρος και πρωθυπουργός μοιράζονται στην εκτελεστική εξουσία είτε με τον πρώτο να κατέχει πιο μεγάλο ρόλο (π.χ. Γαλλία, Ρωσία, Ουκρανία) ή με τον δεύτερο να κατέχει πιο μεγάλο ρόλο (π.χ. Πορτογαλία, Πολωνία) είτε να μοιράζονται εξίσου τις εξουσίες (π.χ. Ρουμανία, Σερβία, Τυνησία). Στην τρίτη περίπτωση υπάρχει ουσιαστικά δυαρχία προέδρου και πρωθυπουργού-κυβέρνησης οι οποίοι πρέπει να συνεργαστούν για τη διακυβέρνηση της χώρας. Δεν πρέπει να συνδέεται με την Προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία αφού σε αυτή ο πρόεδρος δεν έχει καμία πολιτική αρμοδιότητα.

Προεδρικές Κοινοβουλευτικές Δημοκρατίες

 Αφρική
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 Αμερική
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 Ασία
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 Ευρώπη
 
 
  

 Ωκεανία

Παραπομπές 

Πολιτεύματα
Ωγ

Ο Ωγ είναι Βιβλικός γίγαντας που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, του οποίου το ύψος έφθανε τους κέδρους.

Ο Ωγ ήταν βασιλιάς των Βαναναίων που κατοικούσαν τη Χώρα Βασάν της Παλαιστίνης. Οι Ισραηλίτες, σύμφωνα με τις παραδόσεις τους, μετά την έξοδό τους από την Αίγυπτο έφθασαν στη περιοχή Βασάν, όπου και άρχισαν τις αιφνίδιες επιδρομές. Στην προσπάθειά του ο Ωγ να τους αντιμετωπίσει νικήθηκε και φονεύθηκε στην πόλη Εσδραΐν. Τη δε χώρα του Ωγ, που αποτελούσαν εξήντα πόλεις, μετά τη κατάληψή τους ο Μωυσής τις παραχώρησε στη μισή φυλή του Μανασσή (γιου του Ιωσήφ).

 Αριθμοί κεφ.21:32
 Δευτερονόμιο κεφ.3

Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Καντού

Η Καντού (ιταλ. Cantù ή Cantü) είναι μικρή πόλη της Ιταλίας έξω από το Κόμο, αρκετά κοντά στο Μιλάνο. Η πόλη υπολογίζεται ότι έχει 39.898 κατοίκους (31 Οκτωβρίου 2013). Είναι φημισμένη για την ομάδα μπάσκετ, η οποία στο παρελθόν έχει επιτύχει πολλές διακρίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της επαρχίας του Κόμο
Ανκόνα

Η Ανκόνα (ή Αγκώνα· από την αρχαία πόλη Αγκώνα που έχτισαν οι Συρακούσιοι) (ιταλ. Ancona) είναι πόλη και λιμάνι της Ιταλίας στην Αδριατική, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στην περιοχή Μάρκε. Έχει 101.909 κατοίκους και απέχει 380 μίλια από την Κέρκυρα. Σύμφωνα με τον Στράβωνα 

και τον Πλίνιο, χτίστηκε το 394 π.Χ. από τους Συρακούσιους. Το αρχικό της όνομα ήταν «Δωρική Αγκών». Στην αρχαιότητα ήταν ξακουστή για τα κρασιά της και την πορφύρα της. Σημείωσε μεγάλη ακμή κατά τη ρωμαϊκή εποχή, όταν αποτελούσε ναυτική βάση των Ρωμαίων στην Αδριατική και ο αυτοκράτορας Τραϊανός κατασκεύασε κυματοθραύστη. Οι κάτοικοι προς τιμή του έχτισαν το 105 μ.Χ. μια αψίδα, που σώζεται μέχρι σήμερα.

Στο χάρτη της Ιταλίας, η ευρύτερη περιοχή της Ανκόνας μοιάζει με ανθρώπινο αγκώνα, από όπου και πήρε ενδεχομένως την ονομασία της.

Ιστορία
Η πόλη κτίστηκε από τους Συρακούσιους στους χρόνους του τυράννου Διονυσίου του πρεσβύτερου. Ήταν κυριότερο λιμάνι του Ιλλυρικού εμπορίου και είχε περίφημο ναό της Αφροδίτης.
Κατά τα βυζαντινά χρόνια η πόλη διατήρησε τη σπουδαιότητά της και έγινε μια από τις σημαντικότερες πόλεις του Εξαρχάτου της Ιταλίας. 
Από τα μέσα του 15ου αιώνα συγκεντρώθηκαν στην Ανκόνα πολλοί Έλληνες από διάφορα μέρη της Ελλάδας (Ρόδο, Ήπειρο, Επτάνησα, Κύπρο κλπ). Κατά το 16ο αιώνα οργανώθηκε μια αξιόλογη ελληνική παροικία γύρω από την Αδελφότητα της Αγίας Άννας (Confraternita di Sant’Anna dei Greci). Η παροικία άρχισε να φθίνει κατά τα τέλη του 19ου αιώνα.
Το λιμάνι της Αγκώνας τον 20ο αιώνα παρουσιάζει ιδιαίτερα αυξημένη εμπορική και τουριστική κίνηση. Συνδέεται πορθμειακά με ελληνικά λιμάνια, ιδιαίτερα της Πάτρας και της Κέρκυρας, καθώς τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί σημαντικά οι ακτοπλοϊκές γραμμές με προορισμό την Αγκώνα.

Πηγές
 Ιωάννης Σβορώνος: Ιστορία των νομισμάτων, Ήτοι εγχειρίδιον ελληνικής νομισματικής, Τόμος Α΄, Εν Αθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1898.

Αναφορές

 
Πόλεις της Μάρκε
Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας
Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Νινευή

Η Νινευή ή Νινευί (, ) ήταν αρχαία πόλη, που έγινε πρωτεύουσα της Ασσυρίας, επί βασιλείας του Σενναχειρείμ. Η θέση της προσδιορίζεται κοντά στη σημερινή Μοσούλη, στον Τίγρη ποταμό, στο σημερινό βόρειο Ιράκ. Η πόλη αυτή καταστράφηκε μετά την πτώση της στους Βαβυλωνίους. 

Τα ερείπια της Νινευής, όπου έγιναν ανασκαφές το 1845, μας απέδωσαν τα λείψανα πολλών κτιρίων και πολλών γλυπτικών έργων. Η βιβλιοθήκη του τελευταίου βασιλιά των Ασσυρίων Σαρδανάπαλου (7ος αιώνας π.Χ.) βρέθηκε εκεί και στην πόλη βρήκαν πλούσια διακόσμηση από ανάγλυφα με σκηνές θρησκευτικές, κυνηγετικές και στρατιωτικές. Στα ελληνιστικά χρόνια ιδρύθηκε στην πόλη βιβλιοθήκη και οι Ασσύριοι μορφώθηκαν από το ελληνικό πνεύμα.

Στη Βίβλο 
Στις Εβραϊκές Γραφές γίνεται αναφορά στην πόλη της Νινευής, ήδη από το αρχαίο βιβλίο της Γένεσης, όπου αναφέρεται ότι ήταν μία από τις πόλεις που ίδρυσε ο Νεβρώδ (Γένεση 10:9, 11, 12· 2 Βασιλέων 19:36). Αιώνες αργότερα, Ισραηλίτες προφήτες όπως ο Ιωνάς, ο Σοφονίας και ο Ναούμ εξήγγειλαν αγγέλματα κρίσης αλλά και σωτηρίας αναφορικά με την πρωτεύουσα της Ασσυριακής αυτοκρατορίας Νινευής, καθώς περιγραφόταν ως η «πόλη της αιματοχυσίας» (Ιωνάς 1:2· κεφ. 3· Ναούμ 1:1· 3:1· Σοφονίας 2:13-15). Στην Καινή Διαθήκη, ο Ιησούς Χριστός αναφέρεται στην αφήγηση του βιβλίου του Ιωνά, σύμφωνα με την οποία οι κάτοικοι της Νινευής διασώθηκαν, καθώς μετανόησαν για τα πονηρά τους έργα μετά από το κήρυγμα του προφήτη. (Ματθαίος 12:41· Λουκάς 11:30, 32)

Ασσυρία
Γεωγραφία της Βίβλου
Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Beriev A-40

Το Beriev A-40 Albatros (Κωδική Ονομασία NATO: "Mermaid") είναι αμφίβιο αεροσκάφος ναυτικής συνεργασίας, Ρωσικής σχεδίασης και κατασκευής. Χρησιμοποιεί δύο κινητήρες τζέτ, τοποθετημένους ψηλά στην άτρακτο, στο σημείο όπου η άτρακτος ενώνεται με τις πτέρυγες για να προστατευθούν από την εισροή υδάτων κατά τη διάρκεια της απο-προσθαλάσσωσης. Χαρακτηριστικό του αεροσκάφους είναι οι δυεδρικές πτέρυγές του, στις άκρες των οποίων φέρει πλωτήρες εξισορόπησης αναρτημένους σε κοντούς πυλώνες.

Η πρώτη πτήση του αεροσκάφους ήταν απρόοπτη, όταν κατά την διάρκεια δοκιμής τροχοδρόμησης με μεγάλη ταχύτητα το αεροσκάφος πήρε ύψος και βγήκε από τα όρια του του διαδρόμου, με αποτέλεσμα το πλήρωμα να αναγκαστεί να συνεχίσει την απογείωση. Η πτήση και η προσγείωση ολοκληρώθηκαν χωρίς κανένα άλλο απρόοπτο, το πλήρωμα όμως καθαιρέθηκε από τα καθήκοντά του παρόλο που κατάφεραν να σώσουν το αεροσκάφος.

Έκδοση του A-40 αποτελεί και το Be-42, με διαμόρφωση έρευνας και διάσωσης.

Χρήστες

Εκδόσεις 
 A-40 Albatros: Έκδοση Ναυτικής Συνεργασίας 
 Be-42: Έκδοση Έρευνας και Διάσωσης

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 To A-40 στην επίσημη ιστοσελίδα της Beriev
 Φωτογραφίες του A-40 στο airliners.net
 To A-40 στο fas.org
 To A-40 στο globalsecurity.org

A
A
Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
A-40
Συντελεστής

Συντελεστής, στα μαθηματικά, ονομάζεται ένας αριθμός, πραγματικός ή μιγαδικός, που πολλαπλασιάζεται με κάποια άλλη μαθηματική έκφραση που περιέχει μεταβλητές. Για παράδειγμα στις παρακάτω μαθηματικές εκφράσεις, στις οποίες τα x και y είναι μεταβλητές, τα a και b είναι συντελεστές του πολλαπλασιαστικού όρου που συνοδεύουν:

Δηλαδή, στην πρώτη έκφραση, το a είναι συντελεστής του όρου x2 και το b του x, στη δεύτερη το a είναι συντελεστής του sin(x) και το b του cos(x), ενώ στην τελευταία έκφραση το a είναι συντελεστής του ex και το b του e-x.

Δείτε επίσης 
 Πολυώνυμο

Πολυώνυμα
Μαθηματική ορολογία
Άλγεβρα
Αριθμοί
Μεταβλητές
Αυσόνιος

Ο Δέκιμος Μάγνος Αυσόνιος (Decimus Magnus Ausonius, 310 - 394) ήταν Λατίνος ποιητής και δάσκαλος της ρητορικής στο Μπορντό της Γαλλίας. Για ένα διάστημα διετέλεσε δάσκαλος του μελλοντικού αυτοκράτορα Γρατιανού, ο οποίος αργότερα του απένειμε το αξίωμα του Ύπατου.

Η ζωή του 
Γεννήθηκε στα Βουρδίγαλα της Γαλατίας, το σημερινό Μπορντό. Ήταν ελληνικής κατά το ήμισυ καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν αξιόλογος γιατρός ελληνικής καταγωγής, ενώ η μητέρα του καταγόταν και από τους δύο γονείς της από αριστοκρατικές οικογένειες της νοτιοδυτικής Γαλατίας. Ο Αυσόνιος έλαβε αυστηρή ανατροφή από τη θεία του, την γιατρό Αιμιλία Ιλαρία, και τη γιαγιά του, που την έλεγαν κι εκείνη Αιμιλία. Η εκπαίδευσή του υπήρξε εξαιρετική, ιδίως στη Γραμματική και τη Ρητορική, αλλά έλεγε ότι η πρόοδός του στην ελληνική γλώσσα δεν ήταν ικανοποιητική. Μετά το πέρας των σπουδών του εξασκήθηκε για λίγο ως δικηγόρος, αλλά προτιμούσε να διδάσκει. Το 334 ίδρυσε σχολή ρητορικής στο Μπορντώ, που έγινε πολύ δημοφιλής. Ο γνωστότερος μαθητής του ήταν ο Άγιος Παυλίνος ο Νολανός, αργότερα επίσκοπος της Νόλας στην Ιταλία.

Μετά από τριάντα χρόνια στη σχολή, κλήθηκε από τον Ουαλεντινιανό Α΄ στην αυτοκρατορική αυλή για να διδάξει τον Γρατιανό ως διάδοχο. Ο πρίγκηπας σεβόταν πολύ τον δάσκαλό του, και όταν ανέβηκε στον θρόνο τον τίμησε με τους υψηλότερους τίτλους και τιμές, με αποκορύφωμα το αξίωμα του υπάτου το 379. Ο Αυσόνιος συμμετείχε και σε μια στρατιωτική εκστρατεία κατά των Αλεμάνων το 375, και μετά του δωρήθηκε η Σουηβή σκλάβα Bissula ως μέρος της λείας (αργότερα της απεύθυνε ένα ποίημά του).

Μετά τη δολοφονία του Γρατιανού το 383, ο Αυσόνιος αποσύρθηκε στα κτήματά του κοντά στα Βουρδίγαλα. Πιθανόν η έκτασή του να περιελάμβανε το σημερινό κτήμα του Château Ausone, που ονομάσθηκε από αυτόν. Εμφανίζεται ως εκχριστιανισθείς σε μεγάλη ηλικία.

Το έργο του 
Παρότι θαυμάζονταν πολύ από τους συγχρόνους του, τα γραπτά του Αυσόνιου δεν συγκαταλέγονται γενικά στα καλύτερα της λατινικής λογοτεχνίας. Το ύφος του είναι εύκολο και ρέον, και το ποίημά του Mosella χαίρει ακόμα μεγάλης εκτιμήσεως για την περιγραφή της ζωής και των τοπίων κατά μήκος του ποταμού Μοζέλα. Ωστόσο, θεωρείται γενικώς ετερόφωτος και χωρίς πρωτοτυπία. Ο Εδουάρδος Γίββων στο έργο του «Παρακμή και πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» (τόμος Γ΄) παρατηρεί ότι «η ποιητική φήμη του Αυσόνιου καταδικάζει την αισθητική της εποχής του».

Ο Αυσόνιος αναφέρεται συχνά από ιστορικούς της οινοποιίας, καθώς τα έργα του παρέχουν πρώιμες ενδείξεις για αμπελοκαλλιέργειες σε μεγάλη κλίμακα στη σήμερα περίφημη οινοπαραγωγό περιοχή γύρω από τη γενέτειρά του Bordeaux.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Works by Ausonius στο Internet Archive
 Ausonius' Opera Omnia: IntraText Digital Library

Ρωμαίοι ποιητές
Κάντυ Κάντυ (ταινία)

Η ταινία Candy Candy Movie είναι remake της αυθεντικής τηλεοπτικής σειράς anime και manga Κάντυ Κάντυ που προβλήθηκε από το 1976 μέχρι το 1979. Προβλήθηκε το 1992 στην Ιαπωνία και παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες και διαφορές με την τηλεοπτική σειρά. Οι βασικές διαφορές είναι ότι στην ταινία έχουμε ευτυχισμένο τέλος με την Κάντυ να μένει κοντά στον Άντονυ, η Κάντυ δεν συναντά τον πρίγκιπα του λόφου ενώ η Άννυ παρευρίσκεται στον χορό όπου τα ξαναβρίσκει με την Κάντυ.

Πλοκή 
Η Κάντυ Γουάιτ είναι ένα νεαρό κορίτσι που βρέθηκε όταν ήταν μόλις ένα βρέφος στην πόρτα του ορφανοτροφείου, το σπίτι του Μικρού Αλόγου. Η Αδερφή Μαρία και η Κυρία Πόνυ της έδωσαν το όνομα της από μία κούκλα που είχε στο καλάθι της με το όνομα "Κάντυ" γραμμένο πάνω και το επώνυμο της από το χιόνι που την έσωσαν. Όταν η Κάντυ μεγαλώνει αρχίζει να αναρωτιέται γιατί δεν την υιοθετούν όπως έγινε με τους φίλους της. Έρχεται η Αδερφή Μαρία και της λέει πως έχουν έρθει να την "υιοθετήσουν" όμως η Κάντυ πιστεύει πως θα αποκτήσει επιτέλους μαμά και μπαμπά. Απογοητεύεται όταν η Κυρία Πόνυ της λέει πως έχουν έρθει από την πλούσια οικογένεια Ράγκαν γιατί ζητούν μία κοπέλα να συνοδεύει την νεαρή δεσποινίδα της οικογένειας τους. Η Κάντυ αρχικά διστάζει αλλά τελικά δέχεται μιας και δεν μπορεί να μείνει για πάντα στο σπίτι του Μικρού Αλόγου. Φτάνοντας στο μέγαρο τους τα δύο παιδιά της οικογένειας , η Ελίζα και ο Νηλ, την καταβρέχουν και εκείνη νιώθει άβολα. Παρόλα αυτά η τραγωδία αρχίζει να την χτυπάει αφού ο Νηλ και η Ελίζα της κάνουν την ζωή κόλαση με τα παιχνίδια που της παίζουν. Μια μέρα όμως η Κάντυ συναντά "το πνεύμα των λουλουδιών" ενώ κλαίει. Στο πρόσωπο του είναι ένα όμορφο νεαρό αγόρι που της λέει να μην κλαίει γιατί είναι πιο όμορφη όταν χαμογελάει. Η Κάντυ παίρνοντας κουράγιο και βάζοντας στην καρδιά της αυτό το αγόρι επιστρέφει στο μέγαρο. Η Ελίζα της λέει πως θα πάνε σε ένα χορό που γίνεται στο σπίτι της οικογένειας Άρντλεϋ και της ζητάει την γνώμη της για το φόρεμα που θα φορέσει. 

Έρχεται η μέρα που πηγαίνουν στον χορό και η Κάντυ συνοδεύει την Ελίζα φορώντας ένα απλό καθημερινό φόρεμα. Στην πόρτα του μεγάρου συναντάει το αγόρι που συνάντησε που είναι στην πραγματικότητα ο Άντονυ Μπράουν, γόνος της πλούσιας οικογένειας των Άρντλεϋ. Στην συνέχεια πραγματοποιείται το δείπνο με τα μέλη της οικογένειας Άρντλεϋ και Ράγκαν να είναι παρόντες. Η Ελίζα ζηλεύει βλέποντας τον Άντονυ, τον Στήαρ και τον Άρτσι να προτιμούν την Κάντυ και αποφασίζει να την διώξει οπωσδήποτε με την βοήθεια του Νηλ. Η Κάντυ κλειδώνεται σε ένα δωμάτιο εξαιτίας τους αλλά σύντομα ο Άντονυ μαζί με την Άννυ την βγάζουν από εκεί. Η Άννυ που βρέθηκε και αυτή στο χορό ζητά από την Κάντυ να την συγχωρέσει που δεν της μιλούσε από δειλία και γίνονται πάλι φίλες. Η ταινία τελειώνει με τον Άντονυ και την Κάντυ να χορεύουν μαζί μπροστά στο αμίλητο πλήθος. Η Κάντυ είναι γεμάτη χαρά και ευτυχία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
animenewsnetwork
animenfo

Ταινίες anime
Ταινίες του 1992
Ιαπωνικές ταινίες
Ιαπωνόφωνες ταινίες
Ιμχοτέπ

Ο Ιμχοτέπ (Imhotep ή Imuthes, Ιμούθης στα Ελληνικά) είναι πρόσωπο της ιστορίας της Αιγύπτου, για το οποίο υπάρχει βεβαιότητα ότι υπήρξε πραγματικά (όχι κατακτητής ή βασιλιάς), καλλιτέχνης ή σοφός, ιατρός, αρχιτέκτονας και κύριος σύμβουλος του φαραώ Ζοζέρ (Zoser ή Djoser, 3.150 περίπου π.Χ.). Προσέφερε τόσες υπηρεσίες στην Αιγυπτιακή ιατρική, ώστε λατρεύτηκε ως θεός της γνώσεως και τιμήθηκε ως ιδρυτής των επιστημών και των τεχνών. Φαίνεται ότι ίδρυσε και σχολή αρχιτεκτονικής, η οποία έδωσε στην επόμενη δυναστεία τους πρώτους μεγάλους οικοδόμους της ιστορίας. Κατά την παράδοση, υπό τη διεύθυνσή του κατασκευάστηκε στην Αίγυπτο το πρώτο σπίτι από λίθους, αυτός δε ύψωσε το αρχαιότερο αιγυπτιακό μνημείο, την κλιμακωτή πυραμίδα τής Σακκάρας, η οποία καθώρισε για πολλούς αιώνες τον ρυθμό των επιταφίων μνημείων. Αυτός τέλος σχεδίασε τον ναό του βασιλιά Ζοζέρ, με τους θαυμάσιους λωτόσχημους κίονες και τους τοίχους του με τα φατνώματα. Στα ερείπια αυτά της Σακκάρας, που ανάγονται στις απαρχές της αυγυπτιακής τέχνης, ευρίσκομε τους ραβδωτούς κίονες, που έχουν την ωραιότητα των Ελληνικών, ανάγλυφα ρεαλιστικής συλλήψεως, τα πράσινα φαγεντιανά, που συναγωνίζονται τα Ιταλικά του Μεσαίωνος, και ένα μεγάλο λίθινον ομοίωμα του βασιλιά Ζοζέρ, του οποίου οι λεπτομέρειες έχουν εξαλειφθεί από τον χρόνο αλλά που αποκαλύπτουν ακόμη μία σύνθετη και ευφυή φυσιογνωμία.

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 1813 Ιμχοτέπ (1813 Imhotep), που ανακαλύφθηκε το 1960, πήρε το όνομά του από τον αρχιτέκτονα αυτό.

Πηγές 

 "ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ", του Αμερικανού Will Durant [1885-1981], τόμος Α, "Η Ανατολική μας Κληρονομιά", εκδ. οίκος Αφοι ΣΥΡΟΠΟΥΛΟΙ, 1969

Παραπομπές 

Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Θεότητες της υγείας
Θεότητες της σοφίας
Αρχαίοι Αιγύπτιοι αρχιτέκτονες
Α.Ο. Φοίνικας Πάτρας

Ο Φοίνικας Πάτρας είναι αθλητικός σύλλογος της Πάτρας που ιδρύθηκε το 1968 με τμήματα ποδοσφαίρου και από το 1982 χειροσφαίρισης.

Ποδόσφαιρο 
Το ποδοσφαιρικό τμήμα του Φοίνικα έχει αγωνιστεί κατά καιρούς σε όλες τις κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Αχαΐας σήμερα είναι ανενεργό. Ο Φοίνικας ξεκίνησε από την Γ' κατηγορία την περίοδο 1969-70 και μετά από δύο χρόνια ανέβηκε στην Β΄κατηγορία. Στην Β' κατηγορία έπαιξε για 8 συνεχόμενες αγωνιστικές περιόδους από το 1972 έως το 1979 όπου υποβιβάστηκε. Στην Γ΄κατηγορία έπαιξε κι έως το 1988 που το τμήμα δεν κατέβηκε στο πρωτάθλημα και από τότε παραμένει ανενεργό.

Χειροσφαίριση 
Το τμήμα χάντμπολ του Φοίνικα ιδρύθηκε το 1982 από τον Πέτρο Φλαμιάτο, πρώην μπασκετμπολίστα του Απόλλων Πατρών και διαιτητή. Ήταν η τρίτη ομάδα στην Πάτρα που ίδρυσε τμήμα χάντμπολ μετά τους Έσπερο και Σπόρτιγκ. Οι πρώτοι παίκτες του Φοίνικα ήταν παίκτες Μπάσκετ και βόλευ.

Το αντρικό τμήμα του Φοίνικα έπαιξε στην Α΄εθνική το 1986-87 και το 1988-89 όπου και τις δύο χρονιές υποβιβάστηκε, Κατέκτησε τρία πρωταθλήματα Β΄ εθνικής το 1983-84 (έχασε την άνοδο σε μπαράζ), 1985-86 και 1987-88. Το τμήμα αυτό παραμένει ανενεργό από το 1996. Έχει κατακτήσει τα τοπικά πρωταθλήματα εφήβων 1984, 1985.

Το τμήμα γυναικών του Φοίνικα το 1997 κατέκτησε το πρωτάθλημα Α2 εθνικής κατηγορίας και έπαιξε στην Α΄εθνική το 1998,1999 ,2000 και 2001. Το 2000 συγχωνεύτηκε με το τμήμα χάντμπολ του Θριάμβου Πάτρας και δημιουργήθηκε ο Α. Ο. Θρίαμβος-Ορμή, με χορηγό το ομώνυμο φροντιστήριο της Πάτρας το οποίο το 2003 ανέλαβε την ομάδα και την μετονόμασε σε Ορμή. Έχει κατακτήσει επίσης τα τοπικά πρωταθλήματα  κορασίδων 1994, 1995, Νεανίδων 1994, 1995, 1996, 1997 και προ παγκορασίδων 1995.

Παραπομπές

Πηγές 

Εφημερίδα Πελοπόννησος, φύλλο 7 Μαΐου 2007
Τάσσος Σταθόπουλος, Αχαϊκό Ποδόσφαιρο. Εκατόν Είκοσι Χρόνια (1891-2010), Εκδόσεις "Γιάννης Πικραμένος", Πάτρα 2010 ISBN 978-960-6628-27-6

Φοινικας Πατρας
Φοινικας Πατρας
Φοινικας Πατρας
Φοινικας Πατρας
Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer

Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας, αμερικανικής παραγωγής του 2007, συνέχεια της ταινίας του 2005, Fantastic Four. Είναι βασισμένη στο ομώνυμο κόμικ. Σκηνοθέτης είναι και σε αυτή την ταινία ο Τιμ Στόρι, ενώ τους πρωταγωνιστές υποδύονται πάλι οι Τζέσικα Άλμπα, Μάικλ Τσίκλις, Κρις Έβανς και Γιόαν Γκρίφιθ. Για πρώτη φορά εμφανίζονται ο Νταγκ Τζόουνς στο ρόλο του Silver Surfer και η Μπο Γκάρετ στο ρόλο της Φράνκι Ρέι, ενώ ο Λώρενς Φίσμπερν δανείζει τη φωνή του στον πρώτο. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες στις 14 Ιουνίου του 2007.

Πλοκή 

Ο Ριντ και η Σου ετοιμάζονται να παντρευτούν. Ο Doctor Doom επιστρέφει και ο μυστηριώδης Silver Surfer εμφανίζεται με σκοπό να καταστρέψει τη Γη. Η πρώτη συνάντηση του Human Torch με τον Silver Surfer έχει απρόοπτα αποτελέσματα.

Διανομή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα (αγγλικά)]

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2007
Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel
Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox
Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες)
Αγγλόφωνες ταινίες
Αποκαλυπτικές ταινίες
Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment
Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία
Ταινίες γυρισμένες στη Γροιλανδία
Ταινίες γυρισμένες στην Πενσυλβάνια
Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Aermacchi M-346

Το Aermacchi M-346 είναι ένα υποηχητικό εκπαιδευτικό αεροσκάφος, Ιταλικής κατασκευής. Το αεροσκάφος βασίζεται στην απόπειρα μεταξύ της Aermacchi και της Ρωσικής Yakovlev για την κοινή ανάπτυξη και προώθηση του Yak-130.

Ανάπτυξη 
Το 1993 η Aermacchi υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με την Yakovlev για την κοινή ανάπτυξη του νέου εκπαιδευτικού αεροσκάφους που η Yakovlev ανέπτυσε για την Ρωσική Πολεμική Αεροπορία. Η πρώτη πτήση του αεροσκάφους έγινε το 1996 και τον επόμενο χρόνο μεταφέρθηκε στην Ιταλία για αξιολόγηση, ώστε να αντικαταστήσει τα MB-339. 

Εκείνη την περίοδο το αεροσκάφος έφερε την ονομασία Yak/AEM-130. Το 2000 η συνεργασία μεταξύ των δύο εταιριών τερματίστηκε εξαιτίας διαφορών και η κάθε εταιρία συνέχισε να αναπτύσει το αεροσκάφος ανεξάρτητα. Η Aermacchi διατήρησε το δικαίωμα προώθησης του αεροσκάφους παγκοσμίως, εκτός από την Ρωσία και την Κοινοπολιτεία των Ανεξαρτήτων πρώην Σοβιετικών Χωρών. Η ρωσική έκδοση προωθούνταν από την Yakovlev και την Sokol, κάτω από διαφορετικό χρονοδιάγραμμα. 

Το M-346 είναι η απλουστευμένη έκδοση του κοινού σχεδίου του αεροσκάφους και χρησιμοποιεί εξ ολοκλήρου εξοπλισμό από δυτικούς κατασκευαστές. Το πρώτο πρωτότυπο παρουσιάστηκε στις 7 Ιουνίου 2003 και η πρώτη πτήση έγινε στις 15 Ιουλίου 2004. Οι παραδώσεις αναμένεται να αρχίσουν το 2008.

Τον Ιανουάριο του 2005 το Ελληνικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας υπέγραψε Μνημόνιο Συνεργασίας (Memorandum of Understanding - MoU) με την Aermacchi καθιστώντας την Ελλάδα εταίρο του προγράμματος. 

Το M-346 αναμένεται να προσφέρει στους πιλότους προχωρημένη εκπαίδευση, κατάλληλη για τα μαχητικά αεροσκάφη. Η αεροδυναμική σχεδίαση του M-346 εξασφαλίζει μεγάλη ικανότητα χειρισμών και ελέγχου σε μεγάλες γωνίες προσβολής, χρησιμοποιόντας συστήματα ελέγχου Fly-By-Wire. 

Πρώτος χρήστης του M-346 θα είναι οι Ιταλική Πολεμική Αεροπορία, με μία αρχική παραγγελία δεκατεσσάρων αεροσκαφών.

Παρόμοιο πρόγραμμα 

 Yakovlev Yak-130

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το M-346 στην επίσημη ιστοσελίδα της Aermacchi 
 Το M-346 στην επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας
 Το M-346 στο airforce-technology.com 
 Το M-346 στο flug-revue 
 Το M-346 στο airliners.net

M
Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Χαλίφα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα

Ο Χαλίφα ιμπν Σαλμάν αλ Χαλίφα (αραβικά: خليفة بن سلمان آل خليفة, Khalifah bin Sulman al-Khalifah, 1935-2020) είναι ο πρώτος Πρωθυπουργός του Μπαχρέιν, από το 1970 μέχρι σήμερα. Διορίστηκε στην πρωθυπουργία από τον αδερφό του, Εμίρη Ισά ιμπν Σαλμάν αλ-Χαλίφα. Θεωρείτο το πλουσιότερο μέλος της βασιλικής οικογένειας του Μπαχρέιν. Υπήρξε κάτοχος του νησιού Τζίντα.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1935. Ήταν θείος του εν ενεργεία βασιλιά της χώρας, Χαμάντ ιμπν Ισά αλ-Χαλίφα. Παρά το γεγονός ότι με το Σύνταγμα του 2002 ο ρόλος του είναι εθιμοτυπικός (ο Βασιλιάς διορίζει και παύει τους υπουργούς), ο Χαλίφα παραμένει στην πρωθυπουργία από τις 19 Ιανουαρίου του 1970 και ως τον θάνατό του ήταν ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στον κόσμο. Αρχικά ήταν αρχηγός του Κρατικού Συμβουλίου και στις 16 Αυγούστου του 1971 ανέλαβε επίσημα πρωθυπουργός. To 2007 του απονεμήθηκε βραβείο από τα Ηνωμένα Έθνη. Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2010 η αντιπολίτευση (Αλ Γουεφάκ) κέρδισε 18 έδρες επί συνόλου 40 εδρών στον πρώτο γύρο και για πρώτη φορά οι Σιίτες και οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι κατέλαβαν τις περισσότερες έδρες. Στις 31 Οκτωβρίου 2010 ο πρωθυπουργός αλ Χαλίφα παραιτήθηκε και την ίδια ημέρα έλαβε εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης.Απεβίωσε ηλικία 84 ετών στις 11  Νοεμβρίου 2020.

Παραπομπές 

Μπαχρεϊνοί
Joost

Το joost είναι μία υπηρεσία online video. Αντίθετα με τον παραδοσιακό τρόπο θέασης βίντεο στο διαδίκτυο το Joost δεν φορτώνει τους διακομιστές που παρέχουν τα αρχεία βίντεο, επειδή βασίζεται στην τεχνολογία P2P. Οι δημιουργοί του είναι ο Νίκλας Ζένστρομ (Niklas Zennstrom) και ο Γιάνους Φριντς (Janus Frids). Αφού συντάραξαν τη μουσική βιομηχανία με το KazaA και μετέπειτα τις τηλεφωνικές εταιρείες με το Skype δοκίμασαν και στην τηλεόραση. Καθώς οι παρούσες υποδομές δεν επιτρέπουν την εξάπλωση της διαδικτυακής τηλεόρασης, το Joost μοιράζοντας το bandwidth χρηστών και θεατών, προσπάθησε να δώσει μία αποτελεσματική λύση. Το Joost παρέχει στους χρήστες του τηλεοπτικό υλικό 350 megabyte την ώρα με την χρήση P2P . Η ποιότητα εικόνας είναι θεωρείται καλύτερη από το youtube και τα άλλους παρόμοιους δικτυακούς τόπους. Το πλήθος εκπομπών είναι ακόμα λίγο περιορισμένο άλλα εμπλουτίζεται συνεχώς. Το όλο εγχείρημα είναι σε δοκιμαστική μορφή. Όπως και στην περίπτωση του gmail απαιτείται η πρόσκληση από άλλον χρήστη για τη δημιουργία λογαριασμού. Πολλοί παροχείς ίντερνετ βλέπουν με καχυποψία την συγκεκριμένη υπηρεσία αφού όπως και με την περίπτωση του KazaA και Skype το εύρος ζώνης τους (bandwidth) περιορίζεται δραστικά.

Σύνδεσμοι

Joost
δημιουργία λογαριασμού χωρίς πρόσκληση

Λογισμικό Windows
Διαδικτυακή τηλεόραση