joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κόναν Α΄ της Βρετάνης

Ο Κόναν Α΄ της Βρετάνης ή Κόναν ο Ανέντιμος (927 – 992) ήταν κόμης της Ρεν (958 -992) όπου διαδέχθηκε τον πατέρα του Ιουδικαέλ Βερεγγάριο και Δούκας της Βρετάνης (990 - 992). Πήρε τον τίτλο του δούκα της Βρετάνης την άνοιξη του 990, επιτέθηκε στην Νάντη με αποτέλεσμα τον θάνατο του κόμη Αλαίν Β΄ της Βρετάνης. Ανέλαβε την κυριαρχία στην διεσπασμένη Βρετάνη που κυβερνούσε ο Ντρόγκο, οι ετεροθαλείς αδελφοί του Οέλ Α΄ της Βρετάνης και Γκερέκ της Βρετάνης και ο γιος του Γκερέκ Αλαίν. Για να εξασφαλίσει την θέση του και να νικήσει τον Ιουδικαέλ Βερεγγάριο συμμάχησε με τον Όντο Α΄ του Μπλουά. Η συμφωνία με τον Όντο Α΄ έγινε σύντομα ενοχλητική, για να απαλλαγεί ο Κόναν Α΄ έκλεισε συνθήκη με τον Ριχάρδο Α΄ της Νορμανδίας που "δημιούργησε για πρώτη φορά δεσμούς ανάμεσα στην Βρετάνη και την Νορμανδία". Ο Ριχάρδος Α΄ παντρεύτηκε την Έμμα του Παρισιού, δούκισσα της Νορμανδίας κόρη του κόμητος των Παρισίων Ούγου του Μέγα, με τον γάμο αυτό αναζήτησε τα δικαιώματα του πατέρα του στο Δουκάτο της Βρετάνης. Η συμφωνία με τον Κόναν Α΄ ενίσχυσε τα δικαιώματα αυτά, η καταγραφή των γεγονότων όμως παραμένει αμφίβολη και στηρίζεται μόνο σε μερικά γραπτά του Ντούντο όφ Σαιν-Κουέντιν. Ο Κόναν Α΄ της Βρετάνης έπεσε στην "μάχη του Κονκερέγ" (27 Ιουνίου 992) εναντίον του κουνιάδου του 
Φούλκωνος του Μελανού, τάφηκε στο "Αβαείο του Σαιντ Μισέλ".

Οικογένεια

Παντρεύτηκε την Ερμενγάρδη-Γκερμπέργκα του Ανζού, κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Ανζού και της Αδέλας του Βερμαντουά, με την οποία απέκτησε τα εξής παιδιά:

 Γοδεφρείδος Α΄ της Βρετάνης
 Ιουδήθ της Βρετάνης (982 – 1017) που παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Β΄ της Νορμανδίας
 Ιουδικαέλ, κόμης του Ποροέ (πέθανε το 1037)
 Ερνό

Παραπομπές

Πηγές

Alexander, Jonathan James Graham (1970). Norman illumination at Mont St Michel, 966-1100. Oxford, UK: Clarendon Press.
Bachrach, Bernard S. (1993). Fulk Nerra, the neo-Roman consul, 987-1040: A Political Biography of the Angevin Count. Berkeley and Los Angeles: University of California Press.
Delumeau, Jean (1969). Histoire de la Bretagne. Toulouse, France: Edouard Privat editeur; Jean Delumeau, directeur, with contributing authors P-R Giot, J L'Helgouach, J Briard, J-B Colbert de *Beaulieu, L Pape, P Rache, G Devailly, Η Touchard, J Meyer, A Mussat, and G Le Guen (chapters do not specify individual authors).
Keats-Rohan, K.S.B. (1994). 'Two Studies in North French Prosopography', Journal of Medieval History Vol. 20.
Price, Neil S. (1989). "The Vikings in Brittany" (PDF). Saga-Book of the Viking Society. XXII (6): 319–440.

Οίκος της Ρεν
Δούκες της Βρετάνης
Κόμητες της Ρεν
System of a Down

Οι System of a Down, επίσης γνωστοί με το ακρωνύμιο SOAD ή συντομότερα System, είναι αρμενοαμερικανικό  Heavy Metal συγκρότημα από τη νότια Καλιφόρνια, που σχηματίστηκε το 1994. Αποτελείται από τον Σερτζ Τανκιάν (κυρίως φωνητικά, πλήκτρα και ρυθμική κιθάρα), Ντάρον Μαλάκιαν (φωνητικά και κιθάρα), Σάβο Ονταντζιάν (μπάσο) και Τζον Ντολμαγιάν (ντραμς).

Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει 5 άλμπουμ και έχει πουλήσει πάνω από 40 εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο. Ακόμη, έχει προταθεί για 4 βραβεία Grammy, εκ των οποίων έχει κερδίσει ένα το 2006 για την Καλύτερη hard rock ερμηνεία. Σύμφωνα με ανακοίνωση στην επίσημη ιστοσελίδα τους, οι System of a Down επανενώθηκαν για μια σειρά εμφανίσεων σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, τον Ιούνιο του 2011.

Μέλη 
 Σερτζ Τανκιάν — κυρίως φωνητικά, πλήκτρα, ρυθμική κιθάρα (1994–σήμερα)
 Ντάρον Μαλάκιαν — φωνητικά, κιθάρα (1994–σήμερα)
 Σάβο Ονταντζιάν — μπάσο (1994–σήμερα)
 Τζον Ντολμάγιαν — ντραμς (1994–σήμερα)

Πρώην Μέλη 
 Οντρόνικ Χατσατουριάν

Δισκογραφία 
 System of a Down (1998)
 Toxicity (2001)
 Steal This Album (2002)
 Mezmerize (2005)
 Hypnotize (2005)
 Protect The Land/Genocidal Humanoidz  (2020)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

 
Αρμένιοι καλλιτέχνες
Alternative metal συγκροτήματα
Βραβευμένοι με Γκράμι
Νικητές Kerrang! Awards
Nu metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Άλντο Πόι

Ο Άλντο Πέδρο Πόι γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου του 1945 και είναι παλαίμαχος Αργεντίνος ποδοσφαριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός.

Καριέρα
Ο Πόι αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του στην ομάδα της γενέτειράς του, Ροσάριο Σεντράλ,και ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε τα πρωταθλήματα του 1971 και 1973.Με τη φανέλα της Ροσάριο πέτυχε από το 1965 μέχρι και το 1974 όταν και αποσύρθηκε,61 τέρματα σε 292 αγώνες πρωταθλήματος.
 
Διατέλεσε επίσης 1 φορά διεθνής με την Εθνική Αργεντινής,στην εκτός έδρας νικηφόρα αναμέτρηση κόντρα στην Βολιβία στις 23 Σεπτεμβρίου του 1973 στο πλαίσιο της προκριματικής φάσης του Μουντιάλ του 1974.

Πηγές 

 Στατιστικά στο fifa.com 

Αργεντινοί ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974
Ποδοσφαιριστές Ροσάριο Σεντράλ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Λας Βέγκας

To Λας Βέγκας (αγγλικά: Las Vegas), είναι η πολυπληθέστερη πόλη στην πολιτεία της Νεβάδα των Η.Π.Α. Ο πληθυσμός της πόλης, ανέρχεται σε 675,592 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022). Η πόλη είναι διεθνούς φήμης τουριστικός προορισμός, ενώ ιδιαίτερα διάσημη είναι για τα πολυάριθμα καζίνο, τα καταστήματα, αλλά και την εξαιρετική κουζίνα και ψυχαγωγία. Για τους λόγους αυτούς μάλιστα αποκαλείται «Η πρωτεύουσα της διασκέδασης του Κόσμου».  

Το Λας Βέγκας, είναι επίσης έδρα της κομητείας Κλαρκ. 

Η μητροπολιτική περιοχή του Λας Βέγκας, έχει πληθυσμό 2,347,920 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021).  

Στην Νεβάδα, σε απόσταση 107 χιλιομέτρων από το Λας Βεγκας το 1960 άρχισαν να διεξάγονται πειράματα με πυρηνικά όπλα. Έτσι οι κάτοικοι μπορούσαν να δουν τα μανιτάρια των εκρήξεων. Τα πειράματα όμως απαγορεύτηκαν το 1965, καθώς έθεταν τους κατοίκους σε κίνδυνο, λόγω της ραδιενέργειας.

Τουρισμός  
Τα αξιοθέατα στο Λας Βέγκας είναι κυρίως τα καζίνο. Τα πιο διάσημα καζίνο-ξενοδοχεία βρίσκονται στο Λας Βέγκας Μπούλεβαρντ (Las Vegas Boulevard), και κυρίως στο Λας Βέγκας Στριπ (Las Vegas Strip). 

Υπάρχουν πολλά καζίνο-ξενοδοχεία στην περιοχή του κέντρου της πόλης, καθώς ήταν αρχικά το επίκεντρο της βιομηχανίας τυχερών παιχνιδιών της πόλης στις πρώτες ημέρες της. Αρκετά όμως υπάρχουν πλέον και στην κομητεία γύρω από την πόλη. Το 2009, ο συνολικός αριθμός των διαθέσιμων δωματίων στο Λας Βέγκας ξεπερνούσε τα 140.000.

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα της πόλης του Λας Βέγκας

Πόλεις της Νεβάδα
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Νιούελς Ολντ Μπόις

Η Νιούελς Ολντ Μπόις (ισπανικά: Newell's Old Boys, ) είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Αργεντινής. Εδρεύει στην πόλη Ροσάριο της επαρχίας Σάντα Φε και έχει στεφθεί πέντε φορές πρωταθλήτρια Αργεντινής.

Ιδρύθηκε το 1903 από αποφοίτους του Αγγλικού Εμπορικού Κολλεγίου του Ροσάριο και ονομάσθηκε έτσι (ελληνικά: Μεγάλα Αγόρια του Νιούελ) προς τιμήν του διευθυντή του κολλεγίου, Άιζακ Νιούελ, ο οποίος τούς είχε μάθει ποδόσφαιρο και θεωρείται ο πρώτος που εισήγαγε το ποδόσφαιρο στη λατινοαμερικάνικη αυτή χώρα. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο (από την αγγλική καταγωγή του Νιούελ) και το μαύρο (από τη γερμανίδα σύζυγό του).

Έδρα της είναι το Στάδιο Μαρσέλο Μπιέλσα με χωρητικότητα 42.000 θεατών. Το γήπεδο αποκαλείτο παλαιότερα Κολοσσός του Πάρκου (Coloso del Parque). 

Οι οπαδοί της αποκαλούνται Λεπροί, επειδή τη δεκαετία του '20 η ομάδα είχε συμμετάσχει σε φιλανθρωπικό αγώνα προς ενίσχυση του τοπικού λεπροκομείου. Ο άλλος μεγάλος σύλλογος του Ροσάριο, η Ροσάριο Σεντράλ, είχε αρνηθεί να συμμετάσχει στον αγώνα κι έκτοτε οι οπαδοί τους αποκαλούνται Καθάρματα.

Καλύτερη περίοδος στην ιστορία της Νιούελς υπήρξε η πενταετία 1987-92, όταν κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα Αργεντινής και έφτασε δύο φορές στον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες.

Μεγάλα ονόματα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου που ξεκίνησαν από τις ακαδημίες της Νιούελς είναι οι Γκαμπριέλ Μπατιστούτα, Άμπελ Μπάλμπο, Χόρχε Βαλντάνο, Αμέρικο Γκαγιέγο, Μαουρίσιο Ποτσετίνο, Ρομπέρτο Σενσίνι, Χεράρδο Μαρτίνο, Γουάλτερ Σαμουέλ, Γκαμπριέλ Χάιντσε, Μάξι Ροδρίγκες και Λιονέλ Μέσσι ενώ τη φανέλα της έχει φορέσει για λίγους αγώνες και ο μεγάλος Ντιέγο Μαραντόνα.

Τίτλοι 
Πρωτάθλημα Αργεντινής (6) - οι ονομασίες αναφέρονται στα διαφορετικά συστήματα διεξαγωγής, όλοι οι τίτλοι είναι ισοδύναμοι:
 Μετροπολιτάνο: 1974
 Καμπεονάτο: 1987-88, 1990-91
 Κλαουσούρα: 1992
 Απερτούρα: 2004
Φινάλ: 2013

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Νιούελς Ολντ Μπόις
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1903
Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής
Η Φόνισσα

Η φόνισσα είναι νουβέλα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Είναι γραμμένη στην καθαρεύουσα, αποτελείται από 17 κεφάλαια και δημοσιεύθηκε στα Παναθήναια σε συνέχειες από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο του 1903, έχοντας υπότιτλο «κοινωνικόν μυθιστόρημα». Η πλοκή εκτυλίσσεται στην ιδιαίτερη πατρίδα του συγγραφέα, τη Σκιάθο.

Πλοκή
Κεντρικό πρόσωπο είναι η Φραγκογιαννού, μια ηλικιωμένη χήρα, που έζησε βασανισμένη ζωή σαν παιδί, ως σύζυγος, ως μήτηρ και ως τήθη(γιαγιά), μαθημένη πάντα να υπηρετεί χωρίς αντιρρήσεις τους ανθρώπους του περιβάλλοντός της. Η πείρα τής δίδαξε ότι η ζωή για μια γυναίκα είναι γεμάτη βάσανα και πίστευε ότι η γέννηση ενός κοριτσιού δεν φέρνει τίποτα άλλο παρά δυστυχία, όχι μόνο στο ίδιο το παιδί, αλλά και στην οικογένειά του, ιδίως εάν είναι φτωχή.

Ένα βράδυ καθώς ξενυχτάει στην κούνια της άρρωστης νεογέννητης εγγονής της, περνούν από το μυαλό της όλες οι δύσκολες στιγμές της ζωής που έζησε. Το μυαλό της θολώνει και σκοτώνει το βρέφος προκαλώντας του ασφυξία, ενώ ο θάνατος θεωρείται από τον γιατρό φυσιολογικός. Αν και αρχικά νιώθει τύψεις, κατά βάθος δεν μετανιώνει για την πράξη της. Αντίθετα, τής γίνεται έμμονη ιδέα ότι η μοίρα την έχει τάξει να σώσει τον κόσμο απαλλάσσοντάς τον από μικρά κορίτσια.

Τα επόμενα εγκλήματά της έχουν ως θύματα τρία μικρά αθώα κοριτσάκια, χωρίς πλέον καθόλου τύψεις, αλλά και χωρίς να είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει το κακό που έχει κάνει. Η χωροφυλακή την υποψιάζεται και αποφασίζει να τη συλλάβει, με αφορμή όμως ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει. Ένα κοριτσάκι πνίγηκε μέσα σε ένα πηγάδι και κοντά του βρισκόταν η Φραγκογιαννού. Αν και ευχήθηκε να πνιγεί το παιδί, η ίδια ποτέ δεν το έσπρωξε.

Στην προσπάθειά της να ξεφύγει από τους χωροφύλακες, η Φραγκογιαννού αποφασίζει να καταφύγει στο ερμητήριο ενός ασκητή και να του εξομολογηθεί τα αμαρτήματά της. Την στιγμή όμως που προσπαθεί να ξεπεράσει ένα στενό πέρασμα, η παλίρροια την προλαβαίνει και η γερόντισσα πεθαίνει, ανάμεσα στην ανθρώπινη και τη θεία δίκη.

Το κείμενο
Το κείμενο έχει δεχθεί μία σειρά αναλύσεων τόσο από λογοτεχνικής, όσο και από εγκληματολογικής και ποινικής προσέγγισης. Ο τρόπος που ο συγγραφέας προσπάθησε να διεισδύσει στην ψυχή της ηρωίδας θεωρήθηκε μοναδικός, την στιγμή που παράλληλα μεταφέρεται στον αναγνώστη ο ευρύτερος περίγυρος του νησιού, η θέση της γυναίκας στη μικρή κοινωνία και οι αντιθέσεις μεταξύ των φτωχών χωρικών και των ανώτερων κοινωνικά στρωμάτων. 

Η νουβέλα έχει ανεβεί στη σκηνή ως θεατρική παράσταση, έχοντας δεχθεί μία σειρά διασκευών από πολλούς Έλληνες σκηνοθέτες. Το 1974 γυρίστηκε ως κινηματογραφική ταινία, σε σκηνοθεσία του Κώστα Φέρρη, με πρωταγωνίστρια τη Μαρία Αλκαίου. Το 2014 ανέβηκε στη σκηνή ως όπερα από την Εθνική Λυρική Σκηνή.

Πηγές 
 Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Η Φόνισσα
 Λίνου Πολίτη, Συνοπτική ιστορία της Νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας, Εκδόσεις «Δωδώνη», Αθήνα-Ιωάννινα 1987, σελ. 58
 Ο Παπαδιαμάντης και το Θέατρο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη σε ελεύθερο ψηφιακό βιβλίο

Νουβέλες του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Αβουάζ της Βρετάνης

Η Αβουάζ της Βρετάνης (1037 - 1072) ήταν δούκισσα της Βρετάνης (1066 - 1072), κόρη του Άλαν Γ΄ της Βρετάνης και της Μπέρθα του Μπλουά, διάδοχος στην Βρετάνη του αδελφού της Κόναν Β΄ που πέθανε από δηλητηρίαση. 

Λίγα είναι γνωστά σχετικά με την ζωή της. Παντρεύτηκε τον Οέλ Β΄ της Κορνουάλλης ως αποτέλεσμα στρατιωτικής συμμαχίας μεταξύ του δουκάτου της Βρετάνης με την Κορνουάλλη. Ο Οέλ συνέχισε να κυβερνάει την Βρετάνη και μετά τον θάνατο της συζύγου του σαν αντιβασιλιάς στο όνομα του ανήλικου γιου τους, Άλαν Δ΄. Με τον θάνατο του Οέλ (1084), ο 18χρονος Άλαν ανέλαβε την διοίκηση του δουκάτου.

Παραπομπές 

Δούκισσες της Βρετάνης
Οέλ Β΄ της Βρετάνης

Ο Οέλ Β΄ της Κορνουάλλης (προ του 1031 - 1084) ήταν κόμης του Κερνέβ από το 1058 ως Οέλ Ε΄, και μετά το γάμο του με την Αουίς της Βρετάνης βασιλικός σύζυγος της δούκισσας της Βρετάνης ως τον θάνατο του. Η δυναστεία του κυβέρνησε την Βρετάνη ώς το 1156. Λίγα είναι γνωστά σχετικά με την ζωή του. Το σημαντικότερο γεγονός της είναι ο γάμος του για πολιτικούς λόγους με την Αουίς ως αποτέλεσμα συμμαχίας των δουκάτων της Κορνουάλλης και της Βρετάνης
λόγω της αυξημένης δύναμης του δούκα της Νορμανδίας Γουλιέλμου. Ασκούσε εξουσία στο δουκάτο και μετά τον θάνατο της συζύγου του ως δούκας της Βρετάνης, τον διαδέχθηκε ο 18χρονος γιος τους Άλαν Δ΄.

Παραπομπές 

Δούκες της Βρετάνης
Αλαίν Δ΄ της Βρετάνης

Ο Αλαίν Δ΄ της Βρετάνης (1066 - 1119) ήταν δούκας της Βρετάνης (1084 - 1112), επίσης κόμης της Ναντς και κόμης της Ρεν, υιός και διάδοχος της Αουίς της Βρετάνης και του Οέλ Β΄ της Κορνουάλλης.

Υπήρχε μακροχρόνια έχθρα ανάμεσα στο δουκάτο της Βρετάνης και της Νορμανδίας: η διαμάχη έληξε με τον γάμο του Άλαν με την δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου του κατακτητή, Κωνσταντία, που έγινε στο Μπαγιώ της Νορμανδίας. Η Κωνσταντία ήταν αντιπαθής στην αυλή για τους συντηρητικούς της τρόπους. Πέθανε το 1090 και σύμφωνα με τον Γουλιέλμο του Μάλμσμπουρι δηλητηριάστηκε από τον ίδιο τον σύζυγό της.

Το 1093 ο Αλαίν Δ΄ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την Ερμενγκάρδη του Ανζού, προκειμένου να εξασφαλίσει συμμαχία με τον πατέρα της Φούλκων Δ΄ του Ανζού. Παιδιά τους ήταν:
 Γοδεφρείδος (πέθανε νέος)
 Κόναν Γ΄ της Βρετάνης
 Αουίς (παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο Ζ΄ της Φλάνδρας).

Το 1112 παραιτήθηκε για λογαριασμό του υιού του, Κόναν, και αποσύρθηκε στο μοναστήρι του Ρεντόν έως τον θάνατο του.

Παραπομπές 

Δούκες της Βρετάνης
Κόναν Γ΄ της Βρετάνης

Ο Κόναν Γ΄ της Βρετάνης (Conan III de Bretagne, 1095 ή 1096 - 17 Σεπτεμβρίου 1148) ήταν δούκας της Βρετάνης από το 1112 έως το 1148, υιός και διάδοχος του δούκα της Βρετάνης Άλαν Δ΄ και της Ερμενγάρδης του Ανζού. Συμμάχησε με τον βασιλιά της Αγγλίας Στέφανο εναντίον της αυτοκράτειρας Ματθίλδης, ο Στέφανος τον αντάμειψε αποδίδοντας στον γαμπρό του Άλαν τον τίτλο του Α΄ κόμη του Ρίτσμοντ.

Το 1146, όταν ο γαμπρός του Άλαν πέθανε, η κόρη του Μπέρθα επέστρεψε στη Βρετάνη από την Αγγλία, ο Κόναν αποκλήρωσε ως νόθο τον μεγαλύτερο γιο του, Οέλ, που κράτησε μόνο τη Ναντ, ενώ προς μεγάλη έκπληξη έχρισε διάδοχο του την κόρη του Μπέρθα. Όταν πέθανε ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στο δεύτερο σύζυγό της, Εύδη, και στον γιο της Κόναν Δ΄ για την κατοχή του δουκάτου. Ο Εύδης δεν δίστασε να κάνει συμμαχία με τον αδελφό της, τον Οέλ της Ναντ, για την κατοχή του δουκάτου, αλλά τελικά ο Κόναν κατάφερε να υποτάξει τον Εύδη εξασφαλίζοντας τη μητρική διαδοχή το 1156.

Οικογένεια 
Το 1113 νυμφεύθηκε την Μαώ, νόθα κόρη του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Α΄ με την οποία απέκτησε:
 Οέλ της Ναντ
 Μπέρθα της Βρετάνης
 Κωνσταντία

Παραπομπές 

Δούκες της Βρετάνης
Μπέρτα της Βρετάνης

Η Μπέρτα της Βρετάνης (Berthe de Bretagne, 1114 - 1156) ήταν δούκισσα της Βρετάνης (1148-1156), μεγαλύτερη κόρη του δούκα Κόναν Γ΄ της Βρετάνης και της Μαώ (νόθης κόρης του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Α΄), διάδοχος του πατέρα της στο δουκάτο μετά την αποκλήρωση του μεγαλύτερου αδελφού της Οέλ τελευταίο μέλος του Οίκου της Κορνουάλλης στο δουκάτο της Βρετάνης. Παντρεύτηκε τον Άλαν κόμη του Παντιέβρ στον οποίο ο βασιλιάς της Αγγλίας Στέφανος δημιούργησε και παραχώρησε την κομητεία του Ρίτσμοντ σαν ανταμοιβή για την υποστήριξη του στην εμφύλια διαμάχη που είχε με την αυτοκράτειρα Ματθίλδη, με τον Άλαν απέκτησε:

 Κόναν Δ΄ της Βρετάνης
 Κωνσταντία της Βρετάνης.

Το 1146 ο σύζυγος πέθανε και η Μπέρθα επέστρεψε στο δουκάτο από την Αγγλία σε δύο χρόνια διαδέχθηκε τον πατέρα της στο δουκάτο.

Παραπομπές 

Δούκισσες της Βρετάνης
Εκλογική περιφέρεια

Εκλογική περιφέρεια ονομάζεται μία γεωγραφική περιοχή της χώρας που ταυτίζεται με τη διοικητική διαίρεση και που ορίζεται για την εκλογή βουλευτών, ή και γερουσιαστών από τον συγκεκριμένο χώρο κατά τη διενέργεια των πολιτικών εκλογών.

Εκλογικές περιφέρειες
Ερνάν Κορτές

Ο Ερνάν Κορτές (Hernán Cortés, 1485 – 2 Δεκεμβρίου 1547) ήταν Ισπανός εξερευνητής και κατακτητής (κονκισταδόρ), που στις αρχές του 16ου αιώνα ηγήθηκε των επιχειρήσεων για την κατάκτηση της αυτοκρατορίας των Αζτέκων, στο σημερινό Μεξικό, προς όφελος του Στέμματος της Καστίλης. Ο Κορτές υπήρξε από τις σημαντικές προσωπικότητες της πρώτης φάσης των εξερευνήσεων που ξεκίνησε ο Χριστόφορος Κολόμβος.

Ο Κορτές γεννήθηκε στο Μεδεγίν της Ισπανίας, από οικογένεια μεσαίας τάξεως. Γοητευμένος από την ανακάλυψη της νέας ηπείρου, έσπευσε στην Ισπανιόλα της Κούβας. Το 1519 εξελέγη επικεφαλής της τρίτης εξερευνητικής αποστολής προς τις ηπειρωτικές περιοχές της νέας ηπείρου. Λόγω όμως της αντιδικίας του με τον Ισπανό κυβερνήτη της Κούβας, Ντιέγο Βελάσκεθ ντε Κουέγιαρ, η αποστολή ακυρώθηκε, διαταγή όμως που ο ίδιος την αγνόησε. Μόλις κατέφθασε στην ηπειρωτικές περιοχές, με πολυμήχανο τρόπο κατάφερε να συμμαχήσει με ορισμένες ιθαγενείς φυλές ώστε να επιβληθεί και στις υπόλοιπες. Χαρακτηριστικά χρησιμοποίησε επιτυχημένα μια ιθαγενή, την Δόνια Μαρίνα, ως μεταφράστρια, η οποία στην πορεία του χάρισε ένα γιο. Όταν ο κυβερνήτης της Κούβας έστειλε φρουρά να συλλάβει τον Κορτές για ανυπακοή, δεν δίστασε να τους αντιμετωπίσει ενόπλως και να τους εξουδετερώσει. 

Τέλος, με τη σύλληψη του Κουαουτέμοκ, ο Τλατοάνι (ο κυβερνήτης της Τενοτστιτλάν), στις 13 Αυγούστου του 1521, η αυτοκρατορία εξαφανίστηκε. Ο Κορτές αλληλογραφούσε απευθείας με τον βασιλιά της Ισπανίας ζητώντας να του αναγνωριστούν οι επιτυχίες του, αντί να τιμωρηθεί για αποστασία. Μετά την επιτυχημένη κατάλυση της τοπικής Αυτοκρατορίας των Αζτέκων με την κατάληψη της πρωτεύουσά τους Τενοτστιτλάν, ο Κορτές απέκτησε τον τίτλο του Μαρκήσιου. Επέστρεψε στην Ισπανία όπου και πέθανε το 1547.

Ο Ερνάν Κορτές υπήρξε από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της εποχής, ιδιαίτερα λόγω των ελάχιστων ιστορικών πηγών που αναφέρονται σε αυτή. Ορισμένοι ιστορικοί τον περιγράφουν ως αδίστακτο ιδιοτελή κατακτητή, ενώ συγκεκριμένες πηγές του επισυνάπτουν στοιχεία ανθρωπιάς και αντιπάθειας προς τις ωμότητες των ισπανικών αρχών κατά των ιθαγενών πληθυσμών.

Πηγές

 Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1987

Παραπομπές

Κορτες
Κορτες
Κορτες
Εκλογική περιφέρεια Α΄ Πειραιώς

Σύμφωνα με το ελληνικό εκλογικό σύστημα ο νομός Αττικής διαιρείται σε πέντε εκλογικές περιφέρειες: την Α' Αθηνών, τη Β' Αθηνών, την Α' Πειραιώς, τη Β' Πειραιώς και το Υπόλοιπο Αττικής.

Η εκλογική περιφέρεια Α΄ Πειραιώς περιλαμβάνει τους καλλικρατικούς δήμους Πειραιά, Αίγινας, Κυθήρων, Αγκιστρίου, Πόρου, Σπετσών, Ύδρας και Τροιζηνίας και αντιπροσωπεύει 194.747 δημότες.

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 έδωσε 6 έδρες στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από τη μεταπολίτευση και μετά στην Α' Πειραιώς. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.

Ευρωεκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1981 και μετά στην Α' Πειραιώς. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.

Πηγές
Βουλ. 1974: Κώστα Διγκαβέ, «Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης-Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986.
Βουλ. 1977: Κώστα Διγκαβέ, «Εκλογές 1977», Εκδόσεις Μπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1979.
Βουλ. 1981, Ευρ. 1981 και Ευρ. 1984: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1985.
Βουλ. 1985: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1986», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986.
Βουλ. Ι. 1989, Ευρ. 1989, Βουλ. Ν. 1989 και Βουλ. 1990: Γ. Αναστασάκος, Γ. Βούλγαρης, Η. Νικολακόπουλος, «Εκλογές 1989 - 1990», Εκδόσεις Τα Νέα, Αθήνα 1990.
Βουλ. 1993: Συλλογικό, «Οι εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993», Εκδόσεις Το Ποντίκι, Αθήνα 1994.
Ευρ. 1994: Εφημερίδα Το Ποντίκι, Τρίτη 14 Ιουνίου 1994.
Από το 1996 και μετά: Ιστοσελίδα Υπουργείου Εσωτερικών .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://web.archive.org/web/20090221030720/http://www.in.gr/news/ekloges/ekloges2.htm 
 https://web.archive.org/web/20120308033606/http://www.kalpes.gr/info/egk.asp
 http://www.ypes.gr/ekloges/content/gr/VouleutSyndiasmoi.htm

Εκλογική περιφέρεια Α΄ Πειραιώς
Σάκα Ζούλου

Ο Σάκα Ζούλου (1787-1828), υπήρξε ο πιο χαρισματικός ηγέτης της φυλής των Ζουλού, στα νότια της αφρικανικής ηπείρου. 

Ήταν νόθος γιος του αρχηγού των Ζουλού, Σενζανγκακόνα. Ο Σάκα πολέμησε στο πλευρό του αρχηγού της φυλής Μθεδουα, Ντινγκισγουαγιο. Μετά το θάνατο του Σενζανγκακόνα, ο Ντινγκισγουάγιο βοήθησε τον Σάκα να διεκδικήσει το θέση του αρχηγού του βασιλείου των Ζουλού. Τον Σάκα διαδέχθηκε ο Ντινγκάνε, ετεροθαλής αδελφός του, ο οποίος συνωμότησε με τον Μλανγκάνα, άλλον ετεροθαλή αδερφό του για να τον δολοφονήσουν. 

Ο Σάκα, κατά η διάρκεια της βασιλείας του, κατάφερε να ενώσει πλήθος γειτονικών φυλών και να δημιουργήσει το βασίλειο των Ζουλού, καλύπτοντας γεωγραφικά το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Νότιας Αφρικής. Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι διέθετε ιδιαίτερες στρατηγικές ικανότητες, ενώ διακρινόταν και για τις βίαιες μεθόδους του ως ηγέτης. 

Βασιλείς των Ζουλού
Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς

Η Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς (ισπανικά: Club Atlético Lanús) είναι αθλητικό σωματείο της Αργεντινής. Εδρεύει στο Λανούς, μια πόλη στα νότια όρια του Μπουένος Άιρες.

Ποδοσφαιρικό τμήμα 
Ο σύλλογος είναι γνωστός κυρίως για την ποδοσφαιρική ομάδα του, η οποία παραδοσιακά συγκαταλέγεται στους «μικρούς» του πρωταθλήματος με συχνούς υποβιβασμούς στη Β' Κατηγορία. Μάλιστα το 1978 είχε υποβιβασθεί στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα λόγω χρεών περίπου 2.000.000 δολαρίων, αλλά σύντομα επανήλθε. Από το 1929 αγωνίζεται στο δημοτικό στάδιο Νέστορ Ντίας Πέρες.

Τα τελευταία χρόνια η Λανούς θεωρείται ανερχόμενη δύναμη του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, έχοντας κατακτήσει δύο πρωταθλήματα (Απερτούρα '07, 2016) και χάνοντας άλλα δύο (Απερτούρα '08, Κλαουσούρα '09) με διαφορά 2 βαθμών. Έχει επίσης κατακτήσει το (σήμερα κατηργημένο) Κόπα ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ του 1996 - ο τίτλος αυτός υπήρξε το «διαβατήριο» για την ευρωπαϊκή καριέρα του τότε άγνωστου προπονητή Έκτορ Ραούλ Κούπερ.

Τίτλοι 
 Πρωτάθλημα Αργεντινής (2)
 Απερτούρα 2007, 2016

 Κόπα ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ (1)
 1996

Κόπα Σουδαμερικάνα  (1)
2013

 Κόπα ντελ Μπισεντενάριο (1)
 2016

Άλλα αθλήματα 
Το μπασκετικό τμήμα της αγωνίζεται επίσης στην Α' Κατηγορία Αργεντινής, χωρίς να έχει επιτύχει κάποια διάκριση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη Ιστοσελίδα

Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς
Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1915
Εκλογικό μέτρο

Με τον όρο εκλογικό μέτρο χαρακτηρίζεται ο υπολογισμός του αριθμού των βουλευτικών εδρών της Βουλής που κατανέμονται σε (ή αντιπροσωπεύουν την) κάθε εκλογική περιφέρεια.

Ως μέτρο - αριθμός, τούτο αποτελεί το πηλίκο της διαίρεσης του συνολικού αριθμού των δημοτών της επικράτειας, αριθμός που λαμβάνεται από την επίσημη τελευταία απογραφή πληθυσμού, δια του συνολικού αριθμού των βουλευτικών εδρών οι οποίες και κατανέμονται στις εκλογικές περιφέρειες.

Στη συνέχεια το πηλίκο της διαίρεσης του αριθμού των δημοτών κάθε εκλογικής περιφέρειας, αριθμός που λαμβάνεται ομοίως από τους επίσημους καταλόγους της απογραφής πληθυσμού, δια του παραπάνω προσδιορισθέντος «εκλογικού μέτρου», αριθμού, αποτελεί τον αριθμό των βουλευτικών εδρών κάθε εκλογικής περιφέρειας.

Σύμφωνα με το ελληνικό εκλογικό σύστημα ο αριθμός των βουλευτικών εδρών που κατανέμονται στις εκλογικές περιφέρειες και λαμβάνεται υπόψη στον προσδιορισμό του εκλογικού μέτρου είναι ο αριθμός 288.

Ελληνική νομοθεσία 
Σημειώνεται ότι ο αριθμός των Βουλευτών, των βουλευτικών εδρών και το βουλευτικό μέτρο, όπως αυτό υπολογίζεται στο ελληνικό εκλογικό σύστημα, ορίσθηκαν από το άρθρο 2 του Π.Δ. 351/2003 και του άρθρου 2 του Π.Δ. 96/2007 όπως φέρονται στη τελευταία κωδικοποίηση της σχετικής νομοθεσίας του 2ου άρθρου του Π.Δ. 26/2012 (ΦΕΚ 57Α΄/15.3.2012).

Πηγές
Η παρεχόμενη παραπάνω νομοθεσία.

Μετρο
Τζενεβίβ Νάτζι

Η Τζενεβίβ Νάτζι (αγγλ. : Genevieve Nnaji, γεννημένη στις 3 Μαΐου 1979) είναι μια Νιγηριανή ηθοποιός και τραγουδίστρια. Το 2005 διακρίθηκε με το Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού της Αφρικανικής Ακαδημίας Ταινιών.

Μεγάλωσε στο Λάγος, την εμπορική πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Η τέταρτη από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας, μεγάλωσε σε μεσοταξικό περιβάλλον. Ο πατέρας δούλευε ως μηχανικός και η μητέρα της ως δασκάλα. Φοίτησε στο Μεθοδιστικό Κολλέγιο Θηλέων Γιάμπα, και αργότερα στο Πανεπιστήμιο του Λάγος. Ενόσω φοιτούσε στο πανεπιστήμιο, ξεκίνησε "οντισιόν" (καλλιτεχνικές προκριματικές ακροάσεις) για ρόλους σε μερικές από τις πολλές ανερχόμενες παραγωγές του Νιγηριανού Κινηματογράφου.

Καριέρα 
Η Νάτζι ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της με ένα ρόλο στη σαπουνόπερα Ripples, σε ηλικία 8 ετών. Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε διάφορα διαφημιστικά σποτ. Σε ηλικία 19 ετών εμφανίζεται για πρώτη φορά σε παραγωγή του Νιγηριανού κινηματογράφου, στο φιλμ Most Wanted, και στη συνέχεια στο Last Party, Mark of the Beast και Ijele.

Μεταξύ άλλων, έλαβε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού από το City People Awards το 2001 και από την Αφρικανική Ακαδημία Ταινιών το 2005.

Το 2004 υπέγραψε συμβόλαιο με μια γκανέζικη δισκογραφική εταιρεία, και εξέδωσε τον πρώτο της δίσκο, One Logologo Line. Τον Μάιο του 2008 κυκλοφόρησε η συλλογή ρούχων (κολεξιόν) St. Genevieve, ένα μέρος από τα έσοδα της οποίας θα διατεθεί για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Φιλμογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Τζενεβίβ Νάτζι στο Internet Movie Database

Νιγηριανοί ηθοποιοί
Εκλογική περιφέρεια Φωκίδας

Η εκλογική περιφέρεια Φωκίδας είναι μία από τις πέντε εκλογικές περιφέρειες οι οποίες ανήκουν στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και περιλαμβάνει τον νομό Φωκίδας. Μέχρι και τις εκλογές του 2000 από αυτήν εκλέγονταν 2 βουλευτές. Από τις εκλογές του 2004 και μετά, αποτελεί μία από τις 8 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας, αντιπροσωπεύοντας περίπου 50.000 δημότες.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην Φωκίδα. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.

Ευρωεκλογές

Βουλευτές Φωκίδας 1974-σήμερα
Ακολουθούν οι βουλευτές Φωκίδας της περίοδου 1974-2015

Παραπομπές

Εκλογική περιφέρεια Φωκίδας
Ισσάχαρ

Ο Ισσάχαρ είναι βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη.

Ήταν ο ένατος γιος του Ιακώβ και ο πέμπτος της Λείας. Το όνομά του όπως και εκείνα των αδελφών του συνδέεται μ΄ ένα περίεργο συμβάν. Όταν τον γέννησε η μητέρα του είπε: "Δέδωκέ μοι ο θεός τον μισθό μου, ανθ΄ ου έδωκα την παιδίσκην μου τω ανδρί μου". Και έτσι ονόμασε το γιο της:  "Ισσάχαρ, ο εστί μισθός". Η δε αναφερόμενη ως παιδίσκη ήταν η δούλη της Ζελφάν.

Πριν τη γέννηση του Ισσάχαρ, είχε προηγηθεί το ακόλουθο γεγονός. Η Λεία βλέποντας πως μετά τη γέννηση του τέταρτου παιδιού της είχε πάψει πλέον να τεκνοποιεί "ζήτησε" από τον σύζυγό της να συνευρεθεί με τη δούλη της Ζελφάν. Ο Ιακώβ άλλο που δεν ήθελε όπως αποδείχθηκε.

Έτσι η Λεία για την αυταπάρνησή της αυτή και τις προσευχές της προς τον θεό αξιώθηκε σε κάποια επόμενη συνεύρεση με τον άνδρα της Ιακώβ να τεκνοποιήσει και να γεννήσει τον Ισσάχαρ, θεωρούμενος από την ίδια ως μισθός του Γιαχβέ για την πράξη της.

Όταν μεγάλωσε ο Ισσάχαρ ανέλαβε αρχηγός της ομώνυμης εβραϊκής φυλής, μίας από τις Δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Φέρεται επίσης να είχε νυμφευτεί την Αριδά από την οποία απέκτησε τέσσερις γιους. Πέθανε σε πολύ μεγάλη ηλικία.

Πηγές
Γένεση λ΄:9 - 18
"Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΓ΄, σελ.266

Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων
Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Λεύκα Λευκωσίας

Η Λεύκα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η κοινότητα δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Πριν την εισβολή (1974) ήταν η μόνη πόλη της Νήσου με τουρκοκυπριακή πλειοψηφία. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στην κοινότητα από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος της δεν ελέγχεται από αυτήν.

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Ίπποκλος

Ο Ίπποκλος ήταν αρχαίος Έλληνας τύραννος της Λαμψάκου επί εποχής του Βασιλέως των Περσών Δαρείου του Α΄.

Ο Ίπποκλος είχε αναγνωρίσει τον Δαρείο ως κυρίαρχο και Μέγα βασιλέα της Περσικής Αυτοκρατορίας. Εκ του λόγου αυτού συμμετείχε στην εκστρατεία εκείνου που επεχείρησε κατά των Σκυθών το 513 π.Χ.

Ιωνία
Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι
Ιπποκλής ο Κυμαίος

Ο Ιπποκλής ο Κυμαίος ήταν αρχαίος Έλληνας από την Κύμη της Εύβοιας.  Όπως εξιστορεί ο Στράβων, αυτός μαζί με τον Μεγασθένη τον Χαλκιδαίο ανέλαβαν να δημιουργήσουν νέα αποικία.
 
Δημιουργώντας μικρό στόλο και ηγηθέντες αυτού, παραπλέοντας την Πελοπόννησο και διαπλέοντας το Ιόνιο πέλαγος έφθασαν στην Μεγάλη Ελλάδα όπου προσεγγίζοντας τις παραλίες της επέλεξαν το σημείο όπου και ίδρυσαν αποικία της Κύμης.

Παραπομπές 

Κύμη
Μεγάλη Ελλάδα
Αρχαίοι Ευβοείς
Ποδής

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ποδής (ασυναίρετη μορφή: Ποδέας) είναι γνωστός ένας από τους 7 γιους του Ηετίωνα, αδελφός και της Ανδρομάχης, της συζύγου του Έκτορα. Το όνομα της μητέρας του Ποδή δεν αναφέρεται. Ο Ποδής, προσωπικός φίλος του Έκτορα, σκοτώθηκε από τον Αχιλλέα κατά την επιδρομή του τελευταίου στη Θήβη, πόλη του πατέρα του, σύμφωνα με την Ιλιάδα (ραψωδία Ζ), μαζί με τους έξι αδελφούς του και τον πατέρα του, αλλά στη ραψωδία Ρ (στ. 575 κ.ε.) ο Ποδής σκοτώνεται από τον Μενέλαο έξω από την Τροία. Αυτή η αντίφαση από μέρους του Ομήρου δεν έχει επιλυθεί και ίσως υποδεικνύει ότι σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις ο Ηετίων είχε οκτώ γιους.

Πηγές
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901

Ποδης
Πόλυβος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πόλυβος, που σημαίνει «αυτός που έχει πολλά βόδια», είναι γνωστά τα παρακάτω 7 πρόσωπα:
 Βασιλιάς της Κορίνθου σύμφωνα με τις τραγωδίες του Θηβαϊκού Κύκλου. Ο Πόλυβος με τη σύζυγό του, τη Μερόπη ή Περίβοια, δεν είχαν παιδιά, και έτσι τους δόθηκε ο Οιδίποδας σε βρεφική ηλικία για να τον αναθρέψουν, αφού ο βοσκός στον οποίο τον είχε δώσει ο πατέρας του λυπήθηκε να τον αφήσει στο βουνό. Σε εφηβική πια ηλικία, ο Οιδίποδας άκουσε ότι είναι υιοθετημένος και πήγε να ρωτήσει το Μαντείο των Δελφών για την αλήθεια. Εκεί ο χρησμός ήταν ότι θα παντρευτεί τη μητέρα του και θα σκοτώσει τον πατέρα του. Φοβισμένος, αποφάσισε να μη ξαναπάει στην Κόρινθο ώστε να μη σκοτώσει κατά λάθος τον Πόλυβο, και κατευθύνθηκε προς τη Θήβα. Σε σταυροδρόμι όμως, μετά από παρεξήγηση, σκότωσε τον Λάιο, τον πραγματικό του πατέρα που ήταν βασιλιάς στη Θήβα. Αργότερα, ο Πόλυβος απέκτησε και δικό του παιδί με τη σύζυγό του, την Αλκινόη, αλλά φαίνεται ότι πέθανε αμέσως μετά: στην τραγωδία Οιδίπους τύραννος, ένας αγγελιαφόρος φέρνει το μήνυμα του θανάτου του Πολύβου στη Θήβα.
 Βασιλιάς της Σικυώνος, γιος του θεού Ερμή και της Χθονοφίλης, κόρης του Σικυώνα. Ο Πόλυβος αυτός κληρονόμησε τον θρόνο από τον παππού του και είχε μία κόρη, τη Λυσιμάχη ή Λυσιάνασσα, την οποία πάντρεψε με τον Ταλαό. Τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Άδραστος.
 Τρώας, γιος του Αντήνορα και της Θεανούς, δηλαδή ένας από τους 11 «Αντηνορίδες». Ο Πόλυβος αυτός αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Λ, στίχος 59). Κατά μία εκδοχή, σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο από τον Νεοπτόλεμο.
 Μνηστήρας της Πηνελόπης που σκοτώθηκε κατά τη μνηστηροφονία από τον χοιροβοσκό Εύμαιο. Ο μνηστήρας Πόλυβος αναφέρεται στην Οδύσσεια (χ 243, 284), όπου χαρακτηρίζεται ως «δαΐφρων» (συνετός).
 Μέλος της αιγυπτιακής παροικίας στην αρχαία Θήβα (κατ' άλλους βασιλιάς), σύζυγος της Αλκάνδρας. Σύμφωνα με την Οδύσσεια (δ 126 κ.ε.), ο Πόλυβος αυτός είχε μεγάλους θησαυρούς στην έπαυλή του, όπου φιλοξένησε τον βασιλιά της Σπάρτης Μενέλαο κατά την περιπλάνησή του και του χάρισε δύο ασημένια σκεύη λουτρού, 10 τάλαντα χρυσού  και δύο τρίποδα, ενώ η Αλκάνδρα χάρισε άλλα δώρα στην Ωραία Ελένη.
 Τεχνίτης των Φαιάκων που είχε κατασκευάσει μια όμορφη πορφυρή μπάλα, την οποία χρησιμοποιούσαν στον χορό. Και αυτός ο Πόλυβος αναφέρεται στην Οδύσσεια (θ 373). 
 Ο Ιθακήσιος πατέρας του Ευρυμάχου, ενός από τους σπουδαιότερους μνηστήρες της Πηνελόπης (Οδύσσεια, ο 519 και π 345).

Πηγές
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 743

Πολυβος
Πολυβος
Πολυβος
Μνηστήρες της Πηνελόπης
Μυθολογία της αρχαίας Κέρκυρας
Μυθικοί βασιλείς της Σικυώνας
Θεόδωρος Αγαλλιανός

Ο Θεόδωρος Αγαλλιανός ήταν λόγιος κληρικός που έζησε στην Κωνσταντινούπολη και άκμασε το 1453, την εποχή που αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος.

Είχε τα αξιώματα του δικαιοφύλλακα του κλήρου, του Παλατίου και ήταν οφφικιάλις, και οικονόμος της Αγίας Σοφίας. Ήταν άνδρας σοφός, υμνογράφος και εμπειρότατος στην εκκλησιαστική μουσική.

Ο Αγαλλιανός έγραψε διάφορα ποιήματα που φανερώνουν τις ανθενωτικές του ιδέες. Ως αυτόπτης μάρτυρας των δεινών που υπέστησαν το 1453 από τους Οθωμανούς οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης και των περιχώρων της, ο Αγαλλιανός συνέγραψε ένα σχετικό έργο, με τον τίτλο: «Χρονικόν σημείωμα περί των υπό των Τούρκων επενεχθέντων κακών».

Πολλοί λόγοι και επιστολές του Αγαλλιανού διασώζονται σε χειρόγραφα στις βιβλιοθήκες της Οξφόρδης στην Αγγλία και του Εσκοριάλ στην Ισπανία. Ο λόγιος και φιλόσοφος Γεώργιος Αμιρούτζης έγραψε «Επιστολές» στον Θεόδωρο Αγαλλιανό σχετικά με το έργο (βιβλίο) του τελευταίου Επί της Θείας Προνοίας.

Συγγράμματα 
 Έγινε μάρτυς της άλωσης της Κωνσταντινούπολης και έγραψε Χρονικό σημείωμα περί των υπό των Τούρκων ενανεχθέντων κακών
 Έγραψε επίσης Κατά Λατίνων, το οποίο δημοσιεύτηκε από τον Δοσίθεο.
 Έγραψε ακόμη διάφορους εκκλησιαστικούς ύμνους και περί εκκλησιαστικής μουσικής. Τα μουσουργήματα αυτά σώζονται σε χειρόγραφα εξηγημένα.

Πηγές 
 Ιωάννης Κακαβούλιας: Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή), εκδ. Νικόδημος, Αθήνα, σελ. 11
 }
 Θεοδόσιος Β. Γεωργιάδης, Η Νέα Μούσα : Συνοπτική ιστορική και τεχνική μουσική μελέτη, Εν Σταμπουλ, Τύποις Μάρκου Δημητριάδου, 1936.

Βυζαντινοί κληρικοί
Αγαλλιανος
Βυζαντινοί υμνογράφοι
Βυζαντινοί λόγιοι
Ορθόδοξοι λόγιοι
Αέτιος ο Αμιδηνός

Ο Αέτιος ο Αμιδηνός ήταν ο διασημότερος γιατρός του 6ου αιώνα μ.Χ.. Το «Αμιδηνός» αναφέρεται στην καταγωγή του από την πόλη Αμίδη της Μεσοποταμίας (σύγχρονη Ντιγιάρμπακιρ). Σπούδασε στην Αλεξάνδρεια και άσκησε την Ιατρική στην Κωνσταντινούπολη ως αρχίατρος της Αυτοκρατορικής Αυλής.

Το έργο του Αετίου Βιβλία ιατρικά εκκαίδεκα (δηλαδή «16 ιατρικά βιβλία») δεν περιλαμβάνει μόνο τις δικές του ιατρικές γνώμες, αλλά και τις γνώμες και θεωρίες άλλων διαπρεπών αρχαιότερών του ιατρών. Ασχολείται με τη διάγνωση, την πρόγνωση, την αιτιολογία και τη θεραπευτική των νόσων. Επίσης, με τα απλά βότανα, τα μεταλλικά νερά, τα καταπλάσματα, τα ούρα, τις αιμορραγίες, τις νόσους του εγκεφάλου, των νεύρων, των αυτιών και της μύτης. Ακόμα, ο Αέτιος ο Αμιδηνός ασχολείται στο έργο αυτό με οφθαλμικές παθήσεις και νοσήματα του στόματος, του θώρακα, των πνευμόνων και των εντέρων.

Παραπομπές

Πηγές 
 Ιωάννης Κακαβούλιας: Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή), εκδ. Νικόδημος, Αθήνα, σελ. 12

Αετιος
Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Αθηνόδωρος (φυσιοδίφης)

Ο φυσιοδίφης Αθηνόδωρος είναι κυρίως γνωστός από το γεγονός ότι συνέγραψε μία πραγματεία με τίτλο «Περί ωκεανού και των πλημμυρίδων». Αυτό το έργο το αναφέρει ο μεγάλος γεωγράφος Στράβων στα «Γεωγραφικά» του.

Πηγές 
 

Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι
Disney Channel

Το Disney Channel (αρχικά ονομαζόμενο ως The Disney Channel από τις 18 Απριλίου 1983 έως τις 6 Απριλίου 1997 και συνήθως συντομευμένο ως Disney έως και το Σεπτέμβριο του 2002) είναι ένα αμερικάνικο τηλεοπτικό δίκτυο το οποίο απευθύνεται σε παιδιά, έφηβους και οικογένεια. Το κανάλι ανήκει ιδιοκτησιακά στην Disney Branded Television, μονάδα της Disney General Entertainment Content, τμήμα της The Walt Disney Company, και μεταδίδεται δορυφορικά μέσω συνδρομητικών πλατφορμών. Το πρόγραμμά του περιλαμβάνει παιδικές σειρές και ταινίες παραγωγής της Disney.

Το Disney Channel στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα, το Disney Channel ξεκίνησε να μεταδίδεται στις 8 Νοεμβρίου 2009 μέσω της συνδρομητικής πλατφόρμας NOVA (θέση 504) ενώ από τις 3 Φεβρουαρίου του 2010 εκπέμπει και από την COSMOTE TV (θέση 501). Το πρόγραμμά του περιλαμβάνει ζώνη αφιερωμένη στα παιδιά προσχολικής ηλικίας με κινούμενα σχέδια καθώς και προγράμματα για νεανικό κοινό με σειρές και ταινίες εκ των οποίων οι περισσότερες είχαν προβληθεί και από την ΕΡΤ. Το κανάλι εκπέμπει μεταγλωττισμένο από τις 6:00 μέχρι τις 3:00.

Λογότυπα

Παρόμοια Τηλεοπτικά Κανάλια
Disney XD
Disney Junior

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Disney επίσημη ελληνική ιστοσελίδα 

Παιδικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Αμερικάνικοι τηλεοπτικοί σταθμοί
Δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1983
The Walt Disney Company
Αθηνόδωρος ο Σολεύς

Ο Αθηνόδωρος ο Σολεύς ήταν ένας στωικός φιλόσοφος και συγγραφέας του 3ου αιώνα π.Χ. από την πόλη Σόλοι Κιλικίας, μαθητής του Ζήνωνος του Κιτιέως.

Ο πατέρας του ονομαζόταν επίσης Αθηνόδωρος, ενώ αδελφός του ήταν ο γνωστός ποιητής και αστρονόμος Άρατος ο Σολεύς, όπως αναφέρει η «Σούδα» στο λήμμα «`Αρατος». Αμφότεροι οι αδελφοί είχαν παρακολουθήσει τη διδασκαλία του Ζήνωνα. Συμπατριώτης του εξάλλου ήταν και ένας άλλος μαθητής του Ζήνωνος, ο Χρύσιππος.

Ο Αθηνόδωρος ο Σολεύς αναφέρεται στον κατάλογο των μαθητών του Ζήνωνος που δίνει ο Διογένης Λαέρτιος. Στον Αθηνόδωρο αυτόν ίσως είναι αφιερωμένο το έργο Περὶ τῶν ϰαταγορευτιϰῶν του Χρυσίππου.

Στωικοί φιλόσοφοι
Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Αρχαίοι Σολείς (Κιλικίας)
Αιλιανός ο Τακτικός

Ο Αιλιανός ο Τακτικός ήταν αρχαίος Έλληνας στρατιωτικός συγγραφέας που ζούσε στη Ρώμη τον 2ο αιώνα μ.Χ..

Ο Αιλιανός συνέγραψε τα στρατιωτικά βιβλία Περί Στρατηγικών Τάξεων Ελληνικών και Τακτική Θεωρία, αφιερωμένα στον αυτοκράτορα Αδριανό (το πρώτο ίσως στον Τραϊανό, αν του αποδίνεται ορθά ως έτος δημοσιεύσεως το 106), στα οποία αντιπαραθέτει την ελληνομακεδονική στρατηγική τακτική σε αντιπαράθεση με τη ρωμαϊκή. Το πρώτο, σε 53 κεφάλαια, αποτελεί μία πραγματεία-εγχειρίδιο της μακεδονικής τακτικής, όπως εφαρμοζόταν από τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι έχει συμβουλευθεί τις καλύτερες πηγές, με σημαντικότερη μία, χαμένη σήμερα, πραγματεία επί του θέματος από τον Πολύβιο.

Ο Αιλιανός μας δίνει μία σύντομη περιγραφή για τη σύσταση του ρωμαϊκού στρατού της εποχής του. Υπόσχεται επίσης στον αναγνώστη ένα έργο για τις ναυτικές τακτικές, αλλά αυτό, αν ποτέ γράφτηκε, έχει χαθεί.

Ο Αρριανός είχε υπόψη του τον Αιλιανό, ή τουλάχιστο αμφότεροι αντλούν από την ίδια πηγή. Βέβαια επικριτές του Αιλιανού από τον 18ο αιώνα (οι Guichard Folard και Prince de Ligne) τον θεωρούν πολύ κατώτερο του Αρριανού, αλλά οι άμεσοι διάδοχοί του, οι Βυζαντινοί και αργότερα οι Άραβες (που τον μετέφρασαν περί το 1350 για τη δική τους χρήση), δέχθηκαν μεγάλη επίδραση από τα έργα του. Ο βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων ΣΤ' ο Σοφός έχει ενσωματώσει μεγάλο μέρος κειμένου του στο δικό του έργο για τη στρατιωτική τέχνη (το Τέχνη Τακτική).

Παρά την ακαδημαϊκή του φύση, το έργο του Αιλιανού του Τακτικού είχε μέγιστη αξία για τους οργανωτές στρατού, ιδίως τον 16ο αιώνα, εξαιτίας του πλήθους των λεπτομερειών που αναφέρει: η μακεδονική φάλαγγα που περιγράφει, είχε πολλές ομοιότητες με τα πυκνά σώματα λογχοφόρων και ιππικού των ισπανικών και ολλανδικών συστημάτων και οι μεταφράσεις που έγιναν τον 16ο αιώνα σχημάτισαν τη βάση πολυάριθμων βιβλίων τακτικής.

Δείτε επίσης
 Ονήσανδρου Τακτικά

Πηγή 
 Ιωάννης Κακαβούλιας: Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή), εκδ. Νικόδημος, Αθήνα

Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Αινείας ο Τακτικός

Ο Αινείας ο Τακτικός έζησε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., ως σύγχρονος του Ξενοφώντα. Κατά μία άποψη είναι αυτός που ο Ξενοφών αναφέρει ως Αινεία Στυμφάλιο, στρατηγό των Αρκάδων που έλαβε μέρος στη Μάχη της Μαντινείας (362 π.Χ.). Ο Αινείας είχε συγγράψει ένα μεγάλο έργο με τίτλο Περί των στρατηγικών υπομνήματα, από το οποίο σώθηκε μία επιτομή, το Εγχειρίδιο Τακτικής, η οποία έγινε από τον Κινέα, σύμβουλο του βασιλιά Πύρρου. Ο Αινείας συνέγραψε και το έργο Τακτικόν τε και πολιορκητικόν υπόμνημα περί του πώς ¨ χρη πολιορκούμενον αντέχειν" . Από αυτό σώθηκαν λίγα αλλά πολύτιμα αποσπάσματα. Τα έργα του είναι γραμμένα στην αττική διάλεκτο, με αποσπάσματα από τον Θουκυδίδη και τον Ξενοφώντα. Σε αυτά ο συγγραφέας εκθέτει όλα τα είδη των στρατηγημάτων και των προφυλάξεων, που πρέπει να χρησιμοποιούνται έτσι ώστε να παραπλανάται ο εχθρός. Ακόμα και σήμερα εντυπωσιάζει η ακριβολογία του και η διαύγεια του ύφους του.

Πηγές 
 Ιωάννης Κακαβούλιας: Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή), εκδ. Νικόδημος, Αθήνα, σελ. 17

Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Τεκές των Ασπρογείων

Ο  Τεκές των Ασπρογείων, παλαιότερα γνωστός ως Ιρενί Τεκές, ήταν αλβανικός τεκές, (δηλαδή μέρος συνάθροισης δερβίσηδων), που βρίσκεται στον Δήμο Πολυδάμαντα της περιφέρειας των Φαρσάλων στο χωριό Άνω Ασπρόγεια, άλλοτε Ιρενί.

Ο τεκές αυτός βρίσκονταν μέσα σε μια κατάφυτη τοποθεσία και τιμόταν στο όνομα του δερβίση Ντουρμπαλού, εξ ου το όνομά του. Υπολογίζεται ότι πρέπει να ανεγέρθηκε περίπου το 1770, από Έλληνα μοναχό όπου αργότερα καταλήφθηκε από Μεβλεβήδες.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, σε κάποια επίσημη διέλευση βασιλέως ή πρωθυπουργού από την περιοχή, βρέθηκε να κατοικείται από 6 Αλβανούς υπερήλικους δερβίσηδες υπό τον ηγούμενό τους Κιαξήμ Μπαμπά. Ο τεκές διέθετε επίσης και προσωπικό άνω των 20 ατόμων, για διάφορες εργασίες εσωτερικές και εξωτερικές αγροτικές με το οποίο εξυπηρετούνταν.
Οι Μεβλεβήδες δερβίσηδες του Ιρενί Τεκέ ήταν πολύ φιλόξενοι. Έξω από τον αυλόγυρο του τεκέ υπήρχε ένα μικρό τέμενος, καλούμενο «τέμενος Ντουρμπαλού», το οποίο ήταν πρώην χριστιανικό κτίσμα, ξωκλήσι, τιμώμενο επ' ονόματι του αγίου Γεωργίου.

Σημειώνεται ότι στον Τεκέ των Ασπρογείων είχαν καταφύγει από το 1925 πολλοί σημαίνοντες Αλβανοί, εχθρικά διακείμενοι προς τον Αλβανό βασιλέα Αχμέτ Ζώγου, ο οποίος τους καταδίωκε ως φιλικά προσκείμενους στον Φαν Νόλη, βρίσκοντας σ' αυτό, και εκ μέρους της ελληνικής πολιτείας, ευπρόσδεκτο άσυλο.

Σήμερα ο Τεκές των Ασπρογείων ελάχιστα θυμίζει την αλλοτινή του δόξα. Πρόκειται για ένα τελείως εγκαταλελειμμένο διώροφο κτίσμα, περίπου 7 Χ 10 μέτρα, του οποίου παράθυρα, πόρτες και εσωτερικό χαγιάτι έχουν καταστραφεί, η δε σκεπή του έχει σχεδόν καταρρεύσει. Διατηρείται όμως σε καλή κατάσταση το τέμενος (τζαμί) της μονής και κάποιοι τάφοι δερβίσηδων γύρω από αυτό.

Πηγές 
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Π. Δρανδάκη, τομ. ΙΓ΄, σελ. 187.
 Hasluck, Frederick W. Χριστιανισμός και ισλάμ την εποχή των σουλτάνων. Αθήνα: Εκδόσεις Εκάτη, 2004.
 Ψημένος, Στέφανος. Ανεξερεύνητη Θεσσαλία και Βόρεια Στερεά, Road, 2003. ISBN 9608481007.
 Τσιακούμης, Παναγιώτης. Ο τεκές των Μπεκτασήδων στο Ιρενί Φαρσάλων.
 H Καθημερινή: Μια ιστορία χωρίς «χρυσόβουλα»

Ασπρογείων
Νομός Λάρισας
Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα
Μάριος Αγαθοκλέους

Ο Μάριος Αγαθοκλέους είναι Κύπριος πρώην ποδοσφαιριστής και γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1974 στη Λεμεσό. Αγωνιζόταν ως επιθετικός. Πλέον είναι τεχνικός διευθυντής στην ΑΕΛ Λεμεσού.

Καριέρα 
Ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής έχει αγωνιστεί σε πολλές ελληνικές και κυπριακές ομάδες, όπως οι ΑΕΛ Λεμεσού, Αθηναϊκός, Άρης, Ανόρθωση Αμμοχώστου, ΑΠΟΕΛ, Αθλητική Ένωση Πάφου, Δόξα Δράμας, Πανθρακικός και Θερμαϊκός Θέρμης. Στη συνέχεια αγωνίστηκε ερασιτεχνικά με τη Νίκη Πολυγύρου στη Δ΄ Εθνική, όπου και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα ως ποδοσφαιριστής.

Εθνική Κύπρου 
Ο Αγαθοκλέους έχει 39 διεθνής συμμετοχές με τη φανέλα της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Κύπρου και έχει πετύχει 10 γκολ.

Πηγές 

 Η καρίερα του Αγαθοκλέους national-football-teams.com

Παραπομπές 

Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου
Κύπριοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού
Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης
Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας
Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού
Ποδοσφαιριστές ΑΕΠ Πάφου
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Τιμοκλής (υμνογράφος)

Ο υμνογράφος Τιμοκλής ήταν εκκλησιαστικός ποιητής που άκμασε στα μέσα του 5ου αιώνα. 

Θεωρείται από τους αρχαιότερους υμνογράφους της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Συνέγραψε πολλά τροπάρια μερικά από τα οποία δεν έχουν διασωθεί.

Βυζαντινοί ποιητές
Μεσαιωνικοί ποιητές
Υμνογράφοι
Πάνος Κουκόπουλος

Ο Πάνος Κουκόπουλος (Παναγιώτης Κουκόπουλος) ήταν καλαθοσφαιριστής γεννημένος στη Λειβαδιά, το 1933.

Βιογραφία
Το 1945 μετακόμισε στην Αθήνα σε ηλικία 12 ετών και συνήθιζε να προπονείται στο γήπεδο του Παναθηναϊκού. Το 1948 εντάχθηκε στη Β΄ ομάδα του Παναθηναϊκού με την οποία υπήρξε πολύ σύντομα διακριθέντας και κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα της περιόδου 1949-50. Έτσι το Νοέμβριο του 1950 εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα του ΠΑΟ και αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε αγώνα απέναντι στη Μακαμπί Καΐρου που διεξήχθη στο Κάιρο. Αγωνιζόταν στη θέση σμολ φόργουορντ.

Αναδείχθηκε 4 φορές πρωταθλητής Ελλάδος (1951, 1954, 1961, 1962), ενώ ήταν μέλος της ομάδας την πρώτη χρονιά που αγωνίστηκε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1961. Διετέλεσε αρχηγός του Παναθηναϊκού και παίκτης-προπονητής της ομάδας. Υπήρξε 8 φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδος.

Απεβίωσε στις 31 Ιουλίου 2022.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κουκόπουλος, Παναγιώτης, πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο της Ε.Ο.Κ.

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ
Σμολ φόργουορντ
Τσακαρίτα Τζούνιορς

Η Τσακαρίτα Τζούνιορς (ισπανικά: Chacarita Juniors) είναι ποδοσφαιρικό σωματείο της Αργεντινής.  Η προφορά στα ισπανικά είναι Γιούνιορς. Εδρεύει στο Βίγια Μαϊπού, προάστιο του Μπουένος Άιρες, όμως πρώτη έδρα της ήταν η γειτονιά Τσακαρίτα στο κέντρο της πόλης. Αποκαλούνται και Νεκροθάφτες, επειδή το πρώτο γήπεδό τους ήταν κοντά στο μεγαλύτερο νεκροταφείο της χώρας.

Ο σύλλογος ιδρύθηκε την Εργατική Πρωτομαγιά του 1906 από αναρχικούς (όπως και η άλλη Τζούνιορς, η Αρχεντίνος), κάτι που συμβολίζεται μέχρι σήμερα στη μαύρη-κόκκινη εμφάνιση της ομάδας. Σύντομα διαλύθηκε, αλλά το 1919 επανασυστάθηκε. Από το 1931 που ξεκίνησε το επαγγελματικό Πρωτάθλημα Αργεντινής έως και τις αρχές της δεκαετίας του '70, συμμετείχε σταθερά στην Α' Κατηγορία, με εξαίρεση τέσσερις σαιζόν. Το 1969 κατέκτησε και το μοναδικό εθνικό τίτλο της, το Μετροπολιτάνο.

Από τη δεκαετία του '70 μέχρι σήμερα έχει πολύ ασταθή παρουσία. Το 1980 κατέληξε να παίζει στα τοπικά πρωταθλήματα του Μπουένος Άιρες, αλλά σε τέσσερα χρόνια ανέβηκε τρεις κατηγορίες και το 1984 επανεμφανίσθηκε στην Πριμέρα Ντιβιζιόν. Εκεί έμεινε μόλις ένα χρόνο - μια πολύ βαριά τιμωρία για χουλιγκανισμό της στέρησε πολύτιμους βαθμούς και την έστειλε ξανά στη Β' Κατηγορία. Από τότε μέχρι σήμερα, πελαγοδρομεί ανάμεσα στη Γ' Κατηγορία και την Πριμέρα.

Τίτλοι 

 Πρωτάθλημα Αργεντινής (1)
 Μετροπολιτάνο 1969

Πηγές-συνδέσεις 

Η επίσημη ιστοσελίδα της Τσακαρίτα (Ισπανικά)

Τσακαρίτα Τζούνιορς
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1906
Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής