joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου είναι το μουσείο στο οποίο παρουσιάζεται σχεδόν στο σύνολό του ο μινωικός πολιτισμός. Είναι από τα μεγαλύτερα και πιο αξιόλογα μουσεία στην Ελλάδα και ένα από τα σημαντικότερα στην Ευρώπη.
Τα εκθέματά του περιλαμβάνουν αντιπροσωπευτικά δείγματα από όλες τις περιόδους της κρητικής προϊστορίας και ιστορίας, καλύπτουν περίπου 5.500 χρόνια, από τη νεολιθική εποχή μέχρι τους ρωμαϊκούς χρόνους. Κυρίαρχη θέση στις συλλογές του κατέχουν τα μοναδικά αριστουργήματα της μινωικής τέχνης. Η συλλογή με τις μινωικές αρχαιότητες είναι η σημαντικότερη στον κόσμο και το μουσείο θεωρείται το κατ' εξοχήν μουσείο του μινωικού πολιτισμού.

Ιστορία 
Η πρώτη αρχαιολογική συλλογή στο Ηράκλειο δημιουργήθηκε το 1883.
Το 1900 στεγάσθηκε σε δύο δωμάτια στην αυλή της μητρόπολης του Αγίου Μηνά. Με την έναρξη μεγάλων ανασκαφών στη Κρήτη, περιέλαβε τα πρώτα σημαντικά ευρήματα, ενώ ταυτόχρονα παραχωρήθηκε στην Κρητική Πολιτεία.

Το 1904-1907 κατασκευάστηκε η πρώτη μουσειακή αίθουσα, ενώ το 1908 μετά τη προσθήκη δεύτερης αίθουσας μεταφέρθηκαν εκεί οι αρχαιότητες.

Το σημερινό κτίριο ξεκίνησε το 1937 σε σχέδια του Πάτροκλου Καραντινού.

Το 1979 35.000 Ηρακλειώτες διαμαρτυρήθηκαν κατά της εξαγωγής αρχαιοτήτων από το Αρχαιολογικό Μουσείο στα πλαίσια πολιτιστικών ανταλλαγών. Τελικά υποχώρησε η κυβέρνηση και τα σχέδια δεν υλοποιήθηκαν.

Από το Νοέμβριο 2006 έως τις αρχές του 2014 το Μουσείο παρέμεινε κλειστό για το κοινό λόγω εργασιών ανακαίνισης στο εσωτερικό του. Μια μικρή προσωρινή έκθεση με τα σημαντικότερα εκθέματα του Μουσείου μπορούσε κανείς να δει στην ειδική αίθουσα που έχει διαμορφωθεί στη βορινή πλευρά του Μουσείου. Από τον Μάρτιο του 2014 το ανακαινισμένο μουσείο είναι πλέον πλήρως επισκέψιμο και πιο εντυπωσιακό από ποτέ.

Εκθέσεις 
 Νεολιθική και προανακτορική εποχή
 Παλαιοανακτορική περίοδος
 Νεοανακτορική περίοδος
 Υπομινωική και πρώιμη γεωμετρική περίοδος
 Γεωμετρική και ανατολίζουσα περίοδος
 Μινωικές σαρκοφάγοι
 Μινωικές τοιχογραφίες
 Ελληνορωμαϊκές αρχαιότητες
 Συλλογή Επιγραφικής: Βρίσκεται σε χώρο ημιστεγασμένο και περιφραγμένο απέναντι από το κτήριο του Μουσείου
 Αρχαιολογική Συλλογή Αρχανών

Σημαντικά εκθέματα 
Ζατρίκιον
Θεές των όφεων (Αρ. Μουσείου 63 και 65)
Ρυτό από ορεία κρύσταλλο (Αρ. M. 2721)
Βουκράνιο ρυτό (Αρ. Μ 1368)
Δίσκος της Φαιστού (Αρ. Μ. EΠ 1358)
Τοιχογραφία ταυροκαθαψίων (Αρ. Μ. T.15)
Χρυσό δακτυλίδι από τα Ισόπατα (Αρ. Μ. X 424)
Καρποδόχη καμαραϊκού ρυθμού (Αρ. Μ. 10580)
Ομοίωμα ναΐσκου συλλογής Γιαμαλάκη (Αρ. Συλ. Γιαμαλάκη 376)
Xάλκινα αγαλματίδια (Αρ. Μ. 245-47)
Άγαλμα Αφροδίτης (Αρ. Μ. Γ43)
Η Σαρκοφάγος της Αγίας Τριάδας
Χρυσό κόσμημα των μελισσών (Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου)

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Πηγές 
Ιστορικό του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου - Υπ. Πολιτισμού
Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου - Δήμος Ηρακλείου
Πληροφορίες για το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αρχαιολογικό μουσείο Ηρακλείου
 Νώτα Δημοπούλου - Ρεθεμιωτάκη, Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου (οδηγός του μουσείου), Εκδόσεις Ολκός 2005 (ολόκληρο το βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή). 

 
Μουσεία στο Ηράκλειο
Ρέα (δορυφόρος)

Η Ρέα (αγγλικά: Rhea) είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου και ανακαλύφθηκε το 1672 από τον Τζιοβάνι Ντομένικο Κασίνι. Η Ρέα ονομάστηκε από την τιτανίδα Ρέα της ελληνικής μυθολογίας. Αναφέρεται επίσης ως Κρόνος V (Saturn V).

Φυσικά χαρακτηριστικά
Η χαμηλή πυκνότητα της Ρέας υποδεικνύει ότι αποτελείται από ένα βραχώδη πυρήνα, που αποτελεί περίπου το ένα τρίτο της μάζας της, με τα υπόλοιπα δυο τρίτα να αποτελούνται από πάγο νερού. Μοιάζει αρκετά με τη Διώνη, άλλο δορυφόρο του Κρόνου, καθώς έχει παρόμοια σύσταση, γεωλογική ιστορία και σύγχρονη με τον Κρόνο τροχιά. Η επιφάνειά της πρέπει να έχει υποστεί δραματικές αλλαγές, καθώς χαρακτηρίζεται από πολύ μακριές ανοιχτόχρωμες ρωγμές και χωρίζεται σε δυο περιοχές με διαφορετικά μεγέθη και χαρακτηριστικά κρατήρων. Το ημισφαίριο προς τη διεύθυνση της τροχιάς της είναι διάστικτο από μεγάλους κρατήρες και πιο φωτεινό από το άλλο ημισφαίριο, που είναι πιο σκοτεινό, έχει λιγότερους και μικρότερους κρατήρες και χωρίζεται από ανοιχτόχρωμες ρωγμές, που πρέπει να είναι φαράγγια από πάγο, δημιουργήματα παλιότερης ηφαιστειακής δραστηριότητας. Η Ρέα είναι ένα παγωμένο σώμα, χωρίς ατμόσφαιρα και με μέση θερμοκρασία γύρω στους -200 °C. Υπάρχουν ενδείξεις ισχνού συστήματος δακτυλίων, και αν υπάρχουν όντος δακτύλιοι τότε θα είναι το πρώτο φεγγάρι που θα έχουν ανακαλυφθεί.

Ατμόσφαιρα
Στις 26 Νοεμβρίου 2010 η NASA ανακοίνωσε πως το διαστημόπλοιο Κασσίνι εντόπισε την ύπαρξη λεπτής ατμόσφαιρας στην Ρέα, αποτελούμενης από μόρια οξυγόνου και διοξειδίου του άνθρακα, ακυρώνοντας έτσι τις προηγούμενες πεποιθήσεις μη ύπαρξης ατμόσφαιρας. Η πυκνότητα του οξυγόνου στην επιφάνεια της Ρέας είναι 5 τρισεκατομμύρια φορές μικρότερη από την πυκνότητα του οξυγόνου στην επιφάνεια της Γης.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ρέα από την Εξερεύνηση του Ηλιακού Συστήματος της NASA 
 Οι δορυφόροι του Κρόνου από τον Σκοτ Σέπαρντ 

Ρεα
Νομός Ιωαννίνων

Η Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων είναι μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας και μία από τις τέσσερις της Περιφέρειας Ηπείρου. 

Η Π.Ε. Ιωαννίνων είναι ένας από τις μεγαλύτερες σε έκταση της Ελλάδας και καταλαμβάνει τη μισή περίπου έκταση του γεωγραφικού διαμερίσματος της Ηπείρου, και βρίσκεται στην βορειοδυτική πλευρά της χώρας. Συνορεύει βόρεια με την Αλβανία (με τους Νομούς Κορυτσάς και Αργυροκάστρου), δυτικά με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας, νότια με τις Περιφερειακές Ενότητες Άρτας και Πρέβεζας και ανατολικά με τις Περιφερειακές Ενότητες Γρεβενών, Τρικάλων και Καστοριάς.

Πρωτεύουσα της Π.Ε. Ιωαννίνων είναι η ομώνυμη πόλη, η οποία αποτελεί το οικονομικό και διοικητικό κέντρο τόσο της Π.Ε., αλλά και ολόκληρης της Ηπείρου. Άλλες σημαντικές κωμοπόλεις και χωριά είναι η Κόνιτσα, το Μέτσοβο, η Ζίτσα, οι Καλαρρύτες, η Αρχαία Δωδώνη, τα Ζαγοροχώρια και το Δελβινάκι.

Ιστορία

Πολιτική ιστορία
Διοικητικά ο Νομός Ιωαννίνων χωριζόταν μέχρι το 1997 σε τέσσερις επαρχίες:

Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων

Από το 2011 και με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», ο νομός Ιωαννίνων αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων (με έδρα τα Ιωάννινα) της Περιφέρειας Ηπείρου. Με την συνένωση και συγχώνευση των Δήμων όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι:

 Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών του νομού, έως το 2010 και σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καποδίστριας δείτε: Διοικητική διαίρεση νομού Ιωαννίνων

 Για την πλήρη διοικητική διαίρεση της Π.Ε. Ιωαννίνων όπως ισχύει από το 2011 σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», δείτε: Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων

Κατάλογος Ποταμών του Νομού Ιωαννίνων

Πρόσβαση και Μεταφορές 
Η πρόσβαση στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων γίνεται κατά κύριο λόγο οδικώς. Οι μετακινήσεις στο εσωτερικό της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων πραγματοποιούνται με τα δρομολόγια του ΚΤΕΛ Ιωαννίνων και τα ράδιο ΤΑΞΙ Ιωαννίνων.

Πρόσβαση 

Από Αθήνα: Μέσω της Ολυμπίας και της Ιόνιας Οδού.
Από Άρτα: Μέσω της Ιόνιας Οδού.
Από Θεσσαλονίκη:Mέσω της Εγνατίας Οδού.

Μέσα ενημέρωσης

Παραπομπές
Σταθμός Κάτω Πατήσια (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Κάτω Πατήσια είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1, στη χιλιομετρική θέση 13,722 από το σταθμό του Πειραιά. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από τη συνοικία των Κάτω Πατησίων, την οποία εξυπηρετεί. Εκτός από αυτήν, εξυπηρετεί και την συνοικία των Τριών Γεφυρών. Οριοθετείται στον κόμβο των Λεωφόρων Αχαρνών και Στρατηγού Καλάρη και Ιωνίας. Εγκαινιάστηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1956 (την ίδια μέρα με τους σταθμούς Άγιος Νικόλαος και Άνω Πατήσια) και η σημερινή του μορφή ανάγεται στο 2004, όταν και ανακαινίστηκαν (σταδιακά, το 2003 - 2004) όλοι οι σταθμοί της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Είναι υπόγειος (μετά την επικάλυψή του το 2004, ενώ μέχρι τότε ήταν επίγειος, τύπου ανοικτού ορύγματος) και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Ο σταθμός κατασκευάστηκε στη θέση παλαιότερου, επίγειου σταθμού των Σιδηροδρόμων Αττικής με το ίδιο όνομα. Δίπλα από το σταθμό βρίσκεται η πλατεία Κωνσταντίνου Σπανούδη, ο οποίος ήταν ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος της ΑΕΚ.

Δομή σταθμού

Σιδηροδρομικός Σταθμός Κάτω Πατησίων
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Κάτω Πατησίων ήταν προαιρετικός σταθμός των Σιδηροδρόμων Αττικής, επί της γραμμής Πλατείας Λαυρίου - Στροφυλίου, στη χιλιομετρική θέση 3,650 από την Πλατεία Λαυρίου, στη συμβολή Ευγενίου Καραβία και Λεωφόρου Ιωνίας. Βρισκόταν στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από τη συνοικία των Κάτω Πατησίων, την οποία εξυπηρετούσε. Εγκαινιάστηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1885 και έκλεισε στις 8 Αυγούστου 1938, εν αναμονή της ηλεκτροδότησης. Ο σταθμός αυτός ήταν τερματικός για το τραμ 6 που εξυπηρετούσε τη γραμμή Ομόνοια - Αχαρνών.

Κάτω Πατήσια
Κάτω Πατησια
Κάτω Πατησια
Μάρκος Παγδατής

Ο Μάρκος Παγδατής (17 Ιουνίου 1985) είναι Κύπριος αντισφαιριστής. Γεννήθηκε στην Λεμεσό της Κύπρου από γονείς με μαρωνιτική-λιβανέζικη και ελληνική-κυπριακή καταγωγή. Έγινε γνωστός το 2006, έχοντας αξιοσημείωτη παρουσία στο Αυστραλιανό Όπεν, και την ίδια χρονιά έφτασε στον ημιτελικό του Τουρνουά Γουίμπλεντον και στην 8η θέση στην παγκόσμια κατάταξη.

Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Μάρκου Παγδατή είναι Λιβανέζος, ο οποίος μετανάστευσε στην Κύπρο και η μητέρα του είναι Κύπρια. Ξεκίνησε να παίζει αντισφαίριση από την ηλικία των πέντε μαζί με τον πατέρα και τα αδέλφια του. Στην ηλικία των έντεκα κατάλαβε ότι η αντισφαίριση ήταν περισσότερο από ένα παιχνίδι. Σε ηλικία δεκατριών ετών ήταν κατά πολύ ανώτερος από τα παιδιά της ηλικίας του έτσι οι γονείς του αποφάσισαν ότι πρέπει να πάει στο εξωτερικό για να βρει μεγαλύτερο ανταγωνισμό. Έτσι λοιπόν μεταβαίνει στην Γαλλία, στις ακαδημίες Μουράτογλου με υποτροφία.

Αθλητική πορεία

2003
Ο Παγδατής ήταν ο παγκόσμιος πρωταθλητής αντισφαίρισης εφήβων το 2003.  Έγινε επαγγελματίας τον ίδιο χρόνο.

2004
Κάνει μέτριες εμφανίσεις στην αρχή του έτους που στην συνέχεια βελτιώθηκαν αρκετά. Στο US Open πραγματοποιεί την πρώτη του εμφάνιση σε Grand Slam, νικώντας μάλιστα στο πρώτο γύρο τον Ολιβιέρ Μουτίς (2–6, 6–2, 6–1, 7–5). Ήταν επίσης ένας από τους δύο αντισφαιριστές που κατάφεραν να αποσπάσουν σετ από τον μετέπειτα πρωταθλητή Ρότζερ Φέντερερ.

2006
Ο Παγδατής ξεκίνησε το 2006 στον αριθμό 54 της παγκόσμιας κατάταξης και με ένα συνεχώς αναβαθμισμένο παιγνίδι νικώντας τον Αμερικανό Andy Roddick, δεύτερο στην παγκόσμια κατάταξη, στον τέταρτο γύρο του Αυστραλιανού Όπεν σε τέσσερα σετ (6-4, 1-6, 6-3, 6-4). Συνέχισε με νίκη επί του Αργεντινού David Nalbandian, αριθμό 4, με 3-6, 5-7, 6-3, 6-4, 6-4. Είναι η πρώτη φορά που ο Παγδατής προχωρά μέχρι και τον τελικό ενός Grand Slam.

Τα επιτυχή αποτελέσματα σε Γκραντ Σλαμ συνεχίστηκαν στο Γουίμπλεντον, όπου έφτασε ώς τον ημιτελικό, χάνοντας από τον Ραφαέλ Ναδάλ.
Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους κατάφερε να κερδίσει στον τελικό του China Open τον Κροάτη Mario Ancic και να αναδειχθεί νικητής της διοργάνωσης.

2007 
Στις 4 Φεβρουαρίου του 2007 κατέκτησε το τουρνουά στο Ζάγκρεμπ, κερδίζοντας στον τελικό τον Κροάτη Ιβάν Λιούμπισιτς, με  2-1 (7-6, 4-6, 6-4). Στις 17 Ιουνίου αγωνίστηκε στον τελικό του τουρνουά Gerry Weber, στη Χάλε της Γερμανίας, ηττήθηκε όμως από τον Τσέχο Τόμας Μπέρντιχ με 7-5, 6-4.

Βραβεία
 2005: Κύπριος αθλητής της χρονιάς cy
 2007: Βραβείο άριστου αθλητή 2006, από την Ένωση Αθλητικογράφων Κύπρου

Παραπομπές

Εξωτερικές Συνδέσεις 

 Μάρκος Παγδατής - Ιστοσελίδα
 Μάρκος Παγδατής - Ιστοσελίδα για τους φίλους του Μάρκου

Κατηγορία Commons με τοπικό σύνδεσμο ίδιο με των Wikidata
Κύπριοι αθλητές της αντισφαίρισης
Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Μάθιου Φοξ

Ο Μάθιου Φοξ (Matthew Chandler Fox, γενν. 14 Ιουλίου 1966) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστός για τη συμμετοχή του στη σειρά "Party of Five" στο ρόλο του Charlie Salinger, αλλά και για τη συμμετοχή στην δραματική σειρά Οι Αγνοούμενοι (Lost).

Είναι γιος των Loretta και Francis Fox, γεννήθηκε στο οικογενειακό τους ράντσο στην Πενσυλβάνια και είναι ο μεσαίος κατά σειρά ηλικίας από τους τρεις γιους της οικογένειας. Έχει σπουδάσει στην ακαδημία του Deerfield και στο πανεπιστήμιο Columbia. Αποφοίτησε το 1988 και ξεκίνησε την υποκριτική με την Atlantic Theater Company στη Νέα Υόρκη. Το 1992 παντρεύτηκε τη Margherita Ronchi αποκτώντας μαζί της δύο παιδιά, την Kylie και τον Byron. Η αγαπημένη του ομάδα είναι οι Philadelphia Eagles.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Εβάντζελιν Λίλι

Η Εβάντζελιν Λίλι (Nicole Evangeline Lilly, 3 Αυγούστου 1979) είναι ηθοποιός και συγγραφέας. Επιπλέον, έχει εργαστεί ως μοντέλο. Είναι γνωστή κυρίως ως ηθοποιός για την συμμετοχή της ως Katherine "Kate" Austen στην τηλεοπτική  σειρά Οι Αγνοούμενοι (Lost) και ως Τόριελ στις δυο από τις τρεις ταινίες Χόμπιτ.

Πρώτα Έτη 

Την Evangeline Lilly ανακάλυψε η εταιρία modelling Ford στην πόλη Kelowna. Τελικά συνεργάστηκε με την Ford και ακολούθησε το modelling έτσι ώστε να μπορεί να πληρώνει τα δίδακτρα του πανεπιστημίου British Columbia όπου φοιτούσε αλλά και τα προσωπικά της έξοδα. Παλαιότερα είχε παίξει σε κάποιες διαφημίσεις, οι οποίες προβλήθηκαν στην εκπομπή Late Show του David Letterman, όταν την είχε καλεσμένη.

Άλλες πληροφορίες 

 Η Lilly υπηρέτησε ως ξένη ιεραπόστολος και ταξίδεψε σε 14 χώρες. Επίσης για κάποιο διάστημα έζησε σε μία αγροτική καλύβα στις Φιλιππίνες.
 Τον καιρό που σπούδαζε διεθνείς σχέσεις στο πανεπιστήμιο British Columbia, ίδρυσε και διαχειριζόταν μία επιτροπή για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
 Έχει πάρει μέρος ως εθελόντρια σε πολλά παιδικά προγράμματα από τα 14 της.
 Παλαιότερα είχε παρακολουθήσει μαθήματα πτήσης.
 Η Lilly κατέχει πολύ καλά την γαλλική γλώσσα.
 Κατέλαβε την δεύτερη θέση στη λίστα του περιοδικού Maxim για τις 100 πιο hot γυναίκες του 2005.
Τον Μάιο του 2011 έφερε στον κόσμο ένα αγόρι με τον σύντροφο της τον Νόρμαν Κάλι.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου
Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης
Μεσανιπαδάς

Ο Μεσανιπαδάς (Mesanepada, Mes-Anni-Padda) ήταν ο πρώτος βασιλιάς της πρώτης δυναστείας της Ουρ, σύγχρονος του Γκιλγκαμές της Ουρούκ, τον 25ο αιώνα π.Χ και κυβέρνησε επί 80 χρόνια.

Σύμφωνα με μια επιγραφή που βρέθηκε στη Μάρι, ήταν γιος του Μεσκαλαμπτούγκ. Ο Μες-Ανι-Παδά, πολέμησε για τον έλεγχο της Νιπούρ, (θρησκευτικού κέντρου των Σουμερίων), ώσπου την κέρδισε. Κατέλαβε την Ουρούκ, και νικησε τον Μεσλίμ της Κις, βάζοντας τέλος στην κυριαρχία του, και κερδίζοντας τον τίτλο "Βασιλιάς τής Κις". Ήταν πιθανόν ηλικιωμένος τον καιρό που κατέκτησε την Κις και τη Νιπούρ.

Παραπομπές 

Ουρ
Τρίτη Δυναστεία της Ουρ

Η Τρίτη Δυναστεία της Ουρ (Ουρ ΙΙΙ), ήταν εκείνη η Σουμεριακή αυτοκρατορική δυναστεία που είχε κέντρο την πόλη Ουρ, και η οποία διέθετε ανεπτυγμένη γραφειοκρατία, και σταθερούς θεσμούς (2.113 - 2.004 π.Χ.). Είχε ως πυρήνα τις πόλεις κράτη της Νότιας Μεσοποταμίας και περιφέρεια τους πρόποδες των λόφων στα Ανατολικά. Οι δύο αυτές περιοχές είχαν διαφορετική διοίκηση και φορολογία.

Μπορούμε να διαιρέσουμε την αυτοκρατορία σε δύο τμήματα. Το πρώτο ήταν η κύρια αυτοκρατορία και ως δεύτερο τμήμα θα μπορούσαμε να ονομάσουμε τις εξαρτήσεις ή υποτελή έθνη, τα ξένα εδάφη που κατακτήθηκαν, είτε από στρατιωτική κατάκτηση, είτε που υποχρεώθηκαν να στέλνουν το φόρο στο κράτος τής Ουρ ΙΙΙ.

Με την Τρίτη Δυναστεία της Ουρ εγκαινιάστηκε μια χωρίς προηγούμενο περίοδος υλικής ευημερίας. Οι Γκούτι αναγκάστηκαν να αποτραβηχθούν στα ορεινά του Ζάγρου, χωρίς πάντως να αφήσουν ανενόχλητες τις Σουμεριακές πολιτείες. Τείχη και ιερά επισκευάστηκαν, η δε πόλη Νιππούρ ξανάγινε το θρησκευτικό κέντρο των Σουμερίων. Ιδρυτής της Δυναστείας ήταν ο φωτισμένος στρατιωτικός κυβερνήτης Ουρ-Ναμμού που αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς μετά το θάνατο του βασιλιά της Ουρούκ.

Ακολούθησαν άλλοι 4 βασιλιάδες και η Ουρ δέχθηκε τη χαριστική βολή από μια εισβολή Ελαμιτών από τα Σούσα. Καταστράφηκε, και ο τελευταίος βασιλιάς της Ιμπί-Σιν, μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο Ελάμ, όπου και πέθανε.

Βασιλείς της Τρίτης Δυναστείας της Ουρ 
Οι Ασσυριολόγοι εφαρμόζουν πολλές περίπλοκες μεθόδους για να προσδιορίσουν τις πιο ακριβείς χρονολογίες για αυτή την περίοδο, αλλά υπάρχει ακόμα διαφωνία. Γενικά, οι μελετητές κανουν χρήση είτε των συμβατικών (μέσων) είτε των μεταγενέστερων (μικρών) χρονολογιών. Οι βασιλείς έχουν ως εξής:

Δείτε επίσης 
 Πρώτη Δυναστεία της Ουρ
 Δεύτερη Δυναστεία της Ουρ

Ουρ
Πότι

Το Πότι (Γεωργιανά: ფოთი) είναι πόλη στην επαρχία Σαμεγκρέλο στα δυτικά της Δημοκρατίας της Γεωργίας. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Μαύρης Θάλασσας και επομένως λειτουργεί ως ένα από τα τρία Γεωργιανά λιμάνια στη θάλασσα αυτή. Πλησίον της πόλης, ο μεγαλύτερος ποταμός της Δυτικής Γεωργίας, ο Ριόνι, εισέρχεται στην Μαύρη Θάλασσα. 

Το Πότι ιδρύθηκε ως Ελληνική αποικία τον 7ο αιώνα π.Χ. και ονομάστηκε Φάσις. Eίναι επίσης έδρα μιας κεντρικής ναυτικής βάσης και αρχηγείο του Γεωργιανού ναυτικού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 www.poti.ge
 Χάρτης του λιμανιού του Πότι 

Πόλεις της Γεωργίας
Ιμπί Σιν

Ο Ιμπί-Σιν (Ibbi-Sin), γιος του βασιλιά Σου-Σιν, ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Ουρ τα έτη 2029-2004 π.Χ της Τρίτης Δυναστείας της Ουρ. 

Η κατάσταση στην Ουρ έγινε πολύ επικίνδυνη κατά τα χρόνια της βασιλείας του, όταν οι επιθέσεις Αμοριτών και Ελαμιτών αποδυνάμωσαν ακόμη περισσότερο τις Σουμεριακές πόλεις. Ο Ιμπί-Σιν έχτισε νέα τείχη γύρω από την Ουρ και τη Νιππούρ. Όμως η δύναμή του συνεχώς μειωνόταν. 

Τα τελευταία χρόνια της χιλιετίας ο Ιμπί-Σιν δεν μπορούσε πλέον να αντιμετωπίσει τους Ελαμίτες και αναγκάστηκε να οχυρωθεί στην Ουρ. Η Εσνούνα αποσπάστηκε το 2028 π.Χ, και το Ελάμ το επόμενο έτος. Η Ενσίς και οι περισσότερες πόλεις του τον εγκατέλειψαν, και αυτοπροστατεύονταν ενάντια στους Αμοραίους που ερήμωναν τη Σουμερία. Αυτός έβαλε έναν υπάλληλο τον Ισμπί-Ερά, υπεύθυνο για τη Νιππούρ και την Ισίν. Ο Ισμπί-Ερά επέκτάθηκε αργότερα κατά μήκους των ποταμών από το Hamazi στον Περσικό Κόλπο. Αυτός πήρε την Ενσίς τού φυλακισμένου Ιμπί-Σιν, και εγκαταστάθηκε ο ίδιος, ενώ ακόμα ο Ιμπί-Σιν ήταν ακόμα στο θρόνο. Ακολούθησαν μεγάλη πείνα και οικονομική κατάρρευση. Το τέλος δεν απεφεύχθη. Η Ουρ δέχθηκε τη χαριστική βολή από μια εισβολή Ελαμιτών από τα Σούσα. Καταστράφηκε, και ο βασιλιάς της μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο Ελάμ, όπου και πέθανε. (Κόρπους Νο 5: σ. 51,52).

Ουρ
Σου Σιν

Ο Σου-Σιν (Shu-Sin) ήταν αδελφός του βασιλιά Αμάρ-Σιν και βασίλευσε στην Τρίτη Δυναστεία της Ουρ τα έτη 2038 - 2029 π.Χ. Και αυτός επίσης αυτοθεοποιήθηκε. 

Οι περισσότεροι πόλεμοί του ήταν με τους Αμορραίους. Έχασε την Ασσυρία, και δημιούργησε έναν τεράστιο τοίχο μεταξύ τού Τίγρη και του Ευφράτη, για να περιορίσει τους Αμορραίους. Ο τοίχος είχε 270 χιλιόμετρα μάκρος και παραβίασε τις όχθες και των δύο ποταμών. Έκανε επίσης εκστρατεία στα Ζάγρος, και νίκησε έναν συνασπισμό των Ιρανικών φυλών. Είχε εκτενείς εμπορικές σχέσεις με τον πολιτισμό τής κοιλάδας τού Ινδού.

Ουρ
Αμάρ Σιν

Ο Αμάρ-Σιν (Amar-Sina), ήταν γιος του βασιλιά Σουλγκί και διατέλεσε βασιλιάς στην Τρίτη Δυναστεία της Ουρ τα έτη 2047 - 2038 π.Χ.

Έκανε πολυάριθμες εκστρατείες ενάντια στους Αμοραίους. Ο χρόνος τής βασιλείας του, μοιράστηκε ανάμεσα στην οικοδόμηση προγραμμάτων, και στους πολέμους στην Ασσυρία, ενάντια στους Χουρίτες. Ίσως είχε χάσει τα υποτελή έθνη της Συρίας και του Ελάμ. 

Αυτοαποκάλεσε τον εαυτό του ως "Ο θεός που δίνει ζωή στη χώρα", και "Ήλιος θεός (δηλαδή δικαστής) της χώρας". 

Πέθανε με τρόπο ειρωνικό, από μια μόλυνση, δεδομένου ότι η ασθένεια φάνηκε ως σημάδι τής δυσαρέσκειας τών θεών.

Ουρ
Σουλγκί

Ο Σουλγκί (Shulgi), γιος του βασιλιά Ουρ-Ναμμού, βασίλευσε στην Τρίτη Δυναστεία της Ουρ τα έτη 2095 - 2047 π.Χ. σε μια περίοδο ευημερίας. 

Ολοκλήρωσε τα οικοδομικά προγράμματα τού πατέρα του, και αναδιοργάνωσε τη διοικητική μέριμνα τού βασιλείου. Η αυτοκρατορία παρέμεινε κατά μεγάλο μέρος άθικτη, με το ξεκίνημα τής επαρχιακής κυβέρνησης του Ενσί, αλλά χωρίς στρατιωτική ισχύ. Η τοπική φρουρά τέθηκε κάτω από τον έλεγχο των βασιλικά διορισμένων στρατιωτικών διοικητών ώστε να ελαττωθούν οι πιθανότητες επανάστασης. Επεξέτεινε την κυριαρχία του έως την Ασσούρ και τη χώρα Σουμπαρτού. 

Ο Σουλγκί, αν και επηρεασμένος από τη σημιτική παράδοση της ακκαδικής περιόδου (χρησιμοποιούσε λ.χ. τον ακκαδικό τίτλο "βασιλιάς των τεσσάρων μερών"), ήταν ωστόσο λάτρης τού σουμεριακού πολιτισμού. Αγαπούσε τη σουμεριακή λογοτεχνία, προστάτευσε τα σχολεία και την εκπαίδευση και υπερηφανευόταν για την παιδεία την οποία απέκτησε στο σχολείο εντούμπα (edubba) (Κόρπους Νο 5: σ. 51,52).

Είχε ιδιαίτερο πρόβλημα να υποτάξει τα εδάφη τής Ασσυρίας, με ετήσιες εκστρατείες που άρχισαν στο 24ο έτος τής βασιλείας του. Τελικά πέτυχε να κάνει επαρχία του τη βόρεια περιοχή, με τους Χουριτικούς, Σουμπαρτικούς και Ασσυριακούς πληθυσμούς το 2051, μετά από είκοσι έτη πολέμου. Οδήγησε επίσης τις σωφρονιστικές εκστρατείες ενάντια στους Αμορραίους. Οι Γκούτιοι πέρασαν το Ελάμ, προκαλώντας εκεί μια αναρχία μεγαλύτερη από ότι είχε υπάρξει πριν στη Σουμερία. Πάντρεψε τις κόρες του με τους κυβερνήτες της Warshe και Ανσάν, και μετά κατέλαβε τα Σούσα, και εγκατέστησε έναν Σουμέριο κυβερνήτη. Αργότερα κατέβαλλε μια επανάσταση στην Ανσάν. Οι Ελαμίτες στρατολογήθηκαν σ' έναν στρατό τύπου: Λεγεώνα των Ξένων. Περίπου στο 2055 π.Χ., οδήγησε έναν στρατό ξηράς στην Παλαιστίνη, για να τιμωρήσει τους ντόπιους για τη μη αποστολή φόρου.
 
Μπορεί να προσπάθησε να μιμηθεί τον Ναράμ-Σιν, γιατί πήρε τον τίτλο τού "βασιλιά των τεσσάρων τετάρτων". Ήταν μεγάλος προστάτης όλων των Σουμερίων, ακόμα και αν παντρεύτηκε μια Σημίτισσα, την Αμπισιμτί. Επρόκειτο να παραμείνει Αυτή θα έμενε κληρονόμος μετά τους γιους της. Ο Σουλγκί είχε περισσότερα από 50 παιδιά.

Μετά το θάνατο τού Σουλγκί έκανε την εμφάνισή του από τις ερήμους της Συρίας ένα σημιτικό φύλο, οι Αμορίτες, οι οποίοι άρχισαν να εισβάλλουν και να λεηλατούν τις σουμεριακές πόλεις.

Ουρ
Ουρ Ναμμού

Ο Ουρ-Ναμμού (Ur-Nammu), ήταν στρατιωτικός κυβερνήτης της Ουρ, διορισμένος από τον Ουτουχενγκάλ. Με το θάνατο του βασιλιά της Ουρούκ, ο Ουρ-Ναμού αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ουρ τα έτη 2113 - 2095 π.Χ. ιδρύοντας την Τρίτη Δυναστεία της Ουρ. 

Κατέλαβε την Ουρούκ, και σκότωσε τον Ναμχανί, τον προδότη της Λαγκάς. Κυβέρνησε όλη τη Σουμερία καθώς και μεγάλο μέρος της Ασσυρίας και του Ελάμ. Η Συρία, συμπεριλαμβανομένης της Έμπλα, πλήρωσε το φόρο, και μπόρεσε έτσι να γίνει μέρος της αυτοκρατορίας. Ακόμα και η Φοινικική Βύβλος αναγκάστηκε να πληρώσει. Διακρίθηκε ιδιαίτερα για τις στρατιωτικές και διοικητικές του ικανότητες. Αποτέλεσμα της πλούσιας στρατιωτικής του δραστηριότητας ήταν, μετά από νίκες εις βάρος των πόλεων Λαγκάς, Ουρούκ, Λάρσα και Νιππούρ, να αναγνωριστεί ως αδιαφιλονίκητος βασιλιάς (lugal) όλης της Σουμερίας.

Ο Ουρ-Ναμμού διακρίθηκε ωστόσο και για τα ειρηνικά του έργα. Η πρωτεύουσα Ουρ, "η πόλη τού θεού της Σελήνης Νάννα", πού στα χρόνια αυτά πρέπει να άγγιζε σε πληθυσμό τις 360.000 ψυχές (κατά τον L. Wooley) στολίστηκε με εντυπωσιακά αρχιτεκτονήματα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει (διατηρείται και σήμερα) το μεγάλο Ζιγκουράτ, συνολικού ύψους 20 μ. περίπου, πού έκτισε ο Ουρ-Ναμμού στο Ιερό Τέμενος της τειχισμένης πολιτείας. Στην κορυφή τού Ζιγκουράτ βρισκόταν ο ναός τον θεού Νάννα, πολιούχου της Ουρ. Επίσης μερίμνησε για την επισκευή των διωρύγων και την κατασκευή νέων, και ενίσχυσε το εμπόριο και τις τέχνες. Ο Ουρ-Ναμού, ονομάστηκε "Βασιλιάς τής Ουρ, βασιλιάς Σουμέρ και Ακκάδ. Άρχισε πολλά προγράμματα οικοδόμησης και προήγαγε τον Σουμεριανό τρόπο ζωής. Ελευθέρωσε τη γη τους από τους κλέφτες, τους ληστές και τους επαναστάτες, αποκαθιστώντας την τάξη και την ειρήνη. Αυτός ενίσχυσε τις πόλεις για οποιοδήποτε μελλοντικό κίνδυνο. Παλιά πίστευαν ότι έγραψε τον παλαιότερο γνωστό κώδικα νόμου, αλλά πολλοί μελετητές τώρα πιστεύουν ότι το έκανε στην πραγματικότητα ο γιος του ο Σουλγκί. Πέθανε πολεμώντας τους Γκούτιους, οι οποίοι συνέχιζαν να παραμένουν πρόβλημα.

Ουρ
Αρχαίοι νομοθέτες
Σφυρί

Το σφυρί είναι σιδερένιο συνήθως εργαλείο με λαβή, συνήθως ξύλινη αλλά και μεταλλική. Χρησιμοποιείται για το κάρφωμα προκών, για το σπάσιμο σκληρών αντικειμένων, για την κατεργασία μετάλλων κ.ά.

Είδη σφυριών 
Συναντάται σε διάφορες μορφές και περιπτώσεις ανάλογα με την εργασία για την οποία προορίζεται:
 Το κλασικό σφυρί, που χρησιμοποιείται συνήθως για να καρφωθούν πρόκες.
 Το σκεπάρνι, που εκτός από το κάρφωμα είναι ειδικά διαμορφωμένο για να βοηθά και στο ξεκάρφωμα προκών. Χρησιμοποιείται πολύ στις οικοδομές.
 Τη βαριοπούλα ή βαριά, που χρησιμοποιείται για το σπάσιμο πέτρας, τσιμέντου κλπ, μερικές φορές σε συνδυασμό με καλέμι (ή μικρή βαριοπούλα) .
 o Ματρακάς , με σιδερένια παραλληλόγραμη κεφαλή και ξύλινη λαβή, που χρησιμοποιείται στις οικοδομές, συνήθως από τεχνίτες τοποθέτησης πλακιδίων σε συνδυασμό με καλέμι για σκάψιμο ή στην τοποθέτηση πλακών, τις οποίες, χτυπώντας με το ξύλο, φέρνουν στη σωστή θέση.
 Η Ματσόλα, ή ξυλόσφυρο, κατασκευασμένο από ξύλο, που χρησιμοποιείται σε διανάξεις (καλαφάτισμα) ή σε περιπτώσεις που δεν πρέπει να ασκηθεί μεγάλη δύναμη στο προς επεξεργασία υλικό, ειδικά όταν αυτό είναι ξύλο.
 Το σφυρί με κεφαλή από σκληρό ελαστικό (ματσόλα), για τον ίδιο λόγο με το ξυλόσφυρο.
 Το γεωλογικό σφυρί από πολύ σκληρό μέταλλο και λαστιχένια λαβή για τη θραύση πετρωμάτων και βοήθεια σε αναρριχήσεις. Σε αυτό υπάρχουν δύο παραλλαγές, μία με οξύληκτο πρόσθιο άκρο και μία με πεπλατυσμένο εν είδει καλεμιού.
 Τέλος μικρό σφυράκι με ελαστική κεφαλή χρησιμοποιούν και οι γιατροί προκειμένου να τσεκάρουν τα αντανακλαστικά ασθενών.

Παραπομπές 

{{DEFAULTSORT:Σφυρ
ι}}

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Μηχανικά εργαλεία χειρός
Οικοδομικά εργαλεία
Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ είναι το κυριότερο φεστιβάλ κόμικς στην Ευρώπη. Λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο, τον Ιανουάριο, από το 1974 στο Ανγκουλέμ της Γαλλίας. 

Κάθε χρόνο, το Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ (γαλλικά: Grand Prix de la ville d'Angoulême) απονέμεται σε έναν δημιουργό για το σύνολο του έργου του ή για τα επιτεύγματά του που αφορούν την εξέλιξη των κόμικς.

Ιστορία

Όλα ξεκίνησαν στα τέλη του 1972, με μία έκθεση που τιτλοφορείται Δέκα εκατομμύρια εικόνες (Dix millions d’images). Η έκθεση γνώρισε επιτυχία και εκδότες, σχεδιαστές και αναγνώστες έζησαν δέκα ημέρες ευφορίας. Η δημοτική αρχή του Ανγκουλέμ, στον απόηχο της επιτυχίας αυτής, αποφάσισε την δημιουργία ενός Σαλονιού. Η πρώτη έκθεση εγκαινιάστηκε στις 25 Ιανουαρίου 1974. Μεταξύ αυτών που συμβάλλουν με την υπογραφή τους το εγχείρημα είναι και ο Ούγκο Πρατ, ενώ και άλλοι διάσημοι καλλιτέχνες τίμησαν με την παρουσία τους το νεοδημιουργηθέν πολιτιστικό γεγονός.

Βραβεία  
 
Εκτός από το Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ, βραβεία απονέμονται στις ακόλουθες κατηγορίες:

Βραβείο για το Καλύτερο Βιβλίο Κόμικ
Βραβείο Απονεμηθέν από το Κοινό
Βραβείο για το Σενάριο
Βραβείο για την Καλλιτεχνική Δουλειά
Βραβείο για Πρώτο Βιβλίο Κόμικ
Βραβείο για Σειρά
Βραβείο Παράδοσης
Βραβείο Νεότητας 9-12 χρόνια
Βραβείο Νεότητας 7-8 χρόνια
Βραβείο Φανζίν

Βραβεία που απονεμήθηκαν στο παρελθόν:

Alph'Art για το Καλύτερο Ξένο Άλμπουμ (1976-1978, 1986-2001)
Βραβείο για Διάλογο και Γραφή (?-2003), παλαιότερα ονομαζόταν "Alph'Art για τον Καλύτερο Διάλογο".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα

Φεστιβάλ κόμικς
Πολιτισμός στη Γαλλία
Πυκνότητα

Η πυκνότητα συνιστά φυσικό μέγεθος με το οποίο εκφράζεται η μάζα ενός υλικού ανά μονάδα όγκου. Συνήθως, συμβολίζεται με το ελληνικό γράμμα ρ ή με το λατινικό γράμμα d. Μονάδα μέτρησης της πυκνότητας στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων είναι το  (χιλιόγραμμο ανά κυβικό μέτρο). Συχνά, χρησιμοποιείται και η μονάδα  (γραμμάριο ανά κυβικό εκατοστό). Ο βασικός μαθηματικός τύπος της πυκνότητας είναι ο λόγος της μάζας ενός υλικού, m, προς τον όγκο, V, που την περιέχει: 

Η πυκνότητα συνιστά ένα εντατικό μέγεθος, καθώς εκφράζεται ως πηλίκο μεγεθών που εξαρτώνται από την ποσότητα του υλικού το οποίο αφορούν (εκτατικά μεγέθη). Συνεπώς, η πυκνότητα είναι χαρακτηριστικό μέγεθος του εκάστοτε υλικού και δεν εξαρτάται από την ποσότητά του. Για παράδειγμα, η πυκνότητα ενός σιδερένιου συνδετήρα είναι ίδια με την πυκνότητα μιας σιδερένιας ράβδου, δηλαδή ίση με 7880  περίπου, καθώς το υλικό κατασκευής των δύο αντικειμένων είναι το ίδιο. 

Προς απλοποίηση των συγκρίσεων πυκνότητας σε διαφορετικά συστήματα μονάδων, η πυκνότητα συχνά αντικαθίσταται από την αδιάστατη ποσότητα που είναι γνωστή ως «ειδικό βάρος». Πρόκειται για τον λόγο της πυκνότητας ενός υλικού προς την πυκνότητα ενός άλλου, πρότυπου υλικού, συνήθως του νερού. Έτσι, ένα υλικό με ειδικό βάρος μικρότερο του νερού (δηλαδή ) επιπλέει εντός αυτού, ενώ ένα υλικό με ειδικό βάρος μεγαλύτερο του νερού (δηλαδή ) βυθίζεται εντός του.

Τιμές πυκνότητας υλικών 
Η πυκνότητα ενός υλικού ποικίλλει ανάλογα με τη θερμοκρασία και την πίεση, καθώς συνήθως οι δύο αυτοί παράγοντες συνδέονται με τον όγκο του υπό εξέταση υλικού και, συνεπώς, επηρεάζουν την πυκνότητά του. Η προκύπτουσα διακύμανση της πυκνότητας είναι συνήθως μικρή για τα στερεά και τα υγρά, αλλά πολύ μεγαλύτερη για τα αέρια. Για τον λόγο αυτό, οι ενδεικτικές τιμές πυκνότητας που δίνονται στους παρακάτω πίνακες αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες τιμές θερμκρασίας και πίεσης, είτε πρόκειται για τις λεγόμενες «κανονικές συνθήκες», ή για άλλες, αναγραφόμενες τιμές.

Διάφορα υλικά

Νερό

Αέρας

Άλλα υλικά σώματα

Δείτε επίσης 

 Κατάλογος χημικών στοιχείων κατά ατομικό αριθμό
 Άνωση
 Κανονικές συνθήκες

Παραπομπές

Συναφής βιβλιογραφία 

Royal Society of Chemistry (2007), «Quantities, Units and Symbols in Physical Chemistry» (στα Αγγλικά), International Union of Pure and Applied Chemistry, Physical and Biophysical Chemistry Division. ISBN 978-0-85404-433-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Διαδραστικά εκπαιδευτικά εργαλεία για την πυκνότητα, από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο.
 Eφαρμογή «Αδράνεια και πυκνότητα», από το Φωτόδεντρο (διαδραστικά σχολικά βιβλία).
 Προσομοιωτικό εργαστήριο πυκνότητας, από τη διαδικτυακή βιβλιοθήκη εκπαιδευτικών προσομοιώσεων «Gizmo» (Αγγλικά)
 Εκπαιδευτική εφαρμογή για την πυκνότητα με προσομοίωση ψαρέματος, από το ίδρυμα διαδικτυακής εκπαίδευσης «CK-12» (Αγγλικά)

Μάζα
Φυσικά μεγέθη
Παροιμία

Παροιμία ονομάζεται ένα σύντομο απόφθεγμα που εκφράζει -τις περισσότερες φορές με αλληγορικό τρόπο- ισχυρισμούς που αποτελούν το απόσταγμα μακράς πείρας πολλών ανθρώπων. Έτσι, οι παροιμίες προσλαμβάνουν πολλές φορές έναν διδακτικό χαρακτήρα. 

Συχνά είναι σύντομος έμμετρος ή πεζός λόγος, που διατυπώνει παραστατικά μια σοφή γνώμη, διαπίστωση ή συμβουλή, που επαναλαμβάνεται στον καθημερινό λόγο, ως επιχείρημα ή παράδειγμα.

Περιγραφή
Διακρίνονται από ζωηρή και πλούσια σε εικόνες φαντασία, ενώ τις περισσότερες φορές έχουν τη μορφή κάποιου δίστιχου. Οι πηγές παραγωγής των παροιμιών ποικίλουν: Μία παροιμία μπορεί να προέρχεται από κάποιο λαϊκό μύθο ή από κάποια φράση ενός ιστορικού ή όχι προσώπου, να σχετίζεται με κάποιο ιστορικό γεγονός, να αντλείται από τους στίχους ενός λαϊκού τραγουδιού κ.α.

Αν και οι παροιμίες έχουν περάσει στο συνείδηση του κόσμου σαν λαϊκή σοφία, δεν παύουν ωστόσο να αποτελούν και αυτές με την σειρά τους ένα είδος λογικής πλάνης όπως η πλάνη της προσφυγής στην πλειοψηφία. Έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι διάφορες ισχυρές πεποιθήσεις μεγάλου μέρους των ανθρώπων έχουν αποδειχτεί εκ των υστέρων λάθος, όχι μόνο σε επίπεδο λαϊκής σοφίας αλλά ακόμα και σε επιστημονικά θέματα όπως η περιστροφή των ουρανών γύρω από την Γη. 
Ο καλλίτερος τρόπος να αποδοθεί η πλάνη που μπορεί να κρύβεται πίσω από «λαϊκές σοφίες» είναι οι αντικρουόμενες παροιμίες: η ισπανική λαϊκή σοφία λέει «Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία» και η τούρκικη λαϊκή σοφία λέει «Η ελπίδα είναι το ψωμί των φτωχών». 

Όπως και να έχει οι παροιμίες αποτελούν συσσωρευμένη εμπειρία χιλιάδων ανθρώπων και μπορούν σίγουρα να εμπλουτίσουν τις γνώσεις του καθενός και ενίοτε να λειτουργήσουν συμβουλευτικά, αλλά θα πρέπει να περνάνε και από περαιτέρω προσωπική ανάλυση, όπως και οτιδήποτε άλλο που βρίσκει «αληθοφάνεια» είτε σαν γνώμη των πολλών είτε σαν άποψη της αυθεντίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κατάλογος ελληνικών παροιμιών στα Βικιφθέγματα.
 Γιάννης Δόικας, Παροιμίες, Δημοτικά, Ευτράπελα και άλλα Λαογραφικά Παξών και Κέρκυρας
 Σπύρος Μπογδάνος, Παροιμίες που λέγονται στους Παξούς
 Μιχαήλ Αποστόλιος Βυζάντιος: Συναγωγή παροιμιών, στον ιστότοπο της Fachhochschule Augsburg: Bibliotheca Augustana .
 Ελληνικές παροιμίες
 Ξένες παροιμίες 

Λαογραφία
Προφορική παράδοση
Τζέι Τζέι Έιμπραμς

Ο Τζέφρι Τζέικομπ Έιμπραμς  (γνωστός κυρίως με τα αρχικά Τζέι Τζέι Έιμπραμς, Αγγλικά: Jeffrey Jacob "J.J." Abrams, 27 Ιουνίου 1966) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός εβραϊκής καταγωγής. Εργάζεται ως παραγωγός στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, αλλά και ως συγγραφέας, ηθοποιός, συνθέτης και σκηνοθέτης. 

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 27 Ιουνίου 1966 και μεγάλωσε στο Λος Άντζελες. Φοίτησε στο πανεπιστήμιο Sarah Lawrence στο Μπρόνξβιλ της Νέας Υόρκης. Έχει δουλέψει πάνω σε αρκετά έργα και σειρές, όπως Κωδικός Alias, Felicity και Armageddon. Έχει βοηθήσει και την δημιουργία της σειράς Οι Αγνοούμενοι (Lost). Επίσης έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία Mission:Impossible III, η οποία άρχισε να γυρίζεται τον Ιούνιο του 2005.To 2009 σκηνοθέτησε την ταινία Star Trek και ήταν ένας από τους δημιουργούς της σειράς Fringe. Ο πατέρας του, Τζέραλντ Έιμπραμς, είναι επίσης τηλεοπτικός παραγωγός.

Φιλμογραφία

Ταινίες

Τηλεόραση

Παραπομπές 

Αμερικανοί σεναριογράφοι
Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Αμερικανοί σκηνοθέτες
Αμερικανοί τηλεοπτικοί παραγωγοί
Λιμόζ

Η Λιμόζ (Γαλλικά: Limoges, Οξιτανικά: Lemòtges) είναι πόλη και κοινότητα (commune) στη Γαλλία, πρωτεύουσα του νομού Ωτ-Βιέν, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. Καλύπτει έκταση 77,45 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 132.660 κατοίκων (2016). Οι κάτοικοί της αποκαλούνται στα γαλλικά Λιμουζώ (ντ), (limougeauds).

Η πόλη είναι γνωστή παγκοσμίως για τους μεσαιωνικούς σμάλτους επί χαλκού, για την πορσελάνη της του 19ου αιώνα και για τα βαρέλια της από βελανιδιά που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή Κονιάκ.

Ιστορία 

Η Λιμόζ ιδρύθηκε ως Αουγκουστορίτουμ από τον Καίσαρα Αύγουστο γύρω στο 10 π.Χ. επί σημαντικού σταυροδρομιού, και στο εσωτερικό της κατασκευάσθηκαν πολυάριθμα Ρωμαϊκά μνημεία: μια γέφυρα από πέτρα επί της αρχικής ποτάμιας διάβασης, μια ρωμαϊκή αγορά (φόρουμ) στην λοφώδη πλευρά της, αρκετές θέρμες, ένα τεράστιο αμφιθέατρο, που είχε ως σκοπό να παραγκωνίσει τα αντίστοιχα στην Αρλ και την Νιμ, ένα θέατρο στις όχθες του ποταμού Βιέν, ένας ορθογώνιος ευθυγραμμισμένος δρόμος και πολυτελείς κατοικίες. Από τις αρχές του 4ου αιώνα, η πόλη άρχισε σταδιακά να εγκαταλείπεται από τους κατοίκους της και υπέστη λεηλασία.

Ο Άγιος Μαρτιάλ, ο πρώτος επίσκοπος της Λιμόζ, προσηλύτισε τους κατοίκους της περιοχής και η μνήμη του εορταζόταν στο αββαείο, το οποίο πλούτισε από τις επισκέψεις προσκυνητών. Το αββαείο κέρδισε την ανεξαρτησία του από την επισκοπή της Λιμόζ τον 9ο αιώνα, και έγινε διάσημο για την βιβλιοθήκη του, τη δεύτερη μεγαλύτερη στη Γαλλία μετά το Κλυνύ και το συγγραφείο του, καθώς και ως μία από τις γενέτειρες της πολυφωνικής μουσικής.

Κατά τον Μεσαίωνα η Λιμόζ έγινε γνωστή για τα σμάλτα επί χαλκού, τα οποία εξάγονταν σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο.

Τον 20ό αιώνα η πόλη υπήρξε κέντρο για τους Γάλλους αντιστασιακούς μακί ενάντια στην κυβέρνηση μαριονέττα του Βισύ και τους Ναζί.

Σημερινός δήμαρχος της Λιμόζ είναι ο Εμίλ-Ροζέ Λομπερτί.

Γεωγραφία 

Η Λιμόζ βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Βιέν, 150 χλμ από τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Πορσελάνη 

Το 1771 ανακαλύφθηκε στο Σαιν-Υριέ-λα-Περς, πλησίον της Λιμόζ, πηλός από καολινίτη, εκλεπτυσμένος λευκός πηλός απαραίτητος για την κατασκευή πορσελάνης. Κάτω από την ώθηση του προοδευτικού οικονομολόγου Τυργκό, που είχε οριστεί διοικητικός αξιωματούχος στην φτωχή και απομονωμένη αυτή περιοχή, αναπτύχθηκε μια νέα βιομηχανία κεραμικής και η πορσελάνη της Λιμόζ έγινε διεθνώς γνωστή κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

Διάφορα 

 Το 1199, νοτίως της Λιμόζ, σκοτώθηκε από τραύμα στον ώμο του ο Ριχάρδος Α' της Αγγλίας (Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος). 
 Το 1508 γεννήθηκε στην πόλη ο ποιητής και λόγιος Ζαν Ντορά.
 Το 1841 γεννήθηκε στη Λιμόζ ο διαπρεπής Γάλλος ζωγράφος Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ
 Το 1968 ιδρύθηκε στην Λιμόζ πανεπιστήμιο.

Αδελφές Πόλεις 

Η Λιμόζ έχει αδελφοποιηθεί με τις ακόλουθες πόλεις:

 Σαρλότ, Βόρεια Καρολίνα, ΗΠΑ
 Φυρτ, Γερμανία
 Χρόντνα, Λευκορωσία
 Πίλζεν, Δημοκρατία της Τσεχίας
 Σέτο, Ιαπωνία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Διαδικτυακός τόπος του δημοτικού συμβουλίου
 Ιστοσελίδα του Μουσείου Ντυμπουσέ - κεραμική, υαλικά, πορσελάνη από τη Λιμόζ
 Ιστοσελίδα του πανεπιστημίου της Λιμόζ

Πόλεις του Λιμουζέν
Ισλανδική Σάγκα

Οι Ισλανδικές Σάγκα (ισλανδικά: saga, προφέρεται: σάγα, /ˈsaːɣa/, πληθυντικός: sögur, προφέρεται: σœγυρ /ˈsœːɣʏr/) είναι ιστορίες σε πεζό λόγο που περιγράφουν κατά βάση γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Ισλανδία κατά την Περίοδο της Εγκατάστασης. Είναι γραμμένες στην Αρχαία σκανδιναβική γλώσσα στην Ισλανδία κατά τη διάρκεια του 12ου ως τον 15ο αιώνα και κυρίως κατά το μέσο αυτής της εποχής. 

Οι συγγραφείς των σάγκα επεδίωκαν να καταγράψουν τα μεγάλα επιτεύγματα των ηρώων τους και να δοξάσουν τις αρετές του κουράγιου και της τιμής. 

Στο διαδίκτυο μπορουν να βρεθούν προς μελέτη τα πρωτότυπα χειρόγραφα από περγαμηνή, καθώς και μεταγενέστερα αντίγραφά τους και μερικές σύγχρονες μεταφράσεις των σάγκα.

Βλέπε επίσης
Σκανδιναβική Σάγκα

Παραπομπές

Miller, William Ian (1990). Bloodtaking and Peacemaking: Feud, Law, and Society in Saga Iceland. Chicago: University of Chicago Press.
Thorsson, Örnólfur, et al. :The Sagas of the Icelanders: a selection (Penguin Classics, 2000).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Íslendinga sögur στην Αρχαία Σκανδιναβική από το «Kulturformidlingen norrøne tekster og kvad» Νορβηγία.
Αναπαραγωγές Κειμένου Ισλανδικών Σάγκα

Έπη
Αχιλλέας Γεροκωστόπουλος

Ο Αχιλλέας Γεροκωστόπουλος (1850 - 15 Φεβρουαρίου 1900) ήταν Έλληνας πολιτικός κι ευεργέτης της πόλεως των Πατρών. Στην Πάτρα σήμερα υπάρχει οδός με το όνομά του.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Πάτερο Κατσανοχωρίων στην Ήπειρο και μετακόμισε με την οικογένεια του στην Πάτρα σε ηλικία 5 ετών όπου ήδη ζούσαν προ της επαναστάσεως συγγενείς του. Ο ανιψιός του Κωνσταντίνος (1865-1921) ήταν επίσης βουλευτής Αχαΐας και υπουργός όπως και ο γιος του Κωνσταντίνου ο Αχιλλέας .

Τελειώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές στην Πάτρα στο Α' Γυμνάσιο Πατρών σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας του οποίου έγινε αριστούχος διδάκτωρ και διορίσθηκε εισαγγελέας πρωτοδικών αρνούμενος όμως την θέση πήγε στο Παρίσι όπου σπούδασε δίκαιο και έπειτα στην Ρώμη πολιτικές επιστήμες . Επέστρεψε στην Πάτρα όπου άσκησε την δικηγορία.

Η πολιτική του καριέρα 
Ήταν για πολλά χρόνια βουλευτής Πατρών και πολιτικά προσκείμενος στον Δεληγιάννη. Πρώτη φορά ασχολήθηκε με την πολιτική το 1879 όπου κατέβηκε υποψήφιος βουλευτής χωρίς επιτυχία με το Ρουφικό κόμμα. Συμετείχε και στην επόμενη βουλευτική αναμέτρηση του 1882 όπου πάλι δεν κατάφερε να εκλεγεί.

Διετέλεσε βουλευτής Αχαΐας το 1885, 1887, και το 1890 ενώ στις εκλογές του 1899 κατέβηκε σαν ανεξάρτητος . Το 1890 έγινε μέλος της Κυβέρνησης Θεόδωρου Δηλιγιάννη διορίστηκε υπουργός εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως (24 Οκτωβρίου 1890-Φεβρουάριος 1892) . Κατά την υπουργική θητεία του ανακαίνισε όλα τα επαρχιακά γυμναστήρια και τα εφοδίασε με τα απαραίτητα όργανα (ακόντια, δίσκους, εφαλτήρια, σφαίρες, αλτήρες κλπ).

Απεβίωσε το 1900 μετά από βαριά ασθένεια, καρκίνος του στομάχου, την κηδεία του παρακολούθησαν πολλοί πολιτικοί της εποχής που μετέβησαν στην Πάτρα για αυτόν τον λόγο.

Η διαθήκη του 
Ο Γεροκωστόπουλος έδωσε την περιουσία του για να γίνουν πολλά κοινωφελή έργα στην πόλη, και με διαθήκη του την άφησε στον Δήμο Πατρέων. Σύμφωνα με την διαθήκη του άφησε χρήματα, διάφορα ποσά, στο Αρσάκειο Πατρών, στην Σχολή άπορων παίδων, στον Ηπειρο-Μακεδονικό σύλλογο. Άφησε διάφορα ποσά στους υπηρέτες του και στους ανθρώπους που δούλευαν για αυτόν, σε πολίτες να σπουδάσουν, άφησε διάφορα ποσά προίκα στις ανιψιές του ενώ την οικία του την άφησε στους ανεψιούς του με τον όρο αν δεν κάνουν άρρενες απογόνους να περιέλθει στον Δήμο Πατρέων. Χρηματικά ποσά άφησε στο Δημοτικό νοσοκομείο, στο πτωχοκομείο στο βρεφοκομείο αλλά και σε όλους τους ναούς της πόλης.

Παραπομπές 

Έλληνες δικηγόροι
Έλληνες ευεργέτες
Βουλευτές Αχαΐας
Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως
Κονισκός Τρικάλων

Ο Κονισκός είναι ένα χωριό του Νομού Τρικάλων με πληθυσμό 262 κατοίκων (απογραφή 2001), ενώ το καλοκαίρι ξεπερνάει τους 500, και βρίσκεται στην Επαρχία Καλαμπάκας. Ανήκει στο Δήμο Μετεώρων ενώ παλαιότερα υπαγόταν στο Δήμο Τυμφαίων.

Γεωγραφική Θέση
Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά των Χασίων, τα ονομαζόμενα Αντιχάσια. Την κατα μία άποψη προϊστορική Δωρίδα, την κοιτίδα των Δωριέων. Χτισμένος σε υψόμετρο 821 μ. στους πρόποδες της κορυφής Πάδη (1.197 μ) μέσα σε μια κοιλάδα, την οποία διασχίζει ο ποταμός Ίων (Μουργκάνης). Απέχει από την Καλαμπάκα 28 χλμ.

Ιστορία
Ο Κονισκός πριν το 1821 ήταν διεσπαρμένος στις τοποθεσίες Κορομηλιά, Προσήλιον και Μπαγέσι. Μέτα από την πυρπόληση του από τους Τούρκους οι κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν στην σημερινή τοποθεσία, αφού καλύπτονταν από πυκνό δάσος και ήταν εύκολο να κρυφτούν.
Λίγες ημέρες πριν ξεσπάσει ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, στις 27 Μαρτίου / 8 Απριλίου (ν. ημερ.), στο χωριό αυτό συγκεντρώθηκε μία δύναμη Ελλήνων ατάκτων, κυρίως Μακεδόνων, που καθοδηγούταν από την Εθνική Εταιρεία  όπου αφού μετάλαβαν στην εκκλησία του χωριού, δίνοντας τον όρκο «Ελευθερία ή Θάνατος», στις 02.00 ώρα τη νύκτα πέρασαν τα σύνορα και εισέβαλαν στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία προβαίνοντας σε καταδρομικές επιχειρήσεις ανατινάζοντας τουρκικά φυλάκια.
 
Σημειώνεται ότι η έκταση του χωριού που ανήκει σήμερα στους κατοίκους της περιοχής, ανήκε στην Ιερά Μονή Αγιου Στεφάνου των Μετεώρων. Το 1960 αριθμούσε 811 κατοίκους και διέθετε δημοτικό σχολείο, ταχυδρομείο, τηλέφωνο και σταθμό Χωροφυλακής.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.11ος, σελ.169.
Κ. Ρος (πολεμικός αταποκριτής): "1897 - Με τους Έλληνες στη Θεσσαλία" Λονδίνο 1897, επανέκδοση στην ελληνική 1997, σελ.36, 160.

Χωριά του νομού Τρικάλων
Δήμος Μετεώρων
Νομός Λάρισας

Η Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Λάρισας είναι μια από τις 52 Περιφερειακές Ενότητες της Ελλάδας που καταργήθηκαν μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, οπότε συστάθηκε η  που αποτελεί πλέον μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας. Η Π.Ε. Λάρισας ανήκει γεωγραφικά και διοικητικά στην περιφέρεια της Θεσσαλίας. 

Συγκεκριμένα είναι μία από τις πέντε 

Περιφερειακές Ενότητες της Θεσσαλίας και η δεύτερη σε έκταση της χώρας. Έχει έκταση 5.387 τ.χλμ. και μόνιμο πληθυσμό 269.151 κατοίκους (απογραφή 2021).

Πρωτεύουσα της Π.Ε. Λάρισας είναι η ομώνυμη πόλη.

Γεωγραφική εξέταση
Η Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Λάρισας συνορεύει με την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Κοζάνης και την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Γρεβενών στα ΒΔ, με την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Πιερίας στα ΒΑ, με τον Θερμαϊκό Κόλπο Ανατολικά, με την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Μαγνησίας στα ΝΑ, με την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Φθιώτιδας στα Νότια, με την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Καρδίτσας στα ΝΔ και με την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Τρικάλων στα Δυτικά.

Ο Όλυμπος, το ψηλότερο ελληνικό βουνό βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού. Το όρος Όσσα βρίσκεται στα ανατολικά, στις ακτές του Αιγαίου Πελάγους και του νότιου Θερμαϊκού Κόλπου. Ο Πηνειός ποταμός, ο οποίος πηγάζει από την Πίνδο, διασχίζει την περίφημη Κοιλάδα των Τεμπών, μεταξύ Ολύμπου και Όσσας και εκβάλλει στο Θερμαϊκό Κόλπο.

Το βορειότερο τμήμα του νομού καλύπτεται από δάση, ενώ το μεγαλύτερό του τμήμα είναι πεδινό. Το μεγαλύτερο μέρος της Θεσσαλικής πεδιάδας βρίσκεται στο Νομό Λάρισας.

Το κλίμα του νομού είναι κυρίως μεσογειακό, με ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Ο χειμώνας είναι πιο βαρύς στις ορεινές περιοχές. Η Λάρισα συγκαταλέγεται στις πιο ζεστές περιοχές της Ελλάδας κατά τους θερινούς μήνες.

Διοικητική διαίρεση 
Από το 2011, με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», ο Νομός Λάρισας αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας (με έδρα τη Λάρισα) της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Με την συνένωση και συγχώνευση των Δήμων από 28 σε 7, όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι:

 Για την παλιά διοικητική διαίρεση του νομού, έως το 2010 και σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καποδίστριας δείτε: Διοικητική διαίρεση νομού Λάρισας.

 Για την πλήρη διοικητική διαίρεση της Π.Ε. Λάρισας όπως ισχύει από το 2011 σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», δείτε: Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας.

Διοίκηση

Νομάρχες Λάρισας

Αντιπεριφερειάρχες 
2011-2014 Ρένα Καραλαριώτου
2014-2019 Δημήτριος Παπαδημόπουλος
2019- σήμερα: Χρήστος Καλομπάτσιος

Παραπομπές
Ουράνιο σώμα

Θεωρώντας τον ουρανό στην Αστρονομία ως αυτό το Σύμπαν, επιστημονικά ορίζεται ότι τα ουράνια  ή αστρονομικά σώματα είναι οι οντότητες που εμφανίζονται φυσικά στο παρατηρήσιμο σύμπαν.

Είδη 
Τα ουράνια σώματα, ανάλογα με τη φυσική τους κατάσταση, τη μορφή και τις διαστάσεις τους, τις κινήσεις και τις γενικές ιδιότητές τους, περιλαμβάνουν τα πλανητικά συστήματα, τα αστρικά σμήνη, τα νεφελώματα και τους γαλαξίες. Οι αστεροειδείς, οι δορυφόρος, οι πλανήτες και οι αστέρες είναι αστρονομικά σώματα.

Κλίμακα γαλαξία 
Μπορεί να θεωρηθεί ότι το σύμπαν έχει ιεραρχική δομή. Σε μεγαλύτερες κλίμακες, το θεμελιώδες δομικό στοιχείο μάζωξης είναι ο γαλαξίας. Οι γαλαξίες είναι οργανωμένοι σε ομάδες και σμήνη, που συχνά περιλαμβάνονται σε μεγαλύτερα υπερσμήνη, που βρίσκονται ανάμεσα σε νήματα τεράστιων άδειων κενών, σχηματίζοντας έναν ιστό που γεφυρώνει το παρατηρήσιμο σύμπαν.

Δείτε επίσης 
 Αστρονομία
 Σύμπαν
 Γαλαξίες
 Αστέρες
 Αστερισμοί

Παραπομπές
Σταθμός Πανεπιστήμιο (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Πανεπιστήμιο είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 2. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από το παρακείμενο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Εντός των χώρων του σταθμού εκτίθενται αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της κατασκευής του. Επίσης, κάποιοι χώροι του σταθμού είναι επενδεδυμένοι με καλλιτεχνικές συνθέσεις του Γιάννη Μόραλη.

Από τη σήραγγα που συνδέει τον σταθμό Πανεπιστημίου με τον σταθμό Σύνταγμα, μία διακλάδωση της γραμμής οδηγεί σε σήραγγα μονής γραμμής που συνδέει τις γραμμές 2 και 3 του μετρό της Αθήνας. Οι αιχμές των αλλαγών τροχιάς αυτής της γραμμής βλέπουν προς τους σταθμούς Πανεπιστήμιο και Ευαγγελισμός. Η συνδετήρια αυτή σήραγγα δεν χρησιμοποιείται από συρμούς που εκτελούν δρομολόγια, αλλά μόνο από κενούς ή υπηρεσιακούς.

Στα αρχικά σχέδια κατασκευής της γραμμής 2 του μετρό και κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της κατασκευής του, ο σταθμός Πανεπιστημίου αναφερόταν με την ονομασία Ακαδημία, η οποία οφειλόταν στο ότι ο σταθμός βρίσκεται πλησίον του κτηρίου της Ακαδημίας Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γραμμής Σεπολίων - Δάφνης αποφασίστηκε η μετονομασία του σταθμού στο σημερινό του όνομα.

Δομή σταθμού 

Πανεπιστημιο
Πανεπιστημιο
Κόλπος του Φονσέκα

Ο Κόλπος του Φονσέκα (Ισπανικά: Golfo de Fonseca) είναι κόλπος στην Κεντρική Αμερική, συνορεύοντας με το Ελ Σαλβαδόρ, την Ονδούρα και τη Νικαράγουα. 

Το 1849, ο Έφραιμ Σκουάιερ διαπραγματεύτηκε μια συμφωνία για τις ΗΠΑ για την κατασκευή ενός καναλιού κατά μήκος της Ονδούρας από την Καραϊβική Θάλασσα ως τον Κόλπο. Ο Φρέντερικ Τσάτφιλντ, Βρετανός διοικητής στην Κεντρική Αμερική, φοβήθηκε πως η Αμερικάνικη παρουσία στην Ονδούρα θα αποσταθεροποιούσε την Βρετανική Ακτή Μοσκίτο, και έστειλε τον στόλο του να καταλάβει το νησί. Ωστόσο, σύντομα ο Σκουάιερ απαίτησε από τους Άγγλους να φύγουν, αφού είχε προεξοφλήσει την κατάληψη και διαπραγματεύτηκε την προσωρινή εκχώρηση των νησιών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Τσάτφιλντ δεν μπορούσε παρά να συμμορφωθεί.

Και οι τρεις χώρες - Ονδούρα, Ελ Σαλβαδόρ και Νικαράγουα - με ακτογραμμές κατά μήκος του κόλπου έχουν εμπλακεί σε μακρές διαφωνίες για τα δικαιώματα στον κόλπο και τα νησιά εντός αυτού. Το 1992 ένα σώμα του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης αποφάσισε επί της Εδαφικής, Νησιωτικής και Θαλάσσιας Συνοριακής Διαμάχης, της οποίας μέρος ήταν και η διαμάχη επί του κόλπου. Το Δικαστήριο όρισε πως το Ελ Σαλβαδόρ, η Ονδούρα και η Νικαράγουα θα έπρεπε να μοιραστούν τον έλεγχο επί του Κόλπου του Φονσέκα. Στο Ελ Σαλβαδόρ παραχωρήθηκαν τα νησιά Μεανγκέρα και Μεανγκερίτα, και στην Ονδούρα το νησί Ελ Τίγρε.

Πηγές
 Ιστορικά σχόλια

Φονσεκα
Γεωγραφία του Ελ Σαλβαδόρ
Γεωγραφία της Ονδούρας
Γεωγραφία της Νικαράγουας