joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μιχαήλ Ε΄

Ο Μιχαήλ Ε΄ Καλαφάτης ή Κάλφας (1015 - 24 Αυγούστου 1042) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας (1041-1042).

Βιογραφία

Οικογένεια
Γιος του πατρίκιου και ναυάρχου Στέφανου και ανηψιός, μέσω της μητέρας του Μαρίας Παφλαγόνος, του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ΄, ανήλθε στο θρόνο χάριν της Ζωής της Πορφυρογέννητης Αυτοκράτειρας, η οποία και τον είχε υιοθετήσει ύστερα από παραινέσεις του Ιωάννη Ορφανοτρόφου και του Μιχαήλ Δ΄. Του απέσπασε όρκους στο ναό της Αγίας Σοφίας ότι θα την σεβαστεί ως μητέρα του και δέσποινα και στην συνέχεια τον έστεψε αυτοκράτορα.
Πρώτη του πολιτική πράξη ήταν η απομάκρυνση του ίδιου του Ορφανοτρόφου και ως κύριο σύμβουλό του όρισε τον νοβελίσσιμο Κωνσταντίνο και τον προεβίβασε στην θέση του δομέστικου των Σχολών της Ανατολής. Προσπάθησε να προσεγγίσει την στρατιωτική αριστοκρατία και αυτό φάνηκε με την απελευθέρωση του στρατηγού Γεώργιου Μανιάκη από την φυλακή, που τον είχε κλείσει ο Ορφανοτρόφος. Κατά τους συγγραφείς Σκυλίτζη και Ψελλό ο Ορφανοτρόφος είχε προτείνει στον Μιχαήλ την απομάκρυνση της Αυγούστας. Αυτός όμως, ενώ φερόταν στην αρχή με σεβασμό προς την ευεργέτιδά του, αργότερα νόμισε ότι δεν είχε πλέον την ανάγκη της και κατά διαταγή του εξορίστηκε στη νήσο Πρίγκηπο τον Απρίλιο του [1042], με την πρόσθετη μάλιστα εντολή να καρεί μοναχή. Η δικαιολογία ήταν ότι η αυτοκράτειρα Ζωή θέλησε να τον δηλητηριάσει. Όταν ο έπαρχος της Κωνσταντινούπολης Αναστάσιος ανέγνωσε στην πλατεία του Κωνσταντίνου τη σχετική Διαταγή (προκήρυξη), στην οποία ο Μιχαήλ Ε' Καλαφάτης προσπαθούσε να δικαιολογήσει στο λαό τους λόγους της καταδίκης της Ζωής, ακούσθηκε κραυγή από το συγκεντρωμένο πλήθος: «Ημείς σταυροπάτην και καλαφάτην Βασιλέα ου θέλομεν αλλά την αρχέγονον και ημετέραν μητέρα Ζωήν» Στη φωνή αυτή απάντησε σύσσωμος ο παριστάμενος λαός:«Ανασκαφείη τα οστά του Καλαφάτου» και με αυτό δόθηκε το σύνθημα ένοπλης στάσης. Το πλήθος συσπειρώθηκε γύρω από τον πατριάρχη Αλέξιο, τον οποίο θέλησε να απομακρύνει από τον θρόνο ο Μιχαήλ. Η Σύγκλητος και ο στρατός επανέφεραν την Θεοδώρα από την μονή Πετρίου και την ανευφήμησαν αυτοκράτειρα στο ναό της Αγίας Σοφίας με την αδελφή της Ζωή. Ο Μιχαήλ Ε' για να κατευνάσει το πλήθος επανέφερε τη Ζωή και την περιέβαλλε με αυτοκρατορικά ενδύματα, αλλά τα κουρεμένα μαλλιά της Ζωής εξαγρίωσαν το πλήθος που επιτέθηκε με βέλη και πέτρες. Χρειάστηκε να επέμβει ο στρατός για να καταπνιγεί η εξέγερση. Το πλήθος έξαλλο έτρεξε και κατέστρεψε τις περιουσίες των Παφλαγόνων που είχαν πλουτίσει ως αργυραμοιβοί (τοκογλύφοι). Ο Μιχαήλ Ε΄ και ο Κωνσταντίνος κατέφυγαν στην μονή Στουδίου, αλλά ύστερα από διαταγή της Θεοδώρας τυφλώθηκαν και εξορίστηκαν.

(Από την κραυγή-σύνθημα της στάσης εκείνης έμεινε στην ιστορία ως Καλαφάτης).

Παραπομπές

Πηγές 
 Ιωάννη Σκυλίτζη: Σύνοψις Ιστοριών΄, Τhurn, rincepss edition, Βόννη
 Μιχαήλ Ψελλού: Χρονογραφία, εκδόσεις Αγριώστις-Κανάκη, Αθήνα 1996
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τόμ. 13ος, σελ. 680

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Στουδίτες
Οικογένεια Παφλαγόνων
Μιχαήλ Δ΄ ο Παφλαγών

Ο Μιχαήλ Δ΄ ο Παφλαγών (1010 - 10 Δεκεμβρίου 1041) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από τις 11 Απριλίου του 1034 έως τον θάνατό του στις 10 Δεκεμβρίου του 1041. Όφειλε την ανάδειξή του στην αυτοκράτειρα Ζωή, κόρη του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Η' και σύζυγο του Ρωμανού Γ' Αργυρού.

Βιογραφία
Ο Μιχαήλ προερχόταν από μία οικογένεια αγροτών από την Παφλαγονία, από τους οποίους ένας, ο παρακοιμώμενος Ιωάννης ο ορφανοτρόφος, είχε αναλάβει θέση στο αυτοκρατορικό παλάτι. 

Ο Μιχαήλ, θαλαμηπόλος των ανακτόρων επί Ρωμανού Γ΄ του Αργυρού και πάσχων από επιληψία και αργότερα από υδρωπικία, ανήλθε στον θρόνο χάριν της ομορφιάς του και τον έρωτα που ενέπνευσε στην ερωτομανή αυτοκράτειρα Ζωή, η οποία τον παντρεύτηκε και τον επέβαλε ως αυτοκράτορα.

Από την αρχή παραμέρισε τους αντιπάλους του και μοίρασε αξιώματα και θέσεις σε φίλους, συγγενείς και συμπατριώτες του. Λόγω της ασθένειάς του, την εξουσία ουσιαστικά ασκούσε ο πανίσχυρος αδελφός του Ιωάννης ο Ορφανοτρόφος. Ο Ιωάννης αύξησε σημαντικά τη φορολογία, με σκοπό να καλύψει τις αμυντικές ανάγκες, αλλά και για την επανόρθωση ζημιών από θεομηνίες, όπως ένας σεισμός που κατέστρεψε τη Σμύρνη. Η σκληρή φορολογική του πολιτική όμως είχε άσχημες συνέπειες στις σχέσεις του Βυζαντίου με γειτονικούς λαούς, κυρίως με τους Βουλγάρους, από τους οποίους ζητήθηκε να πληρώνουν τους φόρους τους σε χρήμα, και όχι πλέον σε είδος, κάτι που τους δημιούργησε οικονομικά προβλήματα.

Επίσης, ο Ιωάννης επέβαλε Έλληνα αρχιεπίσκοπο στην Αχρίδα, σε αντίθεση με το Βασίλειο Β΄, ο οποίος είχε επιτρέψει να εκλεγεί Βούλγαρος, προκειμένου να αποφύγει αισθήματα κατωτερότητας. Το αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής ήταν να προκληθεί το επαναστατικό κίνημα του Πέτρου Δελεάνου ή Οδελεάνου ενάντια στους Βυζαντινούς. 

Παρά ταύτα, επί Βασιλείας του Μιχαήλ Δ΄ το Βυζάντιο χάριν των διαπρεπών στρατηγών του (τον Μανιάκην, τον Χαγέν, τον Β. Συναδηνόν, και τον Νορβηγό Χάραλντ Σίγκουρντσον με τους μισθοφόρους Βαρράγγους) διεξήγαγε επιτυχείς εκστρατείες, κατά τις οποίες κατελήφθη η Σικελία και καταστράφηκαν οι στόλοι των Αράβων στο Αιγαίο. Επίσης, κατεπνίγη τελικά και η επανάσταση των Βουλγάρων. Οι αυλικές ραδιουργίες όμως, δεν επέτρεψαν στους στρατηγούς αυτούς να συμπληρώσουν τις αποστολές τους, οι δε αντικαταστήσαντες αυτούς απόλεμοι και άπειροι έγινε αφορμή να απωλεσθεί η Σικελία, να κατέβουν οι Βούλγαροι το 1041 μέχρι την Θεσσαλονίκη, από την οποία τελικά εξεδιώχθηκαν από τον Αλουσιάνο, και να παραμείνει ανεξάρτητη η επαναστατημένη Σερβία.

Ο Μιχαήλ Δ΄, αφού συνεννοήθηκε με τη Ζωή και τον αδελφό του Ιωάννη, όρισε ως διάδοχό του τον ανιψιό του Μιχαήλ Ε΄ και το καλοκαίρι του 1041 ζήτησε να τον μεταφέρουν στη μονή Αγίων Αναργύρων, όπου πέθανε τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, γεμάτος ενοχές για τον θάνατο του προκατόχου του, Ρωμανού Γ΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ζωή των Μακεδόνων, κόρη του Κωνσταντίνου Η΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Δεν απέκτησε απογόνους. Η Ζωή υιοθέτησε τον ανιψιό του:
 (θετός) Μιχαήλ Ε΄ τον Καλαφάτη π.1015-1042, που έγινε Αυτοκράτορας των Ρωμαίων.

Πηγές 

 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τόμ. 13ος, σελ. 680.

Βυζαντινοί Αυτοκράτορες
Οικογένεια Παφλαγόνων
Πατριαρχείο

Πατριαρχείο χαρακτηρίζεται ο οίκος του αρχηγού της Πατριάς - Η έδρα του Πατριάρχη.
Το οίκημα που διαμένει ο Πατριάρχης, η Πνευματική Περιφέρεια αρμοδιότητας του Πατριάρχη το άλλοτε λεγόμενο "κλίμα" αλλά και το όνομα της Εκκλησίας ενός τόπου που έχει αναχθεί στο βαθμό του Πατριαρχείου (εκκλησιαστικά).

Πατριαρχεία 

Τα Πατριαρχεία διακρίνονται σε Πρεσβυγενή (παλαίφατα ή αρχαιότερα) και Νεοπαγή (τα νεώτερα). Σήμερα υφίστανται εννέα πατριαρχεία, τέσσερα πρεσβυγενή και πέντε νεοπαγή. Στη Δυτική Εκκλησία υπήρχε αρχικά και πατριαρχείο Ρώμης, αλλά προτιμήθηκε τελικά ο τίτλος του πάπα αντί του πατριάρχη.

Πρεσβυγενή Πατριαρχεία 

Τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία είναι τέσσερα (άλλοτε πέντε):
 Το Πατριαρχείο της Ρώμης ή Βατικανό στην Ρώμη το οποίο όμως διέκοψε την πλήρη κοινωνία με τα Πατριαρχεία της Ανατολής κατά το σχίσμα του 1054.
 Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ή Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στην Κωνσταντινούπολη.
 Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στην Αλεξάνδρεια.
 Το Πατριαρχείο Αντιοχείας, σήμερα στη Δαμασκό της Συρίας αντί στην Αντιόχεια και
 Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων στην Ιερουσαλήμ η "Μήτηρ των Εκκλησιών".

Νεοπαγή Πατριαρχεία 

Τα Νεοπαγή Πατριαρχεία είναι:
 Το Πατριαρχείο Ρωσίας ή Μόσχας στη Μόσχα.
 Το Πατριαρχείο Σερβίας στο Βελιγράδι.
 Το Πατριαρχείο Ρουμανίας στο Βουκουρέστι.
 Το Πατριαρχείο Βουλγαρίας στη Σόφια.
 Το Πατριαρχείο Γεωργίας στη Τιφλίδα

Αυτοκέφαλες Εκκλησίες 

Οι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες είναι:
 Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Κύπρου.
 Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος.
 Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας.
 Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας.
 Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Τσεχίας και Σλοβακίας.

Αυτόνομες Εκκλησίες 

Οι Αυτόνομες Εκκλησίες είναι:
 Αυτόνομη Φινλανδική Ορθόδοξη Εκκλησία.
 Αυτόνομη Ορθόδοξη Εκκλησία της Εσθονίας.Σημ. Η σειρά παράθεσης των Πατριαρχείων (εκτός του Οικουμενικού) δεν είναι κατά αρχαιότητα αφού λαμβάνεται πάντα υπ' όψη γι αυτήν ο χρόνος εκλογής του κάθε Πατριάρχη ή Αρχιεπισκόπου (για τις άλλες Εκκλησίες).

(Σε αντιδιαστολή αλλά και σύνδεση (- σχέση) στο τίτλο Πατήρ - Πατριάρχης, Πατριαρχείο, για τις υποδεέστερες εκκλησιαστικές περιφέρειες δίδεται ο τίτλος Μήτηρ - Μητροπολίτης, Μητρόπολη).

Παραπομπές 

Χριστιανική ορολογία
Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Μιχαήλ Α΄

Ο Μιχαήλ Α' ο Ραγκαβές (770 - 11 Ιανουαρίου 844) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας (811-813).

Βιογραφία 
Καταγόταν από τον ευγενή Οίκο των Ραγκαβέ με καταγωγή από τη Μακεδονία (περιοχή Θεσσαλονίκης) και ήταν γιος του Θεοφύλακτου Ραγκαβέ. Νυμφεύτηκε τη φιλόδοξη Προκοπία, κόρη του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α΄ και αδελφή του Σταυράκιου (Δυναστεία του Νικηφόρου).

Στην καταστροφική για τους Βυζαντινούς μάχη της Πλίσκας, σκοτώθηκε ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Νικηφόρος Α΄ και τραυματίστηκε ο συναυτοκράτορας Σταυράκιος. Πολύ σύντομα έγινε φανερό ότι ο Σταυράκιος δεν μπορούσε, εξαιτίας της κατάστασης της υγείας του, να ασκήσει τα καθήκοντά του και -κατόπιν πιέσεων- παραιτήθηκε υπέρ του Μιχαήλ, συζύγου της αδελφής του Προκοπίας. 

Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε η κατάσταση της υγείας του σε σύγκριση με τον γιο του Αυτοκράτορα και τον Οκτώβριο του 811 ανακηρύχθηκε και επίσημα αυτοκράτορας.  

Ο Μιχαήλ Α΄, επηρεασμένος από τους κληρικούς και μοναχούς, οι οποίοι αντιδρούσαν στην Εικονομαχία, ανακάλεσε από την εξορία τον Θεόδωρο και τους άλλους Στουδίτες. Δεν κατάφερε όμως να αντισταθεί στους επερχόμενους Βούλγαρους, οι οποίοι το 812, αφού εισέβαλαν στη Μακεδονία και τη Θράκη, κυρίευσαν την οχυρή Μεσημβρία (σημ. Νεσεμπάρ).

Μετά δε τη μεγάλη ήττα που υπέστη το 813 στη μάχη της Βερσινικίας κοντά στην Αδριανούπολη από το βασιλιά των Βουλγάρων Κρούμο, εκθρονίστηκε από το στρατό και απεβίωσε σε μοναστήρι το 845. Τον διαδέχτηκε ο Λέων Ε΄ ο Αρμένιος. Όσο ήταν μοναχός, είχε το όνομα Αμβρόσιος.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε την Προκοπία, κόρη του Νικηφόρου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα:
 Θεοφύλακτος π.793-849, συναυτοκράτορας.
 (Νικήτας) Ιγνάτιος π.798-877, Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης.
 Σταυράκιος.
 Γοργώ.
 Θεοφανώ.

Δείτε επίσης 
 Δυναστεία του Ραγκαβέ
 Ραγκαβής

Σημειώσεις 
Σημείωση  Το Ραγκαβέ είναι το επίθετο της ευγενούς οικογενείας τού Μιχαήλ Α΄, το οποίο αναφέρεται και ως Ραγκαβές ή Ραγκαβή ή Ρανγκαβή.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.679.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βυζαντινοί Αυτοκράτορες
Δυναστεία του Νικηφόρου
Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Σημαία της Μολδαβίας

Η εθνική σημαία της Μολδαβίας είναι τρίχρωμη: μπλε, κίτρινη και κόκκινη (κάθετες γραμμές από αριστερά προς δεξιά). Εμπεριέχει επίσης το Μολδαβικό έμβλημα (ένας αετός που κρατά ασπίδα με την εικόνα ενός ταύρου) για να ξεχωρίζει από την τρίχρωμη ίδια Ρουμανική σημαία. Το εθνόσημο υπάρχει μόνο στο μπροστινό μέρος της σημαίας. Η Μολδαβία αποτελούσε μέρος της Ρουμανίας μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και η Μολδαβική γλώσσα είναι ίδια με τη Ρουμανική, εξ ου και η ομοιότητα των σημαιών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Απόφαση του Κοινοβουλίου για την υιοθέτηση σημαίας (Ιστότοπος της Προεδρίας της Μολδαβίας)

Εθνικά σύμβολα της Μολδαβίας
Μολδαβία
Χαλίφης

Ο χαλίφης (, χαλίφα, κυριολεκτικά: διάδοχος - του Μωάμεθ) είναι ηγεμονικός,μουσουλμανικός, κληρονομικός τίτλος. Ο ηγεμόνας μουσουλμανικής ούµα (κοινότητας). Όταν πέθανε ο Μωάμεθ (8 Ιουνίου 632) τον διαδέχθηκε στις πολιτικές και διοικητικές εξουσίες ο Αμπού Μπακρ ας–Σιντίκ με τον τίτλο "Χαλίφα ρασούλ Αλά(χ)" (Διάδοχος αγγέλου (αγγελιαφόρου) Θεού). Αυτός όμως ο όρος μάλλον καθιερώθηκε ως ηγεμονικός (θρησκευτικός και πολιτικός) επί ηγεμονίας του 2ου Χαλίφη Ουμάρ Α΄ λαμβάνοντάς το από το Κοράνι που έτσι αποδίδεται στον Αδάμ και τον Δαβίδ ως αντιβασιλείς του Θεού.

Ο Αμπού Μπακρ και οι τρεις άμεσοι διάδοχοί του θεωρήθηκαν μόνοι «τέλειοι» ή «ορθά καθοδηγούμενοι» (αλ-κουλάφα, αρ-ρασίντουμ). Μετά από αυτούς τον τίτλο του Χαλίφη έλαβαν 14 μουσουλμάνοι ηγεμόνες της Δυναστείας των Ομεϋαδών της Δαμασκού, στη συνέχεια 38 της Δυναστείας των Αββασιδών της Βαγδάτης (που κατέρρευσε το 1258 από τους Σελτζούκους Τούρκους), από τους απογόνους των Αββασιδών στο Κάιρο (1258-1517) παρότι η εξουσία ασκούταν από τους Μαμελούκους και από το 1517 που συνελήφθη ο τελευταίος των απογόνων πέρασε στον Σουλτάνο Σελίμ Α΄ «ως επικυριαρχίας αξίωμα διαδοχής». Έτσι ο τίτλος του Χαλίφη περνά σε όλους τους μετά Σελίμ Α΄ Σουλτάνους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι τις 3 Μαρτίου 1924 που καταργείται από την Τουρκική Δημοκρατία.

Παράλληλα με τις παραπάνω περιόδους, μετά την πτώση της Δυναστείας των Ομεϋαδών  στη Δαμασκό (750), ο τίτλος υιοθετήθηκε από τον ισπανικό κλάδο (εκ της ίδιας Δυναστείας) που ηγεμόνευε στην Κόρδοβα από το 755 μέχρι το 1031. Ενώ τον ίδιο τίτλο οικειοποιήθηκε κι η Δυναστεία Φατιμιδών, ηγεμόνων της  Αιγύπτου που υποστήριζαν ότι είναι απόγονοι της κόρης του Μωάμεθ της Φάτιμα και του συζύγου της Αλή.

Οι Σιίτες μουσουλμάνοι αποκαλώντας τον ανώτατο θρησκευτικό τους ηγέτη "Ιμάμη" θεωρούν ότι ο Χαλίφης μπορεί να είναι μόνο απευθείας απόγονος του Μωάμεθ, ενώ οι Σουνίτες υποστηρίζουν ότι το αξίωμα αυτό μπορούν να φέρουν μόνο οι απόγονοι των Κουραϊσιτών, φυλή από την οποία καταγόταν ο Μωάμεθ.

Πηγές
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.60ος, σελ.348.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

The Caliph – a three-part documentary by Al Jazeera English

Άραβες
Ηγεμονικοί τίτλοι
Ισλαμικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Χαλιφάτα
Βασιλείς της Μακεδονίας

Με τον όρο Μακεδονία στο άρθρο αυτό εννοείται το αρχαίο ελληνικό μακεδονικό βασίλειο.

Δυναστεία των Αργεαδών 

 Κάρανος (μυθικό πρόσωπο)
 Κοίνος  (μυθικό πρόσωπο)
 Τυρίμμας (μυθικό πρόσωπο)
 Περδίκκας (πρώτο μισό του 7ου π.Χ. αιώνα)
 Αργαίος Α' (652-621)
 Φίλιππος Α' (621-588)
 Αέροπος Α' (588-568)
 Αλκέτας Α' (568-540)
 Αμύντας Α' (540-498)
 Αλέξανδρος Α' 498-454 π.Χ.
 Αλκέτας Β' 454-448 π.Χ.
 Περδίκκας Β' 448-413 π.Χ.
 Αρχέλαος Α' 413-399 π.Χ.
 Κρατερός 399 π.Χ.
 Ορέστης της Μακεδονίας 399-396 π.Χ.
 Αρχέλαος Β' 396-393 π.Χ.
 Παυσανίας της Μακεδονίας 393 π.Χ.
 Αμύντας Β' 393-369 π.Χ.
 Αλέξανδρος Β' 370-368 π.Χ.
 Πτολεμαίος ο Αλωρίτης 368-365 π.Χ.
 Περδίκκας Γ' 365-359 π.Χ.
 Αργαίος Β' 393-392 π.Χ.
 Αμύντας Γ' 393 π.Χ.
 Αμύντας Γ' (αποκατάσταση) 392-370 π.Χ.
 Αμύντας Δ' 359-356 π.Χ.
 Φίλιππος Β' 359-336 π.Χ.
 Αλέξανδρος ο Μέγας 336-323 π.Χ.
 Αντίπατρος, Αντιβασιλέας 334-319 π.Χ.
 Φίλιππος Γ' 323-317 π.Χ.
 Αλέξανδρος Δ' 323-310 π.Χ.
 Περδίκκας, Αντιβασιλέας 323-321 π.Χ.
 Αντίπατρος, Αντιβασιλέας 321-319 π.Χ.
 Πολυπέρχων, Αντιβασιλέας 319-317 π.Χ.
 Κάσσανδρος, Αντιβασιλέας 317-306 π.Χ.

Δυναστεία των Αντιπατριδών 

 Κάσσανδρος 306-297 π.Χ.
 Φίλιππος Δ΄ 297-296 π.Χ.
 Αλέξανδρος Ε΄ 296-294 π.Χ.
 Αντίπατρος Β' 296-294 π.Χ.

Δυναστεία των Αντιγονιδών 

 Δημήτριος ο Πολιορκητής 294-288 π.Χ.
 Λυσίμαχος (με τον Πύρρο) 288-281 π.Χ.
 Πύρρος της Ηπείρου (με τον Λυσίμαχο) 288-285 π.Χ.
 Πτολεμαίος Κεραυνός 281-279 π.Χ.
 Μελέαγρος της Μακεδονίας 279 π.Χ.
 Αντίπατρος ο Ετησίας 279 π.Χ.
 Σωσθένης της Μακεδονίας (Στρατηγός) 279-277 π.Χ.
 Αντίγονος Β' Γονατάς 277-274 π.Χ.
 Πύρρος της Ηπείρου (αποκατάσταση) 274-272 π.Χ.
 Αντίγονος Β' Γονατάς (αποκατάσταση) 272-239 π.Χ.
 Δημήτριος Β' Αιτωλικός 239-229 π.Χ.
 Αντίγονος Γ΄ 229-221 π.Χ.
 Φίλιππος Ε΄ 221-179 π.Χ.
 Περσέας της Μακεδονίας 179-168 π.Χ .
 Φίλιππος ΣΤ΄ - Ανδρίσκος 149-148 π.Χ.

Μετά την ήττα του Περσέα στην Μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ., η Μακεδονία διαιρέθηκε σε τέσσερις αυτοδιοικούμενες μερίδες υπό ρωμαϊκή κυριαρχία. Το 150 π.Χ., ο Ανδρίσκος ισχυρίστηκε ότι ήταν γιος του Περσέα, και διεκδίκησες το θρόνο της Μακεδονίας ως Φίλιππος ΣΤ΄. Τούτο οδήγησε στον τέταρτο Μακεδονικό πόλεμο στον οποίο ο Ανδρίσκος ηττήθηκε και η Μακεδονία προσαρτήθηκε στη Ρώμη το 148 π.Χ.

Παραπομπές
Οικοφεμινισμός

Ο οικοφεμινισμός είναι ένα οικολογικό κοινωνικό κίνημα που βασίζεται σε φεμινιστικές αρχές και υποστηρίζει ότι υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στα οικολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η σημερινή Γη και στην καταπίεση των δικαιωμάτων των γυναικών. Επιπλέον, μία «επιστροφή» σε μητριαρχικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης θα μπορούσε να δώσει λύση στα προβλήματα του οικοσυστήματος. "Ο οικοφεμινισμός φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1974 από τη Φρανσουάζ ντ’ Ομπόν.Κάποιες οικοφεμινίστριες προσπαθούν να δώσουν μια ολοκληρωμένη φεμινιστική πρόταση για την οικολογία, άλλες περιορίζονται στο να αναδεικνύουν εκείνες τις πτυχές της περιβαλλοντικής κρίσης οι οποίες πλήττουν περισσότερο τις γυναίκες. Χωρίς να εξαντλείται σ’ αυτή, η βασική θέση του οικοφεμινισμού είναι ότι η εκμετάλλευση που έχει υποστεί η γυναίκα από τον άνδρα είναι ανάλογη με την εκμετάλλευση που έχει υποστεί η φύση από τον άνθρωπο."

Ο οικοφεμινισμός ανήκει στον ριζοσπαστικό φεμινισμό και κατατάσσεται στα αριστερά πολιτικά κινήματα. Παρόλα αυτά έχει δεχτεί κριτική από άλλους ριζοσπάστες οικολόγους θεωρητικούς, όπως αυτούς της κοινωνικής οικολογίας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
Καραγεωργάκης,Σταύρος (επ.)(2022). Οικοφεμινισμός. Αθήνα: Ευτοπία.
Κοινωνία και Φύση 4, Μάιος-Αύγουστος 1993, Τεύχος αφιέρωμα στον οικοφεμινισμό. (Διατίθεται δωρεάν οnline εδώ: https://www.inclusivedemocracy.org/pd/sn4/koinonia-fisi-4.pdf)
Heller, Chaia, "Προς έναν ριζοσπαστικό φεμινισμό" στο Σταύρος Καραγεωργάκης (επ.) (2015), Αναρχισμός και Οικολογία. Αθήνα: Ευτοπία, σσ. 127-155.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Οικολογία
Φεμινισμός τρίτου κύματος
Περιβαλλοντολογία
Ρίτα Αμπατζή

Η Ρίτα Αμπατζή (Σμύρνη, 1914 - Αθήνα, 17 Ιουνίου 1969) ήταν Ελληνίδα Μικρασιάτισσα τραγουδίστρια. Υπήρξε σημαντική μορφή του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1914. Ήταν αδελφή της Σοφίας Καρύβαλη η οποία για να κάνει καριέρα άλλαξε επώνυμο. Με τον ερχομό της στην Ελλάδα διέμενε σε μια μικρή οικία στη Κοκκινιά, σημερινή Νίκαια Αττικής. Ξεκίνησε την καριέρα της στο τραγούδι στα πρώτα χρόνια του '30. Τραγούδησε ρεμπέτικα, σμυρνέικα, και δημοτικά τραγούδια δεσπόζοντας στους δίσκους των 78 στροφών στα χρόνια 1930-1940. 

Συνεργάσθηκε με πολλούς επιτυχημένους μουσικούς όπως τους Παναγιώτη Τούντα, Βαγγέλη Παπάζογλου, Σπύρο Περιστέρη, Δημήτριο Σέμση, Μάρκο Βαμβακάρη, Ρόζα Εσκενάζι, και Βασίλη Τσιτσάνη. Δεν τραγούδησε ξανά μετά τον Β´ παγκόσμιο πόλεμο. Πέθανε από καρκίνο του φάρυγγα στο Αιγάλεω της Αθήνας, στις 17 Ιουνίου του 1969. Κηδευτηκε την άλλη μέρα από το Γ νεκροταφείο της Νίκαιας και άφησε πίσω της μια κόρη την Άννα και έναν γιο τον Δημήτρη.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 πλήθος φωτογραφιών σχετικά με τη Ρίτα Αμπατζή - rebetiko.gr
 Χαρικλάκι, Ρίτα Αμπατζή - youtube.com
 Ρίτα Αμπατζή: Υφολογική ανάλυση του ρεπερτορίου της, πτυχιακή εργασία της Ιφιγένειας Ιωάννου.

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Αμπατζη Ριτα
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Δημήτρης Γκόγκος

Ο Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας (Πειραιάς, 28 Φεβρουαρίου 1903 - Αθήνα, 18 Νοεμβρίου 1985) ήταν ένας από τους πιο σπουδαίους Έλληνες ρεμπέτες ερμηνευτές, οργανοπαίκτες και συνθέτες. 

Το παρατσούκλι «Μπαγιαντέρας», το πήρε το 1925 όταν διασκεύασε και έπαιξε στο μπουζούκι του κάποια κομμάτια απ' την οπερέτα του Έμεριχ Κάλμαν (Emmerich Kálmán) Η Μπαγιαντέρα μεταξύ των οποίων και το ομότιτλο τραγούδι. Ο Μπαγιαντέρας έγραψε τραγούδια που γνώρισαν πολύ μεγάλη επιτυχία, όπως τα «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη», «Χατζηκυριάκειο», «Σα μαγεμένο το μυαλό μου» και άλλα.

Βιογραφία
Καταγόταν από τον Πόρο. Ο πατέρας  του Γιάννης Γκόγκος, ήταν  Ποριώτης, και η μητέρα του  Αγγελική από την Ύδρα. Γεννήθηκε στον Πειραιά, στο Χατζηκυριάκειο, το 1903. Φοίτησε στο δημοτικό  και όταν το   τελείωσε  συνέχισε και πήρε  το πτυχίο του, καθιερωμένου τότε, τετρατάξιου  Γυμνασίου. Μετά απέκτησε πτυχίο ηλεκτρολόγου. Ποτέ, όμως, δεν άσκησε  το επάγγελμά του.

Παρά  τις αντιρρήσεις του πατέρα του από  17  ετών επιδόθηκε στο μπουζούκι, με μεγάλη επιτυχία. Έπαιζε  επίσης  μαντολίνο, κιθάρα και  βιολί.

Την περίοδο της Κατοχής ο Μπαγιαντέρας εντάχθηκε στο ΕΑΜ. Τα δύσκολα εκείνα χρόνια έζησε μέσα στη φτώχεια, καθώς το πρωί πήγαινε στα συσσίτια για να εξασφαλίσει το γάλα των παιδιών του και τις νύχτες έπαιζε σε διάφορες ταβέρνες. Λόγω αβιταμίνωσης τυφλώθηκε το 1941 και μάλιστα πάνω στο πάλκο, την ώρα που τραγουδούσε. Τα τραγούδια του έγιναν  αμέσως γνωστά, και μερικές από τις επιτυχίες του είναι: «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη», «Μέσα στης ζωής τα μονοπάτια»,  «Αποβραδίς ξεκίνησα», «Σαν μαγεμένο το μυαλό μου  φτερουγίζει»,  « Ξεκινάει μια ψαροπούλα»,  «Ξαβεργιώτισσα», «Πειραιωτοπούλα», «Παρηγοριά ζητούσα κάθε βράδυ», «Αλάνι με φωνάζουν» και ακόμη: «Το μαναβάκι», «Για μια κουτσουκαριώτισσα»,  «Μάτια γλυκά και γαλανά»,   «Γυρνώ σαν νυχτερίδα»,   «Το τραγούδι της αγάπης», «Το αλανάκι», «Ελα να μπερμπαντέψεις», «Του Κυριάκου το γαϊδούρι»,  «Η μικρή από το Πασαλιμάνι», «Η άνοιξις», «Με ξέχασες», «Το πέρασμα», «Η κοτούλα», « Μια τράτα  Κουλουριώτικη», «Κι αν χωρίσαμε δε φταίω»  και άλλα.

Εκτός από τα 100, περίπου, τραγούδια και τα 30  ανέκδοτα, έχει στο ενεργητικό του και μια μέθοδο για την εκμάθηση του μπουζουκιού άνευ διδασκάλου.
 
Τα τελευταία χρόνια ο Μπαγιαντέρας τα έζησε απομονωμένος  στο σπίτι του στο Περιστέρι, στον Άγιο  Ιερόθεο, συντροφιά  με τη  σύζυγό του Δέσποινα.

Το 1971 κυκλοφορεί σε 45άρι ο "Καθρέφτης", ντουέτο με το Διονύση Σαββόπουλο, μαζί με τον "Πολιτευτή" του δεύτερου.

Στις αρχές Οκτωβρίου 1985 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και μπήκε στο νοσοκομείο. Έγινε καλά και βγήκε. Στις 24 Οκτωβρίου μπήκε πάλι στον "Ευαγγε­λισμό", μετά από ουρολοίμω­ξη και λοίμωξη του αναπνευστικού. Πέθανε στις 18 Νοεμβρίου του 1985.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Στίχοι του Γκόγκου

Έλληνες μπουζουκτσήδες
Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες τραγουδοποιοί
μέλη του ΕΑΜ
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 05/2010
Ρεμπέτες
Γιάννης Παπαϊωάννου

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου (Κίος Μικράς Ασίας, 18 Ιανουαρίου 1913 - Πέραμα, 3 Αυγούστου 1972) ήταν Έλληνας συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής του λαϊκού ρεμπέτικου τραγουδιού και ένας από τους κύριους και σημαντικότερους εκπροσώπους του.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1913 στην Κίο της Μικράς Ασίας, σε ηλικία δύο ετών έμεινε ορφανός από πατέρα, ενώ έξι χρόνια αργότερα έζησε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Εγκαταστάθηκε με τη μητέρα και τη γιαγιά του στη Σαμοθράκη αλλά λίγο αργότερα μετακόμισαν στην Καλλιθέα, και συγκεκριμένα στις Τζιτζιφιές. Από μικρός εργάστηκε ως ψαράς, μαραγκός, σε συνεργείο αυτοκινήτων και σε οικοδομές και σταμάτησε να πηγαίνει σχολείο από νωρίς. Επίσης αξιοσημείωτο είναι πως στα προπολεμικά χρόνια υπήρξε ποδοσφαιριστής, αγωνιζόμενος ως τερματοφύλακας στην ομάδα του Φαληρικού Συνδέσμου.Υπήρξε κουμπάρος και στενός συνεργάτης του Βασίλη Τσιτσάνη.

Η καριέρα του 
Πρωτοεμφανίσθηκε επαγγελματικά δίπλα στους Μάρκο Βαμβακάρη και Στέλιο Κερομύτη το 1937. Πρώτο του τραγούδι ήταν η Φαληριώτισσα που κυκλοφόρησε σε δίσκο και γνώρισε τεράστια επιτυχία. Ακολούθησαν πλήθος άλλων που έχουν στίχους του, μουσική του ή και τα δύο, μεταξύ των οποίων και είναι τα:Καπετάν Αντρέας Ζέπος, Πέντε Έλληνες στον Άδη, Άνοιξε, άνοιξε, Μοδιστρούλα, Γλέντα τη ζωή, Βαδίζω και παραμιλώ, Πριν το χάραμα, Πώς θα περάσει η βραδιά, Σβήσε το φως να κοιμηθούμε, κ.ά. 

Γενικά τα τραγούδια του Γ. Παπαϊωάννου χαρακτηρίζονται από ένα κράμα καντάδας, μπάλου και μικρασιάτικων ακουσμάτων. Θεωρείται ο πρώτος, στο λαϊκό ρεμπέτικο τραγούδι, που χρησιμοποίησε στις ηχογραφήσεις του το λεγόμενο "πρίμο σεκόντο" (διφωνία).

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου ήταν ο πρώτος Έλληνας λαϊκός συνθέτης που ταξίδεψε στην Αμερική, το 1953, για να τραγουδήσει στους εκεί απόδημους Έλληνες. Μετά την επιστροφή του έμεινε μόνιμος συνεργάτης του Βασίλη Τσιτσάνη. Στο χώρο του είχε το παρατσούκλι Ψηλός ή Πατσάς.

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου συμμετείχε, σε πρωταγωνιστικό ρόλο, όχι ως μουσικός αλλά σαν ηθοποιός, στην ελληνική κινηματογραφική ταινία "Αμαρτίες γονέων" (1963).

Σκοτώθηκε στις 3 Αυγούστου του 1972 σε ηλικία 58 ετών σε τροχαίο δυστύχημα, στο Νέο Πέραμα οδηγώντας νωρίς το πρωί πηγαίνοντας για το εξοχικό του στη Σαλαμίνα και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο της Καλλιθέας.

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Γιάννης Παπαϊωάννου, Ντόμπρα και σταράτα. Αυτοβιογραφία'', εκδ. Kάκτος, 1996

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μικρή βιογραφία του Γιάννη Παπαϊωάννου
Παπαϊωάννου Γιάννης (ρεμπέτης) Το αντίστοιχο λήμμα στη Musipedia 
 Αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία του Παπαϊωάννου
 Ioannis Papaioannou
 Σαν Σήμερα.gr, Γιάννης Παπαϊωάννου (1913 – 1972)

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ 
 
 

Ρεμπέτες
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Δημήτρης Σέμσης

Ο Δημήτρης Σέμσης ή Σαλονικιός (Στρώμνιτσα, 1883 - Αθήνα, 13 Ιανουαρίου 1950) ήταν Έλληνας βιρτουόζος παραδοσιακός βιολιστής. Γεννήθηκε ως Δημήτριος Κουκουδέας το 1883 στην πόλη της Στρώμνιτσας, η οποία εκείνη την περίοδο ανήκε στο βιλαέτι της Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία
Ο πατέρας του και ο παππούς ήταν Ομπρελάδες και επίσης βιολιστές. Στα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα, συμμετείχε στη μπάντα ενός τσίρκου, το οποίο περιόδευε σε όλα τα Βαλκάνια. Αργότερα εντάχθηκε σε άλλες περιοδεύουσες ορχήστρες και έπαιξε στην Τουρκία, Συρία, Αίγυπτο, Σουδάν και αλλού. Μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Στρώμνιτσα πέρασε στο Βασίλειο της Σερβίας. Στο τέλος του 1919 η οικογένεια του Δημήτριου Σέμση μετανάστευσε στη Θεσσαλονίκη. Το 1923 παντρεύτηκε τη Δήμητρα Κανούλα και απέκτησε 4 παιδιά. Στις αρχές του 1927 εγκαθίσταται μόνιμα στην Αθήνα. Αυτή την εποχή έλαβε το προσωνύμιο Σαλονικιός, μάλλον επειδή κάποιοι παράγοντες των δισκογραφικών εταιρειών νόμιζαν ότι καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη. Είναι ο πρώτος οργανοπαίκτης που το όνομά του αναγράφεται στις ετικέτες δίσκων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920,  ο Δημήτρης Σέμσης ήταν Διευθυντής Ηχογράφησης στην ΗΜV και στην Columbia, θέσεις με μεγάλη επιρροή, τις οποίες και διατήρησε και στις δεκαετίες του 1930 και 1940. Συμμετείχε σε εκατοντάδες ηχογραφήσεις παραδοσιακών, σμυρναϊκών και ρεμπέτικων τραγουδιών στο διάστημα 1924 - 1931, παρουσίασε γύρω στο 1928 τα πρώτα του τραγούδια και το 1931 ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση της His Master's Voice, θέση που κράτησε μέχρι το θάνατό του. Εγραψε πάνω από 100 τραγούδια.

Τη δεκαετία του 1930, ο Δημήτρης ηχογραφούσε με τη Ρόζα Εσκενάζι γνωρίζοντας μεγάλες επιτυχίες. Συχνά, την συνόδευε στις ταβέρνες μαζί με τους Αγάπιο Τομπούλη, Λάμπρο Σαββαΐδη και Λάμπρο Λεοναρίδη. Οι συνθέσεις του ηχογραφούνταν από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής εκείνης, όπως η Ρίτα Αμπατζή, ο Στελλάκης Περπινιάδης και ο Στράτος Παγιουμτζής. Έγραψε ρεμπέτικα και δημοτικά τραγούδια, καθώς και σμυρνέικα και αμανέδες. 

Όπως φαίνεται από τις ηχογραφήσεις, ο Δημήτρης ήταν, χωρίς αμφιβολία, ο μεγαλύτερος βιολιστής που ηχογράφησε στο χώρο του ρεμπέτικου/σμυρνέικου. Ηχογράφησε πολλές εκατοντάδες δίσκους και πολλοί από αυτούς επανακυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια. Το 1972, σε μια συνέντευξή της, η Ρόζα Εσκενάζι είπε ότι ο Δημήτρης έπαιζε "το καλύτερο βιολί του κόσμου".

Μετά από μια σύντομη νοσηλεία, ο Δημήτρης Σέμσης πέθανε από καρκίνο στην Αθήνα, στις 13 Ιανουαρίου του 1950. Έχει, σήμερα, απογόνους στην Ελλάδα.

Παραπομπές 

Έλληνες τραγουδοποιοί
Σεμσης Δημητριος
Ρεμπέτες
Έλληνες βιολιστές
Μακεδόνες
Σεφαρδίτες

Σεφαρδίτες, Σεφαραδίτες, Σεφάρδοι ή Σεφαρντίμ () αποκαλούνται τα μέλη της εβραϊκής υποομάδας, η οποία προσδιορίζεται σε αντιδιαστολή με τους Ασκεναζίτες (Ασκεναζείμ) ή/και τους Μιζραχίτες (Μιζραχείμ) Εβραίους.

Ετυμολογία της λέξης
Η ονομασία αυτή προέρχεται από τη λέξη Σεφεράδ, που αποτελεί την παλιά βιβλική ονομασία της εβραϊκής γλώσσας για την Ισπανία. Μιλούσαν τη Λαντίνο, μια διάλεκτο Καστιλλιάνικων ισπανικών με πολλά εβραϊκά στοιχεία.

Η Οθωμανική πολιτική
Έτσι ονομάζονται οι Εβραίοι που κατάγονται από την Ιβηρική Χερσόνησο, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που εκδιώχτηκαν από την Ισπανία κατόπιν εντολής των Καθολικών μοναρχών Φερδινάνδου και Ισαβέλλας (όπως καταγράφεται στο διάταγμα της Αλάμπρας το 1492) και από την Πορτογαλία κατόπιν εντολής του Βασιλιά Μανιουέλ το 1497.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ακολουθεί εκείνη την περίοδο μια ιδιαίτερα φιλοεβραϊκή πολιτική και παροτρύνει την εγκατάσταση στο εσωτερικό των διωγμένων μαζικά όχι μόνο από την Ισπανία και την Πορτογαλία αλλά και από τη Σικελία και την Απουλία της Ιταλίας. Αποβλέπει με αυτόν τον τρόπο στην τόνωση του εμπορίου, που τόσο καλά ήξεραν οι Εβραίοι.

Οι Σεφαραδίτες εγκαταστάθηκαν στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία (κυρίως στη Θεσσαλονίκη) και σε άλλα μέρη του κόσμου τον 15ο αιώνα μετά από το διωγμό τους από την Ισπανία.

Ο σεφαραδιτικός Ιουδαϊσμός έχει να επιδείξει χαρακτηριστικές ιδιαιτερότητες.

Υποσημειώσεις

Βλέπε επίσης 
 Ιστορία των Εβραίων στην Ελλάδα
 Πογκρόμ

Πηγές
ιστολ. Καθημερινή «ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ»Η εβραϊκή παρουσία στην Ελλάδα
Χρυσοχοΐδης Ηλίας, "Aπό τη Σαλονίκη στη Θεσσαλονίκη: η άγνωστη µαρτυρία του Ζακ Αµπραβανέλ", Το ΒΗΜΑ, 31 Οκτωβρίου 2021, 46-47 ("Νέες Εποχές", 6-7).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η ιστορία των Εβραίων στην Καστοριά

 
Κοινωνία της Ισπανίας
Κοινωνία της Πορτογαλίας
Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Πληθυσμιακές ομάδες της Γαλλίας
Στέλιος Περπινιάδης

Ο Στέλιος Περπινιάδης (Τήνος, 14 Μαΐου 1899 - Αθήνα, 4 Σεπτεμβρίου 1977), γνωστός και ως Στελλάκης, ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής και οργανοπαίκτης ενώ φέρεται και ως συνθέτης, κυρίως του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1899 στην Τήνο, μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη και το 1923 μετακόμισε στον Πειραιά, όπου ήρθε σε επαφή με Μικρασιάτες ρεμπέτες. Συνεργάστηκε κατά καιρούς σχεδόν με όλους τους μεγάλους συνθέτες, όπως ο Πάνος Τούντας, ο Γιοβάν Τσαούς, ο Κώστας Σκαρβέλης, ο Κώστας Καρίπης, ο Βαγγέλης Παπάζογλου, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Στέλιος Χρυσίνης, ο Μπαγιαντέρας, ο Σπύρος Περιστέρης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου ακόμη και ο Μάρκος Βαμβακάρης και αργότερα με τον Γιώργο Μητσάκη, το Μανώλη Χιώτη και άλλους. Θεωρείται το μεγαλύτερο αστέρι του τραγουδιού από το 1930 έως το 1950 ενώ έκανε αρκετά ντουέτα με γνωστές ερμηνεύτριες και ερμηνευτές της εποχής, όπως με την Ιωάννα Γεωργακοπούλου, το Στράτο Παγιουμτζή, τη Μαρίκα Νίνου και τον Δημήτρη Περδικόπουλο αλλά και με τον Γιώργο Κάβουρα. Αξίζει να σημειωθεί για το ήθος των καλλιτεχνών του είδους και της εποχής ότι ο Στελλάκης δε δίσταζε να κάνει δεύτερη φωνή και μάλιστα πολύ διακριτικά σε καλλιτέχνες των οποίων τα ονόματα ήταν μηδαμηνά μπροστά στο δικό του. Μια μέρα του 1938 βρέθηκε περαστικός από την Odeon την ώρα που ο Μάρκος Βαμβακάρης ηχογραφούσε τη "Νόστιμη Μαυροματού" του. Ο Στελλάκης δεν δίστασε να κάτσει να κάνει δεύτερη φωνή. Το αποτέλεσμα ήταν αριστούργημα σε σχέση με εκείνο που θα έβγαινε  από τον Μάρκο σόλο, αλλά ο Στελλάκης δεν πήρε ούτε δραχμή και το όνομά του δε γράφτηκε επάνω στο δίσκο διότι εκείνο τον καιρό ο ίδιος δεσμευόταν με συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας με την εταιρία Columbia.

Γιος του ήταν ο επίσης γνωστός λαϊκός τραγουδιστής Βαγγέλης Περπινιάδης. 

Ο Στέλιος Περπινιάδης πέθανε στις 4 Σεπτεμβρίου 1977 στην Αθήνα.

Ρεμπέτες
Θεϊσμός

Θεϊσμός είναι η πίστη σε έναν ή περισσότερους θεούς ή θεές. Ειδικότερα, μπορεί επίσης να σημαίνει την πίστη στον Θεό, έναν θεό, ή θεούς, που συμμετέχει/ουν ενεργά στη συντήρηση του Σύμπαντος. Το δευτερεύον αυτό νόημα αναφέρεται στο πλαίσιο άλλων πεποιθήσεων σχετικά με τα θεία που αναλύονται παρακάτω.

Ο όρος (theism - θεϊσμός) έχει ενσωματωθεί στην Αγγλική γλώσσα από το 1678, και πλάστηκε πιθανόν για να δηλώσει αντίθεση στον αθεϊσμό, που εμφανίζεται ως όρος από τα 1587 (δείτε την ετυμολογία του αθεϊσμού για λεπτομέρειες).

Το κυρίως νόημα του όρου περικλείει τέσσερις πρωταρχικές απόψεις για το ρόλο της θεότητας στον κόσμο. Αυτές είναι οι ακόλουθες:

 Ντεϊσμός, η άποψη ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, αλλά δεν αλληλεπιδρά μαζί του· δίνεται έμφαση στην υπερβατικότητα της θεότητας
 Θεϊσμός, (δευτερεύων ορισμός), η άποψη ότι ο Θεός είναι εγγενώς παρών στον κόσμο, ωστόσο τον υπερβαίνει 
 Πανενθεϊσμός, η άποψη ότι ο κόσμος εμπεριέχεται εξολοκλήρου μέσα στον Θεό, ενώ ταυτόχρονα ο Θεός είναι κάτι το ευρύτερο από τον κόσμο τον ίδιο.
 Πανθεϊσμός, η άποψη ότι ο κόσμος ταυτίζεται με το Θεό· δίνεται έμφαση στην παρουσία της θεότητας

Εντός της κύριας σημασίας του θεϊσμού διακρίνουμε έναν αριθμό διαφορετικών περιπτώσεων ως προς το πλήθος και το είδος των θεοτήτων. Έχουμε έτσι τους παρακάτω ορισμούς:

 πολυθεϊσμός (υπάρχουν αρκετοί θεοί)
 μονοθεϊσμός (υπάρχει μόνο ένας Θεός)

Εντός του Πολυθεϊσμού διακρίνουμε “Ισχυρές” και “Ασθενείς” παραλλαγές. Ο Ισχυρός πολυθεϊσμός βλέπει τους θεούς ως διακριτά και ξεχωριστά όντα, ενώ ο Ασθενής πολυθεϊσμός τους βλέπει να συνενώνονται σε ένα ευρύτερο όλον.

Εντός του Πολυθεϊσμού διακρίνονται επίσης διαφορετικές στάσεις ως προς τη λατρεία των θεών.

 μονολατρία (υπάρχουν αρκετοί θεοί, λατρεύεται όμως μόνον ένας από αυτούς)
 ενοθεϊσμός (λατρεύονται αρκετοί θεοί, αλλά ένας θεωρείται ο υπέρτατος)
 καθενοθεϊσμός (η λατρεία ενός θεού κάθε φορά, θεωρώντας καθέναν απ' αυτούς υπέρτατο εκ περιτροπής)

Εντός του μονοθεϊσμού διακρίνονται αποκλειστικές και συγκρητικές μορφές. 
Ο αποκλειστικός μονοθεϊσμός μπορεί να είναι μονιστικός (Ιουδαϊσμός, Ισλάμ), δυϊστικός (Παρσί/Ζωροαστρισμός) και πλουραλιστικός (Χριστιανισμός).
Κάποιες μορφές του Ινδουϊσμού και του Νεοπαγανισμού θα μπορούσαν να θεωρηθούν Συγκρητικός μονοθεϊσμός.

Τέλος, μπορεί να γίνει μια διάκριση ανάμεσα στην πίστη στην ύπαρξη των θεών, από τη μία, και σε διαβεβαιώσεις σχετικά με την αγαθότητα ή την ηθική τους, από την άλλη, ή την πίστη στον Θεό ως το Υπέρτατο Αγαθό: δείτε και τα άρθρα ευθεϊσμός και δυσθεϊσμός.

Χαρακτηριστικές θεϊστικές θρησκείες είναι ο Ζωροαστρισμός, ο Σαϊβισμός, ο Βαϊσναβισμός, ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός, το Ισλάμ, οι Μπαχάι, και οι Σιχ.

Συγκρίνετε: Αθεϊσμός, Αγνωστικισμός

Δείτε επίσης 
 Αγνωστικισμός
 Αθεϊσμός
 Ανοιχτός θεϊσμός
 Βιβλική κοσμολογία
 Δημιουργία (θεολογία)
 Δημιουργισμός
 Δημιουργός θεός
 Ελεύθερη σκέψη
 Ευφυής σχεδιασμός
 Κατάλογος ντεϊστών
 Κοσμογονία
 Κοσμολογία
 Κοσμολογικό επιχείρημα
 Μετα-θεϊσμός
 Πανενθεϊσμός
 Πανθεϊσμός
 Πίστη στην δημιουργία
 Τελική μοίρα του σύμπαντος
 Ύπαρξη
 Υπερβατισμός
 Φιλοσοφικός θεϊσμός
 χρονολόγηση της δημιουργίας
 Χρονολόγιο του σύμπαντος

Θρησκευτική φιλοσοφία και δόγματα
Βούδας

Η λέξη Βούδας ή Μπούντχα (χ δασύ) στην αρχαία ινδική γλώσσα, που περιλαμβάνει τη διάλεκτο Πάλι (Pāli) και τη Σανσκριτική, σημαίνει ο «Αφυπνισμένος» ή «Φωτισμένος». Προέρχεται από τη ρίζα του ρήματος μπουντχ, που σημαίνει αφυπνίζω, φωτίζομαι και κατανοώ. 

Η λέξη βούδας, συνεπώς, δεν αφορά στον συγκεκριμένο θρησκευτικό δάσκαλο που έζησε στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αλλά ένα τύπο ανθρώπου που έφθασε σε σημείο πνευματικής επίτευξης. Ο ιστορικός Σιντάρτα Γκαουτάμα είναι απλά ένας σε μια μεγάλη ακολουθία από Βούδες, η οποία κατευθύνεται είτε προς το άχρονο παρελθόν είτε στους μακρινούς ορίζοντες του μέλλοντος. Εντούτοις ξεχώρισε —και έγινε τελικά η ηγετική μορφή του Βουδισμού— καθώς δίδαξε και σε άλλους τον τρόπο για να ακολουθήσουν την πορεία του. Μερικοί πιστεύουν ότι δεν ήταν παρά ένας άνθρωπος που βρήκε το μονοπάτι που τον οδήγησε τελικά στη φώτισή του και το δίδαξε στους μαθητές του. Άλλοι τον θεωρούν ως τον τελευταίο μιας σειράς από Βούδες που ήρθαν στον κόσμο για να κηρύξουν ή να αναβιώσουν την ντάρμα (στην παλική, Ντάμα), η οποία αποτελεί τη διδασκαλία ή την οδό του Βούδα. Κάποιοι άλλοι τον θεωρούν μποντισάτβα, έναν άνθρωπο που πέτυχε τη φώτιση αλλά ανέβαλε την είσοδό του στη Νιρβάνα για να βοηθήσει κι άλλους που αναζητούσαν τη φώτιση.

Ο Γκοτάμα

Ο Γκοτάμα, που αναφέρεται από τους Βουδιστές ως Σακυαμούνι Βούδας δεν διεκδίκησε τη θειότητα, ούτε επιβεβαίωσε ότι ήταν ένθεος. Κατά τον Βουδισμό, Βούδας μπορεί να είναι ή να γίνει όποιος αφυπνίζεται πλήρως στην αληθινή φύση της ύπαρξης και απελευθερώνεται από τον κύκλο της γέννησης, του θανάτου και της αναγέννησης και επιτυγχάνει την κατάσταση της παντογνωσίας. Οι Βούδες δεν θεωρούνται παντοδύναμοι όπως ο Θεός του Ιουδαϊσμού ή του Χριστιανισμού. Οποιοσδήποτε μπορεί να απελευθερωθεί από την οδύνη όπως ο Γκοτάμα, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, ή κοινωνικής τάξης.

Οι αρχές
Οι αρχές με τις οποίες μπορεί να επιτύχει κανείς τη φώτιση ονομάζονται Μπουντχαντχάρμα ή απλά Ντχάρμα (Ντάρμα), που στο εννοιολογικό πλαίσιο του Βουδισμού σημαίνει νόμος, δόγμα ή αλήθεια.

Βλέπε επίσης 
 Βουδισμός
 Σιντάρτα Γκαουτάμα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εικόνες του Βούδα lensculture.com

Παραπομπές 

Βουδισμός
Αλέξανδρος (όνομα)

Αλέξανδρος είναι ένα κοινό ελληνικό όνομα (8o πιο συνηθισμένο με ποσοστό 2,78% περίπου). Στο ελληνικό εορτολόγιο εορτάζεται στις 30 Αυγούστου. Υποκοριστικά του ονόματος είναι Αλέξης, Αλέκος.

Ετυμολογία 
Το όνομα ετυμολογείται από τη ρίζα του ρήματος αλέξω, που σημαίνει απωθώ, προστατεύω, αποκρούω (εξ ου και πολλές παράγωγες λέξεις όπως άλεξις = βοήθεια) απαντάται και στις  λέξεις αλεξίπτωτο, αλεξίσφαιρο, αλεξικέραυνο κλπ. και το όνομα ανήρ (ανδρός), της Αρχαίας Ελληνικής, και κατά συνέπεια σημαίνει "ο που απωθεί βίαια τους άνδρες (=εχθρούς)", άρα ο πολύ γενναίος και ισχυρός πολεμιστής.

Ιστορία 
Αναφέρεται πρώτα από τον Όμηρο ως δεύτερο όνομα του Πάρι (Πάριδος) όπως έχει αναγνωριστεί και σε πινακίδες της γραμμικής Β, περισσότερο όμως παγκόσμια γνωστό από τον Βασιλιά της Μακεδονίας Μέγα Αλέξανδρο, που έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ. Ήταν επίσης ένας από τους τίτλους (επίθετα) που δίδονταν στην θεά Ήρα, που θεωρούσαν ότι ενίσχυε τους πολεμιστές στη μάχη.

Η θηλυκή εκδοχή του ονόματος είναι Αλεξάνδρα. Στο ορθόδοξο εορτολόγιο εορτάζεται στις 30 Αυγούστου.

Σε άλλες γλώσσες 

 Alasandar Ιρλανδική
 Ալեքսան Αρμενικά
 Alexander Αγγλικά
 Aleksandër Αλβανικά
 Александър Βουλγαρικά
 Alexandre Πορτογαλικά
 Alessandro Ιταλικά
 Alexandre Γαλλικά
 Aleksandar Σερβικά, Κροατικά
 Aлександр Ρωσικά
 Aleksandrs Λετονικά
 Aleksander Εσθονικά, Πολωνικά, Σλοβενικά, Σκανδιναβικές γλώσσες
 Alejandro Ισπανικά
 Alexandru Ρουμάνικα
 Alleksanda Κορεατικά
 Iskander Αραβικά
 Iskandiar Περσικά
 İskender Τουρκικά
 Sándor Ουγγρικά
 Sikandar Urdu, Χίντι
 Xander Αφρικάνς
 Xandru Μαλτεζικά
 אלכסנדר Εβραϊκα
Οι Γαελικές εκδοχές, Alasdair και Dair είναι δημοφιλείς στη Σκωτία. Εναλλακτική ορθογραφία του περιλαμβάνει: Alistair, Allistair, Alisdair, Aleister, Alastair και Alister.

Υποκοριστικά 
 Αλέκος (ελληνικά)
 Alec, Alex, Alle, Allie, Lex, Sander, Xan, Xander, Xandi (αγγλικά)
 Alecu, Sandu (ρουμανικά)
 Leka (αλβανικά)
 Sascha (γερμανικά, κυρίως στην Αυστρία)
 Саня, Саша, Шура (ρωσικά)
 Sandro (ιταλικά)
 Sanya (σλαβικά)
 Aco (κροατικά)
 Saša (σερβικά)

Παραπομπές

Ανδρικά ελληνικά ονόματα
Κατάλογος μεγάλων ιστορικών πυρκαγιών

Στο κατάλογο αυτό περιλαμβάνονται οι μεγάλες πυρκαγιές που έχουν σημειωθεί στην παγκόσμια ιστορία.

 47 π.Χ. Αλεξάνδρεια Αιγύπτου. Καταστρέφεται η περίφημη βιβλιοθήκη με 400.000 πολύτιμα χειρόγραφα.
 64 μ.χ. Ρώμη. Μεγάλη πυρκαγιά καταστρέφει τη Ρώμη. Οι χριστιανοί διαδίδουν ψευδώς ως εμπρηστή τον Νέρωνα.
 446 - Κωνσταντινούπολη. Μεγάλη πυρκαγιά καταστρέφει σχεδόν ολόκληρη την πόλη.
 640 - Αλεξάνδρεια Αιγύπτου. Καταστρέφεται για δεύτερη φορά η Βιβλιοθήκη με 760.000 πολύτιμα χειρόγραφα αυτή τη φορά.
 798 - Λονδίνο. Μεγάλη πυρκαγιά καταστρέφει την πόλη.
 1420 - Λειψία. πυρκαγιά με ανυπολόγιστες ζημιές.
 1463 - Κωνσταντινούπολη. πυρκαγιά καταστρέφει το μεγαλύτερο μέρος της πόλης.
 1666 - Λονδίνο. Οι ζημιές από πυρκαγιά υπολογίστηκαν ότι ξεπερνούν τις 10.716.000 λίρες.
 1729 - Κωνσταντινούπολη. Καταστρέφονται 12.000 οικίες.
 1756 - Κωνσταντινούπολη. πυρκαγιά καταστρέφει 15.000 οικίες.
 1765 - Σμύρνη. Καταστρέφονται 2.600 οικίες.
 1772 - Κωνσταντινούπολη. Νέα πυρκαγιά καταστρέφει 4.000 οικίες.
 1782 - Κωνσταντινούπολη. Γενική πυρκαγιά καταστρέφει 17.600 οικίες.
 1791 - Κωνσταντινούπολη. Σαρωτική πυρκαγιά καταστρέφει 32.000 οικίες.
 1795 - Κωνσταντινούπολη. Νέα σαρωτική πυρκαγιά καταστρέφει 30.000 οικίες.
 1796 - Σμύρνη. Καταστρέφονται 4.000 οικίες.
 1812 - Μόσχα. πυρκαγιά καταστρέφει 32.000 οικίες.
 1816 - Κωνσταντινούπολη. Καταστροφή 12.000 οικιών.
 1833 - Μανίλα. Καταστρέφονται 10.000 καλύβες - 50 νεκροί.
 1835 - Νέα Υόρκη. Οι ζημιές φθάνουν τα 15.000.000 δολάρια.
 1841 - Σμύρνη. Αποτεφρώνονται 12.000 οικίες.
 1842 - Σερμπούρ. Καταστροφή πόλης, άστεγοι το 1/3 των κατοίκων, οι ζημιές ανήλθαν σε 7.000.000 λίρες.
 1851 - Σαν Φρανσίσκο. Καταστρέφονται 2.500 οικίες.
 1852 - Μόντρεαλ. Καταστρέφονται 2.000 οικίες.
 1871 - Παρίσι. Οι ζημιές φθάνουν τα 32.000.000 φράγκα.
 1872 - Βοστώνη. Οι ζημιές από την πυρκαγιά φθάνουν τα 75.000.000 δολ.
 1872 - Τόκιο. Η πυρκαγιά που ξέσπασε ερημώνει έκταση 4 τετρ. μιλίων κατοικημένης πόλης αφήνοντας άστεγους 20.000 κατοίκους.
 1874 - Κωνσταντινούπολη. Καταστρέφονται 10.000 οικίες.
 1874 - Θεσσαλονίκη. Καταστρέφεται έκταση 250 εκταρίων της πόλης.
 1906 - Σαν Φρανσίσκο. Από τη μεγάλη πυρκαγιά 1000 οι νεκροί, οι δε ζημιές φθάνουν τα 250.000.000 δολ.
 1917 - Θεσσαλονίκη. Καταστρέφεται το 32% της πόλης, οι άστεγοι ξεπερνούν τους 70.000 κατοίκους.
 1923 - Τόκιο. Καταστράφηκε το 70% της πόλης οι δε ζημιές ανήλθαν τις 200.000.000 λίρες.
 Β'ΠΠ  - Από μεγάλες πυρκαγιές καταστράφηκαν ολοκληρωτικά (ή σχεδόν) οι πόλεις Αμβούργο, Λονδίνο, Βερολίνο, με συμβατικά όπλα και με αποκορύφωμα τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι με πυρηνικά όπλα όπου και οι μέγιστες πυρκαγιές από καταβολής κόσμου.
 1947 - Τέξας. Βρίσκουν το θάνατο 468 άτομα, οι δε ζημιές 67.000.000 δολ.

Πηγή 
(Πηγή: Ιστορία Πυροσβεστικού Σώματος - 1980)

 
Πυροσβεστική
Τζόρτζια Ο'Κιφ

Η Τζόρτζια Ο'Κιφ (Georgia Totto O'Keeffe, 15 Νοεμβρίου 1887 - 6 Μαρτίου 1986) ήταν Αμερικανίδα ζωγράφος.

Η Τζόρτζια Ο'Κιφ γεννήθηκε στο Σαν Πρέρι, Ουισκόνσιν. Είναι γνωστή για τα τοπία της και τους πίνακες λουλουδιών της ερήμου, που συχνά ερμηνεύονται σαν σύμβολα γιονί. Χαρακτηριστικά του ύφους της είναι τα τονισμένα περιγράμματα και οι λεπτές τονικές μεταβάσεις, που συχνά μετασχημάτιζαν το θέμα σε μια γεμάτη δυναμική αφηρημένη εικόνα.

Σπούδασε ζωγραφική στο Ίδρυμα Τέχνης του Σικάγου και στο Art Students League της Νέας Υόρκης. Στο 1914 άρχισε να διδάσκει σε δημόσια σχολεία στο Αμαρίλλο (Amarillo) του Τέξας. Στο 1916 ξεκίνησε να διδάσκει στο κολέγιο Κολούμπια της Νότιας Καρολίνας.

Ενώ ήταν στη Νότια Καρολίνα, ένας φίλος της έδειξε κάποια σχέδιά της στον φωτογράφο και γκαλερίστα Άλφρεντ Στίγκλιτς (Alfred Stieglitz). Εντυπωσιασμένος από τα σχέδια, ο Στίγκλιτς άρχισε τις διαπραγματεύσεις με την Ο'Κιφ για να διοργανώσει έκθεση των έργων της και τελικά εκείνη τού επέτρεψε να εκθέσει μερικά. Ο Στίγκλιτς εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα με τις αποδόσεις τοπίων της αμερικανικής Δύσης.

Το 1916 ο Στίγκλιτς φρόντισε για την μετακόμιση της Τζόρτζια Ο'Κιφ στη Νέα Υόρκη και της εξασφάλισε ένα σπίτι. Στα χρόνια που ακολούθησαν η Ο'Κιφ και ο Στίγκλιτς ερωτεύτηκαν, πράγμα που οδήγησε τον τελευταίο στο διαζύγιο. Το 1924 η Ο'Κιφ και ο Στίγκλιτς παντρεύτηκαν.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Νέα Υόρκη η Ο'Κιφ δημιούργησε πολλά έργα ζωγραφικής, μεταξύ αυτών και εικόνες από κτήρια της Νέας Υόρκης. Με τις διασυνδέσεις του Στίγκλιτς στην καλλιτεχνική κοινότητα της Νέας Υόρκης, το έργο της Ο'Κιφ έγινε ιδιαιτέρως γνωστό. Ωστόσο η ίδια κουράστηκε από την ζωή στην Νέα Υόρκη και άρχισε να περνά όλο και περισσότερο χρόνο στην Δύση. Ο Στίγκλιτς, πολλά χρόνια μεγαλύτερός της και με συχνά προβλήματα υγείας, δεν μπορούσε να ταξιδεύει μαζί της. Έτσι, τα ταξίδια της στην Δύση τής έδωσαν την μοναξιά που χρειάζονταν για να αφοσιωθεί στην τέχνη της.

Η Ο'Κιφ πέρασε πολλά χρόνια στο Τάος (Taos) του Νέου Μεξικού, και από το 1946, την χρονιά που πέθανε ο Στίγκλιτς, μετακόμισε μόνιμα εκεί. Έζησε ανάμεσα στο Τάος και την Σάντα Φε μέχρι το τέλος της ζωής της το 1986. Το σπίτι της ήταν στο Αμπικούιου (Abiquiu) του Νέου Μεξικού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μουσείο Τζόρτζια Ο'Κιφ
 American Masters: Georgia O'Keeffe — Από το τηλεοπτικό δίκτυο PBS.
 Βιογραφία — Από το FemBio - Notable Women International.

Αμερικανίδες ζωγράφοι
Αύγουστος (αποσαφήνιση)

Με την λέξη Αύγουστος δηλώνεται ένα από τα ακόλουθα:

 Αύγουστος, μήνας του έτους, ο 6ος του παλαιού Ρωμαϊκού ημερολογίου, ο 8ος του δικού μας ημερολογίου, και ο τελευταίος του Εκκλησιαστικού έτους. 
 Αύγουστος (τίτλος), Ρωμαϊκός τίτλος (Augustus= Σεβαστός) 
 Οκταβιανός Αύγουστος, αυτοκράτορας της Ρώμης

ηγεμόνες, ευγενείς
 Αύγουστος Β΄ του Βολφενμπύτελ
 Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός
 Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας
 Αύγουστος Γουλιέλμος της Πρωσίας (1722-1758)
 Αύγουστος Γουλιέλμος της Πρωσίας (1887-1949)
 Αύγουστος Έστε
 Αύγουστος Λεοπόλδος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
 Αύγουστος Λουδοβίκος του Άνχαλτ-Κέτεν
 Αύγουστος Φερδινάνδος της Πρωσίας
 Αύγουστος Φίλιππος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ
 Αύγουστος ΦιτςΚλάρενς
 Αύγουστος Φρειδερίκος του Σάσσεξ
 Αύγουστος Χριστιανός Φρειδερίκος του Άνχαλτ-Κέτεν
 Αύγουστος της Βυρτεμβέργης
 Αύγουστος της Λεγκνίτσα
 Αύγουστος της Νταλάρνα
 Αύγουστος της Πρωσίας
 Αύγουστος της Σαξονίας
 Αύγουστος της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ (1772-1822)
 Αύγουστος της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ (1747-1806)
 Αύγουστος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
 Αύγουστος της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
 Αύγουστος της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Τσέρμπιχ
 Αύγουστος της Σαξονίας-Βάισενφελς
 Αύγουστος της Σαξονίας-Βάισενφελς (1650-1674)
 Αύγουστος του Άνχαλτ-Πλέτσκαου
 Αύγουστος του Ζούλτσμπαχ
 Αύγουστος του Λόιχτενμπεργκ

 Αύγουστος του Μπράουνσβαϊγκ
 Αύγουστος του Όλντενμπουργκ
 Αύγουστος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ
 Αύγουστος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Νόρμπουργκ
 Αύγουστος του Χοενλόε-Έρινγκεν

προσωπικότητες
 Αύγουστος Ζερλέντης αθλητής αντισφαίρισης (τένις)
 Αύγουστος Θεολογίτης υπουργός, βουλευτής, δημοσιογράφος
 Αύγουστος Ιλαρίων Τουρέ Γάλλος φιλέλληνας στην Επανάσταση
 Αύγουστος Κοντ Γάλλος φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, θετικιστής
 Αύγουστος Κορτώ ψευδώνυμο του Πέτρου Χατζόπουλου, συγγραφέα
 Αύγουστος Κρογκ Δανός καθηγητής Ζωοφυσιολογίας
 Αύγουστος Μάινεκε Γερμανός φιλόλογος, μεταφραστής, εκδότης
 Αύγουστος Μπαγιόνας καθηγητής Πανεπιστημίου, φιλόσοφος
 Ωγκύστ ντε Μαρμόν στρατάρχης του Ναπολέοντα, που μετά τον εγκατέλειψε
 Αύγουστος Ντε Μόργκαν Βρετανός μαθηματικός 
 Ωγκύστ ντε Σουαζέλ Γκουφιέ περιηγητής στην Ελλάδα
 Αύγουστος Πικάρ Ελβετός φυσικός και εφευρέτης
 Ωγκύστ Ροντέν, Γάλλος γλύπτης
 Αύγουστος Στρίντμπεργκ Σουηδός θεατρικός συγγραφέας
 Αύγουστος Χάιζενμπεργκ Γερμανός βυζαντινολόγος

Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Γύψος

Η γύψος (κοινώς ο γύψος)  ή αλαβαστρίτης λίθος ή αλάβαστρο, είναι ορυκτό του ασβεστίου με χημικό τύπο CaSO4.2H2Ο (διένυδρο θειικό ασβέστιο). Η γύψος όταν ψηθεί και ανακατευτεί με το νερό γίνεται σκληρή και συμπαγής. Χρησιμοποιήθηκε από τους αρχαίους χρόνους στην οικοδομική, στην κατασκευή εκμαγείων, στα υφάσματα, στην κατεργασία του οίνου και στη ζωγραφική. Επίσης η λέξη γύψος φαίνεται πως σήμαινε και το αλάβαστρο, αν και ο αλαβαστρίτης λίθος ήταν μάλλον ασβεστιτικής σύστασης σύμφωνα με τον Θεόφραστο. Η γύψος είναι η βάση για το οικοδομικό υλικό γύψος.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η ορυκτή γύψος (CaSO4·2H2O) ανήκει στα θειϊκά ορυκτά και είναι άχρωμος, λευκός, τεφρός ή έχει διάφορες αποχρώσεις του κίτρινου, κόκκινου και καστανού. Οι κρύσταλλοί του είναι πλακώδεις ή/και πρισματικοί. Φέρει συσσωματώματα σχισμογενή, κοκκώδη, ινώδη, γεηρά, στηλοειδή, δενδριτικά, ροδακοειδή. Η συμπαγής λεπτοκοκκώδης ποικιλία του ονομάζεται αλάβαστρο και χρησιμοποιείται ως υλικό κατασκευής διακοσμητικών αντικειμένων και μικροκοσμημάτων. Απαντά σε ιζηματογενή πετρώματα μαζί με άλλους εβαπορίτες όπως ο αλίτης, ο ανυδρίτης, ο συλβίνης κ.ά. Η σκληρότητά της είναι 2 και ο σχισμός της κατά την θραύση θεωρείται καλός έως τέλειος. Το ειδικό βάρος της είναι περίπου 2,5 g/cm3.

Αυτό που γνωρίζουμε σήμερα ως γυψοκονίαμα με τις ευρύτατες χρήσεις του στην ορθοπεδική, την οδοντοτεχνία, στις βιομηχανίες φαρμάκων, στα υλικά οικοδομών, τη γεωργία, τη διακόσμηση κτλ., παράγεται μετά από θερμική επεξεργασία και καθαρισμό της ορυκτής γύψου (CaSO4 + 2ΧH2Ο), η οποία αφυδατώνεται μερικώς για να παραγάγει μια ημιένυδρη ουσία (CaSO4 + ½ H2Ο). Η χημική αντίδραση που δημιουργεί το γυψοκονίαμα είναι: 
2CaSO4 + 4 H2Ο + θερμότητα → 2CaSO4 . ½ H2Ο + 3H2O

Αρχαιολογία 

Πέραν της προφανούς χρήσης του στην οικοδομική και την κατασκευή των ομώνυμων αγγείων -τα οποία βέβαια κατασκευάζονταν και από γυαλί, άργιλο ή μέταλλο - φαίνεται πως χρησιμοποιείτο επίσης στην αρχαιότητα και ως φάρμακο για τους στομαχικούς πόνους, ανακατεμένος με κηρωτή. Τα παλαιότερα ίχνη γυψοκονιάματος είναι 9.000 έτη παλαιά, και βρέθηκαν στην Ανατολία και τη Συρία. Επίσης είναι γνωστό ότι 5.000 έτη πριν, οι Αιγύπτιοι έκαιγαν τη γύψο με φωτιά στο εξωτερικό περιβάλλον και ύστερα την έτριβαν σε σκόνη, την οποία στη συνέχεια ενυδάτωναν και την χρησιμοποιούσαν για τη συγκόλληση τμημάτων των μνημείων. Επίσης, χρησιμοποιούσαν τη γύψο για να κατασκευάζουν εκμαγεία, χρησιμοποιώντας ως πρότυπο το ίδιο το ανθρώπινο σώμα. Στην αρχαία Ελλάδα εκτός από την κατασκευή αγαλματιδίων η γύψος στη διάφανη μορφή της (σεληνίτης) χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή εκμαγείων σε αντίγραφα ελληνικών αγαλμάτων.

Σημείωση 
 Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία και συγκεκριμένα με το άρθρο 1, § 3, του Μεταλλευτικού Κώδικα (Π.Δ. 28-10-1919) η γύψος έχει χαρακτηριστεί λατομικό ορυκτό.

Πηγές 

 Ε. Σκαλτσά, Τα φάρμακα στην Αρχαιότητα
 Ευρετήριο ορυκτών στη Γεωλογική Σχολή Α.Π.Θ.
 Galleries.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ορυκτά του ασβεστίου
Ορυκτά του θείου
Οικοδομικά υλικά
Κεραμική
Ένυδρα ορυκτά