joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ευδοκία (ταινία)

Η Ευδοκία είναι ελληνική ταινία του 1971. Κέρδισε βραβείο Α΄ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και έγινε διάσημη για το μουσικό θέμα της, ένα ζεϊμπέκικο που έγραψε ο Μάνος Λοΐζος, που πλέον θεωρείται κλασικό.

Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι του Αλέξη Δαμιανού. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Γιώργος Κουτούζης, Μαρία Βασιλείου, Χρήστος Ζορμπάς και Κούλα Αγαγιώτου.

Πλοκή

Σε μία μικρή επαρχιακή πόλη της Βόρειας Ελλάδας, ο λοχίας πεζικού Γιώργος Μπάσκος (Γιώργος Κουτούζης) θα γνωρίσει την Ευδοκία (Μαρία Βασιλείου), μία πόρνη. Οι δυο τους ερωτεύονται κεραυνοβόλα και παντρεύονται. Αλλά ο συντηρητισμός της επαρχίας, οι κατεστημένες αξίες, το κοινωνικό σύστημα και οι προκαταλήψεις δυσκολεύουν τη ζωή τους. Η απόπειρά τους να αντιμετωπίσουν την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων αποτυγχάνει και συντρίβεται, όπως στις αρχαίες τραγωδίες.

Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας
Σχεδόν μυθικές διαστάσεις έχει πάρει το μουσικό θέμα της ταινίας, ένα ζεϊμπέκικο που έγραψε ο Μάνος Λοΐζος. Το ζεϊμπέκικο αυτό χορεύει ο λοχίας Μπάσκος στα πρώτα λεπτά της ταινίας, στο μαγαζί που συναντά για πρώτη φορά την Ευδοκία, η οποία του χτυπά παλαμάκια, προκαλώντας την οργή του νταβατζή της, ενός διεφθαρμένου πρώην χωροφύλακα.

Όταν τελείωσε με τη μουσική του ζεϊμπέκικου, ο Λοΐζος το έδωσε στον Λευτέρη Παπαδόπουλο για να του γράψει στίχους, αλλά ο Παπαδόπουλος αρνήθηκε λέγοντάς του ότι «αυτό το πράγμα δεν παίρνει λόγια, δεν υπάρχουν στίχοι να το υποστηρίξουν».

Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, το συγκεκριμένο κομμάτι αναδείχθηκε στο πιο διάσημο ίσως ζεϊμπέκικο στην Ελλάδα, και ανάμεσα σ´ αυτούς που το χόρευαν ήταν και ο Έλληνας πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου.

Γυρίσματα
Παρόλο που σύμφωνα με το σενάριο η ταινία διαδραματίζεται σε «μια μικρή επαρχιακή πόλη της Βόρειας Ελλάδας», στην πραγματικότητα τα γυρίσματα έγιναν εξ ολοκλήρου στην Αττική (μεταξύ άλλων σε Χαϊδάρι, Αιγάλεω, Αγία Παρασκευή και Κηφισιά). Η διάσημη σκηνή του ζεϊμπέκικου γυρίστηκε σε ένα ταβερνάκι στην Κάτω Κηφισιά.

Προβολές 
Το 2004, η ταινία προβλήθηκε στο 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο του αφιερώματος Αλέξης Δαμιανός: Ο λυρισμός της βίας.

Δείτε επίσης 

 Κατάλογος των καλύτερων ταινιών

Πηγές 

Ταινίες του 1971
Ευδοκία
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέξη Δαμιανού
Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Βόρεια Ακτή (Νέα Ζηλανδία)

Η Πόλη της Βόρειας Ακτής (North Shore City) (συνήθως ανεπίσημα αποκαλούμενη απλά Βόρεια Ακτή, ή μερικές φορές Βόρειο Ώκλαντ ή Βόρειο Λιμάνι) στη Νέα Ζηλανδία είναι μία από τις επίσημα αναγνωρισμένες πόλεις στην μητροπολιτική περιοχή του Ώκλαντ, και η τέταρτη μεγαλύτερη σε έκταση πόλη στη χώρα, αν και η αστική περιοχή του Ώκλαντ θεωρείται συνήθως ως μία πόλη από τους κατοίκους της, αλλά οι κάτοικοι της Βόρειας Ακτής είναι λιγότερο πιθανό να αποδεχτούν κάτι τέτοιο. 

Η Βόρεια Ακτή περικλείεται από το Λιμάνι Γουαϊτεμάτα στα νότια και το Κανάλι Ρανγκιτότο του Κόλπου Χαουράκι στα ανατολικά. Η Γέφυρα του Λιμανιού Ώκλαντ την συνδέει με την Πόλη του Ώκλαντ στη νότια πλευρά του Λιμανιού Γουαϊτεμάτα. Το Ντέβονπορτ φιλοξενεί την κεντρική βάση του Βασιλικού Ναυτικού της Νέας Ζηλανδίας και το Άλμπανυ είναι η έδρα της πανεπιστημιούπολης του Ώκλαντ του Πανεπιστημίου του Μάσσεϋ.

Τα τελευταία πέντε χρόνια η περιοχή του Άλμπανυ έχει γνωρίσει σημαντική ανάπτυξη. Το κάποτε ήσυχο αγροτικό προάστιο έχει καταστεί το εμπορικό κέντρο της Βόρειας Ακτής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Διαδυκτιακός τόπος του δημoτικού συμβουλίου

Πόλεις της Νέας Ζηλανδίας
Γουαϊτακέρε

Η Πόλη του Γουαϊτακέρε (Waitakere City) βρίσκεται στα δυτικά του Ώκλαντ, της πολυπληθέστερης αστικής περιοχής στη Νέα Ζηλανδία. Από μόνο του το Γουαϊτακέρε είναι η 5η μεγαλύτερη σε πληθυσμό περιοχή στη χώρα, με ετήσια ανάπτυξη της τάξης του 2%. Οι περισσότεροι κάτοικοι διαμένουν κοντά στα αντολικά σύνορα της πόλης με το Λιμάνι Γουαϊτακέρε και την γειτονική Πόλη του Ώκλαντ. Οι δασοκαλυπτόμενες Οροσειρές Γουαϊτακέρε κυριαρχούν στον δυτικό ορίζοντα της πόλης, ανεβαίνοντας από τις απότομες παραλίες σέρφινγκ στην Θάλασσα της Τασμανίας μέχρι ένα ύψος πάνω από 400 μέτρα. 

Το όνομα προήλθε αρχικά από έναν Μαορί αρχηγό και αποδόθηκε σε ένα χωριό κοντά στα βόρεια σύνορα της σημερινής πόλης και αργότερα στην περιοχή που κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής πόλης.

Διοικητική δομή

Η Πόλη Γουαϊτακέρε σχηματίστηκε από την συγχώνευση της Πόλης Γουαϊτεμάτα με τις επαρχίες Χέντερσον, Νιού Λυνν και Γκλεν Έντεν στην εθνική αναδιοργάνωση των τοπικών κυβερνήσεων του 1989. Το εκλεγμένο Συμβούλιο αποτελείται από τον Δήμαρχο Μπομπ Χάρβεϋ και 14 συμβούλους που εκπροσωπούν τις τέσσερεις περιφέρειες. Κάθε περιφέρεια έχει επίσης ένα εκλεγμένο κοινοτικό συμβούλιο που ασχολείται με τοπικά θέματα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Waitakere Online
 Δημοτικό Συμβούλιο του Γουαϊτακέρε
 Δημόσιες βιβλιοθήκες της Πόλης Γουαϊτακέρε

Πόλεις της Νέας Ζηλανδίας
Διεθνής γκρανμαίτρ

Ο τίτλος του διεθνούς γκρανμαίτρ απονέμεται σε σκακιστές παγκοσμίου κλάσεως από την Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία (FIDE). Πέρα από τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή, ο γκρανμαίτρ είναι ο μεγαλύτερος τίτλος στην σκακιστική κατάταξη τον οποίο μπορεί να αποκτήσει ένας σκακιστής. Πιο πάνω από τον γκρανμαίτρ είναι ο παγκόσμιος πρωταθλητής, ο οποίος είναι επίσης γκρανμαίτρ.

Πρόκειται για τίτλο που ισχύει εφ' όρου ζωής. Στη σκακιστική βιβλιογραφία ο γκρανμαίτρ συχνά αναφέρεται ως GM (Grandmaster) ή IGM (International Grandmaster, διεθνής γκρανμαίτρ), σε αντίθεση με τους τίτλους FM (μαιτρ FIDE) και IM (διεθνής μαιτρ). 

Σκάκι

hr:Šahovske kategorije i titule
simple:Chess master titles
sl:Šahovske kategorije in naslovi
sv:Schacktitlar
Σκακιστικοί τίτλοι
Νομός Ροδόπης

Ο Νομός Ροδόπης ήταν ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας, ενώ από το 2011 αποτελεί μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας και υπάγεται διοικητικά στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Ο Νομός Ροδόπης ανήκει γεωγραφικά στη Θράκη. Βόρεια συνορεύει με τη Βουλγαρία (με την Επαρχία Κάρτζαλι), στα δυτικά του βρίσκεται ο Νομός Ξάνθης, ανατολικά ο Νομός Έβρου και στα νότια βρέχεται από το Θρακικό Πέλαγος, με μήκος ακτών 58 χιλιόμετρα. Στα βόρεια του νομού βρίσκεται το ανατολικό μέρος της οροσειράς της Ροδόπης, στην οποία οφείλει την ονομασία του.

Πρωτεύουσα του νομού είναι η Κομοτηνή, η οποία είναι και πρωτεύουσα του γεωγραφικού διαμερίσματος της Θράκης, ενώ αντίστοιχα αποτελεί έδρα της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Διοικητική διαίρεση 
Ο Νομός Ροδόπης, από το 2011 και με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης (με έδρα την Κομοτηνή) της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Με τη συνένωση και συγχώνευση των Δήμων από 9 σε 4 όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι:

 Για την πλήρη διοικητική διαίρεση της Π.Ε. Ροδόπης όπως ισχύει από το 2011 σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», δείτε: Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Ροδόπης.

Αξιοθέατα 
 Η αρχαία πόλη Αναστασιούπολις - Περιθεώριον με τους μεσαιωνικούς πύργους, νοτιοανατολικά του χωριού Αμαξάδες
 Το Ιμαρέτ Κομοτηνής, ένα από παλαιότερα οθωμανικά μνημεία στη Θράκη, χρονολογούμενο από το (1360-1380)
 Το όρος Παπίκιο, με τα ερείπια των παλαιοχριστιανικών μοναστηριών
 Η διαδρομή από τα Αρριανά προς ανατολάς, έως τα σύνορα με το Νομό Έβρου, μέσα από το δάσος
 Το περιαστικό δάσος της Νυμφαίας, βορείως της Κομοτηνής .
 Η αρχαία Μαρώνεια
 Τα Θρακικά Μετέωρα - τοπίο φυσικού κάλλους με άγρια φύση και άγρια άλογα - βορείως του Ιάσμου .
 Ο περίκεντρος ναός 11ου - 13ου αιώνα της Μαξιμιανούπολις-Μοσυνόπολις λίγα χιλιόμετρα δυτικά της Κομοτηνής
 Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής
 Λαογραφικό Μουσείο Κομοτηνής
 Βυζαντινό Μουσείο Κομοτηνής
 Μουσείο Καραθεοδωρή, αφιερωμένο στον Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή, στην Κομοτηνή
 Θρακικό, Εθνολογικό, Ιστορικό και Πολιτιστικό Μουσείο στην Κομοτηνή

Παραλίες - θέρετρα 
 Η παραλία Πετρωτών
 Η Σύναξη
 Η Μαρμαρίτσα
 Ο Άγιος Χαράλαμπος
 Η παραλία Καγκέλων, κοντά στη Μαρώνεια
 Ο Πλατανίτης
 Η Αλκυώνα
 Το Κρυονέρι ή παραλία Προσκυνητών
 Ο Προφήτης Ηλίας
 Η παραλία Ιμέρου 
 Η Καρουσμηλού
 Η Μολυβωτή
 Η νησίδα Χρυσοφόρα
 Η παραλία Γλυφάδας
 Η Παραλία Μέσης (με γαλάζια σημαία 2017)
 Οι παραλίες Αρωγής (1 εκ των οποίων με γαλάζια σημαία 2017)
 Οι παραλίες Φαναρίου (2 εκ των οποίων με γαλάζια σημαία 2017)

Φωτογραφίες

Παραπομπές
Αλισίβα

Η αλισίβα, ή αλουσά, ή σταχτόνερο, είναι ένα αλκαλικό διάλυμα που παρασκευάζεται με το βράσιμο του νερού μαζί με στάχτη από  καμένα ξύλα. Συνιστάται να χρησιμοποιείται βρόχινο νερό. Στα παλαιότερα χρόνια τη χρησιμοποιούσαν για τη λεύκανση των ρούχων, αλλά και αντί για σαπούνι, και για το λούσιμο, ιδίως για λιπαρά μαλλιά. Η αλισίβα έχει καθαριστικές ιδιότητες λόγω του ανθρακικού καλίου που προσλαμβάνει από τη στάχτη, το οποίο έχει την ιδιότητα να διαλύει τα έλαια και τα λίπη, όχι όμως και τα ορυκτέλαια (λ.χ. γράσο, παραφίνες, βαζελίνη).

Η αλισίβα ήταν άλλοτε πολύ διαδεδομένη. Χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα σε απομακρυσμένα χωριά, ιδίως το χειμώνα, στην πλύση των ασπρορούχων.

Χρήσεις & εφαρμογές 
Με την αλισίβα γινόταν η «μπουγάδα». Δηλαδή αφού τα ασπρόρουχα πλενόντουσαν καλά, τοποθετούνταν σε ένα ψηλό καλάθι, στο «μπουγαδοκόφινο», το οποίο όμως καλυπτόταν προηγουμένως εσωτερικά με μια μεγάλη άσπρη χοντρή μαντήλα ή ύφασμα, το λεγόμενο «σταχτόπανο», και που τα άκρα της έβγαιναν έξω από το κοφίνι. Στη συνέχεια, τα πλυμένα ασπρόρουχα διπλώνονταν και στοιβάζονταν μέσα στο μπουγαδοκόφινο, και στο τέλος σκεπάζονταν από τις άκρες του σταχτόπανου. Πάνω από το σταχτόπανο άρχιζαν και έριχναν αργά-αργά και κατά διαστήματα την αλισίβα. Το υγρό αυτό διάλυμα σταδιακά διαπερνούσε τα ρούχα και εξερχόταν από το κάτω μέρος του κοφινιού, παρασύροντας τα υπολείμματα από τους λεκέδες που υπήρχαν στα ρούχα. Όταν η αλισίβα ήταν καλή, τότε τα ασπρόρουχα έπαιρναν ένα κρινόλευκο χρώμα. Από την παραπάνω διαδικασία προέρχεται σήμερα η δημώδης έκφραση «μπουγαδοκόφινο» με την οποία και χαρακτηρίζονται άτομα μειωμένης προσωπικότητας, ή υποτιμητικά, ευτραφέστατης σωματικής διάπλασης άτομα.

Η αλισίβα έχει πάρα πολλές χρήσεις, ιδίως χρησιμοποιείται στη μαγειρική ακόμη και σήμερα (και ιδιαίτερα σε συνταγές για μερικά είδη κουλουριών, όπως τα μελομακάρονα). Μεταφορικά, ως αλισίβα, αποκαλείται το χλιαρό νερό που έχει μείνει αρκετή ώρα εκτός ψυγείου και δεν προσφέρει την αναμενόμενη ικανοποίηση της δίψας κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών.

Παραπομπές 
 

Προϊόντα καθαρισμού
Βάσεις

be-x-old:Луг
simple:Lye
Νομός Ξάνθης

Ο Νομός Ξάνθης ήταν ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας, ενώ από το 2011 αποτελεί μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας και υπάγεται διοικητικά στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Ο Νομός Ξάνθης ανήκει γεωγραφικά στη Θράκη. Προς βορράν συνορεύει με την Βουλγαρία, στα ΒΔ του βρίσκεται ο Νομός Δράμας και στα ΝΔ ο Νομός Καβάλας, ανατολικά συνορεύει με το Νομό Ροδόπης, ενώ νοτίως βρέχεται από το Θρακικό πέλαγος.

Πρωτεύουσα του νομού είναι η πόλη της Ξάνθης. Το κλίμα του νομού είναι ηπειρωτικό με ψυχρούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Η ορεινή ζώνη δέχεται μεγάλες ποσότητες χιονιού τους χειμερινούς μήνες, με θερμοκρασίες πολλές φορές κάτω από τους -10 C.

Ο Νομός Ξάνθης είναι γνωστός για τις πολλές φυσικές ομορφιές του. Κάποιες από αυτές είναι η λίμνη Βιστωνίδα, ο καταρράχτης του χωριού Λειβαδίτη και τα στενά του ποταμού Νέστου.

Αξιοθέατα:

 Ο καταρράκτης του Λειβαδίτη.
 Το δάσος των τεράστιων σημίδων στη Χαϊντού.
 Τα στενά του Νέστου.
 Η Λίμνη Βιστωνίδα και το Μετόχι της Μονής Βατοπεδίου (οι εκκλησίες του Άγιου Νικολάου και της Παναγιάς Παντάνασσας, κτισμένες μέσα στην λίμνη).
 Η παλιά πόλη της Ξάνθης.
 Το φρούριο της Καλύβας, με θέα προς τα στενά του Νέστου.
 Τα αρχαία Άβδηρα.
 Ο μπεκτασσικός τεκκές Κιουτουκλού Μπαμπά, κτίσμα του 15ου-16ου αιώνα, δυτικά της λίμνης Βιστωνίδας . 
 Το Δέλτα του Νέστου.

Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης 
Από το 2011 και με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», ο Νομός Ξάνθης αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης (με πρωτεύουσα την Ξάνθη) της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Με τη συνένωση και συγχώνευση των Δήμων από 8 σε 4, όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι:

 Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών του νομού, έως το 2010 και σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καποδίστριας δείτε: Διοικητική διαίρεση νομού Ξάνθης

 Για την πλήρη διοικητική διαίρεση της Π.Ε. Ξάνθης όπως ισχύει από το 2011 σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», δείτε: Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Ξάνθης.

Παραπομπές
Πολυνησία

Η Πολυνησία (από τα αρχαία ελληνικά: πολύς και νῆσος) είναι μια μεγάλη ομάδα πάνω από 1000 νησιών διασκορπισμένων στον κεντρικό και νότιο Ειρηνικό Ωκεανό. 

Ο όρος Πολυνησία, (που λήφθηκε από την ελληνική ως περιοχή πολλών νήσων), χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Σαρλ ντε Μπρος το 1756, και αρχικά αποδόθηκε για όλα τα νησιά του Ειρηνικού. Ο Ζυλ Ντουμόντ ντ'Ουρβίλλ σε μία διάλεξη του 1831 στη Γεωγραφική Εταιρεία του Παρισιού πρότεινε έναν περιορισμό της χρήσης του, και εισήγαγε επίσης τους όρους Μικρονησία και Μελανησία. Ο διαχωρισμός αυτός των νήσων του Ειρηνικού σε τρεις διακριτές υπο-κατηγορίες παραμένει σε ευρεία χρήση και σήμερα. 

Γεωγραφικά, η Πολυνησία μπορεί να περιγραφεί ως ένα τρίγωνο με τις τρεις γωνίες του στη Χαβάη, τη Νέα Ζηλανδία και το Νησί του Πάσχα. Οι άλλες βασικές νησιωτικές ομάδες που βρίσκονται εντός του Πολυνησιακού τριγώνου είναι η Σαμόα, η Τόνγκα και οι διάφορες νησιωτικές αλυσίδες που διαμορφώνουν τη Γαλλική Πολυνησία. Η Ροτούμα, εξάρτηση των Φίτζι και το Τουβάλου, και τα δύο εκτός του μεγάλου αυτού τριγώνου, είναι Πολυνησιακά. 

Ωστόσο, στην ουσία είναι ένας ανθρωπολογικός όρος που αναφέρεται σε ένα από τα τρία μέρη της Ωκεανίας (τα άλλα δύο είναι η Μικρονησία και η Μελανησία) των οποίων ο προ-αποικιακός πληθυσμός γενικά ανήκει σε μία εθνο-πολιτιστική οικογένεια ως αποτέλεσμα αιώνων θαλάσσιων μεταναστεύσεων. Έπειτα κατέφθασαν οι δυτικοί (περισσότερες θαλάσσιες μεταναστεύσεις) και κακοποίησαν, υποδούλωσαν και αναμείχθηκαν με τον πληθυσμό.

Νησιωτικές ομάδες 

Τα ακόλουθα είναι νησιά και νησιωτικές ομάδες, είτε κράτη είτε περιοχές άλλων κρατών, που είναι ιθαγενούς Πολυνησιακού πολιτισμού. Μερικά νησιά Πολυνησιακής καταγωγής βρίσκονται εκτός του γενικού τριγώνου που ορίζει γεωγραφικά την περιοχή. 

Αμερικανική Σαμόα (υπερπόντια περιοχή των ΗΠΑ)
Ανούτα (στις Νήσους Σολομώντος)
Γαλλική Πολυνησία (υπερπόντια περιοχή της Γαλλίας)
Εμάε (στο Βανουάτου)
Καπινγκαμαράνγκι (στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας)
Μελέ (στο Βανουάτου)
Νέα Ζηλανδία (αποκαλούμενη Αοτεαρόα στα Μαορί)
Νήσοι Λουαγιοτέ (εξάρτηση της Γαλλικής περιοχής της Νέας Καληδονίας)
Νήσοι Κουκ (αυτοκυβερνώμενο κράτος σε ελεύθερη σχέση με τη Νέα Ζηλανδία)
Νήσοι Σουέινς (πολιτικά μέρος της Αμερικανικής Σαμόα)
Νήσος του Πάσχα (μέρος της Χιλής, αποκαλούμενη Rapa Nui στη Ράπα Νούι γλώσσα)
Νιούε (αυτο-κυβερνώμενο κράτος σε ελεύθερη σχέση με τη Νέα Ζηλανδία)
Νουγκουρία (στην Παπούα Νέα Γουινέα)
Νουκουμάνου (στην Παπούα Νέα Γουινέα)
Νουκουόρο (στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας)
Οντόνγκ Τζάβα (στις Νήσους Σολομώντος)
Ουώλλις και Φουτούνα (υπερπόντια περιοχή της Γαλλίας)
Πιλένι (στις Νήσους Σολομώντος)
Ρεννέλλ (στις Νήσους Σολομώντος)
Ροτούμα (νησί στο βόρειο άκρο των Φίτζι)
Σαμόα (ανεξάρτητο κράτος)
Σικαϊάνα (στις Νήσους Σολομώντος)
Τακούου (στην Παπούα Νέα Γουινέα)
Τικοπία (στις Νήσους Σολομώντος)
Τοκελάου (υπερπόντια εξάρτηση της Νέας Ζηλανδίας)
Τόνγκα (ανεξάρτητο κράτος)
Τουβάλου (ανεξάρτητο κράτος), και
Χαβάη (πολιτεία των ΗΠΑ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

South Pacific Organizer
Χάρτης του Νότιου Ειρηνικού
Ποταμός Τάσμαν

Ο Ποταμός Τάσμαν είναι ένας ορεινός ποταμός που ρέει μέσω του Καντέρμπουρυ, στο Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας. 

Οι πηγές του ποταμού είναι στο Εθνικό Πάρκο Αοράκι/Βουνό Κουκ, όπου εκρέουν οι Παγετώνες Τάσμαν και Μέρτσισον και επίσης, δια μέσου μιας μικρής διόδου οι Παγετώνες Χούκερ και Μιούλλερ. 

Ρέει νότια για 25 χιλιόμετρα από τις Νότιες Άλπεις ως την παγωμένη Λίμνη Πουκάκι. 

Ποταμοί της Νέας Ζηλανδίας
Βουνό Τάσμαν

Το Βουνό Τάσμαν (Mount Tasman) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο βουνό της Νέας Ζηλανδίας. Βρίσκεται στις Νότιες Άλπεις του Νοτίου Νησιού, εντός των ορίων του Εθνικού Πάρκου Αοράκι Βουνό/Κουκ. Είναι τέσσερα χιλιόμετρα βορείως του μεγαλύτερου γείτονά του, του Αοράκι/Βουνό Κουκ, και φτάνει σε ύψος τα 3.498 μέτρα. 

Τασμαν
Καλύβες Πολυγύρου Χαλκιδικής

Οι Καλύβες Πολυγύρου είναι παραθαλάσσιος, μεγάλος συνοικισμός του δήμου Πολυγύρου του νομού Χαλκιδικής.

Βρίσκεται στο μυχό του Τορωναίου κόλπου μεταξύ Γερακινής και Ολύνθου με μόνιμο πληθυσμό που ξεπερνά τους 1.000 κατοίκους ο οποίος τους θερινούς αυξάνεται σε μεγάλο βαθμό από παραθεριστές.

Κύρια ενασχόληση των κατοίκων είναι η παραγωγή βρώσιμης πράσινης ελιάς Χαλκιδικής (χονδροελιά) η οποία είναι και η κύρια πηγή εισοδήματος.

Στις Καλύβες λειτουργεί νηπιαγωγείο και Δημοτικό σχολείο (Γερακινής-Καλυβών), ενώ υπάρχουν και ταβέρνες, εξοχικές κατοικίες και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Προστάτης του χωριού είναι ο Άγιος Μόδεστος.ο οποίος έχει διπλή γιορτή στις 16 και 18 Δεκεμβρίου.Ο Άγιος θεωρείται προστάτης των ζώων.

Ιστορικά στοιχεία 
Στη περιοχή βρισκόταν η αρχαία πόλη Μυκήβερνα, που ήταν ανεξάρτητη και επίνειο της αρχαίας Ολύνθου , καθώς και ο προϊστορικός οικισμός Μολυβόπυργος.

Ο οικισμός ονομάστηκε έτσι από τις καλύβες που έφτιαχναν οι Πολυγυρινοί (αγροτικά σπίτια), για να καλλιεργούν τα κτήματά τους. Παλαιότερα στην περιοχή ασχολούνταν και με τη σηροτροφία. Από αιώνες υπήρχαν οι πατροπαράδοτοι ελαιώνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Πληροφορίες για τον οικισμό

Χωριά του νομού Χαλκιδικής
Δήμος Πολυγύρου
Πολύγυρος
Αλέξανδρος Λοντίγκιν

Αλέξανδρος Νικολάιεβιτς Λοντίγκιν (Александр Николаевич Лодыгин, 18 Οκτωβρίου 1847 – 16 Μαρτίου 1923) ήταν Ρώσος ηλεκτροτεχνικός, εφευρέτης της ηλεκτρικής λυχνίας πυρακτώσεως (έλαβε τη πατέντα στα 1874). Παρόλο που η εργασία του προηγήθηκε αυτής του Τόμας Έντισον, και παρότι ο Λοντίγκιν έλαβε και βραβείο για αυτή του την εφεύρεση, δεν έγινε δυνατή η εμπορική της εφαρμογή.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ρώσοι επιστήμονες
Ρώσοι εφευρέτες
Θάλεια

Το όνομα Θάλεια μπορεί να σχετίζεται με τα ακόλουθα λήμματα:

Όνομα 
Σύμφωνα με το Λεξικό Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γεώργιου Μπαμπινιώτη, το όνομα Θάλεια ή Θαλεία, η «ανθηρή, θαλερή», προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα θάλλω «ανθίζω, ακμάζω».

Ελληνική μυθολογία  
 Θάλεια (Μούσα): Μια από τις εννέα Μούσες
 Θάλεια (Θεά): Δευτερεύουσα θεότητα της βλάστησης
 Θάλεια (Νηρηΐδα): Νηρηΐδα
 Θάλεια (Χάρις): Μια από τις τρεις Χάριτες.

Πρόσωπα με το όνομα Θάλεια
Θάλεια (όνομα), γυναικείο όνομα, που εορτάζει στις 1 Σεπτεμβρίου.
Θάλεια Φλωρά-Καραβία, ζωγράφος, (1871-1960).
Θάλεια Κουτρουμανίδου, ηθοποιός. 
Θάλεια Ματίκα, ηθοποιός.

Χριστιανισμός 
 Θάλεια (Αγία), μια από τις σαράντα Άγιες παρθένες που μαρτύρησαν μαζί.
 Θάλεια (υμνολογία): Ονομασία οκτάηχου
 Θάλεια (δράμα): Δραματικό έργο του Αρείου

Πλοία του ελληνικού στόλου
 Θάλεια ΙΙ (Περιπολικό)
 Θάλεια Ι (ναρκαλιευτικό)
 Θάλεια ΙΙΙ (ναρκαλιευτικό)
 Θάλεια (Ιστιοφόρο): Ιστορικό ιστιοφόρο ναρκαλιευτικό του Ελληνικού στόλου

Αστρονομία 
 Ο αστεροειδής 23 Θάλεια

Ζωολογία 
 Θάλεια (ζωολογία): Είδος χιτωνοζώων, γνωστά ως σάλπες

Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Νία Βαρντάλος

Η Αντωνία Ευγενία Βαρντάλος, γνωστή ως Νία Βαρντάλος (πλήρες όνομα στα αγγλικά: Antonia Eugenia "Nia" Vardalos, Γουίνιπεγκ, Μανιτόμπα, Καναδάς, 24 Σεπτεμβρίου 1962) είναι Καναδή ηθοποιός, σεναριογράφος και παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών.

Ο πατέρας της, Γκας Βαρντάλος (Gus Vardalos, Κωνσταντίνος Βαρδάλος) ήταν Έλληνας μετανάστης από τα Καλάβρυτα. Έγινε διάσημη με την πολύ επιτυχημένη κωμωδία Γάμος...αλά Ελληνικά (My Big Fat Greek Wedding, 2002), στην οποία σατίριζε τις ελληνοαμερικανικές οικογένειες. Την ταινία αυτή μετέτρεψε κατόπιν σε κωμική τηλεοπτική σειρά, με τίτλο My Big Fat Greek Life για το αμερικανικό δίκτυο CBS, αλλά δεν γνώρισε την ίδια επιτυχία. Το Μάιο του 2009, έκανε πρεμιέρα η νέα της ταινία My Life in Ruins (Έρωτας Αλά Ελληνικά), με θέμα πάλι την Ελλάδα, στην οποία πρωταγωνιστεί μαζί με τον Αλέξη Γεωργούλη. Η ταινία προοριζόταν για απευθείας μεταφορά σε DVD, όμως μετά από την τεράστια απόκριση από το κοινό, προβλήθηκε πρώτα στους κινηματογράφους.

Είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Ίαν Γκομέζ και ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παραπομπές 

Ελληνοκαναδοί
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου
Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης
Καναδές ηθοποιοί φωνής
Μένδης

Με το όνομα Μένδης -ητος, στην αρχαία Ελληνική εννοείται η πόλη Djedet, η σύγχρονη Υελ ελ Ρουμπ (αραβικά : تل الربع ), μια πόλη του ανατολικού Δέλτα του Νείλου (30°58′N 31°30′E). Ήταν η πρωτεύουσα της 16ης Νομής της Κάτω Αιγύπτου (διαχειριστική κατανομή της αρχαίας Αιγύπτου) και κατά την 29η δυνατεία έγινε η πρωτεύουσα της αρχαίας Αιγύπτου. Βρίσκεται στον Μενδήσιο κλάδο του Νείλου, περίπου 35 χλμ. ανατολικά της Μανσούρα.

Αρχαιολογία

Ως αρχαιολογική θέση είναι η μεγαλύτερη τούμπα (γήλοφος, tell) στο Δέλτα και περιλαμβάνει το Tell al-Rubˁ (τη θέση του κυρίως ναού) και το Tell Timai (τον οικισμό νότια). Ο Μένδης εκτείνεται τρία χιλιόμετρα στον άξονα βορράς-νότος και περίπου ένα χιλιόμετρα στον άξονα ανατολή-δύση. Η νεκρόπολις του Αρχαίου Βασιλείου εκτιμάται ότι περιλαμβάνει τουλάχιστον 9.000 ταφικές θέσεις. Στην περιοχή έχουν γίνει μεγάλης έκτασης συστηματικές ανασκαφές  από το πανεπιστήμιο του Τορόντο και το πανεπιστήμιο της πολιτείας της Πενσυλβάνια υπό την διεύθυνση του Ντόναλντ Ρέντφορντ (Donald Redford).

Κυρίαρχες θεότητες

Οι κύριες θεότητες του Μένδητος ήταν η κριόμορφη θεότητα Μπανεμπντζέντ (Banebdjed) [κυρ. Η Ψυχή (Μπα) του κυρίου της στήλης (Ντζεντ), που θεωρείτο "Κύριος του Μένδητος"], η ψυχή του  Όσιρι και η σύζυγός του, η ιχθυόμορφη θεά Χατμεχίτ. Με το παιδί τους Χαρ-πα-κχερέντ ("Ώρος το Παιδί"), σχημάτιζαν την τριάδα του Μένδητος.

Βιβλιογραφία 

Redford, Donald Bruce, 2001, "Mendes". In The Oxford Encyclopedia of Ancient Egypt, edited by Donald Bruce Redford, Vol. 2 of 3 vols. Oxford, New York, and Cairo: Oxford University Press and The American University in Cairo Press. 376-377.
---------------------, 2004, Excavations at Mendes. Volume 1: The Royal Necropolis. Culture and History of the Ancient Near East 20. Leiden, Boston, Köln: Brill. ISBN 90-04-13674-6
---------------------, 2005, "Mendes: City of the Ram God." Egyptian Archaeology: The Bulletin of the Egyptian Exploration Society 26:8-12.
Ηρόδοτου Ιστορίαι Β' 46.
Slater William J., 1969, Lexicon to Pindar, Berlin: De Gruyter.  [...]Αἰγυπτίαν Μένδητα, πὰρ κρημνὸν θάλασσας ἔσχατον Νείλου κέρας[...]

Δικτυακοί τόποι 
Η μεγάλη στήλη του Μένδητος
Monroe Edgar, " Μικρός ναός και άλλα ερείπια του Δέλτα στην Αίγυπτο, Μέρος III"
Αιγυπτιακά μνημεία: Tell el-Rub'a

Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Πρωτεύουσες της Αιγύπτου
Νομαρχία Αθηνών

{ class="infobox" width=291; style="font-size: 100%; background-color: #FFFFFF;"
-
style="background: #B5C7DE; text-align: center; color:black" colspan="2" | <span style="font-size:1.1em;">Νομαρχία Αθηνών</font></span>
-
 colspan="3" style="text-align:center;"| <span style="font-size:0.8em;">Θέση της νομαρχίας Αθηνών στον χάρτη της Αττικής.</font></span>
-
style="background: #B5C7DE; text-align: center; color:black" colspan="2" | <span style="font-size:1em;">Διοίκηση</font></span>
-
<span style="font-size:0.9em;">Χώρα</font></span>
<span style="font-size:0.9em;">Ελλάδα</font></span>
-
<span style="font-size:0.9em;">Γεωγραφικό διαμέρισμα:</font></span>
<span style="font-size:0.9em;">Στερεά Ελλάδα</font></span>
-
<span style="font-size:0.9em;">Περιφέρεια:</font></span>
Αττικής
-
<span style="font-size:0.9em;">Πρωτεύουσα:</font></span>
Αθήνα
-
<span style="font-size:0.9em;">Κατάργηση Νομαρχιών</font></span>
31 Δεκεμβρίου 2010
-
style="background: #B5C7DE; text-align: center; color:black" colspan="2" | <span style="font-size:1em;">Διοίκηση</font></span>
-
<span style="font-size:0.9em;">Πληθυσμός:</font></span>
2.664.776
-
<span style="font-size:0.9em;">Έκταση:</font></span>
361 χλμ²
-
<span style="font-size:0.9em;">Πυκνότητα:</font></span>
7,375 κάτοικοι/χλμ²
-
style="background: #B5C7DE; text-align: center; color:black" colspan="2" | <span style="font-size:1em;">άλλα</font></span>
-
<span style="font-size:0.9em;">Ταχυδρομικοί κώδικες:</font></span>
1** **
-
<span style="font-size:0.9em;">Τηλεφωνικοί κωδικοί:</font></span>
210
-
<span style="font-size:0.9em;">Πινακίδες αυτοκινήτων:</font></span>
ΙΗ/ΙΚ
-
<span style="font-size:0.9em;">Κωδικ. ISO 3166-2:</font></span>
GR-A1
}

Η νομαρχία Αθηνών''' ήταν διοικητική διαίρεση της περιφέρειας Αττικής της Ελλάδας. Μαζί με την νομαρχία Πειραιά αποτελούσαν την υπερνομαρχία Αθηνών-Πειραιώς. Καταργήθηκαν στις 31 Δεκεμβρίου 2010 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης.

Η νομαρχία Αθηνών περιελάμβανε διοικητικά 45 δήμους και 3 κοινότητες. Έδρα της νομαρχίας ήταν η πόλη της Αθήνας. 

Ο πληθυσμός της νομαρχίας ήταν 2.664.776 κάτοικοι κατά την απογραφή του 2001. Είναι η πρώτη σε πληθυσμό νομαρχία της Ελλάδας. Η έκτασή της είναι 361 τετραγωνικά χιλιόμετρα (τ.χλμ.) με πυκνότητα πληθυσμού 7,375 κατοίκους ανά τ. χλμ.

Δείτε επίσης 
 Αναλυτική παρουσίαση της διοικητικής διαίρεσης της νομαρχίας Αθηνών
Μαίρη Μεταξά

Η Μαίρη Μεταξά ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1912 στην Ανατολική Ρωμυλία και πέθανε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 1987. Χαρακτηριστικοί είναι οι ρόλοι που ερμήνευσε στον ελληνικό κινηματογράφο ως Κωνσταντινουπολίτισσα -και τις περισσότερες φορές υπερπροστατευτική - μητέρα του Κώστα Βουτσά. Μάλιστα, ο Κώστας Βουτσάς ήταν αυτός που ήταν κοντά της όταν η Μαίρη Μεταξά έφευγε απ' τη ζωή. Σημαντική εμφάνιση είχε στην ταινία "20 Γυναίκες Κι Εγώ". 

Πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν το 1958 στην ταινία "Η κυρά μας η μαμμή" στο ρόλο μίας απελπισμένης χωριάτισσας μητέρας που έχει φέρει το μωρό της να το κάνει καλά η μαμή -Γεωργία Βασιλειάδου-. Η τελευταία της εμφάνιση ήταν το 1980 στην ταινία "Ο Κώτσος στην ΕΟΚ" στο ρόλο της κυρίας Ευρωπαΐδου. Εμφανίστηκε και στο θρυλικό σήριαλ "Η Γειτονιά Μας" και για μία ακόμη φορά στο ρόλο της μαμάς του Κώστα Βουτσά στη σειρά "Ο Ονειροπαρμένος". Συνολικά έπαιξε σε 40 κινηματογραφικές ταινίες. 

Η Μεταξά δεν είχε παντρευτεί ποτέ και δεν είχε παιδιά.

Πηγές 
Για την ημερομηνία θανάτου της ηθοποιού, αναφέρονται αυτούσιες πηγές, στη συζήτηση του άρθρου.

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άντζελα Ζήλεια

Η Άντζελα Ζήλεια (Αθήνα 24 Μαρτίου 1935) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Βιογραφία

Τραγούδι 
Έκανε μουσικές σπουδές στη Σχολή Ζουανέα και διέπρεψε ως τραγουδίστρια ελαφρού τραγουδιού κερδίζοντας πέντε βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ (Βαρκελώνη, Σοπότ και Θεσσαλονίκης). Το τελευταίο βραβείο ήταν το 1967 με το τραγούδι Καλωσόρισες έρωτα.

Κινηματογράφος 
Στον κινηματογράφο η πρώτη της εμφάνιση έγινε το 1959 στην ταινία Ο θησαυρός του μακαρίτη και καθιερώθηκε σε δραματικούς ρόλους. Παρτενέρ της στις περισσότερες ταινίες ήταν ο Νίκος Ξανθόπουλος.

Φιλμογραφία

Θέατρο

Τηλεοπτικό θέατρο

Εκπομπές 

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Νομαρχία Πειραιά

{ class="infobox" width=291; style="font-size: 100%; background-color: #FFFFFF;"
-
 style="background: #B5C7DE; text-align: center; color:black" colspan="2" | <span style="font-size:1.1em;">Νομαρχία Πειραιά</font></span>
-
 colspan="3" style="text-align:center;"| Θέση της νομαρχίας Πειραιά στον χάρτη της Αττικής.
-
style="background: #B5C7DE; text-align: center; color:black" colspan="2" | <span style="font-size:1em;">Διοίκηση</font></span>
-
<span style="font-size:0.9em;">Χώρα</font></span>
<span style="font-size:0.9em;">Ελλάδα</font></span>
-
<span style="font-size:0.9em;">Γεωγραφικό διαμέρισμα:</font></span>
<span style="font-size:0.9em;">Στερεά Ελλάδα</font></span>
-
<span style="font-size:0.9em;">Περιφέρεια:</font></span>
Αττικής
-
<span style="font-size:0.9em;">Πρωτεύουσα:</font></span>
<span style="font-size:0.9em;">Πειραιάς</font></span>
|-
|Ίδρυση ως ΟΤΑ
|1994
-
<span style="font-size:0.9em;">Κατάργηση Νομαρχιών</font></span>
31 Δεκεμβρίου 2010
}

Η νομαρχία Πειραιώς (1964-1972 νομός Πειραιώς) ήταν διοικητική διαίρεση του Νομού Αττικής της Περιφέρειας Αττικής που προέκυψε μετά την κατάργηση του Νομού Πειραιά και την επανένωση του με τον Νομό Αττικής. Η νομαρχία Πειραιώς μαζί με την νομαρχία Αθηνών ανήκαν διοικητικά στην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών-Πειραιώς. Το αστικό τμήμα ανήκε πολεοδομικά στο πολεοδομικό συγκρότημα Αθηνών-Πειραιώς.

Το 1964 αποσπάστηκε ο δήμος Πειραιώς με τους γειτονικούς του δήμους από την επαρχία Αττικής του νομού Αττικής καθώς και τα νησιά του Αργοσαρωνικού, την Τροιζηνία και τα νησιά Κύθηρα και Αντικύθηρα συγκροτώντας τον νομό Πειραιώς. Το 1972 ο νομός Πειραιώς καταργήθηκε και ενώθηκε ξανά με τον νομό Αττικής (ΦΕΚ 66Α - 08/05/1972). Μέτα την επανένωση με τον Νομό Αττικής οι περιοχές αυτές ανήκαν στην νεοσύστατη Νομαρχία Πειραιά του Νομού Αττικής μέχρι την κατάργηση των Νομών το 2010.

Ο νομός και μετέπειτα Νομαρχία περιελάμβανε τους Δήμους, Αγίου Ιωάννη Ρέντη, Δραπετσώνας, Κορυδαλλού, Νίκαιας, Πειραιά, Κερατσινίου, Περάματος και Νέου Φαλήρου ο οποίος υπήρξε μόνο στον Νομό Πειραιά καθώς το 1968 συγχωνεύτηκε με τον Δήμο Πειραιά, τα νησιά του Σαρωνικού κόλπου (Αγκίστρι, Αίγινα, Σαλαμίνα, Σπέτσες, Ύδρα), τα νησιά των Επτανήσων Κύθηρα και Αντικύθηρα και την περιοχή της Πελοποννήσου με τα Μέθανα και την Τροιζήνα.

Η νομαρχία Πειραιά είχε συνολική έκταση 929 τ.χλμ. και κατά την απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 541.504 κατοίκους, που δίνει μία πυκνότητα πληθυσμού 583 κατοίκων/τ.χλμ.

Η νομαρχία Πειραιά περιελάμβανε διοικητικά 16 δήμους και 2 κοινότητες. Έδρα της νομαρχίας ήταν η πόλη του Πειραιά.

Δείτε επίσης 
 Αναλυτική παρουσίαση της διοικητικής διαίρεσης της νομαρχίας Πειραιά

Παραπομπές 

 
Πειραιάς
Amalfi (καταδρομικό)

Το ιταλικό θωρακισμένο καταδρομικό  Αμάλφι (ιταλικά: Amalfi) υπήρξε ένα από τα ωραιότερα καταδρομικά στη Μεσόγειο. Ήταν της κλάσεως Πίζα και είχε ναυπηγηθεί το 1908.
Το όνομά του το έλαβε προς τιμή της ιστορικής πόλης Αμάλφι της Νότιας Ιταλίας στον όρμο του Σαλέρνου. 

Ήταν αδελφό πλοίο του ελληνικού θωρακισμένου καταδρομικού Γεώργιος Αβέρωφ.

Βυθίσθηκε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, την 7 Ιουλίου 1915, όταν τορπιλίστηκε μπροστά στο στόμιο του Οτράντο από αυστριακό υποβρύχιο.

Καταδρομικά κλάσης Pisa
Ιταλικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Εγκέλαδος

Ο Εγκέλαδος στην Ελληνική Μυθολογία φέρεται ως αρχηγός των Γιγάντων, γιος του Τάρταρου και της Γαίας που έπαιξε όμως πρωτεύοντα ρόλο στη Γιγαντομαχία στην οποία και φονεύθηκε. Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως, όταν γινόταν σεισμός, ο Εγκέλαδος είχε θυμώσει και επειδή ήταν πολύ μεγάλος τράνταζε όλη τη γη.

Σύμφωνα με τη μυθολογία 
Για τον Εγκέλαδο και τον θάνατό του σώθηκαν πολλές παραδόσεις. Κατά μια εξ αυτών κατακεραυνώθηκε από τον Δία εναντίον του οποίου κινήθηκε, κατ΄ άλλη φονεύθηκε από τον ακόλουθο του Διονύσου τον Σειλινό, κατά τρίτη που είναι και η επικρατέστερη φονεύθηκε από την Αθηνά η οποία αφού τον έτρεψε σε φυγή έρριψε εναντίον του τη Σικελία ή το όρος Αίτνα με το οποίο και τον καταπλάκωσε. Ο Εγκέλαδος κινούμενος και στενάζοντας ενίοτε μέσα στο τάφο του προκαλεί εκρήξεις ηφαιστείων και σεισμούς.

Ο Παυσανίας αναφέρει και άλλη εκδοχή κατά την οποία η Αθηνά φόνευσε τον Εγκέλαδο ρίχνοντας επάνω του το τέθριππο άρμα της. Η εκδοχή αυτή υπήρξε από τα πιο προσφιλή θέματα πολλών καλλιτεχνών της αρχαιότητας, απαθανατίζοντας αυτή σε πλείστες μετώπες αρχαίων ναών όπως στον Παρθενώνα και στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς.Τέτοιες παραστάσεις του αγώνα μεταξύ της Αθηνάς και του Εγκέλαδου βρίσκονται σε πολλά αγγεία καθώς επίσης κοσμούταν και ο πέπλος της Αθηνάς στα Παναθήναια.

Εξ όλων των παραπάνω συνάγεται σαφώς το συμπέρασμα ότι ο Εγκέλαδος ήταν κατά τους αρχαίους Έλληνες η ιδεατή ανθρωπόμορφη θεότητα, αλλά και αρχική αντίληψη της έννοιας του Σεισμού και ιδιαίτερα εκείνου του Ηφαιστειακού εκ του οποίου τόσο έντονα είχε δεινοπαθήσει ο ελλαδικός χώρος. Συνέπεια αυτής της αντίληψης είναι ότι τέκνα του Εγκέλαδου ήταν οι Γοργόνες, η Σφίγγα, η Λερναία Ύδρα, ο Γηρυόνης, ο Κέρβερος και άλλα μυθικά «τέρατα» (γεωλογικά φαινόμενα) που απέκτησε από την ΄Έχιδνα και είχαν ταλαιπωρήσει τους πρωτοέλληνες.

Ετυμολογία
Ετυμολογικά ο Εγκέλαδος μάλλον αποτελεί σύντμηση (έγκειμαι + λας), που σημαίνει ο εγκατεστημένος στα πετρώματα, στο στερεό φλοιό της Γης.

Ιδιωματισμοί
Ακόμη και σήμερα στη νέα ελληνική γλώσσα, η λέξη Εγκέλαδος χρησιμοποιείται ποιητικά για να περιγράψει τον σεισμό: «το χτύπημα του Εγκέλαδου», «ο Εγκέλαδος ξαναχτύπησε με ένταση», κτλ.

Γίγαντες
Φαέθων

Ο Φαέθων, στη δημοτική Φαέθοντας, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία ήταν γιος του Ήλιου και της Κλυμένης.

Ετυμολογία 

«ΦΑΕΘΩΝ» < φαέθων μτχ. τοῦ φαέθω = λάμπω, φωτίζω, στίλβω. Ὑπήρχε η φράση<: «πάννυχα καὶ φαέθοντα» = νύχτα-μέρα, νυχθημερόν. [«Φάος» εἶναι ὁ ἀσυναίρετος τύπος τῆς λέξης «φῶς», ἐξ οὗ: φαεινός, φαεσφόρος, φαείνω > φαίνω > φαίνομαι] αντίστοιχο θηλυκό: φαέθουσα (απὸ τη μετοχή) / φαεθοντίς (ποιητικά).

Ο μύθος
Μια μέρα, ο πατέρας του τον άφησε να οδηγήσει το άρμα του. Όμως ο Φαέθων δεν στάθηκε αντάξιος της εμπιστοσύνης του πατέρα του. Σύμφωνα με την μυθολογική εκδοχή, μόλις ο Φαέθων, που οδηγούσε το άρμα του Ήλιου, είδε το φοβερό Σκορπιό στον ουρανό, τρόμαξε τόσο πολύ, ώστε έχασε την ψυχραιμία του και δεν μπόρεσε να ελέγξει τα ηνία του άρματος του πατέρα του. Επακολούθησε το αφήνιασμα των αλόγων, που είχε ως αποτέλεσμα να ανεβοκατεβαίνει ο Ήλιος, απειλώντας με καταστροφή τη Γη. Τελικώς μάλιστα, τα άλογα έφεραν το άρμα τόσο χαμηλά και κοντά στη γη, ώστε άρχισε να καίγεται και τα ποτάμια άρχισαν να ξεραίνονται από την εκπεμπόμενη θερμότητα. Ο Δίας, θέλοντας να προλάβει χειρότερες καταστροφές, τον γκρέμισε με ένα κεραυνό στον Ηριδανό ποταμό, σκοτώνοντάς τον.

Οι Ηλιάδες, οι αδελφές του Φαέθοντα, απαρηγόρητες για τον θάνατο του αδερφού τους, μεταμορφώθηκαν από τους θεούς σε λεύκες.

Η πιο διαδεδομένη μορφή του μύθου μας παραδίδεται από τον Οβίδιο στις Μεταμορφώσεις του (Βιβλίο ΙΙ). Αλλά και ο Δάντης αναφέρεται στο συγκεκριμένο μύθο στη Θεία Κωμωδία του. (Canto XVII).

Φαέθων πλανήτης 
Οι Έλληνες για μεγάλες χρονικές περιόδους ονομάζουν με το όνομα Φαέθων και τον πλανήτη Δία, επειδή είναι πολύ φωτεινός..

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 3200 Φαέθων (3200 Phaethon), που ανακαλύφθηκε το 1983 και πλησιάζει πολύ τον Ήλιο, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό γιο του Ηλίου.

Παραπομπές
Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα

Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα είναι η αρχαία Ελληνική εκδοχή του κατακλυσμού που αναφέρεται σε παραδόσεις πολλών αρχαίων πολιτισμών.

Κατά τον μύθο την εποχή που στη Θεσσαλία βασίλευε ο Δευκαλίωνας ο Δίας αποφάσισε να καταστρέψει όλη την γενιά των ανθρώπων που ήταν διεφθαρμένη, με εξαίρεση τον δίκαιο βασιλέα και την γυναίκα του την Πύρρα.

Ο Δευκαλίωνας λοιπόν μετά από συμβουλή του πατέρα του κατασκεύασε ένα πλοίο συγκέντρωσε τα απαραίτητα εφόδια για την επιβίωση τους και επιβιβάστηκε στο πλοιάριο μαζί με την γυναίκα του. Στο μεταξύ ο Δίας ανοίγει τους καταρράκτες του Ουρανού και το έδαφος της Ελλάδας γεμίζει με νερό και οι άνθρωποι χάνονται. Για εννέα μέρες και εννέα νύχτες το βασιλικό ζευγάρι περιφέρεται από τα νερά μέσα στο πλοιάριο. 
 
Την δέκατη όμως ημέρα προσάραξε στο όρος Όθρυς ή κατά άλλη εκδοχή στον Παρνασσό ή στον Άθω. Εκεί όταν οι βροχές σταμάτησαν και τα νερά υποχώρησαν ο Δευκαλίων και η Πύρρα κατέβηκαν στην ξηρά και το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν θυσία στον Φύξιο Δία (προστάτης των φυγάδων). Ο θεός που επικαλέστηκε ο θεοσεβής Δευκαλίωνας έστειλε τον Ερμή
  
για να τους μεταφέρει την υπόσχεση ότι ο Δίας θα πραγματοποιούσε την πρώτη ευχή τους.Και η πρώτη ευχή του Δευκαλίωνα και της Πύρρας δεν ήταν άλλη από το να δώσει και πάλι ζωή ο Δίας στο ανθρώπινο γένος.

Κατά μία άλλη εκδοχή η οποία προέρχεται από την Φωκίδα ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα πήγαν στους Δελφούς και στο ιερό της Θέμιδας για να εκφράσουν και σ' αυτή την ίδια επιθυμία. Η θεά τους άκουσε και τους απάντησε με χρησμό λέγοντάς τους πως, αν ήθελαν να φέρουν στη ζωή νέους ανθρώπους θα έπρεπε να καλύψουν τα πρόσωπά τους και να ρίχνουν πίσω από την πλάτη τους τα οστά της μητέρας τους.Εκείνοι κατάλαβαν την ερμηνεία του χρησμού και αφού έκαναν ότι τους έλεγε ο χρησμός άρχισαν να πετάνε πέτρες πίσω από την πλάτη τους, αφού αυτές προέρχονταν από τα σπλάχνα της μάνας Γης

 
.

Οι πέτρες που πετούσε ο Δευκαλίωνας μεταμορφώνονταν σε άνδρες και αυτές που πετούσε η Πύρρα μεταμορφώνονταν σε γυναίκες. Από την πρώτη δε πέτρα που πέταξε ο Δευκαλίωνας προήλθε ο Έλληνας, γενάρχης των Ελλήνων
 
 
 
.

Για τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα υπάρχουν και άλλες παραλλαγές όπως π.χ. ότι αυτός έγινε όταν βασιλιάς στην Βοιωτία ήταν ο Ωγύγος πρώτος βασιλιάς της χώρας των Βοιωτών, ή κατά τους Μεγαριείς από τον κατακλυσμό σώθηκε μόνο ο Μέγαρος ο οποίος κατέφυγε στην κορυφή των Γερανίων.
Παρόλα αυτά η εκδοχή του Δευκαλίωνα και της Πύρρας είναι αυτή που διαδόθηκε ευρύτατα και επικράτησε όλων των άλλων και κατά την εποχή του Πλούταρχου εμπλουτίστηκε και με άλλα στοιχεία και λεπτομέρειες που προέρχονται από ασιατικές παραδόσεις, θυμίζουν σε πολλά σημεία τους την εκδοχή που διηγείται η Βίβλος.

Παραπομπές

Κατακλυσμοί
Κωνσταντίνος Πανώριος

Ο Κωνσταντίνος Πανώριος ή Πανόριος (Σίφνος, 1857 – Αθήνα, 1892) ήταν ταλαντούχος έλληνας ζωγράφος του 19ου αι. που πέθανε σε νεαρή ηλικία εξαιτίας ψυχολογικών προβλημάτων.

Βίος 
Γεννήθηκε το 1857 στον Άγιο Λουκά της Σίφνου. Νέος ακόμα μετακόμισε οικογενειακώς στην Αθήνα και σπούδασε ζωγραφική στο Σχολείον Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) από το οποίο αποφοίτησε το 1878. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του κατάφερε να διακριθεί και να κερδίσει υποτροφία από τον επιχειρηματία Α. Παπούδωφ για συνέχιση των σπουδών του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Ο Πανώριος παρέμεινε στη Γερμανία για πάνω από δέκα χρόνια και επέστρεψε στην Ελλάδα γύρω στο 1890. Τον Φεβρουάριο του 1891 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα, η οποία απέσπασε θετική κριτική και αντιμετώπιση από τον καλλιτεχνικό τύπο της εποχής. Λίγο καιρό αργότερα αποσύρθηκε στη Σίφνο λόγω της εκδήλωσης ψυχοπάθειας και έπειτα εισήχθη στο Δρομοκαΐτειο όπου τον βρήκε ο θάνατος το 1892.

Έργο & τεχνοτροπία 
Σώζονται γύρω στα 25 έργα του Πανώριου, τα περισσότερα από τα οποία είναι προσωπογραφίες ενώ φιλοτέχνησε σε μικρότερο βαθμό ηθογραφίες, νεκρές φύσεις και τοπία. Σημαντική θέση στα έργο του κατέχουν οι πίνακες με παιδιά. Η ζωγραφική του εντάσσεται στην λεγόμενη «Σχολή του Μονάχου» και χαρακτηρίζεται ως πλαστική και έντονη με εξαιρετικές βάσεις σχεδίου.

Ο ίδιος εκτός από τη μια και μοναδική ατομική του έκθεση είχε εκθέσει έργα του στο διαγωνισμό των Ολυμπίων του 1875 και στον Καλλιτεχνικό Σύλλογο του Μονάχου τα έτη 1882 και 1883. Τα περισσότερα από τα γνωστά έργα του Πανώριου βρίσκονται στη συλλογή Κουτλίδη της Εθνικής Πινακοθήκης της Ελλάδας.

Γκαλερί

Παραπομπές 

Έλληνες ζωγράφοι
Σχολή του Μονάχου
Σημαντήρας

Σημαντήρας (αγγλικά: buoy) ή σημαδούρα ή τσαμαδούρα, λέγεται γενικά οποιοδήποτε μέσον που παραμένει στη επιφάνεια της θάλασσας, σε συγκεκριμένη θέση, προς επισήμανση συγκεκριμένου σκοπού ή λόγου, όπως: θέση ναυαγίων, ποντισμένης αγκύρας (σημαντήρας αγκύρας), όρια θαλάσσιου διαύλου (σημαντήρας διαύλου), θέση αλιευτικών εργαλείων,  τηλεφωνικών καλωδίων, υποβρύχιων δραστηριοτήτων πάσης φύσεως (εκτός στρατιωτικών), όρια πεδίων βολών, όρια κολύμβησης λουομένων οργανωμένων λουτρικών εγκαταστάσεων κλπ.

Τα σχήματα των σημαντήρων είναι κωνικά, σφαιρικά, ρομβοειδή, κυλινδρικά ή τραπεζοειδή και φέρουν χρώμα συνήθως κόκκινο, πράσινο, ή πορτοκαλί, ή κεραμιδί και σπάνιες φορές μαύρο. Οι πλέον συνήθεις αυτών είναι οι καθοδηγητικές (leading buoy) που φέρονται κυρίως σε διαύλους, οι σημαδούρες αγκυρών, σημαδούρες ναυαγίων, αλιευτικών εργαλείων κλπ.

Όταν ο σημαντήρας φέρει φανό (για ανάγκες ασφάλειας ναυσιπλοΐας) τότε καλείται φωτοσημαντήρας, συμπεριλαμβανόμενος στους Φάρους και τους φανούς του Φαρικού συστήματος της περιοχής. Οι φωτοσημαντήρες διαύλων φέρουν επίσης χαρακτηριστικές χρωματικές γραμμώσεις ή αριθμούς που δηλώνουν έτσι την αριθμητική τους σειρά. 

Επίσης για καλύτερη εξυπηρέτηση της Ναυτιλίας χρησιμοποιούνται σε περιοχές συχνής παρουσιαζόμενης ομίχλης ηχητικοί σημαντήρες που φέρουν κύμβαλο, κουδούνι ή συρίκτρα, καλούμενοι αντίστοιχα κυμβαλοσημαντήρες, κωδωνοσημαντήρες, και συρικτροσημαντήρες.

Σημειώσεις
Η επισήμανση με σημαντήρα της όποιας υποβρύχιας αλιείας (με ψαροτούφεκο), όταν διενεργείται αυτή, κρίνεται λίαν απαραίτητη και κάθε  ολιγωρία επ΄ αυτού  αποτελεί παιγνίδι ζωής και θανάτου.
Στους χάρτες η θέση των σημαντήρων απεικονίζεται με μιά έντονη τελεία επί μιας παύλας. 
Στη αγγλική ναυτική ορολογία υφίστανται δύο παράλληλοι όροι "buoys" και "beacons". Ο δεύτερος είναι ιδιαίτερα γενικός όπου χαρακτηρίζεται οτιδήποτε φωτοβολεί με αναλαμπές που μπορεί να είναι είτε στη θάλασσα είτε στη ξηρά (όπως π.χ. φλας οχημάτων). Στην ελληνική ναυτική ορολογία υφίστανται οι όροι σημαντήρες και αλεώρια. Αν και οι δύο αυτές έννοιες είναι ταυτόσημες καθιερώθηκε με τον καιρό μόνο από αξιωματικούς του Π.Ν. και Λ.Σ. τα αλεώρια να θεωρούνται δευτερεύουσας σημασίας σκοπού από τους σημαντήρες. Αντίθετα στη κοινή ναυτική γλώσσα διατηρείται ένας όρος "σημαντήρες" ή σημαδούρες, ή τσαμαδούρες. Οι σημαντήρες στην αγγλική χαρτογράφηση διακρίνονται ως ακολούθως με τις αντίστοιχες συντμήσεις:
opsional (= σφαιρικός),
can (= κυλινδρικός),
nun (= κωλουροκωνικός),
spar (= πασσαλοειδής),
bell (= κωδωνοφόρος),
whistle (= με σειρήνα ομίχλης),
lighted (= φωτοβόλος),
L. bell (= φωτοβόλος - κωδωνοφόρος) και
L.w. (= φωτοβόλος - συρικτροφόρος)

Αναφορές

Δείτε επίσης  
 Ναύδετο που πρόκειται για μεγάλη τσαμαδούρα στην οποία προσδένουν πλοία αντί αγκυροβολίας.

Ναυτιλιακά βοηθήματα
Ναδίρ

Ναδίρ (Nadir) καλείται στην Αστρονομία το σημείο εκείνο της Ουράνιας σφαίρας στο οποίο την συναντά η κατακόρυφος του παρατηρητή (δια του κέντρου της Γης) προεκτεινόμενη προς τα κάτω.
Το αντιδιαμετρικό σημείο της Ουράνιας σφαίρας ονομάζεται Ζενίθ.

Σε καθομιλούμενες εκφράσεις αποδίδεται ως έννοια κατώτατου σημείου (οικονομικού, επαγγελματικού κλπ), αλλά και ως τελείωμα της ζωής, τα βαθιά γηρατειά.

Εκφράσεις
Ουράνιο σύστημα συντεταγμένων
Λιμβουργία (Βέλγιο)

Η Λιμβουργία (Ολλανδικά: Limburg, Γαλλικά: Limbourg, Λιμβουργιανή γλώσσα: Limbörg) είναι η ανατολικότερη επαρχία της Φλάνδρας (που είναι μία από τις τρεις περιοχές του Βελγίου), και βρίσκεται δυτικά του ποταμού Μεύση. Συνορεύει με την Ολλανδία και τις Βελγικές επαρχίες Λιέγη, Φλαμανδική Μπραμπάντ και Αμβέρσα. Πρωτεύουσά της είναι η Άσσελτ. Έχει έκταση 2.414 χλμ² που χωρίζεται σε τρία διαμερίσματα (στα Ολλανδικά arrondissementen) που περιέχουν 44 δήμους. 

Η Λιμβουργία διασχίζεται από το Κανάλι Άλμπερτ, και έχει υπάρξει ιστορικά μεγάλη ανθρακωρυχική περιοχή. Το μεγαλύτερο μέρος της Λιμβουργίας περιλαμβανόταν στην πριγκηπική-επισκοπή της Λιέγης μέχρι το 1792, και ήταν μέρος της Ολλανδικής επαρχίας της Λιμβουργίας από το 1815 μέχρι το 1839. 

Ο "επίσημος" ύμνος της περιοχής της Λιμβουργίας και στο Βέλγιο και στην Ολλανδία είναι ο In 't Bronsgroen Eikenhout.

Βλέπε επίσης 
 Λιμβουργιανή γλώσσα

Επαρχίες του Βελγίου
Φλάνδρα
Άσσελτ

Η Άσσελτ (Hasselt) είναι πόλη στο Βέλγιο, πρωτεύουσα της επαρχίας της Βελγικής Λιμβουργίας. Την 1η Ιανουαρίου 2005 η Άσσελτ είχε συνολικό πληθυσμό 69.538 (33.896 άντρες και 35.642 γυναίκες). Η συνολική έκτασή της είναι 102,24 χλμ² γεγονός που της δίνει πληθυσμιακή πυκνότητα της τάξης των 680,14 κατοίκων ανά χλμ². Η Άσσελτ βρίσκεται στον ποταμό Ντέμερ και συνδέεται επίσης με το Κανάλι Άλμπερτ.

Ιστορία 

Η Άσσελτ ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα στον Χελμπέεκ, παραπόταμο του Ντέμερ. Το όνομα Hasselt προέρχεται από το Hasaluth, που σημαίνει ξύλο φουντουκιάς. Ήταν μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της κομητείας του Λόον, της οποίας τα σύνορα ήταν περίπου τα ίδια με αυτά της σημερινής επαρχίας της Λιμβουργίας. Η Άσσελτ πήρε για πρώτη φορά το όνομά της το 1165 και σύντομα έπειτα έλαβε την πολυπόθητη σύμβαση πόλης. Το 1242 το καθεστώς αυτό επιβεβαιώθηκε επισήμως από τον κόμη Άρνολντ Δ'.

Αν και η πόλη του Μποργκλόον ήταν η επίσημη πρωτεύουσα του μικρού αυτού πριγκηπάτου, η Άσσελτ έγινε η μεγαλύτερη πόλη χάρη στην ευνοϊκή τοποθεσία της και την εγγύτητα της στο κάστρο του κόμη και το αββαείο Χερκενρόντε στο Κούριρνγκεν. Το 1366 η κομητεία του Λόον έγινε μέρος της επισκοπής της Λιέγης και παρέμεινε έτσι μέχρι την προσάρτηση από τη Γαλλία το 1794. Το Μάαστριχτ έγινε η πρωτεύουσα της περιοχής που αποκαλόταν τότε το Διαμέρισμα του Κάτω Μεύση. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα Α΄ και της ένωσης με την Ολλανδία, υιοθετήθηκε το όνομα Λιμβουργία, από την παλιά κομητεία της Λιμβουργίας που δεν είχε ποτέ εξουσία επί του Λόον. Ακόμα και όταν το Βέλγιο κέρδισε την ανεξαρτησία του, το όνομα αυτό διατηρήθηκε και το όνομα Loon εξαφανίστηκε. Το 1830 το Άσσελτ έγινε η προσωρινή πρωτεύουσα της Βελγικής επαρχίας της Λιμβουργίας. Όταν το Μάαστριχτ παρέμεινε Ολλανδικό το 1839, έγινε η μόνιμη έδρα της επαρχιακής του κυβέρνησης εντός της Ολλανδίας, επίσης αποκαλούμενη Λιμβουργία. Το 1967 η Βελγική Λιμβουργία αποσπάστηκε από την Επισκοπική της Λιέγης και η Άσσελτ έγινε η έδρα της Επισκοπής της Άσσελτ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://www.hasselt.be Hasselt (επίσημος διαδυκτιακός τόπος της Άσσελτ). 
 http://www.ethiasarena.be Ethias Arena
 http://www.herkenrode.be Abbey of Herckenrode 
 http://www.pukkelpop.be Pukkelpop 
 http://www.uhasselt.be Universiteit Hasselt (Πανεπιστήμιο της Άσσελτ)
 http://www.visitflanders.com Τουρισμός στη Φλάνδρα
 http://www.toerismelimburg.be Τουρισμός στη Λιμβουργία

Πόλεις του Βελγίου
Φλάνδρα
Ανατολική Φλάνδρα

Η Ανατολική Φλάνδρα (Oost-Vlaanderen) είναι επαρχία της Φλάνδρας, μίας εκ των τριών περιοχών του Βελγίου. Συνορεύει με την Ολλανδία και τις Βελγικές επαρχίας Αμβέρσα, Φλαμανδική Βραβάντη, Αινώ και Δυτική Φλάνδρα, Έχει έκταση 2.991 χλμ² που χωρίζεται σε έξι διοικητικές περιφέρειες (Ολλανδικά: arrondissementen) που περιέχουν 65 δήμους. Ο επαρχιακός πληθυσμός είναι 1.374.000 και πρωτεύουσά της είναι η Γάνδη.

Από τις 26 Νοεμβρίου 2004 κυβερνήτης της είναι ο Αντρέ Ντενί. Το προσωρινό κοινοβούλιο, Provincieraad, έχει 84 μέλη. Έξι άτομα επιλεγμένα από το κοινοβούλιο είναι οι αντιπρόσωποι, bestendigde deputatie, και σχηματίζουν την ημερήσια κυβέρνηση. Η επαρχία έχει ετήσιο προϋπολογισμό περίπου 300 εκατομμύρια ευρώ.

Η σημαία έχει ένα μαύρο λιοντάρι με κόκκινη γλώσσα και νύχια, με υπόβαθρο οριζόντιων λευκών και πράσινων λωρίδων. Αυτό είναι πρόσφατη προσαρμογή. Η σημαία της Ανατολικής Φλάνδρας ήταν προηγουμένως ίδια με αυτήν της Φλαμανδικής περιοχής: ένα μαύρο λιοντάρι σε κίτρινο υπόβαθρο.

Εξωτερικός σύνδεσμοι 

 Επίσημος διαδικτυακός τόπος (στα Ολλανδικά)

Επαρχίες του Βελγίου
Φλάνδρα
Λουξεμβούργο (Βελγική επαρχία)

Το Λουξεμβούργο (γαλλικά: Luxembourg, γερμανικά: Luxemburg, ολλανδικά: Luxemburg, λουξεμβουργιανά: Lëtzebuerg, βαλλωνικά: Lussimbork) ή Βέλγικο Λουξεμβούργο είναι η νοτιότερη επαρχία της Βαλλωνίας και του Βελγίου. Συνορεύει με το κράτος του Λουξεμβούργου, τη Γαλλία και τις Βελγικές επαρχίες Ναμούρ και Λιέγη. Πρωτεύουσά του είναι η Αρλόν (λουξεμβουργιανά: Arel, ολλανδικά: Aarlen). Έχει έκταση 4.443 χλμ² και χωρίζεται σε πέντε διοικητικές περιφέρειες (arrondissements στα Γαλλικά) που περιλαμβάνουν 44 δήμους. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 278.425 κατοίκους (2015). Εξ αυτού, είναι και η λιγότερο πυκνοκατοικημένη επαρχία του Βελγίου.

Οι κάτοικοι του Λουξεμβούργου είναι κυρίως Γαλλόφωνοι, αλλά υπάρχει μια μεγάλη Λουξεμβουργιανόφωνη μειονότητα, κυρίως στην περιοχή Αρέλελαντ. Η επαρχία χωρίστηκε από το γειτονικό Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου το 1839.

Διοικητικές περιφέρειες 

Το Λουξεμβούργο έχει τις εξής 5 διοικητικές επαρχίες:

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος διαδικτυακός τόπος (στα Γαλλικά μόνο)

Επαρχίες του Βελγίου
Βαλλωνία
Ιστορία του Λουξεμβούργου