Κάστρο της Σιμπάτα

Το Κάστρο Σιμπάτα (新発田城, Shibata-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο σε επίπεδη περιοχή και βρίσκεται στην πόλη Σιμπάτα, στο νομό Νιιγκάτα, στην Ιαπωνία. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο, το Κάστρο Σιμπάτα ήταν η έδρα της φυλής Μιζογκούτσι, νταϊμιό του τομέα Σιμπάτα. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως «Αγιάμε-τζο» (菖蒲城, "Iris Castle").

Ιστορική ανασκόπηση 
Το κάστρο Σιμπάτα βρίσκεται στο κέντρο της σύγχρονης πόλης Σιμπάτα, περίπου 20 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Νιιγκάτα. Ιστορικά, η περιοχή ήταν ένα απέραντο έλος που δημιουργήθηκε από τον ποταμό Σινάνο και τον ποταμό Αγκάνο, που ήταν και οι δύο σημαντικοί εμπορικοί δρόμοι για την επαρχία Ετσίγκο. Η ημερομηνία κατασκευής του αρχικού κάστρου Σιμπάτα είναι άγνωστη. Ωστόσο, η γύρω περιοχή ήταν υπό τον έλεγχο της φυλής Σιμπάτα από την περίοδο Καμακούρα. Η φυλή Σιμπάτα ήταν ένα παρακλάδι δόκιμων της φυλής Σασάκι, από τον Σασάκι Μοριτσούνα, έναν υποστηρικτή του Μιναμότο νο Γιοριτόμο, στον οποίο είχαν απονεμηθεί κτήματα σε αυτήν την περιοχή για τον ρόλο του στην καταστολή μιας τοπικής εξέγερσης. Στα μέσα της περιόδου Μουρομάτσι, τα μέλη της φυλής Σιμπάτα ήταν οι πιο ισχυροί από τους "Αγκεκιτάσου", μια ομάδα τοπικών μικρών αρχόντων, που ήταν ως επί το πλείστον ανεξάρτητοι λόγω της απόστασης τους από την πρωτεύουσα της επαρχίας στο Τζόεστου. Ωστόσο, από την περίοδο Σενγκόκου, οι Σιμπάτα έγιναν υπηρέτες του Ουεσούγκι Κένσιν και ο Σιμπάτα Ναγκάτσου (1538-1580) κατατάχθηκε μεταξύ των επτά κορυφαίων στρατηγών του Κένσιν. Μετά το θάνατο του Κένσιν, οι δύο υιοθετημένοι γιοι του Ουεσούγκι Καγκεκάτσου και Ουεσούγκι Καγκετόρα πολέμησαν για τη διαδοχή. Οι Σιμπάτα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη νίκη του Καγκεκάτσου, αλλά ήταν πολύ εξοργισμένοι όταν ο Καγκεκάτσου απέτυχε να τηρήσει τις υποσχέσεις του να αυξήσει την επικράτειά τους. Δελεασμένος από την υπόσχεση του Όντα Νομπουνάγκα, ο Σιμπάτα Σιγκείε (1547-1587) επαναστάτησε εναντίον του Καγκεκάτσου, αλλά ηττήθηκε μετά από έναν άγριο πόλεμο επτά ετών και η φυλή καταστράφηκε.

Το κάστρο Σιμπάτα καταλήφθηκε από τον Ουεσούγκι Καγκεκάτσου, αλλά το 1597, ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι μετέφερε τη φυλή Ουεσούγκι στο Αϊζού-Βακαμάτσου  και ανέθεσε τα πρώην εδάφη του Σιμπάτα στον Μιζογκούτσι Χιντεκάτσου το 1598. Ο Χιντεκάτσου ήταν αρχικά υποστηρικτής του Νίβα Ναγκαχίντε, αλλά μετά το θάνατό του δεσμεύτηκε να είναι αφοσιωμένος απευθείας στον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Μετά τον θάνατο του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, υποσχέθηκε να είναι πιστός στον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου και το νέο Σογκουνάτο Τοκουγκάβα επιβεβαίωσε τις ιδιοκτησίες του μετά τη μάχη της Σεκιγκαχάρα.

Η φυλή Μιζογκούτσι ανοικοδόμησε το κάστρο Σιμπάτα στο σύγχρονο επίπεδο στιλ του κάστρου. Η γεωγραφική θέση είναι ασφαλής θέση και περιβάλλεται από ποτάμια, από τις δύο πλευρές και τον περιβάλλοντα βάλτο. Καθώς η φυλή των Μιζογκούτσι είχε περιορισμένους μόνο πόρους, η κατασκευή εξελισσόταν πολύ αργά και δεν ολοκληρώθηκε μέχρι την κυριαρχία της 3ης γενιάς νταϊμιό του τομέα Σιμπάτα, Μιζομπούτσι Νομπουνάο, το 1654. Το 1647 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του πύργου Τατσούμι. Μεγάλο μέρος του κάστρου καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1668 και ξαναχτίστηκε το 1679. Η τωρινή κεντρική πύλη (表門) (Ομότεμον) χρονολογείται από μια ανακατασκευή του 1732 και είναι η παλαιότερη σωζόμενη κατασκευή του κάστρου.

Σχέδιο 
Ο εσωτερικός περίβολος του κάστρου είναι μια πενταγωνική περιοχή μήκους περίπου 100 μέτρων, που περιβάλλεται από ψηλό τείχος και ακολουθεί κατά προσέγγιση τα περιγράμματα της αρχικής οχύρωσης της φυλής Σιμπάτα. Οι πυργίσκοι γιαγκούρα κατασκευάστηκαν σε κάθε γωνία του εσωτερικού περιβόλου, με το γιαγκούρα στη δυτική γωνία μεγαλύτερο από τους άλλους, και εξυπηρετούνταν αντί για ένα τένσου. Αυτή η τριώροφη γιαγκούρα έχει μια ασυνήθιστη στέγη σε σχήμα Τ, με χαρακτηριστικά τρία  αετώματα και φράχτες, ως εκ τούτου, τρία αγάλματα του σατσιχόκο στην οροφή. Ένας δευτερεύων περίβολος περιέβαλλε το εσωτερικό περίβολο, προστατευμένο από πήλινους τοίχους, εκτός από τους τοίχους στα νότια και δυτικά (που έβλεπαν στο τζοκαμάτσι, που ήταν από πέτρα. Το δευτερεύον περιτείχισμα είχε πύλες προς τα ανατολικά, δυτικά και νότια, με τη νότια πύλη να είναι η κύρια πύλη προς το κάστρο. Ένα τρίτο περιτείχισμα βρισκόταν στα νότια του δεύτερου περιβόλου. Το συνολικό μέγεθος του κάστρου ήταν περίπου 500 μέτρα μήκος και 200 μέτρα πλάτος.

Τρέχουσα κατάσταση 
Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί και την επακόλουθη κατάργηση του συστήματος χαν, η φυλή Μιζομπούτσι παρέδωσε το κάστρο Σιμπάτα στη νέα κυβέρνηση Μεϊτζί . Το 1871, στο κάστρο τοποθετήθηκε ως φρουρά ένα απόσπασμα του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού και το 1873 οι περισσότερες από τις κατασκευές κατεδαφίστηκαν. Εκείνη την εποχή, είχε 11 γιαγκούρα και πέντε πύλες. Από αυτές τις 16 κύριες κατασκευές, μόνο μία πύλη, το Ομότεμον, και ένα γιαγκούρα το Σούμι γιαγκούρα (隅櫓) παραμένουν σήμερα. Και τα δύο χαρακτηρίζονται ως σημαντικά πολιτιστικά αγαθά. Ο τοίχος έξω από τον πυργίσκο, σε στυλ που ονομάζεται Ναμάκο κάμπε (海鼠壁), είναι αδιάβροχος. Ο πέτρινος τοίχος είναι κατασκευασμένος από κανονικά στοιβαγμένες πέτρες με τη μέθοδο Κιρικομιχάγκι.

Μετά το 2004, οι τριώροφες Σανγκάι γιαγκούρα  (三階櫓) και Τατσούμι γιαγκούρα (辰巳櫓) ανακατασκευάστηκαν από παλιές φωτογραφίες και σχέδια.

Το 2006, το Κάστρο Σιμπάτα καταχωρήθηκε ως ένα από τα 100 πιο ωραία κάστρα της Ιαπωνίας από το Ιαπωνικό Ίδρυμα Κάστρων.

Η πλειονότητα των δευτερευόντων και των εσωτερικών περιβόλων καταλαμβάνεται από μια βάση της Επίγειας Δύναμης Αυτοάμυνας της Ιαπωνίας  και δεν επιτρέπεται η δημόσια πρόσβαση.

Εικόνες

Βιβλιογραφία

Παραπομπές 

Κάστρα στην Ιαπωνία
Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία