joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γιάννης Τομαράς

Ο Γιάννης Τομαράς είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής.

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1947. Αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό στη θέση του δεξιού αμυντικού και ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στον τελικό του Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1971. Συμμετείχε σε όλους τους ευρωπαϊκούς αγώνες της περιόδου. Ωστόσο, σε αγώνα του Παναθηναϊκού με τη Νασιονάλ Μοντεβιδέο για το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 1971, ο Ουρουγουανός Μοράλες, αν και παίκτης της επίθεσης, σε ένα σκληρό μαρκάρισμα έσπασε το πόδι του Τομαρά με αποτέλεσμα, λόγω του τραυματισμού, η ποδοσφαιρική σταδιοδρομία σχεδόν να τελειώσει.

Τελευταία ομάδα της καριέρας του, το 1979, ήταν ο Ήφαιστος Περιστερίου.

Τίτλοι

Με τον Παναθηναϊκό κέρδισε τέσσερα πρωταθλήματα: 1969, 1970, 1972, 1977.

Διεθνής
Το 1967 χρίστηκε διεθνής με την Ολυμπιακή Εθνική ομάδα στους δύο αγώνες για το προολυμπιακό τουρνουά με την Αν. Γερμανία.

Επίσης, πριν από τον τραυματισμό του, αγωνίστηκε τρεις φορές με την Εθνική Ελλάδος το 1970-1971. 

Τομαρας Γιαννης
Τομαρας Γιαννης
Τομαρας Γιαννης
Τ
Ποδοσφαιριστές Α.Π.Ο. Ήφαιστου Περιστερίου
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου (αγγλικά: World Championships in Athletics) είναι διοργάνωση στίβου που λαμβάνει χώρα κάθε δύο χρόνια (οι 3 πρώτες διοργανώσεις έγιναν με διαφορά 4 χρόνων η μία από την άλλη). Τελούνται υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ένωσης Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF), η οποία αποφασίζει, μετά από εξέταση κατατεθειμένων φακέλων υποψηφιοτήτων, ποια πόλη θα διοργανώσει το επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου.

Ιστορία
Η ιδέα για τη δημιουργία ενός παγκόσμιου πρωταθλήματος για το στίβο, ξεχωριστό από τους Ολυμπιακούς αγώνες (η IAAF είχε αποφασίσει από το 1913, πως οι Ολυμπιακοί αγώνες θα λειτουργούσαν ως παγκόσμιο πρωτάθλημα για τα αγωνίσματα του στίβου) ξεκίνησε τη δεκαετία του '60, ενώ η τελική απόφαση για τη διεξαγωγή του πάρθηκε το 1976, σε συνέδριο της IAAF στο Πουέρτο Ρίκο. Το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα διεξήχθη στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, το 1983.

Στο πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 1.355 αθλητές από 154 χώρες, ενώ μέχρι το 2009, στο Βερολίνο, ο αριθμός των χωρών είχε ανέβει σε 202. Το πρόγραμμα των αγώνων είναι περίπου το ίδιο για άντρες και γυναίκες. Συχνά πάντως προσθέτονται νέα αγωνίσματα κυρίως στο γυναικείο πρόγραμμα. Έτσι, μέχρι το 2005, οι διαφορές στο πρόγραμμα είχαν να κάνουν με έναν πρόσθετο αγώνα 50 χλμ. βάδην για τους άντρες, ενώ στους άντρες υπήρχε το αγώνισμα του δρόμου 110 μέτρων μετ' εμποδίων με το αντίστοιχο αγώνα στις γυναίκες να έχει μήκος διαδρομής τα 100 μέτρα, καθώς επίσης και το αγώνισμα του δεκάθλου για τους άντρες, με τις γυναίκες να αγωνίζονται στο έπταθλο.

Στα δύο πρώτα πρωταθλήματα κυριάρχησε στον πίνακα των μεταλλίων η Ανατολική Γερμανία. Από το 1991 και μετά κυριαρχεί η ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Πρωταθλήματα
Τα παγκόσμια πρωταθλήματα που έχουν διεξαχθεί μέχρι τώρα ή που είναι προγραμματισμένα να διεξαχθούν είναι τα εξής:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αποτελέσματα παλαιών παγκόσμιων πρωταθλημάτων από τον επίσημο ιστότοπο της IAAF
 Διάφορα αποτελέσματα 
 Αποτελέσματα και λεπτομερή στατιστικά

 
Αθλητικές διοργανώσεις
Εθνόσημο του Λάος

Το εθνόσημο του Λάος παρουσιάζει το ναό - σύμβολο της χώρας, Φα Θατ Λουάνγκ (Pha That Luang). Το φράγμα συμβολίζει τη δύναμη που δίνει τον ποταμό Ναμ Νγκουν, ενώ υπάρχει και ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος με ένα καλλιτεχνικά σχεδιασμένο υδάτινο πεδίο. Στο κάτω μέρος βρίσκεται ένα τμήμα από τιμόνι. Οι δύο επιγραφές στα αριστερά και δεξιά σημαίνουν «Ειρήνη, Ανεξαρτησία, Δημοκρατία» και στα δεξιά γράφουν «Ενότητα και Ευημερία». To 1991 το εθνόσημο τροποποιήθηκε και αφαιρέθηκε το κομμουνιστικό αστέρι που υπήρχε στο προηγούμενο έμβλημα.

Σύμφωνα με την επίσημη περιγραφή του εμβλήματος στο Σύνταγμα του Λάος, το εθνόσημο εκτός από την παγόδα, το υδάτινο πεδίο, ένα δάσος, ένα υδροηλεκτρικό φράγμα και το τιμόνι, συμπεριλαμβάνει στάχυα ρυζιού και στις δύο πλευρές, που στεφανώνουν τον κύκλο, καθώς επίσης και τις επιγραφές "Λαοκρατική Δημοκρατία του Λάος" και το εθνικό σύνθημα της χώρας.

Προηγούμενα εθνόσημα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σημαίες του Κόσμου:Λάος

Παραπομπές 

Λαος
Εθνικά σύμβολα του Λάος
Καλλονή Ηρακλείου

Η  Καλλονή (παλιότερα: Σκυλλοί) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος στο Νομό Ηρακλείου. 

Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και την αμπελοκαλλιέργεια. Παράγεται επίσης σταφίδα. Μέσα στο χωριό λειτουργεί οινοποιείο της «Ενώσεως Πεζών» και βιοτεχνία σιδηρών κατασκευών. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται σε συμβόλαια του 1271 με το όνομα Sikillu. To 1278 αναφέρεται ως in casali Sichylu. 

Το 1583 αναφέρεται στον Καστροφύλακα ως Schilús  με 273 κατοίκους (Καστροφύλακας Κ95). Από το ίδιο το χωριό καταγόταν ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, Γεράσιμος Β΄ Παλλαδάς και μάλιστα το αναφέρει στη διαθήκη του:  «Εγκαταλείπω την εν τω χωρίω Σκιλλούντι περιουσίαν μου» .  Και οι Τούρκοι σεβάστηκαν το όνομα του χωριού και το αναφέρουν Iskilus (Κρ. Χρονικά Α 93). Το ίδιο το όνομα του χωριού σχετίζεται με τη Σκιλλούντα, την πόλη του Ξενοφώντα στην Τριφυλία της Πελοποννήσου. Το όνομα προέρχεται από τη σκίλλα, τη γνωστή σκιλλοκρεμμύδα, η οποία αφθονεί σε ορισμένα μέρη.

Το χωριό μετονομάστηκε από Σκυλλοί σε Καλλονή το 1926.

Σημεία ενδιαφέροντος 
Ανατολικά του χωριού υπήρχε η Μονή της Αγίας Φωτεινής (Αγία Φωθιά) από την οποία διασώζεται μόνο ο τρίκλιτος ναός ερειπωμένος με υπολείμματα τοιχογραφιών.

Στο κέντρο του χωριού υπάρχει παλαιά κρήνη με δικέφαλο αετό και τουρκική επιγραφή , η οποία τοποθετήθηκε  κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας από Τούρκο, ο οποίος ανακαίνισε την κρήνη. 

Στο βορειοδυτικό μέρος του χωριού σε απόσταση περίπου 3 χλμ. είναι τα ερείπια ενός φρουρίου. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα στο χάρτη του σημειώνει στη θέση αυτή το χωριό της Πεδιάδας Castel del Cornaro, το οποίο αναφέρεται το 1583 με το όνομα αυτό και με 127 κατοίκους  (Καστροφύλακας Κ 94).

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Καλλονής 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Καλλονής έχει 242 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Καστελλάκη.

Κοινοτάρχες Καλλονής 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καλλονής.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Καλλονή
Καλλονή
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Μαίρη Λαλοπούλου

Η Μαίρη Λαλοπούλου (Αθήνα 1926;-14 Μαΐου 1989) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Πρωτοεμφανίστηκε με το Ρεαλιστικό Θέατρο, στο έργο Χρυσάφι (1949). Έπαιξε σε ρόλους καρατερίστας σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, κυρίως κωμωδίες. Έπαιξε επίσης σε παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο.

Φιλμογραφία

Τηλεοπτικές σειρές

Τηλεοπτικό θέατρο

Θεατρικές παραστάσεις 

Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε η Λαλοπούλου, ως ηθοποιός

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Πηγές 
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 retroDB.gr
 90lepta.com
 livemovies.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φιλμογραφία στο 90lepta.com
 Ρόλοι της σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου.

Μέλη της ΕΠΟΝ
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Τσουμάλι Σαγιασόνε

Ο Τσουμάλι Σαγιασόνε (Choummaly Sayasone, 6 Μαρτίου 1936-  ) είναι πολιτικός από το Λάος. Υπηρέτησε ως ο πρόεδρος της ασιατικής χώρας από το 2006 ως το 2016 (και Γενικός Γραμματέας του Επαναστατικού Λαϊκού Κόμματος).

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Αταπού. Χρημάτισε υπουργός Άμυνας. Έγινε μέλος του Πολιτμπιρό το 2001. Από το 2001 ως το 2006 ήταν Αντιπρόεδρος του Λάος. Στις 21 Μαρτίου του 2006 ανέλαβε Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Λαϊκού Επαναστατικού Κόμματος του Λάος και στις 8 Ιουνίου 2006 έγινε πρόεδρος του Λάος.

Τον Μάρτιο του 2011 επανεξελέγη Γενικός Γραμματέας του LPRP στο 9ο συνέδριο του κόμματος. Ο Τσουμάλι Σαγιασόνε επανεξελέγη πρόεδρος στις 15 Ιουνίου 2011, όπως ήταν ευρέως αναμενόμενο, έπειτα από το άνοιγμα των εργασιών της Βουλής που προήλθε από τις εκλογές του 2011. 
 

Ο Τσουμάλι δεν διεκδίκησε και άλλη θητεία στο συνέδριο του Ιανουαρίου του 2016, σημαίνοντας την αποχώρησή του. Νέος Γενικός Γραμματέας του κόμματος και συνακόλουθα ηγέτης της χώρας εξελέγη ο Μπουνχάνγκ Βορασίθ στις 22 Ιανουαρίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 "Laos gets new communist chief," Bangkok Post - άρθρο 21-3-2006]
 "New leadership approved in Laos," BBC, 8-6-2006.
 "Choummaly endorsed as president of Laos," The Nation , 9-6- 2006]

Παραπομπές 

Σαγιασονε
Σαμπάχ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ

Ο Σαμπάχ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ (Sabah IV Al-Ahmad Al-Jaber Al-Sabah, αραβικά: صباح الأحمد الجابر الصباح ) ήταν Εμίρης του Κουβέιτ από το 2006 ως το 2020. Ήταν τέταρτος γιος του πρώην Εμίρη του Κουβέιτ και είχε δύο γιους.

Πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου του 1929. Σπούδασε στο σχολείο αλ-Μουμπαράκγια. Ήταν δίδυμος αδερφός του εμίρη Τζαμπρ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ, ο οποίος τον διόρισε Πρωθυπουργό στις 13 Ιουλίου του 2003. Ο Εμίρης αυτός πέθανε στις 15 Ιανουαρίου 2006. Ο αλ Σαμπάχ ήταν χήρος, καθώς η σύζυγός του Σέιχα Φιτούχ, πέθανε το 1990.

Πολιτική καριέρα 
Το 1962 ανέλαβε υπουργός Πληροφοριών και την επόμενη χρονιά στις 28 Ιανουαρίου 1963 έγινε Υπουργός Εξωτερικών. Στο αξίωμα αυτό υπηρέτησε από το 1963 ως το 2003, γεγονός που τον κατέστησε έναν από τους μακροβιότερους Υπουργούς Εξωτερικών στον κόσμο. Ήταν επίσης Υπουργός Πληροφοριών, αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως και διορίστηκε νέος Εμίρης μετά την παραίτηση του άρρωστου Εμίρη Σεΐχ Σαάντ Αλ  (Sheik Saad Al Abdallah Al Salem Al Sabah) στις 23 Ιανουαρίου του 2006. Την επομένη ημέρα, ο Εμίρης καθαιρέθηκε από την Εθνοσυνέλευση του εμιράτου, καθώς κρίθηκε ανίκανος να κυβερνήσει εξαιτίας προβλημάτων υγείας. Ο Σεΐχ Σαμπάχ Αλ Αχμάντ ανακηρύχθηκε νέος Εμίρης από την Εθνοσυνέλευση. 

Στις 19 Μαρτίου του 2008 διέλυσε την εθνοσυνέλευση και προκήρυξε πρόωρες εκλογές, οι οποίες διενεργήθηκαν στις 17 Μαΐου. Λίγο νωρίτερα, στις 17 Μαρτίου, έπειτα από αγώνα για την εξουσία η κυβέρνηση είχε παραιτηθεί.

Κατά την θητεία του εμίρη Σαμπάχ, ψηφίστηκε ένας από τους πιο σημαντικούς νόμους για την ελευθερία του τύπου στον αραβικό κόσμο. 

Απεβίωσε στις 29 Σεπτεμβρίου 2020.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Εμίρηδες του Κουβέιτ
Πρωθυπουργοί του Κουβέιτ
Μουσουλμάνοι μονάρχες
Για την Πατρίδα μας, την Γκάμπια

Για την πατρίδα μας την Γκάμπια (For The Gambia Our Homeland) ονομάζεται ο εθνικός ύμνος της Γκάμπια, σε στίχους της Virginia Julie Howe και σύνθεση του Jeremy Frederick Howe (βασίστηκε στο παραδοσιακό τραγούδι των Mandinka Foday Kaba Dumbuya). Καθιερώθηκε το 1965 με την ανεξαρτησία.

Αγγλικοί στίχοι 
For The Gambia, our homeland
We strive and work and pray,
That all may live in unity,
Freedom and peace each day.
Let justice guide our actions
Towards the common good,
And join our diverse peoples
To prove man's brotherhood.
We pledge our firm allegiance,
Our promise we renew;
Keep us, great God of nations,
To The Gambia ever true.

Ελληνική μετάφραση 
Για την πατρίδα μας, την Γκάμπια
Αγωνιζόμαστε και εργαζόμαστε και προσευχόμαστε
Επειδή όλοι μπορούμε να ζούμε ενωμένοι
Με ελευθερία και ειρήνη κάθε μέρα.
Ας αφήσουμε τη δικαιοσύνη να οδηγεί τις πράξεις μας
Προς το καλό όλων
Και να ενωθούμε μαζί με τους διαφορετικούς λαούς μας
Για να αποδείξουμε την αδερφοσύνη του ανθρώπου.
Διακηρύσσουμε την ισχυρή μας πίστη,
Την υπόσχεσή μας για ανανέωση,
Φύλαξέ μας, μεγάλε Θεέ των εθνών,
Να βασιλεύει πάντα η αλήθεια για την Γκάμπια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο ύμνος σε μορφή MIDI

Εθνικά σύμβολα της Γκάμπια
Εθνικοί ύμνοι
Γιάννης Φρονιμίδης

Ο Γιάννης Φρονιμίδης (γενν. Πειραιάς, 1937) είναι πρώην Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.

Βιογραφικό 
Ο Γιάννης Φρονιμίδης, με καταγωγή από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης, γεννήθηκε το 1937 στον Πειραιά.

Ξεκίνησε να ασχολείται με τον αθλητισμό από μικρή ηλικία. Αρχικά ήταν αθλητής στην Α.Ε. Νίκαιας, στα τμήματα μπάσκετ, στίβου και πινγκ - πονγκ. Με το ποδόσφαιρο ασχολήθηκε σε μεγαλύτερη ηλικία, καθώς οι γονείς του, του είχαν απαγορεύσει να παίξει, πριν συμπληρώσει την ηλικία των 13 ετών και αυτό, εξετίας ενός τραγικού συμβάν, όπου ένας θείος ο οποίος έπαιζε ποδόσφαιρο, αρρώστησε από το κρύο και απεβίωσε.

Μετά από χρόνια, όταν απολύθηκε από τον στρατό, τον πλησίασε ένας παράγοντας του ποδοσφαίρου και του πρότεινε να παίξει στην Α.Ε. Νίκαιας ως τερματοφύλακας, σε ένα παιχνίδι με τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη. Έτσι, το 1961 ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του με την Α.Ε. Νίκαιας, στην οποία καθιερώθηκε για δύο χρόνια.

Το 1963 μεταπήδησε στην Προοδευτική, έπειτα από πρόταση του προπονητή της, Θανάση Σούλη, στην οποία καθιερώθηκε επίσης για δύο χρόνια. Αρχικά, με την φανέλα της Προοδευτικής αγωνίστηκε στην Β' Εθνική, την περίοδο 1963-64, από την οποία προβιβάστηκε και την περίοδο 1964-65 στην Α' Εθνική, ως βασικό στέλεχος της ομάδας, με 23 σύνολο συμμετοχές, η οποία εκείνη την περίοδο τερμάτισε στην 4η θέση της βαθμολογίας.

Το καλοκαίρι του 1965 μεταπήδησε στον Ολυμπιακό, όντας μέρος της συμφωνίας που έγινε μεταξύ των δύο ομάδων για ανταλλαγή έμψυχου δυναμικού. Έκανε μεγάλη καριέρα κάτω από τα δοκάρια του Ολυμπιακού και ήταν εκλεκτό μέλος της μεγάλης ομάδας του Μπούκοβι. Με τον Ολυμπιακό αγωνίστηκε δύο χρονιές στην Α' Εθνική, 1965-66 και 1966-67, με 17 συμμετοχές στην καθεμία αντίστοιχα, κατακτώντας παράλληλα ισάριθμα πρωταθλήματα. Σταμάτισε το ποδόσφαιρο ξαφνικά, το καλοκαίρι του 1967, σε ηλικία 30 ετών, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων και ενώ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του, την οποία ουσιαστικά έκλεισε στον Ολυμπιακό.

Ήταν διεθνής μία φορά με την Εθνική Ελλάδας στις 27 Οκτωβρίου 1965, στον αγώνα Δανία - Ελλάδα 1-1, για τα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου.

Παραπομπές 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Λι Ράιαν

Ο Λι Ράιαν  (Lee Ryan, 17 Ιουνίου 1983) είναι Άγγλος τραγουδιστής.

Γεννήθηκε στο Τσάταμ του Κεντ στις 17 Ιουνίου του 1983 και είναι ενεργός από το 2001. Είναι μέλος του βρετανικού συγκροτήματος Blue και σήμερα κάνει παράλληλα σόλο καριέρα.

Οι γονείς του χώρισαν όταν εκείνος ήταν πέντε ετών. Στην ίδια ηλικία βρέθηκε ότι πάσχει από δυσλεξία. Λίγο πριν γίνει μέλος των "Blue", ο Ράιαν παρακολούθησε καλλιτεχνικά μαθήματα.  Στους Blue, ο Λι αποτέλεσε αναντικατάστατο μέλος με τις φωνητικές του ικανότητες.  Ακολούθησε προσωπική καριέρα, με εξίσου επιτυχία.

Το πρώτο του single "Army of Lovers" κυκλοφόρησε το 2005. Το πρώτο του album, με τίτλο Lee Ryan έκανε μεγάλη επιτυχία, ιδιαίτερα με το "Turn Your Car Around". Το 2006, ακολούθησε το "When I Think 
of You". Το τραγούδι "Real Love" χρησιμοποιήθηκε για την ταινία Ice Age 2: The Meltdown .

Φιλμογραφία 
The Heavy (2007) 
Ice Age 2: The Meltdown (2006) 
Holby City ( 2000) - ειδική εμφάνιση

Δισκογραφία

Albums
Lee Ryan — (2005), #2 UK, #1 ITA 
δεύτερο album  — (2007, άτιτλο)

Singles
2005"Army of Lovers"
2005"Turn Your Car Around"
2005"When I Think of You"
2006"Real Love
2007"Beautiful Spiritual"

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Άγγλοι τραγουδιστές
Νοσοκομείο «Ανδρέας Συγγρός»

Το Νοσοκομείο Συγγρού είναι ειδικό νοσηλευτικό ίδρυμα για μεταδοτικά νοσήματα στην Αθήνα, που ανεγέρθηκε από κληροδότημα του εθνικού ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού με αυτοπρόσωπη εποπτεία της συζύγου του Ιφιγένειας, το γένος Μαυροκορδάτου.

Άρχισε η λειτουργία του το 1910 υπό την εποπτεία του Υπουργείου Υγιεινής και περιλαμβάνει πανεπιστημιακή κλινική αφροδισίων και δερματικών νοσημάτων, εξωτερικά ιατρεία, τελειότατα μικροβιολογικά εργαστήρια, φυσικοθεραπευτήριο, καθώς και το μοναδικό μουσείο προπλασμάτων των μεταδοτικών και δερματικών νόσων στην Ελλάδα. Επίσης, διαθέτει μια πλήρη βιβλιοθήκη που συνεχώς συμπληρώνεται με σχετικά βιβλία, περιοδικά και συγγράμματα, μοναδική στο είδος της. Στο υφιστάμενο αμφιθέατρο του νοσοκομείου γίνονται τακτικά σχετικές επιστημονικές ανακοινώσεις προς τους φοιτητές της Ιατρικής, Οδοντιατρικής και στις Μαίες, στους οποίους και επιδεικνύονται περιπτώσεις ασθενών. Το Νοσοκομείο διοικείται υπό ολιγομελή εφορεία με διευθυντή τον εκάστοτε τακτικό καθηγητή των αφροδισίων και δερματικών νοσημάτων του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ιστορία 
Ενώ ήδη από το 1850 υπήρχε κρατικό νοσοκομείο αφροδίσιων νοσημάτων, οι άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν ώθησαν τον Συγγρό να υποστηρίξει την ανέγερση ενός σύγχρονου νοσοκομείου. Το Νοσοκομείο "Ανδρέας Συγγρός" ιδρύθηκε στις 4 Ιανουαρίου του 1910 από τη σύζυγο του Συγγρού, Ιφιγένεια, ως συνέχεια των φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων του συζύγου της. Η έκταση 20 στρεμμάτων στην οποία ανεγέρθηκε το νοσοκομείο δωρίστηκε από τη Μονή Πετράκη, ενώ τον σχεδιασμό των εγκαταστάσεων ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Αναστάσιος Μεταξάς. Ο πρώτος διευθυντής του νοσοκομείου ήταν ο καθηγητής Γεώργιος Φ. Φωτεινός. Αρχικά το νοσοκομείο προοριζόταν για τη νοσηλεία ανδρών, γυναικών και απόρων που έπασχαν από δερματικά και αφροδίσια νοσήματα. Επιπλέον, η Ιφιγένεια Συγγρού φρόντισε έτσι ώστε ποσό από τη διαθήκη της να διατεθεί για την διάδοση νέων πρακτικών και επιστημονικής γνώσης μέσω του ετήσιου επιστημονικού περιοδικού "Αρχεία του νοσοκομείου Ανδρέου Συγγρού" το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1937.

Αμέσως μετά την ίδρυσή του, μεταφέρθηκαν οι πρώτες 20 εκδιδόμενες γυναίκες που νοσηλεύονταν στο παλιό θεραπευτήριο του Πειραιά και έπασχαν από αφροδίσιο νόσημα. Τον πρώτο χρόνο της λειτουργίας του νοσοκομείου εξετάστηκαν 1.156 περιστατικά, το 49.2% των οποίων προσδιορίστηκε ως σύφιλη.

Μουσείο προπλασμάτων 
Το 1912 δημιουργήθηκε μέσα στον χώρο του νοσοκομείου το πρώτο μουσείο προπλασμάτων με στόχο να ενημερωθεί το κοινό για τα αφροδίσια και δερματικά νοσήματα. Τα προπλάσματα αποτελούν κέρινα ομοιώματα περιοχών του σώματος που πάσχουν από κάποια δερματική εκδήλωση και στο παρελθόν χρησιμοποιούνταν ευρέως για την εκπαίδευση των φοιτητών. Τα πρώτα προπλάσματα κατασκευάστηκαν από τον ίδιο τον Φωτεινό ο οποίος κατόπιν δίδαξε την τεχνική στους αδελφούς Μητρόπουλους οι οποίοι είναι οι δημιουργοί των περισσότερων εκεθμάτων.

Δείτε επίσης 

 Κατάλογος νοσοκομείων της Ελλάδας

Παραπομπές 

Νοσοκομεία στην Αθήνα
Παχώμιος

Ο Παχώμιος ήταν ασκητής της Άνω Θηβαΐδας της Αιγύπτου. Γεννήθηκε το 290 στη Λατόπολις της Άνω Αιγύπτου και πέθανε στις 15 Μαΐου 348 μ.Χ..

Βιογραφικά στοιχεία 
Είναι ο ιδρυτής του κοινοβιακού μοναχικού βίου. Ίδρυσε το πρώτο κοινόβιο το 330  στο νησί Ταβένα στο Νείλο. Αυτό εξελίχτηκε σε συγκρότημα μοναστηριών, που περιλάμβανε εννιά μοναστήρια, δύο εκ των οποίων ήταν γυναικεία, με δυναμικό 7.000 μοναχών. Ανάμεσά τους ήταν πολλοί Έλληνες. Η μνήμη του Παχώμιου εορτάζεται στις 15 Μαΐου.

Παραπομπές 

Αιγύπτιοι μοναχοί
Παχώμιος
Πάπας Μαρίνος Α΄

Ο Μαρίνος Α΄ (Pope Marinus I, 830 - 15 Μαΐου 884) ήταν Πάπας. Είναι γνωστός και ως Μαρτίνος Β΄. Ήταν Πάπας από τις 16 Δεκεμβρίου του 882 μέχρι το θάνατό του, το Μάιο του 884.

Γεννήθηκε στη Ρώμη. Διορίστηκε αρχικά λεγάτος και υπό την ιδιότητά του αυτή στάλθηκε αρκετές φορές στο εξωτερικό. Διατέλεσε Πρόεδρος της Η΄ Οικουμενικής Συνόδου (869), επίσκοπος Καιρέας, θησαυροφύλακας της Αγίας Έδρας και λεγάτος στην Κωνσταντινούπολη. Στο θρόνο διαδέχτηκε τον Ιωάννη Η΄. Καθώς ήταν ήδη επίσκοπος, η εκλογή του προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς εκείνη την εποχή δεν επιτρεπόταν μετάθεση επισκόπου σε άλλη έδρα.

Καταδίκασε τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Φώτιο και αποκατέστησε τον (μετέπειτα Πάπα) Φορμόζο σε Καρδινάλιο. Η πολιτική του ήταν φιλοαγγλική. Συνδέθηκε φιλικά με τον Αλφρέδο της Αγγλίας και απήλλαξε την αγγλική αποστολή στη Ρώμη από κάθε φορολογία. Πέθανε στις 15 Μαΐου 884 και τον διαδέχθηκε ο Αδριανός Γ΄.

Πάπες
Ιταλοί Πάπες
Πάπες 9ου αιώνα
Ξένια Σίτνικ

Η Ξένια Σίτνικ (Ксенія Міхайлаўна Сітнік, 15 Μαΐου 1995) είναι Λευκορωσίδα τραγουδίστρια.

Κέρδισε στον τρίτο διαγωνισμό Eurovision Junior το 2005 (jESC) με το τραγούδι My Vmeste (Είμαστε Μαζί), που έγραψε η ίδια. Κέρδισε με πολύ μικρή διαφορά, 3 βαθμών, από τη δεύτερη θέση, την οποία κατέλαβε ο Ισπανός Αντόνιο Χοσέ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Τραγουδιστές
Σ
Αξίωμα των παραλλήλων

Στη Γεωμετρία το αξίωμα των παραλλήλων θεωρήθηκε ότι δεν είναι διαισθητικά προφανές, όπως τα υπόλοιπα αξιώματα, και διατυπώθηκε η εικασία πως δεν είναι "αξίωμα" αλλά θεώρημα. Κατά την προσπάθεια απόδειξής του βρέθηκαν προτάσεις που είναι ισοδύναμες με αυτό, όπως ότι το άθροισμα των γωνιών κάθε τριγώνου ισούται με 180°.

Ορισμένοι μαθηματικοί προσπάθησαν να αποδείξουν το "αξίωμα των παραλλήλων" με την εις άτοπον απαγωγή. Από τις προσπάθειες αυτές γεννήθηκε η υπερβολική γεωμετρία, η οποία στη θέση του αξιώματος των παραλλήλων δέχεται ότι υπάρχουν άπειρες ευθείες που διέρχονται από ένα σημείο εκτός μίας δεδομένης ευθείας και δεν την τέμνουν.

Πλέον έχει αποδειχτεί ότι το αξίωμα των παραλλήλων είναι ανεξάρτητο των υπολοίπων αξιωμάτων της ευκλείδειας γεωμετρίας.

Το 5ο αξίωμα του Ευκλείδη – Αξίωμα Παραλληλίας – Αξίωμα Playfair 
Από δοθέν σημείο εκτός δοθείσης γραμμής (ευθείας), διέρχεται το πολύ μία γραμμή (ευθεία), που δεν τέμνει την δοθείσα.

(Το αξίωμα αυτό, λέγεται και Αξίωμα Playfair, διότι αυτός μελέτησε την ισοδυναμία της πρωτότυπης διατύπωσης, του Ευκλείδη, και της δικής του, η οποία είναι περισσότερο γνωστή στα σημερινά σχολικά εγχειρίδια.)

Στοιχειώδης γεωμετρία
Μη ευκλείδεια γεωμετρία
Ιστορία των Μαθηματικών
tr:Paralel#Paralel aksiyomu
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών



Ιστορία 
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση στην Ελλάδα στον στίβο και ένα από τα αρχαιότερα πρωταθλήματα στίβου παγκοσμίως, αφού τα αθλητικά πρωταθλήματα πολλών προηγμένων αθλητικά χωρών ξεκίνησαν μεταγενέστερα, όπως της Ιταλίας (1906), Ελβετίας (1906), Φινλανδίας (1907), Αυστρίας (1911).

Ως πρώτη διοργάνωση θεωρούνται οι προκριματικοί αγώνες που διοργάνωσε η ΕΟΑ για τον καταρτισμό της ελληνικής ομάδας που θα μετείχε στην Α΄ Ολυμπιάδα του 1896. Η επόμενη διοργάνωση είχε οριστεί για την Πάτρα ενώ η διοργάνωση των αγώνων είχε δοθεί στην Γ.Ε. Πατρών. Ωστόσο, οι αγώνες αναβάλλονταν κάθε χρόνο για διάφορους λόγους μέχρι που έγιναν τελικά το 1901 με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ που είχε ιδρυθεί το 1897. Το 1899 διοργανώθηκαν από τον Πανελλήνιο Γ.Σ. οι αγώνες "Σωτήρια", επί τη διασώσει του βασιλιά Γεωργίου Α΄, από δολοφονική απόπειρα που έγινε εναντίον του ενώ διερχόταν από την λεωφόρο Συγγρού, στο ύψος του σημερινού Αγ. Σώστη. Με εξαίρεση την Α΄ Ολυμπιάδα, αυτοί ήταν οι μοναδικοί αγώνες που έγιναν στο ελληνικό κράτος με ευρεία συμμετοχή αθλητών και με άξιες λόγου επιδόσεις ως το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου 1901.

Ως το 1930 πρωταθλητής σύλλογος αναδεικνυόταν ο πολυνίκης, δηλαδή εκείνος που οι αθλητές του κατακτούσαν την πρωτιά στα περισσότερα αγωνίσματα. Από το 1931 καθιερώθηκε το σύστημα βαθμολογίας: 3-2-1 β. αντίστοιχα για τον 1ο-2ο-3ο αθλητή κάθε αγωνίσματος. Μεταπολεμικά το βαθμολογικό σύστημα έγινε 6-5-4-3-2-1 για τους έξι πρώτους και διπλάσιοι βαθμοί για τις σκυταλοδρομίες.

Ως το 1912 μετείχαν και ομάδες των Ελλήνων της διασποράς από: Σμύρνη (Πανιώνιος, Απόλλων Σμύρνης, Πέλοψ Μελαντίας), Κωνσταντινούπολη (Ερμής, Ηρακλής Ταταούλων), Αλεξάνδρεια (Μίλων, Όμιλος Φιλάθλων), Κάιρο (Ίφιτος), Κύπρο (Παγκύπρια, ΓΣ Ολύμπια) κ.ά. και μετά το 1922 μόνο οι ελληνικές ομάδες της Αιγύπτου, ως τις αρχές της δεκαετίας του '60, και της Κύπρου. Οι Κυπριακές ομάδες συμμετείχαν μέχρι το 1983 και οι Κύπριοι αθλητές συμμετείχαν στην Εθνική Ελλάδος στίβου. Αργότερα, συγκροτήθηκε Κυπριακή εθνική ομάδα. Πάντως διεξαγόταν παράλληλα και το Παγκύπριο πρωτάθλημα στίβου αντρών που είχε ξεκινήσει από το 1896. Δύο φορές έχουν αναδειχτεί πρωταθλήτριες Ελλάδος κυπριακές ομάδες. 

Πολυνίκης του θεσμού είναι ο  Πανελλήνιος με 36 κατακτήσεις, ενώ ο Παναθηναϊκός κατέχει το ρεκόρ συνεχόμενων κατακτήσεων με 20 (1955-1974).

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών ξεκίνησε το 1931.

Πρωταθλητές σύλλογοι

Σύνολο πρωταθλημάτων ανά σύλλογο

Σημειώσεις 

Σ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανοιχτού στίβου γυναικών είναι η μεγαλύτερη και παλιότερη διοργάνωση γυναικείου στίβου στην Ελλάδα. Η πρώτη διοργάνωση έγινε το 1931 και έως το 1983 συμμετείχαν σε αυτή και οι κυπριακές ομάδες οι οποίες κατέκτησαν το πανελλήνιο πρωτάθλημα έξι φορές. Έως το 1960 γινόταν ξεχωριστά από το αντίστοιχο πρωτάθλημα των ανδρών. Έκτοτε τα δύο πρωταθλήματα διοργανώνονται μαζί. 

Πολυνίκης της διοργάνωσης είναι ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με 30 τίτλους, ενώ έχει και το ρεκόρ συνεχόμενων κατακτήσεων με 18 (1992-2009).

Πρωταθλητές σύλλογοι

Σύνολο πρωταθλημάτων ανά σύλλογο

Σημειώσεις και παραπομπές

Πηγές
"Ποιοι έχουν πάρει τους πανελλήνιους στίβου", Αθλητική Ηχώ, 26/6/1981.

Δες επίσης
Αγώνες Αθλητριών Πανιωνίου 1926
Γυναικείοι Αγώνες Πανιωνίου 1927
Γυναικείοι Αγώνες Πανιωνίου 1928
Γυναικείοι Αγώνες Πανιωνίου 1929
Γυναικείοι Αθλητικοί Αγώνες 1930

Σ
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθήνας

Ο Κεντρικός Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθηνών, γνωστός και ως «Σταθμός Λαρίσης», εξυπηρετεί τα επιβατικά & εμπορικά δρομολόγια των τρένων προς Θεσσαλονίκη, Χαλκίδα, Αεροδρόμιο, Κιάτο & Αίγιο (και μελλοντικά Πάτρα), Καλαμπάκα και Λειανοκλάδι. Αποτελεί τον μεγαλύτερο και πρώτο πιο σημαντικό σιδηροδρομικό σταθμό στην Ελλάδα και έναν από τους μεγαλύτερους στα Βαλκάνια.

Ο σταθμός εγκαινιάστηκε στην αρχική του μορφή στις 30 Ιουνίου 1884 με ένα κτίριο που έγινε γνωστό με το όνομα Σταθμός Πελοποννήσου, λόγω της περιοχής που εξυπηρετούσε σιδηροδρομικά. Το 1904, σε πολύ μικρή απόσταση από τον Σταθμό Πελοποννήσου, εγκαινιάστηκε ο λεγόμενος «Σταθμός Λαρίσης», αρχικός ιδιοκτήτης του οποίου ήταν οι Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους (Σ.Ε.Κ.). Ονομάστηκε έτσι (ανεπίσημα) επειδή αυτός εξυπηρετούσε τη σιδηροδρομική σύνδεση της Αθήνας με τη Λάρισα -η Λάρισα αποτελούσε τη σημαντικότερη πόλη κοντά στο βόρειο άκρο της σιδηροδρομικής γραμμής εκείνα τα χρόνια- αλλά το βόρειο άκρο της γραμμής ήταν στην πραγματικότητα ο οικισμός Παπαπούλι, κοντά στα τότε ελληνοτουρκικά σύνορα. Στις 7 Αυγούστου 2005, ο Σταθμός Πελοποννήσου έκλεισε μαζί με την μετρική γραμμή Πειραιάς-Άγιοι Ανάργυροι και οι δραστηριότητές του σταθμού μεταφέρθηκαν στον παρακείμενο Σταθμό Λαρίσης.Σήμερα, η πρόσβαση στον Σταθμό Λαρίσης είναι εφικτή με το μετρό της Αθήνας, μέσω γειτονικού ομώνυμου σταθμού της Γραμμής 2, ενώ τρεις λεωφορειακές γραμμές έχουν αφετηρία έξω από τον Σταθμό. Ο σταθμός λόγω της κομβικότητας και της σημασίας του έχει εξελιχτεί σε τοπωνύμιο και έχει δώσει το όνομά του στην γύρω περιοχή, που ονομάζεται Σταθμός Λαρίσης.

Γενικά
Ο Σταθμός της Αθήνας του ΟΣΕ βρίσκεται επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά - Πλατέος, στη συμβολή των οδών Σιδηροδρόμων και Πολυδώρου. Εγκαινιάστηκε στις 8 Μαρτίου 1904 και σήμερα βρίσκεται υπό ανακατασκευή. Διέθετε μία πλευρική και μία κεντρική αποβάθρα και γραμμές εναπόθεσης αμαξοστοιχιών. Τον Ιούλιο του 2017 η κίνηση μεταφέρθηκε στις γραμμές 7-10, με δύο κεντρικές αποβάθρες και μία πλευρική. Τόσο οι γραμμές όσο και οι αποβάθρες θα αυξηθούν σημαντικά με την ολοκλήρωση της τρέχουσας ανακατασκευής.

Υπηρεσίες

Τρένα μακρών και μεσαίων αποστάσεων

ΟΣΕ

Προαστιακός Σιδηρόδρομος

Μετρό

Η πρόσβαση στον Σταθμό Λαρίσης είναι εφικτή με το μετρό της Αθήνας, μέσω του γειτονικού ομώνυμου σταθμού της Γραμμής 2.

Παραπομπές 

Αθηνα
Αθηνα
Αθήνα
Αθηνα
Αθήνα
Κώστας Καραγιώργης

Ο Κώστας Καραγιώργης (Αθήνα ή Άνδρος, 12 Μαρτίου 1938 - 13 Μαΐου 1989) ήταν Έλληνας ζεν-πρεμιέ, ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. 

Πτυχιούχος της Παντείου, ήταν, παράλληλα, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Ωδείου, ενώ σπούδασε και πιάνο. Το 1960 πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στη θεατρική σκηνή. Πήρε μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικά έργα, όπως και σε γνωστές τηλεοπτικές σειρές (Εν τούτω νίκα, Κοκορόμυαλη, Δέκατο τρίτο ανακριτικό Γραφείο, Το κανάλι των παρανόμων). Προηγούμενα, είχε διακριθεί ερμηνεύοντας το ρόλο του λοχαγού του ελληνικού στρατού Έκτορα Ψάχου, στο δημοφιλές σίριαλ του Νίκου Φώσκολου Άγνωστος πόλεμος. Ήταν νυμφευμένος με την Στέλλα Λιβανίου, καλλιτέχνιδα του χορού. Πέθανε αιφνίδια και πρόωρα, στις 13 Μαΐου 1989 στο Τορόντο του Καναδά όπου βρισκόταν για επαγγελματική υποχρέωση (καλλιτεχνική περιοδεία με τον Νίκο Παπαναστασίου), από ανακοπή της καρδιάς. Ηθοποιός είναι και ο γιος του, Νίκος Καραγιώργης.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση 
 Ο Άγνωστος Πόλεμος
 Το σταυροδρόμι των παρανόμων (ΕΤ-2) (1989)

Παραστασιογραφία

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Πηγές 
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών
 www.retrodb.gr
 www.90lepta.com

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Gaumii salaam

Το Gavmee Salaam (στην ντιβέχι: ޤައުމީ ސަލާމް, Εθνικός Χαιρετισμός) είναι ο σύγχρονος εθνικός ύμνος στις Μαλδίβες. Τους στίχους έγραψε ο Mohamed Jameel Didi το 1948 και συνθέτης είναι ο μαέστρος από τη Σρι Λάνκα, Pandith Amaradeva , το 1972.

Το Gavmee Salaam η διακήρυξη με περηφάνια ενός λαού ότι έχει εθνική ενότητα, την ισλαμική πίστη και έχει κερδίσει σε ιστορικές μάχες, τιμώντας τους πεσόντες ήρωες. Στον ύμνο επίσης υπάρχει η ευχή για περαιτέρω ανάπτυξη, ενώ γίνεται μνεία και στους ηγέτες που έχουν υπηρετήσει τη χώρα μέχρι σήμερα.

Στίχοι 

 Κείμενο στη γλώσσα Thaana:

Απόδοση με λατινικούς χαρακτήρες 

Gaumee mi ekuverikan matee tibegen kureeme salaam,
Gaumee bahun gina heyo du'aa kuramun kureeme salaam.
Gaumee nishaanang hurmataa eku bo lambai tibegen
Audaanakan libigen e vaa dida-ak kureeme salaam.

Nasraa nasiibaa kaamyaabu-ge ramzakang himenee
Fessaa rataai hudaa ekii fenumun kuriime salaam.
Fakhraa sharaf gavmang e hoodai devvi batalunna'
Zikraage mativeri lhentakun adugai kuriime salaam.
Divehiinge ummay kuri arai silmaa salaamatugai
Divehiinge nan molu vun edai tibegen kuriime salaam.

Minivankamaa madaniyyataa libigen mi 'aalamugai
Dinigen hitaamatakun tibun edigen kuriime salaam.
Dinaai verinnang heyo hitun hurmay adaa kuramun
Siidaa vafaaterikan matii tibegen kuriime salaam.
Davlatuge aburaa 'izzataa mativeri vegen abada'
Audaana vun edi heyo du'aa kuramun kuriime salaam.

Ελληνική μετάφραση 

Σε χαιρετούμε, με εθνική ομοψυχία.
Σε χαιρετούμε, με πολλές καλές ευχές στη μητρική γλώσσα του έθνους, 
Σκύβοντας το κεφάλι με σεβασμό προς το σύμβολο του Έθνους.
Χαιρετούμε τη σημαία που είναι ύψιστης σημασίας
Αυτή κινείται στη σφαίρα της νίκης, της περιουσίας και της επιτυχίας
Με πράσινο, κόκκινο και λευκό χρώμα, όλα μαζί, γι' αυτό και της αποτίουμε χαιρετισμό.

Σε αυτούς τους ήρωες που διεκδίκησαν τιμή και περηφάνια για το έθνος
Αποτίουμε σήμερα χαιρετισμό με τη βοήθεια των στίχων της μνήμης.
Είθε το Κράτος των Νησιωτών από τις Μαλδίβες να προχωράει υπό τη σκέπη και την προστασία
Και το όνομα των Μαλδιβιανών νησιωτών να είναι σπουδαίο.
Γι' αυτό με αυτήν την υπόσχεση χαιρετούμε.

Ευχόμαστε να έχουν ελευθερία και προκοπή σε αυτόν τον κόσμο
Και να μην έχουν πίκρες, γι' αυτό και αποτίουμε χαιρετισμό.
Με πλήρη σεβασμό και αγάπη και με την ευλογία της θρησκείας και των ηγετών μας,
Σου αποτίουμε χαιρετισμό με καλοσύνη και αλήθεια
Είθε το Κράτος να έχει πάντοτε τιμή και σεβασμό.
Με καλές ευχές να συνεχίσεις να είσαι συνεχώς ψηλά, σου αποτίουμε χαιρετισμό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βασιλική οικογένεια των Μαλδίβων- σελίδα για τον ύμνο, που συμπεριλαμβάνει αρχείο σε μορφή .midi.

Εθνικοί ύμνοι
Εθνικά σύμβολα των Μαλδίβων
Έμπαρος Ηρακλείου

Η Έμπαρος είναι  χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Βρίσκεται σε υψόμετρο 430 μέτρων στις νοτιοδυτικές υπώρειες του όρους Δίκτη. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και κυρίως η παραγωγή ελαιολάδου. Ένα επίσης σημαντικό προϊόν της Εμπάρου είναι ο δίκταμος. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 51 χιλιόμετρα.

Ναοί 
Η Έμπαρος έχει μέσα στο χωριό και στα περίχωρα 18 ιερούς ναούς. Στον οικισμό βρίσκονται μεταξύ άλλων ταχυδρομείο, αστυνομία, νηπιαγωγείο, Δημοτικό σχολείο, περιφερειακό ιατρείο και κεντρικό ναό τον Άγιο Γεώργιο, με τοιχογραφίες σε καλή κατάσταση, έργα του ζωγράφου Σταμάτη Φωκά. Επίσης, υπάρχουν οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου, ο Μιχαήλ Αρχάγγελος ο Φαλκιανός, οι Άγιοι Ανάργυροι, ο δίκλιτος Τίμιος Σταυρός και ο Άγιος Νικήτας,  ο ναός της Παναγίας με στέμματα του 16ου αιώνα στο υπέρθυρο, η Αγία Τριάδα και ο νεότερος ναός της Αγίας Ειρήνης.

Ιστορικά στοιχεία
Στην περίοδο της Ενετοκρατίας ήταν το μεγαλύτερο χωριό της Πεδιάδος. Το 1583 αναφέρεται στον Καστροφύλακα με 939 κατοίκους και με την ονομασία Embaro. Το 1301 αναφέρεται σε συμβόλαιο και σε έγγραφο του 1307 βρίσκουμε το χωριό Lombari, το οποίο ήταν φέουδο του Ανδρέα Κορνάρου. Ο Κορνάρος αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει λόγω του πολέμου και πιθανότατα ήταν η Έμπαρος. 

Στις αρχές του 17ου αιώνα η Έμπαρος αποτέλεσε φέουδο του ποιητή του «Φορτουνάτου» Μαρκαντόνιο Φώσκολου και δόθηκε από τον ίδιο ως προίκα στην κόρη του, Ντιάνα, το 1635.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Εμπάρου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Εμπάρου περιλαμβάνει και τον οικισμό Θωμαδιανό. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Έμπαρος, η (247)
 Θωμαδιανό, το (76)

Συνολικά η κοινότητα έχει 323 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Περογιαννάκη.

Κοινοτάρχες Εμπάρου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Εμπάρου.

Προσωπικότητες 
 Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, νομικός και επιχειρηματίας.

Βιβλιογραφία 
 Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές 

Εμπαρος
Εμπαρος
Άνω Βόλτα

Η Δημοκρατία της Άνω Βόλτα (γαλλικά: République de Haute-Volta) ήταν μια περίκλειστη χώρα της Δυτικής Αφρικής που ιδρύθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1958 ως αυτοδιοικούμενη αποικία εντός της Γαλλικής Κοινότητας. Στις 5 Αυγούστου 1960 απέκτησε πλήρη ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Ονομάστηκε από τον ποταμό Βόλτα. Μετά από μια σειρά από βραχύβιους προέδρους, ο Τομά Σανκάρα ανέλαβε την εξουσία μέσω στρατιωτικού πραξικοπήματος στις 4 Αυγούστου 1983. Η χώρα άλλαξε το όνομά της στις 4 Αυγούστου 1984, από Άνω Βόλτα σε Μπουρκίνα Φάσο, που σημαίνει «Γη των Αδιάφθορων Ανθρώπων».

Παραπομπές

Πρώην χώρες του Ψυχρού ΠολέμουΠρώην αποικίες στην Αφρική
Ακκαδική αυτοκρατορία

Οι  Ακκάδιοι ήταν αρχαίος λαός. Ήταν οι βόρειοι γείτονες των Σουμερίων στη Μεσοποταμία κατά την 3η χιλιετία π.Χ.

Ο ιδρυτής
Ο Σαργών (2371-2330 π.Χ) ιδρυτής της Ακκαδικής δυναστείας, αφού υποτάσσει το βασιλέα της Ουρούκ, επεκτείνει την κυριαρχία του σε ολόκληρη την Κάτω Μεσοποταμία μέχρι το Ντιλμούν και το Ελάμ, επιβάλλοντας τη γλώσσα τους και δημιουργώντας το σουμερο-ακκαδικό πολιτισμό. Ο ρόλος του θεωρείται καθοριστικός λόγω της διοικητικής οργάνωσης που επέβαλε. Έθεσε επικεφαλής των πόλεων διοικητές που ορίζονταν από το κέντρο. Αντικατέστησε τη γλώσσα των Σουμερίων με μία σημιτική (ακκαδική), από το όνομα της νέας πρωτεύουσας Ακκάδ, με σφηνοειδή γραφή. Ο εγγονός του, Ναράμ Σιν, εδραιώνει την ισχύ της αυτοκρατορίας και την αυξάνει σε μέγεθος. Ονομάζεται «βασιλέας των τεσσάρων περιοχών του κόσμου», γιατί η αυτοκρατορία του εκτείνεται από τη Μεσόγειο και την Παλαιστίνη μέχρι τον Περσικό Κόλπο και το σημερινό Ιράν. Επί της βασιλείας του Ναράμ-Σιν υπάρχει και μία ιδεολογική αλλαγή, η θεοποίηση του εν ζωή βασιλιά. Το εμπόριο είχε ανθίσει, καθώς πολλά αγαθά μετακινούνταν από όλες τις περιοχές όπως ασήμι από την Ανατολία, λάπις λάζουλι από το Αφγανιστάν, κέδροι από το Λίβανο και χαλκός από το Ομάν. Οι πόλεις-κράτη της Μεσοποταμίας πλούτιζαν και φρούρια χτίζονταν στα πιο αδύναμα σημεία.

Οι διάδοχοι
Στη διάρκεια βασιλείας των διαδόχων του και γύρω στο 2100 π.Χ., ο ακκαδικός πολιτισμός αποσταθεροποιείται λόγω συνεχών εξεγέρσεων των σουμεριακών πόλεων και πιέσεων που ασκούν νομαδικοί λαοί, από τα δυτικά οι Αμορραίοι και από τα βόρεια οι Γκούτιοι από τα βουνά του Ζάγρου. Για τη κυριαρχία των Γκούτιων λίγα είναι γνωστά. Πάντως αυτοί δεν ενδιαφέρθηκαν για τη διοίκηση του κράτους ή για τη συντήρηση των καναλιών όντας κυρίως λαφυραγωγοί, με αποτέλεσμα και σε συνδυασμό με την αλλαγή των καιρικών συνθηκών και την ξηρασία να πέσει λιμός στη περιοχή μέχρι που ο Ουρ-Νάμμου, βασιλιάς της Ουρ, το 2112 π.Χ. έδιωξε τους Γκούτιους από τη περιοχή και κράτησε την εξουσία μέχρι το 2004 π.Χ.

Η γλώσσα και η Ακάδ
Θεωρείται από σύγχρονους γλωσσολόγους ότι από τη γλώσσα αυτού του αρχαίου λαού, την «Ακκαδική», προήλθε η Βαβυλωνιακή, καθώς και η Ασσυριακή γλώσσα. Ως γεωγραφικός τόπος, η Ακκάδ σε πολλές σφηνοειδείς επιγραφές αρχαίων μνημείων. Η θέση της μέχρι σήμερα, στο Ιράκ, δεν έχει εξακριβωθεί, αλλά οι ειδικοί προτείνουν σαν τοποθεσία είτε τη Σιππούρ, είτε τη Βαγδάτη.

Πηγές 
 MONDADORI Σύγχρονη Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΜΟΣ 1 (1993-1994).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
Αρχαίοι λαοί
Εξαφανισθέντες λαοί
Λαοί της Βίβλου
Κρήνη των Μελισσών

Η Κρήνη των Μελισσών (ιταλικά: Fontana delle Api) βρίσκεται στην Πιάτσα Μπαρμπερίνι της Ρώμης και συγκεκριμένα στη γωνία με τη Βία Βένετο. Αποτελεί έργο του Τζιαν Λορέντσο Μπερνίνι και έχει κατασκευαστεί το 1644. 

Την παρήγγειλε ο Πάπας Ουρβανός Η΄, μέλος της οικογένειας Μπαρμπερίνι. Επειδή το σύμβολο της οικογένειας αυτής ήταν οι μέλισσες, η κρήνη διακοσμήθηκε με τα έντομα αυτά, που μοιάζουν σαν να πίνουν από το νερό που πέφτει ψηλά. Με μέλισσες είναι διακοσμημένη και η Κρήνη του Τρίτωνα, του ίδιου καλλιτέχνη, που βρίσκεται στην πλατεία αυτή, επίσης.

Η επιγραφή επάνω στην κρήνη αναγράφει:

VRBANVS VIII PONTIFEX MAXIMVS
FONTI AD PVBLICVM VRBIS ORNAMENTVM
EXSTRVCTO
SINGVLORVM VSIBVS SEORSIM COMMODITATE HAC
CONSVLVIT
ANNO MDCXLIV PONT XXI

Η Κρήνη παρουσιάζεται ως ένα ανοιχτό κοχύλι. Το κάτω κέλυφος αποτελεί τη λεκάνη όπου μαζεύεται το νερό, ενώ το άνω στηριζόταν στο Παλάτσο Σοντερίνι. Η κρήνη χρησίμευε ουσιαστικά στο πότισμα των αλόγων και αρχικά ήταν τοποθετημένη στη γωνία της Βια Σιστίνα με την Πιάτσα Μπαρμπερίνι. Μεταφέρθηκε κάπως άτεχνα το 1867. Το 1915, όταν αποφασίστηκε η ανακατασκευή της, πολλά κομμάτια της δεν μπορούσαν πια να βρεθούν και συμπληρώθηκε με ασβεστόλιθο και μάρμαρο. Το κάτω κέλυφος που κάποτε βρισκόταν στο επίπεδο του δρόμου ανυψώθηκε, ενώ το άνω κέλυφος δεν ακουμπά πλέον σε κανένα κτίριο. Στις 20 Ιουλίου 2004 και 10 Ιουλίου 2005 η κρήνη υπήρξε θύμα βανδαλισμού. 

Περιπαικτικά ο λαός της Ρώμης, κατά την εποχή κατασκευής της, αποκαλούσε την κρήνη, "Κρήνη των Μυγών", ειρωνευόμενος την δίψα των Μπαρμπερίνι για εξουσία. Καυτηρίαζαν επίσης το γεγονός ότι οι μέλισσες (σύμβολο της οικογένειας) καταναλώνουν το νερό χωρίς να το επιστρέφουν σε ίσες ποσότητες. Σύμφωνα με μια ιστορία, στο παρελθόν η επιγραφή αφιέρωνε την κρήνη στον εορτασμό του 22ου έτους της θητείας του Πάπα Ουρβανού Η'. Επειδή αυτό όμως ήταν ένα μελλοντικό γεγονός, στον Πασκουίνο, ένα από τα λεγόμενα "ομιλούντα αγάλματα" της πόλης, όπου ο λαός άφηνε σατιρικά μηνύματα, αναγράφηκε η απάντηση του λαού: "Οι Μπαρμπερίνι απομύζησαν όλον τον κόσμο, τώρα επιθυμούν να απομυζήσουν και το χρόνο". Τελικά από το λατινικό αριθμό της επιγραφής ΧΙΙ αφαιρέθηκε το ένα Ι, ωστόσο ήταν ήδη αργά. Ο Ουρβανός απεβίωσε οκτώ ημέρες πριν την έναρξη του 22ου έτους της θητείας του.

Πηγές 
 Η ιταλόφωνη Wikipedia.
 www.romaspqr.it
 www.abitarearoma.net

Μελισσών
Μπερνίνι
Αμμωνίτες (λαός)

Οι Αμμωνίτες, ή Αμμανίτες, ήταν αρχαίος βιβλικός λαός, Βασίλειο, που το όνομά του έλαβε από τον γενάρχη του, γιο του Λωτ, Άμμων. Ήταν οι κάτοικοι της περιοχής της άλλοτε Υπεριορδανίας που ήταν εγκατεστημένοι αρχικά στο βόρειο άκρο της Νεκράς θάλασσας, ανατολικά από την κοιλάδα του Ιορδάνη ποταμού και αργότερα, υπό την πίεση των Αμορραίων αναγκάσθηκαν να μετοικήσουν ανατολικότερα. Προς νότο βρισκόταν το Βασίλειο του Μωάβ. Συγγενικός τους λαός ήταν οι Μωαβίτες. 
  
Το σημερινό Αμμάν βρίσκεται στη θέση της κυριότερης Αμμωνιτικής πόλης, της Ραββά Αμών και παλαιότερα Ραββά ή Ραββάθ Αμών. Οι Ισραηλίτες κατά την εποχή της κατάκτησης όπως αναφέρεται στο βιβλίο Κριτές (Κεφ.11, 5) δεν κατάφεραν τελικά να τους καταλάβουν, αλλά αργότερα η χώρα των Αμμωνιτών καταλήφθηκε μερικώς από τις εβραϊκές φυλές Ρουβήν και Γαδ.

Οι Αμμωνίτες φαίνεται πως ενσωματώθηκαν διαδοχικά στην Ασσυριακή, Βαβυλωνιακή και Περσική Αυτοκρατορία. Όμως στη διάρκεια της ανεξαρτησίας τους αποτελούσαν απειλή για τους Ισραηλίτες, όπως πίστευαν οι ίδιοι, επειδή μεταξύ των θεών που λάτρευαν ήταν και ο Μολόχ, τουλάχιστον μέχρι την εποχή των Μακκαβαίων, όπου λίγο αργότερα, το 332 π.Χ. υποτάχθηκαν στον Μέγα Αλέξανδρο όταν και η πρωτεύουσά τους στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Φιλαδέλφεια, (Α΄ Μακκαβαίων Κεφ: 5, 6).

Οι Αμμωνίτες μιλούσαν ιδία γλώσσα συγγενή των Μωαβιτών. Η μεγαλύτερη ανάπτυξή τους προσδιορίζεται από το 1000 π.Χ μέχρι το 332 π.Χ. Αμμωνίτισσα ήταν η σύζυγος του Σολομώντα, Ναάμα, μητέρα του Ροβοάμ.
Τελευταία αναφορά για τους Αμμωνίτες θεωρείται αυτή του Αγίου Ιουστίνου στο τελευταίο έργο του "Διάλογος προς Τρύφωνα" (2ος αιώνας) που σημαίνει ότι υπήρχε ακόμη ως ξεχωριστή εθνότητα στη περιοχή της Παλαιστίνης.

Βιβλικές αναφορές 

 "Γένεση 19, 30 κ.έ.
 "Αριθμοί 21, 20 κ.έ.
 "Δευτερονόμιο 2, 19 κ.έ.
 "Κριτές" 3, 11, 13 κ.έ. (περιγράφονται συγκρούσεις με Εβραίους)
 "Α΄ Βασιλειών" 11 (επίσης συγκρούσεις με Εβραίους)
 "Β΄ Βασιλειών" 10-12 (ομοίως οι συγκρούσεις συνεχίζονται)
 "Δ΄ Βασιλειών" 24-25 (ομοίως)
 "Α΄ Μακκαβαίων" 5,1 κ.έ.
 "Β΄ Μακκαβαίων" 8, 10, κ.ά.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.7ος, σελ.444.
 David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.660.

Αρχαίοι λαοί
Λαοί της Βίβλου
Εξαφανισθέντες λαοί
Ιστορία της Ιορδανίας
Ιστορία της Παλαιστίνης
Σημιτικοί λαοί
Αμμωνιτες
Τόνι Ντελκ

Ο Tόνι Ντελκ είναι Αμερικανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 28 Ιανουαρίου 1974.
Αγωνιζόταν στη θέση του γκαρντ και έχει ύψος 1,88 μ. 

Ο Τόνι Ντελκ αποφοίτησε από το Κολέγιο Κεντάκι.
Το 1996 οι Σάρλοτ Χόρνετς τον επέλεξαν στο νούμερο 16 του ντραφτ του ΝΒΑ. Στα μισά της περιόδου 1997-98 μεταγράφηκε στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Στη σπουδαία καριέρα του αγωνίστηκε σε Σακραμέντο Κινγκς (1999-00), Φοίνιξ Σανς (2000-02), Μπόστον Σέλτικς (2002-03), Ντάλας Μάβερικς (2003-04), Ατλάντα Χοκς και από τον Ιανουάριο του 2006 στους Ντιτρόιτ Πίστονς. 

Στον ΠΑΟ αγωνίστηκε από το καλοκαίρι του 2006 και έχει κερδίσει ένα κύπελλο Ελλάδος και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 

Είναι ένας από τους 5 παίκτες που σημείωσαν πάνω από 50 πόντους στο ΝΒΑ (53, εναντίον του Σακραμέντο στις 1/2/2001).

Ομάδες 
 1996-1998 Σάρλοτ Χόρνετς 
 1998-1999 Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς
 1999-2000 Σακραμέντο Κινγκς
 2000-2002 Φοίνιξ Σανς
 2002-2003 Μπόστον Σέλτικς 
 2003-2004 Ντάλας Μάβερικς
 2004-2006 Ατλάντα Χοκς 
 2006 Ντιτρόιτ Πίστονς
 2006-2007 Παναθηναϊκός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Προφίλ και στατιστικά του Τόνι Ντελκ από το site του NBA
Η σελίδα του στον ΠΑΟ

Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης
Καλαθοσφαιριστές Σάρλοτ Χόρνετς
Καλαθοσφαιριστές Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς
Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς
Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς
Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς
Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς
Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς
Καλαθοσφαιριστές Ντιτρόιτ Πίστονς
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές πορτορικανικών συλλόγων
Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ζοζέφ Φουριέ

Ο Ζαν Μπατίστ Ζοζέφ Φουριέ (γαλλικά: Jean Baptiste Joseph Fourier, Οσέρ, 21 Μαρτίου 1768 – Παρίσι, 16 Μαΐου 1830) ήταν Γάλλος φυσικός και μαθηματικός.

βιογραφία 
Πραγματεύτηκε συστηματικά τις μαθηματικές σειρές που έχουν το όνομά του, βασικές στη μελέτη όλων των περιοδικών φαινομένων. Συγκεκριμένα, επεξεργάστηκε μια μέθοδο απεικόνισης των περιοδικών λειτουργιών μέσω τριγωνομετρικών σειρών. Εφάρμοσε με επιτυχία αυτές τις διαδικασίες στην αναλυτική μελέτη τής θερμότητας που διαδίδεται στο εσωτερικό τής γης, πρόβλημα που ήταν και η αφορμή για την ανάπτυξη αυτών που σήμερα είναι γνωστές ως σειρές Φουριέ.

Ο Φουριέ έμεινε ορφανός από πατέρα από την ηλικία των οκτώ, κάτι που τον εμπόδισε να κάνει στρατιωτική καριέρα, κι έτσι στράφηκε στα μαθηματικά. Πήρε μέρος στη Γαλλική Επανάσταση στην περιοχή του, και σαν συνέπεια της συμμετοχής του αυτής κέρδισε το 1795 μια θέση στην École Normale Supérieure, που την ακολούθησε μια θέση στην École Polytechnique.

Ο Φουριέ ακολούθησε τον Ναπολέοντα Α΄ στην εκστρατεία του 1798 και έγινε κυβερνήτης τής Κάτω Αιγύπτου. Μετά την ανακατάληψη της χώρας από τους Άγγλους επέστρεψε στη Γαλλία, όπου διορίστηκε νομάρχης της Ιζέρ, όπου και έκανε τα πειράματά του με τη θερμότητα. Το 1816 μετακινήθηκε στην Αγγλία, όπου το 1822 δημοσίευσε την εργασία Théorie analytique de la chaleur (Αναλυτική θεωρία της θερμότητας). Εκεί ανέπτυξε την ερμηνεία του για το νόμο ψύξης του Νεύτωνα, το γεγονός δηλαδή ότι η ροή θερμότητας ανάμεσα σε δυο μόρια είναι ανάλογη με την απειροελάχιστη διαφορά στη θερμοκρασία τους. Σε αυτή την εργασία διατυπώνει τον ισχυρισμό ότι μια μεταβλητή ή μια συνάρτηση, ανεξάρτητα απ΄το αν είναι συνεχής ή όχι, μπορεί να επεκταθεί σε σειρά ημιτόνων και πολλαπλασίων της μεταβλητής. Αν και αυτό το συμπέρασμα ήταν λανθασμένο και αρχικά ημιτελές, αποτέλεσε επανάσταση στην μελέτη περιοδικών και άλλων φαινομένων, και συμπληρώθηκε αργότερα με εργασίες τού Λαγκράνζ και του Ντιρισλέ.

Άλλα επιτεύγματα του Φουριέ είναι η παρατήρηση ότι τα αέρια στην ατμόσφαιρα της Γης παίζουν ρόλο στην αύξηση της θερμοκρασίας, που οδήγησε στη μελέτη αυτού που σήμερα ονομάζεται φαινόμενο του θερμοκηπίου. Εισήγαγε επίσης την έννοια της πλανητικής ενεργειακής ισορροπίας, μελετώντας την ακτινοβολία που κερδίζει και χάνει η γη από τον ήλιο και το διάστημα. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η θερμότητα από το εσωτερικό της γης παίζει μικρό ρόλο στην επιφανειακή της θερμοκρασία. Εργάστηκε επίσης πάνω στη σχέση υπεριώδους ακτινοβολίας και θερμοκρασίας.

Πέθανε στο Παρίσι το 1830.

Παραπομπές

Γάλλοι μαθηματικοί
Διήρης

Η διήρης ήταν τύπος αρχαίου κωπήλατου πολεμικού πλοίου (δηλαδή μορφή αρχαίας γαλέρας) με δύο (2) στοίχους κωπηλατών, που εφευρέθηκε πριν από τον 6ο αιώνα π.Χ. και χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τους Έλληνες και τους Φοίνικες. Διατυπώθηκε η άποψη ότι πρόκειται για επινόηση των Φοινίκων, που χρησιμοποιήθηκε και επεκτάθηκε από τους Έλληνες.  Μέχρι σήμερα, όμως, αμφισβητείται η προέλευση της επινόησης.

Η διήρης συναντάται για πρώτη φορά στην αρχαία ιστορία σε θραύσματα έργων τέχνης Ασσυριακής προέλευσης του 8ου αιώνα π.Χ..

Η διήρης ήταν μακρύ σκάφος που κατασκευάστηκε καθαρά για πολεμικούς σκοπούς και μπορούσε να επιτύχει σχετικά υψηλή ταχύτητα πλεύσης, σε αντιδιαστολή με το «στρογγυλό» που ήταν φορτηγό κωπήλατο πλοίο και όχι «αμφίπλωρο» όπως ήταν εκείνο. 

Αρκετά συχνά, αν και εσφαλμένα, ο όρος χρησιμοποιήθηκε γενικότερα για κάθε δίκροτη γαλέρα, άσχετα από τον αριθμό των κωπηλατών ανά κουπί.

Περιγραφή 
Η ονομασία «διήρης» προέρχεται από το αριθμητικό πρόθεμα «δι-» και την κατάληξη «-ήρης», αναφερόμενη σε πλοία με δυο στοίχους κωπηλατών, είτε δίκροτα (με δύο σειρές κουπιών και έναν κωπηλάτη ανά κουπί) είτε μονόκροτα (με μια σειρά κουπιών και δύο κωπηλάτες ανά κουπί).  

Τυπικά είχαν μήκος περί τα 18-45 μέτρα και πλάτος περί τα 3-12 μέτρα. Προήλθε από την πεντηκόντορο, ένα πλοίο διπλής χρήσης με μία σειρά κουπιών και έναν κωπηλάτη ανά κουπί σε κάθε πλευρά του σκάφους, προσθέτοντας είτε μια σειρά κουπιών είτε μια σειρά κωπηλατών. Η διήρης είχε το διπλάσιο μήκος και ύψος σε σύγκριση με την τριακόντορο και επανδρώνονταν με 120 κωπηλάτες. Είχε ακόμη ένα μεγάλο τετράγωνο ιστίο και έφερε (συνήθως) έμβολο.

Η επόμενη μετά τη διήρη ναυτική εξέλιξη ήρθε με την τριήρη, που είχε αυξημένο μήκος, μέχρι 43 μέτρα, συνήθως και ύψος (τουάχιστον η τρίκροτη), ενώ ο αριθμός των κωπηλατών αυξήθηκε σε 180.

Χρήσεις 
Τέτοια πλοία χρησιμοποιήθηκαν συχνά, εκτός από τους Ίωνες και τους Φοίνικες, χρησιμοποιήθηκαν μεταγενέστερα και από τους Ρωμαίους, για παράδειγμα κατά τη δεύτερη εισβολή του Ιουλίου Καίσαρα στη Βρετανία.

Μεσαιωνικές γαλέρες επίσης περιγράφονταν ενίοτε, σε διάφορα λογοτεχνικά κείμενα, ως διήρεις ή και ως τριήρεις,  ανάλογα με τον αριθμό σειρών των κουπιών, όπως επίσης και κάποια χελάνδια, δρομόνες και γαλεάσσες, καθώς και κάποιων μικρών σκαφών αναψυχής που ονομάζονταν «παμφύλεις». Ωστόσο, η χρήση αυτής της ορολογίας, εκτός από το ότι είναι ορολογικά εσφαλμένη, μπορεί να οδηγήσει σε παρανοήσεις, εφόσον τα πολεμικά της ελληνορωμαϊκής περιόδου είχαν κατασκευαστεί με τελείως διαφορετικές κατασκευαστικές αρχές.

Άλλωστε, με βάση την αρχαία ορολογία, που δεν ήταν πια σε χρήση, ο όρος αυτός ήταν συχνά λανθασμένος, γιατί πολλά από  τα παραπάνω αναφερόμενα πολεμικά, είχαν μεν δυο ή και τρεις σειρές κουπιά, αλλά συχνά χρησιμοποιούσαν περισσότερους από έναν κωπηλάτες ανά κουπί, οπότε σύμφωνα με την αρχαία ορολογία συχνά ήταν τετρήρεις, ίσως και κάπως μεγαλύτερες πολυήρεις. Επίσης οι αρχαίες γαλέρες έφεραν (συνήθως) έμβολο, ενώ οι μεταγενέστερες όχι.

Δείτε επίσης

Τριακόντορος
Πεντηκόντορος
Τριήρης
Πολυήρεις
Γαλέρα
Δρόμων
Χελάνδιον
Γαλεάσσα

Παραπομπές

Αρχαίο Ναυτικό
Αρχαία τεχνολογία
Κωπήλατα πλοία
Ναυτική ιστορία
Πολεμικά πλοία