joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Θανάσης Σπυρόπουλος

Ο Θανάσης Σπυρόπουλος (1 Οκτώβριος 1931) είναι Έλληνας καραγκιοζοπαίκτης, γεννημένος στο Κοπανάκι Μεσσηνίας. 

Πρωτοείδε Καραγκιόζη στο καφενείο του πατέρα του. "Το πανί, οι φιγούρες πίσω από αυτό, οι φωνές, ο φωτισμός" ήταν τα ερεθίσματα που τον έκαναν αρχικά στην ηλικία περίπου των 15 χρόνων βοηθό-μαθητή στον τοπικό καραγκιοζοπαίκτη Βασίλη Φιλντισάκο.

Μαθητεύοντας κοντά του έμαθε τις παραστάσεις και τα μυστικά της τέχνης. Ήταν επί 16 συνεχόμενα χρόνια πρόεδρος του Πανελλήνιου Σωματείου Θεάτρου Σκιών. Είναι συλλέκτης του Θεάτρου Σκιών με μεγάλη συλλογή από φιγούρες και σκηνικά από όλους τους καραγκιοζοπαίκτες (Φρίξο Γαζεπίδη, Βασίλη Ανδρικόπουλο (Βασίλαρος), Αβραάμ Αντωνάκο κ.ά.). 

Έχει δώσει παραστάσεις στο εξωτερικό και για 10 συνεχόμενα χρόνια έπαιζε στην τότε ΕΡΤ2 τις ιστορίες του Καραγκιόζη, μέσα από την εκπομπή του "Χρόνια Συντροφιά με τον Καραγκιόζη" 

Το μεγαλείο της ψυχής του και το ταλέντο του τον έκαναν να πάρει τον τίτλο του "Εθνικού Καραγκιοζοπαίκτη".

Εκδόσεις
Έχει κυκλοφορήσει έξι βιβλία για το θέατρο σκιών:
Ο κόσμος του Καραγκιόζη: Φιγούρες του θεάτρου σκιών (Εκδόσεις Ερμής)
Ο κόσμος του Καραγκιόζη: Σκηνικά του θεάτρου σκιών (Εκδόσεις Ερμής)
12+1:Τα παραμύθια της Θεσσαλίας (εικονογράφηση) (Εκδόσεις Καστανιώτη)
Ρεμπέτικες ιστορίες (Εκδόσεις Συλλέκτης)
Ο Καραγκιόζης Προξενητής συλλεκτικό βιβλίο (Εκδόσεις Αντήνωρ)
Ιστορίες με τον Καραγκιόζη - Οκτώ κωμωδίες του θεάτρου σκιών (Εκδόσεις Τοπάλη)

Ο Καραγκιόζης του Θανάση Σπυρόπουλου παίζει με το θίασό του στα δύο ιδιόκτητα θέατρα, το Σπυροπούλειο στους Αγίους Αναργύρους και το παραδοσιακό του Θέατρο Σκιών στο Γαλάτσι
Σήμερα παίζει ακόμη μαζί με το γιο του, Κώστα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 «Θανάσης Σπυρόπουλος - ο κορυφαίος καραγκιοζοπαίκτης», Θανάσης Σπυρόπουλος, πίσω από τον μπερντέ, διάρκεια 3 λεπτά,  στο YouTube. 

Έλληνες καλλιτέχνες
Καραγκιοζοπαίκτες
Am Fenster

Το Am Fenster είναι επιτυχία του (τότε) ανατολικογερμανικού συγκροτήματος της ροκ City. Κυκλοφόρησε το 1977 και έγινε χρυσός δίσκος. Η σύνθεση είναι του 1974. Θεωρείται ως ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά κομμάτια της ροκ μουσικής, και ιδίως της ανατολικογερμανικής σκηνής.

Ιστορικό 
Ήταν το 1974 όταν ο βουλγαρικής καταγωγής Γκεόργκι Γκόγκοβ και ο Κλάους Σέλμκε πειραματίζονταν με την μουσική των δημοτικών τραγουδιών της Βουλγαρίας. Ο Γκόγκοβ έπαιζε βιολί, ενώ ο τραγουδιστής Έμιλ Μπογκντάνοβ διάβαζε την ποιητική συλλογή Versuch es mit der kleinen Liebe της Γερμανίδας ποιήτριας Χίλντεγκαρντ Μαρία Ράουχφους (1918–2000), που περιείχε τους στίχους Am Fenster. Η μουσική έδεσε με τους στίχους και οι City άρχισαν να παίζουν το τραγούδι στις συναυλίες τους. Η δισκογραφική τους εταιρεία όμως αρνήθηκε να το ηχογραφήσει, διότι είχε μεγάλη διάρκεια επτά λεπτών, και επιπλέον καινοτομούσαν με τη χρήση βιολιού που δεν συνηθίζονταν τότε. Ο Μπογκντάνοβ αυτομόλησε από την Ανατολική Γερμανία και πήγε στη Σουηδία. Αντικαταστάτης του στο συγκρότημα έγινε ο Τόνι Κραλ, ο οποίος έκανε πρόβα το τραγούδι, το ηχογράφησε μόνος του, και έστειλε κασέτες σε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Το κομμάτι έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία και τελικά κυκλοφόρησε ως σινγκλ το 1977, και ως μάξι σινγκλ το 1978. Στην Αθήνα έγινε γνωστό από πειρατικό ραδιοσταθμό (ραδιοφωνία “Moonflowers) που το έπαιζε όλη την ημέρα (σήμα έναρξης/λήξης εκπομπής) και έγινε ανάρπαστο.

Θέσεις στα τσαρτς 
 1977: Νο 2 της χρονιάς στην Ανατολική Γερμανία

Βραβεύσεις 
 1978: χρυσός δίσκος στην Ελλάδα (κατά άλλους το 1981)
 1987: χρυσός δίσκος στην Γερμανία (κατά άλλους το 1979)

Κυκλοφορίες

Singles 
 1977: Am Fenster (Amiga)
 1977: Am Fenster (Telefunken)
 1978: Am Fenster (EPIC, Ελλάδα)
 1987: Am Fenster (Teldec)

Άλμπουμ 
 1978: Am Fenster στο Am Fenster (Amiga)
 1978: Am Fenster στο City I (Telefunken)
 1978: Am Fenster στο City I (EPIC)
 1980: Window στο Dreamer (Amiga)
 1981: Window στο Dreamland (Teldec-Pool)
 1981: Window στο Dreamland (EPIC)

Πηγές 
 Thomas Otto: City – Am Fenster. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 1997, ISBN 3-89602-123-0

Γερμανικά τραγούδια
Άλμπουμ του 1977
Συνομοσπονδία του Ρήνου

Η Συνομοσπονδία του Ρήνου (γερμανικά: Rheinbund) υπήρξε από το 1806 μέχρι το 1813 και δημιουργήθηκε από 16 γερμανικά κρατίδια με την πρωτοβουλία του Ναπολέοντα Α΄ αφού νίκησε τον Φραγκίσκο Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τον Αλέξανδρο Α΄ της Ρωσίας, στη διάρκεια της « μάχης των τριών αυτοκρατόρων » στο Άουστερλιτς.

Τα μέλη της συνομοσπονδίας ήταν οι Γερμανοί πρίγκιπες (Fürsten) της καταλυθείσας Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, πλην του βασιλείου της Πρωσίας, της νεοιδρυθείσας Αυστριακής Αυτοκρατορίας, και των εδαφών που είχε προασρτήσει η Γαλλία τα προηγούμενα χρόνια. Ο αριθμός των κρατιδίων θα φτάσει αργότερα τα 35, με 15 εκατομμύρια κατοίκους, αποτελώντας έτσι για τη Γαλλία ένα σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα στα ανατολικά της σύνορα.

Κρατίδια-μέλη της Συνομοσπονδίας 

 Βασίλειο της Βαυαρίας
 Βασίλειο της Σαξονίας
 Βασίλειο της Βεστφαλίας
 Βασίλειο της Βυρτεμβέργης
 Μεγάλο Δουκάτο της Βάδης
 Μεγάλο Δουκάτο της Έσσης
 Μεγάλο Δουκάτο του Μπεργκ
 Επισκοπή του Μάιντς (μεταβολή το 1810, σε Μεγάλο Δουκάτο της Φρανκφούρτης)
 Μεγάλο Δουκάτο του Μέκλενμπουργκ-Σβέριν
 Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς
 Μεγάλο Δουκάτο του Βύρτσμπουργκ
 Δουκάτο του Άνχαλτ-Μπέρνμπουρκ
 Δουκάτο του Άνχαλτ-Ντέσσαου
 Δουκάτο του Άνχαλτ-Κέτεν
 Δουκάτο του Άρενμπεργκ
 Δουκάτο του Νασσάου (Ούζινγκεν και Βάιλμπουρκ)
 Δουκάτο του Όλντενμπουργκ
 Δουκάτο της Σαξονίας-Κόμπουργκ
 Δουκάτο της Σαξονίας-Γκότα
 Δουκάτο της Σαξονίας-Χίλντμπουρκχάουζεν
 Δουκάτο της Σαξονίας-Μάινινγκεν
 Δουκάτο της Σαξονίας-Βαϊμάρης
 Πριγκιπάτο του Χοεντσόλερν-Χέσινγκεν
 Πριγκιπάτο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
 Πριγκιπάτο του Ίζενμπουργκ-Μπίρσταϊν
 Πριγκιπάτο του Λάιεν
 Πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν
 Πριγκιπάτο του Λίπε-Ντέτμολντ
 Πριγκιπάτο του Ρόις-Έμπερσντορφ
 Πριγκιπάτο του Ρόις-Γκράιτς
 Πριγκιπάτο του Ρόις-Λόμπενσταϊν
 Πριγκιπάτο του Ρόις-Σλάιτς
 Πριγκιπάτο του Ζαλμ (Ζαλμ-Ζαλμ και Ζαλμ-Κίρμπουργκ)
 Πριγκιπάτο του Σάουμπουργκ-Λίπε
 Πριγκιπάτο του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ
 Πριγκιπάτο του Σβάρτσμπουργκ-Ζοντερχάουζεν
 Πριγκιπάτο του Βάλντεκ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Napoleon Guide, η Συνομοσπονδία του Ρήνου
  Σύνταγμα της Συνομοσπονδίας του Ρήνου

Ιστορία της Γερμανίας
Πρώην κράτη της Ευρώπης
Τότα Τσάκου-Κονβερτίνο

Η Τότα Τσάκου-Κονβερτίνο είναι Ελληνίδα μεταφράστρια, ιστορικός και λογοτέχνης.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Ορχομενό Βοιωτίας από τον Γεώργιο και την Ελένη Τσάκου. Σπούδασε στην Ελλάδα και την Ιταλία, όπου γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγό της Gino Convertino. Η Τότα Τσάκου-Κονβερτίνο ασχολήθηκε συστηματικά με την ιστορία και τη μυθολογία της Βοιωτίας. Έζησε πολλά χρόνια εκτός Ελλάδας, Ιταλία και Βραζιλία.

Το μυθιστόρημα της "Όταν μιλήσουν οι καρδιές" απέσπασε το πρώτο βραβείο μυθιστορήματος "Μάρκος Αυγέρης" της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Ένα της άρθρο σχετικά με το Μοναστήρι της Παναγίας της Σκριπούς βραβεύτηκε από το Βυζαντινό Ινστιτούτο της Αστόρια της Αμερικής. 
Εργάζεται σαν μεταφράστρια-συγγραφέας. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Έχει μεταφράσει τους καλύτερους σύγχρονους συγγραφείς της Ιταλίας με τουλάχιστον 45 βιβλία μεταφρασμένα από τα Ιταλικά στα Ελληνικά και αντίστροφα. Συνεργάζεται με τα περιοδικά "Ιστορικά Θέματα" και "Ελληνική Αγωγή" καθώς και με την εφημερίδα "Σκέπη Ορχομενίων".

Εργογραφία

Έργα της
 Παγιδευμένοι έρωτες, Πάραλος. 2010	
 Ο Βελή Αγάς΄, Πάραλος. 2008	
 Εγκυκλοπαίδεια αρχαίων Ελλήνων ιατρών - φαρμακοποιών, Πάραλος. 2006	
 Εγκυκλοπαίδεια αρχαίων Ελλήνων ζωγράφων και ψηφοθετών, Πάραλος. 2005	
 Μελιβοία, Σενάριο. 2004	
 Orhomenos, la sua storia, Πάραλος. 2003
 Εγκυκλοπαίδεια της Αρχαίας Βοιωτίας, Πάραλος. 2003
 Εμείς οι ένοχοι, Κωστόγιαννος. 2003
 Ορχομενός, η ιστορία του, Πάραλος. 2003
 Στη χώρα του Χερσία, Πάραλος. 2003	
 Όταν μιλήσουν οι καρδιές, Κέδρος. 2000
 Η κόλαση των αγγέλων, Εκδόσεις Ι. Σιδέρης. 1997

Μεταφράσεις
 Συλλογικό έργο Τι πιστεύει αυτός που δεν πιστεύει;, Ημερησία. 2010	
 Malerba Luigi, Έρωτας σε κινέζικο κρεβάτι, Κέδρος. 2001	
 Alberoni  Francesco, Περί έρωτος, Ψυχογιός. 1999	
 Συλλογικό έργο  Τι πιστεύει αυτός που δεν πιστεύει;, Ελληνικά Γράμματα. 1998	
 Pera Pia, Το ημερολόγιο μιας Λολίτας, Ψυχογιός. 1998	
 Άγιε Βασίλη, δεν είσαι εντάξει, Γνώση. 1997	
 Bevilacqua, Alberto, Ο έρως, Εκδόσεις Πατάκη. 1996
 Grimm Jakob Ludwig, Τα ωραιότερα παραμύθια, Εκδόσεις Πατάκη. 1996
 Molinari Stefania, Το αλεπουδάκι ντύνεται, Εκδόσεις Πατάκη. 1996
 Molinari Stefania, Το αρκουδάκι τρώει, Εκδόσεις Πατάκη. 1996
 Molinari Stefania, Το γατάκι πάει βόλτα, Εκδόσεις Πατάκη. 1996
 Molinari Stefania, Το κουνελάκι πάει για ύπνο, Εκδόσεις Πατάκη. 1996
 Stevenson Robert Louis, Το νησί των θησαυρών, Εκδόσεις Πατάκη. 1996
 Molinari  Stefania, Το πάντα παίζει, Εκδόσεις Πατάκη. 1996	
 Molinari Stefania, Το σκιουράκι πλένεται, Εκδόσεις Πατάκη. 1996

Πηγές
 Biblionet
 Βοιωτικός Κόσμος

Έλληνες ιστορικοί
Νεοέλληνες λογοτέχνες
Έλληνες συγγραφείς
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Μαρτίνι)

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι έργο των Ιταλών καλλιτεχνών Σιμόνε Μαρτίνι και Λίππο Μέμμι. Φιλοτεχνήθηκε το 1333 για τον καθεδρικό ναό της Σιένας. Πρόκειται για το αριστούργημα του Σιμόνε Μαρτίνι και ένα από τα εξοχότερα έργα της γοτθικής ζωγραφικής. Φιλοξενείται σήμερα στην πινακοθήκη  Ουφίτσι της Φλωρεντίας.

Ιστορία 
Ο πίνακας κατασκευάστηκε για τον βωμό του Αγίου Ανσάνου (στην Μητρόπολη  της Σιένας), ενός από τους τέσσερις προστάτες αγίους της πόλης. Αποτελούσε, μαζί με τις εικόνες των βωμών των άλλων αγίων και την υπερκειμένη Maestà του Ντούτσιο, ένα εικονογραφικό σύνολο.

Τα ονόματα των δημιουργών και η χρονολογία σώζονται στην κορνίζα : SYMON MARTINI ET LIPPVS MEMMI DE SENIS ME PINXERVNT ANNO DOMINI MCCCXXXIII. Κατά πάσαν πιθανότητα ο Σιμόνε Μαρτίνι ζωγράφισε το κεντρικό τμήμα με τον Ευαγγελισμό και ο Λίππο Μέμμι τους αγίους στα πλευρά και τα μενταγιόν με τους προφήτες.

Το έργο δεν παρουσιάζει ομοιότητες με άλλους ιταλικούς πίνακες της εποχής αλλά με γαλλικά εικονογραφημένα χειρόγραφα και γερμανικούς πίνακες. Είναι αυτός ο πίνακας που έδωσε στον Σιμόνε τον χαρακτηρισμό του κατ' εξοχήν "γοτθικού" ζωγράφου.

Ο πίνακας έμεινε στην αρχική του θέση μέχρι το 1799, οπότε μεταφέρθηκε στην Φλωρεντία.

Περιγραφή 
Ο πίνακας αποτελείται από το μεγάλο κεντρικό τμήμα με την παράσταση του Ευαγγελισμού και δύο πλευρικούς πίνακες με τον Άγιο Ανσάνο αριστερά και μιαν αγία δεξιά, μάλλον την Αγία Μαργαρίτα ή την Αγία Μαξίμα. Στο άνω μέρος υπάρχουν τέσσερις εικόνες προφητών.
Στον Ευαγγελισμό ο αρχάγγελος Γαβριήλ έχει μπει στο σπίτι της Μαρίας
για την αναγγελία, κρατώντας κλάδον ελαίας. Το Άγιο Πνεύμα εν είδει περιστεράς κατεβαίνει από το κέντρο του κύκλου των οκτώ αγγέλων. Από το στόμα του Γαβριήλ ξεκινά η επιγραφή  AVE GRATIA PLENA DOMINVS TECVM (Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σού). Η Παρθένος φαίνεται αιφνιδιασμένη και διστακτική.

Πηγές

 

Γοτθική ζωγραφική
Έργα ιταλικής ζωγραφικής
Εκθέματα της Πινακοθήκης Ουφίτσι (Φλωρεντία)
Τζωρτζ Φράνσις Χιλλ

Ο σερ Τζωρτζ Φράνσις Χιλλ (αγγλ. Sir George Francis Hill, 1867–1948) υπήρξε Βρετανός βιβλιοθηκάριος του Βρετανικού Μουσείου.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1867 στην Ινδία. Παππούς του ήταν ο Μικάια Χιλλ, και πατέρας του ο Σάμιουελ Τζων Χιλλ. Σχολείο πήγε στο Κολέγιο του Έλθαμ και συνέχισε τη μόρφωσή του στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και στο Κολέγιο Μέρτον της Οξφόρδης. Σπούδασε κλασική φιλολογία και νομισματολογία. 

Διορίστηκε στο Βρετανικό Μουσείο το 1893 στο τμήμα νομισμάτων και μεταλλείων, όπου ασχολήθηκε με την μελέτη των αρχαίων ελληνικών νομισμάτων. Πήρε προαγωγή και το 1931 διορίστηκε Διευθυντής και Πρύτανης Βιβλιοθηκάριος του Βρετανικού Μουσείου. Πλούτισε τη συλλογή του Βρετανικού Μουσείου με την αγορά του Σιναϊτικού Κώδικα και με την συλλογή του Γεώργιου Ευμορφόπουλου. Παντρεύτηκε το 1924 την Μαίρη Πωλ από την Ρώμη. 

Τιμήθηκε με τον ιπποτικό τίτλο του σερ το 1933. Πήρε σύνταξη το 1936 και απεβίωσε στο Λονδίνο το 1948.

Δημοσιεύσεις
Δημοσίευσε το 1897 τον πρώτο τόμο του καταλόγου των ελληνικών νομισμάτων. Δημοσίευσε επίσης πολλούς καταλόγους του Βρετανικού Μουσείου. Ήταν εκδότης του περιοδικού Journal of Hellenic Studies. 

Νομισματολόγοι
Βρετανικό Μουσείο
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Λίππι)

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι έργο του αναγεννησιακού Ιταλού καλλιτέχνη Φιλίππο Λίππι. Φιλοτεχνήθηκε για το παλάτι των Μεδίκων. Φιλοξενείται σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.

Περιγραφή 
Το τρίπτυχο εικονίζει την παρθένο Μαρία. Ο άγγελος Γαβριήλ γονατίζει μπροστά στην Παναγία που διαβάζει. Η χείρα του πανάχραντου πέμπει μια ακτίνα φωτός, ενώ η αγία περιστερά φτερουγίζει.

Πηγές
 

Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής
Έργα ιταλικής ζωγραφικής
Πίνακες της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου
Transformers

Τα Transformers είναι ο τίτλος μιας ψυχαγωγικής δικαιοχρησίας (franchise) που αναπτύσσεται από την αμερικανική εταιρία Hasbro και την ιαπωνική εταιρία Takara Tomy. Πρωτοεμφανίστηκε σε μορφή μετασχηματιζόμενων παιχνιδιών ωστόσο το 1984, η δικαιοχρησία αυτή εξελίχθηκε με την γραμμή παιχνιδιών και συγκεκριμένα εστιάζοντας στις φατρίες των μετασχηματιζόμενων εξωγήινων ρομπότ (συχνά οι Autobot και οι Decepticons) σε μια ατέλειωτη διαμάχη για την κυριαρχία ή την τελική ειρήνη. Από το 1984 έως σήμερα, το franchise έχει εξελιχθεί, έτσι ώστε πλέον συμπεριλαμβάνει και κόμικ, και βιβλία, και κινούμενα σχέδια, και βιντεοπαιχνίδια καθώς και ταινίες.

Τηλεοπτικές σειρές
Από το 1984 μέχρι σήμερα έχουν παραχθεί πολλές τηλεοπτικές σειρές. Εδώ ακολουθεί μια επιλεγμένη παρουσίαση των τηλεοπτικών σειρών:
The Transformers- η πρώτη τηλεοπτική σειρά  Transformers
Beast Wars: Transformers 
Beast Machines: Transformers 
Transformers: Robots in Disguise (Car Robots στην Ιαπωνία)
Transformers: Armada
Transformers: Energon
Transformers: Cybertron
Transformers: Animated
Transformers: Prime
Transformers: Robots In Disguise
Transformers: Rescue Bots Academy

Κινηματογραφικές ταινίες
Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους έξι κινηματογραφικές ταινίες:
Transformers (2007)
Transformers: Η Εκδίκηση των Ηττημένων/Transformers: Revenge of the Fallen (2009)
Transformers 3/Transformers: Dark of the Moon (2011)
Transformers: Age of Extinction/Transformers 4: Εποχή Αφανισμού (2014)
Transformers: Ο Τελευταίος Ιππότης/Transformers: The Last Knight (2017)
Bumblebee (2018)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα
 

Transformers
Franchises της Hasbro
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Ντονατέλλο)

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι ανάγλυφο του Ντονάτο ντι Νικολό ντι Μπέττο Μπάρντι (Ντονατέλλο) που βρίσκεται στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού (Basilica of Santa Croce), στη Φλωρεντία.

Περιγραφή 
Είναι από γκρίζα πέτρα της Φλωρεντίας και είναι το ιερό αρτοφόριο (tabernacle) στο οποίο φυλάσσεται η θεία ευχαριστία. Χρονολογείται λίγο πριν του 1433 και συγκαταλέγεται στα πρώιμα έργα του Ντονατέλλο. Η σύνθεσή του ομοιάζει των αρχαίων Αττικών επιτάφιων αναγλύφων. Η διάθεσή του είναι αναγεννησιακή με πλούσια αρχιτεκτονική διακόσμηση.

Πηγές

 

Γλυπτά του Ντονατέλλο
Έργα αναγεννησιακής γλυπτικής
Έργα ιταλικής γλυπτικής
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Μπονφίλι)

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου του Μπενεντέττο Μπονφίλι είναι ζωγραφικός πίνακας της Αναγέννησης.

Περιγραφή 
Ο Μπονφίλι αναφέρεται για πρώτη φορά το 1445. Το έργο του ετούτο είναι από τα πρώτα που φιλοτεχνήθηκε. Φέρει τα χαρακτηριστικά λαμπερά χρώματα και την χαρμόσυνη διάθεση που συναντούμε και στα άλλα έργα του. Εικονίζει τον Άγιο Λουκά καθισμένο στη μέση ενώ γράφει. Δίπλα του βρίσκεται ένας μόσχος καθιστός και σκεπασμένος με ιερούς παπύρους. Δεξιά και αριστερά οι πρωταγωνιστές της χαρμόσυνης αναγγελίας του θαύματος, ο άγγελος και η Παναγία.

Πηγές
 

Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής
Έργα ιταλικής ζωγραφικής
Αδάμ Μπαλλάς

Ο Αδάμ Μπαλλάς (ρως.Адам Иванович Балла (1764—1812) , ήταν Ρώσος στρατηγός της εποχής των Ναπολεόντειων Πολέμων .

Βιογραφία 
Έλληνας στην καταγωγή, γεννήθηκε το 1764 στην Πελοπόννησο. Ήταν περίπου δέκα χρονών το 1774, όταν  μεταξύ άλλων Ελλήνων που διώκονταν από τους Οθωμανούς, μεταφέρθηκε στην Ρωσία. Στάλθηκε στο νεοσύστατο γυμνάσιο αλλοδαπών  ομοθρήσκων επί της Σχολής πυροβολικού και μηχανικού, περισσότερο γνωστό με το όνομα Ελληνικό Σώμα. Μετά την αποφοίτησή του από αυτό το 1782 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού, μπήκε στο 31ο σύνταγμα πεζικού της Αλεξούπολης και αμέσως βρέθηκε να πολεμά τούς Τάταρους στασιαστές στην Κριμαία.

Τον Ιούλιο του 1786 μεταφέρθηκε  στο σύνταγμα Λιβόνια, και στα χρόνια 1787-1791 με τον βαθμό του λοχαγού συμμετείχε στον Ρωσο-τουρκικό πόλεμο 1787-1792. Διακρίνεται στο Οτσάκοβ και Ισμαήλ και λαμβάνει τον βαθμό του ταγματάρχη (11 Δεκ, 1790) και το πιστοποιητικό της αξίας από τον Σουβόροβ . Στην εκστρατεία 1792 και 1793. κατά της εξέγερσης της Πολωνίας ήταν επικεφαλής του 4ου Τάγματος  των φυλάκων της  Λιβονίας. Τον Οκτώβριο του 1797 διορισμένος διοικητής στο 24ο Σύνταγμα Πεζικού του Σιμπίρσκ,το 1798 με τον βαθμό του Συνταγματάρχη και το 1800 με τον βαθμό Υποστράτηγος.

Το 1806 και πάλι στον πόλεμο με την Τουρκία, όπου παρέμεινε μέχρι το 1810, όπου έλαβε μέρος στην κατάληψη του φρουρίου Μπεντέροι. Ιδιαίτερα διακρίθηκε κατά την πολιορκία του Ισμαήλ το 1809, όταν   απώθησε  επίθεση  5000 Τούρκων, οδηγώντας προσωπικά τους φύλακες του σε αντεπίθεση στην οποία και πληγώθηκε. Σαν επιβραβευση έλαβε το παράσημο Τάγμα της Αγίας Άννας Β Τάξεως. Για τη συμμετοχή στη κατάληψη του Μπαζαρτζίκ το  έλαβε το παράσημο Τάγμα της Αγίας Άννας Α Τάξεως.Τον ίδιο χρόνο διορίστηκε διοικητής της ταξιαρχίας του 7ου Συντάγματος στο 6ο Σώμα Πεζικού υπό τον Στρατηγό Ντόχτουροβ.

Σε αυτό το Σώμα  στον πόλεμο του 1812 έπεσε η τιμή μιας πρώτης πολεμικής αποστολής – η Μάχη του Σμολένσκ (Άμυνα του Σμολένσκ). Τη δεύτερη ημέρα της Μάχης  5 του Αυγούστου ο  Μπάλλας , επικεφαλής αλυσίδας τουφεκιοφόρων,  σκοτώθηκε.

Ανάμεσα στα παράσημα του Το Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου, Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Δ Τάξεως και  χρυσό ξίφος με διαμάντια  με την επιγραφή "για την ανδρεία".
Κατά την  συγκέντρωση κατ 'εντολή του αυτοκράτορα Αλέξανδρου Α πορτρέτων  για την Πολεμική Πινακοθήκη δεν βρέθηκε πορτρέτο του Μπαλλά , οπότε στη θέση του υπάρχει ένα επίχρυσο πλαίσιο με το όνομα αυτού του ήρωα.

Πηγές 
 Военная энциклопедия Сытина|часть=4
 Словарь русских генералов, участников боевых действий против армии Наполеона||ссылка=http://www.museum.ru/museum/1812/Persons/slovar/sl_b10.html|страницы=307

Ρώσοι στρατιωτικοί
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα)

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι νωπογραφία του Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα που στολίζει την εκκλησία του Αγίου Φρανσίσκου στο Αρέτσο.

Περιγραφή 
Ο ντέλλα Φραντσέσκα τις μεγάλες επιφάνειες. Τμηματίζει την εικόνα με την βοήθεια αρχιτεκτονικών γραμμών, οριζοντίων και καθέτων, απομονώνοντας τους χαρακτήρες που εικονίζει και σχεδόν διαμελίζοντας κυριολεκτικά την συνοχή του θέματος.

Πηγές
 

Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής
Έργα ιταλικής ζωγραφικής
Μιχάλης Τσούμπος

Ο Μιχάλης Τσούμπος (Πάτρα 1938 ) ήταν Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης, και πολυαθλητής. Ήταν τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ της Α' εθνικής και 27 φορές διεθνής με την εθνική Ελλάδος. Φούρναρης στο επάγγελμα διατηρούσε ιδιόκτητο φούρνο στο κέντρο της Πάτρας.

Γεννήθηκε στην συνοικία του Άγιου Διονυσίου στην Πάτρα . Από το 1952 , 14 ετών, άρχισε να κολυμπάει και να παίζει υδατοσφαίριση με την ομάδα της γειτονιάς του τον Αχιλλέα. Στον Αχιλλέα αγωνίστηκε έως το 1962 όπου έπαιξε μαζί του στην Α' εθνική τις περιόδους 1953, 1954, 1956, 1957, 1958 και το 1960. Το 1962 παίρνει μεταγραφή για τον Ν.Ο. Πατρών όπου αγωνίστηκε μέχρι το 1967 όπου και σταμάτησε την υδατοσφαίριση. 

Εκτός από την υδατοσφαίριση έπαιζε και πετοσφαίριση, καλαθοσφαίριση , κολύμβηση, και ποδόσφαιρο. Κολύμβηση αγωνίστηκε με τον Αχιλλέα έχοντας καλές κατατάξεις στην πρώτη πεντάδα σε πανελλήνια πρωταθλήματα. Σαν ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε αρχικά στον Αχιλλέα κι έπειτα στον Πατραϊκό και στην Β' εθνική κατηγορία στην θέση του τερματοφύλακα. Επίσης είχε καλεστεί αρκετές φορές στην Μικτή Πατρών όπου αγωνιζόταν βασικός τερματοφύλακας.

Το 1962 παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του, Ρένα Ανδριοπούλου, αφού πρώτα την έκλεψε. Το 1971 τιμήθηκε για την προσφορά του στον αθλητισμό από τον ετήσιο διαγωνισμό της Πάτρα Σπορ σαν "ο καλύτερος  εις την ιστορία του ναυτικού ομίλου Πατρών".

Παραπομπές

Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος
Έλληνες αθλητές της κολύμβησης
Υδατοσφαιριστές του Ν.Ο. Πατρών
Έλληνες ποδοσφαιριστές
Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης
Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Κολυμβητές του Ν.Ο. Πατρών
Τ
Δημήτριος Λιάλιος

Ο Δημήτριος Λιάλιος (1869 - 13 Μαρτίου 1940) ήταν Έλληνας συνθέτης. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους μουσικοσυνθέτες της νεότερης Ελλάδας με πλούσιο και πολυσχιδές έργο (συμφωνική μουσική, μουσική δωματίου, τραγούδια για φωνή και πιάνο κλπ.). Τα επιτεύγματα του Δ. Λιάλιου, ιδίως στα πεδία της συμφωνικής μουσικής και της μουσικής δωματίου, είναι σπουδαίας ιστορικής αξίας, αλλά και ποιότητος στο πλαίσιο του νεοελληνικού μουσικού πολιτισμού κατά το πέρασμα από τον 19ο στον 20ο αιώνα.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του αλευροβιομήχανου Λουκά Λιάλιου και της Αικατερίνης Καλετζιώτη. Από μικρός ασχολήθηκε με την μουσική και έμαθε να παίζει βιολί και πιάνο υπό την καθοδήγηση του Ιταλού Tiveri. Το 1884 έφυγε για τη Ζυρίχη για να σπουδάσει μηχανολόγος αλλά σύντομα άλλαξε απόφαση, κατόπιν συζητήσεων με τον ποιητή Κωνσταντίνο Χατζόπουλο, και μετακόμισε στο Μόναχο στρέφοντας την προσοχή του προς τις μουσικές σπουδές όπου είχε την ευκαιρία να τελειοποιήσει τις μουσικές του σπουδές στο Ωδείου του Μονάχου. Καθηγητής του ήταν ο Lufwig Thuille, προσωπικός φίλος του Στράους. 

Στην εργογραφία του συγκαταλέγονται τραγούδια, μουσική δωματίου, έργα για πιάνο και κουαρτέτα κ.α. Το σημαντικότερο έργο του θεωρείται η «Σερενάτα για βιολοντσέλο και έγχορδα». Με το έργο του σηματοδότησε την πρώτη επαφή του νεοελληνικού μουσικού στοχασμού με την μουσική της Μεσευρώπης. Όταν επέστρεψε στην Πάτρα ίδρυσε ορχήστρα με μέλη εξέχοντες προσωπικότητες της πατραϊκής κοινωνίας. Επίσης είχε διατελέσει πρόξενος της Ελλάδος στο Μόναχο. 

Ήταν παντρεμένος με την υψίφωνο Ειρήνη Πάλλη, ανιψιά του Αλέξανδρου Πάλλη και είχε δύο κόρες, την Έλσα και την Μαρία, και έναν γιό τον Γιωργο, που σπουδασε κι εκείνος μουσική και σύνθεση στην Βιέννη. Η Έλσα παντρεύτηκε τον Μανώλη Σκλαβούνο και η Μαρία τον Ανδρέα Τζίνη, γόνο της πλούσιας πατρινής οικογένειας Τζίνη. Αδερφός του Δημητρίου ήταν ο Τάκης Λιάλιος. Πέθανε στην Αθήνα το 1940.

Πηγές 
 «Το λεξικό της ελληνικής μουσικής», τόμος 3ος σελ. 493, Τάκης Καλογερόπουλος 
 «Μουσικολογία 10-11», σελ.265-286, Βύρων Φιδετζής

Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής
Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο

Το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο  είναι διαγωνισμός τραγουδιού της Ιταλίας, που διεξάγεται από το 1951 στο Σαν Ρέμο. Θεωρείται ο προπομπός του Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision.

Για κάποια χρόνια (από το 1953 ως το 1971, με εξαίρεση το 1956), κάθε τραγούδι παρουσιαζόταν δύο φορές από τους ερμηνευτές. Επιπλέον, από το 1956 ως το 1966, το 1972 έως το 1997, το 2015 και μετά το νικητήριο τραγούδι οριζόταν ως η ιταλική συμμετοχή για την Eurovision.

2021
Το 71ο Φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Άριστον του Σανρέμο από τις 2 έως τις 6 Μαρτίου 2021. Οι Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς και Ασίλ Λάουρο ήταν προσκεκλημένοι της εκδήλωσης  

Όπως και το 2019, ο διαγωνισμός είχε δύο κύριες κατηγορίες: μια κατηγορία διάσημων καλλιτεχνών που αποτελείται από 26 τραγουδιστές και μια κατηγορία νέων καλλιτεχνών αποτελούμενη από 8 τραγουδιστές.  .

Τον διαγωνισμό κέρδισαν οι Måneskin με το τραγούδι Zitti e buoni στο τμήμα των διάσημων καλλιτεχνών και από τον Gaudiano με το τραγούδι Polvere da sparo για το τμήμα των νέων καλλιτεχνών. Ως εκ τούτου,  οι Måneskin κέρδισαν το δικαίωμα να εκπροσωπήσουν την Ιταλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021, με αποτέλεσμα να στεφθούν νικητές και να επαναφέρουν στην Ιταλία τη νίκη του ευρωπαϊκού φεστιβάλ τραγουδιού 31 χρόνια μετά το τελευταίο.

Παραπομπές

Πολιτισμός της Ιταλίας
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Αντρέα ντέλλα Ρόμπια)

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι ανάγλυφο του Αντρέα ντέλλα Ρόμπια.

Περιγραφή 
Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ εικονίζεται γονατιστός μπροστά στην αγία Θεοτόκο Παρθένο Μαρία. Συνοδεύεται από τάγμα αγγέλων χερουβείμ, ενώ ένα βάζο με κρίνους είναι τοποθετημένο προς τιμή της. Το ανάγλυφο φέρει την λατινική επιγραφή: «ECCIE (sic) A(n)CILLA DO(min)I FIAT MIHI SECV(n)DUM VERMUM TVV(m)»

Σημειώσεις

Πηγές 
 

Έργα αναγεννησιακής γλυπτικής
Έργα ιταλικής γλυπτικής
Ανάγλυφα
Χρήστος Παλαιολόγος

Ο Χρήστος Παλαιολόγος ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λιβαδειά το 1950 και πέθανε στις 30 Αυγούστου 2009. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Πολιτική δράση
Από το 1972 και μέχρις το τέλος της ζωής του είχε διαρκή πολιτική δράση. Ξεκίνησε ως μέλος της οργάνωσης της νεολαίας "Ρήγας Φεραίος", και διετέλεσε ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού, της ΕΑΡ και του Συνασπισμού. 

Ασχολήθηκε ιδαίτερα με την τοπική αυτοδιοίκηση, ως μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ, και υπεύθυνος του Τμήματος Αυτοδιοίκησης. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής αντιπροσωπείας της Επιτροπής Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την ίδρυσή της. Υπήρξε γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής Δήμων & Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) (2002-2006).

Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Λιβαδειάς το 1982 και το το 1986 έγινε αντιδήμαρχος. Για τρεις συνεχόμενες τετραετίες, 1990, 1998 και 2002, εξελέγη δήμαρχος Λεβαδέων.

Πηγές
 Βοιωτικός Κόσμος: Παλαιολόγος Χρήστος (1950-2009)
 Εφ. ΑΥΓΗ, 06/09/2009

Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων
Πολιτικοί της Βοιωτίας
Τσιούρε

Η Τσιούρε (πορτογαλικά: Chiure) ή Νέα Τσιούρε (Novo Chiure) είναι μια πόλη της Συνοικίας Τσιούρε στην βορειοανατολική Μοζαμβίκη. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο και της Συνοικίας Τσιούρε. Υπάρχει ένα νοσοκομείο το οποίο είναι υπό κατασκευή. Μόλις τελειώσει θα είναι το πρώτο στη Συνοικία.

Γεωγραφία 
Η Τσιούρε βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κάμπο Ντελγκάντο και βορειοδυτικά της Μοζαμβίκης.

Δείτε επίσης 
 Συνοικία Τσιούρε

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
Satellite map at Maplandia.com 

Τσιουρε
Ίμπο (Μοζαμβίκη)

{| border="0" cellpadding="4" cellspacing="1" align="right" style="margin-left:1em; background:#7AC5CD; font-size:90%;"
! style="font-size:120%;" colspan="2" align="center" | Ilha do IboΊλα δο ΊμποΝησί Ίμπο
|----- bgcolor="#FFFFFF"
| style="font-size:80%;font-family:Verdana;width:300px;" colspan="2" align="center" | 
|-
|----- bgcolor="#FFFFFF"
| Συνταγμένες: || 12°21′S 40°38′E
      
|-
|----- bgcolor="#FFFFFF"
| Χώρα: || Μοζαμβίκη
|-
|----- bgcolor="#FFFFFF"
| Πρωτεύουσα: || Ίμπο
|-
|----- bgcolor="#FFFFFF"
| Έκταση: || Μήκος: 4,9 kmΠλάτος: 4,7 km Επιφάνεια: 9 τ.χμ.
|-
|----- bgcolor="#FFFFFF"
| Πληθυσμός (2005): || 109.792 κάτ.
|}

Το Ίμπο (πορτογαλικά: Ibo) ή Νησί Ίμπο (Ilha do Ibo'') είναι κοραλλιογενές νησί της Μοζαμβίκης στα Νησιά Κιρίμπας στον Ινδικό ωκεανό. Είναι σχεδόν όλο αστικοποιημένο με έδρα την πόλη Ίμπο, η οποία είναι και η πρωτεύουσα όλης της συνοικίας. Αναπτύχθηκε σαν Μουσουλμανικό εμπορικό λιμάνι. Το 1502 ο Βάσκο ντα Γκάμα έφτασε στο νησί. Το 1609 θωρακίστηκε από  τους Πορτογάλους.

Τοποθεσία
Το Ίμπο είναι ένα νησί του Ινδικού ωκεανού. Ανήκει στην Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο, στη Συνοικία Ίμπο, τη μικρότερη συνοικία της Κάμπο Ντελγκάντο. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Μοζαμβίκης και κεντρο-δυτικά της Κάμπο Ντελγκάντο. Βρίσκεται μέσα στο Εθνικό Πάρκο του Κιρίμπας.

Γεωγραφία
Το νησί Ίμπο έχει μήκος 4,9 χιλιόμετρα, 4,7 πλάτος και επιφάνεα 9 τ.χμ.. Είναι σχεδόν ολόκληρο αστικοποιημένο. Πρωτεύουσά του είναι η ομώνυμη πόλη Ίμπο, που είναι και η πρωτεύουσα όλης της Συνοικίας Ίμπο.

Ιστορία
Από το 1590 το νησί Ίμπο, που ανήκε στην Πορτογαλία, χρησιμοποιείτο για εμπορικά η δουλεία και το ελεφαντοστό. Έχει αναπτύξει το δεύτερη σημαντικότερο κέντρο εμπορίου στη Μοζαμβίκη.  Το 1502 ο Βάσκο ντα Γκάμα έφτασε στο νησί. Αναπτύχθηκε σαν Μουσουλμανικό εμπορικό λιμάνι. 

Στα τέλη του δέκατου όγδωου αιώνα, οι Πορτογάλοι άποικοι έχτισαν το Φρούριο του Σάο Τζοάο, που υπάρχει ακόμα, και η πόλη της Ίμπο, που τότε χρησιμοποιείτο για λίμάνι δουλείας, έγινε η δεύτερη πιο σημαντική μετά το Νησί Μοζαμβίκη.

Οικονομία 
Το νησί της Ίμπο είναι γνωστό για τους αργυροχόους του.

Εικόνες

Δείτε επίσης 
 Συνοικία Ίμπο
 Νησί Ματέμο
 Νησί Νιβάβε 
 Νησί Κιλάλεα 
 Νησί Κιράμπο
 Νησί Κιρίμπα
 Νησί Ρόλας
 Νησί Σενκάρ
 Νησί Φιό

Παραπομπές 

Νησιά της Μοζαμβίκης
Δραχμή Κρητικής Πολιτείας

Η δραχμή υπήρξε νόμισμα της Κρητικής Πολιτείας από το 1901 έως και το 1929. Συνέχισε δηλαδή να αποτελεί νόμιμο χρήμα  για  16 χρόνια επιπλέον μετά την ένωση του νησιού με την υπόλοιπη Ελλάδα το 1913.  Υποδιαιρείτο σε 100 λεπτά.

Ιστορικό  
Το 1898  η Κρήτη αυτονομείται από την Οθωμανική Αυτοκρατορία  και ο πρίγκιπας Γεώργιος αναλαμβάνει καθήκοντα ύπατου αρμοστή  της νεοσύστατης πολιτείας . Την έλευση του πρίγκιπα ακολουθούν σειρά μεταρρυθμιστικών αποφάσεων που επιχειρούν να προσαρμόσουν την ζωή στο  νησί στην νέα κατάσταση.  Στα πλαίσια αυτών των μεταρρυθμίσεων  αποφασίζεται η κοπή νέου νομίσματος το οποίο επιχείρησε να αντικαταστήσει τα κυρίως τουρκικα νομίσματα   τα οποία χρησιμοποιούσαν στις συναλλαγές  στο νησί.
Με διάταγμα του Γεωργίου την 17/4/1900 που καταχωρήθηκε στην εφημερίδα της κυβέρνησης της Κρητικής πολιτείας σαν νόμος υπ΄αριθμ. 157β ορίζεται αποκλειστικό προνόμιο της πολιτείας το δικαίωμα κοπής νομισμάτων  ενώ η έκδοση χαρτονομισμάτων εκχωρείται στην νεοσυσταθείσα Τράπεζα Κρήτης. 

Η απόφαση όριζε επίσης την κοπή χρυσών, αργυρών, χάλκινων και χαλκονικέλινων νομισμάτων  αλλά τελικά τα χρυσά νομίσματα δεν κόπηκαν ποτέ. 

Μετά την ένωση της Κρητικής Πολιτείας με την υπόλοιπη Ελλάδα και την δημιουργία ενιαίου κράτους το 1913, η δραχμή συνέχισε να υφίσταται ως νόμισμα και αποτελούσε νόμιμο χρήμα σε όλη την ελληνική επικράτεια .  Το 1923  αποφασίζεται η διατήρηση στην κυκλοφορία μόνο των αργυρών νομισμάτων  ενώ το 1929 με τον νόμο που όριζε την απόσυρση όλων των αργυρών νομισμάτων τα οποία κυκλοφορούσαν έως τότε,   αποσύρονται από την κυκλοφορία και τα τελευταία αργυρά νομίσματα της δραχμής της Κρητικής Πολιτείας η οποία πλέον περνά στην ιστορία.

Νομίσματα 
Κόπηκαν κέρματα τα οποία φέρουν την ημερομηνία 1900 και 1901 στο νομισματοκοπείο του Παρισιού υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια του χαράκτη  Α. Βορρέλ (Alfred Borrel). Τα νομίσματα με ονομαστική αξία 1,2,5,10,20 λεπτών στην μια τους όψη απεικονίζουν κορόνα και φέρουν περιμετρικά την επιγραφή ΚΡΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ. Στην άλλη όψη αναγράφεται η ονομαστική αξία του κάθε νομίσματος πλαισιωμένη με κλαδιά ελιάς και δάφνης. 

Τα νομίσματα τω 50 λεπτών, 1,2 και 5 δραχμών στη μια τους όψη απεικονιζόταν η προτομή του πρίγκιπα Γεωργίου και φέρουν την επιγραφή ΠΡΙΓΚΗΨ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΥΠΑΤΟΣ ΑΡΜΟΣΤΗΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ.  Στην άλλη όψη φέρουν την αξία, τον βασιλικό θυρεό και την επιγραφή «ΚΡΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ».

Χαρτονομίσματα 
Αρχικά προβλεπόταν η έκδοση χαρτονομισμάτων αξίας 25, 50, 100 και 500 δραχμών όμως τελικά η εκδότρια Τράπεζα Κρήτης εξέδωσε μόνο αυτά των 25 και 100 δραχμών  τα οποία  εκτυπώθηκαν από την «Bradbury Wilkiinson & Co. Ltd.» στο Λονδίνο.

Παραπομπές

Πηγές

Δείτε επίσης
 Τράπεζα Κρήτης
 Ιονική δραχμή
 Δραχμή
 Φοίνιξ (χρηματική μονάδα)
 Οβολός Ιονίου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τα κέρματα της δραχμής

Κρητική Πολιτεία
Ελληνικά νομίσματα
Ιστορικά νομίσματα
Φιόντορ Αλεξόπολ

Ο Φιόντορ Παντελεήμοβιτς Αλεξόπολ (ρως. Фёдор Пантелеймонович Алексополь, 1758 – ;1816) – ήταν  Ρώσος Υποστράτηγος της εποχής των Ναπολεόντειων Πολέμων.

Βιογραφία 
Καταγόταν «από  Έλληνες ευγενείς». Πιθανόν το αρχικό του επίθετο να ήταν Αλεξόπουλος. Μπήκε στην Στρατιωτική σχολή τον Δεκέμβρη του  1775 και το 1781, με τον βαθμό του λοχία, στο 70ο Σύνταγμα Πεζικού του Ριάζσκ.

Το 1787-1791 πολέμησε εναντίον των Τούρκων, έλαβε μέρος στην Πολιορκία του Οτσάκοφ και του Ισμαήλ. Για την στρατιωτική ανδρεία του πήρε 2 φορές προαγωγή. Το  1799 διορίστηκε διοικητής του 15ου Συντάγματος «κυνηγών» (αργότερα το σύνταγμα μετονομάστηκε σε 14ο). Το 1800 έλαβε τον βαθμό του συνταγματάρχη, και την περίοδο  1800-1802 συμμετείχε στις ενέργειες των ρωσικών στρατευμάτων στον Καύκασο. Το 1807 έλαβε τον βαθμό Υποστράτηγος και το επόμενο έτος διορίστηκε διοικητής ταξιαρχίας της 23ης Μεραρχίας Πεζικού.
Ήταν διοικητής της 2ης ταξιαρχία της 23ης Μεραρχίας Πεζικού , που με την έναρξη του πολέμου (εισβολή του Ναπολέοντα στη Ρωσία το 1812) ήταν τμήμα του  4ου Σώματος  Πεζικού της 1ης Δυτικής Στρατιάς. Η ταξιαρχία πολέμησε στην Μάχη του Σμολένσκ (1812) ( Άμυνα του Σμολένσκ). Στην Mάχη του Μποροντίνο  ο Αλεξόπολ οδήγησε τέσσερα συντάγματα στην πρωτοπορία του ρωσικού κέντρου. Στην αντεπίθεση των «κυνηγών» του ενάντια στην «πυροβολαρχία του Ραγιέβσκι», που κατέλαβαν οι Γάλλοι, αιχμαλώτισε τον στρατηγό Μποναμί (Charles Auguste de Belfonten Bonami). Τραυματίστηκε από σφαίρα στο αριστερό του πόδι, πάνω από το γόνατο. Τιμήθηκε με το παράσημο «Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου» Γ Τάξεως.

Το 1813 ήταν στην Εφεδρική Στρατιά στην Πολωνία και συνόδευε στο θέατρο των στρατιωτικών επιχειρήσεων τις ενισχύσεις. Το 1814 ήταν  διοικητής της 4ης και  21ης  Μεραρχιών της Εφεδρικής Στρατιάς. Μετά τον πόλεμο ανέλαβε την 3η Ταξιαρχία της  6ης  Μεραρχίας Πεζικού. Τον Μάρτιο του  1816 απολύθηκε λόγο των τραυμάτων του  από την υπηρεσία, με πλήρη μισθό συνταξιοδότησης.
Τιμήθηκε με το παράσημο Τάγμα της Αγίας Άννας Α Τάξεως με διαμάντια, Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Δ Τάξεως, Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, χρυσό σπαθί με την επιγραφή "για την ανδρεία", διακοσμημένο με διαμάντια.

Έζησε στην πόλη Οπότσκα.

Πηγές
 Словарь русских генералов, участников боевых действий против армии Наполеона||ссылка=http://www.museum.ru/museum/1812/Persons/slovar/sl_a09.html|страницы=294-295}}
 Dictionnaire des généraux russes, personnalités ayant combattu les armées de Napoléon Bonaparte. 1812, 1815.www.museum.ru
 baza.vgd.ru

Ρώσοι στρατιωτικοί
Ζεύγος κνημίδων (Βρετανικό Μουσείο)

Οι κνημίδες που φιλοξενούνται στο Βρετανικό Μουσείο είναι αρχαίο ελληνικό πολεμικό τέχνεργο.

Ιστορία του ευρήματος
Βρέθηκε στο Ruvo di Puglia και κληροδοτήθηκε από τον σερ Ουίλιαμ Τεμπλ το 1856.

Περιγραφή
Είναι διακοσμημένες με έκτυπη ανάγλυφη αναπαράσταση φτερωτού πολεμιστή που τρέχει φορώντας γοργόνειο προσωπείο. Το πρόσωπο είναι στραμμένο προς τον θεατή. Τα πόδια σχηματίζουν ορθή γωνία στο δεξί γόνατο. Οι βραχίονες κρέμονται ευθέως κάθετοι. Η κόμη είναι δεμένη σε χοντρούς πλοκάμους εκατέρωθεν του προσώπου. Είναι ντυμένοι με κοντό χιτώνα με ζώνη. Στα πόδια φοράν φτερωτά μποτάκια. Στα χέρια κρατούν από ένα φίδι. Οι κόρες των ματιών ήταν τοποθετημένες ένθετοι πολύτιμοι λίθοι που έχουν χαθεί. Δόντια και γλώσσα ήταν από ελεφαντοστό. Φέρουν οπές για την ανάρτηση με δερμάτινο λουράκι.

Πηγές 
 

Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Ναμπούλα

Η Ναμπούλα (πορτογαλικά: Nampula) είναι μια πόλη της Επαρχίας Ναμπούλα, Μοζαμβίκη. Έχει πληθυσμό 471.717 κατοίκων (απογραφή 2007) . Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας, της Συνοικίας και του Δήμου Ναμπούλα.

Γεωγραφία 
Η Ναμπούλα βρίσκεται βορειοανατολικά της Μοζαμβίκης και κεντρικά της Επαρχίας Ναμπούλα. Περιβάλλεται από πεδιάδες και βραχώδεις επανθήσεις. Έχει πολλούς λόφους και βουνά.

Κλίμα

Δημογραφία 
Η Ναμπούλα το 2007 είχε 471.717 κατοίκους. Το 1970 είχε 126.126 και το 1997 314.965.

Μεταφορές 
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Ναμπούλα που βρίσκεται 4 χιλιόμετρα μακρυά από το κέντρο της Ναμπούλα.

Εικόνες

Δείτε επίσης 
 Επαρχία Ναμπούλα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 MSN Map

Πόλεις της Μοζαμβίκης
Επαρχία Νιάσα

Η Νιάσα (πορτογαλικά: Niasa), Νιάσσα (Niassa), Νυάσα (Nyasa), ή Νυάσσα (Nyassa) είναι μια επαρχία της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η Λιτσίνγκα. Έχει έκταση 129.056 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.027.037 κατοίκων (απογραφή 2006).

Γεωγραφία 
Η Νιάσα βρίσκεται βορειοδυτικά της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα ανατολικά με την Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Ζαμβεζία και στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Ναμπούλα. Στα ανατολικά συνορεύει με τη Βόρεια και την Κεντρική Περιφέρεια του Μαλάουι. Στα δυτικά βρέχεται από την Λίμνη Μαλάουι. Ο Ποταμός Ρουβούμα περνάει από το βόρειο τμήμα της επαρχίας]].

Ιστορία 
Το 75% της Νιάσσα παραμένει υποανάπτυχτο και ελεύθερο από νάρκες.

Εκπαίδευση 
Το 1998 ένα κολλέγιο χτίστηκε στη Λιτσίνγκα, την πρωτεύουσα της επαρχίας. Το κολλέγιο αυτό εκπαίδευε δασκάλους. Κάθε χρόνο αποφοιτούσαν κατά μέσο όρο 60 δάσκαλοι. Εκτός από την εκπαίδευση δασκάλων, το κολλέγιο αυτό προσφέρει εκπαίδευση σε μαθητές στη Λιτσίνγκα.

Προέλευση του ανόματος 
Η Νιάσα πήρε το όνομά της από τη λίμνη Νιάσα, η οποία βρίσκεται δυτικά της επαρχίας. Η επαρχία λέγεται αλλιώς Νιάσσα, Νυάσα ή Νυάσσα, γιατί έτσι λέγεται αλλιώς και η λίμνη. Η λίμνη Νιάσα είναι γνωστότερη ως Λίμνη Μαλάουι.

Διοικητική διαίρεση 
Η Ναμπούλα διαιρείται σε 15 συνοικίες και 3 δήμους.

Συνοικίες

Δήμοι 
 Κουάμπα
 Λιτσίνγκα
 Μετανγκούλα

Δείτε επίσης 
 Επαρχίες της Μοζαμβίκης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Niassa Province tourism
Niassa Province landmine assessment
 Province of Niassa official site
 including information about districts
 Niassa National Reserve official website 

Γεωγραφία της Μοζαμβίκης
Πολυτεχνείο της Δανίας

Το Πολυτεχνείο της Δανίας (στα Δανέζικα  Danmarks Tekniske Universitet ή απλώς  DTU) είναι ένα πανεπιστήμιο λίγο βόρια της Κοπεγχάγης.  Ιδρύθηκε  1829 στην Κοπεγχάγη από τον Χανς Κρίστιαν Έρστεντ (Hans Christian Ørsted).

Πανεπιστήμια στη Δανία
Συμφωνία της Μαδρίτης (1880)

Η Συμφωνία της Μαδρίτης του 1880, ήταν μια διεθνής συνθήκη που συνομολογήθηκε στην πρωτεύουσα της Ισπανίας την Μαδρίτη στις 3 Ιουλίου του 1880, κατά τις εργασίες της ομώνυμης διεθνούς  "Συνδιάσκεψης της Μαδρίτης" του έτους εκείνου. Με την συμφωνία, ή συνθήκη, αυτή αναγνωρίστηκε η ανεξαρτησία του Μαρόκου, υπό διεθνή εγγύηση, που τελούσε τότε υπό την ισχυρή διακυβέρνηση του Σουλτάνου Μουλάυ Αλ Χασάν.

Στη Συνδιάσκεψη της Μαδρίτης του 1880 εκτός του Μαρόκου, συμμετείχαν κατ΄ αλφαβητική σειρά η Αυστροουγγαρία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Γερμανία, η Δανία, οι ΗΠΑ, η Ισπανία, η Ιταλία, η Μεγάλη Βρετανία, η Νορβηγία, η Ολλανδία και η Πορτογαλία. 
Προστάτιδα δύναμη του Μαρόκου ορίστηκε η Ισπανία.

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΣτ΄ σελ.455.

Μαδρίτης
Μαδρίτης
Ιστορία του Μαρόκου
Μαδρίτη
Μαδριτης
Έλεν Χαντ

Η Έλεν Χαντ (Helen Elizabeth Hunt, γενν. 15 Ιουνίου 1963) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά Mad About You για επτά χρόνια, πριν πρωταγωνιστήσει στη ρομαντική κομεντί Καλύτερα δε γίνεται (As Good as It Gets, 1997), για την οποία κέρδισε Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Άλλες ταινίες της περιλαμβάνουν: Twister (1996), Ο ναυαγός (Cast Away, 2000), Αυτό που θέλουν οι γυναίκες (What Women Want, 2000), Χωρίς αντάλλαγμα (Pay It Forward), Η νικήτρια (Soul Surfer, 2011), Η κατάρα του πράσινου σκορπιού (2001) και Μαθήματα ενηλικίωσης (The Sessions, 2012). Έκανε το σκηνοθετικό της ντεμπούτο το 2007, με την ταινία Όταν με βρήκε (Then She Found Me).

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Έλεν Χαντ στο IMDb

Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Αμερικανοί σκηνοθέτες
Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Γυναικείος Ρόλος)
Κελιμάνε

Η Κελιμάνε (πορτογαλικά: Quelimane) είναι μια πόλη της Επαρχίας Ζαμβεζία, Μοζαμβίκη. Έχει πληθυσμό 192.876 κατοίκων (απογραφή 2007) . Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας  Ζαμβεζία.

Γεωγραφία 
Η Κελιμάνε βρίσκεται κεντρικά της Μοζαμβίκης και νοτιοανατολικά της Επαρχίας Τέτε.

Κλίμα

Δημογραφία 
Η Κελιμάνε το 2007 είχε 192.876 κατοίκους. Το 1970 είχε 153.187 και το 1986 71.786. Το 2008 παρατηρήθηκε μια μικρή αύξηση του πληθυσμού σε 155.870.

Μεταφορές 
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Κελιμάνε.

Δείτε επίσης 
 Επαρχία Ζαμβεζία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Quelimane, Mozambique from go2africa.com

Πόλεις της Μοζαμβίκης
Λάβα

Λάβα (αγγλ. Lava, από την λατινική λέξη labes), είναι η εξαιρετικά ιξώδης διάπυρη ύλη, από τα έγκατα της Γης, από τηγμένα πετρώματα, που εξέρχεται από τα ηφαίστεια. Λάβα λέγεται επίσης και η ίδια «βραχώδης» ηφαιστειακή ύλη που προκύπτει μετά από τη ψύξη και στερεοποίησή της.

Χαρακτηριστικά 
Η λάβα σχηματίζεται στο εσωτερικό ουρανίων σωμάτων, όπως λ.χ. Γης, με τη μορφή μάγματος. Αρχικά, όταν εξέρχεται στην επιφάνεια από μια ηφαιστειακή φλέβα, έχει θερμοκρασία περίπου 700°C με 1200°C. Η λάβα είναι παχύρευστη και έχει 100.000 μεγαλύτερο ιξώδες από ότι έχει το νερό και μπορεί να διανύσει μεγάλη απόσταση πριν ψυχθεί και στερεοποιηθεί.

Η πρώτη ακριβής περιγραφή τους μάγματος αυτού (λιωμένη λάβα) περιγράφτηκε από τον Φραντζέσκο Σεράο, κατά την έκρηξη του ηφαιστείου του Βεζούβιου, το 1737. Περιγράφτηκε τότε ως «ρευστή καυτή ύλη σαν μείγμα ύδατος και λάσπης».

Χημική σύσταση 
Η λάβα καταρχήν συντίθεται από κρυσταλλικά υλικά, ηφαιστειακή ύαλο και ηφαιστειακά αέρια. Ως μάγμα, όσο πλησιάζει να εξαχθεί στην επιφάνεια του πλανήτη, τόσο χαμηλώνει η θερμοκρασία της και αρχίζει να ψύχεται σχηματίζοντας ένα ηφαιστειακό γυαλί. Χημικά, τα στοιχεία από τα οποία αποτελείται (κατά μέσο όρο) είναι 45-47% οξυγόνο, 27-28% πυρίτιο, 8% αλουμίνιο, 5% σίδηρο και άλλες μικρότερες ποσότητες από μαγνήσιο, ασβέστιο, νάτριο, κάλιο, φώσφορο, τιτάνιο κ.ά.

Παραπομπές 

Πετρολογία
Ηφαιστειολογία
Νικόλαος Πολίτης (διπλωμάτης)

Ο Νικόλαος Πολίτης (Κέρκυρα, 1872 - Κάννες, 4 Μαρτίου 1942) ήταν Έλληνας νομικός, διπλωμάτης και πολιτικός.

Βιογραφία 
Σπούδασε νομικά, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Παρίσι και αφού πρώτευσε σε διαγωνισμό των γαλλικών Πανεπιστημίων για τη διδασκαλία του Δημοσίου Δικαίου, ανέλαβε (1898) σε ηλικία μόλις 26 ετών τη διδασκαλία του Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Αιξ, όπου δίδαξε ως το 1903. Καθηγητής της ίδιας έδρας στο Πανεπιστήμιο του Πουατιέ (1903-14), αναδείχτηκε σε μια από τις πιο έγκυρες επιστημονικές προσωπικότητες του απόδημου ελληνισμού και κέρδισε την εκτίμηση του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου του οποίου έγινε στενός συνεργάτης. Στα 1912-13 μετέσχε ως μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στις διεθνείς διασκέψεις του Λονδίνου και του Βουκουρεστίου, ενώ το 1914 επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα και διορίστηκε διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών. Επίσης διετέλεσε πρώτος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στη νεοϊδρυθρείσα τότε Κοινωνία των Εθνών, (1920).

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1924 υπέγραψε ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στην ΚτΕ, το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ που πήρε το όνομά του μαζί με τον αντίστοιχο ομόλογό του της Βουλγαρίας και αφορούσε εφαρμογή όρου της Συνθήκης Νεϊγύ για την αμοιβαία και οικοιοθελή ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας.
Χρημάτισε συνολικά τρεις φορές Υπουργός Εξωτερικών: τις δύο πρώτες σε κυβερνήσεις του Ελευθέριου Βενιζέλου (α)14/06/1917-13/12/1918 β)20/11/1919-04/11/1920) και την τρίτη στην κυβέρνηση του Σωτήριου Κροκιδά (από 03/10/1922-14/11/1922).

Συγγραφικό έργο 
Διακεκριμένη προσωπικότητα του ελληνικού νομικού κόσμου και διαπρεπής διεθνολόγος συνέγραψε μεγάλο αριθμό μελετών και αυτοτελών έργων, μεταξύ τών οποίων ξεχωρίζουν:
 Τα κρατικά δάνεια στο διεθνές δίκαιο, 1894
 Ο ελληνοτουρκικός πόλεμος, 1898
 Ο διεθνής έλεγχος στα ελληνικά οικονομικά, 1903
Η διεθνής δικαιοσύνη (La Justice internationale), 1923
Το πρόβλημα του περιορισμού της κυριαρχίας και η θεωρία της κατάχρησης δικαιώματος στις διεθνείς σχέσεις, 1925
Οι νέες τάσεις του διεθνούς δικαίου (Les Nouvelles tendances du droit international, 1927

Παραπομπές

Πηγές
Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.77-78

Δείτε επίσης 
 Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ψηφιακό Αρχείο, Επιστολή του Ν.Πολίτη στον Βενιζέλο σχετικά με το Πρωτόκολλο περί μειονοτήτων

Έλληνες νομικοί
Έλληνες διπλωμάτες
Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Βενιζελισμός
Αντώνης Αλεξιανός

Ο Αντώνης Αλεξιανός (ρωσικά: Антон Павлович Алексиано, 1750 — 1810) – ήταν Ρώσος Αντιναύαρχος

Βιογραφία
Ό Έλληνας Αντώνης Αλεξιανός, αδερφός του Παναγιώτη Αλεξιανού ξεκίνησε την υπηρεσία του στο Ρωσικό Ναυτικό το 1770 ως εθελοντής του ρωσικού στόλου στην εκστρατεία του Αρχιπελάγους κατά τον πρώτο ρωσοτουρκικό πόλεμο (1768-1774), υπό την αρχηγία του Αντιναυάρχου Σπιριντόνοβ και συμμετείχε στις ναυμαχίες του Ναυαρίνου και Τσεσμέ. Το 1773 με τον βαθμό του αρχικελευστή, ο Αλεξιανός ήταν στην μοίρα του πλοιάρχου Κόζουχοβ, και έλαβε μέρος στις περιπολίες στις ακτές της Συρίας, και συμμετείχε στην κατάληψη της Βηρυτού. Το 1774 με το πλοίο "Σαράτοβ" ανέλαβε περιπολίες στο Αρχιπέλαγος.

Μετά την επιστροφή του το 1775 με τη φρεγάτα "Ναταλί" από το Αρχιπέλαγος στην Κρονστάδη, ο Αλεξιανός την επόμενη χρονιά εντάχθηκε στην ομάδα των πλοίων που ταξίδευσε στο Αρχιπέλαγος με εμπορικό σκοπό και με την φρεγάτα "Αγ. Παύλος" έκανε τον περίπλου από το Τάλιν στην Μεσσήνη. Με την ίδια φρεγάτα απέπλευσε από το Λιβόρνο στην Κωνσταντινούπολη. Σε αυτό το ταξίδι έμεινε για τρία συνεχόμενα έτη.

Το 1780 με το πλοίο «Δόξα στη Ρωσία» και πάλι στην Μεσόγειο, οπότε ναυάγησε κοντά στην Τουλόν.

Το 1782, ταξίδεψε στη Βόρεια Θάλασσα με την μοίρα του Υποναυάρχου Α. Κρουζ.

Το 1786, ήδη αξιωματικός του επιτελείου, μεταφέρθηκε από το στόλο της Βαλτικής στον στόλο της Μαύρης Θάλασσας στην Χερσώνα, όπου συνέχισε να υπηρετεί. Το 1787 ανέλαβε διοικητής του μεταγωγικού "Πολότσκ".

Το 1788, κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο 1787-1792, με το βαθμό του πλοιάρχου Β΄ τάξεως ανέλαβε την διοίκηση της φρεγάτας "Ταγκανρόγκ", που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «Τζέρομε», συμμετείχε στην ναυμαχία στο Φιδονήσι με την μοίρα του Υποναυάρχου Βοηνόβιτς, και το 1790, με την μοίρα του υποναυάρχου Ουσακόβ έλαβε μέρος στην επίθεση στην Σινώπη, στον βομβαρδισμό της Ανάπα και στις ναυμαχίες στα στενά του Κέρτς και στην Τέντρα. Για την εκστρατεία αυτή έλαβε προαγωγή με τον βαθμό πλοιάρχου Α΄ τάξεως. Με την μοίρα του αντιναυάρχου Ουσακόβ έλαβε μέρος στην απελευθέρωση των Ιόνιων Νήσων από τους Γάλλους (1798-1800). Ο Αλεξιανός ήταν διοικητής της φρεγάτας των 72-πυροβόλων τα "Φώτα" και πήρε ενεργό μέρος στην κατάληψη των νησιών Κύθηρα και Ζάκυνθος και στην πολιορκία της Κέρκυρας (1798-1799) | όπου στις 29 του Οκτωβρίου κατέλαβε γαλλικό πλοίο με 18 πυροβόλα. Σε αυτή την εκστρατεία, κέρδισε τον βαθμό του πλοιάρχου (1799), υποναυάρχου (1801), και στις 16 Αυγούστου 1805 γίνεται Αντιναύαρχος.
Πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου 1810 στη θέση του Αντιναυάρχου του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας.

Έλαβε τα παράσημα του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Γ΄ Τάξεως το 1788 για τη διεξαγωγή 18 εκστρατειών στη θάλασσα 18, και του Τάγματος του Αγίου Βλαδίμηρου Γ' Τάξεως.

Πηγές 
 Στρατιωτική Εγκυκλοπαίδεια / Εκδ. Β.Φ.Νοβίτσκι. - Αγία Πετρούπολη: Ε IV του Σίτιν, 1911-1915.. - Τ. 1.
(Военная энциклопедия Сытина|часть=1)
 Λουριέ Β.Μ.,Ναυτικό Βιογραφικό Λεξικό. XVIII αιώνα. Αγία Πετρούπολη., 2005
(Лурье В. М.'' Морской биографический словарь. XVIII век. СПб., 2005)
 Ρωσικό Βιογραφικό Λεξικό: σε 25 τόμους/ υπό την εποπτεία του Α.Πόλοβτσοβ, 1896-1918 (Источник/РБСПбк)

Ρώσοι στρατιωτικοί
Γεράσιμος

Το όνομα Γεράσιμος είναι ένα κοινό ελληνικό όνομα. Εμφανίζεται με υποκοριστικά ως Μάκης.

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
 Γεράσιμος Α'
 Γεράσιμος Β'
 Γεράσιμος Γ'

Λογοτέχνες
 Γεράσιμος Βώκος
 Γεράσιμος Γρηγόρης
 Γεράσιμος Δ. Καγγελάρης
 Γεράσιμος Μαρκοράς

Ηθοποιοί
 Γεράσιμος Σκιαδαρέσης
 Γεράσιμος Γεννατάς

Πολιτικοί
 Μάκης Παρασκευόπουλος
 Γεράσιμος Παπαδόπουλος
 Γεράσιμος Λιβαδάς
 Γεράσιμος Αρσένης

Επαναστάτες
 Γεράσιμος Μεταξάς

Τραγουδιστές
 Γεράσιμος Μουτάφης

Αποσαφηνίσεις ονομάτων