joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ευρωστίνα Κορινθίας

Η Ευρωστίνα (ή Ευρωστίνη ή Ζάχολη) υπήρξε η πρωτεύουσα του παλαιού δήμου Ευρωστίνης και ήταν η «μητρόπολη» της Δυτικής Κορινθίας. Η Ζάχολη έχει μεγάλη ιστορία, καθώς προϋπάρχει του έτους 1500. Έχει υψόμετρο 700 μέτρα και απέχει 14 χιλιόμετρα από το Δερβένι και 70 χιλιόμετρα από την Κόρινθο. 

Η γεωργική παραγωγή της είναι πλούσια. Παράγει κεράσια, μήλα, λωτούς, δαμάσκηνα, αχλάδια, ντομάτες και, τέλος, τα φημισμένα και βραβευμένα «Ζαχολίτικα φασόλια». Η Ζάχολη έχει μεγάλη προσφορά στον αγώνα του έθνους κατά την Επανάσταση του 1821. Ανέδειξε δύο σπουδαίους οπλαρχηγούς, τον Παναγιωτάκη Γεραρή και το Χρήστο Ζίνη ή Ζαχολίτη.

Ιστορία
Η κοινότητα Κουνιάνικων συστήθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 31/8/1912, προήλθε από το Δήμο Ζαχόλης και αρχικά την αποτέλεσαν οι συνοικισμοί Κουνιάνικα, Ζερβιάνικα, Μαυριάνικα, Επάνω Αιγιαλός και τα Ροζενά. Η κοινότητα με υπουργική απόφαση (Α.Υ. Εσωτ. 3497/1916, ΦΕΚ Α΄ 273/1915) το 1915 μετονομάστηκε σε κοινότητα Ευρωστίνης. Στις 12-7-1929 (Διάταγμα 12-729, ΦΕΚ Α΄ 228/1929) τα Ροζενά αποσπάσθηκαν από την κοινότητα Ευρωστίνης και ο οικισμός αποτέλεσε την κοινότητα Ροζενών. Μετά την απόσπαση των Ροζενών, την κοινότητα αποτέλεσαν οι οικισμοί Ευρωστίνη, Άνω Αιγιαλός και Ευρωστινέικα (ένα σύνολο οικιών στο επάνω άκρο των Ροζενών).

Οι κάτοικοι το 1851 ήταν 1.160 και η κωμόπολη αναφερόταν ως Ζάχολη: Κουνιάνικα (885), Μαυριάνικα (665), Ζερβιάνικα (645). Το 1886 οι κάτοικοι ήσαν 700 κι αυτοί διεσπαρμένοι. Ο πληθυσμός της κοινότητας με την απογραφή του 1928 ανερχόταν σε 729 άτομα, το 1961 κατέβηκε στα 457 άτομα και στα 363 με την απογραφή του 1971, το 1981 αριθμούσε 414 (Ευρωστίνη 114, Άνω Αιγιαλός 209 και Ευρωστινέικα 91). Το 1985 οι κοινότητες Ευρωστίνης και Ροζενών συγχωνεύθηκαν με την επωνυμία κοινότητα Ευρωστίνης - Ροζενών και έδρα τα Ροζενά. Το 1991 η ενωμένη κοινότητα Ευρωστίνης - Ροζενών αριθμούσε 1.069 κατοίκους. Το 1996 η κοινότητα Ευρωστίνης - Ροζενών μαζί με τις κοινότητες Δερβενίου, Χελυδορέου, Λυγιάς, Σαρανταπήχου και Στομίου, αρχικά, αποτέλεσαν τον δήμο Ευρωστίνης. Κατά την τελευταία απογραφή (2001) η τέως κοινότητα και νυν δημοτικό διαμέρισμα είχε 1.084 κατοίκους.

Σημαντικά αξιοθέατα του οικισμού είναι οι ορθόδοξοι ναοί του Αγίου Γεωργίου (κτίστηκε το 1811 και ξεχωρίζει για τον αρχιτεκτονικό του ρυθμό και τις τρεις αγίες τράπεζες, αφιερωμένες στους Άγιο Γεώργιο, Άγιο Δημήτριο και Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη), της Κοίμησης της Θεοτόκου (κτίστηκε το 1830 στη θέση Καταφύγια) και της Αγίας Παρασκευής (κτίστηκε την ίδια περίοδο αλλά ανακατασκευάστηκε εκ θεμελίων το 1963).

Πληθυσμός 
Η Εβροστίνα έχει καταγράψει διαρκή μείωση απο το 1879 μέχρι και σήμερα στον πληθυσμό της, εξαιτίας της μετανάστευσης των κατοίκων της στα παραθαλάσσια επίνεια της και στα αστικά κέντρα του εξωτερικού και της χώρας.

Προσωπικότητες
 Χρίστος Βαρλέντης-Χριστοδούλου: Λογοτέχνης, εκδότης περιοδικού. Βλ. σχετικά.
 Γεώργιος Μπαλής: Καθηγητής Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, ακαδημαϊκός.
 Ιωάννης Μπρίνιας: Εξέχων νομομαθής και μαχόμενος δικηγόρος από το Δερβένι Κορινθίας. Βλ. σχετικά.
 Φάνης Χριστοδούλου: καλαθοσφαιριστής από τα Ροζενά Κορινθίας.

Παραπομπές

Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης
Χωριά του νομού Κορινθίας
Δήμος Λεχαινών

Ο Δήμος Λεχαινών ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ανδραβίδας - Κυλλήνης.

Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού. Ο δήμος είχε μόνιμο πληθυσμό 6.010 κατοίκους (απογραφή 2001) και καταλάμβανε έκταση 60.411 στρεμμάτων. Έδρα του ήταν τα Λεχαινά, από τα οποία πήρε και την ονομασία του.

Δημοτικά διαμερίσματα
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
 Δ.δ. Λεχαινών [ 3.679 ]
 τα Λεχαινά [ 3.401 ]
 οι Άγιοι Θεόδωροι [ 177 ]
 ο Άγιος Παντελεήμονας [ 45 ]
 το Καταρράχι [ 56 ]
 Δ.δ. Άγιος Χαράλαμπος (της πρώην κοινότητας Μελίσσης) -- ο Άγιος Χαράλαμπος [ 89 ]
 Δ.δ. Αρετής -- η Αρετή [ 466 ]
 Δ.δ. Μελίσσα -- η Μέλισσα [ 326 ]
 Δ.δ. Μπόρσιον (της πρώην κοινότητας Μελίσσης) -- το Μπόρσι [ 333 ]
 Δ.δ. Μυρσίνης -- η Μυρσίνη [ 1.117 ]

Δήμαρχοι 
Ως δήμος τα Λεχαινά λειτούργησαν με την ονομασία αυτή το 1948, όταν αναγνωρίστηκε η κοινότητα Λεχαινών σε δήμο. Ο δήμος λειτούργησε ως την κατάργησή του, το 2010. Δήμαρχοι διετέλεσαν οι:

1948-1951 Π. Οικονόμου
1951-1952 Δημ. Μπρέζας
1953-1954 Παν. Γενοβέζος
1954-1963 Ανδρέας Τρυφωνόπουλος (1915-1998)
1964 Βελ. Κατσίνας
1964-1967 Δημήτριος Καρκαβίτσας
1967-1974 Δημήτριος Ανδρ. Σκαλτσάς με αναπληρωτή τον Νικόλαο Διον. Κουτσογιάννη.
1974-1975 Κων. Αφθονίδης (διορισμός από κυβέρνηση εθνικής ενότητας)
1975-1978 Δημήτριος Καρκαβίτσας
1979-1994 Αθανάσιος Τσάγκος
1995-2002 Δημήτριος Χατζηγιάννης (1940-2019)
2003-2010 Νικόλαος Κουλούρης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Λεχαινών, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/09/2016.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Μυρτουντίων (1835-1912), eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/09/2016.
 Ιστοσελίδα για τον Δήμο Λεχαινών 
 Στοιχεία για το δήμο Λεχαινών από το Υπουργείο Εσωτερικών 

Λ
Δ
Ταλάλ Ελ Καρκουρί

Ο Ταλάλ Ελ Καρκουρί (αραβ:طلال القرقوري) είναι  Μαροκινός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού.

Βιογραφικό
Ο Καρκουρίγεννήθηκε στις 8 Ιουλίου του 1976 στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου και έχει ύψος 186 εκ.Ξεκίνησε την καριέρα του το 1996 από την τοπική Ράγια Καζαμπλάνκα και το 1999 τον ανακάλυψαν οι σκάουτερ της Παρί Σαιν Ζερμέν.

Στην ομάδα του Παρισιού έμεινε μέχρι το 2004 έχοντας 77 συμμετοχές και ένα γκολ σε αγώνες πρωταθλήματος.Κατά καιρούς είχε παραχωρηθεί σε άλλες ομάδες με την μορφή δανεισμού (στον Άρη τη σεζόν 2000/01 και στην Σάντερλαντ το 2003). Ειδικά με τους Θεσσαλονικείς πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις τόσο σε Ελλάδα, όσο και σε Ευρώπη, ενώ δεν άργησε να γίνει αντικείμενο λατρείας για τους οπαδούς των κίτρινων. Στο τέλος του 6μηνου δανεισμού του, έχοντας συμπληρώσει 11 συμμετοχές, όλες σαν βασικός, η τότε η διοίκηση του Άρη προσπάθησε να αγοράσει τον παίκτη, ο οποίος έδειχνε θετικός στην παραμονή του στην Ελλάδα, αλλά οι απαιτήσεις των Γάλλων κρίθηκαν απλησίαστες.
Μετά την οριστική του αποχώρηση από την Παρί αγωνίστηκε επί μια τριετία στην Πρέμιερ Λιγκ με την φανέλα της Τσάρλτον Αθλέτικ. Από το 2007 ως το 2011 αγωνίστηκε στην Κατάρ ΣΚ και ακολούθησε η Ουμ Σαλάλ, από το 2011 ως το 2012, οπότε και έκλεισε την καριέρα του.

Ήταν διεθνής επί οκτώ χρόνια με την Εθνική Μαρόκου,σκοράροντας μια φορά σε 31 εμφανίσεις. Τον Ιανουάριο του 2008 δήλωσε την αποχώρησή του από την Εθνική, μετά την αποτυχία στα προκριματικά του Κόπα Άφρικα.

Στατιστικά

Πηγές 

Στατιστικά 

Ελ Καρκουρι Ταλαλ
Ελ Καρκουρι Ταλαλ
Ε
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαρόκου
Ποδοσφαιριστές Σάντερλαντ ΑΦΚ
Ποδοσφαιριστές Τσάρλτον Αθλέτικ
Ποδοσφαιριστές Κατάρ ΣΚ
Ποδοσφαιριστές Ουμ Σαλάλ Σπορτ Κλαμπ
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μαροκινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ανδρόνικος Β΄ Μέγας Κομνηνός

Ο Ανδρόνικος Β’ Μέγας Κομνηνός (1240-1266), υπήρξε Αυτοκράτορας της Τραπεζούντας από το 1263 ως το 1266. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μανουήλ Α' από την πρώτη του σύζυγο, την Τραπεζούντια ευγενή Άννα Ξυλαλόη.

Κατά τη διάρκεια των τριών χρόνων της βασιλείας του η Τραπεζούντα βρίσκονταν σε εποχή εμπορικής και οικονομικής ακμής. Εκείνα τα χρόνια η Σινώπη, που είχε απελευθερώσει η πατέρας του, έπεσε ξανά στα χέρια των Σελτζούκων. Χάθηκε με αυτό τον τρόπο και η τελευταία ελπίδα για την Τραπεζούντα να επεκταθεί δυτικά και να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη. 

Τον Ανδρόνικο τον διαδέχτηκε μετά τον θάνατό του το 1266, ο ετεροθαλής αδελφός του Γεώργιος.

Γενεαλογία

Πηγές 
 Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Εκδοτική Αθηνών. Τόμος Θ'. Οι Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας, σελ. 332. ISBN 960-213-105-5.

Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας
Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Ανδρονικος
Ελληνορώσων

Η συνοικία Ελληνορώσων βρίσκεται στο 7ο δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αθηναίων, βόρεια της συμβολής των λεωφόρων Κατεχάκη και Μεσογείων. Επί της ουσίας ξεκινάει από τη βόρεια πλευρά της λεωφόρου Κατεχάκη και φθάνει μέχρι και τα όρια του Νέου ψυχικού. Συνορεύει με τις συνοικίες Ερυθρός Σταυρός, Γηροκομείο, Αμπελόκηποι και το Νέο Ψυχικό. Κύριες οδικές αρτηρίες της συνοικίας είναι η οδός Καραθεοδωρή και η οδός Αδριανείου, που πήρε το όνομα της από το Αδριάνειο υδραγωγείο που βρισκόταν στην περιοχή. Η πλατεία Γκίκα αποτελεί κέντρο της κοινωνικής ζωής της συνοικίας. Εκεί λειτουργεί και μία από τις Λέσχες Φιλίας του Δήμου. Η συνοικία Ελληνορώσων εξυπηρετείται από τον σταθμό  μετρό Κατεχάκη και από πολλές γραμμές λεωφορείων και τρόλεϊ.

Το όνομα της συνοικίας
Η συνοικία ονομάστηκε έτσι επειδή όταν ιδρύθηκε στέγασε Έλληνες μετανάστες προερχόμενους απ' τη Ρωσία οι οποίοι έμειναν στην ιστορία σαν Ελληνορώσοι.

Αθλητισμός
Ο κυριότερος αθλητικός σύλλογος της συνοικίας είναι ο Εθνικός Ελληνορώσων, ο οποίος αγωνίζεται στην κατηγορία καλαθοσφαίρισης της Δ΄ ΕΣΚΑ. Επίσης υπάρχουν προπονητικές εγκαταστάσεις της ομάδας Ζευς Ερυθρού Σταυρού, η οποία εδρεύει στην ομώνυμη γειτονική συνοικία.

Προσωπικότητες της περιοχής 

 Δήμητρα Γαλάνη, τραγουδίστρια

Παραπομπές 

Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Γεώργιος Μέγας Κομνηνός

Ο Γεώργιος Μέγας Κομνηνός (1255-μετά το 1284) ήταν Αυτοκράτορας της Τραπεζούντας από το 1266 ως το 1280. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μανουήλ Α' και της τρίτης συζύγου του, της Τραπεζούντιας ευγενούς, Ειρήνης Συρίκαινας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του οι προστριβές για την προσέγγιση η μη της ανασυσταθείσας Βυζαντινής Αυτοκρατορίας δημιούργησαν έντονη ρήξη στα εσωτερικά της Τραπεζούντας.

Διαδέχτηκε τον αδελφό του Ανδρόνικο Β' το 1266. Οι εσωτερικές διαμάχες ανάμεσα στους Κωνσταντινουπολίτες πρόσφυγες της Τραπεζούντας (η Κωνσταντινούπολη είχε ήδη απελευθερωθεί από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας) και στην τοπική αριστοκρατία πήραν μεγάλες διαστάσεις. Οι μεγάλες οικογένειες της τοπικής αριστοκρατίας έβλεπαν με εχθρότητα τις επαφές που αναπτύσσονταν μεταξύ των αρχών της Τραπεζούντας και των αρχών της Κωνσταντινούπολης, όπως η αποτυχημένη προσπάθεια για μια επιγαμία ανάμεσα στους δύο αυτοκρατορικούς οίκους (Παλαιολόγων και Μεγάλων Κομνηνών). Η κρίση οξύνθηκε ιδιαίτερα και λόγω της θρησκευτικής πολιτικής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου ο οποίος υποστήριζε την ένωση των Καθολικής και Ορθόδοξης εκκλησίας.

Την ίδια εποχή η παρουσία Τουρκομανικών φύλων γίνονταν όλο και πιο έντονη. Σε μια εκστρατεία του κατά των Τουρκομάνων το 1280, στο Ταυρέζιο όρος, στα νότια της επικράτειας της Τραπεζούντας, ο Γεώργιος προδίδεται από τους τοπικούς άρχοντες και αιχμαλωτίζεται από τους εχθρούς.

Το 1282 όμως απελευθερώνεται, εν τω μεταξύ στον θρόνο έχει ανέβει ο αδελφός του Ιωάννης Β' Μέγας Κομνηνός. Ο Γεώργιος με τους οπαδούς του προσπάθησε να διεκδικήσει τον θρόνο, όμως τελικά ο Ιωάννης κατέστειλε την επανάσταση που προκάλεσε. Ο Ιστορικός Μιχαήλ Πανάρετος τον χαρακτήρισε «πλάνο», επειδή στα τελευταία χρόνια της ζωής του περιπλανιόταν εξόριστος.

Οικογένεια 
Από μία άγνωστη σύζυγο ή ερωμένη, ο Γεώργιος είχε μια κόρη, η οποία παντρεύτηκε κάποιον Γεωργιανό ευγενή.

Γενεαλογία

Νομίσματα
Έκοψε χάλκινα νομίσματα διαμέτρου 21 και 27 χιλ. με τον αυτοκράτορα όρθιο να κρατά σκήπτρο και σφαίρα ή λάβαρον. Επιγραφή: ΓΕΩΡΓΙΟC ΔΕCΠΟΤΗC ΚΟΜΝΗΝ. Στην άλλη ο άγ. Ευγένιος κρατώντας σταυρό ή ο άγ. Γεώργιος με επιγραφή Ο ΑΓΙΟC ΓΕΩΡΓΙΟC.

Πηγές 
 Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Εκδοτική Αθηνών. Τόμος Θ'. Οι Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας, σελ. 332. ISBN 960-213-105-5.

Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας
Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Γωργιος
Μιλέβα Μάριτς

Η Μιλέβα Μάριτς (Милева Марић Ајнштајн, 19 Δεκεμβρίου 1875 - 4 Αυγούστου 1948) ήταν Σέρβα φυσικός και σύζυγος του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Έχει υποστηρίξει πως βοήθησε τον Άλμπερτ Αϊνστάιν στις έρευνές του. Παραμένει μυστήριο αν ο ισχυρισμός της Μιλέβας Μάριτς είναι αληθινός.

Οικογένεια 
Γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1875 από μια πλούσια οικογένεια. Παντρεύτηκε με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν και έκανε τρία παιδιά μαζί του. Την Lieserl (1902) (εκτός γάμου), τον Hans Albert (1904) και τον Eduard (1910). Η ακριβής τύχη της Lieserl είναι άγνωστη, καθώς άλλοι ισχυρίζονται πως δόθηκε για υιοθεσία και άλλοι πως πέθανε το 1903. Με τον Αϊνστάιν χώρισε το 1919.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα για την Μιλέβα Μάριτς 
 Βιογραφικό σημείωμα σε Ιστοσελίδα για τον Αϊνστάιν
 Εκτενέστερο βιογραφικό σημείωμα
 Who did Einstein’s Mathematics?: A Response to Troemel-Ploetz  
 Mutter der Relativitätstheorie von Judith Rauch, Emma, Oktober 1990 
 Gesellschaft zu Fraumünster, Zürich 

Σέρβοι φυσικοί
Σέρβοι μαθηματικοί
Βοϊβοντίνα
Δήμος Τοπείρου

Ο Δήμος Τοπείρου είναι δήμος της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και καταλαμβάνει έκταση 312.493 στρεμμάτων. Έδρα του είναι το Εύλαλο.

Ο δήμος συστάθηκε με το 1997 με βάση το νόμο Καποδίστρια από τη συνένωση οκτώ πρώην κοινοτήτων, ενώ έμεινε ανέπαφος με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έχει μόνιμο πληθυσμό 11.544  κατοίκους,

Ιστορία
Η ονομασία Τόπειρος προέρχεται από αρχαία πόλη που υπήρχε στην περιοχή. Η πόλη ιδρύθηκε τον α΄ αιώνα μ.Χ. και βρισκόταν πάνω στην Εγνατία οδό. Άκμασε κατά τον β΄ αιώνα μ.Χ. και έδωσε ιστορικό παρόν μέχρι το 812 μ.Χ. οπότε και καταστράφηκε από τον Βούλγαρο Τσάρο Κρούμο. Τα ερείπια της αρχαίας Τοπείρου εντοπίζονται μεταξύ των σημερινών οικισμών Τοξότες και Παράδεισος.

Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονται οι εξής δημοτικές και τοπικές κοινότητες:

 Δημοτική Κοινότητα Ευλάλου
 το Εύλαλο
 το Δέκαρχο
 το Ηλιοκέντημα
 η Κρεμαστή
 ο Κύρνος
 το Μικροχώρι
 το Ορφανό
 το Παλαιό Όλβιο
 Δημοτική Κοινότητα Τοξοτών
 οι Τοξότες 
 ο Άγιος Αθανάσιος   
 η Θαλασσιά 
 η Κοσμητή  
 το Μεγάλο Τύμπανο   
 το Μικρό Τύμπανο   
 η Ποίμνη 
 η Σεμέλη 
 Τοπική Κοινότητα Αβάτου -- το Άβατο 
 Τοπική Κοινότητα Γαλάνης -- η Γαλάνη
 Τοπική Κοινότητα Εξοχής
 η Εξοχή
 το Βανιάνο   
 η Γκιζέλα 
 η Δάφνη  
 ο Κοσσός  
 η Κυψέλη 
 η Μέλισσα   
 η Νέα Αμισός  
 Τοπική Κοινότητα Ερασμίου   
 το Νέο Εράσμιο
 το Δασοχώρι 
 το Παλαιό Εράσμιο 
 ο Ραδιοσταθμός  
 Τοπική Κοινότητα Μαγγάνων -- τα Μάγγανα 
 Τοπική Κοινότητα Ολβίου -- το Όλβιο

Δήμαρχοι 
1999-2014 Στέλιος Χατζηευαγγέλου. Γεννήθηκε το 1962. Εξελέγη Πρόεδρος της Κοινότητας Νέου Ολβίου Ν. Ξάνθης το 1986 και επανεξελέγη το 1990 και το 1994. Το 1998, η Κοινότητα Νέου Ολβίου συνενώθηκε στο νεοσύστατο Δήμου Τοπείρου. Ο Χατζηευαγγέλου εξελέγη Δήμαρχος Τοπείρου για πρώτη φορά το 1998 με ποσοστό 55,40% επικρατώντας στον δεύτερο γύρο του Χρήστου Φεταχίδη. Επανεξελέγη το 2002 με ποσοστό 50,10% έναντι 49,90% της Μαρίας Καραλευθέρη και το 2006 από τον πρώτο γύρο, αποσπώντας ποσοστό 53,06% έναντι 46,94 για το Γιώργο Παυλακάκη. Το 2010 επανεξελέγη με ποσοστό 53,85%, υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ έναντι 46,15% για το Θωμά Μίχογλου.
2014- σήμερα Θωμάς Μίχογλου. Εξελέγη από τον πρώτο γύρο το 2014 με ποσοστό 59,72% έναντι 40,28% για τη Μαρία Καραλευθέρη. Επανεξελέγη στον δεύτερο γύρο με την παράταξη "Δημοτική Αλλαγή" το 2019 με ποσοστό 57,71% έναντι 42,29 για τον Άγγελο Κηλικιώτη της παράταξης "Νέα Πνοή".

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στοιχεία για το δήμο Τοπείρου από το Υπουργείο Εσωτερικών 
 Φωτογραφίες στο Flickr
Πληροφορίες για το Δήμο από την επίσημη ιστοσελίδα του δήμου
Νέα Μπάφρα Σερρών

Η Νέα Μπάφρα είναι ημιορεινός οικισμός στους πρόποδες του Παγγαίου όρους στον Νομό Σερρών σε υψόμετρο 210μ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 716 κατοίκους. Βρίσκεται 49 χλμ. νοτιοανατολικά από την πόλη των Σερρών, 23 χλμ. δυτικά από την πόλη της Δράμας και 43 χλμ. βορειοδυτικά από την πόλη της Καβάλας. Βρίσκεται στον κόμβο των εθνικών οδών Δράμας - Θεσσαλονίκης και Σερρών - Καβάλας.

Ιδρύθηκε αρχικά από ογδόντα οικογένειες προσφύγων, από την Πάφρα του Δυτικού Πόντου το 1924. Κατόπιν εγκαταστάθηκαν και άλλες οικογένειες Παφραίων από διάφορα μέρη της Βορείου Ελλάδας. 

Έως το 1997 λειτουργούσε ως μία από τις κοινότητες του Ν. Σερρών. Από το 1998 ως το 2009 λειτούργησε ως Έδρα του νεοϊδρυθέντος Δήμου Κορμίστας. Από το 2010 ανήκει στον Καλλικρατικό Δήμο Αμφίπολης.

Υπάγεται εκκλησιαστικά στην Ιερά Μητρόπολη Ζιχνών και Νευροκοπίου. Κατά τη διάρκεια της εμποροπανήγυρης που γίνεται στο χωριό, εν όψει της μεγάλης γιορτής του ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στις 6 Αυγούστου, ο Πολιτιστικός και Επιμορφωτικός Σύλλογος «Ηλίας Πάνου» ξεκινά τις εορταστικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις από την 1η Αυγούστου. Το χωριό έχει τρία εξωκλήσια: του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Δημητρίου και το παλαιότερο εξωκλήσι του χωριού τον Προφήτη Ηλία. Στις τρεις αυτές εκκλησίες τελούνται επίσης επετειακές εορταστικές εκδηλώσεις με διάφορα έθιμα των Μπαφραίων, κατά τις εορτές των Αγίων τους. Σε απόσταση 12 χλμ. από το χωριό βρίσκεται η Μονή Εικοσιφοινίσσης στο όρος Παγγαίο.

Ως πρώην έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Κορμίστας, λειτουργεί στο πρώην κτίριο του Δήμου το ληξιαρχείο, το ΚΕΠ και τελούνται διάφορες γραμματειακές εργασίες. Διαθέτει ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο, Νηπιαγωγείο, Αγροτικό Ιατρείο, Πολιτιστικό Σύλλογο «Ηλίας Πάνου», το Λαογραφικό~Ιστορικό Κέντρο Ν. Μπάφρας «Γεώργιος Αντωνιάδης», τον Σύλλογο Γυναικών η «Γαζηλώνα» και τον ποδοσφαιρικό Σύλλογο «Δόξα Ν. Μπάφρας».

Η κύρια ασχολία των κατοίκων του χωριού είναι οι αγροτικές καλλιέργειες. Παλαιότερα ήταν η καπνοκαλλιέργεια, αλλά σήμερα οι κάτοικοι ασχολούνται και με άλλες παραγωγές.

Την περίοδο της βουλγαρικής κατοχής πάρα πολλοί κάτοικοι της συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση, με επικεφαλής τον Καπετάν Θόδωρο ή Μπάρμπα (Θεόδωρο Τσακιρίδη). Την περίοδο του Εμφυλίου, οι κάτοικοί του πολέμησαν στο πλάι του Εθνικού Στρατoύ.

Προσωπικότητες 
 Κατάγονται από την Νέα Μπάφρα
 Θεόδωρος Τσακιρίδης, Έλληνας οπλαρχηγός της Εθνικής Αντίστασης

Χωριά του νομού Σερρών
Εταιρεία Μαξ Πλανκ

Η Εταιρεία Μαξ Πλανκ για την Προαγωγή της Επιστήμης (Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften e.V., συντομογραφικά MPG) είναι ένας ανεξάρτητος, μη-κερδοσκοπικός ερευνητικός οργανισμός, χρηματοδοτούμενος κυρίως από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τα ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας. Ιδρύθηκε το 1948 με σκοπό την προώθηση της βασικής έρευνας στις φυσικές, βιολογικές και κοινωνικές επιστήμες, με έμφαση σε καινοτόμα και διεπιστημονικά ερευνητικά πεδία που υπερβαίνουν τις ερευνητικές ή οικονομικές δυνατότητες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. 

Ο οργανισμός αποτελείται από ένα δίκτυο 76 Ινστιτούτων στην Γερμανία, καθώς και από τρία Ινστιτούτα και αρκετά μικρότερα παραρτήματα εκτός Γερμανίας. Το ανθρώπινο δυναμικό της Εταιρείας περιλαμβάνει πάνω από 13000 άτομα, εκ των οποίων 4700 συγκροτούν το επιστημονικό προσωπικό και 6400 είναι υποψήφιοι διδάκτορες, μετα-διδακτορικοί ερευνητές και υπότροφοι ερευνητές. Ο συνολικός ερευνητικός προϋπολογισμός για το 2008 υπερβαίνει τα 1,7 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η Εταιρεία Μαξ Πλανκ είναι ο μεγαλύτερος ερευνητικός φορέας στην Ευρώπη και έχει ισχυρή φήμη ως ένας από τους κορυφαίους του κόσμου. Σύμφωνα με την κατάταξη του 2006 που δημοσιοποιήθηκε στο Times Higher Education Supplement καταλαμβάνει την πρώτη θέση παγκοσμίως στην επιστημονική έρευνα και την τρίτη θέση παγκοσμίως στην τεχνολογική έρευνα. Τα συνολικά 17 βραβεία Νόμπελ που έχουν απονεμηθεί σε μέλη της Εταιρείας την καθιστούν τον πλέον διακεκριμένο ερευνητικό οργανισμό του κόσμου.

Δείτε επίσης
Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για την Εξελικτική Ανθρωπολογία‎

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της Εταιρείας Μαξ Πλανκ
 Κατάλογος των ερευνητικών Ινστιτούτων Μαξ Πλανκ

Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Ερευνητικά κέντρα στη Γερμανία
Κατιάνα Μπαλανίκα

Η Κατιάνα Μπαλανίκα (20 Αυγούστου 1947) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Βιογραφία 
Αποφοίτησε από το Εθνικό Θέατρο, στο οποίο έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο στην παράσταση "Η Τρισεύγενη"  το 1969. Δούλεψε για πολλά χρόνια στη Μέδουσα στο πλευρό του Γιώργου Μαρίνου. Στην "Νεράιδα" συνεργάστηκε με τον Δάκη, τον Φίλιππο Νικολάου και τον Αντώνη Καλογιάννη. Το 1983 στην ΕΡΤ στο σόου "Πράματα και Θάματα" έκανε μουσικά επιθεωρησιακά σκετς, μαζί με την Πωλίνα και τη Σόφη Ζαννίνου. Ακολούθησαν μερικοί πρωταγωνιστικοί ρόλοι και κάποιες guest εμφανίσεις σε επιτυχημένες σειρές (Οι τρεις Χάριτες και Εμείς και Εμείς). Έγινε ευρέως γνωστή και καθιερώθηκε με τον ρόλο της Σάσας Παπαδήμα μέσα από την σειρά Ντόλτσε Βίτα. Έπειτα ακολούθησαν πολλοί πρωταγωνιστικοί ρόλο όπου την σεζόν 2003 - 2004 ήρθε η μεγάλη επιτυχία. Συνεργάστηκε με την Ελένη Ράντου, την Ράνια Σχίζα και τον Σάκη Μπουλά στην σειρά Σαββατογεννημένες ερμηνεύοντας τον ρόλο της Καίτης Τόνγκα. Αγαπημένοι της και στενοί συνεργάτες είναι, μεταξύ άλλων, ο Σταμάτης Κραουνάκης, η Κάτια Δανδουλάκη, η Άννα Παναγιωτοπούλου, η Ελένη Ράντου, ο Γιώργος Μαρίνος, ο Σάκης Μπουλάς και πολλοί άλλοι.

Προσωπική ζωή 
Αδελφή της είναι η τραγουδίστρια Sigma Fay. Για τέσσερα χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ήταν σύντροφος του γνωστού καλλιτέχνη Γιώργου Μαρίνου. Το 1975 παντρεύτηκε με τον επιχειρηματία Στηβ Κακέτση, με τον οποίο απέκτησε τον γιο της Ασημάκη (1976), ενώ χώρισαν το 2000. Ο Μάκης παντρεύτηκε το 2012 και το 2013 απέκτησε την κόρη του, που πήρε το όνομα της γνωστής ηθοποιού.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Θέατρο

Παραπομπές

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αππιανός

Ο Αππιανός (Αππιανός Αλεξανδρεύς) ήταν Ρωμαίος ιστορικός ελληνικής καταγωγής. Γεννήθηκε γύρω στο 95 στην Αλεξάνδρεια. Ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας. Ανέλαβε διοικητικά αξιώματα στη γενέτειρα του και αργότερα, εγκατεστημένος στη Ρώμη, άσκησε καθήκοντα συνηγόρου σε δίκες ενώπιον των αυτοκρατόρων και προάχθηκε μετά το 147 σε αυτοκρατορικό επίτροπο στην Αίγυπτο. Πέθανε περίπου το 165. 

Έγραψε τη ρωμαϊκή ιστορία από την εποχή του Αινεία μέχρι τις μέρες του, με τίτλο Ρωμαϊκά. Το έργο του αποτελείται από 24 βιβλία. Διαίρεσε την ιστορία κατά έθνη με τη χρονολογική σειρά που κατακτήθηκαν από τους Ρωμαίους. Η μόνη εξαίρεση είναι τα βιβλιά 13-17 που αναφέρονται στους εμφυλίους πολέμους.

Οι τίτλοι των βιβλίων του είναι:

 Εποχή των βασιλιάδων
 Ιταλική
 Σαυνιτική
 Κελτική
 Σικελική και νησιωτική
 Ιβηρική
 Αννιβαϊκή
 Λιβυκή (Καρχηδονική και Νουμιδική)
 Μακεδονική και Ιλλυρική
 Ελληνική και Ιωνική
 Συριακή
 Μιθριδάτειος
 Εμφυλίων
 Αιγυπτιακών
 Εκαντοαετία
 Δακική
 Αράβιος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 "Appian of Alexandria", από τον ιστορικό  Jona Lendering.
 Έργα του Αππιανού στην Βικιθήκη.

Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Ρωμαίοι ιστορικοί
Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Δημόφιλος ο Θεσπιεύς

Ο Δημόφιλος του Διαδρόμου ο Θεσπιεύς (Θεσπιές, 5ος αιώνας π.Χ. - Θερμοπύλες, Αύγουστος ή Σεπτέμβριος 480 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας που υπήρξε στρατιωτικός ηγέτης της Μάχης των Θερμοπυλών￼￼. Σκοτώθηκε μαζί με τον έτερο αρχηγό της μάχης, τον Λεωνίδα, ενώ οι πληροφορίες που έχουν σωθεί για το πρόσωπό του είναι ελάχιστες. 
Ήταν ο διοικητής των 700 Θεσπιέων που έμειναν στο πλευρό των 300 Σπαρτιατών στις Θερμοπύλες, το 480 π.Χ., όταν τους κύκλωσαν οι Πέρσες. Αυτό πιθανόν σημαίνει ότι ήταν επιφανής πολίτης στην πόλη του. Μαζί του στάλθηκαν για να βοηθήσουν στη διοίκηση του σώματος ο Ξενοκρατίδης, ο Πρωτοκρέοντας και ο Διθύραμβος του Αρματίδη. 

Ο Ηρόδοτος αναφέρει την απόφαση των Θεσπιέων πολεμιστών να μείνουν εθελοντικά και να πεθάνουν στις Θερμοπύλες μαζί με το βασιλιά Λεωνίδα και τους άντρες του (Η, 222).

Ο λόγος που ο βασιλιάς Λεωνίδας κράτησε τους Θηβαίους μαζί του ήταν γιατί είχανε "μηδίσει", είχανε δηλώσει υποταγή δηλαδή στον Ξέρξη, ενώ φοβόταν ότι εάν τους αφήσουν να φύγουν μπορεί να τους επιτεθούν μαζί με τους Πέρσες. Αντίθετα τους Θεσπιείς τους κράτησε μαζί του γιατί είχαν διακριθεί τις δύο προηγούμενες μέρες στη μάχη, αλλά και γιατί όπως οι Λακεδαιμόνιοι έτσι και αυτοί κατάγονταν από τον ημίθεο Ηρακλή, σύμφωνα με τις δοξασίες τους.

Μετά τη Μάχη των Θερμοπυλών οι Έλληνες τοποθέτησαν επιγράμματα για τους νεκρούς κάθε πόλης. Για τους Θεσπιείς το επίγραμμα έγραφε:
"Άνδρες τοι ποτ' έναιον υπό κροτάφοις Ελικώνος,
λήματα των αυχεί Θεσπιάς ευρύχορος."
Δηλαδή:
"Αυτοί οι άνδρες κατοικούσαν στους πρόποδες του Ελικώνα, για το θάρρος του περηφανεύεται ο πλατύς κάμπος των Θεσπιών".

Πηγές 
 Ηρόδοτος, Ιστορίαι, βιβλία 1-9, μετάφραση Πανέτσος Ε., εκδόσεις Ζαχαρόπουλος/ βιβλία V-IX, μετάφραση Σπυρόπουλος Η., εκδόσεις Γκοβόστη, 1995
 Κωτούλας Ι., Μπελέζος Δ., ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, σειρά Μεγάλες Μάχες, ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ, εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ, 2005

Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων
Γιώργος Κοίλιαρης

Ο Γιώργος Κοίλιαρης (1955 - 15 Νοεμβρίου 2008) άρχισε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1979 κι υπήρξε συνεργάτης γνωστών εφημερίδων, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών. Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του διακρίθηκε ως πολεμικός ανταποκριτής. Μετά τον τραυματισμό του στο Αφγανιστάν σε τροχαίο υπό συνθήκες που παρέμειναν αδιευκρίνιστες, στην διάρκεια ανθρωπιστικής αποστολής, τον Οκτώβριο του 2008, μεταφέρθηκε για νοσηλεία στο Άμπου Ντάμπι και κατόπιν στην Αθήνα, όπου απεβίωσε το Νοέμβριο του 2008.

Επαγγελματική δραστηριότητα
Ο Γιώργος Κοίλιαρης είχε σπουδάσει Ιστορία της Σύγχρονης Τέχνης στην Πολυτεχνική Σχολή του Νιούκασλ της Βρετανίας. Ξεκίνησε την δημοσιογραφική του καριέρα ως ελεύθερος ρεπόρτερ στην εφημερίδα Τα Νέα το Νοέμβριο του 1979. Στη συνέχεια εργάστηκε στις εφημερίδες Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Ελεύθερος Τύπος, Πρώτη, Βραδυνή, Αλήθεια, Νίκη, αλλά και στους ραδιοσταθμούς Flash και ΣΚΑΪ. Το τελευταίο διάστημα εργαζόταν στη ΝΕΤ, για την οποία έκανε πολεμικές ανταποκρίσεις.

Τελευταία αποστολή
Ως πολεμικός ανταποκριτής είχε βρεθεί πολλές φορές σε εμπόλεμες ζώνες, όπως αυτές της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, του Ιράκ, της Βοσνίας, του Ναγκόρνο Καραμπάχ, της Γεωργίας, του Σουδάν, του Αφγανιστάν. Κατά την διαμονή του σε ορεινά χωριά του Βορειοανατολικού Αφγανιστάν, είχε ευαισθητοποιηθεί από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης του ντόπιου πληθυσμού (χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επαρκή ρουχισμό, τροφή και εκπαίδευση), ο οποίος μάλιστα μιλούσε γλωσσικό ιδίωμα με αρχαιοελληνικά στοιχεία και ισχυριζόταν ότι κατάγεται από τον Μέγα Αλέξανδρο. Εκτός δημοσιογραφικής αποστολής, ο Κοίλιαρης επέστρεψε στην περιοχή για να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια, έχοντας δηλώσει πριν την αναχώρησή του για την Καμπούλ στον συνάδελφό του Φώτη Καφαράκη: «Αυτή τη φορά δεν πάω για δουλειά, πάω για την ψυχή μου». Το πρωί της Πέμπτης 9 Οκτωβρίου το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ανετράπη από άγνωστη αιτία, με αποτέλεσμα ο δημοσιογράφος να τραυματιστεί σοβαρά σε κεφάλι και αυχένα.  Υπέκυψε στα τραύματά του την 15η Νοεμβρίου 2008 στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου ΚΑΤ και κηδεύτηκε την Τρίτη 18η στο νεκροταφείο Ζωγράφου.

Συγγραφικό έργο

Ο Γιώργος Κοίλιαρης υπήρξε συγγραφέας δύο βιβλίων: Η Γαλήνη Κομματιάστηκε (εκδ. Λιβάνης-Νέα Σύνορα, Αθήνα 1997), με ρεπορταζ και ιστοριες απο της αποστολές του στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, στον Λίβανο, στο Κουρδιστάν, στη γιουγκοσλαβία και αλλού, κι ενός αστυνομικού μυθιστορήματος με τίτλο Αδιέξοδος Νοέμβρης (εκδ. Κωστέα-Γείτονα, Αθήνα 2003).

Παραπομπές
  

Κοίλιαρης
Ρήσος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ρήσος είναι γνωστός ένας βασιλιάς των Θρακών, γιος του Ηιονέα (Ιλιάδα, Κ 435) ή (κατά τους μεταγενέστερους συγγραφείς) του Στρυμόνα και μιας από τις Μούσες (της Καλλιόπης, της Ευτέρπης ή της Τερψιχόρης). Ο Ρήσος, που ανατράφηκε από Ναϊάδες, συμμετείχε ως σύμμαχος του Πριάμου στον Τρωικό Πόλεμο, έφθασε όμως αργά, καθώς η πατρίδα του είχε δεχθεί επίθεση από τους Σκύθες κατά την εποχή που άρχισε ο Τρωικός Πόλεμος. Ο Ρήσος σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό μέσα στη σκηνή του από τον Διομήδη και τον Οδυσσέα κατά τη νυκτερινή τους αποστολή κατασκοπείας, οι οποίοι και άρπαξαν τα κατάλευκα άλογά του. Τα άλογα αυτά, σύμφωνα με κάποιον χρησμό, αν έτρωγαν τρωικό χόρτο και έπιναν νερό από τον Ξάνθο, θα έσωζαν την Τροία. Ο μύθος αυτός απετέλεσε το θέμα ομώνυμης αρχαίας τραγωδίας που αναφέρεται ως έργο του Ευριπίδη.

Με το όνομα Ρήσος αναφέρεται στην Ιλιάδα (Μ 20) και ένας ποταμός της Βιθυνίας, παραπόταμος του Γρανικού, και ο ομώνυμος ποτάμιος θεός. Ο ίδιος ο Θράκας βασιλιάς είχε κάποια σύνδεση με τη Βιθυνία εξαιτίας του έρωτά του με τη Βιθύνια κυνηγό Αργανθόνη (Παρθενίου του Νικαέως «Ερωτικά παθήματα», κεφ. 36).

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ρησος
Ρησος
Ρόδη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ρόδη είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

 Μία Νύμφη, κόρη του θεού Ποσειδώνα και της Αλίας, ή του θεού Ηλίου και της Αμφιτρίτης, ή του Ποσειδώνα και της Αφροδίτης, ή του Ωκεανού, ή ακόμα και του Ασωπού. Από αυτή κατά μία εκδοχή πήρε το όνομά της η νήσος Ρόδος, αλλά σε αυτή την περίπτωση συγχέεται με τη μυθική Ρόδο.
 Μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Ρόδης ήταν η Ατλαντείη ή Φοίβη, και επομένως η Ρόδη ήταν ομοθαλής αδελφή της Αστερίας, της Γλαύκης, της Γόργης, της Ιπποδαμείας, της Ιππομέδουσας, της Ιφιμέδουσας, της Κλεοπάτρας και της Ροδίας. Η Ρόδη παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου Ιππόλυτο και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.

Γενεαλογικό δένδρο 
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες

{{chart|NERE | |THAUM | |PHORC |~|y|~|CETO | |EURYB | |TELCH | |HAL |y|POS | | | | | |APHRO
|APHRO=Αφροδίτη<ref name="aphrodite">Υπάρχουν δύο πολύ διαφορετικές ιστορίες για την προέλευση της Αφροδίτης: Ο Ησίοδος (Θεογονία) ισχυρίζεται ότι «γεννήθηκε» από τον αφρό της θάλασσας αφού ο Κρόνος ευνούχισε τον Ουρανό, κάνοντας της  έτσι κόρη του Ουρανού; Αλλά ο Όμηρος στην  Όμηρος(Ιλιάδα, βιβλίο V) έχει την Αφροδίτη ως κόρη του Δία και της Διόνης. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα (Συμπόσιο 180e), οι δύο θεότητες ήταν εντελώς ξεχωριστές οντότητες: η[[Ουρανία Αφροδίτη|Ουρανία Αφροδίτη και Αφροδίτη Πάνδημος']].</ref>
|CETO =Κητώ
|EURYB =Ευρυβία
|HAL =Αλία
|NERE=Νηρέας
|PHORC =Φόρκυς
|POS=Ποσειδών
|TELCH =Τελχίνες
|THAUM =Θαύμας
|boxstyle_APHRO=background-color: #fbb;
|boxstyle_CETO =background-color: #fbb;
|boxstyle_EURYB =background-color: #fbb;
|boxstyle_HAL =background-color: #fbb;
|boxstyle_NERE=background-color: #bbf;
|boxstyle_PHORC =background-color: #bbf
|boxstyle_POS =background-color: #bbf
|boxstyle_TELCH =background-color: #fff
|boxstyle_THAUM =background-color: #bbf
|}}

Παραπομπές

 Πηγή 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση'', Αθήνα 1969

Ροδη
Ροδη
Μυθολογία της αρχαίας Ρόδου
Πυριφλεγέθων

Ο Πυριφλεγέθων, δηλαδή «ὁ λάμπων ὡς φλοξ πυρός» ή αυτός που αναδίδει πύρινες φλόγες, γνωστός διεθνώς και ως Φλεγέθων (Phlegethon, Flegeton), ήταν στην ελληνική μυθολογία ένας από τους τρεις ή πέντε ποταμούς που διέρρεαν τον Κάτω Κόσμο, τον Άδη.

Το μυθολογικό πλαίσιο 
Ο Πυριφλεγέθων αναφέρεται από τον Όμηρο στην Οδύσσεια. Πιστευόταν ότι έρρεε στο πάλι του Κωκυτού, που ερχόταν από τη Στύγα. Τα δυο ποτάμια έσμιγαν και χύνονταν με θορυβώδη καταρράκτη στον Αχέροντα: «ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε ῥέουσι Κώκυτός θ', ὃς δὴ Στυγὸς ὕδατός ἐστιν ἀποῤῥώξ, πέτρη τε ξύνεσίς τε δύω ποταμῶν ἐριδούπων» (κ΄ 513-515). 

Στον πλατωνικό διάλογο Φαίδων (113b,c και 114a) περιγράφεται ως ποταμός, του οποίου «οι ρύακες εις όσα σημεία εγγίζουν την επιφάνειαν της γης εκβράζουν πύρινον πηλόν». Αναφέρεται ότι στον Πυριφλεγέθοντα ρίπτονταν οι πατροκτόνοι και οι μητροκτόνοι, ενώ όλοι οι υπόλοιποι ανθρωποκτόνοι στον ποταμό Κωκυτό. Επρόκειτο, σύμφωνα με το μύθο, όχι για τους αμετανόητους ή στυγνούς εγκληματίες (αυτοί ρίχνονταν άπαξ δια παντός στον Τάρταρο), αλλά για εκείνους που είχαν δράσει εν θερμώ κ.λπ. και στη συνέχεια είχαν μετανοήσει για τις πράξεις τους. Όλοι αυτοί, μετακινούνταν μεταξύ Τάρταρου και Αχερουσιάδος λίμνης δια μέσου των δυο ποταμιών, έως ότου να λάβουν συγχώρεση από τα θύματά τους, τα οποία παρακαλούσαν με γοερά παρακάλια και ικεσίες.

Άλλες αναφορές 
Ως «Φλεγέθων» αναφέρεται στην Αινειάδα (στο VI.551: Tartareus Phlegethon, torquetque sonantia saxa -λατ.), καθώς και από το Δάντη στην Κόλαση (Inferno, canti 12 και 14). Στον «έβδομο κύκλο» του ποιήματος, περιγράφεται ως ποταμός βραστού αίματος, στον οποίο τιμωρούνται οι πιο βίαιοι εγκληματίες, βυθιζόμενοι μέσα του, ανάλογα με το μέγεθος των κριμάτων τους. Η περιγραφή του Δάντη είναι λεπτομερής (Inf. 12.46-54, 12.100-39), αλλά ο ποιητής δεν αποκαλύπτει το όνομα του φοβερού ποταμιού, πράγμα που γίνεται αργότερα (στο 14.76-84). Μνεία κάνει και ο Τζον Μίλτον στον Χαμένο Παράδεισο, μαζί με τα υπόλοιπα ποτάμια του Άδη.

Αναφορά στον Πυριφλεγέθοντα και τον Κωκυτό, υπάρχει στο ποίημα «Της Σελήνης της Μυτιλήνης παλαιά και νέα ωδή» (1953) του Οδυσσέα Ελύτη, το οποίο περιλαμβάνεται στη συλλογή Τα ετεροθαλή: «Τόσο πικρή στη φούχτα μου η γαλήνη / Τόσο οι άνθρωποι μαύροι και μικροί / Με το πόδι εμπρός που ολοένα παν / Παν κατευθείαν για τον Κωκυτό και τον Πυριφλεγέθοντα!».

Επίσης αναφορά συναντάται και στο διήγημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε "Η Ρουφήχτρα του Μάελστρομ" όταν ο συγγραφέας περιγράφει το απόκοσμο θέαμα και θόρυβο των θαλάσσιων ρευμάτων που δημιουργούσαν την δίνη του Μάελστρομ.

Σημειώσεις

Παραπομπές 

Πυριφλεγεθων
Γ.Ε. Βέροιας

Η Γυμναστική Ένωση Βέροιας είναι αθλητικό σωματείο με έδρα τη Βέροια.

Ο σύλλογος συντηρεί τα εξής τμήματα:
Χειροσφαίριση
Αρση Βαρών
Πετοσφαίριση
Επιτραπέζια Αντισφαίριση
Σκάκι
Πυγμαχία
Στίβος

Μεγαλύτερος αθλητής που έχει αναδείξει η ΓΕ Βέροιας είναι ο καλαθοσφαιριστής Κώστας Τσαρτσαρής.

Τμήμα Χειροσφαίρισης 
Το τμήμα χάντμπολ έχει γνωρίσει τις μεγαλύτερες επιτυχίες:
1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1997
1 Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδας: 1992
6 Πρωταθλήματα γυναικών Ελλάδας: 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993
7 Κύπελλα γυναικών Ελλάδας: 1987, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1996
 3 Πρωταθλήματα Εφήβων: 1992, 1994, 1995
 2 Πρωταθλήματα Νεανίδων: 1991, 1992
 2 Πρωταθλήματα Παίδων: 1992, 1993
 1 Πρωτάθλημα Μίνι: 1990

Παραπομπές 

Αθλητικοί σύλλογοι Ημαθίας
Βέροια
Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης
Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης
Ελληνικοί σύλλογοι στίβου
Ελληνικοί σύλλογοι άρσης βαρών
Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ.
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας

Ο Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας (?? - 84 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός και πολιτικός, μέλος της παράταξης που υποστήριξε το Γάιο Μάριο. Πέτυχε σημαντικές επιτυχίες κατά τη διάρκεια του Α' Μιθριδατικού Πολέμου.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο πατέρας του, Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας, είχε εκλεγεί ύπατος το 104 π.Χ. από κοινού με το Μάριο. Ο ίδιος εστάλη στην Ασία το 86 π.Χ. ως λεγάτος του Λεύκιου Βαλέριου Φλάκκου. Εντούτοις ήρθε σε ρήξη με τον ανώτερό του και απομακρύνθηκε από το αξίωμά του. Επωφελούμενος από την απουσία του Φλάκκου στη Χαλκηδόνα και από τη γενική δυσαρέσκεια εξαιτίας της απληστίας και της αυστηρότητας του τελευταίου, ο Φιμβρίας υποκίνησε στάση και σκότωσε τον Φλάκκο στη Νικομήδεια. Τότε ανέλαβε την ηγεσία του στρατού και πέτυχε μια σειρά από νίκες κατά του Μιθριδάτη Στ', βασιλιά του Πόντου, τον οποίο και απέκλεισε στην Πιτάνη, αρχαία πόλη της Αιολίδας. Θα τον είχε μάλιστα συλλάβει αν είχε συνεργαστεί μαζί του ο στόλος που διοικούσε ο Λούκουλλος. 

Ο Φιμβρίας φέρθηκε με μεγάλη σκληρότητα στους λαούς της Ασίας που είχαν επαναστατήσει κατά της Ρώμης, ή που είχαν ταχθεί με το μέρος τους εχθρού του, του Σύλλα. Έχοντας γίνει δεκτός στο Ίλιο υποστηρίζοντας πως ως Ρωμαίος ήταν σύμμαχός τους, έσφαξε τους κατοίκους και έκαψε συθέμελα την πόλη. Ωστόσο το 84 π.Χ. ο Σύλλας πέρασε το Αιγαίο με προορισμό τη Μικρά Ασία. Πρόλαβε να υπογράψει τη Συνθήκη της Δαρδάνου με το Μιθριδάτη κι έτσι ήταν πλέον ελεύθερος να κινηθεί κατά του Φιμβρία. Τα στρατεύματα του τελευταίου έδειξαν ωστόσο φιλική διάθεση απέναντι σε αυτά του Σύλλα, και τότε ο Φιμβρίας, πιστεύοντας πως δεν θα μπορούσε να υπολογίσει στο έλεος του Σύλλα, αυτοκτόνησε. Τα στρατεύματά του υπηρέτησαν στη Μικρά Ασία μέχρι και το τέλος των Μιθριδατικών Πολέμων.

Δείτε επίσης 
 Μιθριδατικοί Πόλεμοι
 Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας
 Αρχαία Ρώμη

Φιμβριας Γαιος Φλαβιος
Φιμβριας Γαιος Φλαβιος
Φιμβριας Γαιος Φλαβιος
Ταξίλης (στρατηγός)

Αυτό το άρθρο αφορά το στρατηγό του αρχαίου Βασιλείου του Πόντου. Για άλλες χρήσεις βλέπε:Ταξίλης (αποσαφήνιση)

Ο Ταξίλης ήταν στρατηγός του αρχαίου Βασιλείου του Πόντου, στην υπηρεσία του βασιλιά Μιθριδάτη Στ' του Ευπάτορα. Απολάμβανε την εκτίμηση του βασιλιά για τις ικανότητές του, ενώ στην ιστορία έμεινε γνωστός για τη συμμετοχή του στους Μιθριδατικούς Πολέμους.

Βιογραφικά στοιχεία 
Αναφέρεται για πρώτη φορά στις αρχαίες πηγές το 86 π.Χ., όταν ο Μιθριδάτης τον έστειλε, με τη συνοδεία όχι λιγότερων από 110.000 ανδρών, σε ευρωπαϊκά εδάφη. Σκοπός του ήταν να περάσει τη Θράκη και τη Μακεδονία για να βοηθήσει τον έτερο στρατάρχη του Πόντου, τον Αρχέλαο, στην Ελλάδα. Αρχικά ο Ταξίλης κατέλαβε την Αμφίπολη, η οποία αρχικά αψήφησε τη δύναμή του, προκαλώντας τον τρόμο στους Μακεδόνες. 

Κατόπιν, χωρίς να συναντήσει άλλη αντίσταση, προέλασε δια μέσου της Θεσσαλίας, με προορισμό τη Φωκίδα. Εκεί ξεκίνησε τις επιχειρήσεις του πολιορκώντας την Ελάτεια, αλλά τελικά οι προσπάθειές του ήταν μάταιες. Αφού έλυσε την πολιορκία, πήγε στη Βοιωτία για να συναντήσει τους άνδρες του Αρχελάου. Εντούτοις, οι συνδυασμένες τους δυνάμεις τελικά συνετρίβησαν από τα ρωμαϊκά στρατεύματα που διοικούσε ο Σύλλας, στη Μάχη της Χαιρώνειας.

Σε αυτό το σημείο χάνονται για λίγο τα ίχνη του Ταξίλη – ο Αρχέλαος ηγήθηκε των στρατευμάτων του Πόντου κατά την έτερη καταστροφική μάχη στον Ορχομενό – μέχρι το 74 π.Χ. Τη χρονιά αυτή διοικεί μαζί με τον Ερμοκράτη το μεγάλο στρατό με τον οποίο ο Μιθριδάτης επιτέθηκε στην Παφλαγονία και τη Βιθυνία το φθινόπωρο. Συγκεκριμένα μνημονεύεται ως εκείνος που έδωσε στο Μιθριδάτη την πιο διακριτική συμβουλή.

Μετά την ήττα του βασιλιά και την υποχώρηση στα αρχικά του εδάφη, ξαναβρίσκουμε τον Ταξίλη να μοιράζεται με το Διόφαντο την πραγματική διοίκηση του στρατού με τον οποίο ο Μιθριδάτης αντιμετώπισε το Λούκουλλο στα Κάβειρα, το 72 π.Χ. Με τους ικανούς χειρισμούς τους κράτησαν για κάποιο διάστημα το αποτέλεσμα αμφίρροπο και έφεραν σε δύσκολη θέση το Ρωμαίο στρατηγό που στερήθηκε προμήθειες. Μακροπρόθεσμα, ωστόσο, η εκστρατεία έληξε με πανωλεθρία, με το βασιλικό στρατόπεδο να πέφτει στα χέρια του εχθρού.

Ο Ταξίλης συνόδευσε το Μιθριδάτη στη φυγή του στην Αρμενία και ακολούθως αναφέρεται πως ήταν παρών με το βασιλιά Τιγράνη το Μεγάλο στη Μάχη στα Τιγρανόκερτα το 69 π.Χ. Εκεί προσπάθησε μάταια να συγκρατήσει την αχαλίνωτη αυτοπεποίθηση του Αρμένη μονάρχη. Αυτή είναι και η τελευταία φορά που το όνομά του αναφέρεται στις ιστορικές πηγές.

Σημειώσεις

Δείτε ακόμη 
 Μιθριδάτης Στ' Ευπάτωρ
 Αρχέλαος
 Μιθριδατικοί Πόλεμοι
 Πόντος

Βιβλιογραφία 
 Smith, William, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, Βοστώνη, (1867)

Ιστορία του Πόντου
Μιθριδατικοί πόλεμοι
Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Ειρήνη Παλαιολογίνα της Τραπεζούντας

Η Ειρήνη Παλαιολογίνα (1315 - 1341) ήταν αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας από τις 6 Απριλίου 1340 ως τις 17 Ιουλίου 1341. Ήταν η νόθα κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα, Ανδρονίκου Γ' Παλαιολόγου. Το 1335 παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Βασίλειο Κομνηνό.

Εσωτερικές διαμάχες 
Το 1340, όταν πέθανε ο Βασίλειος (πιθανότατα δηλητηριάστηκε από την ίδια), ανέλαβε τον θρόνο και φρόντισε αμέσως να εξορίσει στην Κωνσταντινούπολη την ερωμένη τού συζύγου της μαζί με τα παιδιά της από τον ίδιο. Επίσης ζήτησε από τον πατέρα της να της στείλει έναν σύζυγο, ο οποίος θα αναλάμβανε και την διακυβέρνηση της Τραπεζούντας της. Η Ειρήνη με την υποστήριξη επιφανών οικογενειών (όπως των Αμυτζαράντων) προσπάθησε να εδραιώσει την εξουσία της, η αντίδραση όμως σε αυτές τις ενέργειες ήταν άμεση. Οι αντίπαλοι της Ειρήνης κατέλαβαν το συγκρότημα του μητροπολιτικού ναού του αγίου Ευγενίου (του πολιούχου της Τραπεζούντας) και ο ευνούχος Ιωάννης, που ήταν οπαδός της Ειρήνης και είχε ονομαστεί μέγας δουξ, επιτέθηκε με ισχυρές δυνάμεις εναντίον του εκκλησιαστικού συγκροτήματος. Το αποτέλεσμα ήταν να το καταστρέψει και να σκοτώσει τους αντιπάλους της Αυτοκράτειρας, που είχαν καταφύγει μέσα.

Αν και η συγκεκριμένη εξέγερση πνίγηκε στο αίμα, οι αντιδράσεις κατά της Παλαιολογίνας δεν έπαυσαν. Η κόρη τού Αλέξιου Β΄, η Άννα Αναχουτλού εγκατέλειψε τον μοναχικό βίο, που είχε ασπαστεί και κατέφυγε στα ορεινά εδάφη της Αυτοκρατορίας, όπου και ίδρυσε εστία αντιστάσεως.

Εξωτερική απειλή 
Οι εμφύλια διαμάχη έδωσε την ευκαιρία στους Τουρκομάνους της Άμιδας (Ντιγιαρμπακίρ) να επιτεθούν δύο φορές στην Τραπεζούντα. Την πρώτη κατάφεραν να απωθήσουν την επίθεση, όμως τη δεύτερη οι απώλειες μεταξύ των αμάχων ήταν μεγάλες και το μεγαλύτερο μέρος της πόλης κάηκε. Τελικά η πόλη δεν καταλήφθηκε, παρ' όλη την καταστροφή που υπέστη.

Επιστροφή στην Κωνσταντινούπολη 
Τελικά, η αντίθεση των Τραπεζούντιων, η καταστροφή της πόλης και η αντίσταση της Άννας ανάγκασαν την Ειρήνη να εγκαταλείψει την εξουσία στις 17 Ιουλίου 1341. Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου δεν διασώζονται άλλες πληροφορίες για το πρόσωπό της στο εξής. Η Άννα Αναχουτλού έγινε αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας (1341-42).

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Βασίλειο Μέγα Κομνηνό αυτοκράτορα της Τραπεζούντας· δεν αποκτούσαν τέκνα. Ο Βασίλειος από την ερωμένη του Ειρήνη της Τραπεζούντας απέκτησε τέσσερα και το 1339 την νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο. Επειδή ζούσε ακόμη η Ειρήνη Παλαιολογίνα, ο Βασίλειος θεωρήθηκε δίγαμος.

Πηγές 
 Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Εκδοτική Αθηνών. Τόμος Θ'. Οι Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας, σελ. 333. ISBN 960-213-105-5.
 Η βιογραφία της (Αγγλικά).

Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας
Δυναστεία των Παλαιολόγων
Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Τήλος (ακταιωρός)

Τήλος (Ακταιωρός) - Α/Κ 569
Ακταιωρός (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’.

Πρώην ‘ML 569’. Παραχωρήθηκε από το Βρετανικό Ναυτικό το 1945 επί δανεισμού.

Αυτά τα πλοία είχαν την δυνατότητα να εκτελέσουν και παράκτιο αλιεία αγκυροβολημένων ναρκών. Ιδίου τύπου πλοία: Δολιανά, Τήλος, Κως ΙΙΙ, Κάσος ΙΙ, Καστελόριζο, Δομοκός, Κάρπαθος Ι, ‘Δοξάτο’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’, ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’, ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'

Από τα σκάφη αυτά τα :΄'Τήλος’, ‘Κως ΙΙΙ’, ‘Κάσος ΙΙ', ’Δολιανά’, , ‘Δομοκός’, ‘Καστελόριζο’και ‘Κάρπαθος Ι’, επεστράφησαν κατά τα έτη 1951-1952. Τα : ‘Δοξάτο’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’ και ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’ επεστράφησαν κατά τα έτη 1959-1960. Τα : ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'επεστράφησαν το 1964.

Πηγές 
 Merchant sailing ships, 1775-1815, (David Roy MacGregor), σελίδα 54

Ελληνικές ακταιωροί
Θείος Βάνιας

Ο Θείος Βάνιας είναι ένα θεατρικό έργο του Αντόν Τσέχωφ.

Ιστορία 
Πρωτοπαρουσιάστηκε το 1899, σε σκηνοθεσία Κονσταντίν Στανισλάφσκι, με πρωταγωνιστές τον ίδιο τον Στανισλάφσκι, τη σύζυγό του Λιλίνα και την Όλγα Κνίπερ, σύζυγο του Τσέχωφ.

Το έργο έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο.

Θεατρικές Παραστάσεις 
Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών παραστάσεων του έργου "Θείος Βάνια". 

Έλληνες ηθοποιοί που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο του Βάνια - Βοϊνιτσκι Ιβάν Πέτροβιτς.

Πηγές 
 Ο «Θείος Βάνιας» εξομολογείται, το Βήμα, 2 Νοεμβρίου 2003, ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2008.
 Ο "αιώνιος" Θείος Βάνια, Ριζοσπάστης, 29 Αυγούστου 1999, ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Θεατρικά έργα του Αντόν Τσέχωφ
Μυρτώ Αλικάκη

Η Μυρτώ Αλικάκη (Παρίσι, 14 Ιουνίου 1972) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Είναι κυρίως γνωστή για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στη σειρά Αναστασία.

Βιογραφία 
Είναι απόφοιτος της Γαλλικής Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής του Καρόλου Κουν. Υπήρξε παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Πέτρο Λαγούτη και έχουν αποκτήσει δύο γιούς : τον Δημήτρη που γεννήθηκε το 2002 και τον Γιώργη που γεννήθηκε το 2006. Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Έλα να παίξουμε, Ο πρίγκιπας Μιχάλης, Αναστασία, Ανατομία ενός εγκλήματος, Τμήμα Ηθών, Απών, Διπλή αλήθεια, Τα χαμένα γράμματα , Η αίθουσα του θρόνου , Η ζωή μας μια βόλτα, Singles, 10η εντολή, Αν μ' αγαπάς, Πάνω από το νόμο, Υπέροχα πλάσματα , O άγγελος μου ο διάβολος μου, Άγρια Παιδιά, Μαύρα Μεσάνυχτα, Κάρμα, Ο 3ος Νόμος, Βαλς με 12 Θεούς , Ταμάμ, Το Τατουάζ, Ου Φονεύσεις, Αστέρια στην Άμμο, Έτερος Εγώ: Κάθαρσις και Σιωπηλός Δρόμος και Καρτ Ποστάλ και Ήλιος ,Μην αρχίζεις τη μουρμούρα ,Μαύρο Ρόδο

Προσωπική ζωή 
Από το 2002 μέχρι το 2010 υπήρξε παντρεμένη με τον ηθοποιό Πέτρο Λαγούτη και έχουν αποκτήσει δύο γιούς: τον Δημήτρη (γενν. 2002) και τον Γιωργή (γενν. 2006).

Κατοικεί στα Ιλίσια της Αθήνας.

Τηλεοπτική καριέρα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η Μυρτώ Αλικάκη στο cine.gr
Η Μυρτώ Αλικάκη στην IMDb 
Βιογραφικό, επίσημος ιστότοπος της ταινία "Οι Κλέφτες"
Συνέντευξη στο περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ, 31/1/2008
Συνέντευξη στο cine.gr, 5/12/2007
Η φιλία μάς κάνει... υπέροχα πλάσματα, TV Έθνος
Μαύρο Γάλα, ΚΛΙΚ, 5/2000

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Θανάσης Κουρκουβέλας

Ο Θανάσης Κουρκουβέλας (γεννημένος το 1940) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής τερματοφύλακας που αγωνίστηκε κυρίως στον Πανιώνιο αλλά και στον Ολυμπιακό. Διακρινόταν για τις εκτινάξεις και την ευλυγισία του.

Καριέρα 
Ο Θανάσης Κουρκουβέλας έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στον Πανιώνιο. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στον Πανιώνιο παρέμεινε από το 1957, μέχρι και το 1969 έχοντας πραγματοποιήσει με τους κυανέρυθρους περισσότερες από 250 συμμετοχές. Μοναδική εξαίρεση της 12ετής συνεχούς παρουσίας του στην ομάδα της Νέας Σμύρνης αποτέλεσε ο 2ετής δανεισμός του στη Νίκη Βόλου. Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1967, αφού απέκλεισε τον ΟΦΗ με 2-2 και εύνοια στην κλήρωση και τον Πανελευσινιακό με 3-0, για να ηττηθεί στον τελικό από τον ΠΑΟ.

Την αγωνιστική περίοδο 1970-71, ο Θανάσης Κουρκουβέλας αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό, με τον οποίο κατάφερε να κατακτήσει ένα Κύπελλο Ελλάδος (1971). Η ομάδα του Πειραιά αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της επαγγελματικής του καριέρας.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Θανάσης Κουρκουβέλας εργάστηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων των τμημάτων υποδομής του Πανιωνίου και σε άλλες ομάδες της Αθήνας (Άγιος Δημήτριος, ΠΟΨ, Α.Π.Ο. Νέας Σμύρνης κ.ά.).

Στην Εθνική 
Ο Θανάσης Κουρκουβέλας υπήρξε μία φορά διεθνής με την εθνική ομάδα. Ήταν στις 15/02/1967 στον εντός έδρας φιλικό αγώνα με την Λιβύη (νικηφόρος με 4-0), όταν και πέρασε ως αλλαγή στο β΄ ημίχρονο στη θέση του Τάκη Οικονομόπουλου.

Τίτλοι 
 1 Κύπελλο Ελλάδας: 1971

Καριέρα

Πηγές 

 "Όλα για το ποδόσφαιρο '91. Τρίτομο ΑΛΜΑΝΑΚ", περ. ΕΙΚΟΝΕΣ, 1991.
 Αθλητικό άρθρο εφημερίδας "ΤΟ ΒΗΜΑ" 

Κουρκουβέλας Θανάσης
Κουρκουβέλας Θανάσης
Κουρκουβέλας Θανάσης
Κουρκουβέλας Θανάσης
Κουρκουβέλας
Κουρκουβέλας
Ντίνος Φισεντζίδης

Ο Ντίνος Φισεντζίδης (Λεμεσός 13 Ιουνίου 1941), είναι παλαίμαχος Κύπριος διεθνής καλαθοσφαιριστής και διοικητικός παράγοντας του ΑΠΟΕΛ.

Ο Ντίνος Φισεντζίδης γεννήθηκε στη Λεμεσό όπου έκανε και τα πρώτα του βήματα στην καλαθόσφαιρα στο Λανίτειο γυμνάσιο. Σπούδασε αρχιτεκτονική στην Αγγλία και παράλληλα με τις σπουδές του ήταν μέλος της ομάδας καλαθοσφαίρισης του πανεπιστημίου του Κεντ κατακτώντας 4 φορές το αντίστοιχο αγγλικό πρωτάθλημα. Ήταν 4 φορές διεθνής με την εθνική Κύπρου.

Αγωνίστηκε στο ΑΠΟΕΛ 23 χρόνια, από το 1957 έως το 1979, και διετέλεσε αρχηγός της ομάδας απο το 1964. Παράλληλα με τη καλαθόσφαιρα είχε αγωνιστεί με το ΑΠΟΕΛ στη πετόσφαιρα και στον στίβο. Μετά το τέλος της αθλητικής του καριέρας ασχολήθηκε με τα διοικητικά του συλλόγου . Διετέλεσε αντιπρόεδρος του ΑΠΟΕΛ το 1983 - 1991 , αναπληρωτής πρόεδρος το 1999-2001 και πρόεδρος το 2001.

Σταματώντας τον αθλητισμό συνέχισε να προσφέρει εώς και σήμερα στον σύλλογο από διοικητικές θέσεις. Διετέλεσε πρόεδρος του ΑΠΟΕΛ τη περίοδο 2000 - 2004 .

Τίτλοι
Πρωταθλήματα Κύπρου : 1976, 1979
Κύπελλα Κύπρου : 1973, 1979 
Ασπίδες Κύπρου : 1972, 1976

Αναφορές

Πηγές 
ΑΠΟΕΛ 1926 - 2001 75 χρόνια ένδοξης πορείας, Λευκωσία 2002.
Καλαθοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ
Κύπριοι καλαθοσφαιριστές
Κύπριοι πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Νίκος Κόνιαλης

Ο Νίκος Κόνιαλης (Λευκωσία 1955) , είναι Κύπριος πρώην διεθνής αθλητής της καλαθόσφαιρας και του κλασικού αθλητισμού.

Ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία στα τμήματα υποδομής του ΑΠΟΕΛ και σε ηλικία 13 ετών , το 1968, αγωνίστηκε για πρώτη σε αγώνα της Α εθνικής κατηγορίας. Καταγόταν από αθλητική οικογένεια , ο πατέρας του Χριστόφορος  ήταν πρωταθλητής στον κλασικό αθλητισμό και τα αδέλφια του Λούης, Άντρος και Αντώνης ήταν συμπαίκτες του στο ΑΠΟΕΛ.

Έγινε 15 φορές διεθνής με την εθνική Κύπρου , πρώτη φορά το 1970 σε ηλικία 15 ετών.

Στον κλασικό αθλητισμό ήταν πανελληνιονίκης και πρωταθλητής Κύπρου στο άλμα επί κοντώ και μέλος της εθνικής Ελλάδος εφήβων.

Τίτλοι 
Καλαθόσφαιρα :
Πρωταθλήματα Κύπρου : 1976, 1979, 1981
Κύπελλα Κύπρου : 1973, 1979, 1984, 1986
Ασπίδες Κύπρου : 1972, 1976, 1986

Αναφορές

Πηγές 
ΑΠΟΕΛ 1926 - 2001 75 χρόνια ένδοξης πορείας, Λευκωσία 2002.

Κονιαλης Νικος
Κονιαλης Νικος
Κονιαλης Νικος