joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κάρολος του Μαρσάν

Ο Κάρολος, γαλλ. Charles, (8 Απριλίου 1648 - 13 Νοεμβρίου 1708) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν υποκόμης και μετά κόμης του Μαρσάν.

Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Ερρίκου κόμη του Αρκούρ και της Μαργαρίτας-Φιλίππης του Καμπού. Αδελφοί του ήταν ο Λουδοβίκος, ο Φίλιππος και άλλοι δύο που έγιναν ηγούμενοι σε αββαεία, όπως και η μία αδελφή τους.

Η σύζυγός του Αικατερίνη-Θηρεσία ντε Γκογιόν ντε Μαντινιόν ήταν ανιψιά του Φρανσουά-Μισέλ λε Τελιέ μαρκήσιου του Λουβουά, υπουργού Πολέμου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Η ίδια ήταν θεία του Ιακώβου Α΄ πρίγκιπα του Μονακό. Ήταν παντρεμένη πιο πριν με τον Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ μαρκήσιο του Σενιελαί, γιο του Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ υπουργού Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΔ΄, αλλά χήρεψε και κατείχε την περιουσία του. Είχε ήδη 4 παιδιά και έκανε άλλα τρία με τον Κάρολο, απεβίωσε όμως κατά τον τοκετό του τελευταίου, όπως και το νεογέννητο λίγο μετά.

Το 1688 στις Βερσαλλίες έγινε ιππότης του Τάγματος του Αγ. Πνεύματος, της πιο υψηλής διάκρισης της εποχής, μαζί με τους αδελφούς του Λουδοβίκο και Φίλιππο. Ο Κάρολος απεβίωσε το 1708 στο Παρίσι σε ηλικία 60 ετών. Ο γιος του Κάρολος-Λουδοβίκος πήρε τον τίτλο του κόμη του Μαρσάν.

Οικογένεια
Το 1683 νυμφεύτηκε την Αικατερίνη-Θηρεσία ντε Γκογιόν ντε Ματινιόν, κόρη του Ανρί Γκογιόν και είχαν τέκνα:
 Κάρολος-Λουδοβίκος 1696-1755, κόμης του Μαρσάν.
 Ιάκωβος-Ερρίκος 1698-1734, ιππότης, νυμφεύτηκε την Άννα-Μαργαρίτα-Γαβριέλα του Μπωβώ· απεβίωσε στην πολιορκία του Φίλιπσμπουργκ.

Πηγές
Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991
van de Pas, Leo. "Charles de Lorraine, Count of Marsan". Genealogics.org.
Oeuvres de La Bruyère, Volume 1. Googlebooks.org. Retrieved 2010-07-21.

Οίκος της Λωρραίνης
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Ράφτης Αρκαδίας

Ο Ράφτης του Δημοτικού διαμερίσματος Ράφτη του πρώην Δήμου Ηραίας της Δημοτικής Ενότητας Ηραίας του Δήμου Γορτυνίας ανήκει στον Νομό Αρκαδίας. Ο οικισμός είναι χτισμένος στην άκρη της πλαγιάς των τελευταίων ορεινών όγκων του Μαινάλου σε υψόμετρο 720 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο Ράφτης έχει μαγευτική και πλούσια θέα προς την Κοιλάδα του Αλφειού  και τα απέναντι βουνά και χωριά της Ανδρίτσαινας.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Ο Ράφτης είναι ορεινό χωριό χτισμένο στην επαρχιακή οδό Δημητσάνας - Γέφυρας Μπερτσιάς. Το χωριό συνδέεται οδικά με δρόμο έξι χιλιομέτρων με το ιστορικό χωριό του Παλούμπα, με δρόμο 3 χιλιομέτρων με την Άνω Αράχωβα και με δρόμο 4 χιλιομέτρων με την Αγάλω. Ο οικισμός απέχει 18 χιλιόμετρα από την Δημητσάνα, 31 χιλιόμετρα από τα Λαγκάδια και 70 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.

Δημογραφικά στοιχεία 
Ο Ράφτης από παλιά ήταν μεγάλο κεφαλοχώρι της Ηραίας και αποτελεί πέρασμα και σύνδεση με την Δημητσάνα οπότε από παλιά ήταν γνωστό χωριό που είχε αναπτύξει εμπόριο. Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ανερχόταν στου 92 μόνιμους κατοίκους, ενώ  σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο Ράφτης είχε 290 μόνιμους κατοίκους. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία αλλά και με την γεωργία σε μικρότερο βαθμό όμως.

Χαρακτηριστικά 
Οι κάτοικοι του χωριού έχουν κάνει μεγάλες προσπάθειες ώστε το χωριό να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινοοικονομική ανάπτυξη της περιοχής. Αξιόλογη είναι και η συνεισφορά των ομογενών Ραφταίων στο χωριό τους. Στο χωριό υπάρχουν αρκετά καταστήματα, ταβέρνες, καφενεία, ξενώνας της Αδελφότητας Ραφταίων,  πισίνα, αθλητικό κέντρο και παιδική χαρά σε ωραία διαμορφωμένο χώρο. Στον Ράφτη λειτουργεί επίσης Μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο.

Αξιοθέατα Ράφτη 
Συμπαθητική είναι και η κεντρική πλατεία του χωριού. Πανέμορφη είναι η πετρόκτιστη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στην είσοδο του χωριού, χτισμένη το 1901. Απέναντι από το ναό είναι η προτομή του πρωτοκλέφτη Θανάση Ραφτιώτη. Λίγο πριν την είσοδο στο χωριό από τον δρόμο της Αράχωβας, και απέναντι από τον επαρχιακό δρόμο, διακρίνεται κολλημένο σε απότομο βράχο το Ασκηταριό των Μεγίστων Ταγιαρχών (1697) με το μικρό εκκλησάκι του, ένας τόπος που χρησίμευσε σαν καταφύγιο των ντόπιων κατά τον αγώνα του 21. Σε κοντινή απόσταση και αρκετά χαμηλότερα σώζονται σφηνωμένες ανάμεσα στα βράχια ενετικές πολεμίστρες που και αυτές υπήρξαν καταφύγιο κατά τις περιόδους των διωγμών κατά την Τουρκοκρατία. Και οι δύο θέσεις είναι ορατές και προσβάσιμες με μονοπάτια από τον επαρχιακό δρόμο.

Κοκορέικη και Ραφτέικη Πούλια
Φεύγοντας από το Ράφτη προς Αράχωβα, στο ξεκίνημα της ανηφοριάς, πινακίδα δείχνει προς τις Ενετικές Πολεμίστρες, την Κοκορέικη και την Ραφτέικη πούλια (απέναντι της αλλά αθέατη από εκεί).  Χρησίμευσαν σαν καταφύγια των κατοίκων σε περιόδους κατατρεγμών.

Ασκητήριο Ταξιάρχη
Φεύγοντας από το Ράφτη προς Αράχοβα, στο ξεκίνημα της ανηφοριάς, δίπλα στο προσκυνητάρι, ξεκινά το κακοτράχαλο μονοπάτι (15' λεπτών) για το ασκητήριο των Ταξιαρχών που βλέπουμε, σφηνωμένο στον βράχο, ακριβώς απέναντι. Το ασκητήριο κτίσθηκε το 1697.

Παραπομπές 

Δήμος Γορτυνίας
Χωριά του νομού Αρκαδίας
Χωριά του Μαινάλου
Σωτήρης Καλυβάτσης

Ο Σωτήρης Καλυβάτσης (γεν. 23 Ιουλίου 1969) είναι παρουσιαστής και ηθοποιός από τη Θεσσαλονίκη.

Στα μέσα της δεκαετίας του '90 παρουσίαζε, μαζί με τον Αντώνη Κανάκη και τον Αντώνη Παραρά την εκπομπή «Κομφούζιο», αρχικά στην ΕΤ-3 και στη συνέχεια στο STAR. Μετά το θάνατο του Παραρά, ο Καλυβάτσης με τον Κανάκη συνέχισαν την εκπομπή Α.Μ.Α.Ν, που αποδόθηκε ως "Αντώνη Μας Άφησες Νωρίς", χωρίς να είναι η αρχική πρόθεση των δημιουργών.

Έχει συμμετάσχει στις ταινίες Στάκαμαν (2000) και Νήσος 2 (2011) και σε επιθεωρήσεις και μουσικοθεατρικές παραστάσεις, ενώ έχει παρουσιάσει ψυχαγωγικές εκπομπές όπως το Bellas TV και τηλεπαιχνίδια όπως το Fatus Olus.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες κωμικοί
Έλληνες άνδρες τηλεπαρουσιαστές
Μπαγκμπανλάρ (Αγκντάμ)

Το Μπαγκμπανλάρ ( επίσης Μπάγκμπανλαρ, Μπαγκμπάνλαρ, και Μπαγκμανλάρ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.

Αναφορές 
 

Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Ισμαγιμπεϊλί

Το Ισμαγιμπεϊλί (επίσης, Ισμαϊλμπεϊλί, αζερικά: İsmayıbəylı) είναι ένα χωριό της επαρχίας Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.

Αναφορές 
 

Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Σόρντζα

Το Σόρντζα (επίσης, Σορντζά) είναι ένα χωριό της επαρχίας Αγκτζαμπάντι του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.

Αναφορές 
 

Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκτζαμπάντι
Χατσιμαχμουντλού

Το Χατσιμαχμουντλού (επίσης, Γκαντζί-Μαχμουντλού και Γκαντζιμαχμουντλού) είναι ένα χωριό της επαρχίας Γιεβλάχ του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Καραμανλί.

Παραπομπές 

 
Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γιεβλάχ
Μολλαλάρ (40° 15' Β 47° 29' Α, Μπαρντά)

Το Μολλαλάρ είναι ένα χωριό στην επαρχία Μπαρντά του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.

Αναφορές 
 

Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπαρντά
Μολλαλάρ (40° 09' Β 46° 52' Α, Αγκντάμ)

Το Μολλαλάρ (επίσης, Μολλάρ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.

Αναφορές 
 
Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Τζόρτζ Μπέρκλεϋ (Βρετανός αξιωματικός)

Ο Στρατηγός Τζορτζ Χένρι Φρέντερικ Μπέρκλεϋ   () πιο γνωστός ως Τζορτζ Μπέρκλεϋ  (9 του Ιουλίου του 1785 - 25 Σεπτεμβρίου 1857) ήταν ένας Βρετανός αξιωματικός του Στρατού και πολιτικός του κόμματος των Συντηρητικών. Ο  Μπέρκλεϋ ήταν πρωτότοκος γιος του ναυάρχου Sir George Cranfield-Berkeley, τρίτος γιος του Augustus Berkeley, 4ου κόμη του Berkeley. Η μητέρα του ήταν Lady Emilia Charlotte, κόρη του Λόρδου George Lennox. Συμμετείχε στην εκστρατεία του Βατερλό το 1815 με το αξίωμα του Δούκα του Ουέλλιγκτον. Στην πολιτική του καριέρα διετέλεσε Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων αντικαθιστώντας για μικρό χρονικό διάστημα (15 Σεπτεμβρίου του 1842 έως 1η Απριλίου του 1843)  τον 5ο κατά σειρά Ύπατο Αρμοστή  James Alexander Stewart-Mackenzie. Ήταν παντρεμένος  με την lucy κόρη του Sir Thomas Sutton που κατείχε επιπροσθέτως το αξίωμα του Βαρόνου και είχαν τρία παιδιά. Απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 1857 72 ετών.

Επιπλέον Βιβλιογραφία 
 Peter Hofschröer. Did the Duke of Wellington deceive his Prussian Allies in the Campaign of 1815?, p. 2 Archived 30 August 2007 at the Wayback Machine., website of A. W. Cockerill, Retrieved 18 October 2009)
 Memoranda on the Kaffir War in 1847. Communicated by Lieutenant General Sir G. Berkeley, K.C.B., Commander-In-Chief of the Madras Army. Extracted from the Madras Artillery Records. with a Map.
 Harrovians of distinction 
 "81st (Loyal Lincoln Volunteers) Regiment of Foot". regiments.org. Archived from the original on 14 May 2006. Retrieved 2 August 2016.
 "35th (Royal Sussex) Regiment of Foot". regiments.org. Archived from the original on 15 July 2006. Retrieved 31 August 2016.
 "Military Gazette". The Spectator Archive. Retrieved 31 August 2016

Λόρδοι Ύπατοι Αρμοστές των Ιονίων Νήσων
Λόρδος Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων

Ο Λόρδος Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων περισσότερο γνωστός ως Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων ήταν ο τίτλος που έφερε το πρόσωπο που διοριζόταν απευθείας από τον Άγγλο βασιλιά και είχε την απόλυτη εξουσία στα Ιόνια Νησιά κατά την περίοδο 1815-1864. Σχεδόν όλοι οι Αρμοστές υπήρξαν υψηλόβαθμα στελέχη του βρετανικού στρατού που μετά την αποστράτευσή τους διορίζονταν ως κυβερνήτες κάποιας Αποικίας. Ο Αρμοστής τελούσε τυπικά υπό τον έλεγχο του υπουργείου των Αποικιών (Colonial office) όμως, ο Υπουργός σπάνια διαφωνούσε με τις ενέργειές του. Έτσι ο Αρμοστής είχε τα Επτάνησα υπό τον απόλυτο έλεγχό του. Στην άσκηση της εξουσίας συνεργαζόταν με δύο σώματα: τη Βουλή και τη Γερουσία. Σε κάθε νησί βρίσκονταν στρατιωτικοί διοικητές (οι Τοποτηρητές), ενώ η επιβολή του νόμου γινόταν από την Υψηλή Αστυνομία που αποτελούνταν μόνο από Άγγλους. Ως επικεφαλής της Υψηλής Αστυνομίας ο Αρμοστής διατηρούσε το δικαίωμα να εξορίζει και να φυλακίζει αυθαίρετα ή να επιβάλλει στρατιωτικό νόμο. Οι Αρμοστές ζούσαν απομονωμένοι στο παλάτι τους, χωρίς επαφή με το λαό και πληροφορούνταν για τις διάφορες εξελίξεις μέσω αξιωματούχων και άλλων έμπιστων τους προσώπων. Έτσι, τα μέτρα τους ήταν συνήθως σκληρά και αντιλαϊκά.

Παραπομπές

Ιστορία των Επτανήσων
Μολλαλάρ (40° 15' Β 47° 29' Α, Αγκντάμ)

Το Μολλαλάρ (αζερικά: Mollalar) είναι ένα χωριό στην επαρχία Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.

Αναφορές 
 

Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Σαραχάρτ

Το Σαραχάρτ ( επίσης Σαραχάρτ' και Σαραάρτ, πρώην Γκιουλίντζα) είναι πόλη στην επαρχία Λορί της Αρμενίας. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.

Αναφορές 
 
 Κόσμο Gazeteer: Αρμενία – Κόσμο-Gazetteer.com
 Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Δημοκρατίας της Αρμενίας

Πόλεις της Αρμενίας
Γκόραζντε

Goražde (Κυριλλικά: Горажде, ), είναι πόλη και δήμος στην ανατολική Βοσνία και Ερζεγοβίνη στον ποταμό Ντρίνα . Βρίσκεται ανάμεσα στις πόλεις Foča, Rogatica και Višegrad, και είναι διοικητικά μέρος της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και το κέντρο της Βοσνίας Podrinje Canton.

Τοποθεσία 
Το Goražde βρίσκεται στις όχθες του Ποταμού Ντρίνα στη Νότια Ανατολική Βοσνία (βλ. χάρτες). Η πόλη βρίσκεται στους πρόποδες της ανατολικής πλαγιάς του βουνού Jahorina σε ύψος 345 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Ο οικισμός βρίσκεται σε μια ευρεία κοιλάδα που σχηματίζεται από τη διάβρωση του Ποταμού Drina. Η κοιλάδα είναι συνορεύει στα Νότια-Ανατολικά από Biserna  στα Νότια με το Samari , στα Νότιο-Δυτικά από Misjak, στα Δυτικά με Gubavica και στα Βόρεια από Povrsnica

Η κοιλάδα που βρίσκεται ο Ντρίνα, η οποία, από την αρχαιότητα ήταν τμήμα της διαδρομής από την θάλασσα προς την ενδοχώρα (Ντουμπρόβνικ - Trebinje - Gacko - Foča - το Ντρίνα valley), είναι η κύρια αρτηρία της κυκλοφορίας στο νότιο-ανατολική περιοχή της Βοσνίας. Στο Goražde αυτό το δρόμο συναντά ένας άλλος που έρχεται από το Σεράγεβο και την κεντρική Βοσνία μέσω του  ορεινού περάσματος Jabuka  κάτω από τον Ντρίνα.
Φραγκίσκος Λουδοβίκος του Αρκούρ

Ο Φρανσουά Λουί, γαλλ. François Louis, (1623 - 27 Ιουνίου 1694) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Αρκούρ (1666-1694), του Ριέ, του Ροσφόρ και βαρόνος του Ωμπνά. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Αρκούρ.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Οτέλ ντ' Ελμπέφ στο Παρίσι και ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Β΄ δούκα του Ελμπέφ και της Αικατερίνης-Ερριέττας των Βουρβόνων, νόθης κόρης του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας με την Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ.

Ο πρωτότοκος ήταν ο Κάρολος Γ΄ κόμης του Ελμπέφ, ο δευτερότοκος ήταν ο Ερρίκος ηγούμενος του Ομπιέρ και ο μικρότερος αδελφός ήταν ο Φραγκίσκος-Μάριος πρίγκιπας του Λιλεμπόν. Εξάδελφοι από τη μεριά της μητέρας του ήταν ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας και ο αδελφός του Φίλιππος Α΄ δούκας της Ορλεάνης.

Tα μέλη του Οίκου του θεωρούνταν ξένοι πρίγκιπες και η θέση τους στην ιεραρχία της Αυλής ήταν μετά τους πρίγκιπες εξ αίματος.

Απεβίωσε το 1694 σε ηλικία 69 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλφόνσος Ερρίκος ως κόμης του Αρκούρ.

Οικογένεια
Πριν το γάμο του είχε ένα τέκνο:
 (νόθος) Φραγκίσκος π. 1645-π. 1694, δεν νυμφεύτηκε. Το 1694 αναγνωρίστηκε ως νόμιμο τέκνο.

Το 1645 στο Παλαί-Ρουαγιάλ νυμφεύτηκε την Άννα ντ' Ορνάνο κόμισσα του Μοντώ και μαρκησία του Μωμπέκ, κόρη του Ερρίκου-Φραγκίσκου. Ο Ερρίκος-Φραγκίσκος ήταν γιος του Αλφόνσου, στρατάρχη της Γαλλίας. Ο Φραγκίσκος-Λουδοβίκος είχαν τέκνα:
 Μαρία-Αγγελική π. 1646-1674, παντρεύτηκε τον Νούνο-Αλβάρες ντε Μέλο, δούκα του Κανταβάλ και μαρκήσιο του Περέιρα.
 Αλφόνσος-Ερρίκος 1648 - 1718, κόμης του Αρκούρ.
 Μαρία-Άννα 1657-1699, ηγουμένη του αβαείου της Μονμάρτρ.
 Κάρολος 1661-1683, ιερέας.

Παραπομπές

Πηγές
Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991.

Οίκος της Λωρραίνης
Σωκράκι Κέρκυρας

Το Σωκράκι είναι ένα χωριό στην βόρεια ορεινή πλευρά της Κέρκυρας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 450μ., στην κορυφογραμμή του Κοράκιου όρους και απέχει 22 χιλιόμετρα από την πόλη της Κέρκυρας. Η ονομασία του προκύπτει από παραφθορά της φράσης "Έσω Κοράκιον" που αφορά τη θέση του χωριού.  Έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 254 κατοίκους και ανήκει διοικητικά στον δήμο Φαιάκων.

Στην απογραφή της Κέρκυρας, που διενεργήθηκε το 1812 και χειρόγραφο της σώθηκε στην εθνική βιβλιοθήκη του Παρισιού, το Σωκράκι είχε 455 κατοίκους. Η μεγαλύτερη εκκλησία του χωριού, η εκκλησία της Υπεραγίας Θεοτόκου Περιβολιώτισσας, ανεγέρθη τον 15ο αιώνα.

Παραπομπές
https://www.youtube.com/watch?v=t0Ey8NnMWKw

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20170617181257/http://www.corfu.gr/web/guest/de/faiakwn

Χωριά της Κέρκυρας
Δήμος Κέρκυρας
Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Μπιγκίρ (Γκοϊτσάι)

Το Μπιγκίρ (επίσης, Μπουγκούρ και Μπυγκύρ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Γκοϊτσάι του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 5,724 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Μπιγκίρ και Τσιρκέντ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκοϊτσάι
Tom Dooley (τραγούδι)

Tom Dooley είναι ο τίτλος λαϊκού τραγουδιού από τις Ηνωμένες Πολιτείες που διηγείται την ιστορία ενός αθώου ανθρώπου που καταδικάστηκε στην κρεμάλα για κάποιο έγκλημα που δεν έκανε. Γνώρισε τεράστια επιτυχία το 1958 όταν το τραγούδισαν οι Kingston Trio.

Πηγές 
 Alan Lomax (ΕΠΙΜ.): Λαϊκό Τραγούδι: U. S. A. Duell, Σλόαν και Πιρς, Νέα Υόρκη, 1947. Επίσης, κάτω από τον τίτλο τους πιο Αγαπημένους American Folk Τραγούδια που τυπώνεται.
 Τζον Φόστερ Δύση, Η Μπαλάντα του Τομ Dula: Η Τεκμηριωμένη Ιστορία Πίσω από Το Φόνο της Λόρα Foster, 2002, αγγλικά

Σύνδεσμοι 
 Το βίντεο με το Kingston Trio

Αμερικανικά τραγούδια
Singles του 1958
Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100
Ασαντούρ Μπαχαριάν

Ο Ασαντούρ Μπαχαριάν (1924 -1990) ήταν σύγχρονος Έλληνας ζωγράφος. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής και ανέπτυξε σημαντική πολιτιστική δράση για περισσότερες από τρεις δεκαετίες.

Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση και λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων, παρέμεινε πολιτικός κρατούμενος έως το 1960. Μετά την αποφυλάκισή του παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση (1961, Ζυγός) με έργα που ζωγράφισε στη φυλακή και απεικόνιζαν με σκοτεινά χρώματα απλές σκηνές από την καθημερινή ζωή των κρατουμένων. Στη συνέχεια, δίδαξε γραφιστικές εφαρμογές στη Σχολή Βακαλό (1961-1967) και το 1969, μέσα στη δικτατορία, ίδρυσε το Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο Ώρα. Μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974, παρουσίασε μια έκθεση «αφιερωμένη στον άγνωστο πολιτικό κρατούμενο», που προκάλεσε αίσθηση. Επρόκειτο για ελαιογραφίες, όπου τα θέματα της παλιάς του ζωγραφικής αποδόθηκαν μέσα από μια νέα οπτική και με διαφορετική χρωματική επεξεργασία, σαν συμβολικές αναφορές κατά στο απολυταρχικό καθεστώς. Σημαντική συνεισφορά στην ελληνική πολιτιστική ζωή ήταν, το 1983, η ίδρυση μαζί με τη Δήμητρα Τσούχλου του Κέντρου Γραμμάτων και Τεχνών Άποψη, το οποίο συνδιεύθυνε μέχρι το 1989.

Πραγματοποίησε 38 ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε πλήθος ομαδικών.

Κατάλογοι για το έργο του 
 1960, ΣΤ' Πανελλήνιος έκθεσις ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτικής, διακοσμητικής
 1965, Μαγικός Κύκλος: ταξίδια στη μυθική χώρα του ανθρώπου
 1965, Όγδοη πανελλήνιος έκθεσις: ζωγραφική, γλυπτική, χαρακτική, διακοσμητική
 1970, Αντιπροσωπευτική έκθεση σύγχρονης ελληνικής τέχνης
 1970, Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη - Ζωγράφοι, Γλύπτες, Χαράκτες
 1972, "Art Gallery of Rhodes"
 1975, Έλληνες ζωγράφοι του 20ού αιώνα: Γ. Η νέα γενιά 1920-1930 (α' 1920-1925)
 1975, Πανελλήνιος Καλλιτεχνική Έκθεσις
 1978, Εικαστικοί Καλλιτέχνες στο Φεστιβάλ Αυγής ΄78
 1978, Έκθεση ζωγραφικής Ντοκουμέντα ΄78
 1979, Contemporary Greek painters and print makers
 1980, Α. Μπαχαριάν: ακουαρέλλες και τέμπερες
 1981, Από την Καλλιτεχνική Συλλογή της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος
 1982, Η Φυσιογνωμία της Μεταπολεμικής Τέχνης στην Ελλάδα: Εξπρεσιονισμός, Υπερρεαλισμός
 1982, Το νέφος πάνω απ΄την πόλη
 1982, Ματιές στην Ελλάδα
 1983, 25 Χρόνια Σχολή Βακαλό
 1984, Νέα Αποκτήματα του Μουσείου Βορρέ
 1985, Έλληνες Καλλιτέχνες: Δέκα Χρόνια Κριτική 1974-1984
 1985, Η Γενιά του 30: Πρόδρομοι και Συνεχιστές

Παραπομπές 

Έλληνες ζωγράφοι
Γιεργκιούτς (Κούμπα)

Το Γιεργκιούτς (επίσης, Γιεργκιούντζ, αζερικά: Yergüc) είναι ένα χωριό της επαρχίας Κούμπα του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.

Αναφορές 
 

Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα
Άλμα (Γαλλίδα τραγουδίστρια)

Η Αλεξάντρα "Άλμα" Μακέ (7 Δεκεμβρίου 1988, Λυών) είναι Γαλλίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και ηθοποιός. Εκπροσώπησε τη Γαλλία στη Eurovision 2017 με το τραγούδι "Requiem" και κατέκτησε τη δωδέκατη θέση με 135 βαθμούς.

Δισκογραφία

Σινγκλ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Κανάλι στο YouTube
 Σελίδα στο Facebook
 Σελίδα στο Twitter
 Σελίδα στο Instagram

Γάλλοι τραγουδιστές
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γαλλία

Συμμετέχοντες στη Eurovision
Φραντσέσκο Γκαμπάνι

Ο Φραντζέσκο Γκαμπάνι είναι Ιταλός τραγουδιστής και στιχουργός. Το 2017 κατάφερε να κερδίσει το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο με το τραγούδι Occidentali's Karma και εκπροσώπησε την Ιταλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2017.

Παραπομπές 

Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ιταλοί Τραγουδιστές
Διαγωνισμός τραγουδιού Eurovision 2017
Κάρολος Λουδοβίκος του Μαρσάν

Ο Κάρολος-Λουδοβίκος, γαλλ. Charles Louis, (21 Οκτωβρίου 1696 - 2 Νοεμβρίου 1755) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Μαρσάν (1708-55), κύριος του Πονς και πρίγκιπας του Μορτάν.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου κόμη του Μαρσάν και της Αικατερίνης-Θηρεσίας, κόρης του Ερρίκου ντε Γκογιόν ντε Ματινόν. Η μητέρα του ήταν ανιψιά του  Φρανσουά-Μισέλ λε Τελιέ μαρκήσιου του Λουβουά, υπουργού Πολέμου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Πιο πριν ήταν παντρεμένη με τον γιο του Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ, υπουργού Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και ήταν κάτοχος σημαντικής περιουσίας.

Η μητέρα του είχε τέσσερα τέκνα από τον πρώτο της γάμο. Ως απόγονος του Ρενέ Β΄ δούκα της Λωρραίνης, είχε τον τίτλο του πρίγκιπα. Στην Αυλή της Γαλλίας ήταν ξένος πρίγκιπας και στην ιεραρχία ήταν μετά τους πρίγκιπες εξ αίματος. Από τη μεριά της μητέρας του ήταν εξάδελφος του Ιακώβου Α΄ πρίγκιπα του Μονακό. Επίσης ήταν πρίγκιπας του Μορτάν-συρ-Ζιρόν. Τον προσφωνούσαν πρίγκιπα του Πονς.

Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και το 1717 εστάλη στην Ουγγαρία. Το 1724 έγινε ιππότης του Τάγματος του Αγ. Πνεύματος, της πιο υψηλής διάκρισης της εποχής. Προήχθη το 1734 σε ταξίαρχο, το 1738 σε υποστράτηγο (maréchal de camp) και το 1744 σε αντιστράτηγο. Οι γιοί του ήταν βοηθοί στρατοπέδου, ο Γκαστόν στην εκστρατεία του 1736 και ο Κάμιλλος στην εκστρατεία του 1741-42.

Είχε διαδεχθεί τον πατέρα του το 1708 ως κόμης του Μαρσάν. Το 1752 απεβίωσε η Ελισάβετ και το 1755 και ο ίδιος στο Παρίσι σε ηλικία 59 ετών. Ετάφη στις Κατακόμβες του Παρισιού. Επειδή ο πρώτος γιος του είχε αποβώσει 22 ετών από ευλογιά, τον διαδέχθηκε ο γιός του Κάμιλλος.

Οικογένεια
Το 1714 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ ντε Ροκελώρ, κόρη του Αντωνίου-Γκαστόν στρατάρχη της Γαλλίας και είχαν τέκνα:
 Λεοπολδίνη-Ελισάβετ γενν. 1716, δεν παντρεύτηκε.
 Λουίζα 1718-1788, παντρεύτηκε τον Γκοντφρουά ντε Λα Τουρ πρίγκιπα ντ' Ωβερν, δούκα του Μπουιγιόν.
 Γκαστόν 1721-1743, έφερε τον τίτλο του κόμη του Μαρσάν, αν και ζούσε ο πατέρας του· απεβίωσε 22 ετών.
 Κάμιλλος 1725-1780, κόμης του Μαρσάν.

Παραπομπές

Πηγές
Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991.

Οίκος της Λωρραίνης
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Γκαστόν της Λωρραίνης

Ο Γκαστόν, γαλλ. Gaston, (7 Φεβρουαρίου 1721 – 2 Μαΐου 1743) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Μαρσάν.

Βιογραφία
Ο Γκαστόν-Ζαν-Μπατίστ-Σαρλ ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου-Λουδοβίκου κόμη του Μαρσάν και της Ελισάβετ ντε Ροκελώρ, κόρης του Αντώνιου-Γκαστόν στρατάρχη της Γαλλίας. Από τη γέννησή του δόθηκε ο τίτλος του κόμη του Μαρσάν. Στην Αυλή τον πατέρα του, πρίγκιπα του Μορτάν και κύριο του Πονς, τον προσφωνούσαν πρίγκιπα του Πονς.

Ως απόγονος του Κλαύδου (Κλωντ) δούκα του Γκιζ ήταν πρίγκιπας και απεκαλείτο Υψηλότατος· έμενε στις Βερσαλλίες. Στην Αυλή ήταν ξένος πρίγκιπας· στην ιεραρχία ερχόταν μετά από τους πρίγκιπες εξ αίματος. Η αδελφή του Λουίζα είχε παντρευτεί τον εξέχοντα Γκοντφρουά ντε Λα Τουρ πρίγκιπα ντ' Ωβέρν, δούκα του Μπουγιόν.

Η σύζυγός του Μαρία-Λουίζα ήταν αδελφή του Καρόλου ντε Ροχάν πρίγκιπα του Σουμπίζ, στρατάρχη της Γαλλίας. Ο γάμος έγινε το 1736 στο παρεκκλήσιο του Οτέλ ντε Σουμπίζ από τον μεγάλο θείο της νύφης Αρμάνδο ντε Ροχάν καρδινάλιο του Σουμπίζ. Το ίδιο έτος τοποθετήθηκε βοηθός στρατοπέδου του πατέρα του. Από το 1735 ήταν συνταγματάρχης στο σύνταγμα Μαρσάν. Το 1743 έγινε ταξίαρχος στο στρατό του βασιλιά, αλλά τρεις μήνες μετά ασθένησε από ευλογιά στις 2 Μαΐου και απεβίωσε στο Στρασβούργο. Σε λίγες ημέρες απεβίωσαν και οι γονείς της συζύγου του από ευλογιά: στις 6 Μαΐου ο πατέρας και στις 18 Μαΐου η μητέρα της. Η σύζυγός του ήταν 22 ετών και δεν ξαναπαντρεύτηκε. Έγινε η εκπαιδευτής των παιδιών του Λουδοβίκου δελφίνου του Γαλλίας, δηλ. του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, του Λουδοβίκου ΙΗ΄ και του Καρόλου Ι΄. H Μαρία-Λουίζα απεβίωσε το 1801.

Οικογένεια
Το 1736 νυμφεύτηκε τη Μαρί-Λουίζ ντε Ροάν, κόρη του Ιουλίου πρίγκιπα του Σουμπίζ και της Άννας-Ιουλίας ντε Μελάν, τρίτης ξαδέλφης του. Δεν απέκτησαν τέκνα.

Παραπομπές

Πηγές
Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991.

Οίκος της Λωρραίνης
Κάμιλλος του Μαρσάν

Ο Κάμιλλος, γαλλ. Camille, (18 Δεκεμβρίου 1725 - 12 Απριλίου 1780) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Μαρσάν (1755-80).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου-Λουδοβίκου κόμη του Μαρσάν και της Ελισάβετ ντε Ροκελώρ, κόρης του Αντωνίου-Γκαστόν στρατάρχη της Γαλλίας.

Ως απόγονος του Κλαύδιου (Κλωντ) δούκα του Γκιζ ήταν πρίγκιπας και τον προσφωνούσαν ο Υψηλότατος. Στην Αυλή ήταν ξένος πρίγκιπας και στην ιεραρχία ήταν μετά τους πρίγκιπες εξ αίματος. Ήταν  τελευταίος απόγονος του κλάδου Γκιζ-Μαρσάν. Εϊχε τον τίτλο του πρίγκιπα του Πουγκιλέμ (Puyguilhem). Τον αποκαλούσανπρίγκιπας του Μαρσάν.

Η αδελφή του Λουίζα είχε παντρευτεί τον Γκοντφρουά ντε Λα Τουρ πρίγκιπα του Ωβέρν, δούκα του Μπουιγιόν και έμεναν στο Οτέλ ντε Μπουγιόν, κατοικία του δούκα στο Παρίσι. Ο αδελφός του Γκαστόν είχε νυμφευτεί την Μαρία-Λουίζ ντε Ροάν· το 1743 απεβίωσε 22 ετών από ευλογιά. Η Μαρία-Λουίζα έγινε εκπαιδευτής των παιδιών του Λουδοβίκου δελφίνου του Γαλλίας, δηλ. του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, του Λουδοβίκου ΙΗ΄ και του Καρόλου Ι΄. Το 1755 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Μαρσάν. Το επόμενο έτος έγινε, όπως είχε γίνει και ο πατέρας του, ιππότης του Τάγματος του Αγ. Πνεύματος, της υψηλότερης διάκρισης της εποχής. 

Η σύζυγός του Ελένη ήταν χήρα του Λουί-Μαρί Φουκέ, εγγονού του Νικολά Φουκέ Επιστάτη των Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Ο Κάμιλλος απεβίωσε το 1780 στο Οτέλ ντε Μπουγιόν στο Παρίσι. Επτά μήνες μετά απεβίωσε και η Ελένη.

Οικογένεια
Το 1759 νυμφεύτηκε την Ελένη Μαντσίνι-Μαζαρίνι, κόρη του Λουί-Ζουλ δούκα του Νεβέρ, άνδρα των γραμμάτων και της Ελένης Φελυπώ, κόρης του πολιτικού Ζερώμ κόμη του Πονσατραίν. Δεν απέκτησαν τέκνα.

Παραπομπές

Πηγές
Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991.

Οίκος της Λωρραίνης
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Ζώρζης

Ο Ζώρζης ή Τζώρτζης ήταν κρητικός αγιογράφος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο κρητικός αγιογράφος ζωγράφος Ζώρζης (Τζώρτζης, Γεώργης) καταγόταν από εξελληνισμένη βενετική οικογένεια της Κρήτης. Δεν είναι γνωστές πολλές χρονολογίες και γεγονότα από τη ζωή του.  Υπήρξε μαθητής του Θεοφάνη του Κρητός από τον οποίο επηρεάστηκε τεχνοτροπικά. Του αποδίδονται πολλά και σημαντικά έργα στην ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά η παρουσία του δεν μαρτυρείται σε κτητορικές επιγραφές μνημείων και είναι γνωστή μόνο από άλλες πηγές.

Το παλαιότερο έργο του φαίνεται ότι ήταν η αγιογράφηση της μονής Διονυσίου στο Άγιον Όρος. Σύμφωνα με το χειρόγραφο τυπικό της μονής Διονυσίου του Αγίου Όρους, που χρονολογείται στο 1634 (αριθ. 64), σημειώνεται ότι «ο Ζώρζης ο Κρής» ήταν ο αγιογράφος της μονής, της οποίας το καθολικό και μέρος της τράπεζας, αγιογραφήθηκε το 1547, όπως μαθαίνουμε από τη σχετική κτητορική επιγραφή: "εζωγραφήθη δε παρά του θαυμαστού τεχνίτου εκείνου κυρ Ζώρζη του Κρητός".

Σε κώδικα της μονής του Αγίου Βησσαρίωνος (Δουσίκου) κοντά στα Τρίκαλα αναφέρεται πως ο αγιογράφος «Τζώρτζης εκ Κάστρου Κωνσταντινουπόλεως» διακόσμησε το 1557 το καθολικό της μονής. Έργο του θεωρείται και η αγιογράφηση της μονής Δοχειαρίου στο Άγιον Όρος, του σημερινού καθολικού του Μεγάλου Μετεώρου και του καθολικού της μονής Ρουσάνου στα Μετέωρα (1560).

Τεχνοτροπία

Ο Ζώρζης θεωρείται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της πρώιμης μεταβυζαντινής ζωγραφικής, εφάμιλλος  σύμφωνα με ορισμένους με τον Θεοφάνη τον Κρητικό και τα έργα του ανήκουν τεχνοτροπικά στην ονομαζόμενη "Κρητική Σχολή" αγιογραφίας. Χαρακτηριστικό στοιχείο της τεχνικής του είναι η προτίμηση στα σκοτεινά χρώματα και η χρήση έντονων φωτοσκιάσεων στις μορφές των τοιχογραφιών, οι οποίες διακρίνονται για την αυστηρότητα και τη σχηματικότητά τους,  έτσι ώστε αυτές να εμφανίζονται έντονες και ζωντανές.

Παραπομπές 

Έλληνες αγιογράφοι
Άντον Μούσερτ

Ο Άντον Μούσερτ (Anton Adriaan Mussert, γνωστός και ως «Κουίσλιγκ της Ολλανδίας»), ήταν Ολλανδός πολιτικός. Γεννήθηκε στις 11 Μαΐου του 1894 στο Werkendam της νότιας Ολλανδίας και υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του κόμματος της Εθνικοσοσιαλιστικής Κίνησης της Ολλανδίας (NSB) και πρώτος επικεφαλής του. Θεωρείται ο πλέον επιφανής Ολλανδός φασίστας πριν, αλλά και κατά τη διάρκεια του Β΄ Π.Π. Την περίοδο της γερμανικής κατοχής της Ολλανδίας διατήρησε τη θέση του, καθώς υποστηρίχθηκε από τις ναζιστικές αρχές. Μετά τον πόλεμο, εξαιτίας αυτής του της δράσης, καταδικάστηκε για «εσχάτη προδοσία» και εκτελέστηκε, στις 7 Μαΐου του 1946.

Πηγές 
 Φύλλο εφημερίδας «Έθνος», της 13 Δεκεμβρίου 1945, σελ. 1: «Ο Άντον Μούσερτ (παρατίθεται φωτογραφία του) ... κατεδικάσθη εις θάνατον, ως προδότης της πατρίδος του»

Ολλανδοί πολιτικοί
Uncharted 3: Drake's Deception

Το Uncharted 3: Drake's Deception (στην Ελλάδα κυκλοφόρησε ως Uncharted 3: Η Εξαπάτηση του Drake) είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας βολών τρίτου προσώπου που κυκλοφόρησε για τα PlayStation 3 και για PlayStation 4 το 2011.

Πλοκή 

Το παιχνίδι ξεκινά με τον αμερικανό πρωταγωνιστή Nathan Drake και τον μέντορά του Victor ''Sully'' Sullivan οι οποίοι εισέρχονται σε μια παμπ στο Λονδίνο για να κάνουν μια ανταλλαγή ενός δαχτυλιδιού του Francis Drake το οποίο φέρνει γύρω του τη λατινική φράση ''Sic Parvis Magna'', που σημαίνει ''μεγαλείο από μικρό ξεκίνημα''. Το δαχτυλίδι το είχε κλέψει στην ηλικία των 15 όταν βρισκόταν στην Κολομβία, από ένα μουσείο που τα εκθέματά του είχαν σχέση με την δράση του Francis. Στο μουσείο παρατηρεί έναν άντρα, ο οποίος προσπαθούσε να ξεκλειδώσει την κλειδαριά της βιτρίνας στη οποία βρισκόταν μέσα το δαχτυλίδι και ένας αποκρυπτογράφος, όπου αν το δαχτυλίδι τοποθετούνταν μέσα σε αυτόν, θα μπορούσε  να ανακαλύψει την κρυμμένη κάτω από τη γη χώρα Ούμπαρ, την χώρα φτιαγμένη από χρυσό ή την Ατλαντίδα της άμμου.

Αλλά η απόκτηση του δακτυλιδιού δεν ήταν τόσο εύκολη,αφού τον κυνηγούσε η βρετανίδα Catherine Marlowe με τον σύνεργο της, τον Talbot o  οποίος οργανώνει μέσα στην παμπ μια ανταλλαγή ενός μεγάλου χρηματικού ποσού το οποίο αποδείχθηκε πλαστό. Έτσι, οι ήρωες πρέπει να παλέψουν για να βγουν στους δρόμους του Λονδίνου, όπου ο Charlie Cutter σκηνοθετεί τον θάνατο τους ώστε να ξεφύγουν από τους κυνηγούς τους. Ακολουθώντας τους Marlowe και Talbot, βρίσκουν το υπόγειο καταφύγιό τους, στο παλιό μετρό του Λονδίνου. Εκεί βρίσκουν στοιχεία που τους οδηγούν στα δάση της Γαλλίας και σε κάστρα της Συρίας.

Καταφέρνοντας να βρίσκονται πάντα ένα βήμα μπροστά από τους διεκδικητές της Ούμπαρ, βρίσκονται σε μπελάδες με Άραβες πειρατές, δίνοντας το προβάδισμα στους εχθρούς τους. Ο  Nate χάνεται στην έρημο μετά από σύγκρουση αεροπλάνου. Όμως βρίσκει τον δρόμο του στην πόλη με την βοήθεια του Salim, ενός καβαλάρη, ο οποίος του εξηγεί για την κατάρα της πόλης και πως όποιος την βρει θα μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο. Όταν ο Nate βρίσκει την πόλη, προσπαθεί να την καταστρέψει και να ξεφύγει. Ο Talbot πεθαίνει από πυροβολισμό και η Marlowe πνίγεται σε κινούμενη άμμο. Ο Nate ξεφεύγει και επιστρέφει με τον Sully στην Αμερική.

Τρόπος παιχνιδιού

Παιχνίδι πολλαπλών παικτών 
Όπως και ο προκάτοχός του, το Uncharted 3 περιέχει παιχνίδι πολλών παικτών, στο οποίο οι παίκτες μπορούν να συναγωνιστούν ή να ανταγωνιστούν διάφοροι παίκτες, μόνοι τους ή ως ομάδα, σε πολλές τοποθεσίες βασισμένες στο βασικό παιχνίδι. Επιπλέον, υπάρχει ιστορία για τρεις και περισσότερους παίκτες, όπου αυτοί παίρνουν μέρους σε περιπέτειες του Ντρέικ. Οι παίκτες μπορούν να επεξεργαστούν τους ήρωες τους με χαρακτήρες από το παιχνίδι.

Ανάπτυξη

Ηθοποιοί

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Review στο IGN

Βιντεοπαιχνίδια του 2011
Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Network
Δράση
Φίλιππος Εμμανουήλ του Μερκέρ

Ο Φίλιππος-Εμμανουήλ, γαλλ. Philipp Emmanuel, (9 Σεπτεμβρίου 1558 - 19 Φεβρουαρίου 1602) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας του Μερκέρ (Mercœur) το διάστημα 1577-1602. Ήταν στρατιωτικός και εξέχουσα φυσιογνωμία της Καθολικής Μερίδας.

Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος από τους γιους του Νικολάου δούκα του Μερκέρ και της 2ης συζύγου του Ιωάννας της Σαβοΐας, κόρης του Φιλίππου δούκα του Νεμούρ. Το 1577 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως δούκας του Μερκέρ.

Ο πατέρας του από τον 1ο του γάμο είχε κόρη τη Λουίζα, που το 1575 παντρεύτηκε τον Ερρίκο Γ΄ της Γαλλίας, τελευταίο των Βαλουά. Το 1582 τοποθετήθηκε κυβερνήτης της Βρετάνης από τον Ερρίκο Γ΄. Το 1588 ανέλαβε την αρχηγία της Καθολικής Μερίδας της Βρετάνης και ανακηρύχθηκε προστάτης της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας της επαρχίας αυτής.

H σύζυγός του Μαρία ήταν απόγονος της Ιωάννας των Ντρέ. To 1341 είχε αποβιώσει ο δούκας της Βρετάνης και για τη διαδοχή διαπληκτίστηκαν η ανιψιά του Ιωάννα και ο ανιψιός του Ιωάννης Δ΄ της Βρετάνης. Ο δεύτερος πήρε το δουκάτο, αλλά η Ιωάννα και οι απόγονοί της το διεκδικούσαν. Ο Φίλιππος-Εμμανουήλ επικαλούμενος το δικαίωμα αυτό της συζύγου του, προσπάθησε να γίνει ανεξάρτητος στην επαρχία αυτή: οργάνωσε Κυβέρνηση στη Νάντη και αποκαλούσε τον γιο του δούκα της Βρετάνης.

Συμμάχησε με την Ισπανία και συνέχισε να πιέζει για την ανεξαρτησία του, ακόμη και όταν έγινε βασιλιάς ο Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας. Ο νέος ηγεμόνας έστειλε εναντίον του στρατό υπό τον Ερρίκο των Βουρβόνων δούκα του Μονπανσιέ, αλλά με τη συνδρομή των Ισπανών νίκησε ο Φίλιππος-Εμμανουήλ στη μάχη του Κραν το 1592. Τότε ο Ερρίκος Δ΄, με τη βοήθεια Αγγλικού στρατού, εκστράτευσε προσωπικά εναντίον του και έλαβε την υποτέλειά του στο Άνγκερς το 1598. Ο βασιλιάς πάντρεψε τον νόθο γιο του Καίσαρα δούκα του Βαντόμ με τη Φραγκίσκη, κόρη του δούκα του Μερκέρ, ο οποίος εξασφάλισε τον έλεγχο της Βρετάνης.

Έπειτα ο Φίλιππος-Εμμανουήλ μετέβη στην Ουγγαρία, όπου προσχώρησε στην υπηρεσία του Ροδόλφου Β΄ των Αψβούργων· πολέμησε εναντίον των Τούρκων και το 1601 κατέλαβε το Σεκεσφεχερβάρ. Απεβίωσε το επόμενο έτος.

Οικογένεια
Το 1579 στο Παρίσι νυμφεύτηκε τη Μαρία του Λουξεμβούργου, κόρη του Σεβαστιανού δούκα του Παντιέβρ και είχε τέκνα:
 Φραγκίσκη 1592-1669, παντρεύτηκε τον Καίσαρα των Βουρβόνων, δούκα του Βαντόμ, γιο του Ερρίκου Δ΄ από την ερωμένη του Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ.

Σημειώσεις

Πηγές
 Chisholm, Hugh, ed. (1911). "article name needed". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.
 St François de Sales. Oraison funèbre de Philippe-Emmanuel de Lorraine, duc de Mercœur et de Penthièvre. Introduction de Pierre-Olivier Combelles. Editions Saint-Rémi (Cadillac), 2006.

Οίκος της Λωρραίνης
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Πόζμπα

Το Πόζμπα, (Ουγγρικά: Pozba) είναι χωριό και δήμος στην επαρχία Νόβε Ζάμκι στην περιφέρεια Νίτρα της νοτιοδυτικής Σλοβακίας.

Ιστορία 
Σε ιστορικά αρχεία, το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά το 1245.

Γεωγραφία 
Ο δήμος βρίσκεται σε υψόμετρο 156 μέτρων και έχει έκταση 9.41 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό περίπου 565 κατοίκων.

Εθνικότητες 
Ο πληθυσμός αποτελείται από Ούγγρους (77%), Σλοβάκους (22%) και Τσέχους (1%).

Εγκαταστάσεις 
Το χωριό έχει μια μικρή δημόσια βιβλιοθήκη, μια πισίνα και ένα γήπεδο ποδοσφαίρου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://www.statistics.sk/mosmis/eng/run.html 
 Pozba – Nové Zámky Okolie

Πόλεις της Σλοβακίας
Ευφροσύνη (9ος αιώνας)

Η Ευφροσύνη (790 - μετά από το 836) ήταν Ρωμαία Αυτοκράτειρα, σύζυγος του Μιχαήλ Β΄. Ήταν κόρη του Κωνσταντίνου ΣΤ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, του τελευταίου εκπρόσωπου της δυναστείας των Ισαύρων και της Μαρίας της Άμνιας.

Η ζωή της 
Τον Ιανουάριο του 795, ο Κωνσταντίνος χώρισε την πρώτη σύζυγό του Μαρία της Άμνιας και την έστειλε μαζί με τις δύο κόρες τους, την Ευφροσύνη και την Ειρήνη σε ένα μοναστήρι στο νησί της Πριγκήπου. Ο Αυτοκράτορας έπειτα νυμφεύτηκε την ερωμένη του Θεοδότη.

Η Ευφροσύνη πέρασε τη ζωή της στο μοναστήρι μέχρι το 823. Ο Μιχαήλ Β΄ είχε ανέλθει στο θρόνο τρία χρόνια πριν, αλλά οι δυναστικές αξιώσεις του ήταν στην καλύτερη περίπτωση επισφαλής. Η πρώτη του σύζυγος Θέκλα απεβίωσε νωρίς κατά τη βασιλεία του και ο Μιχαήλ Β΄ αποφάσισε να ενισχύσει την εξουσία του με το να νυμφευτεί την Ευφροσύνη. Έτσι η Ευφροσύνη έφυγε από το μοναστήρι της και μπήκε στο παλάτι ως η νέα αυτοκρατορική σύζυγος, αλλά ο εξαιρετικά αμφιλεγόμενος γάμος αποδείχθηκε άγονος. Ο Μιχαήλ Β΄ απεβίωσε στις 2 Οκτωβρίου του 829 και τον διαδέχθηκε ο Θεόφιλος, ο γιος του από την πρώτη σύζυγό του Θέκλα. Ως μητριά του, η Ευφροσύνη ήταν ακόμη σε θέση να πάρει κάποιες αποφάσεις για τον δεκαεξάχρονο Αυτοκράτορα. Ανακήρυξε καλλιστεία γι' αυτόν και φαίνεται να διάλεξε τη Θεοδώρα. Λίγο μετά αποχώρησε και πάλι στο μοναστήρι.

Η Ευφροσύνη εμφανίζεται δύο φορές ακόμη στις ιστορικές καταγραφές. Όταν έφθασαν φήμες στην Κωνσταντινούπολη, ότι ο Θεόφιλος είχε σκοτωθεί στην εκστρατεία του εναντίον της Αλ-Αφσχίν στην Ανατολία, οι συγκλητικοί και οι ανώτεροι υπάλληλοι δεν έκαναν κόπο για να ανακαλύψουν αν η είδηση ήταν αληθινή ή όχι και έψαξαν για εναλλακτικούς υποψήφιους για το θρόνο. Η Ευφροσύνη, έχοντας επίγνωση αυτών των πολιτικών ελιγμών, έστειλε έναν αγγελιοφόρο στον θετό της γιο, συμβουλεύοντας τον να επιστρέψει. Σύμφωνα με νεότερες αραβικές και συριακές πηγές το μήνυμα έλεγε "Οι Ρωμαίοι που έχουν έρθει ανέφεραν, ότι σκοτώθηκες και επιθυμούν να διορίσουν άλλον βασιλιά. Έλα γρήγορα". Ο Θεόφιλος επέστρεψε. 

Ο άγιος Μιχαήλ ο Σύγκελλος καταγράφει, ότι η Ευφροσύνη τού πρόσφερε φαγητό, ποτό και είδη ένδυσης κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του το 836. Η προσφορά της βοήθειας σε ένα φυλακισμένο εικονολάτρη θέτει εκ νέου το ζήτημα των θρησκευτικών τάσεών της. Η ημερομηνία του θανάτου της δεν καταγράφεται.

Παραπομπές

Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Garcinia pyrifera

Η Garcinia pyrifera, είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας Κλουσιίδων (Clusiaceae). Βρίσκεται στην Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη.

Δείτε επίσης
 Γαρκινία του Πρέιν
 Γαρκινία η ινδική
 Garcinia atroviridis

Παραπομπές

Πηγές
  Kochummen, K.M. 1998.  Garcinia pyrifera.   2006 IUCN Red List of Threatened Species.   Downloaded on 20 July 2007.

Φυτά ελάχιστης ανησυχίας
pyrifera
Χλωρίδα της Μαλαισίας
Χλωρίδα της Σιγκαπούρης
Το χρώμα του χρήματος

Το χρώμα του χρήματος (αγγλικά: The Color of Money) είναι Αμερικάνικη δραματική ταινία του 1986, σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε από ένα σενάριο του Ρίτσαρντ Πράις, και κυκλοφόρησε από την Touchstone Pictures. Βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του 1984 από τον Ουόλτερ Τέβις. Πρωταγωνιστούν οι Πωλ Νιούμαν και Τομ Κρουζ, με τους Μέρι Ελίζαμπεθ Μαστραντόνιο, Έλεν Σέιβερ και Τζον Τουρτουρρο ως βοηθητικοί χαρακτήρες.

Η ταινία συνεχίζει την ιστορία του παίκτη μπιλιάρδου Έντουαρντ "Φαστ Έντι" Φέλσον από το πρώτο μυθιστόρημα του Τέβις, το The Hustler, με τον Νιούμαν να επιστρέφει στο ρόλο του από τη διασκευή του μυθιστορήματος, το Ο κόσμος είναι δικός μου του 1961. Η ταινία ξεκινάει περισσότερο από 25 χρόνια από τη προηγούμενη ταινία, με τον Έντουαρντ να αποχωρεί από το πρωτάθλημα μπιλιάρδου. Παρά το γεγονός ότι ο Τέβις έγραψε ένα σενάριο για την ταινία, προσαρμόζοντας την ιστορία από το μυθιστόρημά του, οι κινηματογραφιστές αποφάσισαν να μην το χρησιμοποιήσουν, αντιθέτως δημιούργησαν μια εντελώς διαφορετική ιστορία από αυτή του Τέβις.

Ο Νιούμαν πήρε το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου για την απόδοσή του. Είναι το πρώτο βραβείο Όσκαρ που είχε πάρει μετά από οκτώ υποψηφιότητες, με τις εφτά από αυτές να ήταν για Α΄ Ανδρικού Ρόλου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 The Color of Money στην Internet Movie Database
 The Color of Money στο TCM Movie Database
 The Color of Money στο AllMovie
 The Color of Money στο Rotten Tomatoes

Ταινίες του 1986
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές δραματικές ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε
Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Ταινίες παραγωγής Touchstone Pictures
Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο
Ταινίες γυρισμένες στο Ατλάντικ Σίτι, Νιου Τζέρσεϊ
Ταινίες σίκουελ
Αμερικανικές αθλητικές ταινίες
Ερρίκος του Μπριόν

Ο Ερρίκος, γαλλ. Henri, (15 Νοεμβρίου 1661 - 3 Απριλίου 1713) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Μπριόν (Brionne).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου κόμη του Αρμανιάκ και του Μπριόν και της Αικατερίνης ντε Νεφβίλ, κόρης του Νικολάου δούκα του Βιλερουά και στρατάρχη της Γαλλίας. Του δόθηκε ο τίτλος του κόμη του Μπριόν.

O πατέρας του ήταν Μέγας Σταυλάρχης (Grand Écuyer) της Γαλλίας, ένα υψηλό αξίωμα του Στέμματος και ήταν υπεύθυνος για τις μετακινήσεις του βασιλιά και της ακολουθίας του. Η μητέρα του ήταν κόρη του Νικολάου, εκπαιδευτή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και αδελφή του Φραγκίσκου ντε Νεφβίλ δούκα του Βιλερουά και εκπαιδευτή του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Από τις αδελφές του Ερρίκου, η Μαρία, παντρεύτηκε τον Αντώνιο Α΄ πρίγκιπα του Μονακό. 

Το 1704 απεβίωσε ο αδελφός του Λουδοβίκος-Αλφόνσος σε μάχη. Ο ίδιος ο Ερρίκος απεβίωσε το 1713 στις Βερσαλλίες, 51 ετών· το επόμενο έτος απεβίωσε και η σύζυγός του. Το 1715 απεβίωσε ο αδελφός του Κάμιλλος και το 1718 ο πατέρας τους Λουδοβίκος. Ο αδελφός του Φραγκίσκος-Αρμάνδος ήταν ηγούμενος στο αβαείο του Ρογιαμόν, έτσι τον πατέρα του τον διαδέχθηκε ο πέμπτος γιος Κάρολος ως κόμης και ως Σταυλάρχης.

Οικογένεια
Το 1689 νυμφεύτηκε τη Μαγδαληνή ντ' Επιναί και είχε τέκνα:
 Λουδοβίκος 169-1743, πρίγκιπας του Λομπέσκ. Η κόρη του Λουίζα είχε τέκνο την Ιωσηφίνα, σύζυγο του Βίκτωρα-Αμεδαίου Β΄ πρίγκιπα του Καρινιάνο.
 Μαρία-Λουίζα 1693-174, απεβίωσε 31 ετών.

Παραπομπές

Οίκος της Λωρραίνης
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Ματθίλδη της Σαξονίας

Η Ματθίλδη, γερμ.: Matilde von Sax (καλοκαίρι 979 - 4 Νοεμβρίου 1025) από τον Οίκο των Οθωνιδών, ήταν η τρίτη κόρη του Όθωνα Β΄ της Γερμανίας και της συζύγου του Θεοφανούς των Σκληρών.

Η ζωή της
Λίγο μετά τη γέννησή της, η Ματθίλδη στάλθηκε στο αββαείο του Έσσεν, όπου η μεγαλύτερη εξαδέλφη της, η Ματίλντε, ήταν ηγουμένη. Πίστευαν ότι η Ματθίλδη θα παρέμενε στο μοναστήρι και θα γινόταν ηγουμένη, όπως οι μεγαλύτερες αδελφές της, η Σοφία και η Αδελαΐδα.

Ωστόσο η Ματθίλδη έζησε μια διαφορετική ζωή από τις δύο αδελφές της. Ήθελε να παντρευτεί τον Κόμη Έτσο. Στον Όθωνα Β΄ δεν άρεσε αρχικά η ιδέα του γάμου. Η οικογένεια έδωσε διπλά δώρα για να εξασφαλίσει ένα επαρκές επίπεδο ζωής. Η Θεοφανώ δέχτηκε να γίνει ο γάμος. Η ηγουμένη Ματίλντε αρνήθηκε μάταια να παραδώσει το κορίτσι. Ο Έτσο την πήρε από το αββαείο και την νυμφεύτηκε.

Η μητέρα της Ματθίλδης, η Θεοφανώ, είχε δεχτεί από πριν να γίνει ο γάμος, αλλά η εξαδέλφη της Ματθίλδης και δασκάλα της, η ηγουμένη Ματίλντε, αρνιόταν. Χωρίς τη συγκατάθεση της μητέρας της Ματιίλδης δε θα γινόταν με βεβαιότητα ο γάμος. Είναι ακόμα πιθανό, ότι ο γάμος εξασφάλισε τη δύναμη της Θεοφανούς και του γιου της Όθωνα Γ΄. 
Ο Έτσο και η Ματθίλδη είχαν παντρευτεί από έρωτα και ο γάμος τους ήταν πολύ ευτυχισμένος. Ήταν εξαιρετικά γόνιμος, με έντεκα παιδιά:
 Λιούντολφ π. 1000-1031, Κόμης του Ζύτφεν.   
 Όθων Β΄ απεβ. 1047, παλατινός κόμης (δούκας) της Λοθαριγγίας και αργότερα δούκας της Σουηβίας, όπως ο Όθων Β΄.  
 Χέρμαν Β΄ 995-1056, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας.
 Θεοφανώ απεβ. 1056, ηγουμένη του αββαείου Έσσεν και του Γκέρρεσχαϊμ.
 Ρίχετσα απεβ. 1063, παντρεύτηκε τον Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ των Πιαστ, βασίλισσα της Πολωνίας.
 Αντελχάιντ/Αδελαΐδα π. 1030, ηγουμένη του αββαείου Νίβελλες.
 Χέιλγουιγκ, ηγουμένη του Νόις.
 Ματθίλδη, Ηγουμένη του Ντήτκιρχεν και Βίλλιχ.
 Σοφία, Ηγουμένη του μοναστηριού της Αγίας Μαρίας
 Ίντα, ηγουμένη στην Κολωνία και στο αβαείο Γκέντερσχαϊμ.

Η Ματθίλδη πέθανε ξαφνικά ενώ ο Έτσο βρισκόταν στο Άαχεν.

Παραπομπές
Κατάλογος έργων της Staatsgalerie της Στουτγκάρδης

Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων της Staatsgalerie
της Στουτγκάρδης.

Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Τόλε Μπίι

Ο Τόλε Μπίι (επίσης Τόλε Μπι), ή Τόλε Ελιμπεκούλι () (1663-1756) ήταν ο επικεφαλής των Μπίι των ανώτερων Καζακικών ζουζ, συγγραφέας, ρήτορας και ποιητής. Γεννήθηκε στην Τζαϊσάν, στην σημερινή επαρχία Σούι, στην περιφέρεια Τζαμπίλ το 1663. Πέθανε το 1756 στο Ακμπουρξάν-ορντά, στην επαρχία Τόλε Μπι στην περιφέρεια Νότιου Καζακστάν.

Παραπομπές 

Ιστορία του Καζακστάν
Καζακστάν-επέκταση
Αλφέρεθ

Ο όρος Αλφέρεθ (ισπανικά: Alférez) είναι στρατιωτικό αξίωμα του ισπανικού στρατού και των ενόπλων δυνάμεων στις ισπανόφωνες χώρες. Χρησιμοποιείται στην Ισπανία, Αργεντινή, Χιλή και Ουρουγουάη. Η πορτογαλική έκδοση ονομάζεται αλφέρες και χρησιμοποιείται στην Πορτογαλία, την Μοζαμβίκη, το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε και το Ανατολικό Τιμόρ, και χρησιμοποιήθηκε επίσης στην Βραζιλία. Ο ναυτικός βαθμός αλφέρεθ δε φραγάτα (ισπανικά: alférez de fragata) χρησιμοποιείται στην Ισπανία, την Δομινικανή Δημοκρατία και το Περού.
Ισπανικές ένοπλες δυνάμεις
Ευφροσύνη Δοξιάδη

Η Ευφροσύνη Δοξιάδη (Αθήνα, 19 Απριλίου 1946) είναι Ελληνίδα καλλιτέχνιδα και συγγραφέας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι κόρη του Κωνσταντίνου Δοξιάδη. Σπούδασε ζωγραφική στο Σάλτσμπουργκ, στο Cranbrook Academy of Art στο Μίσιγκαν, και στη  	Σχολή καλών τεχνών Σλέιντ και το Wimbledon School of Art του Λονδίνου. Το 1995, δημοσίευσε ένα βιβλίο σχετικά με τα πορτραίτα του Φαγιούμ, με τίτλο «Τα μυστηριώδη Πορτρέτα Φαγιούμ: Πρόσωπα από την αρχαία Αίγυπτο». Το βιβλίο είχε ευρεία αναγνώριση από τους κριτικούς.

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και το Παρίσι.

Παραπομπές 

Έλληνες καλλιτέχνες
Έλληνες συγγραφείς
Μπορντό (χρώμα)

Το Μπορντό είναι ένα χρώμα, μια σκοτεινή απόχρωση του κόκκινου. Είναι μια αναπαράσταση του χρώματος του κόκκινου κρασιού. Στην αγγλική γλώσσα χρησιμοποιείται και ο όρος «wine» (κρασί) για την περιγραφή του χρώματος. Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση του «κρασιού» σαν ένα χρώμα, ήταν στην αγγλική γλώσσα το 1705.

Το μπορντό στον ανθρώπινο πολιτισμό 
Μόδα
 Το μπορντό συχνά χρησιμοποιείται στη μόδα για διάφορα είδη ένδυσης.

Αθλητισμός
 Το μπορντό είναι το κύριο χρώμα της ομάδας Κλίβελαντ Καβαλίερς, μαζί με το χρυσό και το ναβί μπλε.

Παραπομπές 

Χρώματα
Ακκουργκάν

Το Ακκουργκάν (, ) είναι μια πόλη στην περιφέρεια Τασκένδης στο βορειοανατολικού Ουζμπεκιστάν. Είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ακκουργκάν, και έχει πληθυσμό 10.900 κατοίκων το 1991.

Αναφορές 
 

Πόλεις του Ουζμπεκιστάν
Λιμνιά Καβάλας

Η Λιμνιά (μέχρι το 1926 Σουγιουτζούκ) είναι χωριό του Δήμου Καβάλας της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 35 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 720 μέτρων, στις νοτιοδυτικές πλαγιές των ορέων Λεκάνης. Κοντά στο χωριό βρίσκονται πυκνά δάση φυλλοβόλων δέντρων, εκτεταμένα χορτολίβαδα και εγκαταλελειμμένοι αγροί με τυπική χλωρίδα αυτών των υψομέτρων, όπως διάφορα είδη δρυός, σφενδάμια, οξιές, άρκευθοι, φράξοι, κρανιές, καστανιές, κερασιές και καρυδιές.

Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, η Λιμνιά ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της περιοχής. Η στατιστική του 1900 αναφέρει ότι κατοικούνταν τόσο από Τούρκους όσο και Έλληνες και η στατιστική Χαλκιόπουλου, το 1910, αναφέρει ότι είχε 881 κατοίκους, μουσουλμάνους, και οι στατιστική και η απαρίθμηση πληθυσμού από τον ελληνικό στρατό το 1911 και 1913, αναφέρουν ότι είχε 1.045 και 1.109 κατοίκους αντίστοιχα. Στην απογραφή του 1920 είχε 983 κατοίκους. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στη Λιμνιά εγκαταστάθηκαν 86 οικογένειες προσφύγων. Στην απογραφή του 1928 είχε 386 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 είχε 462 κατοίκους. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Φιλίππων, και παλαιότερα ήταν έδρα της κοινότητας Λιμνιάς. Ανάμεσα στο Βουνοχώρι και στη Λιμνιά βρίσκεται εγκαταλελειμμένο λατομείο μαρμάρων.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Καβάλας
Δήμος Καβάλας