The Zero Years

Το The Zero Years είναι ελληνική δραματική πειραματική ανεξάρτητη underground καλλιτεχνική ταινία του 2005 σε σκηνοθεσία Νίκου Νικολαΐδη, η τελευταία του ταινία.

Πλοκή 
Σήμερα σαν αύριο και σαν χθες. Τέσσερις γυναίκες, που δεν έχουν στειρωθεί και βρίσκονται υπό συνεχή τοξικό περιορισμό και επιτήρηση, υπηρετούν τη θητεία τους σε κρατικό οίκο ανοχής. Το καθήκον τους είναι να κάνουν σεξ με τους πελάτες τους χωρίς τύψεις. Οι σχέσεις μεταξύ τους βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο. Τα τρόφιμα και το νερό είναι λιγοστά, το σπίτι τους σαπίζει και είναι έτοιμο να καταρρεύσει. Τίποτα στο εξωτερικό δεν υπάρχει πια. Εφιαλτικά οράματα, προσομοιωμένες αποβολές και βιασμοί, ενέσεις και ναυτίες συνθέτουν την καθημερινότητά τους. Ωστόσο, το όνειρό τους δεν έχουν στειρωθεί από το κράτος. Ο στόχος είναι να κάνεις παιδί. Μια μέρα, ένας από τους πελάτες τους εξαφανίζεται. Αρχίζουν οι ανακρίσεις.

Κριτικές 
Η ταινία προβλήθηκε στο 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.  Η καλλιτεχνική διευθύντρια της ταινίας, Marie-Louise Bartholomew, κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Σχεδιαστή Παραγωγής στα Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο του 2005.[1] Επιπλέον, η ταινία επιλέχθηκε επίσημα για προβολή στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σικάγου τον Οκτώβριο του 2005 και τον Οκτώβριο του 2006 όπου και τις δύο φορές ήταν υποψήφια για το Χρυσό Ούγκο.

Ο καθηγητής Βρασίδας Καραλής, ειδικός στον ελληνικό κινηματογράφο και συγγραφέας του A History of Greek Cinema, περιέγραψε σε αυτό το βιβλίο την ταινία ως «άκρως προσωπική» και «ερμητική».[2] Ο Derek Elley του Variety υποστήριξε ότι η ταινία, παρά τις «υπερβολές », έχει ένα «στέλεχος ειρωνείας» που παραμένει σταθερό και ότι έχει μια «εξωκεντρική, ειρωνική γεύση», στυλ που είχε μεταμορφωθεί σε μια συνειδητοποιημένη μανιεριστική υπερβολή».[2]

Ο Καραλής συνέκρινε την ταινία με το Η ωραία της ημέρας του 1967 του Λουίς Μπουνιουέλ και το 120 μέρες στα Σόδομα του 1975 του Πιερ Πάολο Παζολίνι.[2] Τον Νοέμβριο του 2005, μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, λόγω του γεγονότος ότι απέτυχε να επαναλάβει την προηγούμενη επιτυχία του Singapore Sling (1990), ο Νικολαΐδης δήλωσε την πρόθεσή του να σταματήσει να κάνει ταινίες για να ασχοληθεί με τη μουσική.[4]

Ένας Ιταλός κριτικός είχε να πει για αυτήν την ταινία:Ας γυρίσουμε σελίδα με τα Μηδενικά Χρόνια του Νίκου Νικολαΐδη. Αυτός ο σκηνοθέτης είναι ένας από τους λίγους που ακολουθούν ένα ακριβές «στιλιστικό νήμα» και κοιτάζουν ένα σύμπαν που παραμένει σταθερό στη δουλειά μετά τη δουλειά. Είναι ένας κλειστός κόσμος, γεμάτος με υποβαθμισμένα αντικείμενα δίπλα σε πολυτελή έπιπλα ή εκείνα που προσποιούνται ότι είναι [πλούσια]. Αυτό που μας προτείνεται είναι κάτι μεταξύ μπαρόκ διακοσμημένης σκηνής και αποθήκης μεταχειρισμένων εμπόρων. Σε αυτό το κλειστό σκηνικό υπάρχουν ταραχοποιοί χαρακτήρες, συνήθως ταπεινωμένες και απογυμνωμένες γυναίκες, προνύμφες επιφορτισμένες με σεξουαλικές πρακτικές που κάθε άλλο παρά ερωτικές είναι. Στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται για τέσσερα κορίτσια φυλακισμένα, από μια δεσποτική και ολοκληρωτική Εξουσία, σε κάποιου είδους οίκο ανοχής πελατών (της Εξουσίας;) με μαζοχιστικές τάσεις. Κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερα δυνατής «συνεδρίας», ένας πελάτης παραλίγο να πεθάνει και οι τρεις γυναίκες τον κρύβουν σε ένα είδος κλουβιού. Σύντομα εμφανίζεται η Power ζητώντας εξηγήσεις για την εξαφάνιση του πελάτη και βάζει τις γυναίκες σε σκληρές ανακρίσεις. Οι τέσσερις γυναικείες φιγούρες, απλωμένες σε ηλικιακές ομάδες από τη νεότητα έως τη θλιβερή ωριμότητα, αντιπροσωπεύουν τέσσερις στάσεις σκλάβων απέναντι στην εξουσία (είτε είναι πολιτική, είτε οικεία είτε από την ομάδα). Ο ιστός είναι χτισμένος με μια εμμονική επιθυμία για ελευθερία και εξέγερση που παντρεύεται με τη σχεδόν συνωμοτική αποδοχή της υποταγής. Όλα αυτά κυριαρχούνται από την αδυναμία να ξεφύγει από έναν συγκεκριμένο ρόλο –η μόνη που καταφέρνει να βγει έξω από την πόρτα του οίκου ανοχής επιστρέφει μέσα με δική της απόφαση– μαζί με τη γνώση ότι δεν υπάρχει μέλλον και ότι ο έξω κόσμος είναι χειρότερος παρά η φυλακή. Η ταινία έχει χαρακτηριστικά που ταλαντεύονται μεταξύ του παρακμιακού και του διανοούμενου, αφθονεί με διαλόγους και η σκηνοθεσία αδυνατεί να «χρησιμοποιήσει το ψαλίδι» όσο χρειάζεται. Παρόλα αυτά, παρ' αυτά τα ελαττώματα, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πρωτότυπο κείμενο και μια πρόταση κινηματογράφου που, τουλάχιστον, δεν περιορίζεται στην αντιγραφή άλλων εμπειριών.— Ουμπέρτο ​​Ρόσι[5]

Ηθοποιοι 

 Βίκυ Χάρις ως ιερόδουλη Βίκυ
 Τζένη Κιτσέλλη ως Αρχηγός
 Αρχόντισα Μαυρακάκη ως Μάρω
 Ευτυχία Γιακουμή ως Χριστίνα
 Michele Valley ως επόπτης
 Άλκης Παναγιωτίδης
 Γιώργος Μιχαλάκης
 Μαρία Μαργέτη
 Νίκος Μουστάκας
 Αγγελική Αριστομενοπούλου
 Δωροθέα Ιατρού
 Αναστασία Ιατρού
 Νεφέλη Ευσταθιάδη
 Χρήστος Χουλιάρας
 Θέμης Κατς
 Νατάσα Καψαμπέλη

Παραπομπές 

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 2005