joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ασκληπιάδης ο Προυσαεύς

Ο Ασκληπιάδης ο Προυσαεύς (ή Βιθυνός, ή Κιανός ή Προυσιεύς) (1ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φυσιολόγος και ιατρός, που καταγόταν είτε από την Προύσα είτε από την Κίο (ή Προυσιάδα) της Βιθυνίας.

Ο Ασκληπιάδης σπούδασε αρχικώς στην πατρίδα του και στη συνέχεια ταξίδεψε στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε την επικούρεια διδασκαλία «περί της εξ ατόμων συστάσεως του κόσμου», της οποίας έγινε οπαδός. Κατόπιν επισκέφθηκε το Πάριο, όπου άκουσε τις παραδόσεις του διάσημου φαρμακολόγου Κλεοφάντου.

Ο Ασκληπιάδης απέκτησε με τον καιρό τεράστια δημοτικότητα, οπότε προσκλήθηκε στην αυλή του Μιθριδάτη, αλλά προτίμησε τη Ρώμη, ενώ στον βασιλιά έστειλε απλώς τα συγγράμματά του. Στη Ρώμη ο Ασκληπιάδης ίδρυσε τη «μεθοδική ιατρική σχολή», η οποία συνιστούσε τη φυσιοθεραπεία, τη δίαιτα και τα λουτρά, ενώ αντιθέτως απέφευγε τη χορήγηση φαρμάκων. Την ίδια μέθοδο εφάρμοζε στον εαυτό του, λέγοντας μάλιστα ότι αν ασθενούσε ποτέ δεν θα έπρεπε να αποκαλείται γιατρός. Πραγματικά, έφθασε ως τα βαθιά γεράματα και σκοτώθηκε πέφτοντας από μία σκάλα.

Διαφωνούσε σε πολλά θέματα με τον Ιπποκράτη και ιδιαίτερα στα περί «κριτικών ημερών», στην αλλαγή της δίαιτας στους ασθενείς και άλλα. Θεωρείται ότι ο Ασκληπιάδης καθιέρωσε τη διάκριση των ασθενειών σε χρόνιες και οξείες, και των σπασμών σε τονικούς και κλονικούς. Η φήμη του έφθασε στο μέγιστο όταν διέκρινε και διέσωσε μία περίπτωση νεκροφάνειας. Επίσης, εφάρμοζε την τραχειοτομία σε περιπτώσεις κινδύνου ασφυξίας, όντας γενικώς οπαδός της χειρουργικής.

Παραπομπές

Πηγές
 Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (Χάρη Πάτση)

Βιβλιογραφία
 Γιαπιτζάκης Χ, Μπαρτσακούλια Μ, Πατρινός ΓΠ. "Ιπποκράτης, ο πατέρας της κλινικής Ιατρικής και Ασκληπιάδης, ο πατέρας της μοριακής Ιατρικής". Αρχεία Ελληνικής Ιατρικής 30(1): 88-96, 2013. http://www.mednet.gr/archives/2013-1/pdf/88.pdf

Δείτε επίσης
 Ανώνυμος του Λονδίνου

Ασκληπιάδης ο Προυσ
Βυζαντινισμός

Ο Βυζαντινισμός (ή Βυζαντισμός) ήταν το πολιτικό σύστημα και ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, καθώς και των πνευματικών διαδόχων της, και πιο συγκεκριμένα, των βαλκανικών κρατών, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσίας. Ο όρος βυζαντινισμός αυτός καθαυτός επινοήθηκε τον 19ο αιώνα. Ο όρος είχε αρχικά αρνητική σημασία, καθώς ισοδυναμούσε με την πολυπλοκότητα και απολυταρχία της διακυβέρνησης.

Η αρνητική αυτή φήμη τόνιζε τις συγκεχυμένες πολυπλοκότητες των Βυζαντινών υπουργείων, την πολυπλοκότητα των αυλικών τελετών, καθώς και την έλλειψη εναλλακτικών λύσεων στις στρατιωτικές συγκρούσεις. Επίσης, το "Βυζαντινό σύστημα" υποδηλώνει, ταυτόχρονα, μία προτίμηση για τις ίντριγκες, τις δολοπλοκίες και τις δολοφονίες και μία γενικότερα ασταθή πολιτική κατάσταση. Ο όρος έχει δεχθεί έντονη κριτική από σύγχρονους ακαδημαϊκούς, καθώς αποτελεί μία γενίκευση η οποία δεν είναι ιδιαίτερα αντιπροσωπευτική της πραγματικής διάστασης της Βυζαντινής γραφειοκρατίας και αριστοκρατίας.

Παραπομπές 

Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Πολιτικές θεωρίες
Γεώργιος Καραμανλής

Ο Γεώργιος Καραμανλής (1880 - 1932) ήταν Έλληνας μακεδονομάχος και δάσκαλος από την Πρώτη Σερρών. Τέκνα του ήταν ο, μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο πρώην υπουργός Αχιλλέας Καραμανλής. Εγγονοί του είναι ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής (του Αλεξάνδρου) και ο νυν υπουργός Κώστας Καραμανλής (του Αχιλλέα).

Βιογραφία 
Ο Γεώργιος Καραμανλής γεννήθηκε το 1880 στο Κιούπκιοϊ Παγγαίου (νυν Πρώτη). Στην αρχή διετέλεσε δάσκαλος, ενώ αργότερα έγινε καπνέμπορος. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα συνέδραμε ενεργά τα ελληνικά αντάρτικά σώματα λειτουργώντας ως στρατολόγος νέων ανταρτών, διανομέας πολεμικού υλικού, συντονιστής των αγγελιοφόρων και των υπολοίπων βοηθητικών οργάνων κλπ.

Για τη δράση του διώχτηκε αρχικά από τις οθωμανικές αρχές, οι οποίες τον καταδίκασαν σε θάνατο με την κατηγορία ότι ήταν ο κύριος οργανωτής και χρηματοδότης των Ελλήνων ανταρτών στην περιοχή του Παγγαίου, ενώ το 1916, μετά την κατάληψη της Ανατολικής Μακεδονίας από τα βουλγαρικά στρατεύματα, μεταφέρθηκε ως όμηρος στη Βουλγαρία όπου και παρέμεινε μέχρι τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Για τη συνεισφορά του στον Μακεδονικό Αγώνα, αναγνωρίστηκε ως πράκτορας α΄ τάξης.

Πολιτικά, ο Γεώργιος Καραμανλής ήταν προσανατολισμένος προς την αντιβενιζελική παράταξη. Από την άλλη είχε εκφράσει την έντονη αντίθεσή του στις φιλοδοξίες του γιου του Κωνσταντίνου να εμπλακεί ενεργά στην πολιτική. Απεβίωσε τον Νοέμβριο του 1932. Σήμερα, η οικία του (κτίσμα του 1906) στην Πρώτη Σερρών λειτουργεί ως μουσείο.

Προσωπική ζωή 
Ήταν παντρεμένος με τη Φωτεινή Δολόγλου (1888 -1940) με την οποία απέκτησε οκτώ παιδιά (τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια). Πρωτότοκος γιος του ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κωνσταντίνος Καραμανλής, ενώ το νεότερο τέκνο του ήταν ο, επίσης πολιτικός, Αχιλλέας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Ένθετο Ελεύθερου Τύπου, Ελλήνων Ιστορικά, Κωνσταντίνος Καραμανλής - Ο αναμορφωτής της μεταπολεμικής Ελλάδας, 1ο βιβλίο 1935 - 1967.
 Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος (επιστημονική επιμέλεια), Αφανείς γηγενείς Μακεδονομάχοι, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008.
 Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, Καραμανλής 1907-1998, Μια πολιτική βιογραφία, εκδόσεις Ίκαρος, 2011.

Μακεδονομάχοι
Γεωργιος
Αντιβενιζελικοί
Κρυογονικά καύσιμα

Κρυογονικά καύσιμα είναι καύσιμα που απαιτούν αποθήκευση σε εξόχως χαμηλές θερμοκρασίες για να διατηρηθούν σε υγρή κατάσταση. Αυτά τα καύσιμα χρησιμοποιούνται σε μηχανήματα που λειτουργούν στο διάστημα (π.χ. πυραυλοκίνητα διαστημόπλοια και δορυφόροι) επειδή το κανονικό καύσιμο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί εκεί, λόγω της απουσίας ενός περιβάλλοντος που υποστηρίζει καύση (στη γη, το οξυγόνο είναι άφθονο στην ατμόσφαιρα, ενώ στο εξερευνίσιμο από τον άνθρωπο διάστημα, το οξυγόνο ουσιαστικά δεν υπάρχει). Τα κρυογονικά καύσιμα συνήθως αποτελούν υγροποιημένα αέρια όπως υγρό υδρογόνο.

Κάποιες μηχανές πυραύλων χρησιμοποιούν αναγεννητική ψύξη, την πρακτική της κυκλοφορίας του κρυογονικού τους καυσίμου γύρω από τα ακροφύσια πριν να αντληθεί το καύσιμο στον θάλαμο καύσης και αναφλεγεί. Αυτή η ρύθμιση πρωτοπροτάθηκε από τον Όιγκεν Σένγκερ (Eugen Sänger) τη δεκαετία του 1940. Ο πύραυλος Κρόνος V που έστειλε τις πρώτες επανδρωμένες αποστολές στη σελήνη χρησιμοποίησε αυτόν τον σχεδιασμό, που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα.

Αρκετά συχνά, το υγρό οξυγόνο λέγεται, εσφαλμένα, κρυογονικό "καύσιμο", αν και στην πραγματικότητα είναι ένα οξειδωτικό μέσο και όχι καύσιμο.

Ο ρωσικός κατασκευαστής αεροσκαφών Τουπόλεβ ανέπτυξε μια έκδοση του δημοφιλούς Tu-154, το Tu-155 αλλά με ένα κρυογονικό σύστημα καυσίμου. Η πρώτη του πτήση έγινε το 1989 χρησιμοποιώντας ένα καύσιμο με το όνομα υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG).

Παραπομπές 

Καύσιμα
Άμπελ (κρατήρας)

Ο Άμπελ (Abel) είναι μεγάλος κρατήρας στη Σελήνη. Η διάμετρός του είναι 122 χιλιόμετρα. Βρίσκεται στο νότιο ημισφαίριο, κοντά στο νοτιοανατολικό χείλος της ορατής από τη Γη πλευράς της Σελήνης, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 34,5° νότιο πλάτος και 87,3° ανατολικό μήκος. Στα βόρειά του βρίσκεται ο κρατήρας Μπάρναρντ, ενώ στα νοτιοανατολικά του `Αμπελ απλώνεται η Νότια Θάλασσα. Ο Άμπελ πήρε το όνομά του προς τιμή του μεγάλου Νορβηγού μαθηματικού Νιλς Χένρικ Άμπελ.

Χαρακτηριστικά
Το χείλος του Άμπελ είναι πολύ διαβρωμένο και παραμορφωμένο, κάτι που φανερώνει τη μεγάλη ηλικία του κρατήρα. Το βάθος του κρατήρα είναι 1.190 μέτρα. Ο πυθμένας του προς τα ανατολικά έχει αποκτήσει εκ νέου επιφάνεια από εκροές λάβας, με αποτέλεσμα να είναι σχετικώς λείος, επίπεδος και σκούρος. Τα υπολείμματα των ορίων ενός μικρού κρατήρα εξέχουν κοντά στο βορειοανατολικό τοίχωμα. Στα δυτικά, ο πυθμένας έχει τραχύτερη επιφάνεια και είναι τόσο ανοικτόχρωμος όσο και τα εκτός του κρατήρα γειτονικά εδάφη.

Δευτερεύοντες κρατήρες
Ο Άμπελ περιβάλλεται από μερικούς μικρότερους κρατήρες, οι περισσότεροι από τους οποίους δημιουργήθηκαν μάλλον από την ίδια πρόσκρουση. Καθώς συνηθίζεται, αυτοί οι κρατήρες-δορυφόροι ονομάζονται με το όνομα του κύριου κρατήρα ακολουθούμενο από ένα κεφαλαίο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου. Υπάρχουν έτσι οι κρατήρες:

Ο Άμπελ A επικάθεται στο νότιο χείλος του κύριου κρατήρα, ενώ οι Άμπελ M και Άμμπελ L διακόπτουν το δυτικό του τοίχωμα.

Πηγές

 Andersson, L.E.; Whitaker, E.A. (1982): NASA Catalogue of Lunar Nomenclature. NASA RP-1097.
 Price, Fred W. (1988): The Moon Observer's Handbook. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-33500-3.

Αμπελ
Αλέξανδρος (κρατήρας)

Ο Αλέξανδρος είναι ένας μεγάλος αλλά δυσδιάκριτος κρατήρας της Σελήνης, με διάμετρο 81 χιλιόμετρα, που βρίσκεται στην ορεινή περιοχή βόρεια της Θάλασσας της Ηρεμίας, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 40,3° βόρειο πλάτος και 13,5° ανατολικό μήκος. Στα βόρεια-βορειοανατολικά του Αλεξάνδρου κείται ο ευδιάκριτος κρατήρας Εύδοξος, ενώ στα δυτικά-νοτιοδυτικά ο Κάλιππος. Ο κρατήρας Αλέξανδρος πήρε το όνομά του προς τιμή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, υπό την ιδιότητά του ως συντελεστή της προαγωγής της επιστήμης της γεωγραφίας.

Χαρακτηριστικά
Ο κρατήρας Αλέξανδρος έχει διαβρωθεί και παραμορφωθεί τόσο πολύ με την πάροδο των αιώνων, ώστε μοιάζει περισσότερο με μια χαμηλή πεδιάδα, ένα βαθύπεδο με βάθος 1,3 χλμ., που περιφράσσεται μερικώς από τραχιές οροσειρές, παρά με κρατήρα. Τμήματα του χείλους του διασώζονται στα βορειοδυτικά, δυτικά και νότια άκρα του, ενώ η ανατολική του πλευρά είναι ανοικτή προς τα έξω. Τα τοιχώματα που έχουν απομείνει έχουν σχεδόν ορθογώνιο σχήμα, με τα πλέον εξέχοντα να υψώνονται στα βορειοδυτικά.

Το δάπεδο του Αλεξάνδρου είναι πιο ομαλό και σκουρόχρωμο στο δυτικό ήμισυ, καθιστάμενο πιο ανοικτόχρωμο (και διάστικτο με μικρότατους κρατήρες) προς τα ανατολικά.

Δευτερεύοντες κρατήρες
Ο Αλέξανδρος περιβάλλεται από μερικούς πολύ μικρότερους κρατήρες, οι περισσότεροι από τους οποίους δημιουργήθηκαν μάλλον από την ίδια πρόσκρουση. Καθώς συνηθίζεται, αυτοί οι κρατήρες-δορυφόροι ονομάζονται με το όνομα του κύριου κρατήρα ακολουθούμενο από ένα κεφαλαίο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου. Υπάρχουν έτσι οι κρατήρες:

Πηγές

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Αλεξανδρος
Μεσο-Ατλαντική υφαλορράχη

Η Μεσο-Ατλαντική υφαλορράχη, ή (ευρύτερα λεγόμενη) Μεσο-Ατλαντική Ράχη (ΜΑΡ) είναι μια οροσειρά της ωκεάνειας λεκάνης του Ατλαντικού που εκτείνεται σε όλο το μήκος του από Βορρά μέχρι Νότου. Πρόκειται για επιμήκη ζώνη τεκτονικού ρήγματος, συνολικού μήκους 40.000 χλμ. αποτελούμενη από βουνά, ηφαίστεια και οροπέδια μεταπτώσεων. Ουσιαστικά πρόκειται για την μεγαλύτερη σε μήκος οροσειρά του κόσμου αποτελώντας και το όριο μεταξύ τεσσάρων κύριων τεκτονικών πλακών, Ευρασίας και Βορείου Αμερικής στο Βόρειο ημισφαίριο και Αφρικής και Νοτίου Αμερικής στο Νότιο ημισφαίριο.

Ανακάλυψη
Πρώτος που φέρεται να σημείωσε την ύπαρξη ενός μικρού τμήματος της εν λόγω υφαλορράχης ήταν ο σπουδαίος πολυεπιστήμονας αξιωματικός του αμερικανικού ναυτικού Μάθιου Μώρυ (Matthew F. Maury) (1806 - 1873), περί το 1850. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1872, κατά τις προκαταρκτικές έρευνες για την πόντιση του υπερατλαντικού τηλεγραφικού καλωδίου που διενεργούσε μια επιστημονική ομάδα με επικεφαλής τον Τσαρλς Τόμσον επιβαίνοντας στο αγγλικό πολεμικό  πλοίο Τσάλετζερ κατέγραψε μια μεγάλου εύρους μεσο-ατλαντική ανύψωση του βυθού. Μετά την εφεύρεση και χρήση του βυθόμετρου το 1925 άρχισε η σταδιακή αποκάλυψη της υφαλορράχης σε όλο το μήκος της η οποία και εκτείνεται νότια της Αφρικής στον Ινδικό ωκεανό.
Τέλος με τη συστηματική βυθομετρική χαρτογράφηση που ξεκίνησε το 1950 ομάδα επιστημόνων του Πανεπιστημίου Κολούμπια έδωσε σπουδαία στοιχεία του ωκεάνιου ανάγλυφου του Ατλαντικού επιβεβαιώνοντας την αρχική θεωρία του Βέγκενερ με την εξελικτική θεωρία των τεκτονικών πλακών που αποτελεί και το σύγχρονο δόγμα των Γεωεπιστημών.

Πηγές
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τ.12ος, σ.147.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Evans, Rachel.  "Υδραυλικά βάθη φθάνοντας σε νέα ύψη: Η Μαίρη Θαρπ επεξηγεί τους υποθαλάσσιους γεωλογικούς χάρτες" Από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, Ενημερωτικό Δελτίο. Νοεμβρίου 2002.

Ατλαντικός Ωκεανός
Τεκτονική
Ωκεάνιες υφαλορράχες
Η παλαιότερη φορεσιά της Βέροιας

Η παλιότερη φορεσιά της Βέροιας είναι η φορεσιά με τα αντεριά, όπως την ονομάζουν οι τοπικές γυναίκες. Δυστυχώς, δεν έχει απομείνει καμία από αυτή την παλαιότερη φορεσιά και έτσι μόνο προφορικές περιγραφές από ηλικιωμένες γυναίκες μας δίνουν τις λεπτομέρειες της φορεσιάς.

Η φορεσιά

Η φορεσιά αποτελούταν από φαρδιές, μακριές βράκες εσωτερικά, που φαίνονταν κάτω από το ποκάμισο. Το ποκάμισο ήταν μεταξωτό με μακριά, πλατιά μανίκια και είχε στολισμένο το άνοιγμα της τραχηλιάς και τα μανίκια με μεταξωτές και χρυσές μπιμπίλιες. Πάνω από το ποκάμισο τοποθετούσαν το μεταξωτό, ριγωτό συνήθως αντερί με τα μακριά μανίκια. Τα αντεριά ήταν στολισμένα στο μπροστινό άνοιγμα ως κάτω, και στα μανίκια με μεταξωτά κορδονάκια και γαϊτάνια. Γύρω από τη μέση, πάνω από το ποκάμισο και το αντερί έδεναν ένα μεγάλο μεταξωτό μαντήλι, τριγωνικά διπλωμένο, τον τσεβρέ. 
Το χειμώνα, οι νύφες και οι νιόπαντρες γυναίκες φορούσαν πάνω από το αντερί ένα γιλέκι, το μεϊντάνι. Το μεϊντάνι ήταν τσόχινο φοδραρισμένο με γούνα, τη μηλωτή. Τις καθημερινές φορούσαν ίδιο γιλέκο χαμηλότερης ποιότητας σε ύφασμα, με μηλωτή, το κοντογούνι. 
Στις γιορτές φορούσαν πάνω από το αντερί, το μακρύ τσόχινο τζουμπέ φοδραρισμένο με σαμουρόγουνα ή κακουμόγουνα, που φαινόταν στο κατακόρυφο άνοιγμα μπροστά και στα κοντά ως τον αγκώνα μανίκια του.

Ο κεφαλόδεσμος

Τα μαλλιά τους, οι γυναίκες της Βέροιας τα έπλεκαν τρεις κόσες  και στην κορυφή του κεφαλιού έβαζαν το φέσι, το κατσούλι με τις χρυσές φούντες. Αριστερά και μπροστά, πάνω από το αυτί οι γυναίκες στόλιζαν το κεφάλι με πλούσιες δαντέλες.

Πηγές
Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"

Ελληνικές φορεσιές
Βέροια
Βαγγέλης Αποστόλου

Ο Βαγγέλης Αποστόλου είναι Έλληνας πολιτικός, ενώ από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι τον Αύγουστο του 2015 ήταν αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης της κυβέρνησης Τσίπρα. 

Από τις 23 Σεπτεμβρίου 2015, ήταν Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων στην Κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα. Είναι Βουλευτής Ευβοίας με τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Γεννήθηκε το 1949 στους Στρόπωνες Ευβοίας, σπούδασε Δασολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργάστηκε επί μακρόν στον ιδιωτικό τομέα και την Αγροτική Τράπεζα. Είναι παντρεμένος με τη Δικηγόρο Ζωή Κεμανέ και έχουν δύο κόρες: την Έλενα Αποστόλου, δικηγόρο, και τη Μαρία Αποστόλου, φιλόλογο.

Εντάχθηκε από νωρίς ιδεολογικά στον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς και τον Συνασπισμό και το 1996 εξελέγη Βουλευτής. Στη διάρκεια της τετραετούς θητείας του, ως το 2000, ανέπτυξε έντονη κοινοβουλευτική δραστηριότητα τόσο στο νομοθετικό έργο όσο και στον κοινοβουλευτικό έλεγχο. Διετέλεσε μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ από το 2004 έως το 2010 αναλαμβάνοντας το συντονισμό των θεμάτων Αυτοδιοίκησης και Περιφερειακής Ανάπτυξης του κόμματος και κατόπιν των θεμάτων Οικολογίας, Περιβάλλοντος και Αγροτικής Πολιτικής, ενώ είναι μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής από το 1998 ως σήμερα. Στις διπλές εκλογές του 2012 επανεξελέγη Βουλευτής με το ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.

Ανέπτυξε πλούσια αρθρογραφία  τόσο στα κεντρικά (Ελευθεροτυπία, Αυγή, Κόσμος του Επενδυτή και Εφημερίδα των Συντακτών) όσο και στα τοπικά μέσα ενημέρωσης και ανέδειξε πολλά ζητήματα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, επικεντρώνοντας σε θέματα αγροτικής ανάπτυξης, περιβάλλοντος, ενέργειας και κοινωνικής πολιτικής.

Το 2014 θέτει υποψηφιότητα στις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης ως υποψήφιος Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας. Η παράταξη Η Στερεά σε νέα Τροχιά πέρασε στο δεύτερο γύρο και στις εκλογές της 25ης Μαΐου κατέγραψε ποσοστό 44,30%, έλαβε δέκα έδρες ως μείζων αντιπολίτευση με τον ίδιο επικεφαλής στο Περιφερειακό Συμβούλιο Στερεάς Ελλάδας.

Στον ανασχηματισμό της 29ης Αυγούστου 2018, αντικαταστάθηκε από τον Σταύρο Αραχωβίτη.

Παραπομπές

Βουλευτές Ευβοίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Συνασπισμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
Έλληνες υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Τώνια Μαρκετάκη

Η Αντωνία (Τώνια) Μαρκετάκη (28 Ιουλίου 1942 - 26 Ιουλίου 1994) ήταν Ελληνίδα σκηνοθέτρια, μία από τις σημαντικότερες της γενιάς της.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε στην κινηματογραφική σχολή IDHEC και αρχικά εργάσθηκε ως κριτικός κινηματογράφου κατά τα έτη 1963 - 1967. 

Αντιτάχθηκε στη στρατιωτική χούντα και εντάχθηκε στο αντιστασιακό "Πατριωτικό Μέτωπο".
Συνελήφθη και καταδικάστηκε από στρατοδικείο αλλά κατάφερε να δραπετεύσει και να διαφύγει στο Αλγέρι, όπου εργάσθηκε σαν παραγωγός ταινιών για αγρότες (1969 - 1971). Μετά πτώση της Δικτατορίας επέστρεψε στην Ελλάδα, συμμετείχε στο συνδικαλιστικό κίνημα και εκλέχθηκε πρόεδρος του συλλόγου των Ελλήνων σκηνοθετών.

Σκηνοθέτησε  τρεις ταινίες μεγάλου μήκους. Για την ταινία της  Ιωάννης ο βίαιος τιμήθηκε με βραβείο σκηνοθεσίας και σεναρίου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν οι ταινίες  Η τιμή της Αγάπης (1984), βασισμένη στο μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη  και Κρυστάλλινες νύχτες (1992).Επίσης σκηνοθέτησε την τηλεοπτική σειρά Το Λεμονοδάσος (1978), που αποτελεί μεταφορά του μυθιστορήματος του Κοσμά Πολίτη. 

Πέθανε ξαφνικά, από έμφραγμα του μυοκαρδίου, στις 26 Ιουλίου του 1994, πριν συμπληρώσει τα 52 της χρόνια, πριν προλάβει να σκηνοθετήσει την "Κυρα Κυραλίνα" του Παναΐτ Ιστράτι, που προετοίμαζε για χρόνια.

Παραπομπές

Πηγές 
 "Χρονικό του 20ου Αιώνα, Τόμος 1994" (έκδοση "ΔΟΜΙΚΗ"), Κεφάλαιο: Νεκρολογίες

Έλληνες σκηνοθέτες
Αντιδικτατορικός αγώνας
Εξπρές Φιλίας

Το Εξπρές Φιλίας (Τούρκικα:Dostluk Ekspresi), ήταν μια διεθνής υπεραστική σιδηροδρομική γραμμή που τη λειτουργούσαν η TCDD (τουρκικοί σιδηρόδρομοι) και ο ΟΣΕ από τον Ιούλιο του 2005 μέχρι τον Ιανουάριο του 2011 και συνέδεε τον σταθμό Σιρκετσί στην Κωνσταντινούπολη με την Θεσσαλονίκη. Τα τρένα με προορισμό την Κωνσταντινούπολη αναχωρούσαν καθημερινά στις 19:48 και έφταναν στις 08:07 της επομένης. Τα τρένα με προορισμό την Θεσσαλονίκη αναχωρούσαν καθημερινά στις 20:30 και έφταναν στις 09:33 της επομένης.

Η λειτουργία διακόπηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2011 λόγω της ελληνικής οικονομικής κρίσης.

Στις 8 Μαρτίου 2016 υπεγράφη διακρατική συμφωνία για την επανασύνδεση της Κωνσταντινούπολης με τη Θεσσαλονίκη, με προοπτική επέκτασης προς την Ηγουμενίτσα, κατά μήκος της μελλοντικής Σιδηροδρομικής Εγνατίας.  

To 2022 επαναλήφθηκε η εμπορευματική σύνδεση Ελλάδας-Τουρκίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.tcdd.gov.tr/tcdding/avrupa_ing.html 

Σιδηροδρομικές υπηρεσίες που ξεκίνησαν το 2005
DSM-5

To Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, Πέμπτη Έκδοση (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition, συντμ. DSM-5) είναι η ενημέρωση για το 2013 του εργαλείου ταξινόμησης και διάγνωσης της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (). Στις Ηνωμένες Πολιτείες το DSM χρησιμεύει ως μια καθολική αρχή για την ψυχιατρική διάγνωση. Οι προτάσεις θεραπείας, όπως και η καταβολή αποζημιώσεων από τους παρόχους ιατρικής φροντίδας, συχνά καθορίζονται από ταξινομήσεις του DSM, οπότε η εμφάνιση μιας καινούργιας έκδοσης έχει σημαντική πρακτική σπουδαιότητα.

Το DSM-5 εκδόθηκε στις 18 Μαΐου 2013, υπερισχύοντας του DSM-IV-TR, το οποίο είχε εκδοθεί το 2000. Η ανάπτυξη της νέας έκδοσης ξεκίνησε με ένα συνέδριο το 1999, και προχώρησε με τον σχηματισμό μια Ομάδας Εργασίας το 2007, η οποία ανέπτυξε και δοκίμασε πρακτικά μια ποικιλία νέων ταξινομήσεων. Στις περισσότερες εκφάνσεις του, το DSM-5 δεν έχει αλλάξει σημαντικά από το DSM-IV-TR. Σημαντικές αλλαγές περιλαμβάνουν: κατάργηση του συνδρόμου Άσπεργκερ ως διακριτής ταξινόμησης, απώλεια των ταξινομικών υποτύπων για ποικίλες μορφές σχιζοφρένειας, κατάργηση της «εξαίρεσης απώλειας» για τις βαριές καταθλιπτικές διαταραχές, μια αναθεωρημένη μεταχείριση και ονοματοδοσία για την διαταραχή ταυτότητας φύλου σε δυσφορία φύλου, και αφαίρεση του κριτηρίου A2 για την διαταραχή μετατραυματικού στρες () επειδή η απαίτησή της για συγκεκριμένες συναισθηματικές αντιδράσεις δεν εφαρμοζόταν σε βετεράνους πολέμου και επαγγελματίες έκτακτης ανάγκης με PTSD.

Η πέμπτη έκδοση επικρίθηκε από διάφορες αρχές πριν και μετά την επίσημη έκδοσή της. Οι κριτικοί δήλωσαν, για παράδειγμα, τα εξής: ότι πολλές αναθεωρήσεις και προσθήκες στο DSM-5 στερούνταν εμπειρικής υποστήριξης, ότι η δοκιμασία αξιοπιστίας μεταξύ παρατηρητών είναι χαμηλή για πολλές διαταραχές, ότι πολλές ενότητες περιέχουν ελλιπώς γραμμένες, συγκεχυμένες ή αντιφατικές πληροφορίες και ότι η βιομηχανία ψυχιατρικών φαρμάκων επηρέασε ανάρμοστα το περιεχόμενο του εγχειριδίου. Διάφοροι επιστήμονες έχουν επιχειρηματολογήσει ότι το DSM-5 υποχρεώνει τους κλινικούς ιατρούς να κάνουν διακρίσεις οι οποίες δεν υποστηρίζονται από αδιάσειστα στοιχεία, διακρίσεις οι οποίες έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην θεραπεία, συμπεριλαμβανομένων των συνταγογραφήσεων φαρμάκων και της διαθεσιμότητας κάλυψης ιατρικής ασφάλισης. Η γενική κατάκριση του DSM-5 τελικά είχε ως αποτέλεσμα την υπογραφή από 13.000 ενός υπομνήματος το οποίο προωθήθηκε από πολλές οργανώσεις ψυχικής υγείας και το οποίο καλούσε για εξωτερική κριτική του εγγράφου.

Αναφορές

Βιβλία ψυχολογίας
Ψυχιατρική
Κλινική ψυχολογία
Ψυχοπαθολογία
Σιδηροδρομικός Σταθμός Φερών

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Φερών είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός στις Φέρες του νομού Έβρου. Βρίσκεται έξω από την κωμόπολη. Είναι μη επανδρωμένος σταθμός, ο πρώτος μετά την Αλεξανδρούπολη, καθώς το τρένο κατευθύνεται προς τα βόρεια του νομού. Ο σταθμός εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα σε Αλεξανδρούπολη και Ορμένιο.

Ιστορικά στοιχεία
Το 1896, όταν ολοκληρώθηκε, από την Εταιρία του Ενωτικού Σιδηρόδρομου (Chemin de fer de la jonction Salonique–Constantinople —CJS), η κατασκευή της γραμμής Θεσσαλονίκης – Αλεξανδρούπολης (τότε Δεδέαγατς), οι Φέρες (το οθωμανικό τότε Φερετζίκ) ήταν ο τερματικός σταθμός της Ενωτικής και το σημείο όπου συνδεόταν με το δίκτυο Αδριανούπολης – Δεδέαγατς της Εταιρίας των Ανατολικών Σιδηροδρόμων (Chemins de fer οrientaux —CΟ), η οποία είχε και το προνόμιο εκμετάλλευσης των λιμανιών της Αλεξανδρούπολης και της Θεσσαλονίκης. Μέχρι το 1909, οι επιβάτες που διέσχιζαν τις Φέρες ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν διόδια.

Υπηρεσίες

Παραπομπές

Φερρες
Πύλη της Κερύνειας

Η Πύλη της Κερύνειας είναι πύλη στα Τείχη της Λευκωσίας, στο βόρειο τουρκοκρατούμενο τμήμα της Λευκωσίας στην Κύπρο. Ήταν η πύλη που χρησιμοποιείτο για την μεταφορά αγαθών στις βόρειες περιοχές, κυρίως την Κερύνεια.

Η πύλη ανεγέρθηκε το 1567 από τους Ενετούς, ως τμήμα των νέων τειχών της πόλης. Ανακατασκευάστηκε από τους Οθωμανούς το 1821, ενώ προστέθηκε παρατηρητήριο στην πύλη για την αποτροπή ενδεχομένου ελληνικών εξεγέρσεων.

Σήμερα, η πύλη χρησιμοποιείται ως τουριστικό γραφείο πληροφοριών από τον Δήμο Λεφκόσα.

Παραπομπές 

Κτίρια και κατασκευές στη Λευκωσία
Βενετικές οχυρώσεις στην Κύπρο
Αξιοθέατα στην Κύπρο
Πύλες στην Κύπρο
Nine to the Universe

Nine to the Universe είναι ο τίτλος του στούντιο άλμπουμ του Τζίμι Χέντριξ το οποίο περιέχει ηχογραφήσεις που πραγματοποίησε το 1969 και κυκλοφόρησε μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Reprise Records" στην Αμερική και μέσω της "Polydor Records" στην Ευρώπη και την Ιαπωνία τον Μάρτιο του 1980.

Αυτός είναι ο τρίτος δίσκος με ηχογραφήσεις του Χέντριξ που κυκλοφόρησε σε παραγωγή του Άλαν Ντάγκλας. Παρά τα πολλά overdub στις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες, το "Nine to the Universe" παρουσίασε τις ηχογραφήσεις όπως έγιναν το 1969. Εκείνη την περίοδο, ο Χέντριξ είχε έλθει σε επαφή με τον τζαζ μουσικό Μάιλς Ντέιβις και ηχογράφησε με τον Ντέιβ Χολάντ, τον Τζον ΜακΛάχλιν κσι τον Λάρι Γιανγκ, οι οποίοι ήταν μέλη του προσωπικού σχήματος του Ντέιβις.

Το "Nine to the Universe" κυκλοφόρησε το 1979 στην Βραζιλία με τίτλο "Message from Nine to the Universe" και επίσημα στον υπόλοιπο κόσμο το 1980, ανεβαίνοντας στο # 127 στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά χωρίς να μπει στους βρετανικούς καταλόγους επιτυχιών.

Τραγούδια του δίσκου

Θέσεις τσαρτ
Nine to the Universe (άλμπουμ)

Επίσημη κυκλοφορία: Μάρτιος 1980

Τα μέλη του συγκροτήματος
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Nine to the Universe" είναι οι εξής:

 Τζίμι Χέντριξ - κιθάρα, φωνητικά
 Λάρι Λι - κιθάρα στο "Easy Blues"
 Τζιμ ΜακΚάρτι - κιθάρα στο "Jimi/Jimmy Jam"
 Λάρι Γιανγκ - πλήκτρα στο "Young/Hendrix"
 Μπίλι Κοξ - μπάσο στα "Message from Nine to the Universe", "Easy Blues" και "Drone Blues"
 Ντέιβ Χόλαντ - μπάσο στο "Young/Hendrix"
 Ρόλαντ Ρόμπινσον - μπάσο στο "Jimi/Jimmy Jam"
 Μιτς Μίτσελ - τύμπανα στα "Jimi/Jimmy Jam" και "Easy Blues"
 Μπάντι Μάιλς - τύμπανα στα "Message from Nine to the Universe" και "Young/Hendrix"
 Ρόκι Άιζακς - τύμπανα στα "Drone Blues"
 Αλ Μαρκς - κρουστά στο "Drone Blues"
 Τζούμα Σουλτάν - κρουστά στο "Easy Blues"
 Γκεράρντο Βελέζ - κρουστά στο "Easy Blues"
 Ντέβον Ουίλσον - φωνητικά στα "Message from Nine to the Universe"

Παραπομπές

Πηγές
 Nine to the Universe - Jimi Hendrix | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic
 Hendrix, Jimi — Nine to the Universe | MustHear.com
 Jimi Hendrix Nine to the Universe (1980) « Classic Rock Review

Δισκογραφία του Jimi Hendrix
Άλμπουμ του 1980
Αλιμπέρτης

Το ελληνικό επώνυμο Αλιμπέρτης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

 Γεώργιος Αλιμπέρτης (1801-1878), αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821
 Θεόδωρος Αλιμπέρτης (18ος αι.), στρατιωτικός και ποιητής
 Σπυρίδων Αλιμπέρτης (γενν. 1886), μαθηματικός και λογοτέχνης

Δείτε επίσης
 Αλιμπέρτη
Απλή Αγγλική Βικιπαίδεια

Η Απλή Αγγλική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της βικιπαίδειας στα «απλά Αγγλικά». Δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 2003 και μέχρι τον Οκτώβριο του 2014 είχε πάνω από 117 000 λήμματα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Η Απλή Αγγλική Βικιπαίδεια

Βικιπαίδειες ανά γλώσσα
Κοινωνική πληροφορική

Κοινωνική πληροφορική είναι μια περιοχή της επιστήμης των υπολογιστών που άπτεται των επιστημών της κοινωνικής συμπεριφοράς και των υπολογιστικών συστημάτων. Έχει γίνει ένα σημαντικό θέμα για χρήση στη σύγχρονη επιχειρήση. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί με 2 τρόπους όπως περιγράφεται παρακάτω. Η Κοινωνική πληροφορική εξετάζει τη συνεργατική και διαδραστική συμπεριφορά κάποιου που είναι συνδεδεμένος σε κάποιο Δίκτυο (online). Συνήθως εννοείται το Διαδίκτυο. Για να κατανοηθεί καλυτερα η κοινωνική πληροφορική σαν όρος πρέπει να εξεταστεί σε αντιθέση με τον πληροφορική κατά μόνας (personal computing). Η πληροφορική κατά μόνας εξετάζει την συμπεριφορά των μεμονωμένων χρηστών στον υπολογιστή. Σε μια  πρώτη προσέγγιση του όρου η κοινωνική πληροφορική περιλαμβάνει κάθε είδους ομαδική αλληλεπίδραση μέσω υπολογιστικών συστημάτων. Βασίζεται λοιπόν στην δημιουργία και επαναδημιουργία κοινωνικών συμβάσεων και προτύπων μέσω της χρήσης λογισμικού και τεχνολογίας. 'Ετσι λοιπόν ιστολόγια (blogs), ηλεκτρονικά μηνύματα (emails), κοινωνικές διαδικτυακές υπηρεσίες, wikis, στιγμαια μηνύματα και άλλες μορφές απο του ότι καλείται κοινωνική πληροφορική

Μια βαθύτερη εξέταση του όρου δεικνύει ότι η κοινωνική πληροφορική έχει να κάνει με την υποστήριξη "υπολογισμών" οι οποίοι διεξάγονται από ομάδες ανθρώπων, μια ιδέα που έχει γίνει ευρέως γνωστή από το βιβλίο του James Surowiecki "Η σοφία του πλήθους". Υπό αυτό το πρισμά η κοινωνική πληροφορική περιλαμβάνει διαδικτυακές συναλλαγές, συστήματα βαθμολόγησης (ranking systems), συνεργατικό φιλτράρισμα (collaborative filtering). Γενικότερα κάθε συλλογική διαδικασία η οποιά οργανώνει την γνώση επικεντρώνεται στην κοινωνική πληροφορική
Πλάκα του Κομεντιόλου

Η Πλάκα του Κομεντιόλου είναι η κύρια σωζόμενη επιγραφική πηγή σχετικά με την βυζαντινή παρουσία στο νότο της Ισπανίας.

Ιστορικό υπόβαθρο
Στα μέσα του 6ου αιώνα, επί Ιουστινιανού Α΄, τα βυζαντινά στρατεύματα εισέβαλαν στη νότια Ιβηρική χερσόνησο και κατάφεραν να ελέγξουν ένα σημαντικό κομμάτι των πρώην ρωμαϊκών επαρχιών της Βαιτικής και της Καρχηδονιανής. Τα νέα αυτά εδάφη βαφτίστηκαν ως «Επαρχία της Ισπανίας» ενώ ανοικοδομήθηκε η παλαιά πόλη της Καρθαγένης (Carthago Nova), που είχε καταστραφεί ολοσχερώς από τους Βανδάλους το 425, και μετονομάστηκε σε «Καρθαγένη Σπαρτάρια» (Carthago Spartaria).

Η Πλάκα
Η πλάκα του Κομεντίολου που είναι φτιαγμένη από λευκό μάρμαρο αρκετά καλής ποιότητας και βρίσκεται σε καλά επίπεδα συντήρησης σήμερα, μνημονεύει την κατασκευή των τειχών της Καρθαγένης Σπαρτάριας, μεταξύ 589 και 590, μιας διπλής πύλης κι ενός προθαλάμου, εν μέσω δύο πύργων μαζί με άλλες μνημειώδεις κατασκευές. Όλα τα έργα οφείλονταν σε έναν στρατηγό του αυτοκράτορα Μαυρικίου, και πιθανότατα έλαβαν χώρα στην είσοδο της πόλης.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρουσιάζει ο Έμιλ Χύμπνερ (Emil Hübner) (en CIL II, 3420), η πλάκα αυτή βρέθηκε το 1698 κατά τη διαδικασία διάνοιξης ενός πηγαδιού σε μοναστήρι. Σήμερα βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Καρταχένα.

Το κείμενο

Η πλάκα παρουσιάζει στα αριστερά, πριν το κείμενο, έναν ευμεγέθη σταυρό, που περιτριγυρίζεται από τα γράμματα Q, S, R και A.

Ήδη από την ανακάλυψή της δημιουργήθηκαν ορισμένες αμφιβολίες περί της αυθεντικότητάς της, που έχουν ωστόσο σήμερα ξεπεραστεί, αν και έχει γίνει αποδεκτό ότι η Πλάκα υπέφερε διάφορες μεταβολές κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεται η επιγραφή μάλλον είναι ο Κομεντίολος, στρατηγός με μεγάλη εμπειρία από τους πολέμους εναντίον των Περσών, ο οποίοςστάλθηκε στην Ισπανία προκειμένου να εκμεταλευθεί τις εσωτερικές έριδες που είχε προκαλέσει στο Βισιγοτθικό βασίλειο (τους αποκαλούμενους «βαρβάρους» στην επιγραφή) ο προσηλυτισμός του βασιλιά τους Ρεκαρέδου στον Καθολικισμό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Η Πλάκα του Κομεντίολου στην ιστοσελίδα Hispania Epigraphica, όπου περιέχεται βιβλιογραφία και φωτογραφίες

Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Ιστορία της Ισπανίας
Πλήρης κοινωνία

Στη χριστιανική εκκλησιολογία, πλήρης κοινωνία είναι μια σχέση μεταξύ εκκλησιαστικών οργανώσεων ή ομάδων, οι οποίες αναγνωρίζουν αμοιβαία και μοιράζονται τα βασικά δόγματα.

Παραπομπές 

Χριστιανική ορολογία
Μπαρμπαριά

Η Μπαρμπαριά ή αλλιώς Ακτή των Βερβέρων, ήταν ο όρος που χρησιμοποιούνταν από τους Ευρωπαίους από τον 16ο ως τον 19ο αιώνα, για να αναφερθούν στο σύνολο των τόπων των Βερβέρων. Σήμερα ο όρος Μαγκρέμπ αντιστοιχεί περίπου στο "Μπαρμπαριά", η "Ακτή των Βερβέρων" τονίζει παράκτιες περιφέρειες και πόλεις Βερβερίνων σε όλη την μέση και δυτική παράκτια περιοχή της Βόρειας Αφρικής, το σημερινό Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία και την Λιβύη. Ο αγγλικός όρος "Barbary" (και ευρωπαϊκές ποικιλίες όρων της: Μπαρμπαριάς, Berbérie, κλπ) αναφέρεται κυρίως στα εδάφη των Βερβερίνων συμπεριλαμβανομένων των μη παράκτιων περιοχών, βαθιά μέσα στην ήπειρο, όπως φαίνεται στους Ευρωπαϊκούς γεωγραφικούς και πολιτικούς χάρτες δημοσιεύθηκαν κατά τη διάρκεια των 17ου - 20ου αιώνων.

Το όνομα προέρχεται από τους Βερβέρους της Βορειας Αφρικής. Στη δύση, το όνομα που συνήθως χαρακτηρίζει τους Βερβέρους πειρατές, σκλαβέμπορους που με ορμητήριο την εν λόγω ακτή, επιτίθονταν σε πλοία και σε παράκτιους οικισμούς στην περιοχή της Μεσογείου και του Βόρειου Ατλαντικού, αιχμαλώτιζαν και πουλούσαν σκλάβους ή αγαθά από την Ευρώπη, την Αμερική και την υποσαχάρια Αφρική, γεγονότα που τελικά οδήγησαν στον Πόλεμο των Βερβέρων. Οι σκλάβοι και τα εμπορεύματα διακινούνταν και πωλούνταν σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία αλλά και στους ίδιους τους Ευρωπαίους.

Ιστορία 
Η Μπαρμπαριά δεν ήταν πάντα μια ενιαία πολιτική οντότητα. Από τον 16ο αιώνα και μετά, χωρίστηκε στους πολιτικούς φορείς της Αντιβασιλείας του Αλγερίου, της Τύνιδας, και της Τρίπολης. Σημαντικοί άρχοντες κατά την εποχή της λεηλασίας στα μέρη των Βαρβαρικών κρατών ήταν ο Πασάς του Αλγερίου, ο Μπέης της Τύνιδας και ο Μπέης της Τρίπολης, όλοι τους υποτελείς του Οθωμανού Σουλτάνου, που ήταν στην πράξη ανεξάρτητοι άρχοντες και αδημονούσαν να αποτινάξουν τον Οθωμανικό ζυγό.

Πριν από κείνη την εποχή, η περιοχή χωριζόταν μεταξύ Ιφρικίγια, Μαρόκου, και ενός κράτους προς τα κεντρικά - δυτικά της Αλγερίας με επίκεντρο το Τιαρέτ. Οι ισχυρές δυναστείες των Βερβέρων, όπως οι Αλμοχάδες, και οι Χαφσίδες, κατάφεραν να συνενώσουν την περιοχή για σύντομες περιόδους. Από Ευρωπαϊκής άποψης, η "πρωτεύουσα" θεωρούνταν η Τρίπολη στη σύγχρονη Λιβύη αν και το Μαρακές στο Μαρόκο ήταν η μεγαλύτερη και πιο σημαντική πόλη των Βερβέρων της εποχής. Επιπρόσθετα, το Αλγέρι στη σημερινή Αλγερία και η Ταγγέρη στο Μαρόκο, θεωρούνταν περιστασιακά ως "πρωτεύουσες".

Η πρώτη υπερπόντια στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ, που έφεραν σε πέρας το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ και οι Αμερικανοί πεζοναύτες, ήταν η μάχη της Ντέρνα, το 1805. Επρόκειτο για την καθοριστική μάχη του Πολέμου της Τριπολίτιδας. Επρόκειτο για μία προσπάθεια καταστολής της πειρατείας από μέρους των κρατών των Βερβέρων, που απαιτούσαν παράλογους δασμούς και λυμαίνονταν τα πλοία και τα πληρώματα που έπλεαν στην περιοχή. Μέρος της εισαγωγής του "εμβατηρίου των πεζοναυτών" αφορά σε αυτή την επιχείρηση ("... στις ακτές της Τρίπολης ...").

Παραπομπές

Ιστορία της Αφρικής
Σιδηροδρομικός σταθμός Φλωρίνης

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Φλωρίνης είναι σιδηροδρομικός σταθμός στη Φλώρινα στον ομώνυμο νομό. Ο σταθμός άνοιξε το 1894. Βρίσκεται μέσα στην αστική περιοχή της πόλης. Εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα για την Θεσσαλονίκη.

Διαθέτει ένα μηχανοστάσιο ως αμαξοστάσιο, δηλαδή το τρένο αν είναι στη Φλώρινα και επιστροφή στη Θεσσαλονίκη έχει την επόμενη μέρα, στεγάζεται στο μηχανοστάσιο.

Υπηρεσίες

Φλωρινα
Φλωρινα
Φλωρινα
Ελς Βιλάρς

Το Ελς Βιλάρς (στα καταλανικά Fortaleza dels Vilars) ένας αρχαιολογικός χώρος που περιλαμβάνει ένα φρούριο του 8ου αιώνα π.Χ., που βρίσκεται κοντά στο χωριό Αρβέκα στην καταλανική κομητεία Γκαρίγες. Αποτελεί μοναδικό δείγμα ιθαγεννούς αμυντικής αρχιτεκτονικής, με μεγάλη αξία για την κατανόηση της προρωμαϊκής και προϊβηρικής Ιβηρικής χερσονήσου, και από το 1998 έχει ανακηρυχθεί Πολιτισμικό Μνημείο Εθνικού Ενδιαφέροντος στην Ισπανία.

Η αρχαιολογική έρευνα έχει ανακαλύψει πέντε στρώματα, που κυμαίνονται από το 775 π.Χ. μέχρι το 300 π.Χ. όταν κι εγκαταλείφθηκε. Βρίσκεται στη μέση μιας ευρείας πεδιάδας που πάσχει ωστόσο από έλλειψη σταθερής τροφοδοσίας νερού, το οποίο, κατά την εποχή της κατασκευής τους και μέχρι τα σημερινά σύγχρονα κανάλια, εμφανιζόταν μόνο σε μορφή πλημμύρων. Σημαντική λεπτομέρεια σχετική με τον λόγο κατασκευής του φρουρίου είναι η παρουσία ενός βαθιού πηγαδιού στο κέντρο του, γεγονός που ίσως και να αποτέλεσε τον λόγο για τον οποίο οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να μεταφέρουν πέτρες από μια περίμετρο μεγαλύτερη των 2 χιλιομέτρων για να το κατασκευάσουν. Το πηγάδι αυτό μπορεί και να χρησίμευσε στην, πολύ διαδεδομένη στην Ιβηρική χερσόνησο, βοσκή εποχιακής μετακίνησης

Σταδιακά οι κάτοικοι της πεδιάδας των Γκαρίγες ιβηροποιήθηκαν κι ενσωματώθηκαν στην ιβηρική φυλή των Ιλεργετών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 La Fortalesa de Els Vilars d'Arbeca
 Associació Amics de Vilars
 Programa Sota terra de Televisió de Catalunya dedicat als Vilars d'Arbeca

Ιστορία της Καταλονίας
Αρχαιολογικοί τόποι στην Ισπανία
Μανασσής (βασιλεύς)

Ο Μανασσής είναι βιβλικό πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης, γιος του βασιλιά Eζεκία και βασιλιάς της Ιουδαίας (697 - 642 π.Χ.).

Βασιλεία
Ο Μανασσής έγινε βασιλιάς σε ηλικία μόλις 12 χρονών και βασίλεψε στην Ιερουσαλήμ για 55 χρόνια. Ήταν σκληρός και άδικος. Αδιαφόρησε για τη λατρεία των προγόνων του και λάτρευε τα είδωλα, θυσίασε μάλιστα και το παιδί του στα θυσιαστήρια του Μολώχ. Άκουγε μέντιουμ αντί για προφήτες και σκότωνε όσους μιλούσαν εναντίον του. Αναφέρεται ότι κατά τη διάρκεια μιας μάχης εναντίον των Ασσυρίων, αν και αιχμαλωτίστηκε και οδηγήθηκε στην Βαβυλώνα, τελικά αφέθηκε ελεύθερος να επιστρέψει στην Ιουδαία. Πέθανε το 642 π.Χ.

Απόγονοι
Ο γιος του Μανασσή Αμών ήταν το ίδιο άδικος, όμως ο λαός τον σκότωσε και έβαλε στον θρόνο τον οκτάχρονο γιο του Αμών Ιωσία, που οδήγησε τον λαό πίσω στον Γιαχβέ.

Παραπομπές

Δείτε επίσης
 Βασιλειῶν Δ' 27.1 - 27 στη Βικιθήκη

Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων
Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Εμμανουήλ Ιωαννίδης

Ο Εμμανουήλ Ιωαννίδης (1823-1906) ήταν Έλληνας λόγιος και φιλόλογος, διευθυντής της Ελληνικής Σχολής της Χάλκης.

Ο Ιωαννίδης γεννήθηκε στην Αμοργό με το επώνυμο Ζαράνης και σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια έζησε πολλά χρόνια στο Βουκουρέστι και στην Κωνσταντινούπολη. Δημοσίευσε πολλές μελέτες φιλολογικού περιεχομένου και δίδαξε στην Ελληνική Σχολή της Χάλκης και σε άλλα σχολεία της Ελλάδας. Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως.

Ο Γάλλος αρχαιολόγος Γκαστόν Ντεσάν γνώρισε από κοντά τον Ιωαννίδη στην Αμοργό και γράφει σχετικά: «Ο άνθρωπος αυτός διαβάζει με μεγάλη άνεση οποιοδήποτε ορνιθοσκάλισμα γραμμένο με ψιλά γράμματα και πολύπλοκα συμπλέγματα, πάνω στις περγαμηνές, τα υαλουργήματα, τα μανουάλια και τα τέμπλα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Υπήρξε για πολύ καιρό σχολάρχης της Αμοργού... ...έχει αφιερωθεί στην μελέτη της Αμοργού. Γνωρίζει το νησί απέξω κι ανακατωτά. Ιστορικές πληροφορίες, δημοτικά τραγούδια, τοπικές παροιμίες, ιδιωματισμοί της τοπικής γλώσσας, είναι όλα θαμμένα μέσα στις σημειώσεις του... ...Έμαθα ότι ετοίμαζε μια μεγάλη εργασία για την Αμοργό: έξι τόμοι ήταν έτοιμοι για το τυπογραφείο. Έξι τόμοι είναι πολλοί για λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα. Όμως οι Έλληνες έχουν μιαν ικανότητα ερανισμού που επιτελεί κατορθώματα.»

Πηγές
 Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (Χάρη Πάτση), τόμος 14, σελ. 474

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εμμανουήλ Ιωαννίδης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
 Κείμενο του Ε. Ιωαννίδη, όπου περιγράφει την ιδιαίτερη πατρίδα του

Έλληνες φιλόλογοι
Παλάτι Νίμφενμπουργκ

Το Παλάτι Νύμφενμπουργκ (γερμανικά: Schloss Nymphenburg), «Κάστρο της Νύμφης (ή Νυμφών)», είναι ανάκτορο σε στιλ μπαρόκ στο Μόναχο της Βαυαρίας, στη νότια Γερμανία. Ήταν η κύρια θερινή κατοικία του Οίκου των Βίττελσμπαχ, πρώην ηγεμόνων της Βαυαρίας. Το παλάτι, μαζί με το πάρκο, είναι πλέον ένα από τα πιο διάσημα αξιοθέατα του Μονάχου. Οι μπαρόκ προσόψεις εκτείνονται σε συνολικό μήκος περίπου 700 μέτρων. Κάποια από τα δωμάτια διατηρούν ακόμα την αρχική τους μπαρόκ διακόσμηση, ενώ άλλα επανασχεδιάστηκαν αργότερα σε ροκοκό ή νεοκλασικό στυλ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Βασιλικές κατοικίες στη Γερμανία
Μόναχο
Νιμφενμπουργκ
Ανάκτορα στη Γερμανία
Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1972
Θάψος (φυτό)

Για άλλες έννοιες της λέξης, δείτε Θάψος
Θάψος ή Θαψία ονομαζόταν από τους αρχαίους Έλληνες ένα φυτό που χρησίμευε για παρασκευή κίτρινης βαφής, προέλευσης από την πόλη Θάψο της Σικελίας.

Η θάψος αναφέρεται από τον  σχολιαστή του Θεόκριτου:
Χρως ομοίος θάψω. Θάψος γάρ έστι ξύλον τι, ό καλείται Σκυθάριον, ήγουν Σκυθικόν ξύλον, ώς φησι καί Σαπφώ. Τούτω δέ τά έρια βάπτουσι, και ποιούσι μήλινα, και τας τρίχας ξανθίζουσιν. Έστι δε το παρ' ημίν λεγόμενον χρυσόξυλον κτλ

Ο Αδαμάντιος Κοραής, το 1832, καταγράφει ότι σύμφωνα με τον Spon αναφέρεται από τους κατοίκους της Πελοποννήσου ως χρυσόξυλο, ενώ το συνδέει με το γαλλικό fustet και την επιστημονική ονομασία Thapsia Asclepium.

Από τον ίδιο αναφέρεται ότι η Thapsia Asclepium αναφέρεται στα ελληνικά σε αγγλική έκδοση του Θεοφράστου ως αγλήγορα, ενώ σε κείμενο του 1999, αναφέρεται ότι το φυτό φύεται σε χώρες της Μεσογείου και στο νησί Μαδέρα, ενώ στην Ελλάδα οι δύο του ποικιλίες, η θαψία ή το Ασκληπιείο ονομάζεται κοινά αγλήγορα, ενώ η ποικιλία θαψία η γαργαρική (Thapsia gorganica) στη Ζάκυνθο ονομάζεται πολύκαρπος.

Αργότερα, στο Μέγα Λεξικό Όλης της Ελληνικής γλώσσης του Δημητράκου αναφέρεται και το όνομα του φυτού ρους ο κότινος

Αναφορές

Βαφικά φυτά
Κρις Πρατ

Ο Κρις Πρατ (Christopher Michael "Chris" Pratt,γενν. 21 Ιουνίου 1979) είναι ένας Αμερικανός ηθοποιός. Ξεκίνησε την καρίερα του στην τηλεόραση με την συμμετοχή του σε τηλεοπτικές σειρές και αργότερα συνέχισε την καριέρα του στον κινηματογράφο με την συμμετοχή του σε κινηματογραφικές ταινίες. Περισσότερο γνωστός έγινε απο τον ρόλο του Σταρ-Λορντ  στις υπερηρωικές ταινίες του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel, ξεκινώντας απο την ταινία Φύλακες του Γαλαξία και απο τον ρόλο του Όουεν Γκράντι στις ταινίες του Jurassic Park, ξεκινώντας απο την ταινία Jurassic World.

Πρώτα Χρόνια
ο Κρις Πρατ γεννήθηκε στην Βιρτζίνια, Μινεσότα. Οι γονείς του είναι η  Κάθλιν Λουίς 'Κάθυ", η οποία δούλευε σε ένα σουπερμάρκετ, και του Ντάνιελ Πρατ (πέθανε το 2014), ο οποίος δούλευε στα ορυχεία.  Μεγάλωσε στην Λίμνη Στίβενς, στην Ουάσιγκτον.

Προσωπική Ζωή
Ο Κρις Πρατ συνάντησε την ηθοποιό Άννα Φάρις στα γυρίσματα της ταινίας  Take Me Home Tonight το 2007. Αρραβωνιάστηκαν δυο χρόνια αργότερα  και παντρεύτηκαν στο Μπάλι στις 9 Ιουλίου 2009.  Ζούν στην περιοχή του Χόλιγουντ στο Λος Άντζελες στην Καλιφόρνια. Ο γιός τους γεννήθηκε τον Αύγουστο του 2012.

Φιλμογραφία

Ταινίες

Τηλεοπτικές σειρές

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Διαδικτυακή πρόκληση της DARPA

Το 2009 διοργανώθηκε η διαδικτυακή πρόκληση της DARPA. Ένας διαγωνισμός  με σκοπό να μελετήσει τους ρόλους του διαδικτύου και της κοινωνικής δικτύωσης σε: επικοινωνίες πραγματικού χρόνου, συνεργασίες ευρείας κλίμακας και ενέργειες  που απαιτούνται για την επίλυση προβλημάτων ευρείας έκτασης  καθώς και προβλήματα κρισιμότητας χρόνου. Ο διαγωνισμός χρηματοδοτήθηκε από το Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA), ένα ερευνητικό οργανισμό του Υπουργείου Αμύνης των ΗΠΑ. Η πρόκληση σχεδιάστηκε ώστε να βοηθήσει το στρατό να παράγει ιδέες για να λειτουργήσει σε πληθώρα περιστάσεων, όπως φυσικές καταστροφές.

Χαρακτηριστικά του διαγωνισμού 
Σύμφωνα με τους κανονισμούς του διαγωνισμού, τα 40000$ του βραβείου θα δίνονταν στην πρώτη ομάδα που θα έστελνε τις γεωγραφικές θέσεις των 10 προσδεδεμένων κόκκινων μετεωρολογικών μπαλονιών διαστάσεων 2.4μ, τα οποία βρισκόντουσαν σε καθορισμένες μη γνωστές θέσεις στην ήπειρο των ΗΠΑ. Τα μπαλόνια θα τοποθετούνταν σε εύκολα προσβάσιμα σημεία, ορατά από κοντινούς δρόμους. Τα μπαλόνια τοποθετήθηκαν στις 10:00 πμ στις 5 Δεκεμβρίου του 2009 και ήταν προγραμματισμένο να κατέβουν στις 5:00 μμ. Η DARPA, ήταν προετοιμασμένη να τα ανεβάσει και για δεύτερη μέρα και να περιμένει έως και εβδομάδα, μέχρι μια ομάδα να τα βρει όλα.

Αποτελέσματα 
Αν και η DARPA, ήταν προετοιμασμένη να ξανανεβάσει τα μπαλόνια και δεύτερη μέρα και να δεχτεί συμμετοχές έως και μια εβδομάδα μέχρι να βρεθούν και τα 10 μπαλόνια, η ομάδα του MIT (MIT Red Balloon Challenge Team), κέρδισε το διαγωνισμό σε λιγότερο από 9 ώρες. Μια ομάδα από το Georgia Tech Research Institute (GTRI), που βρήκε 9 μπαλόνια βγήκε δεύτερη. Δύο ομάδες βρήκαν από 8 μπαλόνια, 5 βρήκαν 7, και η ομάδα iSchools (αντιπροσώπευε τα πανεπιστήμια Pennsylvania State University, University of Illinois at Urbana-Champaign, University of Pittsburgh, Syracuse University,and University of North Carolina at Chapel Hill) τερμάτισε βρίσκοντας 6 μπαλόνια.

Η στρατηγική των νικητών 
Η νικήτρια ομάδα από το MIT,  χρησιμοποίησε μια τεχνική παρόμοια με αυτή του πολυεπίπεδου μάρκετινγκ ώστε να προσελκύσει συμμετέχοντες.  Με τα χρήματα του βραβείου να διαμοιράζονται στην αλυσίδα των συμμετεχόντων, που οδήγησε σε επιτυχή εντοπισμό του κάθε μπαλονιού, τα χρήματα που έμειναν δόθηκαν σε φιλανθρωπίες. Η ακριβής στρατηγική για συνεργασία του κοινού για την εύρεση των μπαλονιών, επεξηγήθηκε στο site τους:

Δίνουμε 2000$ ανά μπαλόνι στον πρώτο άνθρωπο που θα μας στείλει σωστές συντεταγμένες για το μπαλόνι, αλλά αυτό δεν είναι όλο, δίνουμε επίσης 1000$ στον άνθρωπο που τον προσκάλεσε. Δίνουμε 500$ σε αυτόν που προσκάλεσε αυτόν που προσκάλεσε αυτόν που έστειλε τις σωστές συντεταγμένες, 250$ σε αυτόν που προσκάλεσε τον τελευταίο, κοκ…
Σιδάρι Κέρκυρας

Το Σιδάρι είναι οικισμός στο δυτικό άκρο της βόρειας ακτής της Κέρκυρας, σε απόσταση 32 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα και ανήκει στον Δήμο Βόρειας Κέρκυρας . Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Σιδάρι έχει 386 κατοίκους. Η ακτογραμμή αποτελείται από εντυπωσιακά αργυλώδη υψώματα που εισχωρούν μέσα στη θάλασσα δημιουργώντας κολπίσκους. 
Ο πιο γνωστός αλλά και εντυπωσιακός σχηματισμός ονομάζεται Canal d'Amour («Κανάλι της Αγάπης»), ανάμεσα στο Σιδάρι και τους Περουλάδες. Επίσης στην περιοχή υπάρχουν πολλές υποθαλάσσιες σπηλιές. Το Σιδάρι σήμερα είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός της Κέρκυρας, με ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και χώρους εστίασης. Διαθέτει τρεις παραλίες. Από το Σιδάρι υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση τους καλοκαιρινούς μήνες με την Ερεικούσσα, τους Οθωνούς και το Μαθράκι 

Στο Σιδάρι έχουν ανακαλυφθεί ίχνη προϊστορικού οικισμού, ο οποίος αποτελεί τη μόνη θέση των μεσολιθικών χρόνων που έχει ερευνηθεί στα Ιόνια νησιά. Τα ευρήματα στον οικισμό χρονολογούνται από 7770 ±340 χρόνια πριν, μέχρι την εποχή του Χαλκού. Έχουν βρεθεί όστρακα και άβαφες, διακοσμημένες φιάλες που χρονολογούνται από την 6η χιλιετία π.Χ.

Παραπομπές

Πηγές 
 Κερκυρα - Το νησί των Φαιάκων ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥΜΠΗΣ

Χωριά της Κέρκυρας
Cacophony

Οι Cacophony ήταν αμερικανικό speed metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1986 στο Σαν Φρανσίσκο από τους κιθαρίστες Μάρτι Φρίντμαν και Τζέισον Μπέκερ. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε δύο στούντιο δίσκους σε διάστημα τριών ετών, πριν διαλυθούν.

Ιστορία
Οι Cacophony δημιουργήθηκαν από τους Φρίντμαν και Μπέκερ, με τον τραγουδιστή Πίτερ Μαρίνο και το ντράμερ Άτμα Ανούρ. Πρώτη τους κυκλοφορία ήταν το άλμπουμ Speed Metal Symphony το φθινόπωρο του 1987 μέσω της Shrapnel Records. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Φρίντμαν δημιούργησε τον προσωπικό του δίσκο Dragon's Kiss και ο Μπέκερ το Perpetual Burn.

Ο Ανούρ αποχώρησε πριν την ηχογράφηση του δεύτερου τους άλμπουμ, δίνοντας την θέση του στον Κένι Σταυρόπουλος των Le Mans. Παρ' όλα αυτά, τα τύμπανα στον δίσκο Go Off! έπαιξε ο Ντιν Καστρονόβο, γνωστός ως μέλος του προσωπικού σχήματος του Ozzy Osbourne και των Journey.

Ο Φρίντμαν γνώρισε παγκόσμια αναγνώριση όταν έγινε μέλος των Megadeth, αλλά και με τις προσωπικές του κυκλοφορίες. Ο Μπέκερ κυκλοφόρησε μία σειρά σόλο άλμπουμ και εντάχθηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα στο προσωπικό σχήμα του τραγουδιστή των Van Halen, Ντέιβιντ Λι Ροθ. Ενώ συνεργαζόταν με τον Ροθ, ο Μπέκερ διαγνώστηκε με αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (Νόσος Λου Γκέρινγκ) και έμεινε παράλυτος. Παρ' όλα αυτά, συνέχισε να συνθέτει μουσική με την βοήθεια μηχανημάτων.

Δισκογραφία
 Speed Metal Symphony (1987)
 Go Off! (1988)

Παραπομπές

Αμερικανικά speed metal συγκροτήματα
Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Αλεξάνδρεια η επί του Ώξου

Η Αλεξάνδρεια η επί του Ώξου ή Αλεξάνδρεια Ωξειανή είναι πόλη η οποία θεωρείται ότι ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο, στην Σογδιανή. Η πόλη αυτή αναφέρεται από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο (κατά την περίοδο 127 - 151 μ.Χ.), ως βρισκόμενη πάνω στον Ώξο ποταμό, ανάμεσα στις πόλεις που βρίσκονται στην περιοχή μεταξύ του Ώξου και του Ιαξάρτη.. Νωρίτερα, ο Κούρτιος ο οποίος ήκμασε γύρω στο 50 μ.Χ. είχε αναφέρει ότι ο Αλέξανδρος είχε ιδρύσει έξη πόλεις γύρω από την Μαργιάνα.

Ο ποταμός Ώξος έχει ταυτοποιηθεί με τον σημερινό Αμού Ντάρια και ο ποταμός Ιαξάρτης με τον Συρ Ντάρια. Η θέση της Αλεξάνδρειας της επί του Ώξου δεν έχει ταυτοποιηθεί με βεβαιότητα. Παλαιότερα ταυτιζόταν με την Τερμέζ (Termez / Tirmiz / Termeḏ), ενώ σήμερα θεωρείται πιθανότερο ότι ταυτίζεται με τον αρχαιολογικό χώρο της Άϊ Χανούμ (Ai-Khanoum / Āy Ḵānom) πόλης που βρίσκεται στο Βόρειο Αφγανιστάν, στα σύνορα με το Τατζικιστάν

Παραπομπές

Ελληνιστική περίοδος
Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Historia Lettica

Η Historia Lettica είναι ένα από τα παλαιότερα ιστορικά βιβλία για την Λετονία, την Λετονική μυθολογία και την Λετονική γλώσσα. Συγγράφηκε από τον Λουθηρανό ιερέα Πάουλ Άινχορν το 1649.

Η Historia Lettica εκδόθηκε στο Κένιγκσμπεργκ το 1649 στα γερμανικά.

Κένιγκσμπεργκ
Ιστορία της Λετονίας