joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
1088 Μιτάκα

Η Μιτάκα (Mitaka) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,366. Ανακαλύφθηκε το 1927 από τον Ιάπωνα αστρονόμο Οκούρο Οϊκάβα, που παρατηρούσε από το Τόκιο, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη της Ιαπωνίας (θέση του Αστεροσκοπείου του Τόκιο). Υπήρξε ο πρώτος από τους 8 συνολικά αστεροειδείς που ανακάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.

 Η Μιτάκα δεν πρέπει να συγχέεται με τον αστέρα Μιντάκα του Ωρίωνος.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Μιτάκα εκτιμάται σε 18 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της δεν είναι γνωστό με ακρίβεια. Η Μιτάκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 3 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Μιτακα
Ευανθία Ρεμπούτσικα

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα είναι Ελληνίδα μουσικός και συνθέτρια.

Βιογραφία  
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κάτω Αχαΐα Πατρών. Είναι ένα από τα τέσσερα αδέλφια της οικογένειας Ρεμπούτσικα μαζί με την Ιωάννα, τον Πλούταρχο και τη Μαρία. Ο πατέρας τους ήταν ιδιοκτήτης του κινηματογράφου REX. Ξεκίνησε να μαθαίνει βιολί σε ηλικία 6 ετών, φοιτώντας στο Ωδείο Πατρών με καθηγητές τον Μιλτιάδη Παπανικολάου και τον Ακίνδυνο Καϊμάκη. Το κουαρτέτο των αδελφών Ρεμπούτσικα περιοδεύει στην Ελλάδα και το εξωτερικό και το 1970 μετακόμισε στην Αθήνα όπου και συνέχισε τις σπουδές της στη μουσική, με δάσκαλο τον Τάτση Αποστολίδη στο Ωδείο Αθηνών και στη συνέχεια με τον Στέλιο Καφαντάρη στο Ελληνικό Ωδείο. Έχει συνεργαστεί με κορυφαίους Έλληνες συνθέτες και ερμηνευτές.

Από το 1970 μέχρι το 1979, η Ευανθία Ρεμπούτσικα συνεργάζεται με σπουδαίους Έλληνες συνθέτες και ερμηνευτές, συνεργασίες που συνεχίζονται και μετά το 1979 όταν επιστρέφει από το Παρίσι, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στην École Normale de Musique. 

Ακολουθούν συνεργασίες με τη Συμφωνική Ορχήστρα του τρίτου προγράμματος καθώς και με τη Σύγχρονη Ορχήστρα της ΕΡΤ, με την οποία περιοδεύει και κατά την παρουσίαση του «Αξιον Εστί» με το Μίκη Θεοδωράκη.

Δισκογραφική δουλειά

Αλμπουμ

Soundtracks

Single

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ευανθία Ρεμπούτσικα, άρθρο στον ιστότοπο Mousikorama.gr 
 Evanthia Reboutsika, πληροφορίες στον ιστότοπο της IMDb. 
 Ευανθία Ρεμπούτσικα στον κήπο του μέγαρου μουσικής 2013  

Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες συνθέτες
Έλληνες μουσικοί
Έλληνες συνθέτες μουσικής ταινιών

Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Λουτρό Αιτωλοακαρνανίας

Το Λουτρό βρίσκεται στα βόρεια του Νομού Αιτωλοακαρνανίας κοντά στην Άρτα και ανήκει στο Δήμο Αμφιλοχίας. Πήρε το όνομά του από αρχαία λουτρά που βρέθηκαν στο παλιό χωριό. Στο χάρτη υπάρχει και με το όνομα Κρίκελλος.

Κοντά στο χωριό και πριν το χωριό Ανοιξιάτικο βρίσκεται η παραλία Αράπης. Η παραλία έχει ψιλή άμμο και τα νερά είναι αρκετά ζεστά και ρηχά. Στο σημείο το καλοκαίρι υπάρχει για τους λουόμενους και αναψυκτήριο.

Ιστορία
Το Λουτρό βρίσκεται στις ανατολικές ακτές του Αμβρακικού και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα χωριά του δήμου Αμφιλοχίας. Η καλή ρυμοτομία του χωριού διευκολύνει τον επισκέπτη να διασχίσει όλη την περιοχή είτε πεζός είτε με ποδήλατο, ενώ όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην επιβλητική εκκλησία του Αγίου Νικολάου που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Γύρω από την πλατεία υπάρχουν ταβέρνες με νόστιμα ντόπια κρεατικά και καφετέριες που γεμίζουν από άτομα κάθε ηλικίας. Αξίζει κανείς να δοκιμάσει, πέρα από τα ψητά κρεατικά και τα τυροκομικά προϊόντα που παράγονται σε τυροκομεία της περιοχής. 

Μόλις 2 χλμ. από το χωριό υπάρχει η αμμώδης παραλία Αράπης που τα αβαθή νερά της είναι κατάλληλα για μικρούς και για μεγάλους κολυμβητές. Εκεί διοργανώνονται τον Αύγουστο αγώνες beach soccer στους οποίους παίρνει μέρος όποιος επιθυμεί, ενώ συνέχεια της διοργάνωσης αποτελεί το πανηγύρι του χωριού, διαρκείας δύο ημερών, με τα χορευτικά και μουσικά συγκροτήματα να δίνουν μια ξεχωριστή νότα στο καλοκαίρι. 

Αυτό όμως που κάνει διάσημο το χωριό είναι το ονομαστό Παλιό Λουτρό που απέχει 1,5 χλμ. από τον νέο οικισμό και βρίσκεται "βυθισμένο" στα γερασμένα επιβλητικά πλατάνια. Πρόκειται για ένα σχετικά ορεινό μέρος, με ερειπωμένα πετρόχτιστα σπίτια και καταπράσινο τοπίο, ενώ το χωριό χωρίζεται στα δύο από τον ποταμό Κρικελιώτη. Διασώζεται ο παλαιός ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος λειτουργεί για βαπτίσεις και γάμους, ο παλιός μετρητής στάθμης νερού, η μοναδική πέτρινη βρύση στο κέντρο του χωριού, αλλά και το νεόχτιστο γεφυράκι που συνδέει την ανατολική και δυτική πλευρά του χωριού. Λίγα χλμ πιο πάνω λειτουργεί το μοναστήρι της Παναγίας της Ξερακιώτισσας με έναν μοναχικό καλόγερο να φροντίζει το μέρος, ενώ στις 15 Αυγούστου στη μονή συρρέει πλήθος κόσμου για να τιμήσει την Παναγία. Το σχεδόν απόκοσμο φυσικό τοπίο του παλιού οικισμού δίνει τη δυνατότητα σε λάτρες του βουνού και της φύσης για εξερευνήσεις. Ενδείκνυνται οι περίπατοι πριν τη δύση του ηλίου αλλά και οι αποδράσεις με ποδήλατο.

Μερικά χιλιόμετρα νοτιότερα από το σημερινό Λουτρό σώζονται τα ερείπια αρχαίας πόλης, που ανήκουν πιθανώς  στο αρχαίο Αμφιλοχικό Άργος.

Ελληνική επανάσταση του 1821

 Ιωάννης Στράτος 

Δήμος Αμφιλοχίας
Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Γανωματής

Γανωματής ή γανωματάς ή γανωτής ή γανωτζής ονομάζεται ο τεχνίτης που επικαλύπτει τα χάλκινα σκεύη με κασσίτερο. Ο γανωματής είναι ένα από τα πιο παλιά επαγγέλματα. Παλαιότερα, τα περισσότερα σκεύη που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι για τις καθημερινές τους δουλειές και ιδιαίτερα για τη μαγειρική ήταν χάλκινα (μπακιρένια). Αυτά με τον καιρό και με τη μεγάλη χρήση οξειδώνονταν και γίνονταν επικίνδυνα για δηλητηριάσεις. Έπρεπε λοιπόν να γανωθούν, να καλυφθεί δηλαδή η επιφάνειά τους για προστασία με ένα ειδικό μέταλλο, το καλάι (κράμα κασσίτερου).
Η εργασία του γανωτή.
Ο γανωτής πρώτα έπρεπε να καθαρίσει τα σκεύη από τη γανάδα, δηλαδή την πράσινη σκουριά των χάλκινων σκευών, και γενικά από τις σκουριές τα άλλα μεταλλικά αντικείμενα, όπως τα κουτάλια που δεν ήταν χάλκινα αλλά γανώνονταν. Στην πρώτη φάση της εργασίας του ο γανωτής άλειφε την επιφάνεια, που ήθελε να γανώσει με σπίρτο, για να διασπαστούν οι γανάδες κι οι σκουριές της και να καθαριστεί. Στη δεύτερη φάση, έτριβε το σκεύος με άμμο, για να απομακρύνει τα υλικά της διάσπασης που προηγήθηκε. Στη συνέχεια, αν ήθελε να κάνει καλή δουλειά, ζέσταινε το σκεύος και το έτριβε με πανί για να καθαρίσει το καλάι από το παλιό γάνωμα. Στην τρίτη φάση έπιανε το σκεύος με τη μασιά, το έβαζε πάνω από τη φωτιά, το ζέσταινε καλά και άπλωνε μέσα το νισαντήρι (χλωριούχο αμμώνιο). Για να στρώσει καλύτερα το καλάι, έλεγαν οι γανωτήδες. Κι έστρωνε καλύτερα γιατί το προϊόν της διάσπασης του χλωριούχου αμμωνίου διασπούσε και τα τελευταία υπολείμματα από τις σκουριές και τις γανάδες. Για ένα τελευταίο καθάρισμα άλειφε την επιφάνεια του σκεύους με σπίρτο που το είχε αραιωμένο με νερό και το είχε καλά σβησμένο με τσίγκο (Το σβήσιμο του σπίρτου με τσίγκο, δίνει χλωριούχο ψευδάργυρο, που σημαίνει ότι στην ουσία αυτό το υλικό χρησιμοποιούσαν για τον τελευταίο καθαρισμό). Στη συνέχεια, το σκούπιζε καλά και μετά άπλωνε το καλάι σε όλη την επιφάνειά του. Για το άπλωμα, έτριβε πάνω στη ζεστή επιφάνεια το στερεό καλάι που είχε για το γάνωμα και το έστρωνε χρησιμοποιώντας βαμβάκι. Και τελείωνε το γάνωμα με το κρύωμα, που έκανε στα σκεύη ακουμπώντας τη βάση τους, από την εξωτερική πλευρά, στο νερό. Κρύωνε έτσι το σκεύος, και το έτριβε με βαμβάκι για να γυαλίσει περισσότερο..

Σήμερα, η δουλειά του γανωτή σχεδόν δεν υπάρχει, αφού τα μαγειρικά σκεύη είναι πλέον ανοξείδωτα και δεν χρειάζονται γάνωμα. Κάποιοι ελάχιστοι επιμένουν, περιπλανώμενοι από τόπο σε τόπο να μαζεύουν για γάνωμα[1] από τα υπολείμματα χάλκινων σκευών, αυτά που ξέμειναν στα χέρια όσων επιμένουν να αντιστέκονται στη σύγχρονη εποχή, που επέβαλε τα ανοξείδωτα και τα εμαγιέ σκεύη. Προσφέρουν, όμως, αυτοί οι ελάχιστοι και μια άλλη υπηρεσία: Κάνουν σαν καινούρια τα χάλκινα σκεύη που προορίζονται μόνο για να διακοσμήσουν ιδιωτικές συλλογές ή για συμπληρώσουν τις προθήκες των λαογραφικών μουσείων.

Παραπομπές

Πηγές

 http://entre.gr/category/programmata/epaggelmata-tou-parelthontos/page/10/
 http://3lyk-n-filad.att.sch.gr/grasep/site_mstoroi/Ganomatis/ganomatis.htm
 http://www.nikospaschaloudis.gr/epaggelmata.htm ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΣΤΗ ΝΙΓΡΙΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΡΠΝΗ, Νίκος Λ. Πασχαλούδης]
Πλανόδιοι μικροπωλητές
Ερμίας ο Αταρνεύς

Ο Ερμίας ο Αταρνεύς ήταν Έλληνας φιλόσοφος του 4ου π.Χ. αιώνα και οπαδός της πλατωνικής θεωρίας. Ξεκίνησε ως ευνούχος δούλος του τραπεζίτη και τυράννου του Αταρνέος Ευβούλου, με καταγωγή από τη Βιθυνία.

Η άνοδος και η πτώση 
Μετά την απελευθέρωσή του από τον Εύβουλο εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και μαθήτευσε δίπλα στον Πλάτωνα και έγινε στενός φίλος του Αριστοτέλη και του Ξενοκράτη τους οποίους και φιλοξένησε, όταν αυτοί γίνανε ανεπιθύμητοι στην Αθηνα. Αργότερα διαδέχθηκε τον τύραννο Εύβουλο (348 π.Χ.) με τον οποίον ένα διάστημα συγκυβέρνησε και στη συνέχεια τον κληρονόμησε.<ref>Lukcacs Bela, 'Rise and Fall of atarneus «Η άνοδος και η πτώση του Αταρνέως»</ref> Έπειτα προσκάλεσε στην Άσσο τους παλιούς  συμμαθητές του Έραστο και Κορίσκο που τους ανέθεσε και τη διοίκηση. Αργότερα πρότεινε στο Φίλιππο τον Αριστοτέλη ως δάσκαλο του υιού του, Αλεξάνδρου. Ο Αριστοτέλης είχε παντρευτεί την ανηψιά και θετή του κόρη, την Πυθιάδα, έγραψε ένα αναθηματικό επίγραμμα για τον Ερμία χαραγμένο σε κενοτάφιο στους Δελφούς  και του αφιέρωσε έναν ύμνο στον οποίον επαινούσε την αρετή του, όπου τον κατέτασσε μεταξύ των ηρώων Ηρακλή, Αχιλλέα και Αίαντα, όπως αναφέρει για αυτό ο Διογένης Λαέρτιος.
 
Πριν ξεσπάσει κάποιος πόλεμος μεταξύ Μακεδόνων και Περσών, προνόησε και συνήψε συμμαχία με το Μακεδόνα βασιλιά. Ακριβώς γι' αυτόν το λόγο είχε τραγικό τέλος από τους Πέρσες, καθώς θανατώθηκε, αφού συνελήφθη δόλια από το στρατηγό Μέμνονα το 345 π.Χ., με σταυρικό θάνατο στα Σούσα. Παρέμεινε σιωπηλός στωικά, μόνο μιλώντας στον βασιλιά της Περσίας είπε μόνο μια φράση: «Πείτε στους φίλους μου και τους συντρόφους μου ότι δεν έχω κάνει κάτι ή αντίθετο προς τη φιλοσοφία.

Ο Ύμνος προς τιμήν του Ερμία
Διογένης Λαέρτιος:

Ἀρετά, πολύμοχθε γένει βροτείῳ,
θυρα κάλλιστω βίῳ,
σᾶς χαιρει, παρθένε, ρομφαιας
καὶ θαρσεῖν ζαλωτὸς υπερ Ἑλλάδος πότμος
καὶ πόνους τλῆναι μαλεροὺς ἀκάμαντας·
τοῖον ἐπὶ φρένα βάλλεις
καρπὸν ἰσαθάνατον χρυσοῦ τε κρεῖσσον
καὶ γονέων μαλακαυγήτοιό θ' ὕπνου.
Σεῦ δ' ἕνεχ' οὑκ Διὸς Ἡρακλέης Λήδας τε κοῦροι
πόλλ' ἀνέτλασαν ἔργοις
σὰν ἀγρεύοντες δύναμιν.
Σοῖς δὲ πόθοις Ἀχιλεὺς Αἴας τ' Ἀΐδαο δόμους ἦλθον·
σᾶς δ' ἕνεκεν φιλίου μορφᾶς Ἀταρνέος
ἔντροφος ἀελίου χήρωσεν αὐγάς.
Τοιγὰρ ἀοίδιμος ἔργοις, ἀθάνατόν τε μιν αὐξήσουσι Μοῦσαι,
Μναμοσύνας θύγατρες, Διὸς ξενίου σέβας αὔξουσαι
Φιλίας τε γέρας βεβαίου.

Σημειώσεις

Παραπομπές

 Πηγές 
 Encyclopaedia of the Hellenic World Asia Minor'' : https://archive.is/20121209152116/http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:hqO7bYHpy3QJ:www.ehw.gr/asiaminor/forms/fLemmaBodyExtended.aspx?lemmaID%3D3821+&cd=2&hl=el&ct=clnk&gl=gr

Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι
Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Πλατωνικοί φιλόσοφοι
Βιθυνία
Ευνούχοι
Αριστοτέλης
Αρχαίοι Έλληνες σκλάβοι
Σοφία Κόπολα

Η Σοφία Κόπολα (Sofia Carmina Coppola, 14 Μαΐου 1971) είναι Αμερικανίδα σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός, κόρη του διάσημου σκηνοθέτη Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Προσωπική Ζωή 
Από το 1999 έως το 2003 ήταν παντρεμένη με τον σκηνοθέτη Σπάικι Τζοντζ. Σήμερα ζει στο Παρίσι με τον δεύτερο σύζυγό της Τομά Μαρς, τραγουδιστή του Γαλλικού συγκροτήματος Phoenix, με τον οποίον έχει αποκτήσει δύο κόρες - την Romy και την Cosima.

Φιλμογραφία

Σκηνοθέτης

Ταινίες
The Virgin Suicides (1999)
Χαμένοι στην Μετάφραση (2003)
Μαρία Αντουανέττ (2006)
Κάπου (2010)
The Bling Ring (2013)
Η αποπλάνηση (2017)

Σύντομες Ταινίες
Lick the Star (1998)

Ηθοποιός

Ταινίες

Παραπομπές

Αμερικανοί σκηνοθέτες
Αμερικανοί σεναριογράφοι
Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Οικογένεια Κόπολα
Giovanni da Verrazzano (αντιτορπιλικό)

Το Αντιτορπιλικό Τζοβάνι ντα Βερρατσάνο ήταν πολεμικό πλοίο του Ιταλικού Βασιλικού Ναυτικού, ένα από τα δώδεκα αδελφά πλοία, της πρωτοποριακής τότε κλάσης "Θαλασσοπόρος" (Ναβιγκατόρι). Τα πλοία αυτά έφεραν ονομασίες Ιταλών θαλασσοπόρων, εξ ου και η ονομασία της κλάσης τους, τα οποία έλαβαν μέρος στη περίοδο του Β' Π.Π., που όμως μετά τη λήξη του μόνο ένα είχε επιζήσει εκ των καταστροφών.

Ναυπηγικά χαρακτηριστικά 
Το Α/Τ  Τζοβάνι ντα Βερρατσάνο ναυπηγήθηκε στα  ναυπηγεία του Φιούμε την περίοδο  1928-1929 και εντάχθηκε στη δύναμη του ιταλικού βασιλικού ναυτικού στις 30 Νοεμβρίου του 1930. Το όνομά του δόθηκε προς τιμή του Ιταλού θαλασσοπόρου Τζοβάνι ντα Βερατσάνο. Είχε μήκος ολικό 107 μ., πλάτος μέγιστο 10,2 μ και βύθισμα 3,5 μ., ήταν εκτοπίσματος 1900 τόνων (άφορτο πυρομαχικών, καυσίμων κ.λπ.) και πλήρους φόρτου 2.650 τόνων. Ήταν διπλέλικο (δύο μηχανές) έφερε 4 λέβητες με συνολική ιπποδύναμη μηχανής 50.000 ίππων, προσδίδοντας υπηρεσιακή ταχύτητα περί τους 38 κόμβους.

Έφερε δύο καπνοδόχους, μία ακριβώς πρύμνηθεν της γέφυρας του πλοίου, στο μεσόστεγο, και τη δεύτερη στο επίστεγο, επίσης έφερε δεξαμενή καυσίμου 630 τόνων μαζούτ. Είχε σχεδόν κάθετη πλώρη και πρύμνη καταδρομικού, ενώ το μεσόστεγο και το πρόστεγο ήταν στο αυτό υπερυψωμένο κατάστρωμα έναντι του πρυμναίου.

Οπλισμός 
Ο οπλισμός του πλοίου περιελάμβανε τρεις δίδυμους πύργους πυροβόλων των 120 χιλ. (4,7 ιντσών) εγκατεστημένων κατά το διάμηκες, ανά ένας, στο πρόστεγο, το μεσόστεγο  και το επίστεγο, ένα δίδυμο αντιαεροπορικό πυροβόλο των 40 χιλ., τύπου πομ-πομ, ακριβώς πρύμνηθεν της 2ης καπνοδόχου, 8 πολυβόλα των 13 χιλ. και 6 τορπιλοσωλήνες  των 21 ιτσών. Στον εξαιρετικό οπλισμό του περιελάμβανε επίσης και ένα μεγάλο αριθμό ναρκών θαλάσσης και βομβών βάθους.

Πλήρωμα 
Ο συνολικός αριθμός του πληρώματος αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και ναύτες αριθμούσαν 225 άνδρες

Επιχειρήσεις – απώλεια 
Με την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων στο Β’ Π.Π. συμμετείχε ενεργά κυρίως σε νηοπομπές και διάφορες αποστολές προς την Αφρική. Παραμένει άγνωστο αν συμμετείχε σε ναρκοθέτηση ελληνικών θαλασσών, τόσο του Ιονίου όσο και του Αιγαίου, ή στην εισβολή του ιταλικού στρατού στην Αλβανία.

Στις 19 Οκτωβρίου του 1942 πλέοντας στη περιοχή παρά τη νησίδα Λαμπηδούσα, (μεταξύ Σικελίας - Τυνησίας), μετά από εύστοχη επίθεση τορπίλης που δέχθηκε από το βρετανικό υποβρύχιο "Ακατάβλητος", ("Unbending"), βυθίστηκε μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Άγνωστος αριθμός των απωλειών των μελών του πληρώματος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori
Ερωτικά παιχνίδια (ταινία, 1999)

Το Ερωτικά παιχνίδια (πρωτότυπος τίτλος: Cruel Intentions) είναι μία αμερικανική ταινία παραγωγής 1999 σε σκηνοθεσία Ρότζερ Καμπλ (Roger Kumble). Το σενάριο έχει βασιστεί στο βιβλίο "Les Liaisons dangereuses" του Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό. Πρωταγωνιστούν οι Ράιαν Φίλιπι, Σάρα Μισέλ Γκέλαρ, Ρις Γουίδερσπουν και Σέλμα Μπλερ.

Πλοκή
Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Καμπλ μεταφέρει την υπόθεση από τη Γαλλία του 18ου αιώνα, όπου εξελίσσεται στο βιβλίο, σε μια Νέα Υόρκη παλαιότερης εποχής. Ο πρωταγωνιστής Σεμπάστιαν απολαμβάνει τη φήμη του στο κολέγιο ως γυναικοκατακτητής. Το γοητευτικό αγόρι έχει τον τρόπο του για να ρίχνει στο κρεβάτι ακόμα και το πιο δύσκολο θήραμα.  Η μόνη που καταφέρνει να του αντισταθεί είναι η ετεροθαλής αδερφή του Κάθριν και για το λόγο αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση για τον ίδιο. Η αδίστακτη Κάθριν αποφασίζει να εκμεταλλευτεί την κατάσταση για το συμφέρον της και, όταν ο Σεμπάστιαν θέτει ως επόμενο στόχο του την κόρη του καινούριου διευθυντή, τον προκαλεί στοιχηματίζοντας ότι δεν θα καταφέρει να ρίξει στο κρεβάτι την αθώα και ακόμα παρθένα Ανέτ. Έπαθλο για την ίδια είναι η πολυαγαπημένη τζάγκουαρ του Σεμπάστιαν, ενώ για εκείνον μια πολλά υποσχόμενη συνάντηση με την ίδια. 

Ωστόσο η Κάθριν έχει χωρίσει πρόσφατα από τον φίλο της Κορτ Ρέινολντς, ο οποίος την άφησε για την αφελή Σεσίλ. Η Κάθριν, θέλοντας να πάρει εκδίκηση αποφασίζει να καταστρέψει τη φήμη της Σεσίλ πριν ακόμα προλάβει να έρθει στο κολέγιο, βάζοντας τον Σεμπάστιαν να την ξελογιάσει και παρακολουθώντας την στενά. Ο Σεμπάστιαν ξεκινά τις πρώτες προσπάθειες με την Ανέτ, οι οποίες δεν έχουν αποτέλεσμα, αφού η κοπέλα γνωρίζει ήδη το παρελθόν και τη φήμη του αγοριού. Στη συνέχεια όμως τα δύο παιδιά πλησιάζουν ο ένας τον άλλον και ερωτεύονται.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
 Ράιαν Φίλιπι στο ρόλο του Σεμπάστιαν
 Σάρα Μισέλ Γκέλαρ στο ρόλο της Κάθριν
 Ρις Γουίδερσπουν στο ρόλο της Ανέτ
 Σέλμα Μπλερ στο ρόλο της Σεσίλ
 Λουίζ Φλέτσερ στο ρόλο της Έλεν
 Σούζι Κερτζ στο ρόλο της Δρ. Γκρινμπάουμ
 Σον Πάτρικ Τόμας στο ρόλο του Ρόναλντ
 Κριστίν Μπαράνσκι στο ρόλο της Μπάνι
 Τζόσουα Τζάκσον στο ρόλο του Μπλέιν
 Έρικ Μάμπιους στο ρόλο του Γκρεγκ
 Τάρα Ριντ στο ρόλο της Μάρσι

Box Office
Με προϋπολογισμό 10,5 εκατομμύρια δολάρια η ταινία Ερωτικά Παιχνίδια έκανε άνοιγμα στη 2η θέση με 13 εκ. δολάρια. Στις ΗΠΑ οι συνολικές εισπράξεις έφτασαν τα 38,3 εκ. δολάρια ενώ παγκοσμίως απέφερε 75,9 εκατομμύρια δολάρια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Ερωτικά Παιχνίδια στο IMDb
 
 
 

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1999
Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures
Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες
Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες
Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Αμερικανικές εφηβικές δραματικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη
Ταινίες με θέμα τον ναρκισσισμό
Βαλτοτόπι Σερρών

Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Βαλτοτόπι Κιλκίς

Το Βαλτοτόπι Σερρών είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 14 μέτρα.

Κοινότητα

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Βαλτοτόπι βρίσκεται νοτιοανατολικά από την πόλη των Σερρών σε απόσταση απέχει 15 χιλιόμετρα από αυτήν. Ανήκει στον δήμο Εμμανουήλ Παπά και έχει πληθυσμό 846 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η παλιά του ονομασία μέχρι το 1926 είναι Μπεϊλίκ Μαχαλέ και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γενή Μαχαλά (Πεπονιάς). Το 1922 στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τα Μάλγαρα της Ανατολικής Θράκης.

Το τριήμερο 16 με 18 Ιουλίου πραγματοποιούνται εκδηλώσεις στην πλατεία του χωριού προς τιμήν της Αγίας Μαρίνης, καθώς και στην γιορτή του Αγίου Γεωργίου: εκείνη τη μέρα ο πολιτιστικός σύλλογος διοργανώνει το "κουρμπάνι", όπου όλο το χωριό μαζεύεται στην πλατεία και παρακολουθεί τους παραδοσιακούς χορούς. Το κουρμπάνι είναι ένα ζώο που ψήνεται από τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού και δίνεται στην εκκλησία. Η εκκλησία με τη σειρά της το μοιράζει πρώτα στους φτωχούς και ότι μείνει στους κατοίκους του χωριού. Έπειτα ακολουθούν παραδοσιακοί χοροί από τον πολιτιστικό σύλλογο.

Προσωπικότητες 
 Γεννήθηκαν στο Βαλτοτόπι
 Σταύρος Γκατζηλάκης, Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής
 Βαγγέλης Κοέντας, Έλληνας ποδοσφαιριστής

Παραπομπές

Χωριά του νομού Σερρών
Δήμος Εμμανουήλ Παππά
Αθανάσιος Καρπενησιώτης

Ο Αθανάσιος Καρπενησιώτης ή Αγραφιώτης (πραγματικό όνομα: Αθανάσιος Φουλλίδας ή Φούρλας) (Άγιος Ανδρέας Ευρυτανίας, 1780 - Όχθες ποταμού Προύθου στο Σκουλένι, Μολδαβία, 17 Ιουνίου 1821) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Πολέμησε στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, τιμήθηκε με το μετάλλιο του Αγίου Βλαδίμηρου και προάχθηκε μέχρι τον βαθμό του συνταγματάρχη. Στην Ελληνική επανάσταση του 1821 οδήγησε τους Έλληνες στην μάχη του Γαλατσίου και του Σκουλενίου, όπου και έπεσε ηρωικά.

Βιογραφία
Ό Αθανάσιος Καρπενησιώτης γεννήθηκε  στον Άγιο Ανδρέα Καρπενησίου το 1780. Το οικογενειακό όνομά του ήταν Φουλλίδας ή Φούρλας. Έφυγε μικρός (12ετής) για την Πόλη, όπου δούλεψε στην αρχή ως "τουφεξής" (επιδιορθωτής όπλων). Αργότερα εγκαταστάθηκε στο Ιάσιο της Μολδαβίας, όπου ασχολήθηκε με την ενοικίαση κτημάτων. Με την έκρηξη του Ρωσοτουρκικού πολέμου τον Δεκέμβριο του 1806, ο Καρπενησιώτης προσχώρησε στον ρωσικό στρατό, στους καταλόγους του οποίου  αναφέρεται με το βαθμό του χιλίαρχου, δηλ. του λοχαγού. Πριν τελειώσει ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος, το 1810, ο  Καρπενησιώτης, προήχθη στο βαθμό του συνταγματάρχη και του απονεμήθηκε το παράσημο του Αγίου Βλαδίμηρου. Με το τέλος του ρωσοτουρκικού πολέμου, που σφραγίστηκε με την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου το 1812, τα ρωσικά στρατεύματα αποσύρθηκαν από τις ηγεμονίες . Ο Καρπενησιώτης έγινε καπετάνιος στην φρουρά του οσποδάρου Μιχαήλ Βόδα. Παράλληλα ασχολήθηκε με την ενοικίαση κτημάτων και την καλλιέργεια δημητριακών, δημιουργώντας μεγάλη περιουσία. Αυτό τού επέτρεψε να κάνει δωρεές στην ιδιαίτερη πατρίδα του.  

Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρία το 1818 από τον αρχιμανδρίτη Λουκά Λεονταρίτη. Όταν στις 5 Μαρτίου 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διαβαίνει τον Προύθο, υψώνοντας τη σημαία της Επανάστασης και μπαίνει στο Ιάσιο, ο Καρπενησιώτης τάχθηκε κάτω από τις διαταγές του. Στις 1 του Μάη του  1821 στο Γαλάτσι της Μολδοβλαχίας έδωσε την πρώτη πραγματική μάχη ανάμεσα στις δυνάμεις της Φιλικής Εταιρίας και των στρατευμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (βλ. Μάχη του Γαλατσίου). Στις 17 Ιουνίου του 1821, έπεσε ηρωικά στο Σκουλένι, σε μια από τις 2 τελευταίες μάχες στην Μολδαβία (βλ Μάχη του Σκουλενίου).

Όπως γράφει ο Απόστολος Ε. Βακαλόπουλος «Όπως ο ηρωισμός των ιερολοχιτών αποκαθαίρει το δράμα των επιχειρήσεων στη Βλαχία με έντιμο τέλος ,έτσι και η αυτοθυσία του Αθαν. Καρπενησιώτη στο Σκουλένι (17 Ιουνίου) καθώς και του Γεωργάκη Ολυμπίου και του Γιάννη Φαρμάκη στη μονή του Σέκου (Σεπτέμβριος 1821) δίνουν ένα λαμπρό τέλος στους αγώνες τής Μολδαβίας».

Αναφορές

Πηγές

 

Οπλαρχηγοί του 1821
Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Συστημική ψυχοθεραπεία

Συστημική ψυχοθεραπεία ονομάζεται η ψυχολογική προσέγγιση κατά την οποία το άτομο αναλύεται στο πλαίσιο (περιβάλλον) στο οποίο ανήκει, σε οικογενειακό, εργασιακό, κοινωνικό και πολιτιστικό επίπεδο.

Η συστημική θεραπεία έχει τις ρίζες της στην οικογενειακή θεραπεία. Συγκεκριμένα, οι ρίζες της ξεκινούν από τη Σχολή του Μιλάνου της Μάρα Σελβίνι Παλατσόλι, αλλά προέρχεται επίσης από τη δουλειά των Σαλβαντόρ Μινούτσιν, Μάρεϊ Μπόουεν, Ιβάν Ναγκί, και των Βιρτζίνια Σάτιρ και Τζέι Χάλεϊ του Ινστιτούτου Ψυχικής Έρευνας του Πάλο Άλτο. Αυτές οι πρώιμες σχολές οικογενειακής θεραπείας παρουσίασαν θεραπευτικές προσαρμογές σε ένα μεγαλύτερο διεπιστημονικό τομέα της θεωρίας συστημάτων που αρχικά είχε εφαρμοστεί στα πεδία της βιολογίας και της φυσιολογίας.

ar:علاج عائلي
cs:Systemická terapie
de:Systemische Therapie
en:Systemic therapy
es:Terapia sistémica
eo:Sistema terapio
nl:Systeemtherapie
sr:Породична терапија
pl:Podejście systemowe
Τούλκας

Ο Τούλκας (Tulkas) είναι Άινου,θεϊκό πνεύμα του φανταστικού κόσμου που δημιούργησε ο Άγγλος συγγραφέας Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν.

Ο Τούλκας συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στους Βάλαρ, τους ισχυρότερους Άινουρ. Είναι ο μεγαλύτερος σε δύναμη και έργα αντρειοσύνης, χαίρεται να παλεύει και να παραβγαίνει στη δύναμη. Δεν έχει όπλα και πολεμούσε με τα χέρια του. Έχει ξανθά μαλλιά και κόκκινη επιδερμίδα. Γυναίκα του είναι η Νέσσα, η αδερφή του Όρομε.

Αρχικά ο Τούλκας, δεν ήταν ανάμεσα στους Άινουρ που κατέβηκαν στην Άρντα. Αλλά όταν άκουσε ότι γινόταν μάχη ανάμεσα στους Βάλαρ και τον Μέλκορ ήρθε στην Άρντα και ο Μέλκορ τράπηκε σε φυγή μπροστά στο θυμό του. Έπειτα μαζί με τον Άουλε βοήθησαν στην αποκατάσταση των έργων που είχε καταστρέψει ο Μέλκορ. Οι Βάλαρ διοργάνωσαν μια μεγάλη γιορτή μετά την νίκη τους, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Τούλκας παντρεύτηκε την Νέσσα. Ο Μέλκορ όμως βρήκε την ευκαιρία και επέστρεψε στην Άρντα και έφτιαξε το οχυρό του Ουτούμνο  και κρύφτηκε μέσα,πριν τον προλάβει ο Τούλκας. Λίγο πριν ξυπνήσουν τα Ξωτικά οι Βάλαρ έκαναν συμβούλιο για το αν πρέπει να κάνουν πόλεμο εναντίον του Μέλκορ, για να τα προστατέψουν. Ο Τούλκας, μαζί με άλλους Βάλαρ, ήταν υπέρ του πολέμου. Τελικά έγινε πόλεμος, ο οποίος κράτησε αρκετά χρόνια και στην τελική μάχη όταν το Ουτούμνο έπεσε επιτέλους. Μέσα στο Ουτούμνο, ο Τόυλκας πάλεψε με τον Μέλκορ και τον νίκησε ρίχνοντας τον κάτω. Και ο Μέλκορ φυλακίστηκε. Μετά από πολλά χρόνια, αφού ο Μέλκορ αφέθηκε ελεύθερος, κατέστρεψε τα Δέντρα του Βάλινορ και στη συνέχεια έφυγε για την Μέση Γη με την Ουνγκόλιαντ. Τότε, ο Τούλκας τον κυνήγησε μαζί με τον Όρομε, χωρίς επιτυχία όμως.

Το Σιλμαρίλλιον (χαρακτήρες)
Άνδειρα

Η Άνδειρα, ή Άνδιρα ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Μυσίας. Βρισκόταν κοντά στη Σκήψιν και την Πιονία.

Παρά την πόλη αυτή βρισκόταν στην αρχαιότητα σπουδαία μεταλλεία για τα οποία ο Στράβων αναφέρει μεταξύ άλλων: "έστι δε λίθος περί τα Άνδειρα, ος καιόμενος σίδηρος γίνεται είτα μετά γης τινός καμίνευσης αποστάζει ψευδάργυρον. η προσλαβούσα χαλκόν το καλούμενον γίνεται κράμα ό τινες ορείχαλκον καλούσι".

Στην Άνδειρα λατρευόταν ιδιαίτερα η μητέρα των θεών, η θεά Κυβέλη καλούμενη "Ανδιρηνή" προς τιμή της οποίας υπήρχε σπουδαίο ιερό με άλσος και σε απόσταση 130 σταδίων υπόγειο άντρο αυτής.

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Δ΄, σελ.625.

Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Αρχαία ιερά
Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1924

Η Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1924 (Ιανουάριος - Φεβρουάριος 1924) ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, μετά τη νίκη του κόμματος των Φιλελευθέρων στις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου 1923.
Με την έναρξη των εργασιών της νέας Βουλής, που προέκυψε από τις εκλογές, ο στρατηγός Πλαστήρας κατέθεσε την εξουσία του στην Εθνοσυνέλευση και αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική. 
Στις 4 Ιανουαρίου 1924, ο Ελευθέριος Βενιζέλος επέστρεψε, ύστερα από μακρόχρονη απουσία από την Ελλάδα, και κατ' αρχήν - αρνούμενος να δεχτεί την πρωθυπουργία - δέχτηκε την τιμητική θέση του Προέδρου της Βουλής, που του πρόσφερε η Δ' Εθνοσυνέλευση.  Μερικές ημέρες αργότερα, αποφάσισε να αναλάβει την ηγεσία της νέας κυβέρνησης, και, στις 11 Ιανουαρίου, ορκίστηκε πρωθυπουργός.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, δήλωσε πως η ανάμειξή του στα πολιτικά πράγματα ήταν προσωρινή και πως ο σχηματισμός της κυβέρνησης αποσκοπούσε στην αποκατάσταση χρηστής διοίκησης, όπως την περίοδο 1910-1915. Η κυβέρνηση όμως δε μπόρεσε να εφαρμόσει κανένα από τα σχέδιά της, μια που η αντιπαράθεση του Βενιζέλου με τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου, σχετικά με το «Πολιτειακό» (ο Βενιζέλος ήταν υπέρ της Συνταγματικής Βασιλείας, ενώ ο Παπαναστασίου υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας), και η επικράτηση των απόψεων του τελευταίου στο Νομοθετικό σώμα, τον οδήγησαν σε παραίτηση και σε ακόμα μία αποχώρηση από τη χώρα.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου 

 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): συνταγματάρχης, Ελευθέριος Βενιζέλος

 «Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Γεώργιος Ρούσσος (υπουργός)
 «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Γεώργιος Καφαντάρης
 «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Θεμιστοκλής Σοφούλης
 «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: Ιωάννης Βαλαλάς
 «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Ανδρέας Μιχαλακόπουλος
 «Επί της Εθνικής Οικονομίας υπουργός» : Κωνσταντίνος Σπυρίδης
 «Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υπουργός»: Εμμανουήλ Τσουδερός
 «Επί της Γεωργίας και Δημοσίων κτημάτων υπουργός» : Αλέξανδρος Μυλωνάς
 «Επί της  Υγιεινής, Προνοίας, και Αντιλήψεως υπουργός» : Απόστολος Δοξιάδης
 «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»:  Κωνσταντίνος Γόντικας
 «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Ιωάννης Καναβός

Παραπομπές

1924 01
1924
1
Ταρτησσός

Η Ταρτησσός ήταν αρχαία παράλια πόλη-λιμένας στη νότια Ιβηρική χερσόνησο στη Κόστα ντε λα Λουθ της Ανδαλουσίας και συγκεκριμένα στη περιοχή της Σεβίλης παρά τις εκβολές του ποταμού Γουαδαλκιβίρ.

Περί της πόλεως αυτής ιδιαίτερη μνεία κάνουν ο Ηρόδοτος όπου την τοποθετεί μετά στις Ηράκλειες στήλες (σημερινό Γιβραλτάρ), επίσης ο Έφορος ο οποίος και την περιγράφει με θαυμασμό πλούσια και ευημερούσα πολιτεία από την εκμετάλλευση  σπουδαίων μεταλλείων της γύρω περιοχής με εξαγωγή κασσίτερου, χαλκού και χρυσού, ενώ ο Παυσανίας που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. αναφέρεται σ΄ αυτήν ως πλέον μη υπάρχουσα μετά από καταστροφή που υπέστη από υπερχείλιση του ομώνυμου ποταμού ή  ποταμού Βεάτη (όπως λεγόταν τότε ο Γουαδαλκιβίρ) της οποίας τη θέση πήρε η παρακείμενη πόλη Καρπία.

Από τα αναφερόμενα του Ηροδότου η Ταρτησσός υπήρξε σπουδαίο βασίλειο που πρέπει να άκμασε περισσότερο περί το 800-500 π.Χ. Βασιλεύς της Ταρτησσού αναφέρεται ο Αργανθώνιος που φέρεται να βασίλεψε 80 έτη, από το 625 π.Χ. μέχρι το 545  π.Χ., όπου και πέθανε σε ηλικία 120 ετών. Έγινε περισσότερο γνωστή στους Έλληνες από τους Σαμίους που φθάνοντας με τα πλοία τους στη πόλη αυτή φόρτωναν πρωτοφανή σε πλούτο φορτία με τα οποία και επέστρεφαν αναπτύσσοντας μεγάλο εμπόριο. Από το γεγονός αυτό κρίνεται αφενός μεν ότι ο λιμένας της Ταρτησσού ήταν μεγάλο εμπορικό κέντρο της αρχαιότητας, αφετέρου και ότι οι κάτοικοί της οι Ταρτησσίοι ανέπτυξαν σπουδαίο πολιτισμό και τέχνες, ιδιαίτερα μεταλλευτικές. 
Οι δε αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν την πόλη αυτή ως το πέρας του κόσμου για την οποία πιθανώς εκ του φόβου του απέραντου ωκεανού είχαν αναπτύξει διάφορες μυθικές δοξασίες περί της εκεί κατοικίας γιγάντων, γοργονών και άλλων θαλασσίων τεράτων, όπως η λεγόμενη Ταρτησσία μύραινα, αποδίδοντας έτσι τα μεγάλα μεγέθη φυσικών φαινομένων, όπως των ωκεάνιων κυματισμών, της έντασης των θαλασσίων ανέμων, το άγριο ξέσπασμα της θάλασσας στη ξηρά κ.λπ.

Κατά τις αρχαιολογικές έρευνες στη περιοχή που είχαν αρχίσει προπολεμικά και συνεχίστηκαν εντονότερα αργότερα, αποκαλύφθηκαν σπουδαία τεχνουργήματα της πόλης αυτής όπου και επιβεβαιώνουν με τις διάφορες παραστάσεις τους τις αρχαίες ελληνικές εκείνες δοξασίες.

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΒ΄, σελ.814.
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου", τομ.17ος, σελ.592.
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica", τομ.56ος, σελ.369

Αρχαίες πόλεις της Ισπανίας
Αυρήλιος Βίκτωρ

Ο Αυρήλιος Βίκτωρ (λατ. Sextus Aurelius Victor) ήταν ιστορικός και πολιτικός της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. ‘Εγραψε για την ιστορία της Ρώμης από τον Αύγουστο ως τον Ιουλιανό (360) και δημοσίευσε το έργο του το 361. Ο Ιουλιανός τον τίμησε και τον όρισε διοικητή (prefectus) της Παννονίας Σεκούντας. Είναι μάλλον το ίδιο πρόσωπο που αναφέρεται ως ύπατος το 369, από κοινού με το γιο του Βαλεντινιανού Α’ και αργότερα prefect της πόλης της Ρώμης (389) .

Έργα 
Στον Αυρήλιο Βίκτωρα αποδίδονται, με μικρή ή μεγάλη δόση αμφιβολίας, τα ακόλουθα τέσσερα βιβλία ιστορίας:
 «Origo Gentis Romanae» (Απαρχές του Ρωμαϊκού Έθνους)
 «De Viris Illustribus Romae» (Περί Επιφανών Ανδρών)
 «De Caesaribus»
 «Epitome de Caesaribus»
Τα ανωτέρω έχουν δημοσιευτεί πολλές φορές ενωμένα υπό τον τίτλο «Ρωμαϊκή Ιστορία» (Historia Romana), αν και το τέταρτο είναι ουσιαστικά παραλλαγή του τρίτου. Το δεύτερο έργο πρωτοκυκλοφόρησε στη Νάπολι το 1472 σε τέσσερις τόμους υπό το όνομα Πλίνιος ο Νεότερος και το τέταρτο στο Στρασβούργο το 1505. 
Η πρώτη ενιαία έκδοση και των τεσσάρων ιστοριών ήταν από τον Βέλγο Αντρέας Σχότους (8 τόμοι, το 1579). Πολύ πρόσφατη έκδοση του De Caesaribus ήταν αυτή του Pierre Dufraigne, το 1975.

Σημειώσεις

Πηγές 
H.W. Bird (1994) Aurelius Victor: De Caesaribus. Liverpool: Liverpool University Press.
H.W. Bird (1984) Sextus Aurelius Victor: A Historiographical Study. Liverpool: Francis Cairns.
W. den Boer (1972) Some Minor Roman Historians. Leiden: Brill.
P. Dufraigne (1975) Aurelius Victor: Livre de Cesars. Paris: Les Belles Lettres.
D. Rohrbacher (2002) The Historians of Late Antiquity. London: Routledge.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Liber de Caesaribus (Λατινικά)

Βίκτωρ, Αυρήλιος
Βίκτωρ, Αυρήλιος
Βίκτωρ, Αυρήλιος
Λαβικάνα οδός

Η Λαβικάνα Οδός (λατ. Via Labicana) ήταν αρχαίος Ρωμαϊκός δρόμος στην Ιταλία που οδηγούσε στα ανατολικά και νοτιοανατολικά της πόλης. Είναι πιθανόν ότι αρχικά οδηγούσε στο Τούσκουλο και ότι μετά επεκτάθηκε προς το Λάβικο. Ενδέχεται επίσης να αντικατέστησε τη Λατίνα Οδό καθώς η απόσταση τους από τη Ρώμη μέχρι τη διασταύρωση τους στα νοτιοανατολικά είναι πρακτικά η ίδια, ενώ η τελευταία βρίσκεται σε ύψωμα μόλις 22μ πάνω από τη Λαβικάνα. Η πορεία του δρόμου μετά τα πρώτα δέκα χλμ από το κέντρο της Ρώμης δεν ταυτίζεται με κάποιον σύγχρονο δρόμο, αλλά μπορεί κανείς να τον αναγνωρίσει από τα κομμάτια των εναπομείναντων πεζοδρομίων και κτηρίων δίπλα στις πλευρές του. 
Η Λαβικάνα οδός έφτανε στη Ρώμη μέσω του τείχους του Αυρηλιανού και της τεράστιας Πόρτας Πρενεστίνας, φτάνοντας τελικά στο Σέρβιο Τείχος και την Πόρτα Εσκουιλίνα που κοσμείται από την Αψίδα του Γαλλιένου. Το κομμάτι της Λαβικάνας κοντά στη Ρώμη σήμερα είναι γνωστό ως Κασιλίνα οδός. Στην περιοχή βρέθηκε άγλαμα του Αύγουστου ως Ποντίφηκα Μάξιμου εντός της βίλλας της Λιβίας και σήμερα στέκεται στο Εθνικό Μουσείο της Ρώμης. Ο αυτοκράτορας Δίδιος Ιουλιανός ετάφη παράλληλα στη Λαβικάνα οδό το 193, μετά τη δολοφονία του.

Πηγές 
 T. Ashby in Papers of the British Schoól at Rome, i.215 sq.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Omnes Viae: Via Labicana on the Peutinger map 

Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Κέρκουολ

Το Κέρκουολ (αγγλικά: Kirkwall) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη των Ορκάδων και βρίσκεται στο νησί Μέινλαντ. Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά στην Ορκαδική Σάγκα του 1046. Το 1486, ο βασιλιάς Ιάκωβος Γ΄ της Σκωτίας αναβάθμισε την πόλη σε βασιλική κωμόπολη. Το όνομα της πόλης προέρχεται από το Αρχαίο σκανδιναβικό Kirkjuvagr, που σημαίνει «Κόλπος της Εκκλησίας», ενώ αργότερα μετονομάστηκε σε Kirkvoe και Kirkwaa.

Επισκόπηση της πόλης 
Το Κέρκγουολ βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Μέινλαντ, ενώ το λιμάνι του συνδέεται με το Αμπερντίν και το Λέργουικ. Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται ο Καθεδρικός του Αγίου Μάγκνους, που χτίστηκε το 1137. Στο Κέρκγουολ βρίσκεται το Ασύρματο Μουσείο των Ορκάδων, που παρουσιάζει την εξέλιξη του ραδιοφώνου και των τεχνικών ηχογράφησης. Τέλος, κάθε Χριστούγεννα, διεξάγεται στην πόλη ο αγώνας Μπα, που είναι ένα είδος ποδοσφαίρου, μεταξύ δύο ομάδων και αποτελεί έθιμο της πόλης.

Παραπομπές

Πόλεις της Σκωτίας
Δαμόκριτος

Ο Δαμόκριτος ήταν στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας ο οποίος το 148 π.χ. στράφηκε κατά της Σπάρτης που είχε αποσκιρτήσει από αυτήν. Νίκησε τους Σπαρτιάτες και ενσωμάτωσε πάλι την πόλη τους στην Συμπολιτεία. Το γεγονός αυτό οδήγησε στην έντονη αντίδραση της Ρώμης κατά των Αχαιών.

Πηγές
 Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις, Αχαϊκά, XIII.4 και XIII.5

Στρατηγοί Αχαϊκής Συμπολιτείας
Νίκος Παπάζογλου

Ο Νίκος Παπάζογλου (Θεσσαλονίκη, 20 Μαρτίου 1948 - 17 Απριλίου 2011) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, τραγουδοποιός, μουσικός και δισκογραφικός παραγωγός.

Η ζωή του 
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 20 Μαρτίου 1948. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Νικομήδεια της Μικράς Ασίας οι οποίοι μετά την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1922 έμειναν για ένα έτος στην Μυτιλήνη, μετέβησαν σε στρατόπεδο προσφύγων στην Θεσσαλονίκη και εν συνεχεία εγκαταστάθηκαν στην Κορμίστα Σερρών, ενώ απέκτησαν τέσσερα παιδιά, εκ των οποίων ήταν ο μικρότερος. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην οδό Επισκόπου Αμβροσίου 6 της Θεσσαλονίκης κοντά στην πλατεία Αντιγονιδών και μετέπειτα στην οδό Κασσάνδρου 112 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ο πατέρας του Κωνσταντίνος διατηρούσε κατάστημα επί των οδών Κασσάνδρου και Αγίας Σοφίας, κοντά στην πατρική τους οικία. 

Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1960 περνώντας από τους Olympians και τους Zealot το 1972 στο Aachen της Δυτικής Γερμανίας. Το 1975 τραγουδούσε στη "Ρέμβη", μια κοσμική ταβέρνα της Θεσσαλονίκης, όπου είχε σχηματίσει ορχήστρα, κι ο Παπάζογλου τραγουδούσε μέχρι τις 12 τη νύχτα τραγούδια για χορό. Τα πρώτα του τραγούδια, τα Είναι Αργά και Γαλάζια Θάλασσα, τα τραγούδησε ο Πασχάλης. Αργότερα, και για πολλά χρόνια, ο Παπάζογλου συνεργάστηκε με τους Διονύση Σαββόπουλο, Μανώλη Ρασούλη και Νίκο Ξυδάκη. Έγινε ευρέως γνωστός με το δίσκο του Μανώλη Ρασούλη, Η εκδίκηση της γυφτιάς. Από την παραγωγή αυτή του Σαββόπουλου, μαθαίνουμε ότι το παρατσούκλι του ήταν «push-pull», λόγω των τεχνικών του γνώσεων. Χαρακτηριστικό του Παπάζογλου ήταν το κόκκινο φουλάρι που φορούσε στο λαιμό σε όλες του τις εμφανίσεις.

Θεωρείται από τους μεγαλύτερους Έλληνες τραγουδιστές και τραγουδοποιούς. Στήριξε αρκετούς καλλιτέχνες και συγκροτήματα στα πρώτα τους βήματα μέσα από το στούντιό του, το Αγροτικόν, στην Κάτω Τούμπα Θεσσαλονίκης όπως ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και οι Τρύπες. Ο Νίκος Παπάζογλου συμμετείχε σε πολλούς δίσκους που δημιουργήθηκαν σε αυτό το στούντιο, ως παραγωγός, ηχολήπτης, μηχανικός ήχου, ενορχηστρωτής και μουσικός.

Πέθανε από καρκίνο στις 17 Απριλίου 2011, λίγο καιρό μετά το θάνατο του συνεργάτη του, Μανώλη Ρασούλη.

Δισκογραφία

Αναγνώριση 
Σήμερα, το όνομά του φέρει πάρκο της Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές

Πηγές  

Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες μουσικοί
Επιβατιανοί
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Βέρα Ζαβιτσιάνου

Η Βέρα Ζαβιτσιάνου (1 Μαρτίου 1927 - 11 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Παλαιό Φάληρο το 1927, με καταγωγή από την Εξωγή της Ιθάκης. Η καλλιτεχνική της δράση δεν άρχισε από το θέατρο αλλά από το τραγούδι. Τραγουδούσε μαζί με την αδελφή της, Μαρία, και τη Μαίρη Λω. Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και το 1954 εμφανίστηκε στον πρώτο της ρόλο στο έργο του Thornton Wilder «Με τα δόντια».

Από το 1958 έπαιξε στο «Θέατρο Τέχνης» μια σειρά ρόλων σε σημαντικά έργα, πολλά από τα οποία παίζονταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα: «Κεκλεισμένων των θυρών», «Ματωμένος γάμος» και «Περλιμπλίν και Μπελίσα» του Φ.Λόρκα, «Αρκούδα», «Επέτειος» και «Βυσσινόκηπος» του Α.Τσέχωφ, «Χαιρετισμούς από την Μπέρτα», «Τριαντάφυλλο στο στήθος» και «Καλοκαίρι και καταχνιά» του Τέννεσι Ουίλλιαμς, «Αγριόπαπια», «Δωδέκατη νύχτα» του Σαίξπηρ, «Στάση λεωφορείου»,στο «Λίβινγκ ρουμ», έπαιζε την Όλγα το πρώτο, επίσης ιστορικό ανέβασμα στο «Υπόγειο» της «Αυλής των θαυμάτων» του Καμπανέλλη, το ρόλο του Σεν Τε/ Σουί Τα στον «Καλό άνθρωπο του Σετσουάν» του Μπρεχτ. 

Στην τηλεόραση παρουσιάστηκε μόνον στον ομώνυμο ρόλο της «Κυρίας Κούλας», βασισμένο στο διήγημα του Μένη Κουμανταρέα, και στην «Έκτη Εντολή» στο ρόλο της συνηγόρου.

Θιασάρχης 
Διετέλεσε θιασάρχης μαζί με τον Αλέκο Αλεξανδράκη και τον Άγγελο Αντωνόπουλο ενώ πρωταγωνίστησε και στο Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη όπου συμμετείχε στο «Τραγούδι του νεκρού αδελφού» του Μίκη Θεοδωράκη και από το 1963 πέρασε στο Εθνικό Θέατρο.

Απαγγελία 
Έχει απαγγείλει με την απαράμιλλη φωνή της πλειάδα ποιημάτων ανάμεσα στα οποία των Οδυσσέα Ελύτη, Γιώργου Μανιώτη και Κώστα Ευαγγελάτου.

Προσωπική ζωή 
Στην προσωπική της ζωή ήταν παντρεμένη με γνωστό επιχειρηματία των Αθηνών.

Πέθανε στην Αθήνα το 2008.

Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε η Ζαβιτσιάνου ως ηθοποιός. 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Πηγές

https://web.archive.org/web/20120309180808/http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=86446&ct=4
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=81330
https://web.archive.org/web/20110807121908/http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_16/09/2008_284838
https://web.archive.org/web/20111004112342/http://www.athina984.gr/node/18454
http://news.in.gr/culture/article/?aid=937096
http://www.youtube.com/watch?v=xIufbujY_cQ
http://www.youtube.com/watch?v=QlkiAhdXJMA
http://www.youtube.com/watch?v=uEYecXRpW14

Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Παναγιώτης Ρουμελιώτης (πετοσφαιριστής)

Ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης (Πάτρα 15 Φεβρουαρίου), είναι Έλληνας αθλητής του βόλει.

Ξεκίνησε το βόλεϊ το 1991 στην Ε.Α. Πατρών με την οποία έφτασε και αγωνίστηκε στην Α1 εθνική κατηγορία. Στην ΕΑΠ παρέμεινε έως το 2001 που μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, από εκεί την επόμενη χρονιά (2002) μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ έως το 2004 που επέστρεψε στην ΕΑΠ. Το 2007 μεταγράφηκε στην Παναχαϊκή στην Β΄εθνική, έφυγε για ένα χρόνο στην Κόρινθο για να επιστρέψει στην Παναχαΐκή στην Α2 εθνική κατηγορία.

Τον Οκτώβριο του 2018 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στον Παμβοχαϊκό.

Αδελφός του είναι ο διεθνής Νίκος Ρουμελιώτης.

Παραπομπές 

Πετοσφαιριστές Παναχαϊκής
Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης
Πετοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών
Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Πετοσφαιριστές ΑΕΚ
Σωτήρης Βλαχοστάθης

Ο Σωτήρης Βλαχοστάθης (Πάτρα 6 Μαρτίου 1985) είναι Έλληνας αθλητής της πετοσφαίρισης και διεθνής στο μπιτς βόλεϊ.

Είναι αθλητής της Παναχαϊκής στην πετοσφαίριση. Ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής και συνεχίζει έως σήμερα. Παράλληλα είναι αθλητής του Μπιτς βόλεϊ και μέλος της εθνικής ομάδας μπιτς βόλεϊ.

Παραπομπές 

Βλαχοσταθης Σωτηρης
Βλαχοσταθης Σωτηρης
Αντώνης Κοβάτσεφ

Ο Αντώνης Κοβάτσεφ  είναι Έλληνο-Βούλγαρος διεθνής αθλητής της πετοσφαίρισης.

Τα πρώτα χρόνια της καριέρας του στο βόλεϊ αγωνιζόταν σαν διαγώνιος για να αλλάξει θέση σε ακραίος τα τελευταία χρόνια. Ξεκίνησε στην Πόζαρτσικ το 1986 και το 1998 πήρε την μεγάλη μεταγραφή για την Λέφσκι Σόφιας. Το 1990 ήρθε στην Ελλάδα για τον Ιωνικό Ν.Φ. και μετά από δύο χρόνια στον Κτησιφών πήρε μεταγραφή για τον Παναθηναϊκό.

Στον Παναθηναϊκό έκανε μεγάλη καριέρα κι αγωνίστηκε στην ομάδα έξι χρόνια από το 1993 έως το 2000 με μια διακοπή το 1997 που πήγε στην Ιταλική Νάπολι. Με την ομάδα του Παναθηναικού ήταν πρωταθλητής Ελλάδος το 1995 και το 1996. 

Μετά τον Παναθηναϊκό πήγε στον ΠΑΟΚ έως το 2003 εκτός ένα εξάμηνο που έπαιξε στην Ολυμπιάδα. Το 2003 πήρε μεταγραφή για την Α.Ε. Νίκαι και την επόμενη χρονιά για το Παγκράτι και το 2005 την Ανόρθωση και την Γαλλική Μονπελιέ, το 2007 στον Ηρακλή όπου κατέκτησε για 3η φορά το πρωτάθλημα .Από το 2009 αγωνίζεται στην Παναχαϊκή και την Α2.

Με την εθνική Ελλάδας έχει 80 συμμετοχές. Αδελφός του είναι ο Σάββας επίσης διεθνής με την εθνική Ελλάδος.

Παραπομπές 

Πετοσφαιριστές Παναχαϊκής
Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης
Πετοσφαιριστές ΠΑΟ
ΠΑΟΚ
Βούλγαροι αθλητές
Ηρακλής Γ.Σ. Θεσσαλονίκης
Μαγνητικός διαχωρισμός

Ο μαγνητικός διαχωρισμός αποτελεί μέθοδος φυσικού διαχωρισμού μιγμάτων που στηρίζεται στο μαγνητισμό. Τα μαγνητικά συστατικά έλκονται από έναν μαγνήτη ενώ τα υπόλοιπα συστατικά δε μετακινούνται επιτυγχάνωντας το διαχωρισμό. Συνήθως το μίγμα τοποθετείται κάτω από το μαγνήτη, ώστε να βοηθήσει η βαρύτητα στο διαχωρισμό. Αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται στην ανακύκλωση σκουπιδιών διαχωρίζοντας τα μέταλλα από τα σκουπίδια. Ωστόσο, υπάρχουν μέταλλα που δε μαγνητίζονται, οπότε χρειάζεται να ανακυκλώνονται μέσω ειδικών κάδων.

Μέθοδοι διαχωρισμού μιγμάτων
Βιομηχανικές διεργασίες
Μαγνητισμός
Χρήστος Στυλιανέας

Ο Χρήστος Στυλιανέας (Πειραιάς, 26 Ιανουαρίου 1944 - Πάτρα, 13 Οκτωβρίου 2019) ήταν τραγουδιστής και τραγουδοποιός, συνθέτης, στιχουργός, μπουζουξής και κιθαρίστας που θεωρήθηκε αυθεντία στο λαϊκό τραγούδι.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά, σπούδασε στην Πάντειο και ήταν εγκατεστημένος από το 1984 στην Πάτρα, δραστηριποιούμενος στο χώρο του ρεμπέτικου και στο λαϊκό τραγούδι. Αυτοδίδακτος και με ταλέντο, ξεκίνησε να τραγουδάει στις γειτονιές του Πειραιά από μικρό παιδί. Το 1967 ξεκίνησε την θητεία του στη δισκογραφία. Ασχολήθηκε, επίσης, με τη ζωγραφική και την αγιογραφία με πολλά πρωτότυπα έργα του να βρίσκονται σε Ιερούς Ναούς, μοναστήρια και ιδιωτικές συλλογές, σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Συνεργάστηκε σε μπουάτ της Αθήνας με σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής. Το 1968 για μια σεζόν εμφανίστηκε με τη Σωτηρία Μπέλλου στις «Νεφέλες», στην Πλάκα. Εκτός από τις προσωπικές του δισκογραφικές δουλειές, είχε αρκετές συμμετοχές σε άλμπουμ, ενώ έντυσε μουσικά και στιχουργικά τη δουλειά «Εδώ Σαχάρα» (1992) της Σόφης Παππά. Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει διάφοροι καλλιτέχνες. Έδινε το "παρών" σε δίσκους και άλλων καλλιτεχνών είτε ως ερμηνευτής, είτε ως δημιουργός, ορισμένες φορές με το ψευδώνυμο «Φιλέας». Έχει επίσης μελοποιήσει Βιβλικά αποσπάσματα, όπως τμήματα από το Άσμα Ασμάτων και το «Κεφάλαιο της Αγάπης» του Αποστόλου Παύλου.

Στις 15 Μαϊου 1975 παντρεύτηκε την Βούλα Γκάνια (λογίστρια-μουσικό-μοντελίστ), με την οποία απέκτησαν 5 παιδιά, την Ευτυχία, τη Δέσποινα, την Ιουστίνη, τη Σοφία και τον Κωσταντίνο. 

Ο Χρ. Στυλιανέας απεβίωσε στις 13 Οκτωβρίου 2019. Τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια και στους οικείους του εξέφρασε και ο δήμαρχος της Πάτρας Κώστας Πελετίδης.

Δισκογραφία 
Στους LP δίσκους του (ατομικούς και συμμετοχές) περιλαμβάνονται οι τίτλοι:
 «Κραυγή στα πέρατα» (1976) 
«Η φωτογραφία» (1979)
«Φθινοπωρινές αναμνήσεις» (1982)
 «Έξω ντέρτια» (1984) 
 «Ζιγκ Ζαγκ - Απ' το "Χάραμα" της Πάτρας» (1985)
 «Ο λαϊκός τραγουδιστής» (1988)
 «Αγαπάω» (1989) 
 «Θα περάσεις με κόκκινο φως» (1991)
 «Εδώ Σαχάρα» (1992) 
 «Παραβάτης» (1992)
«Προσεχώς μπορεί» (1994)

Μετά από 25 χρόνια, τον Οκτώβριο του 2019, κυκλοφόρησε το νέο CD του Χρήστου Στυλιανέα με τίτλο «Τα Τραγούδια Της Ζωής Μας», το οποίο εκδόθηκε από την εταιρεία Agape  το 2018, σε μουσική δική του και ενορχήστρωση του Νίκου Παπαδογιώργου και με τη συμμετοχή σπουδαίων μουσικών. Ο Χρήστος Στυλιανέας πρόλαβε και είδε την τελευταία του δουλειά.

Παραπομπές

Λαϊκοί τραγουδιστές
Ρεμπέτες
Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες μπουζουκτσήδες
Ο Απόστολος Ανδρέας (θρησκευτικό περιοδικό)

Το θρησκευτικό περιοδικό «Ο Απόστολος Ανδρέας» εκδιδόταν από την Ορθόδοξο Χριστιανική Ένωση των Νέων Πατρών και υπό την διεύθυνση του ιερέα και καθηγητή Θεολογίας Θωμ. Παπαγιανόπουλου με έδρα τον Ι.Ν. Παντοκράτορος Πατρών. 

Από τους βασικούς αρθρογράφους του περιοδικού υπήρξε, εκτός του Διευθυντή της έκδοσης, ο γέροντας Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της σύγχρονης ιστορίας της Πάτρας.

Πηγές

Δικτυακοί τόποι
Ψηφιακή Συλλογή Δανιηλίς: Ψηφιακά Τεκμήρια Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πατρών - Βιβλιοθήκη & Κέντρο Πληροφόρησης, Πανεπιστήμιο Πατρών -Ανοικτή Πρόσβαση στο πλήρες κείμενο των άρθρων του περιοδικού

Ελληνικά περιοδικά
Περιοδικά με τόπο έκδοσης την Πάτρα
Θρησκευτικά περιοδικά
Ιερά Μητρόπολις Πατρών
Πνυξ (Νομικόν Περιοδικόν)

Η Πνυξ ήταν δεκαπενθήμερο νομικό περιοδικό υπό την διεύθυνση του δικηγόρου των Πατρών Σ. Γκολφινόπουλου που εκδιδόταν στην Πάτρα κατά το χρονικό διάστημα 1897-1898.

Τυπώνονταν στο τυπογραφείο του Π. Ευμορφόπουλου.

Περιλάμβανε αποκλειστικά κείμενα και άρθρα για τη νομολογία των ελληνικών και πατρινών δικαστηρίων.

Πηγές

Δικτυακοί τόποι
Ψηφιακή Συλλογή Δανιηλίς: Ψηφιακά Τεκμήρια Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πατρών - Βιβλιοθήκη & Κέντρο Πληροφόρησης, Πανεπιστήμιο Πατρών -Ανοικτή Πρόσβαση στο πλήρες κείμενο των άρθρων του περιοδικού

Ελληνικά περιοδικά
Νομικά περιοδικά
Περιοδικά με τόπο έκδοσης την Πάτρα
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1963-64

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1963-64 διεξήχθη πάλι σε τέσσερις ομίλους και μετείχαν 62 ομάδες. Οι νικητές των ομίλων προκρίθηκαν στην τελική φάση, από την οποία οι δύο ανέβηκαν στην Α΄ εθνική κατηγορία.

Διοργάνωση
Οι 62 ομάδες της Β΄ εθνικής, που προέρχονταν από όλες τις ενώσεις της Ελλάδας, χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους, δύο του νότου (15 και 17 ομάδων) και δύο του βορρά (14 και 16 ομάδων). Οι τέσσερις νικητές των ομίλων πέρασαν στην τελική φάση, όπου διεκδίκησαν την άνοδο στην Α΄ εθνική κατηγορία, στην οποία ανέβηκαν οι δύο πρώτοι του τελικού ομίλου.

Το μειονέκτημα και αυτού του πρωταθλήματος Β΄ εθνικής ήταν ο υποβιβασμός πολλών ομάδων, ώστε να ανεβούν αντικαταστάτες τους από όλες τις τοπικές ενώσεις. Υποβιβάστηκαν 23 ομάδες: 7-7-4-5 αντίστοιχα από κάθε όμιλο.

Ομάδες: 62
Όμιλοι (4): Νότος 2 όμιλοι (15-17 ομάδων), Βορράς 2 όμιλοι (14-16 ομάδων).
Πρωταθλητές: 
Παναχαϊκή
 Προοδευτική: άνοδος στην Α΄ Εθνική.
Φίλιπποι Καβάλας
 Α.Ο. Τρίκαλα: άνοδος στην Α΄ Εθνική.
Υποβιβασμός στα τοπικά πρωταθλήματα (23 ομάδες): 7-7-4-5 αντίστοιχα από κάθε όμιλο.
Υποβιβασμός από Α΄ Εθνική: Ολυμπιακός Χαλκίδας, Α.Ο. Αιγάλεω.

Πρώτοι σκόρερ
Οι πρώτοι σκόρερ κάθε ομίλου ήταν:

Α΄ όμιλος: Νίκος Ζαγκότσης (Παναχαϊκή): 18 γκολ. 
Β΄ όμιλος: Γιάννης Φραντζής (Προοδευτική): 40 γκολ. 
Γ΄ όμιλος: Κώστας Ζαπάρας (Ηρακλής Σερρών): 17 γκολ.
Δ΄ όμιλος: Ανέστης Αφεντουλίδης (Άρης Καστοριάς): 23 γκολ.

Βαθμολογίες

Α΄ όμιλος

 *  Συγχώνευση «Παλλακωνικής Άμιλλας» με «Σπαρτιατικό Γ.Σ.»

Β΄ όμιλος

* Συγχώνευση Παλλεσβιακού με Άρη Μυτιλ.

Γ΄ όμιλος

1Σε αγώνα κατάταξης: Φίλιπποι - Ηρακλής Σ.: 1-0

Δ΄ όμιλος

1Σε αγώνα κατάταξης Α.Ο. Τρίκαλα - Ολυμπιακός Β.: 3-2

* Συγχώνευση Α.Ε. Τρικάλων με Αχιλλέα. Μετονομασία Αχιλλέα.

**Συγχώνευση Παμφθιωτικού με Ολυμπιακό Λαμίας.

***Συγχώνευση Α.Ε. Τρικάλων με Αχιλλέα. Μετονομασία Α.Ε. Τρικάλων.

Τελική φάση

Παραπομπές

Πηγές 

Στατιστική ποδοσφαίρου.
Ανδρέας Μπόμης, "Αλμανάκ. Όλα για το ποδόσφαιρο '91", σ. 24.
Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σσ. 41-50.

Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας
Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1963-1964