joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μαρία της Ορλεάνης, πριγκίπισσα της Βυρτεμβέργης

Η Μαρία της Ορλεάνης (Marie d'Orléans, 12 Απριλίου 1813, Παλέρμο – 6 Ιανουαρίου 1839, Πίζα) ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα, καλλιτέχνης και, με τον γάμο της, Δούκισσα της Βυρτεμβέργης (1837). Πριν από τον γάμο της ήταν γνωστή ως Δεσποινίς Βαλουά.

Ζωή

Η Μαρία Χριστίνα Καρολίνα Αδελαΐδα Φραγκίσκη Λεοπολδίνα ήταν το τρίτο παιδί (και η δεύτερη κόρη) του Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας και της συζύγου του, Μαρίας Αμαλίας των Δύο Σικελιών. Έλαβε μια ύψιστη εκπαίδευση από την επιμονή του πατέρα της, και έμαθε γλυπτική και ζωγραφική. Είχε εγκαταστήσει το δικό της ατελιέ στο Παλάτι του Κεραμεικού, στο οποίο θα δούλευε. Περιγράφηκε ως ζωντανός χαρακτήρας με μεγάλη ενέργεια, που ενδιαφέρεται τόσο για τα τα πάρτι όσο και για την πολιτική.

Στις αρχές του 1834, λόγω της ενοποίησης της μοναρχίας του Ιουλίου και της καλύτερης αποδοχής του Λουδοβίκου Φίλιππου από τους μονάρχες της Ευρώπης, ο Φερδινάνδος Β΄ των Δύο Σικελιών, έδωσε τη συγκατάθεσή του για τον γάμο της Πριγκίπισσας Μαρίας με ένα από τα μικρότερα αδέλφια του, συγκεκριμένα τον Λεοπόλδο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, αδερφό του και ξάδερφο της Μαρίας.

Ωστόσο, ύστερα από τις εξεγέρσεις που έπληξαν τη Γαλλία τον Απρίλιο του 1834, το Βασίλειο της Νάπολης ζήτησε από τη Μαρία να δώσει αμέσως το μέρος της οικογενειακής περιουσίας της Ορλεάνης, που ανήκε σε αυτήν από την «δωρεά-παραταγή» που ο Λουδοβίκος Φίλιππος είχε κάνει στα παιδιά του στις 7 Αυγούστου 1830, την παραμονή της προσχώρησής του στο θρόνο. Ο Λουδοβίκος Φίλιππος έκρινε ότι αυτό το αίτημα δεν ήταν λογικό και οι διαπραγματεύσεις για τον γάμο έληξαν.

Στις 17 Οκτωβρίου 1837, η Mαρία παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Α΄ της Βυρτεμβέργης, γιο του δούκα Αλεξάνδρου Α΄ της Βυρτεμβέργης και της Αντουανέττας της Σαξονίας-Κοβούργου-Γκότα. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1837 στις Βερσαλλίες που αποκαταστάθηκε από τον Λουδοβίκο Φίλιππο για προσωπική του χρήση.

Είχαν ένα παιδί, τον:
 Φίλιππο, Δούκα της Βυρτεμβέργης (1838 - 1917), παντρεύτηκε την Μαρία Θηρεσία Άννα της Αυστρίας το 1865. Είναι πρόγονοι των σημερινών διεκδικητών του θρόνου της Βυρτεμβέργης.

Το 1838, αποδυναμωμένη από πνευμονική φυματίωση, η Μαρία έφυγε για την Πίζα με την ελπίδα ότι το ευνοϊκό κλίμα θα την βοηθούσε να θεραπευτεί. Ο αδελφός της Λουδοβίκος, Δούκας του Νεμούρ, στάλθηκε αργότερα για να τη συνοδεύει με τις οδηγίες των γονιών της και έφτασε λίγο πριν από το θάνατό της στις 6 Ιανουαρίου 1839. Η Μαρία θάφτηκε στις 27 Ιανουαρίου στο Βασιλικό Παρεκκλήσι στο Ντρε.

Παραπομπές

Πηγές
 Catalogue, Marie d'Orléans, 1813-1839, Princesse et artiste romantique, Somogy, Paris, 2008 .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Marie d’Orléans 1813–39 - Princess and Romantic Artist - exhibition at the Louvre, 18 April - 21 July 2008 (supplemented by an exhibition at the Musée Condé de Chantilly
Marie d'Orléans 1813-1829 - Musée du Louvre - Paris 
 

Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Δούκισσες της Βυρτεμβέργης
Κάρολος Ιωσήφ, αρχιδούκας της Αυστρίας

Ο Αρχιδούκας Κάρολος Ιωσήφ της Αυστρίας (1 Φεβρουαρίου 1745 - 18 Ιανουαρίου 1761) ήταν ο δευτερότοκος γιος της Αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας και του Φραγκίσκου Στέφανου της Λωρραίνης.

Ζωή
Ο Κάρολος Ιωσήφ Εμμανουήλ Ιωάννης Νέπομουκ Αντώνιος Προκόπιος ήταν ο αγαπημένος γιος της Μαρίας Θηρεσίας και του Φραγκίσκου. Είχε αρραβωνιαστεί αρχικά τη Μαρία Λουίζα της Ισπανίας και στη συνέχεια την Ισαβέλλα της Πάρμας.

Είναι γνωστό ότι μισούσε τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Ιωσήφ. Τον κορόιδευε για την υπεροψία του και θεωρούσε ο ίδιος να αξίζει περισσότερο να γίνει αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επειδή ήταν ο πρώτος γιος που γέννησε η Μαρία Θηρεσία κατά τη διάρκεια της βασιλείας της ως αυτοκράτειρα. Ο Κάρολος συχνά έλεγε ότι σκόπευε να πολεμήσει εναντίον του αδερφού του για τον θρόνο.

Θάνατος
Η αντιπαλότητα μεταξύ των αδελφών τερματίστηκε από τον θάνατο του Κάρολου Ιωσήφ από ευλογιά, δύο εβδομάδες πριν από τα δέκατα έκτα γενέθλιά του. Ενώ η μητέρα του καθόταν στο κρεβάτι του κλαίγοντας, ο Κάρολος Ιωσήφ της είπε: "Δεν πρέπει να κλαις για μένα, αγαπητή μητέρα, γιατί αν ζούσα, θα σου έδινα πολλά περισσότερα δάκρυα!"

Ο Κάρολος Ιωσήφ είναι θαμμένος στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης. Η καρδιά του θάφτηκε χωριστά στο Παρεκκλήσιο Λορέτο της Αυγουστινιανής Εκκλησίας στη Βιέννη.

Πηγές
 Mahan, J. Alexander: Maria Theresa of Austria, READ BOOKS 2007

Παραπομπές
Χεδιβάτο της Αιγύπτου

Το χεδιβάτο της Αιγύπτου (αραβικά: خديوية مصر, , οθωμανικά τουρκικά: خدیویت مصر, Hıdiviyet-i Mısır) ήταν αυτόνομο, φόρου υποτελές κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που συστάθηκε και κυβερνήθηκε από τη δυναστεία του Μεχμέτ Αλή μετά την ήττα και την απέλαση των δυνάμεων του Ναπολέοντα Βοναπάρτη που έθεσαν τέλος στη βραχύβια γαλλική κατοχή της Κάτω Αιγύπτου. Το Ηνωμένο Βασίλειο κατέλαβε το έδαφος το 1882 και η βρετανική κυριαρχία διήρκεσε μέχρι το 1914, όταν το Ηνωμένο Βασίλειο σύστησε προτεκτοράτο που ονομάστηκε σουλτανάτο της Αιγύπτου.

Οικονομία
Κατά τη διάρκεια του χεδιβάτου, η τυποποιημένη μορφή του αιγυπτιακού νομίσματος ήταν η αιγυπτιακή λίρα. Λόγω της σταδιακής ευρωπαϊκής κυριαρχίας της αιγυπτιακής οικονομίας, το χεδιβάτο υιοθέτησε το χρυσό πρότυπο το 1885.

Παρόλο που η υιοθέτηση σύγχρονων βιομηχανικών τεχνικών άρχισε υπό τον Μεχμέτ Αλή στις αρχές του 19ου αιώνα, η πολιτική συνεχίστηκε από τους χεδίβες. Οι μηχανές εισήχθησαν στην Αίγυπτο και, με την κατάργηση του khedivate το 1914, η βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας είχε γίνει η πιο σημαντική στο έθνος.

Δείτε επίσης
Χεδίβης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προξεκινές αναφορές από τα αρχεία του Foreign Office, σχετικές με την ανακατοχή της Θάσου από την Τουρκία  Θασιακά, ΤΕΙ ΑΜΘ

Ιστορία της Αιγύπτου
Ροβέρτος Α΄ του Ναμύρ

Ο Ροβέρτος Α΄, γερμ. Robert (απεβ. πριν το 981) από τον Οίκο του Ναμύρ ήταν κόμης του Λόμμεγκαου το 946.

Βιογραφία
Η καταγωγή του είναι άγνωστη. έθεσε τον εαυτό του ανεξάρτητο και αντιτέθηκε στον Μπρούνο των Οθωνιδών αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και δούκα της Λοθαριγγίας.

Ο Ροβέρτος Α΄ αγνόησε το διάταγμα (edict) του Μπρούνο, που τον διέταζε να κατεδαφίσει όλα τα οχυρά που έκτισε, χωρίς να ζητήσει την άδειά του.

Οικογένεια
Η ταυτότητα της συζύγου του δεν μας είναι γνωστή. Είχε τέκνα:
 Αλβέρτος Α΄ απεβ. 1011, κόμης του Ναμύρ.
 Γκίζελμπερτ.
 Ράτμποουτ.

Εξωτερικές Πηγές
 Foundatio for Medieval Genealogy, European Nobility Germany (H.R.E.), Lotharingia, Namur

Οίκος του Ναμύρ
Κόμητες του Ναμύρ
Αλβέρτος Α΄ του Ναμύρ

O Αλβέρτος Α΄ του Ναμύρ, (απεβίωσε περί το 1101) από τον Οίκο του Ναμύρ ήταν κόμης του Ναμύρ (998 - 1101).
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ροβέρτου Α΄ κόμη του Λόμμε(γκαου) και έγινε κόμης του Ναμύρ το 998.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την Ερμενγκάρντε των Καρολιδών, κόρη του Καρόλου δούκα της Κάτω Λωρραίνης και είχε τέκνα:

Ροβέρτος Β΄ απεβ. 1018-31, κόμης του Ναμύρ.
Αλβέρτος Β΄ απεβ. 1067, κόμης του Ναμύρ. Απέκτησαν την Χέντβιχ του Ναμύρ που παντρεύτηκε τον Γεράρδο Δ΄ της Αλσατίας, η δισέγγονη τους Βεατρίκη Α΄ της Βουργουνδίας παντρεύτηκε τον γνωστό Γερμανό αυτοκράτορα Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα. Υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με τα ακριβή ονόματα των θυγατέρων τους επειδή εμφανίζονται δυο διαφορετικά γενεαλογικά δέντρα.

Δύο πηγές της εποχής δίνουν διαφορετικά ονόματα για τις κόρες του. Η "Γενεαλογία των απογόνων του Αγ. Αρνούλφου" αναφέρει:

Χαντεβίντε.
Έμμα του Λόοτς.

Η "Ζωή του Αρνούλφου επισκόπου Συεσσιώνος" (γαλλ. Σουασσόν) I.3, MGH SS XV.2, p. 879 παραθέτει:

Λιούτγκαρτ, μητέρα του Έμμον κόμη του Λόοτς και του Όττο.
Γκόντα.
Ερμενγκάρντε.

Πιστεύεται ότι η Έμμα και η Λιούτγκαρτ, οι οποίες σχετίζονται με το Λόοτς, ταυτίζονται.

Παραπομπές

Πηγές

Medieval Lands Project on Albert I, Count of Namur
Ancestral Roots of Certain American Colonists Who Came to America Before 1700 by Frederick Lewis Weis: Seventh Edition, Lines 149-20, 164-24

Οίκος του Ναμύρ
Κόμητες του Ναμύρ
Ροβέρτος Β΄ του Ναμύρ

Ο Ροβέρτος Β΄ του Ναμύρ (Γερμ. Robert II πέθανε 1016/1031) μέλος του Οίκου του Ναμύρ και Κόμης του Ναμύρ (1010 - 1016) ήταν μεγαλύτερος γιος του Αλβέρτου Α΄ του Ναμύρ και της Ερμενγκάντε κόρης του Καρόλου της Κάτω Λωρραίνης.

Βιογραφία

Διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Κομητεία του Ναμύρ (1010), η μητέρα του ήταν αδελφή της Γκέρμπεργκα της συζύγου του Λάμπερτ Α΄ του Λουβαίν. Ο Ροβέρτος Β΄ τον βοήθησε το 1012 στη διαμάχη εναντίον του Μπάλντρικ Β΄ επισκόπου της Λιέγης.
Το 1015 συμμετείχε στη μάχη του κάστρου Φλορένς, όπου σκοτώθηκε ο πεθερός του, ο Ροβέρτος Β΄ αναφέρεται σε νέο Γερμανικό έγγραφο (1018). 
Απεβίωσε άγαμος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αλβέρτος Β΄ του Ναμύρ.

Παραπομπές

Πηγές

Pirenne, Henri (1907). Biographie Nationale de Belgique. Brussels: Académie Royale de Belgique. p. 480.

Οίκος του Ναμύρ
Κόμητες του Ναμύρ
Αλβέρτος Β΄ του Ναμύρ

Ο Αλβέρτος Β΄ του Ναμύρ (γερμανικά: Albert II, πέθανε το 1067) μέλος του Οίκο του Ναμύρ και Κόμης του Ναμύρ (1016 - 1067) ήταν δεύτερος γιος του Αλβέρτου Α΄ του Ναμύρ και της Ερμενγκάρντε κόρης του Καρόλου της Κάτω Λωρραίνης.

Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ροβέρτο Β΄ του Ναμύρ. Το 1037 συμμετείχε σε πόλεμο εναντίον του Εύδη Β΄ του Μπλουά που επιζητούσε να δημιουργήσει ένα βασίλειο ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία. Το 1046 υποστήριξε τον αυτοκράτορα Ερρίκο Γ΄ στη διαμάχη του με τους Γοδεφρείδο Γ΄ της Κάτω Λωρραίνης και Βαλδουίνο Ε΄ της Φλάνδρας. 
Ίδρυσε στο Ναμύρ τον καθεδρικό ναό του Σαιν Άλμπαν (1047).

Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Ρεγκελίντα των Αρντέν-Βερντέν (1010 - 1015), κόρη του Γκοτέλο Α΄ της Λωρραίνης απέκτησε :

Αλβέρτος Γ΄ του Ναμύρ 
Ερρίκος Α΄ του Ντυρμπουύ
Χέντβιχ του Ναμύρ, παντρεύτηκε τον Γεράρδο δούκα της Λωρραίνης.

Παραπομπές

Πηγές
Borgnet, Jules (1866). Biographie Nationale. Brussels: Académie Royale de Belgique. p. 196-197.
Gislebertus (of Mons) (2005). Chronicle of Hainaut. Translated by Napran, Laura. The Boydell Press.

Οίκος του Ναμύρ
Κόμητες του Ναμύρ
Ερρίκος Α΄ του Ντυρμπουύ

Ο Ερρίκος Α΄, γαλλ. Henri I (απεβ. 1097) από τον Οίκο του Ναμύρ ήταν κόμης του Ντυρμπουύ.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου Β΄ κόμη του Ναμύρ και της Ρεγκελίντε των Αρντέν-Βερντέν, κόρης του Γκοτέλο Α΄ δούκα της Λωρραίνης.

Ο Ερρίκος Δ΄ της Γερμανίας επιβεβαίωσε δωρεές του Ερρίκου Α΄ στο ναό του Αγ. Ιακώβου στη Λιέγη και μάρτυρας σε αυτό ήταν ο Γκίζελμπερτ Β΄ κόμης του Ντυράς. Ο Ερρίκος Α΄ συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία και απεβίωσε το 1097 στην Ιερουσαλήμ.

Τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, ο Γοδεφρείδος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία γυναίκα, που δεν μας είναι γνωστό το όνομά της και είχε τέκνα:
 Γοδεφρείδος απεβ. πριν το 1124, κόμης του Ντυρμπουύ.

Πηγές
 Gade, John A., Luxembourg in the Middle Ages, Brill, 1951
 Terre de Durbuy, catalogue d'exposition, Durbuy, Halle aux Blés, Ministère de la Communauté française, Direction générale des Arts et des Lettres, Administration du Patrimoine Culturel, 1982
 Medieval Lands Project, Comtes du Durbuy

Οίκος του Ναμύρ
Γοδεφρείδος του Ντυρμπουύ

Ο Γοδεφρείδος, γαλλ. Godefroi (απεβ. πριν το 1124) από τον Οίκο του Ναμύρ ήταν κόμης του Ντυρμπουύ.

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ερρίκου Α΄ κόμη του Ντυρμπουύ.

Αιχμαλώτισε τον Ότμπερτ επίσκοπο της Λιέγης και τον φυλάκισε στο Ντυρμπουύ. Αυτό μάλλον συνδέεται με τη διαμάχη του Ότμπερτ με τον Γοδεφρείδο Α΄ των Ρέγκιναρ κόμη του Λουβαίν για την κομητεία του Μπρούνενγκερουτς. Τελικά ο Ερρίκος Δ΄ την απέδωσε στον Αλβέρτο Γ΄ κόμη του Ναμύρ, θείο του Γοδεφρείδου. Αυτό εγινε λόγω της διαφωνίας του Ερρίκου Γ΄ κόμη του Λουξεμβούργου και του Άρνολτ Α΄ κόμη του Λόον (Λόοτς).

Πριν το 1124 ο Γοδεφρείδος απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος Β΄. Όταν αυτός απεβίωσε η κομητεία πέρασε στον Ερρίκο Δ΄ των Ναμύρ κόμη του Λουξεμβούργου, εξάδελφο του Γοδεφρείδου.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλίκη, κόρη του Ερρίκου, κόμη του Γκρανπρέ & Πορσιάν και είχε τέκνα:
 Ριχάρδος Α΄, επίσκοπος του Βερντέν.
 Ερρίκος Β΄, κόμης του Ντυρμπουύ.
 Αλίκη, μοναχή.

Πηγές
 Gade, John A., Luxembourg in the Middle Ages, Brill, 1951
 Terre de Durbuy, catalogue d'exposition, Durbuy, Halle aux Blés, Ministère de la Communauté française, Direction générale des Arts et des Lettres, Administration du Patrimoine Culturel, 1982
 Medieval Lands Project, Comtes du Durbuy

Οίκος του Ναμύρ
Αλβέρτος Γ΄ του Ναμύρ

Ο Αλβέρτος Γ΄ του Ναμύρ  (Γαλλ. Albert III περί το 1027 - 29 Ιουλίου 1102) μέλος του Οίκου του Ναμύρ και Κόμης του Ναμύρ (1063 - 1102) ήταν μεγαλύτερος γιος του Αλβέρτου Β΄ του Ναμύρ και της Ρεγκελίντας της κόρης του Γκοτέλο Α΄ της Λωρραινης.

Βιογραφία

Αναμείχθηκε στους πολέμους διαδοχής του Οίκου της Φλάνδρας (1071) και βοήθησε τη Ριχίλδη, κόμισσα του Αινώ να πολεμήσει τον Ροβέρτο της Φριζίας αλλά η Ριχίλδη ηττήθηκε και έχασε τη Φλάνδρα.
Η Ματθίλδη της Κανόσα μαρκησία της Τοσκάνης τον υποστήριξε όταν ήθελε να κερδίσει το δουκάτο του Μπουγιόν (1076) που το διεκδικούσε από την μητέρα του, πολέμησε εναντίον του Γοδεφρείδου του Μπουγιόν. Σε μάχη κοντά στο Ντάλεμ σκότωσε τον Χέρμαν Β΄ της Λοθαριγγίας, γι'αυτό εξέπεσε από την εύνοια του βασιλιά της Γερμανίας. Ο Ερρίκος του Βερντέν επίσκοπος της Λιέγης με την Ειρήνη του Θεού έκλεισε ειρήνη υπέρ του Γοδεφρείδου (1086).
Ο Ότμπερτ της Λιέγης επίσκοπος της Λιέγης του έδωσε την κομητεία του Μπρούνενγκερουτς (1099).

Οικογένεια

Με την σύζυγο του Ίδα της Σαξονίας (1065) κόρη του Βερνάρδου Β΄ της Σαξονίας απέκτησε:
Γοδεφρείδος Α΄ του Ναμύρ
Ερρίκος Α΄ 1070-1138, κόμης του Λα Ρος. 
Γοδεφρείδος, κόμης του Λα Ρος.
Ερρίκος Β΄ απεβ. 1153, κόμης του Λα Ρος.
Ματίλντα, παντρεύτηκε πρώτα τον Τιερρύ Α΄ του Βαλκούρ και μετά τον Νικόλαο κύριο του Αβέν.
Φρειδερίκος της Λιέγης απεβ. 1121, επίσκοπος της Λιέγης.
Αλβέρτος απεβ. 1122, κόμης της Γιάφφα 
Αδελαΐδα 1068-1124, παντρεύτηκε τον Όθωνα Β΄ των Καρολιδών κόμη του Σινύ.

Παραπομπές

Πηγές

J. Borgnet, Jules (1866). Biographie Nationale. Brussels: Académie Royale de Belgique. p. 198–199.
Gislebertus (of Mons) (2005). Chronicle of Hainaut. Translated by Napran, Laura. The Boydell Press.

Οίκος του Ναμύρ
Κόμητες του Ναμύρ
Φρειδερίκος της Λιέγης

Ο Φρειδερίκος, γαλλ. Frederick (απεβ. 1121) από τον Οίκο του Ναμύρ ήταν επίσκοπος της Λιέγης (1119-1121).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αλβέρτου Γ΄ κόμη του Ναμύρ και της Ίντας των Μπίλλουνκ, κόρης του Βερνάρδου Β΄ δούκα της Σαξονίας. 

Διαδέχθηκε τον Αλέξανδρο επίσκοπο της Λιέγης, όταν αυτός εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, μετά από κατηγορίες εναντίον του για σιμωνία το 1119. Ως αποτέλεσμα, ο Φρειδερίκος υπέφερε από την ανοικτή έχθρα των υποστηρικτών του Αλεξάνδρου. 

Πιστεύεται ότι δηλητηριάστηκε από τον κόμη του Λουβαίν και απεβίωσε το 1121.

Παραπομπές

Οίκος του Ναμύρ
Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Γοδεφρείδος Α΄ του Ναμύρ

O Γοδεφρείδος Α΄ του Ναμύρ (Γερμανική γλώσσα : Godfrey I, πριν το 1080 - 19 Αυγούστου 1139) μέλος του Οίκου του Ναμύρ και Κόμης του Ναμύρ (1102 - 1139) ήταν μεγαλύτερος γιος του Αλβέρτου Γ΄ του Ναμύρ και της  Ίντας, κόρης του Βερνάρδου Β΄ της Σαξονίας. Ίδρυσε το αβαείο του Φλόρεφφε, στο οποίο και τάφηκε (1121).
Δεύτερη σύζυγός του ήταν η Ερμεσίνδη των Αρντέν. Ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα όρισε την Ερμενσίνδη κληρονόμο της κομητείας του Λουξεμβούργου· αυτή την απέδωσε στον γιο της Ερρίκο Δ΄.

Οικογένεια

Με την πρώτη σύζυγο του Σίβυλλα (1087) κόρη του Ρότζερ του Σατώ-Πορσιάν απέκτησε:
 Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Ζερβαί του Ρετέλ
 Φλαντρίνα, παντρεύτηκε τον Ούγο του Επινουά.

Όταν η Σίβυλλα βρέθηκε έγκυος με τον εραστή της Ενγκερράνντ Α΄ του Κουσύ (1105), ο Γοδεφρείδος τη διαζεύχθηκε.

Με την δεύτερη σύζυγο του Ερμεσίνδη των Αρντέν (1109), κόρη του Κορράδου Α΄ κόμη του Λουξεμβούργου, απέκτησε:
Αλβέρτος απεβίωσε νέος το 1127.
Ερρίκος Δ΄, κόμης του Λουξεμβούργου.
Κλημεντία απεβ. 1158, παντρεύτηκε τον Κορράδο Α΄ δούκα του Τσέρινγκεν.
Αλίκη, παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο Δ΄ κόμη του Αινώ.

Παραπομπές

Πηγές

Detlev Schwennicke: Europäische Stammtafeln, Τόμος 7, 1979, Πίνακας. 68
Gilbert de Mons (2005). Chronicle of Hainaut. Translated by Napran, Laura. Boydell Press.
Little, Lester K. (1978). Religious Poverty and the Profit Economy in Medieval Europe. Cornell University Press.

Οίκος του Ναμύρ
Κόμητες του Ναμύρ
Βασίλειο της Αιγύπτου

Βασίλειο της Αιγύπτου (, , ) ονομαζόταν το de jure ανεξάρτητο αιγυπτιακό κράτος που ιδρύθηκε υπό τη δυναστεία του Μεχμέτ Αλή το 1922, έπειτα από τη μονομερή διακήρυξη ανεξαρτησίας της Αιγύπτου από το Ηνωμένο Βασίλειο. Μέχρι την αγγλοαιγυπτιακή συνθήκη του 1936, το Βασίλειο ήταν μόνο τυπικά και όχι ουσιαστικά ανεξάρτητο, αφού οι Βρετανοί διατηρούσαν τον έλεγχο των εξωτερικών σχέσεων, των επικοινωνιών, του στρατού και του αγγλοαιγυπτιακού Σουδάν. Μεταξύ του 1936 και του 1952, οι Βρετανοί συνέχισαν να διατηρούν στρατιωτική παρουσία και πολιτικούς συμβούλους, σε μικρότερο βαθμό.

Το νομικό καθεστώς της Αιγύπτου ήταν εξαιρετικά περίπλοκο, λόγω της de facto απόσχισης της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1805, της κατοχής της από τη Βρετανία το 1882 και της μετατροπής της σε σουλτανάτο και βρετανικό προτεκτοράτο το 1914. Σύμφωνα με τη μεταβολή του καθεστώτος από σουλτανάτο σε βασίλειο, ο σουλτάνος ​​της Αιγύπτου, Φουάντ Α΄, πήρε τον τίτλο του βασιλιά. Η κυριαρχία του βασιλείου υπονομευόταν από αυστηρούς περιορισμούς που επέβαλαν οι Βρετανοί, οι οποίοι διατήρησαν τεράστιο έλεγχο στις αιγυπτιακές υποθέσεις και τα στρατεύματά τους συνέχισαν να διατηρούνται στη χώρα. Από τη σύσταση του βασιλείου, το Σουδάν ήταν επίσημα ενωμένο με την Αίγυπτο. Ωστόσο, η πραγματική αιγυπτιακή εξουσία στο Σουδάν ήταν ελάχιστη λόγω του ρόλου της Βρετανίας ως κυρίαρχης δύναμης στο αγγλοαιγυπτιακό Σουδάν.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Φουάντ, η μοναρχία αγωνίστηκε ενάντια στο κόμμα Βαφντ, μια εθνικιστική πολιτική οργάνωση ευρείας βάσης που αντιτάχθηκε σθεναρά στην βρετανική κυριαρχία και στους ίδιους τους Βρετανούς, οι οποίοι ήταν αποφασισμένοι να διατηρήσουν τον έλεγχο της διώρυγας του Σουέζ. Άλλες πολιτικές δυνάμεις που αναδύθηκαν σε αυτή την περίοδο περιλάμβαναν το Κομμουνιστικό Κόμμα (1925) και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα (1928), που τελικά κατέστη ισχυρή πολιτική και θρησκευτική δύναμη. Ο βασιλιάς Φουάντ πέθανε το 1936 και ο Φαρούκ τον διαδέχθηκε στο θρόνο σε ηλικία δεκαέξι ετών. Εκνευρισμένος από την πρόσφατη εισβολή στην Αβυσσίνια, υπέγραψε την αγγλοαιγυπτιακή συνθήκη, απαιτώντας από τη Βρετανία να αποσύρει όλα τα στρατεύματα από την Αίγυπτο, εκτός από τη ζώνη του καναλιού του Σουέζ (που συμφωνήθηκε να εκκενωθεί το 1949).

Το βασίλειο μαστιζόταν από τη διαφθορά και οι πολίτες το θεωρούσαν μαριονέτα των Βρετανών. Αυτό, σε συνδυασμό με την ήττα στον πόλεμο της Παλαιστίνης του 1948–1949, οδήγησε στην αιγυπτιακή επανάσταση του 1952 από το Κίνημα Ελεύθερων Αξιωματικών. Ο Φαρούκ παραιτήθηκε υπέρ του γιού του Φουάντ Β΄. Το 1953 η μοναρχία καταργήθηκε επισήμως και ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Αιγύπτου. Το νομικό καθεστώς του Σουδάν επιλύθηκε μόλις το 1954, όταν η Αίγυπτος και η Βρετανία συμφώνησαν ότι θα έπρεπε να της αναγνωριστεί η ανεξαρτησία το 1956.

Παραπομπές

Επιπλέον ανάγνωση
 Tignore, Robert L. Egypt: A Short History (2011) online

Ιστορία της Αιγύπτου
Ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Η ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η διαδικασία της προσχώρησης της Δημοκρατίας της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως κράτος μέλος και βρίσκεται στην τρέχουσα ατζέντα για τη μελλοντική διεύρυνση του οργανισμού.
Στις 7 Νοεμβρίου 2007, η Σερβία εκκίνησε Συμφωνία Σταθεροποίησης και Σύνδεσης (ΣΣΣ) με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό αποτέλεσε ορόσημο στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις και εκτελέστηκε ύστερα από τη συμβουλή της γενικής εισαγγελέως για εγκλήματα πολέμου Κάρλα Ντελ Πόντε, η οποία ενημέρωσε την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι η χώρα συμμορφώνεται με το δικαστήριο, όμως ανέφερε ότι ο Ράτκο Μλάντιτς έπρεπε να βρίσκεται στη Χάγη πριν από οποιαδήποτε επίσημη υπογραφή. Ο Μλάντιτς συνελήφθη στις 26 Μαΐου 2011 και εκδόθηκε για δίκη στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα που αφορούσαν την πρώην Γιουγκοσλαβία. Στις 20 Ιουλίου 2011 ο Γκόραν Χάτζιτς έγινε ο τελευταίος διωκόμενος που συνελήφθη. Μετά από κάποιες οπισθοδρομήσεις στο πολιτικό πεδίο, στις 7 Δεκεμβρίου 2009 η Ευρωπαϊκή Ένωση «ξεπάγωσε» την εμπορική συμφωνία με τη Σερβία και οι χώρες της Σένγκεν κατήργησαν την υποχρέωση θεώρησης βίζας για τους πολίτες της Σερβίας στις 19 Δεκεμβρίου 2009.

Η Σερβία υπέβαλε επισήμως αίτηση προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις 22 Δεκεμβρίου 2009 και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή την κατέστησε υποψήφια προς ένταξη χώρα στις 12 Οκτωβρίου 2011. Με απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου η ​​Σερβία έλαβε πλήρες καθεστώς υποψήφιας χώρας την 1η Μαρτίου 2012. Στις 28 Ιουνίου 2013 το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενέκρινε τα συμπεράσματα και τις συστάσεις του Συμβουλίου Υπουργών για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη Σερβία. Τον Δεκέμβριο του 2013 το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενέκρινε το άνοιγμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων και στις 21 Ιανουαρίου 2014 διεξήχθη η πρώτη Διακυβερνητική Διάσκεψη στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Βρυξελλών.

Διαδικασία απελευθέρωσης των θεωρήσεων βίζας 
Την 1η Ιανουαρίου 2008 τέθηκαν σε ισχύ οι συμφωνίες για τη διευκόλυνση της χορήγησης θεωρήσεων βίζας και την επανεισδοχή μεταξύ της Σερβίας και της Ε.Ε.Η Σερβία έλαβε έναν οδικό χάρτη για την ελευθέρωση του καθεστώτος θεωρήσεων στις 7 Μαΐου 2008 και προστέθηκε στη λίστα των απαλλαγής θεωρήσεων βίζας για τους πολίτες της στις 19 Δεκεμβρίου 2009, επιτρέποντας στους υπηκόους της να ταξιδεύουν στις χώρες της ζώνης Σένγκεν, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Κύπρο χωρίς θεώρηση, παρά μόνο με βιομετρικά διαβατήρια.

Παραπομπές

Σερβία
Διεθνείς σχέσεις της Σερβίας
Πρωθυπουργός της Σερβίας

Ο πρωθυπουργός της Σερβίας (Премијер Србије), επίσημα Πρόεδρος της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Σερβίας (Председник Владе Републике Србије), είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Σερβίας. Ο πρωταρχικός ρόλος του πρωθυπουργού είναι να κατευθύνει το έργο της κυβέρνησης και να υποβάλει στην Εθνική Συνέλευση το κυβερνητικό πρόγραμμα, συμπεριλαμβανομένου ενός καταλόγου προτεινόμενων υπουργών. Η παραίτηση του πρωθυπουργού προκαλεί την πτώση της κυβέρνησης.

Η σημερινή πρωθυπουργός, Άνα Μπρνάμπιτς, μια ανεξάρτητη πολιτικός, διορίστηκε από τον πρόεδρο Αλεξάνταρ Βούτσιτς στις 29 Ιουνίου 2017.

Ιστορικά στοιχεία
Η πρώτη σύγχρονη σερβική κυβέρνηση σχηματίστηκε στις 27 Αυγούστου 1805 στη Βόλιαβτσα, κοντά στο Στράγκαρι, κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σερβικής Επανάστασης, και είχε την ονομασία «Διοικητικό Συμβούλιο» (Правитељствујушчи Совјет), ενώ ο τίτλος του αρχηγού του συμβουλίου ήταν «Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου».  Αρχικά, το Συμβούλιο δεν είχε υπουργούς, αλλά μόνο μέλη, όμως το 1811 δημιουργήθηκαν τα πρώτα υπουργεία. Η κυβέρνηση αυτή έπαψε να υπάρχει με την κατάρρευση της Πρώτης Σερβικής Επανάστασης στις 3 Οκτωβρίου 1813, ωστόσο αργότερα συνέχισε να εργάζεται στην εξορία στο Κοτίν της Ρωσίας, από το 1813 έως το 1814.

Η κυβέρνηση αποκαταστάθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1815 μετά τη Δεύτερη Σερβική Επανάσταση. Ο αρχηγός της κυβέρνησης αυτής ονομάστηκε Αντιπρόσωπος του Πρίγκιπα (Књажевски представител). Αυτός ο τίτλος παρέμεινε επίσημος μέχρι το 1861, ακόμα και μετά την ίδρυση της συνταγματικής κυβέρνησης το 1835. Πριν από εκείνο το έτος, το πολιτικό πόστο δεν είχε μεγάλη αξία ή επιρροή και εξαρτιόταν αποκλειστικά από τη βούληση του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς.

Από το 1861 έως το 1903 ο αρχηγός της κυβέρνησης ονομαζόταν Πρόεδρος του Υπουργικού (Председник министарства). Από το 1903 έως τη δημιουργία του Βασιλείου των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων, την 1η Δεκεμβρίου 1918, ο αρχηγός της κυβέρνησης είχε τον τίτλο Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών (Předsedník министарског савета).

Υπό το κομμουνιστικό καθεστώς του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο η Σερβία ήταν μέρος της Γιουγκοσλαβίας και ο λεγόμενος «Υπουργός της Σερβίας» ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία μιας τοπικής μονοκομματικής κυβέρνησης. Το τίτλος άλλαξε ξανά με την πάροδο των ετών που μέχρι το 1953 ονομαζόταν Πρόεδρος της Κυβέρνησης, ενώ τα επόμενα έτη μέχρι το 1991 καλούνταν Πρόεδρος του Εκτελεστικού Συμβουλίου. Μετέπειτα καθιερώθηκε ο τίτλος Πρόεδρος της Κυβέρνησης και Πρωθυπουργός.

Κατάλογος πρωθυπουργών της Σερβίας

Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας στην Σ.Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας (1945–1992)

Δημοκρατία της Σερβίας στην Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας / Σερβία και Μαυροβούνιο (1992–2006)

Σερβική Δημοκρατία (2006–σήμερα)

Εν ζωή πρώην πρωθυπουργοί 
Αυτή την στιγμή βρίσκονται εν ζωή 8 πρώην πρωθυπουργοί της Σερβίας:

Οι πιο πρόσφατοι θάνατοι πρώην πρωθυπουργών της Σερβίας είναι αυτοί του Ντράγκουτιν Ζελένοβιτς (1991) το 2020, and Ντουσάν Κέντρικ (1974–1978) το 2022.

Δείτε επίσης 

 Κυβέρνηση της Σερβίας
 Πρόεδρος της Σερβίας
 Κατάλογος προέδρων της Σερβίας

Πηγές 

Πρωθυπουργοί της Σερβίας
Αρμένιοι στη Σερβία

Η Αρμενική κοινότητα στη Σερβία χρονολογείται από την περίοδο του Μεσαίωνα. Το 1218 ο Άγιος Σάββας προσκάλεσε Αρμένιους τεχνίτες να χτίσουν ένα Σερβικό Ορθόδοξο μοναστήρι, έπειτα από ταξίδι του στην Αρμενία και αφού είδε την εκεί όμορφη αρχιτεκτονική. Οι Αρμένιοι έχτισαν την Ιερά Μονή Βιτόβνιτσα, η οποία διατήρησε ένα δίγλωσσο ιερό κείμενο σε σερβικά και αρμενικά.

Οι Αρμένιοι ήταν ένα μικρό μέρος του οθωμανικού στρατού όταν αυτοί εισέβαλαν στην Σερβία, πριν από τη Μάχη του Κοσόβου (1389). Ωστόσο στο άκουσμα ότι θα επιτεθούν ένα χριστιανικό λαό, εγκατέλειψαν τους Οθωμανούς για να πολεμήσουν στο πλευρό των Σέρβων. Μετά τη μάχη οι επιζώντες Αρμένιοι εγκαταστάθηκαν στους λόφους της Σοκόμπανια, όπου έκτισαν το Μοναστήρι Γέρμεντσιτς.

Ο Εβλιγιά Τσελεμπή, Τούρκος χρονογράφος και περιηγητής, έχει καταγράψει μια αρμενική παρουσία στο Ούζιτσε, κατά τον 17ο αιώνα.

Τα απομεινάρια ενός αρμενικού νεκροταφείου υπάρχουν στο φρούριο Καλεμέγκνταν, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά τον 17ο αιώνα οπότε και το κατέστρεψαν οι Οθωμανοί. Μόνο μερικοί τάφοι μένουν σε καλή κατάσταση. Το 1810 οι Τούρκοι κατέστρεψαν το Μοναστήρι του Τσέλιε, με τους Σέρβους να το ξανακτίζουν το 1811 έχοντας τη βοήθεια πλούσιων Αρμενίων. Ένας από τους ευεργέτες είχε την ιδέα ανέγερσης ενός αρμενικού τρούλου που συμπεριλήφθηκε στο έργο, έτσι ώστε το μοναστήρι σήμερα να αποτελεί ένα μείγμα βυζαντινής, σερβικής και αρμενικής αρχιτεκτονικής.

Τη δεκαετία του 1880 έμποροι από την περιοχή Κάμαχα της Αρμενίας εγκαταστάθηκαν στο Βάλιεβο. Μεταξύ αυτών ήταν και ο πατέρας του Σογομών Τεχλιριάν, Αρμένιου που δολοφόνησε τον δήμιο των Αρμενίων Ταλαάτ Πασά. 

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου πολλοί Αρμένιοι μετακόμισαν στη Βόρεια Αμερική και τη Γαλλία. Στην σερβική απογραφή του 2011, μόλις 222 δήλωσαν ότι ήταν Αρμένιοι.

Η Αρμενία και η Σερβία καθιέρωσαν διπλωματικές σχέσεις το 1992. Η Αρμενία εκπροσωπείται στη Σερβία μέσω της πρεσβείας της στην Αθήνα. Η Σερβία εκπροσωπείται και αυτή στην Αρμενία μέσω της πρεσβείας της στην Αθήνα. Ο σύλλογος Αρμενίων της Σερβίας, που ασχολείται με τις κοινωφελείς υποθέσεις και πολιτιστικά θέματα, έχει επικεφαλής την Γκοχάρ Χαρουτουνιάν-Σέκουλιτς.

Παραπομπές

Πληθυσμιακές ομάδες της Σερβίας
Βούλγαροι του Βανάτου

Οι Βούλγαροι στο Βανάτο (βουλγαρικά: Банатски българи) είναι μια βουλγαρική μειονοτική ομάδα που εγκαταστάθηκε τον 18ο αιώνα στην περιοχή του Βανάτου, που βρισκόταν τότε στην κυριαρχία των Αψβούργων. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η περιοχή αυτή διαιρέθηκε μεταξύ Ρουμανίας, Σερβίας και Ουγγαρίας. Σε αντίθεση με τους περισσότερους Βούλγαρους, που είναι Ορθόδοξοι, αυτοί που βρίσκονται στο Βανάτο είναι Ρωμαιοκαθολικοί με ομολογία και προέρχονται από ομάδες και προέρχονται από ομάδες Παυλικιανών και Ρωμαιοκαθολικών της σημερινής βόρειας και βορειοδυτικής Βουλγαρίας.

Οι Βούλγαροι του Βανάτου μιλούν μια ξεχωριστή κωδικοποιημένη μορφή της Ανατολικής Βουλγαρικής γλώσσας με επιρροές και από άλλες γλώσσες της ευρύτερης περιοχής. Παρόλο που ταυτίζονται με την Πεδιάδα της Παννονίας (απομακρυσμένη από την ηπειρωτική χώρα της Βουλγαρίας), έχουν διατηρήσει τη βουλγαρική τους εθνική ταυτότητα. Μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας, το 1878, πολλοί επέστρεψαν σε αυτήν και ίδρυσαν νέα χωριά.

Πληθυσμός
Η επίσημη ρουμανική απογραφή του 2002 αναφέρει ότι 6.468 άνθρωποι βουλγαρικής καταγωγής κατοικούν στο ρουμανικό τμήμα του Βανάτου. Η σερβική απογραφή του 2002 κατέγραψε 1.658 Βούλγαρους στη Βοϊβοντίνα, την αυτόνομη επαρχία που καλύπτει το σερβικό τμήμα του Βανάτου. Βούλγαροι ερευνητές εκτιμούν ότι 12.000 Βούλγαροι του Βανάτου ζουν στη Ρουμανία και 3.000 στη Σερβία.

Τα πρώτα και σημαντικότερα κέντρα του βουλγαρικού πληθυσμού του Βανάτου είναι τα χωριά Ντουντέστι Βέκι και Βίνγκα, που τοποθετούνται σήμερα στην Ρουμανία, αλλά σημαντικές κοινότητες υπάρχουν επίσης στη Μπρεστέα, τη Ντέντα, την Κολονία Μπουλγκάρα και τις πόλεις Τιμισοάρα και Σανικολάου Μάρε. Τα σημαντικότερα κέντρα στη Σερβία είναι τα χωριά Ιβάνοβο, Κόνακ, Γιάσα Τόμιτς και Σκορένοβατς.

Στη Βουλγαρία παλιννοστούντες Βούλγαροι του Βανάτου βρίσκονται στα χωριά Ασένοβο, Μπαρντάρσκι Γκεράν, Ντραγκομίροβο, Γκοστίλια και Μπρεγκάρε, μεταξύ άλλων, ενώ σε μερικά από τα οποία συνυπάρχουν με Σουηβούς του Βανάτου, άλλους Βούλγαρους Ρωμαιοκαθολικούς ή Βούλγαρους Ορθόδοξους.

Σημαντικές προσωπικότητες 
 Στέφαν Ντούνιοφ (1815–1889) – επαναστάτης, συμμετέχων στην Ουγγρική Επανάσταση του 1848 και μέλος των δυνάμεων του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, κατά την ενοποίηση της Ιταλίας
 Ευσέβιος Φερμεντζίν (1845–1897) –  ιστορικός, υψηλόβαθμος κληρικός, θεολόγος, πολύγλωσσος και δραστήριος συνεργάτης της Κροατικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών
 Λέοπολντ Κοσίλκοφ (1850–1940) –  δάσκαλος και συγγραφέας
 Γιόζου Ριλ –  δάσκαλος και διεθνώς αναγνωρισμένος συγγραφέας εγχειριδίων
 Κάρολ Τέλμπις (1853–1914) –  Δήμαρχος της Τιμισοάρα
 Αντόν Λεμπάνοφ (1912–2008) –  δικηγόρος, δημοσιογράφος και ποιητής
 Κάρολ Τελμπίζοφ (1915–1994) –  δικηγόρος, δημοσιογράφος και επιστήμονας
 Λούις Μπακάλοφ (γεν. 1933) — βραβευμένος Αργεντινός συνθέτης

Παραπομπές

Βουλγαρική διασπορά
Οίκος του Ναμύρ

Ο Οίκος του Ναμύρ, γαλλ. Maison de Namur, είναι ένας ευγενής Οίκος της Λοθαριγγίας, που μέλη του ήταν κόμητες του Ναμύρ (περιοχής τώρα νοτιοδυτικά του Βελγίου) από τον 10ο ως τον 12ο αι.

Ιστορία
Αρχηγέτης του Οίκου είναι ο Βερεγγάριος κόμης του Λόμμε(γκαου), κομητείας που μετονομάστηκε σε Ναμύρ, ο ο ποίος νυμφεύτηκε μία αδελφή του Γιλβέρτου των Ρέγκιναρ δούκα της Λωρραίνης.

Το έργο Vita Gerardi abbatis Broniensis αναφέρει ότι οι απόγονοί του συνέχισαν να έχουν το Ναμύρ. Η αδελφή ή κόρη του Βερεγγάριου είχε γιο τον Ροβέρτο Α΄ κόμη του Ναμύρ. Ο γιος αυτού Αλβέρτος Α΄ άφησε στον δευτερότοκο γιο του το Ντυρμπουύ και στον πρωτότοκο Αλβέρτο Γ΄ το Ναμύρ. Αυτός νυμφεύτηκε την Ίντα των Μπίλλουνκ, κληρονόμο του Λα Ρος-αν-Αρντέν. Ο γιος τους Γοδεφρείδος Α΄ νυμφεύτηκε την Ερμεζίνντε των Αρντέν-Βερντέν, κόρη του Κορράδου Α΄ κόμη του Λουξεμβούργου.

Ο ανιψιός της Ερμενζίνντε ήταν ο τελευταίος άρρην των Αρντέν-Βερντέν και η κομητεία περιήλθε στον γιο της Ερρίκο Δ΄, ο οποίος εκτός από το Ναμύρ του πατέρα του κληρονόμησε το Λα Ρος και το Ντυρμπουύ του εξαδέλφου του. Ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου του Ναμύρ και απεβίωσε το 1196. Το Ναμύρ κληροδοτήθηκε στον ανιψιό του Βαλδουίνο Ε΄ κόμη της Φλάνδρας, χάνοντας έτσι την αυτονομία του.

Η κόρη του Ερμεζίνντε παντρεύτηκε τον Βάλεραν Γ΄ κόμη του Λίμπουργκ. Έτσι η κομητεία του Λουξεμβούργου, από τον Οίκο του Αρντέν-Βερντέν πέρασε μέσω της Ερμεζίνντας στον Οίκος του Λίμπουργκ, του οποίου κλάδος είναι ο Οίκος του Λουξεμβούργου.

Γενεαλογία

Πηγές
 Maison de Namur
Γκυ Β΄ του Νταμπιέρ

Ο Γκυ Β΄, γαλλ. Guy II (απεβ. 18 Ιανουαρίου 1216) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Νταμπιέρ, Μπουμπόν & Μονλουσόν. Έγινε κοντόσταυλος της Καμπανίας.

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Γουλιέλμου Α΄ κυρίου του Νταμπιέρ (γιου του Γκυ Α΄ κυρίου του Νταμπιέρ) και της Ερμενγκάρντε του Μουσύ.

Συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία ως μέλος της ομάδας που προηγήθηκε, η οποία ξεκίνησε την πολιορκία της Άκρας το 1189. Το 1191 στην Παλαιστίνη εθεωρείτο υποστηρικτής του Κορράδου μαρκησίου του Μομφερράτου.

Το 1212 ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας ανέθεσε στον Γκυ Β΄ να εκτοπίσει τον Γκυ Β΄ κόμη του Ωβέρν. Το επέτυχε, καταλαμβάνοντας το κάστρο Τουρνοέλ το επόμενο έτος. Η συμμετοχή του στη μάχη του Μπουβίν το 1214 ήταν αποφασιστική για τη νίκη των Γάλλων.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1186 τη Ματίλντα, κόρη και κληρονόμο του Αρσαμμπώ κυρίου του Μπουρμπόν και είχε τέκνα:
 Αρσαμμπώ Η΄ 1189-1242, κύριος του Μπουρμπόν.
 Γουλιέλμος Β΄ 1196-1231, κύριος του Νταμπιέρ.
 Φιλίππα-Μαώ απεβ. 1223, παντρεύτηκε τον Γκιγκ/Γκυ Δ΄ κόμη του Φορέ.
 Γκυ Γ΄ απεβ. 1275.
 Μαρία, παντρεύτηκε πρώτα τον Ερβέ του Βιερζόν και μετά τον Ερρίκο Α΄ του Σουλλύ.
 Ιωάννα.
 Μαργαρίτα.

Αναφορές σε Πηγές

Οίκος του Νταμπιέρ
Γκυ Α΄ του Νταμπιέρ

Ο Γκυ Α΄, γαλλ. Guy I (απεβ. 1151) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Νταμπιέρ, του Σαιν-Ντιζιέ και του Μοελάν.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Τιμπώ/Θεοβάλδου του Νταμπιέρ-συρ-λ'Ωμπ και της Ελισάβετ του Μονλερύ, κόρης του Μίλο Α΄ κυρίου του Μονλερύ και (λόγω της 2ης συζύγου του) υποκόμη του Τρουά.

Ταξίδεψε με τον Ούγο των Μπλουά του Τρουά σε προσκύνημα στην Παλαιστίνη το 1125. Έγινε ιππότης του τάγματος των Ναϊτών και ο γιος του Γουλιέλμος Α΄ επικύρωσε δωρεά ιδιοκτησίας στους ΝαΙτες στο Προβέν. Σχετίστηκε με τον Μπαλιάν τον γηραιό, κύριο του Ιμπελέν, που ταξίδευσε στην Παλαιστίνη με τον Ούγο Α΄ κόμη της Γιάφφας (Ιόππης) και με τον θείο τού Ούγου Α΄, τον Γκυ του Πουιζέ.

Η σύζυγός του Ελβίντ ήταν χήρα του Ούγου του Σασεναί κυρίου του Μοντρεάλ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελβίντ, κόρη του Ανδρέα του Μπωντεμόν, σενεσάλη της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
 Γουλιέλμος Α΄ απεβ. μετά το 1173, κύριος του Νταμπιέρ, Σαιν-Ντιζιέ & Μοελάν. Γιος του ήταν ο:
 Γκυ Β΄ απεβ. 1216, κύριος του Νταμπιέρ.
 Ανδρέας απεβ. μετά το 1165.
 Μίλο απεβ. μετά το 1165.
 Γκυ απεβ. 1163, επίσκοπος του Σαλόν.
 Ελβίντ απεβ. πριν το 1196, παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Δ΄ κύριο του Ζουανβίλ.
 Αγνή απεβ. μετά το 1192, παντρεύτηκε τον Ναρζό κύριο του Τουσύ.

Πηγές
 Riley-Smith, Johathan (1997). The First Crusaders, 1095-1131. Cambridge University Press.
Schenk, Jochen (2012). Templar Families: Landowning Families and the Order of the Temple in France, c.1120-1307. Cambridge University Press.

Παραπομπές 

Οίκος του Νταμπιέρ
Αρσαμμπώ Η΄ του Μπουρμπόν

Ο Αρσαμμπώ Η΄ ο μεγάλος, γαλλ. Archambaud VIII le grand (1189 - 1242) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Μπουρμπόν, που τώρα βρίσκεται στο Ωβέρν της Γαλλίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκυ Β΄ κυρίου του Νταμπιέρ και της Ματίλντας, κόρης και κληρονόμου του Αρσαμμπώ κυρίου του Μπουρμπόν.

Ο πατέρας του απεβίωσε το 1216 και η μητέρα του το 1228, την οποία διαδέχθηκε ως κύριος του Μπουρμπόν. Το 1242 απεβίωσε σε ηλικία 53 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αρσαμμπώ Θ΄ ως κύριος του Μπουρμπόν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1205 την Αλίκη του Φορέ και είχε τέκνα:
 Μαργαρίτα 1217-1256, παντρεύτηκε τον Θεοβάλδο Α΄ των Μπλουά βασιλιά της Ναβάρρας.
 Αρσαμμπώ Θ΄ απεβ. 1249, κύριος του Μπουρμπόν .

Ο Αρσαμμπώ Η΄ απέπεμψε τη γυναίκα του, έκανε δεύτερο γάμο με τη Βεατρίκη του Μονλυσόν και είχε τέκνα:
 Γουλιέλμος κύριος του Μπεσαί.
 Μαρία, σύζυγος του Ιωάννη Α΄ κόμη του Ντρε.
 Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Μπερωντ ΣΤ΄ του Μερκέρ.

Αναφορές σε πηγές

Οίκος του Νταμπιέρ
Ιωάννης της Φλάνδρας

Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean (π. 1250 - 14 Οκτωβρίου 1292) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν επίσκοπος του Μετς (1280-82) και της Λιέγης (1282-91).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και της Ματίλντας, κόρης του Ροβέρτου Β΄ κυρίου του Μπετύν. Αδέλφια του ήταν οι: Ροβέρτος Γ΄ κόμης της Φλάνδρας, Φίλιππος κόμης του Κιέτι, Ιωάννης Α΄ μαρκήσιος του Ναμύρ και Γκυ κύριος του Ρονς.

Σπούδασε νομικά στο Παρίσι και έγινε επίσκοπος του Μετς (1280-82) και μετά πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης (1282-91). 

Το 1292 απεβίωσε στο κάστρο Ανέβ και τάφηκε στο αββαείο Φιν, κοντά στο Ντουαί.

Αναφορές σε πηγές

Οίκος του Νταμπιέρ
Γκυ του Ναμύρ

Ο Γκυ του Ναμύρ, ολλανδ. Gwijde van Namen (π. 1272 - 13 Οκτωβρίου 1311) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόμης της Ζηλανδίας (Zeeland) και κύριος του Ρονς (Ronse).

Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και της Ισαβέλλας του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρης του Ερρίκου Ε΄ κόμη του Λουξεμβούργου.

Το 1302, όταν ο πατέρας του ήταν φυλακισμένος και η Φλάνδρα υπό Γαλλική κατοχή, εστάλη από τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Α΄ να αναλάβει τη διοίκηση της εξέγερσης εκεί. Οδήγησε το στρατό από τη δυτική Φλάνδρα στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών (στο Courtrai (Γαλλικά) ή Kortrijk (Φλαμανδικά)) και έλαβε μεγάλη επευφημία για την νίκη. Πήρε τον τίτλο του κόμη της Ζηλανδίας και εισέβαλε σε αυτήν, όμως οι Γάλλοι επανέκαμψαν με νέο στρατό, τον νίκησαν το 1304 στη ναυμαχία του Ζήρικζεε και ο Γουλιέλμος Δ΄ των Βίττελσμπαχ κόμης της Ζηλανδίας τον αιχμαλώτισε.

Εγκατέλειψε τα σχέδιά του στη Ζηλανδία και ακολούθησε τον εξάδελφό του Ερρίκο Ζ΄ της Γερμανίας (από τον Οίκο του Λουξεμβούργου) στην εκστρατεία του στην Ιταλία. Εκεί έκανε το γάμο του, αλλά απεβίωσε σύντομα μετά στην Παβία σε ηλικία 39 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1311 τη Μαργαρίτα, κόρη του Θεοβάλδου Β΄ δούκα της Λωρραίνης· ο Γκυ απεβίωσε λίγο μετά και δεν πρόλαβε να αποκτήσει απογόνους. Η σύζυγός του έκανε δεύτερο γάμο.

Πηγές
 Bataille des éperons d'or

Παραπομπές 

Οίκος του Νταμπιέρ
Μαραθώνιος του Βελιγραδίου

Ο Μαραθώνιος του Βελιγραδίου είναι αγώνας δρόμου που διεξάγεται κάθε χρόνο από το 1988 στο Βελιγράδι. Πραγματοποιείται συνήθως στα μέσα Απριλίου και διαθέτει και διαδρομές ημιμαραθωνίου και διασκεδαστικού αγώνα για το κοινό.

Ο Μαραθώνιος του Βελιγραδίου είναι ένα από τα μεγαλύτερα αθλητικά γεγονότα στη Σερβία. Μια ομάδα ατόμων σχεδίασε την αποκατάσταση του αγώνα που υπήρχε το 1910 από το Ομπρένοβατς προς το Βελιγράδι. Ο πρώτος σύγχρονος μαραθώνιος στο Βελιγράδι πραγματοποιήθηκε στις 8 Μαΐου 1988. Το μήκος της διαδρομής του αρχικού μαραθωνίου του 1910 ήταν 23 χιλιόμετρα με αρκετούς σταθμούς ελέγχου. Το μήκος διαδρομής του μαραθωνίου του 1988 ήταν 46,7 χιλιόμετρα , με την αφετηρία και τον τερματισμό να είναι μπροστά από το κτίριο του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου. Από το 1990 και μετέπειτα Μαραθώνιος του Βελιγραδίου έχει μήκος 42,195 χιλιόμετρα.

Ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας το 1999 από το ΝΑΤΟ δεν εμπόδισε τη διεξαγωγή του μαραθωνίου εκείνο το έτος, που διεξήχθη στις 17 Απριλίου. Περίπου 40 δρομείς από εννέα χώρες διέσχισαν τη γραμμή τερματισμού σε 3 ώρες, 15 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα. Δρομείς υπήρξαν και από χώρες του ΝΑΤΟ, όπως ο Αμερικάνος Σέιν Μπρένσον και οι Μιχαήλ Τουρζίνσκι και Χέινζ Λόρμπερ από τη Γερμανία.

Τον Σεπτέμβριο του 2003 ο Δήμος του Βελιγραδίου δήλωσε ότι ο Μαραθώνιος είναι ένα γεγονός ιδιαίτερης σημασίας για την πόλη. Οι ίδιοι διοργανωτές οργανώνουν επίσης τον Αγώνα του Βελιγραδίου Μέσω της Ιστορίας, έναν αγώνα γύρω από το φρούριο Καλεμέγκνταν της πόλης, που ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1996. Ο Μαραθώνιος του Βελιγραδίου είναι προσαρμοσμένος για ανθρώπους όλων των ηλικιών και χωρίζεται στις ακόλουθες κατηγορίες:

 Ο Μαραθώνιος Παιδιών είναι ο αγώνας τρεξίματος για παιδιά
 Ο Διασκεδαστικός Αγώνας είναι η διαδρομή με τους περισσότερους συμμετέχοντες (5 χιλιομέτρων)
 Ο Ημιμαραθώνιος είναι ένας μαραθώνιος μισής απόστασης, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα
 Ο Μαραθώνιος είναι ο κλασικός αγώνας μαραθωνίου μήκους 42,195 χιλιομέτρων

Πρόσφατοι νικητές

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Belgrade City Marathon
 Marathon Info
 Run, World, Run -- And Stop the War!
Κατάλογος νικητών
Karamata, Ozren (2010-04-20). Beogradski Marathon. Association of Road Racing Statisticians. Ανακτήθηκε 2010-04-21.

Βελιγραδιου
Αθλητισμός στο Βελιγράδι
Κέβιν Ντε Μπρόινε

Ο Κέβιν Ντε Μπρόινε (Kevin De Bruyne, Ολλανδική προφορά:[ˈkɛvɪn də ˈbrœynə]; 28 Ιουνίου 1991) είναι Βέλγος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος αλλά και σπάνια ως επιθετικός  στη Μάντσεστερ Σίτι και στην εθνική ομάδα του Βελγίου. Συχνά περιγράφεται ως πλήρης παίκτης και το 2022 ήταν τρίτος στο διαγωνισμό της Χρυσής Μπάλας.

Σταδιοδρομία

Καριέρα σε συλλογικό επίπεδο 

Ξεκίνησε την καριέρα του στη Γκενκ, όπου ήταν βασικό στέλεχος όταν κέρδισαν το πρωτάθλημα Βελγίου το 2010-11. Τη σεζόν 2012, πήρε μεταγραφή για την Τσέλσι, όμως ποτέ δεν κατάφερε να κερδίσει φανέλα βασικού και έτσι δόθηκε δανεικός στη Βέντερ Βρέμης. Έπειτα, μεταγράφηκε στη Βόλφσμπουργκ το 2014 για 18 εκατομμύρια ευρώ. Το 2015, έκανε μια εκπληκτική σεζόν με τη γερμανική ομάδα και έτσι ονομάστηκε παίκτης της χρονιάς για το Γερμανικό πρωτάθλημα. Αργότερα το ίδιο έτος, μετακόμισε στο Μάντσεστερ για να παίξει στη Μάντσεστερ Σίτι, μια μεταγραφή που κοστολογήθηκε στις 55 εκατομμύρια έφτασε στα (75 εκατομμύρια ευρώ).

Από την πρώτη στιγμή εντυπωσίασε και στο διάστημα της θητείας του στην ομάδα του Μάντσεστερ (που συνεχίζει να αγωνίζεται στην αγγλική ομάδα) και η φήμη τον ήθελε στο στόχαστρο της Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά μια επίσημη πρόταση δεν έγινε ποτέ από την ομάδα της Μαδρίτης.

Στις 6 Ιουνίου 2021, έγινε ο τρίτος παίκτης που καταφέρνει να κερδίσει το βραβείο του κορυφαίου παίκτη της Πρέμιερ Λιγκ για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν, μετά τους Τιερί Ανρί και Κριστιάνο Ρονάλντο.

Καριέρα με την Εθνική Βελγίου 

Επιπλέον, είναι διεθνής με την Εθνική Βελγίου από το 2010. Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2014, στο Euro του 2016 και στο Μουντιάλ του 2018.

Παραπομπές 

Βέλγοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ
Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης
Ποδοσφαιριστές ΚΡΚ Γκενκ
Ποδοσφαιριστές ΚΑΑ Γάνδη
Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου
Φλαμανδοί
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Φίλιππος του Κιέτι

Ο Φίλιππος, γαλλ. Philipp (1263 - 1308) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόμης του Κιέτι (Chieti) & Τεάνο. Βοήθησε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ροβέρτο Γ΄ κόμη της Φλάνδρας, πολεμώντας εναντίον των Γάλλων.

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και της Ματίλντας, κόρης του Ροβέρτου Ζ΄ κυρίου του Μπετύν.

Για να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία, σπούδαζε νομικά στο Παρίσι, όπου συνάντησε τον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού, νεότερο αδελφό του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Ο Κάρολος Α΄ μόλις είχε αποκτήσει το βασίλειο της Νάπολης και ο Φίλιππος, που εισήλθε στην υπηρεσία του, ταξίδευσε μαζί του στη νότιο Ιταλία. Εκεί νυμφεύτηκε τη Ματίλντα, κόρη του Ραούλ του Κουρτεναί, ο οποίος είχε συμμετάσχει στην κατάκτηση της Νάπολης και είχε αμειφθεί από τον Κάρολο με την κομητεία του Κιέτι & Λορέτο.

Ζούσε άνετη ζωή ως κόμης του Κιέτι & Τεάνο, ώσπου ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας (εγγονός του Λουδοβίκου Θ΄) κατέλαβε την κομητεία της Φλάνδρας, εκτοπίζοντας τον κόμη της Ροβέρτο Γ΄, μεγαλύτερο αδελφό του Φιλίππου. Τον νίκησε όμως ο Γκυ του Ναμύρ, νεότερος αδελφός του Φιλίππου στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών. Ο Κάρολος Α΄ επέτρεψε στον Φίλιππο να ταξιδεύσει στη Φλάνδρα για να υποστηρίξει τον Οίκο του, αλλά έπρεπε να εγκαταλείψει τους τίτλους του στην Ιταλία.

Όταν επέστρεψε στη Φλάνδρα, ανέλαβε επίτροπος της αρχής, αφού ο πατέρας του και δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν φυλακισμένοι στη Γαλλία. Πρώτη του ενέργεια ήταν να δημιουργήσει Φλαμανδικές επισκοπές, διότι οι υπάρχουσες των Αρράς, Καμμπραί και Τουρναί ήταν υπό την επιρροή της Γαλλίας και είχαν αφορίσει πολλούς Φλαμανδούς ευγενείς για να κάμψουν την αντίστασή τους. Ο Φίλιππος έστειλε το αίτημά του στον πάπα Βονιφάτιο Η΄, αλλά ο ποντίφικας απεβίωσε λίγο μετά.

Το 1304 ο Φίλιππος Δ΄ ξεκίνησε νέα επίθεση εναντίον της Φλάνδρας, μία εβδομάδα μόλις μετά την ήττα των Φλαμανδών στη μάχη του Ζήρικζεε, στην οποία ο Γκυ του Ναμύρ αιχμαλωτίστηκε και ο Ιωάννης Γ΄ κύριος φαν Ρένεσσε σκοτώθηκε. Τότε ο Φίλιππος ανέλαβε τη διοίκηση ενός ισχυρού στρατού Φλαμανδών και πολέμησε ενάντια στους εισβολείς στη μάχη του Μονς-αν-Πεβέλ· η σύγκρουση είχε αμφίρροπο αποτέλεσμα.

Με τη Συνθήκη του 1305 στο Ατίς-συρ-Ορζ ο Ροβέρτος Γ΄ ελευθερώθηκε από την αιχμαλωσία· ο Φίλιππος τού παρέδωσε την εξουσία και επέστρεψε στην Ιταλία. Εδώ έζησε σε πενία με τη δεύτερη σύζυγό του Περενέλ ντε Μιλλύ και τα τρία μικρά παιδιά του. Το 1308 απεβίωσε και τάφηκε στη Νάπολη.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1284 τη Ματίλντα των Κουρτεναί, κόρη του Ραούλ κόμη του Κιέτι & Λορέτο.

Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με τη Περενέλ ντε Μιλλύ και απέκτησε τρία τέκνα.

Πηγές
 Champagne nobility 
 GHEERARDIJN, M., Filips van Chieti en Loreto, 2006

Οίκος του Νταμπιέρ
Ροβέρτος του Ναμύρ (1323-1391)

Ο Ροβέρτος, γαλλ. Robert (1323 - Απρίλιος 1391) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν ιππότης της Περικνημίδος από το 1369.

Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Ιωάννη Α΄ κόμη του Ναμύρ και της Μαρίας κυρίας του Μερόντ, κόρης του Φιλίππου κόμη του Αρτουά.

Νέος συμμετείχε σε Σταυροφορίες στην Πρωσία και στην Παλαιστίνη. Ο θείος του Ροβέρτος Γ΄, που είχε συμπάθεια με τους Άγγλους, του ζήτησε το 1346 να ταξιδέψει στο Καλαί για να συναντήσει τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας, ο οποίος πολιορκούσε την πόλη. Ο Ροβέρτος έκανε καλή εντύπωση στον βασιλιά.

Το 1350 ο Ροβέρτος και ο Ερρίκος δούκας του Λάνκαστερ διοίκησαν τη ναυαρχίδα "Σαλλ ντυ Ρουά" στη νικηφόρα ναυμαχία του Γουίντσελση εναντίον των Ισπανών. Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα, αδελφή της Φιλίππας, συζύγου του Εδουάρδου Γ΄. Το 1363 ο Ροβέρτος κατέλαβε το κάστρο Εσανάφλ (Escanaffles). Έφερε τον Ζαν Φρουασάρ στην Αγγλία και τον παρουσίασε στη βασίλισσα Φιλίππα. Το 1369 υπεράσπισε το Αγγλικό στρατόπεδο στο Τούρνχεχεμ ενάντια σε Γαλλική επίθεση και το ίδιο έτος, όταν απεβίωσε ο Ροβέρτος ντ'Ουφόρ κόμης του Σάφφλοκ, έγινε ιππότης της Περικνημίδος.

Ζήτησε από τον Ζαν Φρουασάρ το 1370 να γράψει ένα χρονικό της πρόσφατης ιστορίας της Αγγλίας. Το επόμενο έτος πολέμησε υπέρ του Βεγκεσλάου Α΄ δούκα του Λουξεμβούργου, διοικώντας 2.000 άνδρες στη μάχη του Μπέσβαϊλερ. Ηττήθηκε και μετά από την καταβολή λύτρων, ελευθερώθηκε. Το 1373 ο Ζαν Φρουασάρ τελείωσε το 1ο βιβλίο των Χρονικών του και το αφιέρωσε στον Ροβέρτο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1354 την Ισαβέλλα των Αβέν, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ.

Το 1361 απεβίωσε η Ισαβέλλα και ο Ροβέρτος το 1380 έκανε δεύτερο γάμο με την Ιζαμπώ ντε Μελύν. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του. Λέγεται ότι είχε εννέα νόθα τέκνα.

Πηγές
 The Medieval Combat Society Robert de Namur Lord of Beaufort, Renaix, Ballâtre and Chièvre 1323-1391 

Οίκος του Νταμπιέρ
Παντουκιός Χίου

Ο Παντουκιός, γνωστός και ως το Παντουκιός ή το Παντουκειός, είναι μικρό παραθαλάσσιο χωριό και φυσικό λιμανάκι της Περιφερειακής Ενότητας Χίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο βορειοανατολικό τμήμα της, με πληθυσμό 48 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένος σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 13 χιλιομέτρων βόρεια από την πόλη της Χίου.

Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Παντουκιού είναι πλάτος 38°28΄ Βόρειο και μήκος 26°08΄ Ανατολικό. Το κοντινότερο χωριό είναι η Συκιάδα, στα δυτικά (1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή), της οποίας ο Παντουκιός είναι το επίνειο. Ο Παντουκιός είναι κτισμένος στον μυχό ομώνυμου όρμου (όρμος Δυτικός Παντουκιός) με έξοδο προς τα ανατολικά-βορειοανατολικά. Οι κάτοικοι του Παντουκιού ασχολούνται κυρίως με το ψάρεμα, ενώ το καλοκαίρι οι ψαροταβέρνες του εξυπηρετούν αρκετούς τουρίστες. Δίπλα στην ακτή, μέσα στη θάλασσα, αναβλύζει πηγή γλυκού νερού.

Διοικητικά ο Παντουκιός υπάγεται σήμερα στην τοπική κοινότητα Συκιάδας (ο μόνος οικισμός της πέρα από την ίδια τη Συκιάδα), της Δημοτικής Ενότητας Ομηρούπολης του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, υπαγόταν στην κοινότητα Συκιάδας, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82300.

Η εξέλιξη του πληθυσμού του Παντουκιού στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.

Στο χωριό υπάρχει μικρή εκκλησιά του Αγίου Νικολάου και δραστηριοποιείται ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Παντουκειούς «Ο Άγιος Νικόλαος».

Παραπομπές

Πηγές
 Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/2006

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ο Παντουκιός στο explorechios.gr με φωτογραφίες
 Σύντομη περιγραφή  με φωτογραφία

Δήμος Χίου
Παντουκιος