joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Bayer AG

Η Bayer AG () είναι χημική και φαρμακευτική εταιρία που ιδρύθηκε στο Μπάρμεν της Γερμανίας το 1863. Σήμερα έχει την έδρα της στο Λεβερκούζεν, Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, Γερμανία. Είναι γνωστή για το σήμα κατατεθέν της ασπιρίνης.

Το σημαντικότερο προϊόν της Bayer αρχικά ήταν το ακετυλοσαλικυλικό οξύ (που εφευρίσκεται αρχικά από Γάλλο χημικό Charles Frederic Gerhardt στο 1853), η τροποποίηση του σαλικυλικού οξέος ή σαλικίνης. Μέχρι το 1899 η ασπιρίνη έγινε το διεθνώς γνωστότερο προϊόν από ακετυλοσαλικυλικό οξύ. Σήμερα η «ασπιρίνη» έχασε την ιδιότητα της ως σήμα κατατεθέν (trade mark) στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ωστόσο, σε περισσότερες από 80 άλλες χώρες, όπως ο Καναδάς, το Μεξικό, η Γερμανία και η Ελβετία, εξακολουθεί να αποτελεί σήμα κατατεθέν της Bayer. Το 1904, η εταιρεία Bayer παρουσιάζει το σταυρό της Bayer ως εταιρικό λογότυπο της.

Στο πλαίσιο της επανόρθωσης μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Bayer αντιμετώπισε την κατάσχεση σε πολλά περιουσιακά της στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων στο όνομά της και τα εμπορικά σήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και πολλές άλλες χώρες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, περιουσιακά στοιχεία και τα εμπορικά σήματα της Bayer αποκτήθηκαν από την Sterling Drug, προκατόχου της Sterling Winthrop. Η εταιρεία Bayer στη συνέχεια αποτέλεσε μέλος της κοινοπραξίας IG Farben, μιας συσπείρωσης της γερμανικής βιομηχανίας χημικών, που αποτελούσε μέρος τους οικονομικού πυρήνα του γερμανικού ναζιστικού καθεστώτος. Όταν οι Σύμμαχοι διέσπασαν την IG Farben σε επιμέρους εταιρείες μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω συμμετοχής της στα ναζιστικά εγκλήματα πολέμου, (κατασκευάστρια του Κυκλώνα Β και εκμετάλλευση της καταναγκαστικής εργασίας των κρατουμένων), η Bayer εμφανίζεται εκ νέου ως μεμονωμένη επιχείρηση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Χημική βιομηχανία
Επιχειρήσεις της Γερμανίας
Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία
Φαρμακευτική βιομηχανία
Δούρις

Να μην συγχέεται με τον Δούρι τον Σάμιο, ιστορικό και τύρρανο της αρχαιότητας. 

Ο Δούρις υπήρξε αρχαίος Έλληνας αγγειογράφος που άνθισε στις δύο πρώτες δεκαετίες του 5ου αιώνα π.Χ..

Εργογραφία 
Ξεκίνησε την καριέρα του συνεργαζόμενος με τους Κλεοφάνη και Ευφρόνιο. Αργότερα συνέχισε μακροχρόνια συνεργασία με τον Πύθωνα. Υπόγραψε 39 αγγεία ως αγγειογράφος, ένα ως αγγειοπλάστης και αγγειογράφος, και ένα ως αγγειοπλάστης. Στον Δούρι καταλογίζονται περί τα 250 - 300 αγγεία που σώζονται σήμερα σε διάφορες συλλογές. Επίσης συναντούμε το όνομά του σε πολλά άλλα αγγεία, και γι' αυτό υποθέτουμε ότι είχε γίνει αρκετά δημοφιλής.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των έργων του
Ο Δούρις ήταν πάντα εργατικός και κατασκεύασε πολλά έργα. Στα έργα του αναγνωρίζουμε την αξιόλογη τεχνική και την ακρίβεια της απόδοσης των λεπτομερειών. Παραμένει προσκολλημένος στην παράδοση χωρίς να αναδείξει δική του νοοτροπία. Οι εικόνες του είναι σαφείς, συμμετρικότατες και συνοδεύονται από ανθέμια φοινικιάς.

Παραπομπές

Πηγές 
 John Boardman. Athenian Red Figure Vases: The Archaic Period: A Handbook. London: Thames and Hudson, 1975.
 Diana Buitron-Oliver. Douris. A Master-Painter of Athenian Red-Figure Vases. (in Kerameus, Vol. 9, 2005, online)
 Edmond Pottier and Jane Ellen Harrison (translated by Bettina Kahnweiler). Douris and the Painters of Greek Vases. London: J. Murray, 1908.
 The Getty Museum - Biography of Douris

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  The Getty Museum - Biography of Douris
  Douris kylix in Kimbell Art Museum
  Douris collection at the Museum of Fine Arts, Boston

Αρχαίοι Έλληνες αγγειογράφοι
Ερυθρόμορφος ρυθμός
Τζον Λίπσκι

Ο Τζον  Λίπσκι (John Lipsky), γεννημένος το 1947 στην Νέα Υόρκη των Η.Π.Α, είναι ο παρών διευθυντής αναπληρωτής διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ενώ μετά το σκάνδαλο του Στρος Καν στη Νέα Υόρκη, εκτοξεύτηκε στην πρώτη γραμμή του Διεθνές Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) , και από την 19η Μαΐου του 2011 ανέλαβε προσωρινά τα χρέη του διοικητή του οργανισμού.

Ο Λίπσκι, κατέχει τη θέση του αναπληρωτή διευθυντή από τον Σεπτέμβριο του 2006. Είχε πάντως εκφράσει την επιθυμία του να αποχωρήσει από το Ταμείο τον Αύγουστο του 2011, οπότε και θα έληγε η θητεία του.

Έχει επίσης αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο του Γουεσλέιαν από όπου κατάφερε να λάβει το πτυχίο οικονομικών, με διδακτορικό στην οικονομία από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του εργάστηκε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην περίοδο 1974 έως και 1984 που ήταν και αναλυτής αλλά και διαπραγματευτής του Ταμείου. Ο Λίπσκι ήταν αντιπρόσωπος του ΔΝΤ και στη Χιλή το 1978 έως το 1980.

Στη συνέχεια από το 1984 μέχρι το 1998, ήταν ανώτατο στέλεχος στην εταιρία Salomon Brothers και αργότερα το 1998 μέχρι το 2006 είχε αναλάβει ως  αντιπρόεδρος στη JPMorgan Investment Bank, έχοντας ανώτατη θέση μετά την ένωση της εταιρίας με την Chase Manhattan.

Στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επέστρεψε το 2006 ως αναπληρωτής διευθυντής, ενώ είχε συμμετάσχει στη διαμόρφωση των πακέτων διάσωσης της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας.

Εκτός από το Ταμείο είναι και μέλος του διευθυντικού συμβουλίου στο Εθνικό Γραφείο Οικονομικής Έρευνας.

Η θητεία του στην θέση του διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έληξε στα τέλη του 2012.

Τέλος, ο Λίπσκι κατάγεται από την πολιτεία της Αϊόβα  στις Η.Π.Α. και είναι Εβραίος στο θρήσκευμα.

Εβραίοι
Πολιτικοί των ΗΠΑ
Αμερικανοί οικονομολόγοι
Πρόμαχος ο Μακεδόνας

Ο Πρόμαχος ήταν Μακεδόνας πολεμιστής στον στρατό του Μεγάλου Αλέξανδρου. Μετά από κάποια νίκη πήρε μέρος σε αγώνα οινοποσίας και κέρδισε, πέθανε όμως από το πολύ κρασί που ήπιε.

Βιογραφία
Έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ.. Ήταν πολεμιστής στον στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος το 324 π.Χ. έφτασε στην Σούσα, ο Καλανός ο γυμνοσοφιστής του αρρώστησε και γι' αυτό αυτοπυρπολήθηκε για να εξαγνιστεί. Ο Αλέξανδρος, ακολουθώντας την τελευταία θέληση του Καλανού έστησε γλέντι για να γιορτάσει την λύτρωση του Καλανού. Στο γλέντι απάνω έγινε διαγωνισμός οινοποσίας. Ο Αλέξανδρος έταξε ένα τάλαντο στον νικητή. Ο Πρόμαχος νίκησε πίνοντας δεκατρία λίτρα κρασιού. Μετά από την οινοποσία ο Πρόμαχος αρρώστησε βαριά και πέθανε μέσα σε λίγες ημέρες.

Παραπομπές

Πηγές 
 Siegfried Lauffer, Alexander der Große. 3. Auflage München 1993, ISBN 3-423-04298-2, S. 167.

Αρχαίοι Μακεδόνες
Ηλιέλαιο

Το ηλιέλαιο είναι λάδι εδώδιμο που παράγεται από τους σπόρους του φυτού Ηλίανθος και πιο συγκεκριμένα της ποικιλίας Helianthus annuus. Το λάδι που προορίζεται για κατανάλωση από τον άνθρωπο υφίσταται κατάλληλη επεξεργασία, έτσι ώστε να προκύψει ένα προϊόν διαυγές, με ξανθωπό χρώμα και ελαφρά γλυκιά γεύση, πλούσιο σε πολυακόρεστα λιπαρά οξέα. Το ηλιέλαιο παράχθηκε πρώτη φορά βιομηχανικά στη Ρωσική αυτοκρατορία το 1835 Οι μεγαλύτεροι παραγωγοί παγκοσμίως σήμερα είναι η Ουκρανία η Ρωσία και η Αργεντινή. Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μια αύξηση στη ζήτηση για καλλιέργειες ηλίανθου. Μέτρα όπως η ανάπτυξη υβριδικών ηλιοτροπίων με σκοπό την αύξηση της παραγωγής έχουν εισαχθεί για να ικανοποιήσουν τη ζήτηση.

Χρήσεις
Χρησιμοποιείται ωμό στις σαλάτες , σε σάλτσες για σαλάτες, στην παρασκευή μαγιονέζας και στην παρασκευή μαργαρίνης. Επίσης χρησιμοποιείται στη μαγειρική και στο τηγάνισμα όπου είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό λόγω της υψηλής θερμοκρασίας στην οποία καπνίζει, δηλαδή ξεκινούν οι αντιδράσεις που απελευθερώνουν τοξικές ουσίες και  ελεύθερες ρίζες, και η οποία φτάνει στους 230 βαθμούς Κελσίου. Το ηλιέλαιο έχει σημαντική χρήση και στη βιομηχανία για την παραγωγή χρωμάτων, πλαστικών και βερνικιών. Τέλος εφαρμογές του Ηλιελαίου βρίσκουμε στη σαπωνοποιία και στη χρήση του ως λιπαντικού μέσου. Το χρησιμοποιημένο Ηλιέλαιο (από τηγάνισμα), όπως και όλα τα σπορέλαια, χρησιμοποιείται με την κατάλληλη επεξεργασία σε πιλοτικό στάδιο στην Ελλάδα, ως καύσιμο βιοντίζελ σε πετρελαιοκινητήρες εσωτερικής καύσης με σημαντικές προοπτικές εκτεταμένης χρήσης του στο μέλλον.

Περιεκτικότητα σε ουσίες
Η περιεκτικότητα του σε οξέα αναλύεται ως εξής : 
 Παλμιτικό οξύ : 4 - 9%
 Στεατικό οξύ : 1 - 7%
 Ολεϊκό οξύ: 14 - 10%
 Λινολεϊκό οξύ : 48 - 74%
Περιέχει επίσης : Λεκιθίνη, τοκοφερόλες (βιταμίνη Ε) και καροτενοειδή.

Φυσικά χαρακτηριστικά

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 26, σελίδα 350
Τι Είπε ο Αϊνστάιν στο Μάγειρα του; τού ROBERT WOLKE. Εκδόσεις Παπασωτηρίου(2003). ISBN 960-7530-35-7

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Φυτικά έλαια
Μαγειρικά έλαια
Άνθρωπος Λιοντάρι του Χόλενστάιν Στάντελ

Ο Άνθρωπος Λιοντάρι του Χόλενστάιν Στάντελ είναι ανθρωπόμορφο ειδώλιο που βρέθηκε σε σπηλιά του Χόλενστάιν στην Γερμανία. Είναι έργο της παλαιολιθικής εποχής και συγχρόνως το αρχαιότερο ζωόμορφο ειδώλιο που έχει βρεθεί ποτέ. Είναι έργο του Ωρινάκιου πολιτισμού που έζησε στην Ευρώπη την ύστερη παλαιολιθική εποχή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα του μουσείου
The Aurignacian and the Origins of Art in Europe: The Caves and Stone Age Art of the Brenz Region  

Ειδώλια
Αρχαία τέχνη
Παλαιολιθική περίοδος
Προϊστορική τέχνη
Ανθρωπόμορφα ζώα
Τάρανδοι κολυμβητές

Οι τάρανδοι κολυμβητές είναι προϊστορικό έργο τέχνης που βρέθηκε στη Γαλλία. Εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο με αριθμό ευρετηρίου «Palart.550». Είναι κατασκευασμένο από σκαλισμένο χαυλιόδοντα μαμούθ. Παριστάνει δύο ταράνδους, οι οποίοι διασχίζουν το νερό, ο ένας πίσω από τον άλλο.

Βιβλιογραφία
The Swimming Reindeer, Jill Cook, British Museum Objects in Focus series, ISBN 978-0-7141-2821-4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Παρουσίαση του εκθέματος στο Βρετανικό Μουσείο 

Εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
αρχαία τέχνη
Προϊστορία
Συρακουσία (πλοίο)

Η Συρακουσία ήταν ένα αρχαίο Ελληνικό πλοίο για μεταφορά εμπορευμάτων και επιβατών που φημολογείται πως ήταν το πιο μεγάλο πλοίο του αρχαίου κόσμου. Η Συρακουσία έπλευσε μόνο μία φορά, γύρω στο 240 π.Χ., από τις Συρακούσες της Μεγάλης Ελλάδας στην Αλεξάνδρεια του Πτολεμαϊκού Βασιλείου. Καθώς ήταν υπερβολικά μεγάλο πλοίο 120m (400 πόδια)  για την εποχή της, δεν ήταν δυνατόν να δέσει σε κανένα λιμάνι της Μεσογείου και έτσι έμεινε στην Αλεξάνδρεια, όπου και μετονομάστηκε σε Αλεξάνδρεια. Το πλοίο σχεδιάστηκε από τον Αρχιμήδη για τον τύραννο των Συρακουσών, Ιέρωνα Β'.

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Πολυτέλειες
Επρόκειτο για μια πλωτή κατοικία. Περιείχε μια βιβλιοθήκη, ένα γυμναστήριο και ένα ιερό για την Αφροδίτη.

Πηγές

Δείτε επίσης

Αρχαία ιστορία
Αρχιμήδης
Ελληνιστική μηχανική
Πτολεμαϊκό Βασίλειο
Συρακούσες
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1988-1989

Στο πρωτάθλημα Ελλάδας βόλεϊ ανδρών της περιόδου 1988−89 ήταν το πρώτο με την ονομασία Α1 κατηγορία, καθώς μετά το τέλος της περιόδου 1987-88 η Α' Εθνική διαχωρίστηκε σε Α1 και Α2 με έξι ομάδες η καθεμία.

Η Α1 και η Α2 ήταν επισήμως δύο όμιλοι της Α' Εθνικής, με τις ομάδες του πρώτου (Α1) να αγωνίζονται για τις θέσεις 1-6, και αυτές του δεύτερου (Α2) για τις θέσεις 7-12, αλλα κατ' ουσία ήταν διαφορετικά πρωταθλήματα, καθώς οι ομάδες της Α2 δεν μπορούσαν να φτάσουν στην κατάκτηση του τίτλου του πρωταθλητή Ελλάδας, κάτι που αποτελεί τον μεγαλύτερο στόχο της ανώτατης κατηγορίας. Ο σκοπός του διαχωρισμού ήταν να υπάρχουν περισσότεροι ανταγωνιστικοί αγώνες (π.χ. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός αναμετρήθηκαν τέσσερεις φορές εν αντιθέσει με τις δύο των προηγούμενων ετών), καθώς τα προηγούμενα χρόνια οι μεγάλες ομάδες (Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός αλλά και οι Άρης και Ηρακλής) επικρατούσαν εύκολα των υπολοίπων, και γνώριζαν ελάχιστες ήττες, κυρίως στους μεταξύ τους αγώνες.

Έγιναν τέσσερεις γύροι, σύνολο 20 αγώνων για κάθε ομάδα.  Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός. Από την Α1 δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα, καθώς την επόμενη περίοδο (1989-90) η Α1 και η Α2 συγχωνεύτηκαν και σχημάτισαν ξανά την ενιαία Α' Εθνική με δώδεκα ομάδες για τελευταία φορά στην ιστορία του πρωταθλήματος (την περίοδο 1990-91 καθιερώθηκε οριστικά ο διαχωρισμός της Α' Εθνικής σε Α1 Εθνική κατηγορία και Α2 Εθνική κατηγορία). Από την Α2 υποβιβάστηκαν δύο ομάδες στη Β' Εθνική.

Το πρωτάθλημα κρίθηκε στους αγώνες μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού. Οι ερυθρόλευκοι επικράτησαν εύκολα στην έδρα τους και στους δύο αγώνες με 3-0 (15-4, 15-4, 15-13 και 15-7, 15-11, 15-7). Στην έδρα του Παναθηναϊκού, οι πράσινοι επικράτησαν στον πρώτο με 3-2 (15-11, 9-15, 16-14, 10-15, 15-11 - αυτή ήταν η πρώτη ήττα του Ολυμπιακού μετά από 46 συνεχόμενες νίκες σε αγώνες πρωταθλήματος), ενώ στο δεύτερο και τελευταίο αγώνα που έκρινε τον τίτλο του πρωταθλητή, οι ερυθρόλευκοι επικράτησαν με 2-3 (11-15, 16-14, 6-15, 15-2, 8-15) και κατέκτησαν το τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημα. Αν οι δύο ομάδες ισοβαθμούσαν, τα σετ στους μεταξύ τους αγώνες αλλά και συνολικά στο πρωτάθλημα δεν θα υπολογίζονταν, και θα διεξαγόταν αγώνας μπαράζ.

Τελική Βαθμολογία

Τελική κατάταξη της Α2  
Η Α2 είχε το ίδιο σύστημα διεξαγωγής με την Α1.

Πηγές 
Καθημερινή, Τελική βαθμολογία 21 Μαρτίου 1989 σελίδα 13, στήλη στα αριστερά
Αρχείο Αθλητικής Ηχούς

1988 1989
Πετοσφαίριση το 1988
Πετοσφαίριση το 1989
Λέων Αυδής

Ο Λέων (Λεωνίδας) Αυδής (Κέρκυρα, 1937 - Αθήνα, 24 Σεπτεμβρίου 2000) ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής του ΚΚΕ και πρώην δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων.

Βιογραφία 
Ο Αυδής κατοικούσε στο Γουδί και εργαζόταν ως δικηγόρος με ενασχόληση στο εργατικό δίκαιο. Το 1968 εκτοπίστηκε στη Σίκινο από την Απριλιανή δικτατορία. Το 1996 εκλέχθηκε βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας στην Α' Αθήνας. Από την ιδιότητα του βουλευτή παραιτήθηκε τον Μάιο του 1997, καθώς όπως δήλωσε αδυνατούσε να ανταποκριθεί ταυτόχρονα στις ιδιότητες του βουλευτή και του δημοτικού συμβούλου, όντας επικεφαλής της δημοτικής παράταξης "Αγωνιστική Συνεργασία για την Αθήνα" και αντικαταστάθηκε από τον Μ. Αγγουράκη. Πέθανε το 2000.

Στις 3 Οκτωβρίου 2003 το όνομα του Λέοντος Αυδή δόθηκε από τη δημοτική αρχή στην πλατεία μεταξύ των οδών Μυλλέρου, Λεωνίδου, Γιατράκου και Κεραμεικού.

Παραπομπές

Πηγές 
 Λέων Αυδής Βιογραφικό
 "Λέων Αυδής" στο blog Μεταξουργειο, Κεραμεικος
 Leon Avdis Appreciation Society στο Facebook

Αυδής
Αυδής
Έλληνες κομμουνιστές
Πλατεία Αυδή

Η Πλατεία Λέοντος Αυδή είναι μία πλατεία στη συνοικία Μεταξουργείο των Αθηνών που περικλείεται από τις οδούς Μυλλέρου, Λεωνίδου, Γιατράκου και Κεραμεικού. Βρίσκεται σε μία ήσυχη τοποθεσία με αρκετό πράσινο, απέναντι από το κτήριο της Νέας Δημοτικής Πινακοθήκης Αθηνών. Φιλοξενεί πλήθος καφετεριών/μπαρ. 

Η ονομασία της δόθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2003 από τη δημοτική αρχή εις μνήμην του Λέοντος Αυδή. Ο Αυδής, ο οποίος πέθανε το 2000, ήταν κομμουνιστής πολιτικός, βουλευτής του ΚΚΕ, δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων και επικεφαλής της δημοτικής παράταξης Αγωνιστική Συνεργασία για την Αθήνα.

Παραπομπές

Πηγές 
 "Πλατεία Λέοντος Αυδή", Ελευθεροτυπία (3 Οκτ. 2003)
 "Σήμερα εγκαινιάζεται η πλατεία «Λεων. Αυδή»", Ριζοσπάστης (1 Οκτ. 2003)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Παιχνίδι στην πλατεία Αυδή στο blog Μεταξουργειο, Κεραμεικος

Αυδής
Ίβιτσα Ντάσιτς

Ο Ίβιτσα Ντάσιτς (σερβ. Ивица Дачић, 1 Ιανουαρίου 1966) είναι Σέρβος πολιτικός, Υπουργός Εξωτερικών της σημερινής σερβικής κυβέρνησης καθώς και Πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Σερβίας(ΣΚΣ). Διατέλεσε πρωθυπουργός από τις 27 Ιουλίου 2012 τον Απρίλιο του 2014, όταν τον διαδέχτηκε ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς και υπηρεσιακός το 2017, ως τις 29 Ιουνίου, οπότε νέα πρωθυπουργός έγινε η Άνα Μπρνάμπιτς.

Βιογραφικό 

Γεννήθηκε το 1966 στο Πρίζρεν στο Κόσοβο, στη Γιουγκοσλαβία. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες.

Το 1990 ήταν ο πρώτος Πρόεδρος της Νεολαίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος υπό τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Υπήρξε, επιπλέον βουλευτής του ΣΚΣ, επικεφαλής της Δημοτικής Επιτροπής του ΣΚΣ στο Βελιγράδι, αντιπρόεδρος του κόμματος την περίοδο 2000-2003.

Το Δεκέμβριο του 2006 εξελέγη Πρόεδρος του ΣΚΣ.

Τον Ιούλιο του 2008 με τον σχηματισμό κυβέρνησης υπό τον Πρωθυπουργό Μίρκο Τσβέτκοβιτς ο Ντάσιτς ανέλαβε τις θέσεις του Αντιπροέδρου και του Υπουργού Εσωτερικών.

Ως Πρόεδρος του ΣΚΣ ο Ντάσιτς ανέλαβε να στρέψει το κόμμα του στο φιλοευρωπαϊκό πολιτικό μπλοκ και στη δυτική σοσιαλδημοκρατία και να συνεργαστεί με τον Μπόρις Τάντιτς, εγκαταλείποντας τις θέσεις του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Για το λόγο αυτό θεωρήθηκε προδότης από πολλούς οπαδούς του Μιλόσεβιτς.

Το Μάιο του 2011 δήλωσε πως πλέον δεν είναι ρεαλιστικό το Κόσοβο να παραμείνει εξ ολοκλήρου στη Σερβία και πρότεινε τη διαίρεση του Κοσόβου σε δύο τμήματα, το αλβανικό και το σέρβικο .

Τον Ιούλιο του 2011 δήλωσε πως η Σερβία θα πρέπει να επανέλθει στις Αντιφασιστικές της παραδόσεις, αφού οι Σέρβοι αποτελούν λαό που αντιστάθηκαν μαζικά στους ναζιστές εισβολείς.

Ο Ίβιτσα Ντάσιτς και η οικογένειά του βρίσκονται κάτω από την αυστηρή προστασία της σερβικής αστυνομίας, καθώς η σερβική μαφία απείλησε τη ζωή τους, εξαιτίας των σκληρών μέτρων που έλαβε ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Σερβίας
Γιουγκοσλάβοι πολιτικοί
Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας
Κατερίνα Λέχου

Η Κατερίνα Λέχου (Αθήνα, 5 Σεπτεμβρίου 1967) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, απόφοιτη της Δραματικής Σχολής Θεάτρου Τέχνης.

Προσωπική ζωή 
Το 2007, ξεκίνησε τη σχέση της με τον παλαίμαχο υδατοσφαιριστή Μάνο Στρατάκη. Το 2014, παντρεύτηκαν στη Πάτμο με κουμπάρους τους Γιάννη Μπέζο και Ναταλία Τσαλίκη.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Θεατρικές παραστάσεις

Κινηματογράφος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κατερίνα Λέχου στο IMDb
 Συνέντευξη στην Μυρτώ Λοβέρδου, Το Βήμα, 14/11/2010

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Applet

Ως applet ή εφαρμογίδιο ορίζεται οποιαδήποτε μικρή εφαρμογή που χρησιμοποιείται για την εκτέλεση ενός ιδιαίτερου έργου, στο πλαίσιο ενός μεγαλύτερου προγράμματος, συχνά ως plug-in. Ως applet εννοούνται επίσης εφαρμογές σε γλώσσα Java, οι οποίες περιλαμβάνονται σε ιστοσελίδες.

Σημειώσεις - παραπομπές

Διαδίκτυο
 Applets API (Sun Developer Network)
 Applets Tutorial (Sun Microsystems)

Τεχνολογικοί νεολογισμοί
Μηχανική λογισμικού
Βιβλιοθήκες Java
Μπαδαχόθ (επαρχία)

Το Μπαδαχόθ είναι επαρχία της δυτικής Ισπανίας που βρίσκεται στην αυτόνομη κοινότητα της Εξτρεμαδούρα. Δημιουργήθηκε το 1833. Συνορεύει με τις επαρχίες του Κάθερες, του Τολέδο, της Θιουδάδ Ρεάλ, της Κόρδοβα, της Σεβίλλης, και της Ουέλβα, και με την Πορτογαλία.

Με την έκταση της των 21.766 τ.χλμ., είναι η μεγαλύτερη επαρχία στην Ισπανία. Η άλλη επαρχία της Εξτρεμαδούρα, το Κάθερες, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη.

Το Μπαδαχόθ έχει πληθυσμό 662.808 (2002). Η πρωτεύουσά του είναι η πόλη του Μπαδαχόθ.  Βλέπε επίσης Κατάλογος δήμων στο Μπαδαχόθ.

Τοπογραφία
Αν και σε πολλές περιφέρεις υπάρχουν χαμηλές σειρές λόφων, η επιφάνεια είναι πιο συχνά μια έρημη και μονότονη πεδιάδα, ευθεία ή ελαφρώς κυματιστή. Ένας μεγάλος ποταμός του είναι ο Γουαδιάνα, ο οποίος διατρέχει τα βόρεια της επαρχίας από τα ανατολικά προς τα δυτικά, τροφοδοτούμενος από πολλούς παραποτάμους· but it is only at certain seasons that the river-beds fill with any considerable volume of water, and the Guadiana may frequently be forded without difficulty. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό με μεγάλες διακυμάνσεις ζέστης  το θέρος και κρύου το καλοκαίρι, όταν άγριοι βόρειοι και βορειοδυτικοί άνεμοι φυσούν κατά πλάτος των πεδιάδων.

Μετά το Μπαδαχόθ, την πρωτεύουσα, οι κυριότερες πόλεις είναι το Αλμεντραλέχο, η Αθουάγα, το Δον Μπενίτο, το Χέρεθ ντε λος Καμπαγιέρος, η Μέριδα, η Θάφρα, το Μοντίχο  και η Βιγιανουέβα ντε λα Σερένα.

Διοικητικές διαιρέσεις 
Η Επαρχία του Μπαδαχόθ διαιρείται σε 134 δήμους: 
 Κατάλογος δήμων στο Μπαδαχόθ

Υπάρχουν επίσης παραδοσιακές κομητείες στην Επαρχία Μπαδαχόθ, όπως η Λα Σιμπέρια και η Γιάνος ντε Ολιβένθα, αλλά αυτές δεν έχουν πολύ επίσημη αναγνώριση.

Δείτε επίσης
Εξτρεμαδούρα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Diputación de Badajoz
 La Serena (Facebook)

Μπαδαχόθ
Plug-in

Ως plug-in ή add-on, επίσης plugin (ελλ. άρθρωμα ή πρόσθετο), ορίζεται ένα σύστημα συστατικών κάποιου λογισμικού που προσθέτει ιδιαίτερες δυνατότητες σε ένα μεγαλύτερο λογισμικό. Τα plug-in χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα σε φυλλομετρητές για την προβολή video, την ανίχνευση ιών, και την επίδειξη νέων τύπων αρχείων. Πολύ γνωστά παραδείγματα plug-in είναι το Adobe Flash Player και το QuickTime. 

Τα plug-in είναι εξειδικευμένες μορφές αυτού που αποκαλείται add-on ή πρόσθετο και περιλαμβάνει επεκτάσεις ή οπτικά θέματα

Οι διάφορες διαδικτυακές εφαρμογές υποστηρίζουν plug-in για πολλούς λόγους, ανάμεσα στους οποίους περιλαμβάνονται οι παρακάτω: 

 η δυνατότητα άλλων προγραμματιστών να προγραμματίσουν επιπλέον δυνατότητες κάποιας εφαρμογής
 η υποστήριξη εύκολης πρόσθεσης νέων χαρακτηριστικών
 τη μείωση του μεγέθους του πυρήνα μιας εφαρμογής
 ο διαχωρισμός του πηγαίου κώδικα από της εφαρμογή σε περίπτωση ασύμβατων αδειών.

Πλαίσια λογισμικού 
Οι προγραμματιστές λογισμικού χρησιμοποιούν ποικίλα πλαίσια plug-in παρουσιάζονται εδώ ανά γλώσσα προγραμματισμού:

C++ 
 Boost Extension
 FxEngine Framework, ανοικτό πλαίσιο διαχείρισης ροής για ηχητικά αρχεία audio, video κ.λπ.
 Google Native Client
 Qt Plug-Ins, τμήμα του πλαισίου Nokia Qt
 OmniPeek Plug-in Wizard
 Pugg πλαίσιο ανοικτού κώδικα για διαχείριση plug-in
 Pluma, μικρή πλατφόρμα
 OFX, για plug-in οπτικών εφέ
 Cross-platform plug-in framework

Delphi 
 TMS Plug-in Framework

Java 
 Java Plug-in Framework (JPF), χρησιμοποιεί μηχανισμό προσαρμοσμένο από τον παλαιότερο μηχανισμό plug-in του Eclipse
 Java Simple Plugin Framework (JSPF), ελαφρύ σύστημα plug-in σε Java για μικρά ή μεσαία πρότζεκτ 
 OSGi, κατάλληλο για προγραμματισμό plug-in. Χρησιμοποιήθηκε στο Eclipse και σε πολλούς εμπορικούς εξυπηρετητές εφαρμογών Java EE
 Rich Client Platform (RCP), Πλατφόρμα εφαρμογών προσαρμοσμένη επίσης από το Eclipse
 Netbeans Platform

PHP 
 jin-plugin, μινιμαλιστικό πλαίσιο για Java, PHP

Python 
 dip
 Envisage
 Colony Framework, εμπνευσμένο από το OSGi και το Eclipse RCP προσαρμοσμένο στη φιλοσοφία της Python
 PyUtilib
 Setuptools
 Sprinkles
 The Twisted Plug-in System 
 Yapsy
 Zope Component Architecture

.NET 
 .NET Add-In Team Blog 
 AL Platform
 Code Project 
 Mono Add-ins , for .NET, Mono
 Plux.NET, platform to build plug-in systems under .NET
 Managed Extensibility Framework
 Compact Plugs

Δείτε επίσης 

 Applet

Παραπομπές σημειώσεις 

Τεχνολογικοί νεολογισμοί
Μηχανική λογισμικού
Rockwave Festival

Το Rockwave Festival είναι ένα φεστιβάλ  rock μουσικής, το οποίο διεξάγεται στη Μαλακάσα  Αττικής, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή μουσικά φεστιβάλ στην Ελλάδα αλλά και στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Η ιστορία του φεστιβάλ ξεκινά το 1995, αλλά η δημοτικότητά του εξαπλώθηκε από το 2004. Η τοποθεσία διεξαγωγής άλλαζε συνεχώς μέχρι το 2004, όταν το Terra Vibe Park έγινε ο μόνιμος οικοδεσπότης του φεστιβάλ.

2021 lineup

2018 lineup

2017 lineup

2016 lineup

2015 lineup

2014 lineup

2013 lineup

2012 line up

2011 line up

2010 line up

2009 line up

2008 line up
Τη Δευτέρα 31 Μαρτίου η Didi Music-Big Star Promotion Ltd. ανακοίνωσε τα ονόματα των καλλιτεχνών που θα εμφανίζονταν στο Rockwave Festival 2008. Μαζί με τα ονόματα, παρουσίασαν τις αλλαγές στην όλη δομή του φεστιβάλ. Πλέον το φεστιβάλ χωρίζεται σε δυο σκηνές, την "Terra" stage και τη "Vibe" stage.

2007 line up
Όταν πρωτοανακοινώθηκαν τα ονόματα των συγκροτημάτων, στην τρίτη μέρα του φεστιβάλ περιλαμβάνονταν και οι Stone Sour. Ενώ η μπάντα ακύρωσε μερικές από τις εμφανίσεις της στην ευρωπαϊκή της περιοδεία, οι My Dying Bride συμπλήρωσαν την απώλεια αυτή.

2006 line up
Οι W.A.S.P. δεν εμφανίστηκαν για λόγους υγείας του Blackie Lawless.

2005 line up

2004 line up
Οι Running Wild δεν εμφανίστηκαν και αντικαταστάθηκαν από τους Gamma Ray.

2001 line up
Το φεστιβάλ διεξήχθη στο Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο ( Ο.Α.Κ.Α.).
Η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ ακυρώθηκε από τις ελληνικές αρχές, για λόγους βροχής!

2000 line up
Το φεστιβάλ διεξήχθη στο Πάρκο Τρίτση στο Ίλιον Αττικής.
Οι Iron Maiden ακύρωσαν την εμφάνισή τους την τρίτη μέρα, λόγω ενός ατυχήματος του Janick Gers στην προηγούμενή τους εμφάνιση.

1999 line up
Το φεστιβάλ διεξήχθη στον Αγ. Κοσμά Αττικής.

1998 line up
Το φεστιβάλ διεξήχθη στη Φρεαττύδα Πειραιά.

1997 line up
Το φεστιβάλ διεξήχθη στο στάδιο της  Ριζούπολης.

1996 line up
Το πρώτο φεστιβάλ ονομαζόταν Rock of Gods και έλαβε χώρα στο λιμάνι του  Πειραιά.
Οι Motorhead συμπεριλαμβάνονταν στην πρώτη μέρα του φεστιβάλ, αλλά ακύρωσαν και τους αντικατέστησαν οι Saxon.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Rockwave Festival, επίσημη ιστοσελίδα
Terra Vibe, ο χώρος που φιλοξενεί το φεστιβάλ
Didi Music-Big Star Promotion

Ροκ μουσική
Μουσικές διοργανώσεις στην Ελλάδα
Αξός Πέλλας

Η  Αξός είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κύρρου, του δήμου Πέλλας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γιαννιτσών του νομού Πέλλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. 
Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Εσκιτζέ, μέχρι το 1954  Νέο Παλαιό και μέχρι το 1956 Παλαιό.

Γεωγραφία
Η Αξός είναι μεγάλο πεδινό χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Πέλλας. Βρίσκεται στον εύφορο κάμπο των Γιαννιτσών, στις ανατολικές όχθες του Ξηροπόταμου και λίγο δυτικότερα των Γιαννιτσών (4 χλμ.), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει 35 χλμ. περίπου Α. της Έδεσσας.

Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αξού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 16,096 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Ποντοχώρι.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 ως Νέο Παλαιό και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιού του νομού Πέλλας. Το 1954 μετονομάστηκε σε Παλαιό και το 1956 σε Αξός. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αξού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κύρρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κύρρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πέλλας.

Ιστορικά στοιχεία
H ανασκαφική έρευνα στην Αξό έφερε στο φως νεολιθικό οικισμό έκτασης 30 στρεμμάτων. Αποκάλυψε στοιχεία για τις οικιστικές κατασκευές και τα δομικά υλικά. Συγκεντρώθηκαν σημαντική ποσότητα κεραμικής, εργαλεία, καθώς και ποσότητες οστών και απανθρακωμένων σπόρων καταδεικνύοντας τη σπουδαιότητα της θέσης και παρέχοντας δεδομένα για το περιβάλλον, τη καθημερινή ζωή, την τεχνογνωσία και τις συνήθειες διατροφής του νεολιθικού ανθρώπου.
Οι περισσότεροι από τους κατοίκους ήσαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Καππαδοκία. Στην "πατρίδα" οι Αξώτες εργάζονταν ως αγωγιάτες, αραμπατζήδες και κυρατζήδες. Φορτώνανε εμπορεύματα, σιτηρά, καλαμπόκια και τα εμπορεύονταν στην ευρύτερη περιοχή της Καππαδοκίας. Η ευμάρεια της Αξού κατά τις μεταπολεμικές δεκαετίες οφείλεται στην ενασχόληση των κατοίκων με τις διεθνείς οδικές μεταφορές.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο βόρειο τμήμα του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
eetaa.gr

Δήμος Πέλλας
Χωριά του νομού Πέλλας
Μαραντοχώρι Λευκάδας

Το Μαραντοχώρι είναι ένα ημιορεινό χωριό που βρίσκεται στη Νότια Λευκάδα, 31 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης της Λευκάδας. Βρίσκεται 5 χλμ. ανατολικά της Βασιλικής και 4 χλμ. δυτικά από τα Σύβοτα. Ο πληθυσμός του είναι 327 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001.

Βρίσκεται 5 χλμ. από την παραλία της Αμμούσως, ενώ λίγο πάνω από το χωριό και μέσα σε μια έκταση από ελαιόδεντρα υπάρχει μια μικρή φυσική λίμνη, η λίμνη του Μαραντοχωρίου, σημαντικός υδροβιότοπος για πολλά είδη χλωρίδας και πανίδας.

Κοντά στο χωριό, στη θέση χαμπιλου υπάρχει το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, η ίδρυση του οποίου υπολογίζεται γύρω στα τέλη του 16ου αιώνα με αρχές του 17ου, μέχρι το 1620. Το μοναστήρι αυτό αν και ήταν μικρό, υπήρξε πλουσιότατο με πολλά κτήματα, και ήταν γεμάτο τοιχογραφίες από τις οποίες όμως λίγες σώζονται έως σήμερα. Ο κύριος λόγος είναι πως το 1922, σύμφωνα με πληροφορίες των κατοίκων, ο ναός έγινε τόπος απομόνωσης ατόμων που είχαν προσβληθεί από ευλογιά. Μετά την επιδημία για απολύμανση σφυροκόπησαν τους τοίχους και τους ασβέστωσαν.

Σήμερα σώζεται τμήμα του νεότερου τέμπλου αξιόλογης ξυλογλυπτικής τέχνης, από τα μέσα του 18ου αιώνα, όπου υπάρχουν δύο αξιόλογες εικόνες, της Θεοτόκου και του Χριστού.

Στις θέσεις Μάρμαρα, Πυργί και Κλεισμάτια η Αρχαιολογική Υπηρεσία έχει εντοπίσει λείψανα αρχαίων πύργων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βίντεο της λίμνης του Μαραντοχωρίου - www.youtube.com

Χωριά της Λευκάδας
Νίκη (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 159)

Το αγαλμάτιο της Νίκης που εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό μουσείο με αριθμό καταλόγου 159 βρέθηκε στην Επίδαυρο και είναι έργο του ύστερου 4ου αι. π.Χ..

Περιγραφή 
Είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο της Πάρου. Έχει ύψος 0,81 μέτρα. Διατηρείται σε καλή κατάσταση, λείπει όμως το αριστερό χέρι από τον αγκώνα, η δεξιά παλάμη και τα δάκτυλα του δεξιού ποδιού. Η κεφαλή και τα χέρια είχαν σπάσει και ανασυγκολλήθηκαν. Ο αριστερός ώμος είναι γύψινος, αποκαταστημένος. Παριστάνει μια νεαρή γυναίκα που περπατάει αέρινα με το δεξί πόδι σε βήμα εμπρός. Φοράει πέπλο λακωνικού ρυθμού, που είναι δεμένος με ζώνη κάτω από το στήθος. Το δεξιό στήθος και το δεξιό πόδι είναι ακάλυπτα. Η κόμη είναι μακρυά, τα μαλλιά κυματιστά, δεμένα πίσω κόμπο. Στον ώμο ανακαλύπτουμε υποδοχές, στις οποίες ήταν προσαρμοσμένα φτερά από μάρμαρο.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση 
Το άγαλμα παρουσιάζει την θεά Νίκη. Η εντύπωση του αέρινου βαδίσματος ενισχύονταν από τα φτερά, τα οποία χάθηκαν και δεν σώζονται. Το αγαλματίδιο ήταν τοποθετημένο στο ακροτήριο του αριστερού δυτικού αετώματος του ναού της Αρτέμιδος στην Επίδαυρο, και ανήκε στην ίδια ομάδα με τα εκθέματα αρ. 160 και 161. Είναι έργο του ύστερου 4ου αιώνα π.Χ..

Πηγές 

 Νικόλαος Καλτσάς: Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: Τα γλυπτά., Αθήνα, Καπόν 2001, ISBN 960-7037-09-X

Αρχαία τέχνη
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αργολίδα
Νίκος Σκοπούλης

Ο Νίκος Σκοπούλης (15 Μαρτίου 1907 - 6 Δεκεμβρίου 1990) ήταν Έλληνας ιατρός, αντιστασιακός και πολιτικός. Ξεκίνησε προπολεμικά απ’ το χωριό του, την Πεδινή Ιωαννίνων και αργότερα πρόσφερε τις υπηρεσίες του σε όλη την Ήπειρο. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ, δικάστηκε, φυλακίστηκε εξορίστηκε και εξελέγη δύο φορές βουλευτής (1958, 1964) με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά.

Βιογραφικό
Ο Νίκος Σκοπούλης γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1907 στο χωριό Πεδινή (παλιά Ραψίστα) των Ιωαννίνων. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 τον βρίσκει οργανωμένο στο Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος κι ύστερα στο ΕΑΜ και στην Αλληλεγγύη. Οι Ιταλοί κατακτητές τον συλλαμβάνουν και τον φυλακίζουν στις φυλακές του Μεσολογγίου. Μετά την απελευθέρωση (Οκτώβριος 1945) το κράτος τον φυλακίζει στις φυλακές του Άη Κοσμά στα Ιωάννινα (Σεπτέμβρης 1946 μέχρι την Άνοιξη 1947) και στη συνέχεια εξορίζεται στη Ζάκυνθο, στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και στον Άη Στράτη.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 επιστρέφει στα Ιωάννινα και συμμετέχει δραστήρια στην ΕΔΑ με την οποία εκλέγεται βουλευτής το 1958 και το 1964. Η Χούντα των Συνταγματαρχών τον εξορίζει στη Γυάρο και στη Λέρο. Με την Μεταπολίτευση το 1974, ο Νίκος Σκοπούλης συμμετείχε στην ΕΔΑ. Στις εκλογές του 1977 ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ΣΥΜΜΑΧΙΑ και του 1981 το ΚΚΕ εσωτερικού.

Έφυγε από τη ζωή, ανήμερα της γιορτής του, στις 6 Δεκεμβρίου 1990.

Ο Σκοπούλης ήταν γνωστός ως ο «γιατρός των φτωχών και καταφρονεμένων» επειδή έδινε χρήματα για τα φάρμακα τους, ενώ φρόντιζε ακόμη και τα παιδιά των αντιπάλων του, ακόμη και των χωροφυλάκων που τον παρακολουθούσαν. «Δεν φταίτε εσείς τα όργανα», τους έλεγε, «αλλά οι οργανοπαίκτες».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Το βιβλίο Ο Γιατρός 
Βίοι σύγχρονων Αγίων, άρθρο του Κώστα Γεωργουσόπουλου
Εκδήλωση-αφιέρωμα στον Γιαννιώτη γιατρό-βουλευτή ΝΙΚΟ ΣΚΟΠΟΥΛΗ την Παρασκευή 23 Απριλίου 2010 στην Αίθουσα της Παλαιάς Βουλής

Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Βουλευτές Ιωαννίνων
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Μέλη του ΕΑΜ
Σαράντης Αλιβιζάτος

Ο Σαράντης Αλιβιζάτος (15 Αυγούστου 1951) είναι Έλληνας στιχουργός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά. Έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου, όπως η Χάρις Αλεξίου, η Κωνσταντίνα, η Γλυκερία, η Άννα Βίσση, ο Αντώνης Καλογιάννης, η Πίτσα Παπαδοπούλου,o Γιάννης Πάριος,ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Θέμις Αδαμαντίδης κ.ά. Έχει συνεργαστεί με συνθέτες όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Αντώνης Βαρδής, ο Μάριος Τόκας, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Γιάννης Γιοκαρίνης, ο Θανάσης Πολυκανδριώτης κ.ά.

Μέρος της Δισκογραφίας 

 ΤΑ ΒΟΡΙΑΔΑΚΙΑ - Νίκος Νομικός, Θέμης Αδαμαντίδης, Γιάννα Νομικού
 ΜΙΚΡΑ ΕΡΩΤΙΚΑ - ΑΝΝΟΥΛΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΑ, ΣΑΓΑΠΩ,- Αντώνης Καλογιάννης
 ΘΑΛΑΣΣΕΣ (Μέσα στα μάτια σου Θάλασσες)- Κωνσταντίνα,Μητροπάνος
 ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ - Κωνσταντίνα
 ΑΓΓΕΛΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΦΩΝΙΑ - Κωνσταντίνα
 ΕΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΟ - Μητροπάνος
 ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ- Γιάννης Πάριος
 ΣΤΑΖΕΙΣ ΕΡΩΤΑ - Τόλης Βοσκόπουλος
 ΑΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΑΓΑΠΑΝΕ - Τόλης Βοσκόπουλος
 ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ - Χάρις Αλεξίου
 ΜΕ ΑΦΗΣΕΣ ΣΑΝ ΠΟΛΗ - Χάρις Αλεξίου
 Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΑΗΔΟΝΙ - Χάρις Αλεξίου
 ΔΕΝ ΕΙΔΕΣ - Χάρις Αλεξίου
 ΜΕ ΔΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ - Χάρις Αλεξίου
 ΑΠΟΨΕ ΞΕΛΟΓΙΑΣΤΗΚΑ - Χάρις Αλεξίου
 ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΣ ΤΟΥ 2000 - Στέλιος Καζαντζίδης
 ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ - Αντώνης Βαρδής
 θΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΗΣΟΥΝ ΕΔΩ - Αντώνης Βαρδής
 ΣΑΓΑΠΗΣΑ ΣΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΒΑΘΜΟ - Αντώνης Βαρδής
 ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ - Αντώνης Βαρδής
 ΜΟΝΑΧΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ - Τσανακλίδου, Γλυκερία, Δήμου
 ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΟΥΡΑΝΟ - Γλυκερία
 ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ - Γλυκερία
 ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΙΑ ΤΟΥ ΤΡΕΛΛΟΥ - Γλυκερία
 ΝΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙΣ - - Γλυκερία
 Τ ΑΓΟΡΙΑ - ΕΦΗ ΚΟΝΤΟΥ-ΖΑΜΠΕΤΑΣ
 ΕΙΜΑΙ Η ΑΝΝΑ - Αννα Βίσση
 ΖΑΧΑΡΗ - Ελένη Δήμου
ΣΕ ΓΥΡΕΥΩ - Γιάννης Πάριος

Πηγές 
 Σαράντης Αλιβιζάτος, κατάλογος τραγουδιών στον ιστότοπο Stixoi.info

Έλληνες στιχουργοί
Γιοχάνες Ζίβεκινγκ

Ο Γιοχάνες Ζίβεκινγκ (γερμ. Johannes Sieveking) (1869-1942) υπήρξε γερμανός αρχαιολόγος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1869 στο Αμβούργο. Η καταγωγή του ήταν από την σημαντική χανσεατική οικογένεια Ζίβεκινγκ, η οποία ανάδειξε πολλούς δημάρχους, καθηγητές πανεπιστημίου, Γερουσιαστές, διπλωμάτες και εμπόρους. Σπούδασε αρχικά στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, συνέχισε στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, και αποπεράτωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο του Έρλανγκεν. Αφού περιηγήθηκε στην Ελλάδα και Ιταλία, επέστρεψε στην Γερμανία και διορίστηκε βοηθός στο Μουσείο του Βίρτσμπουργκ και αργότερα στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή του Μονάχου. Μετά τον θάνατο του Άντολφ Φουρτβένγκλερ διορίστηκε διευθυντής του Μονάχου. Αυτοκτόνησε στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 στο Μόναχο.

Δημοσιεύσεις 
 Hermeneutische Reliefstudien, Bayerische Akademie der Wissenschaften, München 1920 (Sitzungsberichte der Bayerischen Akademie der Wissenschaften. Philosophisch-philologische und historische Klasse, Jg. 1920, Abh. 11)
 Carl Weickert: Fünfzig Meisterwerke der Glyptothek König Ludwigs I. Paul Wolters zum 70. Geburtstag, Obernetter, München 1928
 Bronzen, Terrakotten, Vasen der Sammlung Loeb, Buchholz, München 1930
 Eine römische Panzerstatue in der Münchner Glyptothek, de Gruyter, Berlin und Leipzig 1931 (Winckelmannsprogramm der Archäologischen Gesellschaft zu Berlin, Bd. 91)

Παραπομπές

Πηγές
 Raimund Wünsche: Johannes Sieveking 1869–1942. Περιέχεται στο: Reinhard Lullies, Wolfgang Schiering: Archäologenbildnisse. Porträts und Kurzbiographien von Klassischen Archäologen deutscher Sprache. von Zabern, Mainz 1988, ISBN 3-8053-0971-6, S. 173-174.

Γερμανοί αρχαιολόγοι
Αυτόχειρες
ΕΛΑΪΣ

Η ΕΛΑΪΣ είναι ελληνική ανώνυμη εταιρεία  με δράση στον ελαιοπαραγωγικό τομέα και θυγατρική της Unilever. Υπήρξε εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών από τις 26 Φεβρουαρίου 1941 έως το 2007.

Ιστορία
Το 1962 εκχωρήθηκε το 20% του μετοχικού της κεφαλαίου στην πολυεθνική εταιρεία Unilever Ν.V. Το 1970, συμπληρώνοντας 50 χρόνια λειτουργίας, η εταιρεία παρουσίασε τα υψηλότερα κέρδη στην ιστορία της, ενώ η συμμετοχή της Unilever από 20% αυξήθηκε σε 45%. Το 1982 η Unilever απέκτησε την πλειοψηφία των μετοχών της εταιρείας Ελαΐς ΑΕ, ενώ από το 1984 άρχισε να δραστηριοποιείται και στον εισαγωγικό τομέα, φέρνοντας στην ελληνική αγορά προϊόντα του μητρικού ομίλου.

Το 1991 η εταιρεία προχώρησε σε μια επένδυση που αυτοχρηματοδοτούνταν και δημιούργησε μονάδα φυσικού εξευγενισμού, βελτιώνοντας την ποιότητα των προϊόντων της και μειώνοντας παράλληλα το κόστος παραγωγής τους. Στα τέλη του 1998 απέκτησε από την εταιρεία Κίκιζας ΑΒΕΕ τα προϊόντα ντομάτας με την επωνυμία Pumaro και Πελαργός, καθώς και το εργοστάσιο παραγωγής τους στη Γαστούνη του Νομού Ηλείας έναντι 11,8 δισ. δραχμών. Λίγο αργότερα εξαγόρασε και τα προϊόντα ντομάτας της βιομηχανίας ζυμαρικών Στέλλα ΑΕ αντί 398 εκατ. δραχμών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Επίσημο Ιστολόγιο

Ελληνικές επιχειρήσεις
Ελληνικά εμπορικά σήματα
Μετρό Νέας Υόρκης

Ο υπόγειος σιδηρόδρομος/μετρό της Νέας Υόρκης (Αγγλικά: New York City Subway) είναι το σύστημα υπόγειων και υπέργειων αστικών σιδηροδρόμων της πόλης της Νέας Υόρκης. Είναι ιδιοκτησία της πόλης της Νέας Υόρκης και είναι παραχωρημένο για χρήση και εκμετάλλευση στον Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών της πόλης της Νέας Υόρκης θυγατρική του Μητροπολιτικού Οργανισμόυ Συγκοινωνιών της Νέας Υόρκης. Είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο εκτεταμένα δίκτυα αστικών συγκοινωνιών στον κόσμο, με 36 γραμμές, 472 σταθμούς σε λειτουργία (424 αν ληφθούν υπ όψιν ως συγκροτήματα σταθμών), και 394 χιλιόμετρα διαδρομών, που μαζί κάποια προαστιακά δίκτυα φτάνουν τα 1.112 χιλιόμετρα τροχιάς σε χρήση και τα 1.370 χιλιόμετρα τροχιάς στο σύνολο. Το 2010 το μετρό εκτέλεσε περισσότερες από 1,5 δισεκατομμύρια διαδρομές με, κατά μέσο όρο, περισσότερους από 5 εκατομμύρια επιβάτες τις καθημερινές, πάνω από 3 εκατομμύρια τα Σάββατα και πάνω από 2 εκατομμύρια τις Κυριακές. Η μέγιστη ταχύτητα των συρμών είναι 55 μίλια την ώρα, δηλαδή 89 χιλιόμετρα την ώρα.

Το μετρό της πόλης της Νέας Υόρκης είναι το τέταρτο σε κίνηση επιβατών παγκοσμίως, μετά του Τόκυο, της Μόσχας και της Σεούλ. Είναι, επίσης το πρώτο σε κίνηση επιβατών στο δυτικό ημισφαίριο. Είναι ένα από τα τέσσερα συστήματα σιδηροδρόμων των ΗΠΑ που λειτουργούν επί 24ώρου βάσεως και 365 μέρες το χρόνο.

Γραμμές και σταθμοί

Παραπομπές 

Νεα Υορκη
Μετρο
Μετρο Νεας Υορκης
Βραγκανιώτικα Κέρκυρας

Το χωριό Βραγκανιώτικα βρίσκεται στο Νότιο τμήμα της Κέρκυρας και ανήκει στο Δήμο Μελιτειέων περίπου στα 24 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης Κέρκυρας. Από το Βιβλίο του Χρυσικόπουλου Μιχάλη "Πρακτωρίας Λεύχημου ..." τα παρακάτω. Βραγκανιώτικα (στα): Οικισμός τέως κοινότητας  Χλομοτιανών, Δήμος Μελιτιαίων.Τα επώνυμα των κατοίκων του οικισμού  δηλώνουν μάλλον την Αρβανίτικη προέλευση. Σύμφωνα με το Φρειδερίκο Αλβανά και κατόπιν επιδείξεως σχετικού συμβολαίου του έτους 1373 από τον κόμη Π. Τριβόλη φαίνεται ότι η περιοχή κατοικήθηκε από Ηπειρώτες εθελόδουλους Βαγενίτες, γεωργούς από τη Βαγεν(ι)ετιά.  Ο ίδιος συγγραφέας συμπεραίνει ότι το όνομα του χωριού οφείλεται στους παραπάνω εθελόδουλους Ηπειρώτες με παραφθορά αρχικά σε Βαγενιώτικα, Βρακανιώτικα και Μπρακανιώτικα . Στο διπλανό χωριό του Ζυγονού συναντάται στις πράξεις του Μοναστηριώτη  Κωνσταντίνου στις 27 Ιουνίου 1512 ό Ιωάννης Βαγενίτης.Με το όνομα αυτό Βαγενετία ονομαζόταν μεταξύ 7ου και 15ου αιώνα η περιοχή της Ηπείρου μεταξύ Αχέροντος, Δέλβινου, Χιμάρας και Ιωαννίνων. . Η μαζική αυτή εγκατάσταση των παραπάνω εθελόδουλων προς την Κέρκυρα ξεκινά από τις αρχές του 13ου  αιώνα.   «... Βαγενῖται (homines vageniti) ἐκ τοῦ ὀνόματος τῆς χώρας, ἐξ  ἧς ὡρμῶντο,  ... καὶ οὐχὶ ... τὸ οἰκογενειακὸν  ἐπώνυμον Βαγιονίτης ...». Μια άλλη εκδοχή σχετικά με το όνομα του οικισμού είναι να προήλθε από το επώνυμο Βραγανιώτης που συναντάται στην Κέρκυρα ίσως και πιο πριν από το έτος 1386. Ο κόμης Νικόλαος Βραγανιώτης είναι ένας από τους πέντε πρεσβευτές που έστειλαν οι Κερκυραίοι στη Βενετία μετά την αποδοχή παραχώρησης του νησιού σ’ αυτήν για διαπραγματεύσεις. Στις αρχές του 16ου  αιώνα  είναι γνωστός ο νοτάριος Βρακανιώτης ή Βραγιανίτης Ιερέας Πέτρος. Οι κάτοικοι του παλαιότερα ταλαιπωρήθηκαν ιδιαίτερα από την ελονοσία που μάστιζε γενικά τις περιοχές του κάμπου γύρω από τη λίμνη Κορισσίων.Σχετική με την ελονοσία που ταλαιπώρησε το χωριό είναι και η φράση «θα βρακανιάσεις», θα χλομιάσεις, δηλαδή θα αποκτήσεις χρώμα κιτρινοπράσινο, θα μοιάσεις με τους βρακανιώτες ή η κατάρα «να βρακανιάσεις». Οι ντόπιοι λένε βρακανιά  μέχρι σήμερα τη χλομάδα, την ελονοσία. Έτσι μπορεί να σταθεί και η ερμηνεία του ονόματος του χωριού από τη σλάβικη λέξη vrag που σημαίνει ο εχθρός, εξελληνισμένα βράγκα. Με το όνομα αυτό αποκαλούσαν οι ντόπιοι την ελονοσία. Θα προσθέσουμε μία ακόμη εκδοχή περί του ονόματος του χωριού, ίσως την απλούστερη και ισχυρότερη, από το επώνυμο Βάραγκας και Βαραγκανιώτικα τα υποστατικά του. Οι Βάραγκοι φαίνεται να κατοικούν στο διπλανό χωριό του Αγίου Ματθαίου πριν το 16ο αιώνα.Στις γαμήλιες πράξεις  των Πρωτοπαπάδων της νήσου Κέρκυρας ο οικισμός το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα συναντάται με τα ονόματα Μπεργανιώτες, Μπεργανώτες και Μπραγανιώτες ενώ από τον πρωτόπαπα Σπυρίδωνα Βούλγαρη το 1753 αναφέρεται με το όνομα Μπαγανιώτες.

Παραπομπές 

Χωριά της Κέρκυρας
Δήμος Κέρκυρας
Καρουσάδες

Οι Καρουσάδες είναι ένα χωριό που βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της Κέρκυρας. Απέχει περίπου 40 χλμ από την πόλη της Κέρκυρας. Είναι ένα κεφαλοχώρι το οποίο ξεχωρίζει για την παραδοσιακή αρχιτεκτονική των οικισμών του. Οι Καρουσάδες έχουν φιλαρμονική ορχήστρα η οποία είναι δημοτική και ιδρύθηκε το 1980.
Το χωριό έχει πάρει το όνομα του από πρόσφυγες που ήρθαν στο νησί της Κέρκυρας από την πόλη Καρούσα του Εύξεινου Πόντου. 

Το χωριό των Καρουσάδων έχει μια ποδοσφαιρική ομάδα με επιτυχίες στο τοπικό πρωτάθλημα της Κέρκυρας. Έχει κερδίσει δυο πρωταθλήματα και ένα κύπελλο 

Στους Καρουσάδες εγκαταστάθηκε το 1453 η οικογένεια Θεοτόκη της οποίας το αρχοντικό διατηρείται μέχρι σήμερα. Γόνος της οικογένειας Θεοτόκη, είναι και ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης (13 Μαρτίου 1872 - 1 Ιουλίου 1923) ο δημιουργός του κοινωνικού μυθιστορήματος (Σκλάβοι στα Δεσμά τους, Η Τιμή και το Χρήμα) συνιδρυτής του τότε Σοσιαλιστικού Κόμματος, ποιητής, και λόγιος.
Απο την οικογένεια Θεοτόκη κατάγεται και ο Δημήτριος Θεοτόκης, αδελφός του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, στρατιωτικός, μέραρχος, ο μοναδικός που κατόρθωσε να φέρει την μεραρχία του, μετά την μικρασιατική καταστροφή, σώα και αβλαβή στην πατρίδα, αλλά να σώσει και όσους πρόσφυγες συνάντησε στο δρόμο του, προς την επιστροφή.

Από τους Καρουσάδες κατάγεται και ο Κωσταντίνος Μπούκας ο ιδρυτής του Λιμενικού Σώματος και ο αδελφός του Νικόλαος Μπούκας, που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς για την αντιστασιακή του δράση.

Ένας άλλος Καρουσαδίτης, είναι ο Σπύρος Χαλικιάς, γεννήθηκε το 1927,  βραβευμένος με διεθνή βραβεία φωτορεπόρτερ (ΕΣΣΔ, Κούβα, Γαλλία), μακρονησιώτης, γνωστός για την αντιστασιακή του δράση κατά της χούντας των συνταγματαρχών, βασανίστηκε στο ΕΑΤ - ΕΣΑ φυλακίστηκε, κλονίστηκε ανεπανόρθωτα η υγεία του, και πέθανε το 1981.

Η Αστρακερή, το επίνειο των Καρουσάδων, είναι από τα πρώτα θέρετρα της Κέρκυρας, λόγω της δομής της, δεν έχει "αξιοποιηθεί" τουριστικά, παραμένει μία από τις λίγες παρθένες παραλίες του νησιού, καθαρή και πνιγμένη στο πράσινο.

Παραπομπές 

Χωριά της Κέρκυρας
Σινοϊαπωνικό Μουσείο Κέρκυρας

Το Σινοϊαπωνικό Μουσείο Κέρκυρας ή αλλιώς Μουσείο Ασιατικής Τέχνης στεγάζεται στο Ανάκτορο των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου και φιλοξενεί αρχαιότητες της Άπω Ανατολής και της Ινδίας. Είναι το μοναδικό μουσείο στην Ελλάδα, που είναι αφιερωμένο στην τέχνη της Ινδίας και της Άπω Ανατολής. Ιδρύθηκε το 1928.Αρχικά τα εκθέματα του μουσείου απαρτίζονταν από την ιδιωτική συλλογή του Γρηγορίου Μάνου, ο οποίος διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδας στην Αυστρία. Μεταγενέστερα προστέθηκαν δωρεές ιδιωτικών συλλογών και άλλων ανθρώπων, όπως του Νικολάου Χατζηβασιλείου, του Χαρίλαου Χιωτάκη, κ.α.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://www.matk.gr/ επίσημη ιστοσελίδα Μουσείου Ασιατικής Τέχνης στην Κέρκυρα.

Εικόνες

Παραπομπές 

Μουσεία στην Κέρκυρα
Μουσεία τέχνης στην Ελλάδα
Κερκυρας
Κάτια Γέρου

Η Κάτια Γέρου είναι Ελληνίδα ηθοποιός με καταγωγή από το Αγρίνιο.

Βιογραφία
Σπούδασε αρχικά Νομική στην Αθήνα, από όπου και ξεκίνησε η ενασχόληση της με το θέατρο. Στην αρχή εντάχθηκε στην ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου Αθηνών και αργότερα (1976) αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και σε αυτή του Θεάτρου Τέχνης. Πέτυχε και στις δύο αλλά τελικά επέλεξε το Θέατρο Τέχνης, με το οποίο συνεργάστηκε για τα επόμενα 27 χρόνια μετά την αποφοίτησή της. Αργότερα πρωταγωνίστησε στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Αγρινίου. Σύζυγος και συνοδοιπόρος στη ζωή της ήταν ο ζωγράφος, σκηνογράφος και συγγραφέας Κυριάκος Κατζουράκης.

Στις εκλογές του 2009 ήταν υποψήφια βουλευτής επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ.  

Πρόσφατα εξέδωσε την αυτοβιογραφία της, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο κι έχει τίτλο "Αλλάζοντας τους παλμούς της καρδιάς-συζητήσεις για το θέατρο με την Ιόλη Ανδρεάδη»".

Θεατρικές παραστάσεις
"Από της ζωής τα μέρη, χάθηκαν οι ποιητές"  (σε σύλληψη-σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη)
"Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα" του Γουίλυ Ράσελ, (σε σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη)
 "Λεωφορείον ο πόθος", του Τένεσι Ουίλιαμς, (σε σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη και συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πατρών)
"Δεν Πληρώνομαι, δεν πληρώνω", του Ντάριο Φο, σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη, στη σκηνή Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, την άνοιξη του 2017.
"Δούλες", του Ζαν Ζενέ, στο ιστορικό Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, το 2018, με αφορμή τα 50 χρόνια από το πρώτο ανέβασμα του έργου στη χώρα μας, από τον Κάρολο Κουν, το 1968, με τη χρήση της ίδιας μετάφρασης, αυτής του Οδυσσέα Ελύτη (εκδόσεις Ύψιλον). Σε σκηνοθεσία της καλλιτεχνικής διευθύντριας του Θεάτρου, Μαριάννας Κάλμπαρη, η οποία κρατούσε και τον ρόλο της 'Κυρίας', το έργο. Την έτερη δούλα, έπαιξε η Κωνσταντίνα Τάκαλου. Η παράσταση για περιορισμένες προγραμματισμένες δέσμες παραστάσεων, εντός των τριών σεζόν 2017-2020 και πιο συγκεκριμένα: Απρίλιος-Μάιος 2018, Φεβρουάριος 2019, Οκτώβριος 2019.
"Κόντρα στην ελευθερία", του Εστέβα Σολέρ, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου, το καλοκαίρι του 2019 στις αποθήκες της Πειραιώς 260, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών

Κινηματογράφος

2017   / USAAK...χρόνια μετά                 / Ιωάννα

Τηλεοπτικές σειρές

Παραπομπές

Πηγές

Katia Yerou στην imdb
90lept;a.com

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Δημήτρης Καπράλος

Ο Δημήτρης Καπράλος (1927-1994) γεννήθηκε στο Παναιτώλιο του Αγρινίου. Ασχολήθηκε με τη σύνθεση σκακιστικών προβλημάτων. Επανειλημμένα διακρίθηκε σε διεθνείς αγώνες σύνθεσης.Επίσης ως μέλος της Ελληνικής Εθνικής Ομάδας σημείωσε πολλές επιτυχίες σε Παγκόσμιους Διαγωνισμούς Σύνθεσης, ομαδικές και προσωπικές. Όσον αφορά δε το αγωνιστικό σκάκι, διακρίθηκε επίσης σε σκακιστικές Ολυμπιάδες. Η Παγκόσμια Ένωση των Προβληματιστών του απένειμε τον τίτλο του "Διεθνούς Κριτή" των σκακιστικών προβλημάτων. Προς το τέλος της ζωής του υπήρξε προπονητής της Ε.Σ.Ο.
Μία άλλη πλευρά των ενδιαφερόντων του είναι μία εφεύρεσή του με χημική βάση, που με την εφαρμογή της στη βιομηχανία επεδίωκε την επίλυση του ενεργειακού προβλήματος. Δεν είναι γνωστή η εξέλιξη της εφεύρεσης και αν αναγνωρίστηκε.

 
Έλληνες σκακιστές
Έλληνες κριτές σκακιού