joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ηράκλειο Θεσσαλονίκης

Το χωριό Ηράκλειο βρίσκεται έξω από τον Λαγκαδά και ανήκει στον Νομό Θεσσαλονίκης και στην περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας.

Πληθυσμός 
Στην απογραφή του 2011 είχε 1.278 κατοίκους.

Αξιοθέατα 
Η πλατεία Υποσμηναγού Ελευθερίου Τσότρα.
Η κεντρική πλατεία του χωριού.
Η κοιλάδα στο βόρειο τμήμα του χωριού.

Αριθμητικά δεδομένα 

 Αποστάσεις από γειτονικά χωριά 

 Αποστάσεις αστικών κέντρων 
{| class="wikitable"
| Πόλεις
| χλμ.
|-
| Θεσσαλονίκη
| 20 
|-
| Λάρισα
| 171 
|-
| Καβάλα
| 145 
|-
| Αθήνα
| 520 
|-
| Κιλκίς
| 42

Γειτονικές περιοχές

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμος Λαγκαδά
Ανυπότακτη Γαλλία

Το κόμμα Ανυπότακτη Γαλλία (·, αρκτικόλεξο: LFI ή FI), με επίσημο λογότυπο το πεζό ελληνικό γράμμα φ, είναι αριστερό γαλλικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 2016 από τον τότε Ευρωβουλευτή Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Κύριες ιδεολογίες του κόμματος, είναι ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, η εθνική κυριαρχία και ο οικοσοσιαλισμός. 

Το κόμμα, με υποψήφιο τον Μελανσόν, συμμετείχε στις προεδρικές εκλογές του 2017 όπου έλαβε 19,5% και στις προεδρικές του 2022 όπου έλαβε 22%. Ενώ παλαιότερα είχε ισχνή παρουσία στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση, στις βουλευτικές εκλογές του 2022 ηγήθηκε της συμμαχίας NUPES, η οποία έλαβε ποσοστό 31,5% και 131 έδρες (από τις οποίες οι 72 ανήκουν στην Ανυπότακτη Γαλλία), καθιστώντας έτσι το κόμμα δεύτερη δύναμη στην χώρα.

Παραπομπές
Αμάδο Καρίγιο Φουέντες

Ο Αμάδο Καρίγιο Φουέντες (17 Δεκεμβρίου 1956 - 7 Ιουλίου 1997) ήταν Μεξικάνος ναρκέμπορας που ανέλαβε τον ελέγχο του Καρτελ του Χουάρεζ αφού δολοφόνησε το αφεντικό του Ραφαέλ Αγκιλάρ Γκουαχάρδο. Έγινε γνωστός με το προσωνύμιο "Ο κύριος των ουρανών" εξαιτίας του μεγάλου στόλου αεροπλάνων που διέθετε και χρησιμοποιούσε για να μεταφέρει ναρκωτικά.

Πέθανε τον Ιούλιο του 1997 σε νοσοκομείο της πόλης του Μεξικού και αφού είχε πραγματοποιήσει εκτεταμένες πλαστικές εγχειρήσεις για να αλλάξει την εμφάνισή του.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Ναβολάτο της Σιναλόα του Μεξικού και ήταν ανηψιός του Ερνέστο Φονσένκα Καρίγιο, γνωστού και ως "Δον Νιέτο" και αρχηγού του Καρτέλ της Γουαδαλαχάρα, απ' όπου ξεκίνησε και την σταδιοδρομία του. 

Συνεργάστηκε κατά καιρούς με τον Πάμπλο Εσκομπάρ, τον Ελ Τσάπο και με το Καρτέλ του Κάλι εισάγοντας παράνομα ναρκωτικά από την Κολομβία προς το Μεξικό και τις ΗΠΑ. Κατόρθωσε να χτίσει μια αυτοκρατορία δισεκατομμυρίων. Υπολογίζεται ότι το εμπόριο των ναρκωτικών του είχε αποφέρει πάνω από 25 δισεκατομμύρια δολάρια.

Υπήρξε ιδιαίτερα διακριτικός ως προς την προσωπική του ζωή και ελάχιστες πληροφορίες ήταν δημοσίως γνωστές για τον ίδιο πριν τον θάνατό του.

Θάνατος 
Ήδη τον τελευταίο χρόνο πριν τον θάνατό του και λόγω των έντονων πιέσεων από τις αμερικανικές και μεξικάνικες αρχές, ο Φουέντες είχε αρχίσει να διερευνά την πιθανότητα μεταφοράς των παράνομων δραστηριοτήτων του στη Χιλή. Στο πλαίσιο αυτό πιστεύεται ότι αποφάσισε να πραγματοποιήσει πλαστική εγχείρηση έτσι ώστε να μην αναγνωρίζεται. Κατέληξε σε ιδιωτική κλινική στην πόλη του Μεξικού στις 7 Ιουλίου 1997. 

Μόλις ο θάνατός του έγινε γνωστός, και πριν οι συγγενείς του προλάβουν να θάψουν την σορό του, οι μεξικανικές αρχές την κατέσχεσαν προκειμένου να επιβεβαιώσουν ότι ήταν ο ίδιος. Αν και οι αμερικανικές αρχές επιβεβαίωσαν την ταυτότητα του Φουέντες μέχρι και σήμερα πιστεύεται ευρέως ότι ο Φουέντες κατόρθωσε να δραπετεύσει. Στην άποψη αυτή συνέβαλε σημαντικά και η δημοσίευση από τις αρχές φωτογραφίας της παραμορφωμένης σορού του καθώς και η δολοφονία μερικούς μήνες αργότερα των ιατρών που πραγματοποίησαν την χειρουργική επέμβαση.

Τηλεοπτικές ενσαρκώσεις 

 Στην τηλεοπτική σειρά Ελ Τσάπο (2017) του Netflix σχετικά με την ζωή του Χοακίν "Ελ Τσάπο" Γκουζμάν, ο Καρίγιο ενσαρκώνεται από τον Ροντρίγο Αμπεντ.
 Στις τηλεοπτικές σειρές Narcos (2017) και Narcos: Mexico (2018 - 2021), ο Καρίγιο ενσαρκώνεται από τον Χοσέ Μαρία Γιασπικ.
 Στην τηλεοπτική σειρά Ο αμερικάνικος πόλεμος των Ναρκωτικών του History Channel, ο Καρίγιο ενσαρκώνεται από τον Τάτσου Καρβάλιο.

Παραπομπές 

Μεξικανοί εγκληματίες
Χρήστος Μαρκίδης

Ο Χρήστος Μαρκίδης είναι Έλληνας ζωγράφος και ποιητής. Γεννήθηκε στη Δράμα το 1954. Σπούδασε ζωγραφική, νωπογραφία, ιστορία τέχνης, ρυθμολογία και παιδαγωγική ψυχολογία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1974-1979). Στη συνέχεια έζησε και εργάστηκε για ένα διάστημα στο Παρίσι. Την περίοδο 1985-1988 ήταν υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών για την εκπόνηση συγκεκριμένου καλλιτεχνικού έργου στην Ελλάδα.

Παρουσίασε τη δουλειά του σε δεκατρείς ατομικές εκθέσεις: Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα 1984, 1987, 1990, Γκαλερί Ζαλοκώστα 7, Αθήνα 1987, Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι, Αθήνα 1992, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών 1995, 2001, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα 1995, Ζ. Αθανασιάδου Art Gallery, Θεσσαλονίκη 1996, Πολύεδρο, Πάτρα 1997, Γκαλερί Titanium, Αθήνα 1997, Αίθουσα Τέχνης Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 2002, Thanassis Frissiras Gallery , Αθήνα 2007. Συμμετείχε σε περισσότερες από 70 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στην θεματολογία του κυριαρχούν από νωρίς οι προσωπογραφίες, η ανθρώπινη μορφή σε διάφορες παραλλαγές και οι νεκρές φύσεις, θέματα στα οποία επανέρχεται συχνά κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σχέση της φιγούρας με το χώρο και στην εκφραστική φόρτιση των προσώπων. Η συχνή χρήση των σκούρων τόνων και η όλη επεξεργασία των χρωμάτων τονίζουν τον συμβολικό ή μεταφυσικό ρόλο του φωτός, δημιουργώντας μια υποβλητική ατμόσφαιρα, με ευδιάκριτες αναφορές σε μορφές της καλλιτεχνικής παράδοσης. 

Από το 1992, κείμενα και ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά. Παράλληλα έχουν κυκλοφορήσει τα ποιητικά του βιβλία Μονόζυγο-Τέσσερα Σχεδιάσματα, Διάττων 1999 (εκτός εμπορίου), Έως, Διάττων 2001 (εκτός εμπορίου), Άτια στο σκοτεινό νερό, Εκδόσεις του Φοίνικα 2003 (εκτός εμπορίου), Αμώεν, Εριφύλη 2004 (εκτός εμπορίου), Κιννάβαρι, Άγρα 2009, Δράκων κατήλθες, Τυπωθήτω-Λάλον Ύδωρ 2013, Έρεβος ή το άλλο φως,  Εκδόσεις του Φοίνικα 2020 και τα δοκίμιά του Επτά κείμενα περί Τέχνης, Εκδόσεις του Φοίνικα 2002, Κατάματα, Γαβριηλίδης 2005, 2014.

Παραπομπές 

Έλληνες ζωγράφοι
Έλληνες ποιητές
Θάνατοι τριών αδερφών στην Πάτρα

Η υπόθεση θανάτου τριών παιδιών στην Πάτρα (αναφέρεται στα Μέσα και ως υπόθεση της Πάτρας) αφορά την ακολουθία των θανάτων μέσα σε τρία χρόνια, των παιδιών της οικογένειας του Μάνου Δασκαλάκη και της Ρούλας Πισπιρίγκου. Η μητέρα των παιδιών, έχει συλληφθεί και κρίθηκε προφυλακιστέα για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως της κόρης της Τζωρτζίνας Δασκαλάκη, μετά από χορήγηση κεταμίνης. Η υπόθεση έχει απασχολήσει και διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Η υπόθεση αυτή έχει λάβει εξαιρετικά εκτεταμένη κάλυψη στα μέσα ενημέρωσης, με εκπομπές, ιδίως εκπομπές κουτσομπολιού, να ασχολούνται με το θέμα της δολοφονίας ακόμη και 3 μήνες μετά την σύλληψη της Πισπιρίγκου.

Χρονικό
Στις 13 Απριλίου 2019, η 3,5 ετών Μαλένα Δασκαλάκη πέθανε στο Νοσοκομείο Παίδων ενώ είχε εισαχθεί με λευχαιμία σε αρχικό στάδιο και με τους ιατρούς να θεωρούν την κατάσταση απολύτως ιάσιμη. Λίγες ημέρες αργότερα, εισήχθη για πρώτη φορά η αδελφή της, Τζωρτζίνα Δασκαλάκη.

Στις 21 Μαρτίου 2021, η αδελφή τους Ίριδα Δασκαλάκη βρέθηκε νεκρή στην κούνια της με ένα ματωμένο πανάκι πάνω της. Τον Ιούλιο του 2021 ολοκληρώθηκε και απεστάλη η ιατροδικαστική έκθεση από την ιατροδικαστή Αγγελική Τσιόλα. Ακολούθησε γονιδιακός έλεγχος που ολοκληρώθηκε στις 30 Μαρτίου 2022 με αρνητικό αποτέλεσμα ως προς την ύπαρξη γονιδιακού προβλήματος.

Στις 11 Απριλίου 2019 η Τζωρτζίνα Δασκαλάκη εισήχθη στο Καραμανδάνειο Νοσοκομείο στην Πάτρα. Υποβλήθηκε σε καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση για πάνω από 50 λεπτά και επανήλθε, ωστόσο είχε υποστεί υποξική ισχαιμική εγκεφαλοπάθεια. Στις 29 Ιανουαρίου 2022, η τετραπληγική πλέον Τζωρτζίνα Δασκαλάκη πέθανε στο νοσοκομείο του Ρίου. Στις 9 Φεβρουαρίου, η εισαγγελία Πατρών παρήγγειλε προκαταρκτική έρευνα για τα τρία κορίτσια. Στις 30 Μαρτίου εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης για τη μητέρα, η οποία απολογήθηκε στις 4 Απριλίου σε ανακρίτρια στην Αθήνα. Με σύμφωνη γνώμη ανακρίτριας και εισαγγελέως κρίθηκε προφυλακιστέα και οδηγήθηκε στις Φυλακές Κορυδαλλού.

Τον Ιούλιο του 2022 η μητέρα τους κρίθηκε ενοχή και για απόπειρα ανθρωποκτονίας της Τζωρτζίνας με χορήγηση κεταμινης. Λίγες μέρες αργότερα κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία κατά συρροή και των τριών παιδιών της

Παραπομπές

Έγκλημα
Έγκλημα στην Ελλάδα
Γκρεγκ Ντάικ

Ο Γκρεγκ (Γκρέγκορι) Ντάικ (αγγ.: Gregory Dyke) (γεννημένος στις 20 Μαΐου 1947) είναι Βρετανός διευθυντής μέσων ενημέρωσης, διαχειριστής ποδοσφαίρου, δημοσιογράφος και παρουσιαστής. Από τη δεκαετία του 1960, ο Ντάικ είχε μια μακρά καριέρα στο Ηνωμένο Βασίλειο στον έντυπο τύπο και στη συνέχεια στη δημοσιογραφία . Του πιστώνεται η εισαγωγή της "σκανδαλοθηρικής" τηλεόρασης στη βρετανική ραδιοτηλεόραση και η αναζωογόνηση της τηλεθέασης του TV-am. Στη δεκαετία του 1990, κατείχε θέσεις διευθύνοντος συμβούλου στην LWT Group, την Pearson Television και το Channel 5.

Διετέλεσε γενικός διευθυντής του BBC από τον Ιανουάριο του 2000 έως τον Ιανουάριο του 2004- παραιτήθηκε μετά την έντονη κριτική που ασκήθηκε στη διαδικασία ειδησεογραφικής πληροφόρησης του BBC στο πλαίσιο της έρευνας Hutton.

Βρετανοί παρουσιαστές
Άγιος Ιωάννης Θεολόγος Χώρας Κύθνου

Ο Άγιος Ιωάννης Θεολόγος  είναι Ορθόδοξος Χριστιανικός Ναός στη Χώρα της Κύθνου.

Θέση και περιγραφή 
Βρίσκεται στη θέση Πανωχώρι, πλησίον της Πλατείας Μαζαράκη. Είναι τυπικό δείγμα ναοδομίας της Κύθνου και χαρακτηρίζεται διατηρητέο  ιστορικό μνημείο.Ο Ναός είναι βυζαντινού ρυθμού με μονόχωρο συνεπτυγμένο σταυροειδή με τρούλο, ξυλόγλυπτο τέμπλο, αξιόλογες αγιογραφίες και μεταβυζαντινές εικόνες. Στη νότια εξωτερική πλευρά, πάνω από τη νότια είσοδο υπάρχει εντοιχισμένο ηλιακό ρολόι.

Ιστορικά στοιχεία 
Ανακαινίσθηκε το 1846 με δαπάνη του ιερέως και διδασκάλου Γεωργίου Αισωπίδου. Εκείνη την εποχή ο Ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου διακοσμήθηκε με αγιογραφίες.

Αγιογράφηση 
Πλουτίστηκε με πολυτελή ιερά σκεύη αρίστης Ρωσικής Τέχνης, με δαπάνες του Πανοσιολογιωτάτου Μελετίου Βαϊανέλλη, ο οποίος  εκείνη την εποχή διέμενε στο Κίεβο. Υπάρχουν δυο εικόνες έργα του αγιογράφου Δημητρίου Χαλκιώτου. Η μία αναπαριστά την Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, ο οποίος βρίσκεται σε κατάνυξη. Η άλλη εικόνα αναπαριστά την Παναγία με τον Ιησού αγκαλιά, την   Ελισάβετ με αγκαλιά τον Ιωάννη, την Αγία Άννα και τη Μαρία. Ο Ιησούς, η Μαρία και ο Ιωάννης αναπαριστώνται σε παιδική ηλικία. Κύριο χαρακτηριστικό της εικόνας αυτής είναι ότι οι Άγιοι δεν κάθονται σε θρόνο, όπως συνηθίζεται, αλλά είναι βαδίζοντες καθώς και ότι επικρατούν ζωηρά χρώματα.

Παραπομπές

Βιβλιογραφικές πηγές 
 

Ορθόδοξοι ναοί στην Κύθνο
Αμπελάκι Αρκαδίας

Το Αμπελάκι είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βαλτετσίου, του δήμου Τρίπολης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μαντινείας του νομού Αρκαδίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.  
Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Μπαρμπίτσα.

Γεωγραφία
Το Αμπελάκι είναι ορεινό χωριό στη νοτιοκεντρική Αρκαδία. Βρίσκεται στις δυτικές κλιτύς της κορυφής «Αγριοκερασιά» (1.143 μ.), κοντά στη νότια όχθη των απαρχών του Αλφειού ποταμού και νότια του αυτοκινητοδρόμου Κεντρικής Πελοποννήσου (Α7), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 690. Απέχει 18 χλμ. περίπου ΝΔ. της Τρίπολης (μέσω Ασέας).

Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αμπελακίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 8,975 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Λιανός.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Μπαρμπίτσα και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασέας του νομού Αρκαδίας. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αμπελάκι. Το 1936 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αμπελακίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελακίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βαλτετσίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βαλτετσίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Τρίπολης.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Δήμος Τρίπολης
Χωριά του νομού Αρκαδίας
Βιασμοί στον Πόλεμο της Βοσνίας

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας υπήρξαν χιλιάδες περιστατικά βιασμών με θύματα γυναίκες, παιδιά και άνδρες από όλες τις εθνοτικές ομάδες που κατοικούσαν στη Βοσνία -Ερζεγοβίνη. Μολονότι βιασμοί διαπράχτηκαν από όλες τις πλευρές στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων οι δράστες ήταν μέλη του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (VRS) και των σερβικών παραστρατιωτικών μονάδων, που χρησιμοποίησαν το βιασμό ως βασική τακτική στο πλαίσιο του προγράμματος εθνοκάθαρσης. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν είναι γνωστός σύμφωνα όμως με εκτιμήσεις κυμαίνεται μεταξύ 10.000 και 50.000. Υπολογίζεται ότι σε κάθε καταγεγραμμένη περίπτωση αντιστοιχούν 15 με 20 μη καταγεγραμμένες περιπτώσεις.. Η συστηματικότητα και οι περιοχές στις οποίες διεπράχθησαν τα εγκλήματα δείχνουν ότι ο βιασμός χρησιμοποιήθηκε ως μέσο τρομοκράτησης των αντίπαλων εθνικών ομάδων με σκοπό να εγκαταλείψουν τις περιοχές που κατοικούσαν μέχρι τότε.

Το 1993 το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την Πρώην Γιουγκοσλαβία χαρακτήρισε τους βιασμούς που έγιναν στη διάρκεια του πολέμου, κυρίως στη Βοσνία, ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που μαζί με τη σεξουαλική εκμετάλλευση και βία, χρησιμοποιήθηκε για τη πραγματοποίηση της Γενοκτονίας στη Βοσνία. 

Στους βιασμούς στο Πόλεμο της Βοσνίας  αναφέρεται η ταινία Grbavica, της Jasmila Žbanić, που βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, το 2006, η ταινία In the Land of Blood and Honey, το 2011, σε σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή της Αντζελίνας Τζολί και το ντοκιμαντέρ Calling the Ghosts: A Story about Rape, War and Women, το 1997.

Παραπομπές     

Πολεμος Βοσνιας
Πολεμος Βοσνιας
Κοινότητα Αγίου Γεωργίου Οροπεδίου

Η Κοινότητα Αγίου Γεωργίου είναι κοινότητα του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Περιλαμβάνοντας μόνο τήν έδρα της η κοινότητα σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 490 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Τσουκάκη.

Κοινοτάρχες Αγίου Γεωργίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αγίου Γεωργίου.

Παραπομπές 

Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου
Κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου Οροπεδίου

Η Κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου είναι κοινότητα του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα και την Μονή Κρυσταλλένιας. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άγιος Κωνσταντίνος, ο (104)
 Μονή Κρυσταλλένιας, η (11)

Συνολικά η κοινότητα έχει 115 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Σταυρακάκη.

Κοινοτάρχες Αγίου Κωνσταντίνου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αγίου Κωνσταντίνου.

Παραπομπές 

Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου
Θέατρο Ateneum (Βαρσοβία)

Το Θέατρο Ateneum στη Βαρσοβία, με πλήρη ονομασία Θέατρο Ateneum «Στέφαν Γιάρατς» (), είναι πολωνικό δραματικό θέατρο που ιδρύθηκε το 1928. Βρίσκεται σε ένα κτίριο που ανεγέρθηκε ένα χρόνο νωρίτερα στην μεσοπολεμική Πολωνία ως έδρα της Επαγγελματικής Ένωσης Σιδηροδρομικών Υπαλλήλων του PKP (Πολωνικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι), με γραφεία στον ανώτερο όροφο. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η δομή που είχε υποστεί σοβαρές ζημιές αποκαταστάθηκε στην παλιά της αίγλη με δημόσιους πόρους. Το κρατικό θέατρο άνοιξε ξανά το 1951. Πήρε το όνομά του από τον πρώτο και ήδη διάσημο προπολεμικό σκηνοθέτη του, Στέφαν Γιάρατς.

Ιστορία 
Το Θέατρο Ateneum ξεκίνησε ως μια πειραματική σκηνή με ισχυρό κοινωνικοπολιτικό προφίλ, με ένα όνομα εμπνευσμένο από την Αβάν-γκαρντ, Το Φυλάκιο του Προφορικού Λόγου (Placówka Żywego Słowa). Το καλλιτεχνικό μανιφέστο του επηρεάστηκε από την κυρίως προλεταριακή συνοικία Ποβίσλε της Βαρσοβίας, στην οποία ιδρύθηκε.

Δύο χρόνια μετά την ύπαρξή του, την καλλιτεχνική διεύθυνση του Ateneum ανέλαβε ο δημοφιλής ηθοποιός Στέφαν Γιάρατς (1930). Εργάστηκε εκεί μέχρι τη ναζιστική-σοβιετική εισβολή στην Πολωνία, μοιράζοντας τις ευθύνες του με τον Λέον Σίλερ την περίοδο 1932–33, και με τον Κάρολ Αντφεντόβιτς (1934). Μαζί, αύξησαν τη φήμη του θεάτρου ως μία από τις κορυφαίες φωνές για τη νέα ιντελιγκέντσια της Πολωνίας. Οι ρηξικέλευθες παραστάσεις περιελάμβαναν τις Σκηνή του δρόμου του Έλμερ Ράις (1930), Θάνατος του Ντάντον του Γκέοργκ Μπύχνερ (1931), Senat Szaleńców του θύματος του Ολοκαυτώματος Γιάνους Κόρτσακ (1931), Τσάρος Λένιν του Φρανσουά Πορσέ (1932), Στρατηγός του Κύπενικ του Καρλ Τσούκμαϊερ (1932) και Βρυχώμενη Κίνα του Σεργκέι Τρετιακόφ (1933). Επίσης, τα δημοφιλή Κυρίες και Ουσάροι (Damy i Huzary) του Αλεξάντερ Φρέντρο (1932) και Το Ανοιχτό Σπίτι του Μίχαου Μπαουούτσκι.

Η γειτονιά του Ποβίσλε καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τους βομβαρδισμούς των Ναζί κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944. Το θέατρο καταστράφηκε από φωτιά. Πρακτικά ξαναχτίστηκε μετά την απελευθέρωση, με βάση το σχέδιο του Βίκτορ Μπάλογκ, με τη δέουσα προσοχή για την αρχική του εμφάνιση. Η μεγάλη επαναλειτουργία έγινε στις 22 Ιουλίου 1951, με την πρεμιέρα της Παρέμβασης από τον Λεβ Σλάβιν στο πνεύμα του σοσιαλιστικού-ρεαλιστικού δόγματος που επιβλήθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα στη σταλινική Πολωνία. Για τα επόμενα σαράντα χρόνια το θέατρο ήταν υπό τη διεύθυνση του Γιάνους Βαρμίνσκι (1922–1996), ο οποίος κατάφερε να επιβιώσει και να ξεπεράσει το σοβιετικό σύστημα πέρα από τις επαναστάσεις του 1989. Σχεδόν όλοι οι εξέχοντες Πολωνοί ηθοποιοί έπαιξαν στο Ateneum καθ΄ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του, συμπεριλαμβανομένων των Γιαντβίγκα Αντζεγέφσκα, Αλεξάντερ Μπαρντίνι, Χένρικ Μπίστα, Ζμπίγκνιεφ Τσιμπούλκι, Έντβαρντ Ντζιεβόνσκι, Γέζι Ντουσίνσκι, Ταντέους Φιγέφσκι, Άνταμ Χανουσκιέβιτς, Ρόμαν Βιλχέλμι, Γκούσταφ Χολοούμπεκ, Μπογκούμιου Κομπιέλα, Γιαν Κοτσίνιακ, Έμιλ Καρέβιτς, Αγκνιέσκα Οσιέτσκα και Αλεξάντρα Σλόνσκα, μεταξύ άλλων.

Παραπομπές 

Θέατρα στη Βαρσοβία
Κτίρια και κατασκευές στη Βαρσοβία
Εθνικά θέατρα
Ελένη Σαραντίτη

Η Ελένη Σαραντίτη είναι Ελληνίδα συγγραφέας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Νεάπολη Λακωνίας και ζει μόνιμα στην Αθήνα. Έμαθε Βιβλιοθηκονομία στην Εθνική Βιβλιοθήκη και αγγλικά στο κολέγιο Sain Godrigs (Λονδίνο). Εργάστηκε στο δημόσιο (ΟΑΕΔ).

Ήταν τακτική συνεργάτρια της Ελευθεροτυπίας, στη σελίδα του βιβλίου, επί είκοσι οκτώ χρόνια, μέχρι την ημέρα που έπαψε να εκδίδεται. Έχει συνεργαστεί με το ραδιόφωνο και με την τηλεόραση σε εκπομπές βιβλίου. Δίδαξε παιδική λογοτεχνία στη Λεόντειο Σχολή και επί σειρά ετών ήταν αναγνώστρια σε γνωστό εκδοτικό οίκο. 

Κείμενά της έχουν περιληφθεί σε σχολικά βιβλία, όπως στο Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων της Ε/ και ΣΤ/ Δημοτικού, στα Κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας της Α/ Γυμνασίου και στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Α/ τάξης των ΕΠΑΛ. Έχει δημοσιεύσει σε εφημερίδες και στο Press Publica διηγήματα, άρθρα, ταξιδιωτικά και πορτρέτα συγγραφέων. Ακόμη, συνεργάζεται τακτικά με το diastixo.gr όπως επίσης κείμενά της δημοσιεύονται και στο bookbar.gr.  Τρία από τα βιβλία της έχουν γίνει σίριαλ στην ελληνική τηλεόραση: Ο κήπος με τα αγάλματα' (Σενάριο και σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης, ΕΡΤ 1981), Αχ οι φίλοι μου (Σκηνοθεσία: Δημήτρης Δημογεροντάκης, ΕΡΤ 1983) και Ιόλη (Σκηνοθεσία: Μάχη Λιδωρικιώτη, ΕΡΤ 1986). Διηγήματά της έχουν μεταφραστεί σε τέσσερις γλώσσες (γερμανικά, δανέζικα, αγγλικά, σουηδικά).

Διακρίσεις 
Ανάμεσα στ' άλλα, το εφηβικό μυθιστόρημα Κάποτε ο Κυνηγός απέσπασε, το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου (1997) και το Βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου - ΙΒΒΥ (1997).

Εργογραφία 
 (2018) Οι άνθρωποι του βορρά: Βίκινγκς, Εκδόσεις Πατάκη
 (2014) Η καλεσμένη των Χριστουγέννων, Εκδόσεις Πατάκη
 (2013) Η Χαρούλα στους εφτά ουρανούς, Εκδόσεις Πατάκη
 (2009) Η θυσία, Εκδόσεις Πατάκη
 (2006) Γυναίκα με τριαντάφυλλο, Εκδόσεις Καστανιώτη
 (2006) Η νύχτα με τον ήλιο, Εκδόσεις Καστανιώτη
 (2005) Ο δρόμος της γοργόνας', Εκδόσεις Καστανιώτη
 (2002) Ποθητή, Χρόνια σαν τη φωτιά, Εκδόσεις Καστανιώτη
 (1999) Ο κάβος του Αγίου Αγγέλου, Εκδόσεις Καστανιώτη
 (1997) Καρδιά από πέτρα, Εκδόσεις Καστανιώτη
 (1996) Κάποτε ο κυνηγός, Εκδόσεις Καστανιώτη (τελευταία έκδοση: Εκδόσεις Πατάκη, 2022)
 (1994) Οι θεατρίνοι, Εκδόσεις Καστανιώτη
 (1993) Ιόλη ή τη νύχτα που ξεχείλισε το ποτάμι, Εκδόσεις Καστανιώτη
 (1989) Όταν φύγαμε, Εκδόσεις Καστανιώτη
 (1985) Τα δέντρα που τα λένε Ντίβι Ντίβι, Εκδόσεις Καστανιώτη
 (1980) Ο κήπος με τ' αγάλματα, Εκδόσεις Καστανιώτη (τελευταία έκδοση: Εκδόσεις Πατάκη, 2021)
 (1980) Αχ, οι φίλοι μου, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Παραπομπές 

Ελληνίδες συγγραφείς
Έλληνες συγγραφείς
Μιγκέλ Άνχελ Φέλιξ Γκαγιάρδο

Ο Μιγκέλ Άνχελ Φέλιξ Γκαγιάρδο (8 Ιανουαρίου 1946) είναι Μεξικάνος ναρκέμπορας, γνωστός με το προσωνύμιο "Αφεντικό των Αφεντικών" και "Ο νονός", και ένας από τους ιδρυτές του Καρτελ της Γκουανταλαχάρα. Από την δεκαετία του 1980 είχε στον έλεγχε μεγάλο μέρος της διακίνησης των ναρκωτικών και των διαδρόμων διακίνησης στα σύνορα Μεξικού - ΗΠΑ.

Βιογραφία 

Γεννήθηκε στην Μπελαβίστα στο Κουλιακάν της Σιναλόα. Εργάστηκε ως αστυνομικός στην ομοσπονδιακή αστυνομία. Εργάστηκε ως μέλος της προσωπικής φρουράς του κυβερνήτη της πολιτείας της Σιναλόα Λεοπόλδου Σάντσεζ Κελίς, οι διασυνδέσεις του οποίου τον βοήθησαν στο να χτίσει την οργάνωση του. Ήταν επίσης νονός του γιου του κυβερνήτη, Ροδόλφου.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το καρτέλ της Γκουανταλαχάρα, στο οποίο ήταν αρχηγός, είχε το μονοπώλιο της διακίνησης ναρκωτικών στο Μεξικό.

Στις 8 Απριλίου 1989 συνελλήφθη στο Μεξικό. Κατηγορήθηκε από τις αρχές του Μεξικού και των ΗΠΑ για την απαγωγή και εκτέλεση του πράκτορα της DEA, Ενρίκε Καμαρένα, καθώς και για απάτη, διακίνηση ναρκωτικών και γενικά για εγκλήματα βίας. Μετά την σύλληψη του Γκαγιάρδο, και λόγω της πίεσης των μέσων ενημέρωσης, πολλοί αξιωματούχοι της αστυνομίας συνελλήφθησαν. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση σαράντα ετών και το 2017 σε άλλα επιπλέον 37 χρόνια. Αν και φυλακισμένος, ο Φελίξ Γκαγιάρδο παρέμεινε ένας από τους σημαντικότερους διακινητές, διατηρώντας την ηγεσία της οργάνωσής του από το κινητό του τηλέφωνο. Το 1993 μεταφέρθηκε σε φυλακή υψίστης ασφαλείας με αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο που του είχε απομείνει στο εμπόριο ναρκωτικών.

Παραπομπές 

Μεξικανοί εγκληματίες
Αμπελείες Πέλλας

Οι  Αμπελείες (επίσημη ονομασία αι Αμπελείαι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γιαννιτσών, του δήμου Πέλλας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γιαννιτσών του νομού Πέλλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. 
Μέχρι το 1926 ο οικισμός ονομαζόταν Κρούσαρη και μέχρι το 1940 Αμπελιές.

Γεωγραφία
Οι Αμπελείες είναι μεγάλο χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Πέλλας. Βρίσκεται στον εύφορο κάμπο των Γιαννιτσών, μεταξύ των μικρών ποταμών Τσιγάροπο και Ξηροπόταμος, λίγο βορειότερα των Γιαννιτσών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150. Το χωριό απέχει 41 χλμ. περίπου Α.ΒΑ. της Έδεσσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 13,550 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Κρούσαρη και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1926 μετονομάστηκε σε Αμπελιές και το 1930 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1940 μετονομάστηκε σε Αμπελείες Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελειών και προσαρτήθηκε στον δήμο Γιαννιτσών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γιαννιτσών και προσαρτήθηκε στον δήμο Πέλλας.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στη δυτική είσοδο του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 https://www.youtube.com/watch?v=29rHgFmNSeg

Δήμος Πέλλας
Χωριά του νομού Πέλλας
Ιβάν Λαριόνοφ

Ο Ιβάν Πέτροβιτς Λαριόνοφ (ρωσ.: Ива́н Петро́вич Ларио́нов) (23 Ιανουαρίου (4 Φεβρουαρίου) 1830, Περμ - 22 Απριλίου (4 Μαΐου) 1889, Σαράτοφ) ήταν Ρώσος συνθέτης, συγγραφέας, λαογράφος και μουσικολόγος, καθώς και διευθυντής χορωδίας.

Έγραψε το τραγούδι Καλίνκα το 1860, το οποίο πολλοί άνθρωποι πιστεύουν λανθασμένα ότι είναι  παραδοσιακό λαϊκό τραγούδι.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην αριστοκρατική οικογένεια του Peter Osipovich Larionov και της Elizaveta Dmitrievna και είχε έξι αδέλφια.

Από το 1839 έως το 1848 σπούδασε στο Πρώτο Σώμα Δοκίμων στη Μόσχα, εντάχθηκε στη φοιτητική χορωδία και σύντομα έγινε αντιβασιλέας της. Στη συνέχεια, ως αξιωματικός στάλθηκε σε ένα από τα συντάγματα πεζικού του ρωσικού εκστρατευτικού σώματος I. F. Paskevich, με το οποίο συμμετείχε στην ουγγρική εκστρατεία του 1848-1849. Κατά τη διάρκεια της θητείας του έγραψε αρκετά ρομάντζα. Με την επιστροφή του από τη στρατιωτική εκστρατεία διορίστηκε δάσκαλος του Δεύτερου Σώματος Δοκίμων στη Μόσχα.

Το 1858 αποσύρθηκε και εγκαταστάθηκε στην επαρχία του Σαράτοφ και έγινε μουσικός κριτικός για την εφημερίδα Saratov Gazette. Ταξίδεψε επίσης εκτενώς σε όλη τη Ρωσική Αυτοκρατορία συλλέγοντας ρωσικά δημοτικά τραγούδια, συγκεντρώνοντας τελικά περίπου τετρακόσια.

Το 1860, συμμετέχοντας στην παραγωγή των ηθοποιών του Saratov σε μια πράξη του δράματος "Bobyl" του Kruglopolov με τίτλο "Vasiliev Evening", έγραψε και ερμήνευσε για πρώτη φορά το τραγούδι "Kalinka". Λίγο αργότερα, μετά από αίτημα του φίλου του D. A. Agrenev-Slavyansky, έδωσε το τραγούδι στο ρεπερτόριό του.

Το 1867 εξελέγη ειρηνοδίκης στην επαρχία Βιάτκα, περιφέρεια Σαραπούλσκ, όπου υπηρέτησε μέχρι το 1875. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών έγραψε την όπερα Η νεαρή χωριατοπούλα.

Συνταξιοδοτήθηκε το 1875 και αφού η σύζυγός του πέθανε κατά τη γέννηση της τρίτης κόρης τους, επέστρεψε στο Saratov μαζί με τα παιδιά.

Το 1877 έγινε τακτικός κριτικός θεάτρου και μουσικής για την εφημερίδα Saratov Gazette και έγραψε μια σειρά άρθρων με τίτλο Μουσικές συζητήσεις. Δίδαξε τραγούδι σε μαθήματα μουσικής στο παράρτημα της Ρωσικής Μουσικής Εταιρείας του Σαράτοφ, στο Ινστιτούτο Μαριίνσκι για ευγενείς δεσποινίδες και εργάστηκε στη χορωδία της πόλης.

Πέθανε από καρκίνο του στομάχου το 1889. Σύμφωνα με το μετρικό βιβλίο, είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Voskresenskoye στο Saratov.

Μνήμη 

 20 Αυγούστου 1999 - αναμνηστική πλάκα στην πρόσοψη του σπιτιού στο Saratov όπου εργαζόταν ο I. P. Larionov (γλύπτης V. Kharitonov).
 12 Ιουνίου 2010 - Αναμνηστική πινακίδα προς τιμήν του Ι. Π. Λαριόνοφ στον περίπατο της πόλης της ανδρείας και της δόξας στο Περμ.
 Από το 2022 - ένας δρόμος στο Saratov μεταξύ των αδελφών Nikitin και της Ust-Kurdyumskaya

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Khovansky N. F. Essays on the history of Saratov and Saratov Province. - Saratov: τυπογραφείο των Ishchenko και K°, 1884. - 238 с.
 Mikhailuk V. M. Ivan Petrovich Larionov // Perm Casket. - Perm: Perm News, 2006. - 317 с.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ivan P. Larionov στην ιστοσελίδα Kama Literary Heritage
 Larionov Ivan Petrovich στην ιστοσελίδα Forgotten Names of the Perm Province (Ξεχασμένα ονόματα της επαρχίας Περμ)

Ρώσοι συνθέτες
Ρώσοι συγγραφείς
Αμπέλια Παλαιοκάτουνου Άρτας

Τα Αμπέλια είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παλαιοκάτουνου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. 
Μέχρι το 1951 ο οικισμός ονομαζόταν Αβαρίτσα.

Γεωγραφία
Τα Αμπέλια είναι ημιορεινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκονται κοντά στους νότιους πρόποδες των Τζουμέρκων και κοντά στη βόρεια όχθη του ποταμού Σαραντάπορου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 420. Ο οικισμος απέχει 57 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 ως Αβαρίτσα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βουργαρελίου του νομού Άρτας. Το 1950 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιοκατούνου και το 1951 μετονομάστηκε σε Αμπέλια. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλαιοκατούνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων, νότια του οικισμού, με χαρακτηριστικό καμπαναριό

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
eetaa.gr

Χωριά του νομού Άρτας

 Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Μιγκέλ Ροντρίγκες Ορεχουέλα

Ο Μιγκέλ Ροντρίγκες Ορεχουέλα (15 Αυγούστου, 1943) είναι Κολομβιανός ναρκέμπορας και πρώην αρχηγός του Καρτέλ του Κάλι. Είναι νεότερος αδελφός του Γιλμπέρτο Ροντρίγκεζ Ορεχουέλα. 

Οι αδελφοί Ροντρίγκες Ορεχουέλα και ο Χοσέ Σαντακρούζ Λοντόνιο δημιούργησαν την δεκαετία του 1970 το Καρτέλ του Κάλι. Την δεκαετία του 1980 ξεκίνησαν να δραστηριοποιούνται στην διακίνηση κοκαΐνης και υπολογίζεται ότι είσηγαγαν το 80% και 90% της κοκαΐνης στις ΗΠΑ και την Ευρώπη αντίστοιχα.

Στις 6 Αυγούστου 1995, η αστυνομία της Κολομβίας τον συνέλλαβε. Στις 11 Μαρτίου 2005 εκδόθηκε στις ΗΠΑ και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης τριάντα ετών, αφού πρώτα ομολόγησε τις πράξεις του με αντάλλαγμα να μην ασκηθούν νέες διώξεις στα μέλη της οικογένειάς του. 

Είναι παντρεμένος με την Μάρτα Λουσία Ετσεβέρυ, η οποία είχε ανακηρυχθεί Μις Κολομβία 1974.

Στην τηλεοπτική σειρά Narcos (2015), ο Μιγκέλ ενσαρκώνεται από τον Φρανσίσκο Ντένις.

Παραπομπές 

Κολομβιανοί εγκληματίες
Pokémon 4Ever

Το Pokemon 4ever είναι μια Ιαπωνική ταινία άνιμε του 2001 και η τέταρτη στην σειρά ταινία της σειράς Πόκεμον. Τα γεγονότα της εκτυλίσσονται κατά τη διάρκεια της 4ης σεζόν της σειράς. Στην Ελληνική γλώσσα ο τίτλος της αποδόθηκε ως «Πόκεμον για Πάντα» και μεταγλωττίστηκε το έτος 2008.

Πλοκή

Αγγλική μεταγλώττιση 
Οι ηθοποιοί φωνής που μεταγλώττισαν την ταινία από τα Ιαπωνικά στα Αγγλικά ήταν οι εξής:
Veronica Taylor
Eric Stuart
Rachael Lillis 
Maddie Blaustein
Tara Sands
Dan Green
Stuart Zagnit

Ελληνική μεταγλώττιση 
Οι ηθοποιοί φωνής που μεταγλώττισαν την ταινία στα Ελληνικά ήταν οι εξής:
Βούλα Κώστα
Χάρης Γρηγορόπουλος
Μιχαέλα Αντωνίου
Φώτης Πετρίδης
Αργύρης Παυλίδης
Λουκάς Φραγκούλης
Στέλλα Μπονάτσου

Επιπλέον στοιχεία 
Είναι η δεύτερη ταινία που κάνει την εμφάνιση του ένα από τα θρυλικά Πόκεμον της περιοχής Johto.
Το Celebi κάνει το ντεμπούτο του στην ταινία. 
Το Celebi είναι το δεύτερο μυθικό Πόκεμον που κάνει την εμφάνιση του σε ταινία της σειράς αυτής. Το πρώτο ήταν το Mew.
Στην ελληνική μεταγλώττιση συμμετέχει για πρώτη φορά η Στέλλα Μπονάτσου η οποία αργότερα συμμετείχε στις επόμενες σεζόν της σειράς.
Είναι η πρώτη ταινία που έχει αναλάβει τη σκηνοθετική επιμέλεια ο Αργύρης Παυλίδης.

Παραπομπές 

Pokémon
Ότο Ντιλς

Ο Ότο Ντιλς (αγγλ. Otto Paul Hermann Diels, 23 Ιανουαρίου 1876 – 7 Μαρτίου 1954) ήταν Γερμανός χημικός, ο οποίος κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας. Η πιο αξιοσημείωτη εργασία του εκπονήθηκε από κοινού με τον χημικό Κουρτ Άλντερ, και απέδωσε την ομώνυμη αντίδραση Ντιλς-Άλντερ, δηλαδή μια απλή, πρακτική και χαμηλού κόστους μέθοδο παρασκευής διενίων. Οι δύο ερευνητές χημικοί τιμήθηκαν το έτος 1950 με το βραβείο Νόμπελ Χημείας για τη συγκεκριμένη επιστημονική συνεισφορά τους.

Η μέθοδός τους για τη σύνθεση κυκλικών οργανικών ενώσεων αποδείχθηκε πολύτιμη -στη συνέχεια- για την παραγωγή συνθετικού καουτσούκ και πολυμερών πλαστικού. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου -τότε ονομαζόμενο ως Πανεπιστήμιο Φρίντριχ - Βίλχελμς- όπου και εργάστηκε αργότερα. Ο Ντιλς επίσης εργάστηκε και στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου, όπου και εκεί ολοκλήρωσε το εν λόγω ερευνητικό έργο του και παρέμεινε εκεί μέχρις ότου συνταξιοδοτήθηκε το 1945.

Πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1876 στο Αμβούργο της Γερμανίας, ενώ η οικογένειά του μετακόμισε στο Βερολίνο το 1878, όταν ο ίδιος ήταν μόλις δύο ετών. 

Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Βερολίνο στο Γυμνάσιο Joachimsthalsches, πριν φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου ξεκινώντας το 1895. Σπούδασε -οργανική- χημεία υπό τον τότε φημισμένο χημικό -μετέπειτα Νομπελίστα- δρ. Εμίλ Φίσερ και τελικά έλαβε το πτυχίο του το 1899.

Σταδιοδρομία 

Αμέσως μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, του προσφέρθηκε μια ερευνητική θέση στο Ινστιτούτο Χημείας στη σχολή. Είχε γρήγορη ανέλιξη στις βαθμίδες της σχολής, και έγινε τελικά προϊστάμενος τμήματος το 1913. Παρέμεινε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου μέχρι το 1915, οπότε τότε αποδέχτηκε μια θέση εργασίας στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου, όπου και παρέμεινε μέχρι και τη συνταξιοδότησή του.

Ήταν κατά τη διάρκεια του χρόνου του στο Κίελο, όπου εργάστηκε και συνεργάστηκε με τον Κουρτ Άλντερ αναπτύσσοντας συνεργατικά την φερώνυμη χημική αντίδραση, που αργότερα ονομάστηκε προς τιμήν τους και αντίδραση Ντιλς-Άλντερ. 

Η σημαντική αυτή έρευνα οδήγησε τελικά σε μια συνθετική μέθοδο η οποία επέτρεπε τη σύνθεση ακόρεστων κυκλικών ενώσεων. Αυτή η εργασία ήταν καθοριστική για τη χημική βιομηχανία, αφού λίγα χρόνια μετά, πυροδότησε την παραγωγή συνθετικού καουτσούκ και ποικίλων πλαστικών ενώσεων.

Προσωπική ζωή 
Ο Ντιλς παντρεύτηκε την Paula Geyer το 1909. Το ζευγάρι απέκτησε μαζί πέντε παιδιά, τρεις γιους και δύο κόρες. Δύο από τους γιους του σκοτώθηκαν σε μάχες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. 

Στον ελεύθερο χρόνο του ο Ντιλς απολάμβανε το διάβασμα, τη μουσική και τα ταξίδια. Πέθανε στις 7 Μαρτίου 1954.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Nobel Lecture Description and Importance of the Aromatic Basic Skeleton of the Steroids
 Photo of Diels and Alder
  English Translation of Diels and Alder's seminal 1928 German article that won them the Nobel prize. English title: 'Syntheses of the hydroaromatic series'; German title "Synthesen in der hydroaromatischen Reihe".

Γερμανοί νομπελίστες
Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας
Άνα Τζάρεφ

Η Άνα Τζάρεφ (γεννημένη το 1937) είναι Κροάτισσα καλλιτέχνιδα.

Νεανικά χρόνια 
Η Άνα Τζάρεφ γεννήθηκε ως Μαρίγια Γκουίνα στο Τρόγκιρ της Κροατίας και μητέρα της ήταν η Άνκα Τσάρεφ. Ξεκίνησε ως μοδίστρα. 

Το 1956, γνώρισε τον Ρόμπερτ Τσάντλερ, τον οποίο παντρεύτηκε στο Σπλιτ. Στη συνέχεια μετακόμισαν στη Νέα Ζηλανδία, όπου σπούδασε σχέδιο μόδας, και οι δυο τους ξεκίνησαν το πολυκατάστημα Οίκος Τσάντλερ, με την Τζάρεφ να σχεδιάζει ρούχα που πωλούνται εκεί.  Ο Οίκος Τσάντλερ σημείωσε εθνική επιτυχία, έγινε μια αλυσίδα δέκα καταστημάτων και πουλήθηκε το 1986 για 10 εκατομμύρια δολάρια.

Καλλιτεχνική καριέρα 

Τον Δεκέμβριο του 2008, άνοιξε την γκαλερί Άνα Τζάρεφ στην 24 Δυτική 57η οδό κοντά στην Πέμπτη Λεωφόρο της Νέας Υόρκης. 

Η διώροφη γκαλερί 14.000 τετραγωνικών ποδιών σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Τζέιμς Χαρμπ και δείχνει μόνο το έργο της, με την πρώτη έκθεση να έχει τον τίτλο Ταξίδι της Ανακάλυψης, παρόλο που «δεν είχε πουλήσει ποτέ έναν πίνακα ούτε είχε δει το έργο της στο κοινό».  Το ενοίκιο στο χώρο της γκαλερί ήταν 2 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο και ο δισεκατομμυριούχος γιος της Ρίτσαρντ Τσάντλερ της δάνεισε 4 εκατομμύρια δολάρια, για να ξεκινήσει τη γκαλερί.  

Η γκαλερί Άνα Τζάρεφ, που περιγράφεται στο Art News και στο The New York Observer ως μια «γκαλερί ματαιοδοξίας», έκλεισε αργότερα.   Τον Δεκέμβριο του 2015, ο χώρος που μέχρι τότε είχε ετήσιο ζητούμενο ενοίκιο 3,7 εκατομμυρίων δολαρίων, ανέλαβε η ταξιδιωτική μάρκα Mosafer με έδρα το Κατάρ. 

Εν τω μεταξύ άλλοι επαινούν το έργο της όπως ο Αλεξάντερ Μπορόφσκι, επιμελητής Σύγχρονης Τέχνης στο Ρωσικό Μουσείο, ο οποίος έγραψε για το έργο της. . ." Αυτή [η Άνα Τζάρεφ] έχει αναπτύξει ένα ισχυρό στυλ χειρονομίας με μια ενέργεια που δεν μοιάζει με εκείνη της μετα-ιμπρεσιονιστικής εποχής: ένα ανοιχτό χρώμα, μια τρισδιάστατη πινελιά – ή μάλλον, μια φλογερή ομίχλη από πινελιές που παρασύρονται οπτικά στο διάστημα, ένας θρίαμβος της αντιανακλαστικής προσέγγισης, που οδηγείται στην σύλληψη και τον έλεγχο των σημάτων της φύσης».

Προσωπική ζωή 
Το 1956 γνώρισε τον Ρόμπερτ Τσάντλερ από τη Νέα Ζηλανδία και παντρεύτηκαν στο Σπλιτ της Κροατίας. Είχαν τρεις γιους, τον Τζορτζ Τσάντλερ, τον Ρίτσαρντ Τσάντλερ και τον Κρίστοφερ Τσάντλερ, οι οποίοι διατηρούσαν μαζί μια επιχείρηση hedge fund, αλλά τώρα λειτουργούν χωριστά, και οι δύο είναι δισεκατομμυριούχοι. 

Αφού πούλησαν την επιχείρηση πολυκαταστημάτων τους, έδωσαν τα έσοδα στους γιους τους και πήγαν να ζήσουν μεταξύ Μονακό και Ταϊλάνδης.

Παραπομπές 

Κροάτες ζωγράφοι
Κροάτες καλλιτέχνες
Στέλλα Γεωργιάδου

Η Στέλλα Γεωργιάδου είναι Ελληνοκύπρια τραγουδίστρια και επιχειρηματίας. Καλλιτέχνιδα με αρκετές δισκογραφικές δουλειές, σημείωσε επιτυχία στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Είναι γνωστή κυρίως για την επιτυχία της «Τώρα μου μιλάει».

Βιογραφία

Καταγωγή 
Η Γεωργιάδου γεννήθηκε στην Αμμόχωστο και κατάγεται από τα χωριά Γύψου και Περιστερωνοπηγή. Προέρχεται από οικογένεια με μουσική παράδοση, ενώ οι γονείς της ήταν εκπαιδευτικοί. Τον Αύγουστο του 1974, λόγω της τουρκικής εισβολής και της προέλασης του τουρκικού στρατού που είχε ως επακόλουθο την κατάληψη του μεγαλύτερου μέρους της επαρχίας Αμμοχώστου, η Γεωργιάδου και η οικογένειά της εγκατέλειψαν τη Γύψου και εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες στη Λάρνακα.

Μουσική σταδιοδρομία 
Πραγματοποίησε σπουδές στο Εθνικό Ωδείο Κύπρου και ταυτόχρονα ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη μουσική, ενώ έπειτα από πρόταση της Κωνσταντίνας εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα με σκοπό να πραγματοποιήσει επαγγελματική καριέρα στον χώρο του τραγουδιού. Το 1994 κυκλοφόρησε ο πρώτος της προσωπικός δίσκος με τίτλο «Άλλο που δεν θέλω», ο οποίος αποτελούνταν από δέκα τραγούδια σε μουσική του Αλέξη Παπαδημητρίου και στίχους της Ελένης Γιαννατσούλια. Ακολούθησε στα τέλη του 1996  η κυκλοφορία του επόμενου δίσκου της υπό τον τίτλο «Δε φοβάμαι» που περιλάμβανε 12 κομμάτια λαϊκού ύφους του συνθέτη Νίκου Τερζή και του στιχουργού Αντώνη Παππά. Λίγους μήνες αργότερα, το 1998, κυκλοφόρησε ο τρίτος δίσκος της, «Αποφασισμένη», σε στίχους και μουσική του Ανδρέα Μπονάτσου, από τον οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία το «Τώρα μου μιλάει». Τα επόμενο χρονικό διάστημα ακολούθησαν τα άλμπουμ «Σε όρια τρελά» (1999), «Κάτι σαν μανία» (2001) και «Μου ΄λειψες πολύ» που κυκλοφόρησε το 2002 και περιείχε 11 μοντέρνα λαϊκά τραγούδια των Νίκου Τερζή και Τάσου Βουγιατζή. Τα επόμενα χρόνια κυκλοφόρησε διάφορα singles και συνέχισε να τραγουδάει σε νυχτερινά κέντρα της Ελλάδας μέχρι και την επιστροφή της στην Κύπρο.

Στη διάρκεια της καριέρας της η Γεωργιάδου έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως οι Κωνσταντίνα (την οποία αναφέρει ως στήριγμα στα πρώτα της βήματα), Τόλης Βοσκόπουλος, Πασχάλης Τερζής, Βασίλης Καρράς, Σταμάτης Γονίδης, Γιώργος Μαζωνάκης, Άντζελα Δημητρίου, Κωνσταντίνος Χριστοφόρου κ.ά.

Πέρα από το τραγούδι 
Το 2003 συμμετείχε στο ριάλιτι-τηλεπαιχνίδι «Η Φάρμα των επωνύμων». Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με οικογενειακή επιχείρηση στην περιοχή της Σκαρίνου Λάρνακας. Είναι πτυχιούχος φιλολογίας του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Παραπομπές 

Κύπριες τραγουδίστριες
Κύπριοι επιχειρηματίες
Ελληνίδες τραγουδίστριες ποπ
Ίνγκριντ Μπετανκούρ

Η Ίνγκριντ Μπετανκούρ (Íngrid Betancourt Pulecio ; 25 Δεκεμβρίου 1961) είναι Κολομβιανή πολιτικός, πρώην γερουσιαστής και ακτιβίστρια κατά της διαφθοράς, κυρίως κατά της πολιτικής διαφθοράς.

Η Μπετανκούρ απήχθη από τις Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας στις 23 Φεβρουαρίου 2002 ενώ έκανε προεκλογική εκστρατεία ως υποψήφια των Οικολόγων Πράσινων για την προεδρία της Κολομβίας και διασώθηκε από τις κολομβιανές δυνάμεις ασφαλείας εξήμισι χρόνια αργότερα, στις 2 Ιουλίου 2008. Η επιχείρηση διάσωσης ονομάστηκε επιχείρηση Jaque και διέσωσε την Μπετανκούρ μαζί με άλλους 14 ομήρους (3 πολίτες των ΗΠΑ και 11 Κολομβιανούς αστυνομικούς και στρατιώτες). Πριν από την απαγωγή, η Μπετανκούρ σχεδίαζε να κάνει προεκλογική εκστρατεία στην πρώην «ζώνη διαφωνίας» μετά την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης Tanatos και μόλις η κολομβιανή κυβέρνηση κήρυξε ελεύθερη τη ζώνη αυτή από τους αντάρτες. Η απαγωγή της έλαβε παγκόσμια κάλυψη, ιδιαίτερα στη Γαλλία, όπου είχε λάβει την υπηκοότητα λόγω του προηγούμενου γάμου της με Γάλλο διπλωμάτη.

Η Μπετανκούρ έλαβε πολλά διεθνή βραβεία το 2008 μετά την απελευθέρωσή της, όπως το Légion d'honneur και το Concord Prince of Asturias. Μετά την απελευθέρωσή της, μερικοί συγκρατούμενοί της την περιέγραψαν ως «ελεγκτική και χειριστική», ενώ άλλοι ως «στοργική και θαρραλέα». Ένας από αυτούς, ο Luis Eladio Perez, ισχυρίζεται ότι η Μπετανκούρ του έσωσε τη ζωή.

Στις 18 Ιανουαρίου 2022 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για τις προεδρικές εκλογές του 2022 στην Κολομβία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ingrid Betancourt's Six Years In The Jungle - full audio report by NPR
Betancourt: "My Six Years of Captivity" - video interview by Democracy Now!
The Kidnapping of Ingrid Betancourt - documentary film
Αμπελόκηποι Καστοριάς

Οι Αμπελόκηποι είναι χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς της Μακεδονίας. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ίωνος Δραγούμη του Δήμου Άργους Ορεστικού στη Δυτική Μακεδονία.

Γεωγραφία
Οι Αμπελόκηποι είναι χωριό στο ανατολικοκεντρικό τμήμα της Π.Ε. Καστοριάς. Βρίσκονται κοντά στους δυτικούς πρόποδες της κορυφής «Αηδονάκος» (1.386 μ.), λίγο νοτιότερα της λίμνης Ορεστιάδας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 640. Το χωριό απέχει 11 χλμ. περίπου Ν. της Καστοριάς. Η τοπική κοινότητα Αμπελοκήπων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 15,053 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Σδράλτση και προσαρτήθηκε στην ομώνυμη κοινότητα του νομού Φλωρίνης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αμπελόκηποι. Το 1941 υπήχθη οριστικά στον νομό Καστοριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελοκήπων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ίωνος Δραγούμη. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ίωνος Δραγούμη και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορεστίδος ο οποίος, το 2013, μετονομάστηκε σε δήμο Άργους Ορεστικού.

Αξιοθέατα
Το εκκλησάκι της Αγίας Αικατερίνης στο νότιο τμήμα του οικισμού
Το πάρκο και οι αθλητικές εγκαταστάσεις στο βόρειο τμήμα του οικισμού
Το εκκλησάκι και το αγίασμα του Αγίου Νικολάου δυτικά του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 https://www.facebook.com/groups/ampelokipi.kastoria/

Δήμος Ορεστίδος 
Χωριά του νομού Καστοριάς
Πέντε Βρύσες Θεσσαλονίκης

Το χωριό Πέντε Βρύσες ανήκει στον δήμο Λαγκαδά και στον νομό Θεσσαλονίκης.

Πληθυσμός 
Σύμφωνα με την απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 2011, το χωριό έχει μόλις 322 κάτοικους.

Αξιοθέατα 
Η πλατεία του χωριού.
Ο Ιερός Ναός Γεννήσεως Θεοτόκου.
Το ποταμάκι που περνάει από την δυτική πλευρά του χωριού.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμος Λαγκαδά
Πετροκέρασα Θεσσαλονίκης

Τα Πετροκέρασα είναι χωριό του δήμου Λαγκαδά και του νομού Θεσσαλονίκης.

Η απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 2011, κατέγραψε 228 κατοίκους.

Το χωριό διαθέτει τον Ιερό Ναό Αγίου Μόδεστου και τον Ιερό Ναό Προφήτη Ηλία. Επίσης υπάρχει μία περιοχή πεζοπορίας στην δυτική του πλευρά.

Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμος Λαγκαδά
Σαρακήνα Θεσσαλονίκης

Η Σαρακήνα είναι ένας μικρός οικισμός του δήμου Λαγκαδά και του νομού Θεσσαλονίκης.

Πληθυσμός 
Στην απογραφή του 2011, καταγράφηκαν 71 κάτοικοι.

Αξιοθέατα 
Ο Ιερός Ναός που υπάρχει στο κέντρο του χωριού.
Το Παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία που βρίσκεται στο λόφο του χωριού.
Το γηπεδάκι  που βρίσκεται στην είσοδο του χωριού.
Το ανακαινισμένο και ασφαλές πάρκο που βρίσκεται λίγο πιο πάνω απ'το γηπεδάκι.

Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμος Λαγκαδά
Confarreatio

Στην αρχαία Ρώμη, το confarreatio ήταν μία παραδοσιακή, για τους πατρικίους μορφή γάμου.  Η τελετή περιλάμβανε τη νύφη και τον γαμπρό, που μοιράζονταν ένα κέικ δίκοκκο σιτάρι (στα λατινικά far ή panis farreus  ) εξ ου και το όνομα της ιεροτελεστίας.  Το far μεταφράζεται συχνά ως "όλυρα" (είδος σιταριού), το οποίο είναι ανακριβές, καθώς ο κόκκος που χρησιμοποιείτο ήταν σίτος δίκοκκος (triticum dicoccum), όχι (σίτος ολυρός (triticum speltum).  Ο ιερείς του Δία (flamen Dialis) και ο μέγιστος αρχιερέας (pontifex maximus) προήδρευαν τού γάμου και έπρεπε να είναι παρόντες δέκα μάρτυρες.  Η γυναίκα περνούσε απευθείας από το χέρι (manus) τού πατέρα της ή τού αρχηγού τού νοικοκυριού (pater familias) στο χέρι τού νέου της συζύγου. 

Το να έχεις γονείς, που είχαν παντρευτεί από confarreatio ήταν απαραίτητη προϋπόθεση, για να γίνεις Εστιάδα (Vestal) ή  ιερέας τού Δία.  Το Confarreatio φαίνεται να περιοριζόταν σε εκείνους, των οποίων οι γονείς είχαν επίσης παντρευτεί με confarreatio, αλλά αργότερα, ίσως με την άνοδο των πληβείων ευγενών, αυτή η απαίτηση πρέπει να είχε χαλαρώσει.  Ο Scipio Africanus πιθανώς νυμφεύτηκε τη σύζυγό του Aιμιλία Τέρτια με confarreatio, επειδή ο μεγαλύτερος γιος τους ήταν ο ιερέας τού Δία, όμως η μητέρα του Σκιπίωνα Πομπονία ήταν πληβεία.

Το διαζύγιο για γάμους confarreatio, το diffarreatio,  ήταν μία δύσκολη διαδικασία και επομένως σπάνια. Δεν είναι πολλά γνωστά, για το πώς διεξήγετο το diffarreatio, εκτός από το ότι υπήρχε ένας ειδικός τύπος θυσίας, που προκαλούσε τη λύση της σχέσης μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Έπειτα θα περνούσε πίσω στο χέρι (manus) τού δικού της αρχηγού τού νοικοκυριού.

Αρχικά το confarreatio ήταν αδιάλυτο, και αυτό παρέμενε αληθές για το γάμο των ιερέων τού Δία. Οι άλλοι δύο μεγάλοι ιερείς, ο ιερέας τού Άρη (flamen Martialis) και ο (flamen Quirinalis), έπρεπε επίσης να παντρευτούν με confarreatio.  Οι τρεις μεγάλοι ιερείς (major flamines) έπρεπε επίσης να νυμφευτούν παρθένες. Επιπλέον, εάν η σύζυγος του ιερέα τού Δία απεβίωνε, αυτός έπρεπε αμέσως να παραιτηθεί. Δεν είναι σαφές, αν αυτό ίσχυε για τους άλλους ιερείς.

Δείτε επίσης 
 Γάμος στην αρχαία Ρώμη
 Manus γάμος
 Θρησκεία στην αρχαία Ρώμη

Bιβλιογραφικές αναφορές 

Ρωμαϊκή θρησκεία
Ρωμαϊκό δίκαιο