joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ερεικώδη

Τα Ερεικώδη (λατ. Ericales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών, βασική στον κλάδο των αστερίδων (asterids). Η τάξη αυτή περιλαμβάνει όσο δενδρώδη και θαμνώδη, τόσο ποώδη φυτά και κληματίδες. Στα φυτά της τάξεως των Ερεικώδων συναντάται ευρέως το φαινόμενο της μυκόρριζας που ουσιαστικά αποτελεί συνένωση των ριζών του φυτού με μύκητες. Περιέχει 22 οικογένειες, 346 γένη και 12005 είδη.

Οικονομική σημασία 
Την πιο μεγάλη σημασία από όλα τα φυτλα της τάξεως έχει το τσάι ή Καμέλια η σινική (Camellia sinensis) της οικογένειας Θεοειδών (Theaceae). Η τάξη των Ερεικώδων επίσης περιλαμβάνει το ακτινίδιο (Actinidia) και το λωτό (Diospyros).

Ταξινόμηση

Σύστημα APG IV 
Σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016) η τάξη των Ερεικώδων περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες οικογένειες: 
 Actinidiaceae - Ακτινιδιοειδή
 Balsaminaceae - Βαλσαμινοειδή
 Cyrillaceae
 Clethraceae
 Diapensiaceae
 Ebenaceae - Εβενοειδή
 Ericaceae - Ερεικοειδή
 Fouquieriaceae
 Lecythidaceae
 Marcgraviaceae
 Mitrastemonaceae
 Pentaphylacaceae
 Polemoniaceae
 Primulaceae - Ηρανθοειδή
 Roridulaceae
 Sapotaceae - Σαποτοειδή
 Sarraceniaceae
 Sladeniaceae
 Styracaceae
 Symplocaceae
 Tetrameristaceae
 Theaceae - Θεοειδή

Σύστημα του Κρόνκουιστ 
Σύμφωνα με το πιο παλιό σύστημα του Κρόνκουιστ η τάξη των Ερεικώδων ήταν πολύ πιο μικρή και περιλάμβανε μόνο 8 οικογένειες:
 Ericaceae - Ερεικοειδή
 Cyrillaceae
 Clethraceae
 Grubbiaceae
 Empetraceae
 Epacridaceae
 Pyrolaceae
 Monotropaceae

Κλαδόγραμμα 
Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των αστερίδων που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Ερεικώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016)

Παραπομπές 

 
Ερεικώδη
Κωνσταντίνος Κοσμόπουλος (1775-1844)

Ο Κωνσταντίνος (Κώτσος) Κοσμόπουλος ήταν αγωνιστής στην επανάσταση του 1821.

Η καταγωγή του ήταν από την Λάγια Μάνης απόγονος μεγάλης οικογένειας που λόγω βεντέτας στην περιοχή της Ανατολικής Μάνης  κατά τα Ορλωφικά αναγκάστηκε να διαφύγει το 1770 και να εγκατασταθεί στο Καλούσι Ερυμάνθου Αχαΐας. 

Υπήρξε αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και βοήθησε τον στρατηγό Δημήτρη Πλαπούτα, στη μάχη της Πιάνας. Διακρίθηκε για την παλικαριά του σε όλη την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης και υπηρέτησε υπό τις διαταγές του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη καθώς βρέθηκε σε πολλές μάχες, κατ' εξοχήν σε αυτές εναντίον του Δράμαλη Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822), όπου διακρίθηκε για την παλικαριά του.

Επί Καραϊσκάκη πήγε και στην Αθήνα και πολέμησε υπό τις διαταγές του Γενναίου Κολοκοτρώνη.[[

Αγωνιστές του 1821
Φίλιππος Αναστασιάδης

Ο Φίλιππος Αναστασιάδης είναι Έλληνας πολιτικός και δήμαρχος Παγγαίων. Κατάγεται από την Κάριανη του Δήμου Παγγαίου. 

Έχει εκλεγεί Δήμαρχος Παγγαίου στις δημοτικές εκλογές του 2014 στις οποίες έλαβε ποσοστό 24,72 στον πρώτο γύρο και ποσοστό 50,17% στον δεύτερο  
και του 2019 με ποσοστό 59,19% από τον πρώτο γύρο 

Είναι πρόεδρος στην Αναπτυξιακή Καβάλας από το 2014 μέχρι σήμερα. 

Από το 2019 είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ). 

Το 2020 εκλέχθηκε πρόεδρος της Επιτροπής Ανάπτυξης και Υποστήριξης της Επιχειρηματικότητας της ΚΕΔΕ. 

Τέλος, είναι εκλεγμένος εκπρόσωπος της ΚΕΔΕ στο Κογκρέσο Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών επίσης από το 2020.

Παραπομπές 

Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων
Κατακλείδα

Η κατακλείδα, στην γλώσσα, είναι το τελευταίο μέρος ενός γραπτού κειμένου]] (π.χ. μιας έκθεσης) ή του προφορικού λόγου. Το περιεχόμενο της κατακλείδας αποτελείται συνήθως από την σύνοψη του περιεχομένου του κειμένου και τα συμπεράσματα που βγαίνουν από το κείμενο. Στην έκθεση αποτελεί ένα από τα τρία κύρια τμήματα της μαζί με την θεματική πρόταση και τις λεπτομέρειες, αν και δεν βρίσκεται πάντα.

Παραπομπές 

Κείμενο
ΣΥΝΩΝΗΜΑ
τελος
Βαλαώρα Ευρυτανίας

Η Βαλαώρα ή Βελαόρα είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Βαλαώρα βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε απόσταση 36 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Κερασοχώρι και 74 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Καρπενήσι. Είναι κτισμένο στα Ευρυτανικά Άγραφα σε υψόμετρο 500 μέτρων, βόρεια από την τεχνητή λίμνη Κρεμαστών ενώ στα βόρεια του χωριού περνάει ο χείμαρρος Γρανιτσιώτης ή Γρανιτσιώτικο ρέμα που μετά από λίγο (δυτικότερα) καταλήγει στη λίμνη. Το χωριό έχει πετρώδες έδαφος, στο οποίο οφείλει το όνομά της, ανοικτό ορίζοντα και ορατότητα καθώς και ξηρό κλίμα που είναι ιδιαίτερα ευχάριστό και ευεργετικό. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν πολλά ίχνη αρχαίας κατοίκησης όπως το "Κάστρο της Μάρως" στην τοποθεσία "Παλιοκιάφα" ή "Πόλη- Κιάφα", κάστρα στην "Καταβόθρα" και  "Κάστρο" με τα γιγάντια «Κυκλώπεια Τείχη». Είναι τόπος καταγωγής του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη και το σπίτι των προγόνων του ήταν στο Παλιοχώρι. Αξιοθέατο της περιοχής είναι το φαράγγι του Μπουζουνίκου, βόρεια προς τον Γρανιτσιώτη, από το το οποίο περνούσε παλιότερα ο ποταμός που άλλαξε όμως ρου μετά το 1910. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το παλιό πέτρινο γεφυράκι στον Γρανιτσιώτη που ενώνει το δρόμο από Βαλαώρα προς Τοπόλιανα αλλά είναι σκεπασμένο από την νέα γέφυρα.

Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας με την ονομασία Βελαώρα το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Απεραντίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1980 με το ΦΕΚ 310Α - 31/12/1980 μετονομάστηκε σε Βαλαώρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Κονδυλαίικα και το Καστράκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Βαλαώρας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Απεραντίων του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 369 κατοίκους ενώ ως οικισμός 171.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φωτογραφίες από τη Βαλαώρα στον ιστότοπο https://www.technovision.gr/evrytania/HomePage.htm

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Αγράφων
Χηλικοποίηση

Χηλικοποίηση (αγγλ. chelation) είναι η δημιουργία δεσμών ιόντων ή μορίων με μεταλλοϊόντα. 

Η λέξη έχει ως προέλευση τη «χηλή», από την αρχαία ελληνική γλώσσα, η οποία κυριολεκτικά σημαίνει «οπλή». Λ.χ. επειδή τα περισσότερα μέταλλα σε ατομική μορφή είναι τοξικά για τον ανθρώπινο οργανισμό, είναι εφικτό στους ιστούς, τα μέταλλα σε μορφή χηλικών ενώσεων να μπορούν εύκολα, χωρίς κίνδυνο, να καταναλωθούν λ.χ. ως συμπληρώματα διατροφής με μέταλλα χηλικοποιημένα με αμινοξέα.

Τα μόρια ή ιόντα που ενώνονται με το κεντρικό άτομο ονομάζονται «συναρμοσμένα προς» το κεντρικό άτομο και αποτελούν τους υποκαταστάτες (ligands) του κεντρικού ατόμου. Έτσι αφορούν στο σχηματισμό ή την παρουσία δύο ή περισσοτέρων «κοινών δεσμών» μεταξύ μορίων ή ιόντων, σε οργανικές κατά βάση ενώσεις, που ενώνονται με το κεντρικό άτομο και αποτελούν τους υποκαταστάτες του κεντρικού ατόμου. Στα αγγλικά, αυτοί οι υποκαταστάτες ονομάζονται chelants, chelators, ή chelating agents. 

Xηλισμός ονομάζεται η ίδια η χημική αντίδραση που οδηγεί στο σχηματισμό κυκλικών ενώσεων, ιδιαίτερα σταθερών, μεταξύ μεταλλικών ατόμων και οργανικών μορίων. Oι ενώσεις αυτές που δημιουργούνται έτσι λέγονται χηλικές. Έντονη είναι η παρουσία χηλικών ενώσεων στα νερά, π.χ. οι συμπλοκοποιητές που σχηματίζουν με τα μέταλλα χηλικές ενώσεις είναι συχνά ρυπαντές και βρίσκονται είτε στα αστικά λύματα ή στα βιομηχανικά απόβλητα (βλ. μεταλλουργεία). Οι χηλικές ενώσεις είναι υδατοδιαλυτές και συχνά αρνητικά φορτισμένες. 

Χηλικές ενώσεις που είναι άφθονες στη Φύση, με πολύ μεγάλη σημασία, είναι η χλωροφύλλη και η αιμοσφαιρίνη- στην πρώτη το μέταλλο είναι το μαγνήσιο (Mg), ενώ στη δεύτερη το μέταλλο ο σίδηρος (Fe).

Παραπομπές
Τοπόλιανα Ευρυτανίας

Τα Τοπόλιανα είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Τα Τοπόλιανα βρίσκονται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, στα Ευρυτανικά Άγραφα με υψόμετρο 464 μέτρα, σε απόσταση 41 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου) και 80 χλμ. ΒΔ. από το Καρπενήσι. Το χωριό είναι κτισμένο βόρεια της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών, ανατολικά του Αχελώου ποταμού και βόρεια του χείμαρρου Γρανιτσιώτη λίγο πριν  καταλήξουν στην τεχνητή  λίμνη. Αξιοθέατα της περιοχής είναι το "Διάσελο", το κυκλώπειο τείχος στο Καστράκι και κυρίως στα βόρεια το Γεφύρι της Τέμπλας. Βόρεια και ανατολικά εκτείνεται το "Καταφύγιο Άγριας Ζωής Γρανίτσας - Τοπόλιανων - Λεπιανών - Λιθοχωρίου".

Το Γεφύρι της Τέμπλας 

Η γέφυρα βρίσκεται επάνω στον Αχελώο, πριν την λίμνη Κρεμαστών και ενώνει την Ευρυτανία (περιοχή Γρανίτσας) με την Αιτωλοακαρνανία (χωριά Βάλτου). Πρόκειται για λιθόκτιστη κατασκευή με μια κεντρική καμάρα μεγάλου ανοίγματος και οκτώ μικρότερα ανακουφιστικά τόξα ασύμμετρα τοποθετημένα στις δύο πλευρές της, η οποία αντικατέστησε παλιότερη ξύλινη. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση κτίστηκε το 1909 με αρχιτέκτονα τον Χ. Κύρκο και τον Ηπειρώτη μάστορα Νικόλαο Σούλη και χρηματοδοτήθηκε από τον πολιτικό του Βάλτου Νικόλαο Στράτο. Από το 1987 έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί "αποτελεί αξιόλογο και αντιπροσωπευτικό δείγμα στο είδος του, απαραίτητο για τη μελέτη της εξέλιξης της αρχιτεκτονικής και επιπλέον έχει επιβλητικό όγκο, απόλυτα εναρμονισμένο στο περιβάλλον του και αξιόλογες κατασκευαστικές και διακοσμητικές λεπτομέρειες, οι οποίες συνθέτουν ένα αρμονικό σύνολο, άξιο να διατηρηθεί και να προστατευτεί".

Διοικητικά 
Ως οικισμός αναφέρονται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1836 όταν προσαρτήθηκαν στον τότε δήμο Απεραντίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 296Α - 30/11/1927 ορίστηκαν έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Βέρνικο και το Καστράκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Τοπολιάνων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Απεραντίων του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 140 κατοίκους ενώ ως οικισμός 110.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Φωτογραφίες από τα Τοπόλιανα στον ιστότοπο https://www.technovision.gr/
 Γεφύρα της Τέμπλας στον Αχελώο ποταμό στη θέση Τοπόλιανα Ευρυτανίας από τον ιστότοπο http://odysseus.culture.gr/index_gr.html

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Αγράφων
Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας, είναι ένα μουσείο στον Νομό Πέλλας, το οποίο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Κώστα Σκρουμπέλλο και βρίσκεται στην τοποθεσία της Αρχαίας Πόλης της Πέλλας. Ολοκληρώθηκε το 2009 με την υποστήριξη του Τρίτου Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης Ελλάδος.

Τοποθεσία

Το Μουσείο βρίσκεται κοντά στον αρχαιολογικό χώρο του βασιλικού μακεδονικού ανακτόρου. Έχει ορθογώνιο αίθριο, ως αναφορά στο κεντρικό περιστύλιο των αυλών των αρχαίων σπιτιών στην Πέλλα.

Συλλογές 
Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν αντικείμενα από την Εποχή του Χαλκού  έως την Ελληνιστική περίοδο . 

Οι σημαντικότερες  ανασκαφές  χρονολογούνται από την Ελληνιστική Εποχή το 300 π.Χ. και αφορούν  γλυπτά, πήλινα αγάλματα, κεραμικά, επιτύμβιες πλάκες, τμήματα κτιρίων, ψηφιδωτά (Τα πιο σημαντικά εκθέματα αφορούν τα ψηφιδωτά δάπεδα των οικείων του Διονύσου και της Απαγωγής της Ελένης), τοιχογραφίες, μεταλλικά αντικείμενα, επιγραφές (Η σημαντικότερη επιγραφή του Μουσείου είναι ο Κατάδεσμος της Πέλλας που παρέχει πληροφορίες σχετικά με τη γλώσσα των κατοίκων (δωρική διάλεκτος όπως είχε σημειώσει ο Ηρόδοτος «Ιστορίαι» 1-56.3  ), νομίσματα  και σχέδια.  

Επίσης το μουσείο παρέχει: κείμενα, φωτογραφίες, χάρτες, σχέδια ενός μοντέλου του αρχαιολογικού χώρου και ένα σύντομο βίντεο για την Πέλλα. 

Στην είσοδο υπάρχουν δύο σημαντικά εκθέματα: Μια του Μεγάλου Αλεξάνδρου  και ένα αγαλματίδιο με τα χαρακτηριστικά του θεού Παν.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας
 άρθρο της Kαθημερινής
  Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας -Υπουργείο Πολιτισμού
 Το Μουσείο της Πέλλας,  Μαρία Λιλιμπάκη-Ακαμάτη – Ιωάννης Μ.Ακαμάτης

Έκθεση φωτογραφιών

Παραπομπές 

Πελλα
Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος

Η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας αποτελεί την ένωση όλων των Συλλόγων Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ή Συλλόγων Δασκάλων και Νηπιαγωγών της Ελλάδας, των Συλλόγων Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ή των Συλλόγων Ελλήνων Δασκάλων και Νηπιαγωγών του Εξωτερικού. Ιδρύθηκε το 1922.

Μέλη της ΔΟΕ είναι σύλλογοι εκπαιδευτικών από όλη την Ελλάδα

Σκοπός της Δ.Ο.Ε. είναι η βελτίωση της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, η προάσπιση των επαγγελματικών συμφερόντων του κλάδου και η συμβολή στη βελτίωση όλης Παιδείας του Ελληνικού λαού.

Πρόεδρος της ΔΟΕ είναι ο  Κικινής Θανάσης ενώ αιρετοί ΚΥΣΠΕ είναι ο Βασίλης Παληγιάννης και ο Νίκος Φασφαλής

Παραπομπές 

Συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Τίγια

Η Τίγια βρίσκεται στην περιοχή Σόντο (Soddo) στην Αιθιοπία. Είναι γνωστή για τον αρχαιολογικό της χώρο, που έχει ανακηρυχθεί ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 1980. Ο αρχαιολογικός χώρος περιλαμβάνει 36 πέτρινες στήλες, εκ των οποίων οι 32 έχουν ανάγλυφη διακόσμηση με σύμβολα, τα οποία είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθούν. Είναι τα απομεινάρια ενός αρχαίου πολιτισμού της Αιθιοπίας, που είναι δύσκολο να προσδιοριστεί χρονολογικά.  Η Τίγια βρίσκεται 70 χιλιόμετρα νότια από την Αντίς Αμπέμπα.

Περισσότερες πληροφορίες 
Μία Γερμανική εθνογραφική αποστολή είχε επισκεφθεί την περιοχή τον Απρίλιο του 1935 και είχαν βρει γιγάντιους μονόλιθους με ανάγλυφα σύμβολα σπαθιά πάνω σ' αυτούς. Αυτά τα μονολιθικά μνημεία έγιναν ευρύτερα γνωστά στη δεκαετία 1930 με την έρευνα των Πιέρ Αζαΐς (Azaïs) και Τσάμπαρντ (Chambard). Αργότερα οι Φρανσίς Ανφραί (Francis Anfray)  και Ροζέρ Ζιουσέμ (Roger Joussaume) έκαναν ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο της Τίγια. Πάνω στις πέτρινες στήλες συνήθως έχουν λαξευτεί διάφορα σύμβολα όπως ξίφη, ανθρώπινες φιγούρες, κ.α. Παρόμοιες πέτρινες στήλες υπάρχουν και σε άλλες περιοχές της Αιθιοπίας (π.χ. Gherem Gabriel, Efrata, Gidim, Silte, Seden, Osole, Axum). Αυτές οι στήλες μπορεί να είναι επιτύμβιες στήλες καθώς και γεωγραφικά σημάδια, που καθορίζουν τα σύνορα των διαδρομών επικοινωνίας στα υψίπεδα της Αιθιοπίας. Η ύπαρξη τάφων κοντά στον αρχαιολογικό χώρο της Τίγια έκανε τους επιστήμονες να πιστεύουν ότι είναι επιτύμβιες στήλες και ότι στην περιοχή έχουν ταφεί πολεμιστές. Οι επιστήμονες προσδιόρισαν ότι οι τάφοι ανάγονται σε μια περίοδο μεταξύ 12ου και 14ου αιώνα μ.Χ.Η ύπαρξη αρκετών λαξευμένων ξιφών πάνω στις πέτρινες στήλες ενισχύει την άποψη ότι είναι ένας μαζικός τάφος πολεμιστών. Ο αριθμός των ξιφών πιστεύεται ότι αντιπροσωπεύει το πλήθος των ανθρώπων, που είχε σκοτώσει ο πολεμιστής. Ανασκαφές στην Τίγια ανακάλυψαν ότι εκεί είναι θαμμένοι άνδρες και γυναίκες ηλικίας 18 έως 30 ετών και ότι τα σώματά τους είχαν τοποθετηθεί σε εμβρυακή στάση.  Συνήθως το ύψος των στηλών φθάνει μέχρι 2 μέτρα. Η ψηλότερη στήλη είχε ύψος 5 μέτρα το πάνω μέρος της οποίας έχει μεταφερθεί στο πανεπιστήμιο της Αντίς Αμπέμπα. Οι περισσότερες είχαν καταρρεύσει, αλλά μια ομάδα Γάλλων αρχαιολόγων τις είχαν επαναφέρει στην αρχική τους όρθια θέση. Σε κάποιες στήλες επίσης έχουν λαξευτεί απλοί κύκλοι, που υποδηλώνουν κατά τους επιστήμονες ότι εκεί έχουν ταφεί γυναίκες. Στη βάση των στηλών συνήθως είναι χαραγμένο ένα ζευγάρι φύλλα πάνω από μία ορθογώνια βάση.

Εικόνες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 https://whc.unesco.org/en/list/12/ άρθρο στην ιστοσελίδα whc.unesco.org
 Tiya «Οι αινιγματικές στήλες της Αιθιοπίας»  άρθρο στην ιστοσελίδα www.addisherald.com
 Tiya  άρθρο στην ιστοσελίδα www.africanworldheritagesites.org

Παραπομπές 

Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αιθιοπία
Αρκαδική Ριβιέρα

Αρκαδική Ριβιέρα ονομάζεται η ακτογραμμή του Νομού Αρκαδίας.

Γεωγραφική θέση 
Βρίσκεται στο κεντροανατολικό τμήμα της Πελοποννήσου και εκτείνεται από το Ξηροπήγαδο στα βόρεια έως το Φωκιανό στο νότια. Διασχίζει τους Δήμους Βόρειας Κυνουρίας και Νότιας Κυνουρίας.

Περιγραφή 
Ο νομός Αρκαδίας, παρά το γεγονός ότι κατά βάση είναι ορεινός, διαθέτει έξοδο και προς τη θάλασσα. Πρόκειται για μια συνεχόμενη ακτογραμμή συνολικού μήκος περίπου 100 χιλιόμετρων, την οποία ακολουθεί φιδωτό οδικό δίκτυο σε όλο το μήκος της. Την άλλη πλευρά της διαδρομής διατρέχει, στο μεγαλύτερο μέρος της, η οροσειρά του Πάρνωνα με τους παραδοσιακούς ορεινούς οικισμούς του. Κατά μήκος της ριβιέρας υπάρχουν αρκετές οργανωμένες παραλίες όπως του Ξηροπηγάδου, των Βερβένων, του Παραλίου Άστρους (μήκους περίπου 7 χιλιομέτρων), του Τυρού και του Λεωνιδίου, αλλά και πολλές μικρές και δυσπρόσιτες παραλίες και θαλάσσιες σπηλιές, ιδανικές για εξερεύνηση και απομόνωση.

Οικισμοί 

Οι παραλιακοί οικισμοί που συναντά κανείς, από τα βόρεια προς τα νότια της διαδρομής:
 Ξηροπήγαδο
 Κάτω Βέρβενα
 Παράλιο Άστρος
 Παραλία Αγίου Ανδρέα
 Αρκαδικό Χωριό
 Κρυονέρι
 Παραλία Τυρού
 Πέτρα
 Πέρα Μέλανα
 Λιβάδι Τυρού
 Λιβάδι Λεωνιδίου
 Πραγματευτής
 Σαμπατική
 Λάκκος Λεωνιδίου
 Πλάκα Λεωνιδίου
 Πούλιθρα
 Φωκιανό

Δείτε επίσης 

 Λίμνη του Μουστού
 Πάρνωνας

Παραπομπές 

Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Δήμος Νότιας Κυνουρίας
Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Αρκαδίας
Μάραθος Ευρυτανίας

Ο Μάραθος είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας  στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Ο Μάραθος βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, στις πλαγιές των Ευρυτανικών Αγράφων σε υψόμετρο 940 μέτρα και σε απόσταση 25 χλμ. Β. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου) και 64 χλμ. ΒΔ. από το Καρπενήσι. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στις βουνοκορφές Κόφτρα (ΒΔ. - 1.506 μ.), Πουλί (ΒΑ. - 1.671), Μάραθος (Α. - 1.608 μ.), Ουρανός (Ν. - 1.601 μ.) και Κατσαντώνης (ΝΔ. - 1.431 μ.) ενώ στη βόρεια άκρη, στο βάθος γκρεμού, περνάει ο χείμαρρος Μυρισιώτης που καταλήγει δυτικά στον Αγραφιώτη ποταμό. Είναι η γενέτειρα του θρυλικού κλέφτη Κατσαντώνη και την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Μύρεση ή Μύρισι. Σύμφωνα με τον Γάλλο περιηγητή Φρανσουά Πουκεβίλ κατοικούσαν 30 οικογένειες ενώ αργότερα στην απογραφή του 1907 αριθμούσε 403 κατοίκους. Σημαντικό ιστορικό και θρησκευτικό αξιοθέατο του χωριού είναι η βυζαντινή εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών η οποία είναι "τρίκογχος ναός με τρούλλο, κατάγραφος εσωτερικά με τοιχογραφίες του 1598. Zωγράφοι είναι ο Γεώργιος Γεωργίου και ο Γεώργιος Aναγνώστου" και η οποία έχει χαρακτηριστεί από το 1951 ιστορικό μνημείο. Στην εκκλησία αυτή βαφτίστηκε ο Κατσαντώνης και κάθε χρόνο  το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος γίνονται εκδηλώσεις μνήμης προς τιμή του γνωστές ως "Κατσαντώνεια". Αξιοθέατα είναι τα δεκάδες μονοπάτια της περιοχής και ο παλιός πέτρινος νερόμυλος στην βορειοδυτική άκρη του χωριού δίπλα στον χείμαρρο Μυρισιώτη.

Διοικητικά 
Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1836 με την παλιά του ονομασία Μήρισι Αγράφων να προσαρτάται στον τότε δήμο Κυφαίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1928 ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Μάραθος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Κατσαντώνη και το Σέλο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαράθου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγράφων του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 131 κατοίκους ενώ ως οικισμός 102.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιερός Ναός “Παμμεγίστων Ταξιαρχών” (1591) – Μάραθος από τον ιστότοπο https://agrafa.gr/
Φωτογραφίες από τον Μάραθο στον ιστότοπο https://www.technovision.gr/evrytania/HomePage.htm

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Αγράφων
Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης

H Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης πιό γνωστή με το αρκτικόλεξο ΟΛΜΕ  ιδρύθηκε  το 1924 και επανιδρύθηκε μεταπολεμικά το 1949.
Αποτελεί την Ομοσπονδία όλων των ΕΛΜΕ της χώρας, δηλ των 86 κατά τόπους Ενώσεων Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης.

Σκοπός της ΟΛΜΕ είναι η βελτίωση της Δευτεροβάθμιας (ή μέσης, όπως λεγόταν παλιά) εκπαίδευσης και εν γένει της παιδείας του Ελληνικού λαού καθώς και η προάσπιση των συνδικαλιστικών συµφερόντων των εκπαιδευτικών μέσης εκπαίδευσης.

Διοικείται από 11μελές Διοικητικό Συμβούλιο το οποίο εκλέγεται από το τακτικό (ανά διετία) Συνδικαλιστικό Συνέδριο, που είναι το ανώτατο όργανο και το οποίο αποφασίζει τις κατευθύνσεις για την επόμενη διετία.
Στο τελευταίο ΔΣ της ΟΛΜΕ που προέκυψε από το Συνέδριο του 2019 (διότι το Συνέδριο του 2021 αναβλήθηκε και δεν έχει γίνει αναβλήθηκε λόγω κορωνοϊού), οι έδρες έχουν ως εξής:
ΔΑΚΕ: 3 έδρες,
ΣΥΝΕΚ: 3 έδρες,
ΑΓ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ: 2 έδρες,
ΑΣΕ-ΠΑΜΕ: 2 έδρες,
ΠΕΚ(τ.ΠΑΣΚ): 1 έδρα.
Πρόεδρος της ΟΛΜΕ είναι ο προερχόμενος από τη ΔΑΚΕ Θεόδωρος Τσούχλος (2022).

Άλλο σημαντικό όργανο επίσης είναι η Γενική Συνέλευση των Προέδρων των ΕΛΜΕ που συγκαλείται στην Αθήνα και αποφασίζει για τις κινητοποιήσεις του κλάδου με απόλυτη πλειοψηφία (για απεργία όμως χρειάζεται αυξημένη πλειοψηφία των 2/3 των καθηγητών της χώρας).

Η ΟΛΜΕ έχει πρωταγωνιστήσει σε όλα τα σημαντικά εκπαιδευτικά κινήματα του τελευταίου αιώνα όπως στο κίνημα του 1964, του 1988, 1990, 1997, 2006, 2013, 2021.

Διοργανώνει, επίσης, μέσω του εκπαιδευτικού της Ινστιτούτου (το ΚΕΜΕΤΕ δηλ Κέντρο Μελετών και Τεκμηρίωσης) εκπαιδευτικά συνέδρια που πραγματεύονται ζητήματα της ελληνικής εκπαίδευσης όπως περιβαλλοντική αγωγή, προγράμματα σπουδών, βιβλία, εργασιακές συνθήκες εκπαιδευτικών, σχολική διαρροή, κ.ά.
.

Παραπομπές 

Συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Εθνικός Οργανισμός Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού

Ο Εθνικός Οργανισμός Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού ‎(Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π.) είναι επιτελικός φορέας διοίκησης του Εθνικού Δικτύου Διά Βίου Μάθησης και Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, εποπτευόμενο από τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, με έδρα την Αθήνα. Αποτελεί το διάδοχο φορέα της συγχώνευσης του Εθνικού Οργανισμού Πιστοποίησης Προσόντων (Ε.Ο.Π.Π.), του Εθνικού Κέντρου Πιστοποίησης Δομών Διά Βίου Μάθησης (Ε.Κ.Ε.Π.Ι.Σ.) και του Εθνικού Κέντρου Επαγγελματικού Προσανατολισμού (Ε.Κ.Ε.Π.). 

Πρόεδρος του ΕΟΠΠΕΠ είναι η Παπαευθυμίου Γεωργία ενώ μέλη του διοικητικού είναι εκπρόσωποι του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, του του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥΥ.

Σκοπός 

Σκοπός του Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π. είναι η εφορμογή του εθνικού συστήματος πιστοποίησης της μη-τυπικής εκπαίδευσης (επαγγελματικής κατάρτισης και εκπαίδευσης ενηλίκων) καθώς και η αδειοδότηση των φορέων ιδιωτικής εκπαίδευσης και των δομών του.

Αρμοδιότητες 
Οι αρμοδιότητες του ΕΟΠΠΕΠ είναι  η παροχή της μη-τυπικής εκπαίδευσης και η πιστοποίηση στις γνώσεις, δεξιότητες και ικανότητες που αποκτώνται μέσω μη-τυπικής και άτυπης μαθησιακής διαδρομής, καθως και η συμβουλευτική σε υπηρεσίες και εργαλεία διά βίου ανάπτυξης σταδιοδρομίας και σχολικού επαγγελματικού προσανατολισμού.

 Αδειοδότηση Ιδιωτικών Φορέων παροχής εκπαίδευσης και κατάρτισης: Φροντιστήρια και Κέντρα Ξένων Γλωσσών και διατύπωση γνώμης προς τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων ως προς τη συνδρομή των κτιριολογικών προϋποθέσεων του ν. 4093/2012 για τα Ιδιωτικά Σχολεία Α/βθμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης (συμπεριλαμβάνονται και τα Νηπιαγωγεία δυναμικότητας έως 60 νηπίων), τα Κολλέγια, τα ΙΙΕΚ, τα Κέντρα Διά Βίου Μάθησης 1 και τα Κέντρα Διά Βίου Μάθησης 2.
 Πιστοποίηση Επαγγελματικών Περιγραμμάτων
 Πιστοποίηση Προγραμμάτων (γενικές προδιαγραφές)

Από 1 Ιουλίου 2021 μετατίθεται (με νόμο που ψηφίστηκε το Δεκέμβριο 2020 για την επαγγελματική εκπαίδευση) από τον ΕΟΠΠΕΠ στις κατά τόπους Δευτεροβάθμιες Διευθύνσεις εκπαίδευσης, η αρμοδιότητα για την διαδικασία για τις άδειες διδασκαλίας σε Φροντιστήρια και Κέντρα Ξένων Γλωσσών και αναγγελίας έναρξης ασκήσεως επαγγέλματος διδασκαλίας , καθώς και για τις επικαιροποιήσεις στα στοιχεία των εκπαιδευτικών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος

Εκπαίδευση στην Ελλάδα

Παραπομπές 

Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα
Δημόσιες υπηρεσίες της Ελλάδας
Σαμπατική

Η Σαμπατική είναι ένας μικρός οικισμός στις ακτές της Αρκαδίας.

Γεωγραφία 

Απέχει 5 χλμ. από το Λεωνίδιο και 2 χλμ. από τον οικισμό Πραγματευτής.

Η παραλία Θιόπαυτο βρίσκεται στα νότια του οικισμού.

Δραστηριότητες 
Η περιοχή έχει ένα μικρό λιμανάκι και μια παραλία με βότσαλα. Το χωριό προσφέρει μερικές τουριστικές εγκαταστάσεις: εστιατόριο, μπαρ, ενοικίαση καταλυμάτων.

Προσωπικότητες 
 Μαριάννα Βαρδινογιάννη, από την πλευρά του πατέρα της Γεώργιου Μπουρνάκη.

Δείτε επίσης 
 Αρκαδική Ριβιέρα

Παραπομπές 

Δήμος Νότιας Κυνουρίας
Σαμπατικη
Ακρωτήρια της Ελλάδας
Νομός Αρκαδίας
Κατάλογος πρωθυπουργών της Ολλανδίας

Ακολουθεί λίστα με τους πρωθυπουργούς της Ολλανδίας από τη θεσμοθέτηση του αξιώματος με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1848. Ο Πρωθυπουργός είναι ο επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου και από το 1945 φέρει τον τίτλο minister-president van Nederland (στα ολλανδικά),ενώ επίσης αναφέρεται και ως premier.
Σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Μαρκ Ρούτε (50ός στη σειρά) από το 2010.

Κατάλογος πρωθυπουργών (από το 1848)
Πολιτικά κόμματα:

Χριστιανοδημοκράτες

Φιλελεύθεροι

Σοσιαλδημοκράτες

Γραμμή χρόνου

 
Ολλανδια
Στάδιο της Νεμέας

Το Στάδιο της Νεμέας βρίσκεται στον αρχαίο χώρο της Νεμέας, στη σύγχρονη περιοχή της Κορινθίας. Εκεί, οι αρχαίοι Έλληνες αθλητές συμμετείχαν στο στάδιο, μόλις λίγα μέτρα από τον Ναό του Δία. Το στάδιο της Νεμέας έπαιξε μεγάλο ρόλο στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ανασκαφή 
Το 1964, κατά τη διάρκεια μιας ανασκαφής από τον Τσαρλς Κ. Ουίλιαμς II, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια ορθογώνια πέτρα στο μέτωπο του σταδίου. Αυτό θεωρείται ότι είναι η αφετηρία. Υπάρχει ελάχιστη φθορά στο αντικείμενο εκτός από πολλά σημάδια στην κορυφή, τα οποίο ο Ντέιβιντ Γκίλμαν Ρομάνο λέει ότι εξηγούνται από το ότι «το στάδιο αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως κατώφλι». Επίσης εμφανίζεται στο μπλοκ ένας μεμονωμένος χαρακτήρας, ένα έψιλον (ɛ). Αν και η μορφή του έψιλον δεν είναι αρχαϊκή, είναι δύσκολο να πει κανείς εάν είναι ή όχι μέρος της αρχικής χρήσης της γραμμής αφετηρίας ή όχι.

Αθλητισμός 
Το Στάδιο της Νεμέας έπαιξε σημαντικό ρόλο στον ελληνικό αθλητισμό. Το στάδιο, ή το τρέξιμο, πραγματοποιήθηκε εδώ. Το στάδιο πήρε το όνομά του από το κτίριο στο οποίο έλαβε χώρα. Μεταξύ του 776 και του 724 π.Χ., όχι μόνο ήταν το στάδιο το κορυφαίο γεγονός των αγώνων της Νεμέας, αλλά ήταν και το μοναδικό γεγονός. Οι νικητές του σταδίου θα κέρδιζαν αρχικά το σύνολο των αγώνων.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πληροφορίες σταδίου από το Υπουργείο Πολιτισμού
 Πληροφορίες σταδίου  στο nemeangames.org

Αρχαία μνημεία
Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Ελλάδα
Νεμέα
GAZ-M20 Pobeda

Το GAZ-M20 Pobeda ήταν μεσαίο αυτοκίνητο που παράχθηκε από τη σοβιετική αυτοκινητοβιομηχανία GAZ από το 1946 μέχρι το 1958. Το αυτοκίνητο αντικατέστησε το GAZ-M1 και, σε αντίθεση με το M1, δεν χρησιμοποίησε κανένα εξάρτημα φτιαγμένο από τη Ford. Το αυτοκίνητο κυκλοφόρησε στην Πολωνία με την επωνυμία FSO Warszawa και παράχθηκε εκεί μέχρι το 1973. Το μοντέλο ήταν αρκετά δημοφιλές.

Το 1940 ο Βλαντιμίρ Αριάμοφ παρουσίασε τα σχέδιά του για το νέο όχημα της εταιρείας GAZ, το GAZ-11-80, το οποίο θύμιζε σε πάρα πολλά σημεία το Pobeda. Αρχικά προβλεπόταν να ονομαστεί Ρόντινα (Πατρίδα), αλλά αφού το 1943 άρχισε η απώθηση των γερμανικών στρατευμάτων από το σοβιετικό έδαφος και φαινόταν πιθανή η τελική σοβιετική νίκη, το υπό σχεδιασμό όχημα μετονομάστηκε σε Παμπέντα (Νίκη). Το όχημα σχεδίασε ο Βενιαμίν Σαμόιλοφ. Στις 6 Νοεμβρίου 1944, ετοιμάστηκε το πρώτο πρωτότυπο εγκαίρως για την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Το πρώτο αντίτυπο κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 21 Ιουνίου 1946.

Διαθέτοντας για πρώτη φορά σε σοβιετικό αυτοκίνητο μπροστινά φλας, δύο ηλεκτρικούς υαλοκαθαριστήρες, τετράτροχα υδραυλικά φρένα, ηλεκτρικό θερμαντήρα και προεγκατεστημένο ραδιόφωνο μεσαίων κυμάτων, έγινε σύμβολο της μεταπολεμικής σοβιετικής ζωής και σήμερα είναι δημοφιλές στους συλλέκτες.

Πηγές 
  ГАЗ М-20 «ПОБЕДА»

Μοντέλα GAZ
Αυτοκίνητα πολυτελείας
Roscosmos

Η Ρωσική Διαστημική Υπηρεσία , Roscosmos (), είναι κρατική υπηρεσία της ρωσικής Ομοσπονδίας με αντικείμενο τις διαστημικές πτήσεις, τα κοσμοναυτικά προγράμματα και την αεροδιαστημική έρευνα.

Η «Ρωσική Διαστημική Υπηρεσία» είναι η διάδοχος του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος το οποίο ξεκίνησε την δεκαετία του 1950.  Ως Ρωσική Διαστημική Υπηρεσίας ξεκίνησε τη λειτουργία της,  στις 25 Φεβρουαρίου 1992. και αναδιαρθρώθηκε το 1999 και το 2004 όταν μετονομάστηκε πρώτα σε «Ρωσική Αεροπορική και Διαστημική Υπηρεσία» (1999) και κατόπιν (2004) σε «Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαστήματος». Το 2015, η «Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαστήματος»  συγχωνεύθηκε με την κρατική «Ενωμένη Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος», σχηματίζοντας την σημερινή Roscosmos.

Η Υπηρεσία εδρεύει στη Μόσχα, στην περιφέρεια της οποίας βρίσκονται και το κύριο «Κέντρο Ελέγχου Αποστολών»  και  το «Κέντρο Εκπαίδευσης Κοσμοναυτών Γιούρι Γκαγκάριν». Τα ρωσικά διαστημοδρόμια είναι το κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν, ο πρώτος και μεγαλύτερος διαστημικός σταθμό, καθώς και το κοσμοδρόμιο Βοστότσνι, το οποίο κατασκευάζεται στη ρωσική Άπω Ανατολή, στην Περιφέρεια Αμούρ. 

Στις 22 Φεβρουαρίου 2019, η Roscosmos ανακοίνωσε την κατασκευή νέας έδρας στη Μόσχα, το «Εθνικό Διαστημικό Κέντρο».

Παραπομπές 

Διαστημικό πρόγραμμα της Ρωσίας
Επιστήμες και τεχνολογία στη Ρωσία
Διαστημικές υπηρεσίες
Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ρωσικά
Fame Story

To Fame Story ήταν μουσικό Talent show που προβλήθηκε από τον ΑΝΤ1.
Η πρώτη μουσική ακαδημία στην Ελλάδα και γνώρισε μεγάλη επιτυχία, είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα ελληνικά TV Shows μέχρι και σήμερα.
Οι διαγωνιζόμενοι - σπουδαστές έμεναν μέσα στη μουσική ακαδημία για 3,5 μήνες και έκαναν καθημερινά εξαντλητικά μαθήματα με καθηγητές (πχ. Δημήτρης Γούναρης, Τζούλι Μασίνο κτλ)
Μία φορά την εβδομάδα γίνονταν το live όπου ερμήνευαν τραγούδια. Οι κριτές έβγαζαν άτομα προτεινόμενα και το κοινό ψήφιζε και αποφάσιζε ποιος θα αποχωρήσει.

Σεζόν 

Ελληνικά ριάλιτι σόου του ΑΝΤ1
Συνεργείο αυτοκινήτων

Συνεργείο αυτοκινήτων είναι επαγγελματική εγκατάσταση, τεχνικής φύσεως, που αντικείμενό της έχει την παροχή υπηρεσιών επιδιόρθωσης ή/και φανοποιίας σε οχήματα, ιδιωτικής ή δημόσιας χρήσης, καινουργή ή μεταχειρισμένα. Συνήθως στελεχώνεται από ελεύθερους επαγγελματίες (μηχανικούς, μηχανολόγους, ηλεκτρολόγους, φανοποιούς κ.α.) που δρουν ανεξάρτητα στην αγορά εργασίας ή αποτελούν έμμισθους υπαλλήλους κάποιας αντιπροσωπείας αυτοκινήτων. Τα συνεργεία μπορεί να είναι εξουσιοδοτημένα, δηλαδή να αναλαμβάνουν εργασίες για μία συγκεκριμένη αυτοκινητιστική εταιρεία, ή γενικής απασχόλησης.
Στο συνεργείο αποθηκεύονται ανταλλακτικά, αναλώσιμα υλικά και γενικότερα εξοπλισμός που απαιτείται για τη συντήρηση και αποκατάσταση των βλαβών των οχημάτων, όπως και πλήρης σειρά εργαλείων, διαγνωστικών ηλεκτρονικών συσκευών, ενώ μπορεί να διαθέτουν και σύστημα καταγραφής ρύπων, προκειμένου να εκδοθεί η ετήσια κάρτα καυσαερίων αυτοκινήτων.
Στην κατηγορία των συνεργείων υπάγονται και τα βουλκανιζατέρ τα οποία ασχολούνται αποκλειστικά με τους τροχούς και το σύστημα  πέδησης των οχημάτων. Επίσης και τα ηλεκτρολογεία τα οποία εξειδικεύονται στις ηλεκτρικές δομές των οχημάτων.
 Αυτοκινητων συνεργειο
Αυτοκινητων συνεργειο
Μητροπολιτικός ναός Αγίου Γρηγορίου Παλαμά

Ο ναός Αγίου Γρηγορίου Παλαμά είναι χριστιανικός ναός ο οποίος βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί τον μητροπολιτικό ναό της. Είναι αφιερωμένος στον μητροπολιτη του 14ου αιώνα Γρηγορίου Παλαμά. Ο σημερινός ναός κτίστηκε στη θέση παλαιότερου ναού του 15ου αιώνα αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο, ο οποίος αποτελούσε τον μητροπολιτικό ναό της πόλης και καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1890, μαζί με το αρχείο της μητρόπολης. Ο ναός κτίστηκε σε σχέδια Ερνστ Τσίλερ, τα οποία τροποποιήθηκαν από τον Ξενοφώντα Παιονίδη και ολοκληρώθηκε το 1914. Είναι μια τρουλαία βασιλική, η πρώτη εκκλησία με τρούλο που κτίστηκε στη Θεσσαλονίκη μετά από αιώνες. Ο ναός τοιχογραφήθηκε από τον Νίκο Κεσσανλή, αλλά οι τοιχογραφίες υπέστησαν ζημιές από σεισμό το 1978 και αγιογραφήθηκε ξανά τη δεκαετία του 1980.

Παραπομπές 

Χριστιανικοί ναοί στη Θεσσαλονίκη
Πασχαλιά Μαρούσια

Η Πασχαλιά Μαρούσια , στις πηγές αναφέρεται σαν Μαρούσια Ιωάννου Πασχαλίτσα, ήταν  αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.

Η Πασχαλιά ήταν από την Νάουσα, βρισκόταν εκεί κατά την Πολιορκία της πόλης από του Οθωμανούς το 1822, και μετά την Πτώση και καταστροφή της πόλης πιάστηκε αιχμάλωτη.

Στην αιχμαλωσία την ήθελε ο γιος του Μπέη του Μοναστηρίου για γυναίκα του αλλά αυτή αρνιόταν, και για να την πιέσουν να αλλάξει γνώμη την έβαζαν να κάνει τις σκληρότερες δουλείες. Η Πασχαλιά για να γλιτώσει έκανε την άρρωστη και ισχυριζόταν ότι παρέλυσε στα πόδια.  Για να σιγουρευτούν ότι έλεγε αλήθεια την τρυπούσαν κι έκαιγαν τα ποδιά καθημερινά, αλλά αυτή δεν έδειχνε ίχνος πόνου κάνοντας τους να πιστέψουν ότι είναι όντως παράλυτη και δεν νιώθει πόνο. Έτσι πουλήθηκε από τον Μπέη σκλάβα για 150 γρόσια και έπειτα ελευθερώθηκε γυρίζοντας στη Νάουσα.

Παραπομπές 

Αγωνίστριες του 1821
Ναυμαχία της Θάλασσας των Φιλιππινών

Η Ναυμαχία της Θάλασσας των Φιλιππινών (19-20 Ιουνίου 1944) ήταν μια μεγάλη ναυτική μάχη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που εξάλειψε την ικανότητα του αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού να διεξάγει αερομεταφορές μεγάλης κλίμακας. Πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της αμφίβιας εισβολής των Ηνωμένων Πολιτειών στα νησιά Μαριάνα κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Ειρηνικού. Η μάχη ήταν η τελευταία από τις πέντε σημαντικές εμπλοκές «αεροπλανοφόρων εναντίον αεροπλανοφόρων» μεταξύ ναυτικών δυνάμεων της Αμερικής και της Ιαπωνίας  και έφερε μονάδες του πέμπτου στόλου του αμερικανικού ναυτικού ενάντια σε πλοία και αεροσκάφη των αυτοκρατορικών ιαπωνικών δυνάμεων του Ναυτικού και γειτονικά νησιωτικά φυλάκια. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη μάχη μεταξύ αεροπλανοφόρων στην ιστορία, με τη συμμετοχή 24 αεροπλανοφόρων και ανάπτυξη περίπου 1.350 αεροσκαφών επί αυτών.

Το εναέριο μέρος της μάχης ονομάστηκε Great Marianas Turkey Shoot από τους Αμερικανούς αεροπόρους λόγω της εξαιρετικά δυσανάλογης αναλογίας απωλειών που υπέστησαν τα ιαπωνικά αεροσκάφη από αμερικανούς πιλότους και αντιαεροπορικά πυροβόλα. Κατά τον απολογισμό μετά τις δύο πρώτες αεροπορικές μάχες, ένας πιλότοςτου αεροπλανοφόρου USS Lexington παρατήρησε: «Γιατί, ήταν σαν μια γαλοπούλα να καταρρίψει σπίτι!». Η έκβαση αποδίδεται γενικά στις αμερικανικές βελτιώσεις στην εκπαίδευση, την τακτική, την τεχνολογία (συμπεριλαμβανομένου του κορυφαίου μυστικού αντι-αεροσκάφους εγγύτητας) και του σχεδιασμού πλοίων και αεροσκαφών .

Κατά τη διάρκεια της μάχης, τα αμερικανικά υποβρύχια τορπίλησαν και βύθισαν δύο από τα μεγαλύτερα ιαπωνικά αεροπλανοφόρα που συμμετείχαν στη μάχη. Τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα ξεκίνησαν μια παρατεταμένη επίθεση, βυθίζοντας ένα ελαφρύ αεροπλανοφόρο και καταστρέφοντας άλλα πλοία, αλλά τα περισσότερα από τα αμερικανικά αεροσκάφη που επέστρεψαν στους μεταφορείς τους έμειναν σχεδόν από καύσιμα καθώς έπεσε η νύχτα. 80 αμερικανικά αεροπλάνα χάθηκαν. Αν και εκείνη την εποχή η ναυμαχία φάνηκε να ήταν μια χαμένη ευκαιρία να καταστραφεί ο ιαπωνικός στόλος, εντούτοις το αυτοκρατορικό ιαπωνικό ναυτικό είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης αεροπλανοφόρων του και δεν ανέκαμψε ποτέ. Αυτή η ναυμαχία, όπως και η Ναυμαχία του Κόλπου Λέιτε σηματοδότησαν το τέλος των ιαπωνικών αεροπλανοφόρων. Όσα διασώθηκαν, παρέμειναν ελλιμενισμένα μετά από αυτήν.

Παραπομπές

Θάλασσα των Φιλιππίνων
Φιλιππινων
Ναυμαχία του Κόλπου Λέιτε

Η Ναυμαχία του Κόλπου Λέιτε (Φιλιππ. : Labanan sa Look ng Leyte) θεωρείται η μεγαλύτερη ναυμαχία  του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και πιθανώς, με κάποια κριτήρια, η μεγαλύτερη ναυμαχία στην ιστορία, με περισσότερους από 200.000 ναυτικούς. Διεξήχθη σε ύδατα κοντά στα νησιά Λέιτε των Φιλιππίνων, τα Σαμάρ και Λουζόν, από τις 23 έως τις 26 Οκτωβρίου 1944, μεταξύ των συμμαχικών αμερικανικών και αυστραλιανών δυνάμεων και του αυτοκρατορικού ιαπωνικού ναυτικού (IJN), ως μέρος της απόβασης στα Λέιτε, η οποία στόχευε στο να απομονώσει την Ιαπωνία από τις χώρες που είχε καταλάβει στη Νοτιοανατολική Ασία, και οι οποίες αποτελούσαν ζωτική πηγή εφοδιασμού της σε βιομηχανικά προϊόντα και πετρέλαιο.

Μέχρι τη στιγμή της ναυμαχίας, η Ιαπωνία είχε μείνει με λιγότερα πλοία (αεροπλανοφόρα και θωρηκτά) ακόμα και από τα αεροπλανοφόρα μόνο των Συμμαχικών Δυνάμεων, αφήνοντας έτσι να διαφανεί η ανισότητα δυνάμεων σε αυτό το σημείο του πολέμου. Ανεξάρτητα από αυτό, το αυτοκρατορικό ιαπωνικό ναυτικό κινητοποίησε το σύνολο σχεδόν των υπόλοιπων μεγάλων πολεμικών πλοίων του σε μια προσπάθεια να αποκρούσει την εισβολή των Συμμάχων, αλλά απωθήθηκε από τον Τρίτο και Έβδομο Στόλο του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ.

Η ναυμαχία περιελάμβανε τέσσερις κύριες ξεχωριστές συγκρούσεις: τη Μάχη της Θάλασσας της Σιμπούαν, τη Μάχη του Σουριγκάο, τη Μάχη έξω από το Ακρωτήριο Ενγκάνιο και τη Μάχη έξω από τα Σαμάρ, καθώς και επιμέρους εμπλοκές.

Ήταν η πρώτη ναυμαχία στην οποία τα ιαπωνικά αεροσκάφη πραγματοποίησαν οργανωμένες επιθέσεις καμικάζε και η τελευταία ναυτική μάχη μεταξύ θωρηκτών στην ιστορία . Το ιαπωνικό ναυτικό υπέστη μεγάλες απώλειες και δεν ανέκαμψε ποτέ σε παρόμοια δύναμη μετά από αυτό, μένοντας από έλλειψη καυσίμων στις βάσεις τους για το υπόλοιπο του πολέμου, και ως εκ τούτου δεν μπόρεσαν να επηρεάσουν την επιτυχή εισβολή των συμμάχων στο Λέιτε.

Παραπομπές

Κολπου Λειτε
Βασιλική του Αγίου Αχιλλείου

Η βασιλική του Αγίου Αχιλλείου είναι ερειπωμένος χριστιανικός ναός του 10ου αιώνα, ο οποίος βρίσκεται στο νησί του Αγίου Αχιλλείου, στη λίμνη Μικρή Πρέσπα. Ο ναός κτίστηκε το 983 με 986 από του Βούλγαρο τσάρο Σαμουήλ ώστε να τοποθετηθεί το σκήνωμα του Αγίου Αχιλλείου, το οποίο είχε πάρει από τη Λάρισα, την οποία είχε κατακτήσει. Στόχος ήταν ο ναός να γίνει έδρα του Πατριαρχείου Βουλγαρίας, αλλά μετά την ανάκτηση της περιοχής από τους Βυζαντινούς το 1018 έγινε έδρα επισκοπής μέχρι τον 15ο αιώνα.

Περιγραφή 
Από αρχιτεκτονικής άποψης, ο ναός είναι τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική. Τα κλίτη του ναού χωρίζονται από πεσσούς, που ενώνονται μεταξύ τους με δύο σειρές από τόξα. 

Στο δυτικό τμήμα του ναού υπήρχε νάρθηκας. Το ιερό του ναού έχει μεγάλη κόγχη με σύνθρονο. Το διακονικό και πρόθεση στεγάζονταν με κυλινδρικό τρουλίσκο και έμοιαζαν με μικρούς σταυροειδείς εγγεγραμμένους ναούς. 

Το δάπεδο του ναού είναι στρωμένο με πέτρινες πλάκες. Οι τοίχοι αποτελούνται από αργολιθοδομή με ασβεστοκονίαμα ενώ οι τρουλίσκοι αποτελούνταν από ισόδομο σύστημα με πλίνθους και λίθους. Από τα παράθυρα του ναού σώζεται μόνο το τρίλοβο παράθυρο της κόγχης του ιερού. 

Στο διακονικό εντοπίστηκε πέτρινος κτιστός τάφος, ο οποίος μάλλον προοριζόταν για το σκήνωμα του Αγίου Αχιλλείου, ενώ στο νότιο κλίτος βρέθηκαν λάρνακες, οι οποίες μάλλον ήταν τάφοι σημαντικών προσωπικοτήτων. Σε επαφή με το νότιο τοίχο βρίσκεται κτίριο μάλλον ταφικού χαρακτήρα, της υστεροβυζαντινής περιόδου, ενώ ο χώρος γύρω από τον ναό χρησιμοποιήθηκε από τους Βυζαντινούς ως κοιμητήριο.

Ο ναός φέρει δύο στρώματα τοιχογραφιών. Το παλαιότερο χρονολογείται από τον 11ο αιώνα και εντοπίζεται στην κόγχη και είναι ανεικονικός διάκοσμος κόκκινου χρώματος, που δείχνει αψίδες. Το νεότερο στρώμα περιλαμβάνει τοιχογραφίες, που χρονολογούνται από τον 12ο αιώνα και αφορούν τοιχογραφίες με μορφές αγίων, αγγέλου και της Παναγίας. Αυτές αποκολλήθηκαν και εκτίθενται στη Φλώρινα.

Περαιτέρω ανάγνωση 

 Μουτσόπουλος Νικόλαος Κ. (1966), Η βασιλική του Αγίου Αχιλλείου στη Μικρή Πρέσπα (πίν. 38-42). Δελτίον της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, Περίοδος Δ', 4, σελ.163–203.

Παραπομπές 

Δήμος Πρεσπών
Χριστιανικοί ναοί στη Δυτική Μακεδονία
Ρον Κλάιν

Ο Ρόναλντ Άλαν Κλάιν (αγγλικά: Ronald Alan Klain, 8 Αυγούστου 1961), είναι Αμερικανός δικηγόρος, πολιτικός αναλυτής και πρώην λομπίστας, που υπηρετεί ως 30ος Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου από τις 20 Ιανουαρίου 2021. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. 

Έχει υπηρετήσει επίσης, Προσωπάρχης στον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ (1995-1999) και (2009-2011), ενώ επίσης ήταν και Συντονιστής του Λευκού Οίκου για τον ιό Έμπολα (2014-2015).

Βιογραφία 
Ο Ρον Κλάιν, γεννήθηκε το 1961 στην Ιντιανάπολη της Ιντιάνα, από τον Στάνλεϊ Κλάιν και την Σαράν Ουόρνερ. Έχει Εβραϊκή καταγωγή. 

Σπούδασε Νομική, στο Πανεπιστήμιο Τζόρτζτάουν (1983) και είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος (JD), από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ (1987).

Καριέρα 
Ξεκίνησε την καριέρα του, ως νομικός σύμβουλος σε μέλη του Κογκρέσου (1987-1995).

Προσωπάρχης στον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ

Προσωπάρχης του Αλ Γκορ (1995-1999) 
Από τον Νοέμβριο του 1995 έως τον Αύγουστο του 1999, διατέλεσε Επικεφαλής του Επιτελείου του 45ου Αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Αλ Γκορ. 

Το 1999, παραιτήθηκε από την θέση.

Προσωπάρχης του Τζο Μπάιντεν (2009-2011) 
Από τις 20 Ιανουαρίου 2009 έως τις 14 Ιανουαρίου 2011, διατέλεσε Επικεφαλής του Επιτελείου του 47ου Αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν.

Συντονιστής Απόκρισης για τον Έμπολα (2014-2015) 
Ο Μπαράκ Ομπάμα, ανέθεσε στον Κλάιν, στις 17 Οκτωβρίου 2014, τον συντονισμό για την κατάσταση του ιού έμπολα, θέση στην οποία παρόλο που δεν είχε κάποια εμπειρία, έλαβε εύσημα.

Επικεφαλής του Επιτελείου του Λευκού Οίκου 
Στις 11 Νοεμβρίου 2020, ο νεοεκλεγμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, ανακοίνωσε ότι ο Ρον Κλάιν. Ο Κλάιν, ανέλαβε το αξίωμα του Προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, στις 20 Ιανουαρίου 2021.

Προσωπική Ζωή 
Ο Ρον Κλάιν, είναι παντρεμένος με την δικηγόρο και περιβαλλοντική ακτιβίστρια, Μόνικα Μεντίνα, η οποία διατέλεσε Αναπληρώτρια Υφυπουργός Εμπορίου αρμόδια για τους Ωκεανούς και την Ατμόσφαιρα από το 2009 έως το 2013 στην Κυβέρνηση Ομπάμα. Έχουν τρια παιδιά.

Δείτε ακόμα 

 Προεδρία του Τζο Μπάιντεν 
 Επικεφαλής του Επιτελείου του Λευκού Οίκου 
Γραφείο του Λευκού Οίκου 
 Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση των ΗΠΑ

Παραπομπές 

Προσωπάρχες του Λευκού Οίκου
Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου
Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Αμερικανοί δικηγόροι
Πολιτικοί των ΗΠΑ
Αμερικανοεβραίοι
Αμερικανοί πολιτικοί
Πρόεδρος της Ουγκάντας

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ουγκάντας είναι ο αρχηγός του κράτους και ο αρχηγός της κυβέρνησης της Ουγκάντας . Ο Πρόεδρος είναι επικεφαλής του εκτελεστικού τμήματος της κυβέρνησης της Ουγκάντας και είναι αρχηγός της Λαϊκής Δύναμης Άμυνας της Ουγκάντας. 

Ο σημερινός πρόεδρος Γιουέρι Μουσέβενι ήρθε στην εξουσία το 1986 και είναι ο μακροβιότερος πρόεδρος της Ουγκάντας, μπροστά από τον Ίντι Αμίν που κυβέρνησε από το 1971 έως το 1979.

Όρια 
Το 2005 καταργήθηκαν τα όρια των προεδρικών θητειών και το 2017 ανακοινώθηκε επίσης η κατάργηση του προηγούμενου ανώτατου ορίου των 75 ετών.

Κατάλογος προέδρων της Ουγκάντας (1963 – σήμερα)

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος αρχηγών κράτους της Ουγκάντας

Παραπομπές 

 
Ουγκαντα
Χασιδισμός

Ο Χασιδισμός είναι υποκατηγορία των Υπερορθόδοξων Εβραίων που αναπτύχθηκε στην περιοχή της δυτικής Ουκρανίας κατά τον 18ο αιώνα και εξαπλώθηκε γρήγορα στην υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη. Σήμερα, οι περισσότεροι ακόλουθοι της θρησκείας ζουν στο Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Πατέρας της θρησκείας θεωρείται ο Ισραέλ Μπεν Ελιέζερ, γνωστός και ως Μπααλ Σεμ Τοβ, δηλαδή Δάσκαλος του Καλού Ονόματος, του ονόματος του Θεού. Ο Χασιδισμός χαρακτηρίζεται από τον θρησκευτικό και κοινωνικό συντηρητισμό αλλά και την κοινωνική απομόνωση. Τα μέλη του ακολουθούν πιστά το δόγμα και του Ορθόδοξου Ιουδαϊσμού αλλά και τις παραδόσεις των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης, εκ των οποίων αρκετές πλέον συσχετίζονται σχεδόν αποκλειστικά με τους Χασιδιστές.

Οι ιδέες του Χασιδισμού πηγάζουν αρκετά από την Λουριανική Καμπάλα, μία σχολή της Καμπάλα που έχει πάρει το όνομα της από τον ραβίνο που την ανέπτυξε, Ισάακ Λούρια. Αυτές επικεντρώνονται στην έμφυτη ύπαρξη του Θεού στον κόσμο, την ανάγκη ο πιστός να είναι ένα με τον Θεό, την ευλάβεια στην θρησκευτική άσκηση και την σημασία στην πνευματική διάσταση της καθημερινότητας.

Οι Χασίμιδες ή Χασιμιστές μιλούν μεταξύ τους Γίντις, ένα κράμα Γερμανικής και Εβραϊκής γλώσσας. Η κοινωνία τους είναι διαχωρισμένη σε ανεξάρτητες σέκτες γνωστές και ως δυναστείες. Κάθε δυναστεία έχει και τον ηγέτη του, τον λεγόμενο Ρέμπε. Σεβασμός και υποταγή στον Ρέμπε είναι μεγάλης σημασίας καθώς αυτός θεωρείται πνευματική αυθεντία με την οποία ο πιστός πρέπει να έχει κοντινή σχέση για να έρθει πιο κοντά στον Θεό.

Το 2016 υπήρχαν πάνω από 130,000 νοικοκυριά Χασιδιστών παγκοσμίως, συγκεντρώνοντας περίπου το 5% του συνολικού Εβραϊκού πληθυσμού.

Ιουδαϊσμός
Παραλία Φάρος Μύτικα

Η παραλία Φάρος Μύτικα βρίσκεται στον οικισμό του Μύτικα Πρέβεζας και απέχει 10 χιλιόμετρα από την πόλη της Πρέβεζας. 

Πρόκειται για μια αμμώδη παραλία με ψιλή άμμο και μερικά βότσαλα η οποία βαθαίνει ομαλά. Υπάρχουν λίγες ξαπλώστρες και ομπρέλες και είναι μια παραλία . πολύ κοντά είναι και ο φάρος, που έχει συνδεθεί με την ταυτότητα της περιοχής. Βρίσκεται 500 μέτρα από το αισθητικό δάσος του Μονολιθίου.

Ο γιαλός αρχίζει με λεπτή άμμο, στη συνέχεια, κατά τόπους, υπάρχουν βοτσαλάκια και ακολουθεί η πατημένη - βρεγμένη από το κύμα άμμος . Σε κοντινή απόσταση υπάρχουν πολλά ενοικιαζόμενα και ξενοδοχεία και ψαροταβέρνες.  

Η παραλία πήρε το όνομά της από τον φάρο που υπάρχει απέναντί της. Το αρκετά ψηλό ανάχωμα στην πλάτη της παραλίας, που αν το κοιτάξει κανείς από πάνω είναι γκρεμός, προσφέρει σκιά μέχρι τις μεσημεριανές ώρες.

Παραπομπές 

Δήμος Πρέβεζας
Παραλίες της Ελλάδας
Λιέλουπε

Ο Λιέλουπε (Lielupė) είναι ποταμός της κεντρικής Λετονίας, ο όγδοος μακρύτερος της χώρας, με μήκος 119 χιλιόμετρα (το μήκος του φθάνει τα 310 χιλιόμετρα εάν ο ποταμός Νέμουνελις, γνωστός και ως Μέμελε, θεωρηθεί τμήμα του). Η λεκάνη απορροής του Λιέλουπε έχει έκταση 17.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία τα 8800 βρίσκονται σε λετονικό έδαφος, αν και ολόκληρος ο ρους του ίδιου του Λιέλουπε βρίσκεται εντός της Λετονίας. Στη λετονική γλώσσα «Lielupė» σημαίνει απλώς «μεγάλος ποταμός». Οι Γερμανοί της Βαλτικής αποκαλούσαν τον ποταμό, στη γερμανική γλωσσα, Kurländische Aa, δηλαδή «Άα της Κουρλάνδης» («Άα» είναι το όνομα διάφορων ποταμών στη Γερμανία).

Φυσική γεωγραφία

Ο Λιέλουπε σχηματίζεται από τη συμβολή των ποταμών Νέμουνελις (Μέμελε) και Μούσα, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 56°24′09″ Βόρειο πλάτος και 24°09′22″ Ανατολικό μήκος, κοντά στην κωμόπολη Μπάουσκα. Στο ανώτερο τμήμα του ρου του, ρέει μέσα σε μια δολομιτική κοιλάδα με λίγα μικρά μέρη ταχείας ροής, μέχρι που φθάνει στο χωριό Μέζοτνε, όπου η κοίτη του πλαταίνει και βαθαίνει, καθώς εισέρχεται στην πεδιάδα της Σεμιγαλλίας (Ζέμγκαλε). Επί αιώνες ο Λιέλουπε ξεχείλιζε συχνά από τις χαμηλές όχθες του και πλημμύριζε τους γύρω αγρούς και τα γύρω χωριά, ιδίως κατά το λιώσιμο των χιονιών την άνοιξη. Σήμερα σε πολλά τμήματα του ρου του στην πεδιάδα οι όχθες του περιβάλλονται από χωμάτινα αναχώματα, ώστε να προλαμβάνονται καταστροφικές πλημμύρες. Μεγάλο μέρος της επιφάνειας του ποταμού καλύπτεται από υδρόβια φυτά. Στο τελευταίο τμήμα του ρου του ο Λιέλουπε ρέει παράλληλα με την ακτογραμμή του Κόλπου της Ρίγας (Βαλτική Θάλασσα) επί σχεδόν τριάντα χιλιόμετρα και η πόλη Γιούρμαλα βρίσκεται στη λωρίδα γης μεταξύ του ποταμού και της θάλασσας. Τελικώς ο Λιέλουπε εκβάλλει στον Κόλπο της Ρίγας, ενώ ένας εκβολικός κλάδος του, ο Μπούλουπε, χύνεται στον Νταουγκάβα. Το σημερινό στόμιο του ποταμού, στη θέση με γεωγραφικές συντεταγμένες 57°00′31″ Βόρειο πλάτος και 23°55′39″ Ανατολικό μήκος, εμφανίσθηκε το 1755, ενώ μέχρι τότε ο κύριος κλάδος του ήταν ο Μπούλουπε.

Η μέση υψομετρική διαφορά (βαθμίδα) στον ρου του Λιέλουπε είναι περίπου 9 εκατοστόμετρα ανά χιλιόμετρο ρου (κλίση 0,09 ‰). Η μέση παροχή του είναι 106 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο, αν και κατά τις πλημμύρες του έχει φθάσει και τα 1380 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.

Περίπου το 50 έως 55% του νερού του ποταμού προέρχεται από την τήξη των χιονιών. Ο Λιέλουπε είναι πλωτός επί περίπου εκατό χιλιόμετρα, το μεγαλύτερο τέτοιο μήκος από όλους τους ποταμούς της Λετονίας.

Μεταξύ των πόλεων/δήμων κατά μήκος του ποταμού ξεχωρίζουν οι Μπάουσκα, Μέζοτνε, Γιέλγκαβα, Κάλντσεμς, Γιούρμαλα και Ρίγα. Ο Λιέλουπε δίνει το όνομά του σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό και σε μία συνοικία της πόλεως Γιούρμαλα.

Παραπόταμοι
Οι ακόλουθοι ποταμοί είναι παραπόταμοι του Λιέλουπε (αναφέρονται κατά σειρά από τις πηγές προς τις εκβολές του):

 Αριστεροί: Μούσα, Ίσλιτσε, Σβίτενε, Σέσαβα, Βίρτσαβα, Πλάτονε, Σβέτε
 Δεξιοί: Νέμουνελις (Μέμελε), Γκάροζε, Ιέτσαβα

Παραπομπές

Γεωγραφία της Λετονίας
Ρίγα