joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αβρόρα (καταδρομικό)

Το καταδρομικό Αβρόρα (, «αυγή») είναι παροπλισμένο παλιό πολεμικό πλοίο του ρωσικού στόλου της Βαλτικής, που βρίσκεται σήμερα στην Αγία Πετρούπολη, αγκυροβολημένο στον ποταμό Νέβα (Neva), απέναντι από το νεομπαρόκ κτήριο της Ναυτικής Ακαδημίας Ναχίμοφ. Κατασκευάστηκε το 1900 και έδρασε κατά τις επιχειρήσεις στον Ειρηνικό Ωκεανό σε ναυμαχίες με τον ιαπωνικό στόλο (1905) κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου. 

Τη νύχτα της 25ης Οκτωβρίου του 1917, το πλήρωμα του "Aurora" έριξε ένα κανονιοβολισμό από το μπροστινό κανόνι του, δίνοντας το σήμα για την επιδρομή στα Χειμερινά Ανάκτορα της Αγίας Πετρούπολης και σηματοδοτώντας έτσι την έναρξη της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία. 

Η Κόκκινη Φρουρά, που είχε εκπαιδεύσει ο Λέον Τρότσκι στο Ινστιτούτο Σμόλνι (ρωσ. Σμόλνι Ίνστιτουτ), εισέβαλε στα Χειμερινά Ανάκτορα. Οι Κοζάκοι με τους ευέλπιδες που υπερασπίζονταν το ανάκτορο δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν τους επαναστάτες. Η κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων και η δολοφονία αργότερα του τσάρου Νικολάου Β' και ολόκληρης της οικογένειάς του (1918) σηματοδότησε την κατάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές ηγέτες Λένιν και Τρότσκι και το κόμμα των μπολσεβίκων. 

Κατά την πολιορκία του Λένινγκραντ στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ρώσοι βύθισαν το "Aurora" για να μην πέσει στα χέρια των Γερμανών. Ανασύρθηκε το 1944 και από το 1956, αναπαλαιωμένο, λειτουργεί πλέον ως επισκέψιμο μουσείο και σύμβολο της κομμουνιστικής Επανάστασης. Μπορεί να δει κανείς το φημισμένο κανόνι του, τα διαμερίσματα του πληρώματος, καθώς και μια έκθεση για την ιστορία του πλοίου.

Πηγές 

 Claudia Sugliano: "Saint Petersburg", White Star Publishers, Vercelli - Italy, 2002.
 "ΑΓΙΑ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ" (Οδηγοί του Κόσμου), Εκδόσεις: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ/DORLING KINDERSLEY,  Ελληνική 'Εκδοση, Αθήνα, 1998.
 "Russia & Belarus" (St Petersburg), Lonely Planet Publications Pty Ltd, 2003. Προσαρμογή για την ελληνική γλώσσα, Εκδόσεις Οξύ Α.Ε., Αθήνα, 2003.

Σοβιετικά καταδρομικά
Ανταρσίες
Ρωσικά πολεμικά πλοία
Ρωσική Επανάσταση
Ρωσική Αυτοκρατορία
Πάουλ Νόιμαν

Ο Πάουλ Νόιμαν (Paul Neumann, Βιέννη, 13 Ιουνίου 1875 -  9 Φεβρουαρίου 1932) ήταν Αυστριακός αθλητής της κολύμβησης και Ολυμπιονίκης.

Γεννήθηκε στην Βιέννη και ο πατέρας ήταν γνωστός γιατρός. Ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με την κολύμβηση. Το 1894 νίκησε για πρώτη φορά στο αυστριακό πρωτάθλημα κολύμβησης στα 500 μέτρα ελευθέρας. Το 1896 πήρε μέρος στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας όπου ήταν χρυσός ολυμπιονίκης στα 500 ελευθέρας με δεύτερο τον Πεπανό, με χρόνο 8.12.6" .

Αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες μετανάστευσε στις ΗΠΑ για να σπουδάσει στην Γερμανική ιατρική ακαδημία του Σικάγο . Ταυτόχρονα συνέχισε να ασχολείται με την κολύμβηση ως αθλητής συλλόγου του Σικάγο και το 1897 έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 2, 3 και 5 μίλια ελευθέρας κολύμβησης. Την ίδια χρονιά κέρδισε πρώτες νίκες στο αμερικανικό αλλά και στο καναδικό πρωτάθλημα κολύμβησης. Το 1897 πήρε μετεγγραφή στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια όπου έπαιξε και πόλο στην ομάδα του πανεπιστημίου. Πήρε το πτυχίο του στην ιατρική κι έκανε και διδακτορικό στη φιλοσοφία. Το 1898 ήταν πρώτος στις 880 γιάρδες ελευθέρας κολύμβησης στο καναδικό πρωτάθλημα και αναδείχθηκε πρωταθλητής στο αμερικανικό πανεπιστημιακό πρωτάθλημα στα 400 μ. ελευθέρας στις 880 γιάρδες ελευθέρας και στο ένα μίλι.

Το 1986 έγινε μέλος της Διεθνούς Αίθουσας της Δόξας της Κολύμβησης (International Swimming Hall of Fame) ως πρωτοπόρος κολυμβητής.

Παραπομπές
 Προφίλ του αθλητή και βιογραφικά στοιχεία

Αυστριακοί Ολυμπιονίκες
Αυστριακοί αθλητές της κολύμβησης
Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2006-2007

Η Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2006–07 ξεκίνησε στις 8 Νοεμβρίου 2006 και ολοκληρώθηκε στις 16 Ιουνίου 2007 με την διεξαγωγή του τελευταίου τελικού. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 22η φορά στην ιστορία του.

Κανονική περίοδος

Βαθμολογία

Β= Βαθμοί, Α= Αγώνες, Ν= Νίκες, Ι= Ισοπαλίες, Η= Ήττες, ΓΥ= Γκολ υπέρ, ΓΚ= Γκολ κατά, ΔΤ= Διαφορά τερμάτων

Πίνακας αποτελεσμάτων

Πλέι οφ

Α' Φάση

Ημιτελικοί

Θέσεις 5–6

Θέσεις 3–4

Τελικοί

Τελική κατάταξη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το πρωτάθλημα στο sport.gr
Η Α1 Ανδρών 2006–07 στο water-polo.gr

2006 2007
Υδατοσφαίριση το 2006
Υδατοσφαίριση το 2007
Επαρχία Ισπάρτας

Η επαρχία Ισπάρτας είναι επαρχία της νοτιοδυτικής Τουρκίας που ανήκει στην Περιοχή Μεσογείου. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 8.993 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 547.525 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Ισπάρτα, με πληθυσμό 190.084 κατοίκων

Η επαρχία αντιστοιχεί σε τμήμα της αρχαίας Πισιδίας. Σημαντικότερη αρχαία πόλη της περιοχής ήταν η Αντιόχεια της Πισιδίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Άντολφ Σμαλ

Ο  Άντολφ Σμαλ (Felix Adolf Schmal, Ντόρτμουντ, 18 Σεπτεμβρίου 1872 - Σάλτσμπουργκ, 28 Αυγούστου 1919) ήταν Αυστριακός οπλομάχος και ποδηλάτης, Ολυμπιονίκης το 1896.

Βιογραφία
Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στη ποδηλασία όπου συμμετείχε σε τέσσερα αγωνίσματα. Ήταν πρώτος στη κούρσα 12 ωρών όπου διένυσε 314,997 χιλιόμετρα έναντι 314,664 χλμ του δεύτερου Φρανκ Κίπινγκ, τρίτος ήταν στην κούρσα 10 χλμ και στη κούρσα ταχύτητας 333 μ. με χρόνο 26,6΄΄. Πήρε μέρος και στην ξιφασκία κάνοντας μόνο μία νίκη επί του Γιώργου Ιατρίδη και τερματίζοντας 5ος. 

Ο γιος του, επίσης Άντολφ Σμαλ είχε πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 στην Στοκχόλμη.

Παραπομπές

Πηγές 
 Mallon, Bill; Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson: McFarland. ISBN 0-7864-0379-9. 
 De Wael, Herman (2001). "Herman's Full Olympians".  .

Αυστριακοί Ολυμπιονίκες
Αθλητές της ποδηλασίας
Αυστριακοί αθλητές της ξιφασκίας
Ξιφομάχοι στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2005-2006

Η Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2005–06 ξεκίνησε στις 12 Νοεμβρίου 2005 και ολοκληρώθηκε στις 20 Μαΐου 2006 με την διεξαγωγή του τελευταίου τελικού. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Εθνικός Πειραιώς για 38η φορά στην ιστορία του και 12 χρόνια μετά τον τελευταίο του τίτλο.

Κανονική περίοδος

Βαθμολογία

Β= Βαθμοί, Α= Αγώνες, Ν= Νίκες, Ι= Ισοπαλίες, Η= Ήττες, ΓΥ= Γκολ υπέρ, ΓΚ= Γκολ κατά, ΔΤ= Διαφορά τερμάτων

Πίνακας αποτελεσμάτων

Πλέι οφ

Α' Φάση

Ημιτελικοί

Θέσεις 5–6

Θέσεις 3–4

Τελικοί

Τελική κατάταξη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τα πλέι οφ στο sport.gr
Η Α1 Ανδρών 2005–06 στο water-polo.gr
Το πρωτάθλημα στην ιστοσελίδα του Εθνικού Πειραιώς 

2005 2006
Υδατοσφαίριση το 2005
Υδατοσφαίριση το 2006
Πυρροτίτης

Ο πυρροτίτης (αγγλ. Pyrrhotite) είναι θειούχο ορυκτό του σιδήρου. Το όνομά του αποδόθηκε από την ελληνική λέξη "πυρρός" (=κοκκινωπός), λόγω του χρώματος που συνηθέστερα εμφανίζουν οι κρύσταλλοί του. Συνώνυμο του πυρροτίτη (αναφερόμενο κυρίως στη γερμανική βιβλιογραφία) είναι ο μαγνητοπυρίτης. Ο πυρροτίτης εμφανίζει ιδιομορφία ως προς τη συμμετρία των κρυστάλλων του: Μονοκλινή συμμετρία παρουσιάζουν οι κρύσταλλοι με μεγαλύτερη αναλογία θείου, εξαγωνική αυτοί με μεγαλύτερη αναλογία σιδήρου. Στον φυσικό πυρροτίτη συνυπάρχουν και οι δύο μορφές κρυστάλλων. Ανάλογα με τα "κενά" των ατόμων σιδήρου που εμφανίζονται στο κρυσταλλικό πλέγμα, εμφανίζει ισχυρές ή ασθενείς μαγνητικές ιδιότητες.

Εμφάνιση, παραγενέσεις 
Απαντά σε βασικά εκρηξιγενή πετρώματα, υπό μορφή μαγματικών διαχωρισμών. Επίσης σε πηγματίτες και υδροθερμικές φλέβες υψηλών θερμοκρασιών. Επίσης σε ορισμένα μεταμορφωμένα και ιζηματογενή πετρώματα. Η παραλλαγή του τροϊλίτης απαντάται σε μετεωρίτες και δεν εμφανίζει μαγνητικές ιδιότητες.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο σιδηροπυρίτης, ο μαρκασίτης, ο χαλκοπυρίτης, ο πεντλανδίτης, ο μαγνητίτης, ο ανκερίτης, ο χαλαζίας, ο ασβεστίτης και ο δολομίτης.

Απαντά σε πολλές περιοχές της Γης. Ιδιαίτερα καλοσχηματισμένοι κρύσταλλοι ανευρίσκονται στην περιοχή Baia Mare στη Ρουμανία, στο ορυχείο Stari Trg στη Σερβία, την Τοσκάνη και την Άνω Αδίγη στην Ιταλία, τα όρη Χαρτς στη Γερμανία, την Ελβετία, τη Γαλλία, την Αυστρία το Falun της Σουηδίας, την Αυστραλία, την Κίνα, το Μεξικό (περιοχή Santa Eulalia), την Αργεντινή, πολλές περιοχές της Ναμίμπια, τη Γκάνα τον Καναδά και τις ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα απαντά στη νήσο Τήνο (παραλία Απηγανιάς), τα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχές Καμάριζα, Πλάκα), το Στρατώνι Χαλκιδικής (Μαδέμ Λάκκος), τη Μαρώνεια στο Νομό Ροδόπης και την Ξάνθη (μολυβδοψευδαργυρούχες αποθέσεις στην περιοχή Αγίου Φιλίππου).

Πηγές 
 Handbook of Mineralogy
 Mindat.org
 Galleries.com
 Webmineral.com

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος ορυκτών
 Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία 
 James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
 Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2

Σημειώσεις 

Ορυκτά του θείου
Ορυκτά του σιδήρου
Μάζι

Η ονομασία Μάζι, που προέρχεται από αρβανίτικη λέξη η οποία σημαίνει το οργωμένο χωράφι που είναι έτοιμο για σπορά, σχετίζεται με τους παρακάτω οικισμούς της Ελλάδας:

 Μάζι Βοιωτίας, οικισμός της Βοιωτίας του δήμου Αλιάρτου
 Μάζι Ιωαννίνων, οικισμός των Ιωαννίνων του δήμου Κόνιτσας
 Μάζι Πρέβεζας, οικισμός της Πρέβεζας του δήμου Ζαλόγγου
 Μάζι Φθιώτιδας, οικισμός της Φθιώτιδας του δήμου Μαλεσίνας

Επίσης με το όνομα αυτό αναφέρονταν στο παρελθόν οι οικισμοί:

 Ελατόφυτο Αχαΐας
 Μάζι Πατρών, πολύ παλιός οικισμός της περιφέρειας Πατρών, που σήμερα δεν υπάρχει παρά μόνο ως τοπωνύμιο

 Άνω Κουρτέσι Ηλείας
 Αρία Αργολίδας
 Καστράκι Κορινθίας
 Οινόη Αττικής
 Πευκοχώρι Φθιώτιδας
 Πολυδένδρι Αττικής
 Πολύδωρο Ιωαννίνων
 Σκυλλουντία Ηλείας
 Σπάρτα Αττικής

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Χαονία

Η Χαονία ή Χάων ήταν η ονομασία του βορειοδυτικού τμήματος της Ηπείρου, πατρίδας του ελληνικού φύλου των Χαόνων. Κύρια πόλη της ήταν η Φοινίκη. Σύμφωνα με τον Βιργίλιο, ο Χάων ήταν ο επώνυμος πρόγονος των Χαόνων.

Γεωγραφία 
Ο Στράβων εντός του έργου του υπό τον τίτλο Γεωγραφία, τοποθετεί γεωγραφικά την Χαονία ως ευρισκόμενη μεταξύ των Κεραυνίων Ορέων προς τα βόρεια και του Ποταμού Θύαμη προς τα νότια. Ο Ρωμαίος ιστορικός, Αππιανός, αναφέρει τη Χαονία ως το νότιο σύνορο στην περιγραφή του και γεωγραφία της Ιλλυρίας.

Σημαντικές πόλεις στην Χαονία ήσαν η Χίμαιρα (σημερινή Χειμάρρα), το Βουθρωτό, η Φοινίκη, η Πάνορμος, ο Όγχησμος (σημερινοί Άγιοι Σαράντα) και η Αντιγόνεια.

Δείτε επίσης 
Χάονες
Θεσπρωτοί
Μολοσσοί

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
Πλούταρχος - Πύρρος
Βιργίλιος - Αινειάδα
Πεντλανδίτης

Ο πεντλανδίτης (αγγλ. pentlandite) είναι σημαντικό θειούχο ορυκτό του νικελίου. Οφείλει το όνομά του στον Joseph Barclay Pentland (1797–1873), Ιρλανδό φυσιοδίφη, ο οποίος τον πρωτοπαρατήρησε στο Sudbury του Οντάριο.

Εμφανίσεις, παραγενέσεις
Σχετίζεται ισχυρά με πυρροτίτη - σπάνια τα δύο ορυκτά απαντούν χωριστά. Ο πεντλανδίτης σχηματίζει σειρά από σπάνια ορυκτά, τα οποία συνιστούν την ομάδα πεντλανδίτη, η οποία έχει γενικό χημικό τύπο AB8(S, Se)8, όπου Α = άργυρος , μαγγάνιο, κάδμιο, μόλυβδος και Β = χαλκός, νικέλιο, κοβάλτιο, σίδηρος. Τα ορυκτά της ομάδας είναι τα εξής:

Αργυροπεντλανδίτης: Περιέχει άργυρο και σίδηρο
Κοβαλτιοπεντλανδίτης: Περιέχει κοβάλτιο και σίδηρο
Γεφφροΐτης (Geffroyite): Περιέχει άργυρο, χαλκό, σίδηρο, μόλυβδο και σελήνιο
Μαγγανιοσαντλουνίτης (Manganese-shadlunite): Περιέχει μαγγάνιο και νικέλιο
Πεντλανδίτης
Σαντλουνίτης (Shadlunite): Περιέχει σίδηρο, χαλκό, μόλυβδο και κάδμιο

Σπάνια ανευρίσκονται σχηματισμένοι κρύσταλλοι. Η συνηθέστερη μορφή του είναι σε κοκκώδη συμπαγή συσσωματώματα σχεδόν πάντα με πυρροτίτη, από τον οποίο διαφέρει στο ότι δεν είναι μαγνητικός. Εμφανίζεται σε υπερβασικά και βασικά εκρηξιγενή πετρώματα και αποχωρίζεται από αυτά μέσω μαγνητικού φυσικού διαχωρισμού. Εμφανίζεται, επίσης, σε ξενολίθους και σε υδροθερμικές υποθαλάσσιες διεξόδους - θερμές πηγές ("black smokers"), που είναι ιδιαίτερα πλούσιες σε διαλυμένα μικτά θειούχα. Έχει, επίσης, ανευρεθεί και σε μετεωρίτες.

Εκτός από τον πυρροτίτη, σχετίζεται επίσης και με χαλκοπυρίτη, κουβανίτη, μαγνητίτη, σιδηροπυρίτη, μιλλερίτη, βιοτίτη.

Ανευρίσκεται σε αρκετά σημεία της Γης. Ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματά του είναι στο Sudbury του Οντάριο, στα οποία περιέχονται και ποσότητες μετάλλων της ομάδας του λευκοχρύσου όπως επίσης (μικρότερα) στο Κεμπέκ, το Λαμπραντόρ και τη Μανιτόμπα (Καναδάς). Σημαντικές εμφανίσεις του, επίσης, είναι στη Σκωτία (Strathclyde), στην Αγγλία (Κορνουάλλη), το Λιλεχάμερ της Νορβηγίας, αρκετές περιοχές στη Φινλανδία, στο σύμπλεγμα Bushveld της Νότιας Αφρικής, τη νότια Αυστραλία, την Τασμανία και τη Νέα Ζηλανδία, τη Σιβηρία στη Ρωσία, την Κίνα, τη Ναμίμπια, την Bahia στη Βραζιλία και αρκετές μεσοανατολικές Πολιτείες των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα απαντάται στην περιοχή του Κιλκίς (Κορωνούντα, μαζί με χρυσό και χαλκό), την περιοχή του Βούρινου στην Κοζάνη (Ορυχείο Αετορράχης), τη Λαμία (όρος Όρθρυς), την Ερέτρια και τη Μαρώνεια (μαζί με χαλκό και μολυβδαίνιο).

Πηγές
Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Handbook of Mineralogy
Mindat.org
Galleries.com
Webmineral.com

Δείτε επίσης
Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
 Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Πεντλανδιτης
Ορυκτά του θείου
Ορυκτά του νικελίου
Λίμνη Πολυφύτου

Η λίμνη Πολυφύτου είναι τεχνητή λίμνη του ποταμού Αλιάκμονα, στο νομό Κοζάνης. Σχηματίστηκε το 1973, μετά την κατασκευή του ομώνυμου φράγματος (Πολυφύτου) στον ποταμό και καλύπτει έκταση 73 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η λίμνη αποτελεί ιδιοκτησία της ΔΕΗ, έχει παραχωρηθεί όμως στους γύρω κατοίκους προς αλιευτική και οικοτουριστική εκμετάλλευση. Διασχίζεται από την Υψηλή Γέφυρα Σερβίων και τη μικρότερη Γέφυρα Ρυμνίου. Η μεγαλύτερη έκταση της τεχνητής λίμνης (περίπου 70%) βρίσκεται στην επικράτεια του Δήμου Σερβίων.

Στα νερά της λίμνης έχουν καταγραφεί 17 είδη ψαριών του γλυκού, ενώ στο Δέλτα του ποταμού Αλιάκμονα απαντώνται και πολλά ευρύαλα είδη. Η περιοχή του ταμιευτήρα Αλιάκμονα είναι σημαντικός βιότοπος για τα αρπακτικά πουλιά, διότι τους προμηθεύει τροφή, φώλιασμα και καταφύγιο. Η περιοχή χρησιμοποιείται επιπλέον και από μεταναστευτικά είδη σαν χειμερινό καταφύγιο. Αναφέρονται επίσης αρκετά είδη ερπετοπανίδας, ενώ σε ότι αφορά την πανίδα των θηλαστικών στη λίμνη και γύρω απ’ αυτήν, έχουν αναφερθεί 10 διαφορετικά είδη θηλαστικών. 

Καλύπτει επιφάνεια 74 τ.χλμ. (κατακλυζόμενη) και δέχεται κυρίως τα νερά του ποταμού Αλιάκμονα και μερικών χειμάρρων από λεκάνη απορροής συνολικής έκτασης 5.630 τ.χλμ. Οι μεταβολές στάθμης των νερών είναι της τάξης των 15μ. Η ταχεία ανανέωση του νερού της λίμνης της δίνει τη δυνατότητα γρήγορης απομάκρυνσης των ρυπογόνων φορτίων, με αποτέλεσμα η λίμνη να διατηρεί τη "μεσοτροφική" της κατάσταση. Προσφέρεται, λοιπόν, για μια σειρά δραστηριοτήτων: ιχθυοπαραγωγικές διαδικασίες (ψάρεμα και ιχθυοκαλλιέργεια), αθλητικές δραστηριότητες (κωπηλασία), αναψυχή κ.α. Καλύπτει επίσης τις ανάγκες άρδευσης των καλλιεργήσιμων εδαφών της περιοχής.

Σε πρόσφατη έρευνα διαπιστώθηκαν υπερβάσεις ως προς τη συγκέντρωση μολύβδου, ενώ η κατάσταση της λίμνης χαρακτηρίστηκε "μέτρια".

Στις όχθες της λίμνης, κοντά στο χωριό Ροδίτης, βρίσκεται ο Ιερός Ναός του Οσίου Βαραδάτου, κτισμένος από Μικρασιάτες πρόσφυγες οι οποίοι σε ανάμνηση του ναού του αγίου στα Κουβούκλια Προύσας έκτισαν ομώνυμο ναό στη νέα τους πατρίδα. Στο ίδιο σημείο επίσης βρίσκεται μνημείο θανόντων κατά τη Μικρασιατική καταστροφή με την επιγραφή: «ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΩΝ ΕΝ Μ. ΑΣΙΑ Κ ΠΟΝΤΩ ΤΕΛΕΙΩΘΕΝΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΗΜΩΝ».

Παραπομπές

Πολυφύτου
Νομός Κοζάνης
Λίμνες της Μακεδονίας
Πολυφυτου
Στύση

Στύση (κλινικά: η στύση του πέους) είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο στο οποίο το πέος γίνεται σταθερό, γεμάτο και διευρυμένο. Η στύση του πέους είναι το αποτέλεσμα σύνθετης αλληλεπίδρασης ψυχολογικών, νευρικών, αγγειακών και ενδοκρινικών παραγόντων και συχνά συνδέεται με σεξουαλική διέγερση ή σεξουαλική έλξη, αν και οι στύσεις μπορούν επίσης να είναι αυθόρμητες. Το σχήμα, η γωνία και η κατεύθυνση μιας στύσης ποικίλλουν σημαντικά στους ανθρώπους. 

Από την άποψη της φυσιολογίας, η στύση προκαλείται από την παρασυμπαθητική διαίρεση του αυτόνομου νευρικού συστήματος, προκαλώντας αύξηση των επιπέδων νιτρικού οξειδίου ( αγγειοδιασταλτικού ) στις δοκιδωτές αρτηρίες και τους λείους μύες του πέους. Οι αρτηρίες διαστέλλονται προκαλώντας τμήματα του πέους να γεμίσουν με αίμα. Ταυτόχρονα οι μύωνες συμπιέζουν τις φλέβες των σηραγγωδών σωμάτων και περιορίζουν την έξοδο και την κυκλοφορία αυτού του αίματος. Η στύση υποχωρεί όταν η παρασυμπαθητική δραστηριότητα μειώνεται στην αρχική τιμή. 

Ως απόκριση του αυτόνομου νευρικού συστήματος, η στύση μπορεί να προκύψει από μια ποικιλία ερεθισμάτων, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής διέγερσης, και ως εκ τούτου δεν είναι εντελώς υπό συνειδητό έλεγχο. Οι στύσεις κατά τη διάρκεια του ύπνου ή κατά την εγρήγορση είναι γνωστές ως νυκτερινή στύση. Η απουσία νυκτερινής στύσης χρησιμοποιείται συνήθως για να γίνει διάκριση μεταξύ φυσικών και ψυχολογικών αιτιών της στυτικής δυσλειτουργίας και της ανικανότητας . 

Η κατάσταση ενός πέους που είναι εν μέρει - αλλά όχι πλήρως - σε στύση (δεν είναι όρθιο), είναι μερικές φορές γνωστή ως μερική στύση.

Δυσλειτουργίες 
Ως δυσλειτουργία της στύσης χαρακτηρίζεται ένα νευροαγγειακό φαινόμενο που έχει ως αποτέλεσμα την αδυναμία επίτευξης στύσης με αρκετή σκληρότητα και διάρκεια ώστε να επιτευχθεί ικανοποιητική σεξουαλική επαφή για τουλάχιστον 6 μήνες.

Το φαινόμενο της στύσης είναι ακούσιο, πρέπει δηλαδή να υπάρχει αυθόρμητη στύση, ενώ σε περίπτωση στυτικής δυσλειτουργίας θα πρέπει να αναζητηθούν τα αίτια. Σε δύο μεγάλες κατηγορίες διακρίνονται τα αίτια της στυτικής δυσλειτουργίας. Η πρώτη κατηγορία είναι τα ψυχογενή και η δεύτερη τα οργανικά ή ιατρογενή. Ο διαχωρισμός των δύο αιτίων είναι δύσκολος καθώς συνήθως μπορεί να εμπλέκονται. Η εξέταση εκλογής που μπορεί να ξεκαθαρίσει την αιτιοπαθογένεια είναι το Doppler πέους ή δυναμικό έγχρωμο Doppler πέους.

Πέος
Ανδρολογία
Σεξουαλική διέγερση
Ανδρική υγεία
Λάμπρος Γούσης

Ο Λάμπρος Γούσης ο επιλεγόμενος και «Ρεγγίνας» ήταν Σουλιώτης οπλαρχηγός. Διακρίθηκε σ΄ όλους του αγώνες των Σουλιωτών κατά του Αλή Πασά. 

Μετά την 3η εκστρατεία αυτού και τη συνθηκολόγηση των Σουλιωτών (1803), εκπατρίστηκε στη Κέρκυρα όπου και υπηρέτησε στα τάγματα που δημιούργησαν οι Γάλλοι και στη συνέχεια υπηρέτησε στα τάγματα του Βασιλέως της Νάπολης, εξ ου και έλαβε από τους συμπατριώτες του το παρωνύμιο «Ρεγγίνας».

Μετά τον θάνατο του Αλή Πασά επέστρεψε και εκπαιδευμένος πλέον στη στρατιωτική τακτική συγκρότησε αμέσως ιδιαίτερο σώμα από Σουλιώτες και αγωνίσθηκε για την απελευθέρωση στη Στερεά Ελλάδα. Μετά τη πτώση του Μεσολογγίου ήρθε στην Αττική, λαμβάνοντας μέρος σε πολλές μάχες και ειδικότερα στη πολιορκία της Αθήνας. Κατά τη διάρκεια αυτών των αγώνων είχε τραυματισθεί κατ΄ επανάληψη.

Μετά την απελευθέρωση προάχθηκε σε ταξίαρχο. Με την έλευση του Βασιλέως Όθωνα αμείφθηκε με το χαλκό αριστείο του αγώνος και λογίσθηκε υπολοχαγός.

Πηγές

 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ.Η΄, σελ.659.
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τομ.Ε΄, σελ. 636.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λάμπρος Γούσης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Αγωνιστές του 1821
Οπλαρχηγοί του 1821
COBRA

Με την ονομασία COBRA (αλλιώς CoBrA ή Cobra) είναι γνωστή διεθνής καλλιτεχνική ομάδα που δημιουργήθηκε στο Παρίσι το Νοέμβριο του 1948 και υπήρξε ενεργή μέχρι το 1951. Ιδρυτές και κύριοι εκπρόσωποί της ήταν ο Άσγκερ Γιόρν, ο Κριστιάν Ντοτρεμόν και ο Κόνσταντ. Το όνομα της ομάδας προέκυψε από τα αρχικά γράμματα των πόλεων καταγωγής των ιδρυτών της: Κοπεγχάγη, Βρυξέλλες και Άμστερνταμ. Η βελγική πτέρυγα της ομάδας, με ηγέτη τον Ντοτρεμόν, προήλθε από το βελγικό υπερρεαλιστικό κίνημα Le Surréalisme Révolutionnaire που ιδρύθηκε το 1947 απορρίπτοντας τον υπερρεαλισμό του Αντρέ Μπρετόν. Σημαντική συνεισφορά στην COBRA είχε επίσης ο βέλγος ζωγράφος Πιερ Αλετσίνσκι. Η ολλανδική συνεισφορά προήλθε κυρίως από την Πειραματική Ομάδα Ολλανδίας (De Experimentele Groep) που ιδρύθηκε το 1948 από τους Κόνσταντ, Κάρελ Άπελ, Κορνέιγ, Τεό Βόλφεκαμπ και Άντον Ρούσκενς. 

Επηρεασμένη από τις μαρξιστικές ιδέες, αναζήτησε μέσα από πειραματικές μεθόδους νέες διαδρομές καλλιτεχνικής έκφρασης, προς μια νέα «λαϊκή τέχνη», δίνοντας έμφαση στον αυθορμητισμό και εμπνεόμενη από την παιδική ζωγραφική ή πρωτόγονες μορφές τέχνης. Αν και βραχύβια ως ομάδα, τα μέλη της ολοκλήρωσαν αρκετές εκθέσεις, άλλα συλλογικά εγχειρήματα, καθώς και δημοσιεύσεις. Το Νοέμβριο του 1949 μετονομάστηκε σε Διεθνής των Πειραματικών Καλλιτεχνών (γαλλ. Internationale des Artistes Expérimentaux) λόγω του διεθνή χαρακτήρα που αποκτούσε, με συμμετοχή καλλιτεχνών διαφόρων εθνικοτήτων. Παρά την ποικιλομορφία της ομάδας, αναπτύχθηκε τελικά στους κόλπους της ένα αναγνωρίσιμο ύφος, όπως χαρακτηριστικά αποτυπώθηκε και διαμορφώθηκε μέσα από το έργο των Γιορν, Αλετσίνσκι και Άπελ.

Πηγές
Willemijn Stokvis. "Cobra". Grove Art Online, Oxford University Press, 2009

Δικτυακοί τόποι

Μουσείο CoBrA, Amstelveen

Μοντέρνα τέχνη
Επαρχία Ζονγκουλντάκ

Η επαρχία Ζονγκουλντάκ είναι επαρχία της βόρειας Τουρκίας στην περιοχή Μαύρης Θάλασσας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Ντούζτζε και Μπαρτίν. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 3.481 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 558.645 κάτοικοι σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Ζονγκουλντάκ μια πόλη με πληθυσμό 108.792 κατοίκους. Στην περιοχή αυτή βρισκόταν η αρχαία πόλη Ηράκλεια η Ποντική.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα

Ζονγκουλντάκ
Επαρχία Μπαρτίν

Η επαρχία Μπαρτίν είναι επαρχία της βόρειας Τουρκίας στην περιοχή Μαύρης Θάλασσας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Ζονγκουλντάκ και Κασταμονής. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 2.120  τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 159.610 κάτοικοι σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Μπαρτίν μια πόλη με πληθυσμό 51.640 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Μεσαιωνική Θερμή Περίοδος

Στη κλιματολογία και ειδικότερα στην ιστορία του κλίματος, με τον όρο Μεσαιωνική Θερμή Περίοδος, (ΜΘΠ, διεθνώς MWP), αλλιώς και Μεσαιωνικό Κλιματικό Βέλτιστο ή Μικρό Κλιματικό Βέλτιστο, χαρακτηρίζεται η χρονική περίοδος που εκτείνεται από το 750 μέχρι το 1250 μ.Χ. (1.200 – 700 cal BP), κατά την οποία το κλίμα παρουσίαζε ιδιαίτερα υψηλή θερμοκρασία σε πολλές περιοχές της Γης, συγκριτικά με προηγούμενες και νεότερες εποχές. Η κλιματολογική εκείνη αλλαγή σημειώθηκε την περίοδο του Μεσαίωνα, για αυτό και έχει αποδοθεί επίσημα ο χαρακτηρισμός «μεσαιωνική».

Έχουν εκφραστεί διαφωνίες ως προς την παγκοσμιότητα της μεσαιωνικής θερμής περιόδου, λαμβάνοντας υπόψη πως ο χρόνος των παρατηρούμενων αλλαγών διαφέρει σημαντικά ανά γεωγραφική περιοχή. Υποστηρίζεται πως σε μεγάλο βαθμό περιορίστηκε στην ευρύτερη περιοχή του Βόρειου Ατλαντικού. Άλλες εκτιμήσεις υποστηρίζουν πως υπήρξε παγκόσμιο φαινόμενο, χωρίς ωστόσο να αποφαίνονται οριστικά.

Συμπεράσματα για το κλίμα της μεσαιωνικής εποχής λαμβάνονται με διάφορους τρόπους μετρήσεων, ραδιοχρονολογήσεις, παρατηρήσεις πυρήνων πάγου και ιζημάτων σε ορισμένα σημεία της Γης, με κυρίαρχο σημείο τη θάλασσα των Σαργασσών. Διαφορετικές εκτιμήσεις της μέσης θερμοκρασίας του βόρειο ημισφαιρίου συγκλίνουν στο συμπέρασμα πως οι θερμοκρασίες από τον 11ο αιώνα έως τον 14ο αιώνα ήταν υψηλότερες κατά 0,2 °C, συγκριτικά με τις θερμοκρασίες του 15ου - 19ου αιώνα, αλλά μάλλον χαμηλότερες από αυτές στα μέσα του 20ού αιώνα . Από δενδροχρονολογήσεις σε 14 τοποθεσίες, στη Βόρεια Αμερική και την Ευρασία, η θέρμανση κατά την μεσαιωνική περίοδο βρέθηκε μεγαλύτερη κατά την περίοδο 950 - 1045. Όπως προκύπτει από άλλους υπολογισμούς που συνδυάζουν δεδομένα διαφορετικών μετρήσεων ποικίλων μεθόδων, η περίοδος μέγιστης θέρμανσης τοποθετείται χρονικά στο διάστημα 1000 - 1100, με θερμοκρασίες που πλησιάζουν εκείνες του 20ου αιώνα πριν το 1990. 

Η ύπαρξη μεσαιωνικής θερμής περιόδου έχει χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα κατά της ερμηνείας της παγκόσμιας υπερθέρμανσης του 20ου αιώνα ως αποτέλεσμα της βιομηχανικής ανάπτυξης, με δεδομένο ότι εκείνη προηγήθηκε της βιομηχανικής επανάστασης. 

Μετά την Μεσαιωνική Θερμή Περίοδο ακολούθησε η λεγόμενη Μικρή Εποχή των Πάγων (ΜΕΠ), ειδικότερα από τον 13ο μέχρι τον 18ο αιώνα.

Παραπομπές

Πηγές
 Γ. Ι. Μακρή, Δ/ντή Μετ/κού Ινστ/του Αθήνας, "Ο Καιρός" Αθήναι 1990.

Κλιματική ιστορία
Μεσαίωνας
Ολόκαινος εποχή
Α.Π.Ε. Λαγκαδά

Η Αθλητική Ποδοσφαιρική Ένωση Λαγκαδά (Α.Π.Ε.Λ.) είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο που εδρεύει στον Λαγκαδά του Νομού Θεσσαλονίκης. Ιδρύθηκε το 1949 και έμβλημα της ομάδας είναι ο δικέφαλος αετός, ενώ τα χρώματά της μπλε και λευκό. Αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο Λαγκαδά.

Ιστορία
Το 1982 η ΑΠΕΛ ανέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Β' Εθνική κατηγορία και υποβιβάστηκε παρόλο που κατέκτησε την 11η θέση της κατάταξης, διότι λόγω αναδιάρθρωσης του επαγγελματικού ποδοσφαίρου τη χρονιά εκείνη, από τις 20 ομάδες που συμμετείχαν υποβιβάζονταν οι 11 τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας. Ακολούθως έπειτα τον υποβιβασμό, αγωνίστηκε στη Γ' Εθνική για τέσσερις συνεχείς αγωνιστικές περιόδους (από 1983-84 μέχρι 1986-87) όταν και υποβιβάστηκε. Κατόπιν, αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική όπου υποβιβάστηκε αμέσως.
Η παρουσία της ΑΠΕΛ στον Βόρειο όμιλο της Γ' εθνικής:
1983–84: 16η θέση, 38 βαθμοί, τέρματα 45–54
1984–85: 9η θέση, 40 βαθμοί, τέρματα 51–54
1985–86: 7η θέση, 39 βαθμοί, τέρματα 49–62
1986–87: 19η θέση, 23 βαθμοί, τέρματα 28–61

Αγωνιζόταν στην Γ' Εθνική ή αλλιώς Football League 2(2018-19). Προπονητής της ομάδας είναι ο Αλέξανδρος Κατηκαρίδης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1949
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1949
NGC 2

Ο NGC 2 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση 314.6 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Πήγασο. Βρίσκεται ελάχιστα νότια του NGC 1. Είναι ένας αμυδρός γαλαξίας με φαινόμενο μέγεθος 15.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Astronomy Picture Of the Day - Αστροφωτογραφία του NGC 1 μαζί με το NGC 2

NGC 2
0002
Πήγασος (αστερισμός)
00059
00567
NGC 4

Ο NGC 4 είναι φακοειδής γαλαξίας στους Ιχθύες. Είναι του τύπου S0. Ανακαλύφθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1864 από τον γερμανό αστρονόμο Άλμπερτ Μαρτ.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

NGC 4
0004
212468
Ιχθύες (αστερισμός)
Κεραμεικός Κόλπος

Ο Κεραμεικός κόλπος (Τουρκικά:Gökova Körfezi) είναι μεγάλος κόλπος της νοτιοδυτικής Τουρκίας, στα παράλια του Αιγαίου. Βρίσκεται ανάμεσα στις δύο μακρόστενες χερσονήσους της περιοχής, την χερσόνησο της Αλικαρνασσού στον βορρά και της Κνίδου στον νότο. Στην είσοδο του κόλπου βρίσκεται η Κως. Στην αρχαιότητα τα παράλια του κόλπου αποτέλεσαν περιοχή εγκατάστασης των Δωριέων αποίκων που ίδρυσαν στα εξωτερικά του παράλια, την Αλικαρνασσό και την Κνίδο ενώ στα εσωτερικά παράλια ζούσαν οι Κάρες. Σήμερα ο κόλπος ανήκει εξ ολοκλήρου στην επαρχία Μούγλων. Η περιοχή του κόλπου είναι μία από τις πιο τουριστικές της Τουρκίας.

Παραπομπές

Κόλποι της Τουρκίας
Κάικος ποταμός

Ο Κάικος ποταμός (Τουρκικά:Bakırçay) είναι ποταμός της Τουρκίας στην περιοχή της βορειοδυτικής Τουρκίας. Στην αρχαιότητα χώριζε τις περιοχές της Λυδίας και της Μυσίας.
Η προηγούμενη ονομασία του ήταν Ἀστραῖος.

Σχηματίζεται από δύο υδάτινα ρεύματα, τα οποία συμβάλλουν δυτικά της Τουρκικής πόλης Κιραγάτς. Στην συνέχεια ο ποταμός ρέει δυτικά και εκβάλλει στο Αιγαίο, στον Ελαιατικό κόλπο, βόρεια της αρχαίας πόλης Ελαίας. Κοντά στις όχθες του ήταν χτισμένη η Πέργαμος.

Παραπομπές

Ποταμοί της Τουρκίας
Επαρχία Μερσίνης

Η επαρχία Μερσίνης είναι επαρχία της νότιας Τουρκίας στο διαμέρισμα της Μεσογείου. Η επαρχία βρίσκεται απέναντι από την Κύπρο και σ' αυτήν ανήκει και το νοτιότερο σημείο της χερσονήσου της Ανατολίας. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 15.853 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 1.640.888 σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Μερσίνη (Mersin), με πληθυσμό 842.230 κατοίκων.

Η επαρχία αντιστοιχεί σε τμήμα της Παμφυλίας και της Κιλικίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Πρόγνωση καιρού για την επαρχία Μερσίνης
 Πληροφορίες για την πόλη της Μερσίνης
 Πανεπιστήμιο της Μερσίνης

Μερσίν
Επαρχία Εσκίσεχιρ

Η επαρχία Εσκίσεχιρ είναι επαρχία της κεντρικής Τουρκίας. Είναι η δυτικότερη επαρχία του διαμερίσματος της Κεντρικής Ανατολίας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Κιουτάχειας, Μπιλετσίκ, Άγκυρας, Ικονίου και Αφιόν Καραχισάρ. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 13.652 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της σύμφωνα με εκτίμηση του 2007 είναι 755.427 κάτοικοι. Πρωτεύουσα της είναι το Εσκί Σεχίρ με πληθυσμό 482.793 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Tales of Monkey Island

Το Tales of Monkey Island είναι ένα βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας που εκδόθηκε από την Telltale Games το 2009. Είναι το πέμπτο παιχνίδι της σειράς Monkey Island και κυκλοφόρησε 9 χρόνια μετά το Escape from Monkey Island. Επίσης είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς που δεν δημιουργήθηκε από την LucasArts.

Υπόθεση 
Η ιστορία ξεκινάει με τον Guybrush Threepwood να προσπαθεί ακόμα μια φορά να αποτελειώσει τον LeChuck ο οποίος έχει απαγάγει την Elaine. Κάτι δεν πήγε καλά όμως με το "ειδικό" σπαθί του, και το μόνο που κατάφερε ήταν να μετατρέψει τον LeChuck σε άνθρωπο, ενώ οι υπόλοιποι πειρατές της περιοχής (συμπεριλαμβανομένου του Guybrush και της Elaine) σιγά σιγά γίνονται ζόμπι, μπερδεύοντας έτσι το ρόλο του καλού και του κακού στην ιστορία.

Αρχικά το Tales of Monkey Island εξελίσσεται στο Flotsam Island, όπου ο Guybrush καλείται να λύσει το μυστήριο των ανέμων που έχουν κατεύθυνση προς το νησί και δεν επιτρέπουν στα καράβια να φύγουν, και επίσης να βρει ένα καράβι για να σώσει την αγαπημένη του Elaine από τα χέρια του ανθρώπινου πλέον LeChuck. Το ταξίδι του παρουσιάζει πολλές δυσκολίες και ύστερα από ξιφομαχίες, μυστήρια, νέους αλλά και παλιούς γνώριμους, δοκιμασίες, και έναν αινιγματικό LeChuck, ο ήρωας καταφέρνει να αποκτήσει αυτό που του χρειάζεται για να γιατρευτεί από την αρρώστια. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό.

Συνέχειες 
 Return to Monkey Island (2022)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Tales of Monkey Island στην MobyGames (αγγλικά)
 Tales of Monkey Island στο IMDb

Monkey Island
Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας
Βιντεοπαιχνίδια του 2009
Βιντεοπαιχνίδια point-and-click
Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3
Βιντεοπαιχνίδια του Wii
Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS
Βιντεοπαιχνίδια της Telltale Games
Βιντεοπαιχνίδια με SCUMM
Βιντεοπαιχνίδια της LucasArts
Escape from Monkey Island

Το Escape from Monkey Island είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας του 2000 που αναπτύχθηκε και διανεμήθηκε από την LucasArts. Είναι το 4ο παιχνίδι της σειράς και το πρώτο που χρησιμοποίησε τρισδιάστατα γραφικά. Το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς ήταν το The Curse of Monkey Island (1997) και το επόμενο το Tales of Monkey Island (2009).

Παιχνίδι 
Ο Guybrush Threepwood νίκησε επιτέλους τον ζόμπι πειρατή LeChuck και παντρεύτηκε την αγαπημένη του Elaine Marley. Το ευτυχισμένο ζευγάρι επιστρέφει σπίτι από έναν συναρπαστικό μήνα του μέλιτος. Αλλά καθώς φτάνουν στο νησί Melee, παρατηρούν μερικές πολύ περίεργες αλλαγές. Ένας μυστηριώδης ξένος που αυτοαποκαλείται Charles οργανώνει μια εκστρατεία για να γίνει ο επόμενος κυβερνήτης του νησιού. Ο Αυστραλός επιχειρηματίας Ozzie Mandrill μετατρέπει την Καραϊβική σε πόλο έλξης τουριστών. Και πάνω σε αυτό, γκρεμίζεται η έπαυλη της Elaine. Φυσικά, εναπόκειται στον ήρωά μας να επαναφέρει τα πράγματα στο κανονικό, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να ταξιδέψουμε σε εξωτικά νησιά και να λύσουμε γρίφους στο δρόμο.

Το Escape From Monkey Island είναι μια άμεση συνέχεια του The Curse of Monkey Island και είναι το τέταρτο παιχνίδι της σειράς Monkey Island. Το gameplay βασίζεται κυρίως σε παζλ που βασίζονται σε αποθέματα και διακλαδισμένους διαλόγους, όπως και στις προηγούμενες δόσεις. Η διεπαφή είναι παρόμοια με αυτή του Grim Fandango: το ποντίκι δεν χρησιμοποιείται και η αλληλεπίδραση πραγματοποιείται μέσω εντολών με ευαισθησία στο περιβάλλον που εμφανίζονται στην οθόνη κάθε φορά που πλοηγείστε στο Guybrush κοντά σε ένα αντικείμενο. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί προ-απόδοση φόντου και τρισδιάστατα μοντέλα χαρακτήρων.

Εικόνες

Παραπομπές 

Monkey Island
Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας
Βιντεοπαιχνίδια point-and-click
Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Βιντεοπαιχνίδια του 2000
Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2
Βιντεοπαιχνίδια της LucasArts
Βιντεοπαιχνίδια με SCUMM
Κονιάκος Φωκίδας

Ο Κονιάκος είναι ορεινό χωριό της επαρχίας Δωρίδας του Νομού Φωκίδας σε υψόμετρο 850 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 213 κατοίκους, αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Κονιάκου και υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.

Γεωγραφία 
Ο Κονιάκος είναι κτισμένος στις ανατολικές πλαγιές του όρους Βαρδούσια και απέναντι από τη Γκιώνα. Βρίσκεται Β του Λιδωρικίου σε απόσταση 17,5 χλμ. και 75 χλμ. από την Άμφισσα. Αξιοθέατα μέσα στο χωριό είναι πλακόστρωτη πλατεία με τα μεγάλα πλατάνια και ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Κοντά στο χωριό, στη τοποθεσία «Πυργακόραχη», μια φυσικά οργανωμένη θέση και συνεχόμενη της κοίτης του Επάνω Μόρνου, υπάρχουν ερείπια αρχαίου και μεσαιωνικόυ κάστρου, που οι κάτοικοι ονομάζουν «Κάστρο του Κονιάκου» ή «Κάστρο του Γλα». Οι λίγοι κάτοικοι που μένουν στον οικισμό ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία. Υπάρχει πλούσια βλάστηση στην περιοχή. Το καλοκαίρι παρουσιάζει μεγάλη κίνηση με αποκορύφωμα το Πανηγύρι της Παναγίας στις 23 Αυγούστου.

Ιστορία 
Η αρχική θέση του Κονιάκου ήταν σε κοντινή με τη σημερινή θέση και αναφέρεται ως τσιφλίκι του Τούρκου Αγά Αλίφ, ο οποίος νοίκιαζε τις εκτάσεις του σε κτηνοτρόφους και καλλιεργητές. Το 1770 δεκαεπτά από αυτούς ίδρυσαν ψηλότερα, στη σημερινή θέση το νέο οικισμό. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το εκεί «κονάκι» (οικονάκι) στο οποίο έμενε ο Έλληνας αντιπρόσωπος των Τούρκων και τον οποίο οι κάτοικοι αποκαλούσαν «Κονιάκο». Στο Σερβοελληνικό λεξικό η σλαβική λέξη κονάκ (Konak) σημαίνει κατάλυμα, πύργος, παλάτι, πανδοχείο. Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ τον αναφέρει, πριν την επανάσταση του 1821, ως οικισμό με πληθυσμό 22 οικογένειες (110 άτομα). Ο Κονιάκος αναφέρεται παλιότερα με το όνομα Κουνιάκοι που διορθώθηκε το 1940, ενώ ως κοινότητα είχε οριστεί από το 1912.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αδελφότης Κονιακιωτών Δωρίδος «Ο Άγιος Γεώργιος»

Χωριά του νομού Φωκίδας
Δήμος Δωρίδος
Κυριάκος Λ. Παπαδόπουλος

Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος είναι Έλληνας μουσικός, συνθέτης και παραγωγός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα στις 18 Αύγουστου 1971. Από μικρή ηλικία κατάλαβε την αγάπη και το πάθος του για την μουσική και έγινε το όνειρο της ζωής του.

Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος ξεκίνησε μαθήματα μουσικής, πιάνου από 7 ετών και συνέχισε με μαθήματα μουσικής, κινηματογράφου και σύνθεσης. 

Το 1988 ξεκίνησε να δουλεύει ως μουσικός.

Από το 1995 ασχολείται πλέον επαγγελματικά σαν συνθέτης, μουσικός και παραγωγός.

Το 1995 κυκλοφόρησε το πρώτο του τραγούδι με τίτλο «Στάσου» από τον Σταμάτη Γονίδη το οποίο ήταν και η πρώτη του μεγάλη επιτυχία.

Συνέχισε την καριέρα του, με πάρα πολλές συνεργασίες και πολλές επιτυχίες με όλα τα μεγαλα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου, όπως οι:
Σταμάτης Γονίδης 
Νίκος Κουρκούλης 
Πασχάλης Τερζής
Γιάννης Πλούταρχος 
Νατάσα Θεοδωρίδου
Αντώνης Ρέμος  
Άννα Βίσση
Γιάννης Βαρδής
Πέγκυ Ζήνα
Νίκος Βέρτης
Γιώργος Μαργαρίτης  
Γιώργος Νταλάρας 
Δημήτρης Μπάσης 
Κατερίνα Στανίση 
Άντζελα Δημητρίου
Γιάννης Κότσιρας και πολλοί άλλοι.

Πολλά από τα τραγούδια του έχουν διασκευαστεί και έχουν γίνει μεγάλες επιτυχίες στην Τουρκία από τους (Ferhat Gocer, Ebru Yaşar,Ziynet Sali, Οzcan Deniz, Murat Basaran, Gulben Ergen, Goknur Onour, Sinan Akçıl, Kutsi, Serdar Ortaç, Merve Deniz, Cenk Eren, Barbaros, Sonat Bağcan, Keremcem, Zen, Elveda)  

Ισραήλ  : Eyal Golan, Nasrin, Moshik Afia, Sarit Hadad  

Βουλγαρία κ.ά

Μεταξύ του 1995 και 2009 εξέδωσε πάνω από 500 τραγούδια και έχει βραβευτεί πάνω από 50 φορές, με χρυσούς και πλατινένιους δίσκους, ενώ το 2001 η μουσική του έντυνε την διαφήμιση της μπύρας «Άλφα».

Το 2008 η σύνθεση του για το soundtrack του σήριαλ «Μαύρα Μεσάνυχτα» έγινε επίσης μεγάλη επιτυχία.

Στην μέχρι τώρα πορεία του, αυτό που επιδεικνύει το ταλέντο του είναι οι πλουσιοπάροχες μελωδίες οι οποίες είναι βγαλμένες βαθιά μέσα από την ψυχή του, αλλά και η διαφορετικότητα στους ήχους, στους ρυθμούς, και στις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών του.

Πολλές απ' τις μεγάλες του επιτυχίες δείτε στα παρακάτω link:

Κωνσταντίνος Αργυρός - Ματώνουν οι σκέψεις 

Νατάσα Θεοδωρίδου - Αν μ'αγαποούσες 

Νίκος Βέρτης - Αν είσαι ένα αστέρι 

Σταμάτης Γονίδης - Στάσου 

Πασχάλης Τερζής - Φεύγοντας 

Αντώνης Ρέμος - Μόνος μου 

Πέγκυ Ζήνα - Τι θ'ακούσω ακόμα 

Γιάννης Πλούταρχος - Πέρα απ'τα μάτια μου 

Έλληνες μουσικοί παραγωγοί
Έλληνες συνθέτες
C2H4

Ο μοριακός τύπος C2H4, με μοριακή μάζα 28,05 amu, αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 1, και είναι κοινός για τους ακόλουθους ισομερείς υδρογονάνθρακες (όχι όλοι σταθεροί):

 Αιθυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH: (καρβένιο).
 Αιθένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH2=CH2, και αριθμό CAS 74-85-1.

Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
C2
{{DISPLAYTITLE:C2H4}}
Νόσος Περονί

Η νόσος Περονί, ή κατά την ξένη ορολογία Peyronie syndrome, ανήκει στις επίκτητες κάμψεις του πέους. Προκαλεί δυσμορφία στο πέος λόγω της κάμψης. Η νόσος μπορεί να προκαλεί λειτουργικά αλλά και αισθητικά προβλήματα. Κατά την νόσο Περονί αναπτύσσεται μία σκληρία, ινώδης πλάκα, η οποία και προκαλεί την δυσμορφία του πέους. Η νόσος γίνεται αντιληπτή κατά την ψηλάφηση της ίνωσης αυτής καθώς και από την κλινική εικόνα κατά την φάση της στύσης. Η αντιμετώπιση είναι χειρουργική και μετά το εξάμηνο. Η συντηρητική αντιμετώπιση αμφισβητείται από πολλούς συγγραφείς ειδικότερα μετά την παρέλευση του εξαμήνου.

Οι χειρουργικές τεχνικές στοχεύουν στην επιδιόρθωση της φυσιολογικής εικόνας του πέους. Η πιο γνωστή είναι η τεχνική Νέσμπιτ και Χειρουργική Ουρολογία. Το αρνητικό των τεχνικών Νέσμπιτ αυτών αποτελεί η μείωση του μεγέθους του πέους.

Αυτός ήταν και ο λόγος δημιουργίας τεχνικών που χρησιμοποιούν μοσχεύματα με σκοπό την διατήρηση του μήκους του πέους. Πήρε το όνομά της από τον Γάλλο χειρουργό Φρανσουά Ζιζό ντε λα Περονί, ο οποίος περιέγραψε την ασθένεια το 1743.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Κάμψεις πέους The usage of preputial graft congenital and acquired penile curvatures

Παθήσεις
Σεξουαλική υγεία
Επίσχεση ούρων

Επίσχεση των ούρων σημαίνει η αδυναμία εξόδου των ούρων από την ουροδόχο κύστη.Η επίσχεση των ούρων διαχωρίζεται στην οξεία και την χρόνια. 
Κατά την οξεία επίσχεση υπάρχει αδυναμία κένωσης της κύστης η οποία είναι τελεία-πλήρης. 
Στην  χρόνια επίσχεση τα ούρα παραμένουν εντός της ουροδόχου κύστεως και μετά την ούρηση, δεν ολοκληρώνεται δηλαδή η κένωση της κύστης και η επίσχεση των ούρων χαρακτηρίζεται ως ατελής. Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της χρόνιας και ατελούς επίσχεσης των ούρων αποτελεί το υπολοιπόμενο ποσό των ούρων, το υπόλειμμα ή residual κατά την ξένη ορολογία.

Συμπτώματα
Ουρολογία
Τρίγωνο του Πασκάλ

Στα μαθηματικά, το τρίγωνο του Πασκάλ είναι μία τριγωνική γεωμετρική διάταξη των δυωνυμικών συντελεστών. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του μαθηματικού Μπλεζ Πασκάλ στο μεγαλύτερο μέρος του δυτικού κόσμου, παρόλο που άλλοι μαθηματικοί το είχαν μελετήσει αιώνες πριν στην Ινδία, την Περσία, την Κίνα και την Ιταλία.

Οι σειρές στο τρίγωνο του Πασκάλ αριθμούνται ξεκινώντας από την γραμμή 0, και οι αριθμοί κάθε σειράς είναι συνήθως σχετικοί με τις διπλανές τους. Μια απλή κατασκευή του τριγώνου γίνεται με τον ακόλουθο τρόπο. Στην σειρά 0 γράφεται μόνο ο αριθμός 1. Μετά, για την κατασκευή των στοιχείων των ακόλουθων σειρών προστίθεται ο αριθμός που βρίσκεται αμέσως από πάνω και αριστερά με τον αριθμό αμέσως από πάνω και δεξιά. Αν οποιοσδήποτε από τους αριθμούς δεξιά ή αριστερά δεν υπάρχει, υποκαθίσταται με μηδέν. Για παράδειγμα, ο πρώτος αριθμός της πρώτης γραμμής είναι 0 + 1 = 1, ενώ οι αριθμοί 1 και 3 της τρίτης σειράς προστίθενται ώστε να δώσουν τον αριθμό 4 της τέταρτης σειράς.

Αυτή η κατασκευή είναι συγγενική με του δυωνυμικούς συντελεστές μέσω του κανόνα του Πασκάλ, σύμφωνα με τον οποίο αν:

τότε

για οποιοδήποτε μη αρνητικό ακέραιο n και οποιονδήποτε ακέραιο k μεταξύ 0 και n.

Το τρίγωνο του Πασκάλ γενικεύεται και σε περισσότερες διαστάσεις. Η τρισδιάστατη εκδοχή αποκαλείται Πυραμίδα του Πασκάλ ή Τετράεδρο του Πασκάλ, ενώ η γενική εκδοχή αποκαλείται Simplex του Πασκάλ.

Παραπομπές 

Πασκαλ
Διακριτά μαθηματικά
C4H8

Ο μοριακός τύπος C4H8, με μοριακή μάζα  56,11 amu (ακριβέστερη μοριακή μάζα 56,1063 ± 0,0038), αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 1, και είναι κοινός για τους ακόλουθους ισομερείς υδρογονάνθρακες:

Καρβένια 
 Βουτυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH2CH:.
 1-μεθυλοπροπυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2C(CH3):.
 2-μεθυλοπροπυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο (CH3)2CHCH:.

Άλλοι υδρογονάνθρακες 

 1-βουτένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH=CH2 και αριθμό CAS 106-98-9.
 2-βουτένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH=CHCH3, σε δύο (2) γεωμετρικά ισομερή, με αριθμούς CAS 107-01-7 (μείγμα στερεοϊσομερών),  590-18-1 (Ζ-) και 624-64-6 (E-). 
 Μεθυλοπροπένιο,  με ημισυντακτικό τύπο (CH3)2C=CH2 και αριθμό CAS 115-11-7.
 Κυκλοβουτάνιο, με γραμμικό τύπο  και αριθμό CAS 287-23-0.
 Μεθυλοκυκλοπροπάνιο, γραμμικό τύπο και αριθμό CAS  594-11-6.

{{DISPLAYTITLE:C4H8}}

Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
C4
Υδρογονάνθρακες
Σούπερ Καπ Ρωσίας

Το Σούπερ Καπ Ρωσίας (ρωσικά: Супер Кубок Россий) δημιουργήθηκε το 2003 (ίσως μετά το Λίγκ Καπ Ρωσίας) από την Ρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση (РФС). Σε κάθε τελικό έπαιζαν ο νικητής του Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Ρωσίας της προηγούμενης χρονιάς (το ρωσικό πρωτάθλημα παίζεται κάθε χρόνο από μέσα Μάρτη μέχρι τέλη Νοεμβρίου) και ο νικητής του Κυπέλλου Ρωσίας της προηγούμενης σεζόν.

Οι τελικοί

Νικητές ανά σύνολο τίτλων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Ρ
Ποδόσφαιρο στη Ρωσία
Υπάτη

Η Υπάτη είναι κωμόπολη του διευρυμένου Δήμου Λαμιέων στον Νομό Φθιώτιδας, ενώ απετέλεσε έδρα του τέως ομώνυμου δήμου από το 1999 έως τα τέλη του 2010. Κατά την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 496 κατοίκους. Βρίσκεται 22 χιλιόμετρα δυτικά της Λαμίας, στις βόρειες πλαγιές του όρους Οίτη.

Στον Μεσαίωνα αναφερόταν ως Νέαι Πάτραι. Από το 1268 ήταν πρωτεύουσα της αυτόνομης ηγεμονίας της Θεσσαλίας και, μεταξύ των ετών 1318 και 1390, ήταν έδρα του σταυροφορικού Δουκάτου Νέων Πατρών.

Αργότερα αναφερόταν ως Πατρατζίκι, όνομα που καταγράφεται και σε πρακτικά των ετών της Επανάστασης του 1821, όπως για παράδειγμα στα Πρακτικά της Συνέλευσης των Σαλώνων, ως τόπος προέλευσης του Γεωργίου Αινιάν.

Η Υπάτη φιλοξενεί, μεταξύ άλλων, το Βυζαντινό Μουσείο Φθιώτιδας και το Κακογιάννειο Αστεροσχολείο Υπάτης. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ναός της Αγίας Σοφίας, ο οποίος έχει κτιστεί στη θέση παλαιότερου ναού αναγόμενου στην παλαιοχριστιανική περίοδο. Στο σημερινό ναό, ο οποίος γειτνίαζε με Βαπτιστήριο του 5ου αιώνα στη νότια πλευρά του, διακρίνονται σπαράγματα του πρώτου συγκροτήματος. Ενδιαφέρων είναι και ο ναός του Αγίου Νικολάου, επίσης κτισμένος στη θέση παλαιοχριστιανικής βασιλικής του 4ου έως 6ου αιώνα. Σημαντικό είναι το Κάστρο της Υπάτης, κτισμένο σε λόφο επάνω από τον οικισμό, στο οποίο πραγματοποιούνται εργασίες αναστήλωσης και στερέωση. Το Κάστρο ανοικοδομήθηκε ή ενισχύθηκε σε διάφορες φάσεις από Έλληνες, καθώς και Φράγκους και Καταλανούς κατακτητές.

Ιστορία

Τον Μάιο του 1821, οι οπλαρχηγοί Δήμος Σκαλτσάς (ή Σκαλτσοδήμος), Γιάννης Γκούρας και Αντρίτσος Σαφάκας κατέλαβαν τη θέση Αετός με σκοπό χτυπήσουν τους Τούρκους στην Υπάτη, κυκλώθηκαν όμως με τους άντρες τους από 1500 Τουρκαλβανούς και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Στις 2 Απριλίου του 1822, ο Σκαλτσοδήμος μαζί με τους Σαφάκα, Δυοβουνιώτη και Μήτσο Κοντογιάννη νίκησε τον Δράμαλη σε μάχη που έγινε στην ευρύτερη περιοχή της Υπάτης.

Η πόλη υπέστη δεινά κατά τη διάρκεια της κατοχής του Άξονα: 16 κάτοικοι δολοφονήθηκαν ως αντίποινα για το σαμποτάζ του Γοργοποτάμου το 1942, ενώ στις 17 Ιουνίου 1944, οι Γερμανοί την περικύκλωσαν και στη συνέχεια εκτελέστηκαν 28 άνθρωποι και κάηκαν 375 από 400 κτίρια. Στην είσοδο του χωριού από την πλευρά της Λαμίας έχει ανεγερθεί σχετικό μνημείο, ενώ έχει ανακηρυχθεί Μαρτυρική Πόλη.

Προσωπικότητες
 Όσιος Αθανασίος ο Μετεωρίτης (1302-1380), ο ιδρυτής των Μετεώρων
 Αλέξανδρος Αινιάν (1908-1983), διακεκριμένος μουσικός.
 Ζαχαρίας Αινιάν (1750-1835), ιερέας και διδάσκαλος, μέλος της Φιλικής Εταιρείας
 Δημήτριος Γράψας (1948), στρατιωτικός (επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ)
 Δημήτριος Κωστής (1910 - 1969), αρχιτέκτονας και πολιτικός
 Σπύρος Ματσούκας (1873-1928), ποιητής και ευεργέτης
 Ηλίας Μπομπορίδης (1894 - 1979), στρατιωτικός (υποστράτηγος ε.α.)

Πηγές
Δήμος Λαμιέων, Παλαιό Κάστρο και Βυζαντινός Ναός Αγίας Σοφίας Υπάτης
Δήμος Λαμιέων, Ναός Αγίου Νικολάου Υπάτης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστορικά στοιχεία της Υπάτης
Βυζαντινό Μουσείο Φθιώτιδας
Βυζαντινό Μουσείο Φθιώτιδας (Υπάτη)
Κακογιάννειο Αστεροσχολείο Υπάτης

Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Λαμιέων
Οίτη
Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας
Σούπερ Καπ ΕΣΣΔ

Το Σούπερ Καπ ΕΣΣΔ ήταν ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξάχθηκε από το 1977 μέχρι το 1988 στην ΕΣΣΔ. Ο τελικός διεξαγόταν μεταξύ του νικητή του Πρωταθλήματος ΕΣΣΔ και του Κυπέλλου ΕΣΣΔ.

Το 1987, ο τελικός μεταξύ της τότε πρωταθλήτριας, Σπαρτάκ Μόσχας και της τότε κυπελλούχου ΦΚ Ντιναμό Κιέβου που έπρεπε να διεξαχθεί στο Κισινάου της Μολδαβίας δεν πραγματοποιήθηκε εξαιτίας της ανεπάρκειας των εγκαταστάσεων της πόλης. Ο τελευταίος τελικός έγινε στο Σότσι (Ρωσία) το 1988 με 1.500 θεατές.

Τελικοί

Τροπαιούχοι σύλλογοι 
Ντινάμο Κίεβου: (3) 1980, 1985, 1986, φιναλίστ 1977

Ντινάμο Μόσχας: (1) 1977, φιναλίστ 1984

Σαχτάρ Ντόνετσκ: (1) 1983, φιναλίστ 1980

Ζενίτ Λένινγκραντ: (1) 1984

ΦΚ Ντνίπρο Ντνιπροπετρόφσκ: (1) 1988, φιναλίστ 1983

Ε
Ποδόσφαιρο στην ΕΣΣΔ
Τιμόρ

Η νήσος Τιμόρ, με έκταση 30.780 τ.χλμ., αποτελεί το μεγαλύτερο νησί των Μικρών Σουνδών. Βρίσκεται βόρεια της Θάλασσας του Τιμόρ. Το νησί είναι διαιρεμένο στα δύο: στο ανεξάρτητο κράτος του Ανατολικού Τιμόρ και στο Δυτικό Τιμόρ, το οποίο ανήκει στην Ινδονησία.

Γλώσσα, εθνικές ομάδες, και θρησκεία
Όπως και στα γειτονικά νησιά, η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Μελανήσιοι ενώ οι ανθρωπολόγοι αναγνωρίζουν συνολικά έντεκα ξεχωριστές εθνογλωσσικές ομάδες στο Τιμόρ. Η μεγαλύτερη ομάδα είναι αυτή των Ατόνι στο δυτικό Τιμόρ, και των Τετούμ στο κεντρικό και ανατολικό Τιμόρ. Οι περισσότεροι ιθαγενείς πληθυσμοί του Τιμόρ μιλούν γλώσσες που ανήκουν στην Αυστρονησιακή γλωσσική ομάδα, οι οποίες ομιλούνται ευρέως στο Ινδονησιακό αρχιπέλαγος. Μη-Αυστρονησιακές γλώσσες της περιοχής αποτελούν αυτή που ομιλείται στην Χαλμαχέρα (στις Μολούκες) και στη Δυτική Νέα Γουινέα.

Επίσημη γλώσσα του Ανατολικού Τιμόρ είναι η Τετούμ και τα Πορτογαλικά, ενώ στο Δυτικό Τιμόρ επίσημη γλώσσα είναι τα Ινδονησιακά.

Ο χριστιανισμός είναι η κυρίαρχη θρησκεία στη νήσο του Τιμόρ, αποτελώντας το 90% του πληθυσμού του νησιού. Στην πλειοψηφία τους είναι Ρωμαιοκαθολικοί και στα δύο κομμάτια του νησιού, υπερτερώντας αριθμητικά από τους Προτεστάντες στο Δυτικό Τιμόρ με αναλογία 3:2. Το υπόλοιπο 10% μοιράζεται σε Μουσουλμάνους και Ανιμιστές.

Γεωγραφία
Το Τιμόρ βρίσκεται βόρεια της Αυστραλίας, και είναι ένα από τα πιο ανατολικά νησιά των Νήσων Σουνδών. Μαζί με τη Σούμπα, τη Μπαμπάρ και άλλα μικρά γειτονικά νησιά, το Τιμόρ απαρτίζει το νότιο εξωτερικό τμήμα του αρχιπελάγους των  Μικρών Σουνδών, με εσωτερικά τα νησιά Φλόρες, Αλόρ και Ουέταρ βόρεια, και ακόμα πιο βόρεια το Σουλαουέζι.

Οι μεγαλύτερες πόλεις του νησιού είναι η Κουπάνγκ στο Δυτικό Τιμόρ της Ινδονησίας και οι πρώην αποικιακές πόλεις της Πορτογαλίας, Μπακάου και Ντίλι στο Ανατολικό Τιμόρ, με την τελευταία να αποτελεί και πρωτεύουσα της χώρας.

Παραπομπές

Νησιά της Ινδονησίας