joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κρατικό Βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας

Το Κρατικό Βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ρωσ. Государственная премия Российской Федерации), δημιουργήθηκε το 1992 και είναι τιμητικό βραβείο το οποίο αντικατέστησε το Κρατικό Βραβείο Ε.Σ.Σ.Δ. μετά την διάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ. Το 2004, οι κανόνες για την επιλογή των επιτυχόντων υποψήφιων είχαν μεταβληθεί σημαντικά που καθιστά το βραβείό πιο κοντά σε βραβεία όπως το Βραβείο Νόμπελ και το Βραβείο Λένιν.

Απονομή βραβείου

Κάθε χρόνο απονέμονται επτά "αντίτυπα" του βραβείου:

Τρία βραβεία στον τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας
Τρία βραβεία στον τομέα της λογοτεχνίας και των τεχνών.
Ένα βραβείο για την ανθρωπιστική εργασία (συστάθηκε το 2005).

Ως τώρα απονεμήθηκαν μόνο 3 βραβεία ανθρωπιστικής βοήθειας:

Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β΄ (2005)
Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (Ρώσος συγγραφέας) (2006)
Ζακ Σιράκ (Γάλλος Πρόεδρος) (2007)

Το κάθε βραβείο ανέρχεται σε 5 εκατομμύρια ρούβλια (200 χιλιάδες δολάρια) και ο νικητής παίρνει το μετάλλιο μαζί με το δίπλωμα. Το βραβείο, συνήθως, παρουσιάζεται από τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε μια τελετή που πραγματοποιείται στο Κρεμλίνο, στη Μόσχα.

Βραβευμένοι

1992

Λογοτεχνία και τέχνες 

Σοφία Γκουμπαϊντούλινα, Λογοτεχνία.
Ροδιών Τσέτριν, Λογοτεχνία.

1993

Λογοτεχνία και τέχνες 

Φαζίλ Ισκαντέρ.

1996

Λογοτεχνία και τέχνες 

Σλάβα Ζάιτσεφ.

1997

Επιστήμη και Τεχνολογία 

Βαλεντίν Παντελειμόνοβιτς.

2002

Λογοτεχνία και τέχνες 

Βατσλάφ Μιχάλσκι, Λογοτεχνία.

2004

Επιστήμη και Τεχνολογία 

Λιουτβίγκ Φαντέεφ, Μαθηματική Φυσική.
Ναταλία Πολοσμάκ, Πολιτισμός.
Αλεξάντερ Κβάσνικοφ, Διάστημα.

Λογοτεχνία και τέχνες 

Μπέλλα Απχαντούλινα, Ποιήση.
Νινέλ Κουζμινά.
Άννα Νετρέπκο, Όπερα.

2005

Ανθρωπιστική εργασία 

Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β΄

Επιστήμη και τεχνολογία 

Ίγκορ Γκογκίριν.
Αλεξάντερ Σκρίνσκι, Πυρηνική Φυσική.

Λογοτεχνία και τέχνες 

Αλεξέι Μπατάλοφ, Κινηματογράφος.
Νούρναλ Χανέτοφ.
Μιχαήλ Πλέτνιον, Μούσικη.

2006

Ανθρωπιστική εργασία 

Αλεξάντερ Σολζανίτσιν.

Επιστήμη και Τεχνολογία 

Βλαντισλάφ Πουστοβόιτ, Ακουστική Οπτική.
Ίγκορ Σπάσκι, Πυρηνικά υποβρύχια.
Αλεξάντερ Κονοβάλοφ, Νευροχειρουργική.

Λογοτεχνία και τέχνες 

Ιρίνα Βάσινα.
Όλγα Μποντόρινα, Μουσική.
Σβετλάνα Ζαχάροβα, Μπαλέτο.

2007

Ανθρωπιστική εργασία 

Ζακ Σιράκ.

Επιστήμη και Τεχνολογία 

Βλαντιμίρ Άρνολντ, Μαθηματικά.
Αλεξέι Χοχλόφ, Επιστήμη.
Αντρέι Ζαλιζνιάκ, Γλωσσολογία.

Το 2008, σύμφωνα με την εφημερίδα "Kommersant" είχε απονεμηθεί και τέταρτο μετάλλιο, ωστόσο ο βραβευμένος είναι άγνωστος, λόγω εμπιστευτικού χαρακτήρα των εργασιών.

Λογοτεχνία και τέχνες 

Αλίσα Φρέϊντλιτς, Κινηματογράφος.
Αντρέι Κοβαλτσούκ, Γλυπτική.

2009

Επιστήμη και Τεχνολογία 

Ευγκένι Καρπέρσκι, Πληροφορική.

Ρωσικά βραβεία
Καρδιτσομαγούλα Καρδίτσας

Η  Καρδιτσομαγούλα είναι κωμόπολη του Νομού Καρδίτσας. Αποτελεί ομώνυμη κοινότητα του Δήμου Καρδίτσας και  έχει πραγματικό πληθυσμό 2.063 κατοίκους, σύμφωνα με την Ελληνική απογραφή 2011.

Η Καρδιτσομαγούλα βρίσκεται βόρεια και πολύ κοντά στην πόλη της Καρδίτσας, απέχοντας από το κέντρο της περίπου 3 χλμ.

Πληθυσμός

Γέφυρα 
Το  τοξωτό γεφύρι Καρδιτσομαγούλας (ή οι Καμάρες), το οποίο χρονολογείται στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα και έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Βρίσκεται στη θέση "Προκοβάς". Γεφυρώνει την κοίτη του Πάμισου ποταμού και παλαιότερα επικοινωνούσαν μέσω αυτού όλα τα χωριά του τέως Δήμου Σελλάνων  με τη γειτονική Καρδίτσα. Είναι δίτοξο, με κάθε τόξο να έχει άνοιγμα 12 μέτρα και ύψος 2,1 μ. Το 1993 χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Αθλητισμός 
Στην Καρδιτσομμαγούλα εδρεύει ο «Αθλητικός Όμιλος Ηρακλής Καρδιτσομαγούλας», ο οποίος ιδρύθηκε το 1966 και εκπροσωπεί την περιοχή στο ποδόσφαιρο. Ανήκει στη δύναμη των ποδοσφαιρικών σωματείων της Ε.Π.Σ. Καρδίτσας, έχοντας υπάρξει μάλιστα ιδρυτικό της σωματείο το 1968. Αγωνίζεται ανελλιπώς στα τοπικά πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Καρδίτσας έχοντας ως μεγαλύτερη διάκριση την παρουσία του στην Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 1997-98.

Αξιοσημείωτοι άνθρωποι

Λένα Ζευγαρά, Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καρδιτσομαγούλα

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Καρδίτσας
Δήμος Καρδίτσας
Δαίδαλα Ινδίας

Η πόλη Δαίδαλα ήταν αρχαία ελληνική στρατιωτική αποικία στην Ινδία ή, κατ' άλλη αρχαία πηγή, στο σημερινό Πακιστάν. 

Κατά τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, βρισκόταν μεταξύ του Ινδού ποταμού και του όρους Βίνδυος (σημ. Vindhya) και ανήκε στο ελληνοϊνδικό βασίλειο του Μενάνδρου. Από τις πληροφορίες του Πτολεμαίου και του Στεφάνου του Βυζαντίου (ο οποίος αναφέρει την ύπαρξη τέτοιας πόλης στην Ινδία), φαίνεται πιο πιθανό πως ήταν αποικία Κρητών μισθοφόρων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αν και υπάρχει το ενδεχόμενο αυτοί να προέρχονταν από τη Λυκία. Δεν είναι βέβαιο αν ο οικισμός απέκτησε ποτέ τα χαρακτηριστικά πόλεως. 

Σύμφωνα με μαρτυρία του Ρωμαίου ιστορικού Κουρτίου, οικισμός με αυτό το όνομα βρισκόταν δυτικά του Ινδού, στους Παροπαμισάδες, στη θέση της σημερινής Bajaur του Πακιστάν. Κατά τον Ιουστίνο, ο οποίος φαίνεται να αντλεί πληροφορίες από τον Κούρτιο, από την πόλη ονομάστηκε και η γύρω περιοχή των Παροπαμισαδών Δαίδαλα και το κοντινά όρη Δαιδάλια.

Παραπομπές

Πηγές
 
 Κλαυδίου Πτολεμαίου Γεωγραφική υφήγησις

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Ινδίας
Νέα Μηχανιώνα

Η Νέα Μηχανιώνα είναι κωμόπολη του νομού Θεσσαλονίκης, πρώην έδρα του  ομώνυμου δήμου και δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Θερμαϊκού (Ν. 3852/2010, Πρόγραμμα "Καλλικράτης"). Έχει πληθυσμό 8.775 κατοίκους (2011) και βρίσκεται νοτιοδυτικά της Θεσσαλονίκης, στα ανατολικά παράλια του Θερμαϊκού κόλπου στην περιοχή της αρχαίας Αίνειας με υψόμετρο 30 μέτρα κοντά στο ακρωτήριο Τούζλα.

Ο σύγχρονος οικισμός, χτισμένος αμφιθεατρικά, δημιουργήθηκε το 1923 από Μικρασιάτες προερχόμενους κυρίως από τη Μηχανιώνα στην περιοχή της Κυζίκου της Μικράς Ασίας, στη Θάλασσα του Μαρμαρά.

Το κλίμα της είναι ήπιο, γι' αυτό και καλλιεργούνται πολλοί αμπελώνες. Η κύρια απασχόληση των κατοίκων είναι η αλιεία και διαθέτει μεγάλη ιχθυόσκαλα. Εκεί στεγάζεται η ΑΕΝ Μακεδονίας - Πλοιάρχων/Μηχανικών.

Εκκλησιαστικά η Νέα Μηχανιώνα υπαγόταν στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και από το 1974 στην Μητρόπολη Νέας Κρήνης που δημιουργήθηκε. Η κωμόπολη γιορτάζει τα εννιάμερα της Παναγίας, στις 23 Αυγούστου, με ένα μεγάλο πανηγύρι που το επισκέπτονται προσκυνητές από όλο τον νομό.

Εκπαίδευση 
1ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Μηχανιώνας (https://blogs.sch.gr/1dimnmich)

2ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Μηχανιώνας (https://blogs.sch.gr/2dimnmic)

1ο Γυμνάσιο Νέας Μηχανιώνας

2ο Γυμνάσιο Νέας Μηχανιώνας (https://2gym-n-michan.thess.sch.gr)

1ο ΓΕΛ Νέας Μηχανιώνας (http://lykeio-michanionas.gr)

ΑΕΝ Μακεδονίας Σχολή Πλοιάρχων (https://sites.google.com/site/aenmakpl)

ΑΕΝ Μακεδονίας Σχολή Μηχανικών (https://sites.google.com/site/aenmakmech)

Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Νέας Μηχανιώνας έχει ως εξής:

Παραπομπές

http://stavrakoudis.econ.uoi.gr/deth/to/53212301-nea-mikhaniona.html 

Δήμος Θερμαϊκού
Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Λαγκαδάς

Ο Λαγκαδάς είναι κωμόπολη της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης. Αποτελεί έδρα του ομώνυμου δήμου και έδρα της άλλοτε διοικητικής περιφέρειας της ομώνυμης επαρχίας. Έχει πραγματικό πληθυσμό 7.764 κατοίκους (). Βρίσκεται στο κέντρο της κοιλάδας της Μυγδονίας, από όπου πέρασε ο Μ. Αλέξανδρος για τις εκστρατείες του και ο Απόστολος Παύλος για την Θεσσαλονίκη και την Αθήνα.

Πληροφορίες 

Ο Λαγκαδάς βρίσκεται βορειοανατολικά της Θεσσαλονίκης, σε απόσταση 20 χιλιομέτρων περίπου από το κέντρο της και σε υψόμετρο 130μ. περίπου. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η λίμνη Κορώνεια ή Λαγκαδά και Αγίου Βασιλείου.

Οι κάτοικοι του Λαγκαδά συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821, με γνωστότερο αγωνιστή τον Σταύρο Τζανή, που πήρε μέρος σε πολλές μάχες στη νότιο Ελλάδα. Συνέπεια ήταν η καταστροφή της κωμόπολης ως αντίποινα. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα οι Λαγκαδιανοί προσέφεραν πολλά, με κυριότερο Μακεδονομάχο, τον οπλαρχηγό Χρήστο Δρεμλή.

Στην πόλη εγκαταστάθηκαν πολλές οικογένειες Μικρασιατών και Ανατολικοθρακών προσφύγων. Οι Θρακιώτες πρόσφυγες από τις Σαράντα Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης έφεραν μαζί τους ως κειμήλιο την εικόνα της Παναγίας Βηματάρισσας, που χρονολογείται από τον 15ο αιώνα και σήμερα φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Λαγκαδά.

Ο Λαγκαδάς είναι γνωστός για τα Αναστενάρια.

Αξιοθέατα 
Τα κονάκια των Αναστενάρηδων, έθιμο που τελείται 21-23 Μαϊου στην πόλη του Λαγκαδα
Το λαογραφικό μουσείο της Μητροπόλεως Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης.
Το βυζαντινό μουσείο Φάρος εκκλησιαστικής παράδοσης.
Το ποτάμι νοτιοδυτικά της κωμόπολης.
Η κεντρική πλατεία.
Το Μπίλλιο Πολιτιστικό Κέντρο στην είσοδο της κωμόπολης.
Τα Λουτρά Λαγκαδά στην νοτιοανατολική έξοδο, κοντά στην λίμνη Κορώνεια.
Το πάρκο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και ανακύκλωσης στην είσοδο της κωμόπολης.
Οι εκκλησίες, τα παρεκκλήσια και ο Ιερός Μητροπολιτικός Ναός της Αγίας Παρασκευής.
Η κεντρική εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα στον οικισμό "Παπακυριαζή".

Κλίμα
Ο Λαγκαδάς έχει ηπειρωτικό κλίμα με μεγάλο θερμοκρασιακό εύρος μεταξύ χειμώνα και καλοκαίρι. Στις 3 Αυγούστου 2021 ο μετεωρολογικός σταθμός του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών σημείωσε 47.1°C, τιμή η οποία ήταν η μέγιστη στην Ελλάδα από το δίκτυο των σταθμών του Αστεροσκοπείου.

Πληθυσμός
Η ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού του Λαγκαδά έχει ως εξής:

Αξιόλογοι Λαγκαδιανοί 

 Σταύρος Τζανής, αγωνιστής της Επανάστασης του 1821
 Μιχαήλ Βοσνακίδης, Μακεδονομάχος
 Χρήστος Δρεμλής, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
 Αντώνης Ρέμος, τραγουδιστής
Ηλίας Κλωναρίδης, τραγουδιστής

Αριθμητικά δεδομένα 

Διάφορες πληροφορίες αποστάσεων είναι οι εξής:
 Αποστάσεις από γειτονικά χωριά 

 Αποστάσεις αστικών κέντρων

Γειτονικές περιοχές

Συγκοινωνία 
Βόρεια του Λαγκαδά διέρχεται η Εγνατία Οδός (κόμβος 24) συνδέοντας τον με την Θεσσαλονίκη. Ο Λαγκαδάς συνδέεται με την Θεσσαλονίκη με την γραμμή 83 του ΟΑΣΘ. Επίσης με την γραμμή 91 για όλα τα γύρω γειτονικά χωριά.

Παραπομπές

Σημειώσεις 
 

Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμος Λαγκαδά
Λαγκαδας
Λουτροπόλεις της Ελλάδας
Πλαγιάρι

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε: Πλαγιάρι Γιαννιτσών

Το Πλαγιάρι (επίσημη ονομασία το Πλαγιάριον) είναι κωμόπολη του Δήμου Θέρμης στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης που βρίσκεται στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Έδρα του δήμου είναι η Θέρμη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Έχει υψόμετρο 135 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Πλαγιάρι βρίσκεται 22 χλμ. νοτίως του κέντρου της Θεσσαλονίκης, συνορεύει με το Αεροδρόμιο "Μακεδονία" και εκτείνεται μέχρι τον Θερμαϊκό Κόλπο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, υπάγεται διοικητικά στον  Δήμο Θέρμης και  κατά την Απογραφή του 2011 ο πραγματικός πληθυσμός του ανερχόταν σε 5.392 κατοίκους.

Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, ονομάζονταν Αγάθη. Κατά την Οθωμανική κατάκτηση η Αγάθη ερήμωσε και συνοικίστηκε από μουσουλμάνους. Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν μουσουλμανικό χωριό με το όνομα Ουζούν Αλί και μετονομάστηκε σε Πλαγιάρι το 1926. Σε όλη τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας ανήκε διοικητικά στο ναχιγιέ της Καλαμαριάς και φορολογικά στο χάσι του Λόγγου.

Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, το 1922 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή 36 οικογένειες από το Πλαγιάρι, το Σχολάρι και το Αγγελοχώρι της Ανατολικής Θράκης. Σε ανάμνηση του Πλαγιαρίου της Ανατολικής Θράκης οι πρόσφυγες κάτοικοι ονόμασαν τον καινούργιο οικισμό Νέο Πλαγιάρι.

Τα τελευταία χρόνια, μετά το σεισμό του 1978, το Πλαγιάρι γνωρίζει μεγάλη οικιστική ανάπτυξη και ο πληθυσμός του αυξήθηκε ραγδαία.

Παραπομπές 

Δήμος Θέρμης
Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκης

Η Χαλκηδόνα (Χαλκηδών) είναι κωμόπολη του Νομού Θεσσαλονίκης και αποτελούσε, έως την 31η Δεκεμβρίου 2010, έδρα του ομώνυμου δήμου, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καποδίστριας. Έχει μόνιμο πληθυσμό 3.094 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Παρότι η κωμόπολη έχει δώσει το όνομα της στον διευρυμένο δήμο Χαλκηδόνας έδρα του σημερινού δήμου είναι τα Κουφάλια. 

Η Χαλκηδόνα βρίσκεται βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης στη δυτική όχθη του Αξιού, κοντά στα όρια με τον νομό Πέλλας.

Ελληνιστική εποχή
Η Χαλκηδόνα, κατά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν ένα από τα σπουδαιότερα και μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της Μακεδονίας καθώς εκεί βρισκόταν το νομισματοκοπείο και το λιμάνι. Φυσικά η περιοχή δεν ονομαζόταν Χαλκηδόνα αλλά Ίχνες (Ἴχναι).

Βυζαντινή εποχή
Κατά την βυζαντινή εποχή, η Χαλκηδόνα ήταν μια κατοικήσιμη περιοχή στην οποία υπήρχε και υπάρχει ακόμη και σήμερα ένα νεκροταφείο της περιόδου στο οποίο μάλιστα φημολογείται πως ήταν ενταφιασμένοι Βογόμιλοι. Επίσης υπάρχει και Ιερός Ναός των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου ο οποίος χρονολογείται κατά την Μεταβυζαντινή περίοδο. Ο Ναός σύμφωνα με το Φ.Ε.Κ./665/1988 τ.Β΄ θεωρείται διατηρητέο αρχαιολογικό μνημείο.

Οθωμανική εποχή
Κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας η Χαλκηδόνα ονομάστηκε Γιάλετζικ από τους Τούρκους το 1430 (όταν δηλαδή κατέλαβαν την Θεσσαλονίκη και τις γύρω περιοχές). Οι Τούρκοι, λέγεται, την ονόμασαν έτσι μεταφράζοντας ή παραφράζοντας κάποιες από τις παρακάτω πιθανές ονομασίες Στενό Πέρασμα, Γυμνοχώρι ή Ανεμοδαρμένο.

Εγκατάσταση προσφύγων
Το 1926, μετά από απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, το χωριό μετονομάστηκε σε Νέα Χαλκηδόνα. Αυτό συνέβη επειδή είχε πραγματοποιηθεί ανταλλαγή πληθυσμού κατά την οποία εγκαταστάθηκαν στη Χαλκηδόνα: 

150 οικογένειες από την Χαλκηδόνα Σιλιβρίας (Καντίκιοϊ/Kadiköy)
40 οικογένειες από τον Πύργο της Ανατολικής Θράκης.
30 οικογένειες από το Γενίκιοϊ και Νεοχώρι της Χηλής Μ. Ασίας.
20 οικογένειες από την περιοχή Τσολού της Μ. Ασίας.
7 από την Προύσα της Μ. Ασίας.

Αργότερα εγκαταστάθηκαν στη Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκης Σαρακατσάνοι καθώς και οικογένειες από τη Δυτική Μακεδονία.

Παραπομπές

Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμος Χαλκηδόνος
Κύμινα

Τα Κύμινα είναι κωμόπολη της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης και απέχει 23 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη. Παλαιότερα ονομαζόταν Γιοντζίδα. Έχει πληθυσμό 3.652 κατοίκους (περίπου 4.000) σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι πρώην έδρα του Δήμου Αξιού.

Αποτελεί οικισμό της Δημοτικής κοινότητας Κυμίνων, που ανήκει στη Δημοτική ενότητα Αξιού, του Δήμου Δέλτα και είναι ενωμένα οικιστικά με τα Νέα Μάλγαρα, στη δυτική όχθη του Αξιού. Στα Κύμινα υπάρχουν δύο Δημοτικά Σχολεία, ένα Γυμνάσιο και ένα Γενικό Λύκειο. Παλαιότερα το χωριό ήταν βάλτος.

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμος Δέλτα
Μελίκη

Η Μελίκη είναι κωμόπολη του νομού Ημαθίας και έδρα του ομώνυμου δήμου. Έχει μόνιμο πληθυσμό 3.116 κατοίκων ().

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Η Μελίκη βρίσκεται ανατολικά της Βέροιας σε απόσταση 23 χλμ. από το κέντρο της. Ιστορικά συμπεριλαμβάνεται στους ελληνόφωνους αγροτικούς οικισμούς της περιοχή του Ρουμλουκιού και ο αρχικός πυρήνας του χρονολογείται κατά τους βυζαντινούς χρόνους. Ακόμη, κατά τον 17ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στη Μελίκη άτομα που προερχόταν από την περιοχή των Χασίων και των Αντιχασίων.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, στον οικισμό διαχείμαζαν οικογένειες Βλάχων κτηνοτρόφων από την περιοχή του Βερμίου, ενώ ο μόνιμος πληθυσμός ανερχόταν σε 525 κατοίκους. Μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, εγκαταστάθηκαν στη Μελίκη άτομα προερχόμενα από τη Σκάφη Κοζάνης. 

Στη σημερινή εποχή ο πληθυσμός της Μελίκης αποτελείται από γηγενείς Μακεδόνες, απόγονους προσφύγων από τη Θράκη (κυρίως από το χωριό Κoστί) και άτομα βλάχικης καταγωγής. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και τη μελισσοκομία. Οι δεντροκαλλιέργειες, π.χ. ροδακινιές, είναι επίσης βασικός τομέας απασχόλησης των κατοίκων.

Πολιτισμός 
Στη Μελίκη λαμβάνουν χώρα τα έθιμα των Αναστεναρίων και του Καλόγερου, τα οποία έφεραν στην περιοχή οι Θρακιώτες πρόσφυγες. Στην κωμόπολη εδρεύουν ο Λαογραφικός Όμιλος Μελίκης και Περιχώρων, καθώς και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Θρακιωτών. Επίσης λειτουργεί από το 2011 το Εθνογραφικό Κέντρο Γιώργη Μελίκη.

Προσωπικότητες 
Η Μελίκη αποτελεί τόπο γέννησης ή καταγωγής του λαογράφου Γιώργη Μελίκη, των ποδοσφαιριστών Τάκη Καραγκιοζόπουλου, Αντώνη Νατσούρα και Κώστα Παυλόπουλου, της πρώην αθλήτριας και νυν προπονήτριας χάντμπολ Γρηγορίας Γκόλια, του πετοσφαιριστή Θάνου Τερζή και των πολιτικών Μιχάλη Χαλκίδη και Τάσου Μπαρτζώκα.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Ημαθίας
Δήμος Αλεξάνδρειας
Ανάγλυφον ψηφίσματος Σαμίων

Το Ψήφισμα των Σαμίων είναι αττικό ανάγλυφο. Το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο τμήμα ανακαλύφτηκε το 1888 στις ανασκαφές της Ακρόπολης, ενώ δύο άλλα τμήματα είχαν ήδη βρεθεί το 1876 στο θέατρο του Διονύσου. Ένα τέταρτο τμήμα ανακαλύφτηκε αργότερα, πιθανώς ανάμεσα στα ευρήματα από τις ανασκαφές της Ακρόπολης, και προστέθηκε το 1903. Φυλάσσεται στο Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα με αύξοντα αριθμό καταλόγου 1333.

Περιγραφή 
Η στήλη, της οποίας διακοσμητικό στοιχείο αποτελεί το ανάγλυφο, είναι κατασκευασμένη από μάρμαρο Πεντέλης. Έχει συνολικό ύψος 1,65 μέτρα, και πλάτος 52 ως 55 εκατοστά. Η ανάγλυφη παράσταση περιβάλλεται από προεξέχον οριζόντιο επιστύλιο που υποστηρίζεται από δύο πλάγιες λεπτές παραστάδες με κορωνίδα. Παρουσιάζει την θεά Αθηνά στα δεξιά και την θεά Ήρα στα αριστερά. Η Αθηνά σφίγγει το χέρι της Ήρας. Κάτω από το ανάγλυφο είναι σκαλισμένα τρία Αθηναϊκά ψηφίσματα της Βουλής και του δήμου των Αθηναίων, τα οποία έχουν πλήρως μελετηθεί και μεταφραστεί.

Φέρει τις εξής επιγραφές: «ΚΗΦΙΣΟΦΩΝ ΠΑΙΑΝΕΥΣ ΕΓΡΑΜΜΑΤΕΥΕ» και «ΣΑΜΙΟΙΣ ΟΣΟΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟ ΤΟ ΑΘΗΝΑΙ ΩΝ ΕΓΕΝΟΝΤΟ».

Ιστορικό υπόβαθρο 
Μετά την καταστροφή στους Αιγός Ποταμούς, μόνον οι Σάμιοι παρέμειναν πιστοί σύμμαχοι στους Αθηναίους. Ο δήμος των Σαμίων εξόρισε από την πόλη τους ολίγαρχους και έστειλε δύο πρέσβεις στην Αθήνα, προσφέροντας εκ νέου την βοήθειά τους για να συνεχιστεί ο αγώνας. Το 404 π.Χ. ο Λύσανδρος πολιόρκησε και κατέλαβε την πόλη των Σαμίων, εξόρισε με την σειρά του τον δήμο και επανέφερε την ολιγαρχία. Μετά την επαναφορά της δημοκρατίας στην Αθήνα, οι Αθηναίοι έκαναν ψήφισμα προς τιμήν των εξόριστων Σαμίων δημοκρατών. Το προκείμενο έργο τέχνης είναι σπουδαιότατης σημασίας για την κατανόηση των γεγονότων των τελευταίων χρόνων του Πελοποννησιακού πολέμου.

Ερμηνεία 
Το ανάγλυφο ανήκει στην τάξη των διακοσμητικών καλλιτεχνημάτων, που χρησίμευαν ως συμπληρωματικό ή επεξηγητικό στοιχείο στήλης ψηφίσματος. Ως γνωστό, η θεά Αθηνά αντιπροσωπεύει την πόλη της Αθήνας, ενώ η θεά Ήρα ήταν η προστάτιδα της Σάμου. Η συμβολική χειραψία επιβεβαιώνει την εκτίμηση των Αθηναίων προς τους πιστούς συμμάχους και αποδεικνύει την συμμαχία μεταξύ των δύο πόλεων.

Ιστορική τοποθέτηση 
Το ανάγλυφο περιέχει τρία ψηφίσματα. Το πρώτο ψήφισμα χρονολογείται επί άρχοντος Αλεξίου το 405/404 π.Χ.. Η χάραξη των τριών ψηφισμάτων και του ανάγλυφου έγινε ταυτόχρονα με το ψήφισμα των τελευταίων δύο ψηφισμάτων, τα οποία χρονολογούνται επί άρχοντος Ευκλείδιου το 403/402 π.Χ.. Η μορφή της Ήρας μπορεί να ανάγεται σύμφωνα με τους Πέτερσεν και Κολλινιόν στην Ήρα του Αλκαμένη.

Δείτε επίσης 
 Ανάγλυφον ψηφίσματος Μεσσηνίων

Παραπομπές

Πηγές 

 
 
 
 

Ανάγλυφα
Μουσείο Ακρόπολης
Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Αδάμ Κορέλας

Ο καπετάν Αδάμ Κορελάς ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από το Αρκουδόρεμα της επαρχίας Καρύταινας. Υπήρξε από τους φημισμένους στρατιωτικούς και είχε ιδιαίτερη πολεμική τέχνη, πολεμώντας μόνο τη νύχτα. Τις υπηρεσίες που πρόσφερε και τα ανδραγαθήματα που άφησε διηγείται ο Χρυσανθακόπουλος στα απομνημονεύματά του. Κατά την εποχή των Αράβων ο Κορέλας διέπρεψε. Στις μάχες ήταν περίφημος για τη γενναιότητα του. Οι στρατιώτες του ήταν από τους καλύτερους. Οι Αρκουδορεματίτες φάνηκαν χρήσιμοι στις μάχες στα φρούρια της Μεσσηνίας και απέκτησαν φήμη παλικαριάς.

Αναφορές

Αγωνιστές του 1821
Συνώνυμο

Γενικά με τον αρχαίο ελληνικό και σήμερα διεθνή χαρακτηρισμό συνώνυμα ή συνώνυμες λέξεις, (σύνθετη λέξη: συν + όνομα), φέρονται εκείνες που είναι μεν διαφορετικές μεταξύ τους πλην όμως παρουσιάζουν την ίδια περίπου σημασία σε αντιδιαστολή με τα ταυτόσημα ή ταυτόσημες λέξεις που φέρονται με την ίδια εντελώς σημασία.

Τα συνώνυμα απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή διότι μπορεί να εκφράζουν το ίδιο νόημα πλην όμως με κάποιες διαφορές χρηστικές  π.χ. άγω και φέρω. όπου η μητέρα φέρει στην αγκαλιά το παιδί της, αλλ΄ όμως δεν το άγει, ή ο στρατηγός άγει το στρατό και δεν το φέρει. Συνώνυμες λέξεις μπορεί να είναι διάφορα μέρη του λόγου όπως ουσιαστικά, επίθετα, ρήματα, κ.λπ. π.χ. ακούω - αφουγκράζομαι, άγω - φέρω, βλέπω - παρατηρώ - αγναντεύω, ξημέρωμα - χάραμα, κ.λπ., ή μεταξύ καθαρεύουσας και δημοτικής όπως θύρα - πόρτα , δίχως - χωρίς κ.λπ.

Συνώνυμες λέξεις παρατηρούνται σ΄ όλες τις γλώσσες του κόσμου. Αιτίες δημιουργίας τους κατά τους γλωσσολόγους των οποίων αποτελεί αντικείμενο έρευνας είναι:
 Νεότερη δημιουργία λέξης σαφέστερη και εκφραστικότερη, 
 Σημασιολογική σύμπτωση νεότερης με παλαιότερη λέξη
 Πολιτογράφηση ξένης λέξης ή άλλης εγχώριας διαλέκτου, (π.χ. ευχαριστώ - μερσί, εντάξει - οκέι).
Συνέπεια αυτών είναι να δημιουργείται ένας τεράστιος πλούτος συνωνύμων λέξεων ανάλογα με τον πλούτο της γλώσσας που απαντάται, για παράδειγμα στη νεοελληνική το ξυλοκόπημα κάποιου μπορεί ν΄ αναφερθεί ως: τον βάρεσε, ή τον χτύπησε, ή τον έδειρε, ή τον ξυλοφόρτωσε, ή τον μπαγλάρωσε, ή τον τσάκισε, ή τον έλιωσε, ή τον πέθανε, ή τον σάπισε στο ξύλο, κ.λπ.

Τέλος τα συνώνυμα επειδή μπορεί ν' αποτελούν ιδιαίτερο πρόβλημα, στη διπλωματία και στους μεταφραστές αποφεύγονται, κάνοντας χρήση των βασικότερων κατ' έννοια λέξεων.

Σημειώσεις
Στη ρητορική και στη ποίηση τακτικά χρησιμοποιούνται λέξεις συνώνυμες στη σειρά για περισσότερη έμφαση. Στα ορθογραφικά κυρίως λεξικά  παρουσιάζονται οι λέξεις με τις συνώνυμές τους. Σε χρήση ονομάτων ο όρος συνώνυμο αποδίδεται ως συνονόματος (π.χ. όνομα Παππού και εγγονού, ή μεταξύ ξαδελφών, ή διάφορο λεγόμενη τότε τυχαία συνωνυμία).
 Με τα συνώνυμα είχε ασχοληθεί στην αρχαιότητα ο Αριστοτέλης.

Δείτε επίσης

Συνώνυμο (ταξινόμηση)
Αντώνυμο

Γλωσσολογία
Γραμματική
Διπλωματία
Λεξικογραφία
Ρητορική
Τύποι λέξεων
Φυλακτό Έβρου

Το Φυλακτό είναι χωριό του Νομού Έβρου και του Δήμου Σουφλίου. Έχει πραγματικό πληθυσμό 176 κατοίκους.

Το Φυλακτό δημιουργήθηκε από Έλληνες πρόσφυγες στις 5 Οκτωβρίου 1922. Οι πρόσφυγες κατάγονταν από τα χωριά Γιακούμπ Μπέη, Μακρά Γέφυρα και Καλύκη (Καβακλί).

Βρίσκεται 48 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Αλεξανδρούπολης επί της Εθνικής Οδού 51 (Αρδανίου - Καστανιών), κοντά στη δυτική όχθη του Έβρου. Στο Φυλακτό βρίσκεται ένα από τα καλύτερα διατηρημένα απολιθωμένα δάση της Ευρώπης (έχει βρεθεί κορμός δρυός 20 μέτρων) και το παλαιότερο της Ελλάδας, με ηλικία περίπου 40 εκατομμυρίων ετών.

Παραπομπές

Δήμος Σουφλίου
Χωριά του νομού Έβρου
Αλέκος Τζανετάκος

Ο Αλέκος Τζανετάκος (1937-2010) ήταν Έλληνας ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και σεναριογράφος. Ήταν ευρύτατα γνωστός και ως "ο καρπαζοεισπράκτορας", παρατσούκλι που του έδωσε ο κόσμος για τις καρπαζιές που έτρωγε στους κινηματογραφικούς του ρόλους.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στα Μανιάτικα του Πειραιά το 1937. Σπούδασε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν και στην Ανωτέρα Σχολή Κινηματογράφου του Λυκούργου Σταυράκου. Έκανε ντεμπούτο στο θέατρο το 1957 με τον θίασο των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου στο έργο «Οι δικοί μας άνθρωποι», ενώ με το Περιφερειακό Θέατρο Θεσσαλονίκης του Κώστα Χατζίσκου εμφανίστηκε και σε ρόλους κλασικού ρεπερτορίου.

Πρώτη φορά εμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη στην κωμωδία του Γρηγόρη Γρηγορίου «Η αρπαγή της Περσεφόνης» (1956), σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Αργότερα συμμετείχε σε αρκετές ταινίες όπως «Ο Ηλίας του 16ου», «Ο μπαμπάς μου ο τεντιμπόις», «Ο τρελοπενηντάρης», «Μερικοί το προτιμούν κρύο», «Νόμος 4000» κ.ά.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 αποσύρθηκε από το θέατρο και ασχολήθηκε με τη συγγραφή σεναρίων για βιντεοταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε ο ίδιος. Ο Τζανετάκος ήταν και οδηγός αγωνιστικών αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών παίρνοντας μέρος στα πανελλήνια πρωταθλήματα και αγώνες της εποχής και σημειώνοντας πολλές νίκες.

Ο ηθοποιός ταλαιπωρούταν κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του από σοβαρά προβλήματα υγείας, με αποκορύφωμα μία εγχείρηση ανευρύσματος στην κοιλιακή αορτή τον Νοέμβριο του 2009. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 73 ετών τον Απρίλιο του 2010.

Φιλμογραφία

Θεατρικές Παραστάσεις 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Παραπομπές 

Έλληνες σεναριογράφοι
Έλληνες οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Lockheed SR-71 Blackbird

Το SR-71 Blackbird (κότσυφας) είναι ένα αεροσκάφος αναγνώρισης κατασκευασμένο στις ΗΠΑ. Το SR-71 κατασκευάστηκε από την Lockheed Skunk Works και συγκεκριμένα από τον Κλάρενς Τζόνσον (Clarence Johnson), σχεδιαστή της εταιρείας και υπεύθυνο για πολλά Black projects της Lockheed. Η πρώτη του πτήση πραγματοποιήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1964, ενώ το 1998 αποσύρθηκε για διάφορους πολιτικούς λόγους. 

Η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία το είχε στις υπηρεσίες του για 35 χρόνια, ενώ και η ΝΑΣΑ το χρησιμοποίησε στο εργαστήριο πτητικών ερευνών της.

Αξιοσημείωτο είναι ότι 12 από τα 32 αεροπλάνα που κατασκευάστηκαν, καταστράφηκαν σε ατυχήματα.

Ιστορία 
Το Blackbird σχεδιάστηκε για λογαριασμό της CIA από τον Clarence Johnson, σχεδιάστη της Lockheed και διευθυντή της εταιρίας Skunk Works, παρακλάδι της Lockheed, η οποία είχε αναλάβει τα προγράμματα με το όνομα Black Project. Κανονικά το αεροπλάνο είχε την ονομασία RS-71 αλλά κατά την ανακοίνωση του, ο πρόεδρος των ΗΠA Λίντον Τζόνσον το ανέφερε ως SR-71 το οποίο έμεινε στην συνέχεια.

Το 1990 αποσύρθηκε λόγω πολιτικών αιτίων, αλλά η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ το χρησιμοποίησε μέχρι το 1998.

Το αεροσκάφος 
Το SR-71 σχεδιάστηκε σαν ένα αεροπλάνο μακράς ακτίνα αναγνωριστικό το οποίο μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητες πάνω από 3,2 Mach (3.398,4 km/h) και στα 85.000 πόδια (25,9 χιλιόμετρα). Είναι το μοναδικό στρατιωτικό αεροπλάνο το οποίο μπορούσε να πετά για ώρες με υπερηχητική ταχύτητα.

Δείτε επίσης

Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του SR-71 
Lockheed A-12
Lockheed YF-12
Lockheed D-21

Αεροσκάφη με παρόμοιο ρόλο 
Bristol 188
Tsybin RSR

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 SR-71.org Eπίσημη ιστοσελίδα
 SR-71 Flight Manual

Αναγνωριστικά αεροσκάφη
SR-71
Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Ιωσήφ Φιλάγρης

Ο Ιωσήφ Φιλάγρης ή Φιλάγριος ήταν λόγιος κληρικός από την Κρήτη ο οποίος δραστηριοποίηθηκε έντονα κατά της προσέγγισης της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε στον Χάνδακα το 1335 και το κοσμικό του όνομα ήταν Ιωάννης.  Σπούδασε ρητορική, φιλοσοφία, λογική και ηθική. Γύρω στο 1362 έγινε μοναχός στην Μονή των Τριών Ιεραρχών (το πιθανότερο είναι ότι η μονή ανακαινίσθηκε από τον Φιλάγρη, αναφέρεται όμως και ως κτήτορας της) στο όρος Κόφινα της νότιας Κρήτης. Συμμετείχε στη δογματική διαμάχη ορθοδόξων και λατινοφρόνων στα τέλη του 14ου αιώνα που είχε μεταφερθεί και στην Κρήτη. Στράφηκε κυρίως κατά των δύο σημαντικότερων ενωτικών της εποχής του, του Δημητρίου Κυδώνη και του Εμμανουήλ Καλέκα. Είχε στενές σχέσεις με τον αντιρρητικό θεολόγο και ησυχαστή Ιωσήφ Βρυέννιο κυρίως από τότε που ο τελευταίος έφτασε στην Κρήτη από την Κωνσταντινούπολη, λόγω της αντιλατινικής και ανθενωτικής στάσης και των δύο. Πέθανε στις αρχές του 15ου αιώνα.

Όλο σχεδόν το συγγραφικό έργο του Φιλάγρη παραδίδεται με το χειρόγραφο ελληνικό κώδικα αριθ.30 της Βιβλιοθήκης Angelicum της Ρώμης, ο οποίος γράφηκε μεταξύ του 1370 και του 1383/1384. Το περιεχόμενο αυτού του κώδικα μπορεί να διαιρεθεί σε θεολογικό (αντιρρητικά έργα, ομιλίες, διάφορες πραγματείες με θεολογικό περιεχόμενο) και φιλολογικό (κείμενα φιλοσοφικά, επιστολές, ποιήματα, σχόλια). Έργο του θεωρείται και ο κώδικας Burney 50 του Βρετανικού Μουσείου που γράφτηκε το 1361-1362.

Πηγή
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα,τ.51

Βυζαντινοί λόγιοι
Ορθόδοξοι λόγιοι
Κομερσάντ

Η Κομερσάντ (ρωσικά: Коммерсантъ, ΔΦΑ: [kəmʲɪrˈsant], δηλαδή «Ο Επιχειρηματίας») είναι ημερήσια εφημερίδα της Ρωσίας. Κυκλοφορεί από το 2005, ενώ η καθημερινή  κυκλοφορία της είναι γύρω στα 131.000 αντίτυπα.

Ιστορικό 
Η εφημερίδα αρχικά ιδρύθηκε το 1909 και έκλεισε μετά την μπολσεβικική κατάληψη της εξουσίας και την καθιέρωση της λογοκρισίας, το 1917. Το 1989, με την απαρχή της ελευθερίας του Τύπου στην Ρωσία, η εφημερίδα είχε αποκατασταθεί υπό την ιδιοκτησία του επιχειρηματία και του δημοσιολόγου Βλαντιμίρ Γιάκοβλεφ. Το 1997, ο Μπόρις Μπερεζόφσκι, μέλος της "οικογένειας" του τότε προέδρου της Ρωσίας, Μπορίς Γιέλτσιν, αγόρασε τον εκδοτικό οίκο «Κομερσάντ», ο οποίος περιλάμβανε το «Κομερσάντ-Ημερησίως» (Коммерсантъ-Daily), καθώς και άλλα δύο σημαντικά περιοδικά, το «Κομερσάντ-Βλαστ» (εξουσία) και το «Κομερσάντ-Ντένγκι» (χρήμα). Επίσης περιλαμβάνει τα ψυχαγωγικά περιοδικά «Ντομοβόι», «Αφτοπιλότ» και «Μολοτόκ». Στις 14 Ιουλίου 2005, ο Μπερεζόφσκι απέλυσε τον Γενικό Διευθυντή της εφημερίδας, τον Αντρέι Βασίλιεφ και τον αρχισυντάκτη της εφημερίδας, τον Αλεξάντερ Στουκάλιν, σε μια κίνηση προετοιμασίας για τις προεδρικές εκλογές του 2008. Τον Ιανουάριο του 2005 η εφημερίδα δημοσίευσε κενές σελίδες σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το διάταγμα της ΔΕΚ η εφημερίδα να δημοσιεύσει ότι η ιστορία με την κρίση της τράπεζας "Άλφα" δεν είναι αληθής. Το μοναδικό άρθρο αυτού του έντυπου ήταν αυτό που δημοσιεύτηκε ανάποδα στην πρώτη σελίδα. Ο τίτλος του άρθρου «Полный истец» (Πλήρης Ενάγων) είχε μικρή σημασία, αλλά ομοιοκατάληκτη με την ρωσική βρισιά «Полный пиздец» (Πλήρης καταστροφή). Μετά ο Μπερεζόφσκι πούλησε τον εκδοτικό οίκο σε ένα παλιό φίλο του  και συνεργάτη, τον Μπάντρι Παταρκατσισβίλι, ο οποίος ήταν ο πρόεδρος της εφημερίδας υπό την ηγεσία του. Τον Αύγουστο του 2006, ο Παταρκατσισβίλι πώλησε τον εκδοτικό οίκο στον Αλισέρ Ουσμάνοφ, επικεφαλής της Γκαζπρόμ (Газпром). Μετά από διαφωνία με του Ουσμάνοφ, ο Βλαντισλάφ Μποροντούλιν, ο οποίος ήταν ο κύριος συντάκτης, παραιτήθηκε από την θέση του. Από τον Φεβρουάριο του 2009 η εφημερίδα άρχισε να τυπώνεται και στη Μεγάλη Βρετανία.

Σκάνδαλα 
Τον Ιανουάριο του 2000 η εφημερίδα κρίθηκε ένοχη  για συκοφαντική δυσφήμιση κατά του Ρώσου επιχειρηματία, Άλεξ Κονανίχιν, και διατάχθηκε να καταβάλει αποζημίωση 3 εκατομμύρια δολάρια. Τον Μάιο του 2009 ένας Ρώσος βουλευτής και επιχειρηματίας, ο Ολέγκ Μιχέγεφ, είχε μηνύσει την εφημερίδα ζητώντας αποζημίωση 217 εκατομμύρια δολάρια, υποστηρίζοντας ότι ένα άρθρο της εφημερίδας για την τράπεζά του της είχε προξενήσει ζημιές.

Παραπομπές

Εφημερίδες στη ρωσική γλώσσα
Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Μόσχα
Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Ρωσική Αυτοκρατορία
Άντισσα Ινδίας

Για την αρχαία ελληνική πόλη Άντισσα, πληροφορίες αντλεί ο Στέφανος Βυζάντιος από τον Φίλωνα και τον Δημοδάμα τον Μιλήσιο (στρατηγό του Σελεύκου Α'). . Για την ύπαρξη της πόλης δεν υπάρχει ουδεμία άλλη πληροφορία και συνεπώς δεν έχει εξακριβωθεί και η σημερινή της θέση.

Σημειώσεις

Πηγές
 Στεφάνου Βυζαντίου, Εθνικά.
 Johann Gustav Droysen, Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Ινδίας
Εναργίτης

Ο εναργίτης (αγγλικά: enargite) είναι θειούχο και αρσενικούχο ορυκτό του χαλκού. Το όνομα τού αποδόθηκε από την αρχαία ελληνική λέξη εναργής, λόγω της σαφήνειας των επιπέδων σχισμού που εμφανίζει.

Είναι ορυκτό συχνά εμφανιζόμενο σε αποθέσεις υδροθερμικών φλεβών μέσων θερμοκρασιών. Εμφανίζεται, επίσης, ως απόθεση στα τελευταία στάδια μεταλλογένεσης χαμηλών θερμοκρασιών. Στην περίπτωση που στη σύνθεσή του συμμετέχει κασσίτερος σχηματίζεται το ορυκτό σταννοεναργίτης (από το stannum, τη λατινική λέξη για τον κασσίτερο).

Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο σιδηροπυρίτης, ο σφαλερίτης, ο γαληνίτης, ο βορνίτης, ο τενναντίτης, ο χαλκοσίνης, ο κοβελλίνης, ο βαρύτης και ο χαλαζίας.

Ως ορυκτό είναι ευρέως διαδεδομένο και σε πολλές χώρες αποτελεί σημαντικό μετάλλευμα χαλκού, συνήθως όμως δεν εμφανίζει καλοσχηματισμένους κρυστάλλους. Σημαντικές αποθέσεις του (με καλοσχηματισμένους κρυστάλλους) απαντούν στο Τσουμέμπ της Ναμίμπια, στο Περού (περιοχές Morococha, όπου αποτελεί χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL), Cerro de Pasco, Mina Luz (με εξαιρετικά καλοσχηματισμένους κρυστάλλους), στη Χιλή, στην Αργεντινή, τις Φιλιππίνες (νήσος Λουζόν), την Ιαπωνία (Χοκκάιντο), τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Σερβία (περιοχή Bor), τη Σαρδηνία, την Αυστρία και τις ΗΠΑ (Πολιτείες Κολοράντο και περιοχή Μπιουτ (Butte) της Μοντάνα.

Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Χαλκιδικής (Μαδέμ-Λάκκος), στα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, Ιλάριον Νο 50, Πλάκα, Αδάμη Νο 2, Σούνιο (Αγ. Βαρβάρα, «Μαρία») και στη Θράκη (περιοχή Ξάνθης, σε χαλκοχρυσούχες αποθέσεις εντός πορφυριτών.

Πηγές
Handbook of ΝMineralogy
Mindat.org
Webmineral.com

Δείτε επίσης
Κατάλογος ορυκτών
Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
 Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Παραπομπές

Εναργιτης
Ορυκτά του θείου
Ορυκτά του χαλκού
Μιχαήλ Κοτσονόπουλος

Ο Μιχαήλ Κοτσονόπουλος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από την Τριπολιτσά. Πολέμησε στην πολιορκία της ιδιαίτερης πατρίδας του. Έπειτα πήγε στην πολιορκία του Ναυπλίου πριν από την εισβολή του Δράμαλη, έχοντας μικρό σώμα στρατιωτών. Μετά την εισβολή του Δράμαλη, όλοι οι Τριπολιτσιώτες εξεστράτευσαν κατά την θέση Πόρτες και Νιοχωράκι. 

Τον βρήκε ο Κολοκοτρώνης όταν περνούσε από τις Καρυές και το Νιοχωράκι, και ο Κοτσονόπουλος έδειξε στον αρχηγό την θέση που ήταν οι στρατιώτες, και εκείνος τους οδήγησε να πάνε στον στρατηγό Πλαπούτα στο Σχοινοχώρι. Από κει ο Κολοκοτρώνης έστειλε πίσω τον Βάρβογλη για τροφές. Ο Κοτσονόπουλος ακολούθησε τον Πλαπούτα μέχρι της πτώσης του Ναυπλίου.

Πηγές
 

Αγωνιστές του 1821
Νέος Μυλότοπος Πέλλας

Ο Νέος Μυλότοπος είναι χωριό της Περιφεριακής ενότητας Πέλλας, πρώην έδρα του δήμου Κύρρου και νυν έδρα της ομώνυμης δημοτικής ενότητας του δήμου Πέλλας. Έχει πραγματικό πληθυσμό 2.605 κατοίκους (). Ο Νέος Μυλότοπος βρίσκεται νοτιοανατολικά της Έδεσσας και 5 χλμ. δυτικά των Γιαννιτσών. 
Πάνω από το χωριό, βρίσκεται η αρχαία πόλη Κύρρος, άποικοι της οποίας με διαταγή του Σελεύκου Α΄ του Νικάτορος, ίδρυσαν ομώνυμη πόλη στη βόρεια Συρία το 300 π.Χ. Ο Νέος Μυλότοπος είναι νεοϋδρυθέν χωριό. Το 1924 ήρθαν οι πρώτοι κάτοικοι, πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, κυρίως από το χωριό Κιορούμτζε και την Ανατολική Θράκη (Ελλήσποντος). Το 1972 συνενώθηκε με τον παραδοσιακό οικισμό της Κρώμνης. 
Στο χωριό υπάρχει Παιδικός σταθμός, νηπιαγωγείο Δημοτικό Σχολείο Γυμνάσιο Στάδιο. Επίσης Υπάρχει Ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Και Ιωάννου Του Θεολόγου Το Χωριό Έχει Και Δύο Πολιτιστικούς Συλλόγους. Τον πολιτιστικό Σύλλογο Κρώμνης "Άγιος Νικόλαος" και τον Πολιτιστικό Σύλλογο "Οι Καππαδόκες".

Δήμος Πέλλας
Χωριά του νομού Πέλλας
Ροδολίβος

Το Ροδολίβος είναι κωμόπολη του Νομού Σερρών και έδρα του Δήμου Αμφίπολης. Προηγουμένως ήταν έδρα του ομώνυμου δήμου, της επαρχίας Φυλλίδος. Έχει μόνιμο πληθυσμό 2.072 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται νοτιοανατολικά των Σερρών, στους πρόποδες του Παγγαίου.

Κοινότητα

Κοινότητα 
Το Ροδολίβος είχε γίνει αυτόνομη κοινότητα Κοινότητα Ροδολείβους στις 04/01/1920, ενώ το 1940 το όνομα άλλαξε ορθογραφία σε Κοινότητα Ροδολίβους. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, η κοινότητα έγινε δήμος στις 24/07/1996 με συνένωση σε αυτή, τον κοινοτήτων Δομίρου και Μικρού Σουλίου. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης ο Δήμος Ροδολίβους εντάχθηκε στον νέο δήμο Αμφίπολης και αποτελεί τη δημοτική ενότητα Ροδολίβους. Το Ροδολίβος ορίστηκε έδρα του διευρυμένου δήμου. Από το Ροδολίβος κατάγονταν οι Μακεδονομάχοι οπλαρχηγοί Λεωνίδας Μαλαμίδης, Βασίλειος Τσουβαλτζής, Γρηγόριος Ευθυμίου και Δημήτριος Χαρίσης.

Ιστορία

Αρχαιότητα 
Στον λόφο του «Αγίου Αθανασίου», που υψώνεται πλάι στα τελευταία σπίτια του Ροδολίβους, μαρτυρείται η ύπαρξη αρχαίου πολίσματος, με εντυπωσιακή διάρκεια ζωής από τη θρακομακεδονική εποχή ως τα νεότερα χρόνια. Σε μικρή επίσης απόσταση ΝΑ της κωμόπολης, στη θέση «Κουριά», εντοπίστηκε η τοποθεσία ενός άλλου αρχαίου πολίσματος. Από τις δυο αυτές θέσεις προέρχονται τέσσερες επιγραφές των αυτοκρατορικών χρόνων (2ου-3ου μ.Χ. αιώνα). Από άποψη αρχαίας τοπογραφίας, χρήζει αναφοράς το ότι τα πολίσματα βρίσκονταν στο έδαφος της αρχαίας φυλετικής περιοχής της Ηδωνίδας, πάνω στην Εγνατία οδό και από το 42 π.Χ. υπάγονταν διοικητικά στη γειτονική ρωμαϊκή αποικία των Φιλίππων, της οποίας τα όρια του territorium (επικράτειας) έφταναν δυτικά μέχρι εκεί.

Προσωπικότητες 
 Γεννήθηκαν στο Ροδολίβος
 Γρηγόριος Ευθυμίου, Έλληνας οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα
 Λεωνίδας Μαλαμίδης, Έλληνας οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα
 Οικουμενικός Πατριάρχης Νεόφυτος Η΄
 Ευάγγελος Στράτης, Έλληνας εκπαιδευτικός
 Βασίλειος Τσουβαλτζής, Έλληνας οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα
 Στέργιος Φραστανλής, Έλληνας πολιτικός, Δήμαρχος Αμφίπολης
 Δημήτριος Χαρίσης, Έλληνας οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα

 Κατάγονται από το Ροδολίβος
 Κώστας Μπούμπας, Έλληνας δημοσιογράφος και Βουλευτής

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Σερρών
Δήμος Αμφίπολης
Παραδοσιακοί οικισμοί Σερρών
Χρυσό Σερρών

Το Χρυσό είναι κωμόπολη του νομού Σερρών και έδρα του δήμου Εμμανουήλ Παππά. Έχει πραγματικό πληθυσμό 1.571 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. ().

Το Χρυσό βρίσκεται 12 χλμ. νοτιοανατολικά των Σερρών.

Κοινότητα

Ιστορικά στοιχεία
Σ' ένα χαμηλό ύψωμα, που βρίσκεται σε απόσταση τριών περίπου χιλιομέτρων νότια από τη σημερινή κωμόπολη, έχει διαπιστωθεί η θέση ενός Ρωμαϊκού αγροτικού οικισμού.  Στην πλαγιά του υψώματος αυτού βρέθηκαν παλιότερα όστρακα αγγείων, νομίσματα και επιτύμβιες επιγραφές αυτοκρατορικών χρόνων, ενώ σε κοντινή απόσταση σώζονταν λείψανα Ρωμαϊκής τοξωτής γέφυρας και τμήμα λιθόστρωτου δρόμου.

Η ύπαρξη ενός άλλου Ρωμαϊκού γεωργικού οικισμού διαπιστώνεται επίσης στον βραχώδη λόφο Ζελί, που βρίσκεται ανάμεσα στο Χρυσό και το Άγιο Πνεύμα (συγκεκριμένα κοντά στα όρια των κτηματικών τους περιοχών), όπου βρέθηκαν όστρακα Ρωμαϊκών και βυζαντινών αγγείων, καθώς και μια επιτύμβια επιγραφή του 2ου-3ου μ.Χ. αιώνα. Τέλος, η ύπαρξη ενός ακόμη αρχαίου οικισμού εντοπίστηκε, με βάση την επιφανειακή κεραμική, σε ένα χαμηλό ύψωμα κοντά στο γειτονικό χωριό Μονόβρυση.
Είναι ένα απο τα πέντε Νταρνακοχώρια (Χρυσό, Πεντάπολη, Εμ. Παππάς, Άγιο Πνεύμα, Νέο Σούλι).
 
Σήμερα, στο Χρυσό υπάρχει δημοτικό σχολείο στο οποίο φοιτούν και μαθητές από το Αγ. Πνεύμα.

Προσωπικότητες 
 Γεννήθηκαν στο Χρυσό
 Γεώργιος, Έλληνας τροφοδότης Μακεδονομάχος
 Κατερίνα Μπλιάμου, Ελληνίδα κολυμβήτρια και χάλκινη μεσογειονίκης
 Γεώργιος Σγουραμάνης, Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης
 Βαγγέλης Τσιρίκας, Έλληνας ποδοσφαιριστής

Παραπομπές

Δαρνακοχώρια
Δήμος Εμμανουήλ Παππά
Χωριά του νομού Σερρών
Τζέιμς Φρανκ

Ο Τζέιμς Φρανκ (James Franck, 26 Αυγούστου 1882 - 21 Μαΐου 1964) ήταν Γερμανός φυσικός και νομπελίστας. Ο Φρανκ τελείωσε το διδακτορικό του το 1906 και πήρε την «venia legendi» του στη φυσική το 1911, και τα δύο από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου έκανε διαλέξεις και δίδασκε. Μετά το Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο υπηρέτησε και του απονεμήθηκε ο Σιδηρούς Σταυρός πρώτης κατηγορίας, ο Φρανκ έγινε επικεφαλής του τμήματος Φυσικής του Kaiser Wilhelm Gesellschaft Φυσικοχημείας. Το 1920, Ο Φρανκ έγινε καθηγητής της πειραματικής φυσικής και Διευθυντής του Β Ινστιτούτου Πειραματικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Ενώ ήταν εκεί ασχολήθηκε με την κβαντική φυσική με τον Μαξ Μπορν, ο οποίος ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Θεωρητικής Φυσικής.

Το 1925, του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής, κυρίως για το έργο του στο 1912-1914, το οποίο περιλάμβανε το πείραμα Φρανκ-Χερτζ, μια σημαντική επιβεβαίωση του ατομικού πρότυπου του Μπορ.

Το 1933, αφού οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία, ο Φρανκ άφησε τη θέση του στην Γερμανία και συνέχισε την έρευνά του στις Ηνωμένες Πολιτείες, πρώτα στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς στην Βαλτιμόρη και, στη συνέχεια, μετά από ένα έτος στη Δανία, στο Σικάγο. Εκεί ήταν που ενεπλάκη στο Πρόγραμμα Μανχάταν κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν Διευθυντής του Τμήματος Χημείας του Εργαστηρίου Μεταλλουργίας, στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Ήταν επίσης ο πρόεδρος της Επιτροπής για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Προβλήματα σχετικά με την ατομική βόμβα, h επιτροπή αποτελούνταν από τον ίδιο και άλλους επιστήμονες στο Met Lab, συμπεριλαμβανομένων των Donald J. Hughes, JJ Nickson, Eugene Rabinowitch, Γκλεν Θ. Σίμποργκ, JC Stearns και Λέο Σίλαρντ. Η επιτροπή αυτή είναι περισσότερο γνωστή για την κατάρτιση της Έκθεσης του Φρανκ, που ολοκληρώθηκε στις 11 Ιουνίου 1945, η οποία δεν συνιστά να χρησιμοποιούνται οι ατομικές βόμβες στις ιαπωνικές πόλεις, με βάση τα προβλήματα που απορρέουν από μια τέτοια στρατιωτική εφαρμογή.

Το 1946 παντρεύτηκε την Hertha Sponer, πρώην βοηθό του στο Γκέτινγκεν. Πέθανε ξαφνικά το 1964 κατά την επίσκεψη του στο Γκέτινγκεν.

Τιμητικές διακρίσεις και βραβεία
 1925 Βραβείο Νόμπελ Φυσικής, το μοιράστηκε με τον Γκούσταβ Χερτζ  για την ανακάλυψη των νόμων που διέπουν τις επιπτώσεις των ηλεκτρονίων σε άτομα.
 1951 Μετάλλιο Μαξ Πλανκ
 1953 Επίτιμος πολίτης του Göttingen
 1955 Μετάλλιο Rumford της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών - Για το έργο του σχετικά με τη φωτοσύνθεση.
 1964 Εξελέγη ως Ξένος Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου, για τη συμβολή του στην κατανόηση των ανταλλαγών ενέργειας σε συγκρούσεις ηλεκτρονίων, με την ερμηνεία των μοριακών φασμάτων, καθώς και στα προβλήματα της φωτοσύνθεσης

Παραπομπές

Γερμανοί φυσικοί
Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Πανθεϊστές
Γερμανοί νομπελίστες
Πυρηνικοί φυσικοί
Μαρία Βασιλείου

Η Μαρία Βασιλείου (και Μάρω Βασιλείου, μερικές φορές και Μαρί Βασιλείου, Λονδίνο, 16 Σεπτεμβρίου 1950 - Λονδίνο, 5 Ιουλίου 1989) ήταν Κύπρια ηθοποιός του κινηματογράφου. Έγινε γνωστή από τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Αλέξη Δαμιανού, Ευδοκία.

Βιογραφία 
Υπήρξε ερασιτέχνης ηθοποιός. Επιλέχθηκε για το ρόλο της Ευδοκίας στην ομώνυμη ταινία (1971) όταν ο Δαμιανός είδε ένα άλμπουμ με φωτογραφία της στο Λονδίνο. Η νεαρή Βασιλείου ζούσε εκεί όταν ο ίδιος ο Δαμιανός την έφερε στην Αθήνα. Εγκαταστάθηκε στην Εκάλη. 

Μετά την "Ευδοκία", η Μαρία Βασιλείου έπαιξε στα Παιδιά των λουλουδιών (1973) του Όμηρου Ευστρατιάδη και στον Θίασο του Θόδωρου Αγγελόπουλου (1975). Λίγο αργότερα, τα ίχνη της χάθηκαν.

Η ηθοποιός κέρδισε το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1971.

Θάνατος 
Οι περισσότερες πηγές ανέφεραν ότι η ηθοποιός είχε σκοτωθεί σε τροχαίο δυστύχημα στο Λονδίνο, το 1977, έπειτα από το θάνατο του Ιταλού συζύγου της, ή στα τέλη της δεκαετίας του '80. Στην πραγματικότητα η Βασιλείου απεβίωσε από καρκίνο, στις 5 Ιουλίου του 1989, στην βρετανική πρωτεύουσα και επί περισσότερο από μία δεκαετία είχε εξαφανιστεί από το προσκήνιο, τροφοδοτώντας τις φήμες που ανέφεραν ότι είχε σκοτωθεί σε δυστύχημα. Κατά την περίοδο αυτή υποβαλλόταν σε χημειοθεραπείες.

Φιλμογραφία

Τηλεοπτικές σειρές

Τηλεοπτικό θέατρο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φιλμογραφία της ηθοποιού στα 90 λεπτά

Παραπομπές 

Βασιλείου, Μαρία
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κύπριοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Πρόσωπα από το Λονδίνο
Αμεσίτης

Ο αμεσίτης (αγγλ. amesite) είναι ένυδρο πυριτικό ορυκτό του μαγνησίου και του αργιλίου. Ονομάστηκε έτσι προς τιμή του James T. Ames (1810-1883), πρώτου ιδιοκτήτη του ορυχείου Chester Emery Mines στη Μασσαχουσέτη. Στο ορυχείο αυτό ο αμεσίτης αποτελεί χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL).

Σχηματίζεται ως προϊόν χαμηλού βαθμού μεταμόρφωσης πετρωμάτων πλούσιων σε αργίλιο και μαγνήσιο. Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο βεζουβιανίτης, ο χλωρίτης, ο μαγνητίτης, το διάσπορο, το ρουτίλιο, ο γροσσουλάριος, ο ασβεστίτης, ο διοψίδιος και ο κλινοζωισίτης.

Ανευρίσκεται σε πολλά σημεία του πλανήτη. Κυριότερες εμφανίσεις του στη Μασσαχουσέτη των ΗΠΑ, στο Κεμπέκ του Καναδά, στην Ανταρκτική, στη Νότια Αφρική, στα Ουράλια όρη της Ρωσίας, στη Σουηδία και στη Σιλεσία της Πολωνίας.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στην παραλία Θορικού εντός των μεταλλευτικών απορριμμάτων.

Πηγές
Handbook of Mineralogy
Mindat.org
Galleries.com
Webmineral.com

Δείτε επίσης
Κατάλογος ορυκτών
Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
 Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις

Αμεσιτης
Ορυκτά του μαγνησίου
Ορυκτά του πυριτίου
Σκρα Κιλκίς

Το Σκρα  είναι χωριό στα βορειοδυτικά του νομού Κιλκίς. Βρίσκεται σε απόσταση 4 χμ. από τα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία, ενώ, παράλληλα, βρίσκεται σε υψόμετρο 520 μ., στις πλαγιές του όρους Πάικο. Η πρώτη αναφορά για το χωριό, με το όνομα Λούμνιτσα, ήταν το 1452, ένα χρόνο πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Ιστορικά στοιχεία

Αξιοσημείωτο είναι ότι οι κάτοικοι του Σκρα, της Ειδομένης και της Κούπας ομιλούν βλαχοσλαβικό ιδίωμα, τη μογλενίτικη διάλεκτο, με πλήθος ελληνικών στοιχείων.

Στα μέσα του 15ου αιώνα, το 1451, είχε 18 οικίες χριστιανών.Στο τέλος του 17ου αιώνα, ξεσπά επανάσταση στην περιοχή κατά των κατακτητών Τούρκων και πολλά χωριά καταστρέφονται από τα αντίποινα του οθωμανικού στρατού. Είναι αξιοσημείωτο ότι, βορείως του Σκρα, κοντά στα σύνορα Ελλάδας - Βόρειας Μακεδονίας, καταστράφηκε το χωριό Σελέστη και οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν. Πολλοί Σελεστιανοί εγκαθίστανται στο Σκρα, συνεχίζοντας όμως να θάβουν τους νεκρούς τους σε ξεχωριστό νεκροταφείο. Το νεκροταφείο της Σελέστης βρίσκεται βορείως του Σκρα και περιλαμβάνει τάφους έως το 1750. Οι μαρμάρινες πλάκες έχουν χαραγμένα ελληνικά ονόματα και κάποια σύμβολα, αλλά δεν έχουν σταυρούς. Τα σύμβολα αυτά παραπέμπουν στην προχριστιανική περίοδο της περιοχής.

Οι κάτοικοι του Σκρα αγωνίστηκαν για την ελευθερία και την ένωση με την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Σπουδαίοι Μακεδονομάχοι από το Σκρα ήταν ο Δημήτριος Παπαγεωργίου, ο Αναστάσιος Σταυρίδης και ο Αθανάσιος Τσέμπης. Το χωριό πήρε το όνομα του από την κοντινή κορυφή Σκρα ντι Λέγκεν (που σημαίνει, στα βλαχομογλενίτικα, Λίκνο εκ Βράχων), όπου διεξήχθη η Μάχη του Σκρα (Σκρα - Ραβινέ), μία από τις σημαντικότερες μάχες του Μακεδονικού Μετώπου κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σήμερα

Στο χωριό λειτουργεί, από τον Μάιο του 2002, το Μουσείο Α' Παγκοσμίου Πολέμου - Μάχης Σκρά. Η περιοχή είναι κατάλληλη για φυσιολατρικές δραστηριότητες, ενώ αξιοθέατο αποτελούν και οι καταρράκτες με τη Γαλάζια λίμνη. Την λιμνη την χρησιμοποιούσε παλια το χωριό για να πλένουν τις φλοκάτες και τα παπλώματα. 

Το 2011 δόθηκε, σε δημόσια διαβούλευση, η πρόταση για επαναδραστηριοποίηση των μεταλλείων μολύβδου, ψευδαργύρου και αργύρου στην ευρύτερη περιοχή του Σκρα. Οι τοπικοί φορείς απαιτούν εγγυήσεις για τον έλεγχο της τήρησης των κανόνων προστασίας του περιβάλλοντος, καθώς και αντισταθμιστικά οφέλη για την περιοχή.

Προσωπικότητες
 Γεώργιος Παπαγεωργίου (1894 - 1951), στρατηγός και πολιτικός

Δείτε επίσης
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς

Σημειώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 https://web.archive.org/web/20100127064848/http://www.ert.gr/menoumellada/makedonia/00732-to-skra-kilkis
 https://web.archive.org/web/20090401013927/http://www.tokatiallo-skra.gr/default.asp?LangID=1
 https://web.archive.org/web/20101217065028/http://www.kilkis.gr/EC7104D3.el.aspx
 https://web.archive.org/web/20100318082920/http://www.axioupolis-nhm.gr/gr/skra.php

Χωριά του νομού Κιλκίς
Δήμος Παιονίας
Alfa Bank

Η Alfa Bank (ρωσικά: Альфа-банк) είναι μια από τις μεγαλύτερες ρωσικές εμπορικές τράπεζες, και έχει ως έδρα την Μόσχα. Η τράπεζα ιδρύθηκε το 1990.

Στελέχη
Το 75% των μετοχών ανήκουν (ομαδικά) στην "Alfa Group" (36,47% στον Μιχαήλ Φρίντμαν, 23,27% στον Χέρμαν Χαν, 18,12% στον Αλεξέι Κουζμιτσόφ) ενώ το υπόλοιπο 25% των μετοχών ανήκει στον Πιότρ Άβεν (13,76%), στον Αλέξ Κνάστερ (4,3%) και στον Αντρέι Κοσογκόφ (4,08%). Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου είναι ο Ρουσάν Χβεσιούκ.

Γραφεία
Η τράπεζα έχει 110 υποκαταστήματα σε όλον τον κόσμο, όπως στην Ουκρανία, στο Καζακστάν, στην Λευκορωσία και στην Ολλανδία.  Σύμφωνα με την αναφορά της IFRS για το πρώτο εξάμηνο του 2006, τα κέρδη της τράπεζας (μαζί με τα υποκαταστήματα της σε όλο τον κόσμο) ανήλθαν σε 12,3 δισεκατομμύρια δολάρια με συνολικό κεφάλαιο - 1 δισεκατομμύρια δολάρια, πιστωτικός χαρτοφύλακας μείον τις επιφυλάξεις - 7,9 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα καθαρά κέρδη της τράπεζας (με τα υποκαταστήματα της σε όλο τον κόσμο) στο πρώτο εξάμηνο του 2006 ανήλθαν σε 114,7 δισεκατομμύρια δολλάρια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Επιχειρήσεις της Ρωσίας