joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πατρίκ Μιλέρ

Ο Πατρίκ Μιλέρ (γεννημένος στις 17 Δεκεμβρίου 1976 στην Γενεύη) είναι ένας Ελβετός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αυτό τον καιρό είανι ελεύθερος καθώς το συμβόλαιό του με την Μονακό, που ήταν και η τελευταία του ομάδα, έχει ολοκληρωθεί.

Συλλογική Καριέρα
Ο Μιλέρ ξεκίνησε την καριέρα του στην ΦΚ Μεϋρίν πριν πάρει μεταγγραφή για την Σερβέτ Γενεύης. Αγωνίστηκε επίσης στην Ελβετία με την φανέλα της Γκρασχόπερς στην Ζυρίχη. Το ταλέντο του δεν πέρασε απαρατήρητο από την γαλλική Ολιμπίκ Λυών, που τον έκανε δικό της. Έχει επίσης αγωνσιτεί στην Ισπανία με την Ρεάλ Μαγιόρκα αλλά και με την ΦΚ Βασιλεία στην Ελβετία. Στις 31 Αυγούστου του 2008 υπέγραψε συμβόλαιο 2 ετών με την Μονακό.

Διεθνής Καριέρα

Ο Μιλέρ αγωνιζόταν αρκετά συχνά με την Εθνική Ελβετίας και ήταν μέλος της αποστολής της που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Είναι αντιπαθής για τα πολλά φάουλ που έκανε στο Μουντιάλ του 2006 μπλοκάρωντας με τα χέρια την μπάλα.

Προσωπική ζωή

Η σύζυγος του Μιλέρ λέγεται Κάτια και έχει δύο παιδιά, μια κόρη που λέγεται Νόρα (γεννημένη στις 30 Απριλίου 2004) και έναν γιο που λέγεται Νταν (γεννημένος στις 5 Μαρτίου 2006). Έχει διπλή εθνικότητα, Ελβετική και Αυστριακή.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο Πατρίκ Μιλέρ στο Fussballdaten

Μιλέρ
Μιλέρ
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Σερβέτ Γενεύης
Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασιλεία
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Μαγιόρκα
Θεοβάλδος Πισκατορύ

Ο Θεοβάλδος Πισκατορύ, πλήρες όνομα Θεοβάλδος-Αιμίλιος-Αρκαμπάλ Πισκατορύ, Théobald Piscatory (Τεομπάλντ Πισκατορύ) (Théobald Émile Arcambal-Piscatory, 6 Απριλίου 1800 - 18 Νοεμβρίου 1870) ήταν Γάλλος πολιτικός, διπλωμάτης και ένθερμος φιλέλληνας.

Ο Θ. Πισκατορύ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 6 Απριλίου του 1800 και αναδείχθηκε συντηρητικός πολιτικός της λεγόμενης Ιουλιανής Μοναρχίας, αλλά και της Δεύτερης Γαλλικής Δημοκρατίας. Έδωσε ιδιαίτερο αγώνα για την αναγνώριση της ελληνικής ανεξαρτησίας και της δημιουργίας Ελληνικού Βασιλείου, ιδιαίτερα κατά την εποχή της παλινόρθωσης του Οίκου των Βουρβόνων στη Γαλλία. Από το 1840 μέχρι το 1847 διετέλεσε πρέσβης της Γαλλίας στην Ελλάδα (Αθήνα) παρακολουθώντας την ελληνική πολιτική κατάσταση αλλά και παρακολουθώντας τις διάφορες ζυμώσεις που επιχειρούσαν την εποχή εκείνη παρασκηνιακά οι Άγγλοι στην Ελλάδα. 

Παρά ταύτα έλαβε ενεργό μέρος στη προπαρασκευή του στρατιωτικού κινήματος της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 (15 Σεπτεμβρίου κατά το ν. ημερ.), προκειμένου να διασφαλισθούν τα γαλλικά οικονομικά συμφέροντα δανείου με τη δέσμευση των διαδόχων κυβερνήσεων στην Ελλάδα. Ανταμοιβή των υπηρεσιών του αυτών ήταν η Γαλλία να τον αναβιβάσει τον επόμενο χρόνο, 1844, παράλληλα των καθηκόντων, στο βαθμό του πληρεξούσιου υπουργού και έκτακτου απεσταλμένου στην Ελλάδα.

Στο υπόλοιπο διάστημα παραμονής του στην Ελλάδα αναμίχθηκε έντονα στη πολιτική ζωή του τόπου και ειδικότερα στη προβολή του λεγόμενου τότε γαλλικού κόμματος του Ι. Κωλέττη μέχρι και στην ανάδειξη του τελευταίου σε πρόεδρο του υπουργικού συμβουλίου, στις τότε εργασίες της Εθνοσυνέλευσης του 1844 και στη στάση του Θ. Γρίβα. Παράλληλα προκειμένου να υποσκελίσει την τότε αγγλική επιρροή στην Ελλάδα κατάφερε με ένθερμη εισήγηση προς τον Βασιλέα Όθωνα να πετύχει την έγκριση της ίδρυσης Γαλλικής Σχολής Αθηνών με σκοπό τις διενέργειες αρχαιολογικών ερευνών αλλά και κατ΄ επέκταση ως όργανο της προπαγάνδας του γαλλικού πολιτισμού στην Ελλάδα.

Τέλος ο Πισκατορύ αφού έλαβε τον τίτλο του "Ομότιμου της Γαλλίας" και του διοικητή της Λεγεώνας της Τιμής, διορίστηκε το 1847 πρέσβης της Γαλλίας στη Μαδρίτη. Λίγο αργότερα, μετά από επανάσταση στην Ισπανία επέστρεψε στη Γαλλία όπου και συνέχισε την πολιτική του δράση. Το 1867 στάθηκε υπέρ του Βασιλέως Γεωργίου Α΄ των Ελλήνων και την απελευθέρωση της Κρήτης κατά την επανάσταση του έτους εκείνου. Πέθανε στο Παρίσι ιδιωτεύων στις 18 Νοεμβρίου του 1870.

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.922
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 49ος, σελ.249.

Πισκατορυ Θεοβαλδος
Πισκατορυ Θεοβαλδος
Πισκατορυ Θεοβαλδος
Πισκατορυ Θεοβαλδος
Νίκος Απέργης

Ο Νίκος Απέργης (2 Ιουλίου 1947 – 3 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Έλληνας ηθοποιός και πολιτικός.

Βιογραφία 
Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια αλλά «όχι και τόσο εξαιρετικά δύσκολα, ώστε να μπορούν να γυριστούν ταινία του Ξανθόπουλου», όπως συνήθιζε να λέει ο ίδιος. Η μητέρα του ήταν φιλόλογος και λάτρης του θεάτρου και στην ουσία αυτή του εμφύσησε την αγάπη για την υποκριτική. Παιδί ακόμα, συμμετείχε σε παραστάσεις παιδικού θεάτρου.

Μόλις τελείωσε το σχολείο, γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από όπου αποφοίτησε το 1969. Από τότε ασχολήθηκε επαγγελματικά με το ραδιόφωνο, το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, κυρίως ως ηθοποιός αλλά και με πολλές άλλες ιδιότητες.

Εργάστηκε ως συγγραφέας - βραβεύτηκε για το θεατρικό έργο του «Σφουγγαράδες» - αλλά και ως σκηνογράφος, βοηθός σκηνοθέτη και θεατρικός επιχειρηματίας. Διέπρεψε είτε παίζοντας πλάι σε μεγάλους καλλιτέχνες είτε πρωταγωνιστώντας σε παραστάσεις και μεγάλες τηλεοπτικές σειρές, όπως οι Άγνωστος πόλεμος, Η γειτονιά μας, Αθάνατες ιστορίες αγάπης, Οι Πανθέοι και Η λάμψη.

Πολιτική 
Διατέλεσε συνιδρυτής, γραμματέας και πρόεδρος της κομματικής οργάνωσης ηθοποιών. Επίσης εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος επί έξι συνεχείς τετραετίες στον Δήμο Αθηναίων. Διατέλεσε αντιδήμαρχος και υπεύθυνος κατά περιόδους σε όλες σχεδόν τις δημοτικές δραστηριότητες. 

Το 1974 ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των ανθρώπων της τέχνης και του τότε προέδρου του κόμματος Κωνσταντίνου Καραμανλή και αφιερώθηκε στη Νέα Δημοκρατία. Υπήρξε μέλος της ομάδας κοινοβουλευτικού έργου πολιτισμού της Ν.Δ.

Προσωπική ζωή 
Το γεγονός που τον συγκλόνισε ήταν ο θάνατος της συζύγου του το 2005. Η ηθοποιός Μαίρη Κυβέλου ήταν σύντροφός του στην τέχνη και τη ζωή για είκοσι τέσσερα χρόνια και ο χαμός της του στοίχισε πάρα πολύ. Ηταν από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια του καλλιτεχνικού χώρου, με την οποία είχε αποκτήσει έναν γιο, και τον θάνατό της δεν μπόρεσε να τον ξεπεράσει ποτέ έως τον θάνατό του το 2012 από καρκίνο.

Φιλμογραφία

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικό θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές 

Δήμος Αθηναίων
Έλληνες πολιτευτές
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
ΙΟΝ

Η ΙΟΝ Ανώνυμη Εταιρεία Βιομηχανίας και Εμπορίου Κακάο και Σοκολάτας είναι ελληνική εταιρεία σοκολατοποιίας που εδρεύει στο Νέο Φάληρο από το 1930 (ΦΕΚ 267/23.09.1930) και θεωρείται μία από τις 50 μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις, με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 118,8 εκατομμυρίων ευρώ.

Τα προϊόντα παραγωγής περιλαμβάνουν διάφορους τύπους σοκολάτας, κρουασάν, γκοφρέτες και άλλα ζαχαρώδη, με πιο γνωστή τη Σοκολάτα αμυγδάλου, τη Σοκοφρέτα και τη Νουκρέμα. Το 1947 η σοκολατοποιία ΙΟΝ παρουσίασε για πρώτη φορά στην ελληνική αγορά τη σοκολάτα γάλακτος με αμύγδαλα, ονόματι ΙΟΝ Αμυγδάλου.

Προϊόντα
Η σοκοφρέτα είναι γκοφρέτα με επικάλυψη σοκολάτας, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην ελληνική αγορά το 1977.

Η ΙΟΝ πριν βγάλει τη σοκοφρέτα, έβγαλε την παιδική γκοφρέτα Σαφάρι, η οποία είχε στη συσκευασία της μέσα αυτοκόλλητες εικόνες άγριων ζώων.

Παραπομπές

Πηγές
Χρ. Κορφιάτη και Ν. Φραντζή, Η Nabisco φλερτάρει με την ΙΟΝ, Το Βήμα, 28/09/1997 (ανακτήθηκε 4/2/12)
Δ. Μαρκόπουλου, ΙΟΝ Η εταιρία-πρότυπο ξανά σε ρόλο "νύφης", Μακεδονία, 30/12/2007 (ανακτήθηκε 4/2/12)
Η. Αγιαννίδη, Made In Greece #11: ΙΟΝ, η ευωδία του μενεξέ και τα μεγάλα «Όχι», Protagon.gr, 26/02/2018 (ανακτήθηκε 15/09/20)
Σ. Εμμανουήλ, Ισχυρές επιδόσεις για την ιστορική σοκολατοβιομηχανία, Fortunegreece.com, 08/07/2020 (ανακτήθηκε 17/09/20)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα

Ελληνικές επιχειρήσεις
Εταιρείες ιδρυθείσες το 1930
Σοκολατοποιίες
Ελληνικά εμπορικά σήματα
Επώνυμα εμπορικά σήματα σοκολάτας
Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου

Το Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου (αγγλικά: University College London, UCL) αποτελεί κεντρικό πανεπιστήμιο του Λονδίνου με έδρα την περιοχή Μπλούμσμπερι. Το Πανεπιστήμιο είναι το τρίτο σε σειρά ίδρυσης στο Ηνωμένο Βασίλειο, μετά τα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ. Αποτελεί το αρχαιότερο κολέγιο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και το πρώτο βρετανικό πανεπιστημιακό ίδρυμα που δεν διαχώριζε τους φοιτητές με βάση το φύλο τους ή τη θρησκεία τους. Σήμερα το Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου αποτελεί ένα διεθνώς αναγνωρισμένο ερευνητικό ίδρυμα με πάνω από 20.000 φοιτητές και 8.000 προσωπικό. Η αξιολόγηση πανεπιστημίων QS World University Rankings για το 2020 το κατατάσσει ως το 8ο καλύτερο πανεπιστήμιο στον κόσμο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημος ιστότοπος 

Κολλεγιο
Πανεπιστήμια στο Ηνωμένο Βασίλειο
Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου
Πανεπιστήμιο του Λονδίνου
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ορτιζέι

Η Ορτιζέι ή Σανκτ Ούλριχ (ιταλικά: Ortisei, γερμανικά: St. Ulrich in Gröden, Λαδινικά: Urtijëi) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 4.663 κατοίκους. Βρίσκεται στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο στις Άλπεις.

Η πόλη εκτείνεται από την κοιλάδα Βαλ Γκαρντένα ως στις πλαγιές του όρους Rasciesa (γερμ. Raschötz, 2.282 μέτρα υψόμετρο). Την πόλη διασχίζει ο Ρίο Γκαρντένα που είναι παραπόταμος του Ισάρκο. Συνορεύει με τις κωμοπόλεις Σάντα Κριστίνα, Σιούζι, Κονατσέι ενώ πολύ κοντά βρίσκεται και το Μπρίξεν.

Ιστορία 
Η Ορτιζέι αναφέρεται πρώτη φορά ως Ortiseit το 1288 και προέρχεται από το λατινικό urticetum ("τόπος με τσουκνίδες") . Με το γερμανικό όνομα Sankt Ulrich (Άγιος Ούριχ) αναφέρεται από το 1366 και είναι η γερμανική έκδοση του τοπικού πολιούχου Αγίου Ούλριχ.

Αξιοθέατα 
Η πόλη φημίζεται για τα ξυλόγλυπτά της. Πολλά παλιά αγροκτήματα υπάρχουν στα περίχωρα. Επίσης οι ναοί του Αγίου Αντωνίου του 1600, ο ναός της Αγίας Άννας μαζί με το νεκροταφείο της και τα δύο σε γοτθικό ρυθμό και έπιπλα σε ρυθμό μπαρόκ, το ίδιο και η εκκλησία του Αγίου Ιακώβου.

Δημογραφία και Οικονομία 
Το 12,13% των κατοίκων μιλούν Γερμανικά, το 5,55% Ιταλικά και το 82,32% Λαδινικά. Η οικονομία της πόλης στηρίζεται κυρίως στο χειμερινό τουρισμό και λιγότερο στον θερινό.

Αθλητισμός 
Από την Ορτιζέι ξεκινά τελεφερίκ, που σε 6 λεπτά φτάνει στο ψηλότερο σημείο του όρους Rasciesa, όπου υπάρχει χιονοδρομικό κέντρο. Εκεί το 1970 έγινε το παγκόσμιο πρωτάθλημα αλπικού σκι.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Wilhelm Moroder, Die Marktgemeinde St. Ulrich in Gröden, 1908. Ristampa in occasione del millenario nella rivista "Der Schlern", 73, 1999, pp. 514–600.
 Elfriede Perathoner (a cura di), 100 Jahre Marktgemeinde Urtijëi - St. Ulrich - Ortisei: ein Streifzug, Bolzano, Raetia, 2007. ISBN 978-88-7283-301-8
 Sabine Piazza, Armenfürsorge in der Gemeinde St. Ulrich 1800-1850: eine Mikro-Geschichte in einem Makro-Kontext, Innsbruck, Università degli studi, 2010, pp. 505.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 σελίδα για την Ορτιζέι

Ορτιζει
Διαφορική εξίσωση Κλερώ

Στα Μαθηματικά, μια εξίσωση Κλερώ είναι μια διαφορική εξίσωση της μορφής:

Για την επίλυση αυτής της εξίσωσης, παραγωγίζουμε ως προς x, έχοντας:

έτσι:

Επομένως, είτε:

ή:

Στην πρώτη περίπτωση  C = dy/dx για κάποια σταθερά C. Αντικαθιστώντας στην εξίσωση Κλερώ, έχουμε την οικογένεια συναρτήσεων που δίνεται από τον τύπο:

Αυτή ονομάζεται η γενική λύση της εξίσωσης Κλερώ.

Στη δεύτερη περίπτωση, προκύπτει η εξίσωση:

Αυτή ορίζει μόνο μια λύση y(x), την επονομαζόμενη μοναδική λύση, της οποίας η γραφική παράσταση είναι η περιβάλλουσα των γραφικών παραστάσεων των γενικών λύσεων. Η μοναδική λύση συνήθως αναπαρίσταται ως  (x(p), y(p)), όπου p είναι το dy/dx.

Αυτή η εξίσωση πήρε το όνομά της από τον Αλεξίς Κλερώ, ο οποίος την παρουσίασε το 1734.

Μια πρώτης τάξης μερική διαφορική εξίσωση είναι επίσης γνωστή ως  Εξίσωση του Κλερώ ή Εξίσωση Κλερώ:

Πηγές 

Μερικές διαφορικές εξισώσεις
Διαφορικές εξισώσεις
Χάμπο Γκέρχαρντ Λόλλινγκ

Ο Χάμπο Γκέρχαρντ Λόλλινγκ (γερμ. Habbo Gerhard Lolling, 1848-1894) υπήρξε Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος του 19ου αιώνα.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1848 στην Τεργάστη της Ανατολικής Φρισίας. Μεγάλωσε στο Λάρρελτ. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος στο σχολείο του χωριού. Γράμματα έμαθε στο σχολείο που δίδασκε ο πατέρας του. Πήγε γυμνάσιο στο Έμντεν. Μαθητής ακόμα έδειξε κλίση στα νέα ελληνικά και ιταλικά. Γράφτηκε στο πανεπιστήμιο το 1863 και σπούδασε κλασική φιλολογία, ιστορία και αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο του Γκαίτινγκεν. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1871. Μετά από το πανεπιστήμιο εργάστηκε ως βοηθός διδάσκαλος στο γυμνάσιο στο Κλάουσταλ. Αποδήμησε στην Αθήνα και αφοσιώθηκε στην μελέτη των αρχαιοτήτων. Το 1872 διορίστηκε οικιακός διδάσκαλος στο σπίτι του Γερμανού πρέσβη στην Αθήνα, όπου δίδαξε για τέσσερα χρόνια. Αργότερα ανέλαβε για τον εκδότη Καρλ Μπέντεκερ την έκδοση ταξιδιωτικού οδηγού για την Ελλάδα. Για το σκοπό αυτό περιόδευσε την Ελλάδα, αλλά το ογκώδες υλικό που μάζεψε θεωρήθηκε ακατάλληλο και δημοσιεύτηκε τελικά με πολύ μικρό αριθμό φύλλων. Συνέχισε τις περιηγήσεις του στα Ιόνια νησιά το 1878 και την Μικρά Ασία, όπου έλαβε μέρος στις αρχαιολογικές ανασκαφές της Περγάμου. Διορίστηκε διευθυντής των αρχαιολογικών ανασκαφών του μηκυναϊκού θολωτού τάφου στο Μενίδι από τον Απρίλιο ως τον Ιούνιο του 1879 μαζί με τον Παναγιώτη Σταματάκη. Από το 1879 διορίστηκε βιβλιοθηκάριος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου στην Αθήνα, όπου μαζί με τον Πάουλ Βόλτερς είχε την σύνταξη του αρχαιολογικού περιοδικού Mitteilungen des Deutschen Archäologischen Instituts, Athenische Abteilung. Υπό την ιδιότητα αυτή συνέχισε τις έρευνές του στην Ελλάδα και Μικρά Ασία και δημοσίευσε τις εργασίες του σε πολλά συγγράμματα. Αργότερα διορίστηκε από τον έφορο των αρχαιοτήτων Παναγιώτη Καββαδία στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, όπου εργάστηκε ως συντηρητής και κατέγραψε τον κατάλογο των εκθεμάτων. 

Απεβίωσε στις 22 Φεβρουαρίου 1894 στην Αθήνα από χρόνια υπερκόπωση και από τις στερήσεις. Η εργασία του τιμήθηκε μετά θάνατο, ενώ το χειρόγραφό του που είχε συνθέσει ως ταξιδιωτικό οδηγό ξανά ανακαλύφθηκε και εκδόθηκε το 1989.

Παραπομπές

Πηγές 
 nach Paul Wolters: Gerhard Lolling. In: Reinhard Lullies, Wolfgang Schiering (Hgg.): Archäologenbildnisse: Porträts und Kurzbiographien von Klassischen Archäologen deutscher Sprache, Mainz 1988, S. 92–93. ISBN 3-8053-0971-6
 Klaus Fittschen (Hrsg.): Historische Landeskunde und Epigraphik in Griechenland. Akten des Symposiums veranstaltet aus Anlass des 100. Todestages von H. G. Lolling (1848 - 1894) in Athen vom 28. bis zum 30. September 1994, Münster, Scriptorium 2007, ISBN  978-3-932610-38-7

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Artikel im Biographischen Lexikon für Ostfriesland von Wilt Aden Schröder

Γερμανοί αρχαιολόγοι
Σαρεντίνο

Η Σαρεντίνο ή Σαρντάιν (ιταλικά : Sarentino, γερμανικά : Sarntal) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 6 903 κατοίκους. Βρίσκεται στην περιοχή της Salto-Sciliar στην αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο στις Άλπεις . Το 97,44% των κατοίκων μιλάνε Γερμανικά, το 1,45% Ιταλικά και ένα 0,11% Λαδινικά.

Γεωγραφία 
Η Σαρεντίνο καταλαμβάνει σχεδόν όλη την μικρή κοιλάδα με το ίδιο όνομα "Σαρεντίνο" και αποκλειστικά γερμανόφωνο πληθυσμό παρόλο που πολύ κοντά βρίσκεται το Μπολτσάνο . Με το Μπολτσάνο ενώνονται μέσω εθνικής οδού που συχνά κλείνει από κατολισθήσεις , οδικά συνδέεται με την Ρενόν και το Βιπιτένο. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται και η Λίμνη Βαλντούρα, το ομώνυμο χωριό και το χιονοδρομικό κέντρο στο όρος Reinswald. 

Ο Δήμος του Σαλεντίνο είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση στην επαρχία Μπολτσάνο και περιλαμβάνει 28 χωριά.

Ιστορία 
Η πόλη αναφέρεται πρώτη φορά από το 1142 ως "Sarentin" ή "Sarintin" , το 1177 και το 1347 ως "Sarentein" που είναι πιθανώς προ-ρωμαϊκής προέλευσης από το  "ghiaia". Το Σαρεντίνο ήταν φημισμένο για τα δέρματα του , μάλιστα με το όνομα του είναι γνωστό μάλλινο παλτό Tracht Sarne όπως λέγεται. Η εκκλησία της πόλης αφιερωμένη στον Αγίο Βαλεντίνο χρονολογήται από τον 12ο αιώνα .

Η Σαλεντίνο είναι γενέτειρα του Φραντς Τάλερ, ο οποίος ήταν αυστριακός πατριώτης κι έπειτα συγγραφέας, με δράση στην περιοχή κατά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Erika Kustatscher, Die Deutschordenspfarre Sarnthein (Quellen und Studien zur Geschichte des Deutschen Ordens, 17), Lana, Tappeiner, 1996. ISBN 3-7708-1075-9
 Leo Andergassen, Sarntaler Kirchenkunst, Lana, Tappeiner, 1996. ISBN 88-7073-214-2
 Franz Thaler, Dimenticare mai. Opzioni, campo di concentramento di Dachau, prigioniero di guerra, ritorno a casa, Bolzano, Ed. Raetia, 2004
 Hans Griessmair e Stefano Torrione, Sarntal - Menschen, Bräuche, Landschaft / Abitanti, usanze, paesaggio / People, Customs, Landscapes, Bolzano, Athesia, 2010. ISBN 978-88-8266-707-8
 GRW Sarntal (a cura di), Sarner Tracht: Bairisch gian, Vienna-Bolzano, Folio, 2010. ISBN 978-3-85256-563-7

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Οργανισμός Τουρισμού της κοιλάδας Σαρεντίνο
 Ιστοσελίδα για την κοιλάδα Σαρεντίνο
 Χιονοδρομικό κέντρο Reinswald

Σαρεντινο
Βισάνθη

Η Βισάνθη (Αρχαία Ελληνικά: Βισάνθη) ήταν μεγάλη πόλη στην αρχαία Θράκη, στην ακτή της Προποντίδος, η οποία ιδρύθηκε από Σαμιώτες.  Περί το 400 ΠΚΕ η Βισάνθη ανήκε στο βασίλειο του Θράκα βασιλέα Σεύθη Β΄. Σε μεταγενέστερη περίοδο -άγνωστο πότε- το όνομά της άλλαξε σε Ραίδεστον ή Ραίδεστος. Τον 6ο αιώνα ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκανε πολλά για να αποκαταστήσει την πόλη, η οποία φαίνεται ότι είχε περιπέσει σε· παρακμή, αλλά στη συνέχεια καταστράφηκε δύο φορές από τους Βούλγαρους, πρώτα το 813 και για δεύτερη φορά το 1206. Η περαιτέρω ιστορία αυτής της πόλης, η οποία είχε μεγάλη σημασία για το Βυζάντιο, καλύφθηκε από τους βυζαντινούς ιστορικούς Γεώργιο Παχυμέρη και Καντακουζηνό. Αν και πιστεύεται γενικά ότι η πόλη Ρησιστός, που αναφέρεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και το Οδοιπορικόν του Αντωνίνου είναι η ίδια με τη Βισάνθη, ο Πλίνιος αναφέρει τις δύο ως διακριτές πόλεις. Υφίσταται επίσης αρχαιολογική μαρτυρία για νομίσματα που κόπηκαν από την πόλη. Με το όνομα Ραιδεστός παραμένει επισκοπική έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. 

Η αρχαιολογική θέση της Βισάνθης βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη πόλη Ραιδεστός.

Παραπομπές

Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Θρακική Χερσόνησο
Αποικίες της Σάμου
Κόνων ο Σάμιος

Ο Κόνων της Σάμου (περ. 280 π.Χ. − περ. 220 π.Χ.) ήταν Έλληνας αστρονόμος και μαθηματικός. Είναι κυρίως γνωστός για την ονομασία που έδωσε στον αστερισμό της Κόμης της Βερενίκης.

Ζωή και έργο 
Ο Κόνων γεννήθηκε στη Σάμο, και ενδεχομένως, πέθανε στην Αλεξάνδρεια της πτολεμαϊκής Αιγύπτου, όπου ήταν αστρονόμος του δικαστηρίου του Πτολεμαίου Γ' του Ευεργέτη. Ονόμασε τον αστερισμό Κόμη Βερενίκης προς τιμήν της συζύγου του Πτολεμαίου Βερενίκης. Η Βερενίκη είχε θυσιάσει τα μαλλιά της σε αντάλλαγμα για την ασφαλή επιστροφή του συζύγου της από τον Γ' Συριακό Πόλεμο, ο οποίος ξεκίνησε το 246 π.Χ.. Όταν έκοψε τα μαλλιά της, ο Κόνων εξήγησε ότι η θεά είχε δείξει την εύνοια της τοποθετώντας τη στον ουρανό. Δεν αποδέχτηκαν όλοι οι Έλληνες αστρονόμοι την ονομασία του αστερισμού. Στην πτολεμαϊκή Αλμαγέστη, η Κόμη της Βερενίκης δεν αναφέρεται ως ξεχωριστός αστερισμός. Ωστόσο, ο Πτολεμαίος έδινε διάφορες εποχιακές ενδείξεις στον Κόνωνα. Ο Κόνων ήταν φίλος του μαθηματικού Αρχιμήδη τον οποίο συνάντησε κατά πάσα πιθανότητα στην Αλεξάνδρεια.

Ο μαθηματικός Πάππος αναφέρει ότι η Σπείρα του Αρχιμήδη ανακαλύφθηκε από τον Κόνωνα. Ο ποιητής Απολλώνιος ανέφερε ότι ο Κόνων εργάστηκε στις κωνικές τομές, και το έργο του έγινε η βάση για το τέταρτο βιβλίο του Απολλώνιου, τα Κωνικά. Ο Απολλώνιος αναφέρει στις εκθέσεις ότι o Κόνων έστειλε μερικά από τα έργο του στον τύραννο του Ακράγαντα Θρασύδαιο, αλλά αυτό φαίνεται ανακριβές. Δεδομένου ότι αυτό το έργο του δεν έχει διασωθεί, είναι αδύνατο να εκτιμηθεί η ακρίβεια του σχολίου του Απολλώνιου.

Στην αστρονομία, ο Κόνων έγραψε σε επτά βιβλία το έργου του Περί αστρολογίας, συμπεριλαμβανομένων των παρατηρήσεων για ηλιακές εκλείψεις. Ο Πτολεμαίος αποδίδει περαιτέρω δεκαεπτά "Σημάδια των Εποχών" στον Κόνωνα, αν και αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί στο Περί αστρολογίας. Ο Σενέκας γράφει ότι o «Κόνων ήταν προσεκτικός παρατηρητής» και ότι «κατέγραφε ηλιακές εκλείψεις που παρατηρήθηκαν από τους Αιγυπτίους», αν και η ακρίβεια αυτής της δήλωσης του, έχει αμφισβητηθεί μερικώς. Ο Ρωμαίος Κάτουλλος γράφει ότι o Κόνων «διέκρινε όλα τα φώτα στο αχανές σύμπαν και αποκάλυψε τις εξεγέρσεις και τις ρυθμίσεις των άστρων και το πώς η πύρινη λάμψη του ήλιου αρχίζει να σκοτεινιάζει και το πώς τα αστέρια "φεύγουν" σε σταθερές ώρες.»

Δείτε επίσης
 Κόνων (κρατήρας)

Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι
Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί
Αρχαίοι Σάμιοι
Έμπε Σαντ

Ο Έμπε Σαντ (γεννημένος στις 19 Ιουλίου 1972) είναι ένας Δανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που έγινε γνωστός αγωνιζόμενος στην θέση του επιθετικού για την ΦΚ Σάλκε 04 στην Γερμανία. Ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ της γερμανικής Μπουντεσλίγκα το 2001, και κατέκτησε το Κύπελλο Γερμανίας το 2001 και το 2002 με την Σάλκε. Στην διεθνή σκηνή, εκπροσώπισε την Εθνική Δανίας στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1998 και του 2002, όπως και στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 2000 και του 2004, ενώ έχει σκοράρει το πιο γρήγορο γκολ σε Παγκόσμιο Κύπελλο από αλλαγή, όταν σκόραρε μετά από 16 δευτερόλεπτα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998.
Συνολικά, αγωνίστηκε 66 φορές με την Εθνική Δανίας και πέτυχε 22 γκολ, από το ντεμπούτο του το 1998 μέχρι την στιγμή που αποφάσισε να αφοσιωθεί στις υποχρεώσεις του με την Σάλκε το 2004. Όταν ολοκληρώθηκε το συμβόλαιό του με την Σάλκε το καλοκαίρι του 2006, επέστρεψε στην Δανία για να γίνει επικεφαλής του τμήματος ανίχνευσης ταλέντων της Σίλκεμποργκ ΙΦ. Όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2006, έλαβε χώρα προς τιμή του αγώνας ανάμεσα στην Εθνική Δανίας και την πρώην ομάδα του στην Δανία Μπρόντμπυ ΙΦ.

Στατιστικά Καριέρας

Στατιστικά συλλογικής καριέρας 
Συνολικός αριθμός γκολ με την Μπρόντμπυ ΙΦ (1992–1999):

 - Στο Πρωτάθλημα Δανίας: 69 γκολ
 - Στο Κύπελλο Δανίας: 7 γκολ
 - Στο Λιγκ Καπ Δανίας: 4 γκολ
 - Στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ/Τσάμπιονς Λιγκ: 5 γκολ
 - Σύνολο γκολ σε 188 αγώνες: 85 γκολ

Συνολικός αριθμός γκολ με την Σάλκε (1999–2006):
 - Σε 214 αγώνες στην Μπουντεσλίγκα: 74 γκολ
 - Σε 25 αγώνες στο Κύπελλο Γερμανίας: 18 γκολ
 - Σε 6 αγώνες στο Λιγκ Καπ Γερμανίας: 1 γκολ
 - Σε 6 αγώνες στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ: 2 γκολ
 - Σε 31 αγώνες στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ/Τσάμπιονς Λιγκ: 10 γκολ
 - Σύνολο γκολ σε 282 αγώνες: 105 γκολ' Τίτλοι 
 Σουπερλίγκα Δανίας: 1996, 1997 και 1998, με την Μπρόντμπυ ΙΦ
 Πρώτος σκόρερ της Σουπερλίγκας Δανίας: 1998
 Κύπελλο Δανίας: 1998, με την Μπρόντμπυ ΙΦ
 Δανός Παίκτης της Χρονιάς'' : 1998 και 2001
 Κύπελλο Γερμανίας: 2001 και 2002, με την Σάλκε
 Πρώτος σκόρερ της Μπουντεσλίγκα: 2001

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προφίλ Εθνικής Δανίας
  Στατιστικά της Brøndby IF
 Προφίλ του uk.sports.yahoo.com
 Προφίλ του Euro 2004

Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Δανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Μπρόντμπυ ΙΦ
Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας
Τζον Πιουριφόυ

Ο Τζον Πιουριφόυ, ή Ιωάννης Αιμίλιος Πιουριφόυ (John Emil Peurifoy) (1907-1955) ήταν Αμερικανός διπλωμάτης που διετέλεσε βοηθός υπουργός εξωτερικών και πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα,  τη Γουατεμάλα, και την Ταϋλάνδη, κατά την περίοδο της έντασης του ψυχρού πολέμου και του μακαρθισμού.

Πρώτα χρόνια 
Γόνος παλαιάς οικογένειας μεταναστών, γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου του 1907 στη πόλη Ουόλτερμπορο στη Νότια Καρολίνα. Αποφοιτώντας από το γυμνάσιο το 1928 εισήλθε στη στρατιωτική Ακαδημία Γουέστ Πόιντ για στρατιωτική καριέρα πλην όμως μετά μία διετία εγκατέλειψε λόγω ασθενείας (πνευμονίας).
Αρχικά εργάστηκε ιδιωτικά στο Κάνσας και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη όπου και κατέληξε υπάλληλος στη Γουόλ Στρητ. Το 1935 μετέβη για καλλίτερη καριέρα στην Ουάσιγκτον όπου αλλάζοντας πολλά επαγγέλματα μεταξύ των οποίων και στο υπουργείο Οικονομικών, τελικά, το 1938, προσλήφθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών (Στέιτ Ντηπάρτμεντ). Μέσα σ΄ ένα διάστημα μόλις οκτώ ετών το 1945 είχε ανέλθει όλες τις βαθμίδες της δημοσιοϋπαλληλικής κλίμακας, ολοκληρώνοντας ταυτόχρονα και τη φοίτησή του στο Πανεπιστήμιο Γ. Ουάσιγκτον.

Διπλωματική καριέρα 
Στη διάρκεια του Β' Π.Π. διετέλεσε μέλος της Επιτροπής του Συμβουλίου Πολεμικής Παραγωγής που υπαγόταν στο Συμβούλιο Οικονομικού Πολέμου και το 1932 μετατέθηκε στην αμερικανική πρεσβεία του Ρίο ντε Τζανέιρο στη Βραζιλία. Στη συνέχεια στις διαπραγματεύσεις που έγιναν για την οργάνωση της μεγάλης Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών στο Σαν Φρανσίσκο το 1945, καθώς επίσης και βοηθός του Γενικού Γραμματέα στη πρώτη περίοδο της 1ης συνόδου της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ στο Λονδίνο το 1946.

Στη συνέχεια τον επόμενο χρόνο, τον Ιανουάριο του 1947,  ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τρούμαν  διόρισε τον Πιουριφόυ  βοηθό υπουργό Εξωτερικών για τις διοικητικές υποθέσεις επί υπουργίας του Τζορτζ Μάρσαλ. Την δε περίοδο 1947 – 1948 του ανετέθη η οργάνωση του Υπουργείου Εξωτερικών. Υπενθυμίζεται ότι την ίδια περίοδο στις ΗΠΑ άρχισε ν΄ αναπτύσσεται ο Μακαρθισμός  με την έντονη κομμουνιστοφοβία.

Τον  Αύγουστο του 1950 διορίστηκε πρέσβης στην Ελλάδα όπου και παρέμεινε μέχρι το 1953, όταν ο πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ  τον μετέθεσε στη Γουατεμάλα. Στην Ελλάδα τον αντικατέστησε ο πρέσβης Κάβεντις Κάνον. Στη Γουατεμάλα παρέμεινε μέχρι το 1955. 
Στη συνέχεια διορίστηκε πρέσβης στην Ταϋλάνδη. Εκεί στις 12 Αυγούστου του ίδιου έτους 1955 έχασε τη ζωή του σε αυτοκινητικό δυστύχημα μετά από αδυναμία του οδηγού του να αποφύγει σύγκρουση ενώ κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα. Στη σύγκρουση εκείνη έχασε τη ζωή του και ο γιος του Ντάνιελ που επέβαινε στο αυτοκίνητο. Η χήρα σύζυγός του, την οποία είχε νυμφευτεί το 1936, λίγο αργότερα ξαναπαντρεύτηκε.

Σημειώσεις

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.917.

Αμερικανοί διπλωμάτες
Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα
Περιβάλλουσα

Περιβάλλουσα ονομάζεται η καμπύλη ή η επιφάνεια που περιβάλλει όλες τις καμπύλες ή επιφάνειες τις οποίες παριστάνει μια εξίσωση, όταν η παράμετρος που υπάρχει μέσα σ` αυτήν την εξίσωση, παίρνει όλες τις δυνατές τιμές.

Στη γεωμετρία, η περιβάλλουσα μιας οικογένειας καμπυλών στο επίπεδο είναι μια καμπύλη, η οποία είναι εφαπτόμενη  σε κάθε μέλος της οικογένειας σε ένα σημείο. Κλασικά ένα σημείο πάνω στην περιβάλλουσα μπορεί να θεωρηθεί ως η τομή δύο  "γειτονικών" καμπυλών, εννοώντας το όριο των τομών των κοντινών καμπυλών. Αυτή η ιδέα γενικεύεται σε μια περιβάλλουσα των επιπέδων στο χώρο κοκ σε μεγαλύτερες διαστάσεις.

Περιβάλλουσα οικογένειας καμπυλών

Έστω ότι κάθε καμπύλη Ct στην οικογένεια δίνεται από ft(x, y)=0, όπου t είναι μία παράμετρος. Γράφουμε F(t, x, y)=ft(x, y) και υποθέτουμε ότι η  F είναι παραγωγίσιμη.

Η περιβάλλουσα της οικογένειας  Ct ορίζεται τότε ως το σύνολο των σημείων για τα οποία
 

για κάποια τιμή του  t,

όπου  είναι η μερική παράγωγος της F ως προς το t.

Να σημειωθεί ότι αν t καιu, t≠u είναι δυο τιμές της παραμέτρου τότε η τομή των καμπυλών Ct και Cu δίνεται από

η  ισάξια 

Έχοντας u→t παίρνουμε τον παραπάνω ορισμό.
	
Μια σημαντική ειδική περίπτωση συμβαίνει όταν η F(t, x, y) είναι  ένα πολυώνυμο στο  t. Αυτό περιλαμβάνει με την απαλοιφή των παρονομαστών, την περίπτωση που F(t, x, y) είναι μια ρητή συνάρτηση στο t. Σε αυτή την περίπτωση ο ορισμός ισοδυναμεί με το  t να είναι η διπλή ρίζα της F(t, x, y), ώστε η εξίσωση της περιβάλλουσας μπορεί να βρεθεί θέτοντας τη διακρίνουσα της F στο 0.

Για παράδειγμα, έστω ότι  Ct είναι η ευθεία της οποίας οι τομές με  x και y είναι t και 1−t, αυτό φαίνεται από την εικόνα επάνω. Η εξίσωση της Ct είναι

ή, απαλείφοντας τα κλάσματα

Η εξίσωση της περιβάλλουσας είναι τότε

Συχνά όταν η  F δεν είναι ρητή συνάρτηση της παραμέτρου μπορεί να περιοριστεί σε αυτή την περίπτωση από μία κατάλληλη αντικατάσταση. Για παράδειγμα αν η οικογένεια δίνεται από τον τύπο Cθ με μια εξίσωση της μορφής 

u(x, y)cosθ+v(x, y)sinθ=w(x, y), 

μετά θέτοντας  t=eiθ, cosθ=(t+1/t)/2, sinθ=(t-1/t)/2i αλλάζουμε την εξίσωση της καμπύλης σε 

ή 

Η εξίσωση της περιβάλλουσας δίνεται τότε με το να θέσουμε τη διακρίνουσα ίση με 0:

ή 

Αναλυτική γεωμετρία
Διαφορική γεωμετρία
Προμαχώνας Σερρών

Ο Προμαχώνας (παλαιότερα Δραγοτίνη) είναι ελληνικό χωριό που βρίσκεται στον Νομό Σερρών, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Υπάρχει εκεί ομώνυμο ελληνοβουλγαρικό τελωνείο. Από εκεί εισέρχεται στην Ελλάδα ο Στρυμόνας ποταμός. Από το χωριό διέρχεται και ο Αυτοκινητόδρομος 25, που συνδέει τη Θεσσαλονίκη με τις Σέρρες και με το τελωνείο Προμαχώνα ενώ υπάρχει και ο σιδηροδρομικός Σταθμός Προμαχώνα που συνδέει σιδηροδρομικώς το χωριό με τη Θεσσαλονίκη.

Κοινότητα

Ιστορία
Το χωριό απελευθερώθηκε το 1913 από τις Ελληνικές δυνάμεις. Κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας το χωριό ονομάζονταν Δραγοτίνη. Ύστερα από τα γεγονότα της Γενοκτονίας των Ελλήνων στη Μικρά Ασία, στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες. Το 1927 το χωριό μετονομάστηκε σε Προμαχώνας. Γύρω από το χωριό, επίσης, υπάρχουν τα χωριά Καπνότοπος και Ρούπελ. Το 1928 το χωριό αρίθμησε σε 463 κατοίκους. Πριν τον Β΄ Παγκοσμίο Πολέμο το χωριό αρίθμησε 1.528 κατοίκους, όμως με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου το χωριό και οι άλλοι 2 οικισμοί του εκκενώθηκαν. Οι πρόσφυγες ύστερα από την απελευθέρωση και τον εμφύλιο εγκαταστάθηκαν (από τους άλλους δύο οικισμούς) στον Προμαχώνα και έτσι στο χωριό αριθμούν 245 κάτοικοι. Στην εθνική απογραφή του 1961 το χωριό αρίθμησε 416 κατοίκους.

Μνημείο
Έξω από τον Προμαχώνα, επί του αυτοκινητόδρομου Θεσσαλονίκης-Προμαχώνα, βρίσκεται το Μνημείο του Βασιλείου Β' του Μακεδόνος (Μνημείο Μάχης του Κλειδίου). Στην κορυφή του μνημείου είναι τοποθετημένο το σύμβολο Βυζαντίου, ο δικέφαλος αετός, ενώ στη μαρμάρινη στήλη έχει χαραχθεί επίγραμμα. Η τοποθεσία της Μάχης του Κλειδίου όπου ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος νίκησε τον στρατό των Βουλγάρων το 1014 βρίσκεται σήμερα εντός της Βουλγαρίας.

Παραπομπές 

Προμαχωνας
Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Βουλγαρίας
Παυσανίας Κατσώτας

Ο Παυσανίας Κατσώτας (1896 – 14 Φεβρουαρίου 1991) ήταν Έλληνας στρατιωτικός (υποστράτηγος), πολιτικός και αρχηγός κόμματος. Διετέλεσε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με το Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα (1946), το Κόμμα Φιλελευθέρων (1950) και με την Ένωση Κέντρου (1961, 63, 64), υπουργός Δημοσίας Τάξεως (1945), Εσωτερικών (1950) , Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδας (1951), υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας (20/2/1964-5/6/64) και Δήμαρχος Αθηναίων (1954-59).

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στα Σταμνά Αιτωλοακαρνανίας το 1896. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1916 ως ανθυπολοχαγός του πεζικού. Αποστρατεύτηκε το 1929 κατόπιν αίτησής του. Ανακλήθηκε το 1940 με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη και συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 όπου και ανέλαβε διοικητής συντάγματος. Μετά την γερμανική εισβολή και κατάρρευση του μετώπου διέφυγε στην Αίγυπτο και συμμετείχε στην ανασυγκρότηση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Εκεί έλαβε μέρος στη μάχη του Ελ Αλαμέιν ως διοικητής της 1ης ελληνικής ταξιαρχίας.

Μετά την απελευθέρωση, διετέλεσε Στρατιωτικός Διοικητής Αθηνών αντικαθιστώντας τον Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλο, από τις 25 Οκτωβρίου του 1944, ενώ το 1945 ανέλαβε παράλληλα και υπουργός Δημόσιας Τάξης. Αποστρατεύθηκε κατόπιν αίτησής του το 1946. Τον ίδιο χρόνο ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας. Το 1949 ανακλήθηκε και πάλι στην ενέργεια και ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής της Στερεάς Ελλάδας. Αποστρατεύθηκε το 1950 με τον βαθμό του υποστράτηγου και τον ίδιο χρόνο επανεκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας. Διορίσθηκε υπουργός Εσωτερικών και τον επόμενο χρόνο, το 1951, ανέλαβε υπουργός γενικός διοικητής της Βόρειας Ελλάδας.

Στις δημοτικές εκλογές του 1954 εκλέχθηκε δήμαρχος Αθηναίων. Το 1956 δημιούργησε δικό του κόμμα, το Προοδευτικόν Εργατοτεχνικόν Κόμμα και το 1961 συντάχθηκε με τον Γεώργιο Παπανδρέου στην Ένωση Κέντρου, ως μέλος της οποίας διορίστηκε υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας. Τέλος μετά τη μεταπολίτευση, το 1977, πολιτεύθηκε για τελευταία φορά με το κόμμα της Εθνικής Παράταξης. Πέθανε το 1991 σε ηλικία 95 ετών.

Ο Παυσανίας Κατσώτας είχε τιμηθεί από τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄ και τον Βασιλέα Παύλο με τον Ανώτερο ταξιάρχη του Γεωργίου, και του Φοίνικα μετά ξιφών, το χρυσό αριστείο ανδρείας δύο φορές και τον πολεμικό Σταυρό τέσσερις φορές καθώς και με πολλά συμμαχικά.

Είναι ο συντάκτης της αυτοβιογραφίας του με τίτλο "Η δεκαετία 1940-1950", η οποία ασχολείται με την πολιτική περίοδο από το 1940 έως και το 1950.

Ο Παυσανίας Κατσώτας αναπαύεται στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. 

Γιος του είναι ο Σπυρίδων Κατσώτας και δισέγγονός του ο Παυσανίας Παπαγεωργίου.

Παραπομπές

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Γ΄(συμπλήρωμα), σελ.299.

Έλληνες αρχηγοί κομμάτων
Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Βορείου Ελλάδος
Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως
Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας
Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας
Δήμαρχοι Αθηναίων
Λαδινία

Η Λαδινία (ιταλικά: Ladinia) είναι ιστορική περιοχή της βόρειο-ανατολικής Ιταλίας στις Δολομιτικές Άλπεις κοντά στα σύνορα με την Αυστρία. Η Λαδινία καταλαμβάνει περιοχές όπου επικρατέστερη γλώσσα (η οποία ομιλείται ακόμα) είναι τα Λαδινικά· η περιοχή αυτή περιλαμβάνει τμήματα των ιταλικών επαρχιών Τρεντίνο, Μπολτζάνο και Μπελούνο.

Ιστορία 
Πληθυσμοί που μιλούσαν τη λαδινική γλώσσα εγκαταστάθηκαν άγνωστο πότε σε μια περιοχή που εκτεινόταν από την Ελβετία μέχρι τη Σλοβενία, περιλαμβάνοντας τη σημερινή Αυστρία και μεγάλο τμήμα της Βορειο-ανατολικής Ιταλίας. Οι πληθυσμοί πιστεύεται ήταν κελτικής καταγωγής και μετανάστευσαν εδώ εξαιτίας των επιδρομών διαφόρων φυλών. Μιλούσαν διάφορες διαλέκτους οι οποίες αναμείχθηκαν με τις λατινογενείς γλώσσες που ομιλούνταν στην περιοχή που εγκαταστάθηκαν και δημιουργήθηκε η γλώσσα Λαδίνο· καθώς οι ίδιοι θεωρούσαν ότι ήταν Λατίνοι ονόμασαν τη γλώσσα τους Λαντίνο. Μέχρι τον 18ο αιώνα είχε επικρατήσει αυτός ο όρος και με τον ιταλικό νόμο 482/1999 αναγνωρίστηκε ως γλωσσική μειονότητα.

Από τη γλώσσα των λαντινόφωνων ονομάστηκε και η περιοχή Λαντίνο, η οποία μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανήκε στην Αυστροουγγαρία και από το 1919 προσαρτήθηκε στην Ιταλία.

Σημαία 

Η σημαία της Λαδινίας δημιουργήθηκε στις 5 Μαΐου 1920. Οι εκπρόσωποι των Λαδινόφωνων της περιοχής μαζεύτηκαν το 1920 στο Πάσο Γκάρντενα για να διαμαρτυρηθούν κατά της συνθήκης του 1919 που δεν τους αναγνώριζε ως διαφορετική εθνοτική ομάδα, ούτε σαν εθνότητα των γερμανόφωνων κατοίκων του Νοτίου Τιρόλου. Στο τέλος της ημέρας, ανακηρύχθηκε η εθνική σημαία της Λαδινίας με τρεις οριζόντιες ρίγες και με χρώματα μπλε-λευκό-πράσινο. Με την άνοδο του φασιστικού καθεστώτος κηρύχθηκε παράνομη από την ιταλική κυβέρνηση. Αμέσως μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στις 14 Ιούλη 1946, σε εκδήλωση στο Πέρασμα Σελλά που παρακολούθησαν 3.000 νέοι, έγινε ανάρτηση της σημαίας.

Η Λαδινία σήμερα
Η Λαδινία καλύπτει περίπου 1.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα, βρίσκεται εξ ολοκλήρου στις Δολομιτικές Άλπεις και στο κέντρο της αναπτύσσεται ο επιβλητικός ορεινός όγκος της Σέλλα. Από το όρος Σέλλα ξεκινούν οι πέντε κοιλάδες οι Τρεντίνο Βαλ Γκάρντενα, η Φάσα, η Βαλ Μπάντια, η Αμπέζο, και η Βαλ Λιβινλαόγκο. Ψηλότερες κορυφές είναι η Μαρμολάδα (3343 μ.), Αντελάο (3.263 μ.) και Τοφάνα ντι Μέτσο (3244 μ.).

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Hans Goebl, Helga Böhmer (a cura di), Atlant linguistich dl ladin dolomitich y di dialec vejins / Atlante linguistico del ladino dolomitico e dei dialetti limitrofi / Sprachatlas des Dolomitenladinischen und angrenzender Dialekte, 7 voll., Wiesbaden, Reichert, 1998. ISBN 3-89500-071-X 
 Ladinia - Ausstellung Tiroler Volkskunstmuseum Innsbruck 10. Juni bis 06. November 2011, a cura di Wolfgang Meighörner, Bolzano, Athesia, 2011. ISBN 978-88-7073-598-7

Νότιο Τιρόλο
Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε
Βένετο
Ιστορία της Αυστρίας
Ιστορικές περιοχές της Ιταλίας
Βαλνταόρα

Η Βαλνταόρα ή Όλανγκ (ιταλικά: Valdaora, γερμανικά: Olang) είναι κωμόπολη και δήμος της Ιταλίας με 3.056 κατοίκους. Βρίσκεται στην Μπολτσάνο στις Άλπεις στην κοιλάδα Βαλ Πουστερία.

Η πόλη είναι χωρισμένη σε τρεις συνοικίες, την άνω, την κάτω και τη μέση (γερμανικά: Oberolang, Niederolang, Mitterolang). Κοντά στην κωμόπολη βρίσκεται και η τεχνητή λίμνη με το ίδιο όνομα. Βρίσκεται σε 1.048 μέτρα υψόμετρο και καταλαμβάνει επιφάνεια 48 τ.χλμ..

Ιστορία 
Η πόλη ιδρύθηκε το Μεσαίωνα και βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Λαδινίας. Κατά τον μεσαίωνα ακολούθησε την ιστορία όλου του Νοτίου Τιρόλο, και από το 1919 αποσπάστηκε από την Αυστρία κι από τότε ανήκει στην Ιταλία. Κατά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο στην περιοχή κτίστηκαν οχυρά ως τμήμα της αμυντικής γραμμής της φασιστικής Ιταλίας. 

Το όνομα αναφέρεται πρώτη φορά σαν "Olaga" το 985-993 και προέρχεται από την κελτική "Aulaga", πατρώνυμου με την έννοια ενός "καλού αυλού". Μια άλλη πηγή λέει ότι το όνομα "Olanga" προέρχεται από το λατινικό "aulatica".

Δημογραφία 
Το 97,42% των κατοίκων της πόλης έχει ως μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, ένα 2,16% τα Ιταλικά κι ένα 0,42% τα Λαδινικά.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Theobald Innerhofer, Olang: Eine Gemeinde im Wandel der Zeiten, Brunico, 1984.
 Hannes Obermair, Bedrohtes Kulturgut vor Ort: Archivbericht aus Geiselsberg, Gemeinde Olang, in Tutela dei beni culturali in Alto Adige 1996, Bolzano: Athesia, 1997, pp. 173–184.
  Helmut Stampfer, Simon von Taisten und Friedrich Pacher: Überlegungen zu Neufunden in Olang, in «Der Schlern», 81, 2007, pp. 40–47.
 Francesco Pozzato, Olang: Impression Eisenbahn, Bolzano: Athesia 2007. ISBN 978-88-6011-070-1.
 Reinhard Bachmann, Festschrift zum 50jährigen Jubiläum der AVS-Sektion Olang (1958-2008), Valdaora, 2008.
 Claudia Plaikner, Christian Egger, 100 Jahre Musikkapelle "Peter Sigmair" Olang (1908-2008), Valdaora, 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τουριστικός οργανισμός της Βαλνταόρα

Βαλνταορα
Νατούρνο

Η Νατούρνο ή Νατούρνς (ιταλικά: Naturno, γερμανικά: Naturns) είναι κωμόπολη  της Ιταλίας με 5.553 κατοίκους. Βρίσκεται στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο στις Άλπεις στην κοιλάδα Βαλ Βενόστα, και διοικητικά ανήκει στον δήμο Μπουργκραβιάτο.

Το 97,07% έχει ως μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 2,89% τα Ιταλικά και το 0,04% τα Λαδινικά.

Ιστορία 
Η πόλη βρίσκεται σε μια περιοχή με ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης από την εποχή του Χαλκού, όπως αποδεικνύεται από τα ευρήματα στην περιοχή "Schnalserhof". Ανήκει στην ιστορική περιοχή του Νοτίου Τιρόλου και ακολουθεί κοινή ιστορία με αυτό, αποτελώντας από το 1919 τμήμα της Ιταλίας. 

Το όνομα αναφέρεται πρώτη φορά ως "Nocturnis" το 1158, "Naturnes" το 1182 και "Naturns" το 1290. Πιθανολογείται ότι ίσως είναι προρωμαϊκής προέλευσης.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Othmar Gluderer, Naturns im Rückblick, Merano, Druck Union Meran, 1983.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Τουρισμός στο Νατούρνο
Επίσημη ιστοσελίδα
Μουσείο Chiesa e museo di S.Procolo
Μουσείο Mondo Treno
Parco acquatico di Naturno

Νατουρνο
Μπαρμπιάνο

Η Μπαρμπιάνο ή Μπαρμπιάν (ιταλικά: Barbiano, γερμανικά: Barbian) είναι πόλη της Ιταλίας  με 1.601 κατοίκους της Μπολτσάνο. Βρίσκεται στις Δολομιτικές Άλπεις, 836 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και την διασχίζει ο ποταμός Ισάρκο.

Το 97,47% των κατοίκων έχει για μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 2,02% τα Ιταλικά και το 0,51% τα Λαδινικά.

Ιστορία
Το όνομα του μαρτυρείται για πρώτη φορά μεταξύ 994 και 1005 ως "Parpian" και μεταξύ 1050 και 1060 ως "Berbian" και προέρχεται από το λατινικό όνομα "Barbius".

Με το όνομα "Saubach" αναφέρεται το 1240-1250, ως "Suopach" και "Soubach" το 1359 και πιστεύεται πως προέρχεται από τη λέξη "sûrbach" ("κακό ποτάμι").

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

 Karl Gruber, Guida alle chiese di Barbiano - una bibbia iconografica sotto il campanile pendente, Lana, Tappeiner, 2004.
 Inge Hinterwaldner, Die Pfarrkirche St. Jakob in Barbian, in «Der Schlern», 79, 2005, pp. 36–69.
 Helmut Stamper, Bauernhöfe in Südtirol, vol. 6/1: Lajen, Villanders, Barbian, Bolzano, Athesia, 2006. ISBN  978-88-8266-370-4

Μπαρμπιανο
Μπροντσόλο

Η Μπροντσόλο ή Μπροντσόλ (ιταλικά: Bronzolo, γερμανικά: Branzoll) είναι πόλη της Ιταλίας  με 1.601 κατοίκους της Μπολτσάνο και στις Δολομιτικές Άλπεις. Συνορεύει με τις κωμοπόλεις Αλντίνο, Λάιβες, Όρα, Βαντένα, και Νόβα Πομέντε. 

Βρίσκεται στην κοιλάδα του Αδίγη, 13 χλμ από το Μπολτσάνο. Στις όχθες του Αδίγη είναι ορατό το αρχαίο λιμάνι της πόλης. Η κωμόπολη έχει και σιδηροδρομικό σταθμό. Το 39,68% των κατοίκων της έχει μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 59,85% τα Ιταλικά και το 0,47% τα Λαδινικά.

Ιστορία 
Η ιστορία της κωμόπολης συνδέεται με τον ποταμό Αδίγη, που στην περιοχή είναι πλωτός και χάρη σε αυτόν γνώρισε εμπορική ανάπτυξη τον μεσαίωνα. Κατά τον μεσαίωνα το Μπροντσόλο διέθετε λιμένα για τις βάρκες που μετέφεραν εμπορεύματα, επίσης είχαν κατασκευαστεί αναχώματα για την αποφυγή πλημμυρών του ποταμού.

Το όνομα της απαντάται για πρώτη φορά το 1181 ως "Μπραντσόλ" (Branzol), το 1237 ως Branzollo και το 1249 ως Prantzol, που προέρχεται από το γερμανικό Berinza με μια κατάληξη της λατινικής -eolus.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Bruno Mahlknecht, Leifers, Branzoll, Pfatten (Südtiroler Gebietsführer), Bolzano, Athesia, 1977.
 Gunther Pallaver, Freiwillige Feuerwehr Branzoll 1885-1985. Festschrift anläßlich des 100-jährigen Bestehens der Freiwilligen Feuerwehr Branzoll, Bronzolo, 1985.
 Fausto Turbiani (red.), Bronzolo ed il suo cammino - Branzoll und seine Entwicklung, Bronzolo, 1994.
 Giorgio D'Amico, Holzfischen auf der Etsch, in «Der Schlern», 83, 2009, pp. 40–45 (sul ripescaggio della legna nell'Adige a Bronzolo)

Μπροντσολο
Σέστο

Η Σέστο ή Σέξτεν (ιταλικά: Sesto, γερμανικά: Sexten) είναι πόλη της βορειο-ανατολικής Ιταλίας με 1.601 κατοίκους στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο, στις Δολομίτικες Άλπεις στα σύνορα με την Αυστρία. Αποτελεί τμήμα του ιταλικού δήμου "comune delle Tre Cime" (Δήμος των τριών κορυφών) που περιλαμβάνει και τις κωμοπόλεις Ντομπιάκο και Σαν Κάντιντο. 

Κοντά στο Σέστο πηγάζει ο ποταμός Ντράβα που είναι παραπόταμος του Δούναβη, ενώ την πόλη διασχίζει ο Ρίο Σέστο, το ίδιο όνομα Βαλ Σέστο έχει και η κοιλάδα. Πάνω από την κωμόπολη δεσπόζει το Ντολομίτι ντι Σέστο και σε κοντινή απόσταση υπάρχει η τεχνητή Λίμνη Σέστο. Το 96,58% των κατοίκων της έχει για μητρική γλώσσα τα γερμανικά, το 3,20% τα ιταλικά και το 0,22% τα Λαδινικά.

Ιστορία 
Το όνομα αναφέρεται πρώτη φορά ως "Sexta" το 965, ως «Sextum» το 1208 και στη συνέχεια ως "Sechsten, Sexten" το 1298 και το 1365. Προέρχεται από το λατινικό Horam sextam («η έκτη ώρα»).

Το όνομα της είναι λατινικής προέλευσης, αν και δεν είναι βέβαιο τι σημαίνει. Είναι πιο πιθανό, επειδή το όνομα είναι μεσαιωνικό, να επινοήθηκε από το μοναστήρι του Σαν Καντίντο κι έχει σχέση με την έκτη ώρα αλλά και την νότια θέση ως προς την Σαν Καντίντο. Εκτός από το όνομα, υπάρχουν ελάχιστα ίχνη του παρελθόντος της Σέστο, επειδή είχε καταστραφεί σχεδόν ολοσχερώς από βόμβες κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. 

Κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου η Σέστο ήταν τμήμα του πολεμικού μετώπου των δύο χωρών και στο τέλος του είχε καταστραφεί εντελώς. Το 1918 καταλήφθηκε από τον Ιταλικό στρατό, με τις συνθήκες του 1919 και 1920 πέρασε στην Ιταλία. Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η ιταλική φασιστική κυβέρνηση έφτιαξε πολλά οχυρά από μπετόν με σκοπό αναχαίτισης πιθανής γερμανικής εισβολής.

Μνημεία και Αξιοθέατα
Κοντά στο Σέστο υπάρχουν τα ιαματικά λουτρά του Bad Moos, ενώ η περιοχή είναι γεμάτη εγκαταλελειμμένα οχυρά.

Το μουσείο Rudolf Stolz άνοιξε το 1969 με έργα του ζωγράφου Ρούντολφ Στολτς, που πέθανε εδώ το 1960.

Από το Σέστο ξεκινά τελεφερίκ για το κοντινό χιονοδρομικό κέντρο, ενώ η πόλη διαθέτει και παγοδρόμιο.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Viktor Schemfil, Die Kämpfe im Drei Zinnen-Gebiet und im Kreuzberg in Sexten 1915-1917: verfasst auf Grund österreichischer Kriegsakten, Schilderungen von Mitkämpfern und italienischer kriegsgeschichtlicher Werke, Innsbruck, Wagner, 1986. ISBN 3-7030-0170-4
 Viktor Peter Kubler, Hugo Reider, Guerra fra le Tre cime, 1915-1917: il cuore delle Dolomiti di Sesto-Sexten nel 1915-1917 e oggi, Bolzano, Athesia, 2002. ISBN 88-7014-578-6
 Viktor Claus Gatterer, Bel paese, brutta gente. Romanzo autobiografico dentro le tensioni di una regione europea di confine, Bolzano, Praxis 3, 2005 (Collana di documentazione, 5).
 Viktor Rudolf Holzer, Sexten: vom Bergbauerndorf zur Tourismusgemeinde, Lana, Tappeiner, 2000. ISBN 88-7073-269-X
 Rudolf Holzer, Sesto. Da comunità agricola di montagna a zona turistica, Ed. Tappeiner, 2000

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ass. Τουρισμός στην Σέστο
Informazioni turistiche Sesto - Sexten
Μουσείο Rudolf Stolz
La Grande Guerra a Sesto

Σεστο
Στέλιος Καζάζης

Ο Στέλιος Καζάζης είναι Έλληνας πρώην διεθνής πετοσφαιριστής και προπονητής πετοσφαίρισης.Γενήθηκε  στις 31 Μαρτίου 1958 και μεγάλωσε στην Κηφησιά Θεσσαλονίκης.

Καριέρα αθλητή 
Αποκτήθηκε το 1980 από τον Παναθηναϊκό προερχόμενος από το Δημόκριτο όπου αγωνιζόταν από το 1976. Αναδείχθηκε 4 φορές πρωταθλητής Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό (1982, 1984, 1985, 1986) και 3 φορές Κυπελλούχος Ελλάδας (1982, 1984, 1985) κατακτώντας παράλληλα 3 φορές το νταμπλ (1982, 1984, 1985). Το 1989 κατέκτησε με τον Παναθηναϊκό την 3η θέση στο φάιναλ φορ του Κύπελλου Κυπελλούχων που διεξήχθη στο Βαρκάους της Φινλανδίας. 

Με την Εθνικής Ελλάδος κατέκτησε ως αρχηγός το χάλκινο μετάλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Γάνδης το 1987.

Κατέκτησε επίσης 2 πρωταθλήματα Ελλάδας Beach Volley (1994, 1995) με συμπαίκτη τον Τριανταφυλλίδη.

Καριέρα προπονητή 
Ως προπονητής κατέκτησε με το Παναθηναϊκό το Πρωτάθλημα Ελλάδας (2004) και το Κύπελλο Ελλάδας (2010). Το 2004, έγινε ο πρώτος αθλητής στην ιστορία του βόλεϊ του Παναθηναϊκού που κατέκτησε πρωτάθλημα και κύπελλο ως παίκτης και ως προπονητής του Συλλόγου. Το κατόρθωμα επανέλαβε το 2020 ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος (πρωτάθλημα και λιγκ καπ). Εργάσθηκε επίσης ως προπονητής στη Φιλία, την Εθνική ανδρών, τον Ιωνικό Ν.Φ., την Ορεστιάδα και τον Παφιακό.

Τίτλοι

Αθλητής 
 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1982, 1984, 1985, 1986.

 4 Κύπελλα Ελλάδας: 1982, 1984, 1985.

 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας Beach Volley: 1994, 1995

Προπονητής 
 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2004

 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2010

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
βιογραφικό

Καζαζης
Καζαζης
Καζαζης
Καζαζης
Καζαζης
Κάμπο Τούρες

Η Κάμπο Τούρες ή Σαντ ιν Τάουφερς (ιταλικά: Campo Tures, γερμανικά: Sand in Taufers ) είναι πόλη της βόρειοανατολικής Ιταλίας με 5,267 κατοίκους στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο, στις Δολομιτικές Άλπεις. Βρίσκεται στην κοιλάδα Τούρες βόρεια του Μπρουνίκο κοντά στα σύνορα με την Αυστρία.

Μεταξύ 1908 και 1957 η πόλη συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με το Μπρουνίκο. Το 96,72% των κατοίκων της έχει μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 2,94% τα Ιταλικά κι ένα ποσοστό 0,33% τα Λαδινικά.

Ιστορία 
Η ιστορία της κωμόπολης είναι στενά συνδεμένη με τους μεσαιωνικούς κύριους του Τάουφερ, η οικογένεια αυτή αρχικά της ανήκε η περιοχή όπου αργότερα πέρασε στην εξουσία των επισκόπων του Μπρίξεν. Ο πιο διάσημος εκπρόσωπος της οικογένειας ήταν ο Χούγκο φον Τάουφερς επίσκοπος του Μπρίξεν.

Το σημερινό όνομα της κωμόπολης είναι η ιταλική εκδοχή του γερμανικού ονόματος που σημαίνει "η Τάουφερς στην άμμο", ίσως λόγω του εδάφους, μια που είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Αρ. 

Το όνομα για πρώτη φορά αναφέρεται γύρω στο 1050 - 1060 ως Tufers και που ίσως προέρχεται από έναν όρο *tob-, *tub-, *tuf-  με την έννοια-"χαράδρα". Το 1410 αναφέρεται με το Sandt in Tawffers, το 1334 ως Tauferer Feld, και ως Taufferser Feld το 1360.

Μνημεία 
Κοντά στην πόλη υπάρχει το κάστρο Καστέλο Τούρες, στο οποίο πραγματοποιούνται πολλές εκθέσεις κι είναι επισκέψιμο. Στην πόλη υπάρχουν και μερικές κατοικίες του 15ου αιώνα σε αναγεννησιακό ρυθμό. Επίσης 2 χλμ. από το Τάουφερς στο όρος monte Spicco υπάρχει χιονοδρομικό κέντρο με τελεφερίκ.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Josef Innerhofer, Taufers, Ahrn, Prettau. Die Geschichte eines Tales, 2ª ediz., Bolzano, Athesia, 1982.
 Ivo Ingram Beikircher, Josef Beikircher (1850-1925). Ein Mann der Gründerjahre in Tirol, Innsbruck-Vienna-Bolzano, Studienverlag, 2008. ISBN 978-3-7065-4602-7
 Ingrid Beikircher, Dr. Josef Daimer und die Alpingeschichte des Tauferer Ahrntales 1845-1909, Campo Tures,  AVS-Sektion Sand in Taufers, 2009.
 Serafin Bacher, Rein am Fuße des Hochgall - Dorfbuch, Egna, Effekt-Buch, 2010. ISBN 978-88-97053-04-0

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημος ιστότοπος του Τάουφερς
Impianti sciistici Speikboden
Impianto balneare Cascade

Καμπο Τουρες