Αδαλβέρτος της Βαυαρίας (1886-1970)

Ο Αδαλβέρτος, γερμ. Adalbert (3 Ιουνίου 1886 - 29 Δεκεμβρίου 1970) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν πρίγκιπας της Βαυαρίας.

Βιογραφία
Ο Αδαλβέρτος-Αλφόνσος-Μαρία Ασενσιόν-Αντώνιος-Ουμβέρτος-Ιωσήφ-Άγιοι Πάντες (Omnes Sancti) ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου-Φερδινάνδου πρίγκιπα της Βαυαρίας και της Μαρίας δε λα Παθ των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φραγκίσκου δε Ασίς δούκα του Κάδιθ.

Γεννήθηκε στο ανάκτορο Νύμφεμπουρκ του Μονάχου και μετά την αποφοίτησή του (abitur) εισήλθε στο Βαυαρικό στρατό· ήταν αξιωματικός κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπηρέτησε στο Πυροβολικό ως διοικητής πυροβολαρχίας και μετά στο Γενικό Επιτελείο. Ήταν αξιωματικός στο Δυτικό και στο Ανατολικό Μέτωπο. Ο Πόλεμος έληξε το 1918 με ήττα της Γερμανίας.

Τότε άφησε το στρατό και σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο Λουδοβίκου & Μαξιμιλιανού στο Μόναχο. Αργότερα εξέδωσε μερικά έργα για τη Βαυαρική και βασιλική ιστορία. Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ανακλήθηκε στο στρατό και υπηρέτησε ως αξιωματικός του Επιτελείου, υπό τον στενό οικογενειακό φίλο Βίλχελμ Ρίττερ φον Λεεμπ. Με το Σώμα Στρατού C έλαβε μέρος στην εισβολή στη Γαλλία. Όταν επέστρεψε στη Γερμανία παύθηκε, ως συνέπεια του διατάγματος για τους πρίγκιπες (prinzenerlass). Με αυτό ο Α. Χίτλερ απαγόρευσε σε όλα τα μέλη των βασιλικών Οίκων της Γερμανίας να συμμετέχουν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Βέρμαχτ. Έτσι το 1941 αποτάχθηκε από το στρατό και αποσύρθηκε στο οικογενειακό κάστρο Χόενσβανγκαου της Νότιας Βαυαρίας, όπου έζησε ως το τέλος του Πολέμου.

Έπειτα εργάστηκε στο Βαυαρικό γραφείο του Ερυθρού Σταυρού. Το 1952 ο Κόνραντ Αντενάουερ τον διόρισε πρέσβη στην Ισπανία, θέση στην οποία περέμεινε ως το 1956. Απεβίωσε το 1970 στο Μόναχο και τάφηκε στο κοιμητήριο του αββαείου του Άνντεχς στη Βαυαρία.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1919 την Αυγούστα, κόρη του Όττο κόμη φον Ζέεφρητ άουφ Μπούττενχαϊμ και της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λεοπόλδου των Βίττελσμπαχ πρίγκιπα της Βαυαρίας. Η Ελισάβετ ήταν 2η εξαδέλφη του. Είχε τέκνα:
 Κωνσταντίνος 1920-1969, πρίγκιπας της Βαυαρίας.
 Αλέξανδρος 1923-2001, πρίγκιπας της Βαυαρίας.

Έργα που εξέδωσε
 Das Ende der Habsburger in Spanien (2 Bände). Bruckmann Verlag, München 1929
 Vier Revolutionen und einiges dazwischen. Siebzig Jahre aus dem Leben der Prinzessin Ludwig Ferdinand von Bayern, Infantin von Spanien. Hans Eder Verlag, München, 1932
 An Europas Fürstenhöfen. Lebenserinnerung der Infantin Eulalia von Spanien 1864-1931. Verlag Robert Lutz Nachfolger Otto Schramm, Stuttgart, 1936
 Eugen Beauharnais. Der Stiefsohn Napoleons. Ein Lebensbild. Propyläen Verlag, Berlin, 1940
 Nymphenburg und seine Bewohner. Oldenbourg Verlag, München, 1949
 Max I. Joseph von Bayern. Pfalzgraf, Kurfürst und König. Bruckmann Verlag, München, 1957
Die Herzen der Leuchtenberg. Chronik einer napoleonisch-bayerisch-europäischen Familie. Prestel Verlag, München, 1963
 Der Herzog und die Tänzerin. Die merkwürdige Geschichte Christians IV. von Pfalz-Zweibrücken und seiner Familie. Pfälzische Verlagsanstalt, Neustadt/Weinstraße, 1966
 Als die Residenz noch Residenz war. Prestel Verlag, München, 1967
 Die Wittelsbacher. Geschichte unserer Familie. Prestel Verlag, München, 1979
 Erinnerungen 1900-1956. Langen-Müller Verlag, München, 1991

Πηγές
  Das Bayernbuch vom Kriege 1914-1918. Konrad Krafft von Dellmensingen, Friedrichfranz Feeser, Chr. Belser AG, Verlagsbuchhandlung, Stuttgart 1930
 Die Wittelsbacher. Geschichte unserer Familie. Adalbert, Prinz von Bayern. Prestel Verlag, München, 1979

Αναφορές

Οίκος του Βίττελσμπαχ