Πεύκα Θεσσαλονίκης

Τα ευρύτερα γνωστό με την ιστορική του ονομασία Ρετζίκι, αποτελεί την δημοτική ενότητα Πεύκα του Δήμου Νεαπόλεως - Συκεών. Εντάσσεται στο πολεοδομικό συγκρότημα Θεσσαλονίκης. Απέχει οδικώς από το κέντρο της Θεσσαλονίκης 6 χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 13.052 κατοίκους.

Ονομασία 

Η λέξη Ρετζίκι προέρχεται από την παράφραση της παλαιοτουρκικής λέξης Örencik ή Urendjick που σημαίνει μικρός παράδεισος, ενώ κάποιοι την ερμηνεύουν και ως ερείπια. Η κατάληξη –djick είναι τούρκικη και μπαίνει στα υποκοριστικά δείχνοντας το μικρό μέγεθος. Η γαλλική παράφραση της ίδιας λέξης είναι Eurumedjeeck. Ανατρέχοντας στους παλιούς χάρτες της Θεσσαλονίκης και στους περιηγητές του 19ου και 20ου αιώνα εντοπίζονται πολλές εκδοχές του ιδίου ονόματος, ανάλογα πώς αντιλαμβανόταν ο κάθε χαρτογράφος ή συγγραφέας το περίεργο αυτό όνομα. Έτσι μερικές από τις πολλές ονομασίες που βρίσκουμε είναι Ουρουμδζίκ το 1839 (Αντριάνο Βάλβι), Erunjuk το 1854, Ρουντσούκιο και Ουροντσούκιο το 1880 (Μιχαήλ Χατζή Ιωάννου), Orentzik το 1903, Ρουντζίκιο το 1905, Ουραντζίκ το 1913, Orendzik το 1914, Urendjick το 1924 και 1929, Ρετζίκι και Τζέκη το 1927, Ρενδζίκ και Ρετζίνα το 1928, Retsina (Retsiki) το 1940, Ρετζίκιον το 1955. Εντύπωση προκαλεί η ονομασία Τζέκη του 1927 που αποδίδεται στον δραστήριο έμπορο της Θεσσαλονίκης Τζέκη.

Ιστορία 
Το 1914 εμφανίστηκαν στο Ρετζίκι και οι πρώτες τέσσερις οικογένειες προσφύγων, που έχτισαν τα μικρά σπίτια τους και δημιούργησαν λαχανόκηπους και κάποια κοτέτσια.

Το 1922 οι οικογένειες των κτηνοτρόφων, κυρίως από τα Λιβάδια Κιλκίς, εγκαταστάθηκαν μόνιμα και την ίδια χρονιά κατοχύρωσαν δικαιώματα για τις εκτάσεις που είχαν δημιουργήσει τους τόπους βοσκής για τα κοπάδια τους.
 
Μικρασίατες πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στο Ρετζίκι το 1925 και έτσι ο πληθυσμός του οικισμού αυξήθηκε σημαντικά. Τους πρόσφυγες εγκατέστησε η υπηρεσία εποικισμού με τη φροντίδα της οποίας τους δόθηκε η δυνατότητα, να ανεγείρουν σπίτια και να αποκτήσουν κλήρο. Στο σύνολό τους οι πρόσφυγες, κατάγονταν από περιοχές της Μικράς Ασίας.

Τις τελευταίες δεκαετίες στην δευτεροβάθμία εκπαίδευση της δημοτικής ενότητας προστέθηκε άλλο ένα δημόσιο σχολείο, συνολικά λειτουργούν δύο Γυμνάσια και ένα Λύκειο.

Θρύλοι και παραδόσεις

1. Το Αγίασμα

Το παρεκκλήσι της Αγίας Τριάδας 

Ένα ξεχωριστό τμήμα της ιστορίας του σημερινού οικισμού είναι και οι θρύλοι και οι παραδόσεις του, που είναι καλό να τις γνωρίζουν και οι μεταγενέστεροι. Ο Δημήτρης Φράγκος,  πρώην πρόεδρος της Κοινότητας Πεύκων, αρθρογραφώντας στο τοπικό περιοδικό "Πευκο-Όραμα", μεταφέρει τις μαρτυρίες του παππού του Γούλα και του φίλου του Γρηγόρη Μπαζάκα, σχετικά με παραδόσεις και συζητήσεις από παλιότερους Τούρκους και Χριστιανούς, κατοίκους του τόπου. Η συγκεκριμένη παράδοση αναφέρεται στην ίδρυση του παρεκκλησίου της Αγίας Τριάδας, το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα και εκεί τελούνται θείες Λειτουργίες. Πρόκειται για  όραμα με πρωταγωνίστρια μια μαυροφορεμένη γυναίκα που νωρίς τα χαράματα ανηφόριζε το μονοπάτι που άρχιζε από το κτήμα Άμποτ (σημερινό Δελασάλ),περνούσε από το κτήμα Μπαζάκα και από το χαμάμ και έφτανε στο βουνό. Οι χωριανοί κινημένοι από περιέργεια ακολούθησαν τη γυναίκα, αλλά σε κάποιο σημείο την έχασαν από τα μάτια τους. Είδαν τότε σε εκείνο το σημείο να αναβλύζει αχνιστό νερό. Το θεώρησαν θαύμα και το διέδωσαν παντού. Τότε έκτισαν και το παρεκκλήσι. Οι εμφανίσεις της μαυροφορεμένης γυναίκας συνεχίστηκαν, ώσπου μια ηλικιωμένη γυναίκα από το Ασβεστοχώρι την είδε σε όραμα να την προτρέπει να πάει στο Αγίασμα, να σκάψει και να βγάλει την εικόνα που ήταν θαμμένη εκεί. Η πιστή γυναίκα ακολούθησε τις εντολές. Έσκαψε στο συγκεκριμένο σημείο, έβγαλε την εικόνα μέσα από τις λάσπες,την καθάρισε και την τοποθέτησε στο παρεκκλήσι. Η εικόνα εμφανίζει το Χριστό στη μέση και εκατέρωθέν του την Παναγία και τον Ιωάννη .Έτσι από την εικόνα πήρε το παρεκκλήσι  το όνομα της Αγίας Τριάδας. Η Αγία Τριάδα ήταν προστάτης του χωριού και των βλάχων κτηνοτρόφων που με κατάνυξη και πίστη την φρόντιζαν. Το αγίασμα που ανάβλυζε από την πηγή ήταν θαυματουργό και χάρισε την υγεία σε πολλούς πιστούς. Ένας από αυτούς, δοξάζοντας τη Χάρη της Αγίας Τριάδας, μετέφερε το παλιό εκκλησάκι σε στέρεο έδαφος ξανακτίζοντας το (εκεί που είναι σήμερα) και έκτισε τον ξενώνα. Το όνομα παραμένει μέχρι σήμερα:" Παρεκκλήσι της Αγίας Τριάδας".

Συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση και προσβασιμότητα 
Το Ρετζίκι είναι προσβάσιμο από τον περιφερειακό της Θεσσαλονίκης από τον κόμβο 6. Ο ΟΑΣΘ εξυπηρετεί με τις γραμμές 57, 59, και 64. Η γραμμή 57 το συνδέει με το Ασβεστοχώρι και τον Χορτιάτη προς τα ανατολικά και με την Νεάπολη και την Πλατεία Αριστοτέλους προς το κέντρο. Η γραμμή 64 εξυπηρετεί προς το Φίλυρο και το κέντρο και η γραμμή 59 αποκλειστικά με δρομολόγια ανά μία ώρα από και προς το κέντρο.

Πληθυσμός 
Σύμφωνα με την απογραφή του 1971, το Ρετζίκι είχε 899 κατοίκους, ενώ με την απογραφή του 2001, η κοινότητα είχε 6.136 κατοίκους. Πλέον, ο πληθυσμός αγγίζει τις 13.052 κατοίκους, σύμφωνα με την Ελληνική απογραφή 2011

Δείτε επίσης
 Δήμος Νεάπολης - Συκεών

Παραπομπές

50 χρόνια μετά.... στο Ρετζίκι.
https://m.youtube.com/watch?v=atinkSiTj0E

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα δήμου Νεάπολης - Συκεών
 Μία σύντομη ιστορική αναδρομή,για το Ρετζίκι
 Δ. Φράγκου.(2018) Θρύλοι και παραδόσεις του τόπου μας,Πευκο-Οραμα,Δεκέμβριος2018,σελ 18 
 To Ρετζίκι αποτελεί μία τις ελάχιστες περιπτώσεις που η παλιά τούρκικη ονομασία παραμένει ακόμη ζωντανή στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης. Η πολύ ενδιαφέρουσα και μακριά ιστορία του.

Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης