joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Χριστόφορος Φωκαΐδης

Ο Χριστόφορος Φωκαΐδης είναι Ελληνοκύπριος ακαδημαϊκός και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Άμυνας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Χριστόφορος Φωκαΐδης γεννήθηκε στην Αμμόχωστο τον Ιούνιο του 1974. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, με δευτερεύοντα κλάδο τις πολιτικές επιστήμες. Συνέχισε με τουρκικές σπουδές στο ίδιο πανεπιστήμιο. Ακολούθως, παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ευρωπαϊκή και Συγκριτική Πολιτική στο Πανεπιστήμιο του Κεντ, αποκτώντας διδακτορικό στις Πολιτικές Επιστήμες.

Εργάστηκε ως λέκτορας πολιτικών επιστημών στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Είναι νυμφευμένος με την Ερμιόνη Πλάτωνος και έχουν δύο υιούς .

Πολιτική διαδρομή 
Διετέλεσε πρόεδρος της Νεολαίας του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΝΕΔΗΣΥ) και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΣΥ, κατέχοντας τη θέση του Γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού.

Διεκδίκησε εκλογή στις ευρωεκλογές του 2009 και στις βουλευτικές εκλογές του 2011 αλλά δεν εξελέγη.

Στις 7 Απριλίου 2014 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 28 Φεβρουαρίου 2018. Κατά τη διάρκεια της θητείας του μειώθηκε η θητεία στην Εθνική Φρουρά στους 14 μήνες.

Παραπομπές

Πηγές 

|-

Υπουργοί Άμυνας (Κύπρος)
Κύπριοι πανεπιστημιακοί
.edu

Το .edu είναι ένας υποστηριζόμενος τομέας ανώτερου επιπέδου (sTLD) στο σύστημα ονομάτων του Διαδικτύου. Από το 2001, οι νέοι καταχωριζόμενοι στον τομέα απαιτείται να είναι ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης συσχετιζόμενα με τις ΗΠΑ.
Top-level domains

Ιστορία
Ο τομέας .edu τέθηκε σε εφαρμογή τον Απρίλιο του 1985. Έξι πανεπιστήμια ήταν οι αρχικοί καταχωρισθέντες. 

Μέχρι το 2001, η Network Solutions λειτουργούσε ως καταχωρίζων για τον τομέα .edu βάσει συμφωνίας με το Υπουργείο Εμπορίου των ΗΠΑ. Η καταχώριση του τομέα έγινε χωρίς κόστος για τα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Το 2001, το Τμήμα Εμπορίου συνήψε πενταετή συμφωνία με την Educause, καθιστώντας την οργάνωση αυτή τον καταχωρίζοντα φορέα για τον τομέα .edu. Η συμφωνία με την Educause παρατάθηκε για μια επιπλέον πενταετή περίοδο το 2006. την εποχή εκείνη, η Educause εξουσιοδοτήθηκε να αρχίσει να χρεώνει διαχειριστικές αμοιβές στους καταχωριζόμενους.

Παραπομπές

διαδίκτυο
Γωνία δύο ευθειών στο επίπεδο

Aν έχουμε δύο μη κάθετες ευθείες σε ανηγμένη μορφή  που δεν είναι παράλληλες προς τον άξονα  τότε  για την γωνία τους φ, έχουμε  ενώ γενικότερα για την οξεία γωνία γωνία φ των ευθειών έχουμε .

Παραπομπές

Γεωμετρία
Νταβίντ Οσπίνα

Ο Νταβίντ Οσπίνα ή Νταβίδ Οσπίνα (David Ospina, 31 Αυγούστου 1988) είναι Κολομβιανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Νάπολι και στην Εθνική Κολομβίας.

Καριέρα

Σε συλλόγους
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 2005 από την Ατλέτικο Νασιονάλ και το 2007 κατέκτησε το πρωτάθλημα Κολομβίας. Το 2008 πήρε μεταγραφή για τη Νις, όπου αγωνίστηκε έξι χρόνια. Το 2014 έγινε είναι παίκτης της Άρσεναλ, με την οποία κέρδισε δύο Κύπελλα Αγγλίας και ένα Κομιούνιτι Σιλντ. Τον Αύγουστο του 2018 παραχωρήθηκε δανεικός στη Νάπολι και τον Ιούλιο του 2019 έγινε παίκτης της.

Στην εθνική ομάδα
Είναι μέλος της Εθνική Κολομβίας από το 2010. Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2014 και στο Κόπα Αμέρικα του 2015. Επίσης, έπαιξε στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο το 2016, όπου η Κολομβία κατέκτησε την τρίτη θέση. Επελέγη στην αποστολή της ομάδας στο Μουντιάλ του 2018.

Παραπομπές

Κολομβιανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κολομβίας
Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Νασιονάλ
Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
FIFA Century Club
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021
Ριχάρδος ΦιτςΓκίλμπερτ

Ο Ριχάρδος ΦιτςΓκίλμπερτ (πριν το 1035 - περί το 1090) ήταν Νορμανδός λόρδος που συμμετείχε στην Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας (1066) και έμεινε γνωστός με το παρατσούκλι «ντε Κλερ» ή «Τόνμπριτζ».

Ο Ριχάρδος γιος του Γιλβέρτου του Μπριόν ήταν κηδεμόνας του νεαρού δούκα Γουλιέλμου του Κατακτητή, μετά την δολοφονία από τον Γουλιέλμο του Γουασί (1040) οι δυο μεγαλύτεροι γιοι του Ριχάρδος και Γιλβέρτος δραπέτευσαν στην Φλάνδρα. Μετά την επιστροφή του στην Νορμανδία ανελαβε την ηγεμονία του Μπιένφαιτ και του Ορμπέκ. Το 1066 ήρθε στην Αγγλία με τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή και δέχτηκε μεγάλες δωρεές και τίτλους σαν ανταμοιβή με την βοήθεια του.
Το «Εθνικό Βιογραφικό Λεξικό» και άλλες πηγές παρέχουν αντικρουόμενες πληροφορίες σχετικά με την προέλευση του ονόματος «ντε Κλερ» αλλά ο Ριχάρδος Τόνμπριτζ θεωρείται ο γενάρχης του βασιλικού οίκου, στην Σάφοκ έκδοση του Domesday Book ονομάζεται «Ριχάρδος ντε Κλερ».

Ισχυρός Άγγλος ευγενής

Δέχτηκε στην Αγγλία 1766 ηγεμονίες, μεγάλες εκτάσεις γης και το δικαίωμα να οικοδομήσει τα κάστρα του Κλερ και του Τόνμπριτζ, δέχτηκε την ηγεμονία του Κλερ στο Σάφοκ και τμήματα του τοίχου του κάστρου του Κλερ. Είχε τον τίτλο του «κόμη του Κλερ» αλλά πολλές σύγχρονες πηγές θεωρούν τον τίτλο διακοσμητικό.  Ήταν ανώτατος δικαστής την περίοδο της απουσίας του Γουλιέλμου και είχε σημαντικό ρόλο στην καταστολή της επανάστασης του 1075.
Μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου του Κατακτητή πολλοί μεγάλοι Νορμανδοί ευγενείς όπως ο Όντο του Μπαγιέ, ο Ροβέρτος κόμης του Μορτέν και ο Γουλιέλμος φιτζΟζμπέρν επαναστάτησαν εναντίον του Γουλιέλμου Ρούφου με σκοπό να ανεβάσουν στον θρόνο της Αγγλίας τον μεγαλύτερο αδελφό του Ροβέρτο Β΄ της Νορμανδίας. Οι περισσότεροι Νορμανδοί ευγενείς έμειναν ωστόσο πιστοί στον Γουλιέλμο ο οποίος αντεπιτέθηκε και ανακατέλαβε το Τόνμπριτζ, το Πέβενσει και το Ρότσεστερ.

Οικογένεια

Ο Ριχάρδος ΦιτςΓκίλμπερτ τάφηκε στο αβαείο του Αγίου Νεότ (1093), η χήρα του Ροίζ Γκφφαρντ ζούσε ακομα το 1013, μαζί απέκτησαν: 

Βάλτερ του Κλερ 
Γιλβέρτος ΦιτσΡίτσαρντ
Ροβέρτος ΦιτςΡίτσαρντ

Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γιλβέρτος ΦιτσΡίτσαρντ.

Παραπομπές

Πηγές

A Baronial Family in Medieval England: The Clares, 1217–1314 by Michael Altschul (Baltimore, Johns Hopkins, 1965)
C. Warren Hollister, 'The Strange Death of William Rufus', Speculum, Vol. 48, No. 4 (Oct., 1973)
Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Band III Teilband 1 (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984)
G. E. Cokayne, The Complete Peerage, Vol. III (The St. Catherine Press, London, 1913)
J.H. Round, 'The Family of Clare', The Archaeological Journal, Vol. 56 2nd series Vol 6 (1899)
I.J. Sanders, English Baronies; A Study of their Origin and descent 1086-1327 (Oxford: The Clarendon Press, 1963)

Οικογένεια Μπους
Ονούφριος Κουλλά

Ο Ονούφριος Κουλλά (Αμμόχωστος, 19 Δεκεμβρίου 1974) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2016 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Ονούφριος Κουλλά γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1974. Μετά την τουρκική εισβολή του Ιουλίου του 1974, η οικογένεια του είχε παραμείνει εγκλωβισμένη στην Αγία Τρίαδα Αμμοχώστου, στην οποία διέμενε. Ο ίδιος γεννήθηκε στο νοσοκομείο της Αμμοχώστου μετά την κατάληψη της από τον τουρκικό στρατό. Μετέβησαν στις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας στα τέλη του 1976.

Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο οικονομικών από το Πανεπιστήμιο Κύπρου. Στη συνέχεια ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στα οικονομικά στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Στη συνέχεια απέκτησε MBA στα διεθνή τραπεζικά και χρηματοοικονομικά από πανεπιστήμιο στην Ουάσινγκτον (εξ αποστάσεως μάθηση). 

Από το 2001 έως την εκλογή του στη θέση του βουλευτή, εργαζόταν ως οικονομολόγος στο Υπουργείο Οικονομικών. Την περίοδο Ιουνίου 2013 έως και τον Μάρτιο του 2015 εκτελούσε τα καθήκοντα του Εφόρου Ελέγχων Κρατικών Ενισχύσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Είναι νυμφευμένος με την Ελένη Νικολάου και έχει ένα υιό και μια κόρη.

Πολιτική διαδρομή 
Διετέλεσε επαρχιακός γραμματέας της ΝΕΔΗΣΥ Αμμοχώστου την περίοδο 2005-2009. Την περίοδο 2009-2010 ήταν επαρχιακός γραμματέας της Οργάνωσης Νέων Επιστημόνων (ΟΝΕ) του ΔΗΣΥ Αμμοχώστου. Την περίοδο 2012-2013 ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με τον ΔΗΣΥ για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. 

Ως βουλευτής, είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων.

Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.

Παραπομπές

Πηγές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό
Βουλευτές Αμμοχώστου
Κύπριοι οικονομολόγοι
Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ερρίκος Μπόρβιν Α΄ του Μεκλεμβούργου

Ο Ερρίκος Μπόρβιν Α΄ (γερμ.: Heinrich Borwin I, ... - 28 Ιανουαρίου 1227) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου (1178-1219).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Πρίμπισλαβ πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου και της Βίοτσλαβας, κόρης του Βάρτισλαβ Α΄ δούκα της Πομερανίας.

Ο πατέρας του ήταν πρίγκιπας των Οβοτριτών και πρώτος κύριος του Μεκλεμβούργου· όταν το 1178 σε κονταρομαχία (tournois) τραυματίστηκε, απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος Μπόρβιν Α΄. Λίγο πιο πριν είχε νυμφευτεί τη Ματίλντα, κόθη κόρη του Ερρίκου του λέοντος δούκα της Σαξονίας & Βαυαρίας.

Για αρκετά έτη πολεμούσε με τον εξάδελφό του Νικόλαο Α΄ σφετεριστή του Μεκλεμβούργου. Ο πεθερός του δεν μπορούσε να τον βοηθήσει και ο Κνούτος ΣΤ΄ της Δανίας βρήκε ευκαιρία να επεκτείνει τη θέση του στη Βαλτική ακτή· οι Δανοί αιχμαλώτισαν τον Ερρίκο Μπόρβιν Α΄, ο οποίος αναγκάστηκε να παραχωρήσει το Ρόστοκ στη Δανία και να αναγνωρίσει τον Κνούτο ΣΤ΄ ως επικυρίαρχό του (liege). Το 1200 ο Κνούτος ΣΤ΄ τού επέστρεψε το Ρόστοκ ως φέουδο. Το 1202 ο Ερρίκος Μπόρβιν Α΄ πολέμησε με την μεριά των Δανών στη μάχη του Στέλλαου: νίκησαν οι Δανοί και ο Ερρίκος Μπόρβιν Α΄ έλαβε ως ανταμοιβή τα φέουδα Γκάντεμπους και Ράτσεμπουρκ.

Το 1218 και 1219 βοήθησε τη Δανική κατάκτηση της Εσθονίας. Το 1225-27 συνέδραμε τους Δανούς στον πόλεμο εναντίον του Σάουενμπουρκ. Αναβίωσε τις πόλεις Ρόστοκ και Βίσμαρ και ίδρυσε τα αββαεία του Ντόμπερτιν, Τέμπτσιν και Σόννενκαμπ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Ματίλντα των Γουέλφων, νόθη κόρη του Ερρίκου του λέοντος, δούκα της Σαξονίας & Βαυαρίας και είχε τέκνα:
 Νικόλαος Β΄ απεβ. 1225, κύριος του Μεκλεμβούργου.
 Ερρίκος Μπόρβιν Β΄ 1170-1226, πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου.

Αργότερα έκανε δεύτερο γάμο με την Αδελαΐδα και είχε τέκνο:
 Ελισάβετ απεβ. 1265, ηγουμένη στο αββαείο του Βήνχαουζεν.

Πηγές
 Ludwig Fromm (1876), "Heinrich Borwin I.", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 3, Leipzig: Duncker & Humblot, p. 183

Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ερρίκος Μπόρβιν Β΄ του Μεκλεμβούργου

Ο Ερρίκος Μπόρβιν Β΄ (γερμ.: Heinrich Borwin II, 1170 - 5 Ιουνίου 1226) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου (1219-26) και κύριος του Ρόστοκ (1225-26).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ερρίκου Μπόρβιν Α΄ πρίγκιπα τού Μεκλεμβούργου και της Ματίλντας των Γουέλφων, νόθης κόρης τού Ερρίκου τού λέοντος, δούκα της Σαξονίας & Βαυαρίας. Πάππος του ήταν ο Πρίμπισλαβ ιδρυτής του Οίκου του Μεκλεμβούργου.

Το 1226 απεβίωσε σε ηλικία 56 ετών και οι τέσσερις γιοί του διοίκησαν από κοινού το Μεκλεμβούργο ως το 1234, οπότε διαίρεσαν το Μεκλεμβούργο στις περιοχές Βέρλε, Μεκλεμβούργο, Ρόστοκ και Πάρχιμ-Ρίχενμπερκ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1200 τη Χριστίνα, κόρη του Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας και είχε τέκνα:
 Νικόλαος Α΄ π. 1210-1277, κύριος του Βέρλε.
 Ιωάννης Α΄ π. 1211-1264, κύριος του Μεκλεμβούργου.
 Ερρίκος Μπόρβιν Γ΄ π. 1220-1278, κύριος του Ρόστοκ.
 Πρίμπισλαβ Α΄ 1224-μετά το 1275, κύριος του Πάρχιμ-Ρίχενμπερκ.
 Μαργαρίτα απεβ. 1267, παντρεύτηκε τον Γκούντσελιν Γ΄ κόμη του Σβερίν.
 Ματίλντα απεβ. 1270, παντρεύτηκε τον Ζάμμπορ Β΄ δούκα της Πομερανίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Collection of materials
 Genealogical table of the House of Mecklenburg

Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ιωάννης Α΄ του Μεκλεμβούργου

Ο Ιωάννης Α΄ (γερμ.: Johann I, 1211 - 1 Αυγούστου 1264), αποκαλούμενος ο Θεολόγος, ήταν λόρδος του Μεκλεμβούργου από το 1234 μέχρι τον θάνατό του.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Μπόρβιν Β΄ πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου και της Χριστίνας, κόρης του Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας.

Το 1226 διαδέχθηκε τον πατέρα του από κοινού με τους αδελφούς του ως το 1234, οπότε διαίρεσαν το πριγκιπάτο: ο Ιωάννης Α΄ έλαβε την κυριότητα του Μεκλεμβούργου. Το 1227 νίκησε τους Δανούς στη μάχη του Μπόρνχεβετ και έτσι απήλαξε το Μεκλεμβούργο από την υποτέλεια σε αυτούς. Όμως τότε η Σαξονία-Λάουενμπουρκ και το Χόλσταϊν ισχυρίστηκαν επικυριαρχία στο Μεκλεμβούργο και ο Ιωάννης Α΄ έπρεπε να συνεχίσει τον πόλεμο για να διατηρήσει την εξουσία του. Το 1255 ο αδελφός του Πρίμπισλαβ Α΄ κύριος του Πάρχιμ-Ρίχενμπερκ, μετά από μία διαμάχη με τον Ροδόλφο Α΄ επίσκοπο του Σβερίν, έχασε την κυριότητα του Πάρχιμ-Ρίχενμπερκ. Ο Πρίμπισλαβ Α΄ αιχμαλωτίστηκε από τον επίσκοπο και οι αδελφοί του μοίρασαν την κτήση του: ο Ιωάννης Α΄ έλαβε το Στέρνμπερκ.

Υποστήριξε την εκκλησία και την εγκατάσταση Γερμανών στο Μεκλεμβούργο, στο οποίο κυριαρχούσαν οι Σλάβοι. Το 1262 συμμάχησε με τον Οίκο των Γουέλφων εναντίον της Δανίας. Το 1264 απεβίωσε σε ηλικία 53 ετών και τάφηκε στο Ντόμπεραν Μίνστερ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Λούιτγκαρτ, κόρη του Πόππο Ζ΄ κόμη του Χέννεμπεργκ και είχε τέκνα:
 Ερρίκος Α΄ π. 1230-1302, κύριος του Μεκλεμβούργου.
 Αλβέρτος Α΄ μετά το 1230-1265, κύριος του Μεκλεμβούργου.
 Χέρμαν, κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού του Σβερίν.
 Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Γεράρδο Α΄ των Σάουεμμπουρκ κόμη του Χόλσταϊν-Ίτσεχοε.
 Νικόλαος Γ΄ μετά το 1230-1289, κύριος του Μεκλεμβούργου.
 Πόππο απεβ. πριν το 1264.
 Ιωάννης Β΄ π. 1250-1299, συγκύριος του Μεκλεμβούργου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Die Genealogie des Mittelalters
 Genealogical table of the House of Mecklenburg

Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ερρίκος Α΄ του Μεκλεμβούργου

Ο Ερρίκος Α΄ ο προσκυνητής (γερμ.: Heinrich I der pilger, 1230 - 2 Ιανουαρίου 1302) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Μεκλεμβούργου (1264-1275, 1299-1302).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου και της Λούιτγκαρτ, κόρης του Πόππο Ζ΄ κόμη του Χέννεμπερκ.

Το 1264 διαδέχθηκε τον πατέρα του από κοινού με τον αδελφό του Αλβέρτο Α΄. Το 1265 απεβίωσε ο Αλβέρτος Α΄ και ο Ερρίκος Α΄ έμεινε μόνος κυβερνήτης. 

Από το 1266 ζητούσε από τους Εβραίους του Βίσμαρ να πληρώνουν για την προστασία τους. Το ίδιο έτος ξεκίνησε το πρόγραμμα "χορηγίας οίνου και άρτου", όπου 20 ναοί στην περιοχή τού Ίουφ (Iłów) λάμβαναν για τη θεία κοινωνία οίνο και μπισκότα από το δημαρχείο του Βίσμαρ. Στη σχετική απόφαση αναφέρονται πολλές εκκλησίες της περιοχής για πρώτη φορά. Το 1270 ανέλαβε μία Σταυροφορία εναντίον της Λιθουανίας, που δεν είχε ακόμη εκχριστιανισθεί.

Το 1271 έκανε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, αλλά κατά τη διαδρομή φυλακίστηκε και δόθηκε στο Κάιρο, όπου έμεινε αιχμάλωτος των Αράβων για 27 έτη. Κατά την απουσία του το Μεκλεμβούργο διοικήθηκε από τους αδελφούς του Ιωάννη Β΄ και Νικόλαο Γ΄, έπειτα από μία διαμάχη μεταξύ τους για τη διακυβέρνηση και την κηδεμονία των τέκνων του. Το 1283 απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ και έμεινε μόνος ο Νικόλαος Γ΄, ώσπου το 1290 ο Ερρίκος Β΄ (πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Α΄) ενηλικιώθηκε.

Ο Ερρίκος Α΄ επέστρεψε στο Μεκλεμβούργο μέσω του Μωρέα και της Ρώμης το 1298. Το 1299 ανέλαβε επίσημα τη βασιλεία, αν και μάλλον άφησε τη διακυβέρνηση κυρίως στον γιο του Ερρίκο Β΄. Το 1302 απεβίωσε και τάφηκε στην κρύπτη του Ντόμπεραν Μίνστερ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1259 την Αναστασία, κόρη του Μπάρνιμ Α΄ δούκα της Πομερανίας και είχε τέκνα:
 Λουντγκάρντα π. 1260/61-πριν το 1283, παντρεύτηκε τον Πσέμυσλ Β΄ των Πιάστ βασιλιά της Πολωνίας.
 Ερρίκος Β΄ 1266-1329, κύριος του Μεκλεμβούργου.
 Ιωάννης Γ΄ μετά το 1266-1289, κύριος του Μεκλεμβούργου.

Πηγές
 Ludwig Fromm (1880), "Heinrich I. der Pilger, Fürst von Mecklenburg", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 11, Leipzig: Duncker & Humblot, p. 541

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Literature about Henry I, Lord of Mecklenburg in the State Bibliography of Mecklenburg-Vorpommern
 Genealogical table of the House of Mecklenburg

Παραπομπές 

Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ερρίκος Β΄ του Μεκλεμβούργου

Ο Ερρίκος Β΄ (γερμ.: Heinrich II, μετά τις 14 Απριλίου 1266 - 21 Ιανουαρίου 1329) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Μεκλεμβούργου (1302-1329).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Αναστασίας, κόρης του Μπάρνιμ Α΄ δούκα της Πομερανίας.

Το 1329 απεβίωσε στο Στέρνμπερκ σε ηλικία 63 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτος Β΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Βεατρίκη των Ασκάνια, κόρη του Αλβέρτου Γ΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ και είχε τέκνα:
 Ματίλντα 1293-1357, παντρεύτηκε τον Όθωνα Γ΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Το 1314 απεβίωσε η Βεατρίκη και το επόμενο έτος ο Ερρίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα των Ασκάνια, κόρη του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
 Λουντγκάρντα 1310-1362, παντρεύτηκε τον Βλάντισλαφ των Πιάστ δούκα του Μπύτομ.
 Αλβέρτος Β΄ 1318-1379, κύριος, μετέπειτα δούκας του Μεκλεμβούργου.
 Αγνή 1320-1340, παντρεύτηκε τον Νικόλαο Γ΄ κύριο του Βέρλε-Γκύστροβ.
 Ιωάννης Α΄ 1329-1392, κύριος, μετέπειτα δούκας του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ.
 Βεατρίκη 1324-1399, ηγουμένη στο αββαείο του Ρίμπνιτς.

Το 1327-28 απεβίωσε η Άννα και ο Ερρίκος Β΄ έκανε τρίτο γάμο με την Αγνή, κόρη του Ούλριχ κόμη του Λίνντοβ-Ρουππίν· δεν απέκτησαν τέκνα.

Πηγές
 Ludwig Fromm (1880), "Heinrich II., der Löwe, Fürst von Mecklenburg", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 11, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 541–542

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Genealogical table of the House of Mecklenburg

Παραπομπές 

Οίκος του Μεκλεμβούργου
Αλβέρτος Β΄ του Μεκλεμβούργου

Ο Αλβέρτος Β΄ (γερμ.: Albrecht II, 1318 - 18 Φεβρουαρίου 1379), δούκας του Μεκλεμβούργου, ήταν φεουδάρχης στη βόρεια Γερμανία, στις όχθες της Βαλτικής Θάλασσας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Άννας των Άνχαλτ, κόρης του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Σαξονίας.

Το 1379 απεβίωσε σε ηλικία 61 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκος Γ΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1336 την Ευφημία των Μπγιέλμπο, κόρη του Έρικ δούκα του Σάντερμανλαντ και είχε τέκνα:
 Ερρίκος Γ΄ π. 1337-1383, δούκας του Μεκλεμβούργου.
 Αλβέρτος π. 1338-1412, βασιλιάς της Σουηδίας.
 Μάγκνους Α΄ 1345-1384, δούκας του Μεκλεμβούργου.
 Ίνγκεμποργκ 1343/45-1395, παντρεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο Β΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και έπειτα τον Ερρίκο Β΄ κόμη του Χόλσταϊν-Ρένντσμπουρκ.
 Άννα απεβ. 1415, παντρεύτηκε τον Αδόλφο Θ΄ των Σάουεμπουργκ κόμη του Χόλσταϊν-Κηλ.

Το 1370 απεβίωσε η Ευφημία και ο Αλβέρτος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αδελαΐδα, κόρη του Ούλριχ κόμη του Χόενσταϊν· δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Ludwig Fromm (1880), "Heinrich II., der Löwe, Fürst von Mecklenburg", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 11, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 541–542

Οίκος του Μεκλεμβούργου
Μάγκνους Α΄ του Μεκλεμβούργου

Ο Μάγκνους Α΄ (γερμ.: Magnus I, 1345 - 1 Σεπτεμβρίου 1384) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκεμβούργου (1383-1384).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αλβέρτου Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Ευφημίας των Μπγιέλμπο, κόρης του Έρικ δούκα του Σάντερμανλαντ.

Το 1384 απεβίωσε σε ηλικία 39 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Μπάρνιμ Δ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και είχε τέκνα:
 Ιωάννης Δ΄ 1370-1422, δούκας του Μεκλεμβούργου.
 Ευφημία απεβ. 1417, παντρεύτηκε τον Βαλτάσαρ κύριο του Βέρλε-Γκύστροβ από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου.

Πηγές
 Wolf Karge, Hartmut Schmied, Ernst Munch: The History of Mecklenburg, Rostock, Hinstorff, 1993. [Reprinted several times, currently available in the 4th edition (2004). ISBN 978-3-356-01039-8] p. 203

Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ερρίκος Δ΄ του Μεκλεμβούργου

Ο Ερρίκος Δ΄ (γερμ.: Heinrich IV, 1417 - 9 Μαρτίου 1477) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου (1422-1477).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Δ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Αικατερίνης των Άνχαλτ, κόρης του Έρικ Δ΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ.

Το 1477 απεβίωσε σε ηλικία 60 ετών και τον διαδέχθηκε ο τρίτος γιος του Μάγκνους Β΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1432 τη Δωροθέα των Χόεντσολερν, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
 Αλβέρτος ΣΤ΄ 1438-1483, δούκας του Μεκλεμβούργου.
 Ιωάννης ΣΤ΄ 1439-1474, δούκας του Μεκλεμβούργου.
 Μάγκνους Β΄ 1441-1503, δούκας του Μεκλεμβούργου.
 Βαλτάσαρ 1451-1507, δούκας του Μεκλεμβούργου.

Πηγές
 Wolf Karge, Hartmut Schmied, Ernst Munch: The History of Mecklenburg, Rostock, Hinstorff, 1993. [Reprinted several times, currently available in the 4th edition (2004). ISBN 978-3-356-01039-8] p. 203

Εξωτερικές πηγές
 Genealogical table of the House of Mecklenburg

Οίκος του Μεκλεμβούργου
Βασιλικό Οπλοστάσιο (Ηνωμένο Βασίλειο)

Το Βασιλικό Οπλοστάσιο (), αρχικά γνωστό ως Λαγούμι του Γούλιτς (), ήταν εργοστάσιο στρατιωτικών κατασκευών, με χώρους για την δοκιμή πυρομαχικών και την έρευνα εκρηκτικών, στο Γούλιτς, στη νότια όχθη του ποταμού Τάμεση στο νοτιοανατολικό Λονδίνο. Ιδρύθηκε το 1671 σε μια αποθήκη, που κάλυπτε εμβαδό 125.000 τ.μ. Το 1695 κατασκευάστηκε ένα εργαστήριο οπλισμού και το 1717 ένα εργοστάσιο όπλων (Βασιλικό Χυτήριο Όπλων, ). Το 1777 ο χώρος επεκτάθηκε στα 400.000 τ.μ.

Το 1886 ένας όμιλος εργατών του εργαστηρίου Dial Square του Βασιλικού Οπλοστασίου ίδρυσε την ποδοσφαιρική ομάδα Dial Square, τη μετέπειτα Άρσεναλ. Στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και με τις αυξημένες ανάγκες για οπλισμό και πυρομαχικά, το οπλοστάσιο βίωσε την στιγμή της μέγιστης ακμής του, καλύπτοντας περιοχή 1.285 στρεμμάτων και απασχολώντας περίπου 80.000 εργάτες. Με το τέλος του πολέμου, και την επακόλουθη βιομηχανική ανασυγκρότηση το εργοστάσιο συρρικνώθηκε μέχρι το τελικό κλείσιμο το 1967. Το 1994 το Βρετανικό Υπουργείο Άμυνας αποχώρησε από την περιοχή, και μετά από μια σειρά ανακαινίσεων που ολοκληρώθηκαν το 2010, άνοιξε στο κοινό λειτουργώντας ως μουσείο και χώρος αναψυχής.

Παραπομπές

Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο
Μακεδονική γλώσσα

Ο όρος μακεδονική γλώσσα μπορεί να αναφέρεται:

στην αρχαία μακεδονική γλώσσα, διάλεκτο της αρχαίας ελληνικής γλώσσας
στη σλαβομακεδονική γλώσσα,  νοτιοσλαβική γλώσσα
Ημέρα της Πρωτεύουσας (Καζακστάν)

Η Ημέρα της Πρωτεύουσας του Καζακστάν είναι επίσημη αργία στο Καζακστάν. Καθιερώθηκε το 2009 και γιορτάζεται στις 6 Ιουλίου. Γιορτάζει την πρωτεύουσα του Καζακστάν, την Αστάνα.

Ιστορία και εορτασμοί 
Στις 6 Ιουλίου 1994, το Ανώτατο Σοβιέτ του Καζακστάν ενέκρινε ψήφισμα για τη μεταφορά της πρωτεύουσας του Καζακστάν από το Αλμάτι στην Ακμόλα. Στις 6 Μαΐου 1998, η Ακμόλα μετονομάστηκε σε Αστάνα και απόκτησε καθεστώς πρωτεύουσας. Στις 18 Ιουλίου 2008, η κυβέρνηση ενέκρινε νομοσχέδιο που καθιστά την Ημέρα της Πρωτεύουσας ως κρατική αργία. Από το 2009, οι καλύτερες ορειχάλκινες μπάντες του Καζακστάν και του κόσμου εμφανίζονται στο Διεθνές Φεστιβάλ Αστάνα Σαρμάλι. Η μέρα τελειώνει με πυροτεχνήματα πάνω από το ανάχωμα του ποταμού Γιεσίλ, καθώς και σε ένα πάρκο της πόλης.

Δείτε επίσης 
 Δημόσιες αργίες στο Καζακστάν

Παραπομπές 

Δημόσιες αργίες στο ΚαζακστάνΠολιτισμός του Καζακστάν
Δημήτριος Καρδάρας

Ο Δημήτριος (Τάκης) Καρδάρας (1915-1989) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός από την Αγιά Λάρισας. Υπηρέτησε ως πρόεδρος της κοινότητας Αγιάς και ως βουλευτής Λάρισας.

Βιογραφικά στοιχεία

Πρώτα χρόνια και σπουδές 
Γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1915, γιος του Ιωάννη και της Βασιλικής. Σε ηλικία 10 ετών φοίτησε στο Σχολαρχείο της Αγιάς και στη συνέχεια σε Γυμνάσια της Λάρισας (ιδιωτικό) και του Βόλου.
Γράφτηκε στην Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών, έπειτα από εξετάσεις και φοίτησε εκεί επί πενταετία. Μετά την πρακτική του άσκηση, η οποία διήρκεσε δύο χρόνια, έλαβε το πτυχίο του στη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του ως εφέδρου Αξιωματικού του Πυροβολικού.

Πολεμική δράση 
Όταν ξέσπασε ο Πόλεμος του 1940 ο Καρδάρας έλαβε ενεργά μέρος και αναγνωρίστηκε με εύφημο μνεία για την αφοσίωση στο καθήκον του στις μάχες στα βουνά της Αλβανίας. Ανέπτυξε έπειτα έντονη αντιστασιακή δράση και υπέστη διώξεις για την δράση αυτή, με εξορία στη Μακρόνησο. Μετά την επιστροφή του στην Αγιά, αποφάσισε να ασχοληθεί με τα κοινά.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Εξελέγη πρόεδρος της κοινότητας Αγιάς στις εκλογές του 1954 και η θητεία του ξεκίνησε την πρώτη μέρα του 1955. Επανεξελέγη το 1958, διατελώντας στο αξίωμα ως την τελευταία ημέρα του 1960, συνολικά έξι χρόνια. Στη διάρκεια της θητείας του πραγματοποίησε αρκετά εξωραϊστικά έργα στην Αγιά.

Εξελέγη βουλευτής Λάρισας το 1963 και το 1964 με την Ένωση Κέντρου. Μεταπολιτευτικά εξελέγη ξανά βουλευτής το 1974 με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, η οποία μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976 και ξανά το 1977 με την ΕΔΗΚ.

Ήταν ιδρυτικό μέλος του ΚΟΔΗΣΟ. Ως βουλευτής διαφοροποιήθηκε από το ΚΟΔΗΣΟ και στήριξε την υποψηφιότητα του Καραμανλή για την Προεδρία της Δημοκρατίας το 1980. Το 1981 αποσύρθηκε από τα κοινά.

Θάνατος και κληρονομιά 
Πέθανε σε ηλικία 74 ετών από έμφραγμα του μυοκαρδίου στις 19 Μαΐου 1989 και κηδεύτηκε την επομένη στην Αγιά. Άφησε συγγραφικό έργο, με βιβλία και άρθρα για την Αγιά. Επίσης, έκανε δωρεά τον όροφο του πατρικού του σπιτιού στην κοινότητα της ιδιαίτερης πατρίδας του και με τη διαθήκη του κληροδότησε μισό εκατομμύριο δραχμές στο Λύκειο της Αγιάς. Άφησε επίσης πλούσιο ιστορικό και πολιτικό αρχείο για την Αγιά, που καλύπτει την χρονική περίοδο από το 1915 ως το 1980.

Παραπομπές 

Βουλευτές Λάρισας
Έλληνες Αντιστασιακοί
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Ουμάρου Σισοκό Εμπαλό

Ο Ουμάρου Σισοκό Εμπαλό (Umaro Mokhtar Sissoco Embaló, 23 Σεπτεμβρίου 1972-) είναι πολιτικός επιστήμονας και αξιωματικός του στρατού από την Γουινέα-Μπισσάου, Πρόεδρος της Γουινέας-Μπισσάου από τις 27 Φεβρουαρίου 2020, έπειτα από τη νίκη του στον δεύτερο γύρο των εκλογών στις 29 Δεκεμβρίου 2019. Υπηρέτησε επίσης ως πρωθυπουργός της χώρας του από τις 18 Νοεμβρίου 2016 ως τις 16 Ιανουαρίου 2018.

Βιογραφία

Πρώτα χρόνια και σπουδές 
Γεννήθηκε στην Μπισσάου.

Είναι κάτοχος πτυχίου στις Διεθνείς Σχέσεις από το Ανώτερο Ινστιτούτο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου της Λισαβόνας και μεταπτυχιακού διπλώματος ειδίκευσης στις Πολιτικές Επιστήμες και διδακτορικό στις Διεθνείς Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης Κομπλουτένσε.

Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία.

Πρωθυπουργός 
Στις 13 Δεκεμβρίου 2016 ανέλαβε πρωθυπουργός, έχοντας διοριστεί από τον πρόεδρο Ζοζέ Μάριο Βαζ στις 18 Νοεμβρίου 2016.

Ο νέος πρωθυπουργός ορκίστηκε χωρίς τη συμμετοχή του κόμματός του στην ορκωμοσία, του PAIGC.

Στις 13 Ιανουαρίου 2018 απολύθηκε από την πρωθυπουργία, έχοντας έρθει σε ρήξη με τον πρόεδρο Βαζ.

Εκλογή στην προεδρία 
Ο Εμπαλό κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2019, οι οποίες διεξήχθησαν σε 2 γύρους. Την 1η Ιανουαρίου 2020 ανακηρύχθηκε νικητής με ποσοστό 54% των ψήφων έναντι 46% για τον αντίπαλό του, Ντομίνγκος Σιμόες Περέιρα. Ο Περέιρα αμφισβήτησε τη νίκη και υποσχέθηκε να προσφύγει εναντίον των αποτελεσμάτων.

Η εναλλακτική ορκωμοσία του Εμπαλό ως νόμιμου προέδρου έγινε σε ξενοδοχείο της Μπισάου στις 27 Φεβρουαρίου 2020 παρότι δεν είχε την έγκριση από το Ανώτατο Δικαστήριο και από το Κοινοβούλιο. Στην τελετή δεν ήταν παρών κανείς αρχηγός κράτους, κυβέρνησης ή εκπρόσωπος της διεθνούς κοινότητας, παρά την παρουσία των πρεσβευτών της Γκάμπιας και της Σενεγάλης. Η κυβέρνηση της Γουινέας-Μπισσάου κατηγόρησε τον Σισοκό Εμπαλό για ένα τρέχον πραξικόπημα.

Παραπομπές

Πρόεδροι της Γουινέας-Μπισσάου
Πρωθυπουργοί της Γουινέας-Μπισσάου
Ηγέτες εν ενεργεία
Νταλ Ριάτα

Η Νταλ Ριάτα ή Νταλ Ριάντα (Ιρλανδικά: Dál Riata, Dál Riada, επίσης Νταλριάντα, Dalriada) ήταν σύμπλεγμα Γαελικών επικρατειών που αποτέλεσαν ενιαίο βασίλειο από τον 5ο έως τον 9ο αιώνα μ.Χ. (498 - 843) Περιελάμβανε μέρη της δυτικής Σκωτίας και της βορειοανατολικής Ιρλανδίας, σε κάθε πλευρά του Βόρειου Καναλιού της Ιρλανδίας (North Irish Channel). Κατά την περίοδο της ακμής του στα τέλη του 6ου με αρχές του 7ου αιώνα, εμπεριείχε περίπου το σύγχρονο Αργκάιλ στη Σκωτία και μέρος της Κομητείας Άντριμ στην ιρλανδική επαρχία του Όλστερ. Μετά από μια περίοδο επέκτασης, το βασίλειο της Νταλ Ριάντα συγχωνεύτηκε μαζί με το Βασίλειο των Πικτών τον 9ο αιώνα και αποτέλεσαν το Γαελικό Βασίλειο της Σκωτίας/Άλμπα.

Η ίδρυση της Νταλ Ριάτα ανάγεται στον θρυλικό βασιλιά Φέργκους Μορ το 498 μ.Χ. Έφτασε στο απόγειο της έκτασής του υπό τον βασιλιά Άενταν μεταξύ του 574 - 608. Σε αυτή την περίοδο η επιρροή και η ισχύς της Νταλ Ριάτα μεγάλωσαν αρκετά, ώστε να διεξάγει ναυτικές αποστολές στις Ορκάδες και την Νήσο του Μαν και επιθέσεις σε Βρετανικά βασίλεια, όπως το Στραθκλαϊντ. Η χρυσή περίοδς του βασιλείου έληξε τον 7ο αιώνα μετά από στρατιωτικές ήττες επί του βασιλιά Ντόμναλ (Ντόναλντ) Μπρεκ. Το βασίλειο έγινε υποτελές της Νορθουμβρίας και των Πικτών κατά τον 8ο αιώνα. Δεν είναι σαφές εάν η Νταλ Ριάτα κατάφερε να επανακτήσει την ισχύ της κατά την διάρκεια του 8ου και 9ου αιώνα. Θεωρείται πως ο βασιλιάς Κένεθ Α΄ ήταν βασιλιάς της Νταλ Ριάτα πριν γίνει βασιλιάς των Πικτών από το 843, μετά από ήττα των Πικτών από επιθέσεις Βίκινγκ. Η ανεξαρτησία έληξε μετά την συγχώνευση της Νταλ Ριάτα με την επικράτεια των Πικτών και την άνοδο του Βασιλείου της Άλμπα (Σκωτίας).  

Λατινικές πηγές αναφέρουν τους κατοίκους της Νταλ Ριάτα ως «Σκώτους» (Scoti), ένα όνομα που χρησιμοποιούταν νωρίτερα για τους Ιρλανδούς-Γαέλους που έκαναν επιδρομές στην Ρωμαϊκή Βρετανία. Μετά την ρωμαϊκή εποχή, η ονομασία Σκώτοι άρχισε να προσδιορίζει τους Γαέλους συνολικά, τόσο της Ιρλανδίας, όσο και των δυτικών περιοχών της Σκωτίας (Νταλ Ριάτα). Μετά την συγχώνευση, ο όρος Scotia περιέγραφε το νέο βασίλειο της Σκωτίας (το οποίο στους κατοίκους του ήταν γνωστό ως Άλμπα).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

CELT: Corpus of Electronic Texts at University College Cork
Proceedings of the Society of Antiquaries of Scotland (PSAS) through 1999 (pdf).

Ν
Ν
Φιντελίτο Κάστρο

Ο Φιντέλ Άνχελ Κάστρο Ντιας-Μπαλάρ (· 1 Σεπτεμβρίου 1949 - 1 Φεβρουαρίου 2018), γνωστός και ως Φιντελίτο Κάστρο, ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Κουβανού ηγέτη Φιντέλ Κάστρο, μοναχοπαίδι από την πρώτη σύζυγό του Mirta Diaz-Balart.  Οι γονείς του χώρισαν λίγο πριν την έναρξη της Κουβανικής Επανάστασης, με την οποία ο Κάστρο κατέλαβε την εξουσία στην χώρα, ενώ η Μίρτα μετακόμισε στο Μαϊάμι, με την οικογένεια Diaz-Balart, παίρνοντας μαζί και το γιο της. Ο Φιντελίτο Κάστρο επέστρεψε στην Κούβα ως παιδί για να επισκεφτεί τον πατέρα του και παρέμεινε εκεί για την υπόλοιπη παιδική του ηλικία.

Ο Κάστρο Ντιας-Μπαλάρ σπούδασε στη Σοβιετική Ένωση και για κάποια χρόνια ήταν υπεύθυνος του προγράμματος για την πυρηνική ενέργεια στην Κούβα, μέχρι την στιγμή που συγκρούστηκε με τον πατέρα του. Από το 1980 έως το 1992 ηγήθηκε του κατασκευαστικού προγράμματος για τον πυρηνικό σταθμό της Χουράγουα (Juragua). Είχε τρία παιδιά, την Μίρτα Μαρία, τον Φιντέλ Αντόνιο και τον Χοσέ Ραούλ- με την Νατάσα Σμίρνοβα την οποία γνώρισε στην Ρωσία. Μετά το διαζύγιό του από την Σμίρνοβα, παντρεύτηκε τη Μαρία Βικτόρια Μπαρέιρο (María Victoria Barreiro) από την Κούβα.

Ο Κάστρο Ντιας-Μπαλάρ αυτοκτόνησε την 1η Φεβρουαρίου 2018.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 FIDEL CASTRO Díaz-Balart, “FIDELITO”. History of Fidel Castro Ruz first-born son
Θεωρία των δύο άκρων

H θεωρία των δύο άκρων ισχυρίζεται ότι η ακροαριστερά και η ακροδεξιά έχουν αρκετά κοινά στοιχεία και ομοιότητες, σε αντίθεση με την πιο διαδεδομένη αντίληψη ότι βρίσκονται στα αντίθετα άκρα ενός γραμμικού πολιτικού συνεχούς, όπως υπονοεί και η παραδοσιακή ορολογία που παραπέμπει σε μία αντίθετη "δεξιά" και "αριστερά". Οι υποστηρικτές της θεωρίας υποστηρίζουν πως η ακροαριστερά και η ακροδεξιά έχουν ως κοινά σημεία την τάσης τους να βαρύνουν τον αυταρχισμό, τον κρατισμό ή τον ολοκληρωτισμό, ενώ περιφρονούν τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και περιορίζουν την ελευθερία του λόγου στην ελευθερία του δικού τους λόγου. Η θεωρία ισχυρίζεται ότι σε κάποιες περιπτώσεις μοιράζονται και τον αντισημιτισμό, αν και με διαφορετικά επιχειρήματα. Η πρωιμότερη χρήση του όρου φαίνεται να είναι από το βιβλίο Le Siècle des idologiques του Ζαν-Πιέρ Φαγιέ του 2002. Άλλοι έχουν αποδώσει τη θεωρία στο Σέιμουρ Μάρτιν Λίπσετ, τον Ντέιβιντ Μπελ και το «πλουραλιστικό σχολείο».

Κριτική 
Η θεωρία των δύο άκρων χαρακτηρίζεται συχνά ως μια υπεραπλούστευση των πολιτικών ιδεολογιών, αγνοώντας θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ τους. Η θεωρία των δύο άκρων δεν χαίρει υποστήριξης από τους ακαδημαϊκούς κύκλους.

Πηγές 

πολιτικές θεωρίες
Διχοτομίες
Μάγκνους Β΄ του Μεκλεμβούργου

Ο Μάγκνους Β΄ (γερμ.: Magnus II, 1441 - 20 Νοεμβρίου 1503) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου (1477-79) και μετά του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1479-1503).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Δ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Δωροθέας των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ δούκα του Βρανδεμβούργου.

Το 1503 απεβίωσε στο Βίσμαρ σε ηλικία 62 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1478 τη Σοφία, κόρη του Έρικ Β΄ δούκα της Πομερανίας και είχε τέκνα:
 Ερρίκος Ε΄ 1479-1552, δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
 Δωροθέα 1480-1537, ηγουμένη στο αββαείο του Ρίμπνιτς.
 Σοφία 1481-1503, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Βέττιν εκλέκτορα της Σαξονίας.
 Έρικ Β΄ 1483-1508, δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
 Άννα 1485-1525, παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο Β΄ λάντγραβο της Έσσης και έπειτα τον Όθωνα κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ.
 Αικατερίνη 1487-1561, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας.
 Αλβέρτος Ζ΄ 1486-1547, δούκας του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ.

Πηγές
 Ludwig Schultz (1884), "Magnus II., Herzog von Mecklenburg", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 20, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 68–69
 Henning Unverhau (1987), "Magnus II., Herzog von Mecklenburg", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 15, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 664–665
 Helge Bei der Wieden (1990), "Stammtafel und Familienartikel Mecklenburg", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 16, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 590–592
 Rudloff: Mecklenburgische Geschichte, vol 2, parts 3 and 4
 v. Lützow: Geschichte Mecklenburgs, vol. 2.
 Schröder: Papist. Mecklenburg, vol. II.

Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ε/Γ - Ο/Γ Κύδων Παλάς

Το Κύδων Παλάς είναι Ελληνικό επιβατηγό/οχηματαγωγό πορθμείο, που αποτελεί τμήμα του στόλου της Minoan Lines. Ναυπηγήθηκε το 2001 στα ναυπηγεία Fincantieri στην Γένοβα της Ιταλίας ως Φαιστός Παλάς και έλαβε την τρέχουσα ονομασία του το 2020. Είναι αδελφό πλοίο του Ε/Γ - Ο/Γ Κνωσός Παλάς (2000). Ονομάστηκε από τον Κύδωνα, μυθικό ιδρυτή της αρχαίας Κυδωνίας, μια αρχαία πόλη της Κρήτης στα σημερινά Χανιά. Μπορεί να φτάσει ταχύτητες μέχρι 30 κόμβους. Οι παροχές του πλοίου περιλαμβάνουν εστιατόρια, μπαρ και καμπίνες.

Χαρακτηριστικά 

Το πλοίο προορίζεται για νυχτερινές πλεύσεις μεταξύ Πειραιά και Ηρακλείου, αν και δύναται να εκτελέσει και ημερήσια δρομολόγια. Προωθείται από τέσσερις κύριες μηχανές Wartsila 16V46C, 680 κυβικών και κατανάλωσης 150 λίτρων. Το πλοίο, όπως και το αδερφό του, Κνωσός Παλάς, προσωμοιάζουν την σειρά JANAS, η οποία ναυπηγούνταν για την Ιταλική εταιρεία Tirrenia τον καιρό της ναυπήγησής των δύο αδερφών και από το ίδιο ναυπηγείο.

Συνολικά, το πλοίο διαθέτει 8 καταστρώματα. Το κατάστρωμα 5 ονομάζεται "Ανδρόγεω" και εκεί διαθέτει την ρεσεψιόν. Το κατάστρωμα 6 ονομάζεται "Ατλαντίς", όπου φέρει ένα εστιατόριο A la Carte ονόματι "Υάκινθος", χωρητικότητας 241 ατόμων, καθώς κι ένα Self service εστιατόριο ονόματι "Διόνυσος", χωρητικότητας 300 ατόμων. Η διαφορά ανάμεσα στα δύο εστιατόρια είναι ότι στο ένα ο επιβάτης αυτοσερβίρεται, ενώ στο άλλο παραγγέλνει το γεύμα του. Στο ίδιο κατάστρωμα διαθέτει ένα σαλόνι ονόματι "Νιόβη", Internet Cafe, εξωτερικά καταστρώματα και ένα κατάστημα ονόματι "Ερωφίλη". Στην πλώρη φέρει ένα μεγάλο σαλόνι, το "King Radamanthys". Εκεί βρίσκεται το VIP Lounge – Lux Cabins, χωρητικότητας 98 ατόμων. Το κατάστρωμα 7 ονομάζεται "Ζάκρος" και διαθέτει καμπίνες, καθώς και καθίσματα αεροπορικού τύπου. Το κατάστρωμα 8 ονομάζεται "Ζέφυρος"  και διαθέτει VIP αεροπορικά καθίσματα, πισίνες, κατάστρωμα ηλιοθεραπείας και ένα Pool bar, τα οποία λειτουργούν κατά τους θερινούς μήνες. Εκεί υπάρχει, επίσης και το κυκλικό κατάστρωμα "Αστερίων" και η ντισκοτέκ "Σελήνη". Στο ίδιο κατάστρωμα βρίσκεται και η γέφυρα (πιλοτήριο) του πλοίου.

Μεταφορά στην γραμμή Πειραιάς-Χανιά και μετονομασία 
Το 2020, μεταφέρθηκε από την γραμμή Πειραιάς-Ηράκλειο στην Πειραιάς-Χανιά και έλαβε την τρέχουσα ονομασία του. Εγκαινιάστηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2020 από τον αντιπεριφερειάρχη Χανίων Ν. Καλογερή. Μια δεύτερη τελετή εγκαινίων πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιουλίου του ιδίου έτους, παρουσία του Υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Γιάννη Πλακιωτάκη και του προέδρου του Ομίλου Grimaldi, Εμάνουελ Γκριμάλντι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 H/S/F FESTOS (KYDON) PALACE - Πληροφορίες για το πλοίο, παροχές και εσωτερικές εικόνες στην επίσημη ιστοσελίδα minoan.gr
Θέση του πλοίου στο Marinetraffic.com

Αναφορές 

Κύδων
Στέργιος Συμεωνίδης

Ο Στέργιος Συμεωνίδης (Σέρρες, 1933 - Λευκωσία, 22 Ιουλίου 1974) ήταν Έλληνας αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας, που έφερε τον βαθμό του Επισμηναγού. Σκοτώθηκε στις 22 Ιουλίου 1974, όταν το αεροσκάφος (Νοράτλας) στο οποίο επέβαινε ως συγκυβερνήτης καταρρίφθηκε.

Αναγνώριση 

Μετά τον θάνατό του, η Κυπριακή Δημοκρατία, ο Δήμος Σερρών, η Νομαρχία Σερρών και η ένωση Κυπρίων νομού Σερρών, ανήγειραν προς τιμήν του τον ανδριάντα του στην κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων, στην πόλη των Σερρών. Επίσης, οδός της πόλης, φέρει το όνομά του.

Η Ελληνική πολιτεία, τον τίμησε μετά θάνατον με τον βαθμό του Αντισμηνάρχου.

Πηγές

Τουρκική εισβολή στην Κύπρο
Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας
Μουσείο Ολοκαυτώματος Ελλάδος

Το Μουσείο Ολοκαυτώματος Ελλάδος είναι υπό κατασκευή μουσείο με θέμα το Ολοκαύτωμα στη Θεσσαλονίκη της Ελλάδας, στην περιοχή Μπεξινάρι του Λιμανιού της πόλης. Η ανέγερσή του προτάθηκε το 2016 και χρηματοδοτείται εν μέρει από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (), έχοντας, ταυτόχρονα, την υποστήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης και του δημάρχου, Γιάννη Μπουτάρη. Το συνολικό κόστος της κατασκευής εκτιμάται στα €25 εκατομμύρια. Ο θεμέλιος λίθος τοποθετήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2018.

Η Θεσσαλονίκη επελέγη αντί της Αθήνας, λόγω του βαθμού στον οποίον η πόλη υπέφερε κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Θεσσαλονίκη ήταν εξαρχής υπό γερμανική κατοχή, σε αντίθεση με το μεγαλύτερο τμήμα της Ελλάδας, το οποίο βρισκόταν υπό την κατοχή της Ιταλίας ή της Βουλγαρίας. Ο Αδόλφος Χίτλερ σχεδίαζε την ενσωμάτωση της πόλης εντός του Γ΄ Ράιχ ως αντίποινα για την εμπλοκή της στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Μακεδονικό Μέτωπο). 

Το 1942, οι γερμανικές δυνάμεις ξεκίνησαν την εφαρμογή των Νόμων της Νυρεμβέργης στην πόλη και διέταξαν τους άρρενες Εβραίους να παρουσιαστούν στην Πλατεία Ελευθερίας, όπου και βασανίστηκαν και εξευτελίστηκαν δημοσίως προτού υποχρεωθούν σε καταναγκαστική εργασία. Ένα Εβραϊκό Γκέτο δημιουργήθηκε πλησίον του σιδηροδρομικού σταθμού. Το 1943, οι 56.000 Εβραίοι της πόλης μεταφέρθηκαν, μέσω 19 τραίνων του Ολοκαυτώματος, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς και του Μπέργκεν-Μπέλζεν, όπου 43.00049.000 εξ'αυτών θανατώθηκαν. Το δρομολόγιο του τραίνου από την Θεσσαλονίκη προς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν το μεγαλύτερο σε απόσταση του συνόλου των τραίνων του Ολοκαυτώματος, ενώ οι Εβραίοι ήσαν υποχρεωμένοι να αγοράσουν εισιτήριο. 

Από τον 15ο και έως τις αρχές του 20ού αιώνα, η Θεσσαλονίκη ήταν η μοναδική πόλη στην Ευρώπη, όπου οι Εβραίοι αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Ωστόσο, μόνον 2.000 Εβραίοι επέστρεψαν μετά τον πόλεμο και λιγότεροι από 1.000 έχουν απομείνει σήμερα. Συνολικά, 80.000 Έλληνες Εβραίοι, δηλαδή ποσοστό της τάξεως του 85% επί του συνόλου του εβραϊκού πληθυσμού, αφανίστηκαν κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος.

Επιστροφή αρχείων 

Το υπό ανέγερση μουσείο πρόκειται να στεγάσει τα αρχεία, τα βιβλία και λοιπά αντικείμενα που υφάρπαξαν οι γερμανικές αρχές κατοχής στις 11 Ιουλίου 1942 από 30 συναγωγές και εβραϊκά ιδρύματα τής Θεσσαλονίκης και τα μετέφεραν αργότερα στο Βερολίνο. Το υλικό αυτό κατέληξε στη Μόσχα το 1945 μετά την κατάληψη του Βερολίνου από τον σοβιετικό στρατό· ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 2021 η ρωσική κυβέρνηση ανακοίνωσε την απόφασή της να το επιστρέψει στην Ελλάδα, ώστε να εναποτεθεί στο υπό ανέγερση Μουσείο τού Ολοκαυτώματος.

Δείτε επίσης 
Ιστορία των Εβραίων στην Ελλάδα
Ιστορία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη
Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης (Κέντρο Ιστορικής Διαδρομής Εβραϊσμού Θεσσαλονίκης)

Παραπομπές 

Ολοκαυτωματος
Εβραίοι και Ιουδαϊσμός στη Θεσσαλονίκη
Ολοκαύτωμα στην Ελλάδα
Μουσεία ολοκαυτώματος
Φρειδερίκος Λουδοβίκος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Ο Φρειδερίκος Λουδοβίκος (γερμ. Friedrich Ludwig, 13 Ιουνίου 1778 - 29 Νοεμβρίου 1819) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν διάδοχος στο μεγάλο δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Α΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Λουίζας των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη Αυγούστου της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.

Το 1819 απεβίωσε στο Λούντβιγκσλουστ σε ηλικία 41 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1799 την Ελένη Παύλοβνα, κόρη του Παύλου της Ρωσίας, και είχε τέκνα:
 Παύλος Φρειδερίκος 1800-1842, Μέγας Δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
 Μαρία Λουίζα 1803-1862, παντρεύτηκε τον Γεώργιο της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.

Το 1803 απεβίωσε η Έλενα Παύλοβνα και το 1810 ο Φρειδερίκος Λουδοβίκος έκανε δεύτερο γάμο με την Καρολίνα Λουίζα των Βέττιν, κόρη του Καρόλου Αυγούστου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ, και είχε τέκνα:
 Αλβέρτος 1812-1834.
 Ελένη 1814-1858, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Φίλιππο, Δούκα της Ορλεάνης.
 Μάγνος 1815-1816.

Το 1816 απεβίωσε η Καρολίνα Λουίζα και ο Φρειδερίκος Λουδοβίκος έκανε το 1818 έκανε τρίτο γάμο με την Αυγούστα, κόρη του Φρειδερίκου Ε΄ της Έσσης-Χόμπουργκ· δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 (in French) Hélène de Mecklembourg-Schwerin; Madame la duchesse d'Orléans; Nouvelle édition. Paris: Michel Lévy, 1859. DC 269 .O7 M34 1859

Παραπομπές 

Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ερρίκος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (19 Απριλίου 1876 - 3 Ιουλίου 1934) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και σύζυγος της Βιλελμίνης βασίλισσας της Ολλανδίας.

Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Φρειδερίκου-Φραγκίσκου Β΄ μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Μαρίας, κόρης του Αδόλφου πρίγκιπα του Σβάρτσμπουρκ-Ρούντολστατ.

Το 1934 απεβίωσε στο ανάκτορο Κνόουτερνταϊκ (Kneuterdijk) της Χάγης σε ηλικία 58 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1901 τη Βιλελμίνη των Νασσάου της Ολλανδίας, κόρη του Γουλιέλμου Γ΄ των Κάτω Χωρών και είχε τέκνο:
 Τζουλιάνα 1909-2004, βασίλισσα της Ολλανδίας. Παντρεύτηκε τον Βερνάρδο πρίγκιπα του Λίππε-Μπήστερφελτ.

Από μία μη νόμιμη σχέση του με τη Μάιν Λίαρ-Βέννεκερ είχε φυσικά τέκνα, μεταξύ των οποίων:
 (νόθος) Αλβέρτος Γουλιέλμος Πιμ Λίαρ 1918-2015, δικηγόρος και δικαστικός.

Πηγές
  "Koninklijke Scouts 1. Nederland", Piet J. Kroonenberg.

Παραπομπές 

Οίκος του Μεκλεμβούργου
Στρώμη Φωκίδας

Η Στρώμη ή Στρόμη είναι ορεινό χωριό της Παρνασσίδας στον νομό Φωκίδας σε υψόμετρο 900 μέτρα.

Γεωγραφία
Η Στρώμη είναι κτισμένη σε βαθιά ρεματιά των βόρειων παρυφών της Γκιώνας, στις όχθες του χείμαρρου Βουρλόρεμμα που καταλήγει στον Μόρνο και ανάμεσα σε πυκνό δάσος από έλατα. Το χωριό βρίσκεται βόρεια του Λιδωρικίου σε απόσταση 29 χλμ. από αυτό και δυτικά του Μπράλου (31 χλμ.). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Στρώμης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καλλιέων του Δήμο Δελφών και έχει πληθυσμό 120 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ο οικισμός παλαιότερα και μέχρι το 1940 ονομαζόταν Στρώμνη η οποία το 1912 είχε οριστεί έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει πέτρινο μονότοξο γεφύρι που το συνδέει με το εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας.

Ιστορία 
Στην ευρύτερη περιοχή έχουν βρεθεί ίχνη αρχαίας κατοίκησης. Ο φιλέλληνας Ιωάννη Πετρώφ αναφέρει την Στρώμη με το όνομα Στρώον καθώς και περίγραμμα αρχαίου οικισμού που σημαίνει οχύρωση. Στις παρυφές του λόφου Τσούκα, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων, έχει βρεθεί καμαροσκεπής τάφος της ρωμαϊκής περιόδου (1ος αι. π.Χ. με 1ο αι. μ.Χ.). Το φθινόπωρο του 1942, την περίοδο της κατοχής από τους Γερμανούς και για ένα μήνα μέσα σε μια μικρή σπηλιά, πάνω από τη Στρώμη, Εγγλέζοι σαμποτέρ μαζί με τις ενωμένες αντιστασιακές δυνάμεις του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ κατάστρωσαν τα σχέδια της ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοποτάμου.  Το Μάη του 1943, στο χωρίο αυτό το τάγμα 5/42 του Ψαρρού αφοπλίστηκε για πρώτη φορά, αναίμακτα, από τον ΕΛΑΣ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Στρώμη-Πύργος-Συκιά
 ΦΩΚΙΔΑ-ΣΤΡΩΜΗ... Αρχαίος θαλαμωτός τάφος σε υψόμετρο 1.000 μέτρων
 Παραδοσιακοί τρόποι διαχείρισης του νερού στο χωριό Στρώμη της Γκιώνας

Χωριά του νομού Φωκίδας
Στρομη
Οι Πέντε Οικογένειες

Πέντε Οικογένειες () αποκαλούνται οι βασικές εγκληματικές οικογένειες του οργανωμένου εγκλήματος στην Νέα Υόρκη της Ιταλο-Αμερικανικής Μαφίας. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1931 όταν ο Σαλβατόρε Μαραντζάνο οργάνωσε τις διάφορες συμμορίες της Νέας Υόρκης σε δομή και ιεραρχία. 

Οι πέντε οικογένειες είναι:
 Οικογένεια Μπονάνο (Bonnano crime family)
 Οικογένεια Κολόμπο (Colombo crime family)
 Οικογένεια Γκαμπίνο (Gambino crime family)
 Οικογένεια Τζενοβέζε (Genovese crime family)
 Οικογένεια Λουκέσε (Luchese crime family)

Ιστορία
Το καλοκαίρι του 1931, και μετά την δολοφονία του Τζο Μασερία στις 15 Απριλίου του ίδιου έτους και το τέλος του πολέμου Καστελαμαρέζε, ο Σαλβατόρε Μαραντζάνο αποφάσισε να δημιουργήσει τις πέντε οικογένειες για να ελέγχει πλήρως κάθε δραστηριότητα στην Νέα Υόρκη. Έτσι εισήγαγε πρώτα την εξής ιεραρχία σε κάθε οικογένεια της Μαφίας:

Αφεντικό (capofamiglia)
Υπαρχηγός (sotto capo)
Σύμβουλος (Κονσιλιέρι)
Λοχαγός (Κάπο)
Στρατιώτης (soldato)
Συνεργάτης (associate)

Ο Μαραντζάνο ανακήρυξε τον εαυτό του «Αφεντικό όλων των Αφεντικών» (), σπάζοντας όμως την συμφωνία που είχε κάνει με τον Λάκι Λουτσιάνο για την δολοφονία του Μασερία. Ο Λουτσιάνο δέχτηκε να δολοφονήσει τον Μασερία με αντάλλαγμα την ισότητα όλων των συμμοριών στην Νέα Υόρκη και χωρίς κάποιον επικεφαλής. Ο Σαλβατόρε Μαραντζάνο θα βρεθεί δολοφονημένος στις 10 Σεπτεμβρίου 1931, πέντε μήνες μετά από την αυτοανακήρυξή του σε Αρχινονό. Ο Λουτσιάνο διέταξε την θέση του «Αφεντικού όλων των Αφεντικών» να αντικατασταθεί από την περίφημη «Επιτροπή» που ο αρχηγός της κάθε μιας των πέντε οικογενειών θα
μετέχει στην Επιτροπή, συν τους αρχηγούς του Μπαφάλο και του Σικάγο. Το συμβούλιο θα υπηρετεί ως κυβερνητικό σώμα της Κόζα Νόστρα στις ΗΠΑ.

Περιοχές δραστηριότητας
Μετά τους κανόνες ιεραρχίας μπήκαν και τα όρια των περιοχών όπου η κάθε μια από τις πέντε οικογένειες θα είχε και την περιοχή που θα δραστηριοποιούταν χωρίς να επιτρέπεαι να μπαίνει στην περιοχή άλλης, παρ'όλα αυτά όμως υπήρχε το φαινόμενο παραβίασης αυτού του κανόνα με βίαια και αιματηρά περιστατικά. Έτσι η κάθε μια οικογένεια είχε τις παρακάτω περιοχές υπό τον ελέγχο της:
Οικογένεια Μπονάνο (Μπρούκλιν, Κουίνς, Στάτεν Άιλαντ,Λονγκ Άιλαντ). Επίσης διατηρούσε επιρροή και στις περιοχές Μανχάταν, Μπρονξ, Κομητεία Γουεστσέστερ, Νιου Τζέρσεϊ, Καλιφόρνια, Φλόριντα και Κεμπέκ στον Καναδά.
Οικογένεια Κολόμπο (Μπρούκλιν, Κουίνς και Λονγκ Άιλαντ). Επίσης διατηρούσε επιρροή σε Στάτεν Άιλαντ, Μανχάταν, Μπρονξ, Νιου Τζέρσεϊ και Φλόριντα.
Οικογένεια Γκαμπίνο (Μπρούκλιν, Κουίνς, Μανχάταν, Στάτεν Άιλαντ και Λονγκ Άιλαντ). Επίσης διατηρούσε επιρροή σε Μπρονξ, Νιου Τζέρσεϊ, Κομητεία Γουεστσέστερ, Κονέκτικατ, Μίσιγκαν, Φλόριντα και Λος Άντζελες.
Οικογένεια Γκενοβέζε (Μανχάταν, Μπρονξ, Μπρούκλιν και Νιου Τζέρσεϊ). Επίσης διατηρούσε επιρροή σε Κουίνς, Στάτεν Άιλαντ, Λονγκ Άιλαντ, Κομητεία Γουεστσέστερ, Κομητεία Ρόκλαντ, Κονέκτικατ, Μασαχουσέτη και Φλόριντα.
Οικογένεια Λουτσέζε (Μπρονξ, Μανχάταν, Μπρούκλιν και Νιου Τζέρσεϊ). Επίσης διατηρούσε επιρροή σε Κουίνς, Λονγκ Άιλαντ, Στάτεν Άιλαντ, Κομητεία Γουεστσέστερ και Φλόριντα.

Παραπομπές 

Μαφία