joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1988–89

Τα Αθηναϊκά τοπικά πρωταθλήματα Αθηνών της αγωνιστικής περιόδου 1988-89 διεξήχθησαν σε δυο ομίλους (των 18 ομάδων έκαστος) για την πρώτη κατηγορία, τρεις ομίλους (των 18 ομάδων) στη δεύτερη και επτά ομίλους (των 14-15 ομάδων) στην τρίτη κατηγορία. Συνολικά, στη διοργάνωση έλαβαν μέρος 189 σωματεία (36 στην Α΄, 54 στη Β΄ και 99 στη Γ΄Αθηνών).

Το πρωτάθλημα της Α΄ ΕΠΣΑ κατέκτησαν η Κερατέα στον Α΄ όμιλο και η Κηφισιά στο Β΄ όμιλο. Υπερπρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Κερατέα, που νίκησε στον άτυπο Τελικό στις 4 Ιουνίου με σκορ 2-1 τον αντίπαλό της. 

Κεραυνός Κερατέας και Α.Ο. Κηφισιάς κέρδισαν την άνοδο στη Δ΄Εθνική.

Στους τρεις ομίλους της Β΄ Αθηνών τους τίτλους πήραν ο Εθνικός Νέας Μάκρης μαζί με τον Άγιο Θωμά (Α΄όμιλος), τα Μελίσσια (Β΄όμιλος) και τα Βριλήσσια (Γ΄όμιλος). 

Κυπελλούχος ΕΠΣΑ για το 1989 αναδείχτηκε  η Δόξα Βύρωνα. Επικράτησε στον Τελικό της 12ης Απριλίου με  σκορ 2-1 της Κηφισιάς, στο γήπεδο του ΠΑΟ.

Πηγές 

Ηλεκτρονικό αρχείο εφημερίδας "ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ"

Ε.Π.Σ. Αθηνών
Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1988-1989
Αθανάσιος Σουλιώτης

Ο Αθανάσιος Σουλιώτης (1878-1945) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, μακεδονομάχος και πολιτικός.

Βιογραφία
Καταγόταν από τη σουλιώτικη οικογένεια Κολιοδημήτρη. Γεννήθηκε στη Σύρο το 1878. Απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων το 1900 υπηρέτησε στη Γεωδαιτική Υπηρεσία Στρατού, θέση από την οποία αργότερα δίδασκε γεωγραφία στη Σχολή Ευελπίδων.

Μακεδονικός Αγώνας
Έλαβε ενεργό μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα με το ψευδώνυμο Νικολαΐδης όπου σύστησε και διεύθυνε δική του οργάνωση που έφερε την ονομασία "Οργάνωση Θεσσαλονίκης". Συνεργάστηκε με τον τότε Πρωτοσύγκελο της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης Αιμιλιανό Λαζαρίδη τον οποίο μύησε στην οργάνωση. Ακολούθως με τη συνεργασία του Ίωνα Δραγούμη συνέστησε το 1908 την "Οργάνωση Κωνσταντινουπόλεως" την οποία και διεύθυνε μέχρι το 1912.

Βαλκανικοί πόλεμοι & πολιτική δράση
Μετείχε των Βαλκανικών πολέμων με την ανάθεση σε αυτόν προκεχωρημένου τμήματος παρακολούθησης της βουλγαρικής μεραρχίας Θεοδωρώφ στα τουρκοβουλγαρικά σύνορα. Αργότερα, το 1920, διετέλεσε πληρεξούσιος Θεσσαλονίκης στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση του ιδίου έτους. Στην Αθήνα μαζί με τους Ι. Δραγούμη και Γ. Μπούσιο επανεξέδωσε την "Πολιτική Επιθεώρηση", γράφοντας και πλείστα άρθρα σε καθημερινές εφημερίδες. Περί το τέλος της καριέρας του μετατάχθηκε στην Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή απ΄ όπου και αποστρατεύτηκε υποστράτηγος. Πέθανε το 1945.

Ο Αθανάσιος Σουλιώτης δημοσίευσε δύο ιστορικά έργα του τα "Γράμματα από τα βουνά" και "Οι κάτοικοι της Μικράς Ασίας".

Πηγές 
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΚΒ΄ σελ.145.
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.17ος, σελ.111.

Διαβάστε επίσης

Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Μακεδονομάχοι
Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής
Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Θράκης
Έλληνες κατάσκοποι
Σελεύκεια Σαμουλιάς

Η Σελεύκεια ήταν ελληνική πόλη στην Ιτουραία της Κοίλης Συρίας. Βρισκόταν κοντά στη λίμνη Σαμαχωνίτιδα (η σημ. Μερόμ ή Huleh του Ισραήλ) και λίγο πιο νότια από την Αντιόχεια του Λιβάνου. 

Η Σελεύκεια αναφέρεται πολλές φορές από τον Φλάβιο Ιώσηπο (Περί του Ιουδαϊκού πολέμου, IV.1 και Ιωσήπου βίος κεφ.37), ως κώμη. Απαντά στο Ταλμούδ με τους τύπους Selik, Selika, και Selikos και στην αραμαϊκή Βίβλο ως Salwaḳia ή Salwaḳya.  

Η πόλη κτίστηκε από τον Αντίοχο Γ΄ μετά την κατατρόπωση των πτολεμαϊκών στρατευμάτων στο όρος Πάνειον (198 π.Χ.). Σκοπός της νεοϊδρυθείσας Σελεύκειας ήταν η φύλαξη των νέων περιοχών που περιήλθαν στην σελευκιδική κατοχή. Αρχικά ήταν φαίνεται σελευκιδικό οχυρό που με την πάροδο του χρόνου μετεξελίχθηκε σε κανονική ελληνιστική πόλη. Από υπόθεση του ερευνητή Grätz -βασισμένη σε σχόλιο του χρονικού Megillat Taanit- τα υπολείμματα των ηττημένων Φαρισαίων κατέφυγαν στη Σελεύκεια προκειμένου να γλιτώσουν την καταδίωξη του Ιουδαίου βασιλιά Αλεξάνδρου Ιανναίου (103 -76 π.Χ.). Τελικά η σελευκιδική πόλη έπεσε στα χέρια του τελευταίου (83/2 π.Χ.), ο οποίος και την κατέστρεψε. Έκτοτε εξέπεσε σε χωριό. Κατά την επανάσταση των Εβραίων εναντίον των Ρωμαίων το 66 μ.Χ., η Σελεύκεια πρωτοστάτησε, μαζί με την γειτονική πόλη Γάμαλα, και τη Σογάνη. 

Την θέση της αρχαίας Σελεύκειας κατέχει η σημερινή πόλη Siluqiye στα σύνορα Ισραήλ-Συρίας.

Πηγές
 The armies of the Hasmonaeans and Herod: from Hellenistic to Roman frameworks από τον Israel Shatzman.
 Religion, ethnicity and identity in ancient Galilee: a region in transition των Jürgen Zangenberg, Harold W. Attridg και Dale B. Martin.
 Johann Gustav Droysen, Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκδ. ελεύθερη σκέψις.

Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Τηλέμαχος Λεπενιώτης

Για προσωπικότητες με ίδιο επίθετο, δείτε: Λεπενιώτης

Ο Τηλέμαχος Λεπενιώτης (1877 - 1945) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός του θεάτρου.

Γεννήθηκε στη Κέρκυρα το 1877. Από πολύ νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με το θέατρο μιμούμενος στην αρχή τους πάντες. Πρώτη του επιτυχία ήταν όταν ακόμα έφηβος εμφανίσθηκε σε ερασιτεχνική παράσταση του Δραματικού συλλόγου της πατρίδας του, όπου τόσος υπήρξε ο ενθουσιασμός του κόσμου ώστε ο Κερκυραϊκός δραματικός σύλλογος να του εμπιστευτεί στη συνέχεια όλους τους κύριους κωμικούς ρόλους των εκάστοτε παραστάσεων. Στη δε ηλικία των 20 ετών ανέλαβε και τη διεύθυνση του συλλόγου στην επιλογή των θεατρικών παραστάσεων, θέση που διατήρησε για τέσσερα χρόνια και που θεωρήθηκαν τα δημιουργικότερα του συλλόγου.

Το 1901 ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος, κατόπιν των όσων είχε ακούσει για τον Λεπενιώτη, τον κάλεσε στην Αθήνα προκειμένου να γνωρίσει το ταλέντο του και τον προσέλαβε στη Νέα Σκηνή που είχε δημιουργήσει. Παρότι τον κράτησε επί τρίμηνο παραγκωνισμένο τελικά του έδωσε τον κύριο ρόλο στη κωμωδία του Καπύς «Ο Μπινιόλ και η κόρη του» όπου από την πρώτη ακόμα παράσταση άρχισε να κερδίζει το αθηναϊκό θεατρόφιλο κοινό που τον έκρινε από τα σημαντικότερα στελέχη του θιάσου.

Μετά τη διάλυση της Νέας Σκηνής το 1905, ο Τ. Λεπενιώτης εξακολούθησε να εμφανίζεται είτε με ξένους θιάσους είτε και με δικούς του που άρχισε να δημιουργεί. Με τη σύσταση του Βασιλικού Θεάτρου και μετέπειτα Εθνικού ο Λεπενιώτης προσλήφθηκε σ΄ αυτό όπου και έπαιξε με μεγάλη επιτυχία διάφορους ρόλους.

Διετέλεσε πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1927 ως το 1936, όταν τον διαδέχτηκε ο Νίκος Παρασκευάς.

Ο Τηλέμαχος Λεπενιώτης πέθανε στην Αθήνα στις 21 Αυγούστου του 1945, σε ηλικία 68 ετών.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τομ. 12ος, σελ. 226.

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ιουστίνος (ιστορικός)

Ο ιστορικός Ιουστίνος είναι ο συγγραφέας της Επιτομής των Φιλιππικών Ιστοριών, που συνέγραψε ο Πομπήιος Τρόγος.

Η ταυτότητα του συγγραφέα
Το όνομά του είναι γνωστό από δύο μόνο χειρόγραφους κώδικες της Επιτομής, τον Laurentinus 66,21, όπου προστίθεται και το όνομα Marcus, και τον Vaticanus latinus 1860. Το όνομα που εμφανίζεται είναι Iunian(i)us Iustinus. Και τα δύο ονόματα είναι επώνυμα.
Από πολύ νωρίς ο Ιουστίνος ταυτίστηκε, λανθασμένα, από έναν χρονικογράφο του Μεσαίωνα, τον Martinus Oppaviensis (†1278) και μερικούς άλλους, με τον χριστιανό απολογητή και μάρτυρα Ιουστίνο (†165). Η ταύτιση αυτή βασίζεται μόνο στην ομοιότητα ενός των ονομάτων του συγγραφέα της Επιτομής.

Οι ελληνικές εκδόσεις της Επιτομής
1686: Βιβλίον Ἱστορικὸν καλούμενον Ἰουστῖνος,, μεταφρασθὲν ἐκ τῆς Λατινίδος φωνῆς εἰς ἁπλῆν φράσιν παρὰ Ἰωάννου Μάκολα τοῦ Ἀθηναίου, πρόσετι δὲ καί τινες μῦθοι μεταφρασθέντες καὶ αὐτοὶ ἐκ τῆς Λατινίδος φωνῆς εἰς τὴν κοινὴν γλῶσσαν παρ’ αὐτοῦ διὰ δὲ δαπάνης καὶ συνδρομῆς τοῦ πανευγενεστάτου κυρίου Μηχαὴλ τοῦ Περούλη τοῦ ἐξ Ἀθηνῶν ἐτυπώθη εἰς κοινὴν ὠφέλειαν τῶν φιλομαθῶν, διορθωθὲν μετὰ πλείστης ἐπιμελείας. Ἐν δὲ τῷ τέλει τῆς αὐτῆς βίβλου τυγχάνει καί τις διδασκαλία χριστιανική, ἀναγκαιοτάτη εἰς καθ’ ἕνα. Con licenza de’ superiori, e privilegio. Ἑνετίησιν, ᾳχπς’. Ἀπὸ Θεογονίας, Μηνὶ Φευρουαρίῳ. Παρὰ Μιχαὴλ Ἀγγέλῳ τῷ Βαρβωνίῳ.
22 εκ.: [16]+382 σελ.

1817: Ἐπιτομὴ τῶν Φιλιππικῶν τοῦ Πομπηίου Τρόγου, νῦν πρῶτον ἐκ τοῦ λατινικοῦ εἰς τὴν αἰολοδωρικὴν ἑλληνικὴ διάλεκτον μεταγλωττισθεῖσα, καὶ ἐκδοθεῖσα παρὰ τοῦ ἀποπειρογράφου τῆς Ρουμουνίας, καὶ προσφωνηθεῖσα. Ἐν Λειψίᾳ παρὰ τῶ Τάουχνιτζ. 1817.
21 εκ.:[8]+621+[1]+34 σελ.

Υποσημειώσεις

Πηγές 
 Γαρίτσης Κωνσταντίνος, Βιβλίον ιστορικόν καλούμενον Ιουστίνος. Η Επιτομή των Φιλιππικών Ιστοριών του Πομπηίου Τρόγου. Γραμματεία της τουρκοκρατίας (15ος-18ος αι.) - Κείμενα και μελέτες, τ. 5. Θεσβίτης:Θήρα, 2009. ISBN 978-960-89148-5-8

Ρωμαίοι ιστορικοί
Στατύλλιος Φλάκκος

Ο Φλάκκος ή Στατύλλιος Φλάκκος ήταν ποιητής του 1ου π.Χ. αιώνα, ρωμαϊκής κατά πάσαν πιθανότητα καταγωγής, όπως υποδηλώνει το επίθετό του. Δεν είναι τίποτα γνωστό για την ζωή του. Ο Waltz πιθανολογεί την ταύτισή του με τον επικούρειο Statilius, που σκοτώθηκε το 42 π.Χ. στους Φιλίππους πολεμώντας στο πλευρό του Βρούτου. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται περί τα δεκαπέντε επιγράμματά του προερχόμενα από τον Στέφανο του Φιλίππου.

Πηγές

Pierre Waltz, ‘’Anthologie Grecque’’, ed. Les Belles Lettres, Paris, 1960, v.ΙΙ, p.146.

Παλατινή Ανθολογία
Στέφανος του Φιλίππου
Μούσα Παιδική
Ανθολογία του Πλανούδη
Ρωμαίοι ποιητές
Εξακαρχαρίας

Ο εξακαρχαρίας ή γκρίζος νωτιδανός (επιστημονική ονομασία Hexanchus griseus - Εξάνχος ο φαιός), γνωστός και ως αλέτρι, είναι ένας μεγάλος καρχαρίας, ο μεγαλύτερος της τάξης των εξαγχίμορφων, φτάνοντας σε μήκος μέχρι 5,4 μέτρα. Είναι συγγενικός με τα σκυλόψαρα και το καρχαρία της Γροιλανδίας. Κάποιοι συγγενείς αυτού του καρχαρία ζούσαν πριν από 200 εκατομμύρια χρόνια. Αυτός ο καρχαρίας είναι αξιοσημείωτος κυρίως λόγω των πρωτόγονων και σύγχρονων χαρακτηριστικών. Αυτοί οι καρχαρίες έχουν μέσο μέγεθος για τα αρσενικά 3 μέτρα και για τα θηλυκά 4 μέτρα. Φτάνουν σε μήκος 5,5 μέτρων και βάρος 600 κιλά. Έχει σχήμα παρόμοιο με των καρχαριών που ζούσαν στην Τριασική περίοδο, με ένα ραχιαίο πτερύγιο, κοντά στο ουριαίο πτερύγιο και έχει έξι ζεύγη από βράγχια.

Απαντάται σε βάθη μεγαλύτερα από 90 μέτρα και έχει καταγραφεί σε βάθος δύο χιλιομέτρων σε όλες τις τροπικές και εύκρατες θάλασσες της Γης. Είναι πιθανό να εκτελεί κατακόρυφες μεταναστεύσεις, μετακινούμενος προς την επιφάνεια το βράδυ, γυρίζοντας στα βάθη πριν χαράξει. Έχει παρατηρηθεί σε συγκεκριμένες περιοχές σε βάθος μικρότερο των 30 μέτρων. Λόγω της μεγάλης εξάπλωσής του η διατροφή του ποικίλει και περιλαμβάνει συνήθως μαλάκια, καρκινοειδή και άγναθα. Λίγα είναι γνωστά για την αναπαραγωγή του εξακαρχαρία, πέρα από το γεγονός ότι είναι ωοζωοτόκος και γεννά μέχρι 100 μικρά τη φορά.

Αυτός ο καρχαρίας αν και μεγάλος, φαίνεται να μην έχει επιτεθεί σε ανθρώπους. Αλιεύεται για το λάδι από το συκώτι του. Το κρέας του ωμό είναι δηλητηριώδες.

Παραπομπές

Πηγές 

Εξανχόμορφα
Καρχαρίες
Πόπη Τσαπανίδου

Η Πόπη (Παρθένα) Τσαπανίδου (Θεσσαλονίκη, 20 Απριλίου 1967) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος και παρουσιάστρια.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1967. Το βαπτιστικό της όνομα είναι Παρθένα και κατάγεται απ' το Βαλτοτόπι Κιλκίς. Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και άρχισε να δουλεύει από την ηλικία των 16 ετών στην εφημερίδα «Μακεδονία». Στη δημοσιογραφική της καριέρα έχει περάσει από διάφορα πόστα στη ραδιοτηλεόραση και τις εφημερίδες.

Έχει παρουσιάσει εκπομπές ενημερωτικού και ψυχαγωγικού χαρακτήρα και το δελτίο ειδήσεων του Σαββατοκύριακου της ΝΕΤ.

Το 1999 συμμετείχε στη τηλεοπτική σειρά του MEGA, «Δύο Ξένοι» και το 2014 στη ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, «Το μικρό ψάρι».

Ήταν ραδιοφωνικός παραγωγός στον σταθμό Μουσικός (νυν Pride) 98,6. Από τον Αύγουστο του 2021 παρουσιάζει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του OPEN.

Προσωπική ζωή
Υπήρξε παντρεμένη με τον ηλεκτρολόγο Ευτύχη Μανωλαράκη (απεβίωσε το 1991) με τον οποίο απέκτησε τρεις κόρες: την Εύα (γενν. 13 Ιουνίου 1988) και τις δίδυμες Μαρίνα και Ευτυχία (γενν. 23 Οκτωβρίου 1991). Το 2021 έγινε για πρώτη φορά γιαγιά, αποκτώντας έναν εγγονό από την κόρη της, Μαρίνα.

Παραπομπές

Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1997-1998

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο ανδρών της περιόδου 1997−98, ήταν το 12ο πρωτάθλημα στην ιστορία της Α1 κατηγορίας. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Βουλιαγμένης για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

Βαθμολογία κανονικής περιόδου

Play off

Προημιτελικοί

Ημιτελικοί

Μεγάλος τελικός

Τελική κατάταξη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αθλητική Ηχώ, 28 Ιουνίου 1998 σελ. 8
 Βαθμολογία Ιστότοπος archive.sport.gr
 Πλέι οφ Ιστότοπος archive.sport.gr

1997 1998
Υδατοσφαίριση το 1998
Υδατοσφαίριση το 1997
Δάφνες Σαμοθράκης

Οι Δάφνες είναι οικισμός της Σαμοθράκης, ο οποίος βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νησιού ανατολικά του Λακκώματος και νοτιότερα του Προφήτη Ηλία. Ο οικισμός απέχει περίπου 8 χλμ. από το λιμάνι της Καμαριώτισσας και 11 χλμ. Ν. από τη Χώρα. Οι Δάφνες θεωρούνται ο ηπιότερος και γί αυτό ο καλύτερος οικισμός της Σαμοθράκης. Λόγω του ήπιου και εύκρατου κλίματος της περιοχής, καλλιεργούνται ελιές αλλά και εσπεριδοειδή. Στον οικισμό διαμένουν μόνιμα ελάχιστοι κάτοικοι. Κατά την απογραφή του 2011 είχε 16 κατοίκους. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1961.

Κατά την αρχαιότητα υπήρξε μεγάλος, αρχαίος, άγνωστος μέχρι σήμερα, οικισμός. Διατηρούνται χαλάσματα χριστιανικού ναού της βυζαντινής περιόδου που χρονολογείται στη δυναστεία των Παλαιολόγων. Οι Δάφνες είναι ένας παραδοσιακός οικισμός της Σαμοθράκης που συνδιάζει εύκρατο κλίμα όλο το χρόνο (στη σαμοθρακίτικη ντοπιολαλιά γνωστός ως Αραβία λόγω του ζεστού κλίματος), πράσινο, βουνό, νερό και θάλασσα. Ένας πραγματικά ακόμη μαγευτικός τόπος της Σαμοθράκης.

Παραπομπές

Σαμοθράκη
Χωριά του νομού Έβρου
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1998-1999

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο ανδρών της περιόδου 1998−99, ήταν το 13ο πρωτάθλημα στην ιστορία της Α1 κατηγορίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια. Αύτη ήταν η πρώτη από τις επτά συνεχόμενες κατακτήσεις της ομάδας μέχρι το 2005.

Βαθμολογία κανονικής περιόδου

Play off

Προημιτελικοί

Ημιτελικοί

Μεγάλος τελικός

Τελική κατάταξη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αθλητική Ηχώ, 22 Μαρτίου 1999 σελ. 31
 Πλέι οφ Ιστότοπος archive.sport.gr

1998 1999
Υδατοσφαίριση το 1998
Υδατοσφαίριση το 1999
Τσιφλικόπουλο Ιωαννίνων

Το Τσιφλικόπουλο αποτελεί σήμερα συνοικία στη ΝΔ. πλευρά της πόλης των Ιωαννίνων. Βρίσκεται ανάμεσα στο Σταυράκι, τον Βελισσάριο και την Πεντέλη μαζί με τα οποία, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, συναποτελούν τη Δημοτική Κοινότητα Σταυρακίου της Δημοτικής Ενότητας Ιωαννιτών που υπάγεται στο Δήμο Ιωαννιτών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.571 κατοίκους.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Το Τσιφλικόπουλο βρίσκεται απέναντι από το λόφο και την εκκλησία της Περιβλέπτου (Περίληφτης), στη ρίζα και στους πρόποδες του λόφου Ψηλογορίτσα με υψόμετρο 510 μέτρα, απέχοντας περίπου 2 χλμ. από το κέντρο της πόλης των Ιωαννίνων. Από το 1961 μέχρι το 1997 ήταν συνοικισμός της κοινότητας Σταυρακίου της πρώην επαρχίας Δωδώνης του Νομού Ιωαννίνων. Το 1971 αριθμούσε 588 κατοίκους και το 1981 τους 846 κατοίκους. Σήμερα το Τσιφλικόπουλο είναι ουσιαστικά ενσωματωμένο στην πόλη των Ιωαννίνων και έχει αλλάξει όψη.

Ενδιαφέρον αξιοθέατο της περιοχής θεωρείται το κτιριακό συγκρότημα του ασβεστοκάμινου που κτίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 από τον αρχιτέκτονα Κώστα Μαράτο. Έχει χαρακτηριστεί από το 1994 ως διατηρητέο μνημείο και αντιπροσωπευτικό δείγμα της προβιομηχανικής περιόδου. Είναι το μοναδικό παλιό βιομηχανικό κτίριο των Ιωαννίνων και το μοναδικό ασβεστοκάμινο της Ηπείρου.

Ονομασία - Ιστορία 
Το Τσιφλικόπουλο οφείλει την ονομασία από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και συγκεκριμένα από τα χρόνια του Αλή Πασά, ο οποίος στο χώρο του σημερινού σχολείου είχε θερινή κατοικία γνωστή ως "Σαράι". Στον Αλή πασά ανήκαν όλα τα κτήματα που υπήρχαν γύρω του, κυρίως αμπέλια και λιβάδια. Τα κτήματα αυτά λέγονταν "Τσιφλίκι" και σ' αυτό οφείλει και το όνομά της η περιοχή. Λεγόταν και Τσιφλικόπουλο ίσως γιατί δεν ήταν αρκετά μεγάλο. Το 1909, όπως φαίνεται σε χάρτη της περιοχής υπήρχαν μόνο 4-5 σπιτάκια. Μετά την απελευθέρωση το 1913 τα κτήματα μοιράστηκαν σε νέες οικογένειες και από το 1960 η περιοχή οικοδομήθηκε και πήρε τη σημερινή της μορφή.

Πηγές  
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τομ.58ος, σελ.254.
 "ΤΑ ΓΙΑΝΝΙΝΑ - Οι Μαχαλάδες τα σοκάκια και τα τοπωνύμιά τους με τις ιστορικές και λαογραφικές παραδόσεις και ανέκδοτα", Κώστα Ι. Φωτόπουλου (Βιβλιοθήκη Ηπειρωτικής Εταιρείας Αθηνών, αριθμ. 57, Αθήνα 1986)
 Αφελφότης Σταυρακίου Ιωαννίνων, "Ιστορία Σταυρακίου Ιωαννίνων", Αθήνα 2001

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η γειτονιά μας, το Τσιφλικόπουλο από τα Ρόδια
 Το ασβεστοκάμινο που δεν δούλεψε ποτέ από το http://www.agon.gr/
 Ιερός ναός της Περιβλέπτου από την Ιερά Μητρόπολη Ιωαννίνων

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Ιωαννιτών
Αλέξης Κυρίτσης

Ο Αλέξανδρος (Αλέξης) Κυρίτσης (Αθήνα, 18 Μαΐου 1982), είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 1,98 μέτρα, αγωνίζεται στις θέσεις σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ για την ομάδα του Πανιωνίου.  Είναι υιός του πρώην καλαθοσφαιριστή και προπονητή Μιχάλη Κυρίτση.

Σταδιοδρομία 
Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα του Παπάγου όπου μετά από τρία χρόνια πήρε μεταγραφή στον Άρη. Με τους "κιτρινόμαυρους" της Θεσσαλονίκης αγωνίστηκε για δύο σεζόν (2003-04 & 2004-05) πανηγυρίζοντας το Κύπελλο Ελλάδος το 2004. Το 2005 πήγε στο Μαρούσι και συνέχισε διαδοχικά σε ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Ε.Κ. Καβάλας, Ηλυσιακό.

Το 2011 η ομάδα του Παναθηναϊκού, μετά από την μεταγραφή του Ντρού Νίκολας στην Ολίμπια Μιλάνου, του υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο αγωνιζόμενος στην θέση σούτινγκ γκαρντ. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος και έφτασε στο Final-4 της Ευρωλίγκα στην Κωνσταντινούπολη. 

Το καλοκαίρι του 2012, υπέγραψε στην ομάδα του Ίκαρου Καλλιθέας και το 2013 υπέγραψε στην ομάδα του Πανιωνίου. Με την ομάδα της Νέας Σμύρνης, έφτασε έως τους 32 του EuroCup, ενώ στην Basket League κατέλαβε την 4η θέση. 

Μετά το πέρασμα του από την ομάδα της Δόξας Λευκάδας, φόρεσε την φανέλα του Α.Σ.Ε. Δούκα, αγωνιζόμενος στην Β΄ εθνική κατηγορία. Το 2017, είχε εξαιρετικές εμφανίσεις με την ομάδα και βγήκε και πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος της Α2. Στο τέλος της σεζόν ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ομάδα. Το 2018, πήρε ξανά το βραβείο του πρώτου σκόρερ του Πρωταθλήματος. Συνολικά με τον Δούκα μέτρησε 72 παιχνίδια και είχε 19,8 πόντους κατά μέσο όρο.

Το καλοκαίρι του 2018, μετά από τρία χρόνια στον Δούκα, συμφώνησε με τον Απόλλωνα Πάτρας.

Το 2019, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στην ομάδα του Παπάγου. Με την ομάδα είχε 24,5 πόντους και 20 εύστοχα τρίποντα σε 16 παιχνίδια.

Στις 18 Αυγούστου 2020, συμφώνησε με του Α.Ε. Ψυχικού, επιστρέφοντας στο πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής.

Στις 5 Οκτωβρίου 2021, συμφώνησε να αγωνιστεί στη Β' Εθνική με την φανέλα του Πανιωνίου.

Εθνική Ελλάδος 
Συμμετείχε με την Εθνική ομάδα στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2009, κερδίζοντας το ασημένιο μετάλλιο. Με το εθνόσημο ανδρών, μέτρησε 9 συμμετοχές με 82 πόντους (μ.ο: 9.11).

Τίτλοι

Συλλογικοί

Άρης Θεσσαλονίκης 
 Κύπελλο Ελλάδας : (2004)

Παναθηναϊκός 

 Κύπελλο Ελλάδας: (2012)

Ατομικοί 

 4x Πρώτος σκόρερ Α2 Εθνικής: (2003, 2017, 2018, 2021)

 Ελληνικό All-Star Game Νέων: (2005)

Πηγές 
http://onsports.gr Καριέρα
euroleague.net Μεταγραφή(Αγγλικά)
euroleague.net Καριέρα(Αγγλικά)
gazzetta.gr Στον Πανιώνιο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Σούτινγκ γκαρντ
Σμολ φόργουορντ
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Παπάγου
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου
Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές Ε.Κ. Καβάλας
Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Ικάρου Καλλιθέας
Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Καλαθοσφαιριστές Δόξας Λευκάδας
Καλαθοσφαιριστές Εκπαιδευτηρίων Δούκα
Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Άγιος Σπυρίδωνας (Λεμεσός)

Ο Άγιος Σπυρίδωνας είναι συνοικία του Δήμου Λεμεσού.

Τοποθεσία 
Στα νότια συνορεύει με το Ζακάκι, στα νοτιοανατολικά με τα Τσιφλικούδια, στα ανατολικά με την Ομόνοια, στα βορειοανατολικά με τον Απόστολο Ανδρέα και στα δυτικά και βορειοδυτικά με τα Κάτω Πολεμίδια (ενορία Αρχάγγελος Μιχαήλ).

Ιστορικό 
Πριν το 1960 η περιοχή του Αγίου Σπυρίδωνα ήταν ένας μεγάλος κάμπος, στον οποίο υπήρχαν μόνο μερικές αγροικίες. Το 1938-39, επί Αγγλοκρατίας, στην περιοχή κατασκευάστηκε και λειτούργησε αεροδρόμιο από τους Άγγλους. Το αεροδρόμιο θεωρήθηκε αναγκαίο λόγω του Β΄  Παγκοσμίου Πολέμου. Στις γειτονικές Παλαιστίνη και Αίγυπτο είχαν δημιουργηθεί στρατόπεδα των συμμαχικών δυνάμεων, οι οποίες χρειάζονταν προφύλαξη από το ναυτικό και την αεροπορία της Γερμανίας. Προστασία χρειαζόταν και η ίδια η Κύπρος.

Ο δίαυλος του αεροδρομίου ξεκινούσε από την περιοχή Ομονοίας και συνέχιζε έως την περιοχή του Αγίου Σπυρίδωνα. Η γη, η οποία επιτάχθηκε από τους Άγγλους,  άνηκε σε Ελληνοκύπριους γαιοκτήμονες.. Μετά τη λήξη του πολέμου το αεροδρόμιο συνέχισε να λειτουργεί για μερικά χρόνια. Το 1947-48 εγκαταλείφθηκε και η γη επιστράφηκε στους ιδιοκτήτες της.

Τη δεκαετία του 1960 άρχισε η οικοπεδοποίηση της περιοχής που είχες ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της συνοικίας του Αγίου Σπυρίδωνα και τη συνοικία της Ομόνοιας. Ωστόσο, ο δίαυλος δεν είχε καταστραφεί και χρησιμοποιείτο για μερικά χρόνια ως χώρος για εξάσκηση μαθητευόμενων οδηγών.  Λόγω της ύπαρξης του αεροδρομίου, η περιοχή του Αγίου Σπυρίδωνα και της Ομόνοιας είχε αποκτήσει το τοπωνύμιο αεροδρόμιο.

Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 στην περιοχή οικοδομήθηκε προσφυγικός συνοικισμός στον οποίο εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες, γεγονός που αύξησε τον πληθυσμό της περιοχής. 

Στις 12 Δεκεμβρίου 1980 στην περιοχή λειτούργησε ο νέος ναός του Αγίου Σπυρίδωνα, στη θέση παλαιότερου που προϋπήρχε στον ίδιο χώρο.

Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του Αγίου Σπυρίδωνα παρουσιάζει αυξητικές τάσεις στην πορεία των χρόνων. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 στην περιοχή οικοδομήθηκε προσφυγικός συνοικισμός στον οποίο εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες, γεγονός που αύξησε τον πληθυσμό της περιοχής. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγίου Σπυρίδωνα όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Χάρτης περιοχής

Παραπομπές

Πηγές 

Συνοικίες Δήμου Λεμεσού
Σουδητία

Με την ονομασία Σουδητία (γερμ. Sudetenland, τσέχικα: Sudety ή pohraniční území, πολωνικά: Kraj Sudetów) φέρονται τα εδάφη της βόρειας Βοημίας και της Μοραβίας στη περιοχή των Σουδητικών ορέων (γερμ. Sudeten, τσέχικα: Sudety ή Krkonošsko-jesenická subprovincie, πολωνικά: Sudety) που εκτείνονται υπό μορφή τεράστιου πετάλου παρά τα σύνορα Τσεχοσλοβακίας και Πολωνίας.

Γενικά

Η έννοια της Σουδητίας και των Σουδητών Γεραμανών εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα στα πλαίσια του Βοημικού ζητήματος, δηλαδή του τσεχογερμανικού ανταγωνισμού. Ιστορικά οι Βοημικές χώρες, η σημερινή Τσεχία, κατοικούνταν από Τσέχους που διαβιούσαν στην πεδινή ενδοχώρα και τους Γερμανούς που πλειοψηφούσαν στη ορεινή παραμεθόριο αλλά και σε πολλές πόλεις της ενδοχώρας  όπως το Μπρνό και η Γίγλαβα ή Ίγκλαου.

Τα εδάφη αυτά αποτέλεσαν ιδιαίτερη περιοχή μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν δια της Συνθήκης του Αγίου Γερμανού, του 1919, ενσωματώθηκαν στη Τσεχοσλοβακία, παρότι το μεγαλύτερο μέρος του γηγενούς πληθυσμού ήταν Γερμανοί.

Μετά την ανακήρυξη της τσεχοσλοβάκικης ανεξαρτησίας σχηματίστηκαν τέσσερις γερμανικές επαρχίες, οι οποίες στόχευαν στην ένωση με την Αυστρία που θα ενσωματώνονταν στην Γερμανία.

Η περιοχή αυτή μετά τις εκλογές του Μαΐου του 1935 άρχισε να εξελίσσεται σε σημαντικό αντικείμενο πολιτικής διένεξης μεταξύ Γερμανίας και Τσεχοσλοβακίας, που πήρε έντονες διαστάσεις από τους εκεί εγκατεστημένους Γερμανούς, καλούμενους Σουδήτες με την υποστήριξη των ναζί. Έτσι το 1938 οι διαπραγματευτές  της Συμφωνίας του Μονάχου, υποχωρώντας στις αξιώσεις του Χίτλερ συμφώνησαν την παραχώρηση - προσάρτηση της Σουδητίας στη Γερμανία. Τα εδάφη που αποσπάστηκαν από τη Τσεχοσλοβακία προσαρτήθηκαν σε επαρχίες του Ράιχ ενώ το βόρειο τμήμα τους σχημάτισε τη νέα επαρχία του Ράιχ, την επαρχία της Σουδητίας. Διοικητής της τοποθετήθηκε ο Κόνραντ Χένλαϊν, επικεφαλής του τοπικού ναζιστικού κόμματος, ο οποίος άλλωστε είχε πρωτοστατήσει στην εκστρατεία ανεξαρτοποίησης-ενσωμάτωσης της περιοχής στο γερμανικό κράτος, με συνεχή διαβήματά του προς τις τέσσερις μεγάλες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία και Γερμανία) αλλά και την οργάνωση διαδηλώσεων και άλλων εκδηλώσεων υπέρ της απόσχισης. Στην περιοχή παρέμεινε σημαντική τσέχικη μειονότητα από την οποία σταδιακά αφαιρέθηκαν τα όποια πολιτικά και μειονοτικά δικαιώματα.

Παραπομπές

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.54ος, σελ.390.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αφορμή εισβολής η Σουδητία

Ιστορία της Τσεχοσλοβακίας
Ιστορία της Τσεχίας
Ιστορία της Γερμανίας
Βοημία
Μοραβία
Κατεχόμενες περιοχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Περιοχές της Ευρώπης
Αστέρι της Βηθλεέμ (αποσαφήνιση)

Η φράση Αστέρι της Βηθλεέμ ή Άστρο της Βηθλεέμ μπορεί να αναφέρεται:

 Στο Αστέρι της Βηθλέεμ φαινόμενο που προκαλείται κατά τη συνάντηση των τριών πλανητών, του Κρόνου, του Δία και της Αφροδίτης και έγινε την ημέρα γέννησης του Χριστού στη Βηθλεέμ.
 Στο φυτό Αλεξανδρινό
 Στο φυτό Ορνιθόγαλο
 Σε έργο ζωγραφικής του Έντουαρντ Μπερν - Τζόουνς (Sir Edward Coley Burne – Jones, Μπέρμιγχαμ 1833 – Λονδίνο 1898) κορυφαίου Άγγλου ζωγράφου.
Κάστρο της Χίου

Το Κάστρο της Χίου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του λιμανιού της πόλης της Χίου και έχει έκταση περίπου 180.000 τ.μ.. Το Κάστρο περιλαμβάνει κατοικημένη περιοχή, η οποία περικλείεται από πέτρινα τείχη, τα οποία αποσκοπούσαν στην προστασία του πληθυσμού από ναυτικές επιθέσεις και πολιορκίες.

Τα τείχη του χωρίζονται σε χερσαία και επιθαλάσσια, σχηματίζοντας ένα ακανόνιστο πεντάγωνο όπου ισχυροί προμαχώνες δεσπόζουν κατά μήκος των τειχών, οκτώ από τους εννέα συνολικά σώζονται, άλλοι σε πολύ καλή κατάσταση και άλλοι όχι. Μέρος της ανατολικής πλευράς των τειχών δεν σώζεται σήμερα. Tα χερσαία τείχη περιέβαλλε τάφρος, δημιουργώντας ένα τεχνητό νησί και συμβάλλοντας έτσι στην καλύτερη άμυνα του Κάστρου. Σήμερα η τάφρος έχει αποστραγγισθεί και  επιχωματωθεί. Το Κάστρο είχε τρεις εισόδους, την κύρια είσοδο-πύλη, την ονομαζόμενη «Πόρτα Μαγγιόρε» (Porta Maggiore), τη Δυτική Πύλη («Επάνω Πορτέλλο») και τη Θαλασσινή Πύλη (Porta di Marina), η οποία σήμερα δεν σώζεται.

Στο εσωτερικό του Κάστρου, εκτός από μνημεία διαφορετικών εποχών, σώζεται ένας ζώντανος οικισμός με αδιάσπαστη συνέχεια μέσα στους αιώνες, που σήμερα αριθμεί 650 περίπου κατοίκους.

Το Κάστρο της Χίου στην αρχαιότητα 
Aνασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στο Κάστρο της Χίου έφεραν στο φως αποδείξεις ότι η περιοχή κατοικείτο από την αρχαιότητα. Εκτός από τις ανασκαφές, στην ύπαρξη ανεπτυγμένης κοινωνίας στην περιοχή του Φρουρίου συντείνουν και τα οικοδομικά υλικά τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την ανοικοδόμησή του.  Ειδικότερα, μπορεί κάποιος μέχρι και σήμερα να παρατηρήσει στα τείχη του Κάστρου, αλλά κυρίως στον ανεξάρτητο πύργο Κουλά, αρχαίο οικοδομικό υλικό όπως κιονόκρανα, στήλες και επιγραφές. Ωστόσο, ή ύπαρξη αυτού του υλικού δεν μπορεί από μόνη της να θεωρηθεί ικανή συνθήκη για να αποδείξει την ύπαρξη αρχαίου οικισμού στην περιοχή, αφού το υλικό αυτό θα μπορούσε να είχε μεταφερθεί από αλλού. Παρόλα αυτά, ο ιστορικός Γεώργιος Ζολώτας, αναφέρει ότι κάτω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου βρέθηκε τμήμα αρχαίου τείχους, ενώ ο αρχαιολόγος Αντώνης Στεφάνου παρατήρησε ότι στον βόρειο προμαχώνα, Αντόνιο Ζένο, σώζεται ερείπιο αρχαίου τείχους.

Οι ανασκαφές ανάγουν την ύπαρξη του Κάστρου της Χίου στους ελληνιστικούς χρόνους, και παρόλο που ποτέ δεν εγκαταλείφθηκε, λόγω των πολλαπλών επιθέσεων που δεχόταν από φιλόδοξους κατακτητές, άλλαζε συνεχώς όψη. Στις μέρες μας το Κάστρο της Χίου ταυτίζεται περισσότερο με την εποχή της Γενουατοκρατίας (1346 -1566 μ.Χ.), τη σύντομη ενετική κατάληψη του Κάστρου το 1694-1695, αλλά και τη μετέπειτα οθωμανική περιόδο. Το Κάστρο της Χίου πάντοτε αποτελούσε το διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο του νησιού, ωστόσο την εποχή της Γενουατοκρατίας γνώρισε την ενδοξότερη εποχή στην ιστορία του.

Εικόνες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κάστρο της Χίου, Ελληνική Δημοκρατία - Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Καστρο
Χιου
Γεράσιμος Βλάχος

Ο Γεράσιμος Βλάχος (1607 - 1685) ήταν Έλληνας λόγιος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Κρήτη και αρχικά διετέλεσε εφημέριος και ιεροκήρυκας Βενετίας και κατόπιν ηγούμενος στη Κέρκυρα της Ιερής μονής της Θεοτόκου. Εκλέχτηκε το 1679 και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Φιλαδελφείας. Απεβίωσε το 1685.

Συγγράμματα
Έγραψε πολλά και διάφορα, μεταξύ άλλων και τα εξής:
 Θησαυρός της εγκυκλοπαιδικής βάσεως τετράγλωσσος
 Αρμονία οριστική των όντων κατά τους Ελλήνων Σοφούς
Διδαχές
 Εγχειρίδιον Μετρικής, (ανέκδοτο)
 Σχολαστικά ζητήματα εις το α΄, β΄, γ΄ βιβλίο των μετεωρολογικών του Αριστοτέλη
 Διδασκαλία περί του ακραιφνούς τρόπου του διδάσκειν το θείον και ιερόν Ευαγγέλιον
 περί φυσικοθεολογικών ζητημάτων

Πηγές
 Νέος Ποιμήν, 1922, τεύχος 10-11, σσ. 610-612
 Κωνσταντίνος Σάθας, Βιογραφίαι των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής Εθνεγερσίας 1453-1821, εκδ. Κουλτούρα,1990, σελ.336-338

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γεράσιμος Βλάχος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Μητροπολίτες Φιλαδελφείας
Κρητικοί κληρικοί
Έλληνες ιεράρχες
Κανούτο Κάλλαν

Ο Κανούτο Τσαλίδης Κάλλαν (Canuto Kallan, Κοπεγχάγη, Δανία 16 Δεκεμβρίου 1960) είναι Δανός ζωγράφος. Έμαθε πρώτα την τέχνη του επιπλοποιού και ύστερα αποφοίτησε το 1990 ως Ενεργειακός Μηχανικός µε Μεταπτυχιακό στην Επιστήμη της Μηχανικής από το Πολυτεχνείο DTU της Δανίας. Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από όπου αποφοίτησε το 2003.

Η ζωγραφική πράξη του Κανούτο Κάλλαν εντάσσεται αναμφισβήτητα μέσα στη μεγάλη παράδοση των κινημάτων του μοντερνισμού, αλλά και στον τόπο και στο χρόνο μέσα στον οποίο ζει. Τα έργα του προτάσσουν το υποκειμενικό συναίσθημα πάνω στην αντικειμενική πραγματικότητα και δίνουν προτεραιότητα στον τρόπο με τον οποίο αυτή απεικονίζεται, υιοθετώντας την πλήρη ελευθερία στην επιλογή των χρωμάτων, τις απλές φόρμες, την πυρετώδη πινελιά, τη δυναμική αντίθεση των χρωμάτων αλλά και αυτή των μορφών με τις επίπεδες χρωματικά επιφάνειες που καλύπτουν το φόντο. Οι φιγούρες του Κανούτο Κάλλαν διοχετεύουν συχνά δυνατά μηνύματα διαμαρτυρίας και κοινωνικής κριτικής και φέρνουν το θεατή αντιμέτωπο με τη σκληρή πλευρά της σύγχρονης ανθρώπινης ύπαρξης, τη μη ισορροπημένη, βίαιη σχέση του ανθρώπου με την κοινωνία, τη φύση και τον ίδιο του τον εαυτό. Η παραμόρφωση των μορφών στοχεύει στην αποκάλυψη της ουσίας των πραγμάτων και φέρνει στο φως τη διαστρέβλωση που επικρατεί σήμερα στις ανθρώπινες σχέσεις.

Η δουλειά του έχει παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και σε χώρες όπως Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Γερμανία,  Δανία, Ισραήλ, Ιταλία, Καναδάς, Ν. Αφρική, Ρουμανία και Τουρκία.

Βιβλιογραφία 
 Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος/Greek Chamber of Fine Arts: “ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗΣ / GREEK PRINTMAKING an OVERVIEW”, Αθήνα / Athens 2008. ISBN 978-960-85229-2-3. 
 Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος: “Η Ανθρώπινη μορφή στην τέχνη”, Αθήνα 2009. ISBN 978-960-85229-3-0. 
 "face to face", ένας συλλέκτης και οι καλλιτέχνες, Frissiras Museum. Αθήνα ISBN 978-960-99756-2-9
 "Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΜΕΙ SKETCH", Ο Καβάφης και η πόλη, 18 εικαστικές προσεγγίσεις της ποιητικής πολεοδομίας στον Κωνσταντίνο Καβάφη Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2013. ISBN 978-960-576-014-4 
 "Να Χαραχθεί με Γράμματα Κομψά...". Στρατής Τσίρκας, Ίταλο Καλβίνο, Κωνσταντίνος Καβάφης. 7+7 εικαστικές προσεγγίσεις. Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014, ISBN 978-960-576-088-5

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Den Store Danske, Η μεγαλη δανέζικη εγκυκλοπαίδεια
γκαλερί Καπλανών 5, Αθήνα
 Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος
 The Danish Arts Agency’s Visual Arts Centre
  Musetouch Magazine
Canuto Kallan
Μουσείο Φρυσίρα, Μουσείο Σύγχρονης Ευρωπαϊκής Ζωγραφικής, Αθήνα

Έλληνες ζωγράφοι
Έλληνες χαράκτες
Δανοί ζωγράφοι
Αυστραλιανό Εργατικό Κόμμα

Το Αυστραλιανό Εργατικό Κόμμα (ALP· μερικές φορές απλά Εργατικοί) είναι ένα Αυστραλιανό πολιτικό κόμμα. Ο Bill Shorten είναι ο ομοσπονδιακός ηγέτης του κόμματος. Οι Εργατικοί κυβερνούν επίσης στο Κουήνσλαντ, στη Νότια Αυστραλία, στην Τασμανία, στο Βόρειο Έδαφος και στο Έδαφος της Αυστραλιανής Πρωτεύουσας.

Περαιτέρω Αναφορές

 Bramble, Tom, and Rick Kuhn. Labor's Conflict: Big Business, Workers, and the Politics of Class (Cambridge University Press; 2011) 240 pages;
 Calwell, A.A. (1963). Labor's Role in Modern Society. Melbourne, Lansdowne Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Australian Labor Party website

Εργατικά κόμματα
Πολιτικά κόμματα στην Αυστραλία
Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Σοσιαλιστική Διεθνής
Γλώσσα επαλήθευσης υλικού

Μια γλώσσα επαλήθευσης υλικού (Hardware Verification Language ή HVL) είναι μια γλώσσα προγραμματισμού που χρησιμοποιείται για την επαλήθευση σχεδιάσεων ηλεκτρονικών κυκλωμάτων που έχουν γραφτεί σε μια γλώσσα περιγραφής υλικού. Οι HVL συνήθως περιλαμβάνουν χαρακτηριστικά γλωσσών προγραμματισμού υψηλού επιπέδου όπως η C++ ή η Java, καθώς και χαρακτηριστικά για εύκολο χειρισμό σε επίπεδο bit όπως αυτά στις HDL. Πολλές HVL μπορούν να παράγουν τυχαία ερεθίσματα με περιορισμούς και περιλαμβάνουν δομές λειτουργικής κάλυψης (functional coverage) που βοηθούν στην επαλήθευση πολύπλοκου υλικού.

Η SystemVerilog, η OpenVera, η e και η SystemC είναι οι πιο δημοφιλείς γλώσσες επαλήθευσης υλικού. Η SystemVerilog προσπαθεί να συνδυάσει δομές HDL και HVL σε ένα ενιαίο πρότυπο.

Δείτε επίσης 
OpenVera
SystemC
SystemVerilog

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Think Verification: http://www.thinkverification.com/ 

Γλώσσες προγραμματισμού
Μονή του Άγιου Ιωάννη του Κυνηγού

Η Μονή του Προδρόμου του λεγομένου Κυνηγού είναι μοναστήρι (σήμερα γυναικείο κοινόβιο) στην Αττική. Βρίσκεται στον Υμηττό. Το όνομα προέρχεται από τον κτήτορα, κάποιον Βασίλειο ή Ιωάννη Κυνηγό, ή Φιλόσοφο, και γι'αυτό οι μοναχοί την ονόμασαν «του κυνηγού των φιλοσόφων». Η ίδρυσή της τοποθετείται στις αρχές του 12ου αιώνα, ενώ μνημονεύεται σε επιστολή του Μιχαήλ Β' Ακομινάτου, το 1207. Κάτω από τη μονή υπήρχε επιγραφή η οποία μνημόνευε το έτος κατασκευής του δρόμου που περνάει από τη μονή, 1238. Η μονή εορτάζει στις 29 Αυγούστου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Τάσος Νερούτσος: Χριστιανικαί Αθήναι. Αθήνα, 1889, σελ. 106

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Παρουσίαση της μονής από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών / Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών

Μονές της Αττικής
Αγία Παρασκευή Αττικής
Κύριλλος Δημήτριος Νερούτσος

Ο Κύριλλος Δημήτριος Νερούτσος υπήρξε θρυλικός ναυτικός στις αρχές του 20ού αιώνα. Προς τιμή του ονομάστηκε ένας κόλπος στη Νέα Ζηλανδία. 
Πήρε μέρος στο ιστιοπλοϊκό διαγωνισμό από τη Νέα Ζηλανδία με προορισμό το Λονδίνο τέσσερις φορές και έκανε το γύρω του κόσμου πριν ενηλικιωθεί. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στην Αλάσκα ναυάγησε το καράβι και ενώ πνίγηκαν όλοι στα παγωμένα νερά, ο Νερούτσος ήταν ο μόνος που επέζησε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σύντομος φάκελος του Νερούτσου στο αρχείο της British Columbia
Ελληνικό σχολείο Σωποτού

Το Ελληνικό σχολείο Σωποτού οικοδομήθηκε το 1796 και 1797 με δαπάνη του Αθανασίου Τσίπηρα. Αρχικά ο Τσίπηρας είχε ορίσει με διαθήκη του το ποσό των 15.000 γροσίων ως κληροδότημα και τον συμπολίτη του Γεώργιο Σταυράκη για καθολικό επίτροπο της ευεργεσίας. Στη διαθήκη ορίζονταν επίσης ως επίτροποι οι μοναχοί του Μεγάλου Σπηλαίου και οι πρόκριτοι του Σοπωτού. Ο Σταυράκης όμως παρέλαβε τα χρήματα και πήγε στη Τεργέστη όπου διέπρεψε ως έμπορος. Το 1794, και είκοσι χρόνια μετά τον θάνατο του Τσίπηρα, ο Σταυράκης σε βαθιά γεράματα και χωρίς απογόνους έστειλε μήνυμα στους μοναχούς του Μεγάλου Σπηλαίου για να στείλουν αντιπρόσωπους για να παραλάβουν τα χρήματα. Οι Σπηλαιώτες απάντησαν ότι το σχολείο δεν θα έπρεπε να κτιστεί στο Σωποτό αλλά όπου αυτοί θεωρούσαν καλύτερο. Τότε οι πρόκριτοι του Σωποτού έστειλαν στην Τεργέστη ως αντιπρόσωπο τον Γ. Γιαννακόπουλο για να παραλάβει τα χρήματα. Ο Σταυράκης όμως ζήτησε από το Γιαννακόπουλο να κτιστεί πρώτα το σχολείο και μετά να καταβάλει το ποσό που είχε υποσχεθεί. Πράγματι το σχολείο κτίστηκε με την επιστασία του προεστού του Σοπωτού Λεόντιου Τσακίρη και του Γιαννακόπουλου, παρά τις αντιδράσεις κάποιων συμπολιτών τους. Ο Σταυράκης στη συνέχεια έδωσε τα χρήματα που είχε υποσχεθεί και ένα μέρος από αυτά επιτοκίστηκε για την εκπλήρωση των εξόδων λειτουργίας του σχολείου μέχρι το 1836, όταν η Ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε όλα τα χρέη. 

Πρώτος διδάσκαλος της σχολής έγινε το 1789 ο εκ Στρεζόβης γέρος διδάσκαλος της Ελληνικής ιερομόναχος Γαλακτίων, μαθητής του Παρθενίου από το χωριό Αράχωβα των Καλαβρύτων, που δίδαξε μέχρι το 1801. Άλλοι διδάσκαλοι έγιναν ο Δοσίθεος (1801-1804) από την Κέρτεζη, ο Αγάπιος (1804-1806) από το Παγκράτι Καλαβρύτων και Δημήτριος Ηπειρώτης (1807-1808). Το σχολείο έκλεισε για ενάμισι χρόνο, οπότε επανήλθε ο Δοσίθεος που είχε πάει στη Χίο για περαιτέρω σπουδές.

Πηγές
 Δελτίο Ιστορικής και εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, Τόμος Δ΄, Εκ του τυπογραφείου των Αδελφών Περρή, Εν Αθήναις 1892, σελ. 281-285.
 Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρου, Εν Αθήναις 1906, σελ. 66-69.

Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Αχαΐα
Ελληνικά σχολεία κατά την τουρκοκρατία
Άλλιφα

Η Άλλιφα ήταν αρχαία ελληνική πόλη που βρισκόταν κοντά στην Κύμη της Μεγάλης Ελλάδας, στη σημερινή νότια Ιταλία. Είναι γνωστή από τα αργυρά νομίσματα που έκοψε το πρώτο ήμισυ του 4ου αιώνα π.Χ. Τα νομίσματα εικονίζουν το κεφάλι της Αθηνάς, του Απόλλωνα, και στη πίσω όψη φέρουν την εικόνα βοδιού ή σκύλας.

Πηγές
 Ιωάννης Σβορώνος, Ιστορία των νομισμάτων, ήτοι εγχειρίδιον ελληνικής νομισματικής, Εν Αθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1898.

Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Όρσαντον

Το Όρσαντον ήταν αρχαία ελληνική πόλη η οποία βρίσκονταν στη τότε Μεγάλη Ελλάδα. Δεν γνωρίζουμε την ακριβή γεωγραφική της θέση. Έκοψε χάλκινα νομίσματα την εποχή πων πολέμων του Αλέξανδρυ Μολοσσού κατά των βαρβάρων. Τα νομίσματα της πόλης αυτής εικονίζουν το κεφάλι της Αρτέμιδος με φαρέτρα, ή του Διονύσου η μιας γυναίκας. Η πίσω όψη εικονίζει τον Απόλλωνα, την Δήμητρα όρθια ή μια γυναίκα που θηλάζει βρέφος.

Πηγές
 Ιωάννης Σβορώνος: Ιστορία των νομισμάτων, Ήτοι εγχειρίδιον ελληνικής νομισματικής, Εν Αθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1898.

Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Βρεττία

Η Βρεττία ήταν γεωγραφική περιοχή της Μεγάλης Ελλάδας. Καταλάμβανε το άκρο της νότιας χερσόνησο της Ιταλίας και συμπίπτει περίπου με τη σημερινή Καλαβρία.

Μεγάλη Ελλάδα
Ιππώνιον

Το  Ιππώνιον ή πιο σωστά Ειπώνιεον ή λατινικά Veiponium ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Μεγάλης Ελλάδας στην Ιταλία η οποία σήμερα ονομάζεται Βίμπο Βαλέντια (Ιταλικά: Vibo Valenzia).

Ιστορία 
Το Ιππώνιον, σύμφωνα με τον Στράβωνα, ήταν αποικία των Λοκρών και βρίσκονταν στην δυτική παραλία της Βρεττίας. Η πόλη εκτεινόταν σε μια έκταση διακοσίων εκταρίων με τείχη έξι χιλιομέτρων και με φυσικά οχυρωμένη ακρόπολη. Διέθετε επίσης σημαντικό επίνειο στην Τυρρηνική θάλασσα και μεγάλες πεδινές εκτάσεις. Έφθασε στη μέγιστη ακμή της το δευτέρο μισό του 5ου π.Χ. αιώνα χάρη στα πλούτη της που προήρχοντο από το εμπόριο, την αλιεία και τη γεωργική εκμετάλλευση.   

Το 385 π.Χ. το Ιππώνιον λεηλατήθηκε από τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο Α΄ και οι κάτοικοί του μεταφέρθηκαν στις Συρακούσες. Δέκα χρόνια αργότερα οι Καρχηδόνιοι την ξανάκτισαν και την παρέδωσαν στους κατοίκους της. Περί τα 350 π.Χ. η πόλη κυριεύθηκε από τους Βρέττιους, και ξανά ελευθερώθηκε το 330 - 325 π.Χ. από τον Αλέξανδρο τον Ηπειρώτη. Ξανά κατακτήθηκε το 296 π.Χ. από τον Αγαθοκλή, αλλά οι Βρέττιοι την απελευθέρωσαν γρήγορα και την κατείχαν μέχρι το 272 π.Χ. οπότε έγινε ρωμαϊκή αποικία και μετονομάστηκε σε Vibo Valentia.

Πηγές
 Ιωάννης Σβορώνος: Ιστορία των νομισμάτων, Ήτοι εγχειρίδιον ελληνικής νομισματικής, Εν Αθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1898.

Παραπομπές

Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Νίκη Παλληκαράκη

Η Νίκη Παλληκαράκη ( Αθήνα 5 Ιουνίου 1965-) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία
Σπούδασε υποκριτική  στο Κέντρο Αρχαίου Δράματος - Δεσμοί και στη σχολή του Πέλου Κατσέλη, κλασικό τραγούδι στο ωδείο Φίλιππος Νάκας με τη Μαρία Θωμά και χορό με τις Έρση Πίττα, Ντόρα Τσάτσου και Αποστολία Παπαδαμάκη. Είναι επίσης πτυχιούχος της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Θέατρο

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κοζέντσα

Η Κοζέντσα (ιταλ. Cosenza, ) είναι πόλη στην Καλαβρία, στην νότια Ιταλία. Είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Υπολογίζεται ότι το 2013 είχε 68.568 κατοίκους. 

Στην αρχαιότητα, η Κοζέντσα ήταν γνωστή ως Consentia και ήταν αρχαία πόλη, πρωτεύουσα των Βρεττίων που βρισκόταν στη νότια Καλαβρία. Βρισκόταν μεταξύ των λόφων κοντά στις πηγές του ποταμού Κράθιδος. Έκοψε νομίσματα χάλκινα κατά την ακμή των Βρεττίων το 356 π.Χ., οι οποίοι την είχαν ως πρωτεύουσα. Η Κωνσεντία δεν μνημονεύεται στην ιστορία πριν από την εκστρατεία του Αλέξανδρου του Ηπειρώτη, ο οποίος πέθανε κοντά στην πόλη αυτή. Τα νομίσματά της εικονίζουν το κεφάλι της Αρτέμιδος, ή του Άρη, ή νεαρού ποταμίου θεού. Την πίσω όψη διακοσμεί τόξο με τρεις μηνίσκους, κεραυνός με τρεις μηνίσκους ή καρκίνος με δύο μηνίσκους.

To 1511 ιδρύθηκε στη πόλη η Ακαντέμια Κοζεντίνα (ή Κωσεντιανή Ακαδήμια), μια ακαδημία για φιλοσοφικές και φιλολογικές σπουδές.

Πηγές

 Ιωάννης Σβορώνος: Ιστορία των νομισμάτων, Ήτοι εγχειρίδιον ελληνικής νομισματικής, Εν Αθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1898.

Πόλεις της Καλαβρίας
Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Πανδοσία (Λουκανία)

Η  Πανδοσία ήταν αρχαία ελληνική πόλη που βρίσκονταν στη Μεγάλη Ελλάδα. 

Ήταν αποικία του Κρότωνος ή εξάρτημα της πόλης αυτής κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., όπως μαρτυρούν τα νομίσματα που βρέθηκαν. Φαίνεται ότι βρίσκονταν επάνω σε ύψωμα κάτω από το οποίο έτρεχε ο μικρός ποταμός Αχέρων, παραπόταμος του Κράθιδος. Τα αρχαιότερα νομίσματα της πόλης αυτής κόπηκαν επί συμμαχίας με την Κρότωνα και χρονολογούνται από του 450 π.Χ. Παρουσιάζουν το κεφάλι θεάς ή της νύμφης Πανδοσίας, ενώ η πίσω όψη εικονίζει ταύρο σε τετράγωνο, ή προσωπογραφία του ποταμού Κράθι, γυμνό, να κρατάει φιάλη και κλαδί ελιάς. Λίγο μετά το 400 π.Χ. η Πανδοσία αλώθηκε από τους Βρεττίους. Κοντά στη πόλη αυτή έχασε τη ζωή του το 326 π.Χ. ο Αλέξανδρος Μολισσός. Το έτος 204 π.Χ. η Πανδοσία μνημονεύεται πάλι ως πόλη των Βρεττίων, αλλά δεν υπάρχουν νομίσματα από την εποχή αυτή μετά την πρώτη άλωση από τους Βρεττίους.

Πηγές
 Ιωάννης Σβορώνος: Ιστορία των νομισμάτων, Ήτοι εγχειρίδιον ελληνικής νομισματικής, Εν Αθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1898.

Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Σολομώντεια λύση

Η φράση σολομώντεια λύση σημαίνει λύση σε κάποιο δύσκολο πρόβλημα ή δίλημμα, που θεωρείται σοφή, δίκαιη αλλά και ενδεχομένως σκληρή.

Στην Αγία Γραφή και συγκεκριμένα στο 3ο κεφάλαιο του βιβλίου Βασιλειών Γ' (3, 16-28) πρωτοαναφέρεται η αλληγορική ιστορία του σοφού βασιλιά Σολομώντα, ο οποίος χρησιμοποιεί ένα στρατήγημα, προκειμένου να βρει την αλήθεια και να ξεγελάσει τις διαδίκους, ώστε να αποκαλύψουν τις αληθινές τους σκέψεις και συναισθήματα.

Βιβλική αφήγηση

Μετάφραση 
Τότε φάνηκαν δυο ιερόδουλες και παρουσιάστηκαν στο βασιλιά. Και είπε η πρώτη: «Κύριε, εγώ  και αυτή η γυναίκα κατοικούμε στο ίδιο σπίτι και γεννήσαμε σ’ αυτό το σπίτι. Και την τρίτη ημέρα αφού γέννησα εγώ, γέννησε κι αυτή η γυναίκα. Και ήμασταν οι δυο μας και δεν υπήρχε κανείς μαζί μας στο σπίτι, εκτός από μας τις δύο. Και τη νύχτα πέθανε ο γιος αυτής της γυναίκας, επειδή αποκοιμήθηκε και τον πλάκωσε· κι αυτή σηκώθηκε τα μεσάνυχτα, πήρε το γιο μου από την αγκαλιά μου και τον έβαλε στον κόρφο της, ενώ το γιο της το νεκρό τον έβαλε στον κόρφο μου· και σηκώθηκα το πρωί, για να θηλάσω το γιο μου, αλλά ήταν νεκρός· αφού το πρωί τον παρατήρησα καλά, κατάλαβα πως δεν ήταν ο γιος μου που είχα γεννήσει.» Και η δεύτερη γυναίκα είπε: «Όχι, αλλά ο ζωντανός είναι ο γιος μου, ενώ ο νεκρός είναι ο γιος σου.» Κι εκείνη είπε: «Όχι, ο δικός μου γιος ζούσε, ο δικός σου είναι νεκρός.»Έτσι μίλησαν μπροστά στο βασιλιά. Και ο βασιλιάς είπε: «Εσύ λες: Αυτός ο ζωντανός είναι ο γιος μου, ενώ ο γιος αυτής είναι νεκρός· κι η άλλη λέει τα αντίθετα.» Και ο βασιλιάς είπε: «Φέρτε μου ένα μαχαίρι». Και έφεραν το μαχαίρι μπροστά στο βασιλιά. Και ο βασιλιάς είπε: «Χωρίστε το ζωντανό παιδί που θηλάζει στα δύο, και δώστε το μισό στη μία, και το άλλο μισό στην άλλη.» Τότε, η γυναίκα της οποίας ήταν ο ζωντανός γιος, αποκρίθηκε στον βασιλιά -επειδή σπλαχνίστηκε το γιο της- και είπε: «Κύριε, δώστε το παιδί σ' αυτή και μη το θανατώσετε με κανέναν τρόπο.» Η άλλη όμως είπε: «Ούτε δικό μου ας είναι, ούτε δικό της· διαμελίστε το.» Και αποκρίθηκε ο βασιλιάς και είπε: «Δώστε το ζωντανό παιδί σ' αυτή που μίλησε πρώτη και μη το θανατώσετε με κανέναν τρόπο· αυτή είναι η μητέρα του.» Και όλος ο Ισραηλιτικός λαός άκουσε για την κρίση του βασιλιά και φοβήθηκε το βασιλιά· επειδή είδαν ότι υπήρχε μέσα του η σοφία του Θεού, για να κάνει κρίση.

Παρατηρήσεις 
 Οι δύο γυναίκες ήταν συννυφάδες των οποίων οι σύζυγοι είχαν πεθάνει. Το μωρό ήταν στην πραγματικότητα ο ανιψιός της ψεύτρας.
 Η  είναι ένα δημοφιλές θέμα έμπνευσης αρκετών ζωγράφων, όπως του Ραφαήλ*, του Ουίλλιαμ Μπλέηκ, του Γκυστάβ Ντορέ κ.ά.

Βιβλιογραφία 
 Μάντελ Γκάμπριελ-Αϊζέλε Πέτρα, Σολομών: Η πολυτάραχη ζωή του βασιλιά των βασιλέων, μτφρ. Νίκος Βλάχος, εκδ. Κονιδάρης, Αθήνα 1980, σελ. 319.

Υποσημειώσεις 

Βίβλος
Ιουδαϊσμός
Εκφράσεις
Ιωάννης Σακκελίων

Ο Ιωάννης Σακκελίων (1815-1891) είναι γνωστός από την έκδοση αρκετών χειρογράφων, ως επιμελητής των χειρόγραφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νάξο τον Απρίλιο του 1815. Ο πατέρας του Κωνσταντίνος ήταν ιερέας και η μητέρα του ονομαζόταν Μαρία. Σχολείο πήγε στην πατρίδα του, και μετά αναχώρησε το 1833 για την Αθήνα, όπου κατατάχτηκε ως εθελοντής στο πρώτο τάγμα της γραμμής. Εκεί έμεινε ως στρατιώτης και δεκανέας μέχρι που αποσπάστηκε στο υπουργείο στρατιωτικών. Εργάστηκε μέχρι το 1839, και παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Πήγε στη Κω και εργάστηκε ως γραμματέας του έμπορου και πρόξενου της Ολλανδίας Κωνσταντίνου Ιπποκρατίδη, ο οποίος το 1841 τον παρέλαβε στην Πάτμο. Διορίστηκε προξενικός πράκτορας στη Κω το 1848, και παρέμεινε στην υπηρεσία αυτή μέχρι το 1850. Κλήθηκε και ανέλαβε την σχολαρχία της ελληνικής σχολής στην Πάτμο. Ασχολήθηκε με τη σπουδή των χρυσόβουλων. Το 1883 κλήθηκε στην Αθήνα ως επιμελητής των χειρόγραφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης, και από τότε επιδόθηκε στην αναγραφή τους. 

Απεβίωσε στις 30 Ιουλίου 1891.

Ενδεικτική εργογραφία
 Διήγησις ακριβής όπως εβαπτίσθη το των Ρώσσων Έθνος : Εκ πατμιακού χειρογράφου / εκδιδομένη υπό Ι. Σακκελίωνος. Αθήνησιν: Τύποις Αδελφών Περρή, 1891. 	
 Χριστόφορος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Επιστολή Συνοδική των αγιωτάτων Πατριαρχών της εώας λήξεως, Χριστοφόρου Αλεξανδρείας…Νυν πρώτον εκδίδοντος Ιωάννου Σακκελίωνος. Αθήνησιν :Εκ του Τυπογραφείου Ιω. Κασσανδρέως και Σας,1864. 	
 Κατάλογος των χειρογράφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος / υπό Ιωάννου Σακκελίωνος επιμελητού και Αλκιβιάδου Ι. Σακκελίωνος εκτάκτου αναπληρωτού.  1892-1991.
 Παναγιωτάκη του Μαμωνά του χρηματίσαντος Μεγάλου Ερμηνέως, πρώτου χριστιανού, της των Οθωμανών βασιλείας Διάλεξις μετά τινός Βανλή Εφένδη Μουσουλμάνου, διδασκάλου των Τούρκων / εκδιδομένη υπό Ιωάννου Σακκελίωνος. Αθήνησιν: Εκ του Τυπογραφείου των Αδελφών Περρή, 1890. 	
 Πατμιακή Βιβλιοθήκη ήτοι αναγραφή των εν τη Βιβλιοθήκη της κατά την νήσον Πάτμον Γεραράς και Βασιλικής Μονής του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου τεθησαυρισμένων χειρογράφων τευχών Πάλαι μεν εκπονηθείσα υπό Ιωάννου Σακκελίωνος νυν δε φιλοτίμω προνοία και αναλώμασι του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσού εκδιδομένη ης εν τέλει προσετέθησαν και επτά πίνακες πανομοιότυπα περιέχοντες της των διαφόρων εκατονταετηρίδων γραφής Αθήνησιν Εκ του Τυπογραφείου Αλεξάνδρου Παπαγεωργίου, 1890 	
 Πονήματα ιερά ανέκδοτα: Εκ χειρογράφου τεύχους της Εθνικής Βιβλιοθήκης/ Του μακαρίου Νικηφόρου του Θεοτόκη, εκδίδοντος Ιωάννου Σακκελίωνος. Αθήνησιν: Τύποις Αλεξάνδρου Παπαγεωργίου, 1890.

Πηγές

Σπυρίδων Λάμπρος, «Ιωάννης Σακκελίων», Δελτίο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας, 1891, τομ. Γ, σσ. 579-586

Έλληνες εκδότες
Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς
Χόι (Σκωτία)

Το Χόι, (αγγλικά: Hoy) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων, μετά το Μέινλαντ. Έχει έκταση 143 τ.χλμ. και 419 κατοίκους (2011). Συνδέεται οδικώς με το κοντινό νησί, Σάουθ Γουόλς και στο Χόι βρίσκεται το ψηλότερο σημείο των Ορκάδωνy, το Ward Hill.

Παραπομπές 

Ορκάδες
Τοποθεσίες της νορβηγικής μυθολογίας