joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κλαύδιος Γοτθικός

Ο Κλαύδιος Β´ (Marcus Aurelius Valerius Claudius Augustus, 10 Μαΐου 213 – Ιούλιος 270), κοινώς γνωστός ως Κλαύδιος Γοτθικός, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 268 έως το 270. Ικανότατος στρατιωτικός και πολιτικός ισχυροποίησε τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία σε πολλά μέτωπα, συνεχίζοντας την εποχή των αυτοκρατόρων - στρατιωτικών για τη Ρώμη. Πέθανε από λοιμώδη ασθένεια και τον διαδέχθηκε ο Κουιντίλλος.

Η ανάρρηση στον θρόνο
Η καταγωγή του Κλαύδιου ήταν από περιώνυμη ιλλυρική οικογένεια της Δαρδανίας. Διακρίθηκε για τις στρατιωτικές του αρετές, όταν υπερασπίστηκε τις Θερμοπύλες κατά των βαρβάρων επί βασιλείας Δέκιου (238). Ως διοικητής της Ιλλυρίας κατά την εποχή των αυτοκρατόρων Βαλεριανού και Γαλλιηνού αντιμετώπισε επιτυχώς τις επί δέκα χρόνια επιδρομές των Γότθων στην περιοχή. Το 268 ανέλαβε αυτοκράτορας με την υποστήριξη των στρατιωτών του, κατόπιν εγκρίσεως της συγκλήτου και αποδεχόμενος τα αυτοκρατορικά εμβλήματα που του παρέδωσε ο Γαλλιηνός λίγο πριν το θάνατο του.

Η βασιλεία

Ο Κλαύδιος Γοτθικός, ως ικανότατος στρατιωτικός και πολιτικός, αποκατέστησε γρήγορα την ισχύ της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε πολλά μέτωπα. Κατ´αρχάς επανέφερε τα εδάφη της Ισπανίας και Ναρβωνησίας συντρίβοντας τους βαρβάρους που πίεζαν ασφυκτικά τα δυτικά σύνορα της αυτοκρατορίας.  Αμέσως μετά νίκησε τους Αλαμανούς και τους Γότθους στη Ναϊσσό, (στην περίφημη μάχη της Ναϊσσού) καταστρέφοντας πολυπληθή και σημαντικό στρατό των τελευταίων , γεγονός που του προσέδωσε και τον τίτλο "Γοτθικός". Η επιτυχία του μνημονεύεται ως μία από τις μεγαλύτερες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά των βαρβάρων. Ωστόσο δεν είχε την ίδια επιτυχία στη Γαλατία, ούτε και στην προσπάθεια αποκατάστασης της ειρήνης στην Αίγυπτο. Επίσης δεν μπόρεσε να υποτάξει τη Ζηνοβία, βασίλισσα της Παλμύρας. Στην τελευταία του στρατιωτική του προσπάθεια, την απώθηση βαρβαρικού εχθρού στον Δούναβη, προσβλήθηκε από λοιμώδη νόσο και πέθανε στο Σίρμιο (270).

Η απήχηση του στον Ρωμαϊκό λαό 
Κατά τον βιογράφο του Trebellius Pollion ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στους Ρωμαίους. Αυτό αποδεικνύεται από την πόλη Κλαυδιούπολη που ιδρύθηκε και ανοικοδομήθηκε από τον Ρωμαίο έπαρχο της Αιγύπτου Πρόβο, στη θέση της Κυρήνης προς τιμήν του. Η μορφή του απεικονίζεται σε νομίσματα της εποχής, τα οποία στην άλλη του πλευρά απεικονίζουν τη Νίκη που του προσφέρει στέφανο.

Πηγές

Πρωτογενείς
 Αυρήλιος Βίκτωρ, Epitome de Caesaribus
 Ευτρόπιος, Breviarium ab urbe condita
 Historia Augusta, Life of Claudius Note that the Historia Augusta is a late-4th-century hoax.
 Ιωάννης Ζωναράς, Compendium of History extract: Zonaras: Alexander Severus to Diocletian: 222–284
 Ζώσιμος, Historia Nova

Δευτερογενείς

Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 34, σελίδα 81
Southern, Pat. The Roman Empire from Severus to Constantine, Routledge, 2001
Potter, David S. "Bryn Mawr Classical Review 2005.08.01." The Bryn Mawr Classical Review. 2004.

Παραπομπές και σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι και αναφορές 

Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Μια ωραία πεταλούδα

Η αρχική μελωδία του τραγουδιού, όπως δημοσιεύτηκε από τον Τανταλίδη.
Το Μια ωραία πεταλούδα είναι παιδικό τραγούδι που απέδωσε στα ελληνικά το 1876 ο ποιητής και φιλόλογος Ηλίας Τανταλίδης.

Ιστορία 
Οι στίχοι και η μελωδία εκδόθηκαν το 1876 στη συλλογή του Ηλία Τανταλίδη Άσματα εις Ευρωπαϊκήν Μελωδίαν. Οι στίχοι και η μελωδία του έργου αυτού, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο Τανταλίδης, είναι κατά το πολύ μεγαλύτερο μέρος ερανισμένο από Ευρωπαϊκές συλλογές, με τους στίχους προσαρμοσμένους στη μελωδία σε ελεύθερη απόδοση όπου ήταν δυνατόν, και σε πρωτότυπη απόδοση που ακολουθεί "το ήθος της απαγγελείας" σε άλλα. Το συγκεκριμένο τραγούδι δεν είναι καθαρό σε ποιο τραγούδι αντιστοιχεί, αλλά σίγουρα είναι Ρωσικό, καθώς όλο το Α΄ μέρος στο οποίο περιέχεται είναι ερανισμένο από συλλογή Ρωσικών παιδικών τραγουδιών του M. Bernardi (Πετρούπολη 1868) και άλλων Ρωσικών συλλογών. 

Στην Ελλάδα, υπάρχουν μαρτυρίες που υποδηλώνουν ότι το Μια ωραία πεταλούδα (με τους στίχους της δημοτικής) τραγουδιόταν τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1940.

Στίχοι 
Το πρωτότυπο τραγουδάκι έχει 7 στίχους και είναι γραμμένο στην καθαρεύουσα, ενώ η σύγχρονη απόδοση που τραγουδιέται σήμερα έχει 4 στίχους, αποτελεί απλοποίηση τον τριών πρώτων στίχων του πρωτότυπου, χωρίς τροποποίηση στην απόδοση, συν τον τελευταίο στίχο, ο οποίος δεν υπάρχει στο πρωτότυπο:

Σύγχρονες εκτελέσεις 
Η πρώτη ηχογράφιση του τραγουδιού έγινε από το Παιδικό συγκρότημα της Μαρίας Κυνηγού-Φλάμπουρα το 1967, σε δίσκο 45 στροφών σε ενορχήστρωση Δήμου Μούτση και Λευτέρη Παπαδόπουλου  . Η μελωδία είναι ελαφρώς διαφοροποιημένη από την αρχική, και είναι αυτή που έχει επικρατήσει σήμερα.  

Μια από τις πρώτες επίσης εκτελέσεις είναι αυτή της  Αγγελικής Καψάσκης-Λάμπρου, η οποία ηχογράφησε το τραγούδι το 1970 με την Παιδική χορωδία του Χατζηκυριακείου Ιδρύματος, επίσης σε δίσκο 45 στροφών, με τους ίδιους συντελεστές στη μουσική (Μούτσης-Παπαδόπουλος).

Από τότε έχουν ακολουθήσει πάμπολλες εκτελέσεις του τραγουδιού, μεταξύ των οποίων της Κικής Καψάσκη το 1991, του παιδικού συγκροτήματος "Τα Ζουζούνια" το 2003, και της Μαρίζας Κωχ το 2009.

Παραπομπές

Πηγές 
Άσματα εις Ευρωπαϊκήν Μελωδίαν. / Στιχουργηθέντα και εκδιδόμενα υπό Η. Τανταλίδου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Μια ωραια πεταλουδα, εκτέλεση από το δίσκο του 1967
Ζουζούνια - Μια ωραία πεταλούδα (Official) 
Παρτιτούρα σύγχρονης παραλλαγής στη μελωδία

Παιδικά τραγούδια
Κατρίν Ανριέτ ντε Μπαλζάκ ντ'Αντράγκ

Η Εριέττα ντ' Αντράγκ (1579-1633) ήταν ερωμένη του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας

Βίος
Η Εριέττα ντ' Αντράγκ (Henriette d'Entragues) γεννήθηκε το 1579. Πατέρας της ήταν ο Φραγκίσκος ντε Μπαλζάκ ντ΄Αντράγκ και μητέρα της η Μαρία Τουσσέ, άλλοτε ερωμένη του Καρόλου Θ'. Όταν ο Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας εκστράτευσε στη νότια Γαλλία με σκοπό να καταπνίξει μία τοπική εξέγερση, φιλοξενήθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στην οικία του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Είχε μόλις πεθάνει η Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ την οποία παρ' ολίγον θα παντρευόταν. Μία από τις κόρες του οικοδεσπότη του ήταν και η εικοσάχρονη τότε Εριέττα. Τον κερδίζει η γοητεία της και έτσι αρχίζει να την φλερτάρει. Εκείνη του ζητά μεταξύ άλλων και μια γραπτή υπόσχεση γάμου. Ο μόνος όρος τον οποίο θέτει ο Ερρίκος είναι να του χαρίσει εντός έξη μηνών ένα άρρενα απόγονο. Για τον πατέρα της Εριέττας δεν ήταν παρά μια ευκαιρία για να κερδίσει την βασιλική εύνοια. Έτσι διαπραγματευόμενος με τον υπόψηφιο γαμπρό του ζητά διάφορα αξιώματα. Τελικά ο Ερρίκος εγκαθιστά την Εριέττα στο Μέγαρο Λαρσάν. Τέλη Δεκεμβρίου 1599 καθίσταται έγκυος.
Στις 3 Νοεμβρίου 1601 γεννά ένα αγοράκι, τον Ερρίκο των Βουρβόνων, δούκα του Βερνέιγ. Η Εριέττα αξιώνει πως αυτή είναι η νόμιμη σύζυγος του Ερρίκου αφού εκπλήρωσε την βασική της υπόσχεση που ήταν η απόκτηση άρρενα απογόνου. Ο Ερρίκος νομιμοποιεί τον μικρό Έρρίκο. Η μητέρα του για να εξασφαλίσει τον γιο της, μια και θεωρεί πως εκπλήρωσε την βασική της υπόσχεση να χαρίσει στον βασιλιά της Γαλλίας έναν άρρενα απόγονο, ζητά να του δοθεί η διοίκηση της Νορμανδίας, του Ανζού, της Ορλεάνης και των πόλεων της περιοχής του Λίγηρος.
Τον Μάιο του 1604 καταγγέλλεται και αποκαλύπτεται στον Ερρίκο Δ' από τον βασιλιά της Αγγλίας μία συνωμοσία που σχεδίαζαν σε βάρος του και σε αυτή συνεργαζόταν πρόσωπα από τον Ισπανικό θρόνο. Μεταξύ των συνομοτών συγκατελεγόταν και ο πατέρας της Εριέττας, ο οποίος μετά από ανακρίσεις καταδικάζεται σε αποκεφαλισμό. Η ίδια κλείνεται σε μοναστήρι ως ύποπτη αφού έχει βρεθεί επιστολή που την ενοχοποιεί. Τελικά ο Ερρίκος δίνει χάρη στον πατέρα της και στην ίδια.
Μετά τη δολοφονία του Ερρίκου, η Εριέττα θα είναι ένα από τα πρόσωπα που ενοχοποιήθηκαν και ανακρίθηκε, αλλά ήταν η Μαρία των Μεδίκων η οποία παρενέβη για να μη καταδικασθεί.
Στην τελευταία περίοδο της ζωής της ασχολήθηκε με έργα αποκλειστικώς θρησκευτικά ιδρύοντας το Μοναστήρι του Τάγματος των Γαλάζιων Παρθένων. Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1633

Παραπομπές

Πηγή
Jean Portefaix, «Εριέττα ντ' Αντράγκ. Η επίσημη ευνοουμένη του βασιλέως της Γαλλίας Ερρίκου Δ'»,Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.74 (Αύγουστος 1974), σελ.44-51

Γάλλοι ευγενείς
Χρυσαυγή Αχαΐας

Η Χρυσαυγή, γνωστή και με την παλιότερη ονομασία της Μπολιώτη, είναι μικρό χωριό της Αχαΐας, ευρισκόμενο στους πρόποδες του Ερυμάνθου σε υψόμετρο 430 μέτρων περίπου, και υπάγεται διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Ελληνικού της Δημοτικής Ενότητας Φαρρών του Δήμου Ερυμάνθου.

Τοποθεσία
Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Νεοχώρι και Ελληνικό στα ανατολικά, Καλούσι στα νοτιοανατολικά, Τρούσας, Τρουσάκι και Κακαβουλαίικα στα νοτιοδυτικά, Άνω και Κάτω Σταροχώρι στα δυτικά και βορειοδυτικά αντίστοιχα, καθώς και με τις οικιστικές περιοχές των Κοσμαιίκων και Γκαβαιίκων στα βόρεια.

Απέχει οδικώς 27 χλμ. περίπου από το κέντρο της Πάτρας, 13 χλμ. περίπου από την έδρα του Δήμου Ερυμάνθου, την Χαλανδρίτσα, και 4 χλμ. από το όμορο Ελληνικό, έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας στην οποία υπάγεται.

Ιστορία
Το χωριό (τότε Μπολιώτη) αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός στις 18 Δεκεμβρίου του 1920 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κούμανη (νυν Ελληνικού) και έκτοτε αποτελεί τμήμα της σε όλες τις διοικητικές μεταβολές. Στις 16 Οκτωβρίου του 1940 η ονομασία διορθώθηκε σε Μπολιότι. Στις 10 Οκτωβρίου του 1955 το χωριό μετονομάστηκε σε Χρυσαυγή, ωστόσο η παλιά ονομασία παραμένει ιδιαίτερα γνωστή και σήμερα, επικρατώντας και κάποιες φορές της νεότερης.

Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:

Παραπομπές και υποσημειώσεις

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Χρυσαυγής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/11/2017.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ελληνικού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/11/2017.
 Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Μπολότιον-Χρυσαυγή. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 15/11/2017.
 Αναζήτηση υψόμετρου από διεύθυνση στον χάρτη. advancedconverter.com. Ανακτήθηκε: 15/11/2017.
 Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 15/11/2017.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Φαρρών
Δήμος Ερυμάνθου
Ελληνικό Αχαΐας
Γεωργιούπολη Χανίων

Η Γεωργιούπολη (επίσημο: η Γεωργιούπολις, πρώην Αλμυρούπολις) είναι παραθαλάσσιο χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης.

Γενικά στοιχεία 
Η Γεωργιούπολη απέχει 40 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την πόλη των Χανίων και 20 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο. Το όνομά της το οφείλει στον Πρίγκιπα Γεώργιο της Ελλάδας, που διετέλεσε Ύπατος Αρμοστής της αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας. Είναι κτισμένη στο δυτικό άκρο μιας μεγάλης αμμώδους παραλίας με αμμοθίνες, σε μια πεδιάδα με άφθονα νερά, ανάμεσα στις εκβολές των ποταμών Αλμυρός, ο οποίος σχηματίζει μια λίμνη, και Περαστικός. Η Γεωργιούπολη έχει εξελιχθεί σε τουριστικό θέρετρο και διαθέτει μικρό λιμάνι στις εκβολές του Αλμυρού.

Ιστορικά στοιχεία 
Στις 31 Μαρτίου του 1945, πραγματοποιήθηκε στη Γεωργιούπολη ανταλλαγή αιχμαλώτων ανάμεσα στα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής και τις βρετανικές δυνάμεις. Μεταξύ των ανταλλαχθέντων συμπεριλαμβανόταν οι G. Cohen, Μανούσος Κ. Μανουσάκης, Μανουσος Φουντουλακης,Αναστάσιος Νινολάκης και ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδος, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος είχε συλληφθεί από τους Γερμανούς στα τέλη του 1944.

Απογραφές πληθυσμού

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Γεωργιουπόλεως 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Γεωργιουπόλεως περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ασπρουλιάνοι, Κάβαλλος, Μαθές και Μουρί. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Ασπρουλιάνοι, οι (298)
 Γεωργιούπολη, η (455)
 Κάβαλλος, ο (72)
 Μαθές, ο (68)
 Μουρί, το (93)

Συνολικά η κοινότητα έχει 936 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Παναγιώτη Καβρουδάκη.

Κοινοτάρχες Γεωργιουπόλεως 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Γεωργιουπόλεως.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Χανίων
Δήμος Αποκορώνου
Σπήλαιο Νυμφολήπτου

Το Σπήλαιο Νυμφολήπτου, γνωστό και ως Σπήλαιο Πανός και Σπήλαιο Αρχέδημου, είναι σπηλιά στις νότιες πλαγιές του Υμηττού στην Αττική, στα βόρεια της Βάρης. Το σπήλαιο αποτελεί σημαντικό αρχαιολογικό χώρο καθώς στο εσωτερικό του είναι διακοσμημένο από το Θηραίο γλύπτη Αρχέδημο, του 5ου αιώνα π.Χ.. Το σπήλαιο στην αρχαιότητα ήταν ιερό των Νυμφών, του Απόλλωνα και του Πάνα. Στο σπήλαιο πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές το 1901 από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα.

Το σπήλαιο βρίσκεται στο λόφο Κρεβάτι, σε υψόμετρο 260 μέτρων, στη βόρεια Βάρη, στις νότιες πλαγιές του Υμηττού. Το σπήλαιο απέχει από τη Βάρη με τα πόδια περίπου μία ώρα (5 χιλιόμετρα χωματόδρομος από τη Σχολή Ευελπίδων), αλλά είναι πιο εύκολα προσβάσιμο από τη Βούλα και το δρόμο που συνεχίζει μετά το κοιμητήριο. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το μικρό σπήλαιο Συκιά. Το σπήλαιο δεν είναι οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος. Το άνοιγμά του, με διαστάσεις 5 επί 2 μέτρα, είναι σχεδόν κάθετο και στο χείλος έχουν σκαλιστεί σκαλοπάτια τα οποία σήμερα έχουν καταστραφεί. Η κύρια αίθουσα του σπηλαίου, με μήκος 26, πλάτος 23 και ύψος 10 μέτρα, ήταν το ιερό και στα τοιχώματα έχουν λαξευθεί σκαλοπάτια και ανάγλυφες παραστάσεις. Χωρίζεται από ένα τοίχο από σταλακτίτες σε δύο τμήματα.

Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στο σπήλαιο χρονολογούνται από τον 6ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τις επιγραφές στο σπήλαιο, το σπήλαιο διαμορφώθηκε σε ιερό από το Θηραίο γλύπτη Αρχέδημο, ο οποίος το διακόσμησε και σκάλισε σκαλοπάτια, επιγραφές και ανάγλυφα, με πιο σημαντικό ένα ακέφαλο άγαλμα θεάς καθισμένη σε θρόνο και αυτό που τον απεικονίζει να κρατάει σμίλη και σφυρί. Στην παράσταση αυτή, ο Αρχέδημος απεικονίζει τον εαυτό του να  φορά ένα τύπο ρούχου, που παραπέμπει άμεσα στη φουστανέλα. Έκτοτε το σπήλαιο αποτέλεσε χώρο λατρείας μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ., όταν και εγκαταλείφθηκε. .

Ο πρώτος που επισκέφθηκε το σπήλαιο ήταν ο περιηγητής Ρίτσαρντ Τσάντλερ το 1765 και από τότε το επισκέφθηκαν και άλλοι περιηγητές οι οποίοι πέρασαν από την Αττική, συμπεριλαμβανομένου του Λόρδου Βύρωνα. Στο σπήλαιο διεξήχθησαν την περίοδο 1901-1902 ανασκαφές από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, με διευθυντή τον Τσαρλς Γουέλερ. Μέσα στο σπήλαιο ανακαλύφθηκαν εκατοντάδες λυχνάρια και ανάγλυφα, δύο από τα οποία εκτίθενται στη Συλλογή Γλυπτών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.

Παραπομπές 

Νυμφοληπτου
Παυλίνα Βοναπάρτη - Μποργκέζε

Η Παυλίνα Βοναπάρτη - Μποργκέζε (Pauline Bonaparte, 20 Οκτωβρίου 1780 - 9 Ιουνίου 1825) ήταν αδελφή του Ναπολέoντα Α΄ της Γαλλίας

Βίος 
Η Μαρία Πάολα (γνωστή στην οικογένειά της ως Παολέττα, το οποίο αργότερα μετέτρεψε στο πιο γαλλικό Πωλίν) γεννήθηκε το 1780 στο Αιάκειο της Κορσικής. Ο πατέρας της Κάρολος-Μαρία Μπουοναπάρτε ήταν δικαστικός πάρεδρος και η μητέρα της Λαιτίτσια Ραμολίνο ήταν ευγενής. Οι Μπουοναπάρτε ανήκαν στους ευγενείς της Κορσικής. Ο πατέρας της απεβίωσε όταν αυτή ήταν τεσσάρων ετών.
Το 1793, όσοι τάχθηκαν υπέρ της Επαναστάσεως, διώχθηκαν από την Κορσική· μεταξύ αυτών και η οικογένεια του Ναπολέοντα Α΄. Από την Τουλώνη έφτασαν όλοι μαζί στη Μασσαλία.

Εκεί γνωρίζει και ερωτεύεται τον υπασπιστή Σαρλ Βικτουάρ Λεκλέρ. Τον παντρεύεται, αλλά οι στρατιωτικές υποχρεώσεις τού συζύγου της τον κρατούν μακριά της και εκείνη γνωρίζεται με έναν θεατρίνο. Την ίδια περίοδο χαρίζει στον Λεκλέρ ένα γιο, τον Ντερμίντ, ενώ παρακολουθεί και μαθήματα σε ένα σχολείο, με σκοπό να αποβάλει την αγραμματοσύνη της. Ο αδελφός τής Παυλίνας, προκειμένου να αποσοβήσει το σκάνδαλο της σχέσης της με τον ηθοποιό, στέλνει τον στρατιωτικό σύζυγό της και αυτήν μαζί του, στον Άγιο Δομήνικο, προκειμένου να καταπνίξει μια τοπική εξέγερση. Η εκδήλωση επιδημίας κίτρινου πυρετού έκανε τον Λεκλέρ να στείλει την σύζυγό του πίσω στη Γαλλία, αλλά πριν φύγει, απεβίωσε ο σύζυγός της.

Επέστρεψε, χήρα τελικά, στη Γαλλία. Χάρη στη μεσολάβηση τού καρδινάλιου Καρπέρα γνωρίζεται με τον πρίγκηπα Καμίλλο Μποργκέζε.
Τελικά παντρεύτηκαν, αφού τον γάμο ενέκριναν ο αδελφός της, ο Πάπας Πίος Ζ΄, αλλά και οι ευγενείς, που θεωρούσαν τον Ναπολέοντα ως παρείσακτο και ο γάμος της αδελφής του με έναν αριστοκράτη, μάλλον τον προήγε κοινωνικά. Όμως η σεξουαλική ανικανότητα του συζύγου της άρχισε να ψυχραίνει τις μεταξύ τους σχέσεις.
Ακολούθησε ο αιφνίδιος θάνατος του μοναχογιού της Ντερμίντ.
Ο σύζυγός της αναβαθμίζεται σε Ιππότη του Χρυσόμαλου Δέρατος και τοποθετείται σε στρατόπεδο στη Βουλώνη και έτσι αναβαθμίζεται και η Παυλίνα, που προσλαμβάνει έναν σύμβουλο, τον κόμη Λουί-Νικολά-Φιλίπ ντε Φορμπέν, που την γοητεύει. Αλλά μπαίνει στη ζωή της και ο Φελίξ Μπλεγκινί, νεαρός συνθέτης. Ήλθε όμως ο διορισμός του συζύγου της ως Γενικού Διοικητού στο Πεδεμέντιο και εκείνη έπρεπε να τον ακολουθήσει. Παράλληλα γνωρίζει τον Ζυλ ντε Κανουβίλ, για τον οποίο μεσολαβεί να γίνει συνταγματάρχης, τον οποίο όμως στέλνει στο Ρωσικό μέτωπο και σκοτώνεται στη μάχη Σιμολένσκ.

Η Παυλίνα Βοναπάρτη - Μποργκέζε απεβίωσε στις 9 Ιουνίου 1825.

Παραπομπές

Πηγές 

 Peter D' An, «Παυλίνα Μποργκέζε. Η αγαπημένη αδελφή του Ναπολέοντος», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.76 (Οκτώβρης 1974), σελ.106-115

Κορσικανοί
Οίκος των Μποργκέζε
Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Ταΐζ

Η Ταΐζ (αραβικά: تعز) είναι πόλη στα υψίπεδα της Υεμένης και είναι πρωτεύουσα του κυβερνείου Ταΐζ. Η Ταΐζ στην απογραφή του 2012 είχε 458.933 κατοίκους και ήταν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας μετά την πρωτεύουσα Σαναά και το Άντεν. Η πόλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 1.400 μέτρων στους πρόποδες του όρους Σούμπρ, ύψους 3.006 μέτρων. Περίπου 450 μέτρα πάνω από την πόλη υψώνεται η παλαιά ακρόπολη.

Η Ταΐζ έγινε η δεύτερη πρωτεύουσα της Υεμένης μετά τη Ζαμπίντ από τους Αγιουβίδες. Παρέμεινε πρωτεύουσα της Υεμένης μέχρι τον 15ο αιώνα, όταν η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στη Σαναά. Μετά την διάσπαση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1918 έγινε μέρος της ανεξάρτητης Υεμένης. Το 1948 έγινε το διοικητικό κέντρο της Υεμένης και τόπος διαμονής του Ιμάμη, μέχρι το 1962, όταν μετακινήθηκε πάλι στη Σαναά. Κατά τη διάρκεια των αναταρραχών στην Υεμένη την περίοδο 2010-2011 στην πόλη έλαβαν πολλές διαδηλώσεις που κορυφώθηκαν το Μάιο του 2011 όταν ο κυβερνητικός στρατός σκότωσε 30 με 60 άτομα. Στη συνέχεια μετά από όλο και πιο έντονες διαδηλώσεις, η πόλη καταλήφθηκε από τους αντιφρονούντες.

Παραπομπές 

Πόλεις της Υεμένης
Πρόδρομος Τσαουσάκης

Ο Πρόδρομος Τσαουσάκης (πραγματικό όνομα: Πρόδρομος Μουτάφογλου, 1919 - 23 Οκτωβρίου 1979) ήταν δημοφιλής Έλληνας τραγουδιστής, στιχουργός και τραγουδοποιός του ρεμπέτικου/λαϊκού τραγουδιού. 

Από την πλούσια δισκογραφία του οι γνωστότεροι δίσκοι του είναι: Π. Τσαουσάκης 1, 2 και 3 (με πολλαπλές ανατυπώσεις) και οι δίσκοι που κυκλοφόρησαν μετά τον θάνατο του: Αυθεντικές εκτελέσεις (1984), Κυνηγημένος από τους νόμους (1985), Για πάντα (1991), Τα λαϊκά του Π. Τσαουσάκη (1991), Αρχείο: Τραγουδιστές του Ρεμπέτικου 3 (1994), Τα Πορτραίτα της ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ 8 (1995), Μετανάστης (1996, με ηχογραφήσεις της δεκαετίας του 1970) και Τραγούδια από τις 45 στροφές (1997).

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1919 στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης και ήρθε οικογενειακώς στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη το 1922, σε ηλικία μόλις 3 ετών. Από παιδί του άρεσε να τραγουδάει. Οι πρώτες όμως, επαγγελματικές δραστηριότητές του δεν είχαν σχέση με το τραγούδι. Σε νεαρή ηλικία έγινε επαγγελματίας παλαιστής. 

Το 1940 πήγε εθελοντής φαντάρος. Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος ήταν ήδη στρατιώτης. Πολέμησε γενναία και από τα ανδραγαθήματα του στη μάχη έγινε λοχίας. Τους λοχίες εκείνη την εποχή τους αποκαλούσαν και τσαούσηδες κι έτσι πήρε το προσωνύμιο Τσαουσάκης όπου έγινε γνωστός αργότερα στο ευρύ κοινό. Στον πόλεμο πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Γερμανούς και βασανίστηκε. Άντεξε όμως τις κακουχίες, τον κίτρινο πυρετό και τα βασανιστήρια που υπέστη. 

Τη γυναίκα του, Άννα Καδόγλου την γνώρισε στα χρόνια της Κατοχής. Κλέφτηκαν το 1942 και παντρεύτηκαν το 1943. Τότε, έπαιζε και τραγουδούσε με κομπανίες σε διάφορες ταβέρνες της Θεσσαλονίκης. Εκεί γνωρίστηκε και με τον Βασίλη Τσιτσάνη και συνεργάστηκε για πρώτη φορά. Η δισκογραφική πορεία του αρχίζει το 1946, από την "Odeon" (την μετέπειτα "Minos"). Στα τέλη της ίδιας χρονιάς συνεργάζεται και με την "Columbia", ενώ αργότερα θα συνεργαστεί και με άλλες δισκογραφικές. Το 1946, ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι 15 χρονών και ο Τσαουσάκης θα αποτελέσει το πρώτο τραγουδιστικό του πρότυπο. 

Έχει ερμηνεύσει πολλά τραγούδια του Τσιτσάνη αλλά και των Παπαϊωάννου, Μητσάκη, Καλδάρα, Μπακάλη και άλλων. Το 1966 έγραψε τη μουσική της ταινίας Τζίμης ο τίγρης. Μέχρι τον θάνατο του είχε εμφανιστεί σε πολλά κέντρα της Αθήνας και όχι μόνο.

Πέθανε στις 23 Οκτωβρίου του 1979 σε ηλικία 60 ετών στην Καλλιθέα Αττικής.

Πηγές
 Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής: από τον Ορφέα έως σήμερα, τομ. 5, εκδόσεις Γιαλλελή, Αθήνα 2001
 http://www.ogdoo.gr/prosopa/afieromata/prodromos-tsaoysakis-megalo-afieroma Ogdoo.gr, Πρόδρομος Τσαουσάκης – Μεγάλο Αφιέρωμα]

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς
Κρητική Σχολή

Η Κρητική Σχολή ήταν μία από τις βασικές Σχολές Αγιογραφίας που αναπτύχθηκε στην Κρήτη την εποχή της Αναγέννησης. Οι Κρήτες καλλιτέχνες ανέπτυξαν ένα ιδιαίτερο κοινό ύφος αγιογράφησης, επηρεασμένοι τόσο από ανατολικές όσο και από δυτικές επιδράσεις.

15ος αιώνας

16ος αιώνας

17ος αιώνας

Ρώσοι αγιογράφοι επηρεασμένοι από την Κρητική Σχολή

Δείτε επίσης

Βιβλιογραφία - Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αγιογραφία
Ορθοδοξία
Ζωγραφική
Κρητική Σχολή
Ελ Γκρέκο
Ορτύκι

Το κοινό ορτύκι (επιστημονική ονομασία: Coturnix) είναι μικρό πτηνό της οικογένειας των φασιανιδών. Εντοπίζεται σε αρκετές περιοχές της Ευρώπης. Δεν πρέπει να συγχέεται με το ιαπωνικό ορτύκι που, αν και παρόμοιο στην όψη, ζει στην Ασία και έχει διαφορετικές συνήθειες. Είναι μικρό πουλί με σώμα σε στρογγυλό σχήμα, χρώματος καφέ ριγέ με μια λευκή ρίγα κοντά στα μάτια. Έχει μέγεθος γύρω στα είκοσι εκατοστά και βάρος γύρω στα εκατό γραμμάρια.

Το είδος είναι βαδιστικό και τρέφεται με σπόρους και έντομα που βρίσκει στο έδαφος. Διακρίνεται δύσκολα όταν κρύβεται σε σπαρτά και φυλλωσιές και αποφεύγει το πέταγμα, προτιμώντας να περπατά. Ωστόσο, ως αποδημητικό πτηνό καλύπτει πολύ μεγάλες αποστάσεις πετώντας, καθώς περνά το καλοκαίρι στην Αφρική και την Ινδία. Γεννά 6 ως 12 αυγά, τα οποία εκκολάπτονται σε 16-18 ημέρες.

Το ορτύκι είναι δημοφιλές θήραμα. Καθώς υπάρχει ζήτηση για το κρέας και τα αυγά του, υπάρχουν και εκτροφεία ορτυκιών.

Φωτογραφίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δείτε επίσης 

 Τα ορτύκια ως τρόφιμο

Ορτυκι
Αναρράχη Κοζάνης

Η Αναρράχη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του δήμου Εορδαίας, της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης. Βρίσκεται σε απόσταση 11 χλμ. δυτικά της Πτολεμαΐδας και 44 χλμ. βόρεια της Κοζάνης. Η τοπική κοινότητα Αναρράχης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 29,455 χμ² (2011). 

Η Αναρράχη είναι ενωμένη οικιστικά με το Εμπόριο. Το παλαιό της όνομα είναι Δέβρη (Ντέμπρε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας). Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ανήκε στο πασαλίκι του Αλή Πασά. Οι κάτοικοι της Αναρράχης συμμετείχαν στη Ελληνική Επανάσταση του 1821. Γνωστότερος αγωνιστής ήταν ο υπαξιωματικός και οπλαρχηγός Γεώργιος Ντέμπρελης.

Πρόκειται για παλαιό Βυζαντινό οικισμό, όπου βρίσκονταν δύο σημαντικά κάστρα της περιοχής, ερείπια των οποίων απαντώνται στις θέσεις Καστρί και Κούλα. Τα δύο κάστρα επικοινωνούσαν με υπόγεια στοά. Στη θέση Φρούριο, υπάρχουν τα ερείπια Βυζαντινού ναού. Στην περιοχή βρέθηκαν νομίσματα από την εποχή των Κομνηνών. 

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, και ιδιαίτερα την περίοδο που το γειτονικό Εμπόριο αποτελούσε έδρα της Μητρόπολης Μογλενών (1760 - 1860), το χωριό ήταν γνωστό για τα διάσημα Ελληνικά Εκπαιδευτήρια, όπου δίδαξαν μεγάλοι λόγιοι της εποχής.  

Το 1918 μετονομάστηκε από Δέβρη σε Αναρράχη . Το 1922 , όταν έγινε η ανταλλαγή πληθυσμών στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και τη Θράκη. Ο πληθυσμός έφτασε τότε τους 2.250 κατοίκους περίπου. Ανάμεσά τους ήταν και η Αγία Σοφία της Κλεισούρας, η οποία ήρθε από το Σαρήπαπα της Τραπεζούντας.

Στην Αναρράχη λειτουργεί η επιχείρηση "Ζωοτροφές Αναρράχης" που ιδρύθηκε το έτος 1928 από τον Βελισσάριο Μυλωνά.

Πληθυσμός

Πρόσωπα

 Γεώργιος Ντέμπρελης, αγωνιστής της Επανάστασης του 1821
 Αγία Σοφία της Κλεισούρας  (Σαρήπαπα Τραπεζούντας 1883 - Κλεισούρα 1974)
Βελισσάριος Μυλωνάς (1947), συλλέκτης μηχανών εσωτερικής καύσεως.
 Τρύφωνας Σαμαράς, διάσημος κομμωτής

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Κοζάνης
Δήμος Εορδαίας
Ελβετικά δημοψηφίσματα (2014)

Δώδεκα δημοψηφίσματα διεξήχθησαν στην Ελβετία το 2014. Τα πρώτα 3 δημοψηφίσματα διεξήχθησαν στις 9 Φεβρουαρίου 2014 και τέσσερα δημοψηφίσματα στις 18 Μαΐου 2014. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν για την έγκριση μιας πρωτοβουλίας εναντίον της μαζικής εισροής μεταναστών και την επιβολή ποσόστωσης, για το ομοσπονδιακό διάταγμα περί της χρηματοδότησης και επέκτασης του σιδηροδρομικού δικτύου και για μία ομοσπονδιακή πρωτοβουλία για τις αμβλώσεις. Άλλα δύο δημοψηφίσματα έγιναν στις 28 Σεπτεμβρίου και άλλα τρία στις 30 Νοεμβρίου.

Δημοψηφίσματα Φεβρουαρίου
Στο δημοψήφισμα για τις αμβλώσεις προτάθηκε να σταματήσει η χρηματοδότηση των εκτρώσεων μέσω της υγειονομικής ασφάλισης, αλλά το αντίτιμο να καταβάλλεται ιδιωτικά, από τη μητέρα.
Η πρόταση εναντίον της μετανάστευσης υποστηρίχθηκε από το Ελβετικό Κόμμα του Λαού, και συνάντησε την αντίθεση του κινήματος ελευθερία κινήσεως για τους εργάτες ανάμεσα στην ΕΕ και στην Ελβετία, το οποίο εισήχθη μετά τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, το 2000.

Αποτελέσματα
Γύρω στο 70% των ψηφισάντων καταψήφισαν την πρόταση για τις αμβλώσεις.

Με οριακή πλειοψηφία (50,3%) εγκρίθηκαν οι περιορισμοί στην εισροή μεταναστών. Με την πρόταση μεταξύ άλλων επιβάλλονται περιορισμοί στους μετανάστες στην Ελβετία.

Στα δημοψηφίσματα του Φεβρουαρίου του 2014 έλαβε μέρος το 55,8% του εκλογικού σώματος.

Δημοψηφίσματα Μαΐου 2014
Στα 4 δημοψηφίσματα που διεξήχθησαν στις 18 Μαΐου 2014, οι Ελβετοί ψηφοφόροι καταψήφισαν την υιοθέτηση νέου , αυξημένου κατώτερου μισθού στις συλλογικές συμβάσεις ύψους 22 φράγκων την ώρα, κάτι που θα σήμαινε ότι η χώρα θα είχε τον υψηλότερο μισθό στον κόσμο. Τα άλλα δημοψηφίσματα συμπεριελάμβαναν τις αλλαγές στην πρωτοβάθμια περίθαλψη, την ισόβια απαγόρευση στους καταδικασμένους παιδεραστές να εργάζονται με παιδιά και την προμήθεια μαχητικών αεροσκαφών τύπου JAS 39 Gripen.

Αποτελέσματα

Δημοψηφίσματα Σεπτεμβρίου
Δύο δημοψηφίσματα διεξήχθησαν στις 28 Σεπτεμβρίου, με τους ψηφοφόρους να ερωτώνται για το ζήτημα της ίδρυσης δημόσιου συστήματος ασφάλισης και για τον τερματισμό της επιβολής φορολογικών διακρίσεων στο χώρο της νοσηλευτικής βιομηχανίας (πρωτοβουλία του λαού). Οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι υποστήριξαν την πρόταση για το ενιαίο ταμείο. ενώ η πρωτοβουλία να μειωθεί ο ΦΠΑ ξεκίνησε από την GastroSuisse και στόχος ήταν η μείωση του ΦΠΑ στη νοσηλευτική βιομηχανία από 8% σε 2,5%, στο ίδιο επίπεδο που καταβάλλεται για το φόρο τροφίμων. Ωστόσο, η πρόταση απορρίφθηκε από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο και την Ομοσπονδιακή Συνέλευση με το αιτιολογικό ότι θα οδηγούσε σε μείωση των εσόδων από την καταβολή του ΦΠΑ στη χώρα κατά 750 εκατ. ελβετικά φράγκα.

Αμφότερες οι προτάσεις απορρίφθηκαν από το εκλογικό σώμα.

Αποτελέσματα

Δημοψηφίσματα Νοεμβρίου 
Άλλα 3 δημοψηφίσματα έγιναν στις 30 Νοεμβρίου αναφορικά με τα αποθέματα χρυσού στη χώρα, την κατάργηση του φορολογικού προνομίου που απολαμβάνουν οι ξένοι στη χώρα και τον περιορισμό της μετανάστευσης. Και οι 3 προτάσεις καταψηφίστηκαν.

Αποτελέσματα

Παραπομπές

 2014
Ελβετια
Ελβετικά δημοψηφίσματα (2013)

Στη διάρκεια του 2013 διεξήχθησαν 8 δημοψηφίσματα στην Ελβετία. Τα πρώτα 3 έγιναν στις 3 Μαρτίου, οπότε οι ψηφοφόροι τάχθηκαν υπέρ της περικοπής στις υπέρογκες αμοιβές και αποζημιώσεις για τα στελέχη των εταιρειών.

Δημοψηφίσματα 3 Μαρτίου 2013

Δημοψηφίσματα 9 Ιουνίου 2013

Δημοψηφίσματα 22 Σεπτεμβρίου 2013

Δημοψηφίσματα Νοεμβρίου 2013
Στις 24 Νοεμβρίου οι ψηφοφόροι καταψήφισαν την πρόταση για αύξηση των διοδίων στους δρόμους, για τον περιορισμό του ανώτατου μισθού για τα στελέχη εταιρειών κατά 12 φορές όσος ο χαμηλότερος μισθός, και για τη φοροαπαλλαγή στους γονείς που μένουν στο σπίτι με τα παιδιά τους.

Παραπομπές 

 2013
Ελβετικά δημοψηφίσματα (2012)

Εντός του 2012 διεξήχθησαν συνολικά 12 δημοψηφίσματα στην Ελβετία. Στις 11 Μαρτίου έγιναν 5 δημοψηφίσματα, στις 17 Ιουνίου άλλα 3, στις 23 Σεπτεμβρίου επίσης 3 και στις 25 Νοεμβρίου ένα τελευταίο.

Δημοψήφισμα Νοεμβρίου 2012
Στο τελευταίο δημοψήφισμα στις 25 Νοεμβρίου 2012 εγκρίθηκε με ποσοστό 68% η πράξη για τις ασθένειες των ζώων.

Παραπομπές 

 2012
Lunar Orbiter 4

Το «Lunar Orbiter 4» είναι το τέταρτο από τα πέντε συνολικά μη επανδρωμένα διαστημόπλοια του προγράμματος Lunar Orbiter, που αναπτύχθηκε από την NASA κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Στόχος του προγράμματος ήταν η χαρτογράφηση της Σελήνης και η εύρεση κατάλληλων τοποθεσιών για την προσσελήνωση των διαστημοπλοίων του προγράμματος «Surveyor», καθώς και των επανδρωμένων αποστολών του Προγράμματος «Απόλλων». Μάλιστα επειδή με τις τρεις προηγούμενες αποστολές Lunar Orbiter είχαν καλυφθεί επί της ουσίας οι ανάγκες του προγράμματος «Απόλλων», το «Lunar Orbiter 4» αξιοποιήθηκε για την λεπτομερέστερη χαρτογράφηση της σεληνιακής επιφάνειας, κάτι που θα χρησίμευε στην επιλογή τοποθεσιών για μελλοντικές σεληνιακές αποστολές και γενικότερα στην μελέτη του Φεγγαριού. Το διαστημόπλοιο διέθετε επίσης επιστημονικό εξοπλισμό για την μέτρηση των επιπέδων ραδιενέργειας, τις προσκρούσεις μικρομετεωρητών και τη συλλογή γεωδαιτικών δεδομένων.

Αποστολή 
Το Lunar Orbiter 4 εκτοξεύθηκε στις 4 Μαΐου 1967 από το ακρωτήριο Κανάβεραλ με πύραυλο Atlas-Agena D και μπήκε επιτυχώς σε πολική τροχιά γύρω από την Σελήνη. Από τις 11 Μαΐου, ενώ ήδη είχε ξεκινήσει η φωτογράφηση της σεληνιακής επιφάνειας, η θερμική θύρα της κάμερας δεν ανταποκρινόταν σωστά στις εντολές ανοίγματος και κλεισίματος. Αργότερα παρουσιάστηκαν προβλήματα και με τον μηχανισμό ανάγνωσης και μετάδοσης του φωτογραφικού υλικού. Ανάμεσα στις φωτογραφίες που ελήφθησαν συγκαταλέγεται και η πρώτη του νότιου πόλου της Σελήνης, αφού κανένα άλλο διαστημόπλοιο δεν είχε μπει προηγουμένως σε πολική τροχιά γύρω από αυτήν. Το «Lunar Orbiter 4» προσέκρουσε στην επιφάνεια της Σελήνης στις 6 Οκτωβρίου 1967, αφού προηγουμένως είχε χρησιμοποιηθεί για τη συλλογή τροχιακών δεδομένων για το «Lunar Orbiter 5».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Lunar Orbiter Photo Gallery - Mission 4 - Lunar and Planetary Institute 

Πρόγραμμα Lunar Orbiter
Διαστημικές αποστολές το 1967
Μπρανκόβινα

Η Μπρανκοβίνα (σερβικά : Бранковина) είναι χωριό της Σερβίας στην περιφέρεια της Κολουμπάρα . Βρίσκεται σε απόσταση 12 χιλιόμετρα από το Βάλιεβο όπου ανήκει διοικητικά, σε υψόμετρο 267 μέτρων, σύμφωνα με την απογραφή του 2002 είχε 573 κατοίκους ενώ με την απογραφή του 1991 είχε 529 κάτοικους.

Ολόκληρη η περιοχή της Μπρανκοβίνα έχει κηρυχθεί ιστορικό ορόσημο μεγάλης σημασίας το 1979 και προστατεύεται από την Δημοκρατία της Σερβίας. 

Στο χωριό υπάρχουν πολλά σημαντικά πολιτιστικά μνημεία: 
Η εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών η οποία ολοκληρώθηκε το 1830, με κληροδότημα του Αρχιερέα Ματέια Νενάντοβιτς. Η εκκλησία διατηρεί μουσειακή συλλογή που αποτελείται από εκκλησιαστικά αντικείμενα, βιβλία και ιστορικά έγγραφα από το 18ο και 19ο αιώνα. Σε άμεση γειτνίαση με τον ναό υπάρχει νεκροταφείο από τον 19ο αιώνα, εδώ είναι θαμμένα πολλά μέλη της οικογένειας Νενάντοβιτς, και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες του χωριού. 
 Το σπίτι του ποιητή Λιούμπα Νενάντοβιτς που χτίστηκε το 1826. 
 Το παλιό σχολείο που χτίστηκε το 1833.

Στην Μπρανκοβίνα έζησε και ο ποιητής Ντεσάνκα Μαξίμοβιτς ο οποίος γεννήθηκε στην κοντινή Ραμπρόβιτσα και τελείωσε το δημοτικό σχολείο εκεί.  Καθ 'όλη τη ζωή του ο Μαξίνοβιτς παρέμεινε συναισθηματικά δεμένος με την Μπρανκοβίνα και πέρασε τα τελευταία χρόνια του εκεί και θάφτηκε στο νεκροταφείο της σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία του.

Δημογραφία 
Η Μπρανκοβίνα έχει πληθυσμό 448 κατοίκους και ο μέσος όρος ηλικίας είναι 40,5 χρόνια (39,5 για τους άνδρες και 41,6 για τις γυναίκες). Το χωριό έχει 160 νοικοκυριά, και ο μέσος αριθμός ατόμων ανά νοικοκυριό είναι 3,58.

Το χωριό σε μεγάλο βαθμό κατοικείται από Σέρβους (σύμφωνα με την απογραφή του 2002 . αντίστοιχα).

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Χωριά της Σερβίας
Άλμπερτ Μάμερι

Ο Άλμπερτ Μάμερι αγγλ. (Albert Mummery) ήταν Άγγλος ανεξάρτητος οικονομολόγος και διάσημος ορειβάτης που έζησε στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα και έχασε τη ζωή του από χιονοστιβάδα το 1895 όταν προσπάθησε να κατακτήσει το Νάνγκα Παρμπάτ. Πρότεινε ότι αιτία των περιοδικών κάμψεων της οικονομίας ήταν η υπέρμετρη αποταμίευση. Μαζί με τον Τζον Χόμπσον έγραψαν τη Φυσιολογία της Βιομηχανία (The Physiology of Industry), όπου ανέλυαν την θεωρία τους, η οποία όμως θεωρήθηκε ανόητη και επιζήμια.

Ορειβασία 
Πέρα από την ενασχόλησή του με την οικονομία, ο Μάμερι επικεντρώθηκε στην ορειβασία και έγινε ένας από τους διασημότερους ορειβάτες της εποχής του. Ο Μάμερι ολοκλήρωσε το 1888 την πρώτη ανάβαση στο όρος Ντιχ-Tάου, τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή της οροσειράς του Καυκάσου. Τη δεκαετία του 1890 ολοκλήρωσε μερικές αναβάσεις στις Άλπεις χωρίς οδηγό, μαζί με τους Νόρμαν Κόλι, Τζέφρι Χέιστινγκς και Γουίλιαμ Σέσιλ Σλίνγκσμι. Επίσης ασχολήθηκε με την αναρρίχηση στους γκρεμούς από κιμωλία στο Ντόβερ, νότια Αγγλία. Το 1895 προσπάθησε μαζί με τους Κόλι και Χέιστινγκς να αναρριχηθούν στο Νάνγκα Παρμπάτ, ένα βουνό στα Ιμαλάια που ξεπερνά σε ύψος τα 8 χιλιόμετρα, αλλά αυτός μαζί με δύο Γκούρχα χάθηκε σε ένα μονοπάτι, πιθανόν λόγω χιονοστιβάδας. Το σώμα του δεν βρέθηκε. Η μη χρήση οδηγών και η ανάληψη πολλών κινδύνων ξεχώρισε τον Μάμερι από τους άλλους ορειβάτες εκείνης της εποχής και η ορειβατική του φιλοσοφία συνέχισε να είναι δημοφιλής. Περιέγραψε τις εμπειρίες του στο βιβλίο My Climbs in the Alps and Caucasus (1895).

Παραπομπές

Πηγές
 Oxford Dictionary of NatiBiography, Oxford University Press, 2004

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Άγγλοι οικονομολόγοι
Βρετανοί αναρριχητές
Γκρότσκα

Η Γκρότσκα (σερβικά : Гроцка) είναι ένας από τους 17 δήμους της πόλης του Βελιγραδίου. Βρίσκεται στα ανατολικά του Βελιγραδίου στη δεξιά όχθη του Δούναβη σε υψόμετρο 71 μέτρα και είναι ένα από τα χαμηλότερα σημεία του Βελιγραδίου. Ο δήμος της Γκρότσκα καλύπτει μια έκταση 289 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περιλαμβάνει 15 οικισμούς οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως αγροτικοί, εκτός από την δημοτική έδρα του Γκρότσκα η οποία είναι αστική.

Ιστορία 
Στην περιοχή υπάρχουν ερείπια από ρωμαϊκές βίγλες.  Η πόλη πρώτη φορά αναφέρεται το 878 υπό σλαβικό όνομα Gradec.

Έγινε δήμος το 1956 και το 1957 διερευνήθηκε, έχει πληθυσμό 83.398 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η περιοχή που βρίσκεται ο δήμος είναι από τις πιο γνωστές περιοχές καλλιέργειας φρούτων στη Σερβία. Υπάρχουν πολλές βιομηχανίες μεταποίησης φρούτων, επίσης πολλά εργοστάσια και μια βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας.

Παραπομπές 

Σουμαντίγια
Οικισμοί της Γκρότσκα
Νησί του Βούκοβαρ

Το Νησί του Βούκοβαρ (Κροατικά : Vukovarska ada , Σερβικά : Вуковарска ада) είναι νήσος του ποταμού Δούναβη που ανήκει στην Σερβία. Βρίσκεται κοντά στην Κροατική πόλη Βούκοβαρ όπου οφείλει και το όνομα του. Η Κροατία διεκδικεί το νησί και αμφισβητεί την Σερβική κατοχή του.

Έως το 1991 και στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας το νησί ανήκε στην Κροατία, το 1991 που η Κροατία ανακήρυξε την ανεξαρτησία της καταλήφθηκε από τον Γιουγκοσλαβικό στρατό κι έπειτα από τον Σερβικό. Το 2004 ο σερβικός στρατός αποσύρθηκε από το νησί όπου τον έλεγχό του ανέλαβε η Σερβική αστυνομία. Το 2006 επιτράπει σε Κροάτες να πηγαίνουν στο νησί χωρίς διαβατήρια ή άδειες διέλευσης των συνόρων. Αυτό το συνοριακό καθεστώς εφαρμόζεται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες (μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου) μεταξύ 7 π.μ. και 8 μ.μ..

Παραπομπές 

Νησιά της Σερβίας
Νησιά του Δούναβη
Βουκοβαρ
Killed in action

Ο όρος Killed in Action δίδεται σε μια απώλεια ζωής και χρησιμοποιείται συνήθως από τους στρατιωτικούς για να περιγράψουν την απώλεια των δικών τους δυνάμεων κατά την εκτέλεση του καθήκοντος που είχαν αναλάβει.

Το ΝΑΤΟ καθορίζει μια απώλεια μάχης, όταν ένας στρατιώτης σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης ή πέθανε ως αποτέλεσμα των τραυμάτων του, ή γενικά από τραυματισμούς που προξενήθηκαν στη μάχη, πριν λάβει κάποια ιατρική βοήθεια.

Δείτε επίσης
 Θύμα πολέμου
 Αιχμάλωτος πολέμου
 Τραυματίας πολέμου

Παραπομπές

Ορολογία
Στρατός
Suits

Το Suits είναι μια Αμερικανική τηλεοπτική σειρά νομικού δράματος, με πρωταγωνιστές τον Gabriel Macht στον ρόλο του Χάρβεϊ Σπέκτερ και τον Patrick J. Adams στον ρόλο του Μάικ Ρος. Η σειρά διαδραματίζεται στην Πήρσον Χάρντμαν, μια φανταστική νομική εταιρία στην Νέα Υόρκη.

Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Τηλεοπτικές σειρές του USA Network
Πιερ-Ντανιέλ Υέ

Ο Πιερ-Ντανιέλ Υέ ή Υέτιος (Pierre-Daniel Huet, 8 Φεβρουαρίου 1630 – 26 Ιανουαρίου 1721), ήταν επίσκοπος του Αβράνς και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Γαλλίας τον 17ο αιώνα. 

Σπούδασε στο Ιησουιτικό κολέγιο της πόλης Καν (Collège des Jesuites de Caen) και μετά νομική στο πανεπιστήμιο. Από την ηλικία των είκοσι ετών συγκαταλεγόταν ήδη ανάμεσα στους φερέλπιδες λογίους της εποχής του. Το 1651, έχοντας εγκατασταθεί στο Παρίσι, συνδέεται με φιλία με τον συντηρητή της Βιβλιοθήκης Μαζαρέν Γκαμπριέλ Νωντέ και τον επόμενο χρόνο ακολουθεί τον Σαμυέλ Μποσάρ στην αυλή της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας. Ως ελληνιστής και λατινιστής, ο Υέ ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία, μετέφρασε το Δάφνις και Χλόη του Λόγγου, μετέφρασε και σχολίασε τον Ωριγένη (Ρουέν 1668), εξέδωσε ένα βιβλίο με θέμα τη μετάφραση (Παρίσι 1661), έγραψε ένα μυθιστόρημα με τίτλο Diane de Castro, εξέδωσε ποιήματά του στα λατινικά και στα αρχαία ελληνικά, φιλοσοφικά έργα και μια συλλογή με σκέψεις πάνω σε φιλολογικά θέματα (Huetiana, Παρίσι 1722). Σημαντική ασχολία του υπήρξε η έκδοση μίας σειράς λατινικών κειμένων που έγιναν γνωστά με τον χαρακτηρισμό «Ad usum Delphini». Το γνωστότερό του έργο, που γνώρισε πολλές εκδόσεις και μεταφράσεις, είναι η Πραγματεία περί της καταγωγής των μυθιστορημάτων (Traité de l'origine des romans), το οποίο αποτελεί την πρώτη ιστορία του μυθιστορήματος. Το έργο αυτό πρωτοκυκλοφόρησε με τον τίτλο Lettre de Monsieur Huet à Monsieur de Segrais (Παρίσι 1670), ως εισαγωγή στο μυθιστόρημα Zayde (Zaïde) της Μαντάμ ντε Λαφαγιέτ.

Παραπομπές

Υε, Πιερ-Ντανιελ
Κεφαλόβρυσο Σουλίου Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Κεφαλόβρυσο Αχαΐας

Το Κεφαλόβρυσο (ή Χαρμανταίικα) είναι μικρό ορεινό χωριό της τοπικής κοινότητας Σουλίου του δήμου Πατρέων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό έχει πληθυσμό μόλις 9 κατοίκους.

Τοποθεσία
Το Κεφαλόβρυσο είναι χτισμένο στους δυτικούς-νοτιοδυτικούς πρόποδες του Παναχαϊκού όρους και συγκεκριμένα στην ορεινή περιοχή του Σουλίου, κοντά στον Γλαύκο ποταμό, σε υψόμετρο περίπου 720 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Απέχει περίπου 17 χιλιόμετρα οδικώς από το κέντρο της πόλης της Πάτρας.

Γενικά στοιχεία
Το Κεφαλόβρυσο αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός το 1951 με την ονομασία Χαρμανταίικα ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1955, μετονομάστηκε σε Κεφαλόβρυσο. Ωστόσο, η παλαιότερη ονομασία του χωριού είναι αρκετά διαδεδομένη και σήμερα, ιδίως στους ντόπιους.

Παραπομπές

Πηγές
 Αργύριος Κων. Αργυρόπουλος, Σούλι Πατρών. Ιστορικές Αναδρομές. Εδώ που εκατοίκησαν οι Πρόγονοι Σουλιώτες, Πάτρα 2000, Δεύτερη Έκδοση.

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 moriasnow.gr, Κεφαλόβρυσο
 Ε.Ε.Τ.Α.Α - Διοικητικές μεταβολές οικισμών των Ο.Τ.Α.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Σούλι Αχαΐας
Δήμος Πατρέων
Νατζάφ

Η Νατζάφ (αραβικά: النجف, Αν Νατζάφ) είναι πόλη στο Ιράκ, πρωτεύουσα του κυβερνείου Νατζάφ. Η Νατζάφ υπολογίζεται ότι το 2011 είχε 675.000 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται περίπου 160 χιλιόμετρα νότια της Βαγδάτης, σε μια ράχη δυτικά του Ευφράτη. Η Νατζάφ μαζί με τη Καρμπάλα θεωρούνται δύο από τις ιερότερες πόλεις για τους Σιίτες.

Η πόλη είναι γνωστή ως ο τόπος ταφής του Αλή. Η πόλη ιδρύθηκε από τον Χαρούν αλ Ρασίντ το 791 ως ιερό για τον Αλή, αλλά άρχισε να αναπτύσσεται μετά τον 10ο αιώνα. Η πόλη υπήρξε για αιώνες τόπος εκκίνησης για το χατζ. Το τέμενος Ιμάμη Αλή (κατασκευάστηκε το 977), με το χρυσό του τρούλο και την πολυτελή διακόσμηση, βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης και αποτελεί σημαντικό προσκύνημα για τους μουσουλμάνους. Στην πόλη βρίσκονται πολλές θρησκευτικές σχολές. Στην πόλη επίσης βρίσκονται πολλά κοιμητήρια, καθώς πολλοί Σιίτες θεωρούν την πόλη τόσο ιερή ώστε αν ταφούν στη Νατζάφ θα βρεθούν στο παράδεισο. Μετά την Ιρανική Επανάσταση οι Σιίτες της πόλης αποτελούσαν σημείο τριβής ανάμεσα στο Ιράκ και στο Ιράν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις του Ιράκ
Οστροβούλ Τσιοκανέστι

Το Οστροβούλ (νησίδα) Τσιοκανέστι (ρουμανικά : Ostrovul Ciocănești) είναι νησί στον ποταμό Δούναβη που ανήκει στην Ρουμανία. 

Η νησίδα βρίσκεται κοντά στην πόλη Τσιοκανέστι είναι προστατευόμενος βιότοπος με την ονομασία "Ostrovul Ciocanesti Nature" και καταλαμβάνει έκταση 206,7 εκτάρια και μήκος 3,000 μέτρα. Η νησίδα αποτελεί Ζώνη ειδικής προστασίας για την ορνιθοπανίδα και προστατεύεται από τις διεθνείς συμβάσεις της Βόννης και της Βέρνης. Στην νησίδα φωλιάζουν πάνω από 100 είδη πουλιών όπου τα 70 περίπου είναι μεταναστευτικά.

Παραπομπές 

Νησιά της Ρουμανίας
Νησιά του Δούναβη
Χρυσή εποχή της πειρατείας

Η «Χρυσή εποχή της πειρατείας» είναι χαρακτηρισμός που δίνεται για την περιγραφή της περιόδου της ναυτικής ιστορίας μεταξύ της δεκαετίας του 1650 και αυτής του 1730. Κατά τη συγκεκριμένη περίοδο παρατηρείται μια εντυπωσιακή άνθηση της πειρατείας. Αυτή αποτελεί σύμπτωμα τόσο της ραγδαίας ανάπτυξης των νέων υπερπόντιων ευρωπαϊκών αποικιών σε συνδυασμό με την ελλειπή και αναποτελεσματική διακυβέρνηση σε αυτές, όσο και των διευρωπαϊκών συγκρούσεων της εποχής. Οι τελευταίες οδηγούν στη μείωση της παρουσίας ναυτικών δυνάμεων στις αποικίες και στην ταυτόχρονη δημιουργία νέων, καταρτισμένων και έμπειρων σε πολεμικές συγκρούσεις ναυτικών.

Κατά τον γενικευμένο ορισμό της περιόδου, η «χρυσή εποχή της πειρατείας» μπορεί να χωριστεί σε τρία βασικά μέρη:

Την περίοδο μεταξύ του 1650 και του 1680, όπου χαρακτηρίζεται από τις επιθέσεις Βρετανών και Γάλλων ναυτικών, με βάση τα λιμάνια της Τζαμάικας και της Τορτούγα, σε Ισπανικές αποικίες και πλοία στην περιοχή της Καραϊβικής και του ανατολικού Ειρηνικού Ωκεανού. 
Την περίοδο του αποκαλούμενου «Πειρατικού Γύρου», της δεκαετίας του 1690, όπου οι Βρετανοί κατά κύριο λόγο πειρατές επιτίθενται κατά Μουσουλμανικών στόχων και κατά αποστολών της Εταιρίας Ανατολικών Ινδιών, σε μια διαδρομή που ξεκινά από τον δυτικό Ατλαντικό, ακολουθεί τον γύρο του νότιου άκρου της Αφρικής με σημαντικό σταθμό την Μαδαγασκάρη και καταλήγει στον Ινδικό Ωκεανό και την Ερυθρά Θάλασσα, σε περιοχές όπως οι ακτές της Υεμένης και της Ινδίας. Οι επιθέσεις στην ίδια διαδρομή θα επαναληφθούν και τη δεκαετία του 1720. 
Την περίοδο μεταξύ του 1716 και του 1726, μετά το τέλος των πολέμων της Ισπανικής Διαδοχής, όταν πολλοί Αγγλο-Αμερικανοί κυρίως ναυτικοί και κουρσάροι θα βρεθούν άνεργοι και θα στραφούν μαζικά προς την πειρατεία στις περιοχές της Καραϊβικής, της ανατολικής Αμερικανικής ακτογραμμής, τις ακτές της Δυτικής Αφρικής και τον Ινδικό Ωκεανό. 

Πιο περιοριστικοί ορισμοί της «χρυσής εποχής της πειρατείας» αποκλείουν κομμάτια της πρώτης ή της δεύτερης περιόδου, ενώ όλοι περιλαμβάνουν την τρίτη περίοδο.      

Πειρατεία
Νήσος Σάρενγκραντ

Η Νησίδα Σάρενγκραντ (Κροατικά: Šarengradska ada, Σερβικά : Шаренградска ада) είναι νησί στον ποταμό Δούναβη που ανήκει σήμερα στην Σερβία αλλά διεκδικείται και από την Κροατία. 

Βρίσκεται δίπλα στο Κροατικό χωριό Σάρενγκραντ και σχηματίστηκε το 1909 με την κατασκευή της διώρυγας Μόχοβο - Σάρενγκραντ. Έως το 1991 στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας ανήκε διοικητικά στην Κροατία, μετά το τέλος του πολέμου η επιτροπή διαιτησίας Μπάντιντερ, η οποία διευθέτησε τα σύνορα των πρώην Γιουγκοσλαβικών δημοκρατιών όρισε το νησί έδαφος της Δημοκρατίας της Κροατίας αλλά παρέμεινε υπό σερβική κατοχή έως σήμερα. Το 2004 η Δημοκρατία της Σερβίας απέσυρε τον στρατό από το νησί και την φύλαξη του ανέλαβε η αστυνομία ενώ επετράπη σε Κροάτες πολίτες να το επισκέπτονται.

Παραπομπές 

Νησιά της Σερβίας
Νησιά του Δούναβη
Συννεφιασμένη Κυριακή

Η Συννεφιασμένη Κυριακή είναι λαικό τραγούδι σε μουσική και στίχους του Βασίλη Τσιτσάνη. 

Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού έγινε το 1948 από τον Πρόδρομο Τσαουσάκη και την Σωτηρία Μπέλλου, ενώ το έχουν ερμηνεύσει και άλλοι τραγουδιστές όπως ο Στέλιος Καζαντζίδης με την Μαρινέλλα και την Γιώτα Λύδια, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιώργος Νταλάρας, η Γλυκερία, ο Δημήτρης Μπάσης με τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Θέμη Αδαμαντίδη και άλλοι.

Ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις διασκεύασε το κομμάτι για πιάνο, συμπεριλαμβάνοντας ηχογράφησή του στο άλμπουμ του 1970 «Έξη Λαϊκές Ζωγραφιές».

Παραπομπές

Πηγές
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ανθολογία τραγουδιών τού Βασίλη Τσιτσάνη, Εκδόσεις Ιανός, Θεσσαλονίκη 2009, ISBN 978-960-6882-04-3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πληροφορίες για το τραγούδι

Τραγούδια του 1948
Τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη
Ελληνόφωνα τραγούδια
Έλληνες στην Τουρκία

Ο σημερινός Ελληνισμός της Τουρκίας αποτελείται σε κύριο βαθμό από τους Έλληνες Χριστιανούς Ορθόδοξους, που κατοικούν στην περιοχή της Κωνσταντινούπολης, του Αϊβαλί, της Ίμβρου και της Τενέδου. Ωστόσο δεν υπολογίσουμε τους Έλληνες της Τουρκίας που ανήκουν στο Ισλάμ (τουλάχιστον επισήμως), αν και μιλάνε την ελληνική γλώσσα ως μητρική και έχουν ελληνική καταγωγή. Οι Ελληνορθόδοξοι σήμερα στην Τουρκία είναι απόγονοι των 200.000 περίπου Ελλήνων, που επιτράπηκε να παραμείνουν στην Τουρκία, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Μετά από συστηματική καταπίεση ο αριθμός αυτός συρρικνώθηκε σημαντικά, κυρίως κατά το έτος 1955, με αφορμή τις εξελίξεις που συντελούνταν στο Κυπριακό. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του έτους 2008 του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών οι Τούρκοι πολίτες Ελληνικής καταγωγής κυμαίνονται στον αριθμό των 3.000-4.000 ατόμων. Στην πραγματικότητα σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη ο αριθμός αυτός ήταν πολύ μικρότερος και έφτανε το 2012 τα 1.826 άτομα.   

Ένας αριθμός Ελλήνων που υπολογίζονται σε 1.000 άτομα, μετανάστευσαν στην Τουρκία και ειδικά στην Κωνσταντινούπολη από την Ελλάδα ή άλλες χώρες της ΕΕ από το 2006 και έπειτα, χωρίς να έχουν οικογενειακούς δεσμούς με την Κωνσταντινούπολη. Ο αριθμός τους αυξήθηκε σημαντικά κατά τη ελληνική οικονομική κρίση, στη πλειοψηφία τους για οικονομικούς ή ακαδημαϊκούς λόγους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Ελληνική Μειονότητα στη Τουρκία  Ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης -  πληροφορίες, το χτές, το σήμερα και το αύριο

 
Τουρκία
Νάντα Τζάκα

Η Νάντα Τζάκα (1926) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Φιλμογραφία

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ραμψίνιτος μύθος

Ο Ραμψίνιτος μύθος καταγράφηκε από τον Ηρόδοτο ως ιστορικό γεγονός, ενώ το παραμύθι αυτό ήταν κοινό σε πάρα πολλές από τις τότε κοινωνίες, μεταξύ άλλων και της ελληνικής κοινωνίας. Ήταν το μυθολόγημα του Προφονίου και του Αλαμίδη, που έκτισαν τον θησαυρό το βασιλιά της Ηλείας Αυγεία, του βασιλέως Υριέως στην Υρία ή Λεβάδια της Βοιωτίας, αλλά και του Τροφωνίου και του Αγαμήδη.

Σύνοψη

«Και επειδή ήθελε ν' ασφαλίσειτους θησαυρούς του, διέταξε να χτίσουν ένα πέτρινο οικοδόμημα,
του οποίου ο ένας τοίχος θα ήταν κοινός με το έξω μέρος του ανακτόρου του. Εκείνος, όμως,
που ανέλαβε τις εργασίες επιβουλευόταν τους θησαυρούς και σκαρφίστηκε το εξής»:

Τον έκτισαν κατά τρόπον ώστε να μπορεί να μετακινείται, χωρίς να αφήνει κανένα ίχνος, ένας ογκόλιθος που άφηνε ελεύθερο ένα πέρασμα απ΄ όπου όσοι ήξεραν το μυστικό (οι δυο αρχιτέκτονες) μπορούσαν να μπαίνουν και να κλέβουν.
 «Ραμψίνιτος ή οι κλέφτες»

Παραπομπές

Ηρόδοτος
Μυθολογήματα