Κατάλογος καγκελαρίων της Αυστρίας

Ο καγκελάριος της Αυστρίας είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης της Αυστρίας, που διορίζεται από τον πρόεδρο και θεωρείται de facto διευθύνων σύμβουλος της χώρας. Ο καγκελάριος προεδρεύει και ηγείται του Υπουργικού Συμβουλίου, το οποίο περιλαμβάνει επίσης τον αντικαγκελάριο και τους υπουργούς.

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το αξίωμα εγκαθιδρύθηκε από την Προσωρινή Εθνοσυνέλευση στις 30 Οκτωβρίου 1918 και ονομάστηκε καγκελάριος της Δημοκρατίας της Γερμανίας-Αυστρίας και ο πρώτος κάτοχός του, Καρλ Ρένερ, διορίστηκε από το Κρατικό Συμβούλιο. Αφού οι Συμμαχικές δυνάμεις αρνήθηκαν τη συγχώνευση της Γερμανίας-Αυστρίας με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, η χώρα σχημάτισε την ομοσπονδιακή Πρώτη Αυστριακή Δημοκρατία και το γραφείο μετονομάστηκε από πολιτειακό καγκελάριο σε ομοσπονδιακό καγκελάριο. Ο πρώτος ομοσπονδιακός καγκελάριος ήταν ο Μάικλ Μάιρ. Υπήρξαν δέκα καγκελάριοι που υπηρέτησαν υπό την Πρώτη Δημοκρατία έως ότου ο Καγκελάριος Ένγκελμπερτ Ντόλφους δημιούργησε το αυταρχικό και δικτατορικό Ομοσπονδιακό Κράτος της Αυστρίας. Μετά τη δολοφονία του Ντόλφους από Αυστριακούς εθνικοσοσιαλιστές, ο Κουρτ Σούσνιγκ τον διαδέχθηκε ως καγκελάριος και υποστήριξε τη δικτατορία. Ο Σούσνιγκ αντικαταστάθηκε από τον Άρθουρ Σέις-Ίνκαρτ, έναν Ναζί φροντιστή που κατείχε το αξίωμα για δύο ημέρες, έως ότου η Αυστρία προσαρτήθηκε στη Ναζιστική Γερμανία.

Η Αυστρία υπό τον Εθνικοσοσιαλισμό έχασε το αρχικό δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησής της και διοικούνταν από τον Reichsstatthalter Άρθουρ Σέις-Ίνκαρτ (1938–1939), τον Επίτροπο του Ράιχ Τζόζεφ Μπούρκελ (1939–1940) και τον Reichsstatthalter Μπάλντουρ βον Σιράχ (1940-1945). Το 1940, η χώρα μετονομάστηκε σε Ostmark, έχασε εντελώς την αυτονομία της και έγινε υποεθνική διαίρεση της Ναζιστικής Γερμανίας. Μετά την απελευθέρωση της Βιέννης και τη συνθηκολόγηση της ναζιστικής Γερμανίας το 1945, η Αυστρία αποκατέστησε τη δημοκρατική μορφή διακυβέρνησής της. Ωστόσο, η Αυστρία παρέμεινε υπό συμμαχική κατοχή μέχρι το 1955 και έτσι η κυριαρχία της χώρας εξακολουθούσε τελικά να κατέχεται από το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου.

Από την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας, το Λαϊκό Κόμμα και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα κυριαρχούν σε μεγάλο βαθμό στην αυστριακή πολιτική. το Λαϊκό Κόμμα (και ο προκάτοχός του, το Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα) ηγήθηκε δεκαεννέα υπουργικών συμβουλίων και υπηρέτησε ως μικρότερος εταίρος σε οκτώ, ενώ το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (πρώην Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα) ηγήθηκε έντεκα και υπηρέτησε ως μικρότερος εταίρος σε πέντε. Υπήρξαν επτά κόμματα που δεν κατείχαν ποτέ την καγκελαρία αλλά συμμετείχαν σε υπουργικά συμβούλια συνασπισμού: το Μεγαλύτερο Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα σε πέντε, το Κόμμα Ελευθερίας και το Landbund σε τέσσερα, το Πατριωτικό Μέτωπο σε δύο και οι Πράσινοι, η Συμμαχία για το Μέλλον και το Κομμουνιστικό Κόμμα σε ένα.

Μετά από βουλευτικές εκλογές ή σε περίπτωση κενής θέσης, ο πρόεδρος επιλέγει συμβατικά τον αρχηγό του μεγαλύτερου κόμματος στο Κοινοβούλιο για να υπηρετήσει ως καγκελάριος και διορίζει τα υπόλοιπα μέλη του υπουργικού συμβουλίου με βάση τη σύσταση της καγκελαρίου. Εάν ένας εν ενεργεία καγκελάριος πεθάνει, παραιτηθεί ή αδυνατεί με άλλο τρόπο να ασκήσει τις εξουσίες και τα καθήκοντα του αξιώματος, ο αντικαγκελάριος γίνεται αναπληρωτής καγκελάριος. Εάν ο αντικαγκελάριος δεν είναι διαθέσιμος, τα υπόλοιπα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου αναλαμβάνουν κατά σειρά αρχαιότητας.

Ο Μπρούνο Κρέισκι ήταν ο μακροβιότερος καγκελάριος, με περισσότερα από δεκατρία χρόνια στην εξουσία, ενώ ο Άρθουρ Σέις-Ίνκαρτ ήταν ο καγκελάριος με τη μικρότερη θητεία, με δύο ημέρες στην θητεία και ο Γουόλτερ Μπρέισκι ήταν ο εν ενεργεία καγκελάριος με τη μικρότερη θητεία, με μόνο μία ημέρα στο αξίωμα.

Κατάλογος καγκελαρίων