joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Έντμουντ Χίλαρι

Ο σερ Έντμουντ Πέρσιβαλ Χίλαρι (Sir Edmund Percival Hillary, 20 Ιουλίου 1919 – 11 Ιανουαρίου 2008) ήταν Νεοζηλανδός ορειβάτης και εξερευνητής, ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στην κορυφή του όρους Έβερεστ, μαζί με τον Σέρπα οδηγό του Τένσινγκ Νοργκέι, το 1953. Είχε τιμηθεί με τους τίτλους του Ιππότη της Περικνημίδας, του μέλους του Τάγματος της Νέας Ζηλανδίας και Ιππότη-Διοικητή του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Ώκλαντ στις 20 Ιουλίου του 1919 και ήταν επαγγελματίας μελισσοκόμος. Στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε στο Νότιο Ειρηνικό ωκεανό. Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε τρία παιδιά.

Στην κορυφή του κόσμου 
Το 1953 συμμετείχε στην αγγλική αποστολή που κατέκτησε το Έβερεστ, την ψηλότερη κορυφή του κόσμου στα Ιμαλάια. Στις 29 Μαΐου ο Χίλαρι και ο Σέρπα Τένσινγκ πάτησαν στην κορυφή. Ο Χίλαρι ήταν 33 ετών όταν ανέβηκε στο Έβερεστ μαζί με τον οδηγό του από το Νεπάλ και περιέγραψε το κατόρθωμά του λέγοντας ότι «είναι σαν να φθάνεις στο φεγγάρι χωρίς τη βοήθεια της τεχνολογίας». To 1986 δέχτηκε το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν ο πρώτος που ανέβηκε στο Έβερεστ, πολλά χρόνια έπειτα από το θάνατο του Νεπαλέζου οδηγού του.

Ταξίδια στην Ανταρκτική 

Κατά τη διάρκεια του διεθνούς γεωφυσικού έτους (1957-1958) ο Χίλαρι ήταν ένας από τους αρχηγούς της αποστολής που, για πρώτη φορά στην ιστορία, διέσχισε από την ξηρά την Ανταρκτική ήπειρο, από την μια άκρη ως την άλλη. Ο Χίλαρι έφτασε στο Νότιο Πόλο στις 4 Ιανουαρίου του 1958, ο πρώτος που έφτασε εκεί από την ξηρά, μετά τους Σκοτ και Ρόαλντ Αμούνδσεν. 

Τον Ιανουάριο του 2007 ταξίδεψε στη Βάση Σκοτ στην Ανταρκτική και απέτισε φόρο τιμής στο μεγάλο εξερευνητή του Πόλου. Στο ταξίδι του τον συνόδευσε και αντιπροσωπεία με επικεφαλής την Πρωθυπουργό Έλεν Κλαρκ.

Τελευταία χρόνια 
Στις 22 Απριλίου 2007 ενώ βρισκόταν σε ταξίδι στο Κατμαντού υπέστη πτώση και νοσηλεύτηκε έπειτα από την επιστροφή του, στη Νέα Ζηλανδία.

Πέθανε στις 11 Ιανουαρίου 2008, 09:35 ώρα Νέας Ζηλανδίας, σε νοσοκομείο του Ώκλαντ έπειτα από καρδιακό επεισόδιο. Είχε γίνει γνωστό ότι υπέφερε από πνευμονία.

Φιλανθρωπική δράση 
Ανέπτυξε έντονη φιλανθρωπική δράση και βοήθησε πολύ τους φτωχούς Νεπαλέζους. Ειδικότερα ίδρυσε το Ταμείο των Ιμαλαΐων, το οποίο συγκέντρωνε ετησίως περίπου 250.000 δολάρια. Με πόρους από το Ταμείο κατασκευάστηκαν σχολεία, νοσοκομεία, γέφυρες, ακόμη και αεροδρόμιο.

Τιμές 
 Ο αστεροειδής 3130 Χίλαρι, που ανακαλύφθηκε το 1981, πήρε το όνομά του από τον Έντμουντ Χίλαρι.
 Έγινε Ιππότης της Περικνημίδας το 1965.
 Το 2003, με αφορμή την 50ή επέτειο από τον άθλο του, του δόθηκε τιμητικά η υπηκοότητα του Νεπάλ. Ο Χίλαρι απεικονίζεται στο χαρτονόμισμα των 5 δολαρίων της Νέας Ζηλανδίας. Ήταν ο γνωστότερος Νεοζηλανδός παγκοσμίως και ο μοναδικός εν ζωή άνθρωπος, το πρόσωπο του οποίου αποτυπώθηκε σε χαρτονόμισμα της χώρας του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 TIME: The Greatest Adventures of All Time - The Race to the Pole (συνέντευξη στο περιοδικό TIME)
 Στην κορυφή του κόσμου - Βιογραφία του Έντμουντ Χίλαρι στο NZHistory.net.nz

Νεοζηλανδοί εξερευνητές
Τάγμα της Περικνημίδας
Αυτοβιογράφοι
Μπέιλι Όλτερ

Ο Μπέιλι Όλτερ (Bailey Olter, 27 Μαρτίου 1932 - 16 Φεβρουαρίου 1999) ήταν πολιτικός από τις Ομόσπονδες Πολιτείες Μικρονησίας, ο οποίος χρημάτισε πρόεδρος της χώρας από το 1991 έως το 1997.

Η καταγωγή του ήταν από το νησί Πονπέι και έγινε Πρόεδρος έπειτα από τη νίκη του στη σχετική ψηφοφορία,το Μάιο του 1991 επί του Τζον Χάγκλελγκαμ.

Το 1997 υποχρεώθηκε να παραιτηθεί για λόγους υγείας, έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη, τον Ιούλιο του 1996. Τη συνέχιση της θητείας του (2 χρόνια) έκανε ο Τζέικομπ Νένα. Ο ίδιος ο Όλτερ απεβίωσε στις 16 Φεβρουαρίου του 1999 στις ΗΠΑ.

Το όνομα του Όλτερ δόθηκε σε σχολείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο νησί.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία

Παραπομπές 

Ολτερ
Αντιπρόεδροι των Ομόσπονδων Πολιτειών Μικρονησίας
Παΐσιος Β΄

Ο Παΐσιος Β΄ (κατά κόσμον Κιουμουρτζόγλου) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τέσσερις φορές τον 18ο αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Διετέλεσε Μητροπολίτης Νικομηδείας και εξελέγη για πρώτη φορά Οικουμενικός Πατριάρχης στις 20 Νοεμβρίου 1726. Επί της πρώτης Πατριαρχίας του, το 1727, η Σύνοδος καταδίκασε τη δράση της Ουνίας στη Συρία. Ενδιαφέρθηκε για τα προβλήματα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, για τα οποία εξέδωσε εγκύκλιο το 1728. Παρέμεινε στο Θρόνο έως το 1732. Επανήλθε κατόπιν και πατριάρχευσε εκ νέου τα έτη 1740-1743, 1744-(30 Σεπτεμβρίου) 1748 και 1751-1752. Το 1743 απέστειλε ως έξαρχο τον Λήμνου Παρθένιο σε έξι επαρχίες για συγκέντρωση χρημάτων. Κατά την τέταρτη Πατριαρχία του εκδόθηκαν σουλτανικά φιρμάνια σχετικά με διοικητικά θέματα του Πατριαρχείου.

Ήταν άνθρωπος δυναμικός και µε ηγετικές ικανότητες και διακρινόταν για τη θεολογική του παιδεία. Φαίνεται όμως πως ήταν αρχομανής, τυραννικός και φιλοχρήματος και πως ενδιαφερόταν υπερβολικά για το πώς θα παραμείνει στον θρόνο. Αναφέρεται περιστατικό κατά το οποίο υποχρέωσε αρχιερείς να του δώσουν όρκο ότι δεν θα επιζητήσουν την πατριαρχία, όπως και ότι κατά την τρίτη του πατριαρχία δηλητηρίασε αντίπαλό του αρχιερέα. Η τελευταία πατριαρχία του έληξε μετά από επίθεση όχλου εναντίον του, από την οποία λίγο έλειψε να δολοφονηθεί.

Πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου 1756 και ετάφη στη Μονή Καμαριώτισσας στη Χάλκη.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 
 
 
 
 
 
 

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Μητροπολίτες Νικομηδείας
Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Σάρχος Ηρακλείου

Ο  Σάρχος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 240 μέτρα. Απέχει περί τα 22 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο, στο νομό του οποίου υπάγεται, και 11 χιλιόμ. νοτιοδυτικά του Αγίου Μύρωνα.

Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, καθώς επίσης και με την καλλιέργεια οπωροφόρων δέντρων. Παράγονται σταφίδα, λάδι και επιτραπέζια σταφύλια.

Στα δυτικά του χωριού βρίσκεται το ιστορικό σπήλαιο Σάρχου, σε μια καταπράσινη κοιλάδα. Το εν λόγω σπήλαιο έχει συνολικό μήκος 2χλμ. και βάθος 225μ.

Κοινότητα Σάρχου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Σάρχου έχει 165 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Αδαμάκη.

Κοινοτάρχες Σάρχου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σάρχου.

Ιστορικά στοιχεία 
Στον Σάρχο βρίσκονται οι ιεροί ναοί του Τιμίου Σταυρού, της Παναγίας της Θεοτόκου, του Αγίου Νικολάου, Παναγίας της Κεράς και η ερειπωμένη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Στις 14 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο το χωριό πανηγυρίζει.  

''Άρχος. Θεός ή ήρως τιμώμενος υπό τών Κνωσίων και Τυλισίων εν Κρήτη, ώς μανθάνομεν εξ επιγραφής αναγραφούσης τα όρια των δύο πόλεων περί 450 π.χ. Είχεν ιερόν εν Αχάρνα. Εκ τούτου πιθανώς παρέμεινε και το σημερινον όνομα του χωριου Σάρχος. (εις Άρχο).''  

Στέφανος Ξανθουδίδης (αρχαιολόγος-ιστορικός)

Το χωριό αναφέρεται σε αγοροπωλησία κρασιού τον 13 αιώνα.Το 1583 ο Σάρχος αναφέρεται στον Καστροφύλακα με την ονομασία Sargho με 82 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 102). Στο χωριό δεν κατοίκησαν Τούρκοι.

Κατά την Επανάσταση του 1866 στο σπήλαιο Σάρχου ή Χώνος, στην κοίτη παλαιού υπόγειου ποταμού, βρήκαν καταφύγιο τα γυναικόπαιδα του χωριού και κατάφεραν να σωθούν. Στην είσοδο του σπηλαίου φρουρός ήταν ο Σαρχιανός Ζαχαρίας Φιλιππάκης, με δύναμη 50 ανδρών. Ο τελευταίος επέδειξε μεγάλη γενναιότητα και το καλοκαίρι του 1866 αντιμετώπισε με επιτυχία τις τουρκικές επιθέσεις, σε βαθμό που οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν και να λύσουν την πολιορκία.Της 13 Αυγούστου του 1944 οι Γερμανοί εκτέλεσαν 20 Σαρχιανούς μαζί και τον πρόεδρο της κοινότητας Γεώργιο.Ζ.Χριστοδουλάκη, μετά από μερικές ημέρες εκτέλεσαν άλλους 15 στο χωρίο Σείσαρχα όπου είχαν πάρει για αγγαρεία.(Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας - Κατάλογος αναγνωρισμένων μαρτυρικών πόλεων και χωριών κατά την Γερμανική Κατοχή)

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου

Παραπομπές

Σαρχος
Σαρχος
Δήμος Μαλεβιζίου
Κορφές Ηρακλείου

Οι Κορφές (επίσημο: αι Κορφαί) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου.

Γεωγραφικά - Γενικά στοιχεία 
Οι Κορφές βρίσκονται στο 19,8 χιλιόμετρο του δρόμου προς Κρουσώνα. Είναι χτισμένο πάνω σε λόφους και γι’  αυτό έλαβε την ονομασία Κορφές. 

Στα ανατολικά του χωριού υπάρχει αρτεσιανό φρέαρ, του οποίου το νερό ανέρχεται στο ένα μέτρο πάνω από το έδαφος και αναδίδει μυρωδιά θείου. Το θειούχο νερό της πηγής έχει, κατά πληροφορίες των κατοίκων, ιαματικές ιδιότητες ειδικά για τις δερματοπάθειες. Σώζονται ερείπια από ειδικά λουτρά που είχαν χτίσει οι Τούρκοι. 

Στο χωριό βρίσκεται μια ωραία πλατεία (στο κέντρο) κοντά στους ναούς της Αγίας Τριάδος και της Κοίμησης της Θεοτόκου, κτίσματος του 16ου αιώνα. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η αμπελοκαλλιέργεια και η ελαιοκομία. Παράγεται σταφίδα και λάδι. Λειτουργούν περιφερειακό ιατρείο, νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.

Η βελανιδιά της έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο της φύσης. Πρόκειται για αιωνόβιο δρυ με ιδιάζουσα βοτανική αξία που συνδέεται με ιστορικά γεγονότα της περιοχής.

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται στις βενετικές απογραφές από το 12ο αιώνα και μετά. Έτσι, σε έγγραφο του 1248 απαντάται με το όνομα Corfe. Τότε ανήκε στη λατινική αρχιεπισκοπή (S. Borsari, II Dominio Veneziano a Creta, σελ. 15). Το 1369 αναφέρεται επίσης Cotfe στο Δυτικό Αρχείο του Χάντακα και το 1399 ως Cotfe. 

Το 1583 στον Καστροφύλακα αναγράφεται Corfes, με 130 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 102). Στην τούρκικη απογραφή του 1671 αναγράφεται Cotfes με 43 χαράτσα ( Ν. Σταυρινίδης). Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 το χωριό γράφεται Corufes και το 1881 ως Κορφαίς στο Δήμο Μαλεβιζίου. 

Την 1η Αυγούστου του 1905, κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Θερίσου, πραγματοποιήθηκε συμπλοκή ανάμεσα σε βρετανικά αποσπάσματα και δυνάμεις Κρητικών επαναστατών που κατείχαν τις Κορφές, οι οποίοι εν τέλει αναγκάστηκαν να εκκενώσουν τον οικισμό.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Κορφών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κρουσώνα του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 293 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Κορφών

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Κορφες
Κορφες
Δήμος Μαλεβιζίου
Λουτράκι Κρουσώνα Ηρακλείου

Το Λουτράκι (επίσημο: Λουτράκιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Απέχει από το Ηράκλειο 20,9 χιλιόμετρα.  

Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του όρους Βοσκερό (υψομ. 1.199 μ.) που είναι παρακλάδι του Ψηλορείτη σε υψόμετρο 367 μέτρα. Η θέα προς βορρά, ανατολή και νότο είναι πανοραμική. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία, τις καλλιέργειες αμπελιών και την ορνιθοτροφία.

Ιστορικά στοιχεία 
Η ονομασία του χωριού οφείλεται στα λουτρά (θέρμες) της ρωμαϊκής εποχής. Στην ενετική απογραφή (Κ 102) του Καστροφύλακα (1583) αναφέρεται Lutrachi με 65 κατοίκους. 

Ο κεντρικός ναός βρίσκεται κοντά στη μονή Ιερουσαλήμ και είναι αφιερωμένος στα Εισόδια της Θεοτόκου.

Το 1928 ξεκίνησε η ανέγερση από το Ταμείο Εφέδρων Ηρακλείου σανατορίου, το οποίο δεν ολοκληρώθηκε.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Λουτρακίου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Λουτρακίου περιλαμβάνει και τον οικισμό Κάτω Λουτράκι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Κάτω Λουτράκι, το (9)
 Λουτράκι, το (134)

Συνολικά η κοινότητα έχει 143 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ελευθέριο Καλλέργη.

Κοινοτάρχες Λουτρακίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Λουτρακίου.

Βιβλιογραφία
 Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Περισσότερα ιστορικά στοιχεία

Παραπομπές 

Λουτρακι
Λουτρακι
Δήμος Μαλεβιζίου
Δήμος Περιστερίου

Ο Δήμος Περιστερίου είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Δυτικού Τομέα Αθηνών, στην Περιφέρεια Αττικής, με έδρα και μοναδικό οικισμό, το Περιστέρι. Έχει έκταση 10,05 τ.χλμ. και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 137.129 κατοίκων.

Διοικητικές μεταβολές

Διατελέσαντες Δήμαρχοι

Εικόνες

Παραπομπές 

Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής
Περιστέρι Αττικής

Χάρτης
Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας

Το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.) Πάτρας αποτελεί τον σπουδαιότερο θεατρικό θεσμό της νοτιοδυτικής Ελλάδας. Κεντρική σκηνή του θεάτρου αποτελεί το ιστορικό Θέατρο Απόλλων της Πάτρας, κτισμένο το 1872, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλλερ, στη βορειοανατολική πλευρά της Πλατείας Γεωργίου Α΄ στο κέντρο της πόλης.

Ιστορία
Ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1988 ως Δημοτικό Θέατρο Πάτρας υπό της διεύθυνση της Μάγιας Λυμπεροπούλου και του Βίκτορα Αρδίττη και πρώτη παράσταση ήταν Η Μαρκησία ντε Σαντ του Μισίμα σε σκηνοθεσία της Λυμπεροπούλου .  Στις 29 Ιουνίου του 1989 το θέατρο μετεξελίχθηκε σε ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας διατηρώντας αρχικά και τους δύο καλλιτεχνικούς διευθυντές του  ως την αποχώρησή του  Αρδίττη ένα χρόνο μετά, που άφησε τη Λυμπεροπούλου μόνη της στο  τιμόνι του θεάτρου μέχρι το 1993.

Η εναρκτήρια παράσταση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. "Γυάλινος Κόσμος" του Τενεσί Ουίλιαμς, από την Μάγια Λυμπεροπούλου ξεχώρισε για την ποιότητά της, όπως και οι «Μικροαστοί» του Μαξίμ Γκόργκι και η «Τριλογία των παραθεριστών» του Κάρλο Γκολντόνι. Στη συνέχεια την καλλιτεχνική διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ ανέλαβαν διαδοχικά οι Νίκος Αρμάος (1993-1998), Γιώργος Κιμούλης (1998-1999), Θέμης Μουμουλίδης (1999-2007) . Από το 2007 ως το 2009, καλλιτεχνική διευθύντρια του θέατρου ήταν η σκηνοθέτις και ηθοποιός Λυδία Κονιόρδου  , μέχρι τον Οκτώβριο του έτους, οπότε και επιλέχτηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής ο ηθοποιός Γιάννης Βόγλης. Ακολούθησε ως καλλιτεχνικός διευθυντής ο Θοδωρής Αμπαζής. Από τον Ιούνιο του 2015 καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας είναι ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Κώστας Καζάκος.

Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας επιχορηγείται τακτικά από το Δήμο Πατρέων και από το Υπουργείο Πολιτισμού μέσω προγραμματικών συμβάσεων. Ανικανοποίητο αίτημα της πόλης παραμένει η μετεξέλιξη του Θεάτρου σε Κρατικό Θέατρο Νότιας Ελλάδας. Παρόλα αυτά το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας αντιμετωπίζει χρόνια οικονομικά προβλήματα, εν μέρει λόγω μη καταβολής επιχορηγήσεων του ΥΠ.ΠΟ., ενώ έχει απωλέσει μια δεύτερη σκηνή, το θεατράκι "Επίκεντρο" το οποίο κατεδαφίστηκε ενόψει της "Πάτρας Π.Π.Ε. 2006" χωρίς ωστόσο να αντικατασταθεί από νέο θέατρο .

Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. στην κοινωνία της Πάτρας
Το 2007 το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας οργάνωσε σεμινάρια θεατρικής επιμόρφωσης για εκπαιδευτικούς, ενώ έχει ήδη ανακοινωθεί ότι προγραμματίζονται ξεναγήσεις εκπαιδευτικών και μαθητών στους χώρους του Δημοτικού Θεάτρου «Απόλλων».

Θεατρικές Παραστάσεις  
Κατάλογος θεατρικών παραγωγών του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας

Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας
Πάτρα
Κοσμάς ο Βυζάντιος

Ο Κοσμάς, ο επικαλούμενος και Βυζάντιος, διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1714-1716 και κατόπιν Πατριάρχης Αλεξανδρείας την περίοδο 1723-1736.

Ήταν λόγιος ιεράρχης, με μεγάλη παιδεία. Γεννήθηκε στη Χρυσούπολη (Σκούταρι) της Βιθυνίας ή στη Χαλκηδόνα. Γύρω στο 1700 βρέθηκε στη Μονή Σινά, ως δάσκαλος και ιεροκήρυκας. Στις 11 Απριλίου του 1703 χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Σινά, θέση την οποία διατήρησε μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου του 1706, οπότε εξελέγη Μητροπολίτης Κλαυδιουπόλεως.

Εξαρχής επιδίωκε να εκλεγεί Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Για το σκοπό αυτό πήγε στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να αναζητήσει υποστηρικτές. Το 1711 η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε αντικανονικά Πατριάρχη Αλεξανδρείας, καθώς δεν είχε παραιτηθεί ο Πατριάρχης Σαμουήλ, πράξη που όξυνε τις σχέσεις των δύο Πατριαρχείων. Ο (αδικηθείς) Πατριάρχης Σαμουήλ έφτασε να διαπραγματεύεται, το 1713, με τον Πάπα Κλήμη ΙΑ΄ την ένωση του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας με την Καθολική Εκκλησία. Ο Πατριάρχης Κυπριανός αποκατέστησε τον Σαμουήλ, δίνοντας τέλος στη διαμάχη.

Στις 28 Φεβρουαρίου 1714 ο Κυπριανός παραιτήθηκε και στον Οικουμενικό Θρόνο εξελέγη ο Κοσμάς (ως Κοσμάς Γ΄), με την υποστήριξη του μαθητή του, Μανουήλ Υψηλάντη, ισχυρού Φαναριώτη. Στις 23 Μαρτίου 1716 καθαιρέθηκε και εξορίστηκε στο Σινά. Εκεί προσέφερε σημαντικό έργο στην οργάνωση της βιβλιοθήκης της μονής και ασχολήθηκε με τη συγγραφή.

Μετά το θάνατο του Σαμουήλ, το 1723, εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας (ως Κοσμάς Β΄), θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1736. Το συγγραφικό του έργο, που είναι ανέκδοτο, περιλαμβάνει εκκλησιαστικούς λόγους και ομιλίες, υπομνήματα, ερμηνευτική της Αγίας Γραφής και σχολιασμό πατερικών κειμένων. Τα έργα του φυλάσσονται στην Πατριαρχική Βιβλιοθήκη στο Κάιρο.

Παραπομπές

Πηγές
 Παπαδόπουλος Χ. Περ τοῦ Κλαυδιουπόλεως (Σιναίου, Κωνσταντινουπόλεως, ᾿Αλεξανδρείας) Κοσμᾶ // Νέα Σιών. 1905. — Τ. 2. — Σ. 894—899;
 Соколов И. И. Избрание Александрийских патриархов в XVIII и XIX веке: исторический очерк // Христианское чтение. 1911. — № 9. — С. 1109—1129
 Луховицкий Л. В. Косма III (II) // Православная энциклопедия. — М. : Церковно-научный центр «Православная энциклопедия», 2015. — Т. XXXVIII : «Коринф — Крискентия». — С. 222-223. — 752 с. — 33 000 экз. — ISBN 978-5-89572-029-5.
 
 

Κοσμάς Β
Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Ορθόδοξοι λόγιοι
Έλληνες ιεράρχες
Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Σταυρός της Μάλτας

Η χρήση του σταυρού της Μάλτας σε παράσημα και μετάλλια παρουσιάζεται από τον 16ο αιώνα.

Περιγραφή 
Ο σταυρός έχει οκτώ ακίδες και συμβολίζει τους οκτώ μακαρισμούς της Επί του Όρους ομιλίας του Ιησού Χριστού. (Ματ. 5:3-10) Οι τέσσερις ακίδες που δείχνουν προς το κέντρο συμβολίζουν τις τέσσερις αρετές:
 Σοφία
 Δικαιοσύνη
 Θάρρος
 Μετριοφροσύνη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 History of the Maltese cross
 History of the firefighters cross
 Simple method of sketching the cross neatly
 The Maltese Cross: A Cherished Symbol  - Article
 www.Johanniterorden.de - Webseite des Ordens
 - Webseite
 - Sehr tiefgründige Recherche - englisch
 The Maltese Cross: A Cherished Symbol  - Article

Εθνικά σύμβολα της Μάλτας
Τιμητικές διακρίσεις
Σικάγο (ταινία)

Σικάγο (Chicago) είναι ο τίτλος ταινίας μιούζικαλ του 2002. Έκανε πρεμιέρα στο Σικάγο στις 27 Δεκεμβρίου 2002 και στις υπόλοιπες πόλεις της Αμερικής στις 24 Ιανουαρίου 2003. Στην Ελλάδα η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 21 Φεβρουαρίου 2003. Η ταινία αποτελεί μια διασκευή του θεατρικού ομώνυμου μιούζικαλ που σκηνοθετήθηκε από τον Ρομπ Μάρσαλ, ενώ η διασκευή για την μεγάλη οθόνη έγινε από τον Μπιλ Κόντον. Το Chicago βραβεύτηκε με έξι βραβεία Όσκαρ (Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Β' Γυναικείας Ερμηνείας, Καλύτερου Ήχου, Καλύτερο Μοντάζ, Καλύτερα Κοστούμια, Καλύτερα Σκηνικά) και τρεις Χρυσές Σφαίρες (Καλύτερης Ταινίας - Κωμωδία ή Μιούζικαλ, Καλύτερη Α' Γυναικεία Ερμηνεία - Κωμωδία ή Μιούζικαλ για τη Ρενέ Ζελβέγκερ και Καλύτερη Α' Αντρική Ερμηνεία - Κωμωδία ή Μιούζικαλ για τον Ρίτσαρντ Γκιρ). Οι παγκόσμιες εισπράξεις της ταινίας έφτασαν τα 306,403,013 δολάρια.

Περίληψη
Η ταινία επικεντρώνεται γύρω από τις ιστορίες της Βίλμα Κέλυ (Velma Kelly) και της Ρόξυ Χαρτ(Roxie Hart), που είχαν καταδικαστεί με τη θανατική ποινή για φόνο, στο Σικάγο της δεκαετίας του 1920. Η Βίλμα, που είναι επαγγελματίας χορεύτρια, και η Ρόξυ, μια νοικοκυρά που θέλει να γίνει σταρ, παλεύουν για τη δόξα που θα τις κρατήσει μακριά από τη θηλιά. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς,  Ρενέ Ζελβέγκερ, Ρίτσαρντ Γκιρ, Κουίν Λατίφα, Τζον Σ. Ρέιλλυ και Λούσι Λιου.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
Ρενέ Ζελβέγκερ στο ρόλο της Ρόξι Χαρτ
Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς στο ρόλο της Βέλμα Κέλι
Ρίτσαρντ Γκιρ στο ρόλο του Μπίλι Φλιν
Κουίν Λατίφα  στο ρόλο της Μάμα Μόρτον
Τζον Σι Ράιλι στο ρόλο του Έιμος Χάρτ
Λούσι Λιου στο ρόλο του Κίτυ Μπάξτερ
Ντόμινικ Γουέστ στο ρόλο του Φρεντ Κέισλι
Κόλμ Φεόρε στο ρόλο του Χάρρισον

Βραβεία και Υποψηφιότητες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Σικάγο στο IMDb

Σικάγο
Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Ταινίες του 2002
Ταινίες παραγωγής Miramax Films
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες
Ταινίες με θέμα τον θάνατο
Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου
Αμερικανικές μουσικές δραματικές ταινίες
Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου
Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης
Αμερικανικές σατιρικές ταινίες
Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες
Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας
Κρητικά Πάτρας

Τα Κρητικά είναι συνοικία της Πάτρας .

Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν από την Κρήτη, εξ ου και η ονομασία της. Κατά την κρητική επανάσταση του 1866 πολλοί Κρητικοί πρόσφυγες ήρθαν στην Πάτρα και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή δίπλα στο κάστρο, όπου τότε ήταν έρημη. Το 1880 ίδρυσαν το Σύλλογο Κρητών Πάτρας "Το Αρκάδιον", τον παλιότερο σύλλογο Κρητών στην Ελλάδα. Ένα δεύτερο κύμα Κρητικών προσφύγων ήρθε και εγκαταστάθηκε στην περιοχή το 1896. Κρήτες από την Πάτρα συγκρότησαν στρατιωτικά σώματα και πολέμησαν στην Κρήτη το 1882 και το 1892.

Πηγές
 Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995.
 Χρήστος Μούλιας, Το λιμάνι της σταφίδας, Πάτρα 1828-1900, Εκδόσεις Περί τεχνών, Πάτρα 2000. ISBN 960-86814-0-5.

Συνοικίες της Πάτρας
Μουσείο Ατατούρκ Θεσσαλονίκης

Το Μουσείο Μουσταφά Κεμάλ  είναι μουσείο της Θεσσαλονίκης και στεγάζεται στο σπίτι όπου πιθανολογείται πως γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ, επονομαζόμενος και Ατατούρκ, δηλαδή «πατέρας των Τούρκων». Βρίσκεται στην οδό Αποστόλου Παύλου, πίσω από το τουρκικό Προξενείο.

Περιγραφή
Το μεγαλύτερο μέρος της επίπλωσης είναι αυθεντικό. Χρειάστηκε να αντικατασταθούν κάποια έπιπλα που έλειπαν με άλλα, που πήραν από το Μαυσωλείο του Κεμάλ και από το Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Στους τοίχους οι επισκέπτες βλέπουν πολλές φωτογραφίες από διάφορες φάσεις της ζωής του αναμορφωτή των Τούρκων. 

To 1981 το κτήριο ξαναβάφτηκε στο αρχικό ροζ χρώμα που είχε. 

Αποτελείται από δύο ορόφους. Στον πρώτο όροφο βρίσκεται το σαλόνι για τους ξένους, το δωμάτιο της μητέρας του Κεμάλ, το καθιστικό και η κουζίνα. Ο δεύτερος όροφος περιλαμβάνει το δωμάτιο στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, το 1881. Σε άλλο δωμάτιο εκτίθενται τα προσωπικά αντικείμενα του «πατέρα των Τούρκων» και στον τοίχο είναι κρεμασμένα έγγραφα από το σχολείο του.

Ιστορικό
Το 1935, το δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης παραχώρησε στο Τουρκικό κράτος το σπίτι όπου έμενε ο Κεμάλ Ατατούρκ και το οποίο μετατράπηκε σε μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν. Μάλιστα, οι Τούρκοι που επισκέπτονται σήμερα το εν λόγω μουσείο του δίνουν χαρακτήρα που θυμίζει εκείνον προσκυνήματος.

Τα μεσάνυκτα της 5ης προς 6η Σεπτεμβρίου του 1955 εξερράγη βόμβα στον κήπο του τουρκικού Προξενείου, η οποία προκάλεσε μικρές μόνον ζημιές σε υαλοπίνακες στην παρακείμενη οικία του Κεμάλ. Η βόμβα, όπως εξακριβώθηκε από τις έρευνες που διεξήγαγαν οι ελληνικές αρχές και όπως απεδείχθη αργότερα στην δίκη των πρωταιτίων των γεγονότων το 1961 στην νήσο Yassιada (Πλάτη), μεταφέρθηκε από την Τουρκία από Τούρκο πράκτορα (Έλληνα υπήκοο από την Κομοτηνή) και τοποθετήθηκε από τον Τούρκο κλητήρα του Προξενείου. Τα Τουρκικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν το γεγονός αυτό με τρόπο που να μεγαλοποιεί τις ζημιές και παράλληλα να ρίχνει τις ευθύνες στους Έλληνες. Αυτό έδωσε το έναυσμα για την έναρξη των πρωτοφανούς αγριότητος οργανωμένων ανθελληνικών ταραχών στην Κωνσταντινούπολη, γνωστών με το όνομα «Σεπτεμβριανά του 1955».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Εφημερίδα Μακεδονία, Βίος και πολιτεία του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, 18/04/2007 
 Εφημερίδα Ζαγάλιστα, Το μεγάλο ψέμα και η αποκάλυψη της αλήθειας:Ο Μουσταφά Κεμάλ δεν γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, τεύχος 35, Νοέμβριος 2009 

Ατατουρκ
Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ
Ατατουρκ
Ψεύτικο ξύπνημα

Το ψεύτικο ξύπνημα είναι μια κατάσταση στην οποία κάποιος ονειρεύεται πως έχει ξυπνήσει. Αυτή η παραίσθηση είναι πολύ έντονη και πολύ πειστική σε αυτόν που τη βιώνει. Κατά τη διάρκεια ενός ψεύτικου ξυπνήματος κάποιος θα πραγματοποιεί καθημερινές διαδικασίες πιστεύοντας ότι έχει πραγματικά ξυπνήσει. Ένα όνειρο στο οποίο ένα ψεύτικο ξύπνημα συμβαίνει, συνήθως αποκαλείται και διπλό όνειρο ή όνειρο μέσα στο όνειρο. Επίσης μπορεί να εξηγείται με τη μερική μόνο αφύπνηση του εγκεφάλου κατά τη διάρκεια του ξυπνήματος.

Σχέσεις με τη συνειδητότητα 

Ένα ψεύτικο ξύπνημα μπορεί να συμβεί μετά από ένα φυσιολογικό όνειρο ή μετά από ένα συνειδητό όνειρο (όνειρο στο οποίο αυτός που το βιώνει καταλαβαίνει ότι ονειρεύεται). Ειδικά εάν ένα ψεύτικο όνειρο συμβεί μετά από ένα συνειδητό όνειρο τότε μπορεί να προκαλέσει ένα προ-συνειδητό όνειρο (όνειρο στο οποίο όποιος το βιώνει αναρωτιέται αν βλέπει όνειρο αλλά ποτέ δεν βγάζει κάποιο σωστό συμπέρασμα). Περισσότερο συχνά ωστόσο αυτοί που βιώνουν το όνειρο πιστεύουν ότι είναι ξύπνιοι.

Ρεαλισμός 

Μερικά σημεία της ζωής μπορεί να είναι υπερβολικά ή εκτός τόπου σε ένα ψεύτικο όνειρο. Διάφορα πράγματα μπορεί να είναι λανθασμένα όπως, το χρώμα του τοίχου, δυσκολία στην ομιλία ή δυσκολία στο διάβασμα. Επίσης οι ανθρώπινες αισθήσεις μεγαλώνουν ή αλλάζουν, για παράδειγμα, κάποιος θα μπορεί να δει με μεγαλύτερη λεπτομέρεια ή λιγότερη λεπτομέρεια, ενώ κάποιος άλλος μπορεί να αισθανθεί ένα έντονο συναίσθημα φόβου άγχους ή και απόλαυσης.

Επανάληψη 

Επειδή αυτός που βιώνει μια τέτοια κατάσταση εξακολουθεί να ονειρεύεται, είναι πιθανό να υπάρξουν πολλαπλά ψεύτικα ξυπνήματα σε ένα όνειρο. Συχνά αυτοί που το βιώνουν αισθάνονται ότι ξύπνησαν πραγματικά, αρχίζουν να τρώνε πρωινό, να πλένουν τα δόντια τους και άλλες καθημερινές καταστάσεις αλλά μετά από λίγο να ξανά βρίσκουν τον εαυτό τους στο κρεβάτι, να ξανά ξυπνάνε, να ξανά τρώνε πρωινό κλπ. Ένα Γάλλος ψυχολόγος ο Yves Delage ανέφερε μια δική του εμπειρία στην οποία βίωσε τέσσερα συνεχόμενα ψεύτικα ξυπνήματα. Ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ ανέφερε ότι βίωσε περίπου εκατό ψεύτικα ξυπνήματα σε ένα όνειρο.

Δείτε επίσης 

 Συνειδητό όνειρο

 Υπνοπαράλυση

Διαταραχές του ύπνου

de:Klartraum#Falsches Erwachen
Οίνωτρος

Ο Οίνωτρος ήταν ένας από τους 50 γιους του Λυκάονα, βασιλέα της Αρκαδίας και ιδρυτής αποικίας στην σημερινή Ιταλία.

Όταν πέθανε ο Λυκάονας, άφησε διάδοχό του τον γιο του Νύκτιμο. Οι υπόλοιποι γιοι του έφυγαν ιδρύοντας και οικίζοντας νέες πόλεις, συνήθως στην Αρκαδία, δίνοντάς τους και τα ονόματα τους. Ο Οίνωτρος αποφάσισε να πάει στην σημερινή Ιταλία, ζήτησε την βοήθεια του αδελφού του Νύκτιμου, ο οποίος και τον βοήθησε δίνοντας του χρήματα, άνδρες και ό,τι άλλο χρειαζόταν. Πρώτο μέρος που έφτασε ήταν η σημερινή Απουλία. Εκεί άφησε τον αδελφό του Πευκέτιο, ο οποίος οίκισε την περιοχή και της έδωσε το όνομα του. Ο Οίνωτρος συνέχισε το ταξίδι του και έφτασε στην Αυσονία, σημερινή Καλαβρία, και εγκαταστάθηκε εκεί δίνοντας το όνομα του σε ολόκληρη την περιοχή από την Καλαβρία μέχρι το Λάτιο. Σύμφωνα με τον Παυσανία, ήταν η πρώτη αποστολή για εποικισμό και ίδρυση πόλεων σε βαρβαρικά εδάφη εκτός Ελλάδας.

Σύμφωνα με τους αρχαίους Ιταλούς ιστορικούς Κάτωνα και Μάρκο Τερέντιο Ρεατίνο Ουάριο, οι Σαβίνοι, αρχαίοι κάτοικοι της Ιταλίας, ήταν απόγονοι αυτών των Αρκάδων.

Παραπομπές

Πηγές 
Πατριδογνωσία, ένθετο εφημερίδας ''Έθνος της Κυριακής, τεύχος 84 Κυριακής 21 Σεπτεμβρίου 2003.

Αρχαίοι Αρκάδες
Ιταλική μυθολογία
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Λυκάων
Λουκανία
Παραϋπνία

Παραϋπνία είναι οποιαδήποτε διαταραχή ύπνου όπως η υπνοβασία, η κατανάλωση τροφής κατά τη διάρκεια του ύπνου, η σεξουαλική επαφή κατά τη διάρκεια του ύπνου, το τρίξιμο των δοντιών, ο νυχτερινός τρόμος, η διαταραχή συμπεριφοράς REM κ.ά. Οι παραϋπνίες συχνά σχετίζονται με το άγχος και την κατάθλιψη, ωστόσο μπορεί να σχετιστούν και με βιολογικούς παράγοντες. Πολλές παραϋπνίες είναι πιο συνήθεις στα παιδιά από ότι στους ενήλικους.

Σε αντίθεση με τις δυσυπνίες, οι παραϋπνίες δεν σχετίζονται με τον συγχρονισμό ή με τις ανωμαλίες των μηχανισμών που παράγουν τις καταστάσεις ύπνου και ξύπνιου. Οι παραϋπνίες αντιπροσωπεύουν την ψυχολογική ενεργοποίηση διάφορων συστημάτων σε ακατάλληλες στιγμές κατά τη διάρκεια ύπνου και ξύπνιου. Συγκεκριμένα αυτές οι διαταραχές περιέχουν την ενεργοποίηση του αυτόνομου νευρικού συστήματος, μηχανικού συστήματος, ή της νοητικής διαδικασίας που λαμβάνει μέρος κατά τη διάρκεια της μετάβασης από τον ύπνο στον ξύπνιο.

Η παραϋπνίες συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του ύπνου και εμφανίζονται στο εγκεφαλογράφημα ως αργά κύματα ύπνου.

Πολλές παραϋπνίες, όπως η υπνοβασία, είναι πολύ επικίνδυνες. Για παράδειγμα, κάποιο άτομο με διαταραχή συμπεριφοράς REM, ενώ προσπαθήσει να κουνήσει μια ρακέτα του τένις σε ένα όνειρο μπορεί να τραυματίσει κάποιο άλλο άτομο που κοιμάται μαζί του. Άτομα με που πάσχουν από νυχτερινό τρόμο μπορεί να ξυπνούν άλλα άτομα αλλά και να έχουν πρόβλημα να κοιμηθούν και οι ίδιοι. Για αυτούς τους λόγους τα άτομα που υποφέρουν από παραϋπνίες χρειάζονται ιατρική βοήθεια.

Δείτε επίσης 

 Ύπνος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προβλήματα ύπνου στα παιδιά

 Stanford 
 Primary Sleep Disorders: Parasomnias
 Psychnet UK
 Insomnia vs. Parasomnia

Διαταραχές του ύπνου
Πολυμήστορας

Ο Πολυμήστορας (Πολυμήστορ) ήταν ο 20ος μυθικός βασιλιάς της Αρκαδίας.

Ήταν γιος και διάδοχος του Αιγινήτη. Κατά τη διάρκεια της βασιλεία του ,ο βασιλιάς της Σπάρτης Χάριλλος εισέβαλε στην Αρκαδία ακολουθώντας χρησμό του Μαντείου των Δελφών, που έλεγε ότι αν εισέβαλλαν στην Τεγέα θα μετρούσαν την γη με σχοινιά. Ο Χάριλλος ερμήνευσε τον χρησμό ότι θα νικήσει και θα μοιράσει τη γη με σχοινιά, όπως συνηθιζόταν τότε. Έγινε μάχη η οποία ήταν όμως αμφίρροπη . Τότε οι γυναίκες της Τεγέας επιτέθηκαν στους Σπαρτιάτες ενισχύοντας τους άντρες τους, με αποτέλεσμα να νικήσουν. Ο ίδιος ο Χάριλλος συνελήφθη από την Μάρπησσα, ενώ οι αιχμάλωτοι Σπαρτιάτες έζησαν την υπόλοιπη ζωή τους δεμένοι με σχοινιά οργώνοντας και και καλλιεργώντας τα χωράφια των Τεγεατών. Έτσι ο χρησμός επαληθεύθηκε. Διάδοχος του Πολυμήστορα ήταν ο γιος του Αίχμις.

Πηγές 

Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Μουσείο Ύδρευσης Θεσσαλονίκης

Το Μουσείο Ύδρευσης Θεσσαλονίκης βρίσκεται στην οδό 26ης Οκτωβρίου στην περιοχή Λαχανόκηπων της Θεσσαλονίκης και λειτουργεί από τον Φεβρουάριο του 2001. Στεγάζεται σε κτήριο που παλιότερα στέγαζε το αντλιοστάσιο της Εταιρείας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ) στην οποία και ανήκει. Σκοπός του μουσείου είναι η ενημέρωση των επισκεπτών τόσο σε θέματα που αφορούν την ιστορία της ύδρευσης, όσο και στη σωστή διαχείριση του νερού.

Ιστορικό
Η κατασκευή του αρχικού κτηρίου άρχισε το 1890 και ολοκληρώθηκε το 1894. Κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου με δομικά υλικά από το Βέλγιο. Το Κεντρικό Αντλιοστάσιο λειτούργησε απρόσκοπτα έως το 1978. Το 1984 το Διοικητικό Συμβούλιο του τότε Οργανισμού Υδρεύσεως Θεσσαλονίκης αποφάσισε τη μετατροπή του σε μουσείο. Το 1987, μετά από πρόταση της 4ης Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού, χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο. Το 2000 ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση των τριών κτιρίων του ιστορικού συνόλου μαζί με το μηχανολογικό τους εξοπλισμό και διαμορφώθηκε ο περιβάλλων χώρος συνολικής έκτασης 3.000 τ.μ.

Περιγραφή
Το μουσείο αποτελείται από δύο αίθουσες.Στην πρώτη ήταν η θέση του λεβητοστάσιου, που είχε δύο ατμοκίνητες μονάδες για την άντληση νερού την περίοδο από το 1892 ως το 1929. Στη δεύτερη αίθουσα ο επισκέπτης βλέπει τις αντλίες, τις πετρελαιομηχανές  και τις ηλεκτρογεννήτριες που χρησιμοποιούνταν για την υδροδότηση της συμπρωτεύουσας ως το 1978.

Όλες οι μηχανές είναι αυθεντικές και λειτουργούν κανονικά.

Χώροι του μουσείου
Οι επισκέψιμοι χώροι του μουσείου είναι :
 Το κεντρικό κτίριο του αντλιοστασίου, με τα αντλητικά συγκροτήματα και τα ηλεκτροπαραγωγά ζεύγη σε λειτουργία (κεντρικό εκθετήριο). Εκεί βρίσκονται τα μηχανήματα κίνησης και παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, οι παλιοί ηλεκτρικοί πίνακες διανομής ρεύματος και τα μεγάλα αντλητικά συγκροτήματα που τροφοδοτούσαν με νερό ολόκληρη την πόλη της Θεσσαλονίκης ως το 1978. Στο χώρο εκτίθεται και μοντέλο σε λειτουργία που δείχνει την παλιά ατμομηχανή με την αντλία από την αρχική ακόμη φάση του αντλιοστασίου. 
 Η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων (παλιό λεβητοστάσιο), που περιλαμβάνει και τον εντυπωσιακό, αποκατεστημένο χώρο των παλιών ατμολεβήτων.
 Το κτίριο διοίκησης, όπου λειτουργεί εξειδικευμένη βιβλιοθήκη για το νερό και τα υδραυλικά έργα και διατίθεται ένα μοναδικό αρχείο ιστορικών χαρτών, σχεδίων έργων ύδρευσης του 19ου και του 20ού αιώνα, καθώς και παλιές φωτογραφίες και σπάνια ντοκουμέντα από το πλούσιο αρχειακό υλικό της ΕΥΑΘ. 
 Το Πάρκο του Νερού, όπου εκτίθενται ιστορικά αντλητικά συγκροτήματα και αγωγοί νερού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Φωτογραφίες
 Μουσείο Ύδρευσης Θεσσαλονίκης

Πηγές 
 Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ)

Υδρευσης
Υδρευσης Θεσσαλονικης
Εταιρείες ύδρευσης στην Ελλάδα
Οίακας

Στην ελληνική μυθολογία ο Οίακας (Οίαξ) ήταν ο ένας από τους τρεις γιους του Ναυπλίου και της θυγατέρας του Κατρέως Κλυμένης, αδελφός του Παλαμήδη και του Ναυσιμέδοντα. Ο Οίακας, μετά από πίεση του Ναυπλίου, που είχε ορκισθεί να εκδικηθεί τους αρχηγούς της Τρωικής Εκστρατείας για τη θανάτωση του Παλαμήδη με λιθοβολισμό, έπεισε τη σύζυγο του Αγαμέμνονα, την Κλυταιμνήστρα, να δολοφονήσει τον άντρα της μόλις αυτός θα επέστρεφε από την Τροία.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Οιακα
Καμπέρα

Η Καμπέρα (αγγλικά: Canberra, Κάνμπρα, ) είναι η πρωτεύουσα της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας. Με πληθυσμό που ξεπερνά τους 403.468 κατοίκους (2016) είναι η μεγαλύτερη πόλη στην ενδοχώρα της Αυστραλίας.
Η πόλη βρίσκεται στο βορειότερο σημείο της Περιφέρειας Πρωτευούσης, 280 χλμ. νοτιοδυτικά από το Σίδνεϊ και 650 χλμ. βορειοανατολικά της Μελβούρνης. Η τοποθεσία της Καμπέρα επιλέχθηκε το 1908 σαν συμβιβασμός ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, του Σίδνεϊ και της Μελβούρνης. Η κατασκευή της νέας πόλης ξεκίνησε το 1913. Η Καμπέρα έχει έκταση 814,2 τ.χλμ.. Η Καμπέρα ήταν ένα φτωχό μέρος σαν το Σχιστό στην Αττική χωρίς ζωή, χωρίς ελπίδα για τους ελάχιστους κατοίκους της μέχρι που Καρπάθιοι μετανάστες αγόρασαν εκτάσεις γης και βοήθησαν στην ανοικοδόμηση της περιοχής.

Η Καμπέρα είναι η έδρα της αυστραλιανής κυβέρνησης και της βουλής του κράτους, του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αυστραλίας, της Εθνικής Πινακοθήκης της Αυστραλίας και του Εθνικού Μουσείου της χώρας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δείτε επίσης
 Εθνική βιβλιοθήκη της Αυστραλίας

Παραπομπές

 
Πόλεις της Αυστραλίας
Πόλεις που οικοδομήθηκαν για να γίνουν πρωτεύουσες
Πατριάρχης Κυπριανός

Ο Κυπριανός διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1707-1709 και 1713-1714.

Διετέλεσε Μητροπολίτης Καισαρείας. Στις 25 Οκτωβρίου 1707 εξελέγη Πατριάρχης, διαδεχόμενος τον Νεόφυτο Ε΄.

Όντας αυστηρός ο ίδιος, έδωσε έμφαση στην αυστηρότητα βίου των κληρικών και σώζεται μάλιστα μέχρι σήμερα εγκύκλιός του περί του «». Δημιούργησε όμως εχθρούς και οδηγήθηκε στην καθαίρεση το Μάιο του 1709. Κατόπιν εξορίστηκε στη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους.

Τον Νοέμβριο του 1713, όταν ο Πατριάρχης Κύριλλος Δ΄ αρνήθηκε την αύξηση της εισφοράς προς την Υψηλή Πύλη και παραιτήθηκε, ο Κυπριανός επανεξελέγη Πατριάρχης. Ούτε αυτός όμως κατάφερε να καταβάλει το πεσκέσι των 25.000 γροσίων και παραιτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1714. Κατόπιν αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος και πέθανε μετά από λίγο στην Μονή Βατοπεδίου.

Παραπομπές

Πηγές
 

Κυπριανός
Κυπριανός
Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Νεόφυτος Ε΄

Ο Νεόφυτος Ε΄ διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης για λίγες ημέρες τον Οκτώβριο του 1707.

Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη Μητροπολίτης Ηρακλείας στις 15 Μαΐου 1689. Στις 20 Οκτωβρίου 1707 εξελέγη από αρχιερείς και λαϊκούς Πατριάρχης χωρίς να παραιτηθεί από τη Μητρόπολη Ηρακλείας. Η εκλογή του προκάλεσε αντιδράσεις, οι οποίες οδήγησαν στην απομάκρυνσή του 5 ημέρες αργότερα. Συνέχισε κατόπιν να ποιμαίνει την Μητρόπολη Ηρακλείας ως τον θάνατό του το 1711.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 
 

Νεοφυτος Ε
Μητροπολίτες Ηρακλείας
Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Δήμος Ηρακλείας Σερρών (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο Δήμος Ηρακλείας του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Ηρακλείας. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού και είναι κατά βάση ορεινός δήμος. Καταλάμβανε έκταση 195.216 στρεμμάτων, αποτελώντας το δεύτερο σε μέγεθος δήμο του νομού μετά το δήμο Σερρών, και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 13.173 κατοίκους κατά την απογραφή του 2001. Πήρε την ονομασία του από την αρχαία πόλη Ηρακλεία, η οποία εικάζεται ότι βρισκόταν στη θέση όπου σήμερα βρίσκεται η έδρα του δήμου Ηράκλεια.

Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 9 δημοτικά διαμερίσματα:
  Δ.δ. Ηρακλείας  
 η Ηράκλεια
 το Σαρακατσαναίικον
  Δ.δ. Βαλτερού  -- το Βαλτερόν
  Δ.δ. Δασοχωρίου  
 το Δασοχώριον
 το Ψωμοτόπιον
  Δ.δ. Καρπερής  -- η Καρπερή 
  Δ.δ. Κοιμήσεως  -- η Κοίμησις
  Δ.δ. Λιθοτόπου  -- ο Λιθότοπος 
  Δ.δ. Λιμνοχωρίου  -- το Λιμνοχώριον
  Δ.δ. Ποντισμένου  
 το Ποντισμένον
 ο Σιμών
  Δ.δ. Χρυσοχωράφων  -- τα Χρυσοχώραφα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου
 Στοιχεία για το δήμος Ηρακλείας από το Υπουργείο Εσωτερικών 
Διοικητικές μεταβολές / ΟΤΑ Κ. Τζουμαγιάς Ν. Σερρών, Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης

Ηρακλειας
Δήμος Σιδηροκάστρου

Ο Δήμος Σιδηροκάστρου ήταν δήμος του νομού Σερρών που λειτούργησε την περίοδο 1946 -2010. Συστάθηκε το 1946 και προήλθε από την αναγνώριση της πρώην κοινότητας Σιδηροκάστρου σε δήμο. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 διευρύνθηκε περισσότερο με την προσάρτηση των κοινοτήτων Βαμβακοφύτου, Καμαρωτού, Στρυμονοχωρίου, Χαροπού και Χορτερού. Καταργήθηκε το 2011 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σιντικής. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού. Περιλάμβανε 6 δημοτικά διαμερίσματα, είχε πληθυσμό 10.598 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και έκταση 196,5 τ.χλμ. Έδρα του δήμου ήταν το Σιδηρόκαστρο

Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διεμερίσματα και οικισμοί:
  Δ.δ. Σιδηροκάστρου  [ 6.349 ]  
 το Σιδηρόκαστρο [ 5.711 ]  
 η Θερμοπηγή [ 197 ]  
 τα Κάτω Αμπέλια [ 184 ]  
 τα Λουτρά [ 25 ]  
 ο Σταθμός [ 48 ]  
 ο Σχιστόλιθος [ 18 ]  
 η Φαιά Πέτρα [ 166 ]  
  Δ.δ. Βαμβακοφύτου  -- το Βαμβακόφυτο [ 1.168 ]
  Δ.δ. Καμαρωτού  -- το Καμαρωτό [ 568 ]
  Δ.δ. Στρυμονοχωρίου  -- το Στρυμονοχώρι [ 425 ]
  Δ.δ. Χαροπού  -- το Χαροπό [ 1.432 ]
  Δ.δ. Χορτερού  -- το Χορτερό [ 656 ]

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας 

Σ
Ζιάκας Γρεβενών

Ο Ζιάκας είναι χωριό του Δήμου Θεόδωρου Ζιάκα του νομού Γρεβενών,  με 157 κατοίκους (2011) χτισμένο σε υψόμετρο 900 μέτρων με φόντο το όρος Όρλιακας.  Ενδιαφέρον παρουσιάζει το κοινοτικό δάσος του Ζιάκα. Η απόστασή του από τα Γρεβενά είναι 19 χιλιόμετρα.  Είναι ευρύτερα γνωστός ως η πατρίδα του θρυλικού οπλαρχηγού Θόδωρου Ζιάκα ή Ζάκα. 

Στο όρος Όρλιακας (υψόμετρο 1.433 μ.), που δεσπόζει πάνω από το χωριό, υπάρχουν σπήλαια, όπου κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κρύβονταν οι κάτοικοι για να γλιτώσουν από τους Γερμανούς. Στο βουνό φωλιάζουν αρκετά είδη αρπακτικών όπως αετοί, γεράκια κ.ά. , ενώ υπάρχει επίσης σπάνια βλάστηση όπως : βαλανιδιές, τη μαύρη πεύκη και την οξιά, σε πιο χαμηλά υψομετρικά μέρη φλαμουριές, κρανιές, πυξάρια, φτελιές, λεύκες, αγριαχλαδιές ή όπως λέγονται τοπικά "γκορτσιές", κέδρα, αγριοκερασιές, φράξους, σφενδάμια και πουρνάρια. 

Σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από το χωριό συναντάμε το γεφύρι που έλαβε το όνομά του από την οικογένεια οπλαρχηγών όπου περνάει ο ποταμός Βελονιάς, παραπόταμος του ποταμού  Βενέτικου ο οποίος πηγάζει από τις περιοχές του Δοτσικού, Προσβόρου και της Αλατόπετρας, ενώ κοντά στο χωριό υπάρχουν τα ερείπια δύο νερόμυλων.

Δημοτικό διαμέρισμα Ζιάκα 
Το Δ.δ. Ζιάκα  έχει συνολικά 371 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001. Οι οικισμοί που το απαρτίζουν είναι, μαζί με τον πληθυσμό τους το 2001:
  
 ο Ζιάκας, έδρα,  [ 341 ]  
 η Κρύα Βρύση [ 0 ]  και
 το Περιβολάκι (ή Λιπινίτσα) [ 30 ]

Βιβλιογραφία 
Δυτική- Κεντρική Μακεδονία, Τουριστικός Οδηγός, εκδόσεις Explorer, 2003.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Γνωριμία με τα χωριά του Όρλιακα

Δήμος Γρεβενών
Ζακας
Ζακας
Αρσινόη (Κρήτη)

Μία από τις αρχαίες πόλεις της Κρήτης ήταν και η Αρσινόη που ήταν το λιμάνι της Λύκτου. Βρισκόταν στα βόρεια παραλία της και κατά πάσα πιθανότητα στο κόλπο των Μαλιών, μεταξύ Μιλάτου και Χερσονήσου. Αν και πολλοί ιστορικοί πίστευαν πως βρίσκεται κοντά στην Ίτανο ή τη σημερινή Ερημούπολη, ο Muller τοποθέτησε την ακριβή τοποθεσίας της στην συγκεκριμένη παραλία της Κρήτης, όπου βρέθηκαν και τα αρχαία ερείπια. 
	
Έχουν διασωθεί πολλά νομίσματα της πόλης αυτής από τα οποία 14 δημοσίευσε ο καθηγητής Σβορώνος στο σύγγραμμά  του "Νομισματική της Αρχαίας Κρήτης".

Παραπομπές 
Αρχαίες πόλεις της Κρήτης 

Πόλεις της αρχαίας Κρήτης
Πτολεμαϊκές αποικίες
Όλα για τη μητέρα μου

Το Όλα για τη μητέρα μου (Todo sobre mi madre) είναι μια πολυβραβευμένη ταινία του 1999, σε σκηνοθεσία και σενάριο από τον Πέδρο Αλμοδόβαρ. Η ταινία ασχολείται με το θέμα του AIDS, τον επαναπροσδιορισμό φύλου, της αναζήτησης σεξουαλικής ταυτότητας, φύλου, θρησκείας, πίστης και λόγου ύπαρξης και τα σχολιάζει με ένα κωμικοτραγικό τρόπο και μια έντονη αίσθηση μαύρου χιούμορ.
Η ταινία απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας καθώς και βραβείο σκηνοθεσίας και οικουμενικό βραβείο στο Φεστιβάλ Καννών. Έχει διακριθεί επίσης με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, BAFTA Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και Σκηνοθεσίας και 7 βραβεία Goya.

Πλοκή

Όταν χάνει τον 17χρονο γιο της σε αυτοκινητιστικό ατύχημα, η μητέρα του πάει στη Βαρκελώνη για να βρει τον πατέρα του. Χώρισαν πριν γεννηθεί το παιδί, γιατί εκείνος ήταν (τρανς) διεμφυλικη γυναίκα. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησης συναντά μια νεαρά καλόγρια με HIV/AIDS και μια σταρ του θεάτρου. Ζει μια μικρή περιπέτεια στον κόσμο των διεμφυλικων με δραματικό τέλος.

Διανομή
Σεσίλια Ροτ - Manuela 
Μαρίσα Παρέδες - Huma 
Αντόνια Σαν Χουάν - Agrado 
Πενέλοπε Κρουθ - Rosa 
Κανδέλα Πένια - Nina 
Ρόσα Μαρία Σαρδά - Μητέρα της Rosa 
Ελόι Αθορίν - Esteban 
Τόνι Καντό - Lola

Παρελειπόμενα
Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από παράφραση του τίτλου της κλασικής ταινίας "All about Eve" (Όλα για την Εύα) του 1950, στην οποία γίνονται εκτενείς αναφορές. 
Ο μονόλογος της Αγράδο είναι βασισμένος σε αληθινό γεγονός. Όταν το σύστημα ενός Αργεντίνικου θεάτρου χάλασε, ο σκηνοθέτης ανέβαλε την παράσταση. Τότε η ηθοποιός Lola Membibres αποφάσισε να πει τα νέα στο κοινό και τους έκανε μια προσφορά: αν έμεναν θα άκουγαν την ιστορία της ζωής της.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 
 
 
 Film locations on Google Earth
 Presentation of the documentary A Film and Its Era: All About My Mother, by Pedro Almodóvar

Ταινίες του 1999
Ισπανόφωνες ταινίες
Καταλανόφωνες ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Ισπανικές ταινίες
Ισπανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
Γαλλικές ταινίες
Γαλλικές κωμικές ταινίες
Γαλλικές δραματικές ταινίες
Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας
Ταινίες παραγωγής Pathé
Ταινίες σε σκηνοθεσία Πέδρο Αλμοδόβαρ
Βραβείο Γκόγια καλύτερης ταινίας
Ταινίες σε σενάριο Πέδρο Αλμοδόβαρ
Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics
Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη
Ταινίες γυρισμένες στη Βαρκελώνη
Ισπανικές δραματικές κωμικές ταινίες
Τίγρης και Δράκος

To "Τίγρης και Δράκος" (Wo hu cang long) είναι μια πολυβραβευμένη κινέζικη ταινία του 2000. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Ανγκ Λι και πρωταγωνιστούν πολύ γνωστοί κινέζοι ηθοποιοί όπως η Μισέλ Γέο, ο Τσο Γιουν-Φατ, η Ζανγκ Ζιγί και ο Τσανγκ Τσεν. Η ταινία βασίστηκε στο τέταρτο μυθιστόρημα μιας γνωστής κινέζικης πενταλογίας του Γανγκ Ντούλου. Οι πολεμικές τέχνες και οι σκηνές δράσης χορογραφήθηκαν από τον Γιούεν Γιο Πινγκ.

Με ένα λιτό προϋπολογισμό της τάξεως των 15 εκατομμυρίων δολλαρίων και διαλόγους στα κινέζικα, ο "Τίγρης και Δράκος" έγινε μια μεγάλη παγκόσμια επιτυχία. Μόνο στην Αμερική κέρδισε τα 128 εκατομύρια δολλάρια και αναδείχτηκε ως η πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ξενόγλωσση ταινία στην αμερικάνικη ιστορία. Η ταινία κέρδισε 4 βραβεία Όσκαρ (Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, Καλύτερης Φωτογραφίας, Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, Καλύτερων Σκηνικών) ενώ ήταν υποψήφια σε άλλες έξι κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένης της Καλύτερης Ταινίας. Απέσπασε επίσης 4 βραβεία BAFTA, μεταξύ των οποίων και βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Ξενόγλωσσης Ταινίας, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και Καλύτερης Σκηνοθεσίας και βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας από την Ένωση Σκηνοθετών Αμερικής (DGA).

Παραπομπές 

Κινέζικες ταινίες
Ταινίες του 2000
Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής
Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας
Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης
Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας
Κινεζόφωνες ταινίες
Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Κλιντ Ίστγουντ

Ο Κλιντ Ίστγουντ (αγγλικά: Clinton Eastwood, Jr 31  Μαΐου 1930 )είναι Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης στον κινηματογράφο.

Ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός τη δεκαετία του 50. Ο πρώτος του σημαντικός ρόλος ήταν στην τηλεοπτική σειρά Rawhide. Στον κινηματογράφο καθιερώθηκε με τη συμμετοχή του στην τριλογία των σπαγγέτι γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε. Εμβληματικός ρόλος στην καριέρα του ήταν ο επιθεωρητής Κάλαχαν (Dirty Harry), που τον ερμήνευσε συνολικά σε πέντε ταινίες, η πρώτη το 1971.

Σκηνοθετούσε ταινίες ήδη από τη δεκαετία του 70 που αφήνουν καλές εντυπώσεις, αλλά η κινηματογραφική του καριέρα παραμένει ταυτισμένη με τους ρόλους των σκληροτράχηλων ηρώων που τον έκαναν διάσημο ως ηθοποιό. Αυτό αλλάζει το 1992, όταν σε ηλικία 62 ετών σκηνοθετεί την ταινία Οι Ασυγχώρητοι. Η ταινία πήρε εξαιρετικές κριτικές, προτάθηκε για πολλά βραβεία και τελικά κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Ο Κλιντ Ίστγουντ κέρδισε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας, ενώ ήταν και υποψήφιος για το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Τα επόμενα χρόνια οι σκηνοθετικές του δουλειές γνωρίζουν μεγάλη αναγνώριση και τον καθιερώνουν ως έναν από τους σημαντικότερους Αμερικάνους σκηνοθέτες. Κέρδισε δεύτερη φορά το Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας το 2004 για την ταινία Million Dollar Baby (που επίσης πήρε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας) καθώς και άλλες δύο υποψηφιότητες.

Ο Κλιντ Ίστγουντ είναι επίσης και μουσικός και έχει συνθέσει τη μουσική για ορισμένες από τις ταινίες που σκηνοθέτησε.

Παραπομπές 

Αμερικανοί σκηνοθέτες
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Κάτω Καλέσια Ηρακλείου

Τα Κάτω Καλέσια είναι χωριό και έδρα της Κοινότητας Καλεσιών του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μαλεβιζίου.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Τα Κάτω Καλέσια βρίσκονται σε απόσταση περίπου 5 χλμ. νότια του Γαζίου (έδρα του δήμου) και 15 χλμ. νοτιοδυτικά του Ηρακλείου σε υψόμετρο 170 μέτρα, ανατολικά από τον ποταμό Γαζανό. Στα νότια του χωριού, σε  απόσταση 300-400 μέτρων, υπάρχει και ο οικισμός Άνω Καλέσια. Σε απόσταση 7 χλμ. βρίσκεται η πηγή της Αγίας Παρασκευής, από την οποία υδρεύονται και τα δύο χωριά.

Στα Κάτω Καλέσια είναι ο ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, παλαιός με ξυλόγλυπτο τέμπλο και παλιές φορητές εικόνες, όπως επίσης και ο ναός των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, ο οποίος εγκαινιάστηκε το 1968. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελουργία και την ελαιοκομία. Κύρια προϊόντα είναι το λάδι και η σταφίδα. Στον οικισμό λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.

Πρόσφατα η ονομασία Καλέσα έγινε Καλέσια τόσο για τα Άνω Καλέσια όσο και για τα Κάτω.

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται με το όνομα Calessa Catto με 160 κατοίκους, με βάση την απογραφή του Καστροφύλακα (Κ 102).

Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με το όμορο χωριό Άνω Καλέσια αποτελούν την κοινότητα Καλεσιών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γαζίου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 729 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Καλεσιών

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Δήμος Γαζίου
Καλέσια, Κάτω
Δήμος Μαλεβιζίου