joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αντώνιος της Σαξονίας

Ο Αντώνιος (γερμ. Anton, 27 Δεκεμβρίου 1755 - 6 Ιουνίου 1836) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν βασιλιάς της Σαξονίας (1827-1836).

Βιογραφία
Ο Αντώνιος Κλήμης Θεόδωρος Μαρία Ιωσήφ Ιωάννης Ευαγγελιστής Νέπομουκ Φραγκίσκος Ιαβέρης Αλοϋσιος Ιανουάριος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Χριστιανού της Σαξονίας και της Μαρίας Αντωνίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Καρόλου Ζ΄ της Αγίας Ρωμαϊκή Αυτοκρατορίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1781 τη Μαρία Καρολίνα της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας· δεν απέκτησαν τέκνα.

Το επόμενο έτος η Μαρία Καρολίνα απεβίωσε από ευλογιά και ο Αντώνιος έκανε δεύτερο γάμο το 1787 με τη Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και είχε τέσσερα τέκνα, που έζησαν το πολύ δύο έτη:

 Μαρία Λουδοβίκα Αυγούστα Φρειδερίκη Θηρεσία Φραγκίσκη Ιωάννα Αλοϋσία Νεπομύκηνα Ιγνατία Άννα Ιωσηφίνα Ιαβερία Φραγκίσκη ντε Πάουλα Βαρβάρα (1795-1796).
 Φρειδερίκος Αύγουστος (5 Απριλίου 1796), θνησιγενής.
 Μαρία Ιωάννα Λουδοβίκα Άννα Αμαλία Νεπομύκηνα Αλοϋσία Ιγνατία Ιαβερία Ιωσηφίνα Φραγκίσκη ντε Σαντάλ Εύα Απολλωνία Μαγδαληνή Κρεσεντία Βικεντία (1798-1799).
 Μαρία Θηρεσία (15 Οκτωβρίου 1799), θνησιγενής.

Πρόγονοι

Πηγές
 Holborn, Hajo (1982). A History of Modern Germany: 1840-1945. Princeton: Princeton University. p. 846. ISBN 0-691-05359-6.
 Quinger, Heinz (1999). Dresden und Umgebung: Geschichte, Kunst und Kultur der sächsischen Hauptstadt. Mair Dumont Dumont. p. 319. ISBN 3-7701-4028-1.
 Freitag, Sabine; Peter Wende (2000). British Envoys to Germany 1816-1866: 1816-1829. Cambridge University Press. p. 614. ISBN 0-521-79066-2.

Παραπομπές 

Οίκος των Βέττιν
Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ της Σαξονίας

Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ (γερμ. Friedrich August II, 18 Μαΐου 1797 - 9 Αυγούστου 1854) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν βασιλιάς της Σαξονίας (1836-1854).

Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Αλβέρτος Μαρία Κλήμης Ιωσήφ Βικέντιος Αλοϋσιος Νέπομουκ Ιωάννης Βαπτιστής Νικόλαος Ραφαήλ Πέτρος Ιαβέρης Φραγκισκος ντε Πάουλα Βενάντιος Φήλιξ ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μαξιμιλιανού της Σαξονίας και της Καρολίνας των Βουρβόνων, κόρης του Φερδινάνδου της Πάρμας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1819 τη Μαρία Καρολίνα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας· δεν απέκτησαν τέκνα.

Το 1832 απεβίωσε η Μαρία Καρολίνα και το επόμενο έτος ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία Άννα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας· δεν απέκτησαν τέκνα.

Από μία μη νόμιμη σχέση του είχε ένα φυσικό τέκνο:
 (νόθος) Τέοντορ Ούλιχ 1822-1853, μουσικός.

Πρόγονοι

Πηγές
 C.G.Carus, The King of Saxony's Journey through England and Scotland, 1844, english edition, London, Chapman and Hall, 1846

Αναφορές

Οίκος των Βέττιν
Διάδοχοι της Σαξονίας
Ιβάν της Βουλγαρίας

Ο Ιβάν Β΄, βουλγαρικά: Иван II, ή Йоан II, Ιοάν Β΄, επίσης αριθμημένος ασυνεπώς ως Ιβάν Δ΄ ή Ιοάν Δ΄ (πριν το 1290 - πριν το 1330), από τον Οίκο του Σμίλετς, κυβέρνησε ως αυτοκράτορας (τσάρος) της Βουλγαρίας από το 1298 έως το 1299. Η ημερομηνία της γέννησής του δεν είναι γνωστή, αλλά πιθανόν αυτή να είναι όχι πολύ νωρίτερα από το 1290. Απεβίωσε ως μοναχός στην εξορία πριν το 1330.

Βιογραφία
Ο Ιβάν Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του Σμίλετς ως αυτοκράτορας στην Τάρνοβο το 1298. Ο νέος ηγέτης ήταν ένα παιδί και η κυβέρνηση ήταν στα χέρια της μητέρας του, της ανώνυμης κόρης του σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ανιψιάς του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου και γνωστή απλά ως "Σμίλτσενα" ("γυναίκα του Σμίλετς"). Η χήρα αυτοκράτειρα προφανώς νίκησε τους αδελφούς τού Σμίλετς, τους Ράντοσλαβ και Βόισιλ, οι οποίοι κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη και τέθηκαν στη Ρωμαϊκή υπηρεσία. Για να αντιμετωπίσουν αυτή την απειλή και την εισβολή του Μογγόλου πρίγκιπα Τσάκα, η μητέρα του Ιβάν Β΄ αναζήτησε μία συμμαχία με τον Αλντιμίρ, αδελφό του πρώην ηγεμόνα Γεωργίου Α΄ της Βουλγαρίας. Έτσι ο Αλντιμίρ νυμφεύτηκε με την κόρη του Σμίλετς, τη Μαρίνα (Μαρία) και, αν αυτό δεν είχε συμβεί ήδη, του δόθηκε ο τίτλος του δεσπότη και μία εκτεταμένη γαιοκτησία γύρω από το Κραν. Το 1299 η βουλγαρική κυβέρνηση προσπάθησε ανεπιτυχώς να κάνει μια συμμαχία με τον Στέφανο Ούρος Β΄ Μιλούτιν της Σερβίας, με εξαίρεση την προβλεπόμενη εναρμόνιση του τελευταίου με τον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Οι αντιβασιλείς του Ιβάν Β΄ δεν ήταν σε θέση να ενισχύσουν τη θέση τους και εγκατέλειψαν το Τάρνοβο στον Τσάκα, που εγκαταστάθηκε εκεί ως τσάρος το 1299. Ο Ιβάν και η ακολουθία του εγκαταστάθηκαν στην γαιοκτησία του Αλντιμίρ· μάλλον έμειναν εκεί ακόμη και μετά την ανάρρηση του Θεόδωρου-Σβετοσλάβ στο θρόνο, το 1300. Το 1305 η μητέρα του Ιβάν Β΄ ήταν σε διαπραγματεύσεις με τη Βυζαντινή κυβέρνηση στην Κωνσταντινούπολη για λογαριασμό του Αλντιμίρ ή του γιου της· όμως με την υποταγή του Αλντιμίρ στον ανιψιό του Θεόδωρο-Σβέτοσλαβ το ίδιο έτος, οι αναφορές στην οικογένεια παύουν από τις πηγές.

Ο Ιβάν Β΄ πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ως εξόριστος στην Κωνσταντινούπολη, με το όνομα Ιωάννης Κομνηνός Δούκας Άγγελος Βρανάς Παλαιολόγος και λίγο πριν αποβιώσει, έγινε μοναχός με το όνομα Ιωάσαφ. Απεβίωσε πριν το 1330.

Πηγές 
 John V. A. Fine, Jr., The Late Medieval Balkans, Ann Arbor, 1987.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Λεπτομερής κατάλογος των βουλγάρων ηγεμόνων

Τσάροι της Βουλγαρίας
Φραγκίσκος Ξάφερ της Σαξονίας

Ο Φραγκίσκος Ξάφερ, γερμ. Franz Xaver (25 Αυγούστου 1730 - 21 Ιουνίου 1806) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας και ως Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄, εκλέκτορα της Σαξονίας και της Μαρίας Ιωσηφίνας των Αψβούργων, κόρης του Ιωσήφ Α΄, αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μυστικά το 1765 τη Μαρία Κιάρα Σπινούτσι, κυρία των τιμών της συζύγου του αδελφού του Φρειδερίκου Χριστιανού, εκλέκτορα της Σαξονίας. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και είχε (επιζώντα) τέκνα, στα οποία δόθηκε ο τίτλος του κόμη/κόμισσας της Λουσατίας:
 Ιωσήφ Ξάφερ Κάρολος Ραφαήλ Φίλιππος Μπένο 1766-1782
 Ελισάβετ Ούρσουλα Άννα Κόρντουλα Ξαφέρια 1768-1844, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ντε Πρεσάκ, δούκα του Εσκλινιάκ
 Μαρία Άννα Βιολάντη Αικατερίνη Μάρθα Ξαφέρια 1770-1845, παντρεύτηκε τον δον Παλούτσο Αλτιέρι, πρίγκιπα του Οριόλο
 Βεατρίκη Μαρία Φραγκίσκη Μπριγκίτα 1772-1806, παντρεύτηκε τον δον Ραφαήλ Ριάριο Σφόρτσα, μαρκήσιο του Κορλέτο
 Κουνιγούνδη Άννα Ελένη Μαρία Γιοζέφα 1774-1828, παντρεύτηκε τον δον Τζοβάννι Πατρίτσι Νάρο, μαρκήσιο Μοντόρο
 Μαρία Χριστίνα Σαβίνα 1775-1837, παντρεύτηκε τον δον Καμίλο Μασιμιλιάνο Μάσιμο, πρίγκιπα του Άρσολι

Πηγές
 Staszewski, Jacek (1996), August III. Kurfürst von Sachsen und König von Polen (in German), Berlin: Akademie-Verlag, ISBN 3-05-002600-6.

Παραπομπές 

Οίκος των Βέττιν
Κάρολος της Κουρλάνδης

Ο Κάρολος, (γερμανικά: Karl) (13 Ιουλίου 1733 - 16 Ιουνίου 1796) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Κουρλάνδης.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας και, ως Φρειδερίκου-Αυγούστου Β΄, εκλέκτορα της Σαξονίας και της Μαρίας Ιωσηφίνας της Αυστρίας, κόρης του Ιωσήφ Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μυστικά το 1760 με τη Φραντσίσκα Κοβίν-Κρασίνσκα, κόρη του Στανισλάου κόμη Κορβίν-Κρασίνσκι. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και η Φραντσίσκα έλαβε από τον Ιωσήφ Β΄ της Γερμανίας (μικρανιψιό του Ιωσήφ Α΄) τον τίτλο της πριγκίπισσας. Το ζεύγος είχε επιζών τέκνο:
 Μαρία-Χριστίνα 1770-1851, παντρεύτηκε πρώτα τον Κάρολο-Εμμανουήλ πρίγκιπα του Καρινιάνο και έπειτα τον Ιούλιο-Μαξιμιλιανό-Τιμπώ πρίγκιπα του Μονλεάρ. Γιος της ήταν ο:
 Κάρολος-Αλβέρτος της Σαρδηνίας. Γιος του ήταν ο:
 Βίκτωρ-Εμμανουήλ Β΄ της Ιταλίας.

Πηγές
 Heinrich Diederichs (1882), "Karl (Herzog von Kurland)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 15, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 297–298

Παραπομπές 

Οίκος των Βέττιν
Αλβέρτος Καζιμίρ του Τέσεν

Ο Αλβέρτος Καζιμίρ (γερμ. Albert Kasimir, 11 Ιουλίου 1738 - 10 Φεβρουαρίου 1822) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας, δούκας του Τέσσεν και κυβερνήτης των Αυστριακών Κάτω Χωρών (1781-93).

Βιογραφία
Ο Αλβέρτος Καζιμίρ Αύγουστος Ιγνάτιος Πίος Φραγκίσκος Ιαβέρης ήταν ο τέταρτος γιος του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας (Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄ της Σαξονίας), και της Μαρίας Ιωσηφίνας των Αψβούργων, κόρης του Ιωσήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ο Αλβέρτος Καζιμίρ έλαβε από την πεθερά του Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων τον τίτλο του δούκα του Τέσσεν. Είναι ο ιδρυτής της συλλογής Αλμπερτίνα, που στεγάζεται στο ομώνυμο μουσείο της Βιέννης και περιέχει πίνακες και σχέδια.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1766 τη Μαρία Χριστίνα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απέκτησαν μία κόρη, που έζησε μία ημέρα:

 Μαρία Θηρεσία (16-17 Μαϊου 1767).

Υιοθέτησαν τον ανιψιό της Μαρίας Χριστίνας:
 (υιοθετημένος) Κάρολος της Αυστρίας, μετέπειτα Δούκας του Τέσεν.

Πηγές
 Hanns Schlitter, Briefe der Erzherzogin Marie Statthalterin der Niederlande an Leopold II. nebst einer Einleitung zur Geschichte der französischen Politik Leopolds II. Gerold, Vienna 1896 on-line
 J. C. H. Blom: History of the Low Countries
 Guida Myrl Jackson-Laufer: Women Rulers Throughout the Ages: An Illustrated Guide
 Friedrich Weissensteiner: Die Töchter Maria Theresias. Bastei-Lübbe, Bergisch Gladbach 1996, ISBN 3-404-64145-0, p. 57–103
 Michael Erbe: Belgien, Niederlande, Luxemburg, 1993, ISBN 3-17-010976-6, p. 172–179
 Μουσείο Αλμπερτίνα της Βιέννης

Αναφορές

Οίκος των Βέττιν
Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Γεώργιος της Σαξονίας (1832-1904)

Να μη συγχέεται με τον Γεώργιο της Σαξονίας.
Ο Γεώργιος (γερμ. Georg, 8 Αυγούστου 1832 - 15 Οκτωβρίου 1904) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν βασιλιάς της Σαξονίας (1902-1904).

Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Γεώργιος Λουδοβίκος Γουλιέλμος Μαξιμιλιανός Κάρολος Μαρία Νέπομουκ Βαπτιστής Ιαβέρης Κυριακός Ρωμανός ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη της Σαξονίας και της Αμαλίας Αυγούστας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1859 τη Μαρία Άννα των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρη του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας, και είχε τέκνα:
 Ελισάβετ Αλβερτίνα 1852-1853.
 Μαρία Ιωάννα 1860-1861.
 Ματθίλδη 1863-1933.
 Φρειδερίκος Αύγουστος Γ΄ 1865-1932, Βασιλιάς της Σαξονίας.
 Μαρία Ιωσηφίνα 1867-1944, παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Όθωνα, Αρχιδούκα της Αυστρίας.
 Ιωάννης Γεώργιος 1869-1938, Πρίγκιπας της Σαξονίας.
 Μαξιμιλιανός 1870-1951, Καθολικός ιερέας.
 Αλβέρτος 1875-1900, Πρίγκιπας της Σαξονίας.

Πρόγονοι

Πηγές
 Hof- und Staatshandbuch des Königreichs Württemberg (in German). 1901. p. 73.

Παραπομπές 

Οίκος των Βέττιν
Φρειδερίκος Αύγουστος Γ΄ της Σαξονίας

Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Γ΄ (γερμ. Friedrich August III, 25 Μαΐου 1865 - 18 Φεβρουαρίου 1932) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν βασιλιάς της Σαξονίας (1904-1918) και μετά τιτουλάριος βασιλιάς της Σαξονίας (1918-1932).

Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Ιωάννης Λουδοβίκος Κάρολος Γουσταύος Γρηγόριος Φίλιππος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου της Σαξονίας και της Μαρίας Άννας των Βέττιν - Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1891 τη Λουίζα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Φερδινάνδου Δ΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης, και είχε τέκνα:
 Γεώργιος 1893-1943, διάδοχος αρχικά, μετά Ιησουίτης ιερέας.
 Φρειδερίκος Χριστιανός 1893-1968, Μάργραβος του Μάισσεν. Τιτουλάριος βασιλιάς της Σαξονίας, επικεφαλής του κλάδου των Βέττιν-Σαξονίας.
 Ερνέστος Ερρίκος 1896-1971, Πρίγκιπας της Σαξονίας.
 Μαρία Αλίκη Καρόλα 1898, θνησιγενής.
 Μαργαρίτα Καρόλα 1900-1962, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Χοεντσόλλερν.
 Μαρία Αλίκη 1901-1990, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Ιωσήφ του Χοεντσόλλερν-Έμντε.
 Άννα 1903-1976, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωσήφ Φραγκίσκο της Αυστρίας και μετά τον Ρεγκινάλντ Καζανγιάν.

Πρόγονοι

Πηγές
 Le livre d'or de l'ordre de Léopold et de la croix de fer, Volume 1 /Ferdinand Veldekens.

Αναφορές

Οίκος των Βέττιν
Διάδοχοι της Σαξονίας
Φρειδερίκος Χριστιανός του Μάισσεν

Ο Φρειδερίκος-Χριστιανός, γερμ. Friedrich-Chrstian (31 Δεκεμβρίου 1893 - 9 Αυγούστου 1968) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Μάισσεν, τιτουλάριος βασιλιάς της Σαξονίας (1932-1968) και επικεφαλής του κλάδου των Βέττιν-Σαξονίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου-Αυγούστου Γ΄ της Σαξονίας και της Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Δ΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.

Ο Αλβέρτος-Λεοπόλδος-Φρειδερίκος-Χριστιανός-Συσβέστρος-Άννο-Μακάριος γεννήθηκε στη Δρέσδη. Το 1968 απεβίωσε στο Σαμεντάν της Ελβετίας σε ηλικία 75 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1923 την Ελισάβετ Ελένη φον Τουρν ουντ Τάξις και είχε τέκνα:
 Μαρία-Εμμανουήλ, 1926-2012
 Μαρία-Γιοζέφα, γενν. 1928.
 Άννα, 1929-2012, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο δε Αφίφ. Γιος της είναι ο 
 Άλμπερτ φον Ζάχσεν, 1934-2012, 
 Ματθίλδη, γενν. 1936, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ερρίκος φον Ζάχσεν-Κόμπουργκ ουντ Γκότα.

Πηγές
 Albert Herzog zu Sachsen: Die Wettiner in Lebensbildern, Styria-Verlag, Graz, Vienna and Cologne, 1995, ISBN 3-222-12301-2
 Bäsig, Frank-Michael: Friedrich Christian Markgraf von Meißen, Raute Verlag, Dresden, 1995, ISBN 3-9804584-0-7

Οίκος των Βέττιν
Χασάν Ιμπραήμ Σαμόν

Ο Χασάν Ιμπραήμ Σαμόν (αραβικά: حسن إبراهيم سمعون‎, γεννημένος το 1956) είναι Σύρος ποιητής και εκδότης. Το ποιητικό του ύφος συνδυάζει την απλότητα και την κομψότητα στην εξερεύνηση θεμάτων όπως ο έρωτας και ο ερωτισμός, η θρησκεία και ο αραβικός εθνικισμός. .

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1956 στο Χομς. Απόφοιτος της Σχολής Μηχανολόγων Μηχανικών, έχει πολλές πολιτιστικές και ποιητικές συμμετοχές, όπως η «Υπογραφή μαρτύρων και των θέσεων» και ένας κοσμήτορας με τον τίτλο «Broken Horizon». Και ένα λεξικό λαϊκών όρων με τίτλο «Δεν πρέπει να πεθάνεις». Άλλα έργα όπως το «The Roar and the Shoe» και πολλές ιστορίες, λογοτεχνικές και κριτικές σπουδές.
Το δημοσιευμένο έργο του Χασάν  Σαμόν Χίλιες ποιήματα για την Παλαιστίνη. Έχει πολλές λογοτεχνικές και νομισματικές μελέτες και εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια στο λεξικό "οι λαϊκοί όροι δεν πρέπει να πεθάνουν".

Έργα

Στο θέατρο 
  Το βρυχηθμό  (ζωή μιας πατρίδας)

Στην αφήγηση 
  Μικροσκόπιο  
  Μικρές ιστορίες  (Συλλογή μικρών ιστοριών)

Ποίηση 
  Υπογραφή στον τάφο της πέτρας  
  Satatus του Altaswa'a  
  Σύντομες εικόνες  
  Θανάση το φως

Στη βιβλιογραφία 
  Ο ανοικτός κόσμος της Συρίας

Παραπομπές

Πηγές
 Τα ποιήματα του ποιητή  Χασάν Ιμπραήμ Σαμόν στα αραβικά
 Σχετικά με τον Χασάν  Σαμόν 

Σύροι ποιητές
Σύροι συγγραφείς
Ερνέστος Ερρίκος της Σαξονίας

Ο Ερνέστος-Ερρίκος, γερμ. Ernst-Heinrich (9 Δεκεμβρίου 1896 – 14 Ιουνίου 1971) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου-Αυγούστου Γ΄ της Σαξονίας και της Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Δ΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1921 τη Σοφία των Νασσάου, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου και είχε τέκνα:
 Ντέντο 1922-2009, πρίγκιπας της Σαξονίας, άγαμος.
 Τίμο 1923-1982, πρίγκιπας της Σαξονίας. Από τον πρώτο του γάμο με την Μαργκρίτ Λούκας είχε γιο τον:
 Ρύντιγκερ γενν. 1923, επικεφαλής του κλάδου των Βέττιν-Σαξονίας.
 Γκέρο γενν. 1925, πρίγκιπας της Σαξονίας, άγαμος.

Πηγές
 Prinz Ernst Heinrich von Sachsen: Mein Lebensweg vom Königsschloss zum Bauernhof, 4th ed, Verlag der Kunst Dresden, Husum, 2010, ISBN 978-3-86530-015-7

Παραπομπές 

Οίκος των Βέττιν
Αλβέρτος της Σαξονίας (1875-1900)

Ο Αλβέρτος (γερμ. Albert von Sachsen, 25 Φεβρουαρίου 1875 - 16 Σεπτεμβρίου 1900) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας.

Βιογραφία
Ο Αλβέρτος Κάρολος Αντώνιος Λουδοβίκος Γουλιέλμος Βίκτωρ ήταν ο τέταρτος γιος του Γεωργίου της Σαξονίας και της Μαρίας Άννας των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας.

Γεννήθηκε στη Δρέσδη. Το 1900 μία άμαξα τύπου Φαέθων, που οδηγούσε ο Μιχαήλ, Δούκας του Βιζέου, χτύπησε την άμαξα του Αλβέρτου τόσο βίαια, που αυτή ανατράπηκε και έπεσε μέσα σε ένα χαντάκι. Ο Αλβέρτος απεβίωσε από τα τραύματά του λίγες ώρες αργότερα. Η φήμη ότι ο Μιχαήλ το έκανε επίτηδες δεν αποδείχθηκε. Επειδή δεν μπορούσε να προσδιοριστεί αν ήταν ατύχημα ή έγινε σκόπιμα, ο Μιχαήλ διέφυγε από δίκη στρατοδικείου, αλλά έπρεπε να παραιτηθεί από το στρατό της Σαξονίας, που υπηρετούσε και να εγκαταλείψει τη χώρα.

Ο Αλβέρτος απεβίωσε 25 ετών στο Σένβελκαου της Άνω Σαξονίας.

Πρόγονοι

Αναφορές σε Πηγές & Υποσημειώσεις

Οίκος των Βέττιν
Μαξιμιλιανός της Σαξονίας (1870-1951)

Να μη συγχέεται με τον προπάππο του Μαξιμιλιανό, Διάδοχο της Σαξονίας.

Ο Μαξιμιλιανός (γερμ. Maximilian, 17 Νοεμβρίου 1870 - 12 Ιανουαρίου 1951) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας και Καθολικός ιερέας.

Βιογραφία
Ο Μαξιμιλιανός Γουλιέλμος Αύγουστος Αλβέρτος Κάρολος Γρηγόριος Όδδος ήταν ο τρίτος γιος του Γεωργίου της Σαξονίας και της Μαρίας Άννας των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας.

Γεννήθηκε στη Δρέσδη και απεβίωσε το 1951 στο Φριμπούρ της Ελβετίας σε ηλικία 81 ετών.

Πρόγονοι

Πηγές
 "A Prince Ordained A Priest". New York Times. 1896-07-26. p. 1.

Παραπομπές 

Οίκος των Βέττιν
Σταύρος Γκέλιας

O Σταύρος Γκέλιας (Stavros Ioulios Gkelias), γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου 1996 στα Ιωάννινα της Ελλάδας , είναι Ελληνορουμάνος ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός στη ΣπόρτΦρόιντε Χάμπιχορστ. Τη σεζόν 2014-2015 ο Γκέλιας στο Αθλητικό Όμιλο Μαζαρακιας πέτυχε 11 γκολ και 7 ασίστ όταν ήταν 17 χρονών τότε το όνομα του μπήκε στη λίστα πολλών ομάδων. Μετά από αυτή τη χρονιά ο Γκέλιας τον Οκτώβριο  του 2015 πήγε στο Τσάρσκο Σελο με μεταγραφή και 1 χρόνο συμβόλαιο σε έναν από τους ταχέως αναπτυσσόμενους  συλλόγους της Βουλγαρίας.      
{| class="wikitable"
|+Σταύρος Γκέλιας
| colspan="4" |
|-
! colspan="4" |Προσωπικές πληροφορίες
|-
!Ημερ. γέννησης
| colspan="3" |20 Δεκεμβρίου 1996 (21 ετών)
|-
!Τόπος γέννησης
| colspan="3" |Ιωάννινα
|-
!Ύψος
| colspan="3" |1,83m
|-
!Θέση
| colspan="3" |Επιθετικός
|-
! colspan="4" |Πληροφορίες συλλόγου
|-
!Ομάδα
| colspan="3" |ΣπορτΦρόιντε Χαμπινγκχορστ
|-
!Νούμερο φανέλας
| colspan="3" |13
|-
! colspan="4" |Ομάδες νέων
|-
!
| colspan="3" |Θεσπρωτος
|-
! colspan

Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύλλογοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα] 
 Σούλι Παραμυθιας
 Πρωτάθλημα ΕΠΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ : 2η θέση (2013-2014) 
 Σούπερ Καπ: 2013-14

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα] 

Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα

Γκελιας
Τέλεριγκ

Ο Τέλεριγκ (βουλγαρικά: Телериг) ήταν ο ηγεμόνας της Βουλγαρίας μεταξύ του 768 και του 777.

Αν και ο Τέλεριγκ αναφέρεται για πρώτη φορά στις Βυζαντινές πηγές το 774, θεωρείται ως άμεσος διάδοχος του Πάγκαν, που δολοφονήθηκε το 768. Τον Μάιο του 774, ο Αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος Ε΄ ξεκίνησε μια μεγάλη εκστρατεία εναντίον της Βουλγαρίας, ηγούμενος ενός τομέα του στρατού ξηράς και αποστέλοντας στόλο δύο χιλιάδων πλοίων που μετέφεραν ιππείς προς το δέλτα του Δούναβη. Ο στόλος αποβιβάστηκε στην περιοχή της Βάρνας, αλλά ο αυτοκράτορας δεν είχε δυναμικό πλεονέκτημα και ανεξήγητα υποχώρησε.

Λίγο αργότερα, οι δύο πλευρές υπέγραψαν ανακωχή με υπόσχεση την παύση των εχθροπραξιών. Ωστόσο, τον Οκτώβριο του 774 ο Τέλεριγκ έστειλε μια στρατιά από δώδεκα χιλιάδες άνδρες να επιτεθούν στην Βερζιτία στη Μακεδονία και να μεταφέρουν το πληθυσμό στη Βουλγαρία. Συλλέγοντας ένα μεγάλο στρατό ογδόντα χιλιάδες στρατιώτες, ο Κωνσταντίνος Ε΄ εξέπληξε τους Βουλγάρους και πέτυχε μια σαρωτική νίκη. Η επακόλουθη επίθεση στη Βουλγαρία απέτυχε, επειδή ο αυτοκρατορικός στόλος αντιμετώπισε αντίθετους ανέμους στη Μαύρη Θάλασσα.

Σε αυτό το σημείο ο Τέλεριγκ έστειλε ένα μυστικό απεσταλμένο στο Κωνσταντίνου Ε΄, που δηλώνει την πρόθεσή του να φύγει από τη Βουλγαρία και να αναζητήσουν καταφύγιο με τον αυτοκράτορα, και αναζητούσε διαβεβαιώσεις φιλοξενίας και ένα κατάλογο Βυζαντινών ανθρώπων που μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Ο Τέλεριγκ κατάφερε να έχει τον αυτοκράτορα για να προδώσει τους δικούς του πράκτορες στη Βουλγαρία, που δεόντως στραγγαλίστηκαν και εκτελέστηκαν. Τα αναμενόμενα Βυζαντινά αντίποινα απέτυχαν να υλοποιηθεί καθώς ο Κωνσταντίνος Ε΄ πέθανε το 775. Παρά την προφανή επιτυχία, ο Τέλεριγκ έκρινε απαραίτητο να φύγει για τον νέο Βυζαντινό αυτοκράτορα Λέοντα Δ΄ τον Χάζαρο το 777. Η Βυζαντινή κυβέρνηση έδωσε στον Τέλεριγκ άσυλο και τον τίτλο του πατρίκιου. Ο Τέλεριγκ έγινε Χριστιανός με το όνομα Θεοφύλακτος και παντρεύτηκε μια ξαδέλφη της Αυτοκράτειρας Ειρήνης.

Η συλλογή Τζαφάρ Ταρίχ των Βουλγάρων του Βόλγα του 17ου αιώνα (αμφισβητούμενης γνησιότητας) αντιπροσωπεύει τον Ντιλγιαρέκ (δηλαδή τον Τέλεριγκ) ως γιο του πρώην κυβερνήτη Τέλες (δηλαδή τον Τέλετς).

Τιμή 
Το Νουνάτακ Τέλεριγκ στην νήσο Γκρίνουιτς στις Νότιες Νήσους Σέτλαντ της Ανταρκτικής ονομάζεται προς τιμήν του Τέλεριγκ της Βουλγαρίας.

Φαντασία 
Ο Τέλεριχ είναι ένας μεγάλος χαρακτήρας στο βιβλίο του Χάρρι Τάρτλντοουβ  "Νησιά στη Θάλασσα" (1989), μια σύντομη ιστορία εναλλακτικής ιστορίας. Αρχικά εμφανίστηκε ως Εναλλακτικές λύσεις, επεξεργασμένο από τον Ρόμπερτ Άνταμς. Ανατυπώθηκε στις Αναχωρήσεις και στις Καλύτερες Ιστορίες Εναλλακτικής Ιστορίας του Εικοστού Αιώνα.

Δείτε επίσης 
 Ιστορία της Βουλγαρίας
 Βούλγαροι

Πηγές 
 Μόσκο Μόσκοφ, Imennik na bălgarskite hanove (novo tălkuvane), Σόφια 1988.
 Τζόρνταν Αντρέγιεφ, Ιβάν Λαζάροφ, Πλάμεν Παβλόφ, Koj koj e v srednovekovna Bălgarija, Σόφια 1999.
 (κύρια πηγή), Μπαχσί Ιμάν, Djagfar Tarihi, vol. III, Ορενμπούργκ 1997.

Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Τσάροι της Βουλγαρίας
Οίκος του Ντούλο
Γλόμπος

Ο Γλόμπος είναι χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϋ. Αποτελεί τον πιστό βοηθό και τον καλύτερο φίλο του δημιουργού του, Κύρου Γρανάζη. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του Καρλ Μπάρκς Ενοχλητικό Νιαούρισμα, το Δεκέμβριο του 1956, χωρίς όμως να ξέρουμε πώς και γιατί δημιουργήθηκε. Από τότε θα εμφανιστεί σε πολλές άλλες ιστορίες, μεταξύ άλλων την ιστορία Η Πρώτη Εφεύρεση του Ντον Ρόσα, η οποία μας εξηγεί τη δημιουργία του Γλόμπου, σύμφωνα με τον συγγραφέα.

Ο Γλόμπος αποτελείται από ένα μεταλλικό σώμα, καθώς και δύο χέρια και δύο πόδια. Αρχικά, ο Γλόμπος είχε τροχούς για άκρα, όπως μαθαίνουμε στην ιστορία Η Πρώτη Εφεύρεση, οι οποίοι στη συνέχεια χρειάστηκε να αντικατασταθούν. Έχει επίσης έναν κίτρινο, φωτεινό γλόμπο ως κεφάλι (εξ ου και το όνομά του), που σε αρκετές ιστορίες σπάει και αλλάζεται. Η μυτερή του άκρη συχνά προκαλεί αντικείμενα να τρυπηθούν και, σε κάποιες περιπτώσεις, να δημιουργηθεί ένα νέο πρόβλημα.

Υποσημειώσεις 

Disney (χαρακτήρες κόμικς)
Ιμέλντα Στόντον

Η Ιμέλντα Στόντον (, 9 Ιανουαρίου 1956) είναι Αγγλίδα ηθοποιός.

Γεννήθηκε το 1956 και αποφοίτησε από τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών του Λονδίνου το 1976.

Έχει εμφανιστεί πολλές φορές στο θέατρο και έχει βραβευτεί τέσσερις φορές με το Βραβείο Λόρενς Ολίβιε.

Στον κινηματογράφο, έπαιξε το 1998 στην ταινία Ερωτευμένος Σαίξπηρ και κέρδισε με όλο το καστ το Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών. Το 2004 πρωταγωνίστησε στην ταινία Το μυστικό της Βέρα Ντρέικ και κέρδισε BAFTA, Volpi Cup, και το βραβείο καλύτερης ηθοποιού από τα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ενώ προτάθηκε για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα. Στη συνέχεια, έπαιξε το 2014 στην ταινία Pride και προτάθηκε για BAFTA Β' Γυναικείου Ρόλου.

Έχει δώσει τη φωνή της σε ταινίες κινουμένων σχεδίων, όπως Paddington και Paddington 2.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Παραπομπές

Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής
Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου
Αγγλίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Ιωάννης Αδόλφος Β΄ της Σαξονίας-Βάισενφελς

Ο Ιωάννης Αδόλφος Β΄, γερμ. Johann-Adolf II (4 Σεπτεμβρίου 1685 - 16 Μαΐου 1746) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Βάισενφελς (1736-1746).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη-Αδόλφου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς και της Ιωάννας-Μαγδαλνής των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1721 την Ιωανέττα-Αντουανέττα-Ιουλιανή των Βέττιν, κόρη του Ιωάννη-Γουλιέλμου Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ. Απέκτησαν ένα γιο, που απεβίωσε 2 ετών το 1724.

Το 1726 απεβίωσε η πρώτη σύζυγός του και ο Ιωάννης-Αδόλφος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1734 με τη Φρειδερίκη των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ και είχε:
 Φρειδερίκη-Αδολφίνα 1741-1751 απεβ. 10 ετών· Κάρολος-Φρειδερίκος-Αδόλφος 1736-1737, Αύγουστος-Αδόλφος 1739-1740, Ιωάννης-Αδόλφος 1738, Ιωάννης-Γεώργιος-Αδόλφος 1740, απεβίωσαν νήπια.

Πηγές
 Hermann Grote "Stammtafeln Europäische Herrscher- und Fürstanhäuser" Leipzig 1877, reprint Verlag-Leipzig, ISBN 3-8262-0710-6.

Οίκος των Βέττιν
Μωρίς Ταμπέτ

Ο Μωρίς Τάμπετ (λατινικό αλφάβητο : Maurice Jacques Tabet, αραβικά :موريس تابت), γεννημένος την 1 Φεβρουαρίου 1919 στην Βηρυτό, ήταν Λιβανέζος επιχειρηματίας, διπλωμάτης, νομικός, σκοπευτής, χιονοδρόμος, αντισφαιριστής, και αθλητής της επιτραπέζιας αντισφαίρισης.

Βιογραφία 
Ο Τάμπετ σπούδασε νομικά στην Γαλλία κι έπειτα στον Λίβανο, για μερικά χρόνια εργάστηκε σε εφημερίδες και έντυπα έως ότου εισήλθε στο διπλωματικό σώμα του Λιβάνου από το 1945 ως το 1961 που επέστρεψε στον Λίβανο κι ασχολήθηκε με επιχειρήσεις. Ήταν πρόεδρος της ομοσπονδίας αντισφαίρισης και της ομοσπονδίας σκοποβολής του Λιβάνου. Αδελφός του ήταν ο επίσης πρωταθλητής της αντισφαίρισης Τζόι Τάμπετ.

Αθλητική καριέρα 
Αρχικά ήταν πρωταθλητής Λιβάνου στο αλπικό σκι και το σλάλομ, αναφέρεται η ασχολία του από το 1935, αργότερα της αντισφαίρισης και της επιτραπέζιας αντισφαίρισης, τέλος της σκοποβολής όπου συμμετείχε και σε Ολυμπιακούς αγώνες. Πρωτοπόρος στις χιονοδρομίες στον Λίβανο, το 1934 ήταν ιδρυτικό μέλος του πρώτου συλλόγου στην χώρα, του "The Lebanese Club".

Σκοποβολή 
Σαν σκοπευτής ήταν 13 φορές πρωταθλητής του Λιβάνου και πρωταθλητής Ευρώπης το 1956 και το 1957. Συμμετείχε και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1955 όπου πλασαρίστηκε σε καλές θέσεις. Συμμετείχε για τον Λίβανο στους Μεσογειακούς αγώνες του 1959 και τους Μεσογειακούς αγώνες του 1963.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1960 στην Ρώμη ήταν 24ος παίζοντας στην τελική φάση. Ήταν 54ος στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1972 στο Μόναχο.

Παραπομπές 

Λιβανέζοι αθλητές της αντισφαίρισης
Αθλητές σκοποβολής στo Λίβανο
Λιβανέζοι αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης 
Λιβανέζοι αθλητές των χιονοδρομιών
Λιβανέζοι νομικοί
Λιβανέζοι διπλωμάτες
Λιβανέζοι δημοσιογράφοι
Λιβανέζοι επιχειρηματίες
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου
Φίλιππος της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Λάουχστετ

Ο Φίλιππος, γερμ. Philipp (26 Οκτωβρίου 1657 - 1 Ιουλίου 1690) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Λάουχστετ.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Χριστιανού Α΄, δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ και της Χριστιανής, κόρης του Φίλιππου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1684 την Ελεονώρα-Σοφία των Βέττιν, κόρη του Ιωάννη-Ερνέστου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και είχε τέκνα:
 δύο τέκνα που έζησαν το πολύ 4 ετών.

Το 1687 απεβίωσε η Ελεονόρα-Σοφία και ο Φίλιππος έκανε δεύτερο γάμο το 1688 με τη Λουίζα-Ελισάβετ, κόρη του Χριστιανού-Ούλριχ Α΄, δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς και είχε τέκνα:
 ένα γιο που απεβίωσε 1 έτους.

Πηγές
 Hermann Grote "Stammtafeln Europäische Herrscher- und Fürstanhäuser" Leipzig 1877, reprint Verlag-Leipzig, ISBN 3-8262-0710-6.

Οίκος των Βέττιν
Ερρίκος της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ

Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (2 Σεπτεμβρίου 1681 - 28 Ιουλίου 1738) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ (1731-1738).

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Χριστιανού Α΄, δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ και της Χριστιανής, κόρης του Φίλιππου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.

Σύζυγός του έγινε η Ελισάβετ, της οποίας η αδελφή Χέντβιχ παντρεύτηκε τον αδελφό του Αύγουστο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1692 την Ελισάβετ, κόρη του Γουσταύου-Αδόλφου δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ και είχε τέκνα:
 Χριστιανή-Φρειδερίκη 1697-1722, απεβ. 25 ετών.
 Μαυρίκιος 1694-1695, Γουσταύα-Μαγδαληνή 1699, απεβίωσαν νήπια.

Πηγές
 Hermann Grote "Stammtafeln Europäische Herrscher- und Fürstanhäuser" Leipzig 1877, reprint Verlag-Leipzig, ISBN 3-8262-0710-6.

Οίκος των Βέττιν
Λαμπίμπ Μαϊνταλάνι

Ο Λαμπίμπ Μαϊνταλάνι (λατινικό αλφάβητο : Labib Majdalani, αραβικά :لبيب مجدلاني), ήταν Λιβανέζος ποδοσφαιριστής και αντισφαιριστής, πρωτοπόρος στα αθλήματα αυτά στον Λίβανο.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Μάντσεστερ το 1912 και το 1915 μετανάστευσε με την οικογένεια του στην Αργεντινή όπου ασχολήθηκε με την αντισφαίριση και το ποδόσφαιρο, το 1927 ήρθε στον Λίβανο για να σπουδάσει στο Αμερικανικό πανεπιστήμιο της Βηρυτού. 

Στο πανεπιστήμιο συνέχισε να παίζει αντισφαίριση και ποδόσφαιρο, ποδόσφαιρο συνέχισε στον σύλλογο "Αλ Νάχντα της Βηρυτού" το 1934 και έπειτα στην "Hilmi Sport" μέχρι το 1941. Αγωνίστηκε στην Εθνική ομάδα του Λιβάνου, σαν μέσος, στο πρώτο της αγώνα το 1934 με την Ρουμανική Αλτάκ, αναφέρεται σε άλλους δύο αγώνες το 1939 με την Συρία όπου σημείωσε τέρμα και στον επαναληπτικό στην Δαμασκό την ίδια χρονιά όπου σημείωσε τρία τέρματα.

Στην αντισφαίριση, το 1934 αντιμετώπισε τον Ανρί Κοσέ σε περιοδεία του Γάλλου για σειρά αγώνων στην Βυρητό.

Παραπομπές 

Λιβανέζοι αθλητές της αντισφαίρισης
Λιβανέζοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λιβάνου
Μακεδονικοί Τάφοι (Κατερίνη)

Στις εργασίες για την ανάκτηση του πηλού ανακαλύφθηκαν δυο μακεδονικοί τάφοι βόρεια της Κατερίνης.

Τοποθεσία 
Οι τάφοι βρίσκονται περίπου 3.7 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το κέντρο της Κατερίνης μεταξύ της Εθνικής Οδού 1, της κύριας σύνδεσης Αθήνας - Θεσσαλονίκης και της Οδού 1, αμέσως βόρεια της διασταύρωσης Βόρεια Κατερίνης.

Ανασκαφές 

Ήδη στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ανακαλύφθηκε ένας κατεστραμμένος κλίβανος και κτίρια. Άλλες δομές καταστράφηκαν με βυθοκόρηση, ενώ παρατηρήθηκαν τμήματα ενός ταφικού θαλάμου. Ο τάφος Α είναι ένα από τα παλαιότερα γνωστά παραδείγματα μακεδονικών τάφων. Λόγω του σχεδιασμού του, ο τάφος θεωρείται ως μεταβατική μορφή από τους τάφους στους μακεδονικούς τάφους. Οι ανασκαφές έγιναν τον Μάιο του 1977. Η ανακάλυψη ενός νομίσματος από την εποχή του Αμύντα Γ΄. επιτρέπει την χρονολόγηση του τάφου το 2ο τρίμηνο του 4ου αιώνα π.Χ. Και οι δύο τάφοι χτίστηκαν από ακριβώς κατασκευασμένους μονολιθικούς ασβεστόλιθους, επικαλυμμένους και βαμμένους στο εσωτερικό. Οι τάφοι ήταν σκεπασμένοι, δεν έχουν ούτε πρόσβαση (δρόμο) ούτε το συνηθισμένο θολωτό ανώτατο όριο. Και στους δύο τάφους, η κατασκευή της πέτρινης οροφής έχει αφαιρεθεί εν μέρει, έτσι ώστε να υπάρχει μια καλή θέα από ψηλά. Η πρόσβαση στους τάφους δεν είναι δυνατή. Ένα μεταλλικό κάλυμμα προστατεύει τις κατασκευές από τις καιρικές συνθήκες.

Τάφος Α 
Ο δυτικός τάφος έχει έναν προθάλαμο και τον πραγματικό θάλαμο ταφής. Οι δύο χώροι χωρίστηκαν από μια διπλή πτέρυγα από μαρμάρινη πόρτα, η οποία διατηρείται εντελώς. Η πόρτα έγινε, όπως και στους γειτονικούς Μακεδονικούς Τάφους στο Κορινό, ως πλαστική ξύλινη πόρτα. Έτσι, οι σιδερένιες ταινίες και η σύνδεσή τους μιμούνται από εξαρτήματα σιδήρου. Το δάπεδο είναι καλυμμένο με πέτρινες πλάκες. Ο σοβάς των εσωτερικών τοίχων ζωγραφίζεται ακολουθώντας το πρότυπο του μικρότερου τάφου. Στο θάλαμο ταφής υπάρχουν τα ερείπια ενός πέτρινου καναπέ, στην οποία θάφτηκε ο νεκρός.

Για την προστασία των μαρμάρινων θυρών από την πτώση, υποστηρίζονται από ξύλινα στηρίγματα και μεταλλικές ράβδους.

Τάφος Β 
Ο μικρός, ανατολικός τάφος σχεδιάζεται ως τάφος ενός θαλάμου. Είναι διακοσμημένο με μια ζωγραφική δύο τόνων. Ο σοβάς του ανώτερου στρώματος της μονολιθικής τοιχοποιίας είναι βαμμένος με κίτρινη βαφή, ο σοβάς του υποκείμενου κύβου ήταν διακοσμημένος με κόκκινο χρώμα. Το πάτωμα είναι τοποθετημένο με πέτρινες πλάκες.

Βιβλιογραφία 
Αικατερίνη Δεσποίνη: Ο τάφος της Κατερίνης. Σε: Αρχαιολογικά Ανάλεκτα εξ Αθηνών 1980, σελίδες 198–209.

Παραπομπές

4. "Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΤΑΦΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ" (https://www.youtube.com/watch?v=zxQCp15BEN0), 17'.00'', σενάριο-σκηνοθεσία: Ελένη Στούμπου-Κατσαμούρη, εσωτερική παραγωγή της Εφορείας Αρχαιοτήτων Περιφέρειας Θεσσαλονίκης (Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού), 2015, για τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων.
Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Καστα
IPhone OS 1

Το iPhone OS 1, γνωστό και ως iOS 1, είναι η πρώτη έκδοση του λειτουργικού συστήματος iOS της Apple. Κατά την παρουσίασή του, δεν είχε κάποιο επίσημο όνομα· αντίθετα, η Apple διαφήμιζε πως το iPhone "έτρεχε" μια mobile έκδοση του λειτουργικού της συστήματος για υπολογιστές, macOS, γνωστό τότε ως Mac OS X. Στις 6 Μαρτίου 2008, με την κυκλοφορία του iPhone SDK (Κιτ Ανάπτυξης Λογισμικού), η Apple το ονόμασε iPhone OS (ενώ αργότερα μετονομάστηκε σε "iOS", στις 7 Ιουνίου 2010). Διαδέχθηκε από το iPhone OS 2 στις 11 Ιουλίου 2008.

Ιστορικό

Ιστορικό ανάπτυξης 
Η ανάπτυξη του iPhone OS 1 και του πρώτης γενιάς iPhone, αποτέλεσε συνδυασμένη προσπάθεια. Μόνο εργαζόμενοι της Apple επιτρεπόταν να είναι μέλη της ομάδας ανάπτξης του iPhone. Ήταν ένα άκρως απόρρητο πρότζεκτ και μάλιστα, την περιόδο που επιλέγονταν τα μέλη της ομάδας, ούτε τα ίδια δεν γνώριζαν με τι ακριβώς θα ασχοληθούν. Υπήρχαν δύο ομάδες μέσα στην εταιρία οι οποίες δούλευαν για να φτιάξουν το iPhone: μία προσπαθούσε να μετατρέψει το iPod σε κινητό τηλέφωνο, και η άλλη στο να «συρρικνώσει» το Mac OS X ώστε να μπορεί να δουλεύει σε μικρότερες συσκευές όπως κινητά. Μία ομάδα, υπό τον Τζον Ρούμπινστιν, δούλευε στην ανάπτυξη μιας «ελαφριάς» έκδοσης βασισμένη στο Linux, κοινώς γνωστή ως Acorn. Μια άλλη ομάδα, υπό τον Σκοτ Φόρστολ, δούλευε στην προαναφερθείσα συρρικνωμένη έκδοση, με την κωδική ονομασία Purple, η οποία θα έτρεχε σε επεξεργαστές τύπου ARM. Ο Τόνι Φαντέλ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος της συνολικής ομάδας του iPhone είπε ότι «ήταν ανταγωνισμός ιδεών, όχι ομάδες, και όλοι δουλεύαμε πάνω σε αυτό». Υπήρχαν 16 με 17 σχέδια. Πολλοί στην ομάδα πίστευαν πως οι χρήστες θα χρησιμοποιούσαν φυσικό πληκτρολόγιο, και όχι γυαλί. Η ιδέα μιας οθόνης που θα λειτουργούσε πλήρως με αφή, ήταν εντελώς καινούργια σε όλους. Πολλές διεπαφές χρήστη πέρασαν από την φάση της δημιουργία πρωτοτύπων, συμπεριλαμβανομένου του clickwheel αφής από το iPod. Παρόλο που πολλοί το θεωρούσαν σπατάλη χρόνο, ο τότε διευθύνων σύμβουλος της Apple, Στηβ Τζομπς, επέμενε στην δημιουργία πρωτοτύπων για όλες τις ιδέες πριν επιλεγεί η τελική έκδοση του λειτουργικού.

Παρουσίαση και αρχική κυκλοφορία 
Το iPhone OS 1 παρουσιάστηκε στο συνέδριο Macworld Conference & Expo στο Συνεδριακό Κέντρο Moscone του Σαν Φρανσίσκο, από τον Στηβ Τζομπς στις 9 Ιανουαρίου 2007, μαζί με το iPhone. Τότε, ο Τζομπς είχε πει μόνο πως το κινητό «τρέχει OS X».

Το λειτουργικό κυκλοφόρησε, μαζί με το iPhone, στις 29 Ιουνίου 2007.

Ενημερώσεις

Εφαρμογές 
 iTunes (μόνο στο iPod Touch)
 Μηνύματα (Text)
 Ημερολόγιο (Calendar)
 Φωτογραφίες (Photos)
 Κάμερα
 YouTube
 Μετοχές (Stocks)
 Χάρτες (Maps)
 Καιρός (Weather)
 Ρολόι (Clock)
 Αριθμομηχανή (Calculator)
 Σημειώσεις (Notes)
 Ρυθμίσεις (Settings)

Dock 
 Τηλέφωνο (Phone)
 Mail
 Safari
 iPod

Υποστηριζόμενες Συσκευές

iPhone
 iPhone (1η Γενιά)

iPod Touch
iPod Touch (1η Γενιά)

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
 

IOS (Apple)
Γιώργος Ζουράρις

Ο Γιώργος Ζουράρις (1899 - 2001) ήταν Έλληνας γιατρός σεξολόγος και αντιστασιακός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Βραχάσι Λασιθίου το 1899 και ήταν ένας από τους πρώτους κομμουνιστές και θεωρείται ιδρυτής της σεξολογίας στην Ελλάδα. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και τάχθηκε στο πλευρό των σπαρτακιστών της Ρόζας Λούξεμπουργκ. Για τη δράση του γνώρισε πολλές διώξεις και εκτοπισμούς.

Σπούδασε στη Γερμανία έχοντας δάσκαλο τον Χίρσφελντ και το 1929 στη Θεσσαλονίκη δημοσίευσε το έργο του Ψυχανάλυσις και ψυχοβιολογία.

Ήταν ένας από τους πρώτους που συνεργάστηκε με το Ινστιτούτο Σεξουαλικών Ερευνών του Βερολίνου την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. 

Για το έργο του "Ο Αυνανισμός, το πάθος εις το φως της επιστήμης" παραπέμφθηκε στο Στρατοδικείο και απειλήθηκε με θάνατο στο εκτελεστικό απόσπασμα το 1947.

Ο Ζουράρις απεβίωσε στις 8 Φεβρουαρίου 2001 σε ηλικία 102 ετών και κηδεύτηκε στο Βραχάσι. Καθώς είχε γεννηθεί το 1899, ήταν μία από τις λιγοστές προσωπικότητες στην Ελλάδα που κατά κάποιον τρόπο έζησε τρεις αιώνες (γεννήθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα και πέθανε στις αρχές του 21ου αιώνα). Ένας από τους 3 γιους του, ο Κώστας Ζουράρις, είναι πολιτικός επιστήμονας και χρημάτισε υφυπουργός Παιδείας από το 2016 ως το 2018.

Παραπομπές 

Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Υπεραιωνόβιοι
Μανωλιάσσα Ιωαννίνων

Η Μανωλιάσσα  ή Μανολιάσα είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων και βρίσκεται στο νότιο τμήμα του δήμου Μπιζανίου. 

Το όνομα του χωριού έχει δύο εκδοχές: Η μία λένε πως λιάσσα σημαίνει είσοδος άρα μόνο μία λιάσα η μόνο μία είσοδος, η άλλη εκδοχή λέει εκ του Εμμανουήλ. 

Απέχει από τα Ιωάννινα 16.5 χλμ και βρίσκεται σε υψόμετρο 820 μέτρα. Περικλείεται από την σειρά βουνών Ντούσκο, Τόμαρο και με την ομώνυμη ονομασία που φτάνει τα 1.100μ.

Σε μία από τις κορυφές σε υψόμετρο 1.050 μ. βρίσκεται το πάρκο Κεραιών στο οποίο είναι εγκατεστημένοι το σύνολο των αναμεταδοτών της καναλιών τοπικής και εθνικής εμβέλειας.

Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού είναι στους 170 αν και το 2001 με την απογραφή υπήρχαν 307.

Το χωριό είναι κτισμένο σε μορφή Γ και δίνει την όψη ενός μικρού λεκανοπεδίου.

Ιστορία 
Ιστορικά το χωριό βρισκόταν υπό την κηδεμονία τόσο των Τούρκων όσο και των Σουλιωτών.

Ο ιστορικός Χ.Περραιβός αναφέρει ότι η Μανωλιάσσα άνηκε στην συμπολιτεία του Σουλίου. Τα έτη 1912-13 έγιναν ιδιαίτερα σκληρές μάχες μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων. Το ιδιαίτερο στοιχείο της οχύρωσης του χωριού ήταν ότι η εδαφική διαμόρφωση της περιοχής καθιστούσε μη αναγκαία την ύπαρξη τεχνικών οχυρωμάτων.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Επαρχία Γιαζντ

Η επαρχία Γιαζντ (περσικά: استان یزد, Ostān-e Yazd) είναι μια από τις 31 επαρχίες του Ιράν. Βρίσκεται στο κέντρο της χώρας και το διοικητικό της κέντρο είναι η πόλη Γιαζντ. Το 2014 τοποθετήθηκε στην Περιφέρεια 5.

Η επαρχία έχει έκταση 131.575 τετραγωνικά χιλιόμετρα και, σύμφωνα με τη πιο πρόσφατη διοικητική διαίρεση της χώρας, χωρίζεται σε δέκα κομητείες: Κομητεία Αμπαρκούχ, Κομητεία Αρντακάν, Κομητεία Μπαφκ, Κομητεία Μπεχαμπάντ, Κομητεία Χατάμ, Κομητεία Μεχρίζ, Κομητεία Μεϋμπόντ, Κομητεία Ασκεζάντ, κομητεία Ταφτ και κομητεία Γιαζντ. Σύμφωνα με την απογραφή του 1996, η επαρχία Γιαζντ είχε πληθυσμό περίπου 750.769, εκ των οποίων το 75.1% ήταν κάτοικοι αστικών περιοχών, ενώ το 24.9% κατοικούσε σε αγροτικές περιοχές. Κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της (συμπεριλαμβανομένης της κομητείας Ταμπάς, η οποία μεταφέρθηκε στην επαρχία Νότιου Χορασάν) ήταν 1.074.428 κάτοικοι, σε 258.691 οικογένειες. Εκτός της Κομητείας Ταμπάς, ο πληθυσμός της (το 2006) ήταν 895.276 κάτοικοι, σε 241.846 οικογένειες.

Η πόλη του Γιαζντ είναι η οικονομική και διοικητική πρωτεύουσα της επαρχίας και ως εκ τούτου η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της επαρχίας.

Γεωγραφία
Η επαρχία Γιαζντ με έκταση 129.285 τετραγωνικά χιλιόμετρα βρίσκεται σε μια όαση όπου συναντάται η ερήμου Νταστ-ε-Καβίρ και η έρημος Νταστ-ε Λουτ. Η ίδια η πόλη ονομάζεται μερικές φορές ως «η νύφη του Καβίρ» λόγω της θέσης της, σε μια κοιλάδα μεταξύ του Σιρ Κουχ, του υψηλότερου βουνού στην περιοχή με υψόμετρο 4.075 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και το Χαρανέκ. Η πρωτεύουσα βρίσκεται σε απόσταση 1.203 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και καλύπτει έκταση 16.000 τ.χλμ.

Σύμφωνα με τους κανόνες διοικητικής διαίρεσης, η επαρχία Γιαζντ χωρίζεται σε 10 κομητείες, καθεμία από τις οποίες περιλαμβάνει τουλάχιστον μια πόλη και μια σειρά συνοικιών, αγροτικές περιοχές (ντεχεστάν) και χωριά.

Βουνά του Γιαζντ
Νότια και Νοτιοδυτικά βουνά
Αυτή η ομάδα είναι ευρύτερη από τις άλλες κορυφογραμμές και περιλαμβάνει το Σιρ Κουχ. 
Ανατολικά βουνά
Βρίσκονται στην ανατολική επαρχία Γιαζντ και η υψηλότερη κορυφή είναι το Μπον Λοχτ (με υψόμετρο 3.002 μέτρων).

Παραπομπές

Γιαζντ
Τζόρτζε Ενέσκου

Ο Τζόρτζε Ενέσκου (ρουμανικά: George Enescu, προφορά:  ˈd͡ʒe̯ord͡ʒe eˈnesku], 19 Αυγούστου 1881 - 4 Μαΐου 1955), γνωστός στη Γαλλία και ως Ζορζ Ενεσκό (Georges Enesco), ήταν Ρουμάνος συνθέτης, βιολονίστας, πιανίστας, μαέστρος και καθηγητής. Θεωρείται, από πολλούς, ως ο σπουδαιότερος Ρουμάνος μουσικός όλων των εποχών. Κατά τη διάρκεια του βίου του έγραψε ορχηστρική μουσική, μουσική δωματίου, μουσική για πιάνο, τραγούδια, καθώς και μία όπερα, την Œdipe.

Ο Ενέσκου, γεννήθηκε στο Λιβάνι, της περιφέρειας Μποτοσάνι, το οποίο αργότερα, μετονομάστηκε προς τιμήν του Τζόρτζε Ενέσκου. Από νεαρή ακόμα ηλικία ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές, ενώ θεωρούταν "παιδί-θαύμα". Ο Πάου Καζάλζ, ανέφερε χαρακτηριστικά ότι ο Ενέσκου, ήταν το "σπουδαιότερα μουσικό φαινόμενο" μετά τον Μότσαρτ, καθώς και μία από τις "μεγαλύτερες ιδιοφυΐες της μοντέρνας μουσικής". Σε ηλικία 10 ετών έπαιξε μπροστά στον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ. Τον Φεβρουάριο του 1895, ο Ενέσκου, παρουσίασε την πρώτη του ώριμη δουλειά, σε ηλικία 16 ετών, στο Παρίσι, το Poema Română. 

Μερικές από τις συνθέσεις του επηρεάστηκαν από την ρουμανική παραδοσιακή μουσική, όπως το Romanian Rhapsodies, το οποίο είναι και μία από τις διασημότερες συνθέσεις του. Στις 8 Ιανουαρίου του 1923, έπαιξε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Carnegie Hall. Το 1932, έγινε επίτιμος καθηγητής της Ρουμανικής Ακαδημίας. Ο Ενέσκου, έζησε τόσο στη Ρουμανία όσο και στη Γαλλία, στην οποία παρέμεινε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πέθανε, το 1955, στο Παρίσι, και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ. Το ρουμανικό χαρτονόμισμα των 5 Λέι τον απεικονίζει.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
  Legendary Violinists
 International Enescu Society
 Georges Enesco's Profile at The Remington Site: his Continental Bach Recordings and Remington Recordings plus a survey of Sonatas & Partitas in the 1950s
 International Festival and Competition "George Enescu"
 
 A page on the closely linked lives of Enescu and Chailley
 Another site, with a helpful timeline
 Pascal Bentoiu: George Enescu, the composer
 Reissue of the complete Bach clavier concertos conducted by Enesco on 4 CDs 
 Review on Musicweb-International by Evan Dickerson of available recordings featuring Enescu's compositions (updated May 2005)
 Review on Musicweb-International by Evan Dickerson of Enescu's recordings as a performer (violinist, conductor & pianist)(updated July 2005)
 Romanian Rhapsody No.1
 Georges Enescu Octet in C, Op.7 sound-bites and short bio

Ρουμάνοι συνθέτες
Συνθέτες όπερας
Ρουμάνοι πιανίστες
Βιολιστές
Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Γούντι Χάρελσον

Ο Γούντι Χάρελσον (Woody Harrelson, 23 Ιουλίου 1961) είναι Αμερικανός ηθοποιός.

Έχει παίξει στην ταινία Υπόθεση Λάρι Φλιντ και έλαβε υποψηφιότητα για το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και στην ταινία The Messenger και προτάθηκε για το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. To 2007 συμμετείχε στο Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους και κέρδισε το Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών μαζί με όλο το καστ.

Στη συνέχεια, έπαιξε στη σειρά ταινίων Hunger Games στον ρόλο του Χέιμιτς Άμπερναθι. Το 2017 έπαιξε στην ταινία Οι Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι και προτάθηκε για Όσκαρ, BAFTA και Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών Β' Ανδρικού Ρόλου.

Στην τηλεόραση, έπαιξε στην κωμική σειρά Cheers και κέρδισε το βραβείο Emmy Β' Ανδρικού Ρόλου. To 2014 έπαιξε στη σειρά True Detective και προτάθηκε για Emmy και Χρυσή Σφαίρα.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Παραπομπές

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Χέρμαν Νόιμπαχερ

Ο Χέρμαν Νόιμπαχερ (γερμ. Hermann Neubacher, 1893 - 1960) ήταν Αυστριακός ναζιστής πολιτικός.

Στις 16 Οκτωβρίου 1942 ο Νόιμπάχερ ονομάστηκε Ειδικός Πληρεξούσιος του Ράιχ για τα οικονομικά και νομισματικά ζητήματα στην Ελλάδα.

Ήταν πρώην δήμαρχος της Βιέννης και μέλος της «παλιάς φρουράς» των Αυστριακών Ναζί. Επίσης, ήταν ένας εκ των υποστηρικτών της προσάρτησης της Αυστρίας στο Γερμανικό Ράιχ (Anschluss).

Παραπομπές

Αυστριακοί Ναζιστές πολιτικοί
Γερμανική κατοχή της Ελλάδας
Ντέντι Α΄ του Σαξονικού Όστμαρκ

Ο Ντέντι Α΄, γερμ. Dedo I (1004 - Οκτώβριος 1075) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ (=Κάτω Λουσατίας) από το 1046 και διεκδικητής του τίτλου του μαργράβου του Μάισσεν από το 1069.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θεοδωρίχου Β΄ μαργράβου της Κάτω Λουσατίας και της Ματίλντας των Εκεχαρτιδών, κόρης του Έκαρτ Α΄ μαργράβου του Μάισσεν.

Ο Ντέντι Α΄ κληρονόμησε το Σαξονικό Όστμαρκ από τον Όδωνα Β΄ μάργραβο του Σαξονικού Όστμαρκ, διότι είχε πρώτα νυμφευτεί την αδελφή αυτού, την Όντα. Αυτή ήταν χήρα του Γουλιέλμου Γ΄ των Βάιμαρ κόμη της Βαϊμάρης και είχε ήδη δύο τέκνα, τον Γουλιέλμο και τον Όθωνα Α΄ μαργράβους του Μάισσεν. 

Το 1067 απεβίωσε και ο Όθων Α΄ και τον διαδέχθηκε ο Έγκμπερτ Α΄ των Μπρουνονιδών ως μάργραβος του Μάισσεν, όμως ο Ντέντι Α΄ νυμφεύτηκε το 1069 για 2η φορά τη χήρα τού (προγονού του) Όθωνα Α΄, την Αδέλα της Βραβάντης και διεκδίκησε το Μάισσεν συζυγικώ δικαιώματι (jure auxoris). Αυτό ήταν πρόκληση για τον βασιλιά της Γερμανίας, που είχε το προνόμιο να απονέμει τα φέουδα. Στην εξέγερση του Νέντι Α΄ συμμετείχε ο Αδαλβέρτος Β΄ των Ασκάνια κόμης του Μπάλενστετ. Η Αδέλα υποστήριξε τον Ντέντι Α΄ τόσο επιθετικά, που ο Λάμμπερτ τού Χέρσφελτ την ονομάζει "μαινόμενη" στο χρονικό του. Ωστόσο οι εξεγερθέντες αυτοί της Θουριγγίας καταβλήθηκαν από τον Αδαλβέρτο επίσκοπο της Βρέμης, έναν από τους επιτρόπους τού νεαρού Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων της Γερμανίας. Έτσι επήλθε ειρήνη στη Θουριγγία και στο Μάισσεν· ο Ντέντι Α΄ περιορίστηκε στη Λουσατία και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκος Β΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Όντα, κόρη του Τήτμαρ μαργράβου της Σαξονικής Όστμαρκ και είχε τέκνο:
 Ντέντι Β΄ απεβ. 1069, μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ (i.e. Κάτω Λουσατίας).
 Αδελαΐδα π. 1030-1071, παντρεύτηκε τον Ερνέστο των Μπάμπενμπερκ μάργραβο της Αυστρίας.

Το 1071 απεβίωσε η Όντα και ο Ντέντι Α΄ έκανε το 1069 δεύτερο γάμο με την Αδέλα των Ρεγκιναριδών, κόρη του Λάμπερτ Β΄ κόμη του Λουβαίν και είχε τέκνα:
 Ερρίκος A΄ π. 1070-1103, μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ.
 Κόνρατ, απεβίωσε σε μάχη με τους Βένδους (Σλαύους του Έλβα).

Αναφορές

Οίκος των Βέττιν
Εκκλησίας Αγίας Ειρήνης (Ίος)

H Εκκλησία Αγίας Ειρήνης είναι ορθόδοξη εκκλησία στην Ίο. Βρίσκεται στοn Γιαλό, στην βόρεια πλευρά του λιμανιού της Ίου και χτίστηκε τον 17ο αιώνα.

Η εκκλησία είχε δύο καμπαναριά. Ένα πάνω από την είσοδο στην εκκλησία και άλλο ένα πάνω στην πύλη με επτά και τρεις καμπάνες αντίστοιχα.

Παραπομπές

Ίος
Χριστιανικοί ναοί στις Κυκλάδες
Τίμο του Βέττιν

Ο Τίμο ο γενναίος (γερμ.: Thimo von Wettin, 1015 - 9 Μαρτίου 1091) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόμης του Βέττιν και της Μπρένα.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Θεοδώριχου Β΄ μαργράβου της Κάτω Λουσατίας, κόμη του Βέττιν και της Μπρένα και της Ματίλντας των Εκεχαρτιδών, κόρης του Έκαρτ Α΄ μαργράβου του Μάισσεν.

Το 1034 σκοτώθηκε ο πατέρας του και ο πρωτότοκος Ντέντι Α΄ έγινε μάργραβος της Κάτω Λουσατίας, ενώ ο Τίμο κόμης του Βέττιν και της Μπρένα. Έινε επίτροπος (vogt) της επισκοπής του Νάουμπουρκ και της μονής του Οίκου των Βέττιν στο Γκέρμπστετ.

Στη Σαξονική εξέγερση των ετών 1073-75 πολέμησε εναντίον του Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων της Γερμανίας. Διαφώνισε με τον αδελφό του Φρειδερίκο επίσκοπο του Μύνστερ. Αργότερα προσέγγισε τον βασιλιά και το 1088 παρακολούθησε τη Συνέλευση (Ηoftag) στο Κέντλινμπουρκ, όπου αποφασίστηκε η εκτόπιση του Έγκμπερτ Β΄ των Μπρουνονιδών από το μαργραβάτο του Μάισσεν.

Δεν ξέρουμε πότε απεβίωσε· πάντως ο νεότερος γιος του Κορράδος γεννήθηκε π. το 1098 και πιστεύουμε ότι δεν έζησε πολύ μετά. Ωστόσο ένα χρονικό αναφέρει ότι απεβίωσε το 1090/91, έτσι κατά μία άλλη άποψη ο Κορράδος είναι εγγονός του, γιος ενός ομώνυμου γιου του Τίμο· όμως αυτό δεν επιβεβαιώνεται από άλλη πηγή και θεωρείται απίθανο.

Τάφηκε στη μονή του Νήμεκ, την οποία είχε ιδρύσει.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ίντα, κόρη του Όθωνα των Νόρτχαϊμ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
 Ντέντι Δ΄ απεβ. 1124, κόμης του Βέττιν. Νυμφεύτηκε τη Μπέρτα, κόρη του Βίπρεχτ μαργράβου του Μάισσεν και του Σαξονικού Όστμαρκ.
 Κορράδος π. 1097-1157, μάργραβος του Μάισσεν.
 Ματίλντε, παντρεύτηκε πρώτα τον Γκέρο Α΄ κόμη του Ζέεμπουρκ και μετά τον Λουδοβίκο κόμη της Βίπρα.

Παραπομπές

Πηγές
 Hermann Grote "Stammtafeln Europäische Herrscher- und Fürstanhäuser" Leipzig 1877, reprint Verlag-Leipzig, ISBN 3-8262-0710-6.

Οίκος των Βέττιν