joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κορμοράνος

Ο Κορμοράνος είναι ένα γαύρικο θαλασσοπούλι, που απαντάται και στον ελλαδικό χώρο. Συναντάται στον Ελαιώνα, η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Phalacrocorax carbo και περιλαμβάνει 6 υποείδη.

Είναι μεγάλο μαύρο πουλί, που το μήκος του κυμαίνεται στα 77-94 εκατοστά και με άνοιγμα φτερών που μπορεί να φτάσει τα 121-149 εκατοστά. Έχει μακριά ουρά και λευκό πηγούνι, ενώ τα ενήλικα άτομα την περίοδο της αναπαραγωγής αποκτούν λευκές κηλίδες στους μηρούς και λευκό φτέρωμα στο κεφάλι. Χαρακτηριστικό του κορμοράνου είναι ο κίτρινος λαιμός του που διακρίνεται εύκολα. Τα νεαρά άτομα είναι γενικότερα πιο ανοιχτόχρωμα.

Ζει συνήθως κοντά στη θάλασσα, σε λιμνοθάλασσες, λίμνες και ποτάμια. Το χειμώνα αποδημεί προς το Νότο κατά μήκος των ακτών.

Στην Ελλάδα μπορούμε να τον συναντήσουμε το Χειμώνα καθώς έρχεται από την Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη στην Ελλάδα, κυρίως στο Θερμαϊκό και Σαρωνικό κόλπο αλλά και σε ορισμένες λίμνες, όπως τη Μικρή Πρέσπα, την Κερκίνη και την Ορεστιάδα. Συναντάται επίσης και στο Δέλτα του Αξιού. Συχνά τον βλέπουμε να κάθεται σε στύλους και βράχια κοντά στη θάλασσα ή σε λίμνες και ποτάμια με ανοιχτές τις φτερούγες για να τις στεγνώσει. Άριστος κολυμβητής και καλός ψαράς.

Φωλιάζει σε δέντρα και βράχια κοντά σε υγρότοπους, φτιάχνοντας τη φωλιά του από φύκια, αλλά μερικές φορές και στην ενδοχώρα. Γεννάει την άνοιξη 3-4 αβγά τα οποία κλωσσάνε και οι δύο γονείς επί 28 -31 μέρες. Σε μερικές χώρες οι κορμοράνοι χρησιμοποιούνται από τους ψαράδες ως βοηθοί στο ψάρεμα.

Πηγή 
 Όλα τα πουλιά της Ελλάδας, έκδοση της ΕΟΕ σε συνεργασία με τον Ελεύθερο Τύπο
 Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλικής Βικιπαίδεια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Great Cormoran videos on the Internet Bird Collection

Φαλακροκορακίδες
Πτηνά της Ευρώπης
Πτηνά της Ελλάδας
Πτηνά της Ασίας
Πτηνά της Αφρικής
Πτηνά της Αμερικής
Πτηνά της Ωκεανίας
Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις

Η Ένωσις Κέντρου – Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ. – Ν.Δ.), υπήρξε πολιτικό κόμμα, η ιστορική συνέχεια της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου κατά την μεταπολίτευση. Μετονομάστηκε σε Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ) το 1976.

Μέσα στο ιδιαίτερο κλίμα που επικρατούσε κατά την μεταπολίτευση, η Ένωσις Κέντρου υπό την αρχηγία του Γεωργίου Μαύρου συνεργάζεται με τις Νέες Πολιτικές Δυνάμεις (Ν.Π.Δ.) και σχηματίζουν τον συνδυασμό Ένωσις Κέντρου – Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ. – Ν.Δ.) στις 7 Οκτωβρίου 1974.

Στις εκλογές του 1974 η Ε.Κ. – Ν.Δ. αναδεικνύεται αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό 20,42% και 60 έδρες. Έπεται της Νέας Δημοκρατίας (54,37% και 220 έδρες) και προηγείται του ΠΑΣΟΚ (13,58% και 12 έδρες). 

Η εκλογική αποτυχία κατά μερικούς οφείλεται αφενός στη συνεργασία της Ένωσης Κέντρου με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στη σύμπτυξη κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητος» που προηγήθηκε των εκλογών, όπου ο Γ. Μαύρος είχε πάρει μέρος ως Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών, και αφετέρου στην αδυναμία αντιμετώπισης της ανόδου του νεοϊδρυθέντος από τον Ανδρέα Παπανδρέου ΠΑΣΟΚ.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης μετά την ανασυγκρότηση της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (E.ΔΗ.Ν.), της οποίας αναλαμβάνει επικεφαλής και ταυτόχρονα γραμματέας της Νεολαίας της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (ΙUSY – International Union of Socialist Youth), μετέχει και στα ψηφοδέλτια της Ένωσης Κέντρου–Νέων Δυνάμεων για τις πρώτες Εκλογές της Μεταπολίτευσης, στις 17 Νοεμβρίου 1974.

Σφόδρα αντίθετος με την συνεργασία της Ένωσης Κέντρου με το Κίνημα των Νέων Πολιτικών Δυνάμεων, αποφασίζει να κάνει προεκλογικό αγώνα ως υποψήφιος Βουλευτής της Ένωσης Κέντρου και όχι ως Ε.Κ.-Ν.Δ.

Καταφέρνει να εκλεγεί, παρά τους αποδεδειγμένους αγώνες του, μόλις τελευταίος στη λίστα της λαϊκής περιφέρειας της Β' Αθηνών, από την δεύτερη κατανομή των ψήφων.

Η Ένωσις Κέντρου – Νέες Δυνάμεις υπό την αρχηγία του Γεωργίου Μαύρου μετονομάστηκε σε Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ) στις 5 Φεβρουαρίου του 1976.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Ελλήνων

Πηγές
 Δημήτρης Ξυριτάκης, Το ναυάγιο του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού στην Ελλάδα (η ΕΔΗΚ και η ΕΣΔΗΝ)

Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις
1974
Καρλ φον Ντράις

Ο Καρλ φον Ντράις (Karl Friedrich Christian Ludwig Freiherr Drais von Sauerbronn, 29 Απριλίου 1785 - 10 Δεκεμβρίου 1851) ήταν Γερμανός βαρώνος εφευρέτης. Αποτελεί κεντρική φυσιογνωμία στην ιστορία του ποδηλάτου, καθώς σχεδίασε και κατασκεύασε την draisienne, μια πρώιμη μορφή ποδηλάτου. Από αρκετούς θεωρείται ως «ο πατέρας του ποδηλάτου».

Βιογραφία 
Ο Καρλ Ντράις γεννήθηκε στις 29 Απριλίου του 1785 στην Καρλσρούη και πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου του 1851 στην ίδια πόλη. Από το 1803 μέχρι το 1805, ο Ντράις σπούδασε αρχιτεκτονική, γεωπονία και φυσική στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Αρχικά διορίστηκε ως δασικός υπάλληλος, στη συνέχεια όμως αφοσιώθηκε στη δημιουργία μίας σειράς εφευρέσεων.
 
Η σημαντικότερη εφεύρεση του Ντράις ήταν η «ντραιζίνα», μία πρώιμη μορφή ποδηλάτου χωρίς πετάλια. Η ντραιζίνα ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου κατασκευασμένη από ξύλο. Μη διαθέτοντας πετάλια, ο αναβάτης την έθετε σε κίνηση σπρώχνοντας με τα πόδια του προς τα πίσω. Η κατασκευή του Ντράις έγινε γνωστή και ως «hobby-horse», αντανακλώντας την πεποίθηση των οπαδών της ότι θα αντικαθιστούσε το βασικό μεταφορικό μέσο του 19ου αιώνα, το άλογο. 

Η αποδοχή της draisienne από το κοινό ήταν μεγάλη. Το 1819, τα «hobbyhorses» εμφανίστηκαν στους δρόμους της Βοστόνης και της Νέας Υόρκης, ενώ σύντομα προωθήθηκαν νόμοι που απαγόρευαν τη χρήση τους σε πεζοδρόμια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 karl-drais.de ADFC Mannheim, με μια περιληπτική βιογραφία σε περισσότερες από 15 γλώσσες
 www.karldrais.de von S. Fink und H. E. Lessing
 Karl Friedrich Drais von Sauerbronn: Erfinder des Zweirades, Stadt Karlsruhe
 Karl Drais in Baden-Baden von Hans-Erhard Lessing

Γερμανοί εφευρέτες
Νόμος

Νόμοι κατά την έννοια του δικαίου, καλούνται οι θεσμοθετημένοι γραπτοί κανόνες δικαίου που στηρίζονται στο Σύνταγμα μιας χώρας, και ρυθμίζουν υποχρεωτικά τις σχέσεις μεταξύ των πολιτών, καθώς και των πολιτών με το κράτος, και ορίζουν διάφορες ρυθμίσεις για την ομαλή λειτουργία του κράτους. Το σύνολο των Νόμων, αλλά και η παραγωγή αυτών, ονομάζεται νομοθεσία.

Οι νόμοι ψηφίζονται και παράγονται από ένα νομοθετικό σώμα (π.χ. Βουλή των Ελλήνων, Κογκρέσο των ΗΠΑ κ.α.) και η τήρηση, καθώς και εφαρμογή τους, είναι υποχρεωτική από κάθε πολίτη και Φορέα ενός κράτους.

Οι νόμοι διακρίνονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: ουσιαστικοί, τυπικοί αναγκαστικοί.
Ουσιαστικοί: είναι κάθε πράξη της Πολιτείας που θεσπίζει κανόνα δικαίου, ανεξάρτητα από το όργανο που την θεσπίζει (Νομοθετική Εξουσία - Βουλή ή Εκτελεστική Εξουσία - Κυβέρνηση). 
Τυπικοί:  είναι κάθε πράξη της Πολιτείας που θεσπίζεται από τη Βουλή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (δηλαδή από τα όργανα στα οποία έχει ανατεθεί η Νομοθετική Εξουσία), σύμφωνα με τη συνταγματικά προβλεπόμενη διαδικασία.
Αναγκαστικοί ή Προσωρινοί: Είναι εκείνοι που εκδίδονται σε περίπτωση έκτακτης εθνικής ανάγκης από τον αρχηγό της εκτελεστικής εξουσίας.

Επιπροσθέτως, οι νόμοι διακρίνονται σε άλλες επιμέρους κατηγορίες:
Ατομικοί νόμοι: Νόμοι στο πεδίο εφαρμογής των οποίων εμπίπτει ένα ή περισσότερα αλλά πάντως συγκεκριμένα πρόσωπα και, άρα, η ρύθμιση δε διαθέτει γενικό χαρακτήρα.

Νόμοι-μέτρα: Νόμοι στο πεδίο εφαρμογής των οποίων εμπίπτει μία συγκεκριμένη, ως προς τα χαρακτηριστικά που συγκεντρώνει, κατάσταση (με κριτήριο π.χ. τη χρονική στιγμή ή την περιοχή) και, άρα, η ρύθμιση δεν διαθέτει αφηρημένο χαρακτήρα.

Νόμοι-πλαίσιο: Νόμοι οι οποίοι εκδίδονται σύμφωνα με το άρθρο 43 §4 Σ, αφού ψηφιστούν από την Ολομέλεια της Βουλής και χαράσσουν τις γενικές κατευθύνσεις και ρυθμίσεις. Επίσης, παρέχουν τις απαραίτητες νομοθετικές εξουσιοδοτήσεις για την έκδοση κανονιστικών προεδρικών διαταγμάτων γενικής εξουσιοδότησης για την ρύθμιση των επιμέρους θεμάτων.

Εφάπαξ νόμοι: τυπικοί νόμοι που εκδίδονται μόνο μια φορά μέσα σε τακτή προθεσμία από τη θέση σε ισχύ του Σ. (βλέπε άρθρο 107§2 Σ.)

Νόμοι αυξημένης τυπικής ισχύος (ή νομοθεσία με αυξημένη τυπική ισχύ): Νόμοι ως αντικείμενο την προστασία των κεφαλαίων που εισάγονται από το εξωτερικό για επένδυση στην Ελλάδα (άρθρο 107§1 Σ.). Αυτοί και οι εφάπαξ νόμοι δεν τροποποιούνται με μεταγενέστερο τυπικό νόμο, έχουν τυπική ισχύ ίση με την ισχύ του τυπικού Σ.

Εκτελεστικοί νόμοι: Νόμοι η έκδοση των οποίων προβλέπεται από τις συνταγματικές διατάξεις για την εξειδίκευση, τη συμπλήρωση ή την εφαρμογή του κανονιστικού τους περιεχομένου. Οι εκτελεστικοί νόμοι μπορούν να μην εκδοθούν ή ακόμη και να καταργηθούν χωρίς να αντικατασταθούν.

Οργανωτικοί ή οργανικοί νόμοι: Ιδιαίτερη κατηγορία εκτελεστικών νόμων. Η έκδοσή τους προβλέπεται από συνταγματικές διατάξεις για τη ρύθμιση του τρόπου συγκρότησης και λειτουργίας των άμεσων οργάνων του κράτους. Συνεπώς, ένας οργανικός νόμος δεν μπορεί να καταργηθεί αν δεν αντικατασταθεί από νέο νόμο, διότι τότε το εν λόγω όργανο του κράτους δεν μπορεί να συγκροτηθεί και να λειτουργήσει.

Παραπομπές
Κορώνα ή γράμματα

Κορώνα ή γράμματα είναι μια έκφραση που αφορά τις δυο πλευρές ενός νομίσματος και χρησιμοποιείται στις εξής περιπτώσεις:

Τυχαία επιλογή με πιθανότητα 50%. Οι δύο πλευρές διαλέγουν μια πλευρά του νομίσματος, η οποία ρίχνεται στον αέρα και όταν πέσει γίνεται εμφανές πια πλευρά είναι από επάνω. Μερικές φορές αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται για την επίλυση διαφωνιών. Είναι μέθοδος κλήρωσης με δύο πιθανά αποτελέσματα. Αν εμφανιστεί η επιλεγμένη κατά το κάθε μέρος πλευρά του νομίσματος τότε η επιλογή θεωρείται σωστή. Εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί ότι στην πράξη το κέρμα δεν είναι και τόσο "καθαρό", δηλαδή η επιλογή της πλευράς δεν έχουν ίσες πιθανότητες επιτυχίας (50%-50%) αλλά διαφορετικές, της τάξης του (48%-52%). 
Στην καθομιλουμένη ο όρος αναφέρεται σε απόφαση υψηλού ρίσκου.

Ιστορία 

Η ιστορική προέλευση του κορώνα ή γράμματα είναι η διερμηνεία του αποτελέσματος μιας ευκαιρίας ως η έκφραση της θεϊκής θέλησης. 

Το κορώνα ή γράμματα ήταν γνωστό στους Ρωμαίους ως πλοίο ή κεφάλι (navia aut caput), καθώς μερικά κέρματα εμφάνιζαν ένα πλοίο στην μία πλευρά και το κεφάλι του αυτοκράτορα.

Παραπομπές 

Εκφράσεις
Τυχερά παιχνίδια
Κέρματα
Πολλά Νερά Ημαθίας

Τα Πολλά Νερά είναι ένα χωριό, οικισμός τoυ Δήμου Ηρωικής Πόλης Νάουσας της Ημαθίας στην Μακεδονία. Κατά την απογραφή του 2011 τα Πολλά Νερά είχαν 139 κατοίκους.

Ονομασία 
Στις 15 Νοεμβρίου 1926 έγινε η επίσημη μετονομασία του χωριού, από Φέτιτσα σε Πολλά Νερά.

Γεωγραφία 
Τα Πολλά Νερά βρίσκονται στο βόρειο άκρο του νομού Ημαθίας, κοντά στα όρια με τον Νομό Πέλλας και σε απόσταση 2 χλμ. από το Λουτροχώρι, 26 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης της Βέροιας και σε υψόμετρο περίπου 150 μέτρα. 

Ανήκει στην Κοινότητα Μαρίνας η οποία μέχρι το 1997 ήταν αυτόνομη οπότε και συνενώθηκε στον Δήμο Ανθεμίων.

Πληθυσμός 
Ο πληθυσμός του οικισμού αποτελείται από Πόντιους πρόσφυγες προερχομένους από την περιοχή της Σεβάστειας του Πόντου.

Οικονομία 
Κύρια πηγή εισοδήματος είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Κύριες καλλιέργειες είναι τα ροδάκινα, κεράσια, σιτηρά, αμπέλια, δαμάσκηνα, ακτινίδια και τα τελευταία χρόνια και ελιές. Το ζωικό κεφάλαιο αποτελείται από αίγοπρόβατα και βοοειδή.

Σημειώσεις 

Χωριά του νομού Ημαθίας
Δήμος Νάουσας
Πελαγόνες

Οι Πελαγόνες ήταν αρχαίος λαός της Μακεδονίας, ο οποιος είχε Ηπειρώτικη καταγωγή. Η χώρα τους, που ονομαζόταν Πελαγονία, βρισκόταν στο πιο ψηλό τμήμα του Αξιού. Ο Όμηρος αναφέρει πως το όνομά της οφείλεται στον γιο του Αξιού Πελαγόνα. Μεταγενέστερα μετακινήθηκαν δυτικότερα προς τον  Εριγώνα ποταμόν (σημερινός Δραγόρας που διασχίζει τη σημερινή πόλη Μοναστήρι) και έκτοτε η περιοχή αυτή ονομάστηκε Πελαγονία. Την μνημονεύει και ο Τίτος Λίβιος.

Μετεγενέστερα, το 359 π.Χ. στους χρόνους του Φίλιππα Β΄ προσαρτήθηκε στο Μακεδονικό βασίλειο, όπου και έμεινε μέχρι την ρωμαϊκή κατάκτηση.

Παραπομπές

Αρχαίοι λαοί της Μακεδονίας
Εξαφανισθέντες λαοί
Κούλουμα

Ο Εορτασμός της Καθαράς Δευτέρας στην ύπαιθρο είναι γνωστός και ως “Κούλουμα”. Πολλοί Δήμοι μάλιστα διοργανώνουν εκδηλώσεις με συναυλίες ή άλλα δρώμενα και προσφέρουν δωρεάν διάφορα σαρακοστιανά. Ωστόσο, αν και η λέξη Κούλουμα χρησιμοποιείται σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, η προέλευση της δεν είναι ξεκάθαρη. Αποτελεί θρησκευτική εορτή, κατά την οποία εορτάζεται οικογενειακά κυρίως με μουσική  αμέσως μετά την Αποκριά, έναρξη της μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Τα Κούλουμα γίνονται οικογενειακά και περιλαμβάνουν:

(Σαρακοστιανό τραπέζι)

 Λαγάνα
 Ταραμοσαλάτα
 Χαλβάς
 Ελιές 
 τουρσί
 Θαλασσινά (Καλαμαράκια, σουπιές, Χταπόδι, Γαρίδες, καραβίδες, Μύδια.)
 Ντολμαδάκια γιαλαντζί
 Φασολάδα χωρίς λάδι.

Η γιορτή αυτή είναι πανελλήνια και κατ' άλλους έχει αθηναϊκή καταγωγή, ενώ κατ' άλλους βυζαντινή. Στην Κωνσταντινούπολη εορταζόταν έντονα από πλήθος κόσμου που συνέρρεε σε έναν από τους επτά λόφους της πόλης και συγκεκριμένα σ' εκείνον του ελληνικότατου οικισμού των «Ταταούλων».

Στην Αθήνα, από πολλές δεκαετίες προ του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα Κούλουμα εορτάζονταν στις πλαγιές του λόφου του Φιλοπάππου, όπου οι Αθηναίοι τρωγόπιναν καθισμένοι στους βράχους από το μεσημέρι  μέχρι τη δύση του ήλιου. Οι περισσότεροι χόρευαν υπό τους ήχους πλανόδιων μουσικών, κατά παρέες, είτε δημοτικούς είτε λαϊκούς χορούς υπό τους ήχους λατέρνας.

Το σούρουπο όλοι οι Ρουμελιώτες γαλατάδες της Αθήνας έστηναν λαμπρό χορό - κυρίως τσάμικο - γύρω από τους στύλους του Ολυμπίου Διός παρουσία των Βασιλέων και πλήθους κόσμου.

Τα Κούλουμα εορτάζονται σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, μαζί με το κύριο της ημέρας έθιμο του πετάγματος του χαρταετού. Ειδικότερα στην Αθήνα, με την ιστορική συνέχεια της παρουσίας του ανώτατου άρχοντα, τονίζεται ιδιαίτερα η λαογραφική αξία του εθίμου αυτού στο Λόφο του Φιλοπάππου.

Ετυμολογία 
Για την ετυμολογία του ονόματος που παραμένει άγνωστη, όπως και η αρχή του εορτασμού, υπάρχουν πολλές απόψεις. Κατά μερικούς προήλθε από τον αναγραμματισμό της λατινικής λέξης cumulus που σημαίνει σωρός, αφθονία ή επίλογος, υποδηλώνοντας έτσι το πολύ φαγοπότι με πολύ χορό, ή το τέλος της εορταστικής περιόδου της αποκριάς. Ειδικότερα όμως ο Α. Καμπούρογλου σημειώνει ότι ο όρος είναι καθαρά αθηναϊκός και προέρχεται από τις κολώνες του ναού του Ολυμπίου Διός που τις αποκαλούσαν στη νεότερη ιστορία οι Αθηναίοι columna, κόλουμνα, κούλoυμνα, κούλουμα, χωρίς όμως αυτό και να προσδιορίζει την αρχή της εορτής που πιθανολογείται κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Ο ίδιος όμως προσθέτει στις σημειώσεις του ότι ο λόφος επί του οποίου βρίσκεται το Θησείο ονομαζόταν, στην αρχή της εποχής του Όθωνα, «τριάντα δυο κολώνες».

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τόμ. ΙΕ΄, σελ.46.

Κουλουμα
Δυναμική ενέργεια

Ως δυναμική ενέργεια ορίζεται η ενέργεια που κατέχει ένα σώμα, ή σύστημα, λόγω της θέσεως (σε σχέση με κάποια άλλη), ή της κατάστασής του. Μονάδα μέτρησης της δυναμικής ενέργειας είναι το Τζάουλ.

Παραγωγή έργου 
Είναι δηλαδή η δυνατότητα ενός σώματος, ή συστήματος να παράγει έργο επειδή βρίσκεται μέσα σε κάποιο πεδίο δυνάμεων. Συγκεκριμένα, η δυναμική ενέργεια διακρίνεται σε "ενέργεια θέσεως" (π.χ. ένα σώμα σε πεδίο βαρύτητας που έχει τη δυνατότητα να κινηθεί σε χαμηλότερη θέση παράγοντας έργο) π.χ. ποταμός, και "ενέργεια μορφής", που εμφανίζεται όταν συστρέφουμε, συμπιέζουμε, τεντώνουμε ή λυγίζουμε ένα υλικό αλλάζοντας τη φυσική του μορφή (π.χ. το συσπειρωμένο ελατήριο ή τεντωμένο λάστιχο). Στη δεύτερη αυτή περίπτωση, το σώμα μπορεί να παράγει έργο επανερχόμενο στη "φυσική" του μορφή.

Ομογενές δυναμικό πεδίο 
Στην περίπτωση ενός ομογενούς δυναμικού πεδίου, δηλαδή ενός πεδίου όπου η ένταση είναι σταθερή σε όλη την έκτασή του, η δυναμική ενέργεια ενός σώματος ορίζεται ως το γινόμενο της δύναμης που ασκείται επάνω του επί την απόστασή του από το σημείο του πεδίου, όπου θεωρούμε συμβατικά ότι η δυναμική ενέργεια έχει μηδενική τιμή:

όπου F = δύναμη του πεδίου που ασκείται στο σώμα, h = απόσταση από το σημείο με μηδενική δυναμική ενέργεια. Εάν το πεδίο δεν είναι ομογενές, δηλαδή η δύναμη μεταβάλλεται κατά μέτρο και φορά από σημείο σε σημείο, ο παραπάνω ορισμός ισχύει μόνο τοπικά, δηλαδή μας δίνει τη μεταβολή της δυναμικής ενέργειας για μια απειροστή μετακίνηση μέσα στο πεδίο, κατά την οποία η δύναμη είναι περίπου σταθερή. Η συνολική μεταβολή της δυν. ενέργειας δίνεται από το άθροισμα τέτοιων απειροστών μετατοπίσεων (ολοκλήρωμα) μεταξύ δύο θέσεων (από τις οποίες η μία μπορεί να είναι το σημείο όπου ορίσαμε μηδενική τη δυναμική ενέργεια). Για να έχει νόημα η δυναμική ενέργεια, πρέπει ο παραπάνω υπολογισμός να μην εξαρτάται από τη διαδρομή που ακολουθήσαμε μεταξύ των δύο σημείων. Ένα δυναμικό πεδίο με την ιδιότητα αυτή ονομάζεται  συντηρητικό ή διατηρητικό.

Μετατροπή σε κινητική 
Η Κινητική και η Δυναμική ενέργεια θεωρούνται ως οι δύο μορφές της Μηχανικής ενέργειας. Κατά την κίνηση ενός σώματος ή φορτίου σε συντηρητικό πεδίο δυνάμεων, και εφόσον δεν υπάρχουν τριβές, η δυναμική ενέργεια μετατρέπεται σε κινητική ενέργεια και το αντίστροφο, το άθροισμά τους όμως είναι πάντα σταθερό και ίσο με τη μηχανική ενέργεια που αρχικά είχε το σώμα.

Έργο ονομάζουμε τη μετατροπή της ενέργειας από μια μορφή σε μια άλλη ή την μεταφορά ενέργειας από ένα σώμα σ'ένα άλλο.

Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Μορφές ενέργειας

fr:Énergie potentielle mécanique
lt:Gravitacinis potencialas
sr:Хемијска енергија
Γεώργιος Άβλιχος

Ο Γεώργιος Άβλιχος (2 Απριλίου 1842 - 1909) ήταν Έλληνας λόγιος, ποιητής, μουσικός και κυρίως ζωγράφος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τεργέστη στις 2 Απριλίου 1842. Μητέρα του ήταν η σλοβενικής καταγωγής Γελτρούδη Πρίμιτζ που περίπου το 1850 μετοίκησε στην Κεφαλονιά και το 1851 παντρεύτηκε τον Ληξουριώτη έμπορο Γεώργιο Θ. Άβλιχο (πατέρα του ποιητή Μικέλη Άβλιχου, 1844-1917), του οποίου ο εννιάχρονος Γεώργιος έλαβε το επώνυμο. 

Σπούδασε ζωγραφική σε σχολή ελευθέρων σπουδών στη Νάπολη της Ιταλίας, όπου ίσως να έλαβε και μαθήματα νομικών. Συνέχισε τις καλλιτεχνικές του σπουδές στη Γερμανία, για να επιστρέψει κατόπιν στην Κεφαλονιά όπου εργαζόταν ως βιβλιοθηκάριος παραδίδοντας ταυτόχρονα και μαθήματα ζωγραφικής. 

Ο Άβλιχος εκτός από ζωγράφος υπήρξε ποιητής και μουσικός. Έγραψε στη δημοτική γλώσσα ενώ το 1883 παρουσίασε στο κοινό το έμμετρο δράμα του Η καταστροφή των Ψαρών, το οποίο έκανε πρεμιέρα το ίδιο έτος στο Αργοστόλι. Επίσης ασχολήθηκε με τη μελοποίηση ποιημάτων. Τα τελευταία χρόνια του βίου του ήταν δύσκολα κυρίως λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε αλλά και της κλονισμένης υγείας του.

Έργο 
Στη ζωγραφική καταπιάστηκε κυρίως με τις προσωπογραφίες, την ηθογραφία και τη νεκρή φύση. Πίνακές του παρουσιάστηκαν στην έκθεση του Συλλόγου «Παρνασσός» το 1885 και στην Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση του Ζαππείου το 1888. Ο Άβλιχος κατατάσσεται στους εκπροσώπους της επτανησιακής σχολής του 19ου αιώνα. Στο έργο του κυριαρχεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που δίνει την αίσθηση της υπέρβασης της καθημερινότητας. Όσον αφορά τις προσωπογραφίες του, σε αυτές διακρίνονται η αρμονία των χρωμάτων όπως και ο ρεαλισμός στην απόδοση. Επίσης ο Άβλιχος ήταν ένας από τους λίγους Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα που απέφυγε τη χρήση της καφετιάς ασφάλτου των ακαδημαϊκών (την επονομαζόμενη και μπιτούμ) χρησιμοποιώντας αντί αυτού καθαρές και φωτεινές αποχρώσεις.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Εθνική Πινακοθήκη: Άβλιχος Γεώργιος
Το έργο "Ζάκυνθος" του ζωγράφου στην ιστοσελίδα της Δημοτικής Πινακοθήκης Λάρισας

Έλληνες ζωγράφοι
Νεοέλληνες ποιητές
Χαράλαμπος Παχής

Ο Χαράλαμπος  Παχής (1844 – 1891) ήταν Έλληνας ζωγράφος και ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της Επτανησιακής ζωγραφικής Σχολής.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Όταν ακόμα ήταν νέος, ένας εύπορος Άγγλος φιλότεχνος διέκρινε το ταλέντο του και του πρόσφερε υποτροφία για να σπουδάσει στην Ιταλία. Με αυτό τον τρόπο φοίτησε στη Νάπολι και στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά της Ρώμης το 1868-1869, με δασκάλους τον Ποντένι και τον Κονσόνι και αφού ταξίδεψε σε διάφορες περιοχές της Ευρώπης επέστρεψε στην Κέρκυρα το 1870. Αρχικά δίδαξε σε δημόσιο εκπαιδευτήριο της Κέρκυρας και έπειτα ίδρυσε ιδιόκτητη Καλλιτεχνική Σχολή, η οποία ανέδειξε μερικούς γνωστούς καλλιτέχνες όπως οι Τσιριγώτης, τον Γιαλλινάς και Σαμαρτζής. Απεβίωσε στην Κέρκυρα το 1891.

Όντας επηρεασμένος από τον ευρωπαϊκό φιλελληνισμό δημιούργησε έργα αναφερόμενα στην περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης αλλά και σε εθνικά γεγονότα των ετών που προηγήθηκαν ή την ακολούθησαν χρονικά ( «Ο χορός του Ζαλόγγου», «Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄», «Η δολοφονία του Καποδίστρια», κλπ ). Ασχολήθηκε επίσης με θέματα λαογραφικού και ηθογραφικού ενδιαφέροντος καθώς και με προσωπογραφίες, τοπία και  αγιογραφίες. Μεταξύ άλλων, ανέλαβε την αγιογράφηση της ορθόδοξης μητρόπολης του Δυρραχίου της Αλβανίας.

Τεχνοτροπία 
Μέσα από τα έργα του Παχή είναι φανερή η επίδραση της ιταλικής σχολής του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα την οποία συνδυάζει με τα στοιχεία της Επτανησιακής Σχολής.

Συμμετοχές & Διακρίσεις 
Ο Χαράλαμπος Παχής τιμήθηκε με δύο βραβεία του Ιονίου Κράτους, δύο βραβεία του Βατικανού και με το χρυσό βραβείο της πρώτης  έκθεσης στην Κρήτη το 1900. Ο πίνακάς του «Το Αρκάδι» παρουσιάστηκε στην Πανελλήνια Έκθεση του Ζαππείου το 1875 κερδίζοντας το "αργυρούν νομισματόσημον β΄τάξεως". Το 1878 συμμετείχε στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού με μια τοπιογραφία.

Έργα

Παραπομπές

Πηγές          
 Φώτου Γιοφύλλη: «Ιστορία της Νεοελληνικής Τέχνης», σ.σ. 212-213         
 Τώνη Σπητέρη: «3 αιώνες Ελληνικής Τέχνης», (Γ΄τόμος) σ. 224         
 Αντρέα Ιωάννου : « Η Ελληνική Ζωγραφική» σ. 180

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εθνική Πινακοθήκη: Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου - Ίδρυμα Ευριπίδη Κουτλίδη: Παχής Χαράλαμπος (1844 Κέρκυρα - 1891 Κέρκυρα)
 

Έλληνες ζωγράφοι
Κωνσταντίνος Ιατράς

Ο Κωνσταντίνος Ιατράς ή Γιατράς (Ζάκυνθος, 5 Σεπτεμβρίου 1811 – Ζάκυνθος, 28 Φεβρουαρίου 1888) ήταν επτανήσιος λόγιος που διακρίθηκε κυρίως στη ζωγραφική.

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και ήταν γιος του Ζήσιμου Ιατρά και της Αγγελικής Καληγέρου. Από μικρή ηλικία είχε αποφασίσει να γίνει ιερωμένος και ενώ ταυτόχρονα παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στην πατρίδα του, για να ολοκληρώσει κατόπιν τις σπουδές του στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά στην Ρώμη. Το 1832 ερωτεύτηκε την αγγλίδα Σάρα Χάρδιγκ όπου την έκλεψε και την παντρεύτηκε αφήνοντας και την ιεροσύνη, κόρη τους ήταν η υψίφωνος Ισαβέλλα.

Άνθρωπος πολυτάλαντος και πολυάσχολος, δίδαξε ζωγραφική στη Ζάκυνθο, την Κέρκυρα και τη Σμύρνη. Αντέγραψε έργα μεγάλων ζωγράφων, αποτύπωσε λαϊκές φορεσιές σε υδατογραφίες και έγραψε και ποιήματα. Έγινε γνωστός κυρίως χάρη σε μερικές ενδιαφέρουσες προσωπογραφίες.

Πηγές 
 Λεωνίδα Ζώη, Λεξικόν Ιστορικόν και Λαογραφικόν Ζακύνθου, τόμος Α, Αθήνα 1963

Έλληνες ζωγράφοι
Νεοέλληνες ποιητές
Χαρταετός

Ο χαρταετός είναι μια ελαφριά κατασκευή, σκοπός της οποίας είναι να πετά με τη βοήθεια του αέρα. Ο χαρταετός κρατιέται από αυτόν που τον πετά μέσω της καλούμπας, ενός λεπτού σχοινιού.

Η συνήθεια του πετάγματος χαρταετού προέρχεται πιθανότατα από την Κίνα. Είναι δημοφιλής σήμερα στην Κίνα, στην Ιαπωνία, στην Ινδία, στην Ταϊλάνδη και στο Αφγανιστάν. Στην Ελλάδα το πέταγμα του χαρταετού είναι μέρος των εθίμων της Καθαράς Δευτέρας και συγκεκριμένα του υπαίθριου εορτασμού της - τα λεγόμενα κούλουμα. Ο σκελετός των χαρταετών κατασκευάζεται από καλάμι, ελαφρύ ξύλο ή από πλαστικό, ενώ το μέρος που φέρνει αντίσταση στον αέρα από πλαστικό φύλλο ή χαρτί. Επίσης υπάρχουν και οι υφασμάτινοι χαρταετοί, ειδικοί όταν φυσάει πολύς αέρας. 

Σημαντικά σημεία του χαρταετού για επιτυχημένο πέταγμα είναι:
 τα ζύγια της καλούμπας
 τα ζύγια της ουράς
 το μέγεθος της ουράς

Οι χαρταετοί φτιάχνονται σε τεράστια ποικιλία σχημάτων. Παραδοσιακό σχήμα στην Ελλάδα είναι αυτό με τον εξάγωνο σκελετό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εκτελεί το διάσημο πείραμα με τον χαρταετό

Έθιμα
Παραδοσιακά παιχνίδια
Τύποι αεροσκαφών
Σωματική δραστηριότητα και παιχνίδια επιδεξιότητας
Walt Disney Pictures

Η Walt Disney Pictures είναι μια εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών, θυγατρική της Εταιρείας Walt Disney (Walt Disney Company). Στην πραγματικότητα ιδρύθηκε το 1929 με την ονομασία Walt Disney Productions αλλά μετονομάστηκε το 1983 σε Walt Disney Pictures, που είναι και η τωρινή της ονομασία. Ιδρύθηκε από τον Ουώλτ Ντίσνευ και τον αδερφό του, τον Ροί Ντίσνευ, και μέχρι και την δεκαετία του 1930 ασχολούνταν με την παραγωγή ταινιών μικρού μήκους. Το 1937, φέρνει στη μεγάλη οθόνη την πρώτη κινηματογραφική ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους, με την Χιονάτη και τους επτά νάνους. Από εκείνη την μέρα, και μέχρι σήμερα, η εταιρία έχει δημιουργήσει χιλιάδες κινούμενα σχέδια μικρού και μεγάλου μήκους.Απο την δεκαετία του 1950 και έπειτα η εταιρία παράγει και ταινίες ζωντανής δράσης, ενώ μόνο 44 ταινίες κινουμένων σχεδίων απο όλες τις ταινίες κινουμένων σχεδίων που έχει φτιάξει ποτέ η Ντίσνεϋ θεωρούνται ότι είναι κλασικές (Walt Disney Classics). Το 1992, η ταινία Η Πεντάμορφη και το Τέρας έγινε η πρώτη κινηματογραφική ταινία κινουμένων σχεδίων που κατάφερε να προταθεί για βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Οι περισσότερες ταινίες της Walt Disney Pictures χαρακτηρίστηκαν κατάλληλες για κάθε ηλικία σε Ελλάδα και Η.Π.Α., με εξαίρεσεις κυρίως τις ταινίες ζωντανής δράσης, όπως οι ταινίες των Πειρατών της Καραϊβικής, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως ακατάλληλες για ανηλίκους κάτω των δεκατριών ετών.

Κυριότερες Ταινίες της Walt Disney Pictures

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Εταιρίες παραγωγής κινουμένων σχεδίων
Εταιρίες παραγωγής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Στούντιο παραγωγής της Disney
The Walt Disney Company
The Walt Disney Studios
Τζον Ράσκιν

Ο Τζον Ράσκιν (John Ruskin:, Λονδίνο 8 Φεβρουαρίου 1819 – 20 Ιανουαρίου 1900), ήταν Άγγλος συγγραφέας, ζωγράφος και κριτικός τέχνης. Συνέγραψε μεταξύ άλλων τα βιβλία: Modern Painters (1843), (δουλειά που υποστήριζε θερμά την τέχνη του Τέρνερ), The Seven Lamps Οf Architecture (1848), The Stones of Venice (1851-53), εργασίες που ανέδειξαν το κριτικό βάθος του πνεύματός του κι επηρέασαν τη μετέπειτα Βικτωριανή τέχνη. Υποστήριξε θερμά τους καλλιτέχνες της Προ-Ραφαηλικής Περιόδου (Μιλέ, Χαντ, Ροσσέτι).

Από το 1867 κι ύστερα, πήρε έδρα Λέκτορος στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ και μεταξύ 1869-84, δίδαξε ως Εξειδικευμένος Καθηγητής στο Ίδρυμα Καλών Τεχνών Οξφόρδης. Ίδρυσε Σχολή Καλών Τεχνών & Μουσείο στην Οξφόρδη, καθώς επίσης και Νυχτερινή Σχολή Καλών Τεχνών στο Μήρσμπρουκ για τους εκεί εργαζόμενους ναυτικούς.

Οι υδατογραφίες κι οι πίνακές του εκτέθηκαν μεταξύ 1873-84 στο Old Water-Color Society. Η ατμοσφαιρική Αλπική θέα-ματιά του στον πίνακα Σαμονί αποτίει φόρο τιμής στον αγαπημένο του Τέρνερ.

Κυριότερα έργα 

 The Poetry of Architecture (1838)
 The King of the Golden River (1841)
 Modern Painters (1843)
 Modern Painters II (1846)
 The Seven Lamps of Architecture (1849)
 Pre-Raphaelitism (1851)
 The Stones of Venice I (1851)
 The Stones of Venice II and III (1853)
 Architecture and Painting (1854)
 Modern Painters III (1856)
 The Harbours of England (1856)
 Political Economy of Art (1857)
 The Two Paths (1859)
 The Elements of Perspective (1859)
 Modern Painters IV (1860)
 Unto This Last (1862)
 Munera Pulveris (Δοκίμια Πολιτικής Οικονομίας) (1862)
 Cestus of Aglaia (1864)
 Sesame and Lilies (1865)
 The Ethics of the Dust (1866)
 The Crown of Wild Olive (1867)
 Time and Tide (1867)
 The Flamboyant Architecture of the Somme (1869)
 The Queen of the Air (1869)
 Verona and its Rivers (1870)
 Aratra Pentelici (1872)
 The Eagle's Nest (1872)
 Love's Meinie (1873)
 Ariadne Florentina (1873)
 Val d'Arno (1874)
 The Ethics of the Dust 1875
 Mornings in Florence (1877)
 Fiction, Fair and Foul (1880)
 Deucalion (1883)
 St Mark's Rest (1884)
 Storm-Clouds of the Nineteenth Century (1884)
 Bible of Amiens (1885)
 Proserpina (1886)
 Praeterita (1889)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Βιογραφικό κι οι λιγοστοί πίνακές του
 Η Βιβλιοθήκη Ράσκιν, στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ
 Πλήρες κείμενο του δοκιμίου Unto This Last
 Αποφθέγματα του Τζον Ράσκιν
 Ο Ράσκιν στο Victorian Web
 Μουσείο Ράσκιν (Coniston)
 Το σπίτι του Τζον Ράσκιν

Άγγλοι ζωγράφοι
Άγγλοι συγγραφείς
Παλίμψηστο

Με τον όρο παλίμψηστο περιγράφονται αρχαία κείμενα σε πάπυρους και περγαμηνές ή ζωγραφικοί πίνακες που επικαλύφθηκαν με άλλο κείμενο ή εικόνα σε μεταγενέστερη εποχή για να χρησιμοποιηθούν ξανά ως βάση για τη δημιουργία νεότερων έργων. Η σύγχρονη τεχνολογία μας δίνει πλέον τη δυνατότητα, μέσω των ακτίνων Χ και της φωτογράφησης σε διάφορα μήκη κύματος φωτός, να διαβάζουμε το αρχικό κείμενο που υπήρχε στον πάπυρο 

Η χρήση περγαμηνών για τη δημουργία παλίμψηστων, παρουσίασε μεγάλη έξαρση τον 7ο και στις αρχές του 8ου αιώνα, και ο μεγαλύτερος όγκος τους προέρχεται από τα ιρλανδικά μοναστικά ιδρύματα του Luxeuil και του Bobbio. Όσα κείμενα χάθηκαν (χριστιανικά, "αιρετικά", αρχαία κλασικά) δεν έπεσαν θύματα κάποιου διωγμού, κυρίως όσον αφορά στους "ειδωλολάτρες" συγγραφείς, αλλά συνέβη αυτό λόγω του μειωμένου αναγνωστικού ενδιαφέροντος των εν λόγω κειμένων, σε μια εποχή που η περγαμηνή ήταν υλικό εξαιρετικά πολύτιμο. Για τους κλασικούς συγγραφείς, η ζημιά ήταν σημαντική: στα παλίμψηστα που σώζονται, φαίνεται να έχουν σβηστεί έργα του Πλαύτου, του Τερεντίου, του Κικέρωνα, του Πλινίου κ.ά.

Το φαινόμενο αυτό του 7ου και 8ου αιώνα, είχε ανάλογες επιπτώσεις στην αρχαία γραμματεία, με την εποχή του αττικισμού και της δεύτερης σοφιστικής, όπου μεγάλος αριθμός κλασικών έργων έπεσε θύμα του γενικότερου πνεύματος του 2ου και 3ου αιώνα.

Ένα γνωστό παλίμψηστο που πρόσφατα διαβάστηκε ολόκληρο είναι το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη, που περιέχει τρεις πραγματείες του Αρχιμήδη:
 Περί των Μηχανικών Θεωρημάτων
 Περι των επιπλεόντων Σωμάτων
 Οστομάχιον

Υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 OPIB Virtual Renaissance Network activities in digitizing European palimpsests
 Brief note on economic and cultural considerations in production of palimpsests
 A fragment of Archimedes' Orrery (Italian and English versions)
 Ángel Escobar, El palimpsesto grecolatino como fenómeno librario y textual, Zaragoza 2006

Παλαιογραφία
Βίλχελμ Μπράσε

Ο Βίλχελμ Μπράσε (πολωνικά Wilhelm Brasse) (3 Δεκεμβρίου 1917  - 23 Οκτωβρίου 2012) ήταν Πολωνός επιζών του Ολοκαυτώματος και ήταν επί τέσσερα χρόνια φωτογράφος του Στρατοπέδου συγκέντρωσης Άουσβιτς.

Ο Μπράσε, γιος Αυστριακού και Πολωνής, έμαθε το επάγγελμα του φωτογράφου στο Κατοβίτσε της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία το 1939 υπηρετούσε στον πολωνικό στρατό. Η προσπάθεια του το 1940 να διαφύγει στην ελεύθερη τότε ακόμη Γαλλία απέτυχε και συνελήφθη από τους Γερμανούς εθνικοσοσιαλιστές, οι οποίοι άφησαν στην επιλογή του να πολεμήσει για την Βέρμαχτ ή να κρατηθεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αφού ο Μπράσε αποφάσισε να μην υπηρετήσει στην Βερμαχτ, μεταφέρθηκε στις 31 Αυγούστου 1940 στο Άουσβιτς (Άουσβιτς Ι), το οποίο τότε ήταν ακόμη στρατόπεδο για Πολωνούς αιχμάλωτους.

Στο Άουσβιτς 

Μετά από δυο εβδομάδες καραντίνα ακολούθησαν μήνες καταναγκαστικής εργασίας, μέχρι που αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί ως φωτογράφος της υπηρεσίας αναγνώρισης. Η δουλειά του ήταν να φωτογραφίζει τους κρατούμενους που μεταφέρονταν εκεί για το αρχείο του στρατοπέδου. Συνολικά φωτογράφισε μεταξύ 40.000 και 50.000 κρατούμενους. Όταν το 1942 έφτασαν οι πρώτοι Εβραίοι κρατούμενοι στο Άουσβιτς και οι γιατροί του στρατοπέδου, όπως ο Δρ Γιόζεφ Μένγκελε, άρχισαν να πραγματοποιούν τα απάνθρωπα τους πειράματα με αυτούς, ο Μπράσε ήταν αναγκασμένος να φωτογραφίζει τα φρικιαστικά αποτελέσματα. 

Παρόλο που η SS επόπτευε τους συνεργάτες της υπηρεσίας αναγνώρισης αυστηρά (μεταξύ αυτών και τον Μπράσε), αυτοί κατάφεραν επανειλημμένως να βοηθήσουν στην διαφυγή κρατουμένων μέσω πλαστών εγγράφων. Επίσης‚ έστελναν πληροφορίες στην πολωνική αντίσταση στην Κρακοβία. 

Λίγο πριν από την απελευθέρωση του Άουσβιτς, το 1945, ο Μπράσε είχε εντολή να κάψει τις φωτογραφίες που είχε βγάλει, ώστε να εξαφανιστούν οι αποδείξεις για τις μαζικές δολοφονίες των εθνικοσοσιαλιστών. Αφού έβαλε φωτιά στις φωτογραφίες και στα αρνητικά (που δεν καίγονταν εύκολα) και ο επόπτης εγκατέλειψε τον θάλαμο, έσωσε ό,τι μπόρεσε. Χάρη στην ενέργεια του αυτή διατηρήθηκαν μέχρι σήμερα φωτογραφίες που δείχνουν τα εγκλήματα του Άουσβιτς.

Μετά τον πόλεμο 
Ο Μπράσε προσπάθησε να εργαστεί ξανά ως φωτογράφος, πράγμα όμως που δεν κατάφερε. Τα όσα είχε ζήσει στο Άουσβιτς αποτέλεσαν σε τέτοιο βαθμό τραύμα γι' αυτόν, που του ήταν αδύνατο να ξαναχρησιμοποιήσει φωτογραφική μηχανή. Εγκαταστάθηκε στο Ζύβιετς (Zywiec), λίγα χιλιόμετρα μόνο μακριά από το Άουσβιτς. Έπασχε μέχρι το τέλος της ζωής του από τις σωματικές συνέπειες της κακοποίησης, την οποίαν υπέστη εκεί κατά την κράτησή του. Ο σκηνοθέτης Ίρεκ Ντομπροβόλσκι διαιώνισε την ιστορία του στο ντοκιμαντέρ Portrecista (Ο Φωτογράφος).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Πολωνοί φωτογράφοι
Πολωνοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ολοκαύτωμα
Βιτρέ (Ιλ-ε-Βιλαίν)

Το Βιτρέ (γαλλικά: Vitré) είναι γαλλική πόλη και Δήμος (commune), που ανήκει στο νομό Ιλ-ε-Βιλαίν (Ille-et-Vilaine) της περιοχής της Βρετάνης. Έχει περίπου 18.000 κατοίκους και βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Γαλλίας, σε απόσταση 300 χιλιομέτρων από το Παρίσι.

Ανήκει στις περιοχές και επαρχίες της Γαλλίας που έχουν ανακηρυχθεί "περιοχές Τέχνης και Ιστορίας" (Villes et Pays d'Art et d'Histoire) λόγω της πλούσιας μεσαιωνικής κληρονομιάς που διαθέτει. Το ιστορικό κέντρο μοιάζει με αυτό μιας πόλης του 15ου ή 16ου αιώνα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Δημαρχείο του Βιτρέ και πληροφορίες
 Τουριστικές πληροφορίες

 
Πόλεις της Βρετάνης
Οχυρωμένες πόλεις
Μαρίκα Μητσοτάκη

Η Μαρίκα Μητσοτάκη (29 Νοεμβρίου 1930 - 6 Μαΐου 2012), το γένος Γιαννούκου, ήταν σύζυγος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πρώην Πρωθυπουργού και επίτιμου προέδρου του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν μητέρα της Δημάρχου Αθηναίων και Υπουργού Εξωτερικών, Ντόρας Μπακογιάννη, καθώς και του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ήταν γόνος της ευκατάστατης οικογένειας Γιαννούκου και σύζυγος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από το 1953. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του συζύγου της (1990-1993) απασχόλησε πολλές φορές την κοινή γνώμη μέσα από δημοσιεύματα του τύπου καθώς θεωρούνταν ότι η επιρροή που ασκούσε στο σύζυγό της επεκτεινόταν, ως μη ώφειλε, και σε θέματα θεσμικά, όπως την επιλογή ή απομάκρυνση υπουργών. Χαρακτηριστική ήταν η σύγκρουσή της το 1991 με τον τότε Υπουργό Βιομηχανίας Σταύρο Δήμα.

Η Μαρίκα Μητσοτάκη μαζί με το σύζυγο της ήταν κάτοχοι μιας ιδιαιτέρως πλούσιας αρχαιολογικής συλλογής. Η συλλογή αυτή επέστρεψε οριστικά στο κράτος από το ζεύγος Μητσοτάκη και τοποθετήθηκε στο Μουσείο Χανίων το 2000, αν και κάποια κομμάτια της είχαν ήδη επιστρέψει νωρίτερα από τους κατόχους τους.

Στις 17 Απριλίου 2012 η Μαρίκα Μητσοτάκη εισήχθη στο Ευγενίδιο Θεραπευτήριο λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε, πέρα από τα κινητικά λόγω της πολυομυελίτιδας, από την οποία προσεβλήθη σε νεαρή ηλικία. Απεβίωσε στις 6 Μαΐου του 2012, ανήμερα των βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Συνταγές... με ιστορία, εκδ. Λιβάνη, 2011, σσ. 168, ISBN 978-960-14-2474-3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 «Μαρίκα Μητσοτάκη: Το αλάτι και πιπέρι μιας πετυχημένης ζωής»

Έλληνες συγγραφείς
Σύζυγοι Ελλήνων Πρωθυπουργών
Οικογένεια Βενιζέλου
Μαρικα
Μάχη της Βάρνας

Η μάχη της Βάρνας έλαβε χώρα στις 10 Νοεμβρίου, 1444 κοντά στη Βάρνα της ανατολικής Βουλγαρίας. Σε αυτή τη μάχη η οθωμανική αυτοκρατορία υπό τον σουλτάνο Μουράτ Β' νίκησε τον πολωνικό και τον ουγγρικό στρατό υπό τις διαταγές του Βλάντισλαβ Γ' της Βάρνας  και του Ιω.Ουνιάδη.

Προοίμιο 

Μετά από μία ανεπιτυχή εκστρατεία, το 1441/1442 ενάντια στο Βελιγράδι, ο οθωμανός σουλτάνος Μουράτ Β' υπέγραψε μια δεκάχρονη συνθήκη ανακωχής με την Ουγγαρία και έκανε ειρήνη με το εμιράτο Καραμάν τον Αύγουστο του 1444. Κατόπιν παραιτήθηκε από το θρόνο χάριν του 12χρονου γιου του Μεχμέτ Β' Φατίχ (γνωστότερος ως Μωάμεθ Β').

Παρά τη συνθήκη που υπέγραψε, η Ουγγαρία συνεργάστηκε με τη Βενετία και τον Πάπα Ευγένιο Δ' για να οργανώσει ένα νέο σταυροφορικό στρατό. Υπό την πίεση των νέων ο γιος ανακάλεσε τον Μουράτ Β' στο θρόνο. Εκείνος αρχικά αρνήθηκε επίμονα με την αιτιολογία ότι δεν ήταν πλέον σουλτάνος. Πείστηκε εντέλει από τον γιο του, ο οποίος του έγραψε: "Αν είσαι ο σουλτάνος, οδήγησε τις στρατιές σου. Αν είμαι εγώ ο σουλτάνος, με το παρόν σε διατάζω να έλθεις και να οδηγήσεις τις στρατιές μου".  Ο Μουράτ Β' δεν είχε άλλη επιλογή από το να αναλάβει και πάλι το θρόνο.

Δυνάμεις 

Ο μεικτός χριστιανικός στρατός -που συνίστατο κύρια από ουγγρικές και πολωνικές δυνάμεις, μαζί με Τσέχους, παπικούς ιππότες, Βόσνιους, Κροάτες, Σέρβους, Βούλγαρους και Ρουμάνους- συναντήθηκε στο πεδίο της μάχης με τον αριθμητικά υπέρτερο οθωμανικό στρατό. Οι Ούγγροι ήσαν ελλειπώς εξοπλισμένοι και η βοήθεια από την Βλαχία, την Αλβανία και την Κωνσταντινούπολη δεν έφθασε ποτέ. Ο ουγγρικός στρατός ήταν μικρότερος και ασταθής. Δεν είχε σχεδόν καθόλου πεζικό, εκτός από 100 έως 300 Τσέχους μισθοφόρους τυφεκιοφόρους. Το υπόλοιπο του στρατού αποτελείτο από βαρύ ιππικό, κυρίως βασιλικό μαζί με μισθοφόρους και άλλα Επισκοπικές ίλες ή λάβαρα ευγενών.  

Οι Βενετοί με τον στρατάρχη Αλβίζε Λορεντάν είχαν υποσχεθεί ότι δε θα επέτρεπαν με το στόλο τους στους Οθωμανούς να περάσουν τον Βόσπορο. Εκεί θα συναντώνταν με πλοία του παπικού στόλου και θα κινούνταν κατά μήκος της ακτογραμμής προς την Κωνσταντινούπολη, εκτοπίζοντας τους Οθωμανούς από τα Βαλκάνια.

Απώλειες 

Οι 30.000 Σταυροφόροι συντρίφθηκαν από 120.000 Οθωμανούς. Περίπου οι μισοί στρατιώτες του ενωμένου στρατού σκοτώθηκαν. Ο θάνατος του Βλάντισλαβ Γ' στη μάχη άφησε την Ουγγαρία στα χέρια του τετράχρονου γιου του Λαντισλάους της Βοημίας και της Ουγγαρίας. Εις έκφραση ευγνωμοσύνης, ο βουλγαρικός λαός έδωσε στον Βλάντισλαβ Γ' το επωνύμιο 'της Βάρνας' (Varnenchik), από τον τόπο που πολέμησε και πέθανε. Με αυτή την ήττα σταμάτησε οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια παρεμπόδισης της διείσδυσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας στην ανατολική Ευρώπη για αρκετές δεκαετίες.

Μάχες οθωμανικού στρατού
Ιστορία της Πολωνίας
Ιστορία της Ουγγαρίας
Βάρνα
Νατάσα Καραμανλή

Η Αναστασία Παζαΐτη - Καραμανλή του Μιχαήλ είναι σύζυγος του πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδας και πρώην αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, Κώστα Καραμανλή. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 14 Απριλίου του 1966 και κατάγεται από την Επανομή Θεσσαλονίκης. Είναι απόφοιτος του τμήματος Νηπιαγωγών της  Παιδαγωγικής Ακαδημίας Καρδίτσας (1987) και του τμήματος Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης της Παιδαγωγικής Σχολής του ΑΠΘ (1992) και κάτοχος διδακτορικού τίτλου του Τμήματος Ιατρικής του ίδιου πανεπιστημίου (2002) και κάτοχος πτυχίου του Τμήματος Ιατρικής του ίδιου πανεπιστημίου (2004).

Ξεκίνησε το αγροτικό της στη Νεμέα , ωστόσο το ολοκλήρωσε στην Κόρινθο . Από τις αρχές του 2007 εργάζεται στο Λαϊκό Νοσοκομείο της Αθήνας ως ειδικευόμενη Γενικής Χειρουργικής.

Οι σπουδές της κυρίας Καραμανλή και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες απέκτησε το διδακτορικό δίπλωμα στην ιατρική έχουν απασχολήσει πολλές φορές τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθώς έχει εκφραστεί η άποψη πως η απονομή του διπλώματος δεν έγινε με αξιοκρατικό τρόπο.

Το 1998 ίδρυσε μαζί με το Χρήστο Ζαχόπουλο τον πολιτιστικό σύλλογο «Ανέμη» που έχει το παιδί στο κέντρο του ενδιαφέροντός του, με πρώτη πρόεδρο την ίδια και αντιπρόεδρο το Ζαχόπουλο. Σήμερα παραμένει επίτιμη πρόεδρος του συλλόγου.

Η σχέση της με τον Κώστα Καραμανλή επισημοποιήθηκε στα τέλη του 1997. Ο γάμος τους έγινε τον Απρίλιο του 1998 στην Πρώτη Σερρών. Τον Ιούνιο του 2003 έγινε μητέρα των διδύμων, Αλέξανδρου και της Αλίκης. Είναι πρόεδρος του Αθηναϊκού Ορειβατικού Συλλόγου (ΑΟΣ).

Σημειώσεις 

Σύζυγοι Ελλήνων Πρωθυπουργών
Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Έλληνες χειρουργοί
Νατασα
Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Κουρήτες

Στην Ελληνική μυθολογία οι Κουρήτες ήταν Δαίμονες (= Δαΐμονες, ειδήμονες) που η λατρεία τους εντοπίζεται κυρίως στη Φρυγία  και στη Κρήτη που κατά παράδοση ονομαζόταν και Κουρήτις.

Αναφέρονται όμως και σε άλλες ελληνικές περιοχές  ταυτιζόμενοι αλλού με τους Τελχίνες, αλλού με τους Κορύβαντες και αλλού με τους Καβείρους ακόμα δε και με τους Ιδαίους Δακτύλους.

Τα ονόματα των Κούρητων, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο τον Αθηναίο (180 π.Χ.), ήταν ο Ηρακλής (όχι ο συνώνυμος ήρωας), ο Ιασίων, ο Ίδας, ο Επιμήδης και ο Παιωναίος.

Στη Φρυγία φέρονται ως ακόλουθοι της Κυβέλης – Ήρας στην οργιαστική της λατρεία. Αντίθετα στη Κρήτη μνημονεύονται ως «άγρυπνοι φύλακες» του Δία που κάλυπταν με τις ένοπλες ορχήσεις και τον θόρυβο των όπλων τους και των κρουστών οργάνων τους, τους κλαυθμούς του για να μη τον ακούσει ο θεός  Κρόνος. Αλλά και γενικότερα πιστεύονταν ως ακόλουθοι του Δία όπως οι Σάτυροι του Διονύσου. Ο αριθμός των Κουρητών έφθανε τους δέκα και τα ονόματά τους έλαβαν πολλές πόλεις της Κρήτης.

Σ΄ αυτούς αποδίδεται κατά τις τοπικές παραδόσεις η εφεύρεση του πολεμικού χορού του ΠΥΡΡΙΧΙΟΥ ενώ στην Εύβοια θεωρούνταν οι εφευρέτες των κυνηγετικών όπλων και τιθασευτές. 

Γενικά πιστεύονταν ότι αυτοί έθεσαν τις βάσεις του πολιτισμού της κοινής συμβίωσης των ανθρώπων, προστατεύοντας τις πόλεις και τους πολίτες με ομόνοια και ευνομία διευκολύνοντας την ιδιωτική ζωή με τη διδασκαλία της χρήσης της φωτιάς, της κατεργασίας μετάλλων, της χρήσης του τόξου καθώς και της υπόδειξης θρεπτικών ειδών, όπως το μέλι, και άλλων τροφίμων.

Κουρητες
Κούλης Στολίγκας

Ο ηθοποιός Κούλης (Ιωάννης) Στολίγκας γεννήθηκε στη Δράμα το 1910 και πέθανε στις 24 Φεβρουαρίου 1984 στην Αθήνα.

Σπούδασε φωνητική μουσική στο ωδείο της γενέτειράς του. Το θεατρικό του ντεμπόυτο το έκανε το 1933 στην οπερέττα του Λέχαρ Εύθυμη χήρα. Συνεργάστηκε με οπερετικούς και επιθεωρησιακούς θιάσους στην Αθήνα και στην επαρχία έως το 1942. Στα 1947 συγκρότησε δικό του  θίασο οπερέττας και στα 1955 τον μετέτρεψε σε θίασο πρόζας. Υπήρξε ένας από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, ιδιαίτερα σε ρόλους κονφερασιέ, με πηγαίο χιούμορ και ιδιαίτερο στύλ, παίζοντας σε ταινίες όπως  Η Χιονάτη και οι 7 νάνοι, Ο εμίρης και ο κακομοίρης, Έξω οι κλέφτες. Τα τελευταία χρόνια ζούσε απομονωμένος από τα φώτα της δημοσιότητας μαζί με τις δύο αδελφές του και δεν είχε παιδιά. Κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο.

Φιλμογραφία
Διπλή θυσία (1945)
Πρόσωπα λησμονημένα (1946)
Εκείνες που δεν πρέπει ν’ αγαπούν (1951)
Άγγελος με χειροπέδες (1952)
Χαλιμά (1954)
Οι παπατζήδες (1954)
Νύχτες της Αθήνας (1954)
Τα τρία μωρά (1955)
Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες (1956)
3 τρελλοί ντετέκτιβς (1957)
Αδέκαροι ερωτευμένοι (1958)
Η φτώχεια θέλει καλοπέραση (1958)
Μια ζωή την έχουμε! (1958)
Χαρούμενοι αλήτες (1958)
Κέφι, γλέντι και φιγούρα (1958)
Η μουσίτσα (1959)
Τρεις μάγκες στο Παρθεναγωγείο (1959)
Μπουμπουλίνα (1959)
Ο Γιάννος κι η Παγώνα (1959)
Οι δοσατζήδες (1959)
Οι κληρονόμοι του Καραμπουμπούνα (1959)
Κρουαζιέρα στη Ρόδο (1960)
Σουσουράδα (1960)
Έξω οι κλέφτες (1961)
Ποια είναι η Μαργαρίτα (1961)
Βασιλιάς της γκάφας (1962)
Η νύφη το 'σκασε (1962)
Ο διάβολος κι η ουρά του (1962)
Ο Μιχαληός του 14ου Συντάγματος (1962)
Οι αετονύχηδες (aka Μη βαράτε όλοι μαζί) (1962)
Το κορίτσι του λόχου (1962)
Ο Ιππόλυτος και το βιολί του (1963)
Ένας ζόρικος δεκανέας (1964)
Ο ανήφορος (1964)
Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964)
Ου κλέψεις (1965)
Το ρομάντσο μιας καμαριέρας (1965)
Εισπράκτωρ 007 (1966)
Ο Μελέτης στην Άμεσο Δράση (1966)
Ο ανακατωσούρας (1967)
Πανικός (1969) .... αστυνομικός
Ο βάλτος (1973) .... Αλέξης
Ο φαλακρός μαθητής (1979)
Ταξίδι του μέλιτος (1979)
Βέγγος ο τρελλός καμικάζι (1980)
Ο Κώτσος και οι εξωγήινοι (1980)
Το ευτυχισμένο πρόσωπο της Λεωνόρας (1982) 
Παπασούζας φαντομάς (1983)

Τηλεόραση
Εικοσιτετράωρο ενός παλιατζή (1972, ΕΙΡΤ)
Ψιλικατζίδικο ο Κόσμος (1973, ΕΙΡΤ)
Το παλιό το κατοστάρι (1974, ΥΕΝΕΔ)

Πηγές 
SanSimera.gr https://www.sansimera.gr/biographies/607

Παραπομπές 

 
Ηθοποιοί-επέκταση
Έλληνες τραγουδιστές όπερας
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Universal Studios

Η Universal Studios είναι  μεγάλη αμερικανική εταιρεία παραγωγής ταινιών. Κατατάσσεται στα "Μεγάλα δέκα", όπως αποκαλούνται στις ΗΠΑ, στούντιο, δηλαδή σε ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά στούντιο που κατέχουν τη μεγαλύτερη μερίδα των σημαντικών κινηματογραφικών ταινιών. Έχει επίσης υπό την κατοχή της την κινηματογραφική εταιρεία Focus Features, την οποία χρηματοδοτεί με σκοπό την εξαγωγή "ποιοτικά αναβαθμισμένων" ταινιών (σε σχέση με τις πιο εμπορικές που έχει αναλάβει η Universal).

Ο όμιλος Universal (NBC Universal) ελέγχεται πλέον απο την εταιρεία Comcast.

 
Εταιρίες παραγωγής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Εταιρείες ιδρυθείσες το 1912
Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ
Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο

Ο όρος Μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο έρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και χαρακτηρίζει τις μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών, που έχουν αναλάβει την μεγαλύτερη μερίδα των ταινιών. Στην πραγματικότητα ανήκουν σε έξι διαφορέτικους οργανισμούς εκ των οποίων τέσσερις έχουν αναδείξει σε μεγάλες εταιρείες παραγωγής δύο κινηματογραφικά τους τμήματα. Και οι δέκα εταιρείες παραγωγής εδρεύουν στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια, και είναι οι εξής:

 Warner Bros - Ανήκει στην Warner Bros. Discovery
 New Line Cinema - Ανήκει στην Warner Bros. Discovery
 Sony Pictures - Ανήκει στην Sony Entertainment
 Metro-Goldwyn-Mayer Studios - Ανήκει στην Amazon
 Walt Disney Pictures - Ανήκει στην The Walt Disney Company
 20th Century Fox - Ανήκει στην The Walt Disney Company
 Miramax Films - Ανήκει στις beIN Media Group και Paramount Global
 Dreamworks S.K.G. - Ανήκει στην Comcast
 Paramount Pictures - Ανήκει στην Paramount Global
 Universal Pictures - Ανήκει στην Comcast

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ
Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Αρχαίο Ωδείο Πάτρας

Το Ρωμαϊκό Ωδείο της Πάτρας είναι μεγαλοπρεπές κτίσμα ρωμαϊκών χρόνων που σήμερα έχει ανακατασκευαστεί και χρησιμοποιείται για μουσικές εκδηλώσεις. Βρίσκεται στα δυτικά του Κάστρου, στην Άνω πόλη δίπλα στο Ρωμαϊκό στάδιο και ανάμεσα στις οδούς Παλιών Πατρών Γερμανού, Σωτηριάδου, Παντοκράτορος και την πλατεία Αγίου Γεωργίου. Έχει πρόσοψη προς τα νότια και είναι επενδυμένο με τούβλα, σήμερα οι κλίμακες του είναι επενδυμένες με μάρμαρο.

Το Ωδείο κατασκευάστηκε πιθανότατα στα χρόνια του Αυγούστου. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι ήταν παλιότερο από το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού και βρισκόταν συνεχόμενο της ρωμαϊκής αγοράς της πόλης, ήταν στολισμένο λαμπρά αλλά όχι όπως το Ηρώδειο που το θεωρούσε λαμπρότερο. 

Στα χρόνια που πέρασαν το Ωδείο έπαθε ζημιές από φυσικές καταστροφές και επιδρομές και επιχωματώθηκε . Ο Φρανσουά Πουκεβίλ αναφέρει ότι στα χρόνια του σωζόταν τμήματα του στον περίβολο σπιτιών. Το 1889 αποφασίστηκε να γκρεμιστεί ο λόφος του Στράνη και τα χώματα να χρησιμοποιηθούν στην επιχωμάτωση του λιμανιού που κατασκευαζόταν τότε, κατά τις εργασίες αυτές ανακαλύφθηκε το Ωδείο.

Από το 1959 έως το 1963  με πρωτοβουλία και προσωπική δαπάνη του αρχιτέκτονα Ιωάννη Βασιλείου έγινε αναμαρμάρωση και αναστήλωση πολλών χώρων του, γι' αυτό του το έργο μάλιστα ο Βασιλείου τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών και τον Δήμο Πατρέων.

Σήμερα το Ωδείο είναι επισκέψιμο, ενώ χρησιμοποιείται συχνά για μουσικές εκδηλώσεις.  TΕΛΟΣ

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Βιβλιογραφία- Πηγές 
 Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Πάτρα, Αχαϊκές Εκδόσεις, 1998-1999, τόμοι Α'-Β' ISBN 960-7960-10-6
 Ανδρέας Ευθ. Μουγγολιάς, Το Β' Γυμνάσιον εν Πάτραις. Αχαία: δύο αιώνων παρουσία στην νεοελληνική εκπαίδευση, Εκδοτικό τυπογραφείο Πατρών Ιωαν. Πετράκη, Πάτρα 1999

Ιστορία της Πάτρας
Κτίρια και κατασκευές στην Πάτρα
Ωδείο ρωμαϊκό
Ωδείο
Ωδεία
9ος αιώνας π.Χ.

2η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία μ.Χ.
11ος αιώνας π.Χ. | 10ος αιώνας π.Χ.| 9ος αιώνας π.Χ. | 8ος αιώνας π.Χ. | 7ος αιώνας π.Χ.

Ο 9ος αιώνας π.Χ. αρχίζει στις 1 Ιανουαρίου 900 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου 801 π.Χ..

Γεγονότα 
 Βασίλειο του Κους (900 π.Χ.)
 Ο πολιτισμός Αντένα εμφανίζεται στην βορειοανατολική Αμερική.
 Αρχή της Εποχής του Σιδήρου στην Κεντρική Ευρώπη, διάδωση του Πρωτοκελτικού πολιτισμού του Χαλστάτ. 
 900-612 π.Χ.: Ασσυριακή Αυτοκρατορία.
 853 π.Χ.: Μάχη Καρκάρ: Ασσύριοι ενάντια σε συριακό συνασπισμό: Πύρρειος νίκη των Ασσυρίων. Πρώτη αναφορά χρήσης ιππικού (όχι μόνο ιπποκίνητων αρμάτων).
 845 π.Χ.: Ο Σαλμανασάρ Γ΄ εισέβαλε στη Συρία: Αναφέρεται στράτευμα 120.000 ανδρών. Πρώτη αναφορά δύναμης μεγαλύτερης των 100.000 ανδρών.
 Ίδρυση από τους Δωριείς και τον μυθικό ήρωα Θήρα της πόλης της Αρχαίας Θήρας στην κορυφή του Μέσα Βουνού της Σαντορίνης.

Σημαντικά πρόσωπα 
 Ασσουρνασιπάλ Β΄ (883-829 π.Χ.): Βασιλιάς της Ασσυρίας.
 Σαλμανασάρ Β΄: Βασιλιάς της Ασσυρίας.
 Σαλμανασάρ Γ΄: Βασιλιάς της Ασσυρίας.

Εφευρέσεις και ανακαλύψεις

Γράμματα και Καλές τέχνες

Αθλητισμός

Πηγές 

 Στρατιωτική Ιστορία: Τεχνικές Μάχης στον Αρχαίο Κόσμο 3000 π.Χ.-500 μ.Χ.: Δημήτρης Γεδεών: Εκδόσεις Σαββάλας.

-91