joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κεντρικό Κιλκίς

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κεντρικό (αποσαφήνιση) 

Το Κεντρικό είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 360 μέτρων.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κεντρικό βρίσκεται σε απόσταση 20 χλμ. βόρεια της πόλης του Κιλκίς και 76 χλμ. βόρεια της Θεσσαλονίκης. Οφείλει το όνομά του στην κεντρική θέση του ανάμεσα στα γειτονικά χωριά Αντιγόνεια (Ν.-ΝΔ.), Μονολίθι (ΝΔ.), Γάβρα (Δ.-ΒΔ.), Πετράδες (ΒΔ.), Μαυροπλαγιά (Β.), Τριπόταμος (ΒΑ.) και Παλατιανό (Ν.-ΝΑ.). Το χωριό διασχίζει ο ποταμός Σπανός που καταλήγει στον ποταμό Γαλλικό. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 98 οικογένειες προσφύγων (365 άτομα) από τον Πόντο, καθώς και από το Σοχούμι της σημερινής Γεωργίας. Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είναι συνταξιούχοι και λίγοι ασχολούνται με τη γεωργία ή εργάζονται στις γύρω βιομηχανικές μονάδες.

Αρχαιολογικός χώρος Παλατιανού 
Στα νότια του χωριού και προς την κατεύθυνση του Παλατιανού, στους λόφους Τορτσέλι - Ασσάρ βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος τού Παλατιανού. Οι ανασκαφές που ξεκίνησαν το 1961 και τα ευρήματα που βρέθηκαν φανερώνουν κατοίκηση της περιοχής από τον 10ο π.Χ. αιώνα μέχρι τον 3ο αιώνα. Στον βόρειο λόφο έχουν βρεθεί τα ερείπια μεγάλης μακεδονικής πόλης από τα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια, που πιθανολογείται ότι είναι το αρχαίο "Ίωρον" της αρχαίας Κρηστωνίας. Στο νότιο λόφο  εκτείνεται το νεκροταφείο του αρχαίου οικισμού. Οι ανασκαφές στο χώρο ξεκίνησαν το 1961 και έχουν φέρει στο φως μέχρι σήμερα τέσσερα σπουδαία αγάλματα, τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Κιλκίς, κτίσματα, ναΐσκους και δύο οικείες.

Ονομασία - Διοικητικά 
Η παλιά του ονομασία ήταν Σνέφτσα και έτσι αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην κοινότητα Καραμαμουτλίου (Μαυροπλαγιάς) που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάζεται σε Κεντρικό και το 1934 αποσπάται στο νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τους Πετράδες και τη Μαυροπλαγιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κεντρικού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 283 κατοίκους ενώ ως οικισμός 228.

Παραπομπές

Δήμος Κιλκίς
Χωριά του νομού Κιλκίς
Βάση Εσπεράνσα

Η Βάση Εσπερανσα είναι ερευνητικός σταθμός της Αργεντινής και οικισμός στη βορειοδυτική Ανταρκτική.

Περιγραφή
Χτισμένη το 1953, η βάση φιλοξενεί 55 κατοίκους το χειμώνα, συμπεριλαμβανομένων 10 οικογενειών και 2 δασκάλων. Το σχολείο Presidente Raúl Ricardo Alfonsín ιδρύθηκε το 1978 και απέκτησε ανεξάρτητο καθεστώς το 1997. Η βάση διαθέτει γραφείο μητρώου (της Αργεντινής) όπου καταγράφονται οι γεννήσεις και οι γάμοι. Η βάση διαθέτει τουριστικές εγκαταστάσεις που επισκέπτονται περίπου 1.100 τουρίστες κάθε χρόνο. Τα 43 κτίρια του σταθμού έχουν συνολικό χώρο 3.744 τετραγωνικών μέτρων. 

Τα ερευνητικά έργα περιλαμβάνουν: σεισμολογία, ωκεανογραφία, παράκτια οικολογία, βιολογία, γεωλογία και άλλα.

Άνθρωποι
Η βάση έχει φήμη, επειδή είναι η γενέτειρα του Emilio Marcos Palma, του πρώτου ανθρώπου που γεννήθηκε στην Ανταρκτική. Από τότε έχουν γεννηθεί τουλάχιστον άλλα 10 παιδιά στην βάση.

Κλίμα
Το κλίμα ταξινομείται ως πολική Τούντρα στην Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν.

Οι μέσες μηνιαίες θερμοκρασίες κυμαίνονται από -10,5 °C τον Ιούνιο και έως 1,4 °C τον Ιανουάριο, τον θερμότερο μήνα. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού (Δεκέμβριος-Φεβρουάριος), η μέση υψηλή θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ 3,7 και 4,3 °C ενώ η μέση χαμηλή είναι μεταξύ -2,0 έως -1,2 °C. Το χειμώνα, οι μέσες θερμοκρασίες είναι περίπου -6,0 °C. Η υψηλότερη καταγραφείσα θερμοκρασία ήταν 17,5 °C στις 24 Μαρτίου 2015. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που σημειώθηκε ποτέ είναι -38,4 °C στις 18 Ιουλίου 1994.

Παραπομπές 

Οικισμοί της Ανταρκτικής
Αρχαία αιγυπτιακά ταφικά κείμενα

Η λογοτεχνία που απαρτίζεται από τα αρχαία αιγυπτιακά ταφικά κείμενα είναι η συλλογή θρησκευτικών κειμένων που χρησιμοποιούνταν στην αρχαία Αίγυπτος συνήθως για να βοηθηθεί το πνεύμα του νεκρού να διατηρηθεί και στη μεταθανάτια ζωή.    

Εξελίχθηκαν με τον καιρό, αρχίζοντας από τα Κείμενα των Πυραμίδων του Παλαιού Βασιλείου, τα οποία αφορούσαν μόνο ταφές βασιλικών προσώπων, μέχρι τα Κείμενα των Σαρκοφάγων του Μέσου Βασιλείου, και τα αρκετά Βιβλία του Νέου Βασιλείου και των επόμενων περιόδων. Με το πέρασμα του χρόνου, τα κείμενα αυτά αφορούσαν και ευγενείς, και κατόπιν και τον γενικό πληθυσμό (εκείνους δηλαδή από αυτόν που μπορούσαν να πληρώσουν για τα ταφικά τελετουργικά).

Παλαιό Βασίλειο

Τα ταφικά κείμενα του Παλαιού Βασιλείου αρχικά προορίζονταν μόνο για το βασιλιά. Κατά το τέλος της περιόδου αυτής, τα κείμενα άρχισαν να εμφανίζονται και στους τάφους των βασιλικών συζύγων.

Μέσο Βασίλειο

Τα κείμενα αυτής της περιόδους είναι συλλογή ξορκιών γραμμένων στα φέρετρα, αρχίζοντας από την Πρώτη μεταβατική περίοδο. Τα κείμενα προέρχονται εν μέρει από τα παλιότερα Κείμενα των Πυραμίδων, αλλά περιέχουν αρκετή έκταση νέου υλικού που έχει σχέση με καθημερινές ανάγκες και επιθυμίες, γεγονός που αντανακλά ότι τα κείμενα τώρα χρησιμοποιούνταν από κοινούς ανθρώπους. Επειδή τώρα οι μη βασιλικοί Αιγύπτιοι που είχαν τα χρήματα για φέρετρο είχαν τώρα πρόσβαση σε αυτά τα ταφικά ξόρκια, ο φαραώ δεν είχε πια αποκλειστικά το δικαίωμα στη μεταθανάτια ζωή.

Νέο Βασίλειο
Βιβλίο των Νεκρών
Αμντουάτ
Βιβλίο των Πυλών
Βιβλίο των Σπηλαίων
Βιβλίο της Γης
Λιτανεία του Ρα

Ύστερο Νέο Βασίλειο
Βιβλία του Ουρανού
Μετά την Περίοδο της Αμάρνα, άρχισαν να χρησιμοποιούνται μια νέα ομάδα ταφικών κειμένων. Αυτά επικεντρώνονταν στις αναπαραστάσεις της Νουτ, της θεάς προσωποποίησης του ουρανού. Αντιπροσωπεύουν το νυχτερινό ταξίδι του ήλιου μέσα από το σώμα της Νουτ, τον οποίο ανανεωμένο γεννάει το πρωί. Από τον τάφο του Ραμσή Δ΄ και μετά, δύο από αυτά τα Βιβλία του Ουρανού τοποθετούνταν συνήθως δίπλα το ένα με το άλλο στις οροφές των βασιλικών τάφων.   

 Βιβλίο της Νουτ
 Βιβλίο της Ημέρας
 Βιβλίο της Νύχτας
 Βιβλίο της Ουράνιας Αγελάδας

Ύστερη Περίοδος
Βιβλίο των Αναπνοών

Πτολεμαϊκή Περίοδος
Book of Traversing Eternity

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 
 
 

Αρχαία αιγυπτιακή γραμματεία

ko:사후세계의 서
Κατάλογος στρατιωτικού εξοπλισμού της Κύπρου

Η Κυπριακή Εθνική Φρουρά είναι συνδυασμένη οπλική δύναμη και αντιπροσωπεύει τις οργανωμένες δυνατότητες γης, αέρα και θάλασσας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο εξοπλισμός συνήθως εισάγεται από άλλες χώρες, δεδομένου ότι η χώρα έχει πολύ περιορισμένη βαριά βιομηχανική και εμπορική βιομηχανική ικανότητα, λόγω του μικρού πληθυσμού και της μάζας γης (χωρίς τα κατεχόμενα εδάφη). Ο ρόλος της διατήρησης, αναβάθμισης και τροποποίησης του στρατιωτικού εξοπλισμού είναι πρωτίστως καθήκον της Εθνικής Φρουράς Τεχνικό Σώμα, αν και πιο σύνθετες δραστηριότητες βασίζονται στη διαθεσιμότητα των δημοσίων συμβάσεων.

Επιχειρησιακός εξοπλισμός 
Αυτός ο κατάλογος περιέχει τον εξοπλισμό που είναι σε χρήση από τις Κυπριακές ένοπλες δυνάμεις.
 Μικρά όπλα Κύρια τεθωρακισμένα μάχηςΠυροβολικά ΑεροσκάφηΥδάτινος εξοπλισμός FPB τάξη 30M 
 SAB-12 τάξη Ευαγόρας, FPB 
 τάξη Σαχντάγκ FPB 
 Τύπου 32L, τάξη Εστερέλ FPB 
 Τάξη Δήλος, PB
 Τάξη FAB τάξης Ρόντμαν 55
 LCP τάξης Ρότορκ
 Nautimar HD-7 RIB 
 Barracuda RIB 
 Mostro RIB 
 Συστήματα αεράμυναςBUK-M1-2
 TOR-M1 
 Aspide 
 Mistral 
 SA-7 Grail 
 GDF-005 
 M55A4B1
 M55A4 
 Bofors 40 L/60
 M2 Browning 
 Αντιτεθωρακιστικές ρουκέτες και πύραυλοι9M117 Bastion
 9M119M Refleks
 9M133 Kornet 
 MILAN
 9M120 Ataka-V
 9K114 Shturm
 HOT-2
 HOT
 APILAS
 LAW
  RPG-7V1
 M40A1
 Άλλοι πύραυλοι MBDA MM-40 Exocet Block-II
 Οχήματα μάχηςBMP-3
 ΕΛΒΟ Λεωνίδας
 ΕΛΒΟ Λεωνίδας
 VAB-VCI
 VAB-VTT
 VAB-VCAC
 AMX-VCI
 EE-9 Cascavel
 EE-3 Jararaca
 BREM-1
 Μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα Hermes 450
 Διάφορα ΕΛΒΟ G-Wagen
 ΕΛΒΟ "Ονήσιλος"
 ΕΛΒΟ Steyr 6x6 truck
 ACMAT 
 Διαστημικά Hellas-Sat

 Μη λειτουργικός εξοπλισμός 
 Μικρά όπλα Thompson
  Lee–Enfield Mk-IV
 M1 Garand
 M1 Carbine
 FN FAL
 Sten
 Sterling
 Bren
 Κύρια τεθωρακισμένα μάχηςM47 Patton - 1 τεθωρακισμένο
 T-34/85 - 32 τεθωρακισμένα
AMX-30 A total of 52 vehicles retired in 2018 and are currently being used as target practice
 Artillery QF-6
 M116
 QF-25
 QF-106 AA 106mm
 M114A1
 M107A1
 M110A2
 Aircraft Agusta-Bell AB-47J
 Fairchild Hiller FH-1100
 Dornier Do-27Q
 Beechcraft C45 Expeditor
 Piper PA-22 Colt
 T-6A Harvard
 Air-defense systems S-300PMU-1 Gargoyle 

 Watercraft P-4 class MTB 
 Type 108 class MTB 
 R-151 class GMM 
 R-218 class GMM 
 Esterel class FPB 
 Plascoa class PB 
 Astrapi V class SB 
 Anti-tank rockets and missiles Shmel AT-1
 M20A1 Super Bazooka 85mm
 B-10 82 mm Recoilless
 M18A1 57 mm Recoilless
 Fighting vehicles BTR-152V1 - 32 APC
 Marmon Herrington Mk-IVF
 Daimler Dingo
 M113
 Valentine
 KMC Commer Carrier
 Miscellaneous'''
 KMC 6x6 truck
 ZIL-157 GS truck
 GAZ-69
 Bedford TK truck
 Land Rover Series II 109

Παραπομπές 

Στρατός της Κύπρου
Αμάρα (Νουβία)

Η Αμάρα, συνήθως διαχωρίζεται σε Ανατολική Αμάρα και Δυτική Αμάρα, είναι το σύγχρονο όνομα της αρχαίας αιγυπτιακής πόλης στη Νουβία, σήμερα στο Σουδάν. Η Δυτική Αμάρα είναι στη δυτική όχθη του Νείλου, και η Ανατολική στην ανατολική όχθη. Οι πόλεις βρίσκονται βόρεια του 3ου Καταρράκτη του Νείλου, κοντά στην σύγχρονη πόλη του Σουδάν Άμπρι.

Δυτική Αμάρα
Η Δυτική Αμάρα ιδρύθηκε στη 19η Δυναστεία από τον Σετί Α΄ και πιθανόν ήταν, τουλάχιστον προσωρινά, διοικητικό κέντρο. Εδώ ήταν η επίσημη κατοικία του αντιπροσώπου των Κους. Η περιτοιχισμένη πόλη ήταν περίπου 200 x 200 μέτρα. Υπήρχε εδώ μεγάλος ναός του Ραμσή Β΄, που ανασκάφηκε μεταξύ του 1938 με 1950. Το όνομα της πόλις ήταν αρχικά Περ-Μενμαατρέ (Οίκος του Σετί Α΄), και μετά Περ-Ραμεσές-Μερί-Αμόν (Οίκος του Ραμσή Β΄), και τελικά Τζενέμ-Ουασέτ.

Ανατολική Αμάρα
Η Ανατολική Αμάρα υπήρξε σημαντική στην Μεροϊτική περίοδο. Το μεροϊτικό όνομα της ήταν Πεντεμέ. Εδώ υπήρχε ναός που χτίστηκε από το Νατακαμανί. Η αποστολή του Λέψιους είδε και κατέγραψε μερικώς οκτώ διακοσμημένους πυλώνες. 

Σήμερα απομένουν μόνο λίγα ερείπια από την πόλη της Αμάρα.

Παραπομπές

Αρχαιολογικοί τόποι στο Σουδάν
Βασίλειο των Κους
Άλισον Μπέκερ

Ο Άλισον Ράμσες Μπέκερ (γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1992), επίσης γνωστός ως Άλισον Μπέκερ () ή απλά Άλισον, είναι επαγγελματίας Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που παίζει ως τερματοφύλακας για τη Λίβερπουλ της αγγλικής Πρέμιερ Λιγκ και την εθνική ομάδα της Βραζιλίας. Θεωρείται από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο , χάρη στην ηρεμια και αυτοπεποίθηση του και στις κρίσιμες αποκρούσεις του.

Ο Άλισον ξεκίνησε την καριέρα του στην Ιντερνασιονάλ, όπου έκανε πάνω από 100 εμφανίσεις και κέρδισε το Καμπεονάτο Γκαούτσο τέσσερις φορές στις τέσσερις χρονιές παραμονής του στον σύλλογο. Το 2016 μεταγράφηκε στη Ρόμα για 7,5 εκατομμύρια ευρώ. Τον Ιούλιο του 2018, ο Άλισον υπέγραψε με τη Λίβερπουλ με αρχική αμοιβή €62,5 εκατομμύρια. (56.000.000 λίρες) που θα μπορέσει να αυξηθεί και στα 72 εκατομμύρια ευρώ (66.800.000 λίρες). Ο Άλισον στην πρώτη του χρονιά στην Λίβερπουλ κράτησε ανέπαφη την εστία του 21 φορές στην Πρέμιερ Λιγκ και έτσι κατέκτησε το χρυσό γάντι, ατομική διάκριση στον καλύτερο τερματοφύλακα του πρωταθλήματος. Επίσης την ίδια χρονιά κατέκτησε και το Τσάμπιονς Λιγκ με την Λίβερπουλ.Tην επομενη χρονια,παροτι τραυματιστικε μολς στο πρωτο παιχνιδι Πρωταθληματος και εχασε τους πρωτους μηνες της σεζον,oμως βοηθησε την ομαδα του να κατακτησει την Πρεμιερ Λιγκ,κρατωντας την εστια του ανεπαφη σε 13 απο τα 28 παιχνιδια που αγωνιστικε.

Ο Άλισον εκπροσώπησε τη Βραζιλία σε διάφορες ομάδες νέων πριν κάνει το διεθνές ντεμπούτο του με την κύρια ομάδα το 2015. Στη συνέχεια έπαιξε στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο του 2016 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2018.  Ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της Βραζιλίας στο δρόμο προς τη κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα 2019. Ο Άλισον δέχθηκε μόλις ένα γκολ σε όλο το τουρνουά και αυτό ήταν από πέναλτι.

Τίτλοι και διακρίσεις

Ομαδικοί

Ομαδες 
Λίβερπουλ
Τσάμπιονς Λιγκ:2018-19

Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ:2019

Παγκοσμιο Κυπελλο Συλλογων:2019

Πρέμιερ Λιγκ:2019-20

Λιγκ Καπ: 2021-22

Κυπελλο Αγγλιας¨2021-22

Εθνική 
Κόπα Αμέρικα:2019

Ατομικοί 
Καλύτερος τερματοφύλακας του κόσμου:2019

Καλύτερος τερματοφύλακας του κόσμου σύμφωνα με την IFFHS:2019

Καλύτερος τερματοφύλακας του Τσάμπιονς Λιγκ:2018-19

Ομάδα της χρονιάς στο Τσάμπιονς Λιγκ:2017-18,2018-19

UEFA Ενδεκάδα της χρονιας:2019

Oμάδα της χρονιάς στην Ιταλία:2017-18

Ομάδα της χρονιάς στην Πρεμιερ Λιγκ: 2021-22

Καλύτερος τερματοφύλακας του χρόνου στην Ιταλία:2017-18

Χρυσό γάντι Πρέμιερ Λιγκ:2018-19, 2021-22

Χρυσό γάντι Κόπα Αμερικα:2019

Καλύτερος τερματοφύλακας Κόπα Αμερικα:2019

Χρυσή Μπάλα 2019: 7ος

FIFPro World XI:2019

Παραπομπές 

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ
Ποδοσφαιριστές Ρόμα
Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Μπουρμπούλια (έθιμο)

Τα Μπουρμπούλια είναι ελληνικό έθιμο, το οποίο εορτάζεται την περίοδο του Καρναβαλιού, κυρίως στην Πάτρα. Η προέλευση του δεν είναι γνωστή. Κατά την διάρκεια του, οι άνδρες και γυναίκες καλύπτουν τα πρόσωπα τους, ενώ οι γυναίκες φορούν ένα ντόμινο, που καλύπτει τα πρόσωπα τους και ακολουθεί ξεκωλιασμα. Συνδέεται με τη στιγμαία γνωριμία που ήταν εξαπλωμένη την εποχή της δημιουργίας του εθίμου. 

Ο εορτασμός του εθίμου ξεκίνησε κοντά στο 1872, όταν ο ελληνογερμανός αρχιτέκτονας Ερνέστος Τσίλλερ είχε ολοκληρώσει το θέατρο Απόλλων.

Παραπομπές 

Ελληνικός πολιτισμός
Τρίτη δυναστεία Φαραώ

Η Τρίτη Δυναστεία της αρχαίας Αιγύπτου είναι η πρώτη δυναστεία του Παλαιού Βασιλείου. Οι άλλες δυναστείες του Παλαιού Βασιλείου είναι η Τέταρτη, Πέμπτη, και Έκτη Δυναστεία. Η πρωτεύουσα κατά την περίοδο αυτή ήταν η Μέμφις.

Σύνοψη
Μετά τα ταραχώδη χρόνια της Δεύτερης Δυναστείας που μπορεί να περιελάμβανε και εμφύλιο πόλεμο, η Αίγυπτος πέρασε υπό την εξουσία του Ζοζέρ, το οποίο σηματοδότησε την αρχή της Τρίτης Δυναστείας. Και ο Κανόνας του Τορίνο και ο Βασιλικός Κατάλογος της Αβύδου καταγράφουν πέντε βασιλιάδες, ενώ το Πίνακιο της Σακάρα μόνο τέσσερεις:    
 Κανόνας του Τορίνο: Νέμπκα, Ζοζέρ, Ντζοσερτί, Χουντζεφά Α΄, και Ουνί 
 Βασιλικός Κατάλογος Αβύδου: Νέμπκα, Ζοζέρ, Τετί, Σεντζές, και Νεφερκαρέ  
 Πινάκιο της Σακάρα: Ζοζέρ, Ντζοσερτί, Νεμπκαρέ, και Ουνί

Τα αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι τον Χασεχεμουί, τελευταίο ηγεμόνα της Δεύτερης Δυανστείας, διαδέχτηκε ο Ζοζέρ, που τότε αναφερόταν μόνο με το Όνομα Ώρου του Νετζεριχέτ. Ο διάδοχος του Ζοζέρ ήταν ο Σεχεμχέτ, που είχε το όνομα Δύο Κυριών Ντζεσερτί. Ο τελευταίος ηγεμόνας της δυναστείας ήταν ο Ουνί. Υπάρχουν ακόμα τρία ονόματα Ώρου για τη Τρίτη Δυναστεία, Σανάχτ, Χαμπά, και ίσως Καχεντζέτ. Ένας από αυτούς είχε όνομα Δύο Κυριών Νέμπκα.

Η χρονολόγηση της Τρίτης Δυναστείας έχει δυσκολίες. Ο Shaw δίνει τις χρονολογίες περίου από το 2686 ως το 2613 π.Χ.. Ο Κανόνας του Τορίνο υποδηλώνει 75 χρόνια για τη Τρίτη Δυναστεία. Οι Baines και Malek έχουν τοποθετήσει τις χρονολογίες στο περίπου 2650 – 2575 π.Χ., ενώ οι Dodson και Hilton στο 2584 – 2520 π.Χ. Δεν είναι σπάνιο αυτές οι εκτιμήσεις για τη χρονολόγηση να διαφέρουν ακόμα και μέχρι έναν αιώνα μεταξύ τους.

Ηγεμόνες
Η σειρά των φαραώ βασίζεται στον Wilkinson. Τα χρόνια βασιλείας βασίζονται στους Dodson and Hilton, οι οποίοι αποδίδουν μόνο 64 χρόνια αντί περίπου 75 χρόνια στη δυναστεία.

Ενώ ο Μανέθων αναφέρει τον Νεχερώφη, και ο Κανόνας του Τορίνο τον Νέμπκα (δηλαδή Σανάχτ) ως τον πρώτο φαραώ της Τρίτης Δυναστείας, πολλοί σύγχρονοι αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι ο πρώτος φαραώ αυτής της δυναστείας ήταν ο Ζοζέρ, τονίζοντας ότι η σειρά με την οποία αναφέρονται κάποιοι από τους προκατόχους του Χέοπα στον Πάπυρο του Γουέστκαρ υποδηλώνει ότι ότι ο Νέμπκα πρέπει να τοποθετηθεί μεταξύ του Ζοζέρ και του Ουνί, και όχι πριν τον Ζοζέρ. Πιο σημαντικά, βρέθηκαν σφραγίδες που ονομάζουν τον Ζοζέρ στην είσοδο του τάφου του Χασεχεμουί στην Άβυδο, που δείχνουν ότι ήταν ο Ζοζέρ και όχι ο Σανάχτ που έθαψε και διαδέχτηκε αυτόν το βασιλιά. Ο γραφέας του Κανόνα του Τορίνο έγραψε το όνομα του Ζοζέρ με κόκκινο μελάνι, που υποδηλώνει την αναγνώριση της ιστορικής σημασίαςαπό τους αρχαίους Αιγυπτίους αυτού του βασιλιά. Σε κάθε περίπτωση, ο Ζοζέτ είναι ο πιο καλά γνωστός βασιλιάς αυτής της δυναστείας, λόγω της ανάθεσης στο βεζίρη Ιμχοτέπ να κατασκευάσει τη παλιότερη σωζόμενη πυραμίδα, την Βαθμιδωτή Πυραμίδα του.

Κάποιοι ειδικοί πιστεύουν ότι ο Ιχμοτέπ έζησε κατά τη βασιλεία του Ουνί. Για τον Σεχεμχέτ είναι γνωστά λίγα πράγματα. Τέλος, πιστεύεται ότι ο Χαμπά ίσως έχτισε την στο Ζαουιέτ ελ Αριάν.

Χρονολόγιο της Τρίτης Δυναστείας

Παραπομπές

Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου
Αμπού Ροάς

Το Αμπού Ροάς ( ) είναι ένας αρχαιολογικός χώρος στην Αίγυπτο. Βρίσκεται 8 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Γκίζα στην ανατολική όχθη του Νείλου και θεωρείται επέκταση της νεκρόπολης της Μέμφιδος. Στην τοποθεσία βρίσκεται η βορειότερη πυραμίδα της Αιγύπτου, σήμερα κατεστραμμένη, η Πυραμίδα του Ρετζεντέφ.

Περιγραφή
Η τοποθεσία βρίσκεται πάνω σε ένα λόφο από ασβεστόλιθο με θέα το Δέλτα του Νείλου, όπου βρίσκεται η Πυραμίδα του Ρετζεντέφ, που στα αρχαία αιγυπτιακά είχε το όνομα «Στερέωμα του Ρετζεντέφ», γιου και διαδόχου του Χέοπα της Τέταρτης Δυναστείας. Ο Ρετζεντέφ επέλεξε αυτή τη τοποθεσία ίσως για να απομακρυνθεί από τη νεκρόπολη της Μέμφιδος λόγω δυναστικών προβλημάτων ή για να επανασυνδεθεί με τις παραδόσεις της Τρίτης Δυναστείας, ή και για τους δύο λόγους.    

Η γαλλό-ελβετική αρχαιολογική αποστολή που δραστηριοποιείται στο Αμπού Ροάς από το 1995, έφερε στο φως ίχνη του τελετουργικού διαδρόμου μήκους περίπου 1500 μέτρων, που συνέδεε το ταφικό ναό, διάδρομος ο οποίος ήταν κατασκευασμένος από άψητους πλίνθους]], με το ναό της κοιλάδας δίπλα στην όχθη του Νείλου. Κατά τις ίδιες ανασκαφές αναγνωρίστηκε επίσης μια πυραμίδα «δορυφόρος», μια δευτερεύουσα πυραμίδα, και ένας λάκκος για ιερή βάρκα.
  
Πρόσφατες ανασκαφές και οι αναλύσεις που ακολούθησαν, υποδεικνύουν ότι η δομή που σήμερα έχει ύψος μόλις 9 μέτρα και βάση 104,6 μέτρων, σχεδιάστηκε ως βαθμιδωτή πυραμίδα. Υπό το φως αυτών των ανακαλύψεων, οι μελετητές σήμερα πιστεύουν ότι η πυραμίδα δεν ήταν ημιτελής αλλά στην αρχική της μορφή είχε μέγεθος σχεδόν σαν εκείνη της Πυραμίδας του Μυκερίνου, της τρίτης μεγαλύτερης πυραμίδας του συγκροτήματος πυραμίδων της Γκίζας. Η σημερινή κατάσταση οφείλεται ότι αρχίζοντας από την εποχή του Νέου Βασιλείου και κατόπιν στη ρωμαϊκή και κοπτική εποχή, το μνημείο αποτέλεσε πηγή άντλησης πέτρας.

Ο προσδιορισμός της ταυτότητας της πυραμίδας κατέστη δυνατός από την ανακάλυψη των υπολειμμάτων περίπου είκοσι αγαλμάτων του ταφικού ναού, μεταξύ των οποίων κάποια της συζύγου του Ρετζεντέφ βασίλισσας Χεντετκά. 

Στην τοποθεσία επίσης έχει βρεθεί ανώνυμη σαρκοφάγος από ασβεστόλιθο. Παραπέρα ανάλυση της περιοχής, που άρχισε το 2001, οδήγησε στη αναγνώριση της ταφής του Χεμέτ, ενός από τους γιους του Νετζεφέρ. Τέλος, στην τοποθεσία υπάρχουν δύο ακόμα νεκροταφεία, το ένα χρονολογείται από την Πρώτης Δυναστείας, όπου βρέθηκαν αντικείμενα που φέρουν τα ονόματα των Αχά και Ντεν, και το άλλο με αξιωματούχους της 4ης Δυναστείας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Newsweek's Interactive Graphic on Djedefre's pyramid with Interactive Timeline of the major pyramids of ancient Egypt 
Information with interactive map, videos & photos of Abu Roash at Talking Pyramids
 Ministry of Environment Egyptian Environmental Affairs Agency - Natural Protectorates Description 

Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Ζαουιέτ ελ Αριάν

Το Ζαουιέτ ελ Αριάν  () είναι τοποθεσία στο Κυβερνείο της Γκίζα;, μεταξύ της Γκίζας και του Αμπουσίρ. Στα δυτικά του χωριού υπάρχει νεκρόπολη με το ίδιο όνομα. Σχεδόν ακριβώς απέναντι στην άλλη (ανατολική) όχθη του Νείλου είναι η Μέμφις. Στο υπάρχουν δύο συγκροτήματα πυραμίδων και πέντε νεκροταφεία με μασταμπάδες.

Πυραμίδες

Στρωματώδης Πυραμίδα  

Η Στρωματώδης Πυραμίδα χτίστηκε την Τρίτη Δυναστεία, ίσως κατά τη βασιλεία του φαραώ Χαμπά. Η πυραμίδα ήταν σχεδιασμένη για βαθμιδωτή πυραμίδα με πέντε ή επτά βαθμίδες. Δεν έχουν βρεθεί εξωτερικές πέτρες επικάλυψης, υποδηλώνοντας ότι η πυραμίδα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η σχεδίαση των υπόγειων θαλάμων μοιάζει με εκείνη της Πυραμίδας του Σεχεμχέτ. Ένας διάδρομος που οδηγεί στο εσωτερικό έχει τριάντα δύο πλαϊνούς θαλάμους για αποθηκευτικό χώρο για το ταφικό εξοπλισμό.

Ημιτελής πυραμίδα 

Αυτή η ημιτελής πυραμίδα ανήκει σε ένα βασιλιά το όνομα του οποίου είναι δυσανάγνωστο, και σήμερα η πυραμίδα είναι ουσιαστικά σε ερείπια. Το μόνο που παραμένει είναι η τετράγωνη βάση στην οποία θα είχε κατασκευαστεί ο πυρήνας της πυραμίδας. Βρέθηκε μια σαρκοφάγο από ροζ γρανίτη, αν και μπορεί να χρονολογείται σε κατοπινή περίοδο. Υπάρχουν υποψίες για ύπαρξη υπόγειων θαλάμων, αλλά δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν ανασκαφές γιατί η περιοχή σήμερα είναι μέρος στρατιωτικής απαγορευμένης ζώνης. Η πυραμίδα χρονολογείται στη Τέταρτη Δυναστεία .

Νεκρόπολη 
Η περιοχή του Ζαουιέτ ελ Αριάν περιβάλλεται από πέντε νεκροταφεία που χρονολογούνται από στην Πρώτη, Δεύτερη, τέλος της Τρίτης, Δέκατη όγδοη Δυναστεία, και ρωμαϊκή περίοδο. Από αυτά τα νεκροταφεία, μόνο αυτό που χρονολογείται στο τέλος της Τρίτης Δυναστείας περιέχει μεγάλους τάφους, από τους οποίους τέσσερεις είναι μασταμπάδες από άψητους πλίνθους. Οι Ράισνερ Clarence Stanley Fisher αυτό αναμένεται για τη νεκρόπολη που περιβάλει την πυραμίδα του φαραώ, οι μεγάλοι τάφοι να ανήκουν στη βασιλική οικογένεια και τους αξιωματούχους. Συγκεκριμένα, περίπου 200 μέτρα βόρεια από τη Στρωματώδη Πυραμίδα, βρίσκεται ένας τεράστιος μασταμπάς, γνωστός ως Μασταμπάς Z500, στον οποίο βρέθηκαν οκτώ μαρμάρινα δοχεία που είχαν το σερέκχ του βασιλιά Χαμπά. Οι παραπάνω επιστήμονες έτσι συμπεραίνουν ότι «αν οι μασταμπάδες ανήκουν σε άτομα που συνδέονται με το βασιλιά που έχτισε την πυραμίδα, είναι πιθανόν το όνομα αυτού του βασιλιά να είναι Χαμπά». Τη άποψη αυτή συμμερίζονται οι περισσότεροι αιγυπτιολόγοι, οι οποίοι και αποδίδουν την πυραμίδα στο Χαμπά.

Το Ζαουιέτ ελ Αριάν σήμερα
Από το 1960, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής στο Ζαουιέτ ελ Αριάν είναι απαγορευμένη περιοχή στρατιωτικής βάσης. Η πρόσβαση στις πυραμίδες έχει απαγορευτεί από το 194. Δεν επιτρέπονται ανασκαφές, η αρχική νεκρόπολη είναι καλυμμένη με στρατιωτικά στέγαστρα, και ο υπόγειος διάδρομος της Ημιτελούς Πυραμίδας έχει, απ’ ό, τι φαίνεται, χρησιμοποιηθεί για χωματερή. Η κατάσταση των ταφικών διαδρόμων είναι άγνωστη, και κατά πάσα πιθανότητα σε χείριστη κατάσταση,.

Παραπομπές

Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Άγιος Γεώργιος Κάτω Αθαμανίου Άρτας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό και έδρα της  τοπικής κοινότητας Κάτω Αθαμανίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Άρτας, κοντά στις όχθες του ποταμού Σαραντάπορου και ανατολικά της τεχνητής λίμνης Πουρναρίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 190. Απέχει 39 χλμ. περίπου Β.ΒΑ. της Άρτας.

Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Κάτω Αθαμανίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 29,494 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς  Αγγελαίικα, Άγιος Χαράλαμπος, Γωνιά, Ταύλα και Φωταίικα.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λειψού. Με το ΦΕΚ 16Α - 30/01/1979 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αθαμανίου και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Κάτω Αθαμανίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάτω Αθαμανίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.

Αξιοθέατα
Το Αθαμανικό Κέντρο Τέχνης, λίγο έξω από τον οικισμό

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
eetaa.gr

Χωριά του νομού Άρτας

 Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Άγιος Γεώργιος Κυψέλης Άρτας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της  τοπικής κοινότητας Κυψέλης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ορεινός οικισμός στο Β.ΒΚ. τμήμα του νομού Άρτας, στους νοτιοδυτικούς πρόποδες των Τζουμέρκων, στη συμβολή των ρεμάτων Σούδας και Κουδουνά και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 860. Απέχει 2 χλμ. από την Κυψέλη (Χώσεψη) και 66 χλμ. περίπου Β.ΒΑ. της Άρτας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χώσεψης (σημ. Κυψέλης). Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κυψέλης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.

Αξιοθέατα
Το ξωκκλήσι του Αγίου Μάρκου, βορειοδυτικά του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Περιοδικό «Κορφές», τ. 105
eetaa.gr

Χωριά του νομού Άρτας

 Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Άγιος Κωνσταντίνος Άρτας

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι οικισμός της  τοπικής κοινότητας Κάτω Καλεντίνης, της  δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται λίγο βορειότερα από τον οριζόντιο βραχίονα της τεχνητής λίμνης Αράχθου, πολύ κοντά στην Κάτω Καλεντίνη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 400. Απέχει 48 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Καλεντίνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάτω Καλεντίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
eetaa.gr

Χωριά του νομού Άρτας

 Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων

Δείτε επίσης 

 Κάτω Καλεντίνη Άρτας
Μπενμπέν

Το μπενμπέν ήταν ο λόφος που αναδύθηκε από τα αρχέγονα νερά του Νουν στον οποίο εγκαταστάθηκε ο δημιουργός θεός Ατούμ σύμφωνα με τον Ηλιουπολιτικό μύθο της δημιουργίας της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας. Η πέτρα μπενμπέν (γνωστή και ως πυραμίδιο) είναι η κορυφή της πυραμίδας. Σχετίζεται επίσης με τον οβελίσκο.

Αρχέγονος λόφος
  
Στα Κείμενα των Πυραμίδων, π.χ.  587 και 600, ο ίδιος ο Ατούμ κάποιες φορές αναφέρεται ως «λόφος». Ο λόφος λέγεται ότι πήρε το σχήμα μικρής πυραμίδας, στην Ηλιούπολι (αρχαία αιγυπτιακά: «Αννού» ή «λουνού»), όπου κατοικούσε ο Ατούμ. Άλλες θεότητες επίσης απόκτησαν τους δικούς τους μύθους για τον αρχέγονο λόφο. Στην Μέμφιδα ο θεός Τατενέτ, ένας θεός της γης και η πηγή «όλων των πραγμάτων με τη μορφή τροφής, εδέσματος, θείων προσφορών, όλων των αγαθών» ήταν η προσωποποίηση του αρχέγονου λόφου κατά την Μεμφιδική παράδοση.

Πέτρα μπενμπέν
   
Η πέτρα Μπενμπέν, που πήρε το όνομά της από το λόφο, ήταν μια ιερή πέτρα στο ναό του Ρα στην Ηλιούπολι. Ήταν η τοποθεσία που πιστευόταν σύμφωνα με την Ηλιουπολιτική παράδοση ότι έπεσαν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου. Πιστεύεται ότι αποτέλεσε το πρωτότυπο για τους οβελίσκους και τις κορυφές των πυραμίδων, οι οποίες αποκαλούνται επίσης πυραμίδια. Στην αρχαία Αίγυπτο αυτά μάλλον ήταν επιχρυσωμένα, για να αντανακλούν τις ακτίνες του ήλιου. Τα πυραμίδια είναι συχνά εγχαραγμένα με επιγραφές και εικόνες.        
 
Το πουλί θεότητα Μπενού, που ίσως ήταν η έμπνευση για το φοίνικα, τιμόταν στην Ηλιούπολι, όπου λεγόταν ότι ζούσε στην πέτρα μπεμπέν ή στην ιερή ιτιά.    

Σύμφωνα με τον αιγυπτιολόγο Barry Kemp, η συσχέτιση μεταξύ του μπενμπέν, του φοίνικα και του ήλιου μπορεί να οφείλεται σε παρήχηση των λέξεων: η ανατολή, «ουεμπέν», του ήλιου που στέλνει τις ακτίνες του στο μπενμπέν, στο οποίο ζει το πουλί μπενού. Η γραμμή 600 και 1652 από τα Κείμενα των Πυραμίδων μιλάνε για τον Ατούμ καθώς, «ανατέλεις, όπως το μπενμπέν, στον Οίκο του Μπενού στην Ηλιούπολι.».

Ιστορική εξέλιξη
Από τους πρώτους καιρούς, η απεικόνιση του μπενμπέν ακολουθούσε δύο μορφές. Η πρώτη ήταν με πυραμοειδή κατάληξη, η οποία μάλλον ήταν το πρότυπο για τις πυραμίδες και τους οβελίσκους, και η άλλη με στρογγυλή κατάληξη, η οποία μάλλον προερχόταν από την αρχικό σκοπό του μπενμπέν ως αφιερωματικού και λατρευτικού αντικειμένου. 

Κατά την Πέμπτη Δυναστεία, η απεικόνιση του μπενμπέν εδραιώθηκε ως κοντόχοντρος οβελίσκος. Αργότερα, κατά το Μέσο Βασίλειο, η απεικόνιση εξελίχθηκε σε μακρύ, λεπτό οβελίσκο.   

Στον τάφο του Πανεχεσί της Περιόδου της Αμάρνα, το μπενμπέν απεικονίζεται ως μεγάλη στήλη με στρογγυλεμένη άκρη απάνω σε ανυψωμένη βάση.

Δείτε επίσης
Πυραμίδιο
Μπενού
Βαίτυλος
Οβελίσκος
Αρχαίοι αιγυπτιακοί μύθοι για τη δημιουργία

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Manfred Lurker Lexikon der Götter und Symbole der alten Ägypter, Scherz 1998
Barry John Kemp Ancient Egypt: Anatomy of a Civilization, Routledge 1991, p. 88
Katheryn A. Bard Encyclopedia of the Archaeology of Ancient Egypt, Routledge 1999, p. 205
George Hart Egyptian Myths, University of Texas Press 1990,  pp. 11, 12, 16

Αιγυπτιακή μυθολογία
 Αρχαίες αιγυπτιακές πυραμίδες
Γερτρούδη Στάιν

Η Γερτρούδη Στάιν (Gertrude Stein, 3 Φεβρουαρίου 1874 – 27 Ιουλίου 1946) ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας, ποιήτρια, θεατρική συγγραφέας και συλλέκτρια έργων τέχνης. Γεννήθηκε στη συνοικία Αλεγκένι Γουέστ του Πίτσμπουργκ και μεγάλωσε στο Όουκλαντ της Καλιφόρνια. Η Στάιν μετακόμισε στο Παρίσι το 1903 και έμεινε στη Γαλλία για το υπόλοιπο της ζωής της. Ήταν οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού στο Παρίσι, στο οποίο συναντήθηκαν οι κεντρικές μορφές του μοντερνισμού στη λογοτεχνία και την τέχνη, όπως ο Πάμπλο Πικάσο, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, ο Σίνκλερ Λιούις, ο Έζρα Πάουντ, ο Σέργουντ Άντερσον και ο Ανρί Ματίς.

Το 1933, η Στάιν δημοσίευσε τα οιονεί απομνημονεύματα των χρόνων του Παρισιού, το The Autobiography της Alice B. Toklas, γραμμένα από την οπτική της Άλις Μπ. Τόκλας, της διά βίου συντρόφου της. Το βιβλίο έγινε λογοτεχνικό μπεστ σέλερ και μετατόπισε τη Στάιν από τη σχετική αφάνεια της σκηνής της καλτ λογοτεχνίας στο προσκήνιο του mainstream ενδιαφέροντος. Δύο αποσπάσματα από τα έργα της έχουν γίνει ευρέως γνωστά: "Rose is a rose is a rose is a rose" και το "there is no there there", με το τελευταίο συχνά θεωρείται αναφορά στην παιδική της ηλικία στο Όουκλαντ.

Τα βιβλία της περιλαμβάνουν το Q.E.D. (1903), σχετικά με μια λεσβιακή σχέση, στην οποία ενεπλάκησαν αρκετοί φίλοι της Στάιν, το Fernhurst, μια φανταστική ιστορία για ένα ερωτικό τρίγωνο, το Τρεις ζωές (1905-06) και το The Making of Americans (1902-1911). Στο βιβλίο Τρυφερά κουμπιά (1914), η Στάιν σχολίασε τη λεσβιακή σεξουαλικότητα.

Οι δραστηριότητές της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου αποτέλεσαν αντικείμενο ανάλυσης και σχολιασμού. Ως Εβραία που ζούσε στην κατακτημένη απο τους Ναζί Γαλλία, η Στάιν μπόρεσε να διατηρήσει τον τρόπο ζωής της ως συλλέκτρια έργων τέχνης και μάλιστα να εξασφαλίσει τη σωματική της ασφάλεια, μέσω της προστασίας του ισχυρού κυβερνητικού αξιωματούχου της κυβέρνησης του Βισύ και συνεργάτη των Ναζί, Μπερνάρ Φαΐ. Μετά το τέλος του πολέμου, η Στάιν εξέφρασε τον θαυμασμό της για έναν άλλο συνεργάτη των ναζί, τον ηγέτη της κυβέρνησης του Βισύ, Φιλίπ Πεταίν. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι ορισμένα συμπεράσματα για τις δραστηριότητες της Στάιν κατά τη διάρκεια του πολέμου ανήλθαν σε ένα "κυνήγι μαγισσών".

Βιβλία στα ελληνικά
(1991)	Τρεις ζωές, Ερμείας
(1996)	Μπρούζυ και Ουίλλυ, Οδός Πανός
(1997)	Ο κόσμος είναι στρογγυλός, Απόπειρα
(2007)	Η αυτοβιογραφία της Άλις Τόκλας, Οδυσσέας
(2008)	Τρυφερά κουμπιά, Τυπωθήτω

Παραπομπές

Αμερικανοί συγγραφείς
Αμερικανοί ποιητές
Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς
Αμερικανοί συλλέκτες έργων τέχνης
Αμερικανοεβραίοι
ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
ΛΟΑΤ Εβραίοι
Εβραίοι φεμινιστές
Δέκατη δυναστεία Φαραώ

Η Δέκατη δυναστεία Φαραώ της αρχαίας Αιγύπτου συνδυάζεται συχνά με τη 7η, 8η, 9η, και αρχές της 11ης Δυναστείας ως η Πρώτη μεταβατική περίοδος.

Ηγεμόνες
Η Ένατη Δυναστεία ιδρύθηκε στην Ηρακλεόπολη, και η Δέκατη Δυναστεία συνέχισε εκεί. Αυτή την περίοδο η Αίγυπτος δεν είναι ενοποιημένη, και υπάρχει αλληλοεπικάλυψη με αυτήν και άλλες τοπικές δυναστείες. Ο Κανόνας του Τορίνο καταγράφει 18 βασιλείς για αυτή τη δυναστεία, αλλά τα ονόματά τους είναι κατεστραμμένα, μη αναγνώσιμα ή χαμένα.

Ο παρακάτω είναι ένας κατάλογος των ηγεμόνων της Δέκατης Δυναστείας βασισμένος στο Κανόνα του Τορίνο, ένας από τους πιθανούς, καθώς οι αιγυπτιολόγοι έχουν διαφορετικές απόψεις ο καθένας για την σειρά διαδοχής μεταξύ των δύο δυναστειών. Από τους παρακάτω, μόνο ο Ουακαρέ Χετί και ο Μερικαρέ μαρτυρούνται αναμφισβήτητα από τα αρχαιολογικά ευρήματα:

Παραπομπές

Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου
Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου

Το Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου () φιλοξενεί μία από τις πιο σημαντικές συλλογές από αρχαία αιγυπτιακά τεχνουργήματα, μεταξύ των οποίων και το εικονικό Μπούστο της Νεφερτίτης. Από τον Οκτώβριο του 2009, η συλλογή είναι μέρος του επαναλειτουργούντος Νέου Μουσείου στο Νησί των Μουσείων στο Βερολίνο.

Ιστορία

Το μουσείο ξεκίνησε το 18ο αιώνα από τη βασιλική συλλογή τέχνης των βασιλέων του Οίκου των Χεεντσόλερν της Πρωσίας. Ο Αλεξάντερ φον Χούμπολτ είχε προτείνει να δημιουργηθεί ένα αιγυπτιακό τμήμα, και τα πρώτα αντικείμενα μεταφέρθηκαν στο Βερολίνο το 1828 υπό το Βασιλιά Φρειδερίκο Γουλιέλμου Β΄. Αρχικά το τμήμα στεγάστηκε στο Παλάτι Μονμπιζού, και διευθυντής του ήταν ο έμπορος από τη Τεργέστη Τζιουζέπε Πασαλάκουα (1797–1865), του οποίου οι εκτεταμένες συλλογές αποτέλεσαν τη βάση. Μια πρωσική αποστολή στην Αίγυπτο και τη Νουβία υπό τον Καρλ Ρίχαρντ Λέψιους 1842–45 έφεραν στο Βερολίνο επιπλέον αντικείμενα.

Το 1850, οι συλλογές μετακόμισαν στη σημερινή του τοποθεσία στο Νέο Μουσείο, που χτίστηκε σύμφωνα με τα σχέδια του Φρίντριχ Στίλερ. Το Μπούστο της Νεφερτίτης που ανακαλύφθηκε από τον Λούντβιχ Μπόρχαρντ στην Αμάρνα δωρήθηκε στο μουσείο από τον επιχειρηματία Χένρι Τζέιμς Σαίμον το 1920, και γρήγορα έγινε το πιο γνωστό έκθεμα του μουσείο. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο, κατά τον οποίο το Νέο Μουσείο υπέστη μεγάλες καταστροφές από τους βομβαρδισμούς, οι συλλογές μοιράστηκαν μεταξύ του Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου. Το κύριο μέρος παρέμεινε στο Ανατολικό Βερολίνο και εκτίθοταν στο Μουσείο Μπόντε, ενώ τα εκθέματα που πήγαν στην Δυτική Γερμανία, μεταξύ των οποίων και το Μπούστο της Νεφερτίτη, επέστεψαν στο Δυτικό Βερολίνο. Από το 1967 ως το 2005, τα αντικείμενα αυτά φιλοξενούνταν απέναντι από το Παλάτι Σαρλότενμπουργκ. Όλη η συλλογή επανενώθηκε με την επανένωση της Γερμανίας, όταν και επέστρεψε στο Νησί των Μουσείων.

Συλλογή
Η συλλογή περιέχει αντικείμενα που χρονολογούνται από το 4000 π.Χ. (Προδυναστική περίοδος) μέχρι την Ρωμαϊκή εποχή, αν και τα περισσότερα χρονολογούνται από την εποχή του Ακενατόν (περίπου 1340 π.Χ.).

Το πιο γνωστό κομμάτι είναι το ιδιαίτερα καλά διατηρημένο [[Μπούστο της 
Νεφερτίτης|χρωματισμένο μπούστο της Νεφερτίτης]]. Η συλλογή μετακόμισε από το Σαρλότενμπουργκ το Παλιό Μουσείο το 2005 και στεγάστηκε στο Νέο Μουσείο το Νησί των Μουσείων στο Βερολίνο τον Οκτώβριο του 2009.

Δείτε επίσης
 Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων Καΐρου 
 Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο 
 Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων Τορίνου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Staatliche Museen zu Berlin: Egyptian Museum and Papyrus Collection 
 Neues Museum Berlin
  Society for the Promotion of the Egyptian Museum Berlin
 Flickr – Photos taken in the Egyptian Museum

Αρχαιολογικά μουσεία στη Γερμανία
Μουσεία στο Βερολίνο
Άνω Γραικικό Άρτας

Το Άνω Γραικικό είναι χωριό και έδρα της τοπικής κοινότητας Γραικικού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αγνάντων, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

Γεωγραφία
Το Άνω Γραικικό είναι ορεινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στις δυτικές απολήξεις των Τζουμέρκων και ανατολικά του Αράχθου, κοντά στα όρια με τον νομό Ιωαννίνων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 725. Απέχει 52 χλμ. περίπου Β. ΒΑ. της Άρτας.

Τοπική κοινότητα Γραικικού
Η τοπική κοινότητα Γραικικού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 13,527 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γραβιά, Κάτω Γραικικό, Ρωμανός και Σελιό.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Γραικικού του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γραοκικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγνάντων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγνάντων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.  Πριν την αναγνώρισή του και, μέχρι το 1927, ονομαζόταν Γρετσίστα.

Αξιοθέατα
Ο ναός Εισοδίων της Θεοτόκου
Η εκκλησία του Αγίου Χριστοφόρου, νοτιοδυτικά του οικισμού
Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, βορειοανατολικά του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.facebook.com/ZoiStoHorio/posts/1857962220903931/

Χωριά του νομού Άρτας

 Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Αντιγόνεια Κιλκίς

Η Αντιγόνεια είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία .

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Η Αντιγόνεια βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τα Σκόπια και νοτιοανατολικά της λίμνης Δοϊράνης. Είναι κτισμένη στους νότιους πρόποδες του όρους Δύσωρον (μέρος των Κρουσσίων Ορέων) σε υψόμετρο 370 μέτρων απέχοντας 18 χλμ. Β. από το Κιλκίς, 27,5 από το τελωνείο Δοϊράνης και 74 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Θεσσαλονίκη. Στα μέσα του 15ου αιώνα, γύρω στο 1450 είχε 14 οικίες χριστιανών. Σήμερα, θεωρείται προσφυγικό χωριό, αφού σε αυτό εγκαταστάθηκαν Πόντιοι πρόσφυγες (96 οικογένειες, 366 άτομα) οι περισσότεροι από το Πεπερέκ ή Μπεμπερέκ (τουρ. Çetinsu/Τσετίνσου) της περιφέρειας Αρνταχάν της Τουρκίας.

Ονομασία - Διοικητικά 
Το χωριό είχε παλιότερα το όνομα Μοράφτσα με το οποίο αναφέρεται επίσημα το 1919, στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να ορίζεται  ως έδρα στην ομώνυμη κοινότητα. Μετονομάστηκε σε Αντιγόνεια το 1926. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Γάβρα, το Μονολίθι και το Μυλοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αντιγονείας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 109 κατοίκους.. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 28,273 χμ² (2011).

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Χωριά του νομού Κιλκίς
Δήμος Κιλκίς
Ιωάννα Μπέλλα

Η Ιωάννα Μπέλλα (Βέροια, 31 Μαρτίου 1996) είναι Ελληνίδα μοντέλο, βραβευμένη ως Σταρ Ελλάς 2018, που εκπροσώπησε την Ελλάδα στο παγκόσμιο διαγωνισμό ομορφιάς Μις Υφήλιος. Συνεργάζεται με τα εξής πρακτορεία μοντέλων: The Legion MGT (Ελλάδα), MMG Models (Ηνωμένο Βασίλειο) και Bareface Model Agency (Ντουμπάι).

Γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1996 στη Βέροια, όπου και μεγάλωσε. Από την ηλικία των επτά ετών και για περίπου δέκα χρόνια, ασχολούνταν με το βόλεϊ, ενώ υπήρξε και μέλος της Εθνικής Ομάδας Πετοσφαίρισης. Σταμάτησε όμως εξαιτίας σοβαρού τραυματισμού που υπέστη. Σε ηλικία 18 ετών, εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει αισθητική και δερματολογία ενώ για μικρό χρονικό διάστημα, δούλευε παράλληλα ως υποδοχή σε νυχτερινό μαγαζί.

Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να ακολουθήσει σπουδές δημοσιογραφίας στο ANT1 MediaLab. Παράλληλα, εργαζόταν αρχικά σε ινστιτούτο αισθητικής και έπειτα ως βοηθός του makeup artist Παντελή Τουτουντζή.

Καριέρα 
Ξεκίνησε την ενασχόληση της με το modeling, το 2016, με τη συμμετοχή της σε ψυχαγωγικές εκπομπές ως μοντέλο μακιγιάζ. Το πρώτο πρακτορείο με το οποίο συνεργάστηκε ήταν το ελληνικό VN Models. Τον Οκτώβριο του 2017, περπάτησε στην πασαρέλα του Athens Xclusive Designers Week στο Ζάππειο με δημιουργία Galanu Couture ενώ ένα μήνα αργότερα, έκανε editorial για το ελληνικό περιοδικό Elle.

Την άνοιξη του 2018, έκανε την πρώτη της καμπάνια με την εταιρεία Bodytalk ενώ ακολούθησε η καμπάνια με την εταιρεία Bluepoint.

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2018, συμμετείχε στον ετήσιο διαγωνισμό Σταρ Ελλάς, όπου κατέκτησε την πρώτη θέση.

Ως Σταρ Ελλάς, εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό Μις Υφήλιος 2018 στη Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης, όπου δεν είχε εκπρόσωπο για δύο συνεχόμενα έτη. 

Το 2019, έκανε καμπάνιες για τις εταιρείες Karkalis Jewls και MED Luxurious. 

To 2020, έκανε καμπάνιες για τον σχεδιαστή νυφικών Demetrios και την εταιρεία ρούχων Beach City. Επίσης, πόζαρε στα εξώφυλλα των περιοδικών Torius (Λος Άντζελες, ΗΠΑ), L' Officiel (Κύπρος) και Shape (Ελλάδα). 

Το 2021, έκανε editorial για το περιοδικό L' Officiel (Αυστρία) και εξώφυλλα για τα περιοδικά A&E, Ellements και Victor (Ντουμπάι).

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές 

Ελληνίδες μοντέλα
Νικήτριες Σταρ Ελλάς
Πόρτα Νίγκρα

Η Πόρτα Νίγκρα (λατινικά: Porta Nigra, μτφ. «Μαύρη Πόρτα», γερμανικά: Schwarzes Tor) είναι ρωμαϊκή πύλη στην Τριρ της Γερμανίας. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ρωμαϊκή πύλη που διασώζεται βόρεια των Άλπεων. 
Η ονομασία Πόρτα Νίγκρα, που έχει τις ρίζες της στο Μεσαίωνα, προέρχεται από το σκούρο χρώμα που έχουν οι πέτρες που χρησιμοποιήθηκαν για τη κατασκευή της. Η ρωμαϊκή ονομασία της πύλης δεν είναι γνωστή.

Η Πόρτα Νίγκρα μαζί με άλλα ρωμαϊκά μνημεία στο Τριρ ανήκουν στο κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Ιστορία του μνημείου
Η Πόρτα Νίγκρα χρονολογείται το 170 μ.Χ. και χρησιμοποιήθηκε μέχρι το τέλος της ρωμαϊκής εποχής στην Τριρ. 

Η ρωμαϊκή πόλη του Τριρ είχε σχήμα περίπου ορθογώνιο και οι δύο βασικές οδοί της είχαν κατεύθυνση από βορρά προς νότο και από ανατολή προς δύση, όπως συνέβαινε σε όλες τις ρωμαϊκές πόλεις. Στα άκρα των δύο οδών βρίσκονταν η Πόρτα Νίγκρα και η Πόρτα Μέντια και η Πόρτα Άλμπα και η Πόρτα Ινκλιτα αντίστοιχα. Από τις τέσσερις πύλες μόνο η Πόρτα Νίγκρα έχει διασωθεί.

Στις αρχές του Μεσαίωνα οι ρωμαϊκές πύλες του Τριρ δε χρησιμοποιούνταν πλέον και οι κάτοικοι άρχισαν να αφαιρούν τα υλικά με τα οποία είχαν κατασκευαστεί  για να φτιάξουν άλλα κτίσματα. Στην Πόρτα Νίγκρα ειδικότερα τα ίχνη της καταστροφής είναι εμφανή στη βόρεια πλευρά της πύλης. Μετά το 1028 στα ερείπια της Πόρτα Νίγκρα έζησε ως ερημίτης ο Όσιος Συμεών ο Σιναΐτης. Μετά το θάνατό του το 1035 και την αγιοποίηση του χτίστηκε δίπλα στη ρωμαϊκή πύλη μοναστήρι προς τιμήν του και η Πόρτα Νίγκρα μετατράπηκε σε εκκλησία.

Η εκκλησία στην Πόρτα Νίγκρα λειτουργούσε μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα οπότε ο Ναπολέων Βοναπάρτης έκλεισε τόσο αυτή όσο και το μοναστήρι του Οσίου Συμεών και επανέφερε την πύλη στην αρχική της μορφή. Σύμφωνα με ένα τοπικό θρύλο ο Βοναπάρτης ήθελε να κατεδαφίσει τελείως το κτίσμα αλλά οι ντόπιοι τον έπεισαν να μη το κάνει λέγοντάς του ότι πριν μετατραπεί σε εκκλησία ήταν χώρος όπου οι Γαλάτες τελούσαν τις γιορτές τους. Κατά μια άλλη εκδοχή οι ντόπιοι έπεισαν το Βοναπάρτη να το επαναφέρει στην αρχική μορφή του όταν του είπαν ότι είχε ρωμαϊκή προέλευση.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Η τοποθεσία της Πόρτα Νίγκρα στο Google Maps

Κτίρια και κατασκευές στη Γερμανία
Ρωμαϊκές οχυρώσεις
Πύλες (αρχιτεκτονική)
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 2019

Το 33ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών, διοργανώθηκε στις 9 και 10 Φεβρουαρίου 2019 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για ένατη φορά στην ιστορία του ο Ολυμπιακός.

Νικητές

Πηγή:

Ομαδική βαθμολογία
Βαθμολογήθηκαν συνολικά 57 σωματεία.

{| class="wikitable"
|-
!width=50|Θέση
!width=215|Σύλλογος
!width=50|Βαθμολογία
|-bgcolor="87ceeb"
|<center>1.
|  Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
| <center>75
|-
|<center>2.
|  Γ.Σ. Τρικάλων
| <center>43
|-
|<center>3.
|  Γ.Σ. Κηφισιάς
| <center>30

Πηγή:

Πηγές
 ΣΕΓΑΣ: 33ο πρωτάθλημα κλειστού. 2η ημέρα. Αποτελέσματα και βαθμολογίες

Παραπομπές

Κλειστού στίβου ανδρών
Στίβος το 2019
Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Call of Duty: WWII

Το Call of Duty: WWII  είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου που αναπτύχθηκε από την αμερικανική Sledgehammer Games και κυκλοφόρησε στις 3 Νοεμβρίου του 2017 από την Activision για τα PlayStation 4, Xbox One και Microsoft Windows. Σχεδιαστές του παιχνιδιού είναι οι Γκλεν Στκόφιελντ και Μίχαελ Κόντρεϊ.

Πλοκή 
Το παιχνίδι διαδραματίζεται στην Ευρώπη κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο Campaign, ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο του Ronald "Red" Daniels, στρατιώτη της πρώτης μεραρχίας πεζικού, μαζί με τους οπλίτες Zusmman, Aiello και τον Stiles. Καθοδηγείται από τους λοχίες Turner και Pierson. Πολεμά στην Απόβαση στη Νορμανδία, συμμαχεί με τις γαλλικές αντιστασιακές δυνάμεις και με την βρετανική κατασκοπεία.

Τρόπος παιχνιδιού 
Είναι βιντεοπαιχνίδι ενός ή πολλαπλών παικτών. Οι πίστες του campaign είναι οι εξής:

 D - Day
 Operation Cobra
 Stronghold
 S.O.E.
 Leberation
 Collateral Damage
 Dearh Factory
 Hill 493
 Battle of the Bulge
 Ambush
 The Rhine

Στο multiplayer υπάρχουν τρεις επιλογές παιχνιδιού: Play Online, Local Play και Nazi Zombies. Οι πίστες του multiplayer είναι οι εξής:

 Aachen
 Ardennes Forest
 Flak Tower
 Gibraltar
 Gustav Cannon
 London Docks
 Pointe Du Hoc
 Sainte Marie Du Mont
 Shipment 1944
 USS Texas

Κυκλοφορία 
Το παιχνίδι κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις 3 Νοεμβρίου του 2017.

Πωλήσεις 
Oι πωλήσεις από το 2017 ξεπερνούν τα 500 εκατομμύρια δολάρια και τα έσοδα του παιχνιδιού ξεπερνούν το 1 δισεκατομμύριο δολάρια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Βιντεοπαιχνίδια του 2017
Call of Duty
Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Network
Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου
Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4
Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One
Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Αλγερία
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Αυστρία
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Γαλλία
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Γερμανία
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Σοβιετική Ένωση
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Αίγυπτο
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ιταλία
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Σικελία
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ολλανδία
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ισπανία
Βιντεοπαιχνίδια με ζόμπι
Γαρίδα μάντης

H γαρίδα μάντης είναι ένα ζώο της θάλασσας που ανήκει στην τάξη μαλακόστρακα. Οι γαρίδες μάντης έχουν μήκος 10-38 εκατοστά. Η μεγαλύτερη που έχει καταγραφεί έχει μήκος 46 εκατοστά. Έχει δύο μπροστινές δαγκάνες τις οποίες χρησιμοποιεί για να χτυπήσει ή να τρυπήσει την τροφή της. Τα μάτια της είναι πολύ ανεπτυγμένα καθώς μπορούν να δουν ένα τεράστιο μέρος του ηλιακού φάσματος διότι έχει δώδεκα φωτοευαίσθητους υποδοχείς ενώ ο άνθρωπος έχει μόνο τρεις.

Εξέλιξη 
Η γαρίδα μάντης ακολούθησε μία πολύ περίεργη εξέλιξη. Τόσο πολύ περίεργη που οι επιστήμονες την ονόμασαν «Γαρίδα από τον Άρη».

Βιολογία

Μέγεθος 
Οι γαρίδες μάντης έχουν μήκος 10-38 εκατοστά. Η μεγαλύτερη που έχει καταγραφεί έχει μήκος 46 εκατοστά.

Δαγκάνες 
Οι δαγκάνες της γαρίδας μπορούν να χτυπήσουν με 1.500 newtons δύναμής μέσα σε τρία χιλιοστά του δευτερολέπτου δηλαδή πιο δυνατά και από σφαίρα.

Μάτια 

Τα μάτια της είναι πολύ ανεπτυγμένα καθώς μπορούν να δουν ένα τεράστιο μέρος του ηλιακού φάσματος διότι έχει δώδεκα φωτοευαίσθητους υποδοχείς ενώ ο άνθρωπος έχει μόνο τρεις.Έτσι βλέπουν χρώματα που ο άνθρωπος δεν μπορεί καν να φανταστεί.

Δέρμα 
Το δέρμα της γαρίδας περιβάλλεται από ένα σκληρό κέλυφος.

Αναπαραγωγή 
Η  γαρίδα μάντης έχει ένα μόνιμο ταίρι .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Μαλακόστρακα
Αρθρόποδα
Καρκινοειδή