joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αρσένιος Στουδίτης

Ο Αρσένιος Στουδίτης ήταν λόγιος μοναχός του 14ου αιώνα. Έζησε την ίδια εποχή με τον Γρηγόριο Παλαμά, προς τον οποίο έγραψε επιστολή. Έγραψε επίσης τα εξής συγγράμματα που σώζονται στην δημόσια Βιβλιοθήκη του Παρισιού:
 Μαρτυρίαι περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος κατά Λατίνων
 Σχόλια αντιρρητικά της αυτής υποθέσεως.

Πηγές 
 

Βυζαντινοί μοναχοί
Ορθόδοξοι λόγιοι
Νικόλαος Καβάσιλας

Ο Νικόλαος Καβάσιλας (1322 - 1391) ήταν Βυζαντινός ορθόδοξος Θεολόγος και συγγραφέας.

Η ζωή του
Γεννήθηκε το 1322 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, σε μια εποχή πολιτικής παρακμής του Βυζαντίου αλλά ταυτόχρονα και σε μια εποχή πολιτιστικής ανόδου και άνθισης των θεολογικών γραμμάτων. Ειδικότερα, την εποχή εκείνη, η ορθόδοξη θεολογία βρισκόταν σε πολύ μεγάλη ακμή μέσα από τις ησυχαστικές έριδες και την ησυχαστική διδασκαλία του Γρηγορίου του Παλαμά. Η διδασκαλία αυτή εστίαζε στη δυνατότητα του ανθρώπου να γίνει κοινωνός του άκτιστου Θείου φωτός, μέσα από την ένωσή του με το Θεό και με τις άκτιστες θείες ενέργειές Του και χάρη στην καθαρή καρδιά και την από καρδιάς προσευχή. Πρόκειται για μυστηριακή διδασκαλία, η οποία συμπύκνωνε διαχρονικά το πραγματικό νόημα της ορθόδοξης πίστης περί της θέωσης του ανθρώπου.

Την ανωτέρω βυζαντινή διδασκαλία εκπροσώπησε, μεταξύ των άλλων, και ο Νικόλαος ο Καβάσιλας. Ήταν ανιψιός του αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Νείλου Καβάσιλα. Το πατρικό του επώνυμο ήταν Χαμαετός, αλλά ο Νικόλαος κράτησε τελικά το επώνυμο του αδερφού της μητέρας του. Έκανε σπουδές στην Κωνσταντινούπολη, έμεινε για ένα διάστημα στο Άγιο Όρος κοντά στον Γρηγόριο τον Παλαμά (από τον οποίο διδάχτηκε και την ησυχαστική διδασκαλία) και αναμείχθηκε με την πολιτική, την οικονομία και με θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης. Ανέπτυξε σπουδαίο συγγραφικό έργο και κατάφερε να αποκτήσει καθολικό σεβασμό και καθολική αναγνώριση.

Διάφορα περιστατικά τον οδήγησαν να κινηθεί προς τα νότια εδάφη της βυζαντινής αυτοκρατορίας, έως ότου έφτασε στο «ιερόν εν τω κόσμω έδαφος» της Ήλιδας, όπως αποκαλούσε ο ίδιος αυτήν την περιοχή, όπου έμεινε μέχρι τον θάνατό του στις αρχές της δεκαετίας του 1390 (μάλλον το 1392). Η μνήμη του γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Ιουνίου. Συγγράμματά του σώζονται στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού και του Άγιου Τάφου.

Έργα του μεταφρασμένα στα νέα ελληνικά
 Νικόλαος Καβάσιλας, κείμενο, μετάφραση, σχόλια, του Παναγώτη Χρήστου,Φιλοκαλία των ασκητικών και νηπτικών, τομ 22, Πατερικές εκδόσεις Γρηγόριος Παλαμάς, Θεσσ/ίκη, 1979

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσ. Μυριόβιβλος, Νικόλαος Καβάσιλας
 Συναξαριστής

Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης
Ορθόδοξοι λόγιοι
Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Δημήτριος Χρυσολωράς

Ο Δημήτριος Χρυσολωράς ήταν λόγιος κληρικός, βυζαντινός θεολόγος, φιλόσοφος, αστρονόμος και πολιτικός κατα το β΄μισό του 14ου και 15ου αι. Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, και ήταν φίλος του βασιλέα Εμμανουήλ Β' Παλαιολόγου. Το 1407 μετεγκαταστάθηκε από την Θεσσαλονίκη στην Κωνσταντινούπολη και παρέμεινε διατριβόμενος κοντά στον βασιλιά. Συμβούλευε τον βασιλιά και έκανε πολλές σωστές προβλέψεις. Ανέλαβε ως πρεσβευτής διάφορες κρατικές αποστολές και έγραψε περίπου 100 ανέκδοτες επιστολές προς τον αυτοκράτορα οι οποίες αποτελούν σημαντική πηγή για την ιστορία αυτής της περιόδου.

Εργογραφία
Διάφορες θρησκευτικές πραγματείες που βρίσκονται και αυτές χειρόγραφες κυρίως σε αγγλικές βιβλθιοθήκες.

Πηγές 
 

Βυζαντινοί φιλόσοφοι
Βυζαντινοί αστρονόμοι
Βυζαντινοί θεολόγοι
Βυζαντινοί κληρικοί
Βυζαντινοί συγγραφείς
Βυζαντινοί διπλωμάτες
Φιλόσοφοι του 14ου αιώνα
Φιλόσοφοι του 15ου αιώνα
Νείλος Δαμυλάς

Ο Νείλος Δαμυλάς ήταν λόγιος ιερομόναχος του 15ου αιώνα. Μονάχεψε στην Μονή της ιεράς Πέτρας των Καρκασινών στο νησί της Κρήτης. Άκμασε πολύ στον 14ο και στις αρχές του 15ου αιώνα. Έγραψε συγγράμματα κατά των Λατίνων, τα οποία σώζονται στην βιβλιοθήκη στο Παρίσι και στην Μόσχα.

Πηγές 
 

Βυζαντινοί κληρικοί
Ορθόδοξοι λόγιοι
Μακάριος Αγκύρας

Ο Μακάριος ήταν λόγιος κληρικός του 15ου αιώνα. Διετέλεσε Μητροπολίτης Αγκύρας κατά τα έτη 1397-1405 και άκμασε επί του αυτοκράτορα Εμμανουήλ Παλαιολόγου, τον οποίο και συνόδευσε στα ταξίδια του στην Ιταλία και Γαλλία. Έγραψε το πόνημα «Κατα τῆς τῶν Λατίνων κακοδοξίας καὶ κατὰ Βαρλαὰμ καὶ Ἀκινδύνον», το οποίο σώζεται στην αυτοκρατορική βιβλιοθήκη της Βιέννης.

Παραπομπές

Πηγές
 
 

Μητροπολίτες Αγκύρας
Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Έλληνες ιεράρχες
Ορθόδοξοι λόγιοι
Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Βασίλειος Στουδίτης

Ο Βασίλειος Στουδίτης ήταν λόγιος ιερομόναχος του 15ου αιώνα. Έγραψε επιστολές προς τον Πάπα, προς την Βενετία και προς άλλους προύχοντες και σε καθολικούς σε όλη την Ιταλία.

Πηγές
Σταυροδρόμι Πέλλας

Το Σταυροδρόμιον Πέλλας είναι ένα μικρό χωριό με πληθυσμό 556 και κατοίκους (απογραφή 2001), 486 κατοίκους (απογραφή 2011) και με 120 οικίες. Διοικητικά ανήκε στον δήμο Κρύας Βρύσης και με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον Δήμο Πέλλας με έδρα τα Γιαννιτσά. Πρόκειται για το χωριό Čečig’s ή Češig’s, που μετονομάστηκε από Τσίτσιγκες σε Σταυροδρόμι [ΦΕΚ 413/22.11.1926].

Σημειώσεις παραπομπές

Δήμος Πέλλας
Χωριά του νομού Πέλλας
Βασίλειος Κερκύρας

Ο Μητροπολίτης Κέρκυρας Βασίλειος ήταν λόγιος κληρικός του 15ου αιώνα. Έζησε προφανώς μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Λατίνους Σταυροφόρους. Στα χειρόγραφα που φυλάγονται στην βιβλιοθήκη της Ιεράς Συνόδου στην Μόσχα βρίσκεται υπό τον αριθμό 208 επιστολή του μητροπολίτη αυτού προς τον Πάπα, περί των προνομίων του θρόνου της Κωνσταντινούπολης, περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος, και περί του ουκ συναχθήναι σύνοδον οικουμενικήν άνευ του Πατριάρχου της Κωνσταντινουπόλεως. Επίσης έλεγξε τον Πάπα διότι εδίωξε τους νόμιμους επισκόπους Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Ζαράτας, Βουλγαρίας, Πατρών και άλλων επαρχιών και χειροτόνησε παράνομους.

Πηγές 
 

Μητροπολίτες Κερκύρας
Ορθόδοξοι λόγιοι
Ανδρόνικος Δούκας Σγουρός

Ο Ανδρόνικος Δούκας Σγουρός ήταν λόγιος κληρικός  του 15ου αιώνα. Έγραψε σύγγραμμα κατά των Λατίνων, το οποίο σώζεται στην βιβλιοθήκη της Ιεράς Συνόδου στην Μόσχα υπό τον αριθμό 395.

Πηγές 
 

Βυζαντινοί κληρικοί
Βυζαντινοί λόγιοι
Ορθόδοξοι λόγιοι
Οι Περιπέτειες του Σάμμυ: Το Μυστικό Πέρασμα (ταινία)

Η ταινία Οι Περιπέτειες του Σάμμυ: Το Μυστικό Πέρασμα (αυθεντικός τίτλος: «Sammy's Adventures: The Secret Passage») είναι μια βελγική ταινία κινουμένων σχεδίων, την οποία σκηνοθέτησε ο Μπεν Στάσεν (Ben Stassen). Η ταινία προβάλλεται (και σε 3D) από τις 9 Δεκεμβρίου 2010 στους ελληνικούς κινηματογράφους, μεταγλωττισμένη στα ελληνικά με τις φωνές των Γιώργου Καπουτζίδη (Σάμμυ), Λίνας Σακκά (Σέλι), Γιώργου Λιανού (Ρέι), Κώστα Τριανταφυλλόπουλου (Σλιμ) και Άριελ Κωνσταντινίδη (Σνόου).

Πλοκή 

Από την πρώτη στιγμή της ζωής του, ο Σάμμυ έρχεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο και πολύ σύντομα ανακαλύπτει ότι η ζωή δεν είναι ένας ωκεανός ηρεμίας και γαλήνης. Πρέπει να μάθει να επιζεί, για να καταφέρει να επιστρέψει μια μέρα στην ίδια παραλία όπου γεννήθηκε. Αυτή είναι η μοίρα του ως χελώνας. Ο Σάμμυ, όμως, έχει σκληρό... καβούκι, δυνατά κι ευκίνητα πτερύγια και μια ιδιαίτερη αγάπη για την περιπέτεια!

Κατά τη διάρκεια του απίστευτου ταξιδιού του, σε θάλασσες ζεστές και παγωμένες, θα κάνει φίλους, θα συναντήσει ανθρώπους και θα προβληματιστεί για την υγεία του πλανήτη. Βασική του, όμως, αποστολή, είναι να ξαναβρεί την πανέμορφη Σέλι. Αυτή που πριν από αρκετά χρόνια του έσωσε τη ζωή.

Κριτικές 
 Σταύρος Γανωτής, Cine.gr 
 Γιάγκος Αντίοχος, Athinorama.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημο website
 «Οι Περιπέτειες του Σάμμυ: Το Μυστικό Πέρασμα» στο IMDB 
 «Οι Περιπέτειες του Σάμμυ: Το Μυστικό Πέρασμα» στο Rotten Tomatoes

Βελγικές ταινίες
Ταινίες του 2010
Ταινίες παραγωγής StudioCanal
Γαλλικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Βελγικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Γαλλικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Σάκης Μπουλάς

Ο Σάκης Μπουλάς (Κιλκίς,11 Μαρτίου 1954, - Μαρούσι Αττικής, 21 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Έλληνας ηθοποιός, στιχουργός, επιχειρηματίας, ερμηνευτής και παρουσιαστής.

Βιογραφία 
Η καταγωγή του ήταν από τον Πειραιά, όπου και μεγάλωσε. Όταν ήταν μικρός, οι γονείς του τον παρότρυναν να γίνει δικηγόρος λόγω της άνεσης που παρουσίαζε στον λόγο, ωστόσο αυτός επέλεξε το τραγούδι και την ηθοποιία. Παλαιότερα ήταν ιδιοκτήτης καταστήματος με έπιπλα. Είχε, επίσης, πει πως δεν του άρεσε ο γάμος καθώς έτσι αιχμαλωτίζεται η ανεξαρτησία του.

Πέθανε στις 21 Φεβρουαρίου 2014 στο νοσοκομείο Υγεία από καρκίνο του πνεύμονα. Ο θάνατός του προκάλεσε πανελλήνια συγκίνηση.

Στην κηδεία του παρέστησαν πολλές προσωπικότητες της υποκριτικής, της μουσικής σκηνής, αλλά και απλός κόσμος. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διατηρούσε δεσμό με την ηθοποιό και πρώην μοντέλο Αλεξάνδρα Ούστα.

Τραγουδιστής 
Ο Σάκης Μπουλάς ήταν παράλληλα και τραγουδιστής, συμμετέχοντας σε πολλούς δίσκους όπως στους "Ανεπίδοτα Γράμματα" του Μιχάλη Γρηγορίου με την Αφροδίτη Μάνου, "Καντάτα για τη Μακρόνησο" - Θ.Μικρούτσικου, "Λουκιανού διάλογοι" - Μ. Πλέσσα, "Αχαρνής" του Δ. Σαββόπουλου κ.α. Είχε κάνει και τους παρακάτω προσωπικούς του δίσκους:

 Μπουλάς-Ελλάς, (1986)
 Ali Baba (maxi single) (μουσική Μιχάλης Ρακιντζής) (1987)
 Ας πρόσεχες (album) (όλο το άλμπουμ είναι σε μουσική του Μιχάλη Ρακιντζή) (1987)
 Ζαμανφού, (1992)
 Έκθεση ιδεών, με τον Γιάννη Ζουγανέλη (2000)

Είχε συνεργαστεί πάνω από 12 χρόνια με τον Θάνο Μικρούτσικο και κατ' αυτή την περίοδο ταξίδεψε σε διάφορες χώρες όπως Αυστρία, Γερμανία, Αγγλία, Σκωτία, Βέλγιο και Κύπρο.

Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του πρώτου "Μουσικού καφενείου" με το όνομα Σούσουρο μαζί με τους Γιάννη Ζουγανέλη, Νικόλα Άσιμο, Θάνο Αδριανό και Περικλή Χαρβά, όπου για πρώτη φορά συνδυάστηκε μουσική με θέατρο και διάφορα χάπενιγκς. Παρόμοια δουλειά έγινε αργότερα στο Αχ Μαρία, όπου και πάλι υπήρξε ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Γιάννη Ζουγανέλη κ.ά. Είχε τραγουδήσει σε πολλές μουσικές σκηνές και συναυλίες συνεργαζόμενος χρόνια με τους Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Γιάννη Ζουγανέλη, Τάνια Τσανακλίδου, Βλάση Μπονάτσο, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Αντώνη Μιτζέλο, Δημήτρη Σταρόβα κ.ά. αλλά και με τον Διονύση Σαββόπουλο.

Στιχουργός 
Ως στιχουργός είχε κάνει μεγάλη καριέρα καθώς συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες. Είχε γράψει στίχους για τραγούδια του Γιάννη Ζουγανέλη, του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα (Τερμίτες) κ.α. και σε πολλά τραγούδια που είχε ερμηνεύσει ο ίδιος.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Πηγές 
 http://mygreek.fm/el/artists/Boulis-Sakis

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες στιχουργοί
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες κωμικοί
Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου, γνωστότερο ως Αθανασάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου, είναι το κεντρικό αρχαιολογικό μουσείο του νομού Μαγνησίας και ταυτόχρονα ένα από τα παλαιότερα μουσειακά ιδρύματα, κτισμένο σε νεοκλασικό ρυθμό, χάρη στη δωρεά του ομογενούς Αλέξιου Αθανασάκη, με καταγωγή από την Πορταριά Πηλίου. Διοικητικά το μουσείο ανήκει στη ΙΓ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Βόλου, υπηρεσιακή μονάδα του Υπουργείου Πολιτισμού σε ό,τι σχετίζεται με τις προϊστορικές και κλασικές αρχαιότητες του νομού.

Εκθέσεις 

Ο επιτύμβιες γραπτές στήλες της Δημητριάδας, επιτύμβια ανάγλυφα της ελληνιστικής περιόδου που φέρουν έντονα ίχνη χρώματος, προϊόντα των ανασκαφών του Α.Σ. Αρβανιτόπουλου, έγιναν η πρώτη μουσειακή συλλογή που στέγασε το μουσείο.

Οι στήλες υπήρξαν το κεντρικό θέμα της επανέκθεσης του Δ. Ρ. Θεοχάρη το 1961, μαζί με ευρήματα μυκηναϊκών θέσεων και ευρήματα της κλασικής και ελληνιστικής περιόδου. Βασιζόμενος σε διαφορετικό πλαίσιο που αναδείκνυε τον εκπαιδευτικό ρόλο της μουσειακής συλλογής, ο Γ. Χουρμουζιάδης αφαίρεσε τους υαλοπίνακες των προθηκών προκειμένου να διαμορφωθεί άμεση σχέση θεατή και εκθέματος και ταυτόχρονα διαμόρφωσε συλλογές ευρημάτων ανάλογα με την κοινωνική τους αξία.

Μετά τη διαμόρφωση νέων κτηριακών εγκαταστάσεων και την επανέκθεση του 2004, το μουσείο φιλοξενεί αρχαιολογικά ευρήματα από το νομό Μαγνησίας, από την παλαιολιθική περίοδο έως τους ρωμαϊκούς χρόνους, ενώ παράλληλα γίνονται περιοδικές εκθέσεις με νέα ευρήματα ανασκαφών ή αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της Θεσσαλίας.
Η δημιουργία του Διαχρονικού Μουσείου Λάρισας, το 2015, στο λόφο "Μεζούρλο", της Λάρισας, ήρθε να συμπληρώσει τους χώρους παρουσίασης των αρχαιολογικών ευρημάτων της Θεσσαλίας, ως το κεντρικό αρχαιολογικό μουσείο της και παράλληλα ένα από τα δέκα μεγαλύτερα της χώρας.

Παραπομπές σημειώσεις

Έκθεση φωτογραφιών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κωνσταντίνος Βουζαξάκης «Αθανασάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου», από την ιστοσελίδα "Οδυσσεύς", του Υπουργείου Πολιτισμού.

Βολου
Βόλος
Νικολάι Γιεζόφ

Ο Νικολάι Ιβάνοβιτς Γιεζόφ (ρωσικά: Николай Ивaнович Ежов, ΔΦΑ:[nʲɪkɐˈlaj  jɪˈʐof] 1 Μάιου, 1895 – 4 Φεβρουαρίου, 1940) ήταν σοβιετικός στρατιωτικός και πολιτικός που έφτασε στα ανώτατα κλιμάκια του μπολσεβίκικου κόμματος. Την περίοδο 1934-1940 ήταν επικεφαλής της NKVD και υπό την καθοδήγησή του έλαβαν χώρα οι σταλινικές εκκαθαρίσεις κατά την περίοδο 1936-39.

Βιογραφία
Ο Νικολάι Γιεζόφ γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1895 στην Αγία Πετρούπολη. Εντάχθηκε σε νεαρή ηλικία στο κόμμα των Μπολσεβίκων (ΠΚΚ) και συμμετείχε στην Οχτωβριανή επανάσταση μέσα από τις τάξεις του Κόκκινου Στρατού. Τα χρόνια που ακολούθησαν ανήλθε σε ηγετικές θέσεις του ΠΚΚ, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του Στάλιν. Το 1934 τέθηκε με εντολή του Στάλιν επικεφαλής της NKVD (Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων της Σοβιετικής Ένωσης) αντικαθιστώντας τον Γκένριχ Γιάκοντα.

Στην ηγεσία της NKVD έμεινε μέχρι το 1940. Το δεύτερο μισό της θητείας του συνέπεσε με την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων. 
Η ηγεμονία του ήταν ενίοτε γνωστή και ως "Γιεζόβσινα" (ρωσικά:Ежовщина), ή  "Περίοδος Γιεζόφ" ή επίσης η  "Περίοδος του σκαντζόχοιρου," αφού η λέξη "γιoζ"  (ρωσικά:ёж) σημαίνει τον σκαντζόχοιρο.

Τον Οκτώβριο του 1937 με διάταγμα του Γιεζόφ ξεκίνησαν οι συλλήψεις σοβιετικών πολιτών με την κατηγορία της κατασκοπείας υπέρ καπιταλιστικών χωρών, αντεπαναστατικής και τρομοκρατικής δράσης και υπονόμευσης του έργου της Σοβιετικής Ένωσης. Οι συλλήψεις και οι καταδίκες ακόμα και σε θάνατο κορυφώθηκαν κατά το 1938. Το 1939 οι διώξεις μειώθηκαν και στα τέλη του ίδιου έτους το διάταγμα του Γιεζόφ αποσύρθηκε.

Στις 12 Δεκεμβρίου 1937 εξέδωσε το διάταγμα 50215 της NKVD με τίτλο "Ελληνική Επιχείρηση" που ήταν το έναυσμα των διώξεων κατά των Ελλήνων που ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση.

Ο Γιεζόβ τελικά έπεσε και αυτός θύμα των σταλινικών εκκαθαρίσεων. Το 1940 συνελήφθη και εκτελέστηκε ως αντεπαναστάτης και υπονομευτής της ΕΣΣΔ. Στην ηγεσία της NKVD αντικαταστάθηκε από τον Λαβρέντι Μπέρια

Παραπομπές

Δείτε επίσης
 Ελληνική επιχείρηση της Εν Κα Βε Ντε

Βιβλιογραφία 

 Μάριος Μαρκοβίτης "Όχι, δεν είμαι εχθρός του Λαού", Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2017
 Νίκος Παπαδάτος, "Ο Μπεζεντάκος μας άφησε γεια", Εκδόσεις ΚΨΜ, Αθήνα 2021

Σοβιετικοί πολιτικοί
Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2009

Η 82η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 2009, έλαβε χώρα στις 7 Μαρτίου του 2010. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Κόντακ στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας και μεταδόθηκαν στην αμερικανική τηλεόραση από το δίκτυο ABC. Την απονομή παρουσίασαν οι ηθοποιοί Άλεκ Μπάλντουιν και Στιβ Μάρτιν.

Το Ιούνιο του 2009 ο Πρόεδρος της Ακαδημίας Σιντ Γκάνις ανακοίνωσε ότι οι υποψηδιότητες για το βραβείο Καλύτερης Ταινίας θα είναι 10 και όχι πέντε όπως ήταν στις προηγούμενες απονομές.

Νικήτης της βραδιάς το φιλμ The Hurt Locker με έξι βραβεία, συμπεριλαμβανομένων και των βραβείων Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας για την Κάθριν Μπίγκελοου, η οποία έγινε η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτης που κερδίζει το συγκεκριμένο βραβείο. Άλλοι νικητές οι ταινίες Avatar με 3 βραβεία και Μονάκριβη (Precious), Ψηλά στον Ουρανό (Up) και Crazy Heart με 2 βραβεία.

Υποψηφιότητες και Νικητές 
Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 2 Φεβρουαρίου 2010. Οι ταινίες με τις περισσότερες υποψηφιότητες ήταν οι Άβαταρ και The Hurt Locker με 9 υποψηφιότητες. Η απονομή έγινε στις 7 Μαρτίου του 2010.

Βραβεία 
Ακολουθούν αναλυτικά όλες οι υποψηφιότητες ανά κατηγορία. Οι νικητές σημειώνονται με έντονη γραφή.

Τιμητικά Βραβεία 
 Λορίν Μπακόλ
 Ρότζερ Κόρμαν
 Γκόρντον Γουίλις

Περισσότερες Υποψηφιότητες και Βραβεία 
Οι ταινίες με τις περισσότερες υποψηφιότητες:
 Εννιά: Avatar και The Hurt Locker
 Οκτώ: Άδωξοι Μπάσταρδη
 Έξι: Μονάκριβη και Ραντεβού στον Αέρα
 Πέντε: Ψηλά στον Ουρανό
 Τέσσερις: District 9: Απαγορευμένη Περιοχή, Εννέα και Σταρ Τρεκ
 Τρεις: Μια Κάποια Εκπαίδευση, Crazy Heart, Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος και Βασίλισσα Βικτόρια: Τα Χρόνια της Νιότης
 Δύο: Ένας Σοβαρός Άνθρωπος, Μια Σχέση Στοργής, Ο Φανταστικός Κύριος Φοξ, Ανίκητος, Ο Φανταστικός Κόσμος του Doctor Parnassus, Ο Τελευταίος Σταθμός, Παράπλευρες Απώλειες, Σέρλοκ Χολμς και Η Λευκή Κορδέλα

Οι ταινίες με τα περισσότερα βραβεία:
 Έξι: The Hurt Locker
 Τρία: Avatar
 Δύο: Crazy Heart, Μονάκριβη and Ψηλά στον Ουρανό

Δείτε Επίσης 
 Χρυσές Σφαίρες 2009

Παραπομπές 

Οσκαρ
Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ
ΤΠ Μαζεμπέ

Η Του Πουισάν Μαζεμπέ (γαλλικά: Tout Puissant Mazembe) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Λουμπουμπάσι της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Τα χρώματα της ομάδας είναι το λευκό και το μαύρο. Η έδρα της ομάδας είναι το Σταντ ΤΠ Μαζεμπέ, χωρητικότητας 18.500 θεατών.

Η ίδρυση της έγινε το 1939. Η ομάδα, παλαιότερα λεγόταν Ένγκλεμπερτ (Englebert) και την σεζόν 2009-2010 κατέλαβε την 1η θέση στο πρωτάθλημα της χώρας της. Η Μαζεμπέ έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό το 2010, όταν και στα πλαίσια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων νίκησε την βραζιλιάνικη Ιντερνασιονάλ, παίρνοντας έτσι την πρόκριση για τον τελικό της διοργάνωσης. Στον τελικό τέθηκε αντιμέτωπη με την ιταλική Ίντερ, γνωρίζοντας την ήττα με σκορ 0-3, και τερματίζοντας έτσι στην δεύτερη θέση της διοργάνωσης.

Επιτυχίες
.

Εγχώριες
Πρωτάθλημα ΛΔ Κονγκό
Πρωταθλήτρια (16): 1966, 1967, 1969, 1976, 1987, 2000, 2001, 2006, 2007, 2009, 2011, 2012, 2013, 2014, 2016, 2017
Κύπελλο ΛΔ Κονγκό
Κυπελλούχος (5): 1966, 1967, 1976, 1979, 2000Σούπερ Καπ ΛΔ ΚονγκόΝικήτρια (3): 2013, 2014, 2016

ΔιεθνείςΠαγκόσμιο Κύπελλο ΣυλλόγωνΦιναλίστ (1): 2010Αφρικανικό Κύπελλο Πρωταθλητριών / ΚΑΦ Τσάμπιονς ΛιγκΝικήτρια (5): 1967, 1968, 2009, 2010, 2015ΚΑΦ Κονφεντερέισον ΚαπΝικήτρια (2): 2016, 2017Αφρικανικό Κύπελλο Κυπελλούχων 
Νικήτρια (1): 1980 ΚΑΦ Σούπερ Καπ'''
Νικήτρια (1): 2010, 2011

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1939
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1939
Βιβλιοθήκη του Αδριανού

Η Βιβλιοθήκη του Αδριανού ήταν μεγάλη βιβλιοθήκη στην αρχαία Αθήνα. Ονομάστηκε έτσι επειδή ιδρύθηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό. Η βιβλιοθήκη ονομαζόταν και Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Περιγραφή 
Τμήμα της βιβλιοθήκης ήταν μεγάλη εσωτερική αυλή έκτασης 100 × 70 μέτρων, την οποία περιέβαλε εντυπωσιακό περιστύλιο. Το κυρίως κτίριο της βιβλιοθήκης είχε δύο αίθουσες, όπου οι επισκέπτες διάβαζαν, ή παρακολουθούσαν διαλέξεις. Η αίθουσα της βιβλιοθήκης ήταν μάλλον τριώροφη, ο τρίτος όροφος όμως δε σώζεται. Οι τοίχοι θεωρείται πως ήταν εξοπλισμένοι με ράφια συνολικής χωρητικότητας 18-20.000 περγαμηνών. Σήμερα σώζεται η δυτική άποψη του πρόπυλου με κίονες κορινθιακού ρυθμού.

Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται στην Αθήνα, στο Μοναστηράκι, βόρεια της Ακρόπολης. Μέσα στο μικρό μουσείο του εκτίθεται επίσης ρωμαϊκό κολοσσικό άγαλμα Νίκης του 1ου αιώνα π.Χ., που βρέθηκε στο χώρο.
Ακριβώς δίπλα στη βιβλιοθήκη υπάρχει το Τζαμί Τζισταράκη του 18ου αιώνα.

Ιστορική αναδρομή 
Ο Αδριανός ήταν ένθερμος φιλέλληνας και γι' αυτό επισκεπτόταν συχνά την Αθήνα κατά την διάρκεια της εξουσίας του από το 117 ως το 138. Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 132. Εκτός από την βιβλιοθήκη ίδρυσε ακόμη πολλά άλλα κτίρια, διεύρυνε τη Ρωμαϊκή Αγορά και αποπεράτωσε τον Ναό του Ολυμπίου Διός. 

Το 267 η Βιβλιοθήκη καταστράφηκε κατά τη διάρκεια επιθέσεως των Ερούλων. Τα υπολείμματα ενσωματώθηκαν στο υστερορωμαϊκό τείχος. Το 412 ανακαινίστηκε με απόφαση του τότε Ρωμαίου διοικητή Ερκούλιου. Με την έλευση του Μεσαίωνα ο προστατευμένος από το υστερορωμαϊκό τείχος χώρος της βιβλιοθήκης γίνεται η καρδιά και το οικονομικό κέντρο της Μεσαιωνικής Αθήνας. Την ίδια εποχή θεμελιώθηκε χριστιανικός ναός στην εσωτερική αυλή, ο οποίος τον 7ο αιώνα διευρύνθηκε και έγινε βασιλική τρίκλητη εκκλησία. Η μετατροπή αυτή απέτρεψε την κατεδάφιση του κτιρίου. Τον 11ο αιώνα, στα ίδια θεμέλια κτίστηκε η Εκκλησία της Μεγάλης Παναγιά, η οποία καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1884.

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η Βιβλιοθήκη του Αδριανού αποτελούσε την έδρα του Τούρκου Βοεβόδα. Το 1835 κτίσθηκε Οθωνικός Στρατώνας στο χώρο όπου στεγαζόταν το Βοεβοδαλίκι.

Στις 9 Αυγούστου του 1884 μετά από εμπρησμό αποτεφρώνονται τα εκατό και πλέον μικρομάγαζα που υπήρχαν στο παζάρι της Βιβλιοθήκης του Αδριανού καθώς και άλλα κτήρια της περιοχής. Επίσης καίγεται η Μεγάλη Παναγιά, η παλαιότερη εκκλησία της Αθήνας. Έτσι το γεγονός ότι η περιοχή της βιβλιοθήκης είναι πλέον άδεια από κτίσματα δίνει την κατάλληλη ευκαιρία ώστε να ξεκινήσουν αρχαιολογικές έρευνες στη περιοχή. Οι ανασκαφές στον χώρο ξεκίνησαν τη περίοδο 1885-1886 από την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, υπό την επίβλεψη των Στέφανου Κουμανούδη και Βίλελμ Ντέρπφελντ. Το 1950 οι έρευνες στον χώρο συνεχίστηκαν από τον Ιωάννη Τραυλό.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Μοναστηράκι - Πλάκα, Άρτεμις Σκουμπουρδή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ρωμαϊκή Αγορά και Βιβλιοθήκη Αδριανού, ψηφιακή αναπαράσταση στον ιστότοπο AncientAthens3D.com 
 Μικρή περιγραφή από το Υπουργείο Πολιτισμού 
 Μικρή περιγραφή και φωτογραφικό υλικό 

Βιβλιοθηκη Αδριανου
Βιβλιοθήκες στην Αθήνα
Παναγία Κουλουρδού

Η Παναγία Κουλουρδού, η επίσης λεγόμενη Μετάστασις της Θεοτόκου και Εννιάμερα της Θεοτόκου είναι μεσαιωνική εκκλησία στην Αττική. Βρίσκεται στην περιοχή Μυκονιάτικα της Κολοκυνθούς των Δήμων Αγ. Αναργύρων - Ιλίου. Χρονολογείται από τον 17ο ή 18ο αιώνα και είναι βασιλικού ρυθμού μονόκλιτος καμαροσκεπής ναός. Εσωτερικά στηρίζεται σε δυο τυφλά τόξα με αρχαία ιωνικά κιονόκρανα στις κατά μήκος πλευρές. Ο νάρθηκας είναι καμαροσκέπαστος. Προστέθηκε αργότερα κατόπιν κατεδαφίσεως του δυτικού τοίχου του αρχικού ναού και την αντικατάστασή του με τόξο. Στον θόλο υπάρχουν φεγγίτες. Οι τοίχοι στολίζονται με λίγες αγιογραφίες, μεταγενέστερες του ναού. Ιδιοκτήτες του ναού είναι οι αδελφοί Περίδη οι οποίοι ανάγουν την κατασκευή του σε τάμα ενός προγόνου τους πριν 200 περίπου χρόνια.

Βιβλιογραφία
 Λαμπάκης Γεώργιος, Δελτίο Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, 1904, Τόμος Δ΄, σελ. 9

Πηγές 
 Παρουσίαση της Παναγίας Κουλουρδού από το ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ / ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Παρουσίαση της Παναγίας Κουλουρδού από το 14ο Γυμνάσιο Περιστερίου με φωτογραφικό υλικό 

Παναγια Κουλουρδου
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1953-54

Το κύπελλο Ελλάδας του 1954 ήταν το 12ο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για τέταρτη συνεχόμενη φορά και για πέμπτη στην ιστορία του νικώντας στον τελικό τη Δόξα Δράμας με 2-0. Ο τελικός διεξήχθη στο γήπεδο Παναθηναϊκού.

Παρακάτω αναφέρονται τα αποτελέσματα των τεσσάρων τελευταίων φάσεων.

Φάση των 16 
Στην «α' σειρά των τελικών αγώνων του Κυπέλλου Ελλάδας» συμμετείχαν 8 ομάδες από τις τρεις ιδρύτριες ΕΠΣ (οι πρωτες των πρωταθλημάτων τις προηγούμενης περιόδου) και 8 ομάδες που προέκυψαν από τους προκριματικούς αγώνες ανά περιοχές της χώρας σε αγώνες που διεξήχθησαν από τις 18 Οκτωβρίου 1953 εώς και τον Ιανουάριο του 1954. Η κλήρωση έγινε στις 8 Ιανουαρίου 1954 , ενώ υπολείποταν ακόμα ο τελικός αγώνας για την περιοχή Πελοποννήσου μεταξύ Θύελλας Πατρών - Παναρκαδικού. 

Οι αγώνες προγραμματίστηκαν για την Κυριακή 17 Ιανουαρίου 1954 , σε τρεις αγώνες χρειάστηκαν επαναληπτικοί 

.

Προημιτελική φάση

1 ο Απόλλων Θεσσαλονίκης αποσύρθηκε.

Ημιτελική φάση

1 αγώνες στο γήπεδο ΠΑΟ (έδρα Ολυμπιακού το διάστημα 1953-1956), στον πρώτο δεν υπήρξε παράταση "λόγω του εξαιρετικά λασπώδους εδάφους"
2 ο Πανιώνιος αποσύρθηκε.

Τελικός

Παραπομπές

Πηγές
Greece - Cup Data (from Quarterfinals on) > 1953/54, Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος, Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation (RSSSF) .
Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων : Αθλητική Ηχώ, Φύλλα Οκτωβριου 1953 - Ιανουαρίου 1954 

Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1953-1954
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1952-53

Το κύπελλο Ελλάδας του 1953 ήταν το 11ο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για τρίτη συνεχόμενη φορά και τέταρτη στην ιστορία του, επικρατώντας της ΑΕΚ με 3-2 στον τελικό του γηπέδου Παναθηναϊκού.

Παρακάτω αναφέρονται τα αποτελέσματα των τεσσάρων τελευταίων γύρων της διοργάνωσης.

Φάση των 16 
Ως –μόνη– έκπληξη θεωρήθηκε η πρόκριση του Φωστήρα, ουραγού στο πρωτάθλημα Αθηνών 1952-53, σε βάρος του Εθνικού που μία εβδομάδα νωρίτερα για το αντίστοιχο πειραϊκό είχε αποσπάσει ισοπαλία 1-1 από τον Ολυμπιακό, τελικά αήττητου καθ' όλη τη χρονιά (παρότι δεύτερος στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα).

 Πηγές: εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της 8ης και της 10ης Φεβρουαρίου 1953.

Προημιτελική φάση 
Οι τρεις εκπρόσωποι της Θεσσαλονίκης αποκλείστηκαν από αθηναϊκά σωματεία, ο δε Άρης κατόπιν αμφίρροπης και στο β' μέρος επεισοδιακής αναμέτρησης. Για τον Πανιώνιο, που παρατάχθηκε με σημαντικές επιθετικές απουσίες (Νεστορίδης, Σαραβάκος), διακρίθηκε ο "ήρωας του Τάμπερε", δύο φορές αρχηγός και μέχρι το περασμένο καλοκαίρι βασικός τερματοφύλακας της Εθνικής ομάδας, Νίκος Πεντζαρόπουλος, κατά την πρώτη του επίσημη εμφάνιση σε διάστημα 8 μηνών εξαιτίας μίας άτυχης μεταγραφικής περιπέτειας σε Ιταλία και Ίντερ.

 Πηγές: εφημερίδες ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της 29ης και της 31ης Μαρτίου, ΕΜΠΡΟΣ της 31ης Μαρτίου 1953.

Ημιτελική φάση 
Ο μετέπειτα διεθνής αμυντικός Γιώργος Κουρτζίδης άνοιξε το σκορ για τον Ολυμπιακό στο ντέρμπι του γηπέδου Παναθηναϊκού (κοινή έδρα τους 1953 με 1956), σημειώνοντας στο 2' το γρηγορότερο έως σήμερα αυτογκόλ σε επίσημη συνάντηση των αιωνίων αντιπάλων του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η ΑΕΚ πέτυχε –στην παράταση– να ανατρέψει το προβάδισμα του περυσινού φιναλίστ Πανιωνίου, όπως άλλωστε και εκείνος στους δύο γύρους που είχαν προηγηθεί του ημιτελικού.

 Πηγές: εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της 3ης Απριλίου (κλήρωση), 3ης και 5ης Μαΐου 1953.

Τελικός

{|border="6" style="text-align:center;margin: 0 auto;"
|-style="color:#ffffff;background:#ff1111"
|-
!Κυπελλούχος Ελλάδας 1953
|-
|-
| Ολυμπιακός4ος τίτλος'|}

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

Πηγές
εφημερίδες ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΕΜΠΡΟΣ''
Greece - Cup Data (from Quarterfinals on) > 1952/53, Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος, RSSSF .

Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1952-1953
Γεώργιος Μοσχάμπαρ

Ο Γεώργιος Μοσχάμπαρ ήταν λόγιος κληρικός του 13ου αιώνα. Κατείχε το αξίωμα του Χαρτοφύλακα της μεγάλης Εκκλησίας. Πήρε μέρος στην σύνοδο του 1284 στην Κωνσταντινούπολη. Έγραψε πολλά συγγράμματα, από τα οποία σώζεται μόνο ένα με τριάντα τρία κεφάλαια. Αντίγραφά φυλάγονται στις βιβλιοθήκες του Παρισιού και του Αγίου Μάρκου στη Βενετία.

Πηγές 
 

Κληρικοί
Ορθόδοξοι λόγιοι
Γεώργιος Παχυμέρης

Ο Γεώργιος Παχυμέρης (1242 – περ. 1310) ήταν λόγιος, θεολόγος, κληρικός, φιλόσοφος, ιστορικός και μαθηματικός με πλούσια εκκλησιαστική και πολιτική δράση και εκτεταμένο συγγραφικό έργο. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Παλαιολόγειας Αναγέννησης στον τομέα των γραμμάτων και των επιστημών.

Βίος 

Για τη ζωή του Παχυμέρη κύρια πηγή μας είναι ο έμμετρος επιτάφιος (100 στίχοι) του μαθητή του Μανουήλ Φιλή. Γεννήθηκε στη Νίκαια. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη μετά την άλωση της Πόλης από τους Λατίνους Σταυροφόρους. Μετά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Ρωμαίους 1261 εγκαταστάθηκε εκεί και συνέχισε τις σπουδές του κοντά στον Γεώργιο Ακροπολίτη. Έλαβε από την Εκκλησία τον βαθμό του Διακόνου, το αξίωμα του Ιερομνήμονος και του Πρωτεκδίκου, ενώ από τον αυτοκράτορα τιμήθηκε με τον αξίωμα τού Δικαιοφύλακα. Αξιωματούχος του κράτους και στη συνέχεια του πατριαρχείου ο Παχυμέρης δίδασκε συγχρόνως και στο Πανδιδακτήριο της Κωνσταντινούπολης. Συνέχισε το ιστοριογραφικό έργο του δασκάλου του για την περίοδο 1261-1308 σε 13 βιβλία, που αποτελούν και τη μοναδική διεξοδική πηγή για την εποχή αυτή.

Εργογραφία 
Η διαρκής επαφή του με την ανώτερη ηγεσία του Πατριαρχείου και της αυτοκρατορικής αυλής, καθώς και η διεκπεραίωση εκκλησιαστικών και κρατικών αποστολών αποτέλεσαν εξαιρετικές προϋποθέσεις για τη συγγραφή του πολυδιάστατου ιστορικού του έργου «Ρωμαϊκή Ιστορία», στο οποίο είναι κατά γενική αναγνώριση αντικειμενικός (ο ίδιος δηλώνει ότι: «Ιστορίας ψυχή η αλήθεια»). Έργα του είναι:

 Ρωμαϊκή Ιστορία
 Σχεδίασμα περί της φιλοσοφίας του Αριστοτέλη
 Εννέα αυτοβιογραφικές Ωδές
 Το Σύνταγμα των τεσσάρων μαθημάτων: αριθμητικής, μουσικής, γεωμετρίας και αστρονομίας
 Περί των έξ της φιλοσοφίας ορισμών και των πέντε φωνών και των δέκα κατηγοριών
 Προς τους λέγοντας ότι δια τούτο λέγεται Πνεύμα Υιού δια το ομοούσιον ή δια το χορηγείσθαι υπ΄αυτού τοις αξίοις (Θεολογικό έργο).
 Παράφρασις εις τον Άγιον ιερομάρτυρα Διονύσιον τον Αρεοπαγίτην
 Προγυμνάσματα ή Μελέται (ρητορική)

Παραπομπές

Πηγές 
 Έμμετρος επιτάφιος (100 στίχοι), Μανουήλ Φιλής 
 Φρειδ. Μπουασσονάντ, Παρίσι 1848, Το ρητορικό του έργο
 Λ. Αλλάτιος, το θεολογικό του έργο
 Ε. Στεφάνου, το μαθηματικό του έργο

Βιβλιογραφία 
 Δημήτριος Β.Μπαλτάς, Η χειρόγραφη παράδοση των ανέκδοτων φιλοσοφικών έργων του Γεωργίου Παχυμέρη, Εώα και Εσπερία, τόμ.5(2001-2003),σελ.63-67
 Στέλιος Λαμπάκης "Υπερφυσικές δυνάμεις, φυσικά φαινόμενα και δεισιδαιμονίες στην Ιστορία του Γεωργίου Παχυμέρη", Σύμμεικτα, τόμ. 7, (1987), σελ. 77-100

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Λήμμα «Γεώργιος Παχυμέρης» στην Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού (σε μορφή PDF)
 Ιωάννης Παλαιολόγος

Βυζαντινοί ιστορικοί
Ορθόδοξοι λόγιοι
Νίκαια Βιθυνίας
Βυζαντινοί φιλόσοφοι
Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Φιλόσοφοι του 13ου αιώνα
Φιλόσοφοι του 14ου αιώνα
Γιόχαν Άφσπρουνγκ

Ο Γιόχαν Άφσπρουνγκ (γερμ. Johann Michael Afsprung, 21 Οκτωβρίου 1748 - 21 Μαρτίου 1808) ήταν Γερμανός πανεπιστημιακός, εκδότης και οπαδός της Γαλλικής επανάστασης με πολυτάραχη ζωή.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ουλμ της Γερμανίας στις 21 Οκτωβρίου 1748. Ο πατέρας του ήταν σιδεράς. Εγκατέλειψε την πατρίδα του σε ηλικία 22 ετών και έμαθε μόνος του γράμματα. Διορίστηκε το 1770 ως ιδιωτικός διδάσκαλος στη Βιέννη. Ένα χρόνο αργότερα έλαβε θέση καθηγητού Γερμανικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο στο Σάροσπατακ της τότε Αυστοουγγαρίας. Ως ένθερμος οπαδός των φιλελεύθερων ιδεών της Γαλλικής επανάστασης τύπωσε και κυκλοφόρησε διάφορα επαναστατικά κείμενα, με αποτέλεσμα τρία χρόνια αργότερα να αναγκαστεί να εγκαταλείψει την Αυστροουγγαρία και να καταφύγει ξανά πίσω στην Γερμανία. Στην Καρλσρούη γνωρίστηκε με τον Φρίντριχ Κλόπστοκ. Από εκεί συνέχισε το ταξίδι του φτάνοντας στο Ντέσαου και από εκεί στην Ολλανδία. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα επέστρεψε στην πατρίδα του Ουλμ, και διορίστηκε ως ανώτερος δημόσιος υπάλληλος. Παραιτήθηκε για να ιδρύσει δικό του φροντιστήριο στην Χαϊδελβέργη. Το 1791 τον συναντάμε στο Σανκτ Γκάλεν της Ελβετίας και στο Λίνταου της Γερμανίας να διαδίδει τις ιδέες της Γαλλικής επανάστασης. Καταδιώχτηκε και κατέφυγε στην Ελβετία ως Γραμματέας της Ελβετικής Κυβέρνησης. Εκεί όμως συνελήφθη το 1799, διορίστηκε όμως ως ιδιωτικός διδάσκαλος, και τελικά ως καθηγητής Ελληνικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο της Ουλμ, όπου και απεβίωσε στις 21 Μαρτίου 1808.

Συγγράμματα
Ο Άφσπρουνγκ τύπωσε πολλές επαναστατικές προκηρύξεις. Σημαντικό έργο του είναι το «Οδοιπορικό ανά την Ελβετία» (γερμ., Reise durch einige Cantone der Eidgenossenschaft) του 1784 που επανεκδόθηκε το 1990, στο οποίο εξυμνεί το φιλελεύθερο πνεύμα των Ελβετών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πατριωτικό κείμενο του Άφσπρουνγκ, 1776 

Γερμανοί εκδότες
Γερμανοί πανεπιστημιακοί
Γαλλική Επανάσταση
Γιόχαν Άλλεντορφ

Ο Γιόχαν Άλλεντορφ (γερμ. Johann Ludwig Konrad Allendorf), (1693 - 1773) υπήρξε Γερμανός παιδαγωγός, κληρικός της Λουθηρανικής εκκλησίας και εκκλησιαστικός υμνογράφος. Γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου του έτους 1693 στο Γιόσμπαχ (Josbach) της Άνω Έσσης (Oberhessen). Ο πατέρας του ήταν επίσης λουθηριανός κληρικός. Μορφώθηκε και άρχισε να σπουδάζει το 1711, και από το 1713 παρακολούθησε τα μαθήματα στον Άουγκουστ Φράνκε στο πανεπιστήμιο της Χάλλε. Διορίστηκε αυλάρχης το 1717 στον Δούκα Χένκελ στο Όντερσμπεργκ (Odersberg) του Δυτικού Δρυμού (Westerwald).  Από το 1723 υπηρέτησε ως ιδιωτικός διδάσκαλος στην αυλή του Δούκα Έρντμαν Β' (Erdmann II. von Promnitz) στο Ζόραου (Sorau), ο οποίος του ανάθεσε την ενάρετη ανατροφή των θυγατέρων του. Το 1724, όταν μία από τις θυγατέρες του δούκα νυμφεύτηκε τον μεταρρυθμισμένο προτεστάντη Δούκα Άουγκουστ Άνχαλτ-Κότεν, ο Άλλεντορφ την ακολούθησε μετακομίζοντας στο Κότεν, διατελώντας εκεί ως έμπιστος κληρικός της. Διέμεινε δύο δεκαετίες, γράφοντας αρκετούς τόμους εκκλησιαστικών ύμνων.  Το 1750, όταν απεβίωσε η Δούκισσα, ο Άλλεντορφ μετακόμισε στην Βέρνιγκερόντε (Wernigerode), όπου διορίστηκε ποιμένας της κοινότητας, και από εκεί, το 1755 στο γειτονικό Νόσερόντε (Nöschenrode). Τέλος, από το 1759 λειτούργησε στην εκκλησία του Αγίου Ούλριχ στην Χάλλε (Halle) παρά του ποταμού Ζάαλε (Saale), ενώ παράλληλα δίδασκε στο λουθηριανό γυμνάσιο της πόλης. Ο Άλλεντορφ απεβίωσε στις 3 Ιουνίου 1773 στην Χάλλε παρά του ποταμού Ζάαλε.

Υμνογραφικό έργο
Ο Άλλεντορφ έγραψε συνολικά 132 εκκλησιαστικούς ύμνους, οι οποίοι εκδόθηκαν σε τόμους.
 Einige geistreiche Lieder, Köthen 1733
 Einige ganz neue auserlesene Lieder, Halle 1733
 Cöthnische Lieder, 3 Bde., Halle 1736, 1744, 1768
 Stimmen aus Zion, Stargard 1740

Παραπομπές

Γερμανοί παιδαγωγοί
Υμνογράφοι
Γκεόργκι Γκαπόν

Ο ιερέας Γκεόργκι Απολλόνοβιτς Γκαπόν (Гео́ргий Аполло́нович Гапо́н, 17 Φεβρουαρίου 1870 - 10 Απριλίου 1906) ήταν ο οργανωτής και επικεφαλής της διαδήλωσης εργατών τον Ιανουαρίου του 1905 στην Αγία Πετρούπολη που καταπνίχτηκε στο αίμα από τον τσαρικό στρατό. Αργότερα όμως αποκαλύφθηκε ότι συνεργαζόταν με την Οχράνα, την μυστική αστυνομία του τσαρικού καθεστώτος και δολοφονήθηκε.

Βιογραφικό
Ο Γκεόργκι Γκαπόν γεννήθηκε στην περιοχή της Πολτάβα, στην Ουκρανία και ήταν γιος Ουκρανών χωρικών. Αφού χήρεψε, το 1898, εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη όπου αποφοίτησε από τη θεολογική ακαδημία το 1902.    

Το 1904 ίδρυσε την Συνέλευση των Ρώσων εργατών στα εργοστάσια της Αγίας Πετρούπολης, η οποία ελεγχόταν από την αστυνομία της Αγίας Πετρούπολης και την Οχράνα και στην οποία μόνο Ρώσοι Ορθόδοξοι μπορούσαν να γίνουν μέλη. Σύντομα η οργάνωση απέκτησε δώδεκα παρακλάδια και είχε γύρω στα 8,000 μέλη ενώ έγιναν και προσπάθειες να επεκταθούν οι δραστηριότητές της στο Κίεβο και στην Μόσχα. Γενικότερα ο Γκαπόν διακήρυττε την πίστη του στον τσάρο και στην εκκλησία.

Τον Ιανουάριο του 1905 έγιναν απεργίες στην Αγία Πετρούπολη με διάφορα αιτήματα και στις 22 Ιανουαρίου ο Γκαπόν οργάνωσε ένα συλλαλητήριο εργατών με σκοπό να φτάσουν στα ανάκτορα και να υποβάλλουν στον τσάρο αναφορά με τα αιτήματά τους. Η διαδήλωση όμως χτυπήθηκε από το στρατό με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τουλάχιστον χίλιοι άνθρωποι ο δε Γκαπόν κατάφερε να σωθεί από τα πυρά του στρατού με τη βοήθεια του Ρούτενμπεργκ. Η ημέρα εκείνη έμεινε γνωστή ως Ματωμένη Κυριακή. 

Μετά τα γεγονότα της 22ας Ιανουαρίου ο Γκαπόν αναθεμάτισε τον Τσάρο και κάλεσε τους εργάτες να αναλάβουν δράση κατά του καθεστώτος. Λίγο αργότερα διέφυγε στο εξωτερικό μαζί με τον Rutenberg και βρήκε καταφύγιο σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις όπου τους υποδέχτηκαν ο Γκεόργκι Πλεχάνωφ, ο Βλαντιμίρ Λένιν και ο Πιότρ Κροπότκιν αλλά και οι Γάλλοι σοσιαλιστές ηγέτες Ζαν Ζωρές και Ζωρζ Κλεμανσό. Προς το τέλος της ίδιας χρονιάς ο Γκαπόν επέστρεψε στη Ρωσία  και αποκατέστησε τις επαφές του με την Οχράνα.

Μετά την επιστροφή του στη Ρωσία, ο Γκαπόν αποκάλυψε στον Rutenberg ότι είχε επαφές με την αστυνομία και προσπάθησε να τον στρατολογήσει και αυτόν λέγοντας του ότι η συνεργασία με την αστυνομία ήταν προς όφελος των συμφερόντων των εργατών. Στις 26 Μαρτίου του 1906 ο Γκαπόν συναντήθηκε με τον Ρούτενμπεργκ σε ένα σπίτι έξω από την Αγία Πετρούπολη όπου ένα μήνα αργότερα βρέθηκε απαγχονισμένος. 

Ο Ρούτενμπεργκ είχε αναφέρει όσα του είχε είπε ο Γκαπόν στους επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού κόμματος Έβνο Άζεφ (ο οποίος ήταν και αυτός μυστικός αστυνομικός) και στον Μπορίς Σαβίνκοφ.  Κατά την τελευταία του συνάντηση με τον Γκαπόν μέλη του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος παρακολουθούσαν τη συζήτηση τους από διπλανό δωμάτιο και όταν ο ιερέας επανέλαβε στον Ρούτενμπεργκ την πρόταση για συνεργασία με την μυστική αστυνομία ο τελευταίος τους κάλεσε στο δωμάτιο και στη συνέχεια αποχώρησε. Όταν επέστρεψε ο Γκαπόν ήταν νεκρός. Πάντως ο Ρούτενμπεργκ είχε δηλώσει ότι ο Γκαπόν καταδικάστηκε από το δικαστήριο των συντρόφων.

Παραπομπές	

Θρησκευτικές μορφές της Ρωσίας
Κλοντέτ Κολμπέρ

Η Κλοντέτ Κολμπέρ (αγγλικά: Claudette Colbert, πραγματικό όνομα Εμιλί Κλωντέτ Σοσουάν (Émilie Claudette Chauchoin, 13 Σεπτεμβρίου 1903 - 30 Ιουλίου 1996), ήταν γαλλοαμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, βραβευμένη με όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου το 1934, για την ταινία του Φρανκ Κάπρα Συνέβη μια νύχτα (It Happened One Night, 1934). 

Η Κολμπέρ γεννήθηκε στην πόλη Σαιν Μαντέ (Saint-Mandé) της Γαλλίας και μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη, εφόσον η γονείς της μεταφέρθηκαν εκεί κατά την παιδική της ηλικία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '20 ξεκίνησε να συμμετέχει σε θεατρικές παραστάσεις στο Μπρόντγουεϊ για να μεταπηδήσει στο χώρο του κινηματογράφου με τον ερχομό τον ομιλούντων ταινιών το 1927. Υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρία Paramount και σε μικρό χρονικό διάστημα καθιερώθηκε ως μια από τις πιο ακριβοπληρωμένες σταρ του Χόλιγουντ. Η Κολμπέρ θεωρήθηκε ως μια από τις κυριότερες εκπροσώπους της σοφιστικέ κωμωδίας της δεκαετίας του '30 και πέρα από τη νίκη της στα όσκαρ για την κωμωδία Συνέβη μια νύχτα, έλαβε άλλες δυο υποψηφιότητες για τους δραματικούς της ρόλους στις ταινίες Private Worlds (1935) και Απ' Όταν Έφυγες (Since You Went Away, 1944). 

Η δημοτικότητά της άρχισε να πέφτει κατά τις αρχές της δεκαετίας του '50 και το 1961 έκανε την τελευταία κινηματογραφική της εμφάνιση. Σε μεγαλύτερη ηλικία επέστρεψε στο θέατρο και έκανε και κάποιες τηλεοπτικές εμφανίσεις. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στο νησί Μπαρμπάντος, όπου και απεβίωσε μετά από μια σειρά εγκεφαλικών επεισοδίων. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει 12η στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η Κλοντέτ Κολμπέρ στο cine.gr 

Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα
Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πρόσωπα με επίκτητη αμερικανική ιθαγένεια
Δαμοκλής

Ο Δαμοκλής (αρχαία ελληνικά: Δαμοκλῆς, σύνθετη λέξη που αποτελείται από τα δῆμος και κλέος και σημαίνει "η δόξα του λαού") είναι μορφή που αναφέρεται σε ανέκδοτο με ηθικό δίδαγμα υπό τον τίτλο Δαμόκλειος Σπάθη. Πρόκειται για έναν υπαινιγμό για τον άμεσο και παντοτινό κίνδυνο που συναντάται σε άτομα μεγάλης εξουσίας. Ο Δαμοκλής που αναφέρεται στο ανέκδοτο ήταν ένας δουλοπρεπής αυλικός και κόλακας στην αυλή του Διονυσίου Β', ενός τυράννου των Συρακουσών της Σικελίας τον 4ο αιώνα π.Χ.

Το ανέκδοτο βρέθηκε στη χαμένη ιστοριογραφία της Σικελίας από τον Τιμαίο τον Ταυρομενίτη (356-260 π.Χ). Ο Ρωμαίος ρήτορας, Κικέρωνας, ίσως το διάβασε στον Διόδωρο Σικελιώτη, ο οποίος το χρησιμοποίησε στο "Ερωτήσεις Τυσκυλανές" (5, 61-62), πράγμα το οποίο σημαίνει πως έτσι πέρασε και στην ευρωπαϊκή κουλτούρα.

Δαμόκλειος Σπάθη
Μία ημέρα ο Διονύσιος προσεγγίζοντας τον Δαμοκλή, τον ρώτησε αν ήθελε ο ίδιος να πάρει τη θέση του απολαμβάνοντας, όλα τα προνόμια του άρχοντα, αλλά μόνο για μία ημέρα. Ο Δαμοκλής δέχθηκε με χαρά αυτήν την απρόσμενη πρόσκληση, απολαμβάνοντας όλα τα προνόμια. Με διαταγή του ίδιου του Διονυσίου του φόρεσαν τη βασιλική ενδυμασία και τον συνόδευσαν στη μεγάλη τραπεζαρία, όπου μπορούσε να απολαύσει όποιο είδος φαγητού επιθυμούσε. Ο Δαμοκλής απολάμβανε τη βασιλική μεταχείριση περιεργαζόμενος το χώρο γύρω του, όταν παρατήρησε επάνω από το κεφάλι του να κρέμεται ένα μεγάλο σπαθί, το οποίο συγκρατούσαν τρίχες αλόγου, οι οποίες θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να κοπούν με αποτέλεσμα το σπαθί να πέσει στο κεφάλι του. 

Όταν ο Δαμοκλής εξέφρασε την απορία του σχετικά με το σπαθί στον Διονύσιο εκείνος του απάντησε: "Το σπαθί το τοποθέτησα εγώ ο ίδιος εκεί για να μου θυμίζει να παίρνω τις σωστές αποφάσεις για το λαό μου και σε πόσο μεγάλο κίνδυνο είναι η ζωή μου καθημερινά". Ο Δαμοκλής, όταν άκουσε την εξήγηση του Διονυσίου, πανικοβλήθηκε, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα πόσο διαφορετική είναι η ζωή ενός άρχοντα, συγκριτικά με αυτό που πίστευε. Για αυτό τον λόγο άφησε αμέσως τη ζωή του άρχοντα, αδιαφορώντας για τα μεγαλεία, τις αξιώσεις και τις τιμές και ζήτησε να μεταφερθεί στη παλαιά ταπεινή του θέση.

Συμβολισμός
Η φράση αυτή χρησιμοποιείται συμβολικά για να δηλώσει είτε μία επικείμενη μεγάλη καταστροφή, είτε την απειλή τιμωρίας μεγάλου μεγέθους. Η φράση χαρακτηρίζει τον συνεχή φοβερό και θανάσιμο κίνδυνο, που απειλεί τον άνθρωπο κάθε στιγμή, όταν αυτός θέτει ως προτεραιότητα της ζωής του την προσωπική ευημερία, τη ματαιοδοξία και τον υλισμό. Όπως ο αυλοκόλακας Δαμοκλής, υπό το φόβο της τιμωρίας, άλλαξε και έγινε ταπεινός, έτσι και αυτή η φράση είναι και μια προειδοποίηση για αλλαγή, σε όσους ακολουθούν στη ζωή τους το δρόμο της ανευθυνότητας, του υλισμού και της ηδονοθηρίας και παραβλέπουν τις ατομικές ευθύνες που πρέπει να έχουν αν επιθυμούν να είναι ελεύθεροι.

Πηγές 
 Γιάννης Λάμψας, Λεξικό του Αρχαίου Κόσμου, Εκδ. Δομή τομ. Α΄ISBN 960-6669-32-7

Αρχαία Ελλάδα
Εκφράσεις
Πανελλήνιο πρωτάθλημα τζούντο ανδρών

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα τζούντο ανδρών, διοργανώθηκε για πρώτη φορά το διήμερο 3-4 Δεκεμβρίου 1977. Διοργανώνεται κάθε χρόνο κυρίως το μήνα Δεκέμβριο από την Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο. Από το 1977 έως το 1984 η ομοσπονδία ήταν υπό την κηδεμονία του ΣΕΓΑΣ, και ανεξαρτητοποιήθηκε το 1985. Στις 5 Ιουνίου 1977 διεξήχθη το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα εφήβων και στις 14 Μαρτίου 1987, διεξήχθη το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα Νέων.

Πρωταθλήματα 
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα διεξήχθη για πρώτη φορά το 1977 από τον ΣΕΓΑΣ. Το πρώτο πρωτάθλημα υπό την εποπτεία της Ελληνικής ομοσπονδίας διεξήχθη το 1985.

Κατηγορίες βάρους 
Στο πλαίσιο του πρωταθλήματος, διεξάγονται οι παρακάτω κατηγορίες βάρους:

Νικητής σύλλογος 
Ο νικητής σύλλογος αναδεικνύεται μέσω των μεταλλίων, και συγκεκριμένα ο σύλλογος του οποίου οι αθλητές κατέκτησαν τα περισσότερα χρυσά μετάλλια. Σε περίπτωση ισοπαλίας χρυσών μεταξύ δύο ή παραπάνω συλλόγων υπολογίζονται και τα αργυρά μετάλλια, ενώ σε νέα ισοπαλία υπολογίζονται τέλος και τα χάλκινα μετάλλια. Ο νικητής αναφέρεται επισήμως ως "πολυνίκης"<ref>Επίσημος ιστότοπος ομοσπονδίας τζούντο, Πάγια Εγκύκλιος Πρωταθλημάτων  Άρθρο 10 - Βραβεύσεις: ''"Εκτός από τους αθλητές στις συναντήσεις 1ης βαθμίδας (πρωταθλήματα) θα βραβεύονται με έπαθλα και οι πολυνίκεις σύλλογοι."</ref>, αναφέρεται όμως και ως "πρωταθλητής".

 Διοργάνωση από τον ΣΕΓΑΣ

 Διοργάνωση από την ΕΟΤ 

 Σύνολο τίτλων συλλόγων Σημειώσεις'''
 Το 1980 ο Πανελλήνιος Γ.Σ.  και η Χ.Α.Ν.Θ. ισοβάθμησαν και μοιράστηκαν τον τίτλο.

Οι πρωταθλητές από το 1997 
Ο πίνακας με τους νικητές σε όλες τις κατηγορίες από το 1997 και μετά. Σε παρένθεση είναι οι σύλλογοι στους οποίους ανήκαν οι αθλητές.

Οι αθλητές με τις περισσότερες πρωτιές

Ομαδικές διοργανώσεις 
Ομαδικές διοργανώσεις (αναφέρονταν ως "διασυλλογικό πρωτάθλημα" και "ομαδικό κύπελλο") είχαν διεξαχθεί κατά τα έτη 1992 ως 2003.

Το 2016 διεξήχθη το πανελλήνιο ομαδικό πρωτάθλημα παράλληλα με το ατομικό. Μετείχαν 4 σύλλογοι σε ομαδικούς αγώνες με πέντε κατηγορίες βάρους (-66, -73, -81, -90 και +90 κ.). Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φίλιππος Αμυνταίου που επικράτησε στον άτυπο τελικό με 3-2 νίκες του Άρη Θεσσαλονίκης.

Το 2017 η ομαδική διοργάνωση διεξήχθη ξανά, αυτή τη φορά με την ονομασία "Πανελλήνιο κύπελλο ομάδων".

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Οι πρωταθλητές σύλλογοι από την Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο 
Οι πρωταθλητές από το 1997 Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο
Τόποι τέλεσης των Πανελληνίων πρωταθλημάτων Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο
Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο
Αθλητική Ηχώ, Ιστορικό αρχείο 1945-2007
Ιστότοπος sport.gr
http://www.ethnikosgs.gr

Τζούντο
Τζούντο στην Ελλάδα
Εθνικές διοργανώσεις τζούντο
Σουπερλίγκα Δανίας

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Δανίας (δανικά: Superligaen) είναι η ανώτερη διοργάνωση ποδοσφαίρου στη Δανία και διεξάγεται από την Ντίβισιονσφορενινγκεν (DF), υπό την Δανική Ποδοσφαιρική Ένωση (DBU). Η πρώτη διοργάνωση που αναγνωρίζεται επίσημα διεξήχθη το 1913. Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η Κοπεγχάγη Μπόλντκλουμπ (ΚΒ) η οποία έχει κατακτήσει 15 πρωταθλήματα και ακολουθεί η ΦΚ Κοπεγχάγη με 14. Την τελευταία δεκαετία κυριαρχεί η ΦΚ Κοπεγχάγη, ομάδα που δημιουργήθηκε το 1992 από τη συγχώνευση δύο ισχυρών ομάδων της Κοπεγχάγης, της Κοπεγχάγης Μπόλντκλουμπ και της Μπολντκλούμπεν 1903 (Β 1903).

Ιστορία 
Η Σούπερλιγκαεν (Superligaen) ιδρύθηκε το 1991, αντικαθιστώντας την 1. ντίβισιον (1. division) ως η ανώτερη κατηγορία ποδοσφαίρου στη Δανία. Εξ αρχής, από το 1991, συμμετείχαν 10 ομάδες. Η πρώτη αγωνιστική περίοδος της Σούπερλιγκαεν διεξήχθη κατά τη διάρκεια της άνοιξης του 1991, με τις δέκα ομάδες να αναμετρούνται μεταξύ τους σε εντός και εκτός έδρας αγώνες για τον τίτλο του πρωταθλήματος.

Από το καλοκαίρι του 1991, η δομή της διοργάνωσης παρέμεινε η ίδια για δύο χρόνια. Οι 10 ομάδες αγωνίζονταν μεταξύ τους δύο φορές κατά το πρώτο εξάμηνο της διοργάνωσης. Στην επόμενη άνοιξη, οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν, ενώ οι υπόλοιπες οκτώ ομάδες αγωνίζονταν μεταξύ τους άλλες δύο φορές, με συνολικά 32 παιχνίδια σε μια περίοδο. Η πρακτική αυτή εγκαταλείφθηκε πριν από την περίοδο 1995–1996, όταν ο αριθμός των ομάδων αυξήθηκαν σε 12, παίζοντας μεταξύ τους τρεις φορές για 33 παιχνίδια για κάθε αγωνιστική περίοδο.

Πρωταθλητές

Περίοδος 1913–1945

1η κατηγορία (1946–)

Σύνολο τίτλων

Λογότυπο 
Το λογότυπο του πρωταθλήματος έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Από το 1996 χορηγός του πρωταθλήματος ήταν η εταιρεία Faxe Kondi, ενώ από το 2001 η εταιρεία Scandinavian Airlines System (SAS) αποτέλεσε τον κύριο χορηγό του πρωταθλήματος. Από το 2015, στο λογότυπο εμπεριέχεται και ο κεντρικός χορηγός του πρωταθλήματος, η εταιρεία Alka.

Δείτε επίσης 
 Ρόγιαλ Λιγκ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 RSSSF Πρωτάθλημα Δανίας  
 contra.gr Η χρυσή βίβλος των πρωταθλημάτων Δανίας

Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Δανίας
Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Άντολφ Γκίντεον Μπαρτόλντι

Ο Άντολφ Γκίντεον Μπαρτόλντι  (γερμ. Adolf Gideon Bartholdi) (1688 - 1768) υπήρξε Γερμανός παιδαγωγός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1688 στο Στάβεν. Ο πατέρας του ήταν ιεροκήρυκας. Σχολείο πήγε στο Άνκλαμ (Anklam) και Στάργκαρντ (Stargard). Το 1707 γράφτηκε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Ρόστοκ (Rostock). Σπούδασε ανατολικές γλώσσες, φιλοσοφία και θεολογία. Συνέχισε τις σπουδές του στο Βερολίνο, Χάλλη, Βίττενμπεργκ και Ιένα, και παρακολούθησε μαθήματα φυσικής και φυσικού δικαίου. Μετά τον θάνατο του πατέρα του επέστρεψε στην πατρίδα του το 1714. Το 1716 διορίστηκε πρύτανης στο Γυμνάσιο του Νοϊμπράντενμπουργκ, το 1740 στην Στραλσούνδη, όπου παρέμεινε ως το 1755. Έγραψε την ιστορία της Σχολής της Στραλσούνδης, η οποία τον καιρό εκείνο λειτουργούσε ήδη επί διακοσόσα χρόνια. Έγραψε επίσης την αυτοβιογραφία του. Απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου 1768 στην Στραλσούνδη.

Γερμανοί παιδαγωγοί