joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αφοί Ρουσσόπουλοι - Γ. Λαζαρίδης - Δ. Σαρρής - Κ. Ψαρράς

Η Αφοί Ρουσσόπουλοι - Γ. Λαζαρίδης - Δ. Σαρρής - Κ. Ψαρράς ήταν ελληνική κινηματογραφική εταιρεία. Ιδρύθηκε το 1959 από τους αδελφούς Ρουσσόπουλους, τον Γιώργο Λαζαρίδη, τον Δημήτρη Σαρρή και τον Κώστα Ψαρρά. Η πρώτη ταινία της εταιρείας ήταν το Λαός και Κολωνάκι. Η εταιρεία υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής και διανομής ταινιών στη δεκαετία του ’60. Μέχρι το 1967, έτος διάλυσής της, η εταιρεία παρήγε 40 ταινίες, μερικές από τις οποίες υπήρξαν μεγάλες εμπορικές ή καλλιτεχνικές επιτυχίες.

Η ταινία της εταιρείας με τα περισσότερα εισιτήρια ήταν το Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964 - 1965) 395.654 (8η στις 93 ταινίες της χρονιάς).

Παραπομπές 

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας
Κουσές Ηρακλείου

Ο Κουσές είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι σε υψόμετρο 130μ. στους βόρειους πρόποδες του υψώματος Πύργος (υψ. 228 μ.) των Αστερουσίων. Από εκεί η θέα είναι πανοραμική προς την πεδιάδα της Κάτω Μεσσαράς. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 61,5 χλμ. Πολύ κοντά στο χωριό βρίσκεται και η Φαιστός. 

Κύρια ασχολία των κατοίκων του χωριού είναι η γεωργία. Πανηγυρίζει στις 25 Ιουλίου, ημέρα εορτασμού της Κοιμήσεως της Αγίας Άννας. Το χωριό έχει ιστορικό ενδιαφέρον, καθώς κατά την Τουρκοκρατία υπήρξε φέουδο της μεγάλης οικογένειας των Κουρμούληδων, οι οποίοι υπήρξαν κρυπτοχριστιανοί. Σύμφωνα με την παράδοση στον Κουσέ λειτούργησε Κρυφό Σχολείο, με δάσκαλο κάποιον Σπάγο.Το όνομά του δόθηκε στη συνοικία Σπαγουλιανά.

Κοινότητα Κουσέ 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κουσέ περιλαμβάνει και τον οικισμό Λίσταρος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Κουσές, ο (121)
 Λίσταρος, ο (34)

Συνολικά η κοινότητα έχει 155 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από την Πρόεδρο κα. Αναστασία Παπαδάκη.

Κοινοτάρχες Κουσέ 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κουσέ.

Ιστορικά στοιχεία

Ενετοκρατία
Αναφορά στον οικισμό έχουμε στον 
Μπαρότσι (1577) με την ονομασία Cussé. Το   χωριό   αναφέρεται   επίσης στον Καστροφύλακαμε 76 κατοίκους.

Τουρκοκρατία

Οι κρυπτοχριστιανοί Κουρμούληδες υπήρξαν διάσημη οικογένεια που τιμωρούσαν αυτούς που κακομεταχειρίζονταν τους Χριστιανούς αγάδες της Μεσαράς. Κατά την Επανάσταση του 1821 πολέμησαν μαζί με τους Χριστιανούς με σκοπό να απελευθερώσουν την Κρήτη από τον τουρκικό ζυγό. Η οικογένεια έδωσε στον αγώνα 80 πολεμιστές, εκ των οποίων μόνο οι 4 είδαν το τέλος της Επανάστασης. Σημαντικότερο μέλος της οικογένειας ήταν ο Φιλικός και αρχηγός της Επαναστάσεως στην Ανατολική Κρήτη, Μιχάλης Κουρμούλης, που πέθανε από τα τραυματά του στην Ύδρα το 1824.

Μνημεία
Στον Κουσέ σώζονται δύο πύργοι των Κουρμούληδων, με πολεμίστρες. Σε έναν από αυτούς βρίσκεται η εκκλησία (κατακόμβη) της Αγίας Πελαγίας, όπου μαζεύονταν κρυφά και λάτρευαν το Χριστό οι κρυπτοχριστιανοί. Άλλες εκκλησίες στο χωριό είναι του Αγίου Αντωνίου, των Αγίων Πάντων και του Αγίου Γεωργίου. Υπάρχει επίσης ο ναός της Κοιμήσεως της Αγίας Άννας.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Στοιχεία για το χωριό
Το Βότανο - Κατάστημα στο χωριό

Παραπομπές 

Κουσε
Κουσες
Δήμος Φαιστού
Τζίνα Μπαχάουερ

Η Τζίνα Μπαχάουερ (21 Μαΐου 1913, Αθήνα – 22 Αυγούστου 1976, Αθήνα) ήταν Ελληνίδα κλασική πιανίστα διεθνούς φήμης.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Μαΐου του 1913 στην Αθήνα από πατέρα Αυστριακό και μητέρα Ιταλίδα. Το πρώτο τη ρεσιτάλ, το έδωσε σε ηλικία 8 ετών. Οι πρώτες της μουσικές σπουδές έγιναν στην Αθήνα όπου και έλαβε τις πρώτες της τιμητικές διακρίσεις.

Το 1929 και σε ηλικία 19 ετών αναχώρησε για το Παρίσι για την ολοκλήρωση των σπουδών της. Το πρώτο της κοντσέρτο με ορχήστρα έγινε το 1932 σε ηλικία 20 ετών. Ολοκληρώνοντας εκεί έναν κύκλο σπουδών, ταξίδεψε στο Λονδίνο ως μαθητευόμενη του Σεργκέι Ραχμάνινοφ. Από το 1935 και εξής η Μπαχάουερ τράβηξε τον δικό της δρόμο στη μουσική.

Από το 1930 ήταν μόνιμη κάτοικος Αιγύπτου με τον πρώτο της σύζυγο, επιχειρηματία Ιωάννη Χριστοδούλου. Μετά τον αιφνίδιο θάνατό του το 1950, δεύτερος σύζυγος της έγινε ο βρεττανός διευθυντής ορχήστρας Άλεκ Σέρμαν. Παιδιά δεν απέκτησε.

Έδωσε εκατοντάδες κοντσέρτα – ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται και 630 για τα συμμαχικά στρατεύματα στη Μέση Ανατολή κατά τη διαρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Στις 22 Αυγούστου 1976 ενώ αναμενόταν στο Ηρώδειο, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Ουάσιγκτον, βρέθηκε νεκρή στο δωμάτιό της, από τον άντρα της Σέρμαν, από καρδιακή ανακοπή στο σπίτι της στο Χαλάνδρι, το οποίο ακόμα επισκέπτονται αρκετοί θαυμαστές της απ' όλο τον κόσμο.

Για να τιμήσει την προσφορά της, το ελληνικό κράτος εξέδωσε γραμματόσημο το 1981, στα πλαίσια της σειράς Φεστιβάλ Αθηνών. Το 1976 καθιερώθηκε ο Διεθνής Διαγωνισμός Πιάνου Τζίνα Μπαχάουερ στο Σολτ Λέικ Σίτυ των ΗΠΑ, προς τιμήν της.

Ηχογραφήσεις

Σόλο	
Gina Bachauer Plays Beethoven & Bach Capitol EMI G-7177.

Ορχηστρικά έργα

Concertos, J.S.Bach, με την Ilona Kabos.

Διάφορα	

The First HMV Recordings, 1949-1951.	

Bach-Busoni: Toccata, Adagio & Fugue in C major, HMV.

Concerto in D minor, HMV.

Σημειώσεις-παραπομπές

Έλληνες πιανίστες
Εβραίοι μουσικοί
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Αρχαία Βέργη

Η Βέργη, ή Βέργα, ή Βεργαίο, ή Βέρτα, ήταν αρχαία πόλη στον σημερινό νομό Σερρών κοντά στον σημερινό οικισμό του Νέου Σκοπού. Μαζί με την Άργιλο, τη Βισαλτία, το Κερδύλιο, την Τράγιλο και την Όσσα, ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις της αρχαίας Βισαλτίας. 

Η Βέργα ήταν γνωστή στην αρχαιότητα και από τον κωμικό ποιητή της Αντιφάνη με καταγωγή από τη Θράκη και ο οποίος  ποτέ δεν έλεγε την αλήθεια.

Αρχαίες μαρτυρίες 
Οι σχετικές με τη Βέργη φιλολογικές μαρτυρίες χρονολογούνται στους ελληνιστικούς χρόνους, όταν αναφέρεται η Βέργη ως πατρίδα του Αντιφάνους ( Ψευδοσκύμνος), στους ρωμαϊκούς (Κλαύδιος Πτολεμαίος, Στράβων) και στους παλαιοχριστιανικούς χρόνους (Ιεροκλής, Στέφανος Βυζάντιος).
	
Η αναφορά της Βέργης ως πόλης από τον Πτολεμαίο και η εμφάνισή της ως πόλης στον "Συνέκδημο" του Ιεροκλέους και στον Στέφανο Βυζάντιο αφήνει μετέωρη την πληροφορία του Στράβωνα, ο οποίος την αναφέρει ως κώμη που απείχε 200 στάδια από την Αμφίπολη.

Ανασκαφές 
Το 1938, όταν ανοιγόταν ο δρόμος του Μεταξά, οι εργάτες που δούλευαν εκεί, βρήκαν μια σειρά από τάφους, στην τοποθεσία Πλάγια, ένας εκ των οποίων, εκτός από τα αγγεία και τα ξίφη, περιείχε και χάλκινες περικνημίδες, που αγνοώντας οι κάτοικοι το τι είναι, νομίζανε ότι ήταν σιδερένιες μπότες.   

Το 1976 ένας εκσκαφέας, που άνοιγε μια τάφρο στη θέση "Μανιούσι", έφερε στο φως μερικούς τάφους, ένας από τους οποίους ήταν πλούσιος και περιείχε μελανόμορφο κρατήρα.  Το 1983 αρχαιολόγοι έκαναν δοκιμαστικές ανασκαφές σε λόφους δυτικά του χωριού στις περιοχές "Παλιοχώρα" και "Τασλίκι", με ευρήματα προϊστορικής εποχής καθώς και ερείπια κλασσικής και ρωμαϊκής εποχής.

Αναφορές 

Β

Αρχαία Βισαλτία
Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ

Het Achterhuis (Το πίσω σπίτι) ή Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ ή ημερολόγιο μιας νέας, όπως είναι ο αγγλικός τίτλος, ονομάζεται το ημερολόγιο που κρατούσε  η Άννα Φρανκ, Γερμανοεβραία, στο Άμστερνταμ, για όσο καιρό κρυβόταν με την οικογένειά της από τους Γερμανούς, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο καταφύγιο της οικογένειας στο Πρίσενγκρατς, που λειτουργεί σήμερα ως μουσείο με την ονομασία «Σπίτι της Άννας Φρανκ
». Η Άννα Φρανκ και η οικογένειά της συνελήφθησαν από τη Γκεστάπο. Επέζησε μόνον ο πατέρας της, Όττο Φρανκ, χάρη στον οποίο εκδόθηκε το ημερολόγιο. Το ημερολόγιο έχει μεταφραστεί σε 30 γλώσσες και ως σήμερα έχει πουλήσει χιλιάδες αντίτυπα σε όλο τον κόσμο.

Εκδοτική ιστορία
Η πρώτη μεταγραφή του ημερολογίου της Άννα έγινε από τον Όττο Φρανκ για τους συγγενείς του στην Ελβετία. Η δεύτερη, μια σύνθεση στην πραγματικότητα της επανασυγγραφής του κειμένου, αποσπασμάτων από τα δοκίμιά της, και σκηνές από τα αρχικά της ημερολόγια, έγινε το πρώτο χειρόγραφο προς έκδοση, με επίλογο γραμμένο από φίλο της οικογένειας, στον οποίο καταγραφόταν η τύχη της συγγραφέως. Την άνοιξη του 1946 το χειρόγραφο έφθασε στα χέρια του Dr. Jan Romein, ένος Δανού ιστορικού, ο οποίος έγραψε αμέσως άρθρο για την εφημερίδα  Het Parool:

Τούτο το φαινομενικά ασυνεχές ημερολόγιο ενός παιδιού, αυτή η de profundis αποκάλυψη με τη φωνή ενός παιδιού, ενσωματώνει τη φρίκη του φασισμού περισσότερο από οποιοδήποτε στοιχείο της Νυρεμβέργης. Jan Romein 

Το άρθρο διέγειρε το ενδιαφέρον του εκδοτικού οίκου Contact Publishing που προσέγγισε τον Όττο Φρανκ. Προσφέρθηκε να εκδώσει το βιβλίο, αλλά συμβούλευσε τον Όττο Φρανκ να αποφύγει τις αφηγήσεις εκείνες που υποδείκνυαν την αναδυόμενη σεξουαλικότητα της Άννα εξαιτίας πιθανών αντιδράσεων συντηρητικών και πρότεινε περικοπές. Αρκετές από τις καταχωρήσεις του ημερολογίου διαγράφηκαν, πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο στις 25 Ιουνίου 1947.

Προς τα τέλη του 1950 βρέθηκε ο μεταφραστής της αγγλικής γλώσσας, η Barbara Mooyaart-Doubleday που συνήψε συμβόλαιο με την Vallentine, Mitchell & Co. στην Αγγλία και κατά το επόμενο έτος η μετάφρασή της, που περιλάμβανε τα τμήματα που είχε αφαιρέσει ο Όττο Φρανκ, εκδόθηκε στις ΗΠΑ και το 1952 στη Μεγάλη Βρετανία. Έγινε μπεστ-σέλερ και ακολούθησαν μεταφράσεις  στη γερμανική, την ιταλική, την ισπανική, τη ρωσική, την ιαπωνική και την ελληνική γλώσσα. 

Επί του παρόντος αναμένεται να εκδοθούν άλλες πέντε σελίδες που μεταβίβασε ο Όττο Φρανκ στην κατοχή υπαλλήλου του Οίκου Άννα Φρανκ και οι οποίες είχαν αφαιρεθεί πιθανώς εξαιτίας της ωμής κριτικής που ασκούσε η Άννα Φρανκ στον γάμο των γονέων της

Μεταφορά του ημερολογίου

Το βιβλίο που βασίστηκε στο ημερολόγιο κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ το 1955, και η ταινία που ακολούθησε απέδωσε στη Σέλλεϋ Γουίντερς βραβείο Όσκαρ για την ερμηνεία της. Η Γουίντερς δώρισε το Όσκαρ στον Οίκο Άννα Φρανκ, στο Άμστερνταμ.Το ημερολόγιο της Άννας εκδόθηκε πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα το 1956 από τις Εκδόσεις 'ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΚΔΟΤΕΣ' σε μετάφραση του Κώστα Καλλιγά. Ακολούθησαν διάφορες νεότερες εκδόσεις.

Παραπομπές σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

www.annefrank.org

Απομνημονεύματα
Ολοκαύτωμα

he:אנה פרנק#יומנה של אנה פרנק
Νικόλαος Γουργουρής

Ο Νικόλαος Γουργουρής (1879 - 1946) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Γαλαξείδι. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο Αμφίσσης και σπούδασε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην μαιευτική. Ιδιώτευσε ως ιατρός και ασχολήθηκε με τα κοινά.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Παρνασσίδος στις εκλογές του 1923 και επανεξελέγη βουλευτής, με την υποστήριξη του Κόμματος των Φιλελευθέρων, στις εκλογές του 1928. Στις εκλογές του 1926 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής. Κατα τη διάρκεια της βουλευτικής του θητείας πέτυχε τη δημιουργία δημοτικού σχολείου, την εκβάθυνση του λιμανιού και την ολοκλήρωση της αμαξιτής οδού Γαλαξειδίου-Λιδωρικίου.

Ήταν παντρεμένος με την Καλομοίρα Βλασσοπούλου και απέκτησαν δύο γιους, τον Ευθύμιο, δικηγόρο και συγγραφέα του βιβλίου "Το Γαλαξείδι στον καιρό των καραβιών", και τον Μανώλη, γιατρό και αξιωματικό του Πολεμικού ναυτικού που υπηρετούσε στο αντιτορπιλλικό Έλλη, όταν αυτό χτυπήθηκε από τους Ιταλούς. Εγγονός του είναι ο Νικόλαος Ευθ. Γουργουρής, δήμαρχος Γαλαξειδίου την περίοδο 1994 - 1998.

Αναφορές 

Γαλαξείδι
Έλληνες πληρεξούσιοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων 
Βουλευτές Παρνασσίδος
Ίαμος

Ο Ίαμος είναι πρόσωπο στην Ελληνική Μυθολογία, γιος του Απόλλωνα και της Ευάδνης από την Πιτάνη, κόρης του Ποσειδώνα, και γενάρχης των Ιαμιδών.

Κατά την παράδοση, ο Ίαμος μόλις γεννήθηκε εγκαταλείφθηκε από τη μητέρα του, οπότε δύο φίδια ανέλαβαν να τον θρέψουν με μέλι μέχρι να τον οδηγήσουν στους Δελφούς. Εκεί πήρε τον χρησμό να καταφύγει στον βασιλιά της Αρκαδίας Αίπυτο, ο οποίος τελικά ανέλαβε να τον αναθρέψει. Έτσι ο Ίαμος, όταν έγινε έφηβος, διάβηκε κάποια νύχτα τον Αλφειό ποταμό, όπου επικαλούμενος τον πατέρα του άκουσε "φωνή εξ ουρανού" που τον διέταζε ν' ακολουθήσει την κατεύθυνσή της. Έτσι ακολουθώντας τη φωνή έφθασε στο Κρόνιο της Ολυμπίας όπου κατασκεύασε βωμό και ίδρυσε το μαντείο του μεγάλου Διός, στο οποίο και έμεινε μέχρι το θάνατό του, ως μάντις.

Στο μαντείο αυτό τον διαδέχθηκαν τα παιδιά του και τα εγγόνια του. Το γένος τους έμεινε γνωστό με το όνομα Ιαμίδες, σύμφωνα και με τους τελευταίους λόγους τους οποίους άκουσε ο γενάρχης από τον ουρανό.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ. 9ος, σ.754

Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας
Παιδιά του Απόλλωνα
Ευρυκύδα

Στην ελληνική μυθολογία η Ευρυκύδα ήταν θυγατέρα του Ενδυμίωνα.

Η Ευρυκύδα απέκτησε ένα γιο από τον θεό της θάλασσας Ποσειδώνα. Ο γιος αυτός ήταν ο Ηλείος, που έδωσε το όνομά του στην περιοχή Ηλεία της δυτικής Πελοποννήσου. Ο Στράβων γράφει (Η΄ 346) ότι είχε δει στην τρυφιλική Ηλεία ένα ιερό άλσος που ονομαζόταν «Ευρυκύδειον».

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Περιοδικό

Το περιοδικό (magazine), όπως μαρτυρά και ο χαρακτηρισμός του, είναι μια περιοδική έκδοση εντύπου, το οποίο έχει ως κύριο στόχο την πληροφόρηση ή την ψυχαγωγία. Τα περιοδικά μπορούν να διαχωριστούν σε κατηγορίες ανάλογα με την κυκλοφορία τους (εβδομαδιαία, μηνιαία κλπ.) αλλά και τη θεματολογία τους (Περιοδικά Ποικίλης Ύλης, Οικονομικά Περιοδικά, Περιοδικά Ιστορίας, Περιοδικά Μόδας, Περιοδικά υγείας, Επιστημονικά περιοδικά, Περιοδικά Τεχνολογίας, Αθλητικά Περιοδικά, Λογοτεχνικά Περιοδικά, Μουσικά Περιοδικά, Περιοδικά διακόσμησης, Παιδικά Περιοδικά, Καλλιτεχνικά περιοδικά κ.ά.) Επίσης, εκτός από τα παραδοσιακά έντυπα περιοδικά υπάρχουν και τα ηλεκτρονικά περιοδικά, που "εκδίδονται" στο διαδίκτυο. Αρκετά περιοδικά εκδίδονται παράλληλα σε ψηφιακή και έντυπη μορφή.

Συναφείς όροι 
 Ακαδημαϊκό περιοδικό (journal· ο όρος δρα ως υπερώνυμο διότι εμπεριέχει πολλές υποκατηγορίες)

 
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Αμάλφι

Το Αμάλφι (ιταλικά: Amalfi) είναι πόλη και δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια της Καμπανίας, στην επαρχία του Σαλέρνο. Βρίσκεται στο μυχό του ομώνυμου κόλπου της Τυρρηνικής θάλασσας. Η «ακτή του Αμάλφι» έχει χαρακτηριστεί από το 1997 από την ΟΥΝΕΣΚΟ ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Ιστορία 
Το Αμάλφι αναφέρεται για πρώτη φορά τον 6ο αιώνα ως σημαντική ναυτική δύναμη, γνωστή για το εμπόριο δημητριακών, αλατιού, ξυλείας αλλά και το δουλεμπόριο. Σημαντικός εμπορικός εταίρος εκείνη την περίοδο ήταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ιδιαίτερα με το εμπόριο του μεταξιού που μέσω του Αμάλφι έφτανε από την Ανατολή στη Δύση. Οι έμποροι του Αμάλφι, εξάλλου, ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τον χρυσό για την απόκτηση γης, όταν στην υπόλοιπη Ιταλία ως εκείνη την περίοδο υπήρχε ακόμα η ανταλλαγή ειδών ως μέσο συναλλαγής. Κατά τον 8ο και 9ο αιώνα  ουσιαστικά κυριαρχούσε στη Μεσόγειο και στο εμπόριο με τη βυζαντινή αυτοκρατορία, όταν ακόμα η Βενετία έκανε τα πρώτα βήματα ανάπτυξης. Το 848 ο στόλος του Αμάλφι συμμετείχε στην εκστρατεία του Πάπα Λέοντα Δ' εναντίον των Σαρακηνών.

Από τον 7ο αιώνα ως το 1075 ήταν ένας άλλος πόλος απέναντι στην Πίζα και τη Γένοβα σε ευημερία και ναυτική δύναμη. Ο πληθυσμός της πόλης τότε έφτανε τους 70.000 κατοίκους.

Το 1073 κατελήφθη από τους Νορμανδούς, που είχαν ήδη υπό την κατοχή τους μεγάλο μέρος της νότιας Ιταλίας. Η πόλη περιέπεσε σε παρακμή μετά την κατάληψή της από την Πίζα, ωστόσο παρέμεινε πυκνοκατοικημένη κατά τον 13ο και 14ο αιώνα.

Κατά τον Μεσαίωνα, το Αμάλφι ήταν γνωστό για τις σχολές Νομικής και Μαθηματικών που υπήρχαν. Λέγεται ότι από το Αμάλφι καταγόταν ο Φλάβιο Τζόγια, εφευρέτης της πυξίδας.

Το 1343, μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε από τσουνάμι με αποτέλεσμα να περιέλθει οριστικά σε παρακμή.

Μνημεία και αξιοθέατα 
Στο Αμάλφι δεσπόζει ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ανδρέα, όπου φυλάσσεται μέρος των λείψανων του σε κρύπτη, τα οποία μεταφέρθηκαν το 1210 από την Κωνσταντινούπολη. Επίσης, φυλάσσεται και μία χρυσή λάρνακα με την κάρα του Αγίου.

Σήμερα 
Σήμερα το Αμάλφι είναι μία μικρή πόλη που δεσπόζει στον ομώνυμο κόλπο, ο οποίος προστατεύεται ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την Ουνέσκο. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς τόσο της Καμπανίας, όσο και ολόκληρης της Ιταλίας.

Η περιοχή είναι γνωστή για το ονομαστό τοπικό λικέρ από λεμόνι, το "λιμοντσέλο" (limoncello), καθώς επίσης και για το χειροποίητο χαρτί της, που χρησιμοποιείται για προσκλητήρια γάμων, ευχετήριες κάρτες κ.ά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημο τουριστικό γραφείο του Αμάλφι
 Webcam του Αμάλφι
 Επίσημος ιστότοπος της ακτής του Αμάλφι

Πόλεις της Καμπανίας
Σκινιάς Ηρακλείου

Ο  Σκινιάς είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην  επαρχία  Μονοφατσίου.  Είναι κτισμένο στο ανατολικό πρανές ενός γήλοφου.  Απέχει 51,4  χλμ. από το Ηράκλειο. Οι   κάτοικοι    είναι  κυρίως   γεωργοί.   Παράγονται λάδι, δημητριακά και   σταφίδα. Στον οικισμό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αντωνίου.    Ανάμεσα στα άλλα υπάρχουν νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο, αστυνομικός σταθμός, περιφερειακό ιατρείο, πολιτιστικός σύλλογος και τοπική ποδοσφαιρική ομάδα ιδρυθείσα το 1980, που αγωνίζεται στη Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου.

Κοινότητα Σκινιά 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Σκινιά περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βακιώτες και Λαγούτα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Βακιώται, αι (14)
 Λαγούτα, η (50)
 Σκινιάς, ο (456)

Συνολικά η κοινότητα έχει 520 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Νικήτα Ζαμπουλάκη.

Κοινοτάρχες Σκινιά 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σκινιά.

Ιστορικά στοιχεία

Ονομασία
Το όνομα του χωριού είναι φυτωνύμιο, από το θάμνο σχίνος, ο οποίος λέγεται και σκίνος στην Κρήτη<Σκινιάς, δηλαδή ο τόπος όπου πλεονάζει ο σκίνος, παράβαλε και τα άλλα φυτωνύμια:Πλατανιάς, Πρινιάς κλπ.. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, στη στέγη του ναού του χωριού (στον Άγιο Αντώνιο) βρισκίταν σκίνος, ο οποίος μαραινόταν κάθε φορά που συνέβαιναν δυσάρεστα γεγονότα με τους Τούρκους. Θεωρήθηκε έτσι ότι ο σκίνος συμμετείχε στη λύπη των κατοίκων. Μετά το πέρας των γεγονότων, το φυτό ανακτούσε και πάλι τη θαλερότητά του.

Αρχαιολογική σημασία
Η ευρύτερη περιοχή παρουσιάζει αρχαιολογικό ενδιαφέρον.  Η Λαγούτα συγκροτήθηκε από τη Μινωική εποχή και είχε δεχθεί πολλές και σκληρές επιδρομές. Ο Σκινιάς βρίσκεται πολύ κοντά στην αρχαία Πριανσό. Τα διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν ίχνη πολιτισμού  που χρονολογούνται από τα μινωικά χρόνια  (διπλός πέλεκυς), τα ελληνιστικά χρόνια (ζώδιο ταύρου, κεφαλή γυναικείου ειδωλίου) και στα βυζαντινά χρόνια.

Απογραφές
Για πρώτη φορά το χωριό το βρίσκουμε σε έγγραφα του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα, το 1373.  Το 1583 στην ενετική απογραφή το συναντάμε με την ονομασία Schinea  στην επαρχία Μπελβεντέρε με 76 κατοίκους Το 1867 ο Σκινιάς εντάχθηκε στην επαρχία Μονοφατσίου, με οργανικό νόμο. Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν μόνο από Χριστιανούς (222 το 1881), ενώ η Λαγούτα από 200 Τούρκους και οι Βακιώτες από 46 Τούρκους και 21 Χριστιανούς σύμφωνα με την ίδια απογραφή. Η Λαγούτα αναφέρεται για πρώτη φορά σε συμβολαιογραφικό έγγραφο το 1271 και ως Λαβούτα το 1373, το 1583 ως Laguta με 107 κατοίκους στην επαρχία Μπελβεντέρε και οι Vacchiotes με 59 κατοίκους επίσης  το 1583.  Νωρίτερα, βρίσκουμε τους Βακιώτες σε έγγραφα του 14ου αιώνα. Το παλιό πηγάδι στα νοτιοανατολικά της Λαγούτας χρονολογείται από την εποχή της αραβικής κατάκτησης. Το 1931 ανεγέρθηκε το παλιό Δημοτικό Σχολείο στον ίδιο οικισμό.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πληροφορίες για το χωριό στον ιστότοπο του Δήμου Αρκαλοχωρίου.

Σκινιάς
Σκινιάς
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Περιφέρειες της Ιταλίας

Οι Περιφέρειες της Ιταλίας (Regioni d'Italia) είναι ένα από τα συστατικά στοιχεία της διοικητικής διαίρεσης της Ιταλίας, όπως αναφέρεται ρητά και στο Σύνταγμα της χώρας. Οι ιταλικές περιοχές είναι είκοσι, με ισάριθμες πρωτεύουσες. Κάθε μία των περιοχών περιλαμβάνει και ένα αριθμό Επαρχιών. Εξ αυτών πέντε μόνο χαίρουν ειδικού καθεστώτος αυτονομίας, ενώ σε μία (το Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε) το καθεστώς αυτονομίας παρέχεται απευθείας στις επαρχίες που την συναποτελούν, και όχι αυτούσια στην περιοχή.

Περιφέρειες και πρωτεύουσες 
Οι περιφέρειες με τις αντίστοιχες πρωτεύουσες τους είναι (με αστερίσκο σημειώνονται οι περιοχές που τελούν υπό ειδικό καθεστώς):

Διοικητική διαίρεση 

Κάθε Περιφέρεια διαιρείται σε επαρχίες, με εξαίρεση την Κοιλάδα της Αόστα. Σήμερα οι επαρχίες φτάνουν τις 107, ενώ από το 2009 έγιναν 110.

Το κατώτερο επίπεδο διοίκησης είναι οι δήμοι.

Συνταγματικά προβλέπεται η δημιουργία μητροπολιτικών πόλεων, δηλαδή υπερεπαρχίες με δημοτικές αρμοδιότητες, όμως ακόμη δεν έχουν ιδρυθεί.

Κατάλογοι που αφορούν την Ιταλία
Περιφέρειες της Ιταλίας
Θερμοχωρητικότητα

Η θερμοχωρητικότητα (Heat capacity ή thermal capacity) είναι όρος της Φυσικοχημείας και ιδιαίτερα της χημικής θερμοδυναμικής, ονομάζεται το πηλίκο του ποσού θερμότητας dQ που προσφέρουμε σε ένα σώμα για να προκαλέσουμε μεταβολή της  θερμοκρασίας του κατά dΤ προς τη μεταβολή dΤ, δηλαδή

C = ΔQ / δΤ

Στο Διεθνές Σύστημα (SI), η μονάδα της θερμοχωρητικότητας είναι joule / Kelvin, j/K.

Η ειδική θερμοχωρητικότητα ή ειδική θερμότητα ενός υλικού ονομάζεται η θερμοχωρητικότητα ανά μονάδα μάζας, ενώ η γραμμομοριακή θερμοχωρητικότητα (molar heat capacity) αναφέρεται σε ένα mol ενός καθαρού υλικού (που αποτελείται από ομοιόμορφα μόρια). Μια μονάδα που χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα είναι το kilogram-calorie (Cal), που ορίζεται σαν η ενέργεια που απαιτείται για την άνοδο της θερμοκρασίας ενός kg ύδατος κατά ένα βαθμό Κελσίου, και μάλιστα από 14.5 σε 15.5 °C. Έτσι στην κλίμακα αυτή, η ειδική θερμότητα του νερού είναι ακριβώς 1 Cal/(°C·kg).

Εν γένει, η θερμοχωρητικότητα ενός υλικού δεν είναι μια σταθερά, αλλά εξαρτάται από την κλίμακα της θερμοκρασίας στην οποία συμβαίνει η θέρμανση του υλικού. Δηλαδή, για την ίδια μεταβολή θερμοκρασίας δT, σε διαφορετικές περιοχές θερμοκρασίας, απαιτούνται διαφορετικά ποσά θερμότητας ΔQ. Ωστόσο, σε πολλές πρακτικές εφαρμογές προσεγγιστικών υπολογισμών, μπορεί να θεωρηθεί σαν σταθερά.

Τέλος θερμική ροή ονομάζεται ο λόγος της θερμότητας ΔQ που προσφέρεται σε ένα σώμα ανά μονάδα χρόνου δt,  Q = ΔQ/δt.

Σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Θερμοδυναμικές ιδιότητες
Θερμοκρασία
Έλενα Ναθαναήλ

Η Έλενα Ναθαναήλ (Ελένη Δεληβασίλη) (Νέα Φιλαδέλφεια, 19 Ιανουαρίου 1947 - 4 Μαρτίου 2008) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Βιογραφία
Καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Το επώνυμο "Ναθαναήλ" ήταν το μητρώνυμό της. Ολόκληρο το ονοματεπώνυμο της ήταν Ελένη Ναθαναήλ Δεληβασίλη. Σε τηλεοπτική συνέντευξή της στις 9 Φεβρουαρίου του 2004 στον Γρηγόρη Αρναούτογλου ("Όμορφος κόσμος το πρωί") δήλωσε ότι είχε καταγωγή από την πλευρά του πατέρα της από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Πρωτοεμφανίστηκε στο σινεμά στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη Κάτι να καίει (1964) στην ηλικία των 16 ετών. Έπειτα προσκλήθηκε στη Γερμανία για να πρωταγωνιστήσει στην -βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Τόμας Μαν- ταινία του Ρολφ Τίλε "Το αίμα των Βελζούνγκεν" ("Ένοχος δεσμός"). Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έκανε καριέρα στο θέατρο και το σινεμά. To 1968 βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία Ραντεβού με μία άγνωστη. Για αρκετά χρόνια πριν από το θάνατο της είχε αποσυρθεί από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, κάνοντας μόνο επιλεκτικές εμφανίσεις. Η τελευταία της υποκριτική εμφάνιση έγινε στην τηλεοπτική σειρά Γοργόνες.

Προσωπική ζωή
Δεν παντρεύτηκε ποτέ, εντούτοις το 1973 απέκτησε μια κόρη με τον επιχειρηματία Γιώργο Τσαγκάρη, την Ίνκα. Τα τελευταία χρόνια μαζί με τον επί 29 χρόνια σύντροφο της ζωής της, βετεράνο ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Τάσο Μητρόπουλο, κατοικούσαν στην Εύβοια και δήλωνε ότι ήταν αγρότισσα και ασχολούταν με την παραγωγή κρασιού.

Έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα. Απεβίωσε στις 4 Μαρτίου 2008 και η κηδεία της έγινε το μεσημέρι της επομένης στο νεκροταφείο της Νέας Φιλαδελφείας στον Κόκκινο Μύλο.

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλμογραφία της ηθοποιού
Ιστοσελίδα στο IMDb

Παραπομπές

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αυγενική Ηρακλείου

Η Αυγενική είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 310μ. στο 20,7 χλμ της αρτηρίας προς Τυμπάκι. Βρίσκεται σε πανοραμική θέση και ο τόπος είναι κατάφυτος από αμπελώνες. Παράγονται σταφίδες και ελαιόλαδο. Υδρεύεται επαρκώς από πηγές με εσωτερικό υδραγωγείο. Στην περιοχή λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.

Κοινότητα Αυγενικής 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Αυγενικής περιλαμβάνει και τον οικισμό Βλαχιανά. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 9,091 χμ² (2011). Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
 Αυγενική, η (533)
 Βλαχιανά, τα (6)
Συνολικά η κοινότητα έχει 539 κατοίκους.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Κοινοτάρχες Αυγενικής 
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Δερμιτζάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αυγενικής.

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Το εξελληνισμένο όνομα που είχε κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας μπορεί να αποδοθεί ως Ευγενική, δηλαδή τόπος όπου κατοικούσαν ευγενείς. Στην απογραφή του Καστροφύλακα το βρίσκουμε Evienichi με 205 κατοίκους το 1583. Με το όνομα Evienichi  αναφέρεται και σε άλλους καταλόγους των χωριών της Κρήτης, στον Φραγκίσκος Μπαρόκιος το 1577 και στον Basilicata το 1630.

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Παραπομπές

Αυγενικη
Αυγενικη
Βασιλείες Ηρακλείου

Οι Βασιλειές (επίσημο: αι Βασιλείαι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Τεμένους. Βρίσκεται στις βόρειες προσβάσεις του Γιούχτα , 9,7 χλμ. από το Ηράκλειο. Ο δρόμος συνεχίζει από τη Φορτέτσα και την Ουλοφ Παλμε. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία σε όλους τους οικισμούς του Δημοτικού διαμερίσματος.  Στον οικισμό και στον Άγιο Βλάση λειτουργούν νηπιαγωγεία και μόνο στις Βασιλειές Δημοτικό.

Ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό αναφέρεται σε συμβόλαιο του 1271 με την ονομασία Vaxilee. Τo χωριό νοικιάστηκε από το φεουδάρχη Andree de Rucero στο Filippus Bellono.  Στην απογραφή του Καστροφύλακα το βρίσκουμε Vasigliés, όπως ακριβώς καλείται και σήμερα, με 61 κατοίκουςτο 1583. Με το όνομα αυτό το συναντάμε και στον Basilicataτο 1630.

Στις ίδιες απογραφές αναφέρονται και οι οικισμοί Άγιος Βλάσιος και Σίλαμος, ως S. Biaseo με 221 κατοίκους και οι Silamo Catto με 86 και Silamo Apano με 69 κατοίκους και στο Catasticum Ecclesiarum et Monasteriorum Comunis di 1320.

Από τις Βασιλειές κατάγεται ο λυράρης Γιάννης Κολλάρος.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 184Α - 06/08/1924 γραμμένη ως Βασιλειές να προσαρτάται στο δήμο Ηρακλείου και το 1929 στο ΦΕΚ 378Α - 19/10/1929 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Βασιλείαι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι μαζί με τον Άγιο Ιωάννη αποτελούν  την κοινότητα Βασιλειών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ηρακλείου του δήμου Ηρακλείου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 1.662 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Βασιλειών

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολιτιστικός Σύλλογος Βασιλειών

Βασιλειες
Βασιλειες
Χαλοουίν

Το Χαλλογουίν (αγγλικά: Halloween) γιορτάζεται τη νύχτα της 31 Οκτωβρίου και είναι μια αργία η οποία εορτάζεται κυρίως σε χώρες του αγγλοσαξωνικού κόσμου.Η γιορτή αυτή τηρείται σε πολλές χώρες την παραμονή της Ημέρας των Αγίων Πάντων, που είναι η 1η Νοεμβρίου. Η Ημέρα των Πάντων γενικότερα τιμά τους αγίους, αλλά και τους νεκρούς προγόνους των ανθρώπων.

Μια θεωρία υποστηρίζει ότι η έμπνευση για την γιορτή προήλθε από τα γαελικά φεστιβάλ της σοδειάς, ιδίως του Σαμάιν. Γενικότερα, πολλοί υποστηρίζουν ότι οι πρόδρομοι του Χαλογοουίν είχαν παγανιστικές ρίζες. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι το Σαμάιν μετεξελίχθηκε σε Χαλογουίν από την χριστιανική εκκλησία, στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες. Άλλοι ακαδημαϊκοί υποστηρίζουν ότι το Χαλογουίν προήλθε από τον εορτασμό της Ημέρας των Αγίων Πάντων και δεν αποτελεί μετεξέλιξη κάποιας γαελικής εορτής. Αν και για αιώνες ο εορτασμός του Χαλογουίν ήταν περιορισμένος μόνο στην Ιρλανδία και τη Σκωτία, τον 19ο αιώνα Ιρλανδοί και Σκωτσέζοι μετανάστες μετέφεραν τον εορτασμό του Χάλογοουιν στην Βόρεια Αμερική, ενώ από τα τέλη του 20ού αιώνα και τις αρχές του 21ου αιώνα λόγω της αμερικανικής επιρροής ο εορτασμός του Χάλογουιν έχει επεκταθεί και σε χώρες που δεν έχουν καμία σχέση με τον αγγλοσαξωνικό κόσμο.

Στο Χάλογουιν, τα παιδιά ντύνονται σε κάτι «τρομακτικό» και επισκέπτονται σπίτια μαζεύοντας πολλά γλυκά, γνωστό ως «trick or treat» ή «φάρσα ή κέρασμα». Επίσης, η κολοκύθα αποτελεί σύμβολο της εορτής. Ακόμη, οι άνθρωποι κάνουν πλάκες, ανάβουν φωτιές, βλέπουν ταινίες με σχετική θεματολογία ή επισκέπτονται "στοιχειωμένα" αξιοθέατα. 

Για κάποιους ανθρώπους, το Χάλογουιν έχει θρησκευτική σημασία. Μεταξύ άλλων, κάποιοι συμμετέχουν σε λειτουργίες και ανάβουν κεριά στα μνήματα των συγγενών τους, αν και για άλλους, το Χάλογουιν αποτελεί μια εορτή χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο. Κάποιοι Χριστιανοί απέχουν από την κατανάλωση κρέατος εκείνη την ημέρα, καθώς αποτελεί την παραμονή της Ημέρας των Αγίων Πάντων.

Παραπομπές 

 
Λαογραφία
Χριστιανισμός και θάνατος
MICHAEL

Η ευρωπαϊκή διαδικτυακή πύλη MICHAEL (Multilingual Inventory of Cultural Heritage in Europe) αποτελεί έναν πολύγλωσσο κατάλογο ψηφιακών συλλογών μουσείων, βιβλιοθηκών, αρχείων και άλλων πολιτιστικών φορέων από όλη την Ευρώπη που επιτρέπει στο ενδιαφερόμενο κοινό την εύκολη αναζήτηση και πρόσβαση σε αυτές.

Περιεχόμενο 

Το ψηφιακό πολιτιστικό απόθεμα  που προβάλλεται στο MICHAEL μπορεί να είναι τόσο συλλογές που προέρχονται από ψηφιοποίηση υλικού όπως φωτογραφίες, χάρτες, αρχειακά έγγραφα, έργα τέχνης, αρχαιολογικά μνημεία, όσο και συλλογές πρωτογενούς ψηφιακού περιεχομένου, όπως ψηφιακές ηχογραφήσεις, ψηφιακό βίντεο, επιστημονικά δεδομένα, ψηφιακές φωτογραφίες κλπ.
Τα μεταδεδομένα ακολουθούν το μοντέλο δεδομένων MICHAEL και περιλαμβάνουν πληροφορίες όπως ο τίτλος και μια σύντομη περιγραφή μιας ψηφιακής συλλογής, το θέμα, η χρονική περίοδος και η γεωγραφική περιοχή που καλύπτουν τα τεκμήρια της συλλογής, τυχόν διάσημα πρόσωπα ή γεγονότα που σχετίζονται, κλπ. Περιλαμβάνουν επίσης πληροφορίες για το φορέα που κατέχει ή διαχειρίζεται την ψηφιακή συλλογή και για τον τρόπο πρόσβασης σε αυτή (διαδικτυακός τόπος, CD, DVD κλπ).  Για την συμπλήρωση των πεδίων ευρετηριασμού χρησιμοποιούνται προκαθορισμένες λίστες όρων σε όλες τις γλώσσες, με στόχο τη διευκόλυνση της αναζήτησης και του εντοπισμού του περιεχομένου.

Ευρωπαϊκή Πύλη και οι Εθνικές Πύλες 
Κάθε συμμετέχουσα χώρα υλοποιεί μια εθνική διαδικτυακή πύλη στην οποία συγκεντρώνονται οι ψηφιακές συλλογές της. Το περιεχόμενο από αυτές τις εθνικές πύλες συλλέγεται και προβάλλεται στην ευρωπαϊκή διαδικτυακή πύλη MICHAEL που αποτελεί κατάλογο του συνόλου των καταχωρημένων ψηφιακών συλλογών των συμμετεχουσών χωρών. Η Αγγλία, η Γαλλία και η Ιταλία έχουν ολοκληρώσει τις εθνικές τους πύλες, οι οποίες παρουσιάζονται ήδη στην ευρωπαϊκή πύλη, ενώ παράλληλα συνεχίζουν τον εμπλουτισμό του περιεχομένου τους.  15 νέες χώρες (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) βρίσκονται στη διαδικασία ανάπτυξης των εθνικών πυλών τους, οι οποίες τον Μάιο του 2008 θα διασυνδεθούν με την ευρωπαϊκή πύλη MICHAEL.

Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα ‘MICHAEL’ χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέσω του προγράμματος eTen.  Το πρόγραμμα ξεκίνησε το 2004 με συνεργασία μεταξύ της Αγγλίας, της Γαλλίας, και της Ιταλίας. Τον Ιούνιο 2006 επεκτάθηκε σε άλλες 11 χώρες: Γερμανία, Ελλάδα, Ισπανία, Μάλτα, Ολλανδία, Ουγγαρία, Πολωνία, Πορτογαλία, Σουηδία, Τσεχία και Φινλανδία. Από το 2007, συμμετέχουν επίσης οι χώρες: Βέλγιο-Φλάνδρα, Βουλγαρία, Εσθονία και Σλοβακία. 

Το Ιούνιο 2007 ιδρύθηκε το MICHAEL-Culture AISBL,  ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός για τη λειτουργία και την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής πύλης MICHAEL μετά τη λήξη της χρηματοδότησης.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 MICHAEL: Ευρωπαϊκή πύλη
 MICHAEL: Γαλλική πύλη
 MICHAEL: Αγγλική πύλη
 MICHAEL: Ιταλική πύλη
 MICHAEL youtube

Παραπομπές

Ψηφιακές βιβλιοθήκες
Μουσεία στην Ευρώπη
Σαλέρνο (επαρχία)

Η επαρχία του Σαλέρνο (ιταλικά: Provincia di Salerno) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Καμπανίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 4.923 τ.χμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 1.104.825 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Σαλέρνο (Salerno), ενώ άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Κάβα ντε' Τιρρένι (Cava de' Tirreni) και η Μπαττιπάλια (Battipaglia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 158 δήμους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες της Καμπανίας
Ευρυμέδοντας (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευρυμέδοντας (Ευρυμέδων) αναφέρονται τα ακόλουθα τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα:

 Βασιλιάς των Γιγάντων, που κατοικούσε μαζί με τους υπηκόους του στα πέρατα της Γης. Κόρη του ήταν η Περίβοια, η μητέρα του Ναυσίθοου. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Ευρυμέδοντας βίασε τη θεά Ήρα όταν αυτή ήταν ακόμα παρθένα. Η Ήρα έμεινε έγκυος και γέννησε τον Προμηθέα. Πολύ αργότερα, όταν ο Δίας έμαθε τα παραπάνω, έριξε τον Ευρυμέδοντα στα Τάρταρα και έδεσε τον Προμηθέα στον Καύκασο με την πρόφαση ότι είχε κλέψει τη φωτιά και την είχε δώσει στους ανθρώπους. Πάντως ως πατέρας του Προμηθέα αναφέρεται και ο Τιτάνας Ιαπετός.
 Ο ηνίοχος του Αγαμέμνονα, που είχε την ίδια τύχη με το αφεντικό του όταν επέστρεψαν στις Μυκήνες μετά τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Όμηρος αναφέρει (Ιλιάδα, Δ 228) ότι αυτός ο Ευρυμέδοντας ήταν γιος του Πτολεμαίου, ενώ ο Παυσανίας γράφει ότι ο τάφος του Ευρυμέδοντα υπήρχε στις Μυκήνες.
 Γιος του Μίνωα και μιας Νύμφης που η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Γ 1, 2) ονομάζει Πάρεια ή Παρία, αλλά αυτό μπορεί να υποδηλώνει ότι απλώς ήταν από την Πάρο. Αυτή η εκδοχή υποστηρίζεται από το ότι ο Ευρυμέδοντας κατοικούσε στην Πάρο, μαζί με τους αδελφούς του Χρύση, Νηφαλίωνα και Φιλόλαο. Ο ήρωας Ηρακλής, όταν ταξίδεψε για να επιτελέσει τον ένατο άθλο του (να φέρει τη Ζώνη της Ιππολύτης), πέρασε από την Πάρο. Εκεί, δύο από τους συντρόφους του σκοτώθηκαν από τα παιδιά του Μίνωα. Ο Ηρακλής αγανάκτησε τότε και τους σκότωσε όλους. Μετά από αυτό, πολιόρκησε και την πρωτεύουσα του νησιού, αλλά οι κάτοικοι για να γλιτώσουν τον παρακάλεσαν να πάρει μαζί του δύο πρόσωπα, όποια ήθελε, για να αντισταθμίσει την απώλεια των δύο συντρόφων του. Ο Ηρακλής πήρε τον Αλκαίο και τον Σθένελο, τέκνα του Ανδρόγεω και εγγόνια του Μίνωα.
 Ο ένας από τους Καβείρους της Λήμνου, γιος του θεού Ηφαίστου και της Καβειρούς. Πήρε μέρος στην εκστρατεία του Διονύσου στην Ινδία.

Δείτε επίσης 
 Ευρυμέδοντας ήταν και ένα άλλο όνομα του Περσέως.
 Ο αστεροειδής Ευρυμέδων που ονομάζεται με τον αριθμό του 5012 Eurymedon και ανήκει στην Τρωική Ομάδα πήρε το όνομά του από τον ηνίοχο του Αγαμέμνονα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Ευρυμεδοντας
Παιδιά του Ηφαίστου
Γίγαντες
Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Θεομητορικές εορτές

Θεομητορικές εορτές ονομάζονται οι θρησκευτικές χριστιανικές εορτές που έχουν καθιερωθεί με τις «Δεσποτικές εορτές» και ειδικά για την Παναγία. Με αυτές τις εορτές τιμώνται γεγονότα του επίγειου βίου της από τη γέννηση έως και την Κοίμησή της.
Οι Θεομητορικές εορτές κατά την Ορθόδοξη και Καθολική εκκλησία είναι

Θεομητορικές Ορθοδόξου Εκκλησίας 
 Η Υπαπαντή, συνδυασμένη Δεσποτική και Θεομητορική εορτή, που εορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου (έναρξη εορτασμού μετά την απόδοση των Φώτων, στις 15 Ιανουαρίου, και απόδοση εορτής στις 9 Φεβρουαρίου)
 Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου που εορτάζεται στις 25 Μαρτίου
 Η Κοίμηση της Θεοτόκου, εορτάζεται στις 15 Αυγούστου
 Το Γενέσιο της Θεοτόκου, εορτάζεται στις 8 Σεπτεμβρίου
 Τα Εισόδια της Θεοτόκου, εορτάζεται στις 21 Νοεμβρίου 
 Η Σύναξη της Θεοτόκου, εορτάζεται στις 26 Δεκεμβρίου
 Η Σύλληψη της Θεοτόκου, που εορτάζεται στις 9 Δεκεμβρίου

Θεομητορικές Καθολικής Εκκλησίας 
 Η Υπαπαντή, που εορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου
 Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου που εορτάζεται στις 25 Μαρτίου
 Η Κοίμηση της Θεοτόκου, εορτάζεται στις 15 Αυγούστου
 Η Γέννηση της Θεοτόκου, εορτάζεται στις 8 Σεπτεμβρίου
 Η Άμωμος Σύλληψη, που εορτάζεται στις 8 Δεκεμβρίου.

Σημειώσεις 
Οι Θεομητορικές εορτές θεσπίστηκαν σε διάφορες εποχές των πρώτων αιώνων. Από τα γεγονότα της επίγειας ζωής της Θεοτόκου που εορτάζονται, μόνο η ο Ευαγγελισμός αναφέρεται στα ιερά ευαγγέλια. Τα άλλα γεγονότα, γνωστά στους πρώτους Χριστιανούς καταγράφηκαν σε διάφορα κείμενα που έστω και αν δεν περιλαμβάνονται στη Καινή Διαθήκη έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα ως αρχαία εκκλησιαστική παράδοση στη ζωντάνια της θρησκευτικής συνείδησης.
Άλλες θεομητορικές εορτές που δεν περιλαμβάνονται όμως στις κύριες είναι της Ζωοδόχου Πηγής, της Αγίας Σκέπης και Ρόδου του Αμάραντου προς τιμή των οποίων φέρονται πολλοί ιεροί ναοί.

Χριστιανικές εορτές και τελετές
Σκαλάνι Ηρακλείου

Το Σκαλάνι (επίσημο: Σκαλάνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι νοτιοανατολικά του υψώματος Προφήτης Ηλίας.  Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 10,8 χλμ. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και με την αμπελοκαλλιέργεια. Παράγει σταφίδα και λάδι και μεταξύ άλλων στο χωριό λειτουργεί ΟΤΕ, πλατεία, Δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο και υδρεύεται από την πηγή Φουντάνα. Στον οικισμό βρίσκονται οι εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, με πανήγυρη στις 29 Αυγούστου,  και του Αγίου Γεωργίου. Το 1980, έπειτα από έρευνα, ήρθε στο φως το ερειπωμένο μοναστήρι του Αγίου Μηνά στην περιοχή Αποσάμι. Πρόκειται για το μοναδικό μοναστήρι του αγίου σε ολόκληρη την Κρήτη.

Κοινότητα Σκαλανίου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Σκαλανίου περιλαμβάνει και τον οικισμό Σπήλια. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Σκαλάνιον, το (1.180)
 Σπήλια, τα (49)

Συνολικά η κοινότητα έχει 1.229 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Στειακάκη.

Κοινοτάρχες Σκαλανίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σκαλανίου.

Ιστορικά στοιχεία
Σε πολλά συμβόλαια (1271, 1281, 1301, 1302) αναφέρεται Scalarea, Acalari, Scallare, Schallaro, όμως προφανώς πρόκειται για λανθασμένη γραφή ή εσφαλμένης ανάγνωσης. Σε νεότερα έγγραφα αναφέρεται με τη σωστή ονομασία. Το 1320 το βρίσκουμε Scalani στο Catasticum Sanctorum Apostolorum μεταξύ των χωριών της Paracandia, δηλαδή της περιοχής της πόλης.Το 1583 αναγράφεται Scalagni et Camignó με 204 κατοίκους και τότε στην επαρχία Πεδιάδος. Η τοποθεσία που βρισκόταν το χωριό Καμινό δεν είναι γνωστό. Την ίδια περίοδο ήταν φέουδο του Μάρκου Σαλαμών. Το 1583 διατέθηκε από τον ίδιο για δωρεές στους γιους του. 

Στην ενετική απογραφή του 1583 αναφέρονται δύο οικισμοί, Spiglia Epano με 55 κατοίκους και Spiglia Catto με 42 κατοίκους στην επαρχία Πεδιάδος. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Scalagni και στην τουρκική απογραφή του 1671 ως Iskalani. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Scalara με 10 χριστιανικές και 6 τουρκικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 είχε 321 Χριστιανούς και 159 Τούρκους κατοίκους.

Στις αρχές Ιουνίου του 1941, τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής προχώρησαν σε εκτελέσεις κατοίκων του χωριού ως αντίποινα για τις απώλειες που υπέστησαν λίγες μέρες νωρίτερα κατά τη διάρκεια της μάχης της Κρήτης.

Απογραφές πληθυσμού 
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Το ερειπωμένο μοναστήρι του Αγίου Μηνά

Παραπομπές

Σκαλανι
Σκαλανι
Στάβιες Ηρακλείου

Οι  Στάβιες  (επίσημο: αι Στάβιαι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στα 10 χλμ. δυτικά του Ασημίου, κτισμένος στη νότια παρυφή της πεδιάδος της Μεσαράς.  

Οι κάτοικοι ασχολούνται ιδίως με τη γεωργία και παράγονται λάδι, σουλτανίνα, δημητριακά και κτηνοτροφικά φυτά. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 60,4  χλμ.  Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Λειτουργεί νηπιαγωγείο και Δημοτικό στις Στάβιες και Δημοτικό Σχολείο στο Φουρνοφάραγγο.

Ιστορικά στοιχεία 
Η πρώτη μνεία στις Στάβιες γίνεται σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάντακα, το 1370. Πιστεύεται ότι πιθανότατα ήταν οικισμός των ρωμαϊκών χρόνων και να ιδρύθηκε από κατοίκους της Stabia , η οποία είχε καταστραφεί το 79 μ.Χ. με την έκρηξη του Βεζουβίου.  Στις  ενετικές απογραφές αναφέρονται οι Στάβιες με το όνομα Tavies  με 206 κατοίκους το 1583  και στο Κ98 ο Ακάματος με το όνομα Acamato και 119 κατοίκους. Το ίδιο χωριό είχε 4 μουσουλμανικές οικογένειες το 1834 και 46 μουσουλμανικές κατοίκους το 1881. Το Φουρνοφάραγγο το βρίσκουμε στον κατάλογο του 1583 με 22 κατοίκους και στην απογραφή του 1834 με 5 μουσουλμανικές οικογένειες και 1 χριστιανική, ενώ το 1881 είχε 103 Χριστιανούς.  Το 1842 αναφέρεται ότι στα ανατολικά του χωριού ήταν ναός του Αγίου Γεωργίου του Κουλουρίτη, σε αρχαία τοποθεσία με αυτό το όνομα. Τα Καπετανιανά αναφέρονται στην απογραφή του 1834 με 30 χριστιανικές οικογένειες και το 1881 με 201 Χριστιανούς. Στο χωριό αυτό στη θέση Μετζολατί κοντά στην κορυφή του Κόφινα βρισκόταν ιερό κορυφής, το οποίο χρονολογείται από τη Μεσομινωική περίοδο. Πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν για ιεροτελεστίες, καθώς ανακαλύφθηκαν στις γύρω σπηλιές διάφορα ειδώλια και αναθήματα.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρονται επίσημα, με την παλιά τους ονομασία Στάβγιες, το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 μετονομάστηκαν σε Στάβιαι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς  Άγιος Ιωάννης, Ακάμωτος, Καπετανιανά και Φουρνοφάραγγο αποτελούν την κοινότητα Σταβιών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοφινά του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 211 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Σταβιών

Παραπομπές

Πηγές 
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στοιχεία για τα χωριά του Δήμου Κόφινα.
Ιστοσελίδα Δήμου Γόρτυνας
Ιστοσελίδα Δήμου Κόφινα

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Κόφινα
Δήμος Γόρτυνας
SAAB

Η SAAB (Svenska Aeroplan AktieBolaget / Σουηδικά Αεροσκάφη ΑΕ) είναι μια σουηδική εταιρία κατασκευής αεροσκαφών και η μεγαλύτερη αμυντική βιομηχανία της Σουηδίας, κατασκευάστρια μεταξύ πολλών άλλων του μαχητικού αεροσκάφους Gripen. Η εταιρία ιδρύθηκε το 1937. Μέχρι το 1995, της ανήκε και η κατασκευαστική εταιρία φορτηγών Scania. Το τμήμα κατασκευής αυτοκινήτων SAAB Automobile ιδρύθηκε το 1947, ενώ το 1990 έγινε ανεξάρτητο. Την ίδια χρονιά ο όμιλος της Αμερικανικής General Motors εξαγόρασε το ήμισυ των μετοχών του κλάδου των επιβατηγών αυτοκινήτων για να πουληθεί εξ ολοκλήρου στον Αμερικανικό κολοσσό δέκα χρόνια αργότερα, το έτος 2000.

Στις 26 Ιανουαρίου 2010, μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις για την εξαγορά της Saab Automobile από την ολλανδική Spyker, επετεύχθη συμφωνία επί του θέματος. Το συμβόλαιο μεταξύ της General Motors και της Spyker για την εξαγορά της Saab περιελάμβανε τίμημα 400 εκατομμυρίων δολαρίων, από τα οποία τα 74 θα ήταν σε μετρητά και τα υπόλοιπα σε μετοχές. Μάλιστα επρόκειτο να υπάρξει δανειοδότηση ύψους 564 εκατομμυρίων δολαρίων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, με εγγυήτρια την κυβέρνηση της Σουηδίας. Τελικώς όμως, τον Μάιο του 2014 η παραγωγή αυτοκινήτων σταμάτησε οριστικά.

Ωστόσο, η SAAB εξακολουθεί να παράγει συστήματα αεροναυπηγικής, χερσαία, ναυτικά συστήματα, συστήματα ασφαλείας και συστήματα αεροδιαστημικής.

Παραπομπές 

Εταιρείες κατασκευής αεροσκαφών
Επιχειρήσεις στη Σουηδία
Saab
Πετροκεφάλι Ηρακλείου

Το Πετροκεφάλι (επίσημο: Πετροκεφάλιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι στο 59,3 χιλιόμετρο του δρόμου προς τα Μάταλα. 

Οι κάτοικοι  ασχολούνται  με την    ελαιοκομία και με την καλλιέργεια εσπεριδοειδών και πρωίμων κηπευτικών. Παλαιότερα επιδόθηκαν και στην καλλιέργεια ρυζιού. Η άρδευση γίνεται από αρτεσιανό φρέαρ και οι κάτοικοι υδρεύονται από πηγάδια. Από πολιτιστική άποψη δραστηριοποιείται ο Μορφωτικός Σύλλογος Κυριών, καθώς επίσης και το Επιμορφωτικό Κέντρο για Ενήλικες. Λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.

Κοινότητα Πετροκεφαλίου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Πετροκεφαλίου έχει 790 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ματθαίο Τσικνάκη.

Κοινοτάρχες Πετροκεφαλίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πετροκεφαλίου.

Ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό αναφέρεται στις ενετικές απογραφές με τη σημερινή του ονομασία. Στον Καστροφύλακα (Κ 103) το βρίσκουμε με 199 κατοίκους ως Petrochieffali.

Στον οικισμό βρίσκεται ο δίκλιτος ναός του Αγίου Πνεύματος και Ευαγγελισμού, επίσης ο ναός της Θεοτόκου και του Αγίου Ελευθερίου. Κατά τις εορτές των ναών γίνονται πανηγύρια με παραδοσιακό κρητικό χρώμα και ταυτόχρονα θρησκευτικό χαρακτήρα.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Πετροκεφαλι
Πετροκεφαλι
Δήμος Φαιστού
Νέσσωνας Λάρισας

Ο Νέσσωνας (ή Νέσσων) είναι χωριό του Νομού Λάρισας, δημοτικό διαμέρισμα του Καποδιστριακού Δήμου Νέσσωνος.Από το 2011 υπάγεται στον Δήμο Τεμπών. Παλαιά ονομαζόταν Τζαμί, λόγω της ύπαρξης ενός τζαμιού. Κοντά του βρισκόταν η γνωστή από την αρχαιότητα λίμνη Νεσσωνίς (η λεγόμενη Μαυρολίμνη ή Καρατσαΐρ) και η αρχαία πόλη Νέσσων, από την οποία πήρε το όνομα ο Δήμος της περιοχής. Ο Νέσσων ήταν γιος του Θεσσαλού , απ' όπου και η ονομασία της Θεσσαλίας ως Νεσσωνίς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημος δικτυακός τόπος Δήμου Νέσσωνος
 Who Is Who

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Τεμπών
Πολυξένη (μυθολογία)

Η Πολυξένη ήταν η μικρότερη από τις κόρες του βασιλιά Πρίαμου και της Εκάβης, βασιλέων της Τροίας, αδερφή του Έκτορα, του Πάρι και της Κασσάνδρας.

Ο μύθος 
Σύμφωνα με ένα μύθο, την ερωτεύτηκε ο Αχιλλέας. Το φάντασμά του εμφανίστηκε στους επιζώντες του πολέμου, ζητώντας να θυσιαστεί η Πολυξένη. Το έκανε ο ίδιος ο γιος του, ο Νεοπτόλεμος, σκοτώνοντάς την πάνω από τον τάφο του Αχιλλέα. Σε έναν άλλο μύθο, η Πολυξένη αυτοκτονεί πάνω από τον τάφο του ήρωα.
 
Ο μύθος της Πολυξένης περιγράφεται στις τραγωδίες του Ευριπίδη Εκάβη και Τρωάδες. Τραγωδία του Σοφοκλή με τον τίτλο «Πολυξένη», δεν σώζεται.

Δείτε επίσης
 Άλωση της Τροίας (Πολύγνωτος), αναπαράσταση πανοραμικής τοιχογραφίας μεγαλογραφίας του φημισμένου αρχαίου έλληνα ζωγράφου Πολύγνωτου.

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Τρωικός Πόλεμος
Τρώες
Ανθρωποθυσία