joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Φιλίππα του Ντρε

Η Φιλίππα, γαλ.  Philippa (1192 - 1242) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του κόμη του Ντρε και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Μπαρ.

Οικογένεια
Ήταν η πρώτη κόρη του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Ντρε και της Γιολάντας του Κουσύ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1219 τον Ερρίκο Β΄ κόμη του Μπαρ και είχε τέκνα:
 Μαργαρίτα 1220-1275, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ε΄ των Λίμπουργκ κόμη του Λουξεμβούργου.
 Θεοβάλδος Β΄ 1221-1291, κόμης του Μπαρ.
 Ερρίκος απεβ. 1249.
 Ιωάννα 1225-1299, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Μπλαμόν (απεβ. 1255) και μετά τον Λουδοβίκο Ε΄ κόμη του Λινύ.
 Ρενώ απεβ. 1271.
 Εράρ απεβ. 1335.
 Ισαβέλλα απεβ. 1320.

Πηγές
 John A. Gade, Luxemburg in the Middle Ages, (E.J. Brill, 1951), 96.
 Pit Péporté, Constructing the Middle Ages: Historiography, Collective Memory and Nation-Building in Luxembourg, (Brill, 2011), 148.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Ντρε
Ιωάννα Β΄ του Ντρε

Η Ιωάννα, γαλλ. Jeanne de Dreux (1309 - 1355) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του κόμη του Ντρε και με τον γάμο της έγινε υποκόμισσα του Τουάρ.

Οικογένεια
Ήταν η μόνη κόρη του Ιωάννη Β΄ κόμη του Ντρε και της 2ης συζύγου του Περενέλ του Συλύ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1330 τον Λουδοβίκο Α΄ κόμη του Τουάρ και είχε τέκνα:
 Σίμων απεβ. 1365, κόμης του Ντρε. Νυμφεύτηκε την Ιωάννα (1353-1420), κόρη του Ιωάννη των Αρτουά κόμη του Ε.
 Περονέλ π.1330-1397, κόμισσα του Ντρε, παντρεύτηκε τον Αμωρύ Δ΄ κύριο του Κραόν.
 Ισαβέλλα απεβ. 1397, κόμισσα του Ντρε μαζί με τις αδελφές της. Παντρεύτηκε πρώτα τον Γκυ ντε Νεσλ (απεβ. 1352), μετά τον Ινζελζέ ντ'Αμπουάζ και έπειτα τον Γκυγιώμ ντ'Αρκούρ (απεβ. 1400).
 Μαργαρίτα απεβ. 1397, κόμισσα του Ντρε μαζί με τις αδελφές της, παντρεύτηκε πρώτα τον Τόμας ντε Σεμίγ και μετά τον Γκυ Τουρπίν, κύριο του Κρις.

Πηγές
 Hanno Wijsman, "'Les Livres de la "damoiselle de Dreux': la bibliothèque d'une femme au seuil du XVe siècle", dans Anne-Marie Legaré, éd., Livres et lectures de femmes en Europe entre Moyen âge et Renaissance, Turnhout, Brepols, 2007, p. 67.

Οίκος του Ντρε
Ιωάννα Α΄ του Ντρε

Η Ιωάννα Α΄, γαλλ. Jeanne I (1345 - 1346) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του κόμη του Ντρε.

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Πέτρου κόμη του Ντρε και της Ιζαμπώ κυρίας του Χουνταίν (απεβ. 1389), κόρης του Ιωάννη Α΄ υποκόμη του Μελύν.

Το 1345 απεβίωσε ο πατέρας της και η Ιωάννα Α΄, νήπιο, τον διαδέχθηκε. Η Ιωάννα απεβίωσε το επόμενο έτος και τη διαδέχθηκε η ετεροθαλής αδελφή του πατέρα της, η Ιωάννα Β΄ ως κόμισσα του Ντρε.

Πηγές
 Newman, William Mendel (1935). Les seigneurs de Nesle en Picardie (XIIe-XIIIe siècle): leurs chartes et leur histoire (in French). Vol.91, Part 2. American Philosophical Society.
 Panton, Kenneth J., ed. (2011). "Yolande de Dreux". Historical Dictionary of the British Monarchy. Scarecrow Press Inc.
 Pollock, M. A. (2015). Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296: "Auld Amitie". The Boydell Press.

Οίκος του Ντρε
Ζοζέφ Μπολόνι ντε Σαιν-Ζωρζ

Ο Ζοζέφ Μπουλόν, Ιππότης ντε Σαιν-Ζωρζ (Joseph Bologne, Chevalier de Saint-Georges) (1745 – 12 Ιουνίου 1799), ήταν Γάλλος συνθέτης κλασικής μουσικής, μαέστρος, δεξιοτέχνης του βιολιού και ξιφομάχος. Πήρε μέρος στη Γαλλική Επανάσταση με τους Δημοκρατικούς, ως συνταγματάρχης στη Λεγεώνα του Αγίου Γεωργίου (Légion St.-Georges).

Γεννήθηκε στη Γουαδελούπη στις 25 Δεκεμβρίου 1745. Πατέρας του ήταν ο κτηματίας και  Parliamentary councilor George Bologne de Saint-Georges και μητέρα του η Σενεγαλέζα υπηρέτρια της γυναίκας του Μπουλόν, Anne dite Nanon.

Παραπομπές

Γάλλοι συνθέτες
Γάλλοι βιολιστές
Συνθέτες κλασικής μουσικής
Κλαιρ Μάκιντος

Η Κλαιρ Μάκιντος είναι Βρετανή συγγραφέας και πρώην Αστυνομικός.

Βιογραφία

Προσωπική Ζωή 
Αρχικά, δούλευε ως αστυνομικός επί 12 χρόνια, μέχρι που αποφάσισε να ασχοληθεί με τα βιβλία και να καθιερωθεί ως μια από τις πιο επιτυχημένες σύγχρονες συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων. Τα βιβλία της έχουν ξεπεράσει τα 2 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 35 γλώσσες. Έχει παντρευτεί τον Ρόμπ Μάκιντος και έχουν έναν γιο τον Αλεξάντερ Έντουαρντ Μάκιντος.

Βιβλιογραφία 
Στα Ελληνικά κυκλοφορούν μέχρι στιγμής:

 Σε είδα, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2018
 Ξέχασε με, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2019
 Σ' άφησα, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2020
 Μετά το τέλος, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2020
 Ομηρία, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2022

Βραβεία 

 Theakston Old Peculier (2016)
 Cognac Prix du Polar (2016)

Παραπομπές 

Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Αστυνομικοί
Μαρία της Βρετάνης (1268-1339)

Η Μαρία, γαλλ. Marie de Dreux (1268 - 1339) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του δούκα της Βρετάνης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σαιν-Πολ.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης και της Βεατρίκης της Αγγλίας, κόρης του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας.

Αδελφή της ήταν η Λευκή, σύζυγος του Φιλίππου των Αρτουά κυρίου των Κονς, Νονανκούρ & Ντομφρόν, μητέρα της Μαργαρίτας των Αρτουά.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1292 τον Γκυ Δ΄ των Σατιγιόν κόμη του Σαιν-Πολ και είχε τέκνα:
 Ιωάννης απεβ. 1344, κόμης του Σαιν-Πολ.
 Ιάκωβος, κύριος του Aνκρ, άτεκνος.
 Μαώ 1293-1358, παντρεύτηκε τον Κάρολο των Καπετιδών κόμη του Βαλουά.
 Ισαβέλλα 1313-1383, παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ των Βουρβόνων δούκα του Μπουρμπόν.
 Ιωάννα 1338-1378, παντρεύτηκε τον Κάρολο Ε΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας.
 Λευκή 1317-1348, παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ (του Οίκου του Λουξεμβούργου) βασιλιά της Γερμανίας & Βοημίας.
 Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Ζαν ντε Νταμπιέρ, κύριο του Κρεβεκέρ.
 Ισαβέλλα απεβ. 1360, παντρεύτηκε τον Γκυγιώμ κύριο του Κουσύ.
 Μαρία π.1303-1377, παντρεύτηκε τον Αϋμέρ ντε Βαλένς, 2ο κόμη του Πέμπροουκ.
 Ελεονώρα, παντρεύτηκε τον Ζαν Γ΄ Μαλέ, κύριο του Γκρανβίλ.
 Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Μίλ ντε Νουαγιέ, κύριο του Μαιζύ.

Αναφορές σε πηγές

Πηγές
 Instructional Images and the Life of St. Eustace, Judith K. Golden, Insights and Interpretations, Ed. Colum Hourihane, (Princeton University Press, 2002), 73.

Οίκος του Ντρε
Ελεονώρα της Βρετάνης (1275-1342)

H Ελεονώρα, γαλλ. Eleanora de Bretagne (1275 - 16 Μαΐου 1342) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του δούκα της Βρετάνης, που έγινε ηγουμένη στο αββαείο του Φοντεβρώ.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αγγλία και ήταν η τρίτη κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης και της Βεατρίκης των Ανζού (Πλανταγενετών), κόρης του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας.

Το 1281, σε ηλικία 7 ετών, εισήλθε στο αββαείο του Έιμεσμπρυ, του τάγματος του Φοντεβρώ. Εκεί τάφηκε και η Ελεονώρα των Ανζού (Πλανταγενετών), κόρη του δούκα της Βρετάνης, εξαδέλφη του πάππου της Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας. Το 1290 μετακόμισε στο αββαείο του Φοντεβρώ στο Λουάρ (Λίγηρα) της Γαλλίας, στο κεντρικό αββαείο του τάγματος, όπου ανέλαβε τους μοναστικούς όρκους και έγινε μοναχή. Το πλούσια εικονογραφημένο Αντιφωνάριο της δόθηκε με την εγκατάστασή της εκεί. Το 1304 έγινε ηγουμένη.

Με το τέλος της σε ηλικία 67 ετών κληροδότησε το Αντιφωνάριο στο αββαείο. Διασώζεται ως τις ημέρες μας και διατηρείται στη δημόσια βιβλιοθήκη της Λιμόζ.

Παραπομπές

Πηγές
 Berenice M. Kerr, Religious life for women, c.1100-c.1350 : Fontevraud in England. Oxford: Oxford University Press, 1999.
 Célestin Port, Dictionnaire historique, géographique et biographique de Maine-et-Loire et de l'ancienne province d'Anjou : A-C, t. 1, Angers, H. Siraudeau et Cie, 1965, 2nd edition.

Οίκος του Ντρε
Ιωάννα της Βρεττάνης, βαρόνη του Ντρέιτον

Η Ιωάννα, γαλλ. Joan de Bretegne (1341 - 8 Νοεμβρίου 1402) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του δούκα της Βρετάνης.

βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Ιωάννη δούκα της Βρετάνης και της Ιωάννας της Φλάνδρας, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Νεβέρ.

Μεγάλωσε στην Αγγλία μαζί με τον αδελφό της Ιωάννη (Δ΄) και ανατράφηκε μαζί με τα παιδιά του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Όταν ο αδελφός της επέστρεψε στη Βρετάνη για να αναλάβει το δουκάτο, αυτή παρέμεινε στην Αγγλία. Στην ηλικία των 39 ετών παντρεύτηκε τον Ράλφ Μπάσετ, 3ο βαρόνο Μπάσετ του Ντράυτον.

Το 1398 διορίστηκε κοντόσταυλος του κάστρου Ρίτσμοντ από τη διαθήκη του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας. Η Ιωάννα απεβίωσε 61 ετών και τάφηκε στο αββαείο Λάβεντον του Μπάκινγκχαμσαϊρ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1380 τον Ραλφ Μπάσετ, 3ο βαρόνο Μπάσετ του Ντράυτον.

Αναφορές σε πηγές

Πηγές
 BRITTANY
 Michael Jones, Ducal Brittany, 1364–1399: relations with England and France during the reign of Duke John IV, Oxford University Press, 1970

Οίκος του Ντρε
Ισαβέλλα της Βρετάνης

Η Ισαβέλλα, γαλλ. Isabelle de Bretagne (1411 - π. 1444) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του δούκα της Βρετάνης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Λαβάλ, βαρόνη του Βιτρέ, κυρία του Μονφόρ, κ.λπ.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Ιωάννη Ε΄ δούκα της Βρετάνης και της Ιωάννας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας.

Δύο εκ μητρός θείες της έγιναν βασίλισσες: η Ισαβέλλα, σύζυγος του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας και η Αικατερίνη, σύζυγος του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας. Επίσης η εκ πατρός γιαγιά της Ιωάννα των Εβρέ, έκανε δεύτερο γάμο με τον Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας (εξάδελφο του Ριχάρδου Β΄ και πατέρα του Ερρίκου Ε΄).

Ο σύζυγός της Γκυ ΙΔ΄ πολέμησε σε πολλές μάχες του Εκατονταετούς Πολέμου, μαζί με τη Ζαν Ντ'Αρκ. Αυτός αρχικά είχε μνηστευτεί τη νεότερη αδελφή της Ισαβέλλας, τη Μαργαρίτα, η οποία απεβίωσε πριν τον γάμο, έτσι ο Γκυ ΙΔ΄ νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα. Η Ισαβέλλα απεβίωσε 33 ετών και τάφηκε στην πόλη Νάντη. Ο σύζυγός της έκανε δεύτερο γάμο με τη Φραγκίσκη του Ντινάν, χήρα του Ζιλ κυρίου του Σαντοσέ, αδελφού της Ισαβέλλας. Ο Γκυ ΙΔ΄ τάφηκε στον κολεγιακό ναό του Σαιν-Τυγκάλ στο Λαβάλ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1430 ton Γκυ ΙΔ΄ κόμη του Λαβάλ, βαρόνο του Βιτρέ & του Λα Ρος-Μπερναρ, κύριο του Μονφόρ, κ.λπ. και είχε τέκνα:
 Γιολάντα γενν.1431, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλαίν ντε Ροάν, κόμη του Ποροέ και μετά τον Γκυγιώμ ντ'Αρκούρ, κόμη του Τανκαρβίλ.
 Φραγκίσκη γενν.1432.
 Ιωάννα 1433-1498, παντρεύτηκε τον Ρενέ των Βαλουά-Ανζού δούκα του Ανζού, (διεκδικητή) βασιλιά της Νάπολης, κ.λπ.
 Φραγκίσκος 1435-1501, διάδοχος του πατέρα του ως Γκυ ΙΕ΄.
 Ιωάννης 1437-1476, βαρόνος του λα Ρος-Μπερνάρ.
 Αρτύζα 1437-1461, δίδυμη του προηγουμένου.
 Ελέν 1439-1500, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ντε Μαλεστρουά, βαρόνο του Ντερβάλ.
 Λουίζα γενν.1441, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ ντε Μπρος κόμη του Πεντιέβρ.

Αναφορές σε πηγές

Πηγές
 Booton, Diane E. (2010). Manuscripts, Market and the Transition to Print in Late Medieval Brittany. Ashgate Publishing.
 Walsby, Malcolm (2007). The Counts of Laval: Culture, Patronage and Religion in Fifteenth- and Sixteenth-Century France. Ashgate Publishing.

Οίκος του Ντρε
Μαργαρίτα της Βρετάνης

Η Μαργαρίτα, γαλλ. Margaret de Dreux de Bretagne (π. 1443 - 25 Σεπτεμβρίου 1469) από τον Οίκο του Ντρε-Μονφόρ ήταν κόρη του δούκα της Βρετάνης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βρετάνης.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Βρετάνης και της (2ης συζύγου του) Ισαβέλλας των Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας.

Από την εποχή του Πολέμου για τη Διαδοχή στη Βρετάνη, έγινε σαφές ότι στη Βρετάνη ίσχυε ο ημι-Σαλικός νόμος διαδοχής: οι γυναίκες κληρονομούσαν, μόνο αν δεν υπήρχε άρρην συγγενής. Όπως αναμενόταν από την πρόβλεψη στη συνθήκη του Γκεράντ, η οποία τελείωσε τον Πόλεμο, ούτε η Μαργαρίτα, ούτε η νεότερη αδελφή της Μαρία αναγνωριζόταν ως κληρονόμοι του δουκάτου: έπειτα από το τέλος του πατέρα τους, ο θείος της Πέτρος Α΄ της Βρετάνης τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βρετάνης. Όμως ήταν άτεκνος και για να αποφευχθεί η επερχόμενη διαφωνία, μερίμνησε για τον γάμο της Μαργαρίτας με τον εξάδελφο του Φραγκισκου Α΄, τον Φραγκίσκο του Ετάμπ, 2ο στη σειρά διαδοχής και τον τελευταίο άρρενα, που απέμεινε στον Οίκο των Ντρε-Μονφόρ. Επίσης κανόνισε και τον γάμο της Μαρίας με τον Ιωάννη Β΄ υποκόμη του Ροάν, του πιο ισχυρού ευγενούς στη Βρετάνη.

Έτσι στις 13/16 Νοεμβρίου 1455 η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο του Ετάμπ, εξάδελφο του πατέρα της στο Σατώ ντελ'Ερμίν στο Βανν. Έγινε δούκισσα της Βρετάνης με την άνοδό του στο δουκικό αξίωμα το 1458. Ωστόσο ο μόνος γιος τους απεβίωσε σε μικρή ηλικία.

Η Μαργαρίτα απεβίωσε 26 ετών στο Σατώ ντε Ναντ στη Νάντη. Τάφηκε στον καθεδρικό της Νάντης, σε τάφο που κατασκευάστηκε γι'αυτήν και τον σύζυγό της· μετά τάφηκε εκεί και η δεύτερη σύζυγός του.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1455 τον Φραγκίσκο Β΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης (εξάδελφο του πατέρα της) και είχε τέκνο:
 Ιωάννης 1463, κόμης του Μονφόρ, απεβ. δύο μηνών.

Αναφορά σε πηγές

Πηγές
  Chaubet, Daniel (1984). "Une enquête historique en Savoie au XVe siècle". Journal des Savants (in French). 1 (1): 112, n. 45. doi:10.3406/jds.1984.1477.

Οίκος του Ντρε
Δούκισσες της Βρετάνης
Chevrolet Equinox

Το Chevrolet Equinox είναι μια σειρά αυτοκινήτων crossover SUV της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Chevrolet, που έχουν παραχθεί σε 3 γενιές μέχρι σήμερα. Η πρώτη γενιά του μοντέλου κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 2004, για τη σεζόν (model year) του 2005. H πρώτη (παραγωγή: 2004 - Μάιος 2009) και η δεύτερη (παραγωγή: Ιούνιος 2009 - 2017) γενιά του Equinox είχαν ταξινομηθεί ως μεσαία crossover SUV. Αντιθέτως η τρίτη γενιά του, που κυκλοφόρησε στις αρχές του 2017, είναι λίγο μικρότερη στο μήκος και στο μεταξόνιο και με πολύ μικρότερους κυβισμούς, και θεωρείται πλέον ως κόμπακτ crossover SUV.

Πωλήσεις στις ΗΠΑ 

Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).

Ηλεκτροκίνητη μετατροπή 
Η αμερικανική εταιρεία Amp Electric Vehicles, με έδρα το Οχάιο, ΗΠΑ, διαθέτει στην αγορά μια πλήρως ηλεκτροκίνητη δική της μετατροπή του Chevrolet Equinox.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα του Chevrolet Equinox (ΗΠΑ)
 Η επίσημη ιστοσελίδα του Chevrolet Equinox (Καναδάς)

Αμερικανικά αυτοκίνητα
Equinox
Αυτοκίνητα SUV
Μαργαρίτα της Φουά

Η Μαργαρίτα, γαλλ. Margaret de Foix (π. 1449 - 15 Μαΐου 1487) από τον Οίκο της Φουά ήταν κόρη του κόμη του Φουά και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βρετάνης.

Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γκαστόν Δ΄ κόμη του Φουά και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας.

Στις 27 Ιουνίου 1471, στο Σατώ ντε Κλισόν, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ δούκα της Βρετάνης (1435-1488), γιο του Ριχάρδου κόμη του Μονφόρ. Για τον Φραγκίσκο ήταν ο 2ος γάμος, καθώς η πρώτη σύζυγός του Μαργαρίτα της Βρετάνης είχε αποβιώσει το 1469.

Η Μαργαρίτα της Φουά απεβίωσε 39 ετών στο Σατώ ντε Ναντ στη Νάντη και τάφηκε στον καθεδρικό των Αγ. Πέτρου και Παύλου, δίπλα στον άνδρα της και την πρώτη του σύζυγο, σε ένα μεγαλειώδες μνημείο, που ονομάζεται "ο τάφος του Φραγκίσκου Β΄". Το ταφικό μνημείο κατασκευάστηκε σε ρυθμό πρώιμης Γαλλικής Αναγέννησης.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1471 τον Φραγκίσκο Β΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης και είχε τέκνα:
 Άννα 1477-1514, παντρεύτηκε πρώτα τον Μαξιμιλιανό Α΄ των Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Γερμανίας, μετά τον Κάρολο Η΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας και έπειτα τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ των Βαλουά της Γαλλίας.
 Ισαβέλλα 1478-1490, μνηστεύθηκε τον Ιωάννη των Αλμπρέ το 1481, αλλά απεβίωσε 12 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό της Ρεμς.

Αναφορές σε πηγές

Πηγές
 Booton, Diane E. (2010). Manuscripts, Market and the Transition to Print in Late Medieval Brittany. Ashgate Publishing.
 Woodacre, Elena (2013). The Queens Regnant of Navarre: Succession, Politics, and Partnership, 1274-1512. Palgrave Macmillan.
 Anthony, R. (1931). Identification et Étude des Ossements des Rois de Navarre inhumés dans la Cathédrale de Lescar [Identification and Study of the Bones of the Kings of Navarre buried in the Cathedral of Lescar] (PDF). Archives du Muséum, 6e series (in French). VII. Masson et Cie.

Οίκος της Φουά
Δούκισσες της Βρετάνης
Ινφάντας της Ναβάρρας
Αικατερίνη του Λουξεμβούργου - Σαιν-Πολ

Η Αικατερίνη, γαλλ. Catherine de Luxembourg de Saint-Pol (απεβ. 1492) από τονΟίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόρη του κόμη του Σαιν-Πολ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βρετάνης.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Πέτρου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ και της Μαργαρίτας των Μπω/Μπάλτσο, κόρης του Φραγκίσκου δούκα της Άντρια, κυρίου του Μπω, κ.λπ.

Παντρεύτηκε στις 2 Ιουλίου 1445 τον Αρθούρο Γ΄ δούκα της Βρετάνης. Τον Δεκέμβριο του 1445 πήγε στη Νάντη, όπου ο σύζυγός της είχε οργανώσει γαμήλιους εορτασμούς προς τιμήν της. Έπειτα έζησε στο Παρτεναί και ταξίδευσε μόνο το 1457 με τον άνδρα της πάλι στη Βρετάνη, καθώς ο ανιψιός του Πέτρος Β΄ της Βρετάνης είχε ασθενήσει. Έπειτα από το τέλος του Πέτρου Β΄ στις 22 Σεπτεμβρίου 1457, ο Αρθούρος Β΄ έγινε ο νέος δούκας. Όμως αυτός απεβίωσε στις 26 Δεκεμβρίου 1458 στη Νάντη, 65 ετών. Ο γάμος τους ήταν άτεκνος. 

Η Αικατερίνη έζησε ως χήρα μία απομονωμένη ζωή, και μάλλον απεβίωσε τον Μάρτιο του 1492. Τάφηκε στο Καρθουσιανό μοναστήρι της Νάντης, που είχε τελειώσει.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1445 τον Αρθούρο Γ΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 M. Prévost: Catherine 7 de Luxembourg. In: Dictionnaire de Biographie française, vol. 7 (1956), col. 1417–1418.

Οίκος του Λουξεμβούργου
Δούκισσες της Βρετάνης
Άννα της Πρωσίας (1836-1918)

Η Άννα της Πρωσίας (Anna von Preußen, 17 Μαΐου 1836 - 12 Ιουνίου 1918) ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Πρωσίας.

Βιογραφία
Η Μαρία Άννα Φρειδερίκη γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1736 στο Βερολίνο, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Κάρολου της Πρωσίας και της Μαρίας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.

Η ωραιότητα της νεαρής Πριγκίπισσας έγινε αντικείμενο της προσοχής στην πρωσική Αυλή. Τον χειμώνα του 1852 ο νεαρός αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας τη συνάντησε στο Βερολίνο, την ερωτεύτηκε και ήθελε να της κάνει πρόταση γάμου. 

Ωστόσο, η Άννα ήταν ήδη αρραβωνιασμένη εκείνη την εποχή, και ένα πρόσθετο πρόβλημα θα εντεινόταν, καθώς υπήρχαν έντονες αντιδράσεις για συμμαχία μεταξύ Αυστριακών και Πρώσων πολιτικών.

Στις 26 Μαΐου 1853 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Β΄ της Έσσης, στο Παλάτι Σαρλόττενμπουργκ. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ (1854-1888).
την Ελισάβετ Αλεξάνδρα Καρλόττα (1861-1955), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο του Άνχαλτ. Απέκτησαν 1 παιδί.
τον Αλέξανδρο Φρειδερίκο (1863-1945), παντρεύτηκε την βαρόνη Γκίζελα Στορχόρνε φον Σταράϊν. Δεν απέκτησαν παιδιά.
τον Φρειδερίκο Κάρολο (1868-1940), παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα της Πρωσίας. Απέκτησαν 6 παιδιά.
τη Μαρία Πολυξένη (1872-1882), πέθανε από οστεομυελίτιδα.
τη Σύβιλλα Μαργαρίτα (1877-1925), παντρεύτηκε τον βαρόνο Φρήντριχ φον Βίνκε. Δεν απέκτησαν παιδιά.

Απεβίωσε στις 12 Ιουνίου 1918 στη Φραγκφούρτη σε ηλικία 82 ετών. Ετάφη στον Καθεδρικό της Φούλντα στην Έσση.

Τίτλοι
 17 Μαΐου 1736 - 26 Μαΐου 1853: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Άννα της Πρωσίας
 26 Μαΐου 1853 - 14 Οκτωβρίου 1884: Η Υψηλότητα Η Λανδγραβίνη της Έσσης
 14 Οκτωβρίου 1884 - 12 Ιουνίου 1918: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Λανδγραβίνη της Έσσης

Τιμητικές διακρίσεις
 Κυρία του Τάγματος της Λουίζας
 : 795η Κυρία του Τάγματος της Βασίλισσας Μαρίας Λουίζας

Παραπομπές

Οίκος των Χοεντσόλερν
Οίκος της Έσσης
Πρώσοι ευγενείς
Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Πριγκίπισσες της Έσσης
Αλέξανδρος Διακόπουλος

Ο Αντιναύαρχος Αλέξανδρος Διακόπουλος είναι ανώτερος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού,  επιτελικός και διετέλεσε πρώτος Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας της Ελλάδας με όχι τόσο μεγάλη επιτυχία αφού οδηγήθηκε σε παραίτηση, στο Υπουργικό Συμβούλιο του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Οκτωβρίου 1962. Είναι γιος του δικηγόρου και πολιτικού Γεώργιου Διακόπουλου (1929-2016), ο οποίος υπηρέτησε ως μέλος του Κοινοβουλίου (βουλευτής) για τη Μαγνησία με το συντηρητικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Μπήκε στην Ελληνική Ναυτική Ακαδημία το 1980, όπου και αποφοίτησε στις 8 Ιουνίου 1984.  

Υπηρέτησε σε φρεγάτες και ταχύπλοα επιθετικά σκάφη, προήχθη σε υπολοχαγός στις 3 Ιουνίου 1987, υπολοχαγός στις 3 Ιουνίου 1991, και υπολοχαγός διοικητής στις 28 Ιουνίου 1996.  Το 1990 ολοκλήρωσε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα ελικοπτέρων. Διοίκησε το ναρκαλιευτικό Αίδων το 1995-1997 καθώς και την Ναυτική Σχολή Ελικοπτέρων το 1998–2000. Προήχθη σε Διοικητή στις 5 Απριλίου 2001, ολοκλήρωσε μαθήματα στη γαλλική Collège interarmées de Défense το 2001 και στην Ελληνική Πολεμική Σχολή Πολεμικού Ναυτικού το 2002, υπηρέτησε ως αξιωματικός Τύπου του Γενικού Επιτελείου του Ελληνικού Ναυτικού το 2002–2005, ως αρχηγός του πλοίου «ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ» το 2006-2007, και ως προϊστάμενος του προσωπικού της Διοίκησης Ελικοπτέρων του Ναυτικού το 2007–2008.  Το 2006 ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό στη Δημόσια Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο John F. Kennedy του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ .  Προήχθη σε αρχηγό στις 30 Ιουνίου 2008, υπηρέτησε ως ναυτικός ακόλουθος στην Άγκυρα έως το 2011, και ακολούθως ως διοικητής του Ναυτικού Σώματος Ελικοπτέρων έως το 2013.  

Προήχθη σε αρχιπλοίαρχο στις 20 Μαρτίου 2013, ήταν επικεφαλής της Διεύθυνσης Διεθνών Σχέσεων του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας έως τον Νοέμβριο του 2014, όταν προήχθη σε Αναπληρωτή Γενικό Διευθυντή Εθνικής Αμυντικής Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων.  Στις 16 Οκτωβρίου 2015 προήχθη σε υποναύαρχο και ανέλαβε τη διοίκηση του Ναυτικού Εκπαιδευτικής Διοίκησης. Από τις 12 Σεπτεμβρίου 2016, υπηρέτησε παράλληλα ως διοικητής της Ναυτικής Ακαδημίας. Προήχθη σε αντιναύαρχο στις 16 Ιανουαρίου 2017 και διορίστηκε διοικητής της Εθνικής Ακαδημίας Άμυνας. Μέχρι τις 8 Μαρτίου, διατήρησε και τις προηγούμενες θέσεις του.  

Την 1η Αυγούστου 2019, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε τη δημιουργία της θέσης του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας στον Πρωθυπουργό και τον διορισμό του Αντιπροέδρου Διακόπουλου στη θέση αυτή. Παραιτήθηκε από τη θέση του στις 19 Αυγούστου 2020.  

Ο Αντιναύαρχος Διακόπουλος μιλά Γαλλικά και Αγγλικά, είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί.

Διακρίσεις 

 Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα 
 Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος Τιμής
 Peacekeeping Participation Medal with Clasp των Ηνωμένων Εθνών
 Αρμενικό μετάλλιο για στρατιωτική συνεργασία  
 Διάφορα ελληνικά αναμνηστικά και μετάλλια μακρόχρονης υπηρεσίας

Παραπομπές
Τεχνολογία ξύλου



Ορισμός
Τεχνολογία ξύλου (στα αγγλικά: wood technology) είναι το τεχνολογικό αντικείμενο το οποίο εξετάζει και μελετά την παραγωγή προϊόντων ξύλου και τις επιμέρους διεργασίες της, καθώς και τις φυσικές, μηχανικές, ή χημικές παραμέτρους που επηρεάζουν τη βιοτεχνική ή βιομηχανική διαδικασία παραγωγής των διαφόρων προϊόντων του ξύλου. Αυτή άμεσα σχετίζεται με το αντικείμενο της επιστήμης ξύλου.

Προϊόντα ξύλου
Προϊόντα ξύλου θεωρούνται η πριστή και η στρογγυλή ξυλεία, τα ξυλόφυλλα καθώς και η εμποτισμένη ξυλεία και τα διάφορα προϊόντα τροποποιημένης ξυλείας (modified wood), όπως επίσης τα συγκολλημένα προϊόντα όπως λ.χ. μοριοπλάκες, ινοπλάκες, πηχοσανίδες, αντικολλητά  (κόντρα-πλακέ), ξυλοπλάκες OSB - PSL - LVL, τα σύνθετα προϊόντα λ.χ. επικολλητή ή συγκολλητή ξυλεία (glulam), σταυροειδής ξυλεία CLT (Cross Laminated Timber), και πολλά άλλα. Εκτιμάται ότι σήμερα πάνω από 2.000 προϊόντα παράγονται από το ξύλο, με φυσικό ή μηχανικό ή χημικό τρόπο, ή με συνδυασμούς αυτών.

Συσχέτιση με την επιστήμη υλικών
Ως αμιγώς τεχνολογικό αντικείμενο, η τεχνολογία ξύλου έχει πολύ μεγαλύτερη συνάφεια με τους κανόνες και τις έννοιες της επιστήμης υλικών (materials science) ή/και της μηχανικής (engineering) παρά της δασοπονίας (forestry).

Πρόσθετα, οι γνώσεις και δεξιότητες ενός τεχνολόγου ξύλου διαφέρουν και ποικίλουν ανάλογα με τη θέση ευθύνης του, λ.χ. στον έλεγχο πρώτων υλών, τον τεχνικό έλεγχο και τα μηχανήματα, την παραγωγική διαδικασία, τον ποιοτικό έλεγχο των τελικών προϊόντων, τις πωλήσεις και το μάρκετινγκ, και την έρευνα & ανάπτυξη (R&D) για βελτιωμένα προϊόντα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Τεχνολογία Ξύλου I. (Δρ. Μιχάλη Σκαρβέλη, Π.Θ.) 
 The development of wood technology

Τεχνολογία ξύλου
Ξύλο
Οπιτσίνο Σπίνολα

Ο Οπιτσίνο, ιταλ. Opicino Spinola (άκμασε αρχές 14ου αι.) από τον Οίκο των Σπινόλα ήταν έμπορος και πολιτικός ηγέτης στη Δημοκρατία της Γένουας στις αρχές του 14ου αι. Έγινε ένας από τους πιο πλούσιους άνδρες της Γένουας.

Βιογραφία
Τον Ιανουάριο του 1306 οι πολίτες της Γένουας αντικατέστησαν τον ποντεστά με δύο καπιτάνι ντελ πόπολο ως ηγέτες της Δημοκρατίας, ως αποτέλεσμα ενός αγώνα για την αλλαγή του πολιτεύματος, που είχε κρατήσει από το 1257 ως το 1339. Λόγω του πλούτου του, ο Σπινόολα εξελέγη ως ένας από τους καπιτάνι.

Το 1307 η κόρη του Αρτζεντίνα παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Α΄ Παλαιολόγο, μαρκήσιο του Μομφερράτου, που είχε διαδεχθεί τον εκ μητρός θείο του, τελευταίο του κύριου κλάδου των Αλεράμιτσι. Ο Σπινόλα χρησιμοποίησε τον πλούτο του για να εγκαταστήσει τον Θεόδωρο Α΄ στην εξουσία. 

Ο άλλος από τους καπιτάνι, ο Μπερναμπό Ντόρια, ήταν πεθερός του Μαμφρέδου Δ΄ μαρκησίου του Σαλούτσο, από τον πλάγιο κλάδο των Αλεράμιτσι-Σαλούτσο, ο οποίος διεκδίκησε κάποια περιοχή του Μομφερράτου. Αυτό οδήγησε σε συγκρούσεις μεταξύ των Σπινόλα και των Ντόρια. Το 1310 ο Οπιτσίνο κατάφερε να διοριστεί μόνος καπιτάνο ντελ πόπολο, ισόβια.

Ωστόσο η αυξανόμενη ισχύς του δημιούργησε εχθρούς, περιλαμβανομένων και μερικών συγγενών του. Στο τέλος του 1310 αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τη θέση του και το 1311 ο ποντεστά αποκαταστάθηκε. Ο Σπινόλα τέθηκε υπό ισόβια τιμωρία από τη Γένουα.

Οικογένεια
Είχε τέκνο:
 Αρτζεντίνα, παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Α΄ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφερράτου, γιο του Ανδρόνικου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Πηγές
 Epstain, Steve. Genoa and the Genoese. p. 325.
 Malleson, George Bruce. Studies in Genoese History. p. 300

Οικογένεια Σπίνολα
Οικογένεια Σπίνολα

Η Οικογένεια Σπίνολα, ιταλ.: Casa di Spinola ήταν μία ηγετική στην πολιτική της Ιταλίας οικογένεια, που είχε επίκεντρο τη Δημοκρατία της Γένουας. Η επιρροή της έφθασε στην πιο μεγάλη έκτασή της κατά τον 13ο και 14ο αι.

Σημαίνοντα μέλη
Ο Γκουίντο Σπινόλα ήταν ένα από τα πρώτα σημαντικά μέλη της οικογένειας. Υπηρέτησε ως ύπατος (consul) στη Γένουα το 1102. Ο Οίκος, που δημιούργησε τον πλούτο του με το εμπόριο και χρηματοδότησε και την απόκτηση γης, ξεκίνησε από τους αδελφούς Γκουίντο και Ομπέρτο, εγγονούς του Μπέλο Μποτσούμι.

Ο επόμενος που έγινε εξέχων ήταν ο Ομπέρτο Σπινόλα. Το 1266 ο Ομπέρτο ηγήθηκε του Γενουατικού στόλου σε μία νίκη εναντίον των Βενετών. Το 1271 ένωσε τις δυνάμεις του με τον Ομπέρτο Ντόρια για να εκτοπίσουν τον ξένο ποντεστά της Γένουας από την εξουσία και να αναμορφώσουν τη διακυβέρνηση. Κατάφεραν να τον διώξουν και να τον αντκαταστήσουν από δύο καπιτάνι ντελ πόπολο, που εκλέχθηκαν για 22 έτη, με πρώτους τον Ομπέρτο Σπινόλα και τον Ομπέρτο Ντόρια που εξελέγησαν στο αξίωμα αυτό.

Πόσο χρόνο έμεινε ο Ομπέρτο Σπινόλα δεν είναι σαφές. Ωστόσο ο Τομάζο Σπινόολα ήταν ένας διακεκριμένος ναύαρχος στον πόλεμο της Γένουας με την Πίζα. Περί το 1289 ο Κορράντο Σπινόλα έγινε καπιτάνο ντελ πόπολο στη θέση του πατέρα του Ομπέρτο. Το 1301 ο Κορράντο παραιτήθηκε από το αξίωμα του καπιτάνο ντελ πόπολο, όπως έκανε και ο Λάμπα Ντόρια. Το αξίωμα έπειτα αντικαταστάθηκε από έναν ξένο ποντεστά και έναν ηγούμενο του λαού. 

Η επόμενη εμπλοκή της οικογένειας έγινε με τον Οπιτσίνο Σπίνολα. Αυτός πάντρεψε την κόρη του με τον Θεόδωρο Α΄ μαρκήσιο του Μομφερράτου, γιο του Ανδρόνικου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο Γκαλεόττο Σπινόλα διορίστηκε καπιτάνο του λαού το 1335, μαζί με τον Ραφαέλε Ντόρια. Εκτόπισαν την ισχύ του Ροβέρτου της Νάπολης από τη Γένουα. Το 1435 ο Φραντσέσκο Σπινόλα ήταν επιτυχής στην πολιορκία της Γκαέτα (λιμανιού βόρεια της Νάπολης) στον Πόλεμο για τον έλεγχο της Νάπολης. Σύντομα μετά ο Φραντσέσκο οδήγησε μία εξέγερση, που έπαυσε την εξουσία των Βισκόντι του Μιλάνου επί της Γένουας. Ο μεγάλος Ιταλο-Ισπανικός στρατηγός Αμπρότζιο Σπινόλα, αρχιναύαρχος του στρατού της Φλάνδρας το διάστημα 1603-1629, είναι μέλος του Οίκου.

Δόγηδες της Δημοκρατίας της Γένουας
 Μπατίστα Σπινόλα 47ος δόγης.
 Λούκα Σπινόλα, 57ος δόγης
 Σιμόνε Σπινόλα 66ος δόγης.
 Τομάζο Σπινόλα 90ος δόγης.
 Αντρέα Σπινόλα 99ος δόγης.
 Αλεσσάντρο Σπινόλα 112ος δόγης.
 Αγκοστίνο Σπινόλα 125ος δόγης.
 Λούκα Σπινόλα, 129ος δόγης
 Ντομένικο Σπινόλα 151ος δόγης
 Νικολό Σπινόλα 155 ος δόγης
 Φερναντίνο Σπινόλα 172ος δόγης.

Πηγές
 Malleson, George Bruce. Studies in Genoese History. p. 294ff
Εκχυλίσματα ξύλου

Εκχυλίσματα ξύλου (αγγλ. wood extractives) είναι άθροισμα από οργανικές και ανόργανες χημικές ενώσεις, συνήθως μονομερείς ή ολιγομερείς, που δεν συγκροτούν τη δομή του ξύλου και μπορούν να εκπλυθούν -εκχυλιστούν- από αυτό με χρήση κοινών οργανικών διαλυτών.

Γενικά 
Τα εκχυλίσματα είναι «μη δομικά συστατικά» του ξύλου, δηλ. δεν συμμετέχουν στη δόμηση των κυτταρικών τοιχωμάτων αλλά αποτίθενται στις κυτταρικές κοιλότητες και τα μικροκενά.  Μπορούν -σχετικά εύκολα- να εκχυλιστούν από το ξύλο με πολικούς (αιθανόλη, ακετόνη) και μη πολικούς διαλύτες (αιθέρας, τολουόλιο, βενζόλιο), καθώς και νερό.

Υπάρχουν σε ποσότητες, πέραν του ξυλώματος, και στα λοιπά μέρη των δέντρων, όπως λ.χ. στο φλοιό, κλαδιά, βελόνες, ρίζες, φύλλα, άνθη και καρποί. Επίσης, τόσο τα ανόργανα συστατικά, όσο και τα υπολείμματα του νεκρού πρωτοπλάσματος, οι φυτικές ορμόνες και οι χυμοί αποτελούν μέρος επίσης των εκχυλισμάτων.

Συνήθως απαντώνται σε ποσοστό περίπου 2-10% στα είδη της εύκρατης ζώνης και σπανιότερα σε ποσοστό 20-25% για ορισμένα τροπικά είδη ξυλείας.

Βιολογική αποστολή 
Οι ενώσεις αυτές προσδίνουν στο ξύλωμα ορισμένα έντονα χαρακτηριστικά: την οσμή, το χρώμα και τη βιολογική (αντοχή) ανθεκτικότητα του ξύλου σε μύκητες, έντομα, τερμίτες και βακτήρια. Συγκεκριμένες χημικές ομάδες των εκχυλισμάτων δύναται να είναι ιδιαίτερα τοξικές για τους μικροοργανισμούς.

Οι ρητίνες και τα διάφορα κόμμεα είναι προϊόντα έκκρισης που παράγονται μετά την πλήγωση των δέντρων.

Με βάση το ρόλο τους στη φυσιολογία των δέντρων, τα εκχυλίσματα κατατάσσονται ως:
 Αποταμιευτικές ενώσεις (βλ. υδατάνθρακες, λίπη, λιπαρά οξέα).
 Προστατευτικές ενώσεις (βλ. τερπένια, ρητινικά οξέα, φαινολικές ουσίες, αλκαλοειδή).
 Ορμονικές ενώσεις (βλ. στερόλες).

Χημικές ενώσεις 
Κυριότερα εκχυλίσματα του ξύλου, με βάση τη χημική τους διάκριση είναι τα ακόλουθα: 
 Πτητικά συστατικά: Τερπένια και τερπενοειδή. 
 Ρητινώδη συστατικά: Ρητινικά οξέα, λιπαρά οξέα (λίπη, κηροί) και ασαπωνοποίητα.
 Φαινολικά συστατικά: Μονοφαινόλες, διφαινόλες (απλές φαινόλες, λιγνάνες, στιλβένια, φλαβανοειδή) και ταννίνες. 
 Υδατάνθρακες (σακχαρόζη, γλυκόζη, φρουκτόζη, αραβινόζη) και αζωτούχες ενώσεις.
 Σουβερίνη.
 Ανόργανα συστατικά (συνήθως ενώσεις των στοιχείων Ca, K, Mg κυρίως και δευτερευόντως των Mn, Na, P, Cl, Al, Si και άλλων).

Το τερεβινθέλαιο (κν. νέφτι) και  τα αιθέρια έλαια (π.χ. καμφορά), όπως και τα ρητινικά οξέα είναι συνηθισμένα εκχυλίσματα των κωνοφόρων ειδών (βλ. πεύκα). Αντίθετα, τα φαινολικά εκχυλίσματα και οι ταννίνες (λ.χ. δεψικές ουσίες) είναι τυπικές ενώσεις στα εκχυλίσματα των πλατυφύλλων ειδών, λ.χ. δρυός, καστανιάς, ακακίας κ.ά.

Η χημεία των εκχυλισμάτων είναι εξαιρετικά πολύπλοκη και αποτελεί αντικείμενο έρευνας και ανάλυσης (βλ. ενόργανη αναλυτική χημεία, οργανική χημεία).

Παραπομπές 

Ξύλο
Μύδρος

Μύδρος είναι όπλο γεμάτο με μεταλλικές σφαίρες. Λίγο πριν από τον στόχο, αυτά εκτοξεύονται προς τα εμπρός από ένα προωθητικό φορτίο και ρίχνονται προς τον στόχο.

Εφευρέσεις
Πυροβολικό
Γιόσιπ Τομάσεβιτς (ποδοσφαιριστής, γενν. το 1994)

Ο Γιόσιπ Τομάσεβιτς (κροατικά: Josip Tomašević, γενν. στις 4 Μαρτίου 1994) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για τον Ατρόμητο Αθηνών.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους 
Ο Τομάσεβιτς αναδείχθηκε από τις ακαδημίες νέων της Χάιντουκ Σπλιτ. 

Την 1η Ιουλίου 2013, εντάχθηκε με ελεύθερη μεταγραφή στην ΡΝΚ Σπλιτ. Τη σεζόν 2014-15, αγωνίστηκε με δανεισμό στην ΝΚ Ιμότσκι. 

Στις 24 Αυγούστου 2015, μετακινήθηκε στην ΝΚ Ντουγκοπόλγιε. 

Στις 18 Ιανουαρίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με την ΗΝΚ Τσιμπάλια. 

Στις 26 Ιουλίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με την Λοκομοτίβ Πλόβντιβ. 

Στις 20 Αυγούστου 2020, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Ατρόμητο Αθηνών.

Εθνική ομάδα 
Ο Τομάσεβιτς έχει αγωνιστεί στις «μικρές» εθνικές Κροατίας U14, U15, U16, U17, U18 και U19.

Διακρίσεις

Συλλογικές 

 Λοκομοτίβ Πλόβντιβ 

 Κύπελλο Βουλγαρίας (2): 2018–19, 2019–20

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Προφίλ στο Transfermarkt.com

Κροάτες ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας U14
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ15
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ16
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ19
Ποδοσφαιριστές ΡΝΚ Σπλιτ
Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα
Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ιμότσκι
Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ντουγκοπόλγιε
Ποδοσφαιριστές ΗΝΚ Τσιμπάλια
Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Πλόβντιβ
Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία)
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Βουλγαρία
Κροάτες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Λοκντάουν

Το λοκντάουν (γνωστό και ως αποκλεισμός εισόδου και εξόδου, στην καθομιλουμένη: απαγόρευση κυκλοφορίας, καραντίνα) είναι μια απαίτηση προς μια ομάδα ανθρώπων να παραμείνει εκεί που βρίσκεται, συνήθως επειδή υπάρχουν κίνδυνοι για αυτούς ή για τους άλλους εάν μπορούν να μετακινηθούν ελεύθερα. Σε όλο το κόσμο, τα λοκντάουν χρησιμοποιήθηκαν ευρέως για τον περιορισμό της διάδοσης της ασθένειας του κορωνοϊού 2020.
Ο αποκλεισμός εισόδου και εξόδου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την προστασία των ατόμων που βρίσκονται μέσα σε μια εγκατάσταση. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης σε ένα υπολογιστικό σύστημα για να το προστατέψει από μια απειλή ή ένα εξωτερικό γεγονός. Σε ένα αποκλεισμό συνήθως κλειδώνονται οι πόρτες των κτιρίων, εμποδίζοντας την έξοδο και την είσοδο. Ο πλήρης αποκλεισμός σημαίνει ότι τα άτομα πρέπει να παραμείνουν εκεί που βρίσκονται και να μην φεύγουν ή να μπαίνουν σε ένα κτίριο ή στα δωμάτιά του, αλλά να μεταβούν στο πλησιέστερο ασφαλές μέρος (εκτός εάν το κτίριο στο οποίο βρίσκονται είναι ασφαλές). Η άσκηση αποκλεισμού μπορεί να γίνει χωρίς την παρουσία εξωτερικής απειλής, για να εξοικειώσει τους συμμετέχοντες για το τι πρέπει να κάνουν σε περίπτωση αποκλεισμού εισόδου και εξόδου.

Διαχείριση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης
Εγκληματολογία
Τελικός Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006

Ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 ήταν ο τελικός αγώνας ποδοσφαίρου για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006. Ήταν ο 18ος τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA, που πραγματοποιείται κάθε τέσσερα χρόνια και στον οποίο συμμετέχουν οι εθνικές ομάδες των ανδρών όλων των μελών της FIFA. Ο τελικός διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου στις 9 Ιουλίου 2006 και αγωνίστηκαν οι δύο νικητές που προέκυψαν από τους ημιτελικούς, συγκεκριμένα η Ιταλία και η Γαλλία.

Νικητής του Παγκοσμίου Κυπέλλου αναδείχθηκε η Ιταλία, που επικράτησε στη διαδικασία των πέναλτι με σκορ 5-3.

2006
Δυναστεία των Μπράνκοβιτς

Η Δυναστεία των Μπράνκοβιτς (σερβικά: Кућа Бранковић) είναι δυναστεία της μεσαιωνικής Σερβίας η οποία, σύμφωνα με τους γενεαλόγους, δημιουργήθηκε στο πρώτο μισό του 15ου αι. Ο Οίκος προέρχεται εκ θηλυγονίας από τον Οίκο των Λαζάρεβιτς. Η οικογένεια ανήλθε σε περιωπή κατά την πτώση του Σερβικού βασιλείου. Τα αρχικά εδάφη της επικεντρωνόταν στο Κόσοβο. Αργότερα τα μέλη της επέκτειναν την εξουσία τους σε όλες τις υπόλοιπες περιοχές της Σερβίας που δεν είχαν κατακτηθεί, κάνοντάς τα τους τελευταίους μονάρχες του μεσαιωνικού Σερβικού κράτους. Η δυναστεία κυβέρνησε το δεσποτάτο της Σερβίας το διάστημα 1427-59 και οι απόγονοί της συνέχισαν να διεκδικούν τον θρόνο· μερικοί εισήλθαν στις τάξεις της Ουγγρικής αριστοκρατίας, ενώ άλλοι απόγονοι διατήρησαν έναν τίτλο ευγενείας.

Μερικά μέλη υιοθέτησαν το όνομα Μπράνοβιτς για να γλιτώσουν την πολιτική δίωξη. Τα μέλη του Οίκου έκαναν επιγαμίες με άλλους ευγενείς Οίκους γειτονικών χωρών, όπως της Ουγγαρίας, της Αυστρίας και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Μερικά μέλη είναι:
 Βουκ Μπράνκοβιτς.
 Γεώργιος Μπράνκοβιτς (1427-56).
 Μάρα Μπράνκοβιτς.
 Λαζάρ Μπράνκοβιτς (1456-58).
 Στεφάν Μπράνκοβιτς (1458-59).
 Έλενα Μπράνκοβιτς, η τελευταία βασίλισσα της Βοσνίας.
 Μπογκόλιουμπ Μπράνκοβιτς πρίγκιπας, πατριώτης.

Γενεαλογία του Οίκου των Μπράνκοβιτς της Σερβίας

Πηγές
 Ćirković, Sima (2004). The Serbs. Malden: Blackwell Publishing.
 Ćorović, Vladimir (2001). Историја српског народа [History of the Serb people] (Internet ed.). Belgrade: Ars Libri.
 Dinić, Mihailo (1978). "Област Бранковића". Српске земље у средњем веку [Serb lands in the Middle Ages]. Belgrade: Српска књижевна задруга.
 Fine, John Van Antwerp Jr. (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press.
 Mihaljčić, Rade (1989). Крај Српског царства (2nd ed.). Belgrade: БИГЗ.
Χρίστα του Τουρν και Τάξις

Η Χρίστα του Τουρν και Τάξις (Christa von Thurn und Taxis , γεννημένη ως Χρίστα Ίνγκεμποργκ Χάινλε Christa Ingeborg Heinle, 14 Δεκεμβρίου 1941 -) είναι η πρόεδρος του Βαυαρικού Ερυθρού Σταυρού.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1941 στο Χάιντενχαϊμ αν ντερ Μπρεντς, και είναι κόρη του Ερρίκου Χάινλε και της Ίνγκεμποργκ Βούρτσνερ.

Στις 14 Μαρτίου 1973 παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον Πρίγκιπα Μαξ Εμμανουήλ του Τουρν και Τάξις στο Σβανγκάου και την επόμενη μέρα 15 Μαρτίου 1973 έγινε και ο θρησκευτικός τους γάμος στο Κάστρο Μπούλαχμπεργκ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
τον Πρίγκιπα Ουμβέρτο Ραφαήλ Φραγκίσκο Ιωσήφ Ουλρίκο Μαρία Λαμόραλ (γενν. το 1973-)
τον Πρίγκιπα Φίλιππο Γαβριήλ Φραγκίσκο Ιωσήφ Μάγκνους Μαρία Λαμόραλ (γενν. το 1975-)

Το 1985 διετέλεσε αντιπρόεδρος του Βαυαρικού Ερυθρού Σταυρού στην περιφέρεια Όσταλγκοϊ και το 1989, στην περιοχή της Σουηβίας. Παρέμεινε σε αυτές τις θέσεις μέχρι το 2005. 

Από το 1989, είναι μέλος του BRK-Land Board και της Επιτροπής Κοινωνικών Υπηρεσιών και από το 1994 της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Πρόνοιας και της Κοινωνικής Εργασίας στο BRK.

Από το 1993 έως το 2001, ήταν μέλος της Επιτροπής Ετοιμότητας BRK και το 1995 ήταν ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας του Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού. Από το 1997 έως το 2000, ήταν γερουσιαστής στο Κοινοβούλιο της Βαυαρίας. Από τον Νοέμβριο του 1999, είναι Αντιπρόεδρος της BRK.

Στις 8 Νοεμβρίου 2003, έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη Πρόεδρος του Βαυαρικού Ερυθρού Σταυρού. Ήταν ήδη επικεφαλής της οργάνωσης τους τελευταίους πέντε μήνες αφού ο προηγούμενος πρόεδρος ελάττωσε τα καθήκοντά του λόγω προβλημάτων υγείας.

Παραπομπές

Γερμανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Τουρν και Τάξις
Νατάσα Γιαροβένκο

Η Νατάσα Γιαροβένκο (Ουκρανικά: Наташа Яровенко) (γεννηθείσα στις 23 Ιουλίου 1979, στην Οδησσός) είναι Ουκρανέζα ηθοποιός και μοντέλο μόδας που κατοικεί στην Ισπανία.

Βιογραφία

Πρώτα χρόνια
Η Νατάσα Γιαροβένκο γεννήθηκε στην Οδησσό της Ουκρανίας σε μια οικογένεια μηχανικών. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Οδησσού με πτυχίο στην φιλολογία Ρωμανο-Γερμανικών γλωσσών. Μιλάει άπταιστα Ουκρανικά, Ρωσικά, Ιταλικά, Ισπανικά και Αγγλικά. 
Το 2000, αυτή και η οικογένειά της έφυγαν για την πόλη της Βαρκελώνης, όπου ζει μέχρι σήμερα.

Καριέρα
Σε νεαρή ηλικία όταν μια μέρα η Γιαροβένκο περπατούσε στο δρόμο, ένας φωτογράφος την πλησίασε και την κάλεσε να συμμετάσχει σε ένα κάστινγκ, το οποίο πέρασε και έγινε μοντέλο. Αργότερα για πρώτη φορά πήρε έναν ρόλο σε μια τηλεοπτική ταινία στην περιφερειακή τηλεόραση της Καταλονίας και στη συνέχεια έκανε το ντεμπούτο της στην εθνική τηλεόραση. Η ίδια είχε δηλώσει στο παρελθόν: «Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν ονειρευόμουν να είμαι ηθοποιός. Αλλά είμαι ευγνώμων για αυτό που μου συνέβη».

Το 2010 σε μια συνέντευξη μίλησε για τον εαυτό της:
   
Στο τέλος του 2010 η Γιαροβένκο, αγόρασε ένα μικρό νησί στις Μπαχάμες για 200.000 δολάρια λέγοντας: «Το νησί είναι αρκετά μικρό, ανώνυμο και ερημικό, αλλά υπάρχει μια άθικτη λωρίδα παραλίας και παρθένων θάμνων»
.

Το 2011, η Γιαροβένκο κέρδισε δύο βραβεία ως «Καλύτερη Νέα Ηθοποιός» για το ρόλο της στην ταινία 
«Δωμάτιο στη Ρώμη», το ένα στα Βραβεία Τούρια  και το άλλο στα 25α Βραβεία Γκόγια.

Φωτογραφίσεις
Περιοδικό ShowDown - Εξώφυλλο
Περιοδικό GQ - Εξώφυλλο
Περιοδικό ELLE - Εξώφυλλο (με την Μονίκ Κρουζ)
Περιοδικό WAPA - Εξώφυλλο
Περιοδικό MUJERhoy - εξώφυλλο

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η   

Ουκρανοί μοντέλα 
Ουκρανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Οίκος του Ποντιέμπραντυ

Ο Οίκος του Ποντιέμπραντυ, τσεχ.: Páni z Poděbrad ήταν μία ευγενής οικογένεια στη Βοημία, που προερχόταν απο τους κυρίους του Κουνστάτ. Όταν ο Μποτσέκ Α΄ του Κουνστάτ (απεβ. 1373) απέκτησε την κυριότητα του Ποντιέμπραντυ ένεκα γάμου, αποκάλεσε τον εαυτό του "Μποτσέκ του Κουνστάτ και του Ποντιέμπραντυ". Το πιο εξέχον μέλος της οικογένειας ήταν ο Γεώργιος, που έγινε βασιλιάς της Βοημίας. Οι γιοί του αναβιβάστηκαν σε κόμητες του Γκλατς (τσεχ. Κλάντσκο). Ίδρυσαν τον κλάδο της Σιλεσίας στον Οίκου τους: έγιναν δούκες του Μύνστερμπεργκ (πολων.: Ζιέμπιτσε).

Γενεαλογία του Οίκου του Ποντιέμπραντυ της Βοημίας

Πηγές
 Ondřej Felcman, Radek Fukala u. a.: Poděbradové. Rod českomoravských pánů, kladských hrabat a sleszkých knížat. Nakladatelství Lidové Noviny 2008, ISBN 978-80-7106-949-2
 Lydia Baštecká, Ivana Ebelová, 'Náchod', Náchod 2004, ISBN 80-7106-674-5, p. 43-58
Ερρίκος Β΄ του Μύνστερμπεργκ-Ελς

Ο Ερρίκος Β΄, τσεχ.: Jindřich II. Minstrbersko-Olešnický (29 Μαρτίου 1507 - 2 Αυγούστου 1548) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς (1536-42) και δούκας του Μπέρνστατ (1542-48). Είχε τον τίτλο του κόμη του Γκλατς/Κλάντσκο, αν και ποτέ δεν κυβέρνησε την κομητεία.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρης του Ιωάννη Β΄ δούκα του Ζαγκάν.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1529 τη Μαργαρίτα, κόρη του Ιωάννη Β΄ του Πέρνσταϊν, αυτή όμως απεβίωσε το επόμενο έτος.

Το 1537 ο Ερρίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα, κόρη του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και είχε τέκνα:
 Άννα 1539-1568.
 Σαλομένα 1540-1567, παντερεύτηκε τον Γεώργιο Τουρν & Βαλσασίνα.
 Ερρίκος Γ΄ 1542-1587, δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς.
 Κάρολος Β΄ δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς.
 Αικατερίνη 1548-1579, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Μπέρκα του Ντουμπέ.

Πηγές
 Hugo Weczerka: Handbuch der historischen Stätten: Schlesien, Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, p. 19, 322 and 506 as well as genealogical tables on p. 602-603.

Οίκος του Ποντιέμπραντυ
Πύργος Βασιλίσσης

Ο Πύργος Βασιλίσσης είναι βασιλική έπαυλη, που έχει μετατραπεί σε μουσείο και βρίσκεται στους Άγιους Αναργύρους, δίπλα στο Μητροπολιτικό Πάρκο «Αντώνης Τρίτσης».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Κτίρια και κατασκευές στην Ελλάδα
Κάστρα στην Ελλάδα
Ερρίκος Α΄ του Μύνστερμπεργκ-Ελς

Ο Ερρίκος Α΄ ο Πρεσβύτερος, τσεχ. Jindřich starší z Poděbrad z Minstrberka (1448 - 1498) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς στη Σιλεσία, δούκας της Οπάβα και κόμης του Κλάντσκο. Κατά καιρούς υπηρέτησε ως landeshauptmann (καγκελάριος) και κυβερνήτης της Βοημίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου της Βοημίας και της Κουνιγκούντε, κόρης του Σμιλ του Στέμπεργκ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1467 την Ούρσουλα των Χοεντσόλερν, κόρη του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
 Αλβέρτος 1468-1511, δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς.
 Γεώργιος Α΄ 1470-1502, δούκας του Μύνστεμρπεργκ-Ελς μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του.
 Μαργαρίτα 1473-1530, παντρεύτηκε τον Ερνέστο Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου.
 Κάρολος Α΄ 1476-1536, δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς.
 Μαγδαληνή 1482-1513, απεβ. 31 ετών..
 Σιδωνία 1483-1522, παντρεύτηκε τον Ούλριχ κόμη του Χάρντεγκ.

Πηγές
 Arno Herzig and Małgorzata Ruchniewicz: History of the Land of Glatz, Hamburg, Wrocław, 2006, ISBN 3-934632-12-2, p. 54–59
 Hugo Weczerka (ed.): Manual of historic sites: Silesia, Stuttgart 1977, ISBN 3-520-31601-3
 Herbert Eckelt: The rise of the Poděbrady family and the elevation of their land to the County of Glatz (1459/62), in: Yearbook of the Silesian Friedrich-Wilhelms University of Wroclaw, volume XXVI, Sigmaringen, 1985
 Martin Šandera: Jindřich I. Minsterberkský – První hrabě Kladský a jeho majetková základna, in: Kladský Sbornik, volume 6, 2004, p. 7–19
 Manfred Spata: The survey of the county of Glatz in 1459 by King George of Poděbrady, in: Communications of the AGG, ISSN 1610-1308, No. 8, 2009, p. 72–77.

Οίκος του Ποντιέμπραντυ
Πλέι-Οφ NBA 1958

Τα πλέι-οφ του 1958 ήταν το τουρνουά που ακολούθησε την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου στη σεζόν 1957-58 του NBA. Το τουρνουά ολοκληρώθηκε με τους Σαιντ Λούις Χοκς να κερδίζουν τους Μπόστον Σέλτικς με 4-2 νίκες στους τελικούς της διοργάνωσης, και να κατακτούν το τρόπαιο του πρωταθλητή.

Αυτός ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος -μέχρι σήμερα- τίτλος στην ιστορία των Χοκς. Συναντήθηκαν με τους Σέλτικς σε τέσσερις από τους πέντε τελικούς το διάστημα 1957-1961, με τους Σέλτικς να κερδίζουν τους τρεις (1957, 1960, 1961) και τους Χοκς τον ένα (1958). Ακολούθησε η μετακίνησή τους στην Ατλάντα το 1968 και η μετονομασία τους σε Ατλάντα Χοκς. Έκτοτε, οι επιτυχίες τους στα πλέι-οφ είναι ελάχιστες.

Προκριθείσες ομάδες 

Δυτική κατηγορία

Ανατολική κατηγορία

Πίνακας αποτελεσμάτων

Ημιτελικοί κατηγοριών

Ημιτελικοί Δυτικής κατηγορίας 
 Οι Σαιντ Λούις Χοκς (1) πέρασαν άνευ αγώνων στους τελικούς της κατηγορίας.
(2) Ντιτρόιτ Πίστονς vs. (3) Σινσινάτι Ρόγιαλς:

Ημιτελικοί Ανατολικής κατηγορίας 
 Οι Μπόστον Σέλτικς (1) πέρασαν άνευ αγώνων στους τελικούς της κατηγορίας.
(2) Σίρακιουζ Νάσιοναλς vs. (3) Φιλαδέλφεια Ουόριορς:

Τελικοί κατηγοριών

Τελικοί Δυτικής κατηγορίας 
(1) Σαιντ Λούις Χοκς vs. (2) Ντιτρόιτ Πίστονς:

Τελικοί Ανατολικής κατηγορίας 
(1) Μπόστον Σέλτικς vs. (3) Φιλαδέλφεια Ουόριορς:

Τελικοί NBA 

(Α1) Μπόστον Σέλτικς vs. (Δ1) Σαιντ Λούις Χοκς:

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 1958 NBA Playoffs στο Basketball-Reference

1958
Πλει-Οφ
Κάρολος Χριστόφορος του Μύνστερμπεργκ

Ο Κάρολος-Χριστόφορος, τσεχ.: Karel Krištof z Poděbrad ή Karel Krištof z Minstrberka (22 Μαΐου 1545 - 17 Μαρτίου 1569) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ (1565-1569). Είχε τον τίτλο του κόμη του Γκλάτς.

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ιωάννη δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς και της πρώτης συζύγου του Χριστίνας-Αικατερίνης του Σίντλοβιτς (1519-1556).

Το 1558 ο Κάρολος-Χριστόφορος ανέλαβε το Μεγάλο Ταξίδι στην Ευρώπη και έμεινε στην Αυλή του Φερδινάνδου Α΄ των Αψβούργων.   Έπειτα από το τέλος του πατέρα του, ο οποίος είχε κάνει δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα (απεβ. 1520), ο Κάρολος-Χριστόφορος κληρονόμησε το 1565 το δουκάτο του Μύνστερμπεργκ. Το δουκάτο του Ελς κληροδοτήθηκε στον εξάδελφό του Κάρολο Β΄ και το δουκάτο του Μπέρνστατ περιήλθε στον αδελφό εκείνου Ερρίκο Γ΄. Όπως ο πατέρας του και οι αδελφοί του, ο Κάρολος-Χριστόφορος υποστήριξε τη Μεταρρύθμιση στην επικράτειά του: το 1567 σταμάτησαν οι Καθολικές λειτουργίες στον καθεδρικό των Αγ. Πέτρου & Παύλου στο Μύνστερμπεργκ.

Πηγές
 Hugo Weczerka: Handbuch der historischen Stätten: Schlesien, Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, pp. 18, 98 and 322 and genealogical tables on pages 602-603.
 Ludwig Petry and Josef Joachim Menzel (eds.): Geschichte Schlesiens, vol. 2, ISBN 3-7995-6342-3, p. 67.

Οίκος του Ποντιέμπραντυ
Βίκτωρ του Κουνστάτ και Ποντιέμπραντυ

Ο Βίκτωρ, τσεχ.: Viktorín z Poděbrad, or Viktorín Boček z Kunštátu a Poděbrad (1403 - 1 Ιανουαρίου 1427) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν ευγενής της Βοημίας-Μοραβίας, υποστηρικτής των Χουσιτών. Ο γιος του έγινε βασιλιάς της Βοημίας.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Μποτσέκ Β΄ θησαυροφύλακα & γενικού διοικητή της Βοημίας και της Άννας-Ελισάβετ, κόρης του Ερρίκου της Λάιπα. Έδωσε σε πολλούς γιους του ως δεύτερο όνομα το Μποτσέκ, όνομα σύνηθες στους προγόνους του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα του Βάρτενμπεργκ (1403-1459) και είχε τέκνα:
 Γεώργιος 1420-1471, βασιλιάς της Βοημίας.
 Αλζμπέτα 1422-1501, παντρεύτηκε τον Γίντριχ ζ Ντουμπέ α Λιπέ.
 Μαρκέτα 1425-1476, παντρεύτηκε τον ποχουσλάβ ζε Ζερμπέρκα α Πλανέ.

Πηγές
 Felcman Ondrej, Radek Fukala et al.: Poděbradové. Rod českomoravských pánů, kladských hrabat a sleszkých knížat, Nakladatelství Lidové Noviny, 2008, ISBN 978-80-7106-949-2.

Οίκος του Ποντιέμπραντυ