joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Χρήστος Γκόκας

Ο Χρήστος Γκόκας (Αμμότοπος Άρτας, 1959) είναι Έλληνας πολιτικός και βουλευτής Άρτας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κινήματος Αλλαγής.

Βιογραφία 

Γεννήθηκε στον Αμμότοπο Άρτας το 1959. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός απ'όπου αποφοίτησε με άριστα από το πανεπιστήμιο Θράκης το 1983. Ασχολείται με την πολιτική από το 1990, όντας κοινοτικός σύμβουλος Αμμοτόπου Άρτας και έπειτα νομαρχιακός σύμβουλος Άρτας από το 1994 ως το 2006. Παράλληλα από το 1990 ήταν μέλος της νομαρχιακής επιτροπής του ΠΑΣΟΚ της Άρτας έως το 2001. Ήταν υποψήφιος βουλευτής Άρτας το 2009 και ανέλαβε βουλευτής τον Φεβρουάριο-Απρίλιο του 2012, ενώ επανεξελέγη στις δύο πρόωρες εκλογές του 2012. Είναι μέλος της διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων, της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου και της Ειδικής μόνιμης Επιτροπής για την οδική ασφάλεια.

Στις 5 Ιουλίου 2012 εξελέγη αναπληρωτής γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 2019. Είναι παντρεμένος με δύο παιδιά.

Παραπομπές

Βουλευτές Άρτας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Αλλαγής
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Δημήτρης Μπιάγκης

Ο Δημήτρης Μπιάγκης είναι Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος, βουλευτής Κέρκυρας για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κίνημα Αλλαγής.

Βιογραφία 

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Σπούδασε νομικά στο ΕΚΠΑ. Ασχολείται με την πολιτική από τα φοιτητικά του χρόνια, στη νεολαία ΠΑΣΟΚ και την ΠΑΣΠ. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος στον καποδιστριακό Δήμο Θιναλίων από το 2002 έως το 2010. Το 2013 έγινε μέλος της νομαρχιακής επιτροπής ΠΑΣΟΚ Κέρκυρας και στη συνέχεια γραμματέας-συντονιστής της ίδιας επιτροπής. Εξελέγη περιφερειακός σύμβουλος Ιονίων Νήσων στις εκλογές του 2014 με τον συνδυασμό «Μεγάλο Ιόνιο». Το 2016 εξελέγη ομόφωνα Γραμματέας του Περιφερειακού Συμβουλίου Ιονίων Νήσων. Εξελέγη βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής το 2019 για την Κέρκυρα. Έχει έναν γιο τον Σπύρο, τον οποίο έχει αναφέρει ως βασικό κίνητρο για να εμπλακεί στη πολιτική.

Παραπομπές 

Βουλευτές Κέρκυρας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Αλλαγής
Γιώργος Φραγγίδης

Ο Γιώργος Φραγγίδης (Μελισσουργειό Κιλκίς, 1955) είναι Έλληνας πολιτικός και ιατρός, βουλευτής Κιλκίς για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κίνημα Αλλαγής.

Βιογραφία 

Γεννήθηκε στο Μελισσουργιό Κιλκίς το 1955. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο της Μπολόνιας στην Ιταλία και συνέχισε το διδακτορικό του στην ιατρική στο ΑΠΘ. Εργάζεται με την ειδικότητα του μαιευτήρα χειρουργού γυναικολόγου.

Ασχολείται με την πολιτική από τα φοιτητικά του χρόνια και ήταν μέλος του τοπικού συλλόγου Ελλήνων φοιτητών στην Μπολόνια. Είναι μέλος του ΠΑΣΟΚ από την ίδρυση του και διετέλεσε μέλος του προεδρείου της Ομοσπονδίας Αγροτικών Ιατρείων και Κέντρων Υγείας (1986-88) και εκπρόσωπος, γραμματέας και πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Κιλκίς στον πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο την δεκαετία του 1990. 

Διετέλεσε βουλευτής ΠΑΣΟΚ για το Κιλκίς από τον Ιούνιο του 2011 έως τον Μάιο του 2012, και βουλευτής Κιλκίς για το ΚΙΝΑΛ από το 2019 μέχρι σήμερα. Είναι μέλος των επιτροπών κοινωνικών υποθέσεων, άμυνας και εξωτερικών υποθέσεων, και της επιτροπής για το περιεχόμενο και τις διαδικασίες σύναψης των διατλαντικών εμπορικών συμφωνιών. Είναι υπεύθυνος του Τομέα Τουρισμού του Κινήματος Αλλαγής.

Διετέλεσε επιστημονικός συνεργάτης στην Β’ Μαιευτική – Γυναικολογική κλινική του Α.Π.Θ (1993-2001). Ήταν δημοτικός σύμβουλος (1990-1994), νομαρχιακός σύμβουλος (1994-2010) Κιλκίς, πρόεδρος του νομαρχιακού συμβουλίου του νομού το 1996-2002. Έχει διατελέσει υποψήφιος νομάρχης ΠΑΣΟΚ στο Κιλκίς στις αυτοδιοικητικές εκλογές το 2006, διοικητής του νοσοκομείου Άγιος Δημήτριος στη Θεσσαλονίκη το 2010-11, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της κλινικής «Γένεσις» στην Θεσσαλονίκη από το 2013 έως το 2019. Έχει διατελέσει μέλος της κεντρικής πολιτικής επιτροπής του ΠΑΣΟΚ και σήμερα του ΠΑΣΟΚ - Κινήματος Αλλαγής.

Παραπομπές 

Βουλευτές Κιλκίς
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Αλλαγής
Αναστασία-Αικατερίνη Αλεξοπούλου

Η Αναστασία-Αικατερίνη Αλεξοπούλου είναι Ελληνίδα πολιτικός και βουλευτής Β' Αθηνών (βόρειος τομέας) με την Ελληνική Λύση.

Βιογραφία
Εξελέγη βουλευτής με την Ελληνική Λύση στις εκλογές του 2019. 

Στις 31 Αυγούστου 2020 έστειλε επιστολή στον πρόεδρο της Βουλής  Κωνσταντίνο Τασούλα ενημερώνοντας τον για την ανεξαρτητοποίηση της από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος της, καταγγέλοντας την μη προβολή του έργου της σε σχέση με άλλους βουλευτές. Μετά την επικοινωνία της με τον πρόεδρο του κόμματος Κυριάκου Βελόπουλου το ζήτημα λύθηκε και λίγες ώρες μετά έστειλε επιστολή με την οποία ανακοίνωνε την επανένταξη της στο κόμμα.

Παραπομπές 

Βουλευτές Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ελληνική Λύση
Μαρία Αθανασίου

Η Μαρία Αθανασίου (γεν. 30 Δεκεμβρίου 1958, Αθήνα) είναι Ελληνίδα ιατρός και πολιτικός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1958 στην Αθήνα. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο του Παλέρμο στην Ιταλία. Εξελέγη βουλευτής του δυτικού τομέα Β'Αθηνών για την Ελληνική Λύση στις εκλογές του 2019. Έχει εργαστεί ως γυναικολόγος. Είναι παντρεμένη και μιλά γαλλικά, αγγλικά και ιταλικά.

Παραπομπές

Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ελληνική Λύση
Βουλευτές Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
Δημήτρης Βαγενάς

Ο Δημήτρης Βαγενάς (γεν. 29 Απριλίου 1956, Πάτρα) είναι Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 29 Απριλίου 1956. Εργάστηκε ως ιπτάμενος της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Κατέχει πτυχία στις γλώσσες προγραμματισμού Pascal και Fortran. Είναι μέλος των επιτροπών των Ελλήνων της διασποράς, δημοσίας διοίκησης, Δημοσίας Τάξης και Δικαιοσύνης. Έχει αναπτύξει σημαντική κοινωνική δράση για τα δικαιώματα των συνταξιούχων στην περίθαλψη, αλλά και για την προστασία των συντάξεων. Μιλά αγγλικά και ισπανικά.

Παραπομπές

Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ελληνική Λύση
Βουλευτές Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
Σοφία-Χάιδω Ασημακοπούλου

Η Σοφία-Χάιδω Ασημακοπούλου είναι Ελληνίδα πολιτικός και βουλευτής Β' Πειραιώς της Ελληνικής Λύσης.

Βιογραφία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Β' Πειραιά με το κόμμα της Ελληνικής Λύσης στις εκλογές του 2019. Είναι μέλος των διαρκών επιτροπών μορφωτικών υποθέσεων και κοινωνικών υποθέσεων.

Παραπομπές 

Βουλευτές Β' Πειραιά
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ελληνική Λύση
Αντώνης Μυλωνάκης

Ο Αντώνης Μυλωνάκης (Καλλιθέα Αττικής, 2 Οκτωβρίου 1958) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός και βουλευτής Ανατολικής Αττικής της Ελληνικής Λύσης.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καλλιθέα και μεγάλωσε στις εργατικές κατοικίες της Κηφισιάς. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού το 1980. Έχει φοιτήσει στο οικονομικό τμήμα της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ο Μυλωνάκης υπήρξε από το 2004 μέλος και πολιτευτής του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, ενώ στις εκλογές του 2009, υπήρξε υποψήφιος βουλευτής στην περιφέρεια Β' Αθηνών, στο ψηφοδέλτιο του κόμματος. Αργότερα συμμετείχε στην εκπομπή Αποκαλυπτικό Δελτίο του Extra, και μετά αποχώρησε στα τέλη του 2014, για να παρουσιάσει το Εκρηκτικό Δελτίο στο ΑΡΤ. Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, υπήρξε ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΛΑ.Ο.Σ. Τον Δεκέμβριο του 2018 ζήτησε από τον Γιώργο Καρατζαφέρη την αρχηγία του κόμματος. Ο τελευταίος αντέδρασε αρνητικά και ο Μυλωνάκης απολύθηκε από το ΑΡΤ.

Παλιότερα είχε εργαστεί στο τηλεοπτικό σταθμό Blue Sky ως διευθυντής αλλά και ως παρουσιαστής των εκπομπών Η φωνή του λαού και Τα γεγονότα της εβδομάδας. Έχει επίσης εργαστεί στις εφημερίδες Ελεύθερος και Μακελειό, και έχει αρθρογραφήσει στο Pronews. Στις εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Ανατολικής Αττικής με την Ελληνική Λύση. Σήμερα συμπαρουσιάζει την εκπομπή Εκρήξεις στον σταθμό του κόμματος Alert, όπου έχει παρουσιάσει και το Ανατρεπτικό Δελτίο. Είναι πατέρας ενός γιου που εργάζεται στις ένοπλες δυνάμεις.

Η αγαπημένη του ομάδα ποδοσφαίρου είναι ο Ολυμπιακός, και έχει χαρακτηρίσει τον σημερινό ιδιοκτήτη της Βαγγέλη Μαρινάκη, αποκαλώντας τον «γέννημα θρέμμα Ολυμπιακάκια» και «ηγέτη».

Παραπομπές 

Βουλευτές Αττικής
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ελληνική Λύση
Συνδυασμός ανεξάρτητων υποψηφίων

Συνδυασμός ανεξάρτητος υποψηφίων λεγόταν ο συνδυασμός ανεξάρτητων τοπικών υποψηφίων που συμμετείχαν στις εκλογές στην Ελλάδα μεταξύ 1946 και 1974.

Ιστορία 
Ο κατάλογος συμμετείχε στις εκλογές του 1946, τις πρώτες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έλαβε το 1% των ψήφων και κέρδισε δύο έδρες.  Στις εκλογές του 1950 ο συνδυασμός έχασε τις 2 έδρες του και κέρδισε το 0.2% των ψήφων. Ο κατάλογος παρέμεινε χωρίς έδρα μετά τις εκλογές του 1951, αλλά κέρδισε δύο έδρες το 1952 όταν έλαβε το 3,6% των ψήφων. Διατήρησε τις δύο έδρες και στις εκλογές του 1956 . 

Οι εκλογές του 1958 είδαν τη λίστα να χάνει την εκπροσώπησή της στη Βουλή των Ελλήνων και παρέμεινε χωρίς έδρα μετά τις εκλογές του 1961, 1963, 1964, 1974, μετά τις οποίες έπαψε να διεκδικεί εκλογές.

Εκλογική ιστορία

Βουλή των Ελλήνων

Παραπομπές

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Καραντουζένι

Το καραντουζένι είναι έγχορδο όργανο της οικογένειας του λαούτου που μοιάζει με τα ταμπούρα, αν και είναι μεγαλύτερο και έχει τέσσερις χορδές. Το καραντουζένι είναι ένα από τα όργανα του ρεμπέτικου, μια σύνθεση των ετερόκλητων υπολειμμάτων του αστικού βυζαντινού πολιτισμού που σε πολλά σημεία υπάχθηκε στο κυρίαρχο τουρκικό πολιτισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Συνήθως κουρδίζεται με ένα τρόπο παρόμοιο με το μπουζούκι, ένα άλλο όργανο που προήλθε από την αναγέννηση του προοθωμανικού πολιτισμού και σχετίζεται με το ρεμπέτικο.

Δείτε επίσης 

 Ελληνικά μουσικά όργανα
 Ελληνική λαϊκή μουσική
 Ελληνική μουσική

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μουσικά όργανα
Έγχορδα μουσικά όργανα
Μουσική στην Ελλάδα
Αρτεμίσιο (ακρωτήριο)

Το Αρτεμίσιο είναι ακρωτήριο στη βόρεια Εύβοια, στην Ελλάδα. Το θρυλικό χάλκινο άγαλμα του Δία, ή πιθανώς του Ποσειδώνα, γνωστό ως Ποσειδώνας του Αρτεμισίου, βρέθηκε έξω από αυτό το ακρωτήριο σε ένα βυθισμένο πλοίο,  όπως και ο Ιππέας του Αρτεμισίου, ένα χάλκινο άγαλμα ενός νεαρού αναβάτη πάνω σε ένα άλογο.

Στο ακρωτήριο έλαβε χώρα η Μάχη του Αρτεμισίου, μια σειρά από ναυτικές συγκρούσεις τριών ημερών κατά τη δεύτερη περσική εισβολή στην Ελλάδα το 480 π.Χ., ταυτόχρονα με τη Μάχη των Θερμοπυλών. Η ταινία 300: Η άνοδος της Αυτοκρατορίας βασίστηκε χαλαρά σε αυτή την ιστορική μάχη.

Δείτε επίσης 

 Ναός της Αρτέμιδος
 Αρτεμίσιο

Παραπομπές 

Ακρωτήρια της Ελλάδας
Σεισμοί στην Αταλάντη (1894)

Ο πρώτος από τους σεισμούς της Αταλάντης του 1894 σημειώθηκε στις 20 Απριλίου 1894 στις 16:52 ώρα Γκρίνουιτς, με μέγεθος 6.7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και μέγιστη αντιληπτή ένταση X στην κλίμακα έντασης Μερκάλι. Ένας δεύτερος σεισμός έλαβε χώρα επτά ημέρες αργότερα, στις 27 Απριλίου στις 19:42 ώρα Γκρίνουιτς, με μέγεθος 7,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και είχε μέγιστη ένταση X στην κλίμακα Μερκάλι. Αυτοί οι δύο σεισμοί προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές στην περιοχή της Λοκρίδας, προκαλώντας συνολικά 255 θανάτους.  Περισσότερη βιβλιογραφία σχετικά με αυτά τα καταστροφικά γεγονότα μπορείτε να δείτε στην ενότητα αναφορών.

Σεισμός
Ισχυρός σεισμός μεγέθους 7,1 Ρίχτερ σημειώθηκε στις 27 Απριλίου 1894 και ώρα 16:52 και σημειώθηκε στην περιοχή της Λοκρίδας στην Αταλάντη.

Στις 20 Απριλίου ώρα (19:42) είχε προηγηθεί καταστροφικός σεισμός 6,7 Ρίχτερ ο οποίος έπληξε τα χωριά Μαλεσίνα, Προσκυνά και Μαρτίνο. Από το δεύτερο σεισμό καταστράφηκε ο Άγιος Κωνσταντίνος.

Οι σεισμοί αυτοί προήλθαν από το ρήγμα της Αταλάντης

Καταστροφές και θύματα 
255 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 3783 σπίτια καταστράφηκαν (και από τους δύο σεισμούς). Στις επαρχίες της Λιβαδειάς, της Θήβας, της Χαλκίδας και του Ξηροχωρίου οι ζημιές ήταν λιγότερες. Στην Αθήνα πολλά σπίτια υπέστησαν ρωγμές. Ο σεισμός έγινε αισθητός μέχρι τη Θεσσαλονίκη, τη Μυτιλήνη και την Κρήτη.Παρατηρήθηκαν επίσης κατολισθήσεις, μεταβολές στη στάθμη του νερού των πηγαδιών και θαλάσσιο κύμα βαρύτητας ύψους 3 m.

Παραπομπές

Σεισμοί στην Ελλάδα
Σεμιγί

Το Σεμιγί (γαλλικά: Chemilli) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεμιγιαί (γαλλικά: Chemillais).

Παραπομπές 

Κοινότητες της Ορν
Γρηγορία Πούλιου

Η Γρηγορία Πούλιου (γεν. 23 Οκτωβρίου 2000) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια που αγωνίζεται ως επιθετικός για τον ΠΑΟΚ και την Εθνική Ελλάδος Γυναικών .

Συλλογική σταδιοδρομία 
Η Πούλιου αγωνίζεται για τη Λευκοθέα Λευκωσίας στην Κύπρο.

Διεθνής καριέρα 
Η Πούλιου ήταν μέλος της εθνικής Ελλάδας σε ανώτερο επίπεδο κατά τη διάρκεια των προκριματικών του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου γυναικών του 2022.

Παραπομπές 

Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Ελένη Πελετίδου

Η Ελένη Πελετίδου (γεν. 28 Ιουνίου 1980) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια που αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας και είχε αγωνιστεί και με την Εθνική Ελλάδας.

Σταδιοδρομία 
Έχει συμμετάσχει στην Εθνική Γυναικών σε ανώτερο επίπεδο κατά τη διάρκεια των προκριματικών του Παγκόσμιου Κυπέλλου Γυναικών του 2019.

Παραπομπές 

Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Θένια Ζέρβα

Η Θεώνη "Θένια" Ζέρβα (γεν. 18 Ιουλίου 1997) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια η οποία αγωνίζεται ως αμυντικός ή πλάγιος μέσος για την αμερικανική ομάδα Λουιζιάνα-Μονρό Γουόρχοκς και την εθνική ομάδα γυναικών της Ελλάδας.

Πρώτα χρόνια 
Η Ζέρβα γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Καλαμάτα.

Κολεγιακή σταδιοδρομία 
Η Ζέρβα έχει φοιτήσει στο Κοινοτικό Κολλέγιο Μόνρο,   στο πανεπιστήμιο Λίνκολν Μεμόριαλ και το Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα στο Μόνρο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Συλλογική σταδιοδρομία 
Η Ζέρβα έχει αγωνιστεί στους συλλόγους Καλαμάτα 91, Ελευσίνα, Γλυφάδα, Εργοτέλης και ΠΑΟΚ στην Ελλάδα και στους Ρότσεστερ Λέιντι Λάνσερς στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Διεθνής σταδιοδρομία 
Η Ζέρβα συμμετείχε στα προκριματικά δύο ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων γυναικείου ποδοσφαίρου ( 2017 και 2022 ).

Παραπομπές 

Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Κωνσταντίνα Στράντζαλη

Η Κωνσταντίνα Στράντζαλη (γεν. 16 Σεπτεμβρίου 2001) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια , η οποία αγωνίζεται ως μέσος στον ΠΑΟΚ και την Εθνική Ελλάδας.

Διεθνής σταδιοδρομία 
Η Στράντζαλη έκανε την πρώτη της εμφάνιση με την Εθνική Ελλάδας στις 27 Οκτωβρίου 2020, σε αγώνα με την Ουκρανία.

Παραπομπές

Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Ελένη Κακαμπούκη

Η Ελένη Κακαμπούκη (γεν. 10 Μαΐου 1987) είναι Ελληνίδαποδοσφαιρίστρια που αγωνίζεται ως μέσος και έχει εμφανιστεί στην Εθνική Ελλάδας Γυναικών και στον ΠΑΟΚ.

Σταδιοδρομία 
Η Κακαμπούκη έχει παίξει για την εθνική Ελλάδας σε ανώτερο επίπεδο κατά τη διάρκεια των προκριματικών του παγκόσμιου κυπέλλου ποδοσφαίρου γυναικών του 2019.

Παραπομπές 

Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Αθανασία Μωραΐτου

Η Αθανασία Μωραΐτου (γεννημένη στις 2 Απριλίου 1997 στο Βάιμπλινγκεν της Γερμανίας) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια γεννημένη στη Γερμανία που αγωνίζεται ως μέσος για την Εθνική Ελλάδας Γυναικών.

Σταδιοδρομία 
Η Μωραΐτου είναι μέλος της εθνικής Ελλάδας σε ανώτερο επίπεδο και έχει αγωνιστεί κατά τη διάρκεια των προκριματικών του παγκόσμιου κυπέλλου ποδοσφαίρου γυναικών του 2019. Αγωνίστηκε στις γερμανικές ομάδες ΒφΛ Ζιντελφίνγκεν από το 2013 έως το 2017 (με 67 συμμετοχές και 14 γκολ), Κλόπενμπουργκ από το 2017 έως το 2020 (31 συμμετοχές και 1 γκολ) και την ΣΦ Μέπεν (από το 2021, με 11 εμφανίσεις και κανένα γκολ).

Παραπομπές 

Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Γερμανοί ελληνικής καταγωγής
Γερμανίδες ποδοσφαιρίστριες
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Αναστασία Γκάτσου

Η Αναστασία Γκάτσου (γεν. 13 Οκτωβρίου 1997) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια που αγωνίζεται ως αμυντικός και έχει αγωνίζεται στην Εθνική Ελλάδας Γυναικών και στον ΠΑΟΚ.

Σταδιοδρομία 
Η Γκάτσου έχει συμμετάσχει στην Εθνική Ελλάδας, και έχει εμφανιστεί σε αγώνες για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου γυναικών του 2019.

Παραπομπές 

Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Κίφας

Η αρχαία πόλη Κίφας (κουρδικά: Heskîf Χεσκίφ, τουρκικά: Hasankeyf Χασάνκεϊφ) βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Τίγρη στη νοτιοανατολική τουρκική Επαρχία του Μπατμάν, στην περιοχή του Τουρκικού Κουρδιστάν. Το 1981 ανακηρύχθηκε ως διατηρητέα φυσική περιοχή από την Τουρκία.

Παρά τις τοπικές και διεθνείς αντιρρήσεις, η πόλη και οι αρχαιολογικοί της χώροι έχουν πλημμυρίσει ως μέρος του έργου του φράγματος Ιλισού. Μέχρι την 1η Απριλίου 2020, η στάθμη του νερού έφτανε σε υψόμετρο 498,2 μέτρων, καλύπτοντας ολόκληρη την πόλη.

Ιστορία
Ο ασσυριακός χριστιανικός πληθυσμός της πόλης εξοντώθηκε σχεδόν πλήρως κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των Ασσυρίων το 1915 στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, οι Ασσύριοι κάτοικοι βρίσκονταν γύρω από το χωριό και την εκκλησία τους η οποία βρισκόταν στα υψώματα της πόλης. Το τουρκικό κράτος τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν το χωριό τους.

Παραπομπές

Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Αρχαιολογικοί τόποι στη Νοτιοανατολική Ανατολία
Ρωμαϊκοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Ασσυριακές κοινότητες στην Τουρκία
Έργα υποδομής
Σερτάτς Σανλί

Ο Σερτάτς Σανλί (γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1991, στην Αδριανούπολη) είναι Τούρκος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Μπαρτσελόνα του Ισπανικού Πρωταθλήματος (Liga ACB) και της Ευρωλίγκας . Παίζει στη θέση του σέντερ.

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Έκανε την πρώτη επαγγελματική εμφάνισή του στην 2η Τουρκίας (TB2L) με την Γκεντς Τέλεκομ την περίοδο 2008-09. Το καλοκαίρι του 2010 υπέγραψε συμβόλαιο με τη Γαλατασαράι . Στις 18 Οκτωβρίου 2011, ο Σερτάτς μεταγράφηκε στην Τόφας Μπούρσα ως δανεικός ενός έτους μέχρι το τέλος της περιόδου 2011-12.  Έπαιξε 5 αγώνες πρωταθλήματος για την Τόφας Μπούρσα .

Υπέγραψε με την Εφές Αναντολού το 2018. Είχε κατά μέσο όρο 7,8 πόντους και 4,7 ριμπάουντ ανά παιχνίδι τη χρονιά 2019-20. Στις 14 Ιουλίου 2020, υπέγραψε εκ νέου με την ομάδα. 

Την 1η Ιουλίου 2021, υπέγραψε με την Μπαρτσελόνα του Ισπανικού Πρωταθλήματος (Liga ACB) .

Σταδιοδρομία στην Εθνική ομάδα 
Ο Σανλί εκπροσώπησε την εθνική ομάδα της Τουρκίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2017 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο της FIBA του 2019.

Παραπομπές 

 
Καλαθοσφαιριστές Ουσάκ Σπόρτιφ
Τούρκοι καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Τράμπζονσπορ ΜΚ
Καλαθοσφαιριστές Τόφας ΣΚ
Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Καλαθοσφαιριστές Γκαζιαντέπ
Καλαθοσφαιριστές Γαλατασαράι
Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Σέντερ
Καλαθοσφαιριστές Μπεσίκτας
Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας
Αλβανικά γένη

Τα αλβανικά γένη () αποτελούν έναν ιστορικό τρόπο κοινωνικής οργάνωσης (farefisní) στην Αλβανία και τα νοτιοδυτικά Βαλκάνια, που χαρακτηρίζεται από μία κοινή κουλτούρα, από πατρογονικούς συγγενικούς δεσμούς που ανατρέχουν σε έναν κοινό πρόγονο και από κοινωνικούς δεσμούς μεταξύ των μελών τους. Η fis (οριστική μορφή: fisi) βρίσκεται στο κέντρο της αλβανικής οργάνωσης που βασίζεται σε σχέσεις συγγένειας, έννοια που μπορεί να εντοπιστεί επίσης μεταξύ των νοτίων Αλβανών με τον όρο farë (οριστική μορφή: fara).

Κληρονομιά των αρχαίων ιλλυρικών κοινωνικών δομών, η αλβανική κοινωνία των φύλων αναδύθηκε στον πρώιμο Μεσαίωνα ως η κυρίαρχη μορφή κοινωνικής οργάνωσης μεταξύ των Αλβανών. Η ανάπτυξη της φεουδαρχίας αρχικά την απείλησε, αλλά σταδιακά ενσωμάτωσε όψεις της στην αλβανική φεουδαρχική κοινωνία, καθώς οι περισσότερες ευγενικές οικογένειες προέρχονταν από αυτά τα φύλα και εξαρτιόνταν από την υποστήριξή τους. Αυτή η διαδικασία σταμάτησε μετά την οθωμανική κατάκτηση της Αλβανίας και των Βαλκανίων τον ύστερο 15ο αιώνα και ακολουθήθηκε από μία διαδικασία ενίσχυσης της φυλής (fis) ως μέσου οργάνωσης εναντίον του οθωμανικού συγκεντρωτισμού, ιδίως στα βουνά της βόρειας Αλβανίας και στις παρακείμενες περιοχές του Μαυροβουνίου.

Το σύστημα παρέμεινε λιγότερο ανεπτυγμένο στη νότια Αλβανία όπου μεγάλες φεουδαρχικές εκτάσεις και αργότερα εμπορικά και αστικά κέντρα ξεκίνησαν να αναπτύσσονται εις βάρος της φυλετικής οργάνωσης. Ένα από τα πλέον ιδιαίτερα στοιχεία της αλβανικής φυλετικής οργάνωσης είναι το ότι βασίζεται στο Κανούν, έναν κώδικα αλβανικού προφορικού εθιμικού δικαίου. Τα περισσότερα φύλα ενεπλάκησαν σε πόλεμο με εξωτερικές δυνάμεις, όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κάποια επίσης ενεπλάκησαν σε περιορισμένες συγκρούσεις μεταξύ φύλων για τον έλεγχο πόρων.

Μέχρι τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, η αλβανική κοινωνία των γενών παρέμεινε εν πολλοίς άθικτη, μέχρι την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1944, και θεωρείται ως το μόνο παράδειγμα φυλετικού κοινωνικού συστήματος που δομείται με αρχηγούς και συμβούλια γενών βεντέτες αίματος και προφορικό εθιμικό δίκαιο, που επιζεί στην Ευρώπη μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Παύλος Ράπτης

Ο Παύλος Ράπτης (29 Φεβρουαρίου 1936 - 21 Νοεμβρίου 2021, Βαρσοβία) ήταν Ελληνοπολωνός τραγουδιστής της όπερας (τενόρος).

Βιογραφία 
Ο Ράπτης γεννήθηκε στον Τρίλοφο, ένα ορεινό χωριό κοντά στα σύνορα με την Αλβανία, 30 χλμ δυτικά της Καστοριάς, με τρεις διαφορετικές ημερομηνίες να αναφέρονται ως ημερομηνία γέννησής του. Κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, έφυγε από τη χώρα με τους γονείς του το 1947 και, μετά από στάσεις στην Αλβανία και στη Ρουμανία, πήγε στην Πολωνία το 1950 χωρίς τους γονείς του. Δεν ήταν λίγοι οι Έλληνες που χρησιμοποίησαν αυτή την οδό διαφυγής εκείνη την εποχή, Κάποιοι επέστρεψαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1980, αλλά πολλοί έμειναν στην Πολωνία.  Πρώτα παρακολούθησε μια επαγγελματική σχολή στο Ζγκοζέλετς, αλλά μετά από σύσταση δασκάλου του μπόρεσε να εγγραφεί στο Μουσικό Λύκειο του Στσέτσιν, όπου έμαθε τραγούδι και βιολί και από το οποίο αποφοίτησε το 1955. Στο Στσέτσιν διηύθυνε μια χορωδία αποτελούμενη από 75 Έλληνες πρόσφυγες, με την οποία εμφανίστηκε στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών το 1955 στη Βαρσοβία.

Ο Ράπτης σπούδασε από το 1955 στην Κρατική Σχολή Όπερας του Πόζναν στην τάξη του Καζίμιες Τσαρνέτσκι. Το 1961 έκανε το ντεμπούτο του στην Όπερα του Βρότσουαφ στο έργο Αλιείς μαργαριταριών του Ζωρζ Μπιζέ. Από το 1962 έως το 1988 τραγούδησε στο Μεγάλο Θέατρο στο Λοτζ, όπου έπαιξε το 1967 στον Ριγκολέττο του Τζουζέπε Βέρντι, το 1969 στον Faust του Σαρλ Γκουνό, το 1971 στο Το κορίτσι της Δύσης του Τζάκομο Πουτσίνι και το 1980 στην Η Ιταλίδα στο Αλγέρι (L'italiana in Algeri) του Τζοακίνο Ροσσίνι. Τραγούδησε επίσης από το 1974 έως το 1988 στο Μεγαλο Θέατρο στη Βαρσοβία. Είχε και πολυάριθμες εμφανίσεις στο εξωτερικό, όπως π.χ. από το 1979 τακτικά σε διάφορα γιουγκοσλαβικα θέατρα όπερας. Ήταν ο τενόρος σολίστ στην παγκόσμια πρεμιέρα του Te Deum του Κσίστοφ Πεντερέτσκι στην Ασίζη το 1980. Από το 1988 ανήκε στο σύνολο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στην Αθήνα.

Εκτός από όπερες, τραγούδησε επίσης ελληνικά λαογραφικά τραγούδια που είχαν γίνει ήδη επιτυχίες και έκανε αρκετούς δίσκους με αυτό το ρεπερτόριο. Κυκλοφόρησε επίσης δίσκο στη Γιουγκοσλαβία με ελληνικά τραγούδια που τραγουδήθηκαν στα σερβοκροατικά.

Οικογένεια 
Ο Ράπτης νυμφεύτηκε την τότε μαθήτρια ξένων γλωσσών Χελένα Σκίμπα το 1961. Το ζευγάρι απέκτησε έναν γιο.

Δισκογραφία (επιλογή) 
 1962: Pieśni Błękitnego Adriatyku, PNM L 0405
 1972: Pod Niebem Południa - Pieśni Włoskie I Greckie, PNM XL 0533
 1974: Operatic arias, PNM SX 1170
 1981: με την Τερέσα Μάι-Τσιζόφσκα: Miłosne Duety Operowe, PNM SX 2101
 1984: Biseri Grčke Muzike (Μαργαριτάρια Ελληνικής Μουσικής), PGP RTB 2121565

Βραβεία (επιλογή) 
 2011: Αργυρό Μετάλλιο για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis

Διαδικτυακοί σύνδεσμοι 
   
 Βαρσοβία. Nie żyje Paulos Raptis , e-teatr.pl, 22. Νοεμβρίου 2021 (πολωνικά)
 Odszedł Paulos Raptis, operalodz.com, 24 Νοεμβρίου 2021 (πολωνικά)
 Paulos Raptis - głos szczerozłoty, maestro.net.pl
 Παύλος Ράπτης, εικονικό μουσείο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ελληνικά)

Παραπομπές 

Πολωνοί τραγουδιστές όπερας
Έλληνες τραγουδιστές όπερας
Πολωνοί ελληνικής καταγωγής
Αποδέκτες του Αργυρού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Παύλος Τούτουζας

Ο Παύλος Τούτουζας (1935 - 2021) ήταν διακεκριμένος Έλληνας καρδιολόγος, ομότιμος καθηγητής Καρδιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας.

Υπήρξε ένας από τους καλύτερους Έλληνες καρδιολόγους και διακρίθηκε για το σημαντικό επιστημονικό, ακαδημαϊκό και κλινικό του έργο.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Θήβα το 1935, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του το 1953.

Σπουδές και σταδιοδρομία 
Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1957. Εκπόνησε την ειδίκευσή του στην παθολογία και την καρδιολογία στην Πανεπιστημιακή Κλινική του Ιπποκράτειου Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών έως και το έτος 1963. Μετεκπαιδεύτηκε στο εξωτερικό στο National Heart Institute and Hammersmith Hospital του Λονδίνου μέχρι και το 1969. 

Έλαβε το διδακτικό του δίπλωμα από το Παν/μιο Αθηνών το 1969. Κατέλαβε τον τίτλο του Επίκουρου Καθηγητή το 1972 και στη συνέχεια από τα έτη 1975 έως και 1984 εργάστηκε ως υποδιευθυντής της Καρδιολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1984 εκλέχθηκε διευθντής αυτής.

Από το 1988 υπήρξε ενεργό και δραστήριο μέλος στην Ευρωπαϊκή Καρδιολογική Εταιρεία. Την τακτική θέση του καθηγητή την απέκτησε το 1989. Υπήρξε μέλος πολλών επιτροπών και ιδρυμάτων της Ελλάδας και του εξωτερικού. 

Στα χρόνια της ενεργής του σταδιοδρομίας, μεταξύ άλλων, ο δρ. Π. Τούτουζας διετέλεσε:
 Πρόεδρος, Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία (1984-1986)
 Γραμματέας, Ελληνική Αντιυπερτασική Εταιρεία (1978-1990) 
 Πρόεδρος, Ελληνική Αντιυπερτασική Εταιρεία (1990-1992) 

Σήμερα κατέχει περισσότερες από 23.000 αναφορές στη βάση δεδομένων Google Scholar,  γεγονός που πιστοποιεί τη διεθνή αναγνώριση του ερευνητικού του έργου στο αντικείμενο της καρδιολογίας.

Εργογραφία 
 Τα χτυποκάρδια (εκδόσεις Κάκτος, 2007)
 Εγχειρίδιο καρδιολογίας (εκδόσεις Παρισιάνου, 2006)
 Έξω καρδιά (εκδόσεις Κάκτος, 2005)
 Δίαιτα και διατροφή (εκδόσεις Κάκτος, 2004)
 Καρδιακές παθήσεις (εκδόσεις Παρισιάνου, 2001)
 Γνώρισε την καρδιά σου (εκδόσεις Κάκτος, 2001)
 Εγκάρδια επαφή (εκδόσεις Κάκτος, 2000)
 Άνθρωποι της καρδιάς (εκδόσεις Κάκτος, 1999)
 Περί καρδίης (εκδόσεις Κάκτος, 1998)
 Οι δρόμοι της καρδιάς (εκδόσεις Κάκτος, 1995)

Παραπομπές 

Έλληνες καρδιολόγοι
Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Κάστρο της Νακάτσου

Το κάστρο της Νακάτσου (中津城, Nakatsu-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο στην πόλη Νακάτσου στο νομό Όιτα. Είναι γνωστό ως ένα από τα τρία μιζουτζίρο (mizujiro), ή «κάστρα στη θάλασσα», στην Ιαπωνία μαζί με το κάστρο Τακαμάτσου στο νομό Καγκάβα και το κάστρο του Ιμαμπάρι στο νομό Εχίμε.

Ιστορία 

Η κατασκευή ξεκίνησε υπό την κυριαρχία του νταϊμιό Κουρόντα Γιοσιτάκα το 1587, όταν έγινε κυβερνήτης της περιοχής από τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι για τη βοήθειά του στην εκστρατεία Κιούσου. Ο Γιοσιτάκα ανταμείφθηκε με μεγαλύτερα εδάφη στη Φουκουόκα μετά τη Μάχη της Σεκιγκαχάρα και αντικαταστάθηκε από τον νταϊμιό Χοσοκάβα Τανταόκι, ο οποίος ολοκλήρωσε την κατασκευή.

Ο Τανταόκι μετακόμισε στο Κάστρο Κοκούρα, όταν χτίστηκε, και το κάστρο Νακάτσου δόθηκε στον γιο του Χοσοκάβα Ταντατόσι. Το κάστρο καταλήφθηκε από τη φυλή Ογκασαβάρα και στη συνέχεια από τη φυλή Οκουντάιρα το 1717. Εγκαταλείφθηκε το 1871 μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί και η κατασκευή καταστράφηκε σε πυρκαγιά κατά τη διάρκεια της εξέγερσης Σατσούμα το 1877.

Το σημερινό κάστρο χτίστηκε το 1964 από τους απογόνους της φυλής των σαμουράι Οκουντάιρα και διαμορφώθηκε στο κάστρο Χάγκι.

Αρχιτεκτονική 
Η συνολική έκταση της περιοχής του κάστρου είναι περίπου 78.000 τ.μ. και η κατασκευή χτίστηκε σε σχήμα ανοιχτής βεντάλιας. Το κάστρο οριοθετείται από ένα παραδοσιακό πέτρινο τείχος και μια τάφρο. Το κτήριο είναι μια πενταώροφη κατασκευή από χάλυβα και ο τελευταίος όροφος είναι ένα κατάστρωμα παρατήρησης. Το κάστρο αντλεί αλμυρό νερό από την κοντινή ενδοχώρα Σέτο,  για να γεμίσει την τάφρο.

Κληρονομιά 
Σύμφωνα με την τοπική λαογραφία, ο Γιοσιτάκα αντιμετώπισε εξεγέρσεις από τους ανθρώπους της περιοχής του, οι οποίοι επιτέθηκαν στο κάστρο του. Οι επαναστάτες σκοτώθηκαν, αλλά οι κηλίδες αίματος τους φάνηκαν μέσα από τους τοίχους ακόμη και αφού τους έβαψαν, με αποτέλεσμα ο κυβερνήτης να βάψει τους τοίχους κόκκινο. Το αρχικό κάστρο στέγαζε ένα μικρό ιερό για τον ηγέτη των ανταρτών Ουτσονομίγια Σιγκεφούσα.

Σήμερα 
Το κάστρο χρησιμοποιείται επί του παρόντος ως μουσείο με κειμήλια οικογενειών, που κυβερνούσαν την περιοχή.  Το μουσείο έχει πολλά υλικά για το ρανγκάκου, καθώς η πόλη Νακάτσου ήταν κέντρο εκμάθησης ρανγκάκου. Επιπλέον, το κάστρο στεγάζει το ιερό Οκουντάιρα, το οποίο είναι ένα σημαντικό ιερό για τους ανθρώπους της πόλης.

Το κάστρο τέθηκε προς πώληση το 2007 από τους ιδιοκτήτες. Μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με το Δημοτικό Συμβούλιο της Νακάτσου, το κτήριο πουλήθηκε το 2010 σε μια εταιρεία με έδρα τη Σαϊτάμα, που ονομάζεται Τσίγκα.     

Το Κάστρο συμπεριλήφθηκε ως ένα από τα 100 κορυφαία ιαπωνικά κάστρα το 2017.

Παραπομπές 
 
 

Κάστρα στην Ιαπωνία
Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Κάστρο Σουγκιγιάμα

Το Κάστρο Σουγκιγιάμα (杉山城, Sugiyama-jō), γνωστό επίσης ως Κάστρο Μακίνο, ήταν Ιαπωνικό κάστρο της περιόδου Σενγκόκου και βρισκόταν στην περιοχή όπου σήμερα είναι μέρος της πόλης Ράνζαν, στην περιοχή Χίκι, στη Σαϊτάμα, στην περιοχή Καντό της Ιαπωνίας. Η τοποθεσία έχει ανακηρυχθεί ως Εθνικός Ιστορικός Χώρος. Τα ερείπια του κάστρου προστατεύονται ως Εθνική Ιστορική Τοποθεσία από το 2008.

Ιστορικό 
Το κάστρο Σουγκιγιάμα βρίσκεται σε έναν λόφο στην πόλη Ράνζαν, κοντά στο κέντρο του νομού Σαϊτάμα στα σύνορα της πεδιάδας Καντό και των βουνών Τσιτσίμπου. Βρίσκεται επίσης στον αυτοκινητόδρομο που συνδέει το Κάστρο Χατσιγκάτα στη βορειοδυτική Σαϊτάμα με το Κάστρο Μουσάσι-Ματσουγιάμα. Η πρώιμη ιστορία του κάστρου έχει χαθεί και δεν είναι γνωστό πότε πρωτοχτίστηκε ή από ποιον. Έχει μια τυπική διάταξη για ένα ορεινό κάστρο της περιόδου Σενγκόκου. Βρίσκεται σε μια μακρόστενη κορυφογραμμή, αποτελείται από μια σειρά από περιβόλους χτισμένους σε διαφορετικά επίπεδα, που χωρίζονται από πήλινες επάλξεις και ξερές τάφρους και συνδέονται με στενά, ελικοειδή μονοπάτια με πολλά αδιέξοδα, για να μπερδεύουν τους επιτιθέμενους και να επιτρέπουν στους υπερασπιστές να πυροβολούν από πολλές γωνίες από ψηλά.

Λόγω του σχεδιασμού του, αρχικά θεωρήθηκε ότι το κάστρο ήταν έργο της μεταγενέστερης φυλής Χότζο, αν και έχουν προβληθεί επιχειρήματα από ιστορικούς ότι τα κάστρα Χότζο τείνουν να έχουν πολύ μεγαλύτερα αμυντικά έργα μηχανικής και η φυλή Ουεσούγκι έχει προωθηθεί ως άλλη πιθανή υποψήφιος. Η χρονολογία κατασκευής είναι από τα τέλη του 15ου αιώνα έως τις αρχές του 16ου αιώνα, μια χρονική περίοδο κατά την οποία και οι δύο φυλές αμφισβήτησαν αυτήν την περιοχή. Το κάστρο εγκαταλείφθηκε κάποια στιγμή στα μέσα του 16ου αιώνα. 

Η τοποθεσία του κάστρου απέχει 30 λεπτά με τα πόδια από το σταθμό Μουσάσι-Ράνζαν στη γραμμή Τόμπου Τότζο. 

Το 2008, η τοποθεσία έλαβε προστασία ως μία από τις τέσσερις "Τοποθεσίες Οχυρωμένων Κατοικιών Χίκι" στη Σαϊτάμα, συμπεριλαμβανομένων του Σουγκάγια Γιακάτα  (菅谷館跡, Sugaya Yakata), του κάστρου Ματσουγιάμα  (松山城跡, Matsuyama Castle), και του κάστρου Ογκούρα  (小倉城跡, Ogura Castle).

Το κάστρο συμπεριλήφθηκε ως ένα από τα συνεχιζόμενα 100 κορυφαία ιαπωνικά κάστρα το 2017.

Παραπομπές 
 
 

Κάστρα στην Ιαπωνία
Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Κάστρο της Κασάμα

Το κάστρο της Κασάμα (笠間城, Kasama-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στην Κασάμα, στο κέντρο του νομού Ιμπαράκι της Ιαπωνίας. Στο τέλος της περιόδου Έντο, το κάστρο της Κασάμα ήταν η έδρα ενός νεότερου κλάδου της φυλής Μακίνο, νταϊμιό του τομέα  Κασάμα, αλλά το κάστρο και ο τομέας υπέστησαν πολλές αλλαγές φυλών κατά τη διάρκεια της πρώιμης περιόδου Έντο.

Ιστορία 
Το 1205, ο Σιόγια Τομονάρι, ο οποίος ήταν στην υπηρεσία του Ουτσουνομίγια Γιοριτσούνα, μετακόμισε σε αυτήν την περιοχή και άλλαξε το όνομά του σε "Κασάμα". Το αρχικό Κάστρο Κασάμα ολοκληρώθηκε το 1235, αλλά λίγα είναι γνωστά για τη φυλή Κασάμα κατά την περίοδο Καμακούρα και την επακόλουθη περίοδο Μουρομάτσι. Ωστόσο, το 1591, ο Κασάμα Τσουνάιε αρνήθηκε την κλήση του αρχηγού του, του Ουτσουνομίγια, να ενώσει τις δυνάμεις του εναντίον της μεταγενέστερης φυλής Χότζο στη μάχη της Ονταβάρα και έχασε την ιδιοκτησία του κάστρου του. Ο Ταμανιού Κατσουμάσα, ο οποίος ήταν στην υπηρεσία του Ουτσουνομίγια αντικατέστησε αρχικά το Κασάμα, αλλά το 1598 το κάστρο καταλήφθηκε από τον Γκάμο Σατονάρι ως μέρος ενός τομέα 30.000 koku. Έκανε πολλές τροποποιήσεις, για να εκσυγχρονίσει τη διάταξή του. Μετά τη μάχη της Σεκιγκαχάρα, ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου ανέθεσε το κάστρο στον Ματσουντάιρα Γιασουσίγκε το 1601.

Ως έδρα του τομέα Κασάμα υπό το σογκουνάτο Τοκουγκάβα, το κάστρο πέρασε στη φυλή Ογκασαβάρα, τη φυλή Τόντα-Ματσουντάιρα, τη φυλή Ναγκάι, τη φυλή Ασάνο, τη φυλή Ινόουε, τη φυλή Χόντζο, τη φυλή Ινόουε (και πάλι), πριν έρθει στα χέρια της φυλής Μακίνο το 1747, η οποία στη συνέχεια παρέμεινε στην Κασάμα μέχρι την αποκατάσταση του Μεϊτζί. Τα μέλη της φυλής Γκάμο και Ασάνο έκαναν κάποιες τροποποιήσεις στο κάστρο, για να γίνει πιο μοντέρνο.

Το κάστρο 
Το Κάστρο Κασάμα είναι σπάνιο μεταξύ των κάστρων στην κορυφή του βουνού της περιόδου Σενγκόκου, επειδή διήρκεσε κατά την περίοδο Έντο χωρίς να εγκαταλειφθεί, να μεταφερθεί ή να ξαναχτιστεί πλήρως. Το κάστρο αποτελούνταν από τον περίβολο Μάιν και Ντόντζον στις δύο παρακείμενες κορυφές του όρους Σασίρο και με το δεύτερο και το τρίτο περίβολο στους πρόποδες του βουνού. Η εκτεταμένη χρήση λιθοδομής είναι επίσης ασυνήθιστη για την περιοχή του Καντό.

Ελάχιστα απομεινάρια του κάστρου σήμερα υπάρχουν εκτός από κάποια λιθοδομή, έναν ανακατασκευασμένο πυργίσκο γιαγκούρα και δύο ανακατασκευασμένες πύλες. Το 1873 τα περισσότερα κτίσματα του κάστρου κατεδαφίστηκαν, αφού το κάστρο είχε ήδη εγκαταλειφθεί από το 1871. Το 1880 ο πυργίσκος Χατσίμαν μεταφέρθηκε στον ναό Σιντζότζι. Το 2011 ανακοινώθηκε η διεξαγωγή ευρύτατης μελέτης σχετικά με τα ερείπια του κάστρου της Κασάμα.

Βιβλιογραφία

Παραπομπές 

Κάστρα στην Ιαπωνία
Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Κάστρο του Ότακι (Τσίμπα)

Το Κάστρο του Ότακι (大多喜城, Ōtaki-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στο Ότακι, νοτιοανατολικά του νομού Τσίμπα, στην Ιαπωνία. Στην περίοδο Έντο, το κάστρο του Ότακι δόθηκε στον Χόντα Ταντακάτσου. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως "Οντάκι-τζο" (小田喜城).

Ιστορία

Κατασκευή του Κάστρου 
Η φυλή Σατόμι, ουσιαστικά ανεξάρτητοι κυβερνήτες όλης της χερσονήσου Μπόσο κατά την περίοδο Σενγκόκου, έχτισαν το αρχικό Κάστρο Ότακι στις αρχές του 1500, για να προστατεύουν τις βόρειες προσεγγίσεις στις περιοχές τους, αλλά μετατράπηκε σε ερείπια μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα. Αυτή η περίοδος των τοπικών εχθροπραξιών και των κατορθωμάτων της φυλής Σατόμι, περιγράφεται πλούσια στο Μπόσο Τσίραν-Κι.

Περίοδος Έντο 
Το 1590, αφού ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου επανεγκαταστάθηκε στο Έντο, με εντολή του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, ανέθεσε στον Χόντα Ταντακάτσου να ανεγείρει μια νέα οχύρωση, για να βοηθήσει στον περιορισμό της δύναμης των Σατόμι στον τομέα Τατεγιάμα. Η φυλή Σατόμι καταστράφηκε από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα το 1614, αλλά η φυλή Χόντα συνέχισε να κυβερνά ως νταϊμιό του τομέα Ότακι των 100.000 koku για τις επόμενες τρεις γενιές. Ο έλεγχος του Τομέα Ότακι πέρασε στη συνέχεια σε νταϊμιός από τις φυλές Άμπε, Αογιάμα και Ιναγκάκι πριν ανατεθεί στον Ματσουντάιρα Μασαχίσα, οι απόγονοι της οποίας συνέχισαν να κυβερνούν από το Κάστρο Ότακι μέχρι την Αποκατάσταση του Μέιτζι. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτής της ιστορίας, ο τομέας Ότακι μειώθηκε από 100.000 koku σε 16.000 koku.

Ερείπωση και καταστροφή 

Τον Δεκέμβριο του 1672, υποβλήθηκε αίτηση στο σογκουνάτο Τοκουγκάβα για άδεια ανοικοδόμησης του κάστρου, δηλώνοντας ότι δεν υπήρχε ούτε μία λειτουργική πύλη και ότι το τετραώροφο ντόντζον είχε μετατραπεί σε ερείπια. Το ανακατασκευασμένο ντόντζον κάηκε το 1842 και δεν ξαναχτίστηκε.

Ανοικοδόμηση 
Το σημερινό ντόντζον ανακατασκευάστηκε το 1975 για να τονώσει τον τοπικό τουρισμό και να λειτουργήσει ως παράρτημα στο τοπικό Νομαρχιακό Μουσείο Σονάν της Τσίμπα, που περιέχει ιστορικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένης μιας μικρής συλλογής ιαπωνικών πανοπλιών και σπαθιών. Καθώς δεν υπάρχουν σωζόμενα αρχεία, που να υποδεικνύουν την εμφάνιση του αρχικού ντόντζον, η τρέχουσα κατασκευή είναι μια εικονική δομή, που διαμορφώθηκε μετά από σκίτσα του 1832 της τελευταίας γνωστής εμφάνισής της.

Ένα Φεστιβάλ Κάστρου του Ότακι πραγματοποιείται στα τέλη Σεπτεμβρίου κάθε έτους. Το κύριο γεγονός είναι μια παρέλαση ανθρώπων, που φορούν πανοπλίες σαμουράι και κοστούμια που αντικατοπτρίζουν την περίοδο Έντο.

Το Κάστρο συμπεριλήφθηκε ως ένα από τα  κορυφαία 100 ιαπωνικά κάστρα το 2017.

Βιβλιογραφία

Παραπομπές 
 
 

Κάστρα στην Ιαπωνία
Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Πιέρ Οριόλα

Ο Πιέρ Δαβίδ Οριόλα Γαρίγα  (εναλλακτική ορθογραφία: Πέρε Οριόλα,  Τάρεγα, 25 Σεπτεμβρίου 1992) είναι Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,08 μ. αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ και ως σέντερ στην Τζιρόνα.

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Ο Οριόλα ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στην ομάδα της πόλης του, την Κλουμπ Ναταθιό Τάρεγα. Το 2009 ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με την ισπανική ομάδα ανώτερης κατηγορίας της Μανρέσα. Στη συνέχεια έπαιξε ως δανεικός στην ισπανική ερασιτεχνική κατηγορία τέταρτης κατηγορίας Liga EBA, με την ΚΕ Σαιντ Νικολάου, κατά την διάρκεια της περιόδου 2010–11. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην ισπανική ομάδα της δεύτερης κατηγορίας, Φόρτσα Λέιδα, για τη χρονιά 2012–13.

Στη συνέχεια πήγε στην ισπανική ομάδα της δεύτερης κατηγορίας, Πένιας Ουέσκα, για τη χρονιά 2013–14. Η επόμενη ομάδα του ήταν η ισπανική ομάδα πρώτης κατηγορίας ΚΜ Σεβίγια. Με τη Σεβίλλη, έπαιξε στο δεύτερο επίπεδο ευρωπαϊκών διοργανώσεων, το EuroCup, για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της περιόδου 2014–15.

Στη συνέχεια πήγε στον ισπανικό σύλλογο της πρώτης κατηγορίας Βαλένθια Μπάσκετ. Με τη Βαλένθια, κέρδισε το πρωτάθλημα της χρονιάς 2016–17 της Ισπανίας. Αυτή τη σεζόν μέτρησε 7,6 πόντους, 3,2 ριμπάουντ και 62,2% στα δίποντα στο πρωτάθλημα.

Στις 14 Ιουλίου 2017, η Μπαρτσεόνα Λάσα κατέβαλε ένα ποσό εξαγοράς συμβολαίου 1.000.000 ευρώ στην Βαλένθια Μπάσκετ, προκειμένου να εξασφαλίσει τα δικαιώματα του. Ο Οριόλα υπέγραψε στη συνέχεια τετραετές συμβόλαιο με την Μπαρτσελόνα. Στις 7 Ιουλίου 2020, ο Οριόλα ανανέωσε το συμβόλαιό του με τον σύλλογο μέχρι το 2024. Στις 30 Ιουνίου 2022, το συμβόλαιό του τερματίστηκε από την Μπαρτσελόνα και έτσι αποτέλεσε παρελθόν ύστερα από πέντε συνεχόμενα χρόνια στην ομάδα, ενώ το συμβόλαιό του έληγε σε δύο χρόνια.

Στις 15 Οκτωβρίου 2022, ανακοινώθηκε από την Τζιρόνα.

Εθνική Ισπανίας 
Ο Οριόλα ήταν μέλος των νεανικών εθνικών ομάδων της Ισπανίας. Με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ισπανίας, έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων της της FIBA το 2010 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της FIBA το 2012, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο.

Υπήρξε επίσης μέλος της εθνικής ομάδας της Ισπανίας. Με την εθνική ομάδα ανδρών της Ισπανίας έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2017, όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Το 2019, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Κίνας.

Τίτλοι-Διακρίσεις

Συλλογικοί

Βαλένθια 

 Πρωτάθλημα Ισπανίας: (2017)

Μπαρτσελόνα 

 Πρωτάθλημα Ισπανίας: (2021)
 4x Κύπελλο Ισπανίας: (2018, 2019, 2021, 2022)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ στο ACB.com (στα Ισπανικά)
 Προφίλ στο EuroLeague.net
 Προφίλ FIBA (αρχείο)
 Προφίλ FIBA  (κέντρο παιχνιδιών)
 Προφίλ FIBA Ευρώπης
 Προφίλ στο Eurobasket.com
 Τουίτερ (στα Ισπανικά)

Ισπανοί καλαθοσφαιριστές
Πάουερ φόργουορντ
Σέντερ
Καλαθοσφαιριστές Βαλένθια
Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο
Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Καλαθοσφαιριστές Πένιας Ουέσκα
Καλαθοσφαιριστές Μανρέσα
Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ντρορ Χάτζατζ

Ο Ντρορ Χάτζατζ (    , γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1978) είναι Ισραηλινός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, τυνησιακής-εβραϊκής καταγωγής.  Παίζει στη θέση του πόιντ γκαρντ. Τελευταία έπαιξε με τον επαγγελματικό σύλλογο Μακάμπι Ασντόντ . Έπαιξε και στην Εθνική Ισραήλ .

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Ο Χάτζατζ ήταν ο 6ος Παίχτης της Χρονιάς στο Ισραηλινό Πρωτάθλημα του 2004. Με ύψος 1,78 μέτρων, ήταν ο πιο κοντός παίκτης στο πρωτάθλημα της περιόδου 2007–08, μαζί με τον Τζερέλ Μπλάσινγκαμ . Το 2008, ο Χάτζατζ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ομάδα της Ευρωλίγκας Μακάμπι Τελ Αβίβ . Στις 12 Αυγούστου 2009 αφέθηκε ελεύθερος από το συμβόλαιό του και υπέγραψε με την Ισραηλινή δευτεραθλήτρια Μακάμπι Χάιφα .

Επαγγελματικοί σύλλογοι 

 Μακάμπι Ρισόν Λεζιόν (1996–1997)
 Χάποελ Μπατ Γιαμ (1997–1998)
 Μακάμπι Γκιβάτ Σμουέλ (1998–2001)
 Χάποελ Τελ Αβίβ (2001–2004)
 Πας-Παρτού Λέουβεν (2004–2005)
 ΑΕΚ (2005–2006)
 Μαϊάμι Χιτ (2006)
 Χάποελ Ιερουσαλήμ (2006–2008)
 Μακάμπι Τελ Αβίβ (2008–2009)
 Μακάμπι Χάιφα (2009–2010)
 Έλιτζουρ Ασκελόν (2010–2011)
 Μακάμπι Ασντόντ (2011–2013)
 Μακάμπι Ρισόν Λεζιόν (2013–2014)
 Μακάμπι Ασντόντ (2014–2015)

Εθνική ομάδα Ισραήλ 
 Εθνική ομάδα Ισραήλ ( Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα 2005, 2007 )

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ στην Ιστοσελίδα του Ισραηλινού Πρωταθλήματος
 Ο Ντρορ Χάτζατζ στην Ιστοσελίδα του Σαφσάλ
 Ο Ντρος Χάτζατζ στην Ιστοσελίδα της Ευρωλίγκας  

Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Πόιντ γκαρντ
Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ
Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Ρισόν ΛεΖιόν
Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Χάιφα
Ισραηλινοί Εβραίοι
Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισραήλ
Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ιερουσαλήμ
Είμαι μια γάτα

Το Εγώ είμαι μια γάτα (ιαπωνικά: 吾輩は猫である, λατινισμός Χέπμπορν: Wagahai wa Neko de Aru) είναι ένα σατιρικό μυθιστόρημα που γράφτηκε μεταξύ 1905–1906από τον Ιάπωνα συγγραφέα Νατσούμε Κοσέκι. Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια της περιόδου Μεϊτζί (1868–1912) και πραγματεύεται κατά κύριο λόγο την αμήχανη ανάμειξη του δυτικού πολιτισμού με τις ιαπωνικές παραδόσεις.

Ο τίτλος του Σοσέκι χρησιμοποιεί μια πολύ φράση υψηλής επισημότητας, η οποία θα ταίριαζε περισσότερο σε έναν ευγενή, καταδεικνύοντας μεγαλοπρέπεια και βαρύτητα. Αυτό είναι κάπως ειρωνικό, αφού ο ομιλητής, μια ανθρωπόμορφη οικόσιτη γάτα, είναι μια κανονική σπιτική γάτα που ανήκει σε έναν δάσκαλο και όχι σε έναν υψηλόβαθμο ευγενή όπως υποδηλώνει ο τρόπος ομιλίας.

Το βιβλίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε δέκα συνέχειες στο λογοτεχνικό περιοδικό Hototogisu. Στην αρχή, ο Σοσέκι σκόπευε μόνο να γράψει το διήγημα που αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο του Εγώ είμαι μια γάτα. Ωστόσο, ο Τακαχάμα Κιόσι, ένας από τους εκδότες του, έπεισε τον Σοσέκι να κυκλοφόρησε το έργο σε συνέχειες, οι οποίες εξελίσσονταν στιλιστικά καθώς δημοσιεύονταν. Παρ' όλα αυτά, όλα σχεδόν τα κεφάλαια μπορούν να σταθούν μόνα τους ως διακριτά έργα. 

Στα ελληνικά, το βιβλίο έχει μεταφραστεί από τον Γιάννη Λειβαδά και κυκλοφόρησε το 2020 από τις εκδόσεις Εξάντας.

Περίληψη υπόθεσης 
Στο Εγώ είμαι μια γάτα, ο αφηγητής ένα επιπόλαιο αιλουροειδές, περιγράφει τις ζωές μιας ομάδας Ιαπώνων της μεσαίας τάξης.

Πολιτισμικός αντίκτυπος 
Το Εγώ είμαι μια γάτα γίνεται συχνά αντικείμενο μελέτης σε μαθητές ιαπωνικών σχολείων, γεγονός που καθιστά την πλοκή και το στιλ του βιβλίου σταθερά γνωστά πολλά χρόνια μετά τη δημοσίευσή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο τρόπος ομιλίας του αφηγητή, ο οποίος ήταν αρχαϊκός ακόμη και την εποχή που γραφόταν το βιβλίο, συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με τη γάτα και το βιβλίο. Η προτιμώμενη προσωπική αντωνυμία του αφηγητή, το wagahai, χρησιμοποιείται σπάνια έως ποτέ στην «πραγματική ζωή» στην Ιαπωνία, αλλά επιβιώνει στη μυθοπλασία χάρη στο βιβλίο, εννοώντας σε σενικές γραμμές τα αλαζονικά και πομπώδη ανθρωπόμορφα ζώα. Για παράδειγμα, ο Bowser, ο βασιλιάς-χελώνα που εμφανίζεται σε πολλά βιντεοπαιχνίδια από τη σειρά Mario, χρησιμοποιεί την αντωνυμία wagahai, όπως και η Morgana, ένας γατίσιος χαρακτήρας στο Persona 5 .

Προσαρμογές 
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε σε ταινία η οποία κυκλοφόρησε το 1936. Ο σεναριογράφος Τόσιο Γιασούμι προσάρμοσε το μυθιστόρημα σε σενάριο το οποίο σκηνοθέτησε ο Κον Ιτσικάουα. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους ιαπωνικούς κινηματογράφους το 1975. Μια ειδική τηλεοπτική προσαρμογή της ταινίας με τη μορφή anime προβλήθηκε το 1982.

Παραπομπές 

Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Ιαπωνικά μυθιστορήματα
Το βιβλίο του τσαγιού

Το βιβλίο του τσαγιού (ιαπωνικά: 茶の本, προφέρεται: Τσα νο χον) από τον Ιάπωνα συγγραφέα  Οκακούρα Κακούζο (1906) είναι δοκίμιο το οποίο συνδέει τον ρόλο του τσάντο (παραδοσιακό τελετουργικό προετοιμασίας του τσαγιού) με αισθητικές και πολιτισμικές πτυχές της ιαπωνικής ζωής.

Το βιβλίο του τσαγιού έχει μεταφραστεί αρκετές φορές στην ελληνική γλώσσα:

 Σε μετάφραση Αλίνας Πασχαλίδης κυκλοφόρησε το 1992 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης και το 2007 από τις εκδόσεις Ερατώ.
 Σε μετάφραση Πέτρου Τσαπίλη κυκλοφόρησε το 2001 από τις εκδόσεις Ανατολικός.
 Σε μετάφραση Χριστίνας Θεοχάρη κυκλοφόρησε το 2020 από τις εκδόσεις Οξύ.

Περιεχόμενο 
Απευθυνόμενο σε ένα δυτικό κοινό, Το βιβλίο του τσαγιού γράφτηκε αρχικά στα αγγλικά και είναι ένα από τα σπουδαία κλασικά βιβλία. Ο Κακούζο είχε μάθει σε νεαρή ηλικία να μιλά αγγλικά και ήταν σε θέση στο να μεταδίδει τις σκέψεις του στο μυαλό ενός ανθρώπου της Δύσης. Στο βιβλίο του, συζητά θέματα όπως το Ζεν και ο Ταοϊσμός, αλλά και οι κοσμικές πτυχές του τσαγιού και της ιαπωνικής ζωής. Το βιβλίο τονίζει πώς το τσάντο δίδαξε στους Ιάπωνες πολλά πράγματα, το πιο σημαντικό από τα οποία είναι η απλότητα. Ο Κακούζο ήταν μακροχρόνιος σπουδαστής των εικαστικών τεχνών και υποστηρίζει ότι η απλότητα που προκαλείται από το τσάι έχει επηρεάσει την τέχνη και την αρχιτεκτονική της Ιαπωνίας.

Στο βιβλίο, ο Κακούζο δηλώνει ότι το τσάντο, από μόνο του, είναι μια από τις καλύτερες θεραπείες σε όλον τον κόσμο. Ο Κακούζο έγραψε ότι το τσάι έχει αποτελέσει σημαντικό στοιχείο σε πολλά ιστορικά γεγονότα, όπως η υπογραφή συνθηκών ειρήνης και άλλα παρόμοια. Ο Κακούζο τελειώνει το βιβλίο με ένα κεφάλαιο αφιερωμένο στους δασκάλους του τσαγιού αναφερόμενος, μεταξύ άλλων, και στον Σεν νο Ρικιού και τη συνεισφορά του στην παραδοσιακή ιαπωνική τελετή του τσαγιού.

Σύμφωνα με τον Ιάπωνα φιλόσοφο Τομονόμπου Ιμαμίτσι, η έννοια του Μάρτιν Χάιντεγκερ για το Dasein στο έργο του Είναι και χρόνος αντλούσε την έμπνευσή της – αν και ο Heidegger δεν αναφέρει κάτι τέτοιο – από την έννοια του Οκακούρα Κακούζο για το das-in-der-Welt-sein (το είναι στον κόσμο) που εκφράζεται στο Βιβλίο του τσαγιού για να περιγράψει τη φιλοσοφία του Ζουάνγκ Ζου, την οποία είχε προσφέρει ο καθηγητής του Ιμαμίτσι, ο Ίτο Κιτσινοσούκε, στον Χάιντεγκερ το 1919, αφού είχε παρακολουθήσει ιδιαίτερα μαθήματα μαζί του τον προηγούμενο χρόνο. 

Το βιβλίο του τσαγιού έχει αναφερθεί ως σημαντική επιρροή στο έργο των Φρανκ Λόιντ Ράιτ, Άρθουρ Γουέσλεϊ Ντάου και Τζόρτζια Οκίφ.

Παραπομπές 

Φιλοσοφικά βιβλία
Δοκίμια
Αγία Μαύρα Κέας

Η Αγία Μαύρα είναι οικισμός της Κέας. Υπάγεται διοικητικά στη δημοτική κοινότητα Ιουλίδας, του δήμου Κέας, της περιφερειακής ενότητας Κέας - Κύθνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

Γεωγραφία
Η Αγία Μαύρα είναι ορεινός οικισμός της ανατολικοκεντρικής Κέας. Βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του Προφήτη Ηλία και σε θέση που βλέπει ανατολικά προς τον όρμο του Ορκού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 490. Απέχει περίπου 8 χλμ. ΝΑ. της Ιουλίδας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιουλίδας της Κέας. Με το ΦΕΚ 224Α - 11/09/1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιουλίδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Κέας.

Αξιοθέατα
Η κρήνη «Βελάδο» λίγω έξω από τον οικισμό
Ο «Ορκός» και το «Ψαθί», αμμουδερές παραλίες ΝΑ. του οικισμού

Εκκλησίες
Η πετρόκτιστη εκκλησία της Αγίας Μαύρας με κρήνη, στην ανατολική είσοδο του οικισμού
Το νεόδμητο (2014) εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου, στη νοτιοανατολική είσοδο του οικισμού, με θέα στο Αιγαίο Πέλαγος
Οι εκκλησίες των Αγίου Στυλιανού και Αγίου Πολύκαρπου, δυτικά του οικισμού
Η εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου στο «Ψαθί»
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στον «Ορκό»
Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου σε περίοπτη θέση, στον δρόμο προς τον «Ορκό»

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Χάρτες «TERRAIΝ», εκδ. 2018
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.all4yachting.com/el/nautical-guide/beaches/orkos-orchos-beach-in-kea-tzia
https://www.greeka.com/cyclades/kea/beaches/orkos/

Αγια Μαυρα