joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γκαρεγκίν Τερ-Χαρουτιουνιάν

Ο Γκαρεγκίν Τερ-Χαρουτιουνιάν (Գարեգին Տէր-Յարութիւնեան, 1 Ιανουαρίου 1886 - 21 Δεκεμβρίου 1955), γνωστός επίσης ως Γκαρεγκίν Νζντεχ (Գարեգին Նժդեհ) ήταν σημαντική φυσιογνωμία του Αρμενικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, πολεμικός ήρωας και διοικητής, πολιτικός, συγγραφέας και φιλόσοφος. Εντάχθηκε από νέος στο επαναστατικό κόμμα Ντασνάκ και συμμετείχε ενεργά στον αγώνα κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οργάνωσε μαζί με τον Αντρανίκ την Αρμενική Λεγεώνα που πολέμησε εθελοντικά στους Βαλκανικούς Πολέμους κατά των Τούρκων. Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο βοήθησε στην οργάνωση της άμυνας στα Αρμενικά χωριά εναντίον των Τούρκων και συμμετείχε σε πληθώρα μαχών κατά του Τούρκικου στρατού.

Πολέμησε, τραυματίστηκε,και παρασημοφορήθηκε κατ'επανάληψη τόσο από τον Ρωσικό Στρατό όσο και από την νεοσυγκροτηθείσα Αρμενική Δημοκρατία. Ως αντικομμουνιστής, προέβαλε άμυνα κατά του Κόκκινου Στρατού. Στα επόμενα χρόνια συνέγραψε πλήθος βιβλίων με τις πολιτικές του σκέψεις. Φυλακίστηκε και πέθανε το 1944 στη φυλακή λόγω των αντικομμουνιστικών του φρονημάτων.

Αρμένιοι πολιτικοί
Αρμένιοι επαναστάτες
Αρμένιοι στρατιωτικοί
Αλεχάντρο Μαρία Αγουάδο

Ο Αλέξανδρος Μάριος Αγουάδο ή Αγκουάδο (Alejandro María Aguado, 29 Ιουνίου 1784 - 14 Απριλίου 1842), Μαρκήσιος ντε Λας Μαρίσμας του Γουαδαλκιβίρ και υποκόμης του Μόντε Ρίκο ήταν διάσημος Ισπανός τραπεζίτης. 

Γεννήθηκε στη Σεβίλλη το 1784 και πέθανε στη Χιχόν των Αστουριών (Ισπανία) το 1842. Ξεκίνησε τη ζωή του ως στρατιώτης στο πόλεμο ανεξαρτησίας της Ισπανίας, στο πλευρό του Ιωσήφ Βοναπάρτη. Μετά τη μάχη του Μπελέν το 1808 κατατάχθηκε στο γαλλικό στρατό. Για τη δράση του όμως εκεί εξορίστηκε και άρχισε ν΄ ασχολείται με τις τραπεζικές εργασίες της οικογενείας του όπου και γρήγορα αναδείχθηκε σε επιτυχημένο χρηματιστή. Αργότερα τον προσέλαβε η ισπανική κυβέρνηση για διαπραγματεύσεις δανείων και ο Βασιλιάς Φερδινάνδος Ζ' του απένειμε κάποιους τίτλους. Από το 1828 στον Αγουάδο που διατηρούσε τη γαλλική υπηκοότητα είχαν περιέλθει μεγάλες εκτάσεις της Γαλλίας μεταξύ των οποίων και ο περίφημος πύργος Μαργκό με τους φημισμένους αμπελώνες της Γαλλίας.

Ο Αγουάδο ενεπλάκη στην ελληνική ιστορία ως διαπραγματευτής στη περίοδο της αντιβασιλείας του Βαυαρού Άρμανσπεργκ (1834) για τη χορήγηση δανείου 80 εκατομμυρίων (τότε) δραχμών στην Ελλάδα, υπό την εγγύηση των τριών προστάτιδων δυνάμεων (Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας). Η δε εξυπηρέτηση εκείνου του δανείου ανατέθηκε στη συνέχεια με ειδική σύμβαση στον τραπεζικό οίκο Ρότσιλντ.

Όταν πέθανε ο Αγουάδο άφησε πολλή μεγάλη περιουσία που μόνο σε μετρητά έφθανε τα 60.000.000 χρυσά φράγκα, πολύ μεγαλύτερο ποσό από εκείνο που είχε λάβει η Ελλάδα ως δάνειο. Επίσης κληροδότησε μια περίφημη πινακοθήκη στη γαλλική κυβέρνηση. Τα δε χρεόγραφα που εξέδωσε ο οίκος του ονομάζονταν εκ του ονόματός του «αγουάδος».

Μαρκήσιοι της Ισπανίας
Α
Νικήτας Λιοναράκης

Ο Νικήτας Λιοναράκης ήταν δημοσιογράφος, πατέρας της δημοσιογράφου Μυρσίνης Λιοναράκη αδερφός του Αντώνη Λιοναράκη. Γεννήθηκε το 1950 στην Αθήνα και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Ινστιτούτο Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου. Αγωνίστηκε κατά της Χούντας, υπέστη βασανιστήρια και φυλακίστηκε. Εργάστηκε πολλά χρόνια ως δημοσιογράφος δηλώνοντας ότι το ειδικό επιστημονικό του ενδιαφέρον εστιάζεται στα ζητήματα των ΜΜΕ και των σχέσεων κράτους - Κοινωνίας των Πολιτών. 

Η πρώτη του συνεργασία ήταν η εφημερίδα Αυγή ενώ ακολούθησαν η Νέα Μεσημβρινή και το Έθνος. Μεγάλη του αγάπη ήταν το ραδιόφωνο. Για περισσότερα από 15 χρόνια παρουσίαζε στην Ελληνική Ραδιοφωνία την εκπομπή «Στις γειτονιές της Ελλάδας», που ήταν μια από τις πρώτες που ασχολήθηκαν με την ελληνική περιφέρεια. Στη συνέχεια διατέλεσε διευθυντής, αρχικά των 19 Περιφερειακών Ραδιοφωνικών Σταθμών της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και στη συνέχεια της ΕΡΑ-1 και της ΕΡΑ-2.
 
Από το 1999 έως το 2004 υπήρξε συνεργάτης του τότε ΥΠΕΞ Γιώργου Παπανδρέου και διατέλεσε Πρόεδρος της «Επιτροπής για τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ)» στο Υπουργείο Εξωτερικών έχοντας την ευθύνη για τη συνεργασία μαζί τους. Αποτέλεσμα της συνεργασίας ήταν η έρευνα που ολοκληρώθηκε την εποχή και που κατέληξε στην καταγραφή των 31.585 ελληνικών ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στο χώρο των διεθνών σχέσεων.

Το βιβλίο του «Οι συνέπειες του Γατόσκυλου. Κοινωνική πολυπλοκότητα και ΜΜΕ» (εκδ. Παπαζήση 2002) διδάσκεται σήμερα σε σχολές δημοσιογραφίας της Ελλάδας. Τα τελευταία χρόνια δίδασκε στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης το μάθημα «Εταιρικές σχέσεις μεταξύ κράτους και κοινωνίας των πολιτών» ενώ είχε και την ευθύνη για οτν συντονισμό διαφόρων ερευνητικών ομάδων. 

Ήταν από τους ιδρυτές του επιστημονικού περιοδικού Σύγχρονα Θέματα και μέλος της Συντακτικής Ομάδας. Υπήρξε πρωτεργάτης της ανάδειξης και υποστήριξης του κινήματος των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και της Κοινωνίας των Πολιτών στην Ελλάδα και τα τελευταία χρόνια συντονιστής της "Καμπάνιας των 800 ΜΚΟ για το Σύνταγμα". Επίσης ήταν αντιπρόεδρος της οργάνωσης Greenpeace. 

Λίγο πριν πεθάνει στις 10 Οκτωβρίου του 2007, είχε προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για το Νόμο περί αστικής ευθύνης των δημοσιογράφων, το οποίο με ομόφωνη απόφαση του αμφισβήτησε το Νόμο αυτό και καταδίκασε την Ελλάδα για την εφαρμογή του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ για το θάνατό του

Λιοναράκης Νικήτας
Θέστορας

Στην ελληνική μυθολογία ο Θέστορας ήταν γιος του θεού Απόλλωνα και της Λαοθόης ή της Αγλαΐας. Ο Θέστορας υπήρξε πατέρας της Θεονόης και της Λευκίππης, αλλά και του περίφημου από την Τρωική Εκστρατεία μάντη Κάλχαντα, ο οποίος για τον λόγο αυτό απεκαλείτο και «Θεστορίδης». Ο ίδιος ο Θέστορας έλαβε μέρος σε μια άλλη γνωστή εκστρατεία, την Αργοναυτική. Σύμφωνα με μία σχετική παράδοση ονομαζόταν και Ίδμων (Σχολ.Απολλ.Ροδ. Α 139). Ο Υγίνος φαντάστηκε μια μυθιστορία στην οποία οι κόρες του, η Θεονόη και η Λευκίππη, απάγονται από ληστές.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Αργοναύτες
Παιδιά του Απόλλωνα
Αγουρέλαιο

Με το όνομα αγουρέλαιο ονομάζουμε το φυσικό λάδι που προέρχεται από τη σύνθλιψη από ελιές που δεν έχουν ακόμη ρυτιδωθεί και διατηρούν το πράσινο χρώμα τους. Το ονόμαζαν οι αρχαίοι Έλληνες ωμοτριβές ή ομφάκιο.

Το Αγουρέλαιο είναι λάδι που παράγεται σχετικά πρώιμα, πριν ωριμάσει ο ελαιόκαρπος, ο οποίος είναι άγουρος και πράσινος. Οι ελιές συλλέγονται στα μέσα Οκτώβρη χειρονακτικά και η επεξεργασία τους γίνεται την ίδια ή το πολύ την επομένη ημέρα. Αγουρέλαιο δεν ονομάζονται όλα τα φρέσκα ελαιόλαδα, παρά μόνο αυτό που παράγεται από άγουρο ελαιόκαρπο.

Έχει λαμπερό πράσινο χρώμα που οφείλεται στις χλωροφύλλες του άγουρου ελαιοκάρπου οι οποίες προσδίδουν στο αγουρέλαιο μεγαλύτερες αντιοξειδωτικές ιδιότητες. Διαφέρει στην γεύση από το Εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο καθώς είναι έντονα πικρό και κάπως πικάντικο με έντονα φρουτώδη γεύση από αρώματα της φρεσκοκομμένης άγουρης ελιάς.

Το αγουρέλαιο διατηρεί για λίγους μήνες τις ιδιότητες του, για αυτό και δεν είναι διαθέσιμο όλο τον χρόνο. Τα εντονότερα του χαρακτηριστικά είναι φανερά από την παραγωγή του, το Νοέμβριο και μέχρι το Μάρτιο. Όσο περνάει ο χρόνος το αγουρέλαιο χάνει την έντονη γεύση του αλλά όχι τα θρεπτικά του συστατικά. Το αγνό αγουρέλιο που δεν έχει περάσει καμία επεξεργασία ή φιλτράρισμα, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα θα εμφανίσει ένα ίζημα (μούρια) στον πάτο του δοχείου, το οποίο είναι φυσικό κατάλοιπο του ελαιολάδου και δηλώνει την αγνότητα του αγουρέλαιου.

Περιέχει όλες τις βιταμίνες και προβιταμίνες του ελαιολάδου, μέταλλα και πολυφαινόλες, που προστατεύουν τα κύτταρα από το οξειδωτικό στρες, το ενεργό οξυγόνο και τις ελεύθερες ρίζες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
Διεθνές Συμβούλιο Ελαιολάδου

Φυτικά έλαια
Μαγειρικά έλαια
Μωρίς Φαρμάν

Ο Μωρίς Αλέν Φαρμάν (Maurice Alain Farman, 21 Μαρτίου 1877 – 25 Φεβρουαρίου 1964) ήταν Γάλλος πρωταθλητής αγώνων ταχύτητας, αεροπόρος, κατασκευαστής και σχεδιαστής αεροσκαφών. Γεννημένος στο Παρίσι από Άγγλους γονείς, αυτός και οι αδελφοί του Ρίτσαρντ και Ανρί Φαρμάν υπήρξαν πρωτοπόροι στην ανάπτυξη της αεροπορίας στην Ευρώπη.

Πρωταθλητής της παράλληλης ποδηλασίας με τον αδερφό του Ανρί, ο Μωρίς Φαρμάν ξεκίνησε να αγωνίζεται με αυτοκίνητα Panhard και το 1901 κέρδισε το Grand Prix de Pau, τον πρώτο αγώνα στην ιστορία που ονομάστηκε Γκραν Πρι. Τον Μάιο του 1902 κέρδισε τον αγώνα Circuit du Nord, αγώνα από το Παρίσι στο Αράς μετ’ επιστροφής. Επίσης συμμετείχε στον αγώνα Παρίσι – Βιέννη εκείνης της χρονιάς, τον οποίο κέρδισε ο Μαρσέλ Ρενώ (Marcel Renault). Παρόλα αυτά το ενδιαφέρον του Μωρίς στράφηκε γρήγορα στις πτήσεις και το 1909 έθεσε αρκετά παγκόσμια ρεκόρ αντοχής και ταχύτητας. Σύντομα άρχισε να κατασκευάζει αεροπλάνα και το 1912 συγχώνευσε την επιχείρησή του με την επιχείρηση αεροσκαφών του αδελφού του, για να δημιουργηθεί η εταιρία Φαρμάν (Farman Aviation Works). 

Ο Μωρίς Φαρμάν πέθανε στο Παρίσι το 1964. Μέχρι το τέλος της ζωής του δεν απέκτησε ποτέ άδεια πιλότου.

Αναφορές 

Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Γάλλοι αθλητές της ποδηλασίας
Γάλλοι οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Γεωργία Αμπατζίδου

Η Γεωργία Αμπατζίδου είναι Ελληνίδα αθλήτρια του στίβου.

Γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1969 στα Σέρβια Κοζάνης.
 
Ξεκίνησε να ασχολείται με το άθλημα του Στίβου το 1982, από πολύ μικρή ηλικία,  στην Α' Γυμνασίου με προπονητή τον καθηγητή Φυσικής Αγωγής του σχολείου κ. Θεμελίδη Ιωάννη, με τον οποίο εξακολουθεί να γυμνάζεται μέχρι και σήμερα. 

Το 1987 τελείωσε το Λύκειο και εισήχθη στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στο Τμήμα Φυσικής αγωγής και Αθλητισμού από το οποίο αποφοίτησε το 1991. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Εθνικής Ομάδας Στίβου, συμμετέχοντας στους Μεσογειακούς Αγώνες της Αθήνας στο αγώνισμα των 3000 m όπου κατέλαβε την 4η θέση.

Έχει λάβει μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1997 στην Αθήνα στο αγώνισμα του Μαραθωνίου.
Η καλύτερή της επίδοση στο Μαραθώνιο ήτανε το 2003 στο Διεθνή Μαραθώνιο του Βερολίνου, όπου και πέτυχε την επίδοση 2:36:57 καταλαμβάνοντας τη 13η θέση. Με την επίδοση αυτή έπιασε το υψηλό όριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Κατά τη συμμετοχή της στους Αγώνες αυτούς κατέλαβε τη 50ή θέση με επίδοση 2:50:00.

Αμπαντζίδου Γεωργία
Α
Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1991
Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Βίλχελμ Γκούστλοφ

Ο Βίλχελμ Γκούστλοφ (30 Ιανουαρίου 1895 - 4 Φεβρουαρίου 1936) ήταν Γερμανός, ο οποίος ίδρυσε το ελβετικό ναζιστικό κόμμα.

Αρχικά εργάστηκε ως μετεωρολόγος στην Ελβετία. Το 1929 εντάχθηκε στο Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (NSDAP). Το 1932 ίδρυσε τον ελβετικό κλάδο του ναζιστικού κόμματος στο Νταβός. Προώθησε τον αντισημιτισμό στην Ελβετία σε τέτοιο σημείο, ώστε να μηνυθεί για λιβελλογράφημα από την Εβραϊκή Κοινότητα Ελβετίας.

Ο Βίλχελμ Γκούστλοφ δολοφονήθηκε από τον Νταβίντ Φράνκφουρτερ (David Frankfurter), έναν Εβραίο φοιτητή. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη στην πατρίδα του το Σβερίν του Μεκλεμβούργου στη Γερμανία και της δόθηκε μεγάλη δημοσιότητα. Το φέρετρό του μεταφέρθηκε με τρένο από το Νταβός στο Σβερίν, με πολλές ενδιάμεσες στάσεις. Στην κηδεία του παρέστη αυτοπροσώπως ο Αδόλφος Χίτλερ, καθώς επίσης και ο Γιόζεφ Γκέμπελς, ο Χέρμαν Γκέρινγκ, ο Χάινριχ Χίμλερ, ο Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ και χιλιάδες μέλη της ναζιστικής νεολαίας.

Αναδείχθηκε κάτι σαν «μάρτυρας του ναζισμού». Η δολοφονία του χρησιμοποιήθηκε ευρέως στην αντισημιτική προπαγάνδα που προηγήθηκε του πογκρόμ της «Νύχτας των Κρυστάλλων». Το όνομά του δόθηκε τιμητικά σε γερμανικό πολεμικό πλοίο (το οποίο βυθίστηκε το 1945 με απώλεια 9.000 ανδρών), καθώς επίσης σε Ίδρυμα στη Γερμανία και σε μικρή βιομηχανία όπλων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μελέτη για ναζιστικές ομάδες στην Ελβετία, 1930-1945  (στα αγγλικά)

Γερμανοί Ναζιστές πολιτικοί
Σβερίν

Το Σβερίν (γερμ. Schwerin) είναι η πρωτεύουσα του κρατίδιου του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας στη Γερμανία. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 97.045 κατοίκους.

Ιστορία 
Το 1358 η πόλη έγινε ένα μέρος του δουκάτου του Μεκλεμβούργου. Όταν το κρατίδιο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία επανιδρύθηκε το 1990, το Σβερίν έγινε πρωτεύουσα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Schwerin.de

Κωμοπόλεις της Γερμανίας
Πόλεις του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας
Σβεριν
Expedition 16

Η Expedition 16 ήταν η 16η κατά σειρά  αποστολή στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS).

Σύνθεση του πληρώματος 
Τα πρώτα δύο μέλη του πληρώματος, ο Yuri Malenchenko και η Peggy Whitson, ξεκίνησαν στις 10 Οκτωβρίου 2007, με το Soyuz ΤΜΑ-11. Αργότερα τους αντάμωσε και ο Sheikh Muszaphar Shukor ο πρώτος αστροναύτης από την Μαλαισία.

Ο αστροναύτης Κλέιτον Άντερσον που είχε πάρει μέρος στην 15η αποστολή παρέμεινε στον σταθμό χωρίς να αναχωρήσει με το Soyuz TMA-10 και γι' αυτό θεωρείται μέλος της 16ης αποστολής, μέχρι της αναχώρησής του με την πτήση STS-120.

Η πτήση STS-120 εκτοξεύτηκε στις 23 Οκτωβρίου 2007, ελλιμενίστηκε στον διαστημικό σταθμό στις 25 Οκτωβρίου 2007 και μετέφερε τον Daniel Tani που αντικατέστησε τον Άντερσον.

Μετά από τον ελλιμενισμό του διαστημικού λεωφορείου και την ανταλλαγή των καθισμάτων του Άντερσον και Tani, ο Άντερσον έγινε μέλος του πληρώματος της πτήσης STS-120.

Η επόμενη αλλαγή μέλους πληρώματος θα γίνει με την πτήση STS-122 με το διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς που αναμένεται να εκτοξευθεί στις 6 Δεκεμβρίου 2007 και θα μεταφέρει τον Lιopold Eyharts ο οποίος πρόκειται να αντικαταστήσει τον Tani.

Με την πτήση STS-123 θα προσέλθει στις 14 Φεβρουαρίου 2008 ο Garrett Reisman που θα αντικαταστήσει τον Eyharts. 
Ο Reisman θα παραμείνει στον διαστημικό σταθμό, και θα γίνει μέλος της αποστολής 17.

Πρώτο τμήμα της αποστολής (Οκτώβριος 2007)

Δεύτερο τμήμα της αποστολής (Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2007)

Τρίτο τμήμα της αποστολής (Δεκέμβριος 2007 - Φεβρουάριος 2008)

Τέταρτο τμήμα της αποστολής (Φεβρουάριος - Απρίλιος 2008)

Εφεδρικό πλήρωμα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 NASA: Expedition 16 
 http://www.federalspace.ru/Start1Show.asp?STARTID=631  
 NASA: STS-120 
 NASA: STS-122 
 NASA: STS-123 

Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Θραψανό Ηρακλείου

Το Θραψανό (επίσημο: Θραψανόν) είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδος. Η θέση του είναι περί τα 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ηρακλείου. Το Θραψανό αποτελεί το μητροπολιτικό κέντρο της αγγειοπλαστικής στην Κρήτη και ένα από τα δύο-τρία σ' ολόκληρη την Ελλάδα.Οι περισσότεροι από τους κατοίκους είναι αγγειοπλάστες, κληρονομικό επάγγελμα, διδασκόμενο από τους γονείς στα τέκνα. Εκτός από την αγγειοπλαστική, οι Θραψανιώτες ασχολούνται και με τη γεωργία (αμπέλια, ελιές) και λιγότερο με την κτηνοτροφία.

Κοινότητα Θραψανού 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Θραψανού έχει 1.261 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Μελαδάκη.

Κοινοτάρχες Θραψανού 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Θραψανού.

Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού σύμφωνα με μία εκδοχή προήλθε από τα θράψαλα, τα όστρακα δηλαδή των σπασμένων αγγείων που αφθονούν γύρω από τα καμίνια.Εξάλλου, η ονομασία που είχε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν Τζομλεκτζή Κιόι (=χωριό αγγειοπλαστών), με 206 χαράτσα.

Ο Θραψανιώτης ταυτίζεται με τον αγγειοπλάστη, όπως πιστοποιεί και το δίστιχο, το οποίο τραγουδούσαν παλαιότερα οι κοπέλες, που μετέφεραν νερό σε μακρινές αποστάσεις: Διάλε τσ' αποθαμένους του, του παλιοθραψανιώτη που κάνει τα σταμνιά βαριά και καταλεί τη νιότη.

Η αρχαιότερη γραπτή αναφορά στο χωριό είναι σε έγγραφα του Δουκικού Αρχείου του Χάντακα, Trapsiano και Thrapsiano το 1379.

Στην ενετική απογραφή του Καστροφύλακα το Θραψανό αναφέρεται ως Trapsano , με 468 κατοίκους.

Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται με τη σημερινή του ονομασία και τότε υπαγόταν στο δήμο Καστελίου. Είχε 854 Χριστιανούς κατοίκους. Αργότερα γράφεται και με αρσενικό: ο Θραψανός (το 1920), όπως και με απλή γενική (Θραψανών).

Υποδομή και αξιοθέατα

Το Δημοτικό σχολείο του, ιδρυθέν το 1870 είναι ένα από τα παλιότερα σχολεία στο νομό Ηρακλείου.

Εξάλλου, στο Θραψανό, εκτός από Δημοτικό σχολείο υπάρχει μονοθέσιο νηπιαγωγείο και Γυμνάσιο, περιφερειακό ιατρείο, ΚΕΠ και ανθοκομικός συνεταιρισμός.

Υπάρχουν 13 συνολικά ναοί, με κυριότερους αυτούς της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα και της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Όμιλος Θραψανού «ο Ανθεστίων» ιδρύθηκε το 1983 και εκπροσωπεί το χωριό στο ποδόσφαιρο, συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Έδρα του αποτελεί το ποδοσφαιρικό γήπεδο του χωριού, το Δημοτικό Γήπεδο Θραψανού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Το Θραψανό με λόγια και εικόνες.

Βιβλιογραφία
 Το Ηράκλειον και ο Νομός του,Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Θ
Θ
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Ελισάβετ Μουρ

Η Ελισάβετ Μουρ (Elizabeth Mure, ... - πριν τον Μάιο του 1355) ήταν ερωμένη και κατόπιν σύζυγος του Μεγάλου Επιτρόπου της Σκωτίας που αργότερα έγινε βασιλιάς της Σκωτίας ως Ροβέρτος Β'. 

Έγινε σύζυγος του το 1336, αλλά ο γάμος κρίθηκε παράνομος και αναγκάστηκε να τελεστεί για δεύτερη φορά το 1349. Πέθανε σε ηλικία 54 ετών, πριν από τον σύζυγό της, και πριν εκείνος στεφθεί βασιλιάς της Σκωτίας.

Η αμφισβήτηση της νομιμότητας του γάμου της με τον Ροβέρτο δημιούργησε αργότερα σκληρές προστριβές ανάμεσα στα μεταξύ των δύο γάμων εγγόνια της. Έκανε μαζί του δέκα παιδιά, μεταξύ των οποίων και ο διάδοχός του Ροβέρτος Γ'. 

Σκωτσέζοι ευγενείς
Expedition 17

Η Expedition 17 είναι η κατά σειρά 17η αποστολή στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS).

Σύνθεση του πληρώματος 
Τα πρώτα δύο μέλη του πληρώματος, o Sergey Volkov, και o Oleg Kononenko σχεδιάζονται πρόκειται να ξεκινήσουν το ταξίδι τους για το διάστημα στις 8 Απριλίου 2008 με την πτήση Soyuz TMA-12, μαζί με τον πρώτο νοτιοκορεατικό αστροναύτη, τον Ko San.

Εάν η πτήση STS-124 δεν καθυστερήσει, θα τους ανταμώσει ο Gregory Chamitoff, ο οποίος θα προωθηξεκινήσει με το διαστημικό λεωφορείο Ντισκάβερι στις 24 Απριλίου 2008.

Πρώτο τμήμα της αποστολής (Απρίλιος 2008)

Δεύτερο τμήμα της αποστολής (Απρίλιος - Σεπτέμβριος 2008) 
Με την πτήση STS-124 θα αντικατασταθεί ένα μέλος του πληρώματος.

Τρίτο τμήμα της αποστολής (Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2008) 
Με την πτήση STS-126 θα αντικατασταθεί ένα μέλος πληρώματος.

Εφεδρικό πλήρωμα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ανακοίνωση της NASA για την σύσταση του πληρώματος

Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Expedition 18

Η Expedition 18 είναι η κατά σειρά 18η αποστολή στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS).
Τα δύο πρώτα μέλη του πληρώματος, ο Michael Fincke και ο Salizhan Sharipov πρόκειται να ξεκινήσουν το ταξίδι τους για το διάστημα τον Οκτώβριο του 2008 με την πτήση  Soyuz TMA-13.
Θα τους ακολουθήσει η Sandra Magnus με την πτήση STS-126 του διαστημικού λεωφορείου στις 18 Σεπτεμβρίου 2008, η οποία αρχικά θα ασκήσει καθήκοντα στην τελευταία φάση της 17ης Αποστολής και θα παραμείνει για να πάρει μέρος και στην παρούσα 18η Αποστολή.

Ενώ μέχρι τώρα τα πληρώματα των αποστολών ήτανε τριμελή, μετά από την 18η αποστολή, ο αριθμός των μελών πληρώματος που θα παραμένουν μόνιμα στο διάστημα θα ανέλθει στα έξι άτομα.

Σύνθεση του πληρώματος

Πρώτο τμήμα της αποστολής (Οκτώβριος - Νοέμβριος 2008)

Δεύτεο τμήμα της αποστολής (Νοέμβριος 2008 - Απρίλιος 2009)

Εφεδρικό πλήρωμα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η NASA ανακοινώνει την σύνθεση του πληρώματος

Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Βαγιαδολίδ

Το Βαγιαδολίδ (ισπανικά: Valladolid) είναι πόλη της Ισπανίας. Είναι πρωτεύουσα της Αυτόνομης Κοινότητας (Περιφέρειας) της Καστίλλης-Λεόν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2014 έχει 306.830 κατοίκους, και είναι η μεγαλύτερη πόλη στη βορειοδυτική Ισπανία.

Το όνομα της πόλης ετυμολογείται από τα λατινικά Vallis (κοιλάδα) και Tolitum (συμβολή ποταμών). Μια άλλη εκδοχή είναι το όνομα να προέρχεται από την ισπανική λέξη Vallisoletano που αναφέρεται στους κατοίκους της πόλης και σημαίνει "από την ηλιόλουστη πεδιάδα". Η άποψη αυτή ενισχύεται από μεσαιωνικά κείμενα που χρησιμοποιούν τον όρο Vallisoletum, μια λέξη που χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον 16ο αι.

Στην περιοχή δημιουργήθηκε οικισμός από τους Κέλτες, στον οποίο αργότερα εγκαταστάθηκαν οι αρχαία Ρωμαίοι. Παρέμεινε ένας μικρός οικισμός μέχρι την επανίδρυσή του από τον Αλφόνσο Στ' της Καστίλης ως φέουδο του κόμη Πέδρο Ανσούρεθ το 1072. Κατά τον Μεσαίωνα ήταν η έδρα της αυλής της Καστίλης. Το 1241 ιδρύθηκε στο Βαγιαδολίδ πανεπιστήμιο. Οι Καθολικοί Μονάρχες, η Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης και ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας παντρεύτηκαν στο Βαγιαδολίδ το 1469, το οποίο έγινε πρωτεύουσα του βασιλείου της Καστίλης και αργότερα της Ισπανίας. Ο Χριστόφορος Κολόμβος πέθανε στο Βαγιαδολίδ το 1506, ενώ στην πόλη έζησαν οι Φρανθίσκο δε Κεβέδο και Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Το 1561, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη Μαδρίτη από τον Φίλιππο Β΄, για να ξαναγίνει πάλι το Βαγιαδολίδ πρωτεύουσα την περίοδο 1601-1606, για να επιστρέψει πάλι στην Μαδρίτη, αυτή τη φορά οριστικά. Η πόλη στη συνέχεια παρήκμασε, μέχρι την άφιξη του σιδηρόδρομου τον 19ο αιώνα και το εκβιομηχανισμό του 20ού αιώνα.

Παραπομπές 

Πόλεις της Ισπανίας
Καστίλη και Λεόν
Μνημείο Ειρήνης της Χιροσίμα

Το Μνημείο Ειρήνης της Χιροσίμα, που είναι γνωστό και σαν Θόλος της Ατομικής Βόμβας () Θόλος Genbaku), είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO που βρίσκεται στη Χιροσίμα της Ιαπωνίας. Μπήκε στη λίστα των ΜΠΠΚ το 1996. Είναι μέρος του Πάρκου Ειρήνης της Χιροσίμα.

Το κτίριο σχεδιάστηκε από τον Τσέχο αρχιτέκτονα Γιαν Λέτζτελ, ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 1915, και ονομάστηκε "Εμπορική Έκθεση της Περιφέρειας της Χιροσίμα". Άνοιξε επίσημα για το κοινό τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Αργότερα λειτούργησε σαν εκθεσιακός χώρος των βιομηχανικών προϊόντων της περιοχής.

Η πυρηνική έκρηξη της 6ης Αυγούστου 1945 έγινε σχεδόν ακριβώς πάνω από το κτίριο (το υπόκεντρο απείxε 150 μέτρα), και είναι το μόνο που βρισκόταν τόσο κοντά και άντεξε στην έκρηξη. Το κτίριο παραμένει στη κατάσταση που βρέθηκε αμέσως μετά την έκρηξη, προκειμένου να θυμίζει τις συνέπειες μιας πυρηνικής καταστροφής, και να αποτελεί σύμβολο ελπίδας για την ειρήνη στον κόσμο και την εξάλειψη των πυρηνικών όπλων.

Η Κίνα εξέφρασε επιφυλάξεις όσον αφορά τη συμπερίληψη του Μνημείου στον κατάλογο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και ο εκπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών στην αρμόδια επιτροπή αποστασιοποιήθηκε από την απόφαση. Η Κίνα πρόβαλλε την αντίρρηση ότι υπήρχε πιθανότητα το μνημείο να χρησιμοποιηθεί για να υποβαθμιστεί το γεγονός ότι οι αντίπαλοι της Ιαπωνίας στον πόλεμο θρήνησαν τα περισσότερα θύματα, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες ισχυρίστηκαν ότι το μνημείο σαν τέτοιο δεν συμπεριλαμβάνει το απαραίτητο ιστορικό υπόβαθρο.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Πάρκο Ειρήνης της Χιροσίμα
 Ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη σελίδα
 Εμπορική Έκθεση
 Επισημη σελίδα στο site της UNESCO

Χιροσίμα
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιαπωνία
Επακόλουθα πολέμου
Κρόκος Κοζάνης

Ο Κρόκος είναι κωμόπολη της Δυτικής Μακεδονίας εντός του Νομού Κοζάνης σε υψόμετρο 600 μέτρα.

Γεωγραφία-ιστορία 
Βρίσκεται 5 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης της Κοζάνης, αποτελεί τη δημοτική κοινότητα Κρόκου και είναι η έδρα της δημοτικής ενότητας Ελίμειας (5.910 κάτοικοι). Σε δημοψήφισμα που έγινε το Σεπτέμβριο του 2006, η πλειοψηφία των κατοίκων του Κρόκου τάχθηκε υπέρ της ένωσης του δήμου τους με αυτόν της Κοζάνης, λόγω των ιστορικών, παραδοσιακών και γεωγραφικών δεσμών που συνδέουν τις δύο περιοχές. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως οικισμός έχει πληθυσμό 2.977 κατοίκους. Το παλιό όνομα του χωριού είναι Γκόβλιτσα και με αυτό αναφέρεται στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 όταν ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Κρόκος το 1927.

Η κωμόπολη του Κρόκου είναι γνωστή στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως, για την παραγωγή του ομώνυμου καρυκεύματος «κρόκος», ο οποίος αποτελεί προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ) στην Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω της έντονης γεύσης και ποιότητας του χρώματός του. Είναι η μοναδική κροκοκαλλιεργούμενη περιοχή της Ελλάδας, στην οποία γίνεται συστηματική καλλιέργεια του φυτού που ξεκίνησε τον 17ο αιώνα. Η ετήσια παραγωγή κατά τα τελευταία τρία χρόνια, ήταν γύρω στους 5,7 τόννους κόκκινου και 1,5-2,5 τόννους κίτρινου κρόκου, μεγάλο μέρος του οποίου εξάγεται, μεταξύ άλλων, στην Ε.Ε., τις Η.Π.Α., την Αυστραλία και από τον Μάιο του 2019 στην Κίνα.

Δείτε επίσης 
 Το φυτό κρόκος

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
Κρόκος Κοζάνης 
Αναγκαστικός Συνεταιρισμός Κρόκου Κοζάνης

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Κοζάνης
Δήμος Κοζάνης
Expedition 13

Η Expedition 13 ήταν η κατά σειρά 13η αποστολή στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Εκτοξεύτηκε στις 30 Μαρτίου 2006. Η αποστολή χρησιμοποίησε το διαστημικό σκάφος Soyuz TMA-8, το οποίο θα παραμείνει στον διαστημικό σταθμό καθ' όλη τη διάρκεια  της αποστολής για εκκένωση έκτακτης ανάγκης.

Σύνθεση του πληρώματος 
Ο αστροναύτης Marcos Pontes εκτοξεύτηκε με την πτήση Soyuz TMA-8. Ήταν ο πρώτος Βραζιλιάνος αστροναύτης στο διάστημα. 
Επέστρεψε στην γη με την πτήση Soyuz TMA-7 της 12ης Αποστολής μετά από μια εννέα ημέρες στο διάστημα.
Ο Thomas Reiter, από την ευρωπαϊκή διαστημική αντιπροσωπεία ESA, έγινε μέρος του πληρώματος της 13ης Αποστολής τον Ιούλιο του 2006.
Ο Ράιτερ ξεκίνησε το ταξίδι του στο διάστημα στις 4 Ιουλίου 2006 με την εκτόξευση της δεύτερης αποστολής επαναφοράς στο διαστημικό πρόγραμμα, της πτήσης STS-121 του διαστημικού λεωφορείου Ντισκάβερι.

Ο Ράιτερ ήταν ο πρώτος αστροναύτης από την Ευρώπη που έμεινε ένα μακρό χρονικό διάστημα στον διεθνή διαστημικό σταθμό.

Με την άφιξή του Ράιτερ, ο αριθμός μελών του πληρώματος του σταθμού ανήλθε στα τρία μέλη για πρώτη φορά μετά από τον Μάιο του 2003, αφού μετά την απώλεια του Κολούμπια τον Φεβρουάριο του 2003 το πλήρωμα μειώθηκε σε δύο άτομα και οι πτήσεις διαστημικών λεωφορείων τέθηκαν σε αναμονή.

Εφεδρικό πλήρωμα

Διαστημικοί περίπατοι

EVA 1 

Ο πρώτος διαστημικός περίπατος της 13ης αποστολής παραγματοποιήθηκε την 1 Ιουνίου 2006.

Αρχικά είχε προγραμματιστεί μια επίδειξη γκολφ από το διαστημικό σταθμό αλλά τελικά αναβλήθηκε για στην 14η αποστολή, επειδή η NASA δεν είχε ακόμα αξιολογήσει τους ο εγκυμονούντες κινδύνους.

Ο διαστημικός περίπατος πήρε περίπου 50 λεπτά περισσότερο από ότι είχε προβλεφθεί για να ολοκληρωθεί η αντικατάσταση φωτογραφικών μηχανών. Άρχισε στις 23:48 UTC και τελείωσε στις 06:19 UTC.

Άλλοι στόχοι κατά τη διάρκεια του περιπάτου περιέλαβαν την επισκευή μιας διεξόδου για την μονάδα παραγωγής οξυγόνου Elektron, και την διεξαγωγή επιστημονικών πειραμάτων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα του spacefacts για την αποστολή Expedition 13 
 Επίσημη ιστοσελίδα της NASA για την αποστολή Expedition 13 
 Βίντεο του Thomas Reiter στον διαστημικό σταθμό κατά την διάρκεια της αποστολής Expedition 13 

Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Plus TV

Το Plus TV είναι ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι εθνικής εμβέλειας στην Κύπρο.

Ιστορία
Η πρώτη του επίσημη εκπομπή έγινε στα μέσα του 2000 ως Astra TV έως το 2005 που μετονομάστηκε σε Axia Channel ενώ στις 28 Ιουλίου 2006 μετατράπηκε στο CNC Plus TV (όπου CNC σημαίνει Cyprus New Channel, Κυπριακό Νέο Κανάλι) μεταδίδοντας πιλοτικό πρόγραμμα με παιδικές και μουσικές εκπομπές, ενώ από τις αρχές του επόμενου έτους, εκπέμπει με το σημερινό του όνομα, με το ακρωνύμιο CNC να αφαιρείται μετέπειτα από τον Αύγουστο του 2007.

Νωρίτερα, από το καλοκαίρι του 2006 διατηρούσε συνεργασία με το Alter Channel ενώ αγόραζε και ορισμένες παραγωγές από το Alpha TV και τον 902 TV. Το 2009 διέκοψε την συνεργασία με τα τρία κανάλια και ξεκίνησε καινούργια με το Star Channel, μεταδίδοντας μάλιστα το μεγαλύτερο μέρος του ζωντανού του προγράμματος, το οποίο μεταδίδεται τώρα από το άλλο παγκύπριο κανάλι Omega έχοντας αποκλειστική συνεργασία μαζί του από το 2015.

Το 2016 το Plus εξαγοράστηκε από τον Φίλιππο Βρυώνη, ο οποίος τρία χρόνια πριν αγόρασε τον 902 TV μετατρέποντάς το σε Epsilon, ενώ κατείχε και δύο περιφερειακής εμβέλειας στην Ελλάδα κανάλια (Extra και AB) έχοντας ως σκοπό την μετονομασία του παγκύπριου καναλιού σε Epsilon Κύπρου. Ωστόσο το σχέδιο ματαιώθηκε λόγω συνεχιζόμενων εμποδίων από την Αρχή Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου και ελλείψεως στοιχείων. Προγενέστερα, από το 2013 που ξεκίνησε το τότε πανελλαδικό Epsilon είχε υπογράψει συνεργασία με το παγκύπριο κανάλι Capital TV στη Λεμεσό.

Το Σεπτέμβριο του 2018, υπήρχε διαμάχη ανάμεσα στο Plus και στο τότε TV One (πριν μετατραπεί σε Omega τον επόμενο μήνα) σχετικά με τη συνεργασία και μετάδοση προγραμμάτων του μετονομασθέντος καναλιού Epsilon/Open λόγω αλλαγής ιδιοκτησιακού καθεστώτος ένα χρόνο πριν. Λόγω αυτών των αλλαγών, το Plus ξεκίνησε συνεργασία με το Νέο Epsilon έχοντας στην Ελλάδα μικρότερη βέβαια εμβέλεια αντικαθιστώμενο το Extra το οποίο επανήλθε στις συχνότητες του AB.

Εκπομπές
Το κανάλι προβάλλει ξένες σειρές, ενημερωτικές, ψυχαγωγικές εκπομπές και δελτία ειδήσεων. Από τον Οκτώβριο του 2015 είχε εξασφαλίσει δικαιώματα για προβολή αγώνων του πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών.

Η κινέζικη σειρά κινουμένων σχεδίων Ζίντου προβαλλόταν στο κανάλι, από τον Ιανουάριο του 2008.

Ιδιοκτησία
Ο σταθμός αρχικά ανήκε ιδιοκτησιακά στην Radio Stage (TV) Co. Ltd. η οποία συστάθηκε στις 29 Μαρτίου 2000 με έδρα τη Λεμεσό και τέθηκε σε διάλυση στις 12 Δεκεμβρίου 2014 με δικαστική απόφαση. Μετέπειτα, το κανάλι ανέλαβε η Axia Channel Ltd. η οποία συστάθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2005 με έδρα τους Αγίους Ομολογητές ενώ στις 27 Οκτωβρίου 2007 συστάθηκε η Proteas Productions & Media Ltd. η οποία μέχρι σήμερα λειτουργεί το κανάλι έχοντας διαφορετικές εγκαταστάσεις με την έδρα της ιδιοκτήτριας εταιρείας του, που είναι στη Λεμεσό. Η δεύτερη εταιρεία ωστόσο παραμένει εν ενεργεία.

Λογότυπα

Παραπομπές

Κυπριακοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2006
Aegukka

Aegukka (ελλ. μτφρ. «Πατριωτικό τραγούδι») ονομάζεται ο εθνικός ύμνος της Βόρειας Κορέας. Γράφτηκε το 1947 από τον Park Se Yong και μελοποιήθηκε από τον Kim Won Gyun.

Στίχοι 
 
 
[Αγγλική προφορά] 
achim-eun bichnalai gangsan
eungeum-e jawondo gadeughan 
samcheonli aleumdaun nae jogug 
banmannyeon olaen lyeogsa-e 
chanlanhan munhwalo jalanan 
seulgilon inmin-uii yeong-gwang 
momgwa mam da bachyeoi joseon gil-i baddeuse 

baegdusan gisang-eul da ango 
geunloui jeongsin-eun gisdeul-eo 
jinlilo mungchyeo jin eogsen tteus 
on segye apseo nagali 
sosneun him nododo naemil-eo 
inmin-ui tteus-eulo seon nala 
han-eobs-i buganghaneun-i joseon gil-i bichnaese

[Ελληνική προφορά] 
Ατσίμουν μπίνναρα ι γκάνγκσαν 
ουν'γκούμε τζάγουν'ντο γκάντουκχαν 
Σαμτσόλλι άρουμνταουν ναι τζόγκουκ 
μπανμάννιον όραιν ριόκσαε 
Τσαλλάνχαν μούνχουαρο τζάραναν 
σουλγκίρον ίνμινουι ι γιόνγκγκουανγκ 
Μόμγκουα μαμ ντα μπάτσιο ι Τζοσόν 
Γκιρί μπάττουσε 
Μπαίκντουσαν γκίσανγκ'ουλ ντα άνκκο 
γκούλλοου'ι τζόνγκσινουν γκίττουρο 
Τζίλλιρο μούνγκτσοτζιν όκσσεν τούτ 
ον σέγκιε άπσο ναγκαρι 
Σόννουνχιμ νό'ντο'ντο ναίμιρο 
ινμίνου'ι τούσουρο σον ναρα 
Χανόπσι μπούγκανγκχανουν ι Τζόσον 
Γκιρί μπίνναισε 

[Κορεατικοί στίχοι] 
아침은 빛나라 이 강산
은금에 자원도 가득한
삼천리 아름다운 내 조국
반만년 오랜 력사에
찬란한 문화로 자라난
슬기론 인민의 이 영광
몸과 맘 다 바쳐 이 조선
길이 받드세

백두산기상을 다 안고
근로의 정신은 깃들어
진리로 뭉쳐 진 억센 뜻
온 세계 앞서 나가리
솟는 힘 노도도 내밀어
인민의 뜻으로 선 나라
한없이 부강하는 이 조선
길이 빛내세

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 David National anthems

Εθνικά σύμβολα της Βόρειας Κορέας
Εθνικοί ύμνοι
Αχεντριάς Ηρακλείου

Ο Αχεντριάς (ή Οχεντριάς) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.

Γεωγραφικά - Γενικά στοιχεία 
Ο Αχεντριάς βρίσκεται σε απόσταση περίπου 40 χλμ. Ν. από τα Πεζά (έδρα του δήμου) και 55 χλμ. Ν. από την πόλη του Ηρακλείου. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία. Φημισμένο είναι το τυρί του Οχεντριά. Η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Δημητρίου αποτελεί αξιοθέατο. Στην περιοχή του Άγιου Νικήτα (όπου και η εκκλησία-ιερό προσκύνημα-που είχε χτιστεί κοντά σε παραλία) βρίσκεται φοινικόδασος, το δεύτερο σε σημασία και έκταση μετά το Βάι.. Άλλοι ναοί του χωριού είναι αυτοί της Κοίμησης της Θεοτόκου, του Αγίου Χαραλάμπους και του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Στις 6 Αυγούστου εορτάζεται με πανηγύρι στον Αχεντριά η Μεταμόρφωση του Σωτήρα. 

Ο Χάρακας ή Αχεντριάς είναι ένα βουνό από το οποίο γίνονται οι ζεύξεις σχεδόν για όλη τη Νότια Κρήτη, αφού δεν έχει πολλά εμπόδια. Έτσι, από τον Αχεντριά εκπέμπουν πολλοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί.Σήμερα υπάρχει Δημοτικό Σχολείο στο χωριό, όχι όμως και Νηπιαγωγείο, το οποίο έχει κλείσει, καθώς τo 2007 καταργήθηκε.

Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν πολλά σπήλαια μεταξύ των οποίων ο Αρχοντόσπηλιος στη θέση Άγιος Νικήτας (Γιαλός) και ο Χοιρόσπηλιος με ενδιαφέροντα λιθωματικό διάκοσμο.

Ιστορικά στοιχεία 
Μια από τις πρώτες αναφορές στον Οχεντριά είναι στην επαρχία Μονοφατσίου από τον Μπαρότσι στον κατάλογό του το 1577 (με την ονομασία Aghiendra metochio). Επίσης αναφέρεται από τον Καστροφύλακα (K98) με 25 κατοίκους καθώς και από το Basilicata με το όνομα Ochiendrea . Η ετυμολογία του ονόματος προέρχεται από την όχεντρα όπως λέγεται στην Κρήτη η έχιδνα (οχιά). Έτσι,  Οχεντριάς , που πρέπει να είναι και η σωστή ονομασία , σημαίνει τον τόπο με τις πολλές όχεντρες. Το 1881, αναφέρεται Αχεντριάς στο Δήμο Χάρακα με 282 κατοίκους. Στην απογραφή του 1971 είχε 560 κατοίκους. 

Το 1970 στο ύψωμα Ασφεντηλιάς, στα 970,43μ. εγκαταστάθηκε κεραία τηλεόρασης. Από την κορυφή του υψώματος φαίνεται ολόκληρη η πεδιάδα της Μεσαράς, το Κρητικό Πέλαγος και το νησί Δία.

Διοικητικά στοιχεία 
Δείτε Κοινότητα Αχεντριά

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μεσοχωρίου. Το 1927 με το ΦΕΚ 38Α - 11/03/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Αγία Παρασκευή, Άγιος Νικήτας και Άγιος Παντελεήμονας  αποτελούν την κοινότητα Αχεντριά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστερουσίων του Δήμου Αρχανών - Αστερουσίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 264 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 33,420 χμ² (2011).

Πληθυσμός 

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της κοινότητας)

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) 

Αχεντρ
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Αχεντρια
Ρητορική

Με τον όρο Ρητορική, (από την ελληνική λέξη ῥήτωρ), στο σύγχρονο εννοιολογικό του πλαίσιο εννοείται εκείνος ο τομέας μελέτης και τεχνικής που ασχολείται με τη σύνθεση του προφορικού και του γραπτού λόγου στις σύγχρονες μορφές εκφοράς του, προκειμένου να καταστεί μέσον πειστικότητας και αποτελεσματικότητας επί κάποιου αιτίου. Η ρητορική είναι μια πολυσύνθετη τεχνική σπουδή.

Γενικά 
Ιστορικά η κλασική ρητορική ανάγεται στη σχολή των προσωκρατικών φιλοσόφων και τους Σοφιστές. Στους μεταγενέστερους μεσαιωνικούς χρόνους έγινε μαζί με τη Γραμματική και τη Διαλεκτική τμήμα του λεγόμενου
trivium, (τριπλής φιλολογικής μελέτης), στον δυτικό πολιτισμό. Στους αρχαίους και μεσαιωνικούς χρόνους η γραμματική σχετιζόταν με την ακριβή και αποτελεσματική χρήση της γλώσσας μέσω της μελέτης και της κριτικής συγκεκριμένων φιλολογικών μοντέλων. Η διαλεκτική με τη σειρά της σχετιζόταν με τη δοκιμασία και επινόηση νέας γνώσης μέσω μιας διαδικασίας ερωταποκρίσεων και τέλος η ρητορική με την πειθώ του δημόσιου προφορικού λόγου, πιθανώς σε πολιτικές συγκεντρώσεις ή σε δικανικές διαδικασίες. Υπό αυτή την έννοια η ρητορική σχετίσθηκε στη σύγχρονη εποχή με τις αποκαλούμενες δημοκρατικές κοινωνίες με δικαιώματα ελευθερίας του λόγου και ελεύθερης συγκέντρωσης, ενώ αυτή η συσχέτιση υπήρχε στον ελλαδικό χώρο από την αρχαιότητα.

Σύγχρονη ρητορική 
Οι σύγχρονες σπουδές στη ρητορική θεμελιώνονται σε διαφορετικό φάσμα πρακτικών και νοημάτων απ’ ότι στην αρχαιότητα. Οι μελετητές της ρητορικής θεωρούν ότι η κλασική κατανόηση της ρητορικής είναι περιορισμένη, καθώς η πειθώ εξαρτάται από την επικοινωνία, η οποία με τη σειρά της σχετίζεται με την παραγωγή νοήματος. Έτσι η έννοια της ρητορικής σήμερα περιλαμβάνει κάτι περισσότερο από την απλή δημόσια επικοινωνία και αλληλεπίδραση. Τούτη η έμφαση στο νόημα και την παραγωγή του έλκει την προσοχή των μελετητών σε ένα μεγάλο σώμα κριτικής και κοινωνικής θεωρίας (βλ. κυρίως Μετα-δομισμός και Ερμηνευτική), καθώς επίσης και στα προβλήματα που εγείρονται εξαιτίας της μεθοδολογίας των κοινωνικών επιστημών. Παρόλο που παραδοσιακά η ρητορική σχετιζόταν με την πολιτική, το δίκαιο, τις δημόσιες σχέσεις, την αγορά και τη διαφήμιση η μελέτη της εισήλθε πλέον σε διαφορετικούς τομείς που σχετίζονται με τις ανθρωπιστικές επιστήμες τη θρησκεία και τις κοινωνικές επιστήμες, τη δημοσιογραφία, την ιστορία, τη λογοτεχνία, ακόμα και τη χαρτογραφία ή την αρχιτεκτονική, ως οπτικές γλώσσες που μεταφέρουν νόημα. Υπό αυτή την έννοια κάθε όψη της ανθρώπινης ζωής που εξαρτάται από τη δημιουργία και και μεταφορά νοήματος εμπλέκει στοιχεία ρητορικής. "Κατά τα τελευταία δέκα έτη, πολλοί μελετητές διερεύνησαν τον ακριβή τρόπο με τον οποίο εμπλέκεται η ρητορική σε ιδιαίτερους τομείς μελέτης".

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Ρητορική Αριστοτέλη, τρεις τόμοι εκδ. Κάκτος
 Αριστοτέλης, Ρητορική (Α΄ Τόμος) εκδ. Ζήτρος ISBN 960-7760-85-9
 Αριστοτέλης, Ρητορική (Β΄ και Γ΄ τόμος) ISBN 960-8437-14-8
 Αριστοτέλης, Τέχνη Ρητορική, μτφρ-επιμ.-εισαγωγή Παντελής Μπασάκος, εκδόσεις Νήσος, 2016
 Τόμας Χομπς, Η τέχνη της ρητορικής, μτφρ Γιώργος Καράμπελας, εκδόσεις Ηριδανός, 2016

 
Γλωσσολογία
Κριτική σκέψη
Βαγιονιά Ηρακλείου

Η Βαγιονιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Γόρτυνας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου. Βρίσκεται στην πεδιάδα της Μεσαράς, στους πρόποδες των Αστερουσίων Ορέων. Από το χωριό διέρχεται και ο χείμαρρος Χυλβέστρα, παραπόταμος του Γεροποταμού. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 230 μ. και απέχει 51 περίπου χιλιόμετρα από το Ηράκλειο.  

Στο χωριό υπάρχει δραστήριος Εκπολιτιστικός Σύλλογος , Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο, Γυμνάσιο και, από το 2007 δανειστική βιβλιοθήκη και κέντρο πρόσβασης στο Διαδίκτυο.Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκαλλιέργεια, τα αμπέλια και τα σιτηρά. 

Ο ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου ανεγέρθηκε στη θέση παλαιότερου με το ίδιο όνομα, ο οποίος κατεδαφίστηκε το 1937. Υπάρχουν και πολλοί ακόμα ναοί, όπως της Σαμαρείτιδας, του Αγίου Μοδέστου, προστάτη των ζώων και του Αγίου Χαραλάμπους.

Ιστορικά στοιχεία 
Στην περιοχή του χωριού Βαγιονιά ίδρυσε στις αρχές του 15ου αιώνα ο Νείλος Νταμιλάς με προσωπικά του έξοδα ένα γυναικείο μοναστήρι, όπως αναφέρεται στη διαθήκη του (1417): "Του μακαριωτάτου εν ιερομονάχοις κυρού Νείλου του λεγομένου Νταμιλά διαθήκη και τυπική παράδωσις ην παρέδωκε των μοναζουσών των εν τη σεβασμία μονή της υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας της παντανάσσης της παρ' εκείνου οικοδομηθείσης εν τη τοποθεσία τη λεγομένη Βαϊοναία".

Πράγματι, υπήρχε στο χωριό Βαγιονιά παλαιός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ο οποίος κατεδαφίστηκε το 1937.

Στη βενετική απογραφή του Πέτρου Καστροφύλακα, αναφέρονται και οι άλλοι δύο οικισμοί (1583): τα Λούκια με 57 κατοίκους στο Κ99 με την ονομασία Lucia και η Κουμάσα στο Κ98 με το όνομα Cumassa και 106 κατοίκους.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σταβγίων και με το ΦΕΚ 408Α - 18/12/1925 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Σταβγιών και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Βαγιωνιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Κουμάσα και Λούκια αποτελούν την κοινότητα Βαγιονιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 580 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Βαγιονιάς

Βιβλιογραφία
Εμίλ Λεγκράν, Testament de Nil Damilas, revue des Études Grecques vol. 4 (1891)
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οι ναοί του χωριού αναλυτικά

Παραπομπές

Βαγιονια
Βαγιονια
Κοντσέρτο για πολυβόλα

Το Κοντσέρτο για πολυβόλα είναι ο τίτλος μιας έγχρωμης ελληνικής κινηματογραφικής πολεμικής ταινίας του 1967, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου σε σενάριο Νίκου Φώσκολου, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Τζένη Καρέζη, Μάνος Κατράκης, Κώστας Καζάκος, Ανδρέας Μπάρκουλης, Ζώρας Τσάπελης και Σπύρος Καλογήρου.

Πλοκή 
Η Νίκη Βάρσου (Τζένη Καρέζη), μια πολιτική υπάλληλος στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, παραμονές του πολέμου του 1940, παραδίδει στρατιωτικά έγγραφα στους Ιταλούς, οι οποίοι την εκβιάζουν με τη ζωή του αδελφού της, που τον κρατούν αιχμάλωτο. Η πράξη της αποκαλύπτεται και κινδυνεύει να καταδικαστεί σε θάνατο, αλλά ο υποστράτηγος Καραγιαννόπουλος με το ψευδώνυμο Δαρείος (Μάνος Κατράκης) της προτείνει να συνεχίσει να προμηθεύει τους Ιταλούς με έγγραφα, πλαστά όμως αυτή τη φορά. Μαζί της, όμως, μπλέκει και ο Αλέξης Θεοδώρου (Κώστας Καζάκος), ένας νεαρός λοχαγός πεζικού, που είναι ερωτευμένος μαζί της.

Όταν μία δήθεν κλοπή αποκαλύπτεται, ο λοχαγός δικάζεται ως υπαίτιος και καταδικάζεται σε θάνατο. Όμως η εκτέλεσή του είναι εικονική, για να πειστούν οι Ιταλοί για το γνήσιο των πληροφοριών που λαμβάνουν.

Διανομή 
 Τζένη Καρέζη - Νίκη Βάρσου
 Κώστας Καζάκος - λοχαγός Αλέξης Θεοδώρου
 Μάνος Κατράκης - υποστράτηγος Καραγιαννόπουλος (Δαρείος)
 Ανδρέας Μπάρκουλης - Φράνκο Πιτσιόλι
 Ζώρας Τσάπελης - στρατηγός
 Σπύρος Καλογήρου - Μάριο
 Άγγελος Αντωνόπουλος - ταγματάρχης
 Δημήτρης Μπισλάνης - ανακριτής
 Ανδρέας Τσάκωνας - σκοπός
 Άγγελος Μαυρόπουλος - υποστράτηγος
 Στράτος Παχής - γραμματέας
 Κώστας Παπαχρήστος - αξιωματικός εκτελεστικού αποσπάσματος
 Γιάννης Κάσδαγλης - ταγματάρχης
 Θεόδωρος Ντόβας - ταγματάρχης
 Γιάννης Αργύρης - Ιωάννης Μεταξάς
 Χάρης Παναγιώτου - αστυνομικός
 Μάκης Ρευματάς - αστυνομικός
 Λιάκος Χριστογιαννόπουλος - πρόεδρος στρατοδικείου
 Λάμπρος Κοτσίρης - βασιλικός επίτροπος
 Λίζα Κουντούρη -  Τώνια

Άλλες πληροφορίες 
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 27 Φεβρουαρίου 1967. Κόβοντας 427.698 εισιτήρια, κατατάχθηκε 8η ανάμεσα σε 117 ταινίες της ίδιας σεζόν. Απέσπασε δύο κρατικά βραβεία από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου: σκηνοθεσίας για τον Ντίνο Δημόπουλο και ερμηνείας για τον Κώστα Καζάκο.

Η ιστορία αυτής της ταινίας χρησιμοποιήθηκε από το Νίκο Φώσκολο έξι χρόνια αργότερα στην τηλεοπτική σειρά «Ο άγνωστος πόλεμος», που προβλήθηκε από την ΥΕΝΕΔ και έκανε μεγάλη επιτυχία, αφού άγγιξε υπερβολικά μεγάλα ποσοστά επιτυχίας για την εποχή εκείνη.

Στα γυρίσματα της ταινίας, κατά τη διάρκεια μιας παρτίδας τάβλι, ξεκίνησε το ειδύλλιο Καζάκου - Καρέζη, το οποίο οδήγησε στον γάμο τους.

Το Κοντσέρτο για πολυβόλα κυκλοφόρησε και με τη μορφή DVD στις 3 Σεπτεμβρίου 2007.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κονσέρτο για πολυβόλα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 Κονσέρτο για πολυβόλα στη Φίνος Φιλμ

Κοντσέρτο για πολυβόλα
Ταινίες του 1967
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές πολεμικές ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου
Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ευχολόγιον

Το Ευχολόγιον είναι ένα λειτουργικό βιβλίο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που περιλαμβάνει τις ακολουθίες της Βαπτίσεως, τού Γάμου, δηλ. είναι συλλογή των χριστιανικών ευχολογικών κειμένων, που αναγιγνώσκονται ή ψάλλονται σε όλες τις ιερές ακολουθίες, των διαφόρων εορτών, θρησκευτικών τελετών κ.λπ.

Γενικά
Το Μεγάλο Ευχολόγιον αποτελεί ένα από τα κυριότερα βιβλία της λειτουργικής της Εκκλησίας, που περιέχει την ακολουθούμενη διάταξη αναφοράς ευχών:
 της ακολουθίας του Εσπερινού, του Όρθρου, τη διάταξη της Θείας Λειτουργίας
 τις Θείες Λειτουργίες τού Ιωάννου τού Χρυσοστόμου, τού Βασιλείου τού Μεγάλου, των Προηγιασμένων
 του μεγάλου και μικρού Αγιασμού
 τις ακολουθίες άλλων μυστηρίων, όπως Βάπτισης, Γάμου, Ευχελαίου, Τρισαγίου, χειροθεσίας, κουράς μοναχού, μετάδοσης οφφικίων, καθιερώσεως ναού, εξοδίου ακολουθίας
 καθώς και πολλές άλλες που αφορούν διάφορες περιστάσεις, όπως ευχές εις ασθενείς, ψυχορραγούντας, κά.

Είδη Ευχολογίων
Το Ευχολόγιον διακρίνεται επιμέρους στο «Μεγάλο Ευχολόγιον» και στο «Μικρό Ευχολόγιον». Στο μεν Μεγάλο περιλαμβάνονται όλα τα προηγούμενα, στο δε Μικρό Ευχολόγιον περιέχονται τα απολύτως χρήσιμα καθ' ημέρα για τον λειτουργό της Εκκλησίας, εξ ου και λέγεται επίσης και "Αγιασματάριον".

Επίσης μια ιδιαίτερη διάκριση είναι το λεγόμενο Αρχιερατικόν, το οποίο περιλαμβάνει πρόσθετες (ιδαίτερες) ευχές, που αναγιγνώσκονται μόνο από αρχιερείς κατά την παρουσία και συμμετοχή τους, σε πάσης φύσεως ιερουργίες (ακολουθίες, αγιασμούς, και διάφορες αρχιερατικές τελετές).

Ιστορία
Το αρχαιότερο σωζώμενο Ευχολόγιο τού Βυζαντινού λειτουργικού τύπου είναι ο Βαρβερινός κώδικας 336 του τέλους του 8ου αιώνα. Οι συλλογές αυτές περιέχουν υλικό διαφόρων εποχών, από τον 4ο αιώνα μέχρι την εποχή της σύνταξής τους και διαφόρων συγγραφέων. Από το Ευχολόγιο προήλθαν πιο εύχρηστες συλλογές ευχών και ακολουθιών, χωρίς να αποκλείεται και η αντίστροφη πορεία, ότι δηλαδή από τις μικρές συλλογές προήλθε η μεγάλη.

Πηγές
"Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. ΙΑ΄, σελ.834.

Λειτουργική
Βιβλία Λειτουργικής
Ανδρομάχη (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία η Ανδρομάχη ήταν η σύζυγος του Έκτορα. Ως σύζυγος του Έκτορα η Ανδρομάχη αναφέρεται όχι μόνο στην Ιλιάδα, αλλά και από τον Ευριπίδη σε δύο τραγωδίες του, καθώς και από άλλους ποιητές και λογοτέχνες, κλασικούς (όπως ο Ρακίνας) και νεότερους.Είναι γνωστή επίσης ως η «μάνα» της τραγωδίας.

Ο μύθος 
Η Ανδρομάχη ήταν κόρη του Ηετίωνα, βασιλιά της «Υποπλακίης Θήβης», όπως την ονομάζει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, επειδή ήταν μια πόλη στους πρόποδες του όρους Πλάκος, στον κάμπο του Αδραμυττίου. Αδελφός της Ανδρομάχης ήταν ο Πόδης, που σκοτώθηκε από τον Μενέλαο. Ωστόσο, στην Ιλιάδα (ραψωδία Ζ) η Ανδρομάχη παρουσιάζεται να λέει πως και οι επτά αδελφοί της σκοτώθηκαν από τον Αχιλλέα. Γιος της Ανδρομάχης και του Έκτορα ήταν ο Αστυάνακτας, ή Σκαμάνδριος, που μετά τον Τρωικό Πόλεμο οι νικητές τον πέταξαν από τα τείχη της Τροίας. Ο Έκτορας σκοτώθηκε επειδή δεν είχε ακούσει τη συμβουλή της Ανδρομάχης να μη μονομαχήσει με τον Αχιλλέα.

Η Ανδρομάχη θρήνησε για τον θάνατό του όταν ο Αχιλλέας τον έσερνε πίσω από το άρμα του στο Ίλιον Πεδίον, και πάλι όταν ο πεθερός της Πρίαμος, βασιλιάς της Τροίας, έφερε τη σορό του στο ανάκτορο, πρώτη εκείνη, κρατώντας το κεφάλι του μέσα στις χούφτες της (Ιλιάδα, Ω 725-745). Στον Ευριπίδη παρουσιάζεται με δυο διαφορετικές εκδοχές. Στις Τρωάδες αναφέρεται και ο γιος της Αστυάνακτας, ενώ στην τραγωδία Ανδρομάχη παρουσιάζεται μόνο ο γιος της με το Νεοπτόλεμο Μολοσσός.

Μετά την άλωση της Τροίας, η Ανδρομάχη πιάστηκε αιχμάλωτη και, στη διανομή ανάμεσα στους νικητές, έπεσε στον κλήρο του Νεοπτόλεμου, γιου τού νεκρού πια Αχιλλέα. Ο Νεοπτόλεμος την οδήγησε στη Φθία, όπου την έκανε γυναίκα του και απέκτησαν μαζί ένα παιδί, τον Μολοσσό (Παυσ. Α 11, 1) ή τον Αμφίαλο (Υγίνος, Fabulae 123). Λιγότερο επικρατούσες εκδοχές αναφέρουν και άλλα δύο τέκνα τους, τον Πίελο και τον Πέργαμο.

Μετά τον θάνατο και του Νεοπτόλεμου, η Ανδρομάχη έφυγε με τον Έλενο, τον αδελφό του Έκτορα, στην Ήπειρο. Εκεί έχτισαν μαζί τη Νέα Τροία. Ο Αινείας τους συνάντησε στο ταξίδι του για την Ιταλία (Αινειάδα, 3, 294 κ.ε.). Μυθολογείται πως και με τον Έλενο έκανε παιδί η Ανδρομάχη, τον Κεστρίνο (Παυσ. Β 23, 6). Η Ανδρομάχη έζησε ακόμα και του Έλενου τον θάνατο, οπότε μετά, κατά μία εκδοχή, μετανάστευσε με τον γιο της Πέργαμο στην Τευθρανία της Μυσίας. Εκεί ο Πέργαμος νίκησε τον βασιλιά Άρειο και έδωσε στην πόλη το δικό του όνομα. Ο Παυσανίας γράφει ότι εκεί σωζόταν μνημείο της Ανδρομάχης μέχρι την εποχή του (Α 11, 2).

 Ο αστεροειδής 175 Ανδρομάχη (175 Andromache), που ανακαλύφθηκε το 1877, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή πριγκίπισσα.

Δείτε επίσης 
 Άλωση της Τροίας (Πολύγνωτος), αναπαράσταση πανοραμικής τοιχογραφίας μεγαλογραφίας του φημισμένου αρχαίου έλληνα ζωγράφου Πολύγνωτου.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ανδρομαχη