joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κάτω Ζάλογγο Ιωαννίνων

Το Κάτω Ζάλογγο είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

Γεωγραφικά στοιχεία - Αξιοθέατα 
Το Κάτω Ζάλογγο βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 305 μέτρα και στα δυτικά του Ζαλογγίτικου ποταμού. Απέχει 51 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων, 48 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα και 45 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Το πιο σημαντικό αξιοθέατο είναι το "Ζαλογγογέφυρο" στα βόρεια του χωριού και την κατεύθυνση προς τη Βροσίνα. Πρόκειται για πέτρινο μονότοξο γεφύρι ύψους 8 μέτρων, πλάτους 2 και με άνοιγμα τόξου 11,30 μέτρα που γεφυρώνει τον Ζαλογγίτικο και από το 1996 έχει χαρακτηρισμός ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Το ίδιο έχουν χαρακτηριστεί το πέτρινο δημοτικό σχολείο μαζί με τα δύο κοντινά πέτρινα πηγάδια "γιατί αποτελούν αξιόλογα δείγματα του είδους τους, είναι ταυτισμένα με τις μνήμες και την παράδοση του χωριού και είναι συνδεδεμένα με τον τρόπο διαβίωσης των κατοίκων της περιοχής".

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ζάλογγο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ζαλόγγου της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 98 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Γεφύρι Ζαλογγογέφυρο από τον ιστότοπο ΟΔΥΣΣΕΥΣ του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού 
 Το Ζαλογγογέφυρο στο https://www.youtube.com/

Παραπομπές

Δήμος Ζίτσας
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Άπινγκτον

Το Άπινγκτον (αγγλικά: Upington· νάμα: //Khara hais) είναι πόλη η οποία ιδρύθηκε το 1873 και βρίσκεται στην επαρχία του Βόρειου Ακρωτηρίου της Νότιας Αφρικής, στις όχθες του ποταμού Οράγγη. Βρίσκεται χτισμένη σε υψόμετρο 835 μέτρων, και αποτελεί το πλησιέστερο μεγάλο κέντρο στους καταρράκτες Ωχράμπιζ (Augrabies) και του Διασυνοριακού Πάρκου Κγκαλαγκάντι.

Το τοπίο είναι πολύ άνυδρο αλλά το έδαφος είναι γόνιμο και καλλιέργειες όπως φρούτα καλλιεργούνται σε αρδευόμενα χωράφια. Η περιοχή είναι περισσότερο γνωστή για τα σταφύλια, τις σταφίδες και τα κρασιά εξαγόμενης ποιότητας, τα οποία καλλιεργούνται στις πλούσιες πλημμυρικές πεδιάδες του ποταμού Οράγγη.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 74.834 κατοίκους.

Παραπομπές

Συλλογή 

Πόλεις της Νότιας Αφρικής
Protergia

Η Protergia είναι ιδιωτική εταιρεία παραγωγής και προμήθειας ηλεκτρικού ρεύματος και εμπορίας φυσικού αερίου στην Ελλάδα. Είναι θυγατρική εταιρεία και ανήκει κατά 100% στον Όμιλο Μυτιληναίος.

Τον Ιούλιο του 2010 ο Όμιλος Μυτιληναίος συμφώνησε με την Enel να εξαγοράσει το 50,01% της Endesa Hellas που τότε ανήκε στην Endesa SA. Ο Όμιλος κατέστη μοναδικός μέτοχος της Endesa Hellas που αργότερα ονομάστηκε Protergia. Έως το τέλος του 2013, η Protergia ήταν αποκλειστικά παραγωγός ενέργειας ενώ τον Ιανουάριο 2014 ξεκίνησε να δραστηριοποιείται στην προμήθεια ηλεκτρικής ενέργειας και τον Ιανουάριο 2018 στην προμήθεια φυσικού αερίου.

Παραπομπές 

Ελληνικές επιχειρήσεις ηλεκτρικής ενέργειας
Ελληνικές επιχειρήσεις ανανεώσιμων πηγών ενέργειας
Ελληνικές επιχειρήσεις πετρελαιοειδών και αερίου
Ελληνικές επιχειρήσεις
Καρτέλ του λαμπτήρα

Το καρτέλ του λαμπτήρα αναφέρεται σε μια συμφωνία μεταξύ των μεγαλύτερων εταιριών παραγωγής λαμπτήρων, ώστε να παράγουν λάμπες με μικρότερη διάρκεια ζωής από την υφιστάμενη, με σκοπό τη μεγιστοποίηση των κερδών από τις πωλήσεις. Το καρτέλ δημιουργήθηκε το 1925 με την ονομασία Φοίβος, και συμμετείχαν εταιρίες-κολοσσοί όπως Osram, Philips, General Electric κλπ. Αναφέρεται επίσης ως συνωμοσία του λαμπτήρα, και θεωρείται η πρώτη υλοποίηση σχεδίου σκόπιμης μείωσης της ποιότητας των προιόντων εν αγνοία των καταναλωτών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τρόπος δράσης 
Αρχικά, το καρτέλ χαμήλωσε τα λειτουργικά έξοδα, και διεξήγαγε έρευνα ώστε η διάρκεια ζωής των λαμπτήρων πυρακτώσεως να μειωθεί περίπου στο μισό. Στη συνέχεια αύξησε και τις τιμές, αφού δεν υπήρχε πλέον ο ανασταλτικός παράγοντας σοβαρού ανταγωνισμού. Για να διασφαλιστεί το σχέδιο αυτό, δημιουργήθηκε ακόμη επιτροπή ελέγχου των προιόντων, η οποία έδινε πρόστιμα σε περίπτωση που δεν χαλούσαν μετά από 1.000 ώρες λειτουργίας. 

Το καρτέλ ήλεγχε εκτός απο την παραγωγή, και τη διανομή των λαμπτήρων. Οι εταιρίες μοίρασαν τις περιοχές και τις αγορές όπου η καθεμία θα δραστηριοποιούνταν, με ένα σύστημα τριών διαφορετικών ζωνών.

Πηγές
Άνω Καρυές Αρκαδίας

Οι Άνω Καρυές είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Μεγαλόπολης της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας.

Θέση 
Είναι ορεινό χωριό χτισμένο στις πλαγιές του Λυκαίου Όρους σε υψόμετρο 961 μέτρων. Απέχει 21 χιλιόμετρα από τη Μεγαλόπολη.

Γενικά στοιχεία 
Κοντά στις Άνω Καρυές βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος του Λυκαίου Διός. Στο χωριό διοργανώνεται από το 1973 και ανά τέσσερα χρόνια σειρά εκδηλώσεων του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου με το όνομα Λύκαια, εμπνευσμένες από αντίστοιχους αθλητικούς αγώνες της Αρχαιότητας.

Η τοπική κοινότητα Άνω Καρυών είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 8,572 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Δείτε επίσης 
 Λύκαια
 Λύκαιο όρος
 Δήμος Μεγαλόπολης

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 buk.gr
 Exploring Greece
 TravelPeloponnisos
 Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Χωριά του νομού Αρκαδίας
Δήμος Μεγαλόπολης
Βία Σάκρα

Η Ιερά Οδός, λατιν.: Via Sacra, ήταν η κεντρική οδός της αρχαίας Ρώμης, που οδηγούσε από την κορυφή του Καπιτωλίνου λόφου, μέσω μερικών από τους σημαντικότερους θρησκευτικούς χώρους της Αγοράς (όπου είναι ο πιο φαρδύς δρόμος), στο Κολοσσαίο.

Ο δρόμος ήταν μέρος της παραδοσιακής διαδρομής του ρωμαϊκού θριάμβου, που ξεκινούσε στις παρυφές της πόλης και προχωρούσε μέσα από τη Ρωμαϊκή Αγορά. Αργότερα η Οδός πλακοστρώθηκε και επί Νέρωνα τοποθετήθηκαν κιονοστοιχίες εκατέρωθεν αυτής.

Ο δρόμος παρείχε το σκηνικό για πολλές πράξεις και παραπτώματα της ιστορίας της Ρώμης, τις επίσημες θρησκευτικές εορτές, τους υπέροχους θριάμβους των νικητών στρατηγών και το καθημερινό πλήθος που συγκεντρωνόταν στις βασιλικές για να συνομιλήσει, να παίξει ζάρια, να συμμετάσχει σε επιχειρήσεις ή να εξασφαλίσει δικαιοσύνη. Πολλές ιερόδουλες παρατάσσοντο επίσης στον δρόμο, αναζητώντας πιθανούς πελάτες. Από τη βασιλεία του Αυγούστου, η Ιερά Οδός έπαιξε ρόλο στην τελετή αποθέωσης, με την οποία οι νεκροί Ρωμαίοι Αυτοκράτορες θεοποιούντο επίσημα: το σώμα του Αυτοκράτορα, καλυμμένο με μία κέρινη μάσκα προσώπου επάνω σε μία κλίνη, κατέβαινε από τον λόφο του Παλατίνου μέσω της Ιεράς Οδού στην Αγορά, όπου τελούντο οι επικήδειοι λόγοι, πριν η πομπή των Ιππέων και των Συγκλητικών συνεχίσει την πορεία της προς το Πεδίον του Άρεως.

Η διαδρομή 
Ενώ το δυτικό τμήμα της Ιεράς Οδού που διασχίζει την Αγορά ακολουθεί την αρχική διαδρομή του δρόμου, το ανατολικό τμήμα -μεταξύ του τέλους της Αγοράς και του Κολοσσαίου, το οποίο περνά κάτω από την Αψίδα του Τίτου- είναι μία ανακατεύθυνση του δρόμου, που κατασκευάστηκε μετά τη Μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης το 64 μ.Χ.  Στην εποχή της Δημοκρατίας και της Πρώιμης Αυτοκρατορίας η διαδρομή διαχωριζόταν προς τα βόρεια κοντά στον Οίκο των Εστιάδων και περνούσε από ένα ύψωμα στον Βέλιο λόφο, που τώρα καταλαμβάνεται κυρίως από τη βασιλική του Μαξέντιου και τη σύγχρονη Βία ντεϊ φόρι Ιμπεριάλι. Ως μέρος του προγράμματος ανοικοδόμησής του μετά την πυρκαγιά, ο Νέρων ουσιαστικά ευθυγράμμισε την Οδό διευθετώντας την μεταξύ των λόφων Βέλιου και Παλατίνου, δημιουργώντας μεγάλες κιονοστοιχίες και στις δύο πλευρές για καταστήματα, όπου έμποροι έβαζαν τους πάγκους τους.

Πηγές

Βιβλιογραφικές αναφορές
Βία Τιβουρτίνα

Η Οδός προς την πόλη Τίβουρ, λατιν.: Via Tiburtina, είναι μία αρχαία οδός στην Ιταλία, που οδηγεί ανατολικά-βορειοανατολικά από τη Ρώμη στο σημερινό Tίβολι (λατιν:, Tibur) και στη συνέχεια στην Πεσκάρα (λατιν:, Aternum).

Ιστορικός δρόμος 
Κτίστηκε από τον Ρωμαίο ύπατο Mάρκο Βαλέριο Μάξιμο γύρω στο 286 π.Χ. και αργότερα επεκτάθηκε στα εδάφη των Mάρσι και των Aίκουοι, στο Aμπρούτσο, ως Βία Βαλέρια. Το συνολικό της μήκος ήταν περίπου 200 χλμ. από τη Ρώμη ως το Aternum (τη σύγχρονη Πεσκάρα ). Έβγαινε από τη Ρώμη μέσω των Αυρηλιανών Τειχών στην Πόρτα Tιβουρτίνα και μέσω των Σερβίων Τειχών στην Πόρτα Εσκουιλίνα.

Οι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι η Βία Τιβουρτίνα πρέπει να ξεκίνησε ως μονοπάτι κατά την ίδρυση της . Αν και αργότερα έγινε ένας σημαντικός δρόμος, το πρώτο τμήμα της διατηρούσε πάντα το αρχικό του όνομα Βία Βαλέρια, το οποίο ίσχυε μόνο για το τμήμα του δρόμου πέρα από το Tίβουρ. Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί το τελευταίο τμήμα της πορείας της Βία Τριβουρτίνα από το Albulae Aquae ως το Tίβουρ.

Ρωμαϊκές γέφυρες 

Υπάρχουν τα ερείπια πολλών ρωμαϊκών γεφυρών κατά μήκος του δρόμου, συμπεριλαμβανομένων των Πόνε Λουκάνο και Πόντε Μαμμόλο.

Ο σύγχρονος δρόμος 

Ένας πρώην κρατικός δρόμος με το ίδιο όνομα υπάρχει σήμερα και ακολουθεί την ίδια διαδρομή.

Δείτε επίσης 
 Ρωμαϊκή οδός
 Ρωμαϊκή γέφυρα
 Ρωμαϊκή μηχανική
 Μέσω της Βαλέριας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Omnes Viae: Via Tiburtina στον χάρτη Peutinger

Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Ο κατάλογος περιλαμβάνει τους κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών για κάθε εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών ξεχωριστά. Αυτός ο κατάλογος δεν είναι κατάλογος με τους κορυφαίους διεθνείς σκόρερ όλων των εποχών, καθώς αρκετές χώρες έχουν δύο ή περισσότερους παίκτες με περισσότερα γκολ από τον πρώτο σκόρερ μιας άλλης χώρας. Απαριθμεί μόνο τον κορυφαίο σκόρερ κάθε χώρας.

Κατάλογος με τους κορυφαίους σκόρερ 
 Οι παίκτες με έντονους χαρακτήρες εξακολουθούν να είναι ενεργοί σε διεθνές επίπεδο.
 Οι παίκτες με πλάγια γράμματα κατέχουν επίσης το ρεκόρ για τις περισσότερες συμμετοχές για τη χώρα τους.
 Η κατάταξη έχει γίνει με απαρίθμηση των κρατών. Δεκατέσσερις χώρες (Αφγανιστάν, Βουλγαρία, Κουρασάο, Δανία, Νήσοι Φερόε,  Ισλανδία, Λεσότο, Μαδαγασκάρη, Μογγολία, Νεπάλ, Ρουμανία, Σκωτία, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και Ηνωμένες Πολιτείες) έχουν δύο παίκτες ισόπαλους ως κορυφαίους σκόρερ. Η Ανγκουίλα, η Ερυθραία και το Γιβραλτάρ έχουν τρεις παίκτες και οι Παρθένοι Νήσοι έχουν έξι παίκτες ισόπαλους.
Τελευταία ενημέρωση στις 15 Ιουνίου 2022.

Κατάλογος κορυφαίων σκόρερ χωρών που δεν είναι μέλη της FIFA 
Παρακάτω είναι οι κορυφαίοι σκόρερ για κράτη που δεν είναι μέλη της FIFA, αλλά είναι συνδεδεμένα μέλη μιας από τις συνδεδεμένες συνομοσπονδίες της FIFA.

 Οι παίκτες με έντονους χαρακτήρες εξακολουθούν να είναι ενεργοί σε διεθνές επίπεδο.
 Οι παίκτες με πλάγια γράμματα κατέχουν επίσης το ρεκόρ για τις περισσότερες συμμετοχές για τη χώρα τους.

Κατάλογος με τους πρώτους σκόρερ από χώρες που δεν υπάρχουν σήμερα 
Αυτοί είναι οι πρώτοι σκόρερ για κράτη που δεν υπάρχουν σήμερα και δεν έχουν αναγνωρισμένη από τη FIFA ομάδα διάδοχο.

 Οι παίκτες με πλάγια γράμματα κατέχουν επίσης το ρεκόρ για τις περισσότερες συμμετοχές για τη χώρα τους.

Σημειώσεις

Δείτε επίσης 

 Κατάλογος ποδοσφαιριστών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών με 500 ή περισσότερα γκολ
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών με τα περισσότερα τέρματα πρωταθλήματος 
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ 
 Κατάλογος διοργανώσεων ποδοσφαίρου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 RSSSF: Players with 100+ Caps and 30+ International Goals. 29 Δεκεμβρίου 2021
 Περισσότερα γκολ από συμμετοχές. FIFA . 3 Ιουνίου 2009
 Οι κορυφαίοι διεθνείς σκόρερ όλων των εποχών στην Ευρώπη UEFA. 9 Σεπτεμβρίου 2015

Κορυφαιοι διεθνεις σκορερ ανδρων
Βίκους Λόνγκους

Βίκους Λόνγκους (), δηλαδή Μακρά Οδός,  ήταν ονομασία δρόμου στην Περιοχή VI της αρχαίας Ρώμης, που ένωνε τη Σουβούρα με την κορυφή του Κυρινάλιου λόφου κατά μήκος της κοιλάδας μεταξύ του Κυρινάλιου και του Βιμινάλιου λόφου.

Ο Τ. Λίβιος (Χ.23.6.) τον αναφέρει σε σχέση με την αφιέρωση ενός βωμού στην Aιδώ Πληβεία (Pudicitia Plebeia) το 296 π.Χ.: αναφέρει ότι επάνω στον δρόμο υπήρχαν ιερά στη θεά του Πυρετού (Febris) και την Τύχη (Fortuna). Το όνομά του επιβεβαιώνεται από δύο επιγραφές της αυτοκρατορικής εποχής (CIL VI, 9736, CIL VI 10023). Ένα μεγάλο τμήμα του άκρου του δρόμου καταστράφηκε, για να kτιστούν oi Θέρμες του Διοκλητιανού.

Βιβλιογραφία 
 L Richardson Junior, A New Topographical Dictionary of Ancient Rome, σελ 425

Παραπομπές
Βίκους Πατρίκιους

Βίκους Πατρίκιους , δηλαδή η Οδός Πατρικίων, ήταν ονομασία δρόμου στην αρχαία Ρώμη. Ξεκινούσε από το Aργκιλέτουμ (όπου διαχωρίζεται στο Βίκους Πατρίκιους και το Κλίβους Σουβουράνους), διέσχιζε τους λόφους Κίσπιο και Βιμινάλιο και κατέληγε στην Πόρτα Βιμινάλε σταΣέρβια Τείχη.

Βιβλιογραφία 
 Samuel Ball Platner, "Vici", A Topographical Dictionary of Ancient Rome, Oxford University Press, 1929, σελ. 576.

Παραπομπές
Βίκους Ιουγκάριους

Ο Βίκους Ιουγκάριους , που σημαίνει Οδός των κατασκευαστών ζυγών (για το ζέψιμο των βοδιών) ήταν ένας αρχαίος δρόμος που οδηγούσε στη Ρωμαϊκή Αγορά.  Ήταν πολύ παλαιός, ίσως και αρχαιότερος από την ίδια τη Ρώμη. Η λατινική λέξη jugarius σημαίνει «ζυγός» (για βόδια) και «ράχη».

Ο Βίκους Γιουγκάριους ερχόταν στην Αγορά από τα νοτιοδυτικά, κατά μήκος του ώμου του Καπιτωλίνου λόφου και μεταξύ του Ναού του Κρόνου (Saturnus) και της Ιουλίας Βασιλικής, κοντά στη λίμνη του Σερβίλιου. Η Αψίδα του Τιβερίου (τώρα δεν υπάρχει πια) είχε κτιστεί, για να περάσει ο δρόμος από εδώ. Το άλλο άκρο του, στα νότια του Πεδίου του Άρεως, ήταν κοντά στο Αγορά των Κηπευτικών. Αυτή ήταν η έκταση του δρόμου στην περίοδο της Ύστερης Δημοκρατίας και τους Αυτοκρατορικούς χρόνους, αλλά την προηγούμενη εποχή, ήταν πολύ μεγαλύτερος, εκτεινόμενος μέχρι τον Κυρινάλιο λόφο και αντιπροσώπευε ένα μέρος της αρχικής εμπορικής οδού προς τον ποταμό Τίβερη. Το αρχαίο όνομά του μπορεί στην πραγματικότητα να σήμαινε αρχικά έναν «στα υψηλά δρόμο». κάτι σαν «ο δρόμος κατά μήκος της κορυφογραμμής, της ράχης [του Καπιτωλίου]», αντί για τη μεταγενέστερη έννοια του «ζυγού».

Ένα σημείο στον δρόμο γνωστό ως Equimaelium ίσως διασώζει την κατεδάφιση του σπιτιού του ιππέα Σπούριου Μαίλιου.

Ετυμολογία 
Οι λατινικές λέξεις που σχετίζονται με το jugarius περιλαμβάνουν το jugalis («ζευγμένος μαζί, συζευγμένος») και το jugo («παντρεύομαι» ή «ενώνομαι»). Μερικές λέξεις που προέρχονται από αυτή τη λατινική ρίζα είναι (στα αγγλικά): "yoke", "join", "juncture", "conjugal" και ακόμη και "yoga" (από τη σανσκριτική ρίζα yuj, που σημαίνει "θέτω υπό τον ζυγό" ή "ζευγνύω, ενώνω"). Η Juga, ή Jugalis, είναι ένα επίθετο της θεάς Juno (Ήρας) στην ιδιότητά της ως θεάς του γάμου (πιστευόταν ότι συνέδεε το νέο ζευγάρι στον γάμο). Ως Juno Juga (Ήρα της Σύζευξης, του Γάμου) είχε έναν βωμό στο Βίκους Γιουγκάριους· η ακριβής τοποθεσία του είναι άγνωστη. Αν και πίστευαν οι αρχαίοι ότι αυτό έδωσε το όνομά του στον δρόμο, στην πραγματικότητα μάλλον έγινε το αντίστροφο.

Δείτε επίσης 
 Εκκλησία της Σάντα Μααρία ντελα Κονσολατσιόνε

Βιβλιογραφικές αναφορές
Άλτα Σεμίτα

Ο Υψηλός Στίβος , ήταν ένας δρόμος στην αρχαία Ρώμη, που έδωσε το όνομά του σε μία από τις 14 περιοχές της Ρώμης της εποχής του Αυγούστου.

Η Άλτα Σεμίτα οδηγούσε την κυκλοφορία στη Ρώμη από την Οδό του Άλατος (Via Salaria), που υπήρχε από την προϊστορική εποχή, προς το κέντρο της πόλης. Η μεγάλη αρχαιότητα του δρόμου υποδηλώνεται επίσης από το semita, μία λατινική λέξη που συνήθως σημαίνει «μονοπάτι» και δεν χρησιμοποιείται για κανέναν άλλο ρωμαϊκό δρόμο.  Ο δρόμος κατευθυνόταν πιθανότατα κατά μήκος της σύγχρονης Βία ντελ Κουιρινάλε και Βία Βέντι Σετέμπρε, στη ράχη του Κυρινάλιου λόφου, δημιουργώντας μία ευθεία διαδρομή νοτιοδυτικά από την Πόρτα Κολλίνα στα Σέρβια Τείχη προς έναν σημαντικό ναό από την εποχή του Αδριανού στον λόφο Σαλουτάρις. Πιθανότατα συνδέθηκε με το Βίκους Ιουγκάριους. 

Μπορεί επίσης ο δρόμος που ονομαζόταν Άλτα Σεμίτα στην εποχή της Δημοκρατίας να μην ήταν ο ίδιος με αυτόν, που ήταν γνωστός στην μετέπειτα Αυτοκρατορία. 

Οι κατάλογοι περιφερειών ονομάζουν την Περιοχή VI ως Άλτα Σεμίτα, από την οδό.  Ο ναός του Γένους των Φλαβίων (templum Gentis Flaviae) βρισκόταν στην Άλτα Σεμίτα, σύμφωνα με τον περιφερειακό κατάλογο.

Παραπομπές
Σπήλαιο Δράκαινας

Το Σπήλαιο Δράκαινας βρίσκεται στον Πόρο Κεφαλονιάς.

Περιγραφή 
Το σπήλαιο βρίσκεται στο Νοτιοανατολικό μέρος της Κεφαλονιάς, στο φαράγγι του Βόχυνα και σε υψόμετρο 70 μ. Η δημιουργία του οφείλεται σε τεκτονικές διαδικασίες και στη χημική διάβρωση του μητρικού ασβεστολιθικού πετρώματος. Έχει με εμβαδόν 190 τ.μ. και βορειοδυτικό προσανατολισμό.

Ιστορία 
Αρχαιολογικές ανασκαφές που έγιναν από το 1992 φανέρωσαν τη χρήση του σε διάφορες περίοδους στο πέρασμα της ιστορίας. Πρώτα από τη Νεότερη Νεολιθική Περίοδο μέχρι την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού και μετά ως αρχαίος ελληνικός ναός από το τέλος του 7ου αιώνα π.Χ. μέχρι το 2ο αιώνα π.Χ. Στη σύγχρονη εποχή χρησιμοποιήθηκε για λόγους κτηνοτροφίας.

Ανακάλυψη και βελτίωση 
Από το 1992 γίνονται ανασκαφές στο χώρο του σπηλαίου της Δράκαινας υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχικά έγιναν εργασίες βελτίωσης της κατάστασης εξαιτίας παράνομων ανασκαφών και από το 1994 γίνεται συστηματική ανασκαφή. Τα αποτελέσματα αυτών των εργασιών έχουν δημοσιευτεί σε συνέδρια και επιστημονικά περιοδικά.

Διαχείριση 
Το σπήλαιο Δράκαινας υπάγεραι στην Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας - Σπηλαιολογίας. Δεν επιτρέπεται η πρόσβαση σε επισκέπτες.

Δείτε επίσης 

  Κεφαλονιά

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Welcome to Drakaina Cave
 Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Σπήλαια της Ελλάδας
Κλίβους Καπιτολίνους

Ο Επικλινής δρόμος του Καπιτωλίου, λατιν.: Clivus Capitolinus, ήταν ένας κεντρικός δρόμος προς τον Καπιτωλίνο λόφο, που ξεκινά από την κορυφή της Ρωμαϊκής Αγοράς δίπλα στην Αψίδα του Τιβερίου ως συνέχεια της Ιεράς Οδού. Προχωρώντας γύρω από το Ναό του Κρόνου και στρίβοντας προς τα νότια μπροστά από το Περιστύλιο των Θεών Συγκατάθεσης, στη συνέχεια ανεβαίνει στην πλαγιά του Καπιτωλίνου λόφου στον ναό του Διός Αρίστου Μεγίστου στην κορυφή του.  Αυτό ήταν παραδοσιακά το τελευταίο και κορυφαίο μέρος όλων των ρωμαϊκών θριάμβων.  

Ο δρόμος είναι σημαντικός ως ένας από τους παλαιότερους δρόμους της Ρώμης, καθώς και ως κεντρική τοποθεσία γύρω από ναούς και δικαστικά γραφεία, που οδηγούσε στον μεγαλύτερο και σημαντικότερο από τους ναούς της Δημοκρατικής εποχής. Λέγεται ότι ο Ιούλιος Καίσαρας ανέβηκε αυτόν τον δρόμο γονατισμένος, για να αντισταθμίσει έναν κακό οιωνό κατά τη διάρκεια τού θριάμβου του. 

Η παλαιότερη ιστορία του δρόμου καθώς και του ίδιου του λόφου δεν είναι απολύτως σαφής, καθώς πολλά από τα παλαιότερα αρχεία της Ρώμης καταστράφηκαν σε μία λεηλασία της πόλης. Ο δρόμος μπορεί να ήταν μέρος της αρχικής διαδρομής προς τον οικισμό των Σαβίνων, που άλλαξε, όταν κτίστηκε ο Ναός του Σατούρνου. Οι λόφοι της Ρώμης έχουν εκτεταμένη κατασκευή, κτισμένη επάνω σε αρχαίες ετρουσκικές πέτρες, που φαίνονται στο πίσω μέρος των υπόλοιπων θαλάμων της Στοά των Δώδεκα μεγάλων Θεών.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Clivus Capitolinus, Encyclopædia Britannica
Κλίβους Σκάουρι

Ο Κεκλιμένος δρόμος του Σκάουρι, λατιν.: Clivus Scauri, ήταν ένας αρχαίος ρωμαϊκός δρόμος, που αρχικά διακλαδιζόταν από τον δρόμο που συνέδεε τον Μέγιστο Ιππόδρομο με το Κολοσσαίο κατά μήκος του κοιλώματος μεταξύ των λόφων Παλατίνου και Καίλιου της Ρώμης. Ακολουθούσε την ανατολική πλευρά του τελευταίου, μέχρι την κορυφή του, που σήμερα είναι γνωστή ως Πιάτσα ντελα Ναβιτσέλα. Στο αρχικό τμήμα ο δρόμος έχει διατηρήσει την παλιά ονομασία. Γίνεται Βία ντι Σ. Πάολο ντελα Κρότσε πιο επάνω στο λόφο.

Ο Κλίβους Σκάουρι ξεκινά τώρα από την εκκλησία του Σαν Γκρεγκόριο αλ Τσέλιο και προχωρά κατά μήκος και κάτω από τα στηρίγματα της Βασιλικής των Σάντι Τζιοβάννι ε Πάολο αλ Τσέλιο. Το όνομα της οδού εμφανίζεται μόνο σε έγγραφα του 6ου και 10ου αι., αλλά είναι πιθανώς αρχαίο και μπορεί να είναι το Βίκους Σκάουρι μίας επιγραφής.  Πιθανότατα οφείλει την προέλευσή του στην οικογένεια των Αιμιλίων Σκάουρι, πιθανώς στον Mάρκο Αιμίλιο Σκάουρο.

Ο δρόμος έχει διατηρήσει αρκετά μία αρχαία εμφάνιση, με ορισμένα τμήματα να πλαισιώνονται από σπίτια από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μεγάλα τμήματα των προσόψεων να διατηρούνται και να συνδέονται μεταξύ τους. Στα δεξιά απέναντι από την Πιάτσα Σάντι Τζιοβάννι ε Πάολο υπάρχουν υπολείμματα κτιρίων από πλίνθους του 3ου αι., που αποτελούνται από μία σειρά από ταβέρνες (μικρά καταστήματα), με ίχνη δεύτερου ορόφου. Στην πλατεία, στη βάση του καμπανίλε, υπάρχουν ερείπια του ναού του θεϊκού Κλαυδίου. Το τελευταίο τμήμα του δρόμου οδηγεί στην Πόρτα Καιλιμοντάνα, που διατηρείται ως η Αψίδα των Δολαμπέλλα και Σιλανού. Ο αρχικός σκοπός αυτής της αψίδας ήταν πιθανώς να υποστηρίξει έναν κλάδο του Άκουα Μάρκια.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Περάτης Ιωαννίνων

Ο Περάτης ή το Περάτη είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Ο Περάτης βρίσκεται σε υψόμετρο 680 μέτρα ενώ απέχει 10 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 16 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Το χωριό συγκαταλέγεται στα Γραμμενοχώρια, είναι νοτιοανατολικά από το Γραμμένο και χαρακτηριστικό του είναι οι τέσσερις εκκλησίες που υπάρχουν σε αυτό. Η πρώτη και ενοριακή είναι του Προφήτη Ηλία, οι άλλες δύο της Αγίας Τριάδας και της Κοίμησης της Θεοτόκου και τέλος του Αγίου Νικολάου που είναι η παλαιότερη (τέλη του 16ου αιώνα). Η ονομασία του σύμφωνα με την τοπική παράδοση οφείλεται στον πρώτο οικιστή του που που πριν 300 χρόνια ήρθε από το Πέραμα Ιωαννίνων. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Περάτης της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 39 κατοίκους.

Παραπομπές

Δήμος Ζίτσας
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Έφορος (αρχαιολογία)

Ο έφορος ,στην Ελλάδα, είνα το υπεύθυνο πρόσωπο για τη διαχείριση αρχαιολογικής εφορίας, διοικητικό διαμέρισμα το οποίο, συνήθως, αντιστοιχεί στις περιφερειακές ενότητες της χώρας.

Οι έφοροι υπάγονται διοικητικά στο ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, όπου και υφίσταται μία Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων, καθώς και μία Γενική Διεύθυνση Αναστήλωσης, Μουσείων και Τεχνικών Έργων. Στα τέλη του 20ού αιώνα, η χώρα διέθετε, συνολικά, 25 εφορείες προϊστορικών και κλασικών αρχαιοτήτων, 14 εφορείες βυζαντινών αρχαιοτήτων, καθώς και 8 εφορείες νεωτέρων μνημείων.

Παραπομπές

Πηγές 

  
 

Αρχαιολογία στην Ελλάδα
Γιακουμπά Ουαταρά

Ο Μπιλί Γιακουμπά Ουαταρά (Billy Yakuba Ouattara, γεννήθηκε 24 Ιανουαρίου 1992 στην Τέπα,  Γκάνα) είναι Γκανογάλλος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την ΑΣ Μονακό του Γαλλικού Πρωταθλήματος και της Ευρωλίγκας.

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Ο Ουαταρά ξεκίνησε για πρώτη φορά την επαγγελματική του σταδιοδρομία στη Γαλλία με την Ελάν Σαλόν του Γαλλικού Πρωταθλήματος το 2012 ως 20χρονος. Έπαιξε με αυτήν την ομάδα για δύο χρόνια προτού υπογράψει μονοετές συμβόλαιο με την ΑΣΚ Ντενάν-Βολτέρ ΠΑ, που αγωνιζόταν στην 2η Γαλλίας (LNB Pro B) εκείνη την εποχή. Κατά τη διάρκεια εκείνης της χρονιάς, βοήθησε την ομάδα να φτάσει στους τελικούς του LNB Pro B πριν χάσει τελικά τη σειρά από την Γερ-Τουλόν Βαρ Μπασκέτ . Στις 24 Ιουλίου 2015, ο Ουαταρά υπέγραψε με την ΑΣ Μονακό Μπασκέτ στο Μονακό, επιστρέφοντας στην Πρώτη Κατηγορία (Pro A) εκείνη τη χρονιά.  Κατά τη δεύτερη χρονιά του στο Μονακό, ο Ουαταρά ονομάστηκε Γάλλος Pro A All-Star και βοήθησε το Μονακό να κερδίσει το Λίντερς Καπ απέναντι στην ΑΣΒΕΛ Μπασκέτ το 2017.

Ο Ουαταρά υπέγραψε αμφίδρομο συμβόλαιο με τους Μπρούκλιν Νετς του NBA στις 21 Ιουλίου 2017, και έγινε ο πρώτος γεννημένος στο εξωτερικό παίκτης που υπέγραψε αμφίδρομη συμφωνία με ομάδα του NBA. Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας, θα είχε προγραμματίσει να μοιράσει χρόνο μεταξύ των Μπρούκλιν Νετς και της θυγατρικής τους στην G League, των Λονγκ Άιλαντ Νετς, με το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του να περνά στη θυγατρική ομάδα του Λονγκ Άιλαντ. Ωστόσο, λόγω προβλημάτων τραυματισμών καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς, δεν θα είχε ποτέ την ευκαιρία να παίξει με την ομάδα των Μπρούκλιν Νετς, έχοντας παίξει μόνο σε ένα παιχνίδι της G League με τους Λονγκ Άιλαντ Νετς εκείνη την περίοδο. Στις 17 Δεκεμβρίου 2017, ο Ουαταρά παραιτήθηκε από τους Νετς.  Στις 17 Ιανουαρίου 2018, ο Ουαταρά επαναγοράστηκε από τους Λονγκ Άιλαντ Νετς . 

Στις 30 Μαρτίου 2018, ο Ουαταρά υπέγραψε για το υπόλοιπο της περιόδου 2017-18 με το Μονακό. 

Στις 17 Ιουλίου 2020 υπέγραψε με την Κοοσούρ Ρεάλ Μπέτις του Ισπανικού Πρωταθλήματος (Liga ACB).
Στις 20 Ιουλίου 2021 υπέγραψε με την ΑΣ Μονακό του Γαλλικού Πρωταθλήματος (LNB Pro A). Η ΑΣ Μονακό παίζει επίσης στην Ευρωλίγκα.

Εθνική ομάδα 
Από το 2017 αγωνίζεται με την εθνικής Γαλλίας με την οποία έχει 12 συμμετοχές.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ στο NBADraft.net
 Προφίλ του Eurobasket.com
 Προφίλ basketball-reference.com

Σούτινγκ γκαρντ
Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο
Καλαθοσφαιριστές Λονγκ Άιλαντ Νετς
Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Γάλλοι καλαθοσφαιριστές
Γκανέζοι καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Ελάν Σαλόν
Καλαθοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Τελ Αμπιάντ

Το Τελ Αμπιάντ (αραβικά: تَلّ أَبْيَض, κουρδικά: كري, Girê Spî, αρμενικά: Թել Աբյադ, κλασικά συριακά: ܬܠ ܐܒܝܕ) είναι πόλη στη βόρεια Συρία. Είναι το διοικητικό κέντρο του Διαμερίσματος Τελ Αμπιάντ εντός του Κυβερνείου Αρ-Ράκκα.  Βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Μπαλίχ και αποτελεί διχοτομημένη πόλη με τη συνοριακή πόλη Ακτσάκαλε στην Τουρκία.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2004, η πόλη έχει 14.825 κατοίκους και ο ναχιγές 44.671. Η πλειονότητα των κατοίκων του Τελ Αμπιάντ και του Διαμερίσματος Τελ Αμπιάντ είναι Άραβες, με κουρδική, τουρκμενική και αρμενική μειονότητα.

Παραπομπές

Πόλεις της Συρίας
Κάστρο του Ιμαμπάρι

Το Κάστρο του Ιμαμπάρι (今治城, Imabari-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο στην πόλη Ιμαμπάρι, στο νομό Εχίμε της Ιαπωνίας. Αυτό το κάστρο είναι επίσης γνωστό ως ένα από τα τρία Μιζουτζίρο, ή «Κάστρα στη θάλασσα» στην Ιαπωνία μαζί με το κάστρο Τακαμάτσου στο νομό Καγκάβα και το κάστρο Νακάτσου στο νομό Όιτα.

Ιστορία 
Αυτό το κάστρο κατασκευάστηκε από τον Τόντο Τακατόρα, έναν ντόπιο νταϊμιό. Συνέλεξε ανώτερες γνώσεις και τεχνικές για την κατασκευή κάστρων από το 1602 έως το 1604, για να χτίσει το δικό του κάστρο. Το αρχικό μεγάλο κάστρο,  που κυβερνούσε την περιοχή ήταν το Κάστρο Κοκούφου, βρίσκεται στην κορυφή του όρους Καράκο. Ωστόσο, ο Τακατόρα σκέφτηκε ότι το Κάστρο Κοκούφου δεν ήταν το καλύτερο μέρος για τη διακυβέρνηση της περιοχής, έτσι κατάργησε το παλιό κάστρο και έφτιαξε ένα νέο, το Κάστρο Ιμαμπάρι. Η κατασκευή του κάστρου ξεκίνησε το 1602 και ολοκληρώθηκε το 1604. Λίγα χρόνια αργότερα το κάστρο κατεδαφίστηκε και μεταφέρθηκε στο κάστρο Καμεγιάμα κοντά στο Κιότο.

Το 1635, αυτό το κάστρο και ο τομέας Ιμαμπάρι τα διαδέχθηκε ο Ματσουντάιρα Σανταφούσα, ο οποίος ήταν ανιψιός του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου. Μετά από αυτό, αυτός και οι απόγονοί του κυβέρνησαν εκεί για το υπόλοιπο της περιόδου Έντο.

Με εντολή της κυβέρνησης Μεϊτζί, όλα τα κτήρια, που σχετίζονταν με το κάστρο καταστράφηκαν. Και η ιδιοκτησία γης πουλήθηκε σε τοπικό σιντοϊστικό ιερό. Το 1980, η κυβέρνηση της πόλης Ιμαμπάρι κατασκεύασε τον νέο πύργο ντόντζον στο κάστρο.

Χαρακτηριστικά 
Το κάστρο Ιμαμπάρι διαθέτει μια τεράστια τάφρο με θαλασσινό νερό, έναν ψηλό πέτρινο τοίχο και μία κύρια πύλη με σπάνιο στυλ. Η τάφρος έχει κατά μέσο όρο μήκος 60 μέτρα και προορίζεται να εξουδετερώνει βέλη. Σχεδόν όλα τα μέρη του ψηλού πέτρινου τοίχου έχουν παραμείνει αμετάβλητα από την περίοδο Έντο. Η κύρια πύλη, η κύρια πύλη Κουρογκάνε, (鉄御門, Kurogane-gomon), είναι σιδερένια και πλαισιώνεται από πυργίσκους.

Κατάσταση Ανασυγκρότησης 
Το Κάστρο Ιμαμπάρι έχει παραμείνει ανέπαφο μόνο όσον αφορά τα τείχη και την τάφρο. Τα υπόλοιπα κτήρια είναι ανακατασκευές, κατασκευασμένες κυρίως από σκυρόδεμα. Το τένσου συγκεκριμένα, ή κάστρο, είναι μια σύγχρονη κατασκευή από σκυρόδεμα, που μιμείται μόνο την εξωτερική εμφάνιση του πρωτότυπου. Το εσωτερικό είναι μοντέρνο και δεν αντιπροσωπεύει τον αρχικό σχεδιασμό. Στεγάζει πολλές εκθέσεις σχετικά με όπλα, πανοπλίες, γραπτά και φωτογραφίες του κάστρου. Ο τελευταίος όροφος του λειτουργεί ως σημείο θέασης πάνω από την πόλη. Το τένσου στεγάζει επίσης το μουσείο φυσικών επιστημών της πόλης.

Οι πυργίσκοι Κουρογκάνε-γκόμον και Μπούγκου-γιαγκούρα έχουν ανακατασκευαστεί επίσης με εσωτερικούς χώρους και μια μικρή έκθεση, που περιλαμβάνει μία μακέτα και διάφορα βίντεο, που εξηγούν τη λειτουργία τους και την ιστορία του κάστρου. Άλλα κτήρια περιλαμβάνουν τους πυργίσκους Γιαμαζάτο-γιαγκούρα και Οκάνε-γιαγκούρα, στους οποίους βρίσκονται το μουσείο αρχαιοτήτων και το τοπικό μουσείο τέχνης.

Πρόσβαση 

 Σταθμός Ιμαμπάρι της γραμμής Γιοσάν
 Λιμάνι Ιμαμπάρι 
 Κάστρο Ιμαμπάρι (今治城前, Imabari-jō-mae) Στάση λεωφορείου της γραμμής λεωφορείων Σετούτσι

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 
 

Κάστρα στην Ιαπωνία
Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Λακωνισμός

Λακωνισμός ονομάζεται η πρακτική των συνοπτικών και σύντομων δηλώσεων, ειδικά αμβλείων και ελλειπτικών απαντήσεων. Έλαβε το όνομά της από τη Λακωνία, στην οποία βρίσκεται η πόλη της Σπάρτης, της οποίας οι αρχαίοι κάτοικοι είχαν τη φήμη της λεκτικής λιτότητας και φημίζονταν για τις συχνά εύστοχες παρατηρήσεις τους.

Μια λακωνική φράση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αποτελεσματικότητα, για έμφαση, για φιλοσοφικούς λόγους (ειδικά μεταξύ στοχαστών που πιστεύουν στον μινιμαλισμό, όπως οι Στωικοί).

Οι Σπαρτιάτες έδιναν λιγότερη προσοχή από άλλους αρχαίους Έλληνες στην ανάπτυξη της εκπαίδευσης, των τεχνών και της λογοτεχνίας. Κάποιοι θεωρούν ότι αυτό συνέβαλε στον χαρακτηριστικά αμβλύ λακωνικό λόγο. Ωστόσο, ο Σωκράτης, όπως αναφέρεται στον Πρωταγόρα του Πλάτωνα, φαίνεται να απορρίπτει την ιδέα αυτήν και ότι ήταν απλώς συνέπεια της κακής λογοτεχνικής παιδείας. Ο Σωκράτης ήταν γνωστό ότι θαύμαζε τους Σπαρτιάτες, όπως και πολλοί άλλοι Αθηναίοι αλλά οι σύγχρονοι μελετητές αμφισβήτησαν τη σοβαρότητα της απόδοσης του μιας κρυφής του συμπάθεια προς τους Σπαρτιάτες..

Παραπομπές

Ρητορική
Ιστορία των Εβραίων στην Καβάλα

Η Καβάλα αποτελούσε προπολεμικά ένα σημαντικό κέντρο μια από τις πιο ακμαίες εβραϊκές κοινότητες της Ελλάδας, μαζί με τα Ιωάννινα, την Καστοριά, τη Βέροια και τη Θεσσαλονίκη.

Η πρώτη καταγεγραμμένη παρουσία Εβραϊκού πληθυσμού στην πόλη καταγράφεται το 1569 στην οποία κατεγράφησαν 23 εβραϊκές οικογένειες, οι οποίες εικάζεται πως ήλθαν στην πόλη το 1526, κατά την αποχώρηση των Οθωμανών από την Ουγγαρία, τους οποίους πήραν αιχμαλώτους. Στην πορεία των αιώνων, εγκαταστάθηκαν στην πόλη Σεφαρδίτες Εβραίοι, κυρίως από τη Θεσσαλονίκη, και αφομοιώθηκαν με τους Ασκεναζί Εβραίους της πόλης, καθώς η πόλη εξελισσόταν στο μεγαλύτερο εξαγωγικό λιμάνι καπνού του βορρά. Το 1885 ιδρύθηκε Εβραϊκό σχολείο και ανεγέρθη Συναγωγή, με την κοινότητα να υπερβαίνει τα 2.000 μέλη. Το 1941 η Καβάλα περιέρχεται στη Βουλγαρική κατοχή. Στις 3 Μαρτίου 1943, οι Βούλγαροι συγκέντρωσαν σε καπναποθήκες τους Εβραίους της πόλης, με τις εντολές του δωσιλόγου, Κωνσταντίνου Τοπούζη, και από εκεί τους οδήγησαν στη Δράμα όπου σιδηροδρομικώς έφθασαν στο στρατόπεδο της Τρεμπλίνκα, αρκετοί πνίγηκαν στον Δούναβη όταν αμαξοστοιχία αναποδογύρισε. Ο απολογισμός είναι 1.484 νεκροί. Οι Βούλγαροι κατέστρεψαν την συναγωγή με αποτέλεσμα τα μέλη της κοινότητας να συγκεντρώνονται σε οικία μέλους επί της οδού Παύλου Μελά. Μεταπολεμικά, η κοινότητα αριθμούσε 42 άτομα. Το 1980 η Ισραηλίτικη Κοινότητα Καβάλας, διαλύθηκε, με το τελευταίο εν ζωή μέλος της να πεθαίνει το 2003.

Παραπομπές

Καβαλα
Φάκελος της Κύπρου

Ως Φάκελος της Κύπρου έχει μείνει γνωστό το σύνολο των εγγράφων, επιστολών, καταθέσεων μαρτύρων (εξεταστική της Βουλής την περίοδο 1986-1988) οπτικοακουστικού υλικού και πάσης φύσεως στοιχείου που σχετίζεται με την ελληνοτουρική διπλωματία και της σχέσεις Αθηνών-Λευκωσίας, τον ρόλο των Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, του ΝΑΤΟ και του ΗΒ κυρίως την περίοδο της δικτατορίας αλλά και νωρίτερα. Αποτελείται από 185 φακέλους που φυλάσσοται στα υπόγεια του Υπουργείου Εξωτερικών. Το 2006 η πρόεδρος της Βουλής, Άννα Μπενάκη , έλαβε αίτημα για να δώσει πρόσβαση σε μέρος του υλικού σε εκρποσώπους επιτροπής της Βουλής των Αντιπροσώπων, ωστόσο, δεν έδωσε ποτέ απάντηση.Με πρωτοβουλία του Γιαννάκη Ομήρου, προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων σε συνεννόηση με την τότε ομόλογό του, Ζωή Κωνσταντοπούλου, αποφασίστηκε η συνέχιση των εργασιών επί Υπουργίας Παγκάλου, έπειτα από αίτηση υλικού από την Κυπριακή Δημοκρατία, και Παπανδρέου, που διεκόπησαν. Τον Ιανουάριο του 2016 υπεγράφη πρωτόκολλο συνεργασίας μεταξύ Ομήρου και Βούτση για την απόκτηση πρόσβασης στο υλικό του φακέλου. Τον Ιούλιο του 2017, ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, Δημήτρης Συλλούρης, παρέλαβε τον Φάκελο της Κύπρου από τον Νίκο Βούτση. Τον Οκτώβριο του 2018, δημοσιεύθηκαν οι πρώτοι τέσσερεις τόμοι.

Ίδρυση επιτροπής 
Η δημιουργία της επιτροπής αποφασίστηκε μετά από ομόφωνη απόφαση της ολομέλειας της Βουλής των Ελλήνων στις 21 Δεκεμβρίου 1986. Το αντικείμενο της ήταν η έρευνα, συγκέντρωση και αξιολόγηση όλων των στοιχείων αναφορικά με «το εγκληματικό πραξικόπημα στην Ελλάδα και στην Κύπρο», καθώς και με την τουρκική εισβολή που ακολούθησε αλλά και με ό,τι η επιτροπή έκρινε ότι συνδεόταν άμεσα ή έμμεσα με τα γεγονότα αυτά. 

Η Επιτροπή αποτελούνταν από τριάντα μέλη συνολικά και το έργο της περατώθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1988, ύστερα από πέντε παρατάσεις (εξάμηνης διάρκειας). Συνολικά πραγματοποίησε 154 συνεδριάσεις και κατέθεσαν σε αυτήν 86 μάρτυρες, οι οποίοι ήταν κατά κύριο λόγο αξιωματικοί, καθώς και πολιτικοί και διπλωμάτες που είχαν κάποια άμεση ή έμμεση εμπλοκή στα γεγονότα της Κύπρου.

Αρχικά μέλη της επιτροπής 

Από το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα:
Καίτη Σύλβα - Ακρίτα
Παυσανίας Ζακολίκος
Κλεάνθης Ζερβός
Ιωάννης Κουτσογιάννης
Αλέξανδρος Λιαροκάπης
Χρήστος Μαρκόπουλος
Κωνσταντίνος Μπαντουβάς
Χρίστος Μπασαγιάννης
Μάρκος Νάτσινας
Δημήτριος Παγορόπουλος
Ιωάννης Παπαδονικολάκης
Εμμανουήλ Παπαστεφανάκης
Αναστάσιος Πεπονής
Γεώργιος Περάκης
Αντώνης Τρίτσης
Κωνσταντίνος Τσιγαρίδας

Από τη Νέα Δημοκρατία: 
Ιωάννης Βαρβιτσιώτης
Ιωάννης Βασιλειάδης
Μιλτιάδης Έβερτ
Σταύρος Δήμας
Ανδρέας Ζαΐμης
Στυλιανός Μπλέτσας
Αθανάσιος Ξαρχάς
Μιχάλης Παπακωνσταντίνου
Αναστάσιος Παπαληγούρας
Αριστοτέλης Παυλίδης
Άννα Συνοδινού

Από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας:
Κωνσταντίνος Κάππος
Από τη Δημοκρατική Ανανέωση:
Κωνσταντίνος Γιατράκος
Από τους Ανεξάρτητους:
Διονύσης Λιβανός

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Φάκελος Κύπρου - Βιβλιοθήκη της Βουλής

Πρόβλημα
Σόκεν-τζι

Ο Σόκεν-τζι (摠見寺)  είναι βουδιστικός ναός, που βρίσκεται στη γειτονιά Αζούτσι της πόλης Ομιχατσιμάν στην επαρχία Σίγκα, στην Ιαπωνία. Το σάνγκο (sangō) (山号) όνομά του είναι Ενκέι-ζαν (Enkei-zan) (遠景山). Ο ναός ανήκει στον κλάδο Μιόσιν-τζι της σχολής Ρινζάι του ιαπωνικού Ζεν Βουδισμού.

Ιστορία 
Το Σόκεν-τζι χτίστηκε μέσα στους χώρους του Κάστρου Αζούτσι από τον Όντα Νομπουνάγκα στην εποχή Τένσο (1573-1591). Ο αρχιερέας ήταν ο τρίτος γιος του Όντα Νομπουγιάσου, άρχοντα του Κάστρου Ιβακούρα στην επαρχία Οβάρι, ο οποίος προερχόταν από έναν κλάδο δόκιμων της φυλής. Αντί να χτίσει νέες κατασκευές, ο Όντα Νομπουνάγκα μετέφερε τις υπάρχουσες δομές από άλλους ναούς και ιερά, που τράβηξαν την προσοχή του. Συγκεκριμένα σωζόμενα παραδείγματα περιλαμβάνουν την πύλη Νιόμον, η οποία προερχόταν από το Κασιβάγκι Τζίντζα στην Κόκα και την Τριώροφη παγόδα, που ήταν αρχικά στο Τσότζου-τζι και είχε κατασκευαστεί το 1554, επίσης στην Κόκα. Και οι δύο κατασκευές έχουν πλέον χαρακτηριστεί Εθνικές Σημαντικές Πολιτιστικές Περιουσίες.  Ο ναός Σόκεν-τζι γλύτωσε από τις φωτιές, που κατέστρεψαν το κάστρο Αζούτσι το 1582.

Ο ναός επέζησε από την καταστροφή του κάστρου Αζούτσι μετά τη δολοφονία του Νομπουνάγκα το 1591. Κατά την περίοδο Έντο, είχε κτήματα με ένα kokudaka των 227 koku, το οποίο του παρείχε αρκετό εισόδημα για να αναπτυχθεί σε περισσότερα από 22 κτήρια, ακόμη και χωρίς κανονικούς ενορίτες. Υποστηρίχτηκε επίσης από τα επιζώντα παρακλάδια της φυλής Όντα, ειδικά τον νταϊμιό του τομέα Καϊγκάρα στην επαρχία Τάνμπα (30.000 koku), οι οποίοι χρησιμοποίησαν τον ναό ως μποντάιτζι τους από το 1695. Επιμνημόσυνες τελετές πραγματοποιήθηκαν στο ναό την 100η, 150η, 200η και 250η επέτειο του θανάτου του Όντα Νομπουνάγκα, και οι διαδοχικοί αρχιερείς τουΣόκεν-τζι ήταν πάντα απόγονοι της φυλής των Όντα. Στις 16 Νοεμβρίου 1854, το μεγαλύτερο μέρος του ναού, συμπεριλαμβανομένης της Κεντρικής Αίθουσας, καταστράφηκαν σε τυχαία πυρκαγιά. Μια "προσωρινή" Κεντρική Αίθουσα χτίστηκε στη θέση της κατοικίας του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου στο Κάστρο Αζούτσι. Αυτό το κτήριο εξακολουθεί να χρησιμοποιείται. Μετά την αποκατάσταση του Μέϊτζι, ο ναός στερήθηκε τα κτήματά του και έπεσε σε σταδιακή παρακμή.

Πρόσβαση 
Ο ναός απέχει 30 λεπτά με τα πόδια από το σταθμό Αζούτσι στη γραμμή JR West Biwako.

Εικόνες

Παραπομπές 
 

  Ιαπωνική θρησκεία
 Ιαπωνικός πολιτισμός
 Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Βουδισμός στην Ιαπωνία
Βουδιστικοί ναοί
Άγιος Ιωάννης Πασαρώνος Ιωαννίνων

Ο Άγιος Ιωάννης είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Ο Άγιος Ιωάννης βρίσκεται βορειοδυτικά της λίμνης Παμβώτιδας, δίπλα στο αεροδρόμιο σε υψόμετρο 500 μέτρα. Αποτελεί τη βορειοδυτική οικιστική συνέχεια της πόλης των Ιωαννίνων ενώ απέχει μόλις 2 χλμ. ΝΑ. από το κέντρο της Ελεούσα (έδρα του δήμου). Δίπλα και νοτιοανατολικά είναι η Εξοχή και στην ανατολική της πλευρά περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Κοζάνης που τη διαχωρίζει από το αεροδρόμιο.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου με την ονομασία Μικρό Μπισδούνι το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της τότε κοινότητα Μπισδουνίου. Το 1928 με το ΦΕΚ 172Α - 21/08/1928 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1950 με το ΦΕΚ 208Α - 16/09/1950 μετονομάστηκε σε Άγιος Ιωάννης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγίου Ιωάννου της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 821 κατοίκους.

Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

Παραπομπές

Δήμος Ζίτσας
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Σεμπίν Καραχισάρ

Το Σεμπίν Καραχισάρ (τουρκικά: Şebinkarahisar) είναι κωμόπολη και η διοικητική έδρα του διαμερίσματος Σεμπίν Καραχισάρ της Επαρχίας Κερασούντας, στην Περιοχή Μαύρης Θάλασσας της σημερινής βορειοανατολικής Τουρκίας.

Ονομασία
Ο βυζαντινός ιστορικός του 6ου αιώνα Προκόπιος γράφει ότι ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος κατέλαβε το τότε αρχαίο φρούριο και το μετονόμασε Κολώνεια. Μια ελληνική επιγραφή του ένατου ή του δέκατου αιώνα που βρέθηκε στο φρούριο ταυτίζει με βεβαιότητα το Σεμπίν Καραχισάρ με την Κολώνεια. Κατά περίεργο τρόπο, ο Σελτζούκος ιστορικός Ιμπν Μπίμπι και τα νομίσματα του 14ου αιώνα που κόπηκαν από τους Ερετνίδες καταγράφουν μια αρμενική παραλλαγή του ονόματος, Κογόνια. Η ιστορική τουρκική μορφή αυτού του ονόματος ήταν Κουγούνια.

Τον 11ο αιώνα, ένα δεύτερο όνομα συνδέεται με το μέρος: η πόλη διατηρεί το όνομα Κολώνεια αλλά το παραπάνω φρούριο ονομάζεται Μαυρόκαστρον. Το τουρκικό τοπωνύμιο Καραχισάρ (ελληνικά: Γαράσαρη, πραγματική τουρκική ονομασία της περιοχής: Γκαρεϊσάρ), που πρωτοεμφανίστηκε τον 14ο αιώνα, είναι μετάφραση του Μαυροκάστρου. Η πόλη ονομάστηκε αργότερα Σαπκαραχισάρ (Şapkarahisar, που σημάινει «Μαύρο Φρούριο του Αλουνίτη») ή Σαρκί Καρά Χισάρ (Şarkî Kara Hisar, που σημαίνει «Μαύρο Φρούριο της Ανατολής») για να διαφοροποιηθεί από το Αφιόν Καραχισάρ πιο δυτικά. Το μέρος ήταν γνωστό ως Σεμπίν Καραχισάρ από τον 19ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκαν και τα δύο ονόματα. Στις 11 Οκτωβρίου 1924 ο Μουσταφά Κεμάλ επισκέφτηκε αυτή την πόλη και πρότεινε να χρησιμοποιηθεί το όνομα Σεμπίν Καραχισάρ. Ο γεωγραφικός ιστορικός Ραμσί, ανέφερε ότι οι Αρμένιοι αποκαλούν ακόμη αυτή την πόλη Νικόπολη, το ίδιο κάνουν και οι Έλληνες του Πόντου μέχρι σήμερα. Δεν πρέπει να συγχέεται με το κοντινό Κογιουλχισάρ, όπου βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας ρωμαϊκής Νικόπολης.

Παραπομπές

Πόλεις της Τουρκίας
Πομπηιούπολις

Η Πομπηιούπολις ήταν ρωμαϊκή πόλη στην αρχαία Παφλαγονία, η οποία ταυτίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα με τα ερείπια του Ζιμπιλί Τεπέ, που βρίσκονται κοντά στο Τάσκιοπρου, στην Επαρχία Κασταμονής στην Περιοχή Μαύρης Θάλασσας της σημερινής Τουρκίας. Η ακριβής τοποθεσία είναι 40 χλμ. βορειοανατολικά της Κασταμονής και σε μικρή απόσταση κατά μήκος του ποταμού από το σύγχρονο Τάσκιοπρου, στην κοιλάδα του ποταμού Αμνία. Τα σύνορα της Πομπηιουπόλεως έφταναν στα βουνά Κιούρε στα βόρεια, στα όρη Όλγασσυς στα νότια, στον ποταμό Άλυς στα ανατολικά και στην κοιλάδα Πινάρμπασι στα δυτικά.

Παραπομπές

Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Ρωμαϊκοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως
Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Γρανιτσοπούλα Ιωαννίνων

Η Γρανιτσοπούλα είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Γρανιτσοπούλα βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας, στις νότιες απολήξεις του όρους Κασιδιάρης σε υψόμετρο 520 μέτρα. Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη αρχαίας κατοίκησης όπως βόρεια του χωριού στην τοποθεσία "Παλιόκαστρο " και στο εξωκλήσι του Αη - Γιώργη όπου βρέθηκαν το 2010 από την Αρχαιολογική Υπηρεσία των Ιωαννίνων κεραμικά καθώς και πατητήρι κρασιού που χρονολογείται τον 3ο αιώνα π.Χ. Στις τοποθεσίες "Μνήματα", "Τσακομάκη" και "Παναγία" υπάρχουν ευρήματα (νομίσματα και άλλα είδη) από την περίοδο του Βυζαντίου. Είναι ο τόπος καταγωγής του μουσικού – κλαρινίστα Αναστάσιου Χαλκιά (Τάσος Χαλκιάς) μέλος της Ηπειρώτικης  οικογένειας μουσικών της λαϊκής παράδοσης Χαλκιάδων.

Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Γρανιτσοπούλας της δημοτικής ενότητας Ευρυμενών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 43 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η ιστοσελίδα της Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας Γρανιτσοπούλας Ιωαννίνων "Η ΑΓΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ"
 Γρανιτσοπούλα Ιωαννίνων - Έπεσ΄απ΄το δέντρο κυρα Γιώργαινα στο https://www.youtube.com/

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Ζίτσας
Χαμεενλίννα

Η Χαμεενλίννα (φινλανδικά: Hämeenlinna) είναι πόλη και δήμος περίπου 68.000 κατοίκων στην καρδιά της ιστορικής επαρχίας ονόματι Ταβαστία και στη σύγχρονη επαρχία Κάντα-Χάμε της νότιας Φινλανδίας. Η Χαμεενλίννα είναι η παλαιότερη πόλη της ενδοχώρας της Φινλανδίας και ήταν μια από τις σημαντικότερες φινλανδικές πόλεις μέχρι τον 19ο αιώνα. Παραμένει ακόμη σημαντικό περιφερειακό κέντρο. Το μεσαιωνικό κάστρο Χάμε βρίσκεται στην πόλη.

Η Χαμεενλίννα είναι γνωστή ως η γενέτειρα του Φινλανδού εθνικού συνθέτη Γιαν Σιμπέλιους. Σήμερα, ανήκει στην περιοχή Κάντα Χάμε και πριν από το 2010 ήταν η κατοικία του Κυβερνήτη της επαρχίας της Νότιας Φινλανδίας. Οι κοντινές πόλεις περιλαμβάνουν την πρωτεύουσα Ελσίνκι (98 χλμ.), το Τάμπερε (73 χλμ.) και το Λάχτι (72 χλμ.), το περιφερειακό κέντρο της Πάιγιατ-Χάμε.

Παραπομπές

Πόλεις της Φινλανδίας
Αρσένιος Μενεξές

Ο Αρσένιος Μενεξές ήταν Έλληνας ιερέας, ο οποίος έδρασε υπέρ των Μικρασιατών κατά τον πρώτο διωγμό του 1917 και κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Γεννήθηκε στη Δοβίστα της Μακεδονίας. Διετέλεσε πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Κυδωνιών Μικράς Ασίας και συνεργάτης του αγίου Γρηγορίου Ωρολογά, Μητροπολίτη Κυδωνιών. Συμμετείχε μάλιστα μαζί με τον Μητροπολίτη και στην έκδοση της ελληνικής εφημερίδα Κήρυξ Κυδωνιών. Η Μητρόπολη Κυδωνιών είχε ως έδρα το Αϊβαλί (Κυδωνίες) της Μικράς Ασίας.

Στις 15 Μαρτίου 1917 εισέβαλε ο τουρκικός στρατός στην πόλη των Κυδωνίων και συγκέντρωσε με τη βία όλους τους άνδρες άνω των 15 ετών με εντολή του Ταλαάτ πασά. Μερικά ορφανά παιδιά έμειναν να περιφέρονται στην πόλη. Καθώς ο Μητροπολίτης ήταν φυλακισμένος από τους Τούρκους, τη μέριμνα για τα 36 παιδιά - που ήταν από 6 μηνών έως 12 ετών - ανέλαβε ο πατήρ Αρσένιος. Όταν ο τούρκος αξιωματικός διέταξε να τα πάρει στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας ο πατήρ Αρσένιος δεν τα εγκατέλειψε και περπάτησε μαζί τους την υποχρεωτική πορεία 35 ημερών μέχρι την πόλη Μπιλετζίκ της Βιθυνίας. Εκεί υποχρεώθηκαν από τους Τούρκους να μείνουν επί 22 μήνες σε στάβλο. Εκεί ο Αρσένιος έθρεψε με πολλούς κόπους τα παιδιά, από τα οποία επέζησαν τα 22 από τις κακουχίες και τις ασθένειες.
Τα 22 παιδιά από την εξορία επέστρεψαν με μέριμνα και συνοδεία του Αρσενίου και εγκαταστάθηκαν και πάλι στο ελληνικό ίδρυμα του ορφανοτροφείου Κυδωνιών.

Για την ανθρωπιστική του δράση αλλά και τις ενέργειές του για την πρόληψη νέων σφαγών τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία με τον αργυρούν σταυρό των ιπποτών του τάγματος του Σωτήρος.

Ο Αρσένιος Μενεξές συνόδευσε όσους Μικρασιάτες ξέφυγαν από τις σφαγές έως τη Λέσβο και απεβίωσε το επόμενο έτος, τον Οκτώβριο του 1923, στο Προσφυγικό Νοσοκομείο Μυτιλήνης. Ετάφη με μέριμνα της Επιτροπής Προσφύγων Κυδωνιών-Μοσχονησίων.

Στη μνήμη του υπάρχει οδός που φέρει το όνομά του στη Μυτιλήνη, όπου πολλοί Μικρασιάτες από το Αϊβαλί εγκαταστάθηκαν μετά την Καταστροφή.

Αγιοκατάταξη
Η αγιοκατάταξη των προσώπων που μαρτύρησαν κατά γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής και της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, πραγματοποιήθηκε το 1992 από τη Εκκλησία της Ελλάδος. Μεταξύ αυτών τιμώνται οι μάρτυρες Μητροπολίτες: Χρυσόστομος Σμύρνης, Προκόπιος Ικονίου, Αμβρόσιος Μοσχονησίων, Γρηγόριος Κυδωνιών. Η μνήμη τους τιμάται την Κυριακή προ της Υψώσεως (Σεπτέμβριος).

Παραπομπές 

Αρσενιος Μενεξες
Θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων
Νεομάρτυρες
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Μενεξές Αρσένιος
Μενεξές Αρσένιος
Lotus Software

Η Lotus Software (ονομαζόμενη Lotus Development Corporation πριν από την εξαγορά της από την IBM)  ήταν μια αμερικανική εταιρεία λογισμικού με έδρα τη Μασαχουσέτη. «Εκφορτώθηκε» στην Ινδική HCL Technologies το 2018.

Η Lotus είναι πιο γνωστή για την εφαρμογή υπολογιστικών φύλλων Lotus 1-2-3, το πρώτο προϊόν με πολλές δυνατότητες, φιλικό προς το χρήστη, αξιόπιστο και με δυνατότητα WYSIWYG που έγινε ευρέως διαθέσιμο στις πρώτες μέρες του IBM PC, όταν δεν υπήρχε γραφική διεπαφή χρήστη. Πολύ αργότερα, σε συνδυασμό με την Iris Associates του Ray Ozzie, η Lotus κυκλοφόρησε επίσης ένα groupware και σύστημα email, το Lotus Notes . Η IBM αγόρασε την εταιρεία το 1995 για 3,5 δις δολάρια, κυρίως για την Lotus Notes και να εδραιώσει την παρουσία της στον όλο και πιο σημαντικό υπολογιστικό τομέα client-server, ο οποίος γρήγορα έκανε ξεπερασμένο τα προϊόντα βάσει κεντρικού υπολογιστή, όπως το OfficeVision της IBM.

Στις 6 Δεκεμβρίου 2018, η IBM ανακοίνωσε την πώληση της Lotus Software/Domino στην HCL για 1,8 δισεκατομμύρια δολάρια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Lotus.com Official website (Archive)
Oral history interview with Jonathan Sachs discusses the development of Lotus 1-2-3, Charles Babbage Institute, University of Minnesota
Μικρό Γαρδίκι Ιωαννίνων

To Μικρό Γαρδίκι είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ηπείρου, δίπλα και δυτικά της Ελεούσας, έδρας του Δήμου Ζίτσας,  στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, ο οποίος απέχει 9 χιλιόμετρα ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων σε υψόμετρο 518 μέτρα. Δυτικά είναι η Βιομηχανική Περιοχή (ΒΙ.ΠΕ.) Ιωαννίνων, νότια περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας και βορειοανατολικά η ΕΟ Ιωαννίνων - Κοζάνης. Δίπλα και βορειοδυτικά του, στο λόφο "Καστρί", σώζονται κατάλοιπα οχυρωμένης αρχαίας πόλης, η οποία πιθανολογείται ότι είναι η αρχαία Πασσαρώνα που αποτελούσε το θρησκευτικό κέντρο του κράτους των Μολοσσών. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Βουνοπλαγιάς του τότε δήμου Πασαρώνος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Βουνοπλαγιά και το Ασπρόχωμα αποτελούν την τοπική κοινότητα Βουνοπλαγιάς της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 22 κάτοικοι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο οχυρωμένος οικισμός στον λόφο "Καστρί"

Δείτε επίσης 
Μεγάλο Γαρδίκι

Παραπομπές

Δήμος Ζίτσας
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
KOGAS

Η Korea Gas Corporation (KOGAS) είναι δημόσια εταιρεία φυσικού αερίου της Νότιας Κορέας που ιδρύθηκε από την κυβέρνηση της Κορέας το 1983. Η KOGAS έχει εξελιχθεί στη μεγαλύτερη εταιρεία εισαγωγής LNG  και λειτουργεί τέσσερις τερματικούς σταθμούς επαναεριοποίησης LNG και 4.945 χιλιόμετρα αγωγών φυσικού αερίου στη Νότια Κορέα. O Hee-Bong Chae είναι Πρόεδρος της KOGAS από το 2019. Η εταιρεία έχει μερίδιο στην πλωτή εγκατάσταση υγροποιημένου φυσικού αερίου Prelude στην Αυστραλία, μαζί με τους επενδυτές Shell, Inpex Corporation και CPC Corporation. Είναι η μεγαλύτερη πλωτή δομή παραγωγής στον κόσμο.  Η παραγωγή ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2018.

Παραπομπές