Νόμος του Μέρφυ

Ο Νόμος του Μέρφυ είναι ένα γνωμικό ή επίγραμμα που συνήθως αναφέρεται ως: «Οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά θα πάει στραβά».

Ιστορία 
Η αντιληπτή διαστροφή του σύμπαντος υπήρξε εδώ και καιρό αντικείμενο σχολιασμού και οι πρόδρομοι της σύγχρονης έκδοσης του νόμου του Μέρφυ δεν είναι δύσκολο να βρεθούν.  Πρόσφατη σημαντική έρευνα σε αυτόν τον τομέα έχει διεξαχθεί από μέλη της Αμερικανικής Εταιρείας Διαλέκτων. Το μέλος της Εταιρείας Stephen Goranson βρήκε μια έκδοση του νόμου, που δεν έχει ακόμη γενικευτεί ή φέρει αυτό το όνομα, σε μια έκθεση του Alfred Holt σε μια συνάντηση του 1877 μιας ένωσης μηχανικών.Διαπιστώνεται ότι οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά στη θάλασσα γενικά πάει στραβά αργά ή γρήγορα, οπότε δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε για το ότι οι ιδιοκτήτες προτιμούν το ασφαλές από το επιστημονικό .... Δεν μπορεί να τεθεί αρκετή πίεση για τα πλεονεκτήματα της απλότητας. Ο ανθρώπινος παράγοντας δεν μπορεί να παραμεληθεί με ασφάλεια στον σχεδιασμό μηχανημάτων. Εάν πρέπει να ληφθεί προσοχή, ο κινητήρας πρέπει να είναι τέτοιος ώστε ο μηχανικός να είναι έτοιμος να τον φροντίσει.Ο μαθηματικός Αύγουστος Ντε Μόργκαν έγραψε στις 23 Ιουνίου 1866: «Το πρώτο πείραμα απεικονίζει ήδη μια αλήθεια της θεωρίας, επιβεβαιωμένη από την πρακτική, ό,τι μπορεί να συμβεί θα συμβεί αν κάνουμε αρκετές δοκιμές». Σε μεταγενέστερες δημοσιεύσεις «ό,τι μπορεί να συμβεί θα συμβεί" περιστασιακά ονομάζεται "νόμος του Μέρφυ", κάτι που αυξάνει την πιθανότητα - εάν κάτι πήγε στραβά - ότι ο «Μέρφυ» είναι ο «Ντε Μόρκγαν» που ξεχάστηκε (μια επιλογή, μεταξύ άλλων, που έθεσε ο Goranson στο λίστα της Αμερικανικής Εταιρείας Διαλέκτων).

Το μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Διαλέκτων, Bill Mullins, βρήκε μια ελαφρώς ευρύτερη εκδοχή του αφορισμού σε σχέση με τη παραστασιακή μαγεία. Ο Βρετανός μάγος παραστάσεων Nevil Maskelyne έγραψε το 1908:Είναι μια κοινή εμπειρία για όλους τους άντρες να βρουν ότι, σε οποιαδήποτε ειδική περίσταση, όπως η παρουσίαση ενός μαγικού εφέ για πρώτη φορά στο κοινό, ό,τι μπορεί να πάει στραβά θα πάει στραβά. Είτε πρέπει να το αποδώσουμε στην κακοήθεια της ύλης είτε στη συνολική ανηθικότητα των άψυχων πραγμάτων, είτε η συναρπαστική αιτία είναι η βιασύνη, η ανησυχία ή όχι, το γεγονός παραμένει.Το 1948, ο χιουμορίστας Paul Jennings επινόησε τον όρο resistentialism, ένα αστείο παιχνίδι με την αντίσταση και τον υπαρξισμό, για να περιγράψει «φαινομενικά μοχθηρή συμπεριφορά που εκδηλώνεται από άψυχα αντικείμενα», όπου τα αντικείμενα που δημιουργούν προβλήματα (όπως τα χαμένα κλειδιά ή μια μπάλα που αναπηδάει και ξέφυγε) λέγεται ότι εμφανίζουν υψηλό βαθμό κακίας έναντι των ανθρώπων.

Η σύγχρονη μορφή του νόμου του Μέρφυ χρονολογείται από το 1952, ως επιγραφή σε ένα βιβλίο ορειβασίας του John Sack, ο οποίος το περιέγραψε ως «αρχαίο ρητό ορειβασίας»:Οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά, πηγαίνει.

Σύνδεση με τον Μέρφυ 
Διαφορετικές αναμνήσεις χρόνια αργότερα από διάφορους συμμετέχοντες καθιστούν αδύνατο να εντοπίσει ποιος επινόησε για πρώτη φορά το ρητό του νόμου του Μέρφυ. Το όνομα του νόμου προέρχεται από μια προσπάθεια χρήσης νέων συσκευών μέτρησης που αναπτύχθηκαν από τον Edward Murphy. Η φράση επινοήθηκε σε μια ανεπιθύμητη αντίδραση σε κάτι που είπε ο Μέρφυ όταν οι συσκευές του δεν κατάφεραν να λειτουργήσουν και τελικά μετατράπηκε στην παρούσα μορφή του πριν από μια συνέντευξη Τύπου μερικούς μήνες αργότερα - η πρώτη (από πολλές) που δόθηκε από τον Δρ John Stapp, ΗΠΑ Συνταγματάρχης και πτήσης χειρουργικής αεροπορίας στη δεκαετία του 1950.

Παραπομπές 

Κίνδυνος