joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σούπο Β΄ του Σπολέτο

Ο Σούπο Β΄, Suppo II (επίσης Suppo III στη γενεαλογία του Οίκου του), ιταλικά: Suppone (απεβ. π. το 879) από τον Οίκο των Σουπονιδών ήταν δούκας του Σπολέτo από το 871 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία 
Ήταν ο αρχι-υπουργός (archiminister) και ο σύμβουλος (consiliarius) του βασιλιά Λουδοβίκου Β΄. Το 869-870 ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη ως βασιλικός απεσταλμένος (Missus dominicus|) μαζί με τον Αναστάσιο τον Βιβλιοθηκάριο, για να διαπραγματευτεί μία ειρήνη με τους Βυζαντινούς. Καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου Β΄ ήταν ο πιο ισχυρός κοσμικός μεγιστάνας στην Ιταλία.

Ήταν μέλος της οικογένειας των Σουππονιδών και είχε σχέση με τη βασίλισσα του Λουδοβίκου Β΄, την Ενγκελμπέργκα, καθώς και με τον Σούππο Β΄ κόμη της Πάρμας, του Άστι και του Τορίνο, τον εξάδελφό του. Μετά τον τέλος του Λουδοβίκου Β΄, στην αρχή υποστήριξε τον Καρλομάν της Βαυαρίας για τον Ιταλικό θρόνο. Αφού ο Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός απέκτησε το στέμμα, ειρήνευσε μαζί του, αλλά τον Φεβρουάριο του 876 τού αφαιρέθηκε το δουκάτο του Σπολέτο, υπέρ τού προηγούμενου δούκα, Λαμβέρτου Α΄.

Ο Σούπο Γ΄ απεβίωσε μεταξύ Μαρτίου 877 (όταν αναφέρεται σε έγγραφο) και Αυγούστου 879 (όταν μία επιστολή του πάπα Ιωάννη Η΄ θρηνεί το τέλος του).

Οικογένεια
Η σύζυγος του Σούπo Β΄ ήταν αδελφή του Εβεράρδος του Φρίουλι και είχε έναν γιο που ονομαζόταν:
 Ούνροχ, ο οποίος με τη σειρά του είχε έναν γιο με το όνομα:
 Ρούντολφ.

Πηγές 
 Γουίκαμ, Κρις. Early Medieval Italy: Central Power and Local Society 400-1000 . MacMillan Press: 1981.
 Hlawitschka, Eduard. Franken, Alemannen, Bayern und Burgunder in Oberitalien (774-962), 1960

Παραπομπές σε πηγές
Δεύτερη συμφωνία του Μινσκ

Η Δεύτερη συμφωνία του Μινσκ,  την οποία διαπραγματεύτηκαν ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, ο Ουκρανός Πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο και ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν και υπεγράφη από τους συμμετέχοντες της Τριμερούς Ομάδας Επαφής στις 12 Τον Φεβρουάριο του 2015 καθόρισε ένα σύνολο μέτρων. Συμβατικοί εταίροι ως υπογράφοντες το 2015 ήταν: Ο πρώην Πρόεδρος της Ουκρανίας Leonid Kuchma, ο Πρέσβης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ουκρανία Mikhail Zurabow, οι ηγέτες της πολιτοφυλακής των αυτοαποκαλούμενων και διεθνώς μη αναγνωρισμένων "Λαϊκών Δημοκρατιών" του Λουχάνσκ και Ντόνετσκ Ιγκόρ Πλοτνίτσκι Alexander Zakharchenko και η εκπρόσωπος του ΟΑΣΕ Heidi Tagliavini .

Παραπομπές

Ρωσο-Ουκρανικές σχέσειςΣυνθήκες της Ρωσίας
Ιενγκέν

Το Ιενγκέν (γαλλικά: Hienghène, φουάι: Hyehen) είναι κοινότητα στη Βόρεια Επαρχία της Νέας Καληδονίας, ένα υπερπόντιο έδαφος της Γαλλίας στον Ειρηνικό Ωκεανό. Βρίσκεται σε έναν κόλπο που ονομάζεται Κόλπος Ιενγκέν, γνωστός για τις διαβρωμένες ασβεστολιθικές νησίδες του.

Οι νησίδες είναι υπολείμματα σχηματισμού ασβεστόλιθου και πυριτίου που κάποτε κάλυπτε ολόκληρο τον κόλπο, περίπου 40 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η διάβρωση από τον άνεμο και το νερό χάραξε τον μαλακότερο ασβεστόλιθο, αφήνοντας πίσω του το σκληρότερο πυρίτιο σε εντυπωσιακούς σχηματισμούς. Σε αρκετούς από αυτούς τους σχηματισμούς έχουν δοθεί φανταστικά ονόματα, όπως η Σφίγγα, οι Πύργοι της Παναγίας των Παρισίων και η Κότα.

Παραπομπές 

Κοινότητες της Νέας καληδονίας
Ντεντοπλίστσκαρο

Το Ντεντοπλίστσκαρο (γεωργιανά: დედოფლისწყარო, κυριολεκτικά: Πηγές της Βασίλισσας) είναι κωμόπολη στην Καχετία της Γεωργίας, με πληθυσμό 5.940 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2014. Η κωμόπολη βρίσκεται στην Πεδιάδα Σιράκι της ανατολικής Γεωργίας, και λειτουργεί ως δήμος του ομώνυμου διαμερίσματος.

Εθνοτική σύνθεση
Γεωργιανοί - 91%
Άλλες εθνικότητες - 9%.

Παραπομπές

Πόλεις της Γεωργίας
Μάρηδες

Οι Μάρηδες είναι γηγενές θρακικό φύλο με δική τους ενδυμασία και γλωσσικά ιδιώματα, που κατοικεί κυρίως σε 13 χωριά στην περιοχή του βόρειου τμήματος του Νομού Έβρου. Λέγεται ότι προέρχονται από τους αρχαίους Θράκες.

Ονομασία 
Δεν υπάρχει επίσημη εκδοχή για την προέλευση του ονόματος, αλλά υπάρχουν κάποιες ανεπίσημες εκδοχές. Μία από αυτές θεωρεί πως αποτελούν απογόνους του αρχιερέα Μάρωνα, ενώ μία άλλη ισχυρίζεται ότι η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «μαρμαίρω» που θα πει λάμπω, κάτι που έχει άμεση σχέση με τις παραδοσιακές τους φορεσιές οι οποίες κυριολεκτικά λάμπουν από τα στολίδια.

Χαρακτηριστικά 
Είναι μια εντελώς ξεχωριστή Θρακική φυλή, με χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτά των αρχαίων Θρακών. Ακόμη και σήμερα είναι μια πληθυσμιακή ομάδα με ισχυρή εσωτερική συνοχή. Έχουν κοινή καταγωγή, ιστορικές καταβολές, ίδια ψυχοσύνθεση και χαρακτήρα, συμπεριφορά, νοοτροπία, έκφραση και προφορά, ήθη και έθιμα και παραδοσιακή ενδυμασία. Μέσα στην κοινωνία τους κυριαρχεί ο θρακιώτικος τρόπος ζωής, είναι δεμένοι με την πλούσια και γνήσια θρακιώτικη παράδοσή τους, ενώ μέχρι πρόσφατα (γύρω στο 1950) ήταν μια εντελώς κλειστή κοινωνία. Είναι χαρακτηριστικό ότι, η μεγάλη πλειοψηφία των επιθέτων είναι σε «ίδης» και «ούδης», πράγμα που μαρτυρά τους στενούς συγγενικούς δεσμούς ενώ μέχρι την 10ετία του 50 δεν αντάλλασσαν γαμπρούς και νύφες με άλλα χωριά «για να μην χαλάσει η ράτσα».

Παραπομπές 

Μάρηδες
Θράκη
Παναγία η Μεταξαδιώτισσα

Η Παναγία η Μεταξαδιώτισσα είναι εικόνα της Παναγίας που σύμφωνα με μαρτυρίες από τους ντόπιους βρέθηκε στον μεταβυζαντινό ναό Αγίου Αθανασίου στους Μεταξάδες Έβρου και χρονολογείται το 15ο με 16ο αιώνα. Η εικόνα έχει υποστεί φθορές από το πέρασμα του χρόνου με αποτέλεσμα να έχουν αλλοιωθεί τα πρόσωπα της Παναγίας και του Ιησού. Η Παναγία κρατά στα αριστερό της χέρι το Χριστό, ενώ το δεξί χέρι το φέρνει μπροστά στο θώρακα, φορά κόκκινο μαφόριο. Ο Χριστός ένθρονος όπως αναπαρίσταται συνήθως, έχει το δεξί του χέρι να ευλογεί ενώ το αριστερό δεν φαίνεται καθαρά, φορά κόκκινο ιμάτιο και γαλάζιο χιτώνα.
Εικόνες της Παναγίας
Εικόνες (Χριστιανισμός)
Αντιτορπιλικό τύπου Ζάμουολτ

Το αντιτορπιλικό τύπου Zumwalt είναι κατηγορία τριών αντιτορπιλικών πλοίων με καθοδηγούμενα βλήματα του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών τα οποία έχουν σχεδιαστεί ως πλοία τεχνολογίας στελθ πολλαπλών αποστολών με επίκεντρο την επίθεση από ξηράς. Είναι τύπος πολλαπλών ρόλων που σχεδιάστηκε για δευτερεύοντες ρόλους αντιαεροπορικής άμυνας και πολέμου επιφανείας και αρχικά σχεδιάστηκε με πρωταρχικό ρόλο ναυτικής υποστήριξης πυροβολισμών. Ο σχεδιασμός του τύπου προέκυψε από το πρόγραμμα DD-21 «αντιτορπιλικό επίθεσης ξηράς» ως «DD(X)» και προοριζόταν να αναλάβει το ρόλο των θωρηκτών στην εκπλήρωση εντολής του Κογκρέσου για ναυτική υποστήριξη πυρός. Το πλοίο έχει σχεδιαστεί γύρω από τα δυο του Advanced Gun Systems, τους πυργίσκους και τους γεμιστήρες τους και τα μοναδικά πυρομαχικά βαλλιστικής επίθεσης ξηράς μεγάλης εμβέλειας (LRLAP). Η προμήθεια των LRLAP ακυρώθηκε, καθιστώντας τα όπλα άχρηστα, και έτσι το Ναυτικό επαναχρησιμοποίησε τα πλοία για πόλεμο επιφανείας.

Παραπομπές

Αντιτορπιλικά
Κριστίνα Βι

Η Κριστίνα Ντανιέλα Βαλανζουέλα(Cristina Danielle Valenzuela) γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Κριστίνα Βι (Cristina Vee), είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και σκηνοθέτης φωνής.

Καριέρα 
Παρέχει φωνές για αγγλικές μεταγλωττίσεις anime, animation και βιντεοπαιχνίδια. Μερικοί από τους ρόλους της είναι η Louise στο The Familiar of Zero, η Nanoha Takamachi στη σειρά Magical Girl Lyrical Nanoha, η Mio Akiyama στο K-On!, η Nagisa Saitō στο Squid Girl, η Homura Akemi στο Puella Magi Madoka Magica, η Rei Hino / Sailor Mars στη μεταγλώττιση του Viz Media του Sailor Moon, οι αδερφές Honoka στο Knights of Sidonia, τον Hawk από τα Seven Deadly Sins, ο Killua Zoldyck στο Hunter × Hunter,τη Sakura Matou από το Fate franchise κλπ. 

Είχε ρόλους βιντεοπαιχνιδιών, όπως ο ομώνυμος χαρακτήρας στη σειρά Shantae, ο Velvet Crowe στο Tales of Berseria, ο Riven στο League of Legends και η Cerebella στο Skullgirls. 

Η Vee γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή του Λος Άντζελες,μεγαλώνοντας στο Norwalk. Όταν ήταν νεότερη ήθελε να γίνει animator, αλλά αφού παρακολούθησε το Sailor Moon, εμπνεύστηκε να ασχοληθεί με τη μεταγλώττιση. Είχε παρακολουθήσει το Anime Expo πολλές φορές ως θαυμαστής και συμμετείχε στον διαγωνισμό φωνής τους AX Idol.

Το 2004, εντάχθηκε σε ένα πάνελ φωνής όπου βοήθησε να δουλέψει μέρος του εξοπλισμού και στη συνέχεια πήρε μια κάρτα από τον Wendee Lee για να περάσει από ακρόαση για πολλά σόου με το Bang Zoom!. Ο πρώτος της κύριος ρόλος ήταν η Kanaria στο Rozen Maiden.

Προσωπική Ζωή 
Η Vee ζει στην περιοχή του Λος Άντζελες. Σε μια συνεδρία Ask Me Anything στο Reddit, όταν ρωτήθηκε για την εθνικότητα της, είπε ότι είναι Μεξικανής, ιθαγενής Αμερικανίδας και Λιβανέζικης καταγωγής. Εκτός από το τραγούδι, παίζει ντραμς και συμμετέχει σε συγκρότημα.Από τον Ιανουάριο του 2022, είναι αρραβωνιασμένη με τον Αμερικανό επιδημιολόγο Michael Espero.

Παραπομπές

Αμερικανίδες ηθοποιοί
Λιουτπράνδος του Μπενεβέντο

Ο Λιουτπράνδος, Liutprand, (απεβ. μετά το 759) ήταν δούκας του Μπενεβέντο από το τέλος τού πατέρα του Γισούλφου Β΄ το 749 μέχρι τη δική του εκτόπιση. Βασίλευσε υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του, Σκαουνιπέργκας, η οποία υποστήριξε τον βασιλιά Άιστουλφ, μέχρι το 756.

Βιογραφία 
Αφού έφθασε στην ενηλικίωσή του, παρέδωσε το δουκάτο του στον Πεπίνο τον Βραχύ, βασιλιά των Φράγκων, πιθανότατα με την παρότρυνση του πάπα Στεφάνου Β΄ και επαναστάτησε κατά του βασιλιά Δεζιδέριου των Λομβαρδών. Καθαιρέθηκε το 758, για να αντικατασταθεί από τον Αρέχι Β΄. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε΄ ο Εικονομάχος προσφέρθηκε να συλλάβει τον φυγά Λιουτπράνδο, εάν ο Δεζιδέριος επιτεθεί στον πάπα, ωσότου μία Ρωμαϊκή δύναμη από τη Σικελία ενωθεί μαζί του. Ο Δεζιδέριος δεν επιτέθηκε και ο Λιουτπράνδος δεν αιχμαλωτίστηκε.

Πηγές 
 Lexikon des Mittelalters : Liutprand Herzog von Benevent (749-759) .

Δούκες του Μπενεβέντο
Λιγνάνες

Οι λιγνάνες (αγγλ. lignans) είναι ομάδα πολυφαινολών χαμηλού μοριακού βάρους, οι περισσότερες από τις οποίες είναι διφαινόλες, που ανευρίσκονται στα φυτά, ιδιαίτερα στους σπόρους, στα δημητριακά ολικής αλέσεως, στα λαχανικά και στο ξύλωμα.

Ετυμολογία 
Η ονομασία τους προέρχεται από τη λατινική λέξη για το ξύλο, lignum. Ο συγκεκριμένος όρος (λιγνάνες) δεν θα πρέπει να συγχέεται με τη λιγνίνη.

Ρόλος 
Οι λιγνάνες είναι πρόδρομες ενώσεις των φυτοοιστρογόνων. Μπορούν να παίξουν ρόλο ως αντιτροφοδοτικά στην άμυνα των σπόρων και των φυτών έναντι των βλαβερών φυτοφάγων.

Βιοσύνθεση και μεταβολισμός 
Χημικά, μία λιγνάνη και η λιγνίνη διαφέρουν ως προς το μοριακό τους βάρος, ήτοι, η πρώτη είναι μικρή και διαλυτή στο νερό, η δεύτερη είναι πολύπλοκο, υψηλού μοριακού βάρους πολυμερές, που είναι άπεπτο. 

Και οι δύο είναι πολυφαινολικές ουσίες που προέρχονται από οξειδωτική σύζευξη μονολιγνολών. Έτσι, οι περισσότερες λιγνάνες διαθέτουν πυρήνες C18, που προκύπτουν από το διμερισμό των προδρόμων ενώσεων της μορφής C9 (φαινολικού δακτυλίου + προπανίου). Η σύζευξη των λιγνολών γίνεται στο C8. 

Οκτώ κατηγορίες λιγνανών είναι γνωστές και διαχωρίζονται ως εξής: 
 
-φουροφουράνιο 

-φουράνιο 

-διβενζυλβουτάνιο

-διβενζυλβουτυρολακτόνη

-αρυλτετραλίνη

-αρυλναφθαλίνη

-διβενζοκυκλοοκταδιένιο και 

-διβενζυλβουτυρολακτόλη.

Πολλές λιγνάνες μπορούν να μεταβολιστούν από τη μικροχλωρίδα του εντέρου των θηλαστικών, παράγοντας τις λεγόμενες εντερολιγνάνες.

Πηγές σε τροφές 
Οι σπόροι λιναριού και το σουσάμι περιέχουν υψηλά επίπεδα λιγνανών. Ο κύριος πρόδρομος της λιγνάνης που βρίσκεται στους λιναρόσπορους είναι η διγλυκοσίδη της σεκοϊσολαρικιρεσινόλης. 

Άλλα τρόφιμα που περιέχουν λιγνάνες περιλαμβάνουν δημητριακά όπως, σίκαλη, σιτάρι, βρώμη και κριθάρι, σόγια, τόφου όπως επίσης στο μπρόκολο και το λάχανο και ορισμένα φρούτα, ιδιαίτερα στα βερίκοκα και στις φράουλες. Οι λιγνάνες δεν υπάρχουν στο σπορέλαιο και η περιεκτικότητά τους σε ολόκληρους ή αλεσμένους σπόρους μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με τη γεωγραφική θέση, το κλίμα και την ωριμότητα της καλλιέργειας σπόρων και τη διάρκεια αποθήκευσης των σπόρων.

Η σεκοϊσολαρικιρεσινόλη και η ματαιρεσινόλη ήταν οι πρώτες φυτικές λιγνάνες που εντοπίστηκαν στα τρόφιμα. Τυπικά, η λαρισιρεσινόλη και η πινορεσινόλη συνεισφέρουν περίπου το 75% στη συνολική πρόσληψη λιγνάνης, ενώ η σεκοϊσολαρικιρεσινόλη και η ματαιρεσινόλη συμβάλλουν μόνο περίπου στο 25%.

Τρόφιμα που περιέχουν λιγνάνες:

Επιδράσεις στην υγεία 
Οι λιγνάνες είναι η κύρια πηγή διαιτητικών φυτοοιστρογόνων στις τυπικές δίαιτες της αγοράς της Δύσης, παρόλο που οι περισσότερες έρευνες για τις πλούσιες σε φυτοοιστρογόνα δίαιτες έχουν επικεντρωθεί στις ισοφλαβόνες της σόγιας. 

Τα εντερολιγνικά προϊόντα της λιγνάνης, η εντεροδιόλη και η εντερολακτόνη έχουν ασθενή οιστρογονική δράση, αλλά μπορεί επίσης να ασκούν βιολογικές επιδράσεις μέσω μη οιστρογονικών μέσων. Η εντεροδιόλη και η εντερολακτόνη μπορεί να έχουν τη δυνατότητα να μειώσουν τον κίνδυνο ορισμένων μορφών καρκίνου και καρδιαγγειακών παθήσεων.

Παραπομπές 

Δευτερογενείς μεταβολίτες
Φαινόλες
Περιφέρεια Λουγκάνσκ

Η Περιφέρεια Λουχάνσκ  (ουκρανικά: Луга́нська о́бласть) είναι η ανατολικότερη περιφέρεια (όμπλαστ) της Ουκρανίας. Το διοικητικό της κέντρο είναι το Λουχάνσκ. Η περιφέρεια ιδρύθηκε το 1938 και έφερε το όνομα Περιφέρεια Βοροσίλοβγκραντ (ουκρανικά: Ворошиловградська область, μέχρι το 1958 και ξανά από το 1970 έως το 1990) προς τιμήν του Κλιμέντ Βοροσίλοφ. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται σε 2.121.322 κατοίκους, σύμφωνα με εκτίμηση του 2021.

Σημαντικές πόλεις εντός της περιφέρειας περιλαμβάνουν τις Αλτσέβσκ, Αντρατσύτ, Μπριάνκα, Κίροβσκ, Κράσνυι Λουτς, Κράσνοντον, Λυσυτσάνσκ, Περβομάισκ, Ροβενκύ, Ρουμπίζνε, Σβερντλόβσκ, Σιεβιεροντονέτσκ, Σταχάνοβ.

Ο πόλεμος στο Ντονμπάς οδήγησε το Λουχάνσκ να τεθεί υπό τον έλεγχο των αυτονομιστών που υποστηρίζονται από τη Ρωσία, με αποτέλεσμα το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας να μεταφερθεί στο Σιεβιεροντονέτσκ.

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Ουκρανίας
Πιμαρικό οξύ

Το πιμαρικό οξύ (αγγλ. pimaric acid) είναι ένα καρβοξυλικό οξύ που απαντάται στη φύση και αποτελεί το βασικό συστατικό στην ομάδα των ρητινικών οξέων, μαζί με το αβιετικό οξύ.

Ανευρίσκεται στα φυτά και είναι ένας δευτερογενής μεταβολίτης που διαδραματίζει το ρόλο ενός συντηρητικού αλλά και προστατευτικού μέσου έναντι των παθογόνων μυκήτων και των εντόμων. Πιο συχνά απαντάται στις ελαιορητίνες των πεύκων αλλά και στην ελάτη, την ερευθρελάτη, τη λάρικα και τη σεκόγια.

Μπορεί να παρασκευαστεί με αφυδάτωση του αβιετικού οξέος, το οποίο συνήθως συνοδεύει φυσικές ενώσεις, όπως το κολοφώνιο. Το πιμαρικό οξύ είναι αδιάλυτο στο νερό αλλά είναι εύκολα διαλυτό στην αιθυλική αλκοόλη, την ακετόνη και στους αιθέρες.

Παραπομπές 

Τερπένια
Καρβονικά οξέα
Δευτερογενείς μεταβολίτες
Γριμοάλδος Γ΄ του Μπενεβέντο

Ο Γριμοάλδος Γ΄, Grimoald III (π.760}} – 806) ήταν ο Λομβαρδός πρίγκιπας του Μπενεβέντο από το 788 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία 
Ήταν ο δεύτερος γιος του Αρέχι Β΄ και της Αντελπέργκας. Το 787 αυτός και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ρομουάλδος στάλθηκαν ως όμηροι στον Καρλομάγνο, που είχε μεταβεί στην Ιταλική χερσόνησο μέχρι το Σαλέρνο, για να λάβει την υποταγή τού Μπενεβέντο. Σε αντάλλαγμα για ειρήνη, ο Λομβαρδός Αρέχις Β΄ αναγνώρισε την επικυριαρχία του Καρλομάγνου και παρέδωσε τον Γριμοάλδο ως όμηρο.

Όταν ο πατέρας και ο αδελφός του απεβίωσαν και οι δύο το 788, ο Γριμοάλδος Γ΄ επετράπη να επιστρέψει στην Ιταλία. Αναγνώρισε τη Φραγκική κυριαρχία, αλλά του επετράπη η πρακτική ανεξαρτησία, ως αντάλλαγμα για τη διατήρηση της ανεξαρτησίας περιοχής από τους Ανατολικούς Ρωμαίους. Το 788 αντιμετώπισε μία Ρωμαϊκή επιχείρηση ανακατάληψης, που διέταξε ο Aντάλγκις, ο γιος του τελευταίου βασιλιά των Λομβαρδών, Δεζιδέριου. Ένας Φραγκικός στρατός υπό τον Βίνιγκες και τον Χιλδεβράνδο δούκα του Σπολέτo ενώθηκε με τον Γριμοάλδο και νίκησε τον Aντάλγκι στην ακτή, αμέσως μετά την απόβασή του.

Αργότερα ο Γριμοάλδος Γ΄ προσπάθησε να αποβάλει τη Φραγκική επικυριαρχία, αλλά οι γιοι τού Καρλομάγνου, ο Πεπίνος της Ιταλίας και ο Κάρολος ο Νεότερος, τον ανάγκασαν να υποταχθεί το 792.

Πηγές 
 Gwatkin, HM, Whitney, JP (edd. ) The Cambridge Medieval History: Volume II — The Rise of the Saracens and the Foundations of the Western Empire . Cambridge: Cambridge University Press, 1926.
 Ομάν, Τσαρλς . The Dark Ages 476-918 . Λονδίνο: Rivingtons, 1914.
 Χότζκιν, Τόμας . Η Ιταλία και οι εισβολείς της . Οξφόρδη: Clarendon Press, 1895.
 McKitterick, Rosamond. Τα Φραγκικά βασίλεια υπό τους Καρολίγγειους, 751 – 987 . Λονδίνο: Longman, 1983. .

Πρίγκιπες του Μπενεβέντο
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Εθνοβοτανική

Η Εθνοβοτανική (αγγλ. Ethnobotany) είναι επιστημονικός κλάδος που πραγματεύεται την έρευνα και τη μελέτη των φυτών μιας περιοχής, καθώς και των πρακτικών χρήσεων τους, μέσω της παραδοσιακής γνώσης μιας τοπικής κοινωνίας - πληθυσμού.

Γενικά 
Ένας εθνοβοτανολόγος προσπαθεί να τεκμηριώσει τα τοπικά έθιμα που περιλαμβάνουν τις πρακτικές χρήσεις της τοπικής χλωρίδας για πολλές πτυχές της ζωής, όπως λ.χ. φυτά για φάρμακα, τρόφιμα, τοξίνες και ρούχα. Ο ερευνητής - βιολόγος Ρίτσαρντ Έβανς Σούλτις συχνά αναφέρεται ως ο «πατέρας της εθνοβοτανικής», και αυτός που την περιέγραψε ως ακολούθως:Εθνοβοτανική σημαίνει απλώς ... διερεύνηση των φυτών που χρησιμοποιούνται από κοινωνίες σε διάφορα μέρη του κόσμου.Από την εποχή του Σούλτις, το πεδίο της εθνοβοτανικής έχει εξελιχθεί από την απλή απόκτηση και συλλογή εθνοβοτανικής γνώσης σε εκείνο της εφαρμογής της στην σύγχρονη (αστική) κοινωνία, πρωτίστως με τη μορφή φαρμακευτικών προϊόντων. Τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και οι ρυθμίσεις κατανομής των οφελών, που προκύπτουν, είναι σημαντικά ζητήματα στην εθνοβοτανική.

Επιστημονικά περιοδικά 
 Journal of Ethnobiology and Ethnomedicine
 Economic Botany
 Ethnobotany Research and Application
 Journal of Ethnopharmacology
 Indian Journal of Traditional Knowledge
 Latin American and Caribbean Bulletin of Medicinal and Aromatic Plants

Δείτε επίσης 
 Ανθρωπολογία
 Βοτανική
 Αγρο-οικολογία
 Μη ξυλώδη δασικά προϊόντα
 Παραδοσιακή κινέζικη ιατρική
 Φυτογεωγραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 "Before Warm Springs Dam: History of Lake Sonoma Area" 
 Grow Your Own Drugs
 Phytochemical and Ethnobotanical Databases 
 Ethnobotanical Database of Bangladesh (EDB)
 Native American Ethnobotany
 North Dakota Ethnobotany Database
 Websites on ethnobotany and plants
 Howard P. The Major Importance of ‘Minor’ Resources: Women and plant biodiversity. 2003

Φαρμακογνωσία
Λε

Το Λε, γνωστό και ως Λεχ (θιβετιανά: གླེ· ινδικά: लेह) είναι η κοινή πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της ενωσιακής επικράτειας του Λαντάχ στην Ινδία. Το Λε, που βρίσκεται στο διαμέρισμα Λε, ήταν επίσης η ιστορική πρωτεύουσα του Βασιλείου του Λαντάχ, η έδρα του οποίου βρισκόταν στο παλάτι Λε, την πρώην κατοικία της βασιλικής οικογένειας του Λαντάχ, το οποίο χτίστηκε με την ίδια τεχνοτροπία και περίπου την ίδια εποχή με το Ανάκτορο Ποτάλα στο Θιβέτ. Το Λε βρίσκεται σε υψόμετρο 3.524 μέτρων και συνδέεται μέσω της Εθνικής Οδού 1 με το Σριναγκάρ στα νοτιοδυτικά και με το Μανάλι στα νότια μέσω της εθνικής οδού Λε-Μανάλι.

Σύμφωνα με την ινδική απογραφή του 2011, η πόλη έχει 30.870 κατοίκους.

Παραπομπές

Πόλεις της Ινδίας
Omegle

Το Omegle είναι διαδικτυακός ιστότοπος συνομιλίας που επιτρέπει στους χρήστες να συναναστρέφονται με άλλους χωρίς να χρειάζεται να εγγραφούν. Η υπηρεσία αντιστοιχίζει τυχαία τους χρήστες σε chatrooms ένας προς έναν όπου συνομιλούν ανώνυμα χρησιμοποιώντας τα ονόματα "You" και "Stranger". Ο ιστότοπος δημιουργήθηκε από τον 18χρονο Leif K-Brooks από το Brattleboro του Βερμόντ και ξεκίνησε στις 25 Μαρτίου 2009. Σε λιγότερο από έναν, το Omegle συγκέντρωνε περίπου 150.000 σελιδοπροβολές ημερησίως, και τον Μάρτιο του 2010 ο ιστότοπος εισήγαγε τη δυνατότητα τηλεδιάσκεψης.

Παραπομπές

Διαδίκτυο
Έστεργκομ

Το Έστεργκομ (ουγγρικά: Esztergom· ελληνικά: Στριγόνιον· γερμανικά: Gran· σλοβακικά: Ostrihom) είναι πόλη στη βόρεια Ουγγαρία, 46 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πρωτεύουσας Βουδαπέστης. Βρίσκεται στην κομητεία Κομάρομ-Έστεργκομ, στη δεξιά όχθη του ποταμού Δούναβη, ο οποίος σχηματίζει τα σύνορα με τη Σλοβακία εκεί.

Το Έστεργκομ ήταν η πρωτεύουσα της Ουγγαρίας από τον 10ο έως τα μέσα του 13ου αιώνα, όταν ο βασιλιάς Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας μετέφερε τη βασιλική έδρα στη Βούδα.

Το Έστεργκομ είναι η έδρα του αρχιεπισκόπου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Ουγγαρία και η πρώην έδρα του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ουγγαρίας. Η πόλη διαθέτει ένα Χριστιανικό Μουσείο με τη μεγαλύτερη εκκλησιαστική συλλογή στη χώρα. Ο καθεδρικός ναός του, η Βασιλική του Έστεργκομ, είναι η μεγαλύτερη εκκλησία στην Ουγγαρία.

Παραπομπές

Πόλεις της Ουγγαρίας
Πινοσυλβίνη

Η πινοσυλβίνη (αγγλ. pinosylvin) είναι διφαινόλη που χημικώς έχει τη δομή C6 - C2 - C6 και απαντάται στη φύση ως δευτερογενής μεταβολίτης με αμιγώς προστατευτικό ρόλο.

Αποτελεί προμολυσματική στιλβενοειδή τοξίνη, που συντίθεται στα φυτά κατά τη διάρκεια μυκητιασικών λοιμώξεων, ή κατά το στρες που προκαλείται από το όζον ή άλλων εξωγενών βλαβών. Αποτελεί μια μυκητοξίνη που προστατεύει το ξύλο από μυκητιακές μόλυνση και υπάρχει άφθονη στο εγκάρδιο των ειδών Pinaceae -κυρίως στα πεύκα- ενώ ανευρίσκεται επίσης στο είδος Gnetum cleistostachyum. 

Με ένεση σε αρουραίους, η πινοσυλβίνη προκαλεί ταχεία γλυκουρονιδίωση και έχει πτωχή βιοδιαθεσιμότητα.

Είναι εύκολα διαλυτή σε ακετόνη, βενζόλιο και χλωροφόρμιο και δεν διαλύεται στο νερό.

Παραπομπές 

Φαινόλες
Δευτερογενείς μεταβολίτες
Σαΐτ Αγάς

Ο Σαΐτ αγάς ή Σαΐταγας, (άλλες γραφές του ονόματος του είναι Σεΐντ, Σεήδ, Σαήδ) ανήκε σε μια από τις πιο σπουδαίες τούρκικες οικογένειες της Πελοποννήσου.

Βιογραφία 
Ο περιηγητής Ξαβιέ Σκροφάνι το 1794 αναφέρεται σε αυτόν. Είχε εκτάσεις στην Ηλεία αλλά και στην Κ. Αχαΐα κατά των οποίων «επέδραμεν ο Κολοκοτρώνης».

Επανάσταση 1821 
Ο Σαΐτ αγάς έμεινε στην ιστορία της Πάτρας, διότι γύρω από τον Πύργο του διεξήχθη μια από τις πιο σπουδαίες μάχες της Επανάστασης του 1821. Ο Ληνός (πύργος) του Σαΐτ αγά με τα αμπέλια του, βρίσκεται αριστερά της μονής Γηροκομείου, πιθανότατα πλησίον του Νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακος της Πάτρας και ήταν το θέατρο όπου εξελίχθηκε σημαντικό μέρος της Μάχης του Γηροκομείου στις 9 Μαρτίου 1822. Τον Ληνό του Σαΐτ αγά είχε καταλάβει και υπερασπιζόταν «ο Γεώργιος Σέκερης με τους Τριπολιτσιώτες». Στον Ληνό μαζί τους «κλείστηκε και ο Γενναίος Κολοκοτρώνης» μετά την αντεπίθεση των Τούρκων.

Το σπίτι του στην Πάτρα βρισκόταν στην αρχή της οδού Μπουκαούρη (Περιβόλια Σκαμπαρδώνη), όπου κατά τον Τριανταφύλλου, το 1980 σωζόταν ακόμα «το οχυρό της περιτείχισμα».  

Ο Ανδρέας Καλαμογδάρτης σε επιστολή του το 1819, προς Ασημάκη Ζαΐμη και Ανδρέα Λόντο αναφέρει το θάνατο του «ενάρετου Σαΐτ Αγά», εκ του οποίου συμπεραίνεται ότι ήταν αγαπητός στην Πάτρα.  

Ο γιος του Χαλίλ, κατά την Επανάσταση κατέφυγε στην Τριπολιτσά.  Το όνομά του Σαΐτ αγά αναφέρεται και σε δημοτικό τραγούδι που άκουσε η Γεωργία Ταρσούλη στο Βασιλίτσι Πυλίας και καταγράφεται στο βιβλίο της «Μωραΐτικα τραγούδια».

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΥ, ΣΤΕΦΑΝΟΥ Ν. (1999) Λάζαρη, Βασίλη, επιμ. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΑΠΟ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ 1821. Πάτρα: Αχαϊκές Εκδόσεις. ISBN 960-7960-09-2.
 Ιστορικό Λεξικό των Πατρών Κώστα Τριανταφύλλου, Β΄ έκδοση (1980). Πάτρα.
 Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. ΙΒ. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. 1975 . ISBN 960-213-095-4
Άντι Σέλβα

Ο Άντι Σέλβα (Andy Selva, γεννήθηκε 23 Μαΐου 1976) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από τον Άγιο Μαρινο που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών και τερμάτων της Εθνικής ομάδας της χώρας του με 8 γκολ και 73 συμμετοχές.

Δείτε επίσης

 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές

Ποδοσφαιριστές από τον Άγιο Μαρίνο
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγίου Μαρίνου
Ποδοσφαιριστές ΟΝ Καταντζάρο 1929
Ποδοσφαιριστές ΟΣ Σασουόλο Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Πάντοβα
Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα
Ποδοσφαιριστές ΣΠ Λα Φιορίτα
Ποδοσφαιριστές ΟΣ Γκροσέτο ΦΚ 
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Λουκάς Μ. Μίλλερ

Ο Λουκάς Μιλτιάδης Μίλλερ (15 Σεπτεμβρίου 1824 - 4 Δεκεμβρίου 1902) ήταν Ελληνοαμερικανός έμπορος, δικηγόρος και πολιτικός που υπηρέτησε ως Αντιπρόσωπος των ΗΠΑ από το Ουισκόνσιν.

Βιογραφία 
Γεννημένος στη Λιβαδειά της Πρώτης Ελληνικής Δημοκρατίας (προσωρινό κράτος που υπήρχε κατά τη διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης του 1821), ο Μίλερ έμεινε ορφανός σε ηλικία τεσσάρων ετών, όποτε υιοθετήθηκε από τον υπέρμαχο της κατάργησης της δουλείας Τζόναθαν Πέκαμ Μίλερ, έναν Αμερικανό που υπηρέτησε ως συνταγματάρχης στον Ελληνικό Στρατό κατά την ελληνική επανάσταση. Επέστρεψε μαζί με τον πατέρα του στις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκαν στο Μονπελιέ του Βερμόντ το 1828. Φοίτησε στα πρώιμα δημόσια σχολεία και σπούδασε νομικά, ενώ έγινε δεκτός στο δικηγορικό σύλλογο το 1845.

Ξεκίνησε την πρακτική του στην δικηγορία στο Oshkosh, του Wisconsin, το 1846 ενώ παράλληλα, σε συνεργασία με έναν άλλον φίλο του μετανάστη από το Βερμόντ, τον Έντουαρντ Ίστμαν, είχαν την δικιά τους επιχείρηση με είδη παντοπωλείου. Επίσης, εκτός από το εμπόριο ασχολήθηκε και με την γεωργία και υπηρέτησε ως συνταγματάρχης του στρατού στον Αμερικανικό-Μεξικανικό πόλεμο.

Είχε προταθεί για την θέση του γερουσιαστή για την Τέταρτη Περιφέρεια της Γερουσίας της Πολιτείας του Ουισκόνσιν το 1849 ως υποψήφιος του δημοκρατικού κόμματος ("Union Democratic Party") (που σύντομα θα ενταχθεί στο κόμμα Free Soil ) του Ουισκόνσιν, αλλά έχασε από τον John A. Eastman, που ανήκε στους regular democrats ή στους "Hunker".

Υπηρέτησε ως μέλος της Πολιτειακής Συνέλευσης του Ουισκόνσιν το 1853 και ήταν επίτροπος του Συμβουλίου Δημοσίων Έργων του Ουισκόνσιν. Υπηρέτησε δέκα χρόνια ως πρόεδρος του συμβουλίου εποπτών της κομητείας Winnebago.

Ο Μίλλερ εξελέγην ως δημοκρατικός στο πεντηκοστό έβδομο συμβούλιο του Κονγκρέσου (4 Μαρτίου, 1891- Μαρτίου, 1893), παρόλο που απέτυχε να επανεκλεγεί το 1892. Πέθανε στις 4 Δεκεμβρίου του 1902 στο Oshkosh του Ουινσκόνσιν και θάφτηκε στο νεκροταφείο του Riverside.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Κογκρέσο, πρότεινε μια Συνταγματική τροποποίηση με σκοπό την μεταβολή του ονόματος της χώρας σε «Ηνωμένες Πολιτείες της Γης».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 United States Congress. "Lucas M. Miller (id: M000746)". Biographical Directory of the United States Congress.

Ελληνοαμερικανοί
Μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Άνθρωποι από τη Λειβαδιά
Ορφανά του Αγώνα
Ποταμός Σάντα Μαρία (Αριζόνα)

Ο ποταμός Σάντα Μαρία (Santa Maria) της δυτικής Αριζόνα, στις Ηνωμενες Πολιτείες Αμερικής, είναι μαζί με τον Μπιγκ Σάντυ τα δύο μικρά ποτάμια που σχηματίζουν τον Ποταμό Μπιλ Γουίλιαμς, παραπόταμο του Κολοράντο. Ο Σάντα Μαρία έχει μήκος περίπου 80 χιλιόμετρα, από τα οποία όμως μόνο τα τελευταία 27 χιλιόμετρα έχει συνεχή ροή νερού, ενώ στο ανώτερο τμήμα του είναι ένας ξεροπόταμος, που έχει νερό μόνο μετά από κάποια δυνατή βροχή της ερήμου.

Στις περιόδους βροχών η μικρή τεχνητή Λίμνη Άλαμο, που ξεκινά λίγο χαμηλότερα από τη συμβολή των Σάντα Μαρία και Μπιγκ Σάντυ πλημμυρίζει και φθάνει έως και πριν από τη συμβολή, οπότε τις ημέρες εκείνες ο Σάντα Μαρία εκβάλλει απευθείας στη λίμνη, ενώ ο Ποταμός Μπιλ Γουίλιαμς αρχίζει μετά τη λίμνη.

Ο Σάντα Μαρία σχηματίζεται από τη συμβολή των ρυακιών Σύκαμορ και Κέρκλαντ σε υψόμετρο κάπου 800 μέτρων, περίπου 15 χιλιόμετρα από τον οικισμό Μπάγκνταντ. Από εκεί ρέει γενικώς προς νοτιοδυτική κατεύθυνση, μέσα από την ορεινή ερημική περιοχή Αράστρα (ορεινοί όγκοι Πόουτσι και Μπλακ Μάουντενς). Σε όλη τη διαδρομή του ο ποταμός δέχεται εποχικά ύδατα ρυακιών, ενώ μέχρι το τέλος του ρου του κατέρχεται υψομετρικά κατά 420 μέτρα συνολικά.

Πηγές
 Λήμμα «Αγία Μαρία» (μία από τις σημασίες) στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμ. 1, σελ. 337

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Καθημερινή παρακολούθηση της παροχής του ποταμού

Σαντα Μαρια (Αριζονα)
Σάντα Μαρία (Φιλιππίνες)

Η Σάντα Μαρία (Santa Maria), επισήμως ο Δήμος της Σάντα Μαρία (Ταγκαλόγκ: Bayan ng Santa Maria), είναι δήμος της 1ης κατηγορίας στην πυκνοκατοικημένη επαρχία Μπουλάκαν των Φιλιππίνων, στη νήσο Λουζόν. Κατά την απογραφή του 2020 είχε πληθυσμό 289.820 κατοίκων, που αντιστοιχεί στο 7,8% του πληθυσμού της επαρχίας. Το 1960 ο πληθυσμός της Σάντα Μαρία ήταν μόλις 26.341 κάτοικοι.

Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες ομώνυμου ποταμού, σε απόσταση 32 χιλιόμετρα βορείως από την πρωτεύουσα των Φιλιππίνων Μανίλα. Ο οικισμός ευδοκιμεί εδώ και σχεδόν 4 αιώνες, έχοντας ιδρυθεί ως συνοικία (barrio) του Μποκάουε περί το 1647, ενώ ως οικισμός των ιθαγενών υπήρχε από τον 13ο αιώνα. Επανιδρύθηκε ως ανεξάρτητος δήμος στις 26 Νοεμβρίου 1793 από τον Ισπανό Φραγκισκανό μοναχό Φρανθίσκο Ντομίνγες Χαβιέρ. Γνωστή παλαιότερα ως Σάντα Μαρία δε Πάντι, έχει όνομα («Αγία Μαρία») που υποδηλώνει ότι βρίσκεται υπό την προστασία της Παναγίας. Ειδικότερα ο κεντρικός ναός τιμάται στο όνομα της Αμώμου συλλήψεως της Θεοτόκου (La Purisima Concepcion). Το διοικητικό και ιστορικό κέντρο-πυρήνας της πόλεως περιβάλλεται και ορίζεται από τον ομώνυμο ποταμό και άλλα τρία ρεύματα, και για τον λόγο αυτόν διατηρεί την έκταση των μόλις 2,88 τετραγωνικών χιλιομέτρων που είχε και κατά την Ισπανική αποικιακή εποχή.

Η Σάντα Μαρία παραμένει ο πολυπληθέστερος δήμος από τους 116 της Περιφέρειας Κεντρικής Λουζόν, καθώς και ο 5ος σε πληθυσμό δήμος όλων των Φιλιππίνων. Ο πληθυσμός αυξάνεται συνεχώς από την πρώτη απογραφή το 1903 μέχρι σήμερα και έχει εκτιμηθεί ότι το 2025 θα υπερβεί τις 305 χιλιάδες κατοίκους.

Η πόλη αποτελεί επίσης ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά κέντρα της επαρχίας Μπουλάκαν. Το επίπεδο διαβιώσεως είναι σχετικώς υψηλό, με μόλις το 4% του πληθυσμού να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, που είναι το 19ο χαμηλότερο ποσοστό από τους 1.489 δήμους των Φιλιππίνων. Αυτό δικαιολογείται από το εύφορο έδαφος της γύρω περιοχής, που παράγει πολύ μεγάλες ποσότητες ρυζιού, αλλά και πολλά φρούτα.

Στη Σάντα Μαρία γεννήθηκε ο ποιητής Χοσέ Κορασόν δε Χεσούς (1894-1932), γνωστότερος με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο «Χουσένγκ Μπατούτε» (Huseng Batute), που άρχισε να γράφει ποιήματα από παιδί. Επίσης ο μουσικοσυνθέτης Φρανσίσκο Σαντιάγο (1889-1947), που συνέθεσε το «Nasaan Ka Irog» και άλλα τραγούδια παραδοσιακής μουσικής «κουντιμάν», αποκληθείς και πατέρας της «έντεχνης» κουντιμάν.

 Η Σάντα Μαρία των Φιλιππίνων είναι «αδελφοποιημένη» με την πόλη Μίλτον του Καναδά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα 

Σαντα Μαρια
Άγιος Μηνάς Άρτας

Ο Άγιος Μηνάς είναι οικισμός της  τοπικής κοινότητας Παλαιοκατούνου, της  δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Μηνάς είναι οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του ποταμού Σαραντάπορου και ανατολικά της επαρχιακής οδού που συνδέει την Άρτα με το Βουργαρέλι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 420. Απέχει 56 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλιαοκατούνου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλιαοκατούνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
eetaa.gr

Χωριά του νομού Άρτας

 Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Άγιος Νεκτάριος Χανίων

Ο Άγιος Νεκτάριος είναι οικισμός της κοινότητος Ασφένδου του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σφακίων του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Νεκτάριος είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται κοντά στην έξοδο του φαραγγιού Ασφένδου, ανατολικά της Χώρας Σφακίων και στην έξοδο προς Φραγκοκάστελλο, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150. Απέχει 75 χλμ. περίπου ΝΑ. των Χανίων.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ασφένδου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασφένδου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σφακίων.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Δήμος Σφακίων
Χωριά του νομού Χανίων
Σελτσούκ

Το Σελτσούκ (τουρκ. Selçuk) είναι πόλη της Επαρχίας Σμύρνης στην Τουρκία, η μόνη πόλη και πρωτεύουσα ομώνυμου διαμερίσματος. Βρίσκεται μόλις δύο χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την αρχαία μεγάλη πόλη Έφεσο, πάνω σε έναν (επίσης ομώνυμο) λόφο με θέα τα ερείπιά της. Ο πληθυσμός του Σελτσούκ ήταν 28.213 κάτοικοι κατά την απογραφή του 2012, ενώ του διαμερίσματος 34.587. Το ομώνυμο διαμέρισμα έχει έκταση 279,85 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Ονομασίες και ιστορία 

Η ελληνική ονομασία της πόλεως ήταν Άγιος Θεολόγος και αναφερόταν στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, επειδή τον 6ο αιώνα ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός είχε ανεγείρει εκεί, στην πλαγιά του λόφου. μεγαλόπρεπο ναό (σε ρυθμό βασιλικής) του Αγίου, στη θέση παλαιότερου, πρωτοχριστιανικού ναού. Μάλιστα το 1921-1922 ο τότε διευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου Γ. Σωτηρίου πραγματοποίησε ανασκαφές για να ανακαλύψει τον τάφο του Αγίου Ιωάννη, που πιστεύεται ότι βρισκόταν κοντά στον ναό, και δημοσίευσε τα συμπεράσματά του σε δύο βιβλία.. Ανασκαφές έγιναν και το 1927, ενώ ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ επισκέφθηκε τα ερείπια του ναού και προσευχήθηκε εκεί.

Κατά τους αιώνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο οικισμός έφερε την ονομασία Αγιασολούκ (Ayasoluk), που αποτελούσε παρεφθαρμένη μορφή του «Άγιος Θεολόγος». Μόλις το 1914 μετονομάσθηκε σε Σελτσούκ, προς τιμή των Σελτζούκων Τούρκων, οι οποίοι πρώτοι έκαναν επιδρομή στην περιοχή το 1090, οπότε και καταστράφηκε μερικώς ο Ναός του Αγίου Θεολόγου.

Τον 14ο αιώνα η πόλη ήταν πρωτεύουσα του Μπεϊλικίου του Αϊδινίου και ο Ιμπν Μπατούτα που το είχε επισκεφθεί τότε σημείωσε: «Το ενοριακό τζαμί αυτής της πόλης είναι ένα από τα μεγαλοπρεπέστερα του κόσμου και απαράμιλλο σε ομορφιά.»   

Ωστόσο αργότερα φαίνεται ότι ο οικισμός παρήκμασε και ο περισσότερος πληθυσμός του το εγκατέλειψε. Το 1921, όταν έφθασε ο ελληνικός στρατός στην περιοχή, το Αγιασολούκ είχε συνολικό πληθυσμό χωριού, 600 κατοίκους, από τους οποίους οι 580 ήταν Έλληνες, μόλις 10 Τούρκοι και 10 Αρμένιοι. Υπαγόταν στο διαμέρισμα του Κουσάντασι μέχρι το 1957, οπότε αποσπάσθηκε και έγινε πρωτεύουσα νέου, δικού της διαμερίσματος. Αναπτύχθηκε έτσι και ο πληθυσμός πολλαπλασιάσθηκε τις επόμενες δεκαετίες με τη βοήθεια του τουρισμού.

Ολόκληρος ο λόφος του Σελτσούκ αποτελεί μέρος του Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Εφέσου.

 Στο Αγιασολούκ γεννήθηκε τον 14ο αιώνα η Χαφσά Χατούν, σύζυγος του Οθωμανού Σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄

«Αδελφές» πόλεις 
Το Σελτσούκ είναι «αδελφοποιημένο» με τους εξής οικισμούς:

  Δίον Πιερίας, Ελλάδα
  Κομπουλέτι, Γεωργία
  Λίεντς, Αυστρία
  Ούρεϊ, Πορτογαλία
  Ράντοβις, Βόρεια Μακεδονία
  Ζήγκμπουργκ, Γερμανία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 

Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Επαρχία Σμύρνης
Κιόσεγκ

Το Κιόσεγκ (ουγγρικά: Kőszeg· γερμανικά: Güns· σλοβακικά: Kysak· σλοβενικά: Kiseg· κροατικά: Kiseg) είναι μικρή πόλη στην κομητεία Βας της Ουγγαρίας. Η πόλη φημίζεται για τον ιστορικό της χαρακτήρα.

Γεωγραφία
Το Κιόσεγκ βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Ουγγαρίας, στα σύνορα με την Αυστρία. Βρίσκεται 250 χλμ δυτικά της πρωτεύουσας Βουδαπέστης.

Η πόλη τοποθετείται στο δυτικό τμήμα της Πεδιάδας της Παννονίας, στις αρχές των Άλπεων, που υψώνονται στη γειτονική Αυστρία.

Δημογραφικά στοιχεία
Το 1880, το Κιόσεγκ είχε 7.301 κατοίκους με εθνοτική γερμανική πλειοψηφία (το 1495, το 1715 και το 1784 υπήρχε επίσης γερμανική πλειοψηφία). Οι Γερμανοί πολίτες ήταν κυρίως Λουθηρανοί, όπως στο Σόπρον. Κατά τη διάρκεια της Αυστροουγγρικής εποχής ο πληθυσμός της πόλης υπέστη μαγυαροποίηση.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επίσημα, 117 Γερμανοί εκδιώχθηκαν, αλλά στην πραγματικότητα περισσότεροι γερμανόφωνοι εκτοπίστηκαν επειδή ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε από 10.320 (το 1941) σε 8.780 (το 1949). Κατά την κομμουνιστική εποχή οι υπόλοιποι Γερμανοί αφομοιώθηκαν με τους Μαγυάρους. Το 2001 το Κιόσεγκ είχε 11.844 κατοίκους, 93,4% Μαγυάρους, 3,2% Γερμανούς, 1,6% Κροάτες. Η κατανομή των θρησκειών ήταν: 72,2% Ρωμαιοκαθολικοί, 8,6% Λουθηρανοί, 2,5% Καλβινιστές, 1,1% άλλοι, 5,5% Άθεοι, 10,1% χωρίς απάντηση, άγνωστο (απογραφή 2001).

Παραπομπές

Πόλεις της Ουγγαρίας
Τιεβί Μπιφουμά

Ο Τιεβί Μπιφουμά (Thievy Bifouma, γεννήθηκε 13 Μαΐου 1990) είναι ποδοσφαιριστής από τη Δημοκρατία του Κονγκό, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας της χώρας του με 15 γκολ.

Δείτε επίσης

 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές

Ποδοσφαιριστές από τη Δημοκρατία του Κονγκό
Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κονγκό
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2015
Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ 
Ποδοσφαιριστές ΟΝ Λας Πάλμας 
Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον 
Ποδοσφαιριστές Γρανάδα ΚΦ 
Ποδοσφαιριστές ΟΝ Αλμερία 
Ποδοσφαιριστές Σταντ ντε Ρενς 
Ποδοσφαιριστές ΣΑ Μπαστιά 
Ποδοσφαιριστές Ανκαράσπορ 
Ποδοσφαιριστές Σίβασπορ 
Ποδοσφαιριστές ΜΚΕ Άνκαραγκιουτζου 
Ποδοσφαιριστές Μπούρσασπορ 
Ποδοσφαιριστές Σεντσέν ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία 
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία 
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία
Τίτος Ταρκύνιος

Ο Τίτος Ταρκύνιος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του τελευταίου βασιλιά της Αρχαίας Ρώμης Ταρκύνιου του Υπερήφανου. Την εποχή που ήταν βασιλιάς ο πατέρας του συνόδευσε τον μικρότερο αδελφό του Αρρούν Ταρκύνιο και τον ξάδελφο τους Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο στο Μαντείο των Δελφών για να τους ερμηνεύσει η Πυθία ένα όνειρο που είδε ο βασιλιάς. Όταν ανατράπηκε το Ρωμαϊκό Βασίλειο και ιδρύθηκε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία (509 π.Χ.) ο Τίτος συνόδευσε τον πατέρα του και τον αδελφό του Αρρούν στην εξορία στο Τσερβέτερι. Αργότερα πολέμησε με τον πατέρα του στο πλευρό των Λατίνων εναντίον της Ρώμης στην "μάχη της λίμνης Ρεγίλους" (496 π.Χ.). Στην διάρκεια της μάχης ο πρώην Ρωμαίος Ύπατος (505 π.Χ.) προσπάθησε να συκοφαντήσει τον Τίτο για να πετύχει την δολοφονία του, τελικά δολοφονήθηκε ο ίδιος από τους άντρες του Τίτο.

Παραπομπές

Πηγές

Livy, Ab urbe condita.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ταρκύνιοι 

Ρωμαϊκή μυθολογία
Ταρκύνιοι
Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες (ταινία)

Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες () είναι γαλλική κωμωδία φαντασίας του 2008 σε σκηνοθεσία των Φρεντερίκ Φορεστιέ και Τομά Λανγκμάν και σενάριο των Λανγκμάν, Αλεξάντρ Σαρλό και Φρανκ Μανιέρ, βασισμένη σε χαρακτήρες της σειράς κόμικς Αστερίξ των Ρενέ Γκοσινί και Αλμπέρ Ουντερζό. Η ταινία γυρίστηκε το 2008, κυρίως στην Ισπανία.

Την εποχή της κυκλοφορίας της, ήταν η πιο ακριβή γαλλική και μη αγγλόφωνη ταινία όλων των εποχών. Η ταινία έτυχε αρνητικής υποδοχής από τους κριτικούς, αλλά απέδωσε καλά σε αρκετές ευρωπαϊκές αγορές.

Πλοκή 
Ο Αστερίξ και ο Οβελίξ πρέπει να κερδίσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες για να βοηθήσουν τον φίλο τους, Καψουρίξ, να παντρευτεί την Ελληνίδα πριγκίπισσα Ειρήνη. Για να πετύχουν τον στόχο τους, ταξιδεύουν στην αρχαία Ολυμπία. Ο Βρούτος χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα για να κερδίσει η δική του ομάδα τους αγώνες, με απώτερο σκοπό να απαλλαγεί από τον πατέρα του, τον Ιούλιο Καίσαρα.

Η ταινία βασίζεται χαλαρά στο πρωτότυπο κόμικ με τίτλο Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες, που έχει αποδοθεί (μεταξύ άλλων) και στα αρχαία ελληνικά με τον τίτλο Αστερίκιος εν Ολυμπία. Ο έρωτας μεταξύ Καψουρίξ και Ειρήνης δεν εμφανίζεται στην αρχική ιστορία. Ο Βρούτος, που απεικονίζεται εδώ ως ένας αστείος κακός, που δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα του στα κόμικς της σειράς Αστερίξ, είναι ο κύριος ανταγωνιστής, αν και δεν ούτε αυτός εμφανίζεται στο αρχικό κόμικ.

Διανομή 

 Ζεράρ Ντεπαρντιέ ως Οβελίξ
 Κλοβίς Κορνιγιάκ ως Αστερίξ
 Μπενουά Πουλβόρντ ως Μάρκος Ιούνιος Βρούτος
 Ζαν-Πιερ Κασέλ ως δρυίδης Πανοραμίξ
 Αλέν Ντελόν ως Ιούλιος Καίσαρ
 Μπουλί Λανέρς ως Σαμαγκά
 Στεφάν Ρουσό ως Καψουρίξ
 Βανέσα Χέσλερ ως Ειρήνη

Υπάρχει μια καμέο εμφάνιση από την Αντριάνα Σκλεναρίκοβα ως κυρία Μαθουσαλίξ.

Η ταινία περιλάμβανε πολλές εμφανίσεις πραγματικών αστέρων του αθλητισμού, με σημαντικότερο τον Μίχαελ Σουμάχερ ως Σουμίξ, αλλά και τους Ζαν Τοντ, Ζινεντίν Ζιντάν, Τόνι Πάρκερ και Αμελί Μορεσμό. Το ρόλο του Ρωμαίου αθλητή Κλαούντιους Κορνεντούρους που έπαιξε ο Ζερόμ Λε Μπανέ, αρχικά επρόκειτο να ερμηνεύσει ο Ζαν-Κλοντ Βαν Νταμ.

Παραγωγή 
Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Αλικάντε της Ισπανίας και διήρκεσαν έξι μήνες. Η μουσική είναι του Φρεντερίκ Ταλγκόμ.

Κυκλοφορία και εισπράξεις 
Η πανευρωπαϊκή πρεμιέρα και πρώτη προβολή της ταινίας Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες εκτός Γαλλίας πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Στην πρεμιέρα παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, οι Αλέν Ντελόν, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Αντριάνα Σκλεναρίκοβα και Βανέσα Χέσλερ.

Η ταινία είχε εισπράξεις 23,4 εκατομμύρια δολάρια στη Γαλλία το πρώτο Σαββατοκύριακο της κυκλοφορίας της, περισσότερο από το 60% των εισπράξεων της σε 19 περιοχές στις οποίες κυκλοφόρησε. Το Box Office Mojo υπολόγισε έσοδα 38,7 εκατομμυρίων δολαρίων μέσα σε μια εβδομάδα μετά την κυκλοφορία της ταινίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Ταινίες παραγωγής Pathé
Ιταλικές ταινίες
Γερμανικές ταινίες
Γαλλόφωνες ταινίες
Γαλλικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Αλμερία
Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Ταινίες του 2008
Αρρούν Ταρκύνιος

Ο Άρρούν Ταρκύνιος ήταν ο μικρότερος γιος του Δημάρατου της Κορίνθου μέλους της βασιλικής οικογένειας Βακχιάδαι της Κορίνθου. Η οικογένεια εκδιώχθηκε από την Κόρινθο όταν ανέλαβε την εξουσία ο Κύψελος, ο Δημάρατος μετανάστευσε τον 7ο αιώνα π.Χ. στην πόλη Ταρκυνία στην Ιταλία που κατείχαν οι Ετρούσκοι. Ο Άρρουν πέθανε πρόωρα λίγο πριν από τον πατέρα του, άφησε την σύζυγο του έγκυο που απέκτησε αργότερα έναν γιο. Όταν πέθανε ο Δημάρατος αν και ήταν πολύ πλούσιος αποκλήρωσε τον εγγονό του που έζησε στην φτώχεια, γι΄αυτό το παιδί πήρε το όνομα Εγέριος που μεταφράζεται στην Λατινική γλώσσα "άπορος". Ο μεγαλύτερος αδελφός του Άρρουν μετανάστευσε στην Ρώμη επειδή σαν ξένος δεν είχε πολιτικά δικαιώματα στην Ταρκυνία, εκεί κατάφερε να γίνει ο πέμπτος βασιλιάς της Ρώμης ως Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος. Όταν ο Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος κατέκτησε την Κολλατία τοποθέτησε τον ανεψιό του επικεφαλής της Ρωμαικής φρουράς της πόλης. Ο γιος του Εγέριου ήταν ο Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος, την σύζυγο του Λουκρητία βίασε ο ξάδελφος του Σέξτος Ταρκύνιος γιος του βασιλιά Ταρκύνιου του νεότερου, εγγονού του πρεσβύτερου. Ο Λεύκιος ανέτρεψε μαζί με τους συγγενείς της Λουκρητίας τον θείο του, καταργήθηκε η δυναστεία, ανακηρύχτηκε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία και έγινε ένας από τους πρώτους Ύπατους (500 π.Χ.).

Παραπομπές

Πηγές

Dionysius of Halicarnassus, Romaike Archaiologia (Roman Antiquities).
Titus Livius (Livy), History of Rome.
Publius Ovidius Naso (Ovid), Fasti.
Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, William Smith, ed., Little, Brown and Company, Boston (1849).
Encyclopædia Britannica, Eleventh Edition (1911).

Ρωμαϊκή μυθολογία
Ταρκύνιοι
Πάνος Πουτούνης



Πάνος Πουτούνης 

Ο Πάνος Πουτούνης υπήρξε αγωνιστής της επανάστασης του 1821. Συμμετείχε σε πολλές από τις μάχες της Παλιγγενεσίας. Κάποιες από τις  μάχες αυτές αναφέρονται από τον ίδιο στην αίτηση προβιβασμού του σε Χιλίαρχο προς την «Σεβαστή Διοίκηση» που κατέθεσε το 1825 στο Ναύπλιο.

Βιογραφικά στοιχεία 
Είναι ένας από τους λιγότερο γνωστούς αγωνιστές  και δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με την καταγωγή του, την προσωπική του ζωή και το θάνατό του.

Μάχες 
Η συνεισφορά του στον αγώνα ξεκίνησε με την μάχη στο Δερβέν Φουρκά, στο πλάι του οπλαρχηγού  Κομνά Τράκα, στο σημερινό χωριό Καλαμάκι Λαμίας, όπου οι  Έλληνες προσπάθησαν να παρεμποδίσουν το πέρασμα του τουρκικού στρατού με αρχηγούς τους Ομέρ Βρυώνη και τον Κιοσσέ Μεχμέτ Πασά προς τη Νότια Ελλάδα, στις 17 Απριλίου του 1821.

Έλαβε μέρος στις μάχες που οδήγησαν στην ήττα του Δράμαλη και στην εκδίωξή του από την Πελοπόννησο.

Υπήρξε μέλος των ελληνικών δυνάμεων στο Χάνι της Γραβιάς, υπό τις εντολές του Οδυσσέα Ανδρούτσου, οι οποίες, με ελάχιστους άνδρες, στις 8 Μαΐου του 1821, αντιστάθηκαν στον Ομέρ Βρυώνη και προκάλεσαν μεγάλες απώλειες, αλλά δεν στάθηκαν ικανές να ανακόψουν την προέλασή του.

Συμμετείχε στη μάχη στα Βασιλικά Φθιώτιδας, η οποία διεξήχθη στις 26 Αυγούστου του 1821 ενάντια στον Μπεϊράν Πασά. Η νίκη των ελληνικών δυνάμεων, υπό την αρχηγία του Γιάννη Δυοβουνιώτη, υπήρξε σημαντική για την εξέλιξη της Επανάστασης, γιατί εμπόδισε τον στρατό του Μπεϊράν Πασά να ενωθεί με τις δυνάμεις του Κιοσσέ Μεχμέτ και του Ομέρ Βρυώνη και να εισβάλει στον επαναστατημένο Μοριά.

Αγωνίστηκε, στη συνέχεια, στη Μάχη του Κεφαλόβρυσου, ή  Μάχη του Καρπενησίου.  Εκεί, με αρχηγό τον Μάρκο Μπότσαρη και με δύναμη 450 Σουλιωτών, πολέμησαν, στις 8-9 Αυγούστου του 1823, ενάντια στις δυνάμεις του Μουσταή Πασά της Σκόδρας ή Σκόντραλη. Όπως αναφέρει ο ίδιος «συνεφώρμησα είς την σκηνήν του Σκόντραλη μετά του αοιδίμου Μάρκου Μπότζαρη». Σε αυτή τη μάχη έχασε τη ζωή του ο καπετάνιος των Σουλιωτών Μάρκος Μπότσαρης.

Συμμετείχε και σε διάφορες άλλες μάχες  στην Ήπειρο και στην Πελοπόννησο «τας δε άλλας γεγομένας εν Ηπείρω και Πελοποννήσω αποσιωπώ, ως μικράς και μη αξίας λόγου».

Στις 3 Μαρτίου 1825 υπέβαλε γραπτή αίτηση στο Υπουργείο Πολέμου ζητώντας να του αποδοθεί αξίωμα αντίστοιχο των υπηρεσιών του προς την Πατρίδα, επικαλούμενος τις μαρτυρίες των συναγωνιστών του από την Ανατολική Ελλάδα και από τα χωριά του Σουλίου.

Η αίτησή του έγινε δεκτή από το Υπουργείο Πολέμου  και αναγνώστηκε κατά τη συνέλευση του Βουλευτικού (Γ ' Βουλευτική περίοδος 1824-1826), προεδρεύοντος του κυρίου Πανούτζου Νοταρά, και Β’ Γραμματέα Ανδρέα Παπαδόπουλου στις 7 Μαρτίου του έτους 1825.

Παραπομπές

Πηγές 

 https://library.parliament.gr
 https://www.mixanitouxronou.gr/to-chani-tis-gravias-pos-o-androytsos-kai-oi-120-andres-toy-metetrepsan-ena-kalyvaki-se-ochyro-kai-stamatisan-tin-stratia-toy-omer-vryoni-i-simasia-tis-machis-drone/
Περιφέρεια Ντονέτσκ

Η Περιφέρεια Ντονέτσκ (ουκρανικά: Доне́цька о́бласть) είναι περιφέρεια (όμπλαστ) της ανατολικής Ουκρανίας. Είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιφέρεια, με περίπου 4,1 εκατομμύρια κατοίκους. Το διοικητικό της κέντρο είναι το Ντονέτσκ· ωστόσο, η περιφερειακή κρατική του διοίκηση έχει μεταφερθεί προσωρινά στο Κραματόρσκ λόγω της συνεχιζόμενης κρίσης στο Ντονέτσκ. Ιστορικά, η τοποθεσία αποτελεί σημαντικό τμήμα της περιοχής του Ντονμπάς. Μέχρι τον Νοέμβριο του 1961, έφερε το όνομα Περιφέρεια Στάλινο καθώς το Ντονέτσκ ονομαζόταν τότε «Στάλινο», προς τιμήν του Ιωσήφ Στάλιν. Στο πλαίσιο της διαδικασίας αποσταλινοποίησης, μετονομάστηκε όπως το διοικητικό της κέντρο από τον Σεβέρσκι Ντονέτς, σημαντικό ποταμό της Ανατολικής Ουκρανίας. Ο πληθυσμός υπολογίζεται σε 4.100.280 κατοίκους (εκτίμηση του 2021).

Η περιφέρεια είναι γνωστή για την άναρχη πολεοδομική της ανάπτυξη των Ντονέτσκ–Μακιγίβκα και Χόρλιβκα–Γενάκιεβε και συχνά συνδέεται με τη βιομηχανία εξορύξεως άνθρακα.

Στις 7 Απριλίου 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, μετά από δημοψήφισμα, υποστηριζόμενοι από τη Ρωσία μαχητές που κατέλαβαν το διοικητικό κτίριο της Περιφέρειας Ντονέτσκ κήρυξαν την ανεξαρτησία τους από την Ουκρανία και διεξήγαγαν ένα "μη αναγνωρισμένο" δημοψήφισμα για τον διαχωρισμό από την Ουκρανία στις 11 Μαΐου 2014. Στη συνέχεια, ξεκίνησε ο πόλεμος στο Ντονμπάς. Αφότου έπεσε το Ντονέτσκ στα χέρια των αυτονομιστών, η διοίκηση της ελεγχόμενης από την Ουκρανία Περιφέρειας Ντονέτσκ μεταφέρθηκε στη Μαριούπολη και αργότερα στο Κραματόρσκ, αλλά και αυτό έπεσε στα χέρια των αυτονομιστών τον Απρίλιο του 2022.

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Ουκρανίας