joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σολάρις (ταινία, 2002)

Το Σολάρις (2002) του Στίβεν Σόντερμπεργκ, είναι ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Πολωνού συγγραφέα Στάνισλαβ Λεμ (που επίσης ενέπνευσε τον Αντρέι Ταρκόφσκι να δημιουργήσει μια ταινία με το ίδιο όνομα, το 1972).

Υπόθεση
Η ταινία, όπως και η αντίστοιχη του Ταρκόφσκι, διαδραματίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε έναν διαστημικό σταθμό, με κάποιες αναδρομές στο παρελθόν των πρωταγωνιστών.
Ο ψυχίατρος Κρις Κέλβιν (Τζορτζ Κλούνεϊ) δέχεται ένα περίεργο μήνυμα από έναν φίλο του επιστήμονα, τον Γκιμπαριάν, που ζητά την βοήθειά του. Συγκεκριμένα τον καλεί να μεταβεί στον διαστημικό σταθμό που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη Σολάρις, όπου μελετούν τον μυστηριώδη ωκεανό που καλύπτει τον πλανήτη.
Ο Κρις δέχεται να βοηθήσει. Φθάνοντας στο σταθμό, ανακαλύπτει ότι τα περισσότερα μέλη του πληρώματος έχουν πεθάνει ή εξαφανιστεί κάτω από περίεργες συνθήκες. Οι δυο μόνοι επιζώντες φαίνονται διστακτικοί όταν τους ζητά εξηγήσεις. Η σοκαριστική συνάντηση του στον σταθμό με την νεκρή γυναίκα του, θα τον οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ο ωκεανός δημιουργεί
ακριβή αντίγραφα ανθρώπων, που ανασύρονται από τη μνήμη των μελών του πληρώματος. Ο Κρις αγωνίζεται να κατανοήσει τα κίνητρα του ωκεανού, εξερευνά τις ίδιες του τις μνήμες και τα πιστεύω του, καθώς και την προοπτική μιας δεύτερης ευκαιρίας με τη γυναίκα του.

Το "Σολάρις" περιέχει αναφορές στις ταινίες "2001: Η Οδύσσεια του διαστήματος" (1968) και "Η Λάμψη" (1980) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, όπως και στο Zerkalo του Ταρκόφσκι.

Κριτική
Ο συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου, σχολιάζοντας την ταινία αναφέρει ότι απομακρύνεται πολύ από το θέμα του βιβλίου και εστιάζει
σχεδόν αποκλειστικά στην σχέση μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών:
"Ως ο συγγραφέας του Σολάρις, μου επιτρέπω να επαναλάβω ότι ήθελα μονάχα να δημιουργήσω ένα όραμα της συνάντησης του Ανθρώπου με 
κάτι το οποίο υπάρχει, πιθανόν μάλιστα να είναι και πανίσχυρο, πλην όμως δεν μπορεί να περιγραφεί με βάση τις ανθρώπινες έννοιες, ιδέες ή εικόνες. Για τον λόγο αυτό ονόμασα το βιβλίο Σολάρις και όχι "Έρωτας στο απώτερο Διάστημα".

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2002
Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox
Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας
Διαστημική περιπέτεια (ταινίες)
Ψυχολογικές δραματικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σόντερμπεργκ
Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα
Ταινίες γυρισμένες στη Νεβάδα
Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο
Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική
Πηρώ

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πηρώ είναι κυρίως γνωστή η μόνη θυγατέρα του ιδρυτή της Πύλου Νηλέα και της Χλωρίδας. Αδελφοί της Πηρούς ήταν μεταξύ άλλων και οι Ταύρος, Αστέριος, Πυλάων, Δηίμαχος, Ευρύβιος, Περικλύμενος, Χρόμιος και ο μετέπειτα σοφός βασιλιάς Νέστορας. Στην Οδύσσεια η Πηρώ περιγράφεται (λ 287 κ.ε.) ως «ιφθίμη, ... θαύμα βροτοίσιν / την πάντες μνώοντο περικτίται...» (= «λυγερή, σ' όλο τον κόσμο θάμα, / που ταίρι τους την ήθελαν απ' τα περίχωρα όλοι»). Αλλά ο Νηλέας θα πάντρευε τη μοναχοκόρη του με αυτόν που «βόας ευρυμετώπους / εκ Φυλάκης ελάσειε βίης Ιφικληείης / αργαλέας.» (λ 289-291). Αυτό το πέτυχε ο μάντης Μελάμποδας, αλλά τον συνέλαβαν οι βουκόλοι του Ιφίκλου και κρατήθηκε εκεί επί ένα έτος. Ο αδελφός του Μελάμποδα, ο Βίαντας, έφερε για χάρη του αδελφού του στην Πύλο τα βόδια του Ιφίκλου. Εκεί γνωρίσθηκε με την Πηρώ και παντρεύτηκαν, παρότι ήταν εξαδέλφια.

Με το όνομα Πηρώ αναφέρεται επίσης η μητέρα του ποτάμιου θεού Ασωπού, πατέρας του οποίου ήταν ο θεός Ποσειδώνας.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
 Κρουσίου: «Λεξικόν Ομηρικόν», διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σ. 728
 Ομήρου Οδύσσεια, αρχαίον κείμενον - έμμετρος μετάφρασις Ζησίμου Σίδερη, εκδ. οίκος Ιωάννου & Π. Ζαχαροπούλου, Αθήναι 1939

Πηρω
Πηρω
Νηλείδες
Πιερία (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πιερία είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

 Μία από τις δέκα διαφορετικές γυναίκες του Δαναού, με την οποία αυτός απέκτησε τις παρακάτω έξι από τις 50 Δαναΐδες: Αδίτη, Ακταίη, Διωξίππη, Ποδάρκη, Πυλάργη και Ωκυπέτη.
 Η σύζυγος του Οξύλου, με τον οποίο απέκτησαν τρεις γιούς: τον Αιτωλό τον νεότερο, τον Ανδραίμονα και τον Λαΐα, ο οποίος και διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο της Ήλιδας.

Γενεαλογικό δενδρο

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Πιερια
Ερτουγρούλ Σαγλάμ

Ο Ερτουγρούλ Σαγλάμ (Ertuğrul Sağlam, 19 Νοεμβρίου 1969) είναι Τούρκος προπονητής ποδοσφαίρου και παλαίμαχος ποδοσφαιριστής.

Ποδοσφαιρική Καριέρα 
Γεννήθηκε στο Ζονγκουλντάκ. Ως ποδοσφαιριστής ο Σαγλάμ έπαιζε αρχικά στον χώρο της μεσαίας γραμμής και κατόπιν μετατοπίστηκε στην επίθεση. Ξεκίνησε από την ομάδα Νέων της Φενερμπαχτσέ και στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Γκαζιάντεπσπορ, στην Σαμσουνσπόρ (όπου είχε δυο θητείες) καθώς και στην Μπεσίκτας, όπου παρέμεινε επί μια εξαετία και έκανε σπουδαία καριέρα πετυχαίνοντας 106 τέρματα σε 167 συμμετοχές.

Με την Εθνική Τουρκίας αγωνίστηκε συνολικά 30 φορές από το 1993 ως το 2000, πετυχαίνοντας 11 τέρματα. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Εuro του 1996.

Στατιστικά

Προπονητική Καριέρα 
Ως προπονητής ο Σαγλάμ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την ομάδα που κρέμασε τα παπούτσια του, την Σαμσουνσπόρ (2004/05). Ακολούθησε μια επιτυχημένη διετία στην Κάισερισπορ, την οποία έβγαλε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ μέσω του Ιντερτότο. Το καλοκαίρι του 2007 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Μπεσίκτας, χωρίς όμως τα αναμενόμενα αποτελέσματα, έτσι τον Οκτώβριο του 2008 υπέβαλε την παραίτησή του. Από το 2009 ως το 2013 χρημάτισε προπονητής της Μπούρσασπορ. Κατόπιν ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Εσκισεχίρσπορ, όπου παρέμεινε ως τον Ιανουάριο του 2015.

Σαγλάμ
Σ
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας
Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ
Ποδοσφαιριστές Μπεσίκτας
Ποδοσφαιριστές Σαμσουνσπόρ
Προπονητές ποδοσφαίρου Μπεσίκτας
Τούρκοι προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούρσασπορ
Προπονητές ποδοσφαίρου Σαμσουνσπόρ
Προπονητές ποδοσφαίρου Κάισερισπορ
Προπονητές ποδοσφαίρου Εσκισεχίρσπορ
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Πόθος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πόθος είναι γνωστή μία θεότητα που προσωποποιούσε τον ερωτικό πόθο για κάτι πέρα από τις δυνατότητές μας. Ο Πόθος ήταν γιος του Έρωτα και της θεάς Αφροδίτης ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, γιος του Ζεφύρου και της θεάς Ίριδος. Αδέλφια του ήταν ο Ίμερος και ο Αντέρως. Ο Πόθος ποθούσε να γίνει ένας από τους συνοδούς «έρωτες» της Αφροδίτης, στόχος που δεν μπορούσε να τον επιτύχει.

Οι αρχαίοι καλλιτέχνες παρίσταναν τον Πόθο ως ωραίο νέο χωρίς γένεια. Περίφημο ήταν το  (4ος αιώνας π.Χ.), που παρίστανε τον Πόθο και βρισκόταν, όπως γράφει ο Παυσανίας (Α΄ 43,6), στον ναό της Αφροδίτης στα Μέγαρα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin, Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Πόθος και ο Μέγας Αλέξανδρος
 Ο Πόθος στο «Theoi.com» 

Ποθος
Φούλντα

Η Φούλντα (γερμ. Fulda) είναι πόλη στο κρατίδιο της Έσσης της Γερμανίας, στις όχθες του ομώνυμου ποταμού Φούλντα και είναι το διοικητικό κέντρο της ομώνυμης περιοχής Φούλντα.

Η πόλη και το μοναστήρι της ιδρύθηκαν το 744. Στον καθεδρικό ναό της πόλης βρίσκεται ο τάφος του Αγίου Βονιφατίου, ο οποίος τον 7ο αιώνα μετέδωσε τον χριστιανισμό στη Γερμανία. Κατά τον ψυχρό πόλεμο η περιοχή (το φαράγγι της Φούλντα η Fulda Gap)  θεωρούνταν η πιο επικίνδυνη για μια πιθανή σοβιετική εισβολή, λόγω του ότι ήταν και κοντά στα σύνορα με την Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, αλλά και κοντά στο οικονομικό κέντρο της Γερμανίας (ειδικά την Φρανκφούρτη).

Κωμοπόλεις της Γερμανίας
Πόλεις της Έσσης
Μινεσότα

Η Μινεσότα (αγγλικά: State of Minnesota), είναι πολιτεία των βόρειων μεσοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών, στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών. Έχει έκταση 225.163 τ.χλμ. και πληθυσμό 5.741.874 κατοίκους (εκτίμηση 2021). Είναι η δωδέκατη σε έκταση και εικοστή δεύτερη σε πληθυσμό πολιτεία των ΗΠΑ.  

Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα των ηπειρωτικών ΗΠΑ και συνορεύει με τον Καναδά. Είναι γνωστή ως η «πολιτεία των δέκα χιλιάδων λιμνών», λόγω των πολλών λιμνών και ποταμών. 

Με πληθυσμό πάνω από 5,7 εκατομμύρια κατοίκους, το 60% κατοικεί στην μητροπολιτική περιοχή Μινεάπολις-Σαιντ Πωλ (αγγλικά:Minneapolis-Saint Paul metropolitan area), γνωστή και ως δίδυμες πόλεις (Twin Cities). Πρωτεύουσα της είναι το Σαιντ Πωλ (αγγλικά: Saint Paul) και μεγαλύτερη πόλη η Μινεάπολη. 

Οι πρώτοι Ευρωπαίοι κάτοικοι ήταν Γάλλοι γουνέμποροι που έφθασαν στην περιοχή περίπου το 1600. Η Μινεσότα έγινε η τριακοστή δεύτερη πολιτεία που προσχώρησε στην Ένωση στις 11 Μαΐου του 1858.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

 
Πολιτείες των ΗΠΑ
Πάνδια

Τα Πάνδια ή Πάνδεια ήταν αρχαία γιορτή στην Αθήνα κατά το μήνα Ελαφηβολιώνα, προς τιμήν του Πανδίου Δία και της Πανδίας, κόρης του Δία και της Σελήνης. Η ίδρυση της γιορτής αποδίδεται στον Πανδίονα, βασιλιά της Αθήνας και ηγέτη της Πανδιονίδος φυλής. 

Ο εορτασμός των Πανδίων λάμβανε χώρα μετά τα Μεγάλα Διονύσια, οπότε υπολογίζεται ότι ήταν η 14η μέρα του Ελαφηβολιώνος. Ωστόσο, σε διαφορετικές πηγές αναφέρεται ως ημέρα τέλεσης η επομένη από τη τη σύγκληση των πρυτάνεων στο θέατρο του Διονύσου ή ανήμερα της πανσελήνου της Εαρινής Ισημερίας. Δεν είναι γνωστές λεπτομέρειες για τη γιορτή, πέραν του προβληματισμού των αρχαίων μελετητών για τη σημασία του ονόματός της. 

Μόνο μια περιοχή, η Πλώθεια, φαίνεται να συμμετείχε στη γιορτή, και όχι άλλες κοινότητες της Αττικής. 

Μια υπόθεση είναι ότι ήταν πάνδημη γιορτή πολιτικού χαρακτήρα προς τιμήν του Δία, παρόμοια με τα Παναθήναια, η οποία, μετά την ανάπτυξη των τελευταίων, έχασε τον αρχικό της χαρακτήρα και έγινε ελάσσονος σημασίας γιορτή, συνοδευτική των Μεγάλων Διονυσίων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Dictionnaire des Antiquités Grecques et Romaines de Daremberg et Saglio
Smith's Dictionary, 1875

Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Γκέγκηδες

Γκέγκας ή Γκέγκης ονομάζεται αυτός που ανήκει στην αλβανική φυλή των Γκέγκηδων, που είναι εγκατεστημένοι στα βόρεια της Αλβανίας κοντά στα σύνορα με την άλλοτε Γιουγκοσλαβία.

Γενικότερα οι Γκέγκηδες διακρίνονται από τις άλλες αλβανικές φυλές, όπως είναι οι Τόσκηδες, Λιάπηδες, Τσάμηδες κ.λπ., και ανθρωπολογικά, πολύ δε περισσότερο από τα έθιμά τους και το γλωσσικό ιδιώμά τους. Είναι γενικά μεγαλόσωμοι, ξανθοί, γαλανομάτες.

Ως προς τη θρησκεία τους, επί το πλείστον είναι μουσουλμάνοι και σ'ένα πολύ μεγάλο ποσοστό χριστιανοί καθολικοί, πλην όμως με πολύ χαμηλή θρησκευτική συνείδηση μεταξύ των δογμάτων. Χαρακτηριστική επ΄ αυτού είναι η δημώδης παροιμία που αναφέρεται στην θρησκεία: Εκεί που βρίσκεται το σπαθί βρίσκεται και η πίστη ( Ku është shpata është besa). 

Επί τουρκοκρατίας, οι Γκέγκηδες στις περισσότερες περιοχές του βορρά δεν ήταν αναγκασμένοι να πληρώνουν τους φόρους των Οθωμανών και μπορούσαν να  χρησιμοποιούν το δικό τους αυτόνομο δικαικό σύστημα. Εν τούτοις ήταν αναγκασμένοι να προσέρχονται σε μάχη όποτε το ζητούσαν οι Οθωμανοί με αντάλαγμα τη διάτηρηση της αυτονομίας και αυτοδοίκησής τους. Ενα απομεινάρι αυτού του γεγονότος είναι και ο παροιμιώδης τύπος του θεάτρου Σκιών "Βελή Γκέγκας". Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Οθωμανοί στρατηγοί χρησιμοποίησαν τους Γκέγκηδες σε πολλές επιχειρήσεις, κυρίως όμως στην πολιορκία του Μεσολογγίου. Επίσης οι Σουλτάνοι όρισαν τους Γκέγκηδες ως ακρίτες κατά του Μαυροβουνίου και της Σερβίας. Τέλος εξ αυτών αποτελείτο και η περιβόητη σουλτανική ανακτορική φρουρά των Αρναούτηδων (η ονομασία των Τούρκων για τους Αλβανούς). όπως και επίσης πάνω από 30 Μεγάλοι Βεζύρηδες, το αντίστοιχο ενός πρωθυπουργού

Δείτε επίσης 
 Γκεγκική διάλεκτος

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικό Λεξικόν Ηλίου, τ. 5ος, σ. 469

Ελληνική Επανάσταση του 1821
Αλβανικές φυλές
Γκεγκερία
Μανίλα

Η Μανίλα (Φιλιππινέζικα: Lungsod ng Maynila), είναι η πρωτεύουσα των Φιλιππινών. Ο συνολικός πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής της πόλης είναι 11.553.427 κάτοικοι. Η πόλη βρίσκεται στο νησί Λουζόν, στα βόρεια του νησιωτικού συμπλέγματος των Φιλιππίνων. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας μετά την Κουεζόν.

Η Μανίλα ήταν το αποικιακό κέντρο της Ισπανίας στην περιοχή των Φιλιππίνων από τον 16ο ως τον 19ο αιώνα.

Δείτε επίσης
Εθνική Βιβλιοθήκη των Φιλιππινών

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Πόλεις των Φιλιππίνων
Πρωτεύουσες της Ασίας
Κώστας Σταυρόπουλος

Ο Κώστας Σταυρόπουλος  ήταν ο πρώτος αρχιεκφωνητής του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, εγγονός του εθνικού ευεργέτη Πανταζή  Βασσάνη.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αίγυπτο και πέθανε στην Αθήνα το 1974. «Θέλγει με τη φωνή του τους ακροατές, οι οποίοι μόλις ανοίξουν το ραδιόφωνο και τον ακούσουν: Είναι ο Σταυρόπουλος!, λένε με θαυμασμό». Αυτά, μεταξύ άλλων επαίνων, είχε γράψει ο γνωστός δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας Αλέκος Λιδωρίκης στην εφημερίδα Ασύρματος, στις 25 Ιουλίου 1940• ένα χρόνο, δηλαδή, μετά την πρόσληψή του Κ. Σταυρόπουλου στη νεοσύστατη Ελληνική Ραδιοφωνία. Είχε προσληφθεί ύστερα από έναν πανελλήνιο διαγωνισμό για την κάλυψη μιας θέσης εκφωνητή. Από τους 180 υποψήφιους, πέτυχε πρώτος, εκτός συναγωνισμού. Και είναι ο πρώτος και ο μόνος στην Ελλάδα, που δημιούργησε παράδοση και «σχολή» εκφωνητών.

Ο Σταυρόπουλος εκφωνούσε συνήθως τα βραδινά δελτία ειδήσεων, όλους τους λόγους των επισήμων και τις πιο υπεύθυνες εκπομπές.

Είναι ο εκφωνητής που μετέδωσε το ανακοινωθέν της κήρυξης του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41 κι αυτός που κάθε βράδυ στις 23:20 μετέδιδε το λακωνικό ανακοινωθέν του Ελληνικού Στρατηγείου. Στις 5 Απριλίου το 1941 διάβασε την περίφημη «Ανοιχτή επιστολή»  προς τον Αδόλφο Χίτλερ του Γ. Α. Βλάχου και την επομένη το πρωί, το ανακοινωθέν της κήρυξης του Ελληνογερμανικού πολέμου. Κι όταν τα εχθρικά στρατεύματα έμπαιναν στην Αθήνα, ο Σταυρόπουλος μπροστά στο μικρόφωνο, με φωνή που έπαλλε από συγκίνηση, εκφωνούσε: 

«Προσοχή! Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών ύστερα από λίγο δεν θα είναι ελληνικός. Θα είναι γερμανικός και θα μεταδίδει ψέματα. Έλληνες, μη τον ακούτε. Ο πόλεμός μας συνεχίζεται και θα συνεχισθεί μέχρι της τελικής νίκης. Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων». 

Το απόσπασμα αυτής της συγκλονιστικής μετάδοσης κι άλλα πολεμικά ανακοινωθέντα, ηχογραφήθηκαν μετέπειτα από τον ίδιο τον Σταυρόπουλο για το ηχητικό ντοκιμαντέρ σε δίσκο «Ο Μεγάλος Πόλεμος» και είναι αυτό που μεταδίδεται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς στα επετειακά τους αφιερώματα για την 28η Οκτωβρίου του 1940.

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες της Αιγύπτου
Ελληνικό ραδιόφωνο
Ταμάρα Τοντέβσκα

Η Ταμάρα Τοντέβσκα (1 Ιουνίου 1985), γνωστή ως Ταμάρα, είναι Βορειομακεδόνισσα τραγουδίστρια. Ο πατέρας της κατάγεται από τη Βόρεια Μακεδονία, ενώ η μητέρα από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Το 2008 εκπροσώπησε τη χώρα της μαζί με τον Ράντε Βρετσάκοφσκι και τον Άντριαν Γκάξατον με το τραγούδι Let me love you  (Άσε με να σε αγαπήσω), το οποίο δεν πέρασε στον τελικό. Το 2019 η Τοντέβσκα εκπροσώπησε ξανά τη χώρα της στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, με το τραγούδι "Proud". Προκρίθηκε στον μεγάλο τελικό στις 18 Μαΐου, όπου έλαβε συνολικά 305 βαθμούς και κατέλαβε την 7η θέση.

Δισκογραφία
Sino (2005)
Eden Den (2015)

Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Βόρεια Μακεδονία
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2008
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Βορειομακεδόνες τραγουδιστές
Ράντκο Δημητρίεφ

Ο Ράντκο Δημητρίεφ (Радко Димитриев, 24 Σεπτεμβρίου 1859 - 18 Οκτωβρίου 1918) ήταν Βούλγαρος στρατιωτικός κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εκπαιδεύτηκε στη στρατιωτική σχολή της Αγίας Πετρούπολης και διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο στη συνωμοσία για την εκθρόνιση του ηγεμόνα της Βουλγαρίας Αλέξανδρου Μπράτεμπεργκ. Σημαντικός επίσης ήταν ο ρόλος του στους Βαλκανικούς πολέμους και ειδικότερα στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο όταν μετά την πρώτη αναδίπλωση των βουλγαρικών στρατευμάτων, στις 21 Ιουνίου του 1913 (π.ημ.), διορίστηκε από τον Βασιλέα Φερδινάνδο αρχιστράτηγος, σε αντικατάσταση του αρχιστρατήγου Μιχαήλ Σαβόφ.

Με την ιδιότητά του αυτή και προ της μεγάλης προέλασης των ελληνικών στρατευμάτων ο Ρ. Δημητρίεφ συγκέντρωσε τον όγκο του βουλγαρικού στρατού εναντίον των Ελλήνων περιοριζόμενος έναντι των Σέρβων σε απλή άμυνα. Ακολούθησαν οι παρά τη Κρέσνα σφοδρές ελληνοβουλγαρικές μάχες που κατέληξαν όμως στη κατατρόπωση των Βουλγάρων και προέλαση των Ελλήνων.

Με την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Δημητρίεφ φανατικός ρωσόφιλος έσπευσε και κατατάχθηκε στο ρωσικό στρατό αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της 3ης ρωσικής Στρατιάς όπου και αρχικά σημείωσε σημαντικές επιτυχίες. Όμως τον Μάιο του 1915 σχεδόν υπερφαλαγγίστηκε από τη Στρατιά του Μάκενσεν, όπου και υπέστη μεγάλη ήττα που είχε ως αποτέλεσμα και τον τερματισμό της σταδιοδρομίας του.

Έχοντας αποβάλει τη βουλγαρική του υπηκοότητα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη προσχώρηση της Βουλγαρίας στη παράταξη των Κεντρικών Δυνάμεων, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Ρωσία, όπου και τελικά φονεύθηκε από μπολσεβίκους στη ρωσική επανάσταση.

Πηγές 

 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.5ος, σ.928

Βούλγαροι στρατιωτικοί
Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Βούλγαροι στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Βούλγαροι στρατιωτικοί του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας

Η Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας είναι από τις μεγαλύτερες και κεντρικότερες λεωφόρους της Αθήνας. Αποτελεί έναν από τους ακριβότερους δρόμους της πόλης και χωρίζει τη συνοικία του Κολωνακίου από  το Παγκράτι και τα Ιλίσια. Η λεωφόρος αυτή, καθώς ξεκινά από την πλατεία Συντάγματος και κατευθύνεται βόρεια προς την Κηφισιά, είχε ονομαστεί αρχικά Λεωφόρος Κηφισίας. Την 1η Μαρτίου του 1932 όμως το τμήμα από την πλατεία Συντάγματος μέχρι τους Αμπελοκήπους έλαβε το σημερινό όνομα προς τιμήν της βασίλισσας Σοφίας, ενώ το υπόλοιπο τμήμα διατήρησε την ονομασία λεωφόρος Κηφισίας. Μερικά από τα σημαντικά κτίρια που βρίσκονται κατά μήκος της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας είναι η Βουλή των Ελλήνων, το υπουργείο Εξωτερικών, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, το Πολεμικό Μουσείο, το Μουσείο Μπενάκη, το Βυζαντινό Μουσείο, το Σαρόγλειο Μέγαρο, το γνωστό ξενοδοχείο Χίλτον κ.α. Οι πρεσβείες της Αιγύπτου, της Αργεντινής, της Αυστρίας, της Δανίας, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Λιθουανίας, της Μάλτας, της Νορβηγίας, της Πορτογαλίας και της Χιλής βρίσκονται επίσης στο ιστορικό αυτό δρόμο.

Από την Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας ξεκινά βόρεια (για να καταλήξει νότια στο Παναθηναϊκό Στάδιο) και η οδός Ηρώδου Αττικού, όπου βρίσκονται το Προεδρικό Μέγαρο και το Μέγαρο Μαξίμου.

Αποτελεί τμήμα της Εθνικής Οδού 1 και κλάδο της Εθνικής Οδού 54.

Ιστορικό 
Η λεωφόρος ασφαλτοστρώθηκε για πρώτη φορά κατά τον 20ο αιώνα. Επίσης προστέθηκαν γραμμές τρόλεϊ στις άκρες της λεωφόρου, ενώ νεοκλασικά κτήρια χτίστηκαν στις δύο πλευρές του δρόμου. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο Πόλεμο, χτίστηκαν μοντέρνα κτήρια οκτώ με δέκα ορόφων, ενώ επίσης προστέθηκαν σηματοδότες κυκλοφορίας και φωτισμός. Σήμερα η Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας έχει στο δυτικό της τμήμα τέσσερις λωρίδες για κατεύθυνση προς δυτικά και δύο λωρίδες για κατεύθυνση προς ανατολικά, ενώ στο υπόλοιπο της λεωφόρου υπάρχουν τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση, συμπεριλαμβανομένης και λωρίδας κίνησης λεωφορείων.

Σημαντικά κτίρια της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας

Πολιτισμός  
Μουσείο Μπενάκη 
Εθνικός Κήπος της Αθήνας 
Πολεμικό Μουσείο Αθηνών 
Εθνική Πινακοθήκη
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 
Μέγαρο Σταθάτου, τμήμα του Μουσείου Γουλανδρή Κυκλαδικής Τέχνης. 
Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο
Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών & Μουσικής Β & Μ Θεοχαράκη

Ιδρύματα 
Βουλή των Ελλήνων
Υπουργείο Εξωτερικών
Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης
Γραφεία της Ε.Ε. στην Αθήνα 
Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών 
Πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα 
αρκετές άλλες πρεσβείες

Νοσοκομεία  
Αρεταίειο Νοσοκομείο 
Νοσοκομείο Αλεξάνδρα 
Ιπποκράτειο Νοσοκομείο

Ξενοδοχεία 
Hilton Αθηνών

Βασιλισσης Σοφιας
Τζοβάνι Τζιρόλαμο Σακέρι

Ο Τζοβάνι Τζιρόλαμο Σακέρι (Giovanni Girolamo Saccheri, 5 Σεπτεμβρίου 1667 – 25 Οκτωβρίου 1733) ήταν Ιταλός Ιησουίτης ιερέας, σχολαστικός φιλόσοφος και μαθηματικός. Είναι περισσότερο γνωστός για την τελευταία του έκδοση, η οποία θεωρείται σήμερα το δεύτερο έργο που αφορά στη μη ευκλείδια γεωμετρία.

Βιογραφία 
Εισήλθε στο τάγμα των Ιησουιτών το 1685 και χειροτονήθηκε ιερέας το 1694. Δίδαξε φιλοσοφία στο Τορίνο την περίοδο από το 1694 ως το 1697 και στη συνέχεια φιλοσοφία, θεολογία και μαθηματικά στην Παβία, από το 1697 ως τον θάνατό του. Απεβίωσε στις 25 Οκτωβρίου του 1733.

Έργα 
Ο Σακέρι δημοσίευσε σημαντικά έργα όπως τα Quaesita geometrica (1693), Logica demonstrativa (1697) και Neo-statica (1708).

Λίγο πριν πεθάνει, το 1733, έκδωσε το έργο Ο Ευκλείδης απελυθερωμένος από κάθε ελάττωμα (Euclides ab omni naevo vindicatus). Το έργο αυτό παρέμενε άγνωστο μέχρι που ανακαλύφθηκε ξανά από τον Εουτζένιο Μπελτράμι στα μέσα του 19ου αιώνα.

Πολλές από τις ιδέες του Σακέρι αναπτύχθηκαν τον 11ο αιώνα από τον Πέρση διανοοούμενο και πολυμαθή Ομάρ Καγιάμ, στο έργο του Risâla fî sharh mâ ashkala min musâdarât Kitâb 'Uglîdis, Συζητήσεις για τη δυσκολία του Ευκλείδη), γεγονός που αγνοούσαν οι δυτικές πηγές μέχρι πρόσφατα. Είναι άγνωστο αν ο Σακέρι είχε πρόσβαση στις ιδέες του Καγιάμ μέσω μετάφρασης ή είχε αναπτύξει τις θεωρίες του αυτόνομα. Πολλές φορές το τετράπλευρο του Σατσέρι καλείται τετράπλευρο Καγιάμ-Σακέρι.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Martin Gardner: Non-Euclidean Geometry, Chapter 4 of The Colossal Book of Mathematics, W.W. Norton & Company, 2001, ISBN 0-393-02023-1
 M. J. Greenberg: Euclidean and Non-Euclidean Geometries: Development and History, 3rd edition, W. H. Freeman, 1994.

Ιταλοί μαθηματικοί
Ιταλοί φιλόσοφοι
Ιησουίτες
Μαθηματικοί του 18ου αιώνα
Μαθηματικοί του 17ου αιώνα
Σχολαστικοί φιλόσοφοι
Φιλόσοφοι του 17ου αιώνα
Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα
Αργύριος Καρράς

Ο Αργύρης Καρράς είναι Έλληνας καθηγητής ποινικού δικαίου.

Βιογραφικό
Σπούδασε νομική και ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα φτάνοντας στην θέση του καθηγητής ποινικού δικαίου στο τμήμα νομικής του πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1974 ορίστηκε επικεφαλής της πρώτης άτυπης διοικούσας επιτροπής της Οργάνωσης Νέων Νέας Δημοκρατίας (ΟΝΝΕΔ) ενώ δύο χρόνια αργότερα διορίστηκε γενικός γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1978. Τον ίδιο χρόνο ανέλαβε την θέση του γενικού γραμματέα του υπουργείου παιδείας (1978 - 1980) και την περίοδο 1992 - 1993. Την περίοδο 2002 - 2004 διετέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ), θέση από την οποία παραιτήθηκε για να αναλάβει χρέη γραμματέα στο υπουργικό συμβούλιο που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές του Μαρτίου. Παρέμεινε μέχρι και το 2009, οπότε και ανέλαβε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Συγγραφικό έργο
Ως καθηγητής έχει συγγράψει αρκετά νομικά βιβλία μεταξύ των οποίων Επίτομη ερμηνεία του κώδικα ποινικής δικονομίας (2005, εκδόσεις Σακκούλα), Ποινικό Δικονομικό Δίκαιο (2007, εκδόσεις Σακκούλα) κ.α. Τον Μάρτιο του 2010 εκδόθηκε ο τιμητικός τόμος για τον Αργύρη Καρρά.

Κατοικεί στην Αθήνα και είναι παντρεμένος.

Παραπομπές

Έλληνες νομικοί
Έλληνες συγγραφείς
Καθηγητές νομικής Αθηνών
Φυλή

Με τον όρο φυλή (αγγλικά tribe) στην ανθρωπολογία και την κοινωνιολογία εννοείται μια θεωρητική μορφή κοινωνικής οργάνωσης, βασισμένη σε μικρότερες ομάδες που διακρίνονται για την προσωρινή ή μόνιμη πολιτική τους ενσωμάτωση και καθορίζεται από παραδόσεις κοινής καταγωγής ή κοινό ιδρυτικό μύθο, κοινή γλώσσα πολιτισμό και κοινή κυρίαρχη ιδεολογία.

Στη βιολογία, η φυλή είναι μια ταξινομική βαθμίδα πάνω από το γένος, αλλά κάτω από την οικογένεια και την υποοικογένεια. Μερικές φορές υποδιαιρείται σε υποφυλές (subtribes).

Διαφορετικοί ορισμοί για την έννοια της φυλής 

Σε ό,τι αφορά στην ελληνική ιστορική πραγματικότητα και ονοματοδοσία ο όρος φυλή εκ του αρχαιοελληνικού φύεσθαι σημαίνει τρία διαφορετικά πράγματα:

Άθροισμα ανθρώπων που διακρίνονται από άλλους βάσει χαρακτηριστικών γνωρισμάτων, όπως είναι για παράδειγμα η κοινή καταγωγή. Η συγκεκριμένη νοηματική απόδοση ταυτίζεται σχεδόν με τον παραπάνω ορισμό. (φυλή των Δωριέων, φυλή των Ιώνων κ.λπ.).
Άθροισμα ανθρώπων βάσει συνοίκησης, π.χ. οι δέκα φυλές του Κλεισθένη. Μορφή κοινωνικής οργάνωσης που δεν είχε καθόλου σχέση με ζητήματα καταγωγής. Πρβλ το Λατινικό tribus.
Στρατιωτικό τμήμα απαρτιζόμενο από ανθρώπους της ίδιας φυλής

Ο αγγλικός όρος tribe (=φυλή) εκ του λατινικού tribus προέκυψε στην αρχαία Ρώμη, όπου χρησιμοποιείτο για να δηλώσει μια διοικητική διαίρεση του κράτους ή μία από τις τρεις πρωταρχικές φυλές των Ρωμαίων.

Δεσμός 
Οι μικρότερες ομάδες που λειτουργούν ως θεμέλιο για τη συγκρότηση της φυλής (αγγλ: band μτφρ. συνήθως ως δεσμός) αντιπροσωπεύουν συγκεντρώσεις 5-80 ανθρώπων που διακρίνονται για τον ηθικό ή ψυχικό δεσμό τους ή κάποια μορφή αμοιβαίας εγγύησης. Πρόκειται για μικρές κοινωνικές μονάδες που αντιστοιχούν πρακτικά στη διευρυμένη οικογένεια. 

Κατά τον 19ο αιώνα οι ανθρωπολόγοι οι γεωγράφοι και οι εξερευνητές θεωρούσαν αυτή τη διευρυμένη οικογένεια ως πρωταρχική μονάδα κοινωνικής οργάνωσης σε μοντέλα μονογραμμικής πολιτισμικής ανάπτυξης και χρησιμοποιούνταν συχνότερα για να περιγράψει κυνηγετικές και τροφοσυλλεκτικές κοινωνίες. Παρά το γεγονός ότι η μονογραμμική ανάπτυξη έχει απορριφθεί ως μοντέλο κοινωνικής εξέλιξης, ο όρος συνεχίζει να είναι δημοφιλής, καθώς υποδεικνύει το μέγεθος μιας ομάδας με αμοιβαίους δεσμούς και έναν πρωτογενή έστω βαθμό κοινωνικής ιεραρχίας.

Παραπομπές-σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Basic dynamics of classic tribes

Εθνολογία

Ανθρωπολογία
Αλέξανδρος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος

Ο Αλέξανδρος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος (1898 - Λονδίνο, 9 Μαΐου 1980) ήταν Έλληνας ποιητής και πολιτικός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν δευτερότοκος γιος του Επαμεινώνδα Εμπειρίκου, γόνου μεγάλης εφοπλιστικής οικογένειας της Άνδρου, και της Όλγας Κουμουνδούρου, κόρης του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου. Ασχολήθηκε από μικρός με την ποίηση, συνδέθηκε φιλικά με τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε το 1918. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα, στο οποίο υπηρέτησε για τρία χρόνια πριν παραιτηθεί.

Λόγω της έλλειψης αρρένων απογόνων από τους δύο γιους του Κουμουνδούρου, υιοθετήθηκε από τον βουλευτή, Σπύρο Κουμουνδούρο, αδερφό της μάνας του, και πρόσθεσε το επώνυμο "Κουμουνδούρος" δίπλα στο "Εμπειρίκος". Το 1928 πούλησε το κτήμα Κουμουνδούρου που είχε κληρονομήσει στην Τροιζήνα. Ανέλαβε παράλληλα το κόμμα του θείου του στη Μεσσηνία εκλεγόμενος το 1926, 1932 , το 1933 και το 1935 βουλευτής. Στην κυβέρνηση Τσαλδάρη μάλιστα διετέλεσε Γενικός διοικητής Ηπείρου (13 Μαρτίου 1933 - 21 Μαρτίου 1934). Στη συνέχεια όμως έφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Ελβετία, όπου διέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Στην Βέρνη διορίστηκε σύμβουλος τύπου στην ελληνική πρεσβεία.

Παράλληλα ασχολήθηκε με την λογοτεχνία και την ποίηση εκδίδοντας πολλές κριτικές και ποιητικές συλλογές. Συγκεκριμένα εξέδωσε δύο τόμους για την κρητική λογοτεχνία και την κρητική ζωγραφική κατά την Αναγέννηση, μια κριτική για την μελέτη του Λεκόντ ντε Λιλ που βραβεύθηκε από την Γαλλική ακαδημία, "Ιωάννης ο Χρυσόστομος" κ.α.   

Απεβίωσε στο Λονδίνο το 1980 και κηδεύτηκε στη Γενεύη στις 14 Μαΐου. Από τον πρώτο γάμο του απέκτησε τρία παιδιά μεταξύ των οποίων τον Φίλιππο Εμπειρίκο, εφοπλιστή, και την Μαρία Εμπειρίκου, σύζυγο επίσης Εμπειρίκου.

Πηγές

Νεοέλληνες ποιητές
Βουλευτές Μεσσηνίας
Αλεξανδρος
Αλεξανδρος
Έλληνες ποιητές
Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου
Ρούτγκερ Γιαν Σχιμελπένινκ

Ο Ρούτχερ Γιαν Σχιμελπένινκ (Ντέβεντερ, 31 Οκτωβρίου 1761 - Άμστερνταμ, 15 Φεβρουαρίου 1825), Λόρδος του Νίινχαους, Πέκενταμ και Γκέλικουμ, ήταν Ολλανδός πολιτικός της Μπαταβικής Δημοκρατίας και επενδυτής στην Ολλανδική Κτηματική Εταιρεία.

Βιογραφία
Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν από το 1781 ως το 1784. Έγινε δικηγόρος στο Άμστερνταμ το 1784. Ήταν ένας από τους αρχηγούς της Μπαταβικής Επανάστασης ενάντια στον Γουλιέλμο τον Ε', πρίγκιπα της Οράγγης, όταν τα Γαλλικά στρατεύματα νίκησαν τον βασιλικό Ολλανδικό στρατό τον Ιανουάριο του 1795.

Ήταν μέλος της Μπαταβικής Εθνοσυνέλευσης (1796 - 1798) και ανήκε στην παράταξη των μετριοπαθών ενωτικών, που συντονίζονταν για μια πιο σταθερή κυβέρνηση. Διετέλεσε πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης και "κεφαλή" του κράτους της Μπαταβικής Δημοκρατίας δύο φορές (17 Μαΐου 1796 με 30 Μαΐου 1796 και 15 Μαΐου 1797 με 29 Μαΐου 1797.

Στάλθηκε ως πρέσβης της Ολλανδίας στην Γαλλία το διάστημα 1798-1801 και από το 1803 ως το 1805, καθώς και στην Αγγλία από το 1802 ως το 1803. Το 1805 ο Ναπολέων Α΄ τον διόρισε μοναδικό κυβερνήτη της Μπαταβικής Δημοκρατίας υπό τον τίτλο "Raadpensionaris" (Μέγας Σωματοφύλαξ του Κοινοβουλίου) και κυβέρνησε για ένα χρόνο. Έμεινε άνεργος από το 1806 ως το 1811. Η Ολλανδία έγινε τμήμα της Γαλλίας το 1810 και ο Σχιμελπένινκ διετέλεσε βουλευτής στην Γαλλική Σύγκλητο από το 1811 ως το 1813. Τέλος, διετέλεσε μέλος της βουλής του βασιλείου της Ηνωμένης Ολλανδίας το διάστημα 1815-1830.

Παραπομπές

Ολλανδοί πολιτικοί
Αλεξάντρ Μπογκομόλετς

Ο Αλεξάντρ Μπογκομόλετς (Αλεξάντρ Αλεξάντρεβιτς Μπογκομόλετς ή Ολεξάντρ Ολεξάντρεβιτς Μπογκομόλετς) (1881-1946) ήταν διάσημος Ουκρανός γιατρός, γνωστός για τις εργασίες του για την παράταση της ανθρώπινης ζωής, αλλά και για τον ορρό που είχε παρασκευάσει.

Ήταν πρόεδρος της Ακαδημίας των Επιστημών της Ουκρανίας και μελέτησε το φαινόμενο της μακροζωίας στην Αμπχαζία και τη Γεωργία. Για τις εργασίες του είχε την υποστήριξη του Στάλιν. Ο ορός Μπογκομόλετς σύμφωνα με τον Μπογκομόλετς θα επέκτεινε την ανθρώπινη ζωή στα 140 χρόνια, κάτι το οποίο δεν έγινε εφικτό.

Παραπομπές

Γεροντολογία
Ουκρανοί ιατροί
Ύαινα

Η ύαινα είναι ζώο της οικογένειας των υαινιδών, η οποία με τη σειρά της ανήκει στην ομοταξία των Θηλαστικών. Είναι γνωστά τρία είδη της: Η Ύαινα η στικτή (Crocuta crocuta) της Αφρικής που ζει νότια της Σαχάρας, η Ύαινα η καστανή (Hyaena brunnea) της Νότιας Αφρικής και η Ύαινα η ραβδωτή (Hyaena hyaena), η οποία ζει από τη βόρεια και βορειοανατολική Αφρική ως την Μικρά Ασία και την Ινδία. Η ύαινα η στικτή είναι η μεγαλύτερη σε μέγεθος και η πιο επιθετική. Τρέφονται κυρίως από νεκρά ζώα. Παρά τη μικρή ποικιλομορφία τους, οι ύαινες είναι μοναδικά και ζωτικά στοιχεία των περισσότερων αφρικανικών οικοσυστημάτων.

Το αρσενικό μπορεί να φτάσει τα 1,5 μέτρα σε συνολικό μήκος σώματος και ύψος 91 εκ. (στον ώμο). Οι ύαινες αυτές είναι νυκτόβιες. Ζουν σε ομάδες, πολλές φορές των 100 ατόμων, και κυνηγούν μαζί αναπτύσσοντας ταχύτητα μέχρι 65 χλμ. την ώρα. Μπορούν να αντιληφθούν ένα πτώμα από μεγάλη απόσταση. Κυνηγούν κυρίως πρόβατα, κατσίκες, μοσχάρια, μικρές αντιλόπες και άλλα μικρά ζώα όπως,(έντομα, πτηνά, φίδια και σαύρες). Ζούν έως 25 χρόνια.

Λόγω της εμφάνισής της, η υαινα μοιάζει να συγγενεύει με τις κύνιδες. Ωστόσο είναι πιο κοντά στα αιλουροειδή.

Οι (spotted hyenas), () έχουν εξαιρετική ακοή και οξεία όραση την (νύχτα). Κατά την ώρα του κυνηγιού, η αγέλη συνήθως προσπαθεί να απομονώσει το πιο αδύναμο μέλος των θηραμάτων, είται άρρωστο είτε με κάποια αναπηρία και τέλος να το σκοτώσει.

Βιβλιογραφία
 Καπετάνιου, Βάνια: «`Υαινα: Η άγνωστη και παρεξηγημένη ζωή της», Περισκόπιο της Επιστήμης, τεύχος 212 (Δεκέμβριος 1997), σσ. 14-21

Παραπομπές
2. National Geographic

(Spotted Hyenas). Λινκ προϋπάρχει μέσα στο κείμενο.

.

Υαινα
Πτωματοφάγα ζώα
Θηλαστικά της Αφρικής
Μεχμέτ Μεσίχ πασάς

Ο Μεχμέτ Μεσίχ πασάς, ο επιλεγόμενος Χαντίμ, και κατά πλήρες όνομα «Χαντίμ Μεχμέτ Μεσίχ πασάς», ήταν Μέγας Βεζίρης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επί εποχής Σουλτάνου Μουράτ Γ΄.

Βιογραφία
Ο Μεχμέτ Μεσίχ αρχικά ήταν ευνούχος (Χαντίμ) στην Υψηλή Πύλη, στην συνέχεια μετά από μακρά εκπαίδευση ανέλαβε καθήκοντα «Κελαρτζήμπαση» (= αρχειοφύλακα). Εκτιμώντας ο Σουλτάνος το σημαντικό έργο του το 1585 τον διόρισε Μέγα Βεζίρη. Έξι όμως μήνες μετά, μη μπορώντας να ανταποκριθεί, παραιτήθηκε της θέσης αυτής επανερχόμενος στη πρότερη διοικητική θέση του.

Μεγάλοι Βεζίρηδες
Ευνούχοι
Μάδυτος

Η Μάδυτος ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Θράκης. Βρισκόταν στη θέση του σημερινής κωμόπολης Eçeabat της επαρχίας Τσανάκκαλε, στην Τουρκία και άκμασε κατά την κλασική και ελληνιστική περίοδο.

Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά ως Μάδυτος ή Μάδις από τον Πτολεμαίο κατά τον οποίο ήταν αποικία των Αθηναίων, ιδρυμένη κατά τον 6ο αιώνα π.Χ.
Κατά τον Σκύμνο τον Χίο, ο οποίος έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ., ήταν αποικία των Λέσβιων (περιηγήσεις 709).
Από την Μάδυτο κατάγονταν η οικογένεια των Φιλαϊδών απόγονος της οποίας ήταν ο ιστορικός Θουκυδίδης.

Η Μάδυτος αναφέρεται από τον Ηρόδοτο στους Περσικούς Πολέμους και από τον Θουκυδίδη στην μάχη του Ευρυμέδοντα.

Ήταν χτισμένη στα νερά του Ελλήσποντου και έγινε γρήγορα σημαντικό λιμάνι. Λόγω της εύφορης κοιλάδας που υπάρχει στην περιοχή, η Μάδυτος ξεχώρισε αμέσως. Δεύτερη σημαντική πόλη της περιοχής ήταν η Σηστός. Άλλες πόλεις της περιοχής ήταν η Χερρόνησος, η Κριθωτή η Ελαιούς και μαζί με άλλες μικρότερες συνιστούσαν ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο και κόμβο ανταλλαγής προϊόντων.

Το 1922 πολλοί από τον πληθυσμό της Μαδύτου, την εγκατέλειψαν με την ανταλλαγή πληθυσμών και ίδρυσαν τη Νέα Μάδυτο στο δήμο Βόλβης, ανατολικά της Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές

Πόλεις της αρχαίας Θράκης
Ούνιε

Η Ούνιε (τουρκικά: Ünye) ή Οινόη και Οίναιον κατά τη Βυζαντινή περίοδο είναι πόλη και περιοχή στην επαρχία Ορντού της Τουρκίας. Έχει πληθυσμό 130.000 κατοίκων. Η πόλη βρίσκεται στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας.

Γεωγραφία
Η πόλη έχει ένα μικρό λιμάνι, σε κόλπο της πλέον επίπεδης περιοχής της ακτής της Μαύρης Θάλασσας. Το κλίμα είναι τυπικό της περιοχής, θερμό και υγρό και με λιγότερες βροχοπτώσεις ετησίως. Η γεωργία είναι η βάση της τοπικής οικονομίας, ιδιαίτερα η παραγωγή φουντουκιού.

Ιστορία
Η ιστορία της Ούνιε εκτείνεται έως τη Χιττιτική περίοδο κατά τον 15ο αι. ΠΚΕ. Στην περιοχή ακολούθησαν Οι Σκύθες οι Μιλήσιοι, οι Πέρσες, οι Πόντιοι,  οι Ρωμαίοι και οι Βυζαντινοί. Κατά την ελληνορωμαϊκή περίοδο ονομάστηκε Οινόη και ήταν επίνειο του Πόντου στις εκβολές του ποταμού  Genius .

Κυβερνήθηκε επίσης από τους Δανισμενδίδες κατά τις περιόδους 1086-1098, 1141-1144 και 1150-1157, το Σουλτανάτο του Ρουμ στις περιόδους 1188-1204, 1214-1228 και 1230-1243, την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας στις περιόδους 1204-1214, 1228-1230, 1243-1297 και 1302-1346 και το Εμιράτο του Χατζιεμιρόγλου στις περιόδους 1297-1302 και τ1346-1461. 

Στη δεκαετία 1290 χτίστηκε το κάστρο της Ούνιε  από τον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό.

Το 1806 οι Λαζοί επιτέθηκαν στην Ούνιε. Η πόλη εκκενώθηκε υπό τις οδηγίες του Επισκόπου Μελετίου και έγινε επανεγκατάσταση στη Σινώπη.

Ετυμολογία
Το όνομα της πόλης έχει υποστεί παραφθορά από το ελληνικό Οἰνόη μέσω των Οίναιον, Unieh, Unie και Unia καταλήγοντας στο σημερινό Ünye.

Σημειώσεις παραπομπές

Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Στέφανος Βοσκαρίδης

Ο Στέφανος Βοσκαρίδης είναι Κύπριος επιθετικός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Ένωσις Νέων Παραλιμνίου, ως δανεικός από την Ανόρθωση Αμμοχώστου.

Βιογραφικό 
Ο Βοσκαρίδης γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1980 και ξεκίνησε την καριέρα του το 1996 απο τον Απόλλωνα Λεμεσού.

Το 1999 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ συνεχίζοντας έτσι την καριέρα του στο ελληνικό πρωτάθλημα. Με τη φανέλα του ΠΑΟΚ αγωνίστηκε μέχρι το 2004 κατακτώντας 2 Κύπελλα Ελλάδας (2001 και 2003) και την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς όμως να μπορέσει να κερδίσει ικανοποιητικό χρόνο συμμετοχής.
Ακολούθησε μια τετραετής παρουσία στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής με τον Εργοτέλη,την Βέροια και την Καλλιθέα.

Τον Μάιο του 2008 επέστρεψε στην Κύπρο υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας με την Ανόρθωση Αμμοχώστου για να παραχωρηθεί κατά τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου στην Ένωσις Νέων Παραλιμνίου για έξι μήνες με τη μορφή δανεισμού .

Στατιστικά

Πηγές 

 Επίσημη ιστοσελίδα Ανόρθωσης
 Παραλιμνίτης ο Βοσκαρίδης

Κύπριοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λεμεσού
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας
Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας
Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης
Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Πιέτρο Μπαντόλιο

Ο Πιέτρο Μπαντόλιο (ιταλικά: Pietro Badoglio, 28 Σεπτεμβρίου 1871 - 1 Νοεμβρίου 1956) ήταν Ιταλός στρατάρχης, διπλωμάτης, αντιβασιλεύς και πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1871. Ακολούθησε τον στρατιωτικό κλάδο και κατά τον Ιταλοτουρκικό πόλεμο του 1911 υπηρέτησε στο επιτελείο της Τρίπολης. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σχεδίασε και εκτέλεσε με επιτυχία επίθεση στο όρος Σαμποτίνο που προηγήθηκε της πτώσης της Γκορίτσια, τον Αύγουστο του 1916. Στη μάχη του Καπορέτο διοικούσε το 27ο Σώμα Στρατού. Τον Φεβρουάριο του 1918 ανέλαβε τη θέση του υπαρχηγού στο Γενικό Επιτελείο υπό τον Ντιάζ. Διεύθυνε ο ίδιος τις προκαταρκτικές διαπραγματεύσεις της ανακωχής την οποία και υπέγραψε ως αντιπρόσωπος της Ιταλίας.

Το 1919 έγινε στρατηγός και το 1923 ανέλαβε πρέσβης της Ιταλίας στη Βραζιλία απ' όπου και ανακλήθηκε και ανέλαβε Διοικητής της Λιβύης κατά το χρονικό διάστημα 1928-1933. Στις 25 Ιουνίου 1926 προήχθη στον βαθμό του στρατάρχη. Στη συνέχεια ανέλαβε αρχιστράτηγος των ιταλικών δυνάμεων κατά τον ιταλο-αβησσυνιακό πόλεμο οπότε και ορίστηκε Αντιβασιλεύς της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής.

Κατά τον Β΄ παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου. Υπό τις διαταγές του καταλήφθηκε το Βασίλειο της Αλβανίας και στη συνέχεια ξεκίνησε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940. Μετά την απόβαση των συμμάχων στη Σικελία προσπάθησε την απαγκίστρωση της Ιταλίας από τον Άξονα. Μετά τη σύλληψη του Μπενίτο Μουσολίνι στις 25 Ιουλίου του 1943 ανέλαβε κατ' εντολή του Βασιλέως τη προεδρία της ιταλικής κυβέρνησης. Τη θέση αυτή διατήρησε μέχρι τις 9 Ιουνίου 1944, μετά την παραίτηση του Βασιλέως Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄, οπότε και παρέδωσε στην υπό τον Ιβανόε Μπονόμι δημοκρατική κυβέρνηση.

Το 1947 εισήχθηκε σε δίκη για συνεργασία με το φασιστικό καθεστώς όπου και καταδικάστηκε με συνέπεια ν' αποβληθεί της Γερουσίας της οποίας αποτελούσε μέλος. Πέθανε στο Μιλάνο το 1956.

Έργα 
 La guerra d'Etiopia, με πρόλογο του Μπενίτο Μουσσολίνι, Milano, Mondadori, 1936.
 La via che conduce agli alleati, Venezia, Milano, Edizioni Erre, 1944.
 Rivelazioni su Fiume, Roma, D. De Luigi, 1946.
 L'Italia nella seconda guerra mondiale: prima e dopo il 25 luglio 1943, Milano, Mondadori, 1982.
 Il memoriale di Pietro Badoglio su Caporetto (επιμ. Gian Luca Badoglio), Udine, P. Gaspari, 2000.

Πηγές 

 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ. 13ος, σ. 892.
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη τ. ΙΖ΄, σ. 502, και τ. Γ΄ (συμπληρ.), σ. 737.

Ιταλοί στρατιωτικοί
Πρωθυπουργοί της Ιταλίας
Στρατάρχες της Ιταλίας
Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940
Φασιστική Ιταλία
Ιταλοί φασίστες
Πολύφημος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πολύφημος (>πολύ + φημί (λέω), που σημαίνει «πολύ διάσημος» ή «μεγαλόφωνος») είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

 Ο γνωστός από την Οδύσσεια (ραψωδία <ι> 240-630) Κύκλωπας, γιος του θεού Ποσειδώνα και της Νύμφης Θοώσης, κόρης του Φόρκυος. Σύμφωνα με την Οδύσσεια ο Πολύφημος κατοικούσε μέσα σε ένα σπήλαιο σε νησί («νησί των Κυκλώπων») και ζούσε από τα πρόβατά του, αλλά ήταν φοβερός γίγαντας και ο αγριότερος από τους Κύκλωπες. Αιχμαλώτισε στη σπηλιά του τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του, τους οποίους άρχισε να τρώει τον ένα μετά τον άλλο, 6 συνολικά ώσπου ο Οδυσσέας τον τύφλωσε με ένα πυρωμένο παλούκι και δεν μπόρεσε να ανακαλύψει ψαχουλεύοντας αυτόν και τους συντρόφους του που απέμειναν, οι οποίοι απέδρασαν κρεμασμένοι από τις κοιλιές των (επίσης γιγάντιων) προβάτων του. Αφού ο Πολύφημος είπε στον Οδυσσέα ότι θα του θεράπευε το μάτι του ο πατέρας του (Ποσειδώνας), ο Οδυσσέας απάντησε λέγοντας ότι ούτε εκείνος δεν θα μπορούσε να του θεραπεύσει το μάτι, που στην ομηρική αντίληψη ήταν προσβολή προς τον θεό. Αυτό το εκδικήθηκε ο Ποσειδώνας πολλαπλά, με τις τρικυμίες που επεφύλαξε στον Οδυσσέα και τους άνδρες του κατά τις επόμενες περιπλανήσεις τους.
 Λαρισαίος ήρωας, γιος του Λαπίθη Ελάτου και της Ίππης, αδελφός του Καινέως. Ο Πολύφημος αυτός πήρε ως σύζυγό του τη Λαονόμη, αδελφή του Ηρακλή. Συμμετέσχε στη μάχη των Λαπιθών κατά των Κενταύρων, αλλά και στην Αργοναυτική Εκστρατεία, μετά την οποία εγκαταστάθηκε στη Μαγνησία ή στη Μυσία της Μικράς Ασίας, όπου ίδρυσε την πόλη Κίο και σε αυτή βασίλευσε. Σκοτώθηκε σε μάχη με τους Χάλυβες. Ο Πολύφημος ο Λαπίθης αναφέρεται στην πρώτη ραψωδία της Ιλιάδας (Α 264). Εκεί ο Νέστωρ τον συγκαταλέγει μεταξύ των μελών μιας νεότερης γενεάς ηρώων της νιότης του.

Πηγές
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 750
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Οδύσσεια
Αργοναύτες
Κύκλωπες
Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Βοσκοί στη μυθοπλασία
Βέδας

Ο Βέδας ή Άγιος Βέδας ή Σεβάσμιος Βέδας () (672 – 735) ήταν Βενεδικτίνος μοναχός σε μοναστήρι της Νορθουμβρίας, περίφημος εκκλησιαστικός συγγραφέας και ιστορικός, συγγραφέας του έργου "Εκκλησιαστική ιστορία της Αγγλίας". 

Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία αναγνώρισε την αγιότητά του μετά τον θάνατό του. Πέρασε όλη την ζωή του διδάσκοντας και γράφοντας. Προσήλθε στον εκκλησιαστικό κλάδο από την ηλικία των 7 ετών, με τον βαθμό του διακόνου στα 19 και ιερέα στα 30. Το έργο του το ολοκλήρωσε σε ηλικία 59 ετών το 731. Η συλλογή του στην βιβλιοθήκη του περιλάμβανε γύρω στα 500 βιβλία. Ήταν η μεγαλύτερη Ευρωπαϊκή συλλογή της εποχής του. Η κύρια ασχολία του εκτός από την γραφή ήταν η ανάγνωση και ερμηνεία αρχαίων Ελλήνων και Λατίνων σοφών.

Στην Εκκλησιαστική ιστορία, που ήταν το σημαντικότερο έργο του, περιγράφει σε 5 βιβλία και 400 σελίδες την ιστορία της χώρας του, από την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα μέχρι την ημερομηνία που ολοκλήρωσε το έργο του (731). Είναι ο μοναδικός μεσαιωνικός συγγραφέας, που περιγράφει στοιχεία της ιστορίας της χώρας του στην προ Χριστού εποχή. Εκτός από τον ιστορικό, ασχολήθηκε και με τον επιστημονικό τομέα: μελέτησε τις κινήσεις, τις φάσεις της Σελήνης γύρω από την Γη, καθώς και τον ζωδιακό κύκλο. Οι μελέτες του τον οδήγησαν σε νέο επαναπροσδιορισμό του χρόνου ηλικίας της γης και του σύμπαντος, κάτι που οδήγησε τον επίσκοπο Βίλφριντ να τον κατηγορήσει σαν αιρετικό, με αποτέλεσμα ο Βέδας να ανακαλέσει τις απόψεις του.

Ιστορία της Αγγλίας
Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Πολυποίτης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πολυποίτης είναι γνωστός κυρίως ένας γιος του Πειρίθου και της Ιπποδαμείας, ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης, όπως και ο φίλος του ο Λεοντεύς.

Ο μύθος
Ο Πολυποίτης πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο, στον οποίο εξεστράτευσε επικεφαλής 40 πλοίων με άνδρες από την Άργισσα, τη Γυρτώνη, την Όρθη, την Ελασσόνα αναφερόμενη ως ολόλευκη Ολοσσών και άλλη μία θεσσαλική πόλη της οποίας ηγεμόνευε. Στον πόλεμο διακρίθηκε για τη γενναιότητά του. Λέγεται ότι ήταν ένας από τους άνδρες που μπήκαν μέσα στον Δούρειο Ίππο και μετά την άλωση της Τροίας ακολούθησε τον Κάλχαντα, εγκαθιστάμενος στην Παμφυλία και ιδρύοντας την πόλη `Ασπενδο. Ο Πολυποίτης αναφέρεται σε τρεις ραψωδίες της Ιλιάδας (Β 740, Μ 129 κ.ε., Ψ 836). Μνημονεύεται η παρουσία του στους επικήδειους αγώνες του Πατρόκλου.

Άλλα πρόσωπα 
Με το όνομα Πολυποίτης αναφέρονται επίσης τρία άλλα πρόσωπα:
 Ένας από τους μνηστήρες της Πηνελόπης.
 Ο γιος του Οδυσσέα και της Καλλιδίκης, της βασίλισσας των Θεσπρωτών. 
 Ο γιος του Απόλλωνα και της Φθίας. Σκοτώθηκε από τον Αιτωλό.

Δείτε επίσης
 Άλωση της Τροίας (Πολύγνωτος), αναπαράσταση πανοραμικής τοιχογραφίας μεγαλογραφίας του φημισμένου αρχαίου έλληνα ζωγράφου Πολύγνωτου.
 Ο αστεροειδής 3709 Πολυποίτης (3709 Polypoites), που ανήκει στην Τρωική Ομάδα και ανακαλύφθηκε το 1985, πήρε το όνομά του από το πρώτο από τα παραπάνω μυθικά πρόσωπα.

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σ. 747
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τομ.50ος, σελ.135.

Πολυποιτης
Πολυποιτης
Νόνι Λίμα

Ο Νόνι Λίμα (πλήρες όνομα: Λεονίλντο Λίμα Μπατίστα) είναι προπονητής ποδοσφαίρου και παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Κατάγεται από το Πράσινο Ακρωτήριο (πορτογαλικά: Cabo Verde), αλλά ζει από το 1976 στην Ελλάδα κι έχει πάρει την ελληνική υπηκοότητα.

Βιογραφικό

Ο Νόνι Λίμα γεννήθηκε το 1957 στα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου (Capo Verde), τα οποία τότε αποτελούσαν αποικία της Πορτογαλίας.

Στην Ελλάδα ήρθε το 1976 με πορτογαλικό διαβατήριο. Αγωνίστηκε στον Πανιώνιο σε 304 ματς επί δώδεκα συνεχόμενες σεζόν ως το 1988, αποτελώντας ένα από τα βασικότερα και πολυτιμότερα στελέχη του. Αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος αλλά και σε άλλες θέσεις της ομάδας. Οι 304 συμμετοχές του με τον Πανιώνιο τον φέρνουν στην τρίτη θέση στην ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος Α΄ Εθνικής μετά τους Κριστόφ Βαζέχα και Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, στις συμμετοχές ξένων ποδοσφαιριστών στην ίδια ομάδα.

Με τον Πανιώνιο κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1979, πετυχαίνοντας ένα από τα τρία γκολ της ομάδας του στο 3-1 επί της ΑΕΚ. Στο τέλος της καριέρας του έπαιξε για τέσσερις σεζόν στον Χαραυγιακό, στη Β΄ Εθνική.

Στα χρόνια της παραμονής του πήρε την ελληνική υπηκοότητα έπειτα από περιπέτειες, αφού υπήρξε κι αυτός θύμα των διαφόρων παρανόμων ελληνοποιήσεων αθλητών που γίνονταν τότε, με πιο χαρακτηριστική του Χούλιο Λοσάντα. Είναι χαρακτηριστικό πως χρειάστηκε να υπηρετήσει δύο φορές στον ελληνικό στρατό, μία το 1980 και ξανά το 1986.

Δυο σοβαροί τραυματισμοί ανέκοψαν την καριέρα του, η οποία θα μπορούσε να είναι πιο εντυπωσιακή. Το 1980 σε αγώνα με τη Ρόδο έσπασε τον αστράγαλό του, έπειτα από σκληρό μαρκάρισμα του Γιώργου Γεωργαλή και έμεινε έξω από τα γήπεδα για ένα χρόνο. Λίγο μετά την επάνοδό του σε αγώνα με την ΑΕΚ υπέστη κάταγμα περόνης σε σύγκρουσή του με το Στέλιο Μανωλά, με αποτέλεσμα να μείνει άλλη μια σεζόν εκτός αγώνων και να χρειαστεί εγχείρηση στο εξωτερικό για να γίνει καλά.

Υπήρξε ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των συμπατριωτών του και της Ελλάδας. Έφερε πολλούς συγγενείς του στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και τον ανιψιό του ποδοσφαιριστή Ντανιέλ Μπατίστα, που αγωνίστηκε στον Εθνικό Πειραιώς, στην ΑΕΚ,στον Ολυμπιακό Πειραιώς και στην Εθνική Ελλάδος, ο μοναδικός έγχρωμος ποδοσφαιριστής που έχει ως τώρα γίνει διεθνής μαζί με τον Ζέκα.

Όταν σταμάτησε να παίζει, ο Λίμα εργάστηκε ως προπονητής σε ομάδες Γ΄ Εθνικής, Δ΄ Εθνικής και τοπικών κατηγοριών. Τη σεζόν 2007-08 ήταν προπονητής στον Ερμή Ερμιόνης. Από το 2011 διατελεί βοηθός προπονητή στον Πανιώνιο.,

Καριέρα

Ως ποδοσφαιριστής

Ως προπονητής
 Α.Ε. Μεσολογγίου: 1992-1994
 Χαραυγιακός: 1995-1996
 ΑΟ Δωρικός Νέας Δωρίδας:1998-99
 Α.Ε. Αχαϊκή: 2003-2004
 Πανναξιακός Α.Ο.: 2004-2005
 Αριάδνη Νάξου: 2005-2006
 Α.Ο. Θήβα: 2005-2006
 Πανναξιακός Α.Ο.: 2006-2007
 Ερμής Ερμιόνης: 2007-2008
 Couros Club: 2009-σήμερα
 Πανιώνιος: (βοηθός) 2011-σήμερα

Παραπομπές 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Καποβερντιανοί ποδοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Θήβας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Νεκτάριος Αλεξάνδρου

Ο Νεκτάριος Αλεξάνδρου (γενν. Λευκωσία,19 Δεκεμβρίου 1983) είναι Κύπριος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.

Βιογραφικό 
Ο Αλεξάνδρου γεννήθηκε το 1983 στη Λευκωσία. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κύπρου. 

Ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες του ΑΠΟΕΛ και το 2000 προωθήθηκε στην επαγγελματική ομάδα. Οι εμφανίσεις του προξένησαν το ενδιαφέρον της ΑΕΛ η οποία και τον απέκτησε το 2006. Μάλιστα, με τη φανέλα της Λάρισας πανηγύρισε το κύπελλο Ελλάδος το 2007 έπειτα από τη νίκη με 2-1 επί του Παναθηναϊκού.

Το 2008 μετά από μια διετή παρουσία αποδεσμεύτηκε από την ΑΕΛ και επέστρεψε στο κυπριακό πρωτάθλημα και τον ΑΠΟΕΛ.

Το 2019, ανακοίνωσε την απόσυρση του από το ποδόσφαιρο ύστερα από 17 χρόνια καριέρας.

Προσωπική ζωή 
Με την πρώην σύντροφο του, Μαριάννα Νικολάου, απέκτησε έναν γιο, τον Έκτορα (γενν. 2 Ιανουαρίου 2011).

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2014 παντρεύτηκε την Κύπρια παρουσιάστρια Κωνσταντίνα Ευριπίδου στη Μύκονο. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, την Αριάδνη (γενν. 19 Δεκεμβρίου 2015) και τον Νικόλα (γενν. 6 Μαΐου 2020). Τον Ιούλιο του 2021, το ζευγάρι ανακοίνωσε το χωρισμού του.

Στατιστικά καριέρας

Τίτλοι 
 Πρωτάθλημα Κύπρου: 2002, 2004, 2009, 2011, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019
 Κύπελλο Κύπρου: 2006,  2014, 2015, 2019
 Ασπίδα ΚΟΠ: 2002, 2004, 2009, 2011, 2013
 Κύπελλο Ελλάδας: 2007

Παραπομπές

Πηγές 

 Προφίλ του παίκτη στην ιστοσελίδα του ΑΠΟΕΛ
 Στατιστικά ποδοσφαιριστή τη σεζόν 2006/07

Κύπριοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό