joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μπενζαμέν Ανγκουά

Ο Μπρου Μπενζαμέν Ανγκουά (γαλλικά: Brou Benjamin Angoua, γενν. στις 28 Νοεμβρίου 1986) είναι Ιβοριανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τη Σταντ Μπριοσέν. Έχει εκπροσωπήσει την Εθνική Ακτής Ελεφαντοστού στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους 
Γεννημένος στην Ανιαμά, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με την τοπική ομάδα Τουμοντί. Έπαιξε επίσης στην Αφρικά Σπορ Νασιονάλ του Πρωταθλήματος Ακτής Ελεφαντοστού. 

Ύστερα από δύο σεζόν με την ομάδα, μετακόμισε στο εξωτερικό για να παίξει με την ουγγρική Χόνβεντ Βουδαπέστης. Αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια στην ομάδα, πραγματοποιώντας πάνω από 90 συμμετοχές. 

Το 2010, μετακόμισε στη Γαλλία για να αγωνιστεί με τη Βαλανσιέν. Μετά από μια περίοδο 4,5 σεζόν στην ομάδα, μετακινήθηκε στη Γκανγκάμπ στις 15 Ιουλίου 2014. Μετά από δυόμισι χρόνια στη Βρετάνη, υπέγραψε συμβόλαιο με την αμερικανική Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον, ως δανεικός για ένα έτος. Ο δανεισμός του δεν επεκτάθηκε ύστερα από το τέλος της σεζόν 2017. 

Στις 30 Δεκεμβρίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο 1,5 έτους με το Λεβαδειακό της Σούπερλιγκ.

Στις 31 Ιουλίου 2020, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Σταντ Μπριοσέν της Σαμπιονά Νασιονάλ.

Εθνική ομάδα 
Εκπροσώπησε την Εθνική Ακτής Ελεφαντοστού U23 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, χάνοντας στους προημιτελικούς από τη Νιγηρία. 

Στις 18 Νοεμβρίου 2009, έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών στην ισοπαλία 2-2 με τη Γερμανία, περνώντας ως αλλαγή  στη θέση του Σεΐκ Ισμαέλ Τιοτέ. Σημείωσε το πρώτο του γκολ σε μία φιλική νίκη με 2-0 εναντίον της Ρουάντα, σκοράροντας στο 90ο λεπτό. Ήταν μέλος της Εθνικής Ομάδας στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2010 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, αλλά δεν είχε καμία συμμετοχή σε κάποιο από τις δύο διοργανώσεις. Είχε μία συμμετοχή με την Εθνική Ομάδα στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2012, ως αλλαγή του Ιγκόρ Λολό, στη νίκη με 2-0 επί της Ανγκόλας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
   
   
 Προφίλ στο kicker.de
 
Προφίλ στο Transfermarkt.com

Ιβοριανοί ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ακτής Ελεφαντοστού
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ακτής Ελεφαντοστού
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2010
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2012
Ποδοσφαιριστές Αφρικά Σπορ Νασιονάλ
Ποδοσφαιριστές Χόνβεντ Βουδαπέστης
Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Ουγγαρίας
Ποδοσφαιριστές Βαλανσιέν ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Ποδοσφαιριστές Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ
Ποδοσφαιριστές Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον
Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ
Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Σαμπιονά Νασιονάλ
Μάριος Γιαννάκου

O Mάριος Γιαννάκου (γεν. 28 Μαρτίου 1992) είναι αθλητής υπεραποστάσεων και εξερευνητής. Έχει διακριθεί σε αγώνες υπεραποστάσεων στον κόσμο ανάμεσά τους στον αγώνα 150 χιλιομέτρων στην Αρκτική και του μεγαλύτερου υπερμαραθωνίου ερήμου στον κόσμο μήκους 270 χιλιομέτρων στην έρημο Αλ Μαρμούμ. Είναι ομιλητής παρακίνησης ,παρακινώντας τους ανθρώπους να αλλάξουν συνήθειες και τρόπους ζωής. Έχει μιλήσει στο δημοφιλές συνέδριο ομιλητών της TEDx, στο Παγκόσμιο Συνέδριο Antibullying και σε πλήθος άλλων ομιλιών.

Είναι ένα από τα 14 άτομα στον κόσμο που τερμάτισαν τον Φεβρουάριο του 2018 τον αγώνα 150 χιλιομέτρων στην Αρκτική και ένας από τους 18 αθλητές που τερμάτισαν τον αγώνα 270 χιλιομέτρων στην έρημο. Είναι κάτοχος ηλικιακού ρεκόρ στον μεγαλύτερο υπερμαραθώνιο ερήμου στον κόσμο τον Δεκέμβριο του 2018 ενώ τον Φεβρουάριο του 2020 ολοκλήρωσε τον αγώνα 250 χιλιομέτρων στην ζούγκλα της Κεντρικής Αμερικής . Επιπλέον είναι κάτοχος του ηλικιακού ρεκόρ στον ιστορικότερο αγώνα 100 μιλίων στην Ελλάδα και στον δέυτερο παλαιότερο στην Ευρώπη του αγώνα ROUT CLASSIC 100 MILES. Τον Μαρτιο του 2022 συμμετείχε στον αγώνα 500 χιλιομέτρων στην Αρκτική Lapland Arctic Ultra τον οποίο και ολοκλήρωσε μετά από 8 ημέρες συνεχόμενης προσπάθειας μαζί με τον αμερικάνο αθλητή Russ Reinbolt.

Τον Οκτώβριο του 2020 ανέβασε στην κορυφή του Ολύμπου την Ελευθερία Τόσιου , το πρώτο άτομο με παραπληγία που κατακτά την υψηλότερη κορυφή των Βαλκανίων, γεγονός που καλύφθηκε από τα διεθνή μέσα.  

Ασχολείται επιπλέον με τη ζωγραφική, την ποίηση και τη συγγραφή, ενώ είναι αρθρογράφος στην ιστοσελίδα Εναλλακτική Δράση και στο περιοδικό iRun.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα

Έλληνες αθλητές υπεραποστάσεων
Νικόλαος Σταμπολίδης

Ο Νικόλαος (Νικόλας) Χρ. Σταμπολίδης (γέν. 1951 Χανιά) είναι Έλληνας αρχαιολόγος που ειδικεύεται στην αρχαιολογία των γεωμετρικών και αρχαϊκών χρόνων.

Βίος
Ο Νικόλαος Σταμπολίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά της Κρήτης. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες που έφθασαν στην Ελλάδα μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923.

Σπούδασε αρχαιολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Τμήμα Ιστορίας και Αρχχαιολογίας) το 1974. Κατόπιν έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βόννης (1975-1978) και ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη Θεσσαλονίκη (1979) ως μαθητής του Μανόλη Ανδρόνικου. Το 1984 εξελέγη Λέκτωρ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, όπου διατέλεσε Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Έχεις ανασκάψει αρχαιολογικές θέσεις στη Βεργίνα, τη Χαλκιδική, τη Ρόδο και την Κρήτη. Από το 1985, ασχολείται με την ανασκαφή της αρχαιολογικής θέσης της Ελεύθερνας. Διετέλεσε, επίσης, διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα και είναι μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου της Ελλάδας.

Αριστεία και βραβεύσεις
 Μέλος του Γερμανικού αρχαιολογικού Ινστιτούτου (DAI)
 Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικος της Ελληνικής Δημοκρατίας

Δείτε επίσης
Αρχαία Ελεύθερνα
Μουσείο Αρχαίας Ελεύθερνας
Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

Σημειώσεις παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Greek archaeologist Nikos Stampolidis, The Financial Times, 1.5.2015
Νίκος Σταμπολίδης: Τα μουσεία πρέπει να είναι τα σχολεία της κοινωνίας, Καθημερινή, 30.12.2013
Museum of Ancient Eleutherna 

Έλληνες αρχαιολόγοι
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Καθηγητές Πανεπιστημίου Κρήτης
Τζέιμς Γιαννόπουλος

Ο Τζέιμς Γιαννόπουλος (James N. Gianopulos) είναι Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας. Είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Paramount Pictures.

Πρώιμη ζωή 
Γεννήθηκε το 1952 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Είναι Ελληνοαμερικανός δεύτερης γενιάς. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης με πτυχίο Bachelor of Arts το 1973. Το 1976, έλαβε Διδακτορικό στη Νομική από το Πανεπιστήμιο του  Φόρνταμ και ένα πρόγραμμα LLM από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

Καριέρα 
Ξεκίνησε την καριέρα του ως εργαζόμενος, στην Paramount Pictures και στη Lorimar Television. Στη συνέχεια εργάστηκε στο τμήμα Διεθνών Διανομών της Fox Filmed Entertainment.   

Ήταν συμπρόεδρος της Fox Filmed Entertainment με τον Τομ Ρόθμαν από το 2000 έως το 2012.    Το 2006, η ομάδα Γιαννόπουλος και Ρόθμαν είχε προωθήσει είκοσι ταινίες που απέφεραν κέρδη πάνω από 100 εκατομμύρια $ στην εγχώρια αγορά (124 εκατομμύρια $ σε τρέχοντα δολάρια )  και 26 ταινίες που απέφεραν 100 εκατομμύρια $ σε διεθνές επίπεδο (124 εκατομμύρια $ σε τρέχοντα δολάρια ) .  

Ανέλαβε ως μοναδικός πρόεδρος της Fox το 2012. Σε αυτή τη θέση, υπηρέτησε ως επικεφαλής των 20th Century Fox, Fox Searchlight, Fox 2000, Fox Animation/Studios Blue Sky, Fox International Productions και Fox Home Entertainment. Έχει υποστηρίξει μια στενότερη συνεργασία μεταξύ του Χόλυγουντ και της Σίλικον Βάλλεϋ, ειδικά όσον αφορά τις προσπάθειες κατά της πειρατείας. 

Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Motion Picture & Television Fund.  Είναι επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος X Prize, καθώς και του Διοικητικού Συμβουλίου της Επιτροπής Τεχνολογίας και Ψυχαγωγίας του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας. 

Το 2013 έγινε μέλος του USC's School of Cinematic Arts Board of Councilors. 

Τον Μάρτιο του 2017, διορίστηκε Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Paramount Pictures, μετά την απόλυση του αείμνηστου Μπραντ Γκρέϊ. Ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 3 Απριλίου 2017.Στην συγκεκριμένη θέση παρέμεινε μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2021, όπου τον διαδέχτηκε στην θέση αυτήν ο Μπραίαν Ρόμπινς.

Προσωπική ζωή 
Είναι παντρεμένος με την Άννα Γιαννόπουλος. Έχουν τρεις κόρες που ονομάζονται Αλέξα, Νίκι και Μίμι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

   

  
Ελληνοαμερικανοί
Αμερικανοί επιχειρηματίες
Δέσπω Μπότση

Η Δέσπω Μπότση ήταν Σουλιώτισσα που έμεινε στην ιστορία για την αντίστασή της στα στρατεύματα του Αλή Πασά και τον ηρωικό της θάνατο -μαζί με τα γυναικόπαιδα που είχε υπό την προστασία της - στον πύργο του Δημουλά, στο χωριό Ρηνιάσα (σημ. Ριζά)  του Ζαλόγγου, στις 25 Δεκεμβρίου  του 1803.

Δημοτική ποίηση 
Ο ηρωισμός της Δέσπως Μπότση έχει απαθανατιστεί στο γνωστό δημοτικό τραγούδι,

Αχός βαρύς ακούεται, πολλά τουφέκια πέφτουν.
Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε χαροκόπι;
Ουδέ σε γάμο ρίχνονται ουδέ σε χαροκόπι.
H Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ' αγγόνια.
Αρβανιτιά την πλάκωσε στου Δημουλά τον πύργο:
"Γιώργαινα, ρίξε τ’ άρματα, δεν είναι εδώ τo Σούλι.
Eδώ είσαι σκλάβα του πασά, σκλάβα των Αρβανίτων".
"Το Σούλι κι αν προσκύνησε, κι αν τούρκεψεν η Κιάφα,
η Δέσπω αφέντες Λιάπηδες δεν έκαμε, δεν κάνει".
Δαυλί στο χέρι άρπαξε, κόρες και νύφες κράζει:
"Σκλάβες Τούρκων μη ζήσωμε, παιδιά μαζί μου ελάτε".
Kαι τα φυσέκια ανάψανε, κι όλοι φωτιά γενήκαν.

Προσωπική ζωή 
Η Δέσπω (Δέσποινα) Μπότση καταγόταν από την σουλιώτικη οικογένεια των Σεχαίων. Αδέλφια της ήταν ο Γιαννάκης, ο Γεώργιος και ο Δημήτριος Σέχος ή Καραμέτσης. Ήταν γυναίκα του Σουλιώτη οπλαρχηγού Γιωργάκη Μπότση.

Δράση 
Η ευρύτερη οικογένεια του Γιωργάκη Μπότση είχε εγκατασταθεί στο σχεδόν παραλιακό χωριό Ρηνιάσα, ήδη από το 1802, φόρου υποτελείς στον Αλή Πασά, όπου ζούσαν πλέον από την γεωργία. Όταν όμως ξέσπασε το κυνηγητό των Σουλιωτών από τον Αλή Πασά, αμέσως μετά την απόφαση των πρώτων να εγκαταλείψουν το Σούλι και να το παραδώσουν στον πασά των Ιωαννίνων τον Δεκέμβριο του 1803, μια ομάδα από 500 περίπου Τουρκαλβανούς στρατιώτες πέρασε από τη Ρηνιάσα και επιτέθηκε στις εκεί εγκατεστημένες οικογένειες. Η Δέσπω Μπότση, αρχηγός της οικογένειας μετά τον θάνατο του συζύγου της, για να αποφύγει τους στρατιώτες και να σώσει την οικογένειά της, κλείστηκε στο κάστρο της περιοχής, το Κάστρο της Ρηνιάσας (γνωστότερο με το όνομα «Πύργος του Δημουλά»,  σήμερα αναφέρεται και ως «Κάστρο της Δέσπως») μαζί με όλες τις νύφες και τα εγγόνια της. Από εκεί, πολέμησε γενναία εναντίον των στρατιωτών, αρνούμενη να παραδοθεί. Όταν τέλειωσαν τα βόλια των όπλων, έβαλε φωτιά στον πύργο και κάηκε μαζί με την οικογένειά της.

Παραπομπές

Πηγές

1803
Σούλι
Σουλιώτισσες
Έλληνες αγωνιστές του 18ου αιώνα
Έλληνες αγωνιστές του 19ου αιώνα
Ήρωες της Ελλάδας
Ζα Ζα Γκαμπόρ

Η Ζα Ζα Γκαμπόρ (αγγλικά: Zsa Zsa Gabor, 6 Φεβρουαρίου 1917- 18 Δεκεμβρίου 2016) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός και κοσμική ουγγρικής καταγωγής. 

Η Ζα Ζα Γκαμπόρ υπήρξε  μια από τις θρυλικές μορφές του Χόλυγουντ, περισσότερο για την κοσμική της δραστηριότητα και τους εννέα γάμους της, παρά για το υποκριτικό της ταλέντο.

 Βιογραφία 
Η Σάρι Γκαμπόρ, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις στη Βουδαπέστη της τότε Αυστρoουγγαρίας από γονείς εβραϊκής καταγωγής. Ήταν η μεσαία από τις τρεις κόρες του Ούγγρου στρατιωτικού Βίλμος Γκαμπόρ και της Τζόλι Γκαμπόρ. Οι δύο αδελφές της, Εύα και Μάγδα Γκαμπόρ υπήρξαν επίσης ηθοποιοί.

 Καριέρα 
Η καριέρα της Γκαμπόρ στον χώρο του θεάματος ξεκίνησε το 1934, όντας ακόμη μαθήτρια σε μια παράσταση οπερέτας στην Βιέννη, ενώ το 1936 ανακηρύχθηκε Μις Ουγγαρία. Η γνωριμία της και ο γάμος της με τον βαθύπλουτο Κόνραντ Χίλτον (ιδιοκτήτη της ομώνυμης αλυσίδας ξενοδοχείων), την βοήθησε καθοριστικά στην κινηματογραφική της καριέρα. 

Η Γκαμπόρ έχτισε μια καριέρα από τις πρώτες της μέρες της παρουσίας στο Χόλυγουντ. Αν και σπάνια αναγνωρίστηκε για το υποκριτικό της ταλέντο, εν τούτοις πήρε θετικές κριτικές για τους ρόλους  της στις ταινίες Μουλέν Ρουζ (1952) και Λίλι (1953). 

Εμφανίστηκε σε  περισσότερες από 30 ταινίες (ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζει η συμμετοχή της στην ταινία του Όρσον Γουέλς Το άγγιγμα του κακού), ενώ από την δεκαετία του 1970 άρχισε να  απορρίπτει μικρότερους ρόλους, καταλήγοντας να παίζει σε ταινίες χαμηλού κόστους.

 Φιλμογραφία 
Κινηματογράφος

Τηλεόραση και (abridged)
Additional source: TV GuideΘέατρο
Gabor occasionally appeared in theatre.  From 1961 to 1970, she portrayed Elvira in national tours of Blithe Spirit.  In 1970, she made her Broadway debut in Forty Carats.

From 1971 to 1983, Gabor appeared in national tours of Forty Carats, Bell, Book and Candle, Blithe Spirit, Arsenic and Old Lace (with her sister, Eva), Finders Will Return, and Ninotchka. Finally, in 1993, she portrayed the Fairy Godmother in UCLA's staging of Cinderella''.

Προσωπική ζωή 
Οι εννιά γάμοι της Ζαζά Γκαμπόρ ξεπέρασαν τους πέντε της Εύας και τους έξι της Μάγδας, της οποίας η χολυγουντιανή καριέρα βασιζόταν κυρίως στο γεγονός ότι ήταν μία από τις αδερφές Γκαμπόρ. 

Η Ζαζά Γκαμπόρ παντρεύτηκε κατά σειρά τους:
 Μπουρχάν Ασάφ Μπελγκέ (1937-1941) Τούρκο διπλωμάτη
 Κόνραντ Χίλτον (1942-1947) Αμερικανό μεγιστάνα ξενοδοχείων, με  τον οποίο απέκτησε μια κόρη
 Τζορτζ Σάντερς (1949-1954) Αγγλορώσο ηθοποιό και συνθέτη
 Χέρμπερτ Χάτνερ (1962-1966) Αμερικανό τραπεζίτη
 Τζόσουα Κόσντεν τζούνιορ (1966-1967) Αμερικανό μάνατζερ
 Τζακ Ράιαν (1975-1976) μηχανικό και επιχειρηματία
 Μάικλ Ο’ Χάρα (1976-1983) Αμερικανό δικηγόρο
 Φελίπε ντε Άλμπα (1983-1985) Μεξικανό δικηγόρο και ηθοποιό
 Φρειδερίκο του Άνχαλτ (1986-2016) Αμερικανογερμανό πρίγκιπα και επιχειρηματία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η 

Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Βιλελμίνη της Πρωσίας, βασίλισσα των Κάτω Χωρών

Η Βιλελμίνη της Πρωσίας (Wilhelmine von Preußen, 18 Νοεμβρίου 1774 - 12 Δεκεμβρίου 1837) ήταν η πρώτη σύζυγος του Γουλιέλμου Α΄ των Κάτω Χωρών και η πρώτη Βασίλισσα της Ολλανδίας.

Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Λουίζα Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1774 στο Πότσδαμ, και ήταν το τέταρτο παιδί και δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας και της δεύτερης συζύγου του Φρειδερίκης Λουίζας της Έσσης-Ντάρμστατ. Η ανατροφή της ήταν κάτω από το αυστηρό καθεστώς του μεγάλου θείου της Φρειδερίκου του Μεγάλου.

Την 1η Οκτωβρίου 1791 παντρεύτηκε τον εξάδελφο της Γουλιέλμο Β΄ των Κάτω Χωρών στο Βερολίνο. Ο γάμος ήταν σχέδιο συμμαχίας μεταξύ του Οίκου της Οράγγης και της Πρωσίας, αλλά στην πραγματικότητα ήταν αγώνας αγάπης και πολύ ευτυχισμένος. Το νεαρό ζευγάρι έζησε στο Βασιλικό Παλάτι της Χάγης.

Το 1795, οι Γάλλοι εισέβαλαν στην Ολλανδική Δημοκρατία και η πριγκιπική οικογένεια εξορίστηκε. Αρχικά εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία και το 1796 στο Βερολίνο. Το 1806, η Βιλελμίνη αναγκάστηκε και πάλι να φύγει από τον γαλλικό στρατό και εγκαταστάθηκε κάτω από δύσκολες οικονομικές συνθήκες στην Πολωνία. Η πριγκίπισσα επέστρεψε στην Χάγη πριν το 1814. 

Η Βιλελμίνη ήταν ένα συνεσταλμένο άτομο, έμεινε σε όλη της τη ζωή στο υπόβαθρο και δεν έπαιξε κυρίαρχο ρόλο ως βασίλισσα. Δεν ήταν δημοφιλής βασίλισσα και επικρίθηκε για την απομόνωση της βασιλικής οικογένειας, στην περιοχή του σύγχρονου Βελγίου, και για το γερμανικό στυλ του ντυσίματος της.

Ενδιαφερόταν για τη ζωγραφική, παρακολουθούσε εκθέσεις και βοήθησε να προστατευτούν τα μουσεία και να υποστηρίξει τους καλλιτέχνες. Ήταν η ίδια ήταν φοιτήτρια της τέχνης, θεωρήθηκε ως ταλαντούχα ερασιτέχνης και τελικά εισήχθη ως επίτιμο μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών.

Κατά το 1820 η υγεία της άρχισε να χειροτερεύει και μετά το 1829 παρατηρήθηκε ότι έκανε σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις. Πέθανε στο Βασιλικό Παλάτι της Χάγης στις 12 Οκτωβρίου 1837 σε ηλικία 62 ετών. Τάφηκε στην Νέα Εκκλησία στο Ντελφτ.

Οικογένεια 
Το 1791 η Βιλελμίνη παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ των Κάτω Χωρών στο Βερολίνο. Μαζί απέκτησαν 6 παιδιά:
τον Γουλιέλμο Β΄ (1792-1849), παντρεύτηκε την Άννα Πάβλοβνα, κόρη του Παύλου της Ρωσίας, απέκτησαν 5 παιδιά.
θνησιγενή γιο (1795-1795).
τον Φρειδερίκο (1797-1881), παντρεύτηκε την Λουίζα, κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας, απέκτησαν 4 παιδιά.
την Παυλίνα (1800-1806).
θνησιγενή γιο (1806-1806)
την Μαριάννα (1810-1883), παντρεύτηκε τον Αλβέρτο της Πρωσίας, απέκτησαν 5 παιδιά.

Παραπομπές

Wilhelmina van Pruisen (in Dutch)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Royal House of the Netherlands and Grand-Ducal House of Luxembourg

Οίκος των Χοεντσόλερν
Οίκος του Νάσσαου
Βασίλισσες της Ολλανδίας
Μεγάλες Δούκισσες του Λουξεμβούργου
Πρώσοι ευγενείς
Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Πριγκίπισσες της Οράγγης
Πριγκίπισσες του Λουξεμβούργου
Ακρίτας Κιλκίς

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ακρίτας Φλώρινας

Ο Ακρίτας είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 220 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Ακρίτας βρίσκεται νότια της λίμνης Δοϊράνης, πολύ κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία και είναι κτισμένο δυτικά της ΕΟ Θεσσαλονίκης - Δοϊράνης. Απέχει 25,5 χλμ. ΒΔ. από την πόλη του Κιλκίς και 71,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Θεσσαλονίκη. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, στο χωριό εγκαταστάθηκαν Σαρακατσάνοι και μετά το 1922, εγκαταστάθηκαν Πόντιοι πρόσφυγες από την Κερασούντα του Εύξεινου Πόντου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) από το έτος 1928, στο χωριό εγκαταστάθηκαν 86 οικογένειες, με συνολικά 293. Το 1936 ήρθαν πρόσφυγες από τα Σούρμενα της ανατολικής Τραπεζούντας. Παλιότερα ονομαζόταν Βλαδάγια και έτσι αναφέρεται το 1919, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βλαδάγιας. Μετονομάστηκε σε Ακρίτας το 1926. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης  αποτελεί την τοπική κοινότητα Ακρίτα που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δοϊράνης του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, έχει έκταση 19,049 χμ² και πληθυσμό 149 κατοίκους.

Πληθυσμός

Προσωπικότητες 

Ιεζεκιήλ Κεφαλάς, Επίσκοπος Δέρβης, Βοηθός Επίσκοπος Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αρχειακό και οπτικοακουστικό υλικό ερευνών από τον ιστότοπο http://repository.academyofathens.gr
 Μουσείο «Γρηγόρη Αυξεντίου»  στον Ακρίτα Κιλκίς από τον ιστότοπο http://www.pontos-news.gr

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Κιλκίς
Δήμος Κιλκίς
Ελιότ Βασαμιγιέ

Ο Ελιότ Βασαμιγιέ (γαλλικά: Eliot Vassamillet, 29 Δεκεμβρίου 2000-) είναι Βέλγος τραγουδιστής , ο οποίος εκπροσώπησε το Βέλγιο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ. Επιλέχθηκε εσωτερικά. Το τραγούδι του συνέθεσε και έγραψε ο Πιερ Ντυμουλέν, που προηγουμένως έγραψε το "City Lights" για την Blanche, το οποίο τερμάτισε 4ο στη Eurovision του 2017.

Το 2018, εμφανίστηκε στην έβδομη σεζόν του The Voice Belgique, με μέντορα τον Σλιμάν Νεμπσί. Το τραγούδι "Wake Up" έλαβε μέρος στον πρώτο ημιτελικό αλλά αποκλείστηκε από τον τελικό.

Παραπομπές

Βέλγοι τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Βέλγιο
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ντάνκαν Λόρενς

Ο Ντούνκαν ντε Μόορ (Duncan de Moor ; 11 Απριλίου 1994), γνωστός επαγγελματικά ως Ντάνκαν Λόρενς, είναι Ολλανδός τραγουδιστής που, εκπροσωπώντας την  στη Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ, κέρδισε το διαγωνισμό με το τραγούδι "Arcade".

Καριέρα 
Γεννήθηκε στο Σπαϊκενίσε και μεγάλωσε στο Χελεφέτσλουις. Ξεκίνησε την μουσική του καριέρα στην Ακαδημία του Ροκ στο Τίλμπουρχ, όπου συμμετείχε σε αρκετές σχολικές μπάντες. Αποφοίτησε από εκεί το 2017. Συμμετείχε στην πέμπτη σεζόν του The Voice of Holland, στην ομάδα της Ίλσε ΝτεΛάνγκε. Μαζί με τον Τζιχάντ Ραχμούνι, έγραψε το τραγούδι "Closer" για το άλμπουμ του ντουέτου TVXQ της K-pop μουσικής New Chapter #1: The Chance of Love (2018).

Στις 18 Μαΐου 2019, ο Ντάνκαν Λόρενς κέρδισε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ με 492 πόντους από 41 επιτροπές και την ψήφο του κοινού. Οι επιτροπές του έδωσαν 231 πόντους ενώ η ψήφος του κοινού του έδωσε 261 πόντους. Έλαβε 27 πόντους περισσότερους από την Ιταλία και 123 πόντους περισσότερους από την Ρωσία, οι οποίες κατέκτησαν την δεύτερη και την τρίτη θέση αντίστοιχα.

Προσωπική ζωή
Σε μια συνέντευξη τύπου λίγο πριν τον τελικό της Eurovision, ο Λόρενς αποκάλυψε ότι είναι αμφιφυλόφιλος : "Είμαι περισσότερα από ένας απλός καλλιτέχνης. Είμαι ένας άνθρωπος, ένας ζωντανός οργανισμός, είμαι αμφιφυλόφιλος, είμαι μουσικός. Και είμαι περήφανος που είχα την ευκαιρία να δείξω τι είμαι και ποιος είμαι".

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Ντάνκαν Λόρενς στην Eurovision

Ολλανδοί τραγουδιστές
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Μίκι Νούνιεζ

Ο Μιγκέλ "Μίκι" Νούνιεζ Πόζο (γ. 6 Ιανουαρίου 1996) είναι Ισπανός τραγουδιστής που εκπροσώπησε την Ισπανία στη Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ με το τραγούδι "La venda", το οποίο ήρθε στην 22η θέση με 54 βαθμούς. 

Το 2018, έλαβε μέρος στη δέκατη σεζόν του τηλεοπτικού ριάλιτι σόου Operación Triunfo, όπου τερμάτισε στην 6η θέση.

Καριέρα

2018-σήμερα: Operación Triunfo και Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Πριν από την εκπομπή Operación Triunfo, ο Μίκι σπούδασε κιθάρα και πιάνο, καθώς και έχει πτυχίο διοίκησης. Ήταν επίσης τραγουδιστής του συγκροτήματος Dalton Bang, με το οποίο ταξίδεψε στην Καταλονία. Το 2018, ο Μίκι πέρασε από οντισιόν για τη δέκατη σεζόν της εκπομπής Operación Triunfo, όντας ένας από τους 18 διαγωνιζόμενους που επιλέγει για τον τελικό του διαγωνισμού, όπου και τερμάτισε στην έκτη θέση.

Ο Μίκι ήταν τότε ένας από τους 13 διαγωνιζόμενους της εκπομπής "Operación Triunfo" που κατέθεσαν τραγούδια για την επιλογή τραγουδιού της Ισπανίας για τη Γιουροβίζιον του 2019. Του δόθηκαν συνολικά τρία τραγούδια: «Nadie se Salva», ένα ντουέτο με την Ναταλία Λακουνζα, και τα μεμονωμένα τραγούδια "El equilibrio" και "La venda". Ενώ το "El equilibrio" απέτυχε να προκριθεί, τα "Nadie se salva" και "La venda" προχώρησαν στο διαγωνισμό πρόκρισης για την Γιουροβίζιον, καθιστώντας τον, και τη Λακουνζα, τους μοναδικούς διαγωνιζόμενους με περισσότερα από ένα τραγούδια για να εμφανιστούν στον τελικό. Στις 20 Ιανουαρίου 2019, ο Μίκι επιλέχθηκε με ψήφο του κοινού να εκπροσωπήσει την Ισπανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 με το "La venda". Στον διαγωνισμό κατέλαβε την 22η θέση με 54 βαθμούς.

Δισκογραφία

Σίνγκλς
"La venda"
"Nadie se salva" (Miki & Natalia Lacunza)

Επιλεγμένες κυκλοφορίες από το Operación Triunfo 2018
"El ataque de las chicas cocodrilo" (Miki & Carlos Right)

Παραπομπές

Ισπανοί τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Αμάραντα Κιλκίς

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αμάραντα Ροδόπης

Τα Αμάραντα  είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 220 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Αμάραντα βρίσκονται ανατολικά της λίμνης Δοϊράνης, κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία. Είναι κτισμένα στους δυτικούς πρόποδες του όρους Δύσωρον (τμήμα των Κρουσσίων Ορέων), ανατολικά της Εθνικής Οδού Θεσσαλονίκης - Δοϊράνης (65) ανάμεσα στον Άγιο Χαράλαμπο (βόρεια) και το Δροσάτο (νότια). Απέχουν 27 χλμ. Β.-ΒΔ. από την πόλη του Κιλκίς και 72,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Θεσσαλονίκη. Οι κάτοικοί του είναι Θράκες από την Ανατολική Θράκη (τα χωριά Σαράι και Αγαλάν της περιοχής Τσατάλτζας) και Πόντιοι πρόσφυγες που ήρθαν το 1920-21 από τον Καύκασο (από το χωριό Σάντα της περιοχής Καμισλίου). Στις 8 Απριλίου 1941, κατά τη Γερμανική εισβολή, Έλληνες στρατιώτες πολέμησαν εναντίον των Γερμανών με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 8 Έλληνες και 17 Γερμανοί.

Ονομασία - Διοικητικά 
Το χωριό παλιότερα ονομαζόταν Σούρλοβο και έτσι αναφέρεται το 1919, μετά την απελευθέρωση του 1913, στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Αμάραντα το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Χαράλαμπο αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμάραντων  που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δοϊράνης του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 353 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αμαράντων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 30,822 χμ² (2011).

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) 

Χωριά του νομού Κιλκίς
Δήμος Κιλκίς
Σταθμός Βενιζέλου (Μετρό Θεσσαλονίκης)

Ο Σταθμός Βενιζέλου είναι ένας υπό κατασκευή σταθμός μετρό, ο οποίος θα εξυπηρετεί τις γραμμές  και  του Μετρό Θεσσαλονίκης. Ο σταθμός έχει πάρει το όνομά του από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, πρώην πρωθυπουργό της Ελλάδας με το κόμμα των Φιλελευθέρων, από τους πρωτοστάτες της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης το 1912. Η λειτουργία του αναμένεται να ξεκινήσει τον Δεκέμβριο του 2023. Η κατασκευή του σταθμού καθυστέρησε σε μεγάλο βαθμό από αρχαιολογικά ευρήματα ενώ η εταιρία που επιβλέπει το έργο (Αττικό Μετρό), χαρακτήρισε τον αρχαιολογικό χώρο υψηλής σημαντικότητας. Στο εργοτάξιο του σταθμού βρέθηκαν σε βάθος 5,4 μέτρων, η ρωμαϊκή λεωφόρος Decumanus Maximus, μαζί με καταστήματα και σπίτια τα οποία βρίσκονταν κατά μήκος της αρχαίας Εγνατίας οδού (σημερινή οδός Εγνατίας). 

Η ανακάλυψη ήταν τόσο μεγάλη, που καθυστέρησε ολόκληρο το έργο για χρόνια. Ένας ιστορικός ονόμασε την ανακάλυψη "Βυζαντινή Πομπηία". Η Αττικό Μετρό ήθελε να αποσυναρμολογήσει τον δρόμο και στη συνέχεια να τον επανασυναρμολογήσει εκτός αρχαιολογικού χώρου, ενώ το δημοτικό συμβούλιο ήθελε να επανασχεδιαστεί το δίκτυο του μετρό ώστε η ανακάλυψη να εκτεθεί in situ. Τελικά, το ζήτημα κατέληξε στο Συμβούλιο της Επικρατείας και η Αττικό Μετρό αποφάσισε να κατασκευάσει τις σήραγγες σε βάθος 31 αντί για 14 μέτρα και να διαμορφώσει τον σταθμό ώστε τα ευρήματα να εκτεθούν εντός αυτού, όπως στον σταθμό Σύνταγμα του μετρό της Αθήνας.

Ο σταθμός Βενιζέλου θα περιλαμβάνει επίσης, ένα ανοικτό αρχαιολογικό χώρο, τον πρώτο του είδους του στον κόσμο, ώστε η αρχαία Εγνατία οδός να παραμείνει στη θέση της. Στον , τον επόμενο της γραμμής όπου και βρέθηκε ο ίδιος δρόμος (καθώς και μια δημόσια πλατεία), αυτός θα μετακινηθεί εκτός του σταθμού.

Ο σταθμός Βενιζέλου υπάρχει σε όλες τις προγενέστερες μελέτες με το όνομα Αλκαζάρ για τον μητροπολιτικό σιδηρόδρομο Θεσσαλονίκης, καθώς το ιστορικο μνημείο Αλκαζάρ βρίσκεται στο σημείο του σταθμού επί της οδού Εγνατία και της οδού Βενιζέλου.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος σταθμών μετρό Θεσσαλονίκης

Παραπομπές 

Βενιζέλου
Μανώλης Σάλιακας

Ο Μανώλης Σάλιακας (γεννημένος στις 12 Σεπτεμβρίου 1996, Ηράκλειο) είναι διεθνής Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για τον ΠΑΣ Γιάννινα.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους 
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία από την ακαδημία νέων του Εργοτέλη, ομάδα της πόλης που γεννήθηκε, ενω το 2012 κατεκτησε το πανελληνιο πρωταθλημα Λυκείων με το 7ο αθλητικό ΕΤΑΔ Ηρακλείου. Ήδη διεθνής με την Εθνική Παίδων Ελλάδας, εντοπίστηκε από τους ανιχνευτές ταλέντων του Ολυμπιακού, οι οποίοι κανόνισαν τη μεταγραφή του στους πρωταθλητές της Σούπερ Λιγκ το χειμώνα του 2013.

Στις 10 Αυγούστου 2016, εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στην Καρμιώτισσα Πάνω Πολεμιδιών.

Στις 27 Αυγούστου 2017, ανακοινώθηκε ο δανεισμός του στον Α.Ο. Χανιά - Κισσαμικό.

Στις 12 Ιουλίου 2019, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Λαμία, όπου εντάχθηκε με ελεύθερη μεταγραφή.

Στις 31 Ιουλίου 2020 υπέγραψε στον ΠΑΣ Γιάννινα.

Εθνικές ομάδες 
Τον Ιούνιο του 2021 χρίστηκε διεθνής με την Εθνική Ελλάδας περνώντας ως αλλαγή στο 79' στο φιλικό ματς με το Βέλγιο (1-1). Έχει συμμετοχές με όλες τις «μικρές» Εθνικές Ελλάδας. Με την Εθνική U17, 8 συμμετοχές και 1 γκολ, με την Εθνική U18, 4 συμμετοχές, με την Εθνική Νέων, 17 συμμετοχές και 1 γκολ και με την Εθνική Ελπίδων, 13 συμμετοχές και 3 γκολ.

Διακρίσεις 

 Ολυμπιακός 

 Σούπερ Λιγκ (3): 2013-14 , 2014-15 , 2015-16 
 Κύπελλο Ελλάδας: 2014-15

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ στο Transfermarkt.com

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Καρμιώτισσας Πάνω Πολεμιδιών
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές ΑΟ Χανίων-Κισσαμικού
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Φράνκα Ράμε

Η Φράνκα Ράμε (Franca Rame) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός του θεάτρου, συγγραφέας και πολιτική ακτιβίστρια.

Βιογραφία 
Η Φράνκα Ράμε γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1929 στο Παραμπιάγκο της Λομβαρδίας και καταγόταν από μια οικογένεια με μεγάλη παράδοση στην τέχνη του θεάτρου.

Το 1951 έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο και λίγο αργότερα γνώρισε τον επίσης συγγραφέα και ηθοποιό Ντάριο Φο, με τον οποίον παντρεύτηκαν το 1954. Ένα χρόνο αργότερα γεννήθηκε ο γιος τους, ο συγγραφέας Γιάκοπο Φο.

Η Ράμε και ο Φο δούλεψαν μαζί τόσο στον κινηματογράφο όσο και στο θέατρο. Οι δυο τους ίδρυσαν στο Μιλάνο τη θεατρική ομάδα Ντάριο Φο - Φράνκα Ράμε. Η Ράμε ανέλαβε διοικητικό ρόλο, ενώ ήταν και πρωταγωνίστρια του θιάσου. Ο Φο είχε το ρόλο του σκηνοθέτη, του συγγραφέα και του ηθοποιού και παράλληλα σχεδίαζε τα κουστούμια και τα σκηνικά. Γνώρισαν μεγάλη λαϊκή αποδοχή αλλά πολλές φορές ήρθαν αντιμέτωποι με τη λογοκρισία.

Στη δεκαετία του 1970 άρχισε να γράφει δικά της έργα, κυρίως μονολόγους με φεμινιστικό περιεχόμενο, μεταξύ των οποίων το Grasso è bello! και το Tutta casa, letto e chiesa.

Το Μάρτιο του 1973 μια ομάδα νεοφασιστών απήγαγε τη Ράμε, οι οποίοι αφού τη βασάνισαν και τη βίασαν, την άφησαν σ’ ένα πάρκο. Η Ράμε επέστρεψε στη σκηνή δύο μήνες αργότερα με νέους αντιφασιστικούς μονολόγους. Η υπόθεση έκλεισε το 1998, καθώς αναγνωρίστηκαν οι δράστες ύστερα από κατάθεση ενός νεοφασίστα αλλά το έγκλημα είχε παραγραφεί.

Στις 19 Απριλίου 2012 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και πέθανε στις 29 Μαΐου 2013, σε ηλικία 83 ετών, στο Μιλάνο όπου κηδεύτηκε στο Μνημειακό Νεκροταφείο της πόλης.

Πολιτική δράση 
Η Ράμε υπήρξε ενεργό μέλος της Soccorso Rosso, ενός δικτύου για τη στήριξη των φυλακισμένων μελών της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και των οικογενειών τους.

Η Ράμε έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας (PC) το 1967. Το 2006 εξελέγη γερουσιαστής Πεδεμοντίου εκπροσωπώντας το κεντροαριστερό κόμμα Ιταλία των Αξιών (IDV – Italia dei Valori), το οποίο εγκατέλειψε δύο χρόνια αργότερα (2008) για πολιτικούς λόγους. Επίσης το 2006 προτάθηκε ως υποψήφια Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, λαμβάνοντας 24 ψήφους στην πρώτη ψηφοφορία των προεδρικών εκλογών. Το 2010 εντάχθηκε στο Κόμμα Κομμουνιστικής Επανίδρυσης (PRC - Partito della Rifondazione Comunista).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα (Ιταλικά)
 Franca Rame on IMDb

Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ιταλοί ακτιβιστές
Ιταλοί πολιτικοί
Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς
Φλαμίνιο Παλαιολόγος

Ο Φλαμίνιο Παλαιολόγος (Καζάλε Μονφεράτο, 1518 - Γκόιτο, 24 Μαΐου 1571) ήταν Ιταλός στρατιωτικός, απόγονος της οικογένειας των Παλαιολόγων και γενάρχης του κλάδου των Παλαιολόγων του Οριούντι που διατηρείται έως τις μέρες μας.

Ήταν νόθος γιος του Ιωάννη-Γεώργιου του Μομφερράτου, τελευταίου Μαρκησίου του Μονφεράτου της δυναστείας των Παλαιολόγων. Μετά το θάνατό του, που συνέβη το 1533, άνοιξε διαμάχη για την διαδοχή του, ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ το 1536 υποστήριξε κι έδωσε την Μαρκωνία στην Μαργαρίτα Παλαιολογίνα η οποία από το 1531 είχε παντρευτεί στην Μάντοβα τον Φρειδερίκο Β΄της Μάντοβα, Δούκα της Μάντοβα.

Ο Αυτοκράτορας δεν δέχτηκε τους ισχυρισμούς του Φλαμίνιο επειδή, επειδή ήταν παράνομος γιος, άρα δεν μπορούσε να προσβλέπει στη διαδοχή του Μονφεράτου. Είχε όμως λάβει από το 1532 στην κατοχή του το Σαν Τζιορτζιο Μονπεράτο και το Καλούσο από τον πατέρα του. Υπό τον εξουσία του Γουλιέλμου Γκοντζάγκα, δούκα της Μάντουας και του Μαρκησκίου του Μονφεράτου, ο Φλαμίνιο διορίστηκε διοικητής του Μονφεράτου.
Το 1567 με αφορμή μία λαϊκή εξέγερση συνωμότησε κατά των Γκοντζάκα, συνελήφθη και φυλακίστηκε στο φρούριο Γκόιτο, , όπου δηλητηριάστηκε από τον Αγκοστίνο Βάλλα, κυβερνήτης της Μάντοβα, στις 24 Μαΐου 1571. 

Ο Φλαμίνιο παντρεύτηκε τη Λουσίντα ντελλα Τόρε με την οποία απέκτησε επτά παιδιά:
 ο Θεόδωρος, ο οποίος συμμετείχε στη συνωμοσία εναντίον των Γκονζάγκα,
 ο Τζιοβάνι,
 η Λάουρα
 η Μαργαρίτα,
 η Ισαβέλα,
 η Ελεονόρα
 και ο Φερδινάνδος.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 (στα ιταλικά) Flavio Valerani, Prigionia e morte di Flaminio Paleologo (1568-1571), Alessandria, 1912.
 

Οίκος Παλαιολόγων του Μομφεράτου
Απόστολος Καθηνιώτης

Ο Απόστολος Καθηνιώτης (γεννημένος στις 16 Μαρτίου 1952) είναι Έλληνας παλαίμαχος αθλητής του άλματος εις τριπλούν.

Σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε στο Βόλο και εκπροσώπησε το Γυμναστικό Σύλλογο Βόλου. Κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1971 και το χρυσό μετάλλιο στους Βαλκανικούς Αγώνες του 1973 και του 1974. 

Τερμάτισε ένατος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 1974  και δέκατος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1974. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, χωρίς να καταφέρει να φτάσει στον τελικό του αγωνίσματος. 

Το προσωπικό καλύτερο του άλμα ήταν στα 16,61 μέτρα, το 1976.

Επιτεύγματα

Εθνικές διοργανώσεις

Παραπομπές 

Έλληνες αθλητές του άλματος εις τριπλούν
Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976
Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1971
Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Κήποι Φαρνέζε

Οι Κήποι Φαρνέζε, ιταλ. Orto Farnesiani sul Palatino, είναι ένας κήπος στη Ρώμη, που έφτιαξε το 1550, στο βόρειο μέρος του Παλατίνου λόφου ο καρδινάλιος Αλέξανδρος Φαρνέζε. Οι πρώτοι βοτανικοί κήποι στην Ευρώπη ξεκίνησαν από Ιταλικά Πανεπιστήμια στα μέσα του 16ου αι. λίγα χρόνια πριν, όμως οι Κήποι Φαρνέζε ήταν οι πρώτοι ιδιωτικοί βοτανικοί κήποι στην Ευρώπη.

Ο Αλέξανδρος Φαρνέζε διορίστηκε καρδινάλιος-διάκονος της Ρωμαιο-Καθολικής Εκκλησίας το 1534 σε ηλικία 14 ετών, δύο μήνες μετά από την εκλογή του πάππου του Παύλου Γ΄ ως πάπα. Ο καρδινάλιος έμεινε γνωστός ως φιλότεχνος: έφτιαξε τη μεγαλύτερη συλλογή Ρωμαϊκών γλυπτών, που συγκεντρώθηκε σε ιδιωτικά χέρια από την αρχαιότητα, τη διάσημη Συλλογή Φαρνέζε. Το 1550 αγόρασε μία έκταση στο βόρειο μέρος του Παλατινού λόφου, με τα ερείπια του ανακτόρου του Τιβερίου, τα οποία κάλυψε με χώμα. Έκτισε μία έπαυλη (villa) με κήπους γύρω και από εκεί είχε θέα στην αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά.

O κήπος ήταν διαιρεμένος με τον κλασικό τρόπο σε τέσσερα μέρη, με ένα πηγάδι ή αναβρυτήριο στο κέντρο του.  Η έμπνευση ήταν από τα αίθρια (atrium) των ρωμαϊκών παλατιών εκεί· το σχέδιο αναβίωσε ο περίφημος αρχιτέκτονας Τζάκομο Μπαρότσι ντα Βινιόλα. Οι κήποι διαμορφώθηκαν σε επίπεδα· οι κλίμακες από το ένα επίπεδο στο άλλο περνούσαν γύρω από το νυμφαίο της βροχής (ninfeo della pioggia) και κατέληγαν στο teatro del Fontanone. Το σχέδιο της έπαυλης αποδιδόταν στον Μικελάντζελο, έπειτα στον ντα Βινιόλα και τον Ραϊνάλντι. Στο επάνω μέρος του κτηρίου, στο κέντρο, υπήρχαν δύο οικίσκοι (casina), που ήταν πτηνοτροφεία· είχαν κρομμυόσχημους τρούλους με τετράγωνη βάση. Στη βάση του οικοδομήματος υπήρχαν υπόγειες στοές με αρχαία γλυπτά.

Οι κήποι έγιναν δημοφιλείς τον 18ο και 19ο αι., όταν οι περιηγητές έκαναν το Μεγάλο Ταξίδι (Grand Tour) στην Ευρώπη και περνούσαν από τη Ρώμη. Από τους Κήπους Φαρνέζε έχουν απομείνει λίγες κατασκευές. Το όνομα των Κήπων έχει το φυτό acacia farnesiana και το απόσταγμά του farnesol, ένα πολύτιμο φυτοχημικό για την αρωματοποιία.

Πηγές 
 La Regina, Adriano, ed. (2007) [2004]. Archaeological Guide to Rome. Richard Sadleir (trans.) (New update ed.). Electa. pp. 76–77.
Ναός F στον Σελινούντα

Ο ναός F στον Σελινούντα της Σικελίας είναι ένας Ελληνικός ναός δωρικού ρυθμού. Ήταν πιθανόν αφιερωμένος στον Διόνυσο ή την Αθηνά και είναι ένας από τους τρεις ναούς στον Ανατολικό λόφο. Η χρονολογία του δεν είναι βέβαιη· πιθανόν είναι των μέσων του 6ου αι. π.Χ. Είναι μεταξύ δύο ναών, του αναστυλωμένου ναού E της Ήρας νοτιότερα και του τεράστιου ναού G βορειότερα.

Ο ναός έχει 6 κίονες εμπρός και 14 (2 Χ 6 + 2) στο πλάι και αποτελεί την εξέλιξη από τους επιμήκεις, αρχαϊκούς ναούς σε ναούς με πιο εναρμονισμένη μορφή, η οποία έγινε ο κανόνας και στην κυρίως Ελλάδα. Ως τότε οι ναοί είχαν αναλογία διαμέτρου κίονα και μεσοκιόνιας απόστασης ίση με 1:1,5 (πυκνόστυλος), ενώ εδώ προμηνύεται η αναλογία 1:2 (σύστυλος ναός). Το πλάτος των πτερών είναι ευρύτερο από ό,τι στους συνήθεις ναούς, με αποτέλεσμα ο σηκός να είναι στενότερος. Ο σηκός έχει είσοδο ανατολικά, πρόναο (με 4 κίονες μπροστά) και άδυτο πίσω. Εκτός από τους κίονες της πρόσοψης, οι υπόλοιποι δεν έχουν ένταση.

Επειδή η μεσοκιόνια απόσταση είναι μεγάλη, επάνω από τους κίονες τοποθετήθηκαν μεγάλες δοκοί, με μήκος ίσο περίπου με το ήμισυ του ύψους του κίονα, ίσως σε μετέπειτα οικοδομική φάση. Το ευρύ πτερό ίσως χρειαζόταν ως χώρος τελετουργίας.

Το 1823 έγιναν ανασκαφές και βρέθηκαν δύο μετόπες σκαλισμένες σε τόφφο και παριστούν η μία τον Διόνυσο και η άλλη την Αθηνά. Φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της περιοχής του Παλέρμο.

Πηγές
 Enzo Lippolis, Monica Livadiotti, Giorgio Rocco, Architettura greca: storia e monumenti del mondo della polis dalle origini al V secolo, 2007, ISBN 8842492205, p.835

Δείτε επίσης
 Ναός C στον Σελινούντα
 Ναός Ε της Ήρας στον Σελινούντα

Αρχαίοι ελληνικοί ναοί
Σελινούντας Σικελίας
Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Α.Ε.Ε.Κ. ΣΥΝ.ΚΑ.

Η Α.Ε.Ε.Κ. ΣΥΝ.ΚΑ. ήταν αθλητικός σύλλογος με έδρα τα Χανιά στην Κρήτη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου ήταν το 2009 και είχε χρώματα το μπλε, το κόκκινο και το λευκό. Δραστηριοποιούταν στο ποδόσφαιρο και άνηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Χανίων. Αγωνιζόταν στην Γ' Εθνική κατηγορία και έδρα της ομάδας αποτελούσε το γήπεδο Μινωταύρου στις Μουρνιές, όπου διεξάγονταν οι εντός έδρας αγώνες της.

Ιστορικό  

Ιδρύθηκε το 2009 από εργαζόμενους της αλυσίδας καταστημάτων του Ινστιτούτου Καταναλωτών Κρήτης με την ονομασία Αθλητική Ένωση Εργαζομένων Κρήτης Ινστιτούτου Καταναλωτών και σε σύντμηση «Α.Ε.Ε.Κ. ΙΝ.ΚΑ.». Το Ινστιτούτο Καταναλωτών Κρήτης μετονομάστηκε σε Προμηθευτικός και Καταναλωτικός Συνεταιρισμός Περιορισμένης Ευθύνης Καταναλωτών Κρήτης και το καλοκαίρι του 2017 η ομάδα μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση Εργαζομένων Κρήτης Συνεταιρισμού Καταναλωτών, σε σύντμηση «Α.Ε.Ε.Κ. ΣΥΝ.ΚΑ.».

Με την ίδρυση της εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Χανίων. Ξεκίνησε από τη Γ' Κατηγορία και μέσα σε λίγα χρόνια κατέκτησε 2 ανόδους μέχρι την Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Χανίων. Το 2016 κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Χανίων και κέρδισε τη συμμετοχή της στο Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου όπου τερμάτισε στη 2η θέση του 14ου ομίλου και προβιβάστηκε στην Γ' Εθνική κατηγορία. Τη σεζόν 2016-17 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Γ' Εθνική κατηγορία, όπου τερμάτισε τελευταία στην 15η θέση και υποβιβάστηκε. Πρώτος αγώνας της ιστορίας της στην Γ' Εθνική ήταν εντός έδρας αγώνας με αντίπαλο τον Ιάλυσο Ρόδου στις 11 Σεπτεμβρίου 2016, όπου επικράτησε με 2-0. Το 2018 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Χανίων και την άνοδο στην Γ' Εθνική. Την αγωνιστική περίοδο 2018-19, αγωνίστηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία της στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής, συμμετέχοντας στον 5ο όμιλο.

Το 2018 συμμετείχε για πρώτη φορά στην ιστορία της στον τελικό του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Χανίων, έχοντας αποκλείσει στον ημιτελικό τον Πανακρωτηριακό. Στον τελικό ηττήθηκε από τον Α.Ο. Παλαιοχώρας με 1-2. Το ίδιο έτος η «ΑΕΕΚ ΣΥΝΚΑ» κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ε.Π.Σ. Χανίων για πρώτη φορά στην ιστορία της, επικρατώντας της κυπελλούχου Ε.Π.Σ. Χανίων Α.Ο. Παλαιοχώρας με 2-0.

Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2020-21, η ΑΕΕΚ ΣΥΝΚΑ παρότι αγωνιστικά εξασφάλισε άνετα την παραμονή της στη Γ'  Εθνική, δήλωσε αδυναμία συμμετοχής στην κατηγορία για τη σεζόν 2021-22, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στην Α' Ε.Π.Σ. Χανίων. Όμως ούτε στην Α' Ε.Π.Σ. Χανίων δήλωσε συμμετοχή, ούτε σε καμία άλλη κατηγορία με αποτέλεσμα να διαλυθεί οριστικά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αθλητικοί σύλλογοι Χανίων
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2009
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2009
Ναός Ε της Ήρας στον Σελινούντα

Ο ναός Ε στον Σελινούντα της Σικελίας είναι ένας ελληνικός δωρικός ναός. Είναι γνωστός και ως Ναός της Ήρας από μία επιγραφή, που βρέθηκε σε αφιερωματικό άστρο και δείχνει, ότι ήταν αφιερωμένος στην Ήρα. Ορισμένοι ερευνητές θεωρούν, πως πρέπει να αποδοθεί στην Αφροδίτη, στην οποία ανήκουν παρόμοιοι με αυτόν αρχιτεκτονικά ναοί. Οικοδομήθηκε στα μέσα του 6ου αι. π.Χ. επάνω από τη βάση ενός παλαιότερου ναού. Επειδή έχει αναστυλωθεί το 1959 από τον αρχαιολόγο Iόλε Μπόβιο Μαρκόνι, είναι ο καλύτερα διατηρημένος από τους επτά ναούς του Σελινούντα.

Περιγραφή
Ο περίπτερος ναός ανήκει στη φάση μετάβασης από την αρχαϊκή στην κλασική περίοδο. Οι διαστάσεις του περιστυλίου είναι 25,33 μ. Χ 67, 82 μ. με 6 κίονες στην πρόσοψη (εξάστυλος) και 15 (2 Χ 6 + 3) στις μακριές πλευρές. Οι κίονες έχουν ύψος 10,19 μ. με πολλά ίχνη γύψου, με τον οποίο ήταν καλυμμένοι. Ο ναός είναι πιο επιμήκης από μεταγενέστερους ναούς. Το χαρακτηριστικό του είναι οι πολλές βαθμίδες: είναι δέκα στα ανατολικά. O σηκός έχει πρόναο εν παραστάσει, μετά έξι βαθμίδες οδηγούν στον σηκό και άλλες έξι στο άδυτο. Πίσω από αυτό υπάρχει οπισθόδομος εν παραστάσει. Οπτικές αλλοιώσεις: ένταση στη βάση και μείωση στην κορυφή του κίονα, συστολή της μεσοκιόνιας απόστασης στις γωνίες και διαστολή στις μετόπες της γωνίας. Οι μετόπες του θριγκού είναι από τοπική πέτρα, εκτός από τα κεφάλια και τα γυμνά μέρη των γυναικών, που είναι από λευκό μάρμαρο της Πάρου. Χρονολογούνται περί το 470 π.Χ. και η τεχνοτροπία δείχνει εξέλιξη προς τον κλασικό ρυθμό. Έχουν σωθεί τέσσερις ολόκληρες μετόπες: ο Ηρακλής φονεύει την Αμαζόνα Αντιόπη, ο γάμος του Διός με την Ήρα, ο Ακταίων κομματιάζεται από τα κυνηγόσκυλα της Άρτεμης, η Αθηνά σκοτώνει τον γίγαντα Εγκέλαδο και κομμάτια από μία πέμπτη, ίσως με τον Απόλλωνα και τη Δάφνη.

O ναός Ε βρίσκεται στον ανατολικό λόφο του Σελινούντα, νοτιότερα από δύο άλλους ερειπωμένους: τον ναό F και τον τεράστιο ναό G.

Πηγές
 Enzo Lippolis, Monica Livadiotti, Giorgio Rocco, Architettura greca: storia e monumenti del mondo della polis dalle origini al V secolo, 2007, pp. 833-834, ISBN 8842492205.

Δείτε επίσης
 Ναός C στον Σελινούντα
 Ναός F στον Σελινούντα

Πινακοθήκη

Αρχαίοι ελληνικοί ναοί
Σελινούντας Σικελίας
Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Άαρον Σάρτζεντ

Ο Άαρον Σάρτζεντ (Αγγλικά: Aaron Sargent, 28 Σεπτεμβρίου 1827 - 14 Αυγούστου 1887) ήταν Αμερικανός δημοσιογράφος, δικηγόρος και Ρεπουμπλικάνος πολιτικός που διετέλεσε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων καθώς και γερουσιαστής της Καλιφόρνια στη Αμερικανική Γερουσία.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στην Μασαχουσέτη και εργάστηκε ως τυπογράφος στην Φιλαδέλφεια. Το 1849 μετακινήθηκε στην Καλιφόρνια και το 1850 εγκαταστάθηκε στην πόλη της Νεβάδα. Εργάστηκε αρχικά στην καθημερινή εφημερίδα της Νεβάδα (Nevada Daily Journal) και εν συνεχεία ανέλαβε την ιδιοκτησία της. Το 1854 έγινε δεκτός στον τοπικό δικηγορικό σύλλογο και τον επόμενο χρόνο εξελέγη εισαγγελικός κατήγορος της επαρχείας της Νεβάδα, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1856.

Μετά την αποχώρησή του από την πολιτική, το 1879, ιδιώτευσε ως δικηγόρος στο Σαν Φρανσίσκο ενώ το 1882 διορίστηκε πρέσβης των ΗΠΑ στη Γερμανία, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1884, οπότε και παραιτήθηκε.

Απεβίωσε στις 14 Αυγούστου 1887 στο Σαν Φρανσίσκο και αρχικά ενταφιάστηκε εκεί. Στις 4 Ιουλίου 1949 ο τάφος μεταφέρθηκε στο νεκροταφείο Πιονέρων στην πόλη της Νεβάδα. Υποστηρίζεται, όμως, ότι ο Σάρτζεντ ειχε αποτεφρωθεί και ότι η τάφρος του είχε διασκορπιστεί στα ορυχεία που κατείχε στην περιοχή της Νεβάδα Σίτυ. Ήταν παντρεμένος με την Έλεν Κλαρκ Σάρτζεντ, γνωστή ακτιβίστρια για τα δικαιώματα υπερ των γυναικών, και είχαν αποκτήσει τρία παιδιά.

Πολιτική σταδιοδρομία 

Το 1856 εξελέγη μέλος της γερουσίας της Καλιφόρνια ενώ κατά τις περιόδους 1861 - 1863 και 1869 - 1873 διετέλεσε μέλος του Βουλής των Αντιπροσώπων. Στις 4 Μαρτίου 1873 εξελέγη, με το Ρεμπουμπλικάνικο Κόμμα, γερουσιαστής της Καλιφόρνια, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1879.

Υπήρξε ο αρχικός εμπνευστής της 19ης συνταγματικής τροπολογίας, με την οποία αναγνωριζόταν δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, και την οποία εισήγαγε στην γερουσία το 1879. Ωστόσο η πρότασή του δεν τέθηκε σε ψήφιση την ίδια εποχή αλλά μόλις το 1887, οπότε και απορρίφθηκε. Τελικώς το 1920 το κογκρέσο υιοθέτησε την 19η τροπολογία χρησιμοποιώντας τις ίδιες λέξεις - 29 στον αριθμό- που είχε χρησιμοποιήσει ο Σαρτζεντ στην πρόταση που είχε καταθέσει το 1879.

Παραπομπές  	

Γερουσιαστές των ΗΠΑ
Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Αρχοντικό της Παλαιολογίνας

Το Αρχοντικό ή Παλάτι της Παλαιολογίνας είναι βυζαντινό κτίριο του 15ου αιώνα στην πόλη των Καλαβρύτων στην Αχαΐα. Σήμερα λειτουργεί ως χώρος συνεδρίων και πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Καλαβρύτων. Το κτήριο έχει εμβαδόν 530 τ.μ. και τρεις ορόφους, πλήρως ανακατασκευασμένο σήμερα

Το κτίριο αναφέρεται ότι κατασκευάστηκε από τον Θωμά Παλαιολόγο γύρω στα 1430, κύριο τότε της περιοχής, έπειτα, κάπου στα 1440, πέρασε στον αδελφό του Κωνσταντίνο κι αυτός το δώρισε στην νύφη του, σύζυγο του Θωμά, Αικατερίνη που από αυτήν προέρχεται η σημερινή ονομασία του. Σε όλα αυτά τα χρόνια άλλαξε πολλούς ιδιοκτήτες με τον τελευταίο να το δωρίζει στον Δήμο Καλαβρύτων για να το διασώσει.

Παραπομπές 

Καλάβρυτα

Κτίρια και κατασκευές στην Αχαΐα
Κτίρια και κατασκευές στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και Συμβούλιο Μουσείων

Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και Συμβούλιο Μουσείων (ΚΑΣ) είναι θεσμός και παράλληλα το ανώτατο συμβουλευτικό όργανο για όλα τα θέματα που αφορούν  στην «προστασία των Αρχαιοτήτων και εν γένει της Πολιτιστικής Κληρονομιάς» στην Ελλάδα, που λειτουργεί βάσει του Ν.3028/2002. Τα μέλη που απαρτίζουν το ΚΑΣ «προέρχονται από τον χώρο της επιστήμης, της εκπαίδευσης, της τέχνης και της αρχαιολογικής έρευνας». Ο ρόλος του είναι η προστασία των αρχαιοτήτων, η αναστήλωση ΄μνημείων, η ανάδειξη και διαχείριση αρχαιολογικών θέσεων, η κατασκευή και διαχείριση των μουσείων, η εποπτεία των ανασκαφών των κατά τόπους Εφορειών Αρχαιοτήτων και των ξένων αρχαιολογικών σχολών και ινστιτούτων, όπως και ερευνητικών κέντρων που σχετίζονται με την αρχαιολογία

Αρμοδιότητες 
Οι αρμοδιότητες του Τμήματος Γραμματείας Κ.Α.Σ. και Σ.Μ. είναι οι ακόλουθες:

 Προετοιμασία Συνεδριάσεων του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου,  του Συμβουλίου Μουσείων και του Ειδικού Οργάνου (Κοινό Κ.Α.Σ.- Κ.Σ.Ν.Μ.), όπως ορίζονται στα άρθρα 50, 51 και 52 του Ν. 3028/2002, η οποία περιλαμβάνει:

α. Κατάρτιση της Ημερήσιας Διάταξης των Συνεδριάσεων.

β. Πρόσκληση των Μελών και των Πολιτών.

γ. Προετοιμασία- Διοργάνωση Αυτοψιών του Κ.Α.Σ.

δ. Σύνταξη Πρακτικών – Διαχείριση Αρχείου Γνωμοδοτήσεων και Πρακτικών, Επικύρωση Πρακτικών.

ε. Διεκπεραίωση Αιτημάτων Πολιτών

Λειτουργία του Συμβουλίου Μουσείων 
Το Συμβούλιο Μουσείων, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Ν. 3028/2002, συνεδριάζει μία φορά το μήνα και κατά την κρίση του Προέδρου του και είναι αρμόδιο για: 

 Nα εισηγείται στον Υπουργό για τις αρχές που διέπουν τη μουσειακή πολιτική του κράτους, για τη συνεργασία μεταξύ των μουσείων και το συντονισμό των δραστηριοτήτων τους.
 Να γνωμοδοτεί για θέματα σχετικά με την ίδρυση και λειτουργία μουσείου από το Δημόσιο αλλά και αναγνώρισης μουσείου που ιδρύεται από ή ανήκει σε άλλο νομικό πρόσωπο.
 Να γνωμοδοτεί για θέματα εφαρμογής της αρχής της αμοιβαιότητας, σε περίπτωση δανεισμού για τη διοργάνωση εκθέσεων σε μουσεία.

Παραπομπές σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού: Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο & Συμβούλιο Μουσείων
Ελληνική Ένωση Δικαίου Αρχαιοτήτων

Αρχαιολογία στην Ελλάδα
Μουσειολογία στην Ελλάδα
Συμβούλια και θεσμοί στην Ελλάδα
Σάο Γκονσάλο

Το Σάο Γκονσάλο () είναι βραζιλιάνικος δήμος και πόλη στην πολιτεία του Ρίο ντε Τζανέιρο, στην νότια Βραζιλία. Το 2009 είχε 1,010,212 κατοίκους, κάνοντας την την δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη στην πολιτεία, μετά το Ρίο ντε Τζανέιρο.

Δημογραφικά 

Το Σάο Γκονσάλο έχει υψηλό δείκτη πληθυσμιακής ανάπτυξης. Η πόλη έχει εκτιμώμενο πληθυσμό 1.049.826 (εκτίμηση 2017).

Κλίμα 
Το είδος του κλίματος του Σάο Γκονσάλο είναι το τροπικό του Ατλαντικού, με βροχερά καλοκαίρια και σχετικά ξηρούς χειμώνες. Οι θερμοκρασίες ποικίλλουν καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους και μπορούν να έχουν μέγιστο έως 40 ° C το καλοκαίρι και ελάχιστο κοντά στους 10 ° C κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Γενικά, οι θερμοκρασίες κυμαίνονται μεταξύ 25 έως 35 ° C και τουλάχιστον 14 έως 24 ° C. Αλλά για το μεγαλύτερο μέρος του έτους, δηλαδή από το Μάιο έως τον Οκτώβριο, η θερμοκρασία είναι πιο ήπια επειδή το κλίμα είναι ξηρότερο και λιγότερο καυτό.

Παραπομπές