joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σταθμός Ανθούπολη (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Ανθούπολη είναι τερματικός σταθμός της Γραμμής 2 του μετρό της Αθήνας. Βρίσκεται στο Περιστέρι και εξυπηρετεί το δυτικό τμήμα του δήμου, καθώς και περιοχές των δήμων Ιλίου και Πετρούπολης μέσω λεωφορειακών συνδέσεων.

Πλησίον του σταθμού λειτουργούσαν στα μέσα του 20ού αι. τα Ορυχεία Περιστερίου, όπου μεταξύ 1943-1959 κατέληγε βιομηχανικός σιδηρόδρομος από τα Μυκονιάτικα Αγίων Αναργύρων (τοπική διακλάδωση των ΣΠΑΠ). Η διακλάδωση εκείνη ακολουθούσε τη διαδρομή: στάση Κρηπιδώματα - οδός Διονυσίου - οδός Χίου - οδός Τσαρούχη - οδός Αριστοτέλους και κατέληγε στο σημερινό Άλσος Περιστερίου.

Στα αρχικά σχέδια της ΑΜΕΛ προβλεπόταν ότι μετά την Πλατεία Δημοκρατίας-Δημαρχείου (δηλ. μετά τον σημερινό σταθμό Περιστέρι), θα αναπτύσσονταν δύο ακόμη σταθμοί - ένας επί της οδού Θηβών (αναφερόταν ως Θεμιστοκλέους/Θηβών) κι ένας στα ΒΔ όρια των δήμων Περιστερίου και Ιλίου, στη γειτονιά της Ανθούπολης. Εντέλει, οι ανησυχίες ότι τμήμα της σήραγγας θα συναντούσε τις παλιές στοές των λιγνιτωρυχείων προκαλώντας σημαντικά ζητήματα στατικότητας τόσο για το μετρό όσο και για τα υπερκείμενα κτήρια, οι οποίες επιτάθηκαν από ζημιές που παρατηρήθηκαν σε σπίτια κατά τον μεγάλο σεισμό του '99, οδήγησαν στην εξής αναθεώρηση: Η γραμμή να τερματίζει στο ύψος της Θηβών, ο σταθμός όμως να λάβει το όνομα της Ανθούπολης, μολονότι βρίσκεται εκτός των ορίων της. Μάλιστα ο δήμος Περιστερίου είχε ζητήσει ως τελική αναθεωρημένη θέση του σταθμού τη συμβολή των οδών Θηβών και Δωδεκανήσου -περ. 200 μέτρα δυτικότερα ώστε να υπάρχει άμεση πρόσβαση στο Άλσος, το Εκθεσιακό Κέντρο και το Νεκροταφείο- αλλά δεν έγινε δεκτό για λόγους ασφαλείας.

Ο σταθμός ολοκληρώθηκε το 2009, ξεκίνησε ωστόσο να λειτουργεί μόλις στις 6 Απριλίου 2013 λόγω προβλημάτων του ελληνικού δημοσίου με τη Siemens, τον προμηθευτή των συστημάτων σήμανσης.

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Ανθούπολη
Ανθουπολη
Σταθμός Περιστέρι (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Περιστέρι είναι σταθμός του Μετρό της Αθήνας, επί της Γραμμής 2. Πήρε το όνομά του από το Περιστέρι, τον δήμο που εξυπηρετεί. Ο σταθμός Περιστέρι βρίσκεται στη Λεωφόρο Παναγή Τσαλδάρη, στο ύψος του δημαρχείου Περιστερίου . Αποτελείται από 3 επίπεδα. Το κεντρικό επίπεδο είναι ευρύχωρο και ψηλό σε σχέση με τους περισσότερους σταθμούς, ενώ η κεντρική έξοδος έχει θέα το Δημαρχείο Περιστερίου. Ο σταθμός αυτός, μολονότι είχε κατασκευαστεί από το 2009,  ξεκίνησε να λειτουργεί μόλις στις 6 Απριλίου 2013, λόγω προβλημάτων του ελληνικού δημοσίου με τη Siemens, τον προμηθευτή των συστημάτων σήμανσης.

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Περιστέρι
Περιστερι
Ενωτικό Μέτωπο

Το Ενωτικό Μέτωπο (αρχικά: Ενωτική Κίνηση) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα της κεντροαριστεράς, που ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2011. Ιδρυτής και επικεφαλής του κόμματος ήταν ο Παναγιώτης Κουρουμπλής. 

Το 2012 εντάχθηκε ως συνιστώσα στο Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς και ένα χρόνο αργότερα διαλύθηκε και συγχωνεύτηκε σε αυτό.

Ιστορικό
Η Ενωτική Κίνηση ιδρύθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2011, από τον Παναγιώτη Κουρουμπλή, ο οποίος είχε διαγραφτεί από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., και άλλα στελέχη της ευρύτερης αριστεράς και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (Νίκος Κοτζιάς, Αλέξης Μητρόπουλος, Νότης Μαριάς, Νίκος Τόσκας, Αντώνης Κοτσακάς κ.ά.).

Τον Απρίλιο του 2012, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής ανακοίνωσε την προσχώρησή του στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και την κοινή εκλογική πορεία των δύο κομμάτων στις εκλογές του 2012. Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 εξελέγησαν δύο βουλευτές (Κουρουμπλής, Μητρόπουλος), ενώ στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου εξελέγη και ο Δημήτρης Τσουκαλάς.

Τον Οκτώβριο του 2012 εντάχθηκε στην Ενωτική Κίνηση και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο ανεξάρτητος (πρώην ΔΗΜ.ΑΡ.) βουλευτής Ηρακλείου Γιάννης Μιχαλογιαννάκης.

Τον Ιούλιο του 2013 πραγματοποιήθηκε το 1ο (Ιδρυτικό) Συνέδριο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., στο οποίο αποφασίστηκε η διάλυση των συνιστωσών και η συγκρότηση ενιαίου κόμματος. Στο πλαίσιο αυτό, το Ενωτικό Μέτωπο διαλύθηκε και συγχωνεύθηκε στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α..

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Ελλήνων

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Κάφουε

Η Κάφουε (αγγλικά: Kafue) είναι μια πόλη της Επαρχίας Λουσάκα και της συνοικίας Κάφουε στη Ζάμπια. Έχει πληθυσμό 162.262 κατοίκων (απογραφή 2000). Βρίσκεται ανατολικά της Ζάμπιας. Έχει υψόμετρο 700 πόδια (200 μέτρα). Βρίσκεται νότια-κεντρικά της Ζάμπιας.  Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Ποταμού Κάφουε, από τον οποίο και πήρε το όνομά της. Αποτελεί τη νότια είσοδο για το οροπέδιο της Ζάμπιας, στο οποίο βρίσκονται οι Λουσάκα, Κάμπουε και Κόππερμπελτ.

Γεωγραφία 
Η Κάφουε βρίσκεται νότια-κεντρικά της Ζάμπιας, δυτικά της Λουσάκα και ανατολικά της συνοικίας Κάφουε. Έχει υψόμετρο 700 πόδια (200 μέτρα). Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Ποταμού Κάφουε, από τον οποίο και πήρε το όνομά της. Αποτελεί τη νότια είσοδο για το οροπέδιο της Ζάμπιας, στο οποίο βρίσκονται οι Λουσάκα, Κάμπουε και Κόππερμπελτ.

Δημογραφία 
Η Κάφουε είχε το 2000 είχε 162.262 κατοίκους, από τους οποίους οι 83.421 είναι άνδρες και οι υπόλοιποι (78.841) είναι γυναίκες.

Δείτε επίσης 
 Λουσάκα (Επαρχία)

Παραπομπές 

Πόλεις της Ζάμπιας
Καζαντζής

Το ελληνικό επώνυμο Καζαντζής (που ετυμολογικά προέρχεται από την τουρκική λέξη kazançi = λεβητοποιός, κατασκευαστής καζανιών), μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

Α) Αγωνιστές στην Επανάσταση του 1821 
 Δημήτριος και Ιωάννης Καζαντζής
 Λάμπρος Καζαντζής
 Νικόλαος Καζαντζής

Β) Νεότεροι 
 Αλέξανδρος Καζαντζής (1881-;), μουσικός
 Κωνσταντίνος Καζαντζής (1864-1926), λογοτέχνης και πολιτικός
 Μιχαήλ Καζαντζής (γενν. 1914), τραγουδιστής της όπερας (τενόρος)
 Νικόλαος Καζαντζής (γενν. 1892), πολιτικός
Μάρνης (ποταμός)

Ο Μάρνης  (Marne) είναι ποταμός στη Β.Α. Γαλλία και αποτελεί δεξιό παραπόταμο του Σηκουάνα.

Γενική περιγραφή 
Ο Μάρνης πηγάζει από το οροπέδιο Λάνγκρ, 5 χιλιόμετρα νότια της ομώνυμης πόλης. Ακολουθώντας αρχικά βόρεια διεύθυνση διέρχεται την Σωμόν μέχρι του Σαιν Ντιέζ, απ' όπου στη συνέχεια στρέφεται δυτικά δεχόμενος τα ύδατα του ποταμού Μπλαιζ. Ακολούθως διέρχεται το Βιρνύ λε Φρανσουά όπου και δέχεται από δεξιά τα ύδατα του ποταμού Σωλ. Στη συνέχεια ρέοντας παρά το Σατώ Τιερί και το Μω, ακολουθώντας κατεύθυνση νοτιοδυτική εισέρχεται στο λεκανοπέδιο του Παρισιού. Σχηματίζοντας στη συνέχεια διάφορους μαιάνδρους εκβάλλει τελικά στον Σηκουάνα παρά το Σαρεντόν, έχοντας καλύψει συνολική απόσταση ρου 514 χιλ. διερχόμενος από πέντε νομούς.

Πλοϊμότητα - διώρυγες 
Ο Μάρνης από τις εκβολές του και σε βάθος 370 χλμ., δηλαδή κατά τα 2/3 του συνολικού μήκους του είναι πλωτός. Ειδικότερα από τις εκβολές του, (Παρίσι), και μέχρι Ντιζύ, αποτελεί ο ίδιος διώρυγα. Τέλος μ΄ ένα ανεπτυγμένο σύστημα διωρύγων ο Μάρνης συνδέεται με τους ποταμούς Ρήνο, Αιν και Σον.

Ιστορία 
Από στρατηγικής άποψης ο ποταμός Μάρνης εκ της φυσικής μορφολογίας του, της γεωγραφικής του θέσης και της κατεύθυνσης που ακολουθεί από Α. προς Δ. αποτελεί ένα σπουδαίο φυσικό οχύρωμα, προστατευτικό έναντι οποιασδήποτε από Βορρά προσβολής και εισόδου του λεγόμενου διαδρόμου μεταξύ των οχυρών θέσεων Παρισιού - Βερντέν. Συνέπεια αυτού ήταν ο Μάρνης να συνδεθεί με πολλές ιστορικές στιγμές πολεμικών αναμετρήσεων και οι εκατέρωθεν αυτού πεδιάδες να αποτελέσουν θέατρα μαχών, όπως στους ναπολεόντειους πολέμους και ειδικότερα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο με τις δύο ιδιαίτερα φονικές ομώνυμες μάχες, την μάχη του Μάρνη του 1914 καλούμενη και Πρώτη μάχη του Μάρνη και η μάχη του Μάρνη του 1918, καλούμενη και Δεύτερη μάχη του Μάρνη.

Σημείωση 
Το όνομα του ποταμού Μάρνη φέρει μεγάλο πετρελαιοφόρο πλοίο του γαλλικού πολεμικού ναυτικού, το Μαρν Α-630.

Στο κέντρο της Αθήνας, κεντρική οδός φέρει το όνομα του ποταμού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πλοηγός ποταμού Μάρνη Περιοχές, λιμένες και σημεία προσέγγισης πλοίων.

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΣτ΄, σελ.712.

Παραπομπές 

Ποταμοί της Γαλλίας
Παραπόταμοι του Σηκουάνα
Νόμιμο χρήμα

Ως Νόμιμο χρήμα (:en:legal tender) ορίζεται κάθε μέσο πληρωμής το οποίο, βάσει νόμου, πρέπει να γίνεται αποδεκτό για την αποπληρωμή χρηματικών οφειλών. Ο ακριβής ορισμός μπορεί να διαφέρει με βάση το νομικό σύστημα της κάθε χώρας. Ωστόσο, συνήθως όλες οι υποδιαιρέσεις του νομίσματος κάθε χώρας (σε χαρτονομίσματα τουλάχιστον) είναι αποδεκτές ως νόμιμο χρήμα στην αντίστοιχη χώρα. Κύριο χαρακτηριστικό του νόμιμου χρήματος αποτελεί ότι η προσφορά του ως πληρωμή, εξοφλεί άμεσα αντίστοιχο ποσό χρέους. Με βάση αυτό το χαρακτηριστικό, εναλλακτικοί τρόποι πληρωμής όπως πιστωτικές κάρτες, χρεωστικές κάρτες, επιταγές, ξένα νομίσματα, συχνά δε θεωρούνται νόμιμο χρήμα. Μία συνηθισμένη μορφή νόμιμου χρήματος αποτελούν τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα που αντιστοιχούν στο νόμισμα της εκάστοτε περιοχής όπως π.χ. το ευρώ σε ορισμένα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δείτε επίσης
Παραστατικό χρήμα

Παραπομπές 

Νομισματολογία
Χρήμα

de:Zahlungsmittel#Gesetzliches Zahlungsmittel
Μαρν Α-630

Με το όνομα MARNE και γραμματάριθμο Α-630 φέρεται μεγάλο δεξαμενόπλοιο, ελικοπτεροφόρο του γαλλικού πολεμικού ναυτικού. Είναι "κλάσης Ντυράνς" εκ του ονόματος του πρωτοπόρου πλοίου που ναυπηγήθηκε, με ίδια ναυπηγικά σχέδια.

Γενικά 
Το Μαρν Α-630 ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία της Βρέστης, η τρόπιδα του οποίου τοποθετήθηκε στις 4 Αυγούστου του 1982, καθελκύστηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1985 και τέθηκε σε ενέργεια στις 7 Ιανουαρίου του 1987.

Χαρακτηριστικά - διαστάσεις  
Εκτόπισμα με +πλήρες φόρτο 17.800 τόνοι
Ολικό μήκος 157,3 μ. (615,9 πόδια)
Μέγιστο πλάτος 21,2 μ. (69,5 πόδια)
Μέγιστο βύθισμα 10,8 μ. (38,5 πόδια)
Πρόωση: Φέρει δύο μηχανές Ντήζελ Πιλστίκ 16 PC με συνολική ισχύ 20.000 ίππων που στρέφουν δύο άξονες (διπλέλικο), δίνοντας μέγιστη ταχύτητα 19 κόμβους.
Φόρτος καυσίμων 750 τόνους.
Ακτίνα ενέργειας 9.000 μίλια με ταχύτητα 15 κόμβων.
Πλήρωμα 160 (45 βαθμοφόροι)

Εξοπλισμός 
Οπλισμός Φέρει 2 πυροβόλα των 40 χιλ. και 2 δίδυμα των 20 χιλ. Το πρόστεγο φέρεται πρώραθεν του μέσου του πλοίου, επί του οποίου υπεράνω της γέφυρας φέρονται οι κεραίες επικοινωνιών και ραδιοεντοπιστών ραντάρ επιφανείας και αέρος. Επί της πρύμνης φέρεται ελικοδρόμιο προ του οποίου αναπτύσσεται το επίστεγο με χώρο φύλαξης ελικοπτέρου περιπολίας/επιτήρησης. Υπεράνω αυτού φέρονται οι δύο αντιτακτοί καπνοδόχοι, όπου και η αμφίπλευρη εγκατάσταση τεσσάρων μικρών αποβατικών σκαφών. Μεταξύ του προατέγου και επιστέγου, υπεράνω των δεξαμενών φορτίου (καυσίμων και ύδατος), φέρονται δύο μεγάλα ικριώματα με τηλεσκοπικούς γερανούς των σωλήνων ανεφοδιασμού πλοίων.

Το δεξαμενόπλοιο Μαρν φέρει τόσο δεξαμενές διαφόρων καυσίμων, πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών, όσο και δεξαμενές ύδατος καθώς και κύτη μεταφοράς τροφοδοσίας και στρατιωτικού υλικού, συνολικής μεταφορικής ικανότητας περίπου 10.000 τόνων. Επίσης διαθέτει χώρους ενδιαίτησης / μεταφοράς καταδρομικών ομάδων 50 ανδρών. Υπηρεσιακά έχει υπαχθεί κατά καιρούς στους στόλους της Μεσογείου, του Ατλαντικού καθώς και του Ινδικού ωκεανού. 
Ο Μάρνης έχει την δυνατότητα να κάνει ταυτόχρονο εν πλω ανεφοδιασμό / πετρέλευση σε πέντε πλοία, δύο κινούμενα παράλληλα ανά πλευρά και ένα από την πρύμνη, κατόπιν απόλυτου συγχρονισμού των ταχυτήτων τους.

Πηγές 
 "Jane's Fighting Ships 1987-88"  (ετήσια έκδοση) σελ. 184.

Πολεμικά πλοία
Στρατός της Γαλλίας
Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας Ευγένιος

Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κυρός Ευγένιος (κατά κόσμον Μιχαήλ Πολίτης, 11 Σεπτεμβρίου 1952 - 15 Σεπτεμβρίου 2016) ήταν Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας από το 1994 ως τον θάνατό του το 2016.

Βιογραφικά στοιχεία

Οικογένεια 
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο στις 11/09/1952. 

Ο πατέρας του καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και είχε πολεμήσει στους Βαλκανικούς Πολέμους και στο μέτωπο της Αλβανίας. 

Ο προπάππος του (Γ. Πασχαλίδης) υπήρξε καπετάνιος του χωριού Κερά Πεδιάδος.

Σπουδές 
Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών στη γενέτειρά του, εισήχθη στην Ανώτερη Παιδαγωγική Εκκλησιαστική Ακαδημία της Θεσσαλονίκης σε ηλικία 19 ετών. Απέκτησε πτυχίο Ιεροδιδασκάλου. 

Από το 1973 ως το 1977 φοίτησε στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εν συνεχεία ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην ίδια σχολή. 

Επί δύο έτη ήταν επιστημονικός συνεργάτης στην έδρα του Κανονικού Δικαίου και Ποιμαντικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του έλαβε μέρος σε πολλά συνέδρια και διασκέψεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με υποτροφία.

Μοναστικός βίος 
Το 1980 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος υπο του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Τιμόθεου (1982), του δόθηκε το οφίκκιο του Αρχιμανδρίτου και διορίστηκε Ιεροκήρυκας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. Μερικά έτη αργότερα ανέλαβε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Γοργολαΐνι εως το 1994.

Ποιμαντορικό και κοινωνικό έργο 
Στις 14 Ιουνίου 1994 εξελέγη παμψηφεί από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας Κρήτης Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας.

Ανέπτυξε φιλανθρωπικό έργο, ενισχύοντας ιδιαίτερα το Νοσοκομείο της Ιεράπετρας και τον αγώνα για να μην κλείσει, τον Ερυθρό Σταυρό και το Κοινωνικό Παντοπωλείο, καθώς και άλλους κοινωνικούς φορείς. 

Ειδικότερα, στήριξε τις κινητοποιήσεις και τα συλλαλητήρια για τη βελτίωση των υπηρεσιών υγείας στο Λασίθι και ανέλαβε μεσολαβητικό ρόλο στις διαβουλεύσεις των τοπικών και κοινωνικών φορέων με την κυβέρνηση, το 2011 και το 2012. 

Πρότεινε επίσης την αναβάθμιση και τη μετονομασία του Νοσοκομείου της Ιεράπετρας σε Νοσοκομείο Νοτίου Κρήτης.

Θάνατος 
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 υπέστη καρδιακό επεισόδιο κατά τη διάρκεια πτήσεως προς την Αθήνα και απεβίωσε πριν τη μεταφορά του σε νοσοκομείο σε ηλικία 64 ετών.

Συγγραφικό έργο 
Μέλημα του Μητροπολίτη ήταν η κατήχηση της νεολαίας. Έλαβε μέρος σε πολλά επιστημονικά συνέδρια και δημοσίευσε άρθρα σε περιοδικά θεολογικά έντυπα.

Συλλογικά έργα
Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης, Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής - Χρυσοπηγής, 2008.

Σημειώσεις και παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφικό Επίσημη Ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας

Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Ιεραπύτνης και Σητείας
Διονύσιος Φαραζουλής

Ο Διονύσιος Φαραζουλής (1882-1920),  ήταν αρχιμανδρίτης, ιεροκήρυκας και ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Αδελφότης Θεολόγων «Η Ζωή».

Βίος
Ο Διονύσιος Φαραζουλής γεννήθηκε το 1882 στο Αίγιο. Προερχόταν από εύπορη και πολύτεκνη οικογένεια της περιοχής. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών ήλθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια θα εγγραφεί στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. 
Ως τριτοετής φοιτητής άρχισε να κηρύττει τις Κυριακές σε διαφόρους μικρούς ναούς της Αθήνας. Το 1907 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της θεολογίας με τον βαθμό «άριστα».  Η γνωριμία του με τον Ευσέβιο Ματθόπουλο θα τον οδηγήσει για ένα μικρό χρονικό διάστημα στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, Τον Δεκέμβριο του 1912, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στον Ναό του Αγίου Γεωργίου (Καρύτση) από τον Τιμόθεο Αναστασίου. Κήρυττε στον ναό της Χρυσοσπηλαιωτίσσης. Τον Φεβρουάριο του 1919 μετετέθη από την Χρυσοσπηλιώτισσα, και διορίσθηκε από τον Μητροπολίτη Αθηνών Μελέτιο Γ', ως τακτικός ιεροκήρυκας στο Ναό του Αγίου Γεωργίου (Καρύτση), από όπου είχε ξεκινήσει ως διάκονος. Όμως ο Μητροπολίτης Μελέτιος την 1ην Ιανουαρίου του 1920 τον μετέθεσε στον Καθεδρικό Ναό των Αθηνών για να παρακολουθούν περισσότεροι άνθρωποι τα κηρύγματά του.
Ο Φαραζουλής συνεργάστηκε με το περιοδικό Ανάπλασις και το περιοδικό Ζωή.
Στις αρχές του 1920 προσβλήθηκε από γρίππη η οποία εξελίχθηκε σε πνευμονία και σύντομα πέθανε σε ηλικία μόλις 38 ετών, στις 23 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς.

Εργογραφία
Τα δημοσιεύματα του Φαραζουλή κυκλοφόρησαν σε δύο αυτοτελείς τόμους, με τον τίτλο ΄΄Χριστιανική οικογένεια΄΄, Αθήνα, Έκδοσις του Θρησκευτικού Περιοδικού Ζωή, 1926 και ΄΄Ομιλίαι περί ηθικής και σωφροσύνης΄΄, Αθήναι, Ζωή, 1927

Παραπομπές

Βιβλιογραφία - Πηγές 
 Αρχιμ. Χρυσοστόμου Κ. Παπαθανασίου, Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Φαραζουλής 
 Έφη Γαζή, «Πατρίς θρησκεία, οικογένεια». Ιστορία ενός συνθήματος (1880-1930), Πόλις, Αθήνα 2011 ISBN 978-960-435-307-1

Κληρικοί
EP

Η συντομογραφία λατινικών & ελληνικών χαρακτήρων και αριθμός EP ή Ep ή ΕΡ ή ερ (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ι-πι) μπορεί να αναφέρεται:

Ως EP
Στον Έντγκαρ Άλλαν Πόε συγγραφέα.
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (European Parliament)
Στo Extended Play (EP), εγγραφή μουσικής μικρότερη από το LP (Long Play) αλλά μεγαλύτερη από το Single.
Ως Ep
Στη Ναυσιπλοΐα (Estimated position).
Ως e.p.
Στην Εν διελεύσει ειδική κίνηση στο σκάκι.

Στην ελληνική γλώσσα
Ως ͵ΕΡ´ ή ͵ερ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης ο αριθμός 5.100.
Στις πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Ελλάδας ως διακριτικό.
Ο Τέο εναντίον όλων

Το Theo gegen den Rest der Welt (γερμ. ο Τέο εναντίον όλων) είναι ταινία του Γερμανικού κινηματογράφου του 1980 με πρωταγωνιστή τον Μάριους Μύλλερ-Βέστερνχαγκεν.

Πλοκή 
Ο Τέο Γκρόμπεργκ είναι νταλικιέρης από την κοιλάδα του Ρουρ και ποδοσφαιρόφιλος φανατικός οπαδός της τοπικής του ομάδας. Έχει και τον συνέταιρό του, τον Ιταλό Έννο από κοντά, με τον οποίο αγόρασαν ένα φορτηγό Βόλβο. Στην επιστροφή από κάποια διαδρομή ο Τέο αναλαμβάνει να μεταφέρει μια παράνομη παρτίδα, για να ξεπληρώσει το φορτηγό του. Οδηγάει πτώμα από την κούραση και σχεδόν κλείνουν τα μάτια του επάνω στο τιμόνι. Σταματάει σε ένα πρατήριο για να κάνει διάλειμμα, και του κλέβουν το φορτηγό. Χωρίς να χάσει ούτε λεπτό καβαλάει ένα Φιατάκι της Ελβετίδας Ίνες Ρέγγελι και κυνηγάει τον κλέφτη. Ο Τέο φτάνει στην Λιέγη και βρίσκει το φορτηγό του. Του επιτίθενται όμως και τον θέτουν εκτός μάχης. Από εκεί φτάνει στην Μασσαλία.

Βραβεύσεις 
Ο πρωταγωνιστής τιμήθηκε με το βραβείο Ερνστ-Λούμπιτς, ενώ η ταινία έκοψε περισσότερα από τρία εκατομμύρια εισιτήρια και ήταν η εμπορικότερη ταινία του 1980/81 στην Γερμανία. Τιμήθηκε με το βραβείο Goldene Leinwand.

Παραπομπές

Πηγές 
 Elvira Reitze: Theo gegen den Rest der Welt. Roman nach dem gleichnamigen Film. Lübbe, Bergisch Gladbach 1984, 204 S., ISBN 3-404-10467-6

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Παρουσίαση της ταινίας στο Filmportal.de με φωτογραφικό υλικό και κριτικές

Ταινίες του 1980
Γερμανικές ταινίες
Γερμανόφωνες ταινίες
Γερμανικές κωμικές ταινίες
Λάκης Μαραμενίδης

Ο Θεόδωρος (Λάκης) Μαραμενίδης (Αιγάλεω, 30 Ιουλίου 1934-26 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής του Αιγάλεω Α.Ο., δις πρωταθλητής της Β΄Εθνικής, αλλά και με πλούσια θητεία στην Α΄ Εθνική Κατηγορία -όπου αγωνίζονταν στη μεσαία γραμμή ως επιτελικός χαφ- και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου. Επίσης, ήταν διεθνής με την ομάδα των Ενόπλων Δυνάμεων.

Αγωνιστική σταδιοδρομία
Ο Μαραμενίδης ξεκίνησε τον αθλητισμό από την εφηβική ομάδα ("τσικό") του Αιγάλεω Α.Ο. και το 1953 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην α΄ομάδα, που μετείχε στο πρωτάθλημα της Α2 Αθηνών, κατακτώντας τον τίτλο της (1954). Την επόμενη πενταετία αγωνίσθηκε στην κορυφαία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών, έχοντας να αντιμετωπίσει τους καλύτερους μέσους των σπουδαίων αθηναϊκών συλλόγων (ΠΑΟ, ΑΕΚ, Απόλλων Αθηνών, Πανιώνιος, Αστέρας Αθηνών, Φωστήρας Ταύρου). Το 1961 αναδείχτηκε πρωταθλητής Β΄Εθνικής και τα επόμενα τρία χρόνια ήταν βασικός με το Αιγάλεω στην Α΄Εθνική, σημειώνοντας παράλληλα και 19 τέρματα. Το 1965 πήρε έναν ακόμη τίτλο πρωταθλητή στη Β΄Εθνική και το 1965-66 τερμάτισε τη σταδιοδρομία του. Ουδέποτε δέχθηκε να εγκαταλείψει την ομάδα που τον ανέδειξε, παρότι είχε δελεαστικές προτάσεις από μεγαλύτερους συλλόγους.

Προπονητικό έργο 
Μετά το πέρας της αγωνιστικής του δράσης ο Μαραμενίδης ανέλαβε επί σειρά ετών το εφηβικό τμήμα του συλλόγου του Αιγάλεω, αναδεικνύοντας αρκετούς νέους ποδοσφαιριστές, ενώ κατά τη διάρκεια της περιόδου 1981-82 ήταν για ένα διάστημα προπονητής της ανδρικής ομάδας, μαζί με τον Τάκη Τσαλαμάγκα.

Ήταν νυμφευμένος και έχει αποκτήσει δυο παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι.

Στατιστικά στοιχεία

 1953/54: Αιγάλεω Α.Ο. (A2 ΕΠΣ Αθηνών)-9 συμμετοχές, 3 γκολ 
 1954/55: Στρατευμένος
 1955/56: Αιγάλεω Α.Ο. (Α ΕΠΣ Αθηνών)-3 συμμετοχές
 1956/57: Αιγάλεω Α.Ο. (Α ΕΠΣ Αθηνών)-12 συμμετοχές, 1 γκολ
 1957/58: Αιγάλεω Α.Ο. (Α ΕΠΣ Αθηνών)-11 συμμετοχές
 1958/59: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Κατηγορία ΕΠΣΑ-11 συμμετοχές, 2 γκολ
 1959/60 & 1960/61: Αιγάλεω Α.Ο.-Α ΕΠΣ Αθηνών & Β΄ Εθνική-46 συμμετοχές, 19 γκολ (άνοδος στην Α΄ Εθνική)
 1961/62: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-30 συμμετοχές, 6 γκολ
 1962/63: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-25 συμμετοχές, 10 γκολ
 1963/64: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-13 συμμετοχές, 3 γκολ
 1964/65: Αιγάλεω Α.Ο.-Β΄ Εθνική-13 συμμετοχές, 3 γκολ (άνοδος στην Α΄ Εθνική)
 1965/66: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-5 συμμετοχές

Παραπομπές

Πηγές 

Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα
Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής" (Περιοδικό "Οι Παγκόσμιοι", τεύχη ετών 1994-96)
Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "50 Χρόνια Αιγάλεω" (1998)
Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς"
"40 Χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ" (Έκδοση εφημερίδας "Προπόραμα", 1999)
"Ανδρέας Μπόμης, Τρίτομο "Αλμανάκ Ποδοσφαίρου" (Έκδοση "Εικόνες", 1991)

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Μ
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Δουκάτο της Σαβοΐας

To δουκάτο της Σαβοΐας είναι ένα παλιό αυτόνομο δουκάτο, πυρήνας των Κρατών της Σαβοΐας, που έγινε το Βασίλειο της Σαρδηνίας το 1713, και μοιράστηκε ανάμεσα στη Γαλλία και την Ιταλία το 1860.

Γεωγραφία 
Το δουκάτο της Σαβοΐας περιλαμβάνει αρκετές περιοχές που ονομάστηκαν επαρχίες τον 18ο αιώνα:
 Την Καθαρή Σαβοΐα (γαλ:Savoie Propre) (Μονμελιάν και Σαμπερί)
 Τη Μωριέν (Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν)
 Την Ταρανταίζ (Μουτιέ)
 Το Ζενεβουά (Ανσί)
 Το Φωκινύ (Μπονβίλ)
 Το Σαμπλαί (Τονόν-λε-Μπαν)

Ιστορία 

Στις 19 Φεβρουαρίου 1416, ο αυτοκράτορας Σιγισμούνδος αναβαθμίζει την Κομητεία της Σαβοΐας σε δουκάτο της Σαβοΐας, δίνοντάς του μια πολιτική αυτονομία δίχως προηγούμενο. Οι διάδοχοι του Αμεδαίου Η΄ της Σαβοΐας (οι κόμητες και δούκες της Σαβοΐας) φέρουν πλέον τον τίτλο του δούκα μέχρι να γίνουν βασιλείς της Σικελίας, και στη συνέχεια της Σαρδηνίας στις αρχές του 18ου αιώνα. Αυτή η ημερομηνία της 19ης Φεβρουαρίου έχει παραμείνει ως η «εθνική» γιορτή της Σαβοΐας.

Τα διάφορα κράτη, δουκάτα ή βασίλεια της Ιταλίας άρχισαν να γίνονται ομοσπονδιακά μόλις από το 1860.

Το 1860, η ιταλική επανάσταση (Risorgimento) και τα δημοψηφίσματα για την ενοποίηση της Ιταλίας μετατρέπουν σε ομοσπονδιακά τα κράτη της Ιταλίας και εγκαθιστούν τον βασιλιά της Σαρδηνίας Βίκτωρας-Εμανουήλ Β΄ της Σαβοΐας στο θρόνο μιας συνταγματικής μοναρχίας με τη στήριξη του «αυτοκράτορα των Γάλλων» Ναπολέοντα Γ΄.

Στις 22 Απριλίου του ίδιου έτους, κατά την επικύρωση του Συμφώνου του Τορίνου, ως συνέπεια ενός δημοψηφίσματος (130 533 "Ναι" / "Ναι και περιοχή" ενάντι 235 "Όχι"), το δουκάτο της Σαβοΐας πωλείται υπό όρους στη Δεύτερη Αυτοκρατορία του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ', δημιουργώντας τους νομούς της Σαβοΐας και της Άνω Σαβοΐας.

Δείτε επίσης 
 Οίκος της Σαβοΐας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστορία του Οίκου της Σαβοΐας
 Επίσημη ιστοσελίδα των δυναστιών του Οίκου της Σαβοΐας
 Εταιρεία του Δουκάτου της Σαβοΐας (ομάδα ιστορικών)
 Προσπάθεια επίκλησης των κατοίκων της Σαβοΐας από τον Anacharsis Cloots, τον Ιούνιο του 1790.

Ιστορία της Γαλλίας
Πρώην κρατίδια της Ιταλίας
Παιγί της Σαβοΐας
Σαβοιας

de:Liste italienischer Herrscher#Herzöge Savoyens
Γαλατάς Τροιζηνίας

Ο Γαλατάς είναι παραθαλάσσια κωμόπολη στον νομό Αττικής, στην Τροιζηνία της βορειοανατολικής Πελοποννήσου, με μόνιμο πληθυσμό 2.195 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τον Πόρο, από τον οποίο χωρίζεται από έναν στενό πορθμό. Από τον Γαλατά εκτελούνται τακτικά δρομολόγια πλοίων για τον Πόρο. Ανήκει διοικητικά στην περιφερειακή ενότητα Νήσων της περιφέρειας Αττικής και αποτελεί την έδρα του Δήμο Τροιζηνίας-Μεθάνων.  

Ο Γαλατάς είναι μια μικρή πόλη στην ηπειρωτική Ελλάδα με ένα λύκειο, κέντρο υγείας, εκκλησία, τράπεζες και μια πλατεία που έχει θέα προς τον Πόρο, αλλά και άλλες βασικές υποδομές. Συνδέεται με ατμοπλοϊκά δρομολόγια με τον Πόρο. Η περιοχή είναι γνωστή για το Λεμονόδασος, το οποίο ποτίζεται από νερόμυλους και έγινε γνωστό από το μυθιστόρημα του Κοσμά Πολίτη.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο Γαλατάς υπήρχε σαν οικισμός από τα τέλη του 19ου αιώνα. Ωστόσο άρχισε να αναπτύσσεται μετά το 1920, όπου κατέβηκαν στην περιοχή πολλοί Αρκάδες, οι οποίοι πουλούσαν γάλα στους ντόπιους, εξού και η ονομασία του Γαλατά. Στην περιοχή του Γαλατά πωλούσαν γάλα και τυρί οι αιγοβοσκοί. Τα κοπάδια τους έβοσκαν στην περιοχή και στην οροσειρά Αδέρες/Τεμπελένι.

Ο οικισμός υπήρξε έδρα κοινότητας από το 1912. Το 1999 με την εφαρμογή του σχεδίου "Καποδίστριας" αποτέλεσε έδρα του δήμου Τροιζήνος, ενώ από το 2011 αποτελεί την έδρα του νέου διευρυμένου δήμου Τροιζηνίας-Μεθάνων.

Πληθυσμός 
Ο πληθυσμός του Γαλατά έχει εμφανίσει αύξηση σε κάθε απογραφή απο το 1889 μέχρι το 2011 (με εξαίρεση το 1951 και 1961 που εμφάνισε σταθεροποίηση). Το 2011 ο πληθυσμός κατέγραψε σημαντική μείωση.

Παραπομπές 

Δήμος Τροιζηνίας
Κωμοπόλεις του νομού Αττικής
Μίλα Κούνις

Η Μιλένα Μαρκόβνα («Μίλα») Κούνις (αγγλικά Milena Markovna "Mila" Kunis, ουκρανικά Міле́на Ма́рківна Ку́ніс, ρώσικα Милена "Mилa" Кунис, γενν. 14 Αυγούστου 1983) είναι Ουκρανοαμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο, ουκρανοεβραϊκής καταγωγής. Σε ηλικία επτά ετών, μετακόμισε από την Ουκρανία στο Λος Άντζελες μαζί με την οικογένειά της. Μετά την εγγραφή της σε μαθήματα υποκριτικής ως εξωσχολική δραστηριότητα, ανακαλύφθηκε σύντομα από έναν ατζέντη. Εμφανίστηκε σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές και διαφημίσεις, προτού αποκτήσει τον πρώτο σημαντικό ρόλο της καριέρας της πριν τα 15α γενέθλιά της, υποδυόμενη την Τζάκι Μπέρκχαρτ στην τηλεοπτική σειρά That '70s Show. Έναν χρόνο αργότερα, επιλέχθηκε ως η φωνή της Μεγκ Γκρίφιν στη σειρά κινουμένων σχεδίων Family Guy.

Ακόμη, έχει συμμετάσχει σε ταινίες όπως οι: Όταν Με Παράτησε η Σάρα (Forgetting Sarah Marshall), Max Payne,  Ο Εκλεκτός (The Book of Eli), Όχι Μόνο Φίλοι (Friends with Benefits) και Οζ: Μέγας και παντοδύναμος (Oz: The Great and Powerful).

Το 2010, κέρδισε το Βραβείο Premio Marcello Mastroianni Καλύτερης Νεαρής Ηθοποιού στο 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας για την ερμηνεία της ως Λίλι στην ταινία Μαύρος κύκνος. Ακόμη, ήταν προτεινόμενη για την Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου και για το Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών Καλύτερης Β' Γυναικείας Ερμηνείας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Internet Movie Database 

Αμερικανίδες μοντέλα
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Χαϊντού

Η Χαϊντού ή Ερύμανθος είναι βουνό της Βόρειας Ελλάδας με μέγιστο υψόμετρο 1.828 μέτρα (κορυφή Γυφτόκαστρο). 

Βρίσκεται μεταξύ Θράκης (νομός Ξάνθης) και Μακεδονίας (νομός Δράμας), κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, και αποτελεί τμήμα της οροσειράς της Κούλας στην Κεντρική Ροδόπη. Είναι ο κυριότερος ορεινός όγκος της Κούλας και αποτελεί το σύγχρονο φυσικό όριο μεταξύ Θράκης και Μακεδονίας. Εκτός από το Γυφτόκαστρο (υψόμ. 1828μ.), άλλες κορυφές είναι: η Διχάλα (υψόμ. 1745μ.), ο Τσουκνιδότοπος (υψόμ. 1709μ.), τα Μάλια (υψόμ. 1699μ.), ο Δρυμός (υψόμ. 1608μ.), η Κούλα (υψόμ. 1606μ.), το Θερμό (υψόμ. 1600μ.), η Μαύρη Πέτρα (υψόμ. 1586μ.), η Μεγάλη Κρούσσα (υψόμ. 1581μ.), ο Ερύμανθος (υψόμ. 1569μ.) κ.α.

Στο βουνό, υπάρχει το Δασικό Χωριό Ερυμάνθου, κοντά στην ομώνυμη κορυφή Ερύμανθος, 10 χιλιόμετρα βόρεια του Λειβαδίτη. Το Δασικό Χωριό βρίσκεται στο κέντρο του Δάσους της Χαϊντούς ή Δρυμού, στις νότιες πλαγιές του βουνού. Το δάσος της Χαϊντούς αποτελείται από υπεραιωνόβιες οξιές, ύψους άνω των 30 μέτρων, καθώς και από πεύκα, έλατα, ερυθρελάτες κ.α. Στο βουνό φύεται και ο ενδυμικός κίτρινος κρίνος της Ροδόπης (Lilium Rhodopeum). Στην πανίδα της Χαϊντούς συγκαταλέγονται αρκούδες και ζαρκάδια, λύκοι, αγριόχοιροι, καθώς και σπάνια πτηνά όπως η μαύρη τσικλητάρα και ο αγριόκουρκος. Το 1980, τμήμα του δάσους της Χαϊντούς (το δάσος της Τσίχλας), χαρακτηρίστηκε "Μνημείο της Φύσης" και αποτελεί προστατευόμενη περιοχή. Στις πλαγιές του βουνού ρέουν πολλά ρυάκια και μικροί ποταμοί, στα νερά των οποίων απαντώνται πέστροφες. 

Το όρος Χαϊντού ή Ερύμανθος αποτελεί το νοτιοανατολικότερο άκρο της οροσειράς της Κούλας και διαχωρίζεται από τη Στάμνα από την ορεινή περιοχή του Λεπίδα με τα εκτεταμένα οροπέδια (όπως το Μεγάλο Λιβάδι Λεπίδα). Από τις ανατολικές πλαγιές της Χαϊντούς πηγάζει ο ποταμός Κόσυνθος, ενώ από τη δυτική πλευρά του βουνού, ρέει το Αρκουδόρεμα (που χύνεται στο Νέστο).

Δείτε επίσης 
 Δασικά χωριά στην Ελλάδα

Παραπομπές 

Βουνά της Ξάνθης
Βουνά της Δράμας
Βουνά της Βουλγαρίας
Δασικά χωριά στην Ελλάδα
Κούλα
Δήμος Ξάνθης
Δήμος Μύκης
Δήμος Παρανεστίου
Θρακικό Πέλαγος

Το Θρακικό πέλαγος είναι η βορειοανατολική περιοχή του Βόρειου Αιγαίου, που εκτείνεται από τις ανατολικές ακτές της Χαλκιδικής έως τις δυτικές ακτές της χερσονήσου της Καλλίπολης στην Ανατολική Θράκη. Προς Βορρά βρέχει τα παράλια της ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης, σχηματίζοντας αρκετούς κόλπους, όπως τον Ακάνθιο, τον Στρυμονικό, τον Κόλπο της Καβάλας, τον Βιστωνικό, τον Ανοιχτό όρμο και τον κόλπο του Ξηρού. Προς Νότο, ορίζεται από τα βόρεια παράλια της Λήμνου και τα βόρεια παράλια της Τενέδου. Το Θρακικό πέλαγος περιβάλλει τα νησιά Θάσος, Σαμοθράκη και Ίμβρος. Το όνομα του οφείλεται στη Θράκη.

Κυριότερα λιμάνια
Αίνος
 Αλεξανδρούπολη
 Άγιος Χαράλαμπος
 Πόρτο Λάγος
 Κεραμωτή
 Καβάλα
Αμφίπολη (Οικισμός Λιμένα)
 Σταυρός
 Ιερισσός
 Λιμένας Θάσου
 Καμαριώτισσα Σαμοθράκης
Κάστρο Ίμβρου
 Τένεδος

Παραπομπές

 
Θρακικ
Θρακικ
Θρακικ
Δάσκαλος των Αγίων Παθών του Ντάρμστατ

Οι μελετητές συγκεντρώνουν υπό το συμβατικό όνομα Δάσκαλος των Αγίων Παθών του Ντάρμστατ (γερμανικά: Meister der Darmstädter Passion) μια σειρά από έργα διεθνούς γοτθικού ρυθμού που φιλοτεχνήθηκαν στην περιοχή της Άνω Σουηβίας (Oberschwaben) και της Ρηνανίας μεταξύ των ετών 1425 και 1460 περίπου. Ο καλλιτέχνης αυτός, εφόσον πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, οφείλει το όνομά του στα δύο πλευρικά τμήματα ενός ρετάμπλ μεγάλων διαστάσεων που απεικονίζει τα «Πάθη του Ιησού Χριστού», το οποίο εκτίθεται σήμερα στο Κρατικό Μουσείο της Έσσης (Hessisches Landesmuseum) του Ντάρμστατ.

Εργογραφία 

Όπως ο Στέφαν Λόχνερ στην Κολωνία, ήταν ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες στη Νότια Γερμανία που επηρεάστηκαν από την τεχνοτροπία των Φλαμανδών ζωγράφων. Ωστόσο ανέπτυξε μια προσωπική εικαστική γλώσσα με χαρακτηριστικούς χρωματισμούς και κινούμενες ομάδες προσώπων.

Οι καμβάδες του είναι αξιοπρόσεκτοι για την αλληλεπίδραση του φωτός με το χρώμα και χαρακτηρίζονται από απαλά χρώματα σε λεπτές αποχρώσεις. Παρόλο που ο ικανότατος αυτός ζωγράφος επιδεικνύει μεγάλη ευαισθησία και οξεία αντίληψη του λεπτομερούς ρεαλισμού στα έργα του, δεν δείχνει να προβληματίζεται καθόλου με ζητήματα ούτε ψυχολογίας ούτε φυσιογνωμίας. Οι μορφές του ακτινοβολούν νηφαλιότητα και μοιάζουν παράξενα αποκομμένες από την πραγματικότητα.

Στον καλλιτέχνη αποδίδονται τα παρακάτω έργα: 
«Ο Χριστός αίρων τον Σταυρόν» και «Η Σταύρωση» (περίπου 1435, Hessisches Landesmuseum, Ντάρμστατ).
«Ο Χριστός Θεραπεύει τον Τυφλό» (περίπου 1435, Staatsgalerie, Στουτγάρδη).
«Η Προσκύνηση των Μάγων» και «Η Προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού από τον Άγιο Κωνσταντίνο» (περίπου 1455, Gemäldegalerie, Βερολίνο).

Δείτε επίσης 
 Γοτθική τέχνη
 Διεθνής γοτθικός ρυθμός

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
  Stukenbrock, Christiane & Töpper, Barbara (2011). «1000 Chefs-d'oeuvre de la Peinture», Πότσδαμ: h.f.ullmann, ISBN 9783833161124.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Master of the Darmstadt Passion, βιογραφία του καλλιτέχνη στον ιστότοπο της Staatsgalerie στη Στουτγάρδη.

Γερμανοί ζωγράφοι
Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού
Αδίαντο

Το αδίαντο είναι βότανο λεπτοφυές με πλούσιο φύλλωμα, καθώς και φαρμακευτικές ιδιότητες.

Ονομασία 
Η ονομασία του βοτάνου προέρχεται από το ότι δε μουσκεύεται μέσα στο νερό. Η λατινική ονομασία του είναι Adiantum capillus-veneris, δηλαδή αδίαντο ή "κόμη της Αφροδίτης", η οποία σύμφωνα με το μύθο ξεπρόβαλε μέσα από τους αφρούς της θάλασσας με στεγνά μαλλιά. Στα ελληνικά συναντάται με διάφορες ονομασίες: πολυτρίχι, σκορπίδι, καλλίτριχον, μαλλόχορτο, κόμη της Αφροδίτης, βροντοτρίχι, πηγαδόχορτο, ψαλιδόχορτο κ.ά.

Περιγραφή 
Είναι ποώδης φτέρη και εμφανίζεται σε διάφορα είδη, ορισμένα από τα οποία καλλιεργούνται ως διακοσμητικά. Το μήκος της φτάνει τα 40 εκατοστά και έχει οριζόντιο ρίζωμα. Έχει φύλλα σύνθετα που το μήκος τους φτάνει έως και τα 60 εκατοστά. Το χειμώνα είναι ανθεκτικά και διαθέτουν καστανόμαυρους μίσχους με λέπια στη βάση. Τα φύλλα είναι ελασματοειδή σε πράσινο χρώμα, με ελαφρά σχισίματα στις άκρες. Φυτρώνει κοντά σε πηγές, σε σχισμές βράχων, σε τοιχώματα πηγαδιών, σε υγρές περιοχές κοντά στη θάλασσα και γενικά σε περιοχές που υπάρχει άφθονο νερό.

Θεραπευτικές Ιδιότητες 
Το αδίαντο χρησιμοποιείται ως αντιβηχικό, αντιπυρετικό, τονωτικό, καταπραϋντικό, καθαριστικό, ψυκτικό, εφιδρωτικό. Ακόμα, δρα ως μαλακτικό για τις παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος. Βοηθάει στην ψαμμίαση, στον ξηρό βήχα, την καταρροή, την περιφερειακή κυκλοφορία του αίματος και στον εγκέφαλο. Συνδυάζεται με αγριάδα, φούντες καλαμποκιού και άλλα διουρητικά φυτά.

Έχει καρδιοτονωτικές ιδιότητες και δρα θετικά σε κυκλοφοριακά προβλήματα στα άκρα, στον εγκέφαλο και στις αρρυθμίες. Το έγχυμά του είναι ωφέλιμο στη βρογχίτιδα, στα κρυολογήματα και τη φαρυγγίτιδα. Χρησιμοποιείται ως αποτοξινωτικό σε προβλήματα αλκοολισμού. Οι θεραπευτικές του ιδιότητες βρίσκονται κυρίως στα φύλλα. Το εξωτερικό των φύλλων του χρησιμοποιείται σε σκευάσματα για την πιτυρίδα ή ως τονωτικό των μαλλιών.

Επίσης βοηθά και στην καταπολέμηση της κύστης κόκκυγος.

Προφυλάξεις 
Μερικές φτέρες περιέχουν καρκινογόνες ουσίες. Επίσης περιέχουν ένα ένζυμο, το οποίο απορροφά τις βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Σε μεγάλες ποσότητες το ένζυμο αυτό, προκαλεί σοβαρό πρόβλημα υγείας, ενώ σε μικρές ποσότητες δεν είναι επικίνδυνο για ανθρώπους που έχουν μία σωστή διατροφή, πλούσια σε βιταμίνη Β.

Το συγκεκριμένο ένζυμο μπορεί να καταστραφεί με το μαγείρεμα ή την αποξήρανση του φυτού. Συνεπώς, είναι ασφαλέστερο αν αποξηρανθεί και έχει καλύτερα αποτελέσματα αν χρησιμοποιηθεί φρέσκο.

Πηγές 
Phyto.gr: Αδίαντο
Herb.gr: Αδίαντο

Πτεριδόφυτα

az:Adiant
nl:Venushaar
Όουεν Γουίλσον

Ο Όουεν Κάνιγκαμ Γουίλσον (Owen Cunningham Wilson, 18 Νοεμβρίου 1968) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σεναριογράφος και παραγωγός.

Ο Γουίλσον είναι γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες: Σε Εχθρικό Έδαφος (Behind Enemy Lines), Το Στοιχειωμένο Σπίτι (The Haunting), Οικογένεια Τενενμπάουμ (The Royal Tenenbaums), Zoolander: Ο Αρχοντας της Πασαρέλας (Zoolander), Γαμπρός της Συμφοράς (Meet the Parents), Γαμο-Μπελάδες (Wedding Crashers), Στους Δύο Τρίτος Δε Χωρεί (You, Me and Dupree), Κλέφτες Κατά Λάθος (Bottle Rocket), Αυτοκίνητα (Cars), Αυτοκίνητα 2 (Cars 2), Μάρμαντιουκ (Marmaduke), Ταξίδι στο Darjeeling (The Darjeeling Limited), Μάρλεϊ, ενας Μεγάλος Μπελάς (Marley & Me), Μεσάνυχτα στο Παρίσι (Midnight in Paris), Ο Κινέζος θα... Σφυρίξει Τρεις Φορές (Shanghai Noon), Σε Εχθρικό Εδαφος (Behind Enemy Lines),  Σπασικλο-φύλακας (Drillbit Taylor),  Ξενοδοχείο Grand Budapest (The Grand Budapest Hotel), "Αυτοκίνητα 3" "(Cars 3)" και Η γαλλική αποστολή (2021).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Internet Movie Database 
 People.com 
 Yahoo! Movies 

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Νότα Κυμοθόη

Η Νότα Κυμοθόη (1958) είναι Ελληνίδα ζωγράφος και συγγραφέας. Κατάγεται από τη Λοκρίδα και ζει στην Αθήνα. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί Ελληνίδα της διασποράς. Έχει γράψει ποιήματα και μυθιστορήματα.

Εργογραφία
Φως και Σκοτάδι,εκδ. Διογένης 1990
Οιμωγές,εκδ.Διογένης 1991
Δίψα και Σιωπή, εκδ.Διογένης 1992
Λεύκωμα '95, εκδ. Ακάδημος 1995
Ιύζουσα νήσος, εκδ. ΑΘΗΝΑ 1995
Ερώ, εκδ. Ιωλκός 1999
Η Δρακελιά του 'Ηλιου-ο επίγειος θεός της Ινδίας, εκδ. Δαρδανός 2002
Ελάτεια-Ιστορική Αναδρομή,2004
Η Λύτρωση, εκδ. Ίαμβος 2006
Το Λ των λέξεων και του Λόγου, εκδ.2017 και Ηλεκτρονική Ποίηση: Μάτια χλόης

Παραπομπές

Εξωτερικές πηγές
 Πληροφορίες: biblionet,Τράπεζα Δεδομένων,Σύγχρονοι Έλληνες Συγγραφείς από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου "ekebi",Εκδοτικός Οίκος Ίαμβος.

Έλληνες συγγραφείς
Περιφέρειες της Γκάνα

Η Δημοκρατία της Γκάνα διαιρείται σε 10 περιφέρειες:

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Γκάνας
Γκιλντρόι Λόκχαρτ

Ο Καθηγητής Γκιλντρόι Λόκχαρτ (αγγλικά: Professor Gilderoy Lockhart) είναι ήρωας των βιβλίων Χάρι Πότερ. Πρωτοεμφανίστηκε στο βιβλίο Ο Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά. Γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου του 1964. Ο Καθηγητής, Τάγματος του Μέρλιν, τρίτης τάξης, ήταν αρχικά μάγος και φοιτητής του Ράβενκλοου στη Σχολή Χόγκουαρτς. Αργότερα έγινε διασημότητα, καθώς είχε γράψει πολλά βιβλία για τα σκοτεινά πλάσματα και τις συναντήσεις του με αυτά. Πριν από τη θητεία του ως καθηγητής της Άμυνας Εναντίον των Σκοτεινών Τεχνών στη Σχολή Χόγκουαρτς κατά τη διάρκεια του έτους 1992-1993 στο σχολείο, έλαβε πολλά βραβεία, όπως Τάγματος του Μέρλιν, τρίτης τάξης και πέντε φορές νικητής του βραβείου πιο γοητευτικό χαμόγελο στην Εβδομαδιαία των Μαγισσών. Ποτέ δεν έκανε στην πραγματικότητα καμία από τις ηρωικές πράξεις που ισχυρίστηκε ότι έκανε, αλλά αντ 'αυτού χρησιμοποιούσε ξόρκια μνήμης πάνω στους άλλους μάγους για να τους αναγκάσει να μην πουν τα μυστικά για τους άθλους του. Ο Λόκχαρτ εχάσε τη μνήμη του στις 29 Μαΐου του 1993 λόγω ενός ξορκιού μνήμης που έκανε με το κατεστραμμένο ραβδί του Ρον Ουέσλι και έγινε μόνιμος κάτοικος του νοσοκομείου Άγιος Μάνγκο για μαγικές ασθένειες ή και τους τραυματισμούς. Μετά την νοσηλεία του, υπαγόρευσε το τελευταίο βιβλίο του με τίτλο "Ποιος Είμαι;".

Χαρακτήρες της σειράς Χάρι Πότερ
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2000

Η 73η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, τίμησε τις καλύτερες ταινίες του 2000 και μεταδόθηκε ζωντανά από το τηλεοπτικό κανάλι ABC στις 25 Μαρτίου 2001. Η απονομή έλαβε χώρα για τελευταία φορά στο θέατρο Shrine Auditorium του Λος Άντζελες και οικοδεσπότης της βραδιάς ήταν για πρώτη φορά ο ηθοποιός Στιβ Μάρτιν, ο οποίος έλαβε υποψηφιότητα για Έμμυ για την παρουσίασή του.

Νικητές της απονομής αναδείχτηκαν οι ταινίες Μονομάχος (Gladiator) με 5 βραβεία, συμπεριλαμβανομένου και της Καλύτερης Ταινίας, από τις συνολικά 12 υποψηφιότητες και Τίγρης και Δράκος (Crouching Tiger, Hidden Dragon) με 4 βραβεία από τις συνολικά 10 υποψηφιότητες. Ο Στίβεν Σόντερμπεργκ με διπλή υποψηφιότητα στην κατηγορία Καλύτερης Σκηνοθεσίας με τις ταινίες Έριν Μπρόκοβιτς και Traffic κέρδισε για την τελευταία. Ο Ράσελ Κρόου βραβεύτηκε με το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και η Τζούλια Ρόμπερτς με το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.

Υποψηφιότητες και Βραβεία

Τιμητικά βραβεία
Έρνεστ Λίμαν
Τζακ Κάρντιφ

Irving G. Thalberg Award
Ντίνο ντε Λαουρέντις

Gordon E. Sawyer Award
Ίρβιν Γ. Γιανγκ

Απονεμητές βραβείων

Πολλαπλές υποψηφιότητες
 12: Μονομάχος
 10: Τίγρης και Δράκος
 5: Chocolat, Έριν Μπρόκοβιτς, Traffic
 4: Σχεδόν Διάσημοι
 3: Billy Elliot Γεννημένος Χορευτής, Ο Κατεργάρης των Χριστουγέννων, Ο Πατριώτης, Quills, Η Πένα της Αμαρτίας, Τρομερά Παιδιά
 2: Ναυαγός, Η Αντιπρόεδρος, Μαλένα, Ω Αδερφέ, Που Είσαι;, Καταιγίδα, Pollock: Ο Ασυμβίβαστος, Στη Σκιά του Βρικόλακα, U-571: Το Χαμένο Υποβρύχιο, Στηρίξου Πάνω Μου

Αριθμός νικών
 5: Μονομάχος
 4: Τίγρης και Δράκος, Traffic

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων Όσκαρ
 Επίσημη ιστοσελίδα της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών

Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ
Κίνημα της Πατάτας

Το Κίνημα της Πατάτας είναι ένα κίνημα αυτοοργάνωσης των παραγωγών αγροτικών προϊόντων με τους καταναλωτές που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα το 2012, προκειμένου να φτάνουν τα αγροτικά προϊόντα απ' ευθείας στους καταναλωτές, χωρίς τη μεσολάβηση εμπόρων, με στόχο την προσπάθεια ελέγχου της ενδιάμεσης κερδοσκοπίας και την ελάττωση της ακρίβειας.

Ιστορικό 
Η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας "Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ" ήρθε απ' ευθείας σε επαφή με τους παραγωγούς πατάτας του Κάτω Νευροκοπίου και οργάνωσε ομαδική παραγγελία για 1.082 μέλη της. Η κίνηση αυτή επεκτάθηκε και σε ενώσεις καταναλωτών, συλλόγους και δήμους σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, όπως ο Βόλος και διάφοροι δήμοι της Αττικής, όπως ο Δήμος Παλλήνης Οι διάφορες ομάδες καταναλωτών οργανώθηκαν και προσπάθησαν μέσω διαδικτύου, αλλά και τηλεφωνικής επικοινωνίας, να οργανώσουν αφενός, μαζικές παραγγελίες και αφετέρου να έρθουν σε επαφή με ομάδες παραγωγών και συνεταιρισμούς. Το κίνημα αυτό απέκτησε μεγάλη απήχηση και η ζήτηση επεκτάθηκε και σε άλλα αγροτικά προϊόντα, με όλο και περισσότερες ομάδες παραγωγών να προθυμοποιούνται στη λύση της άμεσης πώλησης στους καταναλωτές.

Πολιτική προσέγγιση 
Το Κίνημα της Πατάτας αιφνιδίασε την επίσημη κυβερνητική πολιτική του Υπουργείου Ανάπτυξης, αλλά και τα πολιτικά κόμματα. Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς και η Δημοκρατική Αριστερά επιδοκίμασαν την προσπάθεια αυτή των πολιτών, ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αποδοκίμασε την κίνηση και κάλεσε τους πολίτες να μη συμμετέχουν. Παράλληλα το Υπουργείο Ανάπτυξης υποσχέθηκε την υποστήριξη του κινήματος, μέσω ενός κρατικού διαδικτυακού τόπου, όπου θα γίνονται προσφορές και ζητήσεις αγροτικών και άλλων προϊόντων.

Η σημασία του Κινήματος 
Το κίνητρο που δημιούργησε το Κίνημα της Πατάτας ήταν η ανάγκη για αλληλοϋποστήριξη των παραγωγών και των καταναλωτών, λόγω της οικονομικής δυσφορίας που προέκυπτε από την εκμετάλλευση και των δύο από τους μεσάζοντες. Μέσω της οργάνωσης της απ' ευθείας συναλλαγής μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών και τις μαζικές παραγγελίες, επιτεύχθηκε αρκετά χαμηλή τιμή για τους καταναλωτές σε σχέση με αυτή που συναντούσε κανείς στην αγορά, συμφέρουσα τιμή για τους παραγωγούς σε σχέση με τις τιμές πώλησης στο χονδρεμπόριο και πλήρης απορρόφηση της προσφερόμενης παραγωγής. Πέρα από την άμεση ανακούφιση από την ακρίβεια, έμμεσα εκδηλώθηκε και πίεση για την καταπολέμηση της εκμετάλλευσης, αφού στην αγορά υπήρχε πλέον εναλλακτική προσφορά σε αρκετά χαμηλότερο επίπεδο τιμής. Επισημάνθηκε πως μέσα από το κίνημα αυτό συνειδητοποιείται η δυνατότητα αυτοοργάνωσης και αυτοεξυπηρέτησης των πολιτών από την οποία προκύπτει η επίγνωση της δυνατότητας απεγκλωβισμού από τον έλεγχο των δυνάμεων του πλουτισμού.

Το κίνημα γνώρισε προβολή και σε μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα του εξωτερικού, όπως το BBC το οποίο αφιέρωσε εκτενές ρεπορτάζ γι αυτό.

Δείτε επίσης 
 Συμπληρωματικό νόμισμα

Υποσημειώσεις - Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εθελοντική Ομάδα Δράσης Πιερίας

Ελληνική οικονομία
Κινήματα πολιτών
Ιστορία της διατροφής
SilverStripe

Το SilverStripe είναι ένα σύστημα διαχείρισης περιεχομένου που διανέμεται δωρεάν υπό την άδεια χρήσης BSD. Το SilverStripe είναι γραμμένο σε PHP 5 και απαιτεί μια βάση δεδομένων MySQL, PostgreSQL, ή Microsoft SQL Server.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο ιστότοπος του Silverstripe

Συστήματα διαχείρισης περιεχομένου
Νεύρο

Το νεύρο είναι ένα σύνολο νευραξόνων που έχει τη μορφή καλωδίου. Κατά μήκος του, μέσω των νευρώνων, μεταδίδονται οι νευρικές ώσεις που είναι υπεύθυνες για τη μεταφορά των νευρικών σημάτων. Τα νεύρα βρίσκονται μόνο στο Περιφερικό Νευρικό Σύστημα. Τα νεύρα αποτελούνται από τους νευράξονες, οι οποίοι λέγονται και νευρικές ίνες, και τα κύτταρα Σβαν (Schwann cells).

Τα νεύρα ανάλογα με τη προέλευσή τους λέγονται κρανιακά (ή εγκεφαλικές συζυγίες), τα οποία προέρχονται από τον εγκέφαλο, ή νωτιαία, τα οποία προέρχονται από το νωτιαίο μυελό. Επίσης, από φυσιολογική άποψη, τα νεύρα χωρίζονται σε κινητικά νεύρα και αισθητικά νεύρα. Τα κινητικά νεύρα (αποτελούνται από νευράξονες κινητικών νευρώνων) είναι υπεύθυνα για τη μεταφορά σημάτων στους μύες, ενώ τα αισθητικά νεύρα (αποτελούνται από αποφυάδες αισθητικών νευρώνων) μεταφέρουν αισθητικά σήματα όπως πόνο.

Περιγραφή
Τα νεύρα αποτελούνται από νευράξονες ή μακριούς δενδρίτες οργανωμένους σε δεσμίδες οι οποίες συγκροτούνται με τη βοήθεια συνδετικού ιστού. Οι δεσμίδες αυτές περιβάλλονται από αρκετές στιβάδες αποπλατυσμένων επιθηλιοειδών κυττάρων, που αποτελούν το περινεύριο και σχηματίζουν αποφρακτικές ενώσεις μεταξύ. Το περινεύριο χωρίζεται από το συνδετικό ιστό του νεύρου με βασικούς υμένες, τόσο στην εσωτερική όσο και εξωτερική του πλευρά και φέρει μικρά αιμοφόρα αγγεία. Κάθε νευράξονας περιβάλλεται από κύτταρα Σβαν, τα οποία τον προστατεύουν και θρέφουν. Το κύτταρο Σβαν περιβάλλει το ενδονεύριο, το οποίο αποτελείται από ένα βασικό υμένα που είναι σε επαφή με τα κύτταρα Σβαν και ένα πλέγμα δικτυωτών ινών. Στον ενδονεύριο διακρίνονται ινοβλάστες. Κάθε νεύρο περιβάλλεται από το επινεύριο.

Παραπομπές

Νευρικό σύστημα
Νευροανατομία
Φρεντ Αποστόλι

Ο Φρέντερικ "Φρεντ" Αποστόλι, (αγγλικά : Alfredo "Fred" Apostoli ), (Σαν Φρανσίσκο 2 Φεβρουαρίου 1913 - Σαν Φρανσίσκο  29 Νοεμβρίου 1973), ήταν Αμερικανός ιταλικής καταγωγής πυγμάχος παγκόσμιος πρωταθλητής το 1937 στα ημιβαρέα. Έπαιξε συνολικά 73 αγώνες έχοντας 61 νίκες και 10 ήττες και ήταν μέλος της "Ολυμπιακής λέσχης του Σαν Φρανσίσκο" (Olympic Club in San Francisco). 

Ο Αποστόλι ξεκίνησε την καριέρα του το 1934 κατακτώντας το πρωτάθλημα ημιβαρέων "χρυσά γάντια", επίσης το εθνικό πρωτάθλημα ημιβαρέων AAU και το εφηβικό πρωτάθλημα. Σύντομα άρχισε να δίνει αγώνες στα ημιβαρέα με δυνατούς αντιπάλους κι έγινε υποψήφιος για τον παγκόσμιο τίτλο. 

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1937 νίκησε τον Γάλλο Μαρσέλ Θιλ (Marcel Thil) για τον παγκόσμιο τίτλο ημιβαρέων . Παρόλο την νίκη του δεν του αναγνωρίστηκε ο τίτλος του παγκόσμιου πρωταθλητή, αναγνωριζόταν ακόμα ο Φρέντυ Στιλ έως τον Ιανουάριο του 1938 που αναγνωρίστηκε επίσημα σαν ο νέος παγκόσμιος πρωταθλητής ημιβαρέων. Στις 2 Οκτωβρίου 1939 έχασε τον τίτλο του από τον Σεφερίνο Γκαρσία. 

Πολέμησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στο ελαφρύ καταδρομικό "USS Κολούμπια" (CL-56) στον Ειρηνικό όπου και τραυματίστηκε. Πέθανε το 1973 και τάφηκε στο ιταλικό κοιμητήριο της Κόλμα.

Πηγές 
 Βιογραφικό του Αποστόλι στην ιστοσελίδα του ιταλικού κοιμητηρίου της Κόλμα
Οι αγώνες και τα Ρεκόρ του Αποστόλι
Βιογραφία του Αποστόλι στην Boxrec

Αμερικανοί πυγμάχοι
Γαλλική Αλγερία

Η γαλλική Αλγερία είναι το όνομα που χρησιμοποιείται πιο συχνά – με την επίσημη ονομασία να είναι, απλώς, « Αλγερία » – για τον ορισμό των γαλλικών αποικιών στις ακτές της Βορείου Αφρικής (1830-1848) και των παλιών γαλλικών νομών της Αλγερίας (1848-1962) και των γαλλικών νομών της Σαχάρας (1957-1962) – αν και οι τελευταίοι είχαν διαφορετικό λόγο ύπαρξης. Οι Αλγερινοί χρησιμοποιούν τον όρο Istiʿmar (κατοχή) για να καθορίσουν αυτή την περίοδο της ιστορίας τους.

Η προσάρτηση των παραπάνω εδαφών στη Γαλλία είναι παλαιότερη μητροπολιτικών εδαφών (της ηπειρωτικής Γαλλίας δηλαδή) όπως η Κομητεία της Νις (που έγινε ο νομός των Αλπ-Μαριτίμ) και η Σαβοΐα (που χωρίστηκε σε δύο νομούς, την Σαβοΐα και την Άνω Σαβοΐα) - που παραχωρήθηκαν το 1860 από το Βασίλειο της Σαρδηνίας και την Ιταλία το 1947 - και είναι αποτέλεσμα των γαλλικών κατακτήσεων που πραγματοποιήθηκαν επί της Αντιβασιλείας του Αλγερίου (1830), του Κράτους του Αλγερίου (1847), της Καμπιλί (1871), της Συνομοσπονδίας Κελ Αχαγκάρ της Σαχάρας (1902), όπως και του διαμοιρασμού της Αφρικής από την Διάσκεψη του Βερολίνου (1884). Η γαλλική Αλγερία (1830-1962) με αυτό τον τρόπο αποτελεί την προηγούμενη οντότητα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλγερίας που ανακηρύχτηκε ως ανεξάρτητο κράτος το 1962.

Με την επαναφορά στο προσκήνιο εξαιτίας της αντίστασης και του αλγερινού εθνικισμού, και στη συνέχεια με τον κλονισμό από τον Πόλεμο της Αλγερίας, η γαλλική παρουσία στην Αλγερία λαμβάνει τέλος με αμοιβαίες συμφωνίες (πιο συγκεκριμένα μια «διακήρυξη της ανεξαρτησίας») τον 20ό αιώνα. Η Αλγερία ονομαζόμενη ως γαλλική παραμένει τον 21ο αιώνα μια άλυτη υπόθεση, το σημείο εκκίνησης μιας ισοδύναμης διαπραγμάτευσης ανάμεσα στη Γαλλία και την Αλγερία και ένα σημερινό βουλευτικό πρόβλημα, όπως επιβεβαιώνει η πρόταση αλγερινού νόμου που κατατέθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2010, αλλιώς 32 χρόνια μετά την αποχώρηση των τελευταίων Γάλλων στρατιωτών επί αλγερινού εδάφους και 48 χρόνια μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας. Η περίοδος της « Γαλλικής Αλγερίας » αφορά την ιστορία τόσο της Αλγερίας όσο και της Γαλλίας.

Βιβλιογραφία
 Πιέρ Γκουανάρ, Algérie, l'œuvre française ISBN 290643123x 2001
 Μαρσέλ Γκορί, L'Algérie illustrée, Éditions Campanile, Sophia-Antipolis, 2005.
 Ζαν-Παξ Μεφρέ, Ζαν-Μαρί Μπαστιάν-Τιρί : Jusqu’au bout de l’Algérie française, Éditions Pygmalion

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι- πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια της AFN
 Ιστορία των γαλλικών αποικιών και της επέκτασης της Γαλλίας στον Κόσμο - Τόμος 2 : Η Αλγερία
 Εφημερίδα της εκατονταετηρίδας της Αλγερίας (1930)
 Carte Michelin της γαλλικής Αλγερίας του 1962
 Το χωριό του Τενές και οι κάτοικοί του από το 1830 μέχρι και το 1962
 Περιοδικό « Entre Algérie et France », Σημείο συνάντησης και πεδίο πολιτισμικών ανταλλαγών

Πρώην γαλλικές αποικίες

Ιστορία της Αλγερίας
Ιστορία της Γαλλίας