Όσιος Λάζαρος ο Γαλησιώτης

Ο όσιος Λάζαρος γεννήθηκε το 967 μ.Χ. σε ένα μικρό χωριό της Μαγνησίας της Μικράς Ασίας. Οι γονείς του, Νικήτας και Ειρήνη, ήταν πολύ ευσεβείς και ενάρετοι. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την 7ην Νοεμβρίου.Πέθανε σε βαθιά γεράματα το έτος 1053 μ.Χ.

Πρώτα χρόνια 
Όταν όμως ο Όσιος μεγάλωσε περισσότερο ,  θέλησε να πάει στα Ιεροσόλυμα, για να προσκυνήσει τον Πανάγιο Τάφο. Αλλά οι γονείς του, επειδή κατάλαβαν την επιθυμία του γιου τους, τον πήγαν στο Μοναστήρι των Ορύβων, που ήταν εκεί κοντά, για να μελετήσει τα ιερά βιβλία και περισσότερο για να τον φυλάνε οι μοναχοί να μην φύγει.

Ο Λάζαρος όμως δεν ησύχασε και προσπαθούσε καθημερινά να βρει τρόπο να φύγει, ώσπου μια μέρα το κατόρθωσε.  Έφυγε και πήγε στην Αττάλεια.

Στο μέρος αυτό ο Λάζαρος λίγο έλειψε να πουληθεί για σκλάβος. Διότι κάποιος μοναχός, με τον οποίο ταξίδευε μαζί, θέλησε να τον πουλήσει στους Σαρακηνούς. Ο Θεός όμως δεν τον άφησε. Διότι, ενώ ο μοναχός συμφωνούσε στην Αρμένικη γλώσσα να τον πουλήσει, εκείνη τη στιγμή βρέθηκε κάποιος Χριστιανός. Αυτός γνώριζε την Αρμένικη γλώσσα και άκουσε τη συζήτηση ανάμεσα στον μοναχό και τους Σαρακηνούς. Αφού, λοιπόν, ο Χριστιανός αυτός κατάλαβε το κακό σχέδιο του μοναχού το είπε στον Λάζαρο. 

Ο Όσιος αμέσως έφυγε και πήγε στο βουνό, που ήταν εκεί κοντά. Εκεί βρήκε έναν  Ιερομόναχο. Ο άγιος φανέρωσε στον Ιερομόναχο την επιθυμία του να επισκεφτεί τον Πανάγιο Τάφο. Εκείνος όμως του είπε:

-Δεν πρέπει να πηγαίνεις όπου θέλεις, διότι είσαι νέος και ο διάβολος σε πολεμάει συνέχεια. Εάν θέλεις να ωφελήσεις την ψυχή σου, γίνε μοναχός και να μείνεις εδώ στο Μοναστήρι, που είμαι και εγώ Ηγούμενος. Κατόπιν, όταν φτάσεις σε μεγάλη ηλικία, τότε να επισκεφτείς τους Αγίους Τόπους.

Γίνεται μοναχός 
Δεν πέρασε πολύς καιρός και ο Ηγούμενος εκοιμήθη. 'Επειτα από τρεις ημέρες Όσιος  έφυγε από το Μοναστήρι. Εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά, που ήταν εκεί κοντά.

Αφάνταστη είναι η σκληραγωγία, με την οποία ζούσε ο Άγιος. Όσο προσπαθούσε να κρύψει τις αρετές του από τους ανθρώπους, τόσο περισσότερο γινόταν ξακουστός.

Πάρα πολύ άνθρωποι χωρίς να υπολογίσουν την μεγάλη πορεία, ούτε τα κακοτράχαλα εκείνα μέρη, έρχονταν καθημερινά, για να τον δούνε και να πάρουν την ευχή του. Μερικοί μάλιστα ζηλωτές για να μην εμποδίζονται οι άνθρωποι από τον κακόδρομο, μάζεψαν πολλά φρύγανα και τα έκαψαν επάνω στις πέτρες του δρόμου. Έπειτα έχυσαν ξίδι, για να μπορέσουν κατόπιν με τα σιδερένια εργαλεία τους να κόψουν τις γρανιτένιες πέτρες. Έτσι με την βοήθεια του Θεού και με τον ζήλο τους οι Χριστιανοί κατόρθωσαν , να κάνουν ίσιο και εύκολο τον δρόμο προς την σπηλιά του Αγίου. Βλέποντας ο Άγιος τον ζήλο μερικών Χριστιανών για ασκητική ζωή, έκτισε στο μέρος εκείνο Ναό, αφιερωμένο στην Θεοτόκο. Έκτισε γύρω κελιά για να μένουν όσοι ήθελαν να γίνουν μοναχοί. Μια ημέρα πήγε στον Άγιο κάποιος και του είπε, ότι είχε σκοπό να πάει σε ένα μέρος, που ήταν γκρεμός, για να τρυγήσει άγρια μελίσσια. Ο Όσιος τότε, είτε επειδή κατάλαβε τον θάνατο του ανθρώπου από το επικίνδυνο του τόπου, είτε προείδε το μέλλον του ανθρώπου με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, του είπε:

-Συμφέρον σου, παιδί μου, είναι να μην πας σε εκείνο το μέρος, διότι υπάρχει κίνδυνος να σκοτωθείς.

Εκείνος όμως παράκουσε την συμβουλή του Οσίου και πήγε με μερικούς συντρόφους του στον γκρεμό. Έπειτα δέθηκε με σχοινί, κρεμάσθηκε και άρχισε να πηγαίνει προς τα κάτω.Εκείνος, ενώ ακόμη δεν είχε φτάσει στο μισό του ύψους, κόπηκε το σχοινί και έπεσε στο χάος το πτώμα του, ελεεινό και αξιοδάκρυτο. Ξεψύχησε πριν ακόμη φτάσει κάτω. Από τότε οι άνθρωποι θεωρούσαν τα λόγια του Αγίου, σαν λόγια προφήτη και πάντοτε τα πρόσεχαν.

Στους Αγίους Τόπους 
Ο Άγιος έβλεπε, ότι με το παράδειγμά του ωφελούσε ψυχικά πολλούς ανθρώπους, εν τούτοις για να αποφύγει την δόξα των ανθρώπων και για να ικανοποιήσει την επιθυμία, που είχε από τα παιδικά του χρόνια, εγκατέλειψε το Μοναστήρι του για να πάει στα Ιεροσόλυμα.

Με λαχτάρα έφτασε στους Αγίους Τόπους. Τότε είδε στο όνειρό να πραγματοποιείται. Προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο και τα διάφορα άλλα προσκυνήματα. Έπειτα πήγε στη Λαύρα του Αγίου Σάββα. Στο Μοναστήρι ο Άγιος συναγωνιζόταν τους Γέροντες.

Κατόπιν όμως την Τεσσαρακοστή πήγε στην έρημο, χωρίς την άδεια του Ηγουμένου. Εκείνος, όμως όταν ο Άγιος επέστρεψε δεν τον δέχθηκε στο Μοναστήρι. Έπειτα ο Άγιος πήγε και παρακάλεσε έναν παλιό του φίλο, που ήταν οικονόμος της Μεγάλης Εκκλησίας στα Ιεροσόλυμα, να μεσιτέψει στον Ηγούμενο για να τον συγχωρήσει. Ο Άγιος μπόρεσε και πήρε συγχώρηση από τον Ηγούμενο και έμεινε στο Μοναστήρι με τους άλλους μοναχούς.

Στο Στύλο 
Όταν όμως ήλθε η επόμενη Μεγάλη Τεσσαρακοστή ο Άγιος έφυγε πάλι για την έρημο. Το μέλι της ησυχίας για αυτούς, που το έχουν δοκιμάσει έστω και μία φορά, είναι πάντοτε επιθυμητό και τους κάνει να περιφρονούν όλα τα άλλα και να τρέχουν μόνο σε αυτό.

Ο Άγιος, αφού βρήκε έναν υψηλό τόπο, έκτισε επάνω σε αυτόν στύλο. Έπειτα αφού αρνήθηκε όλα τα εγκόσμια, ανέβηκε επάνω στον στύλο για να αρχίσει τον πόλεμο εναντίον του διαβόλου, στον οποίο είχε πολλές νίκες. Έπειτα από πολύ καιρό ο Άγιος κατέβηκε από τον στύλο. Άκουσε τότε από ψηλά μία φωνή να του λέει τρεις φορές:

-Λάζαρε, πρέπει να πας στην πατρίδα σου.

Ο Άγιος επειδή δεν ήξερε από που προέρχεται η φωνή, πήγε και ρώτησε μερικούς γέροντες μοναχούς, που ασκήτευαν εκεί από την νεαρή τους ηλικία, τι πρέπει να κάνει. Οι Γέροντες του είπαν ότι η φωνή εκείνη προέρχεται από τον Θεό.

Σατανικοί πειρασμοί στην επιστροφή 
Ο Όσιος αναχώρησε μέχρι τη Σεβάστεια με συνοδό κάποιον ενάρετο μοναχό, που ονομαζόταν Παύλος. Από την Σεβάστεια κατόπιν πήγαινε στη Ρώμη για να προσκυνήσει τους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο.

Στο δρόμο προς τη Ρώμη και ενώ ο Άγιος περνούσε από ένα φαράγγι συνάντησε δύο αρκούδες. Φοβήθηκε πολύ. Αμέσως τότε κατέφυγε στο Θεό. Άρχισε να προσεύχεται:

-Κύριε μην με εγκαταλείψεις. Δεν υπάρχει κανείς να με βοηθήσει. Σώσε με, Κύριε από το στόμα των θηρίων. Γλίτωσε με από το θάνατο.

Και ώ του θαύματος! Ο Άγιος αμέσως είδε τις αρκούδες να σκύβουν κάτω και να κάνουν δρόμο να περάσει.

Ο διάβολος όμως δεν σταμάτησε. Μεταμορφώθηκε σε μεγάλο μαύρο σκυλί, και άλλοτε πήγαινε μπροστά και τον φοβέριζε και άλλοτε πήγαινε πίσω και τον γαύγιζε. Όταν θέλησε ο Άγιος να πάει σε κάποιο χωριό για να πάρει λίγη τροφή, ο διάβολος-σκυλί τον εμπόδιζε. Με τα πολλά γαυγίσματά του μάζευε όλα τα σκυλιά του χωριού και τα εξαγρίωνε εναντίον του Αγίου.

Έτσι βάδιζε νηστικός ο Όσιος ημέρα και νύχτα, χωρίς να μπορεί να προμηθευθεί τροφή. Με τη βοήθεια όμως του Θεού, ο όσιος ελευθερώθηκε και από αυτό τον πειρασμό.

Στο παλιό Μοναστήρι 
Ο Άγιος την επιθυμία για την Ρώμη την απέβαλλε, αλλά δεν υπάκουσε εντελώς στον δεσπότη της Εφέσου, διότι έφυγε από κοντά του και πήγε στο Μοναστήρι των Ορύβων. Από εκεί είχε φύγει για να πάει στα Ιεροσόλυμα . Αρχικά ο όσιος δεν φανερώθηκε. Έπειτα όμως, επειδή τον ρωτούσαν επίμονα να τους πει την πατρίδα του και το όνομά του, τους είπε ποιος είναι.

Αμέσως διαδόθηκε σε όλα τα περίχωρα ότι ήλθε ο Λάζαρος και πρώτη η μητέρα του, και όλοι οι γνωστοί του ήρθαν να τον δουν. Την εποχή αυτή ο Άγιος ήταν τριάντα οκτώ ετών. Με χαρά όλοι έβλεπαν το γλυκύτατο πρόσωπό του και άκουγαν με προσοχή τους ψυχοφελείς λόγους του. Μιλούσε ο ευλογημένος με τόση γλυκύτητα, ώστε και την σκληρή σαν πέτρα ψυχή την μαλάκωνε.

Στο Γαλήσιον Όρος 
Ο όσιος Λάζαρος ησυχάζοντας στο όρος Γαλήσιο, αγωνιζόταν συνεχώς στους ασκητικούς αγώνες. Συλλογιζόταν, ότι το να κάνει κανείς την αρετή για επίδειξη, είναι όμοιο κακό σαν να μην την κάνει τελείως. Διότι σκεπτόταν, εάν δεν είχαν κανέναν οι άνθρωποι να επαινεί τις αρετές τους, ασφαλώς δεν θα ήθελαν να αγωνιστούν για να τις αποκτήσουν.

Και ο μεν άγιος είχε αυτή την γνώμη, να κρύβει τις αρετές του και να δείχνει τον εαυτό του κατώτερο από τους άλλους. Τα πράγματα όμως γίνονταν στο αντίθετο. Διότι, όπως εκείνος που φωνάζει με σάλπιγγα γίνεται φανερός σε όλους, έτσι και ο Άγιος Λάζαρος, αν και πήγαινε σε απόκρυφο μέρος, γινόταν φανερός σε όλους.

Οι ελεημοσύνες του 
Έτσι καθημερινώς έρχονταν στον άγιο πολλοί άνθρωποι. Πρώτο έργο του Αγίου ήταν να τους ωφελήσει ψυχικώς. Έπειτα έκανε δείπνο σε όλους τους επισκέπτες του. Τόση μεγάλη φιλανθρωπία είχε ο Άγιος, ώστε τους υπερέβαινε προς αυτό. Διότι ενώ οι άλλοι έκαναν ελεημοσύνη από τα περισσεύματα ή και λίγα από τα χρειαζούμενα, ο άγιος έδινε και την τροφή, την οποία είχε για να ξεκουράσει το αδυνατισμένο από την νηστεία σώμα του.

Κοίμηση 
Ο Άγιος αφού έφτιαξε διαθήκη, παρέδωσε την ψυχή του. Πέθανε σε βαθιά γεράματα  το έτος 1053. 

Η μνήμη του Οσίου Λαζάρου τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την 7ην Νοεμβρίου.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
•Όσιος Λάζαρος ο Γαλησιώτης, Βασιλόπουλου Χαραλάμπους, Εκδόσεις Ορθοδόξου Τύπου.

Άγιοι από την Μικρά Ασία
Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Βυζαντινοί μοναχοί
Στυλίτες