joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πόρτο Εμπέντοκλε

Το Πόρτο Εμπέντοκλε (Porto Empedocle, αποκαλούμενο από τους Σικελούς και με την παλαιά ονομασία Marina) είναι πόλη και δήμος (comune) της Ιταλίας, στη νότια ακτή της Σικελίας, υπαγόμενη διοικητικά στην Επαρχία του Αγκριτζέντο. Πήρε το σημερινό όνομά της από τον αρχαίο Έλληνα προσωκρατικό φιλόσοφο Εμπεδοκλή, πολίτη της κοντινής πόλεως του Ακράγαντα (σημερινό Αγκριτζέντο). Ο πληθυσμός του Πόρτο Εμπέντοκλε τον Νοέμβριο του 2017 ήταν 17.936 κάτοικοι και το μεσοσταθμικό του υψόμετρο 2 μέτρα, ενώ ο δήμος έχει έκταση 25,23 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Οι κάτοικοι του Πόρτο Εμπέντοκλε ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, την αλιεία, τη σιδηρουργία, τη φαρμακευτική και την επεξεργασία ορυκτού αλατιού.

Ο Αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος διέταξε κατά τον 15ο αιώνα την ανέγερση στην τοποθεσία αυτή ενός πύργου για να προστατεύει τα αποθηκευμένα σιτηρά της περιοχής. Ο πύργος μετατράπηκε αργότερα σε φυλακή και σήμερα στεγάζει πολιτιστικό κέντρο.

Το εμπόριο αυξήθηκε στο μικρό λιμάνι μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής λιμενοβραχίονα το 1763. Ο οικισμός έγινε αυτόνομος δήμος το 1853. Αρχικώς ονομαζόταν Μαρίνα ντι Τζιρτζέντι (Marina di Girgenti, δηλαδή «παραλία του Αγκριτζέντο») και μετά την κατασκευή του λιμενοβραχίονα Μόλο ντι Τζιρτζέντι (Molo di Girgenti, «μώλος του Αγκριτζέντο»). Η πόλη πήρε τη σημερινή της ονομασία το 1863.

Από το 2003 ως το 2009 η πόλη μετονομάσθηκε προσωρινά σε «Πόρτο Εμπέντοκλε Βιγκάτα» (Porto Empedocle Vigata), από το όνομα της φανταστικής πόλεως στην οποία διαδραματίζεται η υπόθεση των δημοφιλών μυθιστορημάτων του Ιταλού συγγραφέα Αντρέα Καμιλλέρι. Ο Καμιλλέρι γεννήθηκε στην πόλη το 1925.

Ο κεντρικός ενοριακός ναός του οικισμού, που υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή του Ακράγαντος, είναι αφιερωμένος στην Αγία Μαρία del Buon Consiglio. Ωστόσο ο πολιούχος άγιος είναι ο Γερλάνδος του Ακράγαντος, μεσαιωνικός επίσκοπος του Ακράγαντα (εορτάζει στις 25 Φεβρουαρίου). Το ιδιάζον αξιοθέατο τοπίο της βραχώδους ακτής Σκάλα ντέι Τούρκι βρίσκεται κοντά στο Πόρτο Εμπέντοκλε.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ο ενοριακός ναός της Αγίας Μαρίας del Buon Consiglio

Πόλεις της Σικελίας
Δήμοι της Επαρχίας του Αγκριτζέντο
Γλώσσα Ορλάαμς

Η γλώσσα Ορλάαμς (ISO 639-3: oor, Ethnologue: oor, Glottolog: oorl1238) είναι διάλεκτος της γλώσσας Αφρικάανς, η οποία ομιλείται από την εθνοτική ομάδα των Ορλάαμ κυρίως στην Ναμίμπια και παλαιότερα και στην Νότια Αφρική όπου ήταν η αρχική της προέλευση. Χρησιμοποιείται από 32.000 ομιλητές σύμφωνα με την απογραφή του 2006, και θεωρείται πως αποτελεί είτε κρεολική διάλεκτο με βάση τα Αφρικάανς, είτε απευθείας διάλεκτο των Αφρικάανς. Διαθέτει επίσης πολλά στοιχεία από την γλώσσα Χόιχοϊ.

Παραπομπές

Σχετική βιβλιογραφία 

 Moltke, Johannes von. 1976. Die Oorlams-Hottentotte en Afrikaans. SWA annual 32. 35-43.
 Ponelis, Fritz [Friedrich] [Albert]. 1993. The development of Afrikaans. (Duisburger Arbeiten zur Sprach- und Kulturwissenschaft, 18.) Frankfurt am Main: Frankfurt-am-Main: Peter Lang. xvii+616pp.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 OLAC resources in and about the Orlaams language

Γλώσσες της Ναμίμπιας
Γλώσσες της Νότιας Αφρικής
Γερμανικές γλώσσες
Αλφάβητο Μπασκίρ

Το αλφάβητο Μπασκίρ είναι το αλφάβητο της Μπασκιρικής γλώσσας. Μιλιέται κυρίως στη Ρωσία, στη περιοχή του Μπασκορτοστάν.

Σημερινή αλφαβητική σειρά 
Το σημερινό αλφάβητο Μπασκίρ χρησιμοποιείται από τη δεκαετία του 1940. Περιέχει 42 γράμματα και εννέα από αυτά, τα Ә ә, Ө ө, Ү ү, Ғ ғ, Ҡ ҡ, Ң ң, Ҙ ҙ, Ҫ ҫ, Һ һ δεν περιλαμβάνονται στο ρωσικό αλφάβητο.

Νωρίτερα, μέχρι το 1928 η γλώσσα γραφόταν σε μια παραλλαγή του αραβικού αλφαβήτου. Από το 1928 το Γιαναλίφ ήταν το επίσημο αλφάβητο για τη μπασκιρική γλώσσα. Τον Αύγουστο του 1938 ξεκίνησε η διαδικασία αλλαγής του αλφαβήτου στο Κυριλλικό.

Κυριλλικό αλφάβητο 
Η πρώτη χρήση του κυριλλικού αλφαβήτου για τα Μπασκιρικά ξεκίνησε το 1892 στο κυβερνείο Ορενμπούργκ, με αλφάβητο βασισμένο στο ρωσικό. Το 1898 κυκλοφόρησε η δεύτερη έκδοση. Το 1907 εκδόθηκε αλφαβητάριο για τη μπασκιρική γλώσσα.

Συγκριτικός πίνακας

Παραπομπές 

Αλφαβητο
Αναβαργός

Η Αναβαργός είναι συνοικία του Δήμου Πάφου.

Πληθυσμός 
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Αναβαργού παρουσιάζει αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Αναβαργού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Παραπομπές 

Συνοικίες Δήμου Πάφου
Πέργαμος Λάρνακας

To Πέργαμος είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Μπεγιαρμουντού

Το Μπέϊαρμουντού είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Πέργαμος Λάρνακας. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Βλάχος (αποσαφήνιση)

Με την ονομασία Βλάχος μπορεί να αναφέρεται κάποιος από τα εξής:

 κάποιος από τους Βλάχους
 ο Μήτρος Βλάχος, Βούλγαρος κομιτατζής
 ο βλάχος (ψάρι)
 ο Βλάχος (συνοικία Αραδίππου), συνοικία του Δήμου Αραδίππου στην Κύπρο

Δείτε επίσης
 Βλάχοι (όρος)

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Χάμενκιρο

Το Χάμενκιρο (φινλανδικά: Hämeenkyrö, σουηδικά: Tavastkyro) είναι δήμος της Φινλανδίας.

Αποτελεί μέρος της περιοχής της Πιρκανμάα. Ο δήμος έχει πληθυσμό 10.632 κατοίκων (31 Αυγούστου 2017) και καλύπτει έκταση 505.10 τ.χλμ. από τα οποία 41.34 τ.χλμ. είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 22.93 κάτοικοι ανά χιλιόμετρο

Ο δήμος είναι μονόγλωσσος στα φινλανδικά.

Ο Φρανς Έμιλ Σίλανπαα, ο οποίος έχει βραβευτεί με Νόμπελ Λογοτεχνίας, γεννήθηκε στο Χάμενκιρο. Το οικόσημο του Χάμενκιρο σχεδιάστηκε από τον Γκούσταφ φον Νούμερς.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Municipality of Hämeenkyrö – Official website
 Arteles International Artist in Residency Program

Πόλεις της Φινλανδίας
Μηλιωτάδες Ιωαννίνων

Οι Μηλιωτάδες είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 540 μέτρων.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Οι Μηλιωτάδες βρίσκονται στο Ανατολικό Ζαγόρι, στις ανατολικές απολήξεις του όρους Μιτσικέλι. και στη συμβολή του  Ζαγορίτικου ποταμού με τον Βάρδα στο σημείο που σχηματίζουν τον Άραχθο. Απέχει 31 χλμ ΒΑ. της πόλης των Ιωαννίνων και και 9 χλμ. Β. από τον κόμβο Αράχθου/Ζαγορίου της Εγνατίας οδού. Στα νότια του χωριού και στο δρόμο προς τη Ποταμιά υπάρχει το χάνι και το πέτρινο τοξωτό γεφύρι του Καμπέρ Αγά, που στην τουρκοκρατία υπήρξε διοικητής των Ιωαννίνων και τσιφλικάς της περιοχής. Αυτός έδωσε τα χρήματα για την κατασκευή του. ref></ref>. Το γεφύρι έχει χαρακτηριστεί  ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1982.

Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1613 - 1614 στην πρόθεση 215 της μονής Βαρλαάμ των Μετεώρων, και περιλαμβάνεται στην ελληνική απογραφή από το 1961 ως μέρος της τότε κοινότητας Δεματίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Βαρβάρα, τον Άγιο Γεώργιο, τους Βουτανσαίους και το Δεμάτι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Δεματίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 186 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προέλευση του ονόματος Μηλιωτάδες από τον ιστότοπο του δήμου Ζαγορίου
Το γεφύρι Καμπέρ - Αγά στο https://www.youtube.com

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Ζαγορίου
Αντόνιο Ταγιάνι

Ο Αντόνιο Ταγιάνι (Antonio Tajani, 4 Αυγούστου 1953)  είναι Ιταλός πολιτικός, ο οποίος από τον Ιανουάριο του 2017 έως τον Ιούλιο του 2019, διετέλεσε πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Στο παρελθόν, είχε διατελέσει ένας από τους δεκατέσσερις αντιπροέδρους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 2014 έως το 2016, Επίτροπος Βιομηχανίας και Επιχειρηματικότητας από το 2010 έως το 2014 και Επίτροπος Μεταφορών από το 2008 έως το 2010. Είναι ευρωβουλευτής από το 2014 και προηγουμένως ήταν από το 1994 έως το 2008.

Κατά την πορεία προς τις Ιταλικές Εκλογές του 2018, ανακοίνωσε μέσω του λογαριασμού του στο Twitter ότι θα είναι διαθέσιμος "να υπηρετήσει την Ιταλία", εξ ονόματος της Forza Italia, αλλά ότι "όλες οι περαιτέρω αποφάσεις θα ληφθούν τώρα από τους συμπολίτες μας και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας".

Παραπομπές

Πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Ευρωβουλευτές της Ιταλίας
Κύρος (ποταμός)

Ο Κύρος (τουρκικά: Kura· αζερικά: Kür· γεωργιανά: მტკვარი, Μτ’κ’βάρι· αρμενικά: Կուր, Κουρ· αρχαία ελληνικά: Κῦρος· περσικά: کوروش‎, Kuruš ) είναι ποταμός που ρέει στα ανατολικά, νότια των βουνών του Μεγάλου Καυκάσου, ο οποίος απορρέει στις νότιες πλαγιές του Μεγάλου Καυκάσου ανατολικά στην Κασπία Θάλασσα. Απορρέει επίσης στη βόρεια πλευρά του Μικρού Καυκάσου, ενώ ο κύριος παραπόταμός του, ο Αράς απορρέει στη νότια πλευρά αυτών των βουνών. Ξεκινάει από τη βορειοανατολική Τουρκία, ρέει μέσα από την Τουρκία ως τη Γεωργία, στη συνέχεια στο Αζερμπαϊτζάν, όπου δέχεται τον Αρά ως δεξιό παραπόταμο και εισέρχεται στην Κασπία Θάλασσα στη Νεφτσαλά. Το συνολικό μήκος του ποταμού είναι 1.515 χιλιόμετρα.

Άνθρωποι έχουν κατοικήσει την περιοχή του Καυκάσου εδώ και χιλιάδες χρόνια και αρχικά καθιέρωσαν τη γεωργία στην κοιλάδα του Κύρου πριν από περίπου 4.500 χρόνια. Μεγάλοι, πολύπλοκοι πολιτισμοί εξελίχθηκαν τελικά στο ποτάμι, αλλά από το 1200 μ.Χ., οι περισσότεροι καταστράφηκαν από φυσικές καταστροφές και ξένους εισβολείς. Η αυξανόμενη ανθρώπινη χρήση και οι ενδεχόμενες ζημιές στα δάση και τα λιβάδια της λεκάνης απορροής συνέβαλαν στην αύξηση της έντασης των πλημμυρών κατά τον 20ό αιώνα. Στη δεκαετία του 1950, η Σοβιετική Ένωση άρχισε να κατασκευάζει πολλά φράγματα και κανάλια στον ποταμό. Προηγουμένως όντας πλωτός μέχρι την Τυφλίδα στη Γεωργία, τώρα είναι πολύ πιο αργός και ρηχός, καθώς έχει εκμεταλλευτεί από αρδευτικά έργα και υδροηλεκτρικούς σταθμούς. Ο ποταμός είναι πια αρκετά μολυσμένος από τα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα όπως η Τυφλίδα και το Ρουστάβι στη Γεωργία.

Παραπομπές

Ποταμοί του Αζερμπαϊτζάν
Ποταμοί της Γεωργίας
Ποταμοί της Τουρκίας
Διεθνείς ποταμοί της Ασίας
Επαρχία του Αρνταχάν
Σιπάχι

Το Σιπάχι είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Αγία Τριάδα Αμμοχώστου. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
American Horror Story: Asylum

Το American Horror Story: Asylum είναι η δεύτερη σεζόν της αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς τρόμου American Horror Story, που δημιουργήθηκε από τους Ράιαν Μέρφι και Μπραντ Φάλτσακ. Προβλήθηκε στο κανάλι FX, από τις 17 Οκτωβρίου 2012 έως τις 23 Ιανουαρίου 2013. Η υπόθεση της δεύτερης σεζόν παρουσίασε μια απόκλιση από αυτή της πρώτης σεζόν, με καινούριους χαρακτήρες και καινούρια τοποθεσία.

Η σεζόν ξεκινάει το 1964 στο φανταστικό φρενοκομείο Briarcliff Manor, και ασχολείται με ιστορίες του προσωπικού και των κρατουμένων που ζουν εκεί, ενώ οι σκηνές εναλλάζονται από το παρελθόν στο παρόν. Οι ηθοποιοί από την προηγούμενη σεζόν που επιστρέφουν και υποδύονται νέους ρόλους είναι οι, Ζάκαρι Κουίντο, Σάρα Πόλσον, Έβαν Πίτερς, Λίλι Ρέιμπ, Τζέσικα Λαντζ, Ντίλαν Μακντίρμοτ και Φράνσις Κόνροϊ, μαζί με νέες προσθήκες, τους Τζόσεφ Φάινς, Λίζι Μπροσερέ και Τζέιμς Κρόμγουελ.

Asylum
Εμπεδοκλής (ηφαίστειο)

Ο Εμπεδοπλής (Empedocles) είναι μεγάλο υποθαλάσσιο ηφαίστειο στη Μεσόγειο Θάλασσα, που απέχει περί τα 40 χιλιόμετρα από τη νότια ακτή της Σικελίας. Πήρε το όνομά του από τον αρχαίο Έλληνα προσωκρατικό φιλόσοφο Εμπεδοκλή, πολίτη της κοντινής (περ. 78 χλμ.) πόλεως του Ακράγαντα (σημερινό Αγκριτζέντο), ο οποίος σύμφωνα με μία παράδοση αυτοκτόνησε πέφτοντας μέσα στον κρατήρα ηφαιστείου (της Αίτνας).

Κατά το Εθνικό Ινστιτούτο Γεωφυσικής και Ηφαιστειολογίας της Ιταλίας, η όλη ηφαιστειακή δομή έχει ύψος 400 μέτρα πάνω από τον πυθμένα της Μεσογείου και βάση με μήκος 30 χλμ. και πλάτος 25 χλμ. Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο ηφαιστειακό πεδίο, τα λεγόμενα «Φλεγραία Πεδία της Θάλασσας της Σικελίας» (Campi Flegrei del Mar di Sicilia), στον Πορθμό της Σικελίας.

Το ηφαίστειο δεν δείχνει σημάδια για έκρηξη στο κοντινό μέλλον. Σήμερα η κορυφή του βρίσκεται 7 ως 8 μέτρα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Ωστόσο, το έτος 1831 υψώθηκε πάνω από αυτή, δημιουργώντας μία νέα νησίδα, που έγινε γνωστή ως Φερδινάνδεα ή Νήσος Γκράχαμ. Προκλήθηκε τότε διαμάχη για την κυριότητα του νέου νησιού ανάμεσα σε 4 κράτη. Το νησί όμως ξαναβυθίστηκε στα νερά της Μεσογείου 5 μήνες αργότερα.

Δείτε επίσης
 Πόρτο Εμπέντοκλε στη Σικελία
 Υποθαλάσσιο όρος Ερατοσθένης

Παραπομπές

Ηφαίστεια της Ιταλίας
Υποθαλάσσια ηφαίστεια
Γεωγραφία της Σικελίας
Γεωγραφία της Μεσογείου
Χέινκιλ

Το Χέινκιλ (Hengill) είναι ηφαίστειο στο νοτιοδυτικό μέρος της Ισλανδίας, στα νότια του Θίνκβετλιρ, με υψόμετρο κορυφής 803 μέτρα και έκταση περίπου 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Το ηφαίστειο είναι ενεργό, με πολυάριθμες θερμές πηγές και φουμαρόλες στις πλαγιές του, αλλά η τελευταία του έκρηξη συνέβη πριν από 1.900 χρόνια. Το Χέινκιλ αποτελεί σημαντική πηγή ενέργειας για τη νότια Ισλανδία χάρη στους γεωθερμικούς σταθμούς Nesjavellir και Hellisheiði (τον δεύτερο και τον τρίτο μεγαλύτερο της χώρας, αντιστοίχως).

Η περιοχή του ηφαιστείου είναι κατάλληλη για πεζοπορία και υπάρχουν πολλά μονοπάτια για τους περιπατητές. Η κωμόπολη Χβεραγκέρδι με τις πολλές θερμές πηγές βρίσκεται στην ίδια περιοχή.

Υπάρχουν μερικές τοπικές παραδόσεις και θρύλοι που συνδέονται με τη γενικότερη περιοχή του ηφαιστείου. Σε έναν από αυτούς, ένας νεαρός αγρότης λέγεται ότι σκότωσε τη γυναίκα-τρολ Jóra στον ύπνο της. Η Jóra ενέδρευε για αθώους περιπλανώμενους ή καβαλάρηδες στο μονοπάτι πάνω από το Ντυραφγιόλ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 Το Χέινκιλ στον «Κατάλογο Ηφαιστείων της Ισλανδίας»
 Χάρτης

Χεινκιλ
Suspiria

Το Suspiria (προφέρεται ως sʊsˈpɪ.ri.a) είναι μια ιταλική υπερφυσική ταινία τρόμου του 1977, σε σκηνοθεσία Ντάριο Αρτζέντο. Το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη και την Ντάρια Νικολόντι, το οποίο βασίστηκε ελαφρώς στην ιστορία του Τόμας Ντε Κουίνσι, Suspiria de Profundis.  Η παραγωγή έγινε από τον Αρτζένο και τον αδελφό του, Κλαούντιο. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Τζέσικα Χάρπερ, η οποία υποδύεται μία μπαλαρίνα που μεταφέρεται σε μία διακεκριμένη γερμανική σχολή μπαλέτου, που όμως μετά από κάποιες βίαιες δολοφονίες, αντιλαμβάνεται ότι αποτελεί τη βιτρίνα μιας υπερφυσικής συνωμοσίας. Στην ταινία συμμετέχουν και οι Στεφανία Κασίνι, Φλάβιο Μπούτσι, Μίγκελ Μπόζε, Αλίντα Βάλι, Ούντο Κιρ και Τζόαν Μπένετ, της οποίας ήταν και ο τελευταίος κινηματογραφικός ρόλος. 

Η ταινία αποτελεί μέρος της τριλογίας του Αρτζέντο Le Tre madri. Την τριλογία συμπληρώνουν οι ταινίες Inferno (1980) και The Mother of Tears (2007). Το Suspiria θεωρείται μία από τις γνωστότερες δουλείες του Αρτζέντο, το οποίο δέχτηκε καλή κριτική για τα οπτικά και στιλιστικά εφέ, για τη χρήση ζωηρών χρωμάτων, καθώς και για τη μουσική του επένδυση, την οποία έγραψε η ιταλική progressive rock μπάντα Goblin.

Το Suspiria έλαβε υποψηφιότητα στα βραβεία Saturn, στην κατηγορία Καλύτερος Δεύτερος Γυναικείος Ρόλος, για την ερμηνεία της Τζόαν Μπένετ, το 1978, καθώς επίσης και στην κατηγορία Best DVD Classic Film Release, το 2002. Πλέον η ταινία θεωρείται καλτ, καθώς επίσης και μία από τις πιο σημαντικές ταινίες για το είδος το τρόμου. Το 2018, κυκλοφόρησε διασκευή της εν λόγω ταινίες με το ίδιο όνομα, στην οποία συμμετείχε με δευτερεύοντα ρόλο και η πρωταγωνίστρια της ταινίας Χάρπερ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Ταινίες του 1977
Ιταλόφωνες ταινίες
Ρωσόφωνες ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Γερμανόφωνες ταινίες
Λατινόφωνες ταινίες
Ιταλικές ταινίες
Ιταλικές ταινίες τρόμου
Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία
Giallo ταινίες
Υπερφυσικές ταινίες τρόμου
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντάριο Αρτζέντο
Ζεϊμπέκκιοϊ

Το Ζεϊμπέκκιοϊ είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Άγιος Ευστάθιος Αμμοχώστου. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Άγιος Κωνσταντίνος ο εξ Αγαρηνών

Ο Άγιος Κωνσταντίνος καταγόταν από το χωριό Ψιλομέτωπο της Μυτιλήνης από γονείς Μουσουλμάνους. Απαγχονίστηκε από τους Τούρκους στις 2 Ιουνίου 1819 στην Κωνσταντινούπολη.

Βιογραφία 
Σε ηλικία δεκαπέντε ετών τον δηλητηρίασε μια Τουρκάλα και έμεινε τυφλός και κατάκοιτος επί τρία έτη. Θεραπεύτηκε όμως, όταν πλύθηκε σε ένα αγίασμα, όπως μια Χριστιανή πρότεινε στη μητέρα του. Κατόπιν πήγε στη Σμύρνη, για να εργαστεί σε ένα οπωροπωλείο. Συχνά, λόγω του επαγγέλματός του, πήγαινε στη Μητρόπολη, όπου παρακολουθούσε ωφέλιμες συζητήσεις και χριστιανικά αναγνώσματα. Έτσι άναψε στην καρδιά του η επιθυμία να γίνει Χριστιανός. Πήγε στο Άγιον Όρος και εκμυστηρεύτηκε το σχέδιο του σε μοναχούς, οι οποίοι όμως τον παρέπεμψαν στον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε', εξόριστο τότε στη Μονή Ιβήρων. Με την καθοδήγηση του Πατριάρχη, αφού ετοιμάστηκε στη Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, βαπτίστηκε.

Το μαρτύριο 
Εν συνεχεία, μετέβη στη Μαγνησία της Μ. Ασίας για να μεταστρέψει και τα άλλα αδέλφια του. Περνώντας από το Αϊβαλί, αναγνωρίστηκε από έναν Τούρκο, συνελήφθη και οδηγήθηκε στον αγά. Ομολόγησε ότι ήταν τουρκικής καταγωγής και είχε βαπτιστεί χριστιανός. Τον μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη, όπου και εκεί, αφού συνέχισαν να τον βασανίζουν, τον απαγχόνισαν στις 2 Ιουνίου 1819.

Παραπομπές 

Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Νεομάρτυρες
Αντρέι του Πολότσκ

O Αντρέι, λιθουαν. Andrius Algirdaitis (π. 1325 - 12 Αυγούστου 1399) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας τού Πολότσκ (1342-1387) και τού Πσκοβ (1342-48, δια τού αντιπροσώπου του Γιούρι).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της πρώτης συζύγου του Μαρίας, κόρης τού Γιαροσλάβ πρίγκιπα τού Βιτέμπσκ.

Το 1342 ακολούθησε τον πατέρα του και τον θείο του Κεστούτις σε πόλεμο εναντίον τού Λιβονιακού Τάγματος και έτσι βοήθησαν τη Δημοκρατία τού Πσκοβ. Η πόλη τού ζήτησε να μείνει ως δούκας της, ώστε η παρουσία του να είναι εγγύηση της υποστήριξης τού Αλγκίρντας. Ο Αντρέι δέχθηκε και βαπτίστηκε Ορθόδοξος με το όνομα αυτό· το παγανιστικό πρότερο όνομά του δεν μας είναι γνωστό. Έμεινε για λίγο διάστημα εκεί και επέστρεψε στη Λιθουανία, ίσως ένεκα της αποβίωσης τού μεγάλου θείου του Βαΐνιους δούκα τού Πολότσκ. Η πόλη αυτή ήταν ζωτικής σημασίας για τη Λιθουανία, μια και βρισκόταν μεταξύ της Λιθουανίας και τού Λιβονιακού Τάγματος. Ο Αντρέι έγινε δούκας τού Πολότσκ και βοήθησε την άμυνα της χώρας του έναντι των επιθέσεων τού Λιβονιακού Τάγματος. Στο Πσκοβ άφησε αντιπρόσωπό του κάποιον Γιούρι. Ο ιστορικός Αλβύντας Νικζεντάτις υποθέτει, πως ίσως ήταν εγγονός τού Γκεντιμίνας (πατέρα τού Αλγκίρντας και αδελφού τού Βαΐνιους).

Ο Γιούρι έμεινε στο Πσκοβ ως το 1348, οπότε το Λιβονικό Τάγμα οργάνωσε μεγάλη επίθεση στη Λιθουανία. Ο στρατός της πόλης είχε πάει να βοηθήσει το Νόβγκοροντ εναντίον της Σουηδίας, όταν το Λιβονιακό Τάγμα επιτέθηκε στο Ίζμπορσκ, φρούριο τού Πσκοβ· ο Γιούρι απεβίωσε στην επίθεση. Επειδή οι Λιθουανοί δεν μπόρεσαν να υπερασπίσουν το Πσκοβ, η πόλη αρνήθηκε άλλον απεσταλμένο της Λιθουανίας. Τότε ο Αντρέι συνέλαβε όλους τους εμπόρους από το Πσκοβ και κατάσχεσε τα αγαθά τους, με αποτέλεσμα οι καλές σχέσεις της Λιθουανίας με το Πσκοβ να τελειώσουν. Ο Αντρέι έμεινε δούκας τού Πολότσκ για τα επόμενα 39 έτη.

Το 1377 απεβίωσε ο Αλγκίρντας, που είχε ορίσει διάδοχο τον Γιαγκιέλο, μεγαλύτερο γιο τού Αλγκίρντας από τη δεύτερη σύζυγό του Ουλιάνα. Ο Αντρέι διεκδίκησε τον θρόνο, με συνέπεια το τέλος του.

Πηγές
 Matulevičius, Algirdas (2004). "Andrius Algirdaitis". In Spečiūnas, Vytautas. Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. pp. 51–52. ISBN 5-420-01535-8.
 Jonynas, Ignas (1933–1944). "Andrius". In Biržiška, Vaclovas. Lietuviškoji enciklopedija (in Lithuanian). I. Kaunas: Spaudos Fondas. pp. 575–585.
 Nikžentaitis, Alvydas (1989). Gediminas (in Lithuanian). Vilnius: Vyriausioji enciklopedijų redakcija. p. 13.
 Jonynas, Ignas (1933–1944). "Dimitras". In Biržiška, Vaclovas. Lietuviškoji enciklopedija (in Lithuanian). VI. Kaunas: Spaudos Fondas. pp. 912–914.

Παραπομπές 

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Βλαντίμιρ Ολγκερντόβιτς

Ο Βλαντίμιρ, λιθουαν. Vladimiras Algirdaitis, πολων. Włodzimierz Olgierdowic (απεβ. μετά το 1398) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1362-94). Οι γιοί του Ιβάν και Αλέξανδρος έγιναν γενάρχες των οικογενειών Μπέλσκυ και Ολέλκοβιτς αντίστοιχα.

Βιογραφία 
Ήταν γιος τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Μαρίας, κόρης τού Γιαροσλάβ πρίγκιπα τού Βιτέρμπσκ.

Έπειτα από τη μάχη των Κυανών Υδάτων το 1362, το πριγκιπάτο τού Κιέβου έπεσε μόνιμα στα χέρια της Λιθουανίας. Πιστεύεται, ότι ο Βλαντίμιρ εγκαταστάθηκε στο Κίεβο αμέσως μετά τη μάχη και αντικατέστησε τον μεγάλο θείο του Φιόντορ του Κιέβου. Ο Βλαντίμιρ διεξήγε δική του πολιτική και έκοψε δικά του νομίσματα. Αρχικά τα νομίσματά του ήταν έντονα επηρεασμένα από αυτά της Χρυσής Ορδής: αντέγραψε σύμβολα τού Γιάνι Μπεγκ χαν και Μουχάμμαντ Μπολάκ χαν, όπως τη σφραγίδα (tamga) της φυλής των Τατάρων. Αυτό ίσως δηλώνει, ότι πλήρωνε φόρο υποτέλειας στην Ορδή. Αργότερα αντικατέστησε τα Ταταρικά σύμβολα με το Κ (=Κίεβο) και τον σταυρό, σύμβολο της Ορθόδοξης πίστης. Αυτά ήταν τα πρώτα νομίσματα, που κόπηκαν στη Λευκορωσία.

Το 1384 ο στρατός του συνέλαβε τον Διονύσιο μητροπολίτη τού Κιέβου, που απεβίωσε στην αιχμαλωσία το επόμενο έτος. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της διαμάχης του Διονυσίου, τού Ποιμένος και τού Κυπριανού, που διεκδικούσαν τη μητρόπολη της Μόσχας.

Το 1386 ο αδελφός του Γιαγκελόν μέγας δούκας της Λιθουανίας έγινε, λόγω τού γάμου του, βασιλιάς της Πολωνίας και ο Βλαντίμιρ ορκίστηκε υποτέλεια σε αυτόν. Το 1392 με τη συμφωνία τού Οστρόβ, ο εξάδελφός τους Βυτάουτας έγινε μέγας δούκας της Λιθουανίας και άρχισε να μειώνει τους δούκες της επαρχίας, αντικαθιστώντας τους με αντιπροσώπους του. Αυτό ξεκίνησε ένεκα απείθαρχων δουκών, αλλά κατέληξε σε πιο συγκεντρωτική εξουσία. Έτσι το 1393 ο Βυτάουτας κατάσχεσε το Βολοντιμίρ-Βολίνσκι από τον εξάδελφο τού Βλαντίμιρ, τον Φεντόρ, γιο τού Λιουμπάρτας, το Νόβχοροντ-Σιβέρκι από τον αδελφό τού Βλαντίμιρ, τον Καριμπούτας και το Βιτέρμπσκ από τον Σβιτριγκάιλα, επίσης αδελφό τού Βλαντίμιρ. Το 1394 ο Βυτάουτας και ο Σκιργκάιλα, άλλος αδελφός τού Βλαντίμιρ, βάδισαν εναντίον τού Βλαντίμιρ, που παραδόθηκε χωρίς μάχη. Ο Σκιργκάιλα εγκαταστάθηκε στο Κίεβο, ενώ ο Βλαντίμιρ έλαβε το Σλουτσκ-Καπύλ ως δούκας. Ο Βλαντίμιρ αναφέρεται για τελευταία φορά στις πηγές το 1398.

Πηγές 
 Rowell, S. C. (1994). Lithuania Ascending: A Pagan Empire Within East-Central Europe, 1295-1345. Cambridge Studies in Medieval Life and Thought: Fourth Series. Cambridge University Press. p. 100. ISBN 978-0-521-45011-9.
 Petrauskas, Rimvydas; Jūratė Kiaupienė (2009). Lietuvos istorija. Nauji horizontai: dinastija, visoumenė, valstybė (in Lithuanian). IV. Baltos lankos. pp. 373–374. ISBN 978-9955-23-239-1.

Παραπομπές 

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Σκιργκάιλα

Ο Σκιργκίλα, λευκορωσ. Скіргайла (π. 1353/4 - 11 Ιανουαρίου 1397) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν αντιβασιλιάς τού μεγάλου δουκάτου της Λιθουανίας (1386-92), στη θέση τού αδελφού του Γιαγκιέλο.

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ουλιάνας των Ρουρικιδών, κόρης τού Αλεξάντρ Μιχαήλοβιτς πρίγκιπα τού Τβερ.

Το 1377 απεβίωσε ο Αλγκίρντας και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γιαγκιέλο. Πιστεύεται, ότι οι δυναστικές έριδες αυτού με τον θείο του Κεστούτις και τον Βυτάουτας (γιο τού Κεστούτις) ξεκίνησαν από τον Σκιργκάιλα. Το 1379 ταξίδευσε στους Τεύτονες Ιππότες και ένα έτος μετά έγινε η αμφιλεγόμενη συνθήκη τού Ντοβυντίσκες. Ο Σκιργκάιλα ήταν ο κύριος υποστηρικτής του αδελφού του Γιογκάιλα και τον βοήθησε στο να φυλακίσει τον Κεστούτις και τον γιο του στο κάστρο Κρέβα, κατά τη διάρκεια τού εμφυλίου πολέμου της Λιθουανίας (1381-84). Μερικοί ιστορικοί υποθέτουν ότι η αποβίωση τού Κεστούτις μία εβδομάδα μετά από τη φυλάκισή του, ήταν δολοφονία που εκτελέστηκε από τον Σκιργκάιλα. Ως ανταμοιβή για την καλή δουλειά του, έλαβε το δουκάτο τού Τρακάι.

Όταν ο Γιαγκιέλο ετοιμαζόταν για την Ένωση της Κρέβα, ο Σκιργκάιλα συμμετείχε ενεργά στις διαπραγματεύσεις, μάλιστα έγινε επικεφαλής αποστολής στην Πολωνία. Οι διαπραγματεύσεις επέτυχαν και ο Γιογκάιλα νυμφεύτηκε τη Γιάντβιγκα των Καπετιδών-Ανζού, κόρη και κληρονόμο τού αποβιώσαντος Λουδοβίκου Α΄ της Πολωνίας το 1386. Η Γιάντβιγκα ήταν βασίλισσα της Πολωνίας και ο Γιογκάιλα στέφθηκε βασιλιάς της με τον γάμο του. Ο Γιαγκιέλο άφησε τον Σκιργκάιλα ως αντιβασιλιά στη Λιθουανία. Πάντως ο Σκιργκάιλα δεν ήταν δημοφιλής στους ευγενείς και ο Βυτάουτας είδε αυτό ως αφορμή για να κερδίσει δύναμη: το 1389 ξεκίνησε εμφύλιο πόλεμο και επιτέθηκε στο Βίλνιους. Δεν επέτυχε και ζήτησε τη συνδρομή των Τευτόνων Ιπποτών. Τελικά το 1392 ο Γιογκάιλα και ο Βυτάουτας υπέγραψαν τη συμφωνία τού Οστρόβ: ο Βυτάουτας έγινε αντιβασιλιάς της Λιθουανίας και τού επεστράφη το πατρικό δουκάτο τού Τρακάι.

Ως αποζημίωση, ο Σκιργκάιλα έλαβε ένα μέρος της Βολυνίας και τού Κιέβου το 1395. Οι περιστάσεις τού τέλους του δεν είναι ξεκάθαρες. Φημολογείται ότι δηλητηριάστηκε με εντολές Ορθοδόξων αξιωματούχων. Τάφηκε στη Λαύρα Πεσέρσκ τού Κιέβου.

Πηγές
 Vytautas Spečiūnas, ed. (2004). "Skirgaila". Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. p. 54. ISBN 5-420-01535-8.

Παραπομπές

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Σβιτριγκάιλα

Ο Σβιτριγκάιλα (λιθουαν.: Švitrigaila, πριν το 1370 - 10 Φεβρουαρίου 1452) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν μέγας δούκας της Λιθουανίας (1430-32).

Βιογραφία
Ήταν ο τελευταίος (ή προτελευταίος) γιος τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ουλιάνας των Ρουρικιδών, κόρης τού Αλεξάντρ πρίγκιπα τού Τβερ.

Εμφανίζεται για πρώτη φορά στην πολιτική το 1382, ως μάρτυρας της συμφωνίας της Ντούμπυζα, που έγινε μεταξύ τού αδελφού του Γιαγκιέλο και των Τευτόνων Ιπποτών. Οι ιστορικοί πιστεύουν, ότι θα ήταν τουλάχιστον 12 ετών, δηλ. θα γεννήθηκε το πολύ ως το 1370. Σε ένα έγγραφο που υποβλήθηκε στο Συμβούλιο της Φλωρεντίας, αναφέρεται ότι αυτός και ο Γιαγκιέλο, ήταν οι ευνοούμενοι γιοί τού Αλγκίρντας. Ο πατέρας τους πριν αποβιώσει το 1377, έθεσε διάδοχο τον Γιογκάιλα και τον έβαλε να ορκιστεί, ότι διάδοχος αυτού θα ήταν ο Σβιτριγκάιλα. Ο Γιαγκιέλο ισχυρίστηκε μετά, ότι αυτό άλλαξε μετά από αμοιβαία συμφωνία.

Το 1386 ως μέρος τού εκχριστιανισμού της Λιθουανίας και της ένωσής της με την Πολωνία, ο Σβιτριγκάιλα και οι αδελφοί του βαπτίστηκαν Καθολικοί στην Κρακοβία. Ο Σβιτριγκάιλα έλαβε το όνομα Μπολέσλαφ.

Πηγές
 Matusas, Jonas (1991). Švitrigaila Lietuvos didysis kunigaikštis (2nd ed.). Vilnius: Mintis. p. 166. ISBN 5-417-00473-1.
 "LIETUVOS PĖDSAKAI - UŽ TŪKSTANČIO KILOMETRŲ ("Lietuvos rytas", 2009 m. vasario 19 d., Nr.40, p.8)" (in Lithuanian). MINISTRY OF FOREIGN AFFAIRS OF THE REPUBLIC OF LITHUANIA. Retrieved 2009-11-02.

Παραπομπές 

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Ζακ Ροζιέ

Ο Ζακ Ροζιέ (γαλλικά: Jacques Rozier), (10 Νοεμβρίου 1926), είναι Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Είναι ένας από τους τελευταίους του Γαλλικού Νέου Κύματος και εχει συνεργαστεί με τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Τρεις από τις ταινίες του προβλήθηκαν στο Φεστιβάλ των Καννών. Το 1978, υπήρξε μέλος της κριτικής επιτροπής του 28ου Διεθνούς Φεστιβάλ του Βερολίνου,

Φιλμογραφία

Ταινίες 
 1963 Adieu Philippine
 1971 Du Cote D'Orouet
 1976 Les Naufrages de l'Ile de la Tortue
 1985 Maine-Ocean Express (Βραβείο Ζαν Βιγκό)
 2001 Fifi Martingale
 2007 Le Perroquet bleu

Μικρού μήκους και Τηλεόραση 
 Comment devenir cinéaste sans se prendre la tête (1995)
 Revenez plaisirs exilés! (TV) (1992)
 Joséphine en tournée (TV) (1990)
 Lettre d'un cinéaste: Jacques Rozier (TV) (1983)
 Lettre de la Sierra Morena (1983)
 Nono Nénesse (1976)
 Jean Vigo (ντοκιμαντέρ) (TV) (1964)
 Ni figue ni raisin (TV) (1964)
 Le Parti Des Choses (1963)
 Dans Le Vent [doc] (1962)
 Blue Jeans (1958)
 La Rentree Des Classes (1955)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία του 

Γάλλοι σεναριογράφοι
Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Μεγάλη Κομνηνή της Γεωργίας

Η Μεγάλη Κομνηνή της Γεωργίας, αγνώστου μικρού ονόματος, γεννήθηκε πριγκίπισσα της Τραπεζούντας και με έγινε βασίλισσα της Γεωργίας τον 13ο αιώνα.

Βιογραφία
Το μικρό της όνομα δεν είναι γνωστό πιστεύεται ότι λεγόταν Θεοδώρα ή Ειρήνη. Από τα ονόματα των παιδιών της πιστεύεται, ότι ήταν κόρη του Μανουήλ Α΄ και κάποιας από τις συζύγους του, της Ειρήνης Συρίκαινας ή της Ρουσουδάν των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, κόρης του Γεωργίου Γ΄ της Γεωργίας. 

Παντρεύτηκε ανάμεσα στο 1273 - 1277 τον Δημήτριο Β΄ των Βαγρατιδών-Ιβηρίας βασιλιά της Γεωργίας· ήταν η πρώτη από τις συζύγους του και αυτή που έφερε τον τίτλο της βασίλισσας. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
 Δαβίδ Η΄, βασιλιάς της Γεωργίας.
 Βαχτάνγκ Γ΄, βασιλιάς της Γεωργίας.
 Λάσα.
 Μανουήλ.
 Ρουσουντάν.

Παραπομπές 

Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Δυναστεία Μεγάλων Κομνηνών
Οίκος Βαγρατιδών της Γεωργίας
Αβεντίνος



Αβεντίνος 
Οι πληροφορίες για τον Αβεντίνο βασιλιά της Άλμπας προέρχονται από την ρωμαϊκή μυθολογία κυρίως από την Αινειάδα του Βιργίλιου κατά την οποία ήταν γιός του μεγαλύτερου ήρωα της Αρχαίας Ελλάδος Ηρακλή και της ιέρειας Ρέας. Είχε συμμαχήσει με το βασιλιά των Ρουτούλων Τούρνου ο οποίος πολεμούσε στην Ιταλία τους Τρώες φυγάδες του Αινεία.

Λόγω της μυστικής γέννησής του σε έναν από τους επτά λόφους που ήταν χτισμένη η Ρώμη επειδή η μητέρα του ήταν ιέρεια και απαγορευόταν τότε να έχει παιδιά, πήρε το όνομα του μετέπειτα βασιλιά της Άλμπας καθώς και η συνοικία της Ρώμης μέχρι σήμερα.

Παραπομπές 

Αρχαία Ελλάδα
Αγκαστίνα

Η Αγκαστίνα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Ασλανκόι

Το Ασλανκόι είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσα στα παρανόμως κατεχόμενα από την Τουρκία εδάφη της Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Αγκαστίνα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Ρομπέρ Ενρικό

Ο Ρομπέρ Ενρικό (γαλλικά: Robert Giorgio Enrico), (13 Απριλίου 1931-23 Φεβρουαρίου 2001), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου.

Γεννήμενος στην Γαλλία από Ιταλούς μετανάστες συνεργάστηκε με αρκετούς γνωστούς ηθοποιούς του γαλλικού κινηματογράφου, όπως ο Μπουρβίλ, Λίνο Βεντούρα, Αλέν Ντελόν και Μπριζίτ Μπαρντό.

Φιλμογραφία 
 Fait d'hiver (1999)
 Saint-Exupéry: La dernière mission (1996) (TV)
 Vent d'est (1993)
 La Révolution française (1989)
 Le Hérisson (1989) (TV)
 De guerre lasse (1987)
 Zone rouge (1986)
 Au nom de tous les miens (1985) (mini TV Series)
 Au nom de tous les miens (1983)
 Pile ou Face (1980)
 L'Empreinte des géants (1980)
  Un neveu silencieux (1977)
 Le vieux fusil (1975) 
 Le Secret (1974)
 Les Caïds (1972)
 Boulevard du Rhum (1971)
 Un peu, beaucoup, passionnément... (1971)
 Ho! (1968)
 Tante Zita (1967)
 Les aventuriers (1967)
 Les Grandes Gueules (1966)
 Le Théâtre de la jeunesse : La redevance du fantôme (1965) (TV)
 Contre point (1964)
 La Belle vie (1963) - Βραβείο Ζαν Βιγκό
 Au coeur de la vie (1963) - fe
 La Rivière du hibou
 Chickamauga (1962)
 L'oiseau moqueur (1962)
 Montagnes magiques (1962)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία του 

Γάλλοι σεναριογράφοι
Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Γιώργος Παπαζήσης

Ο Γιώργος Παπαζήσης (3 Μαρτίου 1938- 25 Σεπτεμβρίου 2018) ήταν Έλληνας ηθοποιος του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Βιογραφικά Στοιχεία
Έκανε σπουδές στην υποκριτική και τη μουσική στη Δραματική Σχολή του «Ελληνικού Ωδείου» και τη Μουσική Σχολή του Μ. Θεοφανίδη. Τη διάκριση και την καθιέρωσή του στο μουσικό θέατρο ακολούθησε ο κινηματογράφος το 1962 με την ταινία «Τέρμα τα Δίφραγκα». Συμμετείχε σε 36 ταινίες, ως επί το πλείστον κωμωδίες, στις οποίες αναλάμβανε τον ρόλο του καλοκάγαθου Κρητικού. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1961 στο έργο των Τσιφόρου – Βασιλειάδη «Τα Κοκόρια των Δώδεκα». Συμμετείχε, επίσης, στην τηλεοπτική σειρά Η Λάμψη του Νίκου Φώσκολου και ήταν νυμφευμένος με την ηθοποιό Τιτίκα Στασινοπούλου και είχε ένα γιο, το Δημήτρη. Έφυγε αφού αντιμετώπισε για 4 έτη τον καρκίνο στο πάγκρεας.

Φιλμογραφία
Τέρμα τα δίφραγκα 1962
Φως, νερό, τηλέφωνο, οικόπεδα με δόσεις 1966
Η αγάπη μας 1968
Νυμφίος ανύμφευτος 1967
Σήκω χόρεψε συρτάκι 1967
Η ζηλιάρα 1968
Ο παλιάτσος 1968
Ο πιο κάλος ο μαθητής 1968
Το πιο λαμπρό μπουζούκι 1968
Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του 1969
Ο άνθρωπος της καρπαζιάς 1969
Ο Στρατής παραστράτησε 1969
Τρεις τρελοί για δέσιμο 1969
Αγάπησα μια... πολυθρόνα 1971
Ένα αγόρι αλλιώτικο από τ' άλλα 1971
Η εφοπλιστίνα 1971
Καταναλωτική κοινωνία 1971
Ο Μανωλιός ξαναχτυπά 1971
Ο Μανωλιός στην Ευρώπη 1971
Ο φαφλατάς 1971
Πίσω μου σ' έχω σατανά 1971
Ερωτιάρης του γλυκού νερού 1972
Ο αντιφασίστας 1972
Ο ερωτιάρης του γλυκού νερού 1972
Υβ! Υβ!. 1972

Θεατρικές Παραστάσεις

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές σημειώσεις

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Τατλίσου

Η Ακανθού (τουρκικά Τατλίσου) είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσα (Αμμοχώστου). Το έδαφος του δήμου ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η περιοχή δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Ακαρνάν

Στην Ελληνική μυθολογία ο Ακαρνάν (το όνομα του προέρχεται από την "δάφνη" ή το "γαιδουράγκαθο") ήταν γιος του Αλκμέωνα από το Άργος και της δεύτερης συζύγου του Καλλιρρόης, η οποία ήταν κόρη του Αχελώου, αδελφός του ήταν ο Αμφότερος.
 Τον πατέρα του δολοφόνησε ο Φηγέως της Ψωφίς, κατά άλλες πηγές οι γιοι του Φηγέα Αγήνορας του Φηγέως και Πρόνοος με εντολή του πατέρα τους επειδή είχε εγκαταλείψει την κόρη του Φηγέα και πρώτη του σύζυγο Αρσινόη για να παντρευτεί την Καλλιρρόη. Η μητέρα του παρακάλεσε τον Δία να μεγαλώσουν γρήγορα οι γιοι της για να εκδικηθούν τον θάνατο του πατέρα τους, η ευχή της πραγματοποιήθηκε, ο Ακαρνάν και ο Αμφότερος σκότωσαν τον Φηγέα, την σύζυγο και τους δυο γιούς του. Οι κάτοικοι της Φηγέως καταδίωξαν τους δολοφόνους μέχρι που πήγαν στην Τεγέα και βρήκαν καταφύγιο από τους κατοίκους της. Με εντολή του Αχελώου κατέφυγαν στους Δελφούς όπου απέθεσαν το περιδέρειο και το πέπλο της Αρμονίας, στην συνέχεια κατέφυγαν στην Ήπειρο όπου ο Ακαρνάν ίδρυσε την Ακαρνανία.

Ο Απολλόδωρος στο έργο του Βιβλιοθήκη Βιβλίο 3.7.5-7 γράφει αναλυτικά την εκδίκηση που πήραν ο Ακαρνάν και ο αδελφός του για τον θάνατο του πατέρα τους.

"Εξοργισμένη από την δολοφονία του συζύγου της η Καλλιρρόη παρακάλεσε τον Δία να μεγαλώσουν γρήγορα οι γιοι της για να εκδικηθούν τον θάνατο του πατέρα τους, οι γιοι της μεγάλωσαν γρήγορα και ήταν έτοιμοι να εκδικηθούν. Οι γιοι του Φηγέα Αγήνορας και Πρόνοος πήγαιναν για τους Δελφούς να αποθέσουν το περιδέραιο και το πέπλο της Αρμονίας. Οι γιοι του Ακαρνάν τους συνάντησαν στα ανάκτορα του βασιλιά της Τεγέας Αγαπήνορα και τους σκότωσαν, κατόπιν πήγαν στην Φηγέα και σκότωσαν και τους γονείς τους. Οι κάτοικοι της Φηγέως τους καταδίωξαν αλλά οι κάτοικοι της Τεγέας και του Άργους τους ανάγκασαν να οπισθοχωρήσουν. Μετά την εκπλήρωση της επιθυμίας της μητέρας τους τα δύο αδέλφια πήγαν στους Δελφούς να αποθέσουν το πέπλο και το περιδέραιο της Αρμονίας, κατόπιν πήγαν στην Ήπειρο όπου ίδρυσαν την Ακαρνανία".

Ο Ακαρνάν εγκαταστάθηκε στα δυτικά του Αχελώου στην περιοχή που ζούσαν πριν οι Κουρήτες, ήταν ένας από τους μνηστήρες της Ιπποδάμειας και τον δολοφόνησε ο πατέρας της Οινόμαος.

Παραπομπές

Πηγές

ΖΑΜΑΡΟΦΣΚΥ, ΒΟΪΤΕΧ (1978). ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ(ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ). ΑΘΗΝΑ. σελ.58
Graves, Robert (2017). The Greek Myths - The Complete and Definitive Edition. Penguin Books Limited. pp. Index s.v. Acarnan.
Schmitz, Leonhard (1867). "Acarnan". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. 1. 

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ναταλία του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Μπέρλεμπουργκ

Η Ναταλία του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Μπέρλεμπουργκ (Nathalie von Sayn-Wittgenstein-Berleburg, 2 Μαΐου 1975 -) είναι κόρη της Πριγκίπισσας Βενεδίκτης της Δανίας. 

Σύμφωνα με τους κανόνες κληρονομικής διαδοχής που έθεσε ο βασιλιάς Φρειδερίκος Θ΄, δεδομένου ότι η πριγκίπισσα Βενεδίκτη και τα παιδιά της, συμπεριλαμβανομένης της πριγκίπισσας Ναταλίας, δεν έχουν λάβει μόνιμη κατοικία τη Δανία, έχουν ουσιαστικά παραιτηθεί από τη θέση τους στη διαδοχή του Δανικού θρόνου.

Βιογραφία
Η Ναταλία γεννήθηκε στις 2 Μαΐου 1975 στην Κοπεγχάγη, και είναι το νεότερο παιδί και κόρη του Ριχάρδου, 6ου Πρίγκιπα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Μπέρλεμπουργκ και της Πριγκίπισσας Βενεδίκτης της Δανίας.

Το 1994, η πριγκίπισσα Ναταλία άρχισε να εκπαιδεύεται στη σουηδική stud Flyinge με την εκπαιδεύτρια της Κάιρα Κίρκλαντ, πρώην παγκόσμια πρωταθλήτρια στο Ντρεσάζ. Η Ναταλία κέρδισε μια θέση στην Ολυμπιακή ομάδα του 2000 ως εφεδρική αναβάτρια και στη συνέχεια συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2001, κερδίζοντας ένα χάλκινο μετάλλιο με τη Δανική ομάδα.

Συμμετείχε με την Δανική ομάδα ιππασίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012, αγωνιζόμενη στο ομαδικό και ατομικό ντρεσάζ με το άλογο Digby. Τερμάτισε 12η στην ατομικό και βοήθησε τη Δανία να τερματίσει στην 4η θέση.

Εκτός από την ιππασία που εκτρέφει και άλογα, όπως και η μητέρα της. Το φθινόπωρο του 2005 άνοιξε τη δική της φάρμα, η οποία εδρεύει στο Μπάντ Μπέρλεμπουργκ. 

Στις 4 Ιανουαρίου 2010 η Ναταλία αρραβωνιάστηκε με τον Γερμανό κτηνοτρόφο αλόγων Αλέξανδρο Γιόχανσμαν, γιο του ιππέα Ερρίκου-Γουλιέλμου Γιόχανσμαν. Το ζευγάρι παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο στις 27 Μαΐου 2010 και στις 18 Ιουνίου 2011 τελέστηκε και ο θρησκευτικός τους γάμος στην Ευαγγελική Εκκλησία του Μπέρλεμπουργκ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
τον Κωνσταντίνο Γουσταύο Ερρίκο Ριχάρδο (2010-)
την Λουίζα Μαργαρίτα Βενεδίκτη Άννα (2015-)

Τίτλοι
2 Μαΐου 1975 - 27 Μαΐου 2010: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ναταλία του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Μπέρλεμπουργκ
27 Μαΐου 2010 - μέχρι σήμερα: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ναταλία του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Μπέρλεμπουργκ, Κα. Γιόχανσμαν

Τιμητικές διακρίσεις και βραβεία
 : Παραλήπτρια Έμβλημα Μεταλλίου των 50ων Γενεθλίων του Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου

  Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή: Χάλκινο Μετάλλιο στην Ιππασία-Ομαδικό Ντρεσάζ στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 στο Πεκίνο
  Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή: Χάλκινο Μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ντρεσάζ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Princely House of Sayn-Wittgenstein-Berleburg
 Royal House of Denmark
Σαγχουνιάθων

Ο Σαγχουνιάθων (το όνομα ίσως προέρχεται από το 𐤎𐤊𐤍𐤉𐤕𐤍, SKNYTN, Sakun-yaton της φοινικικής γλώσσας) είναι ο Φοινικικός συγγραφέας τριών χαμένων έργων τα οποία γράφτηκαν αρχικά στη Φοινικική γλώσσα. Επιβιώνουν μόνο από μερική παράφραση και την ελληνική μετάφραση από τον Φίλωνα της Βύβλου, σύμφωνα με τον Χριστιανικό επίσκοπος Ευσέβιο της Καισαρείας. Αυτά τα λίγα κομμάτια περιλαμβάνουν την πιο εκτεταμένη λογοτεχνική πηγή για τη Φοινικική θρησκεία στα ελληνικά ή λατινικά. Οι Φοινικικές πηγές μαζί με όλη τη Φοινικική λογοτεχνία έχουν χαθεί με τις περγαμηνές στις οποίες γράφονταν συνήθως.

Δείτε επίσης 
 Φοινίκη#Θρησκεία
 Χαναανική θρησκεία
 Φοίνικες, ένας πολιτισμός που έδωσε μόνον τρία φιλολογικά έργα και αυτά σε ελληνική μετάφραση πριν χαθεί για πάντα

Σημειώσεις

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αγγλική μετάφραση 

 Tertullian.org: Eusebius Praeparatio, Book 1, chapters ix-x (Search on Sanchuniathon).
 Sacred Texts: Ancient Fragments, ed. and trans. I. P. Cory, 1832: "The Theology of the Phœnicians from Sanchoniatho"

Άλλες συνδέσεις 

 
 
Αρχαίοι συγγραφείς
Φοίνικες
Νοραβάνκ

Το Νοραβάνκ (αρμενικά: Նորավանք, κυριολεκτικά "νέο μοναστήρι") είναι αρμενικό μοναστήρι του 13ου αιώνα, το οποίο βρίσκεται 122 χλμ. από το Γερεβάν σε ένα στενό φαράγγι που φτιάχτηκε από τον ποταμό Αμαγού, κοντά στην πόλη Γεγεγκναντζόρ της Αρμενίας. Το φαράγγι είναι γνωστό για τους ψηλούς, απόκρημνους, με κόκκινα βράχια γκρεμούς του, ακριβώς απέναντι από το μοναστήρι. Το μοναστήρι είναι γνωστό για τη διώροφη εκκλησία της Σουρμπ Αστβατσατσίν (Παναγία), η οποία παρέχει πρόσβαση στον δεύτερο όροφο μέσω μιας στενής πέτρινης σκάλας που προεξέχει από την πρόσοψη του κτιρίου.

Το μοναστήρι μερικές φορές ονομάζεται Νοραβάνκ στην Αμαγού, ενώ η Αμαγού είναι το όνομα ενός μικρού και σήμερα εγκαταλειμμένου χωριού πάνω από το φαράγγι, για να διακρίνεται από το Μπγενό-Νοραβάνκ, κοντά στο Γκορίς. Τον 13ο-14ο αιώνα το μοναστήρι έγινε κατοικία των επισκόπων του Σιουνίκ και, κατά συνέπεια, ένα σημαντικό θρησκευτικό και αργότερα πολιτιστικό κέντρο της Αρμενίας που συνδέεται στενά με πολλές από τις τοπικές έδρες μάθησης, ειδικά με το περίφημο πανεπιστήμιο και βιβλιοθήκη του Γκλαντζόρ.

Ιστορία
Το Νοραβάνκ ιδρύθηκε το 1205 από τον επίσκοπο Οβανές, πρώην ηγούμενο του Βαχαναβάνκ κοντά στην σημερινή πόλη Καπάν στο Σιουνίκ. Το μοναστικό συγκρότημα περιλαμβάνει την εκκλησία του Σουρμπ Καραπέτ, το παρεκκλήσι του Σουρμπ Γκριγκόρ με θολωτή αίθουσα και την εκκλησία της Σουρμπ Αστβατσατσίν (Παναγία). Ερείπια διαφόρων πολιτικών κτιρίων και χατσκάρ βρίσκονται τόσο μέσα όσο και έξω από τον περίβολο. Το Νοραβάνκ ήταν η κατοικία των πρεσβυτέρων των Ορβελιανών. Ο αρχιτέκτονας Σιρανές και ο ζωγράφος μικρογραφιών και γλύπτης Μομίκ εργάστηκαν εδώ στα τέλη του 13ου και αρχές του 14ου αιώνα.

Συλλογή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Το μοναστήρι Νοραβάνκ στο Armenica.org
Armeniapedia.org
Πρόγραμμα για το Μοναστήρι Νοραβάνκ από το Vem Radio
Μοναστήρι Νοραβάνκ: Virtual Tour

Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αρμενία
Νοραβανκ
Νίκος Κούζηλος

Ο Νίκος Κούζηλος είναι αξιωματικός του Εμπορικού Ναυτικού, πρώην βουλευτής του ακροδεξιού νεοναζιστικού κόμματος και εγκληματικής οργάνωσης, της Χρυσής Αυγής, καταδικασμένος για τη συμμετοχή του σε αυτή.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε το 1977 στη συνοικία Μανιάτικα (Αγιά Σοφιά) του Πειραιά. Σπούδασε στο Δημόσιο Λύκειο Εμπορικού Ναυτικού (ΔΛΕΝ) Πειραιά και το 1996 εισήχθη στην ΑΕΝ Πλοιάρχων. Είναι έγγαμος με ένα τέκνο.

Πολιτική δράση 

Από το 1997 είναι ενταγμένος στη Χρυσή Αυγή όπου και διετέλεσε επικεφαλής ψηφοδελτίου για τον δήμο Πειραιά στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Εξελέγη βουλευτής Α' Πειραιώς τον Μάιο του 2012, τον Ιούνιο του 2012, τον Ιανουάριο του 2015 και τον Σεπτέμβριο του 2015.

Στις 10 Ιουνίου 2014 πέρασε από ανάκριση και κρίθηκε προφυλακιστέος με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτριών και εισαγγελέα ως ύποπτος για ένταξη και διεύθυνση σε εγκληματική οργάνωση σε βαθμό κακουργήματος, ο έβδομος κατά σειρά βουλευτής της Χρυσής Αυγής που υποχρεώθηκε σε προσωρινή κράτηση. Σημαντικό ρόλο έπαιξε οπτικό υλικό στο οποίο εμφανίζεται να συμμετέχει σε πορεία χρυσαυγιτών με προορισμό το κοινωνικό κέντρο Ρεσάλτο στο Κερατσίνι, όπου προκάλεσαν σοβαρές υλικές ζημιές στο ίδιο και σε παρακείμενο σπίτι.

Στις 25 Αυγούστου 2015 αποφυλακίστηκε με περιοριστικούς όρους βάσει βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθήνας, έως ότου ολοκληρωθεί η δίκη της Χρυσής Αυγής.

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Χρυσή Αυγή
Βουλευτές Α΄ Πειραιά
Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Υποεπαρχία Τζαγκαναθπούρ

Η υποεπαρχία Τζαγκαναθπούρ (Σιλέτι: ꠎꠉꠘ꠆ꠘꠣꠕꠙꠥꠞ) είναι υποεπαρχία της επαρχίας Σουναμγκάντζ στην διαίρεση Σιλχέτ του Μπαγκλαντές. Η υποεπαρχία συστάθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1983.

Τοποθεσία 
Η υποεπαρχία έχει έκταση 355.91 χιλιομέτρων. Συνορεύει με τις υποεπαρχίες Μπισουανάθ και Οσμανιναγκάρ της επαρχίας Σιλχέτ στα ανατολικά, στα βόρεια με τις υποεπαρχίες Τσχάτακ και Νότιου Σουναμγκάντζ. Στα δυτικά συνορεύει με την υποεπαρχία Ντεράι και στα νότια συνορεύει με τις υποεπαρχίες Χαμπιγκάντζ και Ναμπιγκάντζ.

Ενωσιακά παρισάντ 
Η υποεπαρχία έχει οχτώ ενωσιακά παρισάντ. Αυτά είναι τα παρακάτω:

 Καλκαλίγια
 Πατάλι
 Μανιπούρ
 Τσιλάουλα-Χαλντιπούρ
 Ρανιγκάντζ
 Σαϊντπούρ-Σαχρπάρα
 Ασρακάντι
 Πιλαγκάνο

Δείτε επίσης 

Επαρχία Σουναμγκάντζ
Διαίρεση Σιλχέτ
Υποεπαρχίες του Μπανγκλαντές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Υποεπαρχία Τζαγκαναθπούρ στη Banglapedia (στα βεγγαλικά)

Ουπαζίλα του Μπανγκλαντές
Γαβαλού Αιτωλοακαρνανίας

Η Γαβαλού είναι πεδινό χωριό του Δήμου Αγρινίου του νομού Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 70 μέτρα.

Ιστορία 

Η Γαβαλού ίσως χτίστηκε στον ή κοντά στο χώρο της αρχαίας Αιτωλικής πόλης Τριχόνιο, από το οποίο η λίμνη Τριχωνίδα πήρε το όνομά της. Η ακριβής τοποθεσία είναι άγνωστη. Ο Ληκ την τοποθετεί νότια της λίμνης στο μέρος "Γαβάλα" και ο Κίπερτ στον χάρτη του την τοποθετεί ανατολικά της λίμνης. Αλλά αφού ο Στράβωνας αναφέρει ότι βρίσκεται σε μια γόνιμη πεδιάδα, θα βρίσκεται μάλλον βόρεια της λίμνης. Προφανώς ήταν σημαντικό μέρος και αρκετοί κάτοικοι της πόλης αναφέρονται σε ιστορικά έγγραφα.

Γεωγραφία 

Η Γαβαλού βρίσκεται βόρεια του όρους Αράκυνθος και νότια της λίμνης Τριχωνίδας σε απόσταση 23 χλμ. ΝΑ. του Αγρινίου και 49 χλμ. Β.-ΒΑ. του Μεσολογγίου (μέσω Ιονίας Οδού). Βρίσκεται στη διαδρομή που συνδέει το Αγρίνιο, την Κατούνα, την Αμφιλοχία, την Πρέβεζα και το Αντίρριο.

Κλίμα 

Η Γαβαλού έχει μεσογειακό κλίμα με ήπιους χειμώνες και πολύ ζεστά καλοκαίρια. Μετά την Σπάρτη, η Γαβαλού είναι η περιοχή με τις μεγαλύτερες καλοκαιρινές μέσες μέγιστες θερμοκρασίες στην Ελλάδα. Η Γαβαλού δέχεται πολλές βροχοπτώσεις και έχει μέσο ετήσιο ύψος κατακρημνισμάτων τα 1.156 χιλιοστά. Οι περισσότερες βροχοπτώσεις παρουσιάζονται κατα τη διάρκεια του χειμώνα και του φθινοπώρου.

Διοικητικά - Πληθυσμός 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1835 με το ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στην τότε δήμο Μακρυνείας. Το 1841 με το ΦΕΚ 5Α - 08/03/1841 ορίζεται έδρα του δήμου Μακρυνείας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα  Κουρτελαίικα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Γαβαλούς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρυνείας του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 1.051 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 1.018.

Δείτε επίσης 
 Δήμος Μακρύνειας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Γαβαλού στο GTP

Δήμος Αγρινίου
Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας