Δημοκρατικό Κόμμα (ΗΠΑ)

Το Δημοκρατικό Κόμμα (αγγλικά: Democratic Party) είναι ένα από τα δύο μεγάλα σύγχρονα πολιτικά κόμματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Γενικότερα, στην σύγχρονη πολιτική περίοδο, το κόμμα, θεωρείται ως πιο φιλελεύθερο και προοδευτικό από το Ρεπουμπλικανικό. Η σοσιαλφιλελεύθερη πλατφόρμα του κόμματος θεωρείται ευρέως κεντροαριστερά στο πολιτικό φάσμα των ΗΠΑ, ενώ η γενικότερη ιδεολογία του κόμματος, θεωρείται από κάποιους κεντρώα και από άλλους φιλελευθερο-συντηρητική.

Το κόμμα, ιδρύθηκε το 1828 και έχει τη μακρότερη επίδοση συνεχούς λειτουργίας στις Ηνωμένες Πολιτείες ενώ είναι ταυτόχρονα, το παλαιότερο ενεργό πολιτικό κόμμα σε όλον τον κόσμο.

Στο 117ο Κογκρέσο, που ακολούθησαν στις εκλογές του 2020 και στις επαναληπτικές εκλογές της 5ης Ιανουαρίου 2021, το Δημοκρατικό Κόμμα τρεχόντως κατέχει την πλειοψηφία στις έδρες στη Γερουσία, καθώς και την πλειοψηφία των εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων. Τρεχόντως επίσης, έχει τη μειοψηφία των πολιτειακών θέσεων κυβερνητών, καθώς επίσης τη μειοψηφία στα πολιτειακά νομοθετικά σώματα.

Ιστορία

Τα χνάρια του Δημοκρατικού κόμματος αρχίζουν 1828, όμως λίγα χρόνια πιο πριν το Δημοκρατικό-Ρεπουμπλικανικό κόμμα είχε διαλυθεί και ο ένας παράγοντας στον οποίο διασπάστηκε το κόμμα ήτανε οι υποστηρικτές του Τζάκσον, οι οποίοι μαζί με το Εθνικό Ρεπουμπλικανικό κόμμα "συγκρούστηκαν" σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις, στις εκλογές του 1828 και 1832. Το 1833 το Εθνικό Ρεπουμπλικανικό κόμμα διαλύθηκε και μαζί με το Αντι-Μασονικό κόμμα, δημιούργησαν το κόμμα των Ουίγων. Μαζί με το Κόμμα Ουίγων, το Δημοκρατκό Κόμμα ήταν το κυρίαρχο κόμμα στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι τον Εμφύλιο Πόλεμο. Οι Ουίγοι ήταν ένα εμπορικό κόμμα, και συνήθως λιγότερο δημοφιλές, αν χρηματοδοτούνταν καλύτερα. Οι Ουίγοι διαιρέθηκαν για το θέμα της δουλείας μετά τον Μεξικανοαμερανικό Πόλεμο με αποτέλεσμα να συρρικνωθούν. Την δεκαετία του 1850, υπό την πίεση των Πρόσκαιρων Νόμων για τους σκλάβους και του Νόμου Κάνσας-Νεμπράσκα, οι Δημοκρατικοί που αντετίθεντο στη δουλεία έφυγαν από το κόμμα. Αφού ενώθηκαν με πρώην μέλη υπαρχόντων ή φθίνοντων κομμάτων, αναδύθηκε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Οι Δημοκρατικοί διαιρέθηκαν για την επιλογή ενός διαδόχου του Προέδρου Τζέιμς Μπιουκάναν κατά μήκος Βόρειων και Νότιων γραμμών, ενώ το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα κέρδισε την εξουσία στην αναμέτρηση του 1860. Καθώς ξεσπούσε ο  Αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος, οι Βόρειοι Δημοκρατικοί διαιρέθηκαν σε Πολεμικούς Δημοκρατικούς και Ειρηνικούς Δημοκρατικούς. Οι Συνομόσπονδες Πολιτείες Αμερικής, βλέποντας τα κόμματα ως δεινά, δεν είχε κανένα. Οι περισσότεροι Πολεμικούς Δημοκρατικούς συσπειρώθηκαν στον Ρεπουμπλικανό Πρόεδρο Αβραάμ Λίνκολν και στο Κόμμα Εθνικής Ένωσης το 1864, το οποίο έβαλε τον Άντριου Τζόνσον στο ψηφοδέλτιο ως Δημοκρατικό από το Νότο. Ο Τζόνσον αντικατέστησε τον Λίνκολν το 1865 αλλά έμεινε ανεξάρτητος από αμφότερα τα κόμματα. Οι Δημοκρατικοί ωφελήθηκαν από την δυσαρέσκεια των λευκών Νοτίων της Ανασυγκρότησης μετά τον πόλεμο και την επακόλουθη εχθρότητα προς το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Αφότου οι Λυτρωτές τερμάτισαν την Ανασυγκρότηση την δεκαετία του 1870, και ο ιδιαίτερα βίαιος αποκλεισμός των Αφροαμερικανών από τα πολιτικά τους δικαιώματα έλαβε χώρα την δεκαετία του 1890, ο Νότος, ψηφίζοντας Δημοκρατικά, έγινε γνωστός ως Συμπαγής Νότος. Αν και οι Ρεπουμπλικανοί κέρδισαν όλες πλην δύο προεδρικές εκλογές, οι Δημοκρατικοί παρέμειναν ανταγωνιστικοί. Στο κόμμα κυριάρχησαν οι φιλικοί προς τις επιχειρήσεις των Βουρβόνων Δημοκρατικών με ηγέτη τον Σάμιουελ Τζ. Τίλντεν και τον Γκρόβερ Κλίβελαντ, οι οποίοι αντιπροσώπευαν τα εμπορικά, τραπεζικά και σιδηροδρομικά συμφέροντα, αντιτίθενται στον ιμπεριαλισμό και την υπερπόντια επέκταση, μάχονταν για τον κανόνα του χρυσού, αντιτίθενται στον διμεταλλισμό και έκαναν σταυροφορία εναντίον της διαφθοράς, των υψηλών φόρων και των δασμών. Ο Κλίβελαντ χρίστηκε πρόεδρος επί δύο μη συνεχείς θητείες το 1884 και το 1892. Οι Αγροτικοί Δημοκρατικοί που απαιτούσαν τον Ελεύθερο Άργυρο ανέτρεψαν τους Βουρβόνους Δημοκρατικούς το 1896 και πρότειναν τον Ουίλλιαμ Τζέννινγκς Μπράιαν για την προεδρία (ένα χρίσμα που επαναλήφθηκε το 1900 και το 1908). Ο Μπράιαν διεξήγαγε μια ζωηρή εκστρατεία που επετίθετο στα Ανατολικά χρηματοδοτούμενα συμφέροντα, αλλά έχασε από τον Ρεπουμπλικανό Ουίλλιαμ ΜακΚίνλεϋ. 

Οι Δημοκρατικοί πήραν τον έλεγχο της Βουλής το 1910 και εξέλεξαν τον Γούντροου Ουίλσον πρόεδρο το 1912 και το 1916. Ο Ουίλσον κατάφερε να να οδηγήσει το Κογκρέσο να αδρανοποιήσει τα ζητήματα των δασμών, των χρημάτων και της έλλειψης εμπιστοσύνης που κυριαρχούσαν στην πολιτική επί 40 έτη με νέους προοδευτικούς νόμους. Η Μεγάλη Ύφεση του 1929, η οποία συνέβη  υπό τον Πρόεδρο Χέμπερτ Χούβερ και ένα Ρεπουμπλικανικό Κογκρέσο έθεσε τις βάσεις για μια πιο φιλελεύθερη κυβέρνηση. Οι Δημοκρατικοί έλεγχαν την Βουλή των Αντιπροσώπων σχεδόν αδιάκοπα από το 1931 μέχρι το 1995 και κέρδισαν τις περισσότερες προεδρικές εκλογές μέχρι το 1968. Ο Φράνκλιν Ρούζβελτ, που εκλέχθηκε στην προεδρία το 1932, ήλθε στο προσκήνιο με κυβερνητικά προγράμματα που ονομάσθηκαν New Deal. Ο φιλελευθερισμός του New Deal σήμαινε την προώθηση της κοινωνικής ευημερίας, των συνδικάτων, των πολιτικών δικαιωμάτων και την τακτοποίηση των επιχειρήσεων. Οι ενάντιοι του, που πρέσβευαν την μακροπρόθεσμη ανάπτυξη, την υποστήριξη στις επιχειρήσεις και την χαμηλή φορολογία, αυτοαποκαλούνται  ΄΄συντηρητικοί΄΄.

Τα θέματα που αντιμετώπιζαν τα κόμματα και οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο περιελάμβαναν τον Ψυχρό Πόλεμο και το Αφροαμερικανικό Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων οι Ρεπουμπλικανοί προσέλκυσαν συντηρητικούς και λευκούς Νότιους από τον Δημοκρατικό συνασπισμό με την αντίσταση τους στο New Deal και τον φιλελευθερισμό του  προγράμματος Μεγάλης Κοινωνίας και την χρήση από τους Ρεπουμπλικανούς της Νότιας Στρατηγικής. Οι Αφροαμερικανοί, οι οποίοι παραδοσιακά υποστήριζαν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, άρχισαν να υποστηρίζουν τους Δημοκρατικούς μετά την άνοδο της κυβέρνησης του Φράνκλιν Ρούζβελτ, το New Deal, και το κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων. Η κύρια βάση του Δημοκρατικού Κόμματος στράφηκε στα Βορειοανατολικά, σηματοδοτώντας μια δραματική ανατροπή της ιστορίας. ο Μπιλ Κλίντον εκλέχθηκε στην προεδρία το 1992, κυβερνώντας ως Νέος Δημοκρατικός. 

Το Δημοκρατικό Κόμμα έχασε τον έλεγχο του Κογκρέσου στην αναμέτρηση του 1994 υπέρ του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Επανεκλεγείς το 1996, ο Κλίντον ήταν ο πρώτος Δημοκρατικός Πρόεδρος μετά τον Φράνκλιν Ρούζβελτ που εκλέχθηκε δις. Μετά από δώδεκα έτη Ρεπουμπλικανικής εξουσίας, το Δημοκρατικό Κόμμα επανέκτησε την πλειοψηφία της Βουλής και της Γερουσίας στις εκλογές του 2006. Μερικά από τα κύρια θέματα του κόμματος στις αρχές του 21ου αιώνα στην τελευταία του εθνική πλατφόρμα περιλαμβάνουν τις μεθόδους αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, την εσωτερική ασφάλεια της χώρας, την διεύρυνση της πρόσβασης στην υγειονομική περίθαλψη, τα εργασιακά διακαιώματα, τον περιβαλοντισμό και την διατήρηση των φιλελεύθερων κυβερνητικών προγραμμάτων. Στις εκλογές του 2010, το Δημοκρατικό Κόμμα έχασε τον έλεγχο της Βουλής, αλλά κράτησε μια μικρή πλειοψηφία στη Γερουσία (μειωμένη από το 111ο Κογκρέσο). Επίσης έχασε την πλειοψηφία στα πολιτειακά νομοθετικά σώματα και τις πολιτειακές θέσεις κυβερνητών.

Το Δημοκρατικό Κόμμα ανάγει την προέλευσή του στην έμπνευση του Δημοκρατικού-Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, που ιδρύθηκε από τον Τόμας Τζέφερσον, τον Τζέιμς Μάντισον, και άλλους ισχυρούς αντιπάλους των Φεντεραλιστών το 1792. Εκείνο το κόμμα επίσης ενέπνευσε τους Ουίγους και τους σύγχρονους Ρεπουμπλικανούς. Οργανωτικά, το σύγχρονο Δημοκρατικό Κόμμα πραγματικά αναδύθηκε την δεκαετία του 1830, με την εκλογή του Άντριου Τζάκσον. Από την διαίρεση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις εκλογές του 1912, έχει βαθμιαία αυτοτοποθετηθεί στα αριστερά του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος σε οικονομικά και κοινωνικά θέματα. Μέχρι την περίοδο που ακολούθησε την ψήφιση της Πράξης Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1964 - την οποία υπερασπίσθηκε ένας Δημοκρατικός πρόεδρος αλλά γνώρισε λιγότερη Δημοκρατική από ότι Ρεπουμπλικανική υποστήριξη στο Κογκρέσο - το Δημοκρατικό Κόμμα ήταν κυρίως ένας συνασπισμός δύο κομμάτων που διαιρούνταν ανά περιοχή. Οι Νότιοι Δημοκρατικοί λάμβαναν τυπικά υψηλές συντηρητικές βαθμολογήσεις από την Αμερικανική Συντηρητική Ένωση ενώ οι Βόρειοι Δημοκρατικοί ελάμβαναν τυπικά πολύ φιλελεύθερες βαθμολογήσεις. Οι Νότιοι Δημοκρατικοί ήταν ένας πυρήνας του δικομματικού συντηρητικού συνασπισμού ο οποίος διάρκεσε μέχρι την εποχή του Ρέιγκαν. Η οικονομική ακτιβιστική φιλοσοφία του Φράνκλιν Ρούζβελτ, η οποία έχει επηρεάσει αρκετά τον Αμερικανικό φιλελευθερισμό, έχει σχηματίσει μεγάλο μέρος της οικονομικής ατζέντας του κόμματος από το 1932, και βοήθησε στην σύνδεση των δύο περιφερειακών παρατάξεων του κόμματος μέχρι την ύστερη δεκαετία του '60. 

Σε δημοσκόπηση, της Οργάνωσης Γκαλούπ, για την πρόθεση ψήφου, ανέφερε ότι το 31% των Αμερικανών είναι Δημοκράτες, το 29% είναι Ρεπουμπλικάνοι και το 38% είναι ανεξάρτητοι.  Μια έρευνα του Pew Research Center στους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους η οποία κυκλοφόρησε τον Αύγουστο 2010 ανέφερε ότι 47% από αυτούς προσδιορίζονταν ως Δημοκρατικοί ή έκλιναν προς το κόμμα, ενώ ως Ρεπουμπλικάνοι το 43%.

Δημοκρατικοί πρόεδροι

Τρέχουσα δομή και σύνθεση
Η Δημοκρατική Εθνική Επιτροπή (ΔΕΕ) είναι υπεύθυνη για την προώθηση των δραστηριοτήτων των εκστρατειών των Δημοκρατικών. Ενώ η ΔΕΕ είναι υπεύθυνη για την επίβλεψη της διαδικασίας διαγραφής της Δημοκρατικής Πλατφόρμας, η ΔΕΕ επικεντρώνεται περισσότερο στην εκστρατεία και την οργανωτική στρατηγική από ότι στην δημόσια πολιτική. Στις προεδρικές εκλογές, επιβλέπει το Δημοκρατικό Εθνικό Συνέδριο. Το εθνικό συνέδριο είναι, υποκείμενο στον καταστατικό χάρτη του κόμματος, η τελική εξουσία μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα όταν είναι σε συνεδρίαση, με την ΔΕΕ να διενεργεί την οργάνωση του κόμματος άλλες φορές. Της ΔΕΕ προεδρεύει τρεχόντως η αντιπρόσωπος της Φλόριντα Ντέμπι Βάσσερμαν Σουλτς. 

Η Δημοκρατική Επιτροπή Εκστρατείας του Κογκρέσου (ΔΕΕΚ) βοηθά τους υποψηφόυς του κόμματος στις αναμετρήσεις της Βουλής.

Ιδεολογία
Από την δεκαετία του 1890, το Δημοκρατικό Κόμμα έχει υποστηρίξει φιλελεύθερες θέσεις (Ο όρος φιλελεύθερος στην συγκεκριμένη περίπτωση αποτυπώνεται καλύτερα  με τον όρο  κοινωνικός φιλελευθερισμός και όχι ως κλασικός φιλελευθερισμός). Σε πρόσφατα exit poll, το δημοκρατικό κόμμα είχε απήχηση σε όλες τις κοινωνικό – εθνό – οικονομικές δημογραφικές ομάδες.

Στο Δημοκρατικό Κόμμα, υπάρχουν τρεις κύριες ιδεολογικές πτέρυγες, με τις γνωστότερες να είναι οι εξής:

 Κέντρο: το οποίο περιλαμβάνει τις πτέρυγες των μετριοπαθών Δημοκρατικών, των συντηρητικών Δημοκρατικών και των φιλελεύθερων Δημοκρατικών. 
 Κεντροαριστερά: η οποία περιλαμβάνει τις πτέρυγες των φιλελεύθερων Δημοκρατικών και των προοδευτικών Δημοκρατικών. 
 Αριστερά: η οποία περιλαμβάνει τις πτέρυγες των σοσιαλδημοκρατών Δημοκρατικών και των δημοκρατικών σοσιαλιστών Δημοκρατικών.

Φιλελεύθεροι

Οι κοινωνικά φιλελεύθεροι (σύγχρονοι φιλελεύθεροι) και οι προοδευτικοί αποτελούν περίπου την μισή εκλογική βάση των Δημοκρατικών. Οι φιλελεύθεροι σχηματίζουν έτσι τη μεγαλύτερη ενωμένη δημογραφική βάση εντός του Δημοκρατικού κόμματος. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των exit poll του 2008, οι φιλελεύθεροι αντιπροσωπεύουν το 22% του εκλογικού σώματος και το 89% των Αμερικανών φιλελεύθερων προτίμησε τον υποψήφιο του Δημοκρατικού κόμματος. Οι Λευκοί-μαύροι επαγγελματίες, κολλεγιακά σπουδαγμένοι, ήταν κυρίως Ρεπουμπλικανοί μέχρι και το 1950. Τώρα αποτελούν ίσως τη ραχοκοκαλιά του Δημοκρατικού Κόμματος.  Η μεγάλη πλειοψηφία των φιλελεύθερων είναι υπέρ στην ιδεολογία της καθολικής υγειονομικής περίθαλψης, με πολλούς να υποστηρίζουν ένα σύστημα που θα τροφοδοτείται από μια και μοναδική κρατική υπηρεσία. Η πλειοψηφία, ακόμα, υποστηρίζει την διπλωματία έναντι των στρατιωτικών δράσεων, την έρευνα βλαστικών κυττάρων, την νομιμοποίηση του γάμου μεταξύ ανθρώπων του ίδιου φύλου, την κοσμική (έναντι της θεοκρατικής) κυβέρνηση, πιο αυστηρό έλεγχο της οπλοκατοχής, και την εφαρμογή νόμων υπέρ της περιβαλλοντικής προστασίας. Είναι ακόμα θετικοί στην διατήρηση του δικαιώματος των γυναικών στην έκτρωση. Η μετανάστευση και η πολυπολιτισμική διαφοροποίηση είναι θέματα τα οποία οι φιλελεύθεροι αντιμετωπίζουν θετικά, προωθώντας τον πολιτισμικό πλουραλισμό, ένα σύστημα στο οποίο οι μετανάστες διατηρούν την κουλτούρα και τις παραδόσεις τους, αντί να υιοθετούν την νέα κουλτούρα που συναντούν. Συνηθίζουν να διαχωρίζονται σε συμφωνίες και οργανισμούς όπως για παράδειγμα η Συμφωνία Ελευθερίου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής (NAFTA). Οι περισσότεροι φιλελεύθεροι αντιτίθενται στην αύξηση των δαπανών για στρατιωτικές επενδύσεις και στην προβολή των 10 εντολών στα δημόσια κτίρια.

Αυτή η ιδεολογική ομάδα διαφέρει από την παραδοσιακή οργανωμένη βάση. Σύμφωνα με το Pew Research Center, ένα ποσοστό 41% διαμένουν σε εύπορα νοικοκυριά και το 49% είναι απόφοιτοι πανεπιστήμιου, το μεγαλύτερο ποσοστό ανάμεσα σε κάθε άλλη ομάδα ανθρώπων. Ήταν  επίσης η γρηγορότερα  αναπτυσσόμενη ομάδα ανθρώπων κατά τα τέλη του 1990 μέχρι τις αρχές του 2000. Οι φιλελεύθεροι αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος την ακαδημαϊκής κοινότητας και μεγάλο μέρος της μεσο – ανώτερης κοινωνικοοικονομικής τάξης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πολιτικά κόμματα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής