joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τούλα Λημναίου

Η Τούλα Λημναίου (γεννημένη το 1963 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα χορογράφος, ερμηνεύτρια και μαζί με τον συνθέτη Ralf R. Ollertz, καλλιτεχνική διευθύντρια του cie. toula limnaios, μία εταιρία χορού με έδρα το Halle Tanzbuehne στο Βερολίνο.

Βιογραφία 
Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στον κλασικό και μοντέρνο χορό, την τεχνική M. Alexander και Laban, τη μουσική και την εκπαίδευση χορού, εργάστηκε ως χορεύτρια με τους Claudio Bernardo και Régine Chopinot και ως βοηθός με τον Pierre Droulers. Η Λημναίου έλαβε περαιτέρω εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο Τεχνών Folkwang (εκείνη την εποχή: Πανεπιστήμιο Folkwagen), όπου σπούδασε μαζί με τις Susanne Linke, Malou Airaudo, Jean Cébron, Lutz Förster και Dominique Mercy. Σύντομα έγινε μέλος του Folkwang Dance Studio υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Pina Bausch. Η Λημναίου έγινε γνωστή εκτελώντας ζωντανά αυτοσχεδιασμούς των Duo Landscapes, που ίδρυσε μαζί με τους μουσικούς Conny Bauer και Peter Kowald. Το 1996 ίδρυσε το cie. toula limaios, μία σύγχρονη εταιρία χορού που έφερε τη χορογραφική της τέχνη σε σκηνές σε όλον τον κόσμο, όπως την Αφρική, το Βέλγιο, τη Βραζιλία, τη Γερμανία, τη Λιθουανία, τη Λετονία, τη Δανία, τον Ισημερινός, τη Γαλλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Αυστρία, την Πολωνία, τη Βενεζουέλα κ.λπ.

Εκτός από τη διαχείριση του συνόλου της, η Λημναίου εργάζεται ως επισκέπτρια χορογράφος στο Θέατρο Όσναμπρουκ και στο Πανεπιστήμιο Παραστατικών Τεχνών της Φρανκφούρτης. Μεταξύ 2007 και 2008 ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια στην Ακαδημία Δραματικών Τεχνών Ernst Busch στο Βερολίνο.

Η Τούλα Λιμναίου είναι μία από τις πιο επιφανείς μορφές της γερμανικής χορευτικής σκηνής.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

 Der Tagesspiegel (The Daily Mirror), ένα ειδικό τεύχος για το βραβείο George Tabori Theatre 2012, The Fund for Performing Arts, 16. - 23.05.2012.
 Elisabeth Nehring: Mehr Schärfe und Radikalität. Σε: Berliner Zeitung, Kultur, 05.08.2013.
 Sandra Luzina: Evolution im Zeitraffer. Σε: Der Tagesspiegel, Kultur, 05.08.2013.
 Karin Schmidt-Feister: Das Brennen unter der Haut στο: Neues Deutschland, Βερολίνο - Kultur, 08.08.2013.
 Mareen Ledebur: Ich glaube nicht an ein Nomadenleben. Σε: taz. die tageszeitung, Kultur, 01.08.2013.
 Tanz-Journal, τεύχη 4-6, Kieser Verlag, München, 2005.
 The Beckett Circle, Τόμοι 17–26, σελ. 9, Samuel Beckett Society, 2001.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αρχική σελίδα Cie. Toula limnaios
 Goethe-Institut / 50 χορογράφοι
 HALLE-TANZBÜHNE ΒΕΡΟΛΙΝΟ

Έλληνες χορογράφοι
Whataboutism

Ως Whataboutism , επίσης γνωστό ως whataboutery (στα ελληνικά: Ναι αλλά για...), είναι μια παραλλαγή λογικής πλάνης επιρρίπτοντας ευθύνες σε έναν αντίπαλο ή ανασκευάζοντας το επιχείρημα του.

Ετυμολογία 
Σύμφωνα με τον λεξικογράφο Ben Zimmer, ο όρος whataboutery εμφανίστηκε αρκετά χρόνια πριν από το whataboutism, με παρόμοιο νόημα. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε μια επιστολή του 1974 του Sean O'Conaill, η οποία δημοσιεύθηκε στους Ιρλανδικούς Times κάνοντας λόγο για "Whatabouts".

Ανάλυση 
Ψυχολογικά κίνητρα

Ο φιλόσοφος Μέρολντ Γουέστφαλ είπε ότι μόνο οι άνθρωποι που γνωρίζουν ότι είναι ένοχοι για κάτι "μπορούν να βρουν παρηγοριά όταν βρίσκουν τους άλλους εξίσου κακούς ή χειρότερους". Το Whataboutery, ασκείται από τις δύο πλευρές της Ιρλανδίας πάνω στο Ιρλανδικό ζήτημα, ήταν «μία από τις συχνότερες μορφές διαφυγής της προσωπικής ηθικής ευθύνης», σύμφωνα με τον Επίσκοπο (αργότερα καρδινάλιο) Κάλαλ Ντάλι.

Εσκεμμένα δυσφήμιση

Το Whataboutism εστιάζει συνήθως στα αδικήματα ενός αντιπάλου για να τον δυσφημήσει, αλλά, σε μια αντιστροφή αυτής της συνήθους κατεύθυνσης, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να δυσφημίσει τον εαυτό του, ενώ κάποιος αρνείται να επικρίνει έναν σύμμαχο. Κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας των ΗΠΑ το 2016 , όταν οι New York Times ρώτησαν τον υποψήφιο Ντόναλντ Τραμπ για τη μεταχείριση του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε δημοσιογράφους, δασκάλους και αντιφρονούντες, ο Τραμπ απάντησε με κριτική για την ιστορία των ΗΠΑ για τις πολιτικές ελευθερίες.

Ανησυχίες για τα αποτελέσματα

Ο Joe Austin ήταν επικριτικός για την πρακτική του Whataboutism στη Βόρεια Ιρλανδία σε ένα άρθρο του το 1994, γράφοντας: "δεν έχω καθόλου χρόνο για το" Whataboutism "... αν το υποστηρίζετε αυτό, είναι ακατάλληλο. " Το 2017, ο New Yorker περιέγραψε την τακτική ως "στρατηγική ψευδών ηθικών ισοδυναμιών", και ο Clarence Page χαρακτήρισε την τεχνική "μια μορφή λογικής jiu-jitsu".
Γεωργία Σπυροπούλου

Η Γεωργία Σπυροπούλου (γενν. Αθήνα 1965) είναι Ελληνίδα μουσικοσυνθέτρια και καλλιτέχνης πολυμέσων (multimedia artist), μόνιμα εγκατεστημένη στη Γαλλία.

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Ξεκίνησε τις σπουδές μουσικής στην Αθήνα, όπου μεταξύ άλλων μελέτησε αντίστιξη, αρμονία, φούγκα και τζαζ αυτοσχεδιασμό. Εργάστηκε επί μια δεκαετία ως πιανίστρια, εμβαθύνοντας παράλληλα τόσο στην τζαζ όσο και στην παραδοσιακή ελληνική μουσική. Από το 1996 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι, όπου συνέχισε τις σπουδές της στη σύνθεση και την ηλεκτροακουστική μουσική υπό τη διδασκαλία του Φιλίπ Λερού (Philippe Leroux) και ανάλυση φόρμας με τον Μικαέλ Λεβινάς (Michaël Lévinas), καθώς και στη μουσική τεχνολογία στο ινστιτούτο "IRCAM".

Τη χρονιά 2000-2001 ήταν μια από τους 10 ανάμεσα σε 300 συνθέτριες και συνθέτες που επιλέχθηκαν για να συμμετάσχουν στο Cursus Σύνθεσης και Μουσικής Πληροφορικής στο IRCAM-Centre Pompidou. Εκει δούλεψε με τους συνθέτες Jonathan Harvey, Brian Ferneyhough, Tristan Murail, Marco Stroppa, Philippe Hurel και Ivan Fedele. Το 2008-10 δούλεψε στο IRCAM ως συνθέτρια-ερευνήτρια το ερευνητικό της σχέδιο “MASK: Μεταμορφώσεις της φωνής και δημιουργία τεχνολογικών εργαλείων για τη live performance”. Στο σχέδιο αυτό εφήρμοσε την ιδέα της «ηχητικής μάσκας» για τη φωνή, μια σύνθεση τεχνολογικών εργαλείων και φωνητικών τεχνικών από διαφορετικές πολιτισμικές πρακτικές: προφορική παράδοση (Ελλάδα, Μικρά Ασία, Ασία, Αφρική, Ωκεανία), κλασική (19ος-20ος αιώνας), avant-garde και punk (Demetrio Stratos, Laurie Anderson, Meredith Monk, Patti Smith, Nina Hagen) την οποία και εισήγαγε για πρώτη φορά στο έργο "Klama" (2006) για χορωδία, tape, και live electronics και αργότερα στις Βάκχες (Les Bacchantes, 2010 και (SMC2012))

Δίδαξε μουσική σύνθεση και ηλεκτροακουστική μουσική στο Πανεπιστήμιο McGill του Μόντρεαλ στην Έδρα Schulich Διακεκριμένου Επισκέπτη Καθηγητή όπου και διηύθηνε Στούντιο Ψηφιακής Σύνθεσης στο ίδιο πανεπιστήμιο (2017-18).
Έργα της εκδίδονται απο τον εκδοτικο οίκο Βabelscores

Υποτροφίες-αναθέσεις 
Το 2003 κέρδισε το βραβείο “Villa Médicis Hors les Murs” για τη Νέα Υόρκη και το 2013 της απονέμεται ο τίτλος του Ιππότη Γραμμάτων και Τεχνών της Γαλλικής Δημοκρατίας. Hταν υπότροφος του Royal Abbey of Fontevraud (2017) και της Civitella Ranieri Foundation (2019). Έλαβε αναθέσεις έργων από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού, το Υπουργείο Πολιτισμού της Βάδης-Βυτεμβέργης, της Radio France, του IRCAM-Centre Pompidou, της Sacem, του Ιδρύματος Ωνάσση, του Haus der Kulturen der Welt, της La Muse en circuit και από πολλά μουσικά σύνολα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Georgia Spiropoulos @ Ircam
 Composer Georgia Spiropoulos' official Website
 Georgia Spiropoulos "EROR (The Pianist)" (YouTube)
 Georgia Spiropoulos "The Bacchae" — "Les Bacchantes" (YouTube)

Παραπομπές

Σπυροπούλου
Σπυροπούλου
Κάτια Σκαναβή

Η Κάτια Σκαναβή (Μόσχα 1971) είναι Ρώσο-ελληνίδα πιανίστρια και εγγονή του Ρώσου σκηνοθέτη Aleksandr Zarkhi. Ξεκίνησε την καριέρα της στην μουσική ως μέλος σε συναυλίες μετά την απονομή του τρίτου βραβείου στον διαγωνισμό XXII Long-Thibaud σε ηλικία 18 ετών. Το 1994 κέρδισε το βραβείο Μαρία Κάλλας στην Αθήνα.

Βιογραφία 
Ξεκίνησε μαθήματα πιάνου σε ηλικία 5 ετών και εκπαιδεύτηκε στην Ρωσική Ακαδημία Μουσικής Gnessin, στην τάξη με τα χαρισματικά παιδιά. Σε ηλικία 12 ετών, έδωσε την πρώτη της συναυλία στην μεγάλη αίθουσα του Ωδείου Τσαϊκόφσκι στην Μόσχα, όπου ερμήνευσε το Τρίτο Κοντσέρτο του Ντμίτρι Καμπαλέφσκι υπό τη διεύθυνση του ίδιου του συνθέτη. Συνέχισε τις σπουδές της στην φημισμένη σχολή του Vladimir Kraïnev.

Το 1989, λίγο πριν τα 18α γενέθλιά της, κέρδισε το τρίτο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό Marguerite-Long-Jacques-Thibaud στο Παρίσι και έπειτα το τρίτο βραβείο στον διαγωνισμό Μαρία Κάλλας στην Αθήνα το 1994 (ένας διαγωνισμός που όριζε την παρουσίαση δέκα συναυλιών μπροστά στην επιτροπή και στο κοινό). Με την ευκαιρία αυτή, υπέβαλλε αίτηση για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας, προσθέτοντας την εθνικότητα του πατέρα της στην αντίστοιχη της μητέρας της.

Η διεθνής καριέρα της την οδήγησε στους διασημότερους χώρους (Concertgebouw στο Άμστερνταμ, Konzerthaus στην Βιέννη, Suntory Hall στο Τόκυο, Théâtre des Champs-Élysées στο Παρίσι).

Τον Ιούλιο 2008, συμμετείχε στην σειρά συναυλιών για τον Μπετόβεν που πραγματοποίησε ο Kurt Masur για τον εορτασμό της λήξης της θητείας του ως επικεφαλής της Εθνικής Ορχήστρας της Γαλλίας στο Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων : η ίδια ερμήνευσε το κοντσέρτο για πιάνο Νο1 του Μπετόβεν.

Είναι προσκεκλημένη σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ όπως το Φεστιβάλ La Roque-d'Anthéron, το Φεστιβάλ Lockenhaus ή το Φεστιβάλ Ravinia. Στην μουσική δωματίου, συμμετέχει με τους συνεργάτες της Iouri Bachmet (άλτο), Gidon Kremer (βιολί) και Alexandre Kniazev (βιολοντσέλο). Είναι μέλος διακεκριμένων επιτροπών, όπως στους διαγωνισμούς Kraïnev ή Long-Thibaud.

Βραβεία 

 1989 : τρίτο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό Marguerite-Long-Jacques-Thibaud και βραβείο του κοινού.
 1994 : πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό Μαρία Κάλλας.
 1997 : φιναλίστ στον διεθνή διαγωνισμό ποιάνου Van-Cliburn.

Δισκογραφία 

 Chopin (3η μπαλάντα, mazurkas, σπουδές, 2e impromptu, Andante Spianato et Grande Polonaise) (Lyrinx, 1994)
 Chopin - Liszt (Lyrinx, 1999)
 Carnaval (Schumann) - Haendel - Rachmaninov - Tchaikovsky, enregistré en concert à La Criée (Lyrinx, 1999)
 Kreisleriana (Robert Schumann), Scènes d'enfants (Schumann), Variations ABEGG (Lyrinx, 2007)
 Rachmaninov - Les Saisons (Tchaïkovski) (Lyrinx, 2007)
 Sonate pour piano nº 3 de Chopin, nocturnes (Lyrinx, 2008)
 Rachmaninov : Concerto no 1, Rhapsodie sur un thème de Paganini, avec le Brussels Philharmonic Orchestra sous la direction de Michel Tabachnik (Lyrinx, 2011)

Παραπομπές 
 Επίσημη ιστοσελίδα Κάτιας Σκανάβη
 Profile at the Fryderyk Chopin Information Center

Έλληνες πιανίστες
Ρώσοι πιανίστες
Ματθίλδη της Βραβάντης, κόμισσα της Ολλανδίας

Η Ματθίλδη, γερμ. Mathilde/Machteld von Brabant (π. 1200 - 22 Δεκεμβρίου 1267) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόρη του δούκα της Βραβάντης και με τους γάμους της έγινε πρώτα παλατινή κόμισσα του Ρήνου και μετά κόμισσα της Ολλανδίας. Ήταν επίτροπος της Ολλανδίας και της Ζηλανδίας το 1234-1235.

Βιογραφία 
Ήταν η τέταρτη κόρη του του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης και του Λοτιέ (Κάτω Λωρραίνης), και της Ματθίλδης της Λωρραίνης, κόρης του Ματθαίου κόμη του Μπουγιόν. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΣΤ΄ παλατινό κόμη του Ρήνου (απεβ. 1214) στο Άαχεν το 1212. Έπειτα παντρεύτηκε τον Φλόρις Δ΄ κόμη της Ολλανδίας στις 6 Δεκεμβρίου 1224.

Όταν ο 2ος σύζυγός της σκοτώθηκε σε μία κονταρομαχία στο Κορμπί το 1234, ο μεγαλύτερος γιος τους Γουλιέλμος Β΄ ήταν μόλις 7 ετών. Ο Ματθίλδη προσπάθησε να αναλάβει τον έλεγχο ως επίτροπος κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητάς του, καθώς και να αποκτήσει τον πλήρη προσωπικό έλεγχο της κομητείας της Ζηλανδίας, που της είχαν υποσχεθεί ως προίκα της.  Ωστόσο κανένα από αυτά δεν έγινε αποδεκτό και το 1235 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από όλες τις φιλοδοξίες της για επιτροπεία.  Αντίθετα οι εκ πατρός θείοι των γιών της, ο Γουλιέλμος και ο Όθων επίσκοπος της Ουτρέχτης, ήταν οι κηδεμόνες τους μέχρι το 1239.

Όταν ο γιος της έφθασε νομικά την ηλικία ωριμότητας, η Ματθίλδη προχώρησε για να αναλάβει ενεργό ρόλο στην Αυλή και το νοικοκυριό του, και έγινε εξέχουσα ευεργέτης των μονών και διαφόρων ιδρυμάτων.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε το 1212 τον Ερρίκο ΣΤ΄ των Γουέλφων παλατινό κόμη του Ρήνου. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Ερρίκος ΣΤ΄ απεβίωσε το 1214.

Το 1224 η Ματθίλδη έκανε δεύτερο γάμο με τον Φλόρις Δ΄ κόμη της Ολλανδίας και είχε τέκνα:
 Γουλιέλμος Β΄ 1227-1256, κόμης της Ολλανδίας.
 Φλόρις ντε Φόοχντ (π. 1228 - 1258), επίτροπος της Ολλανδίας το 1256–1258.
 Αδελαΐδα π.1230 – 1284) επίτροπος της Ολλανδίας το 1258–1263.
 Μαργαρίτα απεβ. 1277.
 Μάχτελντ.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος του Ρέγκιναρ
Mira Nair

Η Μίρα Ναΐρ, γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου του 1957 στην Ορίσα της Ινδίας. Ινδή σκηνοθέτης γνωστή για τις μεγάλου μήκους ταινίες της, που ασχολούνται κυρίως με αμφιλεγόμενα θέματα. Η Ναΐρ μπήκε στο Πανεπιστήμιο του Δελχί το 1975. Τον επόμενο χρόνο όμως έφυγε για να πάει να σπουδάσει στο Χάρβαρντ, εκεί όπου απέκτησε το ενδιαφέρον για την παραγωγή ντοκιμαντέρ. Έκανε το πρώτο της ντοκιμαντέρ με αφορμή την διατριβή της στην κοινωνιολογία (Περιοδικό οδών Jama Masjid,1979). Μία λήψη της παραδοσιακής μουσουλμανικής κοινότητας. Η Ναΐρ έπειτα δημιούργησε μια σειρά από αληθοφανή ντοκιμαντέρ που εξέταζαν τις παραδόσεις και την κουλτούρα της Ινδίας συμπεριλαμβάνοντας το Παιδιά Ενός Επιθυμητού Φύλου (1987). Το συγκεκριμένο εξετάζει την πατριαρχική κοινωνία της χώρας και τις επιπτώσεις που έχει στα αγέννητα κορίτσια. Επίσης ένα κομμάτι της σειράς είναι το Ινδικό Καμπαρέ (1985), ένα πορτρέτο δύο ηλικιωμένων χορευτών στριπτίζ.

Προς τα τέλη της δεκαετίας του 80, γύρισε το ενδιαφέρον της στις ταινίες μεγάλου μήκους. Παρήγαγε, σκηνοθέτησε, και συνειδητοποίησε τη φημισμένη ταινία Salaam Bombay! (1988), μια ιστορία ενός 11χρονου αγοριού που ζούσε στον δρόμο και λέγεται ότι χρησιμοποίησε τεχνικές ντοκιμαντέρ και ανθρώπου του δρόμου αντί για επαγγελματίες ηθοποιούς. Το 1997 ήταν στο επίκεντρο της διαμάχης αφού πολεμούσε τους λογοκριτές της Ινδίας για την κυκλοφορία της ταινίας Kama Sutra. Στη συνέχεια, η Ναΐρ, σκηνοθέτησε την Αμέλια (2009) μία βιογραφική ταινία για την αεροπόρο Amelia Earhart. Τέλος δημιούργησε πέντε επεισόδια της μικρής σειράς A Suitable Boy (2020), μία προσαρμογή του μυθιστορήματος του Vikram Seth για τις σχέσεις τεσσάρων οικογενειών της Ινδίας.
Λυδία Βενιέρη

Η Λυδία Βενιέρη (1964) είναι Ελληνίδα καλλιτέχνης. Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι, όπου έζησε για αρκετά χρόνια. Πλέον κατοικεί στην Νέα Υόρκη. Η ιστοσελίδα της χρονολογείται από το 1995 και σε αυτήν έχει εκθέσει ορισμένα από τα πρώιμα έργα της.

Έργα

Projects

 Byronic Heros, 2017

 Tarot of Love, 2017

 The Dolphin Conspiracy, 2011

 TOMORROW ~ PHOSPHOR STARS IN WHITE NIGHTS, 2009

 See No Evil, 2008

 WarGames, 2006

 For Ever After, 2004

 Hibernation - Sleeping Beauty Conscience, 2002

iPhone art
 Moonlight, 2009

Animation και ταινίες
 The Dolphin Conspiracy, 2009
 Tomorrow, 2006
 Epilisy, 2005
 Last Conflict, 2005
 For Ever After, 2004
 Sleeping Beauty Conscience, 2002
 Martha, 1996
 Egg, 1995

Βιβλία
 Moonlight, Lydia Venieri, 2006
 Beyond Being, Lydia Venieri, 2000
 60 Drawings for Healthy Perversions by Tzimy Panousi,  1995

Διαδικτυακή τέχνη
 Fin
 Her Story
 Apology
 Temple
 Tarot
 Isis

Θέατρο
 Set design for Sarah & Lorraine by Marc Israel-Le Pelletier, Sanford Meisner Theatre, New York.
 Set design for Sarah & Lorraine by Marc Israel-Le Pelletier, Storefront Theatre, Chicago.
 Set design for Hellenic Orchestra's tour of USSR, Soviet Union
 Set design & costumes for The Lady from Ancona, Anatolia of my Soul: 75 years since the Asian Minor Catastrophy, Theatre of Northern * * Greece, Drama & Lykabetus Theatre Atheans, 1997
 Set design for "Inventaires" de Philippe Minyana, directed by Elia Kountis, l'Institute Francais d'Athenes.
 Set design for Daphnis & Cloe, Octana Theatrical Group, Apothiki, Athens
 The lady form Ancona, Anatolia of my Soul: 75 years since the Asian Minor Catastrophy, Lykabetus Theatre, Athenia
 The Five Seasons, Dance theater Octana 1995

Βραβεία

 Medal for Sculpture, Académie française de Paris, 2004
 Tower of Symbols, Open Air Sculpture, Central Athens, 2004
 Wall of Symbols, Sculpture, Atelier Mallet Stevens, Paris
 Lydia on Broadway, CD-ROM sponsored by Art Magazine and Hewlett Packard
 "Infinity", Collaboration with artist Takis on the sculpture.
 Commande en plein air d'une serie de sculpture Eros et Psyche, Fondation Alexandre Iolas, Athenes
 Commande d'une serie de sculptures pour l'Incitation à la Creation, Abbaye de Montmajour, Arles
 Carte Blanche, a l'occation de l'anniversaire de 10 ans du Centre Georges Pompidou, Galeries Contemporaines, Paris
 Commande en plein air d'une serie de sculputre Eros et Psyche, Fondation Alexandre Iolas, Athenes
 Commande d'une serie de sculptures pour l'Incitation à la Creation, Abbaye de Montmajour, Arles
 Carte Blanche, a l'occation de l'anniversaire de 10 ans du Centre Georges Pompidou, Galeries Contemporaines, Paris

Παραπομπές

Περαιτέρω μελέτη
 Nadja Argyropoulou (Author), Anastasia Aukeman (Author): 'Lydia Venieri: Theogony''. Charta 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 An Art Book - Theogony
 Stux Gallery - Lydia Venieri
 Gallery Quang
 Galleri S.E, Norway
 lydia venieri on Vimeo
 International
 Lydia Venieri The Last Conflict

Έλληνες καλλιτέχνες
Ανδριάνα Ασπρογέρακα

Η Ανδριάνα Ασπρογέρακα (γεννηθείσα στις 17 Αυγούστου 1997) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του  Ολυμπιακού αθλήματος Ταεκβοντό

Κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία βάρους -53 κιλών  

στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ταεκβοντό το 2015 στην κατηγορία Ανδρών-Γυναικών στο Τσελιάμπινσκ της Ρωσίας.Μόλις στα 17 της χρόνια η Ελληνίδα αθλήτρια κατάφερε να φέρει μετάλλιο για την Ελλάδα σε παγκόσμιο επίπεδο μετά από 18 χρόνια, όπου το 2002 η προπονήτρια της Ανδριάνας, Αρετή Αθανασοπούλου είχε βγεί 1η στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Τέξας. 

Η Ανδριάνα έχει συμμετάσχει επίσης στην πρόκριση για τούς ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο 2016 χάνοντας το μετάλλιο για έναν πόντο από την Γερμανίδα πρωταθλήτρια Anna-Lena Frömming.￼ 

Το 2020 για δεύτερη συνεχόμενη φορά άνηκε στην προ-ολυμπιακή ομάδα για την πρόκριση των Ολυμπιακών αγώνων του Τόκυο 2021.

Πέρα από την παγκόσμια διάκριση της, η Ανδριάνα Ασπρογέρακα είχε κατακτήσει την πρώτη θέση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα -21 χρόνων στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας και την δεύτερη θέση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στις νεάνιδες στο Πόρτο της Πορτογαλίας.

Συμμετείχε επίσης στα παγκόσμια πρωταθλήματα τέκβοντο 2017 στο Muju,Korea και 2019 στο Manchester. 

Πρώτος της προπονητής και σύλλογος ήταν ο Άτλαντας Περιστερίου του Νικόλαου Παπαδέα. Στη συνέχεια επέλεξε να προπονείται δίπλα στην Αρετή Αθανασοπούλου.

Παραπομπές
Μαργαρίτα Τσώμου

Η Μαργαρίτα Τσώμου (Θεσσαλονίκη, 2 Ιουλίου 1977) είναι Ελληνογερμανίδα δραματουργός, επιμελήτρια εκθέσεων, χορεύτρια και ακτιβίστρια. Είναι επιμελήτρια στο φεμινιστικό περιοδικό Missy Magazine, καθηγήτρια σύγχρονου θεάτρου στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών του Osnabrück και επιμελήτρια για την θεωρία και τον λόγο στο κέντρο θεάτρου Hebbel am Ufer στο Βερολίνο.

Αποφοίτησε από Πανεπιστήμιο του Αμβούργου HafenCity. Στα πλαίσια της δουλειάς της βοήθησε στην οργάνωση του παγκοσμίου κινήματος Occupy Athens το 2011. Τον Οκτώβριο 2018 οργάνωσε το θεατρικό πρόγραμμα Indivisible στο Βερολίνο. Είναι μέλος στην καλλιτεχνική-ακτιβιστική ομάδα Schwabinggrad Ballet.

Η Τσώμου εργάζεται κυρίως στον φεμινισμό και την σεξουαλικότητα της κοινότητας queer, στην πολιτική τέχνη και στην θεωρία της θεατρικής ερμηνείας. Το έργο της έχει εμφανιστεί στα Die Zeit, taz, Spex, Frankfurter Rundschau, WDR και SWR.

Παραπομπές 

 https://www.hebbel-am-ufer.de/ueber-uns/team/
 Τsomou, Myropi-Margarita (2018). https://repos.hcu-hamburg.de/handle/hcu/478
 https://archive.transmediale.de/content/margarita-tsomou
 http://indes-online.de/autor/margarita-tsomou INDES. Zeitschrift für Politik und Gesellschaft (στα γερμανικά).
 Festspiele, Berliner. Margarita Tsomou, Berliner Festspiele berlinerfestspiele.de
 Margarita Tsomou  THE CREATIVES' CATALYSTS.
 Missy Magazine (στα γερμανικά)
 Welt, Haus der Kulturen der (2015-09-29). Margarita Tsomou HKW.
Ελένη Λαμπίρη

Η Ελένη Λαμπίρη (9 Φεβρουαρίου 1889, Αθήνα – 30 Μαρτίου 1960, Αθήνα) ήταν Ελληνίδα διευθύντρια ορχήστρας και συνθέτρια.

Βιογραφία 
Η Λαμπίρη γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του συνθέτη Γεωργίου Λαμπίρη και εγγονή του ποιητή Ανδρέα Λασκαράτου. Σπούδασε σύνθεση με τον Edoardo Sacredote στο Ωδείο Αθηνών (1907-1908). Στην πραγματικότητα ήταν η πρώτη γυναίκα που σπούδασε σύνθεση στο Ωδείο Αθηνών, γι' αυτό κέρδισε τον τίτλο της πρώτης Ελληνίδας συνθέτριας. Συνεπώς, σπούδασε σύνθεση με καθηγητή τον Max Reger και μαεστρική με καθηγητή τον Hans Scheidt στο Βασιλικό Ωδείο της Λειψίας (1 Οκτωβρίου 1908-27 Ιουλίου 1911). Αποφοίτησε από το Βασιλικό Ωδείο της Λειψίας το 1911. Το 1913 η οπερέττα της «Το αποκριάτικο όνειρο», σε κείμενα του Γρηγορίου Ξενόπουλου και σύνθεση της Ελένης Λαμπίρη, ανέβηκε στο Θέατρο του Πανελληνίου.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, εργάστηκε στο Μιλάνο ως μαέστρος. Στις 15 Ιανουαρίου 1915 κατέθεσε τα δικαιώματα της οπερέττας «Isolma» στο περιφερειακό μητρώο του Μιλάνου (αριθμός εγγραφής 64794). Το «Isolma» ήταν μια οπερέττα σε τρεις πράξεις σε συγγραφή και σύνθεση της Ελένης Λαμπίρη. Αυτή η οπερέττα ηχογραφήθηκε το 1958, από τον Τότη Καραλιβανό ως μαέστρο και τον Σπύρο Καψάσκη ως διευθυντή της χορωδίας. Το 1925 επέστρεψε στην Πάτρα όπου εργάστηκε ως διευθύντρια στο Ωδείο της Πάτρας μέχρι το 1953. Την ίδια περίοδο έγραφε κριτικές περί της μουσικής στην τοπική πατραϊκή εφημερίδα «Νεολόγος Πατρών». Πέθανε στο δημοτικό νοσοκομείο Αθηνών.

Έργα (επιλεγμένα) 

 Το αποκριάτικο όνειρο 1913, οπερέτα
 Isolma 1915, οπερέτα
 Μπαλάντα για σοπράνο και πιάνο, 1933 (έχει χαθεί)
 String quartet σε Α ματζόρε
 Serenata for flute violin and viola
 Συμφωνία για μεγάλη ορχήστρα σε Β μινόρε
 ``Iratzi N,`` όπερα, σε λιμπρέττο L.Orsini

Παραπομπές 

 Ta Nea Kefallinias kai Ithakis; 3/9/1960; issue number 172
 Gazzetta Ufficiale del Regno d`Italia; issue number 198 of 10/08/1915, page 4765
 Sadie, Julie Anne; Samuel, Rhian (1994). The Norton/Grove dictionary of women composers
 Nea Estia vol. 697 pages 1018-1019, Κριτική με τίτλο "Η Μουσική" στην εφημερίδα Νέα Εστία
 Χορωδιακό από την οπερέττα Ισόλμα

Λαμπιρη

Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Αγγελική Αντωνίου

Η Αγγελική Αντωνίου (12 Ιουλίου 1956) είναι Ελληνίδα σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και σκηνοθεσία κινηματογράφου στη Γερμανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στο Βερολίνο (DFFB). Εργάζεται ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης στην Ελλάδα και στη Γερμανία. Το 2006 δίδαξε σκηνοθεσία στο Τμήμα Κινηματογράφου στο ΑΠΘ. Ζει στην Αθήνα και στο Βερολίνο.

Έχει σκηνοθετήσει ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους με συμμετοχές και βραβεύσεις σε σημαντικά διεθνή φεστιβαλ (Λοκάρνο, Μπερλινάλε, Γκέτεμποργκ, Παλμ Σπρινγκς, Μοντρεαλ, Μόσχα, Cinemed, κ.α) και διεθνή κινηματογραφική και τηλεοπτική διανομή. Επίσης έχει σκηνοθετήσει ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ για τη γερμανική τηλεόραση.

Η ταινία της Eduart συμμετείχε σε περισσότερα από 40 φεστιβάλ κινηματογράφου, συμπεριλαμβανομένου του 29ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας, και έλαβε 18 βραβεία στην Ελλάδα, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η ταινία ήταν υποψήφια για τα ευρωπαϊκά βραβεία 2007 και η επίσημη υποβολή της Ελλάδας στην κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα Όσκαρ 2008.

Φιλμογραφία (επιλογή)

Σκηνοθέτης και σεναριογράφος 

 Persephone (1987)
 Gefangene Des Meeres (Prisoners Of The Sea) (1989)
 Donusa (1992)
 Tänze Der Nacht (Dances Of The Night) (1996)
 Verspielte Nächte (Nights, Gambled Away) (1997)
 Heimlicher Tanz (Secret Dance) (1999)
 Allein Unter Männern (Alone Among Men) (2000)
 Messerscharf (Sharp Like A Knife) (2001)
 Eduart (2006)
 Οι Άγνωστοι Αθηναίοι (The Unknown Athenians) (2020)
 Πράσινη θάλασσα (Green Sea) (2020)

Σεναριογράφος 

 Das Glück Sei Unbeweglichkeit (1990)

Παραπομπές 

 29th Moscow Film Festival (2007) MIFF
 Eduart received Golden Antigone and a special mention by the Young People's Award at the 29th Montpellier International Mediterranean Film Festival, France, 2007
 Eduart received 9 state cinema awards at the 47th Thessaloniki International Film Festival, Greece, 2006
 Eduart received the FIPRESCI award and the Greek Union of film television and audiovisual technicians award at the 47th Thessaloniki International Film Festival, Greece, 2006

Έλληνες σκηνοθέτες
Έλληνες σεναριογράφοι
Ντανιέλα Αμαβία

Η Ντανιέλα Αμαβία (4 Μαρτίου 1966), γνωστή και ως Daniela Elle και Daniela Lunkewitz, είναι ηθοποιός και μοντέλο, με εμφανίσεις σε αρκετές ταινίες και διεθνή σόου μόδας.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στην Ελλάδα, μεγάλωσε στην Γερμανία και πήγε σχολείο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η Αμαβία μιλάει άπταιστα ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά. Στα νιάτα της ήταν χορεύτρια αλλά η δασκάλα της θεωρούσε ότι ήταν πολύ ψηλή για μπαλέτο και της πρότεινε να δοκιμάσει την υποκριτική. Ξεκίνησε μαθήματα υποκριτικής στο State Theatre Corps de Ballet. Σπούδασε δραματική τέχνη και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε και υποκριτική στο Λονδίνο όπου σύντομα έλαβε μικρούς ρόλους. Κατά τις σπουδές της, ασχολήθηκε με το μόντελινγκ κάνοντας πασαρέλα στο Παρίσι για τους Chanel και Dior, εκπρόσωπος της Chloé και εξώφυλλα για τα περιοδικά Vogue, Elle και Femme.

Το 2001, η Αμαβία κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Ανεξάρτητων Ταινιών στην Νέα Υόρκη για την ταινια The Woman Every Man Wants (aka Perfect Lover), καθώς και το Deutscher Filmpreis, το γερμανικό αντίστοιχο βραβείο Όσκαρ. Παράλληλα με την υποκριτική και το μόντελινγκ, η Αμαβία έχει επίσης γράψει, σκηνοθετήσει και κάνει την παραγωγή αρκετών ταινιών μικρού μήκους.

Το 2003, η Αμαβία εμφανίστηκε στην τηλεοπτική μίνι σειρά Frank Herbert's Children of Dune. Η Laura Fries του περιοδικού Variety αποκάλεσε την ερμηνεία της "επιφανειακή".

Το 2013, η Αμαβία έγραψε και σκηνοθέτησε την δραματική ταινία A Beautiful Now, που ασχολείται με μια παθιασμένη χορεύτρια που σκέφτεται να κάνει μια ακραία ενέργεια όταν φτάνει σε αδιέξοδο στην ζωή της.

Παραπομπές

Πηγές
 https://www.nytimes.com/2003/03/15/arts/television-review-a-stormy-family-on-a-sandy-planet.html
 https://www.nytimes.com/2003/03/16/tv/cover-story-where-spice-of-life-is-the-vital-variety.html?
 https://web.archive.org/web/20150821193344/http://variety.com/2003/tv/reviews/children-of-dune-1200542893/
 http://www.hollywoodreporter.com/news/oz-actress-abigail-spencer-star-425597

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες μοντέλα
Βικτώρια Χαραλαμπίδου

Η Βικτώρια Χαραλαμπίδου (23 Οκτωβρίου 1971) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, στην ΕΣΣΔ. Σε ηλικία 15 ετών, η οικογένειά της μετακόμισε στην Αθήνα. Το 2005 μετακόμισε στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας, όπου διαμένει μέχρι σήμερα.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 ABC review
 Hollywood.com
 The Age review
 Behind the Scenes Review 
 ABC At The Movies Thirst reviewed 21 March 2012
Σπεράντζα Καλό

Η Σπεράντζα Καλό (Spéranza Calo-Séailles ; ή Ελπίδα Καλογεροπούλου ; 17 Μαΐου 1885 - 18 Φεβρουαρίου 1949) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος, εφευρέτης και τραγουδίστρια της όπερας. Είναι γνωστή ως τραγουδίστρια και καλλιτέχνης, όμως εφηύρε ένα είδος διακοσμητικού σκυροδέματος που έλαβε το όνομα Lap.

Βιογραφία 

Η Κάλο γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1885, όπου το όνομά της ήταν Ελπίδα Καλογεροπούλου. Έλαβε την προσοχή του κοινού ως τραγουδίστρια μέτζο-σοπράνο και ένας μάνατζερ που την άκουσε, αποφάσισε να την αναλάβει και να προωθήσει την καριέρα της.

Το 1923 εφηύρε ένα είδος διακοσμητικού σκυροδέματος το οποίο εφαρμόστηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο 1923. Το νέο αυτό υλικό έλαβε το όνομα Lap. Η εφεύρεσή της αναπτύχθηκε από την ίδια και τον σύζυγό της που ήταν καθηγητής στην Σορβόνη.

Το 1929 τα υλικά για την εφεύρεση Lap χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή και διακόσμηση των Halles de Boulongrin στο Ρέιμς. Αποτέλεσαν πρόκληση κατά την ανακαίνιση του κτιρίου το 2012 και τα πάνελ αντικαταστάθηκαν από GR.

Το 1930 δημιούργησε έργο μέσω της χρήσης του Lap μαζί με τον Tsuguharu Foujita. Ο Foujita έφτιαξε το πορτραίτο της και επίσης δημιούργησε αρκετά έργα με το υλικό Lap στην έδρα της εταιρείας στο Antony.

Η Κάλο πέθανε στο Παρίσι το 1949.

Παραπομπές

Πηγές
 Croft, Catherine; Macdonald, Susan (2019-01-15). Concrete : case studies in conservation practice, Getty Publications, σελίδα 42
 Léonard Tsuguharu Foujita and Speranza Calo-Séailles Cat and Kittens www.bonhams.com
 Buisson, Sylvie; Buisson, Dominique (1987). Foujita www.acr-edition.com

Έλληνες ζωγράφοι
Έλληνες τραγουδιστές όπερας
Φωτεινή Βλάχου

Η Φωτεινή Βλάχου (Ιωάννινα 1975-Λισαβόνα 8 Ιουνίου 2017) ήταν Ελληνίδα ιστορικός τέχνης και δασκάλα, με σπουδαία ακαδημαϊκή συμβολή τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Πορτογαλία. Τα ενδιαφέροντά της επικεντρώνονται στην τέχνη και στην ιστορία της τέχνης που εκτείνονται πέρα από το κέντρο, το έθνος και τους κανόνες, ως ιδρύτρια και συντονίστρια του Διεθνούς Ερευνητικού Δικτύου "Τέχνη στην Περιφέρεια" από τον Ιούλιο 2013 έως τον θάνατό της το 2017.

Εκδόσεις 

 Figueira de Faria, Miguel; Vlachou, Foteini; Araújo, Agostinho, Henri L'Évêque (1769-1832). Travelling Artist, Universidade Autónoma de Lisboa, Lisbona, 2017. ISBN 9789898410672 .
 Vlachou, Foteini, The disappointed writer: selected essays, Edições do Saguão, Lisbona, 2019. ISBN 9789899994461 .
 Vlachou, Foteini, Portuguese Painting at the End of the Ancien Regime c. 1799-1807 : History, Monarchy and the Empire, London, Routledge, 2021. ISBN 9781472474711 .

Βραβεία 

 2017 - Menzione d'onore al Premio Grémio Literário, insieme ad Agostinho Araújo e Miguel Figueira de Faria, per l'opera Henri L'Évêque (1769-1832), Artista Viajante.
 2019 - In memoria e omaggio all'opera di Foteini Vlachou nel campo dell'arte, l'Istituto di storia dell'arte (IHA) e l'Istituto di storia contemporanea (IHC) dell'Universidade Nova de Lisboahanno organizzato la Conferenza internazionale "Art in the Periphery", che si è svolta tra il 14 e il 16 marzo a Lisbona, in Portogallo.

Παραπομπές 
 https://doi.org/10.1080/01973762.2019.1568711
 https://www.ici-berlin.org/people/vlachou/
 Béata Hock e Anu Allas, Globalizing East European Art Histories. Past and Present, Routledge, 2020.* 
 https://artintheperiphery.wordpress.com
 https://www.worldcat.org/oclc/1091697675
 http://www.degois.pt/visualizador/curriculum.jsp?key=2261997658633786
 http://iharesearchers.weebly.com/1/post/2014/09/crossing-borders-international-workshop-25-26-27-and-29-of-september.html
 http://iharesearchers.weebly.com/uploads/3/0/9/7/30977115/program_crossing_borders.pdf
 https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/01973762.2016.1132500?journalCode=gvir20
 http://www.gremioliterario.pt/premios_gremio_literario/premio_gremio_literario_2017.pdf
 https://arthist.net/archive/18722

Έλληνες ιστορικοί της τέχνης
Δέσποινα Χατζηνικολάου

Η Δέσποινα Χατζηνικολάου (γεν. 21 Οκτωβρίου 1999 στο Μαρούσι) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια που αγωνίζεται ως μέσος για τον ιταλικό σύλλογο ΣΣΔ Νάπολι Φεμινίλε, της γυναικείας Σέριε Α. Είναι μέλος της ελληνικής εθνικής γυναικείου ποδοσφαίρου από το 2019, με 4 συμμετοχές και κανένα γκολ.

Ήταν μέλος της ελληνικής εθνικής ομάδας κάτω των 17 από το 2014 έως το 2016 με 7 συμμετοχές και ισάριθμα γκολ, καθώς και της ελληνικής εθνικής ομάδας κάτω των 19 από το 2016 έως το 2018 με 9 συμμετοχές και τρία γκολ.

Παραπομπές 

Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Μάξι Νιλ

Η Μάξι Νιλ (Maxi Nil ; 4 Ιουνίου 1981) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια και από τις 6 Δεκεμβρίου 2013 η τραγουδίστρια του συγκροτήματος Jaded Star. Είναι περισσότερο γνωστή για το έργο της ως τραγουδίστρια του αυστριακού συγκροτήματος της συμφωνικής μέταλ μουσικής Visions of Atlantis από τα μέσα 2009 έως τα τέλη 2013. Το 2003 έγινε μέλος του ελληνικού μέταλ συγκροτήματος On Thorns I Lay αλλά και του συγκροτήματος Elysion, ως τραγουδίστρια και ως στιχουργός.

Δισκογραφία

Elysion 
Demos:

 Demo (2007)

Visions of Atlantis 
Studio Album:

 Delta (2011)
 Ethera (2013)

EPs:

 Maria Magdalena EP (2011)

Eve's Apple 
Compilations:

 Siren's Garden (2012) (track 12: "Cave Behind the Waterfall")

Jaded Star 
Studio Album:

 Memories from the Future (2015)

Guest Εμφανίσεις 

 2012: Rest in Keys (Bob Katsionis) (Vocals on "Another World")
 2012: The Bivouac (Vexillum) (Additional vocals on "The Oak and Lady Flame")

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα της Μάξι Νιλ

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Θωμαΐς Εμμανουηλίδου

Η Θωμαΐς "Μαίη" Εμμανουηλίδου είναι Ελληνίδα κωπηλάτρια από την Καστοριά.  Συγκεκριμένα κατάγεται από το Καλοχώρι Καστοριάς κατά δήλωση της ιδίας στο παιχνίδι επιβίωσης Survivor 2022 και συγκεκριμένα στο επεισόδιο που προβλήθηκε στις 16 Μαΐου 2022.

Έχει το εθνικό ρεκόρ στο ατομικό αγώνισμα κωπηλασίας για άτομα με ελαφρύ βάρος. Το 2017, ήρθε τρίτη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κωπηλασίας για άτομα κάτω των 23 ετών, κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο. Κέρδισε επίσης ένα ασημένιο μετάλλιο για την Ελλάδα στους Μεσογειακοί Αγώνες 2018.

Παραπομπές 

Έλληνες αθλητές της κωπηλασίας
Μαρία Γκαραγκούνη

Η Μαρία Γκαραγκούνη (21 Δεκεμβρίου 1975) ήταν Ελληνίδα πετοσφαιρίστρια και μέλος της Εθνικής Ομάδας Πετοσφαίρισης των Γυναικών. Διαγωνίστηκε με την εθνική ομάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης των Γυναικών 2002 στην Γερμανία και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. Το 2004 έπαιζε με την ομάδα του Παναθηναϊκού. Κέρδισε 3 ελληνικά πρωταθλήματα και 2 ελληνικά κύπελλα με την ομάδα του Παναθηναϊκού.

Ομάδες 

 Βριλήσσια (1994-2000, 2002-2004)
 Παναθηναϊκός (2004-2007)

Παραπομπές 

 Gkaragkouni - Player's biography www.fivb.org
 Greece women's volleyball roster at FIVB.com www.fivb.org

Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης
Νίκη Γκαραγκούνη

Η Νίκη Γκαραγκούνη (12 Μαρτίου 1977) ήταν Ελληνίδα πετοσφαιρίστρια και μέλος της Εθνικής Ομάδας Πετοσφαίρισης των Γυναικών. Ξεκίνησε την αθλητική της πορεία από την ΕΑ Λάρισας το 1988 και το 1994 πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό. Διαγωνίσθηκε με την εθνική ομάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης των Γυναικών 2002 στην Γερμανία και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. Αγωνίστηκε με την ομάδα του Παναθηναϊκού από το 2000 έως το 2007.

Παραπομπές

Πηγές 
 Garagouni - player's biography www.fivb.org
 Greece women's volleyball roster at FIVB.com www.fivb.org

Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης
Άννα Χαλντ

Η Άννα Χαλντ (Anne Hald Jensen ; 2 Μαρτίου 1990) είναι Δανή παίκτρια του μπάντμιντον. Εκπροσώπησε την Ελλάδα το 2010-11. Το 2009, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπάντμιντον Νέων στους ατομικούς αγώνες των κοριτσιών.

Διακρίσεις

Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Νέων 
Girls' Singles

BWF International Challenge/Series
Women's singles

Women's doubles

Mixed doubles

 BWF International Challenge tournament
 BWF International Series tournament
 BWF Future Series tournament

Παραπομπές 

 Players : Anne Hald Jensen bwfbadminton.com. Badminton World Federation. 
 Anne Hald Jensen Full Profile bwfbadminton.com. Badminton World Federation. 
 European Junior Championships, Individuals badmintoneurope.com. Badminton Europe.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελένη Κιόση

Η Ελένη Κιόση (27 Φεβρουαρίου 1985) είναι Ελληνίδα πετοσφαιρίστρια και μέλος της Εθνικής Ομάδας Πετοσφαίρισης Γυναικών. Διαγωνίστηκε με την εθνική ομάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. Έπαιξε για τις ομάδες του Ολυμπιακού και του Ηρακλή Θεσσαλονίκης.

Ομάδες 

 Ολυμπιακός (2006-08)
 Ηρακλής Θεσσαλονίκης (2008-09)

Παραπομπές 

 Greece women's volleyball roster at FIVB.com www.fivb.org

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
profile at fivb

Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης
Ειρήνη Μούχου

Η Ειρήνη Μούχου (Μυτιλήνη 7 Ιανουαρίου 1987) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του τριάθλου και Πρωταθλήτρια Ελλάδος το 2009. Από το 2005 έως το 2009 η Μούχου συμμετείχε σε 18 αθλητικές διοργανώσεις ITU και οκτώ φορές εισήλθε στo top10. Το 2009 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Triathlon Balkan Championships στην Βάρνη και κατέλαβε την έκτη θέση στην κατάταξη του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου στην ίδια διοργάνωση.

Το 2008 η Μούχου κατέλαβε την 3η θέση στα Βαλκανικά Πρωταθλήματα και την 2η θέση στα Ελληνικά Πρωταθλήματα ενώ συμμετείχε στο τρίαθλο αρκετών μη-ITU αθλητικών διοργανώσεων όπως το British Corus Elite Series στο Λονδίνο (19η θέση) και το Swiss Elite VW Circuit Triathlons στην Γενεύη (8η θέση) και στο Uster (9η θέση).

Στις 18 Αυγούστου 2009, η Μούχου ανακοίνωσε τα σχέδιά της να γίνει μέλος του French Club TOC Cesson Sevigne, όπου μη-Γάλλοι μέλη είναι μεταξύ άλλων αθλήτριες όπως η Irina Abysova, προκειμένου να προετοιμαστεί για τους ΟΑ 2012. Ωστόσο, στις 24 Οκτωβρίου 2009, η Μούχου ανακοίνωσε την προσωρινή αποχώρησή της από το τρίαθλο, καθώς έδωσε προτεραιότητα στις ακαδημαϊκές σπουδές της.

Η Μούχου αγωνίζεται για την ομάδα ATLAS (ΑΤΛΑΣ Β.ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ) στην Μυτιλήνη και για την ομάδα AIGALEO (Α.Γ.Σ. ΑΙΓΑΛΕΩ) στην Αθήνα.

Αθλητικές διοργανώσεις ITU 
Η ακόλουθη λίστα βασίζεται στις επίσημες κατατάξεις από την ITU και την προσωπική σελίδα των αθλητών.

BG = the sponsor British Gas · DNS = δεν ξεκίνησε · DNF = δεν τερμάτισε

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προσωπική ιστοσελίδα στα ελληνικά
 Ελληνική Ομοσπονδία Τριάθλου στα ελληνικά
 ITU Profile Page
Αγιοχώρι Ροδόπης

Το Αγιοχώρι είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Αγιοχώρι βρίσκεται στα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην βορειοανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής και τους νότιους πρόποδες της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 200 μέτρα. Απέχει 14 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 37 χλμ. Α. από την Κομοτηνή. Στα βόρεια του χωριού περνάει ο Λίσσος ποταμός, βορειοανατολικά είναι η Στροφή, νοτιοανατολικά η Νέδα και νοτιοδυτικά το Ήπιο. Γύρω από το χωριό υπάρχουν βράχια που δημιουργούν ένα διαφορετικό τοπίο ενώ στην είσοδό του ερείπια από παλιό τείχος κάστρου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγιοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αρριανών του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 226 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 17,858 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Αρριανών
Γενί Ενγκμπακοτό

Ο Γενί Ενγκμπακοτό είναι επιθετικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε για την ομάδα της ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη. Γεννήθηκε στην Γαλλία, ωστόσο έχει καταγωγή απ το Κονγκό, στο οποίο μάλιστα είναι δύο φορές διεθνής.

Καριέρα 
Ο Γενί Ενγκμπακοτό άρχισε την καριέρα του στην Μέντς το 2009, απ την οποία προβιβάστηκε. Έμεινε στην Γαλλική ομάδα εφτά χρόνια (2009-2016), έχοντας συνολικά αγωνιστεί 185 φορές και έχοντας σκοράρει 44 τέρματα. Στο ντεπούτο του με την β' ομάδα της Μέντς στην 5η κατηγορία της Γαλλίας, σκόραρε και κίνησε το ενδιαφέρον μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων, όπως η Μπαρτσελόνα, η Τσέλσι και η Τότεναμ. Τελικά έμεινε στην Μέντς. Το πρώτο του επαγγελματικό τέρμα με την επίσημη ομάδα, πέτυχε σε έναν νικηφόρο αγώνα κυπέλλου, απέναντι στην Ελ Τέντ Σεν Ζερμέν.

ΚΠΡ 
Στις 7 Αυγούστου του 2016, μεταγράφηκε στην Αγγλική ΚΠΡ. Σκόραρε για πρώτη φορά με την φανέλα της Αγγλικής ομάδας, απέναντι στην Σουίντον Τάουν, για το Καραμπάο Κάπ. Έπειτα από 31 αγώνες και 3 τέρματα, το 2018 φεύγει απ την ΚΠΡ.

Αν Αβάν ντε Γκενγκάν 
Τον Ιανουάριο του 2018, υπέγραψε στην Γαλλική Αν Αβάν ντε Γκενγκάν, με κλειστό συμβόλαιο.

Παναθηναϊκός 
Τον Ιανουάριο του 2021, υπέγραψε στον Παναθηναϊκό, με τον προπονητή της ομάδας, Λάζνο Μπόλονι να τον διαλέγει τελικά για την θέση του πλάγιου επιθετικού. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση με τα πράσινα, τον Φεβρουάριο του 2021, στο νικηφόρο πέρασμα της ομάδας του από το "Δημοτικό Στάδιο Περιστερίου" με 2-3 απέναντι στον Ατρόμητο.  Την 1η Φεβρουαρίου 2022 ανακοινώθηκε η λύση της συνεργασίας του με τον Παναθηναϊκό έχοντας καταγράψει 16 συμμετοχές.

Διεθνής καριέρα 
Ο Γενί Ενγκμπακοτό γεννήθηκε στην Γαλλία, ωστόσο έχει ρίζες από την Ακτή Ελεφαντοστού και το Κονγκό. Έχει αγωνιστεί με την Κ-17 και την Κ-18 της Γαλλίας 32 και 12 φορές αντίστοιχα, έχοντας πετύχει 10 τέρματα. Συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό τουρνουά Κ-19 του 2009, στην Γερμανία, με την ομάδα της Γαλλίας. Το 2017, απέκτησε επίσημα την Κονγκολέζικη υπηκοότητα και έκανε το ντεμπούτο του, στην ήττα της ομάδας του με 2-1 από αυτήν της Κένυας, τον Μάρτιο του 2017.

Παραπομπές 

Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς
Ποδοσφαιριστές Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς
Ποδοσφαιριστές Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Γκιούλα Σιλάγκι

Ο Γκιούλα Σιλάγκι (ουγγρικά: Gyula Szilágyi, 18 Ιανουαρίου 1923 – 17 Οκτωβρίου 2001) ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Αποτελεσματικός σκόρερ, είναι 7ος στην ιστορία του ουγγρικού πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας.

Βιογραφία

Ήταν ένας από τους εκπροσώπους του «Χρυσής εποχής» του ουγγρικού ποδοσφαίρου των δεκαετιών 1940 και 1950. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του, την Ντεμπρέτσενι το 1939 και στην πρώτη μεταπολεμική σεζόν (1945–46), είχε εξαιρετική απόδοση - σημείωσε 42 γκολ σε 31 αγώνες. Ήταν ικανός σουτέρ και με τα δύο πόδια και διακρίνονταν ιδιαίτερα στο ψηλό παιχνίδι. Από το 1947 μεταγράφηκε στη Βάσας όπου αγωνίστηκε 14 σεζόν μέχρι το τέλος της καριέρας του. Κέρδισε από ένα πρωτάθλημα (1957) και Κύπελλο (1955) και ήταν πρώτος σκόρερ το 1957 στο μεταβατικό πρωτάθλημα της άνοιξης με 17 τέρματα. Το 1955 αναδείχθηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής της χώρας. Γνώρισε διεθνή επιτυχία σε συλλογικό επίπεδο με την κατάκτηση του Κυπέλλου Μιτρόπα το 1956 και το 1957. Παραμένει ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου της Βάσας.

Για την Εθνική Ουγγαρίας έπαιξε 12 αγώνες και σημείωσε 9 γκολ. Το καλύτερο παιχνίδι για την εθνική ομάδα το έκανε στις 4 Ιουλίου 1950 με αντίπαλο την Πολωνία (5–2) όπου σημείωσε τρία γκολ. Η πληθώρα ιδιαίτερα ικανών επιθετικών εκείνη την εποχή στη χώρα του δεν επέτρεψε την περαιτέρω αναγνώρισή του. Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 497 τέρματα σε 548 επίσημους αγώνες και το γενικό σύνολο συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών είναι τουλάχιστον 1.114 γκολ σε 919 συναντήσεις (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ).

Τίτλοι και διακρίσεις

 Πρωτάθλημα Ουγγαρίας : 1957 (άνοιξη)
 Κυπέλλο Ουγγαρίας : 1955
 Κύπελλο Μιτρόπα (2) : 1956, 1957
 Ούγγρος ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 1955
 Κορυφαίος σκόρερ του ουγγρικού πρωταθλήματος : 1957 
 7ος σκόρερ στην πρώτη κατηγορία του Ουγγρικού Πρωταθλήματος με 313 γκολ

Παραπομπές

Ούγγροι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας
Ποδοσφαιριστές Ντέμπρετσενι ΒΣΚ 
Ποδοσφαιριστές  Βάσας ΣΚ
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Άγρα Ροδόπης

Η Άγρα είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, το οποίο βρίσκεται στη βορειοανατολικά άκρη του κάμπου της Κομοτηνής σε υψόμετρο 100 μέτρα. Το χωριό απέχει μόλις 1 χλμ. Β. από το κέντρο της Φιλλύρας (έδρα του δήμου) και 23 χλμ. Α. από την Κομοτηνή. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 με την ονομασία Μικροξύδιο να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δοκού, το 1940  το όνομά του διορθώθηκε σε Μικρά Ξύδια και το 1953 με το ΦΕΚ 86Α - 11/04/1953 μετονομάστηκε σε Άγρα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Άγρας που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 197 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,613 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Αρριανών
Χοσέ Παστερνάκης

Ο Χοσέ (Τίτο) Παστερνάκης (γεννημένος στις 11 Αυγούστου 1947) είναι Αργεντίνος με ελληνική υπηκοότητα, πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Στην Ελλάδα ήλθε το 1972 και αγωνίστηκε στον Π.Α.Σ. Γιάννινα, τον Άρη και την Καβάλα.

Καριέρα
Ο Παστερνάκης αγωνίστηκε στην εθνική εφήβων της πατρίδας του και έπαιξε για την Παλμέιρας στην Βραζιλία, την Χιμνάσια Λα Πλάτα στην Αργεντινή και την Βαλένθια στην Βενεζουέλα, πριν μεταβεί στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 1972. Αγωνίστηκε στην Β' Εθνική με την ομάδα του Π.Α.Σ. Γιάννινα μέχρι το καλοκαίρι του 1973, σκοράροντας δεκατρία γκολ στο πρωτάθλημα.

Την σεζόν 1973-74 έπαιξε για την ομάδα της Ουρένσε στην δεύτερη κατηγορία Ισπανίας, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα και τον Άρη. Με τους "κίτρινους" έπαιξε σε μόλις οκτώ αγώνες πρωταθλήματος, σκοράροντας στη νίκη του Άρη απέναντι στην Καλαμάτα με 2-0, στις 19 Ιανουαρίου 1975. Αγωνίστηκε επίσης στους δύο αγώνες εναντίον της Ραπίντ Βιέννης στις 18 Σεπτεμβρίου και 2 Οκτωβρίου 1974.

Από το 1975 ως το 1977 έπαιξε στην ομάδα της Καβάλας, τον πρώτο χρόνο στην δεύτερη κατηγορία και τον δεύτερο στην Α' εθνική, όπου οι Καβαλιώτες κατέλαβαν την έβδομη θέση του πρωταθλήματος.

Παραπομπές

Πηγές 

 Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα
Ποδοσφαιριστές Χιμνάσια ι Εσγρίμα ντε Λα Πλάτα
Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας
Ποδοσφαιριστές ΣΝ Ουρένσε
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ματθίλδη του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ

Η Ματθίλδη, γερμ.: Mechthild von Braunsweig-Lüneburg von Welfen (1276 - 26 Απριλίου 1318) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν Γερμανίδα ευγενής, κόρη του δούκα του Μπάουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα των Γκλόγκουφ, Στσινάβα, κ.λπ.

Βιογραφία 
Ήταν η μόνη κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ από τη (δεύτερη) σύζυγό του, Αδελαΐδα/Αλεσσίνα των Αλεράμιτσι, κόρη του Bονιφάτιου Β΄ μαργράβου του Μομφερράτου.

Τον Μάρτιο του 1291 η Mατθίλδη παντρεύτηκε τον Ερρίκο Γ΄ δούκα του Γκλόγκουφ. Με αυτήν την ένωση ο Ερρίκος Γ΄ κέρδισε έναν σημαντικό σύμμαχο, στον αγώνα του εναντίον τού Ερρίκου Ε΄ δούκα της Λεγκνίτσα.

Κατά τη διάρκεια του γάμου της η Mατθίλδη γέννησε πέντε γιους και τέσσερις κόρες. Μετά το τέλος του Ερρίκου Γ΄ το 1309, και παρά το γεγονός ότι ο μεγαλύτερος γιος της Ερρίκος Δ΄ ο Πιστός ήταν πια ενήλικος για να κυβερνήσει μόνος του, η Mατθίλδη έγινε η επίτροπος των δουκάτων τού συζύγου της -εκτός τού Γκλόγκουφ που της είχε δοθεί από τον Ερρίκο Γ΄ στη διαθήκη του ως ιδιοκτησία χηρείας- έως το 1312.

Μετά το τέλος της, το Γκλόγκουφ κληρονόμησαν οι γιοί της Ερρίκος Δ΄ και Πσέμκο Β΄ ως συγκυβερνήτες έως το 1321, όταν διαίρεσαν τις κτήσεις τους και ο Πσέμκο Β΄ διατήρησε το Γκλόγκουφ ως μοναδικός κυβερνήτης.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε το 1291 τον Ερρίκο Γ΄ δούκα του Γκλόγκουφ και είχε τέκνα: 
 Ερρίκος Δ΄ ο Πιστός 1292-1342 δούκας των Ζαγκάνι, Στσινάβα, Γκλόγκοφ, Ολεσνίτσα, κ.ά.
 Kορράδος Α΄ 1294-1366, δούκας των Ζαγκάνι, Στσινάβα, Ολεσνίτσα, κ.ά.
 Μπολέσλαφ 1295 -1321, δούκας των Ολεσνίτσα, Ναμύσλουφ, Γκνιεζνο, Κάλις.
 Αγνή 1296-1361, παντρεύτηκε πρώτα τον Όθωνα Γ΄ δούκα της Βαυαρίας και μετά τον Άλραμ κόμη του Χαλς.
 Σαλώμη 1297-1309.
 Ιωάννης 1298-1365, δούκας των Πόζναν, Στσινάβα.
 Αικατερίνη 1300-1323/26), παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη Ε΄ μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ και μετά τον Ιωάννη Γ΄ κόμη του Χόλσταϊν-Πλεν.
 Πσέμκο Β΄ 1305-1331, δούκας των Ζαγκάνι, Στσινάβα, Ολεσνίτσα, κ.ά.
 Χέντβιχ 1308-1309.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
  [ αυτο-δημοσιευμένη πηγή ] 
    
 Γενεαλογική βάση δεδομένων από τον Herbert Stoyan

Οίκος των Πιαστ
Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Καλέτζης

Ο ποταμός Καλέτζης είναι βασικός παραπόταμος του Πηνειού πηγάζει κοντά στο χωριό Απιδιά στον νομό Καρδίτσας. 

Κοντά στην πόλη της Καρδίτσας ενώνεται με τον Καράμπαλη και στο τέλος χύνεται στον Ενιπέα που αυτός με την σειρά του λίγα χιλιόμετρα παρακάτω χύνεται στον Πηνειό. Μάλιστα στις 22 Οκτωβρίου 1994 μαζί με τα νερά του Ενιπέα, του Σοφαδίτη, του Ιταλίκου, του Πάμισου, του Καράμπαλη, του Φαρσαλιώτη και του Μέγα Ρέματος πλημύρισαν το χωριό Μεταμόρφωση.
Κίνυρα Ροδόπης

Τα Κίνυρα είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, το οποίο βρίσκεται στην βορειοανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής και τους νότιους πρόποδες της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 130 μέτρα. Απέχει 8 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 30 χλμ. Α. από την Κομοτηνή. Το χωριό είναι κτισμένο σε ψηλό λόφο με πανοραμική θέα της ευρύτερης περιοχής, νότια τον Λίσσο ποταμό και δίπλα - ανατολικά τον οικισμό Νικητές. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Κινύρων που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αρριανών του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 171 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Αρριανών