joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λιντσίχθυς

Ο Λιντσίχθυς ήταν ένα γιγάντιο ψάρι της οικογένειας των Παχυκορμίδων το οποίο ζούσε στους ωκεανούς της Ιουρασικής περιόδου. Το πλησιέστερο στον Λιντσίχθη είδος είναι το ψάρι Amia calva, αλλά είναι πολύ μακρινός συγγενής. Ανήκει στις παχυκορμίδες, μια οικογένεια γιγάντιων διηθηματοφάγων που βασίλεψαν στις θάλασσες του μεσοζωικού αιώνα για πάνω από 100 εκατομμύρια χρόνια, από τη μέση Ιουρασική μέχρι το τέλος της Κρητιδικής περιόδου.

Ετυμολογία και ανακάλυψη 
Λιντσίχθυς σημαίνει ψάρι του Λιντς και πήρε αυτό το όνομα από τον Άλφρεντ Νίκολσον Λιντς ο οποίος ανακάλυψε το πρώτο απολίθωμα του ψαριού το 1886 κοντά στο Πίτερμπουργκ της Αγγλίας.
Πήρε την επιστημονική ονομασία Λιντσίχθυς ο προβληματικός επειδή τα απολιθώματα που βρέθηκαν από τον Λιντς ήταν κατακερματισμένα και ήταν πολύ δύσκολο να αναγνωριστούν και να ερμηνευτούν.

Φάσμα απολιθωμάτων 
Απολιθώματα του λιντσίχθη έχουν βρεθεί στη Μεγάλη Βρετανία, στη βόρεια Γερμανία, στη Γαλλία και στη Χιλή.

Μέγεθος 
 
Παρόλο που έχουν βρεθεί εβδομήντα απολιθώματα λιντσίχθη τα περισσότερα είναι ελλειπή και σπασμένα. Αυτό καθιστά δύσκολο τον υπολογισμό του μεγέθους του. Ο παλαιοντολόγος Άρθουρ Γούντουαρντ υπολόγισε το μήκος του στα 9 μέτρα συγκρίνοντας την ουρά ενός Λιντσίχθη με την ουρά ενός άλλου είδους παχύκορμου, του Υψόκορμου. Το 1986 ο αρχαιολόγος Ντέιβιντ Μάρτιλ σύγκρινε τα οστά ενός λιντσίχθη με αυτά ενός είδους παχύκορμου που ανακάλυψε αλλά οι ασυνήθιστες αναλογίες του εν λόγω δείγματος έδωσαν ένα ευρύ φάσμα πιθανών μεγεθών. Οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις, από την τεκμηρίωση των ιστορικών ευρημάτων και η ανασκαφή ενός ολοκληρωμένου σκελετού από το Πίτερμπουργκ στηρίζουν τη θεωρία του Γούντουαρντ ότι το μέγεθος του λιντσίχθη είναι ανάμεσα στα 9 με 10 μέτρα ενώ υπήρχε περίπτωση να φτάσει μέχρι και τα 16 μέτρα. Πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι έπαιρνε στον Λιντσίχθη γύρω στα 25 χρόνια για να φτάσει σε αυτά τα μεγέθη.

Όπως και ο φαλαινοκαρχαρίας που είναι το μεγαλύτερο ψάρι που ζει σήμερα, έτσι και ο Λιντσίχθυς έτρωγε ζωοπλαγκτόν φιλτράροντας το θαλασσινό νερό στο στόμα του. Σε ένα απολίθωμα έχουν βρεθεί ίχνη από σαγόνια λειοπλευρόδοντα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 For more on the Star Pit dig of 2002-2003 look here and also here where the dig was featured in the BBC-Open University series Fossil Detectives. 
 For a more accurate reconstruction of Leedsichthys visit Paleocreations. The artist went on to produce the most accurate reconstruction of Leedsichthys to date, which was used on 'Fossil Detectives' (see above).
 The profile of Leedsichthys problematicus from the BBC series Sea Monsters
"Biggest Fish Ever Found" Unearthed in U.K. National Geographic News. Published October 1, 2003.
 An article on the latest discovery of a Leedsichthys problematicus fossil, estimated 22 meters =  long]
 A picture of Leedsichthys problematicus
 An article on Leedsichthys from Darren Nash
 An article on Leedsichthys from BBC news 

προϊστορικά ψάρια
Φανή Παρτσαφυλλίδου

Η Φανή-Αθανασία Παρτσαφυλλίδου του Δημητρίου (1933-2013) ήταν Ελληνίδα πολιτικός, η οποία χρημάτισε βουλευτής Θεσσαλονίκης από τον Ιούλιο ως τον Οκτώβριο του 1993. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα νομάρχης Ημαθίας.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 1933. Εντάχθηκε στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και διετέλεσε μέλος της κεντρικής επιτροπής του κόμματος επί οκταετία. Το 1990 διορίστηκε νομάρχης Ημαθίας. Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 1990 εξελέγη πρώτη επιλαχούσα στην Α' Θεσσαλονίκης . Την 1η Ιουλίου 1993 έγινε βουλευτής, μετά την παραίτηση του Δημητρίου Σταμάτη. Η είσοδος της στο κοινοβούλιο σήμανε την πρώτη είσοδο γυναίκας από το νομό Θεσσαλονίκης στη Βουλή των Ελλήνων  έπειτα από 40 χρόνια.. 

Πέθανε στις 25 Απριλίου 2013 και κηδεύτηκε την επομένη από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές 

Νομάρχες Ημαθίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές Α' Θεσσαλονίκης
Βαλ Πουστερία

Η Βαλ Πουστερία (ιτ. Val Pusteria, γερμ. Pustertal) είναι κοιλάδα των Άλπεων, η οποία διοικητικά ανήκει στο Νότιο Τιρόλο. Η Κοιλάδα της Πουστερίας αποτελεί τη μεγαλύτερη σε έκταση από τις οκτώ διοικητικές περιφέρειες του Νοτίου Τιρόλου· διαιρείται σε 26 δήμους, με πρωτεύουσά το Μπρούνικο.

Γεωγραφικά στοιχεία
Από γεωγραφικής σκοπιάς, η Βαλ Πουστερία βρίσκεται στο δυτικό μέρος του Περιαδριατικού Σφάλματος, ένα ρήγμα που χωρίζει τις σχιστολιθικές Νότιες Άλπεις από τις Κεντρικές. Η κοιλάδα στα δυτικά αποτελεί φυσική εκβολή του ποταμού Αδίγη στην Αδριατική θάλασσα, ενώ από τα ανατολικά χύνεται δια μέσω του Δούναβη στη Μαύρη θάλασσα. Την κοιλάδα τροφοδοτούν με νερό οι ποταμοί Ριέντσα και Ντράβα, δυτικά και ανατολικά αντιστοίχως. Το ανατολικό μέρος της κοιλάδας ονομάζεται Άνω Κοιλάδα της Πουστερίας (Hochpustertal).

Το μέσο υψόμετρο των πόλεων που φιλοξενεί η κοιλάδα κυμαίνεται μεταξύ 750 και 1.180 μ. Κυριότερες πόλεις στο δυτικό μέρος είναι η πρωτεύουσα Μπρούνεκ και οι πόλεις Τόμπλαχ, Βάλσμπεργκ-Τάιστεν και Όλανγκ· στο δε ανατολικό μέρος, οι πόλεις Ίννιχεν, Σίλλιαν και Μίττεβαλντ. 

Οι μεγαλύτεροι παραπόταμοι του ποταμού Ριέντσα είναι οι Αντερσέλβα, Αουρίνο, Μπράιες, Κάσιες, Γκάντερα, Φούντρες και Λούσον, ενώ πλάι στην κοιλάδα βρίσκεται και η μικρότερη Βαλ ντι Τουρές.

Πολιτικά στοιχεία

Ως διοικητική περιφέρεια η Κοιλάδα της Πουστερίας (γερμ. Bezirksgemeinschaft Pustertal, ιταλ. Comprensorio della Val Pusteria) ιδρύθηκε το 1969 και σ' αυτήν υπάγονται 26 δήμοι. Έχει συνολική έκταση 2.071 χμ² και ο πληθυσμός της ξεπερνά τους 73.000 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το 80,96% των κατοίκων μιλούν γερμανικά, το 13,40% λαδινικά και μόλις το 5,64% ιταλικά, ως μητρική τους γλώσσα.

Οι 26 δήμοι που συναποτελούν την Βαλ Πουστερία είναι οι εξής:
 Βάλε Αουρίνα
 Βάλε ντι Κάζιες
 Βαλνταόρα
 Βανντόιες
 Βιλλαμπάσα
 Γκάις
 Κάμπο Τούρες
 Κιένες
 Κορβάρα ιν Μπάντια
 Λα Βάλε
 Μάρεμπε
 Μονγκουέλφο
 Μπάντια
 Μπράιες
 Μπρούνικο
 Ντομπιάκο
 Πέρκα
 Πρεντόι
 Ραζούν Αντερσέλβα
 Σαν Κάντιντο
 Σαν Λορέντσο ντι Σέμπατο
 Σαν Μαρτίνο ιν Μπάντια
 Σέλβα ντέι Μολίνι
 Σέστο
 Τέρεντο
 Φάλτσες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Η περιφέρεια της Βαλ Πουστερία  

Νότιο Τιρόλο
Ασπάλακας

Ασπαλακίδες
Ο ασπάλακας ή τυφλοπόντικας είναι μικρό θηλαστικό με πολύ περιορισμένη όραση, αλλά ιδιαίτερα ανεπτυγμένη όσφρηση, και είναι προσαρμοσμένο  σε έναν υπόγειο τρόπο ζωής. Ζει στους αγρούς και έχει φωλιές λίγα μέτρα κάτω από το έδαφος. Οι ασπάλακες έχουν μικρά μάτια τα οποία καλύπτονται από επιδερμίδα, με συνέπεια η όρασή τους να αρκεί ώστε να διακρίνουν απλά το φως από το σκοτάδι. Έχουν όμως αναπτύξει πολύ την όσφρησή τους, η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στην επιβίωσή τους.  Σύμφωνα με έρευνες, η όσφρησή τους χαρακτήριζεται «στερεοσκοπική», τους δίνει δηλαδή την δυνατότητα να εντοπίσουν την κατεύθυνση από την οποία προέρχεται μία μυρωδιά, όπως ακριβώς ο άνθρωπος και άλλα θηλαστικά αξιοποιούν τα αυτιά τους για να εντοπίσουν την πηγή ενός ήχου. Με αυτόν τον τρόπο, εάν μυρίσει το γεύμα του, αντιλαμβάνεται προς τα πού να κινηθεί για να το βρει, ή εάν μυρίσει κάποιο φυσικό εχθρό, διαισθάνεται προς ποια κατεύθυνση χρειάζεται να κινηθεί για να τον αποφύγει.

Παραπομπές
Ουμαρκότ

Η Ουμαρκότ (ουρντού: عُمركوٹ) είναι πόλη της ομώνυμης περιοχής της επαρχίας Σιντ του Πακιστάν. Η πόλη είναι συγκοινωνιακά πλήρως συνδεδεμένη με άλλες μεγάλες πόλεις, όπως το Καράτσι και το Χαϊντεραμπάντ (της Σιντ). Είναι γνωστή για το μεγάλο πληθυσμό Ινδουϊστών που κατοικεί σε αυτή.

Παλαιότερα γνωστή ως Αμαρκότ, ήταν η πρωτεύουσα της Μεγάλης Σινδικής, περιλαμβάνοντας κάποια τμήματα του σημερινού ομόσπονδου κρατιδίου-πολιτείας Ρατζαστάν της Ινδίας. Υπήρξε ονομαστή κατά την εποχή των Μουγκάλ και της Βρετανικής Ινδίας. Ο αυτοκράτορας των Μουγκάλ Ακμπάρ γεννήθηκε στην Ουμαρκότ, όταν ο πατέρας του Χουμαγιούν κατέφυγε εκεί για να ξεφύγει από τη σύλληψη, μετά τη στρατιωτική του ήττα από τον Αφγανό πολέμαρχο Σερ Σαχ Σούρι. Ο Ράνα Πρασάντ, ο ινδουιστής κυβερνήτης του  κρατιδίου του Ρατζαστάν στην περιοχή, τού έδωσε καταφύγιο. Αργότερα ο Ακμπάρ έγινε αυτοκράτορας των Ινδών και ήταν δημοφιλής τόσο στους ινδουιστές όσο και στους μουσουλμάνους υπηκόους του.

Η Ουμαρκότ έχει πολλά μέρη αρχαιολογικής αξίας όπως το μέρος όπου γεννήθηκε ο Ακμπάρ και το Οχυρό της Ουμαρκότ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις του Πακιστάν
Ιγινίσα

Τα Ιγινίσα (Ισπανικά: Illiniza) είναι ένα ζευγάρι από ηφαιστειογενή βουνά που βρίσκονται στα νότια του Κίτο. Βρίσκονται στο οικολογικό καταφύγιο που μοιράζεται το όνομά του με τα βουνά. Οι κορυφές είναι μεταξύ των υψηλότερων στον Ισημερινό. Οι δύο κορυφές ενώνονται με ένα αυχένα μήκους ενός χιλιομέτρου. Η νότια κορυφή είναι ψηλότερη από τη βόρεια, με ύψος 5.248 μέτρα έναντι 5.126 μέτρων.

Το όνομα Ιγινίσας προέρχεται από τις Κούνζα λέξεις για "αρσενικός λόφος"

Παραπομπές 

Ηφαίστεια του Ισημερινού
F-Zero

Το F-Zero (ιαπωνικά: エフゼロ, EFU Zero) είναι σειρά φουτουριστικών βιντεοπαιχνιδιών αγώνων που αρχικά δημιουργήθηκε από την Nintendo EAD, με πολλά παιχνίδια να έχουν αναπτυχθεί από ξένες εταιρείες. Το πρώτο παιχνίδι κυκλοφόρησε για το SNES το 1990 και ενέπνευσε τη Nintendo να δημιουργήσει πολλές συνέχειες στις επόμενες κονσόλες παιχνιδιών.

Η σειρά έχει γίνει γνωστή για την υψηλή ταχύτητα των αγωνιστικών, τους μοναδικούς χαρακτήρες και των ρυθμίσεων τους, το δύσκολο τρόπο παιχνιδιού, την πρωτότυπη μουσική, και ωθώντας την τεχνολογία στα όριά της, με αποτέλεσμα να είναι ένα από τα ταχύτερα αγωνιστικά παιχνίδια που φτιάχτηκαν ποτέ. Το πρώτο παιχνίδι ενέπνευσε τη δημιουργία παιχνιδιών όπως το Daytona USA και τη σειρά Wipeout. Η σειρά έχει αδρανοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό από το 2004, ενώ ο τελευταίος τίτλος της είναι το F-Zero Climax. Ωστόσο, χει κάνει αρκετές εμφανίσεις σε άλλα franchises, επεκτείνοντας τη δημοτικότητα της σειράς.

Εξωτερική σύνδεσμοι

 History of F-Zero at IGN
 
 
 F-Zero Climax at Nintendo.co.jp

F-Zero
Βιντεοπαιχνίδια αγώνων
Βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας
Franchises της Nintendo
Δημοκρατικό Κόμμα Αλβανίας

Το Δημοκρατικό Κόμμα Αλβανίας () είναι αλβανικό συντηρητικό πολιτικό κόμμα. Το κόμμα βρίσκεται στην αντιπολίτευση από τις εκλογές του 2013, ενώ αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας. Συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ως παρατηρητής, καθώς και ως πλήρες μέλος στην Κεντρώα Δημοκρατική Διεθνή και στη Διεθνή Δημοκρατική Ένωση.

Παραπομπές 

Αλβανικά πολιτικά κόμματα
Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα
Άγις Ταμπακόπουλος

Ο Άγις Ταμπακόπουλος (1892-18 Αυγούστου 1958) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός, διδάκτορας του πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν. Διετέλεσε  υπουργός Δικαιοσύνης από τις 17 Ιουλίου 1938 ως τις 20 Απριλίου 1941. Ως πρώτος τη τάξει υπουργός χρημάτισε και πρωθυπουργός μετά την αυτοκτονία του Κορυζή από τις 18 Απριλίου ως τις 20 Απριλίου 1941. Το αρχείο του αποτελεί τη μοναδική πηγή για άντληση πληροφοριών ως προς την αρχική μορφή του κειμένου του Αστικού Κώδικα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Καταγόταν από οικογένεια στρατιωτικών και πολιτικών από την Αρκαδία. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Κατά τη θητεία του στο υπουργείο Δικαιοσύνης (στην κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά) δημοσιεύτηκε ο Αστικός Κώδικας (επιμελήθηκε τη σύνταξή του από κοινού με το Γεώργιο Μπαλή)  και ο Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας.

Υπήρξε ιδρυτής του Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου, των Παιδικών Δικαστηρίων και του Ταμείου Συντάξεων Συμβολαιογράφων.

Μεταπολεμικά ήταν συνιδρυτής του Ελληνικού Συνδέσμου Ευρωπαϊκής Συνεργασίας και σύμβουλος επί της ιδρύσεως των ασφαλειών "Αστήρ". Η σύζυγός του, Μαρία, διατήρησε το προσωπικό του αρχείο.

Έργα 
Ιστορία της αποπερατώσεως του Εθνικού Κώδικος (1953)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το ΕΛΙΑ (αρχικό αρχείο σε μορφή .rtf) [προσωρινά αποθηκευμένο]

Αναφορές

Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Έλληνες δικηγόροι
Κλων Στέφανος

Ο Κλων Στέφανος (Κέα, 1854 - 11 Ιανουαρίου 1915) ήταν Έλληνας επιστήμονας, ο πρώτος Έλληνας γιατρός-ανθρωπολόγος. Ειδικεύτηκε σε πλήθος ερευνών και μελετών, ενώ πραγματοποίησε ανασκαφές σε πολλές νησιωτικές περιοχές της Ελλάδας. Θεωρείται ο θεμελιωτής της φυσικής ανθρωπολογίας στην Ελλάδα. Ίδρυσε το Ανθρωπολογικό Μουσείο της Αθήνας και ήταν σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος.Καταγόταν από την Άνω Σύρο. Όταν εκείνος είχε εργαστεί στην Τζιά, γεννήθηκε ο γιος του Κλων, το 1857.Στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο της Σύρου. Έκανε σπουδές Ιατρικής στο πανεπιστήμιο των Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι. Έπειτα από την επιστροφή του στην Ελλάδα επιδόθηκε στην ανθρωπολογική έρευνα και αποτέλεσμα των ερευνών του σε κρανία και σκελετούς ήταν η ίδρυση του Ανθρωπολογικού Εργαστηρίου και Μουσείου των Αρχαίων Πατρίων Λειψάνων (1886). Πραγματοποίησε ανασκαφές στη Γυάρο, στην Κωμιακή Νάξου , στη Σύρο και στην Αρκαδία. Δημοσίευσε πολλές μελέτες και άρθρα, ενώ επιμελήθηκε και πολλούς ανθρωπολογικούς χάρτες της Ελλάδας.  Ασχολήθηκε επίσης με την αρχαία γεωγραφία και συνεργάστηκε με την επιτροπή για την τοπωνυμία των αρχαίων ελληνικών πόλεων.

Το 1915 ιδρύθηκε τιμής ένεκεν έδρα Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με το όνομα του Στέφανου. Πέθανε την ίδια χρονιά, χωρίς να ευτυχήσει να εργαστεί στην έδρα.
Ο αδερφός του, Κυπάρισσος, ήταν μαθηματικός.

Έργα  
Ελλάς (δημοσιευμένο άρθρο στο "Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ιατρικών Επιστημών" του Ντεσάμ) (1884)
Συμβολαί εις την Φυσικήν Ανθρωπολογία της Ελλάδος (1914)
La Grece au point de vue naturel, ethnologique, anthropologique, demographique et medical
Επιγραφαί της νήσου Σύρου το πλείστον ανέκδοτοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Τεκμήρια
Βιογραφικό του Στέφανου στον ιστότοπο του Ανθρωπολογικού Μουσείου

Πηγές 
Συλλογικό έργο, Εγκυκλοπαίδεια "2002", τ. 18, σελ. 369, εκδ. 1984.
Ανδρέας Δρακάκης,«Δύο Συριανοί λόγιοι. Κλων Στέφανος-Περικλής Ζερλέντης», Επετηρίς Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών, τομ.9 (1971-1973), σελ.74-86

Παραπομπές 

Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Έλληνες ανθρωπολόγοι
Έλληνες αρχαιολόγοι
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Μπρίστολ Ρόβερς

Η Μπρίστολ Ρόβερς είναι ένας αγγλικός, ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα το Μπρίστολ, η οποία αγωνίζεται στη Λιγκ Ουάν]]. Η ομάδα αγωνίζεται στο Μεμόριαλ Στέιντιουμ, στο Χόρφιλτ. 

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1883 ως Μπλακ Άραμπς ΦΚ. Το υφιστάμενο όνομα υϊοθετήθηκε το 1899. Εντάχθηκαν στη Football League το 1920 και δεν έχουν αποχωρήσει εκ τότε. 

Οι κυριότεροι αντίπαλοι της ομάδας είναι κατά σειρά η Μπρίστολ Σίτι, η Κάρντιφ Σίτι και η Σουίντον Τάουν.

Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1883
Αλπακά

Το αλπακά (Llama pacos) είναι μηρυκαστικό ζώο της οικογένειας των καμηλιδών της τάξης των αρτιοδακτύλων.  Από το τρίχωμα του αλπακά υφαίνονται υφάσματα και βελούδα, τα οποία είναι γνωστά με την ίδια ονομασία. Τα πανέμορφα αυτά θηλαστικά είναι ενδημικά των Άνδεων στο Περού, τη Χιλή και τη Βολιβία, όπου έχουν εξημερωθεί από τη Νεολιθική εποχή. Χρησιμοποιήθηκαν από τους Ίνκας για τη μεταφορά εμπορευμάτων. Επίσης, πολλά αλπακά εκτρέφονται για το δέρμα τους.

Μορφή 
Το αλπακά μοιάζει με το λάμα, αλλά είναι πολύ μικρότερο. Έχει μακρύ λαιμό, τριγωνικά αυτιά, μικρό κεφάλι και μυτερό ρύγχος. Στο άνω χείλος έχει μια βαθιά σχισμή. Έχει ύψος περίπου 90 εκ. στο ακρώμιο και μήκος περίπου 1,5 μ. Έχει μακρύ και απαλό τρίχωμα, που μπορεί να είναι λευκό, σκούρο καστανό ή μαύρο.

Παραπομπές 

Καμηλίδες
Φυτοφάγα
Θηλαστικά της Νότιας Αμερικής
Εξημερωμένα ζώα
Κτηνοτροφία
Γεώργιος Βήχος

Ο Γεώργιος Βήχος (Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 1915- 19 Απριλίου 1990) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πρωταθλητής της σκοποβολής (αθλητής του Πανελληνίου και του Παναθηναϊκού) και παράγοντας του αθλητισμού. Διετέλεσε νομάρχης σε πολλές ελληνικές πόλεις και ήταν ο ιδρυτής (1987) και ο πρώτος πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης των Συμμετασχόντων σε Ολυμπιακούς Αγώνες (ΕΣΟΑ).

Σπουδές και προσωπική ζωή 
Σπούδασε Νομικά, Οικονομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Κατά την περίοδο της Κατοχής ήταν εκδότης της παράνομης εφημερίδας Ελεύθερη Σκέψη και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Παντρεύτηκε την Αλίκη Σταθάτου και απέκτησαν 1 κόρη.

Αθλητική δραστηριότητα

Ως αθλητής 
Ο πατέρας του, Ανδρέας (γ. 1877), ήταν πρωταθλητής της σκοποβολής (1916-25) και έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 και του 1924. Ο Γεώργιος αγωνίστηκε στα 50μ. με καραμπίνα πρηνηδόν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 και εν συνεχεία σε εκείνους του 1948 στα 25μ πιστόλι ταχείας βολής (ήρθε 36ος) και ξανά στα 50μ καραμπίνα πρηνηδόν , όπου ήρθε 40ός. Προπολεμικά, διακρίθηκε στο πιστόλι ταχύτητας, τόσο σε φοιτητικούς όσο και σε παγκόσμιους αγώνες. Την περίοδο 1935-1947 ο Γιώργος Βήχος κατέκτησε 5 μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (2 ασημένια και 3 χάλκινα).

Ως παράγοντας 
Το 1931 έγινε πρόεδρος του Πανεπιστημιακού Ομίλου Αθηνών δια την Βαλκανικήν Συνενόησιν. To 1946 ανέλαβε -παράλληλα με την αθλητική του δραστηριότητα- την αρχηγεία του τμήματος σκοποβολής του Παναθηναϊκού και το οδήγησε σε σημαντικές επιτυχίες. 
Διορίστηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή πρώτος Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού, με σκοπό να ανεξαρτητοποιηθεί ο αθλητισμός από το υπουργείο Παιδείας. Κατά τη θητεία του ως ΓΓΑ μεταξύ άλλων θεσμοθέτησε το ΠΡΟΠΟ και τον πρώτο Αθλητικό Νόμο. Το 1987 ίδρυσε την ΕΣΟΑ και την περίοδο από το 1985 ως το 1988 ήταν γενικός γραμματέας της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής.

Σε διεθνές επίπεδο, υπήρξε ο πρώτος Έλληνας Πρόεδρος παγκόσμιας αθλητικής ομοσπονδίας σε ολυμπιακό άθλημα, καθώς ανέλαβε επικεφαλής της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Σκοπευτικών Αθλημάτων.

Στα χρόνια της Κατοχής 

Ο Γεώργιος Βήχος πολέμησε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Τον Φεβρουάριο του 1941 η υγεία του κινδύνευσε σοβαρά και νοσηλεύθηκε στο στρατιωτικό νοσοκομείο με κρυοπαγήματα δευτέρου βαθμού. Επί Κατοχής, ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της οργάνωσης Εθνικό Κομιτάτο και έλαβε μέρος σε σαμποτάζ κατά των Γερμανών. Τον Οκτώβριο του 1942 έγινε γενικός γραμματέας του Εθνικού Κομιτάτου. «Όργανο» του Κομιτάτου ήταν η παράνομη εφημερίδα Ελεύθερη Σκέψη, την οποία εξέδιδε ο Βήχος.

Πολιτική δραστηριότητα 
Ο Γεώργιος Βήχος χρημάτισε νομάρχης Τρικάλων (1949), Κεφαλληνίας, Κορινθίας, Κοζάνης  (1949-1954) και  Χανίων (1956-58) με μεγάλη επιτυχία.
Κατήλθε στις εκλογές του 1974 και του 1977 με το Δημοκρατικό Κέντρο , χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής.

Πηγές 
ιστότοπος ΕΣΟΑ, 22 χρόνια από το θάνατο του Γ. Βήχου, ανάκτηση 3-5-2013.

Παραπομπές 

Έλληνες αθλητές της σκοποβολής
Σκοπευτές ΠΑΟ
Έλληνες δικηγόροι
Έλληνες Αντιστασιακοί
Νομάρχες Τρικάλων
Νομάρχες Χανίων
Νομάρχες Κεφαλληνίας
Νομάρχες Κοζάνης
Νομάρχες Κορινθίας
Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948
Αναστάσιος Χομπίτης

Ο Αναστάσιος Χομπίτης (Ροδακινό Ρεθύμνου, 1895  - 25 Φεβρουαρίου 1990) ήταν Κρητικός αξιωματικός της χωροφυλακής και συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο πρώτος πρόεδρος της Παγκρήτιας Ένωσης και Γενικός Διοικητής Κρήτης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Καταγόταν από τα Σφακιά. Το 1914 πολέμησε εθελοντικά στον πόλεμο για τη Βόρεια Ήπειρο και εν συνεχεία στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Κατά την τελευταία κυβερνητική θητεία του Ελευθερίου Βενιζέλου υπήρξε υπασπιστής του ως αξιωματικός της χωροφυλακής. Το 1948 ανέλαβε Υπουργός-Γενικός Διοικητής της Κρήτης. Παράλληλα, από το 1945 ως το 1956 διετέλεσε πρόεδρος της Παγκρήτιας Ένωσης και πρόεδρος της νεοσύστατης Παννησιωτικής Ενώσεως Αγώνα για την Απελευθέρωση της Κύπρου. 

Τιμήθηκε από την Εκκλησία με το αξίωμα του πατριαρχικού οφικίου και από την Ακαδημία Αθηνών για τη δράση του υπέρ της Βορείου Ηπείρου.

Βιβλιογραφία 
Κελαϊδής Πάρης, ''Μια ζωή δοσμένη στην πατρίδα", Ιδιωτική Έκδοση, Αθήνα 1988, σελ. 302.

Παραπομπές 

Έλληνες Αντιστασιακοί
Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Κρήτης
Αξιωματικοί της κρητικής χωροφυλακής
Οσίν της Αρμενίας

Ο Οσίν (Օշին Ա, 10 Ιανουαρίου 1283 - 20 Ιουλίου 1320) ήταν βασιλιάς του Αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας, κυβερνώντας από το 1307 έως το 1320.

Βιογραφία
Ήταν ο μικρότερος γιος του Λέων Γ΄ της Αρμενίας και της Κεράν της Αρμενίας, έγινε βασιλιάς μετά την δολοφονία του μεγαλύτερου αδελφού του Χετούμ Β΄ και του ανιψιού του Λέοντα Δ΄ (γιο του Χετούμ Β΄) από τον Μογγόλο στρατηγό Βιλαγρού. Ο Μογγόλος αρχηγός Ιλκάν τον υποστήριξε, διατάζοντας την εκτέλεση του Βιλαγρού. Τον διαδέχθηκε ο μικρός γιος του Λέων Ε΄. Πληροφορίες λένε, ότι πιθανώς δηλητηριάστηκε από τον ανιψιό του Οσίν του Κόρυκος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την εξαδέλφη του Ισαβέλλα των Χετουμιδών, κόρη του Χετούμ του ιστορικού κυρίου του Κόρυκος και είχε τέκνο:
 Λέων Ε΄ 1310-1341, βασιλιάς της Αρμενίας.

Το 1310 απεβίωσε η Ισαβέλλα και ο Οσίν έκανε δεύτερο γάμο με την Ισαβέλλα των Πουατιέ, κόρη του Ούγου Γ΄ της Κύπρου. Αργότερα τη διαζεύχθηκε.

Το 1316 έκανε τρίτο γάμο με την Ιωάννα των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα και είχε γιο τον Γεώργιο, που απεβίωσε 6 ετών.

Πηγές
 Boase, T. S. R. (1978). The Cilician Kingdom of Armenia. Edinburgh: Scottish Academic Press. 
 Stewart, Angus Donal (2001). The Armenian Kingdom and the Mamluks: War and diplomacy during the reigns of Het'um II (1289–1307).
 Stewart, Angus (2005), "The Assassination of King Het'um II: The Conversion of The Ilkhans and the Armenians", Journal of the Royal Asiatic Society 15: 45–61

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Βασιλείς της Αρμενίας
Οίκος των Χετουμιδών
Νίκος Ηλιάδης

Ο Νικόλαος Ηλιάδης του Σταύρου (Καρπερή Σερρών, 1953 - 23 Ιανουαρίου 2012) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Σερρών του ΠΑΣΟΚ από το 1996 ως το 2000.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στην Καρπερή Σερρών το 1953. Σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ. Υπήρξε πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών της Σχολής Νομικών και Oικονομικών Επιστημών του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, καθώς και μέλος της ΕΦΕΕ (1975).  ανέλαβε αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του ΟΣΕγια λιγους μηνες το 1996 .

Εξελέγη βουλευτής Σερρών  με το ΠΑΣΟΚ κερδίζοντας τις εκλογές του 1996. Ήταν μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής.

Πέθανε τον Ιανουάριο του 2012 από πνευμονική εμβολή. Ήταν παντρεμένος με τη Σόνια Ηλιάδου και απέκτησαν 2 γιους.

Παραπομπές

Πηγές 
  Βιογραφία στον ιστότοπο elections.gr, ανάκτηση 4-5-2013.

Έλληνες δικηγόροι
Βουλευτές Σερρών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Μπιάρνε Στρούστρουπ

Ο Μπιάρνε Στρούστρουπ (δαν. Bjarne Stroustrup) είναι Δανός επιστήμονας της πληροφορικής, περισσότερο γνωστός ως ο δημιουργός της γλώσσας προγραμματισμού C++. Είναι αυτή τη στιγμή καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Τέξας Α&Μ και κατέχει την έδρα της πληροφορικής στο Κολλέγιο Μηχανικής του πανεπιστημίου αυτού.

Εκπαίδευση 
Ο Μπιάρνε Στρούστρουπ γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1950 στο Ώρχους της Δανίας. Απέκτησε πτυχίο μάστερ στα μαθηματικά και στην πληροφορική από το Πανεπιστήμιο του Ώρχους το 1975 και, εν συνεχεία, το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ το 1979, όπου ήταν μαθητής του Κολλεγίου Τσόρτσιλ. Ο καθηγητής-σύμβουλος της διδακτορικής του διατριβής ήταν ο Ντέιβιντ Ουίλερ.

Καριέρα 
Ο Στρούστρουπ ξεκίνησε την ανάπτυξη της γλώσσας προγραμματισμού C++ το 1978 (τότε ονομαζόταν «C με κλάσεις»). Ο Στρούστρουπ επίσης έγραψε αυτό που θεωρείται ως το πρότυπο βιβλίο για τη γλώσσα αυτή, The C++ Programming Language.

Ήταν επικεφαλής του τμήματος ερευνών στην πληροφορική στο Εργαστήριο ΑΤ&Τ από τη δημιουργία του μέχρι το 2002. Ο Στρούστρουπ εξελέγη μέλος της Εθνική Ακαδημία Μηχανικής το 2004. Σήμερα, εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Τέξας Α&Μ και κατέχει την έδρα της πληροφορικής στο Κολλέγιο Μηχανικής του πανεπιστημίου αυτού.

Παραπομπές 

Δανοί επιστήμονες υπολογιστών
Σχεδιαστές γλωσσών προγραμματισμού
C++
Παραλήπτες βραβείου Γκρέις Μάρεϊ Χόπερ
Ζίγκμουντ Μινέικο

Ο Ζίγκμουντ Μινέικο (στα πολωνικά: Zygmunt Mineyko) ήταν Πολωνός αριστοκράτης, στρατιωτικός και επιστήμονας, που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και πήρε την ελληνική υπηκοότητα. Από τον γάμο του με την Περσεφόνη Μάναρη, κόρη του ονομαστού Έλληνα μαθηματικού και επί σειρά ετών διευθυντή της Ζωσιμαίας Σχολής Σπυρίδωνα Μάναρη, απέκτησε τρεις γιους και έξι κόρες, μεταξύ αυτών τη Σοφία Μινέικο. Ο Γεώργιος Παπανδρέου νυμφευόμενος τη Σοφία έγινε γαμπρός του Ζίγκμουντ Μινέικο, ενώ εγγονός του ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου και δισέγγονός του ο Γιώργος Παπανδρέου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1840 στο Μπαλβανίσκι της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας και ήταν γιος του Πολωνού αριστοκράτη γαιοκτήμονα Στάνισλαβ Μινέικο και της Σεσίλια Ζούκεβιτς. Στην Iστορία, η πρώτη αναφορά στην οικογένεια είναι στις αρχές του 15ου αιώνα, το έτος 1413, όταν ένας Μινέικο υπέγραψε τη Συνθήκη του Χορόντλο που ρύθμιζε τις σχέσεις μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας, που τότε βρίσκονταν σε συνομοσπονδία. Η οικογένεια κατείχε μεγάλες εδαφικές εκτάσεις στη σημερινή Πολωνία και Λευκορωσία και διατήρησε τα προνόμιά της και μετά την κατάκτηση της Πολωνίας από τη Ρωσία. Ο Ζίγκμουντ Μινέικο αρχικά έγινε αξιωματικός στον Ρωσικό Τσαρικό Στρατό, όμως το 1863 συμμετείχε στη μεγάλη Πολωνική εξέγερση εναντίον του Τσάρου και καταδικάστηκε σε θάνατο, ποινή που τελικά μετετράπη σε 12ετή εξορία στη Σιβηρία.Ο Μινέικο κατάφερε να δραπετεύσει από τη Σιβηρία και ταξίδεψε στην Ευρώπη, όπου εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Εκεί είχε την ευκαιρία να σπουδάσει μηχανικός στη Γαλλική Σχολή Πολέμου. Στη συνέχεια επισκέφτηκε την Ελλάδα, την οποία και αγάπησε αμέσως. Το 1880 παντρεύτηκε την Ελληνίδα Περσεφόνη Μανάρη, με την οποία έζησαν στην Πάτρα και στην Αθήνα. Διορίστηκε αρχιμηχανικός στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων και είχε κρίσιμο ρόλο στην κατασκευή σιδηροδρόμων, γεφυρών και καναλιών ανά την Ελλάδα. Αργότερα έγινε επικεφαλής Τοπογραφίας του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ) και ήταν από τους υπευθύνους της αποκατάστασης του Παναθηναϊκού Σταδίου (Καλλιμάρμαρου) για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896.

Συνέγραψε εθνολογική μελέτη της Ηπείρου, η οποία απηχούσε τις ελληνικές θέσεις περί ελληνικότητας της περιοχής.

Πραγματοποίησε αρχαιολογική έρευνα στην Αρχαία Δωδώνη και ανεκάλυψε σημαντικά ευρήματα.

Πέραν της μητρικής του πολωνικής, ήταν εξαιρετικός γνώστης της ελληνικής, αγγλικής, γαλλικής, τουρκικής, ρωσικής και λιθουανικής γλώσσας.

Στα χόμπι του συγκαταλέγονταν η ιππασία και το κυνήγι, και ήταν ικανότατος και στα δύο.

Ο Ζίγκμουντ Μινέικο πέθανε τον Δεκέμβριο του 1925. Του είχε απονεμηθεί η ελληνική υπηκοότητα από τη Βουλή των Ελλήνων, ενώ το 1913 ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον τίμησε με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος για τη συνεισφορά του στους Βαλκανικούς Πολέμους.

Παραπομπές

Πολωνοί επαναστάτες
Πολωνοί πολιτικοί μηχανικοί
Οικογένεια Παπανδρέου
Πολωνοί δημοσιογράφοι
Καταδικασθέντες σε θάνατο
Πολωνοί εξόριστοι στη Ρωσική Αυτοκρατορία
Γιώργος Κασσάρας

Ο Γιώργος Κασσάρας (26 Μαρτίου 1950, Χώρα Καλύμνου) είναι Έλληνας οικονομολόγος και πρώην βουλευτής Δωδεκανήσου.

Ήταν υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2009 και ορκίστηκε βουλευτής στις 10 Ιανουαρίου 2011, μετά την παραίτηση του Στάθη Κουσουρνά. Στις 12 Φεβρουαρίου 2012 διεγράφη από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, καθώς καταψήφισε το δεύτερο μνημόνιο, και παρέμεινε ανεξάρτητος βουλευτής έως τον Απρίλιο του 2012. Από τον Μάρτιο έως τον Ιούλιο του 2019 ήταν γενικός γραμματέας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής στο Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προσωπικό blog

Έλληνες οικονομολόγοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές Δωδεκανήσου
Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες
Δημοτικό Στάδιο Κιλκίς

Το Δημοτικό Στάδιο Κιλκίς έχει χωρητικότητα  6.000 φιλάθλων. Το γήπεδο περιέχει φυσικό χλοοτάπητα και στίβο. Είναι έδρα του Κιλκισιακού μετά την συγχώνευση της τοπικής ΑΕΚ, του Άρη και του Μεγάλου Αλέξανδρου Κιλκίς. Το γήπεδο έχει προβολείς αλλά δεν έχουν τοποθετηθεί ακόμα πλαστικά καρεκλάκια. Το γήπεδο διαχειρίζεται ο δήμος Κιλκίς και βρίσκεται στο Κιλκίς απέναντι από το 1ο Γυμνάσιο της πόλης Το στάδιο επίσης χρησιμοποιείται απο ομάδες στίβου, από τον Αλέξανδρο Κιλκίς για τους αγώνες της Γ' Εθνικής της περιόδου 2018-19 και πολλές φορές από την ΕΠΣ Κιλκίς

Εγκαταστάσεις  
Στις εγκαταστάσεις του χώρου του σταδίου περιλαμβάνονται:
 Στίβος, επιστρωμένος με ταρτάν 6 διαδρομών
  σκάμματα αλμάτων
 Γυμναστήριο
 Αποδυτήρια

Πηγές                 
Στάδιο Κιλκίς

Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Κιλκίς
Α.Ο. Κιλκισιακός
Αντώνιος Α΄ Ατσαγιόλι

Ο Αντώνιος Α΄ Ατσαγιόλι, (ιταλικά : Antonio Acciaioli) ήταν Φλωρεντινής καταγωγής και Δούκας των Αθηνών. Ήταν νόθος γιος του Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι που μετά τον θάνατό του κατέλαβε τον θρόνο του δουκάτου, αν και δεν ήταν ο νόμιμος διάδοχος.

Υπάρχουν δύο εκδοχές για την άνοδό του στην θέση του δούκα. Η πρώτη αναφέρει ότι δυσαρεστημένος από την διαθήκη του πατέρα του και από αυτά που του άφηνε και φοβούμενος ότι οι Ενετοί θα επενέβαιναν στη διαθήκη και θα τα έχανε όλα, μάζεψε στρατό και κατέλαβε το δουκάτο. Άλλη εκδοχή αναφέρει ότι με την βοήθεια του γαμβρού του Καρόλου Α' Τόκκου απέκρουσε εισβολή των Ενετών και τους νίκησε σε μάχη που έγινε στην Θήβα. Έπειτα ο Αντώνιος Α' κατέλαβε την Αθήνα μετά από πολυήμερη πολιορκία της Ακροπόλεώς της. Ο νέος δούκας μόλις ανέλαβε την εξουσία, κάλεσε μέλη της οικογένειας Ατσαγιόλι από την Φλωρεντία να εγκατασταθούν στο Δουκάτο, παραχωρώντας τους γαίες. 

Ο Αντώνιος Α' έστησε στον Πειραιά σε βάθρα τους γνωστούς λέοντες, που από αυτούς ο Πειραιάς ονομαζόταν μετέπειτα "Πόρτο Λεόνε".

Πέθανε το 1435 από αποπληξία στον ύπνο του. Ήταν νυμφευμένος με τη Μαρία Μελισσηνή, αλλά δεν απέκτησαν παιδιά· έτσι υιοθέτησε δύο κορίτσια: τη μία την πάντρεψε με ευγενή της Εύβοιας και την άλλη με τον αυθέντη της Αίγινας. Από τη γυναίκα του πήρε προίκα πολλά φέουδα στην Μεσσηνία και τη Λακωνία.

Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Νέριο Β΄ Ατσαγιόλι ως δούκας των Αθηνών.

Πηγές 
 Καταλανοί εν τη Ανατολή: οις προσετέθη και ανέκδοτος τις χρονολογία των Αθηνών, υπό Επαμ. Ι. Σταματιάδου, δαπάνη Κωνστ. Αντωνιάδου. -- [Αθήναι]: εκ του τυπογραφείου Κ. Αντωνιάδου, 1869. -- 249, 250, 254, 255 σ.

Δούκες των Αθηνών
Αντωνιος
Αλέξανδρος Θεοδοσόπουλος

Ο Αλέξανδρος ή Αλέκος Θεοδοσόπουλος (1900 - 1967) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός από τη Φθιώτιδα.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο Φθιώτιδας. Ήταν γιος του Γεωργίου Θεοδοσόπουλου και της Βασιλικής Χορμόβα από το Γαρδίκι. 

Ήταν δημοσιογράφος με μεγάλο κύρος και επιβολή. Στις Ελληνικές εκλογές 1935 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Στις 11 Απριλίου του 1953 ο Βασιλιάς Παύλος του απένειμε τον Χρυσούν Σταυρόν του Τάγματος Γεωργίου Α'. Το 1963 ανέλαβε Υφυπουργός παρά τη Προεδρία της Κυβερνήσεως και Υπουργός Τύπου στην Υπηρεσιακή κυβέρνηση του Στυλιανού Μαυρομιχάλη. Το έτος 1966 η ΕΣΗΕΑ του απένειμε το "Χρυσούν Εύσημον Δημοσιογραφίας, εις αναγνώρισιν των πολλαπλών υπηρεσιών τας οποίας προσέφερε στο επάγγελμα."

Πηγές 
Τάκης Ευθυμίου, Αλέξανδρος Θεοδοσόπουλος - ο δημοσιογράφος, ο διανοούμενος, ο άνθρωπος

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες υπουργοί Τύπου
Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄
Μαυροτσικνιάς

Ο Μαυροτσικνιάς (Egretta ardesiaca)  είναι ένα αφρικανικό είδος ερωδιού. Είναι ένας μεσαίου μεγέθους (42 με 26 εκατοστά ύψος) ερωδιός με μαύρο φτέρωμα και κίτρινα πόδια. Η κατανομή του είδους είναι νοτίως της Σαχάρας και ζει σε ρηχά ανοικτά νερά, κυρίως σε λίμνες με γλυκό νερό. Επίσης μπορεί να βρεθεί σε βάλτους, όχθες ποταμών και σπανιότερα σε πλημμυρισμένα λιβάδια. Η περιοχή αναπαραγωγής του είναι ανάμεσα στην Σενεγάλη και το Σουδάν. Ζει κυρίως στο ανατολικό τμήμα της Αφρικανικής ηπείρου. Επίσης έχει παρατηρηθεί μία φορά και στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα κοντά στο Μεσολόγγι το 2012. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που το είδος παρατηρήθηκε στην ηπειρωτική Ευρώπη. Δεν πρέπει να συγχέεται με ένα άλλο πουλί της οικογένειας των ερωδιίδων που ονομάζεται επίσης μαυροτσικνιάς (Egretta gularis).

Ο μαυροτσικνιάς έχει μια ενδιαφέρουσα μέθοδο κυνηγιού, φέρνει τις φτερούγες του μπροστά, καλύπτοντας κεφάλι και λαιμό. Από μακριά, μοιάζει με ολοστρόγγυλη μαύρη ομπρέλα πάνω από την επιφάνεια του νερού. Έτσι δημιουργεί ένα σκοτεινό σημείο που προσελκύει τα ψάρια. Μερικοί  μαυροτσικνιάδες τρέφονται μοναχικά, ενώ άλλοι σε ομάδες μέχρι και 50 ατόμων. Ο μαυροτσικνιάς κυνηγάει την μέρα και συγκεκριμένα προτιμάει το ηλιοβασίλεμα. Η κύρια τροφή του είναι ψάρια και σπανιότερα έντομα, οστρακόδερμα και αμφίβια.

Την νύχτα κουρνιάζουν ομαδικά. Συνήθως ο μαυροτσικνιάς φτιάχνει την φωλιά του από κλαδιά τα οποία τοποθετεί σε δέντρα, θάμνους ή καλάμια. Φτιάχνουν τις φωλιές τους κατά την περίοδο των βροχών, σχηματίζοντας αποικίες εκατοντάδων ατόμων. Ο μαυροτσικνιάς γεννάει δύο με τρία αυγά μπλε χρώματος.

Παραπομπές 

Ερωδιίδες
Πτηνά της Αφρικής
Ελένη Καρασαββίδου

Η Ελένη Καρασαββίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1972 και είναι ειδική γραμματέας της Εταιρείας Συγγραφέων Βορείου Ελλάδος.Σπούδασε παιδαγωγική και κατόπιν ΜΜΕ στο ΑΠΘ. Επίσης, με υποτροφία του Παν/μίου του Nottingham "Cultural Studies" (Ma) και Γλωσσική Πολιτισμική Παιδεία (μεταπτυχιακό) στην Παιδαγωγική Σχολή του ΑΠΘ. Τιμήθηκε με υποτροφία επίδοσης από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών κι έχει συμμετοχή σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια. Αρκετά άρθρα της δημοσιεύτηκαν σε επιστημονικά κι έγκυρα λογοτεχνικά περιοδικά κι εφημερίδες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι μέλος διάφορων κοινωνικών και πολιτιστικών φορέων, (όπως στο Δ.Σ. του Διεθνούς Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού στην Πόλη CRIN,υπό την αιγίδα της UNICEF, του International Cultural Research Network, του Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης, έχει χρηματίσει στο ΔΣ του Συνδέσμου Byron για τον Πολιτισμό και τον Φιλελληνισμό κ.ά.) περιλαμβάνεται στο διεθνές επίσημο Who is Who ενώ συμμετέχει έμπρακτα σε πολιτικούς φορείς διεθνώς και σε κοινωνικά κινήματα. Έχει διοργανώσει πολιτιστικές εκδηλώσεις, έχει ιδρύσει την "Art Attack", έχει αποσπάσει τιμητικές διακρίσεις από φορείς και διαγωνισμούς στην Ελλάδα και στη Γερμανία, ενώ έχει εκδώσει λογοτεχνικά και βιβλία δοκιμιακού περιεχομένου. Έχει βραβευτεί στον διαγωνισμό της <<Ελευθεροτυπίας>> για πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς, ενώ συμμετείχε στην ειδική έκδοση της ίδιας εφημερίδας (εκδόσεις Φυτράκη). Έχει ανθολογηθεί και αρθρογραφεί στον ημερήσιο τύπο. Το 2000 πραγματοποιήθηκε για το έργο της τιμητική εκδήλωση στην Αθήνα από την ΕΠΟΣ υπό την αιγίδα και χορηγία του Υπουργείου Πολιτισμού, ενώ τιμήθηκε με μετάλλιο από την UNESCO στον Πειραιά το 2003 και με βραβείο από τον Κούρο Ευρωπού το 2007. Είναι διδάκτορας στο ΤΕΠΑΕ του ΑΠΘ και περιστασιακή επιστημονική συνεργάτης στο Μεταπτυχιακό του. Αρθρογραφεί στην Τηλεόραση Χωρίς Σύνορα, στην Ελεύθερη Ζώνη, στην Αυγή, παλαιότερα στην Εποχή και στη Θεσσαλονίκη. Ανήκει στην ποιητική γενιά του 2000.

Ελληνίδες συγγραφείς
Δημήτρης Ψαριανός

Ο Δημήτρης Ψαριανός (29 Δεκεμβρίου 1948-17 Νοεμβρίου 2020) ήταν Έλληνας τραγουδιστής.

Γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1948 στην Πρέβεζα. Σπούδασε τραγούδι και κιθάρα. Το 1972 ερμήνευσε τα τραγούδια του "Μεγάλου Ερωτικού" του Μάνου Χατζιδάκι μαζί με τη Φλέρη Νταντωνάκη. Το 1975 ερμηνεύει τραγούδια σε μουσική του Γιώργου Κοντογιώργου στο δίσκο "Στ' ουρανού τα περιβόλια". Το 1980 ερμήνευσε τον κύκλο τραγουδιών "Τα ερωτικά" σε μουσική του Χρήστου Γκάρτζου και ποίηση Πάμπλο Νερούδα σε ελεύθερη απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου. Τα επόμενα χρόνια κυκλοφόρησε τον δίσκο "Τα τραγούδια που Αγαπώ", ενώ συμμετείχε και σε άλλες δισκογραφικές δουλειές γνωστών συνθετών και τραγουδοποιών, όπως ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας, ο Σάκης Τσιλίκης, κ.ά.

Απεβίωσε σε ηλικία 72 ετών στις 17 Νοεμβρίου 2020

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Στίχοι τραγουδιών που ερμήνευσε ο Δ. Ψαριανός από τον ιστότοπο http://www.stixoi.info/
 Το πείραμα του «Μεγάλου Ερωτικού» από τον ιστότοπο http://www.enet.gr/

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Εξπρές Ερμής

Το πλοίο Εξπρές Ερμής ναυπηγήθηκε στο Βέλγιο το 1968. Αδερφό του πλοίο ήταν το Γεώργιος Εξπρές το οποίο ναυπηγήθηκε το 1965 και διαλύθηκε στην Ινδία το 2009. Το Εξπρές Ερμής από το 1968 μέχρι το 1983 έμεινε στο Βέλγιο. Ανήκε στην εταιρεία Sealink και είχε το όνομα Princesse Astrid. Tο 1983 πουλήθηκε στην Ventouris Ferries και μετονομάστηκε σε Μπάρι Εξπρές και δρομολογήθηκε στην γραμμή Πάτρα-Ηγουμενίτσα-Κέρκυρα-Μπάρι και το 1988 μετακινήθηκε στην γραμμή Ραφήνα-Άνδρος-Τήνος-Μύκονος. Το 1997 πουλήθηκε στην εταιρεία Agapitos Express Ferries και μετονομάστηκε σε Εξπρές Ερμής και δρομολογήθηκε στην γραμμή Πειραιάς-Σύρος-Πάρος-Νάξος-Ηράκλεια-Σχοίνουσες-Κουφονήσια-Αμοργός-Αστυπάλαια. Tο 1999 πουλήθηκε στην Minoan Flying Dolphins μετέπειτα Hellas Ferries ταξίδεψε μέχρι το 2000 και μετά παροπλίστηκε. Τον Σεπτέμβριο του 2003 πουλήθηκε για σκραπ ξεκινώντας από τον Πειραιά για το τελευταίο του ταξίδι στην Αλανγκ της Ινδία με το όνομα Εξπρές Ερμή (Express Erme).

Ιστορικά πλοία
World of Tanks

{{πληροφορίες βιντεοπαιχνιδιού
| τίτλος = World of Tanks
}}
Το World of Tanks'' είναι ένα MMO Online Multiplayer βιντεοπαιχνίδι που δημιουργήθηκε από την εταιρεία Wargaming.net που έχει έδρα στην Κύπρο.Το βιντεοπαιχνίδι διαδραματίζεται στην περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και μεταπολεμικά. Είναι βασισμένο στο πρότυπο Free To Play δίνοντας την δυνατότητα στους παίχτες να έχουν γρηγορότερη πρόοδο μέσω χρημάτων. Οι παίκτες ουσιαστικά πολεμούν με άλλους παίκτες σε τυχαίους χάρτες ελέγχοντας ο καθένας ένα άρμα μάχης (τανκ). Το βιντεοπαιχνίδι έκανε το ντεμπούτο του ως αθλητικό παιχνίδι στο World Cyber Games 2012.Επίσης υπάρχουν ξεχωριστές εκδόσεις για κονσόλες και κινητά χωρίς την υποστήριξη crossplay.

Τρόπος παιχνιδιού

Clans(Φυλές)
Οι Clans είναι φυλές που ενώνονται κάτω από έναν αρχηγό που έχει ιδρύσει την φυλή. Συνήθως αυτές οι φυλές ζητούν πιο πολλές απαιτήσεις για να συμμετάσχει ο παίκτης.Στις Φυλές μπορείς να συμμετέχεις στα Strongholds (Οχυρά) και επίσης να έχεις την δυνατότητα να παίζεις στα Clan War/Global Map που είναι τουρνουά μεταξύ πολλών Clan(Φύλων).

Είδη μάχης
Τα είδη μάχης είναι τα εξής:
 Random Battles (Τυχαία μάχες):Σε αυτό το είδος μάχης υπάρχει ένα σημείο κλειδί που λέγεται «σημαία». Μπορεί να είναι δυο σημαίες (μια για κάθε παράταξη) ή μόνο μία (ουδέτερη) ή και μόνο επίθεση ή άμυνα.Όποια ομάδα ελέγξει την ζητούμενη σημαία, κερδίζει. Διαφορετικά πρέπει να διαλύσει όλα τα αντίπαλα τανκς. Σε περίπτωση αδυναμίας ανάδειξης νικήτριας ομάδας, τότε θεωρείται ισοπαλία.

 Strongholds (Οχυρά): Είναι ένα είδος μάχης στο οποίο είσαι με την Clan σου και παίζεις εναντίον άλλων Clan με τίς βαθμίδες VI/VIII/X.

 Clan Wars/Global Map: Είναι ίδια με τα Strongholds απλά εκεί έχεις καλύτερές ανταμοιβές και πιο δύσκολες απαιτήσεις 

 Frontline: Είναι ένα μικρής διάρκειας είδος μάχης στο οποίο έχει αναβίωση δηλαδή δεν τελειώνει η μάχη όταν πεθάνεις και προσπαθείς να πάρεις τις σημαίες τής άλλης ομάδας και να φτάσεις στα Objectives που είναι 3 ή το αντίθετο δηλαδή να κάνεις άμυνα ώστε να μην πάρει η άλλη ομάδα τις σημαίες και τα Objectives.Εχει 60 άτομα χωρισμένα σε 2 ομάδες 30 ατόμων. Χρειάζεσαι βαθμίδα VIIΙ. Επίσης στο συγκεκριμένο είδος μάχης παίζεις και με Ουλαμό (Platoon).

 Steel Hunter: Είναι ένα μικρής διάρκειας είδος μάχης στο οποίο μοιάζει με Battle Royale δηλαδή έχει μια ζώνη που συρρικνώνεται και προσπαθείς να μείνεις τελευταίος διαλύοντας τα αντίπαλα τανκς.Το συγκεκριμένο είδος μάχης είναι Ατομικό ή με Ουλαμό (Platoon).

Παραπομπές
Ταξιάρχες Εύβοιας

Οι Ταξιάρχες Εύβοιας είναι χωριό στον νομό Ευβοίας. Το χωριό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 275 κατοίκους. Την περίοδο 1999-2010 ανήκε στο Δήμο Κύμης, ενώ σήμερα ανήκει στον Δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Στο χωριό αναπτύχθηκε η τέχνη της καλαθοπλεκτικής.

Οι Ταξιάρχες Εύβοιας είναι ευρύτερα γνωστοί και ως Κακολύρι.

Ιστορία 
Η παλαιότερη ονομασία του ήταν Κακολύρι. Στις 24 Μαΐου 1944, οι Γερμανοί σκότωσαν 30 από τους κατοίκους του χωριού, ενώ στη συνέχεια έκαψαν το χωριό, σε αντίποινα για το θάνατο ενός Γερμανού στρατιώτη. Από τότε κάθε 24η Μαΐου λαμβάνει χώρα η τελετή μνήμης του γεγονότος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 www.taxiarches-evia.gr

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Πάνος Φειδάκης

Ο Πάνος Φειδάκης (31 Μαΐου 1956 - 7 Μαΐου 2003) ήταν Έλληνας ζωγράφος.

Γεννήθηκε στο Αίγιο. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από το 1976 μέχρι το 1981 με δασκάλους τον Δημήτρη Μυταρά, τον Γιάννη Μόραλη και τον Γιώργο Μαυροΐδη. Αρχικά ξεκίνησε με μια περιορισμένη κλίμακα γαιωδών χρωμάτων και ενδιάμεσων γκρίζων τόνων, φιλοτεχνώντας πίνακες μεγάλης ευαισθησίας και λιτότητας, στους οποίους κυρίαρχο ρόλο παίζει η ένταση της γραφής. Το 1995 πλούτισε την παλέτα του με ζωηρές αποχρώσεις του κόκκινου και του πράσινου ενώ δημιούργησε και μεγάλων διαστάσεων συνθέσεις. Ο Φειδάκης παρουσίασε τους πίνακες που φιλοτέχνησε σε πολλές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Πέθανε στην Ανάβυσσο στις 7 Μαΐου 2003. Ήταν παντρεμένος από το 1982 με τη γλύπτρια Νατάσσα Ηλιοπούλου και είχαν τρία παιδιά.

Έλληνες ζωγράφοι
Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Φρούριο της Καμενίτσας

Το Φρούριο της Καμενίτσας αναφέρεται Φράγκικο κτίσμα στο χωριό Καμενίτσα Αχαΐας, που δεν διασώζεται σήμερα. 

Χτίστηκε άγνωστο πότε ακριβώς από τους Φράγκους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και ανήκε στην Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας. Το 1364 αναφέρεται σε κατάλογο των φρουρίων που ανήκαν στον Λατίνο αρχιεπίσκοπο Πάτρας, ενώ το 1408 αναφέρεται μόνο πύργος. Το 1429 ο φρούραρχος του Ιωαννίκιος Βολότας το παράδωσε μαζί με τα κλειδιά του στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, στις 3 Ιουνίου 1429 εκεί διανυκτέρευσαν ο Κωνσταντίνος με τον αδελφό του Θωμά. Το 1471 όταν η περιοχή πέρασε υπό Ενετική κατοχή αναφέρεται κατεστραμμένο.

Πηγές 
 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Βολότας, λήμμα Καμενίτσα.
 Κώστας Παπαγιαννόπουλος (επιμ.), Βραχναίικα και Μονοδένδρι. Αρχαιολογία του τοπίου και τοπική ιστορία, πρόλογος: Βασίλης Τογαντζής, Μιλτιάδης Γούτας, Λάζαρος Κολώνας, Έκδοση Δήμος Βραχναίικων-Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Βραχναίικων, Πάτρα 2009. ISBN 978-960-99129-0-7. (ιδίως σελ. 89)

Κάστρα της Αχαΐας
Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας
Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Αυτή η γη είναι δική μας

Το Αυτή η γη είναι δική μας είναι μια ελληνική κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1967 σε σενάριο Γιώργου Ολύμπιου και σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.

Πλοκή

Ο μπαρμπα-Ζάχος με τον γιο του Κωνσταντή εργάζονται χρόνια στα κτήματα του Θανάση Δημούλια. Επειδή η Βασιλική, η κόρη του κτηματία, αρραβωνιάζεται έναν γεωπόνο από την Αθήνα, ο Κωνσταντής αποφασίζει να μεταναστεύσει, μην αντέχοντας στην ιδέα να δει τη Βασιλική να παντρεύεται κάποιον άλλο.

Πεθαίνοντας ο γερο-κτηματίας, ο Αθηναίος αρραβωνιαστικός αποφασίζει να κλέψει το χρηματοκιβώτιο του πατέρα της αρραβωνιαστικιάς του ενοχοποιώντας τον Κωνσταντή. Τελικά, θα αποδειχθεί η αθωότητα του Κωνσταντή, ενώ ο γαμπρός θα αποδειχθεί πως δεν είναι γεωπόνος αλλά ένας κοινός απατεώνας. Ο Κωνσταντής θα αποφυλακισθεί και θα παντρευτεί την κόρη του κτηματία και τα κτήματα θα προφυλαχθούν από τους απατεώνες.

Διανομή 

 Ελένη Ανουσάκη - Βασιλική Δημούλια
 Θανάσης Μυλωνάς - Πέτρος Μανωλίδης
 Πέτρος Φυσσούν - Κωνσταντής
 Μάκης Ρευματάς - αστυνόμος
 Λαυρέντης Διανέλλος - Ζάχος, πατέρας Κωνσταντή
 Βάσος Ανδρονίδης - Λουκάς
 Χριστόφορος Χειμάρας - Θανάσης Δημούλιας, πατέρας Βασιλικής
 Εύα Ευαγγελίδου - Μαριγώ
 Χριστόφορος Ζήκας - Γιάννης Ποτούλης
 Αντώνης Βούλγαρης - Μούργος
 Φέφη Μπαλλή - ερωμένη Πέτρου
 Δημήτρης Ντάρλας - χαρτοπαίχτης

Παραγωγή 
Η ταινία βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1966-1967 κόβοντας 51.686 εισiτήρια και κατακάχθηκε στην 88η θέση ανάμεσα σε 117 ταινίες της ίδιας σεζόν.

Παραπομπές

Εξωτερικές πηγές
Γρηγόρης Γρηγορίου, εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα, 1996, σελ. 140-141
Αυτή η γη είναι δική μας στο TMDb

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1967
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου
Ελληνικές ταινίες δράσης
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Μια γυναίκα κατηγορείται

Το Μια γυναίκα κατηγορείται είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1966, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου και σενάριο του Γιάννη Μαρή από τη Σπηλιώτης Φιλμ.

Πλοκή 

Ο Ανδρόνικος Δενδρινός, ένας πλούσιος μεσήλικας, δολοφονείται με δηλητήριο. Η κατά πολύ νεότερή του σύζυγος, Ελεονώρα (Μάρω Κοντού), δικάζεται ως ύποπτη για τη δολοφονία. Ο Ανδρέας Δενδρινός (Λευτέρης Βουρνάς), ανιψιός του δολοφονηθέντος, πιστεύει στην αθωότητα της Ελεονώρας, με την οποία είναι ερωτευμένος, και προσπαθεί να τη βοηθήσει. Τελικά αθωώνεται, όμως στη συνέχεια αποκαλύπτεται συγκυριακά πως ο δολοφόνος ήταν τελικά η σύζυγός του Δενδρινού, καθώς δολοφονεί τον σύζυγό της και έπειτα οργανώνει άλλοθι, ώστε να αθωωθεί στη δίκη και να ζήσει τον έρωτά της με τον Γιώργο Μαυροσπάθη (Μιχάλης Νικολινάκος) έχοντας εισπράξει την κληρονομιά. Όμως, αφενός εκείνος δεν γνωρίζει τίποτα και δεν έχει συμμετάσχει στη δολοφονία, αφετέρου η αφήγηση στηρίζεται στην παρακολούθηση της δίκης και μόνο στο τέλος μαθαίνουμε ότι το δικαστήριο παραπλανήθηκε και η κατηγορούμενη ήταν τελικά ένοχη. Μπροστά στο αδιέξοδο, η δολοφόνος τελικά αυτοκτονεί με πιστόλι.

Διανομή 

 Μάρω Κοντού - Ελεονώρα Δενδρινού
 Λευτέρης Βουρνάς - Ανδρέας Δενδρινός
 Βάσος Ανδρονίδης - Καλαντζής
 Μιχάλης Νικολινάκος - Γιώργος Μαυροσπάθης

Πληροφορίες 
Η ταινία πραγματοποίησε την πρώτη της κινηματογραφική προβολή στις 17 Οκτωβρίου 1966  και, κόβοντας 126.704 εισιτήρια, έλαβε την 51η σειρά σε σύνολο 117 ταινιών.

Παραπομπές

Εξωτερικές πηγές
Γρηγόρης Γρηγορίου, εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα, 1996, σελ. 139-140
Γιάννης Σολδάτος, Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, τομ.Δ', εκδ. Αιγόκερως, 1991
Η αφίσα της ταινίας

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1966
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Δικαστικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου
Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Μαρή
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Πόθοι στον καταραμένο βάλτο

Το Πόθοι στον καταραμένο βάλτο είναι μια ελληνική ερωτική ταινία δράσης, παραγωγής Σπηλιώτης Φιλμ σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.

Πλοκή

Ο Πέτρος και η Μαριάννα ληστεύουν ένα χρηματοκιβώτιο από έναν πλούσιο ηλικιωμένο. Ενώ ο Πέτρος κοιμάται στο πίσω µέρος ενός αυτοκινήτου, η Μαριάννα κρύβει το χρηματοκιβώτιο σε έναν βάλτο με σκοπό να καρπωθεί αποκλειστικά το περιεχόμενό του και, αμέσως μετά, λιποθυµά. Κοντά στον βάλτο μένουν δύο αδέλφια - οι μοναδικοί κάτοικοι ενός έρημου χωριού μαζί με την ψυχοκόρη του ενός, τη Μαρία. Η παρουσία της Μαριάννας αναστατώνει τους δύο άντρες κι ο ένας από τους δύο -ο Νικήτας- θα προσπαθήσει να τη βοηθήσει. Την ίδια στιγμή αναζητά το θησαυρό κι ο Πέτρος. Από τη μεταξύ τους αναμέτρηση το ζευγάρι των κακοποιών θα σκοτωθεί, ενώ ανάλογο τέλος θα έχει κι ο Νικήτας, που θα θανατωθεί από τον Πέτρο.

Διανομή 

 Ζέτα Αποστόλου - Μαριάννα
 Ανέστης Βλάχος - Νικήτας
 Νίκος Παπαναστασίου - Πέτρος
 Κωστής Μαλκότσης - Βασίλης
 Μαρία Τρικουράκη - Μαρία

Παραγωγή
Η ταινία στην πρώτη της προβολή έκοψε 67.442 εισιτήρια και ήλθε 74η σε σύνολο 117 ταινιών.

Παραπομπές

Βιβλιογραφικές πηγές
Γρηγόρης Γρηγορίου, εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα, 1996, σελ.140
Γιάννης Σολδάτος, Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, τομ.Δ', εκδ. Αιγόκερως, 1991

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1966
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ταινίες δράσης
Ελληνικές ερωτικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Λίνα Κουτήφαρη

Η Λίνα (Παυλίνα) Κουτήφαρη  του Ευαγγέλου,  το γένος Τσακίρη,  (Σμύρνη 1921 – Αθήνα, 22 Μαρτίου 1991), ήταν Ελληνίδα γιατρός, η πρώτη Ελληνίδα κυτταρολόγος, καθηγήτρια Πανεπιστημίου και πολιτικός. Εξελέγη βουλευτής (1974) στο υπόλοιπο του πρώην Δήμου Αθηναίων και υπηρέτησε ως υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από το 1976 ως το 1977.

Καριέρα 
Σπούδασε Ιατρική στα πανεπιστήμια Αθηνών και Νέας Υόρκης. Υπήρξε μαθήτρια του Γεώργιου Παπανικολάου και το 1955 ανέλαβε πρώτη διευθύντρια του κυτταρολογικού τμήματος του νοσοκομείου "Αλεξάνδρα" . Ήταν επίσης υφηγήτρια του πανεπιστημίου Αθηνών.

Εξελέγη βουλευτής  με 16.390 ψήφους με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974

Στην κυβέρνηση του Καραμανλή χρημάτισε υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 10 Σεπτεμβρίου 1976 ως τις 21 Οκτωβρίου 1977.

Πέθανε το 1991 και κηδεύτηκε στις 23 Μαρτίου 1991. Ήταν παντρεμένη με τον Βασίλειο Κουτήφαρη και μητέρα του Χρήστου και της Ιωάννας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ 1952 ~ 2000 , , ανάκτηση 9-5-2013.

Έλληνες πανεπιστημιακοί
Βουλευτές Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Έλληνες κυτταρολόγοι
Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Οικογένεια Κουτούφαρη