joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Στσεμπζέσιν

Το Στσεμπζέσιν (πολωνικά: Szczebrzeszyn) είναι πόλη στη νοτιοανατολική Πολωνία στην επαρχία (Βοεβοδάτο) Λούμπλιν, στην Κομητεία Ζάμοστς, περίπου 20 χλμ δυτικά του Ζάμοστς. Από το 1975 ως το 1999, ήταν μέρος της διοικητικής περιφέρειας της επαρχίας Ζάμοστς. Η πόλη υπηρετεί ως έδρα στο διαμέρισμα Γκμίνα Στσεμπζέσιν. Απογραφή του 2004 καταμέτρησε 5.357 κατοίκους. Δανείζει το όνομά του στο Πάρκο Τοπίου Στσεμπζέσιν.

Πόλεις της Πολωνίας
Πόλεις του Βοεβοδάτου Λούμπλιν
Βάλτερ Χορν

Ο Βάλτερ Χέρμαν Ρίχαρντ Χορν (Walther Hermann Richard Horn, 19 Οκτωβρίου 1871 – 10 Ιουλίου 1939) ήταν Γερμανός εντομολόγος, ο οποίος ειδικευόταν στα κολεόπτερα έντομα (σκαθάρια). Γεννήθηκε και πέθανε στο Βερολίνο. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον παλαιότερο Αμερικανό εντομολόγο Τζωρτζ Χένρυ Χορν, ο οποίος επίσης μελέτησε τα κολεόπτερα.

Ο Βάλτερ Χορν, που είχε σπουδάσει αρχικώς ιατρική, διετέλεσε διευθυντής του Γερμανικού Εντομολογικού Ινστιτούτου.

Η συλλογή
Η μεγάλη συλλογή του Β. Χορν, που περιλαμβάνει σκαθάρια της οικογένειας Cicindelidae από όλο τον κόσμο, αλλά και νύμφες και γενικά κολεόπτερα, φυλάσσεται σήμερα στο Γερμανικό Εντομολογικό Ινστιτούτο. Τα έντομα προέρχονται από τη Βόρεια Αφρική (1896), την Κεϋλάνη (1899), τη Βόρεια και Νότια Αμερική (1902), και από τον Περσικό Κόλπο (1926).

Επιλεγμένη εργογραφία
 «Zur Kenntnis der paläarktischen Cicindelen», Münchener koleopterologische Zeitschrift, 1(4):337-346 (1903)
 «Coleoptera Adephaga. Fam. Carabidae Subfam. Cicindelinae» στο βιβλίο του Ph. Wytsman (επιμ.) Genera Insectorum, Fascicule 82A, P. Wytsman, Βρυξέλλες 1908, σσ. 1-104, πλ. 1-5
 «Coleoptera Adephaga. Fam. Carabidae Subfam. Cicindelinae» στο βιβλίο του Ph. Wytsman (επιμ.) Genera Insectorum, Fascicule 82B, P. Wytsman, Βρυξέλλες 1910, σσ. 105-208, πλ. 6-15
 «Coleoptera Adephaga. Fam. Carabidae Subfam. Cicindelinae» στο βιβλίο του Ph. Wytsman (επιμ.) Genera Insectorum, Fascicule 82C, P. Wytsman, Βρυξέλλες 1915, σσ. 209-486, πλ. 16-23
 «Pars 86. Carabidae: Cicindelinae», στο βιβλίο του S. Schenkling (επιμ.) Coleopterorum Catalogus, W. Junk, Βερολίνο 1926
 (με τον Sigmund Schenkling) Index Litteratuae Entomologicae, Horn, Βερολίνο-Dahlem 1928-1929. Μια βιβλιογραφία της εντομολογίας, που καλύπτει όλα τα τυπωμένα έργα του πεδίου μέχρι το 1900, περισσότερα από 25.000.

Παραπομπές

Πηγές
 Ανώνυμος [= Horn, W.H.R.]: Boll. Soc. Ent. Ital., τόμος 71, σελ. 153 (1939)
 Arrow, G.J.: Entomologist's Monthly Magazine, 75(3), σσ. 204-205 (1939)
 De Beaux, O.: Ann. Mus. Civ. Stor. Nat. G. Doria τόμος 60, νο. 2 (1940)
 Osborn, H.: Fragments of Entomological History Including Some Personal Recollections of Men and Events, αυτοέκδοση, Columbus, Ohio 1937, σσ. 1-394
 Osborn, H.: A Brief History of Entomology Including Time of Demosthenes and Aristotle to Modern Times with over Five Hundred Portraits, The Spahr & Glenn Company, Columbus 1952
 Solari [= Horn, W.H.R.]: Boll. Soc. Ent. Ital, τόμ. 71, σσ. 153-154 (1939)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Index Novus Litteraturae Entomologicae

Εντομολόγοι
Γερμανοί βιολόγοι
Γέφυρα Ντε Μποσέ

Η Γέφυρα Ντε Μποσέ (πρώην Γέφυρα του Δράπανου) ή εξελληνισμένα Γέφυρα Δεβοσέτου είναι μια πέτρινη γέφυρα χτισμένη το 1813 πάνω από τον κόλπο του Αργοστολίου στην Κεφαλονιά. Mε 689,9 μέτρα, είναι η μεγαλύτερη λίθινη γέφυρα πάνω από τη θάλασσα στον κόσμο.

Ιστορία 
Όταν η Δημοκρατία των Ιονίων Νήσων βρισκόταν υπό βρετανική κηδεμονία, μέρος των εξόδων κατοχής επιστράφηκε με τη μορφή έργων υποδομής. Ο Ελβετός μηχανικός Σαρλ Ντε Μποσέ (Charles de Bosset) έγινε κυβερνήτης του νησιού το 1810 και έδωσε έμφαση στην κατασκευή δρόμων και γεφυρών. Το μεγαλύτερο έργο ήταν η γέφυρα πάνω από τον κόλπο του Αργοστολίου, που συντόμευε το δρόμο για το Ληξούρι και το βόρειο τμήμα του νησιού. Διαχωρίζει τη λιμνοθάλασσα του Κουταβού από τον κόλπο.

Το 1812 ο Ντε Μποσέ παρουσίασε την ιδέα του για μια γέφυρα στο νησιωτικό συμβούλιο, το οποίο έπρεπε να επιβεβαιώσει την κατασκευή. Αντισταθμιστικό ήταν ότι η γέφυρα θα μπορούσε να δώσει στους ληστές μια διαδρομή διαφυγής. Σε μια συνάντηση ο Ντε Μποσέ χτύπησε ένα σπαθί στο τραπέζι και διακήρυξε ότι αν χρειαζόταν θα μπορούσε να κόψει τις συνθήκες με ένα σπαθί.

O σεισµός του 1953 προκάλεσε σηµαντικές βλάβες στον φέροντα οργανισµό της γέφυρας.

Παραπομπές 

Αργοστόλι
Γέφυρες στην Ελλάδα
Μαργό (ΤΔΒΚ)

Το Μαργκό είναι χωριό της επαρχίας Λεφκόσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία (Μαργό). Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Χασπολάτ

Το Χασπολάτ είναι χωριό της επαρχίας Λεφκόσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Μια Μηλιά. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Ξερόβουνος

Ο Ξερόβουνος είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.

Διοικητική διαίρεση

Ο Ξερόβουνος, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται στις εξής 2 συνοικίες:
Λιμνίτης
Μούττη

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Γιουκάρι Γεσίλιρμακ

Το Γιουκαρί Γεσίλιρμακ είναι συνοικία του χωριού Γεσίλιρμακ της επαρχίας Λέφκε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της συνοικίας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία είναι χωριό και ονομάζεται Ξερόβουνος. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Παραπομπές

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Λέφκε
Κερασιά Εύβοιας

Η Κερασιά είναι ορεινό χωριό στο Ξηρό Όρος στον Δήμο Μαντουδίου Λίμνης-Αγίας του νομού Εύβοιας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 560 μέτρων. Το χωριό βρίσκεται στα βορειοανατολικά σύνορα του δήμου με τον δήμο Ιστιαίας-Αιδηψού. Απέχει περίπου 19.6 χιλιόμετρα από τη παραλία της Αγίας Άννας (Αγκάλη). Το χωριό Αγία Άννα είναι ένας από τους κοντινότερους οικισμούς προς το χωριό (12 χλμ). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό έχει πληθυσμό 247 κατοίκων.

Το χωριό υπάγεται στη τοπική κοινότητα Κερασέας. Η Κερασιά διαθέτει ένα διθέσιο δημοτικό σχολείο, ένα καφενείο, μίνι μάρκετ και μία εκκλησία. Επίσης στο χωριό βρίσκεται και το μουσείο απολιθωμένων ζώων.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Πέτρα Λευκωσίας

Η Πέτρα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Κύπρο
Τάσκιοϊ

Το Τάσκιοϊ είναι χωριό της επαρχίας Λέφκε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Πέτρα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Λέφκε
Τραχώνι Λευκωσίας

Το Τραχώνι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας, στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Ντεϊρμενλίκ

Το Ντεϊρμενλίκ είναι δήμος της επαρχίας Λεφκόσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος του δήμου ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία ο δήμος ονομάζεται Κυθρέα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, ο δήμος δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Γεσίλιρμακ

Το Γεσίλιρμακ είναι χωριό της επαρχίας Λέφκε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία ονομάζεται Λιμνίτης και αποτελεί συνοικία της κοινότητας Ξερόβουνος. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η συνοικία δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Λέφκε
Λιμνίτης

Ο Λιμνίτης είναι συνοικία της κοινότητας Ξερόβουνος. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα της κοινότητας Ξερόβουνος δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Τοποθεσία 
Στα δυτικά συνορεύει με τις Αμμαδιές, στα νότια με τη Μούττη και στα ανατολικά με τον Λουτρό. Το βόρειο τμήμα της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσιο.

Παραπομπές

Πηγές 

Ξερόβουνος
Καντάρα (Ισκέλε)

Η Καντάρα είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Μικρός οικισμός της επαρχίας Αμμοχώστου, μέσα στο δάσος της Καντάρας. Βρίσκεται περί τα 3 χμ. νοτιοδυτικά του ομώνυμου κάστρου, στην οροσειρά του Πενταδάκτυλου, στο οποίο οφείλει και την ονομασία του, στο κατεχόμενο από το 1974 από τα τουρκικά στρατεύματα τμήμα της Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. ==
Ο οικισμός είναι κτισμένος σε μέσο υψόμετρο 550 μέτρων. Από γεωλογικής απόψεως, είναι τοποθετημένος πάνω στους ασβεστόλιθους του Πενταδάκτυλου, τις μάργες και τις μαργαϊκές κρητίδες. Πάνω στα πετρώματα αυτά αναπτύχθηκαν ρεντζίνες. Ο οικισμός δέχεται μια μέση ετήσια βροχόπτωση περί τα 550 χιλιοστόμετρα.

Ο οικισμός της Καντάρας συνδέεται οδικά στα βόρεια με το χωριό Δαυλός (περί τα 5 χμ.), στα διοικητικά όρια του οποίου περιλαμβάνεται, και στα νοτιοανατολικά με το χωριό Γεράνι (περί τα 6 χμ.). Επίσης ο δασικός δρόμος που περνά από τον οικισμό, τον συνδέει στα βορειοανατολικά με το κάστρο της Καντάρας και στα νοτιοδυτικά με τον οικισμό Μερσιννίκκι (περί τα 19 χμ.).

Η περιοχή του οικισμού της Καντάρας, λόγω του δροσερού κλίματος και του γραφικού τοπίου, αναπτύχθηκε, πριν από την τουρκική εισβολή του 1974, σε αξιόλογο ορεινό θέρετρο. Στην περιοχή δημιουργήθηκαν αρκετές εξοχικές κατοικίες. Εξάλλου το ιστορικό μοναστήρι της Καντάρας μέσα στον οικισμό, καθώς και το γειτονικό κάστρο, απετέλεσαν πόλους έλξης για αρκετούς Κυπρίους και ξένους.

Από πληθυσμιακής απόψεως, το 1931 ο οικισμός της Καντάρας εκατοικείτο από 14 άτομα. Από το 1946 και μετά ο πληθυσμός του οικισμού της Καντάρας συνυπολογιζόταν με εκείνον του χωριού Δαυλός.

Ο μικρός οικισμός της Καντάρας έχει δημιουργηθεί σχετικά πρόσφατα, κοντά στο μοναστήρι που βρίσκεται εκεί και που είναι αφιερωμένο στην Παναγία της Καντάρας (ή όπως αλλιώς λέγεται, Παναγία Κανταριώτισσα).

Η ονομασία του οικισμού, όπως και του μοναστηριού αλλά και του δάσους που βρίσκεται στην περιοχή, οφείλεται στην ονομασία του γειτονικού μεσαιωνικού κάστρου. Το ίδιο το κάστρο πήρε την ονομασία Καντάρα πιθανόν από την αραβική λέξη Kandar που σημαίνει απόκρημνο βράχο και κατ’ επέκταση οχυρή τοποθεσία, οχυρό. Υπάρχει όμως και η άποψη ότι η ονομασία Καντάρα έχει ελληνική (βυζαντινή) προέλευση.

Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Γκυ της Βουργουνδίας

Ο Γκυ. γαλλ. Guy (1025 - 1069) από τον Οίκο της Ιβρέα ήταν κόμης τού Μπριόν & Βερνόν στη Νορμανδία.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ρενώ Α΄ κόμη της Βουργουνδίας και της Αλίκης, κόρης τού Ριχάρδου Β΄ δούκα της Νορμανδίας.

Ως νεότερος γιος δεν θα κληρονομούσε γη, έτσι η μητέρα του τον έστειλε να ανατραφεί στην Αυλή της Νορμανδίας στις αρχές της δεκαετίας τού 1040. Ήλπιζε, ότι οι κηδεμόνες τού εξαδέλφου του Γουλιέλμου δούκα της Νορμανδίας θα μεριμνούσαν για το μέλλον τού γιου της. Ο Γκυ έγινε μέλος της ακολουθίας τού δούκα, αλλά από τη θέση αυτή δεν είχε πόρους για να διεκδικήσει το αξίωμα τού δούκα, που φιλοδοξούσε.

Το 1040 φονεύθηκε ο Γιλβέρτος κόμης τού Μπριόν, εξάδελφος της Αλίκης και η κομητεία του δόθηκε στον Γκυ ως beneficium. Του δόθηκε επίσης το Βερνόν. Ήταν ευεργέτης τού αββαείου τού Μπεκ, όπως και ο προκάτοχός του. Ο Γκυ, που δεν ήταν ικανοποιημένος από τις γαίες του, έγινε αρχηγός συνωμοσίας δυσαρεστημένων ευγενών. Ήταν εγγονός τού Ριχάρδου Β΄ και αυτό τούς έφθανε. Το 1047 στη μάχη τού Βαλ-ες-Ντύν εναντίον τού Γουλιέλμου και τού επικυριάρχου αυτού Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας, ο Γκυ ηττήθηκε και αποσύρθηκε στο κάστρο Μπριόν. Εκεί ο δούκας τον πολιόρκησε για τρία έτη και τον υπέταξε το 1049. Ο ιστορικός Γουλιέλμος του Πουατιέ αναφέρει, ότι ο δούκας τού επέτρεψε να μείνει στην Αυλή του· ο ιστορικός Γουλέλμος του Ζουμιέζ το περιγράφει ως περιορισμό στο ανάκτορο. Τιμωρήθηκε με αφαίρεση των κάστρων του.

Πηγές
 Crouch, David (2016). The Normans: The History of a Dynasty. A&C Black. ISBN 1852855959.
 Crouch, David (2006). William the Conqueror: The Norman Impact Upon England. A&C Black. ISBN 1852855959.
 Hagger, Mark S. (2017). Norman Rule in Normandy, 911-1144. Boydell & Brewer. ISBN 1783272147.
 Potter, Julie (1999). The Benefactors of Bec and the Politics of Priories. Anglo-Norman Studies XXI: Proceedings of the Battle Conference 1998. Boydell & Brewer. ISBN 0851157459.

Οίκος της Νορμανδίας
Δήμος Λεφκόσα

Ο Δήμος Λεφκόσα είναι δήμος της επαρχίας Λεφκόσα στην αυτοαποκαλούμενη Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος του δήμου ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία αποτελεί μέρος του Δήμου Λευκωσίας. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, μεγάλο μέρος του Δήμου Λευκωσίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Κηφεύς (τουφέκι)

Το Κηφεύς είναι ελληνικό τουφέκι σχεδιασμένο από τον Αθανάσιο Καλλιγέρη της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων. Παράγεται από το 1995 και ονομάστηκε από ένα αρχαίο μυθικό βασιλιά. Το Κηφεύς διαθέτει φυσίγγια 7.62 x 51 mm ΝΑΤΟ.

FAIRFOX 2000 - Tο πρώτο Ελληνικό κυνηγετικό ραβδωτό τυφέκιο.

H Ελληνική Βιομηχανία Όπλων ΕΒΟ ξεκίνησε τη σχεδίαση του από τον Αθανάσιο Καλλιγέρη  το 1982 και προχώρησε στη παραγωγή του το 1984, στο εργοστάσιό της στο Αίγιο. Τα κριτήρια για την σχεδίαση ήταν:

α) Απλός μηχανισμός ως προς την λειτουργία και την κατασκευή.

β) Χαμηλό κόστος κατασκευής

γ) Ανθεκτικό κλείστρο στα δημοφιλή κυνηγετικά φυσίγγια διαμετρήματος 30-06,308 win,6,5x55se 

Η παράγωγη των τυφεκίων FAIRFOX άρχισε το 1984 και σταμάτησε στα τέλη της ίδιας δεκαετίας. Κατασκευάστηκαν συνολικά 10.000 τυφέκια τα οποία εξήχθησαν με μεγάλη εμπορική επιτυχία, κυρίως στις Σκανδιναβικές χώρες. Η αδυναμία πώλησης του όπλου στην Ελλάδα για κυνήγι (λόγω της ισχύουσας νομοθεσίας που επιμένει να χαρακτηρίζει κάθε όπλο με ραβδωτή κάννη ως «πολεμικό» ήταν ένας από τους βασικούς λογούς που σταμάτησε η παράγωγη του. Ένα όπλο που ακόμη σήμερα κυνηγάει τριχωτό θήραμα στα σκανδιναβικά δάση έχοντας γράψει τη δική του ιστορία και πλέον είναι συλλεκτικό κομμάτι !!!! Η ποιότητα και η σχεδίαση του όπλου ήταν τέτοια που το 1995 με βάση τον κορμό και το κλείστρο του FAIRFOX σχεδιάστηκε μια σειρά όπλων ειδικής ακρίβειας για στρατιωτική και αστυνομική χρήση όπως το τυφέκιο ελεύθερου σκοπευτου Κηφεύς το οποίο πήρε το όνομα του από το όνομα του βασιλιά της Κερυνειας στην περιοχή Αιγιαλείας και ιδρυτή της κατεχόμενης σήμερα Κερύνειας της Κύπρου Κηφέα

Παραλλαγές 
Υπάρχουν μόνο δύο παραλλαγές του όπλου:

 Κηφεύς-Σ: Μια παραλλαγή του Κηφεύς για το στρατιωτικό προσωπικό.
 Κηφεύς-Α: Μια παραλλαγή του Κηφεύς για το αστυνομικό προσωπικό με ελαφρώς μεγαλύτερη, βαρύτερη, εξωτερικά ραβδωτή κάνη.

Χρήστες 

 : Χρησιμοποιείται από τις ειδικές δυνάμεις και την Ειδική Κατασταλτική Αντιτρομοκρατική Μονάδα (ΕΚΑΜ) της Ελληνικής Αστυνομίας
Επαρχίες του Μπανγκλαντές

Οι διαιρέσεις του Μπαγκλαντές διαιρείται σε 64 επαρχίες ή ζίλα (βεγγαλικά: জিলা/জেলা=Zela/zila). Η πρωτεύουσα μιας επαρχίες ονομάζεται επαρχιακή έδρα (ζίλα σαντάρ). Οι περιφέρειες υποδιαιρούνται περαιτέρω σε 493 υποεπαρχίες ή ουπαζίλα (উপজেলা upojela).

Διοίκηση

Αναπληρωτής επίτροπος 
Ο αναπληρωτής επίτροπος είναι ο εκτελεστικςό διευθυντής της περιοχής. Διορίζονται από τη κυβέρνηση.

Περιφερειακά συμβούλια 
Το περιφερειακό συμβούλιο (ή ζίλα παρισάντ) είναι οργανισμός τοπικής αυτοδιοίκησης σε επίπεδο επαρχίας. Η Βεγγαλική λέξη παρισάντ σημαίνει συμβούλιο και η ζίλα παρισάντ μεταφράζεται σε επαρχιακό συμβούλιο.

Οι λειτουργίες του επαρχιακού συμβουλίου περιλαμβάνουν την κατασκευή και τη συντήρηση δρόμων και γεφυρών, κτιρίων νοσοκομείων και ιατρείων, σχολείων και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, εγκαταστάσεις υγείας και υγιεινής, πηγάδια για πόσιμο νερό, χώρους ανάπαυσης, και  συντονισμός των δραστηριοτήτων των ενωσιακών παρισάντ μέσα στην επαρχία.

Δείτε επίσης 
 Διαιρέσεις του Μπανγκλαντές
 Υποεπαρχίες του Μπαγκλαντές
 Χωριά του Μπαγκλαντές

Παραπομπές 

Δεύτερο επίπεδο υποδιαιρέσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης
Κρατικές υποδιαιρέσεις της Ασίας
Διοικητικές διαιρέσεις του Μπανγκλαντές
Επαρχίες του Μπανγκλαντές
Ναουαμπγκάντζ (πόλη)

Η Ναουαμπγκάντζ (βεγγαλικά: নবাবগঞ্জ) είναι πόλη της επαρχίας Τσαπάι Ναουαμπγκάντζ της διαίρεσης Ρατζσάχι στο Μπαγκλαντές. Το Ναουαμπγκάντζ βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες . Σύμφωνα με την μπανγκλαντεσιανή απογραφή του 2011, η πόλη του Ναουαμπγκάντζ (αστική περιοχή) έχει πληθυσμό 180.731 κατοίκων. Ο δήμος Ναουαμπγκάντζ διαιρείται σε 19 πτέρυγες και 237 μαχαλλάδες.

Παραπομπές 

Πόλεις του Μπανγκλαντές
Κοίμηση της Θεοτόκου (Θεοτοκόπουλος)

Η αγιογραφία με θέμα την Κοίμηση της Θεοτόκου στον ομώνυμο Ιερό Ναό στην Ερμούπολη της Σύρου, είναι έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου το οποίο δημιούργησε κοντά στο τέλος της περιόδου όπου ζούσε ακόμα στην Κρήτη, πιθανώς πριν το 1567. 

Ταυτοποιήθηκε ως έργο του Θεοτοκόπουλου το 1983, όταν ο αρχαιολόγος Γεώργιος Μαστορόπουλος κατά τη διάρκεια των διακοπών του πήγε να προσκυνήσει στο ναό. Ο πίνακας αυτός, που ανακαλύφθηκε θαμμένος στον προαύλιο χώρο, του τράβηξε την προσοχή. Καθώς το όνομα του ζωγράφου ήταν καλυμμένο από τη βρωμιά επιδίωξε να το καθαρίσει εμφανίζοντας (στο κάτω μέσο της εικόνας) την υπογραφή του ζωγραφου, ΔΟΜΗΝΙΚΟC ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟC Ο ΔΕΙΞΑC. Εξακολουθεί να βρίσκεται στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ερμούπολη, και κατά την επικρατέστερη άποψη μετακινήθηκε εκεί κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης από κατοίκους των Ψαρών οι οποίοι μετά την καταστροφή των Ψαρών κατέφυγαν στη Σύρο, έκτισαν τον ναό την περίοδο 1826-1829, κι έτσι ο ναός έγινε γνωστός και ως των Ψαριανών. Καθώς τα αρχεία της εκκλησίας δεν διασώζονται πλέον, η παλαιότερα γνωστή καταγραφή αναφέρει πως η εικόνα βρισκόταν στον ναό από το 1850.

Η ανακάλυψη ήταν σημαντική για την καλύτερη κατανόηση της εξέλιξης του Ελ Γκρέκο και την πρώιμη σταδιοδρομία του. Το έργο συνδυάζει στοιχεία της κρητικής σχολής της βυζαντινής αγιογραφίας, και του ιταλικού μανιερισμού, και η σύνδεση της με τον Θεοτοκόπουλο οδήγησε στην ταυτοποίηση τριών άλλων έργων (τρίπτυχο της Μόντενα, Ο Άγιος Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία και το Βρέφος, και η Προσκύνηση των Μάγων), και μετέπειτα και στην ταυτοποίηση κάποιων ανυπόγραφων έργων όπως τα Πάθη του Χριστού.Επίσης, το μετέπειτα έργο του Θεοτοκόπουλου με τίτλο Η ταφή του κόμη του Οργκάθ το οποίο δημιούργησε κατά τη σταδιοδρομία του στην Ισπανία, έχει υποστηριχτεί πως διαθέτει επιρροές από τη συγκεκριμένη εικόνα της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η Κοίμηση της Θεοτόκου του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου στις Κυκλάδες, 22 Ιουλίου 2015 - enandro.gr
Η «Κοίμηση της Θεοτόκου» θα «ταξιδέψει» από τη Σύρο στο Τολέδο, 26 Φεβρουαρίου 2014 - Η Ναυτεμπορική

Έργα ζωγραφικής του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου
Αμάραντος Ιωαννίνων

Ο Αμάραντος είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας σε υψόμετρο 850 μέτρα και συμπεριλαμβάνεται πολιτιστικά στα Μαστοροχώρια της Ηπείρου.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Ο Αμάραντος βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων, προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία. Είναι κτισμένος στις πλαγιές του Γράμμου, νότια των κορυφών του Κάμενικ (υψόμετρο 2.042 μ.) και Μαριά (1.637 μ.), ανάμεσα σε δάσος από δρυς, οξιές και μαύρη πεύκη, κοντά στις πηγές του χείμαρρου Ζιάσικα που καταλήγει στον Σαραντάπορο. Απέχει 87 χλμ. Β.-ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 26 χλμ. Β. από τη Κόνιτσα. Αξιοθέατα του χωριού είναι ο ναός του Αγίου Γεωργίου (κτισμένος το 1889, με περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο Τουρνοβιτών ταλιαδόρων και αγιογραφίες Χιονιαδιτών αγιογράφων), το πέτρινο δημοτικό σχολείο (1903), το αρχοντικό Παναγιωτίδη, ο πέτρινος νερόμυλος και το μονότοξο πέτρινο γεφύρι του, τα οποία όλα έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία. ref name=":1" />. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός σύλλογος που εκδίδει το περιοδικό «Αμάραντος – Ίσβορος» και στην Αθήνα η Αδερφότητα Αμαράντου «Άγιος Γεώργιος» οι οποίοι συνδιοργανώνουν το πανηγύρι του χωριού κάθε χρόνο στις 14 και 15 Αυγούστου.

Διοικητικά 
Η παλιά ονομασία του χωριού, μέχρι το 1927, ήταν Ίσβορος και ως κοινότητα Ισβόρου συστάθηκε επίσημα, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 με έδρα τον οικισμό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Λουτρά αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αμαράντου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 44 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 39,033 χμ² (2011).

Πληθυσμός 

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Δείτε επίσης 
Με την ονομασία Ίσβορος αναφέρονταν παλιότερα τα χωριά: Λευκόπετρα Ημαθίας, Πηγή Κιλκίς και Λευκόβρυση Κοζάνης.

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Προκόπι Εύβοιας

Το Προκόπι είναι χωριό στον Δήμο Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας Άννας πάνω στον περιφερειακό δρόμο Χαλκίδας-Αιδηψού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του Προκοπίου ανέρχεται στους 948 κατοίκους.

Γενικά στοιχεία 
Το χωριό δημιουργήθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα, όπου σύμφωνα με την παράδοση στην περιοχή υπήρχαν μικροί διάσπαρτοι οικισμοί, ενώ στο Προκόπι ήταν η έδρα του Τούρκου διοικητή από τον όποιο μετέπειτα πήρε το όνομα το χωριό και μέχρι το 1927 ονομαζόταν «Αχμέτ Αγά».

Το Προκόπι είναι γνωστό για τον ιερό ναό του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου, όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου, τα οποία έφεραν μαζί τους το 1924 Καππαδόκες πρόσφυγες από το Προκόπι (Ουργκιούπ) Καππαδοκίας της Μικράς Ασίας. Δίπλα από το χωριό διέρχεται ο ποταμός Κηρέας.

Το 2018 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού Νέου Προκοπίου. Στεγάζεται σε διώροφο κτίριο, εκεί που παλαιότερα λειτουργούσε ο ξενώνας του Ιερού Προσκυνήματος του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου. Στο μουσείο φυλάσσονται κειμήλια εκκλησιαστικού και λαογραφικού ενδιαφέροντος, που έφεραν οι πρόσφυγες από το Προκόπι της Καππαδοκίας. Στόχος είναι η διατήρηση και η ανάδειξη εκκλησιαστικών και λαογραφικών κειμηλίων συνδεδεμένων με την ιστορία των Προκοπιέων Καππαδοκίας και την μετεγκατάστασή τους, στο Προκόπι μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και η διατήρηση και διάδοση ιστορικών στοιχείων σχετικών με τον Μικρασιατικό Πολιτισμό.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Σίρο Ίσι

Ο Σίρο Ίσι (石井 四郎, 25 Ιουνίου 1892 στη Σιμπαγιάμα της Ιαπωνίας - 9 Οκτωβρίου 1959 στο Τόκιο) ήταν ο διοικητής της μονάδος επτά τριάντα ένα, κατά τον Σινο-ιαπωνικό πολέμου . Ήταν Ιάπωνας στην εθνικότητα, και στην ειδικότητα ιατρός. Ο Ίσι και οι υπόλοιποι ιατροί αυτής της μονάδας διέπραξαν φοβερά εγκλήματα σε βάρος  των κρατουμένων, αφαιρώντας τους τα άκρα και κάνοντάς τους ζωοτομία και αλλά φριχτά βασανιστήρια, με την δικαιολογία πως ήθελαν να μελετήσουν τα σώματα τους. Σε πολλούς μαλιστα δοκιμάστηκαν και όπλα.

Όπως και πολλοί άλλοι πρώην επιστήμονες στην Μονάδα 731, του χορηγήθηκε αμνηστία και προσλήφθη από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να διεξάγει περισσότερες έρευνες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πέθανε από καρκίνο στην ηλικία των 67 ετών, και σύμφωνα με την κόρη του έγινε Καθολικός λίγο πριν τον θάνατό του.

Παραπομπές 

Ιάπωνες επιστήμονες
Σαρ πέι

Το σαρ πέι είναι ράτσα μικρόσωμου σκύλου με κοντή ουρά, κάστανο τρίχωμα, μικρά αυτιά και κεφάλι σαν αυτό του μπουλντόγκ. Κατάγεται από την Κίνα. Είναι από τις ακριβότερες ράτσες.. Αν και το Σαρ Πέι έχει αναγνωριστεί ως ράτσα που προηγήθηκε της εμφάνισης των σύγχρονων φυλών τον 19ο αιώνα, ο Αμερικανικός Σύλλογος Κυνολογίας το αναγνώρισε ως 134η ράτσα μόνο το 1992.

Παραπομπές 

Φυλές σκύλων
Καλλιθέα Ιωαννίνων

Η Καλλιθέα είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 600 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Η Καλλιθέα βρίσκεται νότια του Αώου ποταμού, ανατολικά του Βοϊδομάτη, στους βορειοδυτικούς πρόποδες της κορυφής "Τσούκα Κούλα" (με υψόμετρο 1.529 μ.) του του όρους Τύμφη. Είναι κτισμένη δίπλα στην Εθνική οδό Κοζάνης - Ιωαννίνων με θέα προς τον κάμπο της Κόνιτσας και τις κορυφές του όρους Νεμέρτσικα και Δούσκο. Απέχει 56 χλμ. Β.-ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 8 χλμ. ΝΔ. από τη Κόνιτσα. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τη γεωργία (ιδιαίτερα ροδάκινα και πεπόνια). Αξιοθέατα είναι η παλιά πέτρινη εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην έξοδο του χωριού, στην πλατεία ο ενοριακός ναός του Άγιου Γεωργίου και βόρεια του ο κοιμητηριακός ναός της Παναγίας.

Ιστορία 
Στην ευρύτερη περιοχή της Καλλιθέας υπάρχουν ίχνη αρχαίας κατοίκησης, όπως και σε όλη την περιοχή της κοιλάδας των ποταμών Αώου - Βοϊδομάτη από την Κόνιτσα μέχρι τη Μεσογέφυρα Μπουραζανίου / Σαραντάπορο / σύνορα Ελλάδος - Αλβανίας που έχει κηρυχθεί λόγω της σπουδαιότητας της ως αρχαιολογικός χώρος. Στις τοποθεσίες "Άγιος Αθανάσιος" και "Άγιος Κωνσταντίνος"  έχουν βρεθεί αξιόλογα αρχαιολογικά ευρήματα που αποτελούν ενδείξεις εγκατάστασης της Πρώϊμης Εποχής του Σιδήρου και χρονολογούνται μεταξύ 9ου και 7ου αιω. π.Χ..

Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Γορίτσα. αναφέρεται το 1866 από τον λαογράφο Παναγιώτη Αραβαντινό και θεωρείται ότι προήλθε από τη συνένωση τεσσάρων μικρότερων περιφερειακών οικισμών που σήμερα δεν υπάρχουν (Άγιος Κωνσταντίνος, Άγιος Γεώργιος, Παναγία και Αμάρι). Την περίοδο της κατοχής, το 1943 πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς ενώ τον Αύγουστο του 1944 το βομβάρδισαν με τα κανόνια τους.

Διοικητικά 
Ως κοινότητα Γορίτσας αναγνωρίστηκε μετά την απελευθέρωση το 1919 με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 με έδρα τον οικισμό και το 1955 μετονομάστηκε σε Καλλιθέα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Καλλιθέας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 154 κατοίκους.

Σημείωση
Στην πόλη των Ιωαννίνων υπάρχει συνοικία με την ονομασία Καλλιθέα, η οποία ξεκινάει από τη συνοικία της Αγίας Τριάδας, μετά τα Σαράντα Σκαλιά επί της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου, και ξεπερνάει τον αμυγδαλεώνα των αδελφών Γκιζά στη σημερινή Λεωφόρο Μακρυγιάννη.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Ότεντοτ

Ο όρος Ότεντοτ μπορεί να αναφέρεται σε:

Φυλετικός όρος 
 Ότεντοτ (ρατσιστικός όρος), και οι δύο όροι εθνοτικοί και υποδηλώνουν κακοποίηση

Εθνοτικές ομάδες και γλώσσες 
 Χοϊχόι, εθνική ομάδα για την οποία η λέξη Ότεντοτ κάποτε ήταν ο συνήθης όρος στα αγγλικά
 Γλώσσα Χοεχόε
 Χοϊσάν, ευρύτερη εθνική ομάδα συμπεριλαμβανομένων των Χοϊχόι για την οποία η λέξη Ότεντοτ ήταν επίσης ευρέως χρησιμοποιούμενη 
 Γλώσσα Χοϊσάν

Είδη ζώων και φυτών 
 Ότεντοτ (ψάρι), ένα είδος τσιπούρας.
 Africanis, ράτσα σκυλιών που μερικές φορές ονομάζεται κυνηγετικά σκυλιά Ότεντοτ.
 Carpobrotus edulis, κοινώς γνωστό ως "φιγούρα Ότεντοτ'
 Trachyandra, κοινώς γνωστό ως "λάχανο Ότεντοτ'
 Hottentotta, γένος σκορπιού

Οργανώσεις 
 Μέλος του Σώματος Ότεντοτ, η πρώτη Έγχρωμη μονάδα στο στρατό της Νότιας Αφρικής
 Τερ Ωτ Οτεντότοι, μια ομάδα μπέιζμπολ

Έργα τέχνης 
 Ότεντοτ, ταινία του 1922, βασισμένη σε ταινία του 1920 του Μπρόντγουεϊ με το ίδιο όνομα
 Ότεντοτ, ταινία του 1929
 Hottentottilaulu ("Τραγούδι Ότεντοτ"), ένα φινλανδικό τραγούδι.
Φιλί του θανάτου (Μαφία)

Το φιλί του θανάτου (ιταλικά: Il Bacio della morte) δίνεται από ένα  αφεντικό της μαφίας όταν ένα μέλος της εγκληματικής οικογένειας του έχει επισημανθεί για το θάνατο, συνήθως ως αποτέλεσμα κάποιας προδοσίας. 
Το φιλί βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και εμφανίζεται στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο. 
Ενδεικτική είναι  η σκηνή στην ταινία Φάκελος Βαλάτσι, όταν ο Βίτο Τζενοβέζε (Λίνο Βεντούρα) δίνει το φιλί του θανάτου στον Τζο Βαλάτσι (Τσαρλς Μπρόνσον) για  να τον ενημερώσει ότι η προδοσία της «οικογένειας» έγινε γνωστή, και ότι ο ίδιος θα εκτελεστεί.

Η Προέλευση 
Η ακριβής προέλευση είναι άγνωστη, αλλά μια Ιταλική πηγή προσδιορίζει το φιλί του θανάτου, όπως το φιλί που δόθηκε στο δολοφόνο όταν του ανατέθει να «εκτέλεσει» την ποινή του θανάτου, σαν να σφραγίζει την επίσημη του  απόφαση του αφεντικού της Μαφίας και να του ευχήθει καλή επιτυχία στην αποστολή του.

Ορισμένοι πιστεύουν ότι αναφέρεται στο φιλί του Ιούδα που δόθηκε στον Ιησού για να τον προδώσει στους στρατιώτες που τον αναζητούσαν έξω.
Η χρήση του πηγαίνει πίσω τουλάχιστον στις αρχές του 19ου αιώνα στη Σικελία.

Στη Λογοτεχνία 
 Φάκελοι Βαλάτσι του Πήτερ Μάας

Στον Κινηματογράφο 
 1947 Το φιλί του θανάτου σκηνοθεσία Χένρι Χαθαγουέι, 
 1972 Φάκελος Βαλάτσι σκηνοθεσία Τέρενς Γιανγκ
 1974 Ο Νονός ΙΙ σκηνοθεσία Φράνσις Φορντ Κόπολα, όταν ο Μάικλ Κορλεόνε (Αλ Πατσίνο) δίνει στον αδελφό του Φρέντο Κορλεόνε (Τζον Καζάλ) το φιλί του θανάτου, μετά την ανακάλυψη της προδοσίας του Φρέντο.
 1995 Kiss of Death σκηνοθεσία Μπαρμπέτ Σρόιντερ.

Βιβλιογραφικές πηγές 
 

 
Μαφία
Καλλιά

Η Καλλιά (γαλλικά: Kallia) είναι πόλη και υπονομός στον νομό Φορεκαρία στην περιφέρεια Κίντια της δυτικής Γουινέας. Σύμφωνα με δεδομένα για το 2014, η πόλη έχει πληθυσμό 19.218 κατοίκων.

Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της χώρας, δίπλα στα σύνορα με την Σιέρα Λεόνε.

Παραπομπές 

Πόλεις της Γουινέας
Άννα Αμαλία της Πρωσίας

Η Άννα Αμαλία της Πρωσίας (Anna Amalie von Preußen, 9 Νοεμβρίου 1723 - 30 Μαρτίου 1787) ήταν η Ηγουμένη του Κέντλινμπεργκ και κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1723 στο Βερολίνο, και ήταν το δωδέκατο παιδί και η νεότερη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας του Αννόβερου.

Θεωρήθηκε ως πιθανή νύφη για τον Αδόλφο Φρειδερίκο, Διάδοχο Πρίγκιπα της Σουηδίας, μαζί με την αδελφή της Λουίζα Ουλρίκα, καθώς ο αδελφός της Φρειδερίκος την προειδοποίησε ότι η Λουίζα Ουλρίκα ήταν ίσως πολύ φιλόδοξη για να είναι μια καλή βασίλισσα σε μια μοναρχία χωρίς εξουσία, όπως τότε η Σουηδία ήταν κατά την εποχή της ελευθερίας.

Το 1755 η Άννα Αμαλία έγινε Ηγουμένη του Κέντλινμπεργκ, που την έκανε μια πλούσια γυναίκα. Έχοντας επιλέξει να περάσει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της στο Βερολίνο, όπου αφιερώθηκε στη μουσική και έγινε γνωστή ως μουσική προστάτης και συνθέτης. Ως συνθέτης πέτυχε μια μέτρια φήμη και είναι περισσότερο γνωστή για τα μικρότερα έργα της, τα οποία περιελάμβαναν τρία, εμβατήρια, καντάτες, τραγούδια και φούγκες.

Η Άννα Αμαλία πέθανε στις 30 Μαρτίου 1787 σε ηλικία 63 ετών.

Παραπομπές

Οίκος των Χοεντσόλερν
Πρώσοι ευγενείς
Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Ηγουμένες του Κέντλινμπεργκ
Σοφία Δωροθέα της Πρωσίας

Η Σοφία Δωροθέα της Πρωσίας (Sophia Dorothea von Preußen, 25 Ιανουαρίου 1719 - 13 Νοεμβρίου 1765) ήταν η σύζυγος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβιτ.

Βιογραφία
Η Σοφία Δωροθέα Μαρία γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1719 στο Βερολίνο, και ήταν το ένατο παιδί και η πέμπτη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας του Αννόβερου.

Στις 10 Νοεμβρίου 1734 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο του Βρανδεμβούργου-Σβιτ στο Πότσδαμ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
την Φρειδερίκη (1736-1798), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ Ευγένιο της Βυρτεμβέργης. Απέκτησαν 12 παιδιά.
την Άννα Ελισάβετ Λουίζα (1738-1820), παντρεύτηκε τον Αύγουστο Φερδινάνδο της Πρωσίας. Απέκτησαν 7 παιδιά.
τον Γεώργιο Φίλιππο (1741-1742).
την Φιλιππίνη (1745-1800), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ Ευγένιο της Έσσης-Κάσσελ. Δεν απέκτησαν παιδιά.
τον Γεώργιο Φίλιππο Γουλιέλμο (1749-1751).

Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος ήταν 19 χρόνια μεγαλύτερος από την πριγκίπισσα και ονομάστηκε "τρελός Μαργράβος" εξαιτίας των φαρσών του και των αγενών τρόπων του. Η σχέση τους δεν ήταν ευτυχισμένη και τελικά έζησαν σε ξεχωριστά μέρη: η Σοφία έζησε στο Κάστρο Μονπλαιζίρ και ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος έζησε στο Κάστρο Σβιτ.

Η Σοφία Δωροθέα πέθανε στις 13 Νοεμβρίου 1765 στο Σβιτ σε ηλικία 46 ετών.

Παραπομπές

Οίκος των Χοεντσόλερν
Πρώσοι ευγενείς
Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Σβιτ
Νούοργκαμ

Το Νούοργκαμ (φινλανδικά: Nuorgam, βόρεια σάμι: Njuorggán) είναι χωριό στον δήμο Ούτσιοκι (φινλανδικά: Utsjoki) στην περιφέρεια Λαπωνίας της Φινλανδίας. Έχει περίπου 200 κατοίκους. Βρίσκεται κοντά στο βορειότερο σημείο της Φινλανδίας και το βορειότερο σημείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Βρίσκεται στον ποταμό Ντέατνου (βόρεια σάμι: Deatnu, φινλανδικά: Teno, νορβηγικά: Tana), ο οποίος είναι πολύ δημοφιλής για την αλιεία σολομού. Το Νούοργκαμ βρίσκεται κοντά στα μικρά χωριά Ούτσιοκι και Τάνα. Οι πλησιέστερες μεγάλες πόλεις είναι: Μούρμανσκ, Ροβανιέμι, Χάμμερφεστ, Άλτα και Τρούμσε (700 χλμ.).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Χωριά της Φινλανδίας
Γκρένσε Γιάκομπσελβ

Το Γκρένσε Γιάκομπσελβ (νορβηγικά:
Grense Jakobselv, βόρεια σάμι: Vuorjánjohka, φινλανδικά: Vuoremijoki και ρωσικά: Гренсе Якобсэльв) είναι ένα μικρό χωριό στο δήμο Σερ-Βαράνγκερ στην κομητεία Φίνμαρκ της Νορβηγίας. Βρίσκεται στην ακτή της θάλασσας του Μπάρεντς στο στόμιο του ποταμού Γιακομπσέλβα. Βρίσκεται περίπου 54 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Κίρκενες. Η περιοχή εγκαταστάθηκε από τους Νορβηγούς το 1851.

Σύνορα με τη Ρωσία
Ο ποταμός Γιακομπσέλβα σχηματίζει τα σύνορα με τη Ρωσία, στην ανατολική πλευρά του Γκρένσε Γιάκομπσελβ. Εδώ υπάρχει ένα μικρό φυλάκιο του Γκάρνισον του Σερ-Βαράνγκερ του Νορβηγικού Στρατού, από όπου οι στρατιώτες περιπολούν τα σύνορα. Σε αυτήν την περιοχή, ωστόσο, δεν υπάρχει διέλευση των συνόρων.

Παρεκκλήσι Βασιλέως Όσκαρ Β΄

Στο χωριό υπάρχει ένα πέτρινο παρεκκλήσι χτισμένο το 1869 που λέγεται Παρεκκλήσι του Βασιλιά Όσκαρ Β΄. Η εκκλησία χτίστηκε για να ενισχύσει την εδαφική διεκδίκηση της Νορβηγίας στην περιοχή και πήρε το όνομά της από τον βασιλιά Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας και της Νορβηγίας σε επίσκεψη που έκανε το 1873.

Παραπομπές

Χωριά της Νορβηγίας
Ερρίκος του Μοντεσκαλιόζο

Ο (Ροδρίγο) Ερρίκος, ισπαν. Rodrigo (πριν το 1144 - π. 1175 από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν κόμης τού Μοντεσκαλιόζο (1166) και μετά τού Πριγκιπάτου τού Σαλέρνο (1168).

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γκαρθία Ραμίρεθ της Ναβάρρας και της πρώτης συζύγου του Μαργαρίτας τού Λ'Αίγκλ, όμως ο Γκαρθία δεν τον αναγνώρισε ως γνήσιο τέκνο του.

Η κύρια πηγή για τη ζωή τού Ερρίκου στην Αυλή της Σικελίας είναι ο χρονογράφος Χούγκο Φαλκάνντους. Είναι υπερβολικά εχθρικός για τον Ερρίκο. Αναφέρει τη φήμη ότι εθεωρείτο νόθος γιος της Μαργαρίτας, καρπός μίας από τις σχέσεις πού είχε. Αυτό αντίκειται στις ενέργειες της αδελφής του Μαργαρίτας, που τού συμπεριφερόταν ως αμφιθαλή, με βασιλικό αίμα, αδελφό της. Πράγματι βαπτίστηκε Ροδρίγο, όπως ο Ροδρίγο Ντίαθ δε Βιβάρ (Ελ Σιντ), πάππος τού πατέρα του. Ο χρονογράφος τον περιγράφει ως κοντό και μελαχροινό: "ήταν δυσάρεστα μελαμψός, με λεπτά γένια. Ήταν παρορμητικός και αδέξιος· ενδιαφερόταν μόνο για τα ζάρια και τα τυχερά παιχνίδια. Επιθυμούσε να έχει συμπαίκτη και χρήματα για να χάνει".

Η αδελφή του Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Ωτβίλ της Σικελίας. Το 1168 ο Ερρίκος περιεβλήθη το αξίωμα τού κόμη τού Πριγκιπάτου τού Σαλέρνο και έδωσε όρκο υποτέλειας για να το λάβει: σε έγγραφο ο Ερρίκος έχει τον τίτλο "με τη χάρη τού Θεού και του βασιλιά, κόμης τού Πριγκιπάτου και αδελφός της βασίλισσας Μαργαρίτας". Εμφανίζεται σε δύο ακόμη έγγραφα, το 1170 και το 1173. Το 1177 είχε αποβιώσει, όταν η χήρα του αναφέρεται ως επίτροπος τού γιου τους Ερρίκου Δ΄· έμεινε σχεδόν δύο δεκαετίες επίτροπος. Το 1179 ένα καταστατικό επίσης αναφέρεται στον σύζυγό της. Το 1195 ο Γουλιέλμος Δ΄ αναφέρεται για πρώτη φορά να ασκεί την εξουσία μόνος του.

Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
 Ερρίκος Δ΄, κόμης τού Πριγκιπάτου τού Σαλέρνο.

Πηγές
 E. Cuozzo. "Milites e testes nella contea normanna di Principato". Bullettino dell'Istituto storico italiano per il Medio Evo, LXXXVIII (1979), 161ff.
 J. Alio. Margaret, Queen of Sicily. New York, 2016.

Οίκος των Χιμένεθ
Σύροι

Οι Σύροι () ( ALA-LC: al-sha‘ab al-Sūrī; ), είναι οι κάτοικοι της Συρίας, οι οποίοι μοιράζονται κοινή Λεβαντίνικη Σημιτική καταγωγή. Η πολιτιστική και γλωσσική κληρονομιά του συριακού λαού είναι μείγμα τόσο των αυτοχθόνων στοιχείων όσο και των ξένων πολιτισμών που έχουν κατακτήσει (και εγκατασταθεί) τη γη και τους ανθρώπους της κατά τη διάρκεια χιλιάδων ετών. 

Η Αραβική Δημοκρατία της Συρίας είχε πληθυσμό σχεδόν 17 εκατομμυρίων το 2014, εκτός από 4 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες. Η κυρίαρχη φυλετική ομάδα είναι οι Σύριοι απόγονοι των παλαιών αυτοχθόνων λαών που αναμιγνύονται με τους Άραβες και αναγνωρίζονται ως τέτοιοι εκτός από τους εθνοτικούς Αραμαίους. 

Η συριακή διασπορά αποτελείται από 15 εκατομμύρια άτομα συριακής καταγωγής οι οποίοι μετανάστευσαν στη Βόρεια Αμερική (Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδάς), κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συμπεριλαμβανομένης της Σουηδίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας), τη Νότια Αμερική (κυρίως στη Βραζιλία, την Αργεντινή, τη Χιλή, τη Βενεζουέλα και την Κολομβία), τις Δυτικές Ινδίες, την Αυστραλία και την Αφρική.

Συχνά γίνεται σύγχυση του κατοίκου της Συρίας με τον κάτοικο της Σύρου, εξαιτίας της σπάνιας χρήσης του δεύτερου, αντί για την οποία χρησιμοποιείται το Συριανός. Το Σύρος αναφέρεται στον κάτοικο της Συρίας ενώ το Σύριος στον κάτοικο της Σύρου.

Εθνική ταυτότητα 
Οι Σύροι είναι χωρισμένοι σε 3 βασικά εθνικές ταυτότητες: σε Άραβες, σε Ασσύριους/Αραμαίους, και σε αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους μόνο Σύρους. Η πλειοψηφία των μουσουλμάνων αλλά και ορισμένοι αραβόφωνοι χριστιανοί θεωρούν τους εαυτούς τους Άραβες. Η πλειοψηφία των χριστιανών αλλά και μια μειονότητα μουσουλμάνων θεωρούν τους εαυτούς τους Ασσύριους. Τέλος, υπάρχουν και κάποιοι Σύροι που αυτοπροσδιορίζονται ως αποκλειστικά Σύροι.

Γλώσσα 
Τα αραβικά είναι η επίσημη γλώσσα της Συρίας. Η διάλεκτος των αραβικής γλώσσας που ομιλείται στη Συρία λέγεται Λεβαντίνικη. Η προφορική διάλεκτος που χρησιμοποιούν οι Σύροι στην ομιλία δε θα πρέπει να μπερδεύεται με τη γραπτή διάλεκτο, την Επίσημη Αραβική, που βλέπουμε στην τηλεόραση, στο Διαδίκτυο, στις εφημερίδες και στα βιβλία .

Τα αραμαϊκά μιλιούνται επίσης στη Συρία. Η Δυτική Νεοαραμαϊκή ομιλείται σε 3 χωριά. Οι Ασσύριοι επίσης στα βορειοανατολικά μιλούν τη Σουραΐτ/Τουρόγιο, καθώς και τη Ασσυριακή Νεοαραμαϊκή στην κοιλάδα του Αβώρ. Η κλασσική Συριακή χρησιμοποιείται από τους χριστιανούς Σύρους στις θρησκευτικές λειτουργίες.

Τα αγγλικά και τα γαλλικά είναι επίσης ξένες γλώσσες που γνωρίζουν αρκετοί Σύροι.

Θρησκεία 
Η μεγάλη πλειοψηφία των Σύρων ανήκουν στο Ισλάμ. Το 74% των Σύρων είναι Σουνίτες μουσουλμάνοι, ένα 12% είναι Αλεβίτες/ Σιίτες μουσουλμάνοι, ενώ ένα άλλο 10% είναι χριστιανοί.Οι χριστιανοί υπάγονται στην Εκκλησία της Αντιόχειας, καθώς και στη Μελχιτική Εκκλησία.

Παραπομπές  

Πληθυσμιακές ομάδες στη Συρία
Γλώσσα Σεμπακούνγκ

Η Σεμπακούνγκ Μουρούτ, ή Σεμπακούνγκ, επίσης γνωστή ως Τίνγκαλαν, είναι μία από τις γλώσσες Σαμπαχάν του Βόρνεο που ομιλούνται από τους Τιντόνγκ. Ομιλείται από 3.200 άτομα στην Ινδονησία, ενώ υπάρχει εθνοτικός πληθυσμός που αριθμεί 2.000 άτομα στην Μαλαισία.

Παραπομπές 

Γλώσσες της Μαλαισίας
Γλώσσες της Ινδονησίας
Αυστρονησιακές γλώσσες
Φιλιππίνα Καρλότα της Πρωσίας

Η Φιλιππίνα Καρλόττα της Πρωσίας (Philippine Charlotte von Preußen, 13 Μαρτίου 1716 - 17 Φεβρουαρίου 1801) ήταν η σύζυγος του Καρόλου Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ. Ήταν εισηγμένη ως γυναίκα συνθέτης, καθώς πιστεύεται ότι είχε γράψει πορείες και άλλη μουσική.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1716 στο Παλάτι του Βερολίνου και ήταν το έβδομο παιδί και τέταρτη κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Σοφίας-Δωροθέας του Αννοβέρου, κόρης του Γεωργίου Α΄ της Μ. Βρετανίας. Η Φιλιππίνα-Καρλόττα ήταν λεπτή, μορφωμένη και παιδί φωτισμένο.

Στις 2 Ιουλίου 1733 η Φιλιππίνα-Καρλόττα παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ. Μαζί απέκτησαν δεκατρία παιδιά:
 Κάρολος Β΄ Γουλιέλμος Φερδινάνδος (1735-1806), παντρεύτηκε την Αυγούστα της Μεγάλης Βρετανίας και απέκτησαν 7 παιδιά.
 Γεώργιος-Φραγκίσκος (1736-1737), απεβ. 1 έτους.
 Σοφία-Καρολίνα (1737-1817), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ, δεν απέκτησαν παιδιά.
 Χριστιανός-Λουδοβίκος (1738-1742).
 Άννα-Αμαλία (1739-1807), παντρεύτηκε τον Ερνέστο Αύγουστο Β΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άισεναχ και απέκτησαν 2 παιδιά.
 Φρειδερίκος-Αύγουστος (1740-1805), παντρεύτηκε την Φρειδερίκη Σοφία Καρλόττα Αυγούστα της Βυρτεμβέργης-Ελς, δεν απέκτησαν παιδιά.
 Αλβέρτος-Ερρίκος (1742-1761), απεβ. 19 ετών.
 Λουίζα (1743-1744), απεβ. 1 έτους.
 Γουλιέλμος-Αδόλφος (1745-1770), απεβ. 25 ετών.
 Ελισάβετ-Χριστίνα (1746-1840), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο Β΄ της Πρωσίας. Απέκτησαν 1 παιδί.
 Φρειδερίκη (1748-1758), απεβ. 10 ετών.
 Αυγούστα-Δωροθέα (1749-1803), ηγουμένη του Αββαείου Γκάντερσχαϊμ.
 Λεοπόλδος (1752-1785).

Ο διπλός γάμος συμμαχία μεταξύ Πρωσίας και Μπράουνσβαϊγκ από το γάμο της με τον Κάρολο Α΄ και του αδελφού της Φρειδερίκου με την αδελφή τού Καρόλου, Ελισάβετ-Χριστίνα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ-Μπέβερν οδήγησε σε μια μόνιμη συμμαχία των σημαντικότερων βορειο-γερμανικών Προτεσταντικών οίκων: της Πρωσίας και του Μπράουνσβαϊγκ.

Οι οικογενειακοί δεσμοί των δύο δυναστειών οδήγησαν στη συμμαχία του Μπράουνσβαϊγκ και της Πρωσίας κατά τον Επταετή Πόλεμο και στη σταδιοδρομία των γιων της Φιλιππίνας-Καρλόττας στην πρωσική υπηρεσία.

Η Φιλιππίνα-Καρλόττα απεβίωσε στις 17 Φεβρουαρίου 1801 στο Μπράουνσβαϊγκ σε ηλικία 84 ετών.

Παραπομπές

Οίκος των Χοεντσόλερν
Οίκος των Γουέλφων
Πρώσοι ευγενείς
Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Βιντσιγκέρρα της Αραγωνίας

Ο Βιντσιγκέρρα, ισπαν. Vinciguerra (άκμασε 1355-1368) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν μέγας Σύμβουλος της Σικελίας, κόμης της Νοβάρα, της Καμμαράτα, βαρόνος τού Μιλιτέλλο, του Σαν Μάρκο και κύριος του Τέρμινι.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Σάντσο βαρόνου τού Μιλιτέλλο (νόθου γιου τού Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας) και της Λουτσία Παλίτσι.

Το 1355 εξεγέρθηκε εναντίον τού εξαδέλφου του Φρειδερίκου Γ΄ της Σικελίας, όταν τον Δεκέμβριο τον έστειλε στο Πάττι ως κατεπάνω να υπηρετήσει ως τον Δεκέμβριο τού 1356. Εκεί με τον Γκεράο-Γουλιέλμο Ντε Σιντότ κατεπάνω τού Λίπαρι και τον Κορράδο Σπανταφόρα καστελλάνο τού Λίπαρι, συμμάχησε με τον μικρότερο αδελφό του Σαντσιόλο σε μία υπέρ των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης εξέγερση το 1357. Τον Μάρτιο τού 1359 διαφώνησε με τους Καπετίδες-Ανζού και συνέδραμε τον Φρειδερίκο Γ΄ για να καταστείλει ό,τι έμεινε από την εξέγερση. Αμείφθηκε με την κυριότητα τού Τέρμινι και την κομητεία της Νοβάρα το 1364, τα οποία ανήκαν στον πατέρα της Λουτσία Παλίτσι.

Από τον ανιψιό του Ματτιότο, γιο τού Σαντσιόλο, κληρονόμησε την κομητεία της Καμμαράτα το 1369. Το 1371 έγινε βαρόνος τού Μιλιτέλλο, το οποίο ανήκε στον πατέρα του και τού Σαν Μάρκο. Το διάστημα 1365-68 έγινε μέγας Σύμβουλος της Σικελίας, στη θέση τού Ενρίκο Ρόσσο. Το 1366 κτίστηκε το φρούριο και ο πύργος Βιντσιγκουέρρα στην Τζογιόζα Μαρέα, που φέρει το όνομά του. Επίσης έκτισε ένα κάστρο στην κορυφή τού Τζογιόζα Γκάρντια. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Βαρθολομαίος.

Οικογένεια
Είχε τέκνο:
 Βαρθολομαίος.

Πηγές
 Ghisalberti, Alberto M., ed. Dizionario Biografico degli Italiani: III Ammirato – Arcoleo. Rome, 1961.

Οίκος της Βαρκελώνης
Βαρθολομαίος της Αραγονίας

Ο Βαρθολομαίος, ισπαν. Bartolomeo (άκμασε  ) από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σικελίας ήταν σενεσάλης της Σικελίας, κόμης της Καμμαράτα και κύριος πολλών περιοχών.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βιντσιγκουέρρα μεγάλου Συμβούλου της Σικελίας, κόμη της Καμμαράτα & Νοβάρα, βαρόνου τού Μιλιτέλλο & Σαν Μάρκο, κυρίου τού Τέρμινι.

Το 1380 διαδέχθηκε τον πατέρα του στην κομητεία της Καμαράτα με τα κάστρα Μόττα Σαντ Άγκατα και Πίετρα ντ' Αμίκο. Αντιτέθηκε στη διαδοχή της Σικελίας από τον Μαρτίνο Α΄ το 1390. Το επόμενο έτος σε συγκέντρωση βαρόνων στο Καστρονόβο διορίστηκε σενεσάλης της Σικελίας. Το ίδιο έτος έγινε κύριος των Φικάρρα, Ρατσούγια, Λιμπρίτσι, Γκαλάτι, Καλαταμπιάνο, Ολιβέρι, Πιράινο, Σαντ Άντζελο ντι Μπρόλο, Τορτόριτσι, Τσουππαρντίνο και Νάζο (με το κάστρο τού Κάπο ντ' Ορλάντο). Το 1393 εξεγέρθηκε ένοπλα, αλλά το 1396, με τη μεσολάβηση τού Γουλιέλμου Βεντιμίλια, υποτάχθηκε.

Το επόμενο έτος εξεγέρθηκε πάλι μαζί με τον Γουλιέλμο Ραϊμόνδο δε Μονκάδα και τον Αντώνιο ντε Βεντιμίλια κόμη τού Κολλαζάνο. Όταν ο Μαρτίνος Α΄ και ο πάπας τελικά συμφώνησαν, ο Βαρθολομαίος διέφυγε εξόριστος στην Αυλή τού Λαδισλάου της Νάπολης. Το 1400 εξόπλισε έναν στολίσκο σε μία προσπάθεια να επιστρέψει στη Σικελία, αλλά ηττήθηκε και επέστρεψε στην εξορία.

Οικογένεια
Είχε τέκνο:
 Βαρθολομαία, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ των Βεντιμίλια κόμη τού Γκεράτσι. Γιος της ήταν ο:
 Ιωάννης Α΄ αντιβασιλιάς της Σικελίας & τού δουκάτου των Αθηνών, κυβερνήτης της Νάπολης, μαρκήσιος τού Γκεράτσι, κόμης τού Μοντεσάρτσιο, κύριος των Μπιτόντο, Σκιάτσα, Τσεφαλού, κ.ά.

Πηγές
 Ghisalberti, Alberto M., ed. Dizionario Biografico degli Italiani: III Ammirato – Arcoleo. Rome, 1961.

Οίκος της Βαρκελώνης
Ιωάννης της Αραγονίας (πατριάρχης)

Ο Ιωάννης, ισπαν. Juan (1304 - 1334) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν αρχιεπίσκοπος τού Τολέδο (1319-28) και της Ταρραγόνα (1317-34). Επίσης Λατίνος πατριάρχης της Αλεξανδρείας (1328-34).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Ιακώβου Β΄ δούκα της Αραγωνίας και της Λευκής των Καπετιδών-Ανζού, κόρης τού Καρόλου Β΄ της Νάπολης.

Το 1319 έγινε αρχιεπίσκοπος τού Τολέδο και το 1327 αρχιεπίσκοπος της Ταρραγόνα. Το 1328 έπαυσε από τη θέση του στο Τολέδο και έγινε Λατίνος πατριάρχης της Αλεξανδρείας. Κράτησε τις δύο αυτές θέσεις, ώσπου απεβίωσε σε ηλικία 30 ετών.

Στη θέση τού πατριάρχη είχε διαδεχθεί τον Οντόνε Σάλα· τον Ιωάννη διαδέχθηκε ο Γκυγιώμ ντε Σανάκ.

Πηγές
 Patriarchate of Alexandreia

Οίκος της Βαρκελώνης