Καρλ Μπαρτ

Ο Καρλ Μπαρτ (γερμ.: Karl Barth, 10 Μαΐου 1886 - 10 Δεκεμβρίου 1968) ήταν Ελβετός μεταρρυθμιστής θεολόγος, ο οποίος κατατάσσεται στους πιο σημαντικούς Χριστιανούς στοχαστές του 20ού αιώνα.

Βιογραφικό σημείωμα
Ο Μπαρτ γεννήθηκε στη Βασιλεία της Ελβετίας. Ο πατέρας του, Φριτς Μπαρτ, ήταν καθηγητής της Εκκλησιαστικής Ιστορίας και της Καινής Διαθήκης. Σπούδασε θεολογία σε Βέρνη, Βερολίνο, Τύμπινγκεν και Μάρμπουργκ. Κατά το διάστημα από το 1911 έως το 1921 χρημάτισε πάστορας στην ενορία του ελβετικού χωριού Zάφενβιλ (Safenwil). Οι δυσκολίες της καθημερινής ζωής των κατοίκων της περιοχής, που ήταν βιομηχανικοί εργάτες, οι αδικίες που υφίσταντο, καθώς και το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου άσκησαν καθοριστική επίδραση στη διαμόρφωση της σκέψης του Μπαρτ, ο οποίος έγινε μέλος του Ελβετικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος.

 
Ως ακαδημαϊκός δάσκαλος εργάστηκε στη Γερμανία, στα πανεπιστήμια του Γκέτινγκεν (1921-1925), του Μύνστερ (1925-1930) και της Βόννης (1930-1935). Ήρθε σε σύγκρουση με το ναζιστικό καθεστώς, επειδή υποστήριξε πως ο εθνικοσοσιαλισμός, απορρίπτοντας το Θεό, ήταν ασυμβίβαστος με τη χριστιανοσύνη, από την οποία τον χώριζε μια ολόκληρη άβυσσος. To 1934 συνέταξε, μαζί με άλλους, τη «Θεολογική Διακήρυξη του Μπάρμεν», με την οποία η τότε Ομολογητική Εκκλησία (Bekennende Kirche -τώρα Ευαγγελική Εκκλησία της Γερμανίας) αντιπαρατέθηκε στην ιδεολογία και τις θεωρίες του ναζισμού. Απολύθηκε από τη θέση του το 1935 και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γερμανία. Επέστρεψε στη γενέτειρά του Βασιλεία, στο πανεπιστήμιο της οποίας δίδαξε έως τη συνταξιοδότησή του. 

Στη μεταπολεμική περίοδο, ο Καρλ Μπαρτ είχε σημαντική συμβολή στο διάλογο μεταξύ των χριστιανικών εκκλησιών και ιδίως στην επικοινωνία μεταξύ αυτών της Ανατολικής Ευρώπης (του λεγόμενου Ανατολικού Μπλοκ) με εκείνες της Δύσης. Έλαβε μέρος στην ιδρυτική σύνοδο του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών (Άμστερνταμ, 1948), όπου στην ομιλία του έκανε λόγο για μια εκκλησία του «ζώντος Κυρίου», ελεύθερη και σε εγρήγορση, έτοιμη να ανταποκριθεί στις ανανεούμενες θεϊκές προσταγές.

Θεολογική διδασκαλία
Την περίοδο της διακονίας του ως ποιμένας, απέρριψε τη Φιλελεύθερη θεολογία, η οποία κυριαρχούσε τον 19ο αιώνα στον Ευρωπαϊκό Προτεσταντισμό. Αντ' αυτού ξεκίνησε μια νέα αναζήτηση η οποία αρχικά ονομάστηκε διαλεκτική θεολογία, στο επίκεντρο της οποίας υπάρχει το παράδοξο στοιχείο της φύσης της θεϊκής αλήθειας. Ορισμένες πτυχές της σκέψης του Μπαρτ επέδρασαν −παρά τις σημαντικές διαφορές τους− στο ρεύμα της Θεολογίας της Απελευθέρωσης. 

Στη θεολογική διδασκαλία του ο Μπαρτ έδωσε μια κοινωνικοπολιτική χροιά και ταυτόχρονα αγωνιζόταν υπέρ των δικαιωμάτων των εργατών και των φτωχών τάξεων. Τοποθέτησε το Χριστό στο κέντρο της πραγματικής ζωής των ανθρώπων και των δραστηριοτήτων τους, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής, και ενσωμάτωσε στην προβληματική του τα μεγάλα γεγονότα της εποχής του, δηλαδή τους πολέμους και τις επαναστάσεις. Έδωσε, επίσης, έμφαση στην κυριαρχία του Θεού, ιδίως μέσω της καινοτόμου διδαχής του για την εκλογή.

Σημαντικά Έργα
Η Προς Ρωμαίους επιστολή (Der Römerbrief, 1919.  β' αναθ. έκδοση, 1922)
Εκκλησιαστική Δογματική (Kirchliche Dogmatik, 1932-67, 13 τόμ.)

Έργα μεταφρασμένα στα ελληνικά
Karl Barth (2015), Η Προς Ρωμαίους επιστολή. Μετάφραση: Γιώργος Βλαντής. Αθήνα: Άρτος Ζωής. ISBN 978-960-8053-49-6
Karl Barth (2016), Κάλεσέ με!. Μετάφραση: Πέτρος Γιατζάκης. Αθήνα: Άρτος Ζωής. ISBN 978-960-8053-57-1

Παραπομπές

Πηγές

Βιβλία

Διαδίκτυο

Πρόσθετη βιβλιογραφία
 (Κεφ. 2: "Η ταύτιση της εσχατολογίας με την αιωνιότητα. Καρλ Μπαρτ, Πάουλ Άλτχαους, Ρούντολφ Μπούλτμαν".)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Απόσπασμα από τον Πρόλογο του Κ. Μπάρτ στη ΣΤ' έκδοση της Προς Ρωμαίους επιστολής. Θεολογικά Δρώμενα (22 Δεκεμβρίου 2015). Ανακτήθηκε στις 02.02.2016.
 Center for Barth Studies. Princeton Theological Seminary.

Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες
Προτεστάντες θεολόγοι
Ελβετοί θεολόγοι