joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κλάουδια Γιόσα

Η Κλάουδια Γιόσα (Claudia Llosa) είναι Περουβιανή σκηνοθέτης του κινηματογράφου, συγγραφέας και παραγωγός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Λίμα στις 15 Νοεμβρίου του 1976  και είναι ανεψιά του συγγραφέα Μάριο Βάργκας Γιόσα. Απέκτησε πτυχίο στις επικοινωνιακές σπουδές. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 έφυγε και εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη της Ισπανίας. Την περίοδο από το 1998 ως το 2001 σπούδασε στην κινηματογραφική ακαδημία Escuela TAI. Στο τέλος των σπουδών της ξεκίνησε να ασχολείται με τη συγγραφή του σεναρίου για το Madeinusa. Εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη όπου απασχολήθηκε στη βιομηχανία διαφήμισης. Η ταινία Madeinusa κέρδισε το βραβείο καλύτερου μη δημοσιευμένου σεναρίου στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αβάνας του 2003.

Το 2009 η Γιόσα ολοκλήρωσε τη δεύτερη ταινία της The Milk of Sorrow (La teta asustada), η οποία έλαβε μέρος στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου. Ήταν η πρώτη ταινία του Περού που προτάθηκε για τη Χρυσή Άρκτο και κέρδισε το κύριο βραβείο. Επίσης, ήταν η πρώτη περουβιανή ταινία που ήταν υποψήφια για Όσκαρ.

Το 2014 κυκλοφόρησε την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία και πρώτη αγγλόφωνη, το Aloft, με πρωταγωνιστές τους Τζένιφερ Κόνελι,  Κίλιαν Μέρφι, Μελανί Λοράν και Ούνα Τσάπλιν.

Φιλμογραφία 
 2006: Madeinusa
 2009: The Milk of Sorrow (La teta asustada) (ελληνικός τίτλος: "Το γάλα της θλίψης")
 2012: Loxoro (μικρού μήκους)
 2014: Aloft

Βραβεία 
Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου
 2009: Χρυσή Άρκτος και FIPRESCI-Preis για την ταινία La teta asustada

Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Μαρ ντελ Πλάτα
 2006: Ρομπέρτο Τάτο-Μίλερ στην κατηγορία καλύτερης λατινοαμερικανικής ταινίας για το Madeinusa

Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Ρότερνταμ
 2006: FIPRESCI-Preis για το Madeinusa

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance
 2006: προτάθηκε για το Großen Preis der Jury για το Madeinusa

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Συνέντευξη zu Madeinusa bei cinemawithoutborders.com (αγγλικά)
 Συνέντευξη zu Madeinusa bei kinothusis.ch (αρχείο PDF-Datei, στα γερμανικά, 25,2 KB)

Γιοσα
Περουβιανοί συγγραφείς
Περουβιανοί παραγωγοί ταινιών
Σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κελί (μοναστικό)

Το μοναστικό κελί αποτελεί όπως και η σκήτη, μοναστικό ίδρυμα που υπάγεται σε κυρίαρχη μονή ή μοναστήρι.

Τα μοναστικά κελιά αποτελούν σχετικά ευρύχωρα οικοδομήματα που μοιάζουν με αγροτικές κατοικίες που φέρουν ενσωματωμένο ναΐδριο ή και ναό και στα οποία έχει παραχωρηθεί κάποια εδαφική περιοχής της κυρίαρχης Μονής ανάλογα του μεγέθους και της ιστορίας τους. Αυτά παραχωρούνται συνήθως σε πολύ ολιγάριθμες ομάδες των 2 - 3 μοναχών που ασχολούνται παράλληλα με τα θρησκευτικά τους καθήκοντα σε γεωργικές, κτηνοτροφικές, οικοδομικές και άλλες εργασίες.

Εκτός όμως των παραπάνω υφίστανται και κελιά  σε ιερά προσκυνήματα που παραχωρούνται ειδικά για κάλυψη αναγκών των προσκυνητών. Αυτά φέρονται κυρίως εν σειρά ως μονώροφα ή διώροφα οικοδομήματα περιμετρικά των ιερών προσκυνημάτων, ή μόνο κατά πλευρά, όπως π.χ. στη Μονή της Παναγίας της Τήνου, της Αργοκοιλιώτισσας στη Νάξο κ.λπ.

Τα περισσότερα μοναστικά κελιά στην Ελλάδα βρίσκονται στο Άγιο Όρος, στα Μετέωρα και στο Βράχο της Μονεμβασιάς.

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου"
Σ. Καδάς "Το Άγιο Όρος" Εκδοτική Αθηνών - Αθήνα 1989

Μοναχισμός
Δωμάτια
Καλύβα (μοναστική)

Η μοναστική καλύβα, όπως οι σκήτες και τα κελιά αποτελούν μοναστικά ιδρύματα που ανήκουν σε κυρίαρχη Μονή ή Μοναστήρι.

Οι μοναστικές καλύβες είναι και αυτές οικοδομήματα μικρότερα σε μέγεθος των κελιών που επίσης φέρουν ενσωματωμένο ναΰδριο, στα οποία όμως δεν έχει παραχωρηθεί από την κυρίαρχη Μονή εδαφική έκταση, σε αντίθεση με τα κελιά.

Οι μοναχοί σ΄ αυτά τα μοναστικά ιδρύματα ζουν κατά ολιγάριθμες ομάδες, όπως και στα κελιά ασχολούμενοι κυρίως με διάφορες τέχνες και εργόχειρα. Είναι δυνατόν πολλές καλύβες μαζί να δίνουν την εντύπωση μικρού οικισμού πλην όμως δεν διατηρούν καμία μεταξύ τους οργάνωση ή σχέση.

ΟΙ περισσότερες μοναστικές καλύβες στην Ελλάδα βρίσκονται στο Άγιο Όρος και συγκεκριμένα στη νοτιοδυτική άκρη της Αθωνικής χερσονήσου, στις περιοχές: Μικρή Αγία Άννα, Κατουνάκια και Άγιο Βασίλειο.

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου"
Σ. Καδάς "Το Άγιο Όρος" Εκδοτική Αθηνών - Αθήνα 1989

Μοναχισμός
Ωχρινοτροπίνη

Η ωχρινοτρόπος ορμόνη ή ωχρινοποιητική ορμόνη ή ωχρινοτροπίνη  (διεθνής όρος:LH- Lutenizing hormone) είναι μία ορμόνη που σχετίζεται με τη γυναικεία αναπαραγωγική διαδικασία. Υπάγεται στις γοναδοτροπίνες όπως και η ωοθυλακιοτρόπος ορμόνη (FSH- Follicular Stimulating Hormone). Είναι υπεύθυνη για τη στεροειδογένεση στις ωοθήκες, την ανάπτυξη και την ωρίμανση των ωοθυλακίων. Στις γυναίκες η εν λόγω ορμόνη δρα συνεργικά με την FSH (θυλακιοτρόπος) για τη ρύθμιση της ανάπτυξης του ωοθυλακίου και το σχηματισμό του ωχρού σωματίου. Η αιχμή της LH στα μέσα του εμμηνορυσιακού κύκλου, προκαλεί την ωοθυλακιορρηξία 24-36 ώρες μετά. Στους άνδρες η ορμόνη αυτή ελέγχει την ανάπτυξη των διάμεσων κυττάρων που εκκρίνουν την τεστοστερόνη.

Πηγές 
Alan E. Read, D. W. Barritt, R. Langton Hewer, Σύγχρονη Παθολογία, εκδ. Λίτσας.

Πεπτιδικές ορμόνες
Γλυκοπρωτεΐνες
Ανθρώπινες ορμόνες
Σεξουαλικές ορμόνες
Αντόνιο Πιγκαφέττα

Ο Αντόνιο Πιγκαφέττα (Antonio Pigafetta, 1492 - 1531) ήταν Ενετός διανοούμενος και γεννήθηκε στην Βιτσέντσα της σημερινής Ιταλίας. Σπούδασε αστρονομία, γεωγραφία και χαρτογραφία. Μάλιστα είχε ναυτική εμπειρία καθώς συμμετείχε στα πληρώματα των πλοίων των Ιωαννιτών ιπποτών της Ρόδου.

Βρέθηκε ανάμεσα στο πλήρωμα του Φερδινάνδου Μαγγελάνου που θα εξερευνούσε τα νησιά της Νοτιοανατολικής Ασίας. Κρατούσε ημερολόγιο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, το οποίο στο μέλλον τον βοήθησε να μεταφράσει μια από τις γλώσσες των Φιλιππίνων, την Σεμπουάνο. Τραυματίστηκε σοβαρά στη μάχη του Μακτάν.

Αυτός και άλλοι 17 με αρχηγό τον Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο ήταν οι μόνοι που επιβίωσαν της αποστολής και ολοκλήρωσαν πρώτοι τον περίπλου της γης. Το ημερολόγιο του είναι η μόνη πηγή λεπτομερειών για το ταξίδι του Μαγγελάνου και αργότερα του Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο.

Ιταλοί εξερευνητές
Σταθμός Χολαργός (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Χολαργός είναι σταθμός της γραμμής 3 του μετρό της Αθήνας. Βρίσκεται στα όρια των δήμων Παπάγου-Χολαργού και Χαλανδρίου, στη συμβολή της Λεωφόρου Μεσογείων και της οδού Φανερωμένης και πήρε το όνομά του από τον έναν από τους δήμους που εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 23 Ιουλίου 2010. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.  

Οι τοίχοι του σταθμού είναι διακοσμημένοι με ένα έντονο κόκκινο χρώμα, ενώ ο φωτισμός συμπληρώνεται από μπλε LED υποφωτισμό. Για να υπάρχει χρωματική ποικιλία, μέρη του σταθμού έχουν βαφτεί με βαθύ κίτρινο. Μια καινοτομία, επίσης, είναι η γέφυρα που ενώνει τις δύο αποβάθρες και επιτρέπει την παρακολούθηση των διερχόμενων συρμών μέσα από ειδικές τζαμαρίες. Ακόμη, κατά τη διάρκεια κατασκευής του σταθμού έγιναν προσπάθειες να διαμορφωθούν χώροι πρασίνου γύρω από τις εισόδους.

Αρχαιολογικά ευρήματα 
Κατά τη διάνοιξη της ανατολικής εισόδου του σταθμού (προς Αγία Παρασκευή) ανακαλύφθηκαν τέσσερις τάφοι, οι οποίοι χρονολογούνται στον 5ο αιώνα π.Χ., με έναν εκ των οποίων να έχει συλληθεί την σύγχρονη εποχή. Άλλα ευρήματα από τον σταθμό ήταν η αρχαία οδός προς τα Μεσόγεια καθώς και χυτήρια. Τέλος βρέθηκε κατεστραμμένος από παλαιότερα έργα κοινής ωφέλειας ένας κεραμικός κλίβανος της όψιμης Ελληνιστικής- πρώιμης Ρωμαϊκής περιόδου. Αρχικά υπήρχαν σχέδια τα ευρήματα να στεγαστούν σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο του σταθμού, αλλά τελικά μεταφέρθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνας (κοντά στο Πόρτο Ράφτη).

Είσοδοι - Έξοδοι 
 Λεωφόρος Μεσογείων - προς Αγία Παρασκευή
 Λεωφόρος Μεσογείων - προς Αθήνα

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Χολαργος
Χολαργος
Δήμος Παπάγου-Χολαργού
Κάθισμα (μοναστικό)

Τα μοναστικά καθίσματα αποτελούν και αυτά μοναστικά ιδρύματα όπως οι καλύβες, που υπάγονται σε κυρίαρχη Μονή ή Μοναστήρι.

Αυτά είναι μικρά κτίσματα, περίπου σαν τις καλύβες, που συνηθέστερα βρίσκονται πολύ κοντά και γύρω από το Μοναστήρι που υπάγονται. Αυτά στερούνται εδαφικής έκτασης και παραχωρούνται σε διαμονή μοναχών "κατά μόνας", περισσότερο με προσωρινό χαρακτήρα. Οι μοναχοί αυτών των ιδρυμάτων λαμβάνουν τρόφιμα από τη κυρίαρχη Μονή αντί καταβολής μικρού χρηματικού ποσού.

Μοναστικά καθίσματα δυνατόν να απαντώνται σε όλα τα μεγαλα Μοναστήρια (Μονές). Τα περισσότερο φημισμένα είναι στο Άγιο Όρος. Σημαντικό τέτοιο κάθισμα που αναδείχθηκε με τη βοήθεια των πιστών σε μεγάλο μοναστήρι είναι η Μονή της Αγίας Πελαγίας στη Τήνο.

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου"
Σ. Καδάς "Το Άγιο Όρος" Εκδοτική Αθηνών - Αθήνα 1989

Μοναχισμός
Σταθμός Νομισματοκοπείο (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Νομισματοκοπείο είναι σταθμός της Γραμμής 3 του Μετρό της Αθήνας. Βρίσκεται στο Χαλάνδρι, κάτω από τη Λεωφόρο Μεσογείων και πήρε το όνομά του από το Νομισματοκοπείο, με το οποίο γειτνιάζει. Εγκαινιάστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2009. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες, υπόγειο χώρο στάθμευσης χωρητικότητας 604 θέσεων και σταθμό ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία.

Υπόγειος χώρος στάθμευσης 
Ο σταθμός διαθέτει ελεγχόμενο υπόγειο χώρο στάθμευσης, συνολικής χωρητικότητας 604 θέσεων και 24ωρης λειτουργίας. Εκτείνεται σε τρία υπόγεια επίπεδα και συνδέεται απευθείας με τον χώρο επικυρώσεως εισιτηρίων μέσω υπόγειας διόδου. Παρέχει επίσης τη δυνατότητα ηλεκτρονικής πληροφόρησης για τις ελεύθερες θέσεις.

Σταθμός ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία 
Πάνω από τον σταθμό του μετρό βρίσκεται ο σταθμός ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία ΟΑΣΑ, ο οποίος λειτουργεί από τον Ιούλιο του 2010. Στον σταθμό έχουν αφετηρία/τέρμα 6 λεωφορειακές γραμμές (304, 305, 308, 316, 406, 407) και διέρχονται άλλες 3 (A5, B5, Χ95). Ο σταθμός ανταπόκρισης διαθέτει ράμπες, κυλιόμενες σκάλες, ανελκυστήρες, καθώς και απευθείας υπόγεια σύνδεση με τον Σταθμό του Μετρό.

Είσοδοι - Έξοδοι 
 Λεωφόρος Μεσογείων / Ίριδος
 Λεωφόρος Μεσογείων / Κονδυλάκη

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Νομισματοκοπείο
Νομισματοκοπείο
Σταθμός Αγία Παρασκευή (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Αγία Παρασκευή είναι σταθμός της γραμμής 3 του μετρό της Αθήνας. Βρίσκεται στο Χαλάνδρι, σε μια αραιοδομημένη περιοχή στην συμβολή των οδών Αγίας Παρασκευής και Πολυδούρη. Πήρε το όνομά του από τον δήμο Αγίας Παρασκευής, την περιοχή του οποίου εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2010, είναι υπόγειος και διαθέτει δυο πλευρικές αποβάθρες. Πάνω από το σημείο που οριοθετείται ο σταθμός έχει διαμορφωθεί πλατεία με χώρους πρασίνου, έκτασης 5,8 στρεμμάτων.

Ιστορικό 
Από το 1979 έως και το 2000 και εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ο σταθμός επρόκειτο να χωροθετηθεί στην πλατεία Αγίας Παρασκευής (Κάτω Πλατεία) με την γραμμή 3 να συνεχίζει προς τον σταθμό Χαλάνδρι με κατεύθυνση το Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Όμως η προοπτική αυτή απορρίφθηκε από τις δημαρχίες Σταύρου Κώτση και Βασίλειου Γιαννακόπουλου μετά από πιέσεις της Ένωσης Επαγγελματιών Εμπόρων - Βιοτεχνών Αγίας Παρασκευής (ΕΝΕΒΑΠ) και της Εκκλησίας προς τη δημαρχία, που υποστήριζαν τότε ότι ο σταθμός θα επέφερε συμφόρηση στη περιοχή και ότι θα «γκετοποιούσε» την πλατεία, πυροδοτώντας αύξηση της εγκληματικότητας. Τελικά, μετά την αλλαγή του σχεδιασμού δεν μπόρεσαν να εξασφαλιστούν οι απαραίτητες απαλλοτριώσεις μέσα στα στενά χρονικά περιθώρια των Ολυμπιακών Αγώνων και έτσι ο σταθμός δεν κατασκευάστηκε καθόλου και δεν επανήλθε στα σχέδια πριν το 2005.

Η καθυστερημένη κατασκευή του σταθμού είχε ως αποτέλεσμα να χρειαστεί να ξανακλείσει για 7 μήνες το τμήμα της γραμμής 3 προς το Αεροδρόμιο το διάστημα Φεβρουάριος - Σεπτέμβριος 2009 (προκειμένου να κατεδαφιστεί η σήραγγα στο επίμαχο σημείο για να φτιαχτεί εκ των υστέρων ο σταθμός), διάστημα κατά το οποίο οι συρμοί της γραμμής 3 τερμάτιζαν στο σταθμό Εθνική Άμυνα. Η τοποθεσία όπου τελικά χτίστηκε ο σταθμός είναι πολύ πιο αραιοδομημένη.

Ο σταθμός εγκαινιάστηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2010, ενώ η τελετή επισκιάστηκε από τις διαμαρτυρίες 100 απολυμένων υπαλλήλων της ΑΜΕΛ (Εταιρία Λειτουργίας του Μετρό) οι οποίοι ζητούσαν την επαναπρόσληψή τους. Λόγω αυτού του συμβάντος η τελετή παράδοσης καθυστέρησε, ενώ οι συγκεντρωθέντες εμπόδισαν για λίγη ώρα την άφιξη του πρώτου συρμού στο σταθμό.

Το 2018, επί δημάρχου Αγίας Παρασκευής Γιάννη Σταθόπουλου, τέθηκε στην Αττικό Μετρό αίτημα για σταθμό στην πλατεία Αγίας Παρασκευής.  Το 2022, η Αττικό Μετρό απέρριψε την πρόταση καθώς η πορεία της γραμμής 3 προς το Αεροδρόμιο έχει ολοκληρωθεί και δεν υφίσταται θέμα παράκαμψης ή διακλάδωσης της γραμμής από το Νομισματοκοπείο (ως ενδιάμεσος σταθμός με κατεύθυνση προς ΕΡΤ, Σταυρό, Γέρακα ή Παλλήνη) για την συμπερίληψη στο δίκτυο ενός μόνο σταθμού.

Είσοδοι - Έξοδοι 
 Οδός Πολυδούρη
 Οδός Αγίας Παρασκευής

Δομή σταθμού

Παραπομπές

Αγια Παρασκευη
Αγια Παρασκευη
Χαλάνδρι
Σταθμός Αγία Μαρίνα (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Αγία Μαρίνα είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας επί της γραμμής 3. Βρίσκεται στη συμβολή της Ιεράς Οδού και της οδού Αγίας Μαρίνας, κοντά στο σημείο όπου συναντώνται τρεις δήμοι: το Αιγάλεω, τo Χαϊδάρι και η Αγία Βαρβάρα, στην οποία και ανήκει διοικητικά.

Περιγραφή 
Ο σταθμός είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Πλησίον του σταθμού κατασκευάστηκε σταθμός μετεπιβίβασης, ο οποίος διαθέτει χώρο στάθμευσης 383 θέσεων.  

Η μετακίνηση από την Αγία Μαρίνα προς τον σταθμό Σύνταγμα καλύπτεται σε 10 λεπτά και προς το Αεροδρόμιο σε 50 λεπτά, ενώ παράλληλα η επέκταση αυτή έχει ως κύριο στόχο να εξυπηρετήσει συγκοινωνιακά την ευρύτερη περιοχή του Αιγάλεω, του Χαϊδαρίου και της Αγίας Βαρβάρας και ειδικότερα το Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων, το Δρομοκαΐτιο Θεραπευτήριο, το Αττικό Νοσοκομείο και τις εμπορικές επιχειρήσεις της περιοχής.

Ιστορικό 
Οι εργασίες για την κατασκευή του σταθμού ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2007 και ολοκληρώθηκαν τον Φεβρουάριο του 2012, χωρίς ωστόσο να καταστεί εφικτή η παράδοσή του στο επιβατικό κοινό, λόγω του γεγονότος ότι παρέμενε σε εκκρεμότητα η εγκατάσταση του συστήματος σηματοδότησης των συρμών από την εταιρεία Siemens, που είχε καθυστερήσει λόγω του σχετικού σκανδάλου. Τελικά ο σταθμός ξεκίνησε να λειτουργεί στις 14 Δεκεμβρίου 2013. Ο σταθμός υπήρξε τερματικός της γραμμής 3 για εξίμισι χρόνια, μέχρι την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της επέκτασης της γραμμής 3 προς Πειραιά με τα εγκαίνια των σταθμών Αγία Βαρβάρα, Κορυδαλλός και Νίκαια στις 7 Ιουλίου 2020 (ενώ στη συνέχεια η γραμμή 3 έφτασε ως τον σταθμό Δημοτικό Θέατρο, με τη δεύτερη φάση της επέκτασης αυτής, με 3 ακόμα σταθμούς, που παραδόθηκαν στο κοινό στις 10 Οκτωβρίου 2022).

Ονομασία 

Ο σταθμός δεν φέρει την ονομασία Αγία Βαρβάρα επειδή αυτή δόθηκε στον σταθμό Αγία Βαρβάρα, που βρίσκεται στο κέντρο του Δήμου. Έφερε αρχικά την ονομασία Χαϊδάρι, αλλά ύστερα από διαμαρτυρίες επειδή δεν βρίσκεται εντός του ομώνυμου δήμου επιλέχθηκε να ονομαστεί από τη γειτονική εκκλησία της Αγίας Μαρίνας.

Υπόγειος χώρος στάθμευσης 
Ο σταθμός διαθέτει ελεγχόμενο υπόγειο χώρο στάθμευσης συνολικής χωρητικότητας 383 θέσεων ο οποίος τέθηκε σε λειτουργία στις 14 Δεκεμβρίου 2013. Κατασκευάστηκε παράλληλα με την κατασκευή του Σταθμού Μετρό, επί της Ιεράς Οδού, μεταξύ των οδών Κρήνης και Αγ. Μαρίνας. Ο χώρος στάθμευσης εκτείνεται σε ένα υπόγειο επίπεδο, ισόγειο, τρεις ορόφους και δώμα (συνολικά 6 επίπεδα) και συνδέεται απευθείας με τον χώρο επικυρώσεως εισιτηρίων μέσω υπόγειας διόδου. Παρέχει τη δυνατότητα ηλεκτρονικής πληροφόρησης για τις ελεύθερες θέσεις. Λειτουργεί παράλληλα με το ωράριο λειτουργίας του Μετρό Αθήνας και παραμένει κλειστός τις Κυριακές και τις Αργίες.

Είσοδοι - Έξοδοι 
 Ιερά Οδός / Οδος Αγίας Μαρίνας
 Ιερά Οδός / Οδός Κάλβου

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Σταθμοί μετρό Αθήνας
Αγια Μαρίνα
Μαλακάσα

Η Μαλακάσα είναι χωριό της Βορειοανατολικής Αττικής. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ωρωπού ενώ μέχρι πρόσφατα αποτελούσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 514 κατοίκους. Η απόστασή  της από την Αθήνα είναι 38 χλμ. Έχει έξοδο δυτικά στον αυτοκινητόδρομο Ε75/GR-1 Αθήνα-Λαμία-Θεσσαλονίκη. Μέσω της οδού GR-79 συνδέεται με τα Νέα Παλάτια και τον Ωρωπό. Μικρότεροι δρόμοι οδηγούν στον Άγιο Μερκούριο και το Μαρκόπουλο Ωρωπού. Συγκοινωνιακά η Μαλακάσα συνδέεται με την Αθήνα με Κ.Τ.Ε.Λ. του Νομού Αττικής και με τον προαστιακό σιδηρόδρομο Αθήνα-Χαλκίδα μέσω του σταθμού της Σφενδάλης.

Η περιοχή γύρω από τη Μαλακάσα και μέσα στην κοιλάδα είναι γεμάτη αγροκτήματα ενώ βουνά με θάμνους και πεύκα απλώνονται στα βόρεια. Το όρος Πάρνηθα εκτείνεται στα νότια με πευκόφυτες εκτάσεις στα χαμηλά και έλατα ψηλότερα. Από τη Μαλακάσα είναι ορατό το ψηλότερο σημείο του στα 1.413 μέτρα.

Πορεία του πληθυσμού:

Δημοφιλείς προορισμοί στη Μαλακάσα 
Συναυλιακός χώρος γνωστός με το όνομα Terra Vibe Park.
Adventure Park.www.adventure-park.gr  
Σκοπευτήριο Μαλακάσας
Πάρκο χρωματοσφαίρισης Paintball
Xώρος τέχνης ART CITY
Χώρος συνελεύσεων Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά
Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου στο Μήλεσι.

Δείτε επίσης
Κοινότητα Μαλακάσης

Όμοροι Δήμοι Κοινότητες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δήμος Ωρωπού, Μαλακάσα
Επίσημος ιστότοπος Κοινότητας Μαλακάσας  .

Μαλακασα
Αττική-επέκταση
Χωριά του νομού Αττικής
Τριζόνια Φωκίδας

Τα Τριζόνια (παλαιότερα ως Τροιζώνια) είναι οικισμός και νησί, το μεγαλύτερο νησί του Κορινθιακού κόλπου με έκταση 2,5 χλμ2 και το μόνο κατοικημένο. Ανήκουν στο Νομό Φωκίδας και μαζί με τη Σπηλιά και τα Χάνια υπάγονται στη Τοπική Κοινότητα Τριζονίων της Δημοτικής Ενότητας Τολοφώνος του Δήμου Δωρίδας (παλαιότερα στο Δήμο Τολοφώνος). Ο πληθυσμός του οικισμού του νησιού είναι 64 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Ετυμολογία
Για την προέλευση της ονομασίας κυριαρχούν δύο απόψεις. Σύμφωνα με την πρώτη το νησί πήρε το όνομά του από το ομώνυμο έντομο, ενώ σύμφωνα με την δεύτερη άποψη το όνομα αποτελεί παραφθορά του «τριονήσια», όνομα που περιέγραφε το σύμπλεγμα των Τριζονίων που περιλαμβάνει τρία κύρια νησιά (Τριζόνια, Άγιος Ιωάννης και Πρασούδι).

Γεωγραφία
Το νησί αποτελεί μέρος ενός συμπλέγματος που περιλαμβάνει άλλα τρία μικρότερα ακατοίκητα νησάκια, τον Άγιο Ιωάννη, το Πλανέμι και το Πρασούδι. Στο κέντρο του δεσπόζει το γραφικό και προφυλαγμένο φυσικό λιμάνι, και ο οικισμός, διαμορφωμένο τα τελευταία χρόνια σε μαρίνα σκαφών αναψυχής, που πλέουν στον Κορινθιακό. Το ψηλότερο σημείο του, η Αετόραχη, βρίσκεται σε υψόμετρο 106 περίπου μέτρων από τη θάλασσα.

Το νησί διαθέτει τρεις παραλίες. Η μεγαλύτερη, με την κοκκινωπή αμμουδιά της, βρίσκεται στην θέση «Πούντα» 2 χλμ. ΝΑ από το λιμάνι. Δύο ακόμα μικρές παραλίες  που ονομάζονται «Άσπρα Χαλίκια» και «Καψάλες», βρίσκονται στη νότια και δυτική πλευρά αντίστοιχα του νησιού, απέναντι από την Πελοπόννησο.

Η βλάστηση του νησιού περιλαμβάνει ελιές, αμυγδαλιές, αμπέλια, φραγκοσυκιές, δενδροκυπάρισσα, πυκνούς σχίνους, πουρνάρια και ευκαλύπτους. Λόγω της ιδιαίτερης αισθητικής του αξίας έχει χαρακτηριστεί ως «Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους».

Δημογραφία
Ο πληθυσμός του νησιού παρουσίασε ελαφριά μείωση κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες έχει σχεδόν σταθεροποιηθεί παρουσιάζοντας μικρές διακυμάνσεις, όπως φαίνεται και στον παρακάτω πίνακα, ενώ σήμερα αριθμεί περί τα 64 άτομα.

Πορεία του πληθυσμού:

Μεταφορά
Στο νησί έχει διατηρηθεί το παραδοσιακό τοπικό του χρώμα και το φυσικό του κάλλος ενώ απαγορεύεται η κυκλοφορία τροχοφόρων (αυτοκίνητα - μηχανάκια). Απέχει από την Αθήνα 240 χλμ. και από την Πάτρα 40 χλμ. Βρίσκεται σε απόσταση 500 μέτρων από την ακτή, απέναντι από τον οικισμό Γλυφάδα. Το νησί είναι προσβάσιμο με τακτική επικοινωνία μέσω πλοιαρίου από τον οικισμό Χάνια, ο οποίος απέχει 25 χλμ. από την Ναύπακτο.

Ιστορία
Στη θέση «Παλιόκαστρο», σε απόσταση περίπου 1.500 μέτρων από το λιμάνι, υπάρχουν ερείπια μεσαιωνικού πύργου. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπήρξε στο νησί λοιμοκαθαρτήριο. Τον Αύγουστο του 1828 έγινε μάχη μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων με επικεφαλής τους Γιαννάκη Στράτο, Κίτσο Τζαβέλα και Νικόλαο Τζαβέλα.

Παραπομπές

Διαβάστε επίσης
 Τριανταφύλλου - Περδίκη, Σπυριδούλα. Τριζόνια. Ένα σμαράγδι στον Κορινθιακό Κόλπο. Πάτρα: Το Δόντι, 2018. ISBN 978-960-9772-97-6.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ιστοσελίδα του νησιού 
Δήμος Δωρίδος, Τριζόνια 

Νησιά της Φωκίδας
Χωριά του νομού Φωκίδας
Δήμος Δωρίδος
Παραλίες της Φωκίδας
Ησυχαστήριο

Με την ονομασία Ησυχαστήριο, ή ασκητήριο, ή ασκηταριό χαρακτηρίζεται γενικά μοναστικό ίδρυμα που υπάγεται σε κυρίαρχη Μονή ή Μοναστήρι. Τα ησυχαστήρια εμφανίζονται συνηθέστερα ως καλύβες ή διαρρυθμισμένες κάπως σπηλιές στις οποίες εγκαθίστανται μοναχοί που επιθυμούν αυστηρότερη άσκηση (ν΄ ασκητεύουν), τελείως ανεμπόδιστα και μακριά από οποιαδήποτε κοσμική πρόκληση. Οι μοναχοί που διαμένουν σ΄ αυτά καλούνται ασκητές. Η τροφοδοσία τους γίνεται περίπου μία φορά την εβδομάδα από την κυρίαρχη Μονή.

Τα ησυχαστήρια συνήθως απαντώνται στους πλέον επικίνδυνους, ερημικούς και απόκρημνους τόπους δίνοντας πολλές φορές το δικαίωμα να χαρακτηρίζονται "αετοφωλιές". Η συγκοινωνία με αυτά γίνεται από δύσβατα στενά μονοπάτια, επικίνδυνες λαξευτές βαθμίδες και όχι σπάνια με σχοινιά και αλυσίδες. Με το πέρασμα του χρόνου πολλά αρχικά ησυχαστήρια εξελίχθηκαν σε Μοναστήρια όπως αυτά των Μετεώρων.

Στο Άγιο Όρος που υπάρχουν και τα περισσότερα ησυχαστήρια απαντώνται ως οικισμοί, όπως ο περίφημος οικισμός Καρούλια, που βρίσκεται στο δρόμο μετά τη Σκήτη Αγίας Άννας προς τη Μονή Μεγίστης Λαύρας, πάνω σε απόκρημνη περιοχή.

Ησυχαστήρια απαντώνται σχεδόν σ΄ όλο τον ελλαδικό χώρο, πλησίον Μοναστηριών.

Δείτε επίσης
 Ησυχαστήριο Άγιος Βασίλειος
 Ησυχαστήριο της αδελφότητας των Δανιηλαίων

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου"
Σ. Καδάς "Το Άγιο Όρος" Εκδοτική Αθηνών - Αθήνα 1989

Μοναχισμός
Δημητριάς Συρίας

Πρόκειται για την ελληνιστική μετονομασία της Δαμασκού από τον Σελευκίδη ηγεμόνα Δημήτριο Γ΄ Φιλοπάτορα -Εύκαιρο το 90 π.Χ. 

Όταν το ελληνιστικό βασίλειο της Συρίας κατετμήθη σε δύο βασίλεια, το ένα με έδρα την Αντιόχεια και το άλλο με έδρα την Δαμασκό, ο Δημήτριος έχοντας σαν έδρα του την τελευταία την ανοικοδόμησε κατά το ελληνικό ιπποδάμειο σύστημα, εγκαθιστώντας Έλληνες αποίκους. 

Σώζεται το νόμισμα της πόλεως που απεικονίζει από την μια το κεφάλι του βασιλέως Δημητρίου ή του Μελκάρθ ( ο Ηρακλής των Φοινίκων) και από την άλλη την θεά Τύχη να στέκεται πάνω σε βράχο με την επιγραφή ΔΗΜΗΤΡΙΕΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ.

Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Γιάννης Παπαθανασίου

Ο Γιάννης Παπαθανασίου γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε. Κατάγεται από το χωριό Βλαχορράπτης (ή Βλαχορράφτι) Γορτυνίας του Νομού Αρκαδίας. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος-Μηχανολόγος Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ).

Άσκησε το επάγγελμα του εμπόρου ειδών τεχνολογικού εξοπλισμού κτιρίων μέχρι το 2002. Στις εθνικές βουλευτικές εκλογές του 2000 εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία. Από το 2004 μέχρι το 2009 διετέλεσε Υφυπουργός Ανάπτυξης και στη συνέχεια Οικονομίας και Οικονομικών. Τον Ιανουάριο του 2009 ανέλαβε Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών.

Έχει δύο κόρες. Γνωρίζει αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.

Επαγγελματική δραστηριότητα
Μέχρι τις 31/12/2002 διετέλεσε Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας «Ι. Δ. Παπαθανασίου Α.Ε.», Εμπορία Τεχνολογικού Εξοπλισμού Κτιρίων.

Πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα
 Την περίοδο 1991 - 1992 ήταν σύμβουλος του Υπουργού Βιομηχανίας, σε θέματα ενέργειας. 
 Το 1993 διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. στη Δημόσια Επιχείρηση Αερίου (ΔΕΠΑ).
 Την περίοδο 1988 - 1993 διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Εμπορικού & Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΒΕΑ).
 Από το 1993 έως το Μάρτιο του 2000, διετέλεσε Πρόεδρος του Εμπορικού & Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΒΕΑ).
 Από το Μάιο του 2000 έως τον Ιούλιο του 2001, ήταν υπεύθυνος του Τομέα Ναυτιλίας και Τουρισμού της Νέας Δημοκρατίας.
 Εξελέγη Βουλευτής Επικρατείας με τη ΝΔ στις εκλογές του 2000.
 Εξελέγη βουλευτής Β’ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 2004, του 2007,του 2009 και του Μαΐου του 2012.
 Την Τρίτη 27 Φεβρουαρίου 2014 ανέλαβε πρόεδρος στα ΕΛΠΕ.

Κυβερνητική θητεία
 Από 13/3/2004 μέχρι 16/9/2007 διετέλεσε Υφυπουργός Ανάπτυξης, με αρμοδιότητα σε θέματα εμπορίου και καταναλωτή. Από το 2005 ανέλαβε αρμοδιότητα και σε θέματα Έρευνας και Τεχνολογίας.
 Από 19/9/2007 μέχρι 7/1/2009, διετέλεσε Υφυπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, με αρμοδιότητα σε θέματα επενδύσεων και ανάπτυξης.
 Από 8/1/2009 μέχρι 7/10/2009 διετέλεσε Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα

Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές Β' Αθηνών
Έλληνες υφυπουργοί Οικονομίας και Οικονομικών
Έλληνες υπουργοί Οικονομίας και Οικονομικών
Έλληνες υφυπουργοί Ανάπτυξης
Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Έλληνες Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί
Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Χουάν Χοσέ Μπορέλι

Ο Χουάν Χοσέ Μπορέλι (Juan José Borrelli, 8 Νοεμβρίου 1970) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής.

Καριέρα 
Ο Μπορέλι γεννήθηκε στο Σαν Ισίδρο του Μπουένος Άιρες. Ξεκίνησε στην καριέρα του στα τέλη της δεκαετίας του 1980 στην River Plate. Το 1991 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό ως ο νέος αρχηγός της ομάδας. Παρόλο που κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων σεζόν του στην Ελλάδα δεν κατόρθωσε να δείξει πλήρως τις ικανότητές του, την περίοδο 1994/1995 συνείσφερε αποφασιστικά στην κατάκτηση του Κυπέλλου και του Πρωταθλήματος από την ομάδα του. Την περίοδο 1995/1996 σημείωσε 15 γκολ σε αγώνες Πρωταθλήματος και 4 σε αγώνες Champions League, με τον Παναθηναϊκό να κατακτά για δεύτερη συνεχόμενη φορά το νταμπλ και να προκρίνεται στα ημιτελικά του Champions League. Τη χρονιά εκείνη κλήθηκε πρώτη φορά στην Εθνική Αργεντινής. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους φίλους της ομάδας, λόγω και του ιδιαίτερου στυλ παιχνιδιού του, οι οποίοι τον αποκαλούσαν χαιδευτικά Χότα Χότα.

Το 1997 έφυγε ως ελεύθερος στην Real Oviedo  όμως η ομάδα υποβιβάστηκε και στο τέλος της σεζόν επέστρεψε στην Αργεντινή, όπου έπαιξε για τη  Ρίβερ Πλέιτ και τη San Lorenzo. Την περίοδο 2000/2001 έπαιξε για την UANL Tigres, την επόμενη χρονιά έπαιξε στην Deportivo Maldonado στην Ουρουγουάη από όπου όμως έφυγε και επέστρεψε στην Ελλάδα, παίζοντας για τον Ακράτητο. Στο τέλος της περιόδου 2001/2002 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. 

Από το 2004 ο Μπορέλι είναι προπονητής της ομάδας νέων της Ρίβερ Πλέιτ.

Αργεντινοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Ακράτητου Άνω Λιοσίων
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1995
Ποδοσφαιριστές Σαν Λορένσο Αλμάγρο
Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Τίγρε
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ντεπορτίβο Μαλδονάδο
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Οβιέδο
Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου
Μιχάλης Κυρίτσης

Ο Μιχάλης Κυρίτσης (Αμπελόκηποι, 2 Σεπτεμβρίου 1945), είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και πρώην προπονητής.

Σταδιοδρομία ως καλαθοσφαιριστής 
Το 1958 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό με τον οποίο αγωνίστηκε έως το 1973 και κατέκτησε 5 πρωταθλήματα Ελλάδας (1967, 1969, 1971, 1972, 1973).

Προπονητής 
Τη σεζόν 1977-78 ανέλαβε την ομάδα του Παναθηναϊκού από τη θέση του προπονητή. Στη συνέχεια αποκτήθηκε από την ομάδα του Πανελληνίου για 2 χρόνια. Επόμενη ομάδα που ανέλαβε ήταν ο Ολυμπιακός για ένα χρόνο τη σεζόν 1981-82. 

Την επόμενη χρονιά ήταν ο προπονητής του Πανιωνίου και στη συνέχεια επέστρεψε στον Παναθηναϊκό με τον οποίο στα 3 χρόνια που βρέθηκε στον πάγκο του κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας (1984) και το κύπελλο (1986). Επόμενες ομάδες του ήταν ο Πανιώνιος και ο Άρης με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1991. Την επόμενη χρονιά ανέλαβε την ΑΕΚ. 

Τη σεζόν 1996-97 αντικατέστησε το Μπόζινταρ Μάλκοβιτς στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Έχει αναλάβει ακόμα την ΑΕΛ 1964, τον Α.Σ. Παπάγου και τον Κολοσσό Ρόδου. Σε 321 αγώνες που έχει δώσει ως προπονητής ομάδας Α Εθνικής έχει σημειώσει 190 νίκες και 131 ήττες.

Άλλες δραστηριότητες 
Ο Μιχάλης Κυρίτσης έχει εργαστεί ως γενικός διευθυντής του ΠΑΟΚ το 2000 ενώ τη σεζόν 2003-04 ήταν ο γενικός διευθυντής του ΕΣΑΚΕ. Έχει ακόμα αναλάβει τη θέση του προέδρου του συνδέσμου προπονητών. 

Ο γιος του Αλέξης Κυρίτσης είναι επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και τη σεζόν 2011-12 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανελληνίου
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανιωνίου
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Άρη
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Λάρισας
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παπάγου
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Κολοσσού Ρόδου
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς
Ολυμπιάδα της Ηπείρου

Η Ολυμπιάδα (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασίλισσα της Ηπείρου, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών. Ήταν κόρη του διάσημου βασιλιά Πύρρου Α' της Ηπείρου, και σύζυγος του αδερφού της, βασιλιά Αλεξάνδρου Β΄.Το ζευγάρι Ολυμπιάδας και Αλεξάνδρου Β΄ απέκτησε τρία παιδιά: τον Πύρρο Β', τον Πτολεμαίο Β' και τη Φθία.

ΔΕΝ πρέπει να γίνεται σύγχυση της Ολυμπιάδας της Ηπείρου με την μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επίσης Ολυμπιάδα, της οποίας τo αρχικό όνομα ως πριγκίπισσα των Μολοσσών στήν Ήπειρο ήταν Μυρτάλη και Στρατονίκη, και έλαβε το όνομα Ολυμπιάς μετά το γάμο της με τον Φίλιππο Β' της Μακεδονίας.

Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου Β΄, η Ολυμπιάδα της Ηπείρου ανέλαβε προσωπικά την κηδεμονία των παιδιών τους, Πύρρου και Πτολεμαίου, καθώς και τη διακυβέρνηση του κράτους των Μολοσσών. Φοβούμενη πως η Αιτωλική Συμπολιτεία θα της αποσπάσει μέρος της Ακαρνανίας, την οποία ο Αλέξανδρος είχε λάβει από τη Συμπολιτεία σαν ανταμοιβή που τους ενίσχυσε στον πόλεμο, στράφηκε προς το βασιλιά της Μακεδονίας Δημήτριο τον Αιτωλικό για βοήθεια.

Για να σφραγιστεί η συμφωνία του προσέφερε το χέρι της κόρης της, Φθίας, παρόλο που εκείνος ήταν ήδη παντρεμένος με τη Στρατονίκη, πριγκίπισσα των Σελευκιδών. Ο Δημήτριος δέχτηκε το διακανονισμό κάνοντας τη Φθία βασίλισσα του. Ωστόσο αυτό εξόργισε τη Στρατονίκη, η οποία επιστρέφοντας στην πατρίδα της το 239 π.Χ. προσπάθησε μάταια να πείσει το νέο βασιλιά Σέλευκο Β' τον Καλλίνικο να εκδικηθεί την προσβολή.

Με τη συμμαχία αυτή, η βασίλισσα Ολυμπιάδα διασφάλισε τη θέση της στο θρόνο, τον οποίο διατήρησε μέχρι την ενηλικίωση των αγοριών της, οπότε και παραιτήθηκε υπέρ του γιου της Πύρρου Β΄. Ωστόσο ο θάνατος του Πύρρου, τον οποίο ακολούθησε σύντομα και ο θάνατος του αδερφού και διαδόχου του, Πτολεμαίου, γέμισαν τη βασίλισσα με πένθος. Τελικά απεβίωσε από τη θλίψη της, με το θρόνο να παραμένει στα χέρια της εγγονής της, της Δηιδάμειας.

Ο Αθήναιος, ο οποίος στο έργο του δείχνει αγάπη για τις ίντριγκες, διηγείται μια άλλη εκδοχή βάσει της οποίας η Ολυμπιάδα θανάτωσε μια κοπέλα που λεγόταν Τίγρις, με την οποία ήταν ερωτευμένος ο γιος της, Πύρρος.Β' Ως αποτέλεσμα ο βασιλιάς πήρε εκδίκηση θανατώνοντας την Ολυμπιάδα με δηλητήριο.

Δείτε επίσης 
Δυναστεία των Αιακιδών
Αρχαία Ήπειρος
Ελληνιστική περίοδος

Παραπομπές 

Δυναστεία των Αιακιδών
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Ηπείρου
Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Βάλντις Ντομπρόβσκις

Ο Βάλντις Ντομπρόβσκις (Valdis Dombrovskis) είναι πολιτικός από τη Λετονία. Υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών της χώρας και διορίστηκε στην πρωθυπουργία μετά την παραίτηση του Ιβάρς Γκοντμάνις, το Φεβρουάριο του 2009. Παραιτήθηκε το 2013, έπειτα από την τραγωδία με την κατάρρευση σούπερ μάρκετ στη Ρίγα. Είναι επίσης μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με το Κόμμα Νέας Εποχής.

Από τον Νοέμβριο του 2014 θα αναλάβει τη θέση ενός εκ των Αντιπροέδρων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, υπεύθυνος για θέματα  για το Ευρώ και τον Κοινωνικό Διάλογο.

Πρώτα χρόνια και επιστημονική καριέρα 
Γεννήθηκε στη Ρίγα στις 5 Αυγούστου του 1971  και αποφοίτησε από το Φυσικομαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Λετονίας. Στη συνέχεια απέκτησε ΜΒΑ στα Οικονομικά για μηχανικούς από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Ρίγας. Το 1995 και Μάστερ στη Φυσική από το πανεπιστήμιο της Λετονίας το 1996. Εν συνεχεία εργάστηκε στο Ινστιτούτο Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάιντς, στη Γερμανία το 1995-96 και μετά ως βοηθός ερευνητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του πανεπιστημίου του Μαίρυλαντ, στις ΗΠΑ (1998).

Πολιτική δραστηριότητα 
Μέλος της κεντρικής επιτροπής του κόμματός του από το 2002, έγινε υπουργός Οικονομικών το 2002 και την ίδια χρονιά εξελέγη βουλευτής. Υπήρξε επίσης παρατηρητής του Συμβουλίου της ΕΕ (2003–2004) και ενεργό μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Το 2007 εστάλη ως παρατηρητής για να επιβλέψει τις βουλευτικές εκλογές στο Τόγκο.

Πρωθυπουργία 
Στις 26 Φεβρουαρίου του 2009 μετά την παραίτηση του Ιβάρς Γκοντμάνις διορίστηκε στην πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Ζάτλερς. Η νέα πεντακομματική κυβέρνηση συνασπισμού επικυρώθηκε από το λετονικό κοινοβούλιο με 67 ψήφους υπέρ έναντι 21 κατά, στις 12 Μαρτίου του 2009. Στον απόηχο της οικονομικής κρίσης η κυβέρνηση προέβη σε αυστηρά μέτρα λιτότητας και περικοπές σε μισθούς.

Ο κεντροδεξιός συνασπισμός του Ντομπρόβσκις κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 2 Οκτωβρίου 2010, εξασφαλίζοντας το 57% των ψήφων και τις 63 επί συνόλου 100 εδρών στο Κοινοβούλιο.

Την 1η Νοεμβρίου 2010 ο Ντομπρόβσκις έλαβε εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης, η οποία εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο δύο ημέρες μετά, με ψήφους 63-35.

Παραίτηση 
Ο Ντομπρόβσκις παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 27 Νοεμβρίου 2013 έπειτα από την κατάρρευση της στέγης ενός σούπερ μάρκετ στη λετονική πρωτεύουσα, που είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν συνολικά 54 άτομα. Με τον τρόπο αυτό, ο πρωθυπουργός ανέλαβε την ευθύνη για το συμβάν.

Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Λαϊμντότα Στραουτζούμα, τον Ιανουάριο του 2014.

Παραπομπές 

Ντομπροβ
Αλέκα Παΐζη

Η Αλέκα Παΐζη (Ηράκλειο Κρήτης, 1919 – 4 Φεβρουαρίου 2009) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Η οικογένειά της είχε οικονομική άνεση, καθώς ο πατέρας της ήταν καπνοβιομήχανος και βίωσε δύσκολες στιγμές όταν έχασε την επιχείρησή του.

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1941, ερμηνεύοντας τη Σουζάνα στη Βεντάλια του Κάρλο Γκολντόνι, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1945 και 1946 συμμετείχε στην θεατρική ομάδα "Ενωμένοι Καλλιτέχνες", που ιδρύθηκε με εντολή του ΚΚΕ ως πολιτιστικός βραχίονας του κόμματος. Το 1946, συγκρότησε θίασο με το Δήμο Σταρένιο και τον Τίτο Βανδή, τον πρώτο της σύζυγο. 

Συνεργάστηκε με το θίασο του Κ. Μουσούρη, της Κατερίνας, της Έλσας Βεργή και άλλων. Από το 1963 ως το 1966, ερμήνευσε διάφορους ρόλους σε έργα από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Καριέρα 
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1957, στην ταινία Μπαρμπα-Γιάννης, ο κανατάς. Έπαιξε επίσης στις ταινίες Ο Μιμίκος και η Μαίρη του Γρηγόριου Ξενόπουλου, Το παιδί του δρόμου του Τ. Αλιφέρη, Συνοικία το όνειρο του Α. Αλεξανδράκη κ.ά..

Στο εξωτερικό εργάστηκε στον ιταλικό κινηματογράφο. Εμφανίστηκε και στην τηλεόραση, με πιο διάσημο τον ρόλο της Χρυσοστόμης στους Πανθέους του Τάσου Αθανασιάδη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη.

Διακρίσεις
Στις 28 Νοεμβρίου 1994, σε εκδήλωση του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου, της απονεμήθηκε για τη συνολική της προσφορά το έπαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη». 

Το 2008 συμμετείχε στην έκθεση και στο αντίστοιχο φωτογραφικό λεύκωμα γυμνών πορτρέτων με τίτλο «Λευκό βιβλίο» του φωτογράφου Τάκη Διαμαντόπουλου.

Αγώνες
Η Αλέκα Παΐζη υπήρξε παράλληλα αγωνίστρια της Αριστεράς: συμμετείχε στην Ελληνική Αντίσταση κατά την Κατοχή, μέσα από το ΕΑΜ, πέρασε από τη Μακρόνησο, το Τρίκερι, ενώ συνελήφθη αρκετές φορές. Μετά την κήρυξη της δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967, έφυγε στο εξωτερικό. Επιστρέφοντας μετά τη Μεταπολίτευση στην Ελλάδα, συνεργάστηκε με το Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά, με το Μάνο Κατράκη, με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν κ.ά.

Θάνατος
Πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 2009, έπειτα από πολύμηνη περιπέτεια που είχε με την υγεία της, περίπου ένα μήνα πριν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», σκηνική μεταφορά του ποιήματος του Γιάννη Ρίτσου, έχοντας υπηρετήσει το θέατρο για περισσότερο από 60 χρόνια. Κηδεύθηκε στο Β΄ Νεκροταφείο.

Παραστασιογραφία 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 H ηθοποιός στο cine.gr
 IMDB - Internet Movie Database
 Καθημερινή -  «'Έφυγε» η ηθοποιός Αλέκα Παΐζη
 Ελευθεροτυπία - "Μια γυναίκα και ηθοποιός φαινόμενο"
 Σελίδα του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών για την Αλέκα Παΐζη
 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Μέλη του ΕΑΜ
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Μαγκνταλένα Κόζενα

Η Μαγκνταλένα Κόζενα (Magdalena Kožená, γενν. 1973) είναι Τσέχα μέτζο σοπράνο

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπρνο το 1973. Ο πατέρας ήταν μαθηματικός και η μητέρα της βιολόγος. Αρχικός της στόχος ήταν να γίνει πιανίστρια, έσπασε όμως το χέρι της σε ηλικία 6 ετών και στράφηκε στο τραγούδι, ξεκινώντας από την παιδική χορωδία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Μπρνο. Σπούδασε στο Ωδείο του Μπρνο και στο Κολλέγιο Παραστατικών Τεχνών της Μπρατισλάβας από όπου αποφοίτησε το 1995. Το 1995 κέρδισε βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Μότσαρτ. Το 1996-97 ήταν μέλος της Volksoper της Βιέννης.

Το 2003 της απονεμήθηκε ο τίτλος Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres από την Γαλλική Κυβέρνηση. Ήταν παντρεμένη με τον Γάλλο τενόρο Vincent le Texier με τον οποίο χώρισε όταν σύναψε σχέση με τον μαέστρο Σερ Σάιμον Ρατλ. Το Μάρτιο του 2005 απέκτησε μαζί του ένα γιο, τον Γιόνας.

Βραβεία 
 2001 Βραβείο Gramophone για σόλο φωνή
 2001 Τσέχικο Crystal Award στο Διεθνές Χρυσό Φεστιβάλ Τηλεόρασης της Πράγας για την καλύτερη ηχογράφηση συναυλίας ή σκηνικής παράστασης (όπερα, οπερέτα, μπαλέτο, χορός, μιούζικαλ), Μαγκνταλένα Κόζενα και Thierry Gregoire, Česká televize, Τηλεοπτικό στούντιο Μπρνο, Τσεχία
 2003 τίτλος Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres από την Γαλλική Κυβέρνηση
 2004 Βραβείο Gramophone για τον καλλιτέχνη της χρονιάς

Ηχογραφήσεις 
Η πρώτη ηχογράφηση της Κόζενα αφορούσε άριες του Μπαχ και έγινε στην Τσεχία. Όταν άκουσε την ηχογράφηση η Deutsche Grammophon (DG) της υπέγραψε συμβόλαιο. Οι μετέπειτα ηχογραφήσεις της συμπεριλαμβάνουν τα Ρωμαϊκά Μοτέτα, της Ιταλικές Καντάτες και τον Μεσσίας του Χαίντελ με τον Μαρκ Μινκόβσκι για την DG/Archiv, και τον πρώτο σόλο δίσκο της με έργα των Ντβόρζακ, Γιάνατσεκ και Μαρτινού με τον Graham Johnson για το οποίο πήρε το βραβείο Gramophone για σόλο φωνή. Οι τελευταίοι της δίσκοι περιλαμβάνουν άριες του Μότσαρτ, του Γκλουκ και του Μισλίβετσεκ (με την Φιλαρμονική της Πράγας και τον Michel Swierczewski). Ακόμα Γαλλικές άριες με την Ορχήστρα Δωματίου Μάλερ και τον Μινκόβσκι, την όπερα Πάρης και Ελένη του Γκλουκ με τον Μακ Κρης, ένα δίσκο ρεσιτάλ με τον Malcolm Martineau και ένα δίσκο με καντάτες μελών της Οικογένειας Μπαχ («Lamento») με την Musica Antiqua Köln και τον Ράινχαρντ Γκέμπελ. Είναι για τα Βραβεία Gramophone ο καλλιτέχνης της χρονιάς για το 2004.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προσωπική Ιστοσελίδα

Τσέχοι μουσικοί
Τσέχοι τραγουδιστές όπερας
Μεσόφωνοι
Απάμεια (Μεσηνής)

Η Απάμεια ήταν αρχαία ελληνιστική πόλη στην επαρχία της Μεσηνής (περσικά: Meshan) ή αλλιώς, Χαρακηνής, στις όχθες του ποταμού Τίγρη, στο σημερινό Ιράκ. 

Την πόλη της Απάμειας ο Κλαύδιος Πτολεμαίος την τοποθετεί 1 1/3 μοίρες νοτίως και 1/2 μοίρες ανατολικά της Σελεύκειας της επί του Τίγρη. Ο ίδιος προσθέτει: υφ'ήν (Απάμειαν) η του βασιλείου ποταμού προς τον Τίγριν συμβολή, εγγύς μέση (Μεσηνή) χώρα.  

Ο Πλίνιος (παρ. 132) αναφέρει ότι βρισκόταν στη Σιττακηνή, ότι περιβαλλόταν από τον Τίγρη και ότι ιδρύθηκε από τον Αντίοχο Α΄ Σωτήρα προς τιμήν της μητέρας του Απάμης. Ο Στέφανος Βυζάντιος αναφέρει μία Απάμεια επί του Τίγρη, στη Μεσηνή, στο σημείο όπου αυτός διακλαδίζεται με τον ένα κλάδο του να ονομάζεται Σέλλας. Η πόλη αυτή ταυτίζεται με την Απάμεια του Πλινίου. 

Σήμερα, το πρόβλημα του εντοπισμού της θέσης της Απάμειας είναι πολύ περιπλεγμένο καθώς οι πηγές που αναφέρονται σε αυτή χωρίζονται από χρονικό διάστημα 1.000 ετών. Επιπλέον, είναι πιθανό πως η διαδρομή των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη έχει μεταβληθεί ενώ δεν είναι επακριβώς γνωστά ούτε τα όρια της Μεσηνής. Το βαβυλωνιακό Ταλμούδ αναφέρει την ύπαρξη δύο γειτονικών Απαμειών, οι οποίες απείχαν 1 παρασάγγη (4,5 χλμ). Ωστόσο, και το Ταλμούδ και οι μεταγενέστεροι Άραβες γεωγράφοι αναφέρονται στη Σασσανιδική περίοδο και δεν είναι βέβαιο ότι, κατά την ελληνιστική περίοδο, υπήρχε κι άλλη Απάμεια στην περιοχή αυτή. 

Εφόσον είναι πολύ πιθανό πως υπήρξε μόνο μία Απάμεια κατά την ελληνιστική περίοδο, αυτή μάλλον θα βρισκόταν στην ανατολική όχθη του Τίγρη, κοντά στη σημερινή Κουτ αλ Αμαρά ή Ιμαρά (Kut al-Imara) του νοτίου Ιράκ (περίπου 160 χλμ νοτιοανατολικά της Βαγδάτης), στο σημείο όπου ο ποταμός χωρίζεται σε δύο ρεύματα.

Παραπομπές

Πηγές 
 Getzel Cohen, The Hellenistic Settlements in the East from Armenia and Mesopotamia to Bactria and India, University of California Press, 2013, ISBN 0-520-95356-8.
 Johann Gustav Droysen, Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
 A'haron Oppenheimer και Nili Oppenheimer, Between Rome and Babylon: Studies in Jewish Leadership and Society.

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Ηλίας Λογοθέτης

Ο Ηλίας Λογοθέτης (15 Απριλίου 1939) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λευκάδα. Δεν σκεφτόταν να ακολουθήσει την υποκριτική, καθώς ελκυόταν περισσότερο από την όπερα. Είναι απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών της Παντείου. 

Με το θέατρο ήρθε σε επαφή μέσω του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, απ' όπου αποφοίτησε το 1967, και πήρε μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1970, στο έργο "Βαβυλωνία".

Έγινε γνωστός κυρίως σε κωμικούς ρόλους από συμμετοχές στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Το 2000 δέχτηκε τα θετικά σχόλια του Χάρολντ Πίντερ για την ερμηνεία του στο θεατρικό έργο «Νεκρή Ζώνη».

Έχει συνεργαστεί με τους θιάσους Γιάννη Φέρτη-Ξένιας Καλογεροπούλου, Κάκιας Αναλυτή-Κώστα Ρηγόπουλου, Νίκου Ξανθόπουλου, Θανάση Βέγγου, Άγγελου Αντωνόπουλου-Μιράντας Κουνελάκη, με το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου κ.ά.

Συμμετείχε σε πολλά θεατρικά έργα στην τηλεόραση στο γνωστό «Θέατρο της Δευτέρας» (ΕΡΤ1). Έχει λάβει μέρος, επίσης, σε μουσικές παραστάσεις, όπως το αφιέρωμα στον Μιχάλη Σουγιούλ.

Σύζυγός του είναι η ηθοποιός Μαρία Ζαχαρή και γιος του ο Αλέξανδρος Λογοθέτης, ο οποίος ακολούθησε και αυτός την υποκριτική.

Συμμετοχές

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Θέατρο

Νεφέλες
Όρνιθες
Πλούτος
Λυσιστράτη
Το Καλοκαίρι
Με το ίδιο μέτρο
Οιδίπους Τύραννος
Το τέλος του παιχνιδιού
Ο Επιθεωρητής
Σύστημα Φαμπρίτζι
Ένας τέλειος τζέντλεμαν
Οδός ευκαιρίας
Ερωτόκριτος
Βάτραχοι
Εφτά χρόνια φαγούρα
Η γυναίκα της χρονιάς
Έγκλημα και τιμωρία

Ένας ασήμαντος πόνος
Το νου σου στην Αμέλια
Ξενοδοχείο ο Παράδεισος
Νεκρή ζώνη
Ο Επιστάτης
Το Μάθημα
Η Φαλακρή Τραγουδίστρια
Τίτος Ανδρόνικος
Οθέλλος
Βικτόρ ή Τα παιδιά στην εξουσία
Ξανθιά φράουλα
Παράξενο αρσενικό
Ρούμι, λεμόνι και λευκό κρασί
Λες κι ήταν χτες (μουσική παράσταση)
Μαγεμένος Ύφαλος (ψηφιακή παράσταση κινουμένων σχεδίων)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο ηθοποιός στο IMDB - Internet Movie Database
Ο ηθοποιός στο cine.gr 
Συνέντευξη του ηθοποιού στο "Βήμα"
Βιογραφικό του ηθοποιού - Ίασμος

Πηγές
 Πηγή για έτος γέννησης : " ΈΛΛΗΝΕΣ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ", Η ΓΕΝΙΑ ΜΑΣ του Θεόδωρου Έξαρχου

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αφροδίτη Γρηγοριάδου

Η Αφροδίτη Γρηγοριάδου (Σεβαστούπολη, 29 Δεκεμβρίου 1937 - Αθήνα, 2 Ιουλίου 2020) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Φοίτησε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, απ' όπου αποφοίτησε το 1962. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο την ίδια χρονιά με το έργο "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε". 

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1958 στην ταινία "Το εισπρακτοράκι", όπου ξεκίνησε και ο Νίκος Ξανθόπουλος, μαζί με τον οποίο έπαιξε σε άλλες 5 ταινίες. 

Συμμετείχε στο ραδιοφωνικό σίριαλ "Το σπίτι των ανέμων" μαζί με το σύζυγό της, Βύρωνα Πάλλη, το οποίο γνώρισε τεράστια επιτυχία. 

Ήταν μητέρα της ηθοποιού Κοραλίας Καράντη. Πέθανε έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια στις 2 Ιουλίου 2020.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Θεατρικές Παραστάσεις 
Βυσσινόκηπος
Λεωφορείον ο Πόθος
Κοπεγχάγη
Δύσκολες νύχτες
Η ζωή είναι ωραία
Δεν θυμάμαι τίποτα
Απόψε αυτοσχεδιάζουμε
Ήταν όλοι τους παιδιά μου
Ο θάνατος του εμποράκου
Το ημερολόγιο της Άννα Φρανκ
Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία
Οι εκατομμυριούχοι της Νάπολης
Οι δύσκολες νύχτες του κυρίου Θωμά

Συμπληρωματικός πίνακας

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ηθοποιός στο IMDB - Internet Movie Database
Η ηθοποιός στο cine.gr 
https://www.facebook.com/Αφροδίτη-Γρηγοριάδου-Afroditi-Grigoriadou-227081580695406/

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Νέα Νότια Ουαλία

Η Νέα Νότια Ουαλία (αγγλικά: New South Wales) είναι η πιο παλιά αποικία-πολιτεία της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας. Συνορεύει στο βορρά με το Κουίνσλαντ, στο νότο με τη Βικτώρια, στα δυτικά με τη Νότια Αυστραλία και εσωτερικά με το Διαμέρισμα της Αυστραλιανής Πρωτεύουσας και την περιοχή Τζέρβις Μπέι. Βρέχεται από τη θάλασσα της Τασμανίας και έχει ακτογραμμή μήκους 2.137 χλμ. Έχει έκταση 801.150 τ.χλμ. και πληθυσμό 8.046.100 κατοίκους (εκτίμηση 2018). Η διάσημη για την όπερα της πρωτεύουσα της αποικίας, Σίδνεϊ, συγκεντρώνει το 62,9% του πληθυσμού της, έχοντας 4.336.374 κατοίκους. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι το Νιουκάστλ (523.662 κ.), το Γουόλονγκονγκ (280.159 κ.), που έχει διάσημο πανεπιστήμιο, το Γουάγκα-Γουάγκα (56.147 κ.), η Τουήντ Χέντς (50.726 κ.) κ.α. Η αποικία έχει 11 πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, το παλαιότερο της Αυστραλίας (1850).

Γεωφυσικά, η Νέα Νότια Ουαλία χωρίζεται σε τέσσερα μέρη. Την στενή παραλιακή λωρίδα, της οποίας το κλίμα κυμαίνεται από υποτροπικό στα σύνορα με το Κουΐνσλαντ έως δροσερό στο νότο, την ορεινή περιοχή των Ανατολικών Υψιπέδων, όπου βρίσκονται κορυφές που ξεπερνούν τα 1.000 μέτρα (όρος Κοσζιούσκο 2.229 μ.), τις «αγροτικές» πεδιάδες, που καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος της αποικίας και τις Δυτικές πεδιάδες που καλύπτουν τα 2/3 της αποικίας.
Η Νέα Νότια Ουαλία έχει πολίτευμα Συνταγματική Μοναρχία, με ανώτατο άρχοντα τον εκάστοτε Μονάρχη της Μεγάλης Βρετανίας (από το 1953 την Ελισάβετ Β΄) και κυβερνάται από το Κοινοβούλιο της, την Πρωθυπουργό της (από τις 23 Ιανουαρίου 2017 το αξίωμα κατέχει η Γκλάντις Μπερετζικλιάν μετά την παραίτηση του Μάικ Μπερντ) και τον Κυβερνήτη της, που αντιπροσωπεύει τη Μοναρχία (από τις 2 Μαΐου 2019 το αξίωμα κατέχει η Μάργκαρετ Μπίζλεϊ).

Δείτε επίσης
Αυστραλία
Σίδνεϊ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αστέρας Καρδίτσας

Ο Αθλητικός Όμιλος Αστέρας Καρδίτσας είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που έχει επίσημο έτος ίδρυσης το 1980 και εδρεύει στην πόλη της Καρδίτσας. Έμβλημα του συλλόγου είναι το αστέρι και χρώματα το κόκκινο και λευκό. Ανήκει στη δύναμη των σωματείων της Ε.Π.Σ. Καρδίτσας.  

Υψηλότερη διάκριση είναι η παρουσία του στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας, όπου αγωνίστηκε για πρώτη φορά τη σεζόν 1991-92, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό. Στην Δ΄ Εθνική αγωνίστηκε εκ νέου την περίοδο 2005-06 και συνεχώς τις περιόδους 2007-08 και 2008-09.

ΠΑΙΚΤΕΣ 

Δημοσθένης Τζέκος

Γεώργιος Μπιτέλης

Παραπομπές

Αθλητικοί σύλλογοι Καρδίτσας
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Πλουραλισμός

Ο πλουραλισμός είναι ιδεαλιστική αντίληψη σύμφωνα με την οποία καθετί που υπάρχει αποτελείται από έναν ολόκληρο κόσμο από ανεξάρτητες οντότητες. Οι αιτίες του κόσμου είναι πολλές, ποικίλες και ατομικές, και δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτές ως μορφές ή τρόποι έκφρασης μιας ενιαίας και απόλυτης ουσίας.
Κύριοι εκπρόσωποί του πλουραλισμού ήταν ο Γουίλιαμ Τζέιμς και ο Φρήντριχ Σίλερ. Συγγενεύει ως θεωρία με τον δυϊσμό και είναι διαμετρικά αντίθετη προς τον μονισμό. Έτσι η πλουραλιστική ερμηνεία ενός φαινομένου λαμβάνει υπόψη ποικιλία παραγόντων ενώ η μονιστική, ένα μόνο παράγοντα. Ο Τζέημς θεωρεί ότι το σύμπαν είναι ένα σύνολο από ανεξάρτητα μέρη που έχουν μόνο εξωτερική, επιφανειακή σύνδεση. Απορρίπτει τη θεωρία για την αντικειμενικότητα της αλήθειας και υποστηρίζει την πολυμορφία και την πολλαπλότητά της, λέγοντας πως "Αληθινό είναι κάθε τι που είναι χρήσιμο". Πλουραλιστής θεωρείται ο Εμπεδοκλής, που διακρίνει τέσσερις βασικές ουσίες, από τις οποίες αποτελούνται τα όντα (το χώμα, το νερό, τον αέρα και τη φωτιά). Πλουραλιστική επίσης είναι και η οντολογική θεωρία του Νικολάι Χάρτμαν που χωρίζει την πραγματικότητα σε τέσσερις βαθμίδες (βαθμίδα της ύλης, της ζωής, της συνειδήσεως και του πνεύματος). Ο Λάιμπνιτς κρίνει ότι ο κόσμος αποτελείται από άπειρες αυτοδύναμες μονάδες, δηλαδή ανεξάρτητες πνευματικές οντότητες που τις συνδέει μια αρμονία.

Ο πλουραλισμός ως πολιτική θεωρία υποστηρίζει ότι η πολιτική κυριαρχία δεν αποτελεί μονοπώλιο μιας ομάδας ή μιας τάξης αλλά πρέπει να βασίζεται στη συνεργασία και τη συγκατάθεση της πλειοψηφίας του κοινωνικού συνόλου.

Ο όρος προέρχεται από τη λατινική λέξη pluralis που σημαίνει πλήθος, πληθυντικός.

Παραπομπές

Φιλοσοφία του νου
Δημοκρατία
Μεταφυσικές θεωρίες
Επιστημολογικές θεωρίες

he:האסכולה הפלורליסטית