joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ελεφήνορας

Στην ελληνική μυθολογία ο Ελεφήνορας (Ελεφήνωρ < ἐλεφαίρομαι (απατώ, αφανίζω, καταστρέφω) (απαρ.αορ. ἐλεφῆραι) + ἠνορέη (ανδρεία), "ο ανδρείος καταστροφέας" είτε "ο άνδρας που αφανίζει) ήταν γιος του Χαλκώδοντα και εγγονός του Άβαντα, τον οποίο και διαδέχθηκε ως βασιλιάς των Αβάντων.

Μια μέρα ο Ελεφήνορας, βλέποντας ένα δούλο να ασεβεί προς τον παππού του, έτρεξε και τον χτύπησε. Φαίνεται όμως ότι έγινε κάποια πάλη, καθώς ένα από τα χτυπήματα του Ελεφήνορα βρήκε κατά λάθος τον γερο-Άβαντα αντί τον δούλο και τον σκότωσε. Εξαιτίας αυτού του φόνου, ο Ελεφήνορας εγκατέλειψε την Εύβοια. Αργότερα, τον βρίσκουμε ως ένα από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης, οπότε και έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο αφού ήταν δεσμευμένος από τον σχετικό όρκο. Στην εκστρατεία αυτή συμμετείχε επικεφαλής των Αβάντων με σαράντα πλοία. Επειδή όμως του απαγορευόταν να πατήσει στο έδαφος της Ευβοίας (για τον φόνο του παππού του), προκειμένου να συγκεντρώσει τον στρατό του ανέβηκε πάνω σε ένα βράχο που απείχε λίγο από τις ακτές της, και από εκεί μίλησε στους συμπατριώτες του.

Κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, ο Ελεφήνωρ είχε ως βοηθούς του τους αδελφούς Ακάμαντα και Δημοφώντα, που είχαν σταλεί από τον πατέρα τους, τον Θησέα, σε αυτόν. Για το τέλος του Ελεφήνορα υπάρχουν αρκετές διαφορετικές εκδοχές: Κατά τον Όμηρο, τον σκότωσε ο Αγήνορας ο Τρωαδίτης μπροστά από τα τείχη της Τροίας, ενώ άλλες παραδόσεις αναφέρουν ότι ο Ελεφήνωρ επέζησε μετά την άλωση της Τροίας και εγκαταστάθηκε στους Οθωνούς, από όπου όμως τον έδιωξε ένα φίδι. Τότε πήγε στην Ήπειρο, στην Αβαντία. Αλλά και η πρώτη εκδοχή λέει ότι οι σύντροφοί του πήγαν στην Ήπειρο και ίδρυσαν την πόλη Απολλωνία στην ακτή της Αδριατικής.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 23355 Ελεφήνωρ (23355 Elephenor), που ανακαλύφθηκε το 1960 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Παραπομπές

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
  (Ιταλικά)

Τρωικός Πόλεμος
Μυθικοί βασιλείς των Αβάντων
USS Saratoga (CV-60)

Με το όνομα Σαρατόγκα φέρονται ένα παλαιότερο και ένα σύγχρονο αεροπλανοφόρο.

Το σύγχρονο αεροπλανοφόρο Σαρατόγκα (USS SARATOGA CV-60) είναι το δεύτερο που ναυπηγήθηκε αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για λογαριασμό του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού και ανήκει στη Κλάση Φόρεσταλ.

Τη ναυπήγησή του ανέλαβαν τα ναυπηγεία New York Naval Shipyard που ναυπήγησαν και το τέταρτο της ίδιας κλάσης αεροπλανοφόρο Ανεξαρτησία. Η ναυπήγησή του ξεκίνησε στις 16 Δεκεμβρίου του 1952 (ημερομηνία που τέθηκε η τρόπιδα), καθελκύσθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1955 και εντάχθηκε στη δύναμη του αμερικανικού ναυτικού στις 14 Απριλίου του 1956.

Τεχνικά χαρακτηριστικά 
Εκτόπισμα 59.000 τόνοι, και με πλήρες φόρτο 80.380 τόνοι
Mήκος (ολικό) 1063 πόδια ή 324 μέτρα
Πλάτος (μέγιστο) 129,5 πόδια ή 39,5 μέτρα.
Βύθισμα 37 πόδια ή 11,3 μέτρα
Καταπέλτες 4
Αεροσκάφη μεταφερόμενα, περίπου, 70
Οπλισμός 3 των 20 mm πυροβόλα συνδεδεμένα με σύστημα "Φάλαγξ" και 4 των 40 mm για χαιρετισμούς.
Πύραυλοι 2 εκτοξευτήρες πυραύλων ΕΠ/ΑΕ - ΕΠ/ΕΠ τύπου Σπάροου.
Πρόωση 4 συνδεδεμένες τουρμπίνες τύπου Γουενστινχάουζ, σε 4 άξονες που καταλήγουν σε 4 έλικες.
Ταχύτητα (επιχειρησιακή) 34 κόμβοι.
Χωρητικότητα δεξαμενών πετρελάιου 7.800 τόνοι.
Πλήρωμα 2790,  (εκ των οποίων 145 αξιωματικοί και περίπου 2645 υπαξιωματικοί και ναύτες) και 3390 επιπρόσθετο προσωπικό, ιπτάμενο, μαχανικό και τεχνικό, της αεροναυτικής δύναμης που μεταφέρει συμποσούμενοι συνολικά σε 6180 άτομα.

Σημείωση: Το κόστος κατασκευής και του αρχικού εξοπλισμού του (εκτός των αεροσκαφών) έφθασε τα 214 εκατομμύρια δολλάρια.

Παροπλισμός 
Στις 20 Αυγούστου 1994 αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία και έκτοτε παραμένει παροπλισμένο, στη Φλόριδα, τελείως απογυμνομένο οπλισμού και υπερκατασκευών σε αναμονή διάθεσης.

Παραπομπές

Πηγές 

Jane's Fighting Ships (y. 1985-1986).

Κλάση Φόρεσταλ
Γιάννης Γιαννούλης (καλαθοσφαιριστής)

Ο Γιάννης Γιαννούλης (5 Ιουνίου 1976) είναι Έλληνας  καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 και αγωνίζεται στη θέση του σέντερ.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στο Τορόντο. Πρώτη του ομάδα ήταν Φιλαθλητικός Καρδίτσας, όπου και ζούσε από τη μικρή του ηλικία. Το 1994 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ με τον οποίο κατέκτησε 2 Κύπελλα Ελλάδας (1995,1999). Ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1996.

Το 2001 μεταγράφηκε στον Παναθηναικό. Με τον Παναθηναικό κατέκτησε το 2002 την Ευρωλίγκα.

Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στην NBA Development League με την Χάντσβιλ Φλάιτ.

Τη σεζόν 2003-2004 αποκτήθηκε από τον Πανιώνιο και στο τέλος της κανονικής περιόδου μετακόμισε στην Ουνικάχα Μάλαγα. Τη σεζόν 2005-2005 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ουκρανίας με την Κίεβ Μπάσκετ, την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στην Κάχα Σαν Φερνάντο και τη σεζόν 2006-2007 στον Άρη.

Εθνική Ελλάδος 
Με την Εθνική Ελλάδος έχει αγωνιστεί 63 φορές και έχει σημειώσει 349 πόντους. Έχει κατακτήσει την 4η θέση στο Ευρωμπάσκετ 1997, Ευρωμπάσκετ 1999, και έχει συμμετάσχει στο Ευρωμπάσκετ 2001. Έχει ακόμα κατακτήσει με την Εθνική παίδων το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Παίδων το 1993.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Γιάννης Γιαννούλης, επίσημη ιστοσελίδα.
 
 
 Αυτοί χάραξαν το δρόμο που ακολούθησε ο Φώτσης, contra.gr. 2 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2017.

Καναδοί καλαθοσφαιριστές
Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16
Καλαθοσφαιριστές Αμπελοκήπων
Καλαθοσφαιριστές Έσπερου Καλλιθέας
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Κιέβου
Καλαθοσφαιριστές Μάλαγας
Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο
Καλαθοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού
Καλαθοσφαιριστές Εκπαιδευτηρίων Δούκα
Καλαθοσφαιριστές Χάντσβιλ Φλάιτ
Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων
Ελληνοκαναδοί
Πάουερ φόργουορντ
Σέντερ
Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ισαάκ Ρούζβελτ

Ο Ισαάκ Ρούζβελτ (29 Σεπτεμβρίου 1790 – 24 Δεκεμβρίου 1863) ήταν Αμερικανός επιχειρηματίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Hyde Park της Νέας Υόρκης και ήταν γιος του Τζέιμς Ρούζβελτ, γόνου μεγάλης οικογένειας της Νέας Υόρκης. Ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις και απέκτησε μεγάλη περιουσία. Μάλιστα το 1819 είχε ανακηρυχθεί ως ο πλουσιότερος επιχειρηματίας του έτους. 

Παντρεύτηκε την Μαίρυ Άσπινγουολ (Mary Aspinwall) και απέκτησε δύο παιδιά, τον Τζέιμς και τον Τζον Ρουζβελτ. Εγγονός του ήταν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Φραγκλίνος Ρούζβελτ. Απεβίωσε και ενταφιάστηκε στη Νέα Υόρκη.

Παραπομπές

Οικογένεια Ρούζβελτ
Τζέιμς Ρούζβελτ

Ο Τζέιμς Ρούζβελτ (16 Ιουλίου 1828 – 8 Δεκεμβρίου 1900) ήταν Αμερικανός επιχειρηματίας.

Γεννήθηκε στο Hyde Park της Νέας Υόρκης και ήταν γιος του Ισαάκ Ρούζβελτ, γόνου μεγάλης οικογένειας της Νέας Υόρκης. Ο Τζέιμς Ρούζβελτ ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις μεταφορών και άνθρακα ενώ ήταν μέτοχος και σε μεγάλες εταιρείες σιδηροδρόμων. Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην υψηλη κοινωνίας της Νέας Υόρκης και είχε και μεγάλες διασυνδέσεις.

Απεβίωσε απο ανακοπή καρδιάς στη Νέα Υόρκη. Ήταν παντρεμένος με την ξαδέρφη του Ρεμπέκα Χάουαρντ (1831 – 1876) σε πρώτο γάμο, με την οποία είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Τζέιμς Ρούζβελτ τζούνιορ, και σε δεύτερο γάμο με την Σάρα Ντελάνο, κόρη παλιάς αμερικανικής οικογένειας, με την οποία απέκτησε τον μετέπειτα πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Ντελάνο Ρούζβελτ.

Παραπομπές 

Αμερικανοί επιχειρηματίες
Τζειμς
Γιώργος Μπαλογιάννης

Ο Γιώργος Μπαλογιάννης (Θεσσαλονίκη, 17 Ιανουαρίου 1971) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 1,98 μέτρων αγωνιζόταν στη θέση του σούτιγκ γκαρντ.

Καριέρα 
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την ομάδα του ΒΑΟ στον οποίο αγωνίστηκε το διάστημμα 1988-1992. 

Στη συνέχεια αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Κόρατς το 1994 και 2 Κύπελλα Ελλάδος (1995, 1999) διετελώντας αρχηγός τις περιόδους 1998-1999 και 1999-2000. 

Το 2000 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό για να κατακτήσει την Ευρωλίγκα το 2002, 2 πρωταθλήματα το 2001 και 2003, 1 κύπελλο το 2003, ενώ ήταν φιναλίστ της Σουπρολίγκα το 2001. 

Τη σεζόν 2003-2004 μεταγράφηκε στο Μακεδονικό και την επόμενη χρονιά έκλεισε την καριέρα του στον ΠΑΟΚ.

Εθνική Ελλάδος 
Έχει αγωνιστεί με την Εθνική Ελλάδος σε 31 αγώνες και έχει σημειώσει 141 πόντους. Έχει κατακτήσει την 4η θέση στο Μουντομπάσκετ 1998 και έχει συμμετάσχει στο Ευρωμπάσκετ 1999.

Τον Ιούλιο του 2008 ενεπλάκη στην Διοίκηση της ΚΑΕ ΠΑΟΚ.

Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 Γιώργος Μπαλογιάννης, στατιστικά στην ιστοσελίδα του Παναθηναϊκού Α.Ο.

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ22
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Μακεδονικού
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998
Σούτινγκ γκαρντ
ΣΙΓΜΑ (τηλεοπτικός σταθμός)

Ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΙΓΜΑ (Sigma TV) είναι κυπριακός ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός εθνικής εμβέλειας. Ιδρύθηκε στις 31 Μαΐου 1990 από τον Κύπριο δικηγόρο, δημοσιογράφο, συγγραφέα και εκδότη, Κώστα Ν. Χατζηκωστή. Λειτούργησε στις 3 Απριλίου 1995.

Ιστορία
Η πρώτη του μετάδοση πραγματοποιήθηκε την 3η Απριλίου του 1995. Προβάλλει Κυπριακές, Ελληνικές και ξένες σειρές, δελτία ειδήσεων, ενημερωτικές και αθλητικές εκπομπές, καθώς και εκπομπές ψυχαγωγίας. Από το 2010 μέχρι το 2016 είχε αποκλειστική συνεργασία με τον Alpha Ελλάδος ενώ είχε εξασφαλίσει τα δικαιώματα του Champions League μέχρι και το 2015. Παλαιότερα αντάλλασσε πρόγραμμα με το Star Channel και το MAD TV ενώ από το 2016 συνεργάζεται αποκλειστικά με την ελληνική τηλεόραση του ΣΚΑΪ, με την οποία μεταδίδουν ταυτόχρονα την ελληνική έκδοση του Survivor, ενώ ο ΣΚΑΪ την ίδια χρονιά είχε προβάλλει στην Ελλάδα και την σειρά Προδοσίες, κάτι που έκανε και το κανάλι epsilontv (νυν Open TV) το 2018, το οποίο πρόβαλλε στην Ελλάδα δύο σειρές παραγωγής του Sigma, Καταιγίδα και Βρέχει Έρωτα.

Ο σταθμός εντάσσεται στο μεγαλύτερο συγκρότημα των εταιριών μέσων μαζικής ενημέρωσης της Κύπρου με το όνομα “ΔΙΑΣ” ως συνεργαζόμενος με άλλα μέσα τίτλος για την παραγωγή και παρουσίαση ειδήσεων, όπως το SigmaLive.com, το επίσης παγκύπριο Ράδιο Πρώτο και η εφημερίδα Σημερινή.

Πρόσωπα
Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του τηλεοπτικού Σταθμού ΣΙΓΜΑ είναι ο Κώστας Ν. Χατζηκωστής. Διευθυντής ειδήσεων και παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου με τίτλο “Τομές στα γεγονότα” είναι ο Χρύσανθος Τσουρούλλης. Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη και τη λειτουργία του τηλεοπτικού σταθμού ΣΙΓΜΑ έπαιξε ο αδικοχαμένος διατελέσεις Διευθύνων Σύμβουλος του σταθμού, Άντης Χατζηκωστής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Sigma TV Κύπρου - Επίσημη ιστοσελίδα
Εκδοτικός Οίκος ΔΙΑΣ - Επίσημη ιστοσελίδα

Κυπριακοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Λευκωσία
Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1995
Γεώργιος Πάτσης

Ο Γεώργιος Πάτσης (1903 - 23 Απριλίου 1978) ήταν Έλληνας ιεράρχης. Υπήρξε Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας από το 1957 ως το θάνατό του.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1903. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Εθνικού Και Καποδιστριακού Πανεπηστημίου Αθηνών το 1924. Χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος σε ηλικία 33 ετών. Δίδαξε στη μέση εκπαίδευση θεολογικά μαθήματα. Στις 18 Απριλίου του 1943, χειροτονήθηκε τιτουλάριος επίσκοπος Σταυρουπόλεως. Το 1952, εξελέγη μητροπολίτης Θήρας Αμοργού Και Νήσων  και το 1957 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας. Πέθανε στο Αίγιο στις 23 Απριλίου 1978.

Πηγές
Ιστοσ. users.ira.sch.gr, Κοιμηθέντες αρχιερείς το 1978

Γεωργιος
Γεωργιος
Γεωργιος
Γεωργιος
Λούρες Ηρακλείου

Οι Λούρες (επίσημο: αι Λούραι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Βρίσκεται στις βόρειες παρυφές της πεδιάδας της Μεσαράς. Απέχει από το Ηράκλειο 53,8 χιλιόμετρα. 

Οι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια της ελιάς και της σταφιδαμπέλου, καθώς και με την κτηνοτροφία. Στις Λούρες εκτρέφεται εκτεταμένα το αυτόχθον Μασαρίτικο άλογο. Στο χωριό βρίσκονται οι εκκλησίες του Τιμίου Σταυρού (πολιούχος) και της Αγίας Ειρήνης.

Κοινότητα Λουρών 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Λουρών έχει 214 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Βασίλειο Πατέτσο.

Κοινοτάρχες Λουρών 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Λουρών.

Ιστορία
Ο οικισμός αναφέρεται στις βενετικές απογραφές του 16ου αιώνα με το όνομα Lures και 109 κατοίκους (απογραφή του Καστροφύλακα 1583).

Παραπομπές

 

Δήμος Γόρτυνας
Λουρες
Λουρες
Λάχεση

Η Λάχεση (Λάχεσις) ήταν μία από τις τρεις Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας. Ήταν η μεσαία αδελφή, οι άλλες δύο ήταν η Κλωθώ και η Άτροπος. Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου ήταν κόρες της Νύχτας. Σύμφωνα με άλλη πηγή όμως ήταν κόρες της Θέμιδος και του Δία.

Η Λάχεση αντιπροσώπευε το μέλλον της ζωής των ανθρώπων, επειδή το τέλος, σύμφωνα με τη φύση, εκδηλώνεται σε όλα τα πράγματα. Όριζε τη διάρκεια της ζωής του κάθε ανθρώπου μετρώντας με το ραβδί της.

Γέννηση 
Κατά την Ησίοδου Θεογονία οι Μοίρες είναι κόρες του Ερέβους και της Νυκτός, αν και στο ίδιο έργο αναφέρονται ως κόρες του Δία και της Θέμιδος. Στο έργο του Πλάτωνα, αναφέρονται ως κόρες της Ανάγκης. Στη Ρωμαϊκή μυθολογία αναφέρονται και ως κόρες του Ουρανού και της Γαίας.

Αναφορές 
Στην Ιλιάδα ο Όμηρος παρουσιάζει το Δία να υποχωρεί, όντας ανίκανος να αλλάξει το μέλλον του γιου του Σαρπηδόνα, έτοιμος να υποκύψει στα τραύματα του Πάτροκλου, επειδή η τύχη του του γράφει να σκοτωθεί. Η ειμαρμένη ήταν ο νόμος που διείπε τον κόσμο, νόμος που τον είχε θεσπίσει ο Δίας και που ήταν υποχρεωμένος να υπακούσει και ο ίδιος.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 120 Λάχεσις (120 Lachesis), που ανακαλύφθηκε το 1872, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή Μοίρα.

Βιβλιογραφία
 Εκπαιδευτική εγκυκλοπαίδεια, Εκδοτική Αθηνών 1999.
 Ρίσπεν Ζ., Μεγάλη Ελληνική Μυθολογία, Αθήνα.

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Θεότητες του χρόνου και της μοίρας
Άτροπος

Η Άτροπος ήταν μία από τις τρεις Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας. Οι άλλες δύο ήταν η Κλωθώ και η Λάχεση. Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου ήταν κόρες της Νύχτας. Σύμφωνα με άλλη πηγή ήταν κόρες της Θέμιδος και του Δία. 

Η Άτροπος αντιπροσώπευε το παρελθόν· ό,τι έχει περάσει είναι αμετάκλητο. Εξέφρασε το αναπόφευκτο, το μοιραίο αλλά και το άτεγκτο και το δογματικό στη ζωή των ανθρώπων. Ήταν η μικρότερη αδελφή και η πιο αδίστακτη από τις τρεις και έκοβε τη ζωή των ανθρώπων με τα τρομερά ψαλίδια της χωρίς κανένα δισταγμό, ενώ η Κλωθώ γύριζε το νήμα της ζωής και η Λάχεση μετρούσε τη διάρκεια. Συχνά απεικονιζόταν ως γριά. Το ίδιο το όνομά της σημαίνει "το αναπόφευκτο".

Γέννηση 
Κατά την Ησίοδου Θεογονία οι Μοίρες είναι κόρες του Ερέβους και της Νυκτός, αν και στο ίδιο έργο αναφέρονται ως κόρες του Δία και της Θέμιδος. Στο έργο του Πλάτωνα, αναφέρονται ως κόρες της Ανάγκης. Στη Ρωμαϊκή μυθολογία αναφέρονται και ως κόρες του Ουρανού και της Γαίας.

Δείτε επίσης 
 Η Άτροπος έδωσε το όνομά της στο φυτό Atropa Belladonna που είναι δηλητηριώδες.
 Ο αστεροειδής 273 Άτροπος, που ανακαλύφθηκε το 1888, πήρε το όνομά του από την μυθική αυτή μορφή.

Βιβλιογραφία 
 Εκπαιδευτική εγκυκλοπαίδεια, Εκδοτική Αθηνών 1999.
 Ρίσπεν Ζ., Μεγάλη Ελληνική Μυθολογία, Αθήνα.

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Θεότητες του χρόνου και της μοίρας
Αβαρβαρέα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αβαρβαρέα ή Αβαρβαρέη αναφέρονται τα ακόλουθα δύο πρόσωπα:

 Ναϊάδα της Τρωάδας. Σύμφωνα με την Ιλιάδα (Ζ 22), όπως αφηγείται ο Όμηρος η Αβαρβαρέα γνωρίσθηκε με ένα νέο πολύ «καλής οικογενείας» («αμύμονα»), τον Βουκολίωνα, γιο της νύμφης Καλύβης και του Λαομέδοντα, γιο του Ίλου, ιδρυτή της Τροίας. Χαρακτηριστικοί είναι οι ειδυλλιακοί έρωτες τόσο του Λαομέδοντα με την Καλύβη όσο και του Βουκολίωνα με την Αβαρβαρέη που ο καρπός του θεωρείται εκ κλεψιγαμίας. Οι τελευταίοι συνεζεύχθηκαν σε ένα υπαίθριο ηλιόλουστο βοσκότοπο έξ ου και η Ναϊάδα καλείται «Χρυσή». Από την ένωσή τους απέκτησαν δύο δίδυμους γιους, τον Αίσηπο και τον Πήδασο, μετέπειτα ήρωες του Τρωικού Πολέμου, τους οποίους σκύλευσε ο Ευρύπυλος Βασιλιάς του Ορμενίου της Θεσσαλίας, και ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης.
 Μία άλλη Ναϊάδα, μητέρα των ιδρυτών της μικρασιατικής πόλεως Τύρου μαζί με την Καλλιρρόη και τη Δροσερά. Ο Νόννος στα «Διονυσιακά» του (Μ 363-365, 542) γράφει ότι αυτά της τα παιδιά τα είχε γεννήσει από την ένωσή της με Γίγαντες της περιοχής εκείνης. Ενώ οι άλλοι συγγραφείς δεν αναφέρουν αυτή τη Νύμφη, ο Ησύχιος γράφει ότι οι «Αβαρβαρέαι» ή «Αβαρβαλαίαι» ήταν μία ολόκληρη τάξη από Νύμφες.

Παρατηρήσεις 
Από ιστορικής άποψης ολόκληρος ο μύθος της Αβαρβαρέης μαρτυρεί τη φυλετική συγγένεια μεταξύ των Ελλήνων Αχαιών και των Τρώων, οι οποίοι μιλούσαν την ίδια γλώσσα ως μητρική, την ελληνική, και οι οποίοι ήταν πολιτισμένοι όσο οι Αχαιοί. Το επίθετο αβάρβαρος, αβάρβαρη, από όπου και η ονομασία της Ναϊάδας επιβεβαιώνει ετυμολογικά το γεγονός της φυλετικής αυτής συγγένειας παράλληλα με τα ονόματα Βουκολίων, Καλύβη κ.λπ. που αποτελούν δηλωτικά ενός ανεπτυγμένου αγροτικού (βουκολικού) πολιτισμού κατά τους μυθικούς εκείνους χρόνους της Τροίας. 
Το αυτό βέβαια συμβαίνει και με την απόμακρη Αβαρβαρέα, που κατανικώντας τους Γίγαντες (σε πολλαπλάσιο αριθμό) κατοίκους μακρινής χώρας ίδρυσε την Τύρο.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπααιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τ. 1ος, σελ. 25
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Αβαρβαρ
Αβαρβαρ
Ενυώ

Στην ελληνική μυθολογία η Ενυώ (από το ενυώς = τρόμος) ήταν μία δευτερεύουσα θεότητα του πολέμου, η οποία εμφανίζεται στο περιβάλλον του κυρίως θεού του πολέμου Άρη και θεωρείται τις περισσότερες φορές ως θυγατέρα του

Σύμφωνα με τον Όμηρο 
.

Τοὺς δ' Ἕκτωρ ἐνόησε κατὰ στίχας, ὦρτο δ' ἐπ' αὐτοὺς
κεκλήγων· ἅμα δὲ Τρώων εἵποντο φάλαγγες
καρτεραί· ἦρχε δ' ἄρα σφιν Ἄρης καὶ πότνι' Ἐνυώ,
ἣ μὲν ἔχουσα Κυδοιμὸν ἀναιδέα δηϊοτῆτος,
Ἄρης δ' ἐν παλάμῃσι πελώριον ἔγχος ἐνώμα,
φοίτα δ' ἄλλοτε μὲν πρόσθ' Ἕκτορος, ἄλλοτ' ὄπισθε.

Μερικές φορές ωστόσο αναφέρεται ως αδελφή του ή ακόμα και μητέρα του. Κατά την αρχαιότητα η Ενυώ απεικονιζόταν αιμόφυρτη και σε σκηνές βιαιοπραγιών, όπως στην «Ασπίδα του Ηρακλή». Κάποτε αναφέρεται ως μία από τις Γραίες κορη του Φορκυνος και της Κητους

Σύμφωνα με τον Ησίοδο 
.

Φόρκυι δ' αὖ Κητὼ γραίας τέκε καλλιπαρήους
ἐκ γενετῆς πολιάς, τὰς δὴ Γραίας καλέουσιν
ἀθάνατοί τε θεοὶ χαμαὶ ἐρχόμενοί τ' ἄνθρωποι,
Πεμφρηδώ τ' εὔπεπλον Ἐνυώ τε κροκόπεπλον,
Γοργούς θ', αἳ ναίουσι πέρην κλυτοῦ Ὠκεανοῖο
ἐσχατιῇ πρὸς νυκτός, ἵν' Ἑσπερίδες λιγύφωνοι,
Σθεννώ τ' Εὐρυάλη τε Μέδουσά τε λυγρὰ παθοῦσα·
ἡ μὲν ἔην θνητή, αἱ δ' ἀθάνατοι καὶ ἀγήρῳ,
αἱ δύο· τῇ δὲ μιῇ παρελέξατο Κυανοχαίτης
ἐν μαλακῷ λειμῶνι καὶ ἄνθεσιν εἰαρινοῖσι.

Η Ενυώ αναφέρεται πρώτα από τον Όμηρο (Ιλ. Ε΄333 & 592) μαζί με την Αθηνά και τον Άρη, και τη χαρακτηρίζει πτολίπορθον, δηλαδή αυτή που λεηλατεί ή κυριεύει πόλεις και πότνια, δηλαδή σεβάσμια. Το ακριβές αντίστοιχο της Ενυούς είναι η θεότητα της ρωμαϊκής μυθολογίας Μπελλόνα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Γενεαλογικό δένδρο 
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες

Παραπομπές 

Θεότητες του πολέμου της ελληνικής μυθολογίας
Θεότητες της καταστροφής
Χέλγκολαντ

Η Χέλγκολαντ (γερμ.: Helgoland) και εξελληνισμένα Ελιγολάνδη, αποτελείται από δύο νησίδες στη βόρεια θάλασσα. Διοικητικά ανήκει στο κρατίδιο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν της Γερμανίας. Για ένα διάστημα ήταν Βρετανική αποικία, αλλά παραχωρήθηκε στη Γερμανία το 1890. Το νησί είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός και διαθέτει αρκετά καταστήματα αφορολογήτων ειδών (Duty Free), επειδή τα πλοία από και προς τη στεριά περνούν μέσα από διεθνή ύδατα. Κατοικείται μόνιμα από 1.500 κατοίκους.

Ιστορία
Το αρχιπέλαγος, σύμφωνα με ευρήματα, κατοικούνταν από τους προϊστορικούς χρόνους. Πέτρινα εργαλεία έχουν ανακαλυφθεί στο θαλάσσιο πυθμένα της περιοχής, ενώ στην ξηρά είχαν εντοπιστεί το 19ο αιώνα προϊστορικά ταφικά μνημεία, με οστά και αντικείμενα. Επίσης, υποθαλάσσιες έρευνες ανακάλυψαν χάλκινες πλάκες, μάλλον τοπικής κατασκευής, σε μικρά βάθη γύρω από τα νησιά.

Το 697, ο τελευταίος βασιλιάς της Φριζικής, Ράντμποντ, υποχώρησε στο τότε ένα νησί του αρχιπελάγους, μετά την ήττα του από τους Φράγκους, όπως περιγράφει η πρώτη γραπτή αναφορά στη Χέλγκολαντ, στη βιογραφία του Βίλεμπορντ από τον Άλκιν. Μέχρι το 1231, το νησί καταγράφεται ως ιδιοκτησία του βασιλιά της Δανίας, Βάλντεμαρ Β΄.

Ως παραδοσιακές τοπικές δραστηριότητες αναφέρονταν η αλιεία, η θήρα πτηνών και φώκιας, ενώ οι κάτοικοι ήταν γνωστοί για τις ναυτικές τους ικανότητες και αναφέρονται ως ικανοί ναυσιπλόοι, τουλάχιστον για την προσέγγιση των μακρινών διαδρομών στα λιμάνια της Βρέμης και του Αμβούργου, τότε πόλεις της Χανσεατικής Ένωσης. Επίσης, η Χέλγκολαντ αποτέλεσε για διαστήματα ιδανικό σημείο για την έναρξη μεγάλων αλιευτικών εκστρατειών ρέγγας στη Βόρεια θάλασσα. Συνεπεία της θέσης της και των παραπάνω, το νησί άλλαξε πολλούς ηγεμόνες, όπως την πόλη του Αμβούργου, το βασίλειο της Δανίας και το Δουκάτο του Σλέσβιχ, μέχρι το 1714, οπότε και καταλήφθηκε από τη Δανία μέχρι και το 1804.

19ος αιώνας
Το 1807, η Χέλγκολαντ καταλήφθηκε από τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων. Έγινε κέντρο λαθρεμπορίου και κατασκοπείας ενάντια στη Γαλλία, ενώ χιλιάδες Γερμανοί που κατέφευγαν στη Βρετανία πέρασαν από τα νησιά. Το 1826, το νησί απέκτησε ιαματικά λουτρά και εξελίχθηκε σε τουριστικό προορισμό για αρκετούς ηλικιωμένους, ενώ παράλληλα προσέλκυσε καλλιτέχνες και συγγραφείς, ιδιαίτερα από τη Γερμανία και την Αυστρία, λόγω της ελευθερίας της Βρετανικής κυριαρχίας του. Επίσης, αποτέλεσε καταφύγιο για τους Γερμανούς πρόσφυγες των επαναστάσεων του 1830 και του 1848.

Η Βρετανία παραχώρησε τα νησιά στη Γερμανία το 1890 με τη Συνθήκη Χέλγκολαντ-Ζανζιβάρης, ανταλλάσσοντάς την με τη γερμανική κτήση στην ανατολική Αφρική.

Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Νησιά της Γερμανίας
Βόρεια θάλασσα
Ειδικά εδάφη των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Πολιτική της Μπελίζ

Πολίτευμα της Μπελίζ είναι η Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία στα πλαίσια της Κοινοπολιτείας. Αρχηγός του Κράτους είναι η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και εκπροσωπείται από τον Γενικό Κυβερνήτη, από το 1993 τον Κόλβιλ Γιανγκ. Αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Πρωθυπουργός. Από τις 12 Νοεμβρίου 2020 πρωθυπουργός είναι ο Τζόνι Μπρικένιο. Το πολιτικό σύστημα κυριαρχείται από δύο κόμματα, το Ενωμένο Κόμμα του Λαού και το Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα.

Συνταγματικά κατοχυρώνεται η ελευθερία του λόγου, του Τύπου,καθώς επίσης και της πίστης. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη τόσο από την εκτελεστική όσο και από τη νομοθετική εξουσία. Η δικαιοσύνη βασίζεται στο αγγλικό δικαστικό σύστημα.

Εκλογές

Παραπομπές
Γιάννης Παπασπύρου

Ο Γιάννης Παπασπύρου (1922 - 6 Ιουλίου 2010) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός, που διατέλεσε δήμαρχος Πειραιώς την περίοδο 1982 - 1986.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στον Πειραιά τον Οκτώβριο του 1922. Μετά τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Εμπορικών Επιστημών ασχολήθηκε από πολύ νωρίς και έντονα με την πολιτική. Στην αρχή συμμετείχε στο αντιδικτατορικό μαθητικό κίνημα κατά της 4ης Αυγούστου. Στη διάρκεια της κατοχής ανέλαβε Πρόεδρος της «Πανσπουδαστικής Αθηνών» και για τη δράση του εκείνη διώχτηκε. 

Το 1959 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος του Πειραιά όπου και διετέλεσε αναπληρωτής δήμαρχος καθώς και Πρόεδρος της Δημαρχιακής Επιτροπής. Στη περίοδο 1963-1964 διετέλεσε μέλος του Συνδέσμου Διπλωματούχων Οικονομολόγων Ελλάδος. Το 1964 εκλέχθηκε πρώτη φορά βουλευτής Πειραιώς και Νήσων με το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Τότε είχε λάβει και ενεργό μέρος στους δύο "ανένδοτους". Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας συνελήφθη δύο φορές, το 1967 και 1968, και εκτοπίστηκε στη Φολέγανδρο, στην Τήλο, καθώς και στο στρατόπεδο Μακρακώμης, απ' όπου και αφέθηκε ελεύθερος το 1971. Παρά ταύτα οργανώθηκε και ανέλαβε μέλος της διοικούσης επιτροπής του ΠΑΚ στη Ελλάδα. 

Μετά τη μεταπολίτευση υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ. Το 1974 εκλέχθηκε Βουλευτής Α΄ Περιφέρειας Πειραιώς με το ΠΑΣΟΚ, του οποίου κατά τη δεύτερη βουλευτική επανεκλογή του (1977) εκλέχθηκε και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου. Ήταν υφυπουργός Εμπορίου στην κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου από τις 21 Οκτωβρίου 1981 έως τις 5 Ιουλίου 1982. Στις δημοτικές εκλογές του  1982 αναδείχθηκε δήμαρχος του Πειραιά όπου και υπηρέτησε μέχρι το 1986.

Ο Γιάννης Παπασπύρου ήταν μόνιμος κάτοικος Πειραιώς (Χατζηκυριάκειο).

Ο Γιάννης Παπασπύρου απεβίωσε στις 6 Ιουλίου του 2010 έπειτα από καρδιακή ανακοπή.

Πηγές
Ιστορία των Δημοτικών Εκλογών 

Έλληνες οικονομολόγοι
Βουλευτές Πειραιώς και Νήσων
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Δήμαρχοι Πειραιά
Έλληνες υφυπουργοί Εμπορίου
Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Αθήνα, 3 Φεβρουαρίου 1979) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πλήθος ελληνικών ταινιών και σειρών. είναι ένας εξαίρετος ηθοποιός

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα, στην περιοχή της πλατείας Βικτωρίας.  Φοίτησε στην Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης (1996-1998) και ένα χρόνο στην Δραματική Σχολή Θεμέλιο (1998-1999). Έχει υπάρξει 2 φορές υποψήφιος για το Βραβείο Δημήτρης Χορν. Έχει τιμηθεί ως καλύτερος νέος δημιουργός για την ερμηνεία του στην παράσταση "Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός", ενώ έχει πάρει τρεις φορές το βραβείο καλύτερης ερμηνείας στα βραβεία Κοινού του Αθηνοράματος.
Το 2003	πήρε μέρος στη σειρά Μυστικά και λάθη του Alpha και την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε μαζί με το Γιώργο Χωραφά στην ταινία του Τάσου Μπουλμέτη Πολίτικη Κουζίνα￼￼.
Τη σεζόν (2004-2005) έπαιξε το ρόλο του "Αρθούρου" στον πρώτο κύκλο της σειράς του Mega Channel Singles. Το 2015 πρωταγωνίστησε στην ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη Ένας άλλος κόσμος￼￼.
Έχει ερμηνεύσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Καζαντζάκης του Γιάννη Σμαραγδή το 2017, η οποία βραβεύτηκε σε πολλά φεστιβάλ παγκοσμίως. Ο ίδιος πήρε το βραβείο καλύτερης ερμηνείας στο διεθνές φεστιβάλ του Χιούστον
Το 2020 έπαιξε στο θέατρο "αμφι-θεατρο" τον ρόλο του Άμλετ στην παράσταση Άμλετ.Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές 10η εντολή και Κόκκινος Κύκλος και 4 και Επτά Θανάσιμες Πεθερές και S1ngles και Safe sex: Λίλα και Έτερος Εγώ: Χαμένες Ψυχές και Εργαζόμενη γυναίκα: Οικιακή βοηθός και Εσύ αποφασίζεις και Λούφα και παραλλαγή (2006) και Λόγω τιμής, 20 χρόνια μετά και Μυστικά & Λάθη και Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα και Ου Φονεύσεις: Νύφη και Σε είδα...: Πασχαλίτσα και Άγριες Μέλισσες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ιστοσελίδα του Ο. Παπασπηλιόπουλου στο IMDb.
Η ιστοσελίδα  του Ο. Παπασπηλιόπουλου στο cine.gr.

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Πρόσωπα από την Αθήνα
Ευαγγελισμός Ηρακλείου

Ο Ευαγγελισμός (παλιά: οι Μουχτάροι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 35 χιλιόμετρα, ενώ σε σχέση με το Καστέλλι βρίσκεται στα 5 χλμ. νοτιοδυτικά. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με γεωργικές εργασίες. Παράγεται λάδι, κρασί, σταφίδα και σιτηρά. Στον οικισμό βρίσκεται η βυζαντινή εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, με τοιχογραφίες. Σε αυτήν οφείλεται και η σημερινή ονομασία του χωριού, καθώς η προηγούμενη ονομασία του ήταν Μουχτάροι. Στο κέντρο του χωριού, δίπλα στο Δημοτικό σχολείο, υπάρχει χώρος με πεύκα. Στις 6 Αυγούστου το χωριό πανηγυρίζει και γίνεται κρητικό γλέντι.

Κοινότητα Ευαγγελισμού (Μουκτάρων) 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Ευαγγελισμού έχει 199 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Μηνά Ανδρεαδάκη.

Κοινοτάρχες Ευαγγελισμού 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ευαγγελισμού.

Ο Ιωάννης Μιζεράκης ήταν Πρόεδρος απο το 1945 έως το 1968 που παύθηκε απο την χούντα. Σε αυτόν οφείλονται όλες οι βασικές υποδομές του χωριού. Ανέγερση και αποπεράτωση της εκκλησίας της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Υδροδότηση του χωριού ,διαπλάτιση δρόμων, οδική σύνδεση με κατασκευή δρόμων πρός Θραψανό και Καστέλλι. Με δικές του προσπάθειες στη Νομαρχία Ηρακλείου το 1956 άλλαξε το όνομα του χωριού σε Ευαγγελισμό, από Ελαιοχώρι που είχε δοθεί αρχικά. Απεβίωσε στις 8 Δεκεμβρίου 2021 σε ηλικία 106 χρονών.

Ιστορικά στοιχεία

Η μετονομασία του χωριού από Μουχτάροι σε Ευαγγελισμό έγινε το 1956. Η παλαιά ονομασία ήταν Μουχτάροι ή Μουκτάροι ή Μουχτάρο και για την προέλευσή της υπάρχουν διάφορες ερμηνείες.

Μερικοί (Ξανθουδίδης) πιστεύουν ότι προέρχεται από την αραβική γλώσσα, ενώ άλλοι  (Αλεξίου) υποστηρίζουν ότι η λέξη είναι βυζαντινή, από το μουκτάριοι, που σήμαινε ταραχοποιοί και επαναστάτες.

Οι θιασώτες της άποψης ότι η ονομασία είναι βυζαντινή υποστηρίζουν επίσης ότι μπορεί να οφείλεται στο βυζαντινό επίθετο Μουρτάρος.

Το χωριό αναφέρεται με το αρχικό του όνομα σε συμβόλαιο του 1381 και το 1577 στην επαρχία Πεδιάδος , στο σχετικό κατάλογο του Μπαρότσι.

Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με 274 κατοίκους και στην τούρκικη απογραφή του 1671 αναγράφεται Muhtarus, με 122 χαράτσα.

Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται με 30 χριστιανικές και 3 τούρκικες οικογένειες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Χωριά του Δήμου Καστελλίου

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές 

Ευαγγελι
Ευα
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Μονή Ηρακλείου

Η  Μονή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Η απόσταση του οικισμού από το Ηράκλειο είναι 16,9 χλμ. (στο 1ο χλμ. από Τύλισο για Ανώγεια). 

Εντός του χωριού βρίσκονται οι εκκλησίες της Αγίας Παρασκευής (πανηγυρίζει στις 26 Ιουλίου)  και του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου, όπως επίσης και τα εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου και του Τιμίου Σταυρού. Στη Μονή υπάρχει Δημοτικό σχολείο, αγροτικό ιατρείο και δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος.

Κοινότητα Μονής 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Μονής έχει 195 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Πατραμάνη.

Κοινοτάρχες Μονής 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μονής.

Ιστορικά στοιχεία
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου του Χυμευτού, που βρίσκεται σε καταπράσινη τοποθεσία και περιβάλλεται από λόφους. Για τους επισκέπτες υπάρχει δροσερή πηγή. Από εδώ πιθανότατα προέρχεται και η ονομασία, από το λατινικό Humectus=τόπος υγρός ή απ΄τη λέξη χούμους ή χυμός. Στα ανατολικά υπάρχουν σημάδια παλαιότερης εκκλησίας και σε σχετικά μικρή απόσταση από το σημερινό ναό μπορεί κανείς να δει ένα σκαλιστό κελί σε βράχο.

Το 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακα, αναφέρεται Mogni με 50 κατοίκους.

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές

Μονη
Μονη
Δήμος Μαλεβιζίου
Φουερτεβεντούρα

Η Φουερτεβεντούρα (ισπανικά:Fuerteventura) είναι ένα από τα Κανάρια Νησιά, το 2ο μεγαλύτερο σε έκταση στο νησιωτικό σύμπλεγμα, με έκταση 1.659,8 χμ2. Ο πληθυσμός του νησιού ανέρχεται στους 102.941 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011).
Βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 28ο20' βόρεια και σε γεωγραφικό μήκος 14ο00' ανατολικά. 

Καθώς είναι τμήμα και μία από τις πύλες της Ε.Ε. και βρίσκεται αρκετά κοντά στις ακτές της Αφρικής, η λαθρομετανάστευση Αφρικανών είναι πολύ συχνή εκεί, με αρκετά επικίνδυνες μετακινήσεις τους με βάρκες από τις ακτές του Μαρόκου.

Ιστορία 

Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι "Μαχορέρο" (Majorero), που κατά πάσα πιθανότητα ήταν Βέρβεροι από την Βόρεια Αφρική και ζούσαν σε σπηλιές. Η λέξη Μαχορέρο ή Μάχο έχει σχέση  με την συνήθεια τους, φορώντας παπούτσια φτιαγμένα από δέρμα κατσίκας.

Τον 11ο αιώνα π.Χ. έφθασαν Φοίνικες κάτοικοι στο νησί και στην Λανθαρότε και το 850 π.Χ οι Κανάριες Νήσοι περιγράφονταν από τον Όμηρο στην Οδύσσεια ως Ινσουλάε Φορτουνατάε.

Αρκετές Ισπανικές και Πορτογαλικές εκστρατείες έγιναν το 1340 γύρω από το νησί και το οποίο τότε κατοικούνταν από Μαυριτανούς οι οποίοι παντρεύτηκαν με Ευρωπαίους σκλάβους κρατούμενους.

Το 1405, ο Γάλλος εξερευνητής Ζαν ντε Μπετενκούρ (Jean de Béthencourt) κατέκτησε το νησί και ονόμασε την πρωτεύουσα του σε Μπετανγκουρία στη δυτική ακτή του. Το όνομα του νησιού προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από το κλάσμα του ονόματος του Γάλλου ερευνητή το οποίο ήταν η φράση "Que forte aventure!", που σημαίνει "Τι μεγάλη περιπέτεια!". Μια πιο ρομαντική εκδοχή θέλει το όνομα του νησιού να σημαίνει ως "το νησί των ανέμων".

Αργότερα το 1852 το κατέκτησε μαζί με τα υπόλοιπα νησιά η Ισαβέλλα Β' . Το 1912 εδραιώθηκε και η αυτοκυβέρνηση των νησιών.

Γεωγραφία-Κλίμα 

Το νησί απέχει μόνο 100 χλμ. από τις ακτές της Αφρικής και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στο νησιωτικό σύμπλεγμα μετά την Τενερίφη αλλά έρχεται πρώτο σε μήκος παραλιών.

Η Φουερτεβεντούρα είναι άγονο, έρημο και ηφαιστειογενές νησί, όπως και τα υπόλοιπα ηφαιστειογενή Κανάρια άλλωστε, και με υψηλότερη κορυφή να είναι το Χαντία (Jandía) με μόνο 807 μ. στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού.

Το κλίμα του νησιού κατά την διάρκεια ολόκληρου του έτους είναι αρκετά ευχάριστο. Αποκαλείται επίσης ως νησί της αιώνιας Άνοιξης καθώς οι χειμερινές θερμοκρασίες εκεί κυμαίνονται κατά μέσο όρο από 21οC οι μέγιστες στους 15οC οι ελάχιστες, ενώ το καλοκαίρι στους 27οC η μέγιστη και στους 20οC η ελάχιστη. Οι βροχοπτώσεις είναι ελάχιστες, περίπου 147 mm το χρόνο, οι οποίες πέφτουν κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Οι αμμοθύελλες είναι συχνές και είναι γνωστές με το όνομα scirocco. Φυσούν από τα νοτιοδυτικά, από τη Σαχάρα, μεταφέροντας λευκή σκόνη και αφρικανικές ακρίδες και ανεβάζουν απότομα τη θερμοκρασία του αέρα σε 10οC ψηλότερα και συγχρόνως ρίχνουν την ορατότητα περί τα 100 μ. με 200 μ. ή και χαμηλότερα. Οι ντόπιοι το φαινόμενο αυτό το αποκαλούν "Calima".

Παραπομπές 

Κανάριες νήσοι
Νησιά της Ισπανίας
Νησιά της Αφρικής
Λευτέρης Φάφαλης

Ο Λευτέρης Φάφαλης (17 Φεβρουαρίου 1976) είναι Έλληνας χιονοδρόμος, που αγωνίζεται στο δρόμο αντοχής. Ήταν μέλος της ολυμπιακής ομάδας της χώρας μας σε 4 Χειμερινές Ολυμπιάδες (1998, 2002, 2006, 2010). Έχει στο ενεργητικό του πολλές επιτυχίες σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε διεθνές. Η μεγαλύτερη ως τώρα διεθνής επιτυχία του ήταν ότι κατάφερε να προκριθεί στους 30 πρώτους αθλητές στο σπριντ του σκι δρόμων αντοχής, στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Τορίνο το 2006.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1976 στο Μόναχο της Γερμανίας και η καταγωγή του είναι από το Μέτσοβο. Ξεκίνησε το σκι το 1993. Σπούδασε στην Ακαδημία Φυσικής Αγωγής του Μονάχου και γνωρίζει άπταιστα τη γερμανική γλώσσα. Επίσης, ήταν ο αθλητής που άνοιξε την παρέλαση των ομάδων στην τελετή έναρξης των 20ών  Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, στο Τορίνο στις 10 Φεβρουαρίου του 2006. 
Ο Φάφαλης ήταν σημαιοφόρος και στην Ολυμπιάδα στο Σολτ Λέικ Σίτι το 2002ενώ έλαβε μέρος και στους Ολυμπιακούς του Ναγκάνο.

Παρουσία σε Χειμερινές Ολυμπιάδες
Στη Χειμερινή Ολυμπιάδα του 2002 στο Σολτ Λέικ Σίτι ο Φάφαλης ήταν 71ος με χρόνο 31:11.7 στα 10 χλμ. κλασικής διαδρομής στο δρόμο αντοχής ανάμεσα σε 85 αθλητές. 

Ο χιονοδρόμος έλαβε μέρος  στο σπριντ των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Τορίνου. Αγωνίστηκε στα προημιτελικά, όπου τερμάτισε 6ος με 2 λεπτά 2 δεύτερα και 7 δέκατα του δευτερολέπτου. Έτσι, ήταν 28ος στη συνολική κατάταξη, καταρρίπτοντας το φράγμα της 30άδας. Ο Φάφαλης αγωνίζεται και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 στο Βανκούβερ.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 ο Φάφαλης δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό του ατομικού σπριντ καθώς στα προκριματικά κατετάγη 50ος με 3:49.09 και αποκλείστηκε από τα προημιτελικά.

Άλλες επιτυχίες
Το 2004 πρώτευσε στα 1.500 μ.στο Βαλκανικό Kύπελλο Δρόμων Αντοχής, το οποίο διεξήχθη στο Σέλι. Εκεί ο αθλητής κατέκτησε παράλληλα και τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας, καθώς η διοργάνωση ήταν παράλληλα και πανελλήνιο πρωτάθλημα.

Στις διεθνείς διακρίσεις του, σημειώνεται ενδεικτικά ότι το 2002 ήταν ήδη πρώτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων μη Αλπικών Χωρών και 3ος στην ίδια διοργάνωση, ενώ στο Ευρωπαϊκό Kύπελλο ήταν 14ος.  .

Τον Ιανουάριο του 2008 αναδείχθηκε ξανά πρωταθλητής Ελλάδας στα15 χλμ. σε αγώνα κλασικής αντοχής στο Πήλιο.

Στις αρχές του 2009 αναδείχθηκε καλύτερος αθλητής από ελληνικής πλευράς στο Βαλκανικό κύπελλο χιονοδρομιών. Στο τρίτο παγκόσμιο κύπελλο του σκι αντοχής στο Ντίσελντορφ, το Δεκέμβριο του 2009, ο Φάφαλης  τερμάτισε στην 58η θέση ανάμεσα σε 76 αθλητές με χρόνο 3:07.69.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χιονοδρομία:Χρονιά με σημαντικά βήματα- Αναφορά στις επιτυχίες του Φάφαλη και άλλων αθλητών.
Φαφαλης
Φαφαλης
Γιάκοβ Σβερντλόφ

Ο Γιάκοβ Μιχάηλοβιτς Σβερντλόφ (Я́ков Миха́йлович Свердло́в, 3 Ιουνίου 1885 - 16 Μαρτίου 1919) ήταν ένα από τα πέντε μέλη του Στρατιωτικού Επαναστατικού Κέντρου (μαζί με τους Στάλιν, Τζερτζίνσκι, Μπουμπνόφ και Ουρίτσκι) που καθοδήγησαν την ένοπλη κατάληψη της εξουσίας τον Οκτώβρη 1917. Στη συνέχεια υπήρξε κορυφαίος οργανωτής του Κόμματος των Μπολσεβίκων και του Σοβιετικού Κράτους, όπου η επανάσταση τον όρισε Πρόεδρο της Πανενωσιακής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής των Σοβιέτ, θέση από την οποία συντόνιζε, με μεγάλη θέληση και ικανότητα τις περίπλοκες (πολιτικές, οικονομικές) υποθέσεις, σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου και ιμπεριαλιστικής επέμβασης.

Ο Β.Ι.Λένιν για τον Σβερντλόφ 
Η επαναστατική προσωπικότητα του Γ. Μ. Σβερντλόφ, αποτυπώνεται στα παρακάτω λόγια του Β. Ι. Λένιν, που αποτελούν αποσπάσματα από το «Λόγος στη Μνήμη του Σβερντλόφ».

«Στο πρόσωπο του σ. Σβερντλόφ έτυχε να εκδηλωθούν στην πορεία της επανάστασής μας, στις νίκες της, με τη μεγαλύτερη πληρότητα και ολοκλήρωση, μεγαλύτερη από κάθε άλλον, τα κυριότερα και ουσιαστικότερα γνωρίσματα της προλεταριακής επανάστασης, και σ' αυτό ακριβώς πολύ περισσότερο, παρά στην απεριόριστη αφοσίωση του στην προλεταριακή υπόθεση βρίσκεται η σημασία του σαν ηγέτη της προλεταριακής επανάστασης.»

Πηγές 
 «Οδηγητής» Όργανο του ΚΣ της ΚΝΕ - Τεύχος 946 Γενάρης 2008 σελ. 36

Ρώσοι επαναστάτες
Ρωσοεβραίοι
Ρώσοι κομμουνιστές
Βοημούνδος Ε΄ της Αντιόχειας

Ο Βοημούνδος Ε΄ (περί το 1199 - Ιανουάριος 1252) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν πρίγκιπας της Αντιόχειας και κόμης της Τρίπολης (1233 - 1252).

Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος και διάδοχος του Βοημούνδου Δ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και της Πλεζάνς Εμπριάκο του Τζαμπλέ. Ο Βοημούνδος Ε΄ ήταν, όπως ο πατέρας του, μόνιμα εχθρός με τους Ιωαννίτες Ιππότες και το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας. Αντίθετα προτιμούσε συμμαχία με τους Ναΐτες Ιππότες. Η συμφιλίωση ανάμεσα στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας και την Αρμενία ακολούθησε μόνο μετά το τέλος του, με την παρέμβαση του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας.

Ο Βοημούνδος Ε΄ της Αντιόχειας απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1252. Ο γιος και διάδοχός του Βοημούνδος ΣΤ΄ ήταν μόνο 15 ετών και κυβέρνησε υπό την κηδεμονία της μητέρας του Λουτσιάνας ντι Σεγκνί. Η Λουτσιάνα δεν εγκατέλειψε ποτέ την Τρίπολη και παρέδωσε την εξουσία σε συγγενείς της από την Ρώμη· αυτό την έκανε μισητή. Ο Βοημούνδος ενηλικιώθηκε σε λίγους μήνες. Ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας, που βρισκόταν τότε σε Σταυροφορία, πήρε την άδεια από τον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ να διαδεχτεί το δουκάτο.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο την Αλίκη των Μπλουά, κόρη του Ερρίκου Β΄ κόμη της Καμπανίας και χήρα του Ούγου Α΄ της Κύπρου (1225).  Ο γάμος τους ήταν άτεκνος και στη συνέχεια ακυρώθηκε.

Έκανε δεύτερο γάμο με τη Λουτσιάνα ντι Σεγκνί, μικρανεψιά του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄, με την οποία απέκτησε:
 Πλαιζάνς 1235-1261, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ερρίκο Α΄ της Κύπρου (1251) και σε δεύτερο γάμο τον Μπαλιάν των Ιμπελέν κύριο του Αρσούφ (Απολλωνίας).
 Βοημούνδος ΣΤ΄ p.1237-1275, πρίγκιπας της Αντιόχειας και κόμης της Τρίπολης.

Παραπομπές

Πηγές
Richard, Jean (1999). The Crusades: c. 1071-c. 1291. Cambridge University Press.
Runciman, "History of the Crusades", Τόμος III.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιερουσαλήμ

|-

Πρίγκιπες της Αντιόχειας
Κόμητες της Τρίπολης
Οίκος του Πουατιέ
Ραϊμόνδος Δ΄ της Τρίπολης

Ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τρίπολης (πέθανε το 1199) μέλος του Οίκου του Πουατιέ ήταν Κόμης της Τρίπολης (1187 - 1189), διάδοχος και Πρίγκιπας - αντιβασιλιάς της Αντιόχειας (1193 - 1194).

Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Βοημούνδου Γ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας. Νεότερος αδελφός του ήταν ο Βοημούνδος Δ΄. 

Όταν ο Ραϋμόνδος Γ΄ κόμης της Τρίπολης, από τον Οίκο της Τουλούζης απεβίωσε (1187) χωρίς απογόνους, άφησε την κομητεία του στον βαπτιστικό του Ραϊμόνδο Δ΄, αλλά ο πατέρας του, που τον ήθελε διάδοχο, προτίμησε να τον φέρει πίσω στην Αυλή της Αντιόχειας και να στείλει τον Βομούνδο Δ΄ στην κομητεία της Τρίπολης. Όταν ο Βοημούνδος Γ΄ συνελήφθη από τον Λέοντα Β΄ της Αρμενίας, ο Ραϋμόνδος Δ΄ ανέλαβε τον ρόλο του αντιβασιλιά ως την επιστροφή εκείνου. Το 1199 απεβίωσε ο Ραϋμόνδος Δ΄ και το 1201 ο πατέρας του, που τον διαδέχθηκε όμως ο Βοημούνδος Δ΄. Τότε ο γιος τού Ραϋμόνδου Δ΄, ο Ραϋμόνδος-Ρουπέν διεκδίκησε το πριγκιπάτο και το 1216 το έλαβε, όμως το 1219 ο Βοημούνδος το πήρε πίσω.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1195 την Αλίκη των Ρουπενιδών, κόρη του Ρουπέν Γ΄ πρίγκιπα της Αρμενίας και ανιψιά του Λέοντα Β΄ της Αρμενίας, με την οποία απέκτησε τέκνο: 
 Ραϊμόνδος-Ρουπέν, 1198-1219/20, πρίγκιπας της Αντιόχειας και βασιλιάς της Μικρής Αρμενίας (Κιλικίας).

Κόμητες της Τρίπολης
Οίκος του Πουατιέ
Παντοκράτωρ

Με το προσωνύμιο Παντοκράτωρ φέρεται ο Ιησούς Χριστός στην ορθόδοξη χριστιανική αγιογραφία.

Με την εικόνα του Παντοκράτορα Ιησού αγιογραφείται ο κεντρικός θόλος (τρούλος) όλων των βυζαντινών ναών. Στους δε ναούς που στερούνται θόλου, ρυθμού Βασιλικής, η εικόνα αγιογραφείται στο κέντρο της οροφής του ναού.

Ο Παντοκράτορας Ιησούς αγιογραφείται αυστηρός μεν αλλά πλήρης αγάπης με το δεξί χέρι να ευλογεί και με το αριστερό να φέρει επιστήθια το ευαγγέλιο. Ιδιαίτερο χρυσό φωτοστέφανο περιβάλλει τη κεφαλή Του, συνήθως με τα γράμματα Α - Ω. 
Πέριξ της εικόνας του Παντοκράτορα αγιογραφούνται Άγγελοι ή Απόστολοι, όταν ο θόλος είναι ψηλός διαφορετικά οι τέσσερις ευαγγελιστές αμέσως χαμηλότερα στις δημιουργούμενες τέσσερις αρχιτεκτονικές κόγχες, στα ημιθόλια.

Δείτε επίσης 

 Ο Χριστός Παντοκράτωρ (αγιογραφία του Σινά)

Θρησκευτικές προσαγορεύσεις
Αγιογραφία
Ιησούς Χριστός
Νότιγχαμ

Το Νότιγχαμ (αγγλικά: Nottingham) είναι πόλη της Αγγλίας και πρωτεύουσα της κομητείας του Νότιγχαμσαϊρ. Βρίσκεται χτισμένη στη συμβολή του ποταμού Λην με τον ποταμό Τρεντ και έχει εκτιμώμενο πληθυσμό 337.309 κατοίκους (για το 2022). 

Βρίσκεται 180 χιλιόμετρα (110 μίλια) βορειοδυτικά του Λονδίνου, και 72 χιλιόμετρα βοριοανατολικά του Μπέρμιγχαμ.

Στοιχεία 
Το Νότιγχαμ είναι πλούσιο σε γαιάνθρακες, για αυτό στην περιοχή του υπάρχουν πολλά ανθρακωρυχεία. Επίσης έχει ανεπτυγμένη βιομηχανία παραγωγής δαντελών, υφασμάτων, πλεχτών, μηχανών, δερμάτινων, χημικών και φαρμακευτικών προϊόντων και διαφόρων άλλων ειδών. Η πόλη αυτή είναι σημαντικό πνευματικό κέντρο. Διαθέτει πανεπιστήμια και ανώτερες σχολές, μουσεία, πινακοθήκες, βιβλιοθήκη κ.ά. Ιδιαίτερα αξιόλογα είναι τα μνημεία της που ανάγονται στο 15ο και 17ο αιώνα.

Παραπομπές

Πόλεις της Αγγλίας
USS Independence (CV-62)

Το αεροπλανοφόρο  Ιντιπέντενς (USS INDEPENDENCE CV-62) (σημ. το όνομα σημαίνει Ανεξαρτησία) είναι το τέταρτο που ναυπηγήθηκε αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για λογαριασμό του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού και ανήκει στη Κλάση Φόρεσταλ.

Τη ναυπήγησή του ανέλαβαν τα ναυπηγεία New York Naval Shipyard που ναυπήγησαν και το δεύτερο της ίδιας κλάσης αεροπλανοφόρο Σαρατόγκα. Η ναυπήγησή του ξεκίνησε στις 1 Ιουλίου του 1955 (ημερομηνία που τέθηκε η τρόπιδα), καθελκύσθηκε στις 6 Ιουνίου του 1958 και εντάχθηκε στη δύναμη του αμερικανικού ναυτικού στις 10 Ιουνίου του 1959.

Τεχνικά χαρακτηριστικά 
Εκτόπισμα 60.000 τόνοι, και με πλήρες φόρτο 80.650 τόνοι
Mήκος (ολικό) 1070 πόδια ή 326,1 μέτρα
Πλάτος (μέγιστο) 129,5 πόδια ή 39,5 μέτρα.
Βύθισμα 37 πόδια ή 11,3 μέτρα
Καταπέλτες 4
Αεροσκάφη μεταφερόμενα, περίπου, 70
Οπλισμός 3 των 20 mm πυροβόλα συνδεδεμένα με σύστημα "Φάλαγξ" και 4 των 40 mm για χαιρετισμούς.
Πύραυλοι 2 εκτοξευτήρες πυραύλων ΕΠ/Α,- ΕΠ/ΕΠ τύπου Σπάροου.
Πρόωση 4 συνδεδεμένες τουρμπίνες τύπου Γουενστινχάουζ, σε 4 άξονες που καταλήγουν σε 4 έλικες.
Ταχύτητα (επιχειρησιακή) 34 κόμβοι.
Χωρητικότητα δεξαμενών πετρελαίου 7.800 τόνοι.
Πλήρωμα 2790,  (εκ των οποίων 145 αξιωματικοί και περίπου 2645 υπαξιωματικοί και ναύτες) και 3390 επιπρόσθετο προσωπικό, ιπτάμενο, μηχανικό και τεχνικό της αεροναυτικής δύναμης που μεταφέρει φθάνοντας έτσι συνολικά τα 6180 άτομα.

Σημείωση: Το κόστος κατασκευής και του αρχικού εξοπλισμού του (εκτός των αεροσκαφών) έφθασε τα 225,3 εκατομμύρια δολάρια.

Παροπλισμός 
Στις 30 Σεπτεμβρίου 1998 αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία και έκτοτε παραμένει παροπλισμένο, στο Μπρήμερτον, σε αναμονή διάθεσης, ή μετατροπής σε μουσείο.

Πηγές 

Jane's Fighting Ships (y. 1985-1986).

Κλάση Φόρεσταλ
Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν

Το Κλεφτρόνι και Τζέντλεμαν είναι ο τίτλος μίας ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας του 1986, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χαρτοματζίδη, σενάριο Γιώργου Μυλωνά και πρωταγωνιστές τους: Στάθη Ψάλτη, Έφη Πίκουλα και Παύλο Ευαγγελόπουλο.

Πλοκή 

Ο Στάθης (Στάθης Ψάλτης) πιστεύει ότι με το που θα πάρει το πτυχίο του, θα λύσει αυτόματα το πρόβλημα της εργασίας, αλλά βρίσκεται μπροστά σε τοίχους και κλειστές πόρτες που για να ανοίξουν απαιτείται το απαραίτητο «μέσο». Καθώς αναζητά δουλειά από πόρτα σε πόρτα, συναντά τη Μαρίνα (Έφη Πίκουλα) και την ερωτεύεται. Η κοπέλα, που έχει δεσμό με ένα κλεφτρόνι μηχανών (Παύλος Ευαγγελόπουλος) και εργάζεται στο κατάστημα ηλεκτρικών ειδών του πατέρα της (Σπύρος Καλογήρου), θέλει να γίνει σκηνοθέτης, έτσι ζητά από τον Στάθη να τη βοηθήσει και αυτός ανταποκρίνεται ολόψυχα και αποτελεσματικά...

Διανομή 
Στάθης Ψάλτης ... Στάθης Λενδοακρίδης
Έφη Πίκουλα ... Μαρίνα
Παύλος Ευαγγελόπουλος ... Τόνυ
Σπύρος Καλογήρου ... Αρχέλαος, πατέρας Μαρίνας
Στέλλα Κωνσταντινίδου ... κυρία Καράμπελα
Δημήτρης Μπάνος ... αστυνόμος
Γιώργος Ρήγας ... Φρέσκος
Ευαγγελία Σαμιωτάκη ... μητέρα Στάθη
Θωμάς Κωνσταντινίδης ... σκηνοθέτης
Λίζα Μαλινδρέτου ... κλέφτρα
Τάσος Ψωμόπουλος ... κουμπάρος
Βασίλης Καμίτσης ... κλεφτρόνι
Αλέκος Ζαρταλούδης ... Καράμπελας
Μαρία Παλαιολόγου ... Θεοδώρα, μητέρα Αννούλας
Νίκος Καραγιώργης ... Κλεισοπόρτης
Μαρία Δαβιδοπούλου ... Αννούλα, υποψήφια νύφη
Νίκος Γιανναράκος ... πατέρας Αννούλας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν στο Cine.gr
Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1987
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Χαρτοματζίδη
Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Μυλωνά