Εθνικοί δρυμοί της Ελλάδας

Στην Ελλάδα η οριοθέτηση Εθνικών Δρυμών, δηλαδή περιοχών φυσικού πλούτου προστατευμένων από κανονισμών του κράτους είναι χαρακτηριστικό που ξεκίνησε να εδραιώνεται από την δεκαετία του 1950. Το φυσικό περιβάλλον της Ελλάδας χαρακτηρίζεται από έντονες εναλλαγές οικοσυστημάτων και βιότοπων. Σχεδόν το 5% της ελληνικής ακτογραμμής αποτελείται από οικολογικά ευαίσθητους υγροβιότοπους, κυρίως σε περιοχές που βιώνουν την ραγδαία ανάπτυξη του τουρισμού.

Ελληνικό κλίμα 
Το κλίμα της Ελλάδας χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες: 
Στο μεσογειακό κλίμα το οποίο χαρακτηρίζεται από ήπιους, υγρούς χειμώνες και ζεστά, ξηρά καλοκαίρια. Οι θερμοκρασίες σπάνια φτάνουν σε ακραίες τιμές, αν και χιονοπτώσεις σημειώνονται περιστασιακά ακόμη και στην Αθήνα, τις Κυκλάδες ή την Κρήτη κατά τη διάρκεια του χειμώνα. 
Στο αλπικό κλίμα που απαντάται κυρίως στη Δυτική Ελλάδα (Ήπειρο, Στερεά Ελλάδα, Θεσσαλία, Δυτική Μακεδονία καθώς και κεντρικά μέρη της Πελοποννήσου όπως η Αχαΐα, η Αρκαδία και τμήματα της Λακωνίας). 
Στο εύκρατο κλίμα που απαντάται στην Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία καθώς και στη Θράκη σε μέρη όπως η Κομοτηνή, η Ξάνθη και ο βόρειος Έβρος με κρύους, υγρούς χειμώνες και ζεστά, ξηρά καλοκαίρια.

Ιστορία 
Η κλιματική και βιολογική ποικιλότητα της Ελάδας, μαζί με την πλούσια χλωρίδα και πανίδα που τη συνοδεύει, έκανε εμφανή την ανάγκη δημιουργίας εθνικών πάρκων ήδη από το 1937, όταν η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά εξέδωσε για πρώτη φορά νόμο που καθιέρωσε εθνικά πάρκα στην Ελλάδα. Το 1938 ιδρύθηκε ο πρώτος εθνικός δρυμός στην Ελλάδα, ο Εθνικός Δρυμός Ολύμπου και ακολούθησε στη συνέχεια η δημιουργία του Εθνικού Δρυμού Παρνασσού.

Εθνικοί Δρυμοί και Θαλάσσια Πάρκα 
Στην Ελλάδα καθιερώθηκε ο όρος Εθνικός δρυμός (αντί του όρου Εθνικό Πάρκο που χρησιμοποιείται διεθνώς) επειδή οι περισσότεροι δρυμοί αφορούν δασικές περιοχές (δρυμός - δρυς - βελανιδιά), ενώ για τις θαλάσσιες περιοχές που πλέον έχουν νομοθετηθεί ως προστατευόμενες χρησιμοποιείται ο όρος Θαλάσσιο Πάρκο.

Εθνικά πάρκα 
Υπάρχει μια πληθώρα προστατευόμενων περιοχών, ιδιαίτερα υδροβιοτόπων που χαρακτηρίστηκαν ιδιαίτερα μετά το 2004 Εθνικά Πάρκα. Αυτά, με έτος αναγνώρισης, είναι:
Εθνικό Πάρκο Σχινιά Μαραθώνα, 2000
Πάρκο υγροτόπων λιμνών Κορώνειας, Βόλβης και Μακεδονικών Τεμπών, 2004
Εθνικό Πάρκο Βόρειας Πίνδου, 2005
Εθνικό Πάρκο λιμνοθαλασσών Μεσολογγίου, Αιτωλικού, κάτω ρου και εκβολών ποταμών Αχελώου και Ευήνου και νήσων Εχινάδων, 2006
Εθνικό Πάρκο δάσους Δαδιάς, Λευκίμμης και Σουφλίου, 2006
Εθνικό Πάρκο λίμνης Κερκίνης, 2006
Απολιθωμένο δάσος της Λέσβου, 1987
Εθνικό υγροτοπικό Πάρκο Δέλτα Έβρου, 2007
Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Αμβρακικού, 2008
Εθνικό Πάρκο Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης, 2008 (Νέστου)
Εθνικό Πάρκο Τζουμέρκων, Περιστερίου και χαράδρας Αράχθου, 2009
Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς, 2009
Εθνικό Πάρκο Δέλτα Αξιού, Λουδία και Αλιάκμονα, 2009
Εθνικό Πάρκο οροσειράς Ροδόπης, 2009, και
Εθνικό Πάρκο Χελμού Βουραïκού, 2009.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Παυλίνα Αλεξανδροπούλου, Οι Εθνικοί Δρυμοί της Ελλάδας ...υπό την προστασία μου!, 1ο Πανελλήνιο Διεπιστημονικό Συνέδριο Τέχνης & Περιβαλλοντολογικής Εκπαίδευσης, 29-31 Μαΐου 2009, Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής - Ίδρυμα Ευγενίδου.