joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λυκοβουνό

Κοντά στο Δαφνί σε απόσταση περίπου 5χμ βρίσκεται μια Οροσειρά που ονομάζεται Λυκοβουνό. Κορυφή της είναι ο Κουρκουτάς που φτάνει τα 617 μ. Το όνομά της προέρχεται από κάποια Βυζαντινή Καστροπολιτεία που άκμασε εκεί κατά τον 13ο με 14ο αιώνα. Στο Λυκοβουνό ήταν κτισμένο το ξακουστό Μοναστήρι του Άγιου-Γεώργιου. Το Μοναστήρι αναφέρεται σε Χρυσόβουλο Διάταγμα του έτους 1292 από το Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' Παλαιολόγο , ο οποίος το αναγνωρίζει ως πλούσιο και φημισμένο.Στο Μοναστήρι ακόμα διασώζονται τα σπάνια ψηφιδωτά του και οι Τοιχογραφίες του, καταστράφηκε το 1700 από τους Τούρκους.

Θρύλοι και Παραδόσεις

Στα χαλάσματα του ξακουσμένου Μοναστηριού καθώς αναφέρει η παράδοση, είναι θαμμένοι οι θησαυροί του, οι πολλές καμπάνες του (από τις οποίες η μία είναι ολόχρυση) και αμέτρητα Κωνσταντινάτα , χρυσά νομίσματα από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Από όλη , λοιπόν, αυτήν την φήμη και το πλούτο που είχε το Μοναστήρι προήλθε η φράση : 

"Αι-Γιώργης στο Λυκοβουνό και Αγια-Σοφιά στην Πόλη".

Το Λυκοβουνό στο Νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος

Το Λυκοβουνό συνέχισε την ακμή του και στην Μεταβυζαντινή Περίοδο. Αποτέλεσε την έδρα του Δήμου Κυδωνίας που περιείχε τα χωριά: Δαφνί, Κυδωνία , Καράσπαη , Λυκοβουνό , Πυρί. Η παράδοση λέει ότι στο Λυκοβουνό κατοικούσαν 1000 οικογένειες. Επί Βασιλείας Όθωνος το Λυκοβουνό παραχωρήθηκε στον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και ύστερα στην Οικογένεια Μαυρομιχάλη και αποτέλεσε την Έδρα της. Όπως ήταν φυσικό , οι Μαυρομιχαλέοι δεν ήταν διατεθειμένοι να μοιραστούν την γη τους με τους Λυκοβουνιώτες και γι'αυτό τους κυνήγησαν. Οι περισσότεροι κατέφυγαν στο Δαφνί και άλλοι πήγαν σε χωριά , όπως : το Ξηροκάμπι, το Καράσπαη, η Πετρίνα , οι Κροκεές , την Κυδωνιά κ.λ.π.

Ο Δημήτρης Κουτράκος προσπάθησε να αποτρέψει αυτήν την κατάσταση όμως αυτό το πλήρωσε με την ζωή του. Η τοποθεσία που δολοφονήθηκε είναι γνωστή ώς "Του Κουτράκου τ'αλώνι".

Το Λυκοβουνό χωρίζεται σε δύο Οικισμούς, την Βυζαντινή Καστροπολιτεία του Λυκοβουνού και τον Οικισμό του Αι-Γιάννη. Ο Οικισμός του Αι-Γιάννη υπήρχε και κατά τους Βυζαντινούς χρόνους. Εκεί βρίσκεται η Εκκλησία του Αι-Γιάννη του Ριγανά που εορτάζεται στις 24 Ιουνίου. Σήμα κατατ 'εθεν είναι η Γραφική Βρύση που χρησιμοποιούσαν οι Λυκοβουνιώτες. Ακόμα, σε αυτόν τον οικισμό υπάρχουν και τα συντρίμμια του Τζαμιού που είχε κτιστεί επί Τουρκοκρατίας.ο Λυκοβουνό  είχε χτιστεί στη Βυζαντινή περίοδο αφού τα κτίσματα του μαρτυρούν ότι πρόκειται για οικισμό που άκμασε κατά τον 13ο και 14ο αιώνα.Βρίσκεται κοντά στο Δαφνί σε υψόμετρο γύρω στα 600-700 μ

Πηγές 
http://dafniolakonias.blogspot.gr/p/blog-page_73.html ( Δαφνί Λακωνίας - Ιστορία)

"Το Δαφνί της Σπάρτης και τα γύρω χωριά" του Σταύρου Μυλωνάκου

Προφορικές ΜαρτυρίεςΚάστρα της Λακωνίας
Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Δεσποτάτο του Μορέως
Βυζαντινοί οικισμοί
Γκαμπριέλα Τσίλμι

Η Γκαμπριέλα Τσίλμι (Gabriella Lucia Cilmi, 10 Οκτωβρίου 1991) είναι Αυστραλή τραγουδίστρια.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1991 σε προάστιο της Μελβούρνης και έχει ιταλική καταγωγή. Παρόλο που μεγάλωσε στη δεκαετία του 1990, έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη μουσική της δεκαετίας του 1960 και 70. Άκουγε τα πάντα από Nina Simone μέχρι και Led Zeppelin. Από νωρίς γνώριζε ότι είχε χάρισμα στο τραγούδι αλλά όλοι της έλεγαν πως δεν είχε την απαραίτητη πειθαρχία για να ακολουθήσει καριέρα στη μουσική. Ωστόσο η Gabriella δεν τα έβαλε κάτω. Δημιούργησε ένα garage rock group όπου έκανε διασκευές κλασικών rock κομματιών και ύστερα άρχισε να ηχογραφεί δικά της τραγούδια με τους παραγωγούς Barbara και Adrian Hannan στο μουσικό studio SongStore. 

Πηγή έμπνευσης για την Gabriella Cilmi δεν αποτελούν αποκλειστικά οι προσωπικές εμπειρίες. «Ακόμη και όταν παρακολουθώ ταινίες και όταν διαβάζω βιβλία, έχω πάντοτε ένα μεγάλο τετράδιο και γράφω ό,τι μου έρχεται στο μυαλό. Εκεί μπορεί να βρει κανείς ακόμη και τις πιο ανόητες σκέψεις. Απλά γράφω ό,τι μου έρχεται στο μυαλό και προσπαθώ να μην το σκέφτομαι».

Αυτά που έχει διδαχθεί από την περιπλάνησή της ανά τον κόσμο συνοψίζονται στο να «μην εμπιστεύεσαι ποτέ ένα όμορφο πρόσωπο ή ένα αγόρι που μοιάζει cool (μετά από κάποιες εμπειρίες που είχα, έμαθα από αυτές και προσπέρασα), να λες πως αισθάνεσαι, διαφορετικά οι άνθρωποι γύρω σου δεν μπορούν να το γνωρίζουν. Εάν δηλαδή κάτι δεν πηγαίνει καλά πρέπει να το λες οπωσδήποτε. Τέλος, να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου γιατί συνήθως είναι σωστό, ίσως όχι πάντοτε».

Συνήθιζε να επηρεάζεται από αρνητικά δημοσιεύματα, αλλά πλέον γελάει με αυτά που γράφονται, καθώς πολλά δεν περιέχουν ίχνος αλήθειας. Θυμήθηκε, ωστόσο, ένα δημοσίευμα που την είχε στεναχωρήσει, καθώς ανέφερε πως «δεν ξέρω να διαβάζω και να γράφω και πως θα έπρεπε να γυρίσω στο σχολείο. Ωστόσο, το διάβασα και προφανώς μπορώ να διαβάσω. Υπάρχουν πολλά πράγματα που λέγονται και δεν είναι αλήθεια, αλλά πρέπει να γίνεις πιο σκληρός και να τα αγνοείς».

Δισκογραφία 
 Lessons to Be Learned (2008)
 Ten (2010)
 The Sting (2013)

Άνοιγμα συναυλιών 
 2008 – Sugababes – Change Tour (επιλεγμένες ημερομηνίες)
 2010 – Leona Lewis – The Labyrinth (UK ημερομηνίες,μόνο)

Βραβεία/Υποψηφιότητες 
Ήταν υποψήφια για 12 βραβεία και από αυτά έχει κερδίσει τα 7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αυστραλοί τραγουδιστές
Προαστιακός σιδηρόδρομος Μαδρίτης

Ο προαστιακός σιδηρόδρομος της Μαδρίτης (ισπανικά:Cercanías Madrid) αποτελεί μια υπηρεσία σιδηροδρόμου που εξυπηρετεί αστικά, προαστιακά και περιφερειακά κέντρα στην Μαδρίτη και τις γύρω επαρχίες.

Το πρώτο δίκτυο προαστιακού σιδηροδρόμου στη Μαδρίτη ήταν δυο γραμμές, που η μια ξεκινούσε από το σιδηροδρομικό σταθμό Ατότσα και κατέληγε στο Αρανχουέζ με κλάδο από τον σιδηροδρομικό σταθμό Ατότσα εως την Πάρλα και η δεύτερη ξεκινούσε από το σταθμό Laguna και μέσω του σιδηροδρομικού σταθμού Ατότσα κατέληγε στο σταθμό Villaverde Alto. Αργότερα το δίκτυο επεκτάθηκε μέχρι τις πόλεις Αλκομπέντας, Μόστολες, Αλκορκόν, Φουενλαμπράδα, Χουμάνες, Χετάφε, Ελ Εσκοριάλ, Σερσεντίγια και διάφορες ακόμη πόλεις μέσα και έξω από τη Μαδρίτη. Σήμερα, το δίκτυο του προαστιακού σιδηροδρόμου της Μαδρίτης έχει 9 γραμμές, πάνω από 80 σταθμούς και μήκος στα 370 χιλιόμετρα.

Το δίκτυο αυτό ήταν κύριος στόχος των βομβιστικών επιθέσεων στις 11 Μαρτίου 2004.

Γραμμές 

Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ισπανία
Τερριτόριο Αγίου Πέτρου Τσακωνιάς

Το Τερριτόριο του Αγίου Πέτρου Τσακωνιάς (ιταλικά: Territorio di San Pietro di Zaccogna) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο με την ονομασία Βασίλειο του Μoρέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν ο Άγιος Πέτρος, διοικητικά ανήκε στην επαρχία της Ρωμανίας. 

Το τερριτόριο, όπως και τα υπόλοιπα, δημιουργήθηκε με βάση τον Οθωμανικό Καζά του Αγίου Πέτρου που προϋπήρχε και καταλάμβανε εδάφη της Κυνουρίας ή Τσακωνιάς.

Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, το τερριτόριο είχε 11 χωριά και 6 κατεστραμμένα, 4 ορθόδοξα μοναστήρια, έκταση 341.872 στρέμματα, 9126 οικογένειες και 3.922 κάτοικοι που αναφέρονται πολλοί εργατικοί. 

Επίσης περιελάμβανε τα χωριά: San Pietro Zaccognà, Isi à S. Gioanni, Miligù, Vervena, Platano, Caracomegni, Castri, Degliana, Vurvura, Cutruffa, και Sitina.

Παραπομπές

Πηγές 
 Evangelia Balta, "Venetians and Ottomans in the Southeast Peloponnese (15th-18th century) ", στο: Halil Inalcık Armağanı. I. Tarih Araştırmaları, Ankara, Doğu Batı, 2009, σελ. 168-204. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
 Κωνσταντίνος Ντόκος, "Breve descrittione del Regno di Morea. Αφηγηματική ιστορική πηγή ή επίσημο βενετικό έγγραφο της Β΄ Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο;", Εώα και Εσπέρια, 1 (1993), σελ. 81-131. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
 Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν (1716-1821), εκδόσεις Ερμής, Αθήνα 1939. (ανατύπωση Απρίλιος 2002· τυπογραφείο Α. Ελευθέρου)

Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως
Ιστορία της Αρκαδίας
Ανδρέας Μικρούτσικος

Ο Ανδρέας Μικρούτσικος (Πάτρα, 6 Ιουνίου 1952) είναι Έλληνας τραγουδοποιός, συνθέτης και τηλεοπτικός παρουσιαστής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1952 στην Πάτρα και είναι ο μικρότερος αδερφός του Θάνου Μικρούτσικου. Ο πατέρας του ήταν μαθηματικός, ενώ και ο ίδιος είναι πτυχιούχος μαθηματικός. Όταν ήταν νέος υπήρξε μέλος του ΕΚΚΕ.

Έχει νυμφευθεί τρεις φορές, τη Μαρία Δημητριάδη, τη Φωτεινή Γεωργαντά και τη Δήμητρα Ρουμπέση. Επίσης, είχε μακροχρόνια σχέση με την τραγουδίστρια Σοφία Βόσσου. Ο Μικρούτσικος έχει έναν γιο, τον Στέργιο, από τον πρώτο του γάμο με τη Δημητριάδη.

Είναι υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.

Καριέρα
Οι κορυφαίες του μουσικές επιτυχίες είναι: Κυκλωπάκι (1985), Χαμένο Νησί (1986), Συχνότητες (1987), Έρωτας Κεραυνοβόλος (1988), Άνοιξη (1991), Δεν Μετανιώνω (1991), Κουτσουράκι (1991), Όσο Γυρίζει η Γη (1993).

Το 1991 συμμετείχε στη Eurovision με το τραγούδι του Άνοιξη, που ερμήνευσε η Σοφία Βόσσου καταλαμβάνοντας την 13η θέση. Ένα πλήρες άλμπουμ με το ίδιο όνομα (Άνοιξη) κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά και θεωρείται το καλύτερό του.

Τα έτη 1992 και 1993 ο Μικρούτσικος παρουσίαζε το τηλεπαιχνίδι Το Μεγάλο Παζάρι. Φεύγοντας από το Mega Channel για τον ΑΝΤ1, ήταν ο πρώτος που γνώρισε στους Έλληνες την Reality τηλεόραση. Τα σόου του, όπως το Επιτέλους Μαζί από το 1996 έως το 2000, δέχτηκαν πολλές κακές κριτικές, παρά τις πολύ καλές επιδόσεις τηλεθέασης. Ο Μικρούτσικος παρουσίασε τις τρεις πρώτες σεζόν του Big Brother στο κανάλι του ANT1 (την τρίτη σεζόν είχε μετονομαστεί σε The Wall). Παρουσίασε ακόμη το μουσικό ριάλιτι σόου του ΑΝΤ1, Fame Story. Επίσης παρουσίασε το δημοφιλές τηλεπαιχνίδι Θησαυροφυλάκιο και πάλι από τη συχνότητα του ΑΝΤ1, από το 2001 ως το 2004.

Αργότερα μετακινήθηκε στον Alpha TV, όπου παρουσίασε το ριάλιτι Από Καρδιάς, εκπομπή που διακόπηκε οριστικά μετά από ομόφωνη απόφαση του ΕΣΡ. Η απόφαση ελήφθη στις 13 Ιουνίου 2006 έπειτα από σειρά προστίμων που είχε επιβάλει το ΕΣΡ στο κανάλι και σύσταση μεταφοράς της εκπομπής σε βραδινή ζώνη, την οποία δεν ακολούθησε το κανάλι. Παρέμεινε στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, όπου τον Σεπτέμβριο παρουσίασε την πρωινή εκπομπή του Σαββατοκύριακου Αυτός μας έλειπε με την Δήμητρα Ρουμπέση και τη Σοφία Βόσσου. Η εκπομπή κόπηκε πρόωρα λόγω χαμηλής τηλεθέασης και αντικαταστάθηκε από τη Ναταλία Γερμανού και την εκπομπή Μες στην καλή χαρά. Ο Ανδρέας Μικρούτσικος μεταπήδησε στο Star Channel για την παρουσίαση πρωινής εκπομπής με τίτλο Παρέα με τον Ανδρέα. Το 2009 ο Μικρούτσικος έσπασε το συμβόλαιό του με τον σταθμό και έμεινε εκτός τηλεόρασης. Επανήλθε στις 29 Αυγούστου 2020 ως σχολιαστής στο Big Brother που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ.

Δισκογραφία

Τηλεόραση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφία του στο thebest.gr

Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες στιχουργοί
Έλληνες συνθέτες
Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Έλληνες άνδρες τηλεπαρουσιαστές
Σιδηροδρομικός Σταθμός Μαδρίτης Ατότσα

Ο σιδηροδρομικός σταθμός Ατότσα της Μαδρίτης (ισπανικά: Estacion de Madrid Atocha ή Madrid-Puerta de Atocha) είναι ο μεγαλύτερος από τους δύο μεγάλους σιδηροδρομικούς σταθμούς στη Μαδρίτη της Ισπανίας.(ο άλλος: Σιδ. Σταθμός Μαδρίτης Τσαμαρτίν) Είναι ο κεντρικότερος σταθμός στο δίκτυο του Προαστιακού σιδηροδρόμου Μαδρίτης καθώς και διαφόρων γραμμών υψηλών ταχυτήτων όπως αυτές που πάνε προς Βαρκελώνη, Βαλένθια, Σεβίλλη, Μάλαγα, Ουέσκα, Αλικάντε και το Λεόν. Ακόμη, είναι ο πιο μεγάλος σιδηροδρομικός σταθμός της Ισπανίας ως προς την ετήσια κίνησης επιβατών (88 εκατ. το 2013).

Μαδριτης Ατοτσα
Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ισπανία
Κτίρια και κατασκευές στην Μαδρίτη
AVE

Η AVE είναι σιδηροδρομική υπηρεσία υψηλής ταχύτητας που συνδέει διάφορες πόλεις της Ισπανίας μεταξύ τους. Το δίκτυο της AVE είναι το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δίκτυο υψηλών ταχυτήτων στην Ευρώπη και το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο.  

Επτά από τα δρομολόγια της AVE έχουν αφετηρία τον Σιδηροδρομικό σταθμό Ατότσα στην Μαδρίτη, τέσσερα τον Σιδηροδρομικό σταθμό Σαντς της Βαρκελώνης, ένα τον Σιδηροδρομικό σταθμό Τσαμαρτίν στην Μαδρίτη, ενώ υπάρχει και απευθείας σύνδεση μεταξύ των σιδηροδρομικών σταθμών της Σεβίλλης και της Βαλένθια. 

Από αυτούς τους τερματικούς σταθμούς ξεκινούν γραμμές  υψηλών ταχυτήτων προς τη Σεβίλλη, τη Μάλαγα, την Ουέσκα, το Τολέδο, το Αλικάντε, το Λεόν, το Καστεγιόν, τη Γρανάδα, την περιοχή της Γαλικίας,  αλλά και προς τα γαλλικά σύνορα με πολλούς ενδιάμεσους σταθμούς όπως τον Σιδηροδρομικό σταθμό Ντελιθίας στην πόλη της Σαραγόσας, τον σιδηροδρομικό σταθμό Φιγέρες, τον σιδηροδρομικό σταθμό του Βαγιαδολίδ, τον σταθμό της Βαλένθια, της Κόρδοβας, τον σταθμό Σιουδάδ-Ρεάλ και πολλούς άλλους ακόμη.

Η γραμμή υψηλών ταχυτήτων Μαδρίτη-Σεβίλλη ήταν η πρώτη του δικτύου και ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1997, και στην συνέχεια ακολούθησε η γραμμή υψηλών ταχυτήτων Μαδρίτη-Βαρκελώνη, η οποία εγκαινιάστηκε το 2003 μερικώς και ολοκληρώθηκε το 2008, ενώ το 2013 επεκτάθηκε προς τη Φιγέρες. Το Τολέδο συνδέθηκε στο δίκτυο της AVE τον Νοέμβριο του 2005, η σύνδεση της Μάλαγας και του Βαγιαδολίδ έγινε το 2007, η γραμμή Μαδρίτη-Βαλένθια ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 2010, η σύνδεση με το Αλικάντε τον Ιούνιο του 2013, ενώ ακολούθησε η γραμμή Μαδρίτη-Λεόν που ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2015. Τον Ιανουάριο του 2018 συνδέθηκε στο δίκτυο της AVE και το Καστεγιόν και το 2019 ολοκληρώθηκε και η σύνδεση μεταξύ Γρανάδας και Αντεκέρα. Η πιο πρόσφατη γραμμή του δικτύου είναι η γραμμή Μαδρίτη-Γαλικία που ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 2021.

Η υπηρεσία στελεχώνεται από εικοσιτέσσερα τρένα τύπου 100 (TGV) γαλλικής κατασκευής, δεκαέξι τύπου 102 και τριάντα τύπου 112 («Pato», ισπανική λέξη για την «πάπια») ισπανικής κατασκευής και είκοσι έξι τύπου 103 (Siemens Velaro) γερμανικής κατασκευής, τα οποία κινούνται με ταχύτητες ως 310 χιλιομέτρων ανά ώρα όταν βρίσκονται σε σιδηροδρομικό δίκτυο υψηλών ταχυτήτων. 

Στα δρομολόγια Μαδρίτη-Σεβίλλη και Βαρκελώνη-Φιγέρες-Περπινιάν, στα γαλλικά σύνορα, χρησιμοποιούνται τρένα τύπου 100, στο δρομολόγιο Μαδρίτη-Βαρκελώνη-Φιγέρες χρησιμοποιούνται τρένα τύπου 103, ενώ στα δρομολόγια Μαδρίτη-Μάλαγα, Μαδρίτη-Λεόν, Μαδρίτη-Ουέσκα, Μαδρίτη-Γρανάδα, Μαδρίτη-Γαλικία και Βαλένθια-Σεβίλλη χρησιμοποιούνται τρένα τύπου 102 και σε αυτά των Μαδρίτη-Καστεγιόν, Μαδρίτη-Αλικάντε, Βαρκελώνη-Σεβίλλη, Βαρκελώνη-Μάλαγα και Βαρκελώνη-Γρανάδα τρένα τύπου 112.

Από το 2013 τρένα υψηλών ταχυτήτων συνδέουν τις πόλεις της Μαδρίτης και της Βαρκελώνης με το Παρίσι και άλλες ενδιάμεσες πόλεις όπως η Λυών και η Μασσαλία κάνοντας συνδυαστική χρήση των δύο δικτύων υψηλών ταχυτήτων στις δυο χώρες, του ισπανικού δικτύου της AVE και του γαλλικού δικτύου TGV.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ισπανία
Ρωσική Υπηρεσία του BBC

Η Ρωσική Υπηρεσία του BBC (, ) είναι υπηρεσία του BBC World Service για την Ρωσία. Η Υπηρεσία ιδρύθηκε στις 26 Μαρτίου του 1946.

Μετάδοση

Το ραδιοφωνικό πρόγραμμα της Ρωσικής Υπηρεσίας σίγησε μετά από 65 χρόνια εκπομπής, επειδή η Υπηρεσία δημιούργησε ιστοσελίδα και όλη η ενημέρωση γίνεται από εκεί.

Πριν την ολοκληρωτική μετακίνηση στο διαδίκτυο το ραδιοφωνικό πρόγραμμα έκπεμπε μόνο στα μεσαία κύματα AM.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός συνεργαζόταν με τον Bol'shoe Radio, ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας στα FM, και έκπεμπε το πρόγραμμα του BBC από τον Απρίλιο μέχρι τον Αύγουστο του 2007. Στις 17 Αυγούστου του 2007 ο ραδιοφωνικός σταθμός Bol'shoe Radio ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει την εκπομπή του BBC. Η μετάδοση του BBC σταμάτησε στις 17:00 (τοπική ώρα).

Στις 21 Απριλίου του 2009 η Ρωσική Υπηρεσία δημιούργησε ιστοσελίδα.

Στις 26 Μαρτίου του 2011 η Υπηρεσία σταμάτησε την μετάδοση στα ραδιοκύματα και συνέχισε την λειτουργία της αποκλειστικά μόνο μέσω διαδικτύου.

Τον Μάρτιο του 2012 η Υπηρεσία άρχισε κάποιες προσπάθειες μετάδοσης, στην τηλεόραση από τον πάροχο TV Dozhd.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη Ιστοσελίδα

Ρωσικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
British Broadcasting Corporation
BBC World Service
Ζαν Μισέλ Μπασκιά

Ο Ζαν Μισέλ Μπασκιά (Jean-Michel Basquiat, 22 Δεκεμβρίου 1960 – 12 Αυγούστου 1988) ήταν Αμερικανός ζωγράφος.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης το 1960. Σε ηλικία 17 ετών άρχισε να σχεδιάζει με σπρέι γκράφιτι στο μετρό της Νέας Υόρκης, υπογράφοντας ως SAMO. Εγκατέλειψε το σχολείο και ζούσε πουλώντας μπλουζάκια και καρτ ποστάλ, ζωγραφισμένα χειροποίητα από τον ίδιο και στις αρχές της δεκαετίας του άρχισε να εκθέτει έργα του σε ομαδικές εκθέσεις, στη Νέα Υόρκη και στην Ευρώπη. Τη δεκαετία του 80 έκανε εκθέσεις σε διεθνή μουσεία και γκαλερί σε όλο τον κόσμο, ενώ έγινε γνωστός ως εκφραστής ενός πρωτόγονου νεο-εξπρεσιονισμού που αποτυπώθηκε στα έργα του.  

Ο Μπασκιά ασχολήθηκε με την ποίηση, τη ζωγραφική και το σχέδιο, ενώ δεν δίστασε να ασκήσει κριτική μέσα από τα έργα ζωγραφικής του.
Το 1981, ο ποιητής και εικαστικός Ρενέ Ρικάρ έγραψε στο πρώτο αφιέρωμα για τον Μπασκιά στο περιοδικό ArtForum. Το 1982 συμμετείχε στην έκθεση – παράσταση Μεταπρωτοπορία: Ιταλία – Αμερική, μαζί με νεο-εξπρεσιονιστές καλλιτέχνες. 

Το 1983 άρχισε να πραγματοποιεί ατομικές εκθέσεις και παράλληλα γνωρίστηκε με τον μέντορα της ποπ-αρτ, Άντι Γουόρχολ, μια σχέση που διήρκεσε έως τον θάνατο του Γουόρχολ, το 1987. 

Το 1985, η φωτογραφία του έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό New York Times, για το άρθρο "Νέα Τέχνη, Νέο Χρήμα: Το Μάρκετινγκ ενός Αμερικανού Καλλιτέχνη". Τη διετία 1986 έως 1988 ταξίδεψε σε Ευρώπη και Αφρική, όπου πραγματοποίησε αρκετές εκθέσεις ζωγραφικής. 

Το 1988 πέθανε από υπερβολική δόση απαγορευμένων ουσιών σε ηλικία 27 ετών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αμερικανοί ζωγράφοι
Αμερικανοί μουσικοί παραγωγοί
Αμερικανοί συνθέτες
Μουσικολόγοι
Γεννάδι

Το Γεννάδι είναι παραθαλάσσιο χωριό στο νησί της Ρόδου στα Δωδεκάνησα και βρίσκεται σε υψόμετρο 30 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 671 κατοίκους και με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης από το 2011 αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Γενναδίου της Δημοτικής Ενότητας Νότιας Ρόδου του Δήμου Ρόδου. Με την απογραφή του 2001 είχε 665 κατοίκους και σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, το Γεννάδι ήταν έδρα του δήμου Νότιας Ρόδου.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Το Γεννάδι βρίσκεται στις νοτιοανατολικές ακτές του νησιού της Ρόδου, επάνω στην επαρχιακή οδό Πυλώνα - Κατταβιάς. Απέχει 61 χλμ. από τη πόλη της Ρόδου και 27 χλμ. από την αρχαία πόλη της Λίνδου. Το χωριό είναι παραθαλάσσιο με  αμμουδερές παραλίες από μικρά βότσαλα που αποτελούν τη συνέχεια της παραλίας Κιοτάρι. Ο κεντρικός δρόμος χωρίζει την παραλία από το χωριό στην οποία υπάρχουν πολλές ταβέρνες, beach bar, ενοικιαζόμενα δωμάτια, μικρά ξενοδοχεία και εξοχικές κατοικίες. Στον οικισμό του Γενναδίου, ο Πολιτιστικός Σύλλογος "Νικηφόρος Μανδηλαράς", έχει αποκαταστήσει και αναδείξει κτίσμα του 1926 ως παραδοσιακό σπίτι με πολλά εκθέματα και είδη λαϊκής τέχνης.

Ιστορία 
Στις  22 Μαΐου του 1967 στην παραλία του Γενναδίου βρέθηκε το πτώμα του Νικηφόρου Μανδηλαρά που ήταν δικηγόρος υπερασπίσεως στη δίκη για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ..

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τα παραδοσιακά σπίτια της Ρόδου

Παραπομπές

Χωριά της Ρόδου
ANEK Lines

Η Ανώνυμη Ναυτιλιακή Εταιρεία Κρήτης, επισήμως γνωστή ως ANEK Lines, είναι από τις μεγαλύτερες ναυτιλιακές εταιρείες της Ευρώπης, που εξυπηρετεί δρομολόγια πλοίων στην Ελλάδα την Ιταλία.

Η εταιρεία ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1967 με αφορμή το ναυάγιο του πλοίου Ηράκλειον από επιφανείς και μη Κρητικούς με σκοπό και στόχο την πραγματοποίηση των θαλασσίων μεταφορών μέσα από σύγχρονα, άνετα και ασφαλή πλοία, που θα είχαν τη δυνατότητα να παραδίδουν έγκαιρα τα εμπορεύματα. Στα τέλη της δεκαετίας του ´80 το μεγαλύτερο μέρος της εταιρείας εξαγοράστηκε από το ρεθυμνιώτη μεγαλοεφοπλιστή Σήφη Βαρδινογιάννη.

Στις 20/9/2022 επετεύχθη συμφωνία με για την απορρόφηση της εταιρείας από την Attica Group.

Τα Διοικητικά Συμβούλια των εταιριών θα συγκληθούν σύμφωνα με το νόμο και τα καταστατικά τους για να αποφασίσουν σχετικά με την έναρξη και τις επιμέρους παραμέτρους της διαδικασίας συγχώνευσης.

Διαδρομές

Ελλάδα
Πειραιάς - Ηράκλειο (Κρήτη 1)
Πειραιάς - Μήλος - Σαντορίνη - Ανάφη - Ηράκλειο - Σητεία - Κάσος - Κάρπαθος - Ρόδος (Πρέβελης)
Πειραιάς - Μήλος - Σαντορίνη - Κάσος - Κάρπαθος - Χάλκη - Ρόδος (Πρέβελης)

Ελλάδα - Ιταλία
Πάτρα - Ηγουμενίτσα - Ανκόνα (Ελλένικ Σπίριτ & Ολύμπικ Τσάμπιον)

Στόλος
Στόλο της ΑΝΕΚ αποτελούν ντιζελοκίνητα επιβατηγά/οχηματαγωγά πορθμεία.

Τωρινός στόλος 
Σήμερα, η ΑΝΕΚ λειτουργεί 7 πλοία, τα οποία είναι τα εξής:

Ναυλωμένος Στόλος Σε Ξένες Εταιρείες 
Η ΑΝΕΚ έχει ναυλώσει 2 πλοία σε ξένες εταιρείες, τα οποία είναι τα εξής:

Προηγούμενα πλοία 

Κύδων (1970-1989) (έγινε City of Taranto με την Lelakis Lines, σήμερα εκτός λειτουργίας)
Κάντια (1973-2000) (έγινε Jabal Ali 2, σήμερα εκτός λειτουργίας)
Ρέθυμνο (1973-2000) (έγινε Jabal Ali 3, σήμερα εκτός λειτουργίας)
Κρήτη (1978-1995) (Έγινε Super Naias με την Agapitos Lines, σήμερα εκτός λειτουργίας)
Άπτερα (1987-2005) (Έγινε Oriental Pearl III, σήμερα εκτός λειτουργίας)
Λατώ (1989-2015) (Έγινε Talaton με την Seajets)
Λισσός (1989-2011) (πωλήθηκε για παλιοσίδερα)
Κύδων (1992-1995) (Έγινε Τάλως)
Τάλως (1995-1999) (Έγινε Ιεράπετρα Λ. με την Lane Sea Lines, επέστρεψε στον στόλο ως ναυλωμένο το 2009 μέχρι το 2014)
Σοφοκλής Βεν. (1998-1999) (Έγινε Σοφοκλής Β.)
Σοφοκλής Β. (1999-2015) (Έγινε Κύδων)
Κρήτη V (1999-2000) (έγινε Λευκά Όρη)
Λευκά Όρη (2000-2015) (έγινε Blue Galaxy με την Blue Star Ferries)
Αρκάδι (2000-2002) (Έγινε Pella με την Arab Bridge Company, σήμερα εκτός λειτουργίας)
Coraggio (2012-2013) (πωλήθηκε)
Forza (2013-2016) (πωλήθηκε)
Audacia (2013-2014) (πωλήθηκε)
Norman Atlantic (2014) (scrapped)
Κύδων (2015-2017) (μεταφέρθηκε στην Ferries del Caribe)

Παραπομπές

Πηγές 
 ANEK LINES (ANEK.AT) - Athens | (finance.yahoo.com profile)
 ANEK LINES (ΑΝΕΚ) - Athens | (capital.gr profile)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Το Χρονικό Ίδρυσης της ΑΝΕΚ :: Οι πρωτεργάτες της 

Ναυτιλιακές επιχειρήσεις
Ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις
Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών
Πραουστιά

Η πραουστιά (επιστ. ονομ.: Prunus domestica subsp. syriaca – γαλ.: mirabelle) είναι υποείδος της δαμασκηνιάς της κατηγορίας των αγγειόσπερμων, δικότυλων, φυλλοβόλο δέντρο και ανήκει στο γένος Προύμνη (Prunus), στην οικογένεια των Ροδοειδών (Rosaceae), και είναι αδελφικό δέντρο με την κορομηλιά. Στην κυπριακή διάλεκτο το δέντρο ονομάζεται μαραπελλιά και ο καρπός μαραπέλλα. 

Η καταγωγή του είναι από τη Μικρά Ασία. Πιστεύεται ότι προήλθε από διασταύρωση δαμασκηνιάς και κορομηλιάς. 

Η καλλιέργειά του έχει διαδοθεί στη Δυτική Ευρώπη. Στην Ελλάδα απαντάται στη Θράκη και ιδιαίτερα στη Σαμοθράκη και την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης (Κομοτηνή), όπου από τον καρπό της, το πράουστο, παρασκευάζεται χαρακτηριστικό γλυκό του κουταλιού, καθώς και μαρμελάδα. Στη Γαλλία από τα πράουστα παρασκευάζεται το μπράντυ.

Οι καρποί του, πράουστα, είναι κίτρινοι, ωοειδείς. Είναι γλυκοί στην ωρίμανσή τους.

Πηγές
Tante Kiki, Γλυκό του κουταλιού πραούστι ή πράουστο, διπλοβρασμένο
Greek M@s@ - Ελλήνων Γεύσεις, Πραούστι γλυκό του κουταλιού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δέντρα
Προύμνη
Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας
Φρούτα
Δρύπες
Οπωροφόρα δέντρα
Όμιλος ΣΤ΄ Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014

Ο Όμιλος ΣΤ΄ του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 αποτελείται από τις εθνικές ομάδες της Αργεντινής, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, του Ιράν και της Νιγηρίας. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 15 Ιουνίου και τελείωσαν στις 25 Ιουνίου 2014.

Οι δύο πρώτες ομάδες του ομίλου συνέχισαν στην φάση των 16. Η Αργεντινή ως πρώτη του ομίλου συνέχισε σε αγώνα με την Ελβετία που ήταν η δεύτερη του ομίλου Ε΄ και η Νιγηρία ως δεύτερη του ομίλου συνέχισε σε αγώνα με την Γαλλία που ήταν η πρώτη του ομίλου Ε΄.

Βαθμολογία και αγώνες

Σύνοψη των αγώνων

Αργεντινή - Βοσνία-Ερζεγοβίνη 

Οι δύο ομάδες είχαν συναντηθεί σε δύο προηγούμενους φιλικούς αγώνες, ο πιο πρόσφατος έγινε το 2013.

Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη συμπλήρωνε τα τρία λεπτά του ντεμπούτου της μετά την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όταν μετά από φάουλ που κέρδισε ο Λιονέλ Μέσι και εκτελέστηκε από τον Μάρκος Ρόχο, η μπάλα χτύπησε πάνω στον Σιντ Κολάσινατς και κατέληξε στα δίχτυα ως αυτογκόλ. Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Μέσι σημείσε το δεύτερο τέρμα της Αργεντινής όταν έπαιξε το ένα-δύο με τον Γκονσάλο Ιγουαΐν που είχε μπει ως αλλαγή στον αγώνα και σούταρε στην εστία του Ασμίρ Μπέγκοβιτς από το ύψος του σημείου του πέναλτι. Πέντε λεπτά πριν την λήξη της κανονικής διάρκειας του αγώνα, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη μείσε το σκορ, όταν η πάσα του Σενάντ Λούλιτς βρήκε τον Βένταντ Ιμπίσεβιτς που είχε μπει ως αλλαγή στον αγώνα και αυτός πέτυχε το πρώτο τέρμα στην ιστορία της εθνικής του στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Το αυτογκόλ του Κολάσινατς μετά από 2 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα έσπασε το ρεκόρ για το συντομότερο αυτογκόλ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου της ΦΙΦΑ, ξεπερνώντας το αυτογκόλ του Κάρλος Γκαμάρα (2 λεπτά και 46 δευτερόλεπτα) στον πρώτο αγώνα της Παραγουάης με την Αγγλία στον όμιλο Β΄ του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006.

Ιράν - Νιγηρία

Αργεντινή - Ιράν

Νιγηρία - Βοσνία-Ερζεγοβίνη

Νιγηρία - Αργεντινή

Βοσνία-Ερζεγοβίνη - Ιράν

Πολυτιμότερος παίκτης

Σκόρερ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014
Αρένα Παντανάλ

Το Αρένα Παντανάλ είναι ένα νέο στάδιο πολλαπλών χρήσεων στην πόλη Κουιαμπά της Βραζιλίας. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε στις 26 Απριλίου 2014, με σκοπό να χρησιμοποιηθεί κυρίως για αγώνες ποδοσφαίρου και να φιλοξενήσει αγώνες κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου το 2014.

Χωρητικότητα 
Το στάδιο δεν έχει καθορισμένη ημερομηνία ολοκλήρωσης, και η χωρητικότητά του είναι 41.112 θέσεων. Από τις 24 Απριλίου 2014, απομένουν να εγκατασταθούν 5.000 από τις θέσεις του γηπέδου.

Μουντιάλ 2014 

Όλοι οι αγώνες από κάτω είναι σε ώρες Κουιαμπά (UTC−4).

Κόπα Αμέρικα 2021 

Όλοι οι αγώνες από κάτω είναι σε ώρες Βραζιλίας (UTC−3).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Official Website
  Cuiabá avança com Arena Pantanal e quer receber Copa das Confederações
  Cuiabá já no clima de preparativos para o Mundial 2014
 FIFA World Cup Profile 

Στάδια ποδοσφαίρου στη Βραζιλία
Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014
Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Βραζιλία
Τζαβάντ Νεκουνάμ

Ο Τζαβάντ Νεκουνάμ (περσικά: جواد نکونام, γεννήθηκε 7 Σεπτεμβρίου 1980) είναι  Ιρανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος, ενώ ήταν και ο αρχηγός της Εθνικής Ιράν. Είναι συν - κάτοχος του ρεκόρ συμμετοχών για την εθνική του ομάδα με 149.

Καριέρα σε συλλόγους 
Ο Νεκουνάμ έπαιξε για πολλά χρόνια στην Πας Τεχεράνης μέχρι το 2005 που πήρε μεταγραφή για την Αλ Γουάντα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Την επόμενη σεζόν έπαιξε σε μια άλλη ομάδα της αραβικής χώρας, την Αλ Σάρτζα. Εγκεφαλικός παίκτης με καλές αμυντικές τοποθετήσεις και εξαιρετικός πασέρ δεν άργησε να αναδειχθεί και στο διεθνές ποδόσφαιρο.

Το 2006 και μετά τις καλές του εμφανίσεις στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας, ο Νεκουνάμ πήρε μεταγραφή για την Οσασούνα και έγινε ο πρώτος Ιρανός παίκτης που έπαιξε σε ισπανικό σύλλογο. Έμεινε στην ομάδα των Βάσκων για έξι σεζόν, παίζοντας σε 149 παιχνίδια και σημειώνοντας 24 γκολ. Τα χρόνια αυτά καθιερώθηκε ως ένας από τους καλύτερους μέσους στην εποχή του. Το 2012 σε ηλικία 32 ετών επέστρεψε στην πατρίδα του και την Εστεγλάλ. Υπέγραψε διετές συμβόλαιο αξίας $9,5 εκατομμυρίων με τον σύλλογο της Τεχεράνης και έγινε ο πιο καλοπληρωμένος παίκτης στην ιστορία του ιρανικού επαγγελματικού πρωταθλήματος. Με το νέο σύλλογο του στέφθηκε πρωταθλητής την πρώτη σεζόν. Στο τέλος του συμβολαίου του το 2014 πήγε με τετράμηνη συμφωνία στην Κουβέιτ ΣΚ με την οποία κατέκτησε το κύπελλο της χώρας.

Διεθνής καριέρα 
Ο Νεκουράμ έπαιξε για πρώτη φορά με την εθνική ομάδα του Ιράν τον Μάιο του 2000. Έγινε βασικός κατά τη διάρκεια των προκριματικών του 2002 και έπαιξε σε δύο από τους τρεις αγώνες του Ιράν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, όντας τιμωρημένος για τον τρίτο.

Ο Νεκουράμ επίσης συμμετείχε  στη νίκη του Ιράν στο τουρνουά ποδοσφαίρου των Ασιατικών Αγώνων του 2002 και στο Πρωτάθλημα Δυτικής Ασίας το 2004. Ήταν μέρος της αποστολής του Ιράν για τα Κύπελλα Ασίας του 2004, 2007 και 2011. Ήταν ο πρώτος σκόρερ της Μελί στα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 και συμμετείχε στη διοργάνωση ως αρχηγός της Εθνικής Ιράν.

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε προπονητική καριέρα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Προφίλ στο στο Team Meli (στα Αγγλικά)
 Προφίλ του στο Transfermarkt (στα Αγγλικά)

Ιρανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές ΚΑ Οσασούνα
Ποδοσφαιριστές Πας Τεχεράνης
Ποδοσφαιριστές Αλ Γουάχντα ΣΚΚ
Ποδοσφαιριστές Αλ Σάρτζα ΣΚ
Ποδοσφαιριστές Εστεγλάλ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιράν
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Κουβέιτ ΣΚ
Ποδοσφαιριστές Σαϊπά ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Αλ Αραμπί ΣΚ (Κατάρ)
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιράν
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιράν Κ20
Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Ιράν
Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ ΗΑΕ
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2015
Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2007
Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2011
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ
Σαντζάκι της Λέβε

Το Σαντζάκι της Λέβε ή Λίβα (τουρκικά: Leve Sancağı), ήταν διοικητική διαίρεση από το 1663 έως το 1685, υποδιαίρεση του βιλαετιού της Ουγιβάρ, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Καταλάμβανε εδάφη που είχαν κατακτηθεί από την Αυστριακή Αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Ουγγαρίας και σήμερα ανήκουν στη Σλοβακία. Διοικητικό κέντρο ήταν η πόλη Λέβε ή Λίβα, η σημερινή Λεβίτσε.

Η Λεβίτσε δέχτηκε από τον 16ο αιώνα πολλές επιδρομές και καταστροφές από τους Οθωμανούς. Το Κάστρο της Λεβίτσε καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1663, χωρίς μάχη, ο διοικητής του το εγκατέλειψε.

Παραπομπές

Αναφορές 
 Muhuammed Fatdh Çalisir, ottoman rule ın the uyvar provınce, 1663-1685, Ankara 2009
 Güneş Işıksel, [ La politique étrangère ottomane dans la seconde moitié du XVI e siècle : le cas du règne de Selîm II (1566-1574)]

Οθωμανική Σλοβακία
Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη
Λίλια Για Πάντα

Λίλια Για Πάντα (Σουηδικά: Lilja 4-ever, Δανικά: Lilja 4-ever), είναι ταινία στο είδος εγκλήματος/δράμα, σουηδικής και δανικής παραγωγής του 2002.

Πλοκή
Οταν η μητέρα της την εγκαταλείπει για να φύγει στην Αμερική, η Λίλια αναγκάζεται να πουλά το κορμί της σε τοπικό μπαρ, για να επιβιώσει. Σε μια από αυτές τις εξορμήσεις της, γνωρίζει ένα νεαρό αγόρι που μοιάζει να είναι διαφορετικό από τα άλλα. Της λέει ότι δουλεύει στη Σουηδία. Της υπόσχεται ότι θα τη βοηθήσει να ξεφύγει από αυτή τη ζωή και θα της βρει δουλειά μαζί του. Η Λίλια, ερωτευμένη μαζί του και μεθυσμένη από όνειρα για μια καλύτερη ζωή, τον πιστεύει. Σύντομα όμως ανακαλύπτει ότι και αυτός την κορόιδεψε και βρίσκεται μπλεγμένη σε κύκλωμα μαστροπείας.

Πρωταγωνιστούν
 Οξάνα Ακίνσινα ως Λίλια
 Αρτιόμ Μπογκουτσάρσκι ως Βαλόντια
 Λιουμπόφ Αγκάποβα ως μητέρα της Λίλιας
 Λίλια Σινκάριοβα ως θεία Άννα
 Πάβελ Πορομαριόφ ως Αντρέι

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
 

Ταινίες του 2002
Σουηδικές ταινίες
Ταινίες σχετικά με την πορνεία
Αστυνομικές ταινίες
Σουηδικές δραματικές ταινίες
Ρωσόφωνες ταινίες
Σουηδόφωνες ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Πολωνόφωνες ταινίες
Δανικές ταινίες
Δανικές δραματικές ταινίες
Βιασμός σε ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Εσθονία
Ταινίες γυρισμένες στη Σουηδία
Minoan Lines

Η εταιρεία Minoan Lines, γνωστή και με την ελληνική επωνυμία της Μινωικές Γραμμές, είναι ελληνική ναυτιλιακή εταιρεία που επικεντρώνεται στην ακτοπλοϊκή σύνδεση του Ηρακλείου με τον Πειραιά, της Πάτρας με την Ιταλία και από τον Ιούνιο του 2018 του Ηρακλείου με τη Σαντορίνη, την Ίο, την Πάρο και τη Μύκονο. Η ίδρυσή της έγινε στο Ηράκλειο το 1972 ενώ, για περισσότερα από τριάντα χρόνια πρόεδρός της υπήρξε ο εφοπλιστής και δήμαρχος Ηρακλείου Κώστας Κληρονόμος.

Το 2008 οι μετοχές της εξαγοράστηκαν από τον Ιταλικό Όμιλο Γκριμάλντι σε ποσοστό 30%.

Η εταιρία είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών ().

Ίδρυση 
Σύμφωνα με τον Κληρονόμο, η εταιρεία ιδρύθηκε το 1970-1971, όταν δύο φίλοι του, οι Γ. Βαρδιάμπασης κα Γ. Κεγιαδάκης έχασαν την πτήση τους, και του ζήτησαν να φτιάξουν μια ναυτιλιακή εταιρεία, όπως η Χανιώτικη ANEK Lines. Τότε ο Κληρονόμος εργαζόταν ως δικηγόρος. Ο Κληρονόμος, μαζί με μερικούς άλλους αποχώρησαν από το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας, διότι δεν άρεσε η επιλογή τους στο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών. Ωστόσο, με την Μεταπολίτευση, κι ενώ είχε προηγηθεί η αγορά ενός πλοίου, ο Κληρονόμος εξελέγη πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και αργότερα πρόεδρος.

Διαδρομές

Κρήτη
Πειραιάς - Ηράκλειο (Knossos Palace και Festos Palace)
Πειραιάς - Χανιά (Kydon Palace)

Κυκλάδες
Ηράκλειο - Σαντορίνη -  Πάρος -  Νάξος- Μύκονος -  Σύρος -  Πειραιάς (Santorini Palace)

Ελλάδα - Ιταλία
Ηγουμενίτσα - Ανκόνα (Cruise Bonaria και Venezia - σε συνεργασία με την Grimaldi Lines)
Πάτρα - Ανκόνα ( Europa Palace - σε συνεργασία με την Grimaldi Lines)

Στόλος

Τωρινά πλοία

Προηγούμενα πλοία 
Παρακάτω παραθέτονται τα πιο σημαντικά εκ των παλαιότερων πλοίων της εταιρείας, κατά αλφαβητική σειρά

 Αγία Γαλήνη (1986-2001)
 Αριάδνη (1976-1999)
 Κίνγκ Μίνως (1988-2001)
 Κνωσός Παλάς (2000-2020)
 Ν. Καζαντζάκης (1990-2001)

Παραπομπές 

Ναυτιλιακές επιχειρήσεις
Ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις
Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών
Φλοριανόπολις

Η Φλοριανόπολις (πορτογαλικά: Florianópolis) είναι η πρωτεύουσα της πολιτείας Σάντα Καταρίνα στη νότια Βραζιλία. Η πόλη υπολογίστηκε το 2013 ότι έχει 453.285 κατοίκους και είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη στην πολιτεία μετά τη Ζοϊνβίλλι. Η μητροπολιτική περιοχή της Φλοριανόπολις έχει 1.012.233 κατοίκους και είναι η 22η μεγαλύτερη στη χώρα. Βρίσκεται εν μέρει στο νησί Σάντα Καταρίνα, το οποίο συνδέεται οδικώς με την ενδοχώρα.

Ιστορία
Οι Πορτογάλοι έφτασαν στην περιοχή το 1514. Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, το νησί ήταν τόπος ελλιμενισμού πλοίων. Ένας οικισμός δημιουργήθηκε επίσημα στο νησί το 1673 από την εταιρεία του Φρανσίσκο Ντίας Βέλιο, η οποία το πέντε χρόνια μετά κατασκεύασε στην περιοχή ένα εξωκλήσι. Το 1726, το χωριό, με όνομα Νόσα Σενιόρο ντο Ντεστέρρο (Nossa Senhora do Desterro) ανακηρύχθηκε κωμόπολη (vila). Λόγω της στρατηγικής θέσης της για τον έλεγχο της νότιας Βραζιλίας, η πόλη οχυρώθηκε το 1737. Έλαβε καθεστώς πόλης το 1823 και έγινε η πρωτεύουσα της πολιτείας Σάντα Καταρίνα, γεγονός που έδωσε σημαντική ώθηση στην ανάπτυξη της πόλης. Η πόλη μετονομάστηκε το 1894 σε Φλοριανόπολις ώστε να τιμήσει τον Φλοριάνο Πεϊσότο, δεύτερο πρόεδρο της Βραζιλίας. Στις αρχές του 20ού αιώνα η πόλη εκσυγχρονίστηκε και το 1922 ολοκληρώθηκε η γέφυρα Ερσίλιο Λουζ, η οποία ένωσε το νησί με την ενδοχώρα.

Οικονομία

Η οικονομία της Φλοριανόπολης βασίζεται κυρίως στις πληροφορικές τεχνολογίες, τον τουρισμό και τις υπηρεσίες. Η New York Times ανακήρυξε τη Φλοριανόπολις «Προορισμό για Πάρτι για το 2009» και το Newsweek τοποθέτησε τη Φλοριανόπολη ως μία από τις δέκα πιο δυναμικές πόλεις για το 2006. Η πόλη έχει 42 παραλίες. Εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Ερσίλιο Λουζ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Βραζιλίας
Γκοϊάνια

Η Γκοϊάνια () είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της βραζιλιάνικης πολιτείας Γκοϊάς. Η Γκοϊάνια έχει 1.536.097 κατοίκους σύμφωνα με υπολογισμούς του 2020 και είναι δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στα Κεντρική-Δυτική Περιοχή της Βραζιλίας και η 10η μεγαλύτερη στο σύνολο της χώρας. Η μητροπολιτική περιοχή της έχει 2.613.461 (2019) κατοίκους. Η πόλη σχεδιάστηκε το 1933 ώστε να γίνει πρωτεύουσα της πολιτείας, αντικαθιστώντας την Γκοϊάς. Η Γκοϊάνια έχει την μεγαλύτερη έκταση πρασίνου ανά κάτοικο στη Βραζιλία και δεύτερη μεγαλύτερη μετά το Έντμοντον του Καναδά. Η πόλη είναι σημαντικό αγροτικό κέντρο. Είναι κτισμένη 750 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας.

Παραπομπές

Πηγές 
https://www.emaisgoias.com.br/goiania-e-a-10a-maior-cidade-brasileira-em-numero-de-habitantes/

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 https://www.emaisgoias.com.br/goiania-e-a-10a-maior-cidade-brasileira-em-numero-de-habitantes/
 https://www.ibge.gov.br/cidades-e-estados/go/goiania.html

Πόλεις της Βραζιλίας
Σκοτεινός Κόσμος (ταινία)

Το Σκοτεινός Κόσμος (ρωσικά: Тёмный мир) είναι ρωσική ταινία περιπέτειας και φαντασίας του 2010 με σκηνοθέτη τον Αντόν Μεγκερντίτσεφ.

Πλοκή
Μια ομάδα μαθητών πηγαίνει σε μια αποστολή πίσω από ένα βόρειο χωριό. Ένας από αυτούς, ο κύριος χαρακτήρας - ένα κορίτσι, απορροφάται από το μυστήριο και το ρομαντισμό του υποκόσμου και βρίσκει μια αρχαία νεκρόπολη, και εκεί μια μαγική ασπίδα. Αν κάποιος αγγίξει την πλακέτα, προκαλείται η οργή των φαντασμάτων του παρελθόντος και υπεράνθρωπες ικανότητες. Οι μαθητές θα πρέπει να εισέλθουν σε μια αναμέτρηση με τις δυνάμεις του κακού.

Διανομή 
 Σβετλάνα Ιβανόβα — Μαρίνα
 Ιβάν Ζιντκόφ — Κόστια
 Γελένα Πανόβα — Χέλβι
 Σεργκέι Ουγκρούμοφ — Αλεξάντρ Βολκόφ
 Ιλιά Αλεξέγιεφ — Αρτούρ
 Μαρία Κοζέβνικοβα — Βίκα
 Βλαντίμιρ Νόσικ — Αρχηγός αποστολής (καθηγητής)
 Ξένια Ραντσένκο — Βάλια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
 

Ρωσικές ταινίες
Ταινίες του 2010
Ρωσόφωνες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία
Ρωσικές ταινίες φαντασίας
Ρωσικές περιπετειώδεις ταινίες
Ρωσικές 3D ταινίες
Τελικός Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014

Ο Τελικός Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 είναι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας που έλαβε χώρα στις 13 Ιουλίου 2014 στο Στάδιο του Μαρακανά στο Ρίο ντε Τζανέιρο για να καθοριστεί ο νικητής του 20ου Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 2014 που διοργανώθηκε στη Βραζιλία.

Ο αγώνας αναμενόταν να παρακολουθηθεί ζωντανά από πάνω από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους. Άρχισε στις 16:00 τοπική ώρα (UTC-3).

Ο δρόμος για τον τελικό

Γερμανία 
Η Γερμανία βρισκόταν στον 7ο όμιλο, μαζί με την Πορτογαλία, τις ΗΠΑ και τη Γκάνα. Συγκέντρωσε 7 βαθμούς και κατέλαβε την 1η θέση του ομίλου, παίρνοντας το εισιτήριο για τους αγώνες νοκ-άουτ. Στην Φάση των 16, αντιμετώπισε την Αλγερία. Κατάφερε να πάρει την νίκη στην παράταση με σκορ 2-1. Στους προημιτελικούς, κατάφερε να αποκλείσει την Γαλλία, κερδίζοντας την με 1-0. Στους ημιτελικούς συνέτριψε την διοργανώτρια χώρα Βραζιλία, με το εντυπωσιακό σκορ 7-1 και πήρε το εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό. Το μεγάλο της αστέρι θεωρείται ο Τόμας Μίλερ, ο οποίος έχει πετύχει 5 γκολ σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Αργεντινή 
Η Αργεντινή ήταν στον Όμιλο ΣΤ΄ μαζί με τις εθνικές ομάδες της Νιγηρίας, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και του Ιράν. Συγκέντρωσε 9 βαθμούς, νικώντας και στα τρία ματς και προκρίθηκε στη Φάση των 16. Εκεί αντιμετώπισε την Ελβετία, την οποία νίκησε στην παράταση με 1-0 . Στα προημιτελικά αγωνίστηκε εναντίον του Βελγίου, το οποίο νίκησε με 1-0 . Στα ημιτελικά τέθηκε αντίπαλος με την Ολλανδία την οποία κέρδισε στα πέναλτι με 4-2 (0-0 ο κανονικός αγώνας και η παράταση).

Η μπάλα του αγώνα
Η μπάλα του τελικού του Μουντιάλ 2014, που παρουσιάστηκε στις 29 Μαΐου 2014, ήταν η Adidas Brazuca Final Rio η οποία είναι διαφορετική από αυτές της φάσης των ομίλων και των πλέι-οφ αγώνων. Ο σχεδιασμός της Brazuca Final Rio είναι εμπνευσμένος από το πράσινο και το χρυσό στο τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA και είναι μια παραλλαγή της μπάλας Brazuca που χρησιμοποιήθηκαν σε άλλα στάδια του τουρνουά. Η Brazuca Final Rio είναι η τρίτη μπάλα που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε ειδικά για τον τελικό του Μουντιάλ 2014, μετά την Teamgeist του Βερολίνου το 2006, και το Jo'bulani το 2010, αντίστοιχα.

Αγώνας

Λεπτομέρειες

Παραπομπές

Τελικός
2014
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2022

Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2022, γνωστοί και ως 24οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες (Κινέζικα: 第二十四届冬季奥林匹克运动会), ήταν διεθνής αθλητική διοργάνωση που διεξήχθη στο Πεκίνο της Κίνας από 4 έως 20 Φεβρουαρίου του 2022.

Στις 31 Ιουλίου του 2015, κατά τη διάρκεια της 128ης συνόδου της ΔΟΕ επιλέχθηκε το Πεκίνο ως η πόλη που θα φιλοξενούσε τους αγώνες. Ήταν οι τρίτοι συνεχόμενοι Ολυμπιακοί Αγώνες που διεξήχθησαν στην Ασία και ήταν η πρώτη φορά που η Κίνα διεξήγαγε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Με τη διοργάνωση των αγώνων, το Πεκίνο έγινε η πρώτη πόλη στην ιστορία που έχει φιλοξενήσει Χειμερινούς αλλά και Θερινούς Αγώνες.

Διαδικασία επιλογής 
Το πρόγραμμα της επιλογής άρχισε από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή τον Οκτώβριο του 2012. Οι προτεινόμενες πόλεις που επιλέχτηκαν είναι το Όσλο (Νορβηγία), το Αλμάτι (Καζακστάν) και το Πεκίνο (Κίνα). Το Όσλο αποχώρησε στις 1 Οκτωβρίου του 2014, αφήνοντας μόνες το Πεκίνο και το Αλμάτι. 

Το Πεκίνο επιλέχτηκε ως φιλοξενούμενη πόλη των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων μετά από ψήφιση του Αλμάτι με 4 ψήφους διαφορά, στις 31 Ιουλίου του 2015, 128ης συνόδου της ΔΟΕ στην Κουάλα Λουμπούρ στην Μαλαισία.

Αποτελέσματα Ψηφοφορίας

Εγκαταστάσεις 
Οι διοργανωτές παρουσίασαν το σχέδιο εγκαταστάσεων στις 20 Φεβρουαρίου του 2014. Πέντε αγωνίσματα του πάγου θα πραγματοποιηθούν στο Ολυμπιακό κέντρο, Κλειστό Στάδιο του Πεκίνο και το Αθλητικό Κέντρο Ουκεσόνγκ του Πεκίνο, τα οποία ήταν μερικοί από τους κύριους χώρους των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2008. Διαγωνισμοί με έλκηθρο και σκι κατάβασης θα πραγματοποιηθούν στο Σαοχαϊτουό (ορεινή περιοχή στα βορειοδυτικά του Πεκίνου, 90 χιλιόμετρα (56 μίλια) μακριά από το κέντρο της πόλης) με τεχνητό χιόνι, δεδομένης της σπανιότητας των φυσικών χιονιού στην περιοχή αυτή. Όλα τα άλλα γεγονότα με σκι θα πραγματοποιηθούν στο Ταϊτσιτσένγκ (περιοχή σε οπτική επαφή με το Σινικό Τείχος, 220 χιλιόμετρα (140 μίλια) από το κέντρο του Πεκίνου και 130 χιλιόμετρα (81 μίλια) μακριά από Σαοχαϊτουό).

Εγκαταστάσεις του Πεκίνου 
 Εθνικό Στάδιο Υγρού Στίβου -  Κέρλινγκ
 Εθνικό Κλειστό Στάδιο -  Χόκεϊ επί πάγου
 Εθνικό Στάδιο - Τελετή Έναρξης και Λήξης
 Ολυμπιακό Χωριό του Πεκίνου

 Κλειστό Παγοδρόμειο - Παγοδρομία ταχύτητας
 Εθνικό Κέντρο του Πεκίνου - Κέντρο Εκμπομπής

Αγώνες

Αθλήματα στο πρόγραμμα 
Οι Αγώνες του Πεκίνου περιλαμβάνουν 109 αγωνίσματα για 15 ολυμπιακά αθλήματα σε επτά σπορ· είναι ο υψηλότερος αριθμός στην ιστορία των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, μετά το προηγούμενο ρεκόρ των 102 αγωνισμάτων στους προηγούμενους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Πρόγραμμα

Παραπομπές
Στέφαν ντε Φράι

Ο Στέφαν ντε Φράι (ολλανδικά: Stefan de Vrij, γνωστός και ως Στέφαν ντε Βράι) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 5 Φεβρουαρίου 1992 στο χωριό Άουντερεκ αν ντεν Έισεν στην επαρχία της Νότιας Ολλανδίας. Αγωνίζεται από το 2018 στη Ίντερ, ενώ είναι και ποδοσφαιριστής της Εθνικής Ολλανδίας .

Καριέρα 
Ο Ντε Φράι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από τη Φέγενορντ, ενώ αγωνιζόταν στις ακαδημίες αρχικά της Σπίριτ και Φέγενορντ. Υπέγραψε το επαγγελματικό του συβμόλαιο με την ομάδα του Ρότερνταμ στις 17 Ιουλίου 2009 . Το επίσημο ντεμπούτο του έγινε στις 24 Σεπτεμβρίου 2009 στον αγώνα με την Χάρκεμ Μποϊς στα πλαίσια του Κυπέλλου Ολλανδίας, όταν αντικατέστησε στο 59ο λεπτό τον Κέλβιν Λέρνταμ. Έκανε το ντεμπούτο του στην Ερεντιβίζιε 2009-10 στις 6 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους όταν αντικατέστησε στο 86ο λεπτό τον Ντένι Λάντζαατ στον αγώνα με τη Χρόνινγκεν .

Τη σεζόν 2012-13 ο Ντε Φράι έγινε αρχηγός της Φέγενορντ, μετά την μεταγραφή του Ρον Βλαρ στην Άστον Βίλα. Όμως εκείνη τη σεζόν τραυματίστηκε στον αγώνα με τη Σπάρτα Πράγας στα πλαίσια ενός αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ.

Στις 17 Μαΐου 2013 επεκτάθηκε το συμβόλαιό του μέχρι το 2015 . Τον Ιούλιο του 2014, η Λάτσιο τον απέκτησε απο την Φέγενορντ, καταβάλλοντας το ποσό των 8,5 εκατομμυρίων ευρώ στην ολλανδική ομάδα.

Εθνική Ομάδα 
Ο Ντε Φράι έκανε το διεθνές ντεμπούτο του με την Εθνική Ολλανδίας στις 15 Αυγούστου 2012 σε φιλικό αγώνα με την Εθνική Βελγίου.

Διακρίσεις

Με Συλλόγους 
ΣΣ Λάτσιο
 Σούπερ Καπ Ιταλίας (1): 2017

Με Εθνική ομάδα 
 Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014: 3η θέση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ολλανδοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας U17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Στάδιο Πλάσιντο Αντεράλντο Καστέλο

Το Στάδιο Κυβερνήτη Πλάσιντο Αντεράλντο Καστέλο (πορτογαλικά: Estádio Governador Plácido Aderaldo Castelo), περισσότερο γνωστό ως Εστάντιο Καστέλαο (πορτογαλικά: Estádio Castelão) ή Ζιγκάντε ντα Μπόα Βίστα (πορτογαλικά: Gigante da Boa Vista), είναι ένα στάδιο που ιδρύθηκε το 1973 στην πόλη Φορταλέζα της Βραζιλίας.

Ιστορία 
Το στάδιο ανήκει στην κυβέρνηση της πολιτείας της Σεαρά, και αποτελεί έδρα των ομάδων Σεαρά Σπόρτιγνκ Κλαμπ και Φορταλέζα Εσπόρτε Κλούμπε. Η επίσημη ονομασία του τιμά τον Πλάσιντο Αντεράλντο Καστέλο, ο οποίος υπηρέτησε ως κυβερνήτης της Σεαρά από τις 12 Σεπτεμβρίου 1966 έως και τις 15 Μαρτίου 1971 και υπήρξε ο ηγέτης που πρωτοστάτησε για να ξεκινήσει η κατασκευή του σταδίου.

Διοργανώσεις 
Χρησίμευε ως τόπος συναντήσεως των ομάδων για τους αγώνες στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2013, καθώς και ως ένα από τα στάδια του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014. Το στάδιο έκλεισε στις 31 Μαρτίου 2011 στο πλάισιο των έργων για την ανασυγκρότησή του, η οποία ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο του 2012. Το Καστέλαο ήταν το πρώτο από τα δώδεκα στάδια υπό κατασκευή ή ανακατασκευή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 που ολοκληρώθηκε μέχρι την έναρξη της διοργάνωσης.

Μουντιάλ 2014

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Official Website
 FIFA World Cup Profile 

Στάδια ποδοσφαίρου στη Βραζιλία
Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014
Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Βραζιλία
Εΐτζι Καβασίμα

Ο Είτζι Καoυασίμα({{lang-ja|川島 永嗣}}, Γιόνο, Ιαπωνία, 20 Μαρτίου 1983) είναι Ιάπωνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα για τη Σταντάρ Λιέγης και την Εθνική Ιαπωνίας.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του με συλλόγους έχει κερδίσει το πρωτάθλημα του Τζέι Λιγκ ενώ έχει ψηφισθεί στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης το 2007. Στο Βέλγιο οι οπαδοί της Λιρς τον ψήφισαν καλύτερο ποδοσφαιριστή για δύο συνεχόμενες χρονιές.

Είναι ο βασικός τερματοφύλακας της εθνικής του ομάδας από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. Συμμετείχε στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ασίας από την Ιαπωνία το 2011 όταν και ψηφίσθηκε καλύτερος τερματοφύλακας του τελικού. Υπερασπίζεται το τέρμα της Ιαπωνίας και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.

Παραπομπές 

Ποδοσφαιριστές Όμιγια Αρουντίτζα
Ποδοσφαιριστές Ναγκόγια Γκράμπους
Ποδοσφαιριστές Καβασάκι Φροντάλε
Ποδοσφαιριστές Λιρς ΣΚ
Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιαπωνίας
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ιάπωνες ποδοσφαιριστές
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιαπωνίας Κ20
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ιάπωνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2007
Ηλιόπουλος

Το ελληνικό επώνυμο Ηλιόπουλος, που ετυμολογικά σημαίνει «γιος του Ηλία», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

Αγωνιστές της Επαναστάσης του 1821 
 Αθανάσιος Ηλιόπουλος, επονομαζόμενος Φιλαντρής, καταγόμενος από τη Μαντίνεια, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821 που πήρε μέρος στις μάχες της Αρκαδίας και αναφέρεται κατά τον αποκλεισμό και την καταστροφή του Δράμαλη. 
 Αναστάσιος Ηλιόπουλος, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821 από την Κάρυστο της Γορτυνίας..
 Ανδρέας Ηλιόπουλος, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821 από την Αγία Ευθυμία της Παρνασσίδας.
 Αντώνιος Ηλιόπουλος, κληρικός από το Αρκουδόρεμα της Αρκαδίας που πήρε μέρος στην Επανάσταση του 1821.
 Γεώργιος Ηλιόπουλος, οπλαρχηγός από την Αρκαδία, που πήρε μέρος στις μάχες εναντίον του Δράμαλη και Ιμπραήμ το 1821.
 Γεωργίτσας Ηλιόπουλος, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821 από την Τρίπολη και συναγωνιστής του Θ. Κολοκοτρώνη στην Επανάσταση του 1821.
 Γρηγόριος Ηλιόπουλος, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821 από το Άστρος Κυνουρίας.
 Θεόδωρος Ηλιόπουλος (πέθανε το 1860), Φιλικός, γραμματικός και παραγωγός πυρίτιδας στην Επανάσταση του 1821.
 Μελέτιος Ηλιόπουλος (πέθανε το 1860), Φιλικός και αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821.
 Νικόλαος Ηλιόπουλος, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821.
 Παναγιώτης Ηλιόπουλος, προεστός από τη Δημητσάνα που συμμετείχε στην παραγωγή πυρίτιδας και πολέμησε μαζί με τη σύζυγό του Ευγενικούλα σε πολλές επιχειρήσεις στην Επανάσταση του 1821.
 Πανουργιάς (Παναγιώτης) Ηλιόπουλος, από την Παλούμπα Γορτυνίας, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821.
 Σπύρος Ηλιόπουλος, οπλαρχηγός Κυνουρίας από τα Βέρβαινα που είχε τον βαθμό του εκατόνταρχου όταν σκοτώθηκε το 1825 πολεμώντας εναντίον του Ιμπραήμ.

Άλλα πρόσωπα 
 Άγγελος Ηλιόπουλος (20ός αι.), δημοσιογράφος και συγγραφέας
 Ασημάκης Ηλιόπουλος (1838-1904), γεωπόνος
 Βαγγέλης Ηλιόπουλος (γενν. 1964), συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας
 Βασίλειος Ηλιόπουλος (1885-;), λογοτέχνης
 Βασίλης Ηλιόπουλος (1966 - 26 Φεβρουαρίου 1989), πρωταθλητής της ξιφασκίας και βαλκανιονίκης, φονευθείς σε τροχαίο
 Δημήτριος Ηλιόπουλος (γενν. 1953), πρέσβης
 Ευστάθιος Ηλιόπουλος (1816-1881), αρεοπαγίτης και υπουργός δικαιοσύνης
 Ηλίας Ηλιόπουλος (γενν. 1903), βιομήχανος
 Ηλίας Ηλιόπουλος (γεν. 1944), στιχουργός. 
 Ιωάννης Ηλιόπουλος (γενν. 1940), θεωρητικός φυσικός των στοιχειωδών σωματιδίων
 Κωνσταντίνος Ηλιόπουλος (γενν. 1911), καθηγητής της λατινικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
 Νάσος Ηλιόπουλος (γενν. 1983), υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης
 Νικόλαος Ηλιόπουλος (1901-1984), αντιπρόεδρος Αρείου Πάγου
 Σταύρος Ηλιόπουλος (1904-1982), δικηγόρος και πολιτικός της Αριστεράς
 Τιμολέων Ηλιόπουλος (1856-1932), καθηγητής του ποινικού δικαίου, ακαδημαϊκός και υπουργός