joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μάιντς

Το Μάιντς (παλαιότερα: Μαγεντία, γερμανικά Mainz) είναι η πρωτεύουσα του κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτο στη Γερμανία. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 206.593 κατοίκους. Επίσης είναι και η πόλη που είχε την τιμή να φιλοξενήσει για λίγα χρόνια τον Μιχαήλ Άγγελο Κεσανιδη (aka Ρόι!). Το Μάιντς, βρίσκεται στις αριστερές όχθεις του ποταμού Ρήνου, απέναντι από την ένωση με τον παραπόταμο Μάιν. 

Η πόλη αποτελείται από 15 δημοτικά διαμερίσματα: Άλτσταντ, Νόιστατ, Μόμμπαχ, Γκόνζενχαϊμ, Χάρτενμπεργκ-Μύνχφελντ, Όμπερστατ, Μπρέτσενχαϊμ, Φίντεν, Ντράις, Λέρχενμπεργκ, Μάρινμπορν, Χέχτσχαϊμ, Έμπερσχαϊμ, Βαϊζενάου, και Λάουμπενχαϊμ. 
Έως το 1945, οι περιοχές Μπίσοφσχαϊμ (τώρα μια ανεξάρτητη πόλη), Γκίνσχαϊμ και Γκούσταφσμπουργκ (που αποτελούν από κοινού μια ανεξάρτητη πόλη) ανήκαν στο Μάιντς. Τα πρώην προάστια Αμένεμπουργκ, Κάστελ, και Κόστχαϊμ διαχειρίζονται τώρα από την πόλη του Βισμπάντεν (στις βόρειες όχθες του ποταμού). Χωρίστηκαν από το Μάιντς όταν ο Ρήνος έγινε το σύνορο μεταξύ της γαλλικής ζώνης κατοχής (σήμερα κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο) και της αμερικανικής ζώνης κατοχής (σήμερα Έσση) το 1945.
Η πόλη είναι έδρα του κρατικού τηλεοπτικού σταθμού ZDF.

Στο Μάιντς γεννήθηκε ο Γουτεμβέργιος.

Κουλτούρα και αξιοθέατα 
 Ρωμαϊκό-γερμανικό Κεντρικό Μουσείο (Römisch-Germanisches Zentralmuseum) ρωμαϊκά, μεσαιωνικά, και αρχαία χειροποίητα αντικείμενα.
 Μουσείο Αρχαίας Ναυτιλίας (Museum für Antike Schifffahrt) - με τα υπολείμματα πέντε ρωμαϊκών γαλερών από τις αρχές του 4ου αιώνα.
 Ρωμαϊκά υπολείμματα, όπως η στήλη του Δία, το μαυσωλείο του Δρούσου, το Θέατρο και το Υδραγωγείο.
 ο Καθεδρικός Ναός του Μάιντς.
 ο Πύργος Σιδήρου (Eisenturm, πύργος στην πρώην αγορά σιδήρου), πύργος από τον 13ο αιώνα.
 ο Ξύλινος Πύργος (Holzturm, πύργος στην πρώην αγορά ξύλου) - πύργος από τον 14ο αιώνα.
 το εβραϊκό νεκροταφείο, το οποίο το 2021 χαρακτηρίστηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Πόλεις της Ρηνανίας-Παλατινάτου
Πρώην δημοκρατίες
Μπουνχάνγκ Βορασίθ

Ο Μπουνχάνγκ Βορασίθ (Bounnhang Vorachith) και Βορασίτ (15 Αυγούστου 1937-) είναι πολιτικός από το Λάος, Γενικός Γραμματέας του Επαναστατικού Λαϊκού Κόμματος του Λάος από τις 22 Ιανουαρίου 2016. Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος από το 2006 ως το 2016 και ως πρωθυπουργός της χώρας από το 2001 ως το 2006.

Βιογραφία 
Είναι μέλος του Επαναστατικού Κόμματος του Λαού του Λάος. Ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης το 1996-2001 και εξελέγη Πρωθυπουργός το Μάρτιο του 2001. Στο αξίωμα αυτό διατηρήθηκε  μέχρι το 2006. Από τις 8 Ιουνίου 2006 ως τον Ιανουάριο του 2016 ήταν αντιπρόεδρος της χώρας.
Κατά το 10ο συνέδριο του Επαναστατικού Λαϊκού Κόμματος του Λάος στις 22 Ιανουαρίου 2016, ο Βορασίθ εξελέγη ως διάδοχος του Τσουμάλι Σαγιασόνε στο αξίωμα του Γενικού Γραμματέα και έγινε ο ηγέτης του Λάος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφία σε ιστότοπο της Κυβέρνησης της Μιανμάρ

Βορασιθ
Βορασιθ
Βορασι
Κατάλογος ερευνητικών κέντρων στην Ελλάδα

Οι σημαντικότεροι επιστημονικοί ερευνητικοί φορείς στην Ελλάδα είναι οι ακόλουθοι:

 Ερευνητικό Κέντρο Καινοτομίας στις Τεχνολογίες της Πληροφορίας, των Επικοινωνιών και της Γνώσης - "Αθηνά", Έδρα: Μαρούσι, Αθήνα
 Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών (ΕΑΑ), Έδρα: Λόφος Νυμφών, Αθήνα.
 Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΔΕΤ) Α.Ε., Έδρα: Αμπελόκηποι, Αθήνα.
 Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (ΕΙΕ), Έδρα: Λ. Βασ. Κωνσταντίνου, Αθήνα.
 Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος» "ΕΚΕΦΕ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ" Έδρα: Αγία Παρασκευή, Αθήνα.
 Εθνικό Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης (ΕΚΕΤΑ), Έδρα: Θέρμη, Θεσσαλονίκη.
 Ινστιτούτο Χημικών Διεργασιών & Ενεργειακών Πόρων (ΙΔΕΠ)
 Ινστιτούτο Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΙΠΤΗΛ)
 Ινστιτούτο Βιώσιμης Κινητικότητας και Δικτύων Μεταφορών (ΙΜΕΤ)
 Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Βιοεπιστημών (ΙΝΕΒ)
 Ινστιτούτο Έρευνας και Τεχνολογίας Θεσσαλίας (ΙΕΤΕΘ)
 Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), Έδρα: Μεσογείων, Αθήνα.
 Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας (ΕΕΑΕ), Έδρα Αγ. Παρασκευή Αττική.
 Ελληνικό Ινστιτούτο ΠΑΣΤΕΡ Έδρα: Λ. Βασ. Σοφίας, Αθήνα.
 Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.), Έδρα: Ανάβυσσος Αττική.
 Ερευνητικό Ίδρυμα Βασικής Βιολογικής Έρευνας "ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΦΛΕΜΙΓΚ", Έδρα: Αθήνα.
 Ερευνητικό Κέντρο Βιοϊατρικών Ερευνών (Ε.ΚΕ.Β.Ε.) "ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΦΛΕΜΙΓΚ". Έδρα: Βάρη, Αττική.
 Εταιρεία Βιομηχανικής Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης Μετάλλων (ΕΒΕΤΑΜ) Α.Ε. Έδρα: Άγ. Δημήτριος, Αθήνα.
 Εταιρεία Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης Βιομηχανίας Τροφίμων (ΕΤΑΤ) Α.Ε., Έδρα: Λ. Βουλιαγμένης.
 Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ), Έδρα: Ηράκλειο, Κρήτη.
 Ινστιτούτο Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών (ΙΙΒΕΑΑ), Παπάγου, Αθήνα
 Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΚΑΠΕ), Έδρα: Πικέρμι, Αττική.
 Κέντρο Εφαρμογών των Τεχνολογιών Επικοινωνίας και Πληροφορίας (ΚΕΤΕΠ), Έδρα: Παράδεισος, Μαρούσι.

Οι φορείς αυτοί στην πλειοψηφία τους ανήκουν στο Ελληνικό Δημόσιο και εποπτεύονται από το Υπουργείο Παιδείας.

Δείτε επίσης 
Τεχνολογικοί φορείς Ελλάδος

Ελληνικά κοινωφελή ιδρύματα
 Καταλογος ερευνητικων κεντρων στην Ελλαδα
Ερευνητικων φορεων
Μπεσαμέλ

Η μπεσαμέλ (Bechamel) γνωστή και ως λευκή σάλτσα είναι μια κρεμώδης σάλτσα που παρασκευάζεται από λευκό ρου (roux), δηλαδή βούτυρο και αλεύρι, με προσθήκη γάλακτος. Δημιουργήθηκε τον 17º αιώνα και είναι μία από τις πέντε βασικές σάλτσες της γαλλικής κουζίνας. Ενσωματώθηκε -σύμφωνα με κάποιους- για πρώτη φορά στην ελληνική κουζίνα, αλλά παραποιήθηκε, από τον διάσημο Έλληνα σεφ Νικόλαο Τσελεμεντέ, στις αρχές του 20ου αιώνα.

Η μπεσαμέλ χρησιμοποιείται σε μεγάλη ποικιλία φαγητών, τα οποία συχνά μπαίνουν στο φούρνο. Eίναι το λευκό στρώμα που καλύπτει τον μουσακά και το παστίτσιο, ενώ συνηθίζεται στις μελιτζάνες παπουτσάκια, στον πουρέ μελιτζάνας του χουνκιάρ μπεγεντί και σε πολλά πιάτα με ζυμαρικά. Εμφανίζεται επίσης ως μέρος της γέμισης σε διάφορα πιάτα, όπως οι κρέπες ή κάποιες τυρόπιτες αλλά σερβίρεται και με λαχανικά, αυγά και πουλερικά.

Έχει ως βάση το μείγμα από αλεύρι και βούτυρο, στο οποίο προστίθεται ζεστό γάλα, αρωματισμένο με κρεμμύδι, γαρίφαλλο, δάφνη και μοσχοκάρυδο. Από την μπεσαμέλ με διάφορες προσθήκες, προκύπτουν άλλες σάλτσες, όπως η σάλτσα μορνέ (Mornay), όταν προστίθενται τυριά.

Η κλασική γαλλική μπεσαμέλ είναι μια απλή παρασκευή. Αφού αφήσουμε το βούτυρο να κάψει, προσθέτουμε το αλεύρι και το καβουρδίζουμε. Όταν ροδίσει, προσθέτουμε σιγά-σιγά το ήδη ζεσταμένο, καρυκευμένο γάλα (ένα συνηθισμένο ταψί απαιτεί περίπου ένα λίτρο) και ανακατεύουμε καλά, προσέχοντας να μη "σβολιάσει" το μείγμα. Όταν αυτό θα έχει πήξει και ομογενοποιηθεί, το κατεβάζουμε από την φωτιά, καρυκεύουμε με αλάτι, πιπέρι και μοσχοκάρυδο. Η βασική μπεσαμέλ δεν περιέχει αυγά ούτε τυριά.

Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με τον Κονιέ Ντρισκολίνι (Connier Driscollinni) η σάλτσα μπεσαμέλ ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του μαρκησίου Λουί ντε Μπεσαμέλ, ο οποίος κατ' ουσίαν τελειοποίησε μια παρόμοια παλαιότερη σάλτσα, γνωστή ως βελουτέ. Ο μαρκήσιος ήταν κατ' επάγγελμα χρηματιστής, ο οποίος κατείχε και την τιμητική θέση του αρχισερβιτόρου του βασιλέως, επί βασιλείας Λουδοβίκου ΙΔ΄. Η σάλτσα μπεσαμέλ πρωτοεμφανίζεται μ' αυτό το όνομα στη μαγειρική εγκυκλοπαίδεια Le Cuisinier François, που εκδόθηκε το 1651 από τον Φρανσουά Πιερ λα Βαρέν (François Pierre La Varenne, 1615–1678), αρχιμάγειρα του Νικολά Σαλόν ντυ Μπλε, μαρκήσιο της Υξέλ (Nicolas Chalon du Blé, marquis d' Uxelles). Η εν λόγω εγκυκλοπαίδεια αποτελεί τη βάση της γαλλικής κουζίνας, με περισσότερες από τριάντα εκδόσεις μέσα σε 75 χρόνια.

Η αρχική συνταγή της βελουτέ προοριζόταν για τη συνοδεία μοσχαρίσιου φιλέτου και περιείχε αρκετή κρέμα γάλακτος. Η σημερινή εκδοχή που πιστώνεται κατά κύριο λόγο στον διασημότερο ίσως Γάλλο μάγειρα, τον Ωγκύστ Εσκοφιέ, θεωρείται από πολλούς μελετητές αυθαίρετη. Στη μαγειρική εγκυκλοπαίδεια Le Répertoire de la Cuisine του Λουί Σωλνίε (Louis Saulnier, 1914) περιγράφεται ως «λευκή βάση  αναμεμειγμένη με γάλα, αλάτι, ζωμό κρεμμυδιού και γαρύφαλλο· χρόνος μαγειρέματος 20 λεπτά».

Παραπομπές

Γαλλικές σάλτσες
Λευκές σάλτσες
Παναγία (αποσαφήνιση)

Το όνομα της Παναγίας χρησιμοποιείται σε πολλά τοπωνύμια, ονόματα μονών. Παρακάτω ακολουθεί κατάλογός τους.

Οικισμοί
ανά γεωγραφικά διαμερίσματα:

Ήπειρος
 η Παναγία Άρτας
η Παναγία Φιλιππιάδας Πρέβεζας
Θεσσαλία
η Παναγία Τρικάλων
 η Παναγία Ροποτού Τρικάλων
 η Παναγία Πολυνερίου Τρικάλων
Κρήτη
 η Παναγία Καινουργίου Ηρακλείου, οικισμός της Κοινότητος Μορονίου 
 η Παναγία Χανίων, οικισμός της Κοινότητος Παππαδιανών (Γερολάκκου)
 η Παναγία Λασιθίου, οικισμός της Κοινότητος Καβουσίου
 η Παναγία Μονοφατσίου Ηρακλείου, οικισμός της Κοινότητος Διονυσίου 
 η Παναγία Πεδιάδος Ηρακλείου, χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος
Μακεδονία
 η Παναγία Γρεβενών
η Παναγία Θάσου
η Παναγία Κοζάνης
η Παναγία Καβάλας
Νησιά Αιγαίου Πελάγους
 η Παναγία Καλού Θήρας
 η Παναγία Κάσου
 η Παναγία Λέσβου
 η Παναγία Λήμνου
 η Παναγία Σερίφου
Πελοπόννησος
η Παναγία Επιδαύρου Αργολίδας
 η Παναγία Νέας Τύρινθας Αργολίδας
η Παναγία Αρκαδίας
η Παναγία Ηλείας
η Παναγία Λακωνίας
Στερεά Ελλάδα
 η Παναγία Τανάγρας Βοιωτίας
 η Παναγία Καλαμιώτισσα Βοιωτίας
η Παναγία Μαρμαρίου Εύβοιας
 η Παναγία Στύρων Εύβοιας
 η Παναγία Παρθενίου Εύβοιας
η Παναγία Φθιώτιδας

αλλά και στην Κύπρο
 η Παναγία (συνοικία Λευκωσίας)

όπως επίσης:
 η Κάτω Παναγία Ηλείας
 η Καλή Παναγία Ημαθίας
η Παλαιοπαναγία Λακωνίας
 η Χρυσή Ακτή Παναγίας Μαγνησίας
 ο Όρμος Παναγίας Χαλκιδικής

Δήμος
 Δήμος Παναγίας Χαλκιδικής

Μονές
 η Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης
 η Μονή Παναγίας Βοήθειας Χίου
 η Μονή Προυσού (Παναγία Προυσιώτισσα)
 η Μονή Παναγίας Γοργοεπηκόου Εύβοιας
 η Μονή Παναγίας Δοβρά
 η Μονή Παναγίας Εξακουστής Λασιθίου
 η Μονή Παναγίας Καρυάς Αρκαδίας
 η Μονή Παναγίας Κερνίτσης Αρκαδίας
 η Μονή Παναγίας Κοιμήσεως Πλακιδιωτίσσης Χίου
 η Μονή Παναγίας Μυρσινιωτίσσης Λειμώνος Λέσβου
 η Μονή Παναγίας Μαυριώτισσας
 η Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας
 η Μονή Παναγιάς Τσαμπίκας
 η Μονή Παναγιάς Πορταΐτισσας Κορνοφωλιάς Έβρου
 η Μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας

Νησίδες
 η Παναγία Παξών (νησίδα)
 η Παναγία Νάξου (νησίδα)
 η Παναγία Πάργας Πρέβεζας (νησίδα)

Δημοτικά Διαμερίσματα
 Δημοτικό διαμέρισμα Παναγίας Αρκαδίας
 Δημοτικό διαμέρισμα Παναγίας Γρεβενών
 Δημοτικό διαμέρισμα Κάτω Παναγίας Ηλείας
 Δημοτικό διαμέρισμα Παναγίας Ηρακλείου 
 Δημοτικό διαμέρισμα Παναγίας Θάσου
 Δημοτικό διαμέρισμα Παναγίας Λήμνου
 Δημοτικό διαμέρισμα Παλαιοπαναγίας Λακωνίας
 Δημοτικό διαμέρισμα Παναγίας Πρέβεζας
 Δημοτικό διαμέρισμα Παναγίας Τρικάλων
 Δημοτικό διαμέρισμα Παναγίας Φθιώτιδας
 Δημοτικό διαμέρισμα Μεγάλης Παναγίας Χαλκιδικής

Δες επίσης

Παναγιά
Παναγίτσα
Κυρά Παναγιά
Μπίρζαϊ

Η  Μπίρζαϊ (λιθουανικά: Biržai ) είναι πόλη της βόρειας Λιθουανίας. Έχει 15.262 κατοίκους. Η πόλη είναι γνωστή για το κάστρο της και τις πολλές μπυραρίες της.

Η ίδρυση της πόλης ανάγεται τον 16ο αιώνα και αποτέλεσε κέντρο της Προτεσταντικής Επανάστασης στη Λιθουανία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Η ιστοσελίδα της πόλης 

Πόλεις της Λιθουανίας
Κωνσταντίνος Μουσούρος

Ο Κωνσταντίνος Μουσούρος-Πασάς (1807-1891) ήταν ελληνικής καταγωγής διπλωμάτης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη και καταγόταν από την αρχοντική Κρητική - Φαναριώτικη οικογένεια των Μουσούρων που είχε ρίζες στο Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ήταν γιος του Στέφανου Μουσούρου και της Κασσάνδρας, και αδελφός του Παύλου Μουσούρου. Διετέλεσε πρέσβης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ελλάδα, από το 1834 μέχρι 1848, επί Βασιλείας του Όθωνα και στη συνέχεια στη Βιέννη, το Λονδίνο, και το Τορίνο. 

Υπήρξε σθεναρός υπερασπιστής των Οθωμανικών συμφερόντων και διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στα δύο διπλωματικά επεισόδια που έγιναν γνωστά με το όνομα Μουσουρικά, το 1846, από αδέξιο χειρισμό της τουρκικής πλευράς, στο επεισόδιο με τον υπασπιστή του Όθωνα Τσάμη Καρατάσσου, που επέφερε τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών, περίπου για ένα χρόνο. 
Μετά την αποκατάσταση των σχέσεων και την επάνοδό του στην Αθήνα, στις 23 Απριλίου του 1848 εκδηλώθηκε απόπειρα δολοφονίας του με συνέπεια να τραυματιστεί ελαφρά και να ακολουθήσει νέα ένταση στις διπλωματικές σχέσεις. Τελικά τον ίδιο χρόνο μετατέθηκε στη Βιέννη όπου και παρέμεινε εκεί μέχρι το 1867.

Ο Κωνσταντίνος Μουσούρος ή Κωστάκης Μουσούρος υπήρξε και λόγιος ελληνομαθής όπου μετέφρασε σε έμμετρη αρχαιοπρεπή διάλεκτο την "Θεία Κωμωδία" του Δάντη, την οποία και εξέδωσε στο Λονδίνο το 1883.
Ήταν παντρεμένος και είχε έναν γιό, τον Στέφανο Μουσούρο, τον μετέπειτα Ηγεμόνα της Σάμου, που έλαβε σύζυγο την κόρη του σπουδαίου εθνικού ευεργέτη από την Αίγυπτο (εκ Λήμνου) Σερ Τζον Αντωνιάδη.

Δείτε επίσης 
 Μουσουρικά

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.850.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
 Δάντου ο Άδης. Μετάφρασις Κωνσταντίνου Μουσούρου
 Δάντου το Καθαρτήριον, μετάφρασις Κωνσταντίνου Μουσούρου
 Δάντου -Ο Παράδεισος, μετάφρασις Κωνσταντίνου Μουσούρου

Μουσουρος
Μουσουρος
Μέλη της Γερουσίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Πήξη

Πήξη ή στερεοποίηση, τόσο στη Φυσική όσο και στη Χημεία ονομάζεται η μετατροπή ενός ρευστού (υγρού ή αερίου) σε στερεό, αποτελεί δε μια από τις αλλαγές φάσεων της φυσικής μορφής της ύλης (κατάσταση της ύλης).

Όταν ψύχεται ένα υγρό, οι δυνάμεις μεταξύ των σωματιδίων  που το συγκροτούν, γίνονται όλο και πιό ισχυρές καθώς μειώνεται η κίνησή των μορίων (Κίνηση Μπράουν) έτσι ώστε στο τέλος το υγρό στερεοποιείται. Μια καθαρή ουσία παγώνει (στερεοποιείται) στην ίδια πάντα θερμοκρασία, η οποία ονομάζεται σημείο πήξης ή θερμοκρασία πήξης. 
Για παράδειγμα το χημικά καθαρό νερό παγώνει (στερεοποιείται) στους 0° C (ή 32° F).

Το σημείο πήξης είναι η θερμοκρασία στην οποία συντελείται η στερεοποίηση, όταν η πίεση υπό την οποία εξελίσσεται η διαδικασία ισούται με μία ατμόσφαιρα (ίση δηλαδή με την πίεση σε κανονικές συνθήκες). Το σημείο πήξης ισούται, συνήθως, με το σημείο τήξης για την ίδια χημική ουσία (χημικό στοιχείο ή χημική ένωση). Εξαιρέσεις υλικών, για τα οποία διαφοροποιούνται τα δύο αυτά σημεία αλλαγής της κατάστασης ρευστότητας της ύλης, αποτελούν περιπτώσεις μιγμάτων ή κάποιων οργανικών ενώσεων όπως τα λίπη, όπου το σημείο πήξης είναι χαμηλότερο του σημείου τήξης.

Στα άμορφα στερεά, όπως το γυαλί και κάποια άμορφα πολυμερή, δεν υπάρχει ένα καλά καθορισμένο σημείο πήξης, αλλά υφίσταται ένα εύρος θερμοκρασιών στο οποίο γίνεται η μετάβαση από συμπεριφορά ρευστού σε συμπεριφορά στερεού, σε μια διαδικασία που ονομάζεται υαλώδης μετάπτωση. Η στερεοποίηση στα άμορφα στερεά δεν αποτελεί μια με την αυστηρή έννοια αλλαγή φάσης. Προσδιορίζεται (συμβατικά) μια θερμοκρασία υαλώδους μετάπτωσης, συνήθως ως το σημείο τομής των καμπυλών θερμοκρασίας-πυκνότητας που χαρακτηρίζουν τη ρευστή και στερεή κατάσταση αντίστοιχα. Το σημείο υαλώδους μετάπτωσης είναι πάντα χαμηλότερο του αντίστοιχου σημείου πήξης (αν υπάρχει τέτοιο, δηλαδή αν υπάρχει και κρυσταλλική μορφή του υπό εξέταση στερεού).

Η πήξη ειδικά στη μεταλλουργία αποτελεί μείζονος σημασίας στάδιο τόσο στη διαδικασία της χύτευσης όσο και της συγκόλλησης μετάλλων και κραμάτων όπου παρεμβαίνουν πολλοί παράμετροι στη διαδικασία του μετασχηματισμού τους, όπως π.χ. μεταβολή του όγκου τους, η ανακατανομή των δομικών μονάδων τους κ.λπ.

Δείτε επίσης 
 Κρυοσκοπία

Παραπομπές

Κατάσταση της ύλης
Φαινόμενα
Ρον Έλνταρντ

Ο Ρόναλντ Τζέισον Έλνταρντ (αγγλικά: Ronald Jason "Ron" Eldard, 20 Φεβρουαρίου 1965) είναι Αμερικανός ηθοποιός.

Βιογραφία 
Ο "Ρον" γεννήθηκε στο Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης. Είναι ο έκτος από τα επτά παιδιά της οικογένειας. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν ακόμη παιδί, και ο ίδιος καθώς και τα αδέρφια του χωρίστηκαν και έμειναν με διάφορους συγγενείς.

Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του φημισμένου New York High School for the Performing Arts.

Πριν ασχοληθεί με την υποκριτική, ήταν μποξέρ.

Είχε σχέση με την ηθοποιό Τζουλιάνα Μάργκουλις, με την οποία συμπρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά του NBC, E.R (Στην εντατική), καθώς και στην ταινία Ghost Ship. Η σχέση τους έληξε το 2003.

Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο έγινε το 1989 στην κωμωδία True Love.

Στο θέατρο, πρωταγωνίστησε σε παραγωγές του Μπρόντγουεϊ, όπως On the Waterfront, Biloxi Blues και Death of a Salesman.

Στις 9 Ιανουαρίου, 2006 ενσάρκωσε για πρώτη φορά το ρόλο του Πατέρα Φλυν στην βραβευμένη με Τόνυ και Πούλιτζερ παραγωγή του Μπρόντγουεϊ  Doubt, μαζί με την γνωστή Βρετανίδα ηθοποιό Αϊλίν Άτκινς.

Επιλεγμένη φιλμογραφία
 Freedomland (2006) 
 Blind Justice (2005)
 Fathers and Sons (2004)
 House of Sand and Fog (Σπίτι από άμμο και ομίχλη (2003)
 Ghost Ship (Το στοιχειωμένο πλοίο) (2002)
 Just a Kiss (2002)
 Black Hawk Down (Μαύρο γεράκι:η κατάρριψη) (2001)
 Mystery, Alaska (1999)
 The Runner (1999)
 Deep Impact (Ολέθρια σύγκρουση) (1998)
 Delivered (1998)
 Sleepers (1996)
 The Last Supper'' (1995)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ron Eldard Fan Site Ιστοσελίδα θαυμαστών με μεγάλο αρχείο φωτογραφιών, συνεντεύξεων και κριτικών
Ο Ρον Έλνταρντ στο Rotten Tomatoes 

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Καντόνια της Ελβετίας

Τα είκοσι έξι καντόνια της Ελβετίας είναι οι διοικητικές υποδιαιρέσεις της Ελβετικής Συνομοσπονδίας. Ιστορικά και μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, κάθε καντόνι στην Παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία ήταν κυρίαρχο κράτος, με τα σύνορα, το στρατό και το νόμισμά του. Η ομοσπονδιακή δομή καθιερώθηκε το 1848. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, η ελβετική συνομοσπονδία αποτελούνταν από δεκατρία κυρίαρχα κράτη. Αυτά τα κράτη ονομάστηκαν καντόνια και υπήρξαν σε δύο διαφορετικές μορφές: έξι επαρχιακά (ή δασικά) καντόνια και επτά αστικά καντόνια. Τα έξι επαρχιακά καντόνια ήταν λαϊκές δημοκρατίες, ενώ τα επτά αστικά καντόνια κυβερνούνταν από τα συμβούλια πόλεων. Εντούτοις, αυτά τα συμβούλια πόλεων ελέγχονταν από τις μικρές ολιγαρχίες των πλούσιων πολιτών. Τα αστικά καντόνια περιλάμβαναν τη Ζυρίχη, τη Βέρνη, και τη Βασιλεία.

Κάθε καντόνι έχει το σύνταγμα, το νομοθετικό σώμα, την κυβέρνηση και τα δικαστήριά του. Τα περισσότερα από τα νομοθετικά σώματα των καντονίων είναι τα Κοινοβούλια, το μέγεθός των οποίων ποικίλλει μεταξύ πενήντα οκτώ και διακοσίων εδρών. Μερικά νομοθετικά σώματα είναι Καντονικά Συμβούλια (Landsgemeinden).

Οι καντονικές κυβερνήσεις αποτελούνται από πέντε ή επτά μέλη, ανάλογα με το καντόνι. Όλα τα θέματα που δεν εμπίπτουν ρητά στη συνομοσπονδία σύμφωνα με το ελβετικό σύνταγμα ρυθμίζονται από τα καντόνια, που επίσης καθορίζουν και το βαθμό αυτονομίας των δήμων. Τα μεγέθη των καντονίων ποικίλλουν, από ακριβώς 37 έως 7.105 τετραγωνικά χλμ. και ο πληθυσμός τους από 14.900 έως 1.244.400. Σε καντονικά θέματα, η άμεση δημοκρατία υπό μορφή Καντονικών Συμβουλίων (Landsgemeinde) είναι τώρα περιορισμένη στα καντόνια Appenzell Innerrhoden και Glarus. Σε όλα τα άλλα καντόνια τα δημοκρατικά δικαιώματα εκφράζονται μέσω ψηφοφορίας.

Μετά από τη δημιουργία του καντονίου Ιούρα το 1978 δεν έχει υπάρξει κανένα νέο καντόνι. Σύμφωνα με το σύνταγμα του 1999, ο αριθμός καντονίων είναι επίσημα 26, αλλά ο αριθμός κρατών (Stände) σχετικών για την εκλογή του Συμβουλίου των κρατών (Ständerat) και της ψηφοφορίας στις ομοσπονδιακές πρωτοβουλίες, είναι 23: τα καντόνια Unterwalden, Appenzell, και της Βασιλείας μετρώνται ως δύο ημι-καντόνια. Το Unterwalden διαιρείται σε Obwalden και Nidwalden, το Appenzell σε Innerrhoden και Ausserrhoden, και η Βασιλεία διαιρείται σε Βasel - Stadt και Βasel - Landschaft.

Κατάλογος και χάρτης 

<small>Σημειώσεις: 
1 Στοιχεία του 2019  2 χλμ2 
3 ανά χλμ2, με βάση τον πληθυσμό του 2000 
4 Η έδρα της κυβέρνησης και του κοινοβουλίου του καντονίου του Appenzell Ausserrhoden βρίσκεται στο Έρισαου, ενώ η δικαστική και αστυνομική έδρα στο Τρόζεν.

 Τα δύο γραμματα για τα ελβετικά καντόνια χρησιμοποιούνται ευρέως, π.χ. στις πινακίδες κυκλοφορίας αυτοκινήτων και στους κωδικούς ISO 3166-2 (με το πρόθεμα "CH-", π.χ. CH-SZ για το καντόνι Schwyz).</small>

Ονόματα των καντονίων σε διάφορες γλώσσες 
(σε έντονα εμφανίζονται στην επίσημη γλώσσα ή γλώσσες που αντιστοιχεί σε κάθε καντόνι)

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Ελβετίας
Πολιτική της Ελβετίας
Γιεν

Το γιεν (ακριβέστερα:εν, ), yen) είναι το επίσημο νόμισμα της Ιαπωνίας. Χρησιμοποιείται επίσης ως αποθεματικό νόμισμα σε ευρεία κλίμακα, μαζί με το δολάριο ΗΠΑ και το ευρώ. Οι κωδικοί κατά ISO 4217 για το γιεν είναι οι JPY και 392. Το εκλατινισμένο σύμβολο για το γιεν είναι το ¥, ενώ στα ιαπωνικά γράφεται με το κάντζι .

Ετυμολογία 
Στην ιαπωνική γλώσσα, το γιεν προφέρεται «εν», αλλά η απόδοσή του ως «yen» στο λατινικό αλφάβητο και ως «γιεν» στο ελληνικό είναι τυποποιημένη, λόγω της ιστορικής του απόδοσης κατ' αυτόν τον τρόπο για πρώτη φορά από τους Πορτογάλους. Το γιεν συγγενεύει ετυμολογικά με το κινεζικό γιουάν και το κορεατικό γουόν, ενώ αρχικά γραφόταν με το ίδιο κάντζι (ιδεόγραμμα) με το κινεζικό γιουάν (圓 πινγίν: yuán, Ουέηντ-Τζάιλς: yuen). Στη σύγχρονη ιαπωνική γραφή χρησιμοποιείται ο απλοποιημένος (σιντζιτάι) χαρακτήρας 円, ο οποίος διαφέρει απ' αυτόν που χρησιμοποιείται στη δημοτική γραφή της κινεζικής γλώσσας (元). Πάντως, το εκλατινισμένο σύμβολο (¥) για το γιεν είναι το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται για το κινεζικό γιουάν, αν και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας επίσης χρησιμοποιεί το γράμμα Υ με μία οριζόντια γραμμή (Ұ). Συνεπώς, χρησιμοποιούνται οι συντμήσεις κατά ISO για τα δύο νομίσματα, JPY για το γιεν και CNY για το γιουάν, ώστε ν' αποφευχθεί η σύγχυση μεταξύ των δύο νομισμάτων. 

Κατά κυριολεξία, η λέξη «en» στα ιαπωνικά σημαίνει «στρογγυλό αντικείμενο», όπως και η λέξη γιουάν στα κινεζικά, εννοώντας τα αρχαία κινεζικά νομίσματα που είχαν στρογγυλό σχήμα και χρησιμοποιούνταν ευρέως και στην Ιαπωνία μέχρι την Περίοδο Τοκουγκάουα. Η γραφή και προφορά με το αρχικό y (στα ελληνικά γι) βασίζεται στον λατινικό μεταγραμματισμό μίας παλαιάς γραφής της λέξης. Ο ίδιος συνδυασμός εμφανίζεται σε λέξεις όπως  Ουγιέντα, Γιεμπίσου, Ιγιεγιάσου, Ινοουγιέ και Γιέντο. Όπως και στην περίπτωση των ονομάτων Ιαπώνων που ζουν εκτός Ιαπωνίας, ο μεταγραμματισμός του γιεν (yen) έχει αποκτήσει κατάσταση μονιμότητας.

Βιβλιογραφία 

 Medhurst, Walter Henry. (1830).  An English and Japanese, and Japanese and English Vocabulary: Compiled from Native Works. Batavia, Dutch East Indies: [s.n.]. OCLC  5452087 
 Hepburn, James Curtis. (1867).   A Japanese and English Dictionary. Shanghai: American Presbyterian Mission Press. OCLC 32634467  
 Titsingh, Isaac. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652]. ''Nipon o daï itsi ran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Oriental Translation Society of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691

Νομίσματα
Οικονομία της Ιαπωνίας
Βίκτορ Σάντσεθ

Ο Βίκτορ Σάντσεθ ντελ Άμο (Víctor Sánchez del Amo, 23 Φεβρουαρίου 1976), γνωστός και ως Βίκτορ, είναι Ισπανός πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.

Συλλογική καριέρα
Αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός στη δεξιά πλευρά. Έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα Ισπανίας με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης (με την οποία πήρε και το Τσάμπιονς Λιγκ το 1998) και της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, από την οποία αφέθηκε ελεύθερος τον Ιούνιο του 2006.

Το καλοκαίρι του 2006 υπόγραψε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας με τον Παναθηναϊκό με τον οποίο αγωνίστηκε σε 12 αγώνες στο πρωτάθλημα (τους δέκα ως βασικός), τρεις στο κύπελλο Ελλάδας και τρεις στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Παρά την εντυπωσιακή του απόδοση στον αγώνα με αντίπαλο τον Ολυμπιακό στον α΄ γύρο (1-0) η γενικότερη παρουσία του κυμάνθηκε σε μέτρια επίπεδα με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να τον αποδεσμεύσει την επόμενη χρονιά. Έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα την περίοδο 2007-2008 αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Έλτσε.

Διεθνής καριέρα
Στην Εθνική Ισπανίας αγωνίστηκε συνολικά 8 φορές την περίοδο από το 2000 έως το 2002. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε ενάντια στην Εθνική Γερμανίας.

Είχε επίσης αγωνιστεί στην ομάδα Κ-21 της Ισπανίας την περίοδο 1996-1998 έχοντας συνολικά 12 συμμετοχές και τρία τέρματα. Υπήρξε μέλος της ισπανικής ομάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων του 1998, που κατέκτησε το κύπελλο επικρατώντας στον τελικό της Ελλάδας (1-0).

Προπονητική καριέρα
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε καριέρα προπονητή. Έχει εργαστεί μόνο ως βοηθός στη Χετάφε (2010-2012), στη Σεβίλλη (2012-2013) και στον Ολυμπιακό (2013-2014). 

Στις 23/06/2016 ανέλαβε χρέη προπονητή του Ολυμπιακού μετά την παραίτηση του Μάρκο Σίλβα και στη συνέχεια ανέλαβε προπονητής της Ρεάλ Μπέτις.

Τίτλοι 
 Ισπανικό πρωτάθλημα 1997, 2000
 Ισπανικό Κύπελλο 2002
 Ισπανικό σουπερκάπ 1997, 2000, 2002
 Τσάμπιονς Λιγκ 1998

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

National team data
Deportivo archives

Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια
Ποδοσφαιριστές Ράθινγκ Σανταντέρ 
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια
Ποδοσφαιριστές Έλτσε ΚΦ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας
Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς
Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μπέτις
Προπονητές ποδοσφαίρου Ντεπορτίβο Λα Κορούνια
Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ιδεώδες (αποσαφήνιση)

Ο όρος ιδεώδες μπορεί να έχει τις εξής έννοιες:

Ιδεώδες, όρος της Ηθικής.
Ιδεώδες (μαθηματικά), τύπος υποσυνόλου στα Μαθηματικά.
Νίκος Σταυρίδης

Ο Νίκος Σταυρίδης (Βαθύ Σάμου 1910 - Σάμος 12 Δεκεμβρίου 1987) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου.

Βιογραφία 
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1929 στο μουσικό θέατρο, συμμετέχοντας σε επιθεωρήσεις, οπερέτες και παραστάσεις βαριετέ. Καταγόταν από τη Σάμο. Παντρεύτηκε δύο φορές. Πρώτα την 27χρονη ηθοποιό Ντόρα Καριώτου. Πολύ γρήγορα μετά από τον γάμο τους, βρέθηκε όγκος στο κεφάλι της συζύγου του και πήγαν στην Αγγλία για εγχείριση. Χειρουργήθηκε αλλά πέθανε μετά την εγχείριση. Ο δεύτερος γάμος του Νίκου Σταυρίδη ήταν, για δύο χρόνια, με την ηθοποιό του μουσικού θεάτρου Ξένη Δράμαλη.

Κατά τη Στρατιωτική δικτατορία συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές. 

Απεβίωσε στη Σάμο στις 12 Δεκεμβρίου του 1987 επισκεπτόμενος την αδερφή του. Κηδεύτηκε δύο μέρες αργότερα στην Κηφισιά.

Θίασοι 
Τη δεκαετία του 1940 άρχισε να συγκροτεί δικούς του θιάσους και να συνεργάζεται με σπουδαίους συναδέλφους του, όπως τη Ρένα Βλαχοπούλου, τις αδελφές Καλουτά, την Καίτη Ντιριντάουα και τη Μαρίκα Νέζερ και την Καίτη Μπελίντα (1958: Τεντυμπόυς των Γιαλαμά-Θίσβιου-Πρετεντέρη), τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο και τη Σοφία Βέμπο (1959), τον Κώστα Χατζηχρήστο (1963) κ.ά. Μεσολάβησε ένα διάστημα (1954-55) κατά το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Τάκη Μηλιάδη και τη Νανά Σκιαδά το θίασο «Ελληνική Μουσική Κωμωδία», στον οποίο ανέβασε επιθεωρήσεις αλλά και έργα πρόζας, όπως η κωμωδία "Δέκα μέρες στο Παρίσι" (με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο το 1960).

Κινηματογράφος 
Διακρίθηκε ιδιαίτερα και για τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις. Έπαιξε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη το 1950 στην ταινία του Νίκου Τσιφόρου Έλα στο θείο και συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες του ίδιου (Η ωραία των Αθηνών, 1954), του Ορέστη Λάσκου (Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, 1957, Φτωχαδάκια και λεφτάδες, 1960, Τρίτη και 13, 1963, Ο χαζομπαμπάς, 1967), του Πάνου Γλυκοφρύδη (Δουλειές με φούντες, 1958), του Αλέκου Σακελλάριου (Τα κίτρινα γάντια, 1960), του Γρηγόρη Γρηγορίου (Διαβόλου κάλτσα, 1960), του Κώστα Ανδρίτσου (Ευτυχώς τρελάθηκα, 1961) και σε πολλές άλλες. 

Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει για τη συνεργασία του με την Ελένη Προκοπίου στις ταινίες Ο Παραγυιός μου ο ραλίστας και τα ομορφόπαιδα το έτος 1971, στις οποίες ο εν λόγω μεγάλος κωμικός έπαιζε ρόλους νευρικού ηλικιωμένου, που στο τέλος μαλάκωνε υπό την "πίεση" της όμορφης ηθοποιού και χορεύτριας.

Φιλμογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Έλληνες κωμικοί
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Τζόνι Ντάνκαν

Ο Τζόνι Ντάνκαν (5 Οκτωβρίου 1938 – 14 Αυγούστου 2006)  ήταν Αμερικανός τραγουδιστής της country. Γεννήθηκε στο Τέξας και πέθανε από καρδιακή προσβολή, το 2006.

Δισκογραφία

1973 Sweet Country Woman (Columbia 45818)
1976 Thinkin' Of A Rendezvous (Columbia 10417
1976 The Best of Johnny Duncan (Columbia)
1977 It Couldn't Have Been Any Better (Columbia 10474) Come A Little Bit Closer (Columbia 10634)
1978 She Can Put Her Shoes Under My Bed, Anytime (Columbia 10694)
1989 Greatest Hits (CBS, Columbia)
1998 Pure Country (Sony Special Products)
1998 Classic Couintry (Simitar)
2002 From Tennessee to Taree (Rollercoaster)
2003 It Couldn't Have Been Any Better (Collector's Choice Music).

Αμερικανοί τραγουδιστές
Διήγημα

Το διήγημα είναι λογοτεχνικό είδος σύντομης σε έκταση αφηγηματικής πεζογραφίας. Είναι πιο μικρό από τη νουβέλα και πολύ πιο μικρό από το μυθιστόρημα, αν και τα όρια μεταξύ των τριών αυτών κατηγοριών είναι κάπως υποκειμενικά.
Τα διηγήματα έχουν την τάση να είναι λιγότερο περίπλοκα από ότι τα μυθιστορήματα. Συνήθως επικεντρώνονται σε ένα μόνο επεισόδιο, έχουν μία πλοκή, μικρό αριθμό χαρακτήρων, εκτυλίσσονται σε έναν χώρο, και καλύπτουν σύντομη χρονική περίοδο.

Μεγαλύτερα σε έκταση λογοτεχνικά είδη τείνουν να παρουσιάζουν τα ακόλουθα στοιχεία δομής: έκθεση (η εισαγωγή τόπου, χρόνου και χαρακτήρων), περιπλοκή (το γεγονός της ιστορίας που φέρνει τη σύγκρουση, δράση, κρίση και η καθοριστική στιγμή για τον πρωταγωνιστή και αποφάσεις για περαιτέρω δράση), κλιμάκωση (το σημείο του μεγαλύτερου ενδιαφέροντος σχετικά με τη σύγκρουση και το σημείο της ιστορίας με τη μεγαλύτερη δράση), επίλυση (το σημείο της ιστορίας στο οποίο λύνεται η σύγκρουση) και ηθικό δίδαγμα.

Λόγω της σύντομης του έκτασης, τα διηγήματα σπάνια έχουν την πιο πολύπλοκη δομή των μυθιστορημάτων. Για παράδειγμα, πολλά σύγχρονα διηγήματα δεν κάνουν εισαγωγή στον χώρο και χρόνο που εκτυλίσσεται η ιστορία ή στους χαρακτήρες. Συχνά γίνεται είσοδος εξ εφόδου και η ιστορία αρχίζει με δράση, χωρίς την αναμενόμενη εισαγωγή. Όπως συμβαίνει και με το μυθιστόρημα, η πλοκή του διηγήματος έχει επίσης (συνήθως) κλιμάκωση, κρίση ή σημείο καμπής. Όμως το διήγημα συχνά έχει απότομο και ανοιχτό τέλος, και είναι δυνατό να μην έχει κάποιο ηθικό δίδαγμα.

Δεν είναι πάντοτε εύκολο να προσδιορίσει κάποιος αν ένα αφήγημα είναι διήγημα ή νουβέλα, ή αν είναι νουβέλα ή μυθιστόρημα. Ένας κλασικός ορισμός του διηγήματος είναι ότι πρόκειται για ανάγνωσμα που μπορεί να διαβάσει κανείς σε μία δόση (άποψη που παρουσιάζεται στο δοκίμιο του Έντγκαρ Άλλαν Πόε Φιλοσοφία της σύνθεσης το 1846). Άλλοι ορισμοί θέτουν μέγιστο αριθμό λέξεων, όμως οι απόψεις ποικίλλουν.

Δείτε επίσης 
 Λογοτεχνία
 Πεζογραφία
 Μυθιστόρημα
 Νουβέλα
 Ποίηση

Πεζογραφία
Κίελο

Το Κίελο (γερμανικά Kiel) είναι η πρωτεύουσα του κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν της Γερμανίας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 233.244 κατοίκους.

Ιστορία 
Το Κίελο ιδρύθηκε το 1233 ως Holstenstadt tom Kyle από τον Άντολφ Δ' του Χόλσταϊν και του χορηγήθηκαν τα προνόμια της πόλης του Λίμπεκ το 1242, από το γιο του Άντολφ, το Γιόχαν Α' του Σάουενμπουργκ.

Το Κίελο, η πρωτεύουσα του Χόλσταϊν, ήταν μέλος της χανσεατικής ένωσης από το 1284 έως ότου εκδιώχθηκε το 1518 για υπόθαλψη πειρατών. Το 1431 διοργανώθηκε το Kieler Umschlag (εμπορική έκθεση) που εξελίχθηκε στην κεντρική αγορά αγαθών και χρήματος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν μέχρι που άρχισε να χάνει τη σημασία της από το 1850 και μετά. Το πανεπιστήμιο του Κιέλου, το Christian-Albrechts-Universität, ιδρύθηκε το 1665 από το δούκα Christian Albrecht Holstein-Gottorp. Εκεί σπούδασαν και δίδαξαν ο Τέοντορ Mόμσεν και ο Μαξ Πλανκ. Η Συνθήκη του Κιέλου ήταν ένας διακανονισμός μεταξύ της Σουηδίας και της Δανίας-Νορβηγίας στις 14 Ιανουαρίου 1814.

Από το 1773 έως το 1864 η πόλη κυβερνήθηκε από τον βασιλιά της Δανίας ως φέουδο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ενώ τυπικά ανήκε στη Γερμανία. Αν και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καταργήθηκε το 1806, ο Δανός βασιλιάς συνέχισε να κυβερνά το Κίελο πλέον μόνο μέσω της θέσης του ως δούκα του Χόλσταϊν. Όταν το Σλέσβιχ και το Χόλσταϊν επαναστάτησαν ενάντια στη Δανία το 1848, το Κίελο έγινε η πρωτεύουσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν μέχρι τη δανέζικη νίκη το 1850.

Κατά τη διάρκεια του δεύτερου πολέμου του Σλέσβιχ το 1864 το Κίελο και το υπόλοιπο Σλέσβιχ καθώς και το Χόλσταϊν κατακτήθηκαν από μια συμμαχία της αυστριακής αυτοκρατορίας και το βασίλειο της Πρωσίας. Ο Πρώσος βασιλιάς Γουλιέλμος I εγκατέστησε το στόλο της θάλασσας της Βαλτικής της Πρωσίας στο Κίελο αντί στο Ντάντσιχ (σήμερα γνωστό ως Γκντανσκ, Πολωνία). Όταν ο βασιλιάς Γουλιέλμος I της Πρωσίας  έγινε αυτοκράτορας της Γερμανίας το 1871 υπέδειξε το Κίελο και το Βιλχελμσχάφεν ως Reichskrieghafen ή «αυτοκρατορικά πολεμικά λιμάνια».

Λόγω του νέου της ρόλου ως κύρια ναυτική βάση της Γερμανία, ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε γρήγορα στα επόμενα έτη: Από 18.770 το 1864 σε περίπου 200.000 το 1910. Ένα μεγάλο μέρος του παλαιού κέντρου της πόλης και άλλα περίχωρα ισοπεδώθηκαν και επαναξιοποιήθηκαν για την νέα πόλη.

Το 1946 το Κίελο έγινε η έδρα της κυβέρνησης για το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, και έγινε επίσημα η πρωτεύουσα το 1972.

 Ο αστεροειδής 470 Κίλια (470 Kilia), που ανακαλύφθηκε το 1901, πήρε το όνομά του από το λιμάνι αυτό.

Οικονομία 
Το Κίελο είναι η έδρα της HDW Howaldtswerke Deutsche Werft GmbH, ναυπηγείου από το 1838 που φημίζεται για την κατασκευή υποβρυχίων. Η HDW κατασκεύασε το πρώτο γερμανικό υποβρύχιο Brandtaucher το 1850. Σήμερα είναι θυγατρική της ThyssenKrupp Marine Systems, και είναι το μεγαλύτερο γερμανικό ναυπηγείο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 kiel.de
 KielWiki
 bars, restaurants, pubs
 webcams
 kiel4kiel

Πόλεις του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης
Κεντροαφρικανική Δημοκρατία

Η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία είναι χώρα στην Κεντρική Αφρική. Συνορεύει με το Τσαντ στο Βορρά, το Σουδάν στα βορειοανατολικά, το Νότιο Σουδάν στα ανατολικά, τη Δημοκρατία του Κονγκό και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό στο Νότο, και το Καμερούν στα δυτικά. Ο πληθυσμός είναι 5.579.000 κάτοικοι, σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2022.

Οικονομία 
Το μισό σχεδόν του εξαγωγικού εμπορίου της δημοκρατίας αντιπροσωπεύουν οι ίνες βαμβακιού και ο καφές. Κύριες χώρες εισαγωγής των προϊόντων αυτών είναι η Γαλλία, αρκετές δυτικοευρωπαϊκές χώρες και οι Ηνωμένες Πολιτείες.Στα εξαγώγιμα προϊόντα περιλαμβάνονται οι αραχίδες, η ξυλεία, το ελαστικό, το φοινικέλαιο, μικρές ποσότητες διαμαντιών και χρυσού. Εισάγονται κυρίως μηχανήματα, βαμβακερά υφάσματα και οχήματα.Υπάρχουν επίσης, βυρσοδεψεία και εργοστάσια παραγωγής φυτικών ελαίων, σαπωνοποιεία και ζυθοποιεία.Στις περιοχές των τροπικών δασών υπάρχουν αρκετά πριονιστήρια.

Πολιτική 
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Το 2011 πρόεδρος επανεξελέγη ο Φρανσουά Μποζιζέ και πρώτο κόμμα στο κοινοβούλιο η Εθνική Συσπείρωση "Kwa Na Kwa". Το 2013 αναζωπυρώθηκαν οι εθνοτικές συγκρούσεις, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί (2014) ο πρόεδρος Μισέλ Ντζοτοντιά, ο οποίος είχε ανατρέψει τον Μποζιζέ. Υπηρεσιακή πρόεδρος εξελέγη από την μεταβατική εθνοσυνέλευση η Κατρίν Σαμπά-Πανζά, η οποία έγινε και η πρώτη γυναίκα στο ύπατο αξίωμα στη χώρα. Μετά τις προεδρικές εκλογές του 2015-16 νέος πρόεδρος εξελέγη ο Φοστέν-Αρσάνζ Τουαντερά.

Δημογραφία 
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 53,1 χρόνια (50,2 χρόνια οι άνδρες και 56,3 οι γυναίκες).

Μεταφορές 
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Βιβλιογραφία 
 Χώρες και Λαοί, τόμος 1, Εκδόσεις ΔΟΜΙΚΗ, σελ. 251

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αφρική
 Κεντρική Αφρική

 
Περίκλειστα κράτη
Σκοπιανοί

Ο όρος Σκοπιανοί μπορεί να αναφέρεται:

 Στους καταγόμενους από την πόλη των Σκοπίων
 Στην ονομασία που δίνεται στην Ελλάδα στους Σλαβομακεδόνες
Υπερβαθμωτός επεξεργαστής

Ένας υπερβαθμωτός (superscalar) επεξεργαστής χρησιμοποιεί πολλές ανεξάρτητες διοχετεύσεις εντολών επιτυγχάνοντας παραλληλισμό στην εκτέλεση των εντολών. Έτσι μια χρονική στιγμή σε κάθε διοχέτευση μπορεί να εκτελείται και διαφορετική εντολή. Ένας υπερβαθμωτός (superscalar) επεξεργαστής εκτελεί περισσότερες από μια εντολές κατά την διάρκεια ενός κύκλου ρολογιού, εκδίδοντας ταυτόχρονα πολλαπλές εντολές σε πολλαπλά δομικά στοιχεία (functional units) του επεξεργαστή.Ο επεξεργαστής μπορεί να εκτελέσει παράλληλα πολλές, ανεξάρτητες μεταξύ τους εντολές μηχανής, ενώ εντολές που επηρεάζουν η μία την άλλη εκτελούνται ακολουθιακά. Κάθε δομικό στοιχείο δεν βρίσκεται σε διαφορετικό πυρήνα επεξεργαστή. Υπάρχουν πολλαπλά δομικά στοιχεία (functional units) σε έναν επεξεργαστή

Συνήθως ένας επεξεργαστής είναι ταυτόχρονα υπερβαθμωτός (superscalar) αλλά χρησιμοποιεί και αρχιτεκτονική διοχέτευσης. Παρόλα αυτά η διοχέτευση και η υπερβάθμβωση θεωρούνται διαφορετικές τεχνικές βελτίωσης της απόδοσης.

Το μείζον πρόβλημα της εκτέλεσης πολλαπλών εντολών μηχανής σε μια υπερβαθμωτή αρχιτεκτονική, είναι ο χειρισμός των εξαρτήσεων δεδομένων. Αν δεν γίνει αποτελεσματικός χειρισμός των εξαρτήσεων, είναι δύσκολο να επιτευχθεί εκτέλεση περισσότερων από μία εντολή ανά κύκλο ρολογιού.

Τα βασικά χαρακτηριστικά ενός επεξεργαστή υπερβαθμωτής αρχιτεκτονικής είναι τα παρακάτω:
window size (ο αριθμός των εντολών μηχανής που βρίσκονται σε αναμονή, από τις οποίες αυτές που είναι έτοιμες επιλέγονται για έκδοση)
dispatch/issue width (ο αριθμός των εντολών μηχανής που μπορούν να αποσταλούν για εκτέλεση σε κάθε κύκλο μηχανής).

Δείτε Επίσης
Σωλήνωση (pipeline)
παραλληλισμός (υπολογιστές)
αρχιτεκτονική υπολογιστών

Παραπομπές 

Αρχιτεκτονική υπολογιστή
Νιούπορτ

Το Νιούπορτ (Newport στα αγγλικά, Casnewydd «Κασνέουιδ» στα ουαλλικά) είναι πόλη της νότιας Ουαλίας, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 2005, ο πληθυσμός της ήταν 139.600. Η πόλη είναι ευρέως γνωστή για τις γέφυρές της επί του ποταμού Usk που τη διασχίζει. Το Νιούπορτ έχει ένα όλο και περισσότερο δημοφιλές πανεπιστήμιο με περίπου 10.000 σπουδαστές. Επίσης, έχει βιομηχανικό παρελθόν, αλλά τα τελευταία χρόνια πολλά άτομα απασχολούνται με την ηλεκτρονική και τους υπολογιστές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πόλεις της Ουαλίας
Γεωγραφία του Ηνωμένου Βασιλείου
Μονογραφία

Μονογραφία (Monograph), έννοια προερχόμενη από τις λέξεις μόνο- και γράφω-, είναι η εξειδικευμένη επιστημονική ή ερευνητική, ενδελεχής μελέτη, η οποία συντάσσεται από έναν αναγνωρισμένου κύρους ερευνητή ή τεχνοκράτη ή επιστήμονα. Κάθε μονογραφία πραγματεύεται, σε βάθος, ένα θέμα κατά τρόπο ολοκληρωμένο και πλήρως διεξοδικό.  Οι μονογραφίες είναι σπάνιες εκδόσεις και δεν πρέπει να συγχέονται με τις ερευνητικές εργασίες (papers) ή τα άρθρα ανασκόπησης (reviews). Συχνά, μονογραφίες θεωρούνται και εκείνες μόνον οι διδακτορικές διατριβές που εκπονούνται σε ένα πεδίο, σε ένα γνωστικό αντικείμενο, σε πολύ μεγάλο βάθος. Σχεδόν πάντα, κάθε μονογραφία εκπονείται από ένα μόνο άτομο, συνηθέστατα με μεγάλη εμπειρία και γνώση.

Το θέμα της μονογραφίας είναι ειδικό και εξαιρετικά εξειδικευμένο (λ.χ. στα αγγλικά: How the human body uses Vitamin D). Περιέχει μεγάλο αριθμό βιβλιογραφικής έρευνας και καταγραφής όλων των σχετικών δημοσιεύσεων, έργων ή ερευνών που έχουν υλοποιηθεί για το εξειδικευμένο θέμα, σε παγκόσμια κλίμακα, ούτως ώστε να περιέχει όλες τις διαφορετικές θεωρίες ή απόψεις, ή τυχόν λοιπά επιστημονικά πορίσματα. Πρέπει να μην αφήνει κενά, ή αδιευκρίνιστα και ανεξέταστα σημεία του εν λόγω θέματος. Συνεπώς, μια μονογραφία μοιάζει με ένα άρθρο ανασκόπησης (review paper) αλλά είναι κάτι πολύ πιο εμπεριστατωμένο.

Κάθε μονογραφία δύναται να εκδοθεί ως άρθρο σε μία μοναδική και ενιαία έκδοση, εξ’ ολοκλήρου και αυτοτελώς. Στα πανεπιστήμια, η σύνταξη και εκπόνηση μιας (ακαδημαϊκής) μονογραφίας θεωρείται ως πολύ σημαντικό επίτευγμα (academic achievement).

Αντίθετα, στη βιβλιοθηκονομία, μονογραφία σημαίνει κάτι άλλο και απλά δεν αντιπροσωπεύει τον ουσιαστικό και κυριολεκτικό όρο της έννοιας Μονογραφία, όπως περιγράφτηκε. Σημαίνει δηλ. μια οποιαδήποτε μη περιοδική έκδοση, η οποία συμπληρώνεται με ένα μοναδικό τόμο ή ένα συγκεκριμένο και προκαθορισμένο αριθμό τόμων. Έτσι, διαφέρει από μια περιοδική έκδοση, όπως είναι τα περιοδικά, οι επετηρίδες και οι εφημερίδες.

Παραπομπές

Βλέπε επίσης 
 Άρθρο
 Βιβλίο
 Δοκίμιο
 Εγκόλπιο
 Εγχειρίδιο
 Μελέτη
 Περιοδικό

Βιβλιοθηκονομία
Αθανασία Τσουμελέκα

Η Αθανασία Τσουμελέκα (Πρέβεζα, 2 Ιανουαρίου 1982) είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια του στίβου στο αγώνισμα του βάδην. Κατέκτησε την πρώτη θέση στην απόσταση των 20 χιλιομέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.

Συμμετοχές σε αγώνες 
Η πρώτη της συμμετοχή σε μεγάλη διοργάνωση έγινε το 2002 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Μονάχου, όπου με επίδοση 1.31.25 κατέλαβε την ένατη θέση και κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ για τα 20 χιλιόμετρα.

Το 2003 ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για αθλήτριες κάτω των 23 ετών στο Μπίντγκοτζ με επίδοση 1.33.55. Στη συνέχεια έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2003 στο Παρίσι, όπου κάνοντας μια εξαιρετική κούρσα κατέλαβε την 7η θέση με επίδοση 1.29.34. 

Την επόμενη χρονιά, το 2004, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Πραγματοποιώντας κούρσα αναμονής, πήρε το προβάδισμα στα μέσα περίπου της κούρσας και άντεξε μέχρι το τέλος κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο με επίδοση 1.29.12.

Το 2005, αν και αντιμετώπισε διάφορα προβλήματα που της στέρησαν τη δυνατότητα για μια καλή προετοιμασία, επιδίωξε και κατάφερε να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2005 του Ελσίνκι. Παρά τα προβλήματα, η Τσουμελέκα πραγματοποίησε καλή εμφάνιση και ενώ βρισκόταν στην 3η θέση με μεγάλη διαφορά από την 4η, ώσπου δέχθηκε τρίτη παρατήρηση και ακυρώθηκε, χάνοντας την ευκαιρία να κατακτήσει κάποιο μετάλλιο. Όπως η ίδια δήλωσε αργότερα, τη στιγμή εκείνη σκέφτηκε ακόμα και να σταματήσει τον αθλητισμό.

Το 2006 εγκατέλειψε τις προπονήσεις λόγω εγκυμοσύνης. Σύζυγoς και προπονητής της είναι ο Νίκος Δημητριάδης.

Το 2007 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στην Οσάκα αλλά εγκατέλειψε πριν από το τέλος του αγώνα.

Θετικό δείγμα και αποχώρηση 
Η Τσουμελέκα ανακοίνωσε το τέλος στον πρωταθλητισμό στις 17 Ιανουαρίου του 2009, καθώς ανακοινώθηκε ότι βρέθηκε σε έλεγχο ντόπινγκ θετική σε χρήση ερυθροποιητίνης. Ο ΣΕΓΑΣ επέβαλε στην αθλήτρια διετή αποκλεισμό, ποινή που ανακοινώθηκε επίσημα από την IAAF στις 16 Απριλίου του 2009. Η Τσουμελέκα αθωώθηκε από το Εφετείο Αθηνών τον Ιανουάριο του 2014, 5 χρόνια μετά τον αποκλεισμό της. Οι δικαστές εξέτασαν ενδελεχώς τους φακέλους των δύο Ομοσπονδιών δικαιώνοντας την αθλήτρια.

Διακρίσεις
 2002 – Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου – 9η θέση (1.31.25), πανελλήνιο ρεκόρ.
 2003 – Πρωταθλήτρια Ευρώπης για αθλήτριες κάτω των 23 ετών (1.33.55).
 2003 – Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου – 7η θέση (1.29.34).
 2004 – Ολυμπιακοί Αγώνες 2004 – 1η θέση (1.29.12).
 2008 - Ολυμπιακοί Αγώνες 2008 - 9η θέση (1.27.54), πανελλήνιο ρεκόρ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφικό olympionikes.gr
Το προφίλ της Τσουμελέκα στο site της IAAF

Παραπομπές 

Ελληνίδες αθλήτριες του βάδην
Βαδιστές
Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2001
Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2005
Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Φωνητικό αλφάβητο NATO

Το φωνητικό αλφάβητο είναι ένα αλφάβητο όπου κάθε γράμμα αντιστοιχεί σε μία λέξη ώστε να αποφεύγονται τα λάθη κατά την εκφώνηση των γραμμάτων. Παρά την ονομασία του δεν σχετίζεται αποκλειστικά με το ΝΑΤΟ αλλά χρησιμοποιείται από στρατιωτικούς και από πολιτικούς οργανισμούς όπως είναι ο Διεθνής Οργανισμός Πολιτικής Αεροπορίας (International Civil Aviation Organization – ICAO).

Χρήση 

Το φωνητικό αλφάβητο είναι χρήσιμο σε συνθήκες όπου η μετάδοση του ήχου δεν είναι ευκρινής ενώ διευκολύνει την επικοινωνία ανθρώπων στα αγγλικά ακόμα και αν αυτή δεν είναι η μητρική τους γλώσσα. Σε κάθε γράμμα αντιστοιχεί μία απλή λέξη στα αγγλικά (ουσιαστικό ή κύριο όνομα) ενώ οι αριθμοί προφέρονται ως έχουν με την αγγλική τους ονομασία. Για παράδειγμα, αν θα προφέραμε με το φωνητικό αλφάβητο την λέξη Wikipedia θα λέγαμε:

 Whiskey India Kilo India Papa Echo Delta India Alpha

κάνοντας μία μικρή παύση από τη μία λέξη στην άλλη.

Το αλφάβητο 

Το φωνητικό αλφάβητο είναι σε χρήση με αυτήν την μορφή από το 1951 και έχει ως εξής:

ΝΑΤΟ

de:Buchstabiertafel
Μπρίγκιντ

Στην Κελτική μυθολογία, η Μπρίγκιντ (ιρλ. Brighid ή Brigit) είναι κόρη του Ντάγκντα και σύζυγος του Μπρες των Φομόριαν. Είχε δυο αδερφές επίσης με το όνομα Μπρίγκιντ και θεωρείται κλασική Κελτική Τριαδική θεότητα. 
Από τον Τούιρεν γέννησε τρεις γιους: τον Κρέιγνε, τον Λούχτα και τον Γκοϊβένου. Θεωρείται ότι επινόησε το μοιρολόι, όταν θρηνούσε το θάνατο του Ρούαδαν, γιου δικού της και του Μπρες, στη Δεύτερη Μάχη της Μόι Τούραχ (Magh Tuiredh).

Θεά της φωτιάς 

Η Μπρίγκιντ σχετίζεται με τη φωτιά. Οι τρεις εκφάνσεις της είναι:
 Η φλόγα της έμπνευσης, σαν προστάτρια της ποίησης
 Η φωτιά της σπιτικής εστίας, σαν προστάτρια της ίασης και της γονιμότητας
 Η φωτιά των καμινιών, σαν προστάτρια της σιδηρουργίας και των πολεμικών τεχνών. 

Η Μπρίγκιντ είναι η Θεά της Ιερής Φωτιάς του Κίλντερ (ιρλ. Cill Dara) και συχνά θεωρείται η Λευκή Κόρη της τριαδικής θεότητας. Εκχριστιανίστηκε σαν "θετή μητέρα" του Ιησού και ονομάστηκε Αγία Μπριγκίτ, κόρη του Δρυΐδη Ντουγκλ (ιρλ. Dougal).

Λόγω της Φλόγας της Έμπνευσης και της σχέσης της με τα δένδρα βελανιδιάς, θεωρείται προστάτρια των Δρυΐδων.

Λατρεία της Μπρίγκιντ 
Στις 2 Φεβρουαρίου γινόταν η γιορτή Ίμπολκ (ιρλ. Imbolc), προς τιμήν της Μπρίγκιντ, που αναγγέλλει τον ερχομό της Άνοιξης μετά το χειμώνα της Κάλιαχ Βερ (ιρλ. Cailleach Bheur). Το φίδι της Μπρίγκιντ έβγαινε από το λοφίσκο του, όπου βρισκόταν σε χειμερία νάρκη και η συμπεριφορά του καθόριζε τη διάρκεια που απέμενε για το τέλος του χειμώνα. Την περίοδο αυτή, η Μπρίγκιντ ενσαρκώνει τη νύφη, παρθένο ή αγνή κοπέλα και προστατεύει τις ετοιμόγεννες γυναίκες. 

Η γιορτή Ίμπολκ είναι την ίδια μέρα με τη γιορτή της Αγίας Μπριγκίτ, ενώ ταυτίζεται με τη γιορτή της Υπαπαντής (Candlemas) και τη Μέρα της Μαρμότας στην Αμερική.

Πηγές 
 Encyclopedia Mythica

Κελτική μυθολογία
Θεότητες της μεταλλουργίας
Θεότητες της υγείας
Θεότητες της οικίας και της εστίας
Θεότητες της σοφίας
Θεότητες της φωτιάς
Ζάχος Χατζηφωτίου

Ο Ζάχος Χατζηφωτίου του Γεωργίου (Αθήνα, 28 Σεπτεμβρίου 1923 - Αθήνα, 30 Σεπτεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Βιογραφικό 

Καταγόταν από τα Ψαρά· η οικογένειά του έφυγε από το νησί το 1824, μετά την καταστροφή του από τους Τούρκους και εγκαταστάθηκε αρχικά στη Σύρο και τελικά στην Αθήνα, στην Πλάκα, όπου και γεννήθηκε ο Χατζηφωτίου στις 28 Σεπτεμβρίου 1923. Αποφοίτησε από το Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Στην Κατοχή της Ελλάδας, σε ηλικία 17 ετών, διέφυγε στην Αίγυπτο, όπου έλαβε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις, πρώτα ως στρατιώτης στους Ποντικούς της Ερήμου, στην πολιορκία του Τομπρούκ, και μετά  συμμετέχοντας στην Τρίτη Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία, η οποία μπήκε πρώτη στο Ρίμινι, όπου και παρασημοφορήθηκε. Στα Δεκεμβριανά, η ομάδα  υπό τις διαταγές του ανέλαβε την εκδίωξη μικρού θύλακα του ΕΑΜ που είχε καταφύγει κοντά στο ρεύμα του Αρδηττού χωρίς θύματα, όπως υποστηρίζει ο ίδιος.  

Μετά το τέλος του πολέμου και την επιστροφή του εργάστηκε στις επιχειρήσεις της οικογένειάς του (βιομηχανία και εμπόριο υφασμάτων) μέχρι το 1956. Από το 1956 και μέχρι το 1962 διετέλεσε διευθυντής εκδοτικού οίκου στο Παρίσι. Την περίοδο 1962-1970 δραστηριοποιήθηκε στη ναυτιλία και από το 1970 εμφανίζεται πλέον ως συγγραφέας και δημοσιογράφος. Υπήρξε χρονογράφος στην Καθημερινή (1974-1977), στον Ταχυδρόμο με το ψευδώνυμο «Ίακχος» από το 1975 και στα Νέα» ως «ο Διακριτικός» από το 1977. Εργάστηκε στην ΥΕΝΕΔ και έγινε γνωστός από την εκπομπή «Το πεντάλεπτο του Ζάχου Χατζηφωτίου». 

Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Τα εν οίκω... εν Δήμω», «Πωλείται Συνείδησις», «Συννεφιάζει και στη Μύκονο», «Πάντα την Κυριακή», «Ο Ίακχος κι εγώ», «100 εκπομπές», «Χιούμορ και ζωγραφική», «Τα Μονοπάτια του Πολέμου» και άλλα.

Ήταν μέλος του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών και τέως μέλος του ΔΣ της ΕΛΠΑ.
   
Ο Ζάχος Χατζηφωτίου έγινε ευρύτερα γνωστός από το τηλεοπτικό πεντάλεπτο κοινωνικής κριτικής της ΥΕΝΕΔ και ως κοσμικογράφος, ένας «μπον βιβέρ» με πολλές αναμνήσεις της αθηναϊκής ζωής. Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά, αραβικά και ιταλικά. Παντρεύτηκε πέντε φορές. Ο γάμος του με την Τζένη Καρέζη άφησε εποχή καθώς οι καλεσμένοι ήταν 500 και οι απρόσκλητοι 5.000. Έμειναν παντρεμένοι για δύο χρόνια. Δεύτερη σύζυγός του υπήρξε η Δανάη Κύρου, με την οποία απόκτησε μία κόρη.

Απεβίωσε στις 30 Σεπτεμβρίου 2022, σε ηλικία 99 ετών, μετά από εβδομάδες νοσηλείας στο ΝΙΜΤΣ. Την δαπάνη για την κηδεία του ανέλαβε ο δήμος Αθηναίων, δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος του οποίου υπήρξε για πολλά χρόνια.

Πηγές
«Who's Who 1979», σ.754

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 "TO ΠΕΝΤΑΛΕΠΤΟ ΤΟΥ ΖΑΧΟΥ ΧΑΤΖΗΦΩΤΙΟΥ (1980)" Υ.ΕΝ.Ε.Δ., Βίντεο youtube

Παραπομπές

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες συγγραφείς
Μέλη της ταξιαρχίας Ρίμινι