joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Οικόσιτος χοίρος

Ο οικόσιτος χοίρος (κοινώς γουρούνι) είναι οικόσιτο θηλαστικό ζώο που ανήκει στο γένος συς, στην οικογένεια Συΐδες και στην τάξη αρτιοδάκτυλα. Είναι ζώο παμφάγο και πολύ γόνιμο. Απαντάται σε όλα τα μέρη της γης και εκτρέφεται κυρίως για το κρέας του. Είναι γνωστό από τα αρχαιότατα χρόνια και πιστεύεται ότι ο κατοικίδιος χοίρος ή συς ο οικοδίαιτος (Sus scrofa domesticus, Συς η σκρόφα ο οικιακός) προέρχεται από τον αγριόχοιρο, τον οποίο εξημέρωσαν οι πρόγονοί μας κατά την παλαιολιθική εποχή.

Περιγραφή 
Παρά τις διαφορές τους, όλες οι φυλές γουρουνιών χαρακτηρίζονται γενικά από χοντροκομμένο και μονοκόμματο σώμα, κοντά πόδια και κωνικό κεφάλι, το οποίο καταλήγει σε κοντό ρύγχος. Το γεγονός ότι υπάρχουν πολλές φυλές χοίρων υποδεικνύει ότι η εξημέρωση έγινε ανεξάρτητα σε διάφορες περιοχές του κόσμου και ότι δεν ξεκίνησε από το ίδιο είδος αγριόχοιρου.

Συμπεριφορά και τροφή 
Ο χοίρος προσαρμόζεται σε όλες τις συνθήκες, ωστόσο αναπτύσσεται καλύτερα σε ψυχρά κλίματα. Είναι αδηφάγο ζώο.Τρώει ποντίκια, χόρτο, ακόμα και γλυκά, αλλά μόνο την άσπρη σοκολάτα διότι η καφέ τους προκαλεί εμετό. Το πεπτικό του σύστημα μπορεί να επεξεργαστεί κάθε είδους τροφή, ακόμα και τα υπολείμματα του φαγητού των ανθρώπων. Αυτό συνιστά μεγάλο πλεονέκτημα για τους εκτροφείς χοίρων, όπως και η μέγιστη απόδοσή του σε κρέας και λίπος. Η απόδοση αυτή φτάνει άνετα το 70% του βάρους του σώματός του στις κοινές φυλές και ξεπερνά το 85% στις βελτιωμένες.

Πολλαπλασιασμός και ασθένειες / ασφάλεια για τον άνθρωπο 
Γεννά συνήθως δύο φορές το χρόνο, από 5-20 μικρά κάθε φορά. Οι χοίροι θεωρούνται γενικά σύμβολα ακαθαρσίας, στην πραγματικότητα όμως ο μόνος υπεύθυνος για την ακαθαρσία των γουρουνιών είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Αυτό σημαίνει ότι όταν δεν τηρούνται οι κανόνες υγιεινής, τότε οι χοίροι προσβάλλονται από ασθένειες και παράσιτα, τα οποία στη συνέχεια μεταδίδονται και στον άνθρωπο.

Τον Οκτώβριο του 2015, ο IARC κατάταξε την κατανάλωση κόκκινου κρέατος (στο οποίο περιλαμβάνεται και το χοιρινό) στην Κατηγορία 2Α: Πιθανότατα (probable) καρκινογενή για τον άνθρωπο, σχετίζοντάς την με τον καρκίνο του εντέρου, ενώ την κατανάλωση επεξεργασμένου κρέατος στην Κατηγορία 1: Καρκινογενή για τον άνθρωπο.

Επιλεγμένες φυλές 
Μερικές από τις σημαντικότερες φυλές του χοίρου είναι:

 αγγλική Γιορκσάιρ
 αγγλική Μπερκσάιρ
 ιβηρική (μεσογειακή)- εδώ ανήκει και ο ελληνικός οικόσιτος χοίρος.
 νορμανδική

Πληθυσμός των εκτρεφομένων γουρουνιών

Λαογραφία
Στην Ελλάδα σε διάφορα μέρη πιστεύουν πως αν την Πρωτοχρονιά εισέλθει χοίρος στο σπίτι κάποιος από το αντρόγυνο θα χηρέψει.

Παραπομπές

Πηγές 
 Συλλογικό έργο, Εγκυκλοπαίδεια Παιδεία,  εκδ. Μαλλιάρης- Παιδεία, τόμος 27, σελ. 207-208.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τα γουρούνια ως κατοικίδια
 Υγιεινή των χοίρων 
 Ράτσες χοίρων, με φωτογραφίες

Συΐδες
Εξημερωμένα ζώα
Κτηνοτροφία
Πράσινοι της Σκωτίας

Το Πράσινο Κόμμα της Σκωτίας (Αγγλικά: Scottish Green Party, Γαελικά Σκωτίας: Pàrtaidh Uaine na h-Alba) είναι το κόμμα της πολιτικής οικολογίας της Σκωτίας. Ιδρύθηκε το 1990 από απόσπαση από το αντίστοιχο Αγγλικό Κόμμα και διατηρεί πάντα στενές σχέσεις με τα υπόλοιπα βρετανικά πράσινα κόμματα. Είναι πλήρες μέλος του Ευρωπαΐκού Πράσινου Κόμματος.

Εκπροσωπείται στο Σκωτσέζικο κοινοβούλιο με δύο έδρες καθώς και σε πολλά δημοτικά συμβούλια. Αποτελέσματα στις Εκλογές για το Σκοτσέζικο Κοινοβούλιο:
 1 έδρα
 6,8% 7 έδρες
 4,0% 2 έδρες

Παραπομπές 

Πολιτικά κόμματα Ηνωμένου Βασιλείου
Οικολογικά κόμματα
Σκωτία
Δολάριο Νέας Ζηλανδίας

Το δολάριο (νομισματικός κωδικός NZD) είναι το νόμισμα της Νέας Ζηλανδίας. Κυκλοφορεί επίσης στα Νησιά Κουκ (βλέπε και Δολάριο των Νήσων Κουκ), Νιούε, Τοκελάου και νησιά Πίτκαιρν.

Κανονικά συντομογραφείται με το σύμβολο του δολαρίου $ ή εναλλακτικά με το NZ$ για να γίνεται διάκριση από όλα τα νομίσματα που ονομάζονται δολάριο. Πολλές φορές ονομάζεται «κίουι» («Kiwi (dollar)») και υποδιαιρείται σε 100 σεντς (cents). 

Τα Νησιά Πίτκαιρν για λόγους διοίκησης χρησιμοποιεί αυτά τα νομίσματα: Αυστραλιανό δολάριο, δολάριο Νέας Ζηλανδίας, Δολάριο του Καναδά, Δολάριο των ΗΠΑ, λίρα Αγγλίας και ευρώ.

Από τεχνική άποψη, τα νησιά Πίτκερν δεν έχουν νόμισμα. Όλες οι άλλες χώρες χρησιμοποιούν το νεοζηλανδικό δολάριο βάσει διατάγματος.

Ιστορία 

To 1967 το δολάριο αντικατέστησε τη λίρα της Νέας Ζηλανδίας σε ισοτιμία των δολαρίων προς λίρα. Η αρχική «κλειδωμένη» ισοτιμία έναντι του αμερικανικού δολαρίου ήταν 1,39 δολάρια ΗΠΑ προς 1 νεοζηλανδικό δολάριο. Στις 21 Νοεμβρίου η ισοτιμία αυτή άλλαξε στα 1,12 αμερικανικά δολάρια προς 1 νεοζηλανδικό δολάριο.

Νέα υποτίμηση έγινε το 1971 έναντι της βρετανικής λίρας σε μεγαλύτερο βαθμό

Το καλοκαίρι του 2007 το δολάριο ήταν ίσο με 0,8103 αμερικανικά δολάρια.

Κέρματα 
Το 1967  κυκλοφόρησαν κέρματα σε αξίες των 1, 2, 5, 10, 20 και 50 σεντς. Όλα τα κέρματα φτιάχτηκαν από χαλκονικέλιο, με εξαίρεση αυτά του 1 και των 2 λεπτών  Τα κέρματα έχουν επάνω το πορτρέτο της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Σταδιακά αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία τα κέρματα των 5 σεντ.

Σήμερα κυκλοφορούν κέρματα των 10, 20, 50 σεντ και του 1 και των 2 δολαρίων.

Τραπεζογραμμάτια 
Το 1967 η Αποθεματική Τράπεζα της Νέας Ζηλανδίας κυκλοφόρησε χαρτονομίσματασε αξίες των 1, 2, 5, 10, 20 και 100 δολαρίων. Ακολούθησαν τα χαρτονομίσματα των 50 δολαρίων το 1983, ενώ σταμάτησαν να κυκλοφορούν τα τραπεζογραμμάτια του 1 και των  2 δολαρίων από το 1991. Οι δύο πρώτες σειρές των χαρτονομισμάτων  (1967-81 και 1981-92) διέφεραν μόνο στο ότι το πορτρέτο της Βασίλισσας απεικονιζόταν στην εμπρόσθια όψη. Οι πίσω όψεις απεικόνιζαν ενδημικά πουλιά και φυτά. Από το 1992 κυκλοφόρησε νέα σειρά τραπεζογραμματίων. Με εξαίρεση το χαρτονόμισματων 20 δολαρίων, τα νέα νομίσματα δεν είχαν επάνω το πορτρέτο της Ελισάβετ. Ωστόσο αν τα έβλεπε κανείς στο φως, τα χαρτονομίσματα έφεραν όλα το περίγραμμα της Βασίλισσας.

Από το 1999 άρχισαν να κυκλοφορούν πολυμερικά χαρτονομίσματα. Το [2000]] τυπώθηκε αναμνηστικό χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων, με αφορμή την είσοδο στη νέα χιλιετία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αποθεματική Τράπεζα Νέας Ζηλανδίας 
 Τα τραπεζογραμμάτια της Νέας Ζηλανδίας   

Νομίσματα
Οικονομία στη Νέα Ζηλανδία
Οικολογικό κίνημα

Το οικολογικό κίνημα είναι ένα πολιτικό και κοινωνικό κίνημα που αντιμάχεται την ανατροπή της οικολογικής ισορροπίας, την περιβαλλοντική ρύπανση, την κλιματική αλλαγή και άλλες διαταραχές του φυσικού περιβάλλοντος οι οποίες οφείλονται στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία ποικιλία διαφορετικών τάσεων, οι οποίες αναδύθηκαν στο πλαίσιο των νέων κοινωνικών κινημάτων της δεκαετίας του 1960. Ορισμένες από αυτές υποστηρίζουν την προστασία του περιβάλλοντος για να επιτύχουν την ανθρώπινη ευημερία και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, ενώ άλλες (όπως η βαθιά οικολογία) επειδή προσδίδουν αυταξία στη φύση. Κάποιες φορές, αλλά όχι πάντα, οι διάφορες τάσεις του οικολογικού κινήματος τοποθετούνται στο ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο της Αριστεράς. Ο πριμιτιβισμός και ο οικοαναρχισμός συσχετίζονται περισσότερο με τον μετααριστερό χώρο.

Συχνά οι γενικώς σχετιζόμενοι (ακτιβιστές, ιδεαλιστές κ.λπ.) με το οικολογικό κίνημα και τα περιβαλλοντικά θέματα αποκαλούνται "οικολόγοι". Ο όρος όμως αυτός αφορά και τους επιστημονικά ασχολούμενους με την οικολογία και τους εφαρμοσμένους κλάδους της. 
Επίσης, υπάρχουν οι Περιβαλλοντικές Οργανώσεις, που εστιάζουν σε συγκεκριμένα περιβαλλοντικά ζητήματα, χωρίς γενικότερες θεωρητικές προσεγγίσεις.

Οργανώσεις του οικολογικού κινήματος 
Δίκτυο Ριζοσπαστικής Οικολογίας- Άμεση Δημοκρατία
Ηλιόσποροι 
ΚόκΚΟΙ - Κόκκινη Κινηματική Οικολογία
Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης
Οικολογική Κίνηση Πάτρας (ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ.) 
Οικολογικό Δίκτυο
ΟικοΚρήτη
Οικολόγοι Πράσινοι 
Οικολόγοι - Ανοιχτή κοινωνική λίστα
Πράσινο Βέλος
Πράσινο Δίκτυο Πελοποννήσου
Πράσινο Κίνημα
Εναλλακτική Κίνηση Οικολόγων Αθήνας
Οικολογική Πρωτοβουλία (Αθήνας) (1979-1980)
ΠΡΑΣΙΝΟΙ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ (2014 -2020) 
ΠΡΑΣΙΝΟΙ (2020)

Περιβαλλοντικές Οργανώσεις 
Greenpeace
Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση
Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία
Αρκτούρος
Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS

Τάσεις του οικολογικού κινήματος 
Πολιτική οικολογία (εκπροσωπείται από τα πράσινα πολιτικά κόμματα)
Βαθιά οικολογία
Οικοφεμινισμός
Κοινωνική οικολογία
Οικοαναρχισμός
Πρωτογονισμός
Οικοσοσιαλισμός

Προσωπικότητες του οικολογικού κινήματος 
Αντρέ Γκορζ
Ντομινίκ Βουανέ
Πέτρα Κέλλυ
Μάρεϋ Μπούκτσιν
Ρενέ Ντυμόν
Σεσίλ Ντυφλώ
Τζων Σερζάν
Sven Giegold
Claudia Roth
Γιάννης Τσιρώνης
Μιχάλης Τρεμόπουλος
Κάτια Λεμπέση
Σπήλιος Παπασπηλιόπουλος
Σπύρος Σγούρος 
Μαρία Πίνιου - Καλλή
Φίλιππος Φούντης
Νίκος Χρυσόγελος
Νίκος Χαραλαμπίδης
Δημήτρης Καράβελλας
Θεοδότα Νάντσου
Μαρία Βασιλάκου
Παρασκευή Τσέτση
Αναστασία Ανδρεαδάκη

Δείτε επίσης 
 Αγροοικολογία
 Βιωσιμότητα
 Αειφόρος ανάπτυξη
 Οικοκοινότητες
 Αεικαλλιέργεια
 Βιολογική καλλιέργεια
 Απο-ανάπτυξη
 Κομμουναλισμός
 Βιοκεντρισμός
 Θεωρία της Γαίας
 Οικολογικά οικονομικά
 Περιβαλλοντολογία
 Μηχανικός περιβάλλοντος
 Ήπιες μορφές ενέργειας
 Βιοκλιματικός σχεδιασμός

Παραπομπές
Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ

Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ (Daniel Cohn-Bendit, 4 Απριλίου 1945) είναι Γερμανός πολιτικός, γαλλογερμανικής καταγωγής και ηγετική φυσιογνωμία του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος και του Μάη του '68. 

Γεννήθηκε το 1945 στο Μοντωμπάν στη νότια Γαλλία από πατέρα Γερμανοεβραίο και μητέρα Γαλλίδα. Θα επιλέξει σε ηλικία 18 ετών την γερμανική υπηκοότητα για να αποφύγει την στρατιωτική θητεία.

Αρχικά μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας την οποία θα εγκαταλείψει με μια ομάδα συμφοιτητών του στη πανεπιστήμιο της Ναντέρ για να ενταχθεί στο Μαύρο και Κόκκινο. Από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων του Μάη θα εκδιωχθεί από το γαλλικό έδαφος και θα του απαγορευτεί η είσοδος μέχρι το 1978. Τη δεκαετία του 70 θα δραστηριοποιηθεί στο εναλλακτικό κίνημα.

Το 1984 θα ενταχθεί στους Γερμανούς Πράσινους. Το 1989 θα εκλεγεί αντιδήμαρχος Φρανκφούρτης και το 1994 ευρωβουλευτής. Το 1999 θα ηγηθεί της ευρωλίστας των Γάλλων Πράσινων αλλά το 2004 θα επανεκλεγεί στη Γερμανία. Από το 2002 είναι συν-πρόεδρος, μαζί με την Μόνικα Φρασόνι, της κοινοβουλευτικής ομάδας Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο. Τον Φεβρουάριο του 2012 αναγορεύθηκε σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Παιδοφιλική συζήτηση

Ο Κον-Μπεντίτ έχει κάνει μια σειρά από προκλητικές δηλώσεις σχετικά με το «σεξ με τα παιδιά» στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κυρίως το 1975 στο βιβλίο του The Great Bazaar (Der grosse Basar), όπου περιγράφει ερωτικές συναντήσεις με παιδιά πέντε ετών την εποχή που ήταν δάσκαλος σε ένα αντι-αυταρχικό νηπιαγωγείο.

Έχει κατηγορηθεί ότι υποστηρίζει την παιδοφιλία τουλάχιστον από το 2001. Η διαμάχη αυτή ξαναήρθε στην επιφάνεις το 2013 όταν ο Κον-Μπεντίτ θα λάμβανε το βραβείο Theodor Heuss. Υπήρξε μια διαδήλωση από ακτιβιστές κατά της παιδοφιλίας. Ο πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας αναφέρε το βιβλίο ως λόγο για την άρνησή του να δώσει την ομιλία του κατά την τελετή απονομής των βραβείων. Η υπόθεση προκάλεσε ευρύτερη έρευνα για τον ακτιβισμό υπέρ της παιδοφιλίας που επικρατούσε στο γερμανικό Πράσινο Κόμμα κατά τη δεκαετία του 1980.

Ένα άρθρο στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung αποκάλυψε πολλά «αποκρουστικά αποσπάσματα» (abstoßende Texte) στο Pflasterstrand, ένα αριστερό περιοδικό, το οποίο κυκλοφορούσε υπό την επιμέλεια του Κον-Μπεντίτ και παρέθεσε την υπεράσπιση από τον Κον-Μπεντίτ το 1978 αυτής της πρακτική της σύνταξης, καθώς και μια εμφάνιση του Κον-Μπεντίτ σε ένα γαλλικό τηλεοπτικό πρόγραμμα το 1982, όπου περιέγραψε πως γδύθηκε ερωτικά από ένα πεντάχρονο παιδί. Ο Κον-Μπεντίτ αντέδρασε σε αυτές τις καταγγελίες με τον ισχυρισμό ότι οι περιγραφές των ερωτικών συναντήσεων του με κορίτσια στην προ-εφηβική ηλικία δεν βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, αλλά ήταν απλώς ένα είδος αυτού που ο ίδιος αποκαλεί σήμερα «αντιπαθητικής προβοκάτσιας» με στόχο την αμφισβήτηση των σεξουαλικών ηθών της εποχής που «δεν θα έπρεπε να έχουν γραφτεί με αυτόν τον τρόπο».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Daniel Cohn-Bendit, Αγγλικά-Γαλλικά-Γερμανικά
 

Γερμανοί πολιτικοί
Ευρωβουλευτές της Γερμανίας
Αναρχικοί
Γερμανοί ακτιβιστές
Οικολόγοι
Γερμανοεβραίοι
Μέλη του Ευρώπη Οικολογία - Οι Πράσινοι
Κλεόβουλη

Η Κλεόβουλη ήταν η μητέρα του μεγάλου ρήτορα, πολιτικού και στρατηγού, της αρχαίας Αθήνας, του Δημοσθένη. 

Ήταν κόρη του Γήλωνα του Αθηναίου και πάμπλουτης γυναίκας από την Σκυθία, την οποία παντρεύτηκε στους Κήπους του Βοσπόρου. Όταν η Κλεόβουλη παντρεύτηκε τον Δημοσθένη τον Παιανιέα, του έδωσε προίκα 50 μνες και απ΄ αυτόν έγινε μητέρα δύο τέκνων του Δημοσθένη, μετέπειτα μεγάλου ρήτορα και πολιτικού, και μιας κόρης κατά δύο χρόνια μικρότερή του. 

Όταν πέθανε ο σύζυγός της και ο μικρός Δημοσθένης ήταν μόλις 7 ετών, κατόρθωσε, παρά το γεγονός ότι οι επίτροποι που ανέλαβαν, κατασπατάλησαν την περιουσία της, ν΄ αναθρέψει πολύ καλά τα παιδιά της φροντίζοντας ιδιαίτερα τον φιλάσθενο γιο της.

Αρχαίοι Αθηναίοι
Λαρζάκ

Το Λαρζάκ (γαλλικά: Larzac) είναι καρστικό ασβεστολιθικό οροπέδιο στη νότια Γαλλία που βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Millau (Aveyron) και Λοντέβ (Lodève στην περιοχή Hérault). Πρόκειται για μια αγροτική περιοχή όπου εκτρέφονται κυρίως πρόβατα για το γάλα τους, με το οποίο φτιάχνουν το τυρί Ροκφόρ. 

Η περιοχή είναι γνωστή γιατί υπήρξε θέατρο ενός μακροχρόνιου μη-βίαιου αγώνα ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης για επέκταση μιας στρατιωτικής βάσης.

Τον Οκτώβριο του 1971 ο υπουργός Άμυνας της Γαλλίας Μισέλ Ντεμπρέ αποφάσισε, χωρίς να συμβουλευτεί τον τοπικό πληθυσμό να μετατρέψει ένα στρατόπεδο 30 στρεμμάτων σε μια πολύ μεγαλύτερη στρατιωτική βάση (170 τ.χλμ.). Οι κάτοικοι αντέδρασαν με διαδηλώσεις, καταλήψεις ακαλλιέργητων εκτάσεων, δρόμων και σε άλλες μορφές μη βίαιου αγώνα. Στον αγώνα τους προστέθηκαν και ακτιβιστές κοινωνικών κινημάτων (ειρηνιστές, του οικολόγοι, αριστεριστές). Κεντρικό ρόλο θα παίξει μια μη-βίαιη οικοκοινότητα, η "Communautés de l'Arche", και ο ιδρυτής της Lanza del Vasto. Τελικά το σχέδιο θα εγκαταλειφθεί το 1981 από τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της γαλλικής δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν.

Κατά τη διάρκεια του πολυετούς αγώνα θα αναπτυχθούν σταθερές σχέσεις μεταξύ των κατοίκων και νεαρών ακτιβιστών πολλοί εκ των οποίων, με πιο γνωστό τον αγρότη συνδικαλιστή και δραστήριο ακτιβιστή Ζοζέ Μποβέ, θα εγκατασταθούν μόνιμα στην περιοχή.

Το 2003 στο Λαρζάκ έγινε μια μεγάλη κινητοποίηση του κινήματος της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης που ξεπέρασε τα 200.000 άτομα.

Σημειώσεις παραπομπές

Φωτοθήκη 

Οικολογικό Κίνημα
Οροπέδια της Γαλλίας
Πράσινη Ένωση (Φινλανδία)

Η Πράσινη Ένωση (φινλανδικά: Vihreä liitto) είναι οικολογικό κόμμα της Φινλανδίας μέλος του ευρωπαικού. Ιδρύθηκε το 1987 από οικολόγους, φεμινιστές και άλλες ομάδες και ήταν το πρώτο ευρωπαικό πράσινο κόμμα που συμμετείχε σε εθνική κυβέρνηση το 1995. Οι πρώτοι οικολόγοι βουλευτές εκλέχτηκαν το 1983 ώς ανεξάρτητοι. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 έλαβαν 8,5% και 15 έδρες και εισήλθαν στην κυβέρνηση με δύο υπουργούς, Εργασίας και Δικαιοσύνης.

Η Μαρία Οισάλο εξελέγη πρόεδρος του κόμματος τον Ιούνιο του 2019. Οι Πράσινοι έχουν 20 βουλευτές, 17 γυναίκες και 3 άνδρες. Υπάρχουν τρία μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την περίοδο 2019-2024. Το καλοκαίρι του 2017, οι Πράσινοι είχαν 8.768 μέλη.

Βουλευτικές Εκλογές

Παραπομπές

Οικολογικά κόμματα
Φινλανδικά πολιτικά κόμματα
Νικήτας Ωορυφάς

Ο Νικήτας Ωορυφάς ή Ορύφας ήταν Βυζαντινός ναύαρχος ο οποίος έδρασε κατά τα μέσα του 9ου αιώνα. Συγκρούστηκε επανειλημμένα με αραβικές ναυτικές δυνάμεις. Χάρη στις επιτυχίες του τιμήθηκε στα χρόνια του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ με τον τίτλο του Επάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Επί Βασιλείου Α΄ ανήλθε στο αξίωμα του δρουγγαρίου του πλωίμου και ανακηρύχθηκε πατρίκιος. Την περίοδο αυτή του ανατέθηκαν μια σειρά από επιθέσεις εναντίον των θέσεων των Αράβων στη Δύση. Σε συνεργασία με τον Λουδοβίκο Ε΄ της Γαλλίας ανέλαβε να εκκαθαρίσει την Αδριατική από τη δράση των Αράβων πειρατών και να αποκαταστήσει τη Βυζαντινή παρουσία στην Ιταλία. Κορυφαία στιγμή στη σταδιοδρομία του ήταν η συντριπτική νίκη του επί των ενωμένων στόλων των εμιράτων της Ταρσού και της Κρήτης, που υπό τον εξωμότη Φώτιο είχαν φτάσει μέχρι την Προποντίδα.

Αναφορές 

Βυζαντινοί ναύαρχοι
Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Αραβοβυζαντινοί Πόλεμοι
Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Βυζαντινοί έπαρχοι της Κωνσταντινούπολης
Νικόλαος Παρασκευάς

Ο Νικόλαος Παρασκευάς (1883 - 1959) ήταν Έλληνας ηθοποιός και πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1888. Εκπαιδεύτηκε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και συνέχισε θεατρική καριέρα. Πρωτοεμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή στις Σέρρες το 1908 στο έργο του Κιτσμέκερ "Το ένστικτον". Αργότερα συνεργάσθηκε με τον θίασο της Ροζαλίας Νίκα και με τον θίασο της Κυβέλης. Λίγο καιρό μετά υπήρξε συνιδρυτής ιδίου θιάσου με τους Νέζερ, Δεδραμή και Γαβριηλίδη. Από της ίδρυσης του Εθνικού Θεάτρου προσλήφθηκε σ΄ αυτό όπου και εργάσθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1960 παίζοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους όπως του Σάυλωκ στο "Έμπορος της Βενετίας", του Μέτερνιχ στον "Αετιδέα", του Πολωνίου στον "Άμλετ" κ.ά.  Επίσης συμμετείχε και στον κινηματογράφο στη ταινία: "Έγκλημα στο Κολωνάκι" (1959)

Ο Νικόλαος Παρασκευάς ήταν επίσης ο εκδότης του καλλιτεχνικού θεατρικού περιοδικού "Παρασκήνιον".

Θέατρο 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.521.

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Σκάλα (μονάδα εμβαδού)

Στην Κύπρο, η σκάλα είναι μονάδα μέτρησης εμβαδού, κυρίως τεμαχίων γης και ισούται με 14.400 τετραγωνικά πόδια ή  1337,803776 m². Υποδιαιρείται ακριβώς σε 4 προστάθια, που το καθένα έχει εμβαδό 3.600 τετραγωνικά πόδια, ή 334.450944 τετραγωνικά μέτρα.

Επιπρόσθετα, τα 1000 τ.μ. στην Κύπρο αποκαλούνται δεκάριο.

Η χρήση της σκάλας σαν μονάδα μέτρησης έχει περιοριστεί σε σχέση με το παρελθόν, αφού το 1986 καταργήθηκε επίσημα με την εισαγωγή του μετρικού συστήματος. Ο λόγος που υφίσταται στην Κύπρο είναι λόγω της Τουρκοκρατίας.

Δείτε επίσης
Στρέμμα
Εκτάριο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μετατροπέας μονάδων από το Κτηματολόγιο Κύπρου

Πηγές
 Ο Κτηματικός Χάρτης της Κύπρου , Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, κεφ. 2, παρ. 1: Μονάδες μέτρησης αποστάσεων και επιφανειών.

Κυπριακός πολιτισμός
Μονάδες επιφάνειας
Τουρκικά φύλα

Τουρκική ή τουρανική ονομάζεται μια οικογένεια δεκάδων νομαδικών φύλων με καταγωγή από τη Μογγολία και τη ΝΑ Σιβηρία, τα οποία μετανάστευαν κατά κύματα καθ' όλη τη διάρκεια του μεσαίωνα, κυρίως μεταξύ 6ου και 11ου αιώνα. Μιλούσαν διάφορες διαλέκτους της αρχαίας τουρκικής γλώσσας, οι οποίες στη συνέχεια διαφοροποιήθηκαν δημιουργώντας τις σύγχρονες τουρκικές γλώσσες (ή τουρανικές). Η θρησκεία τους ήταν σαμανιστική με ανώτατο θεό τον Τένγκρι, άρχοντα του γαλάζιου ουρανού. Στην πορεία όμως η πλειοψηφία, ιδιαίτερα όσοι μετακινήθηκαν προς δυσμάς, ασπάσθηκε τον Ισλαμισμό από τους Άραβες και τους Πέρσες (που είχαν εξισλαμιστεί νωρίτερα).

Κατά την περίοδο της μετανάστευσής τους τα τουρκικά φύλα - πολλές φορές σε σύγκρουση μεταξύ τους - απλώθηκαν σε μία τεράστια έκταση από τη Μικρά Ασία και τη Μαύρη Θάλασσα έως τα παράλια του Αρκτικού Ωκεανού, ιδρύοντας τα δικά τους κρατικά μορφώματα (χαγανάτα ή χανάτα) και ελέγχοντας τους εμπορικούς δρόμους ανάμεσα στην Ευρώπη, την Περσία και την Κίνα. Τα περισσότερα υπήρξαν βραχύβια και με το πέρασμα των αιώνων προσαρτήθηκαν από δυνατότερα βασίλεια (Ρωσία, Γεωργία, Κίνα), κάποια όμως επιβίωσαν και έγιναν η μήτρα που γέννησε έξι σημερινά κράτη: Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Κιργιζία, Ουζμπεκιστάν, Τουρκία, Τουρκμενιστάν. Επίσης οι Βούλγαροι υπήρξαν τουρκικό φύλο στο παρελθόν, αλλά μετά την εγκατάστασή τους στα Βαλκάνια (τέλη 7ου αι.), παρότι κυριάρχησαν στο κράτος που δημιούργησαν, εκσλαβίσθηκαν σε τέτοιο βαθμό που το μόνο τουρκικό χαρακτηριστικό που κράτησαν είναι το όνομά τους. 

Τα τουρκικά φύλα δεν πρέπει να συγχέονται με το σύγχρονο τουρκικό έθνος - το δεύτερο είναι απλά ένας κλάδος των πρώτων.

Πίνακας Τουρκικών φυλών

tt:Törki xalıqlar
Αλποχώρι Φωκίδας

Το Αλποχώρι (παλαιότερα Αλποχώριον ή Αλεποχώριον  Δωρίδος) βρίσκεται στον νομό Φωκίδος σε υψόμετρο 990 μέτρων στο Ξεροβούνι των Βαρδουσίων. Αποτελεί ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Βαρδουσίων και το 2011 είχε 36 κατοίκους. Το χωριό βρίσκεται μέσα σε ελατόδασος ενώ υπάρχουν πολλές πηγές και ρυάκια. Στο χωριό λειτουργεί παραδοσιακός Δημοτικός ξενώνας. Ο νερόμυλος του χωριού έχει χαρακτηριστεί μνημείο.

Ιστορικά στοιχεία
 Κατά μία εκδοχή  το χωριό ιδρύθηκε από τους καταδιωγμένους από τους Τούρκους κατοίκους του χωριού Αλποχώρι Σουλίου τον 18ο αιώνα.
 Κατά άλλη εκδοχή πήρε το όνομά του από τον Αλή.
 Μία τρίτη εκδοχή, είναι ότι ονομάστηκε έτσι από τις πολλές αλεπούδες.

Από το 1869 ως το 1912 υπαγόταν στο Δήμο Κροκυλείου . Από το 1912 μέχρι την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, το 1997, ήταν ανεξάρτητη κοινότητα.

Στα μέσα του 20ού αιώνα είχε 350 κατοίκους, ενώ σήμερα περίπου 15-20 παραμένουν όλο τον χρόνο.

Απογραφές πληθυσμού

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Το Αλποχώρι από τον Σύλλογος Αλποχωριτών Δωρίδας «Η ΠΡΟΟΔΟΣ»
 Δήμος Βαρδουσίων 

Χωριά του νομού Φωκίδας
Δήμος Δωρίδος
Αλκίνοος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αλκίνοος (ή και Αλκίνους) είναι γνωστός κυρίως ο βασιλιάς των Φαιάκων, γιος του Ναυσίθοου και της πανέμορφης Περιβοίας. Από τον πατέρα του, ο Αλκίνοος ήταν εγγονός του θεού της θάλασσας Ποσειδώνα, ενώ από τη μητέρα του ήταν εγγονός του βασιλιά των Γιγάντων Ευρυμέδοντα. Σύμφωνα με επικρατέστερη εκδοχή του μύθου (όπως αναφέρουν και τα περισσότερα μυθολογικά λεξικά), η Περίβοια ήταν η μητέρα του Ναυσίθοου (από τον Ποσειδώνα) και όχι η γυναίκα του. Αδελφός του Αλκίνοου ήταν ο Ρηξήνορας, που σκοτώθηκε όμως από τον Απόλλωνα, οπότε μετά τον θάνατο του Ναυσίθοου ο Αλκίνοος ανέβηκε στον θρόνο των Φαιάκων και πήρε ως σύζυγό του τη μονάκριβη κόρη του αδελφού του, την Αρήτη. Μαζί της απέκτησε μία κόρη, τη Ναυσικά, και πέντε γιους.

Ο Αλκίνοος είναι ο τύπος του ευτυχισμένου βασιλιά των ομηρικών χρόνων, που ζει ειρηνικά με τους γειτονικούς λαούς και απολαμβάνει τα αγαθά του ανάμεσα στους φιλήσυχους υπηκόους του, τους οποίους κυβερνά ως πρόεδρος ενός συμβουλίου αποτελούμενου από 12 άλλους άρχοντες, ως ίσος προς εκείνους και όχι ως μέλος μιας ανώτερης τάξεως (Παπαρρηγοπούλου-Καρολίδου: Ιστορία του Ελληνικού `Εθνους, τ. Α΄, σελ. 78).

Το νησί των Φαιάκων ήταν η Σχερία, που ταυτίζεται παραδοσιακά με τη σημερινή Κέρκυρα. Τα πολυτελέστατα ανάκτορα του Αλκινόου εκεί τα περιγράφει λεπτομερώς ο Όμηρος στην Οδύσσεια (ραψωδία η, στίχ. 82-102), όπως τα είδε ο Οδυσσέας όταν κατέφυγε εκεί ως ναυαγός οδηγημένος από τη Ναυσικά. Οι τοίχοι τους έλαμπαν από τη χάλκινη επένδυσή τους, ενώ το εσωτερικό τους γυάλιζε από τον άργυρο και τον χρυσό. Στις δύο πλευρές της εισόδου υπήρχαν δύο μαλαματένιοι (αργυρόχρυσοι) σκύλοι, έργα του ίδιου του θεού Ηφαίστου, «τον πύργο να φυλάγουνε του Αλκίνου του μεγάλου / αθάνατοι κι αγέραστοι για πάντα και για πάντα» (μετάφραση Αργύρη Εφταλιώτη). Παρακάτω (η 112-119), ο Όμηρος περιγράφει και τους κήπους του Αλκινόου, στους οποίους κυριαρχούσαν τα οπωροφόρα δέντρα.

Δείτε επίσης 
 Με το όνομα Αλκίνοος αναφέρεται και ένας από τους 12 γιους του Ιπποκόωντα, τους «Ιπποκοωντίδες», που βοήθησαν τον πατέρα τους να εκδιώξει από τη Σπάρτη τα ετεροθαλή αδέλφια του Ικάριο και Τυνδάρεω, και να σφετερισθεί έτσι την εξουσία. Αυτός ο Αλκίνοος σκοτώθηκε μαζί με τους αδελφούς του και τον πατέρα του από τον Ηρακλή σε μάχη (για περισσότερα βλ. το άρθρο Ιπποκόων).

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Αλκινοος
Αλκινοος
Μυθικοί βασιλείς των Φαιάκων
Θαύμας

Στην ελληνική μυθολογία ο Θαύμας ήταν θεότητα του υγρού στοιχείου, γιος του Πόντου και της Γαίας.

Σύμφωνα με τη μυθολογία  
Αδέλφια του Θαύμαντα ήταν οι Νηρέας, Φόρκυς, Κητώ και Ευρυβία. Αυτή ήταν η «πρώτη γενεά» των θαλάσσιων θεοτήτων. Από τον δεσμό του με την Ηλέκτρα, την κόρη του Ωκεανού, ο Θαύμας έγινε πατέρας των Αρπυίων και της Ίριδας. Ο Ησίοδος αποκαλεί τον Θαύμαντα «μέγαν». Τέκνο του Θαύμαντα ήταν και ο ποτάμιος θεός Υδάσπης.

Από τα ονόματα των παραπάνω καθίσται εμφανές ότι όλοι αποτελούσαν προσωποποιήσεις των σφοδρών ανέμων: Γονείς (Θαύμας - Ηλέκτρα) και τέκνα άποκαλύπτονται ως οι διαδοχικές εικόνες της έναρξης και κατάπαυσης καταιγίδων που συνοδεύονται με φωτεινά φαινόμενα.

Αναφορές
Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (I, 10).
 Καλλιμάχου Ὓμνοι.
Κικέρωνα De natura deorum (III, 20).
Ησιόδου Θεογονία (233, 237, 265 κ.ε.). 
Υγίνου Fables (Πρόλογος, στ. 14).
Νόννου Διονυσιακά (XXVI, 350).
Οβιδίου Μεταμορφώσεις (IV 479, XIV 845).
Φωτίου Μυριόβιβλος (στ. 190).

Γενεαλογικό δένδρο 
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες

{{chart|NERE | |THAUM | |PHORC |~|y|~|CETO | |EURYB | |TELCH | |HAL |y|POS | | | | | |APHRO
|APHRO=Αφροδίτη<ref name="aphrodite">Υπάρχουν δύο πολύ διαφορετικές ιστορίες για την προέλευση της Αφροδίτης: Ο Ησίοδος (Θεογονία) ισχυρίζεται ότι «γεννήθηκε» από τον αφρό της θάλασσας αφού ο Κρόνος ευνούχισε τον Ουρανό, κάνοντας της  έτσι κόρη του Ουρανού; Αλλά ο Όμηρος στην  Όμηρος(Ιλιάδα, βιβλίο V) έχει την Αφροδίτη ως κόρη του Δία και της Διόνης. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα (Συμπόσιο 180e), οι δύο θεότητες ήταν εντελώς ξεχωριστές οντότητες: η[[Ουρανία Αφροδίτη|Ουρανία Αφροδίτη και Αφροδίτη Πάνδημος']].</ref>
|CETO =Κητώ
|EURYB =Ευρυβία
|HAL =Αλία
|NERE=Νηρέας
|PHORC =Φόρκυς
|POS=Ποσειδών
|TELCH =Τελχίνες
|THAUM =Θαύμας
|boxstyle_APHRO=background-color: #fbb;
|boxstyle_CETO =background-color: #fbb;
|boxstyle_EURYB =background-color: #fbb;
|boxstyle_HAL =background-color: #fbb;
|boxstyle_NERE=background-color: #bbf;
|boxstyle_PHORC =background-color: #bbf
|boxstyle_POS =background-color: #bbf
|boxstyle_TELCH =background-color: #fff
|boxstyle_THAUM =background-color: #bbf
|}}

Παραπομπές

Πηγές
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη'', τόμ. ΙΒ΄, σελ. 460.

Θαυμας
Μέντης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μέντης αναφέρονται τα εξής δύο πρόσωπα:

 Αρχηγός των Κικόνων στον Τρωικό Πόλεμο. Στην Ιλιάδα (Ρ 73) μνημονεύεται ότι ο θεός Απόλλων πήρε τη μορφή του Μέντη για να ενθαρρύνει τον Έκτορα να επιτεθεί κατά των Δαναών.
 Αρχηγός ή βασιλιάς των Ταφίων, γιος του Αγχιάλου, που αναφέρεται στην Οδύσσεια (α 180, 418). Ο Μέντης αυτός ήταν προσωπικός φίλος του Οδυσσέα.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 599

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μυθικοί βασιλείς των Ταφίων
Μυθικοί βασιλείς της Θράκης
Αντιόπη (Αμαζόνα)

Στην ελληνική μυθολογία το όνομα Αντιόπη αναφέρεται συνήθως σε σχέση με αυτή την Αμαζόνα, κόρη του θεού του πολέμου Άρη και της Οτρήρης.

Διάφορες αναφορές 
Η Αντιόπη ήταν αδελφή (ή κατά μία εκδοχή κόρη) της βασίλισσας των Αμαζόνων Ιππολύτης. Υπήρξε σύζυγος του Θησέα (η μοναδική αναφερόμενη έγγαμη Αμαζόνα σε ολόκληρη τη μυθολογία) και μητέρα του Ιππολύτου (κατά τον Πίνδαρο, του Δημοφώντα). Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος (Β 387 κ.ε.) αναφέρει την ίδια την Αντιόπη ως βασίλισσα των Αμαζόνων, η οποία συμβασίλευσε με την Οτρήρη και μαζί διέταξαν να οικοδομηθεί ναός του Άρεως σε ένα νησάκι του Εύξεινου Πόντου.

Αντιόπη επίσης, ονομάζεται και μία χαμένη τραγωδία του Ευριπίδη, από την οποία έχουν σωθεί αρκετοί στίχοι. Παρουσιάστηκε μαζί με τις Φοίνισσες και την Υψιπύλη περίπου το 410 π.Χ.

Σύμφωνα με τη μυθολογία 
Από τους μύθους που αφορούν το πώς η Αντιόπη έσμιξε με τον Θησέα, επικρατέστεροι εμφανίζονται οι εξής δύο: Α) Ο Ηρακλής έδωσε στον Θησέα την Αντιόπη ως λάφυρο της εκστρατείας του κατά των Αμαζόνων (βλ. τον άθλο Ζώνη της Ιππολύτης). Αυτό το αναφέρει ο Φιλόχορος. Β) Την απήγαγε ο ίδιος ο Θησέας με τη βοήθεια και άλλων ηρώων (του Πειρίθου, του Φόρβαντα, κ.ά.), και την έφερε στην Αθήνα.

Κατά μία αττική παράδοση, η Αντιόπη σκοτώθηκε στην Αθήνα πολεμώντας στο πλευρό του Θησέα εναντίον των άλλων Αμαζόνων, οι οποίες είχαν εισβάλει στην Αττική για να εκδικηθούν ακριβώς την αρπαγή της από τον Θησέα. Σύμφωνα με αντίθετη παράδοση, η Αντιόπη, ζηλεύοντας τον Θησέα για τον έρωτά του προς τη Φαίδρα, υποκίνησε πόλεμο των Αμαζόνων εναντίον των Αθηναίων, κατά τον οποίο σκοτώθηκε από τον Ηρακλή. Η αρπαγή της πάντως έγινε το θέμα πολλών αγγειογράφων της αρχαιότητας, ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ., ενώ απεικονίζεται και σε αέτωμα του ναού του Δαφνηφόρου Απόλλωνα, στην Ερέτρια. Το όνομά της αναγράφεται στον ερυθρόμορφο «Αμφορέα του Κροίσου» (Μουσείο του Λούβρου) και σε ερυθρόμορφη υδρία που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Μονάχου.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Παιδιά του Άρη
Αντιοπη
Αμαζόνες
Αντιόπη η Βοιωτή

Η Αντιόπη αυτή ήταν θυγατέρα του ποτάμιου θεού Ασωπού κατά την Οδύσσεια ή σύμφωνα με άλλους μύθους, του βασιλιά της Θήβας Νυκτέα και της Πολυξούς (Απολλόδ. Γ 10,1, Ευστάθ. 1682, 43).

Μυθολογία 
Όταν ο θεός Δίας είδε κάποτε την Αντιόπη να κοιμάται, την ερωτεύθηκε και μεταμορφώθηκε σε Σάτυρο για να την κατακτήσει (Οβιδίου Μεταμορφώσεις, VI 110 κ.ε.). Φοβούμενη την οργή του πατέρα της εγκατέλειψε τη Βοιωτία και πήγε στη Σικυώνα όπου παντρεύτηκε τον βασιλιά Εποπέα. Ο αδελφός του πατέρα της Λύκος κατέλαβε το βασίλειο της Σικυώνας, σκότωσε τον Εποπέα και ανάγκασε την Αντιόπη να τον ακολουθήσει πίσω στη Θήβα. Στον δρόμο την έπιασαν οι πόνοι του τοκετού και οι συνοδοί της αναγκάσθηκαν να την αφήσουν να γεννήσει σε μια σπηλιά τους δίδυμους Αμφίονα και Ζήθο. Ο Λύκος εγκατέλειψε μόνα τα νεογέννητα σε φαράγγι του Κιθαιρώνα και συνέχισε με τη μητέρα τους για τη Θήβα. Τα τέκνα ανατράφηκαν από κάποιον βοσκό και μεγάλωσαν χωρίς να μάθουν τις συνθήκες υπό τις οποίες γεννήθηκαν. Κάποτε η Αντιόπη αφού κατάφερε να δραπετεύσει βρήκε τα παιδιά της, αλλά εκείνα δεν ήθελαν να την αναγνωρίσουν ως μητέρα τους και την κράτησαν μάλιστα αιχμάλωτη σε καλύβα. Μόνο με τη βοήθεια του Δία μπόρεσαν να την αναγνωρίσουν, οπότε μετά τιμώρησαν σκληρά τους διώκτες της, τον Λύκο και τη σύζυγό του Δίρκη, που υπέβαλλε την Αντιόπη για πολλά χρόνια σε σκληρά βασανιστήρια και εγκαταστάθηκαν με τη μητέρα τους στη Θήβα, όπου έγιναν θρυλικοί ήρωες της Βοιωτίας. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, η Αντιόπη δεν βρήκε ποτέ καταφύγιο στην Κορινθία, αλλά γέννησε κάτω από δραματικές και περιπετειώδεις συνθήκες, καταδιωκόμενη από τον πατέρα της, τον Ασωπό ή τον Νυκτέα.

Ο μύθος της Αντιόπης στη τέχνη 

Ο μύθος έχει εμπνεύσει τον Ευριπίδη στη χαμένη του τραγωδία Αντιόπη, από την οποία διασώθηκαν πάρα πολύ λίγα αποσπάσματα (βλ. Βικιθήκη). Πολύ γνωστό είναι το γλυπτικό σύμπλεγμα «Φαρνέζιος ταύρος» ή «Ταύρος των Φαρνέζε», έργο του Απολλώνιου από τις Τράλλεις και του Ταυρίσκου, αντίγραφο του οποίου βρέθηκε στα Λουτρά του Καρακάλλα και σήμερα φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Νεάπολης. Στη ζωγραφική έχουν εμπνευστεί οι ζωγράφοι Τιτσιάνο στον πίνακά του «Αντιόπη και Ζευς» και ο Κορέτζιο στο «Αντιόπη που κοιμάται». Ο θεατρικός συγγραφέας Δημήτριος Βερναδράκης έγραψε το 1895 το θεατρικό δράμα Αντιόπη.

Παραπομπές 

Αντιοπη η
Αντιοπη η Βοιωτ
Αντιοπη η Βοιωτ
Θνητές γυναίκες του Δία
Υψηλή Γέφυρα Ευρίπου

Η Υψηλή Γέφυρα Ευρίπου (αναφέρεται συνήθως ως Νέα γέφυρα Χαλκίδας) είναι καλωδιωτή γέφυρα πάνω από τον πορθμό του Ευρίπου στην Εύβοια, κοντά στη Χαλκίδα. Αποτελεί τμήμα της οδικής παράκαμψης της Χαλκίδας και ενώνει τη βοιωτική ακτή κοντά στο εργοστάσιο τσιμέντων με την ευβοϊκή στο λόφο Μπαταριά, μέσω του Αυτοκινητοδρόμου Σχηματαρίου-Χαλκίδας.

Έχει συνολικό μήκος 694,5 μέτρα, ωφέλιμο πλάτος 12,5 μέτρα και ελεύθερο ύψος 34,5 μέτρα. Το πάχος του καταστρώματος είναι 45 εκατοστά, το λεπτότερο στο κόσμο. Η κατασκευή του έργου ξεκίνησε το Μάιο του 1985 και ολοκληρώθηκε το 1993. Τα εγκαίνιά της τελέστηκαν στις 9 Ιουλίου 1993. Το κόστος του έργου έφτασε τα 2,5 δις δραχμές (με τιμές εκείνης της εποχής).

Η γέφυρα αποτελείται από τις προσβάσεις και το κεντρικό τμήμα. Οι γέφυρες προσβάσεως έχουν μήκος 4 × 35,875 μέτρα (Βοιωτία) και 4 × 39 μέτρα (Εύβοια). Το κεντρικό τμήμα της γέφυρας, μήκους 395 μέτρων είναι καλωδιωτό με κεντρικό άνοιγμα 215 μέτρα και πλευρικά 2 × 90 μέτρα. Το κεντρικό τμήμα συγκρατείται από καλώδια ανά 6 μέτρα περίπου. Η θεμελίωση των πυλώνων έγινε σε βάθος περίπου 28 μέτρων. Έχει ληφθεί πρόνοια προστασίας του έργου από πρόσκρουση πλοίων.

Φωτογραφίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Παρουσίαση από το ΤΕΙ Χαλκίδας

Ευριπου
Καλωδιωτές γέφυρες
Νομός Εύβοιας
Μεταφορές στη Βοιωτία
Χαλκίδα
Δίκτυο Πράσινων Ασίας-Ειρηνικού

Η Ομοσπονδία των Πράσινων Ασίας-Ειρηνικού είναι ο φορέας των Πράσινων κομμάτων των χωρών της Ασίας και του Ειρηνικού και μέλος των Παγκόσμιων Πράσινων. Δημιουργήθηκε τον Δεκέμβρη του 2005 στο Κιότο της Ιαπωνίας και έχει σήμερα 32 κόμματα-μέλη από 30 χώρες.

Μέλη της Ομοσπονδίας:

 Αυστραλία: Australian Greens - http://greens.org.au
Χονγκ Κονγκ: Green Party Hong Kong - https://web.archive.org/web/20120619014518/http://www.greenparty.hk/
Ινδία: India Greens Party (IGP) - https://indiagreensparty.org/
Ιαπωνία: Greens Japan - http://www.greens.gr.jp
Μογγολία: Civil Will Green Party of Mongolia - https://web.archive.org/web/20120513195209/http://www.civilgreen.mn/  και Mongolian Green Party - https://web.archive.org/web/20120511220500/http://www.greenparty.mn/
 Νέα Καληδονία: Οι Πράσινοι του Ειρηνικού https://fr.wikipedia.org/wiki/Les_Verts_Pacifique
 Νέα Ζηλανδία: Πράσινο Κόμμα -Green Party of Aotearoa New Zealand - http://www.greens.org.nz
 Νεπάλ: Green Civil Society - http://tnwnepal.org, http://greenkhabar.com
 Παπούα Νέα Γουινέα: Papua New Guinea Greens -https://en.wikipedia.org/wiki/Papua_New_Guinea_Greens
 Πακιστάν: Pakistan Green Party (Pakistan Greens) - http://pakistangreens.blogspot.com
 Πολυνησία: Πράσινοι
 Σαουδική Αραβία: Kingdom of Saudi Arabia Green Party
 Νότια Κορέα: Πράσινοι (Κορέας) -Green Party Korea - http://www.kgreens.org
Ταϊβάν: Πράσινο Κόμμα Ταϊβάν -Green Party Taiwan - http://www.greenparty.org.tw and Taiwan Friends of the Global Greens
 Φιλιππίνες: Philippine Green Party (Partido Kalikasan) - https://web.archive.org/web/20130830111932/http://philippinegreenparty.weebly.com/

Άλλα συνδεδεμένα μέλη και παρατηρητές 
Συνδεδεμένα μέλη:

 Αυστραλία: Federation for a democratic China Australia - http://www.fdc64.de
 Ινδονησία: Indonesian Green Party https://en.wikipedia.org/wiki/Indonesian_Green_Party, Indonesian Green Union (Sarekat Hijau) https://www.asiapacificgreens.org/manuals/green-parties/indonesian-green-union-serekat-hijau-indonesia , Atjeh Greens -https://en.wikipedia.org/wiki/Atjeh_Greens
 Νεπάλ: Green Nepal Party (Hariyali Nepal Party) - https://web.archive.org/web/20121231205621/http://www.greennepalparty.com/
 Φιλιππίνες: Philippine Greens -https://en.wikipedia.org/wiki/Philippine_Greens
 Σρι Λάνκα: Sri Lanka Green Alliance - http://surakimusrilanka.net

Φίλοι της Ομοσπονδίας:

 Κίνα: 中国绿人社会 China Green Man Society - https://web.archive.org/web/20140517192249/http://lvlvep.com/[dead link][citation needed]
 Κίνα: China Green Party, Chinese Green Party, Green Party of China & Chinese Young Greens[citation needed]
 Νεπάλ: Apex Mission Nepal
Βανουάτου: Συνομοσπονδία Πράσινων του Βανουάτου La Confédération des Verts du Vanuatu -https://fr.wikipedia.org/wiki/Conf%C3%A9d%C3%A9ration_des_Verts_Vanuatu

Οικολογικά κόμματα
Αυστραλιανοί Πράσινοι

Οι Αυστραλιανοί Πράσινοι είναι μία αριστερή ομοσπονδία πολιτικών κομμάτων της Αυστραλίας. Οι Πράσινοι της Τασμανίας είναι το πρώτο οικολογικό κόμμα στον κόσμο αφού ιδρύθηκαν το 1972. Τα διάφορα πράσινα κόμματα συντονίστικαν σε ομοσπονδιακό επίπεδο το 1984 ενώ το ομοσπονδιακό κόμμα δημιουργήθηκε οχτώ χρόνια αργότερα.

Εκλογική παρουσία 
 1993 1.86
 1996 2.92
 1998 2.14
 2001 4.96
 2004 7.19
 2007 7.79

Οικολογικά κόμματα

Παραπομπές
Μονή Καπουτσίνων Άνδρου

Η Μονή Καπουτσίνων Άνδρου ιδρύθηκε λίγο μετά από την αντίστοιχη Μονή Αθηνών, στο Κάτω Κάστρο στην Άνδρου, δηλαδή στη σημερινή πόλη-πρωτεύουσα της νήσου. Η Μονή αυτή των Καπουτσίνων ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Βεναρδίνο ή Βενάρδο. 
Λεγόταν κοινώς και "Φραγκομονάστηρο".

Η Μονή των Καπουτσίνων Άνδρου φέρεται να διαλύθηκε περί τα τέλη του 18ου αιώνα.

Μονές της Άνδρου
Αρσέν Λουπέν

Ο Αρσέν Λουπέν αναφέρεται ως ήρωας πολλών αστυνομικών μυθιστορημάτων του Μωρίς Λεμπλάν, Γάλλου συγγραφέα του 20ού αιώνα, ο οποίος και τον παρουσίαζε ως ευφυέστατο, δαιμονιώδη και σέξι ασύλληπτο «αριστοκράτη» λωποδύτη, με ιπποτικούς τρόπους και ευγενή αισθήματα. 

Τα μυθιστορήματα που είχαν ως ήρωα τον Αρσέν Λουπέν άρχισαν να εκδίδονται το 1905 για το περιοδικό «Τα ξέρω όλα» (Je sais tout). Σημείωσαν πρωτοφανή επιτυχία ανεβάζοντας την κυκλοφορία του περιοδικού και αργότερα δημοσιεύονταν μεταφρασμένα, είτε αυτοτελή είτε κατά φύλλα, σε όλες σχεδόν τις γλώσσες του κόσμου.

Βιβλιογραφία 
  Αρσέν Λουπέν, ο αριστοκράτης λωποδύτης [1907] (Arsène Lupin, gentleman cambrioleur)
  Αρσέν Λουπέν εναντίον Χέρλοκ Σολμς (Arsène Lupin contre Herlock Sholmes) [1908]
  Η κούφια βελόνα [1909]
  Τα τρία εγκλήματα του Αρσέν Λουπέν [1910]
  Το κρυστάλλινο πώμα [1912]
  813 [1913]
  Οι εκμυστηρεύσεις του Αρσέν Λουπέν [1914]
  Το νησί με τα τριάντα φέρετρα [1914]
  Το πετράδι μέσα στο κέλυφος [1921]
  Τα οχτώ χτυπήματα του ρολογιού [1921]
  Τα δόντια της Τίγρης [1921]
  Η κόμισσα Καλιόστρο [1924]
  Η δεσποινίς με τα πράσινα μάτια [1927]
  Μπάρνετ Κόμπανι [1928]
  Η μυστηριώδης κατοικία [1929]
  Η γυναίκα με το διπλό χαμόγελο [1930]
  Το μυστήριο του πράσινου ρουμπινιού [1931]
  Ένα βράδυ στο Παρίσι [1933]
  Η Καλιόστρο εκδικείται[1935]
  Τα δισεκατομμύρια του Αρσέν Λουπέν [1939]

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica"  τόμ. 11ος, σελ. 186.

Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Λυκάων ο Αρκάδιος

Ο Λυκάων ο Αρκάδιος ήταν γιος του Πελασγού και της Μελίβοιας (ή της νύμφης Κυλλήνης), και υπήρξε ο πρώτος (μυθικός) βασιλιάς της Αρκαδίας. Ο Λυκάων με διάφορες γυναίκες απέκτησαν 50 γιούς. Ειδικότερα, ήταν πατέρας του Οινώτρου και της Καλλιστώς, της οποίας κατά μία εκδοχή ανέθρεψε τον γιο, τον Αρκάδα.

Ο Λυκάων αναφέρεται ως ικανότατος, ευσεβής και δίκαιος βασιλιάς, ενώ οι γιοί του ως επώνυμοι ήρωες και ιδρυτές πόλεων. Ωστόσο, αυτός και οι γιοί του ασέβησαν προς τον Δία όταν τους επισκέφθηκε, δίνοντάς του να φάει ανθρώπινο κρέας για να διαπιστώσουν την παντογνωσία του. Ο θεός έσπρωξε μακριά του το πιάτο με αηδία και είτε σκότωσε τον βασιλιά και τους γιούς του με τον κεραυνό του, είτε τους μεταμόρφωσε σε λύκους (Απολλόδωρος ΙΙΙ 8, Οβιδίου Μεταμορφώσεις I 198). Κάποιοι φθάνουν να πουν ότι ο Λυκάων έσφαξε και προσέφερε τον ίδιο τον γιο του, τον Νύκτιμο (Κλήμης Αλεξανδρείας: Προτρεπτικός ΙΙ 36, Νόννος: Διονυσ. XVIII 20, Αρνόβιος IV 24). Αλλά σύμφωνα με αντίθετη εκδοχή ο Νύκτιμος ήταν ο μόνος γιος που επέζησε και διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο.

Κατά την παραλλαγή του Παυσανία (VIII 2), ο Λυκάων θυσίασε ένα βρέφος στον Δία επί του βωμού στο Λύκαιο όρος, και αμέσως μετά μεταμορφώθηκε σε λύκο. Αυτό συνδέεται με τον θρύλο ότι ένας άνθρωπος γινόταν λύκος κάθε χρόνο στην ετήσια θυσία προς τον Λύκαιο Δία, αλλά ξαναγινόταν άνθρωπος αν δεν έτρωγε ανθρώπινη σάρκα επί δέκα χρόνια. Ο μύθος έχει ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως. Κατά τον Weizsäcker, ο Λυκάων αντιστοιχεί σε προελληνικό θεό στον οποίο προσφέρονταν ανθρωποθυσίες και ο οποίος έφερε προελληνικό όνομα παρόμοιο με του λύκου, από όπου και η ιστορία της μεταμορφώσεώς του σε λύκο. Η λατρεία του αντικαταστάθηκε από εκείνη του ελληνικού Διός και στη συνέχεια ο Λυκάων ήταν κάτι σαν κακό πνεύμα που είχε προσβάλει τη νέα θεότητα σερβίροντάς της ανθρώπινο κρέας. Ο Robertson Smith θεωρεί τις θυσίες προς τον Λύκαιο Δία στην Αρκαδία καννιβαλικές εορτές μιας φυλής που είχε τον λύκο ως τοτέμ της. Ο Usener κ.ά. ταυτίζουν τον Λυκάονα με τον Λύκαιο Δία ως θεό του φωτός, που σφάζει τον γιο του Νύκτιμο (το σκοτάδι της νύχτας) ή που τον διαδέχεται ο γιος του, μία μεταφορά για την αιώνια διαδοχή ημέρας και νύκτας.

Στον Λυκάονα αποδίδονται:

 Η ίδρυση της αρχαιότερης πόλεως της Αρκαδίας
 Ο πρώτος πολιτισμός της Αρκαδίας
 Η αρχαιότερη αίρεση, αυτή του Λυκαίου Διός

Τον μύθο του Λυκάονος δραματοποίησε ο Ξενοκλής σε ομώνυμη τραγωδία του.

Οι 50 γιοί του Λυκάονος ήταν οι εξής:

Επίσης ως γιοί του Λυκάονος αναφέρονται και οι: 
 Άκακος
 Ακόντης
 Ασεάτης
 Θεισοεύς
 Ιάπηξ
 Κώμνος
 Παρράσιος
 Τεγεάτης
 Ψώφις

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδοτ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
 Απολλόδωρος
 Παυσανίου Αρκαδικά

Δείτε επίσης 
 Δάμαρχος ο Παρρασιεύς, για μια παρόμοια περίπτωση λυκανθρωπισμού στην αρχαία Αρκαδία
 Λυκαονία

 
Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Ανθρωποθυσία
Λυκάνθρωποι στους ελληνικούς μύθους
Λυκάων ο Τρώας

Ο Λυκάονας ήταν γιος του Πριάμου και της Λαοθόης, αδελφός του Πολυδώρου. Στον Τρωικό Πόλεμο, ο Λυκάων αιχμαλωτίσθηκε από τον Αχιλλέα καθώς έκοβε κλαδιά στο περιβόλι του Πριάμου. Ο Αχιλλέας τον πούλησε ως δούλο στον Εύνεο ή Ευναίο από τη Λήμνο, αλλά ο Ηετίων ο Ίμβριος τον εξαγόρασε και τον βοήθησε να επιστρέψει κρυφά στην Τροία. Μόλις 12 μέρες αργότερα όμως αντιμετώπισε τον Αχιλλέα στη μάχη, κατά την οργή του μετά τον θάνατο του Πατρόκλου. Ο Λυκάων έπιασε τα γόνατα του οργισμένου Αχιλλέως και τον ικέτευσε για έλεος στη μνήμη της ευγενικής φύσεως του Πατρόκλου, είτε με αντάλλαγμα λύτρα. Ωστόσο, κανένα επιχείρημα δεν μετέπεισε τον Αχιλλέα, που έσφαξε τον Λυκάονα χωρίς έλεος (Ιλιάδα Φ 35-155). Ο Λυκάονας είχε δύο γιους, τον Πάνδαρο και τον Ιάπυγα, αν και για τον δεύτερο υπάρχουν και άλλες γενεαλογίες.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Λυκαων
Κομμαγηνή

Στην αρχαιότητα Κομμαγηνή λεγόταν η γεωγραφική περιοχή που περικλείεται δυτικά από την οροσειρά του Ταύρου, στα νότια από τη Συρία και ανατολικά από τον Ευφράτη ποταμό. Το ανατολικό αυτό όριό της την κατέστησε σημαντικό στρατηγικό σημείο μεταξύ της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της αυτοκρατορίας των Πάρθων. Σήμερα αποτελεί τμήμα της νοτιοκεντρικής Τουρκίας.

Μετά την κατάλυση της Περσικής Αυτοκρατορίας στην οποία ανήκε, η Κομμαγηνή περιήλθε στο βασίλειο των Σελευκιδών. Αποσπάσθηκε το 162 π.Χ. όταν ο σατράπης Πτολεμαίος επαναστάτησε και απετέλεσε ιδιαίτερο βασίλειο, κατά την εποχή των Επιγόνων, με πρωτεύουσα τα Σαμόσατα, πατρίδα του ρήτορα και συγγραφέα Λουκιανού (125-180 μ.Χ.). Η δυναστεία του Πτολεμαίου είχε σχέση με τους Πάρθους βασιλείς, αλλά ο απόγονός του Μιθριδάτης Α΄ Καλλίνικος (109-70 π.Χ.) παντρεύτηκε την Ελληνίδα πριγκίπισσα των Σελευκιδών Λαοδίκη Ζ΄ Θεά. Σπουδαιότεροι βασιλείς της Κομμαγηνής ήταν ο Αντίοχος Α΄ (69-34 π.Χ.) και ο Αντίοχος Δ΄ (72 μ.Χ.) επί του οποίου το Βασίλειο αυτό καταλύθηκε από τους Ρωμαίους και επαναπροσαρτήθηκε στη Συρία αποτελώντας ρωμαϊκή επαρχία.

Κατά τους βυζαντινούς χρόνους ονομαζόταν Ευφρασία, διατηρώντας όμως και το όνομα Κομμαγηνή, και αποτελούσε επίσης επαρχία, αποτελούμενη από 12 κυρίως πόλεις. Τότε πρωτεύουσά της ήταν η Ιεράπολις.

Το 1870 ήλθε στο φως, από τις αρχαιολογικές έρευνες του Πουχστάιν, θαυμάσιο μαυσωλείο του Αντιόχου Α΄ στο όρος Νεμρούτ. Από τα πιο σημαντικά ευρήματα στην περιοχή θεωρούνται τα δύο ιεροθύσια, με τα κολοσσιαία αγάλματα που ανασκάφηκαν στην Αρσάμεια και στο Νεμρούντ Νταγ: το πρώτο είχε χτιστεί από τον Μιθριδάτη Α΄ Καλλίνικο και το δεύτερο από τον γιο του Αντίοχο Α΄ Επιφανή.

Παραπομπές 

Αρχαίες ελληνικές αποικίες της Μικράς Ασίας
Ρωμαϊκές επαρχίες της Μικράς Ασίας
Ιστορικές περιοχές της Τουρκίας
Κ
Ντρούσκινινκαϊ

Το Ντρούσκινινκαϊ (λιθουανικά: Druskininkai  [ˈd̪rʊs̪ʲkʲɪn̪ʲɪŋkɐɪ], πολωνικά: Druskieniki) είναι μια μικρή πόλη της Λιθουανίας, 30.000 περίπου κατοίκων, στη όχθη του Νέμουνα, 122 χμ νοτιοδυτικά του Βίλνιους και 120 χμ νότια του Κάουνας.

Η πόλη διαθέτει πολλές φυσικές ιαματικές πηγές αλμυρού νερού (το αλάτι στα λιθουανικά ονομάζεται druskos) από όπου πήρε και το όνομα της.

Πριν και κατα τη διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου, η πόλη ήταν μεγάλο κέντρο ιαματικών λουτρών (SPA).
Σήμερα, και με τη συμβολή Κοινοτικών κονδυλίων, η πόλη επανέκτησε την παλιά της αίγλη και ομορφιά, με αποτέλεσμα να δέχεται μεγάλο αριθμό επισκεπτών από όλη τη Λιθουανία και τις γύρω χώρες.

Υπάρχουν μεγάλα ξενοδοχεία, που ονομάζονται σανατόρια, με υπηρεσίες ατομικής χαλάρωσης, θεραπείας και ομορφιάς. (Χειρομασάζ, υδρομασάζ, λουτρά, λασπόλουτρα κλπ)

Κοντά στην πόλη βρίσκεται και το πάρκο Γκρούτο (λιθουανικά: Grūto parkas), όπου έχουν συγκεντρωθεί αρκετά αγάλματα και αντικείμενα της Σοβιετικής εποχής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
  Η επίσημη ιστοσελίδα της πόλης 

Πόλεις της Λιθουανίας
Άουντενααρντε

Η Άουντενααρντε ή Οντενάρντ (Ολλανδικά: Oudenaarde, Γαλλικά: Audenarde) είναι πόλη στην Ανατολική Φλάνδρα του Βελγίου. Την 1η Ιανουαρίου 2006 η Άουντενααρντε είχε πληθυσμό 28.517 κατοίκων. Η συνολική της έκταση είναι 68,06 τετρ. χλμ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  Άουντενααρντε

Φλάνδρα
Πόλεις του Βελγίου
Αύρα του Λελάντου

Στην Ελληνική Μυθολογία η λεγόμενη Αύρα του Λελάντου ήταν μία από τις συντρόφους της θεάς Άρτεμης, κόρη του Λελάντου, μυθικού βασιλιά της Αρκαδίας και της νύμφης Περιβοίας, φρυγικής καταγωγής.

Η νύμφη Αύρα λέγονταν πως ήταν τόσο γρήγορη ("ταχύπους") στο δρόμο ώστε κανένα ζώο ακόμη και από τα θηρία δεν μπορούσε να την φθάσει, αντίθετα αυτή συνελάμβανε τρέχοντας όποιο ζώο ήθελε, συνήθως ελάφια και ζαρκάδια. Αυτήν την νύμφη αγάπησε παράφορα ο θεός Βάκχος τον οποίο όμως εκείνη περιφρόνησε, μέχρι που η θεά Αφροδίτη, μετά από παράκληση του Βάκχου, της ενέπνευσε στον ύπνο της ερωτική απόκριση προς τον θεό εραστή της. Καρπός του έρωτα αυτού υπήρξαν "δίδυμα" τέκνα το ένα από τα οποία έφαγε η μητέρα τους σε κάποια κατάσταση παραφροσύνης. Όταν η Αύρα συν αισθάνθηκε τι είχε συμβεί ρίχθηκε στον ποταμό Σαγγάριο για ν΄ αυτοκτονήσει αλλά ο Δίας την ευσπλαχνίσθηκε και την μεταμόρφωσε σε πηγή.
Άλλη παραλλαγή του μύθου, περί της Αύρας, την παρουσιάζει ως να έχει εξοργίσει την Άρτεμη, διότι δεν διαφύλαξε την παρθενία της με συνέπεια να υποστεί στη συνέχεια δίωξη από εκείνη από τον Πόντο μέχρι πάνω από το όρος της Κυζίκου όπου εκεί γέννησε τον καρπό του έρωτά της τα "Δίδυμα" εξ ου και το δίκορφο όρος «Δίδυμο» της περιοχής.

Σαφής είναι η σχέση του μύθου με την εξάπλωση των αρχαίων Ελλήνων στη περιοχή της τότε Ιωνίας και της ονοματοδοσίας των περιοχών.

Αρχαίοι Αρκάδες
Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ

Η Τσάμπιονσιπ (αγγλικά: Championship) είναι η δεύτερη κατά σειρά ποδοσφαιρική κατηγορία στην Αγγλία. Αναφέρεται και ως Sky Bet Championship για εμπορικούς λόγους. Επίσης, αποτελεί την κορυφαία από τις τρεις κατηγορίες της Αγγλικής Φούτμπολ Λιγκ (EFL).

Οι δύο πρώτες ομάδες της Τσάμπιονσιπ προάγονται απευθείας στην Πρέμιερ Λιγκ, ενώ οι ομάδες που τερματίζουν από την τρίτη μέχρι και την έκτη θέση παίζουν μεταξύ τους αγώνες κατάταξης. Γίνονται δυο ημιτελικοί αγώνες (3ος-6ος, 4ος-5ος) με σύστημα νοκ-άουτ στις δύο έδρες χωρίς να μετρά το εκτός έδρας γκολ. Ο τελικός γίνεται στο Στάδιο Γουέμπλεϊ και η νικήτρια ομάδα προάγεται επίσης στην Πρέμιερ Λίγκ.

Οι τρεις τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας υποβιβάζονται στην κατώτερη κατηγορία Λιγκ Ουάν. Συνολικά στην Τσάμπιονσιπ αγωνίζονται 24 επαγγελματικές ομάδες.

Ιστορία
Την σεζόν 2004-05, η Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ ανακοίνωσε συνολική προσέλευση (συμπεριλαμβανομένων των μπαράζ) της τάξεως των 9,8 εκατομμυρίων, η οποία όπως ανακοινώθηκε ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη συνολική προσέλευση για ένα Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, πίσω από την Πρέμιερ Λιγκ (12.88 εκατομμύρια), την Ισπανική Πριμέρα Ντιβιζιόν (11.57 εκατομμύρια) και την Γερμανική Μπουντεσλίγκα (10.92 εκατομμύρια), αλλά μπροστά από την Ιταλική Σέριε Α (9.77 εκατομμύρια) και την Γαλλική Λιγκ 1 (8.17 εκατομμύρια). Πάντως αυτά τα νούμερα προέκυψαν κυρίως από το γεγονός της παρουσίας 24 ομάδων στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα, σε αντίθεση με τις 20 ομάδες της Σέριε Α και της Λιγκ 1, και των 18 της Μπουντεσλίγκα. Ένας σημαντικός παράγοντας για την επιτυχία της διοργάνωσης είναι τα έσοδα από τα τηλεοπτικά δικαιώματα.

Χορηγίες 
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2009 η Coca Cola ανακοίνωσε ότι θα τερματίσει την συμφωνία χορηγίας της με την Φούτμπολ Λιγκ στο τέλος της περιόδου 2009–10. Στις 16 Μαρτίου 2010, η αγγλική εταιρεία Npower ανακοινώθηκε ως ο νέος χορηγός του ονόματος της Φούτμπολ Λιγκ, και από την έναρξη της περιόδου 2010–11 της Φούτμπολ Λιγκ, η Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ ήταν γνωστή ως Npower Championship. Από την περίοδο 2013–14 το πρωτάθλημα ονομάζεται Sky Bet Championship.

Οι ομάδες της Τσάμπιονσιπ 2015-2016 
 Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς
 Ίπσουιτς Τάουν
 Κάρντιφ Σίτι
 Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς
 Λιντς Γιουνάιτεντ
 Μίλτον Κέινς Ντονς
 Μίντλεσμπρο
 Μπέρμιγχαμ
 Μπλάκμπερν
 Μπόλτον
 Μπράιτον
 Μπρέντφορντ
 Μπέρνλεϊ
 Μπρίστολ Σίτι
 Νότιγχαμ Φόρεστ
 Ντέρμπι
 Πρέστον
 Ρέντινγκ
 Ρόδερχαμ
 Σέφιλντ Γουένσντεϊ
 Τσάρλτον
 Φούλαμ
 Χαλ
 Χάντερσφιλντ

Βλέπε επίσης 
 Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη σελίδα της Championship

Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Αγγλίας
Εθνικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Β΄ επιπέδου