joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ραντεβού με μια άγνωστη

Το Ραντεβού με μια άγνωστη (εναλλακτικός τίτλος: Για μια νύχτα έρωτα, ξένοι τίτλοι: One night for love, Appointment with an unknown woman - διεθνείς, Appuntamento con una sconosciuta - Ιταλία) είναι μια ελληνική αισθηματική-δραματική ταινία του 1968, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Έλενα Ναθαναήλ, Γιάννης Βόγλης, Δημήτρης Μυράτ και Ανν Λόνμπεργκ.

Πλοκή 
Έφθασε η στιγμή που η Χριστίνα (Έλενα Ναθαναήλ) θα πρέπει να απολογηθεί για τον φόνο που διέπραξε. Όμως όλη η αλήθεια βρίσκεται κλεισμένη στο προσωπικό ημερολόγιό της. Εκεί γράφει για τις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς και πλήξης, που περνούσε στο σπίτι περιμένοντας τον άντρα της, ένα καταξιωμένο και πολυάσχολο εισαγγελέα (Δημήτρης Μυράτ). Κάποια μέρα γνωρίζει τον ζωγράφο Αλέξη (Γιάννης Βόγλης), ο οποίος ζει μόνος σε μια καλύβα, αποκομμένος από τον κόσμο, και συνάπτει μαζί του ερωτική σχέση. Όταν η Ειρήνη (Ανν Λόνμπεργκ), κόρη του εισαγγελέα από τον πρώτο του γάμο αντιλαμβάνεται αυτήν τη σχέση, αποκαλύπτει την αλήθεια στον πατέρα της και οι δύο εραστές χωρίζουν. Ο Αλέξης προαπαθεί να κρατήσει τη Χριστίνα κοντά του και, κάποια στιγμή, βρίσκεται δολοφονημένος, ενώ βασική ύποπτη για τη δολοφονία του είναι η Χριστίνα.

Διανομή 

 Έλενα Ναθαναήλ - Χριστίνα
 Γιάννης Βόγλης - Αλέξης
 Δημήτρης Μυράτ - εισαγγελέας
 Ανν Λόνμπεργκ - Ειρήνη
 Λυκούργος Καλλέργης - δικαστής
 Περικλής Χριστοφορίδης - αστυνόμος
 Εύα Ευαγγελίδου - Κατερίνα
 Βασίλης Ανδρεόπουλος - δικηγόρος

Παραγωγή 
Η ταινία περιλαμβάνει αρκετά πλάνα από αναγνωρίσιμα σημεία του Πειραιά, όπως το Δημοτικό Θέατρο (που εμφανίζεται ως "δικαστικό μέγαρο" για τις ανάγκες της υπόθεσης), η οδός Αγίου Κωνσταντίνου πριν πεζοδρομηθεί, η εκκλησία αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, η έπαυλη Οριγώνη στην οδό Καραγιώργη Σερβίας πάνω από την παραλία Βοτσαλάκια, η οδός Παυσιλύπου στην Καστέλλα, ο όρμος Αφροδίτης, η οδός Τομπάζη, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου καθώς και η νησίδα Κουμουνδούρου.  Επίσης, στο πλαίσιο μιας εκδρομής, υπάρχουν και πλάνα από τα Μετέωρα. 

Τη μουσική, που δεν έχει κυκλοφορήσει σε σάουντρακ, έγραψε ο Χρήστος Λεοντής.  Ο σκηνοθέτης Βασίλης Γεωργιάδης εμφανίζεται για λίγο σε ρόλο σταθμάρχη. 

Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1968. Κόβοντας 70.280 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 74η θέση ανάμεσα σε 108 ταινίες της ίδιας σεζόν.

Διακρίσεις 
Βραβείο α' γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1968 στην Έλενα Ναθαναήλ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ραντεβού με μία άγνωστη  στο Cine.gr
Ραντεβού με μία άγνωστη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1968
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες
Ελληνικές ταινίες δράσης
Ταινίες σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη
Ταινίες σε σενάριο Πάνου Κοντέλη
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κλεομήδης ο Αστυπάλαιος

Ο Κλεομήδης από την Αστυπάλαια ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής που στους Ολυμπιακούς Αγώνες της 72ης Ολυμπιάδας, που έγιναν το 496 π.Χ., αγωνίσθηκε στην πυγμαχία, όπου σκότωσε τον Ίκκο, ήρωα της Επιδαύρου. Αλλά οι ελλανοδίκες δεν τον ανεκήρυξαν νικητή επειδή στον αγώνα δεν είχε ακολουθήσει τους κανονισμούς. Τότε ο Κλεομήδης τρελάθηκε και, σύμφωνα με την παράδοση, επιστρέφοντας στην πατρίδα του έριξε τον κίονα ενός σχολείου και σκότωσε 60 παιδιά. Οι κάτοικοι της Αστυπάλαιας τον κατεδίωξαν, οπότε ο Κλεομήδης κατέφυγε στον ναό της Αθηνάς. Οι διώκτες του στάθηκαν έξω από τον ναό για κάποιο χρονικό διάστημα αναποφάσιστοι, μη γνωρίζοντας αν θα έπρεπε να μπουν μέσα και να τον συλλάβουν ή όχι. Τελικώς αποφάσισαν και μπήκαν, αλλά δεν μπόρεσαν να τον βρουν πουθενά μέσα στον ναό. Τότε ρώτησαν το μαντείο και εκείνο τους απάντησε ότι ο Κλεομήδης ήταν ο «τελευταίος των ηρώων» και ότι έπρεπε να του αποδώσουν ιδιαίτερη λατρεία.

Πηγές
 Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια («Χάρη Πάτση»), τόμ.15, σ.630

Αρχαίοι Έλληνες αθλητές
Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες
Ναΐτες Ιππότες (ελευθεροτεκτονισμός)

Οι Ναΐτες Ιππότες είναι ένα διεθνές Τεκτονικό Τάγμα επηρεασμένο από το ιστορικό Τάγμα των Ιπποτών του Ναού και στενά συνδεδεμένο με τον Ελευθεροτεκτονισμό.

Ο πλήρης τίτλος του Τάγματος είναι Τα Ενωμένα Θρησκευτικά, Στρατιωτικά και Τεκτονικά Τάγματα του Ναού και του Αγ. Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Παλαιστίνης, της Ρόδου και της Μάλτας.

Ιστορικά 
Στα μέσα του 17ου αιώνα Ελευθεροτέκτονες άρχισαν να ενσωματώνουν σύμβολα και παραδόσεις του μεσαιωνικού τάγματος των Ιπποτών του Ναού.
Το πρωτότυπο μεσαιωνικό Τάγμα των Ιπποτών του Ναού ιδρύθηκε μετά την Πρώτη Σταυροφορία, και υπήρχε περίπου από το 1118 έως το 1312. Δεν υπάρχουν γνωστά ιστορικά τεκμήρια που να συνδέουν τους Ιππότες του Ναού του μεσαίωνα και τον Τεκτονικό Ναϊτισμό. Τα δύο τάγματα διαφέρουν ως προς την δραστηριότητά τους, αλλά έχουν κάποια κοινά ιδεολογικά σημεία και σύμβολα.

Περιγραφή 
Οι Ναΐτες Ιππότες συναντώνται σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους που ονομάζουν «Διοικητήρια». Μέλος των Ναϊτών μπορεί να γίνει κάθε Διδάσκαλος Ελευθεροτέκτονας Χριστιανικής Πίστεως (σε κάποιες επικράτειες μέλη μπορούν να γίνουν και Διδάσκαλοι Ελευθεροτέκτονες που δεν είναι Χριστιανοί, αρκεί να ορκιστούν ότι θα υπερασπιστούν την Χριστιανική Πίστη), αφού έχει ήδη τιμηθεί με τον βαθμό της «Βασιλικής Αψίδας». Σε κάποιες επικράτειες απαιτείται ο Διδάσκαλος Ελευθεροτέκτονας να συμμετέχει σε κάποιο «Κρυπτικό Τεκτονικό Συμβούλιο», ενώ σε άλλες είναι προαιρετικό.  

Όπως σε όλες τις Τεκτονικές οργανώσεις, για να γίνει κάποιος μέλος του Τάγματος πρέπει να έχει υγιείς ηθικές αξίες, η φήμη του να είναι υποδειγματική και να πιστεύει στο Υπέρτατο Ον.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 DeMolay International
 Grand Encampment of Knights Templar of the United States of America
 Sovereign Great Priory of the Knights Templar of Canada
 Grand Commandery Knights Templar of the State of Missouri
 Grand Commandery Knights Templar of the State of New York
 Knights Templar Eye Foundation
 Order of the Temple - Great Priory of Scotland
 The Web of Hiram  Section on The Royal Exalted Religious and Military Order of Masonic Knights Templar of England and Wales at Bradford University

Μυστικές οργανώσεις
Ματθαίος Α΄

Ο Ματθαίος Α΄ διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1397-1410.

Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν μοναχός της Μονής Χαρσιανείτου από την ηλικία των δεκαπέντε ετών, πριν το 1380, οπότε χειροτονήθηκε διάκονος. Ήταν μορφωμένος μοναχός και φαίνεται ότι έγινε και ηγούμενος της μονής το 1388. Ήταν μαθητής του ησυχαστή Μάρκου, ηγουμένου της Μονής Χαρσιανείτου αλλά και του επόμενου ηγουμένου και μετέπειτα πατριάρχη Νείλου Κεραμέως.

Εξελέγη μητροπολίτης Χαλκηδόνος, αλλά παρέμεινε ως εψηφισμένος, αφού η δεινή οικονομική κατάσταση της Χαλκηδόνος μετά την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς δεν επέτρεπε τη χειροτονία νέου αρχιερέα. Έτσι του επεδόθη ο τίτλος του «Προέδρου» Χαλκηδόνος. Τον Νοέμβριο του 1387 εξελέγη και χειροτονήθηκε και μητροπολίτης Κυζίκου και ξεκίνησε να συμμετέχει στην Ενδημούσα πατριαρχική σύνοδο. Περί τα τέλη της βραχύβιας πατριαρχίας του Καλλίστου Β´ (τέλη Μαΐου -Ιούλιος ή Οκτώβριος 1397) μετείχε στην πατριαρχική σύνοδο ως «Πρωτόθρονος».´

Εξελέγη Πατριάρχης το 1397 με την υποστήριξη του Αυτοκράτορα Μανουήλ Β' Παλαιολόγου και παρά τις αντιδράσεις μελών της Συνόδου, όπως του Αγκύρας Μακαρίου και του Μηδείας Ματθαίου, όπως και του μέγα Χαρτοφύλακα Ιωάννη Ολόβωλου.

Κατά την απουσία του Μανουήλ Β´ στην Δύση, ο Ματθαίος συμμετείχε στις κυβερνητικές υποθέσεις και συνέβαλε στην απόκρουση της οθωμανικής πολιορκίας της Πόλης (1399-1402). Οι αντίπαλοί του, Μακάριος Αγκύρας και Μηδείας Ματθαίος, τον κατηγόρησαν όμως ότι διαπραγματεύτηκε με τους πολιορκητές. Έτσι, το φθινόπωρο του 1402 συνεκάλεσαν Σύνοδο, η οποία τον εκθρόνισε, αλλά θεωρήθηκε μη μόνιμη, αφού σε αυτή συμμετείχαν μόνο τέσσερεις αρχιερείς αντί των αναγκαίων τουλάχιστον δώδεκα. Όταν επέστρεψε ο Αυτοκράτορας, συνεκάλεσε Σύνοδο τον Ιούνιο του 1403, η οποία επιβεβαίωσε την εκθρόνισή του και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους νέα Σύνοδο, η οποία τον επανέφερε στον Θρόνο γνωματεύοντας ότι προηγουμένως ήταν μόνον Μητροπολίτης Κυζίκου και όχι και Χαλκηδόνος. Κατόπιν αυτών, ο Ματθαίος παρέμεινε στον Θρόνο ως τον θάνατό του το 1410 (μεταξύ Αυγούστου και Νοεμβρίου).

Κατά την Πατριαρχία του αγωνίστηκε να εξυγιάνει τα οικονομικά του Πατριαρχείου και πήρε σημαντικές συνοδικές αποφάσεις για τον κλήρο και τους μοναχούς.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 Οικουμενικό Πατριαρχείο

Περαιτέρω ανάγνωση
 Ιωάννης Κονιδάρης, Επιτελεύτιος βούλησις και διδασκαλία του οικουμενικού πατριάρχου Ματθαίου Α΄(1397-1410), Επετηρίς της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, τόμ. ΜΕ΄(1981-1982), σελ. 462-515

Ματθαίος Α
Ματθαίος
Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Ισίδωρος Α΄

Ο Ισίδωρος Α΄ (κατά κόσμον Βούχειρ / Βούχειρας ή Βούχηρας) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1347 έως το 1349.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη γύρω στο 1300. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και η μητέρα του εκάρη μοναχή πριν το θάνατό της. Μαθήτευσε κοντά στον διάσημο ησυχαστή Γρηγόριο Σιναΐτη και εκάρη μοναχός στο Άγιο Όρος από τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, τον οποίο και ακολούθησε. Το καλοκαίρι του 1325 εγκατέλειψε τη σκήτη Μαγουλά έφυγε στη Θεσσαλονίκη με πολυμελή ομάδα μοναχών, υπερμάχων του ησυχασμού. Αναδείχθηκε σε ένθερμο υποστηρικτή της ησυχαστικής διδασκαλίας και πολέμησε τον Βαρλαάμ.

Το 1341 εξελέγη Μητροπολίτης Μονεμβασίας, αλλά λόγω εμφύλιας διαμάχης δεν μπόρεσε να ενθρονιστεί και επαύθη μετά από τρία χρόνια από Σύνοδο αντι-ησυχαστών επισκόπων που συνεκάλεσε ο Πατριάρχης Ιωάννης ΙΔ΄ Καλέκας. Τον Φεβρουάριο του 1347, άλλη Σύνοδος που συνεκάλεσε ο Αυτοκράτορας Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός εκθρόνισε τον Ιωάννη ΙΔ΄ και εξέλεξε Πατριάρχη τον Ισίδωρο.

Από τη θέση αυτή αποφυλάκισε και αποκατέστησε τον Γρηγόριο Παλαμά, τον οποίο χειροτόνησε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης. Προέβη σε άρση των αμοιβαίων αφορισμών αυτών που έλαβαν μέρος στην εκκλησιαστική έριδα, αλλά προσπάθησε να επιβάλει τον Παλαμισμό στην Εκκλησία, επιλέγοντας μόνο ησυχαστές επισκόπους και επιβάλλοντας αυστηρές κυρώσεις σε εκείνους που αρνούνταν να συμμορφωθούν. Από τον Μάιο ως τον Αύγουστο του 1347 επέλεξε τριάντα δύο νέους ησυχαστές επισκόπους, για να πληρωθούν οι θέσεις που είχαν μείνει κενές λόγω καταδίκης φιλησυχαστών επισκόπων. Τον Ιούλιο του 1347, δέκα αντιησυχαστές επίσκοποι, με τη σύμφωνη γνώμη και μερικών άλλων ώστε συνολικά να ανέρχονται σε είκοσι δύο, συνήλθαν σε Σύνοδο στη μονή του Αγίου Στεφάνου και καταδίκασαν τον μεν Ισίδωρο ως άρπαγα του πατριαρχικού θρόνου μέσω πολιτικής δύναμης, τον δε Γρηγόριο Παλαμά ως αρχηγό κακοδοξίας. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους ο Ισίδωρος συγκάλεσε άλλη Σύνοδο που καθαίρεσε τους αντιησυχαστές.

Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του, κατέβαλε προσπάθειες για τη βελτίωση των σχέσεων του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με την Εκκλησία της Ρωσίας. Επί της Πατριαρχίας του ιδρύθηκε και η Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων. Παραιτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1349, αλλά φαίνεται ότι τύποις παρέμεινε Πατριάρχης έως τον θάνατό του, το Φεβρουάριο του 1350, καθώς με την ιδιότητά του αυτή φέρεται στη διαθήκη του, την οποία συνέγραψε ο ίδιος.

Η διαθήκη του θεωρείται μνημείο ευσέβειας και θεολογικής ακρίβειας, αλλά και πηγή ιστορικών ειδήσεων. Μετά τον θάνατό του, ο συμπολίτης του και πρώην μαθητής του Νικόλαος Καβάσιλας συνέγραψε εγκωμιαστικό επίγραμμα για τον Ισίδωρο. Το βίο του συνέγραψε ο μετέπειτα Πατριάρχης Φιλόθεος Κόκκινος γύρω στο 1355, ο οποίος και σώζεται σε δύο κώδικες. Επίσης σώζονται αρκετές επιστολές και συνοδικές αποφάσεις της Πατριαρχίας του.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 
 
 
 

π. Ευάγγελος Κ. Πριγκιπάκης, «Ο πατριάρχης Ισίδωρος Α΄ ο Βούχειρας (±1290-1350) στο έργο του Δημητρίου Κυδώνη», Βυζαντινός Δόμος 29 (2021), σ. 417-439

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Μητροπολίτες Μονεμβασίας
Αγιορείτες
Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Στρεπτόκοκκος

Ο στρεπτόκοκκος (στρεπτός κόκκος), είναι γένος βακτηρίων που αποτελούνται από θετικούς κατά Gram,

Ταξινόμηση

Οι στρεπτόκοκκοι ειναι θετικοί κατά Γκραμ, κυκλικοί ή ωοειδέις. Σχηματίζουν αλυσίδες κατά την καλλιέργεια τους στο εργαστήριο. Ορισμένοι είναι υποχρεωτικά αναεροβιοι, άλλοι είναι προαιριετικα αναερόβιοι.

Οι στρεπτόκοκκοι ταξινομουνται αναλόγως της ικανότητας τους να αιμολύουν το αίμα και αναλόγως των αντιγόνων που παρουσιάζουν στο τοιχωμα τους.

Στο εργαστήριο, κατά την καλλίεργεια στρεπτόκοκκου σε αιματούχο άγαρ, ορισμένοι στρεπτόκοκκοι δημιουργουν εικόνα αιμόλυσης γύρω απο τις αποικείες- αυτοι οι στρεπτόκοκκοι ονομάζονται β-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι. Αν η αιμόλυση δεν ειναι πλήρης, ονομάζονται α-αιμολυτικοι και συχνά δημιουργείται μια πράσινη απόχρωση, που δίνουν το ονομα πρασινίζων στρεπτόκοκκοος.  Οι στρεπτόκοκκοι που δεν παρουσιάζουν αιμόλυση, ονομάζονται γ-αιμολυτική. Συνήθως, οι παθογόνοι για τον άνθρωπο στρεπτόκοκκοι, είναι αιμολυτικοί. 

Μια άλλη ταξινόμηση, ειναι η κατά Λάνσφιλντ, αναλόγως των αντιγόνων που εμφανίζουν στο τοίχωμα τους. Υπαρχουν οι ομάδες Λάνσφιλντ A–Η και K–U. Για τον άνθρωπο, παθογόνοι ειναι οι A, B, C και G.

Ομάδα Α- Στρεπτόκοκκος ο Πυογενής
Η ομάδα Α αποτελείται από τον Στρεπτόκοκκο τον Πυογόνο, ο οποίος προκαλεί πυώδεις λοιμώξεις, οι οποίες, μετά το πέρας της λοίμωξης, μπορεί να προκαλέσουν Ρευματικό Πυρετό ή σπειραματονεφρίτιδα. Προκαλεί φαρυγγίτιδα, ιδίως σε παιδιά. Η διάγνωση τίθεται με καλλιέργεια δείγματος από τις αμυγδαλές. Επίσης, μπορεί να προκαλέσει οστρακιά, μολυσματικό κηρίο, ερυσίπελας, πνευμονία και σύνδρομο τοξικής καταπληξίας.

Ομάδα C και G 
Οι στρεπτοκόκκοι των ομάδων C και G, προκαλούν ασθένειες σε ευάλωτες ομάδες ασθενών (ηλικιωμένους, ανοσοκατασταλμένους κτλ)

Ομάδα Β
Οι στρεπτόκοκκοι της ομάδας Β, συνήθως προκαλούν λοιμώξεις στα νεογνά και μεταδίδονται κατα την διάρκεια του τοκετού.

Πρασινίζοντες στρεπτόκοκκοι 
Πρασινίζοντες στρεπτόκοκκοι, βρίσκονται στην φυσιολογική στοματική χλωρίδα και προκαλούν μικροβιαιμία κατά την διάρκεια του βρουτσίσματος των δοντιών. Μπορει να προκάλέσουν ενδοκαρδίτιδα ή ευκαιριακές λοιμώξεις σε ανοσοκοτασταμένους ασθενεις. Συνήθως είναι ευαίσθητοι στην πενικιλλίνη.

Διάγνωση 

Καλλιέργεια των ρινικών δειγμάτων, δειγμάτων από το λαιμό, πύον, σάλιου και αίματος, των ύποπτων τροφίμων και των περιβαλλοντικών δειγμάτων.

Δείτε επίσης
Ρεβεκκα Λανσφιλντ

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Θετικά κατά Gram βακτήρια
Βακτηριακές νόσοι
MOS Technology 6502

Ο MOS Technology 6502 είναι 8-bit-μικροεπεξεργαστής της MOS Technology, Inc., ο οποίος κυκλοφόρησε στην αγορά το 1975. Η μεγάλη του επιτυχία είχε να κάνει με την απλότητά του αλλά κυρίως με την υψηλή αποδοτικότητά του και την συγχρόνως χαμηλή του τιμή, σε σχέση με τους καθιερωμένους επεξεργαστές της Intel και της Motorola. Χρησιμοποιήθηκε σε πολυάριθμους οικιακούς υπολογιστές (π.χ. τους Commodore VC-20, PET 2001, Atari 400/800/1200 XL, Apple II και III και BBC Micro). Ανάλογη επιτυχία είχαν επίσης και άλλοι µικροεπεξεργαστές της οικογένειας του 6502, όπως ο 6510 (Commodore 64) και ο 6507 (κονσόλες της Atari).

Γενικά 
Ο 6502 σχεδιάστηκε με βάση τον Motorola 6800. Στο σύνολο εντολών οι δυο επεξεργαστές μοιάζουν, αλλά αντί για 16-bit καταχωρητή (register) ο 6502 χρησιμοποιεί δυο 8-bit-καταχωρητές, η αξία των οποίων προστίθεται σε 16-bit διεύθυνση που προσδιορίζεται στη μνήμη. Για το λόγο αυτό οι εφαρμογές του 6502 έχουν διαφορετικό στιλ: για arrays άνω των 256 bytes πρέπει να γίνει επιπλέον προγραμματισμός. Από την άλλη μεριά οι 8-bit-μικροεπεξεργαστές τροποποιούν τις αξίες των 8 bit με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα. 

Τροποποιήσεις του επεξεργαστή 6502 κυκλοφορούσαν μέχρι και το 2009, μεταξύ άλλων ως εξαρτήματα της αριθμομηχανής HP-35s ή και ελεγκτών (controllers) διάφορων πληκτρολογίων.

Τεχνικά στοιχεία 
 Τεχνολογία: NMOS, HMOS, CMOS
 Αριθμός τρανζίστορ: περίπου 5.000
 Σήµα χρονισµού (clock signal): αρχικά 20 kHz μέχρι 4 MHz. Εκδοχή CMOS: 0 μέχρι 14 MHz
 Clock cyclus ανά εντολή: 2 με 7
 Χώρος διευθύνσεων: 64 KiByte, δίχως ξεχωριστό χώρο διευθύνσεων I/Ο (όπως π.χ. ο Intel 8080). Όλα δηλαδή τα I/Ο υλοποιούνται μέσω Memory Mapped I/O.
 Πλάτος διαύλου διευθύνσεων (address bus): 16 bit
 Πλάτος διαύλου δεδομένων (data bus): 8 bit
 Interrupts: ένα NMI, ένα IRQ, και software-interrupt μέσω εντολής BRK
 Εντολές: αρχικά 56, εκδοχή CMOS: 70
 Τρόποι διευθυνσιοδότησης: αρχικά 13, εκδοχή CMOS: 16
 Endianness: little endian
 Καταχωρητές (registers):
 Γενικός καταχωρητής (accumulator), 8 bit.
 2 καταχωρητές δείκτες (X και Y), 8 bit.
 Δείκτης στοίβας (stack pointer), 16 bit. 
 Καταχωρητής κατάστασης (status register), 7 bit (Ενδείκτες (Flags): Carry, Zero, Decimal, Interrupt Disable, Break*, Overflow, Negative).
 Μετρητής εντολών (instruction pointer), 16 bit.
 Η μηδενική σελίδα (zero page, στον χώρο διευθύνσεων $00xx) μπορεί να θεωρηθεί αρχείο καταχωρητών (register-file) λόγω των ειδικών και γρήγορων τρόπων διευθυνσιοδότησης της.

Βιβλιογραφία 
 Bagnall, Brian: On The Edge: The Spectacular Rise and Fall of Commodore, ISBN 0973864907
 Rodnay Zaks: Programming the 6502, ISBN 0895880288 
 Lance A. Leventhal: 6502 Assembly Language Programming, ISBN 007881216X
 Ekkehard Flögel: Programmieren in Maschinensprache mit dem 6502, ISBN 3921682614

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

6502.org - the 6502 microprocessor resource (αγγλικά)

Commodore
Μικροεπεξεργαστές
Κάρμεν Περέιρα

Η Κάρμεν Περέιρα (Carmen Pereira, 1937 - 4 Ιουνίου 2016) ήταν πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου. Υπήρξε προσωρινή Πρόεδρος της αφρικανικής χώρας το 1984 για τρεις ημέρες. Έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα-πρόεδρος στην Αφρική και η μόνη στην Γουινέα-Μπισσάου μέχρι σήμερα.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1937 και η κάθοδός της στην πολιτική έλαβε χώρα το 1962, οπότε και έγινε μέλος του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πρασίνου Ακρωτηρίου. Ο σύζυγός της ήταν επίσης δραστήριο στέλεχος στο αντιαποικιοκρατικό κόμμα.

Αργότερα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα. Έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα στη Σενεγάλη και έπειτα μετέβη στη Σοβιετική Ένωση, όπου σπούδασε Ιατρική. 

Επέστρεψε στη χώρα της αργότερα και έγινε ενεργή σε ζητήματα υγείας και πολιτικής.

Πολιτική καριέρα 
Εξελέγη βουλευτής και κατά την περίοδο του στρατιωτικού καθεστώτος του Νίνο Βιέιρα υπηρέτησε και στο αξίωμα της Προέδρου της Βουλής. Όταν τέθηκε σε ισχύ νέο Σύνταγμα το 1984 η Πρόεδρος της Βουλής έγινε για ελάχιστο χρονικό διάστημα (τριών ημερών) προσωρινή Πρόεδρος, από τις 14 Μαΐου ως τις 16 Μαΐου του 1984. Συνέχισε να είναι Πρόεδρος της Βουλής ως την απόλυσή της από το Νίνο Βιέιρα, το 1992, με το αιτιολογικό της ανεπάρκειας και της ανευθυνότητας από μέρους της.
Πέθανε στην Μπισάου στις 4 Ιουνίου 2016.

Παραπομπές

Αναφορές 
 Δες σελίδες 128-129 The Bush Rebels, Barbara Cornwall, Holt, Rinehart and Winston, 1972

Περειρ
Πόδι (μονάδα μήκους)

Ένα πόδι (foot), (διεθνές σύμβολο: ft ή ′ ) είναι μονάδα μέτρησης μήκους, βάθους και βυθίσματος πλοίων, που δεν ανήκει στο διεθνές σύστημα μονάδων SI αλλά χρησιμοποιείται σε διάφορα συστήματα, όπως το Αγγλικό και αυτό των ΗΠΑ. 
Το μέγεθός του μπορεί να διαφέρει από σύστημα σε σύστημα, αλλά σε όλα αντιστοιχεί περίπου στο ένα τέταρτο με ένα τρίτο του μέτρου. Το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο σήμερα είναι το διεθνές πόδι, το οποίο αντιστοιχεί σε 0,3048 μέτρα και συνηθέστερα 0,305 μέτρα.

Ένα πόδι υποδιαιρείται σε 12 δακτύλους ή ίντσες. 
Πολλαπλάσιες μονάδες του ποδιού είναι η γιάρδα ή υάρδα (yard), που ισούται με 3 πόδια ή 36 δακτύλους και η οργιά* (fathom) που αντιστοιχεί με 6 πόδια ή 72 δακτύλους.

 Σε οργιές μετρούνται κυρίως τα βάθη κατά το αγγλικό σύστημα.

Δείτε επίσης 
 Κυβικό πόδι 
 Πους (μονάδα μήκους)
 Βαθυμετρία

Μονάδες μήκους
Ντεϊά

Ντεϊά (καταλ. Deià) είναι ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό στο νησί της Μαγιόρκας, το μεγαλύτερο νησί (όπως λέει τό όνομά της στα λατινικά) των Βαλεαρίδων.

Το ιδανικό και ειδυλλιακό τοπίο του έχει γοητεύσει και προσελκύσει όχι μόνο απλούς τουρίστες αλλά και μερικούς καλλιτέχνες και συγγραφείς, όπως τον καταλανό Σαντιάγο Ρουσινιόλ, τον ισπανό συνθέτη Μανουέλ ντε Φάγια, τον άγγλο συγγραφέα Ρόμπερτ Γκρέιβς και την ηθοποιό Άβα Γκάρντνερ.

Παραπομπές 

Βαλεαρίδες Νήσοι
Πόλεις της Ισπανίας
Δρέπανος του Αρχιμήδη

Η Άρβυλος ή Δρέπανος του Αρχιμήδη είναι μια επιφάνεια στην γεωμετρία την οποία σχηματίζουν τρία ημικύκλια. Πήρε το όνομά της από τον Αρχιμήδη που περιέγραψε τις ιδιότητές της.

Κατασκευάζεται από ένα ημικύκλιο με διάμετρο 1 που περιέχει άλλα δύο ημικύκλια με διαμέτρους r και (1 − r) αντίστοιχα πάνω στην ίδια διάμετρο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://www.retas.de/thomas/arbelos/arbelos.html

Γεωμετρικά σχήματα
Αρχιμήδης
Βίκτορ Σαούντε Μαρία

Ο Βίκτορ Σαούντε Μαρία (Victor Saúde Maria, 1939-1999) ήταν πολιτικός από την Γουινέα-Μπισσάου. Υπήρξε ο πρώτος υπουργός Εξωτερικών στην ιστορία της χώρας και στη συνέχεια υπηρέτησε στο πρωθυπουργικό αξίωμα, από το 1982 ως το 1984.

Βιογραφία και πολιτική καριέρα 
Γεννήθηκε το 1939. Έπειτα από την ανακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας, το 1974 έγινε υπουργός Εξωτερικών. Διατηρήθηκε στο αξίωμα αυτό ως το 1982], οπότε και έγινε πρωθυπουργός, στις 14 Μαΐου. Κατά το 1984, ο αγώνας για την εξουσία με το Νίνο Βιέιρα κορυφώθηκε και αποτέλεσμα ήταν ο Σαούντε να υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την πρωθυπουργία και τη χώρα, στις 10 Μαρτίου του 1984.

Έζησε εξόριστος στην Πορτογαλία από το 1984 ως τα τέλη του 1990, οπότε και επέστρεψε. Ίδρυσε το Ενωμένο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PUSD) το 1992. Το 1994 κατήλθε υποψήφιος για το αξίωμα του Προέδρου και ήρθε 7ος, λαμβάνοντας 2,07% των ψήφων.
 Δολοφονήθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 1999.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Γουινέας-Μπισσάου
Ντακάρ

Το Ντακάρ (αγγλικά: Dakar) είναι η πρωτεύουσα της Σενεγάλης και μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Βρίσκεται στη χερσόνησο του Πράσινου Ακρωτηρίου στη δυτική άκρη της Αφρικής. Έχει πληθυσμό 1.030.594, ενώ ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής του Ντακάρ υπολογίζεται στα 2,45 εκατομμύρια. Το Ντακάρ είναι σημαντικό διοικητικό κέντρο, έδρα της Εθνοσυνέλευσης της Σενεγάλης και του Προεδρικού Μεγάρου.

Ανά δύο χρόνια διοργανώνεται στην πόλη η έκθεση Biennale de l'Art Africain Contemporain.

Ιστορία 
Η περιοχή όπου βρίσκεται η πόλη κατοικήθηκε από τους Πορτογάλους, ενώ  το όνομα Ντακάρ πρωτοαναφέρεται σε γαλλικό χάρτη του 1750. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε γύρω από ένα γαλλικό κάστρο και, από το 1895, αντικατέστησε το Σαν Λουί ως πρωτεύουσα της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής. Το 1957 απέκτησε Πανεπιστήμιο.

Κλίμα 
Το Ντακάρ έχει τροπικό κλίμα.

Αδελφοποιημένες πόλεις

Δείτε επίσης
Εθνική Βιβλιοθήκη της Σενεγάλης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Γεωγραφία της Σενεγάλης
Πρωτεύουσες της Αφρικής
Εφηβεία

Με τον όρο εφηβεία (επί+ήβη) για το ανθρώπινο είδος εννοείται μια διακριτή αναπτυξιακή φάση εξαιτίας των ραγδαίων βιοσωματικών αλλαγών και των νέων εξελίξεων:

 ως προς τις νοητικές ικανότητες 
 ως προς την σεξουαλικότητα
 ως προς το σώμα.

Με τον διακριτό όρο ήβη εννοούνται τα φυσιολογικά, ορμονικά φαινόμενα που εμφανίζονται στα κορίτσια σε ηλικία 10-11 ετών περίπου και στα αγόρια 11-12 ετών περίπου. Στα κορίτσια η ήβη ολοκληρώνεται σε ηλικία 15-17 ετών περίπου, ενώ στα αγόρια 16-17 ετών περίπου.

Σωματική ανάπτυξη

Ήβη
Ήβη είναι η περίοδος σωματικών αλλαγών, κατά την οποία το παιδικό σώμα μετατρέπεται σε ενήλικο, ικανό για αναπαραγωγή. Τα κορίτσια ξεκινούν την ήβη σε ηλικία 11 με 12 ετών περίπου και τα αγόρια 12 με 13 ετών περίπου. Η σημαντικότερη αλλαγή στα αγόρια είναι η πρώτη εκσπερμάτωση, η οποία συμβαίνει συνήθως σε ηλικία 12-13 ετών. Στα κορίτσια σημαντικότερη αλλαγή είναι η πρώτη περίοδος, η οποία συμβαίνει συνήθως σε ηλικία 12-13 ετών περίπου αλλά η εμφάνισή της μεταξύ 10 έως 15 ετών είναι επίσης φυσιολογική. Η κληρονομικότητα, η διατροφή και η συνολική υγεία μπορούν να επηρεάσουν την έναρξη της περιόδου.
 
Οι υπόλοιπες αλλαγές που συμβαίνουν στα αγόρια περιλαμβάνουν την αύξηση του μεγέθους των όρχεων και του πέους, την αλλαγή της φωνής, την ανάπτυξη των μυών και του ύψους και την τρίχωση των γεννητικών οργάνων, της μασχάλης, του σώματος και του προσώπου. Η τρίχωση στο πρόσωπο ξεκινάει σε ηλικία 14-17 ετών περίπου και ολοκληρώνεται συνήθως 2-4 χρόνια μετά την ήβη. Οι αλλαγές που συμβαίνουν στα κορίτσια περιλαμβάνουν την ανάπτυξη του ύψους και των μαστών (τα στήθη), των γοφών, των μηρών και των γλουτών και την ανάπτυξη και τρίχωση των γεννητικών οργάνων. Τα κορίτσια ολοκληρώνουν την ήβη σε ηλικία 15-17 ετών περίπου και τα αγόρια 16-17 ετών περίπου.

Η εφηβεία σταδιοποιείται σε 5 στάδια ανάπτυξης με βάση την ανάπτυξη των δευτερογενών χαρακτηριστικών του φύλου.  Η σταδιοποίηση ονομάζεται Tanner.

Παραπομπές

Πηγές
1. Ενήβωση στα αγόρια.

2. Ενήβωση στα κορίτσια.

Ανθρώπινη ανάπτυξη
Εκπαιδευτική ψυχολογία
Βλαντίμιρ Ονισένκο

Ο Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς Ονισένκο (ρωσ. Владимир Иванович Онищенко, γενν. 28 Οκτωβρίου 1949) είναι Σοβιετικός (από την Ουκρανία) διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1949 και αγωνίστηκε στη ΦΚ Ντιναμό Κιέβου (1970-71 και 1974-78) και ενδιάμεσα στη Ζόρια Λουχάνσκ (1972-73).
Ώς μέλος της μεγάλης Ντιναμό εκείνης της εποχής πανηγύρισε την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης το 1975 (μάλιστα ήταν ο σκόρερ των 2 εκ των 3 τερμάτων της ομάδας του), καθώς και τριών πρωταθλημάτων (1971, 1975, 1977) και ενός Σούπερ Καπ Ευρώπης (1975). 

Με την Εθνική Σοβιετικής Ένωσης αγωνίστηκε 44 φορές από το 1972 έως το 1977 και σημείωσε 11 τέρματα. Ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε στον τελικό του Euro 1972. Έχει επίσης κατακτήσει δύο χάλκινα μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1972 και το 1976.

Στατιστικά

Πηγές 

rsssf

Ουκρανοί ποδοσφαιριστές
Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές
Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1972
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Κιέβου
Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ντιναμό Κιέβου
Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Μεταλούργκ Ντονέτσκ
Ποδοσφαιριστές Ζόρια Λουχάνσκ
Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ρος Βίλα Τσέρκβα
Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ντιναμό-2 Κιέβου
Ασημένιο γκολ

Το  ασημένιο γκολ  (αγγλικά .: silver goal) στο ποδόσφαιρο είναι  ένας τρόπος ανάδειξης νικητή σε παιχνίδια που οδηγούνταν στην παράταση. Η διαδικασία αυτή προτάθηκε από την UEFA το 2002 ως εναλλακτική του χρυσού γκολ και καταργήθηκε στο τέλος της σεζόν 2003-04.

Κανονισμός 

Σύμφωνα με τον κανονισμό του ασημένιου γκολ, αν μπει γκολ στο πρώτο ημίχρονο της παράτασης δεν διακόπτεται ο αγώνας αλλά συνεχίζεται ως το τέλος του πρώτου ημιχρόνου. Τότε, εφόσον υπάρχει νικητής, σημειώνεται η λήξη του αγώνα. Αν το πρώτο ημίχρονο λήξει ισόπαλο, τότε το δεύτερο ημίχρονο παίζεται ολόκληρο ανεξάρτητα από το αν μπει γκολ ή όχι.

Με τον κανονισμό του χρυσού γκολ οι ομάδες απέφευγαν να ρισκάρουν στην παράταση, αφού δεν είχαν την ευκαιρία να ανταποδώσουν όταν δέχονταν γκολ. Με το ασημένιο γκολ θεωρήθηκε ότι οι ομάδες δεν είχαν λόγο πλέον να παίζουν παθητικά ή αμυντικά στην παράταση, αφού είχαν την ευκαιρία να ισοφαρίσουν. Παράλληλα, αν έμπαινε γκολ νωρίς δεν παρατεινόταν ο αγώνας και η κούραση των παικτών μετά το 105΄.

Ιστορία 

Το ασημένιο γκολ προτάθηκε το 2002 από την UEFA ως συμπληρωματικό ή βελτιωτικό του χρυσού γκολ, το οποίο όσο διάστημα εφαρμόστηκε απέτυχε να προάγει την επιθετικότητα. Υιοθετήθηκε παράλληλα με το χρυσό γκολ, το οποίο δεν απαγορεύτηκε εφόσον κάποια ομοσπονδία ήθελε να συνεχίσει να το εφαρμόζει. Έτσι τη διετία 2002-2004 παρατηρήθηκε το φαινόμενο άλλες διοργανώσεις να διεξάγονται με χρυσό γκολ κι άλλες με το ασημένιο.

Το πρώτο σημαντικό τρόπαιο που κρίθηκε στο ασημένιο γκολ ήταν ο τελικός του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2003: ΦΚ Πόρτο - Σέλτικ Γλασκώβης: 3-2. Ο αγώνας και το πρώτο ημίχρονο της παράτασης έληξαν 2-2. Το νικητήριο γκολ πέτυχε ο Ντερλέι στο 115΄ αλλά ο αγώνας συνεχίστηκε κανονικά ως το 120΄, ενώ με τον κανονισμό του χρυσού γκολ έπρεπε να λήξει μόλις μπήκε το γκολ.

Κατάργηση 

Το Φεβρουάριο 2004 αποφασίστηκε μετά το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 2004 στην Πορτογαλία και οι δύο θεσμοί, ασημένιο γκολ και χρυσό γκολ, να καταργηθούν και να επανέλθει το παλιό σύστημα διεξαγωγής της παράτασης επί 30 λεπτά ανεξάρτητα από την επίτευξη γκολ ή όχι.

Το τελευταίο ματς που κρίθηκε με ασημένιο γκολ ήταν ο ημιτελικός του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος που διεξήχθη την 1η Ιουλίου 2004 μεταξύ Ελλάδας και Τσεχίας: 1-0. Το τελευταίο ασημένιο γκολ της ιστορίας πέτυχε ο Τραϊανός Δέλλας στο 105΄, λίγο πριν σφυρίξει ο διαιτητής τη λήξη του ημιχρόνου της παράτασης που μετά την επίτευξη του γκολ ήταν και το τέλος του αγώνα.

Δες επίσης 

 Παράταση
 Πέναλτι
 Εκτός έδρας γκολ
 Χρυσό γκολ

Ορολογία ποδοσφαίρου

en:Golden goal#Silver goal
Περίκλειστο κράτος

Περίκλειστο ονομάζεται το κράτος που δεν διαθέτει διέξοδο στη θάλασσα, δηλαδή σε κάποιον από τους πέντε ωκεανούς και τις θάλασσές τους ή σε κάποια από τις τέσσερις μεγάλες κλειστές θάλασσες (Μεσόγειος, Μαύρη Θάλασσα, Βαλτική και Περσικός Κόλπος).

Το περίκλειστο κράτος δεν πρέπει να συγχέεται με το περίκλειστο έδαφος (ενκλάβιο) - το δεύτερο είναι τμήμα ενός κράτους που βρίσκεται αποκομμένο εντός ξένων κρατών (π.χ. το Καμπιόνε ντ' Ιτάλια της Ιταλίας).

Σήμερα υπάρχουν 44 περίκλειστα κράτη. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται και κάποια που έχουν πρόσβαση σε μεγάλες αλμυρές λίμνες που συμβολικά αποκαλούνται θάλασσες (π.χ το Καζακστάν στην Κασπία), καθώς και άλλα που διαθέτουν διέξοδο στη θάλασσα αλλά μόνο μέσω πλωτών ποταμών (όπως η Ουγγαρία μέσω του Δούναβη).

Ανάμεσα στα παραπάνω υπάρχουν και δύο, το Λίχτενσταϊν και το Ουζμπεκιστάν, τα οποία αποκαλούνται «διπλά περίκλειστα» διότι όχι μόνο είναι περίκλειστα, αλλά και συνορεύουν μόνο με άλλα περίκλειστα κράτη. 

Τα περίκλειστα κράτη αποτελούν ειδική περίπτωση του Δικαίου της Θάλασσας. Σύμφωνα με τη σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας, τα περίκλειστα κράτη πρέπει να έχουν δίοδο προς τη θάλασσα μέσω γειτονικών τους, παρακτίων κρατών, μέσω συμφωνίας μεταξύ τους.

Κατάλογος ανά ήπειρο 
Τα περισσότερα περίκλειστα κράτη βρίσκονται στην Αφρική, συνολικά 16. Στην Ευρώπη υπάρχουν 14, στην Ασία 12 και στην Νότια Αμερική 2.

Νότια Αμερική 
  Βολιβία 
  Παραγουάη

Ασία 
  Αρμενία
  Αφγανιστάν
  Καζακστάν
  Κιργιζία
  Λάος
  Μογγολία
  Μπουτάν
  Νεπάλ
  Ουζμπεκιστάν
  Τατζικιστάν
  Τουρκμενιστάν

Αφρική 
  Αιθιοπία
  Εσουατίνι
  Ζάμπια
  Ζιμπάμπουε
  Κεντροαφρικανική Δημοκρατία
  Λεσότο
  Μαλάουι
  Μάλι
  Μποτσουάνα
  Μπουρκίνα Φάσο
  Μπουρούντι
  Νίγηρας
  Νότιο Σουδάν
  Ουγκάντα
  Ρουάντα
  Τσαντ

Ευρώπη 
  Άγιος Μαρίνος
  Αζερμπαϊτζάν
  Ανδόρρα
  Αρμενία
  Αυστρία
  Βατικανό
  Βόρεια Μακεδονία
  Ελβετία
  Λευκορωσία
  Λίχτενσταϊν
  Λουξεμβούργο
  Μολδαβία
  Ουγγαρία
  Σερβία
  Σλοβακία
  Τσεχία

Παραπομπές
Πατριάρχης Κωνσταντίνος Β΄

Ο Κωνσταντίνος Β΄ (... - 7 Οκτωβρίου 767) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 754 έως 766.

Πριν την εκλογή του στον Πατριαρχικό Θρόνο διετέλεσε επίσκοπος Συλαίου της Παμφυλίας (κοντά στη σημερινή Αττάλεια). Το 754 δεν κατείχε το αξίωμά του, για άγνωστο λόγο. Τον Ιανουάριο του ίδιου έτους πέθανε ο προκάτοχός του, Αναστάσιος, και από τις 10 Φεβρουαρίου ως τις 8 Αυγούστου συνήλθε η εικονομαχική Σύνοδος της Ιέρειας, η οποία απαγόρευσε τις εικόνες. Κατά τη διάρκειά της, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Κοπρώνυμος απέφυγε να ορίσει νέο Πατριάρχη και την προεδρία της Συνόδου άσκησε ο Μητροπολίτης Εφέσου Θεοδόσιος, γιος του πρώην Αυτοκράτορα Τιβέριου Γ΄. Στις 8 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε η επίσημη τελική συνεδρίαση στο Παλάτι των Βλαχερνών, κατά την οποία διαβάστηκαν οι αποφάσεις της Συνόδου στον Αυτοκράτορα, ο οποίος τις επικύρωσε. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνεδρίασης, ο Αυτοκράτορας παρουσίασε τον Κωνσταντίνο ως τον νέο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως που είχε επιλέξει, και ζήτησε να εγκριθεί η επιλογή.

Ο Κωνσταντίνος ήταν ένας λιτός μοναχός, που έγινε πνευματικός σύμβουλος του Αυτοκράτορα. Κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών δεν έγιναν διώξεις εναντίον των εικονολατρών, αν και πολλοί μοναχοί εξέφραζαν την αντίθεσή τους στην εικονομαχία, καθώς η στρατιωτικές επιτυχίες του Αυτοκράτορα εναντίον των Βουλγάρων του παρείχαν την υποστήριξη της κοινής γνώμης. Το 761 όμως, ο Αυτοκράτορας εξαπέλυσε διωγμούς, τους οποίους υποστήριξε και ο Πατριάρχης Κωνσταντίνος. Κατά τους διωγμούς αυτούς, ανδρικά και γυναικεία μοναστήρια έκλεισαν και οι μοναχοί κλήθηκαν να επιλέξουν μεταξύ γάμου και εξορίας. Το 765 πλήθος ασυμβίβαστων μοναχών διαπομπεύτηκε στον ιππόδρομο, αναγκαζόμενο να παρελάσει συνοδεύοντας γνωστές πόρνες.

Φαίνεται ότι είχε σχέσεις με τους εικονολάτρες, γι' αυτό ο Αυτοκράτορας τον έκρινε ένοχο προδοσίας το 765 και στις 30 Αυγούστου του 766 τον συνέλαβε και, αφού τον έκλεισε στην αρχή στο Παλάτι της Ιέρειας, στην ασιατική πλευρά του Βοσπόρου, στη συνέχεια τον εξόρισε στην Πρίγκηπο. Μετά από δύο χρόνια καθαιρέθηκε, αναθεματίστηκε, διαπομπεύθηκε στον Ιππόδρομο και τελικά με εντολή του Αυτοκράτορα αποκεφαλίστηκε στις 7 Οκτωβρίου του 767.

Παραπομπές

Πηγές
 Οικουμενικό Πατριαρχείο
 
 

Κωνσταντίνος Β
Κωνσταντίνος
Εικονομαχία
Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Κλεοπάτρα (Ίδα)

Στην ελληνική μυθολογία η Κλεοπάτρα, κόρη του Ίδα, ήταν η σύζυγος του μεγάλου ήρωα και πρίγκηπα Μελεάγρου. Η Κλεοπάτρα ήταν εγγονή του Αφαρέως και της Αρήνης. Την εποχή που οι Κουρήτες πολιόρκησαν τους Αιτωλούς στην Καλυδώνα, μάταια ικέτευαν τον Μελέαγρο να πολεμήσει για να σώσει την πόλη του: ο ήρωας έκλεινε τα αυτιά του στις παρακλήσεις των γερόντων, των ιερέων, του πατέρα του και της μητέρας του. Τελικώς ο εχθρός κυρίευσε την Καλυδώνα, και οι Κουρήτες ετοιμάζονταν να λεηλατήσουν το μέγαρο του Μελεάγρου. Τότε μόνο ο Μελέαγρος μεταπείσθηκε από τις ικεσίες της συζύγου του Κλεοπάτρας, πήρε τα όπλα του και έσωσε την πόλη, αλλά σκοτώθηκε καθώς φαίνεται την ώρα του τέλους της μάχης. Σύμφωνα όμως με τη μεταγενέστερη εκδοχή, η πεθερά της Κλεοπάτρας, η Αλθαία, προκάλεσε σκόπιμα το τέλος του Μελεάγρου (για περισσότερα, βλ.λ. Μελέαγρος), οπότε από την απελπισία της η Κλεοπάτρα για τον θάνατο του συζύγου της αυτοκτόνησε (κρεμάστηκε).

Πηγή 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Κλεοπατρα Ιδ
Μεγάλη περιοχή

Μεγάλη περιοχή ή περιοχή του πέναλτι ή απλά περιοχή (αγγλ.: penalty area) στο ποδόσφαιρο είναι μια περιοχή του αγωνιστικού χώρου κοντά στο τέρμα. Υπάρχει από μια τέτοια περιοχή σε κάθε μια από τις δύο πλευρές του γηπέδου.

Σχήμα - Διαστάσεις 

Η μεγάλη περιοχή είναι ένα παραλληλόγραμμο που ξεκινά από τη γραμμή του άουτ και έχει διαστάσεις 16,5 μέτρα (18 γιάρδες) προς κάθε πλευρά του τέρματος και 16,5 μέτρα (18 γιάρδες) μπροστά από αυτό προς το εσωτερικό του αγωνιστικού χώρου. 

Μέσα στη μεγάλη περιοχή υπάρχει το σημείο του πέναλτι, το οποίο σημειώνεται με μια λευκή βούλα σε απόσταση 11 μέτρων (12 γιαρδών) από τη γραμμή του τέρματος και ακριβώς απέναντι από το μέσο της. Σε ακτίνα 9,15 μέτρων (10 γιαρδών) από το σημείο του πέναλτι και έξω από τη μεγάλη περιοχή είναι χαραγμένο ένα ημικύκλιο. Το ημικύκλιο δεν αποτελεί τμήμα της μεγάλης περιοχής. Σκοπός της ύπαρξής του είναι να ορίζει τη θέση των παικτών κατά την εκτέλεση χτυπήματος πέναλτι.
 
Το σχήμα και οι σημερινές διαστάσεις της μεγάλης περιοχής καθορίστηκαν το 1901. Μέχρι τότε η μεγάλη περιοχή εκτεινόταν ως τις γραμμές του πλαγίου άουτ.

Ρόλος 

Η μεγάλη περιοχή εμπλέκεται σε μια σειρά από ποδοσφαιρικούς κανονισμούς και ο ρόλος της είναι σημαντικός στην εξέλιξη του αγώνα.

 Όταν παίκτης της αμυνόμενης ομάδας κάνει μέσα στη μεγάλη περιοχή παράβαση (φάουλ) που τιμωρείται με άμεσο χτύπημα, όπως το παίξιμο της μπάλας με το χέρι και τα σωματικά φάουλ, τότε η ομάδα του τιμωρείται με πέναλτι, το οποίο εκτελείται από το σημείο του πέναλτι. 
 Μόνο μέσα στην μεγάλη περιοχή ο τερματοφύλακας μπορεί να κρατήσει τη μπάλα με τα χέρια.
 Στην επαναφορά με ελεύθερο χτύπημα από το άουτ, οι αντίπαλοι ποδοσφαιριστές οφείλουν να βρίσκονται έξω από τη μεγάλη περιοχή και δεν μπορούν να διεκδικήσουν την μπάλα πριν να βγει από τη μεγάλη περιοχή.
 Παρομοίως, όταν εκτελούνται έμμεσα ή άμεσα φάουλ από αμυνόμενο παίκτη μέσα από τη μεγάλη περιοχή, οι αντίπαλοι ποδοσφαιριστές οφείλουν να βρίσκονται έξω από αυτή και δεν μπορούν να διεκδικήσουν την μπάλα πριν βγει από τη μεγάλη περιοχή.
 Στα χτυπήματα πέναλτι όλοι οι ποδοσφαιριστές, πλην του τερματοφύλακα και του παίκτη που εκτελεί το πέναλτι, οφείλουν να παραμείνουν έξω από την μεγάλη περιοχή και έξω από το ημικύκλιο μέχρι να εκτελεστεί το πέναλτι. Αλλιώς, ο διαιτητής έχει δικαίωμα να διατάξει επανάληψη της εκτέλεσης.

Δείτε επίσης 

 Πέναλτι

Ορολογία ποδοσφαίρου

fr:Lexique du football#S
ru:Футбольное поле#Штрафная площадь
MOS Technology SID

Ο MOS Technology 6581 SID (Sound Interface Device) είναι ένα τρικάναλο τσιπ ήχου της MOS Technology Inc., το οποίο χρησιμοποιήθηκε την δεκαετία του 1980 κυρίως στους οικιακούς υπολογιστές C64 και C128 της Commodore. Θεωρείται το καλύτερο τσιπ ήχου της 8-bit εποχής.

Γενικά 
Ο SID σχεδιάστηκε από τον Bob Yannes, ο οποίος αργότερα ίδρυσε την εταιρεία Ensoniq. Οι χαρακτηριστικοί πολύφωνοι ήχοι της εποχής των οικιακών υπολογιστών οφείλονται στον SID. 

Υπάρχουν τρεις εκδόσεις του SID: ο μεγαλύτερος σε ηλικία 6581 και οι νεότερες HMOS-II εκδόσεις 8580 και 6582. Ο 8580 ξεχωρίζει λόγω καθαρότερου ήχου με λιγότερα παράσιτα, συχνά όμως δεν παίζει τα 4-bit-samplings που χρησιμοποιήθηκαν στον 6581. 
Ο 6581 κατασκευάστηκε με 5 διαφορετικές βελτιώσεις. 
Ο 6582 δεν πουλήθηκε ποτέ μέσα σε καινούριο C64 ή C128, χρησιμοποιήθηκε όμως σαν ανταλλακτικό για ελαττωματικά 8580, επειδή λειτουργεί επίσης με 9V, ενώ ο παλαιότερος 6581 λειτουργεί με 12V.

Μουσική 
Στην μεγάλη εμπορική επιτυχία του C64 οφείλεται η δημιουργία των πολυάριθμων μουσικών συνθέσεων για τον SID, οι οποίες σήμερα θεωρούνται κλασσικές στον τομέα της μουσικής υπολογιστών. Με στόχο η μουσική αυτή να αναπαράγεται και από σύγχρονους υπολογιστές, δημιουργήθηκε η μορφή δεδομένων SID. Player για τη μορφή αυτή υπάρχουν ουσιαστικά για όλα τα λειτουργικά συστήματα (Windows XP, Windows 95, Windows 3.1, Linux, MS-DOS, Mac OS, AmigaOS, Atari Falcon, BeOS, OS/2 κλπ.). Πρόκειται συνήθως για εξομοιωτές του επεξεργαστή και του τσιπ ήχου του C64.

Τεχνικά στοιχεία 
 Υβρίδιο τσιπ: μερικώς ψηφιακό, μερικώς αναλογικό
 3 ανεξάρτητες φωνές (8 οκτάβες, περίπου 16 – 4000 Hz)
 4 σύνθετα κύματα ήχου ανά φωνή (sawtooth, triangle, pulse, noise)
 Θεµελιώδης συχνότητα μεταξύ 0 και 4 kHz
 Ψιλή ανάλυση θεµελιώδους συχνότητας (16 bit)
 3 αναλογικά φίλτρα (low-pass, high-pass και band-pass), ρυθμιζόμενα ξεχωριστά ανά φωνή
 Ρύθμιση έντασης φωνών σε 16 φάσεις
 Τρεις ring modulators (μια ανά φωνή)
 2 οκτάμπιτους αναλογικούς-ψηφιακούς μετατροπείς (A/D converters)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 The High Voltage SID Collection – Μεγάλη συλλογή C64-SID-Songs (άνω των 30.000)
 Stone Oakvalley's Authentic SID Collection – Ηχοληψίες δίαφορων SIDs σε μορφή mp3
 Remix.Kwed.Org – C64-SID-Remixes διαθέσιμα για ελεύθερο download (σε μορφή mp3)
 Remix64 – Webzine και community γύρω από την C64-SID-Music-Remixing σκηνή.
 Most Important Chips
 Machinae Supremacy – Ιστοσελίδα μουσικού συγκροτήματος που παίζει διάφορα C64-chiptunes σε εκδοχή ροκ, ελεύθερο download
 Σελίδα με πολλές πληροφορίες για τον SID

Commodore
Ολοκληρωμένα κυκλώματα
Σαμπουάν

Το σαμπουάν είναι υγρό προϊόν καθαρισμού των μαλλιών από διάφορα κατάλοιπα λιπαρών και άλλων ουσιών, περιβαλλοντικών ρύπων, επιδερμίδας, πιτυρίδας καθώς και άλλων καταλοίπων στην επιφάνεια των τριχών και της επιδερμίδας.

Το σαμπουάν όταν έρχεται σε επαφή με νερό, αφρίζει και με την επίδραση στο τρίχωμα αφαιρεί τις ανεπιθήμητες ξένες ουσίες χωρίς να καταπονεί την επιφάνεια, την δομή και τη ρίζα της τρίχας ή την επιδερμίδα. 

Το μοντέρνο σαμπουάν εφευρέθηκε από τον Σερ Alusandro Benett στα τέλη της δεκαετίας του 1920.

Βιβλιογραφία 
 Wilfried Umbach: Kosmetik – Entwicklung, Herstellung und Anwendung kosmetischer Mittel, Georg Thieme Verlag, Stuttgart, 1988 

 André O. Barel, Marc Paye, Howard I. Maibach: Handbook of Cosmetic Science and 	Technology, Informa Healthcare, New York

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Register mit Inhaltsstoffen von Kosmetika
 Infoseite über verschiedene Hersteller von Shampoo 
 olionatura  Naturkosmetik selbst gemacht: Planung eines Shampoos. Mit Tensid-Rechner zur Bestimmung der Anteile an WAS (waschaktiven Substanzen).
 Σαμπουάν για λιπαρά μαλλιά για την γυναίκα 

Υγιεινή
Αστικοποίηση

Αστικοποίηση είναι η τάση των ανθρώπων για συγκέντρωση στα αστικά κέντρα και αυτό παρατηρείται σε όλα τα μέρη του κόσμου. Σήμερα πολλές πόλεις ξεπερνούν τα 10.000.000, σε όλες τις ηπείρους και πιστεύεται ότι το 2030 περισσότερο από το 60% του πληθυσμού θα ζει στις πόλεις

Η αστικοποίηση έχει πολλές καλές και κακές συνέπειες σε μια χώρα. Καλές, γιατί αυξάνει την βιομηχανική παραγωγή και βελτιώνει σταδιακά τις υπηρεσίες , και κακές γιατί οι πόλεις είναι ένα τεχνητό περιβάλλον που αναγκάζει τους ανθρώπους να ζουν σε συνθήκες που ήταν τελείως άγνωστες στο παρελθόν. Επιπλέον, η συγκέντρωση πολλών ανθρώπων σε μικρό χώρο ευνοεί τη ρύπανση του περιβάλλοντος, δυσκολεύει τις προσωπικές σχέσεις και προκαλεί παθολογικά κοινωνικά φαινόμενα, όπως είναι η αύξηση της εγκληματικότητας και η διάδοση των ναρκωτικών. Πολύ μεγάλο πρόβλημα είναι και η αύξηση του κόστους ζωής , γιατί η επιβίωση των πόλεων απαιτεί πολλά μεγάλα έργα (δρόμους, δίκτυα παροχής νερού και ενέργειας, συστήματα απομάκρυνσης σκουπιδιών, νοσοκομεία, σχολεία κ.τ.λ.) τα οποία χρειάζονται τεράστια κεφάλαια για να γίνουν.

Διεθνές φαινόμενο 
Η αστικοποίηση παρατηρείται διεθνώς κυρίως σε χώρες με ραγδαία ακμάζουσα βιομηχανία όταν συγχρόνως παραμελείται η υποδομή και το κυκλοφοριακό. Επίσης παρατηρείται σε χώρες όταν ο πόλεμος και ο εμφύλιος πόλεμος ερημώνει τις αγροτικές περιοχές. Σε αυτές τις περιπτώσεις παρατηρείται ξαφνική αύξηση του πληθυσμού ορισμένων πόλεων κυρίως στα προάστια με ανεξέλεγκτο και ραγδαίο ρυθμό. Παραδείγματα είναι η Κωνσταντινούπολη με άνω των 12 εκ. κατοίκους, το Λάγκος της Νιγηρίας με 11,6 εκ. κατοίκους ή το Μεξικό με 23 εκ. κατοίκους. Οι συνθήκες ζωής σε αυτές τις πόλεις είναι δραματικές, αφού οι κάτοικοί τους δεν έχουν καμία άλλη εκλογή, και αναγκάζονται να ζουν υπό άθλιες συνθήκες, αφού οι λόγοι που τους έκαναν να εγκαταλείψουν τα χωριά τους ήταν ακόμα χειρότεροι.

Βιβλιογραφία 
 H. Heineberg (2000): Grundriss Allgemeine Geographie: Stadtgeographie Stuttgart:UTB ISBN 3-8252-2166-0
 J. Bähr (2001): Urbanisierung - eine Einleitung Kiel (Elektronische Quelle: )
 W. Gaebe (2004): Urbane Räume UTB ISBN 3-8252-2511-9
 Elisabeth Blum / Peter Neitzke: FavelaMetropolis. Berichte und Projekte aus Rio de Janeiro und Sao Paulo, Birkhäuser Basel, Boston, Berlin 2004, ISBN 3-7643-7063-7
 Johannes Fiedler: „Urbanisierung, globale” Wien 2004, Böhlau Verlag ISBN 3-205-77247-4

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
Δημογραφία
Ανθρώπινη μετανάστευση
Πολεοδομία
Βιομηχανική επανάσταση
Χρήση γης
Αστική ανάπτυξη
Αστική γεωγραφία
Λουκάς Μούσουλος

Ο Λουκάς Σ. Μούσουλος (Καραβάς Κύπρου, 1910 – Αθήνα, 29 Οκτωβρίου 1993) ήταν διακεκριμένος Ελληνοκύπριος μηχανικός μεταλλείων–μεταλλουργός μηχανικός, καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, μέλος και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, και συγγραφέας πολλών επιστημονικών άρθρων και βιβλίων.

Γεννήθηκε το 1910 στον Καραβά της Επαρχίας Κερύνειας της Κύπρου. Γονείς του ήταν ο Σοφοκλής και η Ευρυδίκη Μούσουλου.  Σπούδασε στην Γαλλία, αρχικά στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζης (1928–1930) και κατόπιν στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Μεταλλείων του Σαιντ Ετιέν (École Nationale Supérieure de Saint-Étienne, 1930–1933).

Από το 1934 και για πολλά χρόνια, εργάσθηκε σε διευθυντικές θέσεις σε μεταλλεία και μεταλλουργίες του Ομίλου Μποδοσάκη (Μεταλλεία Κασσάνδρας, Μεταλλεία Ερμιόνης, ΛΑΡΚΟ, κ.ά.). Αργότερα, ανέλαβε διευθυντικές θέσεις και σε άλλες μεταλλευτικές ή μεταλλουργικές επιχειρήσεις όπως στην Mediterranean Mines Ltd. (αμερικανικών συμφερόντων), στην Ελληνική Μεταλλευτική Εταιρεία της Κύπρου, στην Γενική Εταιρεία Μεταλλευτικών Ερευνών και Εκμεταλλεύσεων (ΓΕΜΕΕ), στα Μεταλλεία Αμιάντου Βορείου Ελλάδος (ΜΑΒΕ) και στις Μεταλλουργικές Βιομηχανίες Αιγαίου (ΜΕΤΒΑ).

Ο Λουκάς Μούσουλος διέπρεψε επίσης ως ερευνητής, πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός.  Το 1948 εκλέχθηκε επιμελητής στην Έδρα Μεταλλογνωσίας και Μεταλλευτικής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, το 1955 καθηγητής στην Έδρα Μεταλλευτικής και το 1962 καθηγητής στην Έδρα Μεταλλουργίας.  Ως ερευνητής συνέβαλε πολύ στην αξιοποίηση των λατεριτικών κοιτασμάτων νικελίου της Λάρυμνας και στην δημιουργία του μεταλλουργικού συγκροτήματος της ΛΑΡΚΟ. 

Το 1977 συνταξιοδοτήθηκε από το Μετσόβιο Πολυτεχνείο λόγω ηλικίας. Την ίδια χρονιά εκλέχθηκε τακτικό μέλος της  Ακαδημίας Αθηνών. Το έτος 1985–1986 χρημάτισε πρόεδρος της  Ακαδημίας.  Ήταν επίσης μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος Υποτροφιών Ι. Λάτση.

Έναν χρόνο πριν τον θάνατό του, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο τον τίμησε εκδίδοντας ειδικό επιστημονικό τόμο αφιερωμένον σ' αυτόν. Μετά τον θάνατό του, η Ακαδημία Αθηνών θέσπισε επίσης βραβείο στο όνομά του με αντικείμενο τις μεταλλευτικές και μεταλλουργικές διεργασίες.

Ενδεικτική εργογραφία
 Εξόρυξις των πετρωμάτων, τόμοι 2, ΕΜΠ, Αθήναι 1959.
 Εξαγωγική Μεταλλoυργία. Τόμος Ι. Θεωρητικαί και τεχνολογικαί βάσεις, Τόμος ΙΙ. Μεταλλουργία του σιδήρου, ΕΜΠ, Αθήναι 1968.
 Μεταλλουργία του νικελίου, ΕΜΠ, Αθήναι 1973.
 Μεταλλουργίαι αλουμινίου–μαγνησίου, ΕΜΠ, Αθήναι 1976.
 Μεταλλουργίαι μαγγανίου, βισμουθίου, μολυβδαινίου, βολφραμίου, κασσίτερου, αντιμονίου,  ΕΜΠ, Αθήναι 1976.
 Μεταλλουργία του χαλκού, ΕΜΠ, Αθήναι 1976.
 Μεταλλουργίαι μολύβδου–ψευδαργύρου–καδμίου, ΕΜΠ, Αθήναι 1976.

Αναφορές

Κύπριοι πανεπιστημιακοί
Κύπριοι συγγραφείς
Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Ταχυδρόμος (εφημερίδα του Βόλου)

Ο Ταχυδρόμος είναι ιστορική εφημερίδα του Βόλου.

Κυκλοφορία
Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 8 Δεκεμβρίου του 1916 με ιδιοκτήτη και αρχισυντάκτη τον Ευρυτάνα (γεννημένο στο χωριό Χρύσου της Ευρυτανίας) δημοσιογράφο Αλέξανδρο Μέρο, ο οποίος μέχρι τότε εργαζόταν στην επίσης βολιώτικη εφημερίδα Η Θεσσαλία.

Η εφημερίδα από την αρχή της κυκλοφορίας της τάχθηκε υπέρ των ακτημόνων του Θεσσαλικού κάμπου. Ο ιδρυτής της διορίζεται το 1923 νομάρχης Άρτας και Πρέβεζας από την επαναστατική κυβέρνηση Γονατά - Πλαστήρα, με υπουργό Εσωτερικών τον Γεώργιο Παπανδρέου. Το 1926 εκλέχθηκε βουλευτής. Το 1927 εισηγήθηκε στην κυβέρνηση (υπουργός Γεωργίας ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου) και στη συνέχεια στη Βουλή νομοσχέδιο για τη συγκέντρωση των σιτηρών. Εισηγήθηκε επίσης νομοσχέδιο για την ίδρυση Αγροτικής Τράπεζας, που η κυβέρνηση του Βενιζέλου αποδέχθηκε και έκανε πράξη το 1929. Στα μεταπολεμικά χρόνια, ο Μέρος συνέπραξε με τον Αλέξανδρο Μπαλτατζή στην επανίδρυση του «Κόμματος Αγροτών και Εργαζομένων» και στην συνέχεια η εφημερίδα συντάχθηκε με τον Γεώργιο Παπανδρέου και ο ιδρυτής της επανεκλέχθηκε το 1958 και το 1963 βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων και την Ένωση Κέντρου αντίστοιχα.

Μετά τον θάνατο του Μέρου το 1964, η εφημερίδα περιήλθε στην ιδιοκτησία των ανιψιών του και συνέχισε την έκδοσή της, με διευθυντή έναν εξ αυτών, τον Θανάση Πώποτα. Το 1983 και το 1984, ο διευθυντής του Ταχυδρόμου κυκλοφόρησε δύο καθημερινές εφημερίδες στην Αθήνα: την Γνώμη και τις Ειδήσεις. Η προσπάθεια απέτυχε λόγω χαμηλής ανταπόκρισης του κοινού. Ο Ταχυδρόμος έκλεισε στις 17 Ιανουαρίου 1996,  μετά από δικαστικές περιπέτειες 
λόγω χρεών. Η εφημερίδα επανακυκλοφόρησε στις 19 Σεπτεμβρίου του 2005, με εκδότη τον Γεώργιο Αλεξ. Πώποτα και διευθυντή σύνταξης τον δημοσιογράφο Χρήστο Μπουκώρο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταχυδρόμος — Ο επίσημος ιστοχώρος της εφημερίδας.
«1916: Ο Ταχυδρόμος» — Μερικά ιστορικά στοιχεία για την εφημερίδα Ταχυδρόμος από το Μουσείο της Πόλης του Βόλου.

Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τον Βόλο