joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γρανίτης

Ο Γρανίτης είναι ένα διαδεδομένο, φυσικό πυριγενές, πλουτώνιο πέτρωμα με κοκκώδη ιστό και όξινη σύσταση με μεγάλη σκληρότητα. Ανήκει στα πλουτώνια πυριγενή πετρώματα επειδή δημιουργήθηκε από την στερεοποίηση και κρυστάλλωση του μάγματος στο εσωτερικό του φλοιού σε μεγάλο βάθος, γι' αυτό διαθέτει ολοκρυσταλλικό, κοκκώδη ιστό. Το όνομά του μάλιστα προέρχεται από την λατινική λέξη granum, δηλαδή κόκκος και οφείλεται στην κοκκώδη υφή του. Ένα πλουτώνιο πέτρωμα, για να χαρακτηριστεί ως γρανίτης, πρέπει υποχρεωτικά να περιέχει αστρίους, (αλκαλικούς αστρίους και πλαγιόκλαστα) και χαλαζία, συνήθως όμως, εκτός από τα υποχρεωτικά συστατικά, οι γρανίτες περιέχουν σιδηρομαγνησιούχα ορυκτά, (μαρμαρυγίες, αμφιβόλους, πυροξένους κ.α.) και σύνδρομα, (ζιρκόνια, απατίτη, τιτανίτη κλπ.). Η σύστασή του καθορίζει και το χρώμα του. Χρησιμοποιείται κυρίως ως διακοσμητικό υλικό σε κτήρια.

Είδη 
Ο γρανίτης χωρίζεται σε πολλά είδη με δύο βασικές ομάδες: στους πλουτωνίτες, που κατά την άνοδο του μάγματος από το εσωτερικό της γης δεν βγήκε στην επιφάνεια και ψύχθηκε σε μεγάλο βάθος υπό υψηλή πίεση χωρίς διαφυγή αερίων, και στους φλεβικούς γρανίτες, που προέρχονται από το μάγμα που ναι μεν δεν βγήκε στην επιφάνεια, αλλά σχημάτισε φλέβες που διείσδυσαν και ψύχθηκαν σε σχετικά χαμηλή ατμοσφαιρική πίεση και σε συντομότερο χρόνο, σε σχέση με τους πλουτωνίτες, μετά από την διαφυγή των αερίων. Ανάλογα με τα ορυκτολογικά του συστατικά ο γρανίτης χωρίζεται σε πολλές υποομάδες. Στην Ελλάδα μεγάλες ποσότητες γρανίτη υπάρχουν στην Μακεδονία, στη Θράκη και σε ηφαιστειογενή νησιά του Αιγαίου.

Χρήση 
Λόγω της σκληρότητάς του, ο γρανίτης χρησιμοποιείται ευρέως ως διακοσμητικό υλικό. Χρησιμοποιείται, επίσης, για την κατασκευή ειδικού σκυροδέματος, στην οδοποιία και σε άλλες δομικές κατασκευές. Μετά από επεξεργασία και λείανση χρησιμοποιείται για τη διακόσμηση κτιρίων και κυρίως με την εσωτερική και εξωτερική επένδυση προσόψεων, επίσης στη διακόσμηση τζακιών, σε κουζίνες και σπανίως σε δάπεδα λόγω της ακριβής τιμής του. Επίσης, λόγω της σκληρότητας, του χρησιμοποιείται για την κατασκευή αγαλμάτων.

Πηγές 
 Ηλεκτρονικό μουσείο πολιτικού μηχανικού

Δείτε επίσης 
 Μάρμαρο
 Τεχνητό μάρμαρο
 Τεχνογρανίτης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Γρανίτες και ραδιενέργεια

Οικοδομικά υλικά
Γλυπτική
Ηφαιστειογενή πετρώματα
Σύμβολα του Ουισκόνσιν
Ουγγιά

Η ουγγιά (ή ουγγία, ή ουγκιά), συντετμημένα διεθνώς: oz είναι μονάδα μέτρησης μάζας. 

Χρησιμοποιείται κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες ως μονάδα μάζας για τα κοινά εμπορεύματα και ισοδυναμεί με το 1/16 της κοινής (avoirdupois) λίβρας. Παγκόσμια, χρησιμοποιείται ευρέως ως μονάδα μάζας πολύτιμων μετάλλων και σ' αυτή την περίπτωση ισοδυναμεί με το 1/12 της ευγενούς (troy) λίβρας. Η ισοδυναμία σε γραμμάρια είναι: 1 κοινή ουγγία = 28,35 γραμμάρια, ενώ 1 ευγενής ουγγία = 31,10 γραμμάρια.

Πηγές 

Μονάδες μάζας
Λία Βίσση

Η Ολυμπία (Λία) Βίσση (Πύλα Λάρνακας, 15 Μαΐου 1955) είναι Ελληνοκύπρια τραγουδίστρια. Είναι η μεγαλύτερη αδελφή της επίσης τραγουδίστριας  Άννας Βίσση.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1955. Πριν ξεκινήσει επαγγελματική καριέρα, μαζί με την αδελφή της Άννα, την οποία συνόδευε στο πιάνο, έγιναν γνωστές στην Κύπρο ως Αδελφές Βίσση. Το 1973 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Πήρε δίπλωμα πιάνου από το Εθνικό Ωδείο, στο οποίο από το 1987 δίδαξε ως καθηγήτρια πιάνου. Έχει παρακολουθήσει σειρά σεμιναρίων φωνητικής σε αναγνωρισμένα Πανεπιστήμια της Αμερικής. Η καριέρα της ξεκίνησε επαγγελματικά στα τέλη της δεκαετίας του '70.

Το 1985 πήρε μέρος στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision εκπροσωπώντας την Κύπρο με το τραγούδι Το κατάλαβα αργά, κατακτώντας τη 16η θέση. Νωρίτερα, το 1979, μετείχε στον ίδιο διαγωνισμό σαν μέλος των φωνητικών που συνόδεψαν την Ελπίδα στο τραγούδι Σωκράτης (8η θέση). Στη συνέχεια έθεσε αρκετές φορές υποψηφιότητα σε εθνικούς τελικούς για εκ νέου εκπροσώπηση Ελλάδας ή Κύπρου, όμως δεν τα κατάφερε. Το 1978 μετείχε και στον ημιτελικό του φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το Για να γραφεί ένα τραγούδι, το οποίο όμως δεν προκρίθηκε στον τελικό (16η θέση).

Σημαντική επιτυχία σημείωσε με τα τραγούδια Χορεύοντας στην άμμο, Black out (τέλη δεκαετίας '80) και Απουσία (αρχές '90), ενώ τραγούδησε και αγγλόφωνα τραγούδια, περισσότερο γνωστό εκ των οποίων είναι το Follow your heart. Υπήρξε συνεργάτρια της τηλεόρασης συνθέτοντας και τραγουδώντας μουσικά θέματα για διάφορα ελληνικά σίριαλ, όπως το Οι Μεν Και Οι Δεν, Ο κακός βεζύρης και Ο Πετρος και τα κοριτσια του , ενώ συμμετείχε ως μέλος κριτικής επιτροπής σε τηλεοπτικό πρόγραμμα ανάδειξης ταλέντων (Να η ευκαιρία, Mega). 

Από το 1998 δίδαξε τραγούδι σε ιδιωτικό ωδείο της Αθήνας, ενώ το 2002 συνεργάστηκε με το Εθνικό Ωδείο Κύπρου στη διδασκαλία ελληνικού και ξένου σύγχρονου τραγουδιού. Ασχολήθηκε επίσης με την πολιτική και το 2006 ήταν υποψήφια στις εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων με το κόμμα του Δημοκρατικού Συναγερμού, δεν κατάφερε ωστόσο να εκλεγεί. Υπήρξε παντρεμένη με τον Κύπριο πιανίστα και συνθέτη Σάββα Σάββα, ενώ από το γάμο της με τον επίσης συνθέτη Γιάννη Πηλιούρη απέκτησε δύο παιδιά, τον Νικόλα και τη Ζανίνα Πηλιούρη.

Δισκογραφία
Η νύχτα σε φέρνει (1992)
Σκιές (1993)
Θα πάω από έρωτα (1994)
Για τα μάτια σου μόνο (1994)
Στης νύχτας την ανάσα (2001)
Απουσία (2009)
9 Βήματα στον Ορίζοντα (2014)
Ένα βήμα Πριν (2017)

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
 Βιογραφικό από music.net.cy

Κύπριες τραγουδίστριες
Κύπριοι συνθέτες
Κύπριοι στιχουργοί
Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ο Κίτρινος Χριστός

Ο Κίτρινος Χριστός (γαλλικά: Le Christ jaune) είναι ζωγραφικός πίνακας που δημιούργησε ο Πωλ Γκωγκέν το φθινόπωρο του 1889 στην Ποντ-Αβέν. Μαζί με τον Πράσινο Χριστό θεωρείται ένα από τα πλέον σημαίνοντα έργα του Συμβολισμού στη ζωγραφική.

Ιστορικό

Ο Γκωγκέν επισκέφτηκε πρώτη φορά την Ποντ-Αβέν το 1886. Επέστρεψε στην κοινότητα στις αρχές του 1888 για να μείνει μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου, οπότε και έφυγε για να συναντηθεί με τον Βίνσεντ βαν Γκογκ στην Αρλ για λίγο περισσότερο από δύο μήνες. Στις αρχές του 1889 ο Γκωγκέν γύρισε στην Ποντ-Αβέν για να μείνει εκεί μέχρι την άνοιξη του 1890. Η διαμονή του αυτή διακόπηκε μόνο για μια σύντομη επίσκεψη το καλοκαίρι του 1889 στο Παρίσι για να δει την Διεθνή Έκθεση και για να κανονίσει την Έκθεση Βολπινί. Λίγο μετά την επιστροφή του στην Ποντ-Αβέν ξεκίνησε να εργάζεται πάνω στον Κίτρινο Χριστό.

Τεχνοτροπία

Ο Κίτρινος Χριστός δημιουργήθηκε από τον Γκωγκέν στην Ποντ-Αβέν το 1889. Είναι συμβολικό έργο που απεικονίζει τη σταύρωση του Χριστού να λαμβάνει χώρα στη Βόρεια Γαλλία του δεκάτου ενάτου αιώνα καθώς γυναίκες από την Βρετάνη συγκεντρώνονται σε προσευχή. Συμβολικά η εγκάρδια αφοσίωση των γυναικών έχει προκαλέσει την απόκλιση του Χριστού. Ο Γκωγκέν χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό τολμηρές, έντονες γραμμές για να ορίσει τα πρόσωπά του και φυλάει την σκίαση μόνο για τις γυναίκες. Η φθινοπωρινή παλέτα κίτρινου, κόκκινου και πράσινου στο τοπίο αντικατοπτρίζει το κυρίαρχο κίτρινο στη μορφή του Χριστού. 

Ο πίνακας αυτός διαθέτει μια ασυνήθιστη θεματική αντιπαράθεση καθώς πρόκειται για αφοσιωμένες χωριάτισσες που προσεύχονται, εμπεριέχει όμως παράλληλα μία αναπαράσταση της Σταύρωσης.

Παραπομπές
 Gauguin et le Christ jaune, Musée de Pont-Aven, (24 June - 2 October) 2000  ISBN 2-910128-21-0

Έργα ζωγραφικής του Πωλ Γκωγκέν
Άλμα εις ύψος στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το άλμα εις ύψος είναι ένα κλασικό αγώνισμα στίβου των Ολυμπιάδων. Πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας. Από το 1900 ως το 1912 διεξήχθη και αγώνισμα ύψους άνευ φοράς.

Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα μπήκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 1928, στην πρώτη γυναικεία ολυμπιάδα στίβου στο Άμστερνταμ.

Στο αγώνισμα των ανδρών κυριαρχούσαν οι αθλητές των ΗΠΑ ως το 1956. Στη συνέχεια κατά κανόνα επικρατούν αθλητές από την Ευρώπη. Στις γυναίκες κυρίαρχες είναι οι Ευρωπαίες. Κανένας άνδρας αθλητής δεν κατέκτησε δύο φορές Ολυμπιακό τίτλο, ενώ δύο γυναίκες το πέτυχαν: η Γιολάντα Μπάλας και η Ούλρικε Μάιφαρτ. Η Ελλάδα έχει ένα ασημένιο μετάλλιο στο αγώνισμα. Το κατέκτησε  η Νίκη Μπακογιάννη το 1996 στο Σίδνεϊ.

Ολυμπιονίκες

Άνδρες

1896
  Έλερι Κλαρκ
1900
  Ίρβινγκ Μπάξτερ
 1904
  Σάμιουελ Τζόουνς
1908
  Χάρι Πόρτερ
 1912
  Άλμα Ρίτσαρντς 
 1920
  Ρίτσαρντ Λάντον
 1924
  Χάρολντ Όσμπορν
 1928 
  Ρόμπερτ Κινγκ
 1932
  Ντάνκαν Μακνότον
 1936
  Κορνέλιους Τζόνσον
 1948
  Τζον Γουίντερ
 1952
  Γουόλτερ Ντέιβις
 1956
  Τσαρλς Ντούμας
 1960
  Ρόμπερτ Σαβλακάτζε 
 1964
  Βαλέρι Μπρούμελ 
 1968
  Ντικ Φόσμπερι 
 1972
  Γιούρι Τάρμακ
 1976 
  Γιάτσεκ Φσόουα 
 1980
  Γκερτ Βέσινγκ
 1984
  Ντίτμαρ Μέγκενμπουργκ
 1988
  Γκενάντι Αβντεγιένκο
 1992
   Χαβιέρ Σοτομαγιόρ
 1996
   Τσαρλς Όστιν
 2000
  Σεργκέι Κλιούγκιν
 2004
   Στέφαν Χολμ 
 2008
  Αντρέι Σιλνόφ
 2012
   Έρικ Κίναρντ 
 2016
   Ντέρεκ Ντρούιν 
2021
    Τζιανμάρκο Ταμπέρι 
   Μουτάζ Εσά Μπαρσίμ

Γυναίκες 

 

 1928 
  Έθελ Κάθεργουντ
 1932
  Τζιν Σάιλεϊ
 1936
  Τσακ Ίμπογια
 1948
  Αλίκα Κόουτσμαν
 1952
  Έσθερ Μπραντ
 1956
  Μίλντρεντ Μακντάνιελ
 1960
  Γιολάντα Μπάλας 
 1964
  Γιολάντα Μπάλας
 1968
  Μιλοσλάβα Ρέτζκοβα
 1972
  Ούλρικε Μάιφαρτ
 1976 
  Ρόζμαρι Άκερμαν
 1980
  Σάρα Σιμεόνι
 1984
  Ούλρικε Μάιφαρτ
 1988
  Λουίζ Ρίτερ 
 1992
   Χάικε Χένκελ
 1996
   Στέφκα Κοσταντίνοβα 
 2000
  Γελένα Γιελέσινα
 2004
   Γελένα Σλεσαρένκο
 2008
  Τία Ελεμπό
 2012
  Άννα Τσιτσέροβα
 2016
  Ρουθ Μπεϊτία
2021
   Μαρία Λασιτσκένε

Πηγές

 "Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980", Χρυσός Τύπος ΑΕ.
 "Ολυμπιάδα 80", Olympic Press.
 Τοm McNab, "Ολυμπιακοί Αγώνες 1984", Bell.
 "Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων", Εκδοτική Αθηνών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Αλμα εις ύψος
Άλμα εις ύψος
Μιθριδατικοί πόλεμοι

Οι Μιθριδατικοί Πόλεμοι αποτελούν μια σειρά ένοπλων συγκρούσεων ανάμεσα στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία και έναν από τους πιο αξιόλογους πολεμίους της, το βασιλιά του ελληνιστικού βασιλείου του Εύξεινου Πόντου, Μιθριδάτη Στ' του Ευπάτορα.

Αιτία των πολέμων στάθηκαν οι επεκτατικές διαθέσεις του Μιθριδάτη, που φιλοδοξούσε να ενώσει υπό το σκήπτρο του όλες τις πόλεις του Πόντου, τη Βιθυνία, την Παφλαγονία, την Καππαδοκία, καθώς και μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Ανατολίας και της νεοσύστατης ρωμαϊκής επαρχίας της Ασίας. Από την πλευρά της η Ρώμη διένυε μια περίοδο εσωτερικών διαταραχών, τόσο εντός της πόλης όσο και στην ιταλική χερσόνησο. Η Δημοκρατία, σε μια εποχή όπου έζησαν οι επιφανέστεροι στρατιωτικοί και πολιτικοί της, μαστιζόταν από εμφύλιες διαμάχες, αλλά και επαναστάσεις στις πολυάριθμες επαρχίες της. 

Οι Μιθριδατικοί Πόλεμοι μπορούν να διακριθούν σε τρεις περιόδους, ανάμεσα στους οποίες επικράτησε μια εύθραυστη ειρήνη.

 Ο Α´ Μιθριδατικός πόλεμος διήρκεσε από το 88 έως το 84 π.Χ. και χαρακτηρίζεται από τις προσπάθειες του Μιθριδάτη να επιβάλλει την κυριαρχία του στα γειτονικά του βασίλεια, αλλά και στον ελλαδικό χώρο. Στις βλέψεις του έδωσε τέλος ο στρατηγός και πολιτικός Σύλλας, ο οποίος υπέγραψε με το βασιλιά του Πόντου, την Συνθήκη του Δαρδάνου.

 Ο Β´ Μιθριδατικός πόλεμος ( 83 - 81 π.Χ. ) είναι στην πραγματικότητα μια σύντομη διακοπή της ειρήνης και διαδραματίστηκε εξαιτίας μιας παρεξήγησης. Οι στρατιωτικές προετοιμασίες του Μιθριδάτη για να αντιμετωπίσει επαναστάσεις στο κράτος του εκλήφθηκαν από τη Ρώμη ως προσπάθεια αναζωπύρωσης του πολέμου.

 Ο Γ´ Μιθριδατικός πόλεμος, που διήρκεσε από το 75 έως το 63 π.Χ., χαρακτηρίστηκε από την οριστική επικράτηση των ρωμαϊκών στρατιωτικών δυνάμεων του Λούκουλλου και του Πομπήιου στην ανατολή και από την καθοριστική ήττα του Μιθριδάτη και τον συμμάχων του. Τον επίλογο έγραψε η αυτοκτονία του βασιλιά του Πόντου, ώστε να μην πέσει στα χέρια των εχθρών του.

Η αποτυχία των προσπαθειών του Μιθριδάτη για την ίδρυση ενός μεγάλου ελληνιστικού βασιλείου στην ανατολή, το οποίο και θα αντιστάθμιζε την ισχύ του ρωμαϊκού κόσμου, είχε βαθύτατες συνέπειες στην ιστορία του αρχαίου κόσμου. Μόλις έγινε προφανές πως ένα τέτοιο κράτος δεν ήταν παρά ένα ουτοπικό όνειρο, ένα προς ένα τα βασίλεια της ανατολής, υποτάχθηκαν στη ρωμαϊκή υπερδύναμη, που μισό αιώνα αργότερα μετατράπηκε στην πανίσχυρη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Δείτε επίσης 
 Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ
 Ρωμαϊκή Δημοκρατία 
 Ελληνιστική περίοδος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

 
Ελληνιστική περίοδος
Ρωμαϊκοί πόλεμοι
Βασίλειο του Πόντου
Αλεξάνδρα Παλαιολόγου

Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου (γεν. ως Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, Αθήνα 11 Απριλίου 1968-) είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Βιογραφία 
Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Γιώργου Θεοδοσιάδη, το 1990. Έχει συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες. Τον Νοέμβριο του 1998 παντρεύτηκε για πρώτη φορά και ο γάμος αυτός διήρκεσε 3,5 χρόνια. Στις 11 Οκτωβριου 2011 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Βαγγέλη Μητρογιάννη, με τον οποίο χώρισε το 2014.

Φιλμογραφία

Θέατρο

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Διαδικτυακές σειρές

Εξωτερικοί συνδέσμοι
Ένα club αφιερωμένο στην Αλεξάνδρα Παλαιολόγου 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Μαντινέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μαντινέας (Μαντινεύς) είναι γνωστός ένας από τους 50 γιους του βασιλιά Λυκάονα της Αρκαδίας. Ο Μαντινεύς ίδρυσε την αρχαία πόλη Μαντίνεια στην Πελοπόννησο, μία πόλη που πήρε το όνομά του. Σε κάποιες πηγές ο Μαντινεύς αναφέρεται και με το όνομα Μαντίνους.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Μαντινεας
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μάρπησσα

Στην ελληνική μυθολογία η Μάρπησσα ήταν θυγατέρα του ποτάμιου θεού Ευήνου. Η Μάρπησσα απήχθη από τον Ίδα, που την είχε δει να χορεύει στο ιερό της «Ορτυγίας Αρτέμιδος», επάνω στο όρος Χαλκίς της Αιτωλίας. Ο Εύηνος κυνήγησε πάνω σε ένα άρμα τον Ίδα μέχρι τον ποταμό Λυκόρμα. Εκεί ο Ίδας του ξέφυγε επειδή είχε φτερωτό άρμα που του είχε δώσει ο πατέρας του, ο θεός Ποσειδώνας.

Ο Ίδας και η Μάρπησσα πήγαν στη Μεσσήνη, εκεί όμως ο θεός Απόλλων ερωτεύθηκε τη Μάρπησσα και θέλησε να την αρπάξει. Την ώρα που ο Ίδας και ο Απόλλων μονομαχούσαν, επενέβη ο Δίας, ο οποίος προέτρεψε τη Μάρπησσα να διαλέξει ποιον από τους δύο θα ήθελε ως σύζυγό της. Τότε η κοπέλα, επειδή φοβήθηκε μήπως την εγκαταλείψει ο Απόλλων όταν θα γερνούσε, επέλεξε τον Ίδα.

Η απλή αυτή μορφή του μύθου εμφανίζεται και στον Σιμωνίδη. Ο Σχολιαστής του Ομήρου όμως γράφει ότι ο Εύηνος εξανάγκαζε τους μνηστήρες της Μάρπησσας να διαγωνισθούν μαζί του στην αρματοδρομία, έκοβε τα κεφάλια των νικημένων και στόλιζε με αυτά τους τοίχους του ανακτόρου του ή του ναού του Ποσειδώνα, δηλαδή έκανε ό,τι και ο Οινόμαος. Σε άλλη εκδοχή μάλιστα ο Εύηνος έκτισε ολόκληρο ναό μόνο από τα κρανία αυτά! Η μεγάλη ομοιότητα των μύθων Οινομάου-Ιπποδαμείας και Ευήνου-Μάρπησσας καταλήγει σε συνένωσή τους στη μεταγενέστερη παράδοση του Πλουτάρχου: ο Εύηνος είχε νυμφευθεί την κόρη του Οινομάου. Στον αρχικό μύθο όμως σύζυγος του Ευήνου και μητέρα της Μάρπησσας είναι η Αλκίππη.

Ο Όμηρος αναφέρει ως συνέχεια του αρχικού μύθου αρπαγή της Μάρπησσας από τον Απόλλωνα και επανάκτησή της από τον Ίδα, ενώ δεν αναφέρει τίποτα για τον Εύηνο. Ο Παυσανίας γράφει ότι στη Λάρνακα του Κυψέλου απεικονιζόταν η επανάκτηση της Μάρπησσας από τον Ίδα σε βάρος του Απόλλωνα, ενώ την αναπαράσταση συνόδευαν και εξάμετροι στίχοι.

Σε δύο αττικές αγγειογραφίες απεικονίζεται ο Δίας να διευθετεί τη διαφορά του Ίδα και του Απόλλωνα σχετικώς με τη Μάρπησσα. Σε ετρουσκικό καθρέφτη η Μάρπησσα παριστάνεται ανάμεσα στον Απόλλωνα και τον Ίδα.

Με το όνομα Μάρπησσα αναφέρεται και μία βασίλισσα των Αμαζόνων.

Πήρε το όνομά της 
Το όνομα «Μάρπησσα» (Marpessa) δόθηκε σε ένα υπερδεξαμενόπλοιο 206.000 τόνων της εταιρείας Shell Oil. Τον Δεκέμβριο 1969, κατά το παρθενικό του ταξίδι από το Ρότερνταμ και σε απόσταση 50 μιλίων από τη δυτική ακτή της Αφρικής, έγινε το μεγαλύτερο δεξαμενόπλοιο που βυθίστηκε μέχρι τότε στον κόσμο.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin, Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Μαρπησσα
Γυναίκες του Απόλλωνα
Μεγαρέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μεγαρέας (Μεγαρεύς) είναι κυρίως γνωστός ένας γιος του θεού Ποσειδώνα. Ο Μεγαρέας έγινε βασιλιάς στα Μέγαρα διαδεχόμενος τον πεθερό του Νίσο: ο Μεγαρέας είχε παντρευτεί την Ιφινόη, κόρη του Νίσου. Με τη σειρά του ο Μεγαρέας, όταν ο Αλκάθους κατόρθωσε να σκοτώσει τον Κιθαιρώνειο Λέοντα, του έδωσε ως βραβείο τη δική του κόρη και τον θρόνο.

Αυτή είναι η μεγαρική παράδοση του μύθου του Μεγαρέως. Σύμφωνα όμως με τη Βοιωτική παράδοση, ο Μεγαρεύς καταγόταν από τη βοιωτική πόλη Ογχηστό, είχε βοηθήσει τον Νίσο εναντίον του Μίνωα, σκοτώθηκε στη μάχη εκείνη και ενταφιάσθηκε στα Μέγαρα, που στη συνέχεια πήραν και το όνομά του. Ο Οβίδιος γράφει ότι ο Μεγαρέας ήταν εγγονός (και όχι γιος) του Ποσειδώνα, ενώ ο Πλούταρχος ότι ήταν γιος του Ογχηστού και γαμβρός του Νίσου από την αδελφή του Νίσου. Υπάρχουν και αναφορές ότι ο Μεγαρεύς ήταν γιος του θεού Απόλλωνα ή του Αιγέα, ή ότι ήταν σύζυγος της Μερόπης και πατέρας του Ιππομένη, του Τιμάλκου, του Ευίππου, της Ευαίχμης και της Γόργης.

Δείτε επίσης 
 Με το όνομα Μεγαρέας είναι επίσης γνωστός ένας γιος του Κρέοντα και της Ευρυδίκης, που θυσιάσθηκε με τη θέλησή του για τη σωτηρία των Θηβών, σύμφωνα με την προφητεία του μάντη Τειρεσία.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Μεγαρεας
Μεγαρεας

de:Megareus (Sohn des Kreon)
ru:Мегарей
Καρινθία

Η Καρινθία (γερμανικά: Kärnten, Καίρντεν) είναι ένα ομόσπονδο κρατίδιο της Αυστρίας. Έχει έκταση 9.538 τ.χλμ. και πληθυσμό 560.939 κατοίκων (1η Ιανουαρίου 2019). Ως μοναδικό κρατίδιο της χώρας είναι επίσημα δίγλωσσο με δεύτερη γλώσσα τα σλοβενικά.

Γεωγραφία 
Είναι κυρίως ορεινή, με σπουδαιότερα βουνά τα Χόε Τάουερν, την οροσειρά Καραβάνκεν και τις Καρνικές Άλπεις. Στα Χόε Τάουερν βρίσκεται η ψηλότερη κορυφή της Αυστρίας, το όρος Γκροσγκλόκνερ, με 3.797 μ. ύψος. Τα επιβλητικά τοπία της και τα εκσυγχρονισμένα κέντρα διαμονής προσελκύουν μεγάλο αριθμό τουριστών.

Πρωτεύουσα είναι το Κλάγκενφουρτ, με 92.397 κατοίκους. Άλλες πόλεις είναι το Φίλλαχ με 58.480 κατ., το Βόλφσμπεργκ με 25.361 κατ., το Σπιτάλ αν ντερ Ντράου με 15.944 κατ. και το Φελντκίρχεν με 14.298 κατ.

Διοικητική διαίρεση

Ανεξάρτητες πόλεις (Statutarstädte) 
 Κλάγκενφουρτ (Klagenfurt)
 Φίλλαχ (Villach)

Περιφέρειες (Bezirke) 
 Σπιττάλ αν ντερ Ντράου (Spittal an der Drau)
 Χέρμαγκορ (Hermagor)
 Περίχωρα Φίλλαχ (Villach-Land)
 Φελντκίρχεν (Feldkirchen)
 Ζανκτ Βάιτ αν ντερ Γκλαν (St. Veit an der Glan)
 Περίχωρα Κλάγκενφουρτ (Klagenfurt-Land)
 Φέλκερμαρκτ (Völkermarkt)
 Βόλφσμπεργκ (Wolfsberg)

Πολιτική 
Ο Πέτερ Κάιζερ είναι κυβερνήτης από τις 28 Μαρτίου 2013.
Η κρατιδιακή συνέλευση (Landtag) αποτελείται από 36 έδρες. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 5 Μαρτίου 2018, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPÖ) κέρδισε σχεδόν την απόλυτη πλειοψηφία με 18 έδρες.

Παραπομπές 

Ομόσπονδα κρατίδια της Αυστρίας
Φίλλαχ

Το Φίλλαχ (Γερμανικά: Villach) είναι πόλη της Αυστρίας και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του κρατιδίου της Καρινθίας. Βρίσκεται στης όχθες του ποταμού Ντράου και είναι ένα σημαντικό σταυροδρόμι στις Άλπεις. Αυτοκινητόδρομοι από την Ιταλία και τη Σλοβενία ενώνονται εδώ σε κόμβο.

Ιστορία 
Κοντά στο κέντρο του Φίλλαχ έχουν βρεθεί ίχνη ανθρώπινης παρουσίας από το 3500 π.Χ. Πολλά ρωμαϊκά χειροποίητα αντικείμενα βρέθηκαν εκεί, δεδομένου ότι από εκεί περνούσε ένας σημαντικός ρωμαϊκός δρόμος αποκαλούμενος σήμερα Ρέμερβεγκ (Römerweg). Ένα έγγραφο του 878 αναφέρει μια γέφυρα σε αυτό που είναι σήμερα το Φίλλαχ, και στην πόλη πέρα από τη γέφυρα δόθηκαν δικαιώματα αγοράς το 1060, αν και το Φίλλαχ πρωτοαναφέρεται αρχικά στα αρχεία το 1240. Στις 25 Ιανουαρίου 1348 ένας σεισμός κατέστρεψε ένα μεγάλο μέρος του Φίλλαχ και ακολουθήθηκε από έναν άλλο σεισμό το 1690. Υπήρξαν επίσης διάφορες πυρκαγιές που κατέστρεψαν πολλά κτήρια. Το 1759 η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας αγόρασε τυπικά το Φίλλαχ, καθώς επίσης και ένα μεγάλο μέρος της Καρινθίας. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, η πόλη ήταν μέρος της επαρχίας της Ιλλιρίας της γαλλικής αυτοκρατορίας, από το 1809 μέχρι το 1813. Ο Νότιος Σιδηρόδρομος (Südbahn) έφθασε τελικά στο Φίλλαχ το 1864. Κατά τη διάρκεια της περιόδου του γερμανικού Άνσλους (1938-45), όταν προσαρτήθηκε η Αυστρία στη ναζιστική Γερμανία, δήμαρχος του Φίλλαχ ήταν ο Όσκαρ Κράους, ενθουσιώδης Ναζί. Περίπου 42.500 βόμβες σκότωσαν 300 ανθρώπους, εντούτοις η πόλη ανέκαμψε γρήγορα μετά τον πόλεμο. 

Πόλεις της Αυστρίας
Τσιμπούρι

Το τσιμπούρι είναι κοινή ονομασία του παρασιτικού Αρθρόποδου, που επιστημονικά ονομάζεται κρότων. Ανήκει στην τάξη Ακάρεα. Τρέφεται με αίμα που απορροφά από το δέρμα των θηλαστικών, στα οποία παρασιτεί. Βγαίνει δύσκολα όταν προσκολλάται στο δέρμα. Είναι επιβλαβές για τον άνθρωπο και τα ζώα, επειδή μπορεί να μεταφέρει σοβαρές ασθένειες όπως η Βορρελίωση ή η Εαρινή Μηνιγγοεγκεφαλίτιδα.  Τα αρχαιότερα απολιθώματα από τσιμπούρια ανάγονται στην Κρητιδική Εποχή .

Περιγραφή 
Το παρασιτικό ζωύφιο έχει οκτώ πόδια και κεραίες. Μοιάζει στο μέγεθος με κουκούτσι σταφυλιού γκριζωπού χρώματος, όταν είναι νηστικό. Όταν όμως είναι χορτάτο το μέγεθος της κοιλιάς του διογκώνεται. Το δέρμα του είναι ελαστικό.

Τροφή 
Το κοινό τσιμπούρι (επιστημονική ονομασία: Κρότων ο ρίκινος), τρέφεται με αίμα τρεις φορές σε όλη του τη ζωή. Όταν ρουφά αίμα, η κοιλιά του αυξάνει σε όγκο.

Βιβλιογραφία 
 Νέα Εγκυκλοπαιδεία, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, 2006, τ. 26, σελ. 14.
 Muma, Walter: Lyme Disease: Nature Class - March 1997.
 Stafford, Kirby C. III: Tick Bite Prevention, Connecticut Department of Public Health, Feb. 1999.
 Fivaz, B., T. Petney, and I. Horak. 1993. Tick Vector Biology: Medical and Veterinary Aspects. Springer. ISBN 0-387-54045-8.
 TickEncounter.org University of Rhode Island site with tick and tick-borne disease information

Παραπομπές 

Αραχνίδια
Φαμπρίτσιο Μόρο

Ο Φαμπρίτσιο Μόρο (Fabrizio Mobrici, 9 Απριλίου 1975) είναι Ιταλός τραγουδιστής, νικητής στο 57ο Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο (2007), στην κατηγορία νέων δημιουργών.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Φαμπρίτσιο Μόρο γεννήθηκε στη Ρώμη και συγκεκριμένο στη συνοικία Σαν Μπαζίλιο. Λίγα χρόνια αργότερα μετακομίζει στη Σετεβίλε, μια μικρή συνοικία στην Γκουιντόνια, στα περίχωρα της Ρώμης, όπου και περνά την παιδική του ηλικία. Από πολύ μικρός έδειξε μεγάλη ικανότητα στην τραγουδοποιία και ξεχωριστό ταλέντο στην ίδια τη μουσική, τόσο που έμαθε να παίζει κιθάρα αυτοδίδακτος. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας του, όμως έπεσε στον κόσμο των ναρκωτικών, απ’ όπου και ξέφυγε χάρη στη βοήθεια των γονιών και των κοντινών του ανθρώπων.

Το πρώτο του άλμπουμ, που έφερε το όνομά του, κυκλοφόρησε το 2000, χρονιά κατά την οποία συμμετείχε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ του Σανρέμο στην κατηγορία νέων δημιουργών με το τραγούδι «Un giorno senza fine» (Μια ημέρα δίχως τέλος) κερδίζοντας τη 13η θέση. Το 2004 συμμετείχε στην συλλογή «Italianos para siempre», μαζί με άλλους εκπροσώπους του ιταλικού τραγουδιού. Την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί το νέο του single «Ci vuole un business», τραγούδι που χρησιμοποίησε ο ιταλικός Ερυθρός Σταυρός για κοινωνικές του καμπάνιες. Το κομμάτι κατόπιν κυκλοφόρησε με το δεύτερο άλμπουμ του καλλιτέχνη με τίτλο «Ognuno ha quel che si merita» (Καθένας έχει αυτό που του αξίζει), το οποίο και κυκλοφόρησε στις αρχές του 2007.

Το 2007 συμμετείχε στον 57ο Φεστιβάλ του Σανρέμο, πάντα στην κατηγορία νέων δημιουργών, με το τραγούδι «Pensa» (Σκέψου), το οποίο είναι αφιερωμένα στα θύματα της Μαφίας, καταφέρνοντας να κερδίσει το πρώτο βραβείο, καθώς και το Βραβείο Mia Martini των κριτικών. Για το «Pensa» γυρίστηκε ένα βιντεοκλίπ από το σκηνοθέτη Μάρκο Ρίζι, στο οποίο συμμετείχε η Ρίτα Μπορσελλίνο (Ιταλίδα πολιτικός και ακτιβίστρια κατά της Μαφίας – ο αδερφός της Πάολο υπήρξε θύμα της), αλλά και διάφοροι ηθοποιοί της ταινίας «Mery per sempre», την οποία γύρισε ο Ρίζι το 1989.

Το 2008, συμμετείχε και πάλι στο Σανρέμο με το τραγούδι «Eppure mi hai cambiato la vita» (Εντούτοις μου άλλαξες τη ζωή), κατακτώντας την τρίτη θέση της κατηγορίας Campioni. Στις 29 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους κυκλοφορεί και το νέο του άλμπουμ, με τίτλο «Domani» (Αύριο). Στις 4 Ιουλίου, κάνει την πρώτη του ζωντανή συναυλία στα πλαίσια του Roma Rock Festival, μπροστά σε 8.500 θεατές.

Δισκογραφία

Album 
 2000 Fabrizio Moro
 2007 Ognuno ha quel che si merita
 2007 Pensa
 2008 Domani
 2009 Barabba
 2010 Ancora Barabba

Singles

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα.
 Επίσημη ιστοσελίδα στη Warner Music.

Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία
Ιταλοί τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018
Λουκρητία (μυθολογία)

Η Λουκρητία είναι ένα μυθικό πρόσωπο της ιστορίας της Αρχαίας Ρώμης. Σύμφωνα με την παράδοση, ο βιασμός και ο συνακόλουθος θάνατός της ξεκίνησε μια σειρά από γεγονότα που οδήγησαν στην πτώση της μοναρχίας και την εγκαθίδρυση του δημοκρατικού πολυτεύματος.

Μύθος 
Σύζυγός της ήταν ο Λούκιος Ταρκήνιος Κολλατίνος και αδελφός της ο Λούκιος Ιούνιος Βρούτος. Ο ιστορικός Τίτος Λίβιος αφηγείται ότι ο Λούκιος Ταρκήνιος Σουπέρβος, ο τελευταίος ηγεμόνας της Ρώμης, είχε έναν άξεστο και βίαιο γιο, το Σήξτο Ταρκήνιο. Ο τελευταίος το 509 π.Χ. βίασε μια Ρωμαία αριστοκράτισσα με το όνομα Λουκρητία . Τότε εκείνη για να περισώσει την τιμή της, κάλεσε τους συγγενείς της κι αφού τους αφηγήθηκε τι είχε συμβεί πήρε την ίδια της τη ζωή με ένα εγχειρίδιο που κρατούσε κρυμμένο .

Τότε ο αδελφός της ξεσήκωσε το λαό της Ρώμης κατά της βασιλικής οικογένειας θέτοντας σε κοινή θέα το σώμα της. Ξέσπασε επανάσταση με αρχηγό τον ίδιο, με αποτέλεσμα την εκδίωξη των Ταρκηνίων από την πόλη, οι οποίοι βρήκαν καταφύγιο στην Ετρουρία. Έτσι έλαβε τέλος η περίοδος της μοναρχίας, η οποία αντικαταστάθηκε με τη δημοκρατία. Ο αδελφός και ο σύζυγος της Λουκρητίας αποτέλεσαν τους πρώτους δύο Υπάτους της Ρώμης .

Η αυτοκτονία της Λουκρητίας ενέπνευσε μια πληθώρα από σπουδαίους καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους βρίσκουμε τους Τιτσιάνο, Ρέμπραντ, Ντύρερ, Ραφαήλ, Μποτιτσέλι, και άλλους.

Σημειώσεις

Σύνδεσμοι 
 Καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις του βιασμού και της αυτοκτονίας της Λουκρητίας.

Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Ρωμαϊκή μυθολογία
Αντώνιος Κεραμόπουλος

Ο Αντώνιος Κεραμόπουλος (Βλάστη Κοζάνης 1870 - Αθήνα, 13 Μαΐου 1960), ήταν Έλληνας ακαδημαϊκός, συγγραφέας και αρχαιολόγος.

Βιογραφικά στοιχεία 
Σπούδασε στην φιλοσοφική σχολή Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακά στην Γερμανία, Ιταλία και Αυστρία. Αφού υπηρέτησε για ένα διάστημα στη Μέση Εκπαίδευση πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία. Δίδαξε επανειλημμένα ιστορία της Τέχνης στη Σχολή Καλών Τεχνών.
Διετέλεσε καθηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1904 έφορος αρχαιοτήτων με ειδικότητα τα αρχαία νομίσματα. Μέλος της ακαδημίας Αθηνών από το 1926 (πρόεδρός της το 1938) και μέλος σε πολλά επιστημονικά ιδρύματα, συμμετείχε επίσης στην διάσκεψη για την ειρήνη που έγινε στο Παρίσι μετά το τέλος του Β΄παγκοσμίου πολέμου σαν μέλος της ελληνικής αντιπροσωπίας.

Ως αρχαιολόγος συμμετείχε σε πολλές ανασκαφές όπως στην αρχαία Σαλαμίνα, στη Φλώρινα  στη Καστοριά, στο Ζάκρο και αλλού. Το 1932 ανακάλυψε τον λιμναίο οικισμό στο Δισπηλιό της Καστοριάς εντελώς τυχαία αφού είχε πέσει η στάθμη της λίμνης και διέκρινε υπολείμματα πασσάλων, και με νέα έρευνα το 1940 επιβεβαίωσε την ακριβή του θέση .

Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στις 14 Μαΐου 1960.

Έργα του (ενδεικτικά) 
 Οι βόρειοι Έλληνες και το Εικοσιένα, Αθήνα 1938
 Η εθνική μας μουσική και οι χοροί (Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος, 1925)
 Σχολεία τής Τουρκοκρατούμενης Καστοριάς, Αθήνα 1953
  Οι βάρβαροι Μακεδόνες του Δημοσθένους», Επιτροπή εκδόσεων καταλοίπων Σπυρίδωνος Λάμπρου, Αθήνα 1935, 
 Οι Έλληνες και οι Βόρειοι Γείτονες, Σύλλογος προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων, Αθήνα, 1945
 Σμυρνιάδης Βίων, Κεραμόπουλος, Αντώνιος Δ. 1870-1961, Εκδόσεις Αγγ. Αθ. Κλεισιούνης, 1945.
 Θηβαικά Τι είναι οι Κουτσοβλάχοι, Αθήνα 1939 
 Μακεδονία και Μακεδόνες Επίτομος ιστορία του ΦιλίππουΠολλές μελέτες του έχουν δημοσιευτεί σε αρχαιολογικά και φιλολογικά περιοδικά, ελληνικά και ξένα, ενώ ανάμεσα στα αυτοτελή συγγράμματά του ξεχωριστή θέση κατέχουν τα Θηβαϊκά'' που καταλαμβάνουν ολόκληρο τον τρίτο τόμο (1917) του Αρχαιολογικού Δελτίου.
Άλλα εργά του:
 Ορεστικόν Άργος - Διοκλητιανούπολις - Καστορία (Βυζαντινά και Νεοελληνικά Χρονικά),Αθήνα 1932
 Έρευναι εν Δυτική Μακεδονία, Αθήνα 1939
 Ανασκαφαί και έρευναι εν τη Άνω Μακεδονία, Αρχαιολογική Εφημερίς 1932 σελ. 48-133
 Μακεδονία και Μακεδόνες, εν Αθήναις 1930.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αντώνιος Κεραμόπουλος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
 Βιογραφικό του 

Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες αρχαιολόγοι
Νομισματολόγοι
Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Σαρανταποδαρούσα

Η σαρανταποδαρούσα είναι η κοινή ονομασία της σκολόπενδρας, που αποτελεί γένος σαρκοφάγων Μυριάποδων που ανήκουν στην οικογένεια Σκολοπενδρίδες και στην ομοταξία Χειλόποδα. Το μήκος του σώματός της κυμαίνεται από 5 ως 30 εκατοστά. Συλλαμβάνει τη λεία της με το δηλητήριο που εκκρίνει. Το δάγκωμά της προκαλεί πόνο στον άνθρωπο και μπορεί να επιφέρει το θάνατο στα ζώα.

Περιγραφή 

Το σώμα της σαρανταποδαρούσας είναι μεγάλο σε μήκος και ευκίνητο. Έχει 21 ίδιες ζώνες, εκ των οποίων ξεκινούν ισάριθμα ζεύγη αρθρωτών ποδιών.  Το πρώτο ζεύγος έχει μεταμορφωθεί σε άγκιστρα, τα οποία έχουν μορφή σαγονιού. Από αυτά εκχέεται δηλητήριο. Στα πλάγια του κεφαλιού έχει τέσσερα μάτια και  στο πάνω μέρος ένα ζευγάρι κεραίες, οι οποίες είναι μικρές. Οι σαρανταποδαρούσες ζουν κάτω από πέτρες στις περιοχές της Μεσογείου και τρέφονται με έντομα και νύμφες εντόμων.

Είδη 
Τα πλέον γνωστά είδη είναι η γιγάντια σκολόπενδρα των Ινδιών και η σκολόπενδρα η ζωνωτή.

Διαίρεση 
Τα Χειλόποδα διακρίνονται σε τέσσερις κύριες τάξεις: τα Γεωφιλόμορφα, τα Σκολοπενδρόμορφα, τα Λιθοβιόμορφα και τα Σκουτιγκερόμορφα.

Βιβλιογραφία 
 Εγκυκλοπαίδεια 2002, εκδ. 1984, τ. 18, σελ. 213.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πληροφορίες
 Debunking of some centipede myths, by American Tarantula Society 
 Σαρανταποδαρούσες της Αυστραλίας
 Tree of Life Project – Chilopoda
 What do you call a centipede?
 Φωτογραφίες αυστραλιανής σαρανταποδαρούσας- Scolopendra morsitans
 Scolopendra.be
 Chilobase 
 Myriapoda.org
 Σαρανταποδαρούσες της Τασμανίας
 Millipedes and Centipedes, Kansas State University

Μυριάποδα
Μητροφάνης Κριτόπουλος

Ο Μητροφάνης Κριτόπουλος ήταν μια σπουδαία πνευματική προσωπικότητα του 17ου αιώνα, ο οποίος διετέλεσε Πατριάρχης Αλεξανδρείας κατά τα έτη 1636-1639.

Βίος
Γεννήθηκε στη Βέροια το 1589. Εκάρη μοναχός στο Άγιο Όρος και κατόπιν εντάχθηκε στον κλήρο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Ο Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις τον έστειλε για σπουδές στην Αγγλία και στη Γερμανία. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης επί επτά έτη (1617-1624) ως υπότροφος του βασιλιά της Αγγλίας Ιακώβου Α΄. Κατά την παραμονή του στη Δύση γνώρισε τον αγγλικανισμό και τις διάφορες τάσεις του προτεσταντισμού, ενώ έκανε εκεί γνωστή την Ορθοδοξία. Στην επιστροφή του παρέμεινε για ένα χρόνο στη Βενετία, όπου παρέδωσε μαθήματα σε ελληνόπουλα της εκεί Ελληνικής παροικίας.
Επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια το 1630 μέσω Κωνσταντινούπολης και τρία χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Μέμφεως και Αιγύπτου από τον Πατριάρχη Γεράσιμο Σπαρταλώτη. Μετά το θάνατό του, το 1636, εξελέγη Πατριάρχης.

Πέθανε το 1639. Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica, 2007, τόμ. 36, σελ. 186
Κωνσταντίνος Δημαράς, « Ο Μητροφάνης Κριτόπουλος», στο: Κ.Θ.Δημαράς, Σύμμικτα Α' Από την παιδεία στην λογοτεχνία, (επιμ.Αλέξης Πολίτης), Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2000, σελ.38-40
Κωνσταντίνος Δημαράς, «Μια βιβλιοθήκη», στο: Κ.Θ.Δημαράς, Σύμμικτα Α' Από την παιδεία στην λογοτεχνία, (επιμ.Αλέξης Πολίτης), Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2000, σελ.36-38

Βιβλιογραφία
 Davey, Colin, «Ἡ ἀλληλογραφία τοῦ Μητροφάνους Κριτοπούλου κατὰ τὴν ἐν Ἀγγλίᾳ διαμονὴν αὐτοῦ » , Θεολογία, 41 (1970), σσ. 116-136
 Davey, Colin, «Metrophanes Kritopoulos, pioneer for unity » , Θεολογία, 38 (1967), σσ. 459-486
 Δυοβουνιώτης Κ.Δ., Μητροφάνους Κριτόπουλου ανέκδοτος Γραμματική της απλής Ελληνικής εκδιδομένη, Επ.Επ.Θεολ.Σχολ.Πανεπ.Αθηνών, τομ.1 (1924), σελ.97-123 
Ιωάννης Αναστασίου, «Η μικρή νεοελληνική γραμματική του Μητροφάνη Κριτόπουλου» Ελληνική Ιστορική Εταιρεία, Δ' Πανελλήνιο Ιστορικό Συνέδριο-Πρακτικά, Αθήνα, 1983, σελ.9-16
Moennig U., «Ο Μητροφάνης Κριτόπουλος μεταφραστής ελληνικών δημωδών στίχων (Στρασβούργο 1627)», Θησαυρίσματα / Thesaurismata, τομ. 22 (1992),σελ. 361-371
Ι. Κουρεμπελὲς,Τίποτα ἐνάντια στὴ συνείδηση. Ὁ Μητροφάνης Κριτόπουλος σὲ θεολογικὸ διάλογο καὶ ἡ δογματικὴ σημασία τῆς Ὁμολογίας του, εκδΘεσσαλονίκη: Δέσποινα Κυριακίδη, 2015

Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Ορθόδοξοι λόγιοι
Έλληνες ιεράρχες
Αδενοσίνη

Η αδενοσίνη (αγγλ.: adenosine) είναι μια βιοχημική ένωση που περιέχει άζωτο και ανήκει στους νουκλεοζίτες. Πιο συγκεκριμένα ανήκει στους ριβονουκλεοζίτες, δηλαδή αποτελείται από μια βάση αδενίνης που έχει προσκολληθεί σε ένα μόριο ριβόζης.

Η αδενοσίνη αποτελεί τμήμα των νουκλεοτιδίων που συνθέτουν τα νουκλεϊκά οξέα και ATP. Συγκεκριμένα αποτελεί ένα από τα προϊόντα μερικής υδρολυτικής διάσπασης των ριβονουκλεϊκών οξέων RNA όπου στα μόρια των τελευταίων συμμετέχει με τη μορφή της φωσφορικής αδενοσίνης, ή ορθότερα ως αδενυλικό οξύ.
Με την ίδια μορφή περιέχεται επίσης και στα μόρια των σημαντικοτέρων  υδατοδιαλυτών συνενζύμων, όπως π.χ. στο ADP, NAD, NADP και FAD.
Ειδικότερα η αδενοσίνη με τη μορφή της τριφωσφορικής αδενοσίνης ή αδενοσινοτριφωσφορικού οξέος ή ATP, αποτελεί τον σημαντικότερο φορέα βιολογικής ενέργειας με ιδιαίτερο αποφασιστικό ρόλο στο μεταβολισμό.

Δείτε επίσης 
Φωσφορυλίωση

Βιοχημεία
Νουκλεοζίτες
Κυτταρολογία
Πουρίνες
Δημήτρης Μούγιος

Ο Δημήτρης Μούγιος είναι πρωταθλητής της κωπηλασίας, ο οποίος αναδείχθηκε αργυρός Ολυμπιονίκης μαζί με το Βασίλη Πολύμερο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου του 1981 και κατάγεται απο τον Πόρο. Εχει σπουδάσει Οικονομικά στο τμήμα Χρηματοοικονομικής και τραπεζικής Διοικητικής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Είναι Οικονομικός αξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό.

Ολυμπιακοί Αγώνες 
Στις 17 Αυγούστου του 2008 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο μαζί με τον Πολύμερο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αγωνιζόμενος στον τελικό του διπλού σκιφ ελαφρών βαρών.

Διακρίσεις στο διπλό σκιφ 

Το δίδυμο Πολύμερου- Μούγιου κατέκτησαν και ένα χρυσό μετάλλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Σχινιά, το Σεπτέμβριο του 2008.

Η ομάδα των δύο αθλητών (Πολύμερος- Μούγιος) ψηφίστηκε ως κορυφαία ομάδα του 2008 από τον ΠΣΑΤ, το Δεκέμβριο του 2008.

Τον επόμενο χρόνο στις 20 Σεπτεμβρίου του 2009, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στη Λευκορωσία κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών ανδρών, με παρτενέρ τον Πολύμερο.

Άλλες διεθνείς επιτυχίες 
2007  αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Μόναχο της Γερμανίας.
2006 χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο κύπελλο στη Λουκέρνη της Ελβετίας.
2005 4η θέση στους Μεσογειακούς αγώνες Αλμερία της Ισπανίας.
Από το 1998-2000 Βαλκανικός Πρωταθλητής.

Παραπομπές 

Μουγιος
Μουγιος
Μετάλλια στον αθλητισμό

Σε πολλές αθλητικές διοργανώσεις απονέμονται μετάλλια στους αθλητές που επιτυγχάνουν υψηλή κατάταξη, και συγκεκριμένα χρυσό, αργυρό και χάλκινο για την πρώτη, δεύτερη και τρίτη σειρά κατάταξης αντίστοιχα.

Ολυμπιακοί Αγώνες 

Το 1896 τα μετάλλια των νικητών ήταν αργυρά και χάλκινα για τους δεύτερους.. Από τους ολυμπιακούς αγώνες του Παρισιού το 1900 και μετά, τα μετάλλια είναι χρυσά για τον νικητή, αργυρά για τον δεύτερο, μπρούτζινα για τον τρίτο και όχι χάλκινα όπως είναι γνωστά στους Έλληνες. Το έθιμο της απονομής χρυσού-αργυρού-χάλκινου μεταλλίου για τις τρεις πρώτες θέσεις χρονολογείται από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 και από τότε έχει υιοθετηθεί και από πολλές άλλες αθλητικές διοργανώσεις. Το κόψιμο των μεταλλίων είναι ευθύνη της διοργανώτριας πόλης. Από το 1928 μέχρι το 1968 το σχέδιο ήταν πάντα το ίδιο: η μία όψη έδειχνε ένα σχέδιο του Φλωρεντίνου καλλιτέχνη Τζιουζέπε Κασιόλι με κείμενο με την διοργανώτρια πόλη, ενώ η άλλη όψη έδειχνε ένα άλλο σχέδιο ενός Ολυμπιακού πρωταθλητή. Από το 1972 μέχρι το 2000 το σχέδιο του Κασιόλι (ή κάποια ελαφριά παραλλαγή του) παρέμεινε στη μία όψη, ενώ η άλλη όψη είχει ένα σχέδιο εθίμου από τη διοργανώτρια πόλη. Μετά τη διαπίστωση πως το σχέδιο του Κασιόλι έδειχνε ένα Ρωμαϊκό αμφιθέατρο για Αγώνες που ήταν αρχικά Ελληνικοί, δημιουργήθηκε ένα νέο σχέδιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας 2004. Τα μετάλλια των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων είχαν πιο ποικίλα θέματα.

Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 

Ακολουθώντας μια ασυνήθιστη πρακτική, αργυρά μετάλλια απονεμήθηκαν για την τρίτη θέση στα Παγκόσμια κύπελλα ποδοσφαίρου του 1974 και 1978.
Στη δεύτερη θέση απονεμήθηκε επιχρυσωμένο μετάλλιο.

Ψυχολογική μελέτη 

Το 1995, μια μελέτη πραγματοποιήθηκε από τους κοινωνικούς ψυχολόγους Victoria Medvec, Scott Madey και Thomas Gilovich στα αποτελέσματα της εξωπραγματικής σκέψης στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η μελέτη έδειξε ότι οι αθλητές που κέρδισαν το χάλκινο μετάλλιο ήταν σημαντικά πιο ευχαριστημένοι από τη νίκη τους από εκείνους τους αθλητές που κέρδισαν το αργυρό μετάλλιο. Οι κάτοχοι αργυρού μεταλλίου ήταν απογοητευμένοι επειδή είχαν χάσει το χρυσό μετάλλιο, ενώ οι κάτοχοι χάλκινων μεταλλίων ήταν απλά ευτυχείς να έχουν λάβει οποιεσδήποτε τιμές αντί μιας τέταρτης θέσης). Αυτό περισσότερο συναντάται σε αγώνες knockout, όπως το Παγκόσμιο Κύπελο της FIFA, όπου τα χάλκινα μετάλλια απονέμονται με τη νίκη ενός πλέι-οφ, ενώ τα ασημένια μετάλλια απονέμονται μετά από μια ήττα σε τελικό.

Σημειώσεις και παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σχέδια Μεταλλίων όλων των Ολυμπιακών Αγώνων

Μετάλλια
Αθλητισμός
Να με προσέχεις

Να Με Προσέχεις είναι ο τίτλος μιας δραματικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τη σεζόν 2000-2001. Δημιουργός και πρωταγωνιστής της σειράς ήταν ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, ενώ τη σκηνοθεσία της ανέλαβε η Μίρνα Τσάπα. Το πρωταγωνιστικό καστ απαρτιζόταν από τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, τηΒαλέρια Χριστοδουλίδου, τη Σάννυ Χατζηαργύρη, την Άννα Μονογιού, και τον μοναδικό Αλέκο Αλεξανδράκη. Το τραγούδι των τίτλων ερμηνεύουν ο Νίκος Πορτοκάλογλου, ο οποίος το έγραψε, μαζί με την Ελένη Τσαλιγοπούλου.

Επισκόπηση σειράς

Υπόθεση 
Όταν τέσσερα αδέρφια, ο Αλέξανδρος, ο Κωνσταντίνος, η Ναταλία και η Μαριάννα χάνουν τους γονείς τους και μαθαίνουν πως δεν πρόκειται να κληρονομήσουν τίποτε, καθώς ο πατέρας τους ήταν χρεωμένος, αναγκάζονται να δουλέψουν, αφήνοντας πίσω τους την πολυτελή ζωή που είχαν. Παράλληλα ο Αλέξανδρος ερωτεύεται την Έλλη στους Παξούς που πηγαίνουν διακοπές, κοπέλα και μετέπειτα σύζυγο του αδερφού του, ενώ η Ναταλία με τη Μαριάννα γνωρίζουν τον έρωτα στο πρόσωπο ενός αμφιφυλόφιλου και ενός παντρεμένου αντίστοιχα, χωρίς να γνωρίζουν βέβαια την αλήθεια. Στα προβλήματά τους προσπαθεί να βρει λύση ο καλοκάγαθος και δυστυχώς παράλυτος παππούς τους.

Ηθοποιοί

Επεισόδια
Τα πρώτα 17 επεισόδια προβαλλόταν κάθε Πέμπτη στις 22:40, ενώ τα υπόλοιπα κάθε Δευτέρα στις 22:20.
Δεν προβλήθηκε επεισόδιο στις 23/11/2000 λόγω μετάδοσης ποδοσφαιρικού αγώνα και στις 2/4/2001 λόγω μετάδοσης της σατιρικής εκπομπής Δέκα Μικροί Μήτσοι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Τηλεοπτικές σειρές Mega
Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Πωλλίνα Σίμονς

Η Πωλλίνα Σίμονς είναι συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1963 στην Αγία Πετρούπολη, όπου και μεγάλωσε.  Το 1970 μετανάστευσε στην Αμερική, ενώ έχει ζήσει στη Ρώμη και το Παρίσι. Έχει κάνει σπουδές στην Αγγλία και την Αμερική, είναι απόφοιτος του πανεπιστημίου του Κάνσας με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες. Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος σε οικονομικά έντυπα και ως μεταφράστρια, όμως πάντα ήθελε να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων και ετσι έγραψε 8  μυθιστορήματα και ένα βιβλίο μαγειρικής. Σήμερα μένει στη Νέα Υόρκη, είναι παντρεμένη και έχει τέσσερα παιδιά.

Εργογραφία
Tully (1995)
Red Leaves (1997)
Eleven Hours (1998)
The Bronze Horseman (2000)
Tatiana & Alexander/ The Bridge To Holy Cross (2003)
The Girl In Times Square (2004)
The Summer Garden (2005)
Tatiana's Table (2007)
Road To Paradise (2007)

Ρώσοι μυθιστοριογράφοι
Συγγραφείς βιβλίων μαγειρικής
Ρώσοι μεταφραστές
Ρώσοι δημοσιογράφοι
Βάλτερ Ρερλ

Ο Βάλτερ Ρερλ (Walter Röhrl, 7 Μαρτίου 1947) είναι ένας από τους σημαντικότερους οδηγούς αγώνων. Το αγωνιστικό του παλμαρέ συμπληρώθηκε με επιτυχίες στα τιμόνια ομάδων, όπως, Fiat, Opel, Lancia, Audi, Porsche, Ford και BMW.

Σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε στο Ρέγκενσμπουρκ της Γερμανίας. Στην ηλικία των 16 ο Ρερλ ξεκίνησε να δουλεύει στην επισκοπή της πόλης όπου γεννήθηκε και σύντομα κάλυπτε πάνω από 100.000 χλμ. το χρόνο, ως οδηγός του επισκόπου. Έχοντας ήδη εμπλακεί με τον αθλητισμό κάνοντας σκι, έτρεξε το πρώτο του ράλι το 1968.

Ο Ρερλ έγινε ένας από τους αγαπημένους οδηγούς του Παγκοσμίου Πρωτάθλήματος Ράλι τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, νικώντας στο Ράλι Μόντε Κάρλο 4 φορές με 4 διαφορετικές εταιρίες. Στο πρωτάθλημα του 1980, το Fiat 131 Abarth τον έφερε στη κυριαρχία του τίτλου. Για πολλούς, εξίσου μεγάλη επιτυχία ήταν η υπεράσπιση του πρωταθλήματος του 1982, όπου ο Ρερλ στο τιμόνι του ξεπερασμένου Opel Ascona 400 μονομαχούσε με την Michèle Mouton, οδηγό της Audi, έχοντας η τελευταία ως πλεονέκτημα την τεχνολογία της τετρακίνησης του Audi quattro. Το 1982 ήταν επίσης η χρονιά όπου κέρδισε το Αφρικανικό Πρωτάθλημα Ράλι.

Το Πρωτάθλημα του 1983 τον βρήκε στο μπάκετ της πισωκίνητης Lancia 037, προτού μεταβεί για το Πρωτάθλημα του 1984 στο μπάκετ του τετρακίνητου Audi quattro, ένα αυτοκίνητο με το οποίο για πολλούς ταυτίστηκε ο Ρερλ.

Εκείνη την εποχή ήταν συχνό φαινόμενο οι κορυφαίοι οδηγοί να έχουν διευρυμένες αγωνιστικές δραστηριότητες παίρνοντας μέρος σε άλλους θεσμούς ή ακόμα και σε διαφορετικής μορφής αγώνες. Έτσι και ο Ρερλ, αν και εκλεκτικός, συμμετείχε και σε άλλους κορυφαίους θεσμούς. Το τελευταίο γεγονός δεν τον εμπόδισε να γεμίσει τη προσωπική του συλλογή με 14 τρόπαια από ισάριθμους αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι.

Ο Ρερλ έγραψε ιστορία και σε αγώνες δρόμου, ενώ χαρακτηριστικά ο Νίκι Λάουντα τον έχει αποκαλέσει «ιδιοφυία στους τροχούς». Σε ένα αγώνα 24 ώρες του Νουέρμπουργκρινγκ, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όπου επικρατούσαν άσχημες καιρικές συνθήκες, με ισχυρή βροχή και ομίχλη κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο Ρερλ αντιμετώπιζε τις στροφές βάση του χρόνου. Παρ’ όλα αυτά ο αγώνας διακόπηκε για αρκετές ώρες.

Τα τελευταία χρόνια, αποτελεί έναν από τους κύριους δοκιμαστές της Porsche, ενώ είναι γνωστούς σε πολλούς για τους χρόνους που «γράφει» με εργοστασιακές Porsche στη φημισμένη και απαιτητική πίστα του Νορντσλάιφε.

Σχετικά Άρθρα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Γερμανοί οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Αίγαγρος

Ο αίγαγρος ή κοινά αγριοκάτσικο (Capra aegagrus, Αιξ ο αίγαγρος) είναι θηλαστικό και μηρυκαστικό ζώο, που ανήκει στην τάξη των Αρτιοδάκτυλων. Απαντάται από την Ευρώπη ως τη Μικρά Ασία και από την Κεντρική Ασία ως τη Μέση Ανατολή, σε ορεινές περιοχές. Είναι πολύ ευκίνητο ζώο και έχει μεγάλη ικανότητα να σκαρφαλώνει σε κατακόρυφες βραχώδεις πλαγιές. Τα αρσενικά ζουν μοναχικά, ενώ τα θηλυκά σε αγέλες, μέχρι 500 ζώων. Οι αίγαγροι ζουν από 12 ως 22 χρόνια. Στον ελληνικό χώρο γνωστότερο είδος είναι ο αίγαγρος ο κρητικός, αλλιώς κρι-κρι. Το αγριοκάτσικο κινδυνεύει με εξαφάνιση και για το λόγο αυτό στην Ελλάδα το κυνήγι του απαγορεύτηκε.

Περιγραφή 
Το αγριοκάτσικο φθάνει σε μήκος το 1,5 μ. και σε ύψος τα 80 εκ. Το θηλυκό είναι μικρότερο στο σώμα από το αρσενικό και έχει επίσης μικρότερα κέρατα. Είναι πολύ ανθεκτικό στην παγωνιά. Έχει την ιδιότητα να αλλάζει το χρώμα του τριχώματός του ανάλογα με την εποχή. Έτσι, τους καλοκαιρινούς μήνες έχει τρίχωμα ανοικτό καστανό και το χειμώνα γίνεται μαύρο ή σκούρο.

Αναπαραγωγή 
Η περίοδος κύησης διαρκεί 170 ημέρες κατά μέσο όρο. Το θηλυκό γεννά το Μάιο, συνήθως ένα μικρό (σπανιότερα δύο). Τα μικρά είναι ικανά να ακολουθούν τη μητέρα τους αμέσως μετά τη γέννησή τους. Παύουν να θηλάζουν και φεύγουν από τη μητέρα τους έπειτα από 6 μήνες. Τα θηλυκά ωριμάζουν σεξουαλικά στην ηλικία των 1,5-2,5 ετών, ενώ τα αρσενικά στα 3,5-4 χρόνια.

Υποείδη 
 Capra aegagrus aegagrus - Αιξ ο αίγαγρος ο αίγαγρος (Ίβηξ Bezoar)
 Capra aegagrus blythi (Ίβηξ Sindh)
 Capra aegagrus chialtanensis (Ίβηξ Chiltan) 
 Capra aegagrus cretica - Αιξ ο αίγαγρος ο κρητικός. Είναι ο αίγαγρος ο κρητικός ή κοινά (Κρι-κρι). Ζει στα Λευκά Όρη της Κρήτης. Παραλλαγές του είδους αυτού υπάρχουν στην Αντίμηλο, τη Γιούρα και σε άλλα νησιά.
 Capra aegagrus hircus - Αιξ ο αίγαγρος ο αίγος, Αιξ ο αίγαγρος ο τράγος (Κατσίκα)
 Capra aegagrus turcmenica - Αιξ ο αίγαγρος ο τουρκμενικός (αγριοκάτσικο του Τουρκμενιστάν)
 Capra aegagrus pictus - Αιξ ο αίγαγρος ο παρδαλός

Γεωγραφική εξάπλωση 

 Αζερμπαϊτζάν
 Αρμενία 
 Αφγανιστάν
 Γεωργία
 Ελλάδα
 Ινδία
 Ιράκ
 Ιράν
 Ισραήλ
 Ιταλία
 Κασμίρ
 Κύπρος
 Λίβανος
 Μπανγκλαντές
 Ομάν
 Πακιστάν
 Ρωσία
 Σλοβακία
 Συρία
 Τουρκία
 Τουρκμενιστάν

Παραπομπές 

 
 Εγκυκλοπαίδεια 2002, εκδ. 1983, τ.1, σελ. 135.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βοοειδή
Θηλαστικά της Ευρώπης
Θηλαστικά της Ασίας
Το βαρύ πεπόνι

Το βαρύ πεπόνι είναι τίτλος ελληνικής, δραματικής ταινίας, που γυρίστηκε το 1977, σε σενάριο και σκηνοθεσία Παύλου Τάσιου.

Η ταινία, με κοινωνική σάτιρα αναφέρεται στον οικονομικό μαρασμό της ελληνικής επαρχίας, την αστυφιλία και τη δυσκολία επιβίωσης στην Αθήνα για το μέσο εργαζόμενο που οδηγεί στη συγκρότηση συνδικάτων. Πέρα αυτών τονίζει την αναγκαιότητα κάθε πολίτης, μορφωμένος ή μη, να συνειδητοποιήσει τα δικαιώματα και τις ευθύνες που του αναλογούν και να προσαρμόζει ανάλογα τις φιλοδοξίες του.

Η ταινία είχε ευρεία αποδοχή για τα δεδομένα της εποχής της και έκοψε 80.000 εισιτήρια.

Πλοκή
Ο Μίμης, ένας νεαρός επαρχιώτης καφετζής, μεταναστεύει στην Αθήνα όταν η ιδιοκτησία του απαλλοτριώνεται από μια μεγάλη τουριστική επιχείριση για να μην αναγκαστεί να δουλέψει ως γκαρσόν εκεί. Στην Αθήνα με τη βοήθεια ενός φίλου του από το στρατό, του Αριστείδη, προσπαθεί να αγοράσει δική του επιχείρηση όμως τα χρήματα από την αναγκαστική απαλλοτρίωση είναι λίγα και η αγορά αναβάλλεται. Στο σπίτι του Αριστείδη μένει και η κουνιάδα του, η Τούλα, που εργάζεται ως ράφτρα για να βγάζει τα προς το ζην. Ο Μίμης τη ζητάει σε γάμο και σύντομα παντρεύονται. Τα έξοδα του σπιτιού αδυνατούν να καλυφθούν από το μεροκάματο της Τούλας, η οποία κατ' επανάληψη παροτρύνει τον άντρα της να βρει δουλειά. Ο Μίμης που δεν μπορεί να αποδεχτεί τη νοοτροπία του υπαλλήλου, αν και πιάνει δουλειά ως γκαρσόν, παραιτείται μετά από τρεις μέρες αφότου έχει καβγαδίσει με τον προϊστάμενό του. Αυτό γίνεται αιτία για καβγά στο σπίτι που καταλήγει σε χωρισμό. Μέχρι να βγει το διαζύγιο ο Μίμης αναλογίζεται τα όσα έχουν συμβεί και με τη βοήθεια ενός πρώην συναδέλφου του συνειδητοποιεί ότι πρέπει να προσαρμοστεί για να μην καταλήξει στο περιθώριο της κοινωνίας. Ξανασμίγει με τη γυναίκα του και βρίσκει πάλι δουλειά γκαρσόν ενώ συμμετέχει και στις συνελεύσεις του συνδικάτου προσπαθώντας να βοηθήσει τον κλάδο του.

Βραβεύσεις
Στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1977 πήρε 6 βραβεία: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, γυναικείας ερμηνείας (Κατερίνα Γώγου), ανδρικής ερμηνείας (Μίμης Χρυσομάλλης, Αντώνης Αντωνίου) και το βραβείο κριτικών κινηματογράφου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Το βαρύ πεπόνι στο Cine.gr
 To βαρύ πεπόνι στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Το Βαρύ Πεπόνι (του Παύλου Τάσσιου) 

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1977
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Ελληνικές σατιρικές ταινίες