joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιουλία φον Φος

Η Ιουλία φον Φος (Julie von Voss, γεννημένη ως Ιουλία Αμαλία ΅Ελισάβετ Julie Amalie Elisabeth, 24 Ιουλίου 1766 - 25 Μαρτίου 1789) ήταν Γερμανίδα αυλικός, Κυρία Επί Των Τιμών της Βασίλισσας Φρειδερίκης Λουίζας και η μοργανατική σύζυγος του Βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1766 στο Μπουχ του Βερολίνου, και ήταν κόρη του Φρειδερίκου Χριστιανού φον Φος και της Αμαλίας ΟΘιλίας φον Βίερεκ. 

Είχε το παρατσούκλι «Μις Μπέσι» στην πρωσική αυλή λόγω ως αγγλοφιλίας της, και θεωρητικά δεν ήταν όμορφη ή έξυπνη, αλλά γοήτευσε τον βασιλιά. Πείστηκε να «θυσιάσει τον εαυτό της για τη χώρα» και να δεχτεί τον βασιλιά από τον συγγενή της Κόμη Φινκενστάιν, ο οποίος επιθυμούσε να αντικαταστήσει την Βιλελμίνη φον Λίχτεναου, με το επιχείρημα ότι θα μπορούσε να σώσει τον βασιλιά από την κακή συντροφιά του κύκλου του.

Παντρεύτηκαν στις 7 Απριλίου 1787 στο Παρεκκλήσι του Παλατιού Σαρλότενμπουργκ. Της δόθηκε ο τίτλος Κόμισσα Ίνγκενχαϊμ. Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν ήταν χαρούμενη με τις νέες συνθήκες, και πάντα αντιμετώπιζε τη βασίλισσα με ευγενικό σεβασμό και ποτέ δεν προσπάθησε να αναλάβει το ρόλο της βασίλισσας.

Πέθανε από φυματίωση στις 25 Μαρτίου 1789 στο Μπουχ σε ηλικία 22 ετών.

Παραπομπές
Theodor Fontane: Wanderungen durch die Mark Brandenburg. Band 4 (Spreeland) „Rechts der Spree“ – Buch: Julie von Voß

Κυρίες Επί Των Τιμών
Κρυονέρι Φιγαλείας Ηλείας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κρυονέρι (αποσαφήνιση)

Το Κρυονέρι Ζαχάρως ή Φιγαλείας είναι ορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Κρυονέρι βρίσκεται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και είναι κτισμένο στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Μίνθη σε υψόμετρο 760 μέτρα. Απέχει 29 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Ζαχάρω (μέσω Θολού), 61 χλμ. ΝΔ. από τον Πύργο  και 41 χλμ. ΒΔ. από την Κυπαρισσία. Η παλιά του ονομασία, από την εποχή της τουρκοκρατίας, είναι Κοπάνιτζα και έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Λεπρέου. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 διορθώθηκε σε Άνω Κοπάνιτζα και το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Κρυονέριον. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Τριάντα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κρυονονερίου Ολυμπίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Φιγαλείας του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 55 κατοίκους.

Σημείωση
Στην Ηλεία και το δήμο Αρχαίας Ολυμπίας υπάρχει το συνώνυμο χωριό Κρυονέρι Αρχαίας Ολυμπίας.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Ζαχάρως
Αντώνιος Νικόπουλος

Ο Αντώνιος Νικόπουλος ήταν αρχιτέκτονας απόφοιτος του Πολυτεχνείου της Δρέσδης (Technische Hochschule Dresden) (1926), ο οποίος εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας στη Θεσσαλονίκη και αλλού.

Έργα του 

Η «Ανώνυμος Εταιρεία Βιομηχανίας Υφασμάτων ΥΦΑΝΕΤ» (σε συνεργασία με Κωνσταντίνο Κοκκορόπουλο), Έτος κατασκευής 1926, Συμβολή των οδών Ομήρου και Παπάφη, περιοχή Αγίου Φανουρίου, Θεσσαλονίκη
Κατάστημα Αφών Πανέτσου, Έτος κατασκευής 1927, Βενιζέλου 38, Θεσσαλονίκη
Μέγαρο Πανταζίεβιτς (σε συνεργασία με Κωνσταντίνο Κοκορόπουλο), Έτος Κατασκευής 1928, Εγνατία 70 & Χαλκέων, Θεσσαλονίκη 
Πρώην Ξενοδοχείο «Διεθνές» και «Μεγάλη Ρωσία», Έτος κατασκευής 1929, Γωνία Ι. Δραγούμη και Πτολεμαίων, Θεσσαλονίκη
Οικοδομή Δημητρίου Δίγκα, Έτος κατασκευής 1934, Εγνατία 136, Θεσσαλονίκη

  Καπναποθήκες Α. Μιχαηλίδη-Κ. Σακκά (σε συνεργασία με Κωνσταντίνο Κοκορόπουλο), Έτος κατασκευής 1937, Συμβολή Ναυμαχίας Λήμνου 13 & Δωδεκανήσου (Α. Μιχαηλίδη) και Ναυμαχίας Λήμνου 11 & Ολυμπίου Διαμαντή 5 (Κ. Σακκά) Θεσσαλονίκη.
 Μέγαρο Κολιούσκα (σε συνεργασία με Κωνσταντίνο Κοκκορόπουλο), Έτος Κατασκευής 1939, Οδός Αγ. Σοφίας 9, Θεσσαλονίκη
Μέγαρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Έτος Κατασκευής 1948, Εθνικής Αμύνης 4, Θεσσαλονίκη

Παραπομπές 

Έλληνες αρχιτέκτονες
Discogs

Το Discogs είναι ένας ιστότοπος και μια βάση δεδομένων πληροφοριών σχετικά με τις ηχογραφήσεις μουσικής. Το Discogs ανήκει στην εταιρεία Zink Media, Inc. με έδρα στο Πόρτλαντ του Όρεγκον των Ηνωμένων Πολιτείων. 
Σήμερα είναι μία από τις μεγαλύτερες διαδικτυακές βάσεις δεδομένων ηλεκτρονικών μουσικών εκδόσεων, και θεωρείται ότι είναι και η μεγαλύτερη διαδικτυακή βάση δεδομένων με εκδόσεις βινυλίου.

Ιστορικό
Το όνομα discogs.com καταχωρήθηκε τον Αύγουστο του 2018 και ο ιστότοπος άρχισε να λειτουργεί
από τον Οκτώβριο του 2015 από τον Κέβιν Λεβαντόφσκι, ο οποίος τον ξεκίνησε ως μια βάση δεδομένων της προσωπικής του μουσικής συλλογής. Το όνομα του ιστότοπου προέρχεται από την αγγλική συντόμευση «discogs» (discographies).

Βάση Δεδομένων
Ενώ ο ιστότοπος δημιουργήθηκε αρχικά με στόχο να γίνει η μεγαλύτερη ηλεκτρονική βάση δεδομένων
ηλεκτρονικής μουσικής, σήμερα υπάρχουν κυκλοφορίες σε όλα τα είδη και σε όλες τις μορφές στον ιστότοπο. Στην πραγματικότητα, μετά το άνοιγμα της βάσης δεδομένων σε συνεισφορές του κοινού,
η ροκ μουσική άρχισε να γίνεται το πιο διαδεδομένο μουσικό είδος. 

Το «Discogs» περιέχει επί του παρόντος περισσότερες από 11,6 εκατομμύρια κυκλοφορίες τραγουδιών, από περισσότερους από 6 εκατομμύρια καλλιτέχνες, σε πάνω από 1,3 εκατομμύρια ετικέτες, που συνέβαλαν σε αυτό περισσότεροι από 456.000 λογαριασμούς εγγεγραμένων χρηστών - με αυτά τα στοιχεία να αυξάνονται συνεχώς καθώς οι χρήστες προσθέτουν συνεχώς προηγούμενες μη καταχωρισμένες κυκλοφορίες στον ιστότοπο με την πάροδο του χρόνου.

Παραπομπές

Ιστότοποι
Πατρικία της Κωνσταντινούπολης

Η Αγία Πατρικία της Κωνσταντινούπολης ή της Νάπολης κατά τους Ιταλούς Ρωμαικαθολικούς, (πέθανε περίπου το 665 μ.Χ.) ήταν παρθένα και άγιος. Η παράδοση αναφέρει ότι ήταν ευγενής και είχε συγγενική σχέση με τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα. Ορισμένες πηγές λένε ότι ήταν απόγονος του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Τα παραδοσιακά στοιχεία για αυτήν είναι αναξιόπιστα και σε ορισμένες περιπτώσεις αντιφατικά..

Επιθυμώντας να ξεφύγει από έναν γάμο που της ετοίμαζε ο αυτοκράτορας Κώνστας Β΄ έφυγε να γίνει μοναχή και πήγε στη Ρώμη. Εκεί εκάρη μοναχή από τον Πάπα Λιβέριο. Μετά το θάνατο του πατέρα της, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και, αποκηρύσσοντας οποιαδήποτε αξίωση για το αυτοκρατορικό στέμμα, διανέμει τον πλούτο της στους φτωχούς. Στη συνέχεια σχεδιάζει ταξίδι  για να προσκυνήσει στην Ιερουσαλήμ.

Κατά το ταξίδι της για τους Άγιους τόπους, άγνωστο πως, αλλά βρέθηκε στις ακτές της Ιταλικής χερσονήσου. Σε μια φοβερή καταιγίδα καταστράφηκε το πλοίο και βρήκε καταφύγιο στις ακτές της Νάπολης. Στη Νάπολη βρήκε καταφύγιο στο μικρό νησάκι στην είσοδο του λιμανιού της, την Μεγαρίδα, σήμερα Καστέλ ντελλ΄ Όβο και σε ένα μικρό ερημητήριο, εκεί πέθανε λίγο μετά από ασθένεια.

Το σκήνωμα της βρισκόταν στο μοναστήρι της Αγίας Πατρικίας. Κατά τη διάρκεια των ταραχών του 1864, μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι του Αγίου Γρηγορίου του Αρμένο. Καλυμμένα με κερί, τα λείψανα της περιείχαν δοχείο από χρυσό, πολύτιμους λίθους και ασήμι και τοποθετήθηκαν στο παρεκκλήσι της μονής. Το μοναστήρι διατηρεί επίσης το αίμα της . Το αίμα της, όπως εκείνο του Αγίου Τζενάρο, ο άλλος, πιο διάσημος προστάτης άγιος της Νάπολης, λέγεται επίσης ότι υγροποιείται περιοδικά. Ο σχετικός μύθος δηλώνει ότι μετά τον θάνατο της Πατρικίας, ένας ζηλότυπος άντρας έβγαλε ένα από τα δόντια της, προκαλώντας αιμορραγία στο σώμα. Οι οπαδοί της συνέλεξαν το αίμα το οποίο λέγεται ότι μετατρέπεται σε υγρό την ημέρα της γιορτής της στις 25 Αυγούστου και κάθε Τρίτη το πρωί.

Παραπομπές 

Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Γυναίκες στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Δυναστεία του Ηρακλείου
Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Δασοχώρι Λάρισας

Το Δασοχώρι (επίσημη ονομασία: «το Δασοχώριον») είναι οικισμός του νομού Λάρισας και της Δημοτικής Ενότητας Γιάννουλης του Δήμου Λαρισαίων που βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας της Περιφέρειας Θεσσαλίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, το Δασοχώρι ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Φαλάννης, του πρώην Δήμου Γιάννουλης του Νομού Λαρίσης.

Ιστορικό
Το 1966 σύμφωνα με το ΦΕΚ 178Α - 13/09/1966 έγινε σύσταση της «κοινότητας Δασοχωρίου» 
με την απόσπαση του οικισμού Δασοχώρι από την κοινότητα Φαλάννης και τον ορισμό της ως έδρα της κοινότητας. Το 1967 σύμφωνα με το ΦΕΚ 202Α - 18/11/1967 ο οικισμός Δασοχώρι αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στην κοινότητα Φαλάννης που είχε σαν αποτέλεσμα την κατάργηση της κοινότητας Δασοχωρίου.

Αθλητικοί σύλλογοι
Το Δασοχώρι διαθέτει τον ποδοσφαιρικό σύλλογο «Ατρόμητος Δασοχωρίου» 
ο οποίος συμμετέχει στο πρωτάθλημα της A1 Κατηγορίας (1ος Όμιλος) της Ε.Π.Σ. Λάρισας.

Γεωγραφία
Το Δασοχώρι έχει υψόμετρο 73 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, 
σε γεωγραφικό πλάτος 39,6902982161 και γεωγραφικό μήκος 22,4167721431. και βρίσκεται 4 χλμ. βόρεια της πόλης της Λάρισας. Δυτικά συνορεύει με τον οικισμό Δένδρα, βόρεια με τον οικισμό Αμπελώνα και βορειοανατολικά με τον οικισμό Κουλούρι.

Πληθυσμός
Κατά την τελευταία απογραφή του 2011 το Δασοχώρι είχε πληθυσμό 612 κάτοικοι σημειώνοντας αύξηση κατά 5% από την προηγούμενη απογραφή του 2001 όπου είχε 583 κάτοικοι.

Παραπομπές

Δήμος Λαρισαίων
Χωριά του νομού Λάρισας
Δουκάτο του Μιλάνου

Το Δουκάτο του Μιλάνου ήταν ιταλικό κράτος που βρισκόταν στη βόρεια Ιταλία και αποτέλεσε μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το Δουκάτο δημιουργήθηκε το 1395 από τον Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι, τότε Λόρδο του Μιλάνου και μέλος της σημαντικής οικογένειας Βισκόντι, που κυβερνούσε την πόλη από το 1277.

Το Δουκάτο περιλάμβανε είκοσι έξι πόλεις και μια ευρύτερη αγροτική περιοχή της μέσης κοιλάδας του Πάδου, ανατολικά των ορέων του Μομφεράτου. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής του, συνόρευε με τη Σαβοΐα στα δυτικά, τη Βενετίας στα ανατολικά, την Ελβετική Συνομοσπονδία στα βόρεια και τη Γένοβα στα νότια. Υπό τη Δυναστεία των Σφόρτσα, το Δουκάτο του Μιλάνου αποτέλεσε μήλον της έριδος τόσο από την πλευρά της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όσο και από εκείνη του Βασιλείου της Γαλλίας. Το 1556 πέρασε στον έλεγχο της Αψβουργικής Ισπανίας και το 1707 η Αψβουργική Αυστρία το κατέστησε φέουδό της, επωφελούμενη από τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Το Δουκάτο παρέμεινε υπό αυστριακό έλεγχο μέχρι το 1796, όταν το κατέκτησε ο γαλλικός στρατός υπό τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Ένα χρόνο αργότερα, ως αποτέλεσμα της Συνθήκης του Κάμπο Φόρμιο, η Αυστρία παραχώρησε τα εδάφη του πρώην Δουκάτου στη Δημοκρατία της Κισαλπίνης.

Μετά την οριστική ήττα του Ναπολέοντα, το Συνέδριο της Βιέννης του 1815 επανέφερε την ύπαρξη πολλών κρατών που είχαν καταλυθεί από τους Γάλλους, αλλά όχι το Δουκάτο του Μιλάνου. Αντ΄ αυτού, η πρώην επικράτειά του έγινε μέρος του Βασιλείου της Λομβαρδίας - Βενετίας, με βασιλιά του τον Αυτοκράτορα της Αυστρίας. Το 1859, η Λομβαρδία παραχωρήθηκε στο Βασίλειο του Πεδεμοντίου-Σαρδηνίας, το οποίο θα ενταχθεί στο Βασίλειο της Ιταλίας το 1861.

Παραπομπές

 
Ιστορία του Μιλάνου
Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Πρώην κρατίδια της Ιταλίας
Ιταλικές πόλεις-κράτη
Μώκισσος

Η Μώκισσος ή Μωκησός ήταν μια πόλη της αρχαίας Καππαδοκίας νοτιοανατολικά της Κολωνείας. Οι Ρωμαίοι ονόμαζαν την πόλη «Μοκίσους» ή «Μοκίσσους» και «Μοκίσιουμ», και μετά την ανοικοδόμηση της πόλης από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό (527-565), μετονομάστηκε σε «Ιουστινιανόπολη» (Ιουστινιανούπολις). Ο Ιουστινιανός έκανε την Μώκισσο πρωτεύουσα της επαρχίας της Καππαδοκίας Τερτίας, και ανέβασε την επισκοπή της στην τάξη της εκκλησιαστικής μητρόπολης, με δικαιοδοσία που εκτείνεται νότια του ποταμού Άλυος (Τουρκικά: Kızılırmak), 
ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Μικράς Ασίας. Το όνομα «Ιουστινιανόπολη» διατηρήθηκε μέχρι το τέλος της βυζαντινής κυριαρχίας. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος αποκαλεί την πόλη ««Μούκισσος». Στο Synecdemus, το όνομα εμφανίζεται ως «Ρεγεμουκισός» (Rhegemoukisos) και «Ρεγεκουκισός» (Rhegekoukisos), το αργότερο προφανώς είναι λάθος.
Η τοποθεσία βρίσκεται κοντά στο Βιρανσεχίρ, της Ασιατικής Τουρκίας..

Μητρόπολη Μωκισσού
Η Μητρόπολη Μωκισσού, γνωστή κατά την πρώιμη Βυζαντινή περίοδο και ως μητρόπολη Ιουστινιανουπόλεως, και υπαγόταν στην επαρχία της Καππαδοκίας ΙΙ. Ιδρύθηκε γύρω στο 536 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α' (527-565), αποτελώντας βασικό τμήμα της εκκλησιαστικής περιφέρειας της Νέας Ιουστινιανής. Σήμερα είναι μια πλέον ανενεργή Επισκοπή της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. 
Ο σημερινός Επίσκοπος Μωκίσσου είναι ο Δημήτριος, ο οποίος είναι πρωτοσύγκελλος της 
Ελληνικής Ορθόδοξης Μητρόπολης του Σικάγου.

Παραπομπές

Ιστορία της Τουρκίας
Αρχαίες ελληνικές πόλεις στην Μικρά Ασία
Αρχαίες πόλεις της Καππαδοκίας
Κίτσενερ (Οντάριο)

Το Κίτσενερ (αγγλικά: Kitchener) είναι πόλη στην καναδική επαρχία του Οντάριο. Είναι μια από τις τρεις πόλεις που αποτελούν τον Περιφερειακό Δήμο του Γουότερλου και αποτελεί περιφερειακή έδρα. Το Κίτσενερ βρίσκεται περίπου 100 χλμ. δυτικά του Τορόντο. Το Κίτσενερ παλαιότερα ήταν γνωστό ως Μπερλίν μέχρι το 1916. Η πόλη καλύπτει έκταση 136,86 τετραγωνικών χιλιομέτρων και είχε πληθυσμό 233.222 κατά την απογραφή του 2016.

Ο Περιφερειακός Δήμος του Γουότερλου έχει 523.894 κατοίκους, καθιστώντας τον τη δέκατη μεγαλύτερη Μητροπολιτική Περιοχή Απογραφής (CMA) στον Καναδά και την τέταρτη μεγαλύτερη Μητροπολιτική Περιοχή Απογραφής στο Οντάριο. Το Κίτσενερ και το Γουότερλου θεωρούνται «δίδυμες πόλεις» που συχνά αναφέρονται από κοινού ως «Κίτσενερ-Γουότερλου» (K-W), αν και έχουν ξεχωριστές δημοτικές κυβερνήσεις.

Παραπομπές 

Πόλεις του Οντάριο
Δολοφονία του Σαμουέλ Πατί

Σε τρομοκρατική επίθεση στις 16 Οκτωβρίου 2020 στο προάστιο του Παρισιού Κονφλἀνς-Σαιντ-Ονορἰν (γαλ. Conflans-Sainte-Honorine), ένας 18χρονος Ισλαμιστής Τσετσενικής καταγωγής αποκεφάλισε τον δάσκαλο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Σαμιέλ Πατί (γαλ. Samuel Paty) στο δρόμο. Κατά την προσπάθεια σύλληψης η αστυνομία πυροβόλησε τον δράστη. Ήταν η πέμπτη ισλαμική τρομοκρατική επίθεση στη Γαλλία το 2020.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν δήλωσε ότι το περιστατικό ήταν «μια τυπική ισλαμική τρομοκρατική επίθεση» και ότι «ο συμπατριώτης μας δολοφονήθηκε επειδή δίδασκε στα παιδιά την ελευθερία του λόγου». Η δολοφονία του ήταν μια από τις πολλές επιθέσεις στη Γαλλία τα τελευταία χρόνια και δημιούργησε συζήτηση στη γαλλική κοινωνία και πολιτική.

Ιστορικό 
Ο 47χρονος δάσκαλος της γαλλικής ιστορίας και γεωγραφίας Σαμιέλ Πατί υπηρετούσε στο σχολείο Collège du Bois-d'Aulne στο Κονφλἀνς-Σαιντ-Ονορἰν, στις αρχές Οκτωβρίου 2020 σχετικά με το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. Σε μάθημα χρησιμοποίησε καρικατούρες που εικόνιζαν τον Μωάμεθ από παλιά τεύχη του σατιρικού περιοδικού Charlie Hebdo. Προηγουμένως είχε προειδοποιήσει τους μαθητές δίνοντάς τους την δυνατότητα να αποστρέψουν το βλέμμα τους ή να βγουν από την αίθουσα αν θεωρούσαν τις εικόνες αυτές προσβλητικές. Κάποιος 13χρονος μαθητής που δεν ήταν παρών στην τάξη διέδωσε ψευδώς ότι ο δάσκαλος είχε δείξει μια γυμνή εικόνα του Μωάμεθ. 

Ακολούθησε η κοινοποίηση του ονόματος και του αριθμού τηλεφώνου του δασκάλου στα κοινωνικά δίκτυα, καθώς και διαμαρτυρία στη σχολική διεύθυνση και μήνηση εναντίον του Πατί για φερόμενη εμφάνιση πορνογραφίας σε ανηλίκους Ο Πατί κλήθηκε στο αστυνομικό τμήμα για κατάθεση. Ακολούθησε και ισλαμιστικό υβριστικό βίντεο εναντίον του Πατί στα κοινωνικά μέσα.

Αλληλουχία γεγονότων 
Σύμφωνα με την έρευνα, ο ισλαμιστής δράστης, άγνωστος στον Πατί ταξίδεψε στις 16. Οκτωβρίου 2020, την τελευταία ημέρα του σχολείου πριν από τις φθινοπωρινές διακοπές μαθημάτων, ειδικά από το Εβρέ στη Νορμανδία έως το Κονφλἀνς-Σαιντ-Ονορἰν. Ακόμα και πριν από το έγκλημα, στις 12:17 μ.μ., ηχογράφησε ένα βίντεο εξομολόγησης με το κινητό του. Μπροστά από το Collège du Bois-d'Aulne, το σχολείο στο οποίο δίδαξε ο Σαμιέλ Πατί, πληροφορήθηκε από δύο μαθητές 14 και 15 ετών σχετικά με την εμφάνιση και τις συνήθειες του Πατί, τάζοντάς τους χρήματα για να τον βοηθήσουν στην αναγνώριση. Ο δάσκαλος όμως είχε φύγει με τα πόδια. Ο δήμιος του όταν τον πρόφτασε τον καρατόμησε εν ψυχρώ με ένα μεγάλο μαχαίρι ενώ ανάκρασε επανειλημμένα την κραυγή «Αλλά ουάκμπαρ».

Τον Μάρτιο του 2021 αποδείχθηκε ότι ο 47χρονος καθηγητής όντως παρουσίασε σκίτσα του Μωάμεθ, στο πλαίσιο μαθήματος για την ελευθερία του λόγου. Πριν τα δείξει, όμως, είχε πει στους μαθητές του, πως όποιος νιώθει άβολα ή προσβεβλημένος μπορεί να αποχωρήσει από την τάξη. Αυτό ήταν κάτι που τελικά αποκαλύφθηκε όταν πια ήταν πολύ αργά.

Παραπομπές 

Ιστορία της Ιλ-ντε-Φρανς
21ος αιώνας στη Γαλλία
Τρομοκρατικά γεγονότα στη Γαλλία
Ισλαμική τρομοκρατία
Πλατεία Εξαρχείων

Η πλατεία Εξαρχείων είναι μικρή πλατεία της Αθήνας η οποία θεωρείται και το κέντρο της ομώνυμης συνοικίας. Βρίσκεται ανάμεσα από το παλιό κτήριο του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου, την πλατεία Κάνιγγος και τον Λόφο Στρέφη και έχει σχήμα ορθογώνιου τριγώνου το οποίο σχηματίζουν οι οδοί Στουρνάρα, Σπύρου Τρικούπη και Θεμιστοκλέους. Η τελευταία από το ύψος της πλατείας είναι πεζοδρομημένη με χώρους εστίασης, ενώ η πεζοδρόμηση συνεχίζει για το υπόλοιπο μήκος της οδού μέχρι το λόφο Στρέφη. Η πλατεία είναι χώρος συνάθροισης ατόμων όλων των ηλικιών αλλά ιδιαίτερα νέων και σε αυτή λαμβάνουν χώρα πολλές δραστηριότητες αντιεξουσιαστών.

Το κέντρο της πλατείας κοσμεί το μπαρόκ έργο τέχνης Τρεις Έρωτες, ένας ορειχάλκινος φανοστάτης του οποίου τον στύλο στολίζουν τρία ανάγλυφα αγοριών. Το γλυπτό χρονολογείται περίπου το 1909 και έχει διαχρονικά δεχτεί πολλούς βανδαλισμούς. 

Την πλατεία κατασκευάζεται σταθμός της Γραμμής 4 του Μετρό της Αθήνας.

Παραπομπές 

Εξαρχειων
Μάκιστος Ηλείας

Η Μάκιστος είναι ημιορεινό χωριό της δυτικής Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Η Μάκιστος βρίσκεται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του όρους Λαπίθας σε υψόμετρο 350 μέτρα. Υπάγεται στην περιφέρεια δυτικής Ελλάδος. Απέχει 12 χλμ. ΒΑ. από τη Ζαχάρω και 46 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο (μέσω Κρέστενα και 45.2 χλμ. μέσω Ζαχάρως), ενώ απέχει 2.9 χλμ. από την αρχαία Ακρόπολη Αίπυ. 

Η παλιά του ονομασία είναι Μπαράκου και έτσι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε Αρήνης. Αναφέρεται πως η ονομασία προήλθε από τις αρχικές παράγκες που είχαν κτίσει οι πρώτοι κάτοικοι γύρω στο 1790. Με την λαϊκή διάλεκτο από παράγκες στο μπαράγκες και από εκεί στο "Μπαράκου". 

Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Μάκιστος. Η ονομασία, λογικά, προέρχεται από την αρχαία πόλη Μάκιστος. Ιδρύθηκε από τους αρχαίους Μινύους. Σήμερα υπάρχει διαμάχη για την ακριβή θέση της πόλης, με το χωριό Μάκιστος να κερδίζει έδαφος. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μακίστου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 44 κατοίκους.

Κατά την μυκηναϊκή περίοδο η περιοχή γνώρισε μεγάλη ακμή. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Μάκιστος είχε απογραφεί λίγες φορές και άλλες φορές είχε απογραφεί με άλλο όνομα. Το χωριό ήταν έδρα Αγά. Κατά την επανάσταση του 1821 Μακισταίοι οπλαρχηγοί συμβάλλαν στην απελευθέρωση. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την Γεωργία και συγκεκριμένα με την ελαιοσυγκομιδή ενώ παλιότερα ασχολούνταν και με το σιτάρι. Το χωριό είχε και μονοθέσιο σχολείο το οποίο έκλεισε οριστικά την δεκαετία του 1980. Το χωριό δυστυχώς σήμερα αναλογεί λιγοστούς κατοίκους.

Η Μάκιστος έχει τέσσερις εκκλησίες: α) Άγιος Ιωάννης, β) Εκκλησία της Παναγίας (παρεκκλήσιο), γ) Παμμέγιστοι Ταξιάρχες (κοιμητήριο) και δ) Άγιος Γεώργιος (παρεκκλήσιο).

Πυρκαγιά 24 Αυγούστου 2007 
Στις δασικές πυρκαγιές της Ελλάδα του 2007 (24 Αυγούστου) μια από τις τρείς φωτιές που ξέσπασε το μεσημέρι της Παρασκευής μέσα στη χαράδρα στο γειτονικό Παλαιοχώρι πέρασε μέσα από το χωριό και την Αρτέμιδα και αφού κατέκαυσε τα περισσότερα σπίτια, εγκλώβισε και φόνευσε το πλήρωμα πυροσβεστικού οχήματος καθώς και κατοίκους της περιοχής (συνολικά 25 άτομα).. Μερικοί γενναίοι κάτοικοι έμειναν πίσω για να υπερασπστούν τις περιουσίες τους. Μετά την φονική πυρκαγιά το χωριό επισκέφθηκε η κυρία Μαριάννα Βαρδινογιάννη, πρέσβης καλής θελήσεως της UNESCO και πρόεδρος του συλλόγου ΕΛΠΙΔΑ. Χάρις σε αυτή το χωριό ανοικοδομήθηκε. Μέσα στις καινούργιες οικίες και τα χαλάσματα υπάρχουν και κάποια σπίτια που έχουν αντέξει πάνω από 150 χρόνια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μάκιστος Ηλείας: Το χωριό που ερήμωσε μετά τις μεγάλες πυρκαγιές του 2007 (video) από https://www.ert.gr/eidiseis
Το μνημείο των θυμάτων της πυρκαγιάς του 2007 στα χωριά Μάκιστος & Αρτέμιδα στο https://www.youtube.com/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Ζαχάρως
Αμαλαφρίδα

Η Αμαλαφρίδα (άκμασε το 523) ήταν κόρη του Θευδέμιρου βασιλιά των Οστρογότθων και της Ερελέουβας. Αδελφός της ήταν ο Θευδέριχος ο Μέγας και γιος της Θεοδαχάτος, και οι δύο βασιλείς των Οστρογότθων.

Βιογραφία
Το 500 ο Θεοδώριχος, για να παγιώσει την εξουσία του επί των υποτελών Βανδάλων, κανόνισε τον 2ο γάμο της αδελφής του με τον Θρασαμούνδο ηγεμόνα των Βανδάλων. Η Αμαλαφρίδα έφερε πολύ μεγάλη προίκα: το ακρωτήριο Λιλύβαιο (δυτικό άκρο της Σικελίας), μαζί με 1.000 Γότθους επίλεκτους πολεμιστές και 5.000 οπλισμένους ακολούθους. 

Έπειτα από το τέλος του Θρασαμούνδου, που ήταν οπαδός του Άρειου, ο Ορθόδοξος διάδοχός του Χιλδέριχος εξέδωσε διάταγμα για την επιστροφή όλων των επισκόπων από την εξορία και του Βονιφατίου, ακούραστου οπαδού της Ορθοδοξίας, επισκόπου της εκκλησίας της Αφρικής. Τότε η Αμαλφρίδα αντέδρασε και ηγήθηκε μίας παράταξης εξέγερσης, που κάλεσε σε βοήθεια τους Μαυριτανούς. Η μάχη έγινε στην Κάπσα (νυν Γκάφσα), 300 μίλια νότια της πρωτεύουσας, στα όρια της Λιβυκής ερήμου.

Το 523 η παράταξη της Αρειανής Αμαλφρίδας ηττήθηκε και ο Χιλδέριχος τη συνέλαβε και τη φυλάκισε, έπειτα από μία επιτυχή προσπάθεια αποτίναξης της ηγεμονίας των Οστρογότθων. Επίσης σκότωσε τους Γότθους στρατιώτες της. Η Αμαλφρίδα απεβίωσε εγκάθειρκτη. άγνωστο πότε.

Οικογένεια
Ο πρώτος της γάμος έγινε με κάποιον, που δεν γνωρίζουμε το όνομά του. 

Παντρεύτηκε για 2η φορά τον Θρασαμούνδο ηγεμόνα των Βανδάλων.

Από τους συζύγους της είχε τέκνα:
 Θεοδαχάτος π.480-536, βασιλιάς των Οστρογότθων.
 Αμαλαβέργα, παντρεύτηκε τον Χερμαναφρίδο ηγεμόνα των Θουριγγίων.

Πηγές
 J.R. Martindale, The Prosopography of the Later Roman Empire, vol. 2, Cambridge 1980, pp. 63-64.
 M. Cristini, Il seguito ostrogoto di Amalafrida: confutazione di Procopio, Bellum Vandalicum 1.8.12, in «Klio», 99 (2017), pp. 278-289.

Αναφορές

Οστρογότθοι
Γυναίκες του Μεσαίωνα
Ροδελίνδη (σύζυγος Αυδοΐνου)

H Ροδελίνδη, ήταν πριγκίπισσα των Θουριγγίων και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Λομβαρδών.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Χερμαναφρίδου ηγεμόνα των Θουριγγίων και της Αμαλαβέργας, κόρης της Αμαλαφρίδας των Οστρογότθων. 

Ο Ιουστινιανός Α΄ Αυτοκράτορας των Ρωμαίων την πάντρεψε με τον Αυδοΐνο τότε αντιβασιλιά των Λομβαρδών, ένεκα της ανηλικιότητας τού ηγεμόνα τους Βαλθάριου (βασ. 539-546). Ο Αυδοΐνος μετά έγινε ηγεμόνας των Λομβαρδών (βασ. 546-560). Η Ροδελίνδα ήταν η πρώτη σύζυγός του και απέκτησαν τον Αλβοΐνο, που διαδέχθηκε τον πατέρα του.

Δεν είναι σαφές πότε έγινε ο γάμος τους. Ο σύγχρονός τους Προκόπιος μιλά για μία συμφωνία γάμου μεταξύ του Αυδοΐνου και μίας -που δεν ονομάζει- αδελφής τού Αμαλαφρίδα πρίγκιπα των Θουριγγίων. Ο αρραβώνας είχε οργανωθεί από τον Ιουστινιανό Α΄ σε ημερομηνία μεταξύ των ετών 540-552. Ο Παύλος ο Διάκονος αναφέρει ότι ο Αμαλαφρίδας είχε αδελφή τη Ροδελίνδη, έτσι ίσως είναι αυτή. Πάντως στο έργο Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Οξφόρδης (1971-1992) αναφέρεται πως δεν είναι σίγουρο, το ότι έγινε ο γάμος που αναφέρει ο Προκόπιος. Μία πρόσθετη δυσκολία είναι ότι το 552 ο Αλβοΐνος ήταν ήδη πολεμιστής. Το έργο της Οξφόρδης πιστεύει ότι ο γάμος το Αυδοΐνου και της Ροδελίνδης έγινε τη δεκαετία του 530.

Άλλοι μελετητές τείνουν να αποδεχθούν την ταύτιση, παρατηρώντας τη σημασία της ένωσης των Λομβαρδών ηγεμόνων με τη δυναστεία των Αμάλ, βασιλικό Οίκο των Οστρογότθων. Ένας τέτοιος γάμος θα έκανε τον Αυδοΐνο νόμιμο διάδοχο ηγεμόνα των Οστρογότθων και των Θουριγγίων, με πιθανότερο το δεύτερο, μια και ο Αυδο:ινος ήταν ετεροθαλής αδελφός τού τελευταία ηγεμόνα των Θουριγγίων. Αυτό πάντως θα τον έθετε σε αντιπαράθεση με τους Φράγκους, που είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Θουριγγίας. 

Άλλη εκδοχή της καταγωγής της Ροδελίνδης δίνει ο Ιστβάν Μπονά: σύμφωνα με αυτόν, ίσως η Ροδελίνδα ήταν πριγκίπισσα της Βαυαρίας, διαφορετική από την πριγκίπισσα της Θουριγγίας που νυμφεύτηκε ο Αυδοΐνος.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 540-552 (ή το 530) τον Αουντόιν ηγεμόνα των Λομβαρδών και είχε τέκνο:
 Αλβοΐνος δεκαετία του 530-572, ηγεμόνας των Λομβαρδών.

Πηγές
 Amory, Patrick. People and Identity in Ostrogothic Italy, 489 – 554. Cambridge: Cambridge University Press, 2003, ISBN 0-521-52635-3.
 (in French) Boná, István. A l'aube du Moyen Age: Gépides et Lombards dans le bassin des Carpates. Budapest: Corvina Press, 1974 [1976], ISBN 963-13-4494-0.
 Curta, Florin (2001). The Making of the Slavs: History and Archaeology of the Lower Danube Region, c. 500–700. Cambridge: Cambridge University Press.
 (in Italian) Jarnut, Jörg. Storia dei Longobardi. Turin: Einaudi, 1982 [1995], ISBN 88-06-13658-5.
 Martindale, John R. (ed.), Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III: A.D. 527 – 641, Cambridge: Cambridge University Press, 1992, ISBN 978-0-521-20160-5.
 Schutz, Herbert. Tools, Weapons and Ornaments: Germanic Material Culture in Pre-Carolingian Central Europe, 400 – 750. Leiden: Brill, 2001, ISBN 90-04-12298-2.

Αναφορές

Πρόσωπα της Μεσαιωνικής Ιταλίας
Βασίλισσες της Λομβαρδίας
Τα Χέρια πάνω από την Πόλη

Τα Χέρια πάνω από την Πόλη (Ιταλικά: Le mani sulla città) είναι μια δραματική πολιτική ταινία Ιταλικής παραγωγής του 1963 σε σκηνοθεσία Φρανσίσκο Ρόσι και σενάριο των Φρανσίσκο Ρόσι, Ραφαέλε Λα Κάπρια και Έντσο Φορσέλλα. Πρωταγωνιστούν οι Ροντ Στάιγκερ, Σάλβο Ραντόνε και Γκουίντο Αλμπέρτι.

Η ταινία βραβεύτηκε με τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας το 1963.

Πλοκή
Νάπολη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 σε μια υποβαθμισμένη γειτονιά της πόλης καταρρέει μια παλιά πολυκατοικία, λόγω των εργασιών στο γειτονικό εργοτάξιο, με αποτέλεσμα να υπάρξουν νεκροί και τραυματίες. Υπεύθυνος αυτής της καταστροφής θεωρείται ο εργολάβος Εντοάρντο Νοτόλα, δημοτικός σύμβουλος της δεξιάς παράταξης που διοικεί την πόλη. Αρχίζουν οι δικαστικές έρευνες στις οποίες εμπλέκεται άμεσα ο Νοτόλα, για να διαπιστωθούν οι αιτίες και να αποδοθούν οι ευθύνες, όμως τα έγγραφα και οι τυπικές διαδικασίες που τον αφορούν αποδεικνύονται όλα σύννομα και τελικά κανείς δεν διώκεται. Καθώς το όνομα του εργολάβου έχει «λερωθεί», το κόμμα στο οποίο ανήκει, τον αποσύρει από τη λίστα των επερχόμενων εκλογών. Όμως ο Νοτόλα αποδεικνύεται ότι είναι ένας αδίστακτος επιχειρηματίας που δεν θέλει να χάσει την εξουσία και τα προνόμια που του παρέχει η θέση του στο Δήμο και χρησιμοποιεί όσα μέσα διαθέτει, θεμιτά και αθέμιτα, για να επανεκλεγεί. Αλλάζοντας πολιτικό κόμμα, μετακινούμενος πολιτικά στο κέντρο, όχι μόνον θα καταφέρει να επανεκλεγεί, αλλά θα παραμείνει και στη θέση εξουσίας που κατείχε, συνεχίζοντας να κερδοσκοπεί στο τομέα των οικοδομών με την κατασκευαστική του εταιρεία.

Διανομή ρόλων

 Ροντ Στάιγκερ ως επιχειρηματίας Εντοάρντο Νοτόλα
 Σάλβο Ραντόνε ως Ντε Αντζέλι
 Γκουίντο Αλμπέρτι ως Μαγκλιόνε
 Άντζελο Ντ' Αλεσάντρο ως Μπάλσαμο
 Κάρλο Φερμαριέλλο ως Ντε Βίτα
 Μαρσέλο Καναβάλε ως φίλος του Νοτόλα
 Αλμπέρτο Κανότσια ως φίλος του Νοτόλα
 Γκαετάνο Γκριμάλντι Φιλιόλι ως φίλος του Νοτόλα
 Ντάντε Ντι Πίντο ως Πρόεδρος της Επιτροπής
 Ντάνι Πάρις ως ερωμένη του Μαγκλιόνε
 Αλμπέρτο Αμάτο ως σύμβουλος
 Φράνκο Ριγκαμόντι ως σύμβουλος
 Τερέντσιο Κόρντοβα ως ο Επιθεωρητής
 Βιτζέντσο Μεταφόρα ως ο Δήμαρχος

Υποδοχή

Κριτικές
Ο ιστότοπος Time Out σημειώνει στη κριτική του για την ταινία:

Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 89%, με βάση 65 κριτικές και μέση βαθμολογία 8/10.

Βραβεία & Υποψηφιότητες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Τα Χέρια πάνω από την Πόλη στο Criterion Collection

Ταινίες του 1963
Ιταλικές ταινίες
Ιταλικές δραματικές ταινίες
Ιταλόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανσίσκο Ρόσι
Ταινίες γυρισμένες στη Νάπολη
1996 PW

Το 1996 PW είναι ένα υπερποσειδώνιο ουράνιο σώμα και δαμοκλοειδής αστεροειδής που κινείται σε τροχιά πολύ μεγάλης εκκεντρότητας (πολύ μακρόστενη), χαρακτηριστική ενός κομήτη μεγάλης περιόδου, αλλά δεν έχει δείξει ίχνη κόμης ή ουράς την εποχή που ανακαλύφθηκε. Το ασυνήθιστο αυτό σώμα έχει διάμετρο περί τα 10 χιλιόμετρα, περίοδο περίστροφής 35,4 ώρες και πιθανώς επίμηκες σχήμα.

Περιγραφή
Το '''1996 PW περιφέρεται περί τον Ήλιο σε απόσταση από 2,5 μέχρι 504 AU και εκτελεί μία πλήρη περιφορά κάθε 4150 γήινα έτη. Ξεχωρίζει επίσης για τη μεγάλη κλίση της τροχιάς του ως προς την εκλειπτική, σχεδόν 30 μοίρες.

Προσομοιώσεις υποδεικνύουν ότι προήλθε μάλλον από το Νέφος του Όορτ, με σχεδόν ίση πιθανότητα να είναι πυρήνας παλαιού κομήτη ή ένας γνήσιος αστεροειδής που αρχικώς είχε εκτιναχθεί μέχρι το Νέφος του Όορτ. Η ανακάλυψή του προέτρεψε τη διεξαγωγή θεωρητικής έρευνας, που υποστηρίζει ότι χονδρικά το 1% έως 2% των σωμάτων του Νέφους του Όορτ είναι βραχώδους και όχι κομητικής συστάσεως.

Παραπομπές

Δαμοκλοειδείς αστεροειδείς
Μεταποσειδώνια αντικείμενα
Μάχη της Μερίτσας

Η Μάχη της Μερίτσας ή Μάχη της Οξύνειας διεξήχθη στις 11 και 12 Φεβρουαρίου 1943 μεταξύ 800 ανδρών του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ), υπό το Νέστωρα Βώκα (ψευδώνυμο: «Τζαβέλλας»), το Νίκο Ζαράλη («Χασιώτης») και τον Ηλία Καφαντάρι («Αδαμάντιος») ενάντια σε τάγμα του Βασιλικού Ιταλικού Στρατού. Έλαβε χώρα στη Μερίτσα (σημερινή Οξύνεια) κοντά στην Καλαμπάκα. Στη μάχη, 137 Ιταλοί σκοτώθηκαν και 160 αιχμαλωτίστηκαν, μαζί με ολόκληρο τον εξοπλισμό τους, που περιελάμβανε 4 όλμους, 20 αυτόματα όπλα και πάνω από 2.000 χειροβομβίδες. Οι αντάρτες απελευθέρωσαν τους κρατούμενους, αλλά κράτησαν τον κατασχεθέντα εξοπλισμό.

Παραπομπές

Πηγές 

  
 
  

Ιταλική κατοχή της Ελλάδας
Μάχες του ΕΛΑΣ
Ιωάννης Α΄ της Γκαέτα

ο Ιωάννης  (Ioannes) ήταν βυζαντινός ύπατος, πατρίκιος και Κυβερνήτης της Γκαέτα, την περίοδο 839-933 ή 934, υποτελής του Βυζαντινού αυτοκράτορα.

Ήταν γιος του Ντοκιμπίλη Α΄ και της Ματρόνας εγγονής του Ανατόλιου: Από το 877 ήταν συνκυβερνήτης με τον πατέρα του, από το 914 είχε ο ίδιος ανακηρύξει συνκυβερνήτη τον γιο του Ντοκιμπίλη Β΄. Το 815 πήρε μέρος στη μάχη του ποταμού Γκαριγκλιάνο με τους άραβες, για ανταμοιβή ο Πάπας Ιωάννης Ι΄ του παραχώρησε τις πόλεις Τρέττο και Φοντί.

Με άγνωστου ονόματος σύζυγο είχε έναν γιο κι έξι κόρες :
 Ντοκιμπίλης Β΄, διάδοχος του στην Γκαέτα
 Σιλκεγκάιτα, σύζυγος του Ατενόλφου της Κάπουα
 Ματρόνα
 Θεοκτίστα
 Μπόνα
 Μαρού
 Μεγαλού
 
Με άγνωστου ονόματος ερωμένη είχε ακόμα τρεις γιους :
 Πέτρος
 Λέων
 Κωνσταντίνος

Παραπομπές 

Δούκες της Γκαέτα
Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα
Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Οίκος Γκαετάνι
Βυζαντινοί Ύπατοι
Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Ντοκιμπίλης Β΄ της Γκαέτα

ο Ντοκιμπίλης (Docibilis) ήταν βυζαντινός ύπατος, πρόξενος, έπαρχος (prefect) και Κυβερνήτης της Γκαέτα, την περίοδο  914 ή 915-954, υποτελής του Βυζαντινού αυτοκράτορα. Μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.

Ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ όπου από το 914 μέχρι το 934 ήταν συνκυβερνήτης του. Ήταν ο πρώτος Κυβερνήτης της Γκαέτα που χρησιμοποίησε τον τίτλο του δουξ. Το 915 πήρε μέρος με τον πατέρα του στην Μάχη του Γκαριγκλιάνο ενάντια στους Άραβες. 

Παντρεύτηκε την Ουρανία κόρη του Ιωάννη Β΄ της Νάπολης κι είχαν τα εξής παιδιά :
 Μαρία, σύζυγος του Λάντολφ Δ΄ της Κάπουα
 Ιωάννης Β΄, δούκας της Γκαέτα
 Γρηγόριος, δούκας της Γκαέτα
 Μαρίνος Β΄, δούκας της Γκαέτα
 Ούγος, γενάρχης του κλάδου της Ρώμης 
 Λέων
 Μεγαλού
 Γκέμμα
 Δροσού
 Άννα

Παραπομπές 

Δούκες της Γκαέτα
Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα
Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Οίκος Γκαετάνι
Βυζαντινοί Ύπατοι
Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Βυζαντινοί δούκες
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Απόστολος Γρεκός

Ο Απόστολος Γρεκός (Γραικός) (1875-1957) ήταν αρχιτέκτονας απόφοιτος της Ecole Spéciale d' Architecture στο Παρίσι (1901).

Έργα του 

 Μαράσλειο Λύκειο, Έτος Κατασκευής 1904, Αλεξανδρείας 93 & Ζαχαρία Παπαντωνίου, Θεσσαλονίκη
Οι δίδυμες οικοδομές Χανόκα και Μπεράχα, Έτος Κατασκευής 1922, Πλατεία Αγίας Σοφίας, Θεσσαλονίκη.
 Μέγαρο Ναβάρρο-Μ.Νισσίμ (Ξενοδοχείο "Ματζέστικ") (σε συνεργασία με Λ. Πάικο), Έτος Κατασκευής 1922, Συμβολή Αγίας Σοφίας και Λεωφ. Νίκης, Θεσσαλονίκη.
Οικία Α. Γρεκού, Έτος κατασκευής 1923, Οδός Κριεζώτου, Θεσσαλονίκη
Πρώην Ξενοδοχείο «Ακροπόλ», Έτος κατασκευής 1924, Οδός Τανταλίδου 4, Θεσσαλονίκη.
Οικοδομή Θ. Τσιώμη (σε συνεργασία με Α. Λευτεριώτη), Έτος Κατασκευής 1924-25, Οδός Παύλου Μελά 26, Θεσσαλονίκη.
Έπαυλη Γραμματικάκη, Έτος Κατασκευής 1932, Θεμ. Σοφούλη, Θεσσαλονίκη

Παραπομπές 

Έλληνες αρχιτέκτονες
Θρασαμούνδος

Ο Θρασαμούνδος, λατιν. Thrasamundus (450 - 523) ήταν βασιλιάς των Βανδάλων και των Αλανών (496-523), ο 5ος στο βασίλειο των Βανδάλων της Βόρειας Αφρικής. Η βασιλεία του διήρκεσε 27 έτη και είναι η δεύτερη σε διάρκεια, μετά τον πάππο του Γιζέριχο (βασίλευσε 49 έτη).

Βιογραφία 
Ήταν ο τρίτος γιος του Γκέντο πρίγκιπα των Βανδάλων, γιου του Γιζέριχου. Το 496 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουνθαμούνδος, που είχε διαδεχθεί τον θείο τους Ονώριχο (διάδοχο του Γιζέριχου). Από τους απογόνους του Γιζέριχου ζούσε μόνο αυτός και ο εξάδελφός του Χιλδέριχος, γιος του Ονώριχου. Έγινε βασιλιάς σύμφωνα με έναν νόμο, που θέσπισε ο πάππος του, κατά τον οποίο η βασιλεία περιέρχεται στο μεγαλύτερο άρρεν μέλος της οικογένειας του θανόντος βασιλιά. 

Οι Βάνδαλοι ήταν υποτελείς στον Θεοδώριχο τον Μεγάλο, βασιλιά των Οστρογότθων της Ιταλίας. Αυτός έδωσε την αδελφή του Αμαλαφρίδα ως σύζυγο στον Θρασαμούνδο μαζί με μεγάλη προίκα: το ακρωτήριο Λιλύβαιο (το δυτικό άκρο) της Σικελίας, που έτσι περιήλθε στους Βαλδάλους, 1.000 επίλεκτους στρατιώτες και 5.000 οπλισμένους ακολούθους τους. Ο ιστορικός Χέρβιγκ Βόλφραμ θεωρεί ότι αυτό έγινε το έτος 500, "αμέσως μετά τον εορτασμό της 30ετίας του Θεοδώριχου ως βασιλιά". Παρά τη συμμαχία, ο Θρασαμούνδος δεν μπόρεσε να έλθει σε βοήθεια του Θεοδώριχου, όταν το Ρωμαϊκό Ναυτικό επέδραμε την ακτή της νότιας Ιταλίας για να τον αποτρέψει να συνδράμει τον Αλάριχο βασιλιά των Βησιγότθων στη μάχη του Βουιγιέ, όπου τελικά ηττήθηκε ο Αλάριχος.

Ο Προκόπιος περιγράφει τη μάχη μεταξύ των Βερβέρων της Τρίπολης υπό τον Καμπαόν και των Βανδάλων, στην οποία οι Βερβέροι χρησιμοποίησαν ασυνήθιστες τακτικές για να νικήσουν το ιππικό των Βανδάλων. Κατά το τελευταίο έτος της βασιλείας του, το σημαντικό λιμάνι της Μεγάλης Λέπτιδος λεηλατήθηκε από τους Βερβέρους.

Επίσης ο Θρασαμούνδος έληξε τα πολλά έτη διωγμού της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που είχαν ξεκινήσει από τον Αρειανό θείο του Χουνέριχο, μία κίνηση που βελτίωσε τις σχέσεις των Βανδάλων με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης. Ο Προκόπιος αναφέρει πως ήταν "ένας πολύ ιδιαίτερος φίλος του Αυτοκράτορα Αναστάσιου". 

Ο Θρασαμούνδος απεβίωσε το 523 και τον διαδέχθηκε α εξάδελφός του Χιλδέριχος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 500 την Αμαλαφρίδα, κόρη του Θεοδώριχου του Μεγάλου βασιλιά των Οστρογότθων στην Ιταλία. Ήταν ο 2ος σύζυγός της.

Πηγές
 Procopius, De Bellis III.8.11-13. Translated by H.B. Dewing, Procopius (Cambridge: Loeb Classical Library, 1979), vol. 2 p. 77
 Herwig Wolfram, History of the Goths, translated by Thomas J. Dunlap (Berkeley: University of California, 1988), p. 308

Μονάρχες
Βάνδαλοι
Άσσος Κορινθίας

O Άσσος είναι μεγάλο χωριό και έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Άσσου-Λεχαίου, του δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
Ο Άσσος είναι μεγάλο παραθαλάσσιο χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται πολύ κοντά στις νότιες ακτές του Κορινθιακού κόλπου, πάνω στην παλαιά Εθνική Οδό Αθηνών-Κορίνθου (ΕΟ 8), μετά το Λέχαιο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει 10 χλμ. περίπου Δ. της Κορίνθου.

Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Άσσου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 13,843 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Μαρίνα και Βεληνιάτικα.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 και προσαρτήθηκε στον δήμο Απίας του, τέως, νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Κορινθίας, το 1909 πάλι στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας και το 1949 οριστικά στον νομό Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 προσαρτήθηκε στον δήμο Άσου-Λεχαίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Άσσου-Λεχαίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων.

Ιστορικά στοιχεία
Στον Άσσο υπογράφηκε, στις 7 Νοεμβρίου 1823, η παράδοση των Τούρκων του Ακροκορίνθου, στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.

Αξιοθέατα
Οι εκκλησίες των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, Αγίου Γρηγορίου και Αγίων Πέτρου και Παύλου

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Χωριά του νομού Κορινθίας
Δήμος Κορινθίων
Βασίλειος Τελλίδης

Ο Βασίλειος Τελλίδης είναι αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, ο οποίος το 2015-2017 υπηρέτησε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

Ο Τελλίδης γεννήθηκε στο Κοκκινόχωμα του νομού Καβάλας στις 29 Σεπτεμβρίου 1958. Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1980 ως ανθυπολοχαγός Ιππικού–Τεθωρακισμένων. Ως αξιωματικός τεθωρακισμένων, παρακολούθησε διάφορες στρατιωτικές σχολές σχετικά με τον τομέα του, καθώς και την Σχολή Εκπαίδευσης στα Θωρακισμένα Ιππικά Τμήματα στη Γαλλία. Επιπλέον, έλαβε εκπαίδευση ως αλεξιπτωτιστής. Ως ανώτερος αξιωματικός, αποφοίτησε από την Ανώτατη Σχολή Πολέμου της Ελλάδας, το γαλλικό Διαστρατιωτικό κολέγιο Αμύνης και τη Σχολή Εθνικής Αμύνης της Ελλάδας.

Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες τεθωρακισμένων ως υπεύθυνος της ταξιαρχίας, ως μέλος του επιτελείου και ως , διοικητής. Κατά την περίοδο 2005-08 ήταν στρατιωτικός ακόλουθος στη Γαλλία. Από το 2008 ήταν επικεφαλής της Διεύθυνσης Αμυντικού Σχεδιασμού και Προγραμματισμού στο Ελληνικό Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ) μέχρι το 2011. Στη συνέχεια υπηρέτησε για λίγο ως διευθυντής του τρίτου παραρτήματος του ΓΕΕΘΑ, πριν από το διορισμό του ως Πρώτος Αναπληρωτής Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (2011-12). Το 2012-13 διετέλεσε διοικητής της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Εσωτερικού και Νήσων. Το 2013-14 υπηρέτησε ως Γενικός Επιθεωρητής Στρατού. Το 2014-15 υπηρέτησε ως διοικητής της Πρώτης στρατιάς και στις 25 Φεβρουαρίου 2015 στη θέση του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Μαζί με τους επικεφαλείς του επιτελείου του Ναυτικού και της αεροπορίας, έπειτα από απόφαση του ΚΥΣΕΑ, παύθηκε από τα καθήκοντα του στις 16 Ιανουαρίου 2017 και αντικαταστάθηκε από τον Αλκιβιάδη Στεφανή, τότε διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού.

Είναι παντρεμένος και έχει δύο γιους. Μιλάει αγγλικά και γαλλικά.

Παραπομπές 

Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Ιωάννης Β΄ της Γκαέτα

Ο Ιωάννης ήταν βυζαντινός ύπατος, και Κυβερνήτης της Γκαέτα, Γαέτα για τους Βυζαντινούς, την περίοδο  954-962 ή 963, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.

Ο Ιωάννης ήταν γιος του Ντοκιμπίλη Β΄ όπου και τον διαδέχτηκε σαν δούκας της Γκαέτα . Λόγω του ότι δεν είχε αρσινικούς απογόνους τον διάδεχτηκε ο αδελφός του Γρηγόριος. Κατά την θητεία του μεγάλωσε το δουκικό παλάτι και έχτισε πολλές εκκλησίες. Επίσης δεν έλενγχε όλο το δουκάτο αφού ο πατέρας του είχε κάνει τον αδελφό του Μαρίνο δούκα του Φοντί που ήλεγχε σχεδόν το ήμισυ του δουκάτου, ενώ ο αδελφός του Λέων είχε κληρονομήσει τον έλεγχο της εκκλησίας του Αγίου Εράσμου.

Ήταν παντρεμένος δύο φορές με αγνώστου ονόματος γυναίκες με την πρώτη είχε δύο κόρες, την Θεοδονάντα και την Γκέμμα, με την δεύτερη σύζυγό του απέκτησαν μία κόρη την Μαρία.

Παραπομπές 

Δούκες της Γκαέτα
Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα
Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Οίκος Γκαετάνι
Βυζαντινοί Ύπατοι
Βυζαντινοί δούκες
Γρηγόριος της Γκαέτα

Ο Γρηγόριος, πέθανε το 978, ήταν βυζαντινός ύπατος, και Κυβερνήτης της Γκαέτα, Γαέτα για τους Βυζαντινούς, την περίοδο  962 ή 963-978, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.

Ο Γρηγόριος ήταν γιος του Ντοκιμπίλη Β΄ και της Ουρανίας της Νάπολης, διάδοχος του αδελφού του Ιωάννη Β΄. Η θητεία του δεν ήταν καλή για το δουκάτο το οποίο μοίραζε σε μέλη της οικογένειας. Τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Μαρίνος Β΄ παραγκωνίζοντας τους γιους του Γρηγορίου που ήταν οι νόμιμοι διάδοχοι.

Με άγνωστου ονόματος σύζυγο είχε τρεις γιους  :
 Ντοκιμπίλης, ο γιος του Λέων ήταν τελευταίος δούκας της οικογένειας στη Γκαέτα
 Γρηγόριος
 Λάντολφ

Παραπομπές 

Δούκες της Γκαέτα
Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα
Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Οίκος Γκαετάνι
Βυζαντινοί Ύπατοι
Βυζαντινοί δούκες
Χρήστος Χριστοδούλου (πτέραρχος)

Ο Χρήστος Χριστοδούλου (Δράμα, 1958) είναι Έλληνας απόστρατος στρατιωτικός, πτέραρχος. Αποτέλεσε αρχηγός του Α/ΓΕΕΘΑ της Ελλάδας από τις 25 Ιανουαρίου 2019 έως τις 17 Ιανουαρίου 2020.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Δράμα το 1958. Σπούδασε στην Σχολή Ικάρων το 1977 με 1981 και αποφοίτησε το 1981 με τον βαθμό του ανθυποσμηναγού. 

Παρακολούθησε την Σχολή Όπλων Τακτικής, τη Σχολή Ηλεκτρονικού Πολέμου, τη Σχολείου Ηλεκτρονικού Πολέμου στο Σακραμέντο των ΗΠΑ και άλλες σχολές που προβλέπονται. 

Κατέχει δύο μεταπτυχιακά από το πανεπιστήμιο του Έσσεξ της Βρετανίας (δίπλωμα στην υπολογιστική και μάστερ στην επιστήμη των υπολογιστών). 

Από τον Ιούνιο του 1981 μέχρι και τον Ιούλιο του 2000 υπηρέτησε στην 111η Πολεμική Μοίρα/341η Μοίρα αρχικά ως ιπτάμενος μοίρας και ακολούθως εντάχθηκε στην 330Μοίρα με Α/Φ F-16, όπου σταδιακά προβιβάστηκε σε διοικητής της μοίρας. Από τον Ιούλιο του 2000 έως τον Αύγουστο του 2002 ήταν επιτελής στο τμήμα σχεδίων του στρατηγείου του Γενικού Επιτελείου Αεροπορικών Δυνάμεων Αντίδρασης στο Καλκάρ της Γερμανίας. 

Από τον Αύγουστο του 2002 έως τον Σεπτέμβριο του 2004 ήταν διευθυντής επιχειρήσεων και εκπαίδευσης της 115ης Πτέρυγας Μάχης Από τον Σεπτέμβριο του 2004 έως τον Οκτώβριο του 2005 ήταν Τμηματάρχης στην Διεύθυνση Τυποποίησης - Αξιολόγησης του ΑΤΑ, έπειτα τμηματάρχης στη διεύθυνση αεράμυνας του ΑΤΑ (Οκτώβριος 2005 - Ιούλιος 2006,)ως διευθυντής διεύθυνσης τυποποίησης - αξιολόγησης και διευθυντής διεύθυνσης πληροφορικής. Το 2008 ανέλαβε τα καθήκοντα του Διοικητή ΚΕΑΤ. Ακολούθως, υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις στο ΑΤΑ όπως μεταξύ άλλων (με χρονική σειρά) , διευθυντής διεύθυνσης εκπαίδευσης, Διευθυντής Α' Κλάδου (Επιχειρήσεων), έπειτα ως επιτελάρχης (Μάρτιος 2011 - Ιούλιος 2012) και ως υπαρχηγός (Αύγουστος 2012 - Μάρτιος 2013).

Από τον Μάρτιο του 2013 έως τον Μάρτιο του 2014 ήταν διοικητής της διοίκησης αεροπορικής εκπαίδευσης και από τον Μάρτιο του 2014 έως τον Μάρτιο του 2015, διοικητής διοίκησης αεροπορικής υποστήριξης. Στις 2 Μαρτίου 2015 προήχθη στον βαθμό του Αντιπτέραρχου και έγινε αρχηγός τακτικής αεροπορίας, ενώ τον Ιανουάριο του 2017 Αρχηγός ΓΕΑ. Στις 25 Ιανουαρίου 2019 προήχθει στον Βαθμό του Πτέραρχου αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα του Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας. 

Έχει παρασημοφορηθεί μεταξύ άλλων με το Τάγμα της Τιμής και το Τάγμα του Φοίνικα. Μιλά ελληνικά και αγγλικά.

Παραπομπές 

Έλληνες στρατιωτικοί
Γιώργος Σαραμαντάς

Ο Γιώργος Σαραμαντάς είναι έλληνας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως αμυντικός στην ομάδα της Λαμίας.

Καριέρα 
Ο Γιώργος Σαραμαντάς γεννήθηκε στον Πύργο της Ηλείας και έτσι το 2012 εντάχθηκε στην ομάδα του Πανηλειακού. Μετά απο 37 αγώνες σε 2 σεζόν, άφησε την Ηλεία για τον Ηρακλή. Διατέλεσε μέλος της ομάδας για 3 χρόνια, έχοντας 75 ματς δίχως να πετύχει τέρμα. Μετά την διάλυση του Ηρακλή, ο Γιώργος Σαραμαντάς μετακόμισε στην Αθήνα για λογαριασμό του Πανιωνίου, ο οποίος τότε αγωνιζόταν και στην Ευρώπη. Μετά από μία τριετία με 60 εμφανίσεις , άφησε τον Πανιώνιο όπου αντιμετώπιζε μεγάλα οικονομικά προβλήματα, για την Λαμία όπου αγωνίζεται μέχρι σήμερα.

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πανηλειακού
Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Οστρογότθα

Η Οστρογότθα, γερμ. Ostrogotho (480 - πριν το 516) ήταν πριγκίπισσα των Οστρογότθων  και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Βουργουνδών.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Θεοδώριχου του Μεγάλου, βασιλιά των Οστρογότθων της Ιταλίας και μίας ανώνυμης, που ήταν παλλακίδα, σύμφωνα με τον ιστορικό Ιορδάνη, ή σύζυγος, κατά το Ανώνυμο χρονικό που εξέδωσε ο Βαλενσιανός. Ο Ιορδάνης αναφέρει μία αδελφή της, τη Θευδιγόθα. Σύμφωνα και με τους δύο, η Οστρογότθα γεννήθηκε ενώ ο Θεοδώριχος διέμενε στη Μοισία, δηλ. πριν το 489. 

Η Οστρογότθα βαπτίστηκε μάλλον στην Κωνσταντινούπολη με το όνομα Αριάδνη ή Αριαγνή, παίρνοντας το όνομα της Αριάδνης, συζύγου του Ζήνωνα. Την αποκαλούσαν Αριάδνη η Οστρογότθα και με τον καιρό, για να μη συγχέεται με την Αυτοκράτειρα, έμεινε μόνο το Οστρογότθα. 

Αυτή και η αδελφή της συνόδευσαν τον Θεοδώριχο στην εκστρατεία του από την Κωνσταντινούπολη στην Ιταλία. Κατά τη μάχη εναντίον του Οδόακρου, ο πατέρας της την άφησε στο Ticinum (νυν Παβία). Το 494, αφού ο Θεοδώριχος είχα παγιώσει την εξουσία του στην Ιταλία, κανόνισε τον γάμο της με τον Σιγισμούνδο, γιο του Γκουντομπάντ ηγεμόνα των Βουργουνδών.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο ηγεμόνα των Βουργουνδών. Από τον γάμο της απέκτησε:
 Σιγκέρικ. Σκοτώθηκε με εντολή του Σιγισμούνδου, όταν η 2η σύζυγος του Σιγισμούνδου τον έπεισε ότι ο Σιγκέρικ συνωμοτούσε για να τον ανατρέψει.
 Σουαβεγότθα απεβ. μετά το 549, παντρεύτηκε τον Φράγκο Θευδέριχο Α΄ των Μεροβιγγίων βασιλιά της Αυστρασίας.

Πηγές
 Helmut Castritius: Ostrogotho. In: Reallexikon der Germanischen Altertumskunde (RGA). 2. Auflage. Band 22, Walter de Gruyter, Berlin / New York 2003, ISBN 3-11-017351-4, S. 350.
 Felix Dahn: Ostrogotho. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 24, Duncker & Humblot, Leipzig 1887, S. 528.
 Maria Assunta Nagl: Ostrogotho. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band XVIII,2, Stuttgart 1942, Sp. 1687 f.
Αυδοφλέδα

Η Αυδοφλέδα, γερμ. Audofleda (τέλη 5ου - αρχές 6ου αι.) ήταν πριγκίπισσα των Φράγκων και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Οστρογότθων.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Χιλδέριχου Α΄ βασιλιά των Σαλίων Φράγκων και της Μπασίνας από τη Θουριγγία ή από τη Civitas Tungrorum (νυν ανατολικό Βέλγιο). Αδελφός της ήταν ο Κλόβις Α΄ των Φράγκων.

Ο Θεοδώριχος βασιλιάς των Οστρογότθων, που ήθελε συμμαχία με τους Φράγκους, έστειλε μία πρεσβεία στον Κλόβι Α΄ ζητώντας την αδελφή εκείνου Αυδοφλέδα ως σύζυγο. Επίσης πάντρεψε τις δύο κόρες του από μία παλλακίδα με τους ηγεμόνες των Βουργουνδών και των Βησιγότθων και την αδελφή του με τον ηγεμόνα των Βανδάλων, πολιτικές κινήσεις που τον έκαναν σύμμαχο με κάθε μεγάλο βαρβαρικό βασίλειο της Δύσης. 

Η Αυδοφλέδα ήταν παγανίστρια, πριν παντρευτεί και βαπτίστηκε κατά τον γάμο της από έναν επίσκοπο, οπαδό του Άρειου. Η κόρη τους έγινε αντιβασίλισσα των Οστρογότθων το διάστημα 526-534.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Θεοδώριχο τον Μεγάλο, βασιλιά των Οστρογότθων της Ιταλίας και είχε τέκνο:
 Αμαλασούνθα π. 495-534/5, παντρεύτηκε πρώτα τον Τραγκουίλλα και μετά τον Ευθάριχο πρίγκιπα των Οστρογότθων της Ιβηρικής και ύπατο, φίλο και στρατιωτικό του Ιουστίνου Α΄.
 Αθαλάριχος 516-534, βασιλιάς των Οστρογότθων.
 Ματασούνθα άκμασε 550, παντρεύτηκε πρώτα τον Ουίτιγι βασιλιά των Οστρογότθων και μετά τον Γερμανό εξάδελφο του Ιουστινιανού Α΄.

Πηγές
 Charles William Previté-Orton The Shorter Cambridge Medieval History. Cambridge: University Press. 1966.
 A History of Early Medieval Europe 476-911 by Margaret Deanesly, Methuen 1960 page 41

Αναφορές

Οστρογότθοι
Μαρίνος Β΄ της Γκαέτα

Ο Μαρίνος ήταν βυζαντινός ύπατος, πρόξενος, και Κυβερνήτης της Γκαέτα, Γαέτα για τους Βυζαντινούς, την περίοδο  978 - 984 και δούκας του Φοντί την περίοδο 954-978, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.

Ήταν γιος του Ντοκιμπίλη Α΄ και της Ουρανίας της Νάπολης, από τον πατέρα του διορίσθηκε πρώτος δούκας του Φοντί κι έλεγχε σχεδόν το ήμισυ του Δουκάτου. Στο Φοντί ο Μαρίνος έχτισε την κατοικία του και ανακαίνισε τα δημόσια κτίρια. Το 978 έγινε δούκας της Γκαέτα στην θέση του αδελφού του Γρηγορίου που πέθανε, παρακάμπτωντας τους γιους του στην διαδοχή. Μετά το θάνατό του το 984, τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Γ΄, νωρίτερα το 978 είχε διορίσει τον γιο του Μαρίνο δούκα του Φοντί.

Με την σύζυγο του Μαρία είχαν επτά παιδιά :
 Ιωάννης Γ΄, δούκας της Γκαέτα
 Γρηγόριος, κόμης του κάστρου Αρτζέντο
 Βερνάδος, επίσκοπος Γκαέτας
 Μαρίνος, δούκας του Φοντί
 Νταουφέριος
 Λέων Γ΄, δούκας του Φοντί
 Άννα

Παραπομπές 

Δούκες της Γκαέτα
Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα
Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Οίκος Γκαετάνι
Βυζαντινοί Ύπατοι
Βυζαντινοί δούκες
Κόμητες του Φοντί
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)