Μπίλι Ράιτ

Ο Γουίλιαμ Άμπροουζ «Μπίλι» Ράιτ (αγγλικά : William Ambrose "Billy" Wright, CBE, 6 Φεβρουαρίου 1924 – 3 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν  Άγγλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν αρχικά ως μέσος και καθιερώθηκε ως κεντρικός αμυντικός. Πέρασε όλη την καριέρα του στην Γουλβς. Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής στον κόσμο που συμπλήρωσε  100 διεθνείς συμμετοχές.

Βιογραφία

Ο Ράιτ τράβηξε γρήγορα την προσοχή λόγω του ταλέντου του ως ποδοσφαιριστή. Ωστόσο, λόγω του αδύναμου κορμιού του, ήταν εντελώς εξαντλημένος μετά από κάθε παιχνίδι. Αφού τελείωσε το σχολείο, μετακόμισε από την γενέτειρα πόλη του στην Γουλβς, όπου φόρεσε τη φανέλα της επαγγελματικής ομάδας σε ηλικία μόλις 15 ετών. Εργάστηκε σκληρά για να βελτιώσει τη φυσική του κατάσταση και τελικά το 1941 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο. Στα πρώτα του χρόνια, ο Ράιτ έπαιξε στη θέση του επιθετικού μέσου αλλά η έλλειψη επαρκούς φυσικού ταλέντου τον οδήγησε σταδιακά να προσαρμοστεί σε πιο αμυντικό ρόλο (συνήθως κεντρικός αμυντικός), θέση που διατήρησε μόνιμα μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954. Χάρη στα αλτικά του προσόντα, ήταν σχεδόν πάντα νικητής στις εναέριες μονομαχίες, διέθετε εξαιρετικές ικανότητες αναχαίτισης και ήταν χαρακτηριστικά ψύχραιμος υπό και τις πιο δύσκολες συνθήκες. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος διέκοψε την αγωνιστική δραστηριότητα της ομάδας και έπαιξε ως φιλοξενούμενος στη Λέστερ, αλλά επέστρεψε στους «Λύκους» το 1942 και κλήθηκε στο στρατό το 1943 υπηρετώντας ως δάσκαλος αθλητισμού. Λίγο μετά το τέλος του πολέμου, η Γουλβς τον έκανε αρχηγό της ομάδας της (1947). 

Με αυτό τον σύλλογο ο Ράιτ ήταν ο νικητής του Αγγλικού Κυπέλλου το 1949 (απέναντι στη Λέστερ Σίτι) και πρωταθλητής τρεις φορές (1953–54 , 1957–58 και 1958–59). Στις 13 Δεκεμβρίου 1954 αντιμετώπισε με την Γουλβς σε φιλική συνάντηση τη Χόνβεντ Βουδαπέστης την οποία νίκησε η αγγλική ομάδα με 3–2, παρότι έχανε αρχικά με 2–0. Το αποτέλεσμα αναπτέρωσε το ηθικό του ποδοσφαιρικού χώρου της Αγγλίας, μιας και η Ουγγρική ομάδα θεωρούταν η καλύτερη του κόσμου εκείνη την εποχή. Συνολικά, έπαιξε 540 επίσημα συλλογικά παιχνίδια (490 αγώνες πρωταθλήματος, 48 αγώνες Κυπέλλου και 2 ευρωπαϊκά παιχνίδια. Το 1952, ο Ράιτ ονομάστηκε «Παίκτης της Χρονιάς» από τους Βρετανούς αθλητικούς δημοσιογράφους και το 1957 τερμάτισε δεύτερος στο βραβείο Ευρωπαίου Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς (Χρυσή Μπάλα). Μετά το τρίτο πρωτάθλημα το 1959, η Ελισάβετ Β' τον όρισε διοικητή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Μεταξύ Σεπτεμβρίου 1946 και Μαΐου 1959, ο Ράιτ έπαιξε συνολικά 105 διεθνείς αγώνες για την αγγλική εθνική ομάδα, 90 από αυτούς ως αρχηγός της ομάδας (επίδοση ρεκόρ) και 70 στη σειρά. Έκανε το διεθνές του ντεμπούτο στις 19 Ιανουαρίου 1946 με νίκη 2-0 επί του Βελγίου σε ανεπίσημο αγώνα, ενώ το επίσημο ντεμπούτο του ήρθε στις 28 Σεπτεμβρίου 1946 στη νίκη με 7–2 απέναντι στη Βόρεια Ιρλανδία. Ο Ράιτ ήταν ο πρώτος παίκτης ποδοσφαίρου που συμπλήρωσε 100 διεθνείς συμμετοχές και ήταν κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ με συνολικά 105 εμφανίσεις για χρονικό διάστημα δύο ετών. Ο 100ός διεθνής αγώνας διεξήχθη στο Λονδίνο στις 11 Απριλίου 1959 απέναντι στη Σκωτία (1-0). Συμμετείχε σε τρεις τελικές φάσεις του Παγκόσμιου Κυπέλλου, όπου η εθνική ομάδα δεν πέτυχε αξιοσημείωτες επιτυχίες: Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 η Αγγλία στον πρώτο γύρο γνώρισε την ήττα από τις ΗΠΑ , μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ποδοσφαιρική ιστορία. Ωστόσο, ο Ράιτ κατατάχθηκε μεταξύ των καλύτερων παικτών της διοργάνωσης από πολλούς Άγγλους δημοσιογράφους. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954, η εθνική αποκλείστηκε από την παγκόσμια πρωταθλήτρια Ουρουγουάη και σε αυτό του 1958, η Αγγλική ομάδα έχασε στη φάση των νοκ-άουτ από την Σοβιετική Ένωση. Ο Ράιτ έχει αγωνιστεί σε όλους τους προκριματικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Κλείνοντας τη σταδιοδρομία του ο Ράιτ δεν είχε αποβληθεί ποτέ σε εγχώριο ή διεθνή αγώνα. 

Ξεκίνησε προπονητική καριέρα από την Εθνική Αγγλίας κάτω των 23 ετών για σύντομο χρονικό διάστημα και ακολούθησε 
ως προπονητής της Άρσεναλ (ομάδα που υποστήριζε στα παιδικά του χρόνια) στο διάστημα 1962–66 χωρίς επιτυχία. Απομακρυνθηκε από το ποδόσφαιρο μετά από τη σύντομη παρουσία του ως προπονητή ακολουθώντας επιτυχημένη σταδιοδρομία στην τηλεόραση έως το 1989. Ένα άγαλμά του υπάρχει στο γήπεδο της Γουλβς στη μνήμη του. Το 2002 έγινε το πρώτο μέλος της Αίθουσας Φήμης (Hall Of Fame) του Αγγλικού ποδοσφαίρου.

Τίτλοι και διακρίσεις

Γουλβς
 Πρωτάθλημα Αγγλίας (3) : 1953–54 , 1957–58 , 1958–59
 Κύπελλο FA : 1949
 FA Charity Shield (2) : 1949 , 1954
Ατομικές διακρίσεις
 FWA Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς : 1952
 Ασημένια Μπάλα (Ballon d'Or) : 1957 
 Διεθνές Ποδόσφαιρο Hall of Fame: 1997 
 Football League 100 Legends : 1998 
 Μέλος του Αγγλικού Hall of Fame : 2002 
 Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας : 1959

Παραπομπές

 

Άγγλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές 
Ποδοσφαιριστές Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς 
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1950
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958