joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μοναστήρι Σίμονοφ

Το Μοναστήρι Σίμονοφ () στην Μόσχα ιδρύθηκε το 1370 από τον μοναχό Φεοντόρ, ανιψιό και μαθητή του Αγίου Σέργιου του Ράντονεζ.

Η περιοχή στην οποία βρίσκεται το μοναστήρι ανήκε προηγουμένως στον Σιμεόν Χοβρίν, έναν βογιάρο ελληνικής καταγωγής και πρόγονο της μεγάλης οικογένειας των Γκολοβίν. Μόνασε στην μονή αυτή υπό την ονομασία Σίμων (εξ ού και το όνομα), ενώ αριθμός απογόνων του έχουν ταφεί στο μοναστήρι. Το 1379, το μοναστήρι μεταφέρθηκε μισό μίλι ανατολικά. Η αρχική του θέση, όπου είχαν ταφεί τα σώματα των νεκρών πολεμιστών στην Μάχη του Κουλίκοβο, εξακολουθεί να τιμάται μέσω της παλιάς εκκλησίας του μοναστηριού.

Στην διάρκεια του 15ου αιώνα, το μοναστήρι ήταν το πλουσιότερο στη Ρωσία. Μεταξύ των γνωστών μοναχών που έζησαν και εργάστηκαν εκεί ήταν ο Βασιάν Πετρικέγιεφ και ο Μάξιμος ο Γραικός. Ένας καθεδρικός χτισμένος από άσπρο λίθο ανεγέρθηκε το 1405, ο οποίος αργότερα επεκτάθηκε κατόπιν εντολής του Ιβάν του Τρομερού. Καθώς το μοναστήρι υπερασπιζόταν την πρόσβαση στην Μόσχα από τα νότια, η άμυνά του ενισχύθηκε σημαντικά στην διάρκεια της δεκαετίας του 1640. Η τελευταία προσθήκη στο σύμπλεγμα ήταν ένα μεγάλο πολυόροφο καμπαναριό, το οποίο και αποτελούσε απομίμηση του Καμπαναριού του Ιβάν του Τρομερού στο Κρεμλίνο της Μόσχας.

Το μοναστήρι καταργήθηκε από τους Μπολσεβίκους το 1923, ενώ λίγο αργότερα τα περισσότερα των κτιρίων του κατεδαφίστηκαν για να ελευθερώσουν χώρο για την ανέγερση αυτοκινητοβιομηχανίας. Τα εναπομείναντα τμήματα του μοναστηριού χρονολογούνται στον 17ο αιώνα και περιλαμβάνουν τρεις πύργους των οποίων η εμφάνιση θυμίζει πυροβολεία, καθώς και βοηθητικά κτίρια χτισμένα σε Μπαρόκ Ναρίσκιν αρχιτεκτονικό ρυθμό. Πρόσφατα, η κυβέρνηση της Μόσχας γνωστοποίησε σχέδια για την πλήρη ανακατασκευή του περίφημου μοναστηριού.

Σύμφωνα με αριθμό πηγών, τμήμα των κτιρίων του παλαιού μοναστηριού άλλαξαν ιδιοκτησιακά χέρια το 1990 από το Υπουργείο Πολιτισμού της ΕΣΣΔ στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και την Ορθόδοξη κοινότητα κωφών, η οποία ξεκίνησε τις εργασίες ανακαίνισης και ανακατασκευής των κτιριακών εγκαταστάσεων. Η πρώτη Θεία Λειτουργία στο μοναστήρι μετά την ανακαίνισή του τελέστηκε το 1992.

Παραπομπές 

Σιμονοφ
Όρος Χόμα

Το Όρος Χόμα είναι βουνό, παλιό σβησμένο ηφαίστειο,  που βρίσκεται στη δυτική Κένυα. Αποτελεί μια ευρεία χερσόνησο στη νότια ακτή του κόλπου Βίναμ της λίμνης Βικτώρια. Η χερσόνησος αυτή ορίζει την ακτή της Χόμα και η βουνοκορφή είναι περίπου 20 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Χόμα.

Στη τοπική  γλώσσα το όνομα του σημαίνει "διάσημο βουνό".

Το βουνό σχηματίστηκε από λάβα και χρονολογείται από το Μειόκαινο έως το Πλειστόκαινο . Μαζί με το Ολ Ντόινιο Λενγκάι είναι ένα από τα πολύ λίγα ηφαίστεια καρμπονατίτη στον κόσμο.

Αναφορές 
 Global Volcanism Program: Homa Mountain

Ηφαίστεια της Κένυας
Προάστειο Δράμας

Νομός :ΔΡΑΜΑΣ

Επαρχία :ΔΡΑΜΑΣ 

Αυτοδιοικητική μονάδα:Κοινότητα

Κοινότητα ή Δήμος:Δράμας

Κωδικός οικισμού:52100234

Παλαιά ονομασία:Λατσίστα

Παραλλαγή παλαιάς ονομασίας:Λάτσιστα

Ημερομηνία μετονομασίας:12/3/1928

ΦΕΚ:81/1928

Νέα ονομασία: Προάστειον

ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΠΟΥ ΕΝΣΩΜΑΤΩΘΗΚΕ ΜΕ ΤΗ ΔΡΑΜΑ ΤΟ 1961.

>Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Λατσίστα (που μερικοί ακόμα και σήμερα το ονομάζουν έτσι), που σημαίνει λασπώδες.

Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών το τσιφλίκι της Λατσίστας (600 στρέμματα όλο μαζί ) το είχε πάρει ένας γιατρός από τη Δράμα από τον Οθωμανό πασά, ο Κλέων Γρηγοριάδης. Έπειτα όταν ήρθαν οι πρώτοι οικιστές από το Γουζούλ {σημερινό Κιζίκ Κιλισέ, κόκκινη εκκλησία) της Επαρχίας Καρς μέναν σε αυτό το τσιφλίκι έπειτα τους δόθηκαν οικόπεδα σε εκείνο το τσιφλίκι, 22 στρέμματα για κάθε οικογένεια.
Ηφαίστειο Πάκα

Το Πάκα είναι ηφαίστειο της Κένυας στη μεγάλη κοιλάδα των ηφαιστείων της χώρας. Το όνομα του στη γλώσσα Σουαχίλι σημαίνει γάτα. Το Πάκα έχει έντονη γεωθερμική δραστηριότητα. Έχει ύψος 1,697 μέτρα.

Παραπομπές 
 Global Volcanism Program

Ηφαίστεια της Κένυας
Γλώσσα Αϊμάρα

Η γλώσσα Αϊμάρα ομιλείται στη Βολιβία, όπου και είναι μια από τις κυρίαρχες ινδιάνικες γλώσσες, στο Περού, την Αργεντινή και τη Χιλή. Η γλώσσα αυτή είναι η κυρίαρχη στην ομάδα γλωσσών Αϊμάρα όπου ανήκει, και για αυτό λέγεται Αϊμάρα και η ομάδα γλωσσών. Οι δύο ακόμα γλώσσες που ανήκουν στην γλωσσική ομάδα Αϊμάρα είναι η Χακάρου (Jacaru) και η Κάουκι (Kawki) που μιλιούνται κυρίως στο Περού. Η γλώσσα είναι επίσημη μαζί με τα ισπανικά στην Βολιβία από το Σύνταγμα του 2009 και στο Περού από το Σύνταγμα του 1993. Αποτελεί την πρώτη γλώσσα του ενός τρίτου του πληθυσμού της Βολιβίας και είναι η κύρια ιθαγενής γλώσσα στον περουβιανό νότο και στο βορρά της Χιλής.

Προέρχεται από τις κεντρικές Άνδεις. Έχει πρώτη φορά μελετηθεί απ' τον Ιταλό ιησουίτη Λουδοβίκο Μπερτόνιο στα τέλη του 16ου αιώνα.

Υπάρχει ένα ινστιτούντο Γλώσσας και Κουλτούρας Αϊμάρα (ILCA) που έχει ιδρυθεί το 1972 από τον Χουάν δε Δίος Γιαπίτα, έναν από τους γλωσσολόγους της σχολής της Φλόριντας και σχεδιαστή ενός σημαντικού αλφαβήτου για τη γλώσσα Αϊμάρα.
 
Έχει 2.000.000 ομιλητές στην Βολιβία, μισό εκατομμύριο στο Περού και λίγες χιλιάδες ομιλητές σε Χιλή και Αργεντινή. Την εποχή της Ισπανικής Κατάκτησης το 16ο αιώνα, η γλώσσα Αϊμάρα ήταν η κυρίαρχη γλώσσα σε μεγαλύτερη γεωγραφικά έκταση από ότι σήμερα.

Στη σύγχρονη Αϊμάρα υπάρχουν πολλές λέξεις δάνεια από τα Ισπανική γλώσσα κυρίως για ζώα που δεν υπήρχαν στην αμερικάνικη ήπειρο αλλά ήρθαν με τον ερχομό των Ευρωπαίων αλλά και για αντικείμενα από την ευρωπαϊκή κουλτούρα καθώς και για ονόματα ανθρώπων όπως Μαρία (Μαρίγια για την γλώσσα Αϊμάρα)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Aymara on The Internet  A course for Aymara available in English and Spanish.
 Aymara Swadesh vocabulary lists (from Wiktionary's Swadesh-list appendix)
 https://web.archive.org/web/20110720153212/http://clas.uchicago.edu/language_teaching/aymara.shtml
 www.aymara.org An extensive website about the language in English, Spanish and Aymara.
 The Sounds of the Andean Languages listen online to pronunciations of Aymara words, see photos of speakers and their home regions, learn about the origins and varieties of Aymara.
 Bolivians equip ancient language for digital times
 Encyclopedy in Aymara
 Aymara – English Dictionary: from Webster's Online Dictionary – The Rosetta Edition.
 Beginning Aymara – a course book in pdf form

Ιθαγενείς γλώσσες της Αμερικής
Γλώσσες της Νότιας Αμερικής
Γλώσσες της Βολιβίας
Γλώσσες του Περού
Γλώσσες της Χιλής
Συγκολλητικές γλώσσες
Ιαβαϊκή γλώσσα

Η Ιαβαϊκή γλώσσα ανήκει στην αυστρονησιακή ομάδα γλωσσών και ομιλείται στα κεντρικά και ανατολικά σημεία του νησιού Ιάβα στην Ινδονησία. Είναι μητρική γλώσσα σε 98.417.022 άτομα (περισσότερο από το 42% του πληθυσμού της Ινδονησίας). Δεν έχει κατοχυρωθεί ως επίσημη γλώσσα της Ινδονησίας κι έτσι θεωρείται ως η μεγαλύτερη μειονοτική γλώσσα του κόσμου. Οι περισσότεροι ομιλητές της γλώσσας μιλάνε και Ινδονησιακά (μια τυποποιημένη μορφή της γλώσσας Μαλάϊ) για επίσημους και εμπορικούς σκοπούς, αλλά και ως μέσο επικοινωνίας με ομιλητές άλλων γλωσσών. Υπάρχουν ομιλητές της Ιαβαϊκής στην Μαλαισία (συγκεντρωμένοι στις πολιτείες Σελάνγκορ και Τζοχόρ). Μερικοί ομιλητές που μετανάστευσαν στο Σουρινάμ μιλάνε μια κρεόλ γλώσσα με βάση την Ιαβαϊκή.

Η ιαβαϊκή γλώσσα γράφεται με το λατινικό αλφάβητο, την ιαβαϊκή γραφή και την αραβική γραφή. Στις μέρες μας, το λατινικό αλφάβητο κυριαρχεί, αν και η ιαβαϊκή γραφή ακόμη διδάσκεται ως μέρος υποχρεωτικού μαθήματος της ιαβαϊκής γλώσσας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην κεντρική και ανατολική Ιάβα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Συγκολλητικές γλώσσες
Γλώσσες της Ινδονησίας
Γλώσσες της Μαλαισίας
Αυστρονησιακές γλώσσες
Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου

Η Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου (14 Ιανουαρίου 1904 – 21 Μαρτίου 1992) ήταν Ελληνίδα λογοτέχνιδα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Κάιρο, αλλά μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα της Γεωργίου (φιλολόγου και διευθυντή της ελληνοαιγυπτιακής Αμπετείου Σχολής του Καΐρου), εγκαταστάθηκε στην Αθήνα μαζί με την εκπαιδευτικό μητέρα της Ελένη και την αδελφή της Ιόλη. Στην Αθήνα η Ιωάννα διδάχθηκε ξένες γλώσσες και πιάνο, ενώ στη συνέχεια σπούδασε φιλολογία και μουσικολογία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας (Γερμανία), όπου ταυτόχρονα συμπλήρωσε τις σπουδές της στο πιάνο, στο Ωδείο της ίδιας πόλεως. Μετά την επιστροφή της στην Αθήνα, εργαζόμενη πλέον ως καθηγήτρια του πιάνου, παντρεύτηκε τον δικηγόρο και αξιωματικό Κλεάνθη Αναγνώστου, με τον οποίο απέκτησαν μια κόρη, τη Mυρτώ.

Η Μπουκουβάλα-Αναγνώστου συνεργάσθηκε με πολλές εφημερίδες και περιοδικά, όπως η Νέα Εστία, η Ελληνική επιθεώρηση, τα Μουσικά χρονικά και το Μπουκέτο, αλλά και με τη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια («Χάρη Πάτση») επί μουσικών θεμάτων.

Η Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου ίδρυσε τη «Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά» και υπήρξε μέλος της κριτικής επιτροπής των διαγωνισμών της. Επίσης ήταν ιδρυτικό μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και απλό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Αθηναϊκού Τύπου και της Ενώσεως Συγγραφέων και Δημοσιογράφων Concordia της Βιέννης. Απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 88 ετών.

Το έργο της
Η Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου θεωρείται η πολυγραφότερη Ελληνίδα συγγραφέας, καθώς συνέγραψε 225 πρωτότυπα έργα, που εκτείνονται σε όλα τα είδη του λόγου: μυθιστορήματα, βιογραφίες μουσουργών, παιδικό θέατρο, ποιήματα, διηγήματα, νουβέλες, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, μελέτες και άλλα. Επιπροσθέτως, μετέφρασε το λιμπρέτο από αρκετές όπερες (Στον Κάμπο[το 1944 με την Maria Callas/Μαρία Καλογεροπούλου ως 'Μάρθα'], Μανόν, Φαβορίτα, Βέρθερος, Ιφιγένεια εν Ταύροις κ.ά.) για λογαριασμό της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Μερικά από τα έργα της είναι (με αλφαβητική σειρά κατά είδος):

Μυθιστορήματα
 Το άνθος του Μορέως
 Ασπασία
 Βελουδένια φτερά
 Ειρήνη η Αθηναία
 Ο έφηβος με τ' αθάνατα μάτια
 Ζωή είναι και τ' όνειρο
 Η θυσία της μάνας (μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1956 σε σκηνοθεσία Γιάννη Αλιφέρη)
 Ιζόλδη
 Κατέστρεψα μια νύχτα τη ζωή μου (μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1951 σε σκηνοθεσία Μαυρίκιου Νόβακ)
 Κάτω από τη μάσκα
 Λίγο μετά την πρώτη αγάπη
 Μάρτυρας αγάπης
 Μια μοναδική αγάπη (Θεαγένης και Χαρίκλεια)
 Μνησαρέτη
 Μυρτώ (μεταφέρθηκε στην τηλεόραση ως δραματική σειρά)
 Το μυστικό της κατηγορουμένης (μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1958 σε σκηνοθεσία Μαυρίκιου Νόβακ)
 Μυστικός γάμος
 `Οποιος αγαπά σώζεται
 Το παραστράτημα μιας αθώας (μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1959 σε σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου)
 Πίσω από τα ουράνια τείχη

Διηγήματα
 Μοναξιά (συλλογή)

Ποιητικές συλλογές
 Κύματα και λιμάνια

Θεατρικά έργα
 Ανθούλα Βαλίδη (δράμα, 1930, βραβεύθηκε στον θεατρικό διαγωνισμό της Νέας Εστίας)
 Οι προξενήτρες (κωμωδία, βραβεύθηκε στον «Καλοκαιρίνειο διαγωνισμό»)
 Παιδική θεατρική σκηνή (συλλογή)

Πηγές
 Το αντίστοιχο λήμμα («Αναγνώστου-Μπουκουβάλα») στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (Χάρη Πάτση), τόμος 5

Νεοέλληνες λογοτέχνες
Ελληνίδες συγγραφείς
Θέμης Μαρίνος

Ο Θεμιστοκλής Μαρίνος (Ζάκυνθος 1917 - Αθήνα, 21 Δεκεμβρίου 2018) ήταν στρατιωτικός, αντιστασιακός και οικονομολόγος. Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και ήταν μέλος της Βρετανικής Συμμαχικής Αποστολής (SOE) κατά τη διάρκεια της κατοχής. Συνέγραψε ιστορικά βιβλία για την περίοδο της Κατοχής.

Στρατιωτική σταδιοδρομία
Το 1940-41 πολέμησε στο ελληνοαλβανικό μέτωπο και στη Μάχη της Κρήτης ως έφεδρος αξιωματικός. Συνελήφθη από τον γερμανικό στρατό και, αφού δραπέτευσε, συνεργάστηκε με την αντίσταση στο νομό Ρεθύμνου, διέφυγε αργότερα στην Αίγυπτο με υποβρύχιο και κατατάχτηκε στην 1η Ελληνική Ταξιαρχία. Αποσπάστηκε από τον Πρίγκιπα Πέτρο στο βρετανικό Κέντρο Ειδικής Εκπαιδεύσεως στην Παλαιστίνη όπου και εκπαιδεύτηκε. Το Σεπτέμβριο του 1942 ως μέλος της βρετανικής ομάδος αλεξιπτωτιστών προσγειώθηκε μαζί με άλλους Βρετανούς αξιωματικούς στην Ελλάδα και ανατίναξαν τη σιδηροδρομική γέφυρα του Γοργοποτάμου με τη βοήθεια των δύο μεγάλων αντιστασιακών οργανώσεων ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ, διακόπτοντας τον εφοδιασμό των Γερμανών στη Β. Αφρική. Παρέμεινε στην Ελλάδα ως σύνδεσμος του Γενικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής.

Τον Ιούλιο του 1943, με την απόβαση των συμμάχων στη Σικελία κατηύθυνε τις επιχειρήσεις παραπλάνησης και δολιοφθοράς κατά του Άξονα στην Αιτωλοακαρνανία, παίρνοντας μέρος στις ανατινάξεις των γεφυρών από το Μακρυνόρος ως την Άρτα και συγκεκριμένα τις Αννίνου, Κομποτίου, Αγ. Νικολάου και Ζούτου.

Τον Ιανουάριο 1944 επέστρεψε στην Αίγυπτο και από εκεί στα Επτάνησα για να αναλάβει νέα αποστολή με διαταγή του Γενικού Στρατηγείου στα νησιά του Ιονίου, όπου οργάνωσε και διοίκησε το μυστικό δίκτυο πληροφοριών και δολιοφθορών μέχρι τον Νοέμβριο του 1944.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Το 1945 - 1949 χρημάτισε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου Βουλγαρίας και σύνδεσμος της Ελληνικής Κυβερνήσεως στη Βαλκανική Επιτροπή Παρατηρητών του ΟΗΕ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Εργάστηκε ως οικονομικός σύμβουλος στο Υπουργείο Συντονισμού, Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής των ΣΕΚ (ΟΣΕ), Γενικός Διευθυντής Οικονομικού της ΔΕΗ, Σύμβουλος της ΕΤΕΒΑ και Πρόεδρος της Τραπέζης Επενδύσεων, ενώ υπήρξε μέλος Διοικητικών Συμβουλίων (ΛΙΠΤΟΛ, ΚΕΠΕ, ΙΟΒΕ, ΣΕΒ, κλπ).

Στο εξωτερικό εργάστηκε ως εμπειρογνώμων των Ηνωμένων Εθνών σε αναπτυξιακά προγράμματα του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ στο Ιραν, της Διεθνούς Τραπέζης στην Αιθιοπία και του Γραφείου Δοξιάδη (Γκάνα, Λιβύη).

Πολεμικές Διακρίσεις
Του απενεμήθη ο βαθμός του Βρετανού λοχαγού και στη συνέχεια ταγματάρχη. Έλαβε πολλές πολεμικές διακρίσεις, ελληνικά και ξένα παράσημα.

Συγγραφικό έργο
 Μυστική αποστολή στο Ιόνιο (1944) 	
 Ο Εφιάλτης της Εθνικής Αντίστασης (2 τόμοι)
 Αποστολή Harling 1942 	
 Harling mission 1942

Παραπομπές

Πηγές
Μυστική αποστολή στο Ιόνιο, εκδόσεις Ίκαρος

Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Έλληνες Αντιστασιακοί
Πρόσωπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Βρετανοί στρατιωτικοί
Γιώργος Γραμματικάκης

Ο Γιώργος Γραμματικάκης (Ηράκλειο Κρήτης, 21 Μαΐου 1939) είναι Έλληνας φυσικός, πανεπιστημιακός ομότιμος καθηγητής, πρώην πρύτανης, συγγραφέας και πρώην ευρωβουλευτής με «Το Ποτάμι».

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιώργος Γραμματικάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε Φυσική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Imperial College του Λονδίνου. Απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1973 και η διατριβή του είχε τίτλο "Analysis of some multiparticle final state in 10 and 6 GeV/c K-p interactions".

Τον Μάϊο του 1962, ύστερα από δικαστική προσφυγή των μελών των ακροδεξιών φοιτητικών παρατάξεων ΣΔΟΕ και ΕΚΟΦ κατά της διοίκησης της Διοικούσας Επιτροπής Συλλόγων του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΔΕΣΠΑ), το δικαστήριο τον διόρισε μέλος του νέου δ.σ της ΔΕΣΠΑ, θέση από την οποία παραιτήθηκε αμέσως καταγγέλοντας σκευωρία.

Από το 1982 έως το 2006 που συνταξιοδοτήθηκε και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ομότιμου Καθηγητή, ήταν  καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Από το 1990 έως το 1996 διατέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Το 2014 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με «Το Ποτάμι» και συμμετέχει στην Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Επίσης είναι αντιπρόεδρος στο Δ.Σ της Λυρικής Σκηνής.

Συγγραφικό έργο
Ο Γιώργος Γραμματικάκης έχει γράψει τα εξής βιβλία:

 Η κόμη της Βερενίκης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2006, ISBN 960-7309-24-3, ISBN-13 978-960-7309-24-2 — Στο βιβλίο αυτό βασίσθηκε η τηλεοπτική σειρά «Αναζητώντας τη Βερενίκη» στην ΕΤ1
 Κοσμογραφήματα, εκδ. «Πόλις», Αθήνα 1999, ISBN 960-7478-26-6, ISBN-13 978-960-7478-26-9
 Η αυτοβιογραφία του φωτός, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2006, ISBN 960-524-207-9, ISBN-13 978-960-524-207-7
 Συνομιλίες με το φως, Ιανός 2009, ISBN 978-960-6882-01-2
 Ένας αστρολάβος του ουρανού και της ζωής, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2012, ISBN 978-960-524-394-4

Επιπλέον, έχει συμμετάσχει στα συλλογικά έργα:

 Η μεταρρύθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου, Εκδόσεις Παπαζήση 2007, ISBN 978-960-02-2067-4
 Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας: Η γλώσσα του σχολείου (εισήγηση), Ιανός 2012, ISBN 978-960-6882-50-0

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Ο Γιώργος Γραμματικάκης στο Protagon
 Ο Γιώργος Γραμματικάκης στο biblionet.gr
 Giorgos GRAMMATIKAKIS European Parliament

Έλληνες φυσικοί
Έλληνες συγγραφείς
Πρυτάνεις Ελληνικών Πανεπιστημίων
Καθηγητές Πανεπιστημίου Κρήτης
Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το Ποτάμι
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2014-2019
Λάκης Εμμανουηλίδης

Ο  Παύλος (Λάκης) Εμμανουηλίδης (γενν. στο Θησείο το 1929) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού, ο οποίος έχει μείνει γνωστός για την ταχύτητά του, καθώς θεωρούταν στην εποχή του ως ο γρηγορότερος ακραίος επιθετικός.

Σταδιοδρομία

Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα «τσικό» της ΑΕΚ και το 1947 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, όταν σε ηλικία 18 ετών καθιερώθηκε ως δεξιός ακραίος επιθετικός. Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Κλεάνθης Μαρόπουλος, Γιάννης Κανάκης, Γουίλιαμ Αρβανίτης, Κώστας Νεστορίδης, Ανδρέας Σταματιάδης, Κώστας Πούλης, Στέλιος Σεραφείδης και Γιώργος Πετρίδης, ενώ στη δωδεκαετή παρουσία του στους «κιτρινόμαυρους» κατέκτησε τρία κύπελλα Ελλάδας (1949, 1950, 1956).

Το 1958 αντιμετώπισε ένα πρόβλημα υγείας, με αποτέλεσμα να παραμείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Μετά την επιστροφή του στην ενεργό δράση μεταγράφηκε στην Παναχαϊκή, όπου και έκλεισε τη σταδιοδρομία του.

Στις εθνικές ομάδες
Αγωνίστηκε 12 φορές στην εθνική Ελλάδας, σημειώνοντας τρία τέρματα. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1950 στην εντός έδρας αναμέτρηση με τη Γαλλία (B'), στο πλαίσιο του «Κυπέλλου Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου», υπό τις οδηγίες του Κώστα Νεγρεπόντη. Υπήρξε επίσης μέλος της ολυμπιακής εθνικής ομάδας που συμμετείχε στην Ολυμπιάδα του Ελσίνκι το 1952.

Τίτλοι
 Κύπελλα Ελλάδας: 3 (1948-49, 1949-50, 1955-56)

Παραπομπές

Πηγές

Ο Λάκης Εμμανουηλίδης στο aekpedia
Η καριέρα του Λάκη Εμμανουηλίδη στο soccerway 
Το προφίλ του Λάκη Εμμανουηλίδη στο transfermarkt
Ο Λάκης Εμμανουηλίδης στην ΕΣΟΑ, www.hoa.gr

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Νιτροποιητικά βακτήρια

Τα Νιτροποιητικά βακτήρια αποτελούν χημειολιθότροφα βακτήρια που μπορούν να προσλάβουν ενέργεια από ανοιγμένες μορφές αζώτου (π.χ. αμμωνία).

Η νιτροποίηση είναι αποτέλεσμα δύο ομάδων οργανισμών, των νιτροποιητικών Nitro-so που οξειδώνουν την αμμωνία και των νιτροποιητικών Nitro που οξειδώνουν τα νιτρώδη προς νιτρικά.

Απαντούν στο έδαφος όπως και στο νερό με υψηλές συγκεντρώσεις αμμωνίας (π.χ. βιολογικοί σταθμοί επερξεργασίας λυμάτων).

Παραπομπές 

Κύκλος του αζώτου
Βακτήρια
Βακτηριολογία
Οδυσσέας Μπέτσος

Ο Οδυσσέας Θ. Μπέτσος (Θεσπρωτικό, 21.9.1930-11.2.2011) ήταν Έλληνας δάσκαλος και συγγραφέας.

Βιογραφία 
Ο Οδυσσέας Μπέτσος, γιος του Θεοδώρου, γεννήθηκε στο Θεσπρωτικό Πρέβεζας στις 21 Σεπτεμβρίου 1930. Φοίτησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων, από όπου αποφοίτησε το 1951. Υπηρέτησε ως δάσκαλος σε διάφορα δημοτικά σχολεία της ευρύτερης περιοχής της Πρέβεζας. Ολοκλήρωσε τη μετεκπαίδευσή του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έως το 1986, οπόταν συνταξιοδοτήθηκε, δίδαξε ως δάσκαλος και υπηρέτησε ως διευθυντής σε διάφορα δημοτικά σχολεία της Πρέβεζας. Υπηρέτησε στο Γραφείο της Νομαρχιακής Επιθεώρησης Δημοτικής Εκπαίδευσης Πρέβεζας. Μετά τη συνταξιοδότησή του αφιερώθηκε στο συγγραφικό του έργο. Υπήρξε μέλος της πρώτης Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού Πρεβεζάνικα Χρονικά, τα οποία, από το 1978 και μέχρι τον θάνατό του, εμπλούτιζε συχνά με άρθρα ιστορικού και λαογραφικού, κυρίως, ενδιαφέροντος.

Συγγραφικό Έργο 
Ο Οδυσσέας Μπέτσος δημοσίευσε, κυρίως, μελετήματα ποικίλων θεμάτων για την περιοχή της γενέτειράς του, Θεσπρωτικού Πρέβεζας. Οι μονογραφίες του για το Θεσπρωτικό (παλαιότερη ονομασία Λέλοβα) αποτελούν ανυπέρβλητο σημείο αναφοράς. Μελέτησε, επίσης, την τοπική ιστορία της Πρέβεζας και την ιστορία της εκπαίδευσης του νομού Πρέβεζας (π.χ. με εργασίες για τη Θεοφάνειο Σχολή), δημοσιεύοντας παράλληλα πολλές σχετικές εργασίες. Το έργο του πρέπει να θεωρηθεί ως ένα από τα σημαντικότερα για ολόκληρη την περιοχή της Πρέβεζας, η σπουδαιότητα του οποίου θα μπορούσε να συγκριθεί με αυτό του Ηλία Β. Βασιλά, ογκόλιθου της πρεβεζάνικης ιστοριογραφίας. Μια πρώτη, σύντομη, καταγραφή των δημοσιευμάτων του Οδυσσέα Θ. Μπέτσου μετράει 8 μονογραφίες, 33 άρθρα σε περιοδικά και πάνω από 150 άρθρα σε εφημερίδες.

Βιβλιογραφικές παραπομπές 

Έλληνες συγγραφείς
Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός

Ο Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός (ΔΕΑ) είναι ένας βαθμός αξιωματικού (OF-D) που απονέμεται σε συγκεκριμένους στρατιώτες θητείας (οι οποίοι πριν πάρουν το βαθμό λέγονται Υποψήφιοι Έφεδροι Αξιωματικοί - ΥΕΑ), διότι αποφοίτησαν επιτυχώς από τη ΣΕΑΠ (Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού), τη ΣΔΒ (Σχολή Διαβιβάσεων), τη ΣΠΒ (Σχολή Πυροβολικού), το ΚΕΥΠ (Κέντρο Εκπαίδευσης Υλικού Πολέμου), τη ΣΤΘ (Σχολή Τεθωρακισμένων) ή τη ΣΜΧ (Σχολή Μηχανικού). Οι ΔΕΑ αμείβονται με το 60% του μισθού του μόνιμου Ανθυπολοχαγού, ενώ όταν ονομαστούν έφεδροι Ανθυπολοχαγοί με το 80% του μισθού του. Ο βαθμός του ΔΕΑ υφίσταται από τον 19ο αιώνα (1888) κι ως όρος προέρχεται από το δοκώ (νομίζω, πιστεύω), το οποίο σημαίνει αποδεκτός ύστερα από δοκιμασία. Συνήθως τους ανατίθενται καθήκοντα διμοιρίτη (επικεφαλής διμοιρίας), διοικητή λόχου (στα Τ.Ε.) υπηρεσίες Αξιωματικών (Αξιωματικός υπηρεσίας μονάδας) και καθήκοντα της ειδικότητας τους. Υπηρετούν πέντε μήνες περισσότερους από τους στρατιώτες. Στην εφεδρεία φτάνουν μέχρι το βαθμό του Λοχαγού, αφού έχουν κληθεί για μετεκπαίδευση (όσοι υπηρέτησαν σε Όπλο ή στο Σώμα Εφοδιασμού Μεταφορών) την τελευταία πενταετία, όπως και στον εκάστοτε βαθμό εφέδρου. Επίσης, κατ' εξαίρεση μπορούν να φτάσουν και ως τον βαθμό του εφέδρου Ταγματάρχη, μετά από συνεργασία ή δωρεά στον Ελληνικό Στρατό. Οι έφεδροι Αξιωματικοί μπορούν να κληθούν για μετεκπαίδευση ή επιστράτευση έως την ηλικία των 52 (για Εφ. Ανθυπολοχαγούς) και των 54 (για Εφ. Λοχαγούς). 

Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Officer Candidate, Officer Aspirant και Non-Regular Officer Designate στο NATO.

Εκπαίδευση
Στο διάστημα της εκπαίδευσής του είναι Υποψήφιος Έφεδρος Αξιωματικός (ΥΕΑ Α' - διοικούμενοι) την πρώτη περίοδο (2 μήνες) και (ΥΕΑ Β' - διοικούντες) την τελευταία (2 μήνες). Η εκπαίδευση είναι πολύ σκληρή, απολύτως στρατιωτική και κινείται κυρίως γύρω από την πειθαρχία. Με την αποφοίτησή τους από τη σχολή του όπλου, οι σπουδαστές δεν είναι πια στρατιώτες και ονομάζονται Δόκιμοι Έφεδροι Αξιωματικοί. Μπορεί να συνεχιστεί κάποια εκπαίδευση στη μονάδα εκστρατείας όπου τους μεταθέτουν. Απολύονται με τον βαθμό του Έφεδρου Ανθυπολοχαγού, τον οποίον φέρουν για 40-50 μέρες όσο είναι εν ενεργεία, ενώ ακόμα και μετά από την απόλυση τους κατέχουν τον βαθμό, μέχρι την πρώτη μετεκπαίδευση (η τυχόν επιστράτευση).

Διακριτικά
Τα διακριτικά του βαθμού του ΔΕΑ δεικνύουν το όπλο ή σώμα στο οποίο ανήκει. Για να φθάσει κάποιος να γίνει ΔΕΑ, πρέπει να περάσει πρώτα από την εκπαίδευση που προβλέπεται στη σχολή αξιωματικών του όπλου ή σώματος που ανήκει. Ως διακριτικό βαθμού φέρει στις επωμίδες της στολής του, περιφερειακά, διπλό κορδόνι με τα χρώματα του όπλου ή του σώματος στο οποίο έχει ενταχθεί.

Παραπομπές 

Στρατιωτικοί βαθμοί
Κουτάλι

Το κουτάλι είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται για την ευκολότερη κατανάλωση του φαγητού. Χρησιμοποιείται συνήθως για την κατανάλωση, αλλά και το ανακάτεμα, τροφών που είναι σε υγρή μορφή, όπως την σούπα ή το γιαούρτι. Η χρήση του όμως είναι συνηθισμένη και για τροφές σε στέρεα κατάσταση, όπως τα δημητριακά ή το παγωτό.

Είδη

Χρήση

Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη κουταλιών ανάλογα με την χρήση τους. Κάποια από αυτά είναι το κουταλάκι του γλυκού, το κουτάλι της σούπας, τα κουτάλια για μωρά, το κουτάλι του αλατιού κ.ά. Η χρήση των κουταλιών φτάνει μέχρι και την μουσική ως όργανο, σαν τις καστανιέτες. Χρησιμοποιούνται επιπλέον και για την μέτρηση ποσοτήτων.

Υλικό κατασκευής
Μπορούν να φτιαχτούν κουτάλια από διάφορα υλικά. Η χρήση μετάλλων όπως ο ανοξείδωτος χάλυβας, το ασήμι, ο χρυσός, ο κασσίτερος ή ο χαλκός είναι πλέον η πιο διαδεδομένη, μαζί με το πλαστικό και τα κεραμικά είδη. Κουτάλια όμως έχουν κατασκευαστεί ανά τους αιώνες και από ξύλο, ελεφαντόδοντο, σχιστόλιθο, κόκκαλο, κρύσταλλο, γυαλί ή μπρούντζο.

Σχήμα

Το σχήμα των κουταλιών μπορεί να ποικίλει. Κατασκευάζονται κουτάλια που έχουν ωοειδείς ή κυκλικές κοιλότητες, με ή χωρίς εσοχή, με μεγάλο ή μικρό μήκος και βάθος. Επίσης η λαβή μπορεί να διαφοροποιηθεί στο πάχος, το σχήμα και το μήκος. Υπάρχουν κουτάλια με ανάγλυφες επιγραφές, και διακοσμητικά στοιχεία.

Ιστορία

Η χρήση κουταλιού χρονολογείται από την Παλαιολιθική περίοδο. Οι προϊστορικοί άνθρωποι χρησιμοποιούσαν πιθανότατα ως κουτάλια, κελύφη, όστρακα ή κομμάτια ξύλου. Οι Ρωμαίοι κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. επινόησαν την κατασκευή του κουταλιού, σε παρόμοιο σχήμα όπως το κατασκευάζουμε ευρέως σήμερα. Πιθανολογείται ότι και η κατασκευή των πρώτων αγγλικών κουταλιών, έγινε με τον ίδιο τρόπο, μετά την κατοχή της Βρετανίας από τους Ρωμαίους τον 1ο εώς τον 5ο αιώνα μ.Χ. Αργότερα στον Μεσαίωνα, τα κουτάλια κατασκευάζονταν κυρίως από ξύλο ή κέρατο. Κατά τον 14ο αιώνα, η χρήση του κασσίτερου και του χαλκού ως υλικών κατασκευής των κουταλιών, βοήθησε στην διάδοση τους ως εργαλεία. Οι ευγενείς φημίζονταν για την χρησιμοποίηση των χρυσών κουταλιών και οι πλούσιοι αστοί των ασημένιων. Ενώ το σχήμα των κουταλιών είχε σχήμα βαθύ σαν καρύδι κατά τον 16ο αιώνα, έναν αιώνα αργότερα έγινε πιο επίπεδο και ωοειδές. Το σχήμα που έχει σήμερα το κουτάλι άρχισε να καθιερώνεται από τα μέσα του 18ου αιώνα. Στα ελληνικά το κουτάλι αποδίδεται και ως "κοχλιάριο" από την λέξη κοχλίας, που είναι το ελικοειδές κέλυφος του σαλιγκαριού.

Παραπομπές 

Μαγειρικά σκεύη
Hardcore punk

Το Hardcore punk (γνωστό απλά ως Hardcore) είναι υποείδος της punk μουσικής, το οποίο εκδηλώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τα τέλη της δεκαετίας του '70, μετά την εμπορική επιτυχία του punk rock.

Η ιδεολογία του hardcore αποστρέφεται την εμπορικότητα της μουσικής και προωθήθηκε κατά κύριο λόγο από ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες. Τα χαρακτηριστικά του είδους είναι η οργή, η επιθετικότητα και το ανατρεπτικό χιούμορ.

Ιστορία
Η αρχική εκδήλωση του είδους πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στα τέλη της δεκαετίας του '70 και τις αρχές της επόμενης. Κέντρα ανάπτυξης του hardcore υπήρξαν διάφορες περιοχές όπως η Ουάσινγκτον, το Σαν Φρανσίσκο, η Καλιφόρνια, κ.α.. Πρώτα μεγάλα ονόματα του είδους υπήρξαν οι Black Flag από το Λος Άντζελες και οι Minor Threat και Bad Brains από την Ουάσινγκτον. Ακολούθησαν συγκροτήματα όπως οι Negative iApproach, οι Meatmen, οι Hüsker Dü, οι 7Seconds και οι The Misfits, ενώ στη Νέα Υόρκη οι Beastie Boys ξεκίνησαν ως hardcore συγκρότημα πριν εισάγουν ραπ στοιχεία στον ήχο τους.

Στα μέσα της δεκαετίας του '80, τα συγκροτήματα του είδους ξεκίνησαν να πειραματίζονται με άλλα είδη, με τους Meatmen να αλλάζουν προς το hard rock, ενώ εμφανίστηκε το crossover thrash, με συγκροτήματα του hardcore όπως οι  D.R.I., Corrosion of Conformity, Suicidal Tendencies και Agnostic Front να δέχονται επιρροές από το thrash metal. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, εμφανίστηκαν ακόμη περισσότεροι νεωτερισμοί, με τους Bad Religion να κυκλοφορούν το "Into the Unknown" με progressive rock στοιχεία, τους Bad Brains να επηρεάζονται από την μουσική ρέγκε και τους Social Distortion από την κάντρι.

Κατά την δεκαετία του '90, έκαναν την εμφάνιση τους ονόματα όπως οι Born Against, Rorschach, Burn και Drive Like Jehu, εκσυγχρονίζοντας τον ήχο του hardcore και δεχόμενοι επιρροές από άλλα μουσικά είδη όπως το Heavy Metal, η Pop μουσική, το Rap, κ.α.. Το είδος ονομάστηκε μελωδικό hardcore και παράλληλα με αυτό εκδηλώθηκε το Metalcore με στοιχεία του thrash και του death metal και το old school hardcore punk με συγκροτήματα που επέστρεφαν στις ρίζες του είδους.

Η δημοτικότητα του hardcore ανέβηκε μετά την αλλαγή της χιλιετίας και διάφορα σχήματα υπέγραψαν σε μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες, πραγματοποιώντας μεγαλύτερες πωλήσεις αλλά προσθέτοντας στον ήχο τους, στοιχεία πιο οικεία στο ευρύ κοινό.

Υποκατηγορίες του Hardcore
Το Hardcore Punk εξελίχθηκε σε διάφορες υποκατηγορίες, πειραματικά είδη και μορφές, στις οποίες αναμειγνύεται με κάποιο άλλο μουσικό είδος. Οι υποκατηγορίες αυτές είναι οι εξής:

Σπουδαία ονόματα του είδους

Σπουδαία άλμπουμ του είδους

Πηγές
 Hardcore punk
 Hardcore Punk - Defining Musical Genres - Punk Music
 Hardcore Punk Bands | List of Best Hardcore Punk Artists
 Best Hardcore Punk Albums of All Time - Punk Music

Πανκ μουσική
Μουσικά είδη
Αντεργκράουντ κουλτούρα
Γεβγκένι Τσυγκανόφ

Ο Γεβγκένι Εντουάρντοβιτς Τσυγκανόφ (ρωσ.: Евге́ний Эдуа́рдович Цыгано́в, γεννημένος στις 3 Μαρτίου 1979), είναι Ρώσος ηθοποιός.

Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος από το 2005, και έχει 6 παιδιά.
 κόρη Πολίνα 
 γιος Νικήτα
 γιος Αντρέι
 κόρη Σόφια
 γιος Αλεξάντρ
 γιος Γκεόργκι

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ρώσοι ηθοποιοί
Ρώσοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών του 2014

Η 21η απονομή των Screen Actors Guild Awards θα τιμήσει τις καλύτερες ερμηνείες του 2014 στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Η απονομή θα πραγματοποιηθεί στις 25 Ιανουαρίου 2015 και θα μεταδοθεί ζωντανά από τους αμερικανικούς τηλεοπτικούς σταθμούς TNT και TBS. 

Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 10 Δεκεμβρίου 2014.

Υποψηφιότητες

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα

Βραβεία SAG
Κινηματογραφικά γεγονότα του 2015
Ντενίζλισπορ

Η Ντενίζλισπορ είναι αθλητικός σύλλογος από την πόλη Ντενιζλί, Τουρκία. Ιδρύθηκε στις 26 Μαΐου 1966. Διαθέτει τμήμα για 
Ποδόσφαιρο, Πετοσφαίριση, Καλαθοσφαίριση, Επιτραπέζια αντισφαίριση, Σκάκι και Γυμναστική. Η ποδοσφαιρική ομάδα είναι η μεγαλύτερη και η πιο δημοφιλής. Αγωνίζεται στο Denzili Atatürk Stadium, χωρητικότητας 19500 θεατών. Συμμετέχει στην Πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη Ιστοσελίδα

 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1966
Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας
Πυρπόληση Καταφυγίου Κοζάνης

Πυρπόληση Καταφυγίου Κοζάνης

Στις 19 Δεκεμβρίου 1943, μία εβδομάδα μετά την πυρπόληση του Παλαιογρατσάνου, τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής ανεβαίνουν ξανά τον ορεινό όγκο των Πιερίων για να επιτεθούν στο Καταφύγι Κοζάνης, στο οποίο εκείνες τις ημέρες βρίσκεται και ο  Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ, ηγέτης του ΕΑΜ.

Όταν φτάνουν οι Γερμανοί στην περιοχή Καγκέλια Καταφυγίου δέχονται επίθεση από Έλληνες αγωνιστές της αντίστασης και  γίνεται ολιγόωρη μάχη. Κατά τη διάρκεια της μάχης οι κάτοικοι εκκενώνουν το χωριό και μαζί τους φεύγει και ο  Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ.

Μετά το τέλος της μάχης τα γερμανικά στρατεύματα αποχωρούν και κατευθύνονται προς την Αγία Κυριακή (Σκούλιαρη).

Την 21 Δεκέμβρη  1943 επιστρέφουν και μπαίνουν σε σπίτια και αρχοντικά με σκοπό να λεηλατήσουν. Στο αρχοντικό του Μιρλιαούντα, βρίσκουν τον νεαρό Παύλο Μιρλιαούντα και ένας γερμανός αξιωματικός προσπαθεί να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο της οικογενείας, τότε βρίσκει την ευκαιρία ο νεαρός Παύλος να αρπάξει το πιστόλι του αξιωματικού και να τον σκοτώσει. Συλλαμβάνεται από τους γερμανούς στρατιώτες οι οποίοι τον απαγχονίζουν στην πλατεία του χωριού. 

Την επόμενη μέρα βάζουν φωτιά στο χωριό, το οποίο καταστρέφεται  ολοκληρωτικά και το μόνο κτήριο που δεν καίγεται είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Είκοσι δύο κάτοικοι του χωριού έχασαν τη ζωή τους και όσοι επέζησαν εκδιώχτηκαν στα χωριά πέρα του ποταμού   Αλιάκμονα.

Παραπομπές
Αργυρόπουλος

Το ελληνικό επώνυμο Αργυρόπουλος, που ετυμολογικά σημαίνει «γιος του Αργυρίου», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

 Αλέξανδρος Αργυρόπουλος, δύο πρέσβεις
Αλέξανδρος Γ. Αργυρόπουλος (1883-1962) και
Αλέξανδρος Ιακ. Αργυρόπουλος (1894-1978)
 Άνθιμος Αργυρόπουλος (1768-1847), ιερομόναχος και μέλος της Φιλικής Εταιρείας
 Αριστείδης Αργυρόπουλος (1844-1918), βουλευτής Λάρισας και Αλμυρού, και δήμαρχος Αλμυρού
 Ασημάκης Αργυρόπουλος, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821 από την Ανδρίτσαινα
 Βασίλειος Αργυρόπουλος (1894-1953), ηθοποιός, μεταφραστής και σκηνοθέτης
 Γεώργιος Αργυρόπουλος (Μαστρογιώργης) (θάν. 1821), αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821
 Γεώργιος Αργυρόπουλος (Χαϊδόπουλος) (θάν. 1827), αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821
 Γεώργιος Αργυρόπουλος (Φιλικός), έπαρχος στη Βλαχία
 Γεώργιος Αργυρόπουλος (λογοτέχνης) (1892-1961), ποιητής γνωστός με το ψευδώνυμο Κλαύδιος Μαρκίνας
 Γεώργιος Αργυρόπουλος (διπλωμάτης) (1893-1979), πρέσβης
 Γεώργιος Αργυρόπουλος (δικηγόρος) (1869-;) , δικηγόρος και βουλευτής
 Γιάγκος Αργυρόπουλος (1893-1968), συγγραφέας και καθηγητής στο Ωδείο Αθηνών
 Δημήτριος Αργυρόπουλος, Φιλικός και αγωνιστής του 1821 από τη Θεσσαλονίκη
 Δημήτριος Π. Αργυρόπουλος (1892-1972), πρέσβης
 Δημήτριος Αργυρόπουλος (αεροπόρος) (1894-1917), από τους πρώτους Έλληνες αεροπόρους
Ελευθέριος Αργυρόπουλος Μαθηματικός 
 Εμμανουήλ Αργυρόπουλος (1889-1913), από τους πρώτους Έλληνες αεροπόρους
 Ζαχαρίας Αργυρόπουλος (1904-1986), αντισφαιριστής
 Θαλής Αργυρόπουλος (γενν. 1923), αρχιτέκτονας
 Ιάκωβος Αργυρόπουλος (1774-1850), λόγιος, διπλωμάτης και δραγουμάνος
 Ιωάννης Αργυρόπουλος (1410/1415 - 1486), Βυζαντινός λόγιος
 Ιωάννης Αργυρόπουλος (γιατρός) (1852-1920), γιατρός και επαναστάτης
 Ιωάννης Αργυρόπουλος (μηχανικός) (1853-1939), μηχανικός και υπηρεσιακός υπουργός
 Ιωάσαφ Αργυρόπουλος (16ος αι.), μητροπολίτης Θεσσαλονίκης
 Κωνσταντίνος Αργυρόπουλος (19ος αι.), πολιτικός
 Λουκάς Αργυρόπουλος (19ος αι.), αξιωματούχος στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες
 Μανουήλ Αργυρόπουλος (18ος αι.), ιατρός, πατέρας του Λουκά Αργυρόπουλου
 Μανουήλ Αργυρόπουλος ο μελωδός (15ος αι.), Βυζαντινός μουσικός
 Μιχαήλ Αργυρόπουλος (1862 - 1949), νομικός, βουλευτής και λογοτέχνης
 Νικόλαος Αργυρόπουλος (1935-2013), δικηγόρος και βουλευτής
 Νίκος Αργυρόπουλος (Αθλητής)
 Νίκος Αργυρόπουλος (γενν. 1978), καλαθοσφαιριστής
 Περικλής Αργυρόπουλος (1801-1860), καθηγητής της νομικής και υπουργός
 Περικλής Ι. Αργυρόπουλος (1871-1953), υποναύαρχος, πολιτικός και διπλωμάτης
 Περικλής Αλ. Αργυρόπουλος (1881-1966), συγγραφέας, πολιτικός και ο πρώτος νομάρχης Θεσσαλονίκης
 Σταύρος Αργυρόπουλος, οπλαρχηγός στην Επανάσταση του 1821
 Τιμολέων Αργυρόπουλος (1847-1912), καθηγητής της πειραματικής φυσικής

Δείτε επίσης
 Οικογένεια Αργυροπούλου
 Αργυροπούλου
Εθνική Ταϊλάνδης (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ταϊλάνδης εκπροσωπεί την Ταϊλάνδη στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ταϊλάνδης. Το επίσημο ψευδώνυμο της ομάδας είναι «Πολεμικοί Ελέφαντες» (ช้างศึก).

Ιστορία 
Η εθνική ομάδα έχει κατακτήσει τίτλους Πρωταθλήματος Νοτιανατολικής Ασίας, γεγονός που την κατέστησε ως πιο επιτυχημένη ομάδα στη Νοτιοανατολική Ασία. Η Ταϊλάνδη κέρδισε επίσης την τρίτη θέση στο Ασιατικό Κύπελλο του 1972, μετείχε δύο φορές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες και κέρδισε την τέταρτη θέση δύο φορές στους Ασιατικούς Αγώνες του 1990 και του 1998.

Στάδιο 
Έδρα της εθνικής ομάδας είναι το Στάδιο Ρατσαμανκάλα, χωρητικότητας 49.000 θεατών, που βρίσκεται στο Μπανγκ Καπί της Μπανγκόκ.

Λογότυπο 
Κύριο στοιχείο του λογότυπου αποτελεί ο ελέφαντας. Το λογότυπο της εθνικής άλλαξε το 2018.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Football Association of Thailand
 Thai Football.com
 Thai football page of Fifa.com 
 Thai football Blog

 
Ταιλανδη
Εθνική Τσαντ (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική Τσαντ εκπροσωπεί το Τσαντ στο διεθνές ποδόσφαιρο. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Τσαντ. Η ομάδα δεν έχει ποτέ προκριθεί σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου ή Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Έδρα της ομάδας είναι το Idriss Mahamat Ouya Stadium, χωρητικότητας 30000 θεατών..

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Fédération Tchadienne de Football 
 Chad at africansoccerunion.com
 Tchadsport.centerblog.net

Ποδόσφαιρο στο Τσαντ
Τσαντ
Εθνική Τόγκο (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Τόγκο εκπροσωπεί το Τόγκο στο διεθνές ποδόσφαιρο. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Τόγκο. Έδρα της ομάδας είναι το Σταντ ντε Κεγκέ.

Ιστορία
Η ομάδα συμμετείχε στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006, αγωνιζόμενη στη φάση των ομίλων όπου και αποκλείστηκε.

Στάδιο
Έδρα της εθνικής ομάδας είναι το Σταντ ντε Κεγκέ, χωρητικότητας 30.000 θεατών, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Λομέ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Εθνική Τόγκο (ποδόσφαιρο)
Ιερόθεος Αββάτιος

Ο Ιερόθεος Αββάτιος (Κεφαλλονιά, 1559 [περ] - 1663) ήταν λόγιος και κληρικός, που προΐστατο σε τέσσερα Μοναστήρια, στη νότια Κεφαλλονιά.

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αββάτιος έζησε στον 17ο αιώνα, και γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά. Ηγούνταν στη Μονή Σισιών (1631-1664). Κατόπιν, το 1964, έκανε την εγγραφή του, στο πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Επίσης, συνέχισε με πολλά ταξίδια, τόσο  στη Δυτική Ευρώπη, όσο (και κυρίως) στη Γενεύη και τις Κάτω Χώρες. Προτιμούσε τη δημοτική γλώσσα της εποχής του, στα έργα του και ως τέτοια αναφέρονται: 
Περιγραφή του σεισμού της 30 Σεπτεμβρίου 1637
Λόγος ανέκδοτος εις Ιωσήφ Πάγκαλον 
Ερμηνεία εις το «Άσμα Ασμάτων» του Σολομώντος υπό Θεοδωρήτου, και 
Των Εκκλησιών της Βελγικής, χριστιανική και ορθόδοξος διδασκαλία και τάξις.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ανέμη. Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Νεοελληνικών Σπουδών.
 Ygeiaonline.gr

Έλληνες κληρικοί
Λόγιοι
Κεφαλονίτες
Βίκτωρ Ιωσηφίδης

Ο Βίκτωρ Ιωσηφίδης είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Απόλλωνα Καλαμαριάς, αλλά και του Κιλκισιακού. Ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ Κρηστώνης, φτιάχνοντας στο νομό του Κιλκίς ένα πολυσυζητημένο όνομα. Την περίοδο 1980-1986, έζησε με τον Κιλκισιακό τις όμορφες δόξες της ομάδας σημειώνοντας μια πολύ καλή πορεία στην Β' Εθνική. Το καλοκαίρι του 1986 ο Χάρυ Κλιν τον εμπιστεύθηκε και τον πρόσθεσε στο ροστερ του Απόλλωνα. Στο τέλος εκείνης της σεζόν, η ομάδα της Καλαμαριάς έφτασε στην 12η θέση με τον Βίκτωρα να σημειώνει πολύ καλά ματς. Παρ'όλα αυτά, η τύχη δεν στάθηκε με το μέρος του. Λίγες μέρες πριν το τέλος της σεζόν σε ένα παιχνίδι με τον Πανιώνιο, σε μια σύγκρουση που είχε με έναν αντίπαλο παίκτη έσπασε το χέρι του. Αγωνίστηκε 36 φορές με την φανέλα του Απόλλωνα κα ισημείωσε 3 τέρματα, όλα στην Α'Εθνική!

Μετά από όλα αυτά ο Βίκτωρας δεν απομακρύνθηκε ωστόσο από το αγαπημένο του άθλημα και ανέλαβε 4 χρόνια μετά την ομάδα του Κιλκισιακού οδηγώντας την στην Γ' Εθνική, χωρίς όμως να κάνει σπουδαία πράγματα.

Παραπομπές
Μαλάργουε

Το Μαλάργουε (ισπανικά: Malargüe, ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [maˈlarɣwe]) είναι πόλη στο νοτιοδυτικό μέρος της επαρχίας Μεντόσα, Αργεντινή, περίπου 370 χλμ νότια της επαρχιακής πρωτεύουσας Μεντόσα. Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Μαλάργουε, και έχει περίπου 23.000 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. 

Η πόλη βρίσκεται σε μια ημι-άνυδρη περιοχή. Η γεωργία εστιάζεται στην παραγωγή πατατόσπορου, μαζί με δευτερεύουσες καλλιέργειες όπως το τριφύλλι, το κρεμμύδι και το σκόρδο. Στο παρελθόν, οι τοπικές βιομηχανίες περιέλαβαν την εξερεύνηση και την παραγωγή πετρελαίου, και την εξόρυξη ουρανίου. Ως τουριστική περιοχή, το Μαλάργουε παρέχει τα ξενοδοχεία και τις καμπίνες για τους επισκέπτες ενδιαφερόμενους για τον οικολογικό τουρισμό το καλοκαίρι και σκι το χειμώνα στα κοντινά θέρετρα του Λας Λένιας και Λος Μόγιες.

Η πόλη είναι γνωστή για το παραδοσιακό πιάτο της, το τσιβίτο (κατσικάκι). Φιλοξενεί το ετήσιο Διεθνές Φεστιβάλ της Κατσίκας και το Επαρχιακό Φεστιβάλ του Αρνίου, κατά τη διάρκεια της δεύτερης εβδομάδας του Ιανουαρίου.

Κλίμα 
Το κλίμα του Μαλάργουε είναι ξηρό και σχετικά ψυχρό. Τα καλοκαίρια φέρνουν θερμές ημέρες και δροσερά έως κρύα βράδια. Το Μάρτιο ή αρχές Απριλίου, ο παγετός μπορεί να εμφανιστεί, έντονες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας μπορούν να συμβούν. Η  μέση μέγιστη είναι 11°C και η μέση ελάχιστη είναι -2°C, οι ανταρκτικοί άνεμοι φέρνουν τις περιόδους χιονιού. Οι ελάχιστες μέσες θερμοκρασίες έχουν φθάσει τους -23°C στο παρελθόν.

Αστρονομικό και Διαστημικό Κέντρο 

Στο Μαλάργουε βρίσκεται τη νότια θέση του Αστεροσκοπείου Πιέρ Οζέ, ένα πείραμα της φυσικής που ψάχνει υπερ-ενεργειακές κοσμικές ακτίνες.

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος άρχισε την κατασκευή ενός σταθμού 30 χλμ νότια του Μαλάργουε το 2010. Άρχισε να λειτουργεί στις αρχές του 2013 ο Σταθμός Μαλάργουε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Δημοτικές Πληροφορίες Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Δημοτικών Υποθέσεων, Υπουργείο Εσωτερικών 
 Αστεροσκοπείο Πιέρ Οζέ 
 Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου του Μαλάργουε 

Πόλεις της Αργεντινής
Αλέξανδρος Κουντουράς

Ο Αλέξανδρος Κουντουράς (πέθανε στις 30 Απριλίου 2012) ήταν αξιωματικός του ελληνικού Στρατού Ξηράς. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης έγινε γνωστός ως ένας από τους βασικούς υποστηρικτές της βασιλείας. Υπήρξε συνιδρυτής (μαζί με τον στρατηγό Γεώργιο Κουρούκλη) και μετέπειτα αρχηγό της Β.Ε.Ο. («Βυζαντινή Εθνική Οργάνωση», αρχικά «Βασιλική Εθνική Οργάνωση», ονομασία που απαγορεύτηκε τελικά από τα δικαστήρια).

Κόρη του είναι το γνωστό μοντέλο και πολιτικός Έλενα Κουντουρά.

Δράση
Ο Κουντουράς ήταν αξιωματικός του Πεζικού στον ελληνικό Στρατό Ξηράς με θητεία στις Ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις. Ήταν υπολοχαγός μουσικής στην ΑΣΔΕΝ. Μαζί με το συνάδελφό του, Γεώργιο Καρυδάκη, συνέθεσε ένα εμβατήριο που δόξαζε τη δικτατορία, το οποίο ανακρουόταν στους κινηματογράφους και διακινούνταν από την Αστυνομία, την Ε.Σ.Α. και το στρατό. Τον Δεκέμβριο του 1967 συμμετείχε στο αντι-πραξικόπημα του βασιλιά Κωνσταντίνου, με το οποίο προσπάθησε να ανατρέψει την χούντα. Μετά την αποτυχία αυτής της κίνησης, η χούντα τον αποστράτευσε.

Στο δημοψήφισμα του 1974 για το πολιτειακό ζήτημα ο Κουντουράς δραστηριοποιήθηκε έντονα υπέρ της βασιλευομένης δημοκρατίας. Την περίοδο αυτή ήταν πρόεδρος της πιο οργανωμένης φιλοβασιλικής οργάνωσης, της «Βασιλικής Εθνικής Παράταξης», που διέθετε γραφεία στην Αθήνα και την επαρχία και τμήμα νεολαίας. Μαζί με άλλους βασιλόφρονες (μεταξύ των οποίων και πολλοί απόστρατοι αξιωματικοί, προεξάρχοντος του Γεωργίου Κουρούκλη) ίδρυσαν την «Βασιλική Εθνική Οργάνωση». Όμως η κυβέρνηση Καραμανλή αντιμετώπισε με δικαστικές διώξεις την Β.Ε.Ο., η οποία τελικά υποχρεώθηκε να αλλάξει το όνομά της σε «Βυζαντινή Εθνική Οργάνωση».

Η οργάνωση είχε νέες δικαστικές περιπέτειες με δίκες και μηνύσεις λόγω της παρουσίας της σε εκδηλώσεις, όπως τα "Παλαιολόγεια του Μυστρά", κατά τις επετείους Άλωσης της Κωνσταντινούπολης.

Ο Αλέξανδρος Κουντουράς πέθανε τον Απρίλιο του 2012. Σε ανακοίνωσή τους οργανώσεις βασιλοφρόνων ανέφεραν ότι «ηγωνίσθη υπέρ του Βασιλικού Θεσμού όσον κανείς άλλος εν Ελλάδι.»

Παραπομπές

Έλληνες Βασιλόφρονες
Έλληνες στρατιωτικοί
Έλληνες αξιωματικοί επίλεκτων δυνάμεων
Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Εθνική Παλαιστίνης (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Παλαιστίνης είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Παλαιστίνης. Η ομάδα εκπροσωπεί μόνο τα παλαιστινιακά εδάφη. Η FIFA αναγνώρισε την Παλαιστινιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία σαν την εθνική ομοσπονδία της Παλαιστίνης για να αποφύγει να πάρει πολιτικές αποφάσεις αφού ακόμη δεν έχει λυθεί το πολιτικό ζήτημα μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης.

Η ομάδα συμμετέχει στις διοργανώσεις της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και αγωνίζεται στο Διεθνές Στάδιο Φαϊσάλ Αλ-Χουσεϊνί.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Palestine Football Association
 Palestine on National-Football-Teams.com
 Palestine  at FIFA.com
 Palestine on Youtube.com
 Palestine on Blogger
 Palestine on Twitter
 Palestine's Match Archive on kooora.com
 RSSSF Archive of National Team Results from 1953 to 2004

Ποδόσφαιρο στην Παλαιστίνη
Παλαιστινη
Εθνική Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική Σάο Τομέ και Πρίνσιπε είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σάο Τομέ Πρίνσιπε. Είναι μέλος της Αφρικανικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και της FIFA. Πρώτο παιχνίδι της ομάδας ήταν με αντίπαλο την Εθνική Τσαντ (ποδόσφαιρο ανδρών) στην Γκαμπόν όπου έχασε με 5–0.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα εθνικής ομοσπονδίας

Ποδόσφαιρο στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
Σαο Τομε και Πρινσιπε
Πίτερ FM

Το Πίτερ FM (Ρωσικά: Питер FM), είναι ρωσική ταινία του 2006 στο είδος ρομαντική κωμώδια/δράμα.

Πλοκή
Η Μάσα εργάζεται ως DJ, για ένα δημοφιλή ραδιοφωνικό σταθμό στην Αγία Πετρούπολη, ο Μαξίμ είναι ένας νεαρός αρχιτέκτονας. Η Μάσα είναι έτοιμη να παντρευτεί τον παλιό της συμμαθητή, τον Κόστια. Ο Μαξίμ κέρδισε έναν διεθνή διαγωνισμό και του προσφέρθηκε θέση εργασίας στην Γερμανία. Ούτε ο ίδιος ούτε η Μάσα είναι σίγουροι για αυτά που πρόκειται να κάνουν. Η Μάσα δεν γνωρίζει ακόμη αν αγαπά Κόστια ή απλώς έχει συνηθίσει να είναι με αυτόν. Ο Μαξίμ φοβάται να εργαστεί στη Γερμανία, διότι δε θα μπορέσει να πραγματοποιήσει το δια βίου όνειρό του, να σχεδιάσει ένα εκπληκτικό κτίριο στην Αγία Πετρούπολη. Και ποιος θα ήξερε τι θα συνέβαινε, αν η Μάσα έχανε το τηλέφωνό της και ο Μαξίμ δεν το έβρισκε.

Διανομή 
 Γεβκένι Τσυγκανόφ - Μαξίμ
 Γεκατερίνα Φεντούλοβα - Μάσα
 Αλεξέι Μπαραμπάς - Κόστια
 Ιρίνα Ραχμάνοβα - Λέρα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ρωσικές ταινίες
Ταινίες του 2006
Ρωσικές κωμικές ταινίες
Ρωσικές δραματικές ταινίες
Ρωσόφωνες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία
Αισθηματικές κωμικές ταινίες
Ταινίες τοποθετημένες στη Ρωσία
Κατάλογος σταθμών μετρό Παρισιού

Το Μετρό Παρισιού (γαλλικά: Métro de Paris) είναι το σύστημα υπογείων, επιγείων και υπέργειων αστικών σιδηροδρόμων του Παρισιού. Το σύστημα περιλαμβάνει 16 γραμμές, που προσδιορίζονται από τους αριθμούς από 1 έως 14, με δυο δευτερεύουσες γραμμές, 3bis και 7bis, που αριθμούνται έτσι επειδή ήταν κλάδοι των αντίστοιχων αρχικών γραμμών και αργότερα έγιναν ανεξάρτητες. Το δίκτυο του μετρό συμπληρώνεται από το προαστιακό σιδηροδρομικό δίκτυο, γνωστό ως RER, για να εξυπηρετήσει την προαστιακή ζώνη του Παρισιού.

Αυτός είναι ένας αλφαβητικός κατάλογος όλων των σταθμών του Μετρό Παρισιού, οι οποίοι ανέρχονται συνολικά σε 303.

Κατάλογος 

Κατάλογοι που αφορούν την Κοινωνία
Μετρό
Μουσείο DDR

Το μουσείο DDR ή μουσείο της Λαοκρατικής Δημοκρατία της Γερμανίας (Γερμανικά: DDR Museum) είναι ένα διαδραστικό μουσείο στο κέντρο του Βερολίνου. Το μουσείο βρίσκεται στο πρώην κυβερνητικό διαμέρισμα της Ανατολικής Γερμανίας, δεξιά του ποταμού Σπρέε και απέναντι του καθεδρικού ναού του Βερολίνου. Το μουσείο έρχεται εντέκατο στην λίστα των μουσείων του Βερολίνου κατά επισκεψιμότητα.

Η έκθεση του μουσείου δείχνει την καθημερινή ζωή στην Ανατολική Γερμανία (γνωστή στα γερμανικά ως Deutsche Demokratische Republik ή DDR) με έναν ευθύ και εμπειρικό τρόπο. Για παράδειγμα, οι επισκέπτες νιώθουν ότι είναι υπό παρακολούθηση εξαιτίας του συστήματος παρακολούθησης ήχου που βρίσκεται στο μουσείο.

Το μουσείο εγκαινιάστηκε στις 15 Ιουλίου του 2006 ως ιδιωτικό. Η ιδιωτική χρηματοδότηση είναι ασυνήθιστη στην Γερμανία, επειδή κανονικά τα γερμανικά μουσεία χρηματοδοτούνται από το κράτος. Το μουσείο γνώρισε κάποιες αντιστάσεις από κρατικά μουσεία, τα οποία θεώρησαν ύποπτο ένα ιδιωτικό μουσείο και ανησύχησαν ότι το μουσείο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν επιχείρημα για την αμφισβήτηση της δησμόσιας χρηματοδότησης των γερμανικών μουσείων γενικότερα.

Το 2008 το μουσείο DDR προτάθηκε για το βραβείο του Ευρωπαϊκόυ Μουσείου της Χρονιάς.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιστοσελίδα (στα Αγγλικά)

 

Μουσεία στο Βερολίνο
Τάφος του Αποστόλου Πέτρου

Ο τάφος που ταυτίστηκε από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με αυτόν του Αγίου Πέτρου βρίσκεται σε μια περιοχή κάτω από τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου και στεγάζεται από ένα κιβώριο. Τα λείψανα τεσσάρων ατόμων και αρκετά οστά οικοσίτων ζώων βρέθηκαν σε αυτό το τάφο. Το 1953, μετά το πέρας της πρώτης φάσης των ανασκαφών, βρέθηκαν ορισμένα οστά σε μία κρύπτη, στην βόρεια πλευρά του ενεπίγραφου τοίχου. Οι επόμενες δοκιμές έδειξαν ότι αυτά ήταν τα οστά ενός άνδρα 60-70 ετών . Η Margherita Guarducci υποστήριξε ότι αυτά ήταν τα λείψανα του Αποστόλου Πέτρου και ότι είχαν μετακινηθεί από τον τάφο κάτω από το κιβώριο, "κατά την εποχή του Κωνσταντίνου, μετά την ειρήνη της εκκλησίας» (313). Ο Αντόνιο Ferrua, επικεφαλής της ανασκαφής του λεγομένου "τάφου του Αποστόλου Πέτρου", είπε ότι δεν ήταν πεπεισμένος αν τα οστά που βρέθηκαν ανήκαν στον Απόστολο Πέτρο.

Παραπομπές 

Κτίρια και κατασκευές στο Βατικανό