joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γκουστάβα Άιγκνερ

Η Γκουστάβα Κάλερ, το γένος Άιγκνερ, (γερμανικά: Gustava Kahler Aigner) ήταν μια Αυστριακή γεωλόγος και παλαιοντολόγος. Ήταν ιδιαίτερα γνωστή για την εργασία της δίπλα στον Φραντς Χερίτς, καθώς και στον σύζυγό της, Φραντς Κάλερ. Σε αναγνώριση της ανακάλυψης που έκανε για τους γραπτόλιθους στην βόρεια Ζώνη Γκρεϊγουάκι, η πρώην συμφοιτήτριά της, Ίντα Πέλτσμαν, ονόμασε δύο είδη προς τιμήν της.

Βιογραφικά στοιχεία
Η Γκουστάβα Άιγκνερ γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1906 στο Σάλτσμπουργκ. Γονείς της ήταν ο Γκούσταφ Άιγκνερ, νομικός, και η Μαίρη Μέλμπλερ. Εκπαιδεύτηκε σε μεταρρυθμιστικό σχολείο θηλέων και στη συνέχεια σπούδασε γεωλογία, παλαιοντολογία, ορυκτολογία και πετρογραφία στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς. Ήταν μόλις η δεύτερη γυναίκα που σπούδαζε γεωλογία σε αυστριακό πανεπιστήμιο. Κέρδισε το διδακτορικό της, τον Ιούλιο του 1929, όταν ήταν μόλις 23 ετών, με διατριβή η οποία είχε τίτλο "Die Productiden des Karbons von Nötsch im Gailtal". Η διατριβή της ήταν η πρώτη που αντικατόπτριζε μια ανακατεύθυνση μελέτης στο πεδίο μακρυά από την ορυκτολογία και κρυσταλλογραφία, αλλά αντίθετα προς τη στρωματογραφία και την παλαιοντολογία.

Στη συνέχεια δίδαξε για πέντε χρόνια σε γυμνάσιο θηλέων στο Σάλτσμπουργκ. Παρότι αρχικά σχεδίαζε να μελετήσει την επιστήμη της βοτανικής, το ενδιαφέρον της για τη γεωλογία πυροδοτήθηκε από τον Φραντς Χερίτς. Το 1935 παντρεύτηκε τον τραπεζίτη Φραντς Κάλερ, ένα συμφοιτητή γεωλογίας του Χερίτς, ο οποίος είχε ολοκληρώσει το διδακτορικό του το 1931. Ο Κάλερ εργάστηκε ως γεωλόγος στο Κλάγκενφουρτ της Νορβηγίας και, τέλος, στην Καρινθία, όπου διορίστηκε ως κρατικός γεωλόγος το 1947. Η Γκουστάβα Άιγκνερ προχώρησε στη συγγραφή πολλών εργασιών τόσο με τον Χερίτς, όσο και με τον σύζυγό της, τον οποίο βοήθησε στη συστηματική μελέτη της Φουσουλινίδας. Η μελέτη και οι δημοσιεύσεις τους κάλυψαν την Ύστερη Παλαιοζωική στρωματογραφία των Καρνικών Άλπεων. Το 1937, Άιγκνερ και Κάλερ υποδιαίρεσαν το γένος «Ψευδοσβαζερίνα» σε πέντε υποομάδες. Στη συνέχεια πρότειναν το όνομα υποκατηγορίας όνομα «Ζέλια» για μία από τις ομάδες. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1945, εκείνη και ο άντρας της επανεκκίνησαν την καριέρα τους και δημιούργησαν διεθνείς δεσμούς.

Τον Ιούνιο του 1979, το Πανεπιστήμιο του Γκρατς ανανέωσε το διδακτορικό της και της απένειμε το βραβείο της τιμής της Ένωσης Ακαδημαϊκών. Τον Ιούνιο του 1980 τιμήθηκε από τον Verband der Akademikerinnen (Σύλλογο Γυναικών Διανοούμενων). Σε αναγνώριση του έργου της για την ανακάλυψη των γραπτόλιθων στην βόρεια Ζώνη Γκρεϊγουάκι, η πρώην συμφοιτήτριά της, Ίντα Πέλτσμαν, ονόμασε δύο είδη προς τιμήν της.

Η Γκουστάβα Κάλερ-Άιγκνερ απέκτησε τρεις κόρες. Απεβίωσε στις 22 Μαρτίου 1987, μετά από μια μακρά ασθένεια.

Παραπομπές
Barbie: Fairytopia

Το Barbie: Fairytopia είναι ταινία κινουμένων σχεδίων σε σκηνοθεσία Γουόλτερ Μαρτίσιους και Γουίλ Λάου. Η ταινία ακολουθεί με δύο συνέχειες, Barbie Fairytopia: Mermaidia και Barbie Fairytopia και το Μυστικό του Ουράνιου Τόξου, και δύο spin-offs Barbie Mariposa και Barbie Mariposa και η Νεράϊδα Πριγκίπισσα.

Υπόθεση
Στον κόσμο της Fairytopia, ζει η Ελίνα, μια πανέμορφη νεράϊδα-λουλούδι που λαχταρά να έχει φτερά. Το σπίτι της είναι ένα μεγάλο λουλούδι στο Μαγικό Λιβάδι όπου ζει με τον Bibble, μια ιδιόμορφη αλλά αξιαγάπητη puffball. Μια μέρα, η Ελίνα ξυπνά για να διαπιστώσει ότι το σπίτι-λουλούδι της είναι άρρωστο, και οι φίλοι-νεράιδες δεν μπορούν να πετάξουν.

Η Ελίνα εμφανίζει το θάρρος να βοηθήσει και να ξεκινήσει ένα φανταστικό ταξίδι για να βρει την Αζούρα, μια νεράιδα-Φύλακα για να μπορέσει να λύσει το πρόβλημα. Συναντά νέους ανθρώπους που δοκιμάσουν το θάρρος της και να διδάξει την αξία της αληθινής φιλίας.

Καστ
Κέλλυ Σέρινταν ως Ελίνα & Γοργόνα #2
Λι Τόκαρ ως Μπίμπλ, Fungus & Happy Trolls
Ταμπίθα Τζέρμεν ως Πικραλίδα, Τοπάζ & Γοργόνα #1
Καθλίν Μπαρ ως Λαβέρνα, Pixie #2 & Pixie #4
Βένιους Τέρζο ως Αζούρα
Κιάρα Ζάννι ως Ντάλια & Pixie #3
Μάρκ Όλιβερ ως Χιού
Αλεσσάντρο Τζουλιάνι ως Πρίγκιπας Κάι (Ναλού)
Μάικλ Ντόμπσον ως Κουίλ & Αμέθυστος
Σκότ ΜακΝίλ ως Ρούμπι
Μπράϊαν Ντράμμοντ ως Δελφίνι
Μπρίτ ΜακΚίλλιπ ως Pixie #1
Νάνσυ Σόρελ ως Pixie #5 & Γόησσα

Παραπομπές

Σύνδεσμοι

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2005
Αγγλόφωνες ταινίες
Καναδικές ταινίες
Καναδικές ταινίες φαντασίας
Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment
Καναδικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Barbie (ταινίες)
Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Τζαμί Οζμπέκ Χαν

Το Τζαμί Οζμπέκ Χαν (ταταρικά Κριμαίας: Özbek Han camisi) βρίσκεται στο Στάρι Κριμ, στην Ρωσία/Ουκρανία. Το Τζαμί Οζμπέκ Χαν είναι το παλαιότερο τζαμί στην Κριμαία, χτισμένο κατά την διάρκεια της βασιλείας του Ουζμπέγκ Χαν το 1314.

Ιστορία 
Μέχρι τον 14ο αιώνα, το Στάρι Κριμ ήταν γνωστό ως Σολχάτ, μια ευημερούσα πόλη όσο ήταν μέρος της Χρυσής Ορδής. Οι πρώτοι χάνοι της Κριμαίας είχαν την πρωτεύουσα τους στο Σολχάτ μέχρι το πρώτο μέρος του 16ο αιώνα, όταν η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στο Μπακτσίσαραϊ, και το Σολχάτ σταδιακά άρχισε να χάνει την σημασία του ως πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο.

Το Τζαμί Οζμπέκ Χαν χτίστηκε το 1314, και ο μεντρεσές, δίπλα από το νότιο τμήμα του τζαμιού, χτίστηκε από την Ιντσί Χατούν, κόρη του Κιλμπουρούν Μπέη, το 1332. Μόνο τα ερείπια του μεντρεσέ παραμένουν και σήμερα. Το τζαμί έχει τετράγωνη κάτοψη, η οποία αποκαλύπτει αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα παρόμοια με εκείνα που βρέθηκαν στην Μικρά Ασία κατά την διάρκεια της περιόδου των Σελτζούκων . Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό του ναού είναι η μνημειακή είσοδος με σκαλιστή ξύλινη πόρτα.

Σήμερα, το Στάρι Κριμ έχει ένα μικρό αλλά αφοσιωμένο πληθυσμό Τάταρων της Κριμαίας, με αποτέλεσμα το τζαμί Οζμπέκ Χαν να λειτουργεί σήμερα ως χώρος λατρείας.

Φωτογραφίες

Παραπομπές 

Κτίρια και κατασκευές στην Κριμαία
Αξιοθέατα στην Κριμαία
Η Barbie και ο Μαγεμένος Πήγασος

Η Barbie και ο Μαγεμένος Πήγασος (αγγλικά: Barbie and the Magic of Pegasus) είναι κινούμενα σχεδία σε σκηνοθεσία Γκρέγκ Ρίτσαρντσον.

Υπόθεση
Η Πριγκίπισσα Αννίκα ανακαλύπτει την περιπέτεια όταν γίνεται φίλη με την Μπριέτα - ένα μαγευτικό φτερωτό άλογο - που την πετάει στην όμορφο Συννεφό-Βασίλειο. Η Αννίκα έχει μόνο τρεις ημέρες για να σπάσει το ξόρκι του Γουένλοκ, ενός κακού μάγου, ο οποίος έχει μετατρέψει την οικογένειά της σε πέτρα. Στην προσπάθειά της να νικήσει τον Γουένλοκ, η Αννίκα συναντά νέους φίλους και μαζί ταξιδεύουν στο απαγορευμένο δάσος.

Καστ
Κέλλυ Σέρινταν ως Πριγκίπισσα Αννίκα
Λαλαίνια Λίντμπιεργκ ως Πριγκίπισσα Μπριέτα
Μάρκ Χίλντρεθ ως Αιϊνταν
Κόλιν Μέρντοκ ως Γουένλοκ
Καθλίν Μπαρ ως Σίβερ/Βασίλισσα/Ρέϊλα, Η Βασίλισσα του Νέφους
Ράσσελ Ρόμπερτς ως Βασιλιάς
Σαντάλ Στράντ ως Ρόουζ
Τζέσικα Άμλι ως Μπλας
Άντρεα Λίμπμαν ως Λίλακ
Τζόν ΝτεΣάντις ως Όλι ο Γίγαντας
Μπράιαν Ντράμμοντ ως Φέρρις
Στίβι Βάλλανς ως Τρολ
Μπέκικι Τσάρλς Νιγιακούντι ως Γκόλντι ο Πήγασος (φωνή)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2005
Αγγλόφωνες ταινίες
Καναδικές ταινίες
Καναδικές ταινίες φαντασίας
Barbie (ταινίες)
Καναδικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Γιόουκο Λίντστεντ

Ο Γιόουκο Λίντστεντ (γεννημένος 1955) είναι φινλανδός γλωσσολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Είναι μέλος της Ακαδημίας των Εσπεράντο και ήταν υποψήφιος για τον Εσπεραντιστή της Χρονιάς το 2000 (μαζί με τον Χανς Μπάκκερ και τον Μάουρο Λα Τόρρε), που ορίζεται από το Κύμα των Εσπεράντο.

Ο αριθμός των ομιλητών της εσπεράντο 
Το 1996, ο Γιόουκο Λίντστεντ εκτίμησε τον αριθμό των ομιλητών της Εσπεράντο, λέγοντας:
 1.000 έχουν την Εσπεράντο ως μητρική γλώσσα.
 10.000 την μιλούν άπταιστα, σχεδόν σαν μητρική γλώσσα.
 100.000 την χρησιμοποιούν για αποτελεσματική επικοινωνία.
 1.000.000 γνωρίζουν τα στοιχεία της.
Ο Λίντστεντ εξηγεί ότι είναι πολύ ανακριβής εικόνες, που σημαίνουν για παράδειγμα, ότι "αν εκτιμηθεί ο αριθμός των μητρικών ομιλητών της Εσπεράντο μόνο σε χιλιάδες, αυτό ίσως να ήταν πολύ μικρό, αλλά δεν είναι πολύ χιλιάδες."  Επίσης, ο Έντμουντ Γκρίμλεϊ Έβανς έχει τροποποιήσει το σχήμα προσθέτοντας ότι:
 10 000 000 την έχουν μελετήσει ελάχιστα [1] .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σελίδα του πανεπιστιμική

Φινλανδοί
Εσπεράντο
Ίβο Λαπέννα

Ο Ίβο Λαπέννα (Σπλιτ, 5 Νοεμβρίου 1909 – Κοπεγχάγη, 15 Δεκεμβρίου 1987) ήταν καθηγητής νομικής από τη Γιουγκοσλαβία. Μιλούσε πολύ καλά τη γλώσσα Εσπεράντο και υπήρξε πρόεδρος στην Παγκόσμια Ένωση Εσπεράντο από το 1964 ως το 1974. Θεωρούταν δεινός ρήτορας στην Εσπεράντο, συνέγραψε πλήθος βιβλίων και ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από το ψήφισμα του Μοντεβίδεο το 1954 όπου η Ουνέσκο αναγνώριζε την Εσπεράντο ως γλώσσα.

Δείτε επίσης 
 Πρόεδρος της Παγκόσμιας Ένωσης Εσπεράντο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ίδρυμα Ίβο Λαπέννα
   Υποστηρικτής της διεθνής γλώσσας (Εσπεράντο)

Εσπεράντο
Νίκαια (κόρη Αντίπατρου)

Η Νίκαια (π. 335 π.Χ. - π. 302 π.Χ.) ήταν ευγενής από τη Δυναστεία των Αντιπατριδών. Ήταν κόρη του Αντιπάτρου, αντιβασιλιά της Μακεδονίας.

Βιογραφία
Η Νίκαια γεννήθηκε και ανατράφηκε στη Μακεδονία, όταν ο πατέρας της Αντίπατρος ήταν κυβερνήτης την εποχή του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μέγα. Όταν ο Αλέξανδρος Γ΄ απεβίωσε και οι διάδοχοι έριζαν για την εξουσία, ο πατέρας της, προκειμένου να αποκτήσει καλές σχέσεις με τον διεκδικητή Περδίκκα, συμφώνησε τον γάμο της. Έτσι το 323 π.Χ. την έστειλε με τη συνοδεία του αδελφού της Ιόλλα. Ο Περδίκκας, αν και δεν είχε φιλικές σχέσεις με τον Αντίπατρο, παντρεύτηκε τη Νίκαια. Όμως ο φίλος του Περδίκκα Ευμένης τον συμβούλευσε πως για το σκοπό που θέλει, δηλ. τη διαδοχή του βασιλείου, καλύτερα θα ήταν να νυμφευτεί την αμφιθαλή αδελφή του Αλεξάνδρου Γ΄. Πράγματι ο Περδίκκας χώρισε τη Νίκαια και νυμφεύτηκε την Κλεοπάτρα. Αυτό όμως οδήγησε σε ρήξη των σχέσεών του με τον Αντίπατρο, που συνασπίστηκε με τον Κρατερό, τον Αντίγονο Α΄ και τον Πτολεμαίο Α΄ εναντίον του Περδίκκα. Είναι ο Πρώτος Πόλεμος των Διαδόχων και ο Περδίκκας θανατώνεται στη σκηνή από τους στρατηγούς του.

Περίπου το 321 π.Χ., ο Αντίπατρος πάντρεψε τη Νίκαια με το νέο του σύμμαχο Λυσίμαχο, κυβερνήτη της Θράκης. Ο σύζυγός το 306 π.Χ. έγινε βασιλιάς της Θράκης, της Μικράς Ασίας και της Μακεδονίας, έτσι η Νίκαια έγινε βασίλισσα. Απεβίωσε μεταξύ των ετών 302 π.Χ. και 300 π.Χ.. Το 300 π.Χ. ο Λυσίμαχος μετονόμασε μία πόλη της Βιθυνίας σε Νίκαια (νυν Ιζνίκ), προς τιμήν της.

Οικογένεια
Η Νίκαια παντρεύτηκε πρώτα το 323 π.Χ. τον Περδίκκα, που αργότερα τη χώρισε.

Το 321 π.Χ. παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Λυσίμαχο βασιλιά της Θράκης και είχε τέκνα:
 Αγαθοκλής π. 315 π.Χ. - 84 π.Χ..
 Ευρυδίκη π. 31 π.Χ. - μετά το 87 π.Χ., παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Αντίπατρο Β΄ βασιλιά της Μακεδονίας.
 Αρσινόη Α΄ 308 π.Χ. - 247 π.Χ., παντρεύτηκε τον Πτολεμαίο Β΄ Φιλάδελφο βασιλιά της Αιγύπτου.

Αναφορές

Πηγές
 Στράβων, [http:/www.perseus.tufts.edu/cgi-bin/ptext?lookup=Strab.+12.4.1 Geography, xii, 4;]
 Στέφανος ο Βυζάντιος], Ethnica, s.v. "Nikaia"
 H. Bengtson, Griechische Geschichte von den Anfängen bis in die römische Kaiserzeit, C.H.Beck, 1977
 [http:/www.livius.org/ne-nn/nicaea/nicaea.html Nicaea’s article at Livius.org]
 W. Heckel, Who’s who in the age of Alexander the Great: prosopography of Alexander’s empire, Wiley-Blackwell, 2006
 M. Lightman & B. Lightman, A to Z of ancient Greek and Roman women (Google eBook), Infobase Publishing, 2007

Μακεδονικό Βασίλειο
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας
Αναστασία (αυτοκράτειρα)

Η Αναστασία (650 - μετά το 711) ήταν Βυζαντινή αυτοκράτειρα, σύζυγος του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ΄ και μητέρα του Ιουστινιανού Β΄. 

Τίποτα δεν είναι γνωστό από την προηγούμενη ζωή της Αναστασίας, συζύγου του Κωνσταντίνου Δ΄ (668-685). Ο μεγαλύτερος γιος της Ιουστινιανός Β΄ γεννήθηκε το 668, η οποία θα πραγματοποιηθεί τη γέννησή της, πιθανότατα στις αρχές της δεκαετίας του 650. Μια προφανώς απόκρυφη παράδοση, που καταγράφεται από τον Κωνσταντίνο Ζ΄, αναφέρει ότι γέννησε τον Ιουστινιανό στο νησί της Κύπρου. Όταν ο Κωνσταντίνος πέθανε το 685, σε ηλικία μόλις 35 ετών, αφήνοντας τον Ιουνστινιανό, τότε 17 ετών, και τον Ηράκλειο. 2 Η ύπαρξη του Ηρακλείου είναι γνωστή μόνο από ένα μήνυμα που στάλθηκε από τον Κωνσταντίνο στον Πάπα Βενέδικτο Β΄ (684-85) μαζί με μπούκλες των μαλλιών των παιδιών του. Η Αναστασία δεν ήταν εξ ολοκλήρου κρυπτογραφημένη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου της σηματοδοτήθηκε από την έκθεση που είχε στόχο τον ταμία του Ιουστινιανού και επόπτη των εργασιών, τον Στέφανο τον ευνούχο, κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου της βασιλείας του Ιουστινιανού. Ένας από τους σκληρότερους υπουργούς του Ιουστινιανού, ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα στην έλλειψη δημοτικότητας του αυτοκράτορα, σύμφωνα με τον Νικηφόρο, «προκάλεσε πολλές τιμωρίες, όχι μόνο για εκείνους κάτω από την εξουσία του, αλλά πήγε μέχρι τώρα στην αυθάδεια του, ώστε να προκαλέσουν τη μητέρα του Ιουστινιανού όπως οι εκπαιδευτικοί τα παιδιά». Ο Θεοφάνης εξιστορεί το περιστατικό στο έτος 693/4, προσθέτοντας ότι έλαβε χώρα κατά την απουσία του αυτοκράτορα. Ο απολογισμός του υποδηλώνει ότι το πλαίσιο ήταν η κατασκευή ενός έργου στο παλάτι. 

Η Αναστασία ήταν να ταφεί δίπλα στον Κωνσταντίνο, αλλά έζησε πιο πολύ από το σύζυγό της και ήταν ακόμα ζωντανή το 711, όταν ο γιος της, ο Ιουστινιανός Β΄ θανατώθηκε από τον Ηλία. Με την ευκαιρία αυτή η Αναστασία προσπάθησε γενναία, αλλά ανεπιτυχώς να σώσει τον εγγονό της Τιβέριο από μια παρόμοια μοίρα - ο Τιβέριος είχε μείνει πίσω στην πρωτεύουσα, ενώ ο πατέρας του προσπάθησε να συσπειρώσει τα στρατεύματα στη Μικρά Ασία. Ο Θεοφάνης περιγράφει ότι ο Τιβέριος πήγε να πιάσει την Αγία Τράπεζα στο ιερό της Παναγίας στην εκκλησία των Βλαχερνών, ενώ η γιαγιά του παρέμεινε έξω από το Ιερό Βήμα (όπως γινόταν για τις γυναίκες), και έπεσε στα πόδια του πατρίκιου Μαύρου, ενός από τους δολοφόνους, εκλιπαρώντας τον να μην σκοτώσουν τον αθώο εγγονό της. Ενώ τον ικέτευε, ο άλλος δολοφόνος, ο Στρούθος, μπήκε στο ιερό και αιχμαλώτισε το αγόρι, του οποίου ο λαιμός κόπηκε στα τείχη της πόλης. Ο Τιβέριος θάφτηκε στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων.

Παραπομπές

Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Οικογενειακά Αμαρτήματα

Η ταινία με τίτλο Οικογενειακά Αμαρτήματα είναι ιταλικής παραγωγής 1975 και διάρκειας 89min.

Υπόθεση
Όταν ο Giacomo D'Amato απελευθερώνεται από τη φυλακή, προσλαμβάνεται αμέσως από μια κυρία της υψηλής κοινωνίας, τη Magda, ώστε να την βοηθήσει για να πάρει αυτή τη μεγάλη κληρονομιά του ασθενούς αδελφού της. Όμως, σ’ αυτό το παιχνίδι παίζουν κι άλλοι φιλόδοξοι παίχτες, όπως η σύζυγος του ασθενούς και η εξώγαμη κόρη του, ενώ και ο Giacomo έχει τη δική του κρυφή ατζέντα.

Πρωταγωνιστούν
Edwige Fenech, Renzo Montagnani, Juliette Mayniel, Nieves Navarro, Gigi Ballista, Roberto Cenci, Orchidea De Santis

Σενάριο
Gianfranco Couyoumdjian, Cesare Frugoni, Marino Onorati

Σκηνοθεσία
Mariano Laurenti

Πηγές
http://www.imdb.com/title/tt0073870/

Ιταλικές ταινίες
Ταινίες του 1975
Ιταλικές κωμικές ταινίες
Ιταλόφωνες ταινίες
Enforcer

Οι Enforcer είναι σουηδικό heavy metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στην Αρβίκα το 2004 και αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους αντιπροσώπους του New Wave of Traditional Heavy Metal.

Βιογραφία
Οι Enforcer σχηματίστηκαν το 2004 από τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Όλοφ Βίλκστραντ και την επόμενη χρονιά ηχογράφησαν δύο ντέμο με τα κομμάτια "Black Angel", "Evil Attacker" και "Mistress from Hell". Το 2006, εντάχθηκε στη σύνθεση του συγκροτήματος ο κιθαρίστας Άνταμ Ζάαρς και ο ντράμερ Γιόνας Βίλκστραντ, με τον μπασίστα Γιόζεφ Τολ να γίνεται μέλος τους το 2007.

Η σύνθεση αυτή κυκλοφόρησε το σινγκλ "Evil Attacker / Mistress from Hell" μέσω της Iron Pegasus Records, ενώ συμμετείχε στο split άλμπουμ "Speed Kills... Again" με τους Toxic Holocaust, Avenger of Blood, Hatred, Merciless Death και Warbringer.

Από το 2008, την σύνθεση των Enforcer αποτελούσαν οι Όλοφ Βίλκστραντ στην κιθάρα και τα φωνητικά, ο Γιόνας Βίλκστραντ στα τύμπανα, ο Γιόζεφ Τολ στην κιθάρα και ο Τομπάιας Λίνκβιστ στο μπάσο, ενώ μέχρι το 2011 υπήρχε στην σύνθεση τους ο κιθαρίστας Άνταμ Ζάαρς. Στις 18 Νοεμβρίου 2008 κυκλοφόρησαν το ηχογραφημένο στα Hvergelmer Studios το άλμπουμ "Into the Night" μέσω της Heavy Artillery Records.

Τον Μάιο του 2010 συμμετείχαν στο split σινγκλ "Nightmare over the UK" μαζί με τους Cauldron, με το κομμάτι "Midnight Vice", το οποίο προερχόταν από τον δεύτερο τους δίσκο με τίτλο "Diamonds". Ακολούθησαν δύο ακόμη συμμετοχές σε split σινγκλ με τους Volture και τους Bullet, στα τέλη του 2010 και τις αρχές του επόμενου έτους.

Ο τρίτος τους δίσκος με τίτλο "Death by Fire" εκδόθηκε την 1 Φεβρουαρίου 2013, πραγματοποιώντας την πρώτη τους εμφάνιση στον κατάλογο επιτυχιών της Σουηδίας. Το νέο άλμπουμ κυκλοφόρησε μέσω της Nuclear Blast, όπως και το "From Beyond" δύο χρόνια αργότερα, το οποίο ηχογραφήθηκε στα Necromorbus Studios το φθινόπωρο του 2014.

Δισκογραφία

Παραπομπές

Πηγές
 Enforcer - Biography - Metal Storm
 Enforcer | Biography, Albums, Streaming Links | AllMusic
 ENFORCER - Nuclear Blast

Σουηδικά heavy metal συγκροτήματα
Σουηδικά thrash metal συγκροτήματα
Στέπαν Έρζια

Ο Στεπάν Ντιμιτρίεβιτς Έρζια (Νεφιόντοφ) (* 8 Νοεμβρίου 1876 (27 Οκτωβρίου στο παλιό ημερολόγιο) – 24 Νοεμβρίου 1959) ήταν Μορδβίνος γλύπτης που έζησε στην Ρωσία και στην Αργεντινή. Ο Έρζια επέλεξε το ψευδώνυμό του από την εθνολογική ομάδα στην οποία ανήκε, τους Μορδβίνους Έρζυα.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1876 στο Μπάγιεβο στο ουγιέζντ Αλατίρσκι του Κυβερνείου Σιμπίρσκ στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1892 η οικογένειά του μετακόμισε στο Αλατίρ όπου ο Στεπάν έγινε μαθητευόμενος σε διάφορα εργαστήρια αγιογραφίας. Την περίοδο 1893-97 έζησε στο Καζάν, και αργότερα δούλεψε στο εργαστήριο αγιογραφίας του Π.Α. Κοβαλίνσκι, στο Καζάν. Αυτό το διάστημα ο Έρζια διακόσμησε εκκλησίες σε διάφορες πόλεις και χωριά της περιοχής του Βόλγα και φοίτησε στη Σχολή Τεχνών του Καζάν.

Το 1902-06 φοίτησε στην σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας, συμμετέχοντας σε εκθέσεις των μαθητών της σχολής. Το 1906-14 έζησε στην Ιταλία και τη Γαλλία. Συμμετείχε σε εκθέσεις στη Βενετία και το Μιλάνο το 1909 και στο Παρίσι το 1912.

Το 1914 επέστρεψε στη Ρωσία και το 1918 μετακόμισε στο Αικατερίνμπουργκ, όπου δημιούργησε τα μνημειώδη έργα τέχνης του. Το 1921 μετακόμισε στο Νοβοροσίσκ και μετά στο Μπατούμι. Ζώντας εκεί, δημιούργησε πορτραίτα του Λένιν, Μαρξ και Ένγκελς, και πολλών προσώπων που εμπλέκονταν στον τομέα του πολιτισμού της Γεωργίας. Το 1923 μετακόμισε στο Μπακού.

Το 1926 η Σοβιετική κυβέρνηση αποφάσισε να στείλει τον Στεπάν Έρζια στο εξωτερικό «για να διαδώσει την γνώση της Σοβιετικής τέχνης», με αποτέλεσμα να γυρίσει ξανά στο Παρίσι.

Σε 1927-1950 εργάστηκε στο Μπουένος Άιρες, δημιουργώντας πορτρέτα του Λένιν, του Μωυσή, του Τολστόι και του Μπετόβεν.

Εκεί ο Έρζια, ως εκπρόσωπος ενός μικρού και φοβισμένου έθνους, συνέλαβε την ιδέα να μετατρέψει βουνά των Άνδεων σε μνημεία που θα αφορούσαν τους ήρωες του πολέμου για την ανεξαρτησία. Οι τοπικές αρχές ενέκριναν το σχέδιό του αλλά τελικά δεν κατάφεραν να το χρηματοδοτήσουν.

Όσο βρισκόταν στη Αργεντινή, εφηύρε μια μέθοδο επεξεργασίας κάποιων τοπικών, πολύ σκληρών ειδών ξύλου: του αλγκαρόμπο και του κεμπράτσο. 

Το 1950 επέστρεψε στην Σοβιετική Ένωση. Το 1956 τιμήθηκε με το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου της Εργασίας.

Ο Στεπάν Έρζια πέθανε το 1959 στη Μόσχα, και κηδεύτηκε στο Σαράνσκ, πρωτεύουσα της Μορντόβια.

Στις 26 Ιουνίου 1958 το Μορδοβιανό μουσείο Εικαστικών Τεχνών Έρζια () άνοιξε στην πρωτεύουσα της Μορδοβίας, το Σαράνσκ. Το μουσείο διαθέτει την μεγαλύτερη συλλογή έργων του Έρζια (204 έργα).

Κύρια έργα 

 Φρίκη 
 Απελπισία 
 Θάρρος 
 Κυρία της Χιλής 
 Μια Παριζιάνικη κοπέλα σε ένα Καπέλο 
 Το Κεφάλι της Μορδβινιανής Γυναίκας 
 Λεβ Τολστόι 
 Μπετόβεν 
 Μωυσής και Χριστός

Αποφθέγματα

Δείτε επίσης 

 Λίστα των Ρώσων καλλιτεχνών

Παραπομπές 

Ρώσοι γλύπτες
Δημοκρατία της Μορδοβίας
Ροδάς

Το Ροδάς () είναι δήμος και πόλη στην επαρχία Σιενφουέγος της Κούβας. Ιδρύθηκε το 1859 υπό την ονομασία Λετσούθο. Το 1879 μετονομάστηκε σε Ροδάς προς τιμήν του συνταγματάρχη Καβαλιέρο δε Ροδάς. Έχει πληθυσμό 33.477 κατοίκων το 2004. 
Πόλεις της Κούβας
Θέμος Ποταμιάνος

Ο Θέμος Ποταμιάνος (Κεφαλλονιά 3 Μαρτίου 1895 - Αθήνα 10 Δεκεμβρίου 1973) ήταν Έλληνας συγγραφέας.

Γεννήθηκε στην  στην Aνωμεριά Λιβαράτων της Κεφαλονιάς. Σπούδασε στη Σχολή Δοκίμων και στη συνέχεια έγινε Οικονομικός Αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι και το 1935 όταν και αποστρατεύτηκε. Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1955. Τα μυθιστορήματά του περιέγραφαν κυρίως τη ζωή των ναυτικών και των ψαράδων, καθώς και τον Κόσμο της θάλασσας. Πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου του 1973 σε ηλικία 78 ετών στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Βιβλία του
 Η μαγειρική των περιστάσεων (η μαγειρική της Κατοχής)
 Γιαλό γιαλό
 Τα ψάρια και η μαγειρική
 Εδώ βυθός
 Εμείς και η θάλασσα
 Ματιές στη θάλασσα
 33 Ελληνικές συνταγές
 Μικροί ψαράδες
 Μυστικά της θάλασσας
 Με το γυαλί του ψαρά

Παραπομπές

Ποταμιάνος Θέμος
Ξηρός μπακαλιάρος

Ο ξηρός μπακαλιάρος είναι ψάρι παστό. Ξηραίνεται ανά δυάδες σε ματσάκια δεμένα στην ουρά, αφού προηγουμένως αφαιρεθούν τα εντόσθια. Αλατίζονται για καλύτερη επίτευξη ξήρανσης και αποφυγή μούχλας.

Ο ξηρός μπακαλιάρος παλιά ήταν η τροφή των μούτσων και των πεζικάριων. Ήταν σημαντικός παράγοντας για την ανακάλυψη της Αμερικής, αφού προστάτευε τους ναυτικούς από το σκορβούτο. 

Ψάρια
Διατροφή
Αλιευτική βιομηχανία
Λίμνη Ταλκάς

Η λίμνη Ταλκάς (ρωσικά: Талкас; μπασκίρ: Талҡаҫ) είναι τεκτονική λίμνη στην επαρχία Μπαϊμάκσκι στην δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στην Ρωσία. Βρίσκεται στη δυτική πλαγιά του βουνού Ιρεντίκ, μέρος των Ουραλίων.

Το χωριό Ισγιάνοβο, με 170 κατοίκους το 2010, βρίσκεται στις ακτές της. Στη λίμνη καταλήγει το ποτάμι Σουγκούρ. Το 1978 η λίμνη ορίστηκε φυσικό μνημείο. Λόγω των καθαρών νερών της λίμνης, συχνά αποκαλείται "Το μαργαριτάρι των Ουραλίων".

Παραπομπές 

Λίμνες στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Λίμνες της Ρωσίας
Αγκιντέλ

Το Αγκιντέλ (*, μπασκίρ: Ағиҙел, Ağidhel; ταταρικά: Агыйдел, Ağıdel) είναι πόλη της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στην Ρωσία, κοντά στα σύνορα με τη Δημοκρατία του Ταταρστάν. Πληθυσμός: 16.370 κάτοικοι (απογραφή 2010)

Ετυμολογία 
Το όνομα της πόλης προέρχεται από το Μπασκιρικό όνομα του ποταμού Μπελάγια: Ο Αγκιντέλ είναι ένας παραπόταμος του ποταμού Κάμα. Η πόλη βρίσκεται κοντά στην συμβολή των δύο ποταμών.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε το 1980 ως οικισμός στήριξης της κατασκευής του Μπασκιρικού εργοστάσιου πυρηνικής ενέργειας. Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1991.

Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης 
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, είναι ενσωματωμένη ως η πόλη δημοκρατικής σημασίας του Αγκιντέλ, μια διοικητική μονάδα, έχοντας ίσο στάτους με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη δημοκρατικής σημασίας του Αγκιντέλ είναι ενσωματωμένη ως το αστικό Οκρούγκ του Αγκιντέλ.

Κυβέρνηση 
Από το 2010, ο επικεφαλής της διοίκησης της πόλης είναι ο Ολέγκ Κρυσίν.

Οικονομία 
Από το πυρηνικό ατύχημα του Τσέρνομπιλ, οι άνθρωποι σε ολόκληρη την Ρωσία είναι αντίθετοι στην κατασκευή ενός πυρηνικού εργοστασίου στο βορειοδυτικό Μπασκορτοστάν. 

Τον Σεπτέμβριο του 2010, η περιφερειακή κυβέρνηση του Μπασκορτοστάν παρουσίασε τα σχέδιά της για την ίδρυση ενός βιομηχανικού πάρκου στο Αγκιντέλ που θα προηθούσε την τοπική παραγωγή κατασκευαστικών υλικών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα του Agidel (Ρωσικά)
Πόλεις στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν‎
Μπαϊμάκ

Το Μπαϊμάκ (ρωσικά: Баймак, μπασκιρικά: Баймаҡ, Baymaq) είναι μια πόλη στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στην Ρωσία, που βρίσκεται στα άνω ρεύματα του ποταμού Ταναλύκ (λεκάνη του Ουράλη), 489 χιλιόμετρα (304 μίλια) νότια της Ουφά. Η πόλη είχε πληθυσμό 17.710 κατοίκων στην απογραφή του 2010.

Ιστορία 

Η πόλη ιδρύθηκε το 1913. Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1938.

Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης 
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Μπαϊμάκ χρησιμεύει ως διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μπαϊμάκσκι, παρόλο που δεν είναι μέρος της. Ως διοικητική διαίρεση, είναι ενσωματωμένη χωριστά ως η πόλη δημοκρατικής σημασίας του Μπαϊμάκ, μια διοικητική μονάδα, έχοντας ισοδύναμο στάτους με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη δημοκρατικής σημασίας του Μπαϊμάκ είναι ενσωματωμένη στην δημοτική επαρχία Μπαϊμάκσκι ως Αστικός Οικισμός Μπαϊμάκ.

Δημογραφικά στοιχεία 
Εθνοτική σύνθεση:
 Μπασκίρ: 69.8%
 Ρώσοι: 23.1%
 Τάταροι: 5.1%

Παραπομπές 

Πόλεις στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Ασπασία Παπαθανασίου

Η Ασπασία Παπαθανασίου (20 Οκτωβρίου 1918- 7 Ιουνίου 2020) του Ευθυμίου ήταν Ελληνίδα συγγραφέας και ηθοποιός, από τις γνωστότερες τραγωδούς, βραβευμένη με πολλές διακρίσεις. Γεννημένη στην Άμφισσα στις 20 Οκτωβρίου 1918, πραγματοποίησε κλασικές σπουδές στη θεατρική τέχνη, ενώ ταξίδεψε στο εξωτερικό (ΕΣΣΔ) όπου συμμετείχε σε παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας ερμηνεύοντας το ρόλο της Μήδειας κ.α. Εκτός της καλλιτεχνικής της ενασχόλησης, ασχολήθηκε με την πολιτική. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής βρισκόταν στις τάξεις του εφεδρικού ΕΛΑΣ, είχε μαζί με συναδέλφους της δημιουργήσει το "Λαϊκό Θέατρο" στο κέντρο της Αθήνας, ενώ έλαβε μέρος και στα Δεκεμβριανά Το 1957 συμμετέχει ως ιδρυτικό μέλος στο "Πειραϊκό Θέατρο" του Δημήτρη Ροντήρη. Το στρατιωτικό Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, βρίσκει την Α. Παπαθανασίου σε περιοδεία της στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, αυτοεξορίζεται και αποφασίζει να μείνει στο Λονδίνο. Όλα τα χρόνια της Χούντας, παίρνει ενεργό μέρος στις αντιδικτατορικές δραστηριότητες. Το Σεπτέμβρη του 1969, δίνει μια σειρά παραστάσεων για τα 100 χρόνια από το θάνατο του Μπερλιόζ, με τους "Τρώες". Μετά από πρόσκληση της Όπερας του Κόβεντ Γκάρντεν, θα ερμηνεύσει το ρόλο της Ανδρομάχης. Στην Ελλάδα γύρισε το 1975. . Έγραψε τα ακόλουθα βιβλία :  

Ήταν παντρεμένη με τον Κώστα Μαυρομμάτη. Έως τα βαθιά γεράματα, έκανε παρεμβάσεις με δημόσιες δηλώσεις της, στα πολιτικά τεκταινόμενα.  

Απεβίωσε στις 8 Ιουνίου 2020 σε ηλικία 102 ετών.

Παραπομπές

Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες συγγραφείς
Υπεραιωνόβιοι
Ταμάρα Τανσικκούζινα

Η Ταμάρα Τανσικκούζινα (11 Δεκεμβρίου 1978, Ναμπερέζνγιε Τσέλνι στην πρώην Σοβιετική Ένωση, μπασκιρικά: Танһыҡҡужина Тамара Михаил ҡыҙы) είναι διεθνή παίκτρια ντάμας. Έχει κερδίσει το γυναικείο παγκόσμιο πρωτάθλημα πέντε φορές, δύο φορές το γυναικείο ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ντάμας και μία από τους 20 καλύτερους παίκτες στην Ρωσία, ανεξαρτήτως φύλου. Ήταν επίτιμη καλεσμένη σε ένα φεστιβάλ που διεξήχθη στην πατρίδα της, το Μπασκορτοστάν. Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Ντάμας το 2013 ήταν όγδοη στην ομάδα Β.

Πηγές 
 Πληροφορίες της παίκτριας στο FMDJ

Παραπομπές

Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Κουτσοβέντης

Ο Κουτσοβέντης είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Ναντέζντα Καντίσεβα

Η Ναντέζντα Νικιτίτσνα Καντίσεβα (, γεννήθηκε στις 1 Ιουνίου 1959, στο Γκόρκι της επαρχίας Λενινογκόρσκι, στην ταταρική ΑΣΣΔ) είναι ρωσίδα τραγουδίστρια, σολίστ του Ζολοτόε Κόλτσο. Είναι επίτιμος πολίτης της Μπουγκούλμα. Ήταν Λαϊκή Καλλιτέχνιδα της Ρωσίας το 1999, λαϊκός Καλλιτέχνης της Μορδοβίας, και τιμημένος καλλιτέχνης της δημοκρατίας του Ταταρστάν.

Προσωπική του ζωή 
 Άντρας - Αλεξάντερ Κοστγιούκ (γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1958), Ρώσος συνθέτης αρμενικής καταγωγής, ιδρυτής και μάνατζερ του σύνολου Ζολοτόε Κόλτσο.
 Γιος - Γκρέγκορι Κοστγιούκ (27 Μαΐου 1984)
 Εγγονός - Αλεξέι Κοστγιούκ (12 Ιουνίου 2015)
 Νύφη - Ανζέλικα Μπιργιούκοβα (28 Αυγούστου 1977)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Официальная страница Национального театра народной музыки и песни "ЗОЛОТОЕ КОЛЬЦО" (Ρωσικά)
  (Ρωσικά)
Ρωσίδες τραγουδίστριες
Ποταμός Σουρά

Ο ποταμός Σούρα (, Τσουβάς: Căp) είναι ένα ποτάμι στη Ρωσία, ένας δεξιός παραπόταμος του Ποταμού Βόλγα. Ρέει μέσα από την περιφέρεια Πένζα, την δημοκρατία της Μορδοβίας, την περιφέρεια Ουλιάνοφσκ, την Τσουβασία και την περιφέρεια Νίζνι Νόβγκοροντ. Το μήκος του είναι 841 χλμ, πλωτός για 394 χιλιόμετρα από το στόμιο. 

Η πόλη Πένζα, και οι μικρότερες πόλεις Αλατύρ, Σουμέρλια και Γιαντρίν βρίσκονται κατά μήκος του ποταμού Σούρα. Στη συμβολή με τον Βόλγα, υπάρχει ο οικισμός του Βασιλσούρσκ. 

Οι κύριοι παραπόταμοι του ποταμού Σουρά είναι ο ποταμός Πένζα, ο ποταμός Πιάνα και ο ποταμός Αλατύρ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ποταμοί της Ρωσίας
Αυτοκινητόδρομος M1 (Λευκορωσία)

Ο αυτοκινητόδρομος M1, ή Διαδρομή Νούμερο. 1, ολιμπιίκα ()  είναι ένας κεντρικός δρόμος που διασχίζει τη Λευκορωσία. Αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής οδού E30 και είναι η πιο σημαντική οδική σύνδεση της χώρας, συνδέοντας την Μόσχα στα ανατολικά με την Πολωνία και τη Δυτική Ευρώπη.

Περνώντας από τα ανατολικά προς τα δυτικά, ο δρόμος οδηγεί από το ρωσικό σύνορο μέσω της Όρσα, του Μπαρισάβ, του Μινσκ και του Μπαρανοβίτσι, στο πολωνικό σύνορο στο Μπρεστ. Ακολουθεί τον κύριο άξονα διέλευσης της χώρας, που τρέχει παράλληλα με την κύρια σιδηροδρομική γραμμή Βαρσοβίας-Μινσκ-Μόσχας. Μεταξύ της Όρσα (0,5 χλμ. δυτικά από την διασταύρωση με τον δρόμο P87) και του Κομπρίν (M10), μια έκταση περίπου 505 χιλιομέτρων (314 μίλια) ο M1 είναι αυτοκινητόδρομος ταχείας κυκλοφορίας. POLPOLPOLPOLPOLPOLRUSRUSRUSRUSRUSRUS

Παραπομπές 

Α
Μαρία της Βραβάντης

Η Μαρία της Βραβάντης (Marie de Brabant, 23 Μαΐου 1254 - 12 Ιανουαρίου 1322) ήταν βασίλισσα της Γαλλίας ως δεύτερη σύζυγος του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Γ΄ του Τρομερού. Γεννημένη στο Λεβέν της Βραβάντης ήταν κόρη του Ερρίκου Γ΄ δούκα της Βραβάντης και της Αδελαΐδας, κόρης του Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του τον χήρο βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Γ΄ στις 21 Αυγούστου 1274. Η πρώτη σύζυγός του Ισαβέλλα της Αραγωνίας, που πέθανε σε ατύχημα, του είχε κάνει 3 γιους: Λουδοβίκο, Φίλιππο και Κάρολο.

Βασίλισσα της Γαλλίας

Ο σύζυγός της ήταν υπό την εξουσία της μητέρας του Μαργαρίτας της Προβηγκίας και του ευνοούμενου, χειρουργού και καγκελάριου Πέτρου του Μπρος. Δεν έγινε ποτέ Γαλλίδα και ήταν μακριά από την βασιλική Αυλή. Ο μεγάλος γιος του Φιλίππου Γ΄, ο Λουδοβίκος πέθανε πρόωρα υπό ύποπτες συνθήκες (1276) και η Μαρία θεωρήθηκε ως μια από τις ύποπτες για την δηλητηρίαση του· ο Πέτρος του Μπρος που επίσης ήταν ύποπτος για τον ίδιο λόγο φυλακίστηκε και αργότερα εκτελέστηκε. Η βασιλομήτωρ Μαργαρίτα της Προβηγκίας κατηγόρησε ευθέως την Μαρία της Βραβάντης ότι δηλητηρίασε τον δελφίνο Λουδοβίκο και ο βασιλιάς έδειξε να συμφωνεί περισσότερο με την μητέρα του όπως πάντα, παρά με την σύζυγό του.

Απώλειες των εξουσιών της μετά τον θάνατο του Φιλίππου Γ΄

Μετά τον θάνατο του συζύγου της βασιλιά Φιλίππου Γ΄ και την στέψη του θετού γιου της Φιλίππου Δ΄ στο Ρενς στις 6 Ιανουαρίου 1286 έχασε μεγάλο μέρος της πολιτικής επιρροής και της εξουσίας. Τότε η Μαρία της Βραβάντης αφοσιώθηκε αποκλειστικά στα τρία παιδιά της: το Λουδοβίκο, τη Λευκή και τη Μαρία.

Μαζί με την βασίλισσα της Γαλλίας Ιωάννα Α΄ της Ναβάρρας και την Λευκή του Αρτουά έκλεισε ειρηνική συνθήκη μεταξύ της Γαλλίας και της Αγγλίας με τον Εδμόνδο Κράουτσμπακ, νεότερο αδελφό του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Α΄.

Η Μαρία πέθανε σε ηλικία 66 ετών στο μοναστήρι των Λε Μιρώ κοντά στο Μελάν (1321), στο οποίο είχε αποσυρθεί 5 χρόνια. Επέζησε περισσότερο από όλα τα παιδιά της. Δεν ετάφη στην Βασιλική Σαιν-Ντενί, όπως οι υπόλοιπες Γαλλίδες βασίλισσες, αλλά στην μονή των Κορδελιέρων στο Παρίσι, που καταστράφηκε από φωτιά (1580), αλλά οικοδομήθηκε ξανά τα επόμενα χρόνια.

Κληρονόμοι

Με τον σύζυγό της Φίλιππο Γ΄ βασιλιά της Γαλλίας παιδιά της ήταν:

Λουδοβίκος 1276-1319, κόμης του Εβρέ.
Λευκή π. 1278-1305, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο Α΄ Αψβούργων βασιλιά της Βοημίας, δούκα της Αυστρίας και Στυρίας.
Μαργαρίτα π. 1279-1318, παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Α΄ Ανζού βασιλιά της Αγγλίας.

Παραπομπές

Πηγές

Morris, Marc (2008). Edward I and the Forging of Britain. Windmill Books 2009.
Grandes Chroniques de France. Jules Marie Édouard Viard, trans. and ed. Paris: Librairie Ancienne Honoré Champion, 1930.

Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Νεφτεκάμσκ

Το Νεφτεκάμσκ (*, Μπασκίρ: Нефтекама, λατινικό: Neftekama) είναι πόλη στη δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στην Ρωσία. Βρίσκεται στον ποταμό Κάμα, 220 χιλιόμετρα (140 μίλια) βορειοδυτικά της πρωτεύουσας της δημοκρατίας, την Ουφά. Είναι ένα μεγάλο βιομηχανικό και πολιτιστικό κέντρο της δημοκρατίας. Πληθυσμός: 121,733 (απογραφή 2010)

Ετυμολογία 
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τον ποταμό Κάμα και το πετρέλαιο (, neft στα ρωσικά).

Γεωγραφία 
Η πόλη συνορεύει με τις επαρχίες Κρασνοκάμσκι και Γιαναούλσκι. Ένα οδικό δίκτυο συνδέει την πόλη με την Ουφά, το Μπιρσκ, το Γιαναούλ, το Αγκιντέλ, το Οκτιάμπρσκι, το Ιζέβσκ, το Περμ και το Καζάν. Ο πλησιέστερος υπεραστικός σιδηροδρομικός σταθμός είναι ο Άμζια, 15 χιλιόμετρα (9.3 μίλια) μακριά. Υπάρχει τοπικό τρένο που συνδέει το Νεφτεκάμσκ με το Γιαναούλ μέσω της Άμζια. Το αεροδρόμιο του Νεφτεκάμσκ εξυπηρετεί την πόλη.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε το 1957 μετά την ανακάλυψη κοιτασμάτων πετρελαίου στην επαρχία Κρασνοκάμσκι. Πόλη έγινε επίσημα το 1963.

Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης 
Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη του Νεφτεκάμσκ είναι ενσωματωμένη ως το Αστικό Οκρούγκ Νεφτεκάμσκ.

Δημογραφικά στοιχεία 
Η πόλη κατατάσσεται τέταρτη στον πληθυσμό μετά την Ουφά, το Στερλιταμάκ και το Σαλαβάτ.

Οικονομία 
Η κύρια βιομηχανίας της πόλης είναι το εργοστάσιο αυτοκινήτων του Νεφτεκάμσκ, από τους μεγαλύτερους παραγωγούς επιβατηγών λεωφορείων στην Ρωσία. 

Πόλεις στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Γαλαξίας (σούπερ μάρκετ)

Ο Γαλαξίας είναι αλυσίδα σούπερ μάρκετ που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1971, στην Αθήνα, με εταιρικό τίτλο ΠΕΝΤΕ Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης (μετατράπηκε σε Ανώνυμη Εταιρεία, το 1982).

Το πρώτο κατάστημα της εταιρείας, άνοιξε την ίδια χρονιά και βρισκόταν στα Κάτω Πατήσια. Το 1988, συμμετείχε στην ίδρυση της εταιρείας Οργανισμός Αγορών Α.Ε. (ΟΡΑ Α.Ε.), με τις αλυσίδες σούπερ μάρκετ TRESCO, ΤΡΟΦΟ, ΑΣΤΗΡ. Η συγκεκριμένη εταιρεία έκλεισε το 2000. Το 1990, εξαγόρασε το 99,8% των μετοχών της ΑΡΓΩ Α.Ε., η οποία λειτουργούσε 13 καταστήματα.

Εξαγορές
Η αλυσίδα της οικογένειας Χειμωνίδη, θα εξαγοράσει τα ΑΡΓΩ ΜΑΡΚΕΤ το 1991 και δύο χρόνια αργότερα τα σούπερ μάρκετ των πολυκαταστημάτων ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ στην Λαμία. Για να ακολουθήσει η ΜΑΡΚΕΤ ΕΛΛΑΣ ένα χρόνο μετά στην Αθήνα και τα ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ Konsum στην Βόρεια Ελλάδα.

Στο τέλος του 2017, η εταιρεία αριθμεί 149 Σούπερ Μάρκετ και 13 Cash & Carry, με 61 από αυτά να βρίσκονται στον Νομό Αττικής. Απασχολεί 3.800 υπαλλήλους. Το 2020 εξαγόρασε τα σούπερ μάρκετ Olla' στην Βόρεια Ελλάδα.

Παραπομπές

Ελληνικές αλυσίδες σούπερ μάρκετ
Ελληνικά εμπορικά σήματα
Το μαγικό βουνό

Το μαγικό βουνό (Der Zauberberg) είναι μυθιστόρημα του Γερμανού συγγραφέα Τόμας Μαν, που εκδόθηκε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1924. Θεωρείται από πολλούς ως ένα από τα σημαντικότερα έργα της γερμανικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.

Ο Μαν άρχισε τη συγγραφή του από το 1912, με σκοπό μια (βραχύτερη) παρουσίαση των εντυπώσεων και εμπειριών του από την επίσκεψη στη σύζυγό του, η οποία νοσηλευόταν σε σανατόριο στο Νταβός της Ελβετίας. Κατά την επίσκεψή του, τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1912, ο Μαν γνώρισε και την ιατρική ομάδα του ιδρύματος, ενώ έζησε την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρά του. Τελικώς, αυτό απετέλεσε τη βάση μόνο για το πρώτο κεφάλαιο («Η άφιξη») του πολύ μεγαλύτερου τελικού ολοκληρωμένου έργου.

Η έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου διέκοψε τη συγγραφή του βιβλίου. Ο πόλεμος και οι συνέπειές του οδήγησαν τον συγγραφέα στο να επανεξετάσει σε αυτό το έργο την ευρωπαϊκή αστική κοινωνία, καθώς και τις πηγές της εθελούσιας, διεστραμμένης καταστροφικότητας που δείχνει μέγα μέρος της πολιτισμένης ανθρωπότητας. Οδηγήθηκε επίσης σε εικασίες σχετικές με γενικότερα ζητήματα της στάσεως των ανθρώπων απέναντι στη ζωή, την υγεία, την ασθένεια και τη θνητότητά τους. Τελικώς, το Der Zauberberg κυκλοφόρησε σε δύο τόμους από τον εκδοτικό οίκο του Βερολίνου S. Fischer Verlag.

Η σύνθεση του Μαν είναι λεπτή, φιλόδοξη, αλλά κυρίως αμφίσημη. Από την αρχική του έκδοση μέχρι σήμερα, Το μαγικό βουνό έχει γίνει αντικείμενο ποικίλων κριτικών ερμηνειών και αποτιμήσεων. Γενικώς, θεωρείται ότι το έργο αναμιγνύει έναν προσεκτικό και ακριβή ρεαλισμό με βαθύτερους συμβολικούς τόνους. Εξαιτίας αυτής της πολυπλοκότητας, ο κάθε αναγνώστης είναι υποχρεωμένος να ζυγιάσει την αισθητική σημασία του πλέγματος των γεγονότων της αφηγήσεως, κάτι που δυσχεραίνει και η ειρωνεία του συγγραφέα. Αργότερα ο Μαν συνέκρινε το μυθιστόρημα με ένα συμφωνικό έργο ενορχηστρωμένο με έναν αριθμό διαφορετικών μουσικών θεμάτων, και ως παιγνιώδες σχόλιο για τα προβλήματα της ερμηνείας του, συνέστησε ότι όσοι επιθυμούν να το κατανοήσουν θα πρέπει να το διαβάσουν ολόκληρο δύο φορές.

Ελληνικές μεταφράσεις
 Μετάφρ. Άρη Δικταίου:
 Εκδ. «Δίφρος», Αθήνα 1956, 448 σελ.
 Εκδ. «Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος», Αθήνα 1989, 2 τόμοι (484+532 σελ.), ISBN 978-960-208-109-9 και 978-960-208-110-5
 Μετάφρ. Θόδωρου Παρασκευόπουλου:
 Εκδ. «Εξάντας», Αθήνα 1995, 2 τόμοι (590+653 σελ.), ISBN 978-960-256-245-1 και 978-960-256-246-8
 Εκδ. «Μεταίχμιο», πρόλογος Τίνα Μανδηλαρά, Αθήνα 2017, 944 σελ., ISBN 978-618-03-0961-4

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 «Λύτρωση μέσω νόσου και θανάτου», Η Καθημερινή, 18 Μαρτίου 2017
 Επισκόπηση του έργου από ιατρικής πλευράς (ανάκτηση από το Internet Archive)
 Το Zauberberg υπάρχει ακόμα στο Νταβός. (Μόνο που το σανατόριο μετατράπηκε σε ξενοδοχείο από το 1954.)
 Χάρτης για το μυθιστόρημα 

Φιλοσοφικά μυθιστορήματα
Μυθιστορήματα του Τόμας Μαν
Ζουλέιχα Σεγιντμαμμάντοβα

Η Ζουλέιχα Σεγιντμαμμάντοβα (, Μπακού, 22 Μαρτίου 1919 – 1994) ήταν, μαζί με την Λέιλα Μαμμαντμπέγιοβα, οι πρώτες γυναίκες πιλότοι στρατιωτικών αεροπλάνων της Αζερικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. 

Απέκτησε άδεια πιλότου σε μία πτητική λέσχη στο Μπακού και αργότερα σε ακαδημία αεροπορίας στο Ζουκόφσκι κοντά στην Μόσχα. Ήταν πιλότος μαχητικού στο 586 IAP, στην ομάδα Αεροπορίας Αρ. 122.

Πέθανε στο Μπακού το 1994.

Διακρίσεις 
 Τάγμα του Λένιν
 Δύο φορές το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου της Εργασίας
 Τάγμα του Πατριωτικού Πόλεμου
 Τάγμα του Κόκκινου Αστεριού
 Δύο φορές το τάγμα του σήματος της Τιμής

Παραπομπές 

Αζέροι πιλότοι
Γυναίκες αεροπόροι
Αζέροι στρατιωτικοί αξιωματούχοι
Μπιλοχίρσκ

Το Μπιλοχίρσκ ή Μπελογκόρσκ (, , ,  (Μπιελογκόρσκ, Καράσοβ-Μπαζάρ, ) είναι πόλη και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μπιλοχίρσκ, ραγιόν (επαρχία) της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας. Η περιοχή αναγνωρίζεται από την πλειοψηφία των κρατών ως μέρος της Ουκρανίας αλλά έχει προσαρτηθεί από την Ρωσία. Στην απογραφή του 2014 η πόλη είχε πληθυσμό 16.354 κατοίκων.

Η πόλη βρίσκεται 25 χιλιόμετρα ανατολικά-βορειοανατολικά της Συμφερόπολης στον ποταμό Μπιγιούκ Καράσου. Το ουκρανικό και ρωσικό όνομα της πόλης μεταφράζονται ως "λευκά όρη" και το κριμαϊκό ταταρικό όνομα Καρασουβμπαζάρ σημαίνει "παζάρι στον ποτάμι Καράσου".

Ιστορία 

Ο χώρος είναι σε χαμηλό υψόμετρο, ωστόσο η πόλη περιβάλλεται από λόφους, που την προστατεύουν από τον βόρειο άνεμο. Η πόλη έχει μια χαρακτηριστική κριμαϊκή Ταταρική ατμόσφαιρα. Τοποθετείται στο δρόμο μεταξύ της Συμφερούπολης και του Κερτς, στη μέση μιας περιοχής πλούσια σε δημητριακά, αμπελώνες και κήπους. Το Καρασουμπαζάρ θεωρούταν έδρα της εμπορικής δραστηριότητας στην Κριμαία και περιείχε τεράστιο σκλαβοπάζαρο, και μια μεγάλη αγορά μαύρου νερού. Η σημασία της πόλης μειώνεται σταδιακά, ωστόσο παραμένει σημαντικό κέντρο για την εξαγωγή φρούτων. 

Τα σπήλαια της Ακκάγια δίνουν αποδείξεις για κατοίκηση της περιοχής πριν από χιλιάδες χρόνια. Όταν το 1736 ο Χαν Φετίχ Γκιράι οδηγήθηκε από το Μπακτσίσαραϊ στην Ρωσική Αυτοκρατορία, εγκαταστάθηκε στο Καρασουμπαζάρ, αλλά το επόμενο έτος η πόλη κατελήφθη, λεηλατήθηκε και κάηκε από τον ρωσικό στρατό. 

Το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων πυροβόλησε ντόπιους στους δρόμους της πόλης το 1941. Το Μπιλοχίρσκ κατελήφθη από τον γερμανικό στρατό την περίοδο 1941-44 κατά την διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Κατά την κατοχή, οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους Εβραίους της πόλης σε αντιαρματική τάφρο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 
 Η δολοφονία των Εβραίων του Μπιλοχίρσκ κατά τη διάρκεια του β ' Παγκοσμίου Πολέμου, στην ιστοσελίδα του Γιαντ Βασσέμ.
 

Πόλεις της Κριμαίας
Μιτροειδής βαλβίδα

Οι καρδιακές βαλβίδες λειτουργούν σαν μονόδρομες πύλες, βοηθώντας τη ροή του αίματος προς μία κατεύθυνση μεταξύ των θαλάμων της καρδιάς ή μέσα και έξω από την καρδιά. Η μιτροειδής βαλβίδα είναι στην αριστερή πλευρά της καρδιάς και κανονικά επιτρέπει τη ροή αίματος μόνο από τον άνω προς το κάτω θάλαμο της καρδιάς.

Καρδιά
Geely

Η Geely ή Geely Automobile Holdings Ltd είναι αυτοκινητοβιομηχανία που εδρεύει στην περιοχή Χουάνγκζου της Ζεζιάνγκ, στην Κίνα. Ιδρύθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1986 ως κατασκευάστρια ψυγείων και απο το 1994 δραστηριοποιείται στον κλάδο της μοτοσυκλετών, ενώ στην αγορά του αυτοκίνητου εισήλθε το 1997. Η Geely εκτός από την παραγωγή οχημάτων έχει και τον ρόλο της διαχειριστικής ιδιότητας στο θέμα των οικονομικών.

Περαιτέρω πληροφορίες 

Ο Λι Σουφού, ο ιδρυτής της Geely, σήμερα είναι από τους πλουσιότερους επιχειρηματίες στην Κίνα, με περιουσία 1 δισεκατομμυρίου. Το πρώτο αυτοκίνητο που βγήκε στην παραγωγή ήταν το Geely Haoqing το 1998, ενώ ανεξαρτητοποιήθηκε πλήρως από την Κινέζικη κυβέρνηση το 2001. Τα αρχικά της μοντέλα είχαν ομοιότητες με αυτά της Daihatsu, πλην όμως με την σχετική αδειοδότηση της Tianjin Xiali με την οποία είχε κοινοπραξία με την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία. Το 2003 κατασκεύασε το πρώτο αυτοσχέδιο μοντέλο της, το Beauty Leopard, αλλά τα χαρακτηριστικά του δεν ήταν ιδιαίτερα αποδοτικά. Ωστόσο, ήταν το πρώτο κουπέ αυτοκίνητο κινέζικης προέλευσης. Τα επόμενη έτη προσλήφθηκαν Κορεάτες μηχανικοί για την παραγωγή των ανερχόμενων μοντέλων Free Cruiser και King Kong, οδηγώντας έτσι στη λήξη της συνεργασίας της με την Daihatsu. 

Το 2007, κυκλοφόρησε ενα δικό της μοντέλο που είχε κάποιες ομοιότητες με την Toyota Corolla 9ης γενιάς, το Geely Vision. Το 2009, στο Σαλόνι Αυτοκίνητου της Σαγκάης, παρουσιάστηκε ως εκθεσιακό μοντέλο το Geely GE, που είχε μεγάλη αισθητική ομοιότητα με την Rolls-Royce Phantom, με αποτέλεσμα να εκφραστούν ενστάσεις από την βρετανική πολυτελή μάρκα.

Εξαγορές 
Τον Αύγουστο του 2010, η Geely εξαγόρασε πλήρως τη σουηδική φίρμα πολυτελών αυτοκίνητων Volvo από την Ford, κερδίζοντας έτσι τη δυνατότητα να εισέλθει στις ευρωπαϊκές αγορές. Ένας ακόμα βασικός στόχος της Geely, όπως και έγινε, ήταν η εισαγωγή της μάρκας στην Κίνα και, παράλληλα, ξεκίνησε την παραγωγή κάποιων μοντέλων της Volvo και στην Κίνα, κυρίως για την εγχώρια αγορά, διατηρώντας βέβαια και τα εργοστάσια της Volvo στη Σουηδία. Το 2016, ιδρύθηκε η θυγατρική εταιρεία Lynk & Co. και πρόκειται για μια μάρκα που θα συνδέει άμεσα την Geely με την Volvo, καθώς οι πλατφόρμες και η παλέτα των κινητήρων θα προέρχονται από τη δεύτερη.

Επίσης, τον Μάϊο του 2017, η ευθύνη της Μαλαισιανής Proton για την συμβίωση της με τη βρετανική Lotus σταμάτησε μετα απο 21 χρόνια, για να εξαγοραστεί απο τον μεγάλο Κινέζικο όμιλο ενα ποσοστό του 51% και την ίδια την Proton με ενα ποσοστό 49.9%, με αποτέλεσμα να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο στις αγορές της.

Ως ανεξάρτητο όνομα, παράγει τη δική της σειρά πολυτελών αυτοκίνητων, την Emgrand, μεταξύ των οποίων είναι και τα Emgrand EC7 και Emgrand EC8.

Μοντέλα 
Τα μοντέλα που παράγει σήμερα η Geely είναι τα παρακάτω:

Παραπομπές 

Αυτοκινητοβιομηχανίες της Κίνας
Ντιάνα Γκλάουμπερ

Η Ντιάνα Γκλάουμπερ (ολλανδικά: Diana Glauber) ήταν Ολλανδή ζωγράφος, γερμανικής καταγωγής, της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική.

Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ήταν θυγατέρα του διάσημου Γερμανού, εγκατεστημένου στο Άμστερνταμ, χημικού Γιόχαν Ρούντολφ Γκλάουμπερ και της, επίσης Γερμανίδας συζύγου του Χέλενα Κορνέλισντρ. (Helena Cornelisdr.), οι οποίοι γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν στο Άμστερνταμ, αποκτώντας συνολικά οκτώ παιδιά. Ο πατέρας της ήταν διάσημος χημικός και από αυτόν ονομάστηκε το «άλας του Γκλάουμπερ», ένυδρο θειικό νάτριο, το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως ως καθαρτικό. Ο Χαουμπράκεν αναφέρει, επίσης, ότι ήταν αδελφή των ζωγράφων Γιοχάννες Γκότλιμπ Γκλάουμπερ και Γιοχάννες Γκλάουμπερ.

Ο Μάθιου Πίλκινγκτον (Matthew Pilkington) στο έργο του A Dictionary of Painters: from the revival of the art to the present period αναφέρει ότι η Ντιάνα γεννήθηκε το 1650 στην Ουτρέχτη (χωρίς, όμως,, να παραθέτει κάποια πηγή). Εν τούτοις, φαίνεται ότι τόπος γέννησής της ήταν το Άμστερνταμ, καθώς ο Γιόχαν Γκλάουμπερ βάπτισε μια θυγατέρα του εκεί το 1651, αλλά το όνομά της αναφέρεται ως «Gertrude». Φαίνεται ότι το αρχικό όνομα της καλλιτέχνιδας ήταν αυτό, αλλά αργότερα το άλλαξε, ίσως για καλλιτεχνικούς λόγους.

Η Ντιάνα ασχολήθηκε με τη ζωγραφική πορτρέτων και ιστορικών αλληγοριών. Σε ορισμένα λεξικά είχε γραφεί ότι η Ντιάνα πραγματοποίησε, μαζί με τους αδελφούς της, ταξίδι στην Ιταλία, αλλά δεν υφίσταται καμία σχετική τεκμηρίωση ή μαρτυρία. Η Ντιάνα δεν είχε μακρά σταδιοδρομία, γιατί παρουσίασε προβλήματα όρασης και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη ζωγραφική, όπως αναφέρει ο Χαουμπράκεν, ο οποίος μνημονεύει και ορισμένα «όμορφα έργα», αναφερόμενος σε ιστορικούς της πίνακες. Δεν έχει, ωστόσο, διασωθεί κανένα από αυτά τα έργα, όπως αναφέρεται στο Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης. Αναφέρονται, εν τούτοις, έξι έργα της στην απογραφή του κάστρου «Salzdahlum», το οποίο εγκαταλείφθηκε το 1813, αλλά η μεγάλη συλλογή του έργων τέχνης μεταφέρθηκε στο «Herzog Anton Ulrich Museum» του Μπράουνσβαϊγκ. Από τους έξι πίνακες οι πέντε αποτελούν αλληγορία των πέντε αισθήσεων.

Η Ντιάνα Γκλάουμπερ απεβίωσε στο Αμβούργο το 1721, ωστόσο ζούσε όταν ο Χαουμπράκεν έγραφε γι' αυτήν στο βιβλίο του.

Παραπομπές

Πηγές
Diana Glauber on Historici.nl

Δείτε επίσης 
 Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
 Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Ολλανδοί ζωγράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες)
Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Οδηγήτρια

Η Οδηγήτρια είναι εικονογραφικός τύπος της Παναγίας κατά τον οποίο απεικονίζεται η Παναγία όρθια, βρεφοκρατούσα και ελαφρώς στραμμένη αριστερά.

Ονομασία

Η ονομασία του τύπου αυτού οφείλεται σε σχετική εικόνα της Μονής των Οδηγών που βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη, την οποία έστειλε από τα Ιεροσόλυμα περί το 400 η αυτοκράτειρα Αιλία Ευδοκία στην αδελφή του συζύγου της Πουλχερία. Η εικόνα αυτή κατέστη Ιερό Παλλάδιο και χρησιμοποιήθηκε τόσο σε τελετές, όσο και σε πολεμικές συγκρούσεις, ενώ είχε αποδοθεί στον Λουκά.

Παραλλαγές και διάδοση

Παραλλαγή της Οδηγήτριας συνιστά η δεξιοκρατούσα. Σε άλλες περιπτώσεις δύο αρχάγγελοι εικονίζονται σε προτομή υπεράνω και εκατέρωθεν της Παναγίας.

Η Παναγία η Οδηγήτρια συνιστά τον πιο διαδεμένο εικονογραφικό Θεομητορικό τύπο. Απεικονίζεται και σε αυτοκρατορικές σφραγίδες, κυρίως μετά το 843 σε νομίσματα, όπως του Μιχαήλ Ραγκαβέ και του Ρωμανού Διογένη.

Παραπομπές 

Οδηγητρια