joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Girls' Generation

Οι Girls' Generation (κορεατικά: 소녀시대, RR: Sonyeo Sidae), γνωστοί και ως SNSD,  είναι ένα νοτιοκορεατικό girl group, που δημιουργήθηκε το 2007, από την εταιρεία SM Entertainment. Το σχήμα αποτελείται από οκτώ μέλη, τις Taeyeon, Sunny, Tiffany, Hyoyeon, Yuri, Sooyoung, Yoona, και Seohyun. Η αρχική του σύνθεση περιελάμβανε ένα ακόμα μέλος, την Jessica, η οποία αποχώρησε τον Σεπτέμβριο του 2014.  Πρόκειται για ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα του Κορεατικού Κύματος, που έχει πολυάριθμες βραβεύσεις και υποψηφιότητες, ενώ στη χώρα τους, του έχουν δώσει αρκετά τιμητικά προσωνύμιο όπως το «Εθνικό Girl Group». 

Το ντεμπούτο του στη μουσική βιομηχανία, το σχήμα, το έκανε το 2007, με τον δίσκο Girls' Generation και το single "Into the New World". Ωστόσο, περισσότερη δημοτικότητα ήρθε το 2009, μετά την κυκλοφορία του single "Gee", το οποίο έφτασε στην κορυφή του Music Bank, για εννέα εβδομάδες καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ, ενώ στο Melon, υπήρξε το δημοφιλέστερο κομμάτι για τη δεκαετία του 2000. Μεταξύ του 2009 και του 2010, με τις κυκλοφορίες κι άλλων singles, όπως το "Tell Me Your Wish (Genie)", το "Oh!" και το "Run Devil Run", η δημοτικότητά του ανέβηκε περαιτέρω. Το 2010, κυκλοφόρησαν και το δεύτερο άλμπουμ τους, ονόματι Oh!, κερδίζοντας στα Golden Disc Awards, στην κατηγορία Καλύτερο Άλμπουμ της Χρονιάς. 

Το 2011, το συγκρότημα προσπάθησε να ανοιχτεί και στην ιαπωνική αγορά, κυκλοφορώντας τον πρώτο τους ιαπωνικό ομώνυμο δίσκο, ο οποίος πούλησε όσο κανείς άλλος στην Ιαπωνία για μη ιαπωνικό girl group. Το 2011, κυκλοφόρησαν παράλληλα και τον τρίτο τους δίσκο, ονόματι The Boys, ο οποίος ήταν ο πιο επιτυχημένος σε πωλήσεις στη χώρα. Το ομώνυμο single του δίσκου, κυκλοφόρησε και στα αγγλικά, σε μία προσπάθεια του σχήματος να επεκταθεί διεθνώς. Κατόπιν, ακολούθησαν άλλα τρια άλμπουμ: το I Got a Boy (2013), το Lion Heart (2015) και το Holiday Night (2017). Το συγκρότημα, έκτοτε έχει σταματήσει χωρίς να έχει διαλυθεί και τα μέλη του αναζητούν σόλο καριέρες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

K-pop συγκροτήματα
Σόρια

Η Σόρια είναι πόλη της Ισπανίας και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στην αυτόνομη κοινότητα της Καστίλλης και Λεόν. Έχει 39398 κατοίκους και είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1063 μέτρα.

Πηγές 

Πόλεις της Ισπανίας
Καστίλη και Λεόν
Μπετ (τραγουδίστρια)

Η Ελίσαμπεθ Ροδέργκας Κολς, πιο γνωστή ως Μπετ, γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1981 και είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός.

Βιογραφία
Η Μπετ γεννήθηκε στη Σούρια. Μετά το τέλος του σχολείου, σπούδασε μουσικό θέατρο στη Βαρκελώνη και έζησε για λίγο στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς  συμμετείχε και σε ανθρωπιστικές αποστολές στην Αφρική.

Το 2002, μπήκε στο σόου μουσικού ταλέντου Operación Triunfo. Τερμάτισε τρίτη, αλλά σε ξεχωριστή ψηφοφορία επιλέχθηκε από το κοινό για να συμμετάσχει στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2003. Τερμάτισε όγδοη στην Eurovision με το τραγούδι "Dime" (Tell Me), το οποίο ήταν η νούμερο ένα επιτυχία στην Ισπανία. Αυτή η έκδοση του διαγωνισμού ήταν το τηλεοπτικό πρόγραμμα με την μεγαλύτερη παρακολούθηση στην Ισπανία το 2003. Η Μπετ αναφέρθηκε από τον Βρετανό σχολιαστή Τέρι Γουόγκαν ως η Κάιλι Μινόγκ με dreadlocks, το οποίο παίχτηκε πολλές βρετανικές ταμπλόιντ.

Η Beth κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ στούντιο με τίτλο Otra realidad, το οποίο περιελάμβανε το "Dime", στις 23 Απριλίου 2003 με τη Vale Music. Έφτασε στο νούμερο ένα στο εβδομαδιαίο Ισπανικό Διάγραμμα (Τσαρτ) των Άλμπουμ και πούλησε 200.000 αντίτυπα. Κατέταξε στη δέκατη θέση των τσαρτ των άλμπουμ στο τέλος του έτους.

Το 2004, η Beth κυκλοφόρησε το ζωντανό άλμπουμ και DVD Palau de la Música Catalana, από την πρώτη περιοδεία της συναυλίας της Gira Otra realidad 03-04.

Στις 9 Οκτωβρίου 2006, η Beth κυκλοφόρησε το δεύτερο στούντιο άλμπουμ της, My Own Way Home, αυτή τη φορά με την Warner Music. Το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ συντάχθηκε στο Λονδίνο.

Στις 18 Μαΐου 2010, η Beth κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ στα καταλανικά, Segueix-me el fil. Ταυτόχρονα, ανέπτυξε καριέρα ως ηθοποιός του θεάτρου, και το 2013 πρωταγωνίστησε στη μουσική σκηνή La Dona vinguda del futur, σε παραγωγή του Teatre Nacional de Catalunya και δημιουργήθηκε από τους Marc Rosich και Guille Milkyway.

Το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της Beth, Família κυκλοφόρησε το 2013.

Δισκογραφία
 Otra realidad (2003)
 Palau De La Música Catalana (2004)
 My Own Way Home (2006)
 Segueix-me el fil (2010)
 Família (2013)

Παραπομπές

Επιπλέον ιστοσελίδες
Επίσημη ιστοσελίδα 

Ισπανοί τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2003
Παρκ Μπομ

Η Παρκ Μπομ (κορεατικά:  박봄, RR: Bak Bom MR: Pak Pom, 24 Μαρτίου 1997), παλαιότερα γνωστή ως Bom, είναι Νοτιοκορεάτισσα τραγουδίστρια, περισσότερο γνωστή για τη συμμετοχή της στο γυναικείο συγκρότημα 2NE1, στο οποίο υπήρξε μέλος από το 2009 έως και το 2016, όπου και διαλύθηκαν, ένα από τα πιο επιτυχημένα γυναικεία συγκροτήματα όλων των εποχών. Η Μπομ, γεννήθηκε στη Σεούλ κι έχει μία αδελφή μουσικό, παίκτρια του τσέλου. Τις εγκύκλιες σπουδές της τις έκανε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου κατά τη διάρκεια χρόνων της στο δημοτικό διαγνώστηκε με ΔΕΠΥ. Αργότερα, γύρισε στην πατρίδα της για να αναζητήσει καριέρα στη μουσική βιομηχανία. 

Η καριέρα της ξεκινάει αρχίζοντας να κάνει οντισιόν στην εταιρεία YG Entertainment, όπου βάσει των λεγομένων του ιδρυτή της, Γιανγκ Χιαν-σακ, έγινε δεκτή μετά από τρεις προσπάθειες. Κατά την παραμονή της εκεί ως εκπαιδευομένη, διαγνώστηκε με λεμφαδενοπάθεια, ασθένεια που την ταλαιπωρεί έως και σήμερα.  Το 2006, ξεκίνησε δειλά δειλά τα πρώτα της βήματα, όταν συμμετείχε σε δύο σινγκλ των ήδη δημοφιλών Bing Bang. Η μεγάλη επιτυχία για αυτήν άρχισε να ξεκινάει από το 2009, όταν η YG, δημιούργησε το girl group 2NE1 και τη διόρισε ως βασική τραγουδίστρια. Το νεοσύστατο σχήμα, συνεργάστηκε με τους Bing Bang σε ένα τραγούδι και σχεδόν αμέσως απέκτησαν δημοφιλία.

Η επόμενη πενταετία κύλησε άκρως επιτυχημένα για αυτήν και το σχήμα, το οποίο κατάφερε πολύ μεγάλες πωλήσεις και βραβεύσεις. Ωστόσο, από το 2014, άρχισε να συναντά κάποιες δυσκολίες στην καριέρα της, αρχικά υπήρξε ύποπτη για κατοχή και εισαγωγή ναρκωτικών, όμως η κατηγορίες δεν καρποφόρησαν. Και, τέλος, το 2016, το επιτυχημένο συγκρότημα που συμμετείχε διαλύθηκε. Από το 2018, άρχισε ξανά να βγαίνει στο προσκήνιο, όταν υπέγραψε συμβόλαιο στη νεοσύστατη εταιρεία D-Nation Entertainment, κυκλοφορώντας εκεί το επιτυχημένο πρώτο της σινγκλ άλμπουμ, Spring, το 2019. Κατά τη διάρκεια της επιτυχίας που βίωνε στους 2NE1, έκανε και μία συμμετοχή καμέο στον κινηματογράφο, στην ταινία Girlfriends, καθώς επίσης και στην τηλεόραση, με κυριότερη αναφορά, την τηλεοπτική σειρά Roommate (2014).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Νοτιοκορεάτισσες τραγουδίστριες
SM Entertainment

Η SM Entertainment Co., Ltd. (κορεατικά: SM엔터테인먼트) είναι η μεγαλύτερη εταιρεία ψυχαγωγίας της Νότιας Κορέας, που ιδρύθηκε το 1995 από τον Λι Σόου-μαν. Η εταιρεία έχει αναπτύξει και διαδώσει πολλά αστέρια της K-pop με τεράστια παγκόσμια αναγνώριση. Στη SM πιστώνεται ότι ηγήθηκε του παγκόσμιου φαινομένου της K-pop και της μουσικής πλευράς του "Hallyu",  επίσης γνωστό ως Κορεατικό Κύμα, με πρώιμες επιτυχίες στο εξωτερικό όπως με καλλιτέχνες όπως HOT και BoA. Πλέον αναφέρεται ως μία από τις τρείς μεγάλες εταιρείες ψυχαγωγίας της Νότιας Κορέας, μαζί με την YG Entertainment και την JYP.

Η εταιρεία έχει επίσης εκπροσωπήσει καλλιτέχνες της K-pop όπως Kangta, SES, TVXQ!, CSJH The Grace, Super Junior, Girls' Generation, J-Min, SHINee, f (x), Zhou Mi, Exo, Red Velvet, NCT και Aespa, ενώ παλιότεροι καλλιτέχνες που εκπροσώπησε ήταν όπως Fly to the Sky, Shinhwa, TraxX και Henry Lau. Διαχειρίζεται επίσης ηθοποιούς, συμπεριλαμβανομένων των Κιμ Μιν-τζονγκ και Λι Γιον-χάι. Στην Ιαπωνία, η SM Entertainment δημοσιεύει έργα της μέσω της Avex Trax για καλλιτέχνες όπως οι Ayumi Hamasaki, Namie Amuro και Koda Kumi, καθώς και καλλιτέχνες του Johnny's Entertainment όπως οι Arashi και KAT-TUN. 

Μετά την αποφοίτησή του από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Northridge στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Λι Σόου-μαν επέστρεψε στην πατρίδα του και το 1989 ίδρυσε αυτό που ήταν τότε γνωστό ως "SM Studio" στη γειτονιά Apgujeong του Gangnam της Σεούλ. Τον Φεβρουάριο του 1995, η εταιρεία άλλαξε το όνομά της σε SM Entertainment και δημιούργησε το κεφάλαιο της. Ο πρώτος της CEO, ήταν ο Τζον Χε-ικ, το 1995,  όπου αντικαταστάθηκε από τον Κιμ Κιονγκ-ουόκ. Στη συνέχεια, η SM ανέπτυξε ένα εσωτερικό σύστημα παραγωγής και δημιούργησε μια σειρά επιτυχημένων καλλιτεχνών, όπως το boy band HOT το 1996, το girl group SES το 1997, το boy band Shinhwa το 1998, το R&B ντούο Fly to the Sky το 1999 και τη σολίστ BoA το 2000.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Μουσική στη Νότια Κορέα
Άγιο Δισκάριο

Το Άγιο Δικάριο ή Άγιος Δίσκος είναι λειτουργικό σκεύος της Ορθόδοξης Εκκλησίας,που χρησιμοποιείται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Αποτελεί έναν μικρό ασημένιο δίσκο, που στηρίζεται σε βάση. Πάνω σε αυτό τοποθετείται ο Αμνός, κομμάτι άρτου που στη Θεία Λειτουργία θα μεταβληθεί σε σώμα και αίμα Χριστού. Επίσης τοποθετούνται οι μερίδες της Παναγίας, των Αγγέλων, των Αγίων , των ζώντων και των κεκοιμημένων. Χρησιμοποιείται επίσης στην τελετή των Εγκαινίων Ναού: Εκεί τοποθετούνται τα λείψανα των Μαρτύρων.

Συμβολίζει διάφορα πράγματα, όπως τη φάτνη, τη νεκρική κλίνη του Χριστού και τη Γη. Καλύπτεται από τον αστερίσκο, που συμβολίζει τον Ουρανό.

Παραπομπές 

Λειτουργικά σκεύη
Ομαλό Κιλκίς

Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ομαλό Σερρών

Το Ομαλό είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς με υψόμετρο 515 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Ομαλό βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Πάικο, σε απόσταση 23 χλμ. ΝΔ. από το Πολύκαστρο (έδρα του Δήμου) και 9 χλμ. ΝΔ. από τη Γουμένισσα. Μέσα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Γουμένισσας - Γιαννιτσών. Θρησκευτικό αξιοθέατο της περιοχής είναι η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Ανύδρου η οποία ιδρύθηκε το 1991 στη θέση του παλιού χωριού Άνυδρο Παιονίας. Ο μεταβυζαντινός ναός του χωριού, ο Άγιος Γεώργιος ήταν το πρώτο καθολικό του μοναστηριού και έχει κτίσμα που έχει ανάγκη από ειδική κρατική προστασία γιατί "είναι τρίκλιτη Bασιλική του 19ου αιώνα και διατηρεί σε καλή κατάσταση αξιόλογα δείγματα ζωγραφικής και ξυλογλυπτικής τέχνης". Η παλιά ονομασία  του Ομαλού είναι Ράμνα και έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πέτγας (Πεντάλοφο). Το 1926 με το ΦΕΚ 401Α - 12/11/1926 μετονομάστηκε σε σε Ομαλό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Πεντάλοφο αποτελούν την τοπική κοινότητα Πενταλόφου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Γουμένισσας του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 121 κατοίκους.

Παραπομπές 

Δήμος Παιονίας
Χωριά του νομού Κιλκίς
Στάθης Κιλκίς

Ο Στάθης είναι πεδινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς με υψόμετρο 190 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Ο Στάθης βρίσκεται σε απόσταση 23 χλμ. ΝΔ. από το Πολύκαστρο (έδρα του Δήμου), 9 χλμ. ΝΔ. από τη Γουμένισσα και μόλις 3 χλμ. από τη Γοργόπη με την οποία χωρίζεται από τον ομώνυμο χείμαρρο που μετά από λίγο καταλήγει στον Αξιό. Αξιόλογο θρησκευτικό αξιοθέατο θεωρείται η εκκλησία του Aγίου Πέτρου και Παύλου η οποία έχει χαρακτηριστεί ως κτίσμα που έχει ανάγκη από ειδική κρατική προστασία. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική του 19ου αι. με ενσωματωμένο καμπαναριό και αποτελεί τυπικό δείγμα αρχιτεκτονικής της περιοχής. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Τοσίλοβο και έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γουμενίτσης (Γουμένισσα). Το 1926 με το ΦΕΚ 401Α - 12/11/1926 μετονομάστηκε σε Στάθης. Στις 26 Ιουνίου του 1897 δολοφονήθηκε στο Στάθη, από Βούλγαρους κομιτατζήδες, ο εφοροεπίτροπος της Ελληνικής Κοινότητας Γευγελής, Γεώργιος Βαφόπουλος (1847 - 1897) που πήγαινε να συνδράμει την Ελληνική Κοινότητα Γουμένισσας στον αγώνα κατά των Βουλγάρων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Στάθη που ανήκει στη δημοτική ενότητα Γουμένισσας του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 398 κατοίκους.

Παραπομπές 

Δήμος Παιονίας
Χωριά του νομού Κιλκίς
KakaoTalk

Το KakaoTalk (κορεατικά: 카카오톡), το οποίο αναφέρεται και ως KaTalk στη Νότια Κορέα, είναι μία ελεύθερη εφαρμογή ανταλλαγής μηνυμάτων και αρχείων για smartphones, με δωρεάν επιπλέον χαρακτηριστικά όπως κλήσεις και άλλα. Η εφαρμογή ανήκει στην εταιρεία Kakao. Πρώτη φορά έγινε διαθέσιμο στις 18 Μαρτίου 2010 και έως τώρα είναι διαθέσιμο στα iOS, Android, Bada OS, BlackBerry, Windows Phone, Nokia Asha, Windows και macOS. Έως τον Μάιο του 2017, το KakaoTalk είχε καταγράψει 220 εκατομμύρια εγγραφές και 49 εκατομμύρια χρήστες μηνιαίως. Είναι διαθέσιμο σε 15 γλώσσες.  Το 93% των χρηστών είναι από τη Νότια Κορέα και είναι το δημοφιλέστερο messaging app της χώρας. 

Πέρα από τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά στην εφαρμογή οι χρήστες μπορούν να στείλουν βίντεο, φωνητικά μηνύματα, τοποθεσία, συνδέσμους, καθώς και πληροφορίες επικοινωνίας. Στην εφαρμογή οι χρηστές μπορούν να συνομιλήσουν με έναν άλλον χρήστη ή σε ομάδες, με τις ομάδες να μην έχουν όριο συμμετεχόντων χρηστών. Η εφαρμογή είναι διαθέσιμη σε WiFi, 3G ή LTE. Ενώ μερικές αεροπορικές εταιρείες επιτρέπουν την ελεύθερη χρήση του. Η εφαρμογή επίσης διαθέτει αυτόματο συγχρονισμό επαφών με την εφαρμογή. Η εφαρμογη ωστόσο δεν είναι δεσμευτική με τις επαφές και ένας χρήστης μπορεί να βρει έναν άλλο με το μοναδικό KakaoTalk ID. Στην εφαρμογή επίσης οι χρήστες μπορούν να μεταφέρουν μηνύματα ή και να τα αποθηκεύσουν.

Αν και ξεκίνησε ως εφαρμογή συνομιλιών, πλέον οι χρήστες μπορούν να κατεβάσουν και να παίξουν παιχνίδια. Όντας διαθέσιμο σε 15 γλώσσες, έχει κυκλοφορήσει σε 130 χώρες. Πέρα από τη Νότια Κορέα, η εφαρμογή είναι ευρέως γνωστή και στην Ιαπωνία.  Γενικά η εταιρεία έχει ως στόχο τη Νοτιοανατολική Ασία, όπου πολλές χώρες δεν έχουν κάποια συγκεκριμένη εφαρμογή μεγάλης προτίμησης, όπως η Μαλαισία, οι Φιλιππίνες και η Ινδονησία. Οι διαφημίσεις εκεί, καρποφόρησαν στην Ινδονησία, όπου είναι η δεύτερη δημικοτικότερη εφαρμογή συνομιλίας. Μερικά από τα αρνητικά της εφαρμογής είναι ο περιορισμός των 20 MB στα αρχεία και μη αποθήκευσης συνομιλιών, μεταξύ άλλων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 KakaoTalk Case Study

Λογισμικό Android
Λογισμικό iOS
Λογισμικό Windows Phone
Instant messengers
Διαλειτουργικό λογισμικό
Παγετώνας Φενττσένκο

Ο Παγετώνας Φενττσένκο (ρωσ. Ледник Федченко) είναι μεγάλος παγετώνας στον ορεινό όγκο Γιαζγκουλέμ του Παμίρ, που σήμερα υπάγεται στην Αυτόνομη επαρχία Γκόρνο-Μπανταχσάν του Τατζικιστάν. Ο παγετώνας αυτός είναι μακρύς και αρκετά στενός, και σήμερα έχει μήκος 77 χιλιόμετρα, κάτι που τον καθιστά τον μεγαλύτερο σε μήκος παγετώνα στον κόσμο εκτός των πολικών περιοχών. (Στα όρη Καρακορούμ ο παγετώνας Σιατσέν έχει μήκος 76 χιλιόμετρα, ο Μπιάφο 67 και ο Μπαλτόρο 63 χιλιόμετρα, ενώ στη νότια Χιλή ο Παγετώνας Μπρύγγεν φθάνει τα 66 χιλιόμετρα.) Αλλά και η έκτασή του είναι πολύ μεγάλη, πάνω από 700 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το μέγιστο πάχος του πάγου του Φενττσένκο ανέρχεται σε 1.000 μέτρα περίπου και ο συνολικός όγκος του ίδιου και των δεκάδων μικρών παράπλευρων παγετώνων που τον τροφοδουτούν εκτιμάται σε 144 κυβικά χιλιόμετρα, πολλαπλάσιος του όγκου του νερού όλων μαζί των λιμνών της Ελλάδας.

Διαδρομή και θέση
Ο Παγετώνας Φενττσένκο ακολουθεί μια κατεύθυνση προς βορρά, όντας στα ανατολικά του όρους Γάρμο, που έχει υψόμετρο 6.595 μέτρα. Ο παγετώνας ξεκινά από ένα υψόμετρο 6.200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και τελικώς ο πάγος του καταλήγει λιώνοντας στο ποτάμι Μπαλαντκίικ, κοντά στα σύνορα με την Κιργισία, σε υψόμετρο μόλις 2.909 μέτρα. Τα νερά αυτά τροφοδοτούν κατά σειρά τους ποταμούς Μουκσού, Σουρχόμπ-Σουρχόμπ-Βαχς και Αμού Ντάρια, με τον τελευταίο να εκβάλλει στα απομεινάρια της λίμνης Αράλης.

Στα δυτικά του Παγετώνα Φενττσένκο υψώνεται η Οροσειρά Ακαδημίας Επιστημών, με το Γάρμο, την κορυφή Ισμοΐλ Σομόνι, την Κορυφή Κορζενέφσκαγια και τις πηγές των ποταμών Βαντζ και Γιαζγκουλέμ. Στα νότια υψώνεται η Κορυφή της Ανεξαρτησίας και στα ανατολικά η κάπως χαμηλότερη Κορυφή Γκορμπούνοφ.

Ιστορικό
Ο Παγετώνας Φενττσένκο ανακαλύφθηκε το 1878 και ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Αλεξέι Πάβλοβιτς Φενττσένκο, Ρώσου φυσιοδίφη και εξερευνητή της ευρύτερης περιοχής, ο οποίος όμως δεν ήταν αυτός που ανεκάλυψε τον παγετώνα. Η πλήρης εξερεύνηση του παγετώνα δεν έγινε παρά μόνο μετά τις αρχές του 20ού αιώνα, από μία γερμανο-σοβιετική αποστολή του 1928 με επικεφαλής τον Willi Rickmer Rickmers. Είναι γνωστό ότι μεταξύ του 1910 και του 1913 ο παγετώνας επεκτάθηκε κατά 800 και πλέον μέτρα, φράσσοντας και το ποτάμι Μπαλαντκίικ το 1914. Αντιθέτως, από τις μετρήσεις του 1928 μέχρι το 1960 υπεχώρησε σημαντικά, διαχωριζόμενος από τους εισρέοντες σε αυτόν μικρούς παράπλευρους παγετώνες Κοσινένκο, Ούλουγκμπεκ και αρκετούς άλλους.

Παραπομπές

Παραπομπές
 Το λήμμα «Fedchenko Glacier» στην online έκδοση της Encyclopædia Britannica
 «The First National Communication of the Republic of Tajikistan under the United Nations Framework Convention on Climate Change», Υπουργείο Προστασίας της Φύσεως του Τατζικιστάν, Dushanbe 2002
 «Tajikistan 2002: Vital Maps and Graphics on Climate Change» , Μετεωρολογική Υπηρεσία του Τατζικιστάν. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2005.
 «Tajikistan - Topography and Drainage». U.S. Department of the Army. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2005.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Δορυφορική εικόνα του παγετώνα στους Google Maps (είναι η λευκή γραμμή που διατρέχει σχεδόν κατακόρυφα το αριστερό μέρος της εικόνας)

Παγετωνας Φενττσενκο
Άγκιστρο ανάγκης

Το άγκιστρο (εκτάκτου) ανάγκης (· κυριολεκτικά: καρφί ανάγκης· μεταφορικά: αναγκαστικό καταφύγιο, τελευταία λύση) ήταν παλιό εξάρτημα του εξοπλισμού των Γερμανών πυροσβεστών. Είχε σχήμα άγκιστρου σε συνδυασμό με τη δυισδυτική ικανότητα καρφιού. Ο σιδερένιος πείρος καρφώνονταν στον τοίχο, και στην οπή πέρναγε ο πυροσβέστης το σχοινί για να σωθεί είτε αυτός, είτε κάποιος άλλος από την εστία της φωτιάς. Το εργαλείο αυτό έφερε κάθε έμπειρος πυροσβέστης στο τσεπάκι της στολής του.
Θεόδωρος Ρεστουνί

Ο Θεόδωρος Ρεστουνί, (, 590 - 654/655), που τον ταυτίζουμε με τον πατρίκιο Πασαγνάθη του Θεοφάνη του Ομολογητή, ήταν ένας Αρμένιος ναχαράρ, διάσημος για την αντίσταση στις πρώτες αραβικές εισβολές στην Αρμενία. Ο Ρστούνι διορίστηκε ως ισκάν (πρίγκιπας) και κουροπαλάτης της Ρωμαϊκής Αρμενίας από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, όταν ο προηγούμενος ισκάν Δαβίδ Σαχαρούνι ανατράπηκε από άλλους ναχαράρ.

Αραβικές εισβολές 
Πριν από τις Αραβικές επιδρομές, ο Ρεστουνί είχε διοριστεί ο σπαραπέτ (αρχιστράτηγος) των Αρμενιακών δυνάμεων στο Αρμενικό μαρζμπανάτο και είχε τοποθετηθεί ως ο marzban (δούκας) της Αρμενίας το 634.

Πολέμησε, μαζί με τον Ρωμαίο στρατηγό Προκόπιο, ενάντια στην πρώτη, ανεπιτυχή Αραβική επίθεση στην Αρμενία το 640. Δεν μπόρεσε να αποτρέψει τους Άραβες να λεηλατήσουν την πρωτεύουσα τού Ντβιν το 642. Κέρδισε μια νίκη επί των Αράβων και γι' αυτό αναγνωρίστηκε ως κυβερνήτης της Αρμενίας από τον Κώνστα Β΄ το 643. 

Ο Κώνστας Β΄ έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στην αδύναμη πατρίδα της οικογένειάς του, την Αρμενία, και ευνόησε τους Ρωμαίους στρατηγούς αρμενικής καταγωγής, για να σταματήσουν την Αραβική πρόοδο. 

Εν τω μεταξύ, η ισχύς των Αραβικών επιθέσεων συνέχισε να αυξάνεται. Ο Θεόδωρος τελικά συνήψε ανακωχή με τον τότε κυβερνήτη της Συρίας, τον Μουαβίγια Α' το 651 και οι Άραβες συγκέντρωσαν τις προσπάθειές τους ενάντια στους υπόλοιπους θύλακες αντίστασης στην Αυτοκρατορία των Σασσανιδών. Τελικά το 652 ο Ρεστουνί, απελπισμένος από τις διαρκείς επιθέσεις, αποδέχθηκε την κυριαρχία του Μουαβίγια Α΄ και διορίστηκε κυβερνήτης της Αρμενίας. Ο Ρεστουνί κατάφερε να διαπραγματευτεί μία συνθήκη, που άφησε την Αρμενία με σχετικά υψηλό επίπεδο αυτονομίας.  Σε απάντηση, ο Κώνστας βάδισε προσωπικά με στρατό, που τον οδήγησε στην Αρμενία, παρά την αυξανόμενη συνωμοσία εναντίον του στην Κωνσταντινούπολη, από τον Αρμένιο (ειρωνικά) διοικητή του Στρατού της Θράκης. Ο Κώνστας Β΄ εξασφάλισε την Αρμενία και εκτόπισε τον Θεόδωρο, ο οποίος κατέφυγε στο νησί Αγταμάρ. Σε έναν Ρωμαίο διοικητή με το όνομα Μαυριανός, δόθηκε το καθήκον να υπερασπιστεί το Αρμενικό σύνορο. Το 654 ο Μαυριανός εκδιώχθηκε από την Αρμενία στον Καύκασο και ο Θεόδωρος αποκαταστάθηκε. Θεωρώντας πια τον Θεόδωρο αναξιόπιστο, οι Άραβες τον έστειλαν στη Δαμασκό, όπου πέθανε σε αιχμαλωσία τον επόμενο χρόνο. Αντικαταστάθηκε ως πρίγκιπας από τον γαμπρό του, Χαμαζάσπ Μαμικονιάν. Η σορός του μεταφέρθηκε στην πατρίδα του, το Ρεστουνίκ, όπου αποτέθηκε στον τάφο των προγόνων του.

Υστεροφημία 
Σύμφωνα με τον Μανούκ Αμπεγκιάν και ορισμένους άλλους μελετητές, η δημοτικότητα του Ρστούνι στην Αρμενία εκδηλώθηκε με τον χαρακτήρα τού Κέρι Τόρος (Κύρη Θεοδώρου) στο επικό ποίημα του Δαβίδ του Σασούν. Ο Αρμένιος συγγραφέας Τσερέντς έγραψε επίσης ένα ιστορικό μυθιστόρημα με τίτλο Θεόδωρος Ρεστουνί.

Σημειώσεις

Δείτε επίσης
 Κατάλογος Βυζαντινών σφετεριστών

Θεοδωρος
Κουροπαλάτες
Ηγεμόνες της Αρμενίας
Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής
Βυζαντινοί στρατηγοί
Ραίκτωρ

Ο ραίκτωρ, η εξελληνισμένη μορφή τού λατινικού rector, ήταν υψηλόβαθμη αυλική θέση της μέσης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ιστορία και λειτουργίες 
Ο J.B. Bury υπέθεσε ότι η θέση δημιουργήθηκε από τον Λέοντα ΣΤ΄ τον Σοφό (βασ. 886–912 ) ή τον πατέρα του Βασίλειο Α΄ Μακεδόνα (βασ. 867–886 ),  αλλά ο Νικόλαος Οικονομίδης τη βρήκε στο κείμενο τού Τακτικού Ουσπένσκυ τού  .  Ο τίτλος βρίσκεται επίσης σε σφραγίδες τού 7ου και 8ου αι., αλλά με διαφορετική έννοια. Έτσι ένας "ραίκτωρ της Καλαβρίας" ήταν ο διαχειριστής των τοπικών κτημάτων της επισκοπής της Ρώμης στην Καλαβρία.

Το Κλητορολόγιο τού 899 εντάσσει τον ραίκτορα στις "ιδιαίτερες διακρίσεις" (αξίαι ειδικαί).   Οι ακριβείς λειτουργίες τού αξιώματος δεν είναι σαφείς, αλλά, όπως έγραψε ο J.B. Bury, πιθανότατα «αποτελούνταν στην άσκηση κάποιας εξουσίας επί τού Αυτοκρατορικού νοικοκυριού».   Προηγούμενοι συγγραφείς πρότειναν ότι ο τίτλος σχετίζεται, ή ακόμη ότι είναι πανομοιότυπος, με τον μεταγενέστερο τίτλο τού προέδρου, αλλά η θεωρία απορρίφθηκε από τον Ροντόλφ Γκυγιάν.  Η τελετή τού διορισμού του καταγράφεται στο Περί βασιλείου τάξεως τού Κωνσταντίνου Ζ΄ των Μακεδόνων.  Οι αναφορές τού πρεσβευτή στη βυζαντινή Αυλή Λιουτπράνδου της Κρεμόνας δείχνουν ότι ο ραίκτωρ έπαιζε σημαντικό ρόλο στις αυλικές τελετές επί Κωνσταντίνου Ζ΄. 

Το αξίωμα μπορούσαν να κατέχουν ευνούχοι της Αυλής, καθώς και κληρικοί, ακόμη και ιερείς, αλλά συχνά συνδυαζόταν και με άλλα υψηλά αξιώματα, όπως τού [[στρατοπεδάρχης|στρατοπεδάρχη ή τού λογοθέτη τού γενικού. . Στους καταλόγους προτεραιότητας των αυτοκρατορικών συμποσίων τού 9ου–10ου αι. κατείχε πολύ περίοπτη θέση, ερχόμενος αμέσως μετά τον μάγιστρο και πριν από τον σύγκελλο και τους πατρικίους.   Ο τίτλος εξαφανίζεται από τις πηγές μετά τη βασιλεία τού Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου (βασ. 1042–1055 ).  

Ταυτόχρονα, ο τίτλος εμφανίζεται και ως οικογενειακό όνομα: ο μάγιστρος και λογοθέτης τού δρόμου Μιχαήλ Ρέκτωρ ήταν μέλος τού συμβουλίου της αντιβασιλείας, που διορίστηκε με το τέλος τού Ρωμανού Β΄ των Μακεδόνων το 963. Επίσης επί Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη (βασ. 1078–1081) ένας μοναχός που ονομαζόταν Ραίκτωρ, προσποιήθηκε τον Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα (βασ. 1071–1078 ) και προσπάθησε να ανατρέψει τον Αυτοκράτορα.

Κατάλογος γνωστών ραικτόρων

Πηγές 
 Bury, J. B. (1911). The Imperial Administrative System of the Ninth Century – With a Revised Text of the Kletorologion of Philotheos. London: Oxford University Press. OCLC 1046639111 – via Archive.org.
 Guilland, Rodolphe (1967). "Le Recteur". Recherches sur les institutions byzantines [Studies on the Byzantine Institutions]. Berliner byzantinische Arbeiten 35 (in French). Vol. 2. Berlin and Amsterdam: Akademie-Verlag & Adolf M. Hakkert. pp. 212–219. OCLC 878894516.
 
 Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.

Παραπομπές

Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι
Βυζαντινά αυλικά αξιώματα
Κώστας Στράντζαλης

Ο Κώστας Στράντζαλης (1922-?) ήταν Έλληνας παραγωγός, σκηνοθέτης και ηθοποιός. Την δεκαετία του 1960 καθιερώθηκε ως ο κατ' εξοχήν εκπρόσωπος των κινηματογραφικών ταινιών μελοδράματος ταινιών μερικές από τις οποίες είναι το «Θυσιάστηκα για το παιδί μου» (1960), «Μάνα μου παραστράτησα» και «Ο Γολγοθάς μιας αθώας» (1961). Εκτός από τα μελοδράματα ο Στράντζαλης είναι ευρέως γνωστός και για τις κωμικές ταινίες που παρήγαγε και σκηνοθέτησε συνεργαζόμενος με τον Θανάση Βέγγο, «Μην είδατε τον Παναή;» (1962), «Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο» (1963), και η «Σχολή για σωφερίνες» (1964).

Βιογραφία 
Ο Κώστας Στράντζαλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1922 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Μετά την αποφοίτηση του ξεκίνησε την καριέρα του στην αρχή ως ηθοποιός και μετά ως σκηνοθέτης και κατά τις δεκαετίες του 1940 και του 1950 συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους όπως του Αλέξη Δαμιανού, του Αιμίλιου Βεάκη του Μάνου Κατράκη και του Κώστα Μουσούρη.
 
Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου άρχισε να ασχολείται και με τον κινηματογράφο, κάνοντας το ντεμπούτο του ως ηθοποιός στην ταινία «Καταδρομή στο Αιγαίον» σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Καραγάτση. Το 1957 ίδρυσε την δική του επιχείρηση παραγωγής με πρώτη του ταινία τον «Μπαρμπα-Γιάννης ο κανατάς» σε δική του σκηνοθεσία. Εκτός από ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός ο Στράντζαλης υπήρξε και σεναριογράφος, μακιγιέρ και μουσικός επιμελητής σε αρκετές ταινίες. Συνολικά ήταν παραγωγός σε 30 ταινίες σκηνοθέτησε 28 και έγραψε και 12 σενάρια.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες σκηνοθέτες
Έλληνες σεναριογράφοι
Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Cottagecore

Το Cottagecore είναι αισθητική όπου περιγράφεται ως υποκουλτούρα της Γενιάς Z  και γιορτάζει μια εξιδανικευμένη αγροτική ζωή και αναπτύχθηκε καθ' όλη τη διάρκεια του 2010 μέχρι να ονομαστεί στο tumblr το 2018.  Εκτιμά τις παραδοσιακές δεξιότητες και τις τέχνες, όπως η αναζήτηση τροφής, το ψήσιμο και η κεραμική. Οι ιδέες του cottagecore περιγράφουν «μια φιλοδοξική μορφή νοσταλγίας», καθώς και μια απόδραση από πολλές μορφές άγχους και τραύματος .  Οι New York Times το περιέγραψαν το φαινόμενο ως αντίδραση στη φασαρία του πολιτισμού και της υπεραστικής ζωής. 

Το κίνημα κέρδισε περαιτέρω έλξη σε πολλούς διαδικτυακούς τομείς και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το 2020 λόγω της μαζικής απομόνωσης στην πανδημία COVID-19 .   Ιστότοποι όπως το Tumblr είχαν αύξηση 150% στις αναρτήσεις cottagecore τους 3 μήνες από τον Μάρτιο του 2020.  Η τάση έχει περιγραφεί από τον Vox ως «η αισθητική όπου η καραντίνα φαίνεται ρομαντική αντί για τρομακτική». 

Ο Guardian περιέγραψε το cottagecore ως "οπτικό κίνημα και τρόπο ζωής που έχει σχεδιαστεί για να φτιάξει την πλήρη ομορφιά της υπαίθρου."  Τονίζει την απλότητα και την απαλή γαλήνη της βουκολικής ζωής ως απόδραση από τους κινδύνους του σύγχρονου κόσμου.

Ιστορικό και πολιτιστικό πλαίσιο 
Ενώ το cottagecore εμφανίστηκε ονοματικά το 2018, παρόμοια αισθητική και ιδανικά έχουν μακρά πολιτιστική ιστορία. Οι αρχαίοι Έλληνες είδαν τη γεωγραφική Αρκαδία ως άγριο και αφιλόξενο μέρος, αλλά καθώς τα μειονεκτήματα της αστικής κατοίκησης έγιναν ολοένα και πιο προφανή, ήρθαν να δουν μια εξιδανικευμένη Αρκαδία ως αναπαράσταση μιας ειρηνικής αγροτικής ζωής και πνευματικού καταφυγίου. Ο ποιητής Θεοκρίτης έγραψε ποιήματα για βοσκούς τον 3ο αιώνα π.Χ., με αποτέλεσμα να αναφέρεται συχνά ως εφευρέτης της βουκολικής ποίησης .  Τον 1ο αιώνα π.Χ. η βουκολική ποίηση του Ρωμαίου ποιητή Βιργίλιου γράφτηκε ως απάντηση στη βία και το χάος του πολέμου.   

H βουκολική αισθητική επέστρεψε ως θέμα των τεχνών κατά την αναγέννηση μέσω του Ιταλού ποιητή Πετράρχου, ο οποίος ήταν γνωστός για την πεζοπορία και την κηπουρική του καθώς και για την ποίησή του.  

Η Μαρία Αντουανέτα  δέχθηκε κριτική για τα έξοδα της για το Hameau de la Reine, ένα προσωπικό χωριό όπου η Βασίλισσα φιλοξενούσε φίλους και μάλιστα ντυμένους ως βοσκοί ή χωριατοπούλες για να αναπαραστήσουν μια απλή ζωή ενώ οι υπάλληλοι διατηρούσαν το αγρόκτημα. Ήταν μοντέρνο στην Ευρώπη του δέκατου όγδοου αιώνα για τους ευγενείς να χτίσουν γραφικά διακοσμητικά αγροκτήματα στα εξοχικά τους κτήρια με το ύφος των αγροτικών χωριών.

ΛΟΑΤ σύνδεση 
Το Cottagecore έχει γίνει υποκουλτούρα της ΛΟΑΤ κοινότητας και απορρέει από την προσπάθεια διαφυγής από την ετεροκανονικότητα. Cottagecore βίντεο από γυναίκες ΛΟΑΤ που εκτελούν εργασίες όπως το ψήσιμο ψωμιού και το κέντημα έχουν γίνει viral στην εφαρμογή TikTok.

Παραπομπές 

Απλή διαβίωση
Δυνητικές κοινότητες
Διαδικτυακά μιμίδια
Φαίη Κοκκινοπούλου

Η Φωτεινή "Φαίη" Κοκκινοπούλου (γενν. 23 Σεπτεμβρίου 1967, Αθήνα) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Έχει καταγωγή από τη Φωκίδα και από την Πρίγκηπο, από τον πατέρα και τη μητέρα της αντίστοιχα. Το 1988 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, ενώ το 1989 πρωτοεμφανίστηκε στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης με το έργο Πειρασμός του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Έχει πρωταγωνιστήσει στην κωμική σειρά του ANT1 Οι Στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη, ενώ έχει συμμετάσχει σε αυτοτελή επεισόδια της αστυνομικής σειράς Τμήμα Ηθών, Αξιότιμοι κύριοι και Βαρβαρότητες, μεταξύ άλλων. Το πρώτο της μυθιστόρημα, με τίτλο Η εξαπάτηση και άλλες μικροσκοπικές ιστορίες, εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2015. Διατηρούσε σχέση με τον ηθοποιό Αντώνη Καφετζόπουλο για 25 χρόνια, με τον οποίο το 1999 απέκτησαν έναν γιο, τον Σπύρο Καφετζόπουλο.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Μυθιστορήματα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Λαμάσσου

Ο Λαμάσσου στην ασσυριακή μυθολογία είναι φτερωτό τέρας με σώμα ταύρου, ανθρώπινο κεφάλι και πόδια λιονταριού.

Στη Νέα Ασσυριακή Αυτοκρατορία (περίπου 883-612), μεγάλα μνημεία ταύρων, συχνά με φτερά και πάντα με ανθρώπινα κεφάλια, ανεγέρθηκαν ως φύλακες στις εισόδους των βασιλικών ανακτόρων όπως το Χορσαμπάντ και η Νινευή. Είχαν κακόβουλη λειτουργία. Σε ένα κείμενο υπάρχει η μαγική φόρμουλα "Μάθε ο καλός šêdu να περπατάει στα αριστερά μου και ο καλός Λαμάσσου στα δεξιά μου " (αλλού προηγείται ο šêdu και ο Λαμάσσου πίσω από το άτομο που θα προστατευτεί)  Συνήθως είχαν 5 πόδια. Ο Λαμάσςου είναι επίσης γνωστός από τα παλάτια των Περσών βασιλιάδων. Στην Pasargadae δεν υπάρχουν πια, αλλά στην Περσέπολη είναι ακόμα διαθέσιμα στην «Πύλη όλων των Εθνών». Έτσι οι οπλές τους εξακολουθούν να φαίνονται στην «ημιτελή πύλη». Στο κτίριο, το οποίο θα μπορούσε να αναγνωριστεί είτε ως αίθουσα του συμβουλίου είτε ως "τριπλή πύλη", ο Λαμάσσου χρησίμευε ως κιονόκρανο.

Παραπομπές

Μυθολογικά όντα
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Δήμος Μπέκε

Ο Δήμος Μπέκε (Αμμόχωστος, 18 Μαρτίου 1976) είναι Έλληνοκύπριος τραγουδιστής

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου του 1976 στην Αμμόχωστο, και και ζει στην Πάφο της Κύπρου. Ο πατέρας του κατάγεται από την Ολλανδία και η μητέρα του είναι Ελληνοκύπρια. Τελείωσε Ελληνικό σχολείο και έπειτα συνέχισε στην Αμερικανική Ακαδημία. Λόγω της δουλειάς του πατέρα του, ταξίδεψε από μικρός σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες. Μιλάει Αγγλικά και Γαλλικά. Ξεκίνησε να τραγουδάει από 2 ετών και στα 10 του άρχισε να παίζει πιάνο και κιθάρα. 

Σπούδασε ενορχήστρωση στο Λονδίνο σχόλιο, ενώ το 1993 εκπροσώπησε την Κύπρο στο διαγωνισμό της Eurovision με το τραγούδι «Μη σταματάς» ντουέτο με το Κυριάκο Ζουμπουλάκη. Ακολούθως μετέβηκε στην Αθηνά όπου συνεργάστηκε με την Ευρυδίκη, Άγγελο Διονυσίου, Κώστα Τουρνά, Αλέξια, Ελένη Δήμου, Γλυκερία, Αντώνη Βαρδή, Γιάννη Βαρδή, Καίτη Γαρμπή, Διονύση Σχοινά, Θάνο Καλλίρη, Γιώργο Αλκαίο, Δέσποινα Βανδή κ.α. 

Η πρώτη δισκογραφική του δουλειά ήρθε το 1997 με το «Γλυκεία Ζωή». Ξεχώρισαν οι επιτυχίες «Ρώτα με γιατί» και το σε «Καταδικάζω» . Το 1999 κυκλοφόρησε η δεύτερη δισκογραφική δουλειά του, το «Έχω πολύ καλά νέα» . Το 2003, ο γνωστός σύνθετης Γιώργος Θεοφάνους του πρότεινε να γίνει το νέο μέλος του συγκροτήματος των 
ONE. Για 3 χρόνια ήταν μέλος των ONE και το cd τους, ονομάζεται "Καινούργια Ζωή". Στην solo καριέρα του κυκλοφόρησε το cd "Γλυκιά Ζωή".

Δισκογραφία

Άλμπουμς
1997 - Γλυκειά Ζωή		
1999 - Έχω Πολύ Καλά Νέα
2009 - Θέλω Να Αλλάξω Ζωη

Στο πλαίσιο του «One»
2003 - Όνειρα2004 - Μετά Από ΧρόνιαSingle
2016 - Όταν Γελάς Εσυ2019 - Σε συνάντησα τυχαία2020 - Μη Φοβάσαι2021 - Ότι περνά από το χέρι μουΝτουέτο
1993 - Look At The World (με την Κυριάκο Ζουμπουλάκη)
2002 - Θα 'Θελα Να Ήμουνα Τραγούδι'' (με τον Σαμπρίνας)

Πηγές και Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1990

Έλληνες τραγουδιστές
Λαϊκοί τραγουδιστές
Ο ωραίος γαλάζιος Δούναβης

" 

Ο ωραίος γαλάζιος Δούναβης (, οp. 314·  που σημαίνει: (πάνω) στον ωραίο γαλάζιο Δούναβη), κοινώς γνωστός ως Γαλάζιος Δούναβης, είναι βαλς του συνθέτη Γιόχαν Στράους τον Νεότερο, που συντάχθηκε το 1866. Αρχικά παίχτηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1867   σε μια συναυλία του  (Ένωση Ανδρικών Χορωδών της Βιέννης),  και παραμένει μια από τις πιο δημοφιλείς μουσικές συνθέσεις στο κλασικό ρεπερτόριο. Η αρχική του παράσταση θεωρήθηκε μόνο μια ήπια επιτυχία, , και ο Στράους φημολογείται ότι είπε, "Να πάει στο διάολο το βαλς, λυπάμαι μόνο για το coda - Μακάρι να ήταν επιτυχία!"

Όργανα 
Ο Γαλάζιος Δούναβης έχει συντεθεί  για την ακόλουθη ορχήστρα:

 Ξύλινα
 2 Φλάουτα
 2 Όμποε
 2 Κλαρινέτα σε Ντο
 2 Φαγκότα
 Χάλκινα
 4 κόρνες σε Φα
 2 τρομπέτες σε Φα
 Μπάσο Τρομπόνι
 Τούμπα
 Κρουστά
 Τυμπάνια
 Μπάσο Τύμπανο
 Τρίγωνο
 Ταμπούρο
 Έγχορδα
 Άρπα
 Βιολιά (πρώτο και δεύτερο)
 Βιόλες
 Βιολοντσέλα
 Κοντραμπάσα

Χορωδιακή έκδοση 
Ο "Ωραίος Γαλάζιος Δούναβης " γράφτηκε αρχικά ως τραγούδι για μια χορωδία καρναβαλιού (για βαθύφωνο και τενόρο), με μάλλον σατυρικούς στίχους (η Αυστρία μόλις έχασε έναν πόλεμο με την Πρωσία ). Ο αρχικός τίτλος αναφέρεται επίσης σε ένα ποίημα για τον Δούναβη στην πατρίδα του ποιητή Καρλ Ισίντορ Μπεκ, στην Ουγγαρία και όχι στη Βιέννη. Αργότερα ο στιχουργός Φράντζ φον Γκέρνεθ έγραψε νέους, πιο στίχους «επίσημου ήχου»:

Στη λαϊκή κουλτούρα 
Το ιδιαίτερα βιεννέζικο συναίσθημα που σχετίζεται με τη μελωδία του Στράους το έκανε ανεπίσημο εθνικό αυστριακό ύμνο . 

Το κομμάτι χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στην ταινία του 1968 του Στάνλεϋ Κούμπρικ, 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος . Μετά από ένα άλμα από το προϊστορικό παρελθόν της ανθρωπότητας στο μέλλον της στο διάστημα, τα πρώτα δύο τρίτα του Μπλε Δούναβη ακούγονται καθώς ένα διαστημικό αεροπλάνο προσεγγίζει και προσδένεται σε έναν διαστημικό σταθμό. Ολοκληρώνεται ενώ ένα άλλο διαστημικό σκάφος ταξιδεύει από το σταθμό στη Σελήνη. Στη συνέχεια, το κομμάτι ακούγεται ξανά κατά τους τίτλους τέλους της ταινίας.

Παραπομπές 

Δούναβης
Συνθέσεις σε Ρε μείζονα
Όρος Οξιά

Η Οξιά είναι βουνό της νότιας Πίνδου. Το μεγαλύτερο τμήμα του ανήκει στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Φθιώτιδας. Το βουνό είναι στους νομούς Φθιώτιδας, Ευρυτανίας και Φωκίδας. Το βουνό βρίσκεται ανάμεσα στο Βελούχι και στα Βαρδούσια. Είναι το ψηλότερο βουνό του δήμου Μακρακώμης. Η ψηλότερη κορυφή του φτάνει τα 1923 μέτρα και βρίσκεται στο Νομό Ευρυτανίας και συγκεκριμένα στην Σαράνταινα. Στο όρος Οξιά βρίσκεται και το δεύτερο νοτιότερο δάσος οξιάς της Ευρώπης.

Πίνδος
Βυζαντινά ψηφιδωτά

Με τον όρο Βυζαντινά ψηφιδωτά εννοούμε τα ψηφιδωτά που παράχθηκαν από τον 4ο ως τον 15ο αι. στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και υπό την επιρροή της. Τα ψηφιδωτά ήταν από τις πιο δημοφιλείς και ιστορικά σημαντικές μορφές τέχνης που δημιουργήθηκαν στην Αυτοκρατορία και εξακολουθούν να μελετώνται ακόμη εκτενώς από τους ιστορικούς τέχνης. Αν και τα Βυζαντινά ψηφιδωτά εξελίχθηκαν από παλαιότερες Ελληνιστικές πρακτικές και τεχνοτροπίες, οι τεχνίτες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας σημείωσαν σημαντικές τεχνικές εξέλιξης και ανέπτυξαν την τέχνη των ψηφιδωτών σε μία μοναδική και ισχυρή μορφή προσωπικής και θρησκευτικής έκφρασης, που άσκησε σημαντική επιρροή στην ισλαμική τέχνη, που παρήχθη στο Χαλιφάτο των Ομμεϋαδών και των μετέπειτα Αββασιδών. Τα Βυζαντινά ψηφιδωτά συνέχισαν να επηρεάζουν καλλιτέχνες στο Νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας, τη Δημοκρατία της Βενετίας και -με τη διάδοση του Ορδόδοξου Χριστιανισμού- στη Βουλγαρία, τη Σερβία, τη Ρουμανία και τη Ρωσία. Στη σύγχρονη εποχή, καλλιτέχνες από όλον τον κόσμο αντλούν έμπνευση, όταν επικεντρώνονται στην απλότητα και τον συμβολισμό, καθώς και την ομορφιά τους.

Ιστορικό περιεχόμενο

Η πρώιμη περίοδος

Η εικονομαχία

Μεσο- και υστερο-Βυζαντινά ψηφιδωτά

Τεχνικές
Όπως άλλα ψηφιδωτά, τα Βυζαντινά είναι φτιαγμένα από μικρά κομμάτια πέτρας, κεραμικών, γυαλιού ή άλλου υλικού, που ονομάζονται ψηφίδες (tesserae). Κατά τη Βυζαντινή περίοδο οι τεχνίτες επέκτειναν τα υλικά που μπορούν να μετατραπούν σε ψηφίδες, αρχίζοντας από φύλλα χρυσού και πολύτιμους λίθους και προτιμούσαν την κατασκευή ψηφίδων από σμάλτο. Πριν τοποθετηθούν οι ψηφίδες, ένα υπόστρωμα προετοιμαζόταν προσεκτικά με πολλά επίπεδα, με το τελευταίο από αυτά να είναι μία λεπτή μείξη κονιορτοποιημένου ασβέστη και σκόνης κεραμιδιών. Στην υγρή επιφάνεια οι καλλιτέχνες έκαναν το σχέδιο και χρησιμοποιούσαν εργαλεία όπως νήματα και διαβήτες, για να κάνουν το περίγραμμα γεωμετρικών σχημάτων πριν οι ψηφίδες στερεοποιηθούν υπομονετικά στη θέση τους, ώστε να δημιουργηθεί η τελική εικόνα.

Ψηφιδωτά
Βυζαντινή τέχνη
Σόλων Υψηλάντης

Ο Σόλων Υψηλάντης (Καλαμαριά Θεσσαλονίκης, 1929 - 2022) ήταν Έλληνας δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Αγωνίστηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της αθλητικής καριέρας του στον Άρη Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία 
Ξεκίνησε τον αθλητικό το 1945 από τον Μακεδονικό και το επόμενο έτος μεταπήδησε στον Άρη, με τα χρώματα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι το πέρας της καριέρας του το 1970. Ήταν μέλος της Μικτής Θεσσαλονίκης που δημιουργήθηκε το 1960 από τον ΣΕΓΑΣ. Συμμετείχε σε αγώνες δρόμου από τα 1500 μέτρα μέχρι και τον μαραθώνιο (στον οποίο έτρεξε τρεις φορές).

Αναφέρεται ως ένας από τους σημαντικότερους αθλητές της μεταπολεμικής περιόδου 1945-1970, οι οποίοι έθεσαν τις βάσεις για την εξέλιξη του σύγχρονου κλασσικού αθλητισμού, σε μια εποχή που οι αθλητές προπονούνταν χωρίς μέσα, οικονομική υποστήριξη, αθλητικούς χώρους, ειδικούς προπονητές και γυμναστές.

Μετά την ολοκλήρωση της αθλητικής του καριέρας παρέμεινε στον Άρη ως φροντιστής των γηπέδων και θυρωρός του «Κλεάνθης Βικελίδης», γνωρίζοντας μεγάλη δημοφιλία μεταξύ των φιλάθλων της ομάδας. Για την προσφορά του στον σύλλογο τιμήθηκε με διάφορες βραβεύσεις. Απεβίωσε στις 3 Οκτωβρίου του 2022.

Διακρίσεις
Ενδεικτικός κατάλογος:

Παραπομπές

Έλληνες μαραθωνοδρόμοι
Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων
Έλληνες αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων
Άρης Θεσσαλονίκης (ποδόσφαιρο)
Α.Σ. Άρης Θεσσαλονίκης
Στίβος
Μαραθώνιος
Δρομείς μεγάλων αποστάσεων
Δρομείς μεσαίων αποστάσεων
Αθλητές στίβου Άρη
Μαραθωνοδρόμοι
Φέλιξ Λουστάου

Ο Φέλιξ Λουστάου (ισπανικά: Félix Loustau, προφορά : [lusˈto], 25 Δεκεμβρίου 1922 – 5 Ιανουαρίου 2003) ήταν  Αργεντινός  ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως αριστερός ακραίος επιθετικός, βασικό στέλεχος στην ομάδα της Ρίβερ Πλέιτ της δεκαετίας του 1940, γνωστής ως La Máquina.

Βιογραφία

Έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα της Ρίβερ Πλέιτ στις 28 Ιουνίου 1942 σε αγώνα με την  Πλατένσε, στην οποία ήταν και η πρώτη παρουσίαση του λειτουργικού κουιντέτου της επίθεσης που έγινε θρύλος αγωνιζόμενο σε μόνο 18 παιχνίδια (η Ρίβερ κέρδισε 11, ισοπαλίες 5, έχασε 2 και σκόραρε 38 γκολ). Στους υπόλοιπους αγώνες, υπήρχαν δύο ακόμα παίκτες που εναλλάσσονταν. Η τελευταία παράσταση της La Máquina (Η Μηχανή) ήταν το 1946, όταν αποχώρησε ο Αντόλφο Πεντερνέρα. Ο Λουστάου συνέχισε να παίζει και να κερδίζει τίτλους με τον ερχομό του Αλφρέδο Ντι Στέφανο και στη συνέχεια με άλλους άξιους συμπαίκτες παραμένοντας στην κορυφή του ποδοσφαίρου της χώρας.

Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους στη θέση του της Αργεντινής όλων των εποχών, αγωνιζόμενος σε  365 παιχνίδια πρωταθλήματος με τη Ρίβερ, σημείωσε 101 γκολ και κέρδισε οκτώ τίτλους πρωταθλήματος ( 1942, '45, '47, '52, '53, '55, '56 και '57). Αφού έπαιξε δεκαπέντε χρόνια στη μεγάλη ομάδα του Μπουένος Άιρες, το 1957 πήγε στην Εστουδιάντες ντε Λα Πλάτα, όπου έπαιξε μόλις εννέα παιχνίδια και δεν σημείωσε κανένα γκολ.

Στην Εθνική Ομάδα της Αργεντινής, έκανε το ντεμπούτο του στις 6 Ιανουαρίου 1945, σε συνάντηση απέναντι στην Παραγουάη. Με την εθνική  κέρδισε το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα) τρεις φορές (1945, 1946, 1947)   και συνολικά, έπαιξε 27 διεθνή παιχνίδια και σημείωσε 10 τέρματα.

Τίτλοι και διακρίσεις

Ρίβερ Πλέιτ
 Πρωτάθλημα Αργεντινής (8) : 1942, 1945, 1947, 1952, 1953, 1955, 1956, 1957
 Copa Ibargunen (2) : 1942, 1952
 Copa Aldao (5) : 1945 (2), 1946, 1947 (2)

Αργεντινή
 Κόπα Αμέρικα (3) : 1945, 1946, 1947

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
 Desmontando “La Máquina” (Ισπανικά)
Máquina e il River Plate anni ’40 (Ιταλικά)

Αργεντινοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής
Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ
Ποδοσφαιριστές Εστουδιάντες Λα Πλάτα 
Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Γενικός Κυβερνήτης της Νέας Ζηλανδίας

Ο Γενικός Κυβερνήτης της Νέας Ζηλανδίας είναι βασιλικός εκπρόσωπος του Μονάρχη της Νέας Ζηλανδίας, σήμερα η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄. Δεδομένου ότι είναι Βασίλισσα άλλων 15 χωρών της Κοινοπολιτείας των Εθνών, και ότι ζει στο Ηνωμένο Βασίλειο, διορίζει με συμβουλή του Πρωθυπουργού της Νέας Ζηλανδίας έναν Γενικό Κυβερνήτη να φέρνει εις πέρας τα συνταγματικά της και τελετουργικά της καθήκοντα στην Κοινοπολιτεία της Νέας Ζηλανδίας.

Το τρέχων αξίωμα έχει τις ρίζες του στην εποχή όταν η διοίκηση της Νέας Ζηλανδίας ήταν τοποθετημένη κάτω από την Αποικία της Νέας Νότιας Ουαλίας (Αυστραλία) και του κυβερνήτης της ο οποίος κατείχε όλες της αρμοδιότητες της Νέας Ζηλανδίας. 'Όμως η Νέα Ζηλανδία έγινε ξεχωριστή αποικία τον επόμενο κιόλας χρόνο και απέκτησε δικό της κυβερνήτη. Ο σημερινός γενικός κυβερνήτης και οι αρμοδιότητές του αποφασίστηκαν το 1917 και τροποποιήθηκαν το 1983 αποτελώντας το αξίωμα του "Γενικού Κυβερνήτη και Αρχιστράτηγου της Κοινοπολιτείας της Νέας Ζηλανδίας". Οι συνταγματικές αρμοδιότητες του γενικού κυβερνήτη συμπεριλαμβάνουν την Προεδρία του Εκτελεστικού Συμβουλίου, τον διορισμό των υπουργών και των δικαστών, την παραχώρηση βασιλικής συγκατάθεσης σε νόμους καθώς και την σύγκληση και την διάλυση του Κοινοβουλίου. Αυτές οι αρμοδιότητες ασκούνται γενικά μόνο σύμφωνα με την συμβουλή της κυβερνήσεως. Ο γενικός κυβερνήτης έχει επίσης σημαντικό τελετουργικό ρόλο, αυτό της διοργάνωσης εκδηλώσεων στον Κυβερνητικό Οίκο στο Ουέλλινγκτον και των ταξιδίων σε όλη τη Νέα Ζηλανδία για άνοιγμα συνεδρίων καθώς και της παρακολούθησης εορτασμών και γενικά ενθάρρυνσης ατόμων και ομάδων να συνεισφέρουν στις κοινότητές τους. Όταν ταξιδεύει στο εξωτερικό, ο γενικός κυβερνήτης θεωρείται εκπρόσωπος της Νέας Ζηλανδίας. Για αυτόν τον λόγο, ο γενικός κυβερνήτης θεωρείται από ορισμένους ως de facto αρχηγός κράτους.

Στις 21 Οκτωβρίου 2021 ανέλαβε καθήκοντα η πρώτη Μαορί γενική κυβερνήτρια, η Σίντι Κίρο.

Κατάλογος Γενικών Κυβερνητών της Νέας Ζηλανδίας 

 
Κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας
Κατάλογος βασιλέων των Λομβαρδών

Οι βασιλείς των Λομβαρδών, λατιν. reges Langobardorum, ήταν οι ηγεμόνες του λαού των Λομβαρδών από τις αρχές του 6ου αι., ώσπου η Λομβαρδική ταυτότητα χάθηκε στον 10ο και 11ο αι. Έπειτα από το 568 οι Λομβαρδοί βασιλείς μερικές φορές αυτοτιτλοφορούνταν βασιλείς της Ιταλίας (rex totius Italy). Έπειτα από το 774 οι βασιλείς δεν ήταν πια Λομβαρδοί, αλλά Φράγκοι. Από τον 12ο αι. το αφιερωματικό στέμμα και κειμήλιο γνωστό ως το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας (corrona Ferrea) έγινε ένα σύμβολο της εξουσίας τους αναδρομικά, καθώς δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ από τους Λομβαρδούς βασιλείς. 

Οι κύριες πηγές για τους Λομβαρδούς βασιλείς πριν τη Φραγκική κατάκτηση είναι το ανώνυμο Origo Gentis Longobarborum (η προέλευση του έθνους των Λογγοβάρδων) του 7ου αι. και η Historia Langobardorum του Παύλου του Διακόνου του 8ου αι. Οι πρώτοι βασιλείς (πριν τους Λεθινίδες) που παρατίθενται στο Origo είναι -σχεδόν σίγουρα- μυθικοί. Εικάζεται ότι βασίλευσαν κατά την Περίοδο Μετανάστευσης. Ο πρώτος ηγεμόνας που πιστοποιείται στη Λομβαρδική παράδοση είναι ο Τάτο.

Πρώιμοι ηγεμόνες

μυθικοί ηγέτες
 Σάφα
 Ύμπορ και Άγκιο, αδελφοί, με τη μητέρα τους Γκάμπαρα, οδήγησαν τη μετανάστευση από τη Σκανδιναβία
 Άγκιλμουντ, γιος του Άγιο
 Λαϊάμιχο (Λαμίσιο)
 Όρτνιτ

Οίκος Λετιδών
 Λέτουκ (άκμασε π. 400), κυβέρνησε για 40 έτη
 Άλντιχοκ (μέσα 5ου αι.)
 Γκόντεχοκ (δεκαετια του 480), οδήγησε τους Λομβαρδούς στη (σημερινή) Αυστρία.
 Κλάφο άκμασε π. 500
 Τάτο, αρχές 6ου αι., απεβ. π. 510. Ο γιός του Ιλντίχους απεβ. στην εξορία
 Βάχο 510-539, γιος του Ουνίχους
 Βάλταρι 539-546, γιος του Βάχο

Οίκος Γκαουζιδών
 Αυδοΐνος 546-565, οδήγησε τους Λομβαρδούς στην Παννονία

Βασιλείς των Λομβαρδών ("της Ιταλίας")

Οίκος Γκαουζιδών
 Αλβοΐνος 565-572

Ανώνυμη δυναστεία
 Κλέφος 572-574
 Αυθάριος 584-590
 Αγιλούλφος 591-π. 616

Οίκος Αγιλολφιδών (Βαυαρίας)
 Αδαλόαλδος π. 616-π. 626

Μη δυναστικός
 Αριόαλδος π. 626-636

Αροδινγιανοί
 Ροθάριος 636-652
 Ροδόαλδος 652-653

Οίκος Αγιλολφιδών, 1η αποκατάστασή της
 Αριπέρτος Α΄ 636-652
 Περκτάρητος και Γοδεπέρτος 661-662

Δυναστεία του Μπενεβέντο
 Γριμοάλδος 662-671
 Γαριβάλδος 671

Οίκος Αγιλολφιδών, 2η αποκατάσταση
 Περκτάρητος 671-688
 Άλαγις 688-689
 Κουνιπέρτος 688-700
 Λιουτπέρτος 700-701
 Ραγινπέρτος 701
 Αριπέρτος Β΄ 701-712

Μη δυναστικοί
 Ανσπράνδος 712
 Λιουτπράνδος 712-744
 Χιλδεπράνδος 744
 Ράτχης 744-749
 Αϊστούλφος 749-756
 Δεζιδέριος 756-774

Δυναστεία των Καρολιδών
 Καρλομάγνος 774-781
 Πεπίνος της Ιταλίας 781-810
 Βερνάρδος της Ιταλίας 810-818
 Λοθάριος Α΄ 818-839
 Λοθάριος Β΄ της Ιταλίας 839-875

Ο τίτλος rex Longobardorum διατηρήθηκε ως τον Ύστερο Μεσαίωνα· μετέπειτα κάτοχοί του βρίσκονται στους βασιλείς της Ιταλίας.

Γενεαλογία των βασιλέων της Λομβαρδίας

 
Βασιλείς της Ιταλίας
Γοδεπέρτος

Ο Γοδεπέρτος (εναλλακτικές ορθογραφίες: Godepert, Gundipert, Godebert, Godipert, Godpert, Gotebert, Gotbert, Gotpert, Gosbert ή Gottbert, άκμασε 661-662) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών (661-662).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αριπέρτου Α΄ βασιλιά των Λομβαρδών. Ήταν οπαδός του Αρείου και κυβέρνησε από την παλαιά πρωτεύουσα των Λομβαρδών, την Παβία, ενώ ο αδελφός του Περκτάρητος που ήταν Ορθόδοξος, κυβερνούσε από το Μιλάνο. 

Στέφθηκε το 661. Το επόμενο έτος ξεκίνησε πόλεμο με τον αδελφό του. Ο Γριμοάλδος δούκας του Μπενεβέντο, σκότωσε τον Γοδεπέρτο στο παλάτι του, τη Ρέτζα (Reggia) και τον διαδέχθηκε. Όμως ο Ραγινπέρτος, γιος του Γοδεπέρτου, κατάφερε να διαφύγει και, έπειτα από τον Γριμοάλδο, έγινε βασιλιάς των Λομβαρδών.

Οικογένεια
Είχε τέκνο:
 Ραγινπέρτος, δούκας του Τορίνο (671-701), βασιλιάς των Λομβαρδών (701).
 Αριπέρτος Β΄, δούκας του Τορίνο (702-712), βασιλιάς των Λομβαρδών (702-712).

Πηγές
 "German Tribes org Lombard Kings". GermanTribes.org. Archived from the original on 2010-07-18. Retrieved 2010-07-18.

Βασιλείς της Λομβαρδίας
Γουνδοάλδος του Άστι

Ο Γουνδοάλδος, γερμ. Gundoald, (π. 565 - 616) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν Βαυαρός ευγενής, δούκας του Άστι (589).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γαριβάλδου Α΄ δούκα του Άστι και τον διαδέχθηκε περί το 589.

Το 588 η μεγαλύτερη αδελφή του Θεοδελίνδη μνηστεύθηκε τον Αυθάριο βασιλιά των Λομβαρδών. Η δυνατή συμμαχία από την επιγαμία με τους Λομβαρδούς πυροδότησε μία εισβολή από τους Φράγκους, επικυρίαρχους των Βαυαρών το 589. Η Θευδελίνδα και ο Γουνδοάλδος διέφυγαν στην Ιταλία. Εκεί η Θεοδελίνδη παντρεύτηκε τον Αυθάριο τον Μάιο, ενώ στον Γουνδοάλδο δόθηκε το δουκάτο του Άστι και το χέρι μίας εγγονής του Βάσχο βασιλιά των Λομβαρδών.

Σκοτώθηκε από βέλος το 616.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία εγγονή του Βάσχο βασιλιά των Λομβαρδών και είχε τέκνα:
 Αριπέρτος Α΄, βασιλιάς των Λομβαρδών (653-661).
 Γουνδπέρτος.

Πηγές
 Paul the Deacon, Historia Langobardorum.
 Chronicle of Fredegar, The Fourth Book of the Chronicle of Fredegar with its Continuations.

Μεσαιωνική Βαυαρία