joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μορόνι Ηρακλείου

Το Μορόνι (επίσημο: Μορόνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Η απόστασή του από την πόλη του Ηρακλείου είναι 53 χιλιόμετρα. 

Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκομία και η καλλιέργεια αμπελιών. Παράγεται κυρίως λάδι. Στο χωριό υπάρχουν οι ιεροί ναοί της Αγίας Αικατερίνης και του Αγίου Γεωργίου. Στα βόρεια του χωριού σε απόσταση 1,5 χλμ. σε τοπίο κατάφυτο από ελαιώνες και βελανιδιές, σώζονται τα ερείπια του οικισμού Παλιάμα, του οποίου η εκκλησία Άγιος Χαράλαμπος διατηρείται σε καλή κατάσταση με τοιχογραφίες. Λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.

Κοινότητα Μορονίου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Μορονίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Μάκρες, Παναγία και Φαρίον. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Μάκραι, αι (127)
 Μορόνιον, το (198)
 Παναγία, η (15)
 Φαρίον, το (0)

Συνολικά η κοινότητα έχει 340 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ματθαίο Μαραγκάκη.

Κοινοτάρχες Μορονίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μορονίου.

Ιστορικά στοιχεία 
Το Μορόνι έλαβε την ονομασία του από το βυζαντινό επώνυμο Μορόνης Αναφέρεται σε συμβόλαιο του 1382.

Το 1583 αναφέρεταιμε την ονομασία ‘’Moroni Catto’’ με 120 κατοίκους και ‘’Moroni Apano’’με 49 κατοίκους.

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας κατοικούνταν αποκλειστικά από Τούρκους, το 1834 από 30 οικογένειες και το 1881 από 287 Τούρκους.

Οικισμοί που δεν υφίστανται πια
Ο οικισμός Παλιάμα αναφέρεται το 1583 Pagliama με 6 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 103) και ε όλες τις άλλες απογραφές ως το 1928 με 37 κατοίκους.

Στα νοτιοδυτικά του χωριού Μορόνι σε απόσταση 1 χλμ. σώζονται τα ερείπια του οικισμού Φραδιό. Ο οικισμός δεν αναφέρεται σε παλαιές απογραφές, ούτε το 1881 αλλά στο δήμο Αμπελούζου το 1900 με 330 κατοίκους (Νουχάκη, Χωρογραφία, 126). Φαίνεται ότι το Φραδιό εγκαταλείφθηκε πριν από μερικές δεκαετίες.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Μορονι
Μορονι
Δήμος Φαιστού
Φράγκο CFA

Το CFA φράγκο είναι το όνομα δύο νομισμάτων, του Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής, που χρησιμοποιείται σε οχτώ χώρες της Δυτικής Αφρικής, και το Φράγκο CFA Κεντρικής Αφρικής, που χρησιμοποιείται σε έξι χώρες της Κεντρικής Αφρικής. 
Και τα δύο νομίσματα είναι εγγυημένα από το γαλλικό δημόσιο ταμείο. Αν και ξεχωριστά, τα δύο νομίσματα φράγκο CFA ήταν πάντα ισοδύναμα και είναι ουσιαστικά εναλλάξιμα. Οι κωδικοί ISO είναι XAF για το Φράγκο CFA Κεντρικής Αφρικής και XOF για το Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής. Στις 22 Δεκεμβρίου 2019 ανακοινώθηκε ότι το νόμισμα Δυτικής Αφρικής θα αντικατασταθεί από ένα ανεξάρτητο νόμισμα με την ονομασία Έκο.

Και τα δύο φράγκα CFA έχουν μια Σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία με το Ευρώ: 100 φράγκα CFA  = 1 πρώην Γαλλικό Φράγκο = 0.152449 ευρώ ή 1 € = 6.55957 FRF = 655.957 CFA ακριβώς.

Δείτε ακόμη
Φράγκο Κομορών
Διεθνής κατάσταση και χρήση του ευρώ
Φράγκο CFP

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

'''History of the CFA franc'''
Franc zone information at Banque de France
Decision of the Council of Europe on 23 November 1998 regarding the CFA and Comorian francs
"For better or worse: the euro and the CFA franc", Africa Recovery, Department of Public Information, United Nations (April 1999)

Νομίσματα
Μαρκόπουλο Ωρωπού

Το Μαρκόπουλο είναι χωριό του παραθεριστικού συγκροτήματος Ωρωπίων. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο του νομού Αττικής. Απέχει από την πρωτεύουσα 40 χλμ περίπου. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ωρωπού, ενώ μέχρι πρόσφατα αποτελούσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.549 εγγεγραμμένους κατοίκους. Στο Μαρκόπουλο Ωρωπού ανήκει σημαντικό κομμάτι παραλίας της ευρύτερης περιοχής του Ωρωπού. Απλώνεται σε μήκος 4 χλμ και συγκεντρώνει χιλιάδες λουόμενους κατά την διάρκεια του καλοκαιριού.

Πορεία του πληθυσμού:

Διοικητικές μεταβολές
Με την εφαρμογή της πρώτης διοικητικής διαίρεσης το Μαρκόπουλο εντάχθηκε στον διευρυμένο δήμο Περαίας ο οποίος το 1871 μετονομάστηκε σε δήμο Ωρωπίων. Στον δήμο Ωρωπίων παρέμεινε μέχρι το 1912 οπότε με την εφαρμογή της τότε διοικητικής διαίρεσης ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας Μαρκοπούλου Ωρωπού η οποία αρχικά συμπεριέλαβε στα όριά της, εκτός από το Μαρκόπουλο, τους οικισμούς Μαλακάσα, Μήλεσι, Μαυροσουβάλα, Μπάφι και Νέο Λιβύσσιο. Από την κοινότητα Μαρκοπούλου αποσπάστηκε το 1934 η Μαλακάσα που συγκρότησε νέα κοινότητα και προσωρινά η Μαυροσουβάλα που συγκρότησε την κοινότητα Μαυροσουβάλας. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι τα τέλη του 2010 και, στη συνέχεια, μέρος του νέου διευρυμένου δήμου Ωρωπού.

Παραπομπές

Δείτε επίσης
Κοινότητα Μαρκοπούλου Ωρωπού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Ωρωπού, Μαρκόπουλο
 

Χωριά του νομού Αττικής
Αττική-επέκταση
Χαλκούτσι

Το Χαλκούτσι είναι ο βορειότερος παραθαλάσσιος οικισμός της Βορειοανατολικής Αττικής, του Δήμου Ωρωπού. Κατά μήκος της ακτογραμμής βρίσκεται δυτικά της Σκάλας Ωρωπού και νότια του Δηλεσίου.

Έχει μικρή τοπική αγορά, θερινό κινηματογράφο και σχολικές εγκαταστάσεις, ενώ διαθέτει και χωμάτινο γήπεδο ποδοσφαίρου. Το τελευταίο αποτελεί έδρα της τοπικής ομάδας ποδοσφαίρου, του Α.Ο. Χαλκουτσίου, η οποία αγωνιζόταν το 2007 στην Γ' κατηγορία του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματίων Ανατολικής Αττικής.. Το λιμάνι του διέθετε παλιότερα μικρή τσιμεντένια προβλήτα στην όποια ελλιμενίζονταν αλιευτικά σκάφη, τα τελευταία χρόνια όμως δημιουργήθηκε νέος λιμενοβραχίονας, οπότε εξυπηρετούνται πλέον και αρκετά μικρά σκάφη αναψυχής.

Στη νότια είσοδο του Χαλκουτσίου βρίσκονται και οι εκβολές του Ασωπού, ο οποίος λόγω της υψηλής μόλυνσης που υφίστανται τα νερά του, καθιστά απαγορευτική την κολύμβηση στις παραλίες του χωριού που βρίσκονται κοντά στις εκβολές. Το χωριό γνωρίζει ιδιαίτερη άνθηση κατά τους θερινούς μήνες, οπότε και αυξάνεται ο πληθυσμός της περιοχής λόγω έλευσης παραθεριστών τόσο σε αυτό όσο και σε κοντινούς οικισμούς.

Τα τελευταία χρόνια ο πληθυσμός έχει αυξηθεί. Ο κόσμος προτιμάει να το επισκέπτεται για τις ωραίες εγκαταστάσεις του, αλλά και για το τοπίο του. Συνδυάζει βουνό με θάλασσα, ενώ υπάρχουν και κάποια κομμάτια πεδιάδας.

Πορεία του πληθυσμού:

Το Χαλκούτσι ανήκε μέχρι το 1912 στον Δήμο Ωρωπίων. Στην συνέχεια αποτέλεσε οικισμό της Σκάλας Ωρωπού εκτός από το μικρό διάστημα 1966-67 που αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Σύμφωνα με το Προεδρικό διάταγμα ΠΔ 34/2014, ο αυτοτελής οικισμός Χαλκούτσι της Δημοτικής Κοινότητας Σκάλας Ωρωπού του Δήμου Ωρωπού, αναγνωρίστηκε ως Δημοτική Κοινότητα με τη δημοσίευση και εκτέλεση του προαναφερθέντος διατάγματος.

Παραπομπές 

Οικισμοί του νομού Αττικής
Εθνόσημο της Γροιλανδίας

Το εθνόσημο της Γροιλανδίας είναι ένας μπλε θυρεός με μια πολική αρκούδα. Το σύμβολο αυτό εισήχθη για πρώτη φορά στο εθνόσημο της Δανίας το 1666 και χρησιμοποιείται ακόμα στο οικόσημο της βασιλικής οικογένειας της Δανίας. Η αρκούδα αρχικά φαινόταν να περπατά με φυσιολογικό τρόπο και η όρθια θέση της οριστικοποιήθηκε το 1819. Το 1470 το βασιλικό οικόσημο εμφανίζεται ως Le Roy de Greneland και έχει έναν θυρεό με μια πολική αρκούδα, η οποία περιβάλλεται από τρία πουλιά.  

Το σημερινό εθνόσημο σχεδιάστηκε από το Jens Rosing και καθιερώθηκε την 1η Μαΐου του 1989 από το Κοινοβούλιο. Αποτελείται από μία πολική αρκούδα, σύμβολο της πανίδας της Γροιλανδίας σε μπλε φόντο, το οποίο συμβολίζει τον Ατλαντικό και τον Αρκτικό Ωκεανό, οι οποίοι βρέχουν τη Γροιλανδία.

Ιστορία 
Η πολική αρκούδα για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο της Γροιλανδίας επί βασιλείας Φρειδερίκου Γ΄, ωστόσο δεν καθιερώθηκε ως σύμβολο παρά μόνο τον 20ό αιώνα. Το 1905 κυκλοφόρησαν ειδικά γραμματόσημα που είχαν επάνω τους το εθνόσημο της Γροιλανδίας.

Σημειώσεις και παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εθνόσημο της Γροιλανδίας
 Στοιχεία για τη Γροιλανδία

Γροιλανδία
Γροιλανδία
Φαίδων Γκιζίκης

Ο Φαίδων Γκιζίκης (16 Ιουνίου 1917 - 26 Ιουλίου 1999) ήταν Έλληνας στρατιωτικός που  διορίσθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τη διάρκεια της χούντας και παρέμεινε στο αξίωμα τους πρώτους μήνες της Μεταπολίτευσης, μέχρι την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1917 στο Βόλο και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα και με την επιβολή της Χούντας διορίστηκε διοικητής της 1ης Στρατιάς στη Λάρισα. Την περίοδο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου ήταν Στρατιωτικός Διοικητής Αθηνών και Αττικής.

Μετά το κίνημα Ιωαννίδη, τοποθετήθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, χωρίς όμως ουσιαστικό ρόλο. Μετά την τραγωδία της Κύπρου το 1974, σε συνεννόηση με τους Αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων, κάλεσε σε διάσκεψη πολιτικούς της πριν από την επιβολή της δικτατορίας εποχής, όπως τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τον Γεώργιο Μαύρο και τον Ευάγγελο Αβέρωφ, για να τους παραδώσει εν λευκώ την εξουσία. Εκεί συμφωνήθηκε η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Παρά την πτώση της Χούντας και με σκοπό την ομαλή μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία, ο Γκιζίκης παρέμεινε με παραίνεση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας έως τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος του Δεκεμβρίου του 1974, ύστερα από το οποίο η Ε΄ Αναθεωρητική Βουλή εξέλεξε προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τη θέση σε ισχύ του νέου Συντάγματος της χώρας τον Μιχαήλ Στασινόπουλο.

Απεβίωσε το 1999 στο Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού (Ν.Ι.Μ.Τ.Σ.) στην Αθήνα. Ήταν έγγαμος και είχε τρία παιδιά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο

Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 11/2011
Τουρκική εισβολή στην Κύπρο
Γ
Πραξικοπηματίες
Γιάροσλαβ Ντρόμπνι (ποδοσφαιριστής)

Ο Γιάροσλαβ Ντρόμπνι (Jaroslav Drobný, 18 Οκτωβρίου 1979) είναι Τσέχος τερματοφύλακας, διεθνής με την Εθνική Ελπίδων της χώρας του.

Βιογραφικό 

Ο Γιάροσλαβ Ντρόμπνι γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1979 στην πόλη Počátky της Τσεχίας. Ως έφηβος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα "SK Chrudim", που αγωνιζόταν στη Β΄ κατηγορία και την επόμενη σεζόν μεταπήδησε στη "FC Vitkovice". Το 1999 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στην Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε (SK České Budějovice), ομάδα Α΄ κατηγορίας, με την οποία αγωνίστηκε τρία χρόνια ως το 2002.

Την περίοδο αυτή κλήθηκε στην Εθνική Ελπίδων της Τσεχίας, με την οποία αγωνίστηκε 18 φορές. Η συμμετοχή του στην Εθνική ομάδα τον έκανε γνωστό στην Ευρώπη και το 2002 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, στον οποίο προπονητής ήταν ο συμπατριώτης του Γιόζεφ Μπουμπένκο. Τα τέσσερα χρόνια της παραμονής του στη Νέα Σμύρνη ήταν τα πιο επιτυχημένα στην καριέρα του, όπως ο ίδιος ομολογεί. Αμέσως έγινε ο βασικός τερματοφύλακας της ομάδας και κέρδισε την εμπιστοσύνη και την αγάπη των φιλάθλων.

Με τον Πανιώνιο αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και έγινε περισσότερο γνωστός. Το 2005 αναζήτησε μεταγραφή σε ομάδα μεγαλύτερου πρωταθλήματος. Αρχικά πήγε στην αγγλική Φούλαμ ΦΚ, όπου ήταν άτυχος αφού ένας τραυματισμός δεν του επέτρεψε να καθιερωθεί ως βασικός. Το β΄ μισό της σεζόν δόθηκε δανεικός στην ολλανδική Ντεν Χάαγκ και την επόμενη χρονιά υπέγραψε στην Ίπσουιτς Τάουν. Ούτε εκεί πήρε θέση βασικού και κατέληξε δανεικός στη γερμανική ΦφΛ Μπόχουμ για το β΄ μισό της σεζόν από τον Ιανουάριο του 2007.

Με τη Μπόχουμ αγωνίστηκε σε 17 παιχνίδια της Μπούντεσλιγκα. Είχε μια αρκετά καλή παρουσία, με αποτέλεσμα να προσελκύσει το ενδιαφέρον της Χέρτα Βερολίνου, στην οποία μεταγράφηκε τον Ιούνιο του 2007. Αγωνίστηκε ως τη σεζόν 2009-10. Το 2010 πήρε μεταγραφή για το Αμβούργο.

Είναι μέλος της Εθνικής ανδρών της Τσεχίας αλλά δεν έχει αγωνιστεί ως τώρα, αφού τη θέση του βασικού κατέχει ο γνωστός τερματοφύλακας της Τσέλσι Πιέτρ Τσεχ.

Καριέρα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=29303

Τσέχοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας
Ποδοσφαιριστές ΑΝΤΟ Ντεν Χάαγκ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Ίπσουιτς Τάουν
Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ20
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ18
Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Μπόχουμ
Ποδοσφαιριστές ΣΚ Ντιναμό Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Εθνόσημο των Βρετανικών Παρθένων Νήσων

Το εθνόσημο των Βρετανικών Παρθένων Νήσων παραχωρήθηκε για πρώτη φορά το 1960.

Αποτελείται από έναν θυρεό, ο οποίος απεικονίζει μια κυρία ντυμένη στα λευκά που κρατά ένα χρυσό λυχνάρι και 11 ακόμα επίσης χρυσά λυχνάρια γύρω από αυτήν σε πράσινο φόντο.

Η γυναίκα αυτή εκπροσωπεί την αγία Ούρσουλα, η οποία λέγεται ότι έκανε προσκύνημα στην Ευρώπη μαζί με 11.000 παρθένες γυναίκες. Η παράδοση αναφέρει ότι όταν ο Κολόμβος έφτασε για πρώτη φορά στα νησιά το 1493 ο τόπος του έφερε στη μνήμη την ιστορία της Αγίας Ούρσουλας και για το λόγο αυτό ονόμασε τα νησιά με το σημερινό τους όνομα.

Κάτω από το θυρεό, βρίσκεται μια περγαμηνή με τη λέξη «Vigilate» με κεφαλαία γράμματα, που είναι και το εθνικό ρητό στα νησιά και σημαίνει «Να Επαγρυπνείτε».

Πηγές 
Εθνικά σύμβολα των Βρετανικών Παρθένων Νήσων

Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι
Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι
Γιάννης Μασμανίδης

Ο Γιάννης Μασμανίδης (Ioannis Masmanidis, 9 Μαρτίου 1983) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής με ελληνική καταγωγή, που αγωνίζεται στη Βόλφσμπουργκ. Ήταν μέλος της Εθνικής Ελπίδων της Γερμανίας.

Βιογραφικό 
Ο Γιάννης Μασμανίδης γεννήθηκε στο Λεβερκούζεν της Γερμανίας από γονείς Έλληνες μετανάστες. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της Μπάγερ Λεβερκούζεν, όπου υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2001 και αγωνίστηκε στη Μπούντεσλιγκα. Τη σεζόν 2004-05 αγωνίστηκε με την Καρλσρούη ΣΚ και τον Ιανουάριο του 2006 μεταγράφηκε στην Αρμίνια Μπίλεφελντ. Έχει ύψος 1,74 και η θέση του είναι αριστερός επιθετικός μέσος.

Το 2003 ο Μασμανίδης αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων Γερμανίας (κάτω των 20) στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων της FIFA και το 2006 με την Εθνική Ελπίδων Γερμανίας (κάτω των 21) στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Συνδέσεις 
 Προσωπικό site

Μέσοι ποδοσφαιριστές
Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν
Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης
Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λεμεσού
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Καρλσρούη ΣΚ
Ποδοσφαιριστές ΚΑΣ Όιπεν
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Αρμίνια Μπίλεφελντ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη
Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές ΣΦ Βέεν Βίζμπαντεν
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας U20
Ποδοσφαιριστές ΡΣΣ Βιζέ
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Γερμανοί ελληνικής καταγωγής
Βαγγέλης Νάστος

Ο Βαγγέλης Νάστος (Θεσσαλονίκη, 13 Σεπτεμβρίου 1980) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν κυρίως ως κεντρικός αμυντικός, αλλά και ως ακραίος.

Καριέρα

ΠΑΟΚ 
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στα εφηβικά του ΠΑΟΚ, στον οποίο υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1996, αγωνίστηκε επτά χρόνια και το 2003 κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας. Το 2000 και το 2001 δόθηκε δανεικός σε Λάρισα και Καλαμάτα αντίστοιχα.

Ιταλία 
Το χειμώνα του 2003 αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στο ιταλικό πρωτάθλημα και μεταγράφηκε στην Περούτζα, όπου αγωνίστηκε για δύο χρόνια. Από το 2005 ως το χειμώνα του 2007 ανήκε στη Βιτσέντσα, ενώ μεταπήδησε στην Άσκολι, όπου έμεινε ως το καλοκαίρι του 2009.

Ατρόμητος 
Το 2009 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ατρόμητου Αθηνών. Με την ομάδα του Περιστερίου έφτασε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, δύο συνεχόμενες χρονιές, το 2011 και το 2012. Αποτελούσε έναν από τους αρχηγούς του συλλόγου και αποχώρησε το καλοκαίρι του 2015.

Βέροια 
Ολοκλήρωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος στη Βέροια την περίοδο 2015-16.

Τίτλοι - Διακρίσεις 
ΠΑΟΚ

 Κύπελλο Ελλάδας: 1 (2002-03)

Παραπομπές

Πηγές 

 Ο Βαγγέλης Νάστος στο soccerway
 onsports.gr
 https://archive.is/20120719182015/www.atromitosfc.gr/english/news/details/?id=345
 "Super League 2010-2011 Active", ένθετο της εφ. SportDay, Αύγουστος 2010.

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Περούτζα Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Άσκολι Κάλτσιο 1898
Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Ποδοσφαιριστές Βιτσέντσα Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Καμένα Βούρλα

Τα Καμένα Βούρλα είναι παραθαλάσσια κωμόπολη της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Τα Καμένα Βούρλα βρίσκονται στα βορειοδυτικά παράλια του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου, ενώ ακριβώς πίσω από την πόλη υψώνονται οι απότομες πλαγιές του όρους Κνημίς. Η ευνοϊκή θέση που είχαν τα Καμένα Βούρλα κοντά στην Αθήνα, από την οποία απέχουν 175 χλμ., μέσω του αυτοκινητοδρόμου Αθηνών-Θεσσαλονίκης και 40 χλμ. από τη Λαμία, καθώς και ο συνδυασμός θάλασσας και δασωμένου βουνού μετέτρεψαν την περιοχή σε αξιόλογο θέρετρο, κυρίως κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970. Σήμερα εξακολουθούν προσελκύοντας κυρίως επισκέπτες από κοντινές περιοχές ειδικότερα για τις θεραπευτικές πηγές της.

Σε απόσταση 8 χλμ., ακολουθώντας μια ανηφορική διαδρομή, βρίσκεται η λεγόμενη Μονή της Αγιάς ή Καρυάς, επίσημα Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, που η ανέγερσή της ανάγεται στον 11ο αιώνα. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα στην παραλία και μέση του οικισμού, ο οποίος πανηγυρίζει στις 27 Ιουλίου. Επίσης σε απόσταση περί τα 24 χλμ. (δυτικά) από τα Καμένα Βούρλα βρίσκεται ο ιστορικός τύμβος - μνημείο των Θερμοπυλών με το άγαλμα του Βασιλέως των Σπαρτιατών Λεωνίδα, ενώ σε μικρή επίσης απόσταση (νότια) βρίσκεται η Καρυά.

Ονομασία 
Σύμφωνα με μια εκδοχή το όνομα της κωμόπολης προέρχεται από την πόλη Βουρλά της επαρχίας της Σμύρνης στην Τουρκία (Μικρά Ασία) τα οποία το 1922 και την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής πυρπολήθηκαν, ενώ ο πληθυσμός τους σφαγιάστηκε, δηλαδή τα «καμένα Βουρλά»  έγιναν Καμένα Βούρλα. Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, «η ονομασία της κωμόπολης οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο έγινε η αποστράγγιση και η αποξήρανση της ελώδους περιοχής που κάλυπτε παλιότερα τον χώρο».

Οι ιαματικές πηγές 
Οι ιαματικές πηγές των Καμένων Βούρλων έγιναν γνωστές περί το 1926, στην περίοδο του μεσοπολέμου όταν ο χημικός Μιχαήλ Περτέσης ανακάλυψε ότι η περιεκτικότητα αυτών σε ραδόνιο είναι μοναδική και ανώτερη αντίστοιχων ευρωπαϊκών πηγών προσδιορίζοντας έτσι την μεγάλη ευεργετικότητά τους στον άνθρωπο. Έτσι στη δεκαετία του 1930, περίπου δέκα χρόνια μετά, άρχισε η αξιοποίησή τους και στη πόλη να χτίζονται τα πρώτα σύγχρονα ξενοδοχεία. Μεταπολεμικά τα Καμένα Βούρλα απέκτησαν πολύ μεγάλη φήμη προσελκύοντας προσωπικότητες απ' όλο τον κόσμο.

Διοικητικά 
Τα Καμένα Βούρλα είναι έδρα του δήμου Καμένων Βούρλων και ο πληθυσμός τους είναι 2.742 κάτοικοι. Αναφέρονται επίσημα ως οικισμός μετά την απελευθέρωση το 1897 στο ΦΕΚ 59Β - 17/06/1897 να προσαρτώνται στον τότε δήμο Θρονίου. Το 1947 με το ΦΕΚ 137Α - 08/07/1947 ορίστηκαν έδρα της τότε νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Τουριστικός Οδηγός των Καμένων Βούρλων (Χάρτης, Διαμονή, Εστίαση, Νέα & Ειδήσεις, Δραστηριότητες)
 Τουριστικός Οδηγός & Χάρτης των Καμένων Βούρλων 
 faroi.com: Ο παραδοσιακός φάρος Άντερος στη θέση Χιλιομίλι στα Καμμένα Βούρλα

Φωτογραφίες

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου
Λουτροπόλεις της Ελλάδας
Οινόη Αττικής

Για άλλους οικισμούς με το ίδιο όνομα, βλέπε Οινόη.

Η Οινόη Αττικής στην αρχαιότητα αποτελούσε τόπο δράσης των Φρυκτωρών για τη μετάδοση σημάτων καπνού. Σήμερα είναι ορεινή κοινότητα στις ράχες του Κιθαιρώνα, στο βορειοδυτικό άκρο της Αττικής. Εντάσσεται διοικητικά στη Νομαρχία Δυτικής Αττικής και απέχει 45 χιλιόμετρα από την Αθήνα, στην παλαιά διαδρομή προς τη Θήβα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 764 κατοίκους, ενώ τα καλοκαίρια ο πληθυσμός αυξάνεται. Οι μόνιμοι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, όπως και στα γειτονικά χωριά της Βοιωτίας. Ο οικισμός ονομαζόταν Μάζι μέχρι το 1919 οπότε μετονομάστηκε σε Οινόη Το Μάζι προβλεπόταν ως σιδηροδρομική στάση το 1883 σε προμελέτη της Γαλλικής Αποστολής για τον σχεδιαζόμενο σιδηρόδρομο Πειραιώς - Δεμερλί - Συνόρων

Ετυμολογία 
Η ονομασία «Οινόη» είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Προέρχεται, κατά μια εκδοχή, από την γυναίκα Οινόη, αδερφή του Επόχου. (Παυσανίας, Ατ. κ. λγ' §7 )

Εορταστικές Εκδηλώσεις 
Στην Οινόη εορτάζεται ανήμερα του Αγίου Πνεύματος τον Ιούνιο το πανηγύρι της Αγίας Τριάδος, ενώ τον Αύγουστο η γιορτή του Κρασιού. Το δεκαπενταύγουστο στήνεται λαϊκός εορτασμός από τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Παναγίτσας Μαρίζας στο ξωκλήσι της Παναγίας, ενώ στις 26 Οκτωβρίου τιμά τον Άγιο Δημήτριο στην παλαιά εκκλησία του προστάτη του χωριού.

Παραπομπές 

 

Οινοη
Χωριά του νομού Αττικής
Αττική-επέκταση
Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας
Intranet

Με τον όρο intranet (ελληνικά αποδίδεται και με τον όρο "ενδοδίκτυο") νοείται ένα ιδιωτικό δίκτυο ηλεκτρονικών υπολογιστών που χρησιμοποιεί τις τεχνολογίες του Διαδικτύου, όπως τα πρωτόκολλα επικοινωνίας της σουίτας TCP/IP, το σύστημα μεταφοράς αρχείων FTP και τις τεχνολογίες του Παγκόσμιου Ιστού. Πολλές φορές, ο ίδιος όρος χρησιμοποιείται μόνο για το πιο εμφανές μέρος ενός intranet, δηλαδή για όσες ιστοσελίδες και διαδικτυακές εφαρμογές ενός οργανισμού είναι προσβάσιμες μόνο από τα μέλη του.

Με απλά λόγια, ένα intranet μπορεί να περιγραφεί ως μια μικρή, ιδιωτική έκδοση του Διαδικτύου που χρησιμοποιείται αποκλειστικά από ένα και μόνο οργανισμό.



Χρήσεις 
Οι βασικές χρήσεις των intranets είναι οι ίδιες με αυτές οποιουδήποτε δικτύου ηλεκτρονικών υπολογιστών, όπως η μεταφορά αρχείων, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, η κοινοχρησία καταλόγων (address books), ημερολογίων, κτλ. Τα τελευταία χρόνια, τα intranets χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο και ως πλατφόρμες διαδικτυακών εφαρμογών.

Πλεονεκτήματα 
Σήμερα, οι τεχνολογίες του Διαδικτύου είναι οι πιο διαδεδομένες και υποστηρίζονται από όλα σχεδόν τα λειτουργικά συστήματα και πλατφόρμες ανάπτυξης προγραμμάτων. Αυτό επιτρέπει στους οργανισμούς που χρησιμοποιούν intranets να παρέχουν πρόσβαση στις πληροφορίες και λειτουργίες του δικτύου τους σε οποιοδήποτε υπολογιστή, κινητό τηλέφωνο ή τερματικό, χωρίς την ανάγκη αγοράς επιπλέον εξοπλισμού ή εγκατάστασης προγραμμάτων. Το μόνο που χρειάζεται είναι η ύπαρξη ενός μοντέρνου λειτουργικού συστήματος (όπως Windows, Mac OS X ή Unix) και ενός φυλλομετρητή όπως ο Mozilla Firefox ή ο Internet Explorer.

Επιπλέον, οι τεχνολογίες διαδικτύου είναι βασισμένες ως επί το πλείστον σε ανοικτά πρότυπα, κάτι που επιτρέπει την απροβλημάτιστη ανταλλαγή πληροφοριών ανάμεσα στον οργανισμό και σε τρίτα μέρη, όπου αυτό είναι επιθυμητό. Παραδείγματα τέτοιων προτύπων είναι τα πρωτόκολλα POP3 και SMTP για τη μεταφορά μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, CIFS και FTP για τη μεταφορά αρχείων, XML για την αποθήκευση και μεταφορά δεδομένων και XΗTML για την παρουσίαση πληροφοριών στην οθόνη του χρήστη.

Τέλος, τα intranets επιτρέπουν την εύκολη πρόσβαση στο τοπικό δίκτυο του οργανισμού από απομακρυσμένους χρήστες, μέσω των διάφορων τεχνολογιών VPN.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Δίκτυο υπολογιστών
 Διαδίκτυο

Ιδιωτικότητα στο Διαδίκτυο

 Malaysia
Mom said she
Kamov Ka-8

Το Kamov Ka-8 Иркутянин (Irkutyanin) ήταν μονοθέσιο Σοβιετικό ελικόπτερο το οποίο πέταξε πρώτη φορά το 1947. Υπήρξε πρόδρομος του Ka-10. Έφερε κινητήρα M-76 ισχύος 27 ίππων, η απόδοση του οποίου αυξανόταν στους 45 ίππους με τη χρήση οινοπνεύματος ως καυσίμου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το Kamov Ka-8 στην επίσημη ιστοσελίδα της Kamov
 Το Kamov Ka-8 στο ram-home.com
 Το Kamov Ka-8 στο aviastar.org

K
Kamov Ka-10

Το Kamov Ka-10 (ονομασία αναφοράς ΝΑΤΟ: «Hat») ήταν μονοθέσιο σοβιετικό ελικόπτερο παρατήρησης το οποίο πέταξε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1949. Αποτελούσε εξέλιξη του Ka-8 και επρόκειτο ουσιαστικά για μία ανοικτή πλατφόρμα με ομοαξονικό κύριο στροφείο. Κατασκευάστηκαν μόνο δεκαέξι μονάδες (τέσσερα πρωτότυπα και δώδεκα Ka-10M).

Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Ka-10 ήταν εξέλιξη του προγενέστερου Ka-8 που είχε αναπτύξει ο Νικολάι Κάμοφ. Το Ka-8 ήταν αρκετά επιτυχημένο ώστε να επιτραπεί στον Καμόφ να ιδρύσει το δικό του ανεξάρτητο σχεδιαστικό γραφείο το 1948. Η γενική διάταξή του ήταν παρόμοια με του Ka-8 και αποτελούνταν από μια ανοικτή κατασκευή από ατσάλινες δοκούς στην οποία ήταν εγκατεστημένος ο κινητήρας, την θέση του πιλότου και το διπλό στροφείο. Ήταν όμως μεγαλύτερων διαστάσεων, είχε βελτιωμένο σύστημα μετάδοσης κίνησης και στροφείο καθώς και τον νέο κινητήρα Ivchenko AI-4 των 55 hp που δημιουργήθηκε ειδικά για το ελικόπτερο αυτό.

Επιχειρησιακή ιστορία
Το αρχικό Ka-10 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το Σεπτέμβριο του 1949. Ακολούθησαν τρία ακόμα πρωτότυπα τα οποία αξιολογήθηκαν από τη Σοβιετική Ναυτική Αεροπορία. Το 1950 ένα από τα ελικόπτερα έλαβε μέρος στις αεροπορικές επιδείξεις στο Τουσίνο, ενώ ένα άλλο ήταν το πρώτο σοβιετικό ελικόπτερο που πραγματοποίησε προσνήωση (στις 7 Δεκεμβρίου 1950).

Το 1954 κατασκευάστηκαν δώδεκα βελτιωμένα Ka-10M για τις συνοριακές δυνάμεις του Ναυτικού. Είχαν διπλό κάθετο ουραίο, βελτιωμένο στροφείο και συστήματα ελέγχου.

Εκδόσεις
Ka-10
Μονοθέσιο ελικόπτερο παρατήρησης.

Ka-10M
Έκδοση με διπλό κάθετο ουραίο και άλλες βελτιώσεις.

Χρήστες
ΕΣΣΔ
Σοβιετική Ναυτική Αεροπορία

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Alexander, Jean. Russian Aircraft since 1940. London: Purnell Book Services, 1975. .
 Apostolo, Giorgio. The Illustrated Encyclopedia of Helicopters. New York: Bonanza Books, 1984.  .
 Gunston, Bill. The Osprey Encyclopedia of Russian Aircraft 1875–1995. London: Osprey, 1995. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το Kamov Ka-10 στην επίσημη ιστοσελίδα της Kamov
 Το Kamov Ka-10 στο ram-home.com
 Το Kamov Ka-10 στο aviastar.org

K
K
Σωτήρης Γκορίτσας

Ο Σωτήρης Γκορίτσας (Αθήνα, 1955) είναι Έλληνας σκηνοθέτης. Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ (νυν Οικονομικό Πανεπιστήμιο) και κινηματογράφο στο  London International Film School (LIFS) στο Λονδίνο. Την περίοδο 1985–1988 σκηνοθέτησε πάνω από 25 ντοκιμαντέρ για την ΕΤ1, για τις εκπομπές Η ΕΡΤ στη Βόρειο Ελλάδα και Περισκόπιο . Παράλληλα εργάστηκε και στη διαφήμιση. Οι ταινίες του έχουν παρουσιαστεί σε διεθνή διαγωνιστικά φεστιβάλ  (Κάννες, Τόκιο, Μόντρεαλ,Σικάγο, Αμιέν, Κάϊρο κλπ) όπου  και έχουν αποσπάσει βραβεία και διακρίσεις για το σενάριο και την σκηνοθεσία . Η πρώτη μεσαίου μήκους ταινία του Δέσποινα βραβεύτηκε το 1990 σαν η Α' καλύτερη στο φεστιβάλ Θεσ/κης .  Η  πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του  Απ' το χιόνι απέσπασε τον Χρυσό Αλέξανδρο στο διεθνές  Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1993.  Η  δεύτερη ταινία του Βαλκανιζατέρ το 1997 είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία η οποία σηματοδότησε την αρχή της επιστροφής του κοινού στην ελληνική ταινία. Η ταινία του Απ' τα κόκαλα βγαλμένα βραβεύτηκε το 2011 ως η Α' καλύτερη ταινία στο φεστιβάλ του Λος Άντζελες και από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου (Ε.Α.Κ) για τους  ηθοποιούς και το μοντάζ της.   

Ανάμεσα στους σταθερούς του συνεργάτες είναι ο Νίκος Πορτοκάλογλου ο οποίος έχει συνθέσει τα περισσότερα soundtrack των ταινιών του από τα οποία πολλά τραγούδια έγιναν και εμπορικές επιτυχίες.  Όλες οι ταινίες του προβάλλονται επανειλημμένα τόσο στην ιδιωτική, συνδρομητική όσο και στη δημόσια  τηλεόραση. Ιδρυτικό στέλεχος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (Ε.Α.Κ) και μέλος του πρώτου της Δ.Σ . έχει επίσης συμμετάσχει σε επιτροπές κρίσης σεναρίων τόσο του Ε.Κ.Κ. όσο και της ΕΡΤ.

Φιλμογραφία
Κάποιος ξαγρυπνά (1987)
Δέσποινα (1990)
Απ' το χιόνι (1993)
Βαλκανιζατέρ (1997)
Μπραζιλέρο (2001)
Παρέες (2007)
Απ' τα κόκαλα βγαλμένα (2010)
Εκεί που ζούμε (2022)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Έλληνες σκηνοθέτες
Λέσκοβατς

To Λέσκοβατς (σερβικά: Лесковац/Leskovac) είναι πόλη και δήμος που βρίσκεται στη νότια Σερβία με πληθυσμό 144.206 κατοίκους (2011). Είναι το διοικητικό κέντρο της περιοχής της Γιαμπλάνιτσα (Jablanica). Το Λέσκοβατς είναι προσβάσιμο από το Βελιγράδι και τη Βόρεια Μακεδονία μέσω του αυτοκινητόδρομου E75.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 η επίσημη δικτυακή πύλη

Πόλεις της Σερβίας
Γιώργος Γκουγκουλιάς

Ο Γιώργος Γκουγκουλιάς (7 Φεβρουαρίου 1983) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, που ανήκει στο δυναμικό του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Γεννήθηκε στο Schweinfurt της Γερμανίας όπου και ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική FC Schweinfurt 05. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Großbardorf και την Ρόιτλινγκεν.

Το 2004 ήρθε στην Ελλάδα και υπέγραψε συμβόλαιο με τον Παύλο Μελά Σταυρούπολης με τα χρώματα του οποίου διέπρεψε. Εκεί τον εντόπισαν οι άνθρωποι του Άρη και το καλοκαίρι του 2005 μεταπήδησε στον Άρη, που συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Στην αρχή ξεκίνησε ως αναπληρωματικός, αλλά γρήγορα εκμεταλλεύθηκε τις ευκαιρίες που του δόθηκαν και με αφετηρία ένα ματς εναντίον της Καστοριάς, άρχισε να ξετυλίγει το ταλέντο του. Αποτέλεσμα της προσπάθειας του, η ανάδειξή του ως αγαπημένου παίκτη της κερκίδας των κιτρίνων, καθώς και πρώτου σκόρερ της ομάδας με 7 γκολ για την περίοδο 2005-06. 

Την επόμενη σεζόν ένας σοβαρός τραυματισμός καθώς και η έλευση πολλών νέων παικτών τον κράτησε μακριά από την βασική 11άδα και έτσι έκλεισε την χρονιά με 5 συμμετοχές και 1 γκολ (εναντίον του Ατρομήτου Αθηνών). Στο τέλος της μεταγραφικής περιόδου του Ιανουαρίου 2008 αποδεσμεύθηκε από τον Άρη και μεταγράφηκε στον Πανσερραïκό. Στο πρώτο εξάμηνο της παρουσίας του στην ομάδα των Σερρών σημείωσε 13 γκολ σε 22 εμφανίσεις και οδήγησε τα «λιοντάρια» στη Super League.Τον Ιανουάριο του 2009 μεταγράφηκε στον ΠΑΣ Γιάννενα , που τότε αγωνίζονταν στην Football League, και πανηγύρισε έναν ακόμα προβιβασμό με 6 συμμετοχές και δύο τέρματα. Από το καλοκαίρι του 2009 έως και σήμερα ανήκει στο έμψυχο δυναμικό του Πιερικού μετρώντας ήδη 72 συμμετοχές και 18 γκολ, ενώ το καλοκαίρι του 2011 ανανέωσε το συμβόλαιό του για ακόμη έναν χρόνο με την ομάδα της Κατερίνης.

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού
Ποδοσφαιριστές Πιερικού
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Σβάινφουρτ 05
Ποδοσφαιριστές ΣΣΦ Ρόιτλινγκεν 05
Μαρκ Ρόθκο

Ο Μαρκ Ρόθκο (Marks Rotko, 25 Σεπτεμβρίου 1903 - 25 Φεβρουαρίου 1970) ήταν Λετονός ζωγράφος. Ανήκε στο ρεύμα αφηρημένης εξπρεσιονιστικής ζωγραφικής αν και ο ίδιος πάντοτε αρνήθηκε οποιαδήποτε σχετική κατάταξη.
 
Γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1903 στη Λετονία ως Μάρκους Ρόθκοβιτς. Αυτοκτόνησε σε ηλικία 66 ετών, στις 25 Φεβρουαρίου 1970.

Τα έργα του έχουν σημαντική εμπορική αξία. Το 2003 ένα έργο του του 1953, το "Homage to Matisse" (1953) πωλήθηκε προς 2,5 εκ. δολ. Αμερικής, σπάζοντας το ρεκόρ του πιο ακριβού πίνακα που πωλήθηκε σε πλειστηριασμό. Το ρεκόρ καταρρίφθηκε το 2007 με τον πίνακα "White Center (Yellow, Pink and Lavender on Rose)" (1950), επίσης του Ρόθκο, με τιμή $72,8 εκ. δολ. Αμερικής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αφιέρωμα στον Mark Rothko από την Αμερικανική Εθνική Πινακοθήκη
 Η εκκλησία του Ρόθκο στο Χιούστον, Τέξας, είναι αφιερωμένη σε ζωγραφικά έργα του Ρόθκο (χώρος λατρείας ανεξάρτητος δόγματος)
 ArtCyclopedia περιέχει συνδέσμους σε πινακοθήκες και σε άρθρα με έργα του Ρόθκο.

Λετονοί
Αμερικανοί ζωγράφοι
Εβραίοι καλλιτέχνες
Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Pussycat Dolls

Οι Pussycat Dolls είχαν χωριστεί ως αμερικανικό συγκρότημα της ποπ /R&B το οποίο αποτελούνταν από τις Ashley Roberts, Jessica Sutta, Kimberly Wyatt, Melody Thornton και Νικόλ Σέρζινγκερ.Τον Νοέμβρη του 2019 ανακοίνωσαν επίσημα στον τελικό του αγγλικού X-Factor πως το 2020 θα ξεκινήσουν tour και θα πως θα κυκλοφορήσουν νέα τραγούδια.

https://www.youtube.com/watch?v=dY09peNVVLc

Ιστορία 

Οι Pussycat Dolls ιδρύθηκαν το 1995 από την αμερικανίδα χορογράφο, σκηνοθέτη video clip και ηθοποιό Robin Antin. Αρχικά, οι Pussycat Dolls ξεκίνησαν την πορεία τους ως χορευτικό συγκρότημα. Ένα από τα αρχικά μέλη του ήταν η Carmen Electra. Επίσης, με το γκρουπ συνεργάστηκαν διάσημες προσωπικότητες του θεάματος όπως οι Μπρίτνεϊ Σπίαρς, Christina Applegate, Κριστίνα Αγκιλέρα, Gwen Stefani και Brittany Murphy. 

Το 2003, οι Pussycat Dolls απόκτησαν νέα μέλη (Ashley Roberts, Jessica Sutta, Kimberly Wyatt, Melody Thornton, Carmit Bachar) και μία κεντρική τραγουδίστρια (Νικόλ Σέρζινγκερ) και “μετατράπηκαν” σε μουσικοχορευτικό συγκρότημα , κυκλοφορόντας το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο “PCD” . Το άλμπουμ αποτέλεσε τεράστια εμπορική επιτυχία σε όλο τον κόσμο και καθιέρωσε το γκρουπ στην παγκόσμια μουσική σκηνή ως το πιο δημοφιλές στο είδος του.

Τον Μάρτιο του 2007, έκανε πρεμιέρα στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο “The CW”, το reality show των Pussycat Dolls με τίτλο "Pussycat Dolls Present:Τhe Search for the Next Doll" .Το show προσπάθησε να βρει το έβδομο μέλος του συγκροτήματος , όμως χωρίς επιτυχία ,αφού η νικήτρια του διαγωνισμού “Asia Nitollano “ αποφάσισε να ακολουθήσει solo καριέρα ,πριν καν ενταχθεί στο γκρουπ.

Στις 8 Μαρτίου 2008, με μια λυτή ανάρτηση στην επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος ,η Carmit Bachar ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τις Pussycat Dolls. Ωστόσο, το συγκρότημα συνέχισε ως πενταμελές.

Τoν Φεβρουάριο του 2008, οι Pussycat Dolls παρουσίασαν στον κοινό τον δεύτερο κύκλο του reality show τους , αυτή τη φορά με τον τίτλο "Pussycat Dolls Present:Girlicious". Αυτό το show είχε ως στόχο την δημιουργία του παρεμφερές με αυτές συγκροτήματος "Girlicious”. 

Επίσης,τον Φεβρουάριο του 2008 παρουσιάστηκαν η συλλογή ρούχων των Pussycat Dolls.

Doll Domination 
Οι Pussycat Dolls κυκλοφόρησαν τη δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, με τίτλο “ Doll Domination ”,’ στις 23 Σεπτεμβριου 2008. Το πρώτο single του άλμπουμ τους “When I Grow Up” , κυκλοφόρησε στις 1 Ιουνίου 2008. Μια νέα έκδοση του άλμπουμ με τον τίτλο "Doll Domination 2.0" κυκλοφόρησε στις 14 Απριλίου 2009. Περιλαμβάνει 5 νέα κομμάτια, συμπεριλαμβανομένων των "Jai Ho! (You Are My Destiny)", "Top of the World", "Painted Windows" και ένα remix του τραγουδιού "Hush Hush".

Δισκογραφία

Άλμπουμ

Singles 

REACT 2020

Promotional singles 
 "How Many Times, How Many Lies" <small>(κυκλοφόρησε μόνο στις Η.Π.Α)

B-sides

Διάφορα 

Τα ακόλουθα τραγούδια δεν συμπεριλαμβάνονται στο άλμπουμ “PCD”:

Video clips

DVDs

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Αμερικανικά pop συγκροτήματα
Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Πιερόγκι

Πιερόγκι (επίσης περόγκι, πιρόγκι, πιρόχι, πιρόγκεν, ή πιροσκί), από τη Σλαβική ρίζα «πιρ» (γιορτή) ονομάζεται φαγητό της σλαβικής κουζίνας, που αποτελείται από τηγανητά, γεμιστά ημικυκλικά κομμάτια φύλλου.

Είναι δημοφιλή στην Πολωνία, Ουκρανία, Ρουμανία, Ρωσία, Λιθουανία, Λεττονία και Σλοβακία, καθώς και στην Αμερική και Καναδά, σε μέρη όπου υπάρχουν μετανάστες από τις προηγούμενες χώρες.

Η γέμιση των πιρόγκι μπορεί να είναι τυρί, πουρές πατάτας, μανιτάρια, λάχανο, κρεμμύδι ή άλλα συστατικά.

Σημειώνεται ότι τα πιερόγκι διαφέρουν από το φαγητό που στην Ελλάδα ονομάζεται «πιροσκί», δεδομένου ότι το πιροσκί στην Ελλάδα ψήνεται στο φούρνο και δεν τηγανίζεται.

Τρόφιμα τηγανισμένα
Εβραϊκή κουζίνα
Ρουμάνικη κουζίνα
Πολωνική κουζίνα
Πολιτισμός του Κλίβελαντ
Εθνικά πιάτα
Ασκεναζική κουζίνα
Λιθουανική κουζίνα
Αστρακοί Ηρακλείου

Οι Αστρακοί είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.

Γεωγραφικά - Γενικά στοιχεία 
Οι Αστρακοί βρίσκονται 23  χιλιόμετρα από το Ηράκλειο, στην αριστερή πλευρά της κοιλάδας του ποταμού Καρτερού και αποτελούνταν από δύο οικισμούς τον Επάνω και τον Κάτω. Στην κοίτη του ποταμού, κάτω από το χωριό υπάρχει το σπήλαιο Νεραϊδόσπηλιος, μέσα στο οποίο βλέπουμε πηγή με άφθονο νερό, από . Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδος.

Ένας χωματόδρομος οδηγεί από το χωριό στον πρόσφατα εγκαταλελειμμένο οικισμό Κάτω Αστρακοί, τον παλιό τουρκικό μαχαλά, όπου σώζονται ερειπωμένα τα παλιά παραδοσιακά σπίτια, που παραμένουν αναλλοίωτα λόγω της εγκατάλειψης του οικισμού..

Στους Αστρακούς υπάρχει ιδιαίτερο χριστιανικό χρώμα λόγω των σπουδαίων παλαιών ναών: Άγιος Γεώργιος (12ος αιω.) - Παναγία 16ος (αιω.) - Μιχαήλ Αρχάγγελος (12ος αιω.).

Ιστορικά στοιχεία 
Οι Αστρακοί αναφέρονται από το 1271 και ορθότερα σε άλλα συμβόλαια του 1278, με την ονομασία Astracu. Το 1583 το χωριό αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα ως Astracus Catto με 230 κατοίκους.

Η ονομασία ΑΣΤΡΑΚΟΙ σύμφωνα με τη γνώμη του Στ. Σπανάκη προήλθε από τα όστρακα τα οποία βρέθηκαν στους Κάτω Αστρακούς.
Κατά μια άλλη εκδοχή προήλθε από μετεωρίτη (αστέρι>αστράκι>ΑΣΤΡΑΚΟΙ) ο οποίος έπεσε στη Λούτρα.
Κατά τη γνώμη του καθ. Θεοχ. Δετοράκη προήλθε από το στράτευμα του Νικ. Φωκά το οποίο άφησε στη περιοχή μετά την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Σαρακηνούς το 961.

Στους Αστρακούς βρίσκουμε πολλές παλιές εκκλησίες, όπως της Παναγίας, με υπολείμματα τοιχογραφιών και ανάγλυφο στέμμα με 4 τριαντάφυλλα, δικέφαλο αετό και τη χρονολογία 1555. Σύμφωνα με τον Gerola το στέμμα πρέπει να ανήκει στον οίκο Καλλέργη. Αξιόλογος είναι επίσης ο ναός του Μιχαήλ Αρχαγγέλου με τοιχογραφίες αγίων, μεταξύ των οποίων και ο Άγιος Φραγκίσκος.

Κοντά στους Αστρακούς οι αρχαιολόγοι έφεραν στο φως νεκροπόλεις της μινωικής και της πρωτογεωμετρικής περιόδου με σημαντικά ευρήματα. Έχει ανακαλυφθεί επίσης τυχαία μινωικός λύχνος.

Το 1933 βρέθηκε ο σπάνιος, καλά διατηρημένος και περίτεχνος σφραγιδοκύλινδρος από αιματίτη (πέτρα γκρίζου χρώματος), ο οποίος χρονολογείται στη Μυκηναϊκή εποχή.

Διοικητικά Στοιχεία

Κοινότητα Αστρακών 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Αστρακών έχει 224 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 2,837 χμ² (2011). ]].

Πληθυσμός

Κοινοτάρχες Αστρακών 
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Δημήτριο Στεφανάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αστρακών.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Βιβλιογραφία 
 Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.
 Συλλεκτικό αφιέρωμα - ημερολόγιο 2013 Ενορίας Αστρακών π. Εμμ. Πλουμάκη

Αστρακοι
Αστρακοι
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Ρουφίγια

Η Ρουφίγια (rufiyaa, στη γλώσσα Ντιβέχι: ދިވެހި ރުފިޔާ) είναι το νόμισμα στις Μαλδίβες και η έκδοσή του ελέγχεται από την αρμόδια Νομισματική Αρχή των Μαλδίβων (MMA). Για τη ρουφίγια, τα πιο κοινά σύμβολα είναι MRF και Rf. Ο κωδικός ISO 4217 για το νόμισμα αυτό είναι MVR. Η ρουφίγια υποδιαιρείται σε 100 λαάρι. Η λέξη ρουφίγια προέρχεται από το rupayā (στην Ντιβέχι) και αυτό με τη σειρά του από το σανσκριτικό rupya, λέξη που παραπέμπει στο ασήμι. Η επίσημη ισοτιμία είναι προς 1 αμερικανικό δολάριο αντιστοιχούν 12,8 ρουφίγιας (MVR).

Ιστορικά στοιχεία 

Τα κοχύλια (Cypraea moneta) ήταν τα αρχαιότερα είδη που χρησιμοποιούνταν για νόμισμα στα νησιά. Στη διάρκεια του 17ου και του 18ου αιώνα τα λαρίν χρησιμοποιούνταν ως νόμισμα σε πολλές αραβικές χώρες. Από αυτές έφτασαν τα λαάρι και στις Μαλδίβες, καθώς όπως φαίνεται οι Μαλδιβιανοί τα είχαν ανταλλάξει με κοχύλια.

Τα πρώτα κέρματα εισήχθησαν από το Σουλτάνο Ιμπραχίμ Ισκαντάρ (1648-1687). Έπειτα από αυτήν την περίοδο άλλαξε το υλικό από το οποίο φτιάχνονταν τα κέρματα (ασήμι) και αντικαταστάθηκε με χρυσό το 1787. Τον 20ό αιώνα χρησιμοποιήθηκε για νόμισμα στις Μαλδίβες η Ρουπία της Σρι Λάνκα, μέχρι που το 1947 τυπώθηκαν χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία ίση σε ρουπίες της Σρι Λάνκα.

Κέρματα 
Το 1960 ο Σουλτάνος Μοχάμεντ Φαρίντ Α΄ διέταξε να κοπούν νέα κέρματα από το Βασιλικό Νομισματοκοπείο στην Αγγλία. Η νέα σειρά αποτελούνταν από κέρματα ονομαστικής αξίας του 1 και των 2, 5, 10, 25 και 50 λαάρι. Το νόμισμα τέθηκε επίσημα σε κυκλοφορία το 1961. Στις 22 Ιανουαρίου του 1983 εισήχθη και το κέρμα του 1 ρουφίγια. Το 1995 ακολούθησε η εισαγωγή του κέρματος αξίας 2 ρουφίγια.

Τα κέρματα που κυκλοφορούν σήμερα είναι:

Τραπεζογραμμάτια 
Το 1945 με νόμο του Κοινοβουλίου, εγκρίθηκε η κυκλοφορία χαρτονομισμάτων σε ονομαστικές αξίες των ½, 1, 2, 5 και 10 ρουφίγια. Αυτά κυκλοφόρησαν το 1947 και το 1951 εισήχθησαν τα χαρτονομίσματα των 50 και 100 ρουφίγια.

Η σημερινή σειρά χαρτονομισμάτων τυπώθηκε το 1983 σε ονομαστικές αξίες των 2 5, 10, 20, 50 και 100 ρουφίγια. Το 1990 προστέθηκαν στον κατάλογο ξανά τα χαρτονομίσματα των 500 ρουφίγια, ενώ τα χαρτονομίσματα των 5 ρουφίγια αντικαταστάθηκαν από ένα κέρμα το 1995.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημες ισοτιμίες συναλλάγματος
 Εικόνες από χαρτονομίσματα των Μαλδίβων

Μαλδίβες
Ρουφιγια
Αινειάδες

Στην ελληνική μυθολογία, με το συλλογικό όνομα «Αινειάδες» αποκαλούνται τα μέλη της ομάδας των Τρώων που, μετά την άλωση της Τροίας, εξακολούθησαν να αμύνονται με επικεφαλής τον Αινεία σε κάποια συνοικία της πόλης, ώσπου οι Έλληνες τους διεμήνυσαν ότι τους δέχονται «υποσπόνδους», δηλαδή ύστερα από συμφωνία να αποχωρήσουν ανενόχλητοι, με την άδεια να πάρουν ο καθένας τους ό,τι μπορούσε να σηκώσει στα χέρια του από την περιουσία του. Οι Αινειάδες τελικώς, μετά από περιπλανήσεις που περιγράφει ο Βιργίλιος στην Αινειάδα, εγκαταστάθηκαν στην Ιταλία και απετέλεσαν τους προγόνους των Ρωμαίων.

Ανάμεσα στους Αινειάδες περιλαμβάνονται ο σαλπιγκτής του Αινεία Μισηνός, οι πολεμιστές Αχάτης, Κόροιβος, Σεργήστος και Άκμων (γιος του Κλυτία από τη Φρυγία), ο θεραπευτής Ιάπυξ και ο γιος του Αινεία και της Κρέουσας Ασκάνιος. Ο Αινείας πήρε επίσης μαζί του τον γέροντα πατέρα του Αγχίση και τα ξόανα των Τρώων θεών, που μετατράπηκαν αργότερα στις εφέστιες θεότητες της αρχαίας Ρώμης, τις Λάρες και Πενάτες.

Πηγές
 Το άρθρο για τον Αινεία της αγγλόγλωσσης Wikipedia.
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ.οίκος Χάρη Πάτση, Αθηνα 1969

Τρώες
Ρωμαϊκή μυθολογία
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ινουίτ

Ινουίτ είναι το όνομα των Ιθαγενών της Αλάσκας, της Γροιλανδίας και του Καναδά. Ο όρος "Εσκιμώος" θεωρείται απ'τους Ινουίτ προσβλητικός και ρατσιστικός. Στη γλώσσα τους η λέξη Ινουίτ (Inuit) σημαίνει «άνθρωποι» (πληθ. του inuk «άνθρωπος»), ενώ η λέξη Εσκιμώος αποτελεί μεταφορά του γαλλικού esquimaux, λέξη αλεουτικής αρχής (eskimants = «τρώει ωμά», από το eski = «ωμός» + mants = «τρώει»). Είναι απόγονοι της νομαδικής φυλής των Τούλε (Thule), που εμφανίστηκαν στην Αλάσκα το 1000 μ.Χ. και μετακινήθηκαν στη δυτική Γροιλανδία μετά από τρεις αιώνες (1300 μ.Χ.) και λίγο αργότερα, το 1400 μ.Χ. στην ανατολική.

Καταφέραν να επιζήσουν σε δύσκολες κλιματολογικές συνθήκες διαμένοντας σε ιγκλού και κυνηγώντας κυρίως φώκιες και φάλαινες, που τους εξασφάλιζαν τροφή και ένδυση. Μετακινούνταν με έλκηθρα, τα οποία έσερναν σκυλιά. Ακόμη και σήμερα ακολουθούν τον ίδιο πατροπαράδοτο τρόπο ζωής χρησιμοποιώντας παρόλα αυτά και τζιπ -όταν αυτό το επιτρέπει το πάχος των πάγων- και κατοικώντας σε χτισμένα σπίτια.

Οι Ινουίτ ζουν στην Αλάσκα, στον βόρειο Καναδά και στη Γροιλανδία, κοντά και γύρω από τον Αρκτικό κύκλο. Έχουν προσαρμοστεί τέλεια στις παγωμένες περιοχές που ζουν εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ο παραδοσιακός τρόπος ζωής τους φάνηκε να κινδυνεύει από την διείσδυση μοντέρνων ιδεών και μοντέρνας τεχνολογίας. Οι Ινουίτ κατάφεραν τα τελευταία χρόνια να αναβιώσουν τον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής των προγόνων τους και να τον προσαρμόσουν στον μοντέρνο. Στις περιοχές που ζουν τα φυτά είναι λιγοστά. Έτσι οι Ινουίτ είναι αποκλειστικά κυνηγοί και ψαράδες. Κυνηγούν ταράνδους, φώκιες, θαλάσσιους ελέφαντες, πολικές αρκούδες, πουλιά κ.ά. Ψαρεύουν διάφορα ψάρια αλλά και φάλαινες. Ένα είδος φάλαινας είναι εξαιρετικά πολύτιμο για αυτούς διότι το δέρμα της, που είναι μαλακό, τους προσφέρει όχι μόνο τροφή αλλά και όλη τη βιταμίνη C που χρειάζονται για επιβίωση. Δεν πετάνε τίποτα από ένα ζώο που σκότωσαν. Οι πιο γνωστές επινοήσεις τους είναι τα ιγκλού και τα έλκηθρα που σέρνουν ομάδες σκύλων. Οι Ινουίτ πιστεύουν πως κάθε τι έχει ψυχή: άνθρωποι, ζώα, φυτά, οι δυνάμεις της φύσης, η θάλασσα, ο άνεμος κλπ. Πιστεύουν ακόμα πως όλα είναι συνδεδεμένα, όλες οι ψυχές μεταξύ τους. Έχουν Σαμάνους (σοφούς μάγους-γιατρούς) που, όπως πιστεύουν οι Ινουίτ, μπορούν να θεραπεύσουν κάθε σωματικό ή ψυχικό πρόβλημα, να προβλέψουν τον καιρό, να συμβουλέψουν και να καθοδηγήσουν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 49 λέξεις για το χιόνι, τα δημοσιογραφικά κείμενα του ομώνυμου ντοκυμαντέρ από τη δημοσιογραφική ομάδα του Εξάντα (ανακτήθηκε 19/11/2007)
 Οι άνθρωποι που έσπασαν τον πάγο της Λένας Παπαδημητρίου,το Βήμα της Κυριακής (το άλλο Βήμα), 3/10/1999
 Λεξικό Νέας Ελληνικής Γλώσσας Γ.Μπαμπινιώτη λήμμα:Εσκιμώοι σελ.676

Καναδοί
Ιθαγενείς πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
Μιαμού Ηρακλείου

Η  Μιαμού είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Καινούργιου στην πεδιάδα της Μεσαράς. 

Μεταξύ άλλων διαθέτει περιφερειακό ιατρείο. Αξιόλογες είναι οι εκκλησίες είναι οι δίκλιτες του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, μέσα στο χωριό, όπως επίσης και της Αγίας Μαρίνας, με πηγή που πιστεύεται ότι αναβρύζει ιαματικό νερό, του Αγίου Ελευθερίου, του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, της Αγίας Σοφίας, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Σπυρίδωνα και του Αγίου Γεωργίου. Όταν ήταν κοινότητα, στη Μιαμού υπαγόταν και ο οικισμός Κρότος όπως και ο Λέντας. Στη Μιαμού και στον Κρότο λειτουργεί Δημοτικό σχολείο.

Ιστορικά στοιχεία 
Οι κάτοικοι πιστεύουν ότι κατοικήθηκε από τους κατοίκους των οικισμών Αγίου Ελευθερίου, Φωτεινών, Χάρακα, Απιδιανών, Αγίας Μαρίνας, των οποίων τα ερείπια φαίνονται δίπλα στο διπλανό χωριό.  Όμως δεν αναφέρονται σε γνωστά  κείμενα οικισμοί με αυτές τις ονομασίες.
Στο χώριο υπάρχειο μικρό σπήλαιο στο οποίο τα αρχαιολογικά ευρήματα φανερώνουν τη χρήση του ως κατοικία του ανθρώπου, από το 3500 π.Χ. 

Το 1583 αναφέρεται Miamú με 204 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 103).  Επίσης αναφέρεται ο Κρότος με την ονομασία Crothó από τον Basilicata (Σπανάκη Σ. , Μνημεία Κρητ. Ιστορίας, V , 120) και στην τουρκική απογραφή του 1671 Crotho με 17 χαράτσα (Κρητικά Χρονικά, Α΄ , 104). Το εν λόγω χωριό δεν αναφέρεται στον Καστροφύλακα.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Αγία Μαρίνα, Δυσκός, Κρότος, Λέντας και Παπαδογιάννης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 96 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Μιαμούς

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Μιαμού
Μιαμού
Λέντας Ηρακλείου

Ο Λέντας είναι οικισμός της Κοινότητας Μιαμούς του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Εκεί βρίσκεται η αρχαία Λεβήν, λιμάνι στα παράλια της επαρχίας Καινούργιου προς το Λιβυκό Πέλαγος. Συνδέεται με το Ηράκλειο με αμαξιτό δρόμο περίπου 70 χιλιομέτρων.

Ιστορικά στοιχεία

Ονομασία
Το όνομα είναι προελληνικό και ετυμολογείται από το φοινικικό Λάβι= λιοντάρι ή από την αρχαία προελληνική λέξη Λέβυνθος. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ένα από τα λιοντάρια που έσυρε την άμαξα της Ρέας έγινε πέτρα από τη θέση αυτή και γι’   αυτό ονομάστηκε Λεβήν. Αλλά το πιθανότερο είναι ότι το όνομα οφείλεται στο παρακείμενο ακρωτήριο το οποίο μοιάζει με λιοντάρι από τη συγκεκριμένη θέση στην οποία βρίσκεται.

Αρχαιολογική σημασία

Κατά τις τελευταίες ανασκαφές του Στυλιανού Αλεξίου ανακαλύφθηκε πρωτομινωικός οικισμός που χρονολογείται από το 2.500- 1.900 π. Χ., ο οποίος είχε εμπορικές σχέσεις με την Αίγυπτο. Σε θολωτούς τάφους πρωτομινωικού τύπου βρέθηκαν πολλά λίθινα και πήλινα αγγεία με πρωτοφανή σχήματα (σκαραβαίοι κλπ.). Ανασκάφηκε κυκλικός θολωτός τάφος με χώρο για τη νεκρική λατρεία όπου έκαιγαν αρώματα με σκοπό να μη μυρίζει άσχημα από τους νεκρούς.

Η Λεβήν ήκμασε στα ελληνορωμαϊκά χρόνια, ως λιμάνι της Γόρτυνας αλλά και ως ιερή πόλη, όπου λατρευόταν ο Ασκληπιός και η Υγιεία Σώτειρα, Το Ασκληπιείο ήταν στην ακμή του κατά τα αυτοκρατορικά χρόνια της Ρώμης.

Το αρχαιότερο μνημείο της Λεβήνος είναι ο Θησαυρός, τετράγωνο πηγάδι βάθους 1.090 μ. που χρονολογείται από το 2ο ή τον 1ο αιώνα π. Χ. Στο βάθος του ναού του Ασκληπιού σώζεται βωμός  (εξέδρα), όπου ήταν τοποθετημένα τα αγάλματα του Ασκληπιού και της Υγιείας, τα οποία έσπασαν οι χωρικοί τα τελευταία χρόνια ζητώντας χρυσό μέσα σε αυτά.

Λοιπά ιστορικά στοιχεία
Ανατολικότερα στο βάθος 3,30μ. βρέθηκε η πηγή του νερού με θεραπευτικές ιδιότητες. Υπήρχαν επίσης κολυμπήθρες , οι οποίες επικοινωνούσαν μέσα στις οποίες λούζονταν οι ασθενείς.

Η Λεβήν εγκαταλείφθηκε κατά τον 7ο ή 8ο αιώνα, όπως και πολλές άλλες παράλιες πόλεις εξαιτίας της πειρατείας.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα του Λέντα

Λεντας
Λεντας