joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Βλαδίμηρος

Βλαδίμηρος, Βλάντιμιρ ή Βλαντίμιρ ή Βλαντιμίρ  είναι ανδρικό (παλαιό σλαβικό, ρωσικό) όνομα. Υποκοριστικά του είναι Βόλοντγια, Βλαντ, Βόβα, Βόβικ, Βόβκα, Βόβτσικ, Βόβοτσκα. Είναι ίδιο με το Βλάνταν, Βλάντο, Βλάντα, Βλάντκο, Βλάντα, Βλά, ντε, Βλάντικ, Βλάικο, Βλάντκα, Βλάντκι, Βλάντκα, Βλάντας και Βολόντγια. Το αντίστοιχο γυναικείο είναι Βλαβτιμίρνα ή Βλαντιμίρκα.

Ετυμολογία
Η πρώτη αναφορά του ονόματος συναντάται με τον Βλάντιμορ Ρασάτε, που έζησε το 850 - 893. Σημαίνει η ισχύς του είναι μεγάλη, και αντιλαμβάνεται ως βασιλιάς ή και αυτοκτάτορας.

Βλαδι
Μουσείο του Αλάτρι

Το Μουσείο τoυ Αλάτρι είναι μουσείο το οποίο στεγάζεται στο παλάτι Gottifredo του δέκατου τρίτου αιώνα, στο ιστορικό κέντρο της Αλάτρι. Το μουσείο, που ιδρύθηκε το 1934, αρχικά βρισκόταν στα δωμάτια στο ισόγειο της δυτικής πτέρυγας του ανακτόρου Conti-Gentili, και αργότερα μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση. Κλειστό για το κοινό κατά τη διάρκεια των ετών, άνοιξε και πάλι το 1996, όσον αφορά το τμήμα επιγραφικής στους χώρους που ανήκουν στο παλάτι Gottifredo. Ανακαινισμένο με κονδύλια της ΕΕ μεταξύ 1998 και 2000 παρουσίαζε μέχρι το 2008 το επιγραφικό τμήμα στο ισόγειο, ένα αρχαιολογικό τμήμα ιστορικής εξέλιξης των πολυγωνικών τειχών στον πρώτο όροφο και ένα ανθρωπολογικό τμήμα στο δεύτερο όροφο . Μεταξύ του 2009 και του 2013, το Μουσείο έχει εναλλασσόμενες εκθέσεις αρχαιολογικού, ιστορικού και καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος.
Αλέξανδρος Συμεωνίδης

Ο Αλέξανδρος Συμεωνίδης (Κομοτηνή, 29 Αυγούστου 1909 - 16 Νοεμβρίου 1972) ήταν Έλληνας καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης και ιδρυτής της «Ελληνικής Εταιρίας Έρευνας του Καρκίνου».

Βιογραφικό 
Ο Αλέξανδρος Συμεωνίδης γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1909 στην Κομοτηνή. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Βερολίνο και στη Βόννη. Τη διετία 1936-1938 ήταν διευθυντής του Τμήματος Ερευνών του Καρκίνου στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βερολίνου. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Αθήνα και διορίστηκε διευθυντής των Εργαστηρίων Παθολογικής Ανατομίας και Πειραματικής Παθολογίας στο Ελληνικό Αντικαρκινικό Ινστιτούτο «Άγιος Σάββας» (1939) και την επόμενη χρονιά έγινε υποδιευθυντής του Εργαστηρίου Παθολογικής Ανατομίας του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός». Τέσσερα χρόνια αργότερα αναγορεύτηκε Υφηγητής Παθολογικής Ανατομίας και Γενικής Παθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Από το 1947 και για δέκα χρόνια έζησε στην Αμερική όπου ανέλαβε την οργάνωση και τη διεύθυνση του τμήματος Γεωγραφικής Παθολογίας και και Επιδημιολογίας του Καρκίνου στο Κέντρο Έρευνας του Καρκίνου στην Ουάσινγκτον καθώς και τη διεύθυνση του Αμερικανικού Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου. Οι έρευνες που πραγματοποίησε το διάστημα αυτό σχετικά με τη γεωγραφική κατανομή των διαφόρων μορφών της ασθένειας συνέβαλαν στη θεμελίωση της επιδημιολογίας του καρκίνου και στη λήψη και εφαρμογή των αναγκαίων μέτρων πρόληψης.

Το 1956 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής της Γενικής Παθολογίας και Παθολογικής Ανατομικής στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης και επέστρεψε στην Ελλάδα. Με δική του εισήγηση το 1957 το «Θεαγένειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης» μετατράπηκε σε πρότυπο Αντικαρκινικό Ινστιτούτο (του οποίου υπήρξε διευθυντής μέχρι το θάνατό του) για να καλυφθούν οι ανάγκες των καρκινοπαθών κυρίως της Βόρειας Ελλάδας και να δοθεί βάρος στην πρόληψη του καρκίνου. Έρευνες και μελέτες του σχετικά με τον καρκίνο δημοσιεύτηκαν σε έγκυρα διεθνή και ελληνικά επιστημονικά περιοδικά. 

Ο Αλέξανδρος Συμεωνίδης ήταν ιδρυτικό μέλος και μέλος του προεδρείου της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Έρευνας του Καρκίνου και το 1969 ίδρυσε την «Ελληνική Εταιρεία Ερευνας του Καρκίνου». Επίσης ήταν μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Παθολογικής Ανατομικής, της Αγγλικής, της Αμερικανικής και της Γερμανικής Εταιρίας Παθολογικής Ανατομικής κ.α.

Σύζυγος του ήταν η χορογράφος Ντόρα Τσάτσου (κόρη του Κωνσταντίνου Τσάτσου και ανηψιά του Γιώργου Σεφέρη) με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο Συμεωνίδη, νομικό και τον Γιώργο Συμεωνίδη, μουσικό.

Ο Αλέξανδρος Συμεωνίδης πέθανε στις 16 Νοεμβρίου 1972. Το όνομά του δόθηκε σε δρόμο δίπλα στο Νοσοκομείο Θεαγένειο στη Θεσσαλονίκη ενώ στον προαύλιο χώρο του νοσοκομείου τοποθετήθηκε προτομή του που κατασκευάστηκε από τον γλύπτη Θόδωρο Παπαγιάννη. Το όνομά του φέρουν επίσης οδοί στην Κομοτηνή, στα Κωνσταντινουπολίτικα Πυλαίας, στην Πολίχνη κ.α.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://cancer-research.gr/pages/simeonidis-cv
 http://enet.gr/?i=news.el.article&id=406037

Έλληνες παθολόγοι
Ουγγρική λεγεώνα

Η Ουγγρική λεγεώνα ήταν ένα στρατιωτικό σώμα το οποίο δημιουργήθηκε από τον Τζουζέπε Γκαριμπάλντι (Giuseppe Garibaldi)

Απαρτιζόταν από εθελοντές και στρατιώτες Ούγγρους οι οποίοι είχαν πολεμήσει μαζί με άλλες μονάδες γαριβαλδίνων εκείνη την περίοδο όπως ο Στεφάνο Τουρ (Stefano Turr).

Ιστορία
Ο Σ. Τουρ κατά τον δεύτερο πόλεμο της Ιταλικής ανεξαρτησίας είχε πετύχει τη στρατολόγηση Ούγγρων εθελοντών από τον στρατό των Αψβούργων οι οποίοι υπηρέτησαν στη μονάδα "Κυνηγοί των Άλπεων".

Έχοντας ιδρυθεί στη Σικελία, στην πόλη του Παλέρμο στις 16 Ιουλίου του 1860, αρχικά απαρτιζόταν από πενήντα εθελοντές οι οποίοι έφθασαν να αριθμούν τους 500 υπό τη διοίκηση του λοχαγού Φερδινάνδ Νάντορ Έμπερ (1825-1885) (για τον οποίο, η μονάδα ήταν γνωστή και ως Brigata "Eber" και η οποία στην πραγματικότητα περίκλειε όλους τους ξένους εθελοντές). Ο ανταποκριτής της ημερήσιας The Times με τη Βρετανική υπηκοότητα και τον βαθμό του λοχαγού Lajos Tukory, ο οποίος έπεσε στο Παλέρμο στις 29 Ιουνίου του 1860. Καθώς περιήλθε η διοίκηση υπό τον Τουρ, έγινε σε μερικούς μήνες κυβερνήτης της Νάπολη και το χρησιμοποίησε για να διαδώσει την επανάσταση στην περιοχή του Αβελλίνο, μέχρι το Πλεμπισκίτο. Ο Τουρρ έκατσε στο πόστο αυτό μέχρι τον Δεκέμβριο του 1861, καθώς ο Έμπερ είχε αφήσει την Ιταλία τον Οκτώβριο του 1860.

Μετά την ένωση της Ιταλίας και μετονομασθείσα ως "Ουγγρική Βοηθητική Λεγεώνα" με δύναμη 1400 ανδρών υπό τη διοίκηση του λοχαγού Μόγκιοροντι (Mogyoròdy), έλαβε μέρος στην καταπολέμηση των ένοπλων συμμοριών που έδρασαν μετά την ενοποίηση της χώρας στην Ιταλική ύπαιθρο (η περίοδος αυτή είναι γνωστή ως brigantaggio postunitario). Συγκεκριμένα έδρασε στην περιοχή της Καμπανίας μεταξύ του Απριλίου του 1861 και του Αυγούστου του 1862 και μετά από τον Οκτώβριο του 1865 μέχρι τον Ιούνιο του 1866. Είχε κάποιον ρόλο σε αγριότητες όπως τη σφαγή της Αουλέττα και την επανάσταση στο Μόντεφαλτσιόνε.

Η μονάδα διαλύθηκε το 1867.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Andrea Carteny La legione ungherese contro il brigantaggio, Volume 1 Edizioni Nuova Cultura, Roma 2012
Alexandre Dumas padre: I Garibaldini.
Gaetano Falzone, Legioni estere con Garibaldi nel 1860, Palermo, 1961, U. Manfedi editore
Gaetano Falzone (a cura di); I corrispondenti italiani di Stefano Turr nel Magyar orszagos leveltar di Budapest. Palermo, Tip. G. Mariscalco, 1965.
Ignazio Helfy (a cura di); Documenti e note relativi al libello contro il generale Turr. Milano, Guglielmini, 1863.
Lajos Lukacs; Bandiere della legione ungherese in Italia nell'armeria Reale di Torino. Torino, 1971.
Caterina Pigorini Beri; Stefano Turr : ricordi politici. Roma, Nuova antologia, 1908
Stefania Turr; L' opera di Stefano Turr nel Risorgimento italiano (1849-1870) descritta dalla figlia (2 voll.); Firenze, Tipografia fascista, 1928.
Attilio Vigevano; La legione ungherese in Italia (1859-1867). Ministero della Guerra, Stato Maggiore centrale, Ufficio storico, Roma, 1924.
(HU) Anna Dániel; Így élt Türr István. Budapest, Móra Kiadó, 1985.
(HU) Béla Gonda; Türr tábornok. Budapest, Baja város közönsége, 1925.

Στρατιωτική ιστορία της Ιταλίας
Μουσαλά

To Μουσαλά (βουλγαρικά: Мусала) είναι η ψηλότερη κορυφή του ορεινού όγκου της Ρίλα, στη νοτιοδυτική Βουλγαρία και η ψηλότερη κορυφή στα Βαλκάνια, με ύψος 2.925 μέτρα. Το Μουσαλά είναι η ψηλότερη κορυφή ανάμεσα στις Άλπεις και την οροσειρά του Καυκάσου και η ψηλότερη στην ανατολική Ευρώπη πέραν του Καυκάσου. Άλλες κορυφές κοντά στο Μουσαλά είναι το Μικρό Μουσαλά (2.902 μέτρα) και το Ίρετσεκ (2.852 μέτρα).

Το Μουσαλά βρίσκεται εντός των ορίων του Εθνικού Πάρκου Ρίλα, το οποίο είναι γνωστό για την πλούσια χλωρίδα του, η οποία περιλαμβάνει είδη όπως το βαλκανικό πεύκο και η υβριδογενής ελάτη στα δάση στις πλαγιές και πανίδα· είναι ένα από τα πρώτα μέρη της Ευρώπης στα οποία βρέθηκε ο τοιχοδρόμος (Tichodroma muraria). Όλες οι μεγάλες οροσειρές της Βουλγαρίας φαίνονται από την κορυφή του: η Βιτόσα βορειοδυτικά, η Σρέντνα Γκόρα βορειοανατολικά, ο Αίμος πίσω από αυτά, η Ροδόπη στα νοτιοανατολικά, τα Πιρίν στο νότο και το Οσόγκοβο και το όρος Ρούι στα δυτικά, και η Ρίλα.

Με μέση ετήσια θερμοκρασία -3 °C, το Μουσαλά είναι το πιο ψυχρό μέρος στη Βουλγαρία και σε όλοκληρη τη βαλκανική χερσόνησο. Η θερμοκρασία παραμένει υπό του μηδενός για σχεδόν 8 μήνες το χρόνο, ενώ το βουνό παραμένει καλυμμένο με χιόνι για πάνω από 6 μήνες το χρόνο. 

Από το 1999 λειτουργεί στη κορυφή του Μουσαλά περιβαλλοντικό αστεροσκοπείο, το οποίο παρακολουθεί τη μετακίνηση των αέριων ρύπων.

Παραπομπές 

Βουνά της Βουλγαρίας
Ιάκωβος Ρίζος (ζωγράφος)

Ο Ιάκωβος Ρίζος  (Αθήνα 1849 – Παρίσι 1926) ήταν Έλληνας ζωγράφος που έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του στη Γαλλία.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1849 και σπούδασε ζωγραφική στο Παρίσι με καθηγητή τον φημισμένο Alexandre Caba0nel. Μετά την αποπεράτωση των σπουδών του παρέμεινε στη γαλλική πρωτεύουσα για βιοποριστικούς λόγους. Ανέπτυξε έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα συμμετέχοντας αρκετές φορές στα διάφορα Σαλόνια του Παρισιού αλλά και στις Παγκόσμιες Εκθέσεις του Παρισιού το 1878 και το 1900. Πέρα από την εκθεσιακή του δραστηριότητα στη Γαλλία, συμμετείχε και σε εκθέσεις επί ελληνικού εδάφους (π.χ. Πανελλήνιες Εκθέσεις των 1888 και 1889, Καλλιτεχνική Έκθεση Αθηνών του 1899, εκθέσεις φιλολογικού συλλόγου Παρνασσού το 1901 και 1902 κλπ). Πέθανε στο Παρίσι το 1926. Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας αλλά και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και τη Γαλλία.

Τεχνοτροπία 
Το έργο του Ρίζου επηρεάστηκε βαθύτατα από τη μαθητεία του στη Γαλλία έτσι παρά το γεγονός πως είχε έρθει σε επαφή με τον ιμπρεσιονισμό, ο ίδιος παρέμεινε πιστός στην ακαδημαϊκή σχολή. Ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την προσωπογραφία και σε μικρότερο βαθμό με την τοπιογραφία (σε αυτόν τον τομέα χρησιμοποίησε ιμπρεσιονιστικές και υπαιθριστικές τάσεις). Στο έργο του κυρίαρχο ρόλο παίζουν οι καλλίγραμμες και κομψές γυναικείες σιλουέτες. Το πιο γνωστό του έργο είναι ο πίνακας «Αθηναϊκή Βραδιά» («Στην ταράτσα», 1897) που απέσπασε έπαινο στην Καλλιτεχνική Έκθεση Αθηνών του 1899 και αργυρό μετάλλιο στην Παγκόσμια Έκθεση που διοργανώθηκε το 1900 στο Παρίσι.

Γκαλερί

Αναφορές

Έλληνες ζωγράφοι
Καύκασος

Ο Καύκασος ή Καυκάσια όρη είναι οροσειρά στην Ευρασία, ανάμεσα στη Μαύρη και την Κασπία θάλασσα, στη περιοχή της Καυκασίας. Αποτελείται από δύο επιμέρους οροσειρές, το Μεγάλο Καύκασο, ο οποίος ξεκινά από την περιοχή του Σότσι (το οποίο φιλοξένησε τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014) και ακολουθώντας πορεία προς ανατολικά-νοτιοανατολικά φτάνει μέχρι την πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν το Μπακού, και το Μικρό Καύκασο, ο οποίος είναι παράλληλος στη μεγάλη οροσειρά, περίπου 100 χιλιόμετρα νότια. Το ψηλότερο βουνό της οροσειράς είναι το Ελμπρούς, στο Μεγάλο Καύκασο, με μέγιστο ύψος 5.645 μέτρα.

Γεωλογία 
Ο Καύκασος σε μεγάλο βαθμό σχηματίστηκε ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης της αραβικής τεκτονικής πλάκας με την ευρασιατική, με την αραβική τεκτονική πλάκα να κινείται βόρεια προς την ευρασιατική τεκτονική πλάκα. Σε ολόκληρη η περιοχή συχνά λαμβάνουν χώρα ισχυροί σεισμοί που σχετίζονται με αυτή την κίνηση. Ο Μικρός Καύκασος από την άλλη είναι κυρίως ηφαιστειακής προέλευσης.

Αξιοσημείωτες κορυφές 

Συχνά, το ψηλότερο βουνό της Ευρώπης αναφέρεται ότι είναι το Ελμπρούς (5.642 μέτρα), στην οροσειρά του Καυκάσου, αν και μερικές πηγές αναφέρουν ως ψηλότερο το Λευκό Όρος/Μον Μπλαν (4.810 μ.) στις Άλπεις ως το ψηλότερο. Η οροσειρά του Καυκάσου γενικά θεωρείται ότι ανήκει τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία. Ο Μεγάλος Καύκασος αποτελεί το πιο χρησιμοποιούμενο όριο ανάμεσα στις δύο ηπείρους. Οι ορειβάτες θεωρούν ότι το Ελμπρούς είναι το ψηλότερο βουνό της Ευρώπης.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Οροσειρά του Καυκάσου
Έπαυλη Σκχαρίνσκα

Η Έπαυλη Σκχαρίνσκα (Σουηδικά: Scharinska villan) είναι ένα ροζ κτήριο στο δρόμο Στοργατάν 63-65 στην πόλη Ούμεο της Σουηδίας. Το κτήριο έχει σχεδιαστεί από τον αρχιτέκτονα Ράγκναρ Έστμπεργκ και ανοικοδομήθηκε το 1904-1905 για τον Εγκίλ Ουνάντερ-Σκχαρίν και την οικογένειά του. Την δεκαετία 1950 στο κτήριο στεγάστηκε η οικογενειακή επιχείρηση AB Scharins Söner.

Το κτήριο
Το εξωτερικό του κτήριο έχει ένα είδος βικτοριανής αρχιτεκτονικής. Υπάρχουν τοξωτά παράθυρα στο ισόγειο ενώ πάνω από τα παράθυρα υπάρχει ένα αέτωμα. Στα μπαλκόνια υπάρχει μια μικρή διακόσμηση Ροκοκό. Το κτήριο είναι τριώροφο και η κάθε πλευρά αντισταθμίζεται με τον όγκο της άλλης πλευράς και υπάρχει συμμετρία. Η ανακαινισμένη πρόσοψη έχει ελαφρώς κοκκινωπό χρώμα και στην κάτω σειρά του τρίτου ορόφου τα παράθυρα έχουν ζωφόρο.  Επίσης το εσωτερικό του κτηρίου έχει ξύλινη επένδυση στους τοίχους με εξαίρεση το το λεγόμενο ισπανικό χολ όπου εκεί οι ανακαινισμένοι τοίχοι έχουν διακοσμηθεί με ψηφιδωτά από την Ισπανία.

Παραπομπές

Ούμεο
Kubuntu

Το Kubuntu είναι ελεύθερο και ανοικτού κώδικα λειτουργικό σύστημα που βασίζεται στην διανομή Linux Ubuntu. Χρησιμοποιεί το περιβάλλον εργασίας KDE Plasma. Το Kubuntu είναι επίσημα αναγνωρισμένη έκδοση του Ubuntu και χρησιμοποιεί τα ίδια θεμελιώδη συστήματα και αποθετήρια κώδικα με αυτό.

Η ονομασία "Kubuntu" είναι σύντμιση των λέξεων "KDE" και "Ubuntu".

Χαρακτηριστικά 
Η διανομή Kubuntu επί της ουσίας διαφέρει από το Ubuntu στο περιβάλλον εργασίας, τις προεπιλεγμένες εφαρμογές και τα προεγκατεστημένα εργαλεία. Επειδή τα αποθετήρια κώδικα και τα θεμελιώδη συστήματα είναι κοινά, οποιαδήποτε εφαρμογή μπορεί να εγκατασταθεί στο ένα σύστημα μπορεί να εγκατασταθεί και στο άλλο. Το Kubuntu βασίζεται στο περιβάλλον KDE Plasma και τις εφαρμογές KDE Gear, που αναπτύσσoνται από το εγχείρημα KDE.

Η ανάπτυξη του Kubuntu υποστηρίζονταν από την Canonical Ltd. μέχρι το 2012 και έκτοτε από την Blue Systems.

Απαιτήσεις συστήματος 
Η έκδοση desktop του Kubuntu υποστηρίζει τις αρχιτεκτονικές Intel x86 και AMD64. Σε κάποια releases υποστηρίζονταν και άλλες αρχιτεκτονικές όπως οι SPARC, PowerPC, IA-64 (Itanium) και PlayStation 3 (μια ενημέρωση της Sony που έγινε τον Απρίλιο του 2010 απενεργοποίησε το OtherOS, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να εγκατασταθούν άλλα λειτουργικά συστήματα στο PS3).

Ιστορικό εκδόσεων 
Το Kubuntu ακολουθεί το σύστημα διανομής του Ubuntu, και οι νέες εκδόσεις παρουσιάζονται ταυτόχρονα με τις αντίστοιχες του τελευταίου. Έτσι, δημιουργούνται δύο εκδόσεις (αγγλ. release) ανά έτος, μία κάθε έξι μήνες, οι οποίες συμπίπτουν με τις αντίστοιχες εκδόσεις του Ubuntu και έχουν ίδιο αριθμό έκδοσης και κωδική ονομασία.

Ως αριθμός έκδοσης χρησιμοποιείται το έτος και ο μήνας κατά τον οποίο έγινε η δημοσίευση, ενώ για κωδική ονομασία χρησιμοποιείται πάντοτε ένα επίθετο και το όνομα ενός ζώου, με τις δύο λέξεις να ξεκινούν πάντοτε με το ίδιο γράμμα (στα αγγλικά), όπως «Intrepid Ibex» και «Jaunty Jackalope». Για παράδειγμα, η έκδοση 6.06 του Kubuntu παρουσιάσθηκε τον Ιούνιο του 2006 και είχε την κωδική ονομασία «Dapper Drake». Κωδικές ονομασίες που προηγούνται αλφαβητικά (στα αγγλικά) υποδηλώνουν παλαιότερες εκδόσεις.

Deployments 
 Το Kubuntu έχει εγκατασταθεί σε περισσότερους από 500.000 υπολογιστές στην Βραζιλία (σε 42.000 σχολεία σε 4000 πόλεις).
 Οι 14,800 υπολογιστές του Μονάχου που είχαν εγκατεστημένο Linux χρησιμοποιούν το Kubuntu LTS 12.04 και το KDE 4.11.
 Η κυβέρνηση της πόλης της Ταϊπέι αποφάσισε να αντικαταστήσει τους υπολογιστές που είχαν Windows με το Kubuntu σε 10000 υπολογιστές που χρησιμοποιούνται σε σχολεία.
 Η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε το 2006 ότι θα χρήσιμοποιούσε το Kubuntu σε περισσότερους από 1000 υπολογιστές μέχρι τον Ιούνιο του 2007.
 Μέχρι τον Οκτώβριο του 2007 το Kubuntu χρησιμοποιείται στο σύνολο των 1100 δημοσίων σχολείων των Καναρίων Νήσων.

Εικόνες

Δείτε επίσης 
 Ubuntu
 KDE

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Kubuntuguide – Help manual (unofficial), tips, FAQ, and software guide
 Η σελίδα για την διανομή στο Distrowatch 

Διανομές Linux
Kubun
Λουγκάνσκ

Το Λουχάνσκ (ουκρανικά: Луга́нськ) είναι ουκρανική πόλη η οποία έχει καταληφθεί μετά την εισβολή της Ρωσίας. 

Η πόλη έχει 399.559 κατοίκους σύμφωνα με εκτίμηση του 2021. Η πόλη βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Ουκρανίας, περίπου 30 χιλιόμετρα από τα ρωσικά σύνορα, στη πεδιάδα του ποταμού Ντονέτς.

Η πόλη δημιουργήθηκε γύρω από ένα μεταλλουργικό εργοστάσιο το οποίο ιδρύθηκε το 1795 από τον Βρετανό βιομήχανο Τσαρλς Γκασκόιν. Το Λουγκάνσκ έλαβε το καθεστώς πόλης το 1882. Η πόλη έγινε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, έδρα της κατασκευάστριας ατμομηχανών Λουγκανσκτεπλοβόζ (Луганськтепловоз) που ιδρύθηκε το 1895. Η πόλη το 1935 έλαβε το όνομα Βοροσίλοφγκραντ, από το Ρώσο πολιτικό Κλίμεντ Βοροσίλοφ, αλλά επειδή ζούσε ακόμη έλαβε πάλι το παλιό της όνομα μέχρι το 1970. Το 1990 ονομάστηκε πάλι Λουχάνσκ (στα ουκρανικά).

Παραπομπές

Πόλεις της Ουκρανίας
Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ
Σούλιο Βισίλ Καστανιόν

Ο  Σούλιο Βισίλ (στα αστουριανικά Xulio Vixil 1964, Σαντουγιάνο, Μπιμένες) είναι Ισπανός φιλόλογος, καθηγητής και συγγραφέας στην αστουριανική γλώσσα.

Γεννήθηκε στο Μπιμένες. Σπούδασε φιλολογία στο πανεπιστήμιο του Οβιέδο. Το 1987 κέρδισε το διαγωνισμό ποίησης της Ακαδημίας Αστουριανικής Γλώσσας και το 1992 το διαγωνισμό λογοτεχνικής δημιουργίας Lorenzo Novo Mier, και αυτό το βραβείο το απονέμει επίσης η Ακαδημία. 

Με αυτά τα δυο βραβεία απέκτησε μεγάλη φήμη στα αστουριανικά γράμματα. Η συμβολή του στην αστουριανική πεζογραφία είναι σημαντικότατη με το βιβλίο διηγημάτων Silvia la negra (Σίλβια η μαύρη) και με τα δυο του μυθιστορήματα El paraíso blancu (ο άσπρος παράδεισος) και L'inmoral (Ο ανήθικος). Με αυτό το τελευταίο του έργο ο Σούλιο Βισίλ Καστανιόν παρουσιάζει ένα από τα πιο καινοτόμα δημιουργήματα της ιστορίας της αστουριανικής λογοτενχίας. Εκτός από τα λογοτεχνικά του έργα (συμμετέχει και σε περιοδικά, όπως Lletres asturianes και Lliteratura, κτλ.) γράφει μελέτες για γλωσσολογικές έρευνες και κοινωνιογλωσσολογία. Είναι επίσης στρατευμένος στην Ένωση
για την Άμυνα της Αστουριανικής Γλώσσας και έχει μια εκπομπή στο ραδιοφωνικό σταθμό Sele (Σέλε).

Τώρα εκτελεί χρέη καθηγητή αστουριανικής γλώσσας στο λύκειο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης «Cristo del Socorro».

Έργα
 A la gueta l'alba (Ψάχνοντας την αυγή, 1987) 	
 El paraísu blancu (Ο άσπρος παράδεισος, 1992) 	
 Silvia la negra (Σίλβια η μαύρη, 1993) 	
 El suañu de los vivos (το όνειρο των ζωντανών,1995) 	
 L'inmoral (Ο ανήθικος, 2005)
Μπέσνα Τζάπιτς

Ο Μπέσνα Τζάπιτς (σερβικά : Весна Ђапић) είναι σέρβος ηθοποιός του Γιουγκοσλαβικού κινηματογράφου γεννημένος στις  27 Φεβρουαρίου  1954 στο Βελιγράδι.

Φιλμογραφία 
 1970, те
 1976, Два другара
 1978, Мисао
 1979, Другарчине
 1981, Свињски отац
 1982, Подвизи дружине „Пет петлића“
 1983, Човек са четири ноге
 1989, Доме, слатки доме

Παραπομπές

Σέρβοι ηθοποιοί
Γιουγκοσλάβοι ηθοποιοί
Έλεν Μίρεν

Η Έλεν Μίρεν (Helen Mirren, 26 Ιουλίου 1945 - ...) είναι Αγγλίδα ηθοποιός, με πολλές συμμετοχές στον κινηματογράφο και το θέατρο. Το πραγματικό της όνομα είναι Ilynea Lydia Mironoff.

Έχει βραβευτεί με  Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, με τέσσερα  BAFTAs, με τρεις Χρυσές Σφαίρες, με  τέσσερα Βραβεία Έμμυ και με δύο Βραβεία Καλύτερης Υποκριτικής, από το Φεστιβάλ Καννών. Ενώ, τέλος, το 2003, τιμήθηκε με τον τίτλο της Λαίδης από το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας, για την προσφορά της έως τώρα.

Βιογραφία
Η Μίρεν γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1945. Η μητέρα της ήταν Αγγλίδα και ο πατέρας Ρώσος και ταξιτζής στο επάγγελμα. Ο πατέρας της επέλεξε, το 1955, να αλλάξει το όνομα της οικογένειας σε Μίρεν, για να κρύψει την καταγωγή του. Η Μίρεν από μικρή ηλικία ήθελε να γίνει ηθοποιός.  Μάλιστα κέρδισε  μια θέση στο National Youth Theatre ως έφηβη και σε ηλικία δεκαοκτώ χρόνων, συμμετέχει  στην παραγωγή «Antony and Cleopatra». Μετά από διάφορες αξιόλογες ερμηνείες της στο θέατρο, στις αρχές του 1970, στρέφεται και στον κινηματογράφο.

Αξιομνημόνευτη ερμηνεία της ήταν o ρόλος της, υποδυόμενη τη Βασίλισσα Ελισάβετ, στην ταινία «Η Βασίλισσα», το 2006.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Παραπομπές

Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου
Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής
Αγγλίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Νικητές βραβείου Tony
Παράδοξο του παππού

Το παράδοξο του παππού είναι ένα προτεινόμενο παράδοξο του ταξιδιού στο χρόνο που περιγράφτηκε από τον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Ρενέ Μπαρζαβέλ στο βιβλίο του Le Voyageur Imprudent. Το παράδοξο περιγράφεται ως εξής: ο ταξιδιώτης του χρόνου πήρε πίσω στο χρόνο την περίοδο όπου ο παππούς δεν έχει παντρευτεί ακόμα και τον σκοτώνει. Ως αποτέλεσμα, ο ταξιδιώτης δε γεννήθηκε ποτέ. Αν δε γεννήθηκε ποτέ, τότε δεν μπόρεσε να ταξιδέψει στο χρόνο και να σκοτώσει τον παππού του, που σημαίνει ότι ο ταξιδιώτης γεννήθηκε τελικά.

Παρά το όνομα, το παράδοξο του παππού δεν αναφέρεται αποκλειστικά στην αδυναμία της γέννησης κάποιου. Αντίθετα, αναφέρεται σε οποιαδήποτε πράξη που θα έκανε το ταξίδι στο χρόνο ανέφικτο από την αρχή. Το παράδειγμα του ονόματος του παραδόξου είναι απλά η πιο διαδεδομένη σκέψη κάποιου που σκέφτεται ολόκληρη την εμβέλεια των πιθανών πράξεων. Άλλο παράδειγμα θα ήταν να χρησιμοποιήσει κάποιος επιστημονική γνώση για να εφεύρει μία χρονομηχανή, έπειτα να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο και (είτε μέσω φόνου ή άλλου μέσου) να παρεμποδίσει την επιστημονική δουλειά που οδήγησε στις πληροφορίες που χρησιμοποίησε για να εφεύρει την χρονομηχανή. Ένα αντίστοιχο παράδοξο είναι γνωστό (στη φιλοσοφία) ως αυτοβρεφοκτονία, κατά την οποία ταξιδεύει κάποιος πίσω στο χρόνο και σκοτώνει κάποιον όταν είναι μωρό. 

Υποθέτοντας τον αιτιολογικό σύνδεσμο μεταξύ του παρόντος και του μέλλοντος του χρονοταξιδιώτη, το παράδοξο του παππού που διαταράσσει το σύνδεσμο μπορεί να θεωρηθεί απίθανο (έτσι αποκλείοντας την αυθαίρετη αλλαγή της μοίρας κάποιου). Ωστόσο, ένας αριθμός υποθέσεων έχει δημοσιευθεί για να αποφευχθεί το παράδοξο, όπως η ιδέα ότι το παρελθόν είναι απαράλλαχτο, οπότε ο παππούς θα επιβίωσε ήδη από την απόπειρα δολοφονίας του ή ο χρονοταξιδιώτης δημιουργεί μία εναλλακτική χρονογραμμή όπου ο ταξιδιώτης δε γεννήθηκε ποτέ.

Μία παραλλαγή του παράδοξου του παππού είναι το παράδοξο του Χίτλερ, μία αρκετά συχνή αλληγορία στην επιστημονική φαντασία, όπου ο πρωταγωνιστής ταξιδεύει πίσω στο χρόνο για να δολοφονήσει τον Αδόλφο Χίτλερ πριν προκαλέσει τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντί να εμποδίσει το ταξίδι στο χρόνο, η πράξη αφαιρεί κάθε λόγο για το ταξίδι, μαζί με τη γνώση ότι κανένας λόγος δεν υπήρξε, αφαιρώντας έτσι κάθε σημασία στο ταξίδι στο χρόνο από την αρχή. Επίσης, οι συνέπειες από την ύπαρξη του Χίτλερ είναι τόσο μνημειώδεις για οποιονδήποτε γεννήθηκε στις δεκαετίες μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που είναι πιθανό ότι το παράδοξο του παππού θα εφαρμοζόταν με κάποιο τρόπο (λόγω του γεγονότος ότι πρακτικά για κάποιον που γεννήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πιθανόν η γέννηση του επηρεάστηκε με κάποιο τρόπο από τα αποτελέσματά του.

Πηγές 

 Grandfather Paradox

Παππου
Παραδοξο Παππου
Κοινότητα Υπηρεσιών Πληροφοριών Ηνωμένων Πολιτειών

Η Κοινότητα Υπηρεσιών Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών (αγγλικά: United States Intelligence Community, IC) είναι μια ομοσπονδία από 17 ξεχωριστούς οργανισμούς της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών που λειτουργούν χωριστά και από κοινού για τη διεξαγωγή μυστικών δράσεων που κρίνονται αναγκαίες για την εξωτερική πολιτική και την εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι φορείς-μέλη της I.C. περιλαμβάνουν μυστικές υπηρεσίες, στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών, και πολιτικά γραφεία πληροφοριών και ανάλυσης εντός των ομοσπονδιακών εκτελεστικών τμημάτων. Η IC διοικείται από τον Διευθυντή Υπηρεσιών Πληροφοριών (DNI), ο οποίος δίνει αναφορά στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αρμοδιότητες 
Μεταξύ των ποικίλων καθηκόντων τους, τα μέλη της Κοινότητας συλλέγουν ξένες και εγχώριες πληροφορίες, συμβάλλουν στον στρατιωτικό σχεδιασμό και την εκτέλεση της κατασκοπείας. Η IC ιδρύθηκε από το Εκτελεστικό Διάταγμα 12333, που υπεγράφη στις 4 Δεκεμβρίου του 1981, από τον 40ο Πρόεδρο των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν.

Στατιστικά στοιχεία 
Η Washington Post ανέφερε το 2010 ότι υπήρχαν 1.271 κυβερνητικοί οργανισμοί και 1.931 ιδιωτικές εταιρείες σε 10.000 τοποθεσίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, που εργάζονται για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, την εσωτερική ασφάλεια, και τη συλλογή πληροφοριών, και ότι η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών στο σύνολό της περιλαμβάνει 854.000 άτομα που κατέχουν άκρως απόρρητη εξουσιοδότηση. Σύμφωνα με μια μελέτη του 2008 από το γραφείο του διευθυντή των Υπηρεσιών Πληροφοριών (DNI), οι ιδιωτικές εταιρείες αποτελούν το 29% του εργατικού δυναμικού στην κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ και το κόστος τους είναι το ισοδύναμο του 49% των προϋπολογισμών του προσωπικού.

Οργάνωση

Μέλη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ
Ντζιεάνχορταρά

Η Ντζιεάνχορταρά  (ʤeanhortara) είναι ονομασία μιας ράχης ή αλλιώς «αυχενοδιάβασης» που συνιστά το υψηλότερο σημείο της σημαντικότερης, κατά το παρελθόν, ορεινής διάβασης μεταξύ Ηπείρου και Μακεδονίας.

Ο Αραβαντινός αναφέρει ότι «…αι αλλεπάλληλοι επιθέσεις και αντεπιθέσεις των Ηπειρωτών και Μακεδόνων επί της εποχής του Αιακίδα και Πύρρου του μεγάλου, του τε Κασσάνδρου και των διαδόχων του, δίοδον είχον την Πινδίαν θέσιν, καλουμένην τανύν Τσαν Χορταρά…». Προφέρεται και Τζιάνχορτα (ʤeanhorta), ενώ είναι γνωστή και ως Τζιούγκου ντι Αμέρου (ʤugu di Ameru) «η αυχενοδιάβαση της Μηλιάς». Λόγω του υψομέτρου (1.630 μ.) για πολλούς μήνες είναι καλυμμένη με χιόνια, ενώ σφοδρές χιονοθύελλες μπορούσαν να επιφέρουν το θάνατο στους οδοιπόρους.

Προέρχεται από την τουρκική φράση cankurtaran, όπου, μεταξύ των πολλών της ερμηνειών, επισημαίνουμε το «σωτηρία της ψυχής ή εκεί που
σώζεται η ψυχή». Ο Ζώτος Μολοσσός αναφερόμενος στο σημαντικότατο χάνι που υπήρχε στη δυτική πλευρά του αυχένα, αναφέρει ότι «...ο ξενών λοιπόν ωνομάσθη ούτως από την όντως ψυχικήν σωτηρίαν, ην δίδει τοις οδοιπόροις εν καιρώ χειμώνος, ότε χάνοντες την οδόν από την χιόνα, φωνάζουν δυνατά διά να φεύγουν από το χάνι να τους οδηγούν». Ο περιηγητής Leake, επίσης, αναφέρεται στο μεγάλο χάνι και τη φρoυρά που υπήρχε στο «ΤjanKúrtaradervéni».

Βιβλιογραφία
 Π. Αραβαντινός, Περιγραφή της Ηπείρου, μέρος Α΄, εκδ. ΕΗΜ, Ιωάννινα 1984, σελ. 65
 W. M. Leake,Travels in northern Greece, Vol. 1, Α.Μ.Ηakkert-Publisher, (φωτογραφική ανατύπωση Amsterdam 1967), σελ. 297.
 Β. Ζώτος Μολοσσός, «Δρομολόγιον της ελληνικής χερσονήσου, Αρχαιολογικόν, ιστορικόν, γεωγραφικόν, στρατιωτικόν, στατιστικόν και εμπορικόν», Ηπειρωτικαί
Μελέται 4 (1878). Αθήνα.

 Γ. Μακρής, Σ. Παπαγεωργίου, Το Χερσαίο δίκτυο επικοινωνίας στο κράτος του Αλή Πασά Τεπελενλή, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 1990, σ. 184-185.
 F.C.H.L. Pouqueville, Voyage de la Grèce, Vol. 2, shez firmin Didot Père et Fils, Paris 1826, σελ. 481.

Σημειώσεις

Πίνδος
Ορεινά περάσματα της Ελλάδας
Θόδωρος Κατσαδράμης

Ο Θόδωρος Κατσαδράμης (Δόξα Αρκαδίας 20 Μαΐου 1929 -) είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης όπως και σεναριογράφος.

Βιογραφία 
Έλαβε μέρος σε δεκάδες παραστάσεις και έργα του σινεμά αλλά έγινε ευρύτερα γνωστός και γνώρισε μεγάλη επιτυχία από τη συμμετοχή του ως πρωταγωνιστής στην τηλεοπτική σειρά Ο ταξιτζής μας, που προβλήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970. 

Εκπαιδεύθηκε στην Δραματική Σχολή του "Θεάτρου Τέχνης" του Καρόλου Κουν και πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στη θεατρική σκηνή το 1954. Είναι μέλος του Σ.Ε.Η.

Παντρεύτηκε δυο φορές. Πρώτη του σύζυγος υπήρξε η ηθοποιός Αγγέλικα Καπελλάρη και δεύτερη σύζυγος η γνωστή ηθοποιός Καίτη Παπανίκα, με την οποία απέκτησαν έναν γιο αλλά χώρισαν το 1992.

Καλλιτεχνική παρουσία

Φιλμογραφία

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικές Σειρές

Τηλεοπτικό θέατρο

Παραστασιογραφία

 

<small>Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου</small

Παραπομπές

Πηγές
 
 Ιστότοπος Κινηματογραφικής Τέχνης
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών
 www.90lepta.com
 Who's who
 www.retrodb.gr

Έλληνες σεναριογράφοι
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σάσα Καστούρα

Η  Αναστασία (Σάσα) Καστούρα (Θεσσαλονίκη, 8 Οκτωβρίου 1940 - Θεσσαλονίκη, 17 Ιουνίου 2014) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Βιογραφία 
Ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό έγινε μετά από τη συμμετοχή της στη δημοφιλή σειρά Η γειτονιά μας, όπου υποδυόταν τη Σάσα, μια κομμώτρια, μνηστή του βασικού πρωταγωνιστή Μάκη Δεμίρη.  Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1962. Παντρεύτηκε τον οπερατέρ Παύλο Φιλίππου. Απεβίωσε: 28 Σεπτεμβρίου 2021.

Πολιτική 
Ήταν μέλος του ΚΚΕ και ήταν υποψήφια βουλευτής στις εκλογές στην Α' εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης, δυο φορές (1993, 1996).

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Θεατρικές παραστάσεις

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Πηγές 
 Ιστότοπος Κινηματογραφικής Τέχνης
 http://www.cine.gr 
 https://web.archive.org/web/20190609194109/https://www.ishow.gr/
 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Μάρλι Μάτλιν

Η Μάρλι Μάτλιν (αγγλ. Marlee Matlin), γεννημένη στις 24 Αυγούστου 1965, είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι η πρώτη κωφή ηθοποιός που έχει βραβευτεί ποτέ με το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το οποίο κέρδισε το 1986 για την ταινία Παιδιά Ενός Κατώτερου Θεού (Children of a Lesser God) σε ηλικία εικοσιενός ετών. Η νίκη της την κατέστησε την νεώτερη ηθοποιό στην ιστορία του θεσμού που έλαβε αυτή τη διάκριση. Η Μάτλιν έχει βραβευτεί επίσης με μια Χρυσή Σφαίρα, ενώ για τις τηλεοπτικές τις εμφανίσεις έχει λάβει δυο επιπλέον υποψηφιότητες για το βραβείο και τέσσερεις υποψηφιότητες για Έμμυ.

Βιογραφία 
Η Μάρλι Μάτλιν γεννήθηκε στο Μόρτον Γκρόουβ του Ιλινόι το 1965. Γονείς της είναι η Λίμπι Χάμερ και ο Ντόναλντ Μάτλιν. Σε ηλικία 18 μηνών έχασε την ακοή της  λόγω γενετικής δυσμορφίας του κοχλία. Η ηθοποιός αποτελεί μέλος της National Association of the Deaf. 

Η Μάτλιν έκανε το ντεμπούτο της σε παιδικό θέατρο ΙCODA σε ηλικία 7 ετών, ερμηνεύοντας το ρόλο της Ντόροθι στη θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος του Λ. Φρανκ Μπάουμ Ο Μάγος του Οζ. Χρόνια αργότερα γνωρίστηκε με τον Χένρι Γουίνκλερ που την είδε σε μια από τις παραστάσεις στην οποία συμμετείχε στο παιδικό θέατρο και τη βοήθησε να λάβει το ρόλο της κωφάλαλης Σάρα Νόρμαν στην ταινία Παιδιά Ενός Κατώτερου Θεού (Children of a Lesser God). Η ερμηνεία της της χάρισε τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας σε δράμα καθώς και το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Την περίοδο εκείνη είχε δεσμό με τον συμπρωταγωνιστή της στην ταινία Γουίλιαμ Χερτ. Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στην ταινία Γουόκερ, ο Κατακτητής (Walker, 1987) πλάι στον Εντ Χάρις κι έπειτα άρχισε να εμφανίζεται ως επί το πλείστον σε τηλεοπτικές παραγωγές για κάποιες από τις οποίες έλαβε υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και για Έμμυ. Σημαντική θέση στην τηλεοπτική της καριέρα κατέχει ο ρόλος της κωφάλαλης λεσβίας στη σειρά The L Word. 

Το 1993 η ηθοποιός παντρεύτηκε με τον αστυνομικό Κέβιν Γκραντάλσκι. Οι δυο τους γνωρίστηκαν όταν εκείνη πρωταγωνιστούσε στη σειρά Reasonable Doubts. Έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά.

Βιβλία συγγραφής της

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  

Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κοιλάδα της Μηλιάς (Μέτσοβο)

Τα υψώματα που περιβάλουν τον οικισμό της Μηλιάς, 19 χιλιόμετρα
βορειανατολικά του Μετσόβου, σχηματίζουν μία ανοιχτή κοιλάδα η οποία σταδιακά
καταλήγει σε μία στενοπορία.

Αυτή η σημαντική για την επικοινωνία μεταξύ Ηπείρου και
Μακεδονίας διάβαση, γνωστή ως Μπουγκάζι
της Μηλιάς, βρισκόταν σε χρήση ήδη από τα αρχαία χρόνια. Τα υδάτινα ρεύματα
που πηγάζουν από τις πλαγιές των βουνών που περικλείουν την κοιλάδα σχηματίζουν
έναν από τους δυτικούς βραχίονες του ποταμού Βενέτικου ένας από τους κυριότερους παραπόταμους του Αλιάκμονα.

Στο σημείο όπου σμίγουν οι τρεις πρώτες βασικές πηγές του
ποταμού της Μηλιάς και σε υψόμετρο 1.260 μέτρων βρίσκεται κτισμένος ο ομώνυμος
οικισμός. Υπάρχουν ενδείξεις της παρουσίας του στην περιοχή ήδη από τις αρχές
του 14ουαιώνα ενώ από τα μέσα του 15ου αιώνα
πιστοποιείται η ύπαρξή του. Η ιστορική του σχέση, καθ’ όλη την οθωμανική
περίοδο, με τη Χώρα Μετσόβου,
συνδέεται άμεσα με την φύλαξη του σημαντικού δερβενιού που διέσχιζε την κοιλάδα
και το μπουγάζι της Μηλιάς.

Η μέριμνα για την εξυπηρέτηση των διερχομένων αφορούσε όλη
την κοινότητα, γεγονός που αντανακλά την άμεση συνάφεια της διαχείρισης των
χανιών της κοιλάδας με τις υποχρεώσεις που είχαν αναλάβει οι κάτοικοι ως
φύλακες της διάβασης προκειμένου να χαίρουν προνομίων.

Πηγές 
 Σ. Πουρνάρας Η Βλαχομηλιά της Πίνδου ‘ΑΜΕΡΟΥ’, εκδ. Μαίανδρος-Σύλλογος Μηλιάς, Θεσσαλονίκη 1987

 Livy, 43, κεφ. 21 παρ.4, Harvand University Press 1961

 Στ. Αριστάρχης, «Έκθεσις επί των διαγωνισμάτων Θεσσαλίας και Ηπείρου», Ο
εν Κωνσταντινουπόλει Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος 13-15 (1867), σελ.
31-34,

 Μ. Delibaşi.–M. Arikan.,Sûret-i Defter-i Sancak-i Tirhala I, Türk Tarih Kurumu, Ankara 2001, σελ. 26-27

 Α. Κουκούδης, Οι μητροπόλεις και η διασπορά των Βλάχων, εκδ. University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1999, σελ. 57, 58

 Γ. Πλατάρης,Κώδικας Χώρας Μετσόβου των ετών 1708-1907, Αθήνα 1982, σελ. 27.34,35, 68,69, 87.

 W. M. Leake, Travels in northern Greece, Vol. 1, Α.Μ.Ηakkert-Publisher, (φωτογραφική ανατύπωση Amsterdam 1967).σελ. 297

 Θ. Δασούλας, Αγροτικές κοινωνίες του ορεινού χώρου κατά οθωμανική περίοδο: ο γεωργικός κόσμος της "Χώρας Μετζόβου" (18ος-19οςαι.),
ΕΑΔΔ(Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών, http://hdl.handle.net/10442/hedi/17726),
2009, σελ.197 – 204

 F.C.H.L. Pouqueville, Ταξίδι στην Ελλάδα, Μακεδονία-Θεσσαλία, μτφ. Ν. Μολφέτα, εκδ. Αφων Τολίδη, Αθήνα 1995, σ. 216

Δήμος Μετσόβου
Κοιλάδες της Ελλάδας
Χωρίον (Μέτσοβο)

Στην απογραφή του 1454/55 η ένδειξη
Χωρίον (Karye-iMiçova) προσδιορίζει τη φορολογική ενότητα του τιμαρίου που συγκροτεί η περιοχή του
Μετσόβου. Σε αυτή απογράφονται τα ονόματα έξι οικισμών. Πριν από την ονομασία
του οικισμού σημειώνεται η ένδειξη karye και μετά από αυτή ακολουθεί η φράση
tâbi‘-iMiçova “υποκείμενο στο Μέτσοβο”.

Η λέξη karye, ως όρος του θεσμικού πλαισίου
οργάνωσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, προσδιορίζει οικισμό ή ομάδα οικισμών
που συνιστούν μία ενοποιημένη φορολογικά περιοχή. Στην ελληνική γλώσσα
αποδίδεται συνήθως με τη λέξη χωρίον. Ωστόσο,
δεν αντιστοιχεί στον «οικισμό» της σύγχρονης στατιστικής ορολογίας αλλά στην
έννοια της κοινότητας. Δηλαδή δεν δηλώνει οικοδομικό σύνολο, αλλά καθορισμένη
γεωγραφική έκταση με αυτοτελές νομικό πρόσωπο. Στο εσωτερικό ενός karye μπορεί
να περιλαμβάνονταν περισσότεροι από έναν οικισμοί όσο απομακρυσμένοι και να
ήταν μεταξύ τους.

Στην απογραφή του 1506 η ένδειξη Karye-iMiçova
ακολουθείται από την φράση tâbi‘-i Τirhala “υποκείμενo
στα Τρίκαλα”

Σε αυτή απογράφονται τα ονόματα οκτώ
οικισμών. Πριν από την ονομασία του κάθε οικισμού ή ένδειξη karye του 1454/55
έχει αντικατασταθεί με την ένδειξη mahalle. Η συγκεκριμένη διοικητική δομή της
περιοχής αποτέλεσε την βάση για την διοικητική της οργάνωση και κατά τους
μεταγενέστερους αιώνες. Σε διοικητικά έγγραφα του 18ο αιώνα ο
σημερινός οικισμός του Μετσόβου χαρακτηρίζεται «Χώρα» και τα υπόλοιπα χωριά 
«μαχαλάδες».

Πηγές 
 Μ. Κοκολάκης, «Το ύστερο Γιαννιώτικο Πασαλίκι. Χώρος, διοίκηση και πληθυσμός στην Τουρκοκρατούμενη Ήπειρο», διδακτορική διατριβή,
Πανεπιστήμιο Αθηνών 1993, σελ. 211.

 M. DelibaşiΜ. –M'. Arikan, Sûret-i Defter-i Sancak-i
Tirhala I, Türk Tarih Kurumu, Ankara 2001, σελ. 26-27

 Θ. Δασούλας, Αγροτικές κοινωνίες του ορεινού χώρου κατά οθωμανική περίοδο: ο γεωργικός κόσμος της
"Χώρας Μετζόβου" (18ος-19ος αι.), εκδ.
ΕΑΔΔ(Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών, http://hdl.handle.net/10442/hedi/17726), 2009, σελ.136-139, 322-329.

Δήμος Μετσόβου
Φορολογία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Εκκλησία του Μετσόβου

Οι πρώτες πληροφορίες για την εκκλησία του Μετσόβου συνηγορούν στο
ότι, τον 14ο αιώνα, υπάγονταν στην μητρόπολη των Ιωαννίνων. Την ίδια
περίοδο μαρτυρείται στην περιοχή, όπως και στον ευρύτερο στον χώρο της
κεντρικής Πίνδου, η ύπαρξη μοναστηριών. Η διοικητική υπαγωγή του Μετσόβου στο σαντζάκι των Τρικάλων στα μέσα του 15ουαιώνα,
προϋποθέτει ανάλογη εκκλησιαστική μεταβολή. Ωστόσο, δεν υπάρχουν σχετικές
μαρτυρίες πριν τα μέσα 17ο αιώνα, όταν το Μέτσοβο υπάγονταν
εκκλησιαστικά στην επισκοπή Σταγών.
Κατά τον Αραβαντινό, το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως μεταβίβασε τον 16ο
αιώνα στο Μέτσοβο την εξαρχική εποπτεία των βλαχοχωρίων της περιοχής, την οποία
τότε επόπτευε ο ηγούμενος της μονής της Βουτσάς.

Αυτή η μαρτυρία επαληθεύεται μόνο αν
τη συνδεθεί με την ίδρυση της εκκλησιαστικής εξαρχίας του Μετσόβου. Αυτή η
εξέλιξη εκλαμβάνεται από την ιστοριογραφία ως απόρροια του γεγονότος ότι η
περιοχή του Μετσόβου, από τα μέσα του 17ου αιώνα, αποκτά προνομιακό
καθεστώς. Έκτοτε, και ως το 1924, το Μέτσοβο και έξι όμοροι προς αυτό οικισμοί
συγκροτούν μία εκκλησιαστικά αυτόνομη περιοχή, η οποία εποπτεύεται κατευθείαν
από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως. Το 1924 η Πατριαρχική εξαρχία
Μετσόβου μετατράπηκε προσωρινά σε μητρόπολη, προκειμένου να τακτοποιηθούν
ιεράρχες από τη Μικρά Ασία, που έχασαν τις έδρες τους. Το 1929 καταργήθηκε η
μητρόπολη, χωρίς να επανέλθει το καθεστώς της εξαρχίας. Η περιοχή της πρώην
εξαρχίας του Μετσόβου υπάχθηκε στην Μητρόπολη Γρεβενών έως το 1932, οπότε και
αποσπάστηκε το Μέτσοβο, το Ανήλιο το Βοτονόσι και η Δερβεντίστα, που
προσαρτήθηκαν στη Μητρόπολη Ιωαννίνων.

Πηγές 
 Μ. Τρίτος, Η Πατριαρχική εξαρχία Μετσόβου (1659-1924). Η θρησκευτική κ΄ κοινωνική της προσφορά, εκδ. ΙΒΜΤ, Ιωάννινα 1991.
 Π. Αραβαντινός, Χρονογραφία της Ηπείρου, τόμ. Β΄, εκδ. Κουλτούρα, [χ.χ.], Αθήνα, σσ. 231, 309.
 Λ. Βρανούσης, «Το Χρονικόν των Ιωαννίνων κατ' ανέκδοτον δημώδη επιτομήν», Ακαδημία Αθηνών, Επετηρίς του Μεσαιωνικού Αρχείου, 12 (1962), σελ. 91.
 Δ. Σοφιανός, «Αcta Stagorum. Tα υπέρ της Θεσσαλικής επισκοπής Σταγών παλαιά βυζαντινά έγγραφα (των ετών 1163, 1336 και 1393) », Τρικαλινά 13 (1993), σσ. 27-54.
 Π. Αραβαντινός, Περιγραφή της Ηπείρου, μέρος Γ΄, εκδ. ΕΗΜ, Ιωάννινα 1984, σελ. 70.

Δήμος Μετσόβου
Μητροπόλεις των «Νέων Χωρών»
Κίνημα στην Πόλη του Ζωγράφου

Το Κίνημα στην Πόλη του Ζωγράφου είναι δημοτική κίνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς στο δήμο Ζωγράφου.

Ίδρυση και εκλογικές συμμετοχές
Ιδρύθηκε το 2006, ενώ στη πρώτη εκλογική διαδικασία που συμμετείχε πήρε το 6,41% ψήφων του Δήμου και εξέλεγε δημοτικό σύμβουλο τον επικεφαλής Κώστα Κωστόπουλο. Στις δημοτικές εκλογές του 2010 εξέλεξε με ποσοστό 5,01% δημοτικό σύμβουλο την Ράνια Νενεδάκη, η οποία είναι η επικεφαλής του συνδυασμού στις δημοτικές εκλογές του 2014.

Δράση
Το κίνημα στην πόλη έχει συμμετοχή στα τοπικά ζητήματα της περιοχής όπως το θέμα της Βίλας Ζωγράφου και σε συνεδρίαση ψήφισε κατά της αποδοχής δωρεάς του υπόλοιπου 50% του Κτήματος Ζωγράφου στον Δήμο ενώ παράλληλα είναι ενάντια στo Πρόγραμμα Καλλικράτης και έχει συμμετάσχει σε δράσεις ενάντια στο κλείσιμο των ιατρείων ΕΟΠΥΥ στην περιοχή, καθώς και έχει στηλιτεύσει την τσιμεντοποιήση του Δήμου. Μέλη της παράταξης συμμετείχαν σε διαμαρτυρία εναντίον της υπουργού Άννας Νταλάρα στις  06/06/2011 καθώς και εναντίον του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. 
Τα γραφεία της δημοτικής κίνησης Κίνημα στη Πόλη του Ζωγράφου έχουν γίνει επανειλημμένως στόχος ακροδεξιών επιθέσεων.

Παραπομπές
Σταγοί (Καλαμπάκα)

Μεσαιωνική ονομασία της σημερινής θεσσαλικής πόλης Καλαμπάκα. Αρχικά αποτελούσε φρούριο στη θέση της ακροπόλεως του αρχαίου Αιγινίου. Η παλιότερη μνεία των Σταγών απαντά στην «Διατύπωσιν» του Βυζαντινού αυτοκράτορα, Λέοντος ΣΤ΄ (886 - 812). Το 1163 γίνεται μνεία του κάστρου των Σταγών. Το 1204 οι Σταγοί περιήλθαν στο Δεσποτάτο της Ηπείρου, ενώ στο τέλος του 13ου αιώνα πέρασαν στην κυριαρχία των δουκών των Νέων Πατρών (Υπάτης). Το 1334 καταλήφθηκαν από τον δεσπότη της Ηπείρου Ιωάννη Β΄ και λίγο αργότερα περιήλθαν στην αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως. Το 1348 κυριεύτηκαν από τους Σέρβους του Στεφάνου Δουσάν και έφτασαν σε ακμή επί της βασιλείας του αδελφού του Συμεών Ούρεση Παλαιολόγου. Όταν η Θεσσαλία κατελήφθη από τους Τούρκους, η Καλαμπάκα υπήχθη διοικητικώς στον πασά της Λάρισας και αργότερα στο σαντζάκι των Τρικάλων.

Από τις αρχές του Ι΄ αιώνα οι Σταγοί αναφέρονται ως έδρα επισκοπής, η οποία, καθ’ όλη την μεσαιωνική περίοδο, έτυχε προνομίων και δωρεών εκ μέρους των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Διέθετε σημαντική κτηματική περιουσία και εξαρτημένους καλλιεργητές σε γειτονικούς οικισμούς. Στα όριά της συμπεριλαμβάνονταν εκτός από πεδινές περιοχές της βορειοδυτικής Θεσσαλίας και μία εκτεταμένη ορεινή ζώνη στα Χάσια και την κεντρική Πίνδο. Η επισκοπή των Σταγών, η οποία υπάγονταν στην μητρόπολη Λαρίσης διατηρήθηκε με κάποια μικρά διαλείμματα, ως το 1900 οπότε συγχωνεύτηκε με την επισκοπή Τρίκης συναποτελώντας τη Μητρόπολη Τρίκκης και Σταγών με έδρα τα Τρίκαλα. Ανασυστήθηκε το 1991 και έκτοτε λειτουργεί ως Μητρόπολη "Σταγών και Μετεώρων" με έδρα την Καλαμπάκα.

Πηγές 
 Α. Αβραμέα, Η Βυζαντινή Θεσσαλία μέχρι του 1204, διδακτορική διατριβή, Αθήνα 1974, ΕΚΠΑ-Βιβλιοθήκη Σοφίας Ν. Σαριπόλου 27, Αθήνα 1974, σελ. 158-161.

 Β. Σπανός, Ιστορία-Προσωπογραφία της ΒΔ. Θεσσαλίας το Β’ Μισό του ΙΔ΄ αιώνα, Λάρισα 1995

 Ι. Βογιατζίδης, Το χρονικόν των Μετεώρων, Επετηρίς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών 2 (1925), σελ. 149-162

 Δ. Σοφιανός, Αcta Stagorum. Tα υπέρ της Θεσσαλικής επισκοπής Σταγών παλαιά βυζαντινά έγγραφα (των ετών 1163, 1336 και 1393), Τρικαλινά 13 (1993), σελ. 7-67

 Στ. Αριστάρχης, Έκθεσις επί των διαγωνισμάτων Θεσσαλίας και Ηπείρου, Ο εν Κωνσταντινουπόλει Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος 13-15 (1867), σελ. 31-39

 L. Heuzey – H.Daumet, Mission arhéologique de Macédoine, Paris 1876, σελ. 452-454

 L.Heuzey, Οδοιπορικό στην Τουρκοκρατούμενη Θεσσαλία το 1858, μτφ. Χ. Δημητρουλόπουλος,  εκδ. Αφοι Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 152-157

 F. Dölger, Regesten der kaiserurkunden des oströmischen reiches von 565-1453, Verlag, München-Berlin 1960, σελ. 159-160

 P.Sustal, Hellas und Thessalia, (TIB 1), edΗ. Hunger., Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Bonn 1976, σελ. 262

 Ch. Astruc, Un document inédit de 1163 sur l’ évêché thessalien, de Stagi, Paris.Suppl. Gr. 1371, BCH, τομ. 83(1959),σελ. 206-246

Καλαμπάκα
Μητροπόλεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος
Ίδρυμα Βαρόνου Μιχαήλ Τοσίτσα

Ο Βαρόνος Μιχαήλ Τοσίτσας (1885-1950) ήταν εγγονός του Κωνσταντίνου Τοσίτσα, ένα από τα μικρότερα αδέλφια του εθνικού ευεργέτη της Ελλάδας Μιχαήλ Τοσίτσα (1787-1850), ο οποίος είχε εγκατασταθεί στις αρχές του 19ου αιώνα στο Λιβόρνο της Ιταλίας. Το 1831 του απονεμήθηκε από τον τοπικό δούκα ο τίτλος του βαρόνου, για αυτόν και τους απογόνους του ως επιβράβευση της μεγάλης εμπορικής δραστηριότητας της οικογένειας Τοσίτσα.

Σπουδές-εργασία 
Ο Βαρόνος Μιχαήλ Τοσίτσας μετά τις σπουδές του σε Ιταλία και Γαλλία, εργάστηκε στο τραπεζικό γραφείο της οικογένειας στο Παρίσι. Αργότερα έζησε εκ περιτροπής στη Λοζάννη της Ελβετίας και στη Νότια Γαλλία.

Σύσταση του Ιδρύματος 
Αν και δεν διατηρούσε σχέσεις με τον ελληνικό χώρο, πείθεται, κατόπιν μακροχρόνιας αλληλογραφίας και προσωπικών επαφών με τον Ευάγγελο Αβέρωφ να συστήσει φιλανθρωπικό ίδρυμα για να βοηθήσει την ιδιαίτερη πατρίδα των προγόνων του. Το ίδρυμα συστάθηκε τον Ιούνιο του έτους 1947, με την ονομασία «Ίδρυμα Βαρόνου Μιχαήλ Τοσίτσα» και έχει ως κύριο σκοπό την ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής του Μετσόβου, απ' όπου καταγόταν ο ιδρυτής.

Δράσεις του Ιδρύματος 
Με τα χρήματα του ιδρύματος ανοικοδομήθηκε η προγονική του οικία στο Μέτσοβο, η οποία λειτουργεί σήμερα ως λαογραφικό Μουσείο, και το καμένο από το 1947 κτίριο του δημοτικού σχολείου. Επίσης δημιουργήθηκε νοσοκομείο, πριονιστήριο, τυροκομική μονάδα, γυμναστήριο, χιονοδρομικό κέντρο και
χρηματοδοτήθηκαν πλήθος άλλων κοινωφελών και αναπτυξιακών έργων. Στην ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου αποπερατώθηκαν με δαπάνες του ιδρύματος πάνω από 107 σχολεία. Τέλος ιδρύθηκε στην Κάτω Κηφισιά φοιτητική εστία για ηπειρώτες σπουδαστές.

Πηγές 
 Γ. Πλατάρης, 1984, «Οι Τοσίτσηδες στο Λιβόρνο», Ηπειρωτικό Ημερολόγιο, 1984, σελ. 199-206.
 Γ. Πλατάρης -Τζίμας, Κώδικας Διαθηκών, Μείζονες και ελάσσονες ευεργέτες του Μετσόβου, τόμ. Β΄, εκδ. Νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Ιωαννίνων και Δήμου Μετσόβου, Μέτσοβο/Αθήνα 2004, σελ. 101-135.

ιδρυμα βαρονου μιχαηλ τοσιτσα
Ανάλυση οθόνης

Η ανάλυση οθόνης είναι χαρακτηριστικό των οθονών. Εκφράζει τον αριθμό των εικονοστοιχείων μιας οθόνης σε κάθε διάστασή της. Πιο συγκεκριμένα, είναι το γινόμενο του πλήθους των εικονοστοιχείων της οριζόντιας επί το πλήθος των εικονοστοιχείων της κάθετης διάστασης της οθόνης.

Παραπομπές

Ορολογία τηλεόρασης
Τεχνολογίες προβολής
Πιαλεία Τρικάλων

Η Πιάλεια (ή Πιαλεία) είναι χωριό στις παρυφές του Κόζιακα. Χαρακτηρίζεται από τα πανύψηλα πλατάνια του, που συνοδεύουν σε όλη τη διαδρομή του το ποτάμι που το διασχίζει. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 755 κατοίκους. Η Πιαλεία Διοικητικά ανήκει στο δήμο Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων ενώ με το πρόγραμμα Καποδίστριας ανήκε στο δήμο Πιαλείων. Απέχει μόλις 8 χιλιόμετρα από την πόλη της Πύλης απ όπου εξυπηρετούνται και οι κάτοικοί της. Στο λόφο Παλαιόκαστρο ανάμεσα στην Πιαλεία και το Ξυλοπάροικο, σε υψόμετρο 400 περίπου μέτρων, ήταν κτισμένη η αρχαία Πιάλεια.

Προσωπικότητες που γεννήθηκαν στη Πιάλεια 
Ο Βασίλειος Τσιαβαλιάρης από την Πιάλεια του Δήμου Πύλης ήταν σύμφωνα με τις μαρτυρίες και όλα τα στοιχεία της εποχής, ο πρώτος πεσών στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Τρικάλων
Δήμος Πύλης
And the Address

Το And the Address είναι ορχηστρικό τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple από τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "Shades of Deep Purple", του οποίου αποτέλεσε το εναρκτήριο κομμάτι. Το συγκρότημα επανηχογράφησε το κομμάτι για τον 21ο δίσκο του με τίτλο "Whoosh!".

Σύνθεση και ηχογράφηση
Το τραγούδι συνέθεσαν ο κιθαρίστας Ρίτσι Μπλάκμορ μαζί με τον κιμπορντίστα Τζον Λορντ και μία σελίδα με τις νότες κομματιού στάλθηκε αμέσως μετά στην Βιβλιοθήκη του Βρετανικού Μουσείου για λόγους πνευματικής ιδιοκτησίας.

Το κομμάτι έχει διάρκεια 4 λεπτά και 38 δευτερόλεπτα και ήταν το πρώτο τραγούδι που έπαιξαν οι Deep Purple στην πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση, στις 20 Απριλίου 1968 στην Δανία. Μετά την σκανδιναβική τους περιοδεία, ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ στα "Pye's Marble Arch Studios" του Λονδίνου σε παραγωγή του Ντέρεκ Λώρενς. Κατά τις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος, το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελούσε όχημα για αυτοσχεδιασμό, επεκτείνοντας την διάρκεια του ως και τα δέκα λεπτά.

Το "And the Address" συμπεριλήφθηκε στο σινγκλ του τραγουδιού "Flight of the Rat", το οποίο κυκλοφόρησε στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία το 1970.

Ζωντανές εκτελέσεις
Ζωντανά ηχογραφημένες εκτελέσεις του "And the Address" υπάρχουν στην συλλογή "BBC Sessions 1968–1970" από τις 25 Ιουνίου 1968 για το ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο "BBC" και στο DVD "History, Hits & Highlights '68–'76" από την τηλεοπτική εκπομπή "Playboy After Dark", το 1968.

Μέλη των Deep Purple
Το And the Address ηχογραφήθηκε από την πρώτη γραμμή μελών των Deep Purple. Η σύνθεση του συγκροτήματος είχε την εξής μορφή:

 Ροντ Έβανς - φωνητικά
 Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα
 Τζον Λορντ - πλήκτρα
 Νικ Σίμπερ - μπάσο
 Ίαν Πέις - τύμπανα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Guitar Tabs
 And The Address - Deep Purple - YouTube

Παραπομπές

Πηγές
 Shades of Deep Purple CD Booklet 2000 EMI Records
 The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005
 And The Address by Deep Purple Songfacts

Τραγούδια των Deep Purple
Τραγούδια του 1968
Singles του 1968
Τραγούδια του 2020