joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μάγκνους του Έστεργκετλαντ

Ο Μάγκνους, σουηδ.: Magnus Vasa (25 Ιουλίου 1542 – 26 Ιουνίου 1595) από τον Οίκο των Βάσα, ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας, δούκας του Όστεργκοτλαντ από το 1555. Ήταν ο τρίτος γιος του βασιλιά Γουσταύου Α΄ και της Mαργαρίτας Λέιγιονχουβουντ.

Βιογραφία 
Ο Μάγκνους ήταν ο μόνος από τους γιους του Γουσταύου Α΄, εκτός από τον Κάρολο και τον Στεν, που απεβίωσαν σε βρεφική ηλικία, που δεν έγινε βασιλιάς της Σουηδίας. Το 1555 έγινε δούκας της Ανατολικογοτθίας (Östergötland), της Κίντα και τού Ύντρε, τού Ντάλσλαντ, του Σούντμπο χάραντ στο Νάρκε, του Κάκινντ, της Βάλλα και του μεγαλύτερου τμήματος του Βάντσμπο χάραντ στο Βέστεργκοτλαντ. Ως δούκας της Οστρογοτθίας, έζησε μόνιμα στο κάστρο Βάτστενα στη Βάντστενα.

Ο Μάγκνους έπασχε από ψυχική ασθένεια. Η ασθένεια έδειξε τα πρώτα της σημάδια το 1563 και τελικά έγινε μόνιμη. Το 1574, την ευθύνη των φέουδών του ανέλαβε ο αδελφός του βασιλιάς Ιωάννης Γ΄, ο οποίος τα διαχειρίστηκε ως επίτροπός του λόγω της ψυχικής κατάστασης εκείνου. Ένα μικρότερο μέρος τους παραχωρήθηκε στον άλλο αδελφό του, τον Κάρολο.

Ο Μάγκνους απεβίωσε στο αρχοντικό του Kούνγκσμπρo, έξω από το Λίνκεπινγκ, το 1595 και τάφηκε στην εκκλησία του αβαείου Μπρίντγκετινε στη Βάντστενα.

Υστεροφημία 
Πολλές διηγήσεις και ιστορίες εμπνεύστηκαν από τον Μάγκνους και το υποτιθέμενο ενδιαφέρον του για μυθολογικά πλάσματα, όπως οι νεράιδες.

Υπάρχουν πολλές ιστορίες για τον «τρελό δούκα», για παράδειγμα για το πώς όταν είδε μία γοργόνα στην τάφρο του κάστρου, εκείνος έπεσε από ένα παράθυρο και παραλίγο να πνιγεί. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι αυτό το γεγονός έλαβε χώρα ποτέ, αλλά η ιστορία μπορεί να εξελίχθηκε από ένα περιστατικό το 1563, όταν έπεσε στην τάφρο, κατά την κατασκευή της κινητής γέφυρας του κάστρου. Ο Γκέγερ και ο Aφζέλιος σημειώνουν, ότι το υποτιθέμενο περιστατικό με τη γοργόνα φαίνεται να βρήκε τον δρόμο του στη μπαλάντα "Hertig Magnus och Hafsfrun" (" Herr Mannelig").

Οικογένεια 
Ο Μάγκνους δεν νυμφεύτηκε ποτέ. Είχε τρία επιβεβαιωμένα και αναγνωρισμένα παιδιά εκτός γάμου:

Με τη Βάλμποργκ Έρικσντοτερ:
 (νόθη) Λουκρέτια Μάγκνουσντοτερ (Γκύλενχηλμ) (1562–1624) παντρεύτηκε τον ευγενή Κρίστοφερ φον Βάρνστετ.

Με την Άννα φον Χάουμπιτς:
 (νόθη) Χέλενα Γκύλενχηλμ (1572-1630) παντρεύτηκε τον ευγενή Βόλμαρ Χίξκουλ.

Από άγνωστη μητέρα:
 (νόθη) Βιργκίνια.

Πρόγονοι

Πηγές 
 «Μάγκνους Γκουστάβσον Βάσα». Historiesajten.
 «Βάδστενα κλόστερ και σταδ». Bengans historiasidor.

Αναφορές 

Πρίγκιπες της Σουηδίας
Οίκος των Βάσα
Αλιγοί Χανίων

Οι Αλιγοί είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Στροβλών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιναχωρίου, του δήμου Κισσάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

Γεωγραφία
Οι Αλιγοί είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στο οροπέδιο της Καντάνου, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Στρεβλών-Πλεμενιανών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Απέχει 55 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων (μέσω Καλαθενών).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πλεμενιανών του νομού Χανίων. Το 1928 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Στροβλών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Στροβλών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ινναχωρίου (Ιναχωρίου). Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιναχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κισσάμου.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 https://www.haniotika-nea.gr/93337-akoma-pio-omorfoi-oi-aligoi/

Δήμος Κισσάμου
Χωριά του νομού Χανίων
Προθεσμιακή κατάθεση

Προθεσμιακή κατάθεση ονομάζεται μια κατάθεση σε χρηματοπιστωτικό ίδρυμα με συγκεκριμένη διάρκεια. Οι προθεσμιακές καταθέσεις γενικά δεν είναι διαπραγματεύσιμες και δεν μεταβιβάζονται από τον καταθέτη, έτσι ώστε να πρέπει να συναλλάσσονται με το χρηματοπιστωτικό ίδρυμα όταν εξαργυρώνουν πρόωρα την κατάθεση. Η απόδοση των τόκων γίνεται στη λήξη.

Οι προθεσμιακές καταθέσεις επιτρέπουν στην τράπεζα να επενδύει τα κεφάλαια σε χρηματοοικονομικά προϊόντα με υψηλότερα κέρδη. Σε ορισμένες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, οι προθεσμιακές καταθέσεις δεν υπόκεινται στις απαιτήσεις αποθεματικών των τραπεζών, με βάση ότι τα κεφάλαια δεν μπορούν να αποσυρθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Σε ορισμένες χώρες, οι προθεσμιακές καταθέσεις είναι εγγυημένες από την κυβέρνηση ή προστατεύονται.

Παραπομπές

ΧρηματοοικονομικάΤραπεζικές συναλλαγές Χρηματοπιστωτικό σύστημα  Οικονομία
Εβγένι Πατόν

Ο Καθηγητής Εβγένι Οσκάριβιτς Πατόν (,  1870–1953) ήταν Ουκρανός και Σοβιετικός μηχανικός ουκρανικής καταγωγής, που ίδρυσε το Ινστιτούτο Ηλεκτροσυγκόλλησης EO Πατόν στο Κίεβο. Ο Πατόν ήταν βουλευτής του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης (1946–1953). Ήταν ο πατέρας του Μπορίς Πατόν.

Πρώιμη καριέρα 
Γεννημένος το 1870 στη Νίκαια της Γαλλίας, σπούδασε στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δρέσδης (αποφοίτησε το 1894) και στο Ινστιτούτο Σιδηροδρόμων της Πετρούπολης (αποφοίτησε το 1896). Σχεδίασε τη δομή του σιδηροδρομικού σταθμού στη Δρέσδη και ήταν λέκτορας στο Μηχανικό Κολλέγιο Σιδηροδρόμων της Μόσχας (1889–1904). Ο Πατόν ήταν Καθηγητής στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Κιέβου και Πρόεδρος του Τμήματος Γέφυρας από το 1904 έως το 1938. Το 1929 οργάνωσε ένα εργαστήριο συγκόλλησης και την Επιτροπή Ηλεκτροσυγκολλήσεων. Το 1934 ο Πατόν ίδρυσε το Ινστιτούτο Ηλεκτρικής Συγκόλλησης της Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανικής ΣΣΔ στο Κίεβο. Από το 1945 έως το 1952 ήταν Αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανικής ΣΣΔ.

Έρευνα συγκόλλησης 
Ο Πατόν ήταν πρωτοπόρος ερευνητής της τεχνολογίας συνδέσεων και συγκόλλησης. Για να καταστεί η συγκόλληση μια αξιόπιστη τεχνολογική διαδικασία, χρειάστηκε να διεξαχθεί ολοκληρωμένη έρευνα σχετικά με τη μηχανική των συγκολλημένων κατασκευών, τις μεταλλουργικές διεργασίες και τη φυσική του τόξου, καθώς και την ανάπτυξη εξοπλισμού, εργαλείων και τεχνικών συγκόλλησης.

Ο Πατόν δημιούργησε μεθόδους, που χρησιμοποιήθηκαν στο σχεδιασμό ορθολογικών ανοιγμάτων γεφυρών, ερεύνησε τις συνθήκες λειτουργίας τους και πρότεινε μεθόδους για την αποκατάσταση κατεστραμμένων γεφυρών. Διεξήγαγε έρευνα σχετικά με τις βασικές αρχές της συγκόλλησης, τον τρόπο υπολογισμού της αντοχής των συγκολλημένων κατασκευών και τη μηχανοποίηση των διαδικασιών συγκόλλησης. Επόπτευσε την ανάπτυξη της αυτόματης συγκόλλησης με βυθισμένο τόξο. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου ο Πατόν επέβλεπε το σχεδιασμό και την παραγωγή εξοπλισμού και τεχνολογίας για την αυτοματοποιημένη συγκόλληση ειδικών χάλυβων για τανκς, βόμβες και άλλο στρατιωτικό υλικό.

Ο Πατόν επέβλεψε την ευρεία εφαρμογή της συγκόλλησης στη βιομηχανία, συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού και της παραγωγής συστημάτων συγκόλλησης γραμμής συναρμολόγησης. Σχεδίασε συγκολλημένες γέφυρες και ίδρυσε μια οικιακή σχολή συγκόλλησης μετάλλων. Ο Πατόν τιμήθηκε με όλα σχεδόν τα υψηλότερα σοβιετικά κυβερνητικά και επιστημονικά βραβεία και τιμές και έλαβε τον τίτλο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας.

Παραπομπές 

Σοβιετικοί εφευρέτες
Ρώσοι εφευρέτες
Σοβιετικοί μηχανικοί
Ρώσοι πολιτικοί μηχανικοί
Άλικα Λακωνίας

Τα Άλικα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Οιτύλου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. 
Τα Άλικα είναι χαρακτηρισμένα παραδοσιακός οικισμός, καθώς είναι πολλές οι εκκλησίες και τα πυργόσπιτα του οικισμού που έχουν κριθεί ως διατηρητέα.

Γεωγραφία
Τα Άλικα είναι πεδινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της χερσονήσου της Μάνης, από την πλευρά του Μεσσηνιακού κόλπου, πάνω στην επαρχιακή οδό Φλομοχωρίου-Γερολιμένα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 90 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης.

Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αλίκων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 6,293 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κυπάρισσος και Μάραθος.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και ορίστηκε έδρα του δήμου Καινιπόλεως του νομού Λακωνίας. Το 1841 προσαρτήθηκε στον δήμο Μέσσης και το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής. Το 1909 υπήχθη στον νομό Λακωνίας και το 1927 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αλίκων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αλίκων και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.

Αξιοθέατα και διατηρητέα
Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, διατηρητέος ναΐσκος, μονόκλιτος, καμαροσκέπαστος (1, 80 x 5) με κτιστό τέμπλο, που κοσμείται με καλοδιατηρημένες, λαϊκότροπες μεταβυζαντινές τοιχογραφίες
Ο ναός του Αγίου Νικολάου, διατηρητέος, μονόχωρος με δίρριχτη στέγη από σχιστοπλάκες, που ανήκει στον τύπο των μεγαλιθικών μανιάτικων ναών με χρήση αρχαίου υλικού στην τοιχοποιΐα του. Eντοιχισμένα στην πρόσοψή του διατηρούνται το άνω τμήμα επιγραφής ρωμαϊκών χρόνων, ιωνικό κιονόκρανο και άλλα γλυπτο-αρχιτεκτονικά μέλη από αρχαία κτίσματα
Η εκκλησία του Αη Στράτηγου βορειοανατολικά του χωριού στη θέση «Μασχάλες» ή «Σκεντρίνες», κοντά σε παλαιό νεκροταφείο. Καταχωσμένος ναΐσκος του 10ου αιώνα, εσωτερικών διαστάσεων 5.35 Χ 5μ. Το ιερό απολήγει σε ημικυλινδικό τοίχο με τρείς κόγχες στο εσωτερικό. 
Η εκκλησία Γέννησης της Θεοτόκου, οικοδομημένη από πορώδες ερυθρό μάρμαρο σκοτεινού χρώματος, από αρχαίο λατομείο. 
Η εκκλησία του Αγίου Ανδρέα, στη νότια έξοδο του οικισμού όπου, το 1958, επισημάνθηκαν τα κατάλοιπα μεγάλης τρίκλιτης βασιλικής του 6ου αιώνα. Πιθανόν οι εντοιχισμένοι κίονες της εκκλησίας να ανήκαν στη παλιά αυτή βασιλική
Το ερειπωμένο εκκλησάκι του Αγίου Φιλίππου, στη βορειοανατολική είσοδο του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
eetaa.gr

Χωριά του νομού Λακωνίας
Δήμος Ανατολικής Μάνης
Κοινότητα Σούγιας

Η Κοινότητα Σούγιας είναι κοινότητα του Δήμου Καντάνου - Σελίνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 ως κοινότητα Μονής με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Μονή και το 1928 με το ΦΕΚ 47Β - 11/07/1928 μετονομάστηκε σε Σούγιας.

Κοινότητα Σούγιας 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Σούγιας περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κουστογέρακο, Λιβαδάς και Μονή. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Κουστογέρακο, το (44)
 Λιβαδάς, ο (17)
 Μονή, η (23)
 Σούγια, η (136)

Συνολικά η κοινότητα έχει 220 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ευτύχιο Πατεράκη.

Κοινοτάρχες Σούγιας 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σούγιας.

Παραπομπές
Κοινότητα Μουρνιών

Η Κοινότητα Μουρνιών είναι κοινότητα του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Μουρνιές.

Κοινότητα Μουρνιών 
Εκτός από τον έδρα της, η Κοινότητα Μουρνιών περιλαμβάνει και τον οικισμό Άνω Σύμη, αλλά χωρίς άμεσο σύνδεσμο, διότι ενδιάμεσα εκτείνεται η Κοινότητα Ρίζης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άνω Σύμη, η (32)
 Μουρνιές, οι (105)

Συνολικά η κοινότητα έχει 137 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Δαμασκηνάκη.

Κοινοτάρχες Μουρνιών 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μουρνιών.

Παραπομπές 

Δήμος Ιεράπετρας
Πρε Λιγκ Πετοσφαίρισης Ελλάδας Ανδρών

Το πρωτάθλημα της Pre League ανδρών είναι το πρωτάθλημα δευτέρου επιπέδου για την πετοσφαίριση στην Ελλάδα, κάτω από την Βόλεϊ Λιγκ. Διεξάγεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Διεξήχθη για πρώτη φορά κατά την περίοδο 2021-22 με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων, αρχικά χωρισμένες σε δύο ομίλους. Ο πρωταθλητής της κατηγορίας κερδίζει την άνοδο στη βόλεϊ λιγκ, ενώ οι ομάδες των θέσεων 2 ως 5 παίζουν σε πλέι οφ για μια ακόμα θέση ανόδου.

Ιστορία 
Το πρωτάθλημα της Πρε Λιγκ ιδρύθηκε το 2020 κι επρόκειτο να διεξαχθεί κατά την περίοδο 2020-21, όμως η διοργάνωση αρχικά πήρε αναστολή λόγω των περιοριστικών μέτρων της κυβέρνησης για περιορισμό της πανδημίας του Κορωνοϊού, και εν τέλει ματαιώθηκε οριστικά. Το πρωτάθλημα διεξήχθη κανονικά κατά την περίοδο 2021-22 με τη συμμετοχή των ίδιων ομάδων.

Οι ομάδες που προβιβάστηκαν στη Βόλεϊ Λιγκ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης
Σπύρος Θεοδωρόπουλος (επιχειρηματίας)

O Σπύρος Θεοδωρόπουλος (γενν. 1957) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Chipita A.E. Θεωρείται ως ένας από τους πιο επιτυχημένους ανθρώπους του ελληνικού επιχειρείν. Από το 2006 έως το 2010 διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Vivartia ABEE.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε το 1957 και μεγάλωσε ανάμεσα στα Εξάρχεια, στο Λυκαβηττό και στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. 

Ο πατέρας του είχε γαλακτοπωλείο κοντά στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, που ονομαζόταν Recor A.E., και η μικρή αυτή επιχείρηση, που παρήγαγε τότε γαλακτοκομικά προϊόντα, γίνεται η πρώτη επιχείρηση που αναλαμβάνει να διαχειριστεί μετά και τον αδόκητο χαμό του πατέρα του το έτος 1973.

Το 1975 εισέρχεται μετά από εξετάσεις στην ΑΣΟΕΕ και ολοκληρώνει τις σπουδές του το 1979.

Επιχειρηματική καριέρα 
Το 1981 ορίστηκε γενικός διευθυντής της Aligel Α.Ε., εισαγωγικής εταιρείας γλυκισμάτων και παγωτών. Μετά από 5 χρόνια αναλαμβάνει τη θέση του γενικού διευθυντή της Interia, μιας εταιρείας παραγωγής κρέμας φουντουκιού που είχε σημαντικές εξαγωγικές δραστηριότητες.

Το 1986 εξαγόρασε το 50% των μετοχών της Chipita, τότε εταιρείας παραγωγής snacks και το 1989 την εξαγόρασε πλήρως. Το 1990 προσελκύει επενδυτικά κεφάλαια στην εταιρεία αυτή μέσω του Eurohellenic fund (Olayan, De Benedetti, Alpha Finance και ΤΙΤΑΝ) και αρχίζει η μαζική παραγωγή κρουασάν. Το 1994 η εταιρεία CHIPITA εισάγεται στο Ελληνικό  Χρηματιστήριο. Τα επόμενα έτη η εταιρεία αναπτύσσει πολλά προϊόντα και επενδύσει με εργοστάσια σε Βουλγαρία, Ρουμανία, Πολωνία, Ρωσία, ΗΠΑ και Νιγηρία, καθώς και -με συνεργασίες- σε Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία και Μεξικό.

Το 2006 η εταιρεία Chipita συγχωνεύτηκε με τις ελληνικές εταιρείες ΔΕΛΤΑ, GOODY’S και ΜΠΑΡΜΠΑ ΣΤΑΘΗΣ δημιουργώντας τον όμιλο της VIVARTIA. Το έτος 2007 η VIVARTIA εξαγοράστηκε από τον όμιλο της MIG. Το καλοκαίρι του 2010, ο ίδιος μαζί με τον όμιλο Olayan και με άλλους Έλληνες επιχειρηματίες εξαγόρασε εκ νέου την Chipita. Στις 3 Ιανουαρίου 2022, η εταιρεία Chipita εξαγοράστηκε και μετονομάστηκε ως Mondelēz International.

Το 2022, ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος συμμετείχε στο μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας ΙΟΝ Α.Ε. αποκτώντας αρχικά το 45% των μετοχών της.

Αναγνώριση & διακρίσεις 
Έχει διατελέσει πρόεδρος της Ένωσης Εταιρειών Εισηγμένων στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών και αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Ελλάδας. Επίσης υπήρξε αντιπρόεδρος της Helex και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας.

Έχει βραβευτεί για τις καινοτομικές δράσεις του και το όλο επιχειρηματικό έργο του. Τα έτη 2021 και 2022 είναι αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών.

Παραπομπές 

Έλληνες επιχειρηματίες
Αλέκος Ιορδάνου

Ο Αλέκος Ιορδάνου (· 10 Ιανουαρίου 1938 - 21 Σεπτεμβρίου 2019) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής από την Τουρκία που έπαιζε ως αμυντικός, γνωστός κυρίως για τη θητεία του στον τουρκικό σύλλογο Beykoz και την ελληνική ΑΕΚ.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Τουρκία από Έλληνες γονείς και ξεκίνησε την καριέρα του από την Beyoğlu. Έγινε βασικό στέλεχος της Beykoz στη νεοσύστατη τουρκική Süper Lig. Το 1962 μετακόμισε στην Ελλάδα με την ΑΕΚ. Εκεί πέρασε την πιο επιτυχημένη του σεζόν, βοηθώντας την ΑΕΚ να κατακτήσει το πρωτάθλημα το 1962 και το 1968. Ο Ιορδάνου ολοκλήρωσε την καριέρα του στις χαμηλότερες κατηγορίες της Ελλάδας. Αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο σε ηλικία 44 ετών και ζούσε στην Ιτέα της Φωκίδας με την οικογένειά του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλέκος Ιορδάνου στο Mackolik.com (στα τούρκικα)
Αλέκος Ιορδάνου στην Τουρκική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Προφίλ ΑΕΚ

Τούρκοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Διακόσμηση αυγών στη σλαβική κουλτούρα

Η παράδοση της διακόσμησης αυγών στις σλαβικές κουλτούρες ξεκίνησε από την παγανιστική εποχή   και εξελίχθηκε μέσω της διαδικασίας του θρησκευτικού συγκρητισμού στο χριστιανικό πασχαλινό αυγό. Ωστόσο, τα αυγά που στολίζονται για τον εορτασμό του Πάσχα έχουν διατηρήσει μεγάλο μέρος από τον παγανιστικό συμβολισμό τους.

Πολλές σλαβικές εθνότητες, όπως οι Λευκορώσοι (пісанка, pisanka), οι Βούλγαροι (писано яйце, pisano yaytse ), οι Κροάτες (pisanica), οι Τσέχοι (kraslice), οι Σλαβομακεδόνες (вапцано јајце, vapcano jajce ), οι Πολωνοί (pisanka), οι Ρώσοι (крашанки, krashanki, ή писанки, pisanki ), οι Σέρβοι (писаница / pisanica), οι Σλοβάκοι (kraslica), οι Σλοβένοι (pisanica, pirhi ή remenke), οι Σόρβοι (jejka pisać) και οι Ουκρανοί (писанка, pysanka) διακοσμούν τα αυγά τους για τον εορτασμό του Πάσχα. Πολλά από τα ονόματα της ειδικής αυτής διακόσμηςη προέρχονται από τη σλαβική ρίζα pisa που σχετίζεται με τη ζωγραφική (και είναι συγγενική με το λατινικό pictura). Στη σλαβική παράδοση, το αυγό (όπως και οι εικόνες) είναι γραμμένο, όχι ζωγραφισμένο ή ζωγραφισμένο. Αυτή είναι μια παράδοση της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και όχι αυστηρά σλαβική, καθώς την ασκούν και οι μη σλαβικές εθνότητες της περιοχής: οι Ούγγροι (hímestojás), οι Λιθουανοί (margutis) και οι Ρουμάνοι (ouă vopsite, incondeiate ή impistrite).

Το σχέδιο εφαρμόζεται συχνά στα αυγά με τη διαδικασία του κεριού, παρόμοια με την τεχνική του μπατίκ. Μια γραφίδα χρησιμοποιείται για την εφαρμογή του ζεστού κεριού στο τσόφλι του αυγού, το οποίο τοποθετείται διαδοχικά σε μια σειρά από δοχεία με υγρή μπογιά. Το κερί σφραγίζει τη μπογιά πάνω στο αυγό, ενώ τα χρώματα και το σχέδιο αποκαλύπτονται όταν αφαιρείται το κερί (λιώνοντάς το) στο τέλος.

Άλλες τεχνικές περιλαμβάνουν μια παραλλαγή του μπατίκ που χρησιμοποιεί μια απλή μύτη καρφίτσας για την εφαρμογή του κεριού, μια τεχνική κατά την οποία εφαρμόζεται η μπογιά στο αυγό και στη συνέχεια χαράσσονται τα μοτίβα στο κέλυφος, βαμμένα αυγά, τα τσόφλια των οποίων βάφονται με πινέλο, καθώς και διάφορες εκδοχές απλικέ, όπου διάφορα αντικείμενα (όπως άχυρο, χαρτί, χάντρες, πούλιες) επικολλώνται στο τσόφλι του αυγού.

Ενώ τα διακοσμημένα αυγά διαφόρων σλαβικών εθνών έχουν πολλά κοινά, οι εθνικές παραδόσεις ποικίλλουν.</br>

Δείτε επίσης 

 Πασχαλικά αυγά

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Pysanka: Εικόνα του Σύμπαντος
 Πολωνικές παραδόσεις και έθιμα
 Φτιάχνοντας Σορβικά Πασχαλινά Αυγά
 Πασχαλινές παραδόσεις και έθιμα της Ουκρανίας
Πολιτισμός της Κροατίας
Ουκρανική κουζίνα
Σλαβική κουζίνα
Σλαβικός πολιτισμός
Βουλγαρική κουζίνα
Σερβικός πολιτισμός
Σερβική κουζίνα
Σλοβενική κουζίνα
Πολωνική κουζίνα
Ρωσική κουζίνα
Σλαβικά έθνη
Αντρέι Ζντάνοφ

Ο Αντρέι Αλεξάντροβιτς Ζντάνοφ (, 26 Φεβρουαρίου 1896 – 31 Αυγούστου 1948) ήταν Σοβιετικός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε ηγέτης του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος και διαμορφωτής της πολιτιστικής πολιτικής της ΕΣΣΔ. 
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ζντάνοφ θεωρήθηκε ότι ήταν ο διάδοχος του Ιωσήφ Στάλιν, αλλά πέθανε πριν από αυτόν. Οι ιστορικοί Βλαντισλάβ Ζούκοφ και Κονσταντίν Πλεσάκοφ στο βιβλίο τους Inside the Kremlin's Cold War, From Stalin to Krushchev, τον χαρακτήρισαν ως «αρχι-προπαγανδιστή» του καθεστώτος την περίοδο 1945 - 1948.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Kees Boterbloem (2004). The Life and Times of Andrei Zhdanov, 1896-1948. Montreal: McGill-Queen's University Press.
 Shiela Fitzpatrick (2015). On Stalin's Team: The Years of Living Dangerously in Soviet Politics. Princeton, New Jersey: Princeton University Press.

Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης
Αλμυρίδα Χανίων

Η Αλμυρίδα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Πλάκας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βάμου, του δήμου Αποκορώνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Αποκορώνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

Γεωγραφία
Η Αλμυρίδα είναι παράλιος οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στην έξοδο του κόλπου της Σούδας, ανάμεσα στα χωριά Πλάκα και Καλύβες, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 28 χλμ. περίπου Α. του κέντρου των Χανίων.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πλάκας του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα και προσαρτήθηκε στον δήμο Βάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αποκορώνου.

Γενικά στοιχεία
Η Αλμυρίδα έχει γνωρίσει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, με πολύ αξιόλογη τουριστική υποδομή (ξενοδοχεία, επιπλωμένα διαμερίσματα, ενοικιαζόμενα δωμάτια).

Αξιοθέατα
Η παλαιοχριστιανική βασιλική του 6ου αιώνα, με ψηφιδωτό δάπεδο
Το γραφικό λιμανάκι του οικισμού, όπου δένουν αλιευτικά και τουριστικά σκάφη
Η παραλία του οικισμού, καθώς και η παραλία «Κερά», δυτικά του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Δήμος Αποκορώνου
Χωριά του νομού Χανίων
Αϊντίν Αϊμπέτοφ

Ο Αϊντίν Ακανούλι Αϊμπέτοφ ( , Aidyn Aqanūly Aiymbetov; ,  γεννημένος στις 27 Ιουλίου 1972) είναι κοσμοναύτης από το Καζακστάν.

Οικογένεια 
Ο Αϊμπέτοφ είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά, δύο κόρες και έναν γιο.

Στρατιωτική σταδιοδρομία 
Ο Αϊμπέτοφ αποφοίτησε από την Ανώτατη Στρατιωτική Σχολή Αεροπορίας Κουτάχοφ Αρμαβίρ και έγινε στρατιωτικός πιλότος, έχοντας εγγραφεί μετά το γυμνάσιο. Υπηρέτησε στην επαρχία Τουράρ Ρισκούλοφ και στο Ταλντικοργκάν, πετώντας μαχητικά MiG-27 και Su-27 .

Καριέρα κοσμοναύτη 
Ο Αϊμπέτοφ επιλέχθηκε στην πρώτη κατηγορία κοσμοναυτών του Καζακστάν το 2002, μαζί με τον Μουχτάρ Αϊμαχάνοφ, από μια ομάδα 2.000 υποψηφίων. Από το 2003 έως το 2009, εκπαιδεύτηκε στη Ρωσία ως κοσμοναύτης στο κέντρο εκπαίδευσης κοσμοναυτών Γιούρι Γκαγκάριν (Star City) . Επέστρεψε στην Αστάνα, στο Καζακστάν, αφού απέτυχε να εξασφαλίσει μια διαστημική πτήση. Είχε προγραμματιστεί να πετάξει το φθινόπωρο του 2009, αλλά λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αυτό απέτυχε. Ο Αϊμαχάνοφ παρέμεινε στη Ρωσία, έγινε Ρώσος πολίτης, καθιστώντας τον Αϊμπέτοφ τον μοναδικό Καζακστανό κοσμοναύτη. Μετά την επιστροφή, ο Αϊμπέτοφ έμεινε στο JSC (εθνικό κέντρο διαστημικής έρευνας και τεχνολογιών) της Εθνικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NSA) του Καζακστάν.     Ίδρυσε το Ινστιτούτο Διαστημικής Ανάπτυξης για την προώθηση της διαστημικής βιομηχανίας στο Καζακστάν. Ξεκίνησε τη Σχολή Νέων Κοσμοναυτών στο Μαθητικό Παλάτι της Αστάνα το 2012.  Ήταν ακόμα έτοιμος για πτήση τον Απρίλιο του 2015. 

Τον Ιούνιο του 2015, επιλέχθηκε να πετάξει στην αποστολή Soyuz TMA-18M στη θέση της τραγουδίστριας Σάρα Μπράιτμαν, που είχε αποσυρθεί τον Μάιο του 2015 και του εφεδρικού της, Σατόσι τακαμάτσου, ο οποίος είχε επίσης αποσυρθεί. Η αποστολή προβλεπόταν να εκτοξευθεί από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την 1η Σεπτεμβρίου 2015.  Ο Αϊμπέτοφ γίνεται ο τρίτος γεννημένος στο Καζακστάν κοσμοναύτης, που πέταξε από την ανεξαρτησία του Καζακστάν το 1991,  και ο πρώτος που πέταξε υπό τη σημαία του Καζακστάν και ως μέρος του KazCosmos. Ο Αϊμπέτοφ είχε αρχικά προβλεφθεί να πετάξει σε εκτόξευση το 2017.  Υπηρέτησε ως βοηθός του Αϊμπέτοφ στην αποστολή ο κοσμοναύτης της Roscosmos Σεργκέι Προκόπιεφ.  Στις 2 Σεπτεμβρίου 2015, ο Αϊμπέτοφ εκτοξεύτηκε από το Μπαϊκονούρ του Καζακστάν, στο Soyuz TMA-18M, μαζί με τον αρχάριο αστροναύτη Αντρέας Μόγκενσεν και τον διοικητή της κάψουλας κοσμοναύτη Σεργκέι Βολκόφ.   Στις 11 Σεπτεμβρίου 2015, ο Αϊμπέτοφ επέστρεψε από την 10ήμερη αποστολή του στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και έπεσε στη στέπα του Καζακστάν, στο Soyuz TMA-16M, μαζί με τον συνάδελφό του νέο αστροναύτη Αντρέας Μόγκενσεν, με τον οποίο οδήγησε, και τον κυβερνήτη της κάψουλας κοσμοναύτη Γκενάντι Παντάλκα, που επέστρεφε από μια περίοδο στον σταθμό, έχοντας γίνει ο κάτοχος του ρεκόρ για τον περισσότερο χρόνο παραμονής στο διάστημα.

Παραπομπές
Δώρα Αναγνωστοπούλου

Η Δώρα Αναγνωστοπούλου είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος.

Βιογραφία 
Σπούδασε κοινωνιολογία στην Ιταλία, ενώ το 2003 ξεκίνησε την παρουσίαση πολιτιστικών εκπομπών στην ΕΤ1 (με θέματα τις ταινίες, όπως το μFilm), ενώ τη χρονιά 2010 - 2011 παρουσίασε, μαζί με τη Λένα Αρώνη, την εκπομπή συνεντεύξεων ΓΥΝΑΙΚΕΣ. Παρουσίασε, επίσης πολιτιστικά φεστιβάλ, ενώ από το 2011 μέχρι το 2013 είχε αναλάβει την παρουσίαση της εκπομπής Odyssey στην ERT World. To 2015 (με την επαναλειτουργία της ΕΡΤ) επέστρεψε ως παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων της ΕΡΤ1. Το 2019 παραιτήθηκε από την ΕΡΤ, ενώ στις 17 Φεβρουαρίου του 2020 παρουσίασε το πρώτο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του, νέου πια, MEGA Channel, κάτι που συνέχισε την υπόλοιπη χρονιά. Από τον Σεπτέμβριο του 2020 παρουσιάζει το μεσημβρινό δελτίο ειδήσεων του σταθμού, ενώ στις αρχές του 2021 ξεκίνησε την παρουσίαση της εκπομπής έρευνας MEGA Stories.

Πηγές 
Δώρα Αναγνωστοπούλου-Mega: Η ηλικία, ο έρωτας με τον σύζυγό της, το Instagram και το βιογραφικό

Η Δώρα Αναγνωστοπούλου μιλάει στο FTHIS.GR: Η καριέρα στη δημοσιογραφία, το Mega και η οικογένειά της

Η Δώρα Αναγνωστοπούλου μεγάλωσε με Τρύπες και Μπέργκμαν

Δώρα Αναγνωστοπούλου στο ishow.gr
Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Άντολφ Αγκάι

Ο Άντολφ Αγκάι (Adolf Ágai, πραγματικό όνομα Ρόζενβαϊγκ, 31 Μαρτίου 1836 – 16 Σεπτεμβρίου 1916) ήταν Ουγγροεβραίος συγγραφέας και δημοσιογράφος.

Βιογραφία
Ο Άντολφ Ρόζενβαϊγκ γεννήθηκε ως μέλος μιας εβραϊκής οικογένειας που μιλούσε γίντις στη Γιανοσάλμα της Ουγγαρίας. Ο πατέρας του, Γιόζεφ Ρόζενβαϊγκ, σε ηλικία δεκατριών ετών, είχε μεταναστεύσει από τη Γαλικία στην Ουγγαρία, όπου σπούδασε ιατρική, έγινε γιατρός και έγραψε ένα βιβλίο για την ασφυξία, το οποίο τελικά εκδόθηκε με την οικονομική βοήθεια του Ούγγρου πολιτικού Γκάμπορ Κλάουζαλ. Επίσης μετέφρασε έργα από την ουγγρική πεζογραφία και ποίηση στα εβραϊκά, όπως το Szózat και έργα του Σάντορ Πετόφι. Η οικογένεια υιοθέτησε το ουγγρικό όνομα Αγκάι το 1848.

Ο Αγκάι σπούδασε ιατρική στη Βιέννη και στη συνέχεια εργάστηκε σε ένα νοσοκομείο στη Βουδαπέστη.Το πρώτο του δείγμα λογοτεχνικής παραγωγής —ένα μυθιστόρημα με τον τίτλο Αντουανέτα —δημοσιεύτηκε στις στήλες του περιοδικού Hölgyfutár το 1854. Για αυτό το περιοδικό και για το Vasárnapi Újság έγραφε επιστολές από τη Βιέννη (1854–81) και περιστασιακά συνεισέφερε επίσης στα έντυπα Wanderer, Gartenlaube και Fliegende Blätter. Το 1865, με το ψευδώνυμο "Porzó", ο Αγκάι έγραψε μια σειρά από πνευματώδεις επιφυλλίδες, που είναι αξιοσημείωτες για το πάθος και το χιούμορ τους.

Εγκατέλειψε την ιατρική το 1868 για να επικεντρωθεί στη συγγραφή και την επιμέλεια κειμένων. Από το 1870 έως το 1879 επιμελούνταν το Nagyvilág («Η Ουγγαρία και ο κόσμος») και το 1871 ξεκίνησε μια εβδομαδιαία κωμική στήλη, το «Borsszem Jankó», της οποίας έγινε επιμελητής το 1900. Οι χιουμοριστικοί χαρακτήρες που δημιούργησε ήταν πολύ γνωστοί στην Ουγγαρία, ειδικά η εβραϊκή καρικατούρα του Seifensteiner Salamon. Το 1871 ο Αγκάι ανέλαβε τη σύνταξη του Kis Lap («Μικρό Περιοδικό»), το οποίο είχε ιδρύσει για τη νεολαία της χώρας του. Σε αυτό το περιοδικό έγραφε με το ψευδώνυμο «Forgó Bácsi». Τα ετήσια ημερολόγιά του, που δημοσιεύτηκαν με τα ονόματα των διάφορων χιουμοριστικών χαρακτήρων της στήλης του Borsszem Jankó, διαβάστηκαν ευρέως. Ο Αγκάι ήταν δεινός ομιλητής και έχει μεταφράσει γερμανικά και γαλλικά βιβλία στα ουγγρικά. Ήταν μέλος της λέσχης Kisfaludy και επίσης της Ουγγροεβραϊκής Λογοτεχνικής Εταιρείας.

Παραπομπές

Ούγγροι δημοσιογράφοι
Ούγγροι συγγραφείς
Ούγγροι μεταφραστές
Ουγγροεβραίοι
Καθεδρικός Ναός Αλέξανδρου Νιέφσκι (Τάλιν)

Ο καθεδρικός ναός του Αλέξανδρου Νιέφσκι (, ) είναι  ορθόδοξος καθεδρικός ναός στην Παλιά Πόλη του Τάλιν, στην Εσθονία. Χτίστηκε σε σχέδιο του Μιχαήλ Πρεομπραζένσκι σε τυπικό ρωσικό στυλ αναγέννησης μεταξύ 1894 και 1900,  κατά την περίοδο που η χώρα ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο καθεδρικός ναός του Αλέξανδρου Νιέφσκι είναι ο μεγαλύτερος και σπουδαιότερος ορθόδοξος καθεδρικός ναός με τρούλο στο Τάλιν. Είναι αφιερωμένος στον Άγιο Αλεξάντρ Νιέφσκι που το 1242 κέρδισε τη Μάχη των Πάγων στη λίμνη Πέιπους, στα χωρικά ύδατα της σημερινής Εσθονίας. Ο αείμνηστος Ρώσος πατριάρχης, Αλέξιος Β', ξεκίνησε την ιερατική του διακονία στην εκκλησία.

Ο καθεδρικός ναός του Αλέξανδρου Νιέφσκι στέφει το λόφο Τουμπέα, που είναι ένα από τα πολλά μέρη όπου σύμφωνα με το μύθο λέγεται ότι έχει ταφεί ο πατέρας του Εσθονού λαϊκού ήρωα Καλεβίποεγκ, Καλέβ.  Καθώς η ΕΣΣΔ ήταν επίσημα μη θρησκευτική, πολλές εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένου αυτού του καθεδρικού ναού, αφέθηκαν να παρακμάσουν. Η εκκλησία έχει ανακαινιστεί σχολαστικά από τότε που η Εσθονία ανέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση το 1991.

Κατασκευή και εσωτερικό του ναού 

Ο καθεδρικός ναός είναι πλούσια διακοσμημένος και έχει έντεκα καμπάνες χυτευμένες στην Αγία Πετρούπολη, η μεγαλύτερη από τις οποίες ζυγίζει περίπου 16 τόνους, περισσότερο από τις άλλες δέκα μαζί. Έχει τρεις βωμούς, με τον βόρειο βωμό αφιερωμένο στον Βλαντίμιρ Α' και τον νότιο στον Άγιο Σέργιο του Ραντόνεζ .

Η βάση του κτηρίου είναι φινλανδικός γρανίτης. Στους πέντε θόλους, που έχουν μορφή κρεμμυδιού,  διακρίνονται επίχρυσοι σιδερένιοι σταυροί. Στο εσωτερικό υπάρχουν τρία επιχρυσωμένα, σκαλιστά ξύλινα εικονοστάσια, μαζί με τέσσερεις ξύλινες εικόνες. Οι εικόνες του τέμπλου και οι ξύλινες εικόνες ζωγραφίστηκαν στην Αγία Πετρούπολη με πλάκες χαλκού και ψευδαργύρου. Τα παράθυρα είναι διακοσμημένα με βιτρώ.

Σχέδια κατεδάφισης 
Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε κατά την περίοδο της ρωσοποίησης στα τέλη του 19ου αιώνα και ήταν τόσο αντιπαθητικός σε πολλούς Εσθονούς ως σύμβολο καταπίεσης   έστι ώστε ότι οι αρχές της Εσθονίας προγραμμάτισαν την κατεδάφιση του καθεδρικού ναού το 1924, αλλά η απόφαση δεν εφαρμόστηκε ποτέ λόγω έλλειψης κεφαλαίων και της τεράστιας κατασκευής του κτηρίου.

Παραπομπές 

Εκκλησίες της Εσθονίας
Ιστορία του Τάλιν
Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος (Τάλιν)

Η Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος (Εσθονικά: Püha Vaimu kirik,    ) είναι μια μεσαιωνική λουθηρανική εκκλησία στην περιοχή της παλιάς πόλης του Τάλιν, στην Εσθονία. Βρίσκεται πίσω από την πλατεία Ραεκόγια (Πλατεία Δημαρχείου), και βρίσκεται απέναντι από τη Μεγάλη Συντεχνία και το Μάιασμοκ, το παλαιότερο καφέ του Ταλίν.

Ιστορία 
Το χτίσιμο της εκκλησίας πιθανότατα ξεκίνησε κάπου στο πρώτο μισό του 13ου αιώνα και η εκκλησία αναφέρεται σε γραπτές πηγές για πρώτη φορά το 1319.  Το γεγονός ότι ο ναός δεν βλέπει προς ανατολή μπορεί να υποδηλώνει ότι ανεγέρθηκε σε ήδη δομημένη περιοχή και έπρεπε να προσαρμοστεί στη ρυμοτομία.  Αρχικά ο ναός ήταν μέρος ενός ευρύτερου συμπλέγματος φτωχοκομείου και αφιερωμένος στο Άγιο Πνεύμα, και εκτός από την κύρια είσοδο στη βόρεια πλευρά του ναού, υπήρχε και είσοδος από την αυλή του φτωχοκομείου, στη νότια πλευρά του ναού.

Το παλαιότερο τμήμα της εκκλησίας είναι η χορωδία, στην οποία προστέθηκε το κλίτος κάποια στιγμή στα τέλη του 13ου αιώνα ή στις αρχές του 14ου αιώνα. Η αρχική ξύλινη οροφή αντικαταστάθηκε το 1360, όταν προστέθηκαν ο σημερινός θόλος, ο πύργος και τα μεγάλα γοτθικά παράθυρα. Το 1630, ο πύργος έλαβε τη σημερινή του εμφάνιση, η οποία ωστόσο είναι μια ανακατασκευή καθώς ο πύργος καταστράφηκε από πυρκαγιά τόσο το 1684 όσο και το 2002  Η εκκλησία ήταν η πρώτη εκκλησία στην Εσθονία, που τελούσε λειτουργίες στα εσθονικά και τα πρώτα αποσπάσματα της κατήχησης, που δημοσιεύτηκαν στα εσθονικά τυπώθηκαν εδώ το 1535 

Ο χρονογράφος Μπαλτάζαρ Ρούσοφ (1536-1600) ήταν πάστορας της εκκλησίας.

Αρχιτεκτονική 
Ο ναός έχει ένα απλό, κατάλευκο εξωτερικό με αετώματα με σκαλοπάτια, έναν οκταγωνικό πύργο με το ανακατασκευασμένο αναγεννησιακό κωδωνοστάσιο και λίγα αλλά μάλλον μεγάλα γοτθικά παράθυρα με λεπτή πέτρα. Τα βιτρώ είναι στα τέλη του 20ου αιώνα. Πιο αξιοσημείωτο εξωτερικά είναι το λεπτώς σκαλισμένο ρολόι, έργο του Κρίστιαν Άκερμαν (τέλη 17ου αιώνα). 

Η διάταξη του εσωτερικού είναι κάπως ασυνήθιστη, με τη χορωδία να βρίσκεται ασύμμετρα προς τα βόρεια και ένα δίκλιτο σηκό. Από την εσωτερική διακόσμηση, ιδιαίτερα ο αξιόλογος κύριος βωμός, έργο του Μπερντ Νότκε, είναι αξιοσημείωτος. Χρονολογείται από το 1483 και απεικονίζει, στον κεντρικό πίνακα, την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στους δώδεκα αποστόλους την Πεντηκοστή. Οι στοές στην εκκλησία είναι πλούσια διακοσμημένες με σκηνές από τη Βίβλο, ζωγραφισμένες στα μέσα του 17ου αιώνα και πιθανώς από διαφορετικούς καλλιτέχνες. Πιο πρόσφατης προέλευσης είναι το όργανο, που χρονολογείται από το 1929, και μια αναμνηστική πλάκα δίπλα στο βωμό, στη μνήμη των Βρετανών ναυτικών, που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της βρετανικής εκστρατείας στη Βαλτική (1918–1919) .

Εικόνες

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 

 

Ιστορία του Τάλιν
Εκκλησίες της Εσθονίας
Μεγάλη πυρκαγιά του Τάρτου

Η μεγάλη πυρκαγιά του Τάρτου έλαβε χώρα στις 6 Ιουλίου 1775 και κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης Τάρτου στη σημερινή Εσθονία. Η φωτιά κατέστρεψε το κέντρο της πόλης.

Ιστορία 
Το Τάρτου είχε χάσει τα περισσότερα από τα μεγάλα πέτρινα κτήριά του, όταν ανατινάχτηκαν τον Σεπτέμβριο του 1708 με εντολή του Μεγάλου Πέτρου κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου. Ο Ρώσος τσάρος διέταξε ότι τα κτήρια στο Τάρτου (τότε ονομαζόταν Ντόπρατ) έπρεπε να καταστραφούν, για να αποτρέψουν τους Σουηδούς από το να χρησιμοποιήσουν την πόλη ως στρατιωτική βάση.  Αυτή ήταν μόνο μία από τις πολιορκίες, που υπέστη το Τάρτου κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, αλλά αυτή τη φορά η πόλη έμεινε καμένη και σε ερείπια.  Όταν τελείωσε ο πόλεμος, ο πληθυσμός επέστρεψε στο Τάρτου και η απελπισμένη ανάγκη για σπίτια δημιούργησε μια πληθώρα νέων ξύλινων κτηρίων. Τα κτήρια έπρεπε να χτιστούν από ξύλο καθώς ο Τσάρος είχε δώσει εντολή να μην χτιστούν πέτρινα κτήρια πουθενά εκτός από τη νέα ρωσική πρωτεύουσα Αγία Πετρούπολη. 

Η πρώτη μεγάλη πυρκαγιά εκδηλώθηκε το 1763. Τον επόμενο χρόνο επισκέφτηκε η Μεγάλη Αικατερίνη και πραγματοποιήθηκε κάποια ανοικοδόμηση. Η «Μεγάλη Φωτιά» εκδηλώθηκε το 1775. Ξεκίνησε στην πίσω αυλή της οδού Ιπποτών () κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη. Ένας δυνατός άνεμος επέτρεψε στη φωτιά να εξαπλωθεί από κτήριο σε κτήριο και οι ξύλινες γέφυρες επέτρεψαν στη φωτιά να διασχίσει το ποτάμι, για να προκαλέσει περαιτέρω ζημιές. Σχεδόν 200 ξύλινα κτήρια καταστράφηκαν και πάνω από 40 πέτρινα κτήρια. Η πόλη υπέστη περαιτέρω ζημιές, όταν δεκαοκτώ κτήρια καταστράφηκαν σκόπιμα, για να προκληθούν πυρκαγιές. 

Στο τέλος της πυρκαγιάς παρέμειναν μόνο 160 κτήρια: τα περισσότερα από αυτά βρίσκονταν στα βόρεια της πόλης. Έμειναν μόνο σαράντα όρθια στο πρώην κέντρο της πόλης. Το Σπίτι της Ουπσάλα, το οποίο βρίσκεται κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, ισχυρίζεται ότι είναι ένα από τα λίγα κτήρια, που έχουν απομείνει τώρα, που χρονολογούνται πριν από την πυρκαγιά. Ορισμένα από τα ξύλα του έχουν χρονολογηθεί στο 1750.

Μετά τη φωτιά 
Μετά την πυρκαγιά η πόλη ξαναχτίστηκε. Μετά την πυρκαγιά οι κανόνες, που απαιτούσαν να μην υπάρχουν νέα πέτρινα κτήρια αντιστράφηκαν και τώρα έπρεπε να κατασκευαστούν όχι μόνο νέα κτήρια αλλά και φράχτες και βοηθητικά κτήρια χωρίς τη χρήση ξύλου.  Ο ακρογωνιαίος λίθος του Δημαρχείου του Τάρτου τοποθετήθηκε το 1782 και ολοκληρώθηκε υπό τη διοίκηση του Γιόχαν Χάινριχ Μπαρτολομέους Βάλτερ. 

Η Μεγάλη Αικατερίνη βρήκε 25.000 ρούβλια, για να διευκολύνει την κατάσταση στο Τάρτου μετά την πυρκαγιά και τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή μιας πέτρινης γέφυρας στο ποτάμι. Τα ερείπια αυτής της γέφυρας φαίνονται ακόμα κάτω από τον ποταμό Εμαγιόγκι, αλλά το κύριο μέρος της γέφυρας καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Παραπομπές 

Πυρκαγιές στη Ρωσία
Ιστορία του Τάρτου
Κάστρο του Τόρουν

Το Κάστρο του Τόρουν, ή το Κάστρο του Θορν, είναι κάστρο του 13ου ή 14ου αιώνα του Τευτονικούς Τάγματος, το οποίο βρίσκεται στο Τόρουν (Θορν) της Πολωνίας. Το κάστρο είναι μέρος της Μεσαιωνικής Πόλης του Τόρουν, ένα από τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία.

Ιστορία 
Το Κάστρο του Τόρουν ήταν ένα από τα πρώτα κάστρα που χτίστηκαν με εντολή στα εδάφη που τους παραχώρησε ο Δούκας Κορράδος Α΄ της Μαζοβίας. Η κατασκευή ξεκίνησε στα μέσα του 13ου αιώνα και συνεχίστηκε για περίπου εκατό χρόνια. Ήταν το πρώτο τευτονικό κάστρο στη Γη του Χέουμνο. Η νέα πόλη του Τόρουν αναπτύχθηκε μαζί με τις τευτονικές οχυρώσεις που την προστάτευαν. Η ιστορική αξία του παλατιού προέρχεται από το γεγονός ότι ήταν η βάση για τους Τεύτονες Ιππότες όταν ξεκίνησαν την πρώτη τους αποστολή να αποικίσουν τους παγανιστές Παλαιούς Πρώσους και στη συνέχεια τον σχηματισμό του Κράτους του Τευτονικού Τάγματος. Η πρώτη γνωστή λειτουργία του κάστρου ήταν η κατοικία ενός Τεύτονα διοικητή.

Λίγα μέρη του κάστρου σώζονται μέχρι σήμερα, καθώς έχει κατεδαφιστεί εδώ και αιώνες από τότε, με πολλές καταστροφές να σημειώνονται κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης της πόλης το 1454. Η πόλη επαναστάτησε στις 4 Φεβρουαρίου και λίγες μέρες αργότερα η μικρή τευτονική φρουρά διαπραγματεύτηκε την παράδοση. Τους επετράπη να εγκαταλείψουν το κάστρο και την πόλη. Λίγο αργότερα, στις 8 Φεβρουαρίου, το κάστρο λεηλατήθηκε και στη συνέχεια το δημοτικό συμβούλιο του Τόρουν αποφάσισε ότι θα κατεδαφιστεί για να αποτρέψει τους Τεύτονες Ιππότες από το να το καταλάβουν ξανά. Αυτό το γεγονός σηματοδότησε την έναρξη του Δεκατριετούς Πολέμου (1454-1466).

Το κάστρο ανασκάφηκε μερικώς, ξαναχτίστηκε και μετατράπηκε σε ιστορικό μνημείο το 1966, κατά την εποχή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, για την 500ή επέτειο της Δεύτερης Ειρήνης του Θορν (1466).

Αρχιτεκτονική 
Σε αντίθεση με τα περισσότερα μεταγενέστερα τευτονικά κάστρα, δεν ήταν ένα τετραπτέρυγο, ορθογώνιο συμβατικό κάστρο. Αντίθετα, είχε μόνο δύο πλευρές, απλωμένες με μοτίβο παρόμοιο με αυτό ενός πετάλου.

Το μεγαλύτερο τμήμα του κάστρου που επιβίωσε μέχρι σήμερα είναι ο πύργος των λυμάτων. Ο πύργος βρίσκεται πάνω από ένα ρέμα που ενώνεται με τον κοντινό ποταμό Βιστούλα.

Το άλλο τμήμα του πρώην κάστρου που παραμένει σήμερα είναι τα κελάρια. Άλλα τμήματα του πρώην κάστρου λειτουργούν πλέον ως μόνιμα εκθέματα. Τα μόνιμα εκθέματα, τα οποία βρίσκονται ως επί το πλείστον στα θησαυροφυλάκια του παλατιού, εκτίθενται σε χώρους όπως το οπλοστάσιο, η κουζίνα, ο κοιτώνας, το scriptorium και το νομισματοκοπείο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τευτονικό Κάστρο (ερείπια) (πολωνικά)
 Ruiny Zamku Krzyżackiego (πολωνικά)

Τορουν Καστρο
Κτίρια και κατασκευές στο Τόρουν
Τορουν Καστρο
Ιστορία του Τόρουν
Κωνσταντίνος Σέκερης

Ο Κωνσταντίνος Σέκερης (1933 - 2009) Έλληνας βιοχημικός υπήρξε ομότιμος καθηγητής Βιοχημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Βιογραφικά στοιχεία  

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και ήταν γιος του Ευάγγελου Σέκερη, υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Τσουδερού και απογόνου του Φιλικού Αθανάσιου Σέκερη, και της Πολυξένης Ευλαμπίου. Αδέλφια του ήταν οι Γεώργιος Σέκερης, διπλωμάτης, Καλλιόπη Σέκερη, διευθύντρια Ερευνών στο Δημόκριτο, και Αθανάσιος Σέκερης, αντιναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτωρ.

Διετέλεσε πρόεδρος των παιδικών χωριών SOS.

Ήταν παντρεμένος και γιος του είναι ο Ευάγγελος Σέκερης, διπλωμάτης.

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία 

Εργάστηκε ως ερευνητής στο επιστημονικό ινστιτούτο του Max Planck υπό την εποπτεία του καθηγητή Πέτερ Κάρλσον και του τιμημένου με Νόμπελ καθηγητή Άντολφ Μπούτεναντ. Το 1966 αναγορεύθηκε Υφηγητής της Φυσιολογικής Χημείας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Marburg. Η διατριβή του με τίτλο «Μηχανισμός δράσεως µμερικών στεροειδών ορμονών: απόδειξη σχηματισμού αγγελιοφόρων ριβονουκλεϊνικών οξέων» υπήρξε καινοτόμα καθώς με αυτή υποστηρίχθηκε για πρώτη φορά με πειραματικά δεδομένα ότι ότι οι στεροειδείς ορμόνες δρουν µέσω της ρύθμισης της έκφρασης των γενετικών πληροφοριών. Το 1974 ανέλαβε την διεύθυνση του Τμήματος Μοριακής Βιολογίας του Κυττάρου του Γερμανικού Αντικαρκινικού Κέντρου στη Χαϊδελβέργη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1978.

Το 1978 επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου ανέλαβε την διεύθυνση (1977-1993) του Κέντρου Βιολογικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, του οποίου διετέλεσε αντιπρόεδρος (1986 - 1993) και διευθύνων σύμβουλος (1990 - 1993). Παράλληλα εξελέγη καθηγητής Βιοχημείας της Φυσικοµαθηµατικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και εν συνεχεία, το 1993, Καθηγητής Βιολογικής Χημείας της Ιατρικής Σχολής µέχρι το 2000, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε με τον τίτλο του Ομότιμου Καθηγητή..<ref name=eie>

Το 1980 η Φυσικοµαθηµατική Σχολή του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης τον εξέλεξε Επίτιμο Καθηγητή της το 1980..

Αναφορές

Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Κάστρο Χέρμαν

Το Κάστρο Χέρμαν (εσθονικά: Hermanni linnus, ; γνωστό και ως Χερμανσφέστε, Χέρμαν Κάστρο, Κάστρο Νάρβα, και Φρούριο Νάρβα) είναι κάστρο στη Νάρβα, στην ανατολική Εσθονία. Ιδρύθηκε το 1256 από τους Δανούς και το πρώτο πέτρινο κάστρο χτίστηκε στις αρχές του 14ου αιώνα. Το Γερμανικό Λιβονικό Τάγμα αγόρασε το κάστρο στις 29 Αυγούστου 1346 και το κατείχε για μεγάλο μέρος της ιστορίας του.

Μεσαιωνικές οχυρώσεις 

Αν και η ακριβής ηλικία του Κάστρου Νάρβα και της πόλης εξακολουθεί να προκαλεί διαμάχες μεταξύ των ιστορικών, συμφωνούν στην ακόλουθη σειρά γεγονότων.

Αρχικά, οι Δανοί, που είχαν κατακτήσει τη Βόρεια Εσθονία έχτισαν ένα ξύλινο οχυρό στα σύνορα στη διασταύρωση του ποταμού Νάρβα και έναν παλιό δρόμο περίπου τον 13ο αιώνα. Κάτω από την προστασία του οχυρού, ο προηγούμενος οικισμός εξελίχθηκε στην πόλη Νάρβα, η οποία απέκτησε τα δικαιώματα της πόλης Λύμπεκ στο πρώτο μισό του 14ου αιώνα.

Μετά από αρκετές συγκρούσεις με τους Ρώσους, οι Δανοί άρχισαν να χτίζουν ένα πέτρινο οχυρό στις αρχές του 14ου αιώνα ως άμυνα των συνόρων. Αρχικά ήταν ένα μικρό κτήριο, που μοιάζει με κάστελο με πλευρές ύψους 40 μέτρα και έναν πύργο, και ήταν ο προκάτοχος του σημερινού Πύργου Χέρμαν, στη βορειοδυτική γωνία του.

Στις αρχές του 14ου αιώνα, στη βόρεια πλευρά του οχυρού ιδρύθηκε ένα μικρό προαύλιο και, στα μέσα του αιώνα, προστέθηκε ένα μεγάλο προαύλιο στη δυτική πλευρά, όπου οι πολίτες επιτρεπόταν να κρύβονται σε περίπτωση πολέμου καθώς η πόλη Νάρβα δεν περιβαλλόταν από τείχος επί Δανίας.

Το 1347 ο βασιλιάς Βάλντεμαρ Δ' της Δανίας πούλησε τη Βόρεια Εσθονία, συμπεριλαμβανομένης της Νάρβα , στο Λιβονικό Τάγμα, το οποίο μετέτρεψε το κτήριο σε μοναστήρι σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Το οχυρό έχει διατηρήσει ως επί το πλείστον την αρχική κάτοψη, με τις ογκώδεις πτέρυγες του και μια αυλή στη μέση.

Ο Πύργος Χέρμαν ολοκληρώθηκε επίσης την εποχή του Τάγματος, που χρειάστηκε από την ίδρυση του Κάστρου Ιβάνγκοροντ από τους Ρώσους στην απέναντι πλευρά του ποταμού Νάρβα το 1492. Το Τάγμα περιέβαλε την πόλη με ένα τείχος, το οποίο δυστυχώς δεν έχει διατηρηθεί (το 1777 δόθηκε εντολή να γκρεμιστεί).

Το τείχος περιγράφεται ότι είχε τέσσερις πύλες: την Πύλη Βίρου στα δυτικά, την Πύλη Αγέλης (Κάργια) στα βόρεια, την Παλιά (Βάνα) Πύλη, που οδηγεί στο λιμάνι του ποταμού στα ανατολικά και το Νερό (Βέε) ή Μικρή Πύλη (Βάικε) στο νότο. Οι πύλες ήταν καλυμμένες με σιδερένιες πλάκες και προηγηγούνταν κινητές γέφυρες. Το τείχος της πόλης, με μήκος περίπου ένα χιλιόμετρο, ήταν οχυρωμένο με τουλάχιστον επτά πύργους και περιβαλλόταν από τάφρο.

Προς το τέλος της περιόδου του Τάγματος, το τείχος της πόλης συμπληρώθηκε, οι πύλες ενισχύθηκαν με την προσθήκη αυλών και αρκετοί μεσαιωνικοί πύργοι του τείχους προσαρμόστηκαν, για να χρησιμοποιηθούν ως ειδικοί πύργοι κανονιών ή ροντέλ, δύο από τα οποία φαίνονται σήμερα στο ανακατασκευασμένο σχήμα τους στις γωνίες της δυτικής αυλής του κάστρου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Οχυρώσεις Νάρβα και Κάστρο Νάρβα
 Άποψη του κάστρου Hermann και του φρουρίου Ivangorod (WebCam), balticlivecam.com
 Η Ένωση Κάστρων και Μουσείων γύρω από τη Βαλτική Θάλασσα

Παραπομπές 

Κάστρα του Λιβονικού Τάγματος
Κάστρα στην Εσθονία
Μιχάλι Αντράς Βάιντα

Ο Μιχάλι Αντράς Βάιντα (γεννημένος το 1935) είναι ένας Ούγγρος αριστερός διανοούμενος που έλαβε μέρος στις συζητήσεις γύρω από την ανάπτυξη του εθνικοσοσιαλισμού, του μαρξισμού-λενινισμού και την κατάσταση του καπιταλισμού κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Εμπλεκόμενος στην πολιτική στην πατρίδα του, την Ουγγαρία, ο Βάιντα αποπέμφθηκε μαζί με αρκετούς άλλους στοχαστές από το Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα το 1973, επειδή υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε απόψεις που ήταν «αντίθετες με τον μαρξισμό-λενινισμό και με την πολιτική του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος ." 

Ο Βάιντα ήταν ένα από τα αρχικά μέλη της «Σχολής της Βουδαπέστης» του Γκέοργκ Λούκατς,  την οποία αποτελούσαν Ούγγροι θεωρητικοί που ξεκίνησαν ως νεομαρξιστές αλλά προχώρησαν σε αυτό που αποκαλούσαν μεταμαρξιστικές και μεταμοντέρνες προοπτικές.  Γράφοντας κυρίως στα ουγγρικά, αλλά με πολλά έργα του μεταφρασμένα στα αγγλικά, ο Βάιντα προβληματίζεται πάνω σε θέματα όπως το παρελθόν και το μέλλον του κρατικού σοσιαλισμού στην Ευρώπη και ο φασισμός ως μαζικό φαινόμενο. Ο Βάιντα συνεχίζει να αντλεί, όπως και άλλα μέλη της αρχικής Σχολής της Βουδαπέστης, από την μαρξιστική κληρονομιά του επιδιώκοντας να εξετάσει την κατάσταση της σύγχρονης φιλελεύθερης κοινωνίας.

Το 2011, ο Βάιντα ενεπλάκη σε μια διαμάχη σχετικά με επικριτικά σχόλια που έγιναν σε σχέη με την ουγγρική κυβέρνηση, και συγκεκριμένα με τις κυβερνητικές πολιτικές που αμφισβήτησαν τα ελεύθερα μέσα ενημέρωσης. Σε μια αξιοσημείωτη εκδήλωση υποστήριξης προς τον Βάιντα και τσ συνάδελφό του, την Ουγγαρέζα θεωρητική Άγκνες Χέλερ, ο Γιούργκεν Χάμπερμας και ο Τζούλιαν Νίντα-Ρούμελιν έγραψαν μια δημόσια έκκληση για την υπεράσπιση του Βάιντα και της Χέλερ, επιμένοντας στο ότι «ανησυχούμε για την πολιτική και επαγγελματική μοίρα των Ούγγρων συναδέλφων μας. . . Υπό την εθνικιστική κυβέρνηση, η οποία χρησιμοποίησε την πλειοψηφία των δύο τρίτων της για να διαβρώσει το ουγγρικό σύνταγμα, βρίσκονται και πάλι αντιμέτωποι με πολιτικές διώξεις».

Ακαδημαϊκή καριέρα 
Το 1973, τα μέλη της Σχολής της Βουδαπέστης ως ιδεολογικοί διαφωνούντες έχασαν τη δουλειά τους και τους απαγορεύτηκαν οι δημοσιεύσεις. Μερικά από τα μέλη της ομάδας έφυγαν τελείως από την Ουγγαρία. Ο Μιχάλι Βάιντα πήγε ως επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια σε διαφορετικές χώρες: πρώτα στο Πανεπιστήμιο της Βρέμης (Γερμανία), μετά στο New School for Social Research στη Νέα Υόρκη, κατόπιν στο Πανεπιστήμιο Τρεντ στο Πίτερσμπορο του Καναδά και τέλος (ήδη μετά την αποκατάστασή του στην Ουγγαρία) στο Πανεπιστήμιο του Σέγκεν (Γερμανία). Μόλις το 1989 αποκαταστάθηκε επίσημα στην Ουγγαρία και διορίστηκε στην έδρα της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Kossuth Lajos στο Ντέμπρετσεν, όπου ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας από το 1996 έως το 2000. Ο Βάιντα διορίστηκε μέλος της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών το 2002. Το 2004 έγινε επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κάσελ.

Παραπομπές 

Ούγγροι φιλόσοφοι
Πολιτική της Ουγγαρίας