joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πολυκατοικία

Η πολυκατοικία είναι κτίριο με πάνω από 3 ορόφους το οποίο χρησιμεύει για κατοικία περισσοτέρων από μια οικογενειών. Στην Ελλάδα, οι πολυκατοικίες έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς μετά την δεκαετία του 1960, παρέχοντας στους οικοπεδούχους καλή εκμετάλλευση του οικοπέδου τους (σύστημα αντιπαροχής), στους εργολάβους / κατασκευαστές σημαντικά κέρδη και στους κατοίκους μια σχετικά οικονομική λύση για κατοικίες σε αστικά κέντρα, με σύστημα κεντρικής θέρμανσης.

Μειονεκτήματα των πολυκατοικιών είναι η έλλειψη ιδιωτικής ζωής λόγω προβλημάτων ηχομόνωσης, δυσκολία στην συντήρηση οικιακών ζώων και γενικά έλλειψη αυτονομίας ιδίως στα θέματα των κοινοχρήστων.

Σημαντικά μέρη των πολυκατοικιών εκτός των διαμερισμάτων είναι οι κοινόχρηστοι χώροι, οι θέσεις στάθμευσης, οι αποθήκες, το υπόγειο, η πιλοτή, το ρετιρέ, το δώμα, ο ανελκυστήρας και το σύστημα κεντρικής θέρμανσης.

Η διαχείριση των κοινοχρήστων των πολυκατοικιών γίνεται είτε από έμμισθο - υπάλληλο ή εταιρεία είτε, συνηθέστερα, από εκλεγμένο διαχειριστή, με θητεία ενός ή περισσοτέρων ετών. Η Γενική Συνέλευση Ιδιοκτητών είναι το όργανο που παίρνει σημαντικές αποφάσεις για τη διαχείριση της κάθε πολυκατοικίας. Γνωστές πολυκατοικίες είναι η Μπλε πολυκατοικία στα Εξάρχεια, η Πολυκατοικία Συντριβάνι στην περιοχή της Παραλίας Μαρκοπούλου Ωρωπού, η Πολυκατοικία Λαναρά στην Κυψέλη και άλλες πολλές.
Κήτος (αστερισμός)

Το Κήτος (Λατινικά: Cetus, συντομογραφία: Cet) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο (στην Αλμαγέστη) και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. 

Είναι αστερισμός του νοτίου ουράνιου ημισφαιρίου, γνωστός και με την προσωνυμία "Φάλαινα". Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. Ο αστερισμός αυτός εκτείνεται νότια των Ιχθύων και του Κριού και μεταξύ του Υδροχόου και του Ηριδανού Το Κήτος είναι ορατό κυρίως στην αρχή του φθινοπώρου και μεσουρανεί κατά τα μεσονύκτια Αυγούστου - Σεπτεμβρίου ή περί την 10η εσπερινή του Οκτωβρίου ή ακόμη 8η εσπερινή του Νοεμβρίου κλπ. Περιλαμβάνει περί τους 110 αστέρες, ορατούς με γυμνό οφθαλμό, ο λαμπρότερος των οποίων είναι 2ου μεγέθους.

Στον αστερισμό αυτόν υπάρχει ο πιο γνωστός μεταβλητός αστέρας, ο Mira Ceti (= Θαυμάσιος Κήτους) που αναφέρεται στην Αλμαγέστη ως "ο επί της λοφίας" (του Κήτους).

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων του Κήτους

Διαδικτυακοί Τόποι 

 Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Κήτος
Διαβήτης (αστερισμός)

Ο Διαβήτης (Λατινικά: Circinus, συντομογραφία: Cir) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Λύκο, Κένταυρο, Μυία, Πτηνόν, Νότιον Τρίγωνον και Γνώμονα. Βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας και είναι αόρατος από την Ελλάδα. Δεν υπάρχει σε όλο τον αστερισμό αστέρας φωτεινότερος του τρίτου μεγέθους, και κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα. Ο Γκουλντ του απέδιδε 48 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

Οι φωτεινότεροι αστέρες 
 Ο α Διαβήτου είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 3,19 και φασματικό τύπο Ap με φασματικές γραμμές στροντίου, ευρωπίου και χρωμίου.
 Ο β Διαβήτου έχει φαινόμενο μέγεθος 4,07 και φασματικό τύπο A3 V.
 Ο γ είναι διπλός, με συνολικό φαινόμενο μέγεθος 4,51 και φασματικούς τύπους B5 IV και F8.
 Ο δ έχει φαινόμενο μέγεθος 5,09 και φασματικό τύπο O8 V (κυανός νάνος).
 Ο ε έχει φαινόμενο μέγεθος 4,86 και φασματικό τύπο K2 III.
 Ο θ έχει φαινόμενο μέγεθος 5,11 και φασματικό τύπο B4 Vpe.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 
Επειδή τέμνεται (στο βόρειο μέρος του) από τον γαλαξιακό ισημερινό, ο Διαβήτης είναι πλούσιος σε σώματα του δικού μας Γαλαξία:

- Τα ανοικτά σμήνη αστέρων NGC 5823 και NGC 5715 έχουν φαινόμενα μεγέθη 7,9 και 9,8 αντιστοίχως.

- Τα πλανητικά νεφελώματα PK 318-2.2 (φαιν.μέγεθος 10,6) και PK 318-2.1 (φαιν.μέγεθος 11,1) είναι προσιτά σε μεγάλα ερασιτεχνικά τηλεσκόπια, ενώ το σκοτεινό νεφέλωμα Be 145 διακρίνεται και με κιάλια.

- Στο Διαβήτη βρίσκεται και ο χιλιοστός πάλσαρ (pulsar) που ανακαλύφθηκε ποτέ, ο PSR B1524-5709, που ανακαλύφθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1998.

 Αλλά και ένας γαλαξίας της Τοπικής Ομάδας, ο Νάνος του Διαβήτου ή ESO 097-G013 με φαιν. μέγεθος 10,6, βρίσκεται στον αστερισμό, ενώ στον Διαβήτη, τον Κένταυρο και την `Υδρα κείται το υπερσμήνος που είναι γνωστό με την ονομασία «Μέγας Ελκυστής» (Great Attractor).

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων του Διαβήτη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Περιστερά

Η Περιστερά (λατινικά: Columba, συντομογραφία: Col) είναι αστερισμός που σημειώθηκε επισήμως για πρώτη φορά το 1679 από τον Royer, αλλά είχε εμφανισθεί 76 χρόνια νωρίτερα στο έργο του Bayer στη σημερινή του θέση, και με τον προσδιορισμό στο κείμενο "recentioribus Columba". Είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με 5 άλλους αστερισμούς, που είναι οι εξής: Λαγωός, Γλυφείον, Οκρίβας, Πρύμνα και Μέγας Κύων. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή είναι ολόκληρος ορατός τα χειμωνιάτικα βράδια, παρότι βρίσκεται στο σύνολό του στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας.

Από τους πρώτους που σημείωσαν τον αστερισμό στους χάρτες τους ήταν ο Ολλανδός κοσμογράφος του 16ου αιώνα Πέτρος Πλάνκιος (Petrus Plancius), και αυτόν μάλλον υπονοεί περισσότερο ο Bayer με το "recentioribus" που αναφέρθηκε. Ωστόσο, μία αρχαία αναφορά φαίνεται πως υπάρχει στον «Παιδαγωγόν» του Αγίου Κλήμεντος της Αλεξανδρείας. Παρά το γεγονός αυτό, ο Jakob Bartsch, 21 χρόνια μετά τον Bayer, δεν αναγνωρίζει την Περιστερά, όπως δεν την αναγνωρίζουν ούτε ο Τύχων, ούτε ο Εβέλιος, ούτε ο Φλάμστηντ.

Το πλήρες όνομα του αστερισμού ήταν αρχικώς Columba Noae ή Columba Noachi, δηλαδή το Περιστέρι του Νώε. Δημιουργήθηκε με την αποκοπή ενός τμήματος του Μεγάλου Κυνός, της περιοχής που οι Άραβες ονόμαζαν Muliphein.

Ο Γκουλντ του απέδιδε 17 αστέρες μέχρι εβδόμου μεγέθους, ενώ ο Έντμουντ Χάλλεϋ δέκα αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι.

Οι φωτεινότεροι αστέρες 
 Ο α (άλφα) Περιστεράς είναι και ο φωτεινότερος στον αστερισμό με φαινόμενο μέγεθος 2,64. Είναι γνωστός με το ιδιαίτερο όνομα Φακτ, όπου και παραπέμπουμε.
 Ο β Περιστεράς έχει το όνομα Ουέζν.
 Ο γ έχει φαινόμενο μέγεθος 4,36 και φασματικό τύπο B2 IV.
 Ο δ έχει φαιν.μέγεθος 3,85 και φασματικό τύπο G7 II (λαμπρός κίτρινος γίγαντας).
 Ο ε έχει φαιν.μέγεθος 3,87 και φασμ.τύπο K1 IIIa.
 Ο η έχει φαιν.μέγεθος 3,96 και φασμ.τύπο K0 III.
 Ο κ έχει φαιν.μέγεθος 4,37 και φασμ.τύπο K0 IIIa.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 
- Το σφαιρωτό σμήνος NGC 1851 ή Dunlop 508 έχει φαινόμενη διάμετρο 11΄ και φαιν.μέγεθος 7,3. Περιέχει μία πηγή ακτίνων Χ.

- Ο γαλαξίας NGC 1808 με φαιν.μέγεθος 9,9 (επίσης στο δυτικό μέρος του αστερισμού) είναι ραβδωτός σπειροειδής τύπου Σίφερτ (Seyfert). Αυτός και ο γειτονικός του σπειροειδής NGC 1792 υπολογίζεται ότι απέχουν από τη Γη 40 εκατομμύρια έτη φωτός.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων της Περιστεράς

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηριδανός (αστερισμός)

Ο Ηριδανός (Λατινικά: Eridanus, συντομογραφία: Eri) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αστερισμός του Νότιου Ημισφαιρίου, είναι αμφιφανής στην Ελλάδα..

Βρίσκεται νότια των ζωδιακών αστερισμών Κριού και Ταύρου, και περιλαμβάνει περί τους 126 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι από 1ου μέχρι 6ου μεγέθους. Θεωρείται ο πλέον επιμήκης των αστερισμών: αρχίζει από τον ουράνιο ισημερινό και καταλήγει στον 60ο νότιο ουράνιο παράλληλο, όπου βρίσκεται και ο λαμπρότερος αστέρας του, ο καλούμενος Αχερνάρ (α Ηριδανού), πρώτου μεγέθους.

Η αναγνώριση των περισσότερων αστέρων του είναι εύκολη, λόγω γειτνίασης με τους λαμπρούς και πολύ γνωστούς αστερισμούς του Ταύρου και του Ωρίωνα, ειδικότερα όταν κατά μήνα Σεπτέμβριο διέρχεται από τον μεσημβρινό του τόπου της παρατήρησης, κατά το μεσονύκτιο, καθιστάμενος συνεχώς όλο και πιο εσπερινός αστερισμός, αρχομένου του χειμώνα, οπότε και μεσουρανεί περί την 8η ώρα το βράδυ.

Ο Ηριδανός συγκαταλέγεται στη «Μαθηματική Σύνταξη» (Αλμαγέστη) του Πτολεμαίου. Σε αυτή περιέχονται συνολικά 34 αστέρες του αστερισμού. Στους αρχαίους ο αστερισμός αυτός ήταν γνωστός και με το όνομα «Ποταμός» ή ως «από του Ωρίωνα ποταμός» παριστάμενος ως ποταμός, στον οποίο πνίγηκε ο Φαέθων όταν ο Δίας τον κατακεραύνωσε.

Ο αστέρας ε Ηριδανού είναι ο 5ος κατ' απόσταση από τη Γη αστέρας που είναι ορατός με γυμνό μάτι στον νυκτερινό ουρανό, ενώ ο αστέρας ο αυτού του αστερισμού είναι ο 9ος κατ΄ απόσταση, μεταξύ όλων των αστέρων και απέχει περίπου 1 εκατομμύριο φορές την απόσταση του Ηλίου.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων του Ηριδανού

Διαδικτυακοί τόποι 

Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Ηριδανός
Γερανός (αστερισμός)

Ο Γερανός (Λατινικά: Grus, συντομογραφία: Gru) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603 από τους Keyser και Houtman, και δημοσιεύθηκε στην Ουρανομετρία του Bayer. Eίναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με έξι άλλους αστερισμούς, που είναι οι εξής: Νότιος Ιχθύς, Μικροσκόπιον, Ινδός, Τουκάνα, Φοίνιξ και Γλύπτης. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή είναι ορατός από την Ελλάδα, εκτός από ένα μικρό μέρος του νότιου τμήματός του. Η επιλογή του Bayer είναι κατάλληλη, αφού το πτηνό γερανός κατά τον Αλεξανδρινό γραμματικό Ωραπόλλωνα ήταν το σύμβολο του παρατηρητή των αστέρων στην αρχαία Αίγυπτο, προφανώς επειδή το πουλί αυτό πετάει πολύ ψηλά. Ο εναλλακτικός τίτλος Φοινικόπτερον (φλαμίγκο), περιγραφόμενο με ανοικτές φτερούγες να κτυπά το Νότιο Ιχθύ με το ράμφος του, συνηθισμένος στην Αγγλία και την Ισπανία ως το 17ο αίωνα, έχει πλέον περιπέσει σε αχρησία, μη γενόμενος δεκτός από τη Διεθνή Αστρονομική `Ενωση. Του αποδίδονταν 13 αστέρες ορατοί με γυμνό μάτι.

Ο Καίσιος φαντάστηκε ότι ο αστερισμός αυτός απεικόνιζε τον Πελαργό στον ουρανό του βιβλίου Ιερεμίας της Παλαιάς Διαθήκης («και η ασίδα εν τω ουρανώ έγνω τον καιρόν αυτής», κεφ.8, εδ.7, μετάφρ.των Εβδομήκοντα), παρ' ότι ο γερανός αναφέρεται παρακάτω στο ίδιο εδάφιο στο εβραϊκό πρωτότυπο. Αλλά ο Ιούλιος Σίλερ συνεδύαζε τον Γερανό με τον Φοίνικα στην απεικόνιση του Ααρών.

Οι Άραβες ενσωμάτωναν τους αστέρες του Γερανού στο Νότιο Ιχθύ.

Οι φωτεινότεροι αστέρες 

Οι βασικοί αστέρες του αστερισμού, εκτός του λαμπρότερου, σχηματίζουν μία καμπύλη νοτιοδυτικά του Νοτίου Ιχθύος.

 Ο α (άλφα) Γερανού, είναι γνωστός και με το ιδιαίτερο όνομα Αλ Ναΐρ, που σημαίνει «ο λαμπρός». Πραγματικά, με φαινόμενο μέγεθος 1,74 είναι ο φωτεινότερος όλων των αστέρων του Γερανού.
 Ο β Γερανού βρισκόταν κατά τον Al Tizini στο τέλος της ουράς του Νοτίου Ιχθύος, ενώ τώρα σημειώνει την αριστερή φτερούγα του γερανού. Ο φασματικός τύπος του είναι M5 III (ερυθρός γίγαντας) και το φαινόμενο μέγεθος 2,10.
 Ο γ, φαιν.μεγέθους 3,01 και φασματικού τύπου B8 III, κυανόλευκος γίγαντας, σημειώνει το μάτι του πουλιού.
 Το ζεύγος δ1 και δ2 έχουν φαιν.μεγέθη 3,97 και 4,11, και φασματικούς τύπους G7 III και M4.5 IIIa αντιστοίχως.
 Το ζεύγος μ1 και μ2 έχουν φαιν.μεγέθη 4,79 και 5,10 και τον ίδιο φασματικό τύπο G8 III.
 Οι π1 και π2 έχουν παρομοιασθεί με «μικρούς γυαλισμένους δίσκους από χαλκό και ασήμι που τους φωτίζουν με δυνατό φως». Πράγματι, είναι φασματικού τύπου S5,7e (αστέρας άνθρακα) και F3 III-IV, αντιστοίχως. Τα φαινόμενα μεγέθη είναι 6,62 και 5,62 αντιστοίχως.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 

- Το πλανητικό νεφέλωμα IC 5148 / IC 5150 έχει το αμυδρό φαινόμενο μέγεθος 13, αλλά καταλαμβάνει σχετικά μεγάλη έκταση στον ουρανό για τέτοιο σώμα.

- Ο γαλαξίας IC 5201 με φαιν.μέγεθος 10,60 βρίσκεται φαινομενικά κοντά στα π.

- Ο ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας NGC 7424 έχει φαινόμενο μέγεθος 10,50. Οι αμυδρότεροι σπειροειδείς NGC 7582, 7590 και 7599 σχηματίζουν μία ωραία τριάδα στην ανατολική πλευρά του αστερισμού.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων του Γερανού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ύδρα (αστερισμός)

Υδρα (Λατινικά: Hydra, συντομογραφία: Hya) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. 

Πρόκειται για τον μεγαλύτερο αστερισμό του ουρανού. Παρά το μέγεθος του, περιλαμβάνει μόνον έναν αστέρα αρκετά φωτεινό (τον Αλφάρντ, α της Ύδρας).

Αντικείμενα του βαθέoς ουρανού 

 Ο α της Ύδρας, ο Αλφάρντ, είναι πορτοκαλί γίγαντας και απέχει 175 έτη φωτός. Το όνομα Αλφάρντ προέρχεται από τα αραβικά και σημαίνει ο μοναχικός του όφεως. Η ονομασία ταιριάζει διότι είναι ο μοναδικός αστέρας ολόκληρου του αστερισμού με μέγεθος μεγαλύτερο από 3.

 Ο ε της Ύδρας είναι διπλός αστέρας. Απαιτείται τηλεσκόπιο μεσαίας διαμέτρου για να ξεχωρίσει κανείς τα δυο κοντινά μέλη, που έχουν μέγεθος 3,4 και 6,5, με τροχιακή περίοδο 900 ετών περίπου. Απέχουν περίπου 135 έτη φωτός από τον Ήλιο. 

 Ο R της Ύδρας είναι μεταβλητός ερυθρός γίγαντας τύπου Θαυμάσιου του οποίου το μέγεθος μεταβάλλεται μεταξύ 3 και 11 σε διάστημα 11 περίπου μηνών. 

 Ο U της Ύδρας είναι ένας μεταβλητός ερυθρός γίγαντας του οποίου η φωτεινότητα μεταβάλλεται μεταξύ των μεγεθών 3 και 6 με ελάχιστη περιοδικότητα, που εξαρτάται από τους ακτινικούς παλμούς του αστέρα. Απέχει από μας 530 έτη φωτός. 

 Ο Μ48 είναι ένα ανοικτό σμήνος, μετά βίας ορατό με γυμνό μάτι σε συνθήκες πολύ καθαρού ουρανού, αλλά πιο εύκολα διακρίνεται με κιάλια ή τηλεσκόπιο με μεγάλο εύρος πεδίου. Φαίνεται να καταλαμβάνει στον ουρανό μεγαλύτερη έκταση απ’ό,τι η πανσέληνος και βρίσκεται σε απόσταση 200 ετών φωτός από τον Ήλιο. 

 Ο Μ83 είναι σπειροειδής γαλαξίας που φαίνεται κατά μέτωπο, με αποτέλεσμα οι βραχίονες να είναι εύκολα ορατοί με τηλεσκόπιο ή στις φωτογραφίες. Αν παρατηρηθεί με μικρό τηλεσκόπιο φαίνεται σαν στρόγγυλη κηλίδα. 

 Το NGC 3242 (που ονομάζεται Το Φάντασμα του Δία) είναι ένα πλανητικό νεφέλωμα, ορατό με μικρό τηλεσκόπιο υπό τη μορφή γαλαζωπού δίσκου όμοιου με πλανήτη, εξού και το όνομα.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων της Ύδρας

Διαδικτυακοί Τόποι 

Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Ύδρα
Λυγξ (αστερισμός)

Ο Λυγξ (λατινικά: Lynx, συντομογραφία: Lyn) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1690, στο Firmamentum Sobiescianum του Εβέλιου, και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Καμηλοπάρδαλη, Ηνίοχο, Διδύμους, Καρκίνο, Μικρό Λέοντα και Μεγάλη Άρκτο. Βρίσκεται ολόκληρος στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, ορατός ολόκληρος τις νύχτες του χειμώνα και της ανοίξεως.

Ονομασίες και ιστορία 
Ο Εβέλιος, που τον σχημάτισε με βάση 19 αστέρες, ονόμασε τον Λύγκα έτσι επειδή, όπως είπε, «όσοι τον μελετούσαν θα έπρεπε να έχουν τα μάτια του λύγκα», υπονοώντας τη μικρή φωτεινότητα του αστερισμού. Η εναλλακτική ονομασία «Τίγρις» προήλθε από την ευφάνταστη παρομοίωση των αρκετών μικρών άστρων του Λύγκα με το δέρμα της τίγρης. Το ίδιο όνομα αποδόθηκε από τον Γερμανό αστρονόμο Bartschius (Jakob Bartsch, 17ος αιώνας) σε κάποιους αστέρες στην Αλώπεκα το 1624, αλλά εννοούσε τον ποταμό Τίγρη.

Οι φωτεινότεροι αστέρες 
 Ο α Λυγκός είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 3,14 και φασματικό τύπο K7 III.
 Ο 2 Λυγκός έχει φαινόμενο μέγεθος 4,48 και φασματικό τύπο A2 V.
 Ο 15 Λυγκός έχει φαιν. μέγεθος 4,35 και φασμ. τύπο G5 III-IV.
 Ο 31 Λυγκός έχει φαιν. μέγεθος 4,25 και φασμ. τύπο K5 III. Ο Πτολεμαίος τον ταξινομούσε στη Μεγάλη Άρκτο και ο Assemani τον ταυτίζει με τον αραβικό Alsciaukat (από το al shaukah = αγκάθι) ή Mabsuthat/Mabsutah (= ο Διεσταλμένος).
 Ο 38 Λυγκός, διπλός, έχει φαιν. μέγεθος 3,82 και φασμ. τύπο A3 V.
 Ο HR 3579 έχει φαιν. μέγεθος 3,97 και φασμ. τύπο F5 V.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 
- Ο Λυγξ διαθέτει αρκετούς όμορφους διπλούς αστέρες για παρατηρητές με τηλεσκόπιο (ή ισχυρά κιάλια), όπως ο 19 Λυγκός ή Σ1062, με φαιν.μεγέθη 5,45 και 6,53, και διαχωρισμό 15΄΄.

- Το σφαιρωτό σμήνος NGC 2419 με φαιν.μέγεθος 10,4 και διάμετρο 6΄, απέχει από τη Γη πάνω από 300.000 έτη φωτός και είναι μάλλον το μακρινότερο στο Γαλαξία μας.

- Το αμυδρό πλανητικό νεφέλωμα Jones-Emberson 1 (φαιν.μεγέθους 12,1) έχει αρκετά μεγάλη φαινόμενη διάμετρο για πλανητικά νεφελώματα, 6΄39΄΄.

- Αρκετοί αλλά αμυδροί οι γαλαξίες, με φωτεινότερο τον NGC 2683 (φαιν.μέγεθος 9,8) κοντά στο σύνορο με τον Καρκίνο και με πυρήνα περιγραφόμενο ως νεφροειδούς σχήματος.

- Ο κβάζαρ APM 08279+5255 έχει φαινόμενο μέγεθος 15.

 Στον Λύγκα ανακαλύφθηκε, τον Ιούλιο 1893, ο Κομήτης Rordame-Quenisset.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος αστέρων του Λυγκός
 Αστερισμοί του Εβέλιου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μικροσκόπιον (αστερισμός)

Το Μικροσκόπιον (λατινικά: Microscopium, συντομογραφία: Mic) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με 5 αστερισμούς, τους Αιγόκερω, Τοξότη, Ινδό, Γερανό και Νότιο Ιχθύ. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή παρά το ότι βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, είναι ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα τις καλοκαιρινές νύχτες, μέχρι και τον Νοέμβριο.

Μία παλαιότερη ουράνια μορφή βρισκόταν στην περιοχή του Μικροσκοπίου και ίσως το περιελάμβανε, αναφερόμενη σε γερμανικό αστρονομικό έργο του 1564 ως Neper (Τρύπανον). Ο Γερμανός αστρονόμος Christian Ludwig Ideler (1766-1846) ομοίως το ονομάζει Bohrer (τρυπάνι) και το περιγράφει ως εξής: «Κείται στην ουρά του Τοξότου και του Αιγόκερω, και έχει πολλούς αστέρες, δύο από αυτούς στην κεφαλή του τρυπάνου και τρεις στο σίδερο.» Αντιθέτως, ο Καμίλ Φλαμαριόν στο Les Etoiles αναφέρει το Neper ως τον πρόδρομο του Μονόκερω, στον χειμερινό ουρανό.

Οι φωτεινότεροι αστέρες 
Δεν υπάρχει στον αστερισμό αστέρας φωτεινότερος του 4,5 μεγέθους, και κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα. Παρά το γεγονός αυτό, ο Γκουλντ του απέδιδε 69 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

 Ο α Μικροσκοπίου έχει φαινόμενο μέγεθος 4,90 (δεν είναι ο φωτεινότερος στον αστερισμό) και φασματικό τύπο G7 III.
 Ο γ Μικροσκοπίου είναι ο φωτεινότερος, με φαινόμενο μέγεθος 4,67 και φασματικό τύπο G6 III.
 Ο ε έχει φαιν.μέγεθος 4,71 και φασμ.τύπο A1 V.
 Ο θ1 έχει φαιν.μέγεθος 4,82 και ιδιόμορφο φασμ.τύπο Ap με έντονες φασματικές γραμμές χρωμίου, ευρωπίου και στροντίου.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 
- Ο αστέρας Lacaille 8760 (ή HD 202560), με φαιν.μέγεθος 6,67 και φασμ.τύπο M0 V (ερυθρός νάνος), βρίσκεται πολύ κοντά στη Γη και το Ηλιακό μας Σύστημα: Απέχει «μόλις» 12,61 έτη φωτός ή 119,3 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα, γεγονός που τον καθιστά τον τριακοστό τρίτο κοντινότερο αστέρα (λαβαίνοντας το σύστημα του α Κενταύρου ως 3 αστέρες, τον Σείριο ως 2, κλπ.). Η απόσταση όμως αυτή αυξάνεται συνεχώς με ρυθμό 28 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (100.800 χιλιόμετρα την ώρα). Η πολύ μεγάλη πάντως ιδία κίνηση του αστέρα, 3,452 δευτερόλεπτα του τόξου ανά έτος έναντι μόνο 1,326 του Σειρίου, φανερώνει ότι ποτέ στο παρελθόν δεν μας πλησίασε πολύ περισσότερο. Το απόλυτο μέγεθος του αστέρα είναι 8,7, δηλαδή είναι και στην πραγματικότητα πολύ αμυδρότερος του Ήλιου.

- Το Μικροσκόπιον διαθέτει και αρκετούς αμυδρούς γαλαξίες, με φωτεινότερο τον NGC 6925 (φαιν.μέγεθος 11,3).

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων του Μικροσκοπίου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μυία (αστερισμός)

Η Μυία (=μύγα, λατινικά: Musca, συντομογραφία: Mus) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1603 από τους Keyser και Houtman στην Ουρανομετρία τους, και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Νότιο Σταυρό, Κένταυρο, Τρόπιδα, Χαμαιλέοντα, Πτηνόν και Διαβήτη. Είναι πολύ νότιος αστερισμός και έτσι είναι τελείως αόρατος από την Ελλάδα.

Η αρχική ονομασία του αστερισμού ήταν Musca Australis vel Indica, δηλαδή η Νότιος ή Ινδική Μυία, καθώς μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα μ.Χ. αναγνωριζόταν ο αστερισμός Musca Borealis (η Βόρειος Μυία) στην πλάτη του Κριού. Υποτίθεται ότι ο Lacaille τον δημιούργησε πρώτος από την Apis (Μέλισσα) του Bayer, αλλά ήδη από το 1679 ο Halley είχε αποκαλέσει τον αστερισμό Musca Apis, και ακόμα νωρίτερα ο Riccioli τον είχε καταλογογραφήσει ως Apis seu Musca. Από την άλλη, μέχρι το 1872 η πλανισφαίρα του Stieler έγραφε Biene (μέλισσα) και ένας εναλλακτικός τίτλος στη Γαλλία ήταν Abeille. Ο Ιούλιος Σίλερ είχε ενώσει τη Μυία με το Πτηνόν και τον Χαμαιλέοντα για να αναπαραστήσει την προμήτορα Εύα στους ουρανούς.

Οι φωτεινότεροι αστέρες 
Ο Γκουλντ απέδιδε στη Μυία 75 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

 Ο α Μυίας είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 2,69 και φασματικό τύπο B2 IV-V.
 Ο β Μυίας έχει φαινόμενο μέγεθος 3,05 και φασματικό τύπο B2 V. Αποτελεί διπλό σύστημα με διαχωρισμό 1,3 δευτερόλεπτο της μοίρας.
 Ο γ έχει φαιν.μέγεθος 3,87 και φασμ.τύπο B5 V.
 Ο δ έχει φαιν.μέγεθος 3,62 και φασμ.τύπο K2 III.
 Ο ε έχει φαιν.μέγεθος 4,11 και φασμ.τύπο M5 III.
 Ο λ έχει φαιν.μέγεθος 3,64 και φασμ.τύπο A7 III.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 
- Ο Καινοφανής της Μυίας του 1998 ανακαλύφθηκε από τον William Liller στη Χιλή στις 29 Δεκεμβρίου του έτους εκείνου και στο μέγιστο της λαμπρότητάς του ήταν ορατός και με κιάλια (φαιν.μέγεθος 8,5).

- Το φωτεινό ανοικτό σμήνος NGC 4463 έχει φαιν.μέγεθος 7,2 και φαινόμενη διάμετρο 5΄.

- Το σφαιρωτό σμήνος NGC 4372 έχει φαιν.μέγεθος 7,8 και το NGC 4833 7,4.

- Το πλανητικό νεφέλωμα MyCn 18 είναι γνωστό ως «Νεφέλωμα της Κλεψύδρας» από το χαρακτηριστικό του σχήμα. Αλλά το φωτεινότερο πλανητικό νεφέλωμα στη Μυία είναι το NGC 5189, με φαιν.μέγεθος 10,3 και φαινόμενη διάμετρο 2,3 λεπτά της μοίρας.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων της Μυίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γνώμων (αστερισμός)

Γνώμων (Λατινικά: Norma, συντομογραφία: Nor) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους αστερισμούς Σκορπιό, Λύκο, Διαβήτη, Νότιον Τρίγωνον και Βωμό. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή παρά το γεγονός ότι βρισκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, ο Γνώμων είναι ορατός κατά το ήμισυ από την Ελλάδα τα βράδια του καλοκαιριού. 

Αρχικά ο αστερισμός ήταν γνωστός με το πλήρες όνομα Norma et Regula, που απλοποιήθηκε, και μερικές φορές με τη λατινική ονομασία Quadra Euclidis (τετράγωνο του Ευκλείδου). Δεν υπάρχει σε όλο τον αστερισμό αστέρας φωτεινότερος του τέταρτου μεγέθους, και έτσι κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα. Ο Γκουλντ του απέδιδε 64 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

Οι φωτεινότεροι αστέρες 

 Ο αστέρας που ο La Caille είχε ονομάσει α Γνώμονος βρίσκεται μέσα στον γειτονικό αστερισμό Σκορπιό με βάση τα σημερινά σύνορα μεταξύ των αστερισμών που έκανε δεκτά η Διεθνής Αστρονομική Ένωση !
 Ο γ1 Γνώμονος έχει φαινόμενο μέγεθος 4,99 και φασματικό τύπο F9 Ia.
 Ο γ2 Γνώμονος έχει φαινόμενο μέγεθος 4,02 και φασματικό τύπο G8 III (κίτρινου γίγαντα).
 Ο δ έχει φαινόμενο μέγεθος 4,72 και φασματικό τύπο Am.
 Ο ε έχει φαινόμενο μέγεθος 4,47 και φασματικό τύπο B4 V.
 Ο η είναι επίσης κίτρινος γίγαντας, με φαινόμενο μέγεθος 4,65.
 Ο ι1 έχει φαιν.μέγεθος 4,63 και φασμ.τύπο A7 IV.
 Ο κ έχει φαιν.μέγεθος 4,94 και φασμ.τύπο G8 III.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 

Επειδή τέμνεται από τον γαλαξιακό ισημερινό (ο οποίος περνά σχεδόν ακριβώς από τον γ2), ο Γνώμων είναι πλούσιος σε σώματα του δικού μας Γαλαξία:

- Το έτος 1893 εμφανίσθηκε εκεί ένας καινοφανής αστέρας («νόβα»), που ανακαλύφθηκε από τη Margaret Fleming σε φωτογραφική πλάκα που λήφθηκε στις 1 Ιουλίου 1893 από το Σταθμό του Αστεροσκοπείου του Harvard στην Arequipa του Περού.

- Τα ανοικτά σμήνη αστέρων NGC 6067 και NGC 6087 έχουν φαινόμενα μεγέθη 5,6 και 5,4 αντιστοίχως. Ο λαμπρότερος αστέρας από τους 40 περίπου του δεύτερου σμήνους είναι μεταβλητός αστέρας (Κηφείδης), ο S Γνώμονος, με φαινόμενο μέγεθος που κυμαίνεται από 6,1 ως 6,8.

- Το πλανητικό νεφέλωμα Shapley 1 είναι προσιτό σε ερασιτεχνικά τηλεσκόπια.

- Το ανοικτό σμήνος αστέρων NGC 6167 έχει φαινόμενο μέγεθος 6,7 και βρίσκεται πάνω στο σύνορο με τον αστερισμό Βωμό.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων του Γνώμονος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οκτάς

* Για το ομώνυμο όργανο ουράνιων μετρήσεων δείτε Οκτάντας.

Ο Οκτάς (λατινικά: Octans, συντομογραφία: Oct) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Νικολά-Λουί ντε Λακάιγ και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, αόρατος από την Ελλάδα, και συνορεύει με τους παρακάτω επτά αστερισμούς: Τράπεζα, Ύδρος, Τουκάνα, Ινδός, Ταώς, Πτηνόν και Χαμαιλέων. Το αρχικό όνομα που είχε δώσει ο Λακάιγ ήταν Octans Hadleianus, προς τιμή του Τζων Χάντλεϋ (Hadley) που είχε εφεύρει το ομώνυμο αστρονομικό όργανο (βλ. οκτάντας) το 1730. Ο Οκτάς εμφανίζεται εξάλλου στη γαλλική έκδοση του «Άτλαντος» του Τζον Φλάμστηντ ως l' Octans Reflexion.

Οι φωτεινότεροι αστέρες 
Σε όλο τον αστερισμό υπάρχει μόνο ένας αστέρας φωτεινότερος του τέταρτου μεγέθους, και κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα, παρ' όλα αυτά ο Γκουλντ του απέδιδε 88 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

 Ο β Οκτάντος έχει φαινόμενο μέγεθος 4,15 και φασματικό τύπο A9 IV-V.
 Ο δ Οκτάντος έχει φαινόμενο μέγεθος 4,32 και φασματικό τύπο K2 III.
 Ο ν είναι και ο φωτεινότερος ολόκληρου του αστερισμού, με φαιν.μέγεθος 3,76 και φασμ.τύπο K0 III.
 Ο θ έχει φαιν.μέγεθος 4,78 και φασματ.τύπο K3 III.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 
- Το πλέον αξιοσημείωτο του αστερισμού είναι ότι σε αυτόν βρίσκεται ο Νότιος Ουράνιος Πόλος της ουράνιας σφαίρας. Συγκεκριμένα, ο φαιν.μεγέθους 5,47 αστέρας σ Οκτάντος είναι γνωστός ως Νότιος Πολικός Αστέρας, ως ο εγγύτερος στο Νότιο Ουράνιο Πόλο αστέρας με φαινόμενο μέγεθος μικρότερο του 6 (απόσταση από τον Πόλο 45΄το έτος 1900 και 63΄το 2000).

- Ο ερυθρός γίγαντας R Οκτάντος είναι μεταβλητός αστέρας τύπου Mira, με φαιν.μέγεθος που κυμαίνεται από 6 (μόλις ορατός με γυμνό μάτι) μέχρι 13 με περίοδο δεκατρείς μήνες.

- Το ανοικτό σμήνος Melotte 227 με φαιν.μέγεθος 5,3 καταλαμβάνει πάνω από μισή τετραγωνική μοίρα στον ουρανό.

- Ο γαλαξίας NGC 6438 έχει φαιν.μέγεθος 11,1.

- Ο γαλαξίας NGC 2573 με φαιν.μέγεθος 13,5 είναι γνωστός ως Polarissima Australis, ως το εγγύτερο στον Νότιο Ουράνιο Πόλο αντικείμενο του Καταλόγου NGC (ακριβώς 2/3 της μοίρας το έτος 2000).

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων του Οκτάντος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οφιούχος (αστερισμός)

Ο Οφιούχος (λατινικά: Ophiuchus, συντομογραφία: Oph) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.
Από τους 13 ζωδιακούς αστερισμούς (αστερισμοί που περιλαμβάνουν τον Ήλιο στη διάρκεια του έτους), ο Οφιούχος είναι ο μόνος που δεν λογίζεται ως αστρολογικό ζώδιο.

Ο Οφιούχος απεικονίζεται ως ένας άνθρωπος που στηρίζει ένα Φίδι (τον αστερισμό του Φιδιού ή Όφεως)˙ η παρεμβολή του σώματος του διαιρεί το φίδι σε δυο μέρη, το Serpens Caput και το Serpens Cauda, που ωστόσο θεωρούνται ενιαίος αστερισμός.

Οι φωτεινότεροι αστέρες 
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στο σύνολο του Όφεως 51 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 82 μέχρι το μέγεθος 6,7.

 Ο α Οφιούχου είναι γνωστός με το ιδιαίτερο όνομα Ρας Αλχάγκ (Rasalhague) και βρίσκεται στην κεφαλή του σχήματος.
 Ο β Οφιούχου είναι γνωστός και με το ιδιαίτερο όνομα Σαμπίκ
 Ο η Οφιούχου έχει φαινόμενο μέγεθος 2,43
 Ο λ Οφιούχου, τριπλός αστέρας, βρίσκεται στον αγκώνα του.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 
 Ο αστέρας RS Οφιούχου ανήκει σε μια ιδιαίτερη κατηγορία που ονομάζεται επαναληπτικοί καινοφανείς, των οποίων η φωτεινότητα αυξάνεται κατά ακανόνιστα διαστήματα κατά εκατοντάδες φορές εντός μόλις μερικών ημερών.
 Ο Αστέρας του Barnard, ένας από τους πλησιέστερους αστέρες προς το Ηλιακό Σύστημα (πιο μακριά μόνο από το σύστημα τριών αστέρων Άλφα Κενταύρου) είναι στον Οφιούχο (στο χάρτη βρίσκεται στα αριστερά του β και ίσια πάνω από τον ν).
 Ο Οφιούχος περιλαμβάνει αρκετά σμήνη αστέρων, όπως τα IC 4665, NGC 6633, M9, M10, M12, M14, M19, M62, και M107, καθώς και το νεφέλωμα IC 4603-4604.
Ο ασυνήθιστος διπλός γαλαξίας NGC 6240, γνωστός ως Starfish Galaxy, βρίσκεται επίσης στον Οφιούχο.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων του Οφιούχου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Οφιούχος
Οκρίβας

Ο Οκρίβας (λατινικά: Pictor, συντομογραφία: Pic) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, ορατός κατά το ήμισυ περίπου από την Ελλάδα, και συνορεύει με τους εξής αστερισμούς: Περιστερά, Γλυφείον, Δοράς, Ιπτάμενος Ιχθύς, Τρόπις και Πρύμνα. Ο LaCaille τον είχε ονομάσει αρχικώς Equuleus Pictoris, δηλαδή το τρίποδο υποστήριγμα ή «καβαλέτο» του ζωγράφου (pictor), όπου ο ζωγράφος στήνει τον πίνακα που ζωγραφίζει. Αυτό σημαίνει και η ελληνική λέξη οκρίβας ή οκρίβαντας (από το όκρις = άκρη, προεξοχή, και το ρήμα βαίνω). Επίσης, ο αστερισμός αποκλήθηκε και Pluteum Pictoris.

Οι φωτεινότεροι αστέρες 
Μόνο δύο αστέρες είναι φωτεινότεροι του τέταρτου μεγέθους, και κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα, παρ'όλα αυτά ο Γκουλντ του απέδιδε 67 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους, ενώ ο LaCaille 14 μέχρι 5,5 μεγέθους.

 Ο α Οκρίβαντος είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 3,27 και φασματικό τύπο A7 IV (λευκός υπογίγαντας).
 Ο β Οκρίβαντος έχει φαινόμενο μέγεθος 3,85 και φασματικό τύπο A5 V. Είναι αξιοσημείωτος εξαιτίας του περιαστρικού του δίσκου (βλ.παρακάτω).
 Ο γ έχει φαιν.μέγεθος 4,51 και φασμ.τύπο K1 III.
 Ο δ έχει φαιν.μέγεθος 4,81 και φασμ.τύπο B3III + O9V.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 
- Ο αστέρας β Οκρίβαντος περιβάλλεται από περιαστρικό δίσκο, ένα δίσκο σκόνης ακτίνας 190 ως 200 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων που ακτινοβολεί έντονα στο υπέρυθρο, ένα πιθανό πλανητικό σύστημα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του. Η ηλικία του αστέρα υπολογίζεται σε 20 ως 100 εκατομμύρια χρόνια, ενώ η απόστασή του από τη Γη σε 56 έτη φωτός και το απόλυτο μέγεθος σε 2,85.

- Ο Αστέρας του Kapteyn, από τους κοντινότερους στη Γη, έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη ιδία κίνηση από όλους τους αστέρες στον γήινο νυκτερινό ουρανό (τη μεγαλύτερη την έχει ο Αστέρας του Μπάρναρντ).

- Ο πάλσαρ J0437-4715 με περίοδο 5,76 χιλιοστά του δευτερολέπτου της ώρας είναι ένας από τους κοντινότερους στη Γη αστέρες νετρονίων, ίσως ο κοντινότερος, σε απόσταση 480 ετών φωτός. Αποτελεί διπλό σύστημα με λευκό νάνο και έχει ανιχνευθεί τόξο ωστικού κύματος μέσα στη διαστρική ύλη προς την κατεύθυνση προς την οποία κινείται.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων του Οκρίβαντος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιχθύες (αστερισμός)

Ιχθύες (Λατινικά: Pisces, συντομογραφία: Psc) είναι βόρειος αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. 

Ο δωδέκατος και τελευταίος των ζωδιακών λεγομένων αστερισμών που αναφέρεται και στον κατάλογο του Πτολεμαίου. Ο αστερισμός αυτός περιλαμβάνει περί τους 76 εν συνόλω ορατούς αστέρες με γυμνό οφθαλμό περισσότερο όμως αμυδρούς. Στον ουράνιο θόλο βρίσκεται μεταξύ των αστερισμών του Πήγασου και του Υδροχόου αφενός και του Κριού και του Κήτους αφετέρου, ενώ άνωθεν αυτών είναι η Ανδρομέδα και κάτω το Κήτος.

Στον αστερισμό αυτό και πλησίον του αστέρα Ω βρίσκεται το "εαρινό ισημερινό σημείο".

Επίσης ο αστερισμός αυτός φέρει επιπλέον τα ονόματα Αφροδίτη και Έρως.

Πολλές φορές αναφέρεται λανθασμένα ως "Ιχθείς". Η αρχαία όμως λέξη ιχθύς (=ψάρι) δε σχηματίζει συνηρημένο πληθυντικό, αλλά το "υ" διατηρείται και προστίθεται σε αυτό η κατάληξη -ες.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων των Ιχθύων

Διαδικτυακοί Τόποι 

Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Ιχθείς
Πυξίς

Πυξίς (Λατινικά: Pyxis, συντομογραφία: Pyx) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους εξής 4 αστερισμούς: Ύδρα, Πρύμνα, Ιστία και Αντλία. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή παρά το γεγονός ότι βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, είναι ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα μόνο τις νύκτες του χειμώνα και τα ανοιξιάτικα βράδια.

Ο LaCaille τον σχημάτισε από αστέρες των Ιστίων και του καταρτιού της Αργούς, και η αρχική ονομασία ήταν Pyxis Nautica, δηλαδή η Πυξίδα του Ναυτικού. Αργότερα, ο Βρετανός αστρονόμος Francis Baily (1774-1844) επαναπροσάρτησε την Πυξίδα στον προηγούμενο αστερισμό, ώστε για κάποιο διάστημα δεν αναγνωριζόταν. Αλλά ο Γκουλντ την επανεισήγαγε στο έργο του Uranometria Argentina το 1879, και τελικώς αναγνωρίσθηκε επισήμως και τελεσίδικα από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση.

Οι φωτεινότεροι αστέρες 

Μόνο δύο αστέρες είναι φωτεινότεροι του τέταρτου μεγέθους, και κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα, παρόλα αυτά ο Γκουλντ απέδωσε στην Πυξίδα 66 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

 Ο α Πυξίδος είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 3,68 και φασματικό τύπο B2 III.
 Ο β Πυξίδος έχει φαινόμενο μέγεθος 3,97 και φασματικό τύπο G7 Ib-II.
 Ο γ έχει φαιν.μέγεθος 4,01 και φασμ.τύπο K3 III.
 Ο δ έχει φαιν.μέγεθος 4,89 και φασμ.τύπο A3 IV.
 Ο ζ έχει φαιν.μέγεθος 4,89 και φασμ.τύπο G4 III.
 Ο θ έχει φαιν.μέγεθος 4,72 και φασμ.τύπο M1 III.
 Ο κ έχει φαιν.μέγεθος 4,58 και φασμ.τύπο K4 III.
 Ο λ έχει φαιν.μέγεθος 4,69 και φασμ.τύπο G8 III.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 

- Ο αστέρας T Πυξίδος (T Pyx) είναι κατακλυσμικός μεταβλητός που έχει εκραγεί επανειλημμένα ως επαναληπτικός καινοφανής αστέρας.

- Το ανοικτό σμήνος NGC 2627 έχει φαιν.μέγεθος 8,4 και φαινόμενη διάμετρο 11΄.

- Το ανοικτό σμήνος NGC 2658 έχει φαιν.μέγεθος 9,2 και φαινόμενη διάμετρο 10΄.

- Το πλανητικό νεφέλωμα NGC 2818 (φαιν.μέγεθος 11,9) βρίσκεται δίπλα στο ανοικτό σμήνος NGC 2818A.

- Ο γαλαξίας NGC 2613, στο βορειοδυτικό τμήμα του αστερισμού, έχει φαιν.μέγεθος 10,3 και μας δείχνει την πλάγια όψη του (edge-on).

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων της Πυξίδος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δίκτυον

Το Δίκτυον (λατινικά: Reticulum, συντομογραφία: Ret) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους αστερισμούς Ωρολόγιον, Ύδρος και Δοράς. Είναι αόρατος από την Ελλάδα, εκτός από ένα ελάχιστο τμήμα του, που είναι ορατό από την Κρήτη. Παρότι γενικώς η πατρότητά του αποδίδεται στον LaCaille, στη μνήμη του πλέγματος που χρησιμοποίησε για τις παρατηρήσεις του του νότιου ουρανού, ο αστερισμός σημειώθηκε αρχικά από τον Isaak Habrecht του Αστεροσκοπείου του Στρασβούργου με το όνομα Ρόμβος (Rhombus) και πιθανότατα υιοθετήθηκε από τον LaCaille, ο οποίος απλώς του άλλαξε το όνομα σε Reticulum Rhomboidalis (Ρομβοειδές Δίκτυον), ονομασία που απλοποιήθηκε τελικώς σε Reticulum (Δίκτυον) από τη Διεθνή Αστρονομική `Ενωση. Στο Δίκτυο αποδίδονταν 34 αστέρες μέχρι το έβδομο μέγεθος.

Οι φωτεινότεροι αστέρες 
Επειδή όλοι οι αστέρες του Δικτύου είναι σχετικώς αμυδροί και ο αστερισμός πολύ νότιος, κανένας τους δεν έχει δικό του ιδιαίτερο όνομα.

 Ο α (άλφα) Δικτύου, με φαινόμενο μέγεθος 3,315, είναι ο φωτεινότερος όλων των αστέρων του Δικτύου. Ο φασματικός τύπος του είναι G8 II-III, είναι δηλαδή λίγο ψυχρότερος του Ηλίου σε επιφανειακή θερμοκρασία.
 Ο β Δικτύου έχει φασματικό τύπο K2+ III (πορτοκαλί γίγαντας) και φαινόμενο μέγεθος 3,85.
 Ο γ έχει φαινόμενο μέγεθος 4,51 και φασματικό τύπο M4 III (ερυθρός γίγαντας).
 Ο δ έχει φαινόμενο μέγεθος 4,56 και φασματικό τύπο M2 III.
 Ο ε έχει φαινόμενο μέγεθος 4,442 και φασματικό τύπο K2 IVa. Ο πορτοκαλί αυτός υπογίγαντας συνοδεύεται από ένα γιγάντιο πλανήτη με μάζα μεγαλύτερη από τη μάζα του Δία. Ο πλανήτης περιφέρεται περί τον αστέρα μία φορά κάθε 424 ημέρες σε σχεδόν κυκλική τροχιά (εκκεντρότητα 0,02) σε μέση απόσταση από αυτόν 177 εκατομ. χιλιόμετρα. Η απόσταση του συστήματος από τη Γη ανέρχεται στα 59 έτη φωτός.
 Το ζεύγος ζ1 και ζ2 έχουν φαιν. μεγέθη 5,54 και 5,24, και φασματικούς τύπους G2.5 V και G1 V αντιστοίχως, είναι δηλαδή κίτρινοι νάνοι όπως και ο `Ηλιος.
 Ο η έχει φαιν. μέγεθος 5,24 και φασμ. τύπο G8 III.
 Ο ι έχει φαιν. μέγεθος 4,97 και φασμ. τύπο K4 III.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 
- Ευρισκόμενος σε μία κατεύθυνση μακριά από το γαλαξιακό επίπεδο, ο αστερισμός αυτός είναι πλούσιος σε μακρινούς γαλαξίες. Ο φαινομενικώς φωτεινότερος από αυτούς είναι ο ραβδωτός σπειροειδής NGC 1313 στο νοτιοδυτικό άκρο του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 8,70.

- Μερικοί άλλοι σχετικώς φωτεινοί γαλαξίες είναι οι NGC 1574 (φαιν. μέγεθος 10,4), NGC 1543 (φαιν. μέγεθος 10,5) και NGC 1559 (φαιν.μέγεθος 10,6).

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων του Δικτύου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τηλεσκόπιον

Τηλεσκόπιον (Λατινικά: Telescopium, συντομογραφία: Tel) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, μερικώς ορατός από την Ελλάδα τα βράδια του Αυγούστου και του Σεπτεμβρίου, και συνορεύει με τους εξής 5 αστερισμούς: Νότιος Στέφανος και Τοξότης βόρεια, Ινδός ανατολικά, Ταώς νότια και Βωμός δυτικά. Ο LaCaille έδωσε και την εναλλακτική ονομασία Tubus Astronomicus (= Αστρονομικός Σωλήνας). Ο Γερμανός αστρονόμος Bode στο έργο του Gestirne (1805) το αποκαλεί Astronomische Fernrohr (Αστρονομικό Τηλεσκόπιο) και το σημειώνει σε διαφορετική, βορειότερη, θέση από τη σημερινή, στριμωγμένο ανάμεσα στον Τοξότη και τον Σκορπιό. Την οριστική του θέση, νοτιότερη μεν αλλά πιο εκτεταμένη, την οφείλουμε στον Βρετανό αστρονόμο Baily και στον Αμερικανό Γκουλντ.

Ο αστερισμός Τηλεσκόπιον δεν πρέπει να συγχέεται με ένα μικρό βόρειο αστερισμό που δεν αναγνωρίζεται πλέον, τον Telescopium Herschelii, που δημιούργησε ο Αυστριακός αστρονόμος αββάς Μαξιμιλιανός Χελ το 1781 για να τιμήσει τον Ουίλιαμ Χέρσελ, ανάμεσα στον Λύγκα και τους Διδύμους. Εμφανίζεται για πρώτη φορά από τον Bode το 1800 και μετά στον `Ατλαντα του Αμερικανού Elijah Burritt του 1833. Αλλά ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα έπαψε να εμφανίζεται σε ουράνιους χάρτες και καταλόγους.

Οι φωτεινότεροι αστέρες 
Μόνο ο α Τηλεσκοπίου είναι φωτεινότερος του τέταρτου μεγέθους, παρ'όλα αυτά ο Γκουλντ απέδιδε στον αστερισμό 87 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

 Ο α Τηλεσκοπίου έχει φαινόμενο μέγεθος 3,51 και φασματικό τύπο B3 IV. Απέχει από τη Γη περί τα 278 έτη φωτός.
 Ο δ1 Τηλεσκοπίου έχει φαιν.μέγεθος 4,96 και φασμ.τύπο B6 IV.
 Ο ε έχει φαιν.μέγεθος 4,53 και φασμ.τύπο Κ0 ΙΙΙ.
 Ο ζ έχει φαιν.μέγεθος 4,13 και φασμ.τύπο G8-K0III. Απέχει από τη Γη 127 έτη φωτός.
 Ο ι έχει φαιν.μέγεθος 4,90 και φασμ.τύπο K0 III.
 Ο λ έχει μέσο φαιν.μέγεθος 4,87 και φασμ.τύπο A0 V.
 Ο ξ έχει φαιν.μέγεθος 4,94 και φασμ.τύπο Μ1 II (λαμπρός ερυθρός γίγαντας).

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 

- Ο αστέρας RR Τηλεσκοπίου, (φαιν.μεγέθους 16,5) χαρακτηρίζεται ως «αργός καινοφανής» ("slow nova"). Μία έκρηξή του σημειώθηκε το έτος 1944, οπότε έφθασε σε φαιν.μέγεθος 6,5 (μόλις ορατό με γυμνό μάτι).

- Το σφαιρωτό σμήνος NGC 6584 έχει φαιν.μέγεθος 9,2 και φαινόμενη διάμετρο 8΄.

- Ο φωτεινότερος γαλαξίας στο Τηλεσκόπιον είναι ο NGC 6868, με φαιν.μέγεθος 10,6.

- Τον Απρίλιο 1998 στον αμυδρό ραβδωτό σπειροειδή γαλαξία ESO 184-G82, σε απόσταση περί τα 140 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, έγινε αντιληπτός υπερκαινοφανής αστέρας που εμφάνισε την ισχυρότερη ραδιοεκπομπή που καταγράφηκε ποτέ από υπερκαινοφανή, με ταχύτητες εκτοξεύσεως υλικού που έφθαναν το 99% της ταχύτητας του φωτός. Με αυτόν πιθανώς συνδέεται η έκρηξη ακτίνων γ GRB 980425.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων του Τηλεσκοπίου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τρίγωνον Νότιον

Τρίγωνον Νότιον (Λατινικά: Triangulum Australe, συντομογραφία: TrA) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603, από τους Keyser και Houtman στην Ουρανομετρία τους, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με 4 αστερισμούς, τους Γνώμονα, Διαβήτη, Πτηνόν και Βωμό. Βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας και είναι αόρατος στο σύνολό του από την Ελλάδα, παρότι θα ήταν εμφανέστερος από τον βόρειο αστερισμό Τρίγωνον αν οι δύο αστερισμοί μπορούσαν να τοποθετηθούν ο ένας δίπλα στον άλλο.

Ονομασίες και ιστορία 
Ο Καίσιος παραθέτει ονόματα για τον αστερισμό που προέρχονται από το βόρειο Τρίγωνον, ανάμεσά τους το Almutabet algenubi «στους νεώτερους Άραβες», πράγμα που σημαίνει ότι είτε οι Άραβες είχαν προηγηθεί του Bayer, είτε ότι έμαθαν αμέσως για το έργο του. Επίσης, ο Καίσιος απεκάλεσε το Νότιον Τρίγωνον Τρεις Πατριάρχες (δηλαδή Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ) για τους τρεις φωτεινότερους αστέρες του. Ο Ιούλιος Σίλερ αντιθέτως κατέφυγε στην ασυνήθιστη για αστερισμό ονομασία Signum Tau, δηλαδή ο «Αστερισμός Ταυ», με κίνδυνο παρερμηνείας ως όνομα αστέρα.

Ο Βρετανός αστρονόμος Richard Anthony Proctor (1834-1888) καταλογογράφησε τον αστερισμό ως απλώς Triangulum, καθώς στον βορρά αντί του σημερινού αστερισμού Τρίγωνον είχε τα «Μικρόν Τρίγωνον» και «Μέγα Τρίγωνον» (βλ. και Τρίγωνον), πράγμα που βέβαια θα δημιουργούσε σύγχυση.

Οι Κινέζοι ανεγνώριζαν επίσης το Νότιον Τρίγωνον ως San Kio Hung. Οι ναυτικοί των προηγούμενων αιώνων εξάλλου ανεγνώριζαν τους αστέρες α, β και γ ως «τα Αστέρια του Τριγώνου».

Οι φωτεινότεροι αστέρες 
Ο Γκουλντ απέδιδε στον αστερισμό 46 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

 Ο αστέρας α Νοτίου Τριγώνου είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 1,92 και φασματικό τύπο K2 IIb-IIIa. Αναφέρεται μερικές φορές και με το τετριμμένο ιδιαίτερο όνομα Atria (= Alpha Triangulum Australis). Απέχει από τη Γη περί τα 415 έτη φωτός.
 Ο β Νοτίου Τριγώνου έχει φαινόμενο μέγεθος 2,85 και φασματικό τύπο F1 V. Απέχει από τη Γη 40 έτη φωτός, κάτι που τον καθιστά μαζί με τον ζ τους δύο πλησιέστερους αστέρες του αστερισμού που είναι ορατοί με γυμνό μάτι. 
 Ο γ έχει φαιν.μέγεθος 2,89 με φασμ.τύπο A1 V. Απέχει από τη Γη 183 έτη φωτός.
 Ο δ έχει φαιν.μέγεθος 3,85 και φασμ.τύπο G2 II. Απέχει από τη Γη περίπου 620 έτη φωτός.
 Ο ε έχει φαιν.μέγεθος 4,11 με φασμ.τύπο K1 III. Απέχει από τη Γη 216 έτη φωτός.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό 
- Ο αστέρας ι Νοτίου Τριγώνου είναι τριπλός και επιπλέον το ένα μέλος του είναι μεταβλητός αστέρας του τύπου «γ Δοράδος».

- Το ανοικτό σμήνος αστέρων NGC 6025, σχεδόν στο σύνορο με τον Γνώμονα, είναι το φωτεινότερο του αστερισμού, με φαιν.μέγεθος 5,1 και φαινόμενη διάμετρο 12΄.

- Με μεγάλα ερασιτεχνικά τηλεσκόπια διακρίνονται τα πλανητικά νεφελώματα NGC 5979 και PK 322-6.1 (φαιν.μεγέθη 13,0 και 12,5 αντιστοίχως).

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων του Νοτίου Τριγώνου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αετός (αστερισμός)

Ο Αετός (Λατινικά, ονομαστική: Aquila, γενική Aquilae, αστρον. σύμβολο: Aql), είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και 
είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που αναγνώρισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. 

Ο Αστερισμός του Αετού θεωρείται ως ένας από τους ωραιότερους αστερισμούς. Βρίσκεται δε κατά το ήμισυ στο βόρειο και κατά το άλλο ήμισυ στο νότιο ουράνιο ημισφαίριο. Εν μέρει δε κείται εντός του Γαλαξία. Επειδή όμως εκτείνεται περισσότερο στο Β. ημισφαίριο συγκαταλέγεται στους βόρειους αστερισμούς.

Κατά ουράνια θέση βρίσκεται νότια του αστερισμού του Βέλους και βόρεια του Τοξότη μεταξύ του Υδροχόου και του Οφιούχου. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.

Αναγνωρίζεται σχετικά εύκολα από τους τρεις λαμπρούς αστέρες του που αποτελούν περίπου ευθεία γραμμή. Ο μεσαίος που είναι και ο λαμπρότερος, πρώτου μεγέθους, ονομάζεται «Αετός» ή «Αλτάιρ» (αραβικό όνομα) όπως και ονομάζεται σήμερα (Altair). 
Αμυδροί αστέρες εντός του αστερισμού του Αετού απετέλεσαν τον αστερισμό του Αντίνοου τον οποίο αναφέρει και ο Πτολεμαίος. Επίσης το ίδιο σε ξεχωριστό αστερισμό ανήγαγε τους αμυδρούς αυτούς αστέρες και ο Τύχων Μπραχέ το 1602.

Σήμερα όμως δεν αναγνωρίζεται ως ιδιαίτερος αστερισμός. Έτσι ο αστερισμός του Αετού απαρτίζεται μαζί με εκείνους του Αντίνοου από 73 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, δηλαδή αστέρες 1ου μέχρι 6ου μεγέθους. Ιδία ονομασία φέρουν μόνο ο Αλτάιρ και ο άνωθεν αυτού γ που διατηρεί την αραβική ονομασία «Ταραζέντ».

Το όνομα Αετός του αστερισμού οφείλεται στον μυθολογικό αετό του Διός που στο σύμπλεγμα αυτό των αστέρων οι αρχαίοι Έλληνες φαντάζονταν ότι έβλεπαν αετό να ίπταται και να μεταφέρει με τα νύχια του τον Γανυμήδη στον Δία προκειμένου να τον υπηρετήσει ως οινοχόος. Αργότερα ο Αδριανός για να τιμήσει τον ευνοούμενό του τον Αντίνοο αντικατέστησε στον αστερισμό τον Γανυμήδη δια του Αντινόου, και ονόμασε Γανυμήδη τον αστερισμό του Υδροχόου. Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς αναφέρουν τον αστερισμό με διάφορες ονομασίες, όπως «Διός Όρνις», «Οιωνών Βασιλεύς» στον Πίνδαρο και «Βάσανος» ή «Βασανιστήριον», παραπέμποντας στον αετό του μύθου του Προμηθέα. Αναφέρεται επίσης ως «Γυψ», ονομασία που πέρασε και στους Λατίνους συγγραφείς ως Vultur volans.

Ο αστερισμός στη μυθολογία 

 Σύμφωνα με τον Γκάβιν Ουάιτ, ο Βαβυλωνικός Αετός έφερε στον αστερισμό τον αστερισμό που ονομάζεται Νεκρός. Ο συντάκτης αναφέρει επίσης μια σύγκριση με τις κλασσικές ιστορίες του Αντίνου και του Γανυμήδη. 
 Στον Ινδουισμό, ο αστερισμός Αετός ταυτίζεται με τη θεότητα Γκαρούντα, η οποία είναι μισός αετός και μισός άνθρωπος.

Παραπομπές

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων του Αετού

Διαδικτυακοί τόποι 

 Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Αετός
Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο

Το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο είναι ένα μουσείο ιστορίας το οποίο ιδρύθηκε το 1914 και θεωρείται ως ένα από τα ιστορικότερα και μεγαλύτερα μουσεία της Ελλάδας. Από το 1930 στεγάζεται στη  Βίλα «Ιλίσσια», που κατασκευάστηκε την περίοδο 1840-1848 ως οικία της Δούκισσας της Πλακεντίας και βρίσκεται επί της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας 22, στην Αθήνα.Το συγκεκριμένο μουσείο φιλοξενεί περισσότερα από 25.000 εκθέματα με μοναδικές συλλογές εικόνων, γλυπτών, αντικειμένων μικροτεχνίας, τοιχογραφιών, κεραμικών, υφασμάτων, χειρογράφων αλλά και αντιγράφων από τον 3ο αιώνα μΧ μέχρι την σύγχρονη εποχή. Τα εκθέματα προέρχονται από τον ελλαδικό και γενικά τον βαλκανικό χώρο. 

Έναν αιώνα και πλέον μετά την ίδρυσή του, συνεχίζει τη λειτουργία του και στις αίθουσες της νέας του επέκτασης μετά και την παραχώρηση μεγάλου οικοπέδου, που ήταν άλλοτε στρατόπεδο.

Συλλογή Φωτογραφιών

Βιβλιογραφία

Δείτε επίσης 
 Μέγαρο Δούκισσας της Πλακεντίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο (επίσημος ιστότοπος)
 Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο (στον κόμβο του Υπουργείου Πολιτισμού)
 

Βυζαντινο
Βυζαντινά μουσεία στην Ελλάδα
Θρησκευτικά μουσεία στην Ελλάδα
Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών