joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Φραντς Μπέμε

Ο Φραντς Φρίντριχ Μπέμε (Franz Friedrich Böhme, 15 Απριλίου 1885 - 29 Μαΐου 1947) ήταν Αυστριακός στρατηγός της Βέρμαχτ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Υπηρέτησε ως Διοικητής του 18ου Ορεινού Σώματος, πληρεξούσιος στρατηγός του Χίτλερ στα Βαλκάνια και διοικητής στην κατεχόμενη από τη Γερμανία Νορβηγία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. 

Ο Μπέμε συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη από Αμερικανικό Στρατιωτικό Δικαστήριο στη Νυρεμβέργη στη Δίκη των Ομήρων με την κατηγορία ότι είχε σφαγιάσει χιλιάδες Σέρβους πολίτες. Αυτοκτόνησε στη φυλακή.

Ζωή και σταδιοδρομία 
Ο Φραντς Μπέμε γεννήθηκε στο Ζέλτβεγκ στη Στυρία της Αυστρίας στις 15 Απριλίου 1885. Εισήλθε στον Αυστροουγγρικό Στρατό τον Οκτώβριο του 1900 ως στρατιώτης και μπήκε υπολοχαγός σε ένα σύνταγμα πεζικού το 1905. Υπηρέτησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και παρέμεινε στις Αυστριακές Ένοπλες Δυνάμεις μετά το 1918 μεταφερόμενος στη Βέρμαχτ μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στη Γερμανία (Άνσλους) το 1938.

Κατά τα εναρκτήρια έτη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπέμε βρισκόταν στη διοίκηση του 30ού και 32ου Τμημάτων Πεζικού συμμετέχοντας στην εισβολή στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939 και στη Μάχη της Γαλλίας τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1940. Στις 29 Ιουνίου 1940, τιμήθηκε με τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδήρου Σταυρού .

Μεταξύ 16 Σεπτεμβρίου 1941 και 2 Δεκεμβρίου 1941, ως Γενικός Διοικητής και Διοικητής της Σερβίας, ο Μπέμε διέταξε ως αντίποινα την εκτέλεση 2.000 αμάχων στο Κραγκούγιεβατς μετά από επίθεση των Παρτιζάνων σε 22 στρατιώτες.

Τον Δεκέμβριο του 1943, ο Μπέμε διορίστηκε Αναπληρωτής Διοικητής του 18ου Σώματος Στρατού και Διοικητής της 18ης Στρατιωτικής Περιοχής στο Ζάλτσμπουργκ. 

Τον Ιούλιο του 1944, ο Μπέμε μετατέθηκε στην Ανώτατη Διοίκηση, παραδίδοντας τον έλεγχο της 2ου Στρατιάς Πάντσερ στον στρατηγό Μαξιμίλιαν ντε Άντζελις. Μεταξύ 8 Ιανουαρίου 1945 και 7 Μαΐου 1945, διετέλεσε Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων της Νορβηγίας και αρχηγός του 20ού Ορεινού Στρατού.

Δίκη και αυτοκτονία 
Αφού συνελήφθη στη Νορβηγία, παραπέμφθηκε στη Δίκη των Ομήρων, τμήμα των Επακόλουθων Δικών της Νυρεμβέργης, και κατηγορήθηκε για Εγκλήματα πολέμου, που διαπράχθηκαν στη Σερβία κατά τον έλεγχο της περιοχής το 1941. Αύξησε το εύρος των αντιποίνων εναντίον Σέρβων, σκοτώνοντας εκατό Σέρβους για κάθε δολοφονημένο Γερμανό και πενήντα για κάθε τραυματία Γερμανό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη σφαγή χιλιάδων πολιτών. 

Όταν η έκδοσή του στη Γιουγκοσλαβία φαινόταν επικείμενη, ο Μπέμε αυτοκτόνησε πηδώντας από τον τέταρτο όροφο της φυλακής, στην οποία κρατούνταν.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 
 
 
 
 

Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού
Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης
Αυτόχειρες
Αυστριακοί
Βέρμαχτ
Μανσούρ ιμπν Σαρτζούν

Ο Μανσούρ Ιμπν Σαρτζούν ήταν βυζαντινός αξιωματούχος αραβικής καταγωγής του 7ου αιώνα. Ήταν πατέρας του Σέργιου ή Σαρτζούν και ο παππούς των Ιωάννη Δαμασκηνού και Κοσμά Μαϊουμά.

Ο Μανσούρ ήταν ο τελευταίος βυζαντινός κυβερνήτης της Δαμασκού και αυτός που παρέδωσε την πόλη το 635 στους Άραβες και συνέχισε να έχει αξιώματα στο Χαλιφάτο των Ομεϋαδών . Ο Μανσούρ διορίσθηκε επί αυτοκράτορα Μαυρικίου λογοθέτης στην Δαμασκό και υπεύθυνος για την φορολογία στην περιοχή, στην ίδια θέση παρέμεινε και επί του επόμενου αυτοκράτορα Ηρακλείου.

Παραπομπές 

Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Άραβες Χριστιανοί
Σύροι
Βυζαντινοί κυβερνήτες
Χαλιφάτο των Ομεϋαδών
Αντώνιος Σιγάλας

Ο Αντώνιος Σιγάλας (1890 - 1981) ήταν Έλληνας Καθηγητής Μεσαιωνικής και Νέας Ελληνικής φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εμπνευστής της δημιουργίας της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Ανέπτυξε σημαντική δράση κατά την Εθνική Αντίσταση στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σύρο στις 5 Απριλίου 1890. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου μεσαιωνική και νέα ελληνική φιλολογία και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του ίδιου πανεπιστημίου.

Από το 1926 διετέλεσε καθηγητής Παπυρολογίας και Παλαιογραφίας και από το 1940 τακτικός καθηγητής Μεσαιωνικής και Νέας Ελληνικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επίσης οργάνωσε την πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη, συνέβαλε στη δημιουργία τμημάτων ξένων γλωσσών για τους φοιτητές αλλά και Φοιτητικής Λέσχης, της οποίας διετέλεσε επόπτης. Ακόμη ανέλαβε διάφορες επιστημονικες ερευνητικές αποστολές.

Αποτέλεσε έναν από τους εμπνευστές της ίδρυσης ενός επιστημονικού φορέα για την μελέτη της ιστορίας και του πολιτισμού της Μακεδονίας στην πόλη της Θεσσαλονίκης τον οποίο ο ίδιος ονόμασε «Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών». Επίσης είχε την επιστημονική εποπτεία και οργάνωση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Θεσσαλονίκης και διετέλεσε πρόεδρος της εφορείας της. Ακόμη ίδρυσε το πρώτο λαϊκό Πανεπιστήμιο ώστε να έχουν όλοι οι πολίτες πρόσβαση στην ακαδημαϊκή γνώση.

Κατά την Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944 πολλοί καθηγητές και φοιτητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης συμμετείχαν ενεργά στην Εθνική Αντίσταση. Ανάμεσα στους καθηγητές που έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση ήταν ο Γιάννης Ιμβριώτης, ο Γιώργος Τενεκίδης, ο Νίκος Ρουσόπουλος, ο Χαράλαμπος Θεοδωρίδης, ο Κώστας Τζώνης, ο Δημήτριος Καββάδας και ο Αντώνιος Σιγάλας.

Μεταπολεμικά εκδιώχθηκε από το πανεπιστήμιο και αναγκάσθηκε από το 1948 να γράφει στην εφημερίδα «Μακεδονία» και τα «Μακεδονικά Χρονικά» για να ανταπεξέρχεται στα έξοδα διαβίωσής του. Αργότερα, το 1956, μετέβη στο Μόναχο όπου εργάσθηκε έως το 1961 για την έκδοση των καταλόγων των βυζαντινών αυτοκρατορικών εγγράφων της Ακαδημίας Επιστημών της πόλης. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εξέδωσε την περίοδο 1970-1971 το δίτομο έργο «Εκλαϊκευμένα Μελετήματα» και τα «Βασικά προβλήματα προφοράς, γραφής, ορθογραφίας».

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 1981.
Το όνομά του δόθηκε τιμητικά σε οδούς των Δήμων Θεσσαλονίκης και Ερμούπολης.

Πηγές
Αντώνιος Σιγάλας (1890-1981) Ο Δάσκαλος της Μακεδονίας, Ρούσσος - Μηλιδώνης Μάρκος, ISBN 139789608509450, Πνευματικό Κέντρο Πατέρων Ιησουιτών, 1991

Παραπομπές 

Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Έλληνες Αντιστασιακοί
Μέλη του ΕΑΜ‎
Χέρτα Ομπερχόιζερ

Η Χέρτα Ομπερχόιζερ (γερμανικά: Herta Oberheuser, 15 Μαΐου 1911 - 24 Ιανουαρίου 1978) ήταν Ναζί ιατρός, η οποία καταδικάστηκε ως εγκληματίας Πολέμου στη Δίκη των Ιατρών (μία από τις συνακόλουθες δίκες της Δίκη της Νυρεμβέργης), καθώς προέβη σε φρικαλεότητες επί κρατουμένων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ράβενσμπρικ. Αρχικά καταδικάστηκε σε είκοσι έτη φυλάκισης, αλλά εξέτισε μόνον τα πέντε. Μια επιζώσα του Ράβενσμπρικ την χαρακτήρισε ως "κτήνος με ανθρώπινη μορφή".

Εκπαίδευση και προσχώρηση στο Ναζιστικό Κόμμα
Το 1937 η Ομπερχόιζερ έλαβε το πτυχίο Ιατρικής στη Βόννη, έχοντας ειδικευτεί στη δερματολογία. Σχεδόν αμέσως έγινε μέλος στο Ναζιστικό Κόμμα ως ειδικευόμενη ιατρός και αργότερα υπηρέτησε ως ιατρός στην Ένωση Γερμανίδων Κορασίδων. Τοποθετήθηκε ς βοηθός του Καρλ Γκέμπχαρντ, τότε Αρχιχειρουργού των SS και προσωπικού ιατρού του Χάινριχ Χίμλερ.

Εγκλήματα πολέμου
Ο Γκέμπχαρτ και η Ομπερχόιζερ έφθασαν στο Ράβενσμπρικ το 1942, προκειμένου να διεξαγάγουν πειράματα στις κρατούμενες του στρατοπέδου, με έμφαση στην ανεύρεση καταλληλότερων μεθόδων για τη θεραπεία μολύνσεων. Εξετέλεσαν φρικτά ιατρικά πειράματα, μολύνοντας επίτηδες τραύματα ώστε να τα θεραπεύσουν με σουλφανιλαμίδη, ενώ παράλληλα αασχολήθηκαν με την αναγέννηση οστών, μυών και νευρικών ινών καθώς και με μεταμοσχεύσεις, σε 86 κρατούμενες, 74 από τις οποίες ήταν Πολωνές πολιτικές κρατούμενες στο στρατόπεδο.

Σε δίκη
Η Ομπερχόιζερ ήταν η μοναδική γυναίκα κατηγορουμένη στη Δίκη των Ιατρών, όπου καταδικάστηκε για εγκλήματα κατά της σνθρωπότητας σε φυλάκιση είκοσι ετών.

Ύστερος βίος
Η Ομπερχόιζερ αφέθηκε ελεύθερη τον Απρίλιο του 1952 λόγω καλής διαγωγής και έγινε οικογενειακή ιατρός στο Στόκζεε κοντά στο Κίελο στην τότε Δυτική Γερμανία. Έχασε τη θέση της τον Αύγουστο του 1958, όταν μια επιζώσα του Ράβενσμπρικ την αναγνώρισε και ο Υπουργός Εσωτερικών της τοπικής Κυβέρνησης του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, Χέλμουτ Λέμκε, ανακάλεσε την ιατρική της άδεια και έκλεισε το ιατρείο της. Η Ομπερχόιζερ κατέθεσε προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, το οποίο, τον Δεκέμβριο του 1960, απέρριψε την προσφυγή της. Δεν άσκησε ξανά την ιατρική και της επιβλήθηκε και πρόστιμο.
. Απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1978 σε ηλικία 66 ετών.

Παραπομπές

Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης
Ναζιστές
Δημήτριος Φυλλίζης

Ο Δημήτριος Φυλλίζης (1883-1965) από την Τραπεζούντα του Πόντου ήταν πολιτικός μηχανικός που αποφοίτησε το 1906 από το Ε.Μ.Π. και εργάστηκε από το 1923 ως ελεύθερος επαγγελματίας στη Θεσσαλονίκη, σε οικοδομικές εργασίες (συνοικισμοί, καπναποθήκες, έργα εταιρείας "Ulen" κλπ.)

Έργα του 
 Μέγαρο Μοσκώφ-Σεδένκο, ‘Ετος Κατασκευής 1924, Παύλου Μελά 18, Θεσσαλονίκη.
Το κτήριο κατασκευάστηκε  για λογαριασμό του Πόντιου καπνέμπορα Νικόλαου Μοσκώφ με σκοπό να αποτελέσει καπναποθήκη. Αποτελεί δείγμα εκλεκτικισμού με επιρροές Αρτ Νουβό και αναφορές στον Νεοκλασικισμό.

 Μέγαρο Χατζηδημούλα (Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων), Έτος κατασκευής: 1924, Ερμού και Καρόλου Ντηλ, Θεσσαλονίκη.

Το κτίριο σχεδιάστηκε ως οικογενειακό μέγαρο κατοικιών, για λογαριασμό του Ηρακλή Χατζηδημούλα (1881-1931), που ήταν εύπορος βιομήχανος και είχε Βαμβακοκλωστήριο στην Έδεσσα.

 Κτήριο Κουκουμπάνη, Έτος κατασκευής 1926, Πλατεία Εμπορίου, Θεσσαλονίκη

 Πολυκατοικία στην πλατεία Αγ. Δημητρίου, ‘Ετος Κατασκευής 1935, Θεσσαλονίκη
Στοά Τάττη, Αγ. Μηνά 5, Θεσσαλονίκη

Παραπομπές 

Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί
Μοχάμεντ Ντρέγκερ

Ο Μοχάμεντ Ντρέγκερ (γερμανικά: Mohamed Dräger, γενν. στις 25 Ιουνίου 1996) είναι Τυνήσιος, γεννημένος στη Γερμανία, επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για τον Ολυμπιακό.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους 
Ο Ντρέγκερ έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο για την ΣΚ Φράιμπουργκ στις 27 Ιουλίου 2017, σε έναν προκριματικό αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της σλοβενικής Ντομζάλε, όπου μπήκε ως αλλαγή στο 87ο λεπτό.

Το 2018, ο Ντρέγκερ εντάχθηκε στην ΣΚ Παντερμπόρν με διετή δανεισμό.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2020, ο Ντρέγκερ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό.

Εθνική ομάδα 
Ο Ντρέγκερ αγωνίστηκε με την Εθνική Τυνησίας U17 στο Παγκόσμιο Κύπελλο U17 του 2013, όπου η Τυνησία προκρίθηκε από τη φάση ομίλων και αποκλείστηκε στο γύρο των 16 από την Αργεντινή.

Ο Ντρέγκερ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Τυνησίας στις 20 Νοεμβρίου 2018, σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον του Μαρόκου, ως αλλαγή στο 79ο λεπτό στη θέση του Ναΐμ Σλιτί.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ στο Transfermarkt.com

Τυνήσιοι ποδοσφαιριστές
Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Γερμανοί τυνησιακής καταγωγής
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τυνησίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τυνησίας
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019
Ποδοσφαιριστές ΣΚ Φράιμπουργκ
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα
Ποδοσφαιριστές Ρεγκιονάλλιγκα
Ποδοσφαιριστές ΣΚ Παντερμπόρν 07
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021
Ζακ Μωσσέ

Ο Ζακ (Ισαάκ) Μωσσέ (Jacques Moshe) (Θεσσαλονίκη, 1900 - 1960) ήταν Πολιτικός Μηχανικός που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Απόφοιτος της École Speciale des Travaux Publics du Bâtiment et de l'Industrie Paris (1922), εργάσθηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας και ασχολήθηκε με την κατασκευή σημαντικών κτηρίων της μεσοπολεμικής Θεσσαλονίκης.

Έργα του 
 Μέγαρο Ζενίθ, Έτος κατασκευής 1924, Μητροπόλεως με Βενιζέλου 10, Θεσσαλονίκη
 Κτίριο Χανανέλ Ναάρ (Μέγαρο ΑΛΒΟ), Έτος κατασκευής 1925, Αγίου Μηνά 4, Θεσσαλονίκη
 Κατάστημα αδελφών Άλβο, Έτος κατασκευής 1925, Οδός Ίωνος Δραγούμη 22, Θεσσαλονίκη
 Μέγαρο Κοένκα & Σαούλ, Έτος κατασκευής 1925,  Ίωνος Δραγούμη 33, Καποδιστρίου 2 & Πάικου 6, Θεσσαλονίκη
 Μέγαρο Ναβάρρο, Έτος κατασκευής 1925, Οδός Βασ. Ηρακλείου 5, Θεσσαλονίκη
 Μέγαρο Ηλύσια (Κτίριο Μπενσουσάν & Αελιών), Έτος κατασκευής 1925, Βενιζέλου με Ερμού 16, Θεσσαλονίκη. Κυρίαρχο στοιχείο του κτηρίου ήταν η επιλογή της χρήσης χτιστών κιγκλιδωμάτων
 «Όλυμπος Νάουσα» Έτος κατασκευής 1926, Λ. Νίκης, Θεσσαλονίκη. Εκλεκτικιστικού ρυθμού με αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά στοιχεία που παραπέμπουν στην μπελ επόκ και το νεοκλασικισμό. Από το 1927 λειτούργησε εκεί το ομώνυμο εστιατόριο που μαζί με το Μεντιτερανέ και τον Φλόκα αποτελούσαν της τριάδα της θεσσαλονικιώτικης φήμης
 Ελευθεροτεκτονική Στοά, “Λοζίς Βεριτάς”, Έτος κατασκευής 1926, Βηλαρά και Καθολικών, Θεσσαλονίκη. Σήμερα από το κτίριο διασώζεται μόνο το ισόγειο σε κακή κατάσταση, αφού μετά τον σεισμό του 1978 κατεδαφίστηκε ο όροφος
 Σχολή Λέων Γκατένιο,  Έτος κατασκευής 1928, Οδός Δελφών 62 και Μιαούλη, Στο κτήριο, μετά το 1945 στεγάστηκε το 7ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης, σήμερα όμως το σχολείο δεν λειτουργεί λόγω στατικών προβλημάτων
Συνοικισμός Ουζιέλ της Εταιρείας των Τροχιοδρόμων, Γεώργιου Παπανδρέου 58, Έτος κατασκευής 1929, Ντεπώ, Θεσσαλονίκη
 Κτίριο Μορδώχ & Μπενρουμπή, Έτος κατασκευής 1929, Τσιμισκή 23 και Κομνηνών 15, Θεσσαλονίκη
 Ξενοδοχείο Andromeda (πρώην Κοντινεντάλ), Έτος κατασκευής 1929, Κομνηνών 5 & Καλαποθάκη, Θεσσαλονίκη
 Αγορά Κολόμβου, Έτος κατασκευής 1935, Εγνατίας 31-Πτολεμαίων 22, Θεσσαλονίκη. Στην όψη επί της Εγνατίας η αγορά κρύβεται πίσω από οικοδομή 4 ορόφων, ενώ η όψη επί της Πτολεμαίων αποτελείται από ισόγειο και έναν όροφο
 Ολύμπιον Μέγαρον (στεγάζεται και ο Κινηματογράφος Ολύμπιον), Έτος κατασκευής 1948-1950, Πλατεία Αριστοτέλους, Θεσσαλονίκη

Παραπομπές 

Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί
Εβραϊκή κοινότητα Θεσσαλονίκης
Μπονακόσα Μπόρι

H Μπονακόσα, ιταλ. Bonacossa/bonaccossi/Bonaca Borri (1254 - 13 Ιανουαρίου 1321) από τον Οίκο των Μπόρι ήταν κόρη του καπετάνιου των εξόριστων από το Μιλάνο και με τον γάμο της έγινε κυρία του Μιλάνου.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Σκουαρτσίνο Μπόρι (1230-1277) ή Σκαρσίνι, καπετάνιου των εξόριστων από το Μιλάνο από την έλευση της οικογένειας Τοριάνι, πιστός υποστηρικτής των Βισκόντι, και της Αντωνίας (γενν. 1236) αγνώστου καταγωγής, που παντρεύτηκαν το 1254. Η οικογένεια του Μπόρι καταγόταν από την πόλη του Σάντο Στέφανο Τιτσίνο μαζί με μερικά φεουδαλικά εδάφη κοντά στο Κορπύ. Η οικογένεια Μπόρι ήταν μία από τις πιο αξιοσέβαστες στο Μιλάνο και είχε ως μέλος της έναν άγιο, τον Μόνας επίσκοπο του Μιλάνου.

Όταν ο βισκόντι κατέκτησε το Μιλάνο, ο Σκουαρτσίνα Μπόρι έδωσε την κόρη του σε γάμο με τον Ματτέο Α΄ Βισκόντι, κύριο του Μιλάνου το 1269, για να στερεώσει τους δεσμούς τους αναγκαίους για τη διατήρηση της εξουσίας των Βισκόντι. 

Η Μπονακόσσα και ο σύζυγός της ίδρυσαν μαζί το παρεκκλήσιο του Σάντο Τόμας στη βασιλική του Σαντ'Εουστόργκιο του Μιλάνου, όπου τάφκαν μαζί με τον γιο τους Στέφανο, τις δύο κόρες του Βεατρίκη και Αικατερίνη, και τον Ουμπέρτο Γ΄ Βισκόντι αδελφό του Ματτέο. Η Μπονακόσσα απεβίωσε στο Μιλάνο στις 13 Ιανουαρίου 1321, 67 ετών.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ματτέο Α΄ Βισκόντι κύριο του Μιλάνου και είχε τέκνα:
 Γκαλεάτσο Α΄ 1277-1328, κύριος του Μιλάνου. 
 Βεατρίκη γενν. 1280, παντρεύτηκε τον Σπινέτα Μαλασπίνα της Βερουτσόλα.
 Αικατερίνη 1282-1311, παντρεύτηκε τον Αλμποΐνο ντελα Σκάλα.
 Λουκίνο 1287/92-1349, κύριος του Μιλάνου.
 Στέφανο π.1287-1327, κόμης της Αρόνα.
 Μάρκο γενν. 1289.
 Τζιοβάννι 1290-1354, αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου.
 Ζακαρία γενν. 1295.
 Φλοραμόντα, παντρεύτηκε τον Γκουίντο Μαντέλλι, κόμη του Μακάνιο.
 Ανιέζε, παντρεύτηκε τον Τσεκίνο ντελα Σκάλα.

Πηγές
 Marchi, François. "Bonacossa Borri's Genealogy". François Marchi's genealogy website. Retrieved 5 December 2010.
Ισαβέλλα Φιέσκι

H Ισαβέλλα, ιταλ. Isabella Fieschi (άκμασε το 1356) από τον Οίκο των Φιέσκι ήταν κόρη ευγενή από τη Γένουα και με τον γάμο της έγινε κυρία του Μιλάνου.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του ευγενή από τη Γένουα Κάρλο κόμη του Σαβινιόνε και ανιψιά του πάπα Αδριανού Ε΄ (Οτομπουόνο ντε Φιέσκι).

Ο γάμος της κανονίστηκε ως συμμαχία μεταξύ της Γένουας και του Μιλάνου. Παντρεύτηκε τον Λουκίνο Βισκόντι στο Μιλάνο το 1331. Ήταν γνωστή για την ομορφιά της και την ερωτική της ζωή και αναφέρεται ότι είχε αρκετούς εραστές. Το 1347 έκανε επίσημη επίσκεψη στη Βενετία. Κατά την επίσκεψή της συμμετείχε σε ένα όργιο, κατά το οποίο είχε ερωτικές επαφές με τρεις άνδρες ταυτόχρονα, μεταξύ των οποίων ο Αντρέα Ντάντολο δόγης της Βενετίας και ο Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι ανιψιός του συζύγου της. 
Όταν το έμαθε τελικά ο σύζυγός της, ορκίστηκε να την τιμωρήσει σκληρά. Επειδή εκείνος απεβίωσε σύντομα μετά, φημολογήθηκε ότι τον είχε δηλητηριάσει η Ισαβέλλα ως αυτοάμυνα. 

Έπειτα από το τέλος του, η Ισαβέλλα αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τα δικαιώματα του γιου της στην εξουσία του Μιλάνου και τέθηκε σε κατ'οίκον περιορισμό. Το 1356 η Ισαβέλλα κατάφερε να δραπετεύσει από το Μιλάνο και σύμφωνα με πληροφορίες, επέστρεψε στην οικογένειά της στο Σαβινιόνε.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Λουκίνο Βισκόντι κύριο του Μιλάνου. Είχε τέκνο:
 Λουκίνο ο νέος (νοβέλο) 1346-99, νυμφεύτηκε πρώτα τη Λουίζα Αντόρνο κόρη του δόγη της Βενετίας και μετά την Μανταλένα Στρότσι.

Πηγές
 Tuchman, Barbara W. (Swedish): En Fjärran Spegel. Det stormiga 1300-talet (A Distant Mirror: The Calamitous 14th Century) Atlantis, Stockholm, 1994. ISBN 978-91-7486-260-7, p. 150
Νησί Πέλλας

Το Νησί είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας σε υψόμετρο 550 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Νησί βρίσκεται προς στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας με την Βόρεια Μακεδονία σε απόσταση 12 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Έδεσσα. Είναι κτισμένο στους νότιους πρόποδες του όρους Καϊμακτσαλάν (Βόρας) ενώ στα νότια είναι ο υδροβιότοπος Άγρα-Βρυτών-Νησίου από τον οποίο πηγάζουν νερά που κατευθύνονται στον ποταμό Εδεσσαίο ή Βόρα. Πρόκειται για τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε το 1953 για τις ανάγκες του υδροηλεκτρικού σταθμού της ΔΕΗ, πάνω στην κοίτη του ποταμού και παλιότερα αναφερόταν ως "τυρφώνας Νησίου" ή ως τεχνητή λίμνη Άγρα. Η κεντρική εκκλησία του είναι η εκκλησία των Αγίων Αρχαγγέλων ενώ 2 χλμ. νοτιότερα του χωριού σώζονται τα ερείπια του μεταβυζαντινού ναού της  Γενεθλίου της Θεοτόκου, ο οποίος χρονολογείται το 1741. Είναι διακοσμημένος με σημαντικές αγιογραφίες και έχει κηρυχθεί αρχαίο μνημείο.

Διοικητικά 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1918 με το ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Βλαδόβου (Άγρα). Το 1929 με το ΦΕΚ 424Α - 02/12/1929 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Νησιού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Έδεσσας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 382 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Λίμνη Άγρα - Βρυττών - Νησί Πέλλα στο https://www.youtube.com/

Παραπομπές

Χωριά του νομού Πέλλας
Δήμος Έδεσσας
Ακετυλιωμένη ξυλεία

Ακετυλιωμένη ξυλεία ονομάζεται η ξυλεία που έχει υποστεί ακετυλίωση. Παράγεται με χημική τροποποίηση του ξύλου μετά από χημική αντίδραση με οξικό ανυδρίτη σε υψηλή θερμοκρασία. Η μέθοδος είναι οικολογική. Η ξυλεία έχει υδροφοβικά χαρακτηριστικά, μειωμένη ρίκνωση και διόγκωση και χαμηλό σημείο κορεσμού των ινών. Βασίζεται στην εστεροποίηση της λιγνίνης και στη μείωση των ελεύθερων υδροξυλίων (-ΟΗ). 

Η ξυλεία είναι πολύ ανοιχτού χρώματος και έχει υψηλή φυσική διάρκεια και έντονη υδροφοβία, όπως έχουν δείξει διάφορες έρευνες. Είναι κατάλληλη η ξυλεία για εξωτερικές ξύλινες κατασκευές, και εξωτερικά δάπεδα και decks. Ξυλεία πεύκης (Radiata pine) και οξιάς συνήθως αξιοποιούνται με αυτή την τεχνική.

Ιδέα   
Χημική τροποποίηση προκύπτει με αντίδραση των συστατικών του ξύλου (βλ. ελεύθερα υδροξύλια της λιγνίνης και των ημικυτταρινών) χωρίς καταλύτη και δημιουργία δεσμών μεταξύ τους. Οι ουσίες, π.χ. ανυδρίτες, τροποποιούν τα δομικά συστατικά του ξύλου χωρίς να αφήνουν τοξικά υπολείμματα. Πολλά, σχεδόν 80-90% από τα υδροξύλια (-ΟΗ) αποκλείονται έτσι από τη δημιουργία δεσμών υδρογόνου με μόρια νερού και τα κυτταρικά τοιχώματα «κλειδώνουν» από υλικό.

Η αρχική ιδέα για αυτή την τεχνολογία της ακετυλίωσης βασίζεται σε έρευνες στις ΗΠΑ, από τους ερευνητές Alfred J. Stamm και Harold Tarkow, τη δεκαετία του 1940.

Τεχνολογία  
Το χημικό αντιδραστήριο που χρησιμοποιείται είναι ο οξικός ανυδρίτης. Ο ανυδρίτης αντιδρά με τα υδροξύλια του ξύλου (-OH) σχηματίζοντας εστέρες. Η αντίδραση εστεροποίησης λαμβάνει χώρα σε θερμοκρασία 110-120 βαθμών Κελσίου. 
H ακετυλίωση, ως αντίδραση απλής αντικατάστασης, προκαλεί αύξηση της μάζας του ξύλου (περίπου 20-25%) λόγω πρόσληψης τέτοιων ομάδων. Το ξύλο διατηρεί μια μικρή οσμή ξυδιού και το χρώμα του γίνεται λευκωπό.

Η τεχνολογία αποτελείται από διαφορετικά στάδια, λ.χ. επιλογή ξυλείας, ξήρανση (μέχρι 4%), κυρίως αντίδραση του ξύλου με το αντιδραστήριο, θερμοκρασία, προσθήκη ακετόνης. Και στο τέλος της διαδικασίας: τερματισμός της αντίδρασης, ξήρανση της ξυλείας, εκτεταμένος καθαρισμός από το οξικό οξύ, κλιματισμός.

Ιδιότητες  
Η υγροσκοπικότητα της ξυλείας (ρίκνωση και διόγκωση) μειώνεται, λ.χ. πεύκο είχε εφαπτομενική διόγκωση 0,9%, ενώ το ίδιο μη τροποποιημένο ξύλο είχε 8%. Οι μηχανικές ιδιότητες όπως μέτρο θραύσης, μέτρο ελαστικότητας δεν επηρεάζονται πολύ, αυξάνεται η αντοχή του ξύλου σε σκληρότητα.

H ανθεκτικότητα μέτρια ανθεκτικών ειδών λ.χ. πεύκου, βελτιώνεται σημαντικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι η βιολογική ανθεκτικότητα του ξύλου από πεύκο γίνεται κλάσης 1. Το τροποποιημένο ξύλο μπορεί να χρησιμοποιείται και κοντά στο έδαφος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 'Chemical modification of wood', by Roger M. Rowell 
 'The benefits of acetylated wood'

Παραπομπές

Ξύλο
Προϊόντα ξύλου
Μαργαρίτα Μαλατέστα

H Μαργαρίτα, ιταλ. Margherita Malatesta (1370 - 28 Φεβρουαρίου 1399) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν κόρη του κυρίου του Ρίμινι και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του κυβερνήτη της Μάντουα.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γκαλεότο Α΄ κοντοτιέρου, κυρίου των Ρίμινι, Φάνο, Άσκολι, Πιτσέρνο, Τσεζένα & Φοσομπρόνε και της Ελιζαβέτας ντα Βαράνο.

Το 1393 παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο Α΄ Γκοντζάγκα, κυβερνήτη της Μάντουα. Οι δύο τους είχαν συγγένεια εξ αγχιστείας, καθώς ο αδελφός της Κάρλο Α΄ Μαλατέστα είχε νυμφευτεί την Ελιζαμπέτα, αδελφή του Φραντσέσκο Α΄. Ο κυβερνήτης της Μάντουας είχε πιο πριν σύζυγο την Ανιέζε Βισκόντι, αλλά την εκτέλεσε για απιστία το 1391. Η Μαργαρίτα του έκανε έναν γιο, τον Τζιανφραντσέσκο Α΄ 1ο μαρκήσιο της Μάντουα, ο οποίος νυμφεύτηκε την Πάολα Μαλατέστα.

Η Μαργαρίτα Μαλατέστα, η πεθερά της Άλντα ντ'Έστε, η Ελιζαμπέτα Γκοντζάγκα και η Μαργαρίτα Γκοντζάγκα ήταν γυναίκες που σχετίζονταν και το δίκτυό τους αυτό έφερε πιο κοντά τις Αυλές της Μάντουα, της Φερράρα, του Ρίμινι και του Πέζαρο. Ο Οίκος των Γκοντζάγκα έκοψε μετάλλια με τη Μαργαρίτα. Αυτή έφερε την κληρονομική ασθένεια της ραχίτιδας στους Γκοντζάγκα, που εκδηλωνόταν περιοδικά στους κυρίους της Μάντουα ως τον 16ο αι. Η Μαργαρίτα απεβίωσε 29 ετών και τάφηκε στην εκκλησία του Σαν Φραντσέσκο στη Μάντουα, στο μαυσωλείο των Γκοντζάγκα.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1393 τον Φραγκίσκο Α΄ Γκοντζάγκα κύριο της Μάντουα και είχε τέκνο:
 Ιωάννης-Φραγκίσκος (Τζανφραντσέσκο) 1395-1444, μαρκήσιος της Μάντουα.  
 Σουζάννα, απεβ. νέα.

Πηγές
 Adelaide, Murgia (1972). I Gonzaga. Milan: Mondadori.
 Giancarlo, Malacarne (2010). Gonzaga, Genealogie di una dinastia. Modena.
 Litta Biumi, Pompeo. Famiglie celebri italiane (in Italian). Milano: Luciano Basadonna Editore.
 Giuseppe Amadei; Ercolano Marani, eds. (1980). I ritratti gonzagheschi della collezione di Ambras. Mantua.

Οίκος των Μαλατέστα
Ροσουβαστατίνη

Η ροσουβαστατίνη (εμπορική ονομασία: Crestor και άλλες) είναι φαρμακευτική αγωγή  στατίνης, το οποίο χρησιμοποιείται για την αποτροπή καρδιαγγειακών ασθενειών σε άτομα υψηλού ρίσκου, καθώς και σε άτομα που αντιμετωπίζουν διαταραχές στα λιπίδια. Προτείνεται να χρησιμοποιείται μαζί με διατροφικές αλλαγές, άσκηση και απώλεια βάρους. Λαμβάνεται από το στόμα.

Οι κύριες παρενέργειες του φαρμάκου περιλαμβάνουν το κοιλιακό άλγος, τη ναυτία, τον πονοκέφαλο και την μυαλγία. Οι σοβαρές παρενέργειες του φαρμάκου περιλαμβάνουν την ραβδομυόλυση, προβλήματα στο συκώτι και τον διαβήτη. Η χρήση της από εγκύους μπορεί να βλάψει το έμβρυο. Όπως όλες οι στατίνες, η ροσουβαστατίνη δουλεύει αναστέλλοντας την αναγωγάση HMG-CoA, ένα ένζυμο στο συκώτι που παίζει ρόλο στη παραγωγή χοληστερόλης.

Η πατέντα της ροσουβαστατίνης καταχωρήθηκε το 1991 και το 2003 εγκρίθηκε η χρήση του στις Ηνωμένες Πολιτείες για ιατρικούς σκοπούς. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 39ο πιο συνταγογραφημένο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες με πάνω από 19 εκατομμύρια συνταγογραφήσεις.

Παραπομπές 

Φάρμακα που δρουν στο γαστρεντερικό σύστημα και το μεταβολισμό
Φάρμακα που δρουν στο καρδιαγγειακό σύστημα
Πυριμιδίνες
Αρωματικές ενώσεις
Οργανικές ενώσεις φθορίου
Σουλφοναμίδες
Καρβονικά οξέα
Αλκοόλες
Γιόχαν Νίμαν

Ο Γιόχαν Νίμαν (4 Αυγούστου 1913 - 14 Οκτωβρίου 1943) ήταν Γερμανός SS και αυτουργός του Ολοκαυτώματος, ο οποίος υπηρέτησε ως αναπληρωτής διοικητής στο στρατόπεδο εξόντωσης του Σομπίμπουρ κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Ράινχαρντ. Υπηρέτησε επίσης ως Leichenverbrenner (αποτεφρωτής πτωμάτων) στα κέντρα ευθανασίας Γκράφενεκ, Βρανδεμβούργου και Μπέρνμπουργκ κατά τη διάρκεια του Προγράμματος Ευθανασίας T-4 (Aktion T4) του προγράμματος «ευθανασίας» των SS. Ο Νίμαν σκοτώθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1943, κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης των φυλακισμένων στο Σομπίμπουρ.

Καριέρα στα SS

Ο Νίμαν έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (Κόμμα των Ναζί) το 1931 με αριθμό μέλους το 753,869 και της SS το 1934 με αριθμό μέλους 270,600. Αρχικά υπηρέτησε στο στρατόπεδο εξόντωσης του Μπέλζεκ, όπου ήταν επικεφαλής του Camp II, της περιοχής εξόντωσης. Έπειτα, μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο εξόντωσης του Σομπίμπορ. Το 1942, ο Νίμαν ενεργούσε ως αναπληρωτής διοικητής στο Σομπίμπουρ σε διάφορες περιστάσεις, πριν του δοθεί μόνιμα η θέση στις αρχές του 1943. Μετά την επίσκεψη του Χάινριχ Χίμλερ στο Σομπίμπουρ στις 12 Φεβρουαρίου 1943, ο Νίμαν προάχθηκε σε SS-Untersturmführer.

Ο Καρλ Φρένζελ, επίσης διοικητής στο Σορμπίμπουρ, θυμάται το πώς ο Νίμαν χειρίστηκε μία συγκεκριμένη απειλή πιθανής απόδρασης κρατουμένων από το στρατόπεδο:

Στις 14 Οκτωβρίου 1943, έλαβε χώρα μία εξέγερση κρατουμένων στο στρατόπεδο Σομπίμπουρ. Ο Νίμαν ήταν ο ανώτερος SS αξιωματικός που βρισκόταν σε καθήκον εκείνη τη μέρα κι έτσι ήταν το πρώτο άτομο που έγινε στόχος για να δολοφονηθεί από τους κρατούμενους. Ο Νίμαν σκοτώθηκε στους στρατώνες του ράφτη του στρατοπέδου με ένα κτύπημα στο κεφάλι με τσεκούρι από τον Αλεξάντερ Σουμπάγιεφ, έναν Εβραίο στρατιώτη του Κόκκινου Στρατού που πιάστηκε αιχμάλωτος και φυλακίστηκε στο Σομπίμπουρ. (289)

Τον Ιανουάριο του 2020, η εφημερίδα The Times δημοσίευσε πως 350 φωτογραφίες από το Σομπίμπουρ και άλλα μέρη που τράβηξε ο Νίμαν κατά την περίοδο του πολέμου, είχαν γίνει πρόσφατα διαθέσιμες στο κοινό από τους απογόνους του Νίμαν. Στο Βερολίνο διεξήχθη μία έκθεση όπου παρουσιάστηκαν οι φωτογραφίες, ενώ κυκλοφόρησε κι ένα βιβλίο που περιείχε τις συγκεκριμένες φωτογραφίες. Δύο φωτογραφίες ίσως να απεικονίζουν τον Τζον Ντεμιανιούκ, έναν Ουκρανό Τραβνίκι φρουρό ο οποίος μετανάστευσε μετά τον πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες και το 2011 καταδικάστηκε από ένα δικαστήριο του Μονάχου με την κατηγορία «της συνεργίας σε φόνο 27,900 Εβραίων στο Σομπίμπουρ».

Παραπομπές
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κυκλάδων 2020–21

Για την περίοδο 2020–21, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κυκλάδων είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στον νομό Κυκλάδων.

Το πρωτάθλημα της περιόδου 2020–21 είναι η 41η διοργάνωση πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της ΕΠΣ Κυκλάδων. Η πρωταθλήτρια έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. 

Ο θεσμός του κυπέλλου διοργανώνεται για 39η φορά. Ο κυπελλούχος αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.

Το δυναμικό της ΕΠΣ (2020–21)

Πρωτάθλημα

Α' φάση 
Για την Α' φάση του πρωταθλήματος, οι 18 σύλλογοι χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους με βάση τη γεωγραφική τους θέση, ώστε να ελαχιστοποιηθούν τα έξοδα των ομάδων για μετακινήσεις και διαμονή. Ο πρώτος όμιλος περιλαμβάνει τις ομάδες από Μύκονο, Σύρο και Τήνο. Ο δεύτερος όμιλος τις ομάδες από Κύθνο, Μήλο, Πάρο, Νάξο, Σέριφο και Σίφνο. Τέλος, ο τρίτος όμιλος περιλαμβάνει τις ομάδες από Θήρα, Ίο και Νάξο. Οι πρώτες δύο ομάδες κάθε ομίλου θα προκριθούν στη Β' φάση για την ανάδειξη του πρωταθλητή.

1ος όμιλος

2ος όμιλος

3ος όμιλος

Β' φάση 
Την πρόκριση για τη Β' φάση θα πάρουν οι πρώτες δύο ομάδες κάθε ομίλου της Α' φάσης και θα σχηματίσουν ένα μίνι πρωτάθλημα. Οι πρώτες ομάδες των ομίλων της Α' φάσης θα ξεκινήσουν στη Β' φάση με μπόνους δύο επιπλέον βαθμούς. Η ομάδα που θα τερματίσει πρώτη στη βαθμολογία της Β' φάσης θα αναδειχθεί πρωταθλήτρια Κυκλάδων για την περίοδο 2020-21 και την επόμενη σεζόν θα προβιβαστεί στη Γ΄ Εθνική.

Κύπελλο 

Στον θεσμό του κυπέλλου, συμμετέχουν οι ομάδες της ΕΠΣ Κυκλάδων που αγωνίζονται τόσο στις εθνικές κατηγορίες όσο και στην Α' Κατηγορία της ΕΠΣΚ. Ο νικητής του κυπέλλου θα συμμετάσχει στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.

1η φάση

2η φάση

3η φάση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Ε.Π.Σ. Κυκλάδων
Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2020–2021
Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2020-2021
Σφαγή του Πανέριαϊ

Η σφαγή του Πονάρι, γνωστή και ως σφαγή του Πανιέριαϊ () ήταν η μαζική δολοφονία μέχρι και 100.000 ατόμων, κυρίως Εβραίων, Πολωνών και Ρώσων από Γερμανούς στρατιώτες των Ζιχεράιτσντινστ και των Ες-Ες και Λιθουανούς συνεργατών του Άξονα, συμπεριλαμβανομένων ομάδων δολοφονιών του Υπατίνγκασις μπούρις (Ypatingasis būrys), κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος στο Ραϊχσκομισαριάτ Όστλαντ. Οι δολοφονίες έλαβαν χώρα από τον Ιούλιο του 1941 έως τον Αύγουστο του 1944 κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό του Πονάρι (γνωστό σήμερα ως Πανιέριαϊ), ένα προάστιο στο Βίλνιους της Λιθουανίας. Στο Πονάρι δολοφονήθηκαν περίπου 70.000 Εβραίοι, μαζί με περίπου 20.000 Πολωνούς, και 8.000 Ρώσους αιχμαλώτους πολέμου, εκ των οποίων οι περισσότεροι βρίσκονταν στη Βίλνα (Βίλνιους) και το νεοσύστατο Γκέτο της Βίλνας.

Η Λιθουανία και τα Βαλτικά κράτη αποτέλεσαν τις πρώτες περιοχές πέρα από τη Γερμανοκρατούμενη Πολωνία στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όπου οι Ναζί δολοφονούσαν μαζικά Εβραίους ως τμήμα της Τελικής Λύσης. Από τους 70.000 Εβραίους που ζούσαν στη Βίλνα προπολεμικά (σύμφωνα με τον Σνάιντερ), μόνο 7.000 Εβραίοι επιβίωσαν του πολέμου. Σύμφωνα με εκτίμηση του Ζέντλις, ζούσαν περίπου 80.000 Εβραίοι στη πόλη, ενώ η πόλη είχε πληθυσμό 160.000 κατοίκων. Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια του Ολοκαυτώματος και άλλες πηγές, μέχρι το τέλος του 1941 είχαν σκοτωθεί περίπου 50.000 Εβραίοι.

Παραπομπές 

Αντιπολωνικό αίσθημα στην Ευρώπη
Ακρογιάλι Μεσσηνίας

Το Ακρογιάλι είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, με πληθυσμό 137 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αβίας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αβίας, του Δήμου Δυτικής Μάνης.

Τοποθεσία 
Το Ακρογιάλι Αβίας, είναι χτισμένο δίπλα στους πρόποδες του Ταϋγέτου (υψόμετρο 1 μέτρο), σε μια περιοχή με ελαιώνες και διαθέτει Kαφετέριες, Tαβέρνες, Μπαρ και Μίνι Μάρκετ, δίπλα στην όμορφη παραλία. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την Καλαμάτα.

Διοικητικές μεταβολές

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Μεσσηνίας
Μάνη
Δήμος Δυτικής Μάνης
Κοστάντσα ντα Βαράνο

Η Κοστάντσα, ιταλ. Costanza da Varano (1426 - 1447) από τον Οίκο του Βαράνο ήταν κόρη του κυρίου του Καμερίνο και με τον γάμο της έγινε κυρία του Πέζαρο. Έγινε αξιόλογη ανθρωπίστρια, λόγια και συγγραφέας· εθεωρείτο ως μία από τις πιο καλλιεργημένες γυναίκες των μέσων του 16ου αι.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Πιέρ Τζεντίλε ντα Βαράνο, κυρίου του Καμερίνο και της Ελισάβετ Μαλατέστα, κόρης του Μπατίστα ποιητή της Αναγέννησης.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αλεσσάντρο Σφόρτσα κοντοτιέρο, κύριο του Πέζαρο και είχε τέκνα:
 Μπατίστα 1446-1472, παντρεύτηκε τον Φεντερίκο ντα Μοντεφέλτρο δούκα του Ουρμπίνο.
 Κοστάντσο Α΄ 1447-1483, κοντοτιέρος, κύριος του Πέζαρο & της Γκραντάρα.

Πηγές
 Churchill, Laurie J.; Brown, Phyllis R.; Jeffrey, Jane E., eds. (2002). Women Writing Latin: From Early Roman Antiquity to Early Modern Europe. 3. New York: Routledge. ISBN 9780415942478.
 Clough, Cecil H. (1996). "Daughters and wives of the Montefeltro: outstanding bluestockings of the Quattrocento". Renaissance Studies. 10 (1): 31–55. doi:10.1111/j.1477-4658.1996.tb00002.x.
 King, Margaret L. (1980). "Book-lined cells: women and humanism in the early Italian Renaissance". In Patricia H. Labalme (ed.). Beyond Their Sex: Learned Women of the European Past. New York: New York University Press. pp. 66–90.
Fantastic Four (ταινία, 2005)

Fantastic Four είναι μια υπερηρωική ταινία επιστημονικής φαντασίας, αμερικανικής παραγωγής του 2005. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο κόμικ. Σκηνοθέτης είναι σε αυτή την ταινία ο Τιμ Στόρι, ενώ τους πρωταγωνιστικούς ρόλους έχουν οι ηθοποιοί Γιόαν Γκρίφιθ, Τζέσικα Άλμπα, Μάικλ Τσίκλις, Κρις Έβανς και Τζούλιαν ΜακΜάχον.

Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 2005. Έλαβε αρνητικές κυρίως κριτικές, ωστόσο ήταν μια εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας παγκοσμίως 333 εκατομμύρια δολάρια. Μια συνέχεια, με τίτλο Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer, κυκλοφόρησε το 2007.

Πλοκή 

Μία επιστημονική αποστολή στο διάστημα για την ανάλυση μιας αστρικής καταιγίδας, δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αφού ένα ραδιενεργό νέφος που χτύπησε το σκάφος, είχε ως άμεση συνέπεια την αλλαγή της γενετικής σύστασης των πέντε επιστημόνων που επέβαιναν. Έτσι, ο πανέξυπνος αρχηγός της ομάδας Ριντ Ρίτσαρντς αποκτά απίστευτες ελαστικές δυνατότητες, η πρώην αγαπημένη του Σου Στορμ μπορεί πλέον να κυκλοφορεί ανάμεσα στα πλήθη αόρατη, ο αδελφός της, ο αυτάρεσκος πιλότος Τζόνι μπορεί να ελέγχει με το σώμα του τεράστιες πύρινες μάζες ενώ ο σωματώδης οδηγός Μπεν Γκριμ, έχει εξελιχθεί σε έναν πέτρινο γίγαντα. Οι τέσσερίς τους, θα αντιμετωπισθούν από τα πλήθη ως υπερ-ήρωες, γεγονός που θα δυσαρεστήσει τον πέμπτο επιβαίνοντα, τον πλεονέκτη επιχειρηματία Βίκτορ βον Ντουμ, ο οποίος θα αναδειχθεί στον νούμερο ένα εχθρό τους.

Διανομή

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα (αγγλικά)

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2005
Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel
Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox
Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες)
Αγγλόφωνες ταινίες
Αποκαλυπτικές ταινίες
Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment
Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη
Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Οινοποιία

Η οινοποιία είναι η τεχνολογική διαδικασία παραγωγής κρασιών από τα σταφύλια, αλλά και από τους άλλους καρπούς και μούρα. 

Η διαδικασία αυτή όσο αφορά το κομμάτι παραγωγής κρασιών περιλαμβάνει τα εξής στάδια: έκθλιψη των ραγών, διαχωρισμός των ραγών από τους βοστρύχους, αλκοολική ζύμωση του μούστου και των στέμφυλων, διαχωρισμός μούστου από τα στέμφυλα, ωρίμανση και παλαίωση. 

Ανάλογα με την διάρκεια εκχύλισης, δηλαδή με τον χρόνο το οποίο ο γλεύκος ή μούστος παραμένει με τα στέμφυλα σε μία δεξαμενή οι οίνοι ξεχωρίζονται σε νέους και οίνοι οι οποίοι προορίζονται για παλαίωση. Για παραγωγή νέων οίνων η εκχύλιση διαρκεί 2-3 μέρες, για οίνους που πάνε για παλαίωση - 8-15 μέρες.

Κατηγορίες κρασιών 
Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία τα κρασιά κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες: 
 οι οίνοι "ονομασίας προέλευσης" οι οποίοι με τη σειρά τους διαχωρίζονται σε 
 κρασιά "ονομασίας προέλευσης ελεγχόμενης" (ΟΠΕ) 
 κρασιά "ονομασίας προέλευσης ανωτέρας ποιότητας" (ΟΠΑΠ). 
 επιτραπέζιοι οίνοι.

Παραγωγή 
Η λίστα με τις χώρες μεγαλύτερους οινοπαραγωγούς, σε εκατόλιτα (hl).

Παραπομπές 

Οινοποιία
Βιομηχανία τροφίμων
Ντάνι Ινγκς

Ο Ντάνιελ Γουίλιαμ Τζον Ινγκς (Danny Ings , 23 Ιουλίου 1992) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Άστον Βίλα και την εθνική ομάδα της Αγγλίας.

Ο Ινγκς ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Σαουθάμπτον, αλλά στη συνέχεια έγινε μέλος των ακαδημιών της Μπόρνμουθ. Το 2010 δόθηκε δανεικός στην Ντόρτσεστερ Τάουν. Το 2011 αποκτήθηκε από την Μπέρνλι και το 2013-14 ανακηρύχθηκε παίκτης της χρονιάς της Τσάπιονσιπ, ενώ βοήθησε την ομάδα να ανέβει στην Πρέμιερ Λιγκ σκοράροντας 22 γκολ. Μετά τον υποβιβασμό της Μπέρνλι το 2015 και τη λήξη του συμβολαίου του, αποκτήθηκε από τη Λίβερπουλ για 8 εκατομμύρια λίρες, με την οποία έχασε την πρώτη σαιζόν λόγω τραυματισμού, ενώ και η δεύτερη σαιζόν σημαδεύτηκε από τραυματισμό, με αποτέλεσμα τη σαιζόν 2016-17 να πραγματοποιήσει μόλις δύο εμφανίσεις στο Λιγκ Καπ. Τον Αύγουστο του 2018 δόθηκε δανεικός στη Σαουθάμπτον, από την οποία αποκτήθηκε μόνιμα την επόμενη χρονιά για 18 εκατομμύρια λίρες και 2 εκατομμύρια λίρες μπόνους. Τη σαιζόν 2019-20, ο Ινγκς σκόραρε 22 γκολ στην Πρέμιερ Λιγκ, όντας δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος μαζί με τον Πιερ-Εμερίκ Ομπαμεγιάνγκ και μόλις ένα γκολ πίσω από τον πρώτο σκόρερ, τον Τζέιμι Βάρντι. Το 2021 αποκτήθηκε από την Άστον Βίλα για 25 εκατομμύρια λίρες.

Ο Ινγκς έχει πραγματοποιήσει εμφανίσεις με την εθνική Αγγλίας Κ15 και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών τον Οκτώβριο του 2015. Έχει πραγματοποιήσει 2 συμμετοχές με το εθνόσημο.

Παραπομπές

Άγγλοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας
Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Μπόρνμουθ
Ποδοσφαιριστές Ντόρτσερστερ Τάουν
Ποδοσφαιριστές Μπέρνλι ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ
Κουίτο

Το Κουίτο (), πρώην Σίλβα Πόρτο (), είναι πόλη και δήμος στην κεντρική Ανγκόλα, πρωτεύουσα της επαρχίας Μπιέ. Ο δήμος είχε πληθυσμό 450.881 το 2014.

Ιστορία 
Η πόλη Κουίτο είναι χτισμένη στην ιστορική καρδιά του βασιλείου των Οβιμπούντου. Ο ηγεμόνας των Οβιμπούντου είχε το όνομα Βίγιε και νυμφεύτηκε μια γυναίκα της φυλής Σόνγκο με το όνομα Καχάντα. Μαζί έχτισαν την πόλη και αργότερα οι Πορτογάλοι ονόμαζαν την επαρχία Μπιέ από το όνομα του ηγεμόνα. Οι Οβιμπούντου ήταν γνωστοί για την πώληση αιχμαλώτων από γειτονικές φυλές σε Ευρωπαίους δουλεμπόρους, κάνοντας έτσι την περιοχή ιδανική για το εμπόριο δουλείας και έφεραν αποίκους στην περιοχή. Οι Πορτογάλοι «ίδρυσαν» την πόλη το 1750. Αργότερα η πόλη ονομάστηκε Σίλβα Πόρτο προς τιμήν του Αντόνιο ντα Σίλβα Πόρτο, ο οποίος έχτισε την κατοικία του embala Belmonte στην περιοχή. Το ευχάριστο κλίμα στην επαρχία Μπιέ ήταν ελκυστικό για τους Πορτογάλους εποίκους και πολλοί μετακόμισαν στο Σίλβα Πόρτο στις αρχές του 1900 όταν ο Σιδηρόδρομος της Μπενγκέλα συνέδεσε την πόλη με την ακτή.

Το Κουίτο είχε μακρά ιστορία βίας ξεκινώντας από το δουλεμπόριο της Αφρικής και τον φυλετικό πόλεμο. Αργότερα στη δεκαετία του 1960 οι Πορτογάλοι χρησιμοποίησαν την πόλη Σίλβα Πόρτο ως κέντρο εκπαίδευσης για μαύρους στρατιώτες του Πορτογαλικού Στρατού οι οποίοι θα αποστελλόταν στη βόρεια Πορτογαλική Ανγκόλα για να πολεμήσουν τους εθνικιστές αντάρτες, κατά τη διάρκεια του Πορτογαλικού Αποικιακού Πολέμου.

Μετά την ανεξαρτησία από την Πορτογαλία το 1975, το Κουίτο ήρθε αντιμέτωπο με τις χειρότερες στιγμές του στις 6 Ιανουαρίου 1993, όταν η UNITA, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας, πολιόρκησε την πόλη για περισσότερο από 9 μήνες ενώ πάνω από 30.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν, τόσο από τις πολεμικές επιχειρήσεις όσο και από την πείνα. Σε κανέναν δεν επιτρεπόταν να εισέλθει ή να εγκαταλείψει την πόλη για 9 μήνες και αυτή υπέστη σοβαρές καταστροφές. Η UNITA απομακρύνθηκε τελικά από την πόλη και μια δεύτερη προσπάθεια έγινε για να καταλάβει την πόλη το 1998 χρησιμοποιώντας τεράστιο πυροβολικό και τανκς.

Κλίμα 
Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του οροπεδίου του Μπιέ. Το κλίμα είναι ασυνήθιστα δροσερό για την τροπική του θέση. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 18 °C, κυρίως λόγω του μεγάλου υψομέτρου της. Η πιο δροσερή περίοδος είναι από τον Μάιο έως τον Αύγουστο όταν δεν παρατηρείται καμία βροχόπτωση. Ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος είναι οι θερμότεροι μήνες με λίγη βροχή. Έντονες βροχοπτώσεις σημειώνονται κατά την περίοδο των βροχών από τον Νοέμβριο έως τον Απρίλιο.

Μεταφορές 
Το Κουίτο εξυπηρετείται από τον σιδηρόδρομο της Μπενγκέλα ο οποίος κάποτε συνέδεε τις εσωτερικές επαρχίες με την ακτή. Ο πραγματικός σιδηροδρομικός σταθμός που εξυπηρετεί το Κουίτο βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα βόρεια της πόλης. Ο σιδηρόδρομος αναμένεται να επισκευαστεί τα επόμενα χρόνια. Υπάρχουν επίσης απευθείας πτήσεις από τη Λουάντα στο αεροδρόμιο της πόλης.

Παραπομπές 

Πόλεις της Ανγκόλας
Συμμαχικό Συμβούλιο των Ισλαμικών Επαναστατικών Δυνάμεων

Το Συμμαχικό Συμβούλιο των Ισλαμικών Επαναστατικών Δυνάμεων (Περσικά: شورای ائتلاف نیروهای انقلاب اسلامی), με ακρωνύμιο ΣΣΙΕΔ, είναι μία συντηρητική δεξιά συμμαχία πολιτικών κομμάτων που σχηματίστηκε για τις Ιρανικές βουλευτικές εκλογές του 2020. Κορυφαίος υποψήφιος της συμμαχίας ήταν ο Μοχάμαντ Γκάμπερ Γκάλιμπαφ και αρχηγός ο Γκολάμ Αλί Χαντάντ Άντελ. 

Το Ρέτερς περιέγραψε τη συμμαχία ως τη «μεγαλύτερη σκληροπυρηνική ομάδα», που από την αρχή «φάνηκε ότι θα κυριαρχήσει» στο Κοινοβούλιο. Ο κατάλογος υποψηφίων της συμμαχίας περιλαμβάνει, μεταξύ των άλλων, μέλη της παλιάς επαναστατικής φρουράς καθώς και πιστούς στον Χαμενεΐ,

Παραπομπές 

Ιρανικά πολιτικά κόμματα
Γιοσιχίντε Σούγκα

Ο Γιοσιχίντε Σούγκα (Yoshihide Suga) (菅 義偉, Suga Yoshihide, [sɯɡa joɕiꜜçide], γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1948) είναι Ιάπωνας πολιτικός, πρωθυπουργός της Ιαπωνίας από τον Σεπτέμβριο του 2020 έως τον Οκτώβριο του 2021. Υπήρξε αρχιγραμματέας του υπουργικού συμβουλίου επί πρωθυπουργίας του Σίνζο Άμπε την περίοδο από το 2012 ως το 2020 και υπουργός Εσωτερικών και Επικοινωνιών από το 2006 ως το 2007.

Βιογραφία

Πρώτα χρόνια και σπουδές 
Γεννημένος από μια οικογένεια αγροτών φράουλας στην επαρχία Ακίτα, ο Σούγκα εγκαταστάθηκε στο Τόκιο μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο, όπου εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Χοσέι.  Λίγο μετά την αποφοίτησή του με πτυχίο νομικής, ο Σούγκα έγινε βοηθός του εκπροσώπου Χικοσαμπούρο Οκονόγκι το 1975 πριν ασχοληθεί με την πολιτική και ο ίδιος, όταν εκλέχθηκε στη Δημοτική Συνέλευση της Γιοκοχάμα το 1987.  Στις εκλογές του 1996 εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων, εκπροσωπώντας τη 2η Περιφέρεια της Καναγκάουα ως μέλος του LDP.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Δίαιτα ο Σούγκα έγινε στενός συνεργάτης του Γενικού Γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου Σίνζο Άμπε. Όταν ο Άμπε έγινε πρωθυπουργός το 2006, διόρισε τον Σούγκα στο υπουργικό συμβούλιο ως υπουργό Εσωτερικών και Επικοινωνιών. Ο Άμπε αργότερα διόρισε τον Σούγκα ως αρχιγραμματέα του υπουργικού συμβουλίου το 2012 μετά την επιστροφή του στην πρωθυπουργία, ένα αξίωμα στο οποίο θα παρέμενε ο Σούγκα  στη διάρκεια ολόκληρης της δεύτερης θητεία του Άμπε.  Είναι ο μακροβιότερος αρχιγραμματέας του υπουργικού συμβουλίου στην ιαπωνική ιστορία. Τον Σεπτέμβριο του 2020, όταν ο Άμπε ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την πολιτική, ο Σούγκα δήλωσε την υποψηφιότητά του στις εκλογές για αρχηγό του LDP. Ευρέως θεωρημένος ως πρωτοπόρος, ο Σούγκα κέρδισε άνετα τις εκλογές στις 14 Σεπτεμβρίου με το 70% των ψήφων. Δύο ημέρες αργότερα, εξελέγη επίσημα πρωθυπουργός από τη Δίαιτα και διορίστηκε από τον αυτοκράτορα Nαρουχίτο, καθιστώντας τον ως τον πρώτο νέο πρωθυπουργό της εποχής Ρέιουα. 

Ο Σούγκα δήλωσε ότι η πρωθυπουργία του θα επικεντρωθεί στη συνέχιση των πολιτικών και των στόχων της διοίκησης Άμπε, συμπεριλαμβανομένης της σουίτας οικονομικών πολιτικών |(γνωστής ως Abenomics), στην αναθεώρηση του άρθρου 9 του ιαπωνικού συντάγματος και στη διασφάλιση της απελευθέρωσης των Ιαπώνων που απήχθησαν από τη Βόρεια Κορέα .

Παραίτηση 
Ο Σούγκα σταδιακά έχασε τη δημοτικότητά του εξαιτίας των χειρισμών στην πανδημία COVID-19 και στη διαχείριση των Ολυμπιακών Αγώνων. Λίγο πριν τη λήξη της πρωθυπουργίας του τα ποσοστά δημοτικότητάς του ήταν από τα χαμηλότερα στην ιαπωνική ιστορία. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2021 ανακοίνωσε την απόφασή του να μην διεκδικήσει ξανά την ηγεσία του LDP, και κατά συνέπεια να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία.

Προσωπική ζωή 
Είναι παντρεμένος και έχει τρεις γιους.  Η σύζυγός του, Μαρίκο, είναι η αδελφή ενός από τους πρώην συναδέλφους του στο γραφείο του Χικοσαμπούρο Οκονόγκι . 

Ο Σούγκα έκανε καράτε όταν ήταν φοιτητής. Κρατά την τρίτη και μαύρη ζώνη.

Παραπομπές 

Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Πρωθυπουργοί της Ιαπωνίας
Τατιάνα Μαουντμπάττεν

Η Τατιάνα Μαουντμπάττεν (Tatiana Mountbatten, γεννημένη ως Τατιάνα Ελένη Γεωργία Tatiana Helen Georgia, 16 Απριλίου 1990 -) είναι Βρετανίδα ιππέας και κόρη του Γεωργίου Μαουντμπάττεν, 4ου Μαρκησίου του Μίλφορντ Χέβεν.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1990 στο Λονδίνο και είναι το μεγαλύτερο παιδί και η μοναχοκόρη του Γεωργίου Μαουντμπάττεν, 4ου Μαρκησίου του Μίλφορντ Χέιβεν και της πρώτης συζύγου του Σάρας Γεωργίνας Γουόλκερ.

Ως μακρινό μέλος της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας, βρίσκεται στη γραμμή διαδοχής του Βρετανικού θρόνου. Σπούδασε στο σχολείο Μίλφιλντ του Σόμερσετ. Είναι ιππέας και αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο στο Dressage.

Το 2007 παρουσιάστηκε στην υψηλή κοινωνία στο Le Bal des Débutantes στο Παρίσι. Από το Οκτώβριο του 2018, είναι πρέσβειρα της Crofton & Hall.

Τον Δεκέμβριο του 2019, της απαγορεύτηκε να οδηγήσει για έξι μήνες από το Δικαστήριο λόγω αδικημάτων που σχετίζονται με την ταχύτητα.

Παραπομπές

Οίκος Μπάττενμπεργκ
Άγγλοι ευγενείς
Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Πρόδρομος

Ο  Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Πρόδρομος (κατά κόσμον Ζαχαρίας Ξενάκης, 3 Νοεμβρίου 1979), είναι Έλληνας Επίσκοπος και Μητροπολίτης της Εκκλησίας Κρήτης Είχε διατελέσει Αρχιγραμματέας της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Ο κατά κόσμον Ζαχαρίας Ξενάκης, γεννήθηκε στα Σταυράκια Ηρακλείου στις 3 Νοεμβρίου 1979.  

Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία έλαβε το πτυχίο του τον Σεπτέμβριο του 2001. Μετά από εντολή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, παρακολούθησε Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών στον τομέα της βιβλικής Θεολογίας στο Maynooth της Ιρλανδίας, με υποτροφία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. 

Τον Ιανουάριο του 2005 εκάρη μοναχός στη Μονή Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου στο Ηράκλειο, από τον τότε Επίσκοπο Κνωσσού Μακάριο, σημερινό Μητροπολίτη Γορτύνης και Αρκαδίας, και τον Ιούνιο του ίδιου έτους χειροτονείται διάκονος από τον τότε Επίσκοπο Κνωσσού Ευγένιο, μετέπειτα Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου και σημερινό Αρχιεπίσκοπο Κρήτης. Τον Ιανουάριο του 2013 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ειρηναίο, λαμβάνοντας παράλληλα και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη. 

Υπηρέτησε στην Αρχιεπισκοπή Κρήτης ως διάκονος του Αρχιεπικόπου Ειρηναίου, αργότερα ως Αρχιερατικός Επίτροπος διαφόρων Περιφερειών, παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών στον ραδιοφωνικό σταθμό της Τοπικής Εκκλησίας και τέλος Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Αρχιεπισκοπής, και Αρχιγραμματέας της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης (από το 2016 έως σήμερα), αφού πρώτα είχε υπηρετήσει την Επαρχιακή Σύνοδο από διάφορες θέσεις, όπως του Κωδικογράφου και του Υπογραμματέως .

Επίσκοπος Κνωσού 
Στις 16 Οκτωβρίου 2019 εξελέγη Βοηθός Επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Ειρηναίου, με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Κνωσού. Χειροτονήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2019 στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο. Ως Επίσκοπος βοηθούσε τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης στα ποιμαντικά και λειτουργικά του καθήκοντα, ενώ παρέμεινε Αρχιγραμματέας της Επαρχιακής Συνόδου μέχρι την εκλογή του σε Μητροπολίτη.

Μητροπολίτης Ρεθύμνης 
Στις 18 Φεβρουαρίου 2022 εξελέγη από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας της Κρήτης Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Στις 19 Μαρτίου 2022 έγινε η ενθρόνιση στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Ρεθύμνης.

Παραπομπές 

Έλληνες επίσκοποι
Έλληνες κληρικοί
Έλληνες θεολόγοι
Οικογένεια Καραντηνών

Η οικογένεια των Καραντηνών (Carandinò) είναι παλαιά
ελληνική οικογένεια, κλάδο της βυζαντινής οικογένειας Καραντηνών. Το 1453 ο Γιώργος Καραντηνός εγκαταστάθηκε στη Κεφαλονιά, οι δε απόγονοί του θεωρούνταιμέλη της εκεί αριστοκρατίας.

Μέλη 

 Νικηφόρος Καραντηνός
 Μανουήλ Α΄ Καραντηνός
 Ιωάννης Καραντινός
 Νίκος Καραντηνός
 Πάτροκλος Καραντινός
 Σωκράτης Καραντινός

Βιβλιογραφία 

 Alexander P. Kazhdan, Silvia Ronchey, L’aristocrazia bizantina dal principio dell’XI alla fine del XII secolo, 1997
 Meriç T. Öztürk, The provincial aristocracy in byzantine Asia Minor (1081-1261), Université Bogazici, 2013
 Eugène Rizo Rangabè, Livre d'or de la noblesse Ionienne Volume II. Première partie A-I Céphalonie, Athenes 1926
 Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople, Paris, 1983

Οικογένειες ευγενών