joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τζοβάνι Σκιαπαρέλι

Ο Τζοβάνι Βιρτζίνιο Σκιαπαρέλι (Giovanni Virginio Schiaparelli, Σαβιλιάνο, 14 Μαρτίου 1835 – Μιλάνο, 4 Ιουλίου 1910) ήταν Ιταλός αστρονόμος, γνωστός κυρίως για τις μελέτες του σχετικά με τον πλανήτη Άρη. Υπήρξε γερουσιαστής του Βασιλείου της Ιταλίας, μέλος της Ακαδημίας των Λύγκων (Accademia dei Lincei), της παλαιότερης ιταλικής ακαδημίας, της Ακαδημίας Επιστημών του Τορίνου και του Βασιλικού Ινστιτούτου Lombardo. Από το 1862 έως το 1900 διετέλεσε διευθυντής του Αστεροσκοπείου Brera του Μιλάνου.

Η εργασία του για τον Άρη
Από το 1877 ο Σκιαπαρέλι αφοσιώθηκε στην παρατήρηση του Άρη και, ύστερα από χρόνια παρατηρήσεων, δημοσίευσε τον πρώτο λεπτομερή χάρτη του πλανήτη. Το όνομά του ταυτίστηκε με τον πλανήτη αυτό, ώστε θεωρείται ιδρυτής της αρεογραφίας, του κλάδου της αστρονομίας που μελετά τη γεωγραφία του Άρη. Ήταν ο πρώτος που παρατήρησε με τηλεσκόπιο αυτό που νόμισε πως ήταν ένα πυκνό δίκτυο διωρύγων στον Κόκκινο Πλανήτη, των διάσημων διωρύγων του Άρη, την εποχή της μεγάλης αντίθεσης του 1877, γεγονός που έγινε αιτία για κύμα υποθέσεων και εικασιών όσον αφορά την πιθανότητα ύπαρξης ευφυούς ζωής στον Άρη. Ο Σκιαπαρέλι είχε γράψει στο έργο του Η ζωή στον πλανήτη Άρη: «Πρέπει να φανταστούμε όχι τόσο πραγματικές διώρυγες με σχήμα που μας είναι οικείο αλλά λεκάνες εδάφους ελάχιστα βαθιές, που εκτείνονται ευθύγραμμα για χιλιάδες χιλιόμετρα, με πλάτος 100, 200 χιλιομέτρων ή ακόμη περισσότερων. Έχω ήδη τονίσει παλιότερα, ότι, εφόσον δεν υπάρχουν βροχές στον Άρη, οι διώρυγες αυτές αποτελούν μάλλον το βασικό μηχανισμό, με τον οποίο το νερό (και με αυτό η οργανική ζωή) μπορεί να σκορπιστεί στην άγονη επιφάνεια του πλανήτη».
 
Οι περισσότερες υποθέσεις ύπαρξης ευφυών όντων στον Άρη (που αργότερα αποδείχθηκαν λανθασμένες) οφείλονται σε μια λανθασμένη μετάφραση των εργασιών του Σκιαπαρέλι στα Αγγλικά. Πράγματι, η λέξη canali μεταφράστηκε με την λέξη canals και όχι με την πιο σωστή λέξη channels. Ενώ η πρώτη λέξη δηλώνει μια τεχνητή κατασκευή, η δεύτερη λέξη δηλώνει μια διάπλαση του εδάφους που μπορεί να είναι και φυσική. Από αυτή τη λανθασμένη μετάφραση εντάθηκαν οι διάφορες υποθέσεις για ζωή στον Άρη. Μεταξύ των πιο ένθερμων υποστηρικτών της υπόθεσης των τεχνητών διωρύγων του Άρη ήταν ο διάσημος Αμερικανός αστρονόμος Πέρσιβαλ Λόουελ (Percival Lowell), ο οποίος αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του προσπαθώντας να αποδείξει ότι υπάρχει ευφυής ζωή στον Άρη. Αργότερα όμως, κυρίως χάρη στις παρατηρήσεις του Ιταλού αστρονόμου Βιντσέντζο Τσερούλι και του Ευγένιου Αντωνιάδη, επαληθεύθηκε ότι οι διάσημες διώρυγες ήταν στην πραγματικότητα απλές οφθαλμαπάτες. 

Ο Σκιαπαρέλι ήταν επίσης ο πρώτος που απέδειξε ότι τα μετεωρικά σμήνη (κυρίως οι Περσείδες και οι Λεοντίδες) είναι στην πραγματικότητα υπολείμματα κομητών. Προς τιμή του βαπτίστηκαν ο αστεροειδής 4062 Schiaparelli, ο κρατήρας Schiaparelli στην Σελήνη και ο κρατήρας Schiaparelli στον Άρη.

Ο τάφος του βρίσκεται στο Μνημειακό Κοιμητήριο του Μιλάνου.

Ιταλοί αστρονόμοι
Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Τορίνο
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1993

Οι πρόωρες εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993 που προκλήθηκαν από την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στις 9 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους (απώλεια της δεδηλωμένης και διάλυση της Βουλής μετά την δήλωση ανεξαρτητοποίησης του βουλευτή Κιλκίς της ΝΔ Γιώργου Συμπιλίδη) κερδήθηκαν με ευρεία πλειοψηφία (46,88%) από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος επέστρεψε στην εξουσία και σχημάτισε την τρίτη και τελευταία κυβέρνησή του.  

Οι εκλογές έγιναν με τον Εκλογικό Νόμο 1907/1990 που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δηλαδή ενισχυμένη αναλογική με τις ρήτρες του +1 και του 3%.

Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων μετέβη στο Ζάππειο Μέγαρο, και δήλωσε:

«Η εκλογή κρίθηκε. Ο ελληνικός λαός επέλεξε το ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα έχει την δυνατότητα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση με άνετη πλειοψηφία στη Βουλή. Η ΝΔ τα τριάμισι χρόνια διακυβέρνησής της ακολούθησε τον σωστό δρόμο και πήρε δύσκολες αλλά αναγκαίες για το μέλλον της Ελλάδας αποφάσεις και πλήρωσε το ανάλογο πολιτικό κόστος. Σέβομαι την κρίση του ελληνικού λαού και εύχομαι στην καινούργια κυβέρνηση να επιτύχει».

Από την βίλα του στην Εκάλη, ο Ανδρέας Παπανδρέου προέβη στην εξής δήλωση το βράδυ των εκλογών, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων:

«Ο λαός εμίλησε. Κατεδίκασε τον κακέκτυπο νεοφιλελευθερισμό της Νέας Δημοκρατίας. Είπε το μεγάλο ΝΑΙ στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την έξοδο από την κρίση και την ανασυγκρότηση της πατρίδας μας. Για μια πολιτική εθνικά υπερήφανη που να αναστηλώνει το κύρος της χώρας μας. Για μια οικονομική πολιτική που θα εξασφαλίζει την οικονομική σταθερότητα, την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική προστασία. Όπως γνωρίζετε, κληρονομήσαμε πολύπλοκα και δύσκολα προβλήματα. Γι' αυτό και καλούμε όλο τον ελληνικό λαό σε συστράτευση, για να αντιμετωπίσουμε μαζί τις προκλήσεις των καιρών μας. ...»

Αποτελέσματα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκλογικός Νόμος εκλογών 1993 & 1996

Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Μαζάο Τακεμότο

Ο Μαζάο Τακεμότο () Masao Takemoto, 29 Σεπτεμβρίου 1919 - 2 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Ιάπωνας επτάκις ολυμπιονίκης (1952, 1956, 1960) της ρυθμικής γυμναστικής.  Το 1997 μπήκε στο Hall of Fame της Παγκόσμιας Γυμναστικής. Πέθανε το 2007 στην Καναγκάβα.

Τίτλοι

Ολυμπιακά μετάλλια
Χρυσά   1960, Ρώμη ομαδικό 
Αργυρά  1952, Ελσίνκι άλμα- 1956, Μελβούρνη ομαδικό  -1960, Ρώμη μονόζυγο
Χάλκινα 1956, Μελβούρνη μονόζυγο- δίζυγο - κρίκοι

Τίτλοι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα
Χρυσά μετάλλια 1954, Ρώμη ασκήσεις εδάφους-1958 Μόσχα, ασκήσεις εδάφους
Αργυρά μετάλλια 1954, Ρώμη, ομαδικό- 1958, Μόσχα, ομαδικό και άλμα
Χάλκινα μετάλλια 1954 Ρώμη, δίζυγο-   1958 Μόσχα, μονόζυγο

Παραπομπές 

Τακεμοτο
Τακεμοτο
Αντρέας Ίβανσιτς

Ο Αντρέας Ίβανσιτς (Andreas Ivanschitz, 15 Οκτωβρίου 1983) είναι Αυστριακός ποδοσφαιριστής της Βικτόρια Πλζεν.

Γεννήθηκε στην πόλη Έιζενσταντ της Αυστρίας στις 15 Οκτωβρίου του 1983. Έχει ύψος 1,83, αγωνίζεται ως μέσος, χρησιμοποιεί θαυμάσια το αριστερό του πόδι και συνεισφέρει στην οργάνωση και ανάπτυξη του παιχνιδιού έχοντας πλούσιες επιθετικές αρετές. Είναι διεθνής με την εθνική Αυστρίας και ένα από τα ανερχόμενα ταλέντα του Αυστριακού ποδοσφαίρου, ενώ είναι αρχηγός της Εθνικής Αυστρίας μόλις στα 23 του χρόνια. Στον Παναθηναϊκό αγωνίζεται δανεικός από τη Σάλτσμπουργκ από τη σεζόν 2006-2007, ενώ ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ομάδα του Παναθηναϊκού και θα αγωνίζεται δανεικός τη σεζον 2007-2008 και έπειτα αποκτείται από την αθηναϊκή ομάδα έναντι 500.000 ευρώ για δύο χρόνια έπειτα μετακινείτε στην γερμανική Μαιντζ μέχρι το 2013 οπου η Λεβάντε τον αποκτά έναντι 2.500.000 ευρώ με την Μαιτζ είχε σημειώσει 15 γκολ σε 50 αγώνες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα του Αντρέας Ίβανσιτς

Μέσοι ποδοσφαιριστές
Αυστριακοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές 1. ΦΣΦ Μάιντς 05
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ
Ποδοσφαιριστές Ραπίντ Βιέννης
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας U16
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας U18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Λεβάντε ΟΝ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βικτόρια Πλζεν
Αυστριακοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1990

Οι ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1990 διεξήχθησαν στις 8 Απριλίου. Ήταν πρόωρες εκλογές οι οποίες προκλήθηκαν από την αδυναμία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, και σύμφωνα με το σύνταγμα έπειτα από 3 ψηφοφορίες πρέπει να διαλυθεί η Βουλή και να προκηρυχθούν εκλογές.  

Πρώτο κόμμα ήλθε η Νέα Δημοκρατία με 46,89% και 150 έδρες, δεύτερο κόμμα το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα με 38,61% και 123 έδρες, τρίτο κόμμα ο Συνασπισμός με 10,28% και 19 έδρες. Τέταρτο ο Συνδυασμός ΠΑΣΟΚ - Συνασπισμού (κοινοί υποψήφιοι στις μονοεδρικές περιφέρειες) με 1,02% και 4 έδρες, πέμπτο οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί με 0,77% και 1 έδρα, έκτο η Εμπιστοσύνη Πεπρωμένο με 0,70% 2 έδρες, έβδομο και τελευταίο η Δημοκρατική Ανανέωση με 0,67% και 1 έδρα. 

Μετά το εκλογικό αποτέλεσμα σχηματίστηκε η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη 1990, ύστερα από συμφωνία του Κωστή Στεφανόπουλου, προέδρου της ΔΗ.ΑΝΑ., με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη για παραχώρηση της μιας έδρας ώστε να σχηματιστεί αυτοδύναμη κυβέρνηση. Μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση ότι είχε γίνει λάθος στην κατανομή των εδρών της Νέας Δημοκρατίας και στερούνταν μιας έδρας, οπότε στη Νέα Δημοκρατία δόθηκε μια επιπλέον έδρα και πλέον η κυβέρνηση βρέθηκε με 152 έδρες στη Βουλή.

Το πολιτικό πλαίσιο
Η αρχική ιδέα που οδήγησε στο σχηματισμό της οικουμενικής κυβέρνησης ήταν να διαρκέσει μέχρι τον Απρίλιο του 1990, οπότε το κοινοβούλιο θα έπρεπε να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η συγκεκριμένη ιδέα υλοποιήθηκε εν μέρει, δεδομένου ότι η Βουλή δεν μπορούσε να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας αφού δεν υπήρξε συμφωνία μεταξύ των κομμάτων για κοινό υποψήφιο. Η διάλυση της Βουλής ήταν αναπόφευκτη και η πιο πιθανή ερμηνεία για τους λόγους διάλυσής της έχει σχέση με τη στρατηγική της ΝΔ: Ο Κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ θεωρούσαν ότι το κόμμα είχε το προβάδισμα και ότι σε περίπτωση νέων εκλογών θα μπορούσε να εξασφαλίσει οριακά την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο».

Αποτελέσματα εκλογών

Παραπομπές

Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Ουρανούπολη Χαλκιδικής

Η  Ουρανούπολη είναι  παραθαλάσσιο χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Χαλκιδικής και η κύρια πύλη εισόδου για το Άγιο Όρος. Βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της Χερσονήσου του Άθω της Χαλκιδικής και αποτελεί τον τελευταίο κατοικημένο οικισμό προ του Άθω. Το 2011 αριθμούσε πληθυσμό 826 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό και με την αλιεία. Αποτελεί επίσης ομώνυμη τοπική κοινότητα στον Δήμο Αριστοτέλη. Η απόστασή της από τη Θεσσαλονίκη είναι 132 χιλιόμετρα και από την έδρα του Δήμου 17. Ο καθεδρικός ναός είναι του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Στην Ουρανούπολη μεταξύ άλλων λειτουργούν ιατρείο, το γραφείο προσκυνητών όπου οι προσκυνητές παραλαμβάνουν το διαμονητήριο τους για να ταξιδέψουν στο Άγιον Όρος, λιμενικό τμήμα, νηπιαγωγείο, δημοτικό Σχολείο, αστυνομικός σταθμός και ενεργός πολιτιστικός σύλλογος, που διοργανώνει νυχτερινές εκδηλώσεις με πανσέληνο τον Αύγουστο, όπως επίσης και με τα «Ουρανοπολίτικα» τον Ιούλιο. Σε απόσταση 2 χιλιομέτρων βρίσκεται η Μονή Ζυγού, ένα από τα πρώτα μοναστήρια που ιδρύθηκαν το 10ο αιώνα και είναι προσπελάσιμο και από γυναίκες, καθώς εδαφικά δεν ανήκει στην επικράτεια του Αγίου Όρους. Λίγο πριν από τα σύνορα του Αγίου Όρους βρίσκεται το Φραγκόκαστρο, ενθύμιο της περιόδου της Φραγκοκρατίας στην περιοχή. Από το λιμάνι της Ουρανουπόλεως καθημερινά πραγματοποιούνται οι θαλάσσιες συγκοινωνίες για το Άγιον Όρος καθ όλη τη διάρκεια του έτους.

Ιστορικά στοιχεία 
Το σημερινό χωριό κτίστηκε στη θέση αρχαίας πόλης. Η τελευταία ιδρύθηκε το 315 π.Χ. από τον Αλέξαρχο, ο οποίος ήταν αδερφός του Κάσσανδρου. Αυτός οικοδόμησε την Ουρανούπολη πάνω στα ερείπια της αρχαίας Σάνης, που είχε καταστραφεί από το Φίλιππο Β΄. Πρόκειται για την ίδια πόλη (Ακρόθωοι) των αρχαίων γεωγράφων. 
Σε νομίσματα που έχουν βρεθεί αναγράφονται οι λέξεις «Ουρανίας Πόλεως» και «Ουρανιδών Πόλεως» με τη μορφή της θεάς Ουρανίας Αφροδίτης. Υπήρξε Μετόχι και κτήμα της Μονής Βατοπεδίου. Στα νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκεται ο Πύργος της Ουρανούπολης που χρονολογείται από το 14ο αιώνα, αναπαλαιώθηκε έπειτα από σεισμό το 19ο αιώνα και σήμερα ένα από τα παρακείμενα κτήρια στεγάζει τα Γραφεία της Κοινότητας. Στον Πύργο κατοίκησαν πρόσφυγες κυρίως από την Προποντίδα μετά το 1922 αλλά και το ζεύγος Lock το 1928. Η Ουρανούπολη έλαβε τη σημερινή της ονομασία γύρω στο 1960, οπότε και ξεκίνησε να αναπτύσσεται τουριστικά.

Παραπομπές 

Δήμος Αριστοτέλη
Χωριά του νομού Χαλκιδικής
Δήμος Σταγίρων-Ακάνθου
Λιμένες της Ελλάδας
Περδίκκας Α΄ της Μακεδονίας

Ο Περδίκκας Α' ήταν βασιλιάς της Μακεδονίας που έζησε τον 7ο αιώνα π.Χ. Ήταν γιος του Τυρίμμα. Σύμφωνα με τον Ευσέβιο της Καισάρειας βασίλευσε για 42 χρόνια.

Υπήρξε, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο ιδρυτής του κράτους της Μακεδονίας και του βασιλικού οίκου των Τημενιδών Αργεαδών ενώ στα Ιστορικά του αναφέρει: 

«Από το Άργος έφθασαν στους Ιλλυριούς τρία αδέλφια, απόγονοι των Τημενιδών, ο Γαυάνης, ο Αέροπος και ο Περδίκκας. Και αφού πέρασαν από τους Ιλλυριούς, στο ανώτερο τμήμα της Μακεδονίας έφθασαν στην πόλη της Λεβαίας». . Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αργαίος Α΄.

Παραπομπές

Μακεδόνες μονάρχες
Δυναστεία των Αργεαδών
Κλίση συνάρτησης

Η γενική διατύπωση γραμμικών συναρτήσεων είναι . Η κλίση μιας γραμμικής συνάρτησης (δηλ. μιας ευθείας) είναι

για δύο οποιαδήποτε σημεία  , όταν  διάφορο  .Αν   Τότε ΔΕΝ ορίζεται κλίση ευθείας.

Σε μη γραμμικές συναρτήσεις, π.χ. καμπύλες στο δισδιάστατο χώρο (ως παραστατική περίπτωση) η κλίση ποικίλλει. Ένας τρόπος για να οριστεί η κλίση μιας (μη γραμμικής)
συνάρτησης  σε κάποιο σημείο  είναι να ταυτιστεί η κλίση της συνάρτησης στο σημείο  με την κλίση της εφαπτομένης που έρχεται σε επαφή με την συνάρτηση στο συγκεκριμένο σημείο. Η επόμενη ερώτηση είναι λοιπόν πώς να υπολογιστεί η κλίση της εφαπτομένης. Είναι εύκολο να κατανοηθεί ότι αν επιλεχτεί ένα σημείο   κοντά στο  η τέμνουσα που διέρχεται από τα σημεία
 και  έχει περίπου την ίδια κλίση με την εφαπτόμενη. Η κλίση της τέμνουσας είναι

Το παραπάνω κλάσμα ονομάζεται μέσος ρυθμός μεταβολής. Όσο πλησιέστερα επιλεχτεί το σημείο  στο σημείο , τόσο καλύτερη είναι η προσέγγιση της κλίσης της εφαπτομένης. Η άπειρη προσέγγιση του σημείου  στο σημείο  και μαζί της ο υπολογισμός της κλίσης της εφαπτομένης εκφράζεται στα μαθηματικά ως ακολούθως

Η τιμή  ονομάζεται παράγωγος της συνάρτησης  στο σημείο . Επίσης μπορεί να ειπωθεί πως η παράγωγος είναι το όριο του μέσου ρυθμού μεταβολής εάν το  τείνει στο . Αν αυτό το όριο υπάρχει τότε η συνάρτηση  ονομάζεται διαφορίσιμη, αν όχι, μη διαφορίσιμη. 

Στοιχειώδη μαθηματικά
Αναλυτική γεωμετρία
Πέλλα

Η Πέλλα είναι κωμόπολη στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας της Μακεδονίας. Πέλλα ονομάζεται η πόλη που ιδρύθηκε από τον Αρχέλαο κοντά στο 400 π.Χ.. Στη διάρκεια της Βυζαντινής και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας η ονομασία της είχε αλλάξει σε Άγιοι Απόστολοι και ήταν γνωστό και ως Ποστόλ. Το 1926 (ΦΕΚ 97Α) ξαναπήρε την αρχική της ονομασία.

Πέλλα 

Η πόλη Πέλλα (Αρχαία Πέλλα επίσης) είναι κτισμένη επάνω σε λόφο σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την οδική αρτηρία Θεσσαλονίκης - Έδεσσας και τον αρχαιολογικό χώρο και 7 χλμ από τα Γιαννιτσά. Νοτίως του δρόμου βρίσκεται ο εύφορος κάμπος που προέκυψε από την αποξήρανση της Λουδίας λίμνης ή λίμνης των Γιαννιτσών από την Αμερικανική εταιρεία Foundation μεταξύ των ετών 1927-1937.

Η Πέλλα έχει έκταση περίπου 3 τ. χμ. και πληθυσμό 2450 κατοίκους.

Επί Τουρκοκρατίας είχε 70 περίπου οικογένειες που ήταν κολλήγοι του Τούρκου Αγά και ενός Εβραίου Ιταλικής υπηκοότητας, του Σαούλ Μοδιάνο.

Η Νέα Πέλλα βρίσκεται 2 χλμ μετά τον αρχαιολογικό χώρο με κατεύθυνση προς Γιαννιτσά και είναι μία νέα πόλη. Τα πρώτα σπίτια άρχισαν να χτίζονται το 1925 από τους πρώτους κατοίκους της που ήρθαν πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία.

Ανταλλαγή πληθυσμών 

Κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών με την συνθήκη της Λωζάνης (24 Ιουλίου 1923) ήρθαν στην Πέλλα:

 Πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη που έφυγαν από το χωριό Αρναούτκιοϊ της περιοχής Τσατάλτζα-Μητροπόλεως Δέρκων και Τυρολόης, που βρίσκεται 18 χμ. δυτικά της Κωνσταντινούπολης. Οι κάτοικοι του χωριού αυτού εγκαταστάθηκαν εκτός της Πέλλας και στο χωριό Διονυσίου της Χαλκιδικής.
 Πρόσφυγες από το χωριό Νεοχώριo (Γενίκιοϊ) της Καλλίπολης που εγκαταστάθηκαν εκτός της Πέλλας και στα χωριά Εξαπλάτανος, Άθυρα, Κουφάλια και αλλού.
 Πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία που ήρθαν στην Πέλλα το 1918 -1924 από το χωριό Μοναστήρι της σημερινής Βουλγαρίας και μοιράστηκαν στην Πέλλα στο Μικρό Μοναστήρι Νομού Θεσσαλονίκης και το Νέο Μοναστήρι (Τζόμπα) περιοχής Δομοκού.

Έτσι υπερδιπλασιάσθηκε ο πληθυσμός του χωριού, σε σχέση μ' αυτόν που είχε στις αρχές του αιώνα. Τέλος ήλθαν στο χωριό το 1947, περίπου 50 οικογένειες Σαρακατσάνων, προερχόμενοι από τις περιοχές της Φλώρινας.

Ο Δήμος Πέλλας 
Η Πέλλα αναγνωρίσθηκε ως κοινότητα στις 28 Ιουνίου 1918 με την ονομασία «Άγιοι Απόστολοι», αποτελούμενη και από τους συνοικισμούς Ραχώνας, Λειβαδίτσας και Αγροσυκιάς. Οι δύο τελευταίοι αποσπάστηκαν από την Πέλλα το 1922 και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Αθύρων.

Στις 2 Μαρτίου 1926 μετονομάστηκε σε «Παλαιά Πέλλα». To 1975 ονομάστηκε «Πέλλα».

Η κοινότητα αναβαθμίστηκε σε δήμο το 1989, για ιστορικούς λόγους, με το Προεδρικό Διάταγμα 592/21-12-1989.

Με το σχέδιο Καποδίστριας, ο Δήμος Πέλλας διευρύνεται και περιλαμβάνει τις μέχρι τώρα κοινότητες Νέας Πέλλας, Αθύρων, Δυτικού, Αγροσυκιάς και Ραχώνας με τον οικισμό της Λειβαδίτσας. Με το σχέδιο Καλλικράτης ο Δήμος διευρύνεται ακόμα περισσότερο και συγχωνεύεται με τους δήμους Γιαννιτσών, Κύρρου, Κρύας Βρύσης και Μεγάλου Αλεξάνδρου και η έδρα μεταφέρεται στα Γιαννιτσά. Έτσι ο Δήμος Πέλλας σήμερα είναι ο πολυπληθέστερος του νομού έχει πάνω από 63.122 κατοίκους.

Φωτογραφίες

Παραπομπές 

Δήμος Πέλλας
Κωμοπόλεις του νομού Πέλλας
Νέα Πέλλα Πέλλας

Η Νέα Πέλλα είναι ένας ελληνικός μεγάλος οικισμός που υπάγεται στο Νομό Πέλλας. 
Είναι κτισμένη πάνω στο δρόμο Θεσσαλονίκης - Γιαννιτσών και κατοικείται από πρόσφυγες που προέρχονται από το Τσιφλίκιον της Ανατολικής Θράκης.

Μετά από μια περιπλάνηση στις γύρω περιοχές, το 1924 εγκαταστάθηκαν δίπλα από τα Αρχαία Λουτρά, μια περιοχή με άφθονα νερά και πλούσια βλάστηση, για να αρχίσουν μια νέα ζωή στον καινούριο οικισμό που ονόμασαν Νέα Πέλλα. 
Ασχολήθηκαν κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. 
Μαζί τους μετέφεραν κι έναν νέο πολιτισμικό χαρακτήρα, τον οποίο διατηρούν ως σήμερα με έθιμα και παραδόσεις.

Η μεγάλη εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, βυζαντινού ρυθμού, χτίστηκε το 1942 και βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο της πόλης. 
Το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής χτίστηκε το 1967 για να φυλάξει τη σεβάσμια εικόνα που έφεραν οι κάτοικοι, μοναδικό κειμήλιο από την παλαιά τους πατρίδα. 
Κάθε χρόνο η Νέα Πέλλα πανηγυρίζει στη μνήμη της Αγίας με εορταστικές εκδηλώσεις. Έχει όμορφα σπίτια, πολλά από αυτά κατασκευασμένα από πέτρα.

Δήμος Πέλλας
Χωριά του νομού Πέλλας

Κατά την Οθωνική περίοδο 
Προσπάθειες για να ιδρύσουν δικό τους συνοικισμό στα χρόνια του Όθωνα κατέβαλαν και οι Μακεδόνες πρόσφυγες. Από την Ελευσίνα, όπου βρίσκονταν, ζήτησαν και πέτυχαν να ιδρύσουν συνοικισμό στη Στερεά Ελλάδα, στην περιοχή της Αταλάντης. Ο συνοικισμός τους πήρε το όνομά <<Νέα Πέλλα>> και εκεί εγκαταστάθηκαν αρχικά 70 οικογένειες.
Σεραφείμ Β΄

Ο Πατριάρχης Σεραφείμ Β΄ ήταν Έλληνας ιεράρχης, ο οποίος καταγόταν από την Ήπειρο.

Βιογραφικά στοιχεία 
Διετέλεσε μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως από το 1746 έως το 1757, οπότε εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Το Φεβρουάριο του 1759 εξέδωσε πατριαρχική και συνοδική πράξη, με την οποία καθιερώθηκε η 30ή Νοεμβρίου, εορτή του Αποστόλου Ανδρέα, ως θρονική εορτή του Πατριαρχείου και έκτοτε εορτάζεται ως τέτοια μέχρι σήμερα. Το 1759 επίσης έδωσε έγγραφη ευλογία στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό να ξεκινήσει τις περιοδείες του.

Το 1760 προέκυψε ένταση στη Σύνοδο με αφορμή τη διαδοχή στη Μητρόπολη Ηρακλείας, κατά την οποία δεν υπερίσχυσε η άποψή του και παρεκτράπη. Τελικά καθαιρέθηκε από τον σουλτάνο Μουσταφά Γ΄ στις 26 Μαρτίου 1761 και εξορίστηκε στο Άγιο Όρος. Από εκεί έδρασε υπέρ της εξέγερσης των Ελλήνων. Το 1769 κάλεσε τους Έλληνες να συμμετάσχουν στην επανάσταση που είχε υποκινήσει η Ρωσία κατά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο. Μετά την αποτυχία της επανάστασης αυτής, εγκαταστάθηκε στο Κίεβο, όπου και πέθανε το 1779. Ετάφη στη Μονή Mhar.

Σε σωζόμενη επιστολή του προς τον δόγη της Βενετίας Ιωάννη Μοντσενίγο το 1480 δικαιολογεί το οθωμανικό φορολογικό σύστημα, με το οποίο οι χριστιανοί φορολογούνταν μέσω της Εκκλησίας, γράφοντας ότι τουλάχιστον τώρα οι χριστιανοί δίνουν χρήματα αντί για αίμα για να φυλαχτεί η πίστη τους.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές 
 Οικουμενικό Πατριαρχείο 
 
 
 
 

Σεραφειμ Β
Σεραφειμ Β
Σεραφειμ Β
Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Βορειοηπειρώτες
Δέλβινο
Μίλο Μανάρα

Ο Μίλο Μανάρα (Milo Manara, γεν. Λουσόν 12 Σεπτεμβρίου 1945, πραγμ. όνομ. Maurilio Manara), είναι Ιταλός δημιουργός κόμικς και ζωγράφος, παγκόσμια φημισμένος ιδιαίτερα για τον ερωτισμό των έργων του. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους σκιτσογράφους των κόμικς.

Το έργο του
Ο Μανάρα σπούδασε αρχιτεκτονική και ζωγραφική. Άρχισε να δουλεύει πάνω στα ερωτικά κόμικς το 1969. Γρήγορα ξεχώρισε για το ρεαλιστικό του σχέδιο και για τις αισθησιακές γυναίκες των ιστοριών του. Στα περισσότερα έργα του κάνει ο ίδιος και το σενάριο και το σχέδιο, έχει συνεργαστεί όμως και με άλλους συγγραφείς όπως ο Ούγκο Πρατ.

Στην Ελλάδα είναι αρκετά δημοφιλής και πολλά έργα του έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά από εταιρίες όπως η Βαβέλ, οι Εκδόσεις Λιβάνη, αλλά και το περιοδικό 9 της Ελευθεροτυπίας.
Ενδεικτικά άλμπουμ:
 Η σειρά Το κουμπί της
 Το άρωμα του αόρατου
 Μοιραίο ραντεβού
 Γκιουλιβεριάνα
 Candid Camera
 Ινδιάνικο καλοκαίρι
 Όνειρο, ίσως

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  
 Ο Μανάρα στην εκδοτική

 
Ιταλοί δημιουργοί κόμικς
Ιταλοί ζωγράφοι
Δυτική Αυστραλία

Η Δυτική Αυστραλία (αγγλικά: Western Australia) είναι η μεγαλύτερη σε έκταση πολιτεία της Αυστραλίας (μικρότερη μόνο από την διεκδικούμενη από την Αυστραλία εξωτερική επικράτεια της Αυστραλιανής Επικράτειας Ανταρκτικής στην ομώνυμη ήπειρο), η οποία καλύπτει περίπου το ένα τρίτο του νησιού της Αυστραλίας, στο δυτικό τμήμα της. Όμως είναι πολύ αραιοκατοικημένη. Έχει έκταση 2.527.013 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.606.300 κατοίκους (εκτίμηση 2018) Το 92% της πολιτείας ζει στη νοτιοδυτική γωνιά της. 

Ανατολικά, συνορεύει με τη Νότια Αυστραλία (νοτιοανατολικά) και τη Βόρεια Επικράτεια (βορειοανατολικά). Βόρεια και βορειοδυτικά βρέχεται από τον Μεγάλο Αυστραλιανό Κόλπο, ενώ Νότια και Νοτιοδυτικά από τον Νότιο ωκεανό. Η πρωτεύουσα της Δυτικής Αυστραλίας είναι το Περθ, μια από τις πιο απομονωμένες πόλεις του κόσμου, καθώς βρίσκεται πιο κοντά στη Τζακάρτα της Ινδονησίας (σε απόσταση 3.007 χλμ.) παρά στο Σίδνεϊ, που απέχει 3.284 χλμ. 

Ο πρώτος ευρωπαϊος επισκέπτης στη Δυτική Αυστραλία ήταν ο Ολλανδός εξερευνητής Ντιρκ Χάρτογκ (Dirk Hartog) που επισκέπτηκε την ακτογραμμή της πολιτείας το 1616. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι κάτοικοι ήταν το πλήρωμα του βρετανικού πλοίου Τράϊαλ (Tryall) της εταιρίας των Ανατολικών Ινδιών το οποίο ναυάγησε το 1622 στην ακτή Τράϊαλ (Tryall Rocks). Πέρασαν μια εβδομάδα κατασκηνώνοντας στα νησιά Μοντεμπέλο (Montebello) και μετά αναχώρησαν για την Μπατάβια, τη σημερινή Τζακάρτα.

Διοίκηση 
Κυβερνήτης είναι από την 1η Μαΐου 2018 ο Κιμ Μπίζλεϊ  και πρωθυπουργός (Premier) ο Μαρκ Μακ Γκόουαν, από τις 17 Μαρτίου 2017, έπειτα από τις εκλογές του 2017.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Welcome to Western Australia, τουριστικός ιστότοπος
 Δικτυακός τόπος της κυβέρνησης
 Ιστορικό αρχείο (βίντεο) από το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο της Αυστραλίας.
 Οπτικοακουστικό υλικό για τη Δυτική Αυστραλία από το australianscreen online.

Πολιτείες της Αυστραλίας
Βίκτωρ Βοσσέρ

Ο Βικτόρ Βοσσέρ (Victor Vosseur, 17 Αυγούστου 1831 - 9 Απριλίου 1911) ήταν Γάλλος αξιωματικός του πεζικού.

Μετακλήθηκε στην Ελλάδα το 1884, επικεφαλής της πρώτης οργανωτικής γαλλικής στρατιωτικής αποστολής μαζί με τους λοχαγούς Σεβαλιέ και Περουσιόν του πυροβολικού. Ο Βοσσέρ, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Στρατιωτική Πολυτεχνική Σχολή του Παρισιού, υπηρέτησε στη συνέχεια στον αποικιακό γαλλικό στρατό της Αφρικής.

Έλαβε μέρος στον Γαλλογερμανικό πόλεμο του 1870, όπου και διακρίθηκε και ως μαχητής και ως επιτελικός αξιωματικός. Όταν ήλθε στην Ελλάδα έφερε τον βαθμό του υποστρατήγου και επί μία τριετία (1884-1887) εργάσθηκε για την οργάνωση του ελληνικού στρατού.

Εκείνες οι μελέτες του στρατηγού Βοσσέρ φυλάσσονται μέχρι σήμερα στο ιστορικό αρχείο του Ελληνικού Υπουργείου Εθνικής Αμύνης.

Γάλλοι στρατιωτικοί
Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897)
Λάμορακ

Στον Αρθουριανό Κύκλο, ο Σερ Λάμορακ (αγγλ. Sir Lamorak) είναι ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, γιος του Πέλλινορ και αδερφός του Πέρσιβαλ και του Άγκλοβαλ. 

Ο Λάμορακ ήταν εραστής της Μοργκάουζ, βασίλισσας του Όρκνεϊ και χήρας του βασιλιά Λοτ, ο οποίος είχε σκοτωθεί στη μάχη από τον πατέρα του Λάμορακ, Πέλλινορ. Όταν τους ανακαλύπτει ο γιος της, Γκάχερις (σε άλλες εκδοχές της ιστορίας παρουσιάζεται διαφορετικός γιος), σκοτώνει τη μητέρα του, αλλά χαρίζει τη ζωή στο Λάμορακ, επειδή ήταν άοπλος. Ο Γκαγουέιν και τα υπόλοιπα αδέρφια του Γκάχερις σκοτώνουν το Λάμορακ για εκδίκηση. 

Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Γκάχερις

Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Γκάχερις (αγγλ. Sir Gaheris) είναι ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, γιος του Λοτ και της Μοργκάουζ και αδερφός του Γκάγουεν, του Άγκραβαϊν, του Γκάρεθ και του Μόρντρεντ (όταν ο τελευταίος εμφανίζεται ως γιος της Μοργκάουζ αντί της Μοργκάνα λε Φέι). 

Ο Γκάχερις δολοφονεί τη μητέρα του, όταν την ανακαλύπτει με τον εραστή της, Λάμορακ. Πεθαίνει μαζί με τον αδερφό του, Γκάρεθ, στη μάχη που ακολούθησε τη διάσωση της Γκουίνεβιρ απ' την πυρά από το Λάνσελοτ.

Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Γκάρεθ

Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Γκάρεθ είναι γιος του βασιλιά Λοτ και της Μοργκάουζ του Όρκνεϊ, ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης.

Ο χαρακτήρας του εμφανίζεται στο έργο του Τόμας Μάλορι "Le Morte d'Arthur", όπου αποτελεί παράδειγμα ιπποτισμού.

Όταν η Γκουίνεβιρ καταδικάζεται στην πυρά κι ο Λάνσελοτ οργανώνει τη διάσωσή της, κατά λάθος σκοτώνει στη μάχη τον Γκάρεθ και τον Γκάχερις. Ο Γκάγουεν απαιτεί την τιμωρία του Λάνσελοτ και στρέφει τον Αρθούρο εναντίον του, οδηγώντας έτσι στη ρήξη μεταξύ των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
King Arthur & His Knights

Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Νικόλαος Βότσης

Ο Νικόλαος Βότσης (1877 - 5 Σεπτεμβρίου 1931) ήταν ανώτατος αξιωματικός του ελληνικού πολεμικού ναυτικού που διετέλεσε ύπατος  αρμοστής στη Κωνσταντινούπολη.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1877 και ήταν γιος του Ιωάννη Βότση και της Μαρίας Κουντουριώτη. Καταγόταν από παλιές οικογένειες και ήταν ανιψιός του Παύλου και του Ιωάννη Κουντουριώτη καθώς και δισέγγονος του Γεωργίου Κουντουριώτη. Αποφοιτώντας από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων τοποθετήθηκε στο Θ/Κ ΥΔΡΑ όπου και έλαβε μέρος στον θαλάσσιο αποκλεισμό της Κρήτης στις αρχές 1897.

Υπήρξε μέλος του πληρώματος των πρώτων ωκεανοπόρων του Βασιλικού Ναυτικού το 1900, όπου με το Εύδρομο "ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΜΙΑΟΥΛΗΣ" έφθασαν στις Η.Π.Α. 

Στη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου πέτυχε κάτι που θεωρούνταν ακατόρθωτο. Με τις πρώτες ναυτικές συμπλοκές στις 18 Οκτωβρίου του 1912, κυβερνώντας το Τορπιλοβόλο 11 εισήλθε στο οχυρωμένο λιμάνι της Θεσσαλονίκης χωρίς να γίνει αντιληπτός, όπου και εκτόξευσε τρεις τορπίλες κατά της τουρκικoύ θωρηκτού "Φετχί Μπουλέντ" 3.000 τόνων, με αποτέλεσμα οι δύο τορπίλες να ευστοχήσουν το τουρκικό πολεμικό πλοίο, να βυθιστεί και ο Ν. Βότσης να αποχωρήσει χωρίς καμία απώλεια. 
Η πρωτοβουλία αυτή που ανέλαβε ο Ν. Βότσης πέτυχε χάρη στην ψύχραιμη εκτίμηση και τη γενναιότητα του καθώς δεν κινδύνευε μόνο να αναγνωρισθεί από τον εχθρό αλλά και από το ναρκοπέδιο το οποίο προσπέρασε.
Την επομένη της επιτυχίας αυτής του Ν. Βότση, στις 19 Οκτωβρίου εκδίδεται από το Υπουργείο Ναυτικών το ακόλουθο τηλεγράφημα προς όλες τις ναυτικές μονάδες:

"Τορπιλοβόλο 11" υπό Κυβερνήτην Υποπλοίαρχον Ν. Βότσην εισελθόν εσπέρας χθες εις λιμένα Θεσσαλονίκης
ετορπίλισεν επιτυχώς τουρκικόν πολεμικόν "ΦΕΤΙΧ ΜΠΟΥΛΕΝ" αφήσαν βυθισμένο. Κατέπλευσεν Αικατερίνη αβλαβές. 
Συγχαίρω από καρδίας Ελληνικόν Στόλον, πεποιθώς ότι η δράση του, μέχρι τέλους νικηφόρου αγώνος 
είναι ανταξία ενδόξων παραδόσεων Ελλήνων ναυμάχων. Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΝΑΥΤΙΚΩΝ

Μετά από την επιτυχία του αυτή κυβέρνησε τα θωρηκτά Κιλκίς και Λήμνος και διετέλεσε Ύπατος Αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1921 - 1922. Προάχθηκε σε υποναύαρχο και αποστρατεύθηκε κατόπιν αιτήσεώς του το 1922. 
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1931 και η κηδεία του έγινε στις 24 Σεπτεμβρίου.
Σήμερα, προς τιμήν του, το όνομά του φέρει η πυραυλάκατος του Πολεμικού Ναυτικού, ΤΠΚ ΒΟΤΣΗΣ (Ρ-72).

Ο ναυτικός που είχε οδηγήσει το Βότση και το Ν. Κουφό στα αβαθή του Θερμαϊκού παρά την αυστηρή φρούρηση των Τούρκων, Νικόλαος Βλαχόπουλος, πέθανε σε ηλικία 92 ετών τον Ιανουάριο του 1970. Η κηδεία του έγινε στις 8 Ιανουαρίου 1970 στο Λιτόχωρο, με δαπάνες του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Πηγές 

Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 15ος, σελ.120. 

Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Β
Οικογένεια Κουντουριώτη
Αρβανίτες
Α.Π.Σ. Ναύαρχος Βότσης
Σερ Κέι

Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Κέι (αγγλ. Sir Cai, Kay) είναι γιος του Σερ Έκτορ, ο οποίος ήταν θετός πατέρας του Βασιλιά Αρθούρου. Είναι ένας από τους πρώτους και πιο πιστούς στον Αρθούρο Ιππότες.

Ο Κέι και ο Αρθούρος ανατράφηκαν σαν αδέλφια από τον Σερ Έκτορ. Μετά τον θάνατο του Ούθερ Πεντράγκον, γίνεται στο Λονδίνο διαγωνισμός, όπου συγκεντρώνονται όλοι οι πιθανοί διάδοχοι του θρόνου, όπου πηγαίνουν κι εκείνοι. Όταν ο Κέι χάνει το σπαθί του σε έναν αγώνα, ο Αρθούρος υπόσχεται να του βρει άλλο κι έτσι, σύμφωνα με τον θρύλο, βρίσκει σε ένα βράχο το Εξκάλιμπερ και το παίρνει. Ο Κέι προσπαθεί να ιδιοποιηθεί την ιστορία, αλλά τελικά λέει την αλήθεια κι έτσι αποκαλύπτεται η πραγματική ταυτότητα του Αρθούρου.

Στο έργο του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ Historia Regum Britanniae, εμφανίζεται μαζί με τον Μπέντβιρ να συνοδεύουν τον Αρθούρο και να αντιμετωπίζουν ένα γίγαντα στο Μον Σεν Μισέλ.

Πολύ λίγα στοιχεία υπάρχουν για τον θάνατό του. Κατά τον Geoffrey Monmouth και άλλους, σκοτώνεται στον πόλεμο ενάντια στον Ρωμαίο αυτοκράτορα Λούκιο, ενώ σύμφωνα με άλλες πηγές σκοτώνεται στη Γαλατία, σε μάχη ενάντια των Ρωμαίων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 King Arthur & The Knights of the Round Table: Sir Kay

Κει
Νέα Μονή Τιμίου Προδρόμου Δεσφίνας

Η Νέα Μονή Τιμίου Προδρόμου Δεσφίνας ιδρύθηκε το 1873 και βρίσκεται επί της επαρχιακής οδού Δεσφίνας - Αντίκυρας, ανατολικά της Δεσφίνας και σε απόσταση 35-40 λεπτών περίπου πεζοπορώντας.

Ιστορία
Η Νέα Μονή Τιμίου Προδρόμου άρχισε να λειτουργεί μεταξύ του 1875 - 1878 όταν πραγματοποιήθηκε η οριστική εγκατάλειψη της παλαιάς Ιεράς Μονής από τους μοναχούς της και εγκαταστάθηκαν στην νεοσύστατη Μονή Προδρόμου. Οι λόγοι της μεταβολής αυτής δεν είναι γνωστοί επακριβώς, όμως η παράδοση ομιλεί για θέμα υγείας των μοναχών και ότι εξέλιπε ο λόγος μιας αυστηρής απομόνωσής τους πλέον, μετά την απελευθέρωση του έθνους το 1821, που είχε πολλές δυσάρεστες συνέπειες, όπως στη διαβίωσή τους, στην προμήθεια κυρίως σε τρόφιμα για τη συντήρηση των μοναχών, καθώς και σε διάφορες άλλες απαραίτητες εξυπηρετήσεις της παλαιάς αυτής Ιεράς Μονής.

Το νέο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου της Δεσφίνας λειτούργησε επί σειρά ετών με πλήρη θεοσέβεια (1875 - 1952), 77 χρόνια χωρίς αντιξοότητες. Το 1952 με ενέργειες της προϊσταμένης της Ιεράς Μητρόπολης Φωκίδος, στην οποία υπάγεται η εν λόγω Μονή, συνεχωνεύθη με την Ιερά Μονή Προφήτου Ηλιού, που βρίσκεται πλησίον του χωριού Χρισσό και έκτοτε ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος της Δεσφίνας αποτελεί μετόχι του Προφήτου Ηλίου. Υπό την νέα αυτή παρουσία του ουδέποτε εγκαταλείφθηκε από τους πολυάριθμους πιστούς του, αντίθετα βοηθείται και υποστηρίζεται συνεχώς από αυτούς, και κυρίως από τους κατοίκους της Δεσφίνας, πάντοτε, βέβαια με τις ευλογίες της Ιεράς Μητρόπολης Φωκίδος.

Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται το 1912 με την ονομασία Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου όταν αποσπάσθηκε από τον δήμο Αντικύρας και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Δεσφίνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Δεσφίνης του Δήμου Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 15 κάτοικους.

Βιβλιογραφία 
Ιερές Μνήμες, Νικόλαος Ιωαν. Παπαλουκάς, Δεσφίνα Φωκίδος 1999

Παραπομπές

Μονές του νομού Φωκίδας
Δήμος Δελφών
Κανδήλα Αιτωλοακαρνανίας

Η Κανδήλα είναι χωριό στην περιοχή του Ξηρομέρου στην Αιτωλοακαρνανία και έδρα του πρώην Δήμου Αλυζίας. Κατά στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 1.048 κατοίκων. Σήμερα ανήκει διοικητικά στο Δήμο Ξηρομέρου. Αποτελείται στην ουσία από δυο χωριά, την Πάνω και την Κάτω Κανδήλα. Το χωριό βρίσκεται στις απολήξεις των Ακαρνανικών Ορέων σε υψόμετρο περίπου 70 μέτρων και ανάμεσα σε έναν καταπράσινο ελαιώνα. Πανηγυρίζει την ημέρα μνήμης της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου). Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού είναι ο Α.Ο. Κανδήλας.

Ονομασία 
Εικάζεται ότι η ονομασία του οφείλεται στην προσομοίωση του χωριού με καντήλι, το οποίο φέγγει από μακριά ή και μέσα στην θάλασσα.Εκεί βρισκόταν στα αρχαία χρόνια η Αλυζία της οποίας η έκταση έφτανε μέχρι το διπλανό χωριό, τον Μύτικα, απέναντι από το νησί Κάλαμος. Η θάλασσα βρίσκεται σε απόσταση τριών χιλιομέτρων.

Ναοί 

Παλιά η Κανδήλα είχε δύο ενορίες, την εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στην Άνω Κανδήλα και αυτήν της Ζωοδόχου Πηγής στην Κάτω Κανδήλα, ενώ σήμερα πλέον έχει μόνο έναν μόνιμο ιερέα, αυτόν της ενορίας της Ζωοδόχου Πηγής. Ο ναός του Αγίου Ανδρέα βρίσκεται σε ένα ύψωμα, που προσφέρει στον επισκέπτη αμφιθεατρική θέα προς την θάλασσα, τον ελαιώνα και τα Ακαρνανικά Όρη.

Αξιοθέατα και υποδομή 
Η γειτονιά της Άνω Κανδήλας που βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο του χωριού ονομάζεται Κουκουβάγια" και διαθέτει μια από τις ωραιότερες θέες της περιοχής. Το χωριό διαθέτει Παιδικό Σταθμό, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό και Γυμνάσιο το οποίο στεγάζεται σε ένα σύγχρονο κτίριο που βρίσκεται στον δρόμο που ενώνει την Κάτω Κανδήλα και το διπλανό χωριό Βάρνακας.

Στην Πλατεία του Κάτω χωριού υπάρχουν καφετέριες και πολλές ψησταριές (γεμάτες κόσμο τους καλοκαιρινούς μήνες), όπου σερβίρονται παραδοσιακά εδέσματα, όπως κοκορέτσι, γουρνοπούλα, φριγαδέλι, κοντοσούβλι και σπληνάντερο.

Αντίστοιχα και στην Πλατεία του Πάνω χωριού βρίσκονται παραδοσιακά καφενεία και ψησταριά, ενώ και στις δύο πλατείες υπάρχουν κανάλια με τρεχούμενο πόσιμο νερό.

Διοικητική ιστορία

Διοικητικές μεταβολές 
Η Κοινότητα Κανδήλας συστάθηκε στις 31 Αυγούστου 1912 έπειτα από την απόσπαση του ομώνυμου οικισμού από τον Δήμο Σολλίου. Έδρα της κοινότητας ορίστηκε ο ομώνυμος οικισμός. Το 1928 προσαρτήθηκε στην κοινότητα ο οικισμός Κραββαρέικα και το 1939 ο αποσπασθείς οικισμός από την Κοινότητα Βάρνακα, Γεωργουλέικα (από το 1940 Γεωργουλαίικα). Το 1950 τα Γεωργουλαίικα προσαρτήθηκαν ξανά στην Κοινότητα Βάρνακα και το 1961 καταργήθηκε ο οικισμός Κραββαρέικα και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Κανδήλας. Το 1997 η Κανδήλα αποσπάστηκε από την κοινότητα και ορίστηκε ως έδρα του Δήμου Αλυζίας.

Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Κανδήλας 

Από την ίδρυση της Κοινότητας Κανδήλας ως σήμερα, έχουν διατελέσει πρόεδροι:

Από το 1978 ως σήμερα

Προσωπικότητες
 Τάκης Καρναβάς, σπουδαίος τραγουδιστής δημοτικής μουσικής

Βιβλιογραφία 
Σχετικά με την ιστορία της Αλυζίας, έχει εκδοθεί βιβλίο από τον Γυμνασιάρχη του χωριού Β. Λιάγκο με τον τίτλο "Ένας μικρός τόπος, μια μεγάλη ιστορία".

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Ξηρομέρου
Άγιος Πατρίκιος Ιρλανδίας

Ο Άγιος Πατρίκιος Ιρλανδίας ήταν χριστιανός ιεραπόστολος και επίσκοπος. Θεωρείται ο προστάτης Άγιος και φωτιστής της Ιρλανδίας, μαζί με την Αγία Μπρίγκιντ του Κίλνταρε και τον Άγιο Κολούμπα, επονομαζόμενος "Σούκατ". Άσκησε τα ιεραποστολικά και επισκοπικά του καθήκοντα περί το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα. 

Γεννήθηκε στο Αίιλκλάιντ της Σκωτίας από πατέρα Ρωμαίο άποικο με το όνομα Καλπόρνιος (Calpornius). Σε νεαρή ηλικία απήχθηκε από πειρατές στο Άντριμ της Ιρλανδίας όπου και εργάσθηκε επί 6 χρόνια ως αγρότης του εκεί ευπατρίδη Μίλιουκ. Δραπετεύοντας αργότερα στη Γαλλία έγινε μαθητής του Αγίου Μαρτίνου και το 432 χειροτονήθηκε επίσκοπος με το όνομα Πατρίκιος. Τότε στάλθηκε από την Αγία Έδρα στην Ιρλανδία προκειμένου να καταπολεμήσει την αίρεση των Πελαγιανών, αλλά και για την περαιτέρω διάδοση του Χριστιανισμού. Παρέμεινε εκεί για πολλά χρόνια ως επίσκοπος της Άρμαγκ, ζώντας υποδειγματικό βίο και λατρευόμενος από το πνευματικό του ποίμνιο.

Έχουν διασωθεί δυο επιστολές του, καθώς και μεταγενέστερες αγιογραφίες από τον 7ο αιώνα και μετά. Αν και δεν υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα για το χρόνο της δράσης του, σύμφωνα με κάποιες πηγές ο Άγιος Πατρίκιος έζησε μεταξύ των ετών 373 και 493, ενώ κατ΄ άλλες δίδαξε το Χριστιανισμό στη Βόρειο Ιρλανδία από το 433 μέχρι και το θάνατό του, πιθανώς το 460.

Ο Άγιος Πατρίκιος Ιρλανδίας θεωρείται άγιος από την Ορθόδοξη, την Καθολική, τη Λουθηρανική και την Αγγλικανική εκκλησία, ενώ η μνήμη του γιορτάζεται στις 17 Μαρτίου, όπου ιδιαίτερα στην Ιρλανδία πραγματοποιούνται πάνδημες και μεγαλοπρεπείς τελετές. Η ημέρα του Αγίου Πατρίκιου είναι κατάσταση αργίας στη Βόρεια Ιρλανδία, στην Καναδική επαρχία της Νέας Γης και Λαμπραντόρ. Γιορτάζεται γενικά στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε πολλές άλλες χώρες.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.15ος, σ.617
 Πάπυρος Λαρούς Μπριττάνικα τ.48ος, σ.260

Παραπομπές 

Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Αγρότες
Μπορονάλι

Ο Μπορονάλι είναι ένας επινοημένος ζωγράφος της αρχής του 20ου αιώνα, που έχει ζωγραφίσει μόνο έναν πίνακα.

Στο Σαλόν των Ανεξάρτητων του 1910 εμφανίστηκε ένας πίνακας με τον τίτλο  "Ο Ήλιος Βασιλεύει Πάνω από την Αδριατική" (Coucher de soleil sur l'Adriatique). Ο κατάλογος δήλωνε ότι ο ζωγράφος ήταν ο “Γιοακίμ-Ραφαέλ Μπορονάλι, ζωγράφος γεννημένος στη Γενεύη” (JR. Boronali, peintre né à Gênes). Λόγω του αφηρημένου χαρακτήρα του πίνακα, οι κριτικοί (μεταξύ των οποίων και ο Γκιγιώμ Απολλιναίρ) ενθουσιάστηκαν με τον πίνακα. Ο πίνακας συζητήθηκε έντονα, μέχρι τη μέρα που στην εφημερίδα «Le Matin» ο συγγραφέας Ρολάν Ντορζελές αποκάλυψε ότι το πίνακα ζωγράφισε ο «Λολό», ο γάιδαρος του πατρόνα του μικρού καμπαρέ Λαπέν Αζίλ στη Μονμάρτρη.

Μπορονάλι είναι αναγραμματισμός του Αλιμπορόν (Boronali-Aliboron), το όνομα που είχε δοθεί στο γάιδαρο από τον Ζαν ντε λα Φονταίν και χαϊδευτικά ονομαζόταν Λολό. Ο Ντορζελές, μαζί με δύο φίλους του ζωγράφους, τους Αντρέ Βαρνώ και Ζυλ Ντεπακί, έδεσαν μία βούρτσα στην ουρά του Λολό και τον άφησαν να ζωγραφίσει σε έναν καμβά έξω από την πόρτα του Λαπέν Αζίλ, ο οποίος εκτέθηκε στη συνέχεια στο Σαλόν των Ανεξάρτητων.

Ο πίνακας πωλήθηκε τελικά στην τιμή των 400 φράγκων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η υπόθεση Boronali.
Η ιστοσελίδα του Λαπέν Αζίλ.

Μπορονάλι
Άγκλοβαλ

Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Άγκλοβαλ (αγγλ. Sir Aglovale de Galis) είναι ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης κι ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά Πέλλινορ, αδερφός του Πέρσιβαλ και του Λάμορακ. 

Κατά τον Κύκλο της Βουλγάτας, ο Άγκλοβαλ πεθαίνει στα χέρια του Γκάγουιν κατά την αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου. Αντιθέτως, στο έργο του Τόμας Μάλορι "Le Morte d'Arthur", είναι ανάμεσα στους Ιππότες φρουρούς κατά την καταδίκη της Γκουίνεβιρ στην πυρά και σκοτώνεται κατά τη συμπλοκή μεταξύ των φρουρών και των ανδρών του Λάνσελοτ, που οργάνωσε τη διάσωση της βασίλισσας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20070214015258/http://www.earlybritishkingdoms.com/bios/aglovale.html

Αγκλοβαλ
Άγκραβαϊν

Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Άγκραβαϊν (αγγλ. Sir Agravaine, Agravain) είναι ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, γιος του βασιλιά Λοτ και της Μοργκάουζ του Όρκνεϊ, αδερφός του Γκάγουιν, του Γκάχερις, του Γκάρεθ και του Μόρντρεντ (όταν ο τελευταίος δεν παρουσιάζεται ως γιος της Μοργκάνα λε Φέι). 

Περιγράφεται ως όμορφος στην όψη και ικανός μαχητής, αν και έχει τη φήμη του μοχθηρού. Κατά μια εκδοχή, αυτός κι όχι ο αδερφός του, Γκάχερις, ανακαλύπτει τη μητέρα του, Μοργκάουζ, μαζί με τον εραστή της, Λάμορακ, και τη σκοτώνει. Επίσης, σε ορισμένες πηγές είναι αυτός που αποκαλύπτει την παράνομη σχέση της βασίλισσας Γκουίνεβιρ και του Λάνσελοτ και σκοτώνεται από τους άνδρες του Λάνσελοτ μαζί με τα αδέρφια του, Γκάχερις και Γκάρεθ, κατά τη διάσωση της Γκουίνεβιρ από την πυρά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
https://web.archive.org/web/20070210171347/http://www.earlybritishkingdoms.com/bios/agravaine.html

Αγκραβαιν
Γκρίφλετ

Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Γκρίφλετ αγγλ. Sir Griflet) είναι ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, ξάδερφος του Λούκαν και του Μπέντβιρ. 

Κατά τον Τόμας Μάλορι στο έργο του "Le Μorte d' Arthur", ο Γκρίφλετ ήταν ένας από τους Ιππότες που σκοτώθηκαν κατά τη συμπλοκή των ανδρών του Λάνσελοτ με τους φρουρούς στην καταδίκη στην πυρά της Γκουίνιβερ. 

Σε κάποιες πηγές, αντί του Μπέντβιρ, εμφανίζεται ο Γκρίφλετ ως ο τελευταίος που είδε ζωντανό το Βασιλιά Αρθούρο στη Μάχη του Κάμλαν και πέταξε το Εξκάλιμπερ στη Λίμνη. 

Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Λούκαν

Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Λούκαν (αγγλ. Sir Lucan the Butler) είναι ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, καθώς κι ο υπεύθυνος της βασιλικής αυλής του Αρθούρου. Είναι αδερφός του Μπέντβιρ και ξάδερφος του Γκρίφλετ. 

Στις περισσότερες πηγές, είναι ανάμεσα στους τελευταίους Ιππότες που παραμένουν στο πλευρό του Βασιλιά Αρθούρου στη Μάχη του Κάμλαν, ενώ συχνά αναφέρεται ως ο τελευταίος που πεθαίνει στη μάχη.

Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Λεόντεγκρανς

Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Βασιλιάς Λεόντεγκρανς (αγγλ. King Leodegrance) είναι ο πατέρας της Γκουίνιβερ και άρχοντας του Κάμελιαρντ, ενός βασιλείου στη νότια Αγγλία.

Κατά κάποιους μύθους, είναι ο κάτοχος της Στρογγυλής Τραπέζης, την οποία και παραδίδει στο Αρθούρο ως μέρος της προίκας της Γκουίνιβερ, μαζί με εκατό ιππότες.

Παραπομπές 

Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Φανταστικοί βασιλιάδες
Λάιονελ

Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Λάιονελ (αγγλ. Sir Lionel) ήταν γιος του Βασιλιά Μπορς της Γαλατίας κι αδερφός του Μπορς του Νεότερου. Μετά το θάνατο του πατέρα τους, τα δυο αδέρφια στάλθηκαν για εκπαίδευση στον ξάδερφό τους, Λάνσελοτ. 

Ο Λάιονελ κι ο Μπορς συνόδευσαν το Λάνσελοτ στην αυλή του Βασιλιά Αρθούρου, όπου έγιναν Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης. 

Κατά την αναζήτηση για το Άγιο Δισκοπότηρο, ο Λάιονελ δέχτηκε επίθεση και κινδύνευσε να πεθάνει, αλλά ο Μπορς δεν μπόρεσε να τον βοηθήσει, καθώς την ίδια στιγμή έπρεπε να σώσει από βιασμό μια νεαρή κοπέλα. Αργότερα, θυμωμένος ο Λάιονελ απειλεί να σκοτώσει τον αδερφό του κι έτσι αποδεικνύεται ανάξιος για το Δισκοπότηρο, σε αντίθεση με τον Μπορς, που αρνείται να σηκώσει όπλο ενάντια στον αδερφό του. 

Ο Λάιονελ συνοδεύει στην εξορία το Λάνσελοτ μετά την αποκάλυψη της παράνομης σχέσης του με την Γκουίνιβερ και συμμετέχει στις μάχες ενάντια στις δυνάμεις του Αρθούρου. Επιστρέφουν στη Βρετανία για να καταστείλουν τα εναπομείναντα στρατεύματα του Μόρντρεντ μετά τη Μάχη του Κάμλαν, όπου ο Λάιονελ σκοτώνεται από το γιο του Μόρντρεντ, Μέλεχαν, κι ο Μπορς εκδικείται το θάνατό του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://web.archive.org/web/20061008112017/http://www.earlybritishkingdoms.com/bios/lionel.html

Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Σερ Μπορς

Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Μπορς (γαλλ. Bohort) ήταν γιος του Βασιλιά Μπορς της Γαλατίας κι αδερφός του Λάιονελ. Ο Βασιλιάς Μπορς ο Πρεσβύτερος ήταν αδερφός του βασιλιά Μπαν, κι έτσι θείος του Λάνσελοτ.

Μετά το θάνατο του πατέρα τους, τα δυο αδέρφια Μπορς και Λάιονελ στάλθηκαν για εκπαίδευση στον ξάδερφό τους, Λάνσελοτ, κι αργότερα τον συνόδευσαν στην αυλή του Βασιλιά Αρθούρου, όπου έγιναν Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης.

Κατά την αναζήτηση για το Άγιο Δισκοπότηρο, ο Λάιονελ δέχτηκε επίθεση και κινδύνευσε να πεθάνει, αλλά ο Μπορς δεν κατάφερε να τον βοηθήσει, καθώς την ίδια στιγμή έπρεπε να σώσει από βιασμό μια νεαρή κοπέλα. Αργότερα, ο Λάιονελ απειλεί να σκοτώσει τον αδερφό του, αλλά ο Μπορς αρνείται να σηκώσει όπλο ενάντια στον αδερφό του και σώζεται από θεϊκή παρέμβαση. Έτσι, σε αντίθεση με τον Μπορς, ο Λάιονελ αποδεικνύεται ανάξιος για το Δισκοπότηρο.

Μαζί με τον Γκάλαχαντ, συνοδεύουν τον Πέρσιβαλ στην ολοκλήρωση της αποστολής τους και βρίσκουν το Άγιο Δισκοπότηρο. 

Ο Μπορς πηγαίνει στην εξορία με το Λάνσελοτ μετά την αποκάλυψη της παράνομης σχέσης του με την Γκουίνιβερ. Επιστρέφουν στη Βρετανία για να καταστείλουν τα εναπομείναντα στρατεύματα του Μόρντρεντ. Ο Λάιονελ σκοτώνεται από το γιο του Μόρντρεντ, Μέλεχαν, κι ο Μπορς εκδικείται το θάνατό του. Τελικά, αναχωρεί μαζί με άλλους Ιππότες σε Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους, όπου και σκοτώθηκε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφία του Σερ Μπορς

Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Μπορς

Το Μπορς (borscht, borsch ή borshch) είναι σούπα λαχανικών, διαδεδομένη στην Ανατολική Ευρώπη και στη βόρεια Ασία, στην οποία περιλαμβάνονται συνήθως παντζάρια, τα οποία και της προσδίδουν έντονα κόκκινο χρώμα. Σε άλλες ποικιλίες της συνταγής, τα παντζάρια αντικαθίστανται από τοματοπολτό που της προσδίδουν πορτοκαλόχρωμη απόχρωση ή ξινολάπαθο (Rumex acetosa, щавель) (πράσινο μπορς).

Καφτερό και δροσερό μπορς 
Υπάρχουν δύο κύριες παραλλαγές του μπορς που αναφέρονται γενικά ως καφτερή και κρύα. Βασίζονται γενικώς στα κοκινογούλια, αλλά ετοιμάζονται και σερβίρονται διαφορετικά.

Το καφτερό μπορς, το πλέον δημοφιλές είναι μια πηκτή σούπα με πολλά ευκαιριακά συστατικά, αναλόγως τη συνταγή που ακολουθεί κάθε εθνική κουζίνα. Στα συστατικά περιλαμβάνονται καρότα, πατάτες, κρεμμύδια, μανιτάρια, και κρεατικά (κοτόπουλο, χοιρινό, ή μοσχάρι). Στην απλούστερη εκδοχή του είναι συνήθως ζωμός βοδινών οστών με παστά λαχανικά -παστά για λόγους συντήρησης στον βαρύ ρωσικό χειμώνα- και πατάτες κομμένες σε κύβους.

Το δροσερό μπορς απαντάται συνήθως στην κουζίνα των Εβραίων Ασκενάζι και σε άλλες κουζίνες του δυτικού κόσμου. Είναι μια απλή γλυκιά στη γεύση σούπα με ψιλοκομμένα παντζάρια σε χυμό λεμονιού και μέντας με κρεμμύδια και ζάχαρη. Σε μία από της ποικιλίες του το δροσερό μπορς γίνεται με την ήπια ρωσική μπύρα Κβας.

Προέλευση και πολιτισμοί 
Το μπορς θεωρείται ότι προήλθε από την Ουκρανία. είναι επίσης τμήμα της τοπικής διατροφής των ανατολικο-ευρωπαίων καθώς και εθνικών ομάδων της κεντρικής Ευρώπης. Η σούπα ονομάζεται μπαρσιάι στην Λιθουανική, και συχνά αποδίδεται ως μπροστς στη Γερμανική (στην ανατολική Ρωσία ονομάζεται μπαρτς), μπορστς στη Ρωσική και Ουκρανική και μπορς στη Ρουμανική.

Παραπομπές

Δικτυακοί τόποι 
 Συνταγή Borshch (στα ρωσικά με φωτογραφίες)
 Ουκρανικές συνταγές Μπορς 
 Ρωσικό Borsch - εικονογραφημένη συνταγή βήμα-βήμα (πολλές φωτογραφίες)

Σούπες
Ρωσική κουζίνα
Ασκεναζική κουζίνα
Ρουμάνικη κουζίνα
Πολωνική κουζίνα
Σλαβική κουζίνα
Αρμενική κουζίνα
Εθνικά πιάτα
Πολωνικές σούπες
Ουκρανικές σούπες
Λιθουανική κουζίνα

ro:Borș
Μάλαγκαντ

Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Μάλαγκαντ (αγγλ. Sir Meleagant, Maleagant, Malagant) ήταν αρχικά ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, γιος του Βασιλιά Bagdemagus. 

Ο Μάλαγκαντ ήταν κρυφά ερωτευμένος με τη Βασίλισσα Γκουίνιβερ. Τα αισθήματά του αποκαλύφθηκαν κάπως, όταν αναμείχθηκε σε διαμάχη με το Λάμορακ για τη σύγκριση σε ομορφιά μεταξύ της Γκουίνιβερ και της Μοργκάουζ του Όρκνεϊ.

Ο Μάλαγκαντ αποφάσισε να αποκτήσει αυτό που ήθελε με δραστικά και βίαια μέσα. Έστησε ενέδρα στη βασίλισσα και τη συνοδεία της σε έναν από τους περιπάτους της, την απήγαγε και τη μετέφερε στο βασίλειό του. Τα νέα έφτασαν στον αγαπημένο της, Λάνσελοτ, ο οποίος αποφάσισε να τη σώσει. Έφτασε στο κάστρο και απέτρεψε βιαιοπραγία του Μάλαγκαντ απέναντί της. Ο Λάνσελοτ προκάλεσε σε μονομαχία τον Μάλαγκαντ, αλλά εκείνος του έστησε παγίδα και τον φυλάκισε σε ένα υπόγειο κελί. Ο Λάνσελοτ κατάφερε να ελευθερωθεί και στη μονομαχία που ακολούθησε, σκότωσε τελικά το Μάλαγκαντ.

Η ιστορία του Μάλαγκαντ φαίνεται να έχει προγενέστερες ρίζες σε ουαλικές ιστορίες σχετικά με τον Αρθούρο, όπου εμφανίζεται με το συγγενές ετυμολογικά όνομα Melwas.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20070210171427/http://www.earlybritishkingdoms.com/bios/meleagant.html

Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Αλέκος Ζαρταλούδης

Ο Αλέκος Ζαρταλούδης (Χίος, 23 Ιανουαρίου 1929 – Αθήνα, 7 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία
Το 1965 αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη και την ίδια χρονιά έγινε μέλος του ΣΕΗ. Στο θέατρο συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τον θίασο Αλίκης Βουγιουκλάκη - Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Έζησε για αρκετό καιρό στις ΗΠΑ. Εμφανίστηκε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες και σε τηλεοπτικές σειρές.

Φιλμογραφία

Βιντεοταινίες

Θέατρο

Τηλεοπτικό θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές 

                                                                       

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αστυάναξ

Το όνομα Αστυάναξ αναφέρεται στην ελληνική μυθολογία ο γιος του Έκτορα και της Ανδρομάχης. 

Οι γονείς του τον είχαν ονομάσει Σκαμάνδριο, όμως ο λαός προς τιμή του ήρωα πατέρα του, που σκοτώθηκε με τόση αυτοθυσία για τους Τρώες, τον ονόμασε Αστυάνακτα (= Βασιλεύς πόλης). 
Η μοίρα όμως για το μικρό βασιλόπουλο κατά τις επικρατέστερες παραδόσεις υπήρξε τραγική. Φονεύθηκε ριπτόμενος από τα τείχη της Τροίας όταν καταλήφθηκε από τους Αχαιούς ή από τον Οδυσσέα, ή από τον Μενέλαο, ή από τον Νεοπτόλεμο, τον γιό του Αχιλλέα, εκδικούμενος τον θάνατο του πατέρα του.

Δείτε επίσης
 Άλωση της Τροίας (Πολύγνωτος), αναπαράσταση πανοραμικής τοιχογραφίας μεγαλογραφίας του φημισμένου αρχαίου έλληνα ζωγράφου Πολύγνωτου.
 Με το όνομα Αστυάναξ ήταν γνωστός και ο γιος του Ηρακλή με την Θεσπιάδα Επιλαΐδα.
 Ο αστεροειδής 1871 Αστυάναξ (1871 Astyanax), που ανακαλύφθηκε το 1971 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο
 Αστυάναξ ο Μιλήσιος, αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης του 4ου αιώνα π.Χ.

Αστυα
Ηρακλείδες
Θνητοί της ελληνικής μυθολογίας
Εκτελεσθέντα παιδιά