joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νεφτσί Μπακού ΠΦΚ

Η Νεφτσί ΠΦΚ (αζερικά: Neftçi PFK) είναι ένας σύλλογος ποδοσφαίρου που εδρεύει στην πόλη Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Αποτελεί την πιο γνωστή, δημοφιλή και επιτυχημένη ομάδα της χώρας με 8 πρωταθλήματα και 6 κύπελλα. Αποτελεί μια από τις τρεις ομάδες που έχουν συμμετάσχει σε όλες τις περιόδους του πρωταθλήματος του Αζερμπαϊτζάν.

Τη χρονιά 2012-2013 απέκλεισε το ΑΠΟΕΛ με συνολικό σκορ 4-1. Το πρώτο παιχνίδι διεξήχθη στην έδρα της Νεφτσί και τελείωσε με σκορ 1-1. Στον επαναληπτικό στη Λευκωσία νίκησε 1-3 και προκρίθηκε στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ. Εκεί τερμάτισε στην 3η θέση με 2 βαθμούς.

Τίτλοι

Πρωτάθλημα
Πρωτάθλημα ΑζερμπαϊτζάνΝικήτρια (9): 1992, 1996, 1997, 2003, 2004, 2005, 2011, 2012, 2013, 2021 Δευτεραθλήτρια (3): 2001, 2002, 2007

ΚύπελλοΚύπελλο Αζερμπαϊτζάν
Νικήτρια (6): 1995, 1996, 1999, 2004, 2013, 2014 
Φιναλίστ (4): 2001, 2012, 2015, 2016

Σούπερ Καπ 
 Σούπερ Κάπ Αζερμπαϊτζάν
Νικήτρια (2): 1993, 1995
Φιναλίστ (1): 2013

Πορεία στο χρόνο

Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Neftchi στο uefa.com

Αθλητικοί σύλλογοι Αζερμπαϊτζάν
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1937
Ποδοσφαιρικές ομάδες Αζερμπαϊτζάν
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1937
Ρενό Λαβιλενί

Ο Ρενό Λαβιλενί (Γαλλικά: Renaud Lavillenie, 18 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Γάλλος επικοντιστής. 
Είναι ο χρυσός Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.
Είναι επίσης πρωταθλητής Ευρώπης τρεις φορές στον ανοικτό και τέσσερις φορές στον κλειστό στίβο και δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στον κλειστό στίβο. Ήταν ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στο κλειστό στίβο, με άλμα στα 6,16 μέτρα.

Βιογραφία
Ο Ρενό Λαβιλενί γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1986 στο Μπαρμπεζιέ-Σαιν-Ιλαίρ (Barbezieux-Saint-Hilaire), στη Γαλλία.

Το 2009 έγινε Πρωταθλητής Ευρώπης στον Κλειστό Στίβο με 5 μ. και 81 εκ. και τρίτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Βερολίνο με 5 μ. και 80 εκ. Το 2010 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Ντόχα του Κατάρ δεν κατάφερε να περάσει τα 5 μ. και 60 εκ., που ήταν το όριο πρόκρισης, και έτσι δεν πέρασε στον τελικό. Την ίδια χρονιά όμως κατάφερε να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στην Βαρκελώνη. Την επόμενη χρονιά αναδείχτηκε πρωταθλητής Ευρώπης και στον κλειστό στίβο περνώντας τα 6 μ. και 3 εκ., στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο Παρίσι. Επίσης το 2011 ήταν τρίτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στη Νταεγού.

Το 2012 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στο Ελσίνκι (5μ και 97 εκ.), το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Κωνσταντινούπολη και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, περνώντας τα 5 μ. και 97 εκ. με την τρίτη και τελευταία προσπάθεια.

Στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 2013 στο Γκέτεμποργκ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο περνώντας τα 6 μ. και 1 εκ. με την πρώτη προσπάθεια. Στη συνέχεια δοκίμασε στα 6 μ. και 7 εκ. τα οποία πέρασε με την τρίτη προσπάθεια. Τελικά η προσπάθεια αυτή ακυρώθηκε γιατί ναι μεν ο πήχης δεν έπεσε όμως με την αναπήδηση μετατοπίστηκε από τη θέση του.

Στις 15 Φεβρουαρίου 2014 ο Λαβιλενί κατάφερε να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ κλειστού στίβου στο άλμα επί κοντώ, με την επιτυχημένη του προσπάθεια στα 6,16 μέτρα στη συνάντηση στίβου του Ντόνετσκ, στην Ουκρανία. Το συγκεκριμένο ρεκόρ μέχρι τότε κρατούσε ο Σεργκέι Μπούμπκα, με άλμα στα 6,15 μέτρα από τις 21 Φεβρουαρίου 1993 ξανά στην ίδια πόλη. Το ρεκόρ διατηρήθηκε μέχρι την 8η Φεβρουαρίου 2020, όταν ο Άρμαντ Ντουπλάντις πήδηξε 6,17 μ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 https://web.archive.org/web/20120929024432/http://www.all-athletics.com/node/32288
 https://web.archive.org/web/20120914032216/http://www.renaud-lavillenie.com/

Γάλλοι αθλητές του στίβου
Γάλλοι Ολυμπιονίκες
Επικοντιστές
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Κεντροαριστερά

Ο όρος κεντροαριστερά στην πολιτική εκφράζει την ιδεολογία που συνδυάζει στοιχεία δημοκρατικού σοσιαλισμού και κοινωνικού φιλελευθερισμού. Τα κόμματα της κεντροαριστεράς επιδιώκουν τη δημιουργία μίας μεικτής οικονομίας της αγοράς. Όπως και η κεντροδεξιά, η κεντροαριστερά υποστηρίζει την ύπαρξη του κράτους πρόνοιας αλλά σε αντίθεση με αυτήν υποστηρίζει επίσης πολιτική υψηλής φορολογίας στα μεγαλομεσαία και υψηλά εισοδήματα και παράλληλα μειωμένης φορολογίας στα κατώτερα.

Η σύγχρονη Κεντροαριστερά συνήθως ταυτίζεται με τη σοσιαλδημοκρατία. Η Κεντροαριστερά πιστεύει πως το κράτος θα πρέπει ενίοτε να παρεμβαίνει στην οικονομία και να εμπλέκεται για χάρη της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ευημερίας και της προστασίας των αδύναμων. Αλλά υποστηρίζει και τις ελευθερίες του κοινωνικού φιλελευθερισμού, δηλαδή την υποστήριξη των φιλελεύθερων εκλογών κ.ά. Για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, η Κεντροαριστερά συνδυάζει φιλελεύθερη (κεντρώα) πολιτική και σοσιαλιστικά (αριστερά) στοιχεία στα διάφορα κοινωνικά και οικονομικά θέματα.

Δείτε επίσης 
 Αριστερά
 Ακροαριστερά
 Κομμουνισμός

Αριστερά (πολιτική)
Πολιτικές θεωρίες
Πολιτική ορολογία
Πολιτικό φάσμα
Ναός του Απόλλωνα (Πομπηία)

Ο Ναός του Απόλλωνα ήταν αρχαίος ελληνικός ναός στην Πομπηία.

Περιγραφή
Ήταν κτισμένος στην βόρεια πλευρά της πόλης και ήταν το σημαντικότερο θρησκευτικό κτίριο. Η κατασκευή του ανάγεται στους αρχαιότατους χρόνους. Ανασκευάστηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. και ξανά διορθώθηκαν οι ζημιές του μετά τον σεισμό του 62. Όλοι οι κίονες που τον περιβάλλουν είναι κατασκευασμένοι από ελαφρόπετρα. Αργότερα οι κολώνες αντικαταστάθηκαν από γύψινες κολώνες και κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού ζωγραφισμένα σε χρώματα κίτρινο, κόκκινο και βαθύ μπλε.

Το δωρικό επιστύλιο αποτελείται από τρίγλυφα και μετόπες διακοσμημένες με γρύπες και άλλα μυθολογικά όντα. Όσα αγάλματα του ναού βρέθηκαν φιλοξενούνται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι, ενώ στον ναό μπορούμε να θαυμάσουμε δύο αντίγραφα του Απόλλωνα και της Αθηνάς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γραφική τρισδιάστατη αναπαράσταση του Ναού του Απόλλωνα

Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Πομπηία
Ναοί του Απόλλωνα
Αρχαίοι ελληνικοί ναοί
Σελεύκεια Σιττακινή

Η Σελεύκεια Σιττακινή, γνωστότερη σήμερα ως πρώην Κόχη ή Κοχ ή Μαχόζα (Coche ή Mahoza) και επίσης ως Βεχ Αρνταρσίρ ή Αρντασίρ (Veh Ardashir) - ήταν αρχαία ελληνική πόλη, κτισμένη στη Μεσοποταμία, την οποία υδροδοτούσε ο ποταμός Ευφράτης και κατά μήκος, έναντι του Τίγρη ποταμού, όπου βρισκόταν η άλλη συνονόματη πόλη η Σελεύκεια η επί του Τίγρη ή Σελεύκεια Επιτίγρεια, που ήταν και η πρωτεύουσα στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών.

Ιστορία 
Η Σελεύκεια Σιττακινή, μετά από την Σιττάκη, ήταν μια από τις πιο γνωστές πόλεις στην επαρχία Σιττακινή της Μεσοποταμίας. Κατά την ελληνιστική περίοδο την πόλη, αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Σιττακινής είχαν κατοικήσει έποικοι από την Βοιωτία, σύμφωνα και με αυτά που αναφέρει ο Διόδωρος Σικελιώτης (Xvii Diod. 110).
Μετά την ελληνιστική περίοδο και κατά τη διάρκεια της εξουσίας, από την Δυναστεία των Σασσανιδών (226-650 μ.Χ.) (δες και λήμμα Πέρσες), η πόλη ήταν αφιερωμένη στον πρώτο βασιλιά της δυναστείας αυτής Αρδασίρ Α΄.
Πάντως ο Barrington Atlas of the Greek and Roman World τοποθετεί τη Σελεύκεια Σιττακινή στη σημερινή πόλη Σλικ Κχαράφτα (Sliq Kharawta) στο κεντρικό Ιράκ.

Αναφορές 
 Διόδωρος Σικελιώτης - Xvii Diod. 110.
 Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World, (ISBN 0-691-03169-X), σελ. 91.

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Νίκος Μπακουνάκης

Ο Νίκος Μπακουνάκης (1956) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας και πανεπιστημιακός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Πάτρα τo 1956, όπου και περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, και κατοικεί στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι (1980-αρχές του 1985) για μεταπτυχιακές σπουδές στην ιστορία των πολιτισμών στην École des hautes études en sciences sociales (EHESS), της οποίας αναγορεύθηκε διδάκτωρ ιστορίας το 1995 με τη διατριβή Patras et le commerce du raisin sec et du vin au XIXème siècle, 1828-1914 (Η Πάτρα και το εμπόριο της σταφίδας και του κρασιού τον 19ο αιώνα), υπό την επίβλεψη της βυζαντινολόγου και νεοελληνίστριας Ελένης Μπιμπίκου - Αντωνιάδη. Είναι καθηγητής Θεωρίας και Πρακτικής της Δημοσιογραφίας στο Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού της Σχολής Διεθνών Σπουδών, Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου.

Ξεκίνησε να αποσχολείται δοκιμαστικά στα φοιτητικά του χρόνια, το 1976, στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, όπου μυήθηκε στον κόσμο της δημοσιογραφίας. Αρθογραφούσε για χρόνια στην εφημερίδα Το Βήμα, της οποίας διετέλεσε αρχισυντάκτης. Το 1997 δημιούργησε το ένθετο "Βιβλία" στην ίδια εφημερίδα. Σήμερα αρθρογραφεί για την Lifo.

Διαθέτει πλούσιο συγγραφικό έργο, έχει επιμεληθεί πλήθος βιβλίων και έχει υπάρξει συνεργάτης του τομέα εκδόσεων του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Έχει τιμηθεί με το βραβείο «Κωνσταντίνος Καλλιγάς» της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, ενώ το βιβλίο του Μια στιγμή της Ευρώπης στην Ελλάδα του 19ου αιώνα τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερο δοκιμίου από την Ακαδημία Αθηνών.

Εργογραφία 
 Το φάντασμα της Νόρμα (1991, Καστανιώτης)
 Μια μέρα με τον Λούντβιχ (1993, Καστανιώτης)
 Πάτρα 1828-1860. Μια ελληνική πρωτεύουσα στον 19ο αιώνα (1995, Καστανιώτης - 2η έκδοση) (1η έκδοση: 1988)
 Κάλλας - Μήδεια (1995, Καστανιώτης)
 Το κρασί του Γουσταύου (1997, Καστανιώτης)
 Ιταλικές νύχτες (2001, Καστανιώτης)
 Φισκάρδο χωριό της Κεφαλλονιάς (2003, Α.Α. Λιβάνης)
 Πάτρα τότε και τώρα (2005, Ολκός)
 Πανεπιστήμιο (2006, Πόλις)
 Μια στιγμή της Ευρώπης στην Ελλάδα του 19ου αιώνα (2008, Πόλις)
 Δημοσιογράφος ή ρεπόρτερ (2014, Πόλις)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αρθρογραφία του Νίκου Μπακουνάκη στην εφημερίδα Το Βήμα. tovima.gr. Ανακτήθηκε: 02/03/2018.
 «Μπακουνάκης Νίκος». cmc.panteion.gr. Ανακτήθηκε στις 13-06-2017.

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Δημήτριος Αγγελόπουλος

Ο Δημήτριος Αγγελόπουλος (Βλαχορράπτης Αρκαδίας, 1907 – 8 Απριλίου 1986) ήταν Έλληνας βιομήχανος και πρόεδρος της Χαλυβουργικής.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο χωριό Βλαχορράπτη της Αρκαδίας και ήταν γιος του Θεόδωρου Αγγελόπουλου , προέδρου του χωριού, και της Χριστίτσας Παπαθανασίου. Αδέλφια του ήταν οι Άγγελος Αγγελόπουλος, Παναγιώτης Αγγελόπουλος, και Γιάννης Αγγελόπουλος, και ανηψιός του ο Γιάννης Παπαθανασίου, πρώην υπουργός Οικονομικών. Από το 1922 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ο πατέρας του είχε ιδρύσει μια βιοτεχνία κατασκευής συρματοπλεγμάτων. Υπήρξε στενός φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου.

Τον Απρίλιο του 1986, και ενώ περπατούσε στην οδό Κανάρη στο Κολωνάκι, δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη. Ειδικότερα, πυροβολήθηκε εν ψυχρώ από έναν ένοπλο (που αργότερα επικηρύχθηκε με 50 εκατ. δρχ.), μπροστά στα μάτια δεκάδων ανθρώπων. Κατοικούσε στο Κολωνάκι. Ήταν παντρεμένος με την Τασία Σταυροπούλου και δεν είχε αποκτήσει παιδιά.

Επιχειρηματική δραστηριότητα 
Σε νεαρή ηλικία άρχισε να εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση. Με τον πατέρα του και τα αδέλφια του άρχισαν το 1925 εμπόριο ειδών σιδήρου και ξύλου. Το 1932 ίδρυσαν μαζί με τον πατέρα του Θεόδωρο και τους αδερφούς του Δημήτρη και Γιάννη, στην οδό Πειραιώς 197, επιχείρηση με την επωνυμία «Ελληνικά Συρματουργεία Θ. Α. Αγγελόπουλος & Υιοί». Τα σύρματα που παρασκεύαζαν αποτελούσαν την πρώτη ύλη για γαλβανισμένα συρματοπλέγματα, καρφιά και τα πεταλόκαρφα «Άλφα». Το 1938 δημιούργησαν μια εγκατάσταση ηλεκτρικών κλιβάνων 6 έως 8 τόνων, στους οποίους έκαναν παραγωγή χάλυβα για οπλισμό σκυροδέματος.

Η επιχειρηματική του δραστηριότητα σταμάτησε στη διάρκεια της Κατοχής, όμως στις 3 Μαρτίου 1948 ίδρυσαν τη Χαλυβουργική Α.Ε., που στα επόμενα χρόνια αναπτύχθηκε και αποτέλεσε την πρώτη βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα και το 1951, με τη βοήθεια του Σχεδίου Μάρσαλ, μετέφεραν την επιχείρηση στην Ελευσίνα. Το 1953 άρχισε η λειτουργία ηλεκτρικών κλιβάνων των 20 τόνων και στις 27 Ιουλίου 1963 άρχισε η παραγωγή χυτοσίδηρου και χάλυβα από σιδηρομετάλλευμα, όταν έγιναν τα εγκαίνια της πρώτης υψικαμίνου στην Ελλάδα.

Τον Σεπτέμβριο του 1972 η εταιρεία εγκαινίασε τη δεύτερη υψικάμινό της και άρχισε εξαγωγές σιδήρου, ενώ σταδιακά δημιούργησε επιχειρήσεις όπως, η «Geselschaft» στην Ελβετία, η «Alpha Steel» στο Κάρντιφ της Ουαλίας, η «Beta Steel» στην Ιντιάνα στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπό τον έλεγχο της «Crédit Industriel Société Anonyme». Στη δεκαετία του 1980 ήταν ο μεγαλύτερος ιδιώτης παραγωγός χάλυβα παγκοσμίως, ενώ η ετήσια παραγωγή της Χαλυβουργικής στην Ελλάδα έφτανε τους 2,5 εκατ. τόνους. Παράλληλα τοποθέτησε κεφάλαια σε ναυτιλιακές και άλλες επιχειρήσεις δημιουργώντας τη «Metrofin», τη «Metrostar» και τη «Navistar», με πλοία κυρίως δεξαμενόπλοια, ενώ επένδυσε σε τίτλους τραπεζών όπως η «Union Bank of Switzerland» στην Ελβετία και σε ακίνητα.

Μέχρι και τον θάνατό του θεωρείτο ο «ιθύνων νους» της οικογένειας Αγγελόπουλου.

Η δολοφονία του από την 17Ν.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Οικογένεια Αγγελόπουλου

Έλληνες βιομήχανοι
Έλληνες εφοπλιστές
Έλληνες θύματα τρομοκρατικών ενεργειών
Δημητριος
Θύματα της Ε.Ο. 17Ν
Φερές

Οι Φερές (αρχ. ελληνικά: Φεραί) υπήρξαν αρχαία θεσσαλική πόλη, που πήρε το όνομά της, σύμφωνα με την παράδοση, από το Φέρητα, το γιο του Κρηθέα ή από τη Φερά, την κόρη του Αιόλου.

Ήταν πάρα πολύ σπουδαία πόλη, που ανήκε στην Πελασγιώτιδα τετραρχία και είχε ως επίνειο τις Παγασές. Αναφέρεται μάλιστα και από τον Όμηρο στον κατάλογο των πόλεων που πήραν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο .

Γύρω στο 450 π.Χ. αναφέρεται η πόλη σε επιγραφή των Δελφών. Στις αρχές του Πελοποννησιακού Πολέμου, η θεσσαλική αυτή πόλη ήταν σύμμαχος των Αθηναίων. Μετά όμως από το τέλος του πολέμου εγκαθιδρύθηκε εκεί τυραννίδα με πρώτο τύραννο το Λυκόφρονα. 

Το 352 π.Χ. η πόλη καταλήφθηκε από τον Φίλιππο Β΄ και ελευθερώθηκε από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή το 302 π.Χ.

Από το τέλος του 2ου π.Χ. αι. δεν γίνεται λόγος για τις Φερές. 

Το 191 π.Χ. η πόλη καταλήφθηκε από τον Ρωμαίο ύπατο Άκιο Γλαβρίωνα.

Στις Φερές λατρευόταν η Φεραία Άρτεμις. Έχουν ανακαλυφθεί πάρα πολλά νομίσματα των Φερών (η πόλη άρχισε να κόβει νομίσματα από το 480 π.Χ. μέχρι το 200 π.Χ.) από τα οποία τα παλιότερα ανάγονται στην εποχή των Περσικών Πολέμων.

Η σύγχρονη κωμόπολη Βελεστίνο βρίσκεται στο χώρο των αρχαίων Φερών. Χτίστηκε κατά τον Μεσαίωνα. Εκεί γεννήθηκε ο Ρήγας Βελεστινλής.

Παραπομπές

Ιστορία της Θεσσαλίας
Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Σιττάκη

Η  Σιττάκη ή Σίττα (αρχαία ελληνικά: Σιττάκη - Σίττα, αγγλικά: Sittace ή Sittake ή Sittakê,  - Sitta ακκαδικά: Sattagū)  ήταν αρχαία πόλη, πρωτεύουσα της αρχαίας Σιττακινής, στην Μεσοποταμία, στην Ασσυρία, στο νότιο άκρο της επαρχίας αυτής, στη διαδρομή μεταξύ της πόλης Αρτεμίτα και των Σούσων.

Ονομασία - Ιστορία 
Η Σιττάκη ονομαζόταν επίσης Σίττα, σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Διόδωρος Σικελιώτης (xvii. 110), ενώ ο Γουίλιαμ Σμιθ (19ος αιώνας), συγγραφέας του «Λεξικού της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Γεωγραφίας», πίστευε ότι η αναφορά του Διόδωρου Σικελιώτη στην πόλη  Σάμβανα (αγγλικά: Sambana), που αναφέρεται και ως Σάβατα (ή Σάβδατα ή Σάββατα, αγγλικά: Sabata), ταυτίζεται επίσης με την Σιττάκη.

Η προέλευση του ονόματος της πόλης πιθανόν να συνδέεται με τα βαβυλωνιακά αρχεία («Βαβυλώνιοι Δίσκοι»), όπου υπάρχει σχετική αναφορά στην πολιτεία "URU.Sattagû", η οποία μπορεί να είναι μετάφραση ή προσέγγιση της έννοιας «άνθρωποι (=λαός) της Σατταγυδίας», η οποία ήταν περσική σατραπεία. Πιθανόν επίσης να συνδέεται και με την ελληνική λέξη "σίττος" (σίτος = σιτάρι).

Η περιοχή της Σιττακινής φαίνεται να έχει κληθεί σε μεταγενέστερους χρόνους Απολλωνιάτιδα (αρχαία ελληνικά: Απολλωνιάτις, γενική Απολλωνιάτιδος, αγγλικά - λατινικά: Apolloniatis) σύμφωνα και με τον Στράβωνα.

Παραπομπές

Πηγές 
ΛDictionary of Greek and Roman Geography, London: John Murray. 

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Άβα Γαλανοπούλου

Η Άβα Γαλανοπούλου (Κοζάνη 22 Ιουλίου 1967) είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης και του θεάτρου.

Βιογραφικά στοιχεία 
Μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Βεάκη, παράλληλα με τις σπουδές της στη Φιλοσοφική Αθηνών. Επίσης έχει παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής με το Μ. Βολανάκη και τον Θ. Παπαγεωργίου.

Πρωτοεμφανίστηκε στην ελληνική τηλεόραση παίζοντας στη σειρά "Η Ελίζα και οι άλλοι". Άλλες τηλεοπτικές της δουλειές είναι: Δύο ξένοι, Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή, Η τράπεζα, Πενήντα-πενήντα, Λατρεμένοι μου γείτονες. 

Έχει συνεργαστεί για τη συγγραφή του σεναρίου στις σειρές Η Ελίζα και οι άλλοι, Πάτερ ημών, Σερσέ λα φαμ, Δύο ξένοι, Υπεράνω όλων η πατρίς και Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή.

Φιλμογραφία 

Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες κωμικοί
Frankenweenie (ταινία, 2012)

Frankenweenie είναι αμερικανική ασπρόμαυρη κωμωδία τρόμου κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2012, σε σκηνοθεσία Τιμ Μπάρτον και σε σενάριο του Τζον Όγκαστ. Αποτελεί ριμέικ της ομότιτλης ταινίας μικρού μήκους του Μπάρτον που κυκλοφόρησε το 1984 και όπως η πρώτη εκδοχή, η ταινία είναι παρωδία και ένας φόρος τιμής στην ταινία Φρανκενστάιν (Frankenstein) του 1931, βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Μέρι Σέλεϊ. Ακούγονται οι φωνές των Κάθριν Ο' Χάρα, Μάρτιν Λάνταου, Μάρτιν Σορτ, Τσάρλι Τέιχαν, Άτικους Σέιφερ και Γουινόνα Ράιντερ. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός αγοριού, του Βίκτορ, ο οποίος χάνει το σκύλο του και χρησιμοποιεί τη δύναμη της επιστήμης για να το φέρει πίσω στη ζωή.

Το Frankenweenie κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 5 Οκτωβρίου 2012 και σε μορφή 3D. Στην 85η Απονομή των Βραβείων Όσκαρ έλαβε υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.

Πλοκή
Μετά το θάνατο του αγαπημένου του σκύλου, Σπάρκι, ο Βίκτορ εκμεταλλεύεται τη δύναμη της επιστήμης για το φέρει πίσω στη ζωή. Ο Βίκτορ προσπαθεί να κρύψει τον αναστημένο σκύλο του αλλά ο Σπάρκι δραπετεύει και προκαλεί χαμό μέσα στην πόλη.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
 Τσάρλι Τέιχαν στο ρόλο του Βίκτορ Φρανκεστάιν
 Φρανκ Γουέλκερ στο ρόλο του Σπάρκι Φρανκεστάιν
 Γουινόνα Ράιντερ στο ρόλο της Έλσα βαν Χέλσινγκ
 Κάθριν Ο' Χάρα στο ρόλο της Σούζαν Φρανκεστάιν
 Μάρτιν Σορτ στο ρόλο του Μπεν Φρανκεστάιν
 Μάρτιν Λαντάου στο ρόλο του Κύριου Ρζουκρούσκι
 Ρόμπερτ Κάπρον στο ρόλο του Μπομπ
 Άτικους Σέιφερ στο ρόλο του Έντγκαρ Ε. Γκορ
 Τζέιμς Χιρογιούκι στο ρόλο του Τοσιάκι
 Κοντσάτα Φέρελ στο ρόλο της μητέρας του Μπομπ
 Κρίστοφερ Λι στο ρόλο του Δράκουλα

Παραγωγή
Αν και ο Τιμ Μπάρτον υπέγραψε με τη Disney να γυρίσει δύο ταινίες για το στούντιο, συμπεριλαμβανομένης και της ταινίας Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (Alice in Wonderland, 2010), η ανάπτυξη για το ριμέικ του Frankenweenie ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2005, όταν οι Τζόσαν ΜακΓκίμπον και Σάρα Πάριοτ έγραψαν το σενάριο. Το 2006, προσεγγίστηκε ο Τζον Όγκαστ να κάνει αλλαγές, αλλά δεν προσελήφθηκε παρά μέχρι τον Ιανουάριο του 2009. Όπως και η πρωτότυπη, η ταινία γυρίστηκε σε άσπρο-μαύρο. Πολλοί από τους καλλιτέχνες που εργάστηκαν στην παλιότερη ταινία του Μπάρτον Η Νεκρή Νύφη (Corpse Bride, 2005) συμμετείχαν και σε αυτό το πρότζεκτ.

Box office
Με προϋπολογισμό 39.000.000 δολάρια, το Frankenweenie έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 5η θέση με 11,4 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 35,2 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 46,2 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 81,4 εκατομμύρια δολάρια.

Βραβεία & Υποψηφιότητες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Frankenweenie στο IMDb

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες φαντασίας
Ταινίες του 2012
Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures
Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Ταινίες βασισμένες σε μικρού μήκους ταινίες
Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντάνι Έλφμαν
Ταινίες σκοτεινής φαντασίας
Αμερικανικές 3D ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Τιμ Μπάρτον
Κρατικό Πανεπιστήμιο Αεροναυπηγικής της Σιβηρίας

To Κρατικό Πανεπιστήμιο Αεροναυπηγικής της Σιβηρίας (ρωσ.:Сибирский государственный аэрокосмический университет), γνωστό και ως Πανεπιστήμιο Ρεσέτνγιοφ ή SibSAU, είναι Πανεπιστήμιο στο Κρασνογιάρσκ της Σιβηρίας, στη Ρωσία.

Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1960 ως προέκταση του Τεχνικού Ινστιτούτου του Κρασνογιάρσκ. Την περίοδο από το 1960 ως το 1980 το πανεπιστήμιο υπήρξε στενά συνδεδεμένο με το πυρηνικό πρόγραμμα που λάμβανε χώρα στις εγκαταστάσεις της μυστικής πόλης Κρασνογιάρσκ-24. Ως το 1989 το πανεπιστήμιο ονομαζόταν "Ινστιτούτο κοσμικής τεχνολογίας"  (ρωσ.:Красноярский институт космической техники, КИКТ) και από το 1989 εώς το 1992, ονομαζόταν "Ακαδημία Αεροναυπηγικής της Σιβηρίας" (ρωσ.:Сибирская аэрокосмическая академия, САА). Το 1996 μετονομάστηκε σε Ακαδημία "Mikhail Fyodorovich Reshetnyov" ενώ το 2002 έπαψε να λειτουργεί ως ακαδημία και αναβαθμίστηκε σε πανεπιστήμιο.

Εκπαιδευτικό πρόγραμμα και έρευνα

Το εκπαιδευτικό ίδρυμα έχει ως κύριο αντικείμενο την εκπαίδευση φοιτητών στον τομέα της αεροναυπηγικής και της διαστημικής τεχνολογίας αλλά διαθέτει επίσης σχολές των οποίων το αντικείμενο σπουδών είναι σχετικό με την οικονομία, τις δημόσιες σχέσεις και την φυσική αγωγή. 

Το ερευνητικό πρόγραμμα του πανεπιστημίου διεξάγεται σε συνεργασία με διάφορες εταιρείες όπως η Krasmash, η οποία έχει ως αντικείμενο την κατασκευή βαλλιστικών πυραύλων για υποβρύχια και την αεροπορική εταιρεία KrasAir. Σήμερα, στο πανεπιστήμιο φοιτούν περίπου 11.500 φοιτητές. Το εκπαιδευτικό ίδρυμα έχει αναλάβει δραστηριότητες σε πολλά κράτη του κόσμου και συνεργάζεται με περισσότερα από 50 πανεπιστήμια σε 25 χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Τσεχία, η Σλοβενία, ΗΠΑ και η  Κίνα.

Παραπομπές

Πηγές
 Siberian State Aerospace University (SibSAU)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη Ιστοσελίδα 

Πανεπιστήμια στη Ρωσία
Κράι Κρασνογιάρσκ
Ηρώ Κυριακάκη

Η Ηρώ Κυριακάκη (Πόρος, 1932 - Αθήνα,1991) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, που έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό από την ερμηνεία της στο ρόλο της Κατερίνας στην ταινία Τα κόκκινα φανάρια του Βασίλη Γεωργιάδη σε σενάριο Αλέκου Γαλανού, στο πλάι του ηθοποιού Νότη Περγιάλη. Η φιγούρα της ήταν χαρακτηριστική. Πέθανε το 1991 χωρίς αναγγελτήρια θανάτου στις εφημερίδες και κηδεύτηκε στο Γ' νεκροταφείο της Νίκαιας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πόρο και σπούδασε σκηνοθεσία και θέατρο στη σχολή του Καρόλου Κούν. Έπαιξε κοντά στον Κουν στο έργο Θείος Βάνιας του Αντόν Τσέχωφ και στο Τελευταίο φθινόπωρο του Αλέξη Δαμιανού. Στον κινηματογράφο είχε σημαντικές συμμετοχές, όπως στα Κόκκινα φανάρια μαζί με γνωστούς ηθοποιούς (όπως οι Τζένη Καρέζη, Γιώργος Φούντας, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Δέσπω Διαμαντίδου, Μάνος Κατράκης, Μαίρη Χρονοπούλου, Φαίδων Γεωργίτσης, Αλεξάνδρα Λαδικού, Ελένη Ανουσάκη, Νότης Περγιάλης, Κώστας Κούρτης, Κατερίνα Χέλμη), αλλά και στα Παιδιά της χελιδόνας με τους Αλέκο Αλεξανδράκη, Μαίρη Χρονοπούλου, Βασίλη Διαμαντόπουλο, Ηλία Λογοθέτη, Πέρη Μιχαηλίδη, Στέφανο Ληναίο, Σοφία Αλιμπέρτη, Στέλιο Λιωνάκη, Θάνο Γραμμένο, Δημήτρη Πουλικάκο, Βλαδίμηρο Κυριακίδη και Φαίδρα Νούτσου. 

Παντρεύτηκε τον ρηξικέλευθο κινηματογραφιστή Σταύρο Τορνέ, ο οποίος πέθανε το 1988.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Τηλεοπτικό θέατρο

Ελεύθερο Θέατρο

Πηγές
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών
 www.90lepta.com
 www.retrpdb.gr
 Who's who

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Βιογραφία-επέκταση
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Τόγκα (ένδυμα)

Η Τόγκα (λατ. «toga» = τήβεννος) ήταν διακριτικό ένδυμα της Αρχαίας Ρώμης, υφασμάτινο ίσως 20 πόδια (6 μέτρα) σε μήκος, το οποίο ήταν τυλιγμένο γύρω από το σώμα και γενικά το φορούσαν πάνω από πουκάμισο. Η τήβεννος ήταν φτιαγμένη από μαλλί και το πουκάμισο συχνά ήταν φτιαγμένο από λινό. Μετά τον 2ο αιώνα π.Χ., η τήβεννος ήταν ένα ένδυμα που φοριέται αποκλειστικά από άνδρες, και μόνο Ρωμαίοι πολίτες είχαν το δικαίωμα να φορούν την τήβεννο. Στην ενετοκρατούμενη Ελλάδα οι ράφτες των ενετών ονομάζονταν ΤΟΓΓΕΣ. Ήταν Έλληνες που εργάζονταν για λογαριασμό των ενετών στρατιωτών ράβοντας τις στολές τους.

Στο πέρασμα των χρόνων  η λέξη Τόγκα έγινε επίθετο και το συναντάμε ακόμα και σήμερα. Π.χ. Τόγκας, Τόγιας , Τογκίτσα, Τόγας κ.α.

Τύποι ενδυμάτων
Ρόμπερτ Ντάντλεϊ, 1ος Κόμης του Λέστερ

Ο Ρόμπερτ Ντάντλεϊ, 1ος Κόμης του Λέστερ (Robert Dudley, 1st Earl of Leicester, 24 Ιουνίου 1532 – 4 Σεπτεμβρίου 1588) ήταν Άγγλος ευγενής, ευνοούμενος και στενός φίλος της βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, από την πρώτη χρονιά της στο θρόνο μέχρι τον θάνατό του. Η νεότητα του Ντάντλεϊ επισκιάστηκε από την πτώση της οικογένειάς του το 1553, όταν ο πατέρας του, ο Δούκας του Νορθάμπερλαντ, προσπάθησε ανεπιτυχώς να τοποθετήσει τη λαίδη Τζέιν Γκρέι στον αγγλικό θρόνο. Ο νεαρός τότε Ρόμπερτ καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά σώθηκε και αποκαταστάθηκε με τη βοήθεια του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας, συμμάχου τότε του αγγλικού θρόνου. Με την ανάρρηση της Ελισάβετ στο θρόνο το Νοέμβριο του 1558, ο Ντάντλεϊ διορίστηκε ως Αρχηγός του Ιππικού. Τον Οκτώβρη του 1562 έγινε μυστικοσύμβουλος της βασίλισσας  και το 1564 Κόμης του Λέστερ, αποτελώντας έναν από τους μεγαλύτερους γαιοκτήμονες στη Βόρεια Ουαλία και τα Δυτικά Μίντλαντς, από βασιλικές δωρεές. Το 1587, ένα χρόνο πριν το θάνατό του, τοποθετήθηκε στο αξίωμα του Λόρδου Οικονόμου του Βασιλικού Οίκου.

Παραπομπές 

Άγγλοι ευγενείς
Σελεύκεια Καρίας

Σελεύκεια Καρίας ή Σελεύκεια Μαίανδρος, ή Σελεύκεια επί του Μαιάνδρου ή Τράλλεις ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Λυδίας – Καρίας, χτισμένη στην εύφορη πεδιάδα που διέτρεχε ο Μαίανδρος ποταμός, πολύ κοντά -σχεδόν ταυτίζεται- στο σημερινό Αϊδίνιο (Αϊντίν, Aydin).

Ιστορία 
Τα αρχικά ονόματα της πόλης ήταν Ανθέα και Ευανθία, ενώ η πόλη αναφέρεται επίσης και ως Ερυνίνα. 

Κατά την εκστρατεία που πραγματοποίησε ο Μέγας Αλέξανδρος η Ανθέα του Μαιάνδρου και η Μαγνησία του Μαιάνδρου (αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας, επίσης στις όχθες του ποταμού Μαίανδρου), παραδόθηκαν στο στρατηγό Παρμενίωνα το 333 π.Χ. Η ευρύτερη περιοχή αυτή του Μαιάνδρου είχε πολλές ανεπτυγμένες πολιτείες σύμφωνα και με τις αναφορές που έκανε  και ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης.

Μετά το θάνατο του Μεγάλου  Αλεξάνδρου η πόλη πέρασε στη Δυναστεία των Σελευκιδών, που τη μετονόμασαν σε Σελεύκεια. Στους ρωμαϊκούς χρόνους η πόλη καταστράφηκε από σεισμό, αλλά ξαναχτίστηκε και ονομάστηκε Καισάρεια Καρίας. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, τα τείχη και η ακρόπολη της πρώτης πόλης κατασκευάστηκαν από Θράκες, συγκεκριμένα τη φυλή Τράλλεις ή Τραλλίους (που ήταν και ο πρώτος πληθυσμός της περιοχής). Από αυτούς προέρχεται και το συνηθέστερο βυζαντινό όνομα τις πόλης, Τράλλεις, ενώ ως Σελεύκεια ήταν πιο γνωστή η Σελεύκεια Ισαυρίας, έδρα του ομώνυμου θέματος. Σημαντικό πρόσωπο της Βυζαντινής περιόδου που καταγόταν από τις Τράλλεις ήταν ο Ανθέμιος, μηχανικός που δούλεψε μαζί με τον Ισήδορο από τη Μίλητο για την ανοικοδόμηση του μεγάλου ναού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Λεηλατήθηκε πολλές φορές από επιθέσεις που έκαναν οι Σελτζούκοι Τούρκοι και το 1310 καταλήφθηκε οριστικά από αυτούς και μετονομάστηκε σε Γκιουζελχισάρ (Güzelhisar, «όμορφο κάστρο»).

Αρχαιολογία 
Από την αρχαία πόλη σώζονται σήμερα μόλις λίγα ερείπια. Υπάρχουν επίσης νομίσματα που κόπηκαν σε διάφορες ιστορικές περιόδους της πόλης, καθώς και πολλά αρχαιολογικά ευρήματα, όπως η Αφροδίτη των Τράλλεων που βρίσκεται στο Μουσείο της Βιέννης και η κεφαλή Αφροδίτης, γνωστή ως κεφαλή Kaufmann επίσης από τις Τράλλεις της Μικράς Ασίας, που είναι αντίγραφο ελληνιστικής εποχής της Αφροδίτης της Κνίδου, έργο που έκανε ο Πραξιτέλης, γύρω στα 150 π.Χ. και που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι.

Σύγχρονες αναφορές 
Προς ανάμνηση της πόλης των Τράλλεων υπάρχουν πολλά οδωνύμια ανά την Ελλάδα, σε περιοχές όπου εγκαταστάθηκαν Μικρασιάτες, όπως: στη Νέα Σμύρνη (πλησίον του γηπέδου του Πανιωνίου), στο Γαλάτσι (περιοχή Λαμπρινής), στη Νέα Φιλαδέλφεια Αττικής, στον Βύρωνα, στη Νέα Ιωνία, στη Θεσσαλονίκη, στη Χαλκίδα κ.α.

Παραπομπές 

Αρχαίες πόλεις της Καρίας
Επαρχία Αϊδινίου
Αναλογία (βιολογία)

Στην βιολογία, η αναλογία αναφέρεται σε ένα χαρακτηριστικό ή όργανο που εμφανίζεται παρόμοιο σε δύο μη συγγενικούς οργανισμούς. Ο κλαδιστικός όρος για αυτό το φαινόμενο είναι ομοπλασία. Οι βιολογικές αναλογίες είναι συχνά αποτέλεσμα συγκλίνουσας εξέλιξης.

Αναλογίες στην ταξινομία 
Το κλασικό παράδειγμα αναλογίας είναι η ικανότητα πτήσης στα πτηνά και τις νυχτερίδες. Αμφότερες οι ομάδες μπορούν να πετούν, όμως η ικανότητα αυτή εξελίχθηκε ανεξάρτητα στις δύο ομάδες. Η ικανότητα πτήσης δεν καθιστά τα πτηνά και τις νυχτερίδες στενούς συγγενείς. Το αντίθετο της αναλογίας είναι η ομολογία, όπου η ικανότητα ή το υπό εξέταση όργανο έχει κληροδοτηθεί από ένα κοινό πρόγονο. Ο βρετανός ανατόμος Ρίτσαρντ Όουεν ήταν ο πρώτος επιστήμονας που αναγνώρισε τις θεμελιώδεις διαφορές ανάμεσα στις ομολογίες και τις αναλογίες, και τις ονόμασε.

Παρόμοιο προβλήματα - παρόμοιες λύσεις 
Τα ανάλογα χαρακτηριστικά εμφανίζονται συχνά λόγω σύγκλισης, όπου διαφορετικά είδη ζούν με παρόμοιο τρόπο ή/και σε παρόμοια περιβάλλοντα, και έτσι αντιμετωπίζουν τους ίδιους περιβαλλοντικούς παράγοντες. Και τα δελφίνια και οι ρέγγες είναι υδροδυναμικά. Και τα δύο είναι ενεργοί θηρευτές σε περιβάλλοντα με υψηλή αντίσταση, όμως η ρέγγα ανήκει στους οστεϊχθύς και το δελφίνι στα θηλαστικά. Κατά τον Μεσοζωικό υπήρχε ο ιχθυόσαυρος με παρόμοιο υδροδυναμικό σχήμα, ακόμα ένα παράδειγμα ομάδων που εξελίσσουν παρόμοιο σχήμα λόγω των ίδιων περιβαλλοντικών παραγόντων. Παρόμοιο φαινόμενο είναι οι φώκιες και οι ωταρίδες. Υπάρχει για χρόνια διαφωνία για το αν οι δύο αυτές ομάδες αποτελούν μία υδρόβια ομάδα ή αναπαριστούν δύο διαφορετικά επεισόδια σαρκοφάγων που στράφηκαν σε υδατικό περιβάλλον.

Παραπομπές 

Εξελικτική βιολογία

fr:Homoplasie
Αφροδίτη του Μπαρμπερίνι

Η Αφροδίτη του Μπαρμπερίνι είναι μνημειώδης τοιχογραφία της Ρωμαϊκής εποχής που στις ημέρες μας φιλοξενείται στο Εθνικό Μουσείο της Ρώμης.

Ιστορικό της εύρεσης
Η τοιχογραφία, που χρονολογείται από τις αρχές του 4ου αιώνα, ανακαλύφθηκε στις 7 Απριλίου 1655 σε μια αίθουσα παλαιοπωλείου αρκετά κοντά στο Βαπτιστήριο του Αγίου Ιωάννη στο Λατερανό. Από την πρώτη ημέρα της ανακάλυψής του το έργο προξένησε το ενδιαφέρον του Φρανσέσκο Μπαρμπερίνι, από τον οποίο έχει πάρει το σημερινό του όνομα. Η ανακάλυψη καταγράφτηκε στα απομνημονεύματα του Ιταλού λόγιου και χορηγού της τέχνης Κασσιάνο νταλ Πότσο (1588 - 1657) και δημοσιεύτηκε το 1875 από τον επίσης Ιταλό αιγυπτιολόγο και παπυρολόγο Τζιάκομο Λουμπρόζο (1844 - 1925). Με αυτή την ευκαιρία έγινε και η πρώτη αναλυτική περιγραφή, η οποία όμως δημοσιεύτηκε το 1886 από τους Γκούσταβ Κέρτε (Gustav Körte, 1852 - 1917) και Φρίντριχ φον Ντουν.

Περιγραφή
Εικονίζει την θεά Ρώμη σε μέγεθος μεγαλύτερο του φυσικού. Είναι ενθρονισμένη σε πολυθρόνα χωρίς χερούλια και πλάτη. Η όλη έκφραση είναι ήρεμη και αρχοντική. Κρατάει σκήπτρο στο αριστερό της χέρι. Στους ώμους της κάθονται φτερωτές θεότητες. Το δεξί πόδι είναι λίγο προς τα πίσω, το κεφάλι ελαφρά στραμμένο προς τα αριστερά. Φοράει λευκό πουκάμισο, και από πάνω πολύχρωμο μεγαλοπρεπή μανδύα από βαρύ ύφασμα που το διακοσμούν Νεράιδες που ιππεύουν θαλάσσιους Κενταύρους. Στο λαιμό φοράει χρυσό περιδέραιο με φιαλίδια. Το δεξί χέρι είναι προτεταμένο και στηρίζει μια μικρή Νίκη που κρατάει σφαίρα το δεξί της χέρι.

Ερμηνεία
Η θεά Ρώμη παρουσιάζεται εδώ ως νικηφόρος μεγαλειότητα που κυριαρχεί όλο τον κόσμο.

Παραπομπές

Πηγές 

 

Τοιχογραφίες
Νικόλαος Παναγιωτόπουλος

Ο Νικόλαος Παναγιωτόπουλος (Καβάλα, 18 Αυγούστου 1965) είναι Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός, βουλευτής, πρώην υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας και νυν υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας απο το 2019.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καβάλα στις 18 Αυγούστου 1965 και είναι έγγαμος με τη νηπιαγωγό Νατάσα Αγγελίδου. Πατέρας του είναι ο δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω Γιάννης Παναγιωτόπουλος, ο οποίος διετέλεσε για 18 χρόνια πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Καβάλας, ενώ μητέρα του είναι η Καίτη Καλαϊτζή. Αδελφός του πατέρα του είναι ο πολιτικός Γιώργος Παναγιωτόπουλος που υπήρξε επί σειρά ετών υπουργός τα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε το 1989. Συνέχισε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια με μεταπτυχιακές σπουδές στα Οικονομικά και τις Διεθνείς Σχέσεις.  

Ήταν αθλητής του Ναυτικού Ομίλου Καβάλας και πρωταθλητής Βορείου Ελλάδος στην κολύμβηση (1978 - 1979). Υπήρξε μέλος της Εθνικής Ομάδας Νέων στην υδατοσφαίριση την περίοδο 1980 - 1981. Το 1994 αποχώρησε από την ενεργό δράση ως αθλητής.

Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στην Πολεμική Αεροπορία (Οκτώβρης 1990 – Ιούνιος 1992). 

Την περίοδο 1992 - 2000 εργάστηκε στο τμήμα εξαγωγών, αλλά και ως Διευθυντής Πωλήσεων, στην εταιρεία "Μάρμαρα Καβάλας Α.Ε.". 

Την περίοδο 1998 - 2000 διετέλεσε εκλεγμένος γραμματέας και ειδικός σύμβουλος του Συνδέσμου Βιομηχάνων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. 

Εξελέγη βουλευτής Καβάλας της Νέας Δημοκρατίας, για πρώτη φορά στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007 και επανεξελέγη στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, Μαΐου 2012, Ιουνίου 2012, Ιανουαρίου 2015, Σεπτεμβρίου 2015 και Ιουλίου 2019. Συμμετείχε στις επιτροπές Παραγωγής και Εμπορίου (2007 – 2009), Αποδήμου Ελληνισμού (2007 – 2012), Εξωτερικών και Άμυνας (2009 – 2015), Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης & Δικαιοσύνης, καθώς και Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής (2015-2019).

Διετέλεσε τομεάρχης Εθνικής Άμυνας (2012) και συντονιστής Κοινωνικών Υποθέσεων (2015-2016) της Νέας Δημοκρατίας, ενώ από τον Νοέμβριο του 2016 έως τον Ιούλιο 2019 είχε αναλάβει καθήκοντα τομεάρχη Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Νέας Δημοκρατίας.

Από τον Ιούλιο του 2012 έως και τον Ιούνιο του 2013 διετέλεσε υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.

Στις 9 Ιουλίου 2019, έπειτα από πρόταση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ορίστηκε υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Παραπομπές

Πηγές
Η προσωπική ιστοσελίδα του Νικολάου Παναγιωτόπουλου
 New Post, Ορκίστηκε σήμερα ο νέος υφυπουργός Εργασίας

Έλληνες δικηγόροι
Έλληνες υδατοσφαιριστές
Βουλευτές Καβάλας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος
Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας
Τσερ

To Τσερ (σερβικά: Цер) είναι όρος στην δυτική Σερβία, 100 χιλιόμετρα δυτικά του Βελιγραδίου. Το μέγιστο υψόμετρό του είναι 689 μέτρα.

Στην περιοχή του Τσερ πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1914 μια από τις πρώτες μάχες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την εισβολή των αυστρο-ουγγρικών δυνάμεων στην Σερβία. Η έκβαση της μάχης ήταν νικηφόρα για την πλευρά των Σέρβων, παρά την αριθμητική υπεροχή των αντιπάλων τους. 

Βουνά της Σερβίας
Βασίλειο της Ολλανδίας

Δεν πρέπει να συγχέεται με το σύγχρονο ολλανδικό κράτος που υφίσταται από το 1815 υπό την ονομασία Βασίλειο των Κάτω Χωρών.

Το Βασίλειο της Ολλανδίας (Ολλανδικά: Koninkrijk Holland, γαλλικά: Royaume de Hollande) ιδρύθηκε από το Ναπολέοντα Βοναπάρτη ως κράτος-μαριονέτα
για να προσφέρει το θρόνο του νεοσύστατου βασιλείου στον αδελφό του Λουδοβίκο και να ελέγχει έτσι καλύτερα τις Κάτω Χώρες. Το όνομα της σημαντικότερης επαρχίας, της Ολλανδίας, δόθηκε σε όλη τη χώρα. Το 1807 η πρωσική Ανατολική Φρισλάνδη και η πόλη Γιέφερ προστέθηκαν στο βασίλειο, το 1809 όμως, μετά από μια βρετανική εισβολή, το Βασίλειο υποχρεώθηκε να εκχωρήσει τις περιοχές νότια του ποταμού Ρήνου, στη Γαλλία. Την ίδια χρονιά επίσης, ολλανδικές δυνάμεις που πολεμούσαν στο πλευρό των Γάλλων, συμμετείχαν στην καταστολή της αντι-βοναπαρτικής γερμανικής εξέγερσης του Φερδινάνδου φον Σιλλ, στη Μάχη του Στράλσουντ.

Ο βασιλιάς Λουδοβίκος δεν αναταποκρίθηκε στις προσδοκίες του Ναπολέοντα, προσπαθώντας να υπηρετήσει μάλλον τα ολλανδικά συμφέροντα παρά αυτά του αδερφού του και έτσι το βασίλειο διαλύθηκε με απόφαση του Ναπολέοντα το 1810, με τις Κάτω Χώρες να προσαρτώνται στη Γαλλία μέχρι την ήττα της το 1813. Το Βασίλειο της Ολλανδίας κάλυπτε την περιοχή των σημερινών Κάτω Χωρών, με την εξαίρεση της επαρχίας τής Λιμβουργίας και τμήματα της επαρχίας τής Ζηλανδίας, τα οποία ήταν από την αρχή υπό γαλλική κατοχή. Η Ανατολική Φρισλάνδη (τμήμα της σημερινής Γερμανίας) ήταν επίσης μέρος του βασιλείου.

Παραπομπές 

Ιστορία της Ολλανδίας
Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Ολλανδια
Σταύρος Καλαφάτης

Ο Σταύρος Καλαφάτης (Θεσσαλονίκη, 15 Μαΐου 1965) είναι Έλληνας πολιτικός, Υφυπουργός Μακεδονίας - Θράκης και πρώην Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 15 Μαΐου 1965, είναι έγγαμος και πατέρας μιας κόρης και ενός γιου.

Σπουδές
Αποφοίτησε από το Αμερικάνικο Κολέγιο Ανατόλια και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, απ' όπου αποφοίτησε το 1988. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στις Διεθνείς Σχέσεις (1991) και νέες μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ στη Διοίκηση Αθλητικών Οργανισμών (1994).

Επαγγελματική σταδιοδρομία
Εργάστηκε ως δικηγόρος (από το 1990), σύμβουλος επικοινωνίας έντυπων μέσων ενημέρωσης (2000 - 2002) και καθηγητής σε ΙΕΚ, στη Θεσσαλονίκη. Την περίοδο 1995 - 2000 εργάστηκε ως Σύμβουλος Οργάνωσης και Επικοινωνίας στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ.

Πολιτική διαδρομή
Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 έλαβε θέση επιλαχόντα βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας στην Α΄ Περιφέρεια Θεσσαλονίκης. Ορκίστηκε βουλευτής το 2003 αντικαθιστώντας τον Παναγιώτη Ψωμιάδη λόγω ανάληψης της νομαρχίας Θεσσαλονίκης, και έκτοτε εκλέχτηκε βουλευτής 8 φορές: το 2004, το 2007, το 2009, το Μάιο του 2012, τον Ιούλιο του 2012, τον Ιανουάριο του 2015, τον Σεπτέμβριο του 2015 και το 2019.

Το 2007 ορίστηκε υπεύθυνος του Τομέα Τουρισμού της Νέας Δημοκρατίας, ενώ το 2009 ορίστηκε Υπεύθυνος του Τομέα Μεταφορών και Επικοινωνιών στο κόμμα του. Το 2011 του ανατέθηκε η ευθύνη του Τομέα Ενέργειας και Φυσικών Πόρων.

Την περίοδο 2001 - 2002 διατέλεσε Αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης. Διατέλεσε Υφυπουργός Ανάπτυξης την περίοδο 2007 - 2009 και Υπουργός Μακεδονίας και Θράκης το 2009.

Στις 21 Ιουνίου 2012 ορκίστηκε Υπουργός Αναπληρωτής Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 14 Μαρτίου 2013. Κατά την διάρκεια της θητείας του έκανε αποδεκτή απόφαση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους η οποία έκρινε μη συμβατή με τον νόμο την μεταφορά πολεοδομικών αρμοδιοτήτων στην Διεύθυνση Ναοδομίας της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών και έτσι κατέστησε αυθαίρετα όλα τα εκκλησιαστικά κτίσματα που κτίστηκαν από το 1988 και μετά. Μετά από μερικούς μήνες ψηφίστηκε ο Ν. 4178/2013 του Υπ. Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής με τίτλο «Αντιμετώπιση της αυθαίρετης δόμησης», ο οποίος νομιμοποίησε αυθαίρετα κτίσματα, μεταξύ άλλων αυτά που ανήκουν στο Δημόσιο ή χρησιμοποιούνται ως λατρευτικοί χώροι γνωστών θρησκειών.

Στις Βουλευτικές Εκλογές του 2019 επανεξελέγη Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης και ακολούθως με πρόταση του Προέδρου της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη για τη θέση του Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας.

Στις 5 Ιανουαρίου 2021 ορκίστηκε Υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης.

Παραπομπές

Πηγές
 eklogika, By free idees
 προσωπική ιστοσελίδα Σταύρου Καλαφάτη

Βουλευτές Α' Θεσσαλονίκης
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Έλληνες δικηγόροι
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής
Εθνικός Αθηνών (στίβος)

Το τμήμα στίβου του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου είναι το αρχαιότερο αλλά και αυτό που καλλιέργησε ο Εθνικός πιο έντονα. Η δραστηριότητά του αναπτύσεται στις εγκαταστάσεις του συλλόγου στο κέντρο της Αθήνας.

Ιστορία 
Το βασικό άθλημα του συλλόγου υπήρξε και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι ο στίβος, στον οποίο ως το 1954 ήταν σχεδόν κάθε χρόνο πρωταθλητής Ελλάδος. Ανέδειξε ολυμπιονίκες στις πρώτες Ολυμπιάδες (1896 ως 1908), όπως ο ρίπτης Νκολας Ιωακειμηδης  

Αθλητές του συμμετείχαν με επιτυχία στους Πανιώνιους Αγώνες της Σμύρνης πέντε φορές (1904, 1905, 1907, 1909, 1921) κατακτώντας νίκες και κερδίζοντας το έπαθλο του Χρυσού Σταυρού του Πανιωνίου Γ.Σ. Επίσης, ανέδειξε δεκάδες πανελληνιονίκες. 

Συνολικά κατέκτησε 21 φορές το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου αντρών και μία φορά το πρωτάθλημα γυναικών. Επίσης, το 1925 κατέκτησε το Παγκύπριο πρωτάθλημα στίβου αντρών.

Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2011 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ο Εθνικός Γ.Σ. Αθηνών βρίσκεται στην 80η θέση (σε σύνολο 299 συλλόγων).

Τίτλοι 
 21 Πρωταθλήματα ανδρών: 1901, 1910, 1920, 1925, 1926, 1927, 1928, 1930, 1931, 1937, 1938, 1939, 1940, 1946, 1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1953, 1954.
 1 Πρωτάθλημα γυναικών: 1975.
 1 Πρωτάθλημα Κύπρου: 1925.
 6 Πανελλήνια Πρωταθλήματα Ανωμάλου δρόμου Ανδρών: 1908, 1910, 1911, 1912, 1926, 1927
 1 Πανελλήνια Πρωταθλήματα Ανωμάλου δρόμου Γυναικών: 1982
 1 Περιφερειακό Πρωτάθλημα Στίβου Ανώμαλου Εδάφους: 1927
 1 '''Τριετές Επαμειβόμενον Αθλοθετηθέν Κύπελλον ΣΕΑΓΣ: 1927

Παραπομπές 

Στιβος
Εθνικος Αθηνων
Εθνικός Αθηνών (πάλη)



Ιστορία 
Η πάλη είναι το αρχαιότερο, μαζί με το στίβο, τμήμα του Εθνικού Γ.Σ., αφού δημιουργήθηκε το 1893 χρονιά ίδρυσης του σωματείου. Αθλητές του συλλόγου συμμετείχαν και διακρίθηκαν στα "Τήνια" το 1895 (Ιω. Γιαννούλης) και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1896 (Σ. Χριστόπουλος).

Ο Εθνικός Γ.Σ. ανέδειξε δεκάδες πρωταθλητές στην πάλη και αποτελεί ένα από τα ιστορικά ελληνικά σωματεία του αθλήματος των ολυμπιονικών. Έχει αναδείξει πανελληνιονίκες, βαλκανιονίκες, μεσογειονίκες, πρωταθλητές Ευρώπης, παγκόσμιους πρωταθλητές και ολυμπιονίκες.

Τίτλοι 
 37 Πανελλήνια πρωταθλήματα Ελληνορωμαϊκής πάλης: 
 1936, 1937, 1938, 1939, 1946, 1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1952, 1957, 1958, 1960, 1962, 1964, 1965, 1966, 1968, 1969, 1971, 1973, 1974, 1975, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988,1990,2016

 4 Πανελλήνια πρωταθλήματα ελευθέρας πάλης: 
 1958, 1959, 1960, 1966

 1 Κύπελλο Ελλάδας Ελληνορωμαϊκής πάλης: 
 1939

Ολυμπιονίκες 
 Γεώργιος Ζερβίνης: 5ος (1932).
 Γ. Πετμεζάς: 6ος (1948).
 Πέτρος Γαλακτόπουλος: 2ος (1972), 3ος (1968).
 Στέλιος Μηγιάκης: 1ος (1980).
 Δημήτρης Θανόπουλος: 2ος (1984).
 Κώστας Αρκουδέας: 6ος (2004).

Παραπομπές 

Παλη
Εθνικος
Βορέας

Ο Βορέας ή Βορρέας κατά την Ελληνική μυθολογία ήταν σύμφωνα με διάφορες εκδοχές:
 γιος του Αιόλου και πρόγονος των Μακεδόνων
 γιος του Στρυμόνα και της Ευτέρπης
 γιος του Αστραίου και της Ηούς

Ο Βορέας κατοικούσε άλλοτε:
 στο όρος Βόρας της Λυγκηστίδας στη Μακεδονία
 κοντά στο Στρυμόνα ποταμό
 σε σπήλαιο στη Θράκη, στον Αίμο

Ήταν η προσωποποίηση του Βοριά,του Χειμώνα και των καταιγίδων ενώ κατά τον Ελλάνικο ήταν η προσωποποίηση του όρους Βόρα της Μακεδονίας. Ως προσωποποίηση του βόρειου ανέμου ήταν αδελφός του Ζέφυρου (δυτικού), του Εύρου (νοτιοανατολικού) και του Νότου (νότιου). Παρουσιαζόταν ως πολύ δυνατός άντρας και με πολύ βίαιο θυμό. Συνεχώς απεικονιζόταν ως φτερωτός νεαρός με πυκνά μαλλιά και γένια, κρατώντας ένα κοχύλι και με φουσκωτό, από τον αέρα, μανδύα. Ο Βορέας σε μια επιδρομή του στην Αθήνα ερωτεύτηκε παράφορα την κόρη του βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα, Ωρείθυια. Στην αρχή προσπάθησε να τη φλερτάρει και να την πείσει να τον παντρευτεί αλλά αυτή αρνήθηκε τις προτάσεις του. Έξαλλος, αποφάσισε να την πάρει με την βία, αφού η βία του φάνηκε πιο λογική. Ενώ η Ωρείθυια έπαιζε και μάζευε άνθη στον Ιλισό την απήγαγε, την κάλυψε μέσα σε ένα μαύρο νέφος και τη βίασε. Τη μετέφερε στη Θράκη και έκανε 6 παιδιά μαζί της: τον Αίμο, τον Βούτη, τον Λυκούργο, την Κλεοπάτρα, τη Χιόνη και τους δυο Βορεάδες Αργοναύτες, τον Ζήτη και τον Καλάι.

Οι δυο γιοι του Βορέα Καλάις και Ζήτης πήραν μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία ως Αργοναύτες.

Υπήρχαν ναοί αφιερωμένοι στο Βορέα, στη Μεγαλόπολη, στους Θούριους, ενώ λατρευόταν και στην Αθήνα, όπου θεωρούνταν γαμπρός. Πέρα από το σπήλαιο στον Αίμο, όπου κατοικούσε, υπήρχε άντρο του στη Σκυθία και κοίτη του στον Καύκασο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Μαζί συνέχεια, Ο Ερεχθέας και τα παιδιά του, 18 Ιουλίου 2001

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Αρχαία Μακεδονία
Αρχαία Θράκη
Αρχαία Λυγκηστίδα
Ιστορία της Φλώρινας
Γεώργιος Μερκούρης

Ο Γεώργιος Μερκούρης (1886 - 1943) ήταν Έλληνας πολιτικός, αντιπρόεδρος του Λαϊκού κόμματος και μετέπειτα αρχηγός και ιδρυτής του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος Ελλάδος. Κατά την περίοδο της κατοχής εκτός από αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος Ελλάδος ήταν και πρόεδρος της εθνικής τράπεζας από τον Ιανουάριο του 1943 μέχρι τον θάνατο του τον ίδιο χρόνο τον Δεκέμβριο του 1943.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε το 1886 στην Αθήνα και ήταν γιος του Σπυρίδωνα Μερκούρη, επί σειρά ετών δημάρχου Αθηναίων, και αδελφός του Σταμάτη Μερκούρη, μετέπειτα βουλευτή της Αριστεράς και θείος της Μελίνας Μερκούρη. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Παρίσι. Ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε βουλευτής Αττικοβοιωτίας το 1915 με το Κόμμα των Εθνικοφρόνων. Λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων εξορίστηκε στην Κορσική (1920), από την οποία επέστρεψε το 1922, οπότε και επανεκλέχθηκε βουλευτής Αττικοβοιωτίας, με το Λαϊκό Κόμμα.

Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας διετέλεσε υπουργός Επισιτισμού από τον Μάιο ως τον Αύγουστο του 1922 στην κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη καθώς και υπουργός Εθνικής Οικονομίας από τον Δεκέμβριο του 1926 ως τον Αύγουστο του 1927 στην κυβέρνηση Ζαΐμη. 

Το 1932 αποχώρησε από το Λαϊκό Κόμμα, του οποίου ήταν αντιπρόεδρος, ύστερα από διαφωνία που προέκυψε με τον Παναγή Τσαλδάρη. Λίγο αργότερα ίδρυσε το Ελληνικό Εθνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, ναζιστική παράταξη. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, έγινε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας τον Ιανουάριο του 1943, θέση την οποία κατείχε μέχρι τον θάνατό του τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς.

Πέθανε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1943 από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 57 ετών. Ανηψιά του ήταν η Μελίνα Μερκούρη.

Παραπομπές 

Βουλευτές Αττικοβοιωτίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Έλληνες υπουργοί Επισιτισμού
Μ
Φασίστες
Φασισμός στην Ελλάδα
Σταύρος Κωστόπουλος

Ο Σταύρος Κωστόπουλος (1900 - 1968) ήταν Έλληνας τραπεζίτης και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1900 στην Καλαμάτα και ήταν γιος του τραπεζίτη Ιωάννη Φ. Κωστόπουλου. Τελείωσε το 1ο γυμνάσιο Καλαμάτας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, του οποίου και αναγορεύθηκε διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών. 

Ασχολήθηκε με τον τραπεζικό κλάδο, στον οποίο η οικογένεια του είχε ήδη σημαντική παράδοση. Διετέλεσε μέλος (1937 - 1951) και πρόεδρος (1951 - 1953) του Διοικητικού Συμβουλίου της Τράπεζας Εμπορικής Πίστεως. Το 1951 ανέλαβε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1953, οπότε και αντικαταστάθηκε από την κυβέρνηση Παπάγου με τον Κωστή Ηλιάσκο λόγω της διαφωνίας του σχετικά με τη συγχώνευση της Τράπεζας Αθηνών με την Εθνική Τράπεζα.

Απεβίωσε στις 23 Ιουνίου 1968 στην Αθήνα, σε ηλικία 68 ετών.

Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1928 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας. Επανεξελέγη σε αρκετές εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι το 1936. Στις εκλογές του 1946 επανεκλέχθηκε με το Κόμμα των Φιλελευθέρων συγκεντρώνοντας 2.491 ψήφους. Συνολικά εκλέχθηκε έντεκα φορές βουλευτής. 

Κατά την Αποστασία του 1965 ήταν από τους πρώτους βουλευτές της Ένωσης Κέντρου που αποστάτησε, ορκιζόμενος υπουργός Εθνικής Αμύνης στην κυβέρνηση Αθανασιάδη - Νόβα. Ήδη είχε έρθει σε σφοδρή σύγκρουση με τον Ανδρέα Παπανδρέου, παρότι παλαιότερα υπήρξε χρηματοδότης του πατέρα του.

Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας διετέλεσε πολλάκις υπουργός. Υπουργοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1932 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, και για τελευταία φορά το 1965 από τους Αποστάτες. Από τις υπουργικές του θητείες ξεχωρίζει αυτή στο Υπουργείο Εξωτερικών επί Γεωργίου Παπανδρέου και στο Εθνικής Αμύνης επί Αποστατών.

Χρημάτισε υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις Σοφοκλή Βενιζέλου (Αυγούστου, Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου 1950), υπουργός Εθνικής Οικονομίας (1932 και 1947) στις κυβερνήσεις Ελευθερίου Βενιζέλου και Δημητρίου Μαξίμου, υπουργός Εξωτερικών στην τελευταία κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου από τον Φεβρουάριο του 1964 μέχρι τον Ιούλιο του 1965, υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου, υπουργός Εσωτερικών  (1963) στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963, υπουργός Εθνικής Άμυνας (1965 - 1966) στις κυβερνήσεις Νόβα, Τσιριμώκου και Στεφανόπουλου, υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (1950) στην κυβέρνηση Πλαστήρα, υπουργός Εφοδιασμού και Διανομών (1948) στην κυβέρνηση Σοφούλη και υπουργός Συντονισμού (1950) στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.

Παραπομπές

Πηγές
Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ. 103

Έλληνες τραπεζίτες
Βουλευτές Μεσσηνίας
Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου
Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας
Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας
Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού
Έλληνες υπουργοί Συντονισμού
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών