joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Προφήτης Ηλίας Καλαβρύτων

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Προφήτης Ηλίας Αχαΐας
Για την παλιά ονομασία Γκέρμπεσι, δείτε: Γκέρμπεσι

Ο Προφήτης Ηλίας (παλαιότερα: Γκέρμπεσι) είναι ορεινό χωριό της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.050 μέτρων περίπου, στην ορεινή περιοχή νότια του Παναχαϊκού όρους, και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας.

Γενικά στοιχεία
Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Κοινότητας, στην οποία ανήκει και ο οικισμός Μουρίκι, ως τμήμα του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Την περίοδο 1997-2010 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Καλαβρύτων, ενώ παλιότερα ήταν αυτοτελής Κοινότητα.  

Ο Προφήτης Ηλίας γειτνιάζει με τα χωριά των Νεζερών, τις κοινότητες Μικρού και Μεγάλου Ποντιά, καθώς και με την περιοχή της Βλασίας.

Ο ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, ενώ σε κορυφή ψηλότερα του οικισμού, στις κεραίες κινητής τηλεφωνίας της περιοχής, υπάρχει και το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία από το οποίο πήρε την σύγχρονη ονομασία του το χωριό. 

Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 70 μόνιμοι κάτοικοι, αν και κατά την χειμερινή περίοδο ο αριθμός στην πραγματικότητα είναι κατά πολύ μικρότερος.

Ιστορία
Το χωριό είχε επίσημα την ονομασία Γκέρμπεσι μέχρι το 1928. Οι πρώτοι κάτοικοι του είχαν αρβανίτικη καταγωγή. 

Σήμερα, πολλοί με καταγωγή από το χωριό, κατοικούν ή διατηρούν ιδιοκτησία στην περιοχή της Αγριλιάς Αχαΐας, όπου στο παρελθόν αποτέλεσε τοποθεσία ξεχειμωνιάσματος για ποιμένες από το Γκέρμπεσι. Αυτό συνέβη επίσης και με άλλους πεδινός οικισμούς, όπως στον Άραξο της Δυτικής Αχαΐας.

Δείτε επίσης
 Αγριλιά
 Άραξος
 Παραλίμνη
 Στεφάνη

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906.

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Καλαβρύτων
Δάφνος Φωκίδας

Ο Δάφνος είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδας, στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Δάφνου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Λιδωρικίου (πρώην Δήμος Λιδωρικίου), του Δήμου Δωρίδος.

Γεωγραφικές πληροφορίες 
Ο Δάφνος Φωκίδας βρίσκεται σε υψόμετρο 998 μέτρων, στις πλαγιές των Βαρδουσίων και έχει πληθυσμό 170 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1927, ονομαζόταν Βοστινίτσα.

Πληθυσμιακή εξέλιξη

Διοικητικές μεταβολές 

 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές - Δάφνος Φωκίδας (Βοστινίτσα) (εξωτερικός σύνδεσμος)
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές - Κοινότητα Δάφνου Φωκίδας (Κοινότητα Βοστινίτσας) (εξωτερικός σύνδεσμος)

Κοινοτικές Εκλογές 

 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Κοινοτικές Εκλογές - Κοινότητα Δάφνου Φωκίδας (1982, 1986, 1990, 1994) (εξωτερικός σύνδεσμος)

Διοικητική υπαγωγή

Οικογένεια Φιλίππου 
Από τον Δάφνο Φωκίδας (πρώην Βοστινίτσα), κατάγεται η οικογένεια Φιλίππου, που ίδρυσε την γαλακτοβιομηχανία ΦΑΓΕ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 ΔΑΦΝΟΣ (https://dafnosfokidos.page.tl/)
 ΔΑΦΝΟΣ ΦΩΚΙΔΑΣ (facebook)
 Δάφνος (Βοστινίτσα) (Ορεινή Δωρίδα)
 Δάφνος (terrabook)
 DAFNOS PHOTOS (GREECE.COM)
 Δάφνος Δωρίδας (Dafnos Doridas) (youtube)
 Ο καταπράσινος Δάφνος στις αρχές του καλοκαιριού!!! (youtube)

Παραπομπές

Χάρτης 

Χωριά του νομού Φωκίδας
Δήμος Δωρίδος
Καλλιρρόη Τρικάλων

Η Καλλιρρόη είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.040 μέτρων στις πλαγιές της νότιας Πίνδου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Η Καλλιρρόη ανήκει στην Κοινότητα Ασπροποτάμου και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 150 κάτοικοι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοινότητα Ασπροποτάμου - Καλλιρρόη
Καλλιρρόη Τρικάλων

Χωριά του νομού Τρικάλων
Κοινότητα Ασπροποτάμου Τρικάλων
Δήμος Μετεώρων
Μοσχοβίτης

*Αυτό το λήμμα αναφέρεται στο ορυκτό. Για πρόσωπα με το επώνυμο «Μοσχοβίτης», δείτε Μοσχοβίτης (επώνυμο).

Ο μοσχοβίτης είναι το κοινότερο μέλος της ομάδας των μαρμαρυγιών. Οφείλει το όνομά του στο γεγονός ότι κατά το παρελθόν χρησιμοποιήθηκε αντί του γυαλιού σε παράθυρα στην Ρωσία, αποκαλούμενος vitrum muscoviticum (γυαλί της Μόσχας).

Ανευρίσκεται ως συστατικό πολλών πετρωμάτων, αποτελώντας ένα από τα πλέον συνήθη πετρογενετικά ορυκτά. Απαντά σε εκρηξιγενή, ιζηματογενή και μεταμορφωσιγενή πετρώματα. Ανευρίσκεται σε γρανίτες, συηνίτες, φυλλίτες, γνευσίους, ψαμμίτες και (μαρμαρυγιακούς) σχιστολίθους. Σε αυτούς εμφανίζεται σε συσσωματώματα πολύ μικρών φύλλων μεταξώδους υφής. Η ποικιλία αυτή του μοσχοβίτη ονομάζεται σερικίτης, από την αρχαία ελληνική λέξη σηρικός = μεταξωτός, λόγω της υφής του. Ο σερικίτης προέρχεται από εξαλλοιώσεις αλκαλιούχων αστρίων. Σχετίζεται με βιοτίτη, χαλαζία, πλαγιόκλαστα, καλιούχους αστρίους, τουρμαλίνες και τοπάζιο. Ανευρίσκεται σχεδόν παντού στον πλανήτη.

Δεν χρησιμοποιείται ως μετάλλευμα για την παρασκευή κάποιου στοιχείου, ωστόσο η διαφάνεια, η χαμηλή πυκνότητα, η ανθεκτικότητα σε διαλύτες και οξέα και οι μηχανικές και διηλεκτρικές του ιδιότητες τον κάνουν περιζήτητο σε διάφορες βιομηχανικές εφαρμογές: Χρησιμοποιείται ως μονωτικό σε ηλεκτρικές συσκευές (π.χ. στην κατασκευή ηλεκτρικών σιδήρων για σιδέρωμα διαχωρίζει την αντίσταση από την πλάκα σιδερώματος), στην κατασκευή πυκνωτών ως διηλεκτρικό (η ευκαμψία του επιτρέπει και τις αναδιπλώσεις σε πυκνωτές χάρτου), στην κατασκευή μετασχηματιστών, σε ηλεκτρικές συσκευές θέρμανσης κτλ. ενώ χρησιμοποιείται και σε μικρές οικοδομικές κατασκευές ως μονωτικό. Τα μεγάλα διαφανή φύλλα του χρησιμοποιούνται σε φούρνους υψηλών θερμοκρασιών αντί για γυαλί, καθώς παρουσιάζουν ικανή διαφάνεια, υψηλή θερμική μόνωση και αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα σε μηχανικές και θερμικές καταπονήσεις.

Πηγές 
 Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
 Handbook of Mineralogy
 Mindat.org
 Galleries.com

Βιβλιογραφία 
 James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
 Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2

Μοσχοβίτης
Ορυκτά του καλίου
Μαρμαρυγίες
Ουρανία Γκούζου

Η Ουρανία Γκούζου (γεν. 25/01/1981) είναι διεθνής αθλήτρια του βόλεϊ. Έχει ύψος 1,84 και αγωνίζεται στον Παναθηναϊκό ως κεντρική.

Βιογραφικό

Η Ουρανία Γκούζου γεννήθηκε το 1981 στην Καλαμάτα, όπου έκανε τα πρώτα βήματα στον τοπικό σύλλογο "Ακρίτας". Εκεί αναδείχθηκε και στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ, την οποία τη σεζόν 2001-02 βοήθησε να προαχθεί από την Α2 στην Α1 εθνική κατηγορία. Τον Ιούνιο του 2001 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα γυναικών, αν και παίκτρια της Α2. Το 2002-03 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α1 με την ΑΕΚ. Το 2007 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο και το 2011 επέστρεψε στην ΑΕΚ.

Το 2013 έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα της παίρνοντας μεταγραφή για την πολυνίκη ομάδα της χώρας, τον Παναθηναϊκό.

Πολυτιμότερη παίκτρια 

Τη σεζόν 2008-09 η Ουρανία αναδείχθηκε πολυτιμότερη αθλήτρια (MVP) της 22ης αγωνιστικής, με 14 πόντους, 11/18 επιθέσεις, 1 άσο, 2 μπλοκ και 9 άμυνες, στο νικηφόρο αγώνα της ομάδας της επί του Ηρακλή Κηφισιάς, με τον οποίο ολοκληρώθηκε η κανονική περίοδος του πρωταθλήματος.

Επίσης, αναδείχθηκε MVP της προημιτελικής φάσης των πλεϊ-οφ σημειώνοντας σε τρία ματς: 34 πόντους, 3 άσσους, 15/36 επιθέσεις και 16 μπλοκ. Επί πλέον έβγαλε 14 άμυνες συμβάλλοντας σημαντικά στην πρόκριση της ομάδας της στα ημιτελικά.

Σύλλογοι

 Ως το 2000: Α.Ο. Ακρίτας Καλαμάτας
 2000 ως 2007: ΑΕΚ
 2007 ως 2011: Πανιώνιος
 2011 ως 2013: ΑΕΚ
 2013 ως 2016: Παναθηναϊκός

Εθνική ομάδα

Η Ουρανία Γκούζου συμμετείχε με την Εθνική Ομάδα Γυναικών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2001, που κατέλαβε την 9η θέση. Επίσης, κλήθηκε ξανά το 2009 για τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της Εθνικής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://www.exedrasports.gr/default.asp?pid=34&artid=22894&catid=50

Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης
Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος
Πετοσφαιρίστριες ΑΕΚ
Πετοσφαιριστές Πανιωνίου
Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Καρβασαράς Καρδίτσας

Ο Καρβασαράς είναι ορεινό χωριό του νομού Καρδίτσας. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.120 μέτρων στις πλαγιές των Αγράφων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Ο Καρβασαράς ανήκει στο Δήμο Λίμνης Πλαστήρα και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 28 κάτοικοι.

χωριά του νομού Καρδίτσας
Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Δέση Τρικάλων

Η Δέση είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.040 μέτρων στις πλαγιές της νότιας Πίνδου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Τρικάλων. Η Δέση ανήκει στον Δήμο Πύλης ενώ παλαιότερα ανήκε στον  δήμο Αιθηκών. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 5 κάτοικοι.

Πληθυσμιακή εξέλιξη

Διοικητικές μεταβολές 

 Το 1883, ο οικισμός, με πληθυσμό 175 κατοίκους, προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Αθαμάνων που έχει έδρα το Γαρδίκι.
 Το 1912, οικισμός αν και έχει λιγότερους από 300 κατοίκους, αλλά ;έχει δικό του σχολείο, αποσπάται από το δήμο Αθαμάνων ο οποίος καταργείται και ορίζεται έδρα της κοινότητας Δέσης.
Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97),  ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Δέσης, η οποία καταργείται και προσαρτάται στο δήμο Αιθήκων με έδρα τον οικισμό Ελάτη.
 Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Αιθήκων και προσαρτάται στο δήμο Πύλης.
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), η Δέση μαζί με το Φορτώσι ( 6 κ.) και το Βακάριο ( 0 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Δέσης ( 11 κ.), η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιθήκων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Αιθήκων - Πληροφορίες για την Δέση

Χωριά του νομού Τρικάλων
Δήμος Πύλης
Λάγκα Καστοριάς

Η Λάγκα είναι ορεινό χωριό της Δυτικής Μακεδονίας και της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς, στα νότια όρια αυτής με την περιφερειακή ενότητα Κοζάνης.Μαρτυρικό χωριό του Δήμου Άργους Ορεστικού, σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα 32/20. Βρίσκεται στις παρυφές του βουνού Όντρια και αποτελεί μέρος των Γραμμοχωρίων Καστοριάς.

Γεωγραφία 
Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.040 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βόιο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Καστοριάς. Η Λάγκα ανήκει διοικητικά στον δήμο Ορεστίδος.

Πληθυσμιακά στοιχεία 
Με εξαίρεση την απογραφή του 2011 που παρουσιάζεται ο μόνιμος πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την αναπροσαρμογή της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, παρουσιάζεται ο πραγματικός πληθυσμός του από τις αρχές του 20ου αιώνα. Ο μόνιμος πληθυσμός της Λάγκας, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 41 κάτοικοι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσ. Δήμου Ορεστίδος, argosorestiko.gr
 Αρχείο φωτογραφιών από το Panoramio

Χωριά του νομού Καστοριάς
Δήμος Ορεστίδος
Ορεινή Τρικάλων

Η Ορεινή (παλαιότερα Καψιοχαίικα) είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων, με 5 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.188 μέτρων στις πλαγιές της νότιας Πίνδου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Τρικάλων. Η Ορεινή μαζί με τη Λεπτοκαρυά (8 κ.), το Μοσχόφυτο (7 κ.) και τα Πλατανάκια (7 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα του Μοσχόφυτου, η οποία υπάγεται διοικητικά στη δημοτική ενότητα Πινδέων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.

Πληθυσμιακή εξέλιξη

Διοικητικές μεταβολές 

 Το 1961, στην απογραφή, αναγνωρίζεται ο οικισμός με την τότε ονομασία Καψιοχαίικα και 61 κατοίκους, οπότε και προσαρτάται στην κοινότητα Μοσχοφύτου.
 Το 1963, ο οικισμός μετονομάζεται σε Ορεινή.
 Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97),  η κοινότητα Μοσχοφύτου καταργείται και ο ο οικισμός προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα δήμο Πυνδαίων με έδρα τον οικισμό Στουρναραίικα.
 Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο δήμος Πυνδαίων καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Πύλης με έδρα την Πύλη.

Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), ο οικισμός της Ορεινής με τη Λεπτοκαρυά (8 κ.), το Μοσχόφυτο (7 κ.) και τα Πλατανάκια (7 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα του Μοσχόφυλου, η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πινδέων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο αγωνιστής του 1821 Νικόλαος Στουρνάρης ο οποίος όπως αναφέρει ο Α. Χατζηγάκης φέρει το επώνυμο του από το βουνό Στουρνάρι που βρίσκεται μεταξύ Μεσοχώρας και Μοσχοφύτου. Η ακριβής θέση εντοπίζεται στο όρος Χατζή και δυτικά του οικισμού Ορεινή Μοσχοφύτου. Εκεί σύμφωνα με την παράδοση έγινε μια προεπαναστατική σύναξη των κλεφταρματολών της Πίνδου και της Αιτωλοκαρνανίας, στην οποία αποφασίστηκε να δοθεί το αρματολίκι στον Στορνάρη. Επειδή όμως αυτός δεν είχε σταθερό επώνυμο αποφάσισαν να τον φωνάζουν Στορνάρη όπως και την τοποθεσία του βουνού που συγκεντρώθηκαν. Όπως πληροφορούμαστε από τις πηγές, οι Στορναραιοι είχαν ιδιαίτερη σχέση με αυτήν την ορεινή περιοχή, οπου υπήρχαν τα θερινά βοσκοτόπια με τις στάνες τους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Τρικάλων
Δήμος Πύλης
Άγιος Ανδρέας Ευρυτανίας

Ο  Άγιος Ανδρέας είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου, δήμου Καρπενησίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού)  Ευρυτανίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. 

Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ευρυτανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Ανδρέας βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νομού, στις νοτιοανατολικές κλιτύς του όρους Κωνίσκος (μεταξύ Τυμφρηστού και Καλιακούδας), βόρεια του μικρού ποταμού Μέγα Ρέμα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 1.000.  Απέχει 8 χλμ. περίπου Ν. του Καρπενησίου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 5,787 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1836 και ανήκε στον νομό Ακαρνανίας και Αιτωλίας. Το 1899 πέρασε στον νομό Ευρυτανίας και το 1909 στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Το 1943 υπήχθη οριστικά στον νομό Ευρυτανίας
Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Ανδρέα και προσαρτήθηκε στο δήμο Καρπενησίου

(Πηγή: )

Ιστορικά στοιχεία
Ο Άγιος Ανδρέας ήταν η γενέτειρα του φιλικού και αγωνιστή Αθανασίου Καρπενησιώτη, ο οποίος πρωτοστάτησε στην επανάσταση της Μολδοβλαχίας και έχασε τη ζωή του σε μάχη στο Σκουλένι της περιοχής του Προύθου, τον Ιούνιο του 1821.  Επίσης, τη νύχτα της 19ης Ιουνίου του 1821, συντάχθηκαν στον Άγιο Ανδρέα, οι αποχωρήσαντες πολιορκητές του Καρπενησίου επαναστάτες.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στη βόρεια είσοδο του οικισμού
Το σπίτι και η μαρμάρινη επιγραφή του Αθανασίου Καρπενησιώτη
Το ξωκκλήσι και το εικόνισμα του Αγίου Αθανασίου (1929), βόρεια του οικισμού
Το δημοτικό σχολείο, κτίσμα του 1950

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή,  Αθήνα, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΣΑ)
eetaa.gr

Βιβλιογραφία
Συλλογικό έργο, 2006, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.youtube.com/watch?v=Mgx_e5EE0CM

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Καρπενησίου
Βροντερό Φλώρινας

Το Βροντερό είναι ορεινό χωριό του νομού Φλώρινας. Βρίσκεται πάνω σχεδόν στα ελληνοαλβανικά σύνορα, πάνω από την λίμνη μικρή Πρέσπα και σε υψόμετρο 1.100 μέτρων. Το Βροντερό ανήκει στον δήμο Πρεσπών και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 78 κάτοικοι.

Σε σπηλιές κοντά στο χωριό Βροντερό βρισκόταν το στρατηγείο και το νοσοκομείο του δημοκρατικού στρατού κατά την περίοδο του εμφυλίου", μια εκ των οποίων είναι γνωστή με το όνομα "σπηλιά Κόκκαλη". Στο κατάστημα του Δημοτικού Διαμερίσματος Βροντερού, φιλοξενείται αξιόλογη συλλογή απολιθωμάτων από τη γύρω περιοχή.

Δημογραφικά στοιχεία
Στις αρχές του 1900 ζούσαν στο χωριό 276 σλαβόφωνοι χριστιανοί. Βλάχοι εγκαταστάθηκαν στο χωριό το 1949. Ήταν μια ομάδα νομάδων Βλάχων που μετακινούνταν εποχιακώς (γνωστοί ως Αρβανιτόβλαχοι) με καταγωγή από τη Θεσσαλία, και η ελληνική κυβέρνηση βοήθησε στην εγκατάστασή τους σε ερημωμένα χωριά της περιοχής των Πρεσπών όπως το Βροντερό. Οι Βλάχοι είναι οι μόνοι κάτοικοι του χωριού.

Το Βροντερό είχε 172 κατοίκους το 1981. Βάσει επιτόπιας έρευνας που πραγματοποιήθηκε από τον Ρίκι Φαν Μπουσχότεν στα τέλη του 1993, το Βροντερό κατοικήθηκε από Βλάχους. Η βλάχικη γλώσσα χρησιμοποιήθηκε από ανθρώπους όλων των ηλικιών, τόσο σε δημόσιους όσο και σε ιδιωτικούς χώρους, και ως η κύρια γλώσσα για τις διαπροσωπικές σχέσεις. Μερικοί ηλικιωμένοι χωρικοί είχαν ελάχιστη γνώση της ελληνικής.

Πηγές - Παραπομπές 

Χωριά του νομού Φλώρινας
Δήμος Πρεσπών
Άγιος Γερμανός Φλώρινας

Ο Άγιος Γερμανός είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας στην Μακεδονία. Βρίσκεται πάνω σχεδόν στα σύνορα Ελλάδας - Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, πάνω από την λίμνη μεγάλη Πρέσπα και σε υψόμετρο 1.040 μέτρων. Ο Άγιος Γερμανός ανήκει στον δήμο Πρεσπών και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 182 κάτοικοι.

Ιστορία 
Ο Άγιος Γερμανός αποτελούσε το κεφαλοχώρι της περιοχής των Πρεσπών και γνώριζε μεγάλη ακμή κατά το παρελθόν. Η ονομασία του χωριού οφείλεται στον ομώνυμο βυζαντινό ναό του 10ου αιώνα, και είναι αφιερωμένος στον ομώνυμο άγιο και Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Είναι ένας εγγεγραμμένος σταυροειδής ναός με τρούλο που διασώζει τοιχογραφίες του 11ου, του 13ου και του 18ου αιώνα. Διατηρήθηκε καθ' όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, με τον παρεφθαρμένο τύπο "Γέρμαν", ενώ το 1926 καθιερώθηκε η ονομασία Άγιος Γερμανός. Η ύπαρξη του χωριού πιθανολογείται από τις αρχές του 10ου αιώνα, όποτε ανεγέρθηκε και ο ομώνυμος ναός. Σημαντικοί Μακεδονομάχοι του χωριού, ήταν ο Αλέξιος Αλεξούδης, ο Ιωάννης Δαμούλης, ο Νικόλαος Κουτσούκης, ο οπλαρχηγός Στέργιος Μίσιος, ο Κωνσταντίνος Νάιδος και η Ελένη Χατζοπούλου (1896 - 1976) αγωνίστηκαν για την υπεράσπιση του Ελληνισμού της περιοχής απέναντι στους Βούλγαρους κομιτατζήδες και την Οθωμανική αυθαιρεσία.  

Σήμερα το χωριό αξιοποιείται τουριστικά εκμεταλλευόμενο την τουριστική κίνηση προς τον εθνικό δρυμό των Πρεσπών. Πορεία του πληθυσμού:

Προσωπικότητες
Στέργιος Μίσιος, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Άγιος Γερμανός Πρεσπών Φλώρινας
 Άγιος Γερμανός Φλώρινας: 'Ολα είναι Πρέσπες
 Άγιος Γερμανός: Το ομορφότερο χωριό των Πρεσπών

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Φλώρινας
Δήμος Πρεσπών
Γανναδιό Ιωαννίνων

Το Γανναδιό είναι χωριό του Νομού Ιωαννίνων που βρίσκεται στις υπώρειες του Σμόλικα, 23 χλμ. βόρεια από την Κόνιτσα, στον παλαιό δρόμο Ιωαννίνων-Κοζάνης. Αποτελεί ομώνυμο Τοπικό διαμέρισμα στο Δήμο Κόνιτσας. Γειτνιάζει προς το νότο με τη Μόλιστα και προς βορρά με την Πουρνιά.

Το χωριό  κατοικείται το χειμώνα από ελάχιστους κατοίκους. Το καλοκαίρι ο πληθυσμός του αυξάνεται, κυρίως από συνταξιούχους. Χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό πλούτο και αξιόλογα αρχοντικά. Η εκκλησία του Γανναδιού είναι οι Άγιοι Ταξιάρχες. Το πανηγύρι του χωριού πραγματοποιείται κάθε χρόνο στις 15 Αυγούστου με παραδοσιακά όργανα, συνήθως από την ευρύτερη περιοχή της Κόνιτσας.

Πολλοί Γανναδιώτες υπήρξαν μετανάστες παλαιότερα κυρίως στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, όπου έκαναν σημαντικές περιουσίες. Από τα χρήματα αυτά το Γανναδιό ωφελήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τις δωρεές και τα κληροδοτήματα που σύστησαν οι εύποροι αυτοί Γανναδιώτες, με σημαντικότερο εξ αυτών τον Σπυρίδωνα Ξυνό, με δαπάνες του οποίου κτίστηκε ο Ναός των Αγίων Ταξιαρχών του Γανναδιού, το Παρθεναγωγείο και το Σχολαρχείο (που φιλοξενούσε και μόρφωνε μαθητές από την ευρύτερη περιοχή).

Η περίκλειστη και σπάνια αρχιτεκτονική των σπιτιών και δημοσίων κτιρίων του Γανναδιού είναι αρκούντως  εντυπωσιακή. Το χωριό έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1979 και έχει διατηρήσει σχεδόν ανέπαφο τον αρχιτεκτονικό του πλούτο.

Πηγές
 "Χωριό Μοναστήρι",  άρθρο στο Βήμα στις 5-12-1999

Βιβλιογραφία
Χαρίλαος Γκούτος, Η επαρχία της Κόνιτσας και η Μόλιστα επί τουρκοκρατίας, 2003, εκδόσεις Σάκκουλα, ISBN 960-92165-0-1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πέργαμος -  Συλλογή λαογραφικής ύλης από το χωριό Γανναδιό, της επαρχίας Κονίτσης, του νομού Ιωαννίνων.
Πληροφορίες για το Γανναδιό στον ιστότοπο του Δήμου Κόνιτσας.

Δήμος Κόνιτσας
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Λάβδας Γρεβενών

Ο Λάβδας είναι ορεινό χωριό του νομού Γρεβενών. Είναι χτισμένος σε  υψόμετρο 1.040 μέτρων στις πλαγιές της βόρειας Πίνδου. Ο Λάβδας ανήκει στον δήμο Θεόδωρου Ζιάκα και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 132 κάτοικοι, που ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία, ενώ κάποιοι είναι επίσης χτίστες ή λιανέμποροι. Απέχει 35 χιλιόμετρα από τα Γρεβενά.

Ο οικισμός διαθέτει Λαογραφική Συλλογή. Στις 6 Νοεμβρίου του 2011, έγιναν τα επίσημα εγκαίνια του πρώτου μουσείου στην Ελλάδα, με σημείο αναφοράς στην γεύση και στην γαστρονομία, του Μουσείου Μανιταριών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ιστοσελίδα Λάβδα, Πολιτιστικός Σύλλογος Λαβδανιωτών "Η Λάβδα"

Δήμος Γρεβενών
χωριά του νομού Γρεβενών
Γρανάς Ευρυτανίας

Ο Γρανάς είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας της Στερεάς Ελλάδας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 24 κατοίκους.

Γενικά στοιχεία 
Ο Γρανάς είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.040 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Παναιτωλικό. Μέχρι το 1997 ανήκε στην επαρχία Ευρυτανίας, ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Προυσού. Από το 2011 υπάγεται διοικητικά στον καλλικρατικό δήμο Καρπενησίου και ο πληθυσμός αποτελεί, μαζί το χωριό Πρόδρομος, την Τοπική Κοινότητα Προδρόμου.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Συλλογικό έργο, 2006, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή.

χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Καρπενησίου
Δήμος Προυσού
Κούτρουφα Αρκαδίας

Τα Κούτρουφα  είναι κοινότητα της Αρκαδίας. Διοικητικά ανήκουν στον δήμο Βόρειας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός τους είναι 153 κάτοικοι.

Πληροφορίες 
Η κοινότητα αποτελείται από δύο οικισμούς, τα Άνω Κούτρουφα και τα Κάτω Κούτρουφα (πρώην Νεοχώριον). Ο ορεινός οικισμός είναι χτισμένος στις βόρειες πλαγιές του Πάρνωνα σε υψόμετρο 1.120 μέτρων και αποτελεί έναν από τους ορεινότερους του νομού Αρκαδίας. Κατά τους χειμερινούς μήνες, οι κάτοικοι εγκαταλείπουν τα Άνω Κούτρουφα και εγκαθίστανται στα Κάτω Κούτρουφα, το γειτονικό Άστρος και τους γύρω οικισμούς της περιοχής.

Αξιοθέατο στα Κάτω Κούτρουφα αποτελεί μία υπεραιωνόβια ελιά, ηλικίας περίπου 2.000 ετών και περιμέτρου 12 μέτρων. Το 2010 εκριζώθηκε από κτήμα με σκοπό την πώλησή της, αλλά τελικά μετά από παρέμβαση του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας μεταφυτεύθηκε στην πλατεία του χωριού.

Δημογραφική εξέλιξη

Δείτε επίσης 
 Κάτω Κούτρουφα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Εκπολιτιστικός Επιμορφωτικός Σύλλογος Κουτρούφων
 Πανεπιστήμιο Πατρών - Κούτρουφα

Παραπομπές 

Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Χωριά του νομού Αρκαδίας
Χωριά του Πάρνωνα
Ασπράγγελοι Ιωαννίνων

Οι Ασπράγγελοι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, στην Περιφέρεια Ηπείρου. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Ασπραγγέλων, της Δημοτικής Ενότητας Κεντρικού Ζαγορίου και υπάγονται στο Δήμο Ζαγορίου.

Γενικές πληροφορίες 
Οι Ασπράγγελοι Ιωαννίνων είναι ορεινό χωριό του Νομού Ιωαννίνων, χτισμένο σε υψόμετρο 989 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Μιτσικέλι. Οι Ασπράγγελοι αποτελούν την έδρα του Δήμου Ζαγορίου και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 165 κάτοικοι. Μέχρι το 1927 ονομάζονταν Δοβρά ή Ντοβρά. Το όνομα «Ασπράγγελοι» το πήρε από τη «Μονή Ασπραγγέλων», που υπάρχει στην περιοχή.

Η πρώτη αναφορά για τον οικισμό γίνεται το 1380 και γνωρίζει ανάπτυξη κατά το 16ο και 17ο αιώνα. Κατά τον 19ο αιώνα, ήταν οικονομικά ανθηρό κεφαλοχώρι.

Η πέτρινη εκκλησία της Παναγίας χτίστηκε το 1915. Λίγο πιο μακριά βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που χτίστηκε το 1776. Στο χωριό σώζεται και το παλαιό μοναστήρι Μονή Δοβράς, που χρονολογείται από το 1600.

Κοντά στο χωριό, στον κάμπο της Ντοβράς, λειτουργεί το Κέντρο Πληροφόρησης Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου και στις πλαγιές του χωριού υπάρχει η Πίστα Ανεμοπτεριστών Ασπραγγέλων. Οι Ασπράγγελοι διαθέτουν μεταξύ άλλων, Ξενοδοχεία, Εστιατόρια, Φαρμακείο, Πρατήριο Καυσίμων, Δημαρχείο και Κ.Ε.Π..

Εξέλιξη πληθυσμού

Μαρτυρικό χωριό 
Κατά τη Γερμανική Κατοχή, το χωριό Ασπράγγελοι ανέπτυξε αντίσταση κατά των Ναζί, οι οποίοι σε αντίποινα το πυρπόλησαν στις 15 Ιουλίου 1943, με απολογισμό 115 καμένα σπίτια και 2 νεκρούς. Το καλοκαίρι του 1944, οι Γερμανοί συνέλαβαν δεκαεννιά άτομα και τους φυλάκισαν στο υπόγειο της Ζωσιμαίας Σχολής. Οι συλληφθέντες έμειναν εκεί για καιρό αλλά τελικά διασώθηκαν.

Μνημείο της Ζαγορίσιας Γυναίκας της Πίνδου 
Περίπου ένα χιλιόμετρο πριν το χωριό έχει ανεγερθεί το Μνημείο της Ζαγορίσιας Γυναίκας της Πίνδου προς τιμήν των γυναικών του Ζαγορίου, που βοήθησαν τον Ελληνικό Στρατό το 1940, μεταφέροντας τρόφιμα, ρούχα και πολεμοφόδια στους στρατιώτες.

Διοικητικές μεταβολές οικισμού

Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας

Διατελέσαντες Κοινοτάρχες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Ζαγορίου (ιστοσελίδα Δήμου Ζαγορίου)
 Ασπράγγελοι Drone Video (βίντεο στο youtube)
 Γυναίκα της Πίνδου Ασπράγγελοι Ιωαννίνων (βίντεο στο youtube)
 ΑΣΠΡΑΓΓΕΛΟΙ ΖΑΓΟΡΙΟΥ-Το χωριό που ανέπτυξε αντίσταση κατά των Ναζί (βίντεο στο youtube)
 ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟ ΓΕΝΕΣIO THΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΑΣΠΡΑΓΓΕΛΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ 2016 (βίντεο στο youtube)

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου
Δήμος Ζαγορίου
Ματσούκι Ιωαννίνων

Το Ματσούκι είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές των Τζουμέρκων. Αποτελεί έδρα κοινότητας και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 543 κάτοικοι. Το Ματσούκι ήταν κυρίως κτηνοτροφικό χωριό σε αντίθεση με τα πλουσιότερα γειτονικά του Τζουμερκοχώρια, τους Καλαρρύτες και το Συρράκο, που στηρίχθηκαν στο εμπόριο και την αργυροχρυσοχοΐα. Κυριότερο αξιοθέατο της περιοχής είναι η Μονή Βύλιζας που βρίσκεται μεταξύ του Ματσουκίου και των Καλαρρυτών.

Κοινότητα Ματσουκίου 

Το 1912 συστάθηκε η Κοινότητα Ματσουκίου και το 1925 υπήχθη από το νομό Άρτας στο νομό Ιωαννίνων. Καταργήθηκε το 1997.

Πρόεδροι της Κοινότητας Ματσουκίου 
...
 1987- 1990 Δημήτριος Κωσταδήμας (εξελέγη το 1986 με ποσοστό 66,7%)
 1991- 1994 Σωτήριος Πυρωτής
 1995 - 31 Δεκ. 2010 Αλκιβιάδης Λάνταβος (το 2006 επανεξελέγη με ποσοστό 77%)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ματσούκι Ιωαννίνων

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Ερμακιά Κοζάνης

Η Ερμακιά είναι ορεινό χωριό του νομού Κοζάνης. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές του Βερμίου και αποτελεί ένα από τα πιο ορεινά χωριά της Ελλάδας. Η Ερμακιά ανήκει στον Δήμο Εορδαίας με το Πρόγραμμα Καλλικράτης  απο το 2011 ενώ παλαιότερα ανήκε στον Δήμο Αγίας Παρασκευής και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 436 κάτοικοι. 
Πορεία του πληθυσμού:

Πηγές - Παραπομπές 
Εκκλησίες στην Ερμακιά

Δήμος Εορδαίας
Χωριά του νομού Κοζάνης
Τρίκαλα Κορινθίας

Τα Τρίκαλα είναι ορεινό χωριό του νομού Κορινθίας. Χωρίζεται σε τρεις επιμέρους συνοικίες (που αποτελούν επίσημα διαφορετικούς οικισμούς) με συνολικό πληθυσμό 427 ατόμων σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Οι συνοικίες διαιρούνται με βάση το υψόμετρο με το χαμήλοτερο χωριό να είναι η Κάτω Συνοικία, στην μέση είναι η Μέση Συνοικία και πιο ψηλά είναι τα Άνω Τρίκαλα. Είναι χτισμένα στις πλαγιές του όρους Ζήρεια (Κυλλήνη) με μέσο υψόμετρο 980 μέτρων. Λόγω του όμορφου φυσικού τους περιβάλλοντος και της κοντινής τους απόστασης από την Αθήνα αποτελούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό.

Συνοικίες

Άνω Τρίκαλα 
Τα Άνω Τρίκαλα είναι χτισμένα σε υψόμετρο 1100 μέτρων στις πλαγιές του όρους Κυλλήνη, μέσα σε ελατοδάσος. Αποτελούν το ορεινότερο από τα τρία χωριά που απαρτίζουν τα Τρίκαλα. Ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 100 κάτοικοι.Εκεί βρίσκεται η κατοικία όπου γεννήθηκε ο Αγ Γεράσιμος καθώς και το αρχοντικό της οικογένειας Νοταρα.

Μέση Συνοικία Τρικάλων 
Η Μέση Συνοικία Τρικάλων είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1050 μέτρων στις πλαγιές του όρους Κυλλήνη. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 254 κάτοικοι και αποτελεί την πολυπληθέστερη συνοικία του χωριού. Βρίσκεται και αυτή μέσα σε πυκνό ελατοδάσος.

Κάτω Συνοικία Τρικάλων 
Η Κάτω Συνοικία Τρικάλων είναι χτισμένη σε υψόμετρο 900 μέτρων στις πλαγιές του όρους Κυλλήνη. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 73 κάτοικοι.

Πληθυσμός 
Ο μεγαλύτερης πληθυσμός των Τρικάλων καταγράφτηκε το 1861 (όταν τα Τρίκαλα ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός της Κορινθίας) και έπειτα ακολούθησε μία πολύ μεγάλη μείωση. Μέχρι το 1940 ο πληθυσμός παρέμεινε σχετικά σταθερός, με μεγάλες διακυμάνσεις στις απογραφές εξαιτίας της μετακίνησης των κατοίκων κατά τους χειμερινούς μήνες στα χειμαδιά τους στα παράλια της Κορινθίας. Απο το 1940 μέχρι το 1991 τα Τρίκαλα γνώρισαν μία σημαντική ελάτωση του πληθυσμού τους, όμως τις τελευταίες τρείς απογραφές κατέγραψαν σταθερό πληθυσμό.

Παραπομπές 

Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης
Χωριά του νομού Κορινθίας
Καλονέρι Αρκαδίας

Το Καλονέρι, παλαιότερα γνωστό ως Σβόρνα, είναι ορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.050 μέτρων σε ένα μικρό οροπέδιο του όρους Μαίναλο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αρκαδίας. Το Καλονέρι ανήκει στον δήμο Λαγκαδίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 135 κατοίκους. Το 1951 είχε 187 κατοίκους. 

Χωριά του νομού Αρκαδίας
Δήμος Γορτυνίας
Χωριά του Μαινάλου
Οξυά Ιωαννίνων

Η Οξυά είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές του όρους Γράμμου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Ιωαννίνων. Η Οξυά ανήκει στον δήμο Μαστοροχωρίων και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 59 κάτοικοι. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Σέλτσα .

Το Δημοτικό διαμέρισμα της Οξυάς 
Το δημοτικό διαμέρισμα της Οξυάς εκτός από τον ομώνυμο οικισμό, περιλαμβάνει και το χωριό Θεοτόκο.

Θεοτόκος 
Η Θεοτόκος είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 35 κάτοικοι. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Φυτόκον . Βρίσκεται λίγο ανατολικότερα της Οξυάς, πολύ κοντά στον εθνικό δρόμο Ιωαννίνων - Κοζάνης.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Μαστοροχωρίων
Δήμος Κόνιτσας
Δεμάτι Ιωαννίνων

Το Δεμάτι είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων. Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.020 μέτρων στις πλαγιές της βόρειας Πίνδου. Ως οικισμός αναφέρεται το 1919, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τους Μηλιωτάδες, τους Βουτανσαίους, την Αγία Βαρβάρα και τον Άγιο Γεώργιο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Δεματίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 43 κατοίκους. Παλιότερα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας, έως το 2010, υπαγόταν στον Δήμο Ζαγορίου και ανήκε στον δήμο Ανατολικού Ζαγορίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 62 κατοίκους.

Πορεία του πληθυσμού:

Εκεί παράγεται κι ένα από τα πιο γνωστά ορυκτά της ελληνικής γης, το μάρμαρο Δεματίου. Πρόκειται για ένα ψαμμιτικό πέτρωμα με χαρακτηριστικό γκρι-λαδί χρώμα, το οποίο χρησιμοποιείται εδώ και πολλές δεκαετίες στην κατασκευή μεγάλων έργων στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.

Πηγές - Παραπομπές

Δήμος Ζαγορίου
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Ανατολικού Ζαγορίου
Δροσοπηγή Ιωαννίνων

Η Δροσοπηγή είναι ένα ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις πλαγιές του υψώματος Ταμπούρι, επί της κοιλάδας του ποταμού Σαρανταπόρου, ανάμεσα στα δύο ψηλότερα βουνά της Πίνδου, τον Γράμμο και τον Σμόλικα, και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Ιωαννίνων. Ανήκει στον δήμο Κονιτσας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 103 μόνιμοι κάτοικοι ενώ κατά την περίοδο του καλοκαιριού ο πληθυσμός αυξάνεται.

Γενικά στοιχεία 
Μέχρι το 1955, ο οικισμός ονομαζόταν Κάντσικο. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και απολάμβανε ιδιαίτερα διοικητικά και εκκλησιαστικά προνόμια. Όντας ένα από τα ονομαζόμενα Μαστοροχώρια, ο οικισμός ανέδειξε αρκετούς τεχνίτες και οικοδόμους. Το 1895, υπαγόταν στον κασαμπά Κόνιτσας, εντός των ορίων του ομώνυμου καζά του σαντζακίου Ιωαννίνων. 

Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, λεηλατήθηκε από άνδρες της ιταλικής μεραρχίας «Τζούλια» ενώ επί Κατοχής, πραγματοποιήθηκε επιδρομή και από γερμανικές δυνάμεις. Κατά τον Εμφύλιο, το Κάντσικο απετέλεσε πεδίο σκληρών συγκρούσεων μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών. Στα μεταπολεμικά χρόνια, ιδίως μετά το 1960, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αποχώρησε από το χωριό, κινούμενο προς τα αστικά κέντρα ( Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα κλπ ).

Διοικητικά, η Δροσοπηγή υπογόταν ως το 1997 στην επαρχία Κονίτσης. Έπειτα, βάση του σχεδίου «Καποδίστρια» συμπεριλήφθηκε στο δήμο Μαστοροχωρίων ενώ από το 2011 αποτελεί τμήμα του δήμου Κονιτσας.

Απέχει 45 χλμ από την Κόνιτσα, 100 από τα Ιωάννινα, 250 από την Θεσσαλονίκη και 535 από την Αθήνα.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η ιστοσελίδα της Δροσοπηγής Ιωαννίνων

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Μαστοροχωρίων
Δήμος Κόνιτσας
Νότα

Στη μουσική, η νότα (ή φθογγόσημο ή και φθόγγος), και ιδιαίτερα στο δυτικό κομμάτι της εν λόγω τέχνης,  είναι μια θεμελιώδης έννοια με διπλή σημασιολογία:

 Είναι τα σύμβολα που χρησιμοποιούνται στη μουσική σημειογραφία για να αναπαραστήσουν το τονικό ύψος και τη διάρκεια ενός ήχου, και

 οι ήχοι που χαρακτηρίζονται από ευκόλως αντιληπτό τονικό ύψος, κι επομένως μπορούν να αναπαρασταθούν με τη βοήθεια της προαναφερθείσας σημειογραφίας.

Ονόματα 
Σύμφωνα με τη δυτική μουσική θεωρία, υπάρχουν επτά νότες που ακούν στα ονόματα Ντο, Ρε, Μι, Φα, Σολ, Λα και Σι, ενώ οι αντίστοιχες αγγλικές ονομασίες είναι C, D, E, F, G, A και B.

Στην αντίστοιχη εικόνα με το διπλό πεντάγραμμο, στο πάνω πεντάγραμμο βρίσκεται το κλειδί του Σολ και στη γραμμή όπου ξεκινά το κλειδί, τοποθετείται η νότα Σολ, η οποία είναι η G4. Αντίστοιχα στο κάτω πεντάγραμμο το κλειδί του Φα ξεκινά από τη γραμμή που τοποθετείται η νότα Φα. Η νότα C4 που είναι η νότα Ντο4 είναι το 'μεσαίο Ντο' που δημιουργεί συνέχεια στις οκτάβες των δύο πενταγράμμων. Η ένδειξη με τον αριθμό 4 δείχνει την οκτάβα που αντιστοιχεί στην 4η οκτάβα του πιάνου, και τοποθετείται συνήθως σε νότες εκτός πενταγράμμου, ώστε να γνωρίζουμε το ακριβές ύψος της νότας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Μουσική θεωρία
Μουσική σημειογραφία
Βούρβουρα Αρκαδίας

Τα Βούρβουρα είναι ορεινό χωριό της Αρκαδίας. Είναι χτισμένα στις βόρειες πλαγιές του Πάρνωνα σε υψόμετρο 1.000 μέτρων. Διοικητικά ανήκουν στον δήμο Σκυρίτιδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός τους είναι 252 κάτοικοι. 

Η πρόσβαση στο χωριό γίνεται από την Εθνική οδό Τρίπολης-Σπάρτης (25ο χλμ.) με δρόμο 6 χλμ. Εναλλακτική πρόσβαση υπάρχει από το Καστρί.

Ιστορικό πληθυσμού

Πρόσωπα 
 Χαράλαμπος Ζούρας, αθλητής των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896
 Επαμεινώνδας Παπαμιχαήλ, παιδαγωγός και συγγραφέας με το ψευδώνυμο Νώντας Έλατος
 Κωνσταντίνος Ρωμαίος, αρχαιολόγος
 Στέλιος Χαραλαμπόπουλος, σκηνοθέτης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βούρβουρα στο GTP
 Βούρβουρα Αρκαδίας

χωριά του νομού Αρκαδίας
Δήμος Τρίπολης
Χωριά του Πάρνωνα
Αγριάνοι Λακωνίας

Οι Αγριάνοι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Θεραπνών, του δήμου Σπάρτης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

Γεωγραφία
Οι Αγριάνοι είναι ορεινός οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στις βόρειες κλιτύς της κορυφής «Κοπά» (1.171 μ.) του Πάρνωνα και στις όχθες του χειμάρρου «Αλευρόρεμα». Κτισμένο στα 1.000 μέτρα είναι, μαζί με το Πολύδροσο, το χωριό με το δεύτερο μεγαλύτερο υψόμετρο σε όλο τον νομό Λακωνίας (με πρώτη τη Βαρβίτσα). Απέχει 25 χλμ. περίπου Α.ΒΑ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 40,069 χμ² (2011).

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κρονίου του νομού Λακωνίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Θεραπνών. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Θεραπνών και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγριάνων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγριάνων και προσαρτήθηκε στον δήμο Θεραπνών. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Θεραπνών και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπαρτιατών.

Αξιοθέατα
Ο μεγάλος ναός της Ζωοδόχου Πηγής, στη γραφική πλατεία του χωριού
Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου, με πηγή δίπλα της
Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, βόρεια του οικισμού
Η θέση «Αλώνια», όπου έχουν εντοπιστεί μακεδονικοί τάφοι

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Χάρτες «ROAD» (Παρνασσός, 1:50.000)
eetaa.gr

Χωριά του νομού Λακωνίας
Δήμος Σπάρτης
Πολύδροσο Λακωνίας

Το Πολύδροσο είναι ορεινό χωριό της Λακωνίας. Στο παρελθόν ονομαζόταν Τσίντζινα ή Τσίντσινα. Είναι χτισμένο στις πλαγιές του Πάρνωνα σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά του νομού Λακωνίας. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Θεραπνών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του είναι 3 κάτοικοι.

Πληροφορίες 
Τον χειμώνα, το σύνολο σχεδόν των κατοίκων του μετακομίζει στο ημιορεινό χωριό Γκοριτσά, ενώ το καλοκαίρι οι κάτοικοί του είναι περίπου 400. Από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του χωριού είναι η εκκλησία του Αγ. Ιωάννη, το "Ψητό", η Αγ. Μαρίνα και το μοναστήρι των Αγ. Αναργύρων. Στο χωριό φύονται αρκετά αιωνόβια έλατα.

Στην περιοχή, κατά το παρελθόν ομιλούταν η τσακωνική διάλεκτος.

Δημογραφική εξέλιξη 

χωριά του νομού Λακωνίας
Δήμος Σπάρτης
Χωριά του Πάρνωνα
Σέρβου Αρκαδίας

Το Σέρβου είναι ορεινό χωριό δίπλα στον Αρτοζηνο το φαλακρό βουνό, του Δημοτικού Διαμερίσματος Σέρβου του πρώην Δήμου Ηραίας, και νυν του Δήμου Γορτυνίας (Δημοτική Ενότητα Ηραίας) του Νομού Αρκαδίας. Είναι χτισμένο  στις πλαγιές του όρους Μαίναλο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αρκαδίας. Το υψόμετρο στην πλατεία του χωριού είναι 1.046 μέτρα, ενώ η ονομασία του χωριού οφείλεται στην πρώτη εποίκηση της περιοχής από Σλάβους. Το χωριό έχει παλιά παραδοσιακά πετρόκτιστα σπίτια χτισμένα αμφιθεατρικά στην πλαγιά του βουνού. Το Σέρβου απέχει 15 χιλιόμετρα από τη Δημητσάνα και 60 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.

Γενικά στοιχεία 
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο οικισμός είχε 108 μόνιμους κατοίκους ενώ ο αριθμός του πληθυσμού στην απογραφή του 2001 ήταν 299 μόνιμοι κάτοικοι. Ο πληθυσμός του χωριού παλιότερα ασχολείτο κατεξοχήν με την κτηνοτροφία και λιγότερο με τη γεωργία. Αργότερα πολλοί κάτοικοι ασχολήθηκαν με τις κατασκευές ως κτίστες, όπου και διέπρεψαν, καθώς και με το εμπόριο. Αργότερα τα παιδιά των κτιστών στράφηκαν προς τις τέχνες, τις επιστήμες και το εμπόριο. 

Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται η βρύση "Σουλινάρι" και η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής που χτίστηκε το 1877. Δίπλα της είναι το λεγόμενο του παπά το λιθάρι. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ο τοπικός Τούρκος αγάς επιχείρησε να εισβάλει με το άλογό του μέσα στην εκκλησία, ο παπάς προσευχήθηκε πάνω από την πέτρα και το άλογο έριξε τον αγά κάτω. Το χωριό έχει, ιδιαίτερα από την πλατεία, εξαιρετική θέα στη γύρω περιοχή, με εκτεταμένο ορίζοντα. Διακρίνονται τα  γειτονικά χωριά Λυκούρεσης και Ψάρι όπως επίσης και η Ανδρίτσαινα στα νότια. Στο βάθος, προς την Ηλεία, η θάλασσα.

Ιστορικό πληθυσμού

Εκκλησίες Σέρβου 
Ξεχωρίζει η πετρόκτιστη εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής (1872) στο πάνω χωριό με χαρακτηριστικό οκταγωνικό τρούλο, όμορφο τέμπλο και περίτεχνο πέτρινο μωσαϊκό. Όμορφη είναι επίσης η αρκετά νεώτερη εκκλησία - μητροπολιτικός ναός του χωριού - της  Παναγίας, στην πλατεία του χωριού, με το επιβλητικό πέτρινο καμπαναριό. Αξιοθαύμαστος είναι και ο ναός  Αγίας Παρασκευής με την Τρανή Βρύση σε πολύ ωραίο σημείο. Ο Άγιος Αθανάσιος επίσης είναι ένα ξωκκλήσι λίγο πιο έξω από το χωριό πάνω στο δρόμο προς Λυκούρεση. Ένα ακόμα όμορφο ξωκκλήσι είναι του Αγίου Ανδρέα λίγο πιο πάνω από το χωριό, σε σημείο με θέα.

Παραπομπές 

Δήμος Γορτυνίας
χωριά του νομού Αρκαδίας
Χωριά του Μαινάλου
Καλύβια Ροδόπης

Τα Καλύβια είναι ορεινό χωριό του νομού Ροδόπης. Είναι χτισμένα σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις πλαγιές των Ορέων Βυρσίνης, της ανατολικής Ροδόπης και αποτελούν τον πιο ορεινό οικισμό της περιοχής. Τα Καλύβια ανήκουν στον Δήμο Αρριανών ενώ από το 1981, οπότε αναγνωρίστηκαν ως οικισμός μέχρι το 2010 ανήκαν στην Κοινότητα Οργάνης. Ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 51 κάτοικοι, όλοι σχεδόν Πομάκοι.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Καλυβια
Δήμος Αρριανών
Άρματα Ιωαννίνων

Τα Άρματα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Κόνιτσας, του δήμου Κόνιτσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.   Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. 
Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Αρμάτοβο.

Γεωγραφία
Τα Άρματα είναι ορεινός οικισμός μεγάλου υψομέτρου στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκονται στις νότιες κλιτύς της κορυφής «Τσούμα» (1.876 μ.) του Σμόλικα και κοντά στη βόρεια όχθη του ποταμού Αώου, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Παλαιοσελλίου-Διστράτου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 1.030. Ο οικισμός απέχει 101 χλμ. περίπου Β. ΒΑ. των Ιωαννίνων (μέσω Αρίστης). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 33,800 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Αρμάτοβο και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Ιωαννίνων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Άρματα. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρμάτων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κόνιτσας.

Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός καταστράφηκε από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Οι κάτοικοι, βλάχικης καταγωγής, ασχολούνται κυρίως με την εκμετάλλευση ξυλείας από τα κοντινά δάση της περιοχής και με την παραγωγή κηπευτικών.

Αξιοθέατα
Η κεντρική πλατεία του χωριού με την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, αγιογραφημένη από Σαμαριναίους αγιογράφους
Το εκκλησάκι της Παναγίας, νοτιοδυτικά του οικισμού
Ο ναός της Αγίας Παρασκευής που οικοδομήθηκε το 1972 σε χώρο, όπου υπήρχε παλιότερα μοναστήρι.
Το παλαιό υδροπρίονο (νεροπρίονο), μια από τις ελάχιστες παρόμοιες κατασκευές που διασώζονται ακόμη στην Ελλάδα. Επίσης, η νεροτριβή δίπλα από το νεροπρίονο και ο παλαιός πέτρινος νερόμυλος 
Το ιχθυοτροφείο πέστροφας, βόρεια του οικισμού
Στα Άρματα δραστηριοποιείται ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Αρματιωτών «Ο Σμίλιανος»

Παραπομπές

Πηγές
Επίτομο γεωγραφικό Λεξικό, Σταματελάτου, Εκδ. Ερμής ISBN 960-320-133-2
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
https://www.youtube.com/watch?v=C5oFelXVWys
 https://www.facebook.com/%CE%91%CF%81%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%9A%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%91%CF%81%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%BF%CE%B2%CE%BF-1556617277994255/

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Αλέα Αργολίδας

Η Αλέα είναι ορεινό χωριό του νομού Αργολίδας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 800 μέτρων στις πλαγιές του όρους Τραχύ και αποτελεί τον ορεινότερο οικισμό της Αργολίδας. Η Αλέα ανήκει διοικητικά στην κοινότητα Αλέας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 103 κατοίκους. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν και Μπουγιάτι .

Αρχαία πόλη 
Το όνομα της Αλέας προέρχεται από την αρχαία ομώνυμη πόλη. Ο πρώτος οικιστής της ήταν ο Αλεός, γιος του Αφείδαντα και εγγονός του Αρκάδα χάρη στον οποίο καθιερώθηκε η λατρεία της ιατρικής θεότητας Αλέας Αθηνάς. Στην περιοχη υπαρχουν ιχνη αρχαιας οικησης.

Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στην Αλέα υπήρχαν τρεις ναοί: αυτός της Αρτέμιδος Εφεσίας, της Αθηνάς Αλέας και του Διονύσου. Νομίσματα της αρχαίας Αλέας με την κεφαλή της Αρτέμιδας ή της Αθηνάς έφεραν επιγραφές "ΑΛΕΑ", "ΑΛΕΩΝ" και "ΑΧΑΙΩΝ ΑΛΕΑΤΑΝ". Επισης αναφερει: "Οι κάτοικοι της παρουσιάζουν ως οικιστή τον Άλεο, γιο του Αφείδαντα. Ιερά θεών υπάρχουν εδώ της Αρτέμιδος Εφεσίας και της Αθηνάς Αλέας· υπάρχει και ναός του Διονύσου με άγαλμά του. Γι' αυτό το θεό έχουν μια γιορτή Σκιέρεια κάθε δεύτερο χρόνο·"

Πληθυσμός 
Η Αλέα έφτασε την δημογραφική της ακμή το 1896 με 849 κατοίκους και έπειτα ο πληθυσμός της έχει συρρικνωθεί σημαντικά φτάνοντας τους 103 το 2011.

Πηγές - Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αργολίδας
Δήμος Άργους - Μυκηνών
Άτοκος Ιθάκης

Η Άτοκος είναι νησίδα του Ιονίου Πελάγους, και βρίσκεται νότια της Λευκάδας και βόρεια της Ιθάκης. Ανήκει στο σύμπλεγμα των βόρειων Εχινάδων, αν και είναι κάπως απομακρυσμένη από τα υπόλοιπα νησιά του συμπλέγματος. Έχει έκταση 4,4 τ. χλμ. και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι ακατοίκητη. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ιθάκης. Η Άτοκος διαθέτει αρκετούς κολπίσκους, κατάλληλους για τα σκάφη κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. 
Η Άτοκος είναι ιδιόκτητο νησί της οικογένειας Τσάκου.

Παραπομπές 

Ατοκος
Ιθάκη
Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας
Αρκούδι Ιθάκης

Το Αρκούδι είναι νησίδα του Ιόνιου Πελάγους, και βρίσκεται νότια της Λευκάδας και βόρεια της Ιθάκης και συγκεκριμένα μεταξύ Ιθάκης και Μεγανησίου. Ανήκει στο σύμπλεγμα των Τηλεβοΐδων νήσων. Έχει έκταση 4,275 τ. χλμ. και είναι ακατοίκητο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ιθάκης. Το Αρκούδι δέχεται επισκέψεις σκαφών και ιστιοφόρων κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Αν και ερημόνησος έγινε ιδιαίτερα γνωστό στον ξένο τύπο περί το 1900 από τη θεωρία του Νταίρπφελντ όταν δημοσίευσε την πραγματεία του με τον τίτλο "Η Ομηρική Ιθάκη" θεωρώντας εκείνη ως τη σημερινή Λευκάδα όπου προσδιόριζε την νήσο Αρκούδι με την ομηρική νησίδα Αστερίδα. Σύμφωνα με την θεωρία του Νταίρπφελντ είναι το ακριβές αντίγραφο της Ομηρικής Αστερίδας. 1) Είναι το μοναδικό νησί στην περιοχή, που έχει δύο αμφίδυμα λιμάνια όμοια δεξιόστροφα, το ένα βορειοανατολικά και το άλλο ανατολικά αλλά νοτιότερα («λιμένες δ΄ ένι ναύλοχοι αυτή αμφίδυμοι» και μάλιστα που άνετα κρύβουν ένα πλοίο 2) Έχει ζωτικό χώρο που χωράει έναν οικισμό όπως τις Αλαλκομενές, όπως μαρτυρεί ο Απολλόδωρος στο διάμεσο των 2 λιμανιών 3)Έχει ανεμοδαρμένα ύψη για το ημερήσιο καραούλι 135 μ. ύψος και 4)Βρίσκεται νοτιότερα της Λευκάδας - Ομ. Ιθάκης, όπως το προσδιορίζει ο Όμηρος («πρίν πατρίδα γαίαν οικέσθαι») ακριβώς στην πορεία του ερχομού από την Πύλο και 5) Η θέση του είναι στην πορεία από την Πύλο και βρίσκεται στο μέσον των δύο νησιών της Ομηρικής Ιθάκης (Λευκάδας) και της Ομ. Σάμης (Θιάκι).

Παραπομπές-Πηγές 

Επτάνησα
Ιθάκη
Οξεία Εχινάδων

Η Οξεία και Οξυά είναι νησίδα του Ιόνιου Πελάγους, και βρίσκεται στις εκβολές του Αχελώου ποταμού, δυτικά του νομού  Αιτωλοακαρνανίας και ανατολικά της Ιθάκης. Ανήκει στο σύμπλεγμα των Εχινάδων νήσων και αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Εχινάδων μετά τον Πεταλά. Έχει έκταση 4,223 τ. χλμ. και είναι ακατοίκητη. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ιθάκης. 

Το νησί είναι ιδιόκτητο και έχει πωληθεί στη βασιλική οικογένεια του Κατάρ.

Παραπομπές

Πηγές
 faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στην Οξειά

Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας
Εχινάδες

Σύνδεσμοι:
 faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στην Οξειά