Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1950

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1950 ήταν η τέταρτη διοργάνωση Παγκοσμίου Κυπέλλου, η οποία διεξήχθη στη Βραζιλία από τις 24 Ιουνίου μέχρι τις 16 Ιουλίου 1950. Επίσης, ήταν η πρώτη μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος απέτρεψε παρόμοια διοργάνωση Κυπέλλου για 12 χρόνια. Επιπλέον, ήταν η μόνη διοργάνωση που ο νικητής δεν καθορίστηκε μετά από τη διαδικασία ενός μονού τελικού. Για σκοπούς αρχείου, θεωρείται ως τελικός της διοργάνωσης ο αγώνας της Βραζιλίας με την Ουρουγουάη που ήταν ο τελευταίος αγώνας του ομίλου με τις 4 φιναλίστ. Με τη νίκη της Σελέστε (Ουρουγουάης) μέσα στο Ρίο ντε Τζανέιρο, το πρώτο κύπελλο της μεταπολεμικής περιόδου σημαδεύτηκε με μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Στη διοργάνωση αυτή, έγιναν 22 αγώνες, με 19 νίκες και μόλις 3 ισοπαλίες. Συνολικά σημειώθηκαν 88 γκολ, δίνοντας έτσι μέσο όρο 4 ακριβώς γκολ ανά αγώνα.

Επιλογή διοργανωτή 
Δεν υπήρξε επιλογή διοργανωτή με τον γνωστό τρόπο της ψηφοφορίας, καθώς μόνο η Βραζιλία εκδήλωσε ενδιαφέρον, λόγω και της έλλειψης υποδομών για πολλές χώρες μετά τον 6-ετή Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Βραζιλία που βγήκε από τον πόλεμο χωρίς μεγάλες απώλειες, είχε την υποδομή για τη διοργάνωση τουρνουά Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Προκριματικά 
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1950 συμμετείχαν 34 εθνικές ομάδες και αγωνίστηκαν για τις 13 θέσεις που δόθηκαν για την τελική φάση των Μουντιάλ. Οι 2 θέσεις καλύφθηκαν από την προηγούμενή νικήτρια Ιταλία και την οικοδέσποινα Βραζιλία. Στην αρχή ήταν προγραμματισμένο να δοθούν 16 θέσεις για το τουρνουά, αλλά λόγω της αποχώρησης της Σκωτίας, της Τουρκίας και της Ινδίας, η ΦΙΦΑ αποφάσισε να μην αντικαταστήσει τις ομάδες και να περιορίσει τις θέσεις σε 13, αντιλαμβανόμενη τη δυσκολία να βρει εθνικές ομάδες μετά την εξαθλίωση (οικονομική και μη) που προκάλεσε ο πόλεμος. Για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο έλαβε μέρος η Αγγλία.

Οι ομάδες 
Οι 13 ομάδες που εξασφάλισαν την συμμετοχή τους στην τελική φάση του Μουντιάλ 1950 ήταν οι εξής:

Στάδια και Τελική φάση 

Οι αγώνες φιλοξενήθηκαν σε 6 πόλεις της Βραζιλίας.

<div style="position: relative;">

Διαιτητές 

Ευρώπη
   Άλοϊς Μπέρανεκ
   Άρθουρ Εντγουάρντ Έλις
  Τζορτζ Ρίντερ
   Ρέτζιναλντ Ληφ
  Σαρλ ντε Λα Σαλ
   Τζενερόζο Ντατίλλο
   Τζιοβάνι Γκαλεάτι
   Κάρελ βαν ντερ Μέερ
   Ζοζέ ντα Κόστα
    Τζορτζ Μάικλ
   Χοσέ Γκαρθία Καρριόν
   Ραμόν Ρόμα Αθόν
   Γκούναρ Ντάλνερ
   Ίβαν Έκλιντ
   Ζαν Λουτς
   Μπέντζαμιν Γκρίφιθς
   Λέο Λέμεσιτς

Νότια Αμερική 
  Αλφρέδο Άλβαρες
  Αλμπέρτο ντα Γκάμα Μάλχερ
  Μάριο Γκαρντέλλι
  Μάριο Γκονσάλβες Βιάνα
  Σέρχιο Μπουσταμάντε
  Εστέβες Τεξάδα
   Καγιετάνα ντε Νίκολα
   Μάριο Ρουμπέν Χέγιεν
  Εστέμπαν Μαρίνο
Βόρεια Αμερική
  Προυντένσιο Γκαρσία
|}

1η Φάση Ομίλων 
Οι ώρες των αγώνων είναι σε ώρα Βραζιλίας (UTC-3)

1ος Όμιλος

2ος Όμιλος

3ος Όμιλος

4ος Όμιλος

Τελική φάση 

 

 

 

 

Η Βραζιλία πήγαινε στο τελευταίο και καθοριστικό αγώνα (που ουσιαστικά έτυχε να είναι σαν τελικός) ως το μεγάλο φαβορί της συνάντησης, καθώς είχε νικήσει σαρωτικά τις προηγούμενες αντιπάλους της, με 7-1 και 6-1. Μάλιστα της αρκούσε έστω μία ισοπαλία για να πάρει τον τίτλο, καθώς είχε προβάδισμα ενός βαθμού από την Ουρουγουάη. Ωστόσο, δεν γινόταν καν συζήτηση για ενδεχόμενο ισοπαλίας της σελεσάο, καθώς οι Βραζιλιάνοι ήταν βέβαιοι για τη νίκη τους και μάλιστα η γιορτή για την «κατάκτηση» του πρώτου στην ιστορία τους Παγκοσμίου Κυπέλλου είχε ήδη αρχίσει από νωρίς στους δρόμους όλων των πόλεων, ενώ στο Ρίο ντε Τζανέιρο είχε διοργανωθεί ένα έξτρα έκτακτο καρναβάλι. Επίσης, είναι εντυπωσιακό ότι 200.000 Βραζιλιάνοι πήγαν στο Στάδιο Μαρακανά, νούμερο που εξακολουθεί να είναι ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων που παρακολούθησαν ποτέ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μέσα σε στάδιο (κάποιες αναφορές του προηγούμενου αιώνα αναφέρουν μεγαλύτερους αριθμούς, όπως 202.772 εισιτήρια), με την Ουρουγουάη να έχει μόλις 80 - 100 οπαδούς της στο γήπεδο.

Η Βραζιλία προηγήθηκε στο 47' (δεύτερο λεπτό του δευτέρου ημιχρόνου), ενώ στη συνέχεια είχε και άλλες ευκαιρίες. Αφού όμως δεν μπόρεσε να βάλει και άλλα γκολ, αγχώθηκε και οι παίκτες της Ουρουγουάης αναθάρρησαν. Ο Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο ισοφάρισε στο 66' και ο Αλσίντες Γκίντζια έβαλε μπροστά την Ουρουγουάη στο 79' με σκορ 2-1 για να γκρεμίσει σε πρωτοφανές εθνικό πένθος έναν ολόκληρο λαό. Μετά από την αναπάντεχη ήττα, την τραγικότερη στην ιστορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, τα αποτελέσματα ήταν τρομακτικά, καθώς σημειώθηκαν χιλιάδες καρδιακά επεισόδια, με τα νοσοκομεία στις μεγάλες πόλεις να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν. Επίσης, αναφέρεται ότι δεκάδες άτομα σε ολόκληρη τη χώρα αυτοκτονούσαν, μη μπορώντας να αντέξουν το πένθος. Στο στάδιο Μαρακανά δύο άτομα αυτοκτόνησαν πηδώντας από τις κερκίδες, τρεις φίλαθλοι απεβίωσαν από καρδιακή προσβολή και στο Ρίο ντε Τζανέιρο άλλοι πηδούσαν από τα μπαλκόνια. Ο κόσμος θρηνούσε και πολλοί δήλωναν πως δεν θα ξαναπατήσουν σε γήπεδο, λόγω αυτής της απώλειας του τροπαίου.

Το γεγονός αυτό, συχνά αναφέρεται εγχώρια και διεθνώς, μεταφορικά, ως «η Χιροσίμα της Βραζιλίας», έμεινε στην κοινή γνώμη της χώρας ως η μεγαλύτερη εθνική τραγωδία στην ιστορία της Βραζιλίας και αναφέρεται από τότε, εγχώρια, ως το Μαρακανάζο (Maracanaço), δηλαδή «το κάζο του Μαρακανά». Ωστόσο, 8 χρόνια μετά έφτασε επιτέλους η ώρα της Βραζιλίας να πάρει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτό του 1958, και σήμερα έχει συνολικά 5 κατακτήσεις, αλλά κανένας Βραζιλιάνος δεν θα ξεχάσει ποτέ την 16η Ιουλίου του 1950.

Σκόρερ 

8 τέρματα
  Αντεμίρ Μάρκες ντε Μενέζες  
5 τέρματα  
  Όσκαρ Μίγκεζ
4 τέρματα
  Εστανισλάο Μπασόρα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 στο FIFA.com
  RSSSF - με κάποιες διαφορές σε παίκτες και σε λεπτά επίτευξης τερμάτων

 
Αθλητισμός στη Βραζιλία