joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας

Το Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας (γερμανικά : Königreich Lombardo-Venetien) ήταν μία από τις συστατικές χώρες της Αυστριακής Αυτοκρατορίας από το 1815 έως το 1866. Το βασίλειο κυβερνήθηκε από αντιβασιλιά που διορίζονται από την αυτοκρατορική διοίκηση και έδρευε στο Μιλάνο ή την Βενετία.

Ιστορία 
Δημιουργήθηκε στα, Ιταλικά σήμερα, εδάφη που κατέκτησε η αυτοκρατορία των Αψβούργων από τον Ναπολέοντα. Διοικητικά το Βασίλειο αποτελούνταν από δύο ανεξάρτητες κυβερνήσεις των δύο συστατικών μερών, της Λομβαρδίας και της Βενετίας. Στην  Λομβαρδία περιλαμβάνονται οι επαρχίες του Μιλάνου, Κόμο, Μπέργκαμο, Μπρέσια, Παβία, Κρεμόνα, Μάντοβα, Lodi-Crema, και Σόντριο. Στην Βενετία περιλαμβάνονταν οι επαρχίες της Βενετίας, Βερόνα, Πάντοβα, Βιτσέντσα, Τρεβίζο, Ροβίγκο, Μπελούνο, και Ούντινε.

Το Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας κυβέρνησε πρώτα ο Φραγκίσκος Α΄ από το 1815 μέχρι το θάνατό του το 1835, έπειτα τον διαδέχτηκε ο Φερδινάνδος Α΄ από το 1835 έως το 1848. Στο Μιλάνο στις 6 Σεπτεμβρίου 1838 στέφτηκε ο τελευταίος βασιλιάς μετά την απώλεια της Λομβαρδίας το 1859, και της Βενετίας το 1866.

Μετά από μια λαϊκή επανάσταση στις 22 Μαρτίου 1848 οι Αυστριακοί εκδιώχθηκαν από το Μιλάνο, που έγινε η πρωτεύουσα της προσωρινής κυβέρνησης της Λομβαρδίας. Την επόμενη μέρα δημιουργήθηκε και η προσωρινή κυβέρνηση της Βενετίας. Οι Αυστριακοί, μετά την Μάχη της Γκουστόζα (24 - 25 Ιουλίου 1848) ανακατέλαβαν το Μιλάνο (6 Αυγούστου) και την Βενετία (24 Αυγούστου 1849), και αποκατέστησαν την αυστριακή κυριαρχία.

Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ κυβέρνησε το Βασιλείο για το υπόλοιπο της ύπαρξής του. Ο νεότερος αδελφός του Μαξιμιλιανός (που αργότερα έγινε αυτοκράτορας του Μεξικού ), υπηρέτησε ως αντιβασιλέας του στο Μιλάνο μεταξύ του 1857 και 1859.

Η Λομβαρδία προσαρτήθηκε στην εμβρυϊκό ιταλικό κράτος το 1859, μετά τη Συνθήκη της Ζυρίχης και μετά τον δεύτερο ιταλικό πόλεμο της Ανεξαρτησίας η Βενετία παραχωρήθηκε στο Βασίλειο της Ιταλίας το 1866 στον απόηχο του πολέμου των επτά εβδομάδων, και έπειτα από την Ειρήνη της Πράγας.

Αντιβασιλείς 
 Ερρίκος ΙΕ΄, πρίγκιπας του Ρόις-Πλέβεν, 1814-1815
 Φρειδερίκος Ερρίκος του Μπελεγκράντε, 1815-1816
 Βίκτωρ, αρχιδούκας της Αυστρίας, 1816-1818
 Ράινερ, αρχιδούκας της Αυστρίας, 1818-1848
 Ιωσήφ Ραντέτσκυ φον Ράντετς, 1848-1857
 Μαξιμιλιανός της Αυστρίας, 1857-1859
 Φέρεντς Γκιουλάι, 1859

Παραπομπές 

Συστατικά μέλη της Αυστριακής αυτοκρατορίας
Λομβαρδία
Ιστορία της Βενετίας
Πρώην κρατίδια της Ιταλίας
108 (αριθμός)

Το 108 (εκατόν οκτώ) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 107 και πριν από το 109. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 108:2 = 54, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 108 συμβολίζεται ως CVIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΗ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

Στα μαθηματικά
 Το 108 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 3, 4, 6, 9, 12, 18, 27, 36, 54 και 108, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 110.
 Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 108 είναι 108 = 22· 33.
 Το 108 είναι αριθμός Harshad στο δεκαδικό σύστημα, αφού 1 + 0 + 8 = 9, δηλαδή το άθροισμα των ψηφίων του είναι διαιρέτης του.

Το 108 στη Χημεία 
 Ο ατομικός αριθμός 108 αντιστοιχεί στο Χάσιο.

Το 108 στην Αστρονομία
 Ο Μεσιέ 108 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας.
 Ο 108 Εκάβη είναι ένας μεγάλος αστεροειδής.

Αναφορές και παρατηρήσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Υπερτέλειοι αριθμοί
Ούνικς Καζάν

Η Ούνικς Καζάν (ρωσικά: Баскетбольный клуб УНИКС Казань) είναι ομάδα καλαθοσφαίρισης της Ρωσίας. Ιδρύθηκε το 1991 έχοντας σπουδαία πορεία στο σύγχρονο Ρωσικό και Ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Ιστορία
Η ομάδα του Καζάν ιδρύθηκε το 1991. Μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να εδραιωθεί στο χώρο του μπάσκετ και το 1997 ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία της Ρωσικής λίγκας. Ένα χρόνο αργότερα ο πρόεδρος της Εθνικής τράπεζας της Δημοκρατίας του Ταταρστάν, Γεβγκένι Μπογκάτσεφ ανέλαβε την προεδρία της ομάδας. Η ανοδική πορεία της ομάδας φαίνεται το 2001 όπου τερματίζει 2η. Ενώ και το 2002,2004,2007 κατάφερε να τερματίσει στην 2η θέση.

Παράλληλα με την επιτυχημένη πορεία της στην Ρωσία, ανάλογη επιτυχία έχει και στην Ευρώπη σε χαμηλές βέβαια κατηγορίες. Την περίοδο 2010-2011 κάνει το μεγάλο βήμα καταφέρνοντας να κατακτήσει την διοργάνωση του Eurocup Basketball. Το μπάτζετ της σεζόν 2012-2013 κυμαινόταν στα 25 εκατομμύρια. Την περίοδο 2013-2014 η ομάδα ξεκίνησε με προπονητή τον Αντρέα Τρινκιέρι και 3 Έλληνες τους: Ίαν Βουγιούκα, Κώστας Καϊμακόγλου και Νίκο Ζήση. Την περίοδο 2013-2014 υπήρξε φιναλίστ του Eurocup Basketball χάνοντας στον τελικό από την ισπανική Βαλένθια. Τη σεζόν 2016-17 αγωνίστηκε στην Ευρωλίγκα. Τη σεζόν 2020/21, έφτασε μέχρι τον τελικό του Γιούροκαπ, χάνοντας το τρόπαιο από την Μονακό με 2-0 στη σειρά. Στην VTB Λίγκα, η Ούνικς προκρίθηκε αήττητη από τα ημιτελικά κόντρα στην Λοκομοτίβ Κούμπαν και έφτασε μέχρι τους τελικούς, έχασε όμως το τρόπαιο από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Το καλοκαίρι του 2021, μετά από τέσσερα χρόνια παρουσίας ο Δημήτρης Πρίφτης αποχώρησε και νέος προπονητής της ομάδας είναι ο Βέλιμιρ Περάσοβιτς.

Στις 18 Φεβρουαρίου 2022, αποβλήθηκε από την Ευρωλίγκα λόγω της ρώσικης εισβολής στην Ουκρανία. Η αποβολή από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις της ίσχυσε και τη σεζόν 2022-23.

Παίχτες

Σύνθεση σεζόν 2021-22

Διάγραμμα ομάδων

Παραπομπές

Πηγές
onsports.gr
eurocupbasketball.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ρωσικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1991
Σοβιετικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Alfa Romeo Giulietta (1977)

Η Alfa Romeo Giulietta (εσωτερικός κωδικός: Type 116) ήταν ένα μεσαίο σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Alfa Romeo, από τον Νοέμβριο του 1977 έως τα τέλη του 1985. Αντικατέστησε την Alfa Romeo Giulia και ήταν το μοντέλο που αναβίωσε για πρώτη φορά το όνομα της κλασικής Alfa Romeo Giulietta του 1954 - 1965.

Συνολικά κατασκευάστηκαν 386.767 αντίτυπα της Giulietta στα 8 έτη παραγωγής της, κατά τα οποία υπέστη δύο ανανεώσεις, μία το καλοκαίρι του 1981 και μία δεύτερη στα τέλη του 1983. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της, ήταν ότι προσφέρθηκε αποκλειστικά με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, κάτι ιδιαίτερα σπάνιο για τα στάνταρ της τότε εποχής, αν και δεν υπήρξε ποτέ έκδοση με αυτόματο κιβώτιο. Αντικαταστάθηκε τον Μάιο του 1985 από την Alfa Romeo 75.

Βιβλιογραφία 
 Büschi, Hans-Ulrich, ed. (10 March 1983). «Automobil Revue '83». 78. Berne, Switzerland: Hallwag, AG: 172–173. ISBN 3-444-06065-3.
 De Leener, Philippe (1983-10-13). «Gedetailleerde Test: Alfa Romeo Giulietta 2.0TD» [Detailed Test]. De AutoGids (in Flemish). Brussels, Belgium: Uitgeverij Auto-Magazine. 5 (106): 41, 47.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστορία της Alfa Romeo Giulietta (1977)

Μοντέλα Alfa Romeo
Μεσαία αυτοκίνητα
Toyota Cavalier

Το Toyota Cavalier ήταν ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας Toyota. Λόγω της συνεργασίας της Toyota με την General Motors, το Cavalier ήταν μια παράλληλη έκδοση του αμερικανικού Chevrolet Cavalier και κατασκευαζόταν στις ΗΠΑ. Διατέθηκε στην ιαπωνική αγορά από το 1996 έως το 2000. Η παραγωγή του έληξε τον Μάρτιο του 2000 και η εισαγωγή του διακόπηκε οριστικά τον Ιούλιο. Αντικαταστάθηκε τον Δεκέμβριο του 2001 από το Toyota Allion.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Cavalier
Μικρομεσαία αυτοκίνητα
Ηγεμονία του Μαυροβουνίου

Η Ηγεμονία του Μαυροβουνίου (σερβικά : Књажевина Црна Гора) ήταν ένα κυρίαρχο κράτος στην νοτιανατολική Ευρώπη, στα εδάφη του σημερινού Μαυροβουνίου. Υπήρξε από το 1852 έως και το 1910 με πρωτεύουσα την Τσέτινιε.

Ιστορία 
Το 1852 ο άρχοντας του Μαυροβουνίου μητροπολίτης Ντανίλο Α΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος κήρυξε την περιοχή που διοικούσε κοσμική ηγεμονία και με την αναγνώριση του τσάρου της Ρωσίας Νικολάου Α΄ αυτοανακηρύχθηκε ηγεμόνας (Књаж, prince). Έως τότε το Μαυρβούνιο ήταν θρησκευτικό κράτος με την ονομασία Επισκοπική ηγεμονία του Μαυροβουνίου με τον επίσκοπο (владика) να είναι και ηγεμόνας. Η πράξη του αυτή τον οδήγησε σε πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που το θεωρούσε αναπόσπαστο μέρος της. Ο Ντανίλο Α΄ προσπάθησε τη διπλωματική αναγνώρισή του από τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις χωρίς επιτυχία και αντιμετώπισε την Εξέγερση του Βουκαλόβιτσα. Όμως μετά την νίκη του επί του οθωμανικού στρατού στην Μάχη του Γκράχοβατς στις 1 Μαΐου 1858, η Γαλλία και άλλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις αναγνώρισαν την ηγεμονία στις 1 Αυγούστου 1860. 

Μετά τη δολοφονία του Ντανίλο Α΄ το 1860 στο θρόνο ανέβηκε, στις 14 Αύγουστος 1860, ο ανιψιός του Νικόλαος Α΄ του Μαυροβουνίου. Το 1862 ο Νικόλαος Α΄ οδήγησε την ηγεμονία σε ανεπιτυχή πόλεμο εναντίον της Τουρκίας και το Μαυροβούνιο αντιμετώπισε μεγάλο πρόβλημα στο να διατηρήσει την ανεξαρτησία του. Το 1875 ο Νικόλαος Α΄ αντιμετώπισε επιτυχημένα μία εξέγερση στην Ερζεγοβίνη, αντιμετώπισε αυτή την φορά επιτυχημένα τους Οθωμανούς και σύναψε συμμαχία με τη Σερβία. Με το Συνέδριο του Βερολίνου το Μαυροβούνιο απέκτησε πλήρη ανεξαρτησία, επέκταση των συνόρων του προς ανατολάς, βόρεια και πρόσβαση στη θάλασσα. Οι σχέσεις μεταξύ της Σερβίας και του Μαυροβουνίου δεν ήταν καλές λόγω των δυναστικών ανταγωνισμών τους. Το 1866 ολοκληρώθηκε η συμμαχία μεταξύ του Μαυροβουνίου και της Σερβίας. Το 1910 αναβαθμίστηκε στο Βασίλειο του Μαυροβουνίου και ο Νικόλαος Α΄ ανακηρύχθηκε βασιλιάς.

Διοικητική διαίρεση 
 Ναχαγιέ της Κατούσκα
 Ναχαγιέ της Ριέκα
 Ναχαγιέ Κρομνίτσκα
 Ναχαγιέ Πριμόπκα
 Ναχαγιέ Λεσάντσκα
 Ναχαγιέ της Ζέτα
 Ναχαγιέ Μπράτσκα
 Ναχαγιέ Βασοτζέβικα
 Ναχαγιέ Μοράτσκα
 Ναχαγιέ Νικσίτσκα

Δείτε επίσης
 Κατάλογος μοναρχών του Μαυροβουνίου
 Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος
 Βασίλειο του Μαυροβουνίου

Αναφορές 
 ЗЕМЉОПИС КЊАЖЕВИНЕ ЦРНЕ ГОРЕ - Ђуро Поповић и Јован Рогановић, Цетиње 1895

Ιστορία του Μαυροβουνίου
Μεσαιωνική Σερβία
Πρώην κράτη των Βαλκανίων
Μαυροβουνιου
Ιστάνμπουλσπορ

Η Ιστάνμπουλσπορ (τουρκικά: İstanbulspor) είναι τουρκικό ποδοσφαιρικό σωματείο, που ιδρύθηκε στην Κωνσταντινούπολη από μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου το 1926. Είχε μια αποτυχημένη περίοδο (2004-2005) και υποβιβάστηκε από την Σούπερ Λιγκ (Süper Lig) στην Πρώτη κατηγορία (1. Lig). Είναι ο τέταρτος πιο γνωστός και καλά ανεπτυγμένος επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της πόλης μετά την Μπεσίκτας, τη Γαλατασαράι και την Φενέρμπαχτσε.

Συμμετοχές σε πρωταθλήματα 
 Σούπερ Λιγκ: 1958-67, 1968–72, 1995-2005
 Πρώτη κατηγορία: 1967-68, 1972–75, 1981–84, 1992–95, 2005–08
 Δεύτερη κατηγορία: 1975-79, 1984–92, 2008–10
 Τρίτη κατηγορία: 2010-
 Ερασιτεχνική κατηγορία: 1979-81

Επιτυχίες

Εγχώριες 

Σούπερ Λιγκ
Δεύτερη θέση (1): 1957-58

Τουρκικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου
Πρωταθλήτρια (1): 1931-32

Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου της Κων/πολης
Πρωταθλήτρια (1): 1931-32

Ασπίδα της Κων/πολης
Πρωταθλήτρια (1): 1931-32

Δεύτερη κατηγορία
Πρωταθλήτρια (1): 1967-68
Δεύτερη θέση (1): 1994-95

Τρίτη κατηγορία:
Πρωταθλήτρια (1): 1991-92

Διεθνείς 

Κύπελλο Ιντερτότο
Hμιτελικά (1): 1997

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Αθλητισμός στην Κωνσταντινούπολη
Αθλητικοί σύλλογοι Τουρκίας
Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας
Ιστανμπούλσπορ ΑΣ
Συνέλευση της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Η Συνέλευση της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (σερβικά : Преображенска скупштина) ήταν μία εθνική συνέλευση που έγινε στην πόλη Κραγκούγιεβατς το 1861. Την συγκάλεσε ο πρίγκιπας Μιχαήλο Ομπρένοβιτς με σκοπό να αλλάξει το σύνταγμα του 1835.

Το σύνταγμα του 1835, το λεγόμενο Τουρκικό, είχε επιβληθεί από την υψηλή πύλη εφόσον το πριγκιπάτο ήταν υποτελές του. Τα δεδομένα είχαν αλλάξει και ο πρίγκιπας χρειαζόταν περισσότερες εξουσίες κάτι που του περιόριζε το σύνταγμα του 1835. Ψηφίστηκε νέο σύνταγμα που ενίσχυσε τον πριγκιπική εξουσία και επέκτειναν την κυριαρχία του πρίγκιπα. Επίσης προέβλεπε την σύσταση πολιτοφυλακής.

Παραπομπές 

Πριγκιπάτο της Σερβίας
Εθνοσυνελεύσεις στην Σερβία
Μουσά Τσελεμπή

Ο Μουσά Τσελεμπή (Musa Çelebi, 1388 - 5 Ιουλίου 1413) ήταν γιος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Α΄, αδερφός του Ίσα Τσελεμπή και του Μεχμέτ Α΄. Ο Μουσά ήταν συγκυβερνήτης της Προύσσας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Μεσοβασιλείας. Ο τίτλος Τσελεμπή σημαίνει κυβερνήτης.

Βιογραφία

Ο Μουσά Τσελεμπή ήταν γιoς του Σουλτάνου Βαγιαζίτ Α΄ και της Ντεβλέτσαχ Χατούν. Μετά την ήττα του οθωμανικού στρατού στην Άγκυρα το 1402 ο ίδιος, καθώς και ο πατέρας του, αιχμαλωτίστηκε από τον Ταμερλάνο ωστόσο όταν το 1403 ο Βαγιαζήτ πέθανε ο Μουσά ελευθερώθηκε. Έτσι γύρισε στην αυτοκρατορία η οποία βρισκόταν σε αναταραχή ο Μουσά πήρε την Προύσσα, που ήταν πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, ο Ίσα Τσελεμπή το Μπαλικεσίρ ενώ ο Μεχμέτ Α΄ την Αττάλεια και ο Σουλεϊμάν τσελεμπή είχε την Αδριανούπολη που ήταν η δεύτερη πρωτεύουσα του οθωμανικού κράτους. Όταν το 1405 ο Ίσα τσελεμπή κατέκτησε την Προύσσα, ο Μουσά πήγε στο βασίλειο του Τζεμιγιάν όπου περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να κατακτήσει ξανά την Προύσσα. Όμως το 1406 ο Μεχμέτ κατέκτησε την Προύσα και ανέτρεψε τον Ίσα, πήρε το ανατολικό μέρος της αυτοκρατορίας έτσι ο Μεχμέτ και ο Μουσά συναντήθηκαν στο Κιρσεχίρ για ανατρέψουν τον Σουλεϊμάν. Έτσι ο Μουσά συμμάχησε και με άλλους τώρα ο Σουλεϊμάν έπρεπε να αντιμετωπίσει 2 στρατούς όμως παρόλα αυτά τους νίκησε. Όμως μετά την ήτα του, ο Μουσά συνέχισε να προσπαθεί να τον ανατρέψει μέχρι το 1410. Ο Σουλεϊμάν είχε χάσει πολλούς από τους συμμάχους του και έτσι το 1411 ο Μουσά τον νίκησε χάρη στη στρατηγική του. Ο ηττημένος σουλεϊμάν κατέφυγε σε βυζαντινά εδάφη όμως στις 18 Φεβρουαρίου 1411 οι χωρικοί τον σκότωσαν. Έτσι έγινε συνσουλτάνος της αδριανούπολης. Το 1411 και το 1412 ο Μεχμέτ συγκρούστηκε με τον Μουσά και τις δύο φορές τον νίκησε. Το 1413 συγκρούεται για τρίτη φορά μαζί του αυτή τη φορά ο Μουσά ξέφυγε όμως τον εντόπισαν και τον σκότωσαν. Μετά τον θάνατο του η Οθωμανική Μεσοβασιλεία σταμάτησε και ο Μεχμέτ Α΄ έγινε σουλτάνος.

Οθωμανοί Σουλτάνοι
Θράκας ιππέας

Ο Θράκας ιππέας είναι μυθικό πλάσμα στην λαϊκή παράδοση της Βουλγαρίας, ένας μεσολαβητής μεταξύ του κόσμου των ζωντανών και των θεών.

Ο Θράκας ιππέας  θεωρείται, επίσης, θεότητα της γονιμότητας, καθώς και σημαντική χθόνια θεότητα. Επίσης σχετίζεται με το νερό και θεωρείται προστάτης των πηγαδιών και των πηγών. Επιρροή του Θράκα ιππέα έχει υπάρξει στη χριστιανική εικονογραφία της Σερβίας, όπου εμφανίζεται σε τοιχογραφία του Αγίου Γεωργίου στα ερείπια της μονής του Αγίου Γεωργίου που χρονολογείται γύρω στο 1168. 

Η λατρεία του γνώρισε πολύ μεγάλη διάδοση, κατά την ελληνιστική και ιδίως τη ρωμαϊκή εποχή, στη Θράκη. τη Μοισία και τη Μακεδονία.

Παραπομπές 

Λαϊκή παράδοση της Σερβίας
Λαϊκή παράδοση της Βουλγαρίας
Δημοσθένης Παπαδόπουλος

Ο Δημοσθένης Θωμά Παπαδόπουλος (1929 - 29 Ιουνίου 2008) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος Ποντίων. Έκανε σπουδές στην Ανωτάτη Εμπορική στην Αθήνα και εν συνεχεία μετεκπαιδεύτηκε στην Αμερική, με ειδίκευση τα συνεταιριστικά θέματα με υποτροφία της ΣΕΚΕ. Έπειτα ολοκλήρωσε τη Νομική Σχολή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στη συμπρωτεύουσα.

Εντάχθηκε στην Ένωση Κέντρου με την οποία εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1961, του 1963 και του 1964, στην εκλογική περιφέρεια Κιλκίς.

Την περίοδο της χούντας, ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος παρέμεινε εκτοπισμένος στη Φολέγανδρο και στη Σύρο.

Τον Ιούνη του 1985 εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ και υπηρέτησε ως το 1989. 

Πέθανε στο Κιλκίς το 2008 και κηδεύτηκε από τον Μητροπολιτικό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

Παραπομπές

Έλληνες δικηγόροι
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές Κιλκίς
Στάρινα Νόβακ

Ο Σταρίνα (Γέρος) Νόβακ (σερβικά : Starina Novak, ρουμανικά : Baba Novac), ήταν Σέρβος Χαϋδούκος ο οποίος διακρίθηκε σε πολλές μάχες εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας . Θεωρείται εθνικός ήρωας των Σέρβων και των Ρουμάνων του οποίου τα κατορθώματα εξυμνούνται στα δημοτικά τραγούδια.

Ο Νόβακ γεννήθηκε το 1530 στο χωριό Πόρετς (σήμερα: Donji Milanovac)  σε ένα νησί του Δούναβη, στη Σερβία που τότε ήταν υπό οθωμανική κυριαρχία. Ο πατέρας του ήταν Σέρβος και η μητέρα του Ρουμάνα απόγονος της βασιλικής οικογένειας Βαρασσάβα. Σπούδασε στο μοναστήρι του Πόρετς και μιλούσε άπταιστα την παλαιοσλαβική, επίσης μιλούσε ρουμανικά και ελληνικά

Όταν ήταν σε νεαρή ηλικία φυλακίστηκε και ξυλοκοπήθηκε από τους Τούρκους, με αποτέλεσμα να χάσει όλα τα δόντια του. Έτσι απέκτησε και το όνομα Στάρινα - γέρος, που τον οδήγησε να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του και να καταφύγει στα βουνά.

Η ισχυρή προσωπικότητα και στρατιωτική του ανδρεία έγινε γρήγορα γνωστή, έκανε πολλούς οπαδούς και έφτιαξε δικό του αντάρτικο σώμα. Ένωσε τις δυνάμεις του με τον Μιχαήλ τον Γενναίο στο Βανάτο για την απελευθέρωση των εδαφών της Βλαχίας και έγινε αρχηγός των Χαϋδούκων. Οι δυνάμεις του συμμετείχαν στην κατάληψη της Călugăreni, απελευθέρωσε την Târgovişte, το Βουκουρέστι και το Giurgiu τον Οκτώβριο του 1595. Πήρε μέρος στην επίθεση κατά της Σόφιας όπου του χάρισε μεγάλη φήμη και στην Βουλγαρία αφού ο ίδιος και 700 στρατιώτες του εξαπάτησε τους Τούρκους αλλάζοντας διαδρομή μέσα στα βουνά  και με επιτυχία έκπληξη επιτέθηκαν στις τουρκικές δυνάμεις, είχε απώλειες  8 στρατιώτες του και τεράστιες ποσότητες ζώων και προμηθειών οι Οθωμανοί. Απελευθέρωσε την Πλέβνα με 1.500 στρατιώτες. Το 1598 με το στρατιωτικό του σώμα που αποτελείται κυρίως από Σέρβους αλλά και λίγους Βούλγαρους , συνάντησε τις υπόλοιπες δυνάμεις του Μιχαήλ του γενναίου, που ανέρχονταν σε 16.000 άνδρες. Απελευθέρωσε την Πλέβνα, το Ράχοβο, την Βράτσα, το Βίντιν και το Φλορεντίν. Στο Πλοέστι το 1599 ενώθηκε με τις δυνάμεις του Bordj Mako και απελευθέρωσαν το Σίμπιου. Το 1600 οι δυνάμεις του είχαν αναπτυχθεί στο Βανάτο , ακολούθησε τον Μιχαήλ τον γενναίο στη Βιέννη το Δεκέμβριο του 1600.

Κατηγορήθηκε για προδοσία από τον Τζόρτζιο Μπάστα και εστάλη στις ουγγρικές αρχές στο Κλουζ όπου καταδικάστηκε σε θάνατο δια πυράς. Εκτελέστηκε στις 9 Αυγούστου 1601.

Παραπομπές

Πηγές 
 ГЛАС ИСТОКА: СТАРИНА НОВАК НАЈОПЈЕВАНИЈИ ЈУНАК У ЕПСКОЈ ПОЕЗИЈИ
 Пројекат Растко: Бошко Сувајџић - Хајдуци и ускоци у народној поезији
 Старина Новак и кнез Богосав
 Никола Гавриловић. Румунски извори о Баба Новаку, Зборник радова Старина Новак и његово доба, Балканолошки институт САНУ, Београд, 1988, стр. 65-77

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Σέρβοι χαϋδούκοι
Οθωμανική Σερβία
Οθωμανική Ρουμανία
Οθωμανική Βουλγαρία
Βάιο Νίκολιτς Πιβλιάνιν

Ο Βάιο Νίκολιτς Πιβλιάνιν (σερβικά : Бајо Николић Пивљанин), ήταν Σέρβος διάσημος οπλαρχηγός των χαϋδούκων της Πίβα. Τα κατορθώματα του έγιναν θρύλοι και τραγουδιούνται σε πολλά επικά-δημοτικά τραγούδια.

Συμμετείχε στο Κρητικό Πόλεμο, κι αναφέρεται σε βενετσιάνικες πηγές το 1669. Ως οπλαρχηγός των ανταρτών οι οποίοι φρουρούσαν τον κόλπο του Κότορ περιμένοντας την τουρκική εισβολή και έλαβε παράσημο από τη Βενετία.

Στα μέσα του 1671 με 600 κλέφτες από το Ρισάν με πλοία μεταφέρθηκαν στην Πούλα κι εγκαταστάθηκε στο Ζαντάρ το καλοκαίρι του 1675 όπου έγινε ο ηγέτης των ανταρτών. Το 1684 επέστρεψε στον κόλπο του Κοτόρ. Με τους χαϋδούκους πήρε μέρος σε πολλές μάχες με τους Οθωμανούς. Σκοτώθηκε στις αρχές Μαΐου 1685 στη μάχη του Βρτιέλκα στο Τσετίνιε.

Πηγές 
 Историјски лексикон Црне Горе, Daily Press, Подгорица 2006, године

Οθωμανικό Μαυροβούνιο
Σέρβοι χαϋδούκοι
Οθωμανική Σερβία
Λαϊκή παράδοση της Σερβίας
Λεάντρο Σαλίνο

Ο Λεάντρο Σαλίνο Ντο Σάρμο ή απλά Σαλίνο (Leandro Salino do Carmo, 22 Απριλίου 1985) είναι επαγγελματίας Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται κυρίως ως δεξί μπακ, αλλά έχει την ικανότητα να αγωνιστεί και σε άλλες θέσεις όπως αριστερό μπακ, δεξί εξτρέμ αλλά και ως αμυντικός μέσος.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Σαλίνο ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις ακαδημίες της Κρουζέιρο, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2004, όπου και μεταπήδησε στη βραζιλιάνικη Αμέρικα Μινέιρο. Το 2005 δόθηκε δανεικός στη Μπετίμ Εσπόρτε Κλούμπ και, στη συνέχεια, μετεγγράφει  στη Νασιονάλ. Το 2006 δόθηκε δανεικός για λίγους μήνες στην πορτογαλική Καμάχα με την οποία πραγματοποίησε 2 συμμετοχές, κατόπιν δόθηκε δανεικός και πάλι στην Μπετίμ Εσπόρτε Κλούμπ, με την οποία πραγματοποίησε 32 συμμετοχές. 

Οι καλές του εμφανίσεις οδήγησαν τη Φλαμένγκο στην απόκτησή του το 2007, ωστόσο τα προβλήματα προσαρμογής του στη βραζιλιάνικη ομάδα, οδήγησαν τη διοίκηση του συλλόγου να τον δώσει δανεικό. Η Μπετίμ Εσπόρτε Κλούμπ τον ενέταξε  στο δυναμικό της, για τρίτη φορά. 

Την περίοδο 2009-2010, ο Σαλίνο, αγωνίστηκε με τη φανέλα της Νασιονάλ, στην οποία πραγματοποίησε συνολικά 53 συμμετοχές, πετυχαίνοντας 1 γκολ και, μοιράζοντας 5 ασσίστ.

Το καλοκαίρι του 2010 μεταπήδησε για δεύτερη φορά στην Ευρώπη και την Πορτογαλία, για χάρη της Μπράγκα στην οποία παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2013, πραγματοποιώντας συνολικά, με την πορτογαλική ομάδα σε Πρωτάθλημα Πορτογαλίας, Κύπελλο Πορτογαλίας και Ευρωπαικές Διοργανώσεις, 103 εμφανίσεις ενώ, παράλληλα, πέτυχε 4 γκολ και μοίρασε 5 ασσίστ.

Τον Ιούλιο του 2013 ο Ολυμπιακός απέκτησε τον Λεάντρο Σαλίνο με ελεύθερη μεταγραφή, προσφέροντάς του συμβόλαιο τριετούς διαρκείας. Ο Σαλίνο κατέκτησε με τον Ολυμπιακό 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας (2014, 2015, 2016).

Την 1η Ιουλίου 2016 έμεινε ελεύθερος απο την ομάδα του Πειραιά.

Τίτλοι 
Μπράγκα
  Λιγκ Καπ Πορτογαλίας: 2013

Ολυμπιακός
  Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2013–14, 2014–15, 2015–16
 Κύπελλο Ελλάδος: 2014-15

Παραπομπές

Εξωτερικές πηγές 

CBF data 
SambaFoot profile

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Δεσποτάτο της Σερβίας

Το Δεσποτάτο της Σερβίας (σερβικά: Српска деспотовина)  ήταν ένα σερβικό μεσαιωνικό κρατίδιο που δημιουργήθηκε το 1402, όταν ο Στέφανος Λαζάρεβιτς, γιος του πρίγκιπα Λάζαρου Χρεμπελιάνοβιτς, έλαβε από τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων τον τίτλο του Δεσπότη. Το Σμεντέρεβο, η πρωτεύουσα του δεσποτάτου, χτίστηκε από τον Δεσπότη Γεώργιο Μπράνκοβιτς. Μετά το θάνατο του δεσπότη Γεωργίου το 1456, στη Σερβία ξεκίνησε δυναστική έριδα για το θρόνο μεταξύ των διαδόχων του, γεγονός που διευκόλυνε την κατάρρευση του κράτους και το 1459 το δεσποτάτο τελικώς έπεσε στα χέρια των Τούρκων.

Ιστορία 
Μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου και το θάνατο του πρίγκιπα Λάζαρου, το κρατίδιό του αντιμετώπισε σημαντικό πρόβλημα κυρίως από το Βασίλειο της Ουγγαρίας. Δεδομένου ότι ο πρίγκιπας ήταν υποτελής της Ουγγαρίας, ο Ούγγρος βασιλιάς ήθελε ο διάδοχος να συνεχίσει να είναι υποτελής του. Έτσι, επιτέθηκε στην πριγκίπισσα Μιλίτσα της Σερβίας το φθινόπωρο του 1389. Ο γιος της, πρίγκιπας Βουκ Λαζάρεβιτς, ήρθε σε επαφή με τους Οθωμανούς ζητώντας τη βοήθειά τους, όπως κι έγινε το 1390. Σε αντάλλαγμα ωστόσο, ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Α΄ ζήτησε να δώσει η Μιλίτσα τη μικρότερη κόρη της Όλιβερ για το χαρέμι του και κάθε χρόνο οι ευγενείς της να εμφανίζονται στην αυλή του και να δηλώνουν την υποταγή τους.

Τελευταίος δεσπότης ήταν ο Στέφανος Τομάσεβιτς ο οποίος έχανε συνεχώς εδάφη από τους Οθωμανούς και το 1459 έχασε οριστικά την ηγεμονία του. Το 1404 ο βασιλιάς Σιγισμόνδος της Ουγγαρίας και Κροατίας  έδωσε κάποια εδάφη από την επικράτειά του στο Δεσπότη της Σερβίας, αλλά κι αυτά χάθηκαν από τους Οθωμανούς το 1522.

Δεσπότες 

 Στεφάν Λαζάρεβιτς, 1402-1427
 Τζούρατζ Μπράνκοβιτς, 1427-1439
 Γκριγκόρ Μπράνκοβιτς, 1439
 Θωμάς Καντακουζηνός, 1439 
 Τζούρατζ Μπράνκοβιτς, 1444-1456
 Λαζάρ Μπράνκοβιτς, 1456-1458
 Μιχαήλ Άγγελος, 1458
 Ελένη Παλαιολογίνα, 1458
 Στεφάν Μπράνκοβιτς, 1458-1459
 Στεφάν Τομάσεβιτς, 1459

 Δεσπότες στην εξορία : 
 Βουκ Μπράνκοβιτς, 1471-1485
 Τζούρατζ Μπράνκοβιτς, 1486-1497
 Γιοβάν Μπράνκοβιτς, 1492-1502
 Έλενα Μπράνκοβιτς, 1502–1503
 Ιβανίς Μπερισλάβιτς, 1503-1514
 Στεφάν Μπερισλάβιτς, 1514–1536
 Έλενα Μπράνκοβιτς, 1514-1522
 Ράντιτς Μπόζιτς, 1527-1528
 Πάβλε Μπάκιτς, 1537

Παραπομπές 

 
Μεσαιωνική Σερβία
Πρώην κράτη των Βαλκανίων
Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος

Ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος (γεν. 14 Μαΐου 1984) είναι Έλληνας πολιτικός, Βουλευτής του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς - Προοδευτική Συμμαχία (ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Π.Σ.) από το 2012. Εκλέγεται στο Νομό Μαγνησίας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1984 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία Βόλου. Ως νέος δραστηριοποιήθηκε ενεργά στο μαθητικό και φοιτητικό κίνημα. Σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών & Πολιτικών Επιστημών και στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας & Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα.

Πολιτική Σταδιοδρομία 

Στις βουλευτικές εκλογές του 2012 εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική περιφέρεια Μαγνησίας σε ηλικία 27 ετών αποτελώντας το νεότερο από τα άρρενα μέλη της Βουλής. 

Επανεξελέγη στις εκλογές του 2015 λαμβάνοντας 21.330 σταυρούς και στις τελευταίες εθνικές εκλογές του 2019.

Κοινοβουλευτική Δράση 
Κατά τη διάρκεια της ΙΕ΄ κοινοβουλευτικής περιόδου ήταν μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων.

Κατά τη διάρκεια της ΙΖ’ κοινοβουλευτικής περιόδου διετέλεσε μέλος των Διαρκών Επιτροπών Κοινωνικών Υποθέσεων και Οικονομικών Υποθέσεων, της Επιτροπής του απολογισμού και του γενικού ισολογισμού του Κράτους και ελέγχου της εκτέλεσης του προϋπολογισμού του Κράτους, όπως επίσης και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Περιφερειών και της Υποεπιτροπής νησιωτικών και ορεινών περιοχών και της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής για την παρακολούθηση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης.

Κατά την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο (ΙΖ’) συμμετέχει στη Διαρκή Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων, στην Ειδική Διαρκή Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Προστασίας Περιβάλλοντος. 

Είναι Γραμματέας στην κοινοβουλευτική Ελλάδα Φιλίας Ελλάδας - Πολωνίας.

Παραπομπές

Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Βουλευτές Μαγνησίας
https://www.hellenicparliament.gr/en/Enimerosi/Grafeio-Typou/Deltia-Typou?press=cdd011f4-afe9-4e87-bd66-acd800fd042f

https://left.gr/alexandros-meikopoylos
200 (αριθμός)

Το 200 (διακόσια) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 199 και πριν από το 201. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 200:2 = 100, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 200 συμβολίζεται ως CC στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως Σ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

Στα μαθηματικά
 Το 200 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 4, 5, 8, 10, 20, 25, 40, 50, 100 και 200, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 201.
 Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 200 είναι 200 = 23· 52.
 Το 200 είναι αριθμός Χαρσάντ στο δεκαδικό σύστημα, αφού 2 + 0 + 0 = 2, δηλαδή το άθροισμα των ψηφίων του είναι διαιρέτης του. 
 Αποτελεί τον μικρότερο αριθμό ο οποίος δεν μπορεί να μετατραπεί σε πρώτο αριθμό με αλλαγή κάποιου από τα ψηφία του. 
 Είναι αριθμός Πάντοβαν, όπου με , . Ο προηγούμενος είναι ο 151 και ο επόμενος ο 265.

Άλλα 
 200 Μοτέλ είναι ο τίτλος σουρεαλιστικής ταινίας των Φρανκ Ζάπα και Τόνυ Πάλμερ του 1971, όπως και του ομώνυμου άλμπουμ με το σάουντρακ του φιλμ.

Αναφορές και παρατηρήσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Υπερτέλειοι αριθμοί
Βουκ Λαζάρεβιτς

Ο Βουκ Λαζάρεβιτς (σερβικά : Вук Лазаревић) (περ. 1380-1410) από τον Οίκο των Λαζάρεβιτς ήταν Σέρβος πρίγκιπας και ο νεότερος γιος του πρίγκιπα Λαζάρου και της Μίλιτσα που εκτελέστηκε στις 6 Ιουλίου του 1410.

Γεννήθηκε λίγο μετά το 1380, ήταν αδελφός του Δεσπότη Στέφανου. Μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389 ο Βουκ με τον αδελφό του και την μητέρα του συμμετείχαν στον έλεγχο και διακυβέρνηση της Σερβίας. Πήρε μέρος στη Μάχη της Άγκυρας με τον στρατό του αδελφού του με το μέρος των Οθωμανών όπου ήταν υποτελής.

Μετά την Μάχη του Κοσμιδίου έφυγε για την Σερβία αλλά στο δρόμο συνελήφθη στην Φιλιππούπολη από τους Οθωμανούς κι εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες για την προδοσία του στο Κοσμίδιο.

Παραπομπές 

Δεσποτάτο της Σερβίας
Μάχη του Κοσσυφοπεδίου
Βουκ
Σερβία του Μοράβα
Υβόνη Βλαδίμηρου

Η Υβόνη Βλαδίμηρου (1903 - Άγνωστο) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Έγινε γνωστή υποδυόμενη τον ρόλο της καρατερίστριας στις επιθεωρήσεις. Επίσης έπαιξε σε πολλές ταινίες και συμμετείχε σε μουσικούς θιάσους. Είναι μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1919.
Είναι άγνωστη η ημερομηνία του θανάτου της.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Υπεραιωνόβιοι
Θαλάσσιος ελέφαντας του νοτίου ημισφαιρίου

Ο θαλάσσιος ελέφαντας του νοτίου ημισφαιρίου (Mirounga leonina) είναι ένα από τα δύο σωζόμενα είδη θαλάσσιου ελέφαντα (γένος Μιρούνγκα). Είναι το μεγαλύτερο από τα Πτερυγιοπόδων, στο είδος των Σαρκοφάγων που ζουν σήμερα, καθώς και η μεγαλύτερη φώκια της Ανταρκτικής. Η φώκια αυτή οφείλει την ονομασία «θαλάσσιος ελέφαντας» στο σημαντικό της μέγεθος και στην μεγάλη προβοσκίδα των ενήλικων αρσενικών, που την χρησιμοποιούν για να παράγουν ιδιαίτερα δυνατούς ήχους, ιδιαίτερα κατά την αναπαραγωγική περίοδο.

Περιγραφή

Ο θαλάσσιος ελέφαντας του νοτίου ημισφαιρίου διακρίνεται από τον θαλάσσιο ελέφαντα του Βορείου Ημισφαιρίου (του οποίου δεν συμπίπτει η κατανομή με του θαλασσίου ελέφαντα του νοτίου ημισφαιρίου) από την μεγαλύτερη σωματική του μάζα και την μικρότερη προβοσκίδα. Τα θηλυκά επίσης εμφανίζονται ψηλότερα όταν μάχονται, λόγω της τάσης τους να λυγίζουν την πλάτη τους πιο πολύ από του Βορείου Ημισφαιρίου. Ο θαλάσσιος ελέφαντας του νοτίου ημισφαιρίου παρουσιάζει πολύ μεγάλο φυλετικό διμορφισμό στο μέγεθος, ίσως τον μεγαλύτερο από όλα τα θηλαστικά, με τα αρσενικά συνήθως πέντε με έξι φορές βαρύτερα από τα θηλυκά.
Ενώ τα θηλυκά συνήθως ζυγίζουν 400 με 900 κιλά και έχουν μήκος 2,6 με 3 μέτρα, τα αρσενικά ζυγίζουν συνήθως 2.200 με 4.000 κιλά και έχουν μήκος 4,2 με 5,8 μέτρα
Ένα ενήλικο θηλυκό έχει μάζα κατά μέσο όρο 771 κιλά ενώ ένα ώριμο αρσενικό περίπου 3.175 κιλά.
Μελέτες έχουν δείξει ότι οι θαλάσσιοι ελέφαντες της Νότιας Γεωργίας είναι περίπου 30% βαρύτεροι και έχουν 10% μεγαλύτερο μήκος  κατά μέσο όρο από τους θαλάσσιους ελέφαντες της Νήσου Μακουάρι. Το μεγαλύτερο αρσενικό που καταγράφηκε ποτέ βρέθηκε στον Κόλπο της Κατοχής, στην Νότια Γεωργία, στις 28 Φεβρουαρίου 1913 και είχε μήκος 6,85 μέτρα και το βάρος του εκτιμήθηκε ότι ήταν 5.000 κιλά. 
Το μέγιστο βάρος ενός θηλυκού είναι 1.000 κιλά και το μήκος 3,7 μέτρα. Τα μάτια είναι μεγάλα, στρογγυλά και μαύρα. Το εύρος των ματιών και μία υψηλή συγκέντρωση

Παραπομπές

Φωκίδες
Πανίδα της Ανταρκτικής
Πανίδα της Νήσου Κάμπελ (Νέα Ζηλανδία)
Πανίδα των Χερντ και Μακντόναλντ Νήσων
Ντάνι Ερνάντεζ

Ο Ντάνι Φερνάντες (γενν. 22 Οκτωβρίου 1985 στην Βενεζουέλα) είναι Βενεζουελάνος ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Λα Λίγκα με τα χρώματα της ΚΝ Τενερίφη και στην Εθνική Βενεζουέλας.

Γεννήθηκε στο Καράκας και μέχρι τα 26 του χρόνια ήταν ποδοσφαιριστής στην Ισπανία. Πέρασε από: την Ραγιο Μαγιανταχόντα, Γουαδαλαχάρα, Ρεάλ Μαδρίτης Γ, Ράγιο Βαγεκάνο, Βαλένθια, Ρεάλ Μούρθια, Ρεάλ Βαγιαδολίδ και Αστέρα Τρίπολης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://web.archive.org/web/20120329151153/http://www.realvalladolid.es/equipos/primerequipo/plantilla/Dani-Hernandez/ficha_jugador/
 http://www.bdfutbol.com/en/j/j400013.html
 http://www.futbolme.com/coj/index_jugador.asp?id_jugador=16967
 http://www.national-football-teams.com/player/39916/Dani_Hernandez.html
 http://www.transfermarkt.co.uk/en/dani-hernandez/profil/spieler_88528.html

Ποδοσφαιριστές από τη Βενεζουέλα
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης
Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Μεστάγια
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Χαέν
Ποδοσφαιριστές ΚΝ Γουαδαλαχάρα (Ισπανία)
Ποδοσφαιριστές ΣΝ Ουέσκα
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές ΚΝ Τενερίφη
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μούρθια
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ
Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Βράτνα ποταμός

Ο Βράτνα (σερβικά : Вратна) είναι παραπόταμος του Δούναβη που διαρρέει την Σερβία, πηγάζει στην ανατολική Σερβία κοντά στο χωριό Βράτνα. Είναι ευρύτερα γνωστός για τις τρεις μεγάλες φυσικές πέτρινες γέφυρες στο ομώνυμο φαράγγι.

Έχει μήκος 26 χιλιόμετρα, στις όχθες του υπάρχουν 24 είδη δένδρων (οξιά, καρυδιά, φουντουκιά, πλατάνια και άλλα) και 170 είδη ποωδών φυτών . Επιπλέον αγρινά, ελάφια και 57 είδη πουλιών, 10 είδη νυχτερίδων, βίδρες , ασβοί και άλλα ζώα. Στο τέλος του φαραγγιού υπάρχει η μονή Βράτνα του 14ου αιώνα.

Φαράγγι του Βράτνα 
Στο φαράγγι του Βράτνα, υπάρχουν τρεις φυσικές πέτρινες γέφυρες, δύο κοντά στο μοναστήρι και η τρίτη, πιο μακριά και η πρόσβαση γίνεται μόνο μέσω πεζοπορίας.

 Η Мала прераст, Βρίσκεται περίπου διακόσια μέτρα πριν από το μοναστήρι και το μήκος της είναι 15 μέτρα, το πλάτος ανοίγματος της είναι 33 μέτρα, το ύψος 34 μέτρα, ενώ το πάχος του τόξου πάνω από το άνοιγμα 10 μέτρα . 
  Η Велика прераст, βρίσκεται περίπου εκατό μέτρα από τη μικρή με μήκος ανάπτυξης τα 45 μέτρα . Το πλάτος ανοίγματος της είναι 23 μέτρα, το ύψος 26 μέτρων, ενώ το πάχος του τόξου πάνω από το άνοιγμα είναι 30 μέτρα. 
 Η Сува прераст, βρίσκεται περίπου δύο χιλιόμετρα πριν από τις άλλες γέφυρες, το μήκος της είναι 34 μέτρα. Το πλάτος ανοίγματος της είναι 15 μέτρα, το ύψος 20 μέτρα, ενώ το πάχος του τόξου πάνω από το άνοιγμα 10 μέτρα.

Παραπομπές 

Ποταμοί της Σερβίας
Παραπόταμοι του Δούναβη
Γιοβάν Μπράνκοβιτς

Ο Γιοβάν (Ιωάννης) Μπράνκοβιτς (σερβικά : Јован Бранковић) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς, ήταν Σέρβος ηγεμόνας του δεσποτάτου της Σερβίας από το 1496 έως το 1502. Ήταν ο αδελφός του δεσπότη Γεώργιου Μπράνκοβιτς, από τον οποίο έλαβε τον τίτλο του δεσπότη. Από το 1493 τον τίτλο μοιράζονταν τα δύο αδέλφια και από το 1496, όταν ο Γεώργιος έγινε μοναχός, ο τίτλος έμεινε στον Γιοβάν.

Απέκτησε μεγάλη φήμη στις μάχες με τους Τούρκους, έκανε στρατιωτικές επιδρομές στη Βοσνία και ιδίως στο Σβόρνικ. Ετοίμασε ένα πολύ καλά ολοκληρωμένο σχέδιο με τη βοήθεια της Ενετικής Δημοκρατίας να συνεχίσει τον αγώνα για την απελευθέρωση του λαού του από τους Οθωμανούς, αλλά τον πρόλαβε ο θάνατος το 1502 και δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει.

Ήταν ο τελευταίος δεσπότης της Σερβίας της βασιλικής δυναστείας Μπράνκοβιτς, οι οποίοι θεωρούνταν ως νόμιμοι κληρονόμοι των Νεμάνια και είχαν υπό την προστασία του τη Μονή Χιλανδαρίου στο Άγιο όρος.

Ήταν νυμφευμένος με την Γιέλενα από την οικογένεια Γιάκσιτς και είχε πέντε κόρες, αλλά όχι γιους να τον διαδεχτούν:
 Ελένα Αικατερίνα απεβ. 1553, παντρεύτηκε τον Πέτρο Δ΄ Ράρες πρίγκιπα της Μολδαβίας. 

Μετά το τέλος του η Έλενα ξαναπαντρεύτηκε τον Ιβανίς Μπερισλάβιτς, στον οποίο το 1504 ο βασιλιάς της Ουγγαρίας χορήγησε τον τίτλο του δεσπότη της Σερβίας.

Πηγές 
 Βλαντιμίρ Κόροβιτς, Историја српског народа], 1997

Δεσπότες της Σερβίας
Δεσποτάτο της Σερβίας
Γιοβαν
Ελένη Παλαιολογίνα Μπράνκοβιτς

Η Ελένη Παλαιολογίνα Μπράνκοβιτς (σερβικά : Јелена Палеолог Бранковић, 1431 - 1502) από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν η σύζυγος του δεσπότη της Σερβίας Λαζάρ Μπράνκοβιτς. Μετά τον θάνατο του συζύγου της ήταν για λίγο διάστημα το 1458 στην τριμελή επιτροπή που κυβέρνησε το δεσποτάτο.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Θωμά Παλαιολόγου και της Αικατερίνης Ζαχαρία, πριγκίπισσας της Αχαΐας. Ο πατέρας της ήταν υιός του Αυτοκράτορα Μανουήλ B΄ και της Ελένης Δραγάτση, ενώ η μητέρα της ήταν κόρη του Κεντυρίωνος Β΄ Ζαχαρία, πρίγκιπα της Αχαΐας. Αδελφός της ήταν ο Ανδρέας Παλαιολόγος τιτουλάριος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων και αδελφή της η Ζωή (Σοφία).

Το 1456 ο σύζυγός της έγινε δεσπότης της Σερβίας. Δύο χρόνια μετά ο σύζυγός της απεβίωσε και το 1458 η Ελένη συμμετείχε στην τριμελή επιτροπή που κυβέρνησε το δεσποτάτο, έως ότου αναλάβει ο Βόσνιος πρίγκιπας Στέφαν Τομάσεβιτς, τον οποίο είχε νυμφευτεί η κόρη της.

Πέθανε ως μοναχή με το όνομα «Υπομονή» στις 7 Νοεμβρίου του 1473.

Οικογένεια
Στις 18 Δεκεμβρίου του 1446 παντρεύτηκε τον Λαζάρ Μπράνκοβιτς, διάδοχο του σερβικού θρόνου. Με τον Λαζάρ είχε τρεις κόρες: 
 την (Έλενα) Μαρία, παντρεύτηκε τον Στεφάν Τομάσεβιτς βασιλιά της Βοσνίας. 
 τη Μίλιτσα, παντρεύτηκε τον Λεονάρδου Γ΄ Τόκκου παλατινό κόμη της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου και δεσπότη της Ηπείρου.
 την Γιέρινα/Ειρήνη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη/Γκιον Καστριώτη Β΄ τον Νεότερο, κύριο της Κρούγια.

Παραπομπές

Πηγές 
 Јелена Палеолог-Бранковић: жена деспота Лазара Бранковића (1456-1458), Дејан Николић

Ελενη
Ελενη
Δεσποτάτο του Μορέως
Δεσπότισσες της Σερβίας
Ελενη
Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Σάββας Β΄ Μπράνκοβιτς

Ο Σάββας Μπράνκοβιτς (σερβικά : Сава Бранковић, ρουμανικά : Sava Brancovici), ήταν Σέρβος ιερωμένος και Άγιος της Σερβικής ορθόδοξης εκκλησίας. Ήταν μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας κατά την περίοδο 1656 - 1680.

Γεννήθηκε με το όνομα Συμεών (Симеон) και ήταν από τον βασιλικό οίκο της Σερβίας των Μπράνκοβιτς. Πριν εξελέγη Μητροπολίτης ήταν Αρχιερέας και στο τέλος του 1656 εξελέγη Μητροπολίτης Τρανσυλβανίας. Στη συνέχεια έγινε μοναχός και έλαβε το μοναχικό όνομα Σάββας.

Ο θείος του ήταν ο μητροπολίτης Λογγίνος Μπράνκοβιτς, αδελφός του ο Γιώργος Μπράνκοβιτς δεσπότης της Σερβίας. Ο ίδιος διακρίθηκε στην άμυνα της Ορθοδόξου πίστεως και της Εκκλησίας από τους Καλβινιστές. Φυλακισμένος σε Αυστριακές φυλακές από το 1689 μέχρι το θάνατό του το 1711. Στη φυλακή, ολοκλήρωσε τα ιστορικά χρονικά του σε πέντε βιβλία. 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Σάββα της Τρανσυλβανίας στις 24 Απριλίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο .

Πηγές 
 Свети Сава Бранковић, митрополит ердељски - Календар
 април 24. св. сава (бранковић) исповедник, митрополит
 Γεωργίου Στυλιαρά, Μάξιμος Μπράνκοβιτς (1462-1516)

Σαββας
Σαββας
Τρανσυλβανία
Σέρβοι ιστορικοί
Σέρβοι ιεράρχες
Σαμπού Γιαταμπαρέ

Ο Σαμπού Γιαταμπαρέ (γεννημένος στις 2 Μαρτίου 1989) είναι Μαλιανός, γεννημένος στη Γαλλία, διεθνής επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους 
Ο Σαμπού Γιαταμπαρέ έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά ποδοσφαιρικά βήματα στη γαλλική ΣΜ Καέν, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2011, πραγματοποιώντας συνολικά 59 συμμετοχές, πετυχαίνοντας 6 γκολ και μοιράζοντας 7 ασίστ.

Ο Γιαταμπαρέ είχε αρκετά μεγάλη εξέλιξη στη διάρκεια παραμονής του στην Καέν και πραγματοποιούσε κατά διαστήματα πολύ καλό ποδόσφαιρο, με αποτέλεσμα να κινήσει το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων για την απόκτησή του.

Τελικά, τον Αύγουστο του 2011, ο Γιαταμπαρέ μεταπήδησε στο Μονακό για χάρη της ομώνυμης ομάδας μετά από πρόταση ύψους ενός εκατομμυρίου που κατέθεσαν οι Μονεγάσκοι στη γαλλική ομάδα. Στη Μονακό δεν πήρε αρκετές ευκαιρίες με αποτέλεσμα τη σεζόν 2011-2012 να έχει πραγματοποιήσει συνολικά 9 εμφανίσεις και να έχει πετύχει μόλις ένα γκολ. 

Το καλοκαίρι του 2012, η Μονακό τον άφησε ελεύθερο και τον απέκτησε η ΣΚ Μπαστία, παρά το γεγονός ότι την απόκτησή του επεδίωξαν και άλλες ευρωπαϊκές ομάδες μεγαλύτερου μεγέθους. Στη Μπαστία παρέμεινε για μία σεζόν πραγματοποιώντας συνολικά 32 εμφανίσεις -τις περισσότερες ως βασικός-, πετυχαίνοντας ένα γκολ και μοιράζοντας τρεις ασίστ. 

Οι πολύ καλές του εμφανίσεις με την ομάδα της Μπαστία προκάλεσαν και πάλι το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων της Ευρώπης. Τελικά, τον Αύγουστο του 2013, ο Ολυμπιακός κατέθεσε επίσημη πρόταση ύψους 2.200.000 ευρώ για να αποκτήσει τα δικαιώματα του παίκτη, όπως και έγινε, με τον Γιαταμπαρέ να υπογράφει συμβόλαιο τριετούς διαρκείας. Ο Σαμπού Γιαταμπαρέ αποτέλεσε προσωπική εισήγηση του Σύμβουλου Στρατηγικής της Διοίκησης της ΠΑΕ Ολυμπιακός, του Κριστιάν Καρεμπέ.

Διεθνής σταδιοδρομία 
Ο Σαμπού Γιαταμπαρέ έχει πραγματοποιήσει συνολικά 2 εμφανίσεις με την Εθνική ομάδα U21 της Γαλλίας, ενώ με το Μάλι έχει πραγματοποιήσει μέχρι στιγμής έξι εμφανίσεις. Το επίσημο ντεμπούτο του με την Εθνική Μάλι το πραγματοποίησε το 2008, όντας μόλις 19 ετών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  http://www.transfermarkt.co.uk/en/sambou-yatabare/profil/spieler_93309.html

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές ΣΜ Καέν
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μάλι
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2013
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2015
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2017
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές από το Μάλι
Ποδοσφαιριστές Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ
Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης
Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης
Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Β
Ποδοσφαιριστές Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές 3. Λίγκα
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2
Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Εθνική Γαλλίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Η Εθνική Γαλλίας Καλαθοσφαίρισης είναι το εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Γαλλίας στις μεγαλύτερες διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης. 

Συγκεντρώνει τους καλύτερους Γάλλους παίκτες, ενώ τελούσε υπό τη σκέπη της Γαλλικής Ομοσπονδίας Στίβου (1926-1929), της Γαλλικής Ομοσπονδίας Στίβου και Καλαθοσφαίρισης (1929-1932) και στη συνέχεια της Γαλλικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης από τις 25 Ιουνίου 1932.

Ιστορία 
Δημιουργημένη την περίοδο του Μεσοπολέμου, η Εθνική Γαλλίας έδωσε τον πρώτο της διεθνή αγώνα στις 4 Απριλίου 1926 στο Μιλάνο, όπου ηττήθηκε από την Ιταλία. Ισχυρή δύναμη του ευρωπαϊκού μπάσκετ την περίοδο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Εθνική Γαλλίας είχε ιδιαιτέρως ασταθή πορεία μετά τη δεκαετία του 1960, η οποία σημαδεύτηκε από πολλές αποτυχίες και απογοητεύσεις με βάση τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί. 

Παρά την παρουσία, κατά καιρούς, παικτών παγκόσμιας κλάσης όπως οι Αλαίν Ζιλ, Ερβέ Ντυμπουϊσόν, Αντουάν Ριγκωντώ και Τόνι Πάρκερ, οι Bleus χρειάστηκε να περιμένουν μέχρι τη νίκη τους στον τελικό του Ευρωμπάσκετ του 2013, με σκορ 80-66 απέναντι στη Λιθουανία, στις 22 Σεπτεμβρίου 2013 στη Λιουμπλιάνα, για να κατακτήσει τον πρώτο σημαντικό διεθνή τίτλο της ιστορίας της. Προ αυτού, οι καλύτερες επιδόσεις της Εθνικής Γαλλίας ήταν τα δύο αργυρά μετάλλια που είχαν κατακτηθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000.

Με το πέρας των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου το 2012, η Γαλλία βρισκόταν στην 8η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.

Από το 2014 και εντεύθεν η Γαλλία, έχει κερδίσει το χάλκινο μετάλλιο στις διοργανώσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014, στο Ευρωμπάσκετ 2015 καθώς και στο Παγκόσμιο Κύπελο 2019.

Με το πέρας του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019, η Γαλλία βρισκόταν στην 7η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο, αφού ηττήθηκε στον τελικό από τις Η.Π.Α, 87-82. Αυτό ήταν το τρίτο μετάλλιο (όλα ασημένια) της Εθνικής Γαλλίας σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Το 2022, αγωνίστηκαν στο Ευρωμπάσκετ 2022 κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο αφού ηττήθηκε στον τελικό από την Ισπανία 88-76. Με το πέρας της διοργάνωσης βρισκόταν στην 5η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.

Από τις 4 Μαρτίου 2009, ομοσπονδιακός τεχνικός είναι ο Γάλλος Βενσάν Κολέ.

Αποστολή Ευρωμπάσκετ 2022

Εμβληματικοί παίκτες

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

  Ιστοσελίδα της Γαλλικής Ομοσπονδίας
  Διαδικτυακό Μουσείο της Γαλλικής Καλαθοσφαίρισης

Γαλλία
Ανδρων
Γαλλια
Αγγελίνα Αριανίτι Κομνηνή

Η Ανγκελίνα Αριανίτι-Κομνίνα (σερβικά: Ангелина Бранковић) είναι Αγία της Σερβικής ορθόδοξης εκκλησίας. Ήταν σύζυγος του δεσπότη της Σερβίας Στεφάν Μπράνκοβιτς. Γεννήθηκε στη Σκόδρα το 1434 και έγινε μοναχή στη μονή Κρουσεντόλ, όπου πέθανε το 1516. Ανήκε στην Οικογένεια Αριανίτη.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γκιέργκι Αριανίτι-Κομνένι (1379-1490) και της Μαρίας Μουζάκα (απεβ. 1444). 

Μετά την Οθωμανική κατάκτηση της Σερβίας το 1457 η οικογένεια της περιπλανήθηκε στη σημερινή Αλβανία και έπειτα στην Ιταλία φοβούμενη τους Οθωμανούς, που απειλούσαν να σκοτώσουν τη βασιλική οικογένεια. Μετά τον θάνατο του δεσπότη Στεφάν στην εξορία, η οικογένεια έπεσε σε ένδεια· με την βοήθεια του βασιλιά της Ουγγαρίας μετακόμισαν στην πόλη Κουπίνοβο. Η Ανγκελίνα μετέφερε στο Κουπίνοβο και το λείψανο του συζύγου της, που λέγεται ότι ήταν άφθαρτο. Εκεί η Ανγκελίνα έγινε μοναχή έως το τέλος της ζωής, το 1516.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Στεφάν Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας και είχε τέκνα:
 Μάξιμος άγιος της σερβικής εκκλησίας.
 Ειρήνη.
 Μιλίτσα.
 Γιοβάν.
 Μαρίτσα.
 Γεώργιος.

Παραπομπές 

Αντζελινα
Αντζελινα
Δεσποτάτο της Σερβίας
Έλενα Μπράνκοβιτς

Η Έλενα Μπράνκοβιτς (σερβικά: Jelena Branković), αργότερα γνωστή σαν Μάρα ή Μαρία της Σερβίας, από κάποιες πηγές ονομάζεται Jelača από τον Οίκο Μπράνκοβιτς, ήταν η τελευταία βασίλισσα της Βοσνίας και Δεσπότισα της Σερβίας. Σε ορισμένες πηγές η τελευταία βασίλισσα της Βοσνίας αναφέρεται με το όνομα "Katarina Kosača" και πρόκειται για την Έλενα.

Βιογραφία
Γεννήθηκε γύρω στο 1447 και ήταν κόρη του Λαζάρ Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας και της Ελένης Παλαιολογίνας· αδελφές της ήταν η Ιρίνα και η Μίλιτσα. Παντρεύτηκε τον Στεφάν Τομάσεβιτς μετά από έγκριση του Ούγγρου βασιλιά, στον οποίο ήταν υποτελής ο Στεφάν. Ο γάμος έγινε την 1 Απριλίου 1459 , αμέσως μετά το γάμο, ο Τομάσεβιτς πήρε τον έλεγχο της Σερβίας και έγινε δεσπότης, ωστόσο η εξουσία του στη Σερβία ήταν βραχύβια. Ο Τομάσεβιτς δεν έλαβε από τον Ούγγρο βασιλιά ή από τον πατέρα του βοήθεια κατά των Οθωμανών και η πτώση της Σερβίας ήταν αναπόφευκτη τον Ιούνιο του 1459. 

Μετά την πτώση του Δεσποτάτου της Σερβίας η οικογένεια μετακόμισε στην Βοσνία. Στις 10 Ιουλίου 1461 ο σύζυγός της έγινε βασιλιάς της Βοσνίας και αυτή βασίλισσα. Η στέψη έγινε από καθολικό ιερέα, σε μία προσπάθεια του Τομάσεβιτς να πάρει με το μέρος του την καθολική εκκλησία και τη βοήθεια του πάπα σε περίπτωση Οθωμανικής εισβολής, γι' αυτό τον λόγο και η Έλενα βαπτίστηκε Μαρία. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα ζούσαν στη βασιλική πόλη της Μπόμποβατς μέχρι το 1463, οπότε κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς. Με την οθωμανική κατάκτηση της Βοσνίας ο σύζυγός της Μαρίας εκτελέστηκε και η Μαρία έφυγε στην εξορία στο Σπλιτ, που τότε ανήκε στους Ενετούς, πληρώνοντας με όλη την περιουσία της για να την δεχτούν.

Κατά μία εκδοχή απεβίωσε το 1474 στη Λευκάδα. Άλλη εκδοχή λέει, ότι έζησε σε Οθωμανικά εδάφη στο κοντά στο Çorlu στη Θράκη, στο φέουδο του θείου της Μανουήλ Παλαιολόγου γύρω στα 1500. Τρίτη εκδοχή λέει ότι εντάχθηκε το χαρέμι του Οθωμανού σουλτάνου.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1459 τον Στεφάν Τομάσεβιτς των Κοτρομάνιτς, βασιλιά της Βοσνίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές 

Δεσπότισσες της Σερβίας
Δεσποτάτο της Σερβίας
Ελενας
Ελενα
Βασίλισσες της Βοσνίας
Goa Gil

Ο Goa Gil είναι Αμερικανός μουσικός, DJ, παραγωγός και διοργανωτής φεστιβάλ και υπαίθριων συναυλιών. Είναι ένας από τους ιδρυτές των καλλιτεχνικών ρευμάτων Goa trance και Psytrance της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής. Παίζει μουσική σε πάρτι ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής ή (και) φεστιβάλ.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σαν Φρανσίσκο και το 1969 άρχισε να γυρίζει το κόσμο μέχρι που έφτασε στη Γκόα, στην Ινδία. Σύντροφός του είναι η Ariane MacAvoy, επίσης παραγωγός Psytrance και DJ, με την οποία έχουν σχηματίσει ένα μουσικό δίδυμο που ονομάζεται the Nommos. Από τη δεκαετία του 1980 έχει διοργανώσει μερικά από τα πρώτα πάρτι Goa Full Moon. Κυκλοφορεί άλμπουμ του από τη δεκαετία του 1990 τα οποία περιλαμβάνουν τόσο δικά του DJ set, όσο και ρεμίξ άλλων καλλιτεχνών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Αμερικανοί μουσικοί
Ινδοί μουσικοί
Ηλεκτρονικοί μουσικοί
Μάρα Μπράνκοβιτς Λαζάρεβιτς

Η Μάρα Λαζάρεβιτς (σερβικά: Мара Лазаревић Бранковић)  (απεβ. 12 Απριλίου 1426) από τον Οίκο των Λαζάρεβιτς ήταν η μεγαλύτερη κόρη του πρίγκιπα Λάζαρου και της πριγκίπισσας Μιλίτσα, σύζυγος του Βουκ Μπράνκοβιτς και η μητέρα του Γεωργίου Μπράνκοβιτς.

Βιογραφία 

Παντρεύτηκε με τον Βουκ Μπράνκοβιτς, άρχοντα του Κοσσυφοπεδίου, γύρω στο 1371. Αυτός ο γάμος για τον Βουκ ήταν ένα είδος ένωσης των δύο οικογενειών. Η Μάρα και ο Βουκ είχαν τρεις γιους: τον Γκρίγκορ  (πέθανε το 1408), τον Γεώργιο (1375-1456) και τον Λαζάρ (πέθανε το 1410). Ορισμένες πηγές αναφέρουν και μια κόρη αγνώστου ονόματος ή άλλων στοιχείων.

Μετά το θάνατο του συζύγου της Βουκ το 1397 η Μάρα υποστήριξε τις προσδοκίες των γιων της Γεωργίου και Λαζάρου για να ανακτήσουν τα εδάφη που έλεγχε ο πατέρας τους. Τους στήριξε στους πολέμους εναντίον του θείου τους Στεφάν το 1402-1412. Η Μάρα με την νεότερη αδελφή της Ολιβέρα το 1412 πάλεψαν να επιτύχουν συμφιλίωση μεταξύ του Γεωργίου και του Στεφάν με επιτυχία. Η Μάρα πέθανε στις 12 Απριλίου 1426.

Αναφορές σε πηγές

Πηγές
 Никола Гиљен, Оливера Шарановић, Соња Јовићевић Јов, Принцеза Оливера, заборављена српска Кнегиња, Београд 2009, ISBN 978-86-912875-0-4 (Принцесса Оливера, забытая сербская княгиня ISBN 978-86-912875-1-1, Princess Olivera, a forgotten Serbian Heroine ISBN 978-86-912875-2-8).
 Никола Гиљен, Оливера Шарановић, Соња Јовићевић Јов, Кнегиња Оливера, пут ружама посут, Београд 2010, ISBN 978-86-912875-3-5 (Die Fürstin Olivera, mit Rosen bestreuter Weg ISBN 978-86-912875-4-2).

Μαρα
Δεσποτάτο της Σερβίας