Κατάλογος νικητών της Eurovision

69 τραγούδια που γράφτηκαν από 139 τραγουδοποιούς κέρδισαν τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, έναν ετήσιο διαγωνισμό που διοργανώνεται από χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης. Ο διαγωνισμός, ο οποίος μεταδίδεται κάθε χρόνο από το ντεμπούτο του το 1956 (με εξαίρεση το 2020), είναι ένα από τα μακροβιότερα τηλεοπτικά προγράμματα στον κόσμο. Ο νικητής του διαγωνισμού έχει καθοριστεί χρησιμοποιώντας πολλές τεχνικές ψηφοφορίας σε όλη την ιστορία του. Επίκεντρο αυτών ήταν η απονομή βαθμών σε χώρες από κριτική επιτροπή ή τηλεψηφοφόρους. Η χώρα με τους περισσότερους βαθμούς ανακηρύσσεται νικήτρια. Ο πρώτος διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision δεν κερδήθηκε με πόντους, αλλά με ψήφους (δύο ανά χώρα) και ανακοινώθηκε μόνο ο νικητής.

Έχουν γίνει 66 διαγωνισμοί, με έναν νικητή κάθε χρόνο εκτός από τον ισόπαλο , ο οποίος είχε τέσσερις. Είκοσι επτά χώρες έχουν κερδίσει τον διαγωνισμό. Η  κέρδισε τον πρώτο διαγωνισμό το 1956. Η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό νικών είναι η , με επτά. Ο μόνος που έχει κερδίσει περισσότερες από μία φορές ως ερμηνευτής είναι ο Ιρλανδός Τζόνι Λόγκαν, ο οποίος ερμήνευσε το "What's Another Year" το 1980 και το "Hold Me Now" το 1987. Ο Λόγκαν είναι επίσης ένας από τους πέντε τραγουδοποιούς που έχουν γράψει περισσότερες από μία νικηφόρες συμμετοχές ("Hold Me Now" το 1987 και "Why Me?" το 1992, σε ερμηνεία της Λίντα Μάρτιν). Αυτό κάνει τον Λόγκαν το μόνο άτομο που έχει στο ενεργητικό του τρεις νίκες στη Eurovision, είτε ως τραγουδιστής, είτε ως τραγουδοποιός ή και τα δύο. Οι άλλοι τέσσερις τραγουδοποιοί με περισσότερες από μία νικηφόρες συμμετοχές στο ενεργητικό τους είναι ο Γουίλι βαν Χέμερτ (Ολλανδία, 1957 και 1959), ο Υβ Ντεσκά (Μονακό, 1971 και Λουξεμβούργο, 1972), ο Ρολφ Λόβλαντ (Νορβηγία, 1985 και 1995) και ο Μπρένταν Γκράχαμ (Ιρλανδία, 1994 και 1996).

Σχετικά λίγοι νικητές του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision έχουν σημειώσει μεγάλη επιτυχία στη μουσική βιομηχανία. Οι πιο αξιόλογοι νικητές που έγιναν διεθνείς αστέρες είναι οι ABBA, οι οποίοι κέρδισαν τον διαγωνισμό για τη Σουηδία το  με το τραγούδι τους "Waterloo", και η Σελίν Ντιόν, η οποία κέρδισε τον διαγωνισμό για την Ελβετία το  με το τραγούδι "Ne partez pas sans moi". Πιο πρόσφατα, ο Ντάνκαν Λόρενς, ο οποίος κέρδισε τον  για την Ολλανδία με το "Arcade", γνώρισε παγκόσμια επιτυχία ροής με το τραγούδι ως επιτυχία κατά τη διάρκεια του 2020 και του 2021, ενώ οι Måneskin, νικητές του  για την Ιταλία με το "Zitti e buoni", πέτυχαν στη συνέχεια παγκόσμια δημοτικότητα τους μήνες που ακολούθησαν τη νίκη τους.

Από το 2008, ο νικητής απονέμεται επίσημο τρόπαιο νικητή του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Το τρόπαιο είναι ένα χειροποίητο κομμάτι γυαλιού αμμοβολής σε σχήμα μικροφώνου της δεκαετίας του 1950. Οι τραγουδοποιοί και οι συνθέτες της νικήτριας συμμετοχής λαμβάνουν μικρότερες εκδόσεις του τροπαίου. Το αρχικό σχέδιο δημιουργήθηκε από τον Κιέλλ Ένγκμαν της Kosta Boda, ο οποίος ειδικεύεται στην τέχνη του γυαλιού.

Λίστα νικητών

Νικητές τελικών

Νικητές ημιτελικών

Νικητές τραγουδοποιοί

Παρατηρήσεις
Έντεκα νικητές της Eurovision (μαζί με τρεις μη νικητές) εμφανίστηκαν στη συναυλία Congratulations το 2005, όπου το "Waterloo" των ABBA ψηφίστηκε το πιο δημοφιλές τραγούδι των πρώτων πενήντα ετών του διαγωνισμού.

Η  έχει τερματίσει πρώτη επτά φορές, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα και κέρδισε επίσης τον διαγωνισμό για τρία συνεχόμενα έτη (1992, 1993, 1994), περισσότερα διαδοχικά έτη από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Τρεις χώρες κέρδισαν δύο φορές στη σειρά: η  (1968 και 1969), το  (1972 και 1973) και το  (1978 και 1979). Μαζί με τη νίκη της ς στον πρώτο διαγωνισμό, η  είναι η μόνη άλλη χώρα που κέρδισε με την πρώτη συμμετοχή της στο ντεμπούτο (το 2007), αν και η Σερβία είχε διαγωνιστεί εκ των προτέρων ως μέρος της ς και της . Επίσης η μοναδική χώρα που κέρδισε τον διαγωνισμό και δε διοργάνωσε την επόμενη διοργάνωση είναι το , με τη μοναδική του νίκη στο διαγωνισμό του 1971. Σύμφωνα με το σύστημα ψηφοφορίας που χρησιμοποιήθηκε μεταξύ 1975 και 2015, ο νικητής του διαγωνισμού αποφασίστηκε από την τελευταία χώρα που ψήφιζε έντεκα φορές.

Οι αλλαγές στο σύστημα ψηφοφορίας, συμπεριλαμβανομένης της σταθερής αύξησης του αριθμού των χωρών που συμμετέχουν/ψηφίζουν, σημαίνει ότι οι πόντοι που κερδίζονται δεν είναι συγκρίσιμοι κατά τη διάρκεια των δεκαετιών. Ο Σαλβαντόρ Σομπράλ της Πορτογαλίας κατέχει το ρεκόρ του υψηλότερου αριθμού βαθμών στην ιστορία του διαγωνισμού, κερδίζοντας 758 με το τραγούδι "Amar pelos dois". Ο Αλεξάντερ Ρίμπακ της Νορβηγίας κατέχει το μεγαλύτερο περιθώριο νίκης σε βαθμούς, με μια διαφορά 169 βαθμών έναντι της δεύτερης θέσης το 2009. Η Τζιλιόλα Τσινκουέτι της Ιταλίας κατέχει το ρεκόρ για τη μεγαλύτερη νίκη κατά ποσοστό, σημειώνοντας σχεδόν τριπλάσιους βαθμούς από τη δεύτερη θέση (49 βαθμούς έλαβε σε σύγκριση με τους 17 από τον δεύτερο) στον διαγωνισμό του 1964. Σύμφωνα με το σύστημα ψηφοφορίας που χρησιμοποιήθηκε από το 1975 έως το 2015, το χαμηλότερο νικηφόρο αποτέλεσμα ήταν οι Bobbysocks της Νορβηγίας. Κατά τη νίκη τους στη Eurovision του 1985 κέρδισαν 123 βαθμούς (από τους συνολικά 1044 διαθέσιμους από τις 18 άλλες χώρες), ενώ το χαμηλότερο νικητήριο σύνολο ήταν οι 18 βαθμοί (από τους 160 συνολικούς βαθμούς από 16 χώρες) που σημείωσε η κάθε μία από τις τέσσερις χώρες που κέρδισαν το 1969.

Σύμφωνα με το σύστημα ψηφοφορίας που χρησιμοποιήθηκε από το 1975 έως το 2015, στο οποίο κάθε χώρα δίνει τους μέγιστους βαθμούς στην πρώτη της θέση, η Σουηδέζα ερμηνεύτρια Λορίν κέρδισε το διαγωνισμό της Eurovision το 2012 με τους περισσότερους ψήφους πρώτης θέσης που συγκεντρώθηκαν, λαμβάνοντας ψήφους πρώτης θέσης από 18 από 41 χώρες (εξαιρουμένων των ίδιων). Οι υποψήφιοι του Ηνωμένου Βασιλείου το 1976, Brotherhood of Man με το τραγούδι "Save Your Kisses For Me" κατέχουν το ρεκόρ της υψηλότερης μέσης βαθμολογίας ανά συμμετέχουσα χώρα, με μέσο όρο 9,65 πόντους ανά χώρα. Οι νικητές του , οι Αζέροι Έλλ & Νίκκι, κατέχουν τη χαμηλότερη μέση βαθμολογία για ένα τραγούδι που κερδίζει βάσει αυτού του συστήματος, λαμβάνοντας 5,14 πόντους ανά χώρα.

Το 2016, το "1944" της Τζαμάλα έγινε η πρώτη νικηφόρα συμμετοχή από τότε που η ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής εισήχθη παράλληλα με την τηλεψηφοφορία από το 2009 για να τερματίσει πρώτη σε καμία από τις δύο περιπτώσεις, τερματίζοντας δεύτερη στην ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής πίσω από την Αυστραλία και δεύτερη στην τηλεψηφοφορία μετά τη Ρωσία. Το "Arcade" του Ντάνκαν Λόρενς έγινε ο δεύτερος νικητής αυτής της ιδιαιτερότητας στο διαγωνισμό του 2019, έχοντας τερματίσει τρίτος πίσω από τη Βόρεια Μακεδονία και τη Σουηδία στην ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής και δεύτερος πίσω από τη Νορβηγία στην τηλεψηφοφορία.

Περίπου τα δύο τρίτα των νικηφόρων τραγουδιών ερμηνεύτηκαν στο δεύτερο μισό του γκαλά. Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά, μέχρι το 2019, μόνο το 34,3% των νικηφόρων τραγουδιών ερμηνεύτηκαν στο πρώτο μισό, συμπεριλαμβανομένων των 3 από τους 4 νικητές το 1969. Το μόνο τραγούδι που κέρδισε χωρίς να είναι σαφώς στο ένα ή στο άλλο μισό ήταν η συμμετοχή του Ισραήλ, το "Hallelujah" το 1979, το οποίο κληρώθηκε 10ο από 19 τραγούδια. Μεταξύ του 2005 και του 2013, όλα τα νικητήρια τραγούδια ερμηνεύτηκαν στο δεύτερο μισό της σειράς του Μεγάλου Τελικού.

Το  τερμάτισε στη δεύτερη θέση δεκαέξι φορές στη Eurovision (πιο πρόσφατα το 2022), περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Η  τερμάτισε τρίτη και τέταρτη επτά φορές στη Eurovision (πιο πρόσφατα αντίστοιχα το 1981 και το 2001) και η  τερμάτισε πέμπτη εννέα φορές στη Eurovision (πιο πρόσφατα το 2019). Η χώρα με τα περισσότερα φινιρίσματα στις τρεις πρώτες θέσεις που δεν έχει κερδίσει ποτέ τον διαγωνισμό είναι η , έχοντας τερματίσει δεύτερη το 2002 και το 2005 και τρίτη το 1992 και το 1998. Ένα άλλο νησιωτικό έθνος, η , έχει επίσης τερματίσει δεύτερη δύο φορές, το 1999 και το 2009. Με την Πορτογαλία να επιτυγχάνει την πρώτη της νίκη το 2017, η Μάλτα κατέχει επίσης το ρεκόρ για τη μεγαλύτερη αναμονή για μια πρώτη νίκη, αφού εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο διαγωνισμό το 1971 (αν και η  έχει περισσότερες εμφανίσεις χωρίς νίκη, με 36 από το ντεμπούτο της το 1981, λόγω της διακοπής της Μάλτας από το 1976 έως το 1990). Η  κατέχει το τρέχον ρεκόρ με τη μεγαλύτερη απόσταση χρόνου από την τελευταία της νίκη, με συνολικά 50 χρόνια δίχως νίκη, με την τελευταία της νίκη να είναι το 1969. Ακολουθούν η Γαλλία (1977) και το Βέλγιο (1986).

Δεν υπάρχει επίσημη δεύτερη θέση για δύο από τους διαγωνισμούς – 1956 και 1969. Το 1956 ανακοινώθηκε μόνο ο νικητής, η Ελβετία, ενώ υπήρξαν κερδοσκοπικές αναφορές ότι η Γερμανία κατέληξε στη δεύτερη θέση με το "Im Wartesaal zum großen Glück" από τον Βάλτερ Αντρέας Σβαρτ, επειδή η Γερμανία επελέγη για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό του 1957. Το 1969 τέσσερα τραγούδια μοιράστηκαν την πρώτη θέση επιτυγχάνοντας τον ίδιο αριθμό βαθμών, και το δεύτερο καλύτερο αποτέλεσμα επιτεύχθηκε από την Ελβετία, η οποία δεν θεωρείται επίσημος επιλαχών, λόγω της ισοπαλίας για την πρώτη θέση.

Ανά χώρα

Ο πρώτος επαναληπτικός νικητής ήταν η , που ολοκληρώθηκε το . Η  ήταν η πρώτη χώρα που κέρδισε τρεις φορές (ολοκληρώθηκε το ), τέσσερις φορές (ολοκληρώθηκε το ) και πέντε φορές (ολοκληρώθηκε το ). Η  ήταν η πρώτη χώρα που κέρδισε έξι φορές (ολοκληρώθηκε το ) και επτά φορές (ολοκληρώθηκε το ). Η πρώτη χώρα που κέρδισε δύο διαδοχικούς διαγωνισμούς ήταν η , από το  έως το . Η πρώτη χώρα που κέρδισε τρεις διαδοχικούς διαγωνισμούς ήταν η Ιρλανδία, από το  έως το .

Τελικοί

Η χρονιά 1969 είναι σε πλάγια γράμματα για να δείξει τη νίκη τεσσάρων χωρών. Επίσης δεν περιλαμβάνεται, στον πίνακα η χρονιά 2020, λόγω του ότι δεν πραγματοποιήθηκε διαγωνισμός λόγω COVID-19.

Ημιτελικοί

Προκριματικοί γύροι

Κατάταξη (Πρώτες 3 θέσεις)

Ανά γλώσσα 
Ανάμεσα στα χρόνια 1966 και 1973, και πάλι ανάμεσα στα 1977 και 1998, οι χώρες έπρεπε να τραγουδήσουν στη μητρική τους γλώσσα τους. Για περισσότερα, δείτε το άρθρο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision.

Φωτογραφίες Νικητών Eurovision

Σημειώσεις και παραπομπές

Σημειώσεις

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Διαγωνισμός Eurovision Νέων Μουσικών
 Διαγωνισμός Χορού Eurovision
 Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision

Eurovision