Συμμετοχή του Βελγίου στη Eurovision

Το Βέλγιο έχει συμμετάσχει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision  από τότε που έκανε το ντεμπούτο της ως μία από τις επτά χώρες στον πρώτο διαγωνισμό το 1956. Από τότε, το Βέλγιο έχει απουσιάσει 3 φορές (1994, 1997, 2001), λόγω των ισχυόντων τότε κανονισμών της διοργανώτριας αρχής (EBU) για τους αποκλεισμούς χωρών. Το Βέλγιο έχει κερδίσει μια φορά, το 1986.

Στα πρώτα 20 χρόνια του διαγωνισμού, καλύτερο αποτέλεσμα του Βελγίου ήταν η τέταρτη θέση με την Τόνια το 1966. Το 1978, ο Ζαν Βαγί πέτυχε για πρώτη φορά ένα φινίρισμα στις τρεις πρώτες θέσεις, τερματίζοντας δεύτερος. Το 1986, η Σάντρα Κιμ έγινε η πρώτη και μέχρι σήμερα (μέχρι το 2019) νικήτρια για το Βέλγιο, όταν τραγούδησε το τραγούδι "J'aime la vie", όταν ήταν 13 χρονών στο Μπέργκεν. Τα υπόλοιπα φινιρίσματα του Βελγίου στην πρώτη τριάδα ήρθαν το 2003, όταν το συγκρότημα Urban Trad τερμάτισε δεύτερο στη Ρίγα, χάνοντας από μόνο δύο βαθμούς. Το Βέλγιο έχουν τερμάτισαν στην τελευταία θέση στο διαγωνισμό πέντε φορές, και πιο πρόσφατα το 2000 και έχουν δύο φορές λάβει "μηδέν βαθμούς", το 1962 και το 1965. 

Μετά την εισαγωγή των ημιτελικών γύρων το 2004, το Βέλγιο δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό σε επτά από τους οκτώ διαγωνισμούς (2005-12), με εξαίρεση τον Τόμ Ντάις, ο οποίος τερμάτισε έκτος στον τελικό του 2010. Το Βέλγιο έχει έκτοτε καταφέρει τρία ακόμη φινιρίσματα στην πρώτη δεκάδα, με τον Λουάκ Νοτέτ να τερματίζει 4ος το 2015, τη Λάουρα Τεσόρο να τερματίζει 10η το 2016 και την Blanche να τερματίζει 4η το 2017 έτσι το Βελγίο τα τελευταία χρόνια άρχισε να γίνετε πιο πετυχημένο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού από τα προηγούμενα χρόνια συμμετοχής του.

Ιστορία
Το Βέλγιο έχει δύο εθνικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς του διαγωνισμού, τον φλαμανδικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα Vlaamse Ραδιοφωνικός Σταθμός en Televisieomroep (VRT) και τον γαλλόφωνο ραδιοτηλεοπτικό φορέα Radio télévision belge de la communauté française (RTBF). Οι δύο ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ανταλλάσσουν την επιλογή τραγουδιού για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision κάθε χρόνο.

Ενώ VRT φιλοξενεί συνήθως ένα εθνικό τελικό, το Eurosong, κατά την επιλογή συμμετοχές τους για την Eurovision, ήταν φυσιολογικό για το RTBF να κρατήσει μια εσωτερική διαδικασία επιλογής (το RTBF έχει φιλοξενήσει και εθνικούς τελικούς κατά καιρούς, για παράδειγμα, το 1998, το 2005 και το 2011 καθώς το VRT εσωτερικά επέλεξε τον Τόμ Ντάις για το 2010).

Το Βέλγιο έχει κερδίσει το διαγωνισμό μία φορά, το 1986, όταν η Σάντρα Κιμ κέρδισε με το τραγούδι της "J'aime la vie" στο Μπέργκεν της Νορβηγίας. Αν και ισχυρίστηκε ότι ήταν 15 ετών, ήταν στην πραγματικότητα μόνο 13, αλλά τελικά κατάφερε να κρατήσει τη νίκη της. Επί του παρόντος, η ελάχιστη ηλικία για τη συμμετοχή είναι 16 και έτσι η Σάντρα Κιμ θα παραμείνει ο νεότερος νικητής, εκτός εάν κάποτε μειωθεί το όριο ηλικίας. Με τη νίκη το 1986, το Βέλγιο έγινε η τελευταία από τις γαλλόφωνες χώρες που έχει κερδίσει το διαγωνισμό. Τώρα το Βέλγιο, η Γαλλία, το Λουξεμβούργο, το Μονακό και η Ελβετία έχουν όλες κερδίσει τουλάχιστον μία φορά. Το Βέλγιο σημείωσε ένα απόλυτο ρεκόρ για την εποχή, με την Σάντρα Κιμ να κερδίζει με ένα πρωτοφανές ποσό των 176 βαθμών (αυτό το ρεκόρ παρέμεινε μέχρι το 1993, με την Ιρλανδία σκοράροντας 187 βαθμούς), κατά μέσο όρο 9,26 βαθμούς ανά έθνος. Η Κιμ έλαβε 77,2% της μέγιστης δυνατής βαθμολογίας, η οποία, μέχρι το 2016, εξακολουθεί να κατατάσσεται 8η μεταξύ όλων των νικητών της Eurovision.

Η επόμενη καλύτερη θέση του Βελγίου ήταν η δεύτερη που έχει επιτευχθεί δύο φορές, στους διαγωνισμούς του 1978 και του 2003. Ωστόσο, έχει τερματίσει τελευταίο οκτώ φορές.

Δεκαετία του 2000
Το 2003, οι Urban Trad τραγούδησαν σε μια επινοημένη γλώσσα κερδίζοντας τη δεύτερη θέση με 165 βαθμούς, 2 βαθμούς λιγότερους από τον νικητή εκείνου του έτους, την Τουρκία. Οι Ishtar έκαναν το ίδιο το 2008, αλλά ήρθαν 17οι στον πρώτο ημιτελικό και, επομένως, δεν προκρίθηκαν στον τελικό.

Δεκαετία του 2010
Το 2009, το Βέλγιο συμμετείχε στον πρώτο ημιτελικό στις 12 Μαΐου 2009, ωστόσο, έλαβαν μόνο έναν βαθμό που ήρθε από την Αρμενία και τερμάτισαν στην προτελευταία θέση.

Η συμμετοχή του 2010 για το Βέλγιο ήταν ο Τόμ Ντάις, όπου βγήκε δεύτερος στη βελγική - φλαμανδική έκδοση του The X Factor το 2008. Ο Ντάις επιλέχθηκε εσωτερικά και ανακοινώθηκε από το VRT στις 25 Νοεμβρίου του 2009. Ο Τόμ Ντάις τερμάτισε 1ος στον πρώτο ημιτελικό, όπου το Βέλγιο προκρίθηκε στον τελικό για πρώτη φορά από την εισαγωγή των ημιτελικών. Στον τελικό τερμάτισε 6ος, καταφέρνοντας το καλύτερο αποτέλεσμα του Βελγίου από το 2003.

Το 2011, η συμμετοχή για το Βέλγιο ήταν το συγκρότημα Witloof Bay. Δεν προκρίθηκαν στον τελικό, τερματίζοντας 11οι μόνο με έναν βαθμό διαφορά πίσω από τη Μολδαβία, και έτσι έναν βαθμό πίσω από την πρόκριση.

Λόγω των καλών αποτελεσμάτων και την επιλογή του φλαμανδικού πληθυσμού, η VRT ακύρωσε τη διαδικασία επιλογής «Eurosong» και επέλεξε εσωτερικά για το 2012. Για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2012, επέλεξαν την 17χρονη τραγουδίστρια Iris, αλλά αποφάσισε να αφήσει το κοινό να επιλέξει ποιο τραγούδι θα τραγουδήσει για να εκπροσωπήσει το Βέλγιο. Ωστόσο, δεν προκρίθηκε στον τελικό, τερματίζοντας 17η στους 18 συμμετέχοντες στον πρώτο ημιτελικό, σκοράροντας μόλις 16 βαθμούς που ήταν το δεύτερο χαμηλότερο σύνολο όλων των 36 χωρών στους ημιτελικούς.

Το 2012, ο Ρομπέρτο Μπελαρόζα, νικητής του The Voice Belgique, επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το Βέλγιο για το επόμενο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision που θα πραγματοποιηθεί Μάιο του 2013 στη Σουηδία. Ο Μπελαρόζα προκρίθηκε στον τελικό και τερμάτισε στην 12η θέση.

Το 2014, το VRT οργάνωσε πάλι έναν εθνικό τελικό και 30 συμμετέχοντες επιλέχθηκαν να μπούνε στα κάστινγκ. Ο Άξελ Χιρσού κέρδισε τον εθνικό τελικό, με περισσότερο από το 50 τοις εκατό των televotes και τέσσερις φορές (από 7 διεθνείς κριτικές επιτροπές) το μέγιστο των 12 βαθμών από τις διεθνείς κριτικές επιτροπές. Το τραγούδι που εκπροσώπησε το Βέλγιο ονομαζόταν "Mother" και είναι μια αργή μπαλάντα. Το τραγούδι δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, τερματίζοντας 14ο από τους 16.

Το 2015, το RTBF επέλεξε και άλλον συμμετέχων από το "The Voice Belgique", τον Λουάκ Νοτέκ, που ήρθε δεύτερος το 2014. Εκπροσώπησε το Βέλγιο με το τραγούδι "Rhythm Inside" στον πρώτο ημιτελικό του διαγωνισμού. Κατάφερε να προκριθεί και ήρθε δεύτερος με 149 βαθμούς. Στον τελικό, ο Λουάκ τερμάτισε τέταρτος με 217 πόντους. Ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα για το Βέλγιο από το 2003 και ήταν το υψηλότερο ποσό των βαθμών που δώθηκαν ποτέ στο Βέλγιο. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που μια συμμετοχή τερμάτισε τέταρτη με πάνω από 200 βαθμούς.

Στις 26 Μαΐου του 2015, το VRT επιβεβαίωσε ότι θα χρησιμοποιήσει και πάλι το Eurosong ως εθνικό τελικό για το διαγωνισμό του 2016. Αυτή τη φορά το σόου είχε μόνο 5 συμμετέχοντες. Το Eurosong 2016 θα είχε 3 σόου, αλλά μόνο στο τελευταίο σόου οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ψηφίσουν για τον συμμετέχων που θα εκπροσωπούσε το Βέλγιο στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2016. Στις 17 Ιανουαρίου 2016 η Λάουρα Τεσόρο κέρδισε το Eurosong 2016 με το τραγούδι "What's The Pressure", που συνυπογράφτηκε από τη βελγική τραγουδίστρια Selah Sue. Άλλοι υποψήφιοι ήταν οι Τόμ Φραντζής, Adil Aarab, Amaryllis Uitterlinden και Astrid Destuyver.

Η Λάουρα Τεσόρο ερμήνευσε το τραγούδι τελευταία στον δεύτερο ημιτελικό στις 12 Μαΐου του 2016 και προκρίθηκε στον τελικό τερματίζοντας στην τρίτη θέση με 274 βαθμούς. Στον τελικό της 14ης Μαΐου του 2016 ερμήνευσε το τραγούδι πρώτη και τερμάτισε δέκατη με 181 βαθμούς.

Ο βαλωνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός RTBF ανακοίνωσε στις 22 Νοεμβρίου 2016 ότι η Ellie Delvaux θα εκπροσωπήσει το Βέλγιο στο διαγωνισμό του 2017 με το υποκοριστικό της όνομα, Blanche. Η Blanche είχε επίσης εμφανιστεί στο "The Voice Belgique", όπως οι προκάτοχοί της, Roberto Bellarosa (2013), Axel Hirsoux (2014) και Loïc Nottet (2015). Θα είναι η πέμπτη συνεχόμενη χρονιά που ο Βέλγος εκπρόσωπος ήταν πρώην διαγωνιζόμενος "The Voice". Η Laura Tesoro (2016) εμφανίστηκε στο παρελθόν στη φλαμανδική έκδοση "The Voice van Vlaanderen".

Στις 8 Μαρτίου 2017, το τραγούδι "City Lights" ανακοινώθηκε επίσημα ως η βελγική συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2017. Διέρευσε το βράδυ πριν από την επίσημη κυκλοφορία του στις 7 Μαρτίου 2017 μέσω του Spotify. Να διαγωνίζεται στο πρώτο μισό του πρώτου ημιτελικού στις 9 Μαΐου 2017, η Μπλάνς προκρίθηκε στον τελικό στις 13 Μαΐου και εμφανίστηκε στο δεύτερο μισό του σόου, τερματίζοντας στην τέταρτη θέση. Η τέταρτη θέση της Blanche έδωσε στο Βέλγιο το τρίτο φινίρισμα στις πρώτες έξι θέσεις μέσα στη δεκαετία. Η μόνη άλλη δεκαετία όπου το Βέλγιο το πέτυχε αυτό, ήταν η δεκαετία του 1980.

Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου της Eurovision του 2017, ο Peter Van de Veire ανακοίνωσε ότι η VRT θα επιλέξει εσωτερικά τον συμμετέχοντα για το 2018. Στις 28 Σεπτεμβρίου 2017, το VRT ανακοίνωσε τη Laura Groeseneken ως τη Βελγική συμμετοχή κατά τη διάρκεια του talk show Van Gils & gasten, που προβλήθηκε στο Één. Αν και αρχικά ήταν αγαπημένο στα στοιχήματα, το "A Matter of Time" ήταν η πρώτη Βελγική συμμετοχή από το 2014 που δεν προκρίθηκε στον τελικό. Τερμάτισε 12η με 91 βαθμούς στον πρώτο ημιτελικό.

Τον Ιανουάριο του 2019, το RTBF ανακοίνωσε ότι είχε επιλέξει εσωτερικά τον Eliot ως εκπρόσωπό τους για το διαγωνισμό του 2019. Το τραγούδι του "Wake Up" κυκλοφόρησε στις 28 Φεβρουαρίου 2019. Το τραγούδι γράφτηκε και δημιουργήθηκε από τον Pierre Dumoulin, ο οποίος επίσης έγραψε και παρήγαγε το "City Lights" από την Blanche. Το τραγούδι διαγωνίστηκε στον πρώτο ημιτελικό στις 16 Μαΐου 2019, αλλά απέτυχε να προκριθεί στον μεγάλο τελικό για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Ήταν η πρώτη συμμετοχή του RTBF που δεν προκρίθηκε από το 2011. Η συμμετοχή τερμάτισε 13η στον πρώτο ημιτελικό με 70 πόντους.

Δεκαετία του 2020
Κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού του 2019, ο φλαμανδικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός VRT ανακοίνωσε ότι ήδη αναζητούσε έναν εκπρόσωπο για το διαγωνισμό του 2020 και ότι είχε ήδη επικοινωνήσει με αρκετούς καλλιτέχνες. Ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός αποκάλυψε επίσης ότι η επιλογή θα πραγματοποιηθεί εσωτερικά και ότι δεν θα φέρει τον εθνικό τελικό της το 2020. Την 1η Οκτωβρίου 2019, οι Hooverphonic ανακοινώθηκαν ως εκπρόσωποι του Βελγίου για το διαγωνισμό του 2020 κατά τη διάρκεια του talk show "Vandaag". Το τραγούδι τους, "Release Me", κυκλοφόρησε στις 17 Φεβρουαρίου και ήταν να ερμηνευθεί στο δεύτερο μισό του πρώτου ημιτελικού στις 12 Μαΐου. Ο διαγωνισμός ακυρώθηκε επίσημα στις 18 Μαρτίου 2020, λόγω της πανδημίας του COVID-19. Αρκετές ημέρες μετά την ανακοίνωση, οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς RTBF και VRT συμφώνησαν ότι το συγκρότημα θα ήταν ο εκπρόσωπός τους για το διαγωνισμό του 2021.

Συμμετοχές

Ιστορικό ψηφοφορίας
Μέχρι το 2021, το ιστορικό ψηφοφορίας του Βελγίου έχει ως εξής:

Διοργανώσεις

Βραβεία

Βραβείο Barbara Dex

Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε το Βέλγιο 
Στους τελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία

Στους ημιτελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία

Σχετική συμμετοχή

Σχολιαστές και παρουσιαστές βαθμών 
Το Βέλγιο διαθέτει δύο δημόσιους ραδιοφωνικούς σταθμούς: το VRT (ολλανδική περιοχή) και το RTBF (γαλλόφωνη περιοχή). Και οι δύο μεταδίδουν την εκδήλωση και με την πάροδο των ετών για τους δύο σταθμούς παρέχονται σχόλια από αρκετούς έμπειρους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς παρουσιαστές, συμπεριλαμβανομένων των Nand Baert, Jacques Mercier, Luc Appermont και Paule Herreman. Ωστόσο, από τον , ο André Vermeulen παρέχει σχολιασμό στην ολλανδική γλώσσα κάθε χρόνο, με εξαίρεση τον . Ο Jean-Pierre Hautier παρέχει σχόλια στη γαλλική γλώσσα κάθε χρόνο από το  έως το . Το 1962, τότε η BRT χρησιμοποίησε το σχόλιο από τη NOS (Ολλανδία), ο λόγος για τον οποίο ήταν άγνωστος.

Από το 1998, η VRT προμήθευσε έναν διπλό σχολιαστή για να ενταχθεί στον André Vermeulen, μεταξύ 1999 και 2010. Ο διπλός σχολιασμός δόθηκε από τους Bart Peeters και Anja Daems. Ο Peeters παρείχε το σχόλιο κατά τη διάρκεια των ετών που η VRT επέλεξε τις καταχωρήσεις, ενώ η Daems σχολίασε τα χρόνια που η RTBF επέλεξε τις καταχωρήσεις. Από το 2011 ο Sven Pichal αντικατέστησε τον Daems ως σχολιαστή, ενώ ο Peter Van de Veire αντικατέστησε τον Peeters. Από το 2007 ο Jean-Louis Lahaye συνεργάζεται με τον Jean-Pierre Hautier ως διπλός σχολιαστής του RTBF. Μετά το θάνατο του Hautier το 2012, ο Lahaye ενώθηκε με την Maureen Louys το 2013.

Διευθυντές ορχηστρών

Άλμπουμ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision

Σημειώσεις και παραπομπές

Σημειώσεις

Παραπομπές

 

Βελγιο
Eurovision