joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αγιά Νάξου

Η Αγιά είναι οικισμός της Νάξου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Κορωνίδος, της δημοτικής ενότητας Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Νάξου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.   Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Νάξου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

Γεωγραφία
Η Αγιά είναι ημιορεινός οικισμός στο βόρειο τμήμα της Νάξου. Βρίσκεται λίγο πριν το βορειότερο άκρο του νησιού και λίγο πάνω από τον όρμο Κυράς Λιμενάρι, στη βορειοδυτική πλευρά του όρους Κόρωνος και πάνω στην επαρχιακή οδό που συνδέει το λιμάνι της Νάξου με τα χωριά της ανατολικής πλευράς από την παραλιακή πρόσβαση, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει περίπου 28 χλμ. ΒΑ. της Χώρας.

Πληθυσμικά στοιχεία

(Πηγές:

Διοικητικές μεταβολές
Το 1928, στην απογραφή έχουμε αναγνώριση του οικισμού.
Το 1940, στην απογραφή ο οικισμός καταργείται.
Το 1951, στην απογραφή ο οικισμός επαναναγνωρίζεται μετά την κατάργησή του το 1940 και προσαρτάται στην κοινότητα Κορωνίδος με έδρα τον οικισμό Κορωνίδα.
Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα της Κορωνίδας  καταργείται και ο οικισμός της Αγιάς προσαρτάται στο Δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό του Χαλκείου. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Κορωνίδας, του Δήμου Δρυμαλίας, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο Δήμος Δρυμαλίας και ο οικισμός της Αγιάς προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Απόλλωνα ( 129 κ.), Κάμπο ( 31 κ.), Κορωνίδα (Κωμιακή 279 κ.), Μυρίση (55 κ.), Ταξιάρχη ( 22 κ.), Φαρακλό ( 5 κ.) και Χίλια Βρύση ( 42 κ.) την τοπική κοινότητα Κορωνίδος ( 594 κ.). Η τ.κ. Κορωνίδος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.

Αξιοθέατα
Ο φερώνυμος ερειπωμένος Πύργος της Αγιάς, με θαυμάσια θέα στο Αιγαίο Πέλαγος 
Οι μικρές παραλίες της Ιτώνας και του Μελινού, στους αντίστοιχους ορμίσκους

Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι της Παναγίας κατά το Δεκαπενταύγουστο

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Χάρτες «ROAD» (Νάξος 1:40.000)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Χωριά της Νάξου
Ντόναλντ Τουσκ

Ο Ντόναλντ Φραντσίσεκ Τουσκ (πολωνικά: Donald Franciszek Tusk, 22 Απριλίου 1957) είναι Πολωνός πολιτικός, συνιδρυτής και σημερινός πρόεδρος του κόμματος της Πολιτικής Πλατφόρμας (Platforma Obywatelska) και ήταν πρωθυπουργός της χώρας από το 2007 ως το 2014. Στις 30 Αυγούστου του 2014 εκλέχθηκε στη θέση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, την οποία ανέλαβε την 1η Δεκεμβρίου 2014. Στις 9 Μαρτίου 2017 ανανέωσε την θητεία του έως τις 30 Νοεμβρίου 2019 παρά τις αντιδράσεις της πρωθυπουργού της χώρας από την οποία κατάγεται.

Ο Ντόναλντ Τουσκ και ο πολιτικός του σχηματισμός κέρδισαν τις βουλευτικές εκλογές του 2007. Μαζί με το κεντρώο Αγροτικό Κόμμα (PSL) του Βαλντέμαρ Πάβλακ σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού και έγινε Πρωθυπουργός. Ορκίστηκε στις 16 Νοεμβρίου 2007.

Βιογραφία 

Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1957 στο Νταντζιγκ

. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της γενέτειράς του. Είναι παντρεμένος και έχει μία κόρη και έναν γιο.

Πολιτική καριέρα 

Προτού γίνει ένας εκ των ιδρυτών της Πολιτικής Πλατφόρμας, ο Τουσκ υπήρξε σημαίνον στέλεχος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κογκρέσου (Kongres Liberalno-Demokratyczny) και της Ένωσης των Ελευθεριών (Unia Wolności). Το 2001 έγινε αντιπρόεδρος της Κάτω Βουλής, αξίωμα στο οποίο υπηρέτησε μέχρι το 2005. Οι πολιτικές του θέσεις συνοψίζονται στην ισχυρή υποστήριξη προς την ελεύθερη αγορά χωρίς κρατικό παρεμβατισμό και με κοινωνικό συντηρητισμό. Από το 2004 εκλέγεται βουλευτής. Το 2005 έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές χάνοντας από το Λεχ Καζίνσκι στο δεύτερο γύρο.

Το κόμμα του έλαβε στις βουλευτικές εκλογές της 21ης Οκτωβρίου 2007 περισσότερο από το 41% των ψήφων, αλλά δεν συγκέντρωσε την απόλυτη πλειοψηφία, καθώς απέσπασε 209 έδρες επί συνόλου 460 της Δίαιτας (Κάτω Βουλής). Έτσι, σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με το κεντρώο Κόμμα των Αγροτών (PSL). Ο επίσημος διορισμός του στην πρωθυπουργία έγινε στις 9 Νοεμβρίου του 2007.

Το κόμμα του Τουσκ κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών και στις βουλευτικές εκλογές του 2011. Έτσι, παρέμεινε πρωθυπουργός. 

Το 2014 η κυβέρνησή του αντιμετώπισε τις αποκαλύψεις του περιοδικού «Προστ», το οποίο δημοσίευσε αποσπάσματα από υποκλαπείσες συνομιλίες πολιτικών και άλλων προσωπικοτήτων της χώρας. Η κυβέρνησή του έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης τον Ιούνιο του 2014 με 237 ψήφους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα της προεκλογικής του εκστρατείας του για τις προεδρικές εκλογές

Παραπομπές 

Πολωνοί πολιτικοί
Πρωθυπουργοί της Πολωνίας
Πολωνοί κασουβικής καταγωγής
Πολωνοί γερμανικής καταγωγής
Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Γκντανσκ
Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος
Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1991-1993)
Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (2001-2005)
Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (2005-2007)
Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (2007-2011)
Μέλη της Γερουσίας της Πολωνίας (1997-2001)
Κυβέρνηση Σημίτη

Με τον όρο Κυβέρνηση Σημίτη αναφέρονται οι κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Σημίτη:

Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη 1996 (Ιανουάριος)
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη 1996 (Σεπτέμβριος)
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη 2000
Κυβέρνηση Παπανδρέου

Με τον όρο Κυβέρνηση Παπανδρέου αναφέρονται οι κυβερνήσεις της πολιτικής οικογένειας Παπανδρέου.

Κυβέρνηση του Γιώργου Α. Παπανδρέου:

Κυβέρνηση Γεωργίου Α. Παπανδρέου 2009

Κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου:

Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1981
Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1985
Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1993

Κυβερνήσεις του πατέρα του Γεωργίου Παπανδρέου:

Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Απριλίου 1944
Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Μαΐου 1944
Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Εθνικής Ενότητος 1944
Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963
Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964
Διαστημικό Λεωφορείο Ντισκάβερι

Το Διαστημικό Λεωφορείο Ντισκάβερι (Κωδικός Τροχιακού Οχήματος: OV-103) είναι ένα από τα τρία επιχειρησιακά διαστημικά λεωφορεία του στόλου της NASA. Όταν πρωτοπέταξε το 1984, το Ντισκάβερι έγινε το τρίτο επιχειρησιακό διαστημικό λεωφορείο και προσγειώθηκε για τελευταία φορά στις 9 Μαρτίου 2011 αφού ολοκλήρωσε την αποστολή STS133. Το Ντισκάβερι έχει πραγματοποιήσει τόσο ερευνητικές αποστολές όσο και αποστολές συναρμολόγησης του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (International Space Station - ISS).

Προέλευση του ονόματος 

Το σκάφος φέρει το όνομα παλαιότερων εξερευνητικών πλοίων, κυρίως τα HMS Discovery, το ιστιοφόρο πλοίο που συνόδευσε τον εξερευνητή Τζέημς Κουκ στο τρίτο και τελευταίο ταξίδι του, το πλοίο του Χένρυ Χάντσον Discovery, το οποίο χρησιμοποιήθηκε το 1610 – 1611 στην αναζήτηση του Βορειοδυτικού περάσματος, και το RRS Discovery, ένα πλοίο που χρησιμοποιήθηκε για αποστολές στην Ανταρκτική από το 1901 μέχρι το 1904 από τους Σκοτ και Σάκλετον. Το διαστημικό λεωφορείο μοιράζεται το ίδιο όνομα με το Discovery One, το φανταστικό διαστημόπλοιο από τις ταινίες 2001: A Space Odyssey και 2010: The Year We Make Contact.

Επιχειρησιακή Ιστορία 

Το Ντισκάβερι ήταν το διαστημικό λεωφορείο που εκτόξευσε το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ και τέλεσε τη δεύτερη και τρίτη συντήρησή του. Εξαπέλυσε επίσης τη διαστημοβολίδα Ulysses και τρεις δορυφόρους TDRS. Το Ντισκάβερι επιλέχθηκε δύο φορές να πραγματοποιήσει την πρώτη πτήση σε τροχιά, πρώτα το 1988, μετά από το δυστύχημα του Τσάλλεντζερ το 1986, και στη συνέχεια τον Ιούλιο του 2005 και τον Ιούλιο του 2006, πραγματοποιώντας τις δύο πρώτες αποστολές μετά την τραγωδία του Κολούμπια το 2003. Το Ντισκάβερι ήταν εκείνο που μετέφερε στο διάστημα τον αστροναύτη Τζον Γκλεν, που συμμετείχε στο πρόγραμμα Μέρκιουρι, κατά την διάρκεια της αποστολής STS-95 στις 29 Οκτωβρίου 1998, καθιστώντας τον γηραιότερο άνθρωπο που μετείχε σε διαστημική αποστολή, σε ηλικία 77 ετών.

Την 1 Οκτωβρίου 2007 το Ντισκάβερι μεταφέρθηκε στo συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-39A σε προετοιμασία της αποστολής STS-120. Οι τελικές δοκιμές προ της εκτοξεύσεως πραγματοποιήθηκαν από τις 7 έως τις 10 Οκτωβρίου, ενώ ημερομηνία εκτόξευσης ορίστηκε η 23 Οκτωβρίου.

Το διαστημικό λεωφορείο επέστρεψε οριστικά στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της Φλόριντα, μετά την εκτέλεση της τελευταίας αποστολής του, που ήταν η παράδοση μιας νέας μονάδας αποθήκευσης, καθώς και του ανθρωποειδούς ρομπότ R-2, στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS).

Αποστολές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Return to Flight mission STS-114 and STS-121
 Shuttle Orbiter Discovery (OV-103) 
 Night Launch of the Space Shuttle Discovery
 Discovery on Servicing Mission 2 at ESA/Hubble site
 Discovery on Servicing Mission 3A at ESA/Hubble site
 Pictures of preparations for a launch of Discovery 
  04/16/07: Consolidated Launch Manifest: Space Shuttle Flights and ISS Assembly Sequence.

Διαστημικά λεωφορεία
Ριχάρδος Γ΄ της Νορμανδίας

Ο Ριχάρδος Γ΄ της Νορμανδίας (Richard III de Normandie, 997/1001 – 3 Φεβρουαρίου 1027), δούκας της Νορμανδίας (1026 - 1027) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ριχάρδου Β΄ της Νορμανδίας και της Ιουδήθ της Βρετάνης κόρης του Κόναν Α΄ της Βρεττάνης. Με την άνοδο του στον δουκικό θρόνο ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον ίδιο και στον μικρότερο αδελφό του Ροβέρτο τον Μεγαλοπρεπή που έληξε με τον θάνατο του Ριχάρδου Γ΄ σε λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. 
Γύρω στο 1020 ο πατέρας του τον έστειλε με έναν μεγάλο στρατό για να βοηθήσει τον κουνιάδο του Ρενώ Α΄ κόμη της Βουργουνδίας, που είχε δεχτεί επίθεση από τον επίσκοπο και κόμη Ούγο του Σαλόν ο οποίος τον φυλάκισε. 

Ο Ριχάρδος Β΄ πέθανε τον Αύγουστο του 1026 και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ριχάρδος, αμέσως μετά την άνοδο του στον δουκικό θρόνο ξέσπασαν εμφύλιες διαμάχες επειδή ο μικρότερος αδελφός του Ροβέρτος αισθανόταν μειονεκτικά με την κομητεία του Εμουά που κληρονόμησε. Η εξέγερση του Ροβέρτου έγινε με επίκεντρο την πόλη του Φαλαίζ αλλά ηττήθηκε και συνελήφθη αιχμάλωτος, απελευθερώθηκε αφού πρώτα αναγκάστηκε να δώσει στον Ριχάρδο όρκους πίστης και υποταγής. Ο Ριχάρδος επέστρεψε στην συνέχεια με τον στρατό του στην Ρουέν αλλά πέθανε αιφνίδια, τον διαδέχτηκε ο Ροβέρτος.

Οικογένεια

Τον Ιανουάριο του 1027 παντρεύτηκε την Αδέλα κόρη του Ροβέρτου Β΄ της Γαλλίας με την οποία δεν απέκτησε παιδιά, μετά τον θάνατο του Ριχάρδου Γ΄ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της στις 6 Αυγούστου 1027 τον Βαλδουίνο Ε΄ της Φλάνδρας. 
Με άγνωστη ερωμένη απέκτησε :

Αλίκη, παντρεύτηκε τον Ρανούλφ, υποκόμη του Μπαγιέ 
Νικόλαος, ηγούμενος του Αγίου Ουέν στην Ρουέν (πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 1092)

Παραπομπές

Πηγές

David Crouch, The Normans: The History of a Dynasty, (Hambledon Continuum, 2007)
David C. Douglas, William the Conqueror (University of California Press, 1964), p. 32. See also Wailly et al., Recueil des Historiens des Gaules et de la France 23 (1894): 379 (E Directorio Monasterii Sancti Audoeni Rotomagensis, Ex Calendario: “26 Febr. Obiit Nicholas abbas.”)
Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band III Teilband 1, Herzogs und Grafenhäuser des Heiligen Römischen Reiches Andere Europäiche Fürstenhäuser (Marburg, Germany: Verlag von J. A. Stargardt, 1984)
François Neveux, A Brief History of the Normans, trans. Howard Curtis (Constable & Robbinson, Ltd, London, 2008)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Οίκος της Νορμανδίας
Δούκες της Νορμανδίας
Λευτέρης Κακιούσης

Ο Ελευθέριος Κακιούσης, γεννημένος στις 7 Ιουνίου 1968 στη Θεσσαλονίκη, είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και σημερινός προπονητής. Αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ  και σούτινγκ γκαρντ διαθέτοντας ύψος 1,80 μέτρα.

Καριέρα 
Ο Κακιούσης αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους σε προσφορά καλαθοσφαιριστές στην ιστορία της ομάδας του Ηρακλή καθώς είναι πρώτος σε συμμετοχές, πρώτος σε ασίστ, τρίτος σκόρερ, τέταρτος στα τρίποντα, και πέμπτος στα ριμπάουντ στην ιστορία της ομάδας.

Έχει πάρει μέρος στις μεγαλύτερες επιτυχίες του συλλόγου από το 1990 και μετά. Το 1990 και το 1991 κατέκτησε τη τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα, το 1994 διεκδίκησε το κύπελλο Ελλάδος στον τελικό κυπέλλου. 

Το 1995 κατέκτησε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα Ελλάδας και βρέθηκε στους 4 του Ευρωπαικού Κυπέλλου, (στην καλύτερη χρονιά του Ηρακλή από το 1964 που είχε τερματίσει δευτερος στο πρωτάθλημα). Την ίδια χρονιά αναδείχθηκε πρώτος σε ασίστ στην Α1. 

Το 1996 αγωνίστηκε στην Ευρωλίγκα και ήταν φιναλίστ στο κύπελλο Ελλάδος.
Το 1997 ήταν και πάλι στον ημιτελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου.

Από το 1997 έως το 1999 αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ. Το 1998 κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Ελλάδος και το 1999 κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας, τον μοναδικό τίτλο της καριέρας του.

Τη σεζόν 1999-2000 αγωνίστηκε στο Μακεδονικό.

Προπονητής 
Μετά την αποχώρηση του από τα γήπεδα ασχολήθηκε με την προπονητική και από το 2002 έως το 2005 ανέλαβε την ομάδα του Ηρακλή την οποία οδήγησε το 2004 στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος. 

Έχει αναλάβει ακόμα το Μαρούσι και την ΑΕΚ.

Εθνική Ελλάδος 
Με την Εθνική Ελλάδος έχει 44 συμμετοχές και 153 πόντους. Στα Ευρωμπάσκετ 1993 και 1995 κατέκτησε την 4η θέση και στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1996 την 5η θέση. 

Ως βοηθός προπονητή της εθνικής έχει κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 2005 και το ασημένιο στο Μουντομπάσκετ 2006.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16
Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές Μακεδονικού
Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1993
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ηρακλή
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Αμαρουσίου
Οκτόμπερφεστ

Το Οκτόμπερφεστ (Oktoberfest) είναι το μεγαλύτερο παγκοσμίως λαϊκό πανηγύρι που λαμβάνει χώρα στο Μόναχο κάθε χρόνο στην πλατεία Τερέζινβισε της περιοχής Λούντβιχσφορστατ-Ίζαρφορστατ. Διαρκεί δύο εβδομάδες και λήγει το πρώτο Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου.

Καθιερώθηκε από το 1810, οπότε έγιναν μεγάλες γιορτές για το γάμο του πρίγκιπα της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α'. Όλες οι ζυθοποιίες του Μονάχου προσφέρουν μπύρα στους επισκέπτες σε χαρακτηριστικές σκηνές χωρητικότητας 2-3.000 ατόμων. Τα τελευταία χρόνια σερβιτόροι και αρκετοί επισκέπτες φορούν τις παραδοσιακές βαυαρικές ενδυμασίες.

Ιστορία 

Ο πρίγκιπας Λούντβιχ (1786-1868), βασιλιάς της Βαυαρίας ως Λουδοβίκος Α΄ για τα έτη 1825-1848, παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Θηρεσία του Σαξ-Χιλντμπουργκχάουζεν στις 12 Οκτωβρίου 1810. Οι πολίτες του Μονάχου κλήθηκαν να παραστούν στις εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν στους αγρούς μπροστά από Πύλες της πόλης για να γιορτάσουν το βασιλικό γεγονός. Τα χωράφια ονομάστηκαν Τερεζινβίζε ("λιβάδια της Θηρεσίας") προς τιμήν της πριγκίπισσας και από τότε έχουν κρατήσει αυτό το όνομα, παρόλο που οι ντόπιοι έχουν συντομεύσει το όνομα σε "Βισν". Οι ιπποδρομίες, σύμφωνα με την παράδοση του Σαρλαχρένεν του 15ου αιώνα, πραγματοποιήθηκαν στις 18 Οκτωβρίου για να τιμήσουν τους νεόνυμφους. Είναι ευρέως κατανοητό ότι ο Αντρέας Μίκαελ Νταλλ'Άρμι, υψηλόβαθμος της Εθνικής Φρουράς, πρότεινε την ιδέα. Ωστόσο, η προέλευση των ιπποδρομιών και το ίδιο το Οκτόμπερφεστ ενδέχεται να έχουν προέλθει από προτάσεις που προσέφερε ο Φραντς Μπαουμγκάρτνερ, αγωνιστής και λοχίας στην Εθνική Φρουρά. Η ακριβής προέλευση του φεστιβάλ και των ιπποδρομιών παραμένει αμφισβητούμενη. Ωστόσο, η απόφαση επανάληψης των ιπποδρομιών, το θέαμα και οι εορτασμοί το 1811 ξεκίνησε την ετήσια παράδοση του Οκτόμπερφεστ.

Το εκθεσιακό κέντρο, το οποίο βρισκόταν εκτός της πόλης, επελέγη λόγω της φυσικής του καταλληλότητας. Ο λόφος Ζέντλινγκερ (σημερινό Τερεζινχόχε) χρησιμοποιήθηκε ως κερκίδα για 40.000 θεατές. Ο χώρος του φεστιβάλ παρέμεινε ανέπαφος εκτός από τη σκηνή του βασιλιά. Οι γευστικές δοκιμασίες των "δοκιμαστών", άλλων κρασιών και μπύρας πραγματοποιούνταν πάνω από τους επισκέπτες στα περίπτερα του λόφου. Πριν ξεκινήσει ο αγώνας, πραγματοποιούνταν παραστάσεις. Ακολούθησε ένας πολύ απαιτητικός αγώνας με 30 άλογα σε ένα μακρύ μονοπάτι μήκους 11.200 μέτρων. Το πρώτο άλογο που πέρασε τη γραμμή τερματισμού ανήκε στον Φραντς Μπαουμγκάρτνερ (ένας από τους υποτιθέμενους δημιουργούς του φεστιβάλ). Ο πρωταθλητής ιπποδρομιών και υπουργός Εξωτερικών Μαξιμίλιαν φον Μοντγκέλας παρουσίασαν τον Μπαουμγκάρτνερ με το χρυσό μετάλλιο του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Oktoberfest-Live  (Ελληνική)
 Το Βήμα
 sansimera.gr
 εικόνες από την Οκτόμπερφεστ

Μόναχο
Πολιτισμός της Βαυαρίας
Ζύθος
Νιπιδιτός Ηρακλείου

Ο Νιπιδιτός είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχίας Πεδιάδας του νομού Ηρακλείου. Η παλαιότερη γραφή του είναι Νηπηδητός. Βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες του λόφου Κοπροκεφάλα  ο οποίος έχει υψόμετρο 985 μ. Απέχει 35 χιλιόμετρα από το  Ηράκλειο και έχει 306 κατοίκους. Η ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία (λάδι, δημητριακά, σταφίδα σουλτανίνα) και η κτηνοτροφία. Οι κυριότεροι ναοί είναι του Αγίου Παντελεήμονα, η εορτή του οποίου (27 Ιουλίου) είναι λαμπρότατη, του Αγίου Θεοδώρου και του Αγίου Νικολάου. Στο υπέρθυρο της δυτικής θύρας του Αγίου Παντελεήμονα υπάρχει ανάγλυφο με αετούς και αγγέλους.

Κοινότητα Νιπιδιτού 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Νιπιδιτού περιλαμβάνει και τον οικισμό Ρουσσοχώρια. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Νιπιδιτός, ο (306)
 Ρουσσοχώρια, τα (242)

Συνολικά η κοινότητα έχει 548 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Χατζιδάκη.

Κοινοτάρχες Νιπιδιτού 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Νιπιδιτού.

Ιστορικά στοιχεία

Η ονομασία του χωριού προέρχεται πιθανότατα από προελληνικό συνοικισμό, ο οποίος δε διασώθηκε. Κοντά στο χωριό διακρίνεται μεγάλο τετράγωνο κτήριο, που είναι μεγαλιθικό και χρονολογείται από τα Υστερομινωϊκά χρόνια. Στο χώρο αυτό πιστεύεται ότι βρισκόταν και ο συνοικισμός. Στις δοκιμαστικές ανασκαφές που έγιναν στο χωριό από έφεραν στο φως σπουδαία ευρήματα που αποδεικνύουν την προελληνική κατοίκηση του χωριού.

Στην απογραφή του Καστροφύλακα  (Κ94)  το χωριό αναφέρεται με το όνομα Ippidhito και με 63 κατοίκους.  Τα Ρουσσοχώρια αναφέρονται στην ίδια πηγή, με 190 κατοίκους  (Κ95).

Άλλη εκδοχή για το όνομα λέει ότι σημαίνει ξερότοπος (αρνητικό νη=δεν και πηδή= πηγή).

Υπάρχει και μία ακόμα εκδοχή για το όνομα, που συνδέεται με την Κατοχή από τους Γερμανούς και είναι ανεπίσημη. Σύμφωνα με αυτήν, ο Νηπηδητός ονομάστηκε από ένα μέρος από όπου πηδούσαν οι ξένοι στρατιώτες (Σύμμαχοι κατά των Ναζί). 

Στην περιοχή πάνω από το χωριό βρίσκονται τα σπήλαια Μεγάλη Σπηλιάρα, Βαθύς Σπήλιος, Χωστός Σπήλιος, όπου κρύβονταν οι Άγγλοι και οι Έλληνες σαμποτέρ έπειτα από το σαμποτάζ στο αεροδρόμιο του Καστελίου (1943).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δημοτικό Διαμέρισμα Νιπιδιτού

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Νιπι
Νιπι
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Κουρέσα Νασάου

Ο Κουρέσα Νασάου (Kuresa Nasau) είναι πολιτικός από το Τοκελάου. Διατέλεσε συνολικά 7 φορές αρχηγός Κυβερνήσεως του νησιού, με τελευταία θητεία από τον Φεβρουάριο του 2014 ως το 2015. Το αξίωμα έχει τον τίτλο Ulu ο Tokelau στην τοπική γλώσσα και ο Νασάου είναι επίσης «faipule» του Αταφού (Atafu) το 1987-93 και από το 2005.. Ο Ulu ο Tokelau, εναλλάσσεται ετησίως ανάμεσα στους τρεις faipule (έναν για καθεμία από τις τρεις ατόλλες). Η θητεία του διαρκεί ένα έτος.

Έχει υπηρετήσει 7 φορές στο αξίωμα του αρχηγού της Κυβέρνησης (Ulu ο Tokelau): 

 1992-1993
 1995-1996
 1998-1999
 2001-2002
 2007-2008
 2010 - 2011
 2014- 2015

Παραπομπές 

Νασαου
Αρχιτέλης

Στην ελληνική μυθολογία ο Αρχιτέλης ήταν ο Φθιωτός γιος ή εγγονός του Αχαιού. Μαζί με τον αδελφό του, τον Άρχανδρο, ήταν ήρωες των Αχαιών. Κατέβηκαν στο Άργος, όπου πήραν για συζύγους τις δύο από τις κόρες του Δαναού: την Αυτομάτη και την Σκαιά. Οι δύο αδελφοί στη συνέχεια κυριάρχησαν στο Άργος και στη Σπάρτη, με αποτέλεσμα να δώσουν στους κατοίκους τους το κοινό όνομα «Αχαιοί».
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή ήταν γιοι του Ακάστου, που μαζί με τον πατέρα τους έδιωξαν από τη Φθία τον Πηλέα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 200

Αρχιτελης
Μάγνης

Στην ελληνική μυθολογία ο Μάγνης ήταν γιος του Αιόλου και της Εναρέτης, αδελφός του Κρηθέα, του Σισύφου, του Αθάμαντα, της Περιμήδης και της Κανάκης. Ο Μάγνης ήταν ο γενάρχης των Μαγνήτων. Από κάποια Ναϊάδα Νύμφη απέκτησε δύο γιούς, τον Πολυδέκτη και τον Δίκτυ, που ίδρυσαν αποικία στη Σέριφο. Κατά μία άλλη παράδοση ο Μάγνης και η Φιλοδίκη απέκτησαν τον Ευρύνομο και τον Ηιονέα. Ο Παυσανίας όμως αναφέρει ότι μόνο ο Ηιονέας ήταν γιος του Μάγνητα. Σε μια τρίτη εκδοχή ο Μάγνης είναι σύζυγος της Μελιβοίας και πατέρας του Αλέκτορα.

Κάποιες πηγές αναφέρουν τον Μάγνητα ως γιο του Δία και της Θυίας, αδελφό του Μακεδόνα, με τον οποίο έζησε στην Πιερία και στον Όλυμπο. Ο Νίκανδρος γράφει ότι ο Μάγνης ήταν γιος του Άργου και, μαζί με την Καλλιόπη, γονέας του Υμεναίου. Ως παιδιά του Μάγνητα φέρονται από μερικούς συγγραφείς και οι Γλάφυρος, Πίερος, Λίνος και Ιάλεμος.

Παραπομπές 

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Δευκαλιωνίδες
Εύνομος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Εύνομος αναφέρεται ένας κιθαρωδός από τους Επιζεφυρίους Λοκρούς, όπου υπήρχε και άγαλμά του. Ο Εύνομος απεικονιζόταν με την κιθάρα του, πάνω στην οποία καθόταν ένας τζίτζικας. Σύμφωνα με τον μύθο του (Στράβων ΣΤ΄ 260), διαγωνίσθηκε στους Δελφούς με τον κιθαρωδό Αρίστωνα από το Ρήγιο. Κατά τη διάρκεια του μουσικού διαγωνισμού έσπασε μία χορδή από την κιθάρα του Ευνόμου. Τότε πήγε και κάθισε επάνω της ένας τζίτζικας και συνέχισε τη μελωδία με τον γλυκό του ήχο.
Λέγεται πως το άγαλμά του στην πόλη Λοκροί στην Ιταλία τον έδειχνε με την κιθάρα του κι έναν τζίτζικα να κάθεται επάνω της.

 Με το ίδιο όνομα απαντάται σε μερικές πηγές και ο οινοχόος του Οινέα, γνωστότερος ως Ευρύνομος (βλ.λ.).

Πηγές 
 Σόλωνας Μιχαηλίδης, «Εύνομος», Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας Ελληνικής μουσικής, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 1989, σελ.130

Ευνομος
Απολλόδωρος

Ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος (180 π.Χ. – περ.110 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, γραμματικός και μυθογράφος, που έζησε πολλά χρόνια στην Αλεξάνδρεια.

Βιογραφικά στοιχεία 

Σύμφωνα με το Λεξικό της Σούδας, ο πατέρας του Απολλόδωρου ονομαζόταν Ασκληπιάδης. Ο Απολλόδωρος υπήρξε μαθητής του στωικού Διογένη, και παρακολούθησε παραδόσεις του γραμματικού Αριστάρχου. Αναμίχθηκε στην επιστημονική έρευνα του «Μουσείου» της Αλεξανδρείας, από όπου εκδιώχθηκε το 146 π.Χ. μαζί με τους άλλους σοφούς από τον Πτολεμαίο τον Φύσκωνα. Μετά ταξίδεψε στην Πέργαμο, όπου τον φιλοξένησε ο Άτταλος Β΄, και το 133 π.Χ. επέστρεψε στην Αθήνα, όπου φαίνεται και ότι πέθανε. Η χρονολογία του θανάτου του δεν είναι εξακριβωμένη, αλλά τοποθετείται στο διάστημα 111-109 π.Χ.

Τα έργα του

Τα Χρονικά 
Από τα πολυάριθμα έργα του Απολλοδώρου γνωστότερα είναι τα «Χρονικά», τα οποία αφιέρωσε στον Άτταλο Β΄. Πρόκειται για μία λεπτομερέστατη εξιστόρηση των ιστορικών αλλά και πνευματικών γεγονότων από την εποχή του Τρωικού Πολέμου μέχρι το 144 π.Χ.. Το έργο αποτελείται από 4 βιβλία γραμμένα σε κωμικό ιαμβικό τρίμετρο στίχο. Τα Χρονικά επανεμφανίσθηκαν αργότερα συμπληρωμένα με γεγονότα (;) πριν τον Τρωικό Πόλεμο και μετά το 144, ως το 119 π.Χ.. Υποστηρίζεται η θεωρία ότι οι συμπληρώσεις αυτές έγιναν από τον ίδιο συγγραφέα, αλλά αυτό αμφισβητείται εξαιτίας των δυσκολιών στην κατανόηση αυτών των τμημάτων. Το έργο μεταφράσθηκε στη λατινική γλώσσα από τον Κορνήλιο Νέπωτα, ενώ πολλά αποσπάσματα αναφερόμενα στην ιστορία της Λογοτεχνίας σώθηκαν μέσα από έργα του Διογένη και του Ευσεβίου. Τα Χρονικά απετέλεσαν πηγή για πολλούς μετέπειτα συγγραφείς.

Το Περί νεών 
Το ιστορικό υπόμνημα Περί νεών, επίσης λεπτομερές, αναφέρεται στον «κατάλογο των πλοίων» που αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, και αναπτύσσεται σε 12 βιβλία. Βασίζεται σε σχετική προεργασία του Ερατοσθένη και του Δημητρίου. Το Περί νεών αξιοποίησε 150 περίπου χρόνια μετά ο Στράβων ως κύρια πηγή των βιβλίων 8, 9 και 10 των Γεωγραφικών του (τα βιβλία αυτά αναφέρονται στην Ελλάδα), καθώς και ο Διόδωρος ο Σικελιώτης για τη «Νησιωτική» του.

Το Περί Θεών 
Το επίσης εκτενές σύγγραμμα του Απολλοδώρου Περί Θεών, σε 24 βιβλία, εκτιμήθηκε πολύ κατά την Αναγέννηση. Σε αυτό έχουν συλλεχθεί και ταξινομηθεί όλες οι παραδόσεις για τους θεούς που ανέφεραν οι ποιητές και οι ιστορικοί, ενώ έχουν καταγραφεί και όλες οι φιλοσοφικές απόψεις περί θεών. Ο Απολλόδωρος προσωπικά επιμένει στην αλληγορική ερμηνεία των θρησκευτικών αντιλήψεων, κατά τη διδασκαλία των Στωικών. Τα αποσπάσματα που σώθηκαν παρουσιάζουν τις απόψεις του με επιχειρήματα, αλλά και τη συνήθειά του να «παίζει» με την ετυμολογία των λέξεων.

Η Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη 

Το έργο αυτό, σε 4 βιβλία τα οποία περιγράφουν την ελληνική μυθολογία, δεν θεωρείται πλέον έργο του συγγραφέα Απολλοδώρου του Αθηναίου. Βασίζεται στο Περί θεών, προς το οποίο πάντως εμφανίζει αντιφάσεις.

Ο Απολλόδωρος έγραψε και εργασίες φιλολογικής κριτικής, τις Περί Σώφρονος, Περί Επιχάρμου και Περί ετυμολογιών.

Πηγές 

 Ιωάννη Κακαβούλια: «Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)», εκδ. Νικόδημος, Αθήνα
 Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση

Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Αρχαίοι Αθηναίοι
Στωικοί φιλόσοφοι
Σημαία του Τοκελάου

Καθώς το Τοκελάου είναι σήμερα μη αυτοδιοικούμενο έδαφος της Νέας Ζηλανδίας, η σημαία της Νέας Ζηλανδίας είναι η επίσημη σημαία. Υπάρχει όμως και μία εναλλακτική σημαία, που πολύ συχνά χρησιμοποιούνταν από τους κατοίκους του νησιού και επισημοποιήθηκε από τη Βασίλισσα το 2009.

Πρόταση του 1989 
Η εναλλακτική και ανεπίσημη σημαία προτάθηκε το 1989. Τα τρία αστέρια στην ανεπίσημη σημαία (η οποία δε θα γινόταν επίσημη εάν άλλαζε το καθεστώς της χώρας, βάσει της απόφασης της Βουλής) συμβολίζουν τις τρεις ατόλλες που απαρτίζουν τα νησιά Τοκελάου.

Πρόταση του 2007 
Τον Ιούνιο του 2007 το τοπικό Κοινοβούλιο έλαβε αποφάσεις για τη σημαία, τον ύμνο και τα εθνικά σύμβολα του Τοκελάου. Η σημαία που προτάθηκε απεικόνιζε ένα καλλιτεχνικά σχεδιασμένο κανό με 4 αστέρια (σύμβολο των 3 κυρίων νησιών και επιπλέον του Νησιού Σουέινς (Swains Island), το οποίο τελεί από αμερικανική διοίκηση αλλά το διεκδικεί το Τοκελάου. Καθώς δεν επιτεύχθηκε η απαιτούμενη πλειοψηφία στο δημοψήφισμα για το μελλοντικό καθεστώς του Τοκελάου, που διεξήχθη το 2007, η σημαία αυτή δεν υιοθετήθηκε.

Τελική πρόταση 2008 
Το Μάιο του 2008 εγκρίθηκαν από το τοπικό Κοινοβούλιο οι τελικές εκδόσεις των εθνικών συμβόλων. Το σχέδιο της σημαίας βασίστηκε στην πρόταση του 2007 με μικρές τροποποιήσεις στη διάταξη των αστεριών και στη χρήση του Σταυρού του Νότου ως συμβόλου της γεωγραφικής θέσης των νησιών. Την ίδια περίοδο εγκρίθηκε και ένα έμβλημα.

Έγκριση από Βασίλισσα 2009 
Η νέα σημαία παρουσιάστηκε από τον Γενικό Διοικητή στον Ούλου (αρχηγό κυβέρνησης) ως η πρώτη επίσημη σημαία του Τοκελάου στις 7 Σεπτεμβρίου του 2009. Τα εγκαίνια της σημαίας γίνονται στις 21 Οκτωβρίου του 2009.

Παραπομπές 

Τοκελάου
Τοκελάου
Βραβείο Ζαχάρωφ

Το Βραβείο Ζαχάρωφ για την Ελευθερία της Σκέψης είναι ένα διεθνές βραβείο το οποίο καθιερώθηκε στη μνήμη του Σοβιετικού πυρηνικού φυσικού και αντιφρονούντα Αντρέι Ζαχάρωφ. Θεσμοθετήθηκε το 1988 από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και απονέμεται κάθε χρόνο σε αναγνώριση προσώπων ή οργανισμών για τη διά βίου αφοσίωσή τους στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ελευθεριών.

Η απονομή του βραβείου γίνεται κοντά στις 10 Δεκεμβρίου, την ημέρα που η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ κύρωσε την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα το 1948. Η ημέρα αυτή τιμάται επίσης ως η Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Βραβευθέντες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστοσελίδα: Βραβείο Ζαχάρωφ 

Ζαχαρωφ
Ανθρώπινα δικαιώματα
Πέτρος Μάρτυς της Ανγκιέρα

Ο Πέτρος Μάρτυς της Ανγκιέρα (Pietro Martire d'Anghiera, 2 Φεβρουαρίου 1457 – Οκτώβριος 1526) ήταν Ιταλός ιστορικός στην υπηρεσία της Ισπανίας κατά τη διάρκεια της Εποχής των ανακαλύψεων. Φέρεται να είναι ο πρώτος που έκανε χρήση του όρου Νέος Κόσμος (novi orbis) για να περιγράψει την ήπειρο της Αμερικής που οι Ευρωπαίοι ήρθαν σε επαφή το 1492,σε μια επιστολή του η οποία απευθυνόταν στον Κολόμβο κατά τη διάρκεια του πρώτου του ταξιδιού στην Αμερική.

Στην αρχή σπούδασε ιατρική και αποκτώντας μεγάλη φήμη προσλήφθηκε βασιλικός γιατρός του Λουδοβίκου ΙΑ'. Το 1487 μετέβη στην Ισπανία και προσλήφθηκε στην αυλή του βασιλιά Φερδινάνδου Β´ και της βασίλισσας Ισαβέλλας Α´. Εκεί απέκτησε σημαντική φήμη και κατέλαβε ανώτατα αξιώματα. Στη συνέχεια ανέλαβε την εξέταση των πληρωμάτων των εξερευνητών και σχετίσθηκε με τους μεγάλους θαλασσοπόρους Χριστόφορο Κολόμβο, Αμέρικο Βεσπούτσι, Βάσκο ντε Γκάμα, Μαγγελάνο, Κορτές κ.ά. ισχυρούς της εποχής εκείνης. Το 1501 στάλθηκε στην Αίγυπτο και κατόπιν άδειας που του παραχώρησε ο Σουλτάνος ανέλαβε την επισκευή των Χριστιανικών μνημείων των Ιεροσολύμων.

Ο Αγκιέρα έγραψε πολλά κυρίως ιστορικά συγγράμματα από τα οποία και σπουδαιότερα είναι εκείνο που αναφέρεται στο ταξίδι του στην Αίγυπτο, και το αναφερόμενο στην εξερεύνηση της νέας γης στο οποίο εξιστορούνται τα ταξίδια των θαλασσοπόρων, οι ανακαλυφθείσες νέες χώρες καθώς και μία συλλογή επιστολών.

Παραπομπές 

Ιταλοί ιστορικοί
Ισπανοί ιστορικοί
Ιστορία της Γαλλίας
Ιστορία της Ισπανίας
Ναυτική ιστορία
Ιερουσαλήμ
Εποχή των Ανακαλύψεων
Κατεβασιά των Τριών Ιεραρχών

Με την δημώδη ελληνική ονομασία κατεβασιά των Τριών Ιεραρχών χαρακτηρίζονται από τους νησιώτες αλλά και στεριανούς της ελληνικής υπαίθρου βόρειοι άνεμοι που συνοδεύονται με καταιγίδες που διαδέχονται νοτίους ή τις καλοκαιρίες του Αγίου Ευθυμίου ("Καλοκαίρια τ΄ Αγ Ευθύμη") που εκδηλώνονται περί τις 30 Ιανουαρίου με το παλαιό ημερολόγιο, εορτή των Τριών Ιεραρχών, και οι οποίοι άνεμοι στη συνέχεια γίνονται ασθενείς, μόλις χιονίσει.

Ναυτική λαογραφία
Άνεμοι
Λαϊκή παράδοση της Ελλάδας
Φινέας (γιος του Αγήνορα)

Ο Φινέας ήταν, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, γιος του Αγήνορα (ή του Ποσειδώνα) και της Κασσιόπης. Στη Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, ο Φινέας αναφέρεται ως γιος του Βήλου (του αδερφού του Αγήνορα, οι οποίοι ήταν εγγονοί του Έπαφου) και της Αγχινόης, της κόρης του Νείλου. Ο ησιόδειος Κατάλογος Γυναικών πάντως δίνει ως πατέρα του Φινέα τον Φοίνικα, κάτι που καθιστά τον Φινέα εγγονό του Αγήνορα. Το όνομα Φινεύς μπορεί να συνδέεται με την αρχαία πόλη Φινέα ή Φινεόπολις στον θρακικό Βόσπορο.

Ο μύθος
Ο Φινέας πήρε αρχικά ως σύζυγό του την Κλεοπάτρα, κόρη του Βορέα και της Ωρειθυίας. Αργότερα παντρεύτηκε την Ιδαία, κόρη του Δαρδάνου (ή αλλιώς Ειδοθέα ή Ευρυτία). Από τους δύο αυτούς γάμους είχε πολλούς γιους, τους Φινείδες, οι οποίοι έδωσαν τα ονόματά τους σε σειρά πόλεων και λαών στη δυτική ακτή της Μικράς Ασίας. Ανάμεσά τους ήταν, από μεν την Κλεοπάτρα οι Πλέξιππος και Πανδίων, ή οι Γερύμβας και Άσπονδος, ή οι Πολυδέκτορας και Πολύδοφος, ή οι Παρθένιος και Κράμβος, από δε την Ιδαία (που με δόλο τον έκανε να τυφλώσει τους προηγούμενους γιους) οι Μαριανδυνός και Θύνος, αλλά και δύο θυγατέρες: η Ερασεία και η Αρπυρεία (κατά τον Τζέτζη). Σύμφωνα με τον μύθο, ο Φινέας ήταν τυφλός μάντης και βασιλιάς στην περιοχή του Βοσπόρου, ή στη Σαλμυδησσό της Θράκης. Είχε τυφλωθεί από τον θεό Δία επειδή αποκάλυπτε τις προθέσεις του στους ανθρώπους, ή από τον Τιτάνα Ήλιο. Σαν να μην έφθανε αυτό, ο Δίας του έστειλε τις Άρπυιες, 5 πουλιά με κεφάλι γυναίκας, που του άρπαζαν την τροφή ή τη λέρωναν με τις κουτσουλιές τους, ώστε ο Φινέας να είναι πάντα πεινασμένος. Από αυτό το βάσανο τον απάλλαξαν οι Αργοναύτες όταν πέρασαν από το μέρος εκείνο και σταμάτησαν, για να τον συμβουλευθούν ως μάντη (Απολλωνίου Αργοναυτικά, 2, 178 κ.ε.). Ο ίδιος ο Φινέας τους είπε ότι το πεπρωμένο ήταν να τον ελευθερώσουν από τις Άρπυιες οι δύο φτεροπόδαροι «Βορεάδες», ο Καλάις και ο Ζήτης, οι οποίοι συγκαταλέγονταν μεταξύ των Αργοναυτών. Πραγματικά, οι Βορεάδες καταδίωξαν τις Άρπυιες μέχρι τις Στροφάδες. Σε αντάλλαγμα, ο Φινέας απεκάλυψε στους Αργοναύτες το δρόμο για τον προορισμό τους και το πώς θα περνούσαν από τις Συμπληγάδες Πέτρες με ασφάλεια.

Στα Ορφικά-Αργοναυτικά παρουσιάζεται μια εκ διαμέτρου αντίθετη παραλλαγή της ιστορίας του Φινέα. Σύμφωνα με τα Ορφικά, ο Φινέας τύφλωσε τα δύο παιδιά του και τα άφησε λεία για τα άγρια θηρία πάνω στο βουνό, τυφλωμένος από τον έρωτά του για μια γυναίκα. Τα παιδιά τα έσωσαν οι δύο γιοι του Βορέα. Τον ίδιο τον Φινέα τον τιμώρησαν στερώντας του την όραση.

Ο Αισχύλος είχε γράψει το χαμένο σήμερα δράμα Φινεύς σχετικά με το μύθο του Φινέα, το οποίο αποτελούσε το πρώτο της τριλογίας ή τετραλογίας που περιελάμβανε τους Πέρσες (472 π.Χ.).

Παραπομπές

Πηγές
 Ψευδο-Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Β 1,4.
 Ησίοδος, Κατάλογος Γυναικών. 
 Απολλώνιος ο Ρόδιος, Αργοναυτικά, 2, 178 κ.ε.
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969.

Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας
Αργοναυτική εκστρατεία
Αρχαίοι Θράκες
Αντίλοχος

Με το όνομα Αντίλοχος (< ἀντί- (έναντι, εμπρός) + λοχέω (παραμονεύω, ενεδρεύω), "αυτός που παραμονεύει μπροστά, ο παρατηρητής" ) είναι γνωστά δύο πρόσωπα στην ελληνική μυθολογία. Το ένα ήταν ένας από τους συντρόφους του Οδυσσέα. Το σημαντικότερο όμως πρόσωπο ήταν ο γιος του Νέστορα και της Ευρυδίκης (κατά τον Όμηρο) ή της Αναξιβίας (κατά τον Απολλόδωρο). Ο Παυσανίας γράφει ότι ο Αντίλοχος ήταν πατέρας του Παίονα.

Ο μύθος
Αμέσως μετά τη γέννησή του ο Αντίλοχος εγκαταλείφθηκε στο βουνό Ίδη και ανατράφηκε από μία σκύλα. Ο Ξενοφώντας προσθέτει ότι υπήρξε μαθητής του Χείρωνα. Ο Αντίλοχος ακολούθησε τον πατέρα του Νέστορα και πολέμησε στον Τρωικό Πόλεμο. Σύμφωνα με μία παραλλαγή του μύθου ο Νέστωρ, φοβούμενος κάποιο χρησμό, δεν τον πήρε μαζί του στην εκστρατεία, αλλά τελικώς ο Αντίλοχος, παρά την αντίθεση του πατέρα του και διψώντας για τα μεγάλα «κλέη» (δόξες), πήγε στον πόλεμο κατά το πέμπτο έτος του και διακρίθηκε για τη γενναιότητά του. Μάλιστα έγινε ένας από τους πιστότερους φίλους του Αχιλλέως και του Πατρόκλου. Αυτή η φιλία τον έφερε στη δύσκολη θέση να υποχρεωθεί να ανακοινώσει στον Αχιλλέα τον θάνατο του Πατρόκλου.

Στο πεδίο της μάχης κατά των Τρώων σκοτώθηκε τελικώς και ο ίδιος ο Αντίλοχος, όταν σε μία στιγμή είχε τρέξει να βοηθήσει τον πατέρα του Νέστορα που κινδύνευε. Τότε βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Μέμνονα, ο οποίος τον σκότωσε. Τότε ο Αχιλλέας όρμησε εναντίον του Μέμνονα, μονομάχησε με αυτόν και τον θανάτωσε. Περισσότερα για το περιστατικό του θανάτου του Αντιλόχου γράφει ο Πίνδαρος: ο Νέστορας, ύστερα από τραυματισμό του αλόγου του, θα σκοτωνόταν από τον Μέμνονα αν δεν έτρεχε ο Αντίλοχος να παρεμβάλει το σώμα του ανάμεσά τους, δίνοντας έτσι ένα άφθαστο παράδειγμα αγάπης προς τον πατέρα με τον θάνατό του. Κατά δύο άλλες, λιγότερο αποδεκτές, παραδόσεις, ο Αντίλοχος σκοτώθηκε από τον Έκτορα ή τον Πάρι.

Οι τρεις αυτοί ήρωες Αχιλλέας, Πάτροκλος  και Αντίλοχος τάφηκαν από τους Αχαιούς στο ακρωτήριο του Σιγείου όπου και στα χρόνια του Στράβωνα συνέχιζαν οι κάτοικοι του Ιλίου να τους προσφέρουν νεκρικές τιμές. Επίσης ο Όμηρος κάνει λόγω και για τις ψυχές των ηρώων αυτών που έμεναν μαζί στον Άδη όταν κατέβηκε ο Οδυσσέας και τις συνάντησε.

Οι αρχαίοι γλύπτες και ζωγράφοι απεικόνισαν πολλές φορές τη μορφή του Αντιλόχου. Γνωστότερη στην αρχαιότητα ήταν η τοιχογραφία του Πολυγνώτου στη «Λέσχη των Κνιδίων», στους Δελφούς. Σε αυτή ο Αντίλοχος παριστάνεται μαζί με τους κορυφαίους Αχιλλέα, Πάτροκλο, Αγαμέμνονα και Πρωτεσίλαο.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 1583 Αντίλοχος (1583 Antilochus), που ανήκει στην Τρωική Ομάδα και ανακαλύφθηκε το 1950, πήρε το όνομά του από τον ηρωικό γιο του Νέστορα.

Πηγές
 (Ιταλικά)

Αντιλοχο
Τρωικός Πόλεμος
Νηλείδες
Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης
Μυθολογία της αρχαίας Μεσσηνίας
Βαχός Ηρακλείου

Ο Βαχός (κάτοικοι 63 το 2011) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του όρους Δίκτη σε απόσταση 70 χιλιομέτρων από την πόλη του Ηρακλείου. 

Οι κάτοικοι (Βαχουδιανοί) ασχολούνται με τη γεωργία , ειδικότερα την καλλιέργεια μπανάνας και οπωροκηπευτικών. Παράγουν επίσης ελαιόλαδο.  Το Δημοτικό διαμέρισμα έχει έναν μόνο οικισμό που είναι και η έδρα (ο Βαχός). Ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα είναι ο σημαντικότερος, ενώ υπάρχει και στα κοιμητήρια ο Άγιος Μάρκος.

Ιστορικά στοιχεία 
Η ονομασία πιθανότατα προέρχεται από το Βάκχος και υποδηλώνει τα γλέντια που ακόμα και σήμερα αφθονούν στο χωριό. Το χωριό  δεν αναφέρεται στις βενετικές απογραφές μολονότι υπήρχε. Αυτό φαίνεται από τις τουρκικές απογραφές, στις οποίες αναγράφεται. Στην απογραφή του 1671 ο Βαχός είχε 11 χαράτσα. 

Όπως και τα λεγόμενα "καμένα χωριά" δίπλα στο Βαχό, το χωριό αυτό δέχτηκε την οργή του Γερμανού κατακτητή το 1943.  Στο Βαχό, πριν από την εκτέλεση των κατοίκων, πρότειναν στον πρόεδρο της Κοινότητας Ηρακλή Πνευματικάκη να υπογράψει έγγραφη αποδοκιμασία των ανταρτών, για να εξευμενίσει τους Γερμανούς,  όμως αυτός αρνήθηκε λέγοντας: Εγώ την υπογραφή μου δεν την ατιμάζω.Συγκέντρωσαν τους άνδρες και συγχρόνως οι Γερμανοί λεηλάτησαν το χωριό. Τη στιγμή της εκτελέσεως ο πρόεδρος Ηρακλής Πνευματικάκης φίλησε τους συγχωριανούς του λέγοντας:Έτσι, παιδιά, αποχτάται η Λευτεριά. . Εκτελέστηκαν συνολικά 23 κάτοικοι του χωριού.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Βαχού 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Βαχού περιλαμβάνει και τον οικισμό Βαχουδιανός Ξερόκαμπος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Βαχός, ο (63)
 Βαχουδιανός Ξερόκαμπος, ο (50)

Συνολικά η κοινότητα έχει 113 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Πνευματικάκη.

Κοινοτάρχες Βαχού 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Βαχού.

Βλέπε επίσης 
Ολοκαύτωμα της Βιάννου

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Βαχος
Βαχος
Χόλαμ ΦΚ

Η Χάλαμ ΦΚ (αγγλικά: Hallam F.C.) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αγγλίας, από την περιοχή του Σέφιλντ. Ιδρύθηκε το 1860 και είναι ο δεύτερος αρχαιότερος σύλλογος παγκοσμίως μετά τη Σέφιλντ Φ.Κ.. Αγωνίζεται στην Ανώτερη κατηγορία (Premier Division) της "Northern Counties East League". 

Η Χάλαμ αγωνίζεται στο αρχικό της στάδιο το Sandygate Road, το οποίο επισήμως αναγνωρίζεται από το Βιβλίο Γκίνες ως το παλιότερο γήπεδο στον κόσμο. Το Sandygate βρίσκεται στο δυτικό Σέφιλντ, στην περιοχή Crosspool και έχει χωρητικότητα 800 θεατών (248 καθημένων).

Το σωματείο έχει το παρατσούκλι "The Countrymen", δηλαδή "Επαρχιώτες". Η στολή του αποτελείται από οριζόντιες μπλε-άσπρες ρίγες και μπλε παντελόνι. Πρόεδρος είναι ο Ernest Forrest και μάνατζερ ο Darren Bland΄

Ιστορία 
Στις 26 Δεκεμβρίου του 1860, η Χάλαμ αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τη Σέφιλντ Φ.Κ. σε ένα τοπικό ντέρμπι, το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αποτελεί το αρχαιότερο τοπικό ποδοσφαιρικό ντέρμπι και ένα από τα παλαιοτέρα τοπικά ντέρμπι όλων των σπορ.

Το 1867 ο σύλλογος κατέκτησε το "Youdan Cup", το οποίο θεωρείται η πρώτη παγκοσμίως ποδοσφαιρική διοργάνωση. Έτσι μπήκε στην ιστορία ως η πρώτη νικήτρια επίσημης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης. Στον τελικό που διεξήχθη στο Bramall Lane του Σέφιλντ νίκησε τη Norfolk.

Πρόσφατα χρόνια 
Η Χάλαμ συμμετέχει στην "Northern Counties East League" από την ίδρυσή της το 1982 και η καλύτερη θέση που έχει καταλάβει είναι η 3η στην ανώτερη κατηγορία (Premier Division) το 2002-03.

Το 2006-07 προκρίθηκε ως τον 2ο προκριματικό γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας και ως τα προημιτελικά του Λιγκ Καπ της N.C.E.League.

Αξιοσημείωτα 
Το σωματείο συμμετείχε στο φιλμ "When Saturday Comes".

Χόλαμ Φ.Κ.
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1860
Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
Σέφιλντ
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1860
STS-116

Η πτήση STS-116 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές του Διαστημικού Λεωφορείου Ντισκάβερι της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS).
Η εκτόξευση σχεδιάστηκε αρχικά για τις 7 Δεκεμβρίου 2006, αλλά ακυρώθηκε λόγω βαριάς χαμηλής συννεφιάς.
Το Ντισκάβερι εκτοξεύτηκε επιτυχώς κατά τη διάρκεια της δεύτερης προσπάθειας έναρξης το Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2006 στις 8:47:35 μ.μ. EST.
Ήταν η πρώτη φορά που έγινε νυκτερινή εκτόξευση ενός διαστημικού λεωφορείου από την πτήση STS-113, το Νοέμβριο του 2002.

Πλήρωμα 
Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση: 

*Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας STS-116), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος.

Στην πτήση προς τον διαστημικό σταθμό ISS συμπεριλαμβάνεται ως νέο μέλος της 14ης αποστολής και η αστροναύτης:

Στην πτήση επιστροφής από τον διαστημικό σταθμό ISS συμπεριλαμβάνεται και το πρώην μέλος της 14ης αποστολής, ο αστροναύτης:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Mission Status Center - SpaceFlightNow: Up to the minute blog on the mission
 STS-116 mission overview  - NASA's website
 STS-116 Press Kit
 Space Shuttle main page at NASA
 STS-116 Mission Profile - A mission profile reporting on the missions events as well as video clips of mission events
 STS-116 Official Flight Kit - the list of mementos carried aboard Discovery for presentation by NASA and the crew

Videos 
 STS-116 Launch Video: NASA VIDEO KSC-06-S-00251, captioned in English
 NASA Videos for STS-116 
 STS-116 Launch Video View From Cape Canaveral South Bridge -Weathervine Video

Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων
Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Διαστημικές αποστολές το 2006
Γιαλί Τζαμί

Το τζαμί του Κιουτσούκ Χασάν ή  Γιαλί Τζαμισί βρίσκεται στα Χανιά και είναι έργο της ισλαμικής τέχνης.

Χρονολογείται στο β’ μισό του 17ου αιώνα. Κτίστηκε προς τιμήν του πρώτου φρουράρχου των Χανίων, Κιουτσούκ Χασάν. Το τζαμί έχει κυβικό κτίσμα που καλύπτεται από ένα μεγάλο ημισφαιρικό χωρίς τύμπανο τρούλο που τον στηρίζουν τέσσερα περίτεχνα πέτρινα τόξα. Από τη δυτική και τη βόρεια πλευρά του περιβάλλεται από στοά στεγασμένη από έξι μικρούς τρούλους χωρίς τύμπανο. Το τέμενος Κιουτσούκ (μικρού) Χασάν ή Γιαλί Τζαμισί (τζαμί του γιαλού), όπως επικράτησε να λέγεται, ήταν έργο Αρμενίου αρχιτέκτονα που είχε κατασκευάσει και άλλο όμοιό του στο χωριό Σπανιάκο του Σελίνου. 

Το τζαμί, στην αυλή του οποίου υπήρχαν φοινικόδεντρα και τάφοι πασάδων και γενιτσάρων, σταμάτησε τη λειτουργία του το 1923 και σήμερα είναι αναπαλαιωμένο ώστε να αποτελεί χώρο εκδηλώσεων.

Παραπομπές 

Κιουτσουκ Χασαν
Κτίρια και κατασκευές στα Χανιά
Bleach

Το Bleach (ιαπωνικά: ブリーチ, Χέπμπορν: Burīchi) είναι ιαπωνικό manga και anime που δημιουργήθηκε από τον mangaka Τίτε Κούμπο. Κυκλοφόρησε από τις 7 Αυγούστουν του 2006 μέχρι τις 22 Αυγούστου του 2016 από την Shueisha και συμπεριλαμβανόταν σε εβδομαδιαία βάση από το Weekly Shōnen Jump της ίδιας εταιρίας. Το Bleach έχει γίνει σειρά anime από το οποίο προέκυψαν δύο OVAs, τέσσερις κινηματογραφικές ταινίες καθώς, βιντεοπαιχνίδια αλλά και μιούζικαλ. Μέχρι τον Ιούλιο του 2016, έχει κυκλοφορήσει σε 73 εκδόσεις τάνκοουμπον (65 με αγγλική μετάφραση). Το Bleach περιλαμβάνεται ανάμεσα στις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες manga στην Ιαπωνία και στην Αμερική, ενώ το 2005 κατέκτησε το βραβείο Shōgakukan Mangashō (Shogakukan Manga Award) στην κατηγορία Shōnen.

Η ομώνυμη σειρά anime, το πρώτο επεισόδιο της οποίας προβλήθηκε στις 5 Οκτωβρίου του 2004 μέχρι τις 27 Μαρτίου του 2012 και στο ιαπωνικό κανάλι TV Tokyo.Τον Οκτώβριο του 2022 η σειρά θα επιστρέψει με την τελευταία ενότητα της ιστορίας του μάνγκα. Την δημιουργία της σειράς επιμελήθηκε το Studio Pierrot. 

Το Bleach επιστρέφει στις 10 Οκτωβρίου του 2022 με μία νέα σειρά όπου θα δούμε την τελευταία πράξη του μάνγκα.

Υπόθεση 
Το Bleach σχετίζεται με την ζωή του Ichigo Kurosaki, ενός μαθητή λυκείου με δυνατότητες να βλέπει φαντάσματα, μαζί με ένα Σινιγκάμι, την Rukia Kuchiki κυνηγούν Hollow (κακά πνεύματα) κι  βοηθάνε τις ψυχές να πάνε στην άλλη πλευρά μετά τον θάνατο τους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα (ιαπωνικά)

Bleach
Βενεράτο Ηρακλείου

Το  Βενεράτο (επίσημο: Βενεράτον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Τεμένους του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε απόσταση 19,8 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Στην περιοχή υπάρχουν ανάμεσα στα άλλα ΚΕΠ, υπηρεσίες του Δήμου, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και περιφερειακό ιατρείο.

Ιστορικά στοιχεία 
Η ονομασία του χωριού είναι προφανώς βενετική. Ήταν θέρετρο των αρχόντων της Βενετίας. Η πιθανότερη ερμηνεία είναι ότι το όνομα προήλθε από την ιταλική λέξη venerato, που θα πει σεβάσμιο, όπως στη φράση Monasterium venerato =σεβασμία Μονή. Πιστεύεται ότι το όνομα αυτό δόθηκε στην παρακείμενη μονή της Παλιανής και κατ' επέκταση έλαβε το όνομα και το γειτονικό χωριό.

Κατά την Ενετοκρατία το Βενεράτο ήταν από τους μεγαλύτερους οικισμούς της επαρχίας. Στον Καστροφύλακα αναφέρεται (101) με 593 κατοίκους το 1583. Το 1833 περιγράφει ένας Άγγλος συγγραφέας, που ήταν τότε τουρίστας στα γύρω χωριά, ότι τον καιρό εκείνο ήταν το μόνο χωριό στη Κρήτη που είχε καθαρά ενετικό όνομα και ότι τότε ζούσαν 12 οικογένειες Χριστιανών και μια μωαμεθανών. Κατά την απογραφή του 1881 κατοικούνταν μόνο από Χριστιανούς.

Από το χωριό κατάγονταν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Νεκτάριος (1602-1676), ο γενικός οπλαρχηγός των επαρχιών Τεμένους και Μαλεβυζίου Αντώνιος Ξενάκης ή Τσαγκαραντώνης, ο Γενικός Γραμματέας Καγκελαρίας κατά την επανάσταση του 1821 Νεόφυτος Οικονόμου, ο Μητροπολίτης Κρήτης Γεράσιμος Λετίτσης και ο οπλαρχηγός Χαράλαμπος Βλαχάκης, Αρχηγός Μαλεβιζίου.

Διοικητικά στοιχεία 
Δείτε Κοινότητα Βενεράτου

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκε έδρα (μέχρι το 2010) του τότε δήμου Τετραχωρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον Πύργο, το Σινάπι καθώς και τη Μονή Παλιανής αποτελούν την κοινότητα Βενεράτου υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παλιανής του Δήμου Ηρακλείου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 836 κατοίκους.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Παλιανής
Αμυθάονας

Στην ελληνική μυθολογία ο Αμυθάονας (Αμυθάων) ήταν γιος του Κρηθέα (ιδρυτή και βασιλιά της Ιωλκού) και της Τυρούς. Είχε δύο ομοθαλείς αδελφούς, τον Αίσονα, νόμιμο διάδοχο του θρόνου, και τον Φέρητα, ενώ ήταν και ετεροθαλής αδελφός του Πελία και του Νηλέα. Ο Πίνδαρος (Πυθιόν. 4, 220) αναφέρει τον δωρικό τύπο του ονόματός του: Αμυθών, ενώ ο Ηρόδοτος (Β 49) τον ιωνικό τύπο Αμυθέων.

Ο Αμυθάονας πήρε ως σύζυγό του την ανεψιά του, την Ειδομένη, κόρη του Φέρητα (κατά μία εκδοχή πάντως ήταν κόρη του Άβαντα). Απέκτησαν δύο γιους, τον μάντη Μελάμποδα και τον Βίαντα, και δύο θυγατέρες, την Αιολία και την Περιμήλα, μητέρα του Ιξίωνα. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Αμυθάονας νυμφεύθηκε την Αγλαΐα.

Ο Αμυθάονας φερόταν ως οικιστής της Πύλου και ένας από τους ανανεωτές των Ολυμπιακών Αγώνων (Παυσ. Ε 8, 2). Κατά τον Πίνδαρο, ο Αμυθάων έφυγε αρχικώς μετά το «πραξικόπημα» του Πελία και ύστερα επέστρεψε στην Ιωλκό μαζί με τους γιους του για να ζητήσει από τον Πελία να παραχωρήσει τον θρόνο του στον Ιάσονα, γιο του Αίσονα.

Ο Στράβων (C 372) αναφέρει πως οι γιοι του Αμυθάονα μετοίκησαν στο Άργος, όπου ήλθαν σε επιμιξία με τους απογόνους του Δαναού και δημιούργησαν το γένος των Αμυθαονιδών. Αυτοί ίδρυσαν τα βασίλεια του Άργους και των Μυκηνών με κοινό ιερό το Ηραίο, που βρισκόταν στον μεταξύ τους δρόμο.

Πηγές
 Ομήρου Οδύσσεια, λ 255-260
 Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, 1. 9. 11 
 Διοδώρου Βιβλιοθ. Ιστορ., 4. 68. 3. 
 Πινδάρου Πυθιον., 4. 220 
 Παυσανίας: Ελλάδος Περιήγησις, 5. 8. 2 

Αρχαίοι Θεσσαλοί
Μυθολογία της αρχαίας Μεσσηνίας
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Νηλείδες