joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κώστας Σιδηρόπουλος

Ο Κωνσταντίνος (Κώστας) Σιδηρόπουλος ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος το 1911, ο οποίος αγωνιζόταν προπολεμικά ως μέσος.

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο 
Έγινε ευρύτερα γνωστός αγωνιζόμενος με τη φανέλα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης επί μία τριετία (1931-1934) ως μέσος. Κορυφαία του στιγμή με τους "κυανόλευκους" η κατάκτηση της δεύτερης θέσης στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1933-34 όταν αγωνίστηκαν ως πρωταθλητές Βορρά στον διπλό τελικό εναντίον του πρωταθλητή Νότου, Ολυμπιακού Πειραιώς. Το καλοκαίρι του 1934 μετακόμισε στην Αθήνα όπου αγωνίστηκε με τα χρώματα του Παναθηναϊκού μέχρι το 1938.

Στις εθνικές ομάδες 
Αγωνίστηκε 10 συνολικά φορές με την εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1932-1936. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 26 Ιουνίου 1932 στον εκτός έδρας αγώνα με τη Γιουγκοσλαβία, στο πλαίσιο του δεύτερου βαλκανικού κυπέλλου, υπό τις οδηγίες του Λουκά Πανουργιά.

Παραπομπές

Πηγές 

Το προφίλ του Κώστα Σιδηρόπουλου στο transfermarkt
Ο Κώστας Σιδηρόπουλος στο epo.gr
 "Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας και πως φθάσαμε στην Αφρική" (Ανδρέας Μπόμης 2009)
Αll-time-roster, www.pao.gr

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Τάσος Βασιλείου

Ο  Τάσος Βασιλείου (Νίκαια Αττικής, 1938-2018) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός.

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο 
Γεννήθηκε στη Νίκαια της Αττικής στις 4 Αυγούστου 1938 και απεβίωσε στη γενέτειρά του στις 30 Σεπτεμβρίου 2018. Ξεκίνησε την καριέρα του στον Άρη Πειραιά το 1956 και έγινε ευρύτερα γνωστός όταν αγωνίστηκε με την φανέλα του Απόλλωνα Αθηνών (1958-1964), όπου συμπαίκτες του υπήρξαν οι Ταουξής, Τσανακτσής, Μουστάκας, Μαυρόπουλος, Λάμπης Σεραφείδης, Χολέβας, Μαστρακούλης, Γιώργος και Αριστείδης Καμάρας, Σάββας Παπάζογλου, Δερμάτης, Σκόρδας, Σαββίδης, Σιμυγδαλάς, Τακτικός, Βερτσώνης και Μπεχράκης.

Ακολούθησε η ΑΕΚ με την οποία αγωνίστηκε την περίοδο 1964-1970 και με την οποία καθιερώθηκε. Συμπαίκτες του υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Ανδρέας Σταματιάδης, Αλέκος Σοφιανίδης, Στέλιος Σκευοφύλακας και Μίμης Παπαϊωάννου, ενώ στην παρουσία του στους "κιτρινόμαυρους" κατέκτησε ένα κύπελλο (1965-66) και ένα πρωτάθλημα (1967-68). 

Η χρονιά 1967-68 αποδείχθηκε εξαιρετική για τον ίδιο καθώς εκτός από πρωταθλητής, αναδείχθηκε και πρώτος σε συμμετοχές Α΄ Εθνικής αθροιστικά, επί δεύτερο συνεχόμενο έτος ιδανικός κεντρικός αμυντικός και για 4η φορά στην κορυφαία αμυντική γραμμή (1961 αριστερά και 1962 με Απόλλωνα Αθ., 1967 με ΑΕΚ), συγκέντρωσε την υψηλότερη ατομική βαθμολογία (ακολούθησαν με αισθητή διαφορά οι Γιαννακόπουλος, Δομάζος και Ζαντέρογλου).

Έκλεισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στον Ιωνικό Νίκαιας την τριετία 1970-1973, όντας παράλληλα και προπονητής του συλλόγου, αποχωρώντας διαμαρτυρόμενος για την εξορία του πατέρα του στο νησί της Γυάρου ως αντιφρονούντα με τη δικτατορική κυβέρνηση.

Στις εθνικές ομάδες 
Αγωνίστηκε 10 συνολικά φορές με την εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1960-1966. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1960 στην εντός έδρας αναμέτρηση με τη Δυτική Γερμανία, στο πλαίσιο των προκριματικών του Μουντιάλ 1962, υπό τις οδηγίες του Τρύφωνα Τζανετή.

Τίτλοι 
Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1 (1967-68)
Κύπελλο Ελλάδας: 1 (1965-66)

Παραπομπές

Πηγές 

Αφιέρωμα στον Τάσο Βασιλείου, koinoniki.gr 
Ο Τάσος Βασιλείου στο epo.gr
 "Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας και πως φθάσαμε στην Αφρική" (Ανδρέας Μπόμης 2009)
 90 χρόνια ΑΕΚ - Η ιστορία της ΑΕΚ, Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ποδοσφαιριστές Άρη Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Νίκος Φαρμάκης

Ο Νίκος Φαρμάκης (6 Νοεμβρίου 1944) είναι Έλληνας ιατρός και πολιτικός που διετέλεσε νομάρχης, βουλευτής και υφυπουργός με το ΠΑΣΟΚ.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1944 στην Κρανιά Ελασσόνας του Νομού Λάρισας. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως ιατρός στη Λάρισα. Ασχολήθηκε με την πολιτική και προδικτατορικά, ως φοιτητής Ιατρικής, υπήρξε στέλεχος της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ) και αντιπρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής Συλλόγων του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΔΕΣΠΑ). Την περίοδο της χούντας είχε αντιστασιακή δράση ως μέλος του ΠΑΚ.

Από το 1982 ως το 1985 ήταν νομάρχης Μεσσηνίας και από το 1985 ως το 1987 νομάρχης Δυτικής Αττικής. Στη συνέχεια διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από το 1987 ως το 1989.

Εκλέχθηκε βουλευτής Λάρισας με το ΠΑΣΟΚ το 1989 (Ιούνιο), 1990, 1993, 1996 και 2000. Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη διετέλεσε υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας (1994 - 1996 και 1998 - 2000) υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (1996 - 1998 και 2000 - 2001), και υφυπουργός Οικονομίας και Οικονομικών (2003 - 2004).

Παραπομπές

Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές Λάρισας
Έλληνες υφυπουργοί Υγείας και Πρόνοιας
Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Έλληνες υφυπουργοί Οικονομίας και Οικονομικών
Αντώνης Μπέζας

Ο Αντώνης Μπέζας είναι Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1964 στην Ηγουμενίτσα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στην Πολυτεχνική Σχολή του ΕΜΠ.

Εκλεγόταν βουλευτής Θεσπρωτίας με τη Νέα Δημοκρατία από το 2000 μέχρι το 2009 και από το 2012 μέχρι το 2014 και διετέλεσε υφυπουργός Οικονομικών από τον Οκτώβριο του 2005 μέχρι τον Οκτώβριο του 2009.

Στην κυβέρνηση Σαμαρά υπηρέτησε ως Υφυπουργός Υγείας 24 Ιουνίου 2013 - 9 Ιουνίου 2014 και ως Υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας 9 Ιουνίου 2014 - 26 Ιανουαρίου 2015.

Πηγές

Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές Θεσπρωτίας
Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών
Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας
Έλληνες υφυπουργοί Υγείας
Δημήτριος Σαπουντζής

Ο Δημήτριος-Ταξιάρχης Σαπουντζής (1935-2016) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1935 στο Αλιβέρι Εύβοιας. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διετέλεσε βουλευτής Εύβοιας από το 1977 μέχρι το 1989  ενώ ήταν υφυπουργός Εσωτερικών από το Σεπτέμβριο του 1984 μέχρι τον Ιούνιο του 1985.

Πέθανε στις 27 Αυγούστου 2016 σε ηλικία 81 ετών στο Ηράκλειο  και η κηδεία του έγινε στη γενέτειρά του.

Πηγές

Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές Ευβοίας
Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών
Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Χρωματισμένος χρυσός

Ο καθαρός χρυσός είναι ελαφρώς κίτρινος στο χρώμα, αλλά ο χρωματισμένος χρυσός μπορεί να παραχθεί σε διάφορα χρώματα .

Ο χρωματισμένος χρυσός μπορεί να ταξινομηθεί σε τρεις ομάδες:

 Κράματα με ασήμι και χαλκό σε διάφορες αναλογίες, που παράγουν λευκό, πράσινο και κόκκινο χρυσό. Συνήθως ελατά κράματα.
 Διαμεταλλικές ενώσεις, που παράγουν μπλε και πορφυρό χρυσό, καθώς και άλλα χρώματα. Αυτό είναι συνήθως εύθραστο, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πολύτιμος λίθος ή ένθετο.
 Επιφανειακές επεξεργασίες, όπως στρώματα οξειδίου

Ο 100% καθαρός χρυσός είναι 24 καρατίων εξ ορισμού, οπότε όλοι οι χρωματισμένοι χρυσοί είναι λιγότερο από αυτό, με κοινή καθαρότητα 18Κ (75%), 14K (58%), και 9Κ (38%).

Παραπομπές 

Κοσμηματοποιία
Μποφφά (νομαρχία)

Η Μποφφά (γαλλ: Boffa) είναι μία από τις πέντε νομαρχίες της περιφέρειας Μποκέ στη Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι η Μποφφά.

Γεωγραφία
Η Μποφφά βρίσκεται δυτικά της Γουινέας και νότια του Μποκέ. Συνορεύει στα βόρεια με το Μποκέ, στα νοτιοανατολικά με τη Ντουμπρεκά, στα βορειοανατολικά με τη Φριά και το Τελιμελέ και στα δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό.

Δήμοι

 Κολιά (Colia)
 Κομπά-Τατμά (Koba-Tatema)
 Λισσό (Lisso)
 Μανκουντάν (Mankountan) 
 Μποφφά-Σεντρ (Boffa-Centre)
 Ντουπρού (Douprou)
 Ταμιτά (Tamita)
 Τουνιφιλί (Tougnifili)

Πηγές
 Αγγλική Βικιπαίδεια (Boffa Prefecture)

Δείτε επίσης
 Νομαρχίες της Γουινέας

Μ
Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία

Η Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (συντομογραφία: ΟΣΣΔ Ουκρανίας ή Ουκρανική ΣΣΔ, ουκρανικά: Українська Радянська Соціалістична Республіка, Українська РСР, ρωσικά: Украинская Советская Социалистическая Республика, Украинская ССР) ήταν μία από τις δεκαπέντε Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες που συγκροτούσαν την ΕΣΣΔ και μία από τις τέσσερις (μαζί με την Ρωσική ΣΟΣΔ, την Λευκορωσική ΣΣΔ και την Υπερκαυκασιανή ΣΟΣΔ) που σχημάτισαν την ΕΣΣΔ το 1922 μέχρι και την διάλυση της το 1991.  Η Ουκρανική ΣΣΔ ήταν ιδρυτικό μέλος του ΟΗΕ, αλλά εκπροσωπούνταν στις εξωτερικές υποθέσεις από την ΕΣΣΔ. Μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ μετασχηματίστηκε στο σημερινό κράτος της Ουκρανίας.

Στα 72 χρόνια της ύπαρξης της, τα σύνορα της ΣΣΔ μεταβλήθηκαν πολλές φορές: μεγάλο μέρος των δυτικών εκτάσεων της χώρας ανήκε στην Πολωνία μέχρι το 1939, ενώ η Κριμαία ανήκε στην Ρωσική ΣΟΣΔ μέχρι το 1954. Αρχικά πρωτεύουσα ήταν το Χάρκοβο, όμως το 1934 η έδρα της κυβέρνησης μεταφέρθηκε στο Κίεβο, το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα η πρωτεύουσα της ανεξάρτητης Ουκρανίας.

Γεωγραφικά η ΣΣΔ Ουκρανίας συνόρευε στα ανατολικά με την Μολδαβική ΣΣΔ, στον βορά με την Λευκορωσική ΣΣΔ, βόρεια και ανατολικά με την Ρωσική ΣΟΣΔ και στα δυτικά με την Τσεχοσλοβακική Σ.Δ. και την Λ.Δ. της Πολωνίας. Στο νότο βρέχονταν από την Μαύρη Θάλασσα. Βάσει της απογραφής του 1989, ο πληθυσμός ανέρχονταν σε 51.706.746 κατοίκους.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 
 Adams, Arthur E. Bolsheviks in the Ukraine: The Second Campaign, 1918—1919 (New Haven & London: Yale University Press, 1963).
 Armstrong, John A. The Soviet Bureaucratic Elite: A Case Study of the Ukrainian Apparatus (New York: Praeger, 1959).
 Dmytryshyn, Basil. Moscow and the Ukraine, 1918—1953: A Study of Russian Bolshevik Nationality Policy (New York: Bookman Associates, 1956).
 Manning, Clarence A. Ukraine under the Soviets (New York: Bookman Associates, 1953).
 Sullivant, Robert S. Soviet Politics and the Ukraine, 1917—1957 (New York: Columbia University Press, 1962).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Νεότερη ιστορία της Ουκρανίας
Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες
Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία

Η Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (συντομογραφία: ΜΣΣΔ Μολδαβίας ή Μολδαβική ΣΣΔ, μολδαβικά σε Κυριλλικό αλφάβητο: Република Советикэ Сочиалистэ Молдовеняскэ, ρουμανικά: Republica Sovietică Socialistă Moldovenească, ρωσικά: Молда́вская Сове́тская Социалисти́ческая Респу́блика) ήταν μία από τις δεκαπέντε Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες που συγκροτούσαν την ΕΣΣΔ. Σχηματίσθηκε στις 2 Αυγούστου 1940, από περιοχές της Βεσσαραβίας που ανήκαν προηγουμένως στην Βασίλειο της Ρουμανίας και τα εδάφη της Αυτόνομης ΣΣΔ Μολδαβίας, που μέχρι πρότινος ανήκε στην Ουκρανική ΣΣΔ. 

Συνόρευε με την Ουκρανική ΣΣΔ σε βορρά, ανατολή και νότο, ενώ στα δυτικά συνόρευε με την Ρουμανία. Πρωτεύουσα ήταν το Κισινάου. Στις 21 Μαΐου 1991, η ονομασία άλλαξε από Μολδαβική ΣΣΔ σε Δημοκρατία της Μολδαβίας. Η χώρα αποσχίσθηκε από την καταρρέουσα ΕΣΣΔ και έγινε ανεξάρτητο κράτος στις 27 Αυγούστου 1991. Η ανεξαρτησία της Μολδαβίας αναγνωρίστηκε διεθνώς στις 26 Δεκεμβρίου 1991 με την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Η σημαία της Μολδαβικής ΣΣΔ αποτελούταν από δύο κόκκινες γραμμές και μια πράσινη στη μέση, με ένα σφυροδρέπανο και το χαρακτηριστικό κόκκινο αστέρι πάνω αριστερά. Αυτή η σημαία χρησιμοποιείται και από το μη αναγνωρισμένο κράτος της Υπερδνειστερίας, με τη διαφορά ότι το πράσινο είναι σκουρότερο.

Βιβλιογραφία 
Charles King, The Moldovans: Romania, Russia, and the Politics of Culture, Hoover Institution Press, 2000
Igor Casu, Dusmanul de clasa. Represiuni politice, violenta si rezistenta in R(A)SS Moldoveneasca, 1924-1956, Chisinau, CARTIER, 2014

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

THE NEW CONSTITUTION OF THE MOLDAVIAN SOVIET SOCIALIST REPUBLIC by George Cioranescu and R. Flers
Moldavia; a flourishing orchard του Aleksandr Diorditsa
photogallery of the Kishinev (Chișinău) (1950s-1980s) - the capital of the Moldavian Soviet Socialist Republic 

Ιστορία της Μολδαβίας
Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες
Μίλτον Άβερι

Ο Μίλτον Άβερι (7 Μαρτίου 1885–3 Ιανουαρίου 1965) είναι αμερικανός ζωγράφος. Αν και σπούδασε για μικρό διάστημα στη Connecticut League of Art στο Χάρτφορντ, υπήρξε σε μεγάλο βαθμό αυτοδίδακτος. 

Την εποχή που πολλοί προοδευτικοί Αμερικανοί καλλιτέχνες ανταποκρίνονταν στον Κυβισμό και τον Φουτουρισμό, όπως ο Τσαρλς Ντίμουθ, ο Μαξ Βέμπερ και ο Γιόζεφ Στέλλα και άλλοι ανέπτυσσαν διάφορων ειδών οικογενείς μορφές ρεαλισμού όπως μεταξύ άλλων ο Έντουαρτ Χόπερ και ο Τόμας Μπέντον, ο Άβερι ήταν ένας από τους λίγους που είχε εμπνευστεί από τον Ματίς. Το στυλ του Άβερι, συνεπώς, χαρακτηρίζεται από επίπεδες περιοχές από φωτεινά, εν τέλει αρμονικά χρώματα, με τις απλές μορφές να περικλείονται σε ρέοντα περιγράμματα. 

Μεταξύ των πορτραίτων με αντικείμενο φίλους και οικογένειακά μέλη,  περιλαμβάνονται οι  Seated Blond (Walker Art Center, Minneapolis,1946). Στην διάρκεια των εξορμήσεών του στη θάλασσα —ζούσε στο  Cape Cod για πολλά χρόνια— συχνά ασχολήθηκε με στοιχεία της παιδικής αθωότητας (όπως τη σχηματική αποτύπωση πουλιών) και την απλότητα της μορφής που είναι κοντά στην πλήρη αφαίρεση, για παράδειγμα στο  Green Sea (Metropolitan Museum, New York, 1954). Οι πολλές του γκραβούρες έχουν  Εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα. Παρά την αυξανόμενη ελεύθερη χρήση του μεγάλων επιφανειών επίπεδων χρωμάτων, ο Άβερι επηρέασε σθεναρά αφηρημένους καλλιτέχνες όπως ο  Άντολφ Γκότλιμπ και ο  Μαρκ Ρόθκο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πίνακες του Μίλτον Άβερι
Βιογραφία του Μίλτον Άβερι 

Αμερικανοί ζωγράφοι
Λεβ (όνομα)

Λεβ, ρωσικό αντρικό κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία
Το Ρωσικό Лев, μεταφραστικό δάνειο από το ελληνικό Λέων. 

Το όνομα στα ρωσικά προφέρεται Λιεφ, αν και έχει επικρατήσει στα ελληνικά να μεταγράφεται/αποδίδεται Λεβ.

Πρόσωπα με το όνομα Λεβ
Λέων (Λεβ) Τολστόι (Лев Николаевич Толстой, 1828–1910), Ρώσος συγγραφέας
Λέων (Λεβ) Τρότσκι (Лев Троцкий, 1879–1940), Σοβιετικός πολιτικός
Λεβ Κάμενεφ, (Лев Бори́сович Ка́менев, 1883–1936), Σοβιετικός (Ρώσος) πολιτικός
Λεβ Βιγκότσκι (Лев Семенович Выготский, 1896–1934), Σοβιετικός (Λευκορώσος) ψυχολόγος 
Λεβ Κουλέσωφ (Лев Владимирович Кулешов, 1899–1970), Σοβιετικός (Ρώσος),  θεωρητικός του κινηματογράφου και κινηματογραφιστής
Λεβ Λαντάου (Ле́в Дави́дович Ланда́у, 1908–1968), Σοβιετικός (ρωσοεβραϊκής καταγωγής από το Αζερμπαϊτζάν) φυσικός 
Λεβ Γιασίν (Лев Ива́нович Я́шин, 1929–1990), ο καλύτερος τερματοφύλακας του 20ού αιώνα

Δείτε επίσης
Λεβ (πληθυντικός: λέβα ή λέβοβε), νομισματική μονάδα της Βουλγαρίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Σημειώσεις

Ανδρικά ονόματα
Ρωσικά ονόματα
Εσθονική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία

Η Εσθονική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (συντομογραφία: Εσθονική ΣΣΔ, εσθονικά: Eesti Nõukogude Sotsialistlik Vabariik, ρωσικά: Эстонская Советская Социалистическая Республика) ήταν μία από τις δεκαπέντε Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες που συγκροτούσαν την Σοβιετική Ένωση. 

Δημιουργήθηκε στις 21 Ιουλίου 1940, αφού ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε το μέχρι τότε ανεξάρτητο κράτος της Εσθονίας. Η εισβολή έγινε 17 Ιουνίου, στα πλαίσια του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ της 23ης Αυγούστου 1939. Η Εσθονική ΣΣΔ ενσωματώθηκε επίσημα στην ΕΣΣΔ στις 9 Αυγούστου 1940. Από το 1941 μέχρι το 1944 ήταν υπό γερμανική κατοχή, αλλά στα 1944-45 ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε την περιοχή στο σύνολό της και νίκησε ολοκληρωτικά το Τρίτο Ράιχ. Η ΣΣΔ συνόρευε στα ανατολικά με την Ρωσική ΣΟΣΔ και στον νότο με την Λετονική ΣΣΔ. Στα βόρεια και τα δυτικά βρέχονταν από την Βαλτική Θάλασσα. Πρωτεύουσα ήταν το Τάλιν. Αποσχίσθηκε από την ΕΣΣΔ και στις 20 Αυγούστου 1991 συγκρότησε το ανεξάρτητο κράτος της Δημοκρατίας της Εσθονίας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

Ιστορία της Εσθονίας
Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες
Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
Σοβιετικές στρατιωτικές κατοχές
Windows 8.1

Τα Windows 8.1 (κωδική ονομασία Blue) είναι μια αναβάθμιση για τα Windows 8, μια έκδοση των Windows NT, ένα λειτουργικό σύστημα υπολογιστή που κυκλοφόρησε από τη Microsoft. Κυκλοφόρησε επίσημα στις 17 Οκτωβρίου του 2013, σχεδόν ένα χρόνο μετά την επίσημη έκδοση του προκατόχου του. Τα Windows 8.1 είναι διαθέσιμα δωρεάν για τους νομίμους κατόχους των Windows 8 και των Windows RT μέσω του Windows Store. Σε αντίθεση με τα service pack στις προηγούμενες εκδόσεις των Windows. Υποστήριξη της πολιτικής για τον κύκλο ζωής της Microsoft αντιμετωπίζει τα Windows 8.1 παρόμοια με τα προηγούμενα πακέτα υπηρεσιών των Windows: Είναι μέρος του κύκλου ζωής υποστήριξης των Windows 8, η εγκατάσταση των Windows 8.1 που απαιτείται για τη διατήρηση της πρόσβασης για την υποστήριξη και ενημερώσεις των Windows μετά τις 12 Ιανουαρίου 2016. Ωστόσο, σε αντίθεση με προηγούμενα service pack, τα Windows 8.1 δεν μπορούν να αποκτηθούν μέσω του Windows Update και μόνο μεσώ του κλειδιού προϊόντος για την πάταξη των πειρατικών Windows.

Τα Windows 8.1 έφτασαν στο τέλος της Βασικής Υποστήριξης στις 9 Ιανουαρίου 2018 και θα φτάσουν στο τέλος της Εκτεταμένης Υποστήριξης στις 10 Ιανουαρίου 2023.

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Northrup, Tony (November 15, 2013). Windows 8.1 Inside Out. Redmond, WA: Microsoft Press. ISBN 978-0-7356-8363-1.
 "Compare Windows 8.1 Editions". Microsoft.com. Microsoft.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα

Windows 8.1 Update

https://docs.microsoft.com/el-gr/lifecycle/faq/windows#bigwindows-81big

8.1
Λίλα Καφαντάρη

Η Λίλα (Ευθαλία) Καφαντάρη είναι Ελληνίδα ηθοποιός και πολιτικός.

Βιογραφία 
Ξεκίνησε να ασχολείται με την ηθοποιΐα στην ηλικία των 17 ετών, ύστερα από παρότρυνση του πρώτου της συζύγου, που ήταν ο ηθοποιός Βασίλης Μαυρομάτης. Η ίδια πάντως, όπως παραδέχεται, σκόπευε να γίνει ζωγράφος σαν την αδελφή της.

Έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, τηλεοπτικά σίριαλ και θεατρικές παραστάσεις. Από το γάμο της με τον Βασίλη Μαυρομάτη απέκτησε μια κόρη, την επίσης ηθοποιό Ηλιάνα Μαυρομάτη (1986). Τρίτος σύζυγος της ηθοποιού είναι ο δικηγόρος Πλάτων Κανατάς, με τον οποίο γνωρίστηκε στο πλαίσιο της πολιτικής της δράσης.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 εκλέχθηκε βουλευτής του ΚΚΕ στην Α' Αθηνών και στις περιφερειακές εκλογές με τη Λαϊκή Συσπείρωση στις Κυκλάδες, αλλά παραιτήθηκε λόγω των αυξημένων καθηκόντων της στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών. Στις ευρωεκλογές του 2019 είναι υποψήφια ευρωβουλευτής με το ΚΚΕ.

Προσωπική Ζωή 
Υπήρξε παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Βασίλη Μαυρομάτη με τον οποίον απέκτησαν μια κόρη την επίσης ηθοποιό Ηλιάνα Μαυρομάτη.

Φιλμογραφία

Βιντεοταινίες

Τηλεόραση

Τηλεοπτικό θέατρο

Πηγές
 Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών.
 www.90lepta.com

Παραπομπές

Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Βουλευτές Α' Αθηνών
Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μστισλάβ Ροστροπόβιτς

Ο Μστισλάβ Λεοπόλντοβιτς "Σλάβα" Ροστροπόβιτς, (, Mstislav Leopol'dovič Rostropovič, [rəstrɐˈpəvʲɪtɕ], 27 Μαρτίου, 1927 Μπακού  – 27 Απριλίου, 2007, Μόσχα), ήταν Σοβιετικός και Ρώσος τσελίστας και μαέστρος. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους βιολοντσελίστες του 20ού αιώνα. Εκτός από τις ερμηνείες και την τεχνική του, έγινε γνωστός για τη σύνθεση και εκτέλεση νέων έργων, που διεύρυναν σημαντικά το ρεπερτόριο του τσέλο. Έδωσε πρεμιέρες για περισσότερα από 100 έργα και έκανε μακρές φιλίες με συνθέτες όπως οι Ντμίτρι Σοστακόβιτς, Σεργκέι Προκόφιεφ, Ανρί Ντυτιγιέ, Ολιβιέ Μεσιάν, Λουτσιάνο Μπέριο, Άλφρεντ Σνίτκε, Νόρμπερτ Μόρετ, Ανδρέας Μακρής, Μπέντζαμιν Μπρίτεν κ.ά.

Ο Ροστροπόβιτς αναγνωρίστηκε  διεθνώς ως υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπήρξε Πρεσβευτής Καλής Θελήσεως της UNESCO και το 2006 έγινε εκπροσώπησε το Πρόγραμμα του ΟΗΕ για το AIDS. Παράλληλα, δημιούργησε με τη σύζυγό του σοπράνο Γκαλίνα Βισνέφσκαγια ένα ίδρυμα υγείας για τα παιδιά της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Είχε δύο κόρες, την Όλγα και την Έλενα Ροστροπόβιτς.

Παραπομπές-σημειώσεις

Περαιτέρω ανάγνωση
Wilson, Elizabeth. Mstislav Rostropovich: Cellist, Teacher, Legend London: Faber & Faber, 2007. ISBN 978-0-571-22051-9
Mstislav Rostropovich and Galina Vishnevskaya. Russia, Music, and Liberty. Conversations with Claude Samuel, Amadeus Press, Portland (1995), ISBN 0-931340-76-4
Rostrospektive. Zum Leben und Werk von Mstislaw Rostropowitsch. On the Life and Achievement of Mstislav Rostropovich, Alexander Ivashkin and Josef Oehrlein, Internationale Kammermusik-Akademie Kronberg, Schweinfurt: Maier (1997), ISBN 3-926300-30-2
Inside the Recording Studio.  Working with Callas, Rostropovich, Domingo, and the Classical Elite, Peter Andry, with Robin Stringer and Tony Locantro, The Scarecrow Press, Lanham MD (2008).  ISBN 978-0-8108-6026-1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Vishnevskaya-Rostropovich Foundation homepage
Home-museum of Leopold and Mstislav Rostropovich
Mstislav Rostropovich  - Daily Telegraph obituary
Why the cello is a hero , interview with the Daily Telegraph
Interview by Tim Janof
Famous People: Then and Now article and interview at Azerbaijan International (Winter 1999)
Intellectual Responsibility. When Silence is Not Golden: Conversations with Mstislav Rostropovich, another Azerbaijan International interview (Summer 2005)
Hearing Mstislav Rostropovich  survey of Rostropovich recordings, by Jens F. Laurson (WETA, May 4, 2007)
1987 Presidential Medal of Freedom Recipients
The first Prague Spring International Cello Competition in 1950 in photographs, documents and reminiscences 
National Symphony Orchestra Pays Homage to Rostropovich, WQXR Live Broadcast, Spring for Music Festival, Carnegie Hall, New York, New York (May 11, 2013)

Ρώσοι μουσικοί
Ρώσοι συνθέτες
Σοβιετικοί μουσικοί
Ο διθύραμβος του Ρόδου

Ο Διθύραμβος του Ρόδου αποτελεί την πρώτη τραγωδία του Άγγελου Σικελιανού. Γράφτηκε και εκδόθηκε το 1932. Η πρώτη της παράσταση δόθηκε στον λόφο του Φιλοπάππου στην Αθήνα το 1933 και ήταν η μοναδική που παίχτηκε όσο ο Σικελιανός βρισκόταν εν ζωή. Το έργο αυτό δημιουργήθηκε μέσα από τις αντιλήψεις του Σικελιανού για τους Δελφούς, τη Δελφική Ιδέα, καθώς και τις δύο, ήδη διεξαχθείσες, Δελφικές Εορτές. Μάλιστα, η παράσταση του έργου στην Αθήνα θεωρήθηκε ως συνέχεια των Δελφικών Εορτών.

Πλοκή
Το περιεχόμενο της τραγωδίας είναι εμπνευσμένο από τον αρχαιοελληνικό μύθο του Ορφέα και το συνιστά η αναγγελία του προς τους πιστούς του ακολούθους και συμπολεμιστές ότι θα τελέσει θυσία στον θεό στην κορυφή του Παγγαίου, παρά  τον κίνδυνο να θανατωθεί και να διαμελιστεί από τις Μαινάδες του Διονύσου. Τα πρόσωπα που ομιλούν είναι ο Ορφέας, ο Α΄ Κορυφαίος και ο Β΄ Κορυφαίος (οι δύο τελευταίοι ως εκπρόσωποι του πολυάριθμου χορού πιστών-πολεμιστών που ακολουθεί τον Ορφέα). Ειδολογικά, η τραγωδία αυτή έχει τη δομή περισσότερο πρώιμων σταδίων του είδους, εμφανίζοντας μεγαλύτερες αντιστοιχίες με τον διθύραμβο (ανταλλαγή αποκρίσεων, εν μέρει αυτοσχεδιαστικών, μεταξύ κορυφαίου ή κορυφαίων του χορού και υποκριτή αποσπασμένου από αυτόν) που μετεξελίσσεται σε τραγωδία, παρά με την καθ’ αυτό (ως είδος, πλέον, με διακριτές αρχές και δομή) τραγωδία.

Ο Σικελιανός, επηρεασμένος από την ορφική θεολογία και τον ιδρυτή και αρχηγέτη της Ορφέα, τον τοποθετεί ως ιεροφάντη – ιερουργό εντός του μύθου, με σαφείς αντιστοιχίες κι αναφορές στο πρόσωπο του Διονύσου. Όπως μελετητές έχουν αναφέρει, τα επιμέρους σύμβολα (πέρα από τον ίδιο τον Ορφέα-Διόνυσο) του σταχιού (που συμβολίζει τη γη), του κλήματος (που συμβολίζει τη μέθη του έρωτα) και κυρίως του ρόδου (σύμβολο της ζωής της στηριγμένης στην αγάπη) που υπάρχουν στο έργο είναι αλληγορικά με αδιάπτωτο τρόπο εντός της ενότητας της τραγωδίας (δεν χάνουν την κρυπτικότητά τους καθ’ όλη την πορεία του κειμένου) και στοχεύουν στη μετάδοση ενός οικουμενικού μηνύματος ειρήνης, αρμονίας κι ενότητας ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους, μήνυμα που αποτελεί «κλειδί» για την κατανόηση όλων των δημιουργικών εκδηλώσεων του Σικελιανού (λογοτεχνικό του έργο και οργάνωση Δελφικών Εορτών – αφοσίωση στη Δελφική Ιδέα).

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Σικελιανός. Η συνάντηση των Δελφών (τριάντα χρόνια από τον θάνατό του), «Ευθύνη»/Κείμενα της Μεθορίου 7, Αθήνα 1982
 Θεόδωρος Ξύδης: «Οι τραγωδίες του Σικελιανού», περ. Νέα Εστία, τόμ. 90, τχ. 1056, 1 Ιουλίου 1971, σσ. 847-853
 Μαντώ Μαλάμου: Τα προσωπεία του Διονύσου. Η «Θυμέλη» του Άγγελου Σικελιανού και το αρχαίο δράμα, εκδ. Γρηγόρη, Αθήνα 2014

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο διθύραμβος του ρόδου -Πύλη της Ελληνικής γλώσσας
 Ο Διθύραμβος του Ρόδου

Διθυραμβος
Ασημένιος ταύρος (Δελφοί)

Ο ασημένιος ταύρος είναι άγαλμα του 6ου αιώνα π.Χ. που αποτελεί έκθεμα του αρχαιολογικού μουσείου των Δελφών.

Περιγραφή
Πρόκειται για ένα μεγάλων διαστάσεων άγαλμα, κατασκευασμένο όλο από σφυρηλατημένο μέταλλο. Ο ταύρος ήταν κατασκευασμένος από φύλλα ασημιού ενώ οι λεπτομέρειες του, όπως π.χ. τα κέρατα, τα αυτιά και οι οπλές, ήταν επιχρυσωμένες. 

Στους αποθέτες του δελφικού μαντείου, βρέθηκαν κατά τη διάρκεια ανασκαφών κάτω από το πλακόστρωτο της ιεράς οδού έμπροσθεν του τοίχου του ναού, συρρικνωμένα και σχεδόν κατεστραμμένα 60 ασημένια φύλλα, που ύστερα από επεξεργασία και συντήρηση χρόνων κατόρθωσαν να αποδώσουν μια εικόνα της αρχικής μορφής του αγάλματος. Το σχήμα του αγάλματος δινόταν από ξύλινο περίβλημα, το οποίο γέμιζαν με κάποιο εύπλαστο υλικό: άργιλο, κερί ή γύψο. Πάνω ακουμπούσαν τα ασημένια φύλλα, στερεωμένα με καρφιά. Οι λεπτομέρειες του ταύρου (κέρατα, αυτιά, οπλές κλπ) ήταν επιχρυσωμένα.

Η σημερινή μορφή του ταύρου αδυνατεί να αποδώσει τον όγκο και την αλλοτινή του πλαστικότητα. Από το άγαλμα έχουν διατηρηθεί μόνο τα μεταλλικά ελάσματα, ενώ ο ξύλινος εσωτερικός του πυρήνας χάθηκε και οι διαστάσεις του αλλοιώθηκαν, αφού το συνολικό του μήκος φαίνεται πως έφτανε τα 2.5 μ.

Έκθεση Φωτογραφιών

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Πάνος Βαλαβάνης, Ιερά και Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. Ολυμπία – Δελφοί – Ίσθμια – Νέμεα – Αθήνα, Αθήνα, 2004. 
Ροζίνα Κολώνια, Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, Αθήνα, Υπουργείου Πολιτισμού – Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, 2009, 26 – 27.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Υπουργείο Πολιτισμού: Άγαλμα ταύρου.
Δελφοί:Τέχνη.

Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Προγκρές Μ-61

Το Πρόγκρες Μ-61 (η NASA το ονόμασε Progress 26 ή 26P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 2007 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ήταν τύπου Πρόγκρες-Μ και είχε αριθμό σειράς 361. Μετέφερε εφόδια στον σταθμό, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων, νερού, οξυγόνου και εξοπλισμού για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας.

Αποστολή 
Εκτοξεύτηκε με πύραυλο  Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 2 Αυγούστου 2007. Συνδέθηκε με την θύρα του τμήματος Πιρς του σταθμού στις 5 Αυγούστου (18:40 GMT) όπου και παρέμεινε για πέντε σχεδόν μήνες, μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου (03:59 GMT). Μετά την αποσύνδεση του από τον σταθμό, διεξήχθη έρευνα στα πλαίσια του προγράμματος Πλάσμα-Πρόγκρες για ένα ολόκληρο μήνα. Το Πρόγκρες Μ-61 καταστράφηκε τελικά στην ατμόσφαιρα στις 22 Ιανουαρίου 2008 (19:06 GMT), πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Δείτε επίσης 
 Διαστημικές αποστολές το 2007
 Διαστημικές αποστολές το 2008

Παραπομπές 

Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Αποστολές διαστημοπλοίων Πρόγκρες
Διαστημικές αποστολές το 2007
Τζον Σέιφερ

Ο Τζον Σέιφερ είναι Αμερικανός κιθαρίστας της heavy metal μουσικής σκηνής, γνωστός ως ιδρυτικό μέλος των Iced Earth. Επίσης, είναι τραγουδιστής των Sons of Liberty και παίζει κιθάρα στους Demons and Wizards, συγκρότημα που διατηρεί από το 2000 μαζί με τον τραγουδιστή των Blind Guardian, Χάνσι Κουρς.

Βιογραφία
Ο Σέιφερ ήλθε σε επαφή με την hard rock μουσική από νηπιακή ηλικία, αφού η μεγαλύτερη αδελφή του τον σύστησε σε συγκροτήματα όπως οι Black Sabbath, Deep Purple, Blue Öyster Cult και Alice Cooper. Στα έντεκα του χρόνια παραβρέθηκε για πρώτη φορά σε ροκ συναυλία, όπου έπαιζαν οι Kiss και στα 14 του αγόρασε την πρώτη του κιθάρα και ξεκίνησε να γράφει τις πρώτες του συνθέσεις.

Σε ηλικία 16 ετών σταμάτησε την φοίτηση του στο "Northrop High School", λύκειο της πόλης του Φορτ Γουέιν και μετακόμισε στην Τάμπα της Φλόριντα. Το 1985, σχημάτισε τους Purgatory, οι οποίοι μετονομάστηκαν σε Iced Earth. Πλέον, είναι το μόνο παραμένον μέλος της αρχικής σύνθεσης του συγκροτήματος και βασικός συνθέτης της μουσικής τους. Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει περισσότερους από δέκα δίσκους από το 1990 μέχρι σήμερα, λαμβάνοντας μεγάλη αναγνώριση από το κοινό της heavy metal μουσικής.

Εκτός από τις κιθάρες, ο Σέιφερ έχει ηχογραφήσει φωνητικά για για το κομμάτι "Stormrider" από τον δίσκο "Night of the Stormrider" και για την διασκευή του "God of Thunder" των Kiss, ενώ στις ζωντανές τους εμφανίσεις κάνει δεύτερα φωνητικά στο κομμάτι "Desert Rain".

Το πρότζεκτ των Demons and Wizards ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '90 και το 2000 κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους, με τον Σέιφερ στην κιθάρα και το μπάσο, τον Κουρς στα φωνητικά και τον κιθαρίστα Τζιμ Μόρις μαζί με το ντράμερ Μαρκ Πρέιτορ να ολοκληρώνουν την σύνθεση του σχήματος. Πέντε χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησε ο δεύτερος τους δίσκος με τίτλο "Touched by the Crimson King" με διάφορους γκεστ μουσικούς.

Το 2009, ο Σέιφερ σχημάτισε το πρότζεκτ Sons of Liberty, κυκλοφορώντας τον πρώτο τους δίσκο την επόμενη χρονιά με τίτλο "Brush-fires of the Mind". Ο ίδιος ανέλαβε και τα φωνητικά του σχήματος και στα τέλη του 2011 εκδόθηκε το ΕΡ "Spirit of the Times".

Ο Σέιφερ υπέφερε από τραυματισμούς στον λαιμό, κάνοντας εγχειρήσεις κατά καιρούς για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα αυτά. Είναι παντρεμένος με την Γουέντι Σέιφερ και το 2005 απέκτησαν μία κόρη. Επίσης, είναι ιδιοκτήτης του καταστήματος "Spirit of '76 Collectibles" στο Κολούμπους της Ιντιάνα.

Δισκογραφία

Παραπομπές

Πηγές
 Jon Schaffer | The Official Iced Earth Website
 Jon Schaffer Discography at Discogs
 Jon Schaffer - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
 Jon Schaffer (Iced Earth)- Musician Profile - Spirit of Metal

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 The Official Iced Earth Website
 Jon Schaffer | Facebook

Αμερικανοί κιθαρίστες
Ροκ μουσικοί
Γκαργκόιλ

To γκαργκόιλ (gargoyle) είναι αρχιτεκτονική κατασκευή  που έχει σχεδιαστεί σε στυλ γκροτέσκο στα πλευρά ενός κτηρίου, η οποία αποτρέπει το νερό της βροχής να έλθει σε επαφή με την φέρουσα τοιχοποιία με αποτέλεσμα την προστασία του οικοδομήματος από την υγρασία και την διάβρωση.
Συνήθως πρόκειται για άγαλμα με φιγούρα επιμήκη ενός φανταστικού ζώου, η οποία είναι κενή και συνδέεται με σωληνώσεις  με το κτήριο από όπου κυλά το νερό της βροχής, το οποίο κατόπιν εκτοξεύεται μακριά από τα πλευρά του κτηρίου από το ανοικτό στόμα του αγάλματος.

Ετυμολογία
Υπάρχουν αρκετές εκδοχές  για την προέλευση της λέξης.  
Προέρχεται από την γαλλική λέξη  gargouille, η οποία σημαίνει λαιμός ή οισοφάγος και από το ρήμα gargariser που σημαίνει γαργάρα.
Προέρχεται από την λατινικές  λέξεις gurgulio, gula, gargula, των οποίων η ρίζα αντιπροσωπεύει το θόρυβο του γάργαρου νερού. 
Προέρχεται από την Ιταλική φράση gronda sporgente που σημαίνει «προεξέχουσα υδρορροή.»

Μύθος - Ιστορία
Στην αρχαία αιγυπτιακή αρχιτεκτονική υπάρχουν γκαρκόιλ με την μορφή κεφαλής λιονταριού. Παρόμοιες κατασκευές από μάρμαρο ή τερακότα υπάρχουν και στους αρχαίους Ελληνικούς ναούς. Παράδειγμα οι λεοντοκέφαλες υδροροές στον ναό του Δία στην αρχαία Ολυμπία. Επίσης κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους συναντάμε ζωόμορφες υδρορροές στα διάφορα δημόσια κτήρια.
Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους μεγάλα κτήρια καθώς και πολλοί καθεδρικοί ναοί τοποθετούσαν γκαρκόιλ με τα σπουδαιότερα τα γκαργκόιλ της Παναγίας των Παρισίων.

Η χρησιμότητά τους ήταν να μεταδώσουν στους αναλφάβητους χωρικούς της εποχής εκείνης την έννοια του κακού μέσω της γκροτέσκο φιγούρας καθώς και να διώξουν μακριά τα κακά πνεύματα τα οποία επιβουλεύονταν το ναό και το κακό να κρατηθεί μακριά από τους τοίχους της εκκλησίας, σύμφωνα πάντα με την λαϊκή αντίληψη της εποχής.

Εδώ έρχεται και ο γαλλικός θρύλος της Καθολικής Εκκλησίας του Αγίου Ρωμανού της Ρουέν. Ήταν επίσκοπος της Ρουέν την εποχή του βασιλέα Clotaire ΙΙ της Μεροβίγγειας δυναστείας. Τότε λέγεται πως στην περιοχή της Ρουέν ένα φτερωτός δράκος που τον ονόμαζαν Gargouille έβγαζε φωτιές από το στόμα και κατέστρεφε τις σοδειές και σκότωνε τους χωρικούς. Ο Άγιος Ρωμανός τότε με την βοήθεια ενός καταδίκου μπόρεσε και τον αιχμαλώτισε και τον μετέφερε στην πλατεία της πόλης όπου και έβαλαν τον δράκο στην πυρά. Μόνο το κεφάλι του δεν μπόρεσε να καεί εξαιτίας της πύρινης ανάσας του. Η κεφαλή του στη συνέχεια τοποθετήθηκε στους τοίχους του νεόκτιστου καθεδρικού για να τρομάζει τα κακά πνεύματα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αρχιτεκτονική κτιρίων
Προγκρές Μ-62

Το Πρόγκρες Μ-62 (η NASA το ονόμασε Progress 27 ή 27P) ήταν μη επανδρωμένο ρωσικό διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 2007 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Το συγκεκριμένο ήταν τύπου Πρόγκρες-Μ και είχε αριθμό σειράς 362. Μετέφερε τρόφιμα, νερό, οξυγόνο, καύσιμα καθώς και εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας.

Αποστολή 
Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 23 Δεκεμβρίου 2007 (07:12:41 GMT) και συνδέθηκε με την θύρα του τμήματος Πιρς του σταθμού στις 26 Δεκεμβρίου (08:14 GMT). Μετέφερε ολικό φορτίο 2244 kg, συμπεριλαμβανομένων 862 kg καυσίμου, 46 kg οξυγόνου και 1325 kg φορτίου. Το Πρόγκρες Μ-62 παρέμεινε στον σταθμό για 40 ημέρες, μέχρι τις 4 Φεβρουαρίου 2008. Μετά την αποσύνδεσή του, παρέμεινε για δέκα μέρες σε τροχιά προκειμένου να διεξαχθούν πειράματα γεωσκόπησης. Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό στις 15 Φεβρουαρίου 2008.

Δείτε επίσης 
 Διαστημικές αποστολές το 2007
 Διαστημικές αποστολές το 2008

Παραπομπές 

Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Αποστολές διαστημοπλοίων Πρόγκρες
Διαστημικές αποστολές το 2007
Προγκρές Μ-63

Το Πρόγκρες Μ-63 (η NASA το ονόμασε Progress 28 ή 28P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο τύπου Πρόγκρες-Μ που εκτοξεύτηκε το 2008 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μετέφερε 2326 kg φορτίου, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων, οξυγόνου, νερού, καυσίμων και εξοπλισμού για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας.

Αποστολή 
Το Πρόγκρες Μ-63 εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 5 Φεβρουαρίου 2008 (13:02 GMT) με πύραυλο Soyuz-U και συνδέθηκε με την θύρα του τμήματος Πιρς του σταθμού στις 7 Φεβρουαρίου (14:38 GMT). Η σύνδεση πραγματοποιήθηκε αυτόματα χάρη στο αυτόματο σύστημα Kurs. Το διαστημόπλοιο παρέμεινε στον σταθμό για δύο μήνες, μέχρι τις 7 Απριλίου (08:49 GMT). Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό, μερικές ώρες μετά την αποσύνδεση του.

Δείτε επίσης 
 Διαστημικές αποστολές το 2008

Παραπομπές 

Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Αποστολές διαστημοπλοίων Πρόγκρες
Διαστημικές αποστολές το 2008
Γιάννης Χαραλάμπους

Ο Γιάννης Χαραλάμπους (1940) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός με το ΠΑΣΟΚ, καθώς και δήμαρχος Νέας Ιωνίας.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1940 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία.

Ασχολήθηκε με την πολιτική ως στέλεχος της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (προδικτατορικά) και του ΠΑΣΟΚ από το 1974. Το διάστημα 1975 - 1981 ήταν δημοτικός σύμβουλος και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Νέας Ιωνίας. Διετέλεσε γραμματέας Αυτοδιοίκησης του ΠΑΣΟΚ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.

Διετέλεσε βουλευτής Β΄ Αθηνών του ΠΑΣΟΚ από το 1981 μέχρι το 2000. Χρημάτισε δύο φορές υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών (1988 - 1989 και 1993 - 1994), καθώς και υφυπουργός Ανάπτυξης (1999 - 2000). Την περίοδο 1995-1996 διατέλεσε μέλος του εκτελεστικού γραφείου του ΠΑΣΟΚ και την περίοδο 1994-1996 ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ.

Διετέλεσε δήμαρχος Νέας Ιωνίας την οκταετία 2002 - 2010, ενώ ήταν και  Α΄ αντιπρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος (ΚΕΔΚΕ).

Πηγές

Βουλευτές Β' Αθηνών
Έλληνες υπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών
Έλληνες υφυπουργοί Ανάπτυξης
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Δήμαρχοι Νέας Ιωνίας
Πάνος Σκουρλέτης

Ο Παναγιώτης (Πάνος) Σκουρλέτης (Αθήνα, 1 Ιανουαρίου 1962) είναι Έλληνας πολιτικός και βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Ιανουαρίου 1962 και σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Διετέλεσε στέλεχος της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, της νεολαίας του ΚΚΕ Εσωτερικού και το 1990 εντάχθηκε στον Συνασπισμό. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και από το 2009 έως το 2015 διετέλεσε εκπρόσωπος τύπου του κόμματος. Για πολλά χρόνια συνεργάστηκε στενά με τον Αλέκο Αλαβάνο και θεωρείται από τους στενότερους συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα.

Στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Ανέλαβε Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στις 27 Ιανουαρίου 2015 και από τις 19 Μαρτίου 2015, λόγω μετονομασίας του υπουργείου ο τίτλος του άλλαξε σε υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, θέση στην οποία έμεινε μέχρι τις 18 Ιουλίου 2015, οπότε πήρε τη θέση του υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 επανεξελέγη βουλευτής, αυτή τη φορά στη Β' Αθηνών. Από τις 23 Σεπτεμβρίου 2015 μέχρι τις 5 Νοεμβρίου 2016 ήταν υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Στις 5 Νοεμβρίου του 2016 ορκίστηκε υπουργός Εσωτερικών και διατήρησε αυτό το αξίωμα μέχρι τις 29 Αυγούστου 2018. Στις 27 Αυγούστου 2018 εξελέγη γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του Πάνου Ρήγα, γεγονός που σήμαινε αυτόματα την αποχώρησή του από την κυβέρνηση.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 τοποθετήθηκε στην τρίτη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και επανεξελέγη βουλευτής.

Προσωπική ζωή 
Ο Πάνος Σκουρλέτης είναι παντρεμένος και έχει δύο γιους.

Παραπομπές 

Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Έλληνες υπουργοί Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Έλληνες υπουργοί Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας
Έλληνες υπουργοί Περιβάλλοντος και Ενέργειας
Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Δραγωτινά Κέρκυρας

Τα Δραγωτινά είναι οικισμός με υψόμετρο 50 μ. του νομού Κέρκυρας. Δοιηκητικά ανοίκει στον Δήμο Λευκιμμαίων και εχει 274 κατοίκους.

Ιστορία
Το χωριό σύμφωνα με τον Αλεξάνδρου Κάντα είναι από τα παλαιότερα και αναφέρεται απο το 1507. Το όνομα του προέρχεται απο τη λέξη δραγάτης που σημαίνει φύλακας αμπελιών, γιατί από την καλλιέργεια του αμπελιών είχε την μεγαλύτερη πρόσοδο ο λευκιμμαίος αγρότης.

Στο χωριό πριν την τραγωδία του 1537 υπήρχαν 36 οικογένειες, από τις οποίες διασώθηκαν μόνο δύο οι οικογένειες Θεριανού και Καστρινού. Κατα τη δεκαετία του 1720 η οικογένεια Θεριανού μετακόμισε στο Νεοχώρι. Ολοκληρωτικά εξαλείφτηκαν οι οικογένειες Αγουρίδη, Ζενεμπίση, Μαντση, Μιχαηλίτση, Μαμαλούκα καθώς και άλλες.

Το χωριό δεν βρισκόταν εκεί όπου είναι σήμερα αλλά στους πρόποδες της γλώσσας του λόγγου των Ταξιαρχών που κατευθύνεται προς τα κάτω κλείσματα και στα ανατόλικα της Δάφνης. Το χωριό αυτό καταστράφηκε το 1710 από κάποια πειρατική επιδρομή, οπότε οι εναπομείναντες κάτοικοι του υποχρεώθηκαν να μετακομίσουν εκεί που είναι το χωριό σήμερα. Η επιδρομή έγινε απο τον πασίγνωστο Μπαρμπαρόσα. Η εκκλησία του Ταξιάρχη υπάρχει πρίν το έτος 1536.

Εκκλησίες του χωριού
Η εκκλησία του Αϊ Λιά υπάρχει από το 1536 με το ξακουστό πανυγύρι της. Κάποτε λειτουργούσε ως μοναστήρι με δυο κτίρια που στο ένα κατοικούσαν μοναχοί και το άλλο λειτουργούσε σαν ελαιοτριβείο. Σήμερα ωστόσο έχουν ερημωθεί.

Έθιμο το χωριού είναι να μην ψήνουν τον παραδοσιακό οβελία την ημέρα του Πάσχα, άλλα την επομένη, τη Δευτέρα του Πάσχα.

Ακόμα υπάρχει ο Αϊ Χαράλαμπος μεγάλος μάρτυρας. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 10 Φεβρουάριου.

Παραπομπές

Χωριά της Κέρκυρας
Νεοχώρι Κέρκυρας

Το Νεοχώρι Κερκυρας είναι χωριό στη νότια άκρη της Κέρκυρας, δίπλα στο Παλαιοχώρι στη Λευκίμμη, σε υψόμετρο 30 μέτρων.

Ιστορία
Απαντά πριν από το 1350 ως Ενεοχώρι. Για να διακρίνεται από το Παλαιοχώρι ονομάστηκε Νεοχώρι. Στις αρχές του 16ου αιώνα αναφέρεται ως Αγνερό, Γνιοχώρι, Εγνιοχώρι και Βουνιοχώρι. Σε νοταριακή πράξη του 1589 ονομάζεται Νεοχώρι. Η ονομασία προήλθε με την αποκοπή των αρχικών γραμμάτων από τα Εγ-Νιοχώρι και Βου-Νιοχώρι. Λέγεται ότι το παλαιό χωριό βρισκόταν στους πρόποδες του Πρωτοκάραβου και έφτανε μέχρι την τοποθεσία Πεζούλια. Επώνυμα κατοίκων του χωριού τον 17ο αιώνα είναι Βέργης, Ρικάς, Φαντόπουλος, Γαρδικιώτης, Κάνιτας, Κουντούτζικος, Μηνάς, Μοναστηριώτης, Μπασιάς, Μπάστας. Το 1583 είχε 292 κατοίκους, το 1766 είχε 84, το 1866 είχε 99 και το 2001 αριθμούσε 232 κατοίκους.

Παραπομπές

Χωριά της Κέρκυρας
Παλαιοχώρι Κέρκυρας

Το Παλαιοχώρι Κέρκυρας είναι χωριό στην περιοχή Νεοχώρι, στη νότια άκρη της Κέρκυρας, σε υψόμετρο 30.

Ιστορία
Πήρε την ονομασία αυτή για να ξεχωρίζει από νεώτερα γειτονικά χωριά, όπως το Νεοχώρι, που όμως υπήρχε ήδη το 1350. Προφανώς είναι πολύ παλαιότερο. Πρώτη έγγραφη μνεία γίνεται το 1334, οπότε ήταν φέουδο της οικογένειας Καβάσιλα. Ενδεχομένως να πρόκειται για τη δεκαρχία Palei της ανδηγαυικής εποχής. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, το χωριό είχε δεχτεί επιδρομή πειρατών, οι οποίοι εμποδίστηκαν από τον Άγιο Μαρκιανό, εικόνα του οποίου βρισκόταν στον τοίχο ομώνυμης εκκλησίας.

Στην περιοχή έχουν βρεθεί πυριτολιθικά εργαλεία ανθρώπων της προϊστορικής εποχής. Μερικά από τα παλαιά γνωστά επώνυμα τον 16ο αιώνα είναι Βέργης, Σκυλίτζης, Τζουκίας, Γαρούνης, Βασιλόπουλος, Δημησιάνος, Πετρόπουλος, Γράντος, Βαμβακάς, Καλοδίκης, Κεφαληνός και Βαρσάκης. Το 1583 το χωριό σημειώνεται με 35 μόνο κατοίκους. Το 1766 με 126, το 1879 με 139 και το 2001 με 617 κατοίκους.

Παραπομπές

Χωριά της Κέρκυρας
Θανάσης Αγγέλου

Ο Θανάσης Αγγέλου γεννήθηκε στη Χαλκίδα (3 Σεπτεμβρίου 1944- 17 Νοεμβρίου 2021)  είναι Έλληνας ηθοποιός και συγγραφέας σκηνοθέτης και μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία. Αποφοίτησε από το Σμαράγδειο και σπούδασε θέατρο στην Αθήνα στη σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη. Έλαβε μέρος και συμπρωταγωνίστησε σε αρκετά κινηματογραφικά και θεατρικά έργα.

Συγγραφικό έργο 
Το 1965 δημοσιεύονται διηγήματα και ποιήματα του σε περιοδικά και εφημερίδες, ενώ το 1975 γράφει την πρώτη ποιητική συλλογή «Συλλαβίζοντας» .Το 1977 το σενάριο για τον Ιταλικό κινηματογράφο «Αντίστροφη μέτρηση». Ακολουθεί η ποιητική συλλογή «Ενάτη Ημέρα» και δυο θεατρικά έργα, το «Κονιάκ μετά την καταιγίδα» και το «Παγίδα για όνειρα» καθώς επίσης και τα μυθιστορήματα «Το κουμπί», «Εφιαλτικός παράλληλος» και «Βρόμικος ποταμός» σε συνεργασία με τον Νικόλαο Μεταλληνό. Το 2012 γράφει το μυθιστόρημα «Ο ήχος των τενεκέδων» και ακολουθούν «Το πέταγμα της πεταλούδας», «Πειρασμός και σωτηρία» και το θεατρικό «Έσχατο όριο» καθώς και η ποιητικη συλλογή "Ορίζοντες" η οποια παρουσιάστηκε στις 3 Ιουνίου 2015. Απεβίωσε από κορωνοϊό           (COVID-19) σε ηλικία 77 ετών στις 17  Νοεμβρίου 2021

Παραπομπές 

Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες συγγραφείς
Γιώργος Τρομάρας

Ο Γιώργος Τρομάρας (Αγία Σοφία Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας, 1947 - Αθήνα, 24 Ιανουαρίου 2022) ήταν Έλληνας παλαιστής, δύο φορές πρωταθλητής Ελλάδας στην ελευθέρα πάλη και Ευρώπης στην επαγγελματική πάλη, ενώ παράλληλα ήταν και μασίστας. Στο παρελθόν είχε συμμετάσχει σε διάφορες ελληνικές ταινίες.

Γεννήθηκε το 1947 στην Αγία Σοφία Αιτωλοακαρνανίας. 

Από πολύ μικρή ηλικία έδειξε την κλίση του στην πάλη και τη μυϊκή δύναμη. Eκτός από παλαιστής έχει καταφέρει λύγισμα χοντρών σιδερικών, σπάσιμο χοντρών αλυσίδων, σήκωμα αυτοκινήτων, άνοιγμα ελατηρίων άνω των 400 κιλών με τα δόντια, ακόμα και τράβηγμα αμαξοστοιχιών. 

Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, η αγάπη του όμως για το άθλημα τον ανέδειξε γρήγορα. Ο Γιώργος Τρομάρας είναι ο συνεχιστής των λαϊκών ηρώων Κουταλιανού και Σαμψών, ενώ έχει παρουσιάσει προγράμματα επίδειξης μυϊκής δύναμης στην Ελλάδα και σε πάνω από 35 κράτη. 

Απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών. Είχε υποστεί πολλαπλά εγκεφαλικά επεισόδια και εξέπνευσε στις 24 Ιανουαρίου 2022 στο νοσοκομείο Αλεξάνδρα. 

Ήταν παντρεμένος και έχει ένα γιο, τον Κώστα.

Ταινίες 
Ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει:

Βιβλιογραφία 

 Αυτοβιογραφία "Γιώργος Τρομάρας, 50 χρόνια, η ιστορία της ζωής του", εκδόσεις Επτάλοφος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Γιώργος Τρομάρας: Στα Ίχνη Της Χαμένης Αεροψαλίδας - OUGH.gr 
 Ο... γίγαντας που χώρεσε σ' ένα βιβλίο
 Σαν παραμύθι (Στην παλαίστρα του δρόμου)
 Κλεινόν άστυ: Ιστορίες της πόλης (Οι λαϊκοί αθλητές)

Έλληνες αθλητές της ελευθέρας πάλης
Έλληνες αθλητές της επαγγελματικής πάλης
Έλληνες μασίστες
Γιώργος Βλάχος (πολιτικός)

Ο Γιώργος Βλάχος είναι Έλληνας γεωπόνος και πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1953 στη Λευκάδα. Σπούδασε στην Ανώτατη Γεωπονική Σχολή Αθηνών (σήμερα Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών).
Είναι βουλευτής Υπολοίπου Αττικής με τη Νέα Δημοκρατία από το 2000 μέχρι και σήμερα. Διετέλεσε υφυπουργός Ανάπτυξης  στην δεύτερη κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.

Πηγές

Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές Αττικής
Έλληνες υφυπουργοί Ανάπτυξης
Βουλευτές Α' Ανατολικής Αττικής
Era (άλμπουμ)

Το "Era" είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των Echo Lake. Κυκλοφόρησε στις 2 Μαρτίου του 2015 από την No Pain in Pop. Το άλμπουμ ανακοινώθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 2015. Την ίδια μέρα κυκλοφόρησε το τραγούδι "Waves".Για την προώθηση του άλμπουμ η μπάντα έκανε τρείς εμφανίσεις σε Λονδίνο, Μπέρμιγχαμ και Μπράιτον. Αργότερα μέσα στη χρονιά θα πραγματοποιηθεί μια ευρύτερη περιοδεία.

Κομμάτια

Συντελεστές 
 Linda Jarvis - φωνή, συνθεσάιζερ, mellotron
 Thom Hill - κιθάρα, μπάσο, mellotron, κρουστά
 Kier Finnegan – ακουστική κιθάρα (κομμάτι 6)
 Dayo James - ντραμς (κομμάτια 2, 5, 6)
 Sebastian Truskolaski - ντραμς (κομμάτια 1, 3)
 Anita Lawlor - χειροκρότημα (κομμάτι 7)
 Kier Finnegan  - κιθάρα (κομμάτι 7)
 Timothy Stollenwerk - mastering
 Misha Hering - παραγωγός, μίξινγκ, μηχανικός, ηχολήπτης

Παραπομπές 

Άλμπουμ του 2015
Φραγκίσκος της Βαυαρίας

Ο Φραγκίσκος, γερμ. Franz von Wittelsbach, herzog von Bayern (γενν. 14 Ιουλίου 1933) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ, της πρώην βασιλικής οικογένειας του Βασιλείου της Βαυαρίας, είναι δούκας -και τιτουλάριος βασιλιάς- της Βαυαρίας ως επικεφαλής του Οίκου από το 1996. Το πλήρες όνομά του είναι Φραγκίσκος Μποναβεντούρα Αλβέρτος Μαρία, δούκας της Βαυαρίας. Ως απόγονος του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας, ο Φραγκίσκος θεωρείται από τους Ιακωβίτες ως ο νόμιμος διάδοχος των βασιλέων του Οίκου των Στιούαρτ, δηλ. βασιλιάς της Αγγλίας, Σκωτίας & Ιρλανδίας.

Βιογραφία
Ο Φραγκίσκος γεννήθηκε στο Μόναχο και είναι ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Δούκα της Βαυαρίας και της Μαρίας Ντράσκοβιτς, η οποία είχε κροατική καταγωγή. Η Μαρία ήταν κόρη του Ντιονύς-Μαρία Ντράσκοβιτς κόμη του Τρακοστγιάν, πρώην αυτοκρατορικού και βασιλικού καγκελαρίου της Αυστρο-Ουγγαρίας, μέλος της Άνω Βουλής της Ουγγαρίας και της Βουλής της Κροατίας, με ιδιοκτησίες στο Κρόιτς.

Η δυναστεία των Βίττελσμπαχ εναντιώθηκε στο ναζισμό και το 1939 ο πατέρας τού Φραγκίσκου, ο Αλβέρτος, μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ουγγαρία. Εκεί έζησαν στην Βουδαπέστη για τέσσερα χρόνια και έπειτα, κατά τα τέλη του 1943, μετέβησαν στο κάστρο τους στο Σάρβαρ. Τον Μάρτιο του 1944 η Ναζιστική Γερμανία κατέλαβε την Ουγγαρία και στις 6 Οκτωβρίου του 1944 ο Φραγκίσκος με την οικογένειά του συνελήφθησαν. Αργότερα εστάλησαν σε μια σειρά από ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, συμπεριλαμβανομένων των Οράνιενμπουργκ και Νταχάου. Κατά τα τέλη Απριλίου του 1945 απελευθερώθηκαν από τον αμερικανικό στρατό.

Μετά τον πόλεμο ο Φραγκίσκος έλαβε δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο μοναστήρι του Έτταλ του Τάγματος των Βενεδικτίνων. Στη συνέχεια σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και στη Ζυρίχη. Πέραν της μητρικής του γερμανικής γλώσσας έμαθε ουγγρικά, αγγλικά και γαλλικά.
Ο Φραγκίσκος ανέπτυξε ένα πάθος για τη συλλογή έργων σύγχρονης τέχνης. Σήμερα μεγάλο μέρος της συλλογής του βρίσκεται στην Πινακοθήκη του Μοντέρνου (Pinakothek der Moderne) στο Μόναχο. Ο Φραγκίσκος είναι επίσης επίτιμος επιμελητής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στη Νέα Υόρκη.

Ο Φραγκίσκος ζει σε μια πτέρυγα του Παλατιού Νύμφενμπουργκ, πρώην θερινής κατοικίας των βασιλέων της Βαυαρίας στο Μόναχο. Χρησιμοποιεί επίσης περιστασιακά το Κάστρο Μπεργκ στην Άνω Βαυαρία, το Κάστρο του Μπερχτεσγκάντεν και το Κάστρο Χόενσβανγκαου.

Δεν έχει νυμφευτεί.

Παραπομπές

Οίκος του Βίττελσμπαχ