joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ρέννος Κουτσούρης

Ο Ρέννος Κουτσούρης είναι αναγνωρισμένος Έλληνας αρχιτέκτονας της γενιάς του '30.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1901. Το 1921 εισήχθη στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πολυτεχνείου της Δρέσδης, όπου φοίτησε ως το 1926.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα, εργάζεται στην Τεχνική Εταιρεία Η. και Δ. Γεωργοπούλου κι έπειτα στο Τμήμα Δημοσίων Κτιρίων του Υπουργείου Συγκοινωνιών (αργότερα Δημοσίων Έργων). Από το 1928 θα υπηρετήσει στο Γραφείο Σχεδίου Πόλεως Πειραιώς. Παράλληλα εργάζεται και ως ελεύθερος επαγγελματίας και το 1935 ιδρύει το δικό του γραφείο, με συνεργάτη τον Μανώλη Βουρέκα. 

Από τα πρώτα του έργα είναι εμφανείς οι επιρροές από το κεντροευρωπαϊκό Μοντέρνο Κίνημα. Κτίρια όπως η έπαυλη Κουμάνταρου στην Κηφισιά, η πολυκατοικία στο Κολωνάκι (Λουκιανού 26, 1933), η πολυκατοικία του Μάρκου Νομικού στην οδό Αθηνάς (1930) και η πολυκατοικία στην στοά Λαυρίου (1930) υποδεικνύουν την ευθυγράμμισή του με τις αρχές του Μπάουχαους και του Λε Κορμπυζιέ. Από τα πιο ριζοσπαστικά του έργα είναι ο σταθμός αυτοκινήτων στο Κολωνάκι (Κανάρη 3, 1937), ο οποίος δημοσιέυθηκε και στο εξωτερικό στο The Architects' Journal.

Μετά την αναγκαστική απραξία στα χρόνια της Κατοχής και την διακοπή της συνεργασίας του με τον Μανώλη Βουρέκα, ο Ρέννος Κουτσούρης συνεχίζει την επαγγελματική του δραστηριότητα ιδρύοντας άλλο ένα γραφείο στην Γενεύη. Εκεί ασχολείται κυρίως με κτίρια γραφείων και αστικές πολυκατοικίες. Παρότι τα διατηρούσε μόνος του χωρίς μόνιμους συνεργάτες, τα γραφεία του γνώρισαν εξαιρετική επιτυχία. 

Σταδιακά αρχίζει να απομακρύνεται από το μεσοευρωπαϊκό Μοντέρνο Κίνημα και υιοθετεί έναν τύπο πιο κλασσικίζοντα, που γίνεται εμφανής ιδιαίτερα στις όψεις των πολυτελών πολυκατοικιών στην πλατεία Κολωνακίου και Ηρώδου Αττικού. Ωστόσο, στα μεγάλα κτίρια γραφείων του '50 και του '60 εισάγει μια πιο λιτή και γραμμική επίλυση όψεων που εκφράζει μια νεωτερικότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το διαγνωστικό κέντρο Υγεία (1972-74) όπως και η νέα Πτέρυγα της Παντείου Σχολής (δεκαετία του '70). Στη Θεσσαλονίκη σχεδιάζει το 1958 το Ξενοδοχείο «Ολύμπικ» στην οδό Εγνατία. 

Συνεχίζει να εργάζεται σε όλη την δεκαετία του '70 προσλαμβάνοντας νέους αρχιτέκτονες (Παναγιώτης Δεδές, Θεόδωρος Πάντζαρης) και επιχειρώντας καινοτόμες κατασκευαστικές και μορφολογικές λύσεις (γυάλινα στηθαία στα μπαλκόνια, μεγαλύτερα ανοίγματα κλπ.)

Ισχυρή είναι και η παρουσία του στα κοινά. Διατέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων (Σ.Α.Δ.Α.Σ.) και με δική του πρωτοβουλία η Ελλάδα εισήλθε στην Union Internationale des Architectes (UIA). Το 1966 τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικα.

Μετά από πλούσιο έργο έξι δεκαετιών, ο Ρέννος Κουτσούρης πέθανε στην Αθήνα το 1997, σε ηλικία 96 ετών.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Ελληνική Αρχιτεκτονική Εταιρεία, Αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΤΑΜΟΣ , Αθήνα, 2009
 Δημήτρης Φιλιππίδης, Νεοελληνική αρχιτεκτονική, Αθήνα: Μέλισσα, 1984.
 Ελένη Φεσσά-Εμμανουήλ, ΘεωρΗτικά : Ζητήματα αρχιτεκτονικής ιστορίας και κριτικής, ιδιωτική έκδοση, Αθήνα, 2001

Έλληνες αρχιτέκτονες
Αναστάσιος Σταμούλης

Ο Αναστάσιος Σταμούλης υπήρξε πολυμαθής ευπατρίδης και μεγάλος ιστοριοδίφης.

Βιογραφία
Γεννημένος στη Σηλυβρία στις 21 Νοεμβρίου του 1843, σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, απ' όπου αποφοίτησε δάσκαλος. Δίδαξε για λίγο στα Αρχιγένεια Εκπαιδευτήρια και κατόπιν ασχολήθηκε με το εμπόριο, αποκτώντας μεγάλη περιουσία. 

Ήταν ο πατέρας των Μιλτιάδη Σταμούλη, βουλευτή Καβάλας και διευθυντή του περιοδικού "Θρακικά", Σωφρονίου μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως και της λαογράφου Ελπινίκης Σταμούλη.

Υπήρξε πολύπλευρη προσωπικότητα, και από νωρίς ασχολήθηκε με τη συλλογή ιστορικών στοιχείων αναφορικά με την Ανατολική Θράκη. Κατάφερε να δημιουργήσει τεράστια και πολύ ενδιαφέρουσα αρχαιολογική συλλογή, με αντικείμενα από την Θράκη, η οποία όμως κλάπηκε από τα συμμαχικά στρατεύματα κατά τον πόλεμο του 1913-18. 

Μετά την Ανταλλαγή πληθυσμών κατέφυγε με τα παιδιά του στην Αθήνα, όπου συνέχισε να οργανώνει την μεγάλη βιβλιοθήκη του με ιστορικά στοιχεία (σημειώσεις και βιβλία) αναφορικά με τη Θράκη. Τιμήθηκε με το αργυρό παράσημο της Ακαδημίας Αθηνών για το συνολικό του έργο.

Πέθανε στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου 1934.

Η τεράστια βιβλιοθήκη του δωρήθηκε από την οικογένειά του στο Κράτος, και σήμερα βρίσκεται μέρος της στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος και στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.

Έλληνες ιστορικοί
Clarkdale (μικροεπεξεργαστής)

Η ονομασία Clarkdale αποτελεί την κωδική ονομασία ορισμένων επεξεργαστών της Intel, οι οποίοι διατέθηκαν στην αγορά με τις εμπορικές επωνυμίες Intel Core i5, Intel Core i3 και Pentium. Είναι συγγενικοί με τους επεξεργαστές Arrandale για φορητά συστήματα, καθώς οι επεξεργαστικοί πυρήνες βασίζονται στην έκδοση Westmere (στα 32nm) της μικρo-αρχιτεκτονικής Nehalem. Επίσης, ενσωματώνουν ανεξάρτητο κύκλωμα γραφικών όπως επίσης και διαύλους PCI Express και DMI.

Ο πυρήνας Clarkdale αποτελεί τον διάδοχο του Wolfdale των 45nm (αρχιτεκτονικής Core) ο οποίος είχε χρησιμοποιηθεί στους επεξεργαστές Intel Core 2, Celeron και Pentium Dual-Core. Σε αντίθεση με τους επεξεργαστές Wolfdale, οι οποίοι συνεργάζονταν με εξωτερικά northbridge και southbridge, οι Clarkdale εμπεριέχουν τα συστατικά μέρη ενός nothbridge μέσα στο “πακέτο” του επεξεργαστή, τα οποία είναι ο ελεγκτής μνήμης, οι δίαυλοι PCI Express για την υποστήριξη εξωτερικών των γραφικών, ενσωματωμένη αυτόνομη μονάδα επεξεργασίας γραφικών και διασύνδεση DMI. Αυτή η αρχιτεκτονική σχεδίαση επιτρέπει τη κατασκευή πιο συμπαγών συστημάτων χωρίς να είναι αναγκαία η ύπαρξη εξωτερικής μονάδας γραφικών, όπως οι Lynnfield. Ένας επεξεργαστής Clarkdale αποτελείται από δύο ανεξάρτητες επεξεργαστικές μονάδες/μέρη: τη βασική κεντρική μονάδα επεξεργασίας κατασκευασμένη στα 32nm και τη μονάδα επεξεργασίας γραφικών κατασκευασμένη στα 45nm.

Εμπορικές επωνυμίες 
Οι επεξεργαστές Clarkdale διατέθηκαν στην αγορά με τις εμπορικές επωνυμίες Intel Core, Pentium και Celeron, ανάλογα με τις δυνατότητές τους και την αγορά χρηστών στην οποία απευθύνονται. Οι σειρά Core i5 έχει ενεργοποιημένα όλα τα επιπρόσθετα χαρακτηριστικά (με εξαίρεση τον Core i5-661). Αντιθέτως, οι κατηγορίες Pentium και Celeron δεν διαθέτουν πολλαπλή υπερνημάτωση (SMT) και χρησιμοποιούν λιγότερη κρυφή μνήμη 3ου επιπέδου.

Δείτε Επίσης 
 Intel Core
 Wolfdale
 Arrandale
 Lynnfield

Πηγές

Μικροεπεξεργαστές Intel
Εκλογική περιφέρεια Σάμου

Η εκλογική περιφέρεια Σάμου είναι μία από τις τρεις εκλογικές περιφέρειες του Βόρειου Αιγαίου. Αντιστοιχεί στον νόμο Σάμου, ο οποίος περιλαμβάνει τα νησιά της Σάμου, της Ικαρίας και των Φούρνων. Μέχρι τις εκλογές του 1981 έδινε δύο έδρες στο ελληνικό κοινοβούλιο, ενώ από τις εκλογές του 1985 και έπειτα δίνει μόνο μία έδρα και αποτελεί σήμερα μία από τις οκτώ μονοεδρικές περιφέρειες της Ελλάδας. Την περίοδο της μεταπολίτευσης την πρώτη θέση καταλάμβαναν με συνεχείς εναλλαγές η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το σκηνικό άλλαξε στις εκλογές του Μαΐου του 2012 στις οποίες κατέλαβε την πρώτη θέση το ΚΚΕ, το οποίο παραδοσιακά συγκέντρωνε υψηλά ποσοστά στην εκλογική περιφέρεια της Σάμου. Η νίκη του ΚΚΕ στην περιφέρεια της Σάμου αποτελεί και τη μοναδική επικράτηση του ΚΚΕ σε εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης. Μία φορά έχει επικρατήσει στην περιφέρεια της Σάμου, ανεξάρτητος υποψήφιος υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ και τον Συνασπισμό. Αυτό συνέβη στις εκλογές του 1990, όταν τα δύο κόμματα είχαν υποστηρίξει από κοινού ανεξάρτητους υποψηφίους στις μονοεδρικές περιφέρειες της Ελλάδας.

Αποτελέσματα

Βουλευτικές εκλογές

Ευρωεκλογές

Βουλευτές Σάμου

1974-2015
Ακολουθούν οι βουλευτές Σάμου της περίοδου 1974-2015

1 Ο Αλέξης Σεβαστάκης είχε εκλεγεί ως ανεξάρτητος υποψήφιος υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ και τον Συνασπισμό και στην συνέχεια εντάχθηκε στον Συνασπισμό.

Παραπομπές

Πηγές
Ιστοσελίδα Υπ. Εσωτερικών .

Εκλογική περιφέρεια Σάμου
Ένα μικρό λάθος

Το `Ενα μικρό λάθος είναι διήγημα του Ιάκωβου Πολυλά.

Πλοκή
Το διήγημα περιγράφει τη ζωή και το κοινωνικό πλαίσιο μιας παραλιακής συνοικίας της Ελλάδας. Ο φτωχός μπάρμπα Πέτρος μοχθεί καθημερινά στις ελιές και δύσκολα τα βγάζει πέρα. Οι εργάτες είναι απλήρωτοι από καιρό και επαναστατούν. Ο κεχαγιάς Γκέλης τους βάζει το μαχαίρι στο λαιμό. Ο Στρατής βοηθάει τον πατέρα του, αλλά ο Αργύρης δεν κρατιέται και αντιστέκεται στην εκμετάλλευση. Όλοι όμως τον αποπαίρνουν και τον αποκαλούν ακαμάτη και ανίκανο.

Κριτικές
Είναι από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της ελληνικής λογοτεχνίας. Θεωρείται εφάμιλλο της «Αγριόπαπιας» του Ίψεν. Η δύναμη του λόγου και η συγκυρία των εικόνων του είναι μοναδική και παραμένει σύγχρονη μέχρι τις ημέρες μας.

Ιάκωβος Πολυλάς
Ελληνικά διηγήματα
Θάλασσα Ρος

Η Θάλασσα (του) Ρος είναι μεγάλη θαλάσσια έκταση που βρίσκεται στην Ανταρκτική. Αποτελεί προέκταση του Ειρηνικού Ωκεανού που φέρεται να εισχωρεί βαθιά στην ζώνη της Ανταρκτικής. Στο δε σχηματιζόμενο μυχό της βρίσκεται η ομώνυμη "Τράπεζα Πάγου Ρος".

Η έκταση της θάλασσας Ρος υπολογίζεται στα 950.000 τ.χλμ. με μέγιστο βάθος θαλάσσης λιγότερο από 1000 μέτρα. Το πλέον αξιοπερίεργο της θάλασσας αυτής είναι η παράκτια ζώνη της που βρίθει από ηφαίστεια. Η δε επιφανειακή της θερμοκρασία είναι περίπου -1,8 °C. Η Θάλασσα Ρος χαρακτηρίζεται πλούσια σε θρεπτικά συστατικά, πλαγκτόν και γι'αυτό το λόγο καθίσταται ικανή να θρέψει πολλά μεγαλόσωμα είδη ψαριών καθώς και φώκιες, φάλαινες, θαλάσσια πουλιά που απαντώνται στη περιοχή.
Σημειώνεται ότι στην εν λόγω θάλασσα είναι σπάνια τα παγόβουνα και αποτελεί πόλο τουριστικής έλξης αφού βρίσκεται στη "καρδιά " της Ανταρκτικής.

Γεωγραφία της Ανταρκτικής
Ρος
Τράπεζα Πάγου Ρος

Η Τράπεζα Πάγου Ρος ήταν ο μεγαλύτερος συμπαγής όγκος επιπλέοντος πάγου στον κόσμο. Βρισκόταν στο μυχό της μεγάλης εγκόλπωσης της Θάλασσας Ρος στην Ανταρκτική. Η έκτασή της υπολογιζόταν στα 496.000 έως 540.000 τ.χλμ. 

Η Τράπεζα Πάγου Ρος εκτεινόταν γεωγραφικά μεταξύ των νοτίων παραλλήλων γεωγραφικού πλάτους 78° και 85° (Νότιο) και δυτικών μεσημβρινών γεωγραφικού μήκους 155° έως 160°(Δυτικό). Το πάχος της υπολογιζόταν στα 330 μέτρα με ελάχιστο πλάτος τα 800 χλμ. εκτεινόμενη σε βάθος περίπου 1.000 χλμ. στο εσωτερικό της Ανταρκτικής, προσδίδοντας μια εικόνα της έκτασης της Γαλλίας.

Η Τράπεζα Πάγου Ρος φάνταζε από μακριά σαν ένα κατάλευκο απόκρημνο οροπέδιο, το ύψος του οποίου από τη θάλασσα έφτανε τα 50 μέτρα, ενώ το 90% της μάζας του βρισκόταν υπό τη θάλασσα και τροφοδοτούταν από πολλούς παγετώνες της Ανταρκτικής ηπείρου σημαντικότερος των οποίων είναι ο παγετώνας Μπυρτ. 

Πρώτος που ανακάλυψε (είδε) την παγοτράπεζα αυτή ήταν ο Άγγλος αξιωματικός και εξερευνητής του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού Τζέιμς Κλαρκ Ρος στις 28 Ιανουαρίου του 1841, που εξερευνούσε την περιοχή ως αρχηγός αποστολής με δύο πλοία που έφεραν τα ελληνικά ονόματα Έρεβος και Τρόμος και ο οποίος χαρτογράφησε όλο το μέτωπο της παγοκρηπίδας. Αν και ο ίδιος ονόμασε αυτήν αρχικά "Βικτώρια" προς τιμή της τότε Βασίλισσας της Αγγλίας τελικά καθιερώθηκε με το όνομά του. Έκτοτε, γενόμενος ο όγκος αυτός το μέσον προσέγγισης του Νοτίου Πόλου ακολούθησαν πολλοί άλλοι ονομαστοί εξερευνητές, όπως ο Ρ. Σκοτ (1911-1912), ο Ρ. Αμούνδσεν (1911), ο Ρ. Μπυρτ (1928-1941), η ιστορική επιχείρηση Χάι Τζάμπ (1946-1947) ως και το Διεθνές Γεωφυσικό Έτος (1955-1957).

Σημειώνεται ότι η προσέγγιση στη περιοχή αυτή γίνεται με ειδικούς ναυτικούς χάρτες, τους λεγόμενους πολικούς, εκτελώντας πολική ναυσιπλοΐα με αντίστοιχα βοηθήματα, το δε ναυτικό μίλι υπολογίζεται στη μεγαλύτερη τιμή του.

Δείτε επίσης 
Τράπεζα (γεωλογία)

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τομ. 52ος, σελ. 244-245.

Γεωγραφία της Ανταρκτικής
Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευστάθιος

Ο Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευστάθιος (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Σπηλιώτης, Βαλύρα Μεσσηνίας, 16 Ιουλίου 1940) είναι Έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Γεννήθηκε το έτος 1940 στην κωμόπολη Βαλύρα του νομού Μεσσηνίας, από τον Αθανάσιο και την Παναγιώτα Σπηλιώτη. Είναι το τρίτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειάς του. Τα εγκύκλια γράμματα διδάχθηκε στο δημοτικό σχολείο της γενέτειράς του. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο-Λύκειο της κωμόπολης του Μελιγαλά.

Το 1963 έλαβε το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στις 12 Αυγούστου του 1964 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Βουλκάνου και την επομένη ημέρα χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ευστάθιο Ευσταθόπουλο, ο οποίος τελούσε τότε χρέη τοποτηρητού της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας, του οποίου και έλαβε το όνομα.

Μετά την εις διάκονο χειροτονία του, υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας και καθηγητής του Ανωτέρου Εκκλησιαστικού Φροντιστηρίου Καλαμάτας. Το 1966, λόγω της επιμόνου παρακλήσεως του αειμνήστου Μητροπολίτου Γόρτυνος, μετετέθη ως Ιεροκήρυξ στην Ιερά Μητρόπολη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1966 στον Μητροπολιτικό Ναό Μεγαλοπόλεως και την ίδια ημέρα του απενεμήθη το οφφίκιο του αρχιμανδρίτου. Στην Ιερά Μητρόπολη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, υπηρέτησε επί ένδεκα έτη. Την ίδια περίοδο υπηρέτησε επί δύο έτη και ως καθηγητής στην Επαγγελματική Σχολή Μεγαλοπόλεως. Το 1977 προσεκλήθη από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο Θέμελη ως ιεροκήρυξ και πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας. Διορίσθηκε μάλιστα και ηγούμενος στην Ιερά Μονή Βουλκάνου, που είναι και μονή της μετανοίας του.

Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον εξέλεξε Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης στις 28 Αυγούστου 1980. Επίσκοπος χειροτονήθηκε στις 31 Αυγούστου και η ενθρόνισή του έγινε στις 28 Σεπτεμβρίου. Ως Μητροπολίτης πραγματοποίησε ευρύτατο έργο εκκλησιαστικής, κοινωνικής και φιλανθρωπικής διακονίας, για το οποίο τιμήθηκε πολλαπλώς.

Το 2006 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ της Σχολής Επιστημών Ανθρώπινης Κίνησης και Ποιότητας Ζωής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Παραπομπές

Μητροπολίτες Μονεμβασίας και Σπάρτης
Έλληνες ιεράρχες
Αλφόνσος

Με την ονομασία Αλφόνσος μπορεί να αναφερόμαστε στους:

Πορτογάλοι βασιλείς 
 Αλφόνσος Α΄ της Πορτογαλίας ή Αλφόνσο Ερρίκο (1109-1185), πρώτος βασιλιάς της Πορτογαλίας.
 Αλφόνσος Β΄ της Πορτογαλίας ή Αλφόνσος ο Παχύς (1185–1223), τρίτος βασιλιάς της Πορτογαλίας. 
 Αλφόνσος Γ΄ της Πορτογαλίας (1210 – 1279), ο πέμπτος βασιλιάς της Πορτογαλίας την περίοδο 1248 – 1279.
 Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας ή Αλφόνσο ο γενναίος (1291–1357), μόνος νόμιμος γιος και διάδοχος του βασιλέως Ντενίς της Πορτογαλίας.
 Αλφόνσος Ε΄ της Πορτογαλίας, γνωστός και ως Αφρικανός (1432-1481), βασιλιάς της Πορτογαλίας και κατακτητής περιοχών της βόρειας Αφρικής.
 Αλφόνσος ΣΤ΄ της Πορτογαλίας (1643–1683), βασιλιάς της Πορτογαλίας κατά την περίοδο 1656-1683.

Ισπανοί βασιλείς 
 Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας η Αλφόνσος Α΄ της Προβηγκίας και της Βαρκελώνης ή Τροβαδούρος (1157-1196), βασιλιάς της Αραγωνίας και κόμης της Βαρκελώνης.
 Αλφόνσος Ι΄ της Καστίλης (1221-1284), βασιλιάς της Λεόν και Καστίλλης-Γαλικίας.
 Αλφόνσος ΙΒ΄ της Ισπανίας (1875-1885), βασιλιάς της Ισπανίας και μοναδικός γιος της βασίλισσας της Ισπανίας Ισαβέλλας Β΄.
 Αλφόνσος ΙΓ΄ της Ισπανίας (1886-1931), βασιλιάς της Ισπανίας (1886-1931), υστερότοκος γιος του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας.

Κόμητες 
 Αλφόνσος, κόμης του Πουατιέ (1220-1271) και της Τουλούζης, γιος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου H΄ του Λέοντα.
 Αλφόνσος Β΄ της Προβηγκίας (1180-1209), αρχικά κόμης της Προβηγκίας και έπειτα κόμης του Φορκαλκιέ.
 Αλφόνσος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1841-1934), κόμης της Καζέρτα και τρίτος γιος του βασιλιά των Δύο Σικελιών Φερδινάνδου Β΄.

Άλλοι ευγενείς 
 Αλφόνσος του Μπριέν (1225-1270), γιός του Ιωάννη του Μπριέν και Μέγας Οικονόμος της Γαλλίας.
 Αλφόνσος των Τραστάμαρα (1453-1468), πρίγκιπας των Αστουριών και διάδοχος της Καστίλης.
 Αλφόνσος δε Αραγόν υ Εσκόβαρ (1417-1495) δούκας της Βιλλαερμόσα, κόμης της Ριβαγόρθα & Κόρτε και μέγας Μάγιστρος τού Τάγματος της Καλατράβα, από τον Οίκο των Τραστάμαρα-Αραγωνίας.
 Αλφόνσος δε Αραγόν (1468-15200, αρχιεπίσκοπος της Θαραγόθα & Βαλένθια και αντιβασιλιάς της Αραγωνίας. Από τον Οίκο των Τραστάμαρα-Αραγωνίας, ανιψιός του προηγουμένου.
 Αλφόνσος του Αραγόν (1481-1500), δούκας τού Μπισέλε, από τον Οίκο των Τραστάμαρα-Νάπολης.
 Αλφόνσος-Κάρολος των Βουρβόνων (1849-1936), τελευταίος διεκδικητής του Γαλλικού θρόνου από την πλευρά των Καρλιστών.
 Αλφόνσος των Βουρβόνων-Ισπανίας (1907-1938), πρίγκιπας των Αστουριών και διάδοχος του Ισπανικού θρόνου.

Άλλα πρόσωπα 
 Αλφόνσος ο Αθηναίος, Λατίνος βιβλιογράφος της βυζαντινής γραμματείας και ιστορικός που γεννήθηκε στην Αθήνα.
 Αλφόνσος Μπράουν ή Πάναμα Αλ Μπράουν (1905-1951), παγκοσμίου φήμης προπολεμικός πυγμάχος από τον Παναμά.
 Αλφόνσος Καπόνε περισσότερο γνωστός ως Αλ Καπόνε (1899-1947), διαβόητος γκάνγκστερ και λαθρέμπορος.

Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Εθνική Ιρλανδίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ιρλανδίας, γνωστή και ως Έιρε, εκπροσωπεί την Δημοκρατία της Ιρλανδίας σε διεθνείς αγώνες και διοργανώσεις. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ιρλανδίας. Η επίσημη ονομασία της είναι εθνική Δημοκρατίας της Ιρλανδίας καθώς η Δημοκρατία της Ιρλανδίας δεν ελέγχει όλο το νησί, αλλά ένα μέρος αυτού. Στο παρόν, η έδρα της εθνικής Ιρλανδίας είναι το Στάδιο Αβίβα, το οποίο άνοιξε τον Μάη του 2010.

Ιστορία εμφανίσεων

Γενικά, η δημοκρατία της Ιρλανδίας θεωρείται μια από τις πιο επιτυχημένες ευρωπαϊκές ομάδες.

Στα Mundial

* Στις ισοπαλίες μετρούν και τα παιχνίδια των πλέι-οφ που κατέληξαν στη διαδικασία των πέναλτι.

Στα Euro

* Στις ισοπαλίες μετρούν και τα παιχνίδια των πλέι-οφ που κατέληξαν στη διαδικασία των πέναλτι.

Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018

Τρέχουσα σύνθεση

Μέχρι τις 13 Οκτωβρίου 2011.

Τερματοφύλακες

Αμυντικοί

Μέσοι

Επιθετικοί

Προπονητές

 Χωρίς προπονητή (1921—1969)
 Μικ Μίγκαν (1969—1971)
 Λίαμ Τιούχι (1971—1973)
 Σον Τόμας (1973)
 Τζόννι Γκάιλς (1973—1980)
 Άλαν Κέλλι (1980)
 Έοϊν Χέντ (1980—1985)
 Τζέκ Τσάρλτον (1986—1995)
 Μικ ΜακΚάρτι (1996—2002)
 Ντον Γκίβενς (2002—2003)
 Μπράιαν Κερρ (2003—2005)
 Στηβ Στόντον (2006—2007)
 Ντον Γκίβενς (2007—2008) προσωρινός προπονητής
 Τζοβάννι Τραπαττόνι (2008—2013)
 Νόελ Κινγκ (2013)
 Μάρτιν Ο'Νιλ (2013— )

Καλύτεροι παίκτες

Μέχρι τις 12 Οκτωβρίου 2010.

Διάσημοι παίκτες

Παραπομπές

Πηγές 
 Ιστοσελίδα για την εθνική Ιρλανδίας 
 Διεθνείς αγώνες της εθνικής Ιρλανδίας 
 Τα ρεκόρ των παικτών της εθνικής Ιρλανδίας 
 Οι προπονητές της εθνικής Ιρλανδίας από το 1969

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Εθνική Ιρλανδίας (ποδόσφαιρο)
Τελικός ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2012

Ο Τελικός του Champions League για το 2012 διεξήχθη στις 19 Μαΐου στο Αλιάντς Αρένα του Μονάχου μεταξύ της Μπάγερν Μονάχου και της Τσέλσι. Ο αγώνας έληξε με σκορ 1:1 στην κανονική διάρκεια του αγώνα, ενώ δεν άλλαξε κατά τη διάρκεια της παράτασης, οδηγώντας την αναμέτρηση στα πέναλντι, όπου η Τσέλσι νίκησε με 4-3. Η Τσέλσι κατέκτησε το τρόπαιο για πρώτη φορά στην ιστορία της. Διαιτητής του αγώνα ήταν ο Πέδρο Προένσα από την Πορτογαλία.

Λεπτομέρειες τελικού 

 

Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης
Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στη Γερμανία
Ποδόσφαιρο το 2012
Ποδοσφαιρικά παιχνίδια γερμανικών ομάδων
Ποδοσφαιρικά παιχνίδια αγγλικών ομάδων
Τζωρτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν

Ο Τζωρτζ Ρέιμοντ Ρίτσαρντ Μάρτιν (αγγλικά: George Raymond Richard Martin), γεννημένος στις 20 Σεπτεμβρίου 1948 στο Νιου Τζέρσεϊ, είναι Αμερικανός συγγραφέας και σεναριογράφος. Είναι κυρίως γνωστός ως δημιουργός του έπους φαντασίας «Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου», στο οποίο βασίστηκε η δημοφιλής τηλεοπτική σειρά Game of Thrones. Έχει τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία (Hugo, Locus, Nebula κ.ά.), ενώ συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού Time με τα «100 άτομα που ασκούν τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως» για το έτος 2011.  έργων φαντασίας, τρόμου και επιστημονικής φαντασίας

Άλλες Πληροφορίες 
Παντρεύτηκε το 1975 την Gale Burnick αλλά ο γάμος τους διήρκεσε μόλις 4 χρόνια. Το 2011 παντρεύτηκε την Paris McBride, με την οποία είναι μαζί μέχρι και σήμερα. Ως παιδί και επειδή ήταν από φτωχή οικογένεια, ξεκίνησε να γράφει διάφορες ιστορίες τις οποίες και πωλούσε σε παιδιά της γειτονιάς. Σε μια από τις μεγάλες του ιστορίες είχε δημιουργήσει ένα μυθικό κόσμο με πλαστικά κάστρα στα οποία ζούσαν χελώνες. Οι χελώνες όμως που είχε για κατοικίδια πέθαιναν συχνά, οπότε αποφάσισε ότι στην ιστορία του αλληλοσκοτώνονται. 

Στα 17 του κέρδισε το πρώτο του βραβείο. Έπειτα σπούδασε δημοσιογραφία και στα 21 του (το 1970) ξεκίνησε να πουλάει μικρές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 George R. R. Martin, επίσημος ιστότοπος του συγγραφέα.
 , το πρώτο ελληνικό φόρουμ Πάγου και Φωτιάς

Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι
Αμερικανοί διηγηματογράφοι
Αμερικανοί συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας
Αμερικανοί σεναριογράφοι
Game of Thrones
Αμερικανοί άθεοι
Ρινοδέλφινο

Το ρινοδέλφινο (επιστημονική ονομασία Tursiops truncatus) είναι είδος θηλαστικών κητοειδών της οικογένειας των δελφινιδών που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Το ρινοδέλφινο δεν περιλαμβάνει υποείδη. 

Το μέγεθός του ρινοδέλφινου είναι 2 με 4 μέτρα (το ανώτερο) και έχει βάρος 270-350 χιλιόγραμμα. Το χρώμα του σώματός του είναι σκούρο γκρι στη ράχη με λιγότερο σκούρα ή άσπρη-ροζ κοιλιά. Στις Ελληνικές θάλασσες τα Ρινοδέλφινα μπορούμε να διακρίνουμε μια ανοιχτόχρωμη «πινελιά» κάτω από ραχιαίο πτερύγιο. Εκτός από το μεγάλο του μέγεθος έχει πολύ καμπυλομένη ράχη όταν ξενερίζει. (Βγάζει το νερό από την τρύπα που έχει στη ράχη το σώματός του). Έχει 20-25 δόντια σε κάθε σιαγόνα.

Ζει σε όλους του ωκεανούς (πλην των Αρκτικών) και σε όλη τη Μεσόγειο, την Αδριατική και τα νησιά του Ιονίου και του Αιγαίου. Επίσης μεγάλοι πληθυσμοί παρατηρούνται και στον Αμβρακικό, στον Βόρειο Ευβοϊκό, στον Σιγγιτικό, στον Σαρωνικό, στον Κορινθιακό και στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στη Λευκάδα και την Αιτωλοακαρνανία.

Κολυμπά με ταχύτητες φτάνουν τα 35 χιλιόμετρα την ώρα. Πολύ συχνά το βλέπουμε να παίζει με το κύμα της πλώρης ή με τα απόνερα ενός σκάφους. Βουτά για 3 με 4 λεπτά και τρέφεται με γαύρο, σαρδέλα, σκουμπριά, κέφαλους, σουπιές και καλαμάρια. Μερικές φορές συνεργάζεται με τους ψαράδες αλλά πιο συχνά τους δημιουργεί προβλήματα και ζημιές κλέβοντας ψάρια από τα δίκτυα. Είναι φιλικό με τον άνθρωπο και συχνά πλησιάζει και παίζει με τους κολυμβητές. Ζει μέχρι και σαράντα έξι χρόνια.

Οι κύριες απειλές του είναι η μείωση τροφής, η απευθείας θανάτωση, η παρεμπίπτουσα αλιεία με παραδοσιακά μέσα, ο θόρυβος, η θαλάσσια ρύπανση, η τυχαία σύλληψη σε αλιευτικά εργαλεία (δίχτυα) και η υπεραλίευση.

Πηγές 
 http://www.spotadolphin.gr/eidos.php?eid=1
 http://www.thalassa-project.gr/LH2Uploads/ItemsContent/21/Common-bottlenose-dolphin-%CE%A1%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%AD%CE%BB%CF%86%CE%B9%CE%BD%CE%BF.pdf
 https://web.archive.org/web/20120604061343/http://epal-samou.sam.sch.gr/perivallontiki/delfini.htm

Δελφινίδες
Μάχη του Περιθεωρίου

Η Μάχη του Περιθεωρίου έγινε στις 7 Ιουλίου 1345 μεταξύ των δυνάμεων του Μομιτζίλου ή Μομτζίλου, ενός ημιανεξάρτητου ηγέτη στα βουνά της Ροδόπης και των συνασπισμένων Βυζαντινών και Οθωμανικών δυνάμεων του Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνού και του Ουμούρ Μπέη από το εμιράτο του Αϊδινίου. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στα τείχη της πόλης Περιθεώριον, νοτιοανατολικά της Ξάνθης (δίπλα στο σημερινό χωριό Αμαξάδες) και η μάχη εξελίχθηκε σε νίκη των συνασπισμένων δυνάμεων και τον θάνατο του Μομιτζίλου στη μάχη. Μετά τη μάχη του Περιθεωρίου ο Ιωάννης Καντακουζηνός πρότεινε στη σύζυγο του Μομτζίλου είτε να παραμείνει στη «χώρα των Ρωμαίων», την Ξάνθεια, είτε να γυρίσει στη Μοισία (τη Βουλγαρία), όπου και τελικά επέστρεψε.

Παραπομπές

Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Ιστορία της Θράκης
Ιστορία της Ροδόπης
Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (Ελλάδα)

Το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα ήταν πολιτικό κόμμα που δραστηριοποιήθηκε στην περίοδο 1946-1949, υπό την ηγεσία του Εμμανουήλ Τσουδερού. Στην εφημερίδα Ελευθερία της 22 Οκτωβρίου 1946 μπορεί να διαβάσει κανείς πρώτες δηλώσεις του Ε. Τσουδερού σχετικά με τις αρχές του κόμματος και μπορούμε έτσι να συμπεράνουμε ότι το κόμμα αυτό συγκροτήθηκε εντός του μηνός Οκτωβρίου 1946. Όπως προκύπτει από την σχετική αρθρογραφία, στο κόμμα εντάχθηκαν τα περισσότερα στελέχη του Προοδευτικού Κόμματος του Γεώργιου Καφαντάρη που είχε πεθάνει λίγο νωρίτερα (Αύγουστος 1946). Το κόμμα δεν συμμετείχε ποτέ αυτόνομα στις εκλογές. Λίγο πριν τις εκλογές του 1950 ενώθηκε με το Κόμμα των Προοδευτικών Φιλελευθέρων που ίδρυσε ο Νικόλαος Πλαστήρας και άλλους ανεξάρτητους και δημιούργησαν την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου. Το έτος 1951 ο Ε. Τσουδερός και οι πολιτικοί του φίλοι αποχώρησαν από την ΕΠΕΚ και προσχώρησαν στο Κόμμα Φιλελευθέρων, χωρίς να επαναδραστηριοποιήσουν το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα.

Παραπομπές

Καταργημένα φιλελεύθερα κόμματα στην Ελλάδα
1946
Βλαχάτι

Το Βλαχάτ (αλβανικά: Vllahat), είναι μικρό χωριό της Αλβανίας. Βρίσκεται μόλις 2 χιλιόμετρα από το Δέλβινο και 13 χιλιόμετρα από τους Αγίους Σαράντα.

Γεωγραφία και Κλίμα  
To Βλαχατ α έχει μια ευνοϊκή γεωγραφική θέση,είναι  μεταξύ Δέλβινου και του Άγιοι Σαράντα.To Βλαχατ είναι ένα ορεινό χωριό, αλλά ωστόσο υπάρχουν και πεδιάδες .
Το κλίμα είναι μεσογειακό με ζεστά καλοκαίρια και ξηρό και ψυχρό χειμώνα με περισσότερη βροχή.

Οικονομία 
Κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής περιόδου το χωριό ήταν μια σημαντική δραστηριότητα σε περιφερειακό επίπεδο καθώς και σε εθνικό επίπεδο. Το τότε καθεστώς είχε δώσει κάποιο ενδιαφέρον για το μικρό χωριό εέχτισε μέσα στο κέντρο του μερικά εργοστάσια που ήταν το καμάρι του χωριού:
Εργοστάσιο Αλεύριου
Ελαιουργείο
Εργοστάσιο μαρμελάδας
Εργοστάσιο Σάλτσας (Μεταποίηση ντομάτας)
NPA (Artisan επιχείρηση μεταποίησης, τα είδη ένδυσης, ταπετσαρίες, κτλ.)
Ραπτική (στρατιωτικά ρούχα, κλπ.)
Στο Βλαχατ η οικονομία έχει θεμέλια στην ανάπτυξη της γεωργίας (ελιές, αμπέλια, λαχανικά) και το ζωικό κεφάλαιο (αγελάδες, κατσίκες, πρόβατα και κοτόπουλα) και πρόσφατα σημαντικές εξελίξεις και στη μελισσοκομία, αλλά δεν μπορεί να αφεθεί χωρίς να αναφέρουμε τις μικρές επιχειρήσεις στο χωριό και την  οικοδομική κατασκευή.

Θρησκεία 
Οι πιο συνηθισμένες θρησκείες που ασκούνται στην Αλβανία δεν είναι Χριστιανισμός είναι το Ισλάμ και έχει μια ιστορία του θρησκευτικού εξτρεμισμού και υπερηφανεύεται για την αρμονία που υπάρχει από το 1967, ή θρησκευτικές παραδόσεις, θρησκευτική πρακτική αυτή απαγορεύτηκε επισήμως στην Αλβανία, και μετά από κομμουνιστικό κράτος, σε θρησκευτικές δραστηριότητες επαναλήφθηκαν το 1991. Το Βλαχατ είχε ένα μεγάλο τζαμί, αλλά το σύστημα που υπήρχε στην Αλβανία το κατάστρεψε. Ωστόσο στο Βλλάχτ  πλειοψηφία του πληθυσμού δεν πιστεύει σε θρησκείες .

Αθλητισμός 
Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα στο χωριό.Μερικά από τα ονόματα που έχουν παίξει με την ομάδα του KS Delvina είναι Laert Hoxha, Gjergji Rexho και Taulant Rexho.

Βόρεια Ήπειρος
Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Πόλεις της Αλβανίας
Δέλβινο
Σάο Ντομίνγκος (Πράσινο Ακρωτήρι)

Η  Σάο Ντομίνγκος  (πορτογαλικά: São Domingos) είναι ένα χωριό του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Σάο Ντομίνγκος. Έχει πληθυσμό 1.850 κατοίκων (2005).

Γεωγραφία 
Η Σάο Ντομίνγκος βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 15°01′30″B 23°33′45″Δ.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος οικισμών του Πράσινου Ακρωτηρίου

σαο
σαο
Ασσομάδα

Η Ασσομάδα (πορτογαλικά: Assomada) είναι πόλη του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Σάντα Καταρίνα. Έχει πληθυσμό 12.026 κατοίκων (2005).

Γεωγραφία 
Η Ασσομάδα βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και κεντρικά του Δήμου Σάντα Καταρίνα. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Καρρέιρα και της Βιούβα, βόρεια της Τσα Ακούγκ, βορειοδυτικά της Φόντε Λίμα και δυτικά της Κοβάο Γκράντε. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 15°06′Β 23°41′Δ.

Δημογραφία 
Η Ασσομάδα έχει 12.026 κατοίκους (2010).

Μουσεία 
Η Ασσομάδα έχει αρκετά μουσεία. Το κυριότερο είναι το Museu da tabanca.

Αγορές 
Η αγορά της Ασσομάδα είναι μια από τις μεγαλύτερες στο νησί. Έχει πολλά .

Οικονομία 
Η Ασσομάδα παίζει σημαντικό ρόλο στο εμπόριο του Πράσινου Ακρωτηρίου.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος οικισμών του Πράσινου Ακρωτηρίου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φωτογραφίες της Ασσομάδα
 Χάρτης - Windows LiveLocal 
 Χάρτης - Mapquest
 Χάρτης - Google
 Χάρτης - Yahoo!
 Δορυφοριή εικόνα - Google
 Δορυφορική εικόνα - Microsoft Virtual Earth

ασσομαδα
ασσομαδα
Σιδάδε Βέλια

Η Σιδάδε Βέλια (πορτογαλικά: Cidade Velha, Παλιά Πόλη) ή απλά Σιδάδι (Cidadi) είναι ένα χωριό του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο. Έχει πληθυσμό 2.148 κατοίκων (1990). Από το 2009 είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Η Σιδάδε Βέλια είναι η παλαιότερη πόλη στο Πράσινο Ακρωτήριο και χρησιμοποιούταν ως πρωτεύουσά του. Η πόλη αρχικά ονομαζόταν Ριμπέιρα Γκράντε, αλλά μετονομάστηκε τον 18ο αιώνα σε Σιδάδε Βέλια για να μην συγχέεται με την Ριμπέιρα Γκράντε, η οποία βρίσκεται σε άλλο νησί. Η πόλη έχει διατηρήσει την αρχική της πολεοδομία, ένα βασιλικό οχυρό και ένα μαρμάρινο κίονα του 16ου αιώνα στη πλατεία Πιλόρι.

Γεωγραφία 
Η Σιδάδε Βέλια βρίσκεται νότια του νησιού Σαντιάγο, σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από τη σημερινή πρωτεύουσα Πράια. Βρίσκεται νότια της Σαλινέιρο και νοτιοανατολικά της Πόρτο Γκουβέισα. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 14°55′Β 23°36′Δ.

Εξαίτιας της γεωγραφικής θέσης των νησιών, η περιοχή έχει τόσο τροπικό, όσο και εύκρατο κλίμα, γεγονός που χρησιμοποιήθηκε ώστε να γίνει ο εκλιματισμός διαφόρων ειδών φυτών σε άλλες συνθήκες. Στην κοιλάδα που καταλήγει στην κωμόπολη δοκιμάστηκαν διάφοροι τρόποι καλλιέργειας της γης.

Ιστορία 
Η Σιδάδε Βέλια ήταν η πρώτη αποικιακή ευρωπαϊκή πόλη που χτίστηκε στους τροπικούς, στα τέλη του 15ου αιώνα και αποτελεί ένα αποφασιστικό βήμα για την εξερεύνηση του κόσμου από τους Ευρωπαίους. Στους κατοίκους της πόλης δόθηκε το δικαίωμα διακίνησης σκλάβων το 1466. Η πόλη, εξ´αίτιας της στρατηγικής του θέσης ήταν ένα σημαντικό λιμάνι για το διαμετακομιστικό εμπόριο σκλάβων και άλλων αγαθών από την Αφρική στην Βραζιλία και την Καραϊβική. Η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα τον 16ο αιώνα. Στοιχεία για το απάνθρωπο εμπόριο σκλάβων υπάρχουν στο κίονα στην πλατεία. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες στην πόλη γεννήθηκε η πρώτη κοινότητα Κρεολών.

Η πόλη είχε μεγάλο πλούτο που συγκεντρωνόταν σε μικρό χώρο και γι' αυτό προστατευόταν από ένα σύστημα τειχών και οχυρών. Το 1590 ολοκληρώθηκε το βασιλικό οχυρό Σάο Φελίπε, ένα από τα ισχυρότερα της εποχής του. Η κυριαρχία στις θάλασσες των Πορτογάλων και των Ισπανών άλλαξε στον 17ο αιώνα με την αύξηση της δύναμης της Γαλλίας και της Αγγλίας. Η πόλη λεηλατήθηκε το 1712 από Γάλλους κουρσάρους, αν και είχε χάσει μέρος από τα πλούτη της. Η πόλη παρήκμασε περισσότερο τον 18ο αιώνα και η πρωτεύουσα μετακινήθηκε το 1770 στην Πράια. Εξαιτίας της έλλειψης υλικών και της μικρής απόστασης ανάμεσα στις δύο πόλεις, αρκετά από τα κτίρια της Σιδάδε κατεδαφίστηκαν για να κτιστεί με τα υλικά η νέα πρωτεύουσα.

Ένας μικρός πληθυσμός παρέμεινε στην περιοχή τον 19ο και 20ο αιώνα και αυτός ξεκίνησε το 1960 την ανοικοδόμηση της πόλης, όπως το οχυρό Σάο Φελίπε. Μια νέα αναπαλαίωση ξεκίνησε το 1999 και τέλειωσε το 2003. Το 2009 η Σιδάδε Βέλια εντάχθηκε στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος οικισμών του Πράσινου Ακρωτηρίου

σ
σ
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Δήμος Ταρραφάλ

Ο Δήμος Ταρραφάλ (πορτογαλικά: Tarrafal) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σαντιάγο. Έχει έκταση 112,4 τ.χλμ. και πληθυσμό 18.000 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Ταρραφάλ.

Γεωγραφία 
Ο Δήμος Ταρραφάλ βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και βόρεια του νησιού Σαντιάγο. Έχει έκταση 112,4 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο δέκατος έκτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Σάντα Καταρίνα, το Δήμος Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Ριμπέιρα Γκράντε, το Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο, το Σάο Ντομίνγκος και το Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου.

Ενορίες 
Ο Δήμος Ταρραφάλ συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία:

Χωριά 
 Κονταδόρ
 Μοεράο
 Μοντίνο
 Πόρταλ
 Ταρραφάλ
 Τορίλ

Δημογραφία 
Ο Δήμος Ταρραφάλ έχει πληθυσμό 18.000 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 160 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο ένατος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βισέντε, το Σάντα Καταρίνα, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Σάο Φιλίπε, το Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε και το Πόρτο Νόβο.

Ιστορία 
Ο Δήμος Ταρραφάλ δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η μία από τις δύο ενορίες του Δήμου της Αγίας Αικατερίνης, ο βόρειος, έγινε δήμος.

Εικόνες

Δείτε επίσης 
 Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου

Παραπομπές 
 Ιστοσελίδα του Ταρραφάλ

τ
τ
Γαυδέντιος ο φιλόσοφος

Ο Γαυδέντιος ο επονομαζόμενος και φιλόσοφος, είναι θεωρητικός της μουσικής της ύστερης ρωμαϊκής περιόδου, (2ος/3ος αιώνας μ.Χ;)

Βίος
Δεν είναι γνωστό το πότε ακριβώς έζησε. Συνήθως τοποθετείται τον 2ο με 3ο αιώνα μ.Χ. ενώ μερικοί τον τοποθετούν και τον 5ο αιώνα μ.Χ. Είναι συγγραφέας του Αρμονική Εισαγωγή. Γραμμένο εκλεκτικά έχει σαν θέμα του τους ήχους, τα διαστήματα, τα συστήματα, τα γένη. Η πραγμάτευση των θεωρητικών μουσικών θεμάτων  δεν είναι πρωτότυπη. Ακολουθεί και τις αριστοξενικές αντιλήψεις και τις πυθαγόρειες. Η  Αρμονική Εισαγωγή μεταφράστηκε στα λατινικά από τον Lutianus τον 6ο αιώνα μ.Χ.

Παραπομπές

Πηγές
Σόλωνας Μιχαηλίδης, «Γαυδέντιος ο φιλόσοφος», Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας Ελληνικής μουσικής, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 1989, σελ.81
Τάκης Καλογερόπουλος, «Γαυδέντιος», Το λεξικό της Ελληνικής Μουσικής. Από τον Ορφέα έως σήμερα, τομ. 1 εκδ.Γιαλλελή, Αθήνα, 1998, σελ.445

Ρωμαίοι συγγραφείς
Μουσικολογία
Λιμένιος

Ο Λιμένιος ήταν Αθηναίος συνθέτης μουσικής που έζησε πιθανώς τον 2ο αιώνα π.Χ.
Ήταν γιος του Τρωίνου, χωρίς να γνωρίζουμε άλλες λεπτομέρειες για τη ζωή του. Πολλοί ερευνητές του αποδίδουν τη σύνθεση του δεύτερου Δελφικού Ύμνου προς τον Απόλλωνα

Παραπομπές

Πηγές 
 Σόλωνας Μιχαηλίδης, «Λιμένιος», Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας Ελληνικής μουσικής, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 1989, σελ.188

Αρχαίοι Αθηναίοι
Αρχαίοι Έλληνες μουσικοί
Λυκάων ο Σάμιος

Ο Λυκάων ο Σάμιος ήταν μουσικός που έζησε μεταξύ 6ου και 5ου αιώνα π.Χ. Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για τη ζωή του. Ο Βοήθιος του απέδωσε την προσθήκη της 8ης χορδής στη λύρα. Πιθανώς ως μαθητής του Πυθαγόρα να γνώρισε και να χρησιμοποίησε την οκτάχορδη λύρα.

Πηγές 
 Σόλωνας Μιχαηλίδης, «Λυκάων», Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας Ελληνικής μουσικής, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 1989, σελ.192

Αρχαίοι Έλληνες μουσικοί
Αρχαίοι Σάμιοι
Φρούριο Καλύβας

Το Φρούριο Καλύβας είναι φρούριο το οποίο κτίστηκε από τον Φίλιππο Β΄της Μακεδονίας γύρω στο 340 π.Χ. και βρίσκεται σε υψόμετρο 627 μ., 4 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του εγκαταλειμμένου χωριού Καλύβα στον Νομό Ξάνθης. Το φρούριο βρίσκεται στην τοποθεσία-ύψωμα Καλές και, επειδή έχει οπτική επαφή στα στενά του Νέστου, όπως και στα υπόλοιπα φρούρια της περιοχής, ήταν στρατηγικής σημασίας.  

Στην εξωτερική πύλη βρέθηκε ανάγλυφο του θεού Πριάπου (ο  Πρίαπος θεωρούταν θεός της ευφορίας και προστασίας των αμπελιών και κήπων και προστάτης του φρουρίου ) και η πύλη αυτή ονομάζεται Πύλη του Πριάπου. Στο αρχαιολογικό μουσείο της Κομοτηνής βρίσκονται σήμερα ευρήματα από το φρούριο.

Παραπομπές

Κάστρα νομού Ξάνθης
Αρχαιολογικοί τόποι στη Ξάνθη
Αρχαία Μακεδονία
Γαρδίκι Φθιώτιδας

Το Γαρδίκι Φθιώτιδας είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας, στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Απέχει 25 χλμ. από την Σπερχειάδα (έδρα του δήμου) και 56 χλμ. απ΄την Λαμία. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Γαρδικίου, της Δημοτικής Ενότητας Σπερχειάδας και υπάγεται στον Δήμο Μακρακώμης.

Γεωγραφικές πληροφορίες 
Το Γαρδίκι είναι ορεινό χωριό του Νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού, στις πλαγιές των Βαρδουσίων, χτισμένο σε υψόμετρο 1025 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Μακρακώμης και ο πληθυσμός του είναι 353 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.   

Στο παρελθόν, επειδή στη Φθιώτιδα υπήρχαν δύο οικισμοί με το όνομα Γαρδίκι (σήμερα το ένα έχει μετονομαστεί σε Πελασγία), αναφερόταν ως Γαρδίκι Ομιλαίων, από τον τέως Δήμο Ομιλαίων, όπου ανήκε και του οποίου απετέλεσε έδρα.

Κοινότητα Γαρδικίου Φθιώτιδας 
Το Γαρδίκι με 353 κατοίκους, μαζί με τους οικισμούς Κουτσούφλιανη με 66 κατοίκους και Κουρελέικα με 35 κατοίκους, αποτελούν την Κοινότητα Γαρδικίου Φθιώτιδας, με συνολικό πληθυσμό 454 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.

Εξέλιξη πληθυσμού
Το Γαρδίκι Ομιλαίων Φθιώτιδας, υπήρξε μεγάλο χωριό με πληθυσμό που ξεπερνούσε τους 1.000 κατοίκους, ωστόσο, από τη δεκαετία του 1950, ο πληθυσμός του άρχισε να ελαττώνεται, ακολουθώντας παρόμοια πορεία, με τα περισσότερα ορεινά χωριά της Ελλάδας.

Απογραφές πληθυσμού

Διάγραμμα εξέλιξης πληθυσμού

Διοικητικές μεταβολές 
Το Γαρδίκι Ομιλαίων Φθιώτιδας, υπήρξε πρωτεύουσα του Δήμου Ομιλαίων, που λειτούργησε μέχρι το 1912. Στο διάστημα 1912-1998 υπήρξε έδρα ξεχωριστής Κοινότητας. Με την εφαρμογή του Σχεδίου «Καποδίστριας» το 1999, εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Σπερχειάδας, ενώ με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» το 2011, εντάχθηκε στον Δήμο Μακρακώμης.

Γαρδίκι Φθιώτιδας

Κοινότητα Γαρδικίου Φθιώτιδας

Διατελέσαντες Κοινοτάρχες Γαρδικίου Φθιώτιδας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Γαρδίκι Ομιλαίων Φθιώτιδας (ιστότοπος)

Παραπομπές

Χάρτης 

Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Μακρακώμης
Αλί Σαμπί

Η Αλί Σαμπί (αραβικά: صابح على, γαλλικά: Ali Sabieh) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Τζιμπουτί. Είναι η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Αλί Σαμπί. Έχει πληθυσμό 45.012 κατοίκων (2012).

Γεωγραφία 
Η Αλί Σαμπί βρίσκεται ανατολικά του Τζιμπουτί και νοτιοδυτικά της Περιφέρειας Αλί Σαμπί. Βρίσκεται 20.1 nm βορειοανατολικά της Ντικίλ, 23.3 nm νότια της Άρτας, 11.9 nm μακρυά της Ντιγκρί, 10.3 nm μακρυά της Αλί Αντ, 8.7 nm μακρυά της Ντεβέλ, 12.5 nm μακρυά της Ραέλ, 20.5 nm μακρυά της Μπονταρά και 5.5 nm μαρυά της Γκελίλ.

Κλίμα 
Η ετήσια υψηλή θερμοκρασία κατά μέσο όρο είναι 26 °C (78.0 °F) και η χαμηλή 17,5 °C (63,5 °F).

Μεταφορές 
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αλί Σαμπί.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος πόλεων του Τζιμπουτί

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αλι Σαμπι
Opel Vivaro

Το Opel Vivaro είναι ένα ελαφρύ επαγγελματικό βαν αυτοκίνητο, που παράγεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Opel (έως τον Μάρτιο του 2017 μέρος του ομίλου της General Motors και στη συνέχεια μέλος του Ομίλου PSA, ενώ από τον Ιανουάριο του 2021 μέλος του πολυεθνικού ομίλου Stellantis). Αρχικά, κατασκευαζόταν σε συνεργασία με τη Renault, η οποία κατά τη διάρκεια της εξέλιξής του επέβλεπε τον σχεδιασμό του. Η αντίστοιχη έκδοση της Renault ονομάζεται Renault Trafic.

Η πρώτη γενιά του Vivaro παρήχθη από τον Αύγουστο του 2001 έως τον Ιούλιο του 2014. Η παραγωγή της δεύτερης γενιάς του, ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2014 και έφτασε έως τον Μάρτιο του 2019. Τον Μάρτιο του 2019 μπήκε στη μαζική παραγωγή η τρίτη γενιά του Vivaro, που βασίζεται πλέον στο Citroën Jumpy του 2019, λόγω της εξαγοράς της Opel και της Vauxhall από τον τότε Όμιλο PSA.

Πρώτη γενιά (2001 - 2014) 
Με βάση σχετική συμφωνία μεταξύ των δύο εταιρειών, την παραγωγή έχει αναλάβει η δεξιοτίμονη δίδυμη εταιρεία της Opel, Vauxhall, στο Λούτον της Αγγλίας. Μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο πωλείται ως Vauxhall Vivaro, καθώς η Vauxhall διατίθεται αποκλειστικά στη χώρα αυτή. Λαμβάνοντας υπόψη την εμπορική επιτυχία του, μετά την εξαγορά της Nissan Motor Company από τη Renault, η Nissan παρουσίασε και τη δική της εκδοχή, την οποία εμπορεύεται με την επωνυμία Nissan Primastar και κατασκευάζει στο εργοστάσιό της στη Βαρκελώνη.

Η έκδοση της Opel / Vauxhall διαφέρει σε κάποιες λεπτομέρειες, όπως στο τιμόνι, στο ραδιόφωνο και στο χρώμα φωτισμού του πίνακα οργάνων και του ταμπλό, καθώς είναι πορτοκαλί αντί για κόκκινο. Πριν από την ανανέωση του 2006, επίσης, διέφεραν ελαφρώς στην αισθητική του μπροστινού μέρους, αλλά μετά οι διαφορές περιορίστηκαν μόνο στη μπροστινή γρίλια που ενσωματώνει το λογότυπο της εταιρείας.

Δεύτερη γενιά (2014 - 2019) 

Η δεύτερη γενιά ως Opel Vivaro B ξεκίνησε το 2014 παράλληλα με τα Renault Trafic C και Nissan NV300. Το 2016, η Fiat Professional ενέταξε στην παλέτα της το ίδιο μοντέλο ως αντικαταστάτη του Fiat Scudo, με την ονομασία Fiat Talento. Εκτός από τους πιο γνωστούς κατασκευαστές, την πρωτοβουλία μετά την συναρμολόγηση του φυσικά ανέλαβε και η Vauxhall, όπως έκανε και στο προηγούμενο μοντέλο.

Η συναρμολόγηση του, για λογαριασμό των Opel, Nissan, Renault και Fiat, γινόταν στο Σάντουβιλ της Γαλλίας και για την Vauxhall στο Λούτον της Αγγλίας.

Ειδικότερα η εκδοχή Opel / Vauxhall Vivaro αποσύρθηκε από την παραγωγή τον Μάρτιο του 2019, λόγω της εξαγοράς της Opel και της Vauxhall από τον Όμιλο PSA.

Τρίτη γενιά (2019 - σήμερα) 

Τον Μάρτιο του 2019 μπήκε στην παραγωγή η τρίτη γενιά του Vivaro, που βασίζεται πλέον στο Citroën Jumpy του 2019, όπως προαναφέρθηκε.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ελληνική ιστοσελίδα του Opel Vivaro
 Vauxhall Vivaro UK website

Επαγγελματικά αυτοκίνητα
Vivaro
Γερμανικά αυτοκίνητα
S/2011 J 1

Ο S/2011 J 1, είναι ένας ανώμαλος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από τον Σκοτ Σέπαρντ, το 2011. Είναι ο δεύτερος δορυφόρος του Δία που ανακαλύφθηκε το έτος 2011. Οι παρατηρήσεις που έγιναν από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 22 Οκτωβρίου του 2011, ήταν συνολικά 13. Η φορά της περιφοράς του γύρω από τον Δία είναι αντίστροφη από αυτή της περιφοράς του Δία γύρω από τον Ήλιο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Οι δορυφόροι του Δία από τον Σκοτ Σέπαρντ 

Φυσικοί δορυφόροι Δία
Πακάγια

Το Πακάγια είναι ενεργό σύνθετο ηφαίστειο στη Γουατεμάλα. Εξερράγη για πρώτη φορά πριν από 23.000 χρόνια περίπου και από την έλευση των Ισπανών στην Γουατεμάλα έχουν παρατηρηθεί 23 εκρήξεις. Έχει ύψος 2.552 μέτρα. Το Πακάγια ήταν ανεργό για περίπου ένα αιώνα μέχρι το 1965, οπότε και εξερράγη βιαίως, παραμένοντας ενεργό από τότε. Οι εκρήξεις του είναι συνήθως στρομπολικού τύπου, αλλά περιστασιακά έχει κάνει και πλινιακές εκρήξεις. Είναι σημαντικό τουριστικό αξιοθέατα της Γουατεμάλας και το πιο επισκευθέν ηφαίστειό της. Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας, κοντά στη πόλη Αντίγουα. Η πιο πρόσφατη έκρηξή του συνέβη το Μάιο του 2010, ύστερα από ένα κενό 10 χρόνων στη δραστηριότητά του.

Ηφαίστεια της Γουατεμάλας
Βέζερσταντιον

Το Βέζερσταντιον (γερμ. Weserstadion) είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο που βρίσκεται στην Βρέμη στο ομώνυμο ομόσπονδο κρατίδιο στην Γερμανία. Παλαιότερα ήταν γήπεδο πολλαπλών χρήσεων, σήμερα χρησιμοποιείται αποκλειστικά για αγώνες ποδοσφαίρου. Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του ποταμού Βέζερ, απ' όπου πηγάζει και η ονομασία  Βέζερσταντιον και σε απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου από το κέντρο της πόλης.

Αποτελεί έδρα της Βέρντερ Βρέμης που αγωνίζεται στην Μπουντεσλίγκα. Για το ποδόσφαιρο το γήπεδο διαθέτει χωρητικότητα 42.354 θέσεων, εκ των οποίων οι 30.623 είναι καθημένων, 10.100 ορθίων, 1.504 σε σουίτες και 127 θέσεις για ανάπηρους. Στη διάρκεια διεθνών αγώνων όλοι οι θεατές πρέπει να είναι καθισμένοι, συνεπώς η χωρητικότητα του γηπέδου "πέφτει" στις 37.441 θέσεις καθημένων. Για τις συναυλίες μπορεί να φιλοξενήσει κοινό μεγαλύτερο των 45.000 θεατών. Το  Βέζερσταντιον διαθέτει αρκετούς χώρους VIP, ανάμεσά τους 70 σουίτες πολυτελείας, μια μεγάλη κερκίδα επισήμων 700 θέσεων και άλλες διευκολύνσεις.

Ιστορία 
Το 1909 κατασκευάζεται ένας πρώτος αθλητικός χώρος, που περιλαμβάνει και μια ξύλινη κερκίδα με την οικονομική βοήθεια του δήμου της Βρέμης. Το 1926 ξεκινά η κατασκευή της πρώτης μεγάλης κερκίδας με αποδυτήρια και εστιατόριο έναντι 1.250.000 μάρκων (Reichsmark).

Ο πρώτος αγώνας της Βέρντερ Βρέμης στο Βέζερσταντιον έλαβε χώρα με αντίπαλο την ΒφΛ Όσναμπρικ το 1947. Με το πέρασμα του χρόνου, το γήπεδο εξελίχθηκε, περιλαμβάνοντας σουίτες και κερκίδες VIP, διαφημιστικές πινακίδες, θέσεις αναπήρων κτλ.

Στη διεθνή σκηνή το Βέζερσταντιον φιλοξένησε για πρώτη φορά αγώνα της Εθνικής Γερμανίας στις 2 Μαΐου 1939. Οι Γερμανοί υποδέχτηκαν εκείνη την μέρα την Ιρλανδία (1-1).

Το γήπεδο έθεσε υποψηφιότητα για να συμπεριληφθεί στη λίστα των γηπέδων, όπου θα φιλοξενούνταν αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, αλλά τελικά απορρίφθηκε, έστω κι αν διέθετε μεγαλύτερη χωρητικότητα από ορισμένα επιλεγέντα στάδια.

Αξιοσημείωτα 
Στο Βέζερσταντιον είναι που η Μπάγερν Μονάχου πέτυχε το υπ' αριθμόν 3.000 τέρμα της στην Μπουντεσλίγκα. Η Βέρντερ είχε κερδίσει με 3-1 και ο Ρόι Μακάι είχε μπει στην ιστορία στις 21 Οκτωβρίου 2006.

Γεγονότα 
 Συναυλίες του Μάικλ Τζάκσον στις 31 Μαΐου και στις 6 Ιουνίου 1997.
 Συναυλία των The Rolling Stones στις 2 Σεπτεμβρίου 1998
 Συναυλία των Metallica στις 16 Ιουνίου 2004

Έκθεση Φωτογραφιών

Παραπομπές

Δείτε Επίσης 

 Βέρντερ Βρέμης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  Επίσημη ιστοσελίδα του Βέζερσταντιον

Στάδια ποδοσφαίρου στη Γερμανία
Βέρντερ Βρέμης
Βρέμη
Εθνική Πολωνίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

WORLD CUP : WIN 3 TIMES 2002 1998 1994

Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις

Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 

 1930 - δεν συμμετείχε
 1934 - αρνήθηκε να συμμετέχει
 1938 - 1/8 
 1950 - δεν συμμετείχε
 1954 - αρνήθηκε να συμμετέχει 
 1958-1970 - δεν πέρασε τα προκριματικά
 1974 - 3η θέση 
 1978 - 3η θέση στον Όμιλο Β 
 1982 - 3η θέση
 1986 - 1/8 
 1990-1998 - δεν πέρασε τα προκριματικά
 2002 - 4η θέση στον Όμιλο Δ
 2006 - 3η θέση στον Όμιλο Α
 2010 - δεν πέρασε τα προκριματικά
 2014 - δεν πέρασε τα προκριματικά

Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 

 1900-1920 - δεν συμμετείχε
 1924 - 1ος γύρος 
 1928 - δεν πέρασε τα προκριματικά
 1936 - 4η θέση
 1948 - δεν πέρασε τα προκριματικά
 1952 - 1/8
 1956 - δεν πέρασε τα προκριματικά
 1960 - 3η θέση στον Όμιλο Γ
 1964-1968 - δεν πέρασε τα προκριματικά 
 1972 - 1η θέση
 1976 - 2η θέση
 1988 - δεν πέρασε τα προκριματικά
 1992 - 2η θέση
 1996-2016 - δεν πέρασε τα προκριματικά

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 

 1960-2004 - δεν πέρασε τα προκριματικά 
 2008 - 4η θέση στον Όμιλο Β
 2012 - 4η θέση στον Όμιλο Α
 2016 - 5η θέση (προημιτελικά)

Τρέχουσα σύνθεση
Εως 10 Αυγούστου 2017, οι δέκα παίκτες με τα περισσότερα γκολ:

Από 7 Ιουνίου 2012

Καλύτεροι σκόρερ

 21.01.2021

Με το έντονο καταγράφονται οι παίκτες που συνεχίζουν την συμμετοχή τους.

Διάσημοι παίκτες

 Γιαν Τομασέφσκι 
 Ζμπίγκνιεβ Μπόνιεκ
 Γιάτσεκ Μπονκ
 Άρτουρ Μπόρουτς
 Άρτουρ Βίχνιαρεκ
 Μπαρτλομέι Γκζελιάκ
 Καζίμιες Ντέινα
 Έζι Ντούντεκ
 Ντάριους Ντούντκα
 Μάρτσιν Ζεβλάκοφ
 Μίχαλ Ζεβλάκοφ
 Βουαντίσουαφ Ζμούντα
 Ματσέι Ζουράφσκι
 Γιάτσεκ Κσινούβεκ
 Μάριους Λεβαντόφσκι
 Βουοντζίμιες Λουμπάνσκι
 Γκζέγκος Λάτο
 Εμμάνουελ Ολισαντέμπε
 Έρνεστ Πολ
 Βλόντζιμεζ Σμολάρεκ
 Εουζέμπιους Σμολάρεκ
 Γκέραρντ Τσέσλικ
 Άντρεϊ Σάρμαχ
 Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι
 Λούκας Πίτσεκ
 Λούκας Φαμπιάνσκι
 Κάρολ Σφιντέρσκι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα της Πολωνικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου
 Η στατιστική των αγώνων της εθνικής Πολωνίας
 Νέα του πολωνικού ποδοσφαίρου

Εθνική Πολωνίας (ποδόσφαιρο)
Πλάκα κάνεις

Πλάκα Κάνεις είναι ο τίτλος ελληνικής κωμικής, ψυχαγωγικής τηλεοπτικής εκπομπής όπου συντελούνται φάρσες σε ανυποψίαστους πολίτες και προβλήθηκε τις σεζόν 2010-2012 από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 με παρουσιαστές τον Σάββα Πούμπουρα και τον Δημήτρη Βλάχο. Οι φάρσες λαμβάνουν χώρα σε δημόσιους χώρους, όπως καφετέριες, εστιατόρια και μπαρ. Συνολικά προβλήθηκαν 18 επεισόδια, τα οποία αποτελούν τον πρώτο και δεύτερο κύκλο της σειράς. Τη σεζόν 2013-2014 έκανε πρεμιέρα ο τρίτος κύκλος με την ονομασία Πλάκα Κάνεις: Hotel Edition, στον οποίο οι φάρσες λάμβαναν χώρα σε ξενοδοχεία και συνολικά προβλήθηκαν 15 επεισόδια.

Δομή 
Οι παρουσιαστές, αρχικά διαλέγουν ένα άτομο από μία παρέα. Η ομάδα του παιχνιδιού τον/την πλησιάζει, προσποιούμενη να έρθει μαζί του για να συμπληρώσει κάποιο έγγραφο, και να του προσφέρει ένα χρηματικό έπαθλο, με αντάλλαγμα να παίξει στο "Πλάκα κάνεις", χωρίς να το καταλάβει η παρέα του/της. Αφού δεχτεί να υπακούσει στις εντολές που θα του/της δίδονται, του/της παρέχονται ένα ακουστικό και ένα μικρόφωνο και επιστρέφει στο τραπέζι, σαν να μη συμβαίνει τίποτα! Από εκεί και πέρα, μπορεί να κάνει όσα ευτράπελα, άβολα, περίεργα και αγχώδη πράγματα μπορούν να συμβούν δημιουργώντας συναισθήματα στους φίλους του/της που βρίσκονται στην ίδια παρέα, όπως π.χ. να αλλάξει θέση τρεις φορές, να πιει τη μπύρα του διπλανού του/της, να σπάσει όλα τα ποτήρια ή να φιλήσει τη σερβιτόρα. Στόχος, να κάνει πέντε πράγματα. Αν τα καταφέρει, χωρίς να αποκαλύψει τον σκοπό, κερδίζει ένα σημαντικό χρηματικό έπαθλο.

Επισκόπηση Εκπομπής

Συντελεστές 
Την αρχισυνταξία είχε αναλάβει η Σοφία Καλλίδου, ενώ για την σκηνοθεσία ήταν υπεύθυνος ο Θάνος Γκομόζιας (Πλάκα Κάνεις) και ο Βασίλης Γλυνός (Πλάκα κάνεις: Hotel edition).          
 Οργάνωση Παραγωγής: Αντώνης Μάτσος
 Διεύθυνση Παραγωγής:Γιώργος Λύγγρης
 Σύμβουλος Παραγωγής: Τζώρτζης Ποφάντης
 Εκτέλεση Παραγωγής: J.K. Productions
 Ηθοποιοί που συμμετέχουν στο Πλάκα Κάνεις: Αθηνά Βαλκώνη, Ήρα Μπέσκα
 Ηθοποιοί που συμμετέχουν στο Πλάκα κάνεις: Hotel edition: Γιώργος Πούλης, Ελένη Καλουτσάκη, Μαρία Ψιλοπούλου, Χριστιάνα Δάρρα

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://archive.is/20130702042154/www.antenna.gr/tv/plakakaneis/About
 http://www.ishow.gr/personBio.asp?guid=0307EC65-9E96-4FBD-B6B4-55E81379136C
 http://www.ishow.gr/personBio.asp?guid=AB753A1B-2FF5-4450-A3C5-9B98C1CF6F5D

Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1
Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές