Νιγκάρ Χανίμ

Η Νιγκάρ Χανίμ (1856 - 1 τον Απρίλιο του 1918) (  ) ήταν Οθωμανή ποιήτρια, η οποία πρωτοστάτησε στο σύγχρονο δυτικό στιλ σε θηλυκό τρόπο. Είναι σημαντική προσωπικότητα στην τουρκική ποίηση στη μετά το Τανζιμάτ εποχή.

Ζωή και ποίηση 
Η Νιγκάρ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον Μακάρ Οσμάν Πασά, έναν Οθωμανό ευγενή ουγγρικής καταγωγής. Μετά την Ουγγρική Επανάσταση το 1849 βρήκε καταφύγιο στην Τουρκία και εργάστηκε ως δασκάλα σε μία πολεμική σχολή. Σπούδασε στο Καντίκιοϊ Fransız Mektebi (Γαλλική Σχολή στο Καντίκιοϊ), και αργότερα έλαβε διαλέξεις από ιδιώτες καθηγητές στο σπίτι. Ήταν σε θέση να μιλήσει οκτώ διαφορετικές γλώσσες και να παίξει πιάνο σε νεαρή ηλικία.

Ήταν παντρεμένη σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, αλλά χώρισε μετά από μερικά χρόνια μεγάλης δυστυχίας. Τα ποιήματά της ήταν γεμάτα πόνο και θλίψη, γιατί είχε επηρεαστεί από τον χωρισμό της με τον σύζυγό της. Έτσι, η ποίησή της διακρίνεται για τον έντονο λυρισμό της. 

Η πρώιμη ποίησή της είναι στο παραδοσιακό στυλ ντιβάνι, αλλά αργότερα επηρεάστηκε από τον Ρετσαϊζαντέ Μαχμούτ Εκρέμ και άλλους, και υιοθέτησε μια πιο μοντερνιστική στάση, επηρεασμένη από τη δυτική ποίηση της εποχής της. Ήξερε πολύ καλά στους πολιτισμούς της Ανατολής και της Δύσης και γνώριζε γαλλικά, ελληνικά, αραβικά και γερμανικά. 

Το βιβλίο της Έφσος ήταν το πρώτο βιβλίο ποίησης γραμμένο σε δυτικό στιλ ποίησης από γυναίκα συγγραφέα Όπως η Μιχρί Χατούν, και πιθανώς η πρώτη γυναίκα ποιήτρια από τότε, η θηλυκότητά της δεν είναι κρυμμένη. Το στυλ γραφής, η επιλογή θεμάτων και η παρουσίασή του αντικατοπτρίζει μια πολύ θηλυκή ευαισθησία. Εκτός από την ποίηση, έγραψε πεζογραφία και έκανε αρκετές μεταφράσεις.

Στην προσωπική της ζωή, ήταν μια σημαντική και γνωστή φιγούρα στην κοινωνία της εποχής της. Εκτός από την καριέρα της ως ποιήτρια, ο τρόπος ζωής, η εξωστρεφής προσωπικότητά της και η επιλογή των ρούχων είχε μεγάλη επιρροή στην κοινωνία και την προοπτική των γυναικών εκείνη την εποχή. Αν και δεν είναι δυνατόν να πούμε ότι ήταν φεμινίστρια, η άποψή της για τα δικαιώματα των γυναικών ήταν πολύ πιο μπροστά από την εποχή της.

Το ανθρωπιστικό της έργο αναγνωρίστηκε με το βραβείο του Τάγματος Φιλανθρωπίας (Şefkat Nişanı). 

Έγινε όλο και πιο απομονωμένη τα τελευταία χρόνια της ζωής της, και ήταν γεμάτη πόνο και θλίψη. Πέθανε το 1918 στην Κωνσταντινούπολη.

Έργα 
Εδώ είναι ένα πρώιμο ερωτικό ποίημά της (μετάφραση από Talat S. Halman)

 Πες μου ξανά

 Είμαι η μόνη σου αγάπη - σε ολόκληρο τον κόσμο - τώρα;
 Είμαι πραγματικά το μόνο αντικείμενο της αγάπης σου;
 Αν τα πάθη μαίνονται στο μυαλό σου,
 Αν η αγάπη αναπηδά αιώνια στην καρδιά σου -
 Είναι όλα για μένα; Πες μου ξανά.

 Πες μου τώρα, εγώ είμαι αυτός που εμπνέει
 Όλες οι σκοτεινές σκέψεις σου, όλη η θλίψη σου;
 Μοιραστείτε μαζί μου τι νιώθετε, τι πιστεύετε.
 Έλα, αγάπη μου, χύσε στην καρδιά μου
 Ό, τι σου δίνει τόσο πολύ πόνο.
 Πες μου ξανά.
 (από τους Cosman, et al., Penguin Book of Women Poets 1978, σελ.265)

Εδώ είναι μια λίστα με τα μεγάλα έργα της:

Ποίηση 

 Έφσος Ι  (Τι κρίμα) (1886)
 Έφσος II (Τι κρίμα) (1890)
 Νιράν (Φλογερά ποιήματα) (1896)
 Ακσί Σαντά (Ηχώ) (1900)

Πρόζα 
 Σαφαχάτι Καλμπ  (Στάδια της καρδιάς, ερωτικά γράμματα) (1901),
 Ελχάνι Βατάν (Φωνές της Χώρας) (1916)

Θεατρικά έργα 

 Γκριβ (Ο λόφος, 3 πράξεις, εκδόθηκε το 1910)

Παραπομπές 
 

Τούρκοι ποιητές