joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ουλφ Έκμαν

Ο Ουλφ Έκμαν (σουηδικά: Ulf Ekman, γενν. 8 Δεκεμβρίου 1950, Γκέτεμποργκ, Σουηδία), είναι Σουηδός χριστιανός. Υπήρξε Χαρισματικός/Πεντηκοστιανός ποιμένας και ιδρυτής της Χαρισματικής εκκλησίας Livets Ord (Λόγος Ζωής). Ήταν ο πρώτος που μετέδωσε το κίνημα Λόγος Πίστης (Word of Faith) στη Σουηδία. Το 2014 μεταστράφηκε στην Καθολική Εκκλησία.

Διακονία
Το Έκμαν έγινε Χριστιανός λίγο πριν τελειώσει το σχολείο το 1970. Σπούδασε εθνογραφία, ιστορία και θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Τον Ιανουάριο του 1979 διορίστηκε στη Σουηδική Λουθηρανική Εκκλησία (την επικρατούσα εκκλησία της Σουηδίας), επιστρέφοντας στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα όπου εργάστηκε ως εφημέριος για αρκετά χρόνια. Παρακολούθησε για ένα χρόνο το Βιβλικό Εκπαιδευτικό Κέντρο RHEMA στην Οκλαχόμα των Ηνωμένων Πολιτειών και επιστρέφοντας στην Ουψάλα το 1983 ίδρυσε την εκκλησία Livets Ord. Παρέμεινε ποιμένας της εκκλησίας μέχρι το 2002, όπου παρέδωσε την ποιμαντορία στον Ρόμπερτ Εκ για να επικεντρωθεί στο διεθνές έργο, αν και πρόσφατα επέστρεψε στη Livets Ord. Έχει ιδρύσει το Πανεπιστήμιο Livets Ord και τη Βιβλική Σχολή Λόγος Ζωής.

Μέσω της εκκλησίας του, έχει στείλει τους ιεραποστόλους στο Μπανγκλαντές, τη Ρωσία, την Ουκρανία, την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, το Τατζικιστάν, το Αφγανιστάν, την Αλβανία, το Ισραήλ και στην Ινδία. Στην πρώην ΕΣΣΔ είχε ξεκινήσει να κηρύττει σε Πεντηκοστιανές Εκκλησίες και σε στάδια. Στη Ρίγα της Λετονία συνεργάστηκε στενά με τον Αλεξέι Λέντγιαεφ και την Εκκλησία της Νέας Γενιάς όπου είναι ποιμένας. Σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της πρώην ΕΣΣΔ, ιδρύθηκαν εκκλησίες Livets Ord και Εκκλησίες της Νέας Γενιάς. Ο αριθμός ανθρώπων που ευαγγελίστηκαν υπολογίζεται στους 250,000 με 500,000. Η συνεργασία της Livets Ord με την Εκκλησία της Νέας Γενιάς τελείωσε το Μάρτιο του 2004 έπειτα από δογματική διαφωνία.

Το 2014 μεταστράφηκε στην Καθολική Εκκλησία.

Ανάμεσα στις Χαρισματικές εκκλησίες, ο Ουλφ Έκμαν θεωρούταν σύμβουλος, πνευματικός πατέρας, και "ποιμένας των ποιμένων".

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η επίσημη σελίδα του Ουλφ Έκμαν
Τηλεοπτικές μεταδόσεις της Εκκλησίας του Ουλφ Έκμαν

Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες
Πεντηκοστιανισμός
Σουηδοί
Λουντοβίκ Ζιουλί

Ο Λουντοβίκ Ζιουλί (Ludovic Giuly, (Λυών, 10 Ιουλίου 1976) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός στη Μον ντ'Ορ Αζέργκ Φουτ.

Καριέρα

Αρχή της καριέρας
Αφού ξεκίνησε την καριέρα του στην Ολυμπίκ Λυών το 1994, ο Ζιουλί υπέγραψε στην ΑΣ Μονακό τον Ιανουάριο του 1998.

Ήταν αρχηγός της ομάδας του στην εκπληκτική σεζόν 2003-04, όπου η Μονακό έφτασε ως τον τελικό όπου ηττήθηκε από την Πόρτο.

Μπαρτσελόνα
Η Μπαρτσελόνα πλήρωσε 7 εκατομμύρια ευρώ για να τον αποκτήσει από την Μονακό στις 28 Ιουνίου 2004, με συμβόλαιο ως τον Ιούνιο του 2008.

Συνέβαλε στην κατάκτηση του ισπανικού Πρωταθλήματος τη σεζόν 2004-05. Ήταν 2ος σκόρερ της ομάδας του με 11 γκολ. 

Τη σεζόν 2005-06 η Μπαρτσελόνα κέρδισε και πάλι το πρωτάθλημα Ισπανίας αλλά και το Champions League και ο Ζιουλί ήταν και πάλι από τους πρωταγωνιστές, πετυχαίνοντας μάλιστα το μοναδικό γκολ της Μπαρτσελόνα στον ημιτελικό απέναντι στην ΑΚ Μίλαν.

Ρόμα
Στις 17 Ιουλίου 2007 υπέγραψε στη ΑΣ Ρόμα αντί του πόσου των 1,8 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, ενώ η ομάδα της Καταλωνίας εισέπραξε 4,5 εκατομμύρια ευρώ.

Διεθνής καριέρα
Υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας της Γαλλίας, αλλά λόγω ενός τραυματισμού στο πόδι δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2004.

Ο Ζιουλί δεν επιλέχθηκε ούτε και για το Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου 2006 και αντ'αυτού επιλέχθηκε ο Φρανκ Ριμπερί της Μαρσέιγ.
Ωστόσο, με τον Ζιμπλίρ Σισέ να έχει σπάσει το πόδι του σε αγώνα προετοιμασίας με την Κίνα, ο Ζιουλί θα μπορούσε να είχε κληθεί, όμως κάτι τέτοιο δεν συνέβη από τον προπονητή της εθνικής Γαλλίας Ραιμόντ Ντομένεκ, ο οποίος κάλεσε τον Σίντνει Γκοβού. Ο Ντομενέκ μάλιστα δήλωσε μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο ότι "δεν υπάρχει λόγος να παίζει ο Ζιουλί στην Εθνική Γαλλίας όταν υπάρχουν νέοτεροι και καλύτεροι ποδοσφαιρίστες από αυτόν". Η δήλωση αυτή απογοήτευσε τους φιλάθλους της Εθνικής Γαλλίας αλλά και της Μπαρτσελόνα, αλλά ο Ζιουλί ζήτησε από τους θαυμαστές του να σεβαστούν την απόφαση του τεχνικού της Γαλλίας. Πρόσθεσε, όμως, ότι αν του δίνοταν μια ευκαίρια να παίξει για την πατρίδα του, θα την αξιοποίουσε αμέσως.

Διακρίσεις
 Γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου: 2000 (ΑΣ Μονακό)
 Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου: 2005, 2006 (Μπαρτσελόνα)
 Κύπελλο Γαλλίας: 2003 (ΑΣ Μονακό)
 Ισπανικό Σούπερ Καπ: 2006 (Μπαρτσελόνα)
 Ιταλικό Σούπερ Καπ: 2007 (ΑΣ Ρόμα)
 Champions League: 2006 (Μπαρτσελόνα)
 Κύπελλο Συνομοσπονδιών: 2003 (Γαλλία)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Official Website
 FootballDatabase :: Ludovic Giuly
 www.ludo-giuly.tk
 Ludovic Giuly Football Boots

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Ποδοσφαιριστές Ρόμα
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοριάν
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003
Κορσικανοί ποδοσφαιριστές
Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Ράινχαρντ Μπόνκε

Ο Ράινχαρντ Μπόνκε (Reinhard Bonnke, Κένινγκσμπεργκ, γενν. 19 Απριλίου 1940) είναι Γερμανός Χαρισματικός/Πεντηκοστιανός Χριστιανός ευαγγελιστής.

Αναγεννήθηκε στην ηλικία των 9. Σπούδασε στο Βιβλικό Κολλέγιο της Ουαλίας στο Σουόνσι και ήταν ποιμένας στη Γερμανία για 7 χρόνια. Ξεκίνησε τη διακονία του στην Αφρική, κηρύττοντας στο Λεσότο το 1967. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεγάλες ευαγγελιστικές συνάξεις σε όλη την ήπειρο. Ο Μπόνκε υποστηρίζει πως οι σταυροφορίες του έχουν οδηγήσει 10 εκατομμύρια ανθρώπους στο Χριστιανισμό μεταξύ του 1995 και του 2000, και άλλα 38 εκατομμύρια από το 2001 μέχρι το 2005. Επίσης ήταν ομιλητής στο Συνέδριο Νεολαίας Planetshakers το 2008 στην Αυστραλία. 

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα θαύματα που λέγεται ότι έχουν γίνει κατά τη διάρκεια των σταυροφοριών του Ράινχαρντ Μπόνκε, συνέβη τον Δεκέμβριο του 2001 στην Ιεραποστολική Εκκλησία της Χάρης του Θεού στην Ονίτσα της Νιγηρίας. Ο ποιμένας Ντάνιελ Εκετσούκγου ισχυρίστηκε πως όντας πιστοποιημένα νεκρός για 42 τουλάχιστον ώρες, επέστρεψε στη ζωή. Ο Μπόνκε έχει γράψει πολλά βιβλία, έχοντας πουλήσει 178 εκατομμύρια αντίτυπα σε 158 διαφορετικές γλώσσες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Χριστός για όλα τα Έθνη (η διακονία του Μπόνκε)
 Ο Μπόνκε μιλά για έναν Νιγηριανό που αναστήθηκε από νεκρός

Μπoνκε
Μπονκε
Μπoνκε
Νγκούλτρουμ

Το 'νγκούλτρουμ (ngultrum, κωδικός (ISO 4217 BTN) είναι το νόμισμα του Μπουτάν από το 1974. Υποδιαιρείται σε 100 chhertum (ονομάζονταν chetrums στα κέρματα ως το 1979).

Ιστορία 
Το σημερινό νόμισμα εισήχθη το 1974 και αντικατέστησε τη Ρουπία Μπουτάν, με την οποία είχε ίδια αξία. Το νγκούλτρουμ έχει ίδια αξία με τη Ρουπία Ινδίας. Η ινδική ρουπία εξακολουθεί να επηρεάζει το μπουτανέζικο νόμισμα.

Κέρματα 
To 1974 κυκλοφόρησαν κέρματα των 5 και 10 chetrums, των 20 chetrums και των 25 chetrums από χαλκονικέλιο και του 1 ngultrum. Η νέα σειρά κερμάτων κυκλοφόρησε το 1979, με τα κέρματα να αποτελούνται από νέο υλικό. Τα κέρματα των 5 και 10 chhertum έχουν πλέον κατά πολύ σταματήσει να κυκλοφορούν.

Τραπεζογραμμάτια 
Το 1974 είδε την εισαγωγή χαρτονομισμάτων του 1, 5 και των 10 ngultrums και ακολούθησαν τα 100 ngultrums το 1978 καιτα 2, 20 και 50 ngultrums το 1981. Το 1986 η έκδοση των χαρτονομισμάτων αποτέλεσε το έργο ειδικής Νομισματικής Αρχής. Το 2006 εισήχθη νέα σειρά τραπεζογραμματίων, ανάμεσα στα οποία και αυτών του 1 νγκούλτρουμ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 worldpapermoney.org - Φωτογραφίες χαρτονομισμάτων από το Μπουτάν
 Ανάλυση της "κλειδωμένης" ισοτιμίας ανάμεσα σε Μπουτάν και Ινδία

Μπουτάν
Νγκουλτρουμ
Παλαιός Παντελεήμονας Πιερίας

Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Παντελεήμονας Κιλκίς
Για οικισμούς με το όνομα Άγιος Παντελεήμονας δείτε: Άγιος Παντελεήμονας (αποσαφήνιση)

Ο Παντελεήμονας ή Παλαιός Παντελεήμονας είναι ημιορεινό χωριό της Πιερίας σε υψόμετρο 440 μέτρων.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Ο Παλαιός Παντελεήμονας βρίσκεται στους βορειοανατολικούς πρόποδες του Κάτω Ολύμπου. Είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός καθώς αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα παραδοσιακής μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής στην βόρεια Ελλάδα. Ο οικισμός κατάφερε να διατηρήσει το τοπικό του χρώμα καθώς είχε σχεδόν ερημώσει από την δεκαετία του 1950, όταν οι κάτοικοι του μετακόμιζαν μαζικά στον μεγαλύτερο οικισμό του Νέου Παντελεήμονα. Τη δεκαετία του 1980 όμως μεταστράφηκε η κατάσταση, όταν αναπαλαιώθηκε ο οικισμός και άρχισε η ταχεία τουριστική ανάπτυξή του. Το παραδοσιακό τοπικό χρώμα του οικισμού καθώς και η μικρή απόσταση που τον χώριζε από τα τουριστικά θέρετρα της Πιερίας και από την εθνική οδό Αθηνών - Θεσσαλονίκης εκτίναξαν τουριστικά την περιοχή. Σήμερα αποτελεί πόλο έλξης για τους επισκέπτες και τους διερχόμενους της νότιας Πιερίας.

Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα που κτίστηκε το 1914.

Στις αρχές του 1980 γυρίστηκαν σκηνές της ταινίας "Μεγαλέξαντρος" του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, αλλά και του  "Αλαλούμ" των Χάρρυ Κλυνν, Γιάννη Κακουλίδη, καθώς και το 2008 για την τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος "Ματωμένα Χώματα" της Διδούς Σωτηρίου από τον σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη.

Οι εκκλησία του Αγίου Αθανασίου έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο ο οποίος είναι "μονόχωρο κτίσμα, με νάρθηκα σε υψηλότερο επίπεδο, τυπικό δείγμα κοιμητηριακού ναού του 18ου - 19ου αιώνα στην περιοχή". Πάνω από το χωριό βρίσκεται το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία.

Διοικητικά 
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Νέο Παντελεήμονα και την Παραλία Παντελεήμονα αποτελούν την τοπική κοινότητα Παντελεήμονας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ολύμπου του δήμου Δίου - Ολύμπου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 11 κατοίκους. Αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 152Α-09/07/1918 να ορίζεται έδρα της τότε κοινότητας Πλαταμώνος, ενώ με το σχέδιο Καποδίστρια ανήκε στον πρώην δήμο Ανατολικού Ολύμπου και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 34 κάτοικοι.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Μένουμε Ελλάδα - Στον Παλαιό Παντελεήμονα Πιερίας
 Πληροφορίες για τον Παλαιό Παντελεήμονα Πιερίας και εικονική περιήγηση 360°, από το 360sites.gr 
Ο Παλαιός Παντελεήμονας (νομός Πιερίας) στο https://www.youtube.com

Παραπομπές

Χωριά του νομού Πιερίας
Δήμος Δίου - Ολύμπου
Κάκια Παναγιώτου

Η Κάκια (Αικατερίνη) Παναγιώτου (26 Ιανουαρίου 1923 - 6 Απριλίου 2013) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Όταν τελείωσε τις γυμνασιακές της σπουδές, φοίτησε στη Γερμανική Ακαδημία και στη συνέχεια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία εξήλθε με άριστα. Πρωτοεμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή το 1945 στον θίασο "Αυλαία" και το 1948 προσλήφθηκε στο Εθνικό Θέατρο ως πρώτη στο χορό αρχαίου δράματος. Στην παράσταση της "Ορέστειας" του Αισχύλου διακρίθηκε ιδιαίτερα, υποδυόμενη την Κασσάνδρα. Στη συνέχεια ανέλαβε πρωτεύοντες ρόλους σε νεώτερες παραστάσεις έργων.

Περιόδευσε με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη στην Αίγυπτο και την Κύπρο. Από το 1953 ήταν μόνιμο στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου. Στη δεκαετία του 1960 ασχολήθηκε έντονα με τον ελληνικό κινηματογράφο όπου και συμμετείχε σε αρκετές ταινίες, όπως "Στεφανία", "Αγάπη για πάντα", "Μαντώ Μαυρογένους", "Υπολοχαγός Νατάσσα".

Την τηλεοπτική σεζόν 2007-2008 έπαιξε τον ρόλο της αφηγήτριας στη σειρά "Δεληγιάννειον Παρθεναγωγείον ".

Προσωπική ζωή 
Παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Σάπαρη, με τον οποίο και απέκτησε έναν γιο. Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 90 ετών και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Χαλανδρίου.

Φιλμογραφία

Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες η Παναγιώτου συμμετείχε ως ηθοποιός. 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.15ος, σ.388.
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί 
 90 lepta

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Φρεντ Φράνσις Μπόσγουορθ

Ο Φρεντ Φράνσις Μπόσγουορθ (αγγλ.: Fred Francis Bosworth, 17 Ιανουαρίου 1877 - 23 Ιανουαρίου 1958) ήταν Αμερικανός Πεντηκοστιανός ευαγγελιστής. Συγκαταλέγεται στους λεγόμενους "faith healers" (θεραπευτές διαμέσου της πίστεως). Γεννήθηκε σε ένα αγρόκτημα στη Νεμπράσκα και ανατράφηκε σε μια οικογένεια Μεθοδιστών. Στην ηλικία των 17, αναγεννήθηκε και μετά από δύο χρόνια θεραπεύτηκε από σημαντικά πνευμονικά προβλήματα. Μετά από αυτό, ο Μπόσγουορθ άρχισε να ακολουθεί πιστά τις Χριστιανικές αρχές, αν και αρχικά άλλαξε διάφορες εκκλησίες. Αρκετά χρόνια μετά τη θεραπεία του, παρευρέθηκε στην εκκλησία του Αλεξάντερ Ντόουι στο Ιλλινόις, και έπειτα παρευρέθηκε σε Πεντηκοστιανές συναθροίσεις.

Όταν ο Μπόσγουορθ έλαβε την εμπειρία της Πεντηκοστής το 1906, απέκτησε μια έντονη επιθυμία να κηρύξει το Ευαγγέλιο, αφήνοντας τις επιχειρησιακές δρατηριότητές του και εναποθέτωντας την επιβίωσή του στην πίστη. Περίπου το 1909 μετακόμισε στο Τέξας, και το 1910 ξεκίνησε μια εκκλησία στο Ντάλλας. Το 1914 ήταν ένας από τους ιδρυτές των Συνάξεων του Θεού, με τις οποίες συνεργάστηκε μέχρι το 1918. Αρχισε έπειτα μια νέα εκκλησία στο Ντάλλας. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '20 ήταν γνωστός για τις περιοδείς του που περιλάμβαναν μεγάλες συναθροίσεις στις οποίες υπεράσπισε τις θεραπείες διαμέσω της πίστης, με παρεύρισκόμενους ανθρώπους από όλη τα δόγματα. Περίπου το 1930 άρχισε ένα από τα πρώτα πετυχημένα Χριστιανικά ραδιοφωνικά προγράμματα. Σήμερα είναι περισσότερο γνωστός για το βιβλίο του Χριστός ο Θεραπευτής που είχε εκδοθεί περισσότερες από 7 φορές όταν ακόμα ήταν εν ζωή, και σήμερα έχει κυκλοφορήσει σε 500.000 αντίτυπα.

Μποσγουορθ
Μποσγουορθ
Τζόελ Όστιν

Ο Τζόελ Σκοτ Χέυλεϋ Όστιν ή απλά Τζόελ Όστιν (Joel Scott Hayley Osteen, 5 Μαρτίου 1963) είναι Αμερικανός Πεντηκοστιανός επίσκοπος, συγγραφέας και υποστηρικτής του Ευαγγελίου της Ευημερίας.

Είναι ο ποιμένας της Εκκλησίας Lakewood στο Χιούστον του Τέξας. Είναι παντρεμένος με Βικτώρια Όστιν η οποία συμμετέχει στο έργο της εκκλησίας. Ο Τζόελ Όστιν χαρακτηρίστηκε από την Μπάρμπαρα Γουόλτερς ως ένας από τους 10 πιό συναρπαστικούς ανθρώπους του 2006, ενώ το The Church Report τον χαρακτήρισε ως τον Χριστιανό με την μεγαλύτερη επίδραση στην Αμερική για το 2006. Το δεύτερο βιβλίο του, Become a Better You, κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2007 με πρώτη εκτύπωση 3 εκατομμύρια αντίτυπα.

Υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Joel Osteen Ministries
 Εκκλησία Lakewood

Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες
Πεντηκοστιανισμός
Δεξίλεως

Ο Δεξίλεως ήταν αρχαίος ευγενής Αθηναίος, γιος του Λυσανίου εκ του Θορικού, είχε γεννηθεί όταν στην Αθήνα ήταν άρχοντας ο Τείσανδρος. Ανήκε στη τάξη των ιππέων, που έπεσε, σε ηλικία μόλις 20 ετών, μαζί με άλλους 4 ιππείς και του φύλαρχου Αντιφάνους το 394 π.Χ. στη Κόρινθο, όταν ήταν άρχοντας Αθηνών ο Ευβουλίδης. Στη μάχη εκείνη είχαν ηττηθεί οι Αθηναίοι από τους Σπαρτιάτες.

Η τέφρα του Δεξίλεω καθώς και των τεσσάρων άλλων ιππέων μεταφέρθηκε στην Αθήνα και εναποτέθηκε στο Δημόσιο Σήμα. Το ανάγλυφο που αποκαλύφθηκε στον Κεραμεικό κατασκευάστηκε αργότερα από τους συγγενείς του Δεξίλεω (ανάγεται στο 390 π.Χ.), όταν κατασκευάστηκε ο οικογενειακός τους περίβολος, όπου και ευρέθη το ανάγλυφο. Εξάλλου γνωστό είναι το ομώνυμο ποίημα που συνέγραψε ο Κωστής Παλαμάς  με τους ακόλουθους στίχους:

Δείτε επίσης
 Στήλη του Δεξίλεω

Παραπομπές

Αρχαίοι Αθηναίοι
Κεραμεικός
Ο γέρος και η θάλασσα

Ο γέρος και η θάλασσα () είναι νουβέλα που γράφτηκε από τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ το 1951 στις Μπαχάμες και δημοσιεύθηκε το 1952. Το 1953 ο Χέμινγουεϊ έλαβε για αυτό το Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας) και η έκδοσή του συνετέλεσε στην απονομή του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1954. Το διήγημα αναφέρεται σε έναν γέρο ψαρά που μόνος και αβοήθητος παλεύει απελπισμένα στον ωκεανό, στα ανοιχτά της Κούβας, με έναν τεράστιο ξιφία.

Πλοκή
Ήρωας της ιστορίας είναι ο Σαντιάγκο, ένας φτωχός και ηλικιωμένος ψαράς που για 84 ημέρες έχει αποτύχει να πιάσει έστω κι ένα ψάρι. Τις πρώτες σαράντα μέρες είχε μαζί του ένα παιδί, τον Μανολίνο, στη συνέχεια όμως βγαίνει μόνος με τη βάρκα για ψάρεμα.

Την επόμενη, 85η ημέρα, κατορθώνει να ψαρεύψει ένα ψάρι τεραστίων διαστάσεων, έναν ξιφία, το οποίο όμως δυσκολεύεται να το τραβήξει στην ξηρά. Αγωνίζεται δυο ολόκληρα μερόνυχτα και στο τέλος πετυχαίνει να νικήσει το ψάρι. Καταπονημένος όπως είναι, αδυνατεί να το ανεβάσει στη βάρκα, λόγω και του τεράστιου βάρους του ψαριού. Έτσι, αποφασίζει να το δέσει στο πλάι και ξεκινά το δρόμο της επιστροφής, κάνοντας όνειρα για τη θριαμβευτική επιστορφή στο χωριό του. Ωστόσο, η τύχη δεν είναι με το μέρος του. Η θάλασσα θα παίξει μαζί του ένα τελευταίο, άσχημο παιχνίδι. Οι καρχαρίες, κατά τη διάρκεια της διαδρομής, κατασπάραξαν το μεγάλο ψάρι που είχε πιάσει ο Σαντίαγκο. Όταν πλέον μπαίνει στο λιμάνι, το μόνο που έχει απομείνει να θυμίζει το κατόρθωμα του γερο-ψαρά είναι το μεγάλο άσπρο κόκαλο του ξιφία.

Το τέλος της ιστορίας: Είναι νύχτα, και ο Σαντιάγκο ανηφορίζει από το λιμάνι προς την καλύβα του, κουβαλώντας το κατάρτι της βάρκας του. Την επομένη το πρωί εμφανίζεται ο Μανολίνο, που του φέρνει καφέ και μαζί κάνουν σχέδια για μελλοντικές ψαριές. Κατόπιν ο Σαντιάγκο αποκοιμιέται, ονειρευόμενος λιοντάρια που παίζουν στην παραλία.

Παραπομπές

Γερος
Γερος και θαλασσα
Μυθιστορήματα του 1952
Συμβίωση (βιολογία)

Στη Βιολογία με τον όρο συμβίωση που αποτελεί και διεθνή όρο (symbiosis) ή κατ΄ άλλους βιολογική αμοιβαιότητα (mutualism), χαρακτηρίζεται η σχέση που μπορεί ν΄ αναπτυχθεί μεταξύ ανόμιων οργανισμών από την οποία ωφελούνται και οι δύο εταίροι που στη προκειμένη περίπτωση έκαστος ονομάζεται "συμβιωτικός οργανισμός" (symbiot).

Για παράδειγμα τέτοια συμβίωση παρατηρείται ανάμεσα στο καβούρι Pagarus και της θαλάσσιας ανεμώνης Adamsia Palliata η οποία και ζει στο όστρακο του κάβουρα. Από τη συμβίωση αυτή η μεν ανεμώνη τρέφεται με υπολείμματα τροφής του κάβουρα, ο δε κάβουρας είναι μεν καμουφλαρισμένος από την ανεμώνη της οποίας τα νηκτικά κύτταρά της και τον προστατεύουν. Παρόμοια τέτοια σχέση παρατηρείται και σε είδη ψαριών που φωλιάζουν μέσα σε επικίνδυνες ανεμώνες. ή όπως σε ιπποπόταμους και μικρά πουλιά που τρέφονται από υπολείμματα των τροφών τους ενώ ταυτόχρονα τους καθαρίζουν από τυχόν εξωπαράσιτα.

Πηγές
Λεξικό όρων Βιολογίας, "Collins". W.G. Hale - J.P. Margham
Αλύβη

Η Αλύβη ήταν αρχαία μικρασιατική πόλη ή χώρα.

Αναφέρεται από τον Όμηρο στο δεύτερο βιβλίο της Ιλιάδος, ήταν σύμμαχος της Τροίας στον Τρωικό πόλεμο υπό την αρχηγία των Οδίου και του Επίστροφου. Βρισκόταν πέρα από την γη που γεννά ασήμι, στην περιοχή των Αλιζωνών, πιθανώς στην Εύξεινο πόντο αφού η λέξη Αλύβη ετυμολογικά σχετίζεται με την λέξη Άλυς (Άλυς ποταμός).

Πηγές 

Τρωικός Πόλεμος
Αρχαίες πόλεις της Μικράς Ασίας
Πόντος
Μητροπολίτης Αθηνών Γερμανός

Ο Γερμανός Καλλιγάς (κατά κόσμον Καλλιγάς, 1844 - 18 Ιανουαρίου 1896) ήταν Μητροπολίτης Αθηνών κατά τα έτη 1889-1896.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά το 1844. Μετά την περάτωση των εγκυκλίων σπουδών του, σε ηλικία 15 ετών, μετέβη στη Ρωσία όπου και παρέμεινε κοντά στον ναυτικό πατέρα του. Μετά από δύο χρόνια μετέβη στην Πάτμο όπου και χειροτονήθηκε διάκονος από τον συγγενή του Ηγούμενο της Μονής Θεολόγου της νήσου. Στη συνέχεια εισήχθηκε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από όπου και αποφοίτησε το 1874.

Διετέλεσε διάκονος και αργότερα Πρωτοσύγγελος στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και Προϊστάμενος της Ορθοδόξου Κοινότητας της Μασσαλίας (1880), όπου και ανέπτυξε εξαιρετική δράση. Το 1884 χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Κεφαλληνίας, στην οποία επίσης ανέπτυξε μεγάλη οργανωτική ικανότητα και φιλανθρωπική δράση. Το 1889 παρά την τότε λυσσαλέα αντίδραση των συνοδικών εκλέχθηκε Μητροπολίτης Αθηνών.

Ιστορική παρέμεινε η διοίκηση του Γερμανού που αποκατέστησε την τάξη στην Εκκλησία όταν αναζωπυρώθηκε αυτή. Εργάσθηκε για την πνευματική, ηθική και οικονομική ανύψωση του κλήρου. Ίδρυσε τον «Ιερό Σύνδεσμο», ενίσχυσε την «Ανάπλαση» και υπήρξε από τους θεμελιωτές της «Εταιρείας των Φίλων του Λαού». Άσκησε φιλανθρωπία προς κάθε κατεύθυνση, υπεράσπισε την Ορθοδοξία έναντι του Παπισμού και αντιτάχθηκε σθεναρά στις διάφορες επιχειρούμενες επεμβάσεις και παρεμβάσεις υπό της Πολιτείας στην Εκκλησία.

Ο Μητροπολίτης Γερμανός πέθανε σχετικά νέος, στις 18 Ιανουαρίου του 1896.

Πηγές
Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τόμ. 5ος, σελ. 166

Αρχιεπίσκοποι Αθηνών και πάσης Ελλάδος
Μητροπολίτες Κεφαλληνίας
Κεφαλονίτες
Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Αντίψαρα

Τα Αντίψαρα είναι ένα μικρό ελληνικό νησί του ανατολικού Αιγαίου, πολύ κοντά στο μεγαλύτερο νησί Ψαρά, όπως φανερώνει και το όνομά του. Από διοικητικής πλευράς ανήκει στον Δήμο Ψαρών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 4 κάτοικοι.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Τα Αντίψαρα βρίσκονται στα δυτικά της νοτιοδυτικής άκρης των Ψαρών, από την οποία απέχει 1,3 ναυτικό μίλι (2,4 χιλιόμετρα). Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου τους είναι 38° 33΄ βόρειο πλάτος και 25° 32΄ ανατολικό μήκος. Στο μέσο περίπου της ανατολικής ακτής τους υπάρχει ο ανοικτός προς τα ανατολικά όρμος Λιμάνι. Η έκταση των Αντίψαρων είναι 4,498 τετραγωνικά χιλιόμετρα (δέκα φορές μικρότερη από εκείνη των Ψαρών). Το έδαφος των Αντίψαρων είναι άνυδρο και ορεινό. Η υψηλότερη κορυφή του νησιού είναι η Ψηλή Ράχη, με υψόμετρο 130 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Γεωλογικώς, το νησί αποτελείται κυρίως από μισομεταμορφωμένα πετρώματα, ενώ στο βόρειο τμήμα του υπάρχει μία εμφάνιση ηφαιστειογενούς πετρώματος (ολιγοκλαστικού δελλενίτη).

Γύρω από τα Αντίψαρα βρίσκονται οι βραχονησίδες Κάτω Νησί ή Κάτου νησί, Μεσιακό και Σκόγιο. Τα Αντίψαρα απέχουν από το ακρωτήριο Καφηρέας 51 ναυτ. μίλια, από το Λιθάρι Σκύρου 43, από τον Κάβο Μελανιό της Χίου 15 και από τις βραχονησίδες Καλόγεροι 26. Οι παραλίες είναι: ανατολικά του Αγίου Ιωάννη ή Λάκκα ενώ στα νότια Σκλαβολημνιώνας, Παπαντριά, Ψηλή και Στεφάνι.

Πηγές 
 Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (Χάρη Πάτση), τόμος 6 (1973), σελ. 130.
 Δήμος Ψαρών ενημερωτική έκδοση 2011

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αντιψαρα
Αντιψαρα
Ψαρά
Λυχνός Φθιώτιδας

Ο Λυχνός ή το Λυχνό ή το Λύχνο ή το Λίχνο είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Λυχνό είναι κτισμένο στις βορειοδυτικές πλαγιές της Οίτης σε υψόμετρο 660 μέτρα, ανάμεσα στα έλατα και τα κωνοφόρα δέντρα. Το χωριό απέχει 33 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Λαμία (μέσω Λουτρών Υπάτης), 9 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Υπάτη και περίπου 2 χλμ. ΝΔ. από την Ιερά Μονή Αγάθωνος (14ου με 15ου αιώνα.) με την οποία συνδέεται η ιστορία του οικισμού. Έχει ήπιο κλίμα και αποτελεί  παραθεριστικό θέρετρο της περιοχής. Στην τοποθεσία «Βρύσες» υπάρχει πλάτανος άνω των 600 ετών. Ο αριθμός των μονίμων κατοίκων είναι μικρός, ιδίως τους χειμερινούς μήνες. Εκδηλώσεις γίνονται στην Ιερά Μονή Αγάθωνος και στον Λύχνο στις 5-6 Αυγούστου. Ενοριακός ναός του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος

Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1835 ως Λύχνο να προσαρτάται στον τότε δήμο Υπάτης. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Ιερά Μονή Αγάθωνος και τα Αλώνια αποτελούν την τοπική κοινότητα Λυχνού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Υπάτης του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 142 κατοίκους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το Λυχνό Υπάτης, μέσα από την ιστορία του από τον ιστότοπο https://amfictyon.blogspot.com/
 Εκλογικά συμβάντα στο χωριό Λυχνό 1843 από τον ιστότοπο https://www.lavanitsa.gr/

Δήμος Λαμιέων
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Ωδείο Athenaeum

Το Ωδείο Athenaeum (Odeon Athenaeum), (προφέρεται "Αθήναιουμ"), είναι ένας σύγχρονος μουσικός πολυχώρος, και διεθνές καλλιτεχνικό κέντρο της Αθήνας, που τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.

Στεγάζεται σ΄ ένα σχετικά μεγάλο διώροφο διατηρητέο νεοκλασικό κτίριο, εντός του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, και επί της οδού Αδριανού 3 στο Θησείο. Στους χώρους, του που έχουν διαμορφωθεί κατάλληλα περιλαμβάνονται δύο αίθουσες συναυλιών, αίθουσα μουσικής βιβλιοθήκης, και μεγάλος αριθμός επιμέρους αιθουσών διδασκαλίας μουσικής θεωρίας και πιάνου, εγχόρδων, πνευστών, νηκτών οργάνων, κρουστών, μονωδίας, εργαστήρι όπερας, βυζαντινής μουσικής, μουσικής προπαίδειας, τζαζ, παραδοσιακής μουσικής και σύγχρονου τραγουδιού κ.ά., καθώς και εξειδικευμένα μουσικά σεμινάρια ελληνικά και διεθνή.

Επίσης στους χώρους του πραγματοποιούνται πολλές συναυλίες νέων καλλιτεχνών, κυριακάτικα μουσικά πρωινά, "γκράντ πρι" όπερας, ορατόριο Λιντ (Lead) και πιάνο, αφιερωμένο στην αξέχαστη Μαρία Κάλλας προς τιμή της οποίας και φέρεται το διεθνές αυτό μουσικό κέντρο καθώς και μεγάλη ετήσια συναυλία, επίσης προς τιμή της μεγάλης αοιδού, της οποίας και η προτομή δεσπόζει του χώρου.

Ιστορία κτηρίου

Στην αρχή το νεοκλασσικό αυτό κτήριο ανήκε στην οικογένεια Καμπά. Τότε το υπόγειο ήταν διασκευασμένο σε μεγάλο κελάρι. Στη συνέχεια και κατά τον μεσοπόλεμο πέρασε στα χέρια τραπεζίτη, ο οποίος όμως, λόγω της μεγάλης υποβάθμισης που επήλθε στη περιοχή, το επώλησε αργότερα σε βιοτεχνία. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το κτήριο επιτάχθηκε από τους Ιταλούς για τις ανάγκες της φρουράς της περιοχής. Μετά την απελευθέρωση πέρασε σε άλλες βιοτεχνίες, μεταξύ των οποίων και γνωστή εταιρία κατασκευής φερμουάρ. Η διαδοχή ιδιοκτησίας συνεχίσθηκε μέχρι που έφθασε στο σημείο η περαιτέρω ανακαίνισή του να είναι πολυδάπανη, με συνέπεια σχεδόν να εγκαταλειφθεί μέχρι που ανέλαβαν δύο δραστήριες γυναίκες και ίδρυσαν το Ωδείο και με τη συμπαράσταση του κράτους δημιούργησαν τον εξαίρετο αυτό πολυχώρο.

Πηγές
Ιστορία του Ωδείου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Άρθρο της Musipedia

Καλλιτεχνικοί πολυχώροι στην Αθήνα
Γάζι Ηρακλείου

Το Γάζι (επίσημο: Γάζιον) είναι πόλη και έδρα του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου του Νομού Ηρακλείου. 

Κύρια ασχολία των κατοίκων αποτελεί η γεωργία και ειδικότερα η ελαιοκομία και η αμπελοκαλλιέργεια, ενώ παράγεται λάδι και σταφίδα. Μεταξύ άλλων, στο Γάζι υπάρχουν υπηρεσίες του δήμου, δημοτικα σχολεία, Γυμνάσιο, Λύκειο, ΚΕΠ, ΚΑΠΗ και ιατρείο.

Ιστορικά στοιχεία

Στην περιοχή έχουν βρεθεί σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα. Έτσι, στη θέση "Μπαΐρια", αριστερά του δρόμου προς Κρουσώνα βρέθηκαν τυχαία το 1936 δύο πήλινα ειδώλια που παρίσταναν θεά από τη μινωική εποχή. Αποκαλύφθηκε επίσης σε ανασκαφές του Μαρινάτου δωμάτιο 4Χ4μ. , τμήμα μεγαλύτερης οικοδομής όπου βρέθηκαν σκεύη λατρείας και άλλα τρία ειδώλια της θεάς των φιδιών και των περιστεριών. Βρήκαν επίσης σωληνωτά αγγεία όμοια με εκείνα που βρέθηκαν στην Κνωσό και τα οποία σύμφωνα με τον Έβανς ήταν φωλιές των ιερών φιδιών. Όλα τα ευρήματα ανάγονται στα Υστερομινωικά χρόνια (Περίοδος ΙΙΙ).  Σύμφωνα με το Μαρινάτο σε όλα τα ειδώλια παριστάνεται η ίδια θεά των φιδιών, χθόνια ή οικιακή και επίσης θεά των περιστεριών και του έρωτα αλλά και θεά της Μήκωνος (=υγείας) και της ευφορίας.  Αυτό γιατί σε ένα από τα ειδώλια η θεά φορά στεφάνι με κάλυκες μήκωνος (=παπαρούνας), από όπου παράγεται το όπιο. Η μινωική θεά με τα χέρια υψωμένα θυμίζει την Παναγία την Πλατυτέρα, που συναντούμε στις βυζαντινές αγιογραφίες.

Η παλαιότερη μνεία του πληθυσμού χρονολογείται από το 1379, όταν αναφέρεται σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα. Το 1583 το Γάζι αναφέρεται ως Gasi με 108 κατοίκους. Το 1881 κατοικούνταν από 292 Τούρκους.

Πληθυσμική εξέλιξη 
Ακολουθεί η πληθυσμιακή εξέλιξη του κεντρικού οικισμού Γαζιου (και όχι του δ.δ.), σύμφωνα με τις εκάστοτε απογραφές:

Διοικητικά στοιχεία 
Δείτε Κοινότητα Γαζίου

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότες κοινότητα Τυλίσσου και το 1930 με το ΦΕΚ 120Α - 19/04/1930 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1994 με το ΦΕΚ 144Α - 31/08/1994 ορίστηκε έδρα του Δήμου Γαζίου ενώ το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 έδρα του δήμου Μαλεβιζίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς:  Άγιοι Θεοδώροι, Άγιος Γέωργιος Μεθυστής, Καβροχώρι, Κολλυβάς, Σκαφιδαράς και Τίμιος Σταυρός, αποτελούν την κοινότητα Γαζίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γαζίου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 12.606 κατοίκους.

Παραπομπές

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου

Γάζι
Γάζι
Δήμος Μαλεβιζίου
Ζοροβάβελ

Ο Ζοροβάβελ (εβραϊκά זְרֻבָּבֶל) είναι βιβλικό πρόσωπο (7ος-6ος αι. π.Χ.), πολιτικός ηγέτης των Ιουδαίων μετά την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας και προπάτορας του Ιησού Χριστού (Λουκ. 3:27).

Ήταν γιος του Σαλαθιήλ (Ματθ. 1:12) και εγγονός του βασιλιά του Ιούδα, Ιεχονία, ο οποίος μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα το 597 π.Χ. Ο Ζοροβάβελ διορίστηκε από τον Κύρο έπαρχος της Ιουδαίας και σε αυτόν επέστρεψε τα ιερά σκεύη του Ναού. Ο Ζοροβάβελ οδήγησε στην Ιερουσαλήμ τους πρώτους Ιουδαίους οι οποίοι επέστρεψαν από τη βαβυλώνια αιχμαλωσία, εγκαταστάθηκε εκεί ως επικεφαλής τους και ανέλαβε τον συντονισμό για την ανοικοδόμηση και τη λειτουργία του Ναού.

Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων
Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Γκέρχαρντ Φράι

Ο Γκέχαρντ Φράι (Gerhard Frey, γενν. 1 Ιουνίου 1944) είναι Γερμανός μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στην θεωρία αριθμών. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για την καμπύλη Frey, μία ελλειπτική καμπύλη με συντελεστές από μία υποτιθέμενη λύση της εξίσωσης του Φερμά. Ο Φράι έκανε την εικασία ότι αυτή η καμπύλη δεν είναι modular η οποία αποτέλεσε κλειδί για την απόδειξη της εικασία του Φερμά από τον Άντριου Γουάιλς.

Βιογραφία
Σπούδασε μαθηματικά και φυσική στο Πανεπιστήμιο του Τούμπιγκεν, από όπου αποφοίτησε το 1967. Συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης από όπου απέκτησε και διδακτορικό δίπλωμα το 1970 και την Υψηγεσία (Habilitation) το 1973. Ήταν βοηθός καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το διάστημα 1969-1973, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ερλάγκεν (1973-1975) και στο Πανεπιστήμιο του Σααρμπρύκεν (1975-1990) και μέχρι το 2009 είχε μία έδρα θεωρίας αριθμών στο Ινστιτούτο Πειραματικών Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Ντούισμπουργκ-Έσσεν. 

Για τη συνεισφορά στην απόδειξη του τελευταίου θεωρήματος του Φερμά τιμήθηκε με το Μετάλλιο του Γκάους το 1966.

Το 1985 ο Φράι υπέδειξε μία σύνδεση μεταξύ του τελευταίου θεωρήματος του Φερμά και της εικασίας Taniyama, και αυτή η σύνδεση έγινε αμέσως μετά και από τον Κένεθ Ρίμπετ, ο οποίος απέδειξε ότι η εικασία Taniyama συνεπάγεται το τελευταίο θεώρημα του Φερμά. Αυτή η προσέγγιση παρείχε το πλαίσιο στο οποίο δούλεψε επιτυχώς ο Άντριου Γουάιλς για την απόδειξη του θεωρήματος.

Είναι ένας από τους εκδότες του Manuscripta Mathematica. Για τη συνεισφορά στην απόδειξη του τελευταίου θεωρήματος του Φερμά τιμήθηκε με το Μετάλλιο του Γκάους το 1996.  Από το 1998 είναι μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Γκέτιγκεν. Ζει και εργάζεται στο Έσσεν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ιστοσελίδα του Γκέχαρντ Φράι στο Πανεπιστήμιο του Ντούισμπουργκ-Έσσεν

Γερμανοί μαθηματικοί
Θεωρία αριθμών
Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Τούμπα

[[Αρχείο:Tuba.JPG|thumb|200px|right|Η Τούμπα]

Η τούμπα είναι το μεγαλύτερο και το μικρότερο σε ένταση όργανο ορείχαλκου. Ο ήχος παράγεται με δόνηση ή με βούισμα από τα χείλη σε ένα μεγάλο κοίλο επιστόμιο. Είναι μία από τις πιο πρόσφατες προσθήκες στη σύγχρονη συμφωνική ορχήστρα. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα μέσα του 19ου αιώνα. Τούμπα είναι στα λατινικά η τρομπέτα ή το κέρας. Το κέρατο που αναφέρεται, μοιάζει με αυτό που είναι γνωστό ως ένα μπαρόκ τρομπέτα. Είναι πνευστό μουσικό όργανο με 4 ή 5 βαλβίδες, που ανήκει στα χάλκινα πνευστά της συμφωνικής ορχήστρας. Έχει φαρδύ, κωνικό σωλήνα, πλατιά καμπάνα και επιστόμιο σε σχήμα κούπας. Χαρακτηρίζεται από το μεγάλο του μέγεθος και το βαθύ του ήχο. Το παίξιμο της τούμπας χρειάζεται δύναμη στα πνευμόνια λόγω του μεγέθους του, καθώς πρέπει να γεμίζει αδιάκοπα με αέρα.

Οι πρώτες τούμπες κατασκευάσθηκαν τη δεκαετία του 1830 στο Βερολίνο και από τότε έχουν εμφανιστεί σε ποικίλα σχήματα και μεγέθη. Χρησιμοποιούνται τόσο σε συμφωνικές ορχήστρες, όσο και σε στρατιωτικές μπάντες. Γενικά, η ονομασία τούμπα περιλαμβάνει, επίσης, τα διάφορα μπάσα όργανα που χρησιμοποιούνται στις χάλκινες μπάντες όπως το ευφώνιο, το σουσάφωνο (ή σουζάφωνο) και το βαρύτονο.
 
Υπάρχουν διαφορετικές προτιμήσεις σε κατασκευαστικές λεπτομέρειες του οργάνου, αφενός στη Γαλλία και Αγγλία, στις οποίες το όργανο έχει στενότερη διάτρηση και αφετέρου στη Γερμανία και Ανατολική Ευρώπη, όπου οι τούμπες παράγουν ήχο που θυμίζει ελαφρά το εκκλησιαστικό όργανο.

Η τούμπα παράγει πολύ χαμηλούς ήχους και ο ρόλος της στη συμφωνική ορχήστρα είναι να υποστηρίζει το κοντραμπάσο. Είναι προφανές ότι το όργανο αυτό μένει συνήθως με τον ήχο του στο παρασκήνιο και υπάρχουν λίγα έργα, στα οποία δεσπόζει. Στο κοντσέρτο για Ορχήστρα του Μπάρτοκ ξεφεύγει ο ήχος της τούμπας από την υπόλοιπη ορχήστρα. Ανάλογα με το είδος, το μήκος της κυμαίνεται από τρία έως τέσσερα μέτρα. Επίσης το σώμα φέρει από τρεις έως έξι βαλβίδες.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 

Έγχορδα όργανα της συμφωνικής ορχήστρας
Κρουστά όργανα της συμφωνικής ορχήστρας

Χάλκινα πνευστά μουσικά όργανα
Μιχάλης Βιολάρης

Ο Μιχάλης Βιολάρης (Αγία Βαρβάρα Λευκωσίας, 9 Ιανουαρίου 1944) είναι Ελληνοκύπριος τραγουδιστής.

Με τις μουσικές του σπουδές να έχουν  προηγηθεί στο Εθνικό Ωδείο της Λάρνακας, ο Μιχάλης Βιολάρης τελειώνει τη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από αγάπη προς την γενικότερη παιδεία. Στις μπουάτ ο Γιάννης Σπανός, ήταν ο πρώτος που πίστεψε στη φωνή του και του στάθηκε.

Μια συμμετοχή στα "Άσπρα καράβια", του έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχει αμέσως μετά, στην πρώτη Ανθολογία, και αργότερα στη δεύτερη. "Το λεγόμενο Νέο Κύμα στο ελληνικό τραγούδι αρχίζει σιγά-σιγά να γίνεται γνωστό. Ήταν ένα νέο άκουσμα  με πολύ ωραίο στίχο, με μια μουσική επένδυση απλή, με ένα σημαντικό χαρακτηριστικό την αλήθεια του, από ανθρώπους που αγαπούσαν πολύ το καλό ελληνικό τραγούδι. Και μιλώ για όλους τους συντελεστές, ποιητές-στιχουργούς, και τραγουδιστές".

Από τα τραγούδια της εποχής αυτής ξεχωρίζουν αυτά στο δίσκο Θαλασσινό τριφύλλι του Οδυσσέα Ελύτη και Λίνου Κόκοτου, το Αν βουληθώ να σ' αρνηθώ του Μίμη Πλέσσα, Τα μάτια σου Κατερινιώ και Μια ξανθιά απ' τη Μιτυλήνη σε μουσική Γιώργου Κοντογιώργου και στίχους Γιάννη Κακουλίδη, και αρκετά τραγούδια του Γιώργου Κριμιζάκη (Τι Λωζάννη τι Κοζάνη, Ας πούμε αν θες, και άλλα).

Άλλη μια ιδιαίτερη θέση στη δισκογραφία του, κατέχουν τα κυπριακά. Από τα «Κυπριώτικα του Βιολάρη» (1970) ως το «Καιρών και ηρώων μνήμη» (1996).

Ενδεικτική δισκογραφία 

Μιχάλης Βιολάρης (1967)
Τα τραγούδια του Βιολάρη (1969)
Οι ώρες (1969)
Βιολάρης 3 (1970)Τα Κυπριώτικα του Βιολάρη (1970)Το θαλασσινό τριφύλλι (1972)Τι Λωζάννη τι Κοζάνη (1973)Παράθυρο στη Θάλασσα (1975)Κι όμως αγαπιόμαστε (1977)Τα ωραιότερα τραγούδια του (1978)Το γαϊτανάκι της ζωής (1981)Τρέχουμε, τρέχουμε (1986)Όταν ο έρωτας μιλάει (1990)Μια φορά θυμάμαι (1993)Ήρθες εψές στον ύπνο μου'' (1995)

Βιολαρης
Βιολαρης
Indiana Jones and the Last Crusade: The Graphic Adventure

Το Indiana Jones and the Last Crusade: The Graphic Adventure είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας του 1989 που εκδόθηκε από την Lucasfilm Games (η σημερινή LucasArts). Είναι το τρίτο παιχνίδι που χρησιμοποίησε την μηχανή SCUMM του Ρον Γκίλμπερτ και επίσης το τρίτο παιχνίδι της σειράς Indiana Jones.

Σενάριο 
Η πλοκή ακολουθεί την ιστορία της ομώνυμης ταινίας Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία. Ο παίκτης παίρνει το ρόλο  του αρχαιολόγου Dr. Jones. Στην αρχή του παιχνιδιού ο Jones μαθαίνει ότι έχει απαγάγει ο πατέρας του, επίσης αρχαιολόγος και με ειδικότητα το Άγιο Δισκοπότηρο. Η έρευνα για τον πατέρα του εξελίσσεται σε έρευνα για το ίδιο το Δισκοπότηρο, το οποίο ο Jones πρέπει να βρει πριν από τους ερευνητές της Ναζιστικής Γερμανίας, που έχουν σκοπό να χρησιμοποιήσουν την δύναμή του για τον εξοπλισμό της χώρας. Οι περιπέτειες του Dr. Jones θα τον φέρουν σε διάφορα μέρη, όπως τη Βενετία, ένα κάστρο της Αυστρίας, το Βερολίνο και το Ισκεντερούν. 

Διάφορα βασικά στοιχεία της κινηματογραφικής ταινίας όπως π.χ. η Αδελφότητα του Αγίου Δισκοπότηρου, ο Sallah (φίλος του Jones) και το κυνηγητό στα κανάλια της Βενετίας δεν βρίσκονται στο παιχνίδι. Επίσης διάφοροι γρίφοι λύνονται στο παιχνίδι με διαφορετικό τρόπο από ότι στην ταινία. Έτσι το παιχνίδι αποκτά ξεχωριστό, δικό του χαρακτήρα.

Συντελεστές 
 Σχεδιασμός: Noah Falstein, Ρον Γκίλμπερτ, Ντέιβιντ Φοξ
 Προγραμματισμός: Ντέιβιντ Φοξ, Ρον Γκίλμπερτ, Noah Falstein, Kalani Streicher
 Γραφικά: Steve Purcell, Mike Ebert, Martin Cameron
 Μουσική: David Hayes, David Warhol (PC), Steve Hales, David Warhol (Amiga), Dan Filner, David Hayes, David Warhol (ST)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Indiana Jones and the Last Crusade στην MobyGames (αγγλικά)

Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας
Βιντεοπαιχνίδια του 1989
Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS
Βιντεοπαιχνίδια DOS
Βιντεοπαιχνίδια Amiga
Βιντεοπαιχνίδια Atari ST
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Αυστρία
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Βενετία
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Τουρκία
Βιντεοπαιχνίδια της LucasArts
Βιντεοπαιχνίδια με SCUMM
Βιντεοπαιχνίδια FM Towns
Πολ Τσόνγκας

Ο Πολ Ευθύμιος Τσόνγκας (αγγλικά: Paul Efthemios Tsongas, 14 Φεβρουαρίου 1941 - 18 Ιανουαρίου 1997) ήταν Αμερικανός πολιτικός ελληνικής καταγωγής. Διετέλεσε Γερουσιαστής των ΗΠΑ και Αντιπρόσωπος της πολιτείας της Μασσαχουσέτης και υποψήφιος για το χρίσμα του Προέδρου των ΗΠΑ για το Δημοκρατικό κόμμα το 1992.

Η οικογένειά του 
Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1941 στο Λόουελ της Μασαχουσέτης. Ο Τσόνγκας και η δίδυμη αδελφή του Θάλεια (Σλέσινγκερ) γεννήθηκαν από σκληρά εργαζόμενους γονείς. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας και η μητέρα του Αμερικανίδα. Πριν εγκατασταθούν στο Λόουελ φοίτησε στο Ντάρτμουθ και στη Νομική Σχολή του Γέιλ.

Υπηρέτησε ως εθελοντής στην ειρηνευτική δύναμη στην Αιθιοπία τα έτη 1962 ως 1964 και ως Διοικητής της ειρηνευτικής δύναμης στις Δυτικές Ινδίες το 1967 - 1968.

Πολιτική καριέρα 
Ο Τσόνγκας πολιτεύτηκε πάντα με το Δημοκρατικό κόμμα των ΗΠΑ. Μπήκε στην πολιτική το 1969, όταν εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο του Λόουελ, θέση στην οποία επανεκλέχτηκε. Στη συνέχεια εκλέχτηκε εκπρόσωπος στην κομητεία του Μίντλσεξ (Middlesex County) της Μασαχουσέτης. Το 1974 εκλέχτηκε βουλευτής των ΗΠΑ νικώντας το ρεπουμπλικάνο υποψήφιο Πολ Κρόνιν. Υπηρέτησε δυο περιόδους στη Βουλή και το 1978 εκλέχτηκε στη Γερουσία νικώντας τον Έντουαρντ Μπρουκ. 

Το 1983 ανακάλυψε ότι έπασχε από τη σοβαρή ασθένεια non-Hodgkins lymphoma -ένα είδος καρκίνου- και αποφάσισε να παραιτηθεί από τη Γερουσία. Τη θέση του πήρε ο Τζον Κέρι, από το Δημοκρατικό κόμμα, που ήταν υποψήφιος για την προεδρία το 2004.

Αφού καταπολέμησε την ασθένειά του, επέστρεψε στην πολιτική και το 1992 έβαλε υποψηφιότητα για Πρόεδρος των ΗΠΑ εκ μέρους του Δημοκρατικού κόμματος, χωρίς να καταφέρει να κερδίσει την υποψηφιότητα.

Λίγα χρόνια αργότερα ο καρκίνος επέστρεψε και τελικά πέθανε στο Λόουελ από πνευμονία και ηπατίτιδα στις 18 Ιανουαρίου 1997, σε ηλικία μόλις 55 ετών. 

Στις 27 Ιανουαρίου 1998, τιμώντας τη μνήμη του, η πόλη του Λόουελ ονόμασε ένα στάδιο της πόλης: «Τσόνγκας Αρίνα» (Tsongas Arena).

Επίσης, στις 16 Οκτωβρίου 2007 η χήρα του, Νίκη Τσόνγκας, κέρδισε στις εκλογές μια θέση στο κογκρέσο της πολιτείας της Μασαχουσέτης, που κάποτε είχε ο Πολ Τσόνγκας.

Ελληνοαμερικανοί
Έλληνες ομογενείς πολιτικοί
Πολιτικοί των ΗΠΑ
Γερουσιαστές των ΗΠΑ
Δώρος

Με το όνομα Δώρος (Δῶρος) είναι γνωστά  δύο πρόσωπα της Ελληνικής μυθολογίας. 

 Γιος του Έλληνα και της νύμφης Ορσηίδος , εγγονός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Αδέλφια του ο Ξούθος και ο Αίολος. Επώνυμος της Δωρίδος γενάρχης των Δωριέων. 
 Αιτωλός, γιος του Απόλλωνα και της Φθίας, αδελφός των Λαοδόκου και του Πολυποίτου, βασιλιάς της Κουρήτιδας χώρας. Μαζί με τους αδελφούς του φιλοξένησαν τον Άπι γιο του Φορωνέα, τους σκότωσε και τους τρεις ο Αιτωλός παίρνοντας τον θρόνο και δίνοντας το όνομα του στην χώρα. 

Με το ίδιο όνομα είναι γνωστές δύο πόλεις της αρχαιότητας , η Δώρος της Φοινίκης και η Δώρος στη Καρία.

Πηγές 

Αρχαίοι Αιτωλοακαρνάνες
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μυθικοί βασιλείς της Αιτωλοακαρνανίας
Δευκαλιωνίδες
Δήμος Τρίγλιας

Ο Δήμος Τρίγλιας (μερικές φορές αναφέρεται και ως Δήμος Τριγλίας) ήταν δήμος του νομού Χαλκιδικής, που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο δήμο Νέας Προποντίδας. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του Νομού Χαλκιδικής και είχε πληθυσμό 5.888 κατοίκους, με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2001. Έδρα του ήταν η Νέα Τρίγλια. Ο δήμος ήταν «αδελφοποιημένος» με τη Ραφήνα, στην οποία είχαν εγκατασταθεί επίσης πρόσφυγες από την Τρίγλια της Μικράς Ασίας και το Δήμο Zeytinbagi της Τουρκίας, πρώην Δήμο Τρίγλιας της Μικράς Ασίας.

Στον δήμο περιλαμβάνονται:

  Δ.δ. Νέας Τριγλίας  [ 2.946 ]  
 η Νέα Τρίγλια [ 2.905 ]  
 η Παραλία Νέας Τριγλίας [ 41 ]  
  Δ.δ. Ελαιοχωρίων  -- τα Ελαιοχώρια [ 295 ]
  Δ.δ. Κρήνης  -- η Κρήνη [ 497 ]
  Δ.δ. Νέας Τενέδου  -- η Νέα Τένεδος [ 355 ]
  Δ.δ. Νέων Πλαγίων  [ 1.433 ]  
 τα Νέα Πλάγια [ 1.249 ]  
 το Μετόχι [ 184 ]  
  Δ.δ. Πετραλώνων  -- τα Πετράλωνα [ 362 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Στοιχεία για τον Δήμο Τρίγλιας από το Υπουργείο Εσωτερικών 

Τριγλιας
Δήμος Παλλήνης Χαλκιδικής

Ο Δήμος Παλλήνης ήταν δήμος του νομού Χαλκιδικής που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κασσάνδρας. Είχε πληθυσμό 8.781 κατοίκων, με κατά την απογραφή πληθυσμού του . Έδρα του ήταν ο Χανιώτης και κάλυπτε το νότιο άκρο της χερσονήσου της Κασσάνδρας, της δυτικότερης από τις τρεις χερσονήσους του νομού. Έχει ήπιο και μεσογειακό κλίμα. Οι κάτοικοι του Δήμου ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία.

Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
  Δ.δ. Χανιώτη  -- ο Χανιώτης [ 968 ]
  Δ.δ. Αγίας Παρασκευής  [ 449 ]  
 η Αγία Παρασκευή [ 361 ]  
 τα Λουτρά [ 88 ]  
  Δ.δ. Νέας Σκιώνης  [ 910 ]  
 η Νέα Σκιώνη [ 889 ]  
 το Φράμα [ 21 ]  
  Δ.δ. Παλιουρίου  [ 826 ]  
 το Παλιούρι [ 788 ]  
 ο Άγιος Νικόλαος [ 21 ]  
 τα Ξυνά [ 17 ]  
  Δ.δ. Πευκοχωρίου  [ 1.668 ]  
 το Πευκοχώρι [ 1.655 ]  
 οι Λεύκες [ 13 ]  
 το Πανόραμα [ 0 ]  
  Δ.δ. Πολυχρόνου  -- το Πολύχρονο [ 1.063 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Στοιχεία για το Δήμο Παλλήνης από το Υπουργείο Εσωτερικών 

Παλληνης
Γεώργιος Παππάς

Ο Γεώργιος Παππάς (Αθήνα, 1903 - 3 Μαΐου 1958) ήταν Έλληνας δραματικός ηθοποιός.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του δημοσιογράφου Σπυρίδωνα Παππά και της ποιήτριας Θεώνης Δρακοπούλου, που έγινε γνωστή με το ψευδώνυμο "Μυρτιώτισσα". Σπούδασε γεωπονία στo Μονπελιέ της Γαλλίας αλλά δεν αποφοίτησε από τη σχολή και επανερχόμενος στην Ελλάδα διορίστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών, απ΄ όπου ακολούθησε διπλωματική σταδιοδρομία, την οποία εγκατέλειψε όταν εμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή το 1931 με το θίασο του Μήτσου Μυράτ στο έργο Κύκλος του Σόμερσετ Μομ και αργότερα ως συνθιασάρχης με τους θιάσους της Κυβέλης, της Κοτοπούλη κ.ά.Χρημάτισε μέλος του θιάσου και πρωταγωνιστής του Βασιλικού Θεάτρου Αθηνών παίζοντας πάντα πρωταγωνιστικούς ρόλους. Αλλά και ο ίδιος, στη διάρκεια της κατοχής, διετέλεσε θιασάρχης με τη Βάσω Μανωλίδου, τον Αιμίλιο Βεάκη και τον Νίκο Δενδραμή. Μετά τον πόλεμο, συνεργάστηκε με την Κατερίνα Ανδρεάδη και τον θίασο Λαμπέτη-Χορν ενώ ανέλαβε και καθηγητής της υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου. Εξαιρετική επιτυχία σημείωσε στα έργα Έγκλημα και τιμωρία, Δον Ζουάν, Καίσαρ και Κλεοπάτρα, Αγία Ιωάννα, Ευαγγελισμός κ.ά.

Ο Γεώργιος Παππάς τιμήθηκε με το χάλκινο παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής για τη προσφορά του στο γαλλικό θέατρο. Μετάφρασε πολλά θεατρικά έργα αρκετά από τα οποία και σκηνοθέτησε ο ίδιος.

Φιλμογραφία

Θεατρικές Παραστάσεις 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.15ος, σ.472.
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα τ.48ος, σ.131

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Παππάς Γεώργιος
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Άγιος Μαρίνος (πόλη)

Η Πόλη  του Αγίου Μαρίνου είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Αγίου Μαρίνου στην ιταλική χερσόνησο, κοντά στην Αδριατική Θάλασσα. Η πόλη έχει πληθυσμό 4.493 κατοίκους, κατατάσσοντάς την μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του Αγίου Μαρίνου ύστερα από την Ντογκάνα. Βρίσκεται στις δυτικές παρυφές του ψηλότερου σημείου της χώρας, του Μόντε Τιτάνο. Τελευταία αρχίζει να αναπτύσσεται ως τουριστικό κέντρο, με το 85% των αφίξεων να είναι Ιταλοί. Στο κέντρο της στεγάζεται η Διεθνής Επιστημονική Ακαδημία του Αγίου Μαρίνου. Αξιοθέατα αποτελούν μεταξύ άλλων το μοναστήρι της Σάντα Κλάρα και οι τρεις πύργοι στο όρος Τιτάνο.

Γεωγραφία 
Παρότι είναι πρωτεύουσα, οι περισσότερες επιχειρήσεις βρίσκονται στην Μπόργκο Ματζιόρε. Η πόλη του Αγίου Μαρίνου αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη πόλη στη χώρα, μετά την Ντογκάνα και την Μπόργκο Ματζιόρε. Συνορεύει με τους δήμους Ακουαβίβα, Μπόγκο Ματζιόρε, Φιορεντίνο και Κιεσανουόβα, όπως επίσης και με τον ιταλικό δήμο Σαν Λέο.

Ιστορία 
Η ιστορία της πόλης ταυτίζεται με εκείνη του κράτους του Αγίου Μαρίνου. Ιδρύθηκε από τον ομώνυμο άγιο της Καθολικής Εκκλησίας και αρκετούς Χριστιανούς πρόσφυγες, το 301. Σε αυτήν κατέφυγαν οι Χριστιανοί για να γλιτώσουν τους διωγμούς από τους Ρωμαίους. Αποτέλεσμα ήταν να γίνει η πόλη η αρχαιότερη δημοκρατία στην Ευρώπη.

Το κέντρο της πόλης προστατευόταν από τρεις πύργους. Ο μικρότερος από όλους , ο Μοντάλε, ολοκληρώθηκε τον 14ο αιώνα.

Ενορίες 
Η πόλη χωρίζεται στις ακόλουθες ενορίες (curazie- ενικός αριθμός: curazia):
 Κα Μπερλόνε, Κανέπα, Κασόλε, Καστελλάρο, Μοντάλμπο, Μουράτα και Σάντα Μουστιόλα.

Μεταφορές και αθλητισμός 
Πριν πολλές δεκαετίες λειτουργούσε σιδηροδρομικό δίκτυο. Σήμερα γίνονται δρομολόγια από λεωφορεία προς το Ρίμινι.

Η πόλη έχει δύο ποδοσφαιρικές ομάδες: την Μουράτα (S.S. Murata) και την Τρε Πέννε (S.P. Tre Penne). Από την πόλη διήλθε και η Ολυμπιακή Φλόγα το 2006 λίγο πριν τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Τορίνο.

Αδελφοποιημένες Πόλεις 
  Σαν Λέο, Ιταλία
  Ραμπ, Κροατία
  Ρέννε, Δανία

Έκθεση Φωτογραφιών

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Άγιος Μαρίνος
Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Δαμασίππη

Στην ελληνική μυθολογία η Δαμασίππη ήταν κόρη του Άτρακος των Λαπιθών και η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά της Θράκης Κασάνδρου. Η Δαμασίππη ερωτεύθηκε τον όμορφο προγονό της Έβρο, ο οποίος όμως επέδειξε αδιαφορία για τον έρωτά της. Για να τον εκδικηθεί, η Δαμασίππη τον συκοφάντησε στον Κάσανδρο. Ο Κάσανδρος κατεδίωξε τον Έβρο για να τον σκοτώσει, οπότε ο Έβρος έπεσε στον ποταμό Ρόμβο και πνίγηκε. Από τότε ο ποταμός αυτός ονομάσθηκε Έβρος (Πλουτάρχου Περί ποταμών, 3,1).

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Δαμασιππη
Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Δαμασίστρατος

Στην ελληνική μυθολογία ο Δαμασίστρατος ήταν βασιλιάς των Πλαταιών, στη Βοιωτία. Ανεκάλυψε τα πτώματα του βασιλιά των Θηβών Λαΐου και του ηνιόχου ή υπηρέτη του, του Πολυφόντη ή Πολυφήτη, τους οποίους είχε σκοτώσει ο Οιδίποδας στη «στενή οδό» χωρίς να τους γνωρίζει, για να εκπληρωθεί έτσι η προφητεία ότι ο Οιδίποδας θα σκότωνε τον πατέρα του. Ο Δαμασίστρατος έθαψε τα δύο πτώματα στη «Σχιστήν οδόν» των Θερμοπυλών. Ο Παυσανίας αναφέρει (Α 5,4) ότι πάνω στα μνήματα υπήρχαν «λίθοι λογάδες σεσωρευμένοι».
 Δείτε επίσης 
 Υπάρχει και ένα ιστορικό πρόσωπο με το όνομα αυτό, ένας Χιώτης της κλασικής εποχής, υποστηρικτής της Σπάρτης που εξορίσθηκε από τη Χίο μετά τη Μάχη των Λεύκτρων (371 π.Χ.). Ο γιος του μαθήτευσε κοντά στον Ισοκράτη στην Αθήνα και έγινε ο γνωστός ιστορικός Θεόπομπος.

 Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση'', Αθήνα 1969

Μυθικοί βασιλείς των Πλαταιών
Δαμασίχθονας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δαμασίχθονας (Δαμασίχθων) αναφέρονται τα ακόλουθα τρία πρόσωπα:

 Ο ένας από τους γιους της Νιόβης και του Αμφίονα (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ 5, 6). Τον σκότωσε ο θεός Απόλλων, όπως και τους άλλους γιους της Νιόβης.
 Γιος του Κόδρου. Σκοτώθηκε από τον ίδιο τον αδελφό του, τον Πρόμηθο, στην ιωνική πόλη Κολοφώνα, της οποίας ήταν ο ηγέτης. Αναφέρεται από τον Παυσανία (Ζ 3, 3).
 Γιος του Οφέλτη, βασιλιάς των Θηβών. Ο Δαμασίχθονας αυτός αντικατέστησε στον θρόνο των Θηβών τον Αυτεσίωνα και αναφέρεται από τον Παυσανία (Θ 5, 16).

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μυθικοί βασιλείς της Θήβας