joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τέοφιλ Ομόλ

Ο Τέοφιλ Ομόλ (γαλ. Théophile Homolle, 1848 - 1925) ήταν Γάλλος κλασικός αρχαιολόγος και επιγραφικός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1848 στο Παρίσι. Σπούδασε στο Παρίσι από το 1869 και συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλική Σχολή Αθηνών το 1874. Διηύθυνε τις ανασκαφές στη Δήλο από το 1877 ως το 1887. Αποφοίτησε με διδακτορικό το 1887 επάνω σε μια εργασία για τις επιγραφές της Δήλου και ένα αρχαϊκό άγαλμα της Αρτέμιδος. Επέστρεψε στη Γαλλία και δίδαξε αρχικά στο φιλοσοφικό τμήμα του Πανεπιστημίου της Νανσί, και στη συνέχεια ανέλαβε την έδρα της επιγραφικής και ελληνικής αρχαιολογία στο Collège de France. Διηύθυνε και πάλι τις ανασκαφές, αυτή τη φορά στους Δελφούς από το 1892 ως το 1903. Επέστρεψε στη Γαλλία το 1904 και ανέλαβε διευθυντής του Λούβρου μέχρι το 1911, οπότε και αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω κλοπής του πίνακα της Μόνα Λίζα, ο οποίος βρέθηκε τελικά δύο χρόνια αργότερα στη Φλωρεντία. Διετέλεσε για άλλο ένα χρόνο διευθυντής της Γαλλικής Σχολής στην Αθήνα το 1912/13, οπότε και επέστρεψε οριστικά στην πατρίδα του και ανέλαβε διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας μέχρι το 1923.

Απεβίωσε στις 13 Ιουνίου 1925 στην γενέτειρά του.

Ο Τέοφιλ Ομόλ ήταν μέλος της Ακαδημίας των επιγραφών και καλών γραμμάτων, της Ακαδημίας των καλών τεχνών, αντεπιστέλων μέλος της Πρωσικής ακαδημίας των επιστημών, ενώ ήταν συνιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Ακαδημαϊκών. Τιμήθηκε επίσης από τον Οργανισμό για την προώθηση ελληνικών μελετών.

Παραπομπές

Πηγές 
 René  Cagnat: Notice sur la vie et les travaux de M. Théophile Homolle. In: Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres 1927, S. 296-313 (Volltext).
 Werner Hartkopf: Die Akademie der Wissenschaften der DDR. Ein Beitrag zu ihrer Geschichte. Biografischer Index, Akademie, Berlin 1983, S. 201.
 "Πάπυρος-Λαρούς-Βριτάνικα", τόμος 47, σελ. 34

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Dictionnaire critique des historiens de l’art

Γάλλοι αρχαιολόγοι
Μέλη της Γαλλικής Σχολής Αθηνών
Εθνοσυνέλευση στο Μπόρακ

Η Εθνοσυνέλευση στο Μπόρακ (σερβικά : Скупштина у Борку), ήταν μία εθνική συνέλευση των Σέρβων επαναστατών κατά των Οθωμανών που έγινε στις 15 Αυγούστου 1802 στο χωριό Μπόρακ. 

Μετά την νίκη των Σέρβων στην Μάχη του Ιβάνκοβατς ο Καραγιώργης Πέτροβιτς συγκάλεσε την συνέλευση που έθεσε τις πρώτες βάσεις της εξουσίας στις απελευθερωμένες περιοχές. Οι συμμετέχοντες στην συνέλευση αναφέρεται ότι ήταν πάνω από χίλιοι. 

Κατά τη γενική συνέλευση έγινε συζήτηση για την προμήθεια στρατιωτικών αναγκών, για την πληρωμή των στρατιωτών-μισθοφόρων, την καλύτερη οργάνωση της κυβέρνησης και τα δικαστήρια, για την αποκατάσταση των κατεστραμμένων εκκλησιών και μοναστηριών και για τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων.

Ωστόσο από τα πιο σημαντικά συμπεράσματα της Συνέλευσης στο Μπόρακ είναι η απόφαση για τη δημιουργία του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων, το οποίο αποτελείται από έναν πρόεδρο, 12 μέλη και γραμματέα, ο οποίος θα αναλάβει τη φροντίδα της οργάνωσης των δικαστηρίων, αστυνομικές και διοικητικές αρχές. Η συνέλευση εξέλεξε τους πρώτους έξι συμβούλους και για την προεδρία του Συμβουλίου διορίστηκε ο πρωθιερέας Ματέια Νενάντοβιτς. Με διάταξη το Συμβούλιο εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι Βολιάβτσα.

Πηγές 
 ЈУГОСЛОВЕНСКЕ НАРОДНЕ СКУПШТИНЕ И САБОРИ (ст. 8)
 Народне скупштине Првог и Другог српског устанка (1804—1815)

Εθνοσυνελεύσεις στην Σερβία
Πρώτη Σερβική εξέγερση
Χαράλαμπος Δημαρχόπουλος

Ο Χαράλαμπος Δημαρχόπουλος (1964) είναι Έλληνας εκπαιδευτικός και πολιτικός, Δήμαρχος Ξάνθης από το 2014.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1964. Αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κατέχει επιπλέον πιστοποίηση εκπαιδευτών ενηλίκων του ΕΚΕΠΙΣ και Τεχνολογιών Πληροφορικής. Από το 1985 εντάχθηκε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση θητεύοντας επί τρεις δεκαετίες σε πολλά σχολεία ως δάσκαλος και έως τις εκλογές του Μαΐου του 2014 κατείχε τη θέση του Διευθυντή στο Δημοτικό σχολείο Σταυρούπολης Ξάνθης.

Όλα αυτά τα χρόνια ήταν μέλος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Ξάνθης και του Υπηρεσιακού Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Ξάνθης, αλλά και της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Παράλληλα έχει διατελέσει μέλος και πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής Παιδείας Ν. Ξάνθης. Έχει επίσης διατελέσει πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής Αγροτικών Θεμάτων Ν. Ξάνθης και μέλος του Φορέα Διαχείρισης Οροσειράς Ροδόπης.

Το 2007 εξελέγη Νομαρχιακός Σύμβουλος Ξάνθης με το συνδυασμό του Νομάρχη Γιώργου Παυλίδη. Από το 2009 έως το 2010 άσκησε καθήκοντα Αντινομάρχη Ξάνθης. Στις δημοτικές εκλογές του 2010 έθεσε υποψηφιότητα για δημοτικός σύμβουλος, και εκλέχθηκε στο δημοτικό συμβούλιο. Στις 2 Ιανουαρίου 2011 εκλέχθηκε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ξάνθης, θέση την οποία διατήρησε και μετά την επανεκλογή του τον Ιανουάριο του 2013.

Στις εκλογές του Μαΐου 2014 ίδρυσε τον Συνδυασμό "ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΤΥΠΟ", με τον οποίο και εκλέχθηκε δήμαρχος στο δεύτερο γύρο των εκλογών στις 25-5-2014, συγκεντρώνοντας ποσοστό 51,64%, και 11.710 ψήφους, έναντι του αντιπάλου του Χρήστου Πούλιου, ο οποίος συγκέντρωσε 11.090 ψήφους και ποσοστό 48,36%. Σύμφωνα με το νέο νόμο του Καλλικράτη, ανέλαβε τα νέα του καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου του 2014, έπειτα από την ορκωμοσία του στις 24 Αυγούστου 2014, ενώ η θητεία του θα διαρκέσει 5 χρόνια (αντί την 1η Ιανουαρίου του επόμενου έτους των εκλογών και 4 χρόνια θητεία που ίσχυε με τον προηγούμενο νόμο).

Τον Οκτώβριο του 2014 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), μέλος της '''Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΕΔΕ, καθώς και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Οργάνωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης της ΚΕΔΕ.

Το ίδιο διάστημα εξελέγη επίσης πρόεδρος στον Σύνδεσμο Διαχείρισης Απορριμμάτων Νομού Ξάνθης.
Είναι παντρεμένος με την Άννη Δασκαλοπούλου, με την οποία έχει μία κόρη η οποία έχει γεννηθεί το 2002.

Παραπομπές

Δήμαρχοι Ξάνθης
Συμμετοχή του Λίχτενσταϊν στη Eurovision

Το Λίχτενσταϊν δεν συμμετείχε ποτέ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, αλλά ο διαγωνισμός έχει μακρά ιστορία στο εσωτερικό της χώρας, με τουλάχιστον δύο απόπειρες για συμμετοχή στον Διαγωνισμό.

Ιστορικό και πρώτες προσπάθειες 
Το Λίχτενσταϊν έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει τον διαγωνισμό από τις Ραδιοτηλεοράσεις της Ελβετίας, της Αυστρίας και της Γερμανίας. Η χώρα στο παρελθόν έχει προσπαθήσει δύο φορές να συμμετάσχει στο διαγωνισμό: Το 1969 με την Vetty και το τραγούδι "Un beau matin" και το 1976 με τους Biggi Bachman και το τραγούδι  "Little Cowboy". Το 1969 θα ήταν η πρώτη είσοδος της χώρας άλλα ως τότε δεν υπήρχε ένας εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, και δεν επιτράπηκε στην χώρα να πρωτοεμφανιστεί στο διαγωνισμό.

Ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας 1FLTV και το ενδιαφέρον του στην Eurovision 
Η πρώτη προσπάθεια για ένταξη στην EBU έγινε με την κατάθεση αίτησης πριν τον Ιούλιο του 2009, με την προοπτική η χώρα να ελάμβανε μέρος στο διαγωνισμό του 2010. Ωστόσο, η αίτηση απορρίφθηκε από την EBU.

Στις 29 Ιουλίου 2010 έγινε και δεύτερη προσπάθεια για ένταξη, με την προοπτική αν γινόταν δεκτή, να ελάμβανε μέρος στο διαγωνισμό του 2011.

Ο επικεφαλής της Τηλεόρασης του Λίχτενσταϊν 1 Fürstentum (1FLTV), Πέτερ Κέλμπελ (Peter Kölbel), είχε αναφέρει ότι λόγω της έλλειψης των οικονομικών επιχορηγήσεων από την κυβέρνηση του Λίχτενσταϊν, η συμμετοχή θα ήταν αδύνατη μέχρι το 2013 το νωρίτερο.  Το μοναδικό κρατικό τηλεοπτικό κανάλι της χώρας 1FLTV προσπαθεί να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) από το 2010, αλλά η κυβέρνηση δεν έχει χορηγήσει τις απαραίτητες επιδοτήσεις σε αυτό. Ο Κέλμπελ δήλωσε ότι η χώρα είχε μια καλή ευκαιρία για να ενταχθεί στο διαγωνισμό το 2013, εάν η χρηματοδότηση εγκρινόταν, αλλά αργότερα ανακοίνωσε τη μη συμμετοχή.

Το Λίχτενσταϊν (όπως επιβεβαιώθηκε από το esctoday.com στις 10 Σεπτεμβρίου 2013) δεν έχει καμία πρόθεση να γίνει μέλος της EBU και να συμμετάσχει στον διαγωνισμό του 2014 στην Κοπεγχάγη. Αναφέρθηκε επίσης πως ούτε το 2015 στην Βιέννη θα πρώτο εμφανιστεί στον διαγωνισμό.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2016, ο 1FLTV δήλωσε πως θα ξεκινήσει διεργασίες για την ένταξή του στην EBU εφόσον βελτιωθούν οι οικονομικές εκκρεμότητες, με σκοπό την συμμετοχή του Λίχτενσταϊν σε μελλοντικούς διαγωνισμούς

Συμμετοχές

Παραπομπές

Λιχτενσταιν
Βελίκι Μπόρακ

Το Βελίκι Μπόρακ (), ή απλά Μπόρακ, είναι χωριό της Σερβίας που διοικητικά ανήκει στον Δήμο Μπαράγιεβο της πόλεως του Βελιγραδίου. Έχει το όνομα «Βελίκι» (, μεγάλο) λόγω των σημαντικών γεγονότων που έχουν γίνει στο χωριό κατά την Σερβική επανάσταση.

Ιστορία 
Κατά την Πρώτη Σερβική εξέγερση από το Μπόρακ πήραν μέρος μεγάλες προσωπικότητες όπως ο Σίμα Μάρκοβιτς και ο Μίλισλαβ που αναφέρεται σαν ο πρώτος που μπήκε στο κάστρο του Βελιγραδίου κατά την πολιορκία και απελευθέρωση του.

Στο Μπόρακ το 1805 πραγματοποιήθηκε η Εθνοσυνέλευση όπου δημιουργήθηκε η πρώτη Σερβική κυβέρνηση. Στο χωριό ιδρύθηκε και λειτούργησε το πρώτο ταχυδρομείο της Σερβίας.

Κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο το χωριό γνώρισε καταστροφές και τρομοκρατία από ους Τσέτνικ. Το 1943 εδώ κρατήθηκαν σε στρατόπεδο οι κάτοικοι των γύρω χωριών ενώ εκτελέστηκαν δέκα και εκατοντάδες σε δημόσιο ραβδισμό.

Δημογραφία 
Το Μπόρακ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1.357 κατοίκους με μέσο όρο ηλικίας τα 42,4 χρόνια (40,7 για τους άνδρες και 44,1 για τις γυναίκες). Έχει 459 νοικοκυριά, και ο μέσος αριθμός ατόμων ανά νοικοκυριό είναι 2,80.

Απογραφές
 1948 : 1420
 1953 : 1455
 1961 : 1421
 1971 : 1231
 1981 : 1294
 1991 : 1283
 2002 : 1334
 2011 : 1357

Αναφορές 
 https://web.archive.org/web/20140116131017/http://www.velikiborak.op.rs/
 http://www.barajevo.org.rs/
 Мапе, аеродроми и временска ситуација локација (-{Fallingrain}-)
 http://www.srbijasport.net/tak/1433

Παραπομπές 

Οικισμοί του Μπαράγιεβο
Γύγης

Ο Γύγης, γιος του Δασκύλου, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο υπήρξε ο πρώτος Βασιλιάς της Λυδίας της δυναστείας των Μερμνάδων (687 π.χ. - 652 π.χ.)

Ο Γύγης σύμφωνα με τον Ηρόδοτο

Άνοδος στην εξουσία 
Ο Γύγης ήταν φίλος και μέλος της φρουράς του Κανδαύλη, βασιλιά της Λυδίας της δυναστείας των Ηρακλείδων. Ο Κανδαύλης εκτός από συζητήσεις για τις σημαντικές υποθέσεις ανάγκαζε τον Γύγη να ακούει τα εγκώμια για την γυναίκα του που τη θεωρούσε την πιο όμορφη που υπάρχει. Επειδή πίστευε πως ο Γύγης δεν τον πίστευε του είπε να βρει τρόπο να την δει γυμνή. Ο Γύγης προσπάθησε να το αποφύγει, αλλά ο βασιλιάς τον ανάγκασε. Έτσι ο Κανδαύλης έκρυψε τον Γύγη σ' ένα σημείο του δωματίου που δεν θα τον έπαιρνε είδηση η γυναίκα του και έτσι ο Γύγης την είδε. Η βασίλισσα τον είδε και κατάλαβε αμέσως πως έφταιγε ο άντρας της, όμως δεν πρόδωσε την ντροπή της και αποφάσισε σιωπηλά να πάρει εκδίκηση.

Εκείνη την νύχτα δεν έκανε τίποτα, αλλά το επόμενο πρωινό κάλεσε τον Γύγη. Ο Γύγης δεν υποψιάστηκε τίποτα επειδή δεν ήταν ασυνήθιστο να τον καλεί η βασίλισσα. Όμως, όταν έφτασε η βασίλισσα του είπε πως έχει δύο επιλογές, ή να δολοφονήσει τον βασιλιά και να πάρει τη θέση του και κείνη γυναίκα του ή να πεθάνει εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Ο Γύγης στην αρχή έμεινε άφωνος, αλλά στην συνέχεια ικέτεψε τη βασίλισσα να το ξανασκεφτεί. Όταν κατάλαβε πως η βασίλισσα ήταν ανένδοτη αποφάσισε να ζήσει.

Έτσι δολοφόνησε τον Κανδαύλη μ' ένα μαχαίρι την νύχτα ενώ κοιμόταν και έγινε βασιλιάς. Στην αρχή οι Λύδοι εξοργισμένοι ήταν έτοιμοι να εξεγερθούν, αλλά ένας χρησμός του μαντείου των Δελφών επικύρωσε την εξουσία του. Σ' αυτόν τον χρησμό η Πυθία πρόσθεσε πως οι Ηρακλείδες θα έπαιρναν εκδίκηση στην πέμπτη γενιά, προφητεία που δεν έδωσαν σημασία οι Λυδοί. Όταν νομιμοποιήθηκε στην εξουσία ο Γύγης έκανε πολλά δώρα στο μαντείο.

Περίοδος εξουσίας 
Αφού νομιμοποιήθηκε στο θρόνο ο Γύγης έκανε μια εκστρατεία εναντίον της Μιλήτου και της Σμύρνης. και κατέλαβε την Κολοφώνα.

Πολύτιμα Αναθήματα του Γύγη στους Δελφούς
Κατά την αρχαϊκή περίοδο, όταν το Μαντείο των Δελφών ήταν στην ακμή του, αρκετοί ηγεμόνες της Μικράς Ασίας θέλησαν να νομιμοποιήσουν την εξουσία τους αναφερόμενοι σε χρησμούς που τους έδωσε η Πυθία. Έτσι, ο Ηρόδοτος  αναφέρει ότι και ο Γύγης πήρε το θρόνο κατόπιν δελφικού χρησμού, που έκανε τους Λυδούς να τον αποδεχτούν. Ωστόσο η Πυθία είχε προβλέψει ότι η εκδίκηση των Ηρακλειδών, τους οποίους εκθρόνισε, θα έπεφτε στον πέμπτο απόγονό του. Για τον ευνοϊκό αυτό χρησμό ο Γύγης αντάμειψε το μαντείο με πολύτιμα αναθήματα: έξι χρυσοί κρατήρες δωρήθηκαν στο ιερό του Απόλλωνα, οι οποίοι ζύγιζαν τριάντα τάλαντα. Την εποχή του Ηροδότου οι κρατήρες αυτοί ήταν εκτεθειμένοι στον θησαυρό των Κορινθίων. Αφιέρωσε κι άλλα πολύτιμα αναθήματα, από χρυσό και άργυρο, τα οποία όμως δεν κατονομάζονται.

Σημειώσεις

Πηγές 
 Ηρόδοτος, Ιστορία 1 Κλειώ, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα: Ιούλιος 1994, σσ. 45-53, ISBN 978-960-352-070-2.
 Νικολετσέα Γεωργία, Η γυναίκα στον Ηρόδοτο:Μυθοπλασία και Πραγματικότητα, εκδόσεις: Το δόντι, Πάτρα 2018, ISBN 9789609772921.

Παραπομπές 
Βασιλείς της Λυδίας
Δυναστεία των Μερμνάδων
Giovannona Coscialunga, ατιμασμένη με... τιμή

Η ταινία με πρωτότυπο τίτλο: "Giovannona Coscialunga disonorata con onore" είναι σεξοκωμωδία, Ιταλικής παραγωγής, έτους 1973 και διάρκειας 90 λεπτών.

Υπόθεση

Ένας νέος δικαστής φθάνει σε μια πόλη και κλείνει ένα εργοστάσιο - τυροκομείο διότι προκαλεί μόλυνση σε ένα ποτάμι. Ο ιδιοκτήτης του προσεγγίζει έναν ιερέα, ο οποίος κατέχει υψηλό αξίωμα, με σκοπό να τον φέρει σε επαφή με έναν υφυπουργό. Το αδύνατο σημείο του υφυπουργού είναι πως του αρέσουν οι όμορφες γυναίκες ανδρών, με τους οποίους κάνει δουλειές. Ο γραμματέας του βιομήχανου βρίσκει την Coco, μια πανέμορφη γυναίκα, αλλά ταυτόχρονα βρομόστομη, η οποία πρόκειται να παίξει το ρόλο της γυναίκας του La Noce, η οποία θα «ενδώσει» στη γοητεία του υφυπουργού…

Συντελεστές

Παίζουν: Έντβιτζε Φένεκ, Pippo Franco, Gigi Ballista, Riccardo Garrone, Sandro Merli, Danika La Loggia, Adriana Facchetti 

Σενάριο: Tito Carpi, Luciano Martino, Francesco Milizia, Carlo Veo, Franco Mercuri

Σκηνοθεσία: Σέρτζιο Μαρτίνο

Ταινίες του 1973
Ιταλικές κωμικές ταινίες
Ιταλόφωνες ταινίες
Ιταλικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Ταινίες σε σκηνοθεσία Σέρτζιο Μαρτίνο
Γιώργος Κουλούρης

Ο Γιώργος Κουλούρης (Κάτω Σχολάρι Θεσσαλονίκης, 1971-Ελμπασάν, Αλβανία, 30 Μαΐου 1999) ήταν Έλληνας πολίτης, το πρώτο θύμα λεωφορειοπειρατείας που σημειώθηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Στις 29 Μαΐου του 1999, ένας Αλβανός υπήκοος που ζούσε και εργαζόταν στην Ελλάδα, ο 25χρονος Φλαμούρ Πίσλι,
οπλισμένος με μια χειροβομβίδα κατέλαβε λεωφορείο του ΚΤΕΛ με εννέα επιβάτες στο Κάτω Σχολάρι Θεσσαλονίκης, διαμαρτυρόμενος για αδικίες που είχε υποστεί από τον εργοδότη του, αλλά και για ψευδείς κατηγορίες σε βάρος του (σύμφωνα με την άποψή του) για παράνομη κατοχή όπλων.

Ο Αλβανός ζήτησε να του παραδοθούν χρηματικά λύτρα ύψους 50 εκατομμυρίων δραχμών και τρία τουφέκια τύπου Καλάσνικοφ, καθώς επίσης και να εξασφαλισθεί η διαφυγή στη χώρα του.
Οι ελληνικές αστυνομικές αρχές, φοβούμενες μια κατάληξη παρόμοια της περίπτωσης της οδού Νιόβης που είχε προηγηθεί (όταν ο ρουμάνος κακοποιός Σορίν Ματέι είχε προκαλέσει το θάνατο της Αμαλίας Γκινάκη), κατέβαλαν τα λύτρα και παρέδωσαν τρία όπλα στον απαγωγέα, τα οποία όμως αυτός δεν δέχτηκε με το αιτιολογικό πως δεν ήταν της μάρκας που επιθυμούσε.

Στη συνέχεια και καθ'όλη τη διάρκεια της νύχτας, το λεωφορείο ακολούθησε διαδρομή προς τα ελληνοαλβανικά σύνορα επιτηρούμενο από αστυνομικό όχημα όπου επέβαιναν άνδρες των ΕΚΑΜ και υπό την κάλυψη των εγχώριων ΜΜΕ, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στους τηλεθεατές. Σύμφωνα με μαρτυρίες, ο Πίσλι σκόπευε να παραδοθεί ή στην πλατεία της γενέτειράς του ή στην πρωτεύουσα Τίρανα, ωστόσο όταν το λεωφορείο έφτασε στο Ελμπασάν, εκδηλώθηκε επέμβαση των αλβανικών αρχών που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο αφενός του απαγωγέα, αφετέρου του Έλληνα επιβάτη Γεώργιου Κουλούρη, 28 ετών, ο οποίος φαίνεται πως παρουσίαζε μια σχετική φυσιογνωμική ομοιότητα μαζί του.

Το ελληνικό Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, επισημαίνοντας ότι οι αλβανικές αρχές δεν επέτρεψαν την επέμβαση των ελλήνων αστυνομικών, επέρριψε την αποκλειστική ευθύνη στην ηγεσία της αστυνομίας της γειτονικής χώρας. Οι συγγενείς του Γεώργιου Κουλούρη προσέφυγαν στη δικαιοσύνη, ωστόσο οι αλβανικές υπηρεσίες έθεσαν την έρευνά τους στο αρχείο, δίχως να αποδώσουν ευθύνες για το θάνατο του Έλληνα επιβάτη.

Πηγές 
 Θανάσης Τζιμούρτος, στήλη "ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ" της αθλητικής εφημερίδας "ΦΩΣ των Σπορ", της Πέμπτης 29 Μαΐου 2014, σελ. 4

Παραπομπές 

Έλληνες θύματα εγκληματικών ενεργειών
Μανούσος Παραγιουδάκης

Ο Μανούσος Παραγιουδάκης (24 Δεκεμβρίου 1938) είναι στρατηγός εν αποστρατεία του ελληνικού Στρατού Ξηράς που επί σειρά ετών κατείχε υψηλές θέσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις, με αποκορύφωμα τη θητεία του ως αρχηγός ΓΕΣ (1996 - 1999) και αρχηγός ΓΕΕΘΑ (1999 - 2002).

Μαζί με τον πτέραρχο Νίκο Κουρή, θεωρείται ως ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ με τη μεγαλύτερη επιρροή στα μεταπολιτευτικά χρόνια και πολλές σημαντικές αποφάσεις φέρουν την υπογραφή του. Ήταν από τους αρχιτέκτονες του Δόγματος Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας - Κύπρου, της ουσιαστικής αναβάθμισης του ΓΕΕΘΑ σε πραγματικό διακλαδικό κέντρο διοίκησης και ελέγχου, και της αυξημένης δραστηριότητας των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε διεθνείς ειρηνευτικές αποστολές σε περιοχές ελληνικού ενδιαφέροντος όπως τα Βαλκάνια.

Καριέρα
Γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1938 στο Χρωμοναστήρι Ρεθύμνου Κρήτης, ενώ έλκει την καταγωγή του,  από το Μελισσουργάκι Μυλοποτάμου, χωριό του πατέρα του,  και αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1960 ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Συμπλήρωσε τις σπουδές του σε διάφορα στρατιωτικά σχολεία εσωτερικού και εξωτερικού, στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου και τη Σχολή Εθνικής Άμυνας. Είναι επίσης πτυχιούχος Νομικής και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).

Τη δεκαετία του 1980 υπηρέτησε, μεταξύ άλλων, στις μυστικές υπηρεσίες (ΚΥΠ - ΕΥΠ) και στο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Νάπολη της Ιταλίας (AFSOUTH), επίσης ήταν διοικητής της ΧV Μεραρχίας Πεζικού στην Καστοριά από το 1991 έως το 1993, ενώ από το 1993 ως το 1996 ήταν διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού, ζώνη ιδιαίτερα αυξημένης ευθύνης η οποία περιλαμβάνει όλη την Θράκη.

Είναι έγγαμος και έχει δύο κόρες και ένα γιο.

Παραπομπές

Έλληνες στρατηγοί
Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα)
Κρητικοί
Ναυμαχία της Ερεσού

Η ναυμαχία της Ερεσού θεωρείται η πρώτη κατά μέτωπο ναυμαχία που έδωσαν οι Έλληνες ναυμάχοι στην ελληνική επανάσταση του 1821 με πλοίο γραμμής, δίκροτο, του τότε αυτοκρατορικού οθωμανικού στόλου, η οποία και διεξήχθη στις 27 Μαΐου του 1821 στον όρμο Ερεσού της Λέσβου. Πρωταγωνιστές της ναυμαχίας αυτής ήταν ο Ιάκωβος Τομπάζης (πρώτος ναύαρχος της επανάστασης του 1821) όπου διηύθυνε την ναυμαχία και ο Δημήτριος Παπανικολής ο οποίος επιχείρησε για πρώτη φορά με απόλυτη επιτυχία την "πυρπόληση" με χρήση "καυστικού" όπως λεγόταν αρχικά το πυρπολικό με αποτέλεσμα την ανατίναξη του εχθρικού πλοίου.

Η επιτυχία αυτή υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική τόσο στο ηθικό των Ελλήνων ναυμάχων, για την μελλοντική εξέλιξη στον κατά θάλασσα αγώνα όσο και αντίστροφα στο ηθικό των Τούρκων προ του καινοφανούς αυτού τύπου καταδρομής και δολιοφθοράς. Παράλληλα όμως τραγική συνέπεια αυτής ήταν η καταστροφή των Κυδωνιών (του Αϊβαλί) που ακολούθησε 15 ημέρες αργότερα.

Ιστορικό κατάστασης 
Με το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης η αναγκαιότητα δημιουργίας ενός αξιόμαχου στόλου για την από θάλασσα αρωγή και προστασία του αγώνα υπήρξε άμεση αντιληπτή. Έτσι μέσα στον επόμενο μήνα και μετά από πολλές διαβουλεύσεις των προυχόντων και καραβοκυραίων των τριών κυριοτέρων "ναυτικών" νήσων Σπετσών, Ύδρας και Ψαρών αποφασίσθηκε. στις 17 Απριλίου, ημέρα Κυριακή, με πανηγυρισμούς η σύμπραξη και διάθεση των εμπορικών τους στόλων στον ιερό αγώνα, καλώντας με προκήρυξη ομοίως και τ΄ άλλα νησιά. Το παράδειγμα αυτών ακολούθησαν αμέσως τα νησιά του Σαρωνικού, οι Κυκλάδες και άλλα όπως η Κάσος. Έτσι δημιουργούνται τρεις μοίρες πλοίων καθεμιά με ναύαρχο που διορίστηκε από την κοινότητα ναυτικής νήσου. 
Η έξοδος του συγκροτημένου ελληνικού στόλου στο Αιγαίο συνέπεσε με τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν στην Κωνσταντινούπολη και τον απαγχονισμό του πατριάρχη, γεγονότα που εξαγρίωσαν όχι μόνο τα πληρώματα αλλά και τους κατοίκους νήσων και παραλίων της Μικράς Ασίας πολλοί εκ των οποίων προσέτρεξαν να ενισχύσουν τα τσούρμα των ελληνικών πλοίων.

Αρχικά  κρίθηκε αναγκαίος ο αποκλεισμός τόσο των Δαρδανελίων όσο και κάποιων σημαντικών όρμων της μικρασιατικής ακτής καθώς και η υποστήριξη των ελληνικών σωμάτων στα παραλιακά κάστρα της Πελοποννήσου. Περί τα μέσα Μαΐου μια μοίρα του ελληνικού στόλου έπλευσε προς τον Κορινθιακό Κόλπο προκειμένου ν΄ αποκλείσει τα κάστρα Ναυπάκτου, Ρίου και Αντιρίου και να εμποδίσει κάθοδο των Τούρκων στην Πελοπόννησο, ενώ μια δεύτερη μεγαλύτερη μοίρα έπλευσε στο Β. Αιγαίο για τον αποκλεισμό των Δαρδανελίων. Παρά ταύτα δύο πλοία γραμμής, τρεις φρεγάτες και τρεις κορβέτες με υποναύαρχο διοικητή (ριαλάμπεη) του οθωμανικού στόλου πρόλαβε στις 22 Μαϊου να εξέλθει των στενών στο Αιγαίο.

Παραπομπές

Πηγές 

Ναυμαχίες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Ιστορία της Λέσβου
Κωνσταντίνος Πελετίδης

Ο Κωνσταντίνος Πελετίδης (Ρυάκι Κοζάνης, 1953) είναι Έλληνας καρδιολόγος και πολιτικός, εν ενεργεία δήμαρχος Πατρέων από τη 1 Σεπτεμβρίου 2014.

Βιογραφία
Ο Πελετίδης γεννήθηκε το 1953 στο ορεινό χωριό Ρυάκι Κοζάνης και οι πρόγονοί του ήταν πρόσφυγες από τον Πόντο. Τελείωσε το δημοτικό στο χωριό του ενώ το γυμνάσιο και το λύκειο στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. Μετέπειτα σπούδασε Ιατρική στην Ιταλία και έκανε ειδικότητα στην καρδιολογία στο νοσοκομείο Γ.Ν Άγιος Ανδρέας στην Πάτρα. Είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί. 

Η Πάτρα είναι η πόλη που επέλεξε να ζήσει, να ασκήσει το λειτούργημα του και να δραστηριοποιηθεί πολιτικά και κοινωνικά.

Συμμετείχε και συμμετέχει ενεργά στους συνδικαλιστικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.

Έχει διατελέσει πρόεδρος των αγροτικών ιατρών του νομού Πέλλας, μέλος της τριμελούς επιτροπής ιατρών του Γ.Ν. Άγιος Ανδρέας. Στη συνέχεια ήταν μέλος του Δ.Σ της Ομοσπονδίας Ιατρών του Ι.Κ.Α και εκπρόσωπος του Ιατρικού Συλλόγου Πατρών στον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο. Ήταν μέλος και στη συνέχεια Πρόεδρος του Παμμικρασιατικού Συνδέσμου Πατρών και Περιχώρων καθώς και μέλος του Δ.Σ του Φάρου Ποντίων.

Από την 1η Σεπτεμβρίου 2014 είναι δήμαρχος Πατρέων, διαδεχόμενος στο δημαρχιακό θώκο τον Γιάννη Δημαρά.

Είχε διατελέσει μέλος της νομαρχιακής επιτροπής Αχαΐας του Κ.Κ.Ε, ενώ υπήρξε και υποψήφιος βουλευτής του Κόμματος στις εθνικές εκλογές του 2007 και του 2009.

Τοπική αυτοδιοίκηση 
Στο Δημοτικό Συμβούλιο της Πάτρας συμμετέχει ανελλειπώς από το 1999 όταν εκλέχθηκε για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος με το συνδυασμό του Παναγιώτη Κοσιώνη «Πάτρα Μπροστά Ενωμένη». Το 2006 και το 2010 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Πατρέων με το συνδυασμό «Λαϊκή Συσπείρωση Πάτρας» υποστηριζόμενος από το ΚΚΕ, καταλαμβάνοντας στον πρώτο γύρο την τρίτη θέση με ποσοστό 16,52%, ήτοι 14.552 ψήφους, όπου και αποκλείστηκε. 

Στις εκλογές του Μαΐου 2014 ήταν εκ νέου υποψήφιος δήμαρχος Πατρέων με το συνδυασμό «Λαϊκή Συσπείρωση Πάτρας» και με ποσοστό 25,06%, ήτοι 24.880 ψήφους, πέρασε ως πρώτος στο δεύτερο γύρο μαζί με τον δεύτερο κατά σειρά ψήφων -συνυποψήφιο Κώστα Χριστόπουλο με τον συνδυασμό «Νέα Πόλη»- όπου επικράτησε του αντιπάλου του με ποσοστό 63,53%, ήτοι 60.056 ψήφους. Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη δήμαρχος Πατρέων, επικρατώντας στον β΄ γύρο του συνυποψηφίου του (και Αντιπεριφερειάρχη Αχαΐας) Γρηγόρη Αλεξόπουλου με 70,91% έναντι 29,09%, στην δεύτερη πιο ευρεία επικράτηση δημάρχου στην ιστορία της πόλης.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Ανδρέας Τσιλίρας (επιμέλεια), Δημοτικές εκλογές στην Πάτρα, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014. ISBN 978-960-88372-9-4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 «Οι δημότες για την πόλη τους. Δήμος Πατρέων». enet.gr. 03/11/2010. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 03/06/2019.
 Κομμουνιστής κι από το Ρυάκιο Κοζάνης ο νέος Δήμαρχος Πάτρας, Κώστας Πελετίδης. kozan.gr. 26 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 28/11/2017.

Έλληνες κομμουνιστές
Δήμαρχοι Πατρών
Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Κασταλία πηγή

Η Κασταλία πηγή είναι φυσική πηγή στους πρόποδες του Παρνασσού. Πήρε το όνομά της από την μυθική νύμφη Κασταλία, η οποία στην προσπάθειά της να ξεφύγει από τον Απόλλωνα έπεσε στην πηγή αυτή και πνίγηκε. Στην αρχαιότητα ήταν αφιερωμένη στον θεό Απόλλωνα και στις Μούσες.

Γεωγραφικά και Ιστορικά στοιχεία
Η Κασταλία πηγάζει από τις ρίζες του Φλεμπούκου, το οποίο κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Υάμπεια, κοντά στο στενό φαράγγι Αρκουδόρεμα. 
Η πηγή ιστορικά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το μαντείο των Δελφών. Τα νερά της κατείχαν σημαντικό ρόλο στη λατρεία και τη λειτουργία του μαντείου, καθώς σε αυτά πλένονταν η Πυθία, οι ιερείς, το προσωπικό αλλά και οι προσκυνητές του μαντείου.
Τα ύδατα της Κασταλίας παροχετεύθηκαν σε κρήνη, η οποία άλλαξε μορφή αλλά και τοποθεσία στη διάρκεια των αιώνων: καταγράφονται το αρχαϊκό οικοδόμημα, η ρωμαϊκή κρήνη, αλλά και η σύγχρονη βρύση.

Η αρχαϊκή κρήνη
Το αρχαϊκό οικοδόμημα της Κασταλίας κρήνης αποκαλύφθηκε ανασκαφικά το 1957. Βρισκόταν ανάμεσα στο ιερό του Απόλλωνα και το Γυμνάσιο και χρονολογείται στο 600-590 π.Χ. Πρόκειται για ένα ορθογώνιο ανοικτό κτίσμα διαστάσεων 8,20 x 6,64 μ., που περιλαμβάνει μία ορθογώνια κτιστή λεκάνη, με σύστημα αγωγών και χάλκινων κρουνών σε σχήμα λεοντοκεφαλής στη βόρεια πλευρά, καθώς και πλακόστρωτη αυλή με λίθινα έδρανα. Εκεί απέληγε ένα μικρό υδραγωγείο, σκαλισμένο στο βράχο (ύψους 1,60 μ και πλάτους 1 μ) το οποίο έφερνε το νερό από  την πηγή στη βάση των Φαιδριάδων.

Η ρωμαϊκή κρήνη
Στη διάρκεια των αιώνων μέχρι και τη ρωμαϊκή εποχή η κρήνη αναμορφώθηκε και επισκευάσθηκε αρκετές φορές. Η νεότερη Κασταλία χρονολογείται στον 1ο αι. π.Χ. και βρίσκεται περίπου 50 μ. ψηλότερα από την αρχαϊκή. Ο φυσικός βράχος έχει λειανθεί και έχουν δημιουργηθεί κόγχες για τα αναθήματα των πιστών. Μία από αυτές μετατράπηκε σε εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. 
Κάτω από τις κόγχες λαξεύτηκε στο βράχο μία στενόμακρη λεκάνη μήκους 10 μ. και πλάτους 0,50 μ., στην οποία έφθανε το νερό της πηγής με κλειστό αγωγό. Η λεκάνη ήταν σκεπαστή και η μία άκρη της άνοιγε έτσι ώστε να μπορεί να καθαρίζεται. Στην πρόσοψη της κρήνης υπήρχαν επτά χάλκινοι κρουνοί, που χωρίζονταν με επτά πεσσούς σκαλισμένους στο βράχο. Μπροστά από την κρήνη υπήρχε πλακόστρωτη αυλή, στην οποία κατέβαινε κανείς με οκτώ σκαλοπάτια, και στις τρεις πλευρές της υπήρχαν λίθινοι πάγκοι.Περιγραφή της κρήνης δίνει και τον 2ο αιώνα μ.Χ. ο περιηγητής Παυσανίας. 
Στα νεώτερα χρόνια, η πηγή αξιοποιήθηκε για την ύδρευση της επαρχίας των Δελφών. Τα νερά της τροφοδοτούν επίσης και το κοντινό Αρκουδόρεμα, που χύνεται στον ποταμό Πλείστο.

Παραπομπές

Πηγές 
 Pierre Amandry: Notes de topographie et d'architecture delphiques VI. La fontaine Castalie. In: Bulletin de correspondance hellénique Supplèment 4, Paris 1977, S. 179-228 (Digitalisat).
 Pierre Amandry: Notes de topographie et d'architecture delphiques VII. La fontaine Castalie (compléments). In: Bulletin de correspondance hellénique 102, 1, 1978, S. 221-241 (Digitalisat).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Παρουσίαση στον ιστότοπο του υπουργείου πολιτισμού

Δελφοί
Κρήνες στην Ελλάδα
Πηγές της Ελλάδας
Πυλαρινός

Το επίθετο Πυλαρινός γεννήθηκε στην Πύλαρο της Κεφαλληνίας, και δηλώνει καταγωγή από την περιοχή. Η Πύλαρος βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού ανάμεσα σε δύο κόλπους, της Αγίας Ευφημίας και του Μύρτου.

Το επίθετο Πυλαρινός εμφανίστηκε και εμφανίζεται στο Ιόνιο πέλαγος και στα νησιά αυτού, δηλαδή στον τόπο καταγωγής του αρχικά. Πολλές αναφορές υπάρχουν για τον Ιάκωβο Πυλαρινό (1659-1718), ιατρός, πρωτοπόρος του εμβολιασμού. Ο Ιάκωβος Πυλαρινός ήταν από το Ληξούρι, σπούδασε στην Πάντοβα της Ιταλίας Νομική και μετά ξανά πήγε στην Πάντοβα και σπούδασε Ιατρική και διακρίθηκε ως ο πρωτοπόρος του εμβολιασμού κατά της Ευλογιάς.

Κυριότεροι τόποι  όπου συναντάται το επώνυμο είναι το Ληξούρι, τα Μακριώτικα και η Αγ. Ευφημία Κεφαλονιάς, καθώς και οι Ορθονιές Ζακύνθου.

Μερικά από τα επιφανή πρόσωπα με το επώνυμο συμπεριλαμβάνουν τους ακόλουθους:

 Ιάκωβος Πυλαρινός (1659-1718), ιατρός, πρωτοπόρος του εμβολιασμού
Σταματέλος Πυλαρινός (1796-1875), ιατρός και ριζοσπάστης πολιτευτής
 Φραγκίσκος Πυλαρινός (1802 -1882), καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, υποστηρικτής της ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα και υποστηρικτής των θεωριών του Σαιντ-Σιμόν
Όθων Σταματέλου Πυλαρινός (1833-1899), καθηγητής Νομικής των πανεπιστημίων Κερκύρας και Αθηνών, βουλευτής Πάλης
Όθων Κωνσταντίνου Πυλαρινός (1903-1990), καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και ακαδημαϊκός
 Σάββας Αναστασίου Πυλαρινός (1910-1996), γενν. στην Μενεμένη Μικράς Ασίας. Το 1914 εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη λόγω διωγμών, και το 1948 στην Αθήνα δραστηριοποιήθηκε σε κινηματογραφικές επιχειρήσεις με (αντιπροσωπεία Ρωσικών ταινιών 1948-53, της Paramount 1953-1983, εισαγωγές ανεξάρτητες, Αιθουσάρχης κινηματογράφων ανά την Ελλάδα, παραγωγή Ελληνικών ταινιών, με την επωνυμία Σάββας φίλμς ΑΕ) 4 ἐτη διετέλεσε πρόεδρος των κινηματογραφιστών.
Ραφαήλ Πυλαρινός (γενν. 1962), μαέστρος
Χαράλαμπος-Αντώνιος Πυλαρινός (γενν. 1984), προπονητής της εθνικής ομάδας κυβερνοασφάλειας (European Cyber Security Challenge), ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας Hack The Box.

Αναφορές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 https://www.fortunegreece.com/business-list/40-under-40-2019-afti-ine-i-nei-ellines-epichirimaties-pou-xechorisan/charis-pilarinos
 https://www.insider.gr/epiheiriseis/tehnologia/110131/13-ekat-dolaria-sikose-i-elliniki-startup-hack-box

Πυλαρινος
Ανθή Μυλωνάκη

Η Ανθή Μυλωνάκη (γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου 1984 στα Χανιά) είναι Ελληνίδα διεθνής υδατοσφαιρίστρια.

Καριέρα 
Η Ανθή Μυλωνάκη, όντας γεννημένη στα Χανίά, έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της υδατοσφαίρισης στις ακαδημίες της τοπικής ομάδας των Χανίων. Το 2001, ο ΝΟ Βουλιαγμένης προσέγγισε την δεκαεπτάχρονη τότε Μυλωνάκη προκειμένου να την εντάξει στο δυναμικό της. Η Μυλωνάκη αποδέχθηκε την πρόταση της Βουλιαγμένης και παρέμεινε στην ομάδα μέχρι και το 2008. Ενδιάμεσα, είχε καταφέρει να κατακτήσει αρκετούς τίτλους και συγκεκριμένα τέσσερα πρωταθλήματα Ελλαδος (2003, 2005, 2006, 2007) καθώς και ένα Len Trophy (2003).

Το καλοκαίρι του 2008 η Μυλωνάκη ανακοινώθηκε επίσημα από τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 2011 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως δύο πρωταθλήματα Ελλάδος (2009, 2011).

Το 2011 μετγγράφη στον Τρίτωνα Αμαρουσίου, ενώ από το καλοκαίρι του 2013, η Μυλωνάκη αγωνίζεται στο Ν.Ο. Ρεθύμνου.

Διεθνείς συμμετοχές 
Η Ανθή Μυλωνάκη ήταν μέλος της εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης γυναικών της Ελλάδος από πολύ μικρή ηλικία. Μάλιστα, μόλις στα 17 της χρόνια κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Νεανίδων του Μάντσεστερ το 2001, ενώ από το 2004 και για πολλά χρόνια αργότερα, ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης των γυναικών.
Έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 που διεξήχθησαν στην Αθήνα κατακτώντας το Αργυρό μετάλλιο (2η Ολυμπιονίκης) καθώς επίσης και του 2008 που διεξήχθησαν στο Πεκίνο.

Τίτλοι 
 6 Πρωταθλήματα Ελλάδος: 2003, 2005, 2006, 2007, 2009, 2011
 1 Len Trophy: 2003

Πηγές 
 Το ιστορικό της Μυλωνάκη στη Βουλιαγμένη
 Ανανέωσε με τον Ολυμπιακό η Μυλωνάκη
 Στον Τρίτωνα Αμαρουσίου η Μυλωνάκη
 Συνέντευξη της Μυλωνάκη στο espressonews.gr
 Στο ΝΟ Ρεθύμνου η Μυλωνάκη

Έλληνες υδατοσφαιριστές
Υδατοσφαιριστές ΝΟΒ
Υδατοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Μπρόνγουεν Νοξ

Η Μπρόνγουεν Νοξ (γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1986 στην πόλη Μπρίσμπεϊν) είναι διεθνής υδατοσφαιρίστρια που κατάγεται από την Αυστραλία.

Καριέρα 
Η Μπρόνγουεν Νοξ είναι διεθνής με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης γυναικών της Αυστραλίας από πολύ μικρή ηλικία. Έχει συμμετάσχει σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Υγρού Στίβου (2007, 2013), σε Ολυμπιακούς Αγώνες (2008, 2012) αλλά και σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Υδατοσφαίρισης FINA (2006, 2010). Μάλιστα, το 2006 ήταν η καλύτερη χρονιά βάσει αποτελέσματος για την Νοξ, καθώς κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα FINA που διοργανώθηκε στην πόλη Τιεντζίν της Κίνας, έπειτα από το νικηφόρο τελικό όπου η εθνική ομάδα της Αυστραλίας νίκησε την αντίστοιχη της Ιταλίας με σκορ 10-7.

Η Μπρόνγουεν Νοξ έχει αγωνιστεί στην Ελλάδα με την ομάδα του Εθνικού Πειραιώς, με την οποία μάλιστα είχε αναδειχθεί δεύτερη σκόρερ στην ιστορία της ελληνικής γυναικείας υδατοσφαίρισης (68 γκολ) από το 1999 και μετά (σήμερα βρίσκεται στην τρίτη θέση καθώς ανέβηκε στην πρώτη η νεοαποκτηθείσα Μπάρμπαρα Μπούικα του Ολυμπιακού με 81 γκολ) καθώς επίσης και με αυτή της έταιρης ομάδας του Πειραιά, τον Ολυμπιακό. 

Με τον Ολυμπιακό κατάφερε να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Ελλάδας αλλά και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Len Trophy (2014). Η κατάκτηση του διεθνούς αυτού τροπαίου είχε ιδιαίτερη σημασία για τον Ολυμπιακό καθώς ήταν το πρώτο διεθνές τρόπαιο που κατακτούσε το συγκεκριμένο τμήμα του Ολυμπιακού. Στο μεγάλο τελικό, ο Ολυμπιακός νίκησε με 10–9 τη γηπεδούχο Φιρέντσε, με την Μπρόνγουεν Νοξ να σκοράρει το νικητήριο γκολ της ομάδας του Πειραιά 24 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη του αγώνα. Η Αυστραλή παίκτρια του Ολυμπιακού έκλεψε τη μπάλα και αφού διέσχισε μόνη της όλη την πισίνα, πέτυχε ένα πολύ όμορφο γκολ με λόμπα πάνω από την τερματοφύλακα της ιταλικής ομάδας.

Τίτλοι 
 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2014
 1 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης Len Trophy: 2014

Πηγές 
 Ήρθε στην Ελλάδα η Νοξ
 Το ρόστερ της Εθνικής Αυστραλίας για το 2005
 Το νικητήριο γκολ της Νοξ στο LEN Trophy
 Τρίτη σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος η Νοξ

Αυστραλοί υδατοσφαιριστές
Υδατοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Τατιάνα Αρτμένκο

Η Η Τατιάνα Σαποσνίκοβα-Αρτμένκο, γνωστή και πιο απλά ως Τατιάνα Αρτμένκο (γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1976) είναι πρωήν διεθνής πετοσφαιρίστρια η οποία αγωνιζόταν ως ακραία. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα του Ισραήλ, της Ιαπωνίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Βραζιλίας, της Ελλάδας, της Τσεχίας και του Αζερμπαϊτζάν.

Καριέρα 
Η Τατιάνα Αρτμένκο έκανε τα πρώτα της βήματα στις ακαδημίες της Μακάμπι Τελ Αβίβ, στις οποίες βρέθηκε το 1990 σε ηλικία 14 ετών.  Μέχρι και το 1995, η Αρτμένκο αγωνίστηκε σε ομάδες του Ισραήλ και συγκεκριμένα στις Χάποελ Αραντ (1991-93) και Εμέκ Χέφερ (1993-95).

Το 1995 η Αρτμενκο αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα της στη Χισαμίτσου Σπρινγκς, ομάδα της Ιαπωνίας. Στους Σπρινγκς παρέμεινε για δύο χρόνια χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Το 1997 άφησε την Ιαπωνία και ταξίδεψε στη Γερμανία για λογαριασμό των Βόλλει Κατς. Στην ομάδα του Βερολίνου παρέμεινε για ένα χρόνο, καθώς το 1998 μεταπήδησε στην Ιταλία.

Από το 1998 και μέχρι το 2010, η Αρτμένκο αγωνίστηκε κατά κύριο λόγο σε ομάδες της Ιταλίας και συγκεκριμένα στις Παλέρμο, Καλάμπρια, Μοντεσιάβο, Φορναρίνα, Σασουόλο, Περούτζια και Ουρμπίνο. Μοναδικές εξαιρέσεις σε αυτήν τη δεκαετία συνεχούς παρουσίας της Αρτμένκο σε ομάδες της Ιταλίας ήταν τα περάσματά της από τη βραζιλιάνικη Ρεξόνα Αντς καθώς επίσης και από τον Ολυμπιακό Πειραιώς. 

Η Τατιάνα Αρτμένκο μετεγγράφη το 2010 στην Προστέγιοφ, ομάδα της Τσεχίας. Στην Προστέγιοφ παρέμεινε για δύο χρόνια κατακτώντας δύο ισάριθμα εγχώρια νταμπλ Τσεχίας. Την περίοδο 2012-13 αγωνίστηκε στο Αζερμπαιτζάν με την ομάδα της Λοκομοτίβ Μπακί, η οποία έμελλε να αποτελέσει και την τελευταία ομάδα στην επαγγελματική της καριέρα.

Διεθνείς συμμετοχές 
Η Τατιάνα Αρτμένκο ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών του Ισραήλ από το 2002 και έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές.

Τίτλοι 
 1 Τσάμπιονς Λιγκ: 2008
 1 Σούπερ Καπ Ιταλίας: 2000
 2 Πρωταθλήματα Τσεχίας: 2011, 2012
 2 Κύπελλα Τσεχίας: 2011, 2012

Πηγές 
 Το προφίλ της Αρτμένκο στο worldofvolley.com
 Παρελθόν από τον Ολυμπιακό η Αρτμένκο λόγω εγκυμοσύνης

Ισραηλινοί πετοσφαιριστές
Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Ανέτα Γκερμάνοβα

Η Ανέτα Γκερμάνοβα (γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1975) είναι Βουλγάρα διεθνής πετοσφαιρίστρια η οποία αγωνίζεται ως ακραία. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας της έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Ιταλίας, της Τουρκίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας και της Κύπρου.

Καριέρα 
Από το 1999 και μέχρι το 2003, η Ανέτα Γκερμάνοβα αγωνιζόταν με την ομάδα της ιταλικής Ρομανέλι Φιρέντσε, ενώ το καλοκαίρι του 2003 μεταπήδησε στη Σκαβολίνι Πεζάρο.

Το 2004 άφησε την Ιταλία και ταξίδεψε στην Τουρκία για λογαριασμό της Τουρκ Τέλεκομ Ανκάρα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Στη συνέχεια, ταξίδεψε στην Ισπανία, στην οποία παρέμεινε για κάτι λιγότερο από δύο χρόνια αγωνιζόμενη στις Βόλει Σάνσε και Ουνιβερσιτάντ ντε Βαλένσια.

Τον Ιανουάριο του 2007 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2006-07, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Μετά το πέρασμά του από την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό, η Γκερμάνοβα επέστρεψε στην Ιταλία, αυτήν τη φορά για λογαριασμό της Βόλλει Βόρλι, στην οποία όμως παρέμεινε για μόλις λίγους μήνες, καθώς στη συνέχεια μετεγγράφη στην ισπανική Βόλει Σάνσε.

Το 2008 μετεγγράφη στην ιταλική Σέα Ουρμπίνο, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2009 επέστρεψε στην Τουρκία στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια αγωνιζόμενη στις Μπανκάσι Ανκάρα (2009-11) και Γεσίλγιουρτ Ιστανμπουλ (2011-12).

Το 2012 ταξίδεψε στην Κύπρο για λογαριασμό της ΑΕΚ Λάρνακας, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Στη συνέχεια, μεταπήδησε στον Απόλλωνα Λεμεσού, ομάδα επίσης της Κύπρου. Στην ομάδα της Λεμεσού παραμένει μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές 
Η Ανέτα Γκερμάνοβα είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Βουλγαρίας από το 2001 και έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές.

Πηγές 
 Το προφίλ της Γκερμάνοβα στο cev.lu
 Στα ερυθρόλευκα η Ανέτα Γκερμάνοβα
 Στον Απόλλωνα η Ανέτα Γκερμάνοβα

Βούλγαροι πετοσφαιριστές
Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Όλγα Τρατς

Η Όλγα Τρατς (γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1988) είναι Ουκρανέζα διεθνής πετοσφαιρίστρια η οποία αγωνίζεται ως κεντρική.

Καριέρα 
Η Όλγα Τρατς έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της Ντνίπρο, ομάδα της Ουκρανίας. Στη Ντνίπρο παρέμεινε μέχρι το 2006, όταν και υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Μπίλα Τσέρκβα, ομάδα επίσης της Ουκρανίας, σε ηλικία 18 ετών. Στη Μπίλα Τσέρκβα παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κερδίσει κάποιο τίτλο.

Το 2007 μετεγγράφη στην Σεβεροντοντσάνκα, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια έχοντας καταφέρει μάλιστα να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα και ένα κύπελλο Ουκρανίας το 2009.

Το 2011, η Όλγα Τρατς αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα της στο Αζερμπαϊτζάν και συγκεκριμένα στην Αζεριόλ Μπακί. Ωστόσο, το πέρασμά της από την Αζεριόλ αποδείχθηκε σύντομο, καθώς λίγο καιρό μετά την μεταγραφή της, αποτέλεσε παρελθόν από τον σύλλογο.

Επόμενος σταθμός στην καριέρα της Τρατς ήταν η Πιάτρα Νέαμτ, ομάδα της Ρουμανίας, στην οποία παρέμεινε για κάτι λιγότερο από ένα χρόνο, καθώς τον Ιανουάριο του 2013 ανακοινώθηκε επίσημα η απόκτησή της από τον Ολυπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά ήρθε για να αντικαταστήσει την Αλεοσκάρ Μπλάνκο, η οποία είχε αποχωρήσει από το σύλλογο λίγο καιρό νωρίτερα. Η 'Ολγα Τρατς παρέμεινε στον Ολυμπιακό μέχρι και το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2012-13 και κατάφερε να κατακτήσει με το σύλλογο όλους τους εγχώριους τίτλους που διεκδίκησε.

Το καλοκαίρι του 2013 ταξίδεψε στην Πολωνία για λογαριασμό της Μπουντοβλάνι Λοτζ, στην οποία παραμένει μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές 
Η Όλγα Τρατς είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Ουκρανίας από το 2008 και έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές.

Τίτλοι 
 1 Πρωτάθλημα Ουκρανίας: 2009
 1 Κύπελλο Ουκρανίας: 2009
 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2013
 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2013

Πηγές 
 Το προφίλ της Όλγα Τρατς στο cev.lu
 Ανακοίνωσε Όλγα Τρατς ο Ολυμπιακός
 Στην Πολωνία ο Όλγα Τρατς

Ουκρανοί πετοσφαιριστές
Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Λέσεκ Ουρμπανόβιτς

Ο Λέσεκ Ουρμπάνοβιτς (γεννήθηκε στη 1 Ιουνίου 1964) είναι παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως διαγώνιος. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Πολωνίας και της Ελλάδας.

Καριέρα 
Ο Λέσεκ Ουρμπάνοβιτς έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της Στοκτσνιόβιεκ Γκντανσκ, ομάδα της γενέτειράς του, στις οποίες παρέμεινε μέχρι το 1985, όταν και μεταπήδησε στην AZS Όλτστιν. Στην Όλτστιν παρέμεινε για έξι χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 1991, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως ένα πρωτάθλημα Πολωνίας (1991) και δύο Κύπελλα Πολωνίας (1989, 1991).

Το καλοκαίρι του 1991 αποφάσισε να αφήσει την Πολωνία και να ταξιδέψει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο έχοντας καταφέρει να κατακτήσει το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελλο Ελλάδας του 1992. Επίσης, κατάφερε να φτάσει με τον ερυθρόλευκο σύλλογο μέχρι και τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ του 1992, στον οποίο κλήθηκε να αντιμετωπίσει την τότε παγκόσμια πρωταθλήτρια Μεσατζέρο Ραβένα των Ιταλών Φάμπιο Βούλο, Αντρέα Γκαρντίνι και των χρυσών Ολυμπιονικών του Λος Άντζελες και της Σεούλ Αμερικανών Καρτς Κίραλι και Στιβ Τίμονς. Παρά τις προσδοκίες της ομάδας του Πειραιά, ο τραυματισμος του τότε μεγάλου αστεριού της ομάδας Ράιμοντς Βίλντε λίγο πριν από την έναρξη του παιχνιδιού, λειτούργησε καταλυτικά στην ερυθρόλευκη ομάδα με αποτέλεσμα να χάσει πολύ εύκολα το τρόπαιο από την Ιταλική ομάδα (3-0 σετ).

Το 1992, ο Ουρμπάνοβιτς αποφάσισε να επιστρέψει στην Πολωνία για λογαριασμό της Λέγκια Βαρσοβίας. Στην ομάδα της Βαρσοβίας παρέμεινε για τέσσερα χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 1996, έχοντας καταφέρει προηγουμένως να κατακτήσει ένα Κύπελλο Πολωνίας (1995).

Το 1996 απεχώρησε από την ομάδα της Βαρσοβίας και μεταπήδησε στην PKS Στσίτνο, η οποία έμελλε να αποτελέσει και την τελευταία ομάδα της καριέρας του.

Διεθνείς συμμετοχές 
Ο Λέσεκ Ουρμπάνοβιτς ήταν διεθνής με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Πολωνίας για πάνω από 10 χρόνια και συγκεκριμένα από το 1985 ως και το 1996. Συνολικά, είχε πραγματοποιήσει με την εθνική του ομάδα πάνω από 200 συμμετοχές.

Τίτλοι 
 1 Πρωτάθλημα Πολωνίας: 1991
 3 Κύπελλα Πολωνίας: 1989, 1991, 1995
 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1992
 1 Κύπελλο Ελλάδας: 1992

Πηγές 
 Το προφίλ του Λέσεκ Ουρμπάνοβιτς 
 Ο Ολυμπιακός στον τελικό των Πρωταθλητριών

Πολωνοί πετοσφαιριστές
Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Κλάση Ταράουα

Η Κλάση Ταράουα είναι κατηγορία ελικοπτεροφόρων πλοίων αμφιβίων επιχειρήσεων και προσβολών (LHA) που χρησιμοποιούνται από το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό (USN). Πέντε πλοία κατασκευάστηκαν από τα ναυπηγεία Ingalls Shipbuilding μεταξύ του 1971 και 1980. Άλλα τέσσερα πλοία είχαν προγραμματιστεί να κατασκευαστούν, αλλά αργότερα ακυρώθηκαν. Από το 2011 μόνο ένα σκάφος είναι ενεργό  και τα πλοία πρόκειται να αντικατασταθούν από την κλάση Αμέρικα από το 2013 και μετά.

Πλοία

Παραπομπές

Πολεμικά πλοία των ΗΠΑ
Ελικοπτεροφόρα
Θερμοακουστική

Η θερμοακουστική (αγγλικά: thermoacoustics) μελετά τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ μεταβολών θερμοκρασίας, πυκνότητας και πίεσης ενός διαμήκους ακουστικού κύματος. Οι αλληλεπιδράσεις αυτές οδηγούν στη μετατροπή ενός ακουστικού κύματος (μηχανική ενέργεια) σε θερμότητα (θερμική ενέργεια) και αντίστροφα.

Θερμοακουστικά φαινόμενα παρατηρούνται όταν μερικώς λιωμένοι γυάλινοι σωλήνες συνδέονται με γυάλινα δοχεία, όπου κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες παράγονται αυθόρμητα δυνατοί μονοτονικοί ήχοι. Παρόμοια φαινόμενα παρατηρούνται όταν ένας χαλύβδινος σωλήνας έχει το ένα του άκρο σε θερμοκρασία δωματίου (293 K) και το άλλο σε επαφή με υγρό ήλιο 4.2 K (ταλαντώσεις Taconis).  Η μαθηματική θεμελίωση της θερμοακουστικής έχει διεξαχθεί από το Nikolaus Rott. Ακολούθησαν εργασίες από τους Wheatley και Swift. 

Μια θερμοακουστική μηχανή αποτελεί ένα θερμομηχανικό μετατροπέα που μπορεί είτε να παράγει μηχανική ενέργεια σε μορφή ακουστικού κύματος από την κατανάλωση ενός ορισμένου ποσού θερμότητας ή να καταναλώνει ακουστική ενέργεια για την άντληση θερμότητας από κάποιο ψυχρότερο προς κάποιο θερμότερο περιβάλλον. Τα εν λόγω συστήματα καλούνται θερμοακουστική μηχανή/κινητήρας και θερμοακουστικό ψυγείο, αντίστοιχα.

Οι θερμοακουστικές συσκευές/μηχανές έχουν το πλεονέκτημα της μη ανάγκης ύπαρξης σημαντικών κινούμενων μερών (αυξημένη αξιοπιστία - χαμηλές απαιτήσεις συντήρησης).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Thermoacoustic research  at Los Alamos National Laboratory
 M. Emam, Experimental Investigations on a Standing-Wave Thermoacoustic Engine, M.Sc. Thesis, Cairo University, Egypt (2013)
 M.E.H. Tijani, Loudspeaker-driven thermo-acoustic refrigeration, Ph.D. Thesis, Technische Universiteit Eindhoven, (2001)
 Design Environment for Low-amplitude ThermoAcoustic Energy Conversion
 The Technology Cool Sound Industries, Inc.

Ακουστική
Μετατροπή ενέργειας
BBC First

Το BBC First είναι κρατικό συνδρομητικό ψυχαγωγικό κανάλι του BBC Worldwide, μία υπηρεσία του BBC. Το κανάλι ανήκει και διευθύνεται εξ' ολοκλήρου από το BBC Worldwide και ξεκίνησε να εκπέμπει στις 9:30 στις 3 Αυγούστου του 2014. Το πρώτο πρόγραμμα που πρόβαλλε ο σταθμός ήταν η σειρά The Musketeers. Το κανάλι είναι διαθέσιμο και σε High Definition.

Ιστορικό

Αυστραλία
Στις 17 Απριλίου του 2013, το BBC είχε ανακοινώσει ότι έχει κάνει μία συμφωνία με τη Foxtel, συνδρομητική δορυφορική πλατφόρμα στην Αυστραλία και είναι πολύ πιθανόν να εκπέμπει καινούργιο τηλεοπτικό κανάλι από την συγκεκριμένη πλατφόρμα. Το κανάλι θα έχει δραματικές και κωμικές θεατρικές παραστάσεις, καθώς και προγράμματα από τα κανάλια του BBC, τα οποία είναι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το κανάλι δεν θα είναι σε ελεύθερη λήψη για τουλάχιστον 12 μήνες, αφότου κάνει πρεμιέρα. Επίσης, ανακοινώθηκε ότι το κανάλι θα ονομάζεται BBC First και θα είναι παγκόσμιο. Το κανάλι ξεκίνησε να εκπέμπει πρώτα στην Αυστραλία τον Αύγουστο του 2014.

Ολλανδία
Στις 16 Μαΐου του 2015, ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει στην Ολλανδία επίγεια ψηφιακά από τη πλατφόρμα KPN. Όλο το πρόγραμμα θα είναι υποτιτλισμένο στην ολλανδική γλώσσα. Το πρόγραμμα του σταθμού είναι κυρίως δραματικές και αστυνομικές σειρές. Όλα τα προγράμματα είναι υποτιτλισμένα στα Ολλανδικά. Παράλληλα, το KPN σταμάτησε την μετάδοση των BBC Three και BBC Four.

Βέλγιο
Στο Βέλγιο, ξεκίνησε να εκπέμπει στις 4 Ιουνίου του 2015.

Νότια Αφρική
Στην Νότια Αφρική, ξεκίνησε να εκπέμπει στις 18 Οκτωβρίου του 2015.

Σιγκαπούρη
Στη Σιγκαπούρη, ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει στις 4 Απριλίου του 2016, μέσω της StarHub TV.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη Ιστοσελίδα
Επίσημη Ιστοσελίδα 

Αυστραλιανοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Διεθνείς τηλεοπτικοί σταθμοί του BBC
Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2014
Τηλεοπτικοί σταθμοί στην Ολλανδία
Δημήτριος Κούτσικας

Ο Δημήτριος Κούτσικας (1898-1989) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός από τη Μεσσηνία. Υπηρέτησε ως βουλευτής Μεσσηνίας από το 1946  ως το 1950 και ως Δήμαρχος Μεσσήνης από το 1959 ως το 1967 και από το 1975 ως το 1982.

Σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε στην επαρχία Καλαμών (στο Πλατύ) το 1898. Σπούδασε ιατρική και άσκησε το λειτούργημά του στο Πλατύ. Πολέμησε στο μέτωπο της Μικράς Ασίας και στον Πόλεμο του 1940.  Το φθινόπωρο του 1944 παραπέμφθηκε σε ανταρτοδικείο, καθώς κατηγορήθηκε για συνεργασία με τις δυνάμεις Κατοχής.  Το 1945 τέθηκε επικεφαλής των "Χιτών" στη Μεσσηνία και ορίστηκε πρόεδρος της Κοινότητας Μεσσήνης για το διάστημα από 15 Αυγούστου 1945 μέχρι τις 9 Απριλίου 1946. Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με το συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων)στις εκλογές του 1946, συγκεντρώνοντας 8.919 ψήφους. Αργότερα εντάχθηκε στο Νέο Κόμμα και στους Προοδευτικούς και ήταν ξανά υποψήφιος βουλευτής.

Εξελέγη Δήμαρχος Μεσσήνης για πρώτη φορά κερδίζοντας τον αντίπαλό του Σταύρο Τσούση (ο οποίος είχε εκλεγεί δήμαρχος το 1954 με διαφορά 10 ψήφων από τον Κούτσικα) στις δημοτικές εκλογές του 1959 και επανεξελέγη το  1964. Όταν επιβλήθηκε η χούντα, ο Κούτσικας παύτηκε από τα καθήκοντά του. Μετά τη Μεταπολίτευση επέστρεψε στη δημαρχία, έχοντας κερδίσει από τον πρώτο γύρο τις εκλογές του 1975. Επανεξελέγη δήμαρχος για άλλα 4 χρόνια στις εκλογές του 1978, έχοντας την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς. Ως δήμαρχος ο Κούτσικας συνετέλεσε μεταξύ άλλων στην κατασκευή δικτύου για τα όμβρια ύδατα και στην εκτέλεση έργων οδοποιίας και αποχέτευσης.

Πέθανε τον Ιανουάριο του 1989 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου στη Μεσσήνη στις 20 Ιανουαρίου.

Το όνομά του δόθηκε σε οδό της Μεσσήνης. Γιος του ήταν ο δικηγόρος Φοίβος Κούτσικας, βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ (1981-89).

Παραπομπές 

Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Βουλευτές Μεσσηνίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα