joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κέλτος

Ο Κέλτος ήταν γιος του Ηρακλή και της Κελτίνης, κόρης του Βρεταννού.

Ο Ηρακλής, στην εκστρατεία του εναντίον του Γηρυόνη, βρέθηκε στη Βρετανία -- γεγονός το οποίο πολλοί μελετητές συνδέουν με τον Δέκατο Αθλο του. Εκεί γνώρισε την κόρη του βασιλιά Βρεταννού, Κελτίνη, με την οποία απέκτησαν τον Κέλτο, που σημαίνει αυτόν που ιππεύει τον κέλητα ίππο (κέλης, κέλητος, κέλλω: άλογο ιππασίας). Από αυτό το παιδί πήραν το όνομά τους οι Κέλτες.

Πηγές 
 Ε. Μερτζ: Οίνωψ Πόντος
 Παυσανίας: Ελλάδος περιήγησις
 E. Curtius: The History of Greece, vol. 1
 Ν. Μάρκου: Ελλήνων προϊστορία

Ηρακλείδες
Λασιών

Η  Λασιών ήταν πόλη της αρχαίας Ηλείας από όπου έχει πάρει το όνομα ο νέος Δήμος Λασιώνος

Θέση 
Ο Λασιών-ος (κατά τον Πολύβιο Λασίων-ωνος) εκτεινόταν κοντά στο σημερινό χωριό Αντρώνι, μεταξύ της Αγ. Παρασκευής, της Λακανάστας, της Κουμανέικης Γκούρας (θέση Κούτη), το Χάνι του Μπάμπη και το Καλιμάνι. Οι αρχαιότεροι κάτοικοι του ήταν οι Αχαιοί, οι οποίοι ήταν συγγενείς με τους Αρκάδες, τους Πελασγούς και τους Αιολείς. Ήταν αναμεμειγμένοι με τους προέλληνες κατοίκους της περιοχής, καθώς και με άλλα ελληνικά φύλα. Αποτελούσαν τους Ομηρικούς Επειούς. Πιθανότατα, η πόλη έχει πάρει το όνομα της από ένα μνηστήρα της Ιπποδάμειας, τον Λάσιο. Ο Όμηρος, ο Πολύβιος, ο Στράβωνας, ο Παυσανίας, ο Κούρτιος, καθώς και άλλοι περιηγητές, την αναφέρουν ως πόλη ή κράτος.

Μυθολογία 
Η φαντασία των αρχαίων Ελλήνων συνέδεσε την περιοχή με τους άθλους του Ηρακλή (Ερυμάνθιος Κάπρος), με την θεά Άρτεμη και τις Δρυάδες νύμφες, τους μυθικούς  Κενταύρους της Φολόης και τη μητέρα τους, Νεφέλη.

Ιστορία 
Την πόλη την κατάστρεψε ο Φίλιππος ο Ε΄ το 219 π.Χ., αργότερα πέρασε στην εξουσία των Αχαιών, ξαναχτίστηκε πάλι και το 397 μ.Χ. τη λεηλάτησαν και την κατέστρεψαν οι Γότθοι με αρχηγό τον Αλάριχο. Αυτός κυνηγήθηκε αργότερα από τον στρατηγό Στηλίχωνα του δυτικού Ρωμαϊκού κράτους, όπου κρύφτηκε μαζί με τους στρατιώτες του στο δάσος και στις σπηλιές της περιοχής. Ο Θεοδόσιος ο Β' (408-450 μ.Χ.), μπροστά στις μεγάλες συμφορές και την εξαθλίωση, αναγκάστηκε να τους απαλλάξει από μέρος των φόρων.

Η ολική καταστροφή ήλθε τον 6ο αιώνα (522 μ.Χ.) με τον μεγάλο σεισμό που συγκλόνισε την Ηλεία και την Αχαΐα.

Σήμερα σώζονται ίχνη των τειχών στη θέση Κούτη (Μεγαλοπρεπές Παλιόκαστρο) μεταξύ Κούμανι και Αντρώνι που ανακάλυψε πρώτος o Welker το 1842. Ερείπια κτισμάτων, κομμάτια κιόνων, τάφοι (ένας από τους οποίους λέγεται ότι ήταν του Κένταυρου Φόλου), πήλινα αγγεία και ένα αρχαίο νεκροταφείο βρέθηκαν στην περιοχή. 

Η πόλη υδρευόταν από τις πηγές του Κροϊφύκου και το Καλιμάνι, όπου βρέθηκαν πήλινοι αγωγοί. Σε ολόκληρη την περιοχή βρίσκονται παντού αρχιτεκτονικά μέλη, θραύσματα επιγραφών, αγάλματα, αγγεία καθώς και μικρά ευρήματα. Επίσης, βρίσκονται διάσπαρτα νομίσματα από πολλές πόλεις της Ελλάδος και των Συρακουσών (Αλεξανδρινά, Ρωμαϊκά, Κωσταντινάτα κ.ά.) λόγω των επισκεπτών, από όλον τον τότε γνωστό κόσμο, των Ολυμπιακών Αγώνων. 

Πάνω στα ερείπια της αρχαίας πόλης χτίστηκε αργότερα ο Φράγκικος Πύργος.

Πηγή 
Η αρχική έκδοση του άρθρου προήλθε από την ιστοσελίδα www.antroni.gr του Κ.Παπαντωνόπουλου (Πλιέγκα)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
www.antroni.gr''

Πόλεις της αρχαίας Ηλείας
Αρχαιολογικοί τόποι στην Ηλεία
Lingua franca

ή Κοινή γλώσσα (ή διάλεκτος) αποκαλείται μια γλώσσα όταν χρησιμοποιείται για την επικοινωνία ατόμων με διαφορετικές μητρικές γλώσσες, επειδή είναι εκτενώς διαδεδομένη και ευρέως κατανοητή. Για παράδειγμα, η αγγλική γλώσσα χρησιμοποιείται σήμερα ως lingua franca στη διεθνή διπλωματία. 

Οι "κοινές διάλεκτοι" περιλαμβάνουν γλώσσες που απέκτησαν σημαντική διάδοση λόγω της επιρροής που κατέχει ή κατείχε η γλωσσική τους κοινότητα. Στην πραγματικότητα ακόμη και στον σύγχρονο κόσμο υπάρχουν δεκάδες γλώσσες με ρόλο κοινής διαλέκτου, ιδίως στην Αφρική και την Ασία, όπου μεγάλος αριθμός γλωσσικών κοινοτήτων μπορεί να συνυπάρχει στο ίδιο κράτος. 

Καθεστώς κοινής διαλέκτου έχουν αποκτήσει και γλώσσες με μεγάλη παρουσία σε μια χώρα χωρίς να αποτελούν τη γλώσσα της πλειοψηφίας των κατοίκων αλλά μιας σημαντικής μειονότητας (λόγω της μακραίωνης ιστορικής παραμονής σε ένα κράτος). Μια τέτοια περίπτωση είναι το Καζακστάν όπου τέτοιο ρόλο έχει η ρωσική.

Παραδείγματα σπουδαίων κοινών διαλέκτων

Αρχαιότητα 
 Αραμαϊκά
 Ελληνιστική Κοινή
 Λατινικά

Μεσαίωνας 
 Αραβικά
 Περσικά
 Γερμανικά
 Ιταλικά
Λατινικά
Μεσαιωνική Ελληνική (Κοινή)

Νεότερα χρόνια 
 Ισπανικά
 Γαλλικά
 Αγγλικά
 Ρωσικά

Γλωσσολογία
Σκήτη Ευαγγελισμού της Θεοτόκου

Η Σκήτη Ευαγγελισμού της Θεοτόκου υπάγεται στη Μονή Ξενοφώντος του Αγίου Όρους και βρίσκεται μισή ώρα από αυτήν. Συγκροτήθηκε το 1755 από τον ιερομόναχο Σιλβέστρο και τους γέροντες Εφραίμ και Αγάπιο. Είναι σε μορφή οικισμού με Καλύβες. Στο Κυριακό φυλάσσονται σε λειψανοθήκες λείψανα αγίων μεταξύ των οποίων του Αγίου Χαραλάμπους και του Αγίου Μοδέστου. 

Αποτελείται από είκοσι έξι καλύβες, από τις οποίες κατοικούνται οι πέντε. 
Όλες οι Καλύβες έχουν προσαρτημένο ναό, καθώς και μικρή εδαφική έκταση την οποία και καλλιεργούν οι μοναχοί. Οι δέκα περίπου γέροντες της Σκήτης ασχολούνται με την κηπουρική, μελισσοκομία και θυμίαμα.

Ευαγγελισμού
Μονή Ξενοφώντος
Νινχουρσάγκ

Στη Σουμεριακή μυθολογία, η Νινχουρσάγκ ήταν η θεότητα της γης, η Θεά Μητέρα που συνήθως εμφανίζεται ως αδερφή του Ενλίλ. Το όνομά της σημαίνει Κυρά των Λόφων, αλλά είναι γνωστή και με τις ονομασίες Νιντούρ (θεά του τοκετού) και Κι, που σημαίνει Γη. 
Από την ένωσή της με το θεό 'Ενκι γεννήθηκε η Νινσάρ, θεά της βοσκής. 
Από τη Νινχουρσάγκ, ή σύμφωνα με άλλους μύθους τη Νινλίλ, και τον Ενλίλ γεννήθηκε ο Νινούρτα, θεός των αστραπών αλλά και της γεωργίας. 
Ναός της Νινχουρσάγκ εντοπίστηκε σε ανασκαφές στη Συρία, κοντά στα σύνορα με το Ιράκ.

Πηγές 
 Encyclopedia Mythica 

Νινχουρσαγκ
Γιούπιτερ

Στη Ρωμαϊκή μυθολογία, ο  διαδραμάτιζε τον ίδιο ρόλο που είχε ο Δίας στο ελληνικό πάνθεον, δηλαδή ήταν  κύριος του ουρανού και των ουράνιων φαινομένων.

Ο Μύθος
Ονομαζόταν Jupiter Optimus Maximus (Γιούπιτερ ο Ύψιστος, ο Μέγιστος) κι ήταν η πατριαρχική θεότητα του ρωμαϊκού κράτους, που φρόντιζε για τους νόμους και την κοινωνική τάξη.

Παντρεύτηκε την αδελφή του Γιούνο, από την οποία απέκτησε το Μαρς και το Βούλκαν, αλλά της ήταν πάντα άπιστος.

Ο μεγαλύτερος ναός του Γιούπιτερ στη Ρώμη βρισκόταν στο λόφο του Καπιτωλίου, όπου λατρευόταν μαζί με τη Μινέρβα και τη Γιούνο. Οι τοποθεσίες που χτυπούσε κεραυνός, περιτειχίζονταν ως ιδιοκτησία του.

Δείτε επίσης
Ο πλανήτης Δίας πήρε το όνομα του από το ρωμαϊκό αυτό θεό.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Δίας (μυθολογία)

Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Θεότητες της δικαιοσύνης
Θεότητες του κεραυνού
Μαρς

Στη Ρωμαϊκή μυθολογία, ο Μαρς ήταν ο θεός του πολέμου, γιος της Γιούνο και του Γιούπιτερ. Η ονομασία Mars προέρχεται πιθανότατα από τον θεό των αγρών Maris της ετρουσκικής μυθολογίας. Αρχικά ήταν ο θεός της γονιμότητας και των αγρών, αλλά αργότερα σχετίστηκε με τον πόλεμο και ταυτίστηκε με τον Άρη της ελληνικής μυθολογίας. Σύμφωνα με το θρύλο, ήταν πατέρας των αδελφών Ρωμύλου και Ρώμου, ιδρυτών της Ρώμης, άρα όλοι οι Ρωμαίοι ήταν απόγονοι του Μαρς. 

Ο Μαρς ήταν μια από τις τρεις ανώτερες Ρωμαϊκές θεότητες στο αρχαϊκό πάνθεον, μαζί με το Γιούπιτερ και τον Κουϊρίνο.

Παραπομπές 

Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Θεότητες του πολέμου
Νικολάι Μπουχάριν

Ο Νικολάι Μπουχάριν (Бухарин Николай Иванович, Μόσχα, 9 Οκτωβρίου 1888 – 15 Μαρτίου 1938) ήταν οικονομολόγος, θεωρητικός του Μαρξισμού. Κομματικός και πολιτικός ηγέτης του ΚΚΣΕ, έπαιξε κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής του τόσο πριν όσο και μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ήταν επίσης ακαδημαϊκός δάσκαλος στο Τμήμα Ανθρωπιστικών Επιστημών της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών. 

Από το 1917 έως το 1929 διετέλεσε συντάκτης της Πράβντα και από το 1934 συντάκτης της εφημερίδας Ιζβέστια. Ουσιαστικά, ήταν ο κυριότερος ιδεολόγος του κόμματος. Στο βιβλίο του Τζον Ριντ Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο ο Μπουχάριν θεωρείται πιο αριστερός και από τον Λένιν.

Αρχικά ήταν κοντά στον Τρότσκι αλλά μετά τη Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ πλησίασε τον Λένιν. 
Ήταν συγγραφέας του Προγράμματος των Κομμουνιστών (Μπολσεβίκων) και του Αλφαβηταρίου του Κομμουνιστή. Από τους κυριότερους εμπνευστές της Νέας Οικονομικής Πολιτικής είχε το προσωνύμιο «αγαπημένος του Κόμματος». Οι πολιτικές και οικονομικές του απόψεις δημιούργησαν ρεύμα το οποίο περιγράφηκε με τον όρο «μπουχαρινισμός».
   
Στήριξε τον Στάλιν στη μάχη για τη διαδοχή μετά τον θάνατο του Λένιν το 1924 όπως επίσης και στη διαμάχη του με την «Αριστερή Αντιπολίτευση» των Τρότσκι-Ζινόβιεφ-Κάμενεφ το 1927. Όμως, το 1929 ήρθε σε ρήξη μαζί του για την Κολεκτιβοποίηση, όντας ένθερμος υποστηρικτής της κατοχής γης από τους αγρότες, και αποτελώντας με άλλους οπαδούς του και εξέχοντες μπολσεβίκους (Τόμσκι, Ρίκοφ κ.ά.) τη λεγόμενη «Δεξιά Αντιπολίτευση» του κόμματος. Αυτή υπήρξε η αρχή του τέλους για τον Μπουχάριν. Στις 21 Αυγούστου 1936 η Εισαγγελία της ΕΣΣΔ εξέδωσε το πρώτο ένταλμα σε βάρος του, όμως απαλλάχθηκε αρχικώς.

Στις 27 Ιανουαρίου 1937 συνελήφθη ξανά, κατηγορούμενος για συμμετοχή στο «Αντισοβιετικό Μπλοκ». Η διαδικασία της δίκης ήταν δημόσια στον Οίκο της Ένωσης (κεντρικό κτήριο στη Μόσχα, στο οποίο γίνονταν τα συνέδρια του ΚΚΣΕ), στις 13 Μαρτίου 1937. Έναν χρόνο αργότερα, στις 15 Μαρτίου του 1938, εκτελέστηκε. Το 1988 αποκαταστάθηκε μετά θάνατο.

Εργογραφία

Πολιτική εργογραφία

 Η Θεωρία της Δικτατορίας του Προλεταριάτου 
 Το πρόγραμμα του Οκτώβρη
 Οι σημειώσεις του οικονομολόγου
 Για το χαρακτήρα της Επανάστασής μας και τις δυνατότητες της Σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ
 Στη Μνήμη του Ίλιτς
 Ο Λένιν σαν Μαρξιστής
 Το Αλφαβητάρι του Κομμουνισμού

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Μπορντιούγκοφ, Γκ. – Κολοζόφ, Β., «Ν. Μπουχάριν: Στοιχεία της ιδεολογικής και πολιτικής φυσιογνωμίας του». Επιστημονική Σκέψη, τόμ. 42 (1989), σσ. 69-78.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Nikolai Bukharin archive στο marxists.org
 Bukharin's death-cell letter to Stalin
 How it all began, το τελευταίο γράμμα του Μπουκάριν στην σύζυγό του
 A site dedicated to Bukharin
 A Bolshevik Love Story, Mises Institute
 February–March Plenum discussions transcript (στα ρωσικά) on which Bukharin was finally defeated, humiliated and expelled from Party
 Some of Bukharin's famous cartoons 

Μαρξιστές θεωρητικοί
Ρώσοι οικονομολόγοι
Ρώσοι επιστήμονες
Ρώσοι κομμουνιστές
Ρώσοι πολιτικοί
Ρώσοι συγγραφείς
Σοβιετικοί επιστήμονες
Σοβιετικοί πολιτικοί
Σοβιετικοί συγγραφείς
Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Ρώσοι άθεοι
Στεγόσαυρος

Ο Στεγόσαυρος (Stegosaurus) ήταν ένας φυτοφάγος δεινόσαυρος που έζησε την Ιουρασική Περίοδο. Η πλάτη του καλυπτόταν από μεγάλες κεράτινες πλάκες που ξεκινούσαν μικρές από την βάση του κεφαλιού του, μεγάλωναν και κατέληγαν στην ουρά, όπου μετουσιώνονταν σε τέσσερα αγκάθια.

Ήταν ένα ογκώδες τετράποδο, με 7-9 μέτρα μήκος και βάρος 5-7 τόνους. Οι Στεγόσαυροι ζούσαν σε μικρές οικογενειακές ομάδες με αρχηγό το πιο δυνατό θηλυκό. Κάθε χρόνο, οι ομάδες αυτές ενώνονταν σ' έναν συγκεκριμένο τόπο για την περίοδο της αναπαραγωγής. Τα θηλυκά γεννούσαν τότε γύρω στα 12 αυγά το καθένα.

Ο Στεγόσαυρος ήταν φιλήσυχος και έβοσκε την χαμηλή βλάστηση κοντά στις όχθες των ποταμών ή στις κοιλάδες.  Σε περιόδους πείνας όμως, μπορούσε να τραφεί και με ασπόνδυλα, ή μικρά νεκρά ζώα

Στεγοσαυρίδες
Σύμβολα του Κολοράντο
Μύτικας (βουνοκορφή)

Ο Μύτικας είναι η υψηλότερη κορυφή του Ολύμπου και της Ελλάδος, δεύτερη υψηλότερη των Βαλκανίων, μετά τη Μουσαλά στην Βουλγαρία. Μέχρι πρόσφατα το ύψος του ανερχόταν στα 2.917 μ., οι πιο πρόσφατες όμως μετρήσεις που έγιναν από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης υπολογίζουν το ύψος του στα 2918 μέτρα και 80 εκατοστά.

Ο Μύτικας είναι καμπύλη κορυφή και μαζί με το Στεφάνι, την τρίτη ψηλότερη κορυφή, σχηματίζουν τις δύο πλευρές ενός τριγώνου. Αυτό σημαίνει ότι δύσκολα μπορούν να συγκριθούν με το μάτι οι δυο κορυφές.

Η κορφή, ως ορειβατική πρόκληση, είναι ανάμεσα στις δυσκολότερες κορυφές της Ελλάδας, ενώ το σημείο της Κακόσκαλας αποτελεί ένα από τα επικινδυνότερα σημεία ορειβασίας, λόγω της μεγάλης κλίσης, του δύσβατου της πλαγιάς, αλλά και του δέους που σε κατακλύζει αντικρίζοντας την υψομετρική απόσταση έως το τέλος της πλαγιάς. Τα μονοπάτια (είναι δύο) που οδηγούν στον Μύτικα, της Σκάλας-Κακόσκαλας και των Ζωναριών-Λουκιού, τα οποία ανήκουν στο Ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4, και έτσι είναι σε γενικά καλή κατάσταση. Στην αρχή σχεδόν του καθενός βρίσκονται τα τρία από τα τέσσερα καταφύγια του Ολύμπου, δύο στα 2.650μ. ("Γ. Αποστολίδης", "Χ. Κάκκαλος") και το καταφύγιο "Σπήλιος Αγαπητός" στα 2.100μ. 

Ο Μύτικας είναι επίσης γνωστός ως κατοικία των θεών, όντας η υψηλότερη κορυφή, ενώ το Στεφάνι ως ο θρόνος του Δία. Παρά το γεγονός πως ο Μύτικας είναι υψηλότερος, η ανάβαση σ' αυτόν είναι πιο εύκολη σε σύγκριση με την ανάβαση στο Στεφάνι, που απαιτεί αναρριχητική εμπειρία.

Ολυμπος
Ολυμπος
Ακραία σημεία της Ελλάδας
Μυτικας
Μύτικας
Αλλόσαυρος

Ο Αλλόσαυρος (Allosaurus) ήταν ένα είδος σαρκοφάγου δεινόσαυρου, μετρίου μεγέθους (περίπου 8 με 12 μέτρα) και βάρος 2 τόνους. / Ανήκε στην υποτάξη Θηριόποδα και έζησε 155 με 145 εκατομμύρια χρόνια πριν, στην Ιουρασική περίοδο. Κυνηγούσε σε αγέλες, ομάδες συγγενών Αλλόσαυρων έως 10 ατόμων. Η κορυφή του κεφαλιού του φέρεται να ήταν διακοσμημένη με ένα οστέϊνο εξόγκωμα ή μικρά κέρατα κατά μήκος του λαιμού.  
                                                    
Διατροφή και Κυνήγι.
Ο Αλλόσαυρος καταδίωκε το θήραμά του για πολλή ώρα, και μπορούσε να διανύσει εύκολα αρκετά μεγάλες αποστάσεις. Συνήθως πλήγωνε το θήραμα στα πόδια για να μην μπορεί να τρέξει, μέχρι που αυτό έπεφτε εξαντλημένο κάτω. Ενδείξεις από έρευνες έδειξαν ότι το δάγκωμα του Αλλόσαυρου ήταν πιο αδύναμο και από του λιονταριού, παρ'όλα αυτά η κάτω σιαγόνα μπορούσε να ανοίξει σε μεγάλο βαθμό έτσι οι παλαιοντολόγοι πιστεύουν ότι ο Αλλόσαυρος χρησιμοποιούσε το σαγόνι του σαν τσεκούρι. Τα πιο συχνά θηράματα γι' αυτόν ήταν οι Διπλόδοκοι, οι Ιγκουανόδοντες όπως ο Καμπτόσαυρος οι Στεγόσαυροι, μικρότερα Θηριόποδα και Ορνιθόποδα.

Ο Αλλόσαυρος ήταν ένα αρπακτικό που εξαπλώθηκε σε πολλές ηπείρους. Απολιθώματά του έχουν Βρεθεί στην Βόρειο Αμερική, στην Ευρώπη και στην Νότια Αφρική.

Αλλοσαυρίδες
Σύμβολα της Γιούτα
Sony Pictures Entertainment

Η Sony Pictures Entertainment Inc. (γνωστή επίσης και ως Sony Pictures) είναι αμερικανική εταιρεία παραγωγής και διανομής κινηματογραφικών ταινιών, η οποία είναι θυγατρική εταιρεία  της Sony. Η Columbia Pictures αγοράστηκε από την Sony. Η TriStar Pictures, τμήμα της Columbia Pictures, ακολούθησε επίσης τη Sony. Η εταιρία ιδρύθηκε το 1987 και από τότε δραστηριοποιείται στην παραγωγή και διανομή ταινιών.

Η Sony Pictures είναι μέλος των Μεγάλων Δέκα και της Ένωσης Κινηματογραφικών Εταιρειών Αμερικής

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα 
 SonyPictures.net

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Πολυεθνικές εταιρείες
Sony Pictures Entertainment
Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Sindarin

Η Sindarin (ελληνική απόδοση: Σίνταριν) δημιουργήθηκε από τον Άγγλο συγγραφέα Τόλκιν σαν μία από τις δυο γλώσσες που χρησιμοποιεί η φυλή των Ξωτικών στα βιβλία του. Στην Τρίτη Εποχή, αυτή η γλώσσα είναι η πιο συχνά ομιλούμενη από τα Ξωτικά της Μέσης Γης. 

Η Σίνταριν ήταν γλώσσα των Σίνταρ, των ξωτικών Τέλερι που έμειναν πίσω στη Μέση Γη, όταν τα Ξωτικά έκαναν το ταξίδι προς το Βάλινορ. Όταν οι Νόλντορ (των οποίων η γλώσσα ήταν η Κουένυα) γύρισαν στη Μέση Γη, υιοθέτησαν αυτή τη γλώσσα αντί της δικής τους. Πριν την Πτώση του Νούμενορ, η Σίνταριν μιλιόταν κι εκεί. Η γνώση της φυλάχτηκε στο βασίλειο της Γκόντορ. 

Ο Τόλκιν βασίστηκε στην Ουαλική γλώσσα για τη δομή, τη γραμματική και τη φωνολογία της Σίνταριν. Η γλώσσα, ακολουθεί την κέλτικη γραμματική των μεταλλάξεων των αρχικών συμφώνων υπό προϋποθέσεις. Για παράδειγμα η λέξη Perian, όταν λάβει άρθρο, γίνεται i Berian. Στον πληθυντικό, η Periannath, όταν λάβει άρθρο (in), γίνεται i-Pheriannath λόγω φωνολογίας. Άλλο χαρακτηριστικό της γλώσσας, είναι ότι ο πληθυντικός της κατά κανόνα δε σχηματίζεται με καταλήξεις αλλά με αλλαγή του θέματος της λέξης. Για παράδειγμα ο πληθυντικός της λέξης adar είναι edair.

Γλώσσες της Μέσης Γης
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Α΄

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Α΄ (κατά κόσμον Χριστοδουλίδης) γεννήθηκε στο χωριό Πρόδρομος της Μαραθάσας και υπηρέτησε στη Μονή Τροοδίτισσας επί ηγουμενίας του Χαράλαμπου. Ήταν καλλίφωνος μουσικός και συμπλήρωσε σπουδές μουσικής στην Μονή Κύκκου. Το 1823 χειροτονήθηκε Ιεροδιάκονος από τον Μητροπολίτη Πάφου Πανάρετο, ο οποίος και τον προσέλαβε εις την υπηρεσία του.

Υπηρέτησε τον Πανάρετο και ως Μητροπολίτη μέχρι το 1827 και ως Αρχιεπίσκοπο κατόπιν με πίστη και αφοσίωση, παρέμεινε μάλιστα στην υπηρεσία της Αρχιεπισκοπής 14 ακόμη χρόνια μετά τον θάνατο του Πανάρετου, υπό τους Αρχιεπισκόπους Ιωαννίκιο και Κύριλλο Α', τον οποίο και διαδέχτηκε στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο το 1854.

Κύριο μέλημα της δράσης του έθεσε ο Μακάριος τη μόρφωση τον πνευματικού του ποιμνίου. Το 1857 ίδρυσε το Παρθεναγωγείο Φανερωμένης, το πρώτο στην Κύπρο, και συμπλήρωσε το προσωπικό της Ελληνικής Σχολής και του Αλληλοδιδακτικού της Λευκωσίας. Συγχρόνως αύξησε την επιχορήγηση της Αρχιεπισκοπής προς τα σχολεία  σε 10 χιλιάδες γρόσια, εκχωρώντας υπέρ αυτών και κάθε ποσό, το οποίο θα εισπράττονταν από τις άδειες γάμου της πόλης της Λευκωσίας και από τις συνδρομές των Χριστιανών. Πρόθυμα συνεισέφεραν υπέρ τον εκπαιδευτικού έργου του τότε ο Κύπριος Αρχιμανδρίτης της Μονής Βατοπεδίου Ιωαννίκιος 60 τόμους βιβλίων και 100 αυστριακά χρυσά, ο (εξ Αθηαίνου) Μητροπολίτης Γάζης Φιλήμων 10 ρωσικές λίρες  και ο (εκ Λεμίθου) Πέτρας Μελέτιος.

Το 1865, όταν ενέσκηψε χολέρα, παρέμεινε στη Λευκωσία, για να μην εγκαταλείψει το ποίμνιό του. Προσβλήθηκε από τη νόσο και πέθανε στις 17 Αυγούστου 1865.

Δυο χρόνια πριν τον θάνατό του ανήγειρε εκ βάθρων το Μέγα Συνοδικό και τα παρακείμενα ευρύχωρα δωμάτια προς υποδοχή Αρχιερέων και άλλων επισήμων. Ήταν συνετός και προσηνής, προσείλκυε την αφοσίωση τον ποιμνίου του και την εκτίμηση και αγάπη των Τουρκικών Αρχών και των μουσουλμάνων συμπατριωτών του.

Παραπομπές

Αρχιεπίσκοποι Κύπρου
Κύπριοι ιεράρχες
Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Υψίφωνος

Υψίφωνος ή σοπράνο (soprano) ονομάζεται η ερμηνεύτρια του λυρικού θεάτρου, η οποία τραγουδά στις υψηλότερες νότες που μπορεί να αποδώσει με φυσιολογικό τρόπο ένας ενήλικας άνθρωπος.

Για βιολογικούς λόγους που σχετίζονται με τις ορμόνες της εφηβείας, σε τόσο υψηλές οκτάβες μπορεί να εκταθεί μόνο μια γυναικεία φωνή. Κατά το παρελθόν υπήρξαν και άνδρες υψίφωνοι, οι καστράτοι, αυτοί όμως ήταν αποτέλεσμα μιας χειρουργικής πρακτικής που σήμερα είναι απαγορευμένη (ευνουχισμός).

Στη μεγάλη πλειονότητα των οπερατικών έργων, ο γυναικείος πρωταγωνιστικός ρόλος έχει γραφτεί πάνω στις ικανότητες των υψιφώνων. Ως εκ τούτου, δεν είναι παράξενο πως αυτό το είδος φωνής έχει αναδείξει τις μεγαλύτερες ντίβες του κλασικού τραγουδιού: Μαρία Κάλλας, Τζόαν Σάδερλαντ,  Γκαλίνα Βισνέφσκαγια, Μονσερά Καμπαγιέ είναι μονάχα μερικά χαρακτηριστικά ονόματα.

Κατηγορίες υψιφώνων 
Ανάλογα με τις νότες που αποδίδουν τελειότερα και άλλα επιμέρους χαρακτηριστικά της φωνής τους, οι υψίφωνοι είθισται να χωρίζονται σε: λυρικές κολορατούρα, δραματικές κολορατούρα, λυρικές, σουμπρέτες, σπίντο, δραματικές, βαγκνερικές δραματικές.

Αυτός ο διαχωρισμός δεν είναι απόλυτος, αλλά αφορά σε μεγάλο βαθμό την αντιστοίχιση με κάποιους ρόλους που έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις - πολλές υψίφωνοι λοιπόν ανήκουν σε παραπάνω της μίας κατηγορίες. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα γι' αυτό υπήρξε η Μαρία Κάλλας, η οποία συμβατικά κατατάσσεται στις «δραματικές κολορατούρα» αλλά σύμφωνα με το μαέστρο Τούλιο Σεραφίν μπορούσε να τραγουδήσει τα πάντα.

Αναλυτικότερα, οι κατηγορίες είναι οι εξής:

Τύποι φωνών στην όπερα
Χορωδιακή μουσική
Σ-άλγεβρα

σ-άλγεβρα (σίγμα άλγεβρα) είναι μια άλγεβρα συνόλων (σύνολο από σύνολα στο οποίο μπορούμε να κάνουμε πράξεις μεταξύ των συνόλων) που είναι κλειστή ως προς τη συμπλήρωση και τις αριθμήσιμες ενώσεις των μελών της.

Η σ-άλγεβρα είναι πολύ χρήσιμο εργαλείο στα στοχαστικά μαθηματικά, κυρίως διότι αριθμήσιμες (το πολύ) το πλήθος συνολοθεωρητικές πράξεις μεταξύ συνόλων που ανήκουν στην ίδια σ-άλγεβρα δίνουν σύνολα που ανήκουν και αυτά στην ίδια σ-άλγεβρα.
Οι σ-άλγεβρες είναι η βάση για τον ορισμό του χώρου των μαζών και των πιθανοτήτων.

Οι σ-άλγεβρες είναι αναγκαίες για την κατασκευή του μέτρου και του ολοκληρώματος κατά Λεμπέγκ.

Τεχνικός Ορισμός 

Έστω Ω ένα σύνολο. Τότε η σ-άλγεβρα  είναι μια μη κενή συλλογή υποσυνόλων του Ω έτσι ώστε:

1) Το Ω ανήκει στο 

2) Αν το σύνολο Α ανήκει στο , τότε, και το συμπληρωματικό του Α ανήκει στο 

3) Αν έχουμε μια ακολουθία συνόλων {, όπου n=1,2,...} στο  τότε η ένωση των  ανηκει επισης στο .

Από τον ορισμό προκύπτει ότι σε κάθε σ-άλγεβρα ανήκει το Ω και το κενό σύνολο. Επίσης καθε σ-άλγεβρα είναι ένα σύστημα Ντύνκιν.

Παραδείγματα 

 Στη θεωρία πιθανοτήτων, αν Ω είναι το σύνολο όλων των πιθανών ενδεχομένων, σ-άλγεβρα  κάθε συλλογή από υποσύνολα του Ω που ικανοποιεί τα τρία αξιώματα που δόθηκαν παραπάνω.
 Για κάθε σύνολο  το  είναι η μικρότερη και το δυναμοσύνολο  η μεγαλύτερη σ-άλγεβρα.
 Η σ-άλγεβρα των υποσυνόλων κατά Μπορέλ των πραγματικών αριθμών περιέχει, μεταξύ άλλων, και όλα τα διαστήματα.

Παραγόμενη σ-άλγεβρα 

Μια σ-άλγεβρα F είναι παραγόμενη από μια κλάση C όταν είναι η μικρότερη σ-άλγεβρα που την περιέχει. Συγκεκριμένα ορίζεται ως η τομή όλων των σ-αλγεβρών που περιέχουν την C.

σ-άλγεβρα Μπόρελ 

σ-άλγεβρα Μπόρελ είναι μια σ-άλγεβρα η οποία είναι παραγόμενη από συλλογή τοπολογικών διαστημάτων.

Τυπικός ορισμός: σ-άλγεβρα Μπόρελ ή αλλιώς Μπορελιανή άλγεβρα είναι η παραγόμενη σ-άλγεβρα από την κλάση Pn όπου Pn={(a1,b1]x...x(an,bn]: ai<bi για κάθε i=1,2,...,n}U{κενό σύνολο}. 

Η μπορελιανή άλγεβρα χωράει τεράστιο αριθμό υποσυνόλων του  γι' αυτό και μας είναι εξαιρετικά χρήσιμη.

Σημειώσεις - Παραπομπές 

Θεωρία συνόλων
Θεωρία μέτρου
Συνδυαστική
Άλγεβρα Μπουλ
Ετεοκλής

Στην Ελληνική μυθολογία, ο Ετεοκλής ήταν γιος του Οιδίποδα και της Ιοκάστης, πατέρας του Λαοδάμαντα. 
Όταν ο Οιδίποδας παραιτήθηκε από το θρόνο της Θήβας, παρέδωσε την πόλη στους δυο γιους του, Ετεοκλή και Πολυνείκη, που συμφώνησαν να παίρνουν το βασίλειο εναλλάξ κάθε χρόνο. Μετά τον πρώτο χρόνο, ο Ετεοκλής αρνήθηκε να παραδώσει το θρόνο και ο Πολυνείκης επιτέθηκε στην πόλη των Θηβών με τους συμμάχους του (Επτά επί Θήβας). Τα δυο αδέρφια αλληλοσκοτώθηκαν σε μάχη, έξω από τις "Ηλέκτρες πύλες" της Καδμείας. 

Ο βασιλιάς Κρέοντας, θείος των δύο αδερφών που ανέβηκε στο θρόνο, διέταξε να παραμείνει άταφο το σώμα του Πολυνείκη. Η αδελφή του, Αντιγόνη, παράκουσε τη διαταγή και έθαψε τη σορό του αδελφού της. Ο μύθος αυτός παρουσιάζεται στην τραγωδία του Σοφοκλή «Αντιγόνη».

Δείτε επίσης 
Πολυνείκης
Αντιγόνη (μυθολογία)
Οιδίποδας

Παραπομπές

Ετεοκλης
Ετεοκλης
Πολυνείκης

Στην ελληνική μυθολογία ο Πολυνείκης ήταν γιος του Οιδίποδα και της Ιοκάστης.

Ο μύθος
Όταν ο Οιδίποδας παραιτήθηκε από το θρόνο της Θήβας, παρέδωσε την πόλη στους δυο γιους του, Ετεοκλή και Πολυνείκη, που συμφώνησαν να παίρνουν το βασίλειο εναλλάξ κάθε χρόνο. Μετά τον πρώτο χρόνο, ο Ετεοκλής αρνήθηκε να παραδώσει τον θρόνο. Ο Πολυνείκης, ο οποίος διέμενε στην αυλή του βασιλιά Άδραστου, επιτέθηκε στην πόλη των Θηβών με τους συμμάχους του («Επτά επί Θήβας»). Τα δυο αδέρφια αλληλοσκοτώθηκαν σε μάχη, έξω από τις "Ηλέκτρες πύλες" της Καδμείας. 

Ο βασιλιάς Κρέοντας, θείος των δύο αδερφών που ανέβηκε στο θρόνο, διέταξε να παραμείνει άταφο το σώμα του Πολυνείκη. Η αδελφή του, Αντιγόνη, παράκουσε τη διαταγή και έθαψε τη σορό του αδελφού της. Ο μύθος αυτός παρουσιάζεται στην τραγωδία του Σοφοκλή «Αντιγόνη».

Δείτε επίσης 
 Αντιγόνη (μυθολογία)
 Ο αστεροειδής 20947 Πολυνείκης (20947 Polyneikes), που ανακαλύφθηκε το 1973, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Παραπομπές

Πολυνεικης
Μυθικοί βασιλείς της Θήβας
Κάδμος

Ο Κάδμος ήταν ο ιδρυτής και ο πρώτος βασιλιάς της Θήβας. Ήταν γιος του βασιλιά της Φοινίκης, Αγήνορα και της Τηλέφασσας (της κόρης του Νείλου, σύμφωνα με μια εκδοχή) και αδελφός της Ευρώπης, του Φοίνικα, του Κίλικα και του Θάσου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από το μυθικό βασιλιά της Αιγύπτου, τον Έπαφο, το γιο του Δία και της αργίτισσας Ιώς,  όταν εκείνη κυνηγημένη από την Ήρα έφτασε, μεταμορφωμένη σε αγελάδα, στη χώρα του Νείλου.

Σύμφωνα με τη μυθολογία 
Μετά την αρπαγή της αδελφής του, Ευρώπης, από τον Δία, ο Κάδμος μαζί με τα αδέλφια του και τη μητέρα τους άφησαν κατ’ εντολήν του Αγήνορα την πατρίδα τους και περιπλανήθηκαν στο Αιγαίο με σκοπό να βρουν την Ευρώπη. Ο Κάδμος κατέληξε στη Βοιωτία, όπου ίδρυσε την πόλη της Θήβας, αφού πρώτα ακολούθησε μία ξεχωριστή αγελάδα με μια ημισέληνο στα πλευρά της (έπειτα από χρησμό του μαντείου των Δελφών) και στη συνέχεια σκότωσε ένα δράκοντα κι έσπειρε τα δόντια του, με αποτέλεσμα να ξεφυτρώσουν οι πρώτοι κάτοικοι (Σπαρτοί). Η ακρόπολη της Θήβας ονομάστηκε προς τιμήν του Καδμεία.

Ο Κάδμος παντρεύτηκε την κόρη του Άρη και της Αφροδίτης, την Αρμονία και έκαναν τέσσερις κόρες, την Αγαύη, την Αυτονόη, την Ινώ και τη Σεμέλη, και ένα γιο, τον Πολύδωρο. Στους γάμους του Κάδμου και της Αρμονίας παρευρέθησαν οι θεοί του Ολύμπου, οι οποίοι χάρισαν στη νύφη πολλά και θαυμαστά δώρα (η Αθηνά ένα πέπλο, ο Ήφαιστος ένα περιδέραιο κ.ά.). Από τη γενιά του Κάδμου κατάγεται και ο θεός Διόνυσος, γιος του Δία και της Σεμέλης.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο 
Ο ιστορικός Ηρόδοτος στο 5ο βιβλίο των Ιστοριών του (Ἱστοριῶν πέμπτη ἐπιγραφομένη Τερψιχόρη) θεωρεί ότι ο Κάδμος έφερε το αλφάβητο στην Ελλάδα και ονομάζει τα γράμματα «καδμήια» ή «φοινικήια».

Χρονολογικώς από τον Ηρόδοτο τοποθετείται περί το 2000 π.Χ., ενώ από τον Ευσέβιο λέγεται ότι ο Κάδμος ήλθε στην Αθήνα το 1479 π.Χ. και τέλος σύμφωνα με το Πάριον Χρονικόν γεννήθηκε το 1540 π.Χ.. Ο ίδιος ο Γεώργιος Μιστριώτης αναφέρει ότι τελικά ίσως να μην έζησε κατά τον 15ο αιώνα π.Χ., αλλά έζησε σίγουρα προ των Τρωικών (περίπου τον 12ο αιώνα π.Χ.). Αυτό το συμπέρασμα προέρχεται από τους παγιωμένους τότε μύθους περί του Κάδμου, τους οποίους παρέλαβε ο Όμηρος για τη συγγραφή των επών του . Μία ακόμη έμμεση αναφορά γίνεται και από τον Πλούταρχο, που αναφέρει ότι από τους τής Ινώς και του Αθάμαντα χρόνους είχαν περάσει περισσότερα από χίλια χρόνια (τοποθετεί τη φράση στην εποχή, κατά την οποία ζούσε ο Θαλής).

Γενεαλογικό δένδρο

Παραπομπές

Πηγές
 Ψευδο-Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη.
 Ηρόδοτος, Ἱστορίαι, Β´ (Εὐτέρπη), Ε´ (Τερψιχόρη).
 Κακριδής Ι.Θ., επιμ. (1986), Ελληνική Μυθολογία, Τόμος 3: Οι Ήρωες - Τοπικές παραδόσεις, Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών.
 Κωνσταντινίδης Α. (1997), Λεξικό κυρίων ονομάτων. Μυθολογικό, ιστορικό, γεωγραφικό, Αθήνα: εκδ. Εκάτη.
 Γεώργιος Μιστριώτης, Ἱστορία τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν, Λιψία, 1867.
 Πλούταρχος, Τῶν ἑπτὰ σοφῶν συμπόσιον, Harvard University Press, Repr. 1962.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 7092 Κάδμος, που ανακαλύφθηκε το 1992, πήρε το όνομά του από τον μυθικό ιδρυτή των Θηβών.

Καδμος
Μυθικοί βασιλείς της Θήβας
Μανδύας (γεωλογία)

Ο γήινος Μανδύας (Mantle) είναι ένα παχύ και ημίρρευστο στρώμα που βρίσκεται μεταξύ του γήινου εξωτερικού πυρήνα (Outer Core) και του φλοιού (Crust). Μανδύα διαθέτουν και άλλοι πλανήτες. Ο μανδύας της γης βρίσκεται, χονδρικά, από το βάθος των 30 χλμ μέχρι τα 2.900 χλμ κάτω από την επιφάνεια της γης και καταλαμβάνει το 70% του όγκου της. Ο γήινος μανδύας διακρίνεται στον κυρίως μανδύα και στον ανώτερο μανδύα (Upper Mantle).

Το όριο μεταξύ φλοιού και μανδύα ονομάζεται Ασυνέχεια Μοχορόβισιτς. Η σεισμική ασυνέχεια του Μοχορόβισιτς είναι το όριο, πέρα από το οποίο παρατηρείται ξαφνική αλλαγή της ταχύτητας των σεισμικών κυμάτων, που ανιχνεύεται από την επιφάνεια της γης με ειδικά όργανα. Η σύγχρονη έρευνα θεωρεί ότι η κίνηση του φλοιού (των τεκτονικών πλακών) είναι απόηχος βαθύτερων κινήσεων που γίνονται στον μανδύα. Ο ανώτερος μανδύας (Upper Mantle) περιέχει σχετικά ψυχρά, άρα σκληρά, υλικά και μαζί με το φλοιό αποτελούν τη Λιθόσφαιρα.

Ο μανδύας διαφέρει σημαντικά στη χημική του σύνθεση και στα μηχανικά χαρακτηριστικά από τον φλοιό.

Η θερμοκρασία του μανδύα κυμαίνεται, από την ανώτερη προς την κατώτερη ζώνη, από 100 βαθμούς Κελσίου μέχρι 4000 βαθμούς. Παρότι οι θερμοκρασίες αυτές υπερβαίνουν το σημείο τήξεως των πετρωμάτων του μανδύα, τα τελευταία παραμένουν στερεά εξαιτίας της Λιθοστατικής πίεσης που ασκείται στον μανδύα.

Η ζώνη του μανδύα, που αρχίζει από το βάθος των 100 χλμ. και φτάνει μέχρι τα 700 χλμ. λέγεται Ασθενόσφαιρα.

Λόγω της μεγάλης διαφοράς θερμοκρασίας, που υπάρχει μεταξύ εξωτερικού πυρήνα και φλοιού , παρατηρείται μια μεταδοτική κίνηση υλικών στον μανδύα. Θερμά υλικά ανεβαίνουν από τη ζώνη κοντά στον πυρήνα ενώ ψυχρά υλικά (βαρύτερα) βυθίζονται. Κοντά στη λιθόσφαιρα, τα υλικά που ανεβαίνουν, λόγω της ελάττωσης της πίεσης που δέχονται, μπορεί να λιώσουν μερικώς και να οδηγήσουν σε ηφαιστειακή δράση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δομή της Γης
Πλανητική γεωλογία
Βάρντα

Η Βάρντα (Varda) είναι Άινου, θεϊκό πνεύμα του φανταστικού κόσμου που δημιούργησε ο Άγγλος συγγραφέας Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν.

Η Βάρντα είναι η γυναίκα του Βασιλιά των Άινουρ, Μάνγουε. Σύμφωνα με το βιβλίο Σιλμαρίλλιον του Τόλκιν, εκείνη δημιούργησε τ' αστέρια και τους αστερισμούς πάνω στον ουρανό, γι' αυτό και τα Ξωτικά την αποκαλούσαν Ελεντάρι (Εlentari), που στην γλώσσα τους, την τεχνητή Κουένυα, σημαίνει Βασίλισσα των Άστρων. Ήταν δέ η αγαπημένη τους θεότητα, γιατί, όταν ξύπνησαν από τον ύπνο της δημιουργίας, το πρώτο πράγμα που είδαν ήταν τ' αστέρια.

Η Βάρντα ήταν επίσης η πιο μισητή απ' όλους στον Μέλκορ, που στα βιβλία του Τόλκιν εκπροσωπεί το Κακό. Αναφέρεται μάλιστα ότι τον χλεύαζε, φτιάχνοντας αστερισμούς με σύμβολα που τον προκαλούσαν και τον εξόργιζαν.

Το Σιλμαρίλλιον (χαρακτήρες)
Τίρυνθα

Η Τίρυνθα είναι πόλη της Αργολίδας στην Πελοπόννησο. Αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1884-1885 από τον Ερρίκο Σλήμαν, που έφερε στο φως την αρχαία Τίρυνθα και τα ξακουστά «κυκλώπεια» τείχη της, τα οποία, σύμφωνα με το μύθο, έχτισαν οι ίδιοι οι Κύκλωπες. (Όμηρος, Β 559) 

Ο πρώτος μυθικός βασιλιάς της πόλης ήταν ο Προίτος, αδελφός του Ακρίσιου, βασιλιά του Άργους. Στη μυθολογία, ο βασιλιάς της Τίρυνθας, Ευρυσθέας, διέταξε τους άθλους του ήρωα Ηρακλή. Η Τίρυνθα καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Αργείους τον 5ο αιώνα π.Χ. και ο πληθυσμός της εξορίστηκε.

Συγκοινωνία 
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Τίρυνθας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στη Τίρυνθα Αργολίδας (αποκαλούμενο από ντόπιους: Κοφίνι) και απέχει περίπου 400 μέτρα από την αρχαία Τίρυνθα (αρχαιολογικός χώρος). Ο σταθμός άνοιξε με τη μετρικού εύρους γραμμή Ναυπλίου-Άργους αλλά με την επαναλειτουργία της γραμμής (1993-2005 λόγω ανακαίνισης της γραμμής, 2009-2011) ο σταθμός παρέμεινε κλειστός.

Πινακοθήκη 

 
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελλάδα
Αρχαιολογικοί τόποι στην Αργολίδα
Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Οικισμοί στην Αρχαία Πελοπόννησο
Κλυταιμνήστρα

Η Κλυταιμνήστρα ήταν κόρη του Τυνδάρεω και της Λήδας, αδελφή της ωραίας Ελένης και των Διόσκουρων, γυναίκα του Αγαμέμνονα. Πρώτος της άντρας ήταν ο Τάνταλος και είχε εξ αυτού ένα μωρό, που το σκότωσε ο Αγαμέμνονας. Όταν οι Αχαιοί είχαν μαζευτεί με τα πλοία τους στην Αυλίδα για να επιτεθούν στην Τροία, ο Αγαμέμνονας φέρεται να αναγκάστηκε από το χρησμό να θυσιάσει την κόρη του, Ιφιγένεια. Η Κλυταιμνήστρα δεν μπόρεσε να του συγχωρήσει το γεγονός ότι θυσίασε το ίδιο τους το παιδί για την εκστρατεία του. Κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, απάτησε τον Αγαμέμνονα με τον ξάδερφό του, τον Αίγισθο.

Όταν ο Αγαμέμνονας επέστρεψε στις Μυκήνες, οι δύο εραστές τον δολοφόνησαν και ανέβηκαν στο θρόνο. Όμως ο Ορέστης, γιος της Κλυταιμνήστρας, εκδικήθηκε για το φόνο του πατέρα του σκοτώνοντας και τη μητέρα του και τον εραστή της.

Στην ελληνική μυθολογία ο Οίακας (Οίαξ) ήταν ο ένας από τους τρεις γιους του Ναυπλίου και της θυγατέρας του Κατρέως Κλυμένης, αδελφός του Παλαμήδη και του Ναυσιμέδοντα. Ο Οίακας, μετά από πίεση του Ναυπλίου, που είχε ορκισθεί να εκδικηθεί τους αρχηγούς της Τρωικής Εκστρατείας για τη θανάτωση του Παλαμήδη με λιθοβολισμό, έπεισε τη σύζυγο του Αγαμέμνονα, την Κλυταιμνήστρα, να δολοφονήσει τον άντρα της μόλις αυτός θα επέστρεφε από την Τροία.

Οι απόψεις για την  Κλυταιμνήστρα
Ο μύθος αυτός ενέπνευσε τον Αισχύλο για τη συγγραφή της τριλογίας Ορέστεια, που την αποτελούν οι τραγωδίες Αγαμέμνων, Χοηφόροι και Ευμενίδες. Όμως η τραγική μορφή της ενέπνευσε και άλλους τραγικούς που την ενέταξαν σε έργα τους, οι περισσότεροι αρνητικά - με εξαίρεση τον Ευριπίδη που την βλέπει πιο ανθρώπινα. 

Η εμφάνιση της Κλυταιμνήστρας πρέπει να ήταν μάλλον όμορφη και ο Ησίοδος την αναφέρει ως γαλανομάτα. Ως προς το χαρακτήρα της, ανεξαρτήτως του βασικού κινήτρου για το φόνο του συζύγου της, παρουσιάζεται από τους περισσότερους ως δόλια.

Η Κλυταιμνήστρα στην τέχνη
Η τραγωδία της ενέπνευσε εν μέρει και το έργο "Ευμενίδες" που πρωτοέγραψε στα γαλλικά με τίτλο "Les Bienveillantes" (2006) ο γαλλοαμερικανός Τζόναθαν Λίτελ.
Στην Κλυταιμνήστρα αφιερώνει ένα ποίημα (το 1936)  η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ στο βιβλίο της "Φωτιές".
Το 1958 η Μάρθα Γκράχαμ συνέθεσε μία δίωρη χορογραφία με τίτλο "Κλυταιμνήστρα".
Ο Αμερικανός συγγραφέας και ηθοποιός Κόρεϊ Άλλεν μετέφερε σε δική του απόδοση, σημερινή, την "Κλυταιμνήστρα" του Αισχύλου.
Το 1967 ο συνθέτης Κρόμγουελ Έβερσον παρουσίασε στην Νότια Αφρική την όπερά του με τίτλο  "Klutaimnestra".
Ο Γουίλιαμ Φώκνερ είχε ονομάσει Κλυταιμνήστρα την κόρη που απέκτησε το αφεντικό με την Αφροαμερικανίδα σκλάβα του στο "Αβεσαλώμ, Αβεσαλώμ".
Στην κινηματογραφική ταινία Ηλέκτρα σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη και πρωταγωνίστρια την Ειρήνη Παπά μεταφέρεται ο μύθος της εκδίκησης του Ορέστη.

Παραπομπές

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 179 Κλυταιμνήστρα (179 Klytaemnestra), που ανακαλύφθηκε το 1877, πήρε το όνομά του από τη σύζυγο του Αγαμέμνονα.

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Μυθολογία της αρχαίας Αργολίδας
Μυκήνες
Αίγισθος

Ο Αίγισθος είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας.

Ο μύθος
Αποτελεί τον καρπό της ανοσιώτερης αιμομιξίας, ήταν γιος του Θυέστη και της κόρης του Πελοπίας από τη Λαοδάμεια και κατά το γένος από πατέρα αλλά και μητέρα Τανταλίδης, που για ολόκληρο το γένος του Ταντάλου, από της σφαγής του πατρός του Πέλοπα, η αγανάκτηση των Ολυμπίων θεών εκδηλωνόταν σε κάθε γενεά με φρικαλεότητες εκ μέρους των μελών, έτσι ώστε όλοι να εξοντωθούν.

Τον Θυέστη είχε εκδιώξει από τις Μυκήνες ο Ατρέας, μεγαλύτερος αδελφός του, αφού προηγουμένως του είχε προσφέρει σε γεύμα τα ίδια του τα παιδιά, επειδή είχε καταφέρει να σαγηνέψει τη σύζυγό του Αερόπη με αποτέλεσμα να σφετεριστεί το θρόνο. 

Εκδιωκόμενος ο Θυέστης ζήτησε άσυλο στον Βασιλέα της Ηπείρου Θεσπρώτη όπου κάποιο βράδυ βίασε την κόρη του που χωρίς να το ξέρει είχε και εκείνη καταφύγει στην αυλή του ίδιου Βασιλέως. Καρπός του έρωτα αυτού ήταν ο Αίγισθος που αργότερα δολοφόνησε το θείο του, Ατρέα, κι έτσι ο πατέρας του Θυέστης πήρε ξανά την εξουσία των Μυκηνών. Αργότερα, ο γιος του Ατρέα,ο ισχυρός βασιλιάς Αγαμέμνονας, πήρε ξανά την εξουσία και έδιωξε και τους δυο από τις Μυκήνες. 

Όταν ο Αγαμέμνονας έφυγε για την Τροία, όπου έλειψε πάνω από δέκα χρόνια, η γυναίκα του Κλυταιμνήστρα έζησε με τον Αίγισθο, κάνοντας μαζί του τρία παιδιά.
Στην επιστροφή του Αγαμέμνονα, ο Αίγισθος σε συνεργασία με την Κλυταιμνήστρα τον παρέσυρε και τον σκότωσε, μαζί με τους συντρόφους του και την Κασσάνδρα, τη σκλάβα του.
Τον Αίγισθο και την Κλυταιμνήστρα, τους σκότωσε ο Ορέστης, γιος του Αγαμέμνονα, για να εκδικηθεί το φόνο του παππού και του πατέρα του.
Είναι ένας από τους λίγους μυθικούς ήρωες για τον οποίο ο Όμηρος το χαρακτήρισε δόλιο προδότη και του έμεινε ο χαρακτηρισμός και από αρχαίους και σύγχρονους συγγραφείς χωρίς να βρούνε λόγια κατανόησης ή δικαιολογίας.

Παραπομπές

Πηγές

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 22401 Αίγισθος (22401 Egisto), που ανακαλύφθηκε το 1995, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πολεμιστή. 

Βασιλείς των Μυκηνών
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Σάτυροι

Οι Σάτυροι ήταν κατώτερα μυθικά όντα «δαίμoνες» της ελληνικής μυθολογίας, (πνεύματα των βουνών και των δασών).

Σύμφωνα με τη μυθολογία
Στην Ποίηση και στη Τέχνη τους απεικόνιζαν από τη μέση και πάνω σχεδόν ανθρωπόμορφους, φαλακρούς και με μυτερά αυτιά, με πόδια και ουρά τράγου. Σε αντίθεση με τους Σειληνούς, των οποίων το κάτω μισό του σώματος έμοιαζε με αλόγου. Ήταν, όπως και οι Σειληνοί, υπηρέτες και σύντροφοι του θεού Διόνυσου, τον οποίον είχαν μεγαλώσει από παιδί. Αγαπημένη τους ασχολία ήταν το παίξιμο αυλού και κιθάρας, ο τρύγος και το μεθοκόπημα, αλλά και το κυνήγι των κοριτσιών , που αποτελούσαν όλα μαζί την προσωποποίηση της γονιμότητας της Φύσης.

Στα διάφορα έργα τόσο του λόγου όσο και της τέχνης εμφανίζονται θρασείς, πότες, ερωτομανείς με τις Νύμφες και εξαιρετικά φιλόμουσοι και χορευτές. Περιέργως ο Όμηρος δεν αναφέρεται σ΄ αυτούς. Αντίθετα ο Ησίοδος μνημονεύει αυτούς ως "γένος των κηφήνων", ενώ τους Σειληνούς τους αποκαλεί "ουτιδανούς" (=άχρηστους) και "αμηχανοέργους" (=τεμπέληδες). Άλλοι ποιητές τους Σάτυρους τους αποκαλούσαν "σκιρτόποδες", επειδή χόρευαν με σκιρτήματα, ή "γλευκόποτες" (=κρασοπότες), ή "κεραστές" (από τα κέρατα που έφεραν), ή αιγίποδες (=τραγοπόδαροι).

Δραματική ποίηση 
Ιδιαίτερα στη δραματική ποίηση οι Σάτυροι αποτελούν τα κύρια πρόσωπα του σατυρικού δράματος εξ ου και η ονομασία του. Στο ποιητικό αυτό είδος οι Σάτυροι εμφανίζονται ντυμένοι με δέρματα τράγων ονομαζόμενοι έτσι "τράγοι". Στις διάφορες αρχαίες παραστάσεις εμφανίζονται συνηθέστερα μαζί με τον Διόνυσο και τις Νύμφες, που όμως πολύ συχνά συγχέονται με τους Σειληνούς και ίσως εξ αυτού του λόγου να προστέθηκαν στους Σάτυρους αυτιά, ουρά, οπλές αλόγου και σκέλια τράγου. Πάντως η σύγχυση αυτή παρατηρείται από τον 4ο αιώνα π.Χ..

Προέλευση
Επικράτησε όμως οι μεν Σάτυροι να απεικονίζονται νέοι, σε αντίθεση με τους Σειληνούς που απεικονίζονταν γέροι με αυτιά αλόγου. Το πιθανότερο εξ αυτού είναι ότι οι Σάτυροι και οι Σειληνοί δεν έχουν κοινή προέλευση. Φαίνεται όμως ότι από τον θεό Πάνα, στο χώρο του οποίου βρίσκονται εγκατεστημένοι, πήραν την τραγοπόδαρη μορφή των κάτω άκρων τους. Στην αγγειογραφία οι ώριμοι Σειληνοί φέρονται γενειοφόροι - πωγωνοφόροι, γέροντες φαλακροί και προγάστορες (=με μεγάλη κοιλιά), σε αντίθεση με τους Σάτυρους που φέρονται ως αγένειοι νέοι ("Σατυρίσκοι").

Τέλος ο Πραξιτέλης τους παριστά περισσότερο εξευγενισμένους (4ος αιώνας π.Χ.) με πολύ μικρά κέρατα που προδίδουν την ιδιότητά τους.

Εκφράσεις 
Στις σύγχρονες ελληνικές δημώδεις εκφράσεις η αναφορά σε Σάτυρο χαρακτηρίζει πρόσωπο που επιδιώκει ανήθικες ερωτικές συνευρέσεις, ή προβαίνει σε ασελγείς πράξεις, (π.χ. εφαψίες, επιδειξίες, παιδεραστές, κ.λπ.).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Οι Μύθοι του Αισώπου

Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Ιταλική Χερσόνησος

Η Ιταλική Χερσόνησος ή Χερσόνησος των Απεννίνων είναι μία από τις μεγαλύτερες χερσονήσους της Ευρωπαϊκής ηπείρου, εβρισκόμενη στο νότιο τμήμα της και εντός των εδαφών της Ιταλίας, όπως μαρτυρά και η ονομασία της. Είναι μια από τις τρεις μεγάλες χερσονήσους της νότιας Ευρώπης μαζί με τα Βαλκάνια και την Ιβηρική Χερσόνησο αλλά η μικρότερη εξ αυτών και βρίσκεται ανάμεσα των άλλων δύο. 

Εκτείνεται περίπου 1.000 χιλιόμετρα από την πεδιάδα του Πάδου στις νότιες απολήξεις των Άλπεων στο βορρά μέχρι την κεντρική Μεσόγειο Θάλασσα προς νότο και έχει συνολική έκταση 131.337 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Βρέχεται εξ ολοκλήρου των τριών παράκτιων πλευρών τις από τη Μεσόγειο και συγκεκριμένα από τα εξής πελάγη της: Το Αδριατικό στα ανατολικά, το Ιόνιο στα νότια, το Τυρρηνικό στα δυτικά και το Λυγουρικό στα βορειοδυτικά. 

Ενδότερα της χερσονήσου υψώνονται τα Απέννινα όρη με υψηλότερη κορυφή την Κόρνο Γκράντε (που στα ελληνικά σημαίνει Μεγαλο Κέρας) με υψόμετρο 2.912 μέτρα που είναι και το υψηλότερο σημείο της χερσονήσου. Τα Απέννινα εκτείνονται ως οροσειρά σε όλο το τμήμα της σχηματίζοντας τη «ραχοκοκαλιά» της χερσονήσου και σε αυτά οφείλεται η μια από τις δύο ονομασίες της. 
 
Η χερσόνησος είναι πολύ γνωστή παγκοσμίως και για το ιδιαίτερο σχήμα της που θυμίζει μπότα. 

Τα κράτη που περιλαμβάνονται στη χερσόνησο ή και αντιθέτως που την αποτελούν είναι:
 η Ιταλία, 
 ο Άγιος Μαρίνος, που αποτελεί θύλακα της Ιταλίας στα βορειοδυτικά,
 το Βατικανό, που αποτελεί θύλακα της πρωτεύουσας του ιταλικού κράτους της Ρώμης και το μικρότερο επίσημο κράτος του κόσμου.

Χερσόνησοι της Ιταλίας
Περιοχές της Ευρώπης
Μιστί

Το Μιστί ή Μισθί (στα Τούρκικα Konaklı), είναι πρώην ελληνική κωμόπολη στην ιστορική περιοχή της Καππαδοκίας στην σημερινή Τουρκία, νότια της Καισάρειας, όπου στις αρχές του 20ου αι. ζούσαν τετρακόσιες χριστιανικές οικογένειες, κατοικώντας υπό την επιφάνεια του εδάφους.

Για το όνομα του κάποιοι λένε ότι το πήρε από τους μισθοφόρους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι οποίοι κατά την κάθοδο τους προς τους Πέρσες λόγω των άσχημων συνθηκών διαβίωσης αποφάσισαν να εγκατασταθούν εκεί. Άλλοι υποστηρίζουν ότι το πήρε κατά τους Βυζαντινούς χρόνους από μισθοφόρους αγρότες-ακρίτες . Πολλοί πάλι υποστηρίζουν ότι το όνομα είναι γένους θηλυκού, δηλαδή η Μυστή και όχι Μιστί.

Σύμφωνα με το Δελτίο Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών "Μέλπω Μερλιέ" (έκδοσης του 1977), το Μιστί ανήκει σε μια από τις δυο μεγάλες περιφέρειες της Καππαδοκίας στην περιφέρεια της Νίγδης. Η άλλη περιφέρεια είναι της Καισαρείας. Υπολογίζεται ότι το Μιστί είναι χωριό με πάνω από 3036 κατοίκους. Από το Μιστί δημιουργήθηκαν αλλά δυο χωριά: τα Δήλα, που διοικητικά ανήκαν στην περιφέρεια της Νεαπόλεως, και το Τσαρικλί, που ανήκε στην περιφέρεια της Νίγδης. Αργότερα, οι κάτοικοι του άφησαν τα υπόγεια σπίτια και ανέβηκαν στην επιφάνεια, χωρίς όμως να καταστρέψουν τις κατακόμβες. 

Στην κωμόπολη σώζονται μέχρι σήμερα οι εκκλησίες του Αγίου Βασιλείου (ανεγέρθη το 1844) και του Προφήτη Ηλία.

Δες επίσης
Καππαδοκική διάλεκτος

Βιβλιογραφία
 Κωστάκη, Θανάση Π., (1977), Το Μιστί της Καππαδοκίας, Αθήνα: Ακαδημία Αθηνών.

Παραπομπές

Πηγές
 Πολιτιστικός Σύλλογος Νέου Αγιονερίου "ΜΙΣΤΙ"
 Καππαδόκες

Καππαδοκία
Αρχαίες πόλεις της Καππαδοκίας
Χωριά της Τουρκίας
Εκλογές

Οι εκλογές είναι μια διαδικασία βάσει της οποίας ένας πληθυσμός επιλέγει έναν ή περισσότερους αντιπροσώπους του για να τον εκπροσωπήσει σε έναν θεσμό. Οι εκλογές αποτελούν το δημοκρατικότερο μέσο αντιπροσώπευσης και σύστασης αντιπροσωπευτικών σωμάτων σε κάθε είδους βαθμίδα κοινωνικής ομαδοποίησης. Συνήθως γίνεται λόγος για εκλογές σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Οι εκλογές διενεργούνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, τα οποία είναι προκαθορισμένα (οι εκλογές σε εθνικό επίπεδο επιδέχονται εξαιρέσεις, οι οποίες αποτυπώνονται περιοριστικά στο εκάστοτε ισχύον Σύνταγμα).

Οι εκλογές πραγματοποιούνται με τη ψηφοφορία η οποία αποτελεί αρμοδιότητα του εκλογικού σώματος που είναι το κατεξοχήν ανώτατο όργανο του κράτους. Με τις εκλογές πραγματώνεται άμεσα και δηλώνεται με τρόπο οριστικό η βούληση του εκλογικού σώματος σε δεδομένη στιγμή.

Εκλογική Διαδικασία Εθνικών & Τοπικών Εκλογών 
Οι εθνικές και τοπικές εκλογές διενεργούνται σύμφωνα με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο κάθε κράτους και ο οποίος αποτελεί οργανικό νόμο μη δυνάμενο να καταργηθεί χωρίς αντικατάστασή του από άλλον νεότερο. Ο εκλογικός νόμος καθορίζει τον τρόπο, τη διαδικασία και το διαχωρισμό της χώρας σε εκλογικές περιφέρειες. Μπορεί να έχει σε γενικές γραμμές είτε πλειοψηφική είτε αναλογική επίδραση κατά την κατανομή των εδρών.

Τα δύο συστήματα που υπάρχουν για την ανάδειξη των υποψηφίων είναι η σταυροδοσία και η λίστα. Στο πρώτο σύστημα εκλέγονται οι υποψήφιοι που θα συγκεντρώσουν το μεγαλύτερο αριθμό σταυρών, ενώ στο δεύτερο υπάρχει προκαθορισμένη σειρά εκλογής υποψηφίων.

Βιβλιογραφία 
Κ. Χρυσόγονος: Συνταγματικό Δίκαιο, ΙΙ, Ειδικό Μέρος, Σάκκουλας, 2008, Αθήνα-Θεσσαλονίκη
Κ. Μαυριάς: Συνταγματικό Δίκαιο, Αντ. Ν. Σάκκουλας, 2005, Αθήνα-Κομοτηνή
Ε. Βενιζέλος: Μαθήματα Συνταγματικού Δικαίου, Β΄ έκδοση, Αντ. Ν. Σάκκουλας 2008, Αθήνα-Κομοτηνή

Βλέπε επίσης 
 Ημερολόγιο εκλογών στον κόσμο 2015
 Ημερολόγιο εκλογών στον κόσμο 2016

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εκλογές 2019 Οδηγίες προς τους ψηφοφόρους

 
Θεωρία της απόφασης
Περσικός Κόλπος

Ο Περσικός κόλπος ή Αραβικός Κόλπος, είναι μέγαλος ασιατικός κόλπος, που αποτελεί τη βορειοδυτική είσδυση της αραβικής θάλασσας του Ινδικού Ωκεανού γεωγράφοντας τις ακτές του δυτικού Ομάν, του Κατάρ, του Μπαχρέιν, με τις ανατολικές ακτές της Σαουδικής Αραβίας, των Αραβικών Εμιράτων, ελάχιστα του Ιράκ αφενός, και τις νοτιοδυτικές ακτές της Περσίας αφετέρου. Ο Περσικός Κόλπος ξεκινά από τα Στενά του Ορμούζ με εύρος 29 ναυτικά μίλια (από Ανατολάς προς Δυσμάς) προς τον Οσμανικό Κόλπο συνεχίζοντας την είσδυση επί 460 ν.μ. από ΝΑ προς ΒΔ μέχρι το Δέλτα του Σιάντ ελ-Άραμπ, με μέσο εύρος 120 ν.μ. περίπου. Η συνολική έκταση του Περσικού Κόλπου είναι 251 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα περίπου. Κατά την εποχή των παγετώνων μεγάλο μέρος του κόλπου ήταν πεδινή ξηρά.

Ονοματολογία
Ο Περσικός Κόλπος ονομάστηκε «Αραβικός Κόλπος» επί εθνικιστικού καθεστώτος Νάσερ της Αιγύπτου, όρος που συνέχισε να προτιμάται από αραβικές χώρες της περιοχής. Ο δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ (παλαιότερα των Times και μετέπειτα του Independent) αναφέρει ότι αν σε κάποια δυτική εφημερίδα αναγραφόταν «Περσικός Κόλπος», τότε η Αίγυπτος και το Ντουμπάι απαγόρευαν την κυκλοφορία της. Αντίθετα, αν έγραφε «Αραβικός Κόλπος», απαγορευόταν η κυκλοφορία της εφημερίδας στο Ιράν. Έτσι πολλοί δημοσιογράφοι προτιμούσαν να γράφουν «Ο Κόλπος».

Μορφολογία ακτών 
Στον Περσικό Κόλπο οι μεν ανατολικές περσικές ακτές είναι υψηλές με μεγάλα παράκτια βάθη που διακόπτονται από κοιλάδες, ενώ αντίθετα οι δυτικές ακτές του Κόλπου (αραβικές) είναι πολύ χαμηλές (χθαμαλές) και αμμώδεις και σε μεγάλο βαθμό αραιοκατοικημένες. Οι βορειοδυτικές ακτές του Κόλπου βρίθουν από πολύ επικίνδυνους υφάλους. Γενικά λόγω των πολύ σφοδρών ανέμων και των καταιγίδων που σημειώνονται στην περιοχή ο Περσικός Κόλπος χαρακτηρίζεται «άξενος» από τους ναυτικούς.

Τοπικοί άνεμοι 
Επικρατέστεροι άνεμοι του Περσικού Κόλπου είναι οι:

 Σ(ι)αμάλ, ο βόρειος άνεμος
 Σαρκοί (ή Κάους)
 Νασιοί
 Σουχαΐλι, ο νότιος άνεμος 
 Λαχεϊμάρ, που συνοδεύεται από τις φοβερότερες καταιγίδες του Κόλπου.

Ασχολίες κατοίκων 
Κυριότερες ασχολίες των παράκτιων κατοίκων του Περσικού Κόλπου, εκτός από την εξόρυξη πετρελαίου που κυριαρχεί, ιδιαίτερα στις δυτικές ακτές όπου και βρίσκονται εγκατεστημένοι μεγάλοι τερματικοί σταθμοί εξαγωγής πετρελαίου, είναι η αλιεία, η μαργαριτοκαλλιέργεια και αλιεία μαργαριταριών, και η συγκομιδή φοινίκων. Κατά τη τελευταία δεκαετία σημειώνεται μια αλματώδης τουριστική ανάπτυξη, ειδικά στις ακτές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

 Πολλοί κάτοικοι αυτών των κρατών αναφέρονται σε αυτόν τον Κόλπο με τον όρο «Αραβικός Κόλπος».

Ο Περσικός κόλπος ήταν στο επίκεντρο από τον οκταετή πόλεμο μεταξύ Ιράν και Ιράκ (1980-1988). Το 1991 βρέθηκε πάλι στο επίκεντρο έπειτα από την «Καταιγίδα της Ερήμου» των Αμερικανών στρατιωτών στο Κουβέιτ όπου τότε επικράτησε και ο όρος Πόλεμος του Κόλπου, προσδιορίζοντας τον πόλεμο των Αμερικανών εναντίον του Ιράκ το 1991.

Παραπομπές 

 

 
Γεωγραφία της Μέσης Ανατολής
Κόλποι
Ινδικός Ωκεανός
Κόλποι της Ασίας
Κόλποι του Ινδικού Ωκεανού
Αραβία