joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Φόρεμα Τραβόλτα

Το φόρεμα Τραβόλτα» ανήκε  στην πριγκίπισσα Νταϊάνα. Φορέθηκε για πρώτη φορά σε ένα εορταστικό δείπνο στον Λευκό Οίκο τον Νοέμβρη του 1985, και πήρε το όνομά του από τον Αμερικανό ηθοποιό Τζον Τραβόλτα, με τον οποίο η πριγκίπισσα χόρεψε στο δείπνο.

Σχέδιο 
Το φόρεμα που σχεδιάστηκε από τον Βίκτορ Έντελσταϊν, είναι μία βραδινή, μπλε βελούδινη τουαλέτα, εμπνευσμένη από το στυλ της εποχής του Εδουάρδου, Η δημοσιογράφος Τζάκι Μόντλινγκερ το περιέγραψε ως «δραματικό στο στυλ» και «βασιλικό στο ύφασμα». 

Ο Έντελσταϊν θυμάται ότι η πριγκίπισσα είδε τη μπορντό εκδοχή του φορέματος στο στούντιο του και ζήτησε να της φτιάξουν ένα ίδιο στο χρώμα του μπλε (μπλε μεσανύχτων). Οι πρόβες για τη δοκιμή του φορέματος πραγματοποιήθηκαν στα ιδιωτικά της διαμερίσματα στο Παλάτι του Κένσινγκτον. Μετά τις πρόβες, η πριγκίπισσα ήταν τόσο χαρούμενη με το τελικό αποτέλεσμα που έσπευσε να το δείξει στον πρίγκιπα Κάρολο. Εικάζεται ότι της είπε ότι φαινόταν υπέροχη με το φόρεμα και ότι θα ήταν τέλειο να το φορέσει με κοσμήματα. 

Η Νταϊάνα επισκέφτηκε τις ΗΠΑ το 1985 με τον σύζυγό της,  Πρίγκιπα Κάρολο .  Το ζευγάρι έμεινε στον Λευκό Οίκο, όπου παρακολούθησαν ένα εορταστικό δείπνο στις 9 Νοεμβρίου. Σε εκείνη την περίσταση, η πριγκίπισσα της Ουαλίας φόρεσε το φόρεμα του Έντελσταϊν. Φωτογραφήθηκε να χορεύει με τον ηθοποιό Τζον Τραβόλτα στη μουσική της ερμηνείας του στην ταινία Πυρετός το Σαββατόβραδο στον χώρο υποδοχής το 1977. Οι φωτογραφίες και τα τηλεοπτικά πλάνα τους «γλιστρούν γύρω από το δωμάτιο» κυκλοφόρησαν ευρέως παγκοσμίως  και το φόρεμα έγινε γνωστό ως «φόρεμα Τραβόλτα». 

Η Πριγκίπισσα της Ουαλίας φόρεσε το φόρεμα ξανά στη Γερμανία το 1987 και στην πρεμιέρα της ταινίας του Όλιβερ Στόουν στη Γουόλ Στριτ το 1988.  Το φόρεσε για την τελευταία της επίσημη φωτογραφία πορτρέτου, που τραβήχτηκε από τον Άντονι Άρμστρονγκ-Τζόουνς, το έτος 1997.

Δημοπρασίες 
Λίγο πριν από το θάνατό της σε τροχαίο στο Παρίσι το 1997, η Νταϊάνα ζήτησε να πουληθεί το φόρεμα σε φιλανθρωπική δημοπρασία. Η επιχειρηματίας Μορίν Ντανκέλ με έδρα τη Φλόριντα το αγόρασε για 100.000 λίρες  στη Νέα Υόρκη τον Ιούνιο του 1997, μαζί με άλλα εννέα φορέματα που ανήκαν στο παρελθόν στην Πριγκίπισσα. Το φόρεμα Τραβόλτα ήταν το πιο ακριβό που πουλήθηκε στη δημοπρασία. Όταν χρεοκόπησε το 2011, η Ντανκέλ αναγκάστηκε να τα βγάλει σε δημοπρασία, αλλά το φόρεμα Τραβόλτα ήταν ένα από τα έξι που δεν πουλήθηκαν.  Τελικά το αγόρασε η Κέρι Τέιλορ στο Λονδίνο στις 19 Μαρτίου 2013, με 240.000 λίρες και ήταν και πάλι το πιο ακριβό φόρεμα που δημοπρατήθηκε. Αγοράστηκε από «έναν Βρετανό κύριο ως έκπληξη για να φτιάξει το κέφι της γυναίκας του». 

Το 2019, πουλήθηκε για 264.000 λίρες στα Ιστορικά Βασιλικά Παλάτια, μια φιλανθρωπική οργάνωση που φροντίζει βασιλικά αναμνηστικά, συμπεριλαμβανομένων ρούχων και τεχνουργημάτων.  Το φόρεμα έχει ενταχθεί στη Συλλογή Βασιλικών Φορεμάτων Τελετών και ανήκει στο παλάτι. Το φόρεμα παρουσιάστηκε αργότερα στο κοινό στο Παλάτι του Κένσινγκτον, μετά από 20 χρόνια από τότε που έφυγε για πρώτη φορά από το μέρος.

Παραπομπές 

Λευκός Οίκος
Νταϊάνα, πριγκίπισσα της Ουαλίας
Μιχάλης Κιούσης (1914-2003)

Ο Μιχάλης Κιούσης (Αλεξάνδρεια 1914 - Αθήνα 2003) ήταν Έλληνας αιγυπτιώτης ζωγράφος.

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1914. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (1935-1939), και κοντά στον Δημήτρη Λίτσα. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι και τη Φλωρεντία. Το 1968 μετακόμισε μόνιμα στην Αθήνα. Η θεματολογία του αποτελείται κυρίως από τοπία, νεκρές φύσεις και συνθέσεις με ανθρώπινες μορφές. Στο έργο του χρησιμοποιεί εξπρεσιονιστικές και κυβιστικές διατυπώσεις και δίνει έμφαση στη μελετημένη δομή και οργάνωση της σύνθεσης και στην εκφραστική λειτουργία των πλούσιων χρωματικών συνδυασμών.

Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές εκθέσεις και έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις (βλ. παρακάτω).

Έργα του βρίσκονται στην Π.Δ. Αλεξάνδρειας, στην Collection Oskar Reinhart am Römerholz της Ελβετίας, στο Μουσείο Καλών Τεχνών Αλεξάνδρειας, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Καΐρου, την Εθνική Τράπεζα, το ΥΠ.ΠΟ, κ.α. Έχει ασχοληθεί ακόμη με την εικονογράφηση βιβλίων και την συντήρηση έργων τέχνης. Ήταν μέλος του ΕΕΤΕ. 

Τιμήθηκε με το Σταυρό του Αγίου Μάρκου Β' Τάξεως το 1971 από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύριο Νικόλαο Στ'. Το 2001 τιμήθηκε με το χρυσό Μετάλλιο Γραμμάτων και Τεχνών.

Το 2002 έλαβε τιμητική επιστολή από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Μακαριστό Πέτρο Ζ', για την προσφορά του στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας.

Απεβίωσε στις 25 Ιανουαρίου 2003.

Ατομικές Εκθέσεις 
«Galeries Nationales» - Αλεξάνδρεια, 1958 

«Sudan Fine Art Association» -  Χαρτούμ, 1962 

«Apcar» - Αλεξάνδρεια, 1966 

«Alban» - Κάιρο, 1967 

«Qantas», 1973 

«Starlina»,  Φλωρεντία, 1974 

«Άλφα», 1975 

«Άρσα», Θεσσαλονίκη, 1976 

«Ελληνοαμερικάνικη Ένωση», 1981, 1985 

«Θέλγος», 1994

Ομαδικές Εκθέσεις 
Διεθνής Έκθεσις Αλεξανδρινών Ζωγράφων, Μουσείο Καλών Τεχνών, Αλεξάνδρεια, 1954, 1956 

Μπιενάλε Αλεξανδρείας, 1955, 1958, 1960, 1962, 1964, -βραβείο ζωγραφικής- 

Εβδομάς Τέχνη, Πολεμικό Μουσείο, 1978 

Έλληνες Καλλιτέχνες στην Αίγυπτο 1860 -1920], 

Η Τέχνη στους Δήμους, -περιοδεύουσα-, 1985

Πηγές
 Μ. Γιαλουράκης, «Έκθεση ζωγραφικής του Μιχάλη Κιούση», εφ. Ταχυδρόμος, Αλεξάνδρεια, 9 Μαρτίου 1958
 G. Vivaldi, «Exposition Kioussis aux Galeries Nationales», εφ. Journal Suisse d’ Egypte et Proche Orient, Αλεξάνδρεια, 19 Μαρτίου 1958
 Φώτος Γιοφύλλης, Ιστορία της Νεοελληνικής τέχνης· 1821-1941, τ.Β΄, Το ελληνικό βιβλίο, Αθήνα, 1963, σ. 648 
Μ. Γιαλουράκης, Η Αίγυπτος των Ελλήνων, Συνοπτική ιστορία του Ελληνισμού της Αιγύπτου, Αθήνα 1967, σ. 547
 Σύγχρονη Τέχνη, «Ώρα», 1970, σ. 104
 Κατάλογος ατομικής έκθεσης, Γκαλερί «Qantas», κείμ. Β. Κουντουρίδης-Μ. Γιαλουράκης, Αθήνα, 1973
 Στέλιος Λυδάκης, Οι Έλληνες ζωγράφοι: Λεξικό των Ελλήνων ζωγράφων και χαρακτών (16ος - 20ος αιώνας),Εκδοτικός Οίκος Μέλισσα, Αθήνα, 1976 
 Τώνης Σπητέρης, Τρείς αιώνες νεοελληνικής τέχνης (1660-1967), τ. Γ''', Πάπυρος, Αθήνα,1979,σ. 136 
 Κατάλογος ομαδικής έκθεσης, Έλληνες Καλλιτέχνες στην Αίγυπτο, 1860-1920, Εθνική Πινακοθήκη Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου,'' Αθήνα,1983

Παραπομπές
Φάρος της Σάντα Μαρία ντι Λέουκα

Ο Φάρος της Σάντα Μαρία ντι Λέουκα (ιταλ. Faro di Capo Santa Maria di Leuca) είναι ενεργός φάρος που βρίσκεται πάνω από το Ακρωτήριο του Μελίσσου, ανατολικά από την ομώνυμη πόλη και δίπλα στον ναό της Σάντα Μαρία (Παναγίας), ο οποίος κτίσθηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού της θεάς Αθηνάς. Χαρακτηρίζεται ως ο δεύτερος πιο σημαντικός φάρος στην Ιταλία μετά τον ιστορικό Φάρο της Γένοβας.

Θέση
Ο φάρος βρίσκεται στο νοτιοανατολικότερο άκρο όλης της ιταλικής χερσονήσου και της «υποχερσονήσου» Σαλέντο, το Ακρωτήριο του Μελίσσου ή Πούντε Μελίσσο στα ιταλικά, το Ιαπύγιον άκρον ή Σαλεντινό άκρο των αρχαίων Ρωμαίων, και σε γεωγραφικές συντεταγμένες 39°47΄45΄΄ Βόρειο πλάτος και 18°22΄06΄΄ Ανατολικό μήκος, στο νότιο άκρο των Στενών του Οτράντο. Απέχει 20 ναυτικά μίλια νότια από τον κυρίως φάρο των Στενών, στο Punta Palascia, και 46,5 ναυτικά μίλια (86 χιλιόμετρα) από τη δυτική ακτή των Οθωνών στην Ελλάδα.

Περιγραφή
Το κτήριο του φάρου κατασκευάσθηκε το 1864 σε σχέδια του Ακίλλε Ρόσσι και ο φάρος άναψε για πρώτη φορά στις 6 Σεπτεμβρίου 1866. Ο πύργος του είναι κτισμένος με τούβλα και σοβατισμένος άσπρος, ενώ το σχήμα του είναι εξαγωνικό πρίσμα με εξώστη πάνω από δύο ορόφους κατοικίας του φαροφύλακα. Το ύψος του κτίσματος είναι 47,5 μέτρα και το εστιακό ύψος (ύψος του λαμπτήρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας) είναι 102 μέτρα. Ο φανός έχει διάμετρο τριών μέτρων με λαμπτήρα ισχύος χιλίων βατ και εκπέμπει τρεις λευκές αναλαμπές κάθε 15 δευτερόλεπτα, ενώ από ύφαλο ανατολικά του φάρου εκπέμπεται ασθενέστερο κόκκινο φως διάρκειας τριών δευτερολέπτων κάθε 4 δευτερόλεπτα. Το λευκό φως του φάρου είναι ορατό σε αποστάσεις μέχρι και 24 ναυτικά μίλια (44 χιλιόμετρα), οπότε υπό ιδανικές συνθήκες καλύπτει πάνω από το ήμισυ της αποστάσεως έως τους Οθωνούς. Ο φάρος υπάγεται στην Υπηρεσία Φάρων του ιταλικού πολεμικού ναυτικού, με τον κωδικό αριθμό 3388 E.F. ή 3590.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Χάρτης στην Υπηρεσία Φάρων του ιταλικού πολεμικού ναυτικού

Σαντα Μαρια Λεουκ
Ευνίκη (βασίλισσα του Βοσπόρου)

Η Eυνίκη (άκμασε τον 1ο αι. μ.Χ., απεβ. μετά το 69) ήταν η βασίλισσα τού βασιλείου τού Βοσπόρου από τον γάμο της με τον βασιλιά Κότυ Α΄. Φαίνεται ότι ήταν αντιβασίλισσα κατά την ανηλικιότητα του γιου της Τ. Ι. Ρησκούπορι Α΄ το 68-69.

Δείτε επίσης 
 Ρωμαϊκή Κριμαία

Πηγές 
 Τιβέριος Ιούλιος Κότυς Α΄ Βασιλιάς του Βοσπόρου
Στρασσερισμός

Ο Στρασσερισμός (γερμανικά: Strasserismus ή Straßerismus) είναι έκφανση του εθνικοσοσιαλισμού που αναφέρεται σε μια πιο ριζοσπαστική, μαζική και φιλεργατική μορφή της ιδεολογίας, που υποστηρίζει τον οικονομικό αντισημιτισμό πάνω από άλλες αντισημιτικές μορφές, για να επιτευχθεί η εθνική αναγέννηση. Έλαβε το όνομά του από τον Γκρέγκορ Στράσερ και τον Ότο Στράσερ, δύο αδέλφια που συνδέθηκαν αρχικά με αυτή τη θέση.

Ο Ότο Στράσερ, ο οποίος αντιτάχθηκε για στρατηγικούς λόγους στις απόψεις του Αδόλφου Χίτλερ, εκδιώχθηκε από το Ναζιστικό Κόμμα το 1930 και εξορίστηκε στην Τσεχοσλοβακία, ενώ ο Γκρέγκορ Στράσερ δολοφονήθηκε στη Γερμανία στις 30 Ιουνίου 1934 κατά τη διάρκεια της Νύχτας των Μεγάλων Μαχαιριών, επιχείρηση εναντίον πολλών από τους αντιπάλους του Χίτλερ, συμπεριλαμβανομένων των Στρασεριστικών στοιχείων σε εθνικό επίπεδο. Ο στρασσερισμός παραμένει ενεργός θέση στα σκέλη του μεταπολεμικού παγκόσμιου νεοναζισμού.

Κατά τη δεκαετία του 1970, οι ιδέες του Στρασσερισμού άρχισαν να αναφέρονται περισσότερο στις ευρωπαϊκές ακροδεξιές ομάδες καθώς νεότερα μέλη χωρίς δεσμούς με τον Χίτλερ και μια ισχυρότερη αίσθηση οικονομικού αντισημιτισμού εμφανίστηκε στο προσκήνιο. Η Στρασσερική σκέψη στη Γερμανία άρχισε να εμφανίζεται ως τάση στο Εθνικοδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας (NPD) στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Ο στρασσερισμός εμφανίστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και επικεντρώθηκε στην έκδοση του βιβλίου Britain First. Οι κύριοι συγγραφείς του οποίου ήταν οι David McCalden, Richard Lawson και Denis Pirie.

Παραπομπές

Ακροδεξιά στη ΓερμανίαΝεοφασισμόςΝαζισμός
Τιβέριος Ιούλιος Κότυς Γ΄

ως

Ο Τιβέριος Ιούλιος Κότυς Γ΄ Φιλοκαίσαρ Φιλορομαίος Ευσεβής (άκμασε το δεύτερο μισό του 2ου αιώνα και το πρώτο μισό του 3ου αι. – απεβ. το 234) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν, ως υποτελής  της Ρώμης, βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου.

Βιογραφία 
Όπως πολλοί από τους άλλους πρόσφατους βασιλείς τού Βοσπόρου, ο Κότυς Γ΄ είναι γνωστός κυρίως από τις κοπές νομισμάτων του, πράγμα που σημαίνει ότι τα ιστορικά γεγονότα της βασιλείας του είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστα. Τα νομίσματά του είναι γνωστά από την περίοδο 228–234.  Από μία επιγραφή είναι γνωστό, ότι ήταν γιος τού προκατόχου του Τ. Ι. Ρησκούπορι Γ΄. 

Η νομισματοκοπία του Κότυ Γ΄ επικαλύπτεται με τα νομίσματα τού (αδελφού του;) Τ. Ι. Σαυρομάτη Γ΄  και τού (γιου του;) Τ. Ι. Ρησκούπορι Δ΄. Θα μπορούσαν έτσι να είχαν κυβερνήσει μαζί του.  Η σχέση του με τους μεταγενέστερους βασιλείς είναι άγνωστη, αν και έχει προταθεί ότι ήταν ο πατέρας τού Τ. Ι. Ρησκούπορι Δ΄ (;) και τού Τ. Ι. Ινινθίμεου.

Δείτε επίσης 
 Βασίλειο του Βοσπόρου
 Ρωμαϊκή Κριμαία

Bιβλιογραφικές αναφορές 

Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Ιωάννης Δημητρακόπουλος

Ο Ιωάννης Δημητρακόπουλος ήταν Έλληνας μεγαλέμπορος σιτηρών τον 19ο αιώνα, με καταγωγή από τα Λαγκάδια Αρκαδίας.

Βιογραφία 
Η καταγωγή του ήταν από τα Λαγκάδια. Η οικογένεια των Δημητρακόπουλων που παλαιότερα λεγόταν Βόγκιζα (Vonghizas) και κατάγεται από το ορεινό χωριό Λαγκάδια Αρκαδίας, γύρω στο 1800 εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν πολύ επιτυχημένη στο διαμετακομιστικό εμπόριο σιτηρών.

Επιχειρήσεις - Οικογένεια 
Ο Ιωάννης Δημητρακόπουλος ήταν αντιπρόσωπος-πράκτορας του Εμπορικού Οίκου Δημητρακοπούλου στην Βάρνα στα μέσα του 19ου αιώνα και πρωτοπόρος στις εξαγωγές σιτηρών στην περιοχή.  

Ο Ιωάννης Δημητρακόπουλος ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Μαυράκη και είχε 4 παιδιά, τον Δημήτριο Δημητρακόπουλο, τον Αλέξανδρο Δημητρακόπουλο, τον Βρασίδα Δημητρακόπουλο και τον Περικλή Δημητρακόπουλο. 

Ο Ιωάννης Δημητρακόπουλος ήταν αδερφός του Δημητρίου Δημητρακοπούλου  (1798 - 1889) αγωνιστή του αγώνα του 1821, μεγαλεμπόρου στην Κωνσταντινούπολη και ευεργέτη των Λαγκαδίων.

Ο Αρκάδιος Δημητρακόπουλος, μεγαλέμπορος σιτηρών και σπουδαία προσωπικότητα της κοινωνίας του Μπουργκάς, ήταν ανηψιός του Ιωάννη Δημητρακοπούλου.

Παραπομπές
NGC 1003

Ο NGC 1003 είναι σπειροειδής γαλαξίας στο δυτικό άκρο του αστερισμού του Περσέα. Απέχει περίπου 36 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και απομακρύνεται με ηλιοκεντρική ακτινική ταχύτητα 624 km/s. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ στις 6 Οκτωβρίου 1784 και ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 1023. Ο εκτιμώμενος ρυθμός γενέσεως νέων αστέρων είναι 0,40 ηλιακές μάζες·yr−1, η μάζα του θεωρήματος virial εκτιμάται σε 3×1012 ηλιακές μάζες και ο λόγος μάζας προς φως σε 0,7.

Υπερκαινοφανής
Το 1937 ο Φριτς Τσβίκι (Fritz Zwicky) ανακάλυψε στον NGC 1003 τον υπερκαινοφανή Τύπου Ia με την ονομασία SN 1937D.

Παραπομπές

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Σπειροειδείς γαλαξίες
Περσεύς (αστερισμός)
1003
10052
02137
Μαίρη Πελτόλα

Η Μαίρη Πελτόλα (αγγλικά: Mary Peltola née Sattler, γιούπικ: Akalleq, 31 Αυγούστου 1973) είναι Αμερικανίδα πολιτικός, η οποία υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπρόσωπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την μονοεδρική περιφέρεια της πολιτείας της Αλάσκας, από τον Σεπτέμβριο του 2022. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. 

Προηγουμένως, έχει υπηρετήσει ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων της Αλάσκας, από το 1999 έως το 2009. 

Η Πελτόλα, εξελέγη στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, στις ειδικές εκλογές στην Αλάσκα, τον Αύγουστο του 2022 προκειμένου να συμπληρωθεί το υπόλοιπο της θητείας του αποβιώσαντα Ρεπουμπλικανού βουλευτή Ντον Γιανγκ, νικώντας τους Ρεπουμπλικανούς αντιπάλους της, Σάρα Πέιλιν και Νικ Μπέγκιτς. Είναι η πρώτη γυναίκα από την Αλάσκα και πρώτη Ιθαγενής από την Αλάσκα, στην ομοσπονδιακή Βουλή των Αντιπροσώπων. Επίσης, είναι η πρώτη Δημοκρατική βουλευτής που αντιπροσωπεύει την πολιτεία, από το 1972. Επικράτησε επί της πρώην Κυβερνήτη και υποψήφιας Αντιπροέδρου (2008) Σάρας Πέιλιν, με ποσοστό 51.5% έναντι 48.5%.

Είναι η υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος, για τις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου 2022.

Βιογραφία 
Η Μαίρη Σάτερ, γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1973 στο Άνκορατζ της Αλάσκας, όπου και μεγάλωσε. Ο πατέρας της, ήταν πιλότος και μετακόμισε από την πολιτεία της Νεμπράσκα στην Αλάσκα, ενώ η μητέρα της, είναι Ιθαγενής. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σπούδασε Παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο του Βόρειου Κολοράντο, και έλαβε πτυχίο το 1994. Έχει παρακολουθήσει πανεπιστημιακά μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Αλάσκας (1994-1998).

Προσωπική ζωή 
Η Μαίρη Πελτόλα, διαμένει στο Μπεθλ της Αλάσκας, με τον σύζυγό της, Τζιν Πελτόλα. Προηγουμένως, είχε πραγματοποιήσει δύο γάμους στο παρελθόν. Έχει 4 παιδιά και 3 θετά παιδιά.

Παραπομπές 

Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Αμερικανοί πολιτικοί
Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
Θάνος Αξαρλιάν

Ο Θάνος Αξαρλιάν ήταν ένας Έλληνας φοιτητής, 20 ετών που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από την Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη στις 14 Ιουλίου 1992, στην συμβολή των οδών Καραγιώργη Σερβίας και Βουλής, όταν αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον τότε Υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Παλαιοκρασσά με τη χρήση ρουκετοβόλου. 
 
Ο Θάνος Αξαρλιάν γεννήθηκε στις 9 Απριλίου του 1972 στην Αθήνα, όπου και σπούδαζε στο Τμήμα Γεωλογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και δούλευε στο κοσμηματοπωλείο της οικογένειας του στο κέντρο της Αθήνας.

Η τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη δολοφόνησε τον Θάνο Αξαρλιάν το μεσημέρι της 14ης Ιουλίου του 1992, στην συμβολή των οδών Καραγιώργη Σερβίας και Βουλής, στην προσπάθεια τους να δολοφονήσουν τον τότε Υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκης, Γιάννη Παλαιοκρασσά, με ένα τρομοκρατική χτύπημα με την χρήση ενός ρουκετοβόλου όπλου. Την επίθεση εκτέλλεσε ο τρομοκράτης Δημήτρης Κουφοντίνας με τον συνεργό του Βασίλη Τζωρτζάτο. Στόχος ήταν η θωρακισμένη Mercedes του Υπουργού η οποία παρόλο που χτυπήθηκε, προστάτευσε τον Υπουργό ο οποίος βγήκε ασφαλής από το όχημα εκτός από ένα έγκαυμα στο πρόσωπο του, όμως η έκρηξη σκότωσε ακαριαία τον Θάνο Αξαρλιάν.

Παραπομπές 

Θύματα της Ε.Ο. 17Ν
Χάντερ Σέιφερ

Η Χάντερ Σέιφερ (Τρέντον, Νιου Τζέρσεϊ, 31 Δεκεμβρίου, 1998) είναι Αμερικανίδα τρανς μοντέλο, ηθοποιός, καλλιτέχνης και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των LGBT. Είναι επίσης γνωστή για τον ρόλο της ως Τζουλς στο δράμα του HBO του 2019, Euphoria.

Πρώτα χρόνια 
Η Σέιφερ γεννήθηκε στο Ράλεϊ της Βόρειας Καρολίνας από την Κέιτι Σέιφερ και τον Μακ Σέιφερ, ο οποίος είναι πάστορας στην εκκλησία Hudson Memorial Presbyterian Church.

Ενώ ήταν στο γυμνάσιο, διαμαρτυρήθηκε για τον νόμο περί απορρήτου και ασφάλειας για τις δημόσιες εγκαταστάσεις της Βόρειας Καρολίνας, γνωστός και ως «λογαριασμός του μπάνιου». Σε μια συνέντευξη, είπε ότι το Διαδίκτυο τη βοήθησε να αντιμετωπίσει την ταυτότητα φύλου της, χρησιμοποιώντας το YouTube και τα κοινωνικά δίκτυα για να μάθει σχετικά με τους χρόνους μετάβασης των ανθρώπων.

Καριέρα 
Η Σέιφερ έχει εργαστεί ως μοντέλο για μάρκες όπως Dior, Miu Miu, Rick Owens, Helmut Lang, Tommy Hilfiger, Maison Margiela, Vera Wang, Marc Jacobs, Versus Versace, Emilio Pucci, Ann Demeulemeester και Erdem, μεταξύ άλλων.

Χρόνια αργότερα, έγινε ακτιβίστρια και σημείο αναφοράς για τη συλλογικότητα LGTBI+ για χιλιάδες νέους των οποίων η ταυτότητα φύλου είναι διαφορετική από αυτή που τους ανατέθηκε κατά τη γέννηση. Η Teen Vogue της έδωσε το εξώφυλλο του ειδικού της τεύχους, τον Δεκέμβριο του 2017, 21 under 21, μια παράδοση που συγκεντρώνει είκοσι νέους που θα αλλάξουν τον κόσμο στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Το 2019, η Σέιφερ έκανε το ντεμπούτο της ως ηθοποιός στη σειρά Euphoria του HBO. Εκτός από τον πρωταγωνιστικό ρόλο της στη σειρά, έχει επίσης συνεργαστεί με τον δημιουργό της σειράς, Σαμ Λέβινσον, έτσι ώστε ο χαρακτήρας της και η ιστορία της σειράς να αντικατοπτρίζει και την εμπειρία της.

Τον Ιούνιο του 2020, προς τιμήν της 50ης επετείου της πρώτης παρέλασης του συνδέσμου LGBTQ, η Queerty την κατέταξε μεταξύ των πενήντα ηγετών που «οδηγούν το έθνος προς την ισότητα, την αποδοχή και την αξιοπρέπεια για όλους τους ανθρώπους». Το 2021, το Time την συμπεριέλαβε στην Επόμενη λίστα με τους "100 Αναδυόμενους Ηγέτες που διαμορφώνουν το μέλλον", συμπεριλαμβανομένου ενός αφιερώματος που έγραψε η ηθοποιός/τραγουδίστρια Zendaya.

Φιλμογραφία

Τηλεοπτικές σειρές 

 2019-σήμερα: Euphoria : Τζουλς (πρωταγωνιστικός ρόλος)

Παραπομπές 

Αμερικανοί ηθοποιοί
Tiger (τορπιλάκατος, 1928)

Η τορπιλάκατος Tiger ήταν η τρίτη από τις έξι του Τύπου 24 που ναυπηγήθηκαν για το Γερμανικό Ναυτικό (μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου «Reichsmarine», από το 1935 «Kriegsmarine») την δεκαετία του 1920. Πραγματοποίησε πολυάριθμες περιπολίες σε ισπανικά νερά κατά την διάρκεια του εμφυλίου που μαινόταν στην χώρα.

Περιγραφή

Σχεδιαστικά οι τορπιλάκατοι Τύπου 24 βασίζονταν στις προγενέστερες του Τύπου 23. Τα νεώτερα σκάφη ήταν ελαφρώς ταχύτερα και μεγαλύτερα σε διαστάσεις, είχαν όμως παρόμοιο οπλισμό. Είχαν ολικό μήκος 92,6 m (89 m στην γραμμή της ισάλου), πλάτος 8,65 m και μέσο βύθισμα 3,52 m. Το εκτόπισμά του ήταν 932 LT (947 t) με κανονικό (standard) φορτίο και 1319 LT (1340 t) με πλήρες. Το σύστημα πρόωσης απέδιδε έως και 23000 shp, με τη μέγιστη ταχύτητα πλεύσης να ανέρχεται σε 34 kn. Η ακτίνα δράσης έφτανε τα 1997 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 17 kn. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 129 αξιωματικούς και ναύτες.

Όταν ναυπηγήθηκαν, οι τορπιλάκατοι της κλάσης αυτής ήταν οπλισμένες με τρία πυροβόλα των 105 mm, ένα μπροστά και δύο πίσω από την υπερκατασκευή. Επίσης διέθεταν δύο τρίδυμους  τορπιλοσωλήνες των 500 mm και μπορούσαν να μεταφέρουν έως και 30 νάρκες. Μετά το 1931 οι τορπιλοσωλήνες αντικαταστάθηκαν από άλλους των 533 mm ενώ προστέθηκαν και δύο τετράδυμα αντιαεροπορικά πυροβόλα των 20 mm.

Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Tiger ξεκίνησε στις 2 Απριλίου 1927 στο Βιλχελμσχάφεν, η καθέλκυσή του έλαβε χώρα στις 18 Μαρτίου 1928 και η ένταξή του σε υπηρεσία στις 15 Ιανουαρίου 1929. Αρχικά ανήκε στον 3ο Ημιστολίκο Τορπιλακάτων (γερμ. 3. Torpedoboot-Halbflottille) και στα τέλη του 1936 είχε ενταχθεί στον 2ο Στολίσκο Τορπιλακάτων. Πραγματοποίησε πολλές αποστολές στην Ισπανία κατά την διάρκεια του Εμφυλίου. Τον Ιούνιο του 1938 μεταφέρθηκε στην 3ο Στολίσκο Τορπιλακάτων ο οποίος μετονομάστηκε σε 6ο Στολίσκο την 1η Ιουλίου του ίδιου έτους.

Λίγο πριν από την γερμανική εισβολή στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939, που σηματοδότησε την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αρκετά από τα αντιτορπιλικά και τις τορπιλακάτους του Kriegsmarine βρίσκονταν στην Βαλτική για εκπαίδευση. Τα ξημερώματα της 27ης Αυγούστου, συγκεκριμένα στις 02:34, το αντιτορπιλικό Z3 Max Schultz εμβόλισε από σφάλμα το Tiger εν μέσω συσκότισης. Η τορπιλάκατος βυθίστηκε στις 03:13, μάλιστα έχασαν τη ζωή τους δύο μέλη του πληρώματος και τραυματίστηκαν άλλα έξι. Τους ναυαγούς περισυνέλεξε το Max Schultz, το οποίο εξαιτίας της σύγκρουσης είχε υποστεί αβαρίες στην πλώρη χωρίς όμως να σημειωθούν ανθρώπινες απώλειες.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 
 
 
 
 

Τορπιλάκατοι Τύπου 24
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2022-2023

To πρωτάθλημα Α1 πόλο ανδρών της περιόδου 2022-23 είναι το 37ο πρωτάθλημα Α1 Εθνικής κατηγορίας, το 57ο στην ιστορία της εθνικής κατηγορίας και το 92ο πανελλήνιο πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας. Το πρωτάθλημα άρχισε στις 8 Οκτωβρίου. Μετέχουν συνολικά 16 ομάδες.

Συμμετέχουσες ομάδες

Α' Φάση 
Μετέχουν 16 ομάδες που σύμφωνα με την προκήρυξη της Κ.Ο.Ε., στην πρώτη φάση θα χωριστούν σε δύο ομίλους των οκτώ ομάδων. Οι ομάδες αγωνίζονται μεταξύ τους σε δύο γύρους εντός και εκτός έδρας. Έπειτα από 14 αγωνιστικές ημέρες, οι τέσσερις πρώτοι από κάθε όμιλο θα απαρτίσουν τον όμιλο G1 ενώ οι τέσσερις τελευταίες ομάδες τον όμιλο G2.

1ος όμιλος 

Ο Νηρέας Χαλανδρίου έχει τιμωρηθεί με μηδενισμό στον αγώνα με τον Ν.Ο. Χίου και του έχει αφαιρεθεί ένας βαθμός

Αποτελέσματα

2ος όμιλος

Αποτελέσματα

Β' Φάση 
Στην δεύτερη φάση, οι οκτώ ομάδες αγωνίζονται μεταξύ τους εντός και εκτός έδρας, μεταφέροντας τους βαθμούς της πρώτης φάσης. Επίσης, δεν θα αγωνιστούν μεταξύ τους, οι ομάδες που ήταν στον ίδιο όμιλο κατά την πρώτη φάση.

G1

G2

Γ1 Φάση (Τουρνουά Play-in) 
Οι πρώτες δύο ομάδες του G2 έχουν την δυνατότητα να κερδίσουν το τελευταίο εισιτήριο (της 8ης θέσης) για τα πλέι-οφ του πρωταθλήματος. Σε αυτό το «ενδιάμεσο» τουρνουά, ο έβδομος και όγδοος του G1 θα αγωνιστούν σε μονό παιχνίδι σε ουδέτερη έδρα και ο ηττημένος θα περιμένει τον νικητή του μονού παιχνιδιού μεταξύ των ομάδων που κατετάγησαν στην πρώτη και δεύτερη θέση του G2. Ο νικητής του τελικού παιχνιδιού κερδίζει το εισιτήριο για τα πλέι-οφ.

1η αγωνιστική 

 7ος G1 - 8ος G1 (Παιχνίδι 1)
 1ος G2 - 2ος G1 (Παιχνίδι 2)

2η αγωνιστική 

 Ηττημένος Π1 - Νικητής Π2

Γ2 Φάση (Πλέι-άουτ) 
Στα πλέι άουτ, οι ομάδες από την πέμπτη θέση έως την όγδοη του G2 θα αγωνιστούν σε σειρές αγώνων των δύο νικών (σε μάξιμουμ τρία παιχνίδια). Οι δύο χαμένοι των ζευγαριών υποβιβάζονται στην Α2.

Δ' Φάση (Πλέι-οφς) 
Στα πλέι οφ, οι αγώνες κρίνονται στις δύο νίκες (προημιτελική και ημιτελική φάση), με εξαίρεση τους τελικούς όπου ο πρωταθλητής κρίνεται στις τρεις νίκες.

Ο πρώτος του G1 αγωνίζεται με τον όγδοο, ο δεύτερος με τον έβδομο, ο τρίτος με τον έκτο και ο τέταρτος με τον πέμπτο.

Δ1 (Προημιτελικά)

Δ2 (Ημιτελικά)

Δ3 (Τελικοί πρωταθλήματος)

Παραπομπές 

Α1 εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών
Ζωολογικό Μουσείο του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης

Το Ζωολογικό Μουσείο του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης ή απλώς Ζωολογικό Μουσείο της Κοπεγχάγης (δαν. Zoologisk Museum) είναι το βασικό παράρτημα του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Δανίας και ανήκει στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης.

Ιστορία
Το Ζωολογικό Μουσείο της Κοπεγχάγης είναι ένα από τα παλαιότερα μουσεία φυσικής ιστορίας του κόσμου, καθώς η συλλογή του άρχισε να δημιουργείται από τον Όλε Βορμ πριν από περισσότερα από 350 χρόνια, αν και επισήμως ιδρύθηκε το 1862.

Συλλογές
Οι ζωολογικές συλλογές περιλαμβάνουν περίπου 10 εκατομμύρια δείγματα, που αντιπροσωπεύουν ένα εκτιμώμενο 10% των περιγραφέντων μέχρι σήμερα πολυκύτταρων ζωικών ειδών. Πέρα από τις πλούσιες συλλογές των ζώων της Δανίας, το Μουσείο έχει πάρα πολλά δείγματα από:

 τον Βόρειο Ατλαντικό και την Αρκτική (ιδίως τη Γροιλανδία)
 τις πρώην αποικίες της Δανίας στις Δυτικές Ινδίες
 την ανατολική Αφρική
 έντομα της Νότιας Αμερικής (ιδίως πεταλούδες)
 τις Φιιππίνες, το Αρχιπέλαγος του Μπίσμαρκ και τις Νήσους Σολομώντα
 ζώα από τα βάθη της θάλασσας
 σκελετούς από φάλαινες
 υλικό από αρκετές εξερευνητικές αποστολές, π.χ. Ingolf (1892), Galathea 2 (1950-1952), Atlantide (1932), P.W. Lund (1832-1844)

Εκθέσεις
Η μόνιμη έκθεση «Από πόλο σε πόλο» δείχνει ζώα από όλο τον κόσμο μέσα σε μεγάλα πλαίσια. Υπάρχουν επίσης μια «έκθεση Κάρολου Δαρβίνου (με τη μεγαλύτερη συλλογή δειγμάτων του Δαρβίνου μετά το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, κυρίως θυσανόποδα) και μια πλήρης συλλογή των ζώων της Δανίας και της Γροιλανδίας. Το μουσείο φιλοξενεί στις αποθηκες του πολλά σημαντικά υπολείμματα από προσφάτως εξαφανισθέντα είδη πτηνών, μεταξύ των οποίων τους οφθαλμούς και τα εσωτερικά όργανα των δύο τελευταίων ατόμων του είδους Pinguinus impennis, αρκετά δείγματα της ποικιλίας ασπρόμαυρο κοράκι και το ένα από τα μόλις δύο γνωστά κρανία του είδους πτηνού ντόντο, που στάλθηκαν στην Ευρώπη τον 17ο αιώνα. Αξιοσημείωτα δείγματα άλλων ομοταξιών ζώων είναι το μοναδικό γνωστό δείγμα της αράχνης Pardosa danica (από το 1883), κάποια από τα πρώτα υπολείμματα ψευδόρυγα που ανακαλύφθηκαν ποτέ, καθώς και απολιθώματα προϊστορικών ζώων, όπως του μεταβατικού απολιθώματος ιχθυόστεγη και ενός διπλόδοκου.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 

Ζωολογικο Κοπεγχαγης
Ζωολογικο Κοπεγχαγης
Μουσειο Ζωολογιας
Ζωολογικο Μουσειο
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2022-23

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο γυναικών για την περίοδο 2022–23 είναι το 36ο στην ιστορία του θεσμού. Διεξάγεται με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων και χωρίζεται σε 2 φάσεις. Στην Α' φάση οι ομάδες αγωνίζονται σε δύο γύρους και στη συνέχεια έχουμε τα πλέι οφ και τα πλέι άουτ. Οι τέσσερις τελευταίες ομάδες αγωνίζονται για την παραμονή σε ζευγάρια (9ος-12ος και 10ος-11ος), με τους ηττημένους των δύο ζευγαριών να υποβιβάζονται στην Α2. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 8 Οκτωβρίου.

Συμμετέχουσες ομάδες

Κανονική περίοδος

Αποτελέσματα

Παραπομπές 

Α1 εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών
Ξενοχρήστος Καμενιανίτης

Ο Ξενοχρήστος Νικολόπουλος - Καμενιανίτης ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε περί τα 1790 στο ορεινό χωριό Μπούλιαρι Γορτυνίας Αρκαδίας στην Πελοπόννησο. Η οικογένεια του, λόγω του ότι ο πατέρας του ήταν διωκόμενος από τους Τούρκους για την αγωνιστική του δράση εναντίον τους, μετέβη βορειότερα και στο χωριό Καμενιάνοι της Επαρχίας Καλαβρύτων στην ορεινή Αχαΐα, όπου και μεγάλωσε ο μικρός τότε Χρήστος.  

Από μικρός φανέρωσε την γαιναιότητα του. Έλαβε την ονομασία «Ξενοχρήστος», ενώ έπιετα έγινε γνωστός και ως «Καμενιάτης». 

Είχε τέσσερα αδέλφια, εκ των οποίων ο ένας ήταν καλόγερος στην Μονή Αγίας Λαύρας. 

Το καλοκαίρι του 1820 χτύπησε με το ένα αγροτικό εργαλείο τον Τούρκο σπάη-φοροεισπράκτορα στους Καμενιάνους και διέφυγε στον τόπο καταγωγής του, στο Μπούλιαρι. Επέστρεψε στους Καμενιάνους και στρατολόγησε και εκπαίδευε άνδρες από την γύρω περιοχή της Καπρίβαινας.

Τον Ιανουάριο του 1821 συμμετείχε στην μυστική συνέλευση της Βοστίτσας.

Στις αρχές του Μάρτη του 1821 ύψωσε επαναστατική σημαία στους Καμενιάνους και μετέβη στα Καλάβρυτα. Συμμετείχε από τους πρώτους στην πολιορκία των Καλαβρύτων, ενώ ήταν παρών στην ορκωμοσία των αγωνιστών και την ύψωση του λαβάρου από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στην Αγία Λαύρα.

Διακρίθηκε ακόμη, στις μάχες στο Πούσι και στον Λάλα Ηλείας, όπως και στην πολιορκία των Πατρών. 

Ήταν επικεφαλής 150 ανδρών, ενώ αγωνίστηκε υπό τις στρατιωτικές διαταγές του Ασημάκη Ζαΐμη και του Παναγιώτη Φωτήλα. 

Στις 12 Ιουλίου ή 9 Σεπτεμβρίου του 1821 πολέμησε ηρωικά στην μάχη του Πουρναρόκαστρου έξω από την Πάτρα, στο Παναχαϊκό, όπου πληγώθηκε και τελικά πέθανε. Μάλιστα αναφέρεται πως ο Ασημάκης Ζαΐμης διέθεσε ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό για όποιον κατάφερνε να γιατρέψει τον Ξενοχρήστο, χωρίς όμως αυτό τελικά να καταστεί δυνατό.

Ο τάφος του βρίσκεται στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο χωριό Κρυσταλλόβρυση (Μπαρδικώστα) της πρώην Επαρχίας Πατρών.

Στους Καμενιάνους σήμερα υπάρχει στην κεντρική πλατεία, η προτομή του, τα αποκαλυπτήρια της οποίας έγιναν με λαμπρή εκδήλωση στις 17 Αυγούστου του 2002.

Παραπομπές

Πηγή 
 Kalavryta News: Ανέκδοτα στοιχεία για την Επανάσταση του 1821 στα Καλαβρυτοχώρια.

Οπλαρχηγοί του 1821
Ζώπυρος ο Αλεξανδρεύς

Ο Ζώπυρος ο Αλεξανδρεύς ήταν ιατρός που έζησε στην Αλεξάνδρεια τον 2 π.Χ. αιώνα στην αυλή των Πτολεμαίων. Θεωρείται εφευρέτης αντιδότου. Σχετικές αναφορές κάνουν για τα φάρμακά του ο Γαληνός, Περὶ ἀντιδότων 14. 150.3 κ.ε. και ο Οριβάσιος, Collectiones medicae 14, passim,.
Folgore (αντιτορπιλικό)

Το Folgore (ιταλ. «Κεραυνός») ήταν το πρώτο από τα τέσσερα αντιτορπιλικά της ομώνυμης κλάσης που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1932 και είχε πολεμική δράση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Περιγραφή

Εξαιρουμένου του πλάτους τους, που είχε ελαττωθεί σε μία ανεπιτυχή απόπειρα να αυξηθεί η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης, τα πλοία της κλάσης Folgore ήταν επί της ουσίας πανομοιότυπα με αυτά της προγενέστερης κλάσης Freccia. Είχαν ολικό μήκος 96,05 m, πλάτος 9,2 m και μέσο βύθισμα 3,3 m το οποίο έφθανε στα 4,3 m με πλήρες φορτίο. Το εκτόπισμά τους ανερχόταν σε 1238 t (1218 LT) με κανονικό (standard) φορτίο και σε 2090 t (2060 LT) με πλήρες. Το πλήρωμα κατά την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 185 αξιωματικούς και ναύτες. Το προωστικό σύστημα μπορούσε να αποδώσει έως και 44000 shp, χάρη στους οποίους μπορούσαν να φθάσουν σε μέγιστη ταχύτητα πλεύσης 30 kn, ενώ κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών έφθασαν και σε πολύ υψηλότερες -της τάξεως των 38-39 kn- αλλά με ελάχιστο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους έφθανε τα 3600 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 12 kn.

Ο κύριος οπλισμός των αντιτορπιλικών της κλάσης αυτής αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm, εκ των οποίων τα δύο ήταν εγκατεστημένα σε πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και τα άλλα δύο σε πύργο πίσω της. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο πυροβόλα των 40 mm και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm. Επίσης υπήρχαν δύο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, διέθεταν εκτοξευτές βομβών βυθού ενώ μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν και 52 νάρκες.

Επιχειρησιακή ιστορία

Η ναυπήγηση του Folgore ξεκίνησε την 30η Ιανουαρίου 1930 στις εγκαταστάσεις της Officine & Cantieri Partenopei στη Νάπολη, η καθέλκυσή του έλαβε χώρα στις 26 Απριλίου 1931 και εντάχθηκε σε υπηρεσία την 1η Ιουλίου 1932.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αντιτορπιλικά κλάσης Folgore
Παναγιώτης Κοντολέων

Ο Παναγιώτης Κοντολέων (Αθήνα, 1965) είναι στέλεχος εταιρίας σεκιούριτι, ειδικός σύμβουλος και πρώην διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ). Ορίστηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη την 1η Αυγούστου 2019, θέση την οποία διατήρησε μέχρι και τις 5 Αυγούστου 2022 όταν και παραιτήθηκε λόγω της υπόθεσης παρακολουθήσεων από την ΕΥΠ το 2022.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα, ενώ το 1999 oλοκλήρωσε προπτυχιακές σπουδές επάνω στη Διοίκηση στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο του Ηνωμένου Βασιλείου, ενώ το 2001 απέκτησε Μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA) από το ίδιο Πανεπιστήμιο. Επί σειρά ετών διετέλεσε διευθυντικό στέλεχος σε εταιρείες υπηρεσιών ασφαλείας. Μιλάει αγγλικά και έχει βασική γνώση γαλλικών. Έρευνα της Εφημερίδας των Συντακτών, αμφισβήτησε το αντικείμενο σπουδών του, καθώς ανέφερε ότι το πτυχίο του είναι επάνω σε Μουσικές Σπουδές.

ΕΥΠ και Υπόθεση Παρακολουθήσεων 
Η τοποθέτηση του στην ΕΥΠ έλαβε χώρα ύστερα από τις μεταρρυθμίσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη το 2019, γνωστές και ως επιτελικό κράτος. Η συγκεκριμένη τροπολογία έφερνε την ΕΥΠ υπό τον πλήρη έλεγχο της κυβέρνησης και συγκεκριμένα την ενσωμάτωνε στο γραφείο του πρωθυπουργού. Η τοποθέτηση του Παναγιώτη Κοντολέων προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από κόμματα της αντιπολίτευσης, που τάχθηκαν κατά της πρόσληψης του λόγω έλλειψης τυπικών προσόντων και μη απαιτούμενου προφίλ για την ανάληψη χρεών ενός πόστου όπως αυτό του διοικητή της ΕΥΠ. Επιπρόσθετα, πολιτικοί και δημοσιογράφοι προχώρησαν σε συγκρίσεις του βιογραφικού του Παναγιώτη Κοντολέων, το οποίο αμφισβητήθηκε εντόνως από πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με αυτά προηγούμενων διοικητών της ΕΥΠ, όπως του Γιάννη Ρουμπάτη.

Ύστερα από σειρά καταγγελιών από διάφορα Ελληνικά μέσα ερευνητικής δημοσιογραφίας περί παρακολουθήσεων πολιτικών και δημοσιογραφικών προσώπων από την ΕΥΠ με τη χρήση κακόβουλου λογισμικού (Predator) μεταξύ 2020 και 2022, ο Παναγιώτης Κοντολέων παραιτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2022. Παρόλο που η κυβέρνηση τόνισε ότι η παραίτηση δεν είχε να κάνει με τις υποθέσεις παρακολουθήσεων, πολλά ΜΜΕ και δημοσιογράφοι θεώρησαν έμμεση παραδοχή την παραίτηση Κοντολέων, που συνοδεύτηκε την ίδια ημέρα από την παραίτηση του Γενικού Γραμματέα του πρωθυπουργού και ανηψιού του Κυριάκου Μητσοτάκη, Γρηγόρη Δημητριάδη.

Η Βουλή των Ελλήνων ανακοίνωσε κατεπείγουσα εξεταστική επιτροπή για την διερεύνηση των υποθέσεων παρακολουθήσεων. Σύμφωνα με έλεγχο της ΑΔΑΕ επάνω στα δεδομένα της ΕΥΠ, τα αρχεία παρακολούθησης πολιτικών και δημοσιογράφων είχαν ήδη καταστραφεί, ενώ κατά τη διάρκεια της εξεταστικής επιτροπής ο Παναγιώτης Κοντολέων αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις βουλευτών σχετικά με τις δραστηριότητες και κατηγορίες κατά τη διάρκεια της θητείας του στην ΕΥΠ. Ο ίδιος επικαλέστηκε το απόρρητο για τη συγκεκριμένη στάση.

Παραπομπές 

Διοικητές της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών‎
Γεώργιος Γραφάκος

Ο Γεώργιος Γραφάκος του Βρασίδα (1903-1992) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής.

Βιογραφία 
Γιος του Βρασίδα και της Ευθυμίας Γραφάκου, καταγόταν από τη Μελιτίνη Λακωνίας και ανέπτυξε στρατιωτική δράση στην Εθνική Αντίσταση. Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα στην αεροπορία και αποστρατεύτηκε με το βαθμό του σμηνάρχου. Εξελέγη βουλευτής Λακωνίας για πρώτη φορά το 1946 με το Λαϊκό Κόμμα  (Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων) λαμβάνοντας 8.169 ψήφους. Αποχώρησε από το κόμμα και ανεξαρτητοποιήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1948.  Ο Γραφάκος πολιτεύτηκε χωρίς επιτυχία το 1950 και επανεξελέγη το 1964 με το Κόμμα Προοδευτικών. Έπειτα από τη Μεταπολίτευση πολιτεύτηκε ξανά στο νομό Λακωνίας με την Εθνική Παράταξη το 1977 χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής. 

Πέθανε σε ηλικία 89 ετών στις 10 Ιανουαρίου 1992.

Παραπομπές 

Βουλευτές Λακωνίας
Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Προοδευτικών
Πουέρτο ντε Σαγούντο

Το Πουέρτο ντε Σαγούντο ("Λιμάνι του Σαγούντο", , ) είναι πληθυσμιακό κέντρο που ανήκει στον δήμο του Σαγούντο (Βαλένθια, Ισπανία). Σύμφωνα με την απογραφή του 2019, είναι το μεγαλύτερο πληθυσμιακό κέντρο στην Πεδιάδα του Μορβέδρε, με 44.428 κατοίκους.

Τοπικές γιορτές 
Όλες οι τοπικές γιορτές του Πουέρτο ντε Σαγούντο οφείλονται στην Παναγία της Μπεγόνια. Πραγματοποιούνται το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου και περιλαμβάνουν αθλητικούς αγώνες, μουσικές παραστάσεις, τη παραδοσιακή Τσοπά (Xopà), καλλιτεχνικές εκθέσεις, εκθέσεις πυροτεχνημάτων κ.ά.

Δείτε επίσης 

 Σαγούντο
 Πεδιάδα του Μορβέδρε

Παραπομπές 

Πεδιάδα του Μορβέδρε
Σαγούντο
Ντιαντιέ Σαμασέκου

Ο Ντιαντιέ Σαμασέκου (γαλλικά: Diadie Samassékou, 11 Ιανουαρίου 1996) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από τη Δημοκρατία του Μαλί και διεθνής με την εθνική ομάδα του Μαλί. Αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος στη Σούπερ Λιγκ, για τον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τη μορφή δανεισμού από τη γερμανική Χόφενχαϊμ 1899.

Την επαγγελματική του καριέρα την ξεκίνησε το 2015 με τη ΦΚ Λίφερινγκ. Κατόπιν, αγωνίστηκε και στη ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ, με την οποία κατέκτησε 3 πρωταθλήματα Αυστρίας κι 2 κύπελλα.  Κατά την περίοδο που βρισκόταν εκεί (και συγκεκριμένα το 2017-18), συμεπριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα του Europa League. Από το 2015, αγωνίζεται και στις μικρές εθνικές ομάδες της χώρας του, ενώ διεθνής με εθνική ανδρών, έγινε το 2016.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Μάλι
Ποδοσφαιριστές από το Μάλι
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μάλι Κ20
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μάλι
Ποδοσφαιριστές Β΄ Κατηγορίας Αυστρίας
Ποδοσφαιριστές Μπουντεσλίγκα Αυστρίας
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ
Ποδοσφαιριστές Χόφενχαϊμ 1899
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αυστρία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021
Ενίς Τσοκάι

Ο Ενίς Τσοκάι (γεννημένος στις 23 Φεβρουαρίου 1999) είναι Αλβανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό του Παναθηναϊκού.

Διεθνής Καριέρα 
Ο Τσοκάι πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Αλβανίας στην νίκη επί του Αγίου Μαρίνου με 5-0 στα πλαίσια των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022.

Παραπομπές 
Αλβανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα
Ποδοσφαιριστές ΝΚ Λοκομοτίβα
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Βαγένια Καρδίτσας

Τα Βαγένια είναι συνοικισμός της Οξυάς στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, ο οποίος  βρίσκεται στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Καραβούλα των Βόρειων Αγράφων σε υψόμετρο 630 μέτρα. Απέχει περίπου 8 χλμ. (οδηγικά) ΝΔ. από την Οξυά,  46 χλμ. Δ. από την Καρδίτσα και 20 χλμ. ΝΔ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου) ενώ ανατολικά τους περνά ο ποταμός Πάμισος. 

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Οξυάς. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Οξυάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 20 κάτοικοι.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Καρδίτσας
Δήμος Μουζακίου
Ανισότητα Τσεμπισιόφ

Στην θεωρία πιθανοτήτων, η ανισότητα Τσεμπισιόφ δίνει ένα φράγμα στην πιθανότητα μία τυχαία μεταβλητή  να αποκλίνει από την αναμενόμενη  τιμή της, συναρτήσει της διακύμανσής της. Πιο συγκεκριμένα, για κάθε τυχαία μεταβλητή  με πεπερασμένη διακύμανση , ισχύει για κάθε

Απόδειξη
Η τυπική απόδειξη της ανισότητας Τσεμπισιόφ προκύπτει από την εφαρμογή της ανισότητας Μαρκόφ η οποία λέει ότι για οποιαδήποτε μη-αρνητική τυχαία μεταβλητή , ισχύει ότι για κάθε 
.

Υπενθυμίζουμε επίσης ότι η διακύμανση της  ορίζεται ως

Η ανισότητα Τσεμπισιόφ προκύπτει από την ανισότητα Μαρκόφ, θεωρώντας την τυχαία μεταβλητή

Πιο συγκεκριμένα, για την  (που είναι μη-αρνητική ως το τετράγωνο μίας τυχαίας μεταβλητής), η ανισότητα Μαρκόφ δίνει
.
καθώς . Αφού , καταλήγουμε ότι
.

Δείτε επίσης
 Ανισότητα Μαρκόφ

Παραπομπές

Ανισότητες
Ευρωμπάσκετ 2025

Το Ευρωμπάσκετ 2025 θα είναι η 42η διοργάνωση του πρωταθλήματος Ευρωμπάσκετ, το οποίο διοργανώνεται κάθε τέσσερα χρόνια από τη FIBA Europe.

Όπως και οι τρεις προηγούμενες διοργανώσεις, το τουρνουά θα συνδιοργανωθεί από τέσσερις χώρες: Λετονία, Κύπρος, Φινλανδία και Πολωνία.

Επιλογή διοργανωτών 
Η FIBA Europe άνοιξε τρεις επιλογές υποβολής προσφορών για τη φιλοξενία: για τη φιλοξενία ενός προκριματικού ομίλου, για τη φιλοξενία του τελικού γύρου ή για τη φιλοξενία ολόκληρης της διοργάνωσης. Τα Ευρωμπάσκετ του 2015, του 2017 και του 2022, διεξήχθησαν με τον ίδιο τρόπο, όπου καθεμία από τις διοργανώσεις φιλοξενήθηκε σε τέσσερις χώρες.

Έξι χώρες υπέβαλαν χωριστές υποψηφιότητες για τη διοργάνωση του Ευρωμπάσκετ 2025:
 
 (Λεμεσσός)
 (Ελσίνκι)
 (Βουδαπέστη)
 (Ρίγα)
 (Περμ)
 (Κίεβο, Λβιβ και Ντνίπρο)

Κατά τη συνεδρίασή του στις 28 Μαρτίου 2022, το Διοικητικό Συμβούλιο της FIBA Europe επέλεξε τη Λετονία, την Κύπρο και τη Φινλανδία για να φιλοξενήσουν τη διοργάνωση, με τη Λετονία να φιλοξενεί τη νοκ άουτ φάση. Η Ουκρανία ήταν μια επιλογή για να είναι ο τέταρτος οικοδεσπότης στη φάση των ομίλων. Λόγω της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, η Πολωνία ορίστηκε η τέταρτη χώρα που θα φιλοξενήσει τη διοργάνωση.

Πρόκριση 
Η διαδικασία πρόκρισης ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2021, με δέκα ομάδες να συμμετέχουν στους προ-προκριματικούς αγώνες, συμπεριλαμβανομένων των οκτώ ομάδων που αποκλείστηκαν από τα ευρωπαϊκά προ-προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2023. Οι συνοικοδεσπότες θα συμμετάσχουν στα προκριματικά, παρά την αυτόματη πρόκριση στο Ευρωμπάσκετ 2025.

Προκριθέντες ομάδες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

 
2025
Καλαθοσφαίριση στην Κύπρο
Καλαθοσφαίριση στη Λετονία
Καλαθοσφαίριση στην Πολωνία
Καλαθοσφαίριση στη Φινλανδία
Ανισότητα Τσουνγκ-Έρντος

Στην θεωρία πιθανοτήτων, η ανισότητα Τσουνγκ-Έρντος δίνει ένα κάτω φράγμα στην ένωση γεγονότων. Πιο συγκεκριμένα, για οποιαδήποτε  γεγονότα  με , ισχύει ότι

Στην εργασία των Τσουνγκ και Έρντος η ανισότητα εμφανίζεται με την ισοδύναμη μορφή,

Απόδειξη
Η απόδειξη στηρίζεται στην εξής ανισότητα της μεθόδου της δεύτερης ροπής, όπου για κάθε μη-αρνητική τυχαία μεταβλητή ,

Θα χρησιμοποιήσουμε τις δείκτριες τυχαίες μεταβλητές  για τα γεγονότα . Από τις ιδιότητες των δείκτριων τυχαίων μεταβλητών έχουμε ότι

και

Συνδυάζοντας αυτές τις δύο σχέσεις έχουμε ότι,

Επίσης, η πιθανότητα να γίνει οποιοδήποτε από τα  γεγονότα  είναι ισοδύναμη με την πιθανότητα το άθροισμα των δεικτών να είναι μεγαλύτερο του μηδενός. Επομένως,

Επομένως συνδυάζοντας τις () και () η αρχική ανισότητα γράφεται ως εξής

Θέτοντας , η ανισότητα παίρνει την μορφή

η οποία προκύπτει από αναδιάταξη της ανισότητα της μεθόδου της δεύτερης ροπής.

Δείτε επίσης
 Ανισότητα Μπουλ
 Ανισότητες Μπονφερρόνι

Παραπομπές
Ανισότητες Μπονφερρόνι

Στην θεωρία πιθανοτήτων, οι ανισότητες Μπονφερρόνι είναι άνω και κάτω φράγματα για την πιθανότητα της ένωσης  γεγονότων. Για παράδειγμα, για , δίνουν τα εξής φράγματα για οποιαδήποτε γεγονότα , , :

Στην γενική περίπτωση για οποιαδήποτε  γεγονότα , για κάθε μονό  (με ), ισχύει ότι

και για κάθε ζυγό  (με ),

όπου ο συμβολισμός  σημαίνει το άθροισμα για όλες τις δυνατές ακολουθίες από  διαφορετικούς δείκτες  με τιμές στο σύνολο .

Για , λαμβάνουμε την ανισότητα Μπουλ και για  ισχύει ως ισότητα από την αρχή εγκλεισμού-αποκλεισμού.

Απόδειξη

Για οποιοδήποτε  και , η ανισότητα προκύπτει από την ανισότητα Μπουλ, καθώς
.

Ας υποθέσουμε ότι ισχύει για  και  και κάθε  και . Τότε θα αποδείξουμε ότι ισχύει για  και . Ξεκινάμε με το δεξί μέλος και απομονώνουμε τις ακολουθίες με , έτσι ώστε

Θα διαχωρίσουμε τις δύο περιπτώσεις για  μονό και ζυγό (αλλά θα δούμε ότι είναι πολύ παρόμοιες).

(Μονό ) Για μονά , το  είναι το δεξί μέλος της ανισότητας Μπονφερρόνι για το μονό  και για τα  γεγονότα . Επομένως από την επαγωγική υπόθεση
.
Για το , πάλι από την επαγωγική υπόθεση για το ζυγό  και για τα  γεγονότα ,ισχύει ότι

Επιστρέφοντας στην (), έχουμε ότι

χρησιμοποιώντας ότι  για  και .

(Ζυγό ) Αντίστοιχα, για ζυγά , οι ανισότητες για τα  και  είναι αντεστραμμένες, δηλαδή
 και . 
Επομένως, από την ()

Επομένως η ανισότητα ισχύει και για  και , άρα για όλα τα  από την μέθοδο της μαθηματικής επαγωγής.

Ειδικές περιπτώσεις

Για , 
,
.

Για ,
,
,
.

Για , 
,

Για γενικό  και , έχουμε την ανισότητα Μπουλ,

Για γενικό  και , έχουμε

Ιστορία
Οι ανισότητες αυτές αναφέρονται στην εργασία του Κάρολου Μπονφερρόνι το 1936 ως γενίκευση της ανισότητας Μπουλ, ενώ της είχε χρησιμοποιήσει νωρίτερα το 1935 σε μία εφαρμογή για ασφάλειες ζωής.

Δείτε επίσης
 Ανισότητα Μπουλ
 Ανισότητα Τσουνγκ-Έρντος

Παραπομπές

Ανισότητες
Θεωρία πιθανοτήτων
Ντάρκο Ρούντεκ

Ντάρκο Ρούντεκ (Ζάγκρεμπ, 30 Ιανουαρίου 1956) είναι Κροάτης μουσικός, ποιητής, σκηνοθέτης και ηθοποιός, ένας από τους ιδρυτές του γιουγκοσλαβικού συγκροτήματος "Haustor" (1978).

Αποφοίτησε από τη σκηνοθεσία στην Ακαδημία Δραματικών Τεχνών στο Ζάγκρεμπ. Σκηνοθέτησε πολλά θεατρικά έργα, ραδιοφωνικές εκπομπές και ραδιοφωνικά ντοκιμαντέρ. Το 1991 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου ζει και εργάζεται ακόμα. Συνθέτει κυρίως μουσική για κινηματογράφο και θέατρο, αλλά εξακολουθεί να παίζει και να ηχογραφεί. Τα συγκροτήματα με τα οποία παίζει από τότε που ήρθε στο Παρίσι είναι τα «Rundek Cargo Orchestra» και «Rundek Cargo Trio», με τα οποία ηχογράφησε αρκετούς δίσκους. 

Ο Rundek και η μπάντα του είχαν πολλές επιτυχημένες εμφανίσεις στη Σερβία και την πρώην Γιουγκοσλαβία.

Δισκογραφία

Haustor 

 Haustor - Jugoton, 1981 .
 Treći svijet - Jugoton, 1984 .
 Bolero - Jugoton, 1985 .
 Tajni grad - Jugoton, 1988 .
 Ulje je na vodi - Dallas, 1995 .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Από την οπτική γωνία του Παρισιού, το Ζάγκρεμπ φαίνεται διαφορετικά («Politika», 23 Φεβρουαρίου 2019)

Τραγουδοποιοί
Γιουγκοσλάβοι συνθέτες
Γιουγκοσλάβοι μουσικοί
Γιουγκοσλάβοι τραγουδιστές
Κροάτες συνθέτες
Κροάτες ποιητές
Better Call Saul

To Better Call Saul είναι αμερικανική σειρά που ανήκει στα είδη της εγκληματικής σειράς και του νομικού δράματος, παραγωγής των Βινς Γκίλιγκαν και Πίτερ Γκουλντ. Η σειρά αποτελεί μέρος της σειράς Breaking Bad και αποτελεί ουσιαστικά μια παράγωγη σειρά, spin-off, σίκουελ και πρίκουελ της σειράς Breaking Bad. Χρονολογικά τοποθετείται στις αρχές της δεκαετίας του 2000, στο Αλμπουκέρκη, του Νιου Μέξικο, με κύριο πρωταγωνιστή τον Jimmy McGill, έναν λοποδύτη και δικηγόρο, ο οποίος αργότερα μετατρέπεται στον εγωκεντρικό Saul Goodman, χαρακτήρας που τον υποδύεται ο Μπομπ Όντενκερκ. Παράλληλα, η σειρά δείχνει και τον ηθικό ξεπεσμό του πρώην αστυνομικού Mike Ehrmantraut, ο οποίος εμπλέκεται με μεξικανικό καρτέλ, ώστε να ενισχύσει οικονομικά τη χήρα γυναίκα του γιου του, ρόλος που υποδύθηκε από τον Τζόναθαν Μπανκς. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 8 Φεβρουαρίου του 2015, στο AMC και ολοκληρώθηκε στις 15 Αυγούστου του 2022, μετά από έξι σεζόν και 63 επεισόδια. 

Η πλοκή της σειράς ξεκινά με τον καιροσκόπο McGill και την άσχημη σχέση που είχε δημιουργηθεί με τον αδελφό του Chuck McGill. Ενώ στην αρχή, παρουσιάζεται και η γνωριμία του πρώτου με τον Mike Ehrmantraut . Στις πρώτες σεζόν, ο ήρωας γνωρίζει και την κατοπινή σύζυγό του Kim Wexler, η οποία εργαζόταν τότε στην δικηγορική φίρμα του αδελφού του και του Howard Hamlin, ρόλοι που υποδύθηκαν από τους Ρέι Σίχορν και Πάτρικ Φάμπιαν. Μετά τα μέσα η σειρά αρχίζει και επικεντρώνεται περισσότερο στο καρτέλ και συγκεκριμένα στην επιχείρηση Los Pollos Hermanos, όπου η οικογένεια Salamanca, με πρωτεργάτη τον Lalo Salamanca, προσπαθεί να διακόψει, χαρακτήρας που υποδύθηκε ο Τόνι Ντάλτον και ο οποίος γίνεται ο κύριος κακοποιός της σειράς προς το τέλος της. Διάφοροι χαρακτήρες επαναεμφανίστηκαν στη σειρά από το Breaking Bad, ερμηνεύοντας τους ίδιους ρόλους όπως ο Τζιανκάρλο Εσποσίτο ως Gus Fring και ο Μαρκ Μάγκολις, ως Hector Salamanca. 

Σε γενικές γραμμές η σειρά εκθειάστηκε από τους κριτικούς και επαινέθηκε ιδιαιτέρως για το σενάριο της, το γράψιμο χαρακτήρων της, την υποκριτική της και την κινηματογράφησή της και θεωρήθηκε μια από τις καλύτερες σειρές που δημιουργήθηκαν ποτέ, οπότε και κατ'επέκταση μία αξιοθαύμαστη συνέχιση της πολύ επιτυχημένης σειράς Breaking Bad. Η σειρά έλαβε πάρα πολλές υποψηφιότητες από διάφορες εγκεκριμένες διοργανώσεις όπως 46 υποψηφιότητες στα Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης,  15 στα Βραβεία Ένωσης Συγγραφέων της Αμερικής, 14 στα Τηλεοπτικά Βραβεία της Επιλογής των Κριτών, 6 στα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών και 4 στις Χρυσές Σφαίρες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 – επίσημη σελίδα της σειράς στη σελίδα του AMC

Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές