joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μουσείο Μαρίκας Κοτοπούλη

Το Μουσείο Μαρίκας Κοτοπούλη (1990-) είναι ένα λειτουργικό μουσείο, το οποίο βρίσκεται στο Δήμο Ζωγράφου. Στεγάζει μόνιμα την καλλιτεχνική συλλογή του Κωνσταντίνου Ιωαννίδη και φιλοξενεί περιοδικές εκθέσεις και καλλιτεχνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. Στεγάζεται στο (αρχικά) εξοχικό σπίτι (βίλλα Κοτοπούλη) της γνωστής ηθοποιού του 20ου αιώνα, Μαρίκας Κοτοπούλη, από την οποία πήρε το όνομά του και διευθύνεται από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ζωγράφου. Βρίσκεται στην οδό Αλεξάνδρου Παναγούλη 17 στο δήμο Ζωγράφου στη διασταύρωση με την οδό Υπολοχαγού Θ. Καββαθά.

Ιστορία
Ο χώρος ήταν το εξοχικό της γνωστής ηθοποιού, Μαρίκας Κοτοπούλη, στην τότε οδό Βασιλέως Γεωργίου (στη σημερινή Αλεξάνδρου Παναγούλη). Άρχισε να κτίζεται το 1918 και ολοκληρώθηκε το 1923 ή το 1926. Το 1929, το εξοχικό της Κοτοπούλη μαζί με άλλα λίγα σπίτια που είχαν χτιστεί στην περιοχή, χαρακτηρίζονται ως οικισμός με όνομα Ζωγράφου, το οποίο πήρε από τον Ιωάννη Ζωγράφο πολιτικό και καθηγητή πανεπιστημίου, μεγαλοιδιοκτήτη της περιοχής κατά τα προηγούμενα χρόνια. Κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, το σπίτι επιτάχθηκε. Κατόπιν, στέγασε το Αστυνομικό Τμήμα του Δήμου και, τελικά, ο Δήμος συνεπικουρούμενος με το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, ανέλαβε με πολλή προσοχή  την αναπαλαίωση του κτιρίου, το οποίο κηρύχθηκε διατηρητέο. Το κτίριο, ανέδειξε την αρχιτεκτονική του μορφή καθώς και τους εσωτερικούς του χώρους. Η βίλα Κοτοπούλη έδωσε το όνομά της στη στάση των λεωφορείων των αστικών συγκοινωνιών (ΟΑΣΑ), στη λεωφόρο Στρατάρχου Παπάγου, σε κοντινή απόσταση από το Μουσείο Κοτοπούλη.

Λειτουργία και εκδηλώσεις
Το μουσείο εγκαινιάστηκε στις 9 Μαΐου 1990. Μέχρι το 2001, υπεύθυνος για το μουσείο ήταν ο Κώστας Ιωαννίδης. Το κτίριο, φιλοξενεί εκδηλώσεις υψηλής πολιτιστικής δημιουργίας και έκφρασης καθώς και ως μόνιμος εκθεσιακός χώρος. Είναι ένα από τα τέσσερα μουσεία – εκθεσιακούς χώρους του Δήμου Ζωγράφου και αναφέρεται ότι φιλοξενεί το «Μουσείο Ελληνικού Θεάτρου Σκιών» του Δήμου Ζωγράφου το οποίο ιδρύθηκε το 2003

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Greekmuseums.gr Marika Kotopouli
ThisisAthens.org Museum Marika Kotopouli
GreekTravelPages.gr Marika Kotopouli Museum

Δείτε επίσης
Μουσείο Γουναρόπουλου

Κοτοπουλη
Κοτοπουλη
Δήμος Ζωγράφου
Μπόσουτ (ποταμός)

Ο Μπόσουτ (σερβικά: Босут, κροατικά: Bosut), είναι ποταμός στην ανατολική Κροατία και τη βορειοδυτική Σερβία με 186 χιλιόμετρα μήκος, αριστερός παραπόταμος του Σάβου. 

Πηγάζει από την κεντρική Σλαβονία στις νότιες πλαγιές του όρους Ντίλι, βορειοδυτικά της πόλης της Σλαβόνσκι Μπροντ. Ρέει προς τα βορειοανατολικά, δεν διαθέτει σημαντικούς οικισμούς στις όχθες , στην αρχική του ροή ονομάζεται Μπιτζ και έχει μήκος 66 χιλιόμετρα (41 μίλια). Στο χωριό Σέρμα συναντά τον Μπέραβα που πηγάζει από νότια της Βελίκας Κοπάνιτσα, από αυτό το σημείο παίρνει το όνομα Μπόσουτ. Από εκεί ο Μπόσουτ ρέει βόρεια και μετά την ροή των 151 χιλιομέτρων μέσω της Κροατίας, διασχίζει τα σερβικά σύνορα. Στην Σερβία ρέει μέσα από το νοτιοδυτικό τμήμα της επαρχίας της Βοϊβοντίνα κι εκβάλει στον ποταμό Σάβα στο χωριό Μπόσουτ.

Ανήκει στην λεκάνη απορροής της Μαύρης Θάλασσας με χώρο αποστράγγισης των 3.097 τετραγωνικών χλμ (1.196 τετραγωνικά μίλια) (εκ των οποίων 2.572 ή 993 τετραγωνικά μίλια στην Κροατία). Για περίπου 40 χλμ. είναι πλωτός για μικρότερα σκάφη.

Παραπομπές

Αναφορές 

 Мала енциклопедија Просвета, Треће издање (1985); Београд: „Просвета“; ISBN 86-07-00001-2, στα σερβικά
 Јован Ђ. Марковић (1990): Енциклопедијски географски лексикон Југославије Сарајево: „Свјетлост“; ISBN 86-01-02651-6, στα σερβικά

Ποταμοί της Σερβίας
Ποταμοί της Κροατίας
Παραπόταμοι του Σάβου
Αγία Μαρίνα Σίφνου

Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της Σίφνου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα  Αρτεμώνα, του δήμου Σίφνου, της περιφερειακής ενότητας Μήλου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα  Νήσων Αιγαίου Πελάγους. 
Από το 1928 μέχρι το 1944, η Αγία Μαρίνα ονομαζόταν Καμαρών(α) και, μέχρι το 1964, Καμάρες.

Γεωγραφία
Η Αγία Μαρίνα είναι παραθαλάσσιος οικισμός στη Δ.ΒΔ. Σίφνο. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του όρμου των Καμαρών, απλωμένη από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι ψηλότερα προς τα ανατολικά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει περίπου 6 χλμ. ΒΔ. της Απολλωνίας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και, με τις ονομασίες Καμαρών και Καμάρες, πέρασε διαδοχικά από τους νομούς Κυκλάδων, Χανίων, Αττικοβοιωτίας και πάλι Κυκλάδων. Το 1964 πήρε την σημερινή του ονομασία, Αγία Μαρίνα. Με το ΦΕΚ 156Α 30/07/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρτεμώνα και προσαρτήθηκε στον δήμο Σίφνου.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, με θέα στο λιμάνι των Καμαρών
Η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης, από μονοπάτι βορειοδυτικά του οικισμού, με μικρό φυσικό λιμανάκι
Η εκκλησία της Αγίας Άννας, βόρεια του οικισμού.

Γενικά στοιχεία
Η Αγία Μαρίνα αποτελεί την φυσική συνέχεια του λιμανιού των Καμαρών, αν και έχει το δικό της «χρώμα», ιδιαίτερα το ανατολικό της τμήμα, προς το βουνό. Οι ντόπιοι την αναφέρουν και ως «Πέρα Πάντα» και στην περιοχή του οικισμού βρίσκονται τα περίφημα εργαστήρια αγγειοπλαστικής της Σίφνου. Παλαιότερα, τα καμίνια που χρησιμοποιούνταν για το ψήσιμο των κεραμικών ήσαν πάρα πολλά και, σήμερα, είναι ακόμη εμφανή τα ίχνη τους.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Google Earth
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Χωριά της Σίφνου
Γιοχάνες Βίλχελμ Γένσεν

Ο Γιοχάνες Βίλχελμ Γένσεν (δανέζικα: Johannes Vilhelm Jensen, 20 Ιανουαρίου 1873 – 25 Νοεμβρίου 1950) ήταν Δανός συγγραφέας που βραβεύθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1944.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Δανοί ποιητές
Δανοί μυθιστοριογράφοι
Δανοί θεατρικοί συγγραφείς
Δανοί δοκιμιογράφοι
Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Δανοί νομπελίστες
Κάστρο του Κοσκινά

Το Κάστρο του Κοσκινά ή Κάστρο της Μεσαριάς ή Κάστρο της Νικαριάς, βρίσκεται στην Ικαρία, στην κορφή του όρους Κοσκινάς, βόρεια του νησιού, στο χωριό Κοσοίκια του Ευδήλου.  Αποτέλεσε το ισχυρότερο οχυρό του νησιού κατά τη Βυζαντινά χρόνια κι αργότερα επί Φραγκοκρατίας.

Ιστορία
Κατασκευάστηκε από  Βυζαντινούς στην κορυφή ενός  κωνικού λόφου τον 10ο αι. και, λόγω καλής ορατότητας,  προοριζόταν για την εγκατάσταση μικρής στρατιωτικής μονάδας που παρατηρούσε από την προνομιακή του  θέση ολόκληρη την περιοχή και τους θαλάσσιους δρόμους. Το Κάστρο ενισχύθηκε όταν  η Ικαρία περιήλθε στην κατοχή των Γενουατών (1362-1481), ερημώθηκε όμως, όταν οι Γενουάτες  εγκατέλειψαν το νησί και αποσύρθηκαν  στη Χίο.  Η Ικαρία, στη συνέχεια,  περιήλθε  στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών της Ρόδου έως τα μέσα του 16ου, όταν, πλέον,  κυριάρχησαν  οι Τούρκοι.

Μορφολογία/Γνωρίσματα
Σώζεται σε  κατάσταση  αποσπασματική. Το τείχος που περιβάλλει την κορυφή του λόφου έχει είσοδο στη βόρεια πλευρά του, ενώ στο εσωτερικό του λόφου, ο ναός του Αγίου Γεωργίου του Δοργανά διατηρείται ακόμα, στο εσωτερικό του οποίου υπάρχουν ακόμα κίονες αρχαίων κτισμάτων. Στη βορειοδυτική, ομαλή, πλευρά του λόφου, κάτω από το κάστρο, διατηρούνται υπολείμματα οικισμού.

Παράδοση

Η ιστορία του Κάστρου είναι αποτυπωμένη  σε θρύλους και μεσαιωνικά δημοτικά τραγούδια που μέχρι  και σήμερα διατηρούνται στην Ικαρία, με γνωστότερη  τη «ρίβα του Κάστρου της Νικαριάς», στην οποία  περιγράφεται η άλωση των κάστρων του νησιού από τους Γενουάτες.

Τοπικοί μύθοι
Η παράδοση λέει, πως το κάστρο ήταν απόρθητο, εκτός από μια φορά, όπου κατακτήθηκε από προδοσία.

Το Κάστρο σήμερα
Το Κάστρο δεν έχει πολλούς επισκέπτες λόγω της θέσης του, αν και, πλέον, υπάρχει μονοπάτι και  γίνεται προσβάσιμο. Στη γιορτή, όμως,  του Αγίου Γεωργίου, της εκκλησίας του, η οποία λειτουργεί εκείνη τη μέρα,  μαζεύονται οι ντόπιοι για να τιμήσουν τον Άγιο και να θαυμάσουν την υπέροχη θέα.

Πηγές
 Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού
  Nikaria.gr
  Ikariamag.gr

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Kastra.eu - Φωτογραφικό υλικό
Ikariada.com - Φωτογραφικό υλικό

Ικαρία
Βυζαντινά κάστρα
Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα
Σπυρίδων Βλαντής

Ο Σπυρίδων Βλαντής (Βενετία 1765-Βενετία 1830) ήταν λόγιος, μεταφραστής και επιμελητής βιβλίων,δημόσιος και ιδιωτικός δάσκαλος.

Βίος
Ο Σπυρίδων Βλαντής γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1765 στη Βενετία από  Κυθήριους γονείς: τον Φραγκίσκο Βλαντή και την Ελένη Στάθη. Σπούδασε στην Φλαγγίνειο Σχολή από τις 30 Αυγούστου 1776 έως τις 5 Αυγούστου 1782 με δάσκαλο τον Αγάπιο Λοβέρδο , ενώ παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στην Ακαδημία των Ιησουιτών ενώ παράλληλα σπούδασε και Αστικό Δίκαιο. Λόγω οικονομικών δυσχερειών παρέμεινε στη Βενετία,εργαζόμενος ως λογιστής στον εμπορικό οίκο Χομοτζόγλου.Στις 7 Φεβρουαρίου 1794 εξελέγη προσωρινός δάσκαλος και διευθυντής της Φλαγγινείου Σχολής και στις 16 Σεπτεμβρίου 1796 διορίστηκε μόνιμος σχολάρχης Στα 1800 κλήθηκε να γίνει αντεπιστέλλον μέλος της Ιονίου Ακαδημίας. Επίσης το 1811 έγινε μέλος της Γραικοδακικής Φιλολογικής Εταιρείας και ο ορθόδοξος επίσκοπος Δαλματίας και Αλβανίας Βενέδικτος Κράλιεβιτς του πρότεινε να γίνει σχολάρχης στο Σεμπενίκο της Δαλματίας

Οικογενειακή κατάσταση
Είχε παντρευτεί την Αικατερίνη Δαλφόρνου και είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά: την Ελένη (1789), την Ρεγγίνα (1790), τη Μαρία (1794), τον Παύλο (1796) και τον Ανδρέα (1811). Πέθανε στις 6 Ιανουαρίου 1830. Άφησε τη σύζυγό του τυφλή και μια κόρη για τις οποίες μερίμνησε η Ελληνική Αδελφότητα της Βενετίας και δύο γιους..

Συγγραφικό έργο
Νέον λεξικόν ιταλικό - γραικικόν, Ενετιήσι : Νικολάω Γλυκεί τω εξ Ιωαννίνων, 1792
Πρώτος τόμος του Τριγλώσσου λεξικού, Ενετίησι 1816
Ελληνικόν επίτομον λεξικό, Εν Βενετία 1821
Λόγοι εν τω Φλαγγινιανώ ελληνομουσείω εκφωνηθέντες (ανέκδοτοι)
Επίσης μετέφρασε τα:Μεταμορφωσεις Οβιδίου Ενετίησι 1801Αποθήκη των παίδων, Ενετίησι 1793, τομ. 422 εκλεκτά διηγήματα ΒοκκακίουΤο καφενείον κωμωδία Γολδόνη Βενετία,1791Βραχεία είδησις περί των Ενετία συμβάντων 1797-1799''

Παραπομπές

Πηγές
Κωνσταντίνος Σάθας, Βιογραφίαι των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής Εθνεγερσίας 1453-1821, εκδ. Κουλτούρα,1990, σελ.688-690
Τριαντάφυλλος Σκλαβενίτης, “Ο Σπυρίδων Βλαντής και η ιδιωτική διδασκαλία Piano di Studi: Έκθεσις μαθημάτων: Βενετία 1794,” Θησαυρίσματα, τομ. 34, (2004), σελ. 421-446

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βλαντής (ο Κυθήριος) Σπυρίδων στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Έλληνες μεταφραστές
Ποσάβινα

Η Ποσάβινα (μτφ : περιοχή παρά τον Σάβα) (σερβικά: Посавина, βοσνιακά, κροατικά, σλοβένικα: Posavina), είναι γεωγραφική περιοχή που περιλαμβάνει την λεκάνη απορροής του ποταμού Σάβα ή τις περιοχές δίπλα και κοντά σε αυτόν. Η περιοχή σήμερα είναι μοιρασμένη ανάμεσα στην Σερβία, Κροατία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Σλοβενία και το Μαυροβούνιο. Ήταν η μεγαλύτερη γεωγραφική περιοχή και κοιλάδα της Γιουγκοσλαβίας.

Σήμερα  δύο διοικητικές περιφέρειες φέρουν το όνομα της Ποσάβινα:
 Το Καντόνι Ποσάβινα, το μικρότερο από τα δέκα καντόνια της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης . 
 Η Κομητεία Μπροντ Ποσάβινα , μια διοικητική περιοχή στο νότιο τμήμα της κροατικής περιφέρειας της Σλαβονίας.

Αναφορές 
 Ivan Crkvenčić, „The Posavina Border Region of Croatia and Bosnia-Herzegovina: Development up to 1918 (with special reference to change in ethnic composition),“ in Društvena istraživanja - Časopis za opća društvena pitanja, No. 1-2, 2004, Institut društvenih znanosti Ivo Pilar, Zagreb, S. 293-314 
 Ivan Crkvenčić, „The Posavina Border Region of Croatia and Bosnia-Herzegovina: Development up to 1918 (with special reference to change in ethnic composition),“ in Društvena istraživanja - Časopis za opća društvena pitanja, No. 3, 2004, Institut društvenih znanosti Ivo Pilar, Zagreb, S. 579-595

Σάβος
Γεωγραφία της Σερβίας
Γεωγραφία της Σλοβενίας
Γεωγραφία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Γεωγραφία της Κροατίας
Γεωγραφία του Μαυροβουνίου
Τίμις

Ο Τίμις ή Τάμις ή Τέμες (ρουμανικά: Timiş, σερβικά: Тамиш, γερμανικά: Temesch, ουγγρικά: Temes, λατινικά: Tibiscus, αρχαία ελληνικά: Θίβισις), είναι ποταμός της κεντρικής Ευρώπης. Έχει μήκος 339 χιλιόμετρα που πηγάζει από Όρη Ταρτσού (2.190 μέτρα) στα νότια Καρπάθια όρη στην Ρουμανία. Ρέει μέσα από την περιοχή του Βανάτου και εκβάλλει στο Δούναβη κοντά στο Πάντσεβο στο βόρειο τμήμα της Σερβίας.
 
Η Ρουμανική πόλη Τιμισοάρα έχει το πάρει όνομά της από τον ποταμό Τίμις, το όνομα της σημαίνει το "φρούριο του Τίμις". Ωστόσο η πόλη παρά το όνομά της δεν είναι οικισμός στις όχθες του ποταμού, αλλά σε άλλο ποτάμι τον Μπέγκα.

Η λεκάνη απορροής του καλύπτει έκταση 13.085 τετραγωνικά χλμ. (στην Ρουμανία 8.085 τ. χλμ., στην Σερβία 5.000 τ. χλμ.). Μαζί με τον Δούναβη ανήκει στην λεκάνη απορροής της Μαύρης Θάλασσας. Ο ποταμός ρέει μέσα από τη Ρουμανία για 241 χιλιόμετρα, και 118 χιλιόμετρα από τη Σερβία.

Ο ποταμός ξεκινά από τη διασταύρωση των ρους των Μπρεντού, Γραντιστέα και Σέμενικ στη λίμνη Τρέι άπε. Μετά την είσοδό του στο Βανάτο το ποτάμι γίνεται αργό και με μαιάνδρους. Στην κάτω πορεία του ο ποταμός ρυθμίζεται και για την τελευταία 53 χιλιόμετρα να είναι πλωτός. Το σημαντικότερο λιμάνι είναι η βαριά βιομηχανοποιημένη Πάντσεβο.

Παραπομπές 

 Mala Prosvetina Enciklopedija, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6
 Administrația Națională Apelor Române – Cadastrul Apelor – București
 Institutul de Meteorologie și Hidrologie – Rîurile României – București 1971
 Trasee turistice – județul Timiș 

Παραπόταμοι του Δούναβη
Ποταμοί της Ρουμανίας
Ποταμοί της Σερβίας
Τίμοκ

Ο Τίμοκ ή Μεγάλος Τίμοκ (σερβικά & βουλγαρικά : Тимок, λατινικά : Timacus, ελληνικά : Τίμαχος), είναι ποταμός της ανατολικής Σερβίας που για τα τελευταία 15 χλμ τρέχει στα σύνορα μεταξύ ανατολικής Σερβίας και της δυτικής Βουλγαρίας. Αντλεί το όνομα του από την Λατινική : Timacus.

Είναι ένα σύστημα πολλών μικρότερων ποταμών, ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς που έχουν το ίδιο όνομα (Τίμοκ), που μόνο διευκρινίζεται με επίθετα. Από την πιο μακρινή πηγή στο σύστημα, αυτό του Σεβρλίσκι Τίμοκ, μέχρι τη συμβολή του στο Δούναβη ο Τίμοκ είναι 203 χιλιόμετρα μήκος. Ο ποταμός ρέει μέσα από τη Σερβία και για τα τελευταία 15 χιλιόμετρα αποτελεί το σύνορο μεταξύ της Σερβίας και της Βουλγαρίας. Η περιοχή της λεκάνης απορροής του ποταμού είναι 4.630 τετραγωνικά χλμ. Η Κοιλάδα του Τίμοκ είναι γνωστή για τον σημαντικό ρουμανόφωνο πληθυσμό στην ανατολική Σερβία.

Ο Τίμοκ που ονομάζεται επίσης Μεγάλος Τίμοκ για να τον διακρίνει από τους παραποτάμους του, σχηματίζεται από τη συμβολή των ποταμών Λευκός Τίμοκ και Μαύρος Τίμοκ κοντά στο Ζάγετσαρ. Το λευκός Τίμοκ σχηματίζεται από τη συμβολή των ποταμών Σεβρλίσκι Τίμοκ και Τριγκόβιτσκι Τίμοκ στο Κνιάζεβατς.

Ο Τίμοκ δεν έχει μεγάλους οικισμούς στη σερβική πλευρά αν και ρέει μόλις 7 χλμ από την Νεγκοτίν. Περίπου 15 χλμ. πριν να εκβάλλει στο Δούναβη γίνεται ένα ποτάμι στα σύνορα με την Βουλγαρία περνώντας δίπλα από τη βουλγαρική πόλη Μπρέγκοβο. Το στόμιο του ποταμού αποτελεί το βορειότερο σημείο της Βουλγαρίας και απέχει μόλις 28 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, το οποίο είναι το χαμηλότερο σημείο της Σερβίας. Η μέση εκροή είναι 24 m³ / s, αλλά μπορεί να αυξηθεί σε 40 m³ / s, . Ο Τίμοκ είναι μέρος της λεκάνης απορροής της Μαύρης Θάλασσας.

Παραπομπές

Αναφορές 
 Mala Prosvetina Enciklopedija, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

Παραπόταμοι του Δούναβη
Ποταμοί της Βουλγαρίας
Ποταμοί της Σερβίας
Ράσκα ποταμός

Ο Ράσκα (σερβικά : Рашка) είναι ποταμός της Σερβίας αριστερός παραπόταμος του ποταμού Ιμπάρ στην περιοχή Ράσκα της Σερβίας και κατά επέκταση του Μεγάλου Μοράβα. 

Έχει μήκος 60 χιλιόμετρα και πηγάζει στα νότια της μονής Σοποτσάνι μέσα σε μια μικρή σπηλιά. Η πηγή του σήμερα είναι καλυμμένη από τα νερά του υδροηλεκτρικού εργοστάσιου Ρας, το οποίο τέθηκε σε λειτουργία το 1953. Μεγαλύτερη πόλη που διασχίζει είναι το Νόβι Παζάρ.

Αναφορές 
 Мала енциклопедија Просвета, Треће издање (1985); Београд: „Просвета“; ISBN 86-07-00001-2
 Јован Ђ. Марковић (1990): Енциклопедијски географски лексикон Југославије Сарајево: „Свјетлост“; ISBN 86-01-02651-6

Ποταμοί της Σερβίας
Παραπόταμοι του Μεγάλου Μοράβα
Μπάρζαβα

Ο Μπάρζαβα (σερβικά : Брзава, ρουμανικά : Bârzava), είναι ένας ποταμός της Ρουμανίας και της Σερβίας παραπόταμος του Τίμις.

Πηγάζει στο όρος Μπανάτσκι στη ρουμανική επαρχία "Καράς και Σεβερίν". Το μήκος του από τις πηγές έως τις εκβολές είναι 166 χλμ. , εκ των οποίων τα 127 χιλιόμετρα στην Ρουμανία και τα  39 χιλιόμετρα στην Σερβία. Εκβάλλει στον ποταμό Τίμις στη Βοϊβοντίνα νότια της Μπότος.

Αναφορές 
 Mala Prosvetina Enciklopedija, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

Ποταμοί της Σερβίας
Ποταμοί της Ρουμανίας
Ρόναλντ Ρος

Ο σερ Ρόναλντ Ρος (Sir Ronald Ross, 13 Μαΐου 1857 - 16 Σεπτεμβρίου 1932) ήταν Βρεττανός γεννημένος στην Ινδία γιατρός ο οποίος έλαβε το Νόμπελ Ιατρικής το 1902 για την εργασία του πάνω στην ελονοσία. Η ανακάλυψή του παρασίτου της ελονοσίας στο γαστρεντερικό σωλήνα των κουνουπιών οδήγησαν το Ρος στο συμπέρασμα ότι η ελονοσία μεταδόθηκε από τα κουνούπια, και έθεσε τα θεμέλια για την καταπολέμηση της ασθένειας. Ήταν αρκετά πολυμαθής, γράφοντας μια σειρά από ποιήματα, δημοσίευσε αρκετά μυθιστορήματα, και συνέθεσε τραγούδια. Ήταν επίσης ερασιτέχνης καλλιτέχνης και μαθηματικός. Εργάστηκε στην ινδική ιατρική υπηρεσία για 25 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της υπηρεσίας έκανε την πρωτοποριακή ιατρική ανακάλυψη. Μετά την παραίτηση από την υπηρεσία του στην Ινδία, προσχώρησε στη Σχολή Τροπικής Ιατρικής του Λίβερπουλ, και συνέχισε ως καθηγητής και πρόεδρος της Τροπικής Ιατρικής του Ινστιτούτου για 10 χρόνια. Το 1926 έγινε επικεφαλής διευθυντής του Ινστιτούτου και Νοσοκομείου Ρος Τροπικών Νόσων, που ιδρύθηκε προς τιμήν των έργων του. Παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του.

Παραπομπές 

Βρετανοί ιατροί
Βρετανοί συγγραφείς
Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Λιμ (ποταμός)

Ο Λιμ (σερβικά : Лим) είναι ποταμός ο οποίος ρέει σε απόσταση 220 χλμ. μέσα από την Αλβανία, το Μαυροβούνιο, τη Σερβία και τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη (Σερβική Δημοκρατία) και εκβάλλει στον Ντρίνα. 

Προέρχεται από τη Λίμνη Πλαβ στο Μαυροβούνιο, και εκβάλλει στον ποταμό Δρίνο μεταξύ Γκοράντζε και Βίσεγκραντ. Στον Λιμ χτίστηκαν δύο υδροηλεκτρικοί σταθμοί, στο Πότρετς (54 MW ) και στην Μπίστριτσα (104 MW ), μεταξύ των οποίων υπάρχει μια τεχνητή δεξαμενή η Λίμνη Ποτπέτσκο. Ο ίδιος ο ποταμός σχηματίζει μία σύνθετη κοιλάδα η οποία εναλλάξ μετατρέπεται από το φαράγγι στην κοιλάδα, η περιοχή γύρω από αυτό ονομάζεται Πολίμλιε. Είναι γνωστή για τα πολιτιστικά και ιστορικά μνημεία που χρονολογούνται από την εποχή τοων Νεμάνια και τον 12ο αιώνα.

Πηγάζει σαν μικρός χείμαρρος στα 999 μέτρα υψόμετρο στα σύνορα Μαυροβουνίου και Αλβανίας στο όρος Μαγκλίτς τρία χλμ από την πηγή του ποταμού Τάρα που ακολουθεί αντίθετη κατεύθυνση. Μετά από λίγα χλμ περνά στην Αλβανία και στο Προκλέτιε περνά πάλι στο Μαυροβούνιο όπου εκβάλει στην λίμνη Πλαβ. Από εκεί δεχόμενος τα νερά πολλών παραποτάμων περνά στην Σερβία και τέλος στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη.

Αναφορές 

 Mala Prosvetina Enciklopedija, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

Ποταμοί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Ποταμοί της Σερβίας
Ποταμοί της Αλβανίας
Δρίνος
Νοβάλις

Νοβάλις (ΔΦΑ noˈvaːlɪs) ήταν το ψευδώνυμο του Γκέοργκ Φίλιπ Φρήντριχ Φράιχερ φον Χάρντενμπεργκ  (Georg Philipp Friedrich Freiherr von Hardenberg, 2 Μαΐου 1772 – 25 Μαρτίου 1801), ποιητή,  συγγραφέα και φιλοσόφου που επηρέασε τον γερμανικό ρομαντισμό και την ύστερη ρομαντική σκέψη.

Έργο 
Το όνομα του Νοβάλις συνδέθηκε με την αισθητικοποίηση της φιλοσοφίας και με μια εικόνα που δημιουργήθηκε για αυτόν μεταθανάτια από φίλους που ανήκαν στον ίδιο ρομαντικό κύκλο. Ο Νοβάλις διαμορφώντας τον δικό του κόσμο μέσω της δημιουργικής χρήσης της γλώσσας εκτιμούσε την ποίηση ως ανώτερη μορφή τέχνης που δεν μιμείται, όπως πολλές άλλες τέχνες, αλλά έχει την ικανότητα να δημιουργεί.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν “Ηλίου„, διεύθυνση σύνταξης Ιωάννης Δ. Πασσάς, τόμος δέκατος τέταρτος: Μπλάκπουλ - Ορειβασία, Ήλιος, Αθήνα, [χ.χ.].
 Νοβάλις, Σκέψεις, σημείωμα - μετάφραση - σημειώσεις Συμεών Σταμπουλού, Στιγμή, Αθήνα, 2012. ISBN 978-960-269-245-5.
 
 Νοβάλις,Ύμνοι στη νύχτα, Εκδ. Περισπωμένη, 2011, μφρ. Κ. Κουτσουρέλης, ISBN 978-960-99850-2-4

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Novalis από τον Kristin Gjesdal (Stanford Encyclopedia of Philosophy) (αγγλ.)
 Novalis: Hymns to The Night – μετάφραση του έργου του από τον George MacDonald (αγγλ.)
 Novalis Online  (αγγλ.)
 Aquarium: Friedrich von Hardenberg im Internet (γερμ)
 H σημασία του Novalis για τον γερμανικό πολιτισμό, τη φιλοσοφία και την επιστήμη από τον Jeremy Adler – The Times Literary Supplement, April 16, 2008. (αγγλ.)
 Es Färbte Sich die Wiese Grün (αγγλ.) από τον Leon W. Malinofsky
 

Γερμανοί συγγραφείς
Γερμανοί ποιητές
Γερμανοί μυθιστοριογράφοι
Γερμανοί δοκιμιογράφοι
Γερμανοί φιλόσοφοι
Γιέρμα (ποταμός)

Ο Γέρμα ή Έρμα (σερβικά : Јерма, βουλγαρικά : Ерма) είναι ποταμός της Σερβίας και της Βουλγαρίας παραπόταμος του Νίσαβα και κατά επέκταση του Μεγάλου Μοράβα.

Με μήκος περίπου 74 χιλιόμετρα ανήκει λεκάνη απορροής της Μαύρης Θάλασσας. Έχει ένα σημαντικό παραπόταμο τον Ζβονάτσκα.

Πηγάζει στην Σερβία από το οροπέδιο Βλάσινα κοντά στη Λίμνη Βλάσινα, ρέει έπειτα στην Βουλγαρία και κοντά στο Ζβόρνικ ξαναπερνά στην Σερβία και εκβάλλει στον Νίσαβα κοντά στο Πίροτ.

Αναφορές 

 Mala Prosvetina Enciklopedija, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

Ποταμοί της Σερβίας
Ποταμοί της Βουλγαρίας
Παραπόταμοι του Μεγάλου Μοράβα
Λαϊμντότα Στραουγιούμα

Η Λαϊμντότα Στραουγιούμα (λετ. Laimdota Straujuma) είναι Λετονή οικονομολόγος και πολιτικός η οποία υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 22 Ιανουαρίου 2014 ως τις 11 Φεβρουαρίου 2016. Προτού αναλάβει πρωθυπουργός της χώρας, η Στραουγιούμα διετέλεσε υπουργός Γεωργίας από το 2011 μέχρι το 2014. Είναι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Λετονίας.

Σταδιοδρομία 
Από το 2000 μέχρι το 2006 διετέλεσε γραμματέας του Υπουργείο Γεωργίας της Λετονίας, ενώ από το 2007 μέχρι το 2010 διετέλεσε γραμματέας του Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Στις 25 Οκτωβρίου 2011 ορίστηκε ως υπουργός Γεωργίας.

Στις 5 Ιανουαρίου 2014, το κόμμα Ενότητα πρότεινε την Στραουγιούμα ως υποψήφια για τη θέση του πρωθυπουργού της χώρας ύστερα από την παραίτηση του Βάλντις Ντομπρόβσκις. Η υποψηφιότητά της στηρίχθηκε από την Ενότητα, το Κόμμα Μεταρρύθμισης, την Εθνική Συμμαχία και την αντιπολιτευόμενη Ένωση Πρασίνων και Αγροτών.

Παραιτήθηκε από πρωθυπουργός στις 7 Δεκεμβρίου 2015 εξαιτίας δυσκολιών στη σύνταξη του προϋπολογισμού, ανάμεσα στα άλλα.

Πρωθυπουργός 
Στις 22 Ιανουαρίου 2014 ανέλαβε την πρωθυπουργία, μετά την αποδοχή της παραίτησης του προκατόχου της Βάλντις Ντομπρόβσκις, από τον Πρόεδρο Άντρις Μπέρζινς ενώ η ίδια προτάθηκε για πρωθυπουργός στις 5 Ιανουαρίου 2014, μετά από συνεννόηση της με τον κεντροδεξιό τρικομματικό της συνασπισμό της. Κατά την παραμονή της στην πρωθυπουργία η Στραουγιούμα υλοποιήσε σκληρή δημοσιονομική πολιτική, αλλά και κράτησε σκληρή στάση έναντι των ρωσικών μειονοτήτων στην χώρα της σε αντίποινα για την προσάρτηση της Κριμαίας, στην Ρωσία, έναντι της Ουκρανίας. Υπέβαλλε την παραίτηση της από την πρωθυπουργία στις 7 Δεκεμβρίου 2015 εξαιτίας, των δυσκολιών στην σύνταξη και ψήφιση του κρατικού προϋπολογισμού 2016 ,οποίος προέβλεπε την αύξηση των φόρων. Η παραίτησή της έγινε αποδεκτή στις 11 Φεβρουαρίου 2016, ενώ την διαδέχθηκε στον πρωθυπουργικό θώκο ο Μάρις Κουσίνσκις.

Παραπομπές 

Λετονοί πολιτικοί
Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Ίκαρος Χαλκίδας

Ο Ίκαρος Χαλκίδας είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Χαλκίδας Εύβοιας, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Κανήθου «Τάσος Καμπούρης». Επίσημα χρώματά του είναι το μπλε, το κόκκινο και το λευκό και στο έμβλημά του είναι η καλωδιωτή γέφυρα της Χαλκίδας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2013, αν και ουσιαστικά αποτελεί το επαγγελματικό ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης (υπό τη νομική μορφή Κ.Α.Ε.) της Α.Ε. Ίκαρος Καλλιθέας (ιδρ. 1991).

Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών

Ιστορική αναδρομή 

Τη χρονιά πριν τη μεταφορά της έδρας του στη Χαλκίδα, 2012-13, ο Ίκαρος Καλλιθέας (ως Κ.Α.Ε.) συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 7η θέση της τελικής βαθμολογίας. Μετά τη λήξη της χρονιάς, κρίθηκε απαραίτητο να πραγματοποιηθούν έργα ανακαίνισης στο Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο «Έσπερος» στην Καλλιθέα, το οποίο χρησιμοποιούσε ο σύλλογος - ανάμεσα σε άλλες ομάδες του Δήμου - ως έδρα, καθώς δεν πληρούσε τα ελάχιστα κριτήρια του Ε.Σ.Α.Κ.Ε. για έδρες ομάδων της κορυφαίας εθνικής κατηγορίας. Εφόσον κάτι τέτοιο δε συνέβη ποτέ, η Κ.Α.Ε. κλήθηκε να βρεθεί νέα έδρα, ερχόμενη τελικά σε συμφωνία με το Δήμο Χαλκιδέων.

Κατ' επέκταση η επαγγελματική Κ.Α.Ε. μετακόμισε στην Εύβοια, ενώ ο Ερασιτέχνης Ίκαρος συνέχισε τη λειτουργία των τμημάτων υποδομής στην Καλλιθέα.

Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος 
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Ίκαρος Χαλκίδας, υπό τη χορηγική ονομασία Ίκαρος Χαλκίδας Lucy Hotel, διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας που διοργανώνει ο Ε.Σ.Α.Κ.Ε.

Στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος συμμετείχε σε δύο αγώνες, γνωρίζοντας τον αποκλεισμό στη 2η Αγωνιστική της Β' Φάσης κατόπιν ήττας από τον Ηλυσιακό με σκορ 97-87.

Έδρα του συλλόγου είναι το Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Κανήθου «Τάσος Καμπούρης», χωρητικότητας 1.120 θεατών. Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Δημήτρης Παπαδόπουλος. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Θανάσης Γιαπλές από το Φεβρουάριο του 2014. Το ρόστερ του Ικάρου Χαλκίδας για την περίοδο 2013-14 συνθέτουν οι ακόλουθοι αθλητές:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ίκαρος Χαλκίδας, επίσημος ιστότοπος.
 Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Κανήθου Τάσος Καμπούρης, πληροφορίες στον ιστότοπο Stadia.gr.

Αθλητικοί σύλλογοι Εύβοιας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2013
Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε.
Χαλκίδα
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2013
Έγκλημα στο Κολωνάκι (ταινία)

To Έγκλημα στο Κολωνάκι είναι ο τίτλος ασπρόμαυρης ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας που γυρίστηκε το 1959. Ήταν παραγωγή της Τζαλ Φιλμ και σε σκηνοθεσία Τζανή Αλιφέρη. Το σενάριο είναι του γνωστού συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Γιάννη Μαρή και βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο του.

Πλοκή 

Μετά τη δολοφονία του ζωγράφου Νάσου Καρνέζη, σε διαμέρισμα του Κολωνακίου, η αστυνομία συλλαμβάνει σαν ύποπτο τον χρηματιστή Κώστα Φλωρά, παλιό φίλο του ζωγράφου αλλά και σύζυγο της Ζανέτ, που είχε ερωτικό δεσμό με τον Καρνέζη. Ο γιος του (από πρώτο γάμο), Δημήτρης Φλωράς, αποφασίζει να βρει τον πραγματικό δολοφόνο, με τη βοήθεια δύο φίλων του, του δημοσιογράφου Μακρή που έλειπε μέχρι πρότινος στο εξωτερικό, του πολιτευτή Δέλιου και φυσικά του αστυνόμου Μπέκα.

Οι υποψίες τους αρχικά στρέφονται στη Μυρτώ, την κόρη του πλοιάρχου Καψή τον οποίο εκτέλεσαν οι Γερμανοί στην Κατοχή, μετά από προδοσία του Καρνέζη. Η Μυρτώ αποδεικνύεται αθώα, ο Δημήτρης την ερωτεύεται και με τη βοήθειά της συνεχίζει τις έρευνες. Πολλές υποψίες πέφτουν και πάνω στον Τζόνι Παυλίδη, έναν ζιγκολό που διατηρεί σχέσεις με τη Ζανέτ, αλλά και στη Γαλλίδα οικονόμο του θύματος, τη Ζουλιέτ.

Τελικά, το ζευγάρι Δημήτρης-Μυρτώ ανακαλύπτουν ότι ο ζωγράφος ηταν αρχηγός μιας σπείρας λαθρεμπόρων. Στη συνέχεια, δολοφονείται η Ζουλιέτ, που αποκαλύπτεται ότι ήταν κάποτε ερωμένη του Καρνέζη. Στο σημείο αυτό, εμφανίζεται ο Μπέκας, ο οποίος προλαβαίνει δολοφονική απόπειρα του ζευγαριού σε μια απόμερη βίλα.

Διανομή
Χρήστος Τσαγανέας: Κώστας Φλωράς
Μάρω Κοντού: Ζανέτ
Μιχάλης Νικολινάκος: Νάσος Καρνέζης 
Ανδρέας Μπάρκουλης: Δημήτρης Φλωράς
Γιάννης Μπέρτος: αστυνόμος Μπέκας
Ελένη Χατζηαργύρη: μαντάμ Ζουλιέτ
Γκέλυ Μαυροπούλου: Μυρτώ Καψή
Στέφανος Στρατηγός: Τζόνι Παυλίδης
Νάσος Κεδράκας: Σωτήρης
Διονύσης Παπαγιαννόπουλος: Δέλιος
Ράλλης Αγγελίδης: Γρηγόρης
Άγγελος Μαυρόπουλος: δημοσιογράφος Μακρής
Νικόλαος Παρασκευάς: Βαλμάς
Παντελής Παλιεράκης: αστυνόμος Β'
Νανά Γκάτση
Ρένα Γαλάνη
Νίκος Ξεπαπαδάκος
Γιώργος Ζώης
Σάββας Καλαντζής

Παραγωγή και παραλειπόμενα
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 18 Ιανουαρίου 1960 κόβοντας 68.097 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 9η θέση ανάμεσα σε 52 ταινίες της ίδιας σεζόν. 

Πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση του αστυνόμου Μπέκα στον κινηματογράφο  και για την πρώτη ταινία του είδους φιλμ νουάρ στα ελληνικά κινηματογραφικά πράγματα.  Η ταινία γυρίστηκε με τον ίδιο τίτλο και ως τηλεοπτικό επεισόδιο σε δύο συνέχειες για τη σειρά Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα για τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV την περίοδο 2006-2008. 

Στην ταινία παίζουν μαζί η Γκέλυ Μαυροπούλου και ο πατέρας της, Άγγελος Μαυρόπουλος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Έγκλημα στο Κολωνάκι στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Η αρχή της ταινίας στο YouTube

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1959
Ελληνικές ταινίες δράσης
Φιλμ νουάρ
Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνικές αστυνομικές ταινίες
Ελληνικές θρίλερ ταινίες
Ταινίες παραγωγής Τζαλ Φιλμ
Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζανή Αλιφέρη
Βικτωριανή εποχή

Η βικτωριανή εποχή στη βρετανική ιστορία ήταν η περίοδος βασιλείας της βασίλισσας Βικτωρίας από τις 20 Ιουνίου 1837 έως τον θάνατό της, στις 22 Ιανουαρίου 1901. Ήταν μακρά περίοδος ευημερίας και εθνικής αυτοπεποίθησης για τη Βρετανία. Ορισμένοι ιστορικοί τοποθετούν την έναρξη της περιόδου σύμφωνα με την Πράξη Μεταρρύθμισης του 1832. Της βικτωριανής εποχής προηγείται η Γεωργιανή εποχή και ακολουθείται από την Εδουαρδιανή εποχή. Το δεύτερο μισό της περιόδου συμπίπτει περίπου με την πρώιμη Μπελ Επόκ στην Ευρώπη και η επίχρυση εποχή στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πολιτισμός
Πολιτισμικά παρατηρείται απομάκρυνση από τον ορθολογισμό της γεωργιανής εποχής προς την κατεύθυνση του ρομαντισμού και του θρησκευτικού μυστικισμού, των κοινωνικών αξιών και των τεχνών. Σε ό,τι αφορούσε στις διεθνείς σχέσεις η συγκεκριμένη εποχή ήταν μακρά περίοδος ειρήνης, γνωστή ως Pax Britannica. Η οικονομική, αποικιακή και η βιομηχανική ανάπτυξη, διαταράχτηκε από τον Κριμαϊκό Πόλεμο το 1854. Στο τέλος αυτής της περιόδου έγινε ο δεύτερος πόλεμος των Μπόερς. Σε ό,τι αφορά στην εσωτερική πολιτική, η πολιτική ατζέντα περιελάμβανε μετατοπίσεις προς την κατεύθυνση της βαθμιαίας πολιτικής μεταρρύθμισης και της διεύρυνσης του εκλογικού σώματος.

Σημαντικές μορφές
Δύο σημαντικές μορφές σε αυτή την περίοδο της βρετανικής ιστορίας είναι οι πρωθυπουργοί Γκλάντστοουν και Ντισραέλι, οι αντιθετικές απόψεις των οποίων άλλαξαν τον ρου της ιστορίας. Ο Ντισραέλι, ευνοούμενος της βασίλισσας, ήταν συντηρητικός πολιτικός. Ο αντίπαλός του Γκλάντστοουν, φιλελεύθερος που δεν έχαιρε της εκτίμησης της βασίλισσας, επέβλεψε το μεγαλύτερο τμήμα της νομοθέτησης της εποχής.

Δημογραφία
Ο πληθυσμός της Αγγλίας και της Ουαλίας στη συγκεκριμένη περίοδο σχεδόν διπλασιάστηκε από 16,8 εκατομμύρια το 1851 σε 30,5 το 1901, όπως και ο πληθυσμός της Σκωτίας, από 2,8 εκατομμύρια το 1851 σε 4,4 το 1901. Αντίθετα ο πληθυσμός της Ιρλανδίας μειώθηκε γοργά, από 8,2 εκατομμύρια το 1841 σε λιγότερα από 4,5 το 1901, κυρίως εξαιτίας του μεγάλου λιμού. Την ίδια στιγμή, περίπου 15 εκατομμύρια μετανάστες εγκατέλειψαν το Ηνωμένο Βασίλειο για να εγκατασταθούν κυρίως στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία.

Παραπομπές, σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Το Βικτωριανό Λεξικό (αγγλικά)
The Victorian Web (αγγλικά)
Βικτωριανοί (αγγλικά)
Αξιοσημείωτοι επιστήμονες και εφευρέτες (αγγλικά)

 
Ιστορικές περίοδοι
Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου ανά περίοδο
Ιστορία της Αγγλίας ανά περίοδο
19ος αιώνας στην Αγγλία
19ος αιώνας στο Ηνωμένο Βασίλειο
Βουνί Λεμεσού

Το Βουνί είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.

Τοποθεσία 
Το Βουνί είναι κτισμένο σε υψόμετρο 770 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βορειοδυτικά συνορεύει με το Όμοδος, στα δυτικά με την Κισσούσα και την Ποταμιού, στα νοτιοδυτικά με την Πάχνα, στα νότια με τον Άγιο Αμβρόσιο, στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Θεράπων, στα ανατολικά με τη Λόφου και στα βορειοανατολικά με το Κοιλάνι.

Φυσικό περιβάλλον 
Το Βουνί βρίσκεται στη γεωγραφική περιοχή Κρασοχωρίων Επαρχίας Λεμεσού. Από τα παλιά χρόνια η καλλιεργήσιμη γη καλυπτόταν από αμπέλια, αν και τις τελευταίες δεκαετίες περιορίστηκε η παραγωγή λόγω αστυφιλίας.

Ονομασία 
Το χωριό ονομάστηκε βουνί που σημαίνει χαμηλό βουνό, εξαιτίας της τοποθεσίας στην οποία είναι κτισμένο.

Ιστορία 
Ελάχιστες ιστορικές αναφορές υπάρχουν σχετικά με το χωριό. Εμφανίζεται σε ενετικούς χάρτες της εποχής του μεσαίωνα, αλλά σε βορειότερη τοποθεσία.

Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, στη θέση του σύγχρονου χωριού υπήρχαν τέσσερις οικισμοί. Ήταν κτισμένοι σε χαμηλά βουνά. Οι τρεις από αυτούς, το Πέρα Βουνίν, η Βελόνακα και ο Άης Μάμας πλήγησαν από την επιδημία λέπρας που μεταδόθηκε στην Κύπρο το 1692 και ερημώθηκαν. Διαδόθηκε μόνο ο οικισμός Βουνί, στον οποίο εγκαταστάθηκαν και όσοι κάτοικοι των άλλων τριών οικισμών που διασώθηκαν.

Πληθυσμός 
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από τη δεκαετία του 1960 έως και το 2001 μειωνόταν. Ωστόσο, στην τελευταία απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του χωριού παρουσίασε μικρή αύξηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Βουνιού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Ιεροί ναοί 
Στο χωριό υπάρχουν οι εξής ιεροί ναοί:

 Εκκλησία Τιμίου Προδρόμου
 Εκκλησία Παναγίας Περαβουνιώτισσας
 Ξωκλήσι Χρυσοσώτηρου
 Ξωκλήσι Αγίου Ιωάννη του Ρώσσου
 Ξωκλήσι Αγίου Μάμα
 Ιερά Μονή Αναστάσεως

Παραπομπές

Πηγές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Κρασοχώρια Επαρχίας Λεμεσού
Κοιλάνι

Το Κοιλάνι είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.

Τοποθεσία 
Το Κοιλάνι βρίσκεται 36 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού. Βρίσκεται στη γεωγραφική περιφέρεια των Κρασοχωρίων της επαρχίας Λεμεσού, σε υψόμετρο 800 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με το Όμοδος, στα νοτιοδυτικά με το Βουνί, στα νοτιοανατολικά με τη Λόφου, στα ανατολικά με τη Συλίκου, στα βορειοανατολικά με το Πέρα Πεδί και στα νοτιοδυτικά με τα Μανδριά.

Ιστορία 
Το χωριό κατοικείτο από την αρχαία εποχή. Αποτελούσε αποικία των Αρκάδων, γεγονός που επιβεβαιώνεται από τα τοπωνύμια της περιοχής. Στο Κοιλάνι ανευρέθηκαν τάφοι με αγγεία της ρωμαϊκής εποχής καθώς και κατάλοιποι από διάφορες εποχές της ιστορίας της Κύπρου (πρώτοι χριστιανικοί χρόνοι, Φραγκοκρατία, Τουρκοκρατία).

Ονομασία 
Σχετικά με την προέλευση του ονόματος του χωριού υπάρχουν τρεις εκδοχές:

 Μέχρι τη βυζαντινή εποχή το χωριό ήταν γνωστό σαν Κούριο από το γιο του μυθικού βασιλιά Κινύρα, Κουριεύς. Την εποχή της Φραγκοκρατίας μετονομάστηκε σε Κοιλανι.
 Η ονομασία προέρχεται από την αρχαία πόλη Κυλλήνη της Πελοποννήσου.
 Η ονομασία προέρχεται από τη θέση του χωριού, το οποίο βρίσκεται σε μια κοιλάδα.

Πληθυσμός 
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού έφτασε στο απόγειο του το 1946, έχοντας περίπου 1400 κατοίκους, όντας ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της επαρχίας. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Κοιλανίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Πηγές

Βιβλιογραφία

Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Κρασοχώρια Επαρχίας Λεμεσού
Λιμνάτης

Ο Λιμνάτης (ή το Λιμνάτι) είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.

Τοποθεσία 
Ο Λιμνάτης βρίσκεται 20 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Λεμεσού.  Βρίσκεται σε υψόμετρο 455 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με τον Άγιο Μάμα, στα βορειοανατολικά με το Καπηλειό, στα ανατολικά με την Κορφή, στα νοτιοανατολικά με την Παραμύθα, στα νοτιοδυτικά με την Άλασσα, στα δυτικά με τον Δωρό και στα βορειοδυτικά με την Λάνια.

Φυσικό περιβάλλον 
Ο Λιμνάτης είναι κτισμένος στη δυτική πλαγιά της κοιλάδας του ποταμού Λιμνάτη. Η άγρια βλάστηση της περιοχής περιλαμβάνει σκλήδρους, πλατάνια, μερσινιές, καλαμιώνες, αροδάφνες, πεύκα και διάφορα είδη θαμνώδους βλάστησης. Η καλλιεργήσιμη έκταση αποτελείται από ελιές, χαρουπιές, οπωροφόρα και εσπεριδοειδη δέντρα καθώς και αμπέλια. Το χαρακτηριστικό δέντρο της περιοχής είναι οι αμυγδαλιές.

Ονομασία 
Η ονομασία του χωριού πιθανότατα προήλθε από τη λέξη λίμνη, καθώς στην περιοχή υπήρχε μεγάλος αριθμός λιμνών.

Ιστορία 
Η περιοχή του Λιμνάτη κατοικείτο από την κλασική εποχή (500 - 323 π.Χ.). Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει μέσα από τάφους της εποχής που ανερεύθηκαν στην περιοχή. Επιπλέον, έχουν ανευρεθεί και τάφοι της ελληνιστικής περιόδου.

Την εποχή της Φραγκοκρατίας, σύμφωνα με τον Λουί ντε Μας Λατρί, ο Λιμνάτης αποτελούσε φέουδο ευγενών.

Πληθυσμός 
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις. Τις τελευταίες δεκαετίες ο πληθυσμός του χωριού μειωνόταν. Ωστόσο, στην τελευταία απογραφή του 2011, ο πληθυσμός παρουσίασε αύξηση για πρώτη φορά μετά το 1946. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Λιμνάτη όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Πηγές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Μαλιά

Η Μαλιά (ή η Μαλλιά) είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.

Τοποθεσία 
Η Μαλιά βρίσκεται 34 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού, στη γεωγραφική περιφέρεια των Κρασοχωρίων Επαρχίας Λεμεσού. Βρίσκεται σε υψόμετρο 650 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νοτιοδυτικά συνορεύει με τη Δορά, στα δυτικά με τη Γεροβάσα-Τρόζενα, στα βόρεια με το Άρσος και τη Βάσα Κοιλανίου, στα ανατολικά με την Κισσούσα και στα νοτιοανατολικά με την Πάχνα.

Ονομασία 
Η επικρατέστερη εκδοχή για την ονομασία  του χωριού αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από την αρχαία ελληνική πόλη της Μικράς Ασίας, Μαλλός. Είναι πιθανόν οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού να κατάγονταν από την πόλη αυτή.

Ιστορία 
Στην περιοχή έχουν ανευρεθεί αρχαία αντικείμενα τα οποία μαρτυρούν την κατοίκηση της περιοχής από τα αρχαία χρόνια. Τα μεσαιωνικά χρόνια η Μαλιά ήταν φέουδο μιας αριστοκρατικής οικογένειας. Ο Φλώριος Βουστρώνιος αναφέρει ότι η Μαλιά ήταν φέουδο που μεταξύ του 1464 και 1468 άνηκε στον Τζιαν Πέρες Φαπρίκες. Μετά την κατάκτηση της Κύπρου από τους Τούρκους, το χωριό εποικίστηκε από Τούρκους.

Πληθυσμός 
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού έφτασε στο αποκορύφωμα του το 1960. Πριν την τουρκική εισβολή του 1974, η Μαλιά ήταν μεικτό χωριό, δηλαδή κατοικούσαν σε αυτό και Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι, με τους Τουρκοκύπριος να αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία.

Λόγω των δικοινοτικών διαταραχών, το 1963 περίπου 300 Τουρκοκύπριοι από γειτονικά χωριά (Πραστιό, Γεροβάσα και Κίδασι) εγκαταστάθηκαν στη Μαλιά. Το 1964, μετά από επίθεση που δέχθηκαν από ελληνοκυπριακές δυνάμεις και τον θάνατο εφτά Τουρκοκυπρίων, οι Τουρκοκύπριοι του χωριού μαζί με τους Τουρκοκύπριους που είχαν έρθει το 1963 από τα γειτονικά χωριά, ( συνολικά περίπου 1000 άτομα), εγκατέλειψαν το χωριό και διασκορπίστηκαν σε άλλα χωριά με τουρκοκυπριακό πληθυσμό (Αυδήμου, Καντού, Επισκοπή, Κάτω Πολεμίδια, Αλέκτορα, Παραμάλι, Μαρί, Πλατανίστεια, Βρέτσια και Σουσκιού. Το 1968, πολλοί Τουρκοκύπριοι από την Μαλιά επέστρεψαν στο χωριό τους. 

Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974, ολόκληρος ο τουρκοκυπριακός πληθυσμός της Μαλιάς εγκατέλειψε το χωριό, πηγαίνοντας στη Βρετανική Βάση Ακρωτηρίου. Παρέμειναν εκεί έως τον Φεβρουάριο του 1975, όταν μεταφέρθηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, στα πλαίσια της ανταλλαγής πληθυσμών. Εγκαταστάθηκαν στο Πραστειό Λευκωσίας.

Στη Μαλιά παρέμειναν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της. Επιπρόσθετα, εγκαταστάθηκαν στο χωριό Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο τμήμα της χώρας. Μετά το 1982 ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε μεγάλη μείωση λόγω αστυφυλίας. 

Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Μαλιάς όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Οινοποιείο ΚΕΟ 
Στη Μαλιά υπήρχαν και υπάρχουν μεγάλοι αμπελώνες. Στο χωριό βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα οινοποιεία της Κύπρου. Το οινοποιείο ανήκει στην ΚΕΟ. Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1927. Το οινοποιείο αναπαλαιώθηκε το 1996 και εξοπλίστηκε με σύγχρονες εγκαταστάσεις.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Πηγές

Βιβλιογραφία

Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Κρασοχώρια Επαρχίας Λεμεσού
Όμοδος

Το Όμοδος είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.

Τοποθεσία 
Το Όμοδος βρίσκεται 42 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού, στη γεωγραφική περιφέρεια των Κρασοχωρίων Επαρχίας Λεμεσού. Βρίσκεται σε υψόμετρο 575 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι κτισμένο στη δυτική όχθη του ποταμού Χα ποτάμι. Ανατολικά συνορεύει με το Κοιλάνι, βορειοανατολικά με τα Μανδριά και τις Κάτω Πλάτρες, βόρεια με το Φοινί, δυτικά με τον Άγιο Νικόλαο, νοτιοδυτικά με το Άρσος και τη Βάσα Κοιλανίου, νότια με την Ποταμιού και νοτιοανατολικά με το Βουνί.

Φυσικό περιβάλλον 
Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις του χωριού περιλαμβάνουν αμπέλια, μηλιές, δαμασκηνιές, αχλαδιές, ροδακινιές και χρυσομηλιές. Ένα μικρό μέρος του χωριού, στο βόρειο τμήμα του, αποτελεί μέρος του κρατικού δάσους Πάφου.

Ιστορία 
Η περιοχή του χωριού κατοικείτο από την αρχαιότητα. Αυτό συμπεραίνεται από την εύρεση αρχαίων αντικειμένων αλλά και από τα τοπωνύμια της περιοχής, τα οποία έχουν αρχαία προέλευση (βουνό Αφάμης, γκρεμός της Ήρας).

Το Όμοδος δημιουργήθηκε, πιθανότατα, στα τέλη της Βυζαντινής περιόδου ή στις αρχές της Φραγκοκρατίας. Αιτία ίδρυσης του οικισμού αποτελεί η διάλυση των οικισμών Πάνω και Κάτω Κούπετρα. Οι κάτοικοι δημιούργησαν έναν νέο οικισμό γύρω από το αρχικό μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού, το οποίο ονομάστηκε Όμοδος.

Ο Λουί ντε Μας Λατρί αναφέρει ότι το χωριό ήταν φέουδο την εποχή της Φραγκοκρατίας. Ο Λεόντιος Μαχαιράς αναφέρει ότι το Όμοδος είχε παραχωρηθεί στον ευγενή Ιωάννη ντε Μπρι από τον βασιλιά της Κύπρου Ιάκωβο Α΄, όταν αυτός ανέλαβα την εξουσία το 1382.

Ονομασία 
Για την προέλευση της ονομασίας του χωριού υπάρχουν τρεις εκδοχές:

 Η ονομασία προέρχεται από τη λέξη μόδος που σημαίνει με την ησυχία σου, με τρόπο, προσεκτικά. Η παράδοση λέει ότι οι κάτοικοι των Κουπέτρων έβλεπαν κάθε βράδυ ένα φως στο απέναντι βουνό. Πηγαίνοντας να δουν τι συμβαίνει, έπρεπε να περάσουν μέσα από ένα πυκνό και δύσβατο βάτο. Χρειάστηκε να τον κόψουν λέγοντας ο ένας στον άλλο «με τον μόδο σου». Τελικά εντόπισαν μια σπηλιά στην οποία υπήρχε ένα αναμμένο καντήλι και ένας ξύλινο σταυρός. Εκεί έφτιαξαν τη Μονή του Τιμίου Σταυρού.
 Από το Όμοδος ξεκινούν πολλοί δρόμοι για τα γύρω χωριά. Η ονομασία Όμοδος σχηματίστηκε από το επίρρημα ομού και τη λέξη οδός.
 Έγγραφα από την εποχή της Φραγκοκρατίας αναφέρουν ότι στην περιοχή κατοικούσε ο φεουδάρχης Homodeus, από τον οποίο το χωριό πήρε το όνομα του.

Πληθυσμός 
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού έφτασε στο υψηλότερο σημείο του το 1946. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Ομόδους όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Φωτογραφίες

Δείτε επίσης
Μονή του Τιμίου Σταυρού (Όμοδος)

Παραπομπές

Πηγές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί συνδέσμοι 

Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Κρασοχώρια Επαρχίας Λεμεσού
Πεντάκωμο

Το Πεντάκωμο είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.

Τοποθεσία 
Το Πεντάκωμο βρίσκεται 20 χιλιόμετρα ανατολικά της Λεμεσού. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 120 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με το Μοναγρούλλι, στα βόρεια με την Ασγάτα και ανατολικά με το Μαρί. Η νότια πλευρά της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσια, με το μήκος των ακτών του να φτάνει τα 15 χιλιόμετρα. Η ακτή του Πεντακώμου ονομάζεται Ακτή του Κυβερνήτη (Governors’ Beach).

Ονομασία 
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασία τους χωριού:

 Το χωριό σχηματίστηκε από πέντε παλαιότερους οικισμούς (κώμες), οι οποίοι ενώθηκαν σε έναν. Παλαιοί κάτοικοι του χωριού ισχυρίζονται ότι οι οικισμοί αυτοί βρίσκονταν στις τοποθεσίες Μεσοβούνια, Χαλάσματα, Πετρομούθι, Κρεμμούς και Καλυφούδι. Πιθανόν οι πέντε αυτοί οικισμοί να καταστράφηκαν την περίοδο των αραβικών επιδρομών (7ος-10ος αιώνας).
 Ο ερευνητής Τζορτζ Τζέφερι, γράφει σε δημοσίευμα του (1918) ότι η ονομασία του χωριού προέκυψε από το γεγονός ότι ήταν η πέμπτη κώμη από την Λεμεσό.

Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του υιοθέτησαν την εναλλακτική ονομασία Beşevler, που σημαίνει πέντε σπίτια.

Ιστορία 
Το Πεντάκωμο υπάρχει καταγεγραμμένο σε χάρτη της εποχής της Φραγκοκρατίας με την ονομασία Pendacomo. Ο Λουί ντε Μας Λατρί το περιλαμβάνει στα χωριά που άνηκαν στην ιδιοκτησία του βασιλιά.

Όταν ξεκίνησε η τουρκοκρατία στην Κύπρου (1571), στο Πεντάκωμο εγκαταστάθηκαν Τούρκοι, οι οποίοι ζούσαν αρμονικά με τον ελληνικό πληθυσμό έως το 1974.

Πληθυσμός 
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, έως το 1974, το Πεντάκωμο ήταν μεικτό χωριό, δηλαδή ζούσαν σε αυτό Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Η πλειοψηφία ήταν Τουρκοκύπριοι. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του χωριού θέλησαν να παραμείνουν στο χωριό τους. Ωστόσο, λόγω προβλημάτων ανασφάλειας, τους ζητήθηκε αργότερα να μεταφερθούν στο βόρειο τμήμα του νησιού, κάτι που έγινε τον Αύγουστο του 1975. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην Αγκαστίνα. Στο Πεντάκωμο παραμένουν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του αλλά και Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο τμήμα του νησιού.

Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, ο πληθυσμός του χωριού παρουσιάζει μεγάλη αύξηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Πεντακώμου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Πηγές

Βιβλιογραφία

Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Χουάν Ορλάντο Ερνάντες

Ο Χουάν Ορλάντο Ερνάντες (Juan Orlando Hernández Alvarado, 28 Οκτωβρίου 1968-) είναι πολιτικός και επιχειρηματίας από την Ονδούρα, ο οποίος διατέλεσε ως ο 55ος πρόεδρος της χώρας από τις 27 Ιανουαρίου 2014 έως τις 27 Ιανουαρίου 2022.  Είναι μέλος του συντηρητικού Εθνικού Κόμματος της Ονδούρας και υπηρέτησε ως πρόεδρος του Εθνικού Κογκρέσου από τον Ιανουάριο του 2010 ως τον Ιούνιο του 2013. Επανεξελέγη πρόεδρος, έπειτα από τη νίκη του στις εκλογές του 2017.

Σπουδές και δικηγορία 
Αποφοίτησε από το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Ονδούρας, του οποίου ήταν πρόεδρος της Ένωσης Φοιτητών την περίοδο 1988-89. Έχει επίσης Μάστερ στη Δημόσια Διοίκηση από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Εργάζεται ως δικηγόρος. Ανέπτυξε παράλληλα επιχειρηματική δραστηριότητα, στο χώρο της καλλιέργειας καφέ στη γενέτειρά του Γκράσιας και στη ραδιοτηλεοπτική βιομηχανία, όπως και ως ιδιοκτήτης ξενοδοχείων.

Πολιτική σταδιοδρομία
Εκλέγεται βουλευτής από το 2001 στο Διαμέρισμα Λεμπίρα. Στις 21 Ιανουαρίου 2010 εξελέγη πρόεδρος του Κογκρέσου και ανέλαβε καθήκοντα έπειτα από 4 ημέρες.

Το Νοέμβριο του 2012 κέρδισε το χρίσμα του συντηρητικού Εθνικού Κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 2013.

Τον Ιούλιο του 2013 ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία με τίτλο El Pueblo Propone (Ο Λαός Προτείνει). Κέρδισε τις εκλογές στις 24 Νοεμβρίου 2013, επικρατώντας με 36,8% της αντιπάλου του Σιομάρα Κάστρο με διαφορά 250.000 ψήφων (η Κάστρο πήρε 28,7%). Στη διάρκεια της εκστρατείας του κατάφερε να βγει σώος από τα συντρίμμια του ελικοπτέρου του, όταν εκείνο συνετρίβη.

Ορκίστηκε πρόεδρος στις 27 Ιανουαρίου 2014.

Επανεκλογή 2017 
Στις 15 Δεκεμβρίου 2016, το Ανώτατο Εκλογοδικείο αποφάσισε με δύο ψήφους έναντι μιας, να επιτρέψει στον Ερνάντες να διεκδικήσει την ηγεσία του Εθνικού Κόμματος στις εσωκομματικές εκλογές στις 12 Μαρτίου 2017, παρά τις αντιδράσεις ότι μια τέτοια απόφαση ήταν παράνομη.
 Ο πρόεδρος κέρδισε τον προκριματικό γύρο και έλαβε ξανά το χρίσμα να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές εκείνης της χρονιάς. Οι εκλογές διεξήχθησαν στις 26 Νοεμβρίου 2017 και η νίκη και επανεκλογή του ήταν οριακή. Οι εκλογές σημαδεύτηκαν από βία με νεκρούς και τελικός νικητής ανακηρύχθηκε με ποσοστό γύρω στο 43% ο Ερνάντες. Ορκίστηκε για δεύτερη συνεχή θητεία στις 27 Ιανουαρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφία από το CIDOB (στα ισπανικά)

Παραπομπές 

Ερναντες Ορλαντο Χουαν
Ερναντες
Βάβλα

Η Βάβλα είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας