joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αμφία Ροδόπης

Τα Αμφία είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 50 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Αμφία βρίσκονται στα βορειοανατολικά του κάμπου της Κομοτηνής σε απόσταση 12 χλμ. ΒΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 21 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή. Ανατολικά του χωριού περνά ο ποταμός Λίσσος, νότια η ΕΟ Κομοτηνής - Αλεξανδρούπολης, νοτιοδυτικά είναι η Αρίσβη, βορειοδυτικά ο Πάσσος και βόρεια η Φιλλύρα. Οι κάτοικοί του είναι χριστιανοί, κυρίως Γκαγκαούζοι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη (Χάσκιοϊ - Καθάριο) αλλά και μουσουλμάνοι, αρκετοί από τους οποίους είναι Πομάκοι από την Κύμη, Δρανιά, Κάρδαμο κ.α.. Ασχολούνται με τη γεωργία (σιτηρά, δημητριακά, βαμβάκι, καπνό, καλαμπόκια, βιομηχανική ντομάτα).

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρίσβης. Το 1927 με το ΦΕΚ 207Α - 29/09/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Αμφίας (ορθότερα Αμφίων) που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 359 κατοίκους.  Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,392 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μουλακίδου Μαρία, Αμφία Ροδόπης, 8ο, 148, 2002-03 από το Εργαστήριο Λαογραφίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Δ.Π.Θ.
 Αμφία - Άρατος - Αρίσβη από τον ιστότοπο Σάπες ο τόπος μας
Το έθιμο της γίκνας - Κουλερής 1970 από τον ιστότοπο http://gamosthraki.weebly.com/

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Αρχοντικά Ροδόπης

Τα Αρχοντικά είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Τα Αρχοντικά βρίσκονται στον κάμπο της Κομοτηνής με υψόμετρο 30 μέτρα σε απόσταση 14 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή και 10 χλμ. ΝΔ. από τη Φιλλύρα (έδρα του δήμου). Βόρεια του χωριού περνάει η ΕΟ Κομοτηνής - Αλεξανδρούπολης και είναι ο Άρατος ενώ στη δυτική άκρη του περνάει ο χείμαρρος Μακροπόταμος που νοτιότερα καταλήγει στο Λίσσο ποταμό. Δημιουργήθηκε από αγρόκτημα - τσιφλίκι το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε οικισμό. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του, οι μισοί είναι Πομάκοι,  ασχολούνται με τη γεωργία. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρίσβης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Αρχοντικών που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 365 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 3,625 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Παραπομπές

Πηγές 
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Αρριανών
Δροσιά Ροδόπης

Η Δροσιά είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Δροσιά βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 260 μέτρα. Απέχει μόνο 5  χλμ. Β. από τη Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 27 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Κομοτηνή. Στο χωριό υπάρχουν δύο βρύσες οθωμανικής περίοδο με την επιγραφή μιας να αναφέρεται στον 18ο αιώνα ενώ της άλλης να είναι δυσανάγνωστη. 
Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Δουνταρλή και αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 ως Δροσιά να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δοκού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Δροσιάς που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 223 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Αρριανών
Το Παρίσι μας ανήκει

Το Παρίσι μας ανήκει (Γαλλικά: Paris nous appartient) είναι γαλλική ταινία μυστηρίου του 1958 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ζακ Ριβέτ.  Είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Ζακ Ριβέτ και θεωρείται μία από τις πρώτες που εγκαινίασαν και όρισαν το καλλιτεχνικό κίνημα της Νουβέλ Βαγκ. 

Ο τίτλος είναι εξαιρετικά ειρωνικός γιατί οι χαρακτήρες είναι πολιτικοί πρόσφυγες ή αποξενωμένοι και δεν αισθάνονται ότι ανήκουν καθόλου στο Παρίσι.

Υπόθεση 
Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1957. Η ταινία ξεκινά με την υποψήφια φοιτήτρια λογοτεχνίας Αν να διαβάζει Σαίξπηρ όταν ακούει ανησυχητικούς ήχους στο διπλανό δωμάτιο. Εκεί βρίσκει μια νεαρή Ισπανίδα που λέει ότι ο αδερφός της Χουάν σκοτώθηκε από σκοτεινές δυνάμεις. Στη συνέχεια, η Αν συναντά τον αδερφό της Πιέρ, που την παίρνει σε ένα πάρτι που διοργανώνουν μερικοί φίλοι του.

Στο πάρτι η Αν αρχικά βαριέται και δεν γνωρίζει κανέναν, σταδιακά όμως γοητεύεται από τις μυστηριώδεις αλληλεπιδράσεις γύρω της. Ο Χουάν, ένας νεαρός συνθέτης, πολιτικός πρόσφυγας από την Ισπανία του Φράνκο, πέθανε πρόσφατα μαχαιρωμένος και οι φίλοι του αναρωτιούνται αν αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε για πολιτικούς λόγους. Ο Φίλιπ, ένας ασταθής Αμερικανός δημοσιογράφος που ήρθε στο Παρίσι για να αποφύγει τις διώξεις του Μακαρθισμού, μεθυσμένος χτυπά μια κομψά ντυμένη γυναίκα με την ονομασία Τέρι, που είχε σχέσεις με όλους τους άντρες, κατηγορώντας την ότι προκάλεσε τον θάνατο του Χουάν με τον χωρισμό της από αυτόν.

Την επόμενη μέρα, η Αν συναντά έναν φίλο που είναι επίδοξος ηθοποιός και την παίρνει σε μια πρόβα έργου του Σαίξπηρ, που μια θεατρική ομάδα προσπαθεί να ανεβάσει μέσα από μεγάλες οικονομικές δυσκολίες. Ο σκηνοθέτης αποδεικνύεται ότι είναι ο Ζεράρ, ο οικοδεσπότης του πάρτι που είχε πάει με τον αδελφό της. Επειδή μια ηθοποιός είχε αργήσει, ο Ζεράρ  ζητά από την Αν να διαβάσει τον ρόλο και αυτή ανταποκρίνεται με επιτυχία. Στη συνέχεια συναντά τον Φίλιπ, ο οποίος της μιλά συγκαλυμμένα σχετικά με κάποια συμφέροντα που κατέστρεψαν τον Χουάν και μπορεί τώρα να στραφούν και κατά του Ζεράρ.

Από εκεί και πέρα, η Αν αποφασίζει να λύσει το μυστήριο που στοιχειώνει τη ζωή αυτών των ανθρώπων και να σώσει τον Ζεράρ, που τον έχει ερωτευτεί μυστικά, αλλά δεν τα καταφέρνει γιατί ο Ζεράρ αυτοκτονεί, και στο τέλος, η Αν ουσιαστικά δεν έμαθε τίποτε. Φαίνεται ότι η απειλή δεν είναι εξωτερική αλλά στις σκέψεις των επιζώντων.

Η πηγή των μυστηριωδών εντάσεων και φόβων που επηρεάζουν την ομάδα δεν εξηγείται ποτέ, αφήνοντας τους θεατές να αναρωτηθούν κατά πόσο θα μπορούσε να οφείλεται σε ένα συνονθύλευμα προσωπικής παράκρουσης, στο γενικό υπαρξιακό άγχος ή στην παράνοια του Ψυχρού Πολέμου καθώς ο κόσμος αντιμετώπιζε την πιθανότητα πυρηνικού αφανισμού.

Διανομή ρόλων 

 Μπέτυ Σνάιντερ ως Αν Γκουπίλ
 François Maistre ως Πιέρ Γκουπίλ
 Τζιάνι Εσποζιτό ως Ζεράρ
 Φρανσουάζ Πρεβό ως Τέρι
 Ντανιέλ Κροέμ ως Φίλιπ Κάουφμαν
 Ζαν-Κλωντ Μπριαλί ως Ζαν-Μαρκ
 Ζαν-Μαρί Ρομπαίν ως Dr. ντε Ζωρζ

Παραπομπές 

Ταινίες του 1958
Γαλλικές ταινίες
Γαλλόφωνες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι
Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ιάσιο Ροδόπης

Το Ιάσιο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ιάσιο βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην βορειοανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής σε υψόμετρο 75 μέτρα. Απέχει 7 χλμ. Β.-ΒΑ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 32 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή και 47 χλμ. ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη. Το χωριό κατοικείται κυρίως από πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης (Σαράντα Εκκλησιές, Πέτρα, Κεσσάνη) οι οποίοι ασχολούνται περισσότερο με τη γεωργία και λιγότερο την κτηνοτροφία. Είναι ο τόπος γέννησης της τραγουδίστριας παραδοσιακών τραγουδιών Κατίνας Φαρασοπούλου - Μισαηλίδου. Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Ιασίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 83 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ένα παράδειγμα προς μίμηση το χωριό Ιάσιο Ροδόπης  από τον ιστότοπο https://inkomotini.news/ 
Το Πανηγύρι του 15Αύγουστου στο Ιάσιο από την ιστοσελίδα Σάπες ο τόπος μας
 Ιάσιο Ροδόπης 14/8/2017 Κονιαλι - Φαρασοπούλου στο https://www.youtube.com/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα

Η Καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα έχει μια μακρά ιστορία, καθώς η Ελλάδα ήταν ένα από τα οκτώ κράτη τα οποία ίδρυσαν τη FIBA το 1932, η εθνική ομάδα ανδρών κατέκτησε για πρώτη φορά μετάλλιο (χάλκινο) σε Ευρωμπάσκετ το 1949, και η ΑΕΚ υπήρξε ο πρώτος ελληνικός σύλλογος που κατέκτησε ευρωπαϊκό τίτλο το 1968.

Η καλαθοσφαίριση έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές άθλημα στην Ελλάδα μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης του 1987 στην Αθήνα από την εθνική ομάδα ανδρών, γεγονός που προκάλεσε ένα γενικότερο ενδιαφέρον στη χώρα για το άθλημα αυτό. Από τότε, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης των ανδρών έχει γίνει αποδέκτης σημαντικών διεθνών επιτυχιών, οδηγώντας την Ελλάδα να εισέλθει στον κύκλο των δυνάμεων της ευρωπαϊκής καλαθοσφαίρισης μαζί με τη Ρωσία, τη Σερβία, την Κροατία, την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία και τη Λιθουανία. Παράλληλα με τον θρίαμβο της εθνικής ομάδας το 1987, η Ελλάδα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης το 2005, τα ασημένια μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 1989 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 2006 αλλά και το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 2009.

Σε επίπεδο συλλόγων, οι ελληνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης των ανδρών έχουν κατακτήσει τίτλους τόσο της FIBA όσο και της EuroLeague, έχουν κερδίσει 18 ευρωπαϊκούς τίτλους και τρία διηπειρωτικά κύπελλα της FIBA, με τον συνολικό αριθμό των κατακτηθέντων τίτλων να ανέρχεται στους 21. Σε επίπεδο καλαθοσφαίρισης γυναικών, ο Αθηναϊκός κέρδισε το EuroCup το 2010.

Διεθνείς τίτλοι σε διασυλλογικές διοργανώσεις 
Κύριο άρθρο: Ελληνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης στις διεθνείς διοργανώσεις

Διεθνείς τίτλοι ανδρικών ελληνικών ομάδων 
Παναθηναϊκός

 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης / Ευρωλίγκα: 6 (1995–96, 1999–00, 2001–02, 2006–07, 2008–09, 2010–11)

 Διηπειρωτικό κύπελλο: 1 (1996)

Ολυμπιακός

 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης / Ευρωλίγκα: 3 (1996–97, 2011–12, 2012–13)
 Διηπειρωτικό κύπελλο: 1 (2013)

ΑΕΚ

 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης / Κύπελλο Σαπόρτα: 2 (1967–68, 1999–00)

 Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ: 1 (2017-18)
 Διηπειρωτικό κύπελλο: 1 (2019)

Άρης

 Ευρωπαϊκό Κύπελλο (μετέπειτα Κύπελλο Σαπόρτα): 1 (1992-1993)
 Κύπελλο Κόρατς: 1 (1996-97)
 FIBA Europe Champions Cup (μετέπειτα EuroCup Challenge): 1 (2002-03)

ΠΑΟΚ

 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (μετέπειτα Κύπελλο Σαπόρτα): 1 (1990-91)
 Κύπελλο Κόρατς: 1 (1993-94)

Μαρούσι

 Κύπελλο Σαπόρτα: 1 (2000-01)

Διεθνείς τίτλοι γυναικείων ελληνικών ομάδων 
Αθηναϊκός

 EuroCup Γυναικών: 1 (2009-10)

Διεθνείς τίτλοι και διακρίσεις εθνικών ομάδων

Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών 
Κύριο άρθρο: Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Ευρωμπάσκετ

 Χρυσά μετάλλια: 2 (1987, 2005)
 Αργυρά μετάλλια: 1 (1989)
 Χάλκινα μετάλλια: 2 (1949, 2009)

Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης

 Αργυρό μετάλλιο (2006)

Παραπομπές
Αρίσβη Ροδόπης

Η Αρίσβη είναι μεγάλο πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης. σε υψόμετρο 40 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αρίσβη βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του κάμπου της Κομοτηνής, σε απόσταση 18 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή και 11 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου). Νότια και δυτικά από το χωριό περνάει ο ποταμός Λίσσος ενώ μέσα από αυτό διέρχεται η ΕΟ Κομοτηνής - Αλεξανδρούπολης. Το 1925, μετά την απελευθέρωση, εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες της Ανατολικής Ρωμυλίας (Θράκης) από τη Στέρνα περιφέρειας Γανοχώρων καθώς και μερικές οικογένειες τουρκόφωνων Μικρασιατών από την Καππαδοκία (Καραμανλήδες) ενώ σήμερα κατοικούν και μουσουλμάνοι σε χωριστό οικισμό. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (δημητριακά, καλαμπόκι, ζαχαρότευτλα, βιομηχανική ντομάτα βιομηχανική, τριφύλια). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αρίσβης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 1.054 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 9,928 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αμφία - Άρατος - Αρίσβη από τον ιστότοπο Σάπες ο τόπος μας

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Πέτρα του Ρωμιού

Η Πέτρα του Ρωμιού, γνωστή και ως Βράχος της Αφροδίτης, είναι θαλάσσιος βράχος στην Πάφο της νότιας Κύπρου. Βρίσκεται έξω από την ακτή, κατά μήκος του κεντρικού δρόμου που οδηγεί από την Πάφο προς την Λεμεσό. Ο συνδυασμός της ομορφιάς της περιοχής και η θέση της στην μυθολογία ως γενέτειρας της Αφροδίτης την έχουν καταστήσει δημοφιλή τουριστικό προορισμό.

Η θάλασσα στην Πέτρα του Ρωμιού είναι τραχιά σε γενικές γραμμές. Αυτό το χαρακτηριστικό αποθαρρύνει τους τουρίστες από το να κολυμπήσουν εκεί. Δεν επιτρέπεται η ανάβαση στο βράχο. Ένα εστιατόριο, το τουριστικό περίπτερο και το ξενοδοχείο Aphrodite Hills βρίσκονται σε κοντινή απόσταση.

Ο θρύλος 
Σύμφωνα με τον θρύλο στον βράχο γεννήθηκε η θεά Αφροδίτη, ίσως λόγω και των αφρίζοντων νερών γύρω από τον βράχο. Από αυτό τον μύθο προέρχεται και το εναλλακτικό όνομα Βράχος της Αφροδίτης. Η μητέρα Γαία ζήτησε από τον Κρόνο, ένα από τους γιους της, να ακρωτηριάσει τον πατέρα του, τον Ουρανό. Ο Κρόνος έκοψε τους όρχεις του Ουρανού και έπειτα τους πέταξε στην θάλασσα.

Ομοίως, η τοπική εκδοχή αναφέρει ότι ο Βράχος της Αφροδίτης είναι μέρος του κατώτερου μέρους του σώματος του Ουρανού. Αυτός ο μύθος λέει ότι ο Κρόνος έστησε παγίδα στον πατέρα του και ότι του έκοψε το μέρος του κάτω από τη μέση με ένα δρεπάνι. Ο Ουρανός, προσπαθώντας να διαφύγει πετώντας, έχασε μέρη του κομμένου σώματος και των όρχεών του που έπεσαν στην θάλασσα. Έπειτα εμφανίστηκε ένας λευκός αφρός απ'όπου προήλθε μια κόρη, η οποία μεταφέρθηκε με τα κύματα πρώτα στα Κύθηρα και έπειτα στην Κύπρο. Η κόρη, με το όνομα Αφροδίτη, πήγε στο συμβούλιο των θεών από την Κύπρο. Οι Ρωμαίοι αναφέρονται σε αυτή με την ονομασία Βένους. Η Αφροδίτη απέκτησε ένα μεγάλο κύμα λατρείας στην Πάφο, το οποίο έπειτα συνετρίβη από τους Ρωμαίους. Αυτό είναι εμφανές από το Ιερό της Αφροδίτης στην Παλιά Πάφο στην Κούκλια. Ένας τοπικός μύθος λέει ότι κάθε άτομο που κολυμπά γύρω από τον βράχο της Αφροδίτης θα ευλογηθεί με αιώνια ομορφιά.

Ένας άλλος μύθος συσχετίζει το όνομα Άχνη με μια κοντινή παραλία, και το αποδίδει στο γεγονός ότι ήταν σημείο στο οποίο οι Αχαιοί έφτασαν στην ξηρά, μετά την επιστροφή τους από την Τροία.

Το σημερινό του όνομα, Πέτρα του Ρωμιού, συσχετίζει το μέρος με τα κατορθώματα του ήρωα Βασίλειου όπως περιγράφεται στον Διγενή Ακρίτα. Ο Βασίλειος ήταν μισός βυζαντινός (Ρωμιός) και μισός άραβας, εξ ου και το όνομα Διγενής (δύο αίματα). Ο θρύλος λέει ότι ο χριστιανός Βασίλειος πήρε ένα τεράστιο βράχο από τα όρη Τροόδος για να αποκρούσει την εισβολή των Σαρακηνών. Ένας κοντινός βράχος είναι επίσης γνωστός ως βράχος των Σαρακηνών.

Δείτε επίσης 

 Κούριο
 Λεμεσός
 Aphrodite Hills

Παραπομπές 

Πάφος
Κώστας Ισαακίδης

Ο Κώστας Ισαακίδης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος ξεκίνησε από την βουλγαρική Σλάβια Σόφιας και μεταπήδησε στον Άρη στα μέσα της δεκαετίας του '70. Αγωνίστηκε επίσης στον Α.Ο. Καβάλας.

Καριέρα
Ο Ισαακίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Βουλγαρία, όπου αγωνίστηκε στην Σλάβια Σόφιας, πριν μεταγραφεί στον Άρη το καλοκαίρι του 1975. Στην πρώτη του χρονιά με τους "κίτρινους" έπαιξε σε επτά αγώνες πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας δύο γκολ. Την επόμενη σεζόν, ο Αλκέτας Παναγούλιας του εμπιστεύθηκε θέση βασικού στην μεσαία γραμμή της ομάδας, όπου αγωνίστηκε σε 28 παιχνίδια, σκοράροντας τέσσερις φορές.

Ο Ισαακίδης αποτέλεσε βασικό κομμάτι της ανανέωσης της ομάδας και την επόμενη χρονιά έπαιξε σε 23 αγώνες, για να έλθει η σεζόν 1978-79 όπου ο Άρης τερμάτισε στην πρώτη τριάδα για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια, με τον Ισαακίδη να παίζει σε δεκαέξι αγώνες.

Τον Δεκέμβριο του 1980 μεταπήδησε στον Α.Ο. Καβάλας, αφού τον τελευταίο ένα χρόνο στους "κίτρινους" ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς και δεν αγωνίστηκε. Το 1980-81 έπαιξε σε δεκαοκτώ αγώνες και σκόραρε μία φορά, βοηθώντας την ομάδα του να κερδίσει την παραμονή της στην Α' Εθνική.

Τελικά, η ομάδα της Καβάλας υποβιβάστηκε την επόμενη χρονιά, με τον Ισαακίδη να παίζει σε τριάντα αγώνες πρωταθλήματος.

Στατιστικά με τον Άρη

</div>

Παραπομπές

Πηγές 

 Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Δρακόνα Κολυμβαρίου Χανίων

Η Δρακόνα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κισσάμου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 73 μ. και απέχει 27 χλμ. από τα Χανιά. Η Εθνική Οδός 90 έχει έξοδο στο Κολυμβάρι από όπου η Δρακόνα απέχει 4,5 χλμ.

Κοινότητα Δρακόνας Κισσάμου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Δρακόνας περιλαμβάνει και τον οικισμό Γερακιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Γερακιανά, τα (33)
 Δρακόνα, η (84)

Συνολικά η κοινότητα έχει 117 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Σταύρο Μπουζάκη.

Κοινοτάρχες Δρακόνας 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Δρακόνας.

Σύμφωνα με τη χωρογραφία του Νουχάκη, η Δρακόνα είναι χτισμένη στη θέση όπου υπήρχε αρχαία πόλη που αναφέρεται από τον Πλίνιο. Η Δρακόνα είναι ο τόπος καταγωγής του Γεωργίου Δρακονιανού. 

Κοντά στο χωριό βρίσκεται, σε μαγευτική τοποθεσία, ο βυζαντινός ναός του Αγίου Στεφάνου.

Πηγές 

 Πάπυρος Larousse Britannica, τόμος 180ς, (Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, 2007), σελ.247.
 Ιωάννης Νουχάκης, Κρητική Χωρογραφία, Εκδόσεις Σπύρου Κουσουλινού, Αθήνα 1903, σελ. 247.
 Στέργιος Σπανάκης, Κρήτη, τόμος Β', Εκδόσεις Σφακιανός, Ηράκλειο Κρήτης 1964, σελ. 93.

Παραπομπές 

Δήμος Πλατανιά
Χωριά του νομού Χανίων
Μαρίνα Σταυράκη-Πατούλη

Η Μαρίνα Σταυράκη (Νέα Σμύρνη, Φεβρουάριος 1968), είναι Ελληνίδα εκπαιδευτικός (Φιλόλογος). Είναι η πρώην σύζυγος του Περιφερειάρχη Αττικής και πρώην Δημάρχου Αμαρουσίου Γιώργου Πατούλη και εν ενεργεία Δημοτική Σύμβουλος στον Δήμο Αμαρουσίου από το 2014. Επίσης, είναι Πρόεδρος της UNESCO Βορείων Προαστίων από το 2017.

Βιογραφία 
Η Μαρίνα Σταυράκη, γεννήθηκε το 1968 στην Νέα Σμύρνη, και έλκει την καταγωγή της από την Κρήτη. Μεγάλωσε στην Πεύκη. Σπούδασε Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών, με ειδίκευση στην Κλασική Φιλολογία, από το οποίο έλαβε πτυχίο με βαθμό "άριστα" το 1990. Έχει εξειδικευθεί στην διδασκαλία της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και της Λατινικής Φιλολογίας. 

Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές, επάνω στην δημόσια διοίκηση, την αυτοδιοίκηση και τη διαχείριση κρίσεων στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Καριέρα 
Από το 1993 έως το 1998, εργάστηκε ως Φιλόλογος, σε Φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης στην Αθήνα και το Μαρούσι. Στη συνέχεια εργάστηκε ως εκπαιδευτικός για δύο έτη, στα Ιδιωτικά εκπαιδευτήρια "Saint Joseph" στην Πεύκη και κατόπιν σε Δημόσια σχολεία στην μέση εκπαίδευση από το 2000 έως το 2017.

Από το 2000 έως το 2003, διατέλεσε μέλος του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Πεύκης. Επίσης, διατέλεσε και επιστημονικός συνεργάτης της Ανώτατης Σχολής Παιδαγωγικών και Τεχνολογικών Επιστημών (ΑΣΠΑΙΤΕ). Από το 2007, είναι μέλος του «Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού Δήμου Αμαρουσίου». 

Από το 2017, είναι Πρόεδρος του Ομίλου για την UNESCO Βορείων Προαστίων.

Αυτοδίοικηση 
Στις ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014, εξελέγη (πρώτη σε ψήφους) Δημοτική Σύμβουλος στον Δήμο Λυκόβρυσης-Πεύκης. Από το 2014 έως το 2017, διετέλεσε Πρόεδρος του Ν.Π.Δ.Δ. για το Περιβάλλον, τον Αθλητισμό και τον Πολιτισμό (ΠΕ.Α.Π) του Δήμου Λυκόβρυσης-Πεύκης. Από το 2015, είναι εντεταλμένη σύμβουλος Πολιτισμού του Εθνικού Διαδημοτικού Δικτύου Υγιών Πόλεων – Προαγωγής Υγείας (Ε.Δ.Δ.Υ.Π.Π.Υ). 

Από το 2019, είναι εν ενεργεία Δημοτική Σύμβουλος στον Δήμο Αμαρουσίου.

Προσωπική ζωή 
Ήταν παντρεμένη με τον γιατρό, πρώην Δήμαρχο Αμαρουσίου και εν ενεργεία Περιφερειάρχη Αττικής, Γιώργο Πατούλη από το 1986. Έχουν έναν γιο, τον Αλέξανδρο. Τον Μάρτιο του 2021, η Μαρίνα Σταυράκη ανακοίνωσε ότι δεν μένουν πλέον μαζί με τον Γιώργο Πατούλη και έχουν ξεκινήσει από κοινού τις διαδικασίες για την έκδοση του διαζυγίου τους.

Παραπομπές 
Έλληνες εκπαιδευτικοί
Έλληνες φιλόλογοι
Έλληνες πολιτικοί

__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Μαρούσι
Α.Ε.Κ. (χειροσφαίριση γυναικών)

Το τμήμα χειροσφαίρισης γυναικών της Α.Ε.Κ. πήρε επίσημη μορφή στις αρχες του 2021 αν και η απόφαση δημιουργίας του είχε ξεκινήσει αρκετούς μήνες νωρίτερα. Ο σχεδιασμός του τμήματος θα είναι σε επίπεδο Ακαδημίας και ομάδων Κορασίδων και Νεανίδων, οι οποίες θα λάβουν μέρος στα Πρωταθλήματα της ΕΣΧΑ, με μοναδικό στόχο σε λίγα χρόνια να εκπροσωπείται ο Σύλλογος και στο επίπεδο των Γυναικών στην κορυφαία κατηγορία της ελληνικής χειροσφαίρισης όπως και του αρμόζει. Ήδη η πρώτη μεγάλη επιτυχία στην ιστορία του τμήματος ήρθε από την πρώτη κιόλας χρονιά από το τμήμα Κορασίδων του Συλλόγου, καθώς κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Final 6 του Πανελληνίου Πρωταθλήματος. Η σεζόν 2021 - 2022 αποτελεί ιστορική ημέρα για την γυναικεία ομάδα χάντμπολ της Α.Ε.Κ. η οποία μόλις σε ένα χρόνο παρουσίας πανηγύρισε την άνοδο της στην Α1 Γυναικών για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου.

Σύνθεση Ομάδας
Η ομάδα όπως ήταν στις

Πορεία ομάδας 

{| class="wikitable" style="text-align: center"

Αξιοσημείωτες Παίχτριες
{| class="mw-collapsible"
|- style="vertical-align: top;"
|
  Τσάκαλου Λαμπρινή

Τεχνικό Επιτελείο

Τίτλοι και Διακρίσεις

Α2 Εθνική
Πρωτάθλημα (1): 2022
 Άλλοι Τίτλοι
Παγκόσμιο Εργασιακό Πρωτάθλημα: 2021

Τμήματα Υποδομών

Νεανίδες:
Πρωτάθλημα ΕΣΧΑ (1): 2022

Παραπομπές

Πηγές
https://www.aek365.org/a-853743/xantmpol-gunaikwn-aek-oi-ahtthte-prwtathlhtrie-th-a2-miloun-gia-th-megalh-tou-epituxia.htm
https://www.aek.gr/protathlitries-escha-oi-neanides/

https://www.e-handball.gr/dimioyrgei-tmima-gynaikeioy-chantmpol-i-aek/

https://www.enwsi.gr/969885/aek/handball/aek-ayti-einai-i-proti-omada-neanidon-tis-aek-sto-chantmpol-foto.html
https://www.enwsi.gr/1178275/aek/handball/aek-mpam-sto-gynaikeio-chantmpol-me-tin-lamprina-tsakaloy.html?utm_source=internal&utm_medium=home_section

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 https://m.facebook.com/groups/492637012142474?group_view_referrer=search
 https://www.aek.gr/
https://www.handball.org.gr/index.php/development 

Χειροσφαιριση Γυναικων
Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης
Πελαγία Ροδόπης

Η Πελαγία είναι πεδινός οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Πελαγία βρίσκεται στον κάμπο της Κομοτηνής σε υψόμετρο 40 μέτρα. Το χωριό απέχει 26 χλμ. Δ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 19 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Κομοτηνή. Βόρειά του περνάει ο Λίσσος ποταμός, δυτικά είναι τα Μίρανα, νοτιοδυτικά η Νέα Πέτρα και η Εργάνη.

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μοιράνων. Το 1933 με το ΦΕΚ 135Α - 06/06/1933 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Πελαγίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 44 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πελαγία: Με ρίζες ορισμένων από την περιοχή των Αγράφων Ηπείρου και καταγωγή από τη Μικρά Ασία από τον ιστότοπο https://www.xronos.gr/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
[[Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών]]
Φατμά Σαμουρά

Η Fatma Samba Diouf Samoura (γεν. 9 Σεπτεμβρίου 1962 στη Σενεγάλη ) είναι  πρώην διπλωμάτης στα Ηνωμένα Έθνη. Από τον Ιούνιο του 2016 είναι Γενική Γραμματέας της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ένωσης FIFA. Το 2020, το περιοδικό Forbes την ονόμασε μία από τις 50 πιο ισχυρές γυναίκες στην Αφρική.

Καριέρα 
Η Fatma Samoura σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Λυών, όπου απέκτησε μεταπτυχιακό στις αγγλικές και ισπανικές σπουδές και στο Institut d'Etudes Supérieures Spécialisées στο Στρασβούργο όπου απέκτησε μεταπτυχιακό στις διεθνείς σχέσεις και το διεθνές εμπόριο. Εργάστηκε για οκτώ χρόνια στο εμπόριο λιπασμάτων για την εταιρεία Senchim, θυγατρική της Industries Chimiques du Senegal, και ήταν υπεύθυνη για προγράμματα εξαγωγής και εισαγωγής, διαγωνισμών και για τη δημιουργία ενός εθνικού δικτύου διανομής.

Η Samoura έχει υπηρετήσει σε διάφορες θέσεις για τα Ηνωμένα Έθνη από το 1995. Εργάστηκε για το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων στη Γουινέα, το Καμερούν και το Τζιμπουτί καθώς και  σε προγράμματα επείγουσας βοήθειας του ΟΗΕ, μεταξύ άλλων στο Κοσσυφοπέδιο, το Αφγανιστάν και τη Σιέρρα Λεόνε. Επιπλέον, από το 2007 είναι Αναπληρωτής Συντονίστρια του ΟΗΕ στο Γραφείο Ανθρωπιστικών Υποθέσεων (OCHA) στο Τσαντ και στη συνέχεια στη Νιγηρία. Αργότερα η Fatma Samoura ήταν ο μόνιμος συντονιστής των Ηνωμένων Εθνών στη Νιγηρία έως το 2016 και ως εκ τούτου, ως εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ο υψηλότερος εκπρόσωπος της χώρας με τον βαθμό του πρέσβη. Ήταν επίσης συντονίστρια του ΟΗΕ για ανθρωπιστικές υποθέσεις και εκπρόσωπος κατοίκων του αναπτυξιακού προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών στη Νιγηρία.

Στις 13 Μαΐου του 2016, ο Πρόεδρος της FIFA Gianni Infantino την πρότεινε στο Κογκρέσο της FIFA στην Πόλη του Μεξικού για Γενική Γραμματέα της Παγκόσμιας Ένωσης Ποδοσφαίρου. Είναι η πρώτη γυναίκα και το πρώτο πρόσωπο εκτός Ευρώπης που έγινε Γενική Γραμματέας. Τον Φεβρουάριο του 2016, μετά την παραίτηση του προέδρου της FIFA Sepp Blatter, ο οποίος καθαιρέθηκε ως αποτέλεσμα ερευνών για διαφθορά, οι εξουσίες της προεδρικής διαχείρισης μεταφέρθηκαν επίσης στην Γενική Γραμματέα. Από τη θέση αυτή η Samoura ηγείται της επιχειρηματικής δραστηριότητας της παγκόσμιας ένωσης, παρακολουθεί τα έσοδα και λαμβάνει όλες τις στρατηγικές αποφάσεις. Ο προκάτοχός της Jérôme Valcke απολύθηκε νωρίτερα την ίδια χρονιά επίσης με την κατηγορία της διαφθοράς. Στις 20 Ιουνίου του 2016, ανέλαβε τη θέση της Γενικής Γραμματέως και παραιτήθηκε από τα γραφεία του ΟΗΕ.

Παραπομπές 

Γυναίκες
Αξιωματούχοι του ΟΗΕ
Ανθρωπιστές
Διπλωμάτες
Νίνα Χάρτλεϊ

Η Νίνα Χάρτλεϊ (γεν. 11 Μαρτίου του 1959 στο Μπέρκλεϊ, στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ ως Marie Louise Hartman) είναι αμερικανίδα ηθοποιός πορνό

Καριέρα 
Η  Nina Hartley σπούδασε αρχικά νοσηλευτική. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της άρχισε να ασχολείται με το στριπτίζ. Το ντεμπούτο της στις ταινίες πορνό το έκανε το 1984 με την ταινία Educating Nina, σε παραγωγή της βετεράνης στα πορνό Juliet Anderson. Στην καριέρα της συμμετείχε σε πάνω από 1.000 ταινίες, καθιστώντας την μία από τις πιο παραγωγικές ηθοποιούς της πορνογραφικής επιχείρησης .

Εκτός από τις ταινίες της, η Nina Hartley εμφανίστηκε επίσης σε μεγάλου μήκους (μη πορνογραφικές) ταινίες. Η πιο γνωστή από αυτές είναι η ταινία Boogie Nights του 1997, η οποία αφορά τη βιομηχανία πορνό. Επίσης ασχολείται με την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση.

Ο Χάρτλεϊ είναι μια από τις πιο σημαντικές υποστηρίκτριες μιας ανοιχτής προσέγγισης της πορνογραφίας, και στα ΜΜΕ, και φεμινίστρια. Εμφανίστηκε σε διάφορες ομιλίες και τηλεοπτικές εκπομπές. Μετά από μια μακρόχρονη απουσία από τον χώρο της πορνογραφίας, επέστρεψε συμμετέχοντας σε ταινίες MILF.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Nina Hartley: Οδηγός της Nina Hartley για το συνολικό σεξ. Avery, Νέα Υόρκη 2006, ISBN 1-58333-263-4 (Αγγλικά).
 Timothy Greenfield-Sanders: XXX. Πορτρέτο 30 αστεριών πορνό. Heyne, Μόναχο 2006, ISBN 3-453-67515-0 .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Επίσημος ιστότοπος της Nina Hartley
    
 Nina Hartley στη βάση δεδομένων ταινιών για ενήλικες
 Nina Hartley στο AllMovie

Γυναίκες
Αμερικανοί
Ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Σοφία της Ουγγαρίας

Η Σοφία της Ουγγαρίας (1050 - 18 Ιουνίου 1095) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας, που με τους γάμους της έγινε πρώτα μαργραβίνα της Ιστρίας και Καρνιόλης (π. 1062-1070) και μετά δούκισσα της Σαξονίας (1072-1095).

Βιογραφία 
Ήταν η πρώτη κόρη του Μπέλα Α΄ της Ουγγαρίας (π.1020-1063) και της Ριτσέζας των Πιαστ, κόρης του Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ της Πολωνίας. Την εποχή της γέννησής της ο πατέρας της, κυβερνήτης του πρώην πριγκιπάτου της Νίτρας, έφυγε στην Πολωνία κατά τη διάρκεια δυναστικών αγώνων με τον αδελφό του Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας. Το 1060 επέστρεψε στην Ουγγαρία και με την υποστήριξη τής Πολωνίας ανέλαβε τον θρόνο στο Έστεργκομ.

Η Σοφία είχε αρχικά αρραβωνιαστεί με τον Γουλιέλμο μάργραβο του Μάισσεν. Αυτός είχε σταλεί στην Ουγγαρία με γερμανικό στρατό από τη βασίλισσα Αγνή του Πουατιέ. Ο Γουλιέλμος συνελήφθη από τον Μπέλα Α΄, ο οποίος ωστόσο θαύμασε τη γενναιότητά του. Όμως ο μάργραβος απεβίωσε απροσδόκητα το 1062, προτού να νυμφευτεί τη Σοφία. Στη συνέχεια η Σοφία παντρεύτηκε τον ανιψιό του Ούλρικ Α΄ μάργραβο της Καρνιόλας. Ο σύζυγός της, πιστός υποστηρικτής του Γερμανικού βασιλικού Οίκου των Σαλίων, έκανε χρήση των εξαιρετικών επαφών του με τον Ούγγρο ηγεμόνα και διεύρυνε τα εδάφη του Ίστρια ενάντια στην αντίσταση των πατριαρχών της Ακουιλέια και της Δημοκρατίας της Βενετίας. Μέχρι το 1063 απέκτησε εκτεταμένα κτήματα κατά μήκος της Αδριατικής ακτής μέχρι το Φιούμε (Ριέκα), τα οποία αργότερα ανυψώθηκαν στο δουκάτο της Μερανίας. Οι ιδιοκτησίες του επιβεβαιώθηκαν επίσημα από τον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας (γιο της Αγνής).

Μετά το τέλος του Ούλριχ το 1070, η Σοφία παντρεύτηκε τον Μάγκνους των Μπίλλουνγκ (απεβ. 1106), γιο του Όρντουλφ δούκα της Σαξονίας. Ο Μάγκνους υποστήριξε τον επαναστάτη Σάξονα Όθωνα κόμη του Νόρντχαϊμ και συνελήφθη από τις δυνάμεις του Ερρίκου Δ΄. Παρέμενε ακόμη σε αιχμαλωσία, όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας το 1072. Τον Αύγουστο του 1073, κατά τη διάρκεια της Σαξονικής Εξέγερσης, απελευθερώθηκε από την κράτηση στο κάστρο Χάρτσμπουργκ. Αργότερα συμμετείχε στη Μεγάλη Σαξονική Εξέγερση, αλλά τελικά συμφιλιώθηκε με τον Ερρίκο Δ΄.

Οικογένεια 
Από τον πρώτο της γάμο με την Ούλρικ Α΄, είχε τα ακόλουθα παιδιά:
 Ούλριχ Β΄ απεβ. 1112, μάργραβος της Καρνιόλης.
 Πόππο Β΄ απεβ. 1098, μάργραβος της Καρνιόλης.
 Ριχάρντις, παντρεύτηκε τον Όθωνα Β΄ των Βίττελσμπαχ κόμη του Σάυερν (απεβ. π.1110)
 Αδελαΐδα απεβ. 1122, παντρεύτηκε πρώτα τον Φρειδερίκο Β΄ του Ντήσεν, επιμελητή (vogt) του Συλλόγου του καθεδρικού ναού του Ρέγκενσμπουργκ και έπειτα τον Ούνταλσαλκ κόμη του Λύρνγκαου (απεβ. 1115), μέλος της οικογένειας Γκρέγκλινγκ-Χίρσμπεργκ.
 Βάλμπουργκα.

Από τον δεύτερο γάμο της με τον Μάγκνους, είχε δύο κόρες:
 Βουλφχίλδη γενν. 1126, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Θ΄ των Γουέλφων τον Μέλανα της Βαυαρίας (απεβ. 1126).
 Αϊλίκα (γενν. 1142), παντρεύτηκε τον Όθωνα των Ασκάνια κόμη του Μπάλενστετ (απεβ. 1123), που το 1122 έγινε δούκας της Σαξονίας.

Πηγές 
 (in German)

Παραπομπές

Οίκος των Άρπαντ
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Γερμανίδες δούκισσες
Γιώργος Βυθούλκας

Ο Γιώργος Βυθούλκας (γεν. το 1932 στην Αθήνα ) είναι Έλληνας ομοιοπαθητικός. Έλαβε το "εναλλακτικό βραβείο νόμπελ" το 1996 και είναι ένας από τους πιο διάσημους ομοιοπαθητικούς του 20ου Αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Βυθούλκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932, οι γονείς του πέθαναν στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο . Το 1958 ο Βυθούλκας ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την ομοιοπαθητική στη Νότια Αφρική και το 1962 έλαβε δίπλωμα από το σχολή Puddhepahat. Από το 1963 έως το 1967 έζησε στην Ινδία. Το 1966 αποφοίτησε από το Ομοιοπαθητικό Ιατρικό Κολλέγιο στη Βομβάη και βραβεύτηκε από το Ινδικό Ινστιτούτο Ομοιοπαθητικής.

Το 1967 επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου εργάστηκε εντατικά με μια ομάδα γιατρών που είχε εκπαιδεύσει, με σκοπό την ανάπτυξη της ομοιοπαθητικής. Το 1970 ίδρυσε την ομοιοπαθητική κλινική στην Αθήνα, όπου εκπαιδεύτηκαν και εκπαιδεύονται πολλοί γιατροί που στη συνέχεια έγιναν ομοιοπαθητικοί στην Ελλάδα. Την ίδια χρονιά δημοσιεύτηκε το βιβλίο του Ομοιοπαθητική - Ιατρική του Μέλλοντος.

Από το 1976 ο Βυθούλκας διοργανώνει διεθνή σεμινάρια για ομοιοπαθητικούς. Τα επόμενα χρόνια έγινε παγκοσμίου φήμης δάσκαλος. Το 1978 ίδρυσε ένα διεθνές ίδρυμα για την κλασική ομοιοπαθητική στις ΗΠΑ και δημοσίευσε το βιβλίο του Scientific Homeopathy. Το 1986 επέστρεψε στην Ευρώπη. Από το 1987, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Ναμούρ στό Βέλγιο, ανέπτυξε το Vithoulkas Expert System (VES), ένα ηλεκτρονικό σύστημα για την ηλεκτρονική επεξεργασία δεδομένων στην ομοιοπαθητική πρακτική και έρευνα. Το 1991 δημοσιεύτηκε ο πρώτος τόμος του Materia Medica Viva, το οποίο δημοσιεύεται έκτοτε τακτικά.

Τον Μάιο του 1995 εγκαινίασε τη «Διεθνή Ακαδημία Κλασικής Ομοιοπαθητικής» στην Αλόννησο στην Ελλάδα, και το 1996 ανέλαβε τη διδασκαλία της τετραετούς εκπαίδευσης στη Διεθνή Ακαδημία Κλασικής Ομοιοπαθητικής. Τον Δεκέμβριο του 1996 έλαβε το "εναλλακτικό βραβείο Νομπελ" στη Στοκχόλμη.

Το 1997 εμφανίστηκε η γερμανική έκδοση του βιβλίου του Die neue Dimension der Medizin. Το 2000 πραγματοποίησε διαλέξεις σε πανεπιστήμια στο Κίεβο και τη Βαρκελώνη. Στους μαθητές του Βιθούλκα περιλαμβάνονται ο Bill Gray, ο συγγραφέας της Σύνθεσης, καθώς και ο Frederik Schroyens, ο Jan Scholten, η Ananda Zaren, ο Alfons Geukens, ο Roger Morrison και ο Anton Rohrer.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Παρουσία στο διαδίκτυο της Ακαδημίας Βιθούλκα από την Αλόννησο (Αγγλικά)

Παραπομπές 

Έλληνες ιατροί
Γουίσλερ (Βρετανική Κολομβία)

Το Γουίσλερ (αγγλικά: Whistler· γλώσσα Σκώμις: Sḵwiḵw) είναι παραθεριστικός δήμος στις νότιες οροσειρές του Ειρηνικού επί τα παράκτια όρη στην επαρχία της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά, περίπου 125 χλμ. βόρεια του Βανκούβερ και 36 χλμ. νότια της κωμόπολης του Πέμπερτον. Ενσωματώθηκε ως ο Παραθεριστικός Δήμος του Γουίσλερ (Resort Municipality of Whistler) και έχει μόνιμο πληθυσμό περίπου 11.854 κατοίκους, συν έναν μεγαλύτερο αλλά εναλλασσόμενο πληθυσμό εποχιακών εργαζομένων, συνήθως νεότερων ατόμων πέρα από τη Βρετανική Κολομβία, ιδίως από την Αυστραλία και την Ευρώπη.

Πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι επισκέπτονται το Γουίσλερ ετησίως, κυρίως για αλπικό σκι και χιονοσανίδα και, το καλοκαίρι, ορεινή ποδηλασία στο Γουίσλερ Μπλάκκομπ. Το χωριό του έχει κερδίσει πολλά βραβεία σχεδιασμού και το Γουίσλερ έχει ψηφιστεί μεταξύ των κορυφαίων προορισμών στη Βόρεια Αμερική από μεγάλα περιοδικά σκι από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Κατά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010, το Γουίσλερ φιλοξένησε τις περισσότερες εκδηλώσεις αλπικού σκι, βορινού σκι, λουτζ, σκέλετον και αγωνιστικού ελκήθρου.

Βρετανική Κολομβία
Σούζι Μπράιτ

Η Susannah "Susie" Bright (γεν. 25 Μαρτίου 1958 στο Άρλινγκτον, Βιρτζίνια . επίσης γνωστή ως Susie Sexpert ) είναι αμερικανίδα συγγραφέας, δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παρουσιάστρια και λέκτορας. Το κύριο θέμα της είναι η σεξουαλικότητα. Η Bright ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες που χαρακτηρίστηκαν σεξουαλικά φιλελεύθερες φεμινίστριες.

Βιογραφικά στοιχεία 
Η Bright μεγάλωσε σε μια ιρλανδική καθολική οικογένεια. Ο πατέρας της ήταν ο γλωσσολόγος William Bright. Όταν ήταν στο γυμνάσιο επιμελήθηκε μια underground σχολική εφημερίδα με τίτλο "The Red Tide", η οποία ασχολήθηκε με θέματα όπως η αντισύλληψη. Η εφημερίδα κατασχέθηκε πολλές φορές από τον διευθυντή του γυμνασίου της. Το 1974 διεκδίκησε και το 1977 κέρδισε δικαστικά ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου της Καλιφόρνια το δικαίωμά της να δημοσιεύει την εφημερίδα χωρίς προηγούμενη λογοκρισία.

Μετά το σχολείο συμμετείχε σε διάφορες αριστερές πολιτικές ομάδες και ήταν ενεργή στο αντιπολεμικό κίνημα. Είναι μια από τις συνιδρύτριες των Teamsters για μια Δημοκρατική Ένωση. Μετά τη διάλυση της ομάδας η Bright αποφάσισε να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο, αρχιικά Γυναικείες Σπουδές και Θέατρο στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Καλιφόρνια στο Λονγκ Μπιτς και στη συνέχεια κοινοτική θεωρία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σάντα Κρουζ, όπου και αποφοίτησε.

Καριέρα 

Από το 1982 έως το 1986 εργάστηκε στο Good Vibrations, ένα κατάστημα ερωτικών ειδών, ενώ ταυτόχρονα έγραφε διηγήματα και ποιήματα, Μετά την παρουσίαση ενός ποιήματός της σε ένα βιβλιοπωλείο, η εκδότρια του λεσβιακού περιοδικού On Our Backs Myrna Elana της ζήτησε να αναλάβει το τμήμα διαφημίσεων του περιοδικού. Στη συνέχεια η Bright έγινε αρχισυντάκτρια του περιοδικού. Οι στήλες της στο περιοδικό αποτέλεσαν τη βάση του βιβλίου της Susie Sexpert’s Lesbian Sex World.

Ως αρχισυντάκτρια εργαζόταν σχεδόν αμισθί. Για να εξασφαλίσει τα προς το ζειν συνέχισε να εργάζεται στο Good Vibrations, μέχρι που το Penthouse Forum της προσέφερε το 1986 μια μηνιαία στήλη ως κριτικός ταινιών για ερωτικές ταινίες. Έκτοτε εργάζεται ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος, κυρίως σε θέματα ερωτισμού.

Ίδρυσε επίσης την πρώτη ερωτική σειρά βιβλίων για τις γυναίκες, "Herotica". Το 1993 ξεκίνησε τη σειρά "The Best American Erotica", η οποία κυκλοφορεί ακόμα σήμερα. Εργάστηκε ως χορογράφος και σύμβουλος για την ταινία Bound.

Στο Ινστιτούτο Τεχνών στη Βαλένθια της Καλιφόρνιας δίδαξε «πολιτική της σεξουαλικής αναπαράστασης», το πρώτο σεμινάριο για την πορνογραφία σε ένα πανεπιστήμιο.

Η Bright φιλοξενεί επίσης μια εβδομαδιαία ραδιοφωνική εκπομπή στο Audible.com, "In Bed with Susie Bright", όπου μιλά για θέματα όπως το σεξ και η ελευθερία του λόγου.

Ιδιωτική ζωή 
Η Susie Bright δηλώνει αμφιφυλόφιλη. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 είχε σχέση με τον φωτογράφο Honey Lee Cottrell, ο οποίος εργάστηκε επίσης στο On Our Backs Η Bright διαμένει πλέον στη Σάντα Κρουζ της Καλιφόρνιας μαζί με κόρη της και την φίλη της.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

 Επίσημη Σελίδα
 Literatur von und über Susie Bright  
    

Γυναίκες
Αμερικανοί
Ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ
Μη μυθοπλαστικοί συγγραφείς
Έσσεξ (Οντάριο)

Το Έσσεξ (αγγλικά: Essex) είναι κωμόπολη με πληθυσμό 20.427 κατοίκων στην Κομητεία Έσσεξ στο νοτιοδυτικό Οντάριο του Καναδά, της οποίας τα δημοτικά σύνορα εκτείνονται μέχρι τη λίμνη Ήρι. Έσσεξ είναι επίσης το όνομα της μεγαλύτερης κοινότητας του δήμου. Ο σημερινός δήμαρχος είναι ο Λάρι Σνίβελι. Αποτελεί έδρα της Κομητείας Έσσεξ.

Κοινότητες
Η κωμόπολη περιλαμβάνει τις κοινότητες των Αμπάσσαντορ Μπιτς, Μπάρρετβιλ, Μπέλκρεφτ Μπιτς, Κόλτσεστερ, Έντγκαρς, Έσσεξ Σέντερ, Γκέστο, Χάροου, Κλιζ Μπιτς, Λέσλιζ Κόρνερ, Λέβεργκουντ Μπιτς, Λυπς Μπιτς, Πάρσφιλντ, ΜακΓκρέγκορ, Νιου Κάνααν, Όξλεϊ, Πακέτ Κόρνερς, Σέυμουρ Μπιτς και Βέρεκερ.

Ιστορία
Η σημερινή κωμόπολη του Έσσεξ δημιουργήθηκε την 1η Απριλίου 1999 μέσω της συγχώνευσης των πρώην κωμοπόλεων Έσσεξ και Χάροου, μαζί με τα πρώην διαμερίσματα Κόλτσεστερ Νορθ και Κόλτσεστερ Σάουθ. Κάθε κοινότητα έχει και μια ξεχωριστή ιστορία πριν τη συγχώνευση. Το Κόλτσεστερ Σάουθ είναι αξιοσημείωτο για το ότι βρίσκεται νοτιότερα από τα βόρεια σύνορα της Καλιφόρνιας.

Κλίμα

Δημογραφικά στοιχεία

Σύμφωνα με την Καναδική Απογραφή του 2016:
Πληθυσμός: 20.427
% Αλλαγή (2011–2016): 4,2%
Κατοικίες: 8.694
Περιοχή (χλμ².): 277,97
Πυκνότητα (άτομα ανά χλμ².): 73,5

Παραπομπές

Πόλεις του Οντάριο
Άντονι Μπλόκλαντ φαν Μόντφοορτ

Ο Άντονι Μπλόκλαντ φαν Μόντφοορτ (Anthonie Blocklandt van Montfoort γνωστός επίσης και ως Anthonie van Blocklandt ή  Anthonie van Montfoort, 1533 ή 1534 - 18 Οκτωβρίου 1583) ήταν Ολλανδός ζωγράφος.

Βίος 

Γεννήθηκε στο Μόντφοορτ, όπου ο πατέρας του ήταν κάποτε δήμαρχος. Μαθήτευσε υπό τον Χέντρικ Σβέιρς (Hendrick Sweersz). στο Ντελφτ και τον Φρανς Φλόρις στην Αμβέρσα . Το 1552 επέστρεψε στο Μόντφοορτ, όπου νυμφεύτηκε την κόρη του τότε δημάρχου.

Στη συνέχεια, ο Μπλοκλαντ εγκαταστάθηκε στο Ντελφτ, όπου δημιούργησε πίνακες ζωγραφικής για την ''"Oude Kerk" (παλαιά εκκλησία) και τη"Nieuwe Kerk" (νέα εκκλησία, οι οποίοι αργότερα χάθηκαν κατά το ""beeldenstorm" . Επίσης ζωγράφισε ένα έργο για την Janskerk (Χάουντα) που ονομάζεται De onthoofding van Saint-Jacob, και τώρα βρίσκεται στο εκεί μουσείο. Πέθανε στην Ουτρέχτη .

Το 1572, ο Μπλόκλαντ πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιταλία, μετά το οποίο εγκαταστάθηκε μόνιμα  στην Ουτρέχτη, εντασσόμενος στην τοπική Συντεχνία το 1577. Το 1579 ζωγράφισε το πιο γνωστό έργο του, το τρίπτυχο Η Κοίμηση της Θεοτόκου που βρίσκεται τώρα στη Βασιλική του Αγίου Μαρτίνου στο Μπίνγκεν Αμ Ράιν Bingen am Rhein .

Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ, ο Μπλοκλαντ ζωγράφισε βιβλικές σκηνές, μυθολογικά θέματα και πορτρέτα.. Στο πρώιμο μανιεριστικό ύφος και αυτός και ο Γιόος ντε Μπέερ (ένας άλλος μαθητής του Φλόρις) ήταν αυτοί που εκκίνησαν αυτό το μανιεριστικό ύφος που άρχισε από τους καλλιτέχνες της Ουτρέχτης γύρω στο 1590.  Ο φαν Μάντερ έγραψε ότι ο ντε Μπέερ είχε πολλούς πίνακες του Μπλόκλαντ  στο εργαστήριό του που ο μαθητής του Άμπραχαμ Μπλούμερτ αργότερα αντεγραψε.  Λίγα έργα μπορούν να του αποδοθούν σήμερα με βεβαιότητα. Ένα από αυτά είναι «ο Ιωσήφ που ερμηνεύει το όνειρο του Φαραώ», που σήμερα βρίσκεται στο Centraal Museum της Ουτρέχτης.

Ήταν επίσης  δάσκαλος του ζωγράφου πορτρέτων του Ντελφτ Μίχιελ φαν Μίρεφελντ.

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Δείτε επίσης
 Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Λογοτεχνία για τον Anthonie Blocklandt van Montfoort
 Vermeer and The Delft School, ένας κατάλογος έκθεσης πλήρους κειμένου από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, ο οποίος περιέχει υλικό για τον Anthonie van Montfoort
 Σχετικά με το πορτρέτο του Anthonie Blocklandt van Montfoort του 1580: Elizabeth Bathory - Πορτρέτο μιας κυρίας, μήκους τριών τετάρτων, σε ένα χαλί με ταιριαστό καπάκι δαντέλας και μανσέτες, Μάθετε για το πρωτότυπο πορτραίτο Elizabeth Bathory του 1580 που βρέθηκε πρόσφατα από τον Anthonie Blocklandt van Montfoort.
Φιλάρετος Γιαννούλης

Ο Φιλάρετος Γιαννούλης ήταν Έλληνας ιεράρχης. Υπηρέτησε επί πολλά χρόνια την ελληνορθόδοξη κοινότητα της Βιέννης και διετέλεσε  Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας στην αρχή του 20ού αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Φιλάρετος Γιαννούλης γεννήθηκε το 1839 στο χωριό Βελλά της ορεινής Αιγιαλείας . Το Φιλάρετος είναι το όνομα το οποίο έλαβε αργότερα κατά την χειροτονία του, ενώ το αρχικό του μας είναι άγνωστο. Πιθανολογείται πως ήταν Φιλοποίμην το οποίο ήταν αρκετά κοινό στην περιοχή. Εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγίου, όπου και χειροτονήθηκε Διάκονος το 1855. Στο μοναστήρι είχε αξιόλογο έργο, και συνέβαλε στην αγιογράφηση του ναού. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Το 1871 μετέβη στην Βιέννη της Αυστρίας όπου και υπηρέτησε ως διάκονος και εν συνεχεία πρεσβύτερος την ελληνορθόδοξη κοινότητα στον Ι. Ν. της Αγίας Τριάδος. 

Το 1898, με κλονισμένη υγεία, επιστρέφει στην Ελλάδα και το 1901 αναλαμβάνει την Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας. Εκοιμήθη το 1907. Ετάφη στο νεκροταφείο της πόλεως του Αιγίου.

Παραπομπές 

Έλληνες ιεράρχες
Αλλαγή Γενιάς

H Αλλαγή Γενιάς είναι κεντροαριστερό κυπριακό πολιτικό κίνημα, που ιδρύθηκε το 2019. Επικεφαλής του κινήματος είναι η Άννα Θεολόγου.

Στη Βουλή των Αντιπροσώπων εκπροσωπείται από μία βουλευτή.

Ιστορικό

Το κίνημα Αλλαγή Γενιάς ιδρύθηκε με την ονομασία «Ανεξάρτητοι» στις 30 Οκτωβρίου 2019 ως πολιτική πλατφόρμα, με τη συμμετοχή της ανεξάρτητης βουλευτού Άννας Θεολόγου, η οποία είχε αποχωρήσει από τη Συμμαχία Πολιτών.

Ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2021, οι Ανεξάρτητοι ανακοίνωσαν τη συνεργασία τους με το Κίνημα Ενωμένων Κυπρίων Κυνηγών, με τη συμμετοχή στελεχών του στα ψηφοδέλτια. Ωστόσο, η συνεργασία των δύο κομμάτων έληξε, εξαιτίας τριβών σχετικά με το όνομα του συνδυασμού, έπειτα από σχετική γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα. Λόγω της γνωμάτευσης το κίνημα εγγράφηκε ως πολιτικό κόμμα με βάση τον νόμο περί πολιτικών κομμάτων, αλλάζοντας την ονομασία του σε «Αλλαγή Γενιάς». Τελικά, στις εκλογές, το κίνημα έλαβε το 2,82% της λαϊκής ψήφου, αποτυγχάνοντας να εκλέξει βουλευτή.

Αποτελέσματα Εκλογών

Βουλή των Αντιπροσώπων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα

Κυπριακά πολιτικά κόμματα
Sportime

Η Sportime είναι καθημερινή αθλητική εφημερίδα, η οποία εκδίδεται από την μονοπρόσωπη ιδιωτική κεφαλαιουχική εταιρεία Edits and Mags με έδρα το Νέο Ηράκλειο.

Ιστορία
Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την 21 Φεβρουαρίου 1994 με γενικό διευθυντή το Χάρη Ξύδη. Η μορφή και η δομή της εφημερίδας έφερε την καινοτομία στον χώρο των έντυπων φύλλων κι έφτασε να πουλάει εξαψήφια σε αριθμό φύλλα. Μεγαλύτερες καινοτομίες της εφημερίδας είναι πως είχε το μέγεθος και σχήμα πολιτικών εφημερίδων κι έγραφε για όλες τις ομάδες και τα σπορ, χωρίς να παίρνει το μέρος κάποιας ομάδας. Η εφημερίδα Sportime ήταν η πρώτη που κλήρωσε σε διαγωνισμό δύο μηχανές Harley Davidson.

Στις 2 Απριλίου 2008 ήταν το τελευταίο φύλλο που εξέδωσε η εφημερίδα. Έτσι έκλεισε ο πρώτος κύκλος της εφημερίδας. Υπεύθυνος έκδοσης και πρώτος εκδότης αυτής ήταν ο Μιχάλης Ανδρουλιδάκης, όπου με αποτυχημένες επενδυτικές ενέργειες (βλ. TEMPO, κατασκευαστική εταιρία STABILTON, «Εξουσία», κλωστήρια ΜΑΚΛΩ κλπ) έφτασε να χρωστάει στις τράπεζες Πειραιώς 6,7 δισεκατομμύρια δρχ. και Αγροτική 1,2 δισεκατομμύρια δρχ.

Στις 22 Ιουνίου 2017, η εφημερίδα επανακυκλοφόρησε με εκδότη τον Περικλή Γκιόλια, ενώ διευθυντής είναι ο Γεράσιμος Μανωλίδης ο οποίος παράλληλα έχει την επιμέλεια της ομότιτλης διαδικτυακής σελίδας η οποία επανήλθε σε λειτουργία από τις 27 Μαρτίου του 2018. Από τις 12 Ιουλίου του 2021 η έντυπη έκδοση της εφημερίδας διατίθεται σε ηλεκτρονική PDF μορφή και δωρεάν βάσει εγγραφής στην ιστοσελίδα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα Sportime

Αθλητικές εφημερίδες
Γιάννης Μιχαλίτσος

Ο Γιάννης Μιχαλίτσος (γεννήθηκε στις 8 Απριλίου) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Άρη από το 1976 ως το 1986. Συνέχισε στον ΟΦΗ, κατακτώντας το κύπελλο Ελλάδας του 1986-87 και ολοκλήρωσε την καριέρα του στην Δόξα Δράμας.

Καριέρα

Ως παίκτης
Ο Μιχαλίτσος εντάχθηκε στις ακαδημίες του Άρη το 1970, σε ηλικία δεκατριών ετών. Το 1976 μεταπήδησε στην ανδρική ομάδα του συλλόγου, αλλά στην πρώτη του χρονιά είχε μία μόλις συμμετοχή, ενώ το 1977-78 έπαιξε μόνο σε δύο αγώνες του βαλκανικού κυπέλλου. Παράλληλα, αγωνίστηκε στις εθνικές ομάδες εφήβων και ελπίδων. Ο προπονητής Αποστόλ Τσατσέφσκι τον εμπιστεύθηκε σε δέκα αγώνες πρωταθλήματος το 1978-79 και συνέχισε να αγωνίζεται ως αναπληρωματικός και την επόμενη χρονιά, όταν συμμετείχε σε μόλις οκτώ αγώνες.

Έκανε το ευρωπαϊκό του ντεμπούτο στον αγώνα απέναντι στην Μπενφίκα στο στάδιο Ντα Λουζ στις 3 Οκτωβρίου 1979, για να ξαναπαίξει στη νίκη κατά της Ίπσουιτς με 3-1 την 1 Οκτωβρίου 1980.

Μετά την αποχώρηση του Θόδωρου Πάλλα από την ομάδα τον Δεκέμβριο του 1980, ο προπονητής Μίχαλ Βίτσαν του έδωσε θέση βασικού και ο Μιχαλίτσος έπαιξε σε 23 αγώνες πρωταθλήματος, βοηθώντας τους "κίτρινους" να τερματίσουν στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος. Από εκεί και έπειτα αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ενδεκάδας του Άρη και πέτυχε το πρώτο του γκολ στη νίκη εναντίον του Παναθηναϊκού στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας με 1-2 στις 13 Φεβρουαρίου 1983. Μέχρι την αποχώρηση του από τους "κίτρινους" πέτυχε συνολικά εννέα γκολ, τα τρία για τη διοργάνωση του κυπέλλου.

Το καλοκαίρι του 1986 μεταγράφηκε στον ΟΦΗ, με τον οποίο έπαιξε σε 25 αγώνες πρωταθλήματος και αγωνίστηκε και στον τελικό του κυπέλλου, όπου οι Κρητικοί κέρδισαν τον Ηρακλή στην διαδικασία των πέναλτι. Έμεινε στον ΟΦΗ για άλλον ένα χρόνο, κατακτώντας την τέταρτη θέση του πρωταθλήματος. 

Συνέχισε να αγωνίζεται στην Α' Εθνική με την ομάδα της Δόξας Δράμας για τα τρία επόμενα χρόνια, παίζοντας σε 66 αγώνες πρωταθλήματος και σκοράροντας μία φορά.

Ως προπονητής
Ο Μιχαλίτσος εργάστηκε ως βοηθός προπονητή, προπονητής και σκάουτερ της ομάδας του Άρη επί σειρά ετών, ενώ ως πρώτος προπονητής ανέλαβε ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών όπως τον Π.Α.Ο. Νέων Επιβατών, τον Ανδρούτσο Γραβιάς, τον Πυρσό Γρεβενών και τον Απόλλωνα Κρύας Βρύσης.

Στατιστικά με τον Άρη

</div>

Παραπομπές

Πηγές 

 Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας
Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης