joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κύριλλος Β΄

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κύριλλος Β΄ , κατά κόσμον Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος, γεννήθηκε στο χωριό Πρόδρομος στις 26 Οκτωβρίου 1845. Σε ηλικία 15 ετών πήγε υπότροφος κοντά στον τότε Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Α΄. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Τιμίου Σταυρού Ιεροσολύμων. Το 1889 εξελέγη Μητροπολίτης Κυρηνείας και τέσσερα χρόνια μετά Μητροπολίτης Κιτίου. 

Με το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Σωφρονίου Γ΄ το 1900 και τον προηγούμενο θάνατο του Μητροπολίτη Πάφου Επιφανείου το 1899, η Εκκλησία της Κύπρου είχε μείνει με δυο μόνο Ιεράρχες, τον Κιτίου Κύριλλο και τον συνονόματό του Κυρηνείας Κύριλλο. Ο Κιτίου ήταν υπέρ της άμεσης Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, ενώ ο Κυρηνείας ήταν πιο μετριοπαθής. Οι δύο Ιεράρχες αντιπαρατέθηκαν έντονα και δίχασαν το λαό, σε σημείο ώστε να παρέμβει το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, ακόμα και η Κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας για εξομάλυνση της κατάστασης.

Το 1908 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ αποφάσισε να δώσει λύση στο πρόβλημα με την εκλογή του Κυρίλλου Κυρηνείας ως Αρχιεπισκόπου. Απέστειλε μάλιστα στην Κύπρο ως Έξαρχο τον μετέπειτα Πατριάρχη Βασίλειο Γ΄. Οι οπαδοί του Κυρίλλου Κιτίου αντέδρασαν πολύ έντονα και πραγματοποίησαν ογκωδέστατο συλλαλητήριο στη Λευκωσία. Το πλήθος προχώρησε προς την Αρχιεπισκοπή για να εμποδίσει την ενθρόνιση του νέου Αρχιεπισκόπου. Τότε ο Άγγλος κυβερνήτης έδωσε διαταγή στα αγγλικά στρατεύματα να εκκενώσουν την Αρχιεπισκοπή. Τελικά το πρόβλημα λύθηκε το 1909 με παρέμβαση του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Ο Κύριλλος Κυρηνείας δεν διεκδίκησε εκλογή στον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο και έτσι ομόφωνα αναδείχθηκε Αρχιεπίσκοπος ο Κύριλλος Κιτίου.

Όμως, ακόμη και και μετά την εκλογή του Κυρίλλου Β΄, οι αντιπαραθέσεις και οι ακρότητες συνεχίζονται και σταματούν μόνο μόνο μετά από νέα παρέμβαση του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας το 1910, οπότε οι δυο Ιεράρχες συναντήθηκαν στο Μετόχι Κύκκου, όπου μετά από αμοιβαίες υποχωρήσεις έδωσαν τέλος στη μεταξύ τους αντιπαλότητα.

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κύριλλος Β΄ πέθανε 7 χρόνια μετά την εκλογή του, στις 6 Ιουλίου 1916.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προσωπικότητες >> Κύριλλος Β΄ 

Αρχιεπίσκοποι Κύπρου
Κύπριοι ιεράρχες
Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Καθεδρικός Ναός Αγίου Βασιλείου (Μόσχα)

Ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου επί της τάφρου (ρωσικά: Собор Василия Блаженного, επίσημη ονομασία: Собор Покрова пресвятой Богородицы, что на Рву) πιο γνωστός ως Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βασιλείου του Ευλογημένου ή Καθεδρικός του Αγίου Βασιλείου, είναι μια εκκλησία με πολλούς κρεμμυδοειδείς τρούλους, η οποία βρίσκεται στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας και είναι το σύμβολό της.

Την ανέγερση του Καθεδρικού Ναού ζήτησε ο Τσάρος Ιβάν ο Τρομερός και κτίστηκε μεταξύ των ετών 1555 και 1561 σε ανάμνηση της κατάκτησης του Χανάτου του Καζάν που έγινε στις αρχές Οκτωβρίου του 1552, ακριβώς την ημέρα  κατά την οποία η ορθόδοξη εκκλησία γιορτάζει την Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Το 1588 ο Τσάρος Φιοντόρ ο Κωδωνοκρούστης προσέθεσε ένα παρεκκλήσιο στην ανατολική πλευρά του ναού, πάνω από τον τάφο του Αγίου Βασιλείου του διά Χριστόν σαλού (Василий Блаженный), από τον οποίο πήρε ολόκληρος ο Καθεδρικός Ναός το όνομά του.

Ο Ναός βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Κόκκινης Πλατείας, ακριβώς απέναντι από το Κρεμλίνο. Δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλος και αποτελείται από εννέα παρεκκλήσια, κτισμένα γύρω από ένα κεντρικό κτίριο. Η αρχική ιδέα ήταν το κάθε παρεκκλήσιο να αφιερωθεί σε άγιο, στην ημέρα μνήμης του οποίου ο Τσάρος πέτυχε στρατιωτική νίκη. Οι χαρακτηριστικοί κρεμμυδόσχημοι τρούλοι του ακολουθούν την παραδοσιακή ρωσική ναοδομία και σε συνδυασμό με την πολυχρωμία τους διαμορφώνεται το τελικό εντυπωσιακό σύνολο. Ο θρύλος λέει ότι ο Ιβάν ο Τρομερός τύφλωσε τον αρχιτέκτονα Ποστνίκ Γιάκοβλεφ, μόλις τελείωσε ο Ναός, για να τον εμποδίσει να ξανακτίσει κάτι τόσο εντυπωσιακό.

Σε έναν κήπο μπροστά στο Ναό βρίσκεται ένα μπρούτζινο άγαλμα προς τιμήν των Ντμίτρι Ποζάρσκι και Κουζμά Μίνιν, εθελοντών στην αντίσταση ενάντια στους εισβολείς Πολωνούς στα τέλη του 16ου και αρχές του 17ου αιώνα. Αρχικά το άγαλμα είχε στηθεί στο κέντρο της Κόκκινης Πλατείας, αλλά η σοβιετική Κυβέρνηση θεώρησε ότι εμπόδιζε τις μεγαλειώδεις στρατιωτικές παρελάσεις και το μετακίνησε μπροστά στο Ναό το 1936. 

Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βασιλείου δεν πρέπει να συγχέεται με το Κρεμλίνο. Βρίσκεται ακριβώς δίπλα του, αλλά δεν αποτελεί κατά κανένα τρόπο συνέχειά του ή τμήμα του.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Δορυφορική φωτογραφία του Ναού
 Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βασιλείου (στα αγγλικά)
  Ορθόδοξος συναξαριστής

Καθεδρικοί ναοί στη Ρωσία
Κτίρια και κατασκευές στη Μόσχα
Μοσχα
Αξιοθέατα στη Ρωσία
Χριστιανικοί ναοί στη Ρωσία
Αρχαία Νεμέα Κορινθίας

Η Αρχαία Νεμέα (παλαιά ονομασία: Ηράκλειον, Κουτσομόδι) είναι ημιορεινό χωριό του Νομού Κορινθίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 286 μέτρων και το 2011 είχε 392 μόνιμους κατοίκους. Υπάγεται στην κοινότητα Αρχαίας Νεμέας του δήμου Νεμέας της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Παλιότερα ονομάζοταν Ηράκλειο ή Κουτσομόδι. Το σύγχρονο χωριό Κουτσομόδι παλιότερα αποτελούσε συνοικία της Αρχαίας Νεμέας ενώ ολόκληρο το χωριό είχε αυτό το όνομα. 

Ονομαστή πόλη της αρχαιότητας, γνωστή και από το μυθικό λιοντάρι, που σκότωσε ο Ηρακλής. Τα ερείπια του ναού του Νέμειου Δία, από τον οποίο σώζονται μόνο εννέα κίονες και οι σπόνδυλοι μερικών άλλων, βρίσκονται σε πολύ μικρή απόσταση από το σημερινό χωριό της Αρχαίας Νεμέας. Ονομαστά είναι και τα κρασιά Νεμέας που παράγονται στην περιοχή.

Πληθυσμός 
Η Αρχαία Νεμέα γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1961 (με εξαίρεση το 1920 και 1951 που είχε μεγάλη μείωση) ενώ έκτοτε ο πληθυσμός της έχει μειωθεί σημαντικά.

Αρχαιολογικός χώρος 
Η αρχαία Νεμέα αποτελεί έναν απο τους πιο σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους της Πελοποννήσου. Υπήρξε σημαντική πόλη στην αρχαιότητα - επάνω στον δρόμο που ένωνε την Κόρινθο με το Άργος - και τόπος διοργάνωσης των Νέμεων αγώνων. Επίσης η πόλη κατέχει περίοπτη θέση στην αρχαία ελληνική μυθολογία αφού είναι εδώ που ο Ηρακλής σκότωσε το Λιοντάρι της Νεμέας.

Βιβλιογραφία 

Καρλ Μπλέγκεν, "The American Excavation at Nemea, Season of 1924", Art and Archaeology 9, 1925
B. H. Hill, The Temple of Zeus at Nemea (Princeton 1966)
Darice E. Birge, Lynn H. Kraynak, and Stephen G. Miller, Nemea I, Topographical and Architectural Studies: The Sacred Square, the Xenon, and the Bath (Berkeley and Los Angeles 1992)
Stephen G. Miller, Nemea II: The Early Hellenistic Stadium (Berkeley and Los Angeles 2001)
Stephen G. Miller, Nemea: A Guide to the Site and the Museum, 2nd ed. (Athens 2004)
Robert C.Knapp and John D. Mac Isaac, Nemea III: The Coins (Berkeley and Los Angeles 2005)

Παραπομπές

Δήμος Νεμέας
Πόλεις της αρχαίας Κορινθίας
Αρχαιολογικοί τόποι στην Κορινθία
Χωριά του νομού Κορινθίας
Λέρνη

{
  "type": "FeatureCollection",
  "features": [
    { "type": "Feature",
      "properties": {},
      "geometry": {"type": "Point", "coordinates": [22.718320,37.551128]}
    }
  ]
 }
Η Λέρνη ή Λέρνα είναι αρχαία παραθαλάσσια τοποθεσία της Αργολίδας, περίπου 7 χλμ. νότια του Άργους και 12 χλμ νοτιοδυτικά του Ναυπλίου, κοντά στη θέση του σημερινού οικισμού Μύλοι, στις ανατολικές υπώρειες του όρους Ποντίνου. Ήταν φημισμένη στην αρχαιότητα για τα άφθονα νερά της. Κατά την Πρωτοελλαδική Εποχή, στη θέση αυτή άκμαζε σημαντικός προϊστορικός οικισμός.

Η Λέρνη αναφέρεται άλλοτε ως ποταμός, άλλοτε ως πηγή και άλλοτε ως λίμνη (και συνεκδοχικά ως πεδιάδα) και έδωσε την ονομασία της σε ολόκληρη την περιοχή. Από την πηγή Λέρνη πήγαζε ο ποταμός Ποντίνος, παράλληλα σχεδόν προς τον Αμυνωνή εκβάλλοντας στη παρακείμενη θάλασσα μετά από ρου μικρού μήκους. Από τα άφθονα νερά της, καθώς και άλλων παρακείμενων πηγών όπως του Αμφιαράου σχηματίζονταν κατά την αρχαιότητα πολλά τέλματα από τα οποία και γεννήθηκε ο μύθος της Λερναίας Ύδρας. Επίσης στον ίδιο χώρο ήταν και η λίμνη Αλκυονία, την οποία θεωρούσαν απύθμενη) και είσοδο του Κάτω Κόσμου. Από αυτήν, σύμφωνα με την μυθολογία, κατέβηκε ο Διόνυσος στον Άδη για να φέρει τη Σεμέλη..

Η αφθονία των πλούσιων υδάτων της περιοχής μαρτυρείται και από το γεγονός ότι σε απόσταση μικρότερη των 400 μ. από την ακτή, μέσα στη θάλασσα, υφίσταται η μεγάλη πηγή γλυκού νερού λεγόμενη "Δεινή" ή "Ανάβολος" στην οποία κατά τον Παυσανία οι Αργείοι έρριχναν ζωντανά άλογά τους, ως θυσία προς τον Ποσειδώνα, τα οποία στη συνέχεια ο θεός τα ελευθέρωνε και επέστρεφαν στην ακτή. Η όλη περιοχή της Λέρνης ήταν στενότατα συνδεδεμένη με την αρχαία λατρεία του υγρού στοιχείου. Εκεί γιορτάζονταν τα Λέρναια.

Ο προϊστορικός οικισμός της Λέρνας 
Η Λέρνα είναι θέση ιδιαίτερα σημαντική από αρχαιολογική άποψη. Η πρώτη περίοδος δραστηριότητας στο χώρο χρονολογείται ήδη από τη Νεολιθική περίοδο (περίοδος Λέρνα  V). Η κατοίκηση, όπως μαρτυρά η κεραμική εξακολουθεί και κατά την Πρωτοελλαδική και ειδικά κατά τη δεύτερη φάση (Wiencke, Lerna III, 2000) κατοίκησης της συγκεκριμένης περιόδου (Πρωτοελλαδική ΙΙ) ο οικισμός τειχίζεται. Μεταξύ των διαφόρων κτιρίων- οικίων, το πιο σημαντικό για την ώρα είναι η λεγόμενη Οικία με διαδρόμους, τύπος που συναντάται και σε άλλες θέσεις τις περιόδου. Πέραν της πολύπλοκής κάτοψης, εντύπωση προκαλεί το σύνολο πήλινων σφραισμάτων, που βρέθηκε εντός δωματίου του κτιρίου και για το οποίο έχουν διατυπωθεί απόψεις σχετικά με τον χαρακτήρα που προσδίδει στο κτίριο. Πιθανολογείται ότι ίσως πρόκειται για κτίριο με διοικητική λειτουργία ή για χώρο όπου γινόνουσαν κοινωνικές εκδηλώσεις, βάσει και της κεραμικής, που βρέθηκε στη θέση ή πιθανόν να αποτελεί χώρο με πολλές λειτουργίες. Μετά από καταστροφή της θέσης, κατά την Πρωτοελλαδική περίοδο, η θέση εξακολουθεί να κατοικείται στην Μέση και Υστερη εποχή του Χαλκού, όπως και κατά τα ιστορικά χρόνια .

Παραπομπές 

Αρχαία Αργολίδα
Νεολιθικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Κάτια Δανδουλάκη

Η Κάτια Δανδουλάκη (Θεσσαλονίκη, 16 Μαΐου 1948) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Έχει την καταγωγή της από τη Σητεία της Κρήτης από την πλευρά του πατέρα της και από την Μικρά Ασία από την πλευρά της μητέρας της. Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτη του Pierce - The American College of Greece. Τελείωσε τη Σχολή Θεάτρου του Κάρολου Κουν και το London School of Dramatic Art, ενώ φοίτησε και στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Κατά την παραμονή της στο Λονδίνο συνεργάστηκε με το BBC σε τηλεταινίες και ραδιοφωνικές παραγωγές. Από το 1996 ήταν παντρεμένη με τον Μάριο Πλωρίτη (ο οποίος απεβίωσε το 2006), ο οποίος έχει μεταφράσει και προσαρμόσει πολλά θεατρικά έργα στα οποία έχει πρωταγωνιστήσει η ίδια.

Σταδιοδρομία 
Έλαβε μέρος σε πολλές δημοφιλείς ταινίες, όπως Παπαφλέσσας το 1971 με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Η μεγάλη της επιτυχία όμως, ήρθε το 1977 στην τηλεοπτική σειρά Οι Πανθέοι, από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Τάσου Αθανασιάδη, όπου ερμήνευσε το ρόλο της Μάρμως Πανθέου, μιας νεαρής συζύγου. Προηγουμένως είχε πρωταγωνιστήσει στην τηλεοπτική σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο που είχε γράψει ο Νίκος Καζαντζάκης. Και οι δύο αυτές σειρές μεταδόθηκαν από την ελληνική δημόσια τηλεόραση (ΕΡΤ).
Ακόμα πήρε μέρος στον Χατζημανουήλ (1984 του Γιάννη Σμαραγδή) μαζί με τους Γιάννη Μόρτζο και Δάνη Κατρανίδη.
 
Τη δεκαετία του 1990 ο Νίκος Φώσκολος την επέλεξε ως βασική πρωταγωνίστρια στη νέα τηλεοπτική σειρά που ετοίμαζε, τη "Λάμψη". Ο ρόλος της Βίρνας Δράκου της χάρισε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Το 1998, μετά από σχεδόν οχτώ χρόνια συνεργασίας, εγκαταλείπει τη Λάμψη και αφοσιώνεται στο θέατρο.

Το 1999 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου του Γιάννη Ξανθούλη Και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες μαζί με το Γιώργο Βογιατζή για την ΕΤ1 σε σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη. Το 2003 πρωταγωνίστησε και πάλι με το Γιώργο Βογιατζή στην τηλεοπτική σειρά της Μιρέλλας Παπαοικονόμου, Λένη. Από το 2004 έως το 2007 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή σειρά της Έλενας Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση Βέρα στο δεξί για το Mega Channel, και από το 2009 έως το 2012 στη σειρά Η ζωή της άλλης. Από τον Οκτώβριο του 2019 έως το 2021 υποδύθηκε την (Αννέτα) Ανετ Ρουσσώ-Σεβαστού στη σειρά Άγριες Μέλισσες του Ant1.

Θέατρο 
Είναι θιασάρχισσα από το 1979. Έχει ανεβάσει πολλές φορές παραστάσεις, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Ζυλ Ντασσέν. Το 1995 ίδρυσε το δικό της θέατρο, το "Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη" στο οποίο ανέβασε πολλές επιτυχημένες παραστάσεις, χαρακτηριστικότερες των οποίων υπήρξαν ο μονόλογος Τζόρνταν και το Master Class όπου υποδύθηκε τη Μαρία Κάλλας. Το 2007 ανέβασε στο θέατρό της, για 2η χρονιά, το θεατρικό έργο της Άγκαθα Κρίστι, Μάρτυρας κατηγορίας.

Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ως ηθοποιός.

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Μίσθωση

Μίσθωση ονομάζεται η σύμβαση κατά την οποία ο ένας των συμβαλλομένων (εκμισθωτής) εκχωρεί την υποχρέωση/δικαίωμα αντί ορισμένου τιμήματος να παράσχει στον έτερο (μισθωτή) την χρήση πράγματος (μισθίου) ή εργασία, ο δε έτερος υποχρεούται να καταβάλει το συμφωνηθέν τίμημα (μίσθωμα).

Στην καθομιλουμένη η μίσθωση ονομάζεται ενοικίαση και ο εκμισθωτής ιδιοκτήτης. Το τίμημα ονομάζεται ενοίκιο ή νοίκι. Εάν ο μισθωτής δεν πληρώνει το ενοίκιο, ο ιδιοκτήτης έχει το δικαίωμα να προβεί σε ένδικα μέσα (έξωση).

Η μίσθωση διακρίνεται σε:
 α) Σύμβαση μίσθωσης πράγματος, όπου ο εκμισθωτής εκχωρεί τη χρήση πράγματος.
 β) Σύμβαση μίσθωσης εργασίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αστικό Δίκαιο
Τζον Άνταμς

Ο Τζον Άνταμς (John Adams, Jr., 30 Οκτωβρίου 1735 – 4 Ιουλίου 1826) ήταν ο πρώτος αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και 2ος Πρόεδρος της χώρας μετά τον Τζορτζ Ουάσινγκτον. Ήταν σύζυγος της πολιτικού Άμπιγκεϊλ Άνταμς.

Γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1735 και πέθανε στις 4 Ιουλίου 1826, την ίδια ημέρα με τον Τόμας Τζέφερσον.

Ο Άνταμς ήρθε στο προσκήνιο κατά τα πρώτα στάδια της Αμερικανικής Επανάστασης. Ως εκπρόσωπος της Μασσαχουσέττης στο Ηπειρωτικό Κονγκρέσσο, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο να πείσει το Κογκρέσο να εγκρίνει τη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας των Πολιτειών της Αμερικής το 1776. Ως εκπρόσωπος του Κογκρέσου στην Ευρώπη, ήταν ένας μεγάλος διαπραγματευτής για την ενδεχόμενη ειρηνευτική συνθήκη με την Μεγάλη Βρετανία, και φέρει την κύρια ευθύνη για τη χορήγηση σημαντικών δανείων από τους Ολλανδούς.

Πρόεδροι των ΗΠΑ
Αντιπρόεδροι των ΗΠΑ
Αμερικανική Επανάσταση
Ανδραβίδα

Η Ανδραβίδα είναι αγροτική κωμόπολη της Ηλείας σε υψόμετρο 14 μέτρα και αποτελεί την έδρα της Δημοτικής Ενότητας Ανδραβίδας του καλλικρατικού δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης. Βρίσκεται 36 χλμ. ΒΔ του Πύργου και 64 χλμ. ΝΔ της Πάτρας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 3.981 μόνιμους κατοίκους. Η Δημοτική Κοινότητα Ανδραβίδας είναι χαρακτηρισμένη ως αστικός πεδινός οικισμός, με έκταση 32,092 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό  Άγιος Γεώργιος.

Ιστορία - Αξιοθέατα

Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1205 - 1460) υπήρξε πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας (Μορέως) και έδρα του επισκόπου Ωλένης. Υπήρξε η μεγαλύτερη και λαμπρότερη πόλη της Ηλείας καθώς ήταν η έδρα των Φράγκων πριγκήπων Βιλλεαρδουίνων. Από το ένδοξο παρελθόν της το μόνο που σώζεται σήμερα είναι το γοτθικό τμήμα του χώρου της εκκλησίας της Αγίας Σοφίας και δύο παρεκλήσια. Η εκκλησία κτίστηκε περίπου το 1230 από το μοναχικό τάγμα των Δομινικανών. Εκεί γινόταν οι στέψεις των διαδόχων του πριγκιπάτου. Την περίοδο αυτή στην Ανδραβίδα εκδόθηκε το «Χρονικόν του Μορέως», το οποίο διαιρούσε την Πελοπόννησο σε 12 βαρονίες. Το 1433 ολόκληρη η περιοχή περιήλθε στους Παλαιολόγους και το 1460 κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς.

Αξιόλογο και καλά διατηρημένο μνημείο της περιοχής είναι το κάστρο Χλεμούτσι που κτίστηκε από τον Γοδεφρείδο Β΄ Βιλλεαρδουίνο την περίοδο 1220 - 1223 και προστάτευε την πρωτεύουσα του πριγκιπάτου της Αχαΐας, Ανδραβίδα, και το σημαντικό λιμάνι της Γλαρέντζας.

Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του πληθυσμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας)

Λοιπά στοιχεία
Κοντά στην Ανδραβίδα υπάρχει το στρατιωτικό αεροδρόμιο της 117 Πτέρυγας Μάχης.

Διοικητική ιστορία 
Η κοινότητα Ανδραβίδας Αχαΐας και Ήλιδος  συστάθηκε στις 28 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού Ανδραβίδα από το δήμο Μυρτουντίων και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Η κοινότητα αποσπάσθηκε στο νομό Ηλείας από το νομό Αχαΐας και Ήλιδος το 1930. Προήχθη σε δήμο στις 2 Μαΐου 1948 και λειτούργησε ως δήμος μέχρι την κατάργησή του το 2010 και την προσάρτησή του στο δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης.

Κοινοτάρχες και δήμαρχοι

Δείτε επίσης
 Εβυθός

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012)
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ανδραβίδας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10 Σεπτεμβρίου 2016.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ανδραβίδας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10 Σεπτεμβρίου 2016.

Δήμος Ανδραβίδας
Κωμοπόλεις του νομού Ηλείας
Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης
Τζορτζ Μπους (πρεσβύτερος)

Ο Τζορτζ Χέρμπερτ Ουόκερ Μπους (αγγλ. George Herbert Walker Bush, 12 Ιουνίου 1924 – 30 Νοεμβρίου 2018), ήταν Αμερικανός πολιτικός και επιχειρηματίας που υπηρέτησε ως 41ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1989-1993) και ως 43ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών επί Προέδρου Ρήγκαν (1981-1989). Ήταν μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.  

Ορκίστηκε Πρόεδρος, τον Ιανουάριο του 1989, ενώ ηττήθηκε στις εκλογές του 1992 από τον Μπιλ Κλίντον. 

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 11ος Διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA) (1976-1977), ως Πρέσβης των ΗΠΑ στην Κίνα (1973-1974), ως Πρόεδρος της Εθνικής Ρεπουμπλικανικής Επιτροπής, ως 10ος Πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στον ΟΗΕ (1971-1973), καθώς και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 7η περιφέρεια του Τέξας (1967-1971).

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου του 1924 στο Μίλτον, μια μικρή πόλη της Πολιτείας της Μασσαχουσέτης. Μεγάλωσε στο Γκρίνουϊτς του Κονέκτικατ. Φοίτησε στην Ναυτική Ακαδημία Phillips Academy και πολέμησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Σπούδασε Οικονομικά και Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ, και όταν αποφοίτησε μετακόμισε οικογενειακώς στο Δυτικό Τέξας, όπου ίδρυσε μια πετρελαϊκή εταιρεία.

Προσωπική Ζωή 
Το 1945 παντρεύτηκε την Μπάρμπαρα Πιρς. Έκαναν 6 παιδιά. Παιδιά του, είναι ο 43ος Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους και ο πρώην Κυβερνήτης της Φλόριντα Τζεμπ Μπους.

Θάνατος 
Απεβίωσε την Παρασκευή 30 Νοεμβρίου του 2018 από φυσικά αίτια σε ηλικία 94 ετών.

Πολιτική 
Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1966, εξελέγη Μέλος της Βουλής της Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 7η εκλογική περιφέρεια του Τέξας, όπου επανεξελέγη το 1968. Το 1970, αποφάσισε να μην θέση ξανά υποψηφιότητα για το βουλευτικό του αξίωμα, με σκοπό να θέσει υποψηφιότητα για τη Γερουσία, στην οποία όμως τελικά ηττήθηκε. 

Το Μάρτιο του 1971, ο τότε Πρόεδρος Νίξον, τον διόρισε Πρέσβη των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1973, όπου ανέλαβε Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος έως το 1974. 

Το 1974, ο Πρόεδρος Φορντ, τον διόρισε Πρέσβη των ΗΠΑ στην Κίνα. Το 1976, ανέλαβε Διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA), θέση  στην οποία παρέμεινε έως την λήξη της θητείας του Φορντ.

Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ (1981-1989) 
Ύστερα από την εκλογική νίκη του Ρεπουμπλικανού Ρόναλντ Ρήγκαν στις εκλογές του 1980, ο Μπους ως συνυποψήφιός του, εξελέγη 43ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, και ορκίστηκε στις 20 Ιανουαρίου 1981. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1984 και παρέμεινε στο αξίωμα έως τις 20 Ιανουαρίου 1989.

Πρόεδρος των ΗΠΑ (1989-1993) 

Ο Μπους, στις εκλογές του 1988, κατάφερε να εκλεγεί 41ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, έναντι του Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του Μάικλ Δουκάκη. Παρέμεινε στο αξίωμα έως τις 20 Ιανουαρίου 1993, αφού δεν κατάφερε να επανεκλεγεί πρόεδρος στις εκλογές του 1992, χάνοντας από τον Δημοκρατικό Μπιλ Κλίντον.

Φωτοθήκη

Παραπομπές 

Πρόεδροι των ΗΠΑ
Αντιπρόεδροι των ΗΠΑ
Οικογένεια Μπους
Πρόεδροι του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ
Πρόσωπο της Χρονιάς (περιοδικό Time)
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Γέιλ
Αμερικανοί πολιτικοί
Αμερικανοί επιχειρηματίες
Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Λύντον Τζόνσον

Ο Λίντον Μπέινς Τζόνσον (Lyndon Baines Johnson, 27 Αυγούστου 1908 - 22 Ιανουαρίου 1973) ήταν ο 36ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Επίσης ήταν ο 37ος αντιπρόεδρος των Η.Π.Α. επί προεδρίας Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι. 

Στις εκλογές του 1968 αποσύρθηκε και δεν έθεσε υποψηφιότητα. Πέθανε στις 22 Ιανουαρίου του 1973.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πρόεδροι των ΗΠΑ
Πρόσωπο της Χρονιάς (περιοδικό Τάιμ)
Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Αντιπρόεδροι των ΗΠΑ
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας ξεκίνησε το 1923 και έγινε για τελευταία φορά το 1993 με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Σε αυτό συμμετείχαν ομάδες απο τη Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.

Πρωταθλητές

Τίτλοι ανά σύλλογο 

Το Γιουγκοσλαβικό πρωτάθλημα κατέκτησαν 12 διαφορετικές ομάδες. Πολυνίκης υπήρξε ο Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου με 20 τίτλους. Ακολουθούν  η Παρτιζάν Βελιγραδίου με 11 τίτλους και η Χάιντουκ Σπλιτ με 9.

 (20): Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου: 1946, 1951, 1953, 1956, 1957, 1959, 1960, 1964, 1968, 1969, 1970, 1973, 1977, 1980, 1981, 1984, 1988, 1990, 1991, 1992.
 (11): Παρτιζάν Βελιγραδίου: 1947, 1949, 1961, 1962, 1963, 1965, 1976, 1978, 1983, 1986, 1987.
 (9): Χάιντουκ Σπλιτ: 1927, 1929, 1950, 1952, 1955, 1971, 1974, 1975, 1979.
 (5): ΟΦΚ Βελιγραδίου: 1931, 1933, 1935, 1936, 1939.
 (5): Γκρατσιάνσκι Ζάγκρεμπ: 1923, 1926, 1928, 1937, 1940.
 (4): Ντιναμό Ζάγκρεμπ: 1948, 1954, 1958, 1982.
 (2): Γιουγκοσλάβια Βελιγραδίου: 1924, 1925.
 (2): Κονκόρντια Ζάγκρεμπ: 1930, 1932.
 (2): Βοϊβοντίνα Νόβισαντ: 1966, 1989.
 (2): Φ.Κ. Σαράγεβο: 1967, 1985.
 (1): ΧΑΣΚ Ζάγκρεμπ: 1938.
 (1): Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο: 1972.

Τίτλοι ανά Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία 
Οι πρωταθλήτριες Γιουγκοσλαβίας προέρχονταν μόνο από τρεις Γιουγκοσλαβικές Δημοκρατίες. Τη μερίδα του λέοντος είχαν οι σέρβικες ομάδες με 40 τίτλους.

 : 40 (Ερυθρός Αστέρας 20, Παρτιζάν 11, ΟΦΚ 5, Γιουγκοσλάβια 2, Βοϊβοντίνα 2)
 : 21 (Χάιντουκ 9, Γκρατσιάνσκι 5, Διναμό Ζάγκρεμπ 4, Κονκόρντια 2, ΧΑΣΚ 1)
 : 3 (ΦΚ Σαράγεβο 2, Ζελιέζνιτσαρ 1)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Γιουγκοσλαβίας
Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Λωζάνη

Η Λωζάνη (γαλλικά και γερμανικά: Lausanne) είναι πόλη στο γαλλόφωνο (δυτικό) μέρος της Ελβετίας, που βρίσκεται στις ακτές της λίμνης της Γενεύης (γαλλικά Lac Leman η Lac de Geneve). Έχει πληθυσμό 138.905 κατοίκους (2017) και είναι πρωτεύουσα του καντονίου του Βω (793.129 κάτοικοι το 2017). Περιστοιχίζεται από το όρος Ιούρα στο βορρά ενώ από αυτό κατέρχονται δύο μικροί ποταμοί, ο Φλον και ο Λουβ, που διαιρούν τη Λωζάνη στις κεντρικές συνοικίες Σιτέ, Μπουργκ και Σεν Λοράν. Η Λωζάνη βρίσκεται περί τα 50 χλμ. βορειοανατολικά της Γενεύης.

Η παλιά πόλη είναι η Σιτέ (Cité) με στενούς δρόμους και κτίρια σε διαφορετικά επίπεδα. Αυτή η ανισόπεδη διάταξη έφερε ένα πολύπλοκο οικοσύστημα γεφυρών και υπερυψωμένων δρόμων. Η πρόσφατη επέκταση, κυρίως προς τα δυτικά και τα νότια, δημιούργησε νέες συνοικίες στις πλαγιές των λόφων, μέχρι το λιμάνι του Ουσί, που συνδέεται με την πόλη μέσω τελεφερίκ.

Ιστορία 
Οι Ρωμαίοι έχτισαν ένα στρατόπεδο, το οποίο ονόμασαν Lousanna η Lausonium, στην θέση μιας κελτικής ορεινής πόλης. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η αβεβαιότητα υπαγόρευσε την μεταφορά της Λωζάνης στην σημερινή τοποθεσία της. 

Η πόλη που προέκυψε από το στρατόπεδο κυβερνήθηκε από τους δούκες της Σαβοΐας και τον επίσκοπο της Λωζάνης. Από το 1536 έως το 1795 περιήλθε στην κυριαρχία του καντονιού της Βέρνης, ενώ οι διάφοροι πολιτιστικοί θησαυροί της αφαιρέθηκαν μόνιμα. 

Κατά τη διάρκεια των ναπολεόντειων πολέμων, η θέση της άλλαξε. Το 1803, έγινε πρωτεύουσα του νέου διαμορφωμένου ελβετικού καντονίου Βω (Vaud). Αυτό το νέο δεδομένο οδήγησε στην προσχώρησή της στην ελβετική ομοσπονδία. 
Από τη δεκαετία του 1950 μέχρι τη δεκαετία του 1970 ένας μεγάλος αριθμός Ιταλών μεταναστών εγκαταστάθηκε, ως επί το πλείστον, στην περιοχή Ρενέν (Renens).

Αξιοθέατα 
 Γοτθικός καθεδρικός ναός (12ου και 13ου αι.)
 Γοτθικός ναός του Αγίου Φραγκίσκου 
 Φρούριο του 12ου αι.
Δεδομένου ότι είναι το πολιτιστικό κέντρο της δυτικής Ελβετίας, η Λωζάνη έχει διάφορα σημαντικά μουσεία. Μεταξύ τους το Μουσείο Τέχνης, το οποίο παρουσιάζει συλλογές που ανήκουν στην κατοχή του καντονίου Βω, το Μουσείο Kantonale για την Αρχαιολογία και την Ιστορία, το Μουσείο των Ηλυσίων (Musée de l'Elysée), που αποτελεί μουσείο της ελβετικής φωτογραφίας, και το Ολυμπιακό Μουσείο (Musée Olympique). Το Ίδρυμα Ερμιτάζ (Fondation de l'Hermitage) παρουσιάζει ποικίλες εκθέσεις τέχνης. Επιπλέον, η πόλη έχει πολυάριθμα ιδιωτικά μουσεία.

Συνθήκη της Λωζάνης 

Η Συνθήκη της Λωζάνης ήταν μια συνθήκη ειρήνης που έθεσε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας. Υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου 1923 από την Ελλάδα, την Τουρκία και τις άλλες χώρες που πολέμησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) και συμμετείχαν στην Συνθήκη των Σεβρών συμπεριλαμβανομένης και της ΕΣΣΔ (που δεν συμμετείχε στην προηγούμενη συνθήκη).

Κατήργησε την Συνθήκη των Σεβρών που δεν είχε γίνει αποδεκτή από την νέα κυβέρνηση της Τουρκίας που διαδέχθηκε τον Σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης.

Φωτογραφίες της Λωζάνης 
Φωτογραφίες της Λωζάνης του 2001:

Δημογραφική ιστορία 
<div>

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 The official tourism homepage of Lausanne

Πόλεις της Ελβετίας
Νάνσυ Χιούστον

Η Νάνσυ Χιούστον (Nancy Louise Huston, Κάλγκαρυ, Καναδάς, 16 Σεπτεμβρίου 1953) είναι Καναδή πολυβραβευμένη μυθιστοριογράφος και δοκιμιογράφος, η οποία γράφει κυρίως στα γαλλικά. 

Η Χιούστον γεννήθηκε στο Κάλγκαρυ. Η μητέρα της εγκατέλειψε την οικογένειά της, όταν η Χιούστον ήταν 6 ετών, και το γεγονός αυτό αποτέλεσε πολύ τραυματική εμπειρία για την ίδια. Έμεινε μαζί με τον πατέρα της και τον αδελφό της, και, σε ηλικία 15 ετών, μετακόμισε μαζί τους στο Νέο Χαμσάιρ των ΗΠΑ. Σπούδασε κατόπιν σημειολογία και μουσική στην Νέα Υόρκη και στο Παρίσι, όπου ζει από το 1973. 

Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1981 με το μυθιστόρημα Οι παραλλαγές Γκόλντμπεργκ (Les variations Goldberg), το οποίο το έγραψε στα γαλλικά και βραβεύτηκε με το Βραβείο Contrepoint στην Γαλλία. Ακολούθησαν άλλα δεκαοκτώ βιβλία, τα πιο πολλά μυθιστορήματα. Έγραψε επίσης βιβλία για παιδιά  και δοκίμια,  τα οποία όμως δεν βρήκαν την ίδια επιτυχία με τα μυθιστορήματά της.

Το 1993, βραβεύτηκε από τον Κυβερνήτη του Καναδά για το μυθιστόρημα Το τραγούδι της πεδιάδας (Cantique des plaines). Η βράβευση αυτή προκάλεσε μεγάλη συζήτηση στην πατρίδα της, επειδή ορισμένοι λογοτεχνικοί κύκλοι του Κεμπέκ θεώρησαν ότι δεν μεταχειρίζεται σωστά την γαλλική γλώσσα. Τον επόμενο χρόνο (1994), βραβεύτηκε από το περιοδικό Elle για το μυθιστόρημα Κρίσιμη καμπή (τίτλος πρωτοτύπου: La virevolte). 

Το 1996, βραβεύτηκε με το γαλλικό βραβείο Goncourt des Lycéens για το μυθιστόρημά της Τα εργαλεία του σκότους (Instruments des ténèbres). Το 2005, ανακηρύχθηκε μέλος του τιμητικού «Τάγματος του Καναδά». Το 2006 βραβεύτηκε με το βραβείο Femina, το οποίο δίνεται από γυναικεία επιτροπή, για το μυθιστόρημά της Γραμμές αστοχίας (Lignes de faille).

Η Νάνσυ Χιούστον είναι παντρεμένη με τον βούλγαρο φιλόσοφο και δοκιμιογράφο Τζβέταν Τοντόροφ (Tzvetan Todorov), με τον οποίο έχει αποκτήσει δύο παιδιά.

Στο έργο της, η Χιούστον εξετάζει τα έντονα διλήμματα που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος άνθρωπος: τέχνη, οικογένεια, αφοσίωση, εξορία, γλώσσα, ταυτότητα, κ.ά. 

Τα μυθιστορήματά της έχουν μεταφραστεί σε πάρα πολλές γλώσσες. Στα ελληνικά, κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα:
 Οι παραλλαγές Γκόλντμπεργκ (1981 – Εκδόσεις Άγρα, 2002), 
 Το τραγούδι της πεδιάδας (1993 – Εκδόσεις Καστανιώτη, 2001),
 Κρίσιμη καμπή (1994 – Εκδόσεις Καστανιώτη, 1999), 
 Τα εργαλεία του σκότους (1996 – Εκδόσεις Καστανιώτη, 1998), 
 Το αποτύπωμα του αγγέλου (1999 – Εκδόσεις Άγρα, 2001), 
 Χαμένος βορράς (1999 – Εκδόσεις Άγρα, 2002),
 Dolce agonia (2001 – Εκδόσεις Άγρα, 2005).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 «Το βάλσαμο της αμνησίας» — Άρθρο/κριτική για Το αποτύπωμα του αγγέλου, από τον Πέτρο Τατσόπουλο στην εφημ. Τα Νέα, 18 Μαΐου 2002.

Καναδοί μυθιστοριογράφοι
Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Καναδοί δοκιμιογράφοι
Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά
Ακμή

Η ακμή (Λατινικά acne vulgaris) είναι μια ασθένεια του δέρματος που εμφανίζεται κυρίως στην εφηβική ηλικία το 85% των περιπτώσεων είναι έφηβοι ενώ η ακμή πολλές φορές συνεχίζει να υπάρχει και στην ενηλικίωση. Η ακμή επηρεάζει ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού σε κάποιο σημείο της ζωής τους δεν υπάρχει τρόπος ωστόσο να υπολογίσουμε πόσος χρόνος θα πάρει για να εξαφανιστεί πλήρως. Οφείλεται κυρίως στην αντίδραση του οργανισμού σε μεγάλες ποσότητες ορμονών (τεστοστερόνη) ανδρογόνων, σε βακτήρια αλλά και σε κοινές αλλεργίες από διάφορα τρόφιμα. Στις γυναίκες, σημαντικός παράγοντας εμφάνισης της ακμής είναι η δράση των ανδρογόνων ορμονών, στα πλαίσια ή όχι συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών. Στo 70% τωv γυναικών με ακμή παρατηρείται εμφάνιση ορισμένων βλαβών ή και έξαρση της μίας εβδομάδας περίπου πριν από τηv έμμηνο ρύση.

Συμπτώματα 
Η πλέον συνηθισμένη μορφή ακμής είναι η Acne Vulgaris που σημαίνει «κοινή ακμή» και οι περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από αυτό το είδος ακμής.

Το πρόσωπο και το πάνω μέρος του λαιμού επηρεάζονται συχνότερα, άλλα η πλάτη, ο θώρακας και οι ώμοι επηρεάζονται επίσης. 

Παρά τα μόνιμα σημάδια η ακμή επηρεάζει περισσότερο την ψυχολογία και αποφέρει χαμηλό αυτοσεβασμό και σύμφωνα με μια έρευνα προκαλεί κατάθλιψη και μπορεί να δημιουργήσει και τάσεις αυτοκτονίας. Η ακμή τείνει να εμφανίζεται στην εφηβική ηλικία, όταν οι άνθρωποι είναι ήδη αρκετά ανασφαλείς. Συνεπώς γρήγορη και έντονη θεραπεία συνιστάται για να μειώσει τις αρνητικές επιδράσεις στο άτομο.

Αίτια 

Ο ακριβής λόγος που οι άνθρωποι εμφανίζουν ακμή δεν είναι ακόμα γνωστός. Αρκετοί παράγοντες λέγεται ότι συνδέονται με την ακμή:

 Οικογενειακό ιστορικό: Η τάση να δημιουργείται ακμή είναι κληρονομική. Για παράδειγμα, όταν ένα έφηβο αγόρι έχει ακμή τότε έχει κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας με ακμή.
 Ορμονική δραστηριότητα
 Στρες
 Συσσώρευση νεκρών κυττάρων του δέρματος
 Βακτήρια στους πόρους
 Ερεθισμός του δέρματος μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή
 Η χρήση αναβολικών στεροειδών
 Οποιαδήποτε φάρμακα περιέχουν αλογόνα, λίθιο ή ανδρογόνα 
 Έκθεση σε υψηλά επίπεδα χλωρίου
 Έκθεση σε συγκεκριμένα φάρμακα και χημικές συστάσεις όπως τα ναρκωτικά

Θεραπεία 
Υπάρχουν πολλά προϊόντα που πωλούνται για την θεραπεία της ακμής, πολλά από αυτά χωρίς καμιά επιστημονική διακρίβωση. Γενικά οι περισσότερες θεραπείες προσφέρουν ελάχιστη βελτίωση στις πρώτες δύο εβδομάδες και η ακμή υποχωρεί σταδιακά μετά από 3 μήνες. Τα προϊόντα που υπόσχονται μεγάλη βελτίωση στις πρώτες δύο εβδομάδες το πιθανό είναι να απογοητεύσουν τον αγοραστή. Ωστόσο μικρές δόσεις κορτιζόνης μπορούν να δώσουν καλά και γρήγορα αποτελέσματα και άλλες θεραπείες να βελτιώσουν μερικές ενεργές περιοχές αλλά συνήθως όχι όλες τις ενεργές περιοχές. Να ληφθεί ωστόσο υπόψη ότι η κορτιζόνη μπορεί να προκαλέσει άλλες βλάβες. Επιστήμονες έχουν προτείνει τη χορήγηση ψευδαργύρου για την αντιμετώπιση της ακμής . Ο ψευδάργυρος επηρεάζει την ποσότητα της βιταμίνης Α, που αποθηκεύεται στους ιστούς, η οποία με τη σειρά της μπορεί να μειώσει την παραγωγή σμήγματος, άρα και τα συμπτώματα της ακμής.

Παραπομπές 

Δερματικές ασθένειες
Σημαία ευκαιρίας

Ως Σημαία ευκαιρίας ή σημαία ευκολίας (flag of convenience) , σύμφωνα με τον ορισμό που έδωσε ο ΟΟΣΑ το 1959: "χαρακτηρίζονται οι σημαίες κάποιων Χωρών όπως, κατά πρώτα, της Λιβερίας, του Παναμά, της Ονδούρας και της Κόστα Ρίκας των οποίων οι νόμοι επιτρέπουν και επί της ουσίας διευκολύνουν τα νηολογημένα υπό την σημαία τους πλοία ξένης πλοιοκτησίας, αντίθετα απ΄ ότι ισχύουν στις ναυτιλιακές και άλλες Χώρες στις οποίες το δικαίωμα χρησιμοποίησης της σημαίας των παρέχεται με αυστηρούς περιορισμούς που συνεπάγουν βαριές υποχρεώσεις".

Πράγματι οι παραπάνω Χώρες που επιγραμματικά αναφέρονται στον διεθνή ναυτιλιακό χώρο ως "Πανονλίμπ", (Panamas, Hondura, Liberia = Panhonlib) έδωσαν την ευκαιρία σε πολλούς πλοιοκτήτες να υψώσουν τη σημαία αυτών, στα πλοία τους προκειμένου να τα κάνουν ανταγωνιστικότερα και να αποφύγουν βάρη και υποχρεώσεις που θα είχαν στη σημαία της πατρίδας τους. Και επειδή η διεθνής οικονομία δεν αναγνωρίζει τέτοια συναισθήματα, πατρίδας κλπ το φαινόμενο αυτό γρήγορα γενικεύθηκε. Αλλά και από την άλλη πλευρά αυτά τα κράτη που στερούνταν εσωτερικής ναυτιλίας με τα μέτρα που εφήρμοσαν ελαχιστότατης φορολογίας σε αλλοεθνή πλοία βρέθηκαν στη πρώτη γραμμή εμπορικού στόλου παγκοσμίως!

Με τις σημαίες ευκαιρίας, οι πλοιοκτήτες εξασφαλίζουν ακόμη και σήμερα: την πλέον ευμενέστατη φορολογική μεταχείρηση, ευκολότερη δανειοληψία με πλείστες επασφαλίσεις, λιγότερους κινδύνους από πολεμικές εμπλοκές ή διεθνείς υποχρεώσεις των Χωρών τους, απαλλαγή από κρατικές αναμίξεις στην εκμετάλλευση των πλοίων τους (τέτοιο δεν συνέβαινε στην Ελλάδα), ελαστικότητα στην έκδοση αποδεικτικών ναυτικής ικανότητας των ναυτικών (πτυχία, διπλώματα) κ.ά.

Μετά από τα παραπάνω, πολύ σύντομα από το 1974 η Λιβερία ήταν η πρώτη ναυτιλιακή Χώρα του κόσμου με 2.258 πλοία, ολικής χωρητικότητας 50.575.502 κ.ο.χ., ο δε Παναμάς 8η δύναμη με 1.498 πλοία, συνολικής χωρητικότητας 10.272.442 κ.ο.χ. (στοιχεία 1 Ιουνίου 1974).

Είναι γεγονός πάντως πως γενικά οι σημαίες ευκολίας δημιουργούν πολλά προβλήματα στις ναυτιλιακές χώρες τις οποίες και υποχρεώνουν να λαμβάνουν συνεχώς ευνοϊκότερα μέτρα προκειμένου συγκρατήσουν τα πλοία στις δικές τους σημαίες, στα νηολόγιά τους, κάνοντας έτσι δυσκολότερη την Ναυτιλιακή Πολιτική τους.

Και όμως η εξέλιξη αυτού του φαινομένου άνοιξε το δρόμο στη δημιουργία των οικονομικών παραδείσων δηλαδή στη δημιουργία των "Οφ-Σορ" εταιρειών.

Ελληνική ναυτιλία 
Η μεγαλύτερη φυγή ελληνικών πλοίων σε σημαίες ευκαιρίας σημειώθηκε στη περίοδο 1973 - 1980 και ήταν εκείνη η περίοδος που εξανάγκασε τον Κ. Καραμανλή να πει στον Α.Παπανδρέου όταν ανέλαβε Πρωθυπουργός, την ιστορική φράση: "Πρόσεξε Ανδρέα την Ναυτιλία γιατί έχει προπέλες".

Δείτε επίσης 
 Σημαία πλοίου
 Νηολόγιο
 Εθνικότητα πλοίου

Πηγές 

Ναυτιλιακή οικονομία
Διεθνές εμπόριο
Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης
Επιχειρηματικοί όροι
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου (ποδόσφαιρο ανδρών)

Για όλες τις δραστηριότητες του συλλόγου, δείτε: Ερυθρός Αστέρας

Ο Ερυθρός Αστέρας (σέρβικα: Црвена звезда / Crvena Zvezda) είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Σερβίας που εδρεύει στο Βελιγράδι. Αποτελεί το ποδοσφαιρικό τμήμα ανδρών και το κυριότερο του αθλητικού συλλόγου του Ερυθρού Αστέρα. Ιδρύθηκε το 1945. Χρώματα του είναι το κόκκινο και το άσπρο.

Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις του 2008, Ο Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου είναι η πιο δημοφιλής ποδοσφαιρική ομάδα στη Σερβία, με σχεδόν το 38,2% του πληθυσμού να την υποστηρίζουν. Έχει πολλούς υποστηρικτές σε όλες τις άλλες πρώην γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες καθώς και στη σερβική διασπορά.

Κύριο αντίπαλο του αποτελεί η Παρτιζάν. Οι αγώνες πρωταθλήματος -και άλλων διοργανώσεων- μεταξύ των δύο ομάδων είναι γνωστοί ως το "Αιώνιο ντέρμπι" (Έτερναλ ντέρμπι). Τον Σεπτέμβριο του 2009, η βρετανική εφημερίδα Daily Mail κατέταξε το ντέρμπι Ερυθρού Αστέρα - Παρτιζάν στην τέταρτη θέση μεταξύ των 10 μεγαλύτερων όλων των εποχών.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε στις 4 Μαρτίου 1945 από το τότε καθεστώς της χώρας, στη θέση της ομάδας ΣΚ Γιουγκοσλάβια που διαλύθηκε. Το 1991 κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης, στον τελικό που έγινε στο Μπάρι της Ιταλίας. Οι οπαδοί του έχουν αδελφοποιηθεί με αυτούς του Ολυμπιακού Πειραιώς.

Έμβλημα και χρώματα 
Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αρκετοί από τους προπολεμικούς γιουγκοσλαβικούς συλλόγους διαλύθηκαν επειδή είχαν αγωνιστεί σε παιχνίδια κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ένας από αυτούς τους συλλόγους ήταν η ΣΚ Γιουγκοσλάβια από το Βελιγράδι. Ο Ερυθρός Αστέρας σχηματίστηκε από τα ερείπια της Γιουγκοσλαβίας και της δόθηκε κόκκινο και λευκό χρώμα. Η κύρια εμφάνιση του Ερυθρού Αστέρα είναι η φανέλα με κόκκινες και λευκές κάθετες ρίγες, κόκκινο ή λευκό κοντό παντελόνι και κάλτσες. χρησιμοποιείται μερικές φορές ο σύλλογος επίσης ένα all-κόκκινο το ένα δίπλα στο ολόλευκη ένα. Ο σύλλογος χρησιμοποιεί κατά καιρούς κατακόκκινες ή ολόλευκες εμφανίσεις.

Το έμβλημα του συλλόγου έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου. Σύγχρονο έμβλημα της ομάδας αποτελεί ένας θυρεός ο οποίος εμπεριέχει ένα κόκκινο πεντάκτινο αστέρι σε κόκκινο και λευκό φόντο. Επιπλέον το θυρεός πλαισιώνεται με χρυσό χρώμα. Υπάρχουν δύο χρυσά αστέρια στην κορυφή του εμβλήματος τους, τα οποία συμβολίζοουν τους είκοσι τίτλους που έχει κατακτήσει.

Τίτλοι

Παγκόσμιοι 

 (1) Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1991

Διεθνείς 

(1) Κύπελλο Πρωταθλητριών: 1991
(2) Μιτρόπα Καπ: 1958, 1968

Εγχώριοι 

(20) Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας: 1946, 1951, 1953, 1956, 1957, 1959, 1960, 1964, 1968, 1969, 1970, 1973, 1977, 1980, 1981, 1984, 1988, 1990, 1991, 1992
(12) Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας: 1948, 1949, 1950, 1958, 1959, 1964, 1968, 1970, 1971, 1982, 1985, 1990
(5) Πρωταθλήματα Σερβίας και Μαυροβουνίου: 1995, 2000, 2001, 2004, 2006
(8) Πρωταθλήματα Σερβίας: 2007, 2014, 2016, 2018, 2019, 2020, 2021, 2022
(9) Κύπελλα Σερβίας και Μαυροβουνίου: 1993, 1995, 1996, 1997, 1999, 2000, 2002, 2004, 2006
(5) Κύπελλα Σερβίας: 2007, 2010, 2012, 2021, 2022.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Προφίλ στην UEFA

Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Χάιντουκ Σπλιτ

Η Χάιντουκ Σπλιτ (κροατικά: Hajduk Split) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Σπλιτ της Κροατίας.

Ιστορία 

Ιδρύθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1911 στην Αυστρουγγαρία, επικράτεια της οποίας ήταν τότε η Κροατία. Μέχρι το 1992 συμμετείχε στα πρωταθλήματα της πρώην Γιουγκοσλαβίας και σήμερα στα αντίστοιχα πρωταθλήματα της Κροατίας.

Χρώματα έχει το μπλε και κόκκινο, τα οποία είναι και τα εθνικά χρώματα της Κροατίας. Το ονομά της το οφείλει στους Χαϊντούκους, που ήταν οι Αρματολοί και οι κλέφτες της Κροατίας κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν η περιοχή ήταν επαρχία της.

Τίτλοι

Ποδόσφαιρο 
 Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας: 1927, 1929, 1950, 1952, 1955, 1971, 1974, 1975, 1979
 Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας: 1967, 1972, 1973, 1974, 1976, 1977, 1984, 1987, 1991
 Πρωταθλήματα Κροατίας: 1941, 1946, 1992, 1994, 1995, 2001, 2004, 2005
 Κύπελλα Κροατίας: 1993, 1995, 2000, 2003, 2010, 2013, 2022
 Σούπερ Καπ Κροατίας: 1992, 1993, 1994, 1995, 2004, 2005

Υδατοσφαίριση αντρών 
 Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας: 1947, 1948

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα (Κροατικά)
 Torcida Fan Site (Κροατικά)
 HNK Hajduk Unofficial Webpage (Αγγλικά) 
 Fanatical.hu (videoblog) - The fans of Hajduk Split (Αγγλικά)

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1911
Χ
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1911
  
Ποδοσφαιρικοί σύλλογοι με ιδιοκτήτες τους οπαδούς
Ντιναμό Ζάγκρεμπ

Η Ντιναμό Ζάγκρεμπ (κροατικά: Dinamo Zagreb) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος του Ζάγκρεμπ της Κροατίας. Αναφέρεται και ως Δυναμό ή Ντιναμό (ορθή προφορά Ντινάμο, αν και έχει επικρατήσει το Ντιναμό στην ελληνική αθλητικογραφία). Χρώματα έχει το μπλε και άσπρο.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε στις 26 Απριλίου 1945, με τη συγχώνευση των τριών ομάδων του Ζάγκρεμπ που υπήρχαν πριν τον πόλεμο: της Γκρατσιάνσκι (Građanski) πρωταθλήτριας Γιουγκοσλαβίας τα έτη 1923, 1926, 1928, 1937 και 1940, της Κονκόρντια πρωταθλήτριας Γιουγκοσλαβίας τα έτη 1930 και 1932 και της ΧΑΣΚ (HAŠK) πρωταθλήτριας Γιουγκοσλαβίας το 1938.

Το 1967, η Ντιναμό Ζάγκρεμπ θριάμβευσε στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων, παρόλο που δεν θεωρείτο από τις μεγάλες ομάδες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Με παίκτες μάλλον άσημους, επικράτησε της αγγλικής Λιντς Γιουνάιτεντ, των Σπρέικ, Κούπερ, Μπελ, Μπρέμνερ, Τζακ Τσάρλτον, Χάντερ, Λόριμερ, Γκρέι κ.α. Τη νίκησε 2-0 στο Ζάγκρεμπ (30 Αυγούστου) και απέσπασε 0-0 στο Ληντς (6 Σεπτεμβρίου).

Τον Ιούνιο του 1991, η Ντιναμό Ζάγκρεμπ μετονομάστηκε σε ΧΑΣΚ Γκρατσιάνσκι, ενώ το 1993 άλλαξε το ονομά της σε Κροάτια (Croatia) μέχρι το 2000 που ξαναπήρε το παλιό της όνομα.

Τίτλοι 
 Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων (1): 1967
 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας (4): 1948, 1952, 1958, 1982
 Κύπελλο ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας (7): 1951, 1960, 1963, 1965, 1969, 1980, 1983
 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κροατίας (22): 1993, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2003, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2018, 2019, 2020, 2021
 Κύπελλο Κροατίας (16): 1994, 1996, 1997, 1998, 2001, 2002, 2004, 2007, 2008, 2009, 2011, 2012, 2015, 2016, 2018, 2021
 Super cup (6): 2002, 2003, 2006, 2010, 2013, 2022

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 NK Dinamo Zagreb site 
 Bad Blue Boys
 Zagreb's Blues unofficial
 Videoblog - Fans of Dinamo

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1945
Ποδοσφαιρικές ομάδες Κροατίας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Μπόρατς Μπάνια Λούκα

Η Μπόρατς Μπάνια Λούκα (Σερβικά: "Борац", κροάτικα: "Borac"), είναι αθλητικός σύλλογος της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, με έδρα την πόλη Μπάνια Λούκα.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε στις 4 Ιουνίου του 1922 σαν Ραντνίσκι σπόρτ κλάμπ Μπόρατς και το 1945 άλλαξε όνομα και πήρε το σημερινό. Το 1953 ανέβηκε στη Β΄ κατηγορία και το 1962 στην Α΄. Έχει κατακτήσει ένα Κύπελλο ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας. Το 2008 ανέβηκε στη πρώτη κατηγορία στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Είναι ομάδα των Σέρβων της Βοσνίας.

Άλλα τμήματα 
Εκτός από το ποδόσφαιρο έχει τμήμα χάντμπολ που ιδρύθηκε το 1950, το οποίο εχει κατακτήσει δύο ευρωπαϊκούς τίτλους. Μέχρι το 1992 συμετείχε στο πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας και σήμερα σε αυτό της Βοσνίας Ερζεγοβίνης.

Επίσης, έχει τμήμα πόλο που ιδρύθηκε το 1947.

Τίτλοι

Ποδόσφαιρο 
 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βοσνίας-Ερζεγοβίνης: 2011, 2021
 Κύπελλο Βοσνίας-Ερζεγοβίνης: 2010
 Κύπελλο Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (φιναλίστ): 2004
 Κύπελλο ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας: 1988
 Κύπελλο ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας (φιναλίστ): 1958
 Μιτρόπα Καπ: 1992

Χάντμπολ 
 Κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης αντρών: 1976
 Φιναλίστ Κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης αντρών: 1975
 Ευρωπαϊκό Κύπελλο Συνομοσπονδίας αντρών: 1991
 Πρωταθλήτρια: 7 φορές
 Κυπελλούχος: 4 φορές

Συνδέσεις 
 https://web.archive.org/web/20061205050853/http://boracbl.net/

Ποδοσφαιρικές ομάδες Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1922
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926
 
Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Ιννοκέντιος της Αλάσκας

Ο Ιννοκέντιος της Αλάσκας ο ισαπόστολος (κατά κόσμον Ιβάν Ευσέγιεβιτς Ποπώφ – Βενιαμίνωφ, 26 Αυγούστου 1797 - 31 Μαρτίου 1879), ήταν Ρώσος ιερέας, επίσκοπος, αρχιεπίσκοπος και μητροπολίτης της Μόσχας και Πασών των Ρωσιών. Είναι γνωστός για το ιεραποστολικό του έργο στην Αλάσκα και τη ρωσική Άπω Ανατολή κατά το 1800, καθώς επίσης καθώς και για τον μεγάλο ζήλο που επέδειξε στο έργο του. Ως λόγιος επέδειξε σημαντικές ικανότητες κατανόησης των γηγενών γλωσσών και των τοπικών ιδιωμάτων στις περιοχές που επισκέφθηκε. Έγινε επίσκοπος και αρχιεπίσκοπος της Αλάσκας και της ρωσικής Άπω Ανατολής. Στη διάρκεια του βίου του έμαθε αρκετές από τις γηγενείς γλώσσες και ιδιώματα και υπήρξε συγγραφέας πολλών πρώιμων δοκιμίων για τους γηγενείς και τις γλώσσες τους, όπως επίσης και πολλών λεξικών και θρησκευτικών έργων σε αυτές τις γλώσσες. Μετέφρασε επίσης τμήματα της Βίβλου σε αρκετές γηγενείς γλώσσες. Πέθανε στις 31 Μαρτίου 1879 και ετάφη στην Λαύρα της Τρόιτσε-Σεργκίγεβα.

Στις 6 Οκτωβρίου 1977 η Ρωσική Εκκλησία ενεργώντας εκ μέρους της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αμερικής ανακήρυξε τον Ιννοκέντιο άγιο. Η μνήμη του εορτάζεται στις 31 Μαρτίου.

Το 1994, κατά τη διάρκεια ανασκαφών κοντά στον Ναό του Αγίου Πνεύματος στην Μονή Τρόιτσε-Σεργκίγιεβα ανακαλύφθηκαν τα λείψανα του Αγίου Ιννοκέντιου, τα οποία τιμήθηκαν τόσο από πιστούς της Αμερικής, όσο και από πιστούς της Ρωσίας.

Πηγές

 Βιογραφία
 Ορθόδοξα κείμενα από τον Ιννοκέντιο της Αλάσκας

Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Ρώσοι άγιοι
Μητροπολίτες Μόσχας
Εμπορικός στόλος

Με τον όρο εμπορικός στόλος (merchant fleet) χαρακτηρίζεται τόσο το σύνολο των εμπορικών πλοίων μιας Χώρας (εθνικός εμπορικός στόλος) όσο και το σύνολο των εμπορικών πλοίων ενός συνασπισμού Χωρών (π.χ. ΕΕ) ή και ακόμη το σύνολο των εμπορικών πλοίων του κόσμου όπου τότε γίνεται αναφορά  για τον Παγκόσμιο εμπορικό στόλο.

Ο Παγκόσμιος εμπορικός στόλος το 1974 (1η Ιουνίου) αριθμούσε 30.279 πλοία συνολικής χωρητικότητας 286.844.774 κόρων ο.χ. ή συνολικού εκτοπίσματος 467.694.580 τόνοι d.w. από τα οποία τα 6.712 πλοία (126.871.657 κ.ο.χ.) ήταν δεξαμενόπλοια και τα υπόλοιπα 23.567 πλοία (159.973.117 κ.ο.χ.) ήταν φορτηγά, επιβατηγά κ.ά.

Για τον ελληνικό εμπορικό στόλο δείτε Ελληνική εμπορική ναυτιλία.

Ναυτιλιακή οικονομία
Ερεικούσσα

Η Ερεικούσσα ή Ερείκουσα (παλαιότερη ονομασία: Μέρλερε ή Μερλέρα, που προέρχεται από την ιταλική ονομασία του νησιού Merlera) είναι το δεύτερο σε μέγεθος από τα τρία Διαπόντια νησιά βορείως της Κέρκυρας, αποτελεί το βορειότερο σημείο των Επτανήσων και έχει έκταση 4,449 τ. χλμ. Αποτελεί την ομώνυμη Κοινότητα του Δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 έχει 496 κατοίκους. Το νησί θεωρείται ότι οφείλει το όνομά του στον θάμνο Ερείκη (ή Ρείκι), που φύεται παντού σε ολόκληρο το νησί και ανθίζει τον Οκτώβριο. Το ψηλότερο σημείο του νησιού είναι το Σαντάρδο που έχει υψόμετρο περίπου 130 μέτρα.

Το νησί είναι καταπράσινο και προσφέρεται για ήσυχες αποδράσεις. Οι κυριότερες παραλίες του είναι στο Πόρτο και το Μπραγκίνι. Είναι το βορειότερο ελληνικό νησί του Ιονίου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Επτάνησα
Διαπόντια νησιά
Νομός Κέρκυρας
Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Δήμος Ιθάκης

Ο Δήμος Ιθάκης είναι ελληνικός δήμος στην Περιφερειακή Ενότητα Ιθάκης των Ιονίων Νήσων. Το έδαφος του δήμου αριθμεί έκταση της τάξεως των 117,8 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ, κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε πληθυσμό  κατοίκων. Έδρα του δήμου αποτελεί το Βαθύ, επίσης γνωστό ως Ιθάκη.

Το έδαφος του Δήμου Ιθάκης καλύπτει το σύνολο της έκτασης του νησιού. Παράλληλα, περιλαμβάνει μικρότερης έκτασης νησιά, όπως τα Αρκούδι, Άτοκος, Δρακονέρα, Καρλονήσι, Λαζαρέτο, Λυγία, Μάκρη, Οξεία, Ποντικός, Προβάτι και Βρομώνας, τα περισσότερα εκ των οποίων βρίσκονται εντός του αρχιπελάγους των Εχινάδων.

Οικισμοί και νησίδες 
Αναλυτικά οι οικισμοί και οι νησίδες που αποτελούν τον δήμο Ιθάκης:

Δημοτικό διαμέρισμα Ιθάκης [ 1.826 ]
 η Ιθάκη [ 1.816 ]
 ο Αετός [ 10 ]
 το Αρκούδι (νησίδα) [ 0 ]
 η Άτοκος (νησίδα) [ 0 ]
 ο Βρόμωνας (νησίδα) [ 0 ]
 η Δρακονέρα (νησίδα) [ 0 ]
 το Καρλονήσι (νησίδα) [ 0 ]
 το Λαζαρέτο (νησίδα) [ 0 ]
 η Μάκρη (νησίδα) [ 0 ]
 η Οξεία (νησίδα) [ 0 ]
 ο Ποντικός (νησίδα) [ 0 ]
 το Προβάτι (νησίδα) [ 0 ] 
Δημοτικό διαμέρισμα Ανωγής Ιθάκης [ 50 ]
 η Ανωγή [ 50 ]
 η Μονή Καθαρών [ 0 ]   
Δημοτικό διαμέρισμα Εξωγής -- η Εξωγή [ 42 ]
Δημοτικό διαμέρισμα Κιονίου -- το Κιόνι [ 171 ]
Δημοτικό διαμέρισμα Λεύκης Ιθάκης [ 56 ]
 η Λεύκη [ 43 ]
 ο Άγιος Ιωάννης [ 13 ]   
Δημοτικό διαμέρισμα Περαχωρίου Ιθάκης [ 354 ]
 το Περαχώρι [ 354 ]
 η Λυγία (νησίδα) [ 0 ]   
Δημοτικό διαμέρισμα Πλατρειθιά Ιθάκης [ 260 ]
 ο Πλατρειθιάς [ 210 ]
 οι Φρίκες [ 50 ]   
Δημοτικό διαμέρισμα Σταυρού -- ο Σταυρός [ 325 ]

Δήμαρχοι Ιθάκης 

1954-1959 Βλησμάς
1959-1964 Κολυβάς (ιατρός)
..........................
1975-1996 Σπύρος Αρσένης
1996-2006 Τηλέμαχος Καραβίας (1954-2020)
2006-2010 Γεώργιος Βασιλόπουλος
2011- Σεπτέμβριος 2013 Ιωάννης Κασσιανός- Παύθηκε το 2013 επειδή σύμφωνα με έκθεση του ΓΓ της οικείας Αποκεντρωμένης Διοίκησης, οι πράξεις του "επέφεραν βλάβη στα συμφέροντα του Δήμου".
Σεπτέμβριος 2013-2013 Ελένη Ραυτοπούλου (προσωρινά)
Σεπτέμβριος 2013- 2014 Νίκη Κασσιανού (προσωρινά)
 1η Σεπτεμβρίου 2014 - σήμερα: Διονύσης Γερ. Στανίτσας (επανεξελέγη το 2019 με ποσοστό 77,9%).

Παραπομπές 

Ιθακης