joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μέμνων (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο Μέμνων ήταν βασιλιάς της Αιθιοπίας, γιος της Ηούς και του Τιθωνού, εγγονός του Λαομέδοντα και ανιψιός του Πριάμου. Σύμφωνα με αυτήν, του αποδίδεται η ίδρυση των Σούσων, ονομάστηκε Μεμνώνιο, όπου έφθασε, αφού πέρασε πρώτα από την Αίγυπτο.

Ο μύθος

Ο Μέμνων ανατράφηκε από τις Εσπερίδες. Όταν βασίλευε στην Αιθιοπία, την περίοδο του Τρωικού Πολέμου, προσέτρεξε αρωγός στον θείο του Πρίαμο εναντίον των Ελλήνων. Τα κατορθώματα του Μέμνονα στον πόλεμο αυτό περιγράφονται στη «Μικρή Ιλιάδα» και στο επικό ποίημα «Αιθιοπίς». Ο Μέμνων μονομάχησε με τον Αίαντα, χωρίς να υπάρξει νικητής. Στο πεδίο της μάχης βρέθηκε αντιμέτωπος του Αντιλόχου (που είχε τρέξει να βοηθήσει τον πατέρα του Νέστορα που κινδύνευε) και τον σκότωσε. Τότε ο Αχιλλέας, φίλος του Αντίλοχου, όρμησε εναντίον του Μέμνονα. Η Ηώς και η μητέρα του Αχιλλέα, η Θέτις, φοβήθηκαν για την τύχη των παιδιών τους και ικέτευσαν τον Δία να παρέμβει. Ο Δίας ζύγισε τις μοίρες των δύο μαχητών και η μοίρα του Μέμνονα βάρυνε περισσότερο στον ζυγό. Μετά από αυτό, ο Αχιλλέας σκότωσε τον Μέμνονα, αλλά η Ηώς πέτυχε από τον Δία να καταστεί ο γιος της αθάνατος. Η Ηώς παρέλαβε το σώμα του Μέμνονα από την Τροία και το μετέφερε στην Αιθιοπία. Τα δάκρυα που έχυσε τότε η Ηώς, θεότητα της αυγής, έγιναν κατά τον μύθο οι σταγόνες της δρόσου που βρίσκουμε πολλά πρωϊνά πάνω στα φυτά. Εξάλλου, οι σύντροφοι του Μέμνονα που τον θρήνησαν μεταμορφώθηκαν σε πουλιά, τις Μεμνονίδες όρνιθες, ενώ σύμφωνα με άλλη εκδοχή τα πτηνά αυτά γεννήθηκαν από τη στάχτη του Μέμνονα, μετά την καύση του σώματός του. Κάθε χρόνο από τότε εμφανίζονταν γύρω από τον τάφο του ήρωα σαν να τον θρηνούσαν. Κατά μία παράδοση, ο τάφος του Μέμνονα βρισκόταν στην εκβολή του ποταμού Αισήπου, στα παράλια του Ελλησπόντου ενώ κατ΄ άλλη στη δυτική όχθη του Νείλου στις Θήβες της Αιγύπτου. Στην περιοχή αυτή υπάρχουν δυο μεγάλα αγάλματα με ύψος 16 έως 18 μ. και βάρος 800 τόνων το καθένα, τα οποία κατασκευάστηκαν από τον φαραώ Αμένωφις Γ΄ το 1360 π.Χ. Αν και παριστάνουν τον ίδιο τον φαραώ, ονοματίζονται ως "Κολοσσοί του Μέμνονα"  και γύρω από αυτά αναφέρονται διάφοροι μύθοι που σχετίζονται με τον Μέμνονα καταγεγραμμένοι από τον Στράβονα και τον Παυσανία.

Παραπομπές

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 2895 Μέμνων (2895 Memnon) της Τρωικής Ομάδας, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1981, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φωτογραφία των "Κολοσσών του Μέμνονα" από τη Ψηφιοθήκη του Α.Π.Θ.
Οι Κολοσσοί του Μέμνονα: Τα αγάλματα που τραγουδούν από το pezodromiomag.gr 

Τρώες
Μυθικοί βασιλείς της Αιθιοπίας
Αιθίοπες
Τρωικός Πόλεμος
Ραδάμανθυς

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ραδάμανθυς ήταν ήρωας της Κρήτης, ένας από τους γιούς του Δία και της Ευρώπης, αδελφοί του ήταν ο Μίνωας και ο Σαρπηδόνας. Σαν γιος του Δία θεωρείται ημίθεος, το όνομα του μεταφράζεται ως "δείχνει σκληρή και άκαμπτη δικαιοσύνη", γι΄αυτό έγινε αργότερα ένας από τους Κριτές του Άδη. Τον Μίνωα, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα ανέθρεψε ο θετός τους πατέρας βασιλιάς της Κρήτης Αστερίων που παντρεύτηκε την μητέρα τους Ευρώπη. Ο Ραδάμνθυς είχε δύο γιους τον Γόρτυ που σχετίζεται με την Κρητική Γόρτυνα και τον Ερυθρό που ίδρυσε τις Ερυθρές Ιωνίας. Σύμφωνα με μερικούς συγγραφείς όπως ο Πλούταρχος ο σύζυγος της Αριάδνης ήταν ο Ραδάμανθυς και όχι ο Διόνυσος, μαζί της απέκτησε τον Οινοπίονα, τον Στάφυλο και τον Θόα. Η Αριάδνη ήταν σύμφωνα με την παράδοση κόρη του αδελφού του Μίνωα ή σύμφωνα με άλλες παραδόσεις κόρη του ομώνυμου εγγονού του Μίνωα Β΄, σύμφωνα με τον μύθο του Θησέα την απήγαγε ο Διόνυσος.

Ο μύθος

Σύμφωνα με τοπική, περισσότερο, παράδοση, ο Ραδάμανθυς φημιζόταν για τη σοφία και για τη δίκαιη κρίση του. Πέρα από την θέση του σαν Κριτής του Άδη φημίζεται και ως διάσημος Κρητικός νομοθέτης, σε αυτόν αποδιδόταν η σύνταξη του Κρητικού Κώδικα. Ένας από τους νόμους του Ραδάμανθυ ήταν η υποχρέωση του νόμου χρησιμοποιώντας ζώα. Άλλος ένας σοβαρός νόμος ήταν η απαλλαγή από τιμωρία σε όσους χρησιμοποιούν βία για λόγους άμυνας. Ο Πλάτωνας στο Α΄ Βιβλίο των Νόμων του υμνεί την Κρητική νομοθεσία του Ραδάμανθυ μαζί με την νομοθεσία της Λακεδαιμονίου Πολιτείας, θεωρείται ο δικαιότερος άνθρωπος που πέρασε από τον κόσμο. Ο θετός του πατέρας Αστερίων πέθανε και τον διαδέχτηκε στον θρόνο της Κρήτης ο μεγαλύτερος αδελφός του Μίνωας, έστειλε εξορία τους αδελφούς του από φόβο μήπως του πάρουν τον θρόνο, ο Ραδάμανθυς είχε τεράστια δημοτικότητα στους Κρητικούς. Ο Ραδάμανθυς κατέφυγε στην Βοιωτία όπου παντρεύτηκε την Αλκμήνη, χήρα του Αμφιτρύωνα και μητέρα του Ηρακλή. Ο μεσαιωνικός ιστορικός συγγραφέας Ιωάννης Τζέτζης γράφει ότι ο Ραδάμανθυς ήταν ο δάσκαλος του Ηρακλή. Οι αποικίες του Ραδάμανθυ σχετίζονται με τα νησιά του Αιγαίου που ήταν υποτελή στην Κρήτη και τον αδελφό του Μίνωα, άλλοι συγγραφείς τον σχετίζουν με την κεντρική Ελλάδα. Μετά τον θάνατό του λοιπόν, ο Πλούτωνας του ανέθεσε να δικάζει τους νεκρούς στον Άδη, μαζί με τον Μίνωα και τον Αιακό. Κατά τον Όμηρο ο Ραδάμανθυς ταξίδεψε με πλοία των Φαιάκων στην Εύβοια αναζητώντας τον Γίγαντα Τιτυό.

Δείτε επίσης 
 Στην αγγλική γλώσσα υπάρχει το επίθετο «Rhadamanthine» («ραδαμάνθειος»), που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια δίκαιη αλλά ανελαστική κρίση ή δικαστική απόφαση.
 Ο αστεροειδής 38083 Ραδάμανθυς (38083 Rhadamanthus) της Ζώνης του Κάιπερ, που ανακαλύφθηκε το 1999, έλαβε το όνομά του από τον μυθικό δικαστή.

Γενεαλογικό δενδρο

Παραπομπές

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Παιδιά του Δία
Συνάρτηση μεταφοράς

Συνάρτηση μεταφοράς είναι ο όρος που χρησιμοποιείται στην επεξεργασία σήματος για να περιγραφεί η συμπεριφορά ενός γραμμικού, αιτιατού συστήματος. Ως γραμμικό σύστημα θεωρούμε μια οποιαδήποτε διάταξη που έχει μία η περισσότερες εισόδους και μία ή περισσότερες εξόδους. Οι είσοδοι και οι έξοδοι είναι σήματα, δηλαδή συναρτήσεις (πραγματικές ή μιγαδικές) του χρόνου.

Μαθηματικές συναρτήσεις
Άλογα του Διομήδη

Τα άλογα του Διομήδη ήταν τέσσερα όντα της ελληνικής μυθολογίας. Είναι κυρίως γνωστά μέσα από τις διηγήσεις για τον Ηρακλή, καθώς η σύλληψη τους αποτέλεσε τον όγδοο άθλο του.

Τα όντα 
Ιδιοκτήτης των αλόγων ήταν ο Διομήδης, γιος του Άρη (θεού του πολέμου) και βασιλιάς της Θράκης. Ήταν ανθρωποφάγα και διέθεταν χάλκινους σιαγόνες. Ήταν συνεχώς δεμένα με σιδερένιες αλυσίδες. Ο Διομήδης τους έριχνε για τροφή κάθε άτυχο ξένο που ναυαγούσε στην ακτή του βασιλείου του. Κάποιες πηγές διασώζουν και τα ονόματα των όντων αυτών: Πόδαργος, Λάμπων, Ξάνθος και Δήμος. Υπάρχει επίσης μύθος, σύμφωνα με τον οποίο από τα άλογα αυτά προέρχονταν τα άλογα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Άθλος του Ηρακλή 

Ο Ευρυσθέας ανέθεσε στον Ηρακλή τον αιχμαλωτισμό των όντων. Ο Ηρακλής, παίρνοντας μαζί του ορισμένους συντρόφους του ξεκίνησε για τη Θράκη, όπου και κατόρθωσε με ευκολία να εξουδετερώσει τους υπηρέτες του Διομήδη και να αιχμαλωτίσει τα άλογα. Στη συνέχεια ανέθεσε τη φύλαξη των ζώων στον Άβδηρο, προκειμένου να αντιμετωπίσει το στρατό του βασιλιά. Οι σύντροφοι του Ηρακλή αρχικά ηττήθηκαν από τον πολυάριθμο στρατό. Ο Ηρακλής όμως κατόρθωσε να ανατρέψει το αποτέλεσμα. Σκάβοντας ένα χαντάκι μετέφερε νερό από τη θάλασσα στην πεδιάδα, αναγκάζοντας τους στρατιώτες να τραπούν σε φυγή προκειμένου να μην πνιγούν. Στη συνέχεια έσυρε το Διομήδη στη λίμνη που σχηματίσθηκε από το νερό και τον έριξε στα ανθρωποφάγα άλογα, τα οποία τον καταβρόχθισαν. Προηγουμένως όμως είχαν καταβροχθίσει τον Άβδηρο, ο οποίος είχε αναλάβει τη φύλαξη τους. Ο Ηρακλής για να τον τιμήσει ίδρυσε την πόλη Άβδηρα.
Ο Ηρακλής παρέδωσε τα άλογα στον Ευρυσθέα, ο οποίος τα ελευθέρωσε, αφού πρώτα τα αφιέρωσε στην Ήρα. Τα άλογα ανέβηκαν στον Όλυμπο και κατασπαράχθηκαν από άγρια θηρία.

Σύμφωνα με διαφορετική εκδοχή, ως άλογα (ίπποι) προσδιορίζονταν οι κόρες του Διομήδη, οι οποίες ήταν εξαιρετικά άσχημες. Ο Διομήδης ανάγκαζε τους ξένους να συνευρίσκονται με αυτές και τελικά τους σκότωνε.

Πηγές 
 Ζαν Ρισπέν, "Ελληνική μυθολογία", τόμος Β', εκδόσεις Δαρεμάς, Αθήνα 1953. (επιμέλεια: Σπύρος Μαρινάτος, μετάφραση Νίκος Τετενές)
 Εγκυκλοπαίδεια των Παιδιών, Χάρη Πάτση, 1971, τόμος 3.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Οι Δώδεκα άθλοι
 Ελληνική μυθολογία

Αλογα Διομηδη
Αλογα Διομηδη
Αραχωβίτικα Αχαΐας

Για το τοπωνύμιο «Αράχωβα», δείτε Αράχωβα (αποσαφήνιση).

Τα Αραχωβίτικα (ή και Αραχοβίτικα) είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό στα βόρεια της Πελοποννήσου στην πρώην Επαρχία Πατρών στον Νομό Αχαΐας. Σήμερα, η ομώνυμη τοπική κοινότητα του πρώην Δήμου Ρίου απαρτίζεται από τον ομώνυμο οικισμό και από τα "Κάτω Αραχωβίτικα" και κατά την απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει 902 μόνιμους κατοίκους (Αραχωβίτικα: 305, Κάτω Αραχωβίτικα: 597). Στο χωριό υπάρχουν ιαματικά λουτρά γνωστά από την αρχαιότητα.

Ιστορία
Μετά την επανάσταση του 1821 στην περιοχή κατέβαιναν καλλιεργητές για να δουλέψουν στις σταφίδες από το χωριό Ράχοβα ή Αράχωβα της Νωνάκριδος των Καλαβρύτων. Οι καλλιεργητές αυτοί σταδιακά εγκαταστάθηκαν μόνιμα και δημιούργησαν το σημερινό χωριό. Κατοίκηση στην περιοχή υπάρχει από την αρχαιότητα, όπως μαρτυρούν ερείπια αρχαίου οικισμού και αγροικιών βυζαντινών και ρωμαϊκών χρόνων.

Αναφέρεται το 1689 με 42 κατοίκους, το 1899 με 156 και το 1962 με 371.

Το 1835 αποτέλεσε χωριό του Δήμου Ερινεού. Το 1912 (ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912) με την διάλυση των Δήμων γίνεται οικισμός της κοινότητας Δρεπάνου, το 1925 η έδρα μεταφέρεται στα Αραχωβίτικα . Το 1925 (ΦΕΚ 71Α - 21/03/1925) αποσπάστηκε από την κοινότητα Δρεπάνου και έγινε ανεξάρτητη κοινότητα έως το 1997 όπου με το Σχέδιο Καποδίστριας έγινε δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ρίου.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
 Αλέξιος Παναγόπουλος, Ιστορικό λεξικό περιοχής Δήμου Ρίου Νομού Αχαΐας (από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα), Εκδόσεις «περί τεχνών», Πάτρα 2003. ISBN 960-8260-32-9.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Ρίου
Δήμος Πατρέων
Δήμος Γαύδου

Ο Δήμος Γαύδου αποτελείται από το νησί Γαύδος και τη νησίδα Γαυδοπούλα και έχει 6 οικισμούς, Άμπελος, Βατσιανά, Καραβέ, Καστρί, Φώκια και Γαυδοπούλα. Έδρα έχει το Καστρί. Βρίσκεται στα νότια της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων, στην Περιφέρεια Κρήτης και έχει 158 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Από το 1925 μέχρι και το 2010, αποτελούσε την Κοινότητα Γαύδου και από 01-01-2011, αναγνωρίσθηκε σε Δήμο Γαύδου.

Διοικητική διαίρεση

Διοικητικές μεταβολές

Διατελέσαντες Κοινοτάρχες

Διατελέσαντες Δήμαρχοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Δήμος Γαύδου (ιστοσελίδα Δήμου Γαύδου)
ΔΗΜΟΣ Γαύδου. (σελίδα στο facebook)
Χάρτης Δήμου Γαύδου (χάρτες google)

Παραπομπές

Χάρτης 

Δήμοι του νομού Χανίων
Γαύδος
Στρυμονικός κόλπος

Ο Στρυμονικός Κόλπος (γράφεται συχνά εσφαλμένα ως "Στρυμωνικός Κόλπος") ή Κόλπος Ορφανού αποτελεί εγκόλπωση του Αιγαίου στο ΒΔ άκρο του Θρακικού πελάγους κατά διεύθυνση βορειοδυτική - νοτιοανατολική με συνολικό μήκος άνω των 20 χλμ. Ο Στρυμονικός οριοθετείται μέχρι τη νοητή ευθεία που συνδέει τα ακρωτήρια Ελευθέρας της Χαλκιδικής και Αγ. Δημητρίου της Καβάλας. Το όνομά του οφείλεται στον ποταμό Στρυμόνα που εκβάλει σ΄ αυτόν.

Η βυθομετρία εντός του κόλπου χαρακτηρίζεται ομαλή αυξανόμενη κατά τη διεύθυνσή του. Το μέγιστο βάθος του φθάνει τα 95 μέτρα κοντά και ΝΔ του ακρωτηρίου της Απολλωνίας. Οι ακτές του επί το πλείστον είναι αμμώδεις και ομαλές μ΄ εξαίρεση ενός μικρού βραχώδους τμήματος των δυτικών ακτών του, στη Χαλκιδική. Κατά μήκος των ακτών του Στρυμονικού υφίστανται πολλοί οικισμοί σημαντικότεροι των οποίων είναι ο Σταυρός και η Ασπροβάλτα.
Ο Κόλπος φέρεται ως "Κόλπος ορφανού" κατά μετάφραση από τους αγγλικούς ναυτικούς χάρτες. Επί Ενετικής θαλασσοκρατορίας ο Στρυμονικός λέγονταν "Κόλπος της Κοντέσσας", από το όνομα της ενετικής κωμόπολης "Contessa", στη θέση της οποίας βρίσκεται το χωριό Ορφανό.
 
Το όνομα του Στρυμονικού κόλπου μας είναι γνωστό από τον γεωγράφο Στράβωνα. Ο Ρωμαίος ιστορικός Λίβιος ονομάζει την παραλία του κόλπου αυτού "Parastrymonia", ενώ ο Πλίνιος μνημονεύει τη δυτική παραλία του με το όνομα "Cermoreus sinus".

Σημείωση
Σημειώνεται ότι η πλοήγηση κοντά στις ακτές, ιδίως παρά τις εκβολές του Στρυμόνα με σχετικά μεσαία σκάφη αναψυχής χρήζει ιδιαίτερης προσοχής διότι σε πολλά σημεία παρατηρείται μετακίνηση άμμου στο βυθό, με συνέπεια τα βάθη να μεταβάλλονται από εκείνα που αναφέρονται στους ναυτικούς χάρτες. Συνεπώς η χρήση του βυθομέτρου κρίνεται μάλλον αναγκαία. Αν υποπέσει στην αντίληψη ότι επί της ακολουθούμενης πορείας του σκάφους και σε κάποια απόσταση η θάλασσα αρχίζει να πρασινίζει αυτό σημαίνει ύπαρξη αβαθών και θα πρέπει ν΄ ακολουθήσει αμέσως αλλαγή πορείας κατά 90°, ή  άμεσο "κράτημα" των μηχανών, προ του κινδύνου προσάραξης.

Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τον Στρυμονικό κόλπο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 4ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-3211, που καλύπτει τον Στρυμονικό κόλπο και τον κόλπο Ιερισσού.

Παραπομπές

Πηγές 

Κόλποι της Θεσσαλονίκης
Κόλποι της Καβάλας
Κόλποι των Σερρών
Κόλποι της Χαλκιδικής
Κόλποι της Κεντρικής Μακεδονίας
Κόλποι της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης
Κόλποι της Ελλάδας
Νομός Χαλκιδικής
Νομός Θεσσαλονίκης
Νομός Σερρών
Νομός Καβάλας
Θρακικό Πέλαγος
Ίισαλμι

Το Ίισαλμι (Φινλανδικά:Iisalmi, Σουηδικά: Idensalmi) είναι πόλη και δήμος της Φινλανδίας. 

Βρίσκεται στην επαρχία της Ανατολικής Φινλανδίας και είναι μέρος της περιοχής της Βόρειας Σαβονίας. Ο δήμος έχει πληθυσμό 22.497 (2005) και καλύπτει περιοχή έκτασης 872,65 χλμ², εκ των οποίων τα 109,27 χλμ² είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι της τάξεως των 26,0 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Ο δήμος είναι αποκλειστικά Φινλανδόφωνος.

Ιστορία

Οι ρίζες του Ίισαλμι βρίσκονται στον 17ο αιώνα όταν σχηματίστηκε με την τοπική εκκλησία η περιοχή του Ίισαλμι το 1627. Στα μέσα του 18ου αιώνα η Φινλανδία βρισκόταν υπό Σουηδική κατοχή, ενώ η Σουηδία βρισκόταν σε πόλεμο με την Ρωσική Αυτοκρατορία. Η περιοχή του Κόλγιονβίρτα στο Ίισαλμι είναι γνωστή ως η τοποθεσία μίας εκ των μαχών του πολέμου αυτού, ιδιαίτερα γιατί εκεί έλαβε χώρα μία από τις μεγαλύτερες Σουηδικές νίκες. Ωστόσο, η Σουηδία έχασε τον πόλεμο τελικά και αναγκάστηκε να παραδώσει τη Φινλανδία στην αυτοκρατορική Ρωσία. Το Ίισαλμι απέκτησε καθεστώς πόλης το 1891.

Οικονομία

Στο Ίισαλμι δραστηριοποιούνται διάφορες εταιρίες. 

Η Όλβι (Olvi), η τελευταία μεγάλη ανεξάρτητη ζυθοποιία στη Φινλανδία (οι άλλες μεγάλες Φινλανδικές ζυθοποιίες έχουν αγοραστεί από πολυεθνικές εταιρίες), έχει στο Ίισαλμι το εργοστάσιο και το διοικητικό της κέντρο. 

Η Τζένελεκ (Genelec), εταιρία κατασκευής ηχείων υψηλής ποιότητας τα οποία χρησιμοποιούνται σε στούντιο ηχογράφησης παγκοσμίως, έχει την έδρα και το εργοστάσιό της στο Ίισαλμι. 

Το Ίισαλμι διαθέτει το δικό του σιδηροδρομικό σταθμό στο δίκτυο VR. Η γραμμή μεταξύ Ίισαλμι και Όουλου ηλεκτροδοτήθηκε το Δεκέμβριο του 2006.

Αδελφές πόλεις

  Πέτσελ, Ουγγαρία
  Νούτοντεν, Νορβηγία
  Νύσεπινγκ, Σουηδία
   Κίρισι, Ρωσία
   Νύκεπενγκ Φέλστα, Δανία
   Λύνεμπουργκ, Γερμανία

Πολιτισμός

Μουσική
Το πιο διάσημο συγκρότημα με έδρα του το Ίισαλμι σήμερα είναι η χιουμοριστική κάντρι-ροκ ορχήστρα Χάλαβατουν Πάπατ (Halavatun Papat). Από το Ίισαλμι κατάγεται και ο Γιάακο Τέππο (Jaakko Teppo), Φινλανδός τραγουδιστής και στιχουργός.

Καλλιτεχνικά γεγονότα

Αν και σχετικά μικρή πόλη το Ίισαλμι διαθέτει πολλά καλλιτεχνικά δρώμενα, μικρής και μεγαλύτερης κλίμακας. Ένα από τα γνωστότερα και πλέον αξιομνημόνευτα είναι το "Ρομπεπέιβετ" (Rompepäivät), δηλαδή, "οι μέρες των παλιών πραγμάτων". Οι άνθρωποι φέρνουν διάφορα παλιά πράγματα μικρότερης ή μεγαλύτερης αξίας και τα επιδεικνύουν, ενώ μερικά εξ αυτών διατίθενται και προς πώληση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημο σάιτ του Ίισαλμι

Δήμοι της Φινλανδίας
Πόλεις της Φινλανδίας
Δήμος Σφακίων

Ο Δήμος Σφακίων βρίσκεται στα νότια και ανατολικά του νομού Χανίων και έχει σαν έδρα τη Χώρα Σφακίων. Πρόκειται για παραθαλάσσιο και ορεινό δήμο, το βόρειο τμήμα του οποίου βρίσκεται στους πρόποδες των Λευκών Ορέων. Αντιστοιχεί στην ιστορική περιοχή των Σφακίων καθώς και στην Επαρχία Σφακίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο Δήμος Σφακίων έχει συνολικά 1889 κατοίκους και έκταση 467.589 στρέμματα. Ο Δήμος παρέμεινε αμετάβλητος με  το πρόγραμμα Καλλικράτης.

Διαίρεση

Ο δήμος περιλαμβάνει 9 κοινότητες:

  Κοινότητα Χώρας Σφακίων 
 η Χώρα Σφακίων
 η Βριτομάρτις
 οι Κομιτάδες
  Κοινότητα Αγίας Ρουμέλης 
 η Αγία Ρουμέλη
 η Παλαιά Αγία Ρουμέλη
  Κοινότητα Αγίου Ιωάννου 
 ο Άγιος Ιωάννης
 η Αράδαινα
  Κοινότητα Ανωπόλεως 
 η Ανώπολις
 τα Λιβανιανά
 το Λουτρόν
 το Λύκος
 το Φοίνικας
  Κοινότητα Ασκύφου  
 το Αμμουδάρι
 το Γωνί 
 οι Καρές 
 ο Πετρές
  Κοινότητα Ασφένδου  
 ο Άσφενδος
 ο Άγιος Νεκτάριος 
 ο Βουβάς 
 τα Νομικιανά 
  Κοινότητα Ίμπρου  
 η Ίμπρος 
 ο Βρασκάς
  Κοινότητα Πατσιανού 
 ο Πατσιανός 
 ο Καλλικράτης 
 το Καψοδάσος  
 το Φραγκοκάστελλο (τ. ο Παράδεισος)
  Κοινότητα Σκαλωτής  
 η Σκαλωτή   
 ο Αργουλές
 οι Λάκκοι

Δήμαρχοι Σφακίων 1999-σήμερα 
 1999-2002 Ιωάννης Μπραουδάκης
 2003-2010 Ιωσήφ Λύκος
 2011-2015 Παύλος Πολάκης (εξελέγη για πρώτη φορά το 2010 με 60,9% έναντι 39% για τον Ιωάννη Χιωτάκη και επανεξελέγη με 100% με 831 ψήφους το 2014 από τον πρώτο γύρο ως μοναδικός υποψήφιος)
 2015- 31 Αυγούστου 2019 Ιωάννης Ζερβός
 1 Σεπτεμβρίου 2019- Σήμερα:  Μανούσος Χιωτάκης (εκλεγείς το 2019)

Προσωπικότητες
Ρούσος Κούνδουρος, έμπορος και οπλαρχηγός Κρητικών Επαναστάσεων.
Μανούσος Κούνδουρος, νομικός, πρώην υπουργός και οπλαρχηγός Κρητικών Επαναστάσεων.
Γεώργιος Τσόντος Βάρδας, οπλαρχηγός και μακεδονομάχος.
Εμμανουήλ Μανουσογιαννάκης, στρατιωτικός και πολιτικός
Παύλος Πολάκης, πολιτικός

Δείτε επίσης
Σφακιά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Σφακίων
Στοιχεία για τον δήμο Σφακίων από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης 

Δήμοι της Περιφέρειας Κρήτης
Σφακιά
Έβρος (μυθολογία)

Ο Έβρος ήταν πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, γιος του βασιλιά της Θράκης, Κάσσανδρου. Δεν πρέπει να συνέχεται με τον ομόηχο πρόσωπο την ελληνικής μυθολογίας Εύρο. Ο Έβρος ήταν πολύ όμορφος νέος, με αποτέλεσμα ή μητρυιά του, Δαμασίππη της οικογένειας των Λαπιθών, να αποκτήσει ερωτικό ενδιαφέρον για αυτόν. Ο νεαρός αντιστάθηκε στις προκλήσεις της και έτσι εκείνη τον συκοφάντησε στον Κάσσανδρο. Ο νεαρός τότε για να γλυτώσει τον ατιμωτικό θάνατο από τα χέρια του ίδιου του του πατέρα έπεσε στον ποταμό Ρόμβο, που από τότε ονομάστηκε Έβρος.

Ο μύθος αυτός συναντάται στο τρίτο κεφάλαιο του έργου του Πλούταρχου Περί ποταμών και όρων. Αποτελεί ουσιαστικά θρακική παραλλαγή του μύθου του Ιππόλυτου, με τη Δαμασίππη στη θέση της Φαίδρας και τον Κάσσανδρο στη θέση του Θησέα.

Παραπομπές

Πηγές
Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια Γιοβάνη, έκδοση 1979,τόμος 7

Εβρος
Μυθολογια
Μπλάκμπερν Ρόβερς

Η Μπλάκμπερν Ρόβερς (αγγλικά: Blackburn Rovers, ) είναι αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Μπλάκμπερν.

Ιστορική πορεία 

Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Μπλάκμπερν Ρόβερς ιδρύθηκε το 1875 στην πόλη Μπλάκμπερν της επαρχίας Λάνκασαϊρ. Το 1888 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της επαγγελματικής ποδοσφαιρικής λίγκας (Football League) της Αγγλίας. Ήδη από το 1890 χρησιμοποιεί ως έδρα το Ίγουντ Παρκ που έχει χωρητικότητα 31.367 θεατών.

Έχει χρώματα το μπλε και το άσπρο και ως έμβλημα το τριαντάφυλλο. Μότο του συλλόγου είναι η λατινική φράση Arte et labore, η οποία αποτελούσε ανέκαθεν το μότο του δημοτικού συμβουλίου της πόλης και σημαίνει "Tέχνη και εργασία". Εκφράζει τη φιλοσοφία των κατοίκων της τοπικής κοινωνίας, εννοώντας ότι η επιτυχία έρχεται αν συνδυαστούν η επιδεξιότητα με τη σκληρή δουλειά.

Τα πρώτα χρόνια της ύπαρξης της Μπλάκμπερν Ρόβερς ήταν τα πιο επιτυχημένα, αφού κατέκτησε τέσσερις φορές το Κύπελλο Αγγλίας ως το 1891 και μάλιστα τρεις συνεχόμενες (1884, 1885, 1886), μια επιτυχία που δεν εχει επαναληφθεί από άλλο σύλλογο. Στη συνέχεια πέρασε στάδια ακμής και παρακμής κερδίζοντας μόλις δύο πρωταθλήματα κι ένα Κύπελλο Αγγλίας (1928) ως το 1930.

Τις επόμενες δεκαετίες παρέμεινε στη μετριότητα των χαμηλών κατηγοριών, από την οποία κατάφερε να ξεφύγει μετά το 1991, όταν τη διοίκηση του συλλόγου ανέλαβε ο βιομήχανος Τζακ Γουόκερ (Jack Walker), ο αποκαλούμενος «βαρόνος του χάλυβα». Προσέλαβε ως μάνατζερ τον Κένι Νταλγκλίς και αμέσως προήχθη στην  Πρέμιερ Λιγκ (1992). Δαπάνησε εκατομμύρια λίρες αγοράζοντας σημαντικούς ποδοσφαιριστές, όπως οι Άλαν Σίρερ και Κρις Σάτον και το 1995 κατάφερε κόντρα στα φαβορί να κατακτήσει το Πρωτάθλημα Αγγλίας ύστερα σχεδόν από 80 χρόνια και να πάρει μέρος στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Στην Μπλάκμπερν αγωνίστηκε για μιάμισι αγωνιστική περίοδο (1996-98) ο Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής Γιώργος Δώνης.

Λίγα χρόνια αργότερα η πρωταθλήτρια ομάδα διαλύθηκε και το 1999 υποβιβάστηκε. Παρά το θάνατο του Γουόκερ, το 2001 ο σύλλογος ανέβηκε πάλι στην Πρέμιερ. Έκτοτε έχει κατακτήσει το Λίγκ Κάπ (2002) κι έχει λάβει μέρος τέσσερις φορές στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Τo 2010-11 τερμάτισε 15η θέση στην βαθμολογία. Τη σεζόν 2011-12 υποβιβάστηκε στη 2η Κατηγορία Αγγλίας .Το 2017 υποβιβάστηκε ακόμα χαμηλότερα στην 3η κατηγορία για έναν χρόνο, καταφέρνοντας να ανάβει πάλι στην Τσάμπιονσιπ, όπου αγωνίζεται και σήμερα.

Τίτλοι 

 Πρωταθλήματα Αγγλίας: 4 (1911-12, 1913-14 / 1994-95,)
 Κύπελλα Αγγλίας: 6 (1884, 1885, 1886, 1890, 1891, 1928,)
Λιγκ Καπ: 1 (2002)
Τσάριτι Σιλντ: 1 (1912)

Προσωνύμια 

Το «Ρόβερς» ένα προσωνύμιο που ακολουθεί την Μπλάκμπερν, οι Άγγλοι το κολλάνε συνήθως σε ομάδες που δεν είχαν σταθερή έδρα στα εντός έδρας παιχνίδια τους, βέβαια αυτό έχει αλλάξει αλλά το προσωνύμιο έμεινε. Άλλο ένα προσωνύμιο λιγότερο γνωστό στο ευρύ κοινό είναι «το καμάρι του Λανκσαιερ» από την περιοχή που η ομάδα προέρχεται.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 https://www.rovers.co.uk/

Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1875
Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1875
Ταξιάρχης Ευβοίας

Να μη συγχέεται με το χωριό Ταξιάρχες Εύβοιας στο δήμο Κύμης-Αλιβερίου

Ο Ταξιάρχης είναι ένα χωριό του Νομού Εύβοιας το οποίο υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού. Δημιουργήθηκε από τη συνένωση του χωριού «Άγιος Ιωάννης» όπου κατοικούσαν οι ντόπιοι και του χωριού «Μουρσαλί», που ιδρύθηκε από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Το χωριό βρίσκεται σε αμφιθεατρική τοποθεσία στους πρόποδες του όρους Τελέθριο και έχει θέα στον Παγασητικό κόλπο.
Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 798 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2011. 

Το χωριό φημίζεται για τα σύκα που παράγει.

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Γκεγκική διάλεκτος

Τα γκεγκ (ή γκέγκικα) είναι μια από τις δύο σημαντικές διαλέκτους της αλβανικής. Η άλλη διάλεκτος είναι τα Τόσκικα, τα οποία είναι η κύρια βάση της τυποποιημένης μορφής της αλβανικής. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ αυτών των δύο διαλέκτων είναι ο Ποταμός Σκούμπιν (γεωγραφικά όρια).
 	
Τα γκέγκικα μιλιούνται στη βόρεια Αλβανία, μεταξύ των Σκοπίων και του Μαυροβουνίου  και από Αλβανούς μέσα στο Κόσοβο και μέσα στη Σερβία (συνήθως στις πόλεις Πρέσεβο, Μπουτζάνοβακ, και Μέντβετζα).

Τα Γκεγκικά Φωνήεντα

Δείτε ακόμη 
 Γκέγκηδες

Εξωτερική Σύνδεσμοι 
 ISO Documentation 

Αλβανική γλώσσα
Λάζα Ριστόβσκι

Ο Λάζα Ριστόβσκι (Σερβικά: Лаза Ристовски), (23 Ιανουαρίου 1956 - 6 Οκτωβρίου 2007) ήταν μουσικός από την πρώην Γιουγκοσλαβία. Έπαιζε πλήκτρα στο παλιό δημοφιλές ροκ συγκρότημα Bijelo dugme.

Βιογραφία

Ο Ριστόβσκι γεννήθηκε στο Νόβι Παζάρ της Σερβίας στην Γιουγκοσλαβία το 1956. Γύρω στα τέλη της δεκαετίας του '60 έγινε μέλος του πρώτου συγκροτήματός του, το οποίο λεγόταν Bezimenici.

Στα μέσα του 1976 έγινε μέλος του Bijelo dugme. Έμεινε μαζί τους μέχρι τις αρχές του 1979, προτού εκτελέσει ένα σόλο σχέδιο, και έπειτα επανενώθηκε με το γκρουπ. Ο Ριστόβσκι έπαιζε συνήθως διάφορα πλήκτρα και συνθεσάιζερ. Η μεταγενέστερη μουσική του Bijelo dugme ήταν γεμάτη συνθεσάιζερ κατά τη δεκαετία του '80.

Ο Λάζα Ριστόβσκι ενώθηκε άλλη μια φορά με τους Bijelo dugme το 2005 για τρία αποχαιρετιστήρια σόου στο Σαράγεβο, Ζάγκρεμπ και Βελιγράδι.

Πέθανε στις 6 Οκτωβρίου 2007 στο Βελιγράδι της Σερβίας.

Δισκογραφία

με τους SMAK

Singles
"Ulazak u Harem" (1975)
"Satelit" (1976)
"Ljudi nije fer" (1976)
"Na Balkanu" (1979)
"Rok cirkus" (1980)

Άλμπουμ
Smak (1975)
RM Tocak (1976)
Rok cirkus (1980)
Zašto ne volim sneg (1981)

με τους Bijelo dugme

Στούντιο άλμπουμ
Eto! Baš hoću! (1976)
Kosovka djevojka (1984)
Pljuni i zapjevaj moja Jugoslavijo (1987)
Ćiribiribela (1989)

Ζωντανά άλμπουμ
Koncert kod Hajdučke česme (1978)
Mramor, kamen i željezo (1988)

Σόλο

Άλμπουμ
Merge (PGP RTB, 1983)
2/3 (1983)
Roses for General (1984)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Merge
Preminuo poznati muzičar Laza Ristovski, Blic, 6 Οκτωβρίου 2007
Preminuo Laza Ristovski, Popboks, 6 Οκτωβρίου 2007

Σέρβοι μουσικοί
Φυσική καταστροφή

Μία φυσική καταστροφή είναι η συνέπεια ενός φυσικού κινδύνου (π.χ. μίας ηφαιστειακής έκρηξης, ενός σεισμού, μίας κατολίσθησης) η οποία περνάει από το στάδιο της πιθανότητας σε μία ενεργή φάση και κατά συνέπεια έχει επιπτώσεις στις ανθρώπινες δραστηριότητες. Η ανθρώπινη αδυναμία μπροστά στις φυσικές καταστροφές, που επιδεινώνεται από την έλλειψη προγραμματισμού ή την έλλειψη κατάλληλου συστήματος διαχείρισης έκτακτων αναγκών, οδηγεί σε οικονομικές, δομικές και ανθρώπινες απώλειες. Το μέγεθος της απώλειας εξαρτάται από την ικανότητα του πληθυσμού να υποστηρίξει ή να αντισταθεί στην καταστροφή, την ανθεκτικότητά του, την επάρκειά του σε κατάλληλο εξοπλισμό και είδη πρώτης ανάγκης, γεγονός που συνοψίζεται στην έκφραση «Η καταστροφή προκύπτει όταν οι κίνδυνοι συναντούν αδυναμία». Έτσι ένας φυσικός κίνδυνος δεν θα καταλήξει ποτέ σε φυσική καταστροφή σε περιοχές όπου δεν υπάρχει αδυναμία (π.χ. ένας δυνατός σεισμός σε μία ακατοίκητη περιοχή). Ο όρος «φυσικός» έχει δεχτεί έντονη κριτική καθώς τα γεγονότα δεν είναι απλά κίνδυνοι ή καταστροφές χωρίς ανθρώπινη συμμετοχή. Το μέγεθος των πιθανών απωλειών μπορεί επίσης να εξαρτηθεί από τη φύση του ίδιου του κινδύνου, που μπορεί να κυμαίνεται από ένα μικρό χτύπημα κεραυνού, το οποίο απειλεί μία πολύ μικρή περιοχή, έως ένα συμβάν πρόσκρουσης αστεροειδούς ή άλλου διαστημικού υλικού, το οποίο μπορεί να εξαλείψει τον πολιτισμό.

Διεθνείς Εκστρατείες 

Το 2000 ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ξεκίνησε το Διεθνές Πρόγραμμα Έγκαιρης Προειδοποίησης με σκοπό να τονίσουν τις περιπτώσεις αδυναμιών και να καταστήσουν τις κοινότητες ανθεκτικές στις καταστροφές, προωθώντας την αυξημένη επαγρύπνηση και την σημασίας της μείωσης των καταστροφών ως ένα βασικό συστατικό της βιώσιμης ανάπτυξης, με στόχο την μείωση των ανθρώπινων, οικονομικών και περιβαλλοντολογικών απωλειών από κάθε είδους κίνδυνο. Παράλληλα, το θέμα της «Ημέρας για την Μείωση των Καταστροφών 2006-2007»  που οργάνωσαν τα Ηνωμένα Έθνη ήταν «Η εκπαίδευση για τη μείωση των καταστροφών αρχίζει από το σχολείο».

Δείτε επίσης 

 Κίνδυνος
 Φυσικός Κίνδυνος
 Περιβαλλοντικές Επιστήμες
 Θεωρία του Χάους
 Έκτακτη Ανάγκη
 Διαχείριση Έκτακτων Αναγκών
 Πολιτική Προστασία
 Μείωση Ποσοστού Καταστροφών
 Καταφύγιο Έκτακτης Ανάγκης
 Περιβαλλοντολογική Καταστροφή
 Καιρική Καταστροφή

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 
  

 
  

 

 
 

 

  Φωτογραφικές αποδείξεις για τις συνέπειες των φυσικών καταστροφών στον πλανήτη

Φυσικοί κίνδυνοι
Λύκειο Γαλατασαράι

Το Λύκειο Γαλατασαράι (τουρκικά: Galatasaray Lisesi, γαλλικά: Lycée de Galatasaray) είναι ένα από τα πιο επιφανή και σημαίνοντα κέντρα μέσης εκπαίδευσης στη σύγχρονη Τουρκία. Ιδρύθηκε το 1481 και είναι το παλαιότερο κέντρο μέσης εκπαίδευσης στην Κωνσταντινούπολη και ο δεύτερος αρχαιότερος Τουρκικός εκπαιδευτικός θεσμός στην πόλη μετά το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης το οποίο ιδρύθηκε το 1453. 

Η ονομασία Γαλατασαράι σημαίνει Παλάτι Γαλατά, καθώς το σχολείο βρίσκεται κοντά στον Γαλατά, το γενοβέζικο φρούριο στα βόρεια του Χρυσούν Κέρατος, το οποίο ήταν επίσης γνωστό με το εναλλακτικό όνομα Πέρα (Πέρα εν Συκαίς). Από τον 19ο αιώνα, το όνομα "Πέρα" αποδίδεται κυρίως στο μεγαλύτερο προάστιο Μπεγιόγλου που επίσης περικλείει τη συνοικία του Γαλατά. Η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα ιδρύθηκε από μαθητές του σχολείου και τον προπονητή τους, Αλί Σαμί Γιεν.

Εκπαίδευση 
Η εκπαίδευση είναι κυρίως στα Γαλλικά και τα Τουρκικά. Επίσης διδάσκονται ως δεύτερες γλώσσες τα Αγγλικά και τα Ιταλικά. Μέσα από τις τάξεις της Λογοτεχνίας και των Θρησκευτικών γίνεται μικρή διδασκαλία και των Οθωμανικών Τουρκικών, των Περσικών και των Αραβικών, ενώ μέσα από τις τάξεις των Γαλλικών διδάσκονται λίγο Λατινικά και Ελληνικά.

Σύνθημα 
"J'aime la qualité, j'aime la superiorité, alors j'aime mon Lycée."

Γαλλικά για: "Αγαπώ την ποιότητα, αγαπώ την ανωτερότητα, επομένως αγαπώ το Λύκειό μου".

Διάσημοι απόφοιτοι 

Μεταξύ των πολλών διασήμων αποφοιτησάντων από το Λύκειο Γαλατασαράι συγκαταλέγονται οι:

 Τεβφίκ Φικρέτ, ποιητής
 Αχμέτ Χασίμ, ποιητής
 Ναζίμ Χικμέτ, ποιητής
 Αμπντί Ιπεκτσί, δημοσιογράφος
 Αχμέτ Ζόγου, βασιλιάς της Αλβανίας
 Γιτζάκ Μπεν-Ζβι, 2ος Πρόεδρος του Ισραήλ
 Σουάτ Χαϋρί Ουργουπλού, Πρωθυπουργός της Τουρκίας
 Νιχάτ Ερίμ, Πρωθυπουργός της Τουρκίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Λύκειο Γαλατασαράι
 Πανεπιστήμιο Γαλατασαράι
 Δημοτικό Γαλατασαράι

Γαλατασαραι
Εκπαίδευση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Φωτόμετρο

Το φωτόμετρο είναι μια συσκευή μέτρησης της ποσότητας του φωτός. Στη φωτογραφία το φωτόμετρο χρησιμοποιείται συχνά για τον καθορισμό της σωστής έκθεσης. Τυπικά το φωτόμετρο περιλαμβάνει έναν υπολογιστή (αναλογικό ή ψηφιακό), ο οποίος καθορίζει την ταχύτητα κλείστρου και τον αριθμό #F (αριθμός διαφράγματος ανοίγματος) που χρειάζεται για την βέλτιστη έκθεση, σε δεδομένες συνθήκες φωτισμού και ταχύτητα φιλμ.

Τα φωτόμετρα χρησιμοποιούνται επίσης στην διεύθυνση φωτογραφίας στον κινηματογράφο αλλά και στη σκηνογραφία, για τον καθορισμό του βέλτιστου επιπέδου φωτός για μια σκηνή. Χρησιμοποιούνται και στο γενικότερο χώρο του φωτισμού, όπου μπορούν να συμβάλλουν στην μείωση του περιττού οικιακού φωτισμού, της εξωτερικής φωτορύπανσης, αλλά και στον καθορισμό των κατάλληλων επιπέδων φωτισμού για την ανάπτυξη καλλιεργειών. 

Όργανα μέτρησης
Φως
Θράκη (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία η Θράκη ήταν κόρη του Ωκεανού και της Παρθενόπης, αδελφή της Ευρώπης και επώνυμη ηρωίδα της αρχαίας περιοχής της Θράκης. Γέννησε τον Βίθυ ή Βιθυνό, του οποίου πατέρας ήταν ο Δίας, και τον Δόλογκο (του οποίου πατέρας ήταν ο Κρόνος).

Η Θράκη ήταν γνωστή και ως Θράσσα ή Θρώσσα. Με το όνομα αυτό αναφέρεται ως μητέρα του Ισμάρου, καρπού του έρωτά της με τον Άρη. Ο Ίσμαρος ήταν ήρωας της θρακικής Μαρωνείας.

Δείτε επίσης 
 Τιτανίδες (οι κόρες του Ωκεανού)

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 467

Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Θρακη
Αρχαία Θράκη
Η Βάπτιση του Χριστού (Βερρόκκιο)

Η Βάπτιση του Χριστού (Ιταλικά: Battesimo di Cristo) είναι ένας πίνακας ζωγραφικής από τον Ιταλό καλλιτέχνη της Αναγέννησης Αντρέα ντελ Βερρόκκιο. Ο Βερρόκκιο έζησε και φιλοτέχνησε τα έργα του στη Φλωρεντία, αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της τοσκανικής σχολής. Ο πίνακας του αυτός φιλοτεχνήθηκε ανάμεσα στο 1475 και το 1478. Σήμερα βρίσκεται στη συλλογή της πινακοθήκης Ουφίτσι στη Φλωρεντία.

Το έργο 
Το έργο αποτέλεσε παραγγελία για την εκκλησία του μοναστηριού του Σαν Σάλβι της Φλωρεντίας, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1530. Φιλοτεχνήθηκε στο εργαστήριο του Βερρόκκιο, του οποίου η τεχνοτροπία διαφαίνεται από τις μορφές του Χριστού και του Ιωάννη του Βαπτιστή. 

Ο πίνακας οφείλει την ιδιαίτερη φήμη του στο μαθητή που συμμετείχε στην κατασκευή του. Ο ξανθός άγγελος στην άκρη αριστερά και το κομμάτι του τοπίου αμέσως από πάνω φτιάχτηκαν από το χέρι ενός πολύ νεαρού Λεονάρντο ντα Βίντσι, που μαθήτευε πλάι στο Βερρόκκιο τη δεκαετία του 1470. Ο πρώτος που αναφέρει τη συμβολή του Λεονάρντο στον πίνακα είναι ο Βαζάρι. Η απαλότητα του χεριού του Λεονάρντο φαίνεται στο πρόσωπο του αγγέλου, φτιαγμένο με τρόπο πολύ ώριμο από το νεαρό ζωγράφο. Αίσθηση προκαλούν επίσης οι μπούκλες των μαλλιών του, που φυλακίζουν την κίνηση με τρόπο που μοιάζουν αληθινές. Σύμφωνα με το θρύλο, όταν ο Βερρόκκιο αντίκρισε τον άγγελο, δεν ξαναζωγράφισε ποτέ, παραμερίζοντας μπροστά στο ταλέντο του μαθητή του. Η εκδοχή αυτή, αν και πιθανή, δεν είναι καθολικά αποδεκτή.
 
Ο πίνακας απεικονίζει τον Ιωάννη να βαπτίζει το Χριστό χύνοντας νερό πάνω στο κεφάλι του. Τα απλωμένα χέρια του Θεού, οι χρυσές ακτίνες, το περιστέρι με τεντωμένα τα φτερά, όλα δείχνουν πως ο Χριστός είναι μέλος της Αγίας Τριάδας. Δύο άγγελοι στην όχθη του ποταμού κρατούν τα ρούχα του Κυρίου. Η σύνθεση είναι τριγωνική με κορυφή το χέρι του Ιωάννη και βάση το κάτω μέρος του πίνακα, από τα πόδια του Ιωάννη μέχρι τα πόδια των αγγέλων. Στο οπτικό κέντρο κυριαρχεί η φιγούρα του Χριστού, που δίνει στον πίνακα μια αίσθηση περιστροφικής κίνησης, μιας και το σώμα Του είναι γυρισμένο κατά τρία τέταρτα από τον άγγελο που στέκεται αριστερά. Ο άγγελος του Λεονάρντο διαφοροποιείται με τη χάρη και την απαλότητά του, συγκριτικά με τις άλλες μνημειώδεις μορφές, που καθορίζονται από έντονο περίγραμμα. Με τον ίδιο τρόπο το τοπίο στο φόντο, με μια πλατιά κοιλάδα την οποία και διατρέχει ο ποταμός, δοσμένο με ατμοσφαιρικότητα και απαλές μορφές, διαφέρει σε σχέση με την τραχύτητα που εμφανίζουν οι τετραγωνισμένες πέτρες.

Δείτε επίσης 
 Ουφίτσι
 Αναγέννηση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της Galleria Uffizi.
 Web Gallery of Art
 Ιστοσελίδα με τον πίνακα και το κομμάτι του Λεονάρντο σε μεγέθυνση.

Έργα ζωγραφικής του Αντρέα ντελ Βερόκιο
Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής
Εκθέματα της Πινακοθήκης Ουφίτσι (Φλωρεντία)
Αντιζωδιακό φως

Το αντιζωδιακό φως (διεθνώς Gegenschein, από τον γερμανικό όρο) στην Αστρονομία είναι ένα αμυδρό διάχυτο φως που αυξάνει ελαφρώς την επιφανειακή λαμπρότητα του νυκτερινού ουρανού κατά την κατεύθυνση αντίθετα από τον Ήλιο. Το αντιζωδιακό, όπως και το ζωδιακό φως, είναι λαμπρότερο κοντά στο επίπεδο της Εκλειπτικής και προέρχεται από παρόμοια αιτία. Ανακαλυφθηκε το 1854 από τον Δανό αστρονόμο Τέοντορ Μπρόρσεν. Ονομάζεται επίσης ανθηλιακό φως, από την κατεύθυνση προς την οποία παρατηρείται.

Παρατήρηση 
Το αντιζωδιακό φως δεν είναι τόσο έντονο όσο το ζωδιακό. Στην πραγματικότητα, είναι τόσο αμυδρό, ώστε είναι αδύνατη η παρατήρησή του αν υπάρχει σεληνόφως ή φώτα πόλεων,ή εάν συγχέεται με τον Γαλαξία. Εμφανίζεται ως μία ωοειδής περιοχή λιγότερο «μαύρη» από τον νυκτερινό ουρανό, με πλάτος λίγες μοίρες και μήκος 10° ως 15° κατά μήκος της εκλειπτικής.

Εξήγηση 
Παρόμοια με το ζωδιακό φως, το αντιζωδιακό είναι στην πραγματικότητα ηλιακό φως που ανακλάται από τα σωματίδια της διαπλανητικής σκόνης, παρομοίως εξωτερικά από την τροχιά της Γης.

Τα σωματίδια αυτά δεν είναι τόσο πολλά σε μεγαλύτερες ηλιοκεντρικές αποστάσεις, ούτε το φως του Ήλιου είναι στην περιοχή τους τόσο έντονο, και για τους λόγους αυτούς το αντιζωδιακό φως δεν είναι τόσο έντονο όσο το ζωδιακό. Ωστόσο, ενισχύεται επειδή 1) ο κάθε κόκκος σκόνης δείχνει τη φωτισμένη πλευρά του προς τη Γη και 2) η οπισθοσκέδαση του φωτός οδηγεί σε ενισχυτική συμβολή του.

Δείτε επίσης 
 Ζωδιακό φως

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φωτογραφίες του αντιζωδιακού φωτός
 Zodiacal Light and the Gegenschein, άρθρο του J.E. Littleton

Αντιζωδι
Αντιζωδι
Οπτικά φαινόμενα
Εντίπ Τζανσεβέρ

Ο Εντίπ Τζανσεβέρ (Edip Cansever) [] (8 Αυγούστου 1928 - 28 Μαΐου 1986) ήταν Τούρκος ποιητής. Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη ο Τζανσεβέρ φοίτησε για κάποιο διάστημα στην Εμπορική Ακαδημία και εργάστηκε ως πωλητής αρχαιοτήτων στο Καπαλίτσαρσι. Παρόλη την άρνησή του, θεωρείται μέλος της δεύτερης νέας γενιάς. 

"Η ποίηση του Εντίπ Τζανσεβέρ έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά: Είναι η απόδειξη της ζωής του και το αποτέλεσμα της ποιητικής του μαστοριάς. Μια νέα ουσία, μια νέα μορφή στίχου φτάνει το επίπεδο της απλότητας μόνο αφού έχει υποστεί μια πολυεπίπεδη διαδικασία μαστοριάς. Το ότι είναι πολέμιος των άκαμπτων μορφών τον καθιστά έναν από τους καλλιτέχνες του κινήματος Yeni. Η επιτευχθείσα επαναστατικοποίηση του των άκαμπτων μορφών έρχεται από την πίεση της ουσίας" (Ντογάν Χιζλάν, 1983).

Έργα

Ikindi Ustu (1947)
Dirlik Duzenlik (1954)
Yercekimli Karanfil (1957)
Umutsuzlar Parki (1958)
Petrol (1959)
Nerde Antigone (1961)
Tragedyalar (1974)
Cagrilmayan Yakup (1966)
Kirli Agustos (1970)
Sonrasi Kalir (1964)
Ben Ruhi Bey Nasilim (1976)
Sevda ile Sezgi (1977)
Sairin Seyir Defteri (1980)
Yeniden (Collected Poems, 1981)
Bezik oynayan Kadinlar (1982)
Ilkyaz Sikayetcileri (1984)
Oteller Kenti (1985)

Βραβεία

Ποιητικά Βραβεία Yeditepe (1958)
Ποιητικά Βραβεία Ένωσης Τουρκικής γλώσσας (1977)
Λογοτεχνικά Βραβεία Sedat Simavi (1982)

Παραπομπές

Πηγές
 Ahmet Necdet, Modern Turk Siiri Yonelimler, Tanikliklar, Ornekler, Broy Publishing, October 1993.
 Poems translated by Murat Nemet-Nejat, Μερικά από τα ποιήματά του (στα Αγγλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
http://www.thesis.bilkent.edu.tr/0002273.pdf

Τούρκοι ποιητές
Νετζατί Τζουμαλέ

Ο Νετζατί Τζουμαλή (Necati Cumalı, 13 Ιανουαρίου 1921 - 10 Ιανουαρίου 2001) ήταν Τούρκος μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος και ποιητής, γεννημένος το 1921 στη Φλώρινα της Ελλάδας. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Ουρλά κοντά στη Σμύρνη στο πλάισιο της συμφωνίας ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας του 1923. 

Μεγάλωσε στα Βουρλά και σπούδασε στη Σμύρνη και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας. Άρχισε να γράφει ποίηση ενώ ήταν ακόμη φοιτητής και τα ποιήματά του εκδόθηκαν από τις αρχές της δεκαετίας του '40 σε διακεκριμένα Τουρκικά λογοτεχνικά περιοδικά όπως τα Varlık και Servet-i Fünun. Στα τέλη της δεκαετίας αυτής, ενώ υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία, άρχισε επίσης να γράφει διηγήματα στα οποία διαφαινόταν η βαθειά επιρροή ενός άλλου σημαντικού Τούρκου συγγραφέα, του Σαμπαχαττίν Αλί. 

Συγγραφέας περίπου 15 ποιητικών βιβλίων και πολλών βιβλίων διηγημάτων και μυθιστοριογραφίας, καθώς και θεατρικών έργων, ο Νετζατί Τζουμαλέ πέθανε στις 10 Ιανουαρίου του 2001 στην Κωνσταντινούπολη. 

Ένας από τους γνωστότερους τίτλους του είναι το σύντομο μυθιστόρημα. «Στεγνό Καλοκαίρι» (Susuz Yaz), το οποίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Μετίν Ερκσάν το 1964 με τους Χούλια Κοτσυιγίτ και Ερολ Τας, και το οποίο κέρδισε την Χρυσή Άρκτο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου τη χρονιά εκείνη. Άλλο διάσημο μυθιστόρημά του είναι το «Κατεστραμμένοι Λόφοι: Μακεδονία 1900» (Viran Dağlar: Makedonya 1900), όπου διηγείται την ιστορία της οικογένειάς του που καταγόταν από μια μακρά σειρά Τούρκων Μπέηδων, με υπόβαθρο την αναταραχή στα Βαλκάνια. Το μυθιστόρημα αυτό μεταφέρθηκε (όχι πολύ πιστά) στην τηλεόραση από τον Μισέλ Φαβάρτ το 2001 ως πολυεθνής συμπαραγωγή του καναλιού ARTE με τον τίτλο «Le dernier Seigneur des Balkans».. Στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο «Ο Τελευταίος Άρχοντας των Βαλκανίων».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Brittanica

Τούρκοι λογοτέχνες
Τούρκοι ποιητές
Τούρκοι διηγηματογράφοι
Τούρκοι μυθιστοριογράφοι
Τούρκοι θεατρικοί συγγραφείς
Τούρκοι Μακεδόνες
Απόφοιτοι Πανεπιστημίου της Άγκυρας
ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος

Ο Ρήγας Φεραίος (1967-1999) ήταν η οργάνωση νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού. Ιδρύθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1967, ως Πανελλήνια Αντιδικτατορική Οργάνωση Σπουδαστών (ΠΑΟΣ) "Ρήγας Φεραίος", κυρίως από πρώην μέλη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968, τοποθετήθηκε υπέρ του ΚΚΕ εσωτερικού. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση και εκατοντάδες μέλη της οργάνωσης συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν, ενώ οι καταδίκες των μελών του αθροίζονται σε πολλούς αιώνες. Παράλληλα η συμβολή του "Ρήγα Φεραίου" στην ανάπτυξη του μαζικού αντιδικτατορικού κινήματος ήταν ιδιαιτέρως σημαντική, ενώ επίσης παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην δημιουργία των Φοιτητικών Επιτροπών Αγώνα. Οι πλατιές αυτές συλλογικότητες, που αποτελούνται από φοιτητές που αναζητούν τρόπους συλλογικής αντιδικτατορικής δράσης, θα δράσουν δημόσια στις σχόλες τους και μέσα στα αμφιθέατρα διεκδικώντας τη δυνατότητα για δημόσιες συγκεντρώσεις και συζήτησης,ενώ προφυλάσσουν τον παράνομο οργανωτικό τους ιστό. 

Στις γραμμές της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος διαμορφώθηκε πλειοψηφούσα αριστερή πτέρυγα, η οποία είχε αναφορές στον κριτικό μαρξισμό που εκπροσωπούσαν θεωρητικοί όπως ο Νίκος Πουλαντζάς και ο Λουί Αλτουσέρ καθώς επίσης και σε γεγονότα διεθνούς εμβέλειας όπως ο Γαλλικός Μάης του '68 και η Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα. Η πτέρυγα αυτή διαφωνούσε με τις πολιτικές και στρατηγικές επιλογές του κόμματος. 

Μετά την εκλογική αποτυχία του 1977, η αριστερή πτέρυγα της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος όξυνε την κριτική της τονίζοντας πως η δημιουργία του εκλογικού σχήματος της Συμμαχίας Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων με τα θολά, μετριοπαθή και ετερόκλητα χαρακτηριστικά της, αποτελούσε την κύρια αιτία της εκλογικής συρρίκνωσης. Η εσωτερική κρίση οξύνθηκε μέχρι τις παραμονές της σύγκλισης της Β' Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της οργάνωσης, την οποία η ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτερικού δεν αναγνώρισε. Όσοι συμμετείχαν σε αυτή διαγράφτηκαν από την κομματική ηγεσία (65%-70% της οργάνωσης). Οι διαγραφέντες ίδρυσαν ξεχωριστή οργάνωση με τον τίτλο ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος - Β΄ Πανελλαδική.

Κατά τη διάσπαση του 1987, όταν η πλειοψηφία του ΚΚΕ εσωτερικού ίδρυσε την Ελληνική Αριστερά (ΕΑΡ), ο Ρήγας Φεραίος αποτέλεσε νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά. Τα επόμενα χρόνια συρρικνώθηκε και το 1999, τα λίγα μέλη που είχαν απομείνει επέλεξαν να μετονομαστούν σε Νεολαία Ανανεωτικής Κομμουνιστικής Οικολογικής Αριστεράς (ΑΚΟΑ). 

Ο Ρήγας Φεραίος εξέδιδε τον Θούριο. Ανάμεσα στους κατά καιρούς γραμματείς της οργάνωσης ήταν οι Κώστας Κωσταράκος, Γιάννης Βούλγαρης, Μάνος Σωτηριάδης, Μπάμπης Γεωργούλας, Νίκος Βούτσης, Νίκος Φίλης, Μιχάλης Σαμπατακάκης κ.ά.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Αργύρης Υφαντόπουλος, « Το ΚΚΕ Εσωτερικού και ο "Ρήγας Φεραίος" στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα: μαρτυρίες και ιδεολογική διαχείριση της μνήμης » Δοκιμές, τ/χ 13-14 (2005), σελ. 217-258
Αργύρης Υφαντόπουλος, Η κομμουνιστική ανανέωση και το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα (1972-1973). Η διαχείριση της μνήμης, Διδακτορική διατριβή, Πάντειο πανεπιστήμιο, Αθήνα 2010
Γιάννης Σιούτης

Ο Ιωάννης (Γιάννης) Σιούτης, γεννημένος στις 27 Ιουλίου 1973, είναι πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού. Έχει ύψος 1,84 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ.

Καριέρα 
Ξεκίνησε την καριέρα του από το Μίλωνα Νέας Σμύρνης στον οποίο αγωνίστηκε για μια δεκαετία και το 1995 αποκτήθηκε από τον Άρη. Με τον Άρη κατέκτησε το Κύπελλο Κόρατς το 1997 και το κύπελλο Ελλάδας το 1998. Το 1999 αγωνίστηκε για ένα χρόνο στον Πανιώνιο έχοντας μ.ο: 7,9π. – 1,9ρ. και 3,4 ασίστ και στη συνέχεια επέστρεψε στον Άρη και σε 11 παιχνίδια, είχε μ.ο: 5,4π. – 1,2ρ. και 2,6 ασίστ.

Το 2002 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό με τον οποίο κατέκτησε την Ευρωλίγκα. Σε 11 παιχνίδια στο ελληνικό πρωτάθλημα με την ομάδα του τριφυλλιού, είχε μ.ο: 2,5π. – 0,9ρ. και 1,4 ασίστ, ενώ σε ισάριθμα παιχνίδια στην Ευρώπη, είχε μ.ο: 0,9π. – 0,9ρ. και 4 ασίστ. 

Μετά τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε στο Ηράκλειο, το Περιστέρι, τον Ηλυσιακό και τη Δάφνη.

Την περίοδο 2006/2007 αγωνίστηκε στο Σπόρτιγκ με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα Α2 και με τον οποίο σε 30 παιχνίδια, είχε μ.ο: 10,1π. – 2,2ρ. και 4,2 ασίστ. Το 2007 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ. και είχε σε 8 παιχνίδια στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, είχε μ.ο: 1,3 πόντους, ενώ σε 1 παιχνίδι που αγωνίστηκε στα πλέι οφ, είχε μ.ο: 3π. και 1 κλέψιμο. Το 2008 συμφώνησε με τον Πανελλήνιο.

Το 2011 έβαλε τέλος στην αθλητική του πορεία και ξεκίνησε καριέρα ως προπονητής.

Ο Γιάννης Σιούτης έχει υπάρξει διεθνής με την Εθνική Ελλάδος σε 11 αγώνες (78 πόντοι 7,1 μ.ο.).

Προπονητής 
Σαν προπονητής έχει εργαστεί σε τμήματα υποδομών συλλόγων όπως οι Αμύντας, Ιωνικός και Παναθηναϊκός την περίοδο 2016-17. Από το 2018, ανέλαβε προπονητής του εφηβικού τμήματος του Παναθηναϊκού.

Τίτλοι 
Άρης

 Κύπελλο Κόρατς: (1997)
 Κύπελλο Ελλάδας: (1998)

Παναθηναϊκός

 Ευρωλίγκα: (2002)

Σπόρτιγκ

 Πρωτάθλημα Α2: (2007)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Μίλωνα
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου
Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού
Καλαθοσφαιριστές Δάφνης
Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ
Καλαθοσφαιριστές Ηρακλείου
Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου
Πόιντ γκαρντ
Χρήστος Ταπούτος

Ο Χρήστος Ταπούτος (Θεσσαλονίκη, 21 Σεπτεμβρίου 1982) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ με ύψος 2,06 μέτρα. Θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού μπάσκετ που παρέμεινε αναξιοποίητο, όπως έχει παραδεχθεί και ο ίδιος. Στην επαγγελματική του πορεία, φόρεσε συνολικά τη φανέλα δεκατριών ομάδων.

Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Το 1998 ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τον Αχιλλέα Τριανδρίας και το 2000 μεταγράφηκε στη Νήαρ Ηστ όπου αγωνίστηκε για ένα χρόνο. Το 2001 τον απέκτησε η ΑΕΚ με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος το 2002, νικώντας στη σειρά των τελικών τον Ολυμπιακό με 3-2. Το 2004 μεταγράφηκε στον Ηρακλή και στη συνέχεια, το 2005, στον Πανιώνιο. Το 2006 επέστρεψε στην ΑΕΚ από όπου το καλοκαίρι του 2009 μεταπήδησε στον ΠΑΟΚ. Στον ΠΑΟΚ παρέμεινε μία σαιζόν και στη συνέχεια αγωνίστηκε για δύο χρόνια με τον Άρη Θεσσαλονίκης.

Το 2012 έπαιξε για μικρό χρονικό διάστημα με τη φανέλα της Τσέχικης ομάδας Νίμπουρκ, ενώ την ίδια χρονιά άρχισε να αγωνίζεται με την Τούρκικη ομάδα Ολίν Εντιρνέ στο Εσκισεχίρ όπου παρέμεινε μέχρι το 2014. Μετά το Εσκισεχίρ μετακόμισε στο Αφιόν Καραχισάρ για να αγωνιστεί με την Αφιόν Καραχισάρ Μπελεντιγεσπόρ. 

Τον Ιανουάριο του 2015 επέστρεψε στο ελληνικό πρωτάθλημα με τα χρώματα του Πανιώνιου. Τον Αύγουστο του 2015 υπέγραψε στην ομάδα της Καβάλας. Το καλοκαίρι του 2016 υπέγραψε στην Δόξα Λευκάδας η οποία ήταν και η τελευταία ομάδα της καριέρας του.

Στις 25 Ιανουαρίου 2017, ανακοίνωσε ότι σταματά το μπάσκετ στην ηλικία των 35 ετών, εξαιτίας σοβαρού ιατρικού λάθους, που έγινε σε χειρουργική επέμβαση που υποβλήθηκε στο αριστερό του χέρι.

Εθνική Ελλάδος
Ο Ταπούτος έχει κατακτήσει 2 μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ αγωνιζόμενος με τα εθνικά χρώματα. Με την Εθνική Εφήβων κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ εφήβων το 2000 και με 16,3 πόντους μ.ο. ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας. Με την Εθνική Ελλάδος Νέων Ανδρών κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Νέων Ανδρών το 2002 στην Κροατία με μέσο όρο 14,6 πόντους. Με την Εθνική Ελλάδος ανδρών είχε 13 συμμετοχές με 80 πόντους (μ.ο:6.2).

Τίτλοι

Συλλογικοί

Α.Ε.Κ. 
Πρωταθλητής Ελλάδος: (2002)

Ατομικοί 
 3x Ελληνικό All-Star Game: (2001, 2004, 2011)

Με την εθνική ομάδα 
 Χάλκινο μετάλλιο στο FIBA Europe Under-18 το 2000
 Ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2001
 Χρυσό μετάλλιο στο πρωτάθλημα FIBA Europe Under-20 το 2002
 Ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
  Χρήστος Ταπούτος, στατιστικά στην επίσημη ιστοσελίδα της FIBA Europe.

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Σμολ φόργουορντ
Πάουερ φόργουορντ
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Καλαθοσφαιριστές Νήαρ Ηστ
Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή
Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Εσκισεχίρ
Καλαθοσφαιριστές Ε.Κ. Καβάλας
Καλαθοσφαιριστές Δόξας Λευκάδας
Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές τσεχικών συλλόγων
Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
Χασάν Αλί Γιουτζέλ

Ο Χασάν Αλί Γιουτζέλ (Hasan Âli Yücel) (Κωνσταντινούπολη, 17 Δεκεμβρίου 1897 - 26 Φεβρουαρίου 1961) είναι πρώην υπουργός παιδείας της Τουρκίας. Βρισκόταν στη θέση αυτή από το Δεκεμβριο του 1938 εως τον Αύγουστο του 1946. Είναι γνωστός για τις μεταρρυθμίσεις του στο εκπαιδευτικό σύστημα και την ίδρυση των Ινστιτούτων Χωριού (Τουρκικά: Köy Enstitüleri). 

Είναι πατέρας του διάσημου ποιητή της Τουρκίας Τζαν Γιουτζέλ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Τούρκοι ποιητές
Υπουργοί της Τουρκίας