joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Χουσεΐν Τσάλαγιαν

Ο Hussein Chalayan (Hüseyin Çağlayan, 12 Αυγούστου 1970) είναι σχεδιαστής μόδας, τουρκοκυπριακής καταγωγής. 

Γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου του 1970 στη Λευκωσία και από 8 ετών ζει στο Λονδίνο. Έγινε ευρύτερα γνωστός με την κολεξιόν που σχεδίασε για την αποφοίτησή του από τη σχολή Central St. Martin’s School of Art το 1993. Παρουσίασε ρούχα που είχε θάψει στο έδαφος μαζί με ρινίσματα σιδήρου, με αποτέλεσμα, όταν τα έβγαλε, να είναι καλυμμένα με σκουριά. Η πρώτη του εμφάνιση στο Λονδίνο έγινε το Μάρτιο του 1995. Το 1999 και το 2000 ανακηρύχθηκε ως «Ο Σχεδιαστής της Χρονιάς». Από το 2001 κάνει επιδείξεις στο Παρίσι. Το 2002 έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου Asprey για τον οποίο δημιούργησε την πρώτη σειρά ετοιμοφόρετων ρούχων την άνοιξη του 2003.

Η δουλειά του συχνά επικεντρώνεται σε θέματα, όπως η ανατροπή και η ταυτότητα, η μοναξιά και η καταπίεση. Οι καθιερωμένες ιδέες σχετικά με τη μόδα είναι πάντα για αυτόν μια πρόκληση.

Εκθέσεις
 Hussein Chalayan: Autumn/Winter 2005, The Groninger Museum, Ολλανδία(17.04.2005-04.09.2005)
 51η Μπιεννάλε Βενετίας, 2005 (εκπροσωπώντας την Κύπρο)
 Museum für Neue Kunst, Καρλσρούη, 2004
 Institute of Contemporary Arts, Λονδίνο, 2003
 Victoria & Albert Museum,Λονδίνο, 2001
 F.I.T., Νέα Υόρκη, 2001
 7η Μπιεννάλε Κωνσταντινούπολης, 2001
 Tate Modern, Λονδίνο, 2001
 Musée de la Μode, Παρίσι, 1999

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Πτυχώσεις – Από το αρχαίο ελληνικό ένδυμα στη μόδα του 21ου αιώνα, Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ, Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, Αθήνα 2004, ISBN 960-8276-18-7

Τούρκοι σχεδιαστές μόδας
Πρόσωπα κυπριακής καταγωγής
Υψηλή ραπτική
Ελένη Ζαφειρίου

Η Ελένη Ζαφειρίου (Λάρισα 1916 – 2 Σεπτεμβρίου 2004) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Βιογραφία

Η Ελένη Ζαφειρίου δεν γνώρισε τη βιολογική της μητέρα γιατί εκείνη πέθανε στη γέννα. Σε μικρή ηλικία υιοθετήθηκε από την ηθοποιό Κυριακούλα Ζαφειρίου. Η τελευταία συνάντησε το κορίτσι κατά την διάρκεια μιας περιοδείας, την συμπάθησε και ζήτησε από τον πατέρα της να τής την δώσει ως ψυχοκόρη. Η Ελένη πήρε το επίθετο της θετής μητέρας της και ξεκίνησε μια καινούρια ζωή, άμεσα συνυφασμένη με το θέατρο. Στα μαθητικά της χρόνια ακολουθούσε τον περιπλανώμενο θίασο του θετού αδελφού της, άλλαζοντας συνέχεια τόπο διαμονής. Κουμπάρος της ήταν ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Γρηγορίου, η ταινία του οποίου Πικρό ψωμί ήταν η πρώτη ταινία όπου έπαιξε η Ζαφειρίου. 

Πέθανε στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών μετά από μάχη με αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια και κηδεύθηκε στο Νεκροταφείο Χαλανδρίου σε στενό οικογενειακό κύκλο.

Καριέρα 
Υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή το 1936 στο έργο Πριν από το ηλιοβασίλεμα του Γκέρχαρτ Χάουπτμαν που ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο.

Υποδύθηκε δεκάδες ρόλους κυρίως του κλασικού ρεπερτορίου. Σημαντικότεροι εξ αυτών ήταν ο ρόλος της βασίλισσας Μαργαρίταςστον Ριχάρδο τον Γ΄, της θεάς Αθηνάς στην Ιφιγένεια, της Άτοσσα στους Πέρσες, της βασίλισσας Γερτρούδης στον Άμλετ, της Γονερίλης στον Βασιλιά Ληρ, της τροφού στη Μήδεια, της Αντιγόνης στον Οιδίπου επί Κολωνώ, της Τέκμησσας στον Αίαντα, της Σάρας στη Θυσία του Αβραάμ, της Ρονκάλαινας στον Βασιλικό κ.ά..

Είχε διαπρέψει στον κινηματογράφο σε εξαιρετικούς ρόλους, με θαυμάσια προσόντα ηθοποιίας, ενσαρκώνοντας την απλοϊκότητα των γυναικών των λαϊκών τάξεων, όπως π.χ. Πικρό ψωμί, Μικρή πολιτεία, Η λίμνη των πόθων, κ.π.ά..

Στις περισσότερες κινηματογραφικές ταινίες που συμμετείχε υποδυόταν τη μάνα των πρωταγωνιστών. Στην τηλεόραση χαρακτηριστικός παρέμεινε ο ρόλος της Καμπουρίτσας, που ερμήνευσε στη σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται τη δεκαετία του '70.

Επιπρόσθετα, συμμετείχε στη μεταγλώττιση ορισμένων κινουμένων σχεδίων. Συγκεκριμένα, έδωσε τη φωνή της στη μάγισσα από την ταινία Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι και τη λαίδη Κλώσσα από την ταινία Ο Ρομπέν των Δασών.

Το 1991, κυκλοφόρησε το βιβλίο της Ελένης Ζαφειρίου με τίτλο Τι να σου πρωτοθυμηθώ βρε μάνα από τις εκδόσεις Οδός Πανός.

Φιλμογραφία

Θέατρο 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Τηλεοπτικό θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τόμ. 25ος, σελ. 371-372

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ρένα Ντορ

Η Ρένα Ντορ (πραγματικό όνομα: Ειρήνη Γιαννάτου, 1917 - 5 Μαρτίου 2000) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Πάτρα και υπηρέτησε το μουσικό θέατρο. Έμεινε ορφανή από 4 ετών και είχε άλλα 4 αδέλφια.  Πρωτόπαιξε πρώτη φορά 13 ετών, αρχικά σαν χορεύτρια στον θίασο της Ζωζώ Νταλμάς σε περιοδεία που έκανε στην Αίγυπτο. Πρώτο θεατρικό έργο πού έπαιξε ήταν "Ο Υφυπουργός" το 1935. Έπαιξε στους γνωστότερους θιάσους της εποχής και το 1952 συγκρότησε δικό της θίασο μαζί με τη Μαρίκα Κρεββατά και τον Μίμη Κοκκίνη, και το 1954 με τις Μαρίκα Κρεββατά και Ρένα Βλαχοπούλου.

Κατά τη Στρατιωτική δικτατορία της 21ης Απριλίου συμμετείχε στους εορτασμούς της επετείου επικράτησης του Πραξικοπήματος στο Παναθηναϊκό Στάδιο μαζί με άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές. Τελευταία της εμφάνιση ήταν το 1978 στο θέατρο «Μινώα» με την επιθεώρηση του Ν. Ελευθερίου Τι Κωστάκης, τι Αντρίκος, τα πληρώνει ο λαουτζίκος.

Προσωπική ζωή 
Σύντροφος της ζωής της υπήρξε ο επίσης ηθοποιός, Αλέκος Λειβαδίτης. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ζούσε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ πάντα όλοι οι καλλιτέχνες τη θυμούνταν. Το έτος 1997 της απονεμήθηκε το βραβείο "Παναθήναια" του "Θεατρικού Μουσείου" για τη συνολική της προσφορά στο χώρο της επιθεώρησης. Το εγκεφαλικό που υπέστη το 1999 όμως, ήταν πολύ βαρύ κι έτσι έμεινε σε νοσοκομείο για το υπόλοιπο της ζωής της. Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 83 ετών μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών..

Φιλμογραφία

Θεατρικές παραστάσεις

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Νεποτισμός

Ο νεποτισμός, ή οικογενειοκρατία (Αγγλικά: nepotism, Γαλλικά: népotisme, Γερμανικά: Vetternwirtschaft, Ιταλικά: nepotismo) είναι το φαινόμενο της διαδοχής ή προβαδίσματος ορισμένων ατόμων για την κάλυψη θέσεων, πολλές φορές σημαντικών ή και κρίσιμων, με αποφασιστικό κριτήριο τη βιολογική, τη συγγενική ή τη στενά φιλική σχέση που έχουν με άλλους. Ο όρος νεποτισμός προέρχεται από τη λατινική λέξη νέπος (nepos, γεν. nepotis) που σημαίνει «ανεψιός» ή «εγγονός».

Το φαινόμενο εκδηλώνεται με την παραχώρηση θέσεων και αξιωμάτων σε συγγενείς και φίλους. Είναι η εκμετάλλευση από κάποιον του αξιώματος ή της θέσης που κατέχει, για να προωθήσει συγγενικά ή άλλα πρόσωπα του περιβάλλοντός του σε θέσεις κι αξιώματα χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια. Παρουσιάζεται πολλές φορές ως αποτέλεσμα εκλογικής διαδικασίας και μπορεί να είναι καταφανώς σκόπιμη ή να καλύπτεται κάτω από ιστορικούς, κοινωνικούς ή οικονομικούς περιορισμούς.

Η πρακτική αυτή εμφανίζεται συνήθως στην πολιτική και τη θρησκεία. Στην έντονα περιθωριακή της μορφή σχετίζεται και με τον ρατσισμό και τα φαινόμενα αποκλεισμού ιδιαίτερα όταν λειτουργεί αρνητικά για πρόσωπα στα οποία δεν καταλογίζεται τίποτε άλλο παρά το γεγονός ότι έτυχε να φέρουν ένα συγκεκριμένο όνομα.

Στην Ελλάδα
Η κατάσταση αυτή που συναντάται συχνά στην Ελλάδα αναπαράγεται και διαιωνίζεται αυτόματα όταν συνδεθεί με τη δύναμη της οικονομικής ή πολιτικής εξουσίας. Είναι τόσο πολύ καλά αφομοιωμένη στην Ελληνική κοινωνία που δεν προκαλεί έκπληξη ή σοκ η δημόσια εμφάνισή της. Αντίθετα, δεν είναι λίγες οι φορές που θεωρείται αυτονόητη ως φόρος τιμής ή υποχρέωση στον αποβιώσαντα πρόγονο μιας προσωπικότητας η επιλογή του απογόνου του ως το άτομο που θα καλύψει το κενό που προέκυψε.

Συνδέεται με τον κομματισμό, μια οικογενειοκρατία με την ευρεία έννοια, αλλά και τη διαφθορά, αφού ενθαρρύνει ανήθικες αν και όχι πάντα παράνομες συναλλαγές.

Δείτε επίσης 
 Ρουσφέτι

Αναφορές στον Τύπο 
 Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: "Κληρονομική Δημοκρατία, Ενας στους πέντε υποψηφίους είναι από... σόι" 11/09/2007 

Πολιτική ορολογία
Διαφθορά
Διάκριση
Ομαδικές διεργασίες
Πολιτική διαφθορά
Τζον Γκαλιάνο

Ο Τζον Γκαλιάνο (John Charles Galliano, 28 Νοεμβρίου 1960) είναι Βρετανός σχεδιαστής μόδας.

Γεννήθηκε στο Γιβραλτάρ από πατέρα που καταγόταν από το Γιβραλτάρ και μητέρα Ισπανίδα. Όταν ήταν έξι ετών η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο νότιο Λονδίνο. Το 1981 πήγε για σπουδές στο Central Saint Martins College of Art and Design. Παράλληλα εργαζόταν ως ενδυματολόγος στο θέατρο και σαν βοηθός του Τόμι Νάτερ (Tommy Nutter). Το 1984 η πτυχιακή του κολεξιόν με τον τίτλο Les Incroyables (Οι Απίστευτοι), εμπνευσμένη από τη Γαλλική Επανάσταση, τράβηξε την προσοχή του κοινού και των ειδικών. Αγοράστηκε, όπως και πουλήθηκε, εξολοκλήρου από την αγγλική μπουτίκ Browns.

Το 1990 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και το 1996 προσελήφθη ως σχεδιαστής στον οίκο Ζιβανσί. Το 1997 έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου Ντιόρ. Κατάφερε να αναζωογονήσει την επιχείρηση τόσο οικονομικά όσο και δημιουργικά. Είναι γνωστός για τη σκηνοθεσία των φροντισμένων και επαναστατικών επιδείξεών του. Τέλος, σχεδίασε και δική του κολεξιόν στο Παρίσι.

Το Μάρτιο του 2011 απολύθηκε από τον Οίκο Ντιόρ, επειδή είχε προβεί σε αντισημιτικά σχόλια.

Διακρίσεις 

 «Άγγλος Σχεδιαστής Μόδας της Χρονιάς», 1987, 1994, 1995, 1997 (το μοιράστηκε με τον Αλεξάντερ Μακ Κουίν)

Βιβλιογραφία 

 Georgina O'Hara Callan, «The Thames & Hudson dictionary of fashion and fashion designers», Thames & Hudson, Italy 2001 
 Anne Stegeneyer, «Who's who in fashion», Fairchild Publications, USA 1988.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 British Design Museum 
 Κολεξιόν Galliano, 2008

Βρετανοί σχεδιαστές μόδας
Ισπανοί σχεδιαστές μόδας
Αντισημιτισμός στη Γαλλία
Αλέκος Φασιανός

Ο Αλέκος Φασιανός (Αθήνα, 25 Οκτωβρίου 1935 - Αθήνα, 16 Ιανουαρίου 2022) ήταν Έλληνας ζωγράφος.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην περιοχή της Πλάκας στην Αθήνα. Σπούδασε βιολί στο Ωδείο Αθηνών και ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών το διάστημα 1956-1960 στο εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη. Μελέτησε την αρχαία ελληνική αγγειογραφία και τη Βυζαντινή εικονογραφία. Παρακολούθησε μαθήματα λιθογραφίας στην École des beaux-arts του Παρισιού, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης (1962-1964), κοντά στους Clairin και Dayez. Το 1966 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, ενώ από το 1974 ζει και εργάζεται στο Παρίσι και την Αθήνα. Από το 1959, χρονιά της πρώτης ατομικής του παρουσίασης στην Αθήνα, έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από εβδομήντα ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Παρίσι, Μόναχο, Τόκυο, Αμβούργο, Ζυρίχη, Μιλάνο, Βηρυτό, Στοκχόλμη, Λονδίνο και αλλού. Συμμετείχε επανειλημμένα σε ομαδικές εκθέσεις και γνωστές διεθνείς διοργανώσεις ανά την υφήλιο. Ο Φασιανός ασχολήθηκε επίσης με τη χαρακτική, το σχεδιασμό αφισών, καθώς και τη σκηνογραφία, συνεργαζόμενος κυρίως με το Εθνικό Θέατρο (Αμερική του Κάφκα σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, 1975, Ελένη του Ευριπίδη, 1976, Όρνιθες του Αριστοφάνη, 1978 κ.ά.). Ανέλαβε την εικονογράφηση αρκετών βιβλίων, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, γνωστών ποιητών και συγγραφέων. Έχει επίσης εκδώσει και δικά του κείμενα, πεζά και ποιητικά. Για το σύνολο της δουλειάς του έχουν γυριστεί τέσσερις ταινίες για την ελληνική και τη γαλλική τηλεόραση, ενώ κυκλοφορούν μονογραφίες που αναφέρονται στην εικαστική παραγωγή του. Το 1999 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ σε τιμητική (μη εκλόγιμη) θέση. Απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών στις 16 Ιανουαρίου 2022.

Έργο 
Το χαρακτηριστικό ύφος του Φασιανού διαμορφώνεται στις αρχές της δεκαετίας του '60. Τρία βασικά θέματα έμειναν αναλλοίωτα στη διάρκεια της πορείας του: άνθρωπος, φύση, περιβάλλον. Η σπουδή του ελληνικού πολιτισμού και η ενασχόληση με τις γραφικές τέχνες και τη χαρακτική επηρέασαν και το ζωγραφικό του έργο.

Έκθεση

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
Π. Δ .Καγκελάρη, Αναζητήσεις στη Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική - Η Συλλογή Καγκελάρη, τόμ. 1, Αθήνα 1991. ISBN 960-220-134-7
Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική από τη Συλλογή Καγκελάρη (κατάλογος έκθεσης), Αλεξάνδρεια 1992. (ελληνικά, αγγλικά και αραβικά)
 Δημοτική Πινακοθήκη Ψυχικού - Κληροδότημα Μ. & Τ. Λέφα, Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική: Συλλογή Καγκελάρη (κατάλογος έκθεσης), Ψυχικό 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιβλιονέτ, Φασιανός Αλέκος
eikastikon, Αλέκος Φασιανός
Galerie Lefakis, Φασιανός Αλέκος
Krios design studio, Φασιανός Αλέκος
Συλλογή Ζωγραφικής Παναγιώτη Δ. Καγκελάρη, Αλέκος Φασιανός
Epa Fassianos: https://www.epafassianos.com

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ 
 
 

Έλληνες ζωγράφοι
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Λοξή φάλαγγα

Λοξή φάλαγγα ονομάζεται ο τρόπος ανάπτυξης του στρατιωτικού σχηματισμού, που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά από τον διάσημο στρατηγό των Θηβαίων, Επαμεινώνδα, στη μάχη των Λεύκτρων, κατά των Σπαρτιατών, υπό τον Κλεόμβροτο. Αυτή η τακτική ξαναχρησιμοποιήθηκε πολλές φορές στην στρατιωτική ιστορία, ειδικά όταν ο ένας από τους δύο αντιπάλους είχε γενική αριθμητική υπεροχή. Συγκεκριμένα, το 371 π.Χ. η αριθμητική δύναμη των δύο αντιπάλων ήταν σχεδόν δύο προς ένα υπέρ των Σπαρτιατών. Για να αντιμετωπίσει ο Επαμεινώνδας την σε βάρος του γενική αριθμητική ανισότητα, επινόησε μια τακτική που του προσέφερε τοπική αριθμητική υπεροχή. Ενίσχυσε ιδιαίτερα την αριστερή του πλευρά, στοχεύοντας να αιφνιδιάσει τους Σπαρτιάτες και με το ισχυρό αριστερό τμήμα του στρατού του να νικήσει το δεξιό των Σπαρτιατών. Για να το πετύχει αυτό παρεξέκλινε της κλασικής μέχρι τότε μετωπικής
 παράταξης των στρατευμάτων. Καινοτομώντας, σχημάτισε τη διάταξη μάχης "εις ανομοιόμορφον βάθος ζυγών", ενώ συγχρόνως έδωσε σε αυτήν κατεύθυνση λοξή ως προς την αντίπαλη διάταξη.  Ως τότε δηλαδή οι στρατοί παρατάσσονταν κατανέμοντας σε ίδιο βάθος τους στρατιώτες -σε ίσο αριθμό σειρών. Οι Σπαρτιάτες εκείνη την ημέρα φέρονται ότι  είχαν πάλι παρατάξει σε ευθεία το στρατό τους με κλασική κατανομή δυνάμεων, δηλαδή ισομερώς και  σε βάθος περίπου 12 σειρών σε όλο το μήκος. Ο Επαμεινώνδας επίσης κράτησε ίσο το βάθος (με λίγες σειρές) σε όλο το μήκος της δικής του παράταξης, αλλά ειδικά στην αριστερή πλευρά, παρέταξε 50 σειρές. Αποσκοπούσε (και πέτυχε) να δώσει ένα ισχυρό χτύπημα τοπικά, να νικήσει το αριστερό τμήμα και, καθώς εκεί βρίσκονταν οι επίλεκτες μονάδες των Σπαρτιατών, να κάμψει το ηθικό όλων των αντιπάλων και να τους νικήσει, κάτι το οποίο κατάφερε.

Ο όρος "λοξή" αναφέρεται τόσο στον τρόπο διάταξης όσο και στον τρόπο προώθησης της φάλαγγας: το υπερενισχυμένο αριστερό τμήμα ευρίσκεται κατά την αρχική φάση της σύγκρουσης σε θέση πιο προχωρημένη από την υπόλοιπη παράταξη, η οποία σταδιακά παρουσιάζει ελαφρά κλίση προς τα δεξιά, με σκοπό να συγκρουστεί πρώτο το νεωτεριστικά ενισχυμένο αριστερό πλευρό με το παραδοσιακά ισχυρό δεξί πλευρό της αντίπαλης παράταξης. Εκεί, στα αριστερά του λοξού σχηματισμού, αναμένεται να υπερισχύσει τοπικά η φάλαγγα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, συνεπώς εξασφαλίζεται χρόνος μέχρι να συγκρουστεί το υπόλοιπο τμήμα της παράταξης. Έτσι αυτή η τοπική υπεροχή σταδιακά μετατίθεται προς τα δεξιά και τελικά συντρίβει την αντίπαλη παράταξη ή την τρέπει σε υποχώρηση. Μπορούμε να φανταστούμε την λοξή φάλαγγα ως ένα ξαπλωμένο "σφυρί" με τη λαβή στα δεξιά και ελαφρώς κεκλιμένη σε σχέση με την κεφαλή κρούσης του. 

Αυτός ο σχηματισμός χρησιμοποιήθηκε και από τον Μέγα Αλέξανδρο, αλλά και αργότερα κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου  από τον Φρειδερίκο και τον Χίντεμπουργκ.

Θηβαϊκός στρατός
Πωγωνιανή Ιωαννίνων

Η Πωγωνιανή ή αλλιώς Βοστίνα, όπως είναι το παλαιό της όνομα (μέχρι το 1928) , είναι ένα ακριτικό ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων. Απέχει 67 χλμ. από τα Ιωάννινα, χτισμένο σε υψόμετρο 740 μ. στο όρος Μπόζοβο και βρίσκεται 15 χλμ. βορειοδυτικά του Δελβινακίου, κοντά στα σύνορα με την Αλβανία.Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 425 κατοίκους. Η κύρια ασχολία τους είναι η κτηνοτροφία. Παρ' όλα αυτά διαθέτει γυμνάσιο και λύκειο, στο οποίο όμως η πλειοψηφία των μαθητών αποτελείται από μετανάστες της Βορείου Ηπείρου.

Ιστορία 
Αρχιεπισκοπή της Ηπείρου, της οποίας η ίδρυση αποδίδεται στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Πωγωνάτο (668-685). Τα όριά της δεν είναι γνωστά, διατηρήθηκε όμως επί αιώνες και ο Μητροπολίτης Αθηνών Μελέτιος (1661-1714) στο βιβλίο του Γεωγραφία παλαιά και νέα αναφέρει ότι "τα χωριά της Πωγωνιανής έχουσι θρόνον αρχιεπισκόπου". Στα τέλη του 1774 οι συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή από την ληστρική δράση των Αλβανών οδήγησαν στην μεταφορά της έδρας της αρχιεπισκοπής στο Βουκουρέστι. Το 1834 ιδρύθηκε η Μητρόπολη Βελλάς και Πωγωνιανής και αργότερα η περιοχή συγχωνεύθηκε εκκλησιαστικώς με άλλες. Κατά τον Τρύφωνα Ευαγγελίδη στην Μονή Μολυβδοσκεπάστου λειτουργούσε  σχολείο τον 17ο αιώνα.

Οικοτροφείο 
Από τις αρχές του περασμένου αιώνα, όταν η Πωγωνιανή ήταν το κεφαλοχώρι της περιοχής, πολλά παιδιά από φτωχές οικογένειες έρχονταν να φοιτήσουν στα σχολεία του χωριού, διαμένοντας στο οικοτροφείο. Παρότι σήμερα το χωριό έχει σχεδόν ερημωθεί, το οικοτροφείο συνεχίζει να επιτελεί το λειτούργημά του στεγάζοντας τα παιδιά από τη Βόρεια Ήπειρο. Παράλληλα αποτελεί μία καλή λύση μπρος στο φάσμα της ανεργίας που αντιμετωπίζουν οι ντόπιοι κάτοικοι. Έχει δημιουργηθεί ένα σύγχρονο Κέντρου Παιδικής Προστασίας που εξασφαλίζει την ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωση για τα παιδιά που φοιτούν καθώς και Γεωργικό σχολείο που στοχεύει στην κατάλληλη εκπαίδευση σε τομείς του πρωτογενούς τομέα.

Σήμερα 
Το χωριό σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πωγωνιανής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελβινακίου του Δήμου Πωγωνίου. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται με την παλιά της ονομασία Βοστίνα στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης Κοινότητας. Η άλλοτε Διευρυμένη Κοινότητα Πωγωνιανής αποτελείτο από τα χωριά Πωγωνιανή, Δολό, Δρυμάδες, Σταυροσκιάδι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Πωγωνιανή (Βοστίνα) Πωγωνίου.Οδοιπορικό βίντεο 14-8-2012
 Το νέο σπίτι της «Κιβωτού» στην ακριτική Πωγωνιανή από τον ιστότοπο https://www.enikos.gr/

Πηγές - Παραπομπές 
Κοινότητα Πωγωνιανής

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Πωγωνίου
Αειφανείς αστέρες

Ως αειφανείς αστέρες (ή αλλιώς παραπόλιοι αστέρες) και κατ΄ επέκταση αειφανείς αστερισμοί, χαρακτηρίζονται αντίστοιχα οι αστέρες και οι αστερισμοί που παρατηρούνται συνεχώς, δηλαδή σε όλη τη διάρκεια του 24ώρου, κατά τη φαινομενική περιστροφή της ουράνιας σφαίρας, παραμένουν πάνω από τον ορίζοντα του τόπου παρατήρησης εις τρόπον ώστε οι αστέρες αυτοί να μην ανατέλλουν ούτε να δύουν. Οι κύκλοι απόκλισής τους δεν τέμνουν αυτόν ενώ η άνω και η κάτω μεσημβρινή διάβαση αυτών των αστέρων είναι ορατή. Άρα όριο αυτών των αστέρων είναι η κάτω μεσημβρινή διάβασή τους που φθάνει στον ορίζοντα, δηλαδή εκείνων που η απόκλιση τους δ = 90° - φ.

Συνεπώς, αειφανείς αστέρες είναι όσοι έχουν απόκλιση μεγαλύτερη των 90° - φ. Με άλλα λόγια, η γωνιώδης απόσταση του αστέρα από τον ουράνιο πόλο, η πολική απόσταση του, πρέπει να είναι μικρότερη από το πλάτος του τόπου παρατήρησης. Σε αντίθεση με τους αστερισμούς και τους αστέρες που βρίσκονται στον πόλο της Γης, αυτοί που βρίσκονται στον ισημερινό δεν είναι ποτέ παραπόλιοι.

Οι έξι αειφανείς αστερισμοί του Βορείου Ημισφαιρίου είναι η Μεγάλη Άρκτος, η Μικρή Άρκτος, ο Κηφέας, ο Δράκοντας, η Καμηλοπάρδαλη και η Κασσιόπη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αστέρες
Αστρονομική Ναυτιλία
Ουράνιο σύστημα συντεταγμένων
Σφαιρική αστρονομία
Αδελφός Άννα

Η ταινία Αδελφός Άννα είναι ασπρόμαυρη ελληνική δραματική ταινία του 1963, σε παραγωγή Τζέιμς Πάρις και σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Πρωταγωνιστούν: Ξένια Καλογεροπούλου, Πέτρος Φυσσούν, Μάνος Κατράκης.

Πλοκή 

Μια ομάδα αρχαιοκαπήλων φτάνει σε κάποιο μοναστήρι στο Άγιο Όρος, λίγο μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αναζητώντας ένα πολύτιμο χριστιανικό κειμήλιο. Αρχηγός τους είναι ο ανιψιός του παλιού ηγουμένου της μονής.

Διανομή 

 Πέτρος Φυσσούν, Ανδρέας
 Βύρων Πάλλης, Άλντο
 Μήτσος Λυγίζος, Άμποτ
 Μάνος Κατράκης, πατήρ Βασίλειος
 Ξένια Καλογεροπούλου, Άννα
 Χαριτίνη Καρόλου, Τίνα

Βραβεύσεις 
Η ταινία μετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1963, στο οποίο ο Φυσσούν κέρδισε το βραβείο Α΄ ανδρικού ρόλου.

Πληροφορίες 
 Εισιτήρια: 218.112. 
 Βασισμένο σε μια ιδέα του Τζόαν Νόρμαν, που έζησε αρκετό διάστημα στο Άγιο Όρος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ο Αδελφός Άννα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 Ο Αδελφός Άννα στο Cine.gr
Ο Αδελφός Άννα στην IMDb

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1963
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Κατσαρού
Ταινίες βασισμένες σε έργα
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε σενάριο Γρηγόρη Γρηγορίου
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Αμφιφανείς αστέρες

Ως αμφιφανείς αστέρες και κατ΄ επέκταση αμφιφανείς αστερισμοί, χαρακτηρίζονται αντίστοιχα οι αστέρες και οι αστερισμοί που κατά τη διάρκεια του 24ώρου μπορούν περιορισμένα να παρατηρηθούν, δηλαδή μόνο για κάποιο χρόνο που βρίσκονται πάνω από τον ορίζοντα του τόπου παρατήρησης. Οι κύκλοι απόκλισής των τέμνουν αυτόν και επομένως παρουσιάζουν ημερινό και νυκτερινό τόξο. Οι αμφιφανείς αστέρες αποτελούν την ενδιάμεση κατάσταση των χαρακτηριζομένων αειφανών και αφανών αστέρων. 
Συνεπώς αμφιφανείς αστέρες είναι όσοι έχουν ομώνυμη ή ετερώνυμη απόκλιση δ, αλλά όμως μικρότερη των 90° - φ.

Έτσι από μεν το Ζενίθ θα διέρχονται οι αστέρες των οποίων η απόκλιση (δ) είναι ομώνυμη του πλάτους (φ), του παρατηρητή, και ίση προς αυτό, ενώ από το Ναδίρ, λόγω συμμετρίας, θα διέρχονται οι αστέρες των οποίων η απόκλιση (δ) είναι ίση και ετερώνυμη του πλάτους (φ).

Σημειώνεται ότι αστέρες μηδενικής απόκλισης λέγονται εκείνοι που κινούνται επί του ουράνιου ισημερινού (όπως ο Ήλιος στις ισημερίες) που ανατέλλουν στον Απηλιώτη και δύουν στον Ζέφυρο με ίσο ημερινό και νυκτερινό τόξο δηλαδή 12 ώρες υπέρ και 12 ώρες υπό τον ορίζοντα. Εξ αυτού γίνεται αντιληπτό ότι οι αμφιφανείς που έχουν απόκλιση ομώνυμη του πλάτους του παρατηρητή, παρουσιάζουν ημερινό τόξο μεγαλύτερο του νυκτερινού και αντίθετα με ετερώνυμο πλάτος μεγαλύτερο το νυκτερινό έναντι του ημερινού. 

Αστέρες
Αστρονομική Ναυτιλία
Ουράνιο σύστημα συντεταγμένων
Ραιδεστός

Η Ραιδεστός, ή και Τεκίρνταγ/Τεκιρντάγ (τουρκικά: Tekirdağ), είναι παραλιακή πόλη της Τουρκίας. Αποτελεί μέρος της περιοχής η οποία είναι ιστορικά γνωστή υπό την ονομασία Ανατολική Θράκη και είναι χτισμένη στις όχθες της Θάλασσας του Μαρμαρά. Η Ραιδεστός είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Το 2016, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 176.848 κάτοικοι. Επιπλέον, στην πόλη υπάρχουν τιμητικά προξενεία της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας.

Τοποθεσία
Η Ραιδεστός βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Θάλασσας του Μαρμαρά, 135 χιλιόμετρα δυτικά της Κωνσταντινούπολης. Ο κόλπος της Ραιδεστού περικλείεται από το μεγάλο ακρωτήριο του βουνού, που έδωσε το τουρκικό όνομα στην πόλη, (Τεκίρ Νταγ), ύψους 921 μ.. Μεταξύ της πόλης και του Σάρκιοϊ, βρίσκεται ένα άλλο βουνό, το Γκάνος Ντάγι (Ganos Dağı).

Κλίμα
Η Ραιδεστός έχει οριακό μεσογειακό/υγρό υποτροπικό κλίμα (ταξινόμηση κλίματος Κέππεν: Csa/Cfa). Τα καλοκαίρια είναι μακρά, ζεστά και υγρά, ενώ οι χειμώνες είναι δροσεροί και υγροί. Οι χιονοπτώσεις είναι αρκετά συχνές μεταξύ των μηνών Δεκεμβρίου και Μαρτίου.

Ονομασίες και ετυμολογία 
Η πόλη ιδρύθηκε τον 6ο π.Χ. αιώνα από αποίκους προερχόμενους από τη Σάμο και ονομαζόταν Βισάνθη. Παράλληλα, υποστηρίζεται η άποψη πως στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν σε αυτή και Αθηναίοι άποικοι. Αργότερα έγινε γνωστή ως Ραιδεστός, ονομασία που ευρισκόταν σε χρήση κατά τη βυζαντινή περίοδο. Κατόπιν μετονομάστηκε σε Ρόντοστσουκ (Rodosçuk) μετά την κατάληψή της από τους Οθωμανούς κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα (στις δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες η συγκεκριμένη ονομασία αποδιδόταν ως Ροντοστό). Μετά τον 18ο αιώνα η πόλη αναφερόταν από τους Οθωμανούς ως Τεκφούρ νταγ ή Τεκίρ νταγ, με βάση την τουρκική λέξη τεκφούρ, που σημαίνει ανίερος.

Ιστορία
Ως Ραιδεστός ανέπτυξε αξιόλογο πολιτισμό, άκμασε ιδιαίτερα κατά τους βυζαντινούς χρόνους και έγινε έδρα του μητροπολίτη Ηρακλείας. Κατά την οθωμανική περίοδο γνώρισε σημαντική εμπορική ανάπτυξη, κυρίως λόγω της επίκαιρης θέσης της. Παράλληλα, ήταν γνωστή για τα σιδηρουργεία της (τα οποία βρίσκονταν κυρίως στον έλεγχο της αρμενικής κοινότητας) και το εμπόριο υφασμάτων. Στη σύγχρονη ιστορία άλλαξε διαδοχικά κυρίαρχους αρκετές φορές. Στον πρώτο βαλκανικό πόλεμο (1912) καταλήφθηκε από τους Βουλγάρους, ενώ ανακατελήφθη από τους Τούρκους το 1913. Το 1920, προσαρτήθηκε στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών και υπήχθη στον νομό Ραιδεστού. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, ο ελληνικός πληθυσμός της πόλεως μεταφέρθηκε στην Ελλάδα.

Προσωπικότητες 
Στην πόλη γεννήθηκαν ο Μεγάλος Βεζίρης Μπεκρί Μουσταφά, ο Οθωμανός ποιητής Ναμίκ Κεμάλ, ο Έλληνας πολιτικός Φίλιππος Μανουηλίδης και ο σύγχρονος Τούρκος πανεπιστημιακός Ερχάν Ταμπάκογλου. Επιπλέον, εκεί πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Ούγγρος ευγενής και επαναστάτης Φραγκίσκος Ράκοζι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χρυσούλα Ζώγια

Η Χρυσούλα Ζώγια (Βόλος, 1914 ή 1917 – Βόλος, 1992) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος.

Οι γονείς της ήταν πηλειορίτικης καταγωγής: ο πατέρας της καταγόταν από την Πορταριά και η μητέρα της, το γένος Οικονομίδου, καταγόταν από τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον αμοργιανό προσωπογράφο και αγιογράφο Νικήτα Γρύσπο, που τότε εκείνος δίδασκε στον Βόλο, και αργότερα κοντά στον ακαδημαϊκό ζωγράφο Σπυρίδωνα Βικάτο. 

Τα πρώτα της έργα είναι προσωπογραφίες και σχέδια με εμφανή την επιρροή των δασκάλων της.
Αργότερα, ταξίδεψε πολύ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και πολλά έργα της απεικονίζουν τόπους που επισκέφθηκε η ίδια. 

Ήταν πολύ γνωστή στην κοινωνία του Βόλου, αλλά και σε όλο το Πήλιο, το οποίο αγαπούσε ιδιαιτέρως. Σκίτσα της παρουσιάζονταν συχνά στις σελίδες των τοπικών εφημερίδων του Βόλου. Με τη διαθήκη της δώρισε το σπίτι της — γνωστό ως το Σπίτι με το Τριαντάφυλλο — με 250 περίπου έργα της και τα προσωπικά της είδη στον Δήμο Βόλου για να γίνει μουσείο–πινακοθήκη. Από το 1994, το Σπίτι με το Τριαντάφυλλο, που βρίσκεται στην γωνία των οδών Ανθίμου Γαζή και Βλαχάβα, είναι ανοιχτό στο κοινό.

Επίσης, η Ζώγια δώρισε πολλά έργα της, καθώς και φωτογραφίες της, στην Κοινότητα Πορταριάς (σήμερα ομώνυμος Δήμος) και εκτίθενται πλέον στο Ιστορικό & Λαογραφικό Μουσείο της Πορταριάς.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χρυσούλα Ζώγια στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Έλληνες ζωγράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Εθνικός ύμνος του Καναδά

Το τραγούδι Ω Καναδά (γαλλ., Ô Canada· αγγλ., Ο Canada) είναι ο εθνικός ύμνος του Καναδά.

Τους στίχους του τραγουδιού έγραψε ο κεμπεκιώτης νομικός και λογοτέχνης Αδόλφος Βασίλειος Ρουτιέ (1839–1920) και την μουσική ο κεμπεκιώτης συνθέτης Καλιξά Λαβαλλέ (1842–1891). 

Το τραγούδι γράφτηκε για την γαλλοκαναδική εθνική οργάνωση «Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής» (Société Saint-Jean-Baptiste) και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Πόλη του Κεμπέκ στις 24 Ιουνίου του 1880. 

Τους αγγλικούς στίχους τούς έγραψε το 1908, ο Ρόμπερτ Στάνλεϋ Γουίαρ (αγγλ., Robert Stanley Weir), δικηγόρος από το Μόντρεαλ.

Το τραγούδι έγινε επισήμως εθνικός ύμνος του Καναδά πολλές δεκαετίες αργότερα: την 1η Ιουλίου του 1980.

Επίσημοι στίχοι 

Το πρωτότυπο ποίημα στα γαλλικά και το αντίστοιχο στα αγγλικά περιέχουν συνολικά 27 στίχους σε τρεις στροφές.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Canadian Heritage (National Anthem: O Canada)
 Υπουργείο Δικαιοσύνης - Διαταγή για τον εθνικό ύμνο 
 Η ιστορία του τραγουδιού

Καναδας
Εθνικά σύμβολα του Καναδά
Τραγούδια του 1880
Πολύγλωσσα τραγούδια
Η λίμνη των στεναγμών

Η λίμνη των στεναγμών είναι ελληνικό ιστορικό δράμα του 1959 με τους Ειρήνη Παππά, Ανδρέα Μπάρκουλη, Τζαβαλά Καρούσο και Ελένη Ζαφειρίου σε σενάριο και σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.

Πλοκή 

Η ταινία μας μεταφέρει στην προεπαναστατική Ελλάδα και περιγράφει τη σχέση του γιου του Αλή Πασά (Τζαβαλάς Καρούσος), του Μουχτάρ (Ανδρέας Μπάρκουλης), με την Ελληνίδα κυρά-Φροσύνη (Ειρήνη Παππά). Η κυρα-Φροσύνη είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Ξέροντας ότι θα τιμωρηθεί γι' αυτή τη σχέση, φυγαδεύει τα παιδιά της στον πατέρα τους και μένει με την πιστή βάγια της στα Ιωάννινα. Πράγματι, η Χανιφέ (Θεανώ Ιωαννίδου), σύζυγος του Μουχτάρ, διατάζει τη σύλληψή της, με αποτέλεσμα να βρεθεί στο παλάτι, όπου ο Αλή Πασάς τη βλέπει και την ερωτεύεται. Όταν η κυρα-Φροσύνη αποκρούει τον έρωτά του, αυτός διατάζει να την πνίξουν στην λίμνη των Ιωαννίνων.

Διανομή 

 Ειρήνη Παπά - κυρα-Φροσύνη
 Ανδρέας Μπάρκουλης - Μουχτάρ
 Ανδρέας Ζησιμάτος - Ταχίρ
 Τζαβαλάς Καρούσος - Αλή Πασάς
 Δημήτρης Καλλιβωκάς - Ιωάννης Κωλέττης
 Ελένη Ζαφειρίου - βάγια
 Τάκης Χριστοφορίδης - Σαλμπονέλ
 Θεανώ Ιωαννίδου - Χανιφέ
 Γιώργος Ρώης - αρχιδούκας
 Μαρία Σολδάτου - Αϊσά
 Γιώργος Ολύμπιος - Μιλαράς

Παραγωγή και παραλειπόμενα 
Σύμφωνα με τον Δημήτρη Καλλιβωκά, για τον ρόλο της κυρα-Φροσύνης είχε προβλεφθεί αρχικά η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ενώ ο τίτλος της ταινίας επρόκειτο να είναι Ο Αλή Πασάς και η κυρά-Φροσύνη. Ο τίτλος όμως διέρευσε με αποτέλεσμα πρώτος ο Στράντζαλης να αναλάβει την παραγωγή παρόμοιας ταινίας χρησιμοποιώντας αυτόν τον τίτλο.  Εκείνη η ταινία κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά σε σκηνοθεσία Στέφανου Στρατηγού, με την Γκέλυ Μαυροπούλου και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. 

Η ταινία βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σαιζόν 1959-1960 και, κόβοντας 33.317 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 23η θέση ανάμεσα σε 52 ταινίες της ίδιας σεζόν.  Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 10 Σεπτεμβρίου 2013.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η λίμνη των στεναγμών στο cine.gr

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1959
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνικές ιστορικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου
Ταινίες σε σενάριο Γρηγόρη Γρηγορίου
Ταινίες βασισμένες σε έργα
Ταινίες με μουσική σύνθεση Τάκη Μωράκη
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ευρωμπάσκετ 2003

Το 33ο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών, γνωστό ως Ευρωμπάσκετ 2003, διεξήχθη από τις 5 ως τις 14 Σεπτεμβρίου στη Σουηδία. Η εθνική ομάδα της Λιθουανίας κέρδισε τον τρίτο ευρωπαϊκό της τίτλο - τον πρώτο μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Τελική Κατάταξη

Προκριματικός Γύρος

Γκρουπ A

Γκρουπ Β

Γκρουπ Γ

Γκρουπ Δ

Φάση Νοκ-άουτ 
Οι πρώτοι του κάθε ομίλου προκρίθηκαν απ' ευθείας στην προημιτελική φάση. Οι δεύτεροι των ομίλων διασταυρώθηκαν με τους τρίτους σε αγώνες πρόκρισης (αγώνες νοκ-άουτ) και οι νικητές προκρίνονταν στα προημιτελικά.

Προκριματικά

Τελική Φάση

Θέσεις 5 ως 8

Βραβεία 

 Χρυσή Πεντάδα:
  Τόνι Πάρκερ
  Σαρούνας Γιασικέβιτσιους
  Σαρούνας Στομπέργκας
  Αντρέι Κιριλένκο
  Πάου Γκασόλ

 Καλύτερος σκόρερ:  Πάου Γκασόλ (μέσο όρο: 25,8 πόντοι/αγώνα και σύνολο 155 πόντους)
 Περισσότερες Ασσίστ:  Σαρούνας Γιασικέβιτσιους (Μ.Ο.: 8,2 ασίστ/αγώνα)
 Περισσότερα Ριμπάουντ:  Πρέντραγκ Ντρόμπνιακ (σύνολο 48 σε 7 αγώνες)

Συνθέσεις ομάδων 
 Λιθουανία: Γκιέντριους Γκούστας, Μιντάουγκας Ζουκάουσκας, Άρβυντας Ματσιγιάουσκας, Σάουλιους Στομπέργκας, Ραμούνας Σισκάουσκας, Ντάριους Σονγκάιλα, Ντονάτας Σλανίνα, Εουρέλιους Ζουκάουσκας, Κσίστοφ Λαβρινόβιτς, Σαρούνας Γιασικέβιτσιους, Ντάινιους Σαλένγκα, Βιργκίνιους Πρασκέβιτσιους, Άρβιντας Ματσιγιάουσκας, Σαρούνας Γιασικέβιτσιους, Ραμούνας Σισκάουσκας.
 Ισπανία: Πάου Γκασόλ, Ροζέρ Γκριμάου, Κάρλες Μάρκο, Χουάν Κάρλος Ναβάρο, Χοσέ Μανουέλ Καλδερόν,  Φελίπε Ρέγιες, Κάρλος Χιμένεθ, Αλμπέρτο Ερέρος, Ροδρίγο ντε λα Φουέντε, Αντόνιο Μπουένο, Αλφόνσο Ρέγιες, Χόρχε Γκαρμπαχόσα.
 Ιταλία: Νίκολα Ραντούλοβιτς, Τζιανλούκα Βαζίλε, Τζιάκομο Γκαλάντα, Ματέο Σοράνια, Ντένις Μαρκονάτι, Αλεσάντρο Ντε Πολ, Άλεξ Ριγκέτι, Νταβίντε Λάμα, Μάσιμο Μπουλέρι, Μικέλε Μιάν, Ρομπέρτο Κιάτσιγκ, Αλεσάντρο Τσιταντίνι.
 Γαλλία: Μουσταφά Σονκό, Ταρίκ Αμπντούλ Ουαχάντ, Ζερόμ Μοϊζό, Λοράν Φουαρέστ, Αλέν Ντιγκμπέ, Τόνι Πάρκερ, Μακάν Ντιουμασί, Φλοράν Πιετρούς, Σιρίλ Ζυλιάν, Μπορίς Ντιαό, Τιερί Ρυπέρ, Ρονί Τυριάφ.
 Ελλάδα:  Δημήτρης Διαμαντίδης, Δημήτρης Παπανικολάου, Γιώργος Σιγάλας, Φραγκίσκος Αλβέρτης, Νίκος Χατζηβρέττας, Θοδωρής Παπαλουκάς, Αντώνης Φώτσης, Δήμος Ντικούδης, Ιάκωβος Τσακαλίδης, Χρήστος Χαρίσης, Ευθύμης Ρεντζιάς, Μιχάλης Κακιούζης.
 Γιουγκοσλαβία: Ντέγιαν Κοτούροβιτς,  Νεμπόισα Μπόγκαβατς, Βούλε Αβντάλοβιτς, Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς, Τζούρο Όστοϊτς,  Μάρκο Γιάριτς, Πρέντραγκ Ντρόμπνιακ, Όγκνιεν Άσκραμπιτς, Μίλος Βούγιανιτς, Κόστα Πέροβιτς, Μίλαν Γκούροβιτς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 FIBA Europe Eurobasket 2003

2003
Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 2003
Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 2003
Ευρωμπάσκετ 1949

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 1949 ήταν η έκτη διοργάνωση του Ευρωμπάσκετ και σύμφωνα με τη FIBA Europe, το πιο αδύναμο Ευρωμπάσκετ που έγινε ποτέ. Διεξήχθη στο Κάιρο, πρωτεύουσα της Αιγύπτου, μεταξύ 15-22 Μαΐου 1949.

Σύμφωνα με την τότε πρακτική, οι αγώνες έπρεπε να φιλοξενηθούν από τη Σοβιετική Ένωση, νικήτρια του προηγούμενου Ευρωμπάσκετ, αλλά αυτή αρνήθηκε. Η δευτεραθλήτρια του '47 Τσεχοσλοβακία δεν μπορούσε να τους αναλάβει για δεύτερη συνεχόμενη φορά, οπότε η διοργάνωση τελικά δόθηκε στην τρίτη Αίγυπτο. Οι δυσκολίες όμως δε σταμάτησαν εκεί: Εξαιτίας της μεγάλης (για τα τότε μεταφορικά μέσα) απόστασης, η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών δεν έδειξε καμία διάθεση συμμετοχής. Έτσι στο τουρνουά μπήκαν μόλις επτά εθνικές ομάδες, από τις οποίες μόνο τρεις είχαν συμμετάσχει ξανά σε Ευρωμπάσκετ!

Με τόσο μικρή συμμετοχή, το σύστημα διεξαγωγής ήταν απλό: Όλοι έπαιξαν με όλους και οι τρεις πρώτοι της βαθμολογίας μοιράστηκαν τα μετάλλια. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αίγυπτος (πρώτο και μοναδικό χρυσό), δεύτερη η Γαλλία και τρίτη η Ελλάδα (πρώτο μετάλλιο). Κορυφαίος παίχτης αναδείχτηκε ο Χουσεΐν Οζτούρκ της (Τουρκίας).

Κατάταξη

Αγώνες

Συνθέσεις νικητών 
 Αίγυπτος: Youssef Abbass, Youssef Abou Off, Fouad Aboul Kheir, Gaby Catafago, Salah El Dine Nessim, Rahman Hafez Abdel, Hussein Montasser, Mohammed Ali Raschidi, Wahid Saleh, Mohammad Soliman, Albert Tadros, Medhat Youssef.
 Γαλλία: André Buffiere, Robert Busnel, René Chocat, Jacques Desseme, Maurice Dessymonnet, Louis Devoti, Jacques Favory, Fernand Guillou, Jean Perniceni, Jean-Pierre Salignon, Jean Szwidzinski, André Vacheresse.
 Ελλάδα: Αλέκος Αποστολίδης, Στέλιος Αρβανίτης, Αθανάσιος Κωστόπουλος, Γιάννης Λάμπρου, Φαίδων Ματθαίου, Νίκος Μήλας, Νικόλας Μπουρνέλλος, Νίκος Νομικός, Μίσσας Πανταζόπουλος, Νικόλας Σκυλακάκης, Αλέκος Σπανουδάκης, Δημήτριος Ταλιαδώρος.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 FIBA Europe Eurobasket 1949
 Άρθρο της FIBA για το τουρνουά
 FIBA Europe Άρθρο της FIBA για τα Ευρωμπάσκετ της δεκαετίας του '40

1949
Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1949
Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1949
Όμπλαστ του Μπέλγκοροντ

Το Όμπλαστ του Μπέλγκοροντ (ρωσικά: Белгоро́дская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Βρίσκεται στα σύνορα της χώρας με την Ουκρανία, στην οποία ανήκε έως το 1954.

Πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι η πόλη Μπέλγκοροντ (356.402 κάτοικοι - απογρ. 2010). Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Στάρι Οσκόλ (221.085) και το Γκούμπκιν (86.083). 

Μπελγκοροντ
Όμπλαστ του Μπριάνσκ

Το Όμπλαστ του Μπριάνσκ (ρωσικά: Бря́нская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Βρίσκεται στα σύνορα της χώρας με την Ουκρανία και τη Λευκορωσία και υπάγεται στο Κεντρικό Διαμέρισμα.

Πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι το Μπριάνσκ (415.721 κάτοικοι - απογρ. 2010). Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Κλιντσί (67.325) και το Νοβοζίμπκοφ (43.038).

Η Περιφέρεια Μπριάνσκ είναι το μοναδικό ρωσικό ομοσπονδιακό υποκείμενο που διατηρεί το Σφυροδρέπανο και στο εθνόσημο και στη σημαία του.

Μπριανσκ
Όμπλαστ του Βλαντίμιρ

Το Όμπλαστ του Βλαντίμιρ (ρωσικά: Влади́мирская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα.

Πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι το Βλαντίμιρ (345.373 κάτοικοι - απογρ. 2010). Άλλες μεγάλες πόλεις είναι το Κοβρόφ (155.499) και το Μούρομ (126.901).

Το Βλαντίμιρ, το Μούρομ και το μικρότερο αλλά αρχαιότερο Σούζνταλ ανήκουν στις πλέον ιστορικές ρωσικές πόλεις. Υπήρξαν αστικά κέντρα του πρώτου ρωσικού βασιλείου, του Κράτους των Ρως, ενώ κατά τον ύστερο μεσαίωνα ανεξαρτητοποιήθηκαν και συγκρότησαν δική τους ηγεμονία (Πριγκιπάτο των Βλαντίμιρ-Σούζνταλ). Ως αποτέλεσμα αυτής της κληρονομιάς, η περιφέρεια Βλαντίμιρ ανήκει σήμερα στο Χρυσό Δακτύλιο, προσελκύοντας πλήθος επισκεπτών. Πολλά μνημεία της συγκαταλέγονται επίσης στον κατάλογο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Όμπλαστ της Καλούγκα

Το Όμπλαστ της Καλούγκα (ρωσικά: Калу́жская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Σημαντικότερες πόλεις της είναι η πρωτεύουσα Καλούγκα (324.698 κάτοικοι - απογρ. 2010) και το Όμπνινσκ (105.706).

Κατά τον ύστερο μεσαίωνα (14ος-15ος αι.), μετά την αποσύνθεση του Κράτους των Ρως και τη μογγολική εισβολή, τα εδάφη της περιφέρειας ήταν έδρα μιας σειράς βραχύβιων μικρών ηγεμονιών που έμειναν στην ιστορία ως Άνω Πριγκιπάτα (επειδή βρίσκονταν στον άνω ρου του ποταμού Οκά). Τα περισσότερα πριγκιπάτα ενσωματώθηκαν στη Μοσχοβία στα τέλη του 15ου αιώνα, για να αποφύγουν την απειλή των καθολικών Λιθουανών από δυσμάς.

Αν και σήμερα συνορεύει με τη βιομηχανική ζώνη της Μόσχας, η περιφέρεια είναι ένας από τους αγαπημένους τόπους αναψυχής των Μοσχοβιτών, αφού μεγάλο μέρος της καλύπτεται από πυκνά δάση και μικρές λίμνες.

Καλουγκα
Αρμόνιο

Το αρμόνιο είναι μουσικό όργανο με πλήκτρα που αντικαθιστά το εκκλησιαστικό όργανο (τεράστιων διαστάσεων) σε σχετικά μικρούς χώρους.

Το αρμόνιο εξωτερικά μοιάζει με το πιάνο, αλλά συνήθως είναι λίγο μικρότερο. Έχει σύστημα εμφύσησης που καταργεί τους αυλούς των εκκλησιαστικών οργάνων. Ο αέρας αποθηκεύεται σε δεξαμενή με ένα ή δύο ποδοκίνητους φυσητήρες και πατώντας τα πλήκτρα θέτει σε κίνηση ελάσματα και παράγει ήχους. Το πάτημα ενός πλήκτρου αντιστοιχεί σε δυο ίδιους φθόγγους διαφορετικών οκτάβων, που ηχούν ταυτόχρονα. Αρμόνια άρχισαν να κατασκευάζονται από τον 12ο αιώνα.

Συνήθως τα αρμόνια διαθέτουν δύο ή τρεις σειρές πλήκτρων και χρησιμοποιούνται για την εκκλησιαστική μουσική.

Πληκτροφόρα μουσικά όργανα
Αερόφωνα
Φράιζινγκ

Το Φράιζινγκ (Γερμανικά: Freising) είναι πόλη της Βαυαρίας, στη Γερμανία, και πρωτεύουσα της επαρχίας του Φράιζινγκ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 48.500 κάτοικοι.

Η πόλη βρίσκεται βόρεια του Μονάχου, στις όχθες του ποταμού Ίζαρ, κοντά στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Μονάχου «Franz Josef Strauß». Όποιος έχει αναχωρήσει ή αφιχθεί στο αεροδρόμιο του Μονάχου έχει σίγουρα παρατηρήσει την πόλη με τους δύο γνωστούς λόφους της, τον λόφο του Καθεδρικού Ναού και το κάστρο του Επίσκοπου, και τον λόφο του Βάιενστεφαν (Weihenstephan) με ένα από τα παλαιότερα ζυθοποιεία του κόσμου.

Πολιτισμική Σημασία 

Όντας ένας από τους παλαιότερους οικισμούς στην Βαυαρία, το Φράιζινγκ από τον πρώιμο Μεσαίωνα αποτέλεσε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο στην Βαυαρία. Ήταν και εξακολουθεί να είναι σημαντικό κέντρο της Επισκοπής. Ιστορικά κείμενα στο Μοναστήρι χρονολογούνται από το 900 μ.Χ. μέχρι και το 1200, όπως:
Τα Χειρόγραφα του Φράιζινγκ, γραμμένα στη Σλοβενική γλώσσα, αποτελούν το αρχαιότερο κείμενο Σλοβενικής γλώσσας.
Το Χρονικό της Ιστορίας των Δύο Πόλεων από τον Όθωνα του Φράιζινγκ.

Τα παραπάνω, αλλά και άλλα χειρόγραφα της ίδιας περιόδου, βρίσκονται στην Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη (Bayrische Staatsbibliothek), στο Μόναχο.

Ιστορικά Στοιχεία 

Αν και αρχαιολογικά ευρήματα υποδεικνύουν ότι η περιοχή κατοικήθηκε από την Εποχή του Χαλκού, δεν υπάρχει απόδειξη ότι η περιοχή κατοικήθηκε συνεχόμενα, μέχρι την Freisinga του 8ου Αιώνα. Ο Άγιος Κορβίνιος (Saint Corbinian) εγκαταστάθηκε σε ιερή περιοχή το 724. Ήταν ο προάγγελος της Επισκοπής του Μονάχου που ιδρύθηκε μετά τον θάνατο του από τον Άγιο Βονιφάκιο. Σύμφωνα με τη Vita του από τον Επίσκοπο Αρμπέο (Arbeo) του Φράιζινγκ, ο Άγιος Κορβίνιος απαίτησε από μία αρκούδα, καθώς σκότωσε το άλογο του, να μεταφέρει στην πλάτη της το σακίδιο του πέρα από τις Άλπεις. Η σελωμένη αρκούδα είναι σύμβολο της πόλης και εμφανίζεται στον θυρεό της πόλης, παρ' όλο που η έδρα της Επισκοπής μεταφέρθηκε στο Μόναχο το 1821. Το Φράιζινγκ παραμένει η έδρα της Επισκοπής ακόμη και σήμερα.

Από το 764-783 ο Επίσκοπος Αρμπέο ίδρυσε Βιβλιοθήκη και αντιγραφείο χειρογράφων στο Αββαείο. Ο οικισμός άρχισε να αποτελεί θρησκευτικό κέντρο.

Το 996 το Φράιζινγκ παρέλαβε δικαιώματα πόλης από τον Αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄. Όμως, μετά την ίδρυση του Μονάχου, 40 χλμ προς το Νότο, από το 1150 το Φράιζινγκ άρχισε να χάνει την οικονομική του σημασία. Το 1159 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Ρωμανικού Καθεδρικού. Στο εσωτερικό του Καθεδρικού δεσπόζει κολώνα σκαλισμένη με φιγούρες ζώων.

Με τον εκλαϊκισμό της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας το 1803, η Επισκοπή έχασε τις περισσότερες εξουσίες της στην πόλη.

Διάσημοι Κάτοικοι 
 Όθων του Φράιζινγκ, 1112 - 1158, Επίσκοπος.
 Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ'.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

Δικτυακός Τόπος
Το μουσείο Diözesansmusem
Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη
Οργάνωση για Μουσική, Θέατρο και Τέχνη στο Φράιζινγκ

Πόλεις της Βαυαρίας
Όμπλαστ της Βόλογκντα

Το Όμπλαστ της Βόλογκντα (ρωσικά: Волого́дская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Βορειοδυτικό Διαμέρισμα. 

Πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι η Βόλογκντα (301.755 κάτοικοι - απογρ. 2010), αλλά μεγαλύτερη πόλη είναι το Τσερεποβέτς (312.310). Στην περιφέρεια ανήκει και το αρχαίο Μπέλο Οζέρο (η σημερινή κωμόπολη Μπελοζέρσκ). Οι μεγαλύτερες πόλεις είναι συγκεντρωμένες σε ένα μικρό τμήμα στα νοτιοδυτικά. Τα υπόλοιπα εδάφη είναι αρκετά αραιοκατοικημένα, με την πυκνότητα πληθυσμού τους να μην ξεπερνά τους 4 κατοίκους ανά χλμ².

Σήμερα η περιφέρεια είναι αμιγώς σλαβική (96,6% ρώσοι, 1% ουκρανοί), όμως μέχρι και τα πρώτα μεσαιωνικά χρόνια η περιοχή κατοικούταν αποκλειστικά από έναν αραιό φινο-ουγγρικό πληθυσμό, τους Βέπες (ή Βεψιανούς). Τα πρώτα σλαβικά φύλα έφθασαν εκεί τον 5ο-6ο αι. μ.Χ. και ο εποικισμός εντατικοποιήθηκε την εποχή των Ρως, λίγους αιώνες αργότερα. Το Μπέλο Οζέρο (Μπελοζέρσκ) υπήρξε μία από τις σημαντικότερες πόλεις του Κράτους των Ρως, ενώ μετά τη μογγολική εισβολή συγκρότησε δικό της πριγκιπάτο (1238) έως το 1370 που ενσωματώθηκε στη Μοσχοβία.

Το βιοτικό επίπεδο της Περιφέρειας Βόλογκντα είναι πολύ ανώτερο του ρωσικού μέσου όρου, χάρη στη γεωγραφική της θέση (συγκοινωνιακός κόμβος μεταξύ Μόσχας και βορρά), τη μεγάλη συγκέντρωση εξαγωγικής βαριάς βιομηχανίας και τη χαμηλή εγκληματικότητα. Θεωρείται επίσης η πρωτεύουσα του ρωσικού τυριού, διαθέτοντας μεγάλη παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων. Τέλος, το Βελίκι Ούστιουγκ είναι η πόλη του Ντεντ Μορόζ, της αθεϊστικής σοβιετικής εκδοχής του Άη Βασίλη που εξακολουθεί να είναι δημοφιλής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστοχώρος (ρωσικά/αγγλικά/γερμανικά)
Όμπλαστ του Κίροφ

Το Όμπλαστ του Κίροφ (ρωσικά: Ки́ровская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Διαμέρισμα του Βόλγα. 

Μεγαλύτερες πόλεις της περιφέρειας είναι η πρωτεύουσα Κίροφ (473.695 κάτοικοι - απογρ. 2010) και το Κίροβο-Τσεπέτσκ (90.303). Από τις υπόλοιπες καμία δεν ξεπερνά τους 40.000 κατοίκους, παρά τη μεγάλη αστικοποίηση που φθάνει το 70%. 

Κιροφ
Έξω οι κλέφτες! (ταινία)

Έξω οι κλέφτες είναι ο τίτλος ελληνικής κωμωδίας του 1961 με τους Ορέστη Μακρή, Διονύση Παπαγιανόπουλο, Δημήτρη Νικολαΐδη, Μάρθα Καραγιάννη, Ανδρέα Ντούζο, Κούλη Στολίγκα σε σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Στέφανου Φωτιάδη σε σενάριο του Γιώργου Μιχαηλίδη.

Πλοκή 

Ο Τιμολέων Αδάμαντας (Ορέστης Μακρής), ένας τίμιος και φτωχός καθηγητής θεολογίας μαθαίνει πως ο αδελφός του, ο Προκόπης (Κωνσταντίνος Παππάς) ο ανέντιμος γενικός διευθυντής και κάτοχος του 70% των μετοχών μιας χαλυβουργικής εταιρείας είναι βαριά άρρωστος. Σε μια προσπάθεια να επανορθώσει ό,τι κακό έκανε στον Τιμολέοντα, του μεταβιβάζει την ιδιοκτησία του εργοστασίου του, ενώ ο ίδιος φεύγει στο εξωτερικό για να κάνει θεραπεία.

Ο τίμιος Τιμολέων φτάνει στο εργοστάσιο χωρίς να αποκαλύψει την ταυτότητά του και γίνεται μάρτυρας όλων των λαθροχειριών και των απατεωνιών που συντελούνται υπό την καθοδήγηση του διευθυντή και του αρχιλογιστή της επιχείρησης, κυρίου Κλεφτοδήμου (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος). Σύμμαχος του Τιμολέοντα σε αυτήν την προπάθεια είναι η Μαργαρίτα, γραμματέας του αδελφού του, με την οποία είναι ερωτευμένος ο γιος του Τιμολέοντα, Ανδρέας (Ανδρέας Ντούζος).

Εν τέλει αποκαλύπτει την ταυτότητά του και διώχνει όλους του κλέφτες μαζί με τη Μαργαρίτα, τα κίνητρα της οποίας έχει παρεξηγήσει. Τελικά, όμως, η Μαργαρίτα παντρεύεται τον Ανδρέα και ο Τιμολέων δεν αργεί να γίνει παππούς.

Διανομή 

 Ορέστης Μακρής … Τιμολέων Αδάμαντας
 Διονύσης Παπαγιαννόπουλος … Κλεάνθης Κλεφτοδήμος
 Μάρθα Καραγιάννη … Μαργαρίτα
 Ανδρέας Ντούζος … Ανδρέας Αδάμαντας
 Δημήτρης Νικολαΐδης … Πετσωμένος
 Άννα Παϊτατζή … Περσεφόνη Αδάμαντα
 Θεανώ Ιωαννίδου … Λιλή Κλεφτοδήμου
 Κωνσταντίνος Παππάς … Προκόπης Αδάμαντας
 Μαρία Βούλγαρη … Τριανταφυλλιά Αδάμαντα
 Κούλης Στολίγκας … Γεράσιμος
 Γιώργος Βελέντζας … πλανόδιος μανάβης
 Άγγελος Μαυρόπουλος … Μαυρογένης
 Ντόρα Αναγνωστοπούλου … Κλάρα
 Κώστας Παπαγεωργίου … Λουκάς

Παραγωγή 
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1961.  Κόβοντας 36.209 εισιτήρια,  η ταινία ήρθε στη 18η θέση ανάμεσα σε 68 ελληνικές ταινίες της ίδιας σεζόν. 

Κυκλοφόρησε και σε μορφή ντιβιντί στις 30 Ιανουαρίου 2003.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Έξω οι κλέφτες στο cine.gr\
Κριτική της ταινίας από τον Σταύρο Γανωτή

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1961
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες παραγωγής Αφοί Ρουσσόπουλοι - Γ. Λαζαρίδης - Δ. Σαρρής - Κ. Ψαρράς
Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου
Αίνιγμα

Το αίνιγμα είναι η αναφορά των ιδιοτήτων και των γνωρισμάτων ενός αντικείμενου, χωρίς ν' αναφέρεται το ίδιο το αντικείμενο. Η περιγραφή είναι τέτοια, ώστε οδηγεί τον ακροατή ή τον αναγνώστη στην ανακάλυψη του αντικείμενου.

Τα αινίγματα αποτελούν ιδιαίτερο κλάδο λαογραφίας στους περισσότερους λαούς. Αινιγματικές εκφράσεις και παραβολές βρίσκονται στο βιβλίο της γένεσης καθώς και στα βιβλία των προφητών. Τεράστια λογοτεχνική και γραμματολογική αξία παρουσιάζουν οι Περσικοί λογογράφοι, αινίγματα με λογογραφική μορφή.

Οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν σαν αφετηρία των αρχαίων ελληνικών αινιγμάτων τους χρησμούς των μαντείων.

Οι χρησμοί ήταν μια διφορούμενη απάντηση και χρειαζόταν σκέψη για να ανακαλυφθεί η ορθή σημασία τους.

Γνωστά, επίσης, από τη μυθολογία είναι τα αινίγματα της Σφίγγας και του Οιδίποδα. Ειδικοί φιλόλογοι πιστεύουν πως ο πρώτος Έλληνας που έφτιαξε αινίγματα είναι ο Ηρόδοτος.

Το αίνιγμα καλλιεργήθηκε ως ιδιαίτερο φιλολογικό είδος και στη Γερμανία των νεότερων χρόνων. Ο Σίλερ, ο Ρύκερτ, ο Γκαίτε, ο Σλεϊρμάχερ έχουν γράψει ολόκληρες συλλογές.

Στην Ελλάδα το αίνιγμα είναι καρπός της λαϊκής δημιουργίας και στοιχείο της φιλοσοφίας του λαού π.χ. Δώδεκα καλογεράκια σ' ένα ράσο τυλιγμένα (δώδεκα μήνες). Ψηλός, λιγνός καλόγερος και κόκαλα δεν έχει (ο καπνός)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 ΧΑΤΖΗΤΑΚΗ-ΚΑΨΩΜΕΝΟΥ, ΧΡΥΣΟΥΛΑ, ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ ΛΑΙΚΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ. ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ, Διδακτορική Διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), Σχολή Φιλοσοφική, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, 1990

Λαογραφία
Φιλολογία