joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Δήμος Ωλενίας

Ο Δήμος Ωλενίας υπήρξε διοικητική διαίρεση του Νομού Αχαΐας κατά τη χρονική περίοδο 1997-2010, που συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καποδίστριας» με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, οι οποίες αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Έδρα του αποτελούσε το χωριό Λουσικά. 

Καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στο νέο δήμο Δυτικής Αχαΐας ως δημοτική ενότητα αυτού. Μοναδικός δήμαρχός του υπήρξε ο Γρηγόρης Αλεξόπουλος ο οποίος επικράτησε από τον πρώτο γύρο των συνυποψηφίων του στις δημοτικές εκλογές του 1998, του 2002 και του 2006.

Ονομασία

Το όνομα του δήμου προέρχεται από την αρχαία αχαϊκή πόλη Ώλενο, η οποία βρισκόταν χτισμένη ανάμεσα στην Πάτρα και τη Δύμη, δίπλα στον ποταμό Πείρο, κοντά στα όρια του σύγχρονου δήμου.

Οικονομία
Η τοπική οικονομία του πρώην δήμου βασίζεται κατά κύριο λόγο στον πρωτογενή τομέα παραγωγής και κυρίως στη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Δημοτικά διαμερίσματα
Στον "καποδιστριακό" δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
 Δ.δ. Λουσικών [ 756 ]
 τα Λουσικά [ 575 ]
 τα Σπαλιαραίικα [ 161 ]
 η Υψηλή Ράχη [ 20 ]
 Δ.δ. Αγίου Νικολάου Κράλης [ 437 ]
 το Καλαμάκιον, γνωστό και ως Χαρμπιλαίικα [ 146 ]
 ο Άγιος Νικόλαος Κράλης [ 60 ]
 τα Αυγεραίικα Αχαΐας [ 73 ]
 τα Θωμαίικα [ 106 ]
 το Ποιμενοχώριον, γνωστό και ως Μπουντουραίικα [ 52 ]
 Δ.δ. Αγίου Στεφάνου [ 945 ]
 ο Άγιος Στέφανος, γνωστό και ως Περιστέρα [ 185 ]
 η Παλιά Περιστέρα [51 ]
 οι Φυλακές [ 709 ]
 Δ.δ. Άνω Σουδεναίικων -- τα Άνω Σουδεναίικα [ 249 ]
 Δ.δ. Άρλας -- η Άρλα [ 357 ]
 Δ.δ. Αχαϊκού -- το Αχαϊκόν, γνωστό παλαιότερα ως Μπεντρόνι [ 213 ]
 Δ.δ. Γαλαναίικων -- τα Γαλαναίικα [ 29 ]
 Δ.δ. Γκαναίικων -- τα Γκαναίικα [ 2 ]
 Δ.δ. Κάτω Μαζαρακίου -- το Κάτω Μαζαράκιον, ή Μαζαράκι [ 946 ]
 Δ.δ. Μιτοπόλεως [ 405 ]
 η Μιτόπολις [ 213 ]
 η Κώμη [ 158 ]
 τα Σουβαλιωταίικα [ 34 ]
 Δ.δ. Πορτών -- αι Πόρται [ 342 ]
 Δ.δ. Σαντομερίου [ 464 ]
 το Σαντομέριον, ή Σανταμέρι [ 294 ]
 τα Αμπελάκια [ 52 ]
 η Μονή Αγίας Μαρίνης Μαρίτσης [ 3 ]
 το Πολύλοφον, γνωστό παλαιότερα ως Μπράτι [ 115 ]
 Δ.δ. Φλόκα [ 219 ]
 ο Φλόκας [ 142 ]
 τα Ζησιμαίικα [ 77 ]
 Δ.δ. Φωσταίνης -- η Φώσταινα [ 279 ]
 Δ.δ. Χαϊκαλίου [ 465 ]
 το Χαϊκάλιον [ 353 ]
 τα Κατσαϊταίικα [ 66 ]
 τα Κουνελαίικα [ 46 ]
 Δ.δ. Χαραυγής [ 387 ]
 η Χαραυγή, γνωστό παλαιότερα ως Χατζούρι [ 97 ]
 το Νεοχώριον, γνωστό παλαιότερα ως Μπινιαραίικα [ 118 ]
 τα Πηγάδια, γνωστό και ως Τζάιλο [ 172 ]

Παραπομπές και υποσημειώσεις

Πηγές
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμοι Α΄-Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ωλενίας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/03/2017.
 Τουριστικός οδηγός Νομού Αχαΐας - Δήμος Ωλενίας. nea.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 04/09/2016.

Ωλενία

Δ
Μαρία Θηρεσία της Σαβοΐας

Η Μαρία Θηρεσία, (ιταλ. Maria Theresa di Savoia, 31 Ιανουαρίου 1756 – 2 Ιουνίου 1805) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν πριγκίπισσα της Σαρδηνίας και του Πεδεμοντίου, σύζυγος του Καρόλου, κόμη του Αρτουά και μετέπειτα Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας. Πέθανε πριν κηρυχθεί ο σύζυγός της βασιλιάς, οπότε δεν κατόρθωσε να πάρει τον τίτλο της βασίλισσας.

Βιογραφία
Ήταν το πέμπτο παιδί και η τρίτη κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας και της Μαρίας Αντωνίας Φερδινάνδης των Βουρβόνων της Ισπανίας. Μέσω της μητέρας της ήταν εγγονή του Φίλιππου Ε΄ της Ισπανίας. Παντρεύτηκε τον Κάρολο Φίλιππο, κόμη του Αρτουά (1773), ενώ η αδελφή της Μαρία Ιωσηφίνα της Σαβοΐας είχε παντρευτεί τον μεγαλύτερο αδελφό του Kόμη της Προβηγκίας, μετέπειτα Λουδοβίκο ΙΗ΄ της Γαλλίας, δυόμιση χρόνια πρωτύτερα. Ο γάμος ήταν προϊόν της Γαλλο-Σαβοΐκής συμμαχίας· μέσα σε οκτώ χρόνια έγιναν τέσσερις τέτοιοι γάμοι: αρχικά ο γάμος της Μαρίας Λουίζας Τερέζας της Σαβοΐας με τον πρίγκιπα Λουδοβίκο Αλέξανδρο ντε Λαμπάλ, μετά ήταν ο γάμος της αδελφής της, ύστερα ο δικός της και τέλος του αδελφού της Κάρολου Εμμανουήλ Δ μελλοντικού βασιλιά της Σαρδηνίας με την πριγκίπισσα Μαρία Κλοτθίλδη της Γαλλίας. Η Μαρία Θηρεσία δεν εθεωρείτο ιδιαίτερα όμορφη. Λίγο μετά τον γάμο της έμεινε έγκυος και ο αδελφός τής Μαρίας Αντουανέτας, ο Ιωσήφ Β΄, κατά την επίσκεψή του το 1777 είπε για την Μαρία Θηρεσία, ότι είναι το μοναδικό άτομο που γεννάει παιδιά.

Ο Κάρολος σχεδίαζε να νυμφευτεί -πριν από αυτήν- την πριγκίπισσα του Κοντέ, ενώ είχε στενές σχέσεις με τη νύφη του Μαρία Αντουανέτα. Ήταν από τα αντιπαθέστερα πρόσωπα της Γαλλικής αυλής και με την έκρηξη της επανάστασης (1789) ακολούθησε τον σύζυγό της στην εξορία.

Πριν από την συνάντηση των Γενικών Κτηματομεσιτών κάθε μέλος της βασιλικής οικογένειας χλευάστηκε δημοσίως με δυσφημιστικούς στοίχους, όπου ισχυριζόταν, ότι η Μαρία Θηρεσία είχε γεννήσει ένα παράνομο παιδί.

Όταν ο σύζυγός της έφυγε από τη Σαβοΐα το 1791, παρέμεινε πίσω και το ζευγάρι έζησε χωριστά για το υπόλοιπο της ζωής του. Ο Κόμης ντ' Αρτουά αρνήθηκε να της δώσει την άδεια να μείνει ή να τον επισκεφτεί, ακόμη και αρνούμενος να παρευρεθεί στο γάμο του γιου τους, του Λουδοβίκου Αντώνιου της Γαλλίας με την Μαρία Θηρεσία της Γαλλίας στο Μίταου το 1799.

Η Μαρία Θηρεσία απεβίωσε στις 2 Ιουνίου 1805 στο Γκρατς της Αυστρίας σε ηλικία 49 ετών. Ο σύζυγος έγινε βασιλιάς το 1824, έτσι ποτέ δεν κατάφερε να γίνει βασίλισσα και έμεινε γνωστή ως Kόμισσα ντ' Αρτουά.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε το 1773 τον Κάρολο των Βουρβόνων, τότε κόμη του Αρτουά, και είχε τέκνα:
 Λουδοβίκος Αντώνιος 1775-1844, δούκας του Ανγκουλέμ. Για σχεδόν 20 λεπτά έγινε, ως Λουδοβίκος ΙΘ΄, βασιλιάς της Γαλλίας. 
 Κάρολος Φερδινάνδος 1778-1820, δούκας τού Μπερρύ.
 Σοφία απεβ. 7 ετών, Μαρία-Τερέζα απεβ. 5 μηνών.

Πρόγονοι

Πινακοθήκη

Οίκος της Σαβοΐας
Κόμισσες του Αρτουά
Δούκισσες του Μπερί
Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Φρεντερίκ Μπριλί Μπουαμπρέ

Ο Φρεντερίκ Μπριλί Μπουαμπρέ (γαλλικά: Frédéric Bruly Bouabré, 11 Μαρτίου 1923 - 28 Ιανουαρίου 2014) ήταν Ιβοριανός καλλιτέχνης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Ζεπρεγκιέ και ήταν από τους πρώτους κατοίκους της Ακτής Ελεφαντοστού που μορφώθηκαν από τη γαλλική αποικιοκρατική κυβέρνηση. Στις 11 Μαρτίου του 1948, είδε ένα όραμα που επηρέασε άμεσα το κατοπινό έργο του. Ο Μπουαμπρέ δημιούργησε πολλά από τα εκατοντάδες μικρά του σχέδια, ενώ παράλληλα δούλευε ως υπάλληλος σε διάφορες κρατικές υπηρεσίες. Τα σχέδιά του αυτά απεικονίζουν πολλά διαφορετικά θέματα, αντλημένα κυρίως από την τοπική παράδοση. Κάποια αποτυπώνουν τα δικά του οράματα. Όλα τα σχέδια είναι μέρος ενός μεγάλου κύκλου, με τίτλο Γνώση του Κόσμου. Ο Μπουαμπρέ δημιούργησε επίσης ένα οικουμενικό αλφάβητο 448 γραμμάτων, το οποίο χρησιμοποίησε για να αποδώσει την προφορική παράδοση του λαού του, των Μπετέ. Πολλά από τα σχέδιά του βρίσκονται στη συλλογή του Ζαν Πιγκοτζί.

Ιβοριανοί καλλιτέχνες
Γεγονότα Σεπτεμβρίου 2007

Γεγονοτα 09
Παλαμήδι

Το Παλαμήδι είναι φρούριο στο Ναύπλιο της Ελλάδας το οποίο κατασκευάστηκε το 1687 από τους Βενετούς, ύστερα από την κατάληψη του λόφου στον οποίο βρίσκεται, μετά από σφοδρή μάχη με τους Οθωμανούς κατά τον Βενετοτουρκικό Πόλεμο. Ο λόφος πάνω στον οποίο βρίσκεται έχει ύψος 216 μέτρα και η ανάβαση στο Παλαμήδι γίνεται είτε μέσω αμαξωτής οδού είτε μέσω μιας σκάλας με πολλά σκαλοπάτια (γνωστά ως 999 σκαλοπάτια, ενώ στην πραγματικότητα είναι 857 σκαλοπάτια). Το 1715, κατά την διάρκεια του τελευταίου Βενετοτουρκικού Πολέμου οι Οθωμανοί το κυρίευσαν αφού ανατίναξαν τμήμα του.

Ελληνική Επανάσταση 

Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 οι Τούρκοι οχυρώθηκαν στο Παλαμήδι αλλά στις 30 Νοεμβρίου 1822 οι Έλληνες το κατέλαβαν έπειτα από μάχη στην οποία συμμετείχαν ο Στάικος Σταϊκόπουλος ο Μοσχονησιώτης και 300 άνδρες.

Μετά την Επανάσταση, το Παλαμήδι χρησίμευσε σαν φυλακή, στην οποία το 1833 φυλακίστηκε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και αποφυλακίστηκε 11 μήνες μετά , έπειτα από χάρη του βασιλιά Όθωνα.

Προστατευόμενος βιότοπος 
Οι περιοχές του Παλαμηδίου και της Ακροναυπλίας είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000 κατά μία έκταση 3,7 τ.χλμ. Η βλάστηση του λόφου περιλαμβάνει πετρώδεις θαμνότοπους με φρύγανα, απόκρημνες ασβεστολιθικές πλαγιές με χασμοφυτική βλάστηση και δάση πεύκων. Στα προστατευόμενα είδη της χλωρίδας περιλαμβάνονται: Στάχυς του Σουώνσον υποείδος αργολικός, καμπανούλα andrewsii, πετροραγία αρμεριοειδής, δάφνη ιασμινοειδής, ερύσιμο το Κορινθιακό, στάχυς ο χρυσανθής. Στην πανίδα περιλαμβάνονται τα προστατευόμενα είδη: πράσινες χελώνες, σαύρες του Μοριά, γουστέρα της Πελοποννήσου, δεντρογαλιές, γουστέρα του Ταύρου, κ.α.

Παραπομπές 

Ναύπλιο
Παλαμήδι
Φυλακές στην Ελλάδα
Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (Τσεχία)

Το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (τσέχ.: Strana demokratického socialismu) είναι ένα Τσέχικο πολιτικό κόμμα, και ένα από τα ιδρυτικά κόμματα-μέλη που αποτελούν το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στο οποίο συμμετέχει και ο ΣΥΝ.

Το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού έχει το συγκεκριμένο αυτό όνομα από τον Δεκέμβριο του 1997. Αποτελεί την πολιτική ενοποίηση SDL (Κόμμα Δημοκρατικής Αριστεράς) και του LB (Αριστερό Μπλόκ) που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1997. Αρχικά είχε το όνομα LΒ-SDL.

Τσέχικα πολιτικά κόμματα
Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Η Αριστερά (Γερμανία)

Η Αριστερά (γερμ.: Die Linke ή DIE LINKE) είναι γερμανικό πολιτικό κόμμα που δημιουργήθηκε στις 16 Ιουνίου 2007, ως συγχώνευση του Κόμματος Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (PDS) και της Εκλογικής Εναλλακτικής για την Κοινωνική Δικαιοσύνη (WASG). Ηγέτιδες του κόμματος είναι οι η Ζανίν Βίσλερ και η Σουζάνε Χένιχ-Βέλζο.

Διεθνώς, η Αριστερά είναι μέλος του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και της ομάδας GUE/NGL στο Ευρωκοινοβούλιο.

Ιστορία 
Τον Σεπτέμβριο του 2008, η Αριστερά μέτρησε 76.139 μέλη (πάνω από 60.000 προήλθαν από το PDS), που το κάνουν το τέταρτο μεγαλύτερο σε μέλη, πολιτικό κόμμα στη Γερμανία. Την πρώτη εβδομάδα μετά από τη συγχώνευση, υπήρξαν περίπου 2.500 νέα μέλη. Τα εκλογικά "φρούρια" της Αριστεράς βρίσκονται στις περιοχές που προήλθαν από την Ανατολική Γερμανία, από την οποία επίσης προέρχεται η μεγάλη πλειοψηφία των μελών της.

Στις εκλογές του 2009, η Αριστερά συγκέντρωσε το 11,9% των ψήφων, ενώ το 2013 έλαβε ποσοστό 8,6%. Σήμερα, η Αριστερά αντιπροσωπεύεται στην Ομοσπονδιακή Βουλή (Bundestag). Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη παράταξη (από τις επτά που αντιπροσωπεύονται) και έχει ποσοστό 9,2%.

Ρεύματα και πτέρυγες
Kommunistische Plattform (Κομμουνιστική Πλατφόρμα)
Sozialistische Linke (Σοσιαλιστική Αριστερά)
Cuba Sí
Antikapitalistische Linke (Αντικαπιταλιστική Αριστερά)
Emanzipatorische Linke (Χειραφετητική Αριστερά)
Forum Demokratischer Sozialismus (Φόρουμ Δημοκρατικού Σοσιαλισμού)
Netzwerk Reformlinke (Δίκτυο Μεταρρυθμιστικής Αριστεράς)

Αποτελέσματα εκλογών

Ομοσπονδιακή Βουλή (Μπούντεσταγκ)

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Die-Linke.de (γερμανικά)
Βαιθήλ

Η Βαιθήλ, στα Εβραϊκά Μπαιτ-Ελ () που σημαίνει «Οίκος Θεού», ήταν μια εξέχουσα πόλη του αρχαίου Ισραήλ. Το προγενέστερο χαναανιτικό όνομα της πόλης ήταν Λουζ («», Ο'· Γένεση 28:19). Βρισκόταν στην ορεινή περιοχή της περιοχής του Εφραίμ. 

Είναι αξιοσημείωτο ότι στην Αγία Γραφή αναφέρεται περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη πόλη εκτός από την Ιερουσαλήμ. Σήμερα πιστεύεται ότι τα ερείπιά της βρίσκονται κοντά στην πόλη Μπεϊτίν, περίπου 17 χιλιόμετρα βόρεια της Ιερουσαλήμ.

Σε αυτή την πόλη κατασκήνωσε ο Αβραάμ μετά την Συχέμ όταν μπήκε στη γη της Χαναάν. (Γένεση 12:8) Αργότερα, όταν ο Ιακώβ κατευθυνόταν από τη Βηρ-σαβεέ προς τη Χαρράν, είδε εκεί ένα όραμα με μια σκάλα που έφτανε ως τον ουρανό και του επαναβεβαιώθηκε από τον Θεό η υπόσχεση που είχε δοθεί στον Αβραάμ. (28:10-19) Ο Θεός απευθύνθηκε λίγο αργότερα στον Ιακώβ λέγοντας: «Εγώ είμαι ο αληθινός Θεός της Βαιθήλ, όπου έχρισες μια στήλη και όπου ευχήθηκες μια ευχή σε εμένα. Τώρα σήκω, βγες από αυτή τη γη και επίστρεψε στη γη της γέννησής σου». (31:13, ΜΝΚ)

Αιώνες αργότερα, η Βαιθήλ έγινε η σημαντικότερη πόλη του βόρειου ισραηλιτικού βασιλείου υπό τον βασιλιά Ιεροβοάμ. Σύμφωνα με τις Εβραϊκές Γραφές, εκείνη την περίοδο της αποστασίας του λαού Ισραήλ από την λατρεία του Ιεχωβά, η Βαιθήλ μαζί με τη Δαν έγιναν ξακουστές ως κέντρα ειδωλολατρίας καθώς ο βασιλιάς είχε ανεγείρει σε αυτές χρυσά μοσχάρια ώστε να κάνει τον λαό να πάψει να πηγαίνει για λατρεία στον Ναό της Ιερουσαλήμ. (1 Βασιλέων 12:27-29, 31-33)

Παρά την επικράτηση της ειδωλολατρίας στη Βαιθήλ, η πόλη υπήρξε ο τόπος όπου διέμενε μια ομάδα προφητών κατά την περίοδο του Ηλία και του Ελισαιέ. Ήταν επίσης ο τόπος όπου ατίθασα παιδιά χλεύασαν τον προφήτη Ελισαιέ, πράγμα που τούς κόστισε τη ζωή τους ως αποτέλεσμα θεϊκής κρίσης. (2 Βασιλέων 2:1-3, 23, 24)

Βιβλιογραφία 
 Ενόραση στις Γραφές, Τόμος 1, 1989, Β. & Φ. Ε. Σκοπιά, στην αγγλική.

Γεωγραφία της Βίβλου
HIM

Οι HIM ήταν φινλανδικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1991 από τον τραγουδιστή Βίλε Βάλο, τον κιθαρίστα Μίκκο Λίντστρομ και τον μπασίστα Μιζέ Αμούρ, γνωστό επίσης και ως Μίκο Παανάνεν. Ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν έξι συνολικά άλμπουμ. Το αρχικό όνομα του σχήματος ήταν "His Infernal Majesty", αλλά σύντομα αλλάχθηκε στο απλούστερο HIM. Από το 2006, είναι το πρώτο και μοναδικό φινλανδικό ροκ σχήμα που έγινε χρυσό σε πωλήσεις στις ΗΠΑ. Διαλύθηκαν το 2017.

Δισκογραφία 

 Greatest Lovesongs Vol. 666 (1997)
 Razorblade Romance (2000)
 Deep Shadows and Brilliant Highlights (2001)
 Love Metal (2003)
 And Love Said No
 Dark Light (2005)
 Uneasy Listening Vol. 1 (2006)
 Uneasy Listening Vol. 2 (2007)
 Venus Doom (2007)
 Screamworks: Love in Theory and Practice (2010)
 Tears on Tape (2013)

Μέλη 

Πρώην

 Βίλε Βάλο — Φωνητικά (1991–2017)
 Μίκκο Λίντστρομ (Λιντε) — Κιθάρα (1991-2017)
 Μιγκέ Αμούρ (Μίκο Παανανεν) — Μπάσο, δεύτερα φωνητικά(1991-2017)
 Γιάννε "Μπέρτον" Πουουρτίνεν — Πλήκτρα, δεύτερα φωνητικά (2001-2017)
 Γιούκα Κρόγκερ (Κόσμο) — Ντράμς (2015-2017)
 Γιουίππι (Juippi) — Ντραμς (1991-1992)
 Ταρβόβεν (Tarvonen) — Ντραμς (1991-1992)
 Όκι (Oki) — Ρυθμ κιθάρα (1992-1996)
 Άνττο Μελασνιέμι (Antto "Zoltan" Melasniemi) — Πλήκτρα (1995-1998)
 Γιουχάνα Τουόμας (Juhana Tuomas "Pätkä" Rantala) — Ντραμς (1995-1999)
 Γιούσσι-Μίκκο "Γιούσκα" Σάλμινεν (Jussi-Mikko "Juska" Salminen) — Πλήκτρα (1998-2000)
 Μίκκα "Γκας" Κάρππινεν — Ντραμς (1999-2015)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Επίσημο MySpace
 HIM στο AllMusic

Νικητές Kerrang! Awards
Φινλανδικά rock συγκροτήματα
HIM
In vivo

Η λατινογενής έκφραση in vivo, (που ελληνικά αποδίδεται «ἐν ζωῄ») αναφέρεται σε ότι λαμβάνει χώρα μέσα σε έναν έμβιο οργανισμό. Ιδιαίτερα στη Βιολογία ο όρος αναφέρεται σε πειράματα που πραγματοποιούνται σε ιστούς εντός ζώντος οργανισμού σε αντιδιαστολή με τον όρο in vitro (= «σε δοκιμαστικό σωλήνα»), που αναφέρεται σε αντίστοιχα πειράματα αποσπασμένων μερών εκτός του ζωντανού οργανισμού, καθώς και σε έρευνες και πειράματα ex vivo. 
 Γενικά οι κλινικές δοκιμές και τα πειράματα με ζώα είναι μορφές έρευνας in vivo.
Ο τύπος αυτός έρευνας αποτελεί έναν ολιστικό τρόπο πειραματισμού. Προσφέρεται για μελέτες περισσότερο από τις in vitro μελέτες, λόγω του ότι δίνει πιστότερα, και πλέον ασφαλή και αξιόπιστα σε χρήση αποτελέσματα σε ένα πείραμα.

Παρόλα αυτά, εκτός του ότι τα πειράματα του είδους αυτού έχουν υψηλότερο κόστος πραγματοποίησης, σε πολλές περιπτώσεις και πολύ συχνά, (ιδιαίτερα πρόσφατα), συναντούν τεράστιες δυσκολίες εκτέλεσης λόγω αναφυομένων θεμάτων κοινωνικής ηθικής και ζωοφιλίας.

 Σημαντικότερα "in vivo" πειράματα είναι εκείνα της "in vivo mutagenesis" δηλαδή της δημιουργίας "μετάλλαξης εν ζωῄ". Επίσης στις "in vivo" έρευνες και μελέτες υπάγονται οι διάφορες μετρήσεις σφυγμού, θερμοκρασίας σώματος, οι καρδιογραφίες, μερικώς οι ακτινογραφίες κ.ά.

Σημειώνεται ότι η ελληνική έκφραση "εν ζωῄ" χρησιμοποιείται κυρίως σε ανθρώπους που μετά από κάποιο συμβάν διατηρούνται στη ζωή, καθώς και σε πράξεις ανθρώπων προ του θανάτου τους. Αντίθετη ελληνική έκφραση είναι "μετά θάνατον".

 Αναφορές 

 Δείτε επίσης 
 Ex vivo In situ In utero In vitro In silico''

Λατινικές φράσεις
Βιολογικοί όροι
Λατινικές βιολογικές φράσεις
Αλεξάνδρα Τριάντη

Η Αλεξάνδρα Τριάντη (1896, Αθήνα – 16 Νοεμβρίου 1977) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του λιντ.

Βιογραφία 

Γεννήθηκε το 1896 στην Αθήνα και ήταν αδελφή του Κώστα Κοτζιά, Δημάρχου Αθηναίων και Υπουργού. Σε μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη μουσική. Σπούδασε μονωδία στο Ωδείο Αθηνών με τον καθηγητή Κίμωνα Τριανταφύλλου, από όπου και αποφοίτησε το 1921 με άριστα παμψηφεί και χρυσό μετάλλιο, ενώ αργότερα αναχώρησε για την Ευρώπη και συγκεκριμένα για τη Βιέννη όπου σπούδασε με τον Φίλιπ Φόρστεν και τον Φραντς Στάινερ.

Από το 1927 άρχισε τις εμφανίσεις της στο Ευρωπαϊκό κοινό με πρώτη αυτή στο Volkshaus της Βιέννης. Την περίοδο 1930-1950 η Αλεξάνδρα Τριάντη συγκαταλεγόταν στις σπουδαιότερες τραγουδίστριες του λιντ. Στα τέλη της δεκαετίας του '50 σταμάτησε να τραγουδά αλλά παρ' όλα αυτά συνέχισε να δραστηριοποιείται στον χώρο της μουσικής, βοηθώντας στην ανάπτυξη της μουσικής στην Ελλάδα. Είχε διατελέσει αντιπρόεδρος (1957-1968) και πρόεδρος (1968-1977) του Συλλόγου Οι Φίλοι της μουσικής ενώ διαδραμάτισε και πρωταγωνιστικό ρόλο στην ίδρυση του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος.

Για την ανέγερση του Μεγάρου δώρισε όλη της την περιουσία στο Σύλλογο Οι Φίλοι της Μουσικής, ενώ το αρχείο της περιήλθε στη Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» τον Μάιο του 1993. Ανάμεσα στις αίθουσες του Μεγάρου υπάρχει μία χωρητικότητας 1.750 θεατών που φέρει το όνομα της.

Απεβίωσε στις 16 Νοεμβρίου του 1977. Ήταν παντρεμένη με τον Γεώργιο Τριάντη και σε δεύτερο γάμο με τον Μιχάλη Κυριακίδη.

Παραπομπές 

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Καρολίνα Φερδινάνδη Λουίζα των Δύο Σικελιών

Η Μαρία Καρολίνα (5 Νοεμβρίου 1798 - 16 Απριλίου 1870) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών γεννήθηκε Πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Μπερρύ.

Βιογραφία
Η Μαρία Καρολίνα Φερδινάνδη Λουίζα ήταν κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών, μοναδικό παιδί του από την πρώτη σύζυγό του, Μαρία Κλημεντίνη των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη τού Λεοπόλδου Β΄ της Αυστρίας, βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας, & Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης.

Έγινε δημοφιλές πρόσωπο σε ολόκληρο τη Γαλλία μετά τη δολοφονία του συζύγου της (1820) στην Όπερα του Παρισιού. Σε πολύ λίγους μήνες γεννήθηκε ο γιος τους, Ερρίκος, Κόμης του Σαμπόρ, που βασίλεψε στην Γαλλία για επτά μέρες (1830) μετά την παραίτηση του παππού του και του θείου του. Στην συνέχεια αντικαταστάθηκε από τον Λουδοβίκο Φίλιππο.

Συνωμότησε (1832) κατά του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου για να επαναφέρει στον θρόνο τον γιο της, όμως η σκευωρία απέτυχε και φυλακίστηκε.

Παντρεύτηκε τον ανιψιό του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΗ΄, Κάρολο Φερδινάνδο, Δούκα του Μπερρύ, δεύτερο γιο του Γάλλου βασιλιά Καρόλου Ι΄ (1816) μετά από διαπραγματεύσεις με τον Γάλλο απεσταλμένο Πιέρ Λουί Ζαν Καζιμίρ ντε Μπλακά.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Κάρολο Φερδινάνδο, δούκα του Μπερρύ, και είχε τέκνο:
 Λουίζα Μαρία Θηρεσία 1819-1864, παντρεύτηκε τον Κάρολο Γ΄ των Βουρβόνων-Ισπανίας δούκα της Πάρμας.
 Ερρίκος 1820-1883, κόμης του Σαμπόρ, δούκας του Μπορντώ & διεκδικητής βασιλιάς της Γαλλίας ως Ερρίκος Ε΄.

Το 1820 απεβίωσε ο Κάρολος Φερδινάνδος και η Καρολίνα Φερδιάνδη Λουίζα έκανε δεύτερο γάμο το 1831 μυστικά με τον Έττορε Κάρλο Λουκέζι-Πάλι, 8ο δούκα ντελλα Γράτσια (1805-1865), και είχε τέκνα:
 Κλεμεντίνα 1835-1925, κόμισσα Ζιλέρι νταλ Βέρμε.
 Φραντσέσκα ντι Πάολα 1836-1923, πριγκίπισσα του Άζολι.
 Καμίλο Μάσσιμο, πρίγκιπας του Άζολι. Ο γιος του:
 Λεόνε Μάσσιμο, νυμφεύτηκε τη Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας-Γένουας, κόρη του Θωμά, δούκα της Γένουας.
 Φαμπρίτσιο Μάσσιμο, πρίγκιπας του Ροβιάνο, νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Κάρλο, δούκα της Μαδρίτης.
 Μαρία Ιζαμπελλα 1838-1873, μαρκησία Καβριάνι, μετά κόμισσα ντι Κόντι.
 Αντινόλφο 1840-1911, 9ος δούκας ντελλα Γράτσια. Ο γιος του:
 Πέτρο, νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Πάρμας.

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Δούκισσες του Μπερί
Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Πριγκίπισσες της Σικελίας
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Πριγκίπισσες της Νάπολης
Φραγκίσκος Α΄ των Δύο Σικελιών

Ο Φραγκίσκος Α΄ των Δύο Σικελιών (Francesco I delle Due Sicilie, 19 Αυγούστου 1777 - 1830) ήταν βασιλιάς των Δύο Σικελιών (1825-1830).

Βιογραφία 
Ο Φραγκίσκος Ιανουάριος Ιωσήφ Ιαβέρης Ιωάννης Βαπτιστής γεννήθηκε στη Νάπολη και ήταν γιος του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Καρολίνας της Αυστρίας και ανεψιός των βασιλέων της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και Μαρίας Αντουανέτας.

Νυμφεύτηκε πρώτα την Μαρία Κλημεντίνη της Αυστρίας, κόρη του Αυτοκράτορα Λεοπόλδου Β΄ (1796), ενώ όταν αυτή πέθανε προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τη Μαρία Ισαβέλλα, κόρη του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας. Με την παλινόρθωση του πατέρα του στον θρόνο της Νάπολης ορίστηκε αντιβασιλέας (1812).

Μετά την πτώση του Ναπολέoντα Βοναπάρτη και την επιστροφή του πατέρα του στον θρόνο του βασιλείου πήρε τον τίτλο του δούκα της Καλαβρίας και του διαδόχου. Ενώ φαινομενικά επεδείκνυε μεγάλο ενδιαφέρον για εκδημοκρατισμό, μετά το αυταρχικό Σύνταγμα του 1820 δέχτηκε να γίνει αντιβασιλιάς.

Ως βασιλιάς ακολούθησε συντηρητικότερες τακτικές, εγκαταλείποντας τη διοίκηση του κράτους του στα χέρια ανάξιων ευνοουμένων του, έχοντας κάθε στιγμή τον φόβο για δολοφονική απόπειρα εναντίον του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1797 τη Μαρία Κλημεντίνη των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και απέκτησε 2 τέκνα:
 Μαρία Καρολίνα (1798 - 1870), παντρεύτηκε τον Κάρολο Φερδινάνδο, Δούκα του Μπερρύ. 
 Φερδινάνδος (1800 - 1801), Δούκας του Νόττο.

Το 1801 απεβίωσε η Μαρία Κλημεντίνη  και το 1802 ο Φραγκίσκος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μαρία Ισαβέλλα των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας, και απέκτησε 12 τέκνα:
 Λουίζα Καρλόττα (1804 - 1844), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο δε Πάουλα, Δούκα του Κάδιθ.
 Μαρία Χριστίνα (1806 - 1878), παντρεύτηκε πρώτα τον εξάδελφο του πατέρα της Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας και έπειτα τον Αγκουστίν Φερνάντο Μούνιοθ, Δούκα του Ριανσάρες.
 Φερδινάνδος Β΄ (1810 - 1859), Βασιλιάς των Δύο Σικελιών.
 Κάρολος Φερδινάνδος (1811 - 1862), Πρίγκιπας της Κάπουας.
 Λεοπόλδος (1813 - 1860), Κόμης των Συρακουσών.
 Μαρία Αντωνία (1814 - 1898), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Β΄ της Τοσκάνης.
 Αντώνιος (1816 - 1843), Κόμης του Λέτσε.
 Μαρία Αμαλία (1818 - 1857), παντρεύτηκε τον Σεβαστιανό της Ισπανίας.
 Μαρία Καρολίνα (1820 - 1861), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Κάρολο, Κόμη του Μοντεμολίν.
 Θηρεσία Χριστίνα (1822 - 1889), παντρεύτηκε τον Πέτρο Β΄ της Βραζιλίας.
 Λουδοβίκος (1824 - 1897), Κόμης της Άκουιλα.
 Φραγκίσκος ντι Πάολα (1827 - 1892), Κόμης του Τράπανι.

Πρόγονοι

Αναφορές

Μονάρχες της Νάπολης
Βασιλείς της Σικελίας
Δούκες της Καλαβρίας
Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Time (τραγούδι, Pink Floyd)

Το Τime είναι το τέταρτο τραγούδι από το άλμπουμ The Dark Side of the Moon του Βρετανικού συγκροτήματος Pink Floyd. Είναι το μοναδικό τραγούδι στο άλμπουμ στο οποίο αναφέρονται ως συνθέτες και τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος.

Το ίδιο το τραγούδι είναι ένα memento mori που περιγράφει το φαινόμενο όπου ο χρόνος φαίνεται πως περνά γρήγορα καθώς ένας άνθρωπος γερνά, και συνήθως οδηγεί το γηραιό άτομο σε απόγνωση για τις ευκαιρίες που έχασε στα χρόνια του παρελθόντος του.
Επίσης μέσα από το κομμάτι θίγονται και άλλες καταστάσεις της ανθρώπινης ζωής, όπως το άγχος της καθημερινότητας και η υποβάθμιση της προσωπικότητάς μας στο βωμό της ρουτίνας και προτρέπει τον ακροατή να κυνηγήσει τα όνειρα του, καθώς αν δεν το κάνει ίσως μετανιώσει στο μέλλον για αυτή του την επιλογή.

Στους στίχους του τραγουδιού δένονται αρμονικά ή ζωή και ο θάνατος, κάτι που παρατηρείται ακόμα και μέσα στον ίδιο στίχο (You are young and life is long and there is time to kill today, breath-death, run-gun, sunshine-rain, one day-ten years, time is gone). 
Τέλος, το τραγούδι συνδέεται μουσικά με το Breath (Reprise) (αρχικός τίτλος: Home Again), και στο οποίο επιφανειακά φαίνεται πως αφορά στο να ξεκουράζεται κανείς σπίτι του δίπλα στη φωτιά. Στην ουσία όμως, κατακρίνει την Εκκλησία και τη Θρησκεία με έναν αρκετά έμμεσο τρόπο.

Τραγούδια του 1973
Τραγούδια των Pink Floyd
Νωπογραφία

Η νωπογραφία ή φρεσκογραφία (Ιταλικά: Affresco ) είναι τεχνική για την δημιουργία τοιχογραφιών, με βάση την οποία τα χρώματα απλώνονται απευθείας σε νωπή επιφάνεια. Με τον τρόπο αυτό τα χρώματα διατηρούνται για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. Κοιτίδα της τεχνικής της νωπογραφίας θεωρείται η Μινωική Κρήτη. Πάντως, όλες οι αιγαιακές τοιχογραφίες της εποχής του Χαλκού ήταν νωπογραφίες, αν και σε κάποιες περιπτώσεις λεπτομέρειες είχαν προστεθεί αργότερα.

Πινακοθήκη

Παραπομπές

Τεχνικές ζωγραφικής
Φραγκίσκος Β΄ των Δύο Σικελιών

Ο Φραγκίσκος Β΄ των Δύο Σικελιών (Francesco II delle Due Sicilie, 16 Ιανουαρίου 1836 - 27 Δεκεμβρίου 1894) ήταν βασιλιάς των Δύο Σικελιών (1859 - 1861).

Ο Φραγκίσκος ντ' Ασσίζι Μαρία ήταν ο μοναδικός γιος και διάδοχος του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών από τον γάμο του με την πρώτη σύζυγο του Μαρία Χριστίνα της Σαβοΐας, που πέθανε πάνω στη γέννα του. Ο πατέρας του αμέλησε τις σπουδές του και, όταν τον διαδέχθηκε, σε ηλικία 23 ετών αποδείχθηκε βασιλιάς αδύναμου χαρακτήρα, εύκολα επηρεαζόμενος από τη μητριά του Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας, τους ιερείς και την Αυλή.

Νυμφεύτηκε (1859) τη Μαρία Σοφία της Βαυαρίας των Βίττελσμπαχ (μικρότερη αδελφή της Ελισάβετ, Αυτοκράτειρας της Αυστρίας), χωρίς να κατορθώσουν να αποκτήσουν παιδιά. Ως πρωθυπουργό του διόρισε τον Κάρλο Φιλανγκιέρι, τον στρατηγό που πραγματοποίησε τις σημαντικές νίκες κατά του Πεδεμοντίου στη Λομβαρδία. Ο Φιλανγκιέρι προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά να δεχτεί την πρόταση του Καμίλο Μπένσο, κόμητος του Καβούρ, για συνεργασία του με το βασίλειο της Σαρδηνίας.

Στις 7 Ιουνίου μια μερίδα των Ελβετών φρουρών εξεγέρθηκε, και ενώ ο ίδιος ο βασιλιάς προσπαθούσε να τους υποσχεθεί ότι θα ικανοποιήσει τα αιτήματα τους, ο στρατηγός Νουντσιάντε τους περικύκλωσε με τον στρατό του και τους κατανίκησε και το βασίλειο έχασε τους καλύτερους υπερασπιστές του. Ο Καβούρ πρότεινε να μοιράσουν τα παπικά εδάφη ανάμεσα στο Πεδεμόντιο και τη Νάπολη, ο Φραγκίσκος φοβήθηκε την ιεροσυλία και αρνήθηκε. Τότε ο Φιλανγκιέρι, βλέποντας ότι η μοναρχία στην Νάπολη κινδύνευε, προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά για την παραχώρηση Συντάγματος.

Επέλαση του Γκαριμπάλντι και πτώση του 

Τα επαναστατικά στρατεύματα του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι εμπνεύσθηκαν την ανατροπή της δυναστείας των Βουρβόνων από τον Ιταλικό νότο και ετοίμαζαν μια μεγαλειώδη εκστρατεία. Μία συνωμοσία στη Σικελία τιμωρήθηκε με πρωτοφανή αγριότητα, αλλά ο Ροσαλίνο Πίλο και ο Φραντζέσκο Κρίσπι προετοιμάστηκαν να ανοίξουν τις πύλες να υποδεχτούν τον Γκαριμπάλντι, ο οποίος (Μάης 1860) έφτασε στην πόλη Μαρσάλα και κατέκτησε το νησί της Σικελίας με καταπληκτική ευκολία.

Τα γεγονότα έπεισαν τον Φραγκίσκο να καθιερώσει Σύνταγμα, αλλά η προκήρυξη συνοδεύτηκε με σάλο και παραιτήσεις, όπου ο Λιμπόριο Ρομάνο έγινε πρωθυπουργός. Ο Καβούρ έστειλε ναυτική μοίρα να παρακολουθήσει τα γεγονότα, ενώ ο Γκαριμπάλντι διασχίζοντας τα στενά της Μεσσίνα έγινε από όλο τον κόσμο δεκτός ενθουσιωδώς σαν ελευθερωτής.

Στις 6 Σεπτεμβρίου 1860, ο βασιλιάς Φραγκίσκος και η σύζυγος του προ της εισόδου του Γκαριμπάλντι δραπέτευσε από την πόλη. Την άλλη μέρα ο Γκαριμπάλντι εισήλθε στην πόλη και εγκατέστησε επαρχιακή κυβέρνηση. Ο Γαλλικός στόλος αποσύρθηκε και το 1861 ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Ιταλίας για λογαριασμό του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄, καθώς έπεσαν και τα τελευταία φρούρια της Γκαέτα και της Μεσσίνα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1859 τη Μαρία Σοφία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ εν Βαυαρία, και είχε τέκνο:
 Μαρία Χριστίνα Πία 1869-1870.

Πρόγονοι 

Βασιλείς της Νεαπόλεως
Βασιλείς της Σικελίας
Δούκες της Καλαβρίας
Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Αλφόνσος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1841-1934)

Ο Αλφόνσος (Alfonso di Borbone-Due Sicilie, Καζέρτα, 28 Μαρτίου 1841 - Κάννες, 26 Μαΐου 1934) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόμης της Καζέρτα.

Βιογραφία
Ο Αλφόνσος Μαρία Ιωσήφ Αλβέρτος ήταν ο τρίτος γιος του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Θηρεσίας, κόρης του Καρόλου της Αυστρίας, Δούκα του Τέσσεν. Ήταν δούκας της Καλαβρίας και κράτησε τον τίτλο σε ολόκληρη την ζωή του και τον κληρονόμησε κατόπιν ο μεγαλύτερος γιος του, Φερδινάνδος Πίος.

Ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι ανέτρεψε το 1861 την Βουρβονική δυναστεία της Νάπολης υπό τον ετεροθαλή αδελφό του Φραγκίσκο, ολοκληρώνοντας την κατάκτηση ολόκληρης της Ιταλίας για λογαριασμό του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄. Τον Δεκέμβριο του 1894, με τον θάνατο του Φραγκίσκου, έγινε αρχηγός και διάδοχος του Οίκου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1868 την εξαδέλφη του Μαρία Αντουανέτα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1851-1936), κόρη του Φραγκίσκου, Κόμη του Τράπανι. Παιδιά τους ήταν:
 Φερδινάνδος Πίος 1869-1960, Δούκας της Καλαβρίας.
 Κάρολος 1870-1949, Πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
 Φραγκίσκος ντι Πάουλα 1873-1876.
 Μαρία Ιμμακουλάτα 1874-1947, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γεώργιο της Σαξονίας.
 Μαρία Χριστίνα 1877-1947, παντρεύτηκε τον Πέτρο Φερδινάνδο της Αυστρίας.
 Μαρία ντι Γκράτσια 1878-1973, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα.
 Μαρία Ιωσηφίνα 1880-1971, παντρεύτηκε τον κόμη Αλφρέντο Γκαλάντι.
 Ιανουάριος 1882-1944, Πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
 Ρανιέριος 1883-1973, Δούκας του Κάστρο.
 Φίλιππος 1885-1949, Πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
 Φραγκίσκος ντε Ασσίζι 1888-1914, Πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
 Γαβριήλ 1897-1975, Πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.

Αναφορές

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Δούκες της Καλαβρίας
Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Φερδινάνδος Πίος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Ο Φερδινάνδος Πίος (1869 - 1960) ήταν δούκας της Καλαβρίας (1934 - 1960).

Βιογραφία
Ο Φερδινάνδος Πίος Μαρία ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αλφόνσου της Καζέρτα και της Μαρίας Αντουανέτας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου, Κόμη του Τράπανι.

Διαδέχθηκε τον υπέργηρο, 93 ετών πατέρα του ως δούκας της Καλαβρίας και αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.

Απεβίωσε και αυτός υπέργηρος, 91 ετών. Επειδή δεν είχε γιο, στην ηγεσία του Οίκου τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Αλφόνσος.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε την Μαρία Λουδοβίκα Θηρεσία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Λουδοβίκου Γ΄ της Βαυαρίας, και είχε τέκνα:
 Μαρία Αντουανέτα 1898-1957.
 Μαρία Χριστίνα 1899-1985, παντρεύτηκε τον Μανουέλ Σοτομαγιόρ-Λούνα.
 Ρογήρος Μαρία 1901–1914.
 Βαρβάρα Μαρία Αντουανέτα Λεοπολδίνα 1902-1927, παντρεύτηκε τον κόμη Φραντς Ξαβιέ τσου Στόλμπεργκ-Βέρνιγκροντε.
 Λουκία 1908-2001, παντρεύτηκε τον Ευγένιο της Σαβοΐας-Γένουας.
 Ουρράκα 1913-1999.

Αναφορές

Μονάρχες της Ιταλίας
Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Δούκες της Καλαβρίας
Κάρολος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1870-1949)

Ο Δον Κάρλος των Βουρβόνων, ιταλ. Carlo di borbone delle Due Sicilie (10 Νοεμβρίου 1870 - 11 Νοεμβρίου 1949) ήταν πρίγκιπας των Δύο Σικελιών.

Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Αλφόνσου κόμη της Καζέρτα και της Μαρίας-Αντουανέτας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου κόμη του Τράπανι.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο (1901) τη Μαρία δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Ισπανίας (1880 - 1904), κόρη του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας και έκαναν παιδιά:
 Αλφόνσος 1901-1964, δούκας της Καλαβρίας.
 Ισαβέλλα-Αλφόνσα 1904-1985, παντρεύτηκε τον Γιαν-Κάντυ κόμη Ζαμόυσκι στην Πολωνία, γιο της Μαρίας-Καρολίνας (κόρης του Φραγκίσκου κόμη του Τράπανι).
 Φερνάντο 1903-1905, απεβ. 2 ετών.

Μετά τον πρόωρο θάνατο της πρώτης συζύγου του το 1904, ο Κάρολος έκανε δεύτερο γάμο (1907), με τη Λουίζα της Ορλεάνης, κόρη του Φιλίππου κόμη του Παρισιού. Παιδιά τους είναι:
 δον Κάρλος 1908- 1936, πρίγκιπας των Δύο Σικελιών· απεβίωσε 28 ετών.
 δόνα Μαρία δε λος Ντολόρες 1909-1996, παντρεύτηκε τον Αυγουστίνο-Ιωσήφ Κσαρτορύσκι.
 Μαρία δε λας Μερθέδες 1910-2000, παντρεύτηκε τον Χουάν κόμη της Βαρκελώνης. Είναι οι γονείς του
 Χουάν-Κάρλος της Ισπανίας.
 Μαρία ντε λα Εσπεράνθα 1914-2005, παντρεύτηκε τον Πέτρο-Γκαστάο πρίγκιπα της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα.

Αναφορές

Μονάρχες της Ιταλίας
Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Μαρία δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Η Δόνια Μαρία δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (ισπανική προφορά ΔΦΑ [maˈɾi.a merˈθeðes]: María de las Mercedes Cristina Genara Isabel Luisa Carolina Victoria y Todos los Santos de Borbón-Dos Sicilias y Orléans, 23 Δεκεμβρίου 1910 - 2 Ιανουαρίου 2000) ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Ινφάντε Καρόλου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και της Πρικίπισσας Λουίζας της Ορλεάνης, κόρης του Φιλίππου δούκα της Ορλεάνης, γνωστού ως κόμη του Παρισιού. Μητέρα του τέως βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος, γνωστή στην Ισπανία σαν η βασιλομήτωρ Μαρία. 

Ήταν δισεγγονή του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών. Η οικογένεια της μετακινήθηκε στη Σεβίλλη, όταν ο πατέρας της διορίστηκε στρατιωτικός αρχηγός της επαρχίας.

Με την κήρυξη της δεύτερης Ισπανικής δημοκρατίας, εξορίστηκε στις Κάννες και αργότερα στο Παρίσι, όπου σπούδασε τέχνες στο Λούβρο. Στις 14 Ιανουαρίου 1935 παραβρέθηκε στη Ρώμη στους γάμους της Ινφάντας Βεατρίκης της Ισπανίας, κόρης του βασιλιά της Ισπανίας Αλφόνσου ΙΓ΄ και γνώρισε τον μέλλοντα σύζυγο της Δον Χουάν, τέταρτο γιο του Αλφόνσου.

Παντρεύτηκαν επίσης στη Ρώμη στις 12 Οκτωβρίου 1935, και όταν ο σύζυγος της πήρε τον τίτλο του κόμη της Βαρκελώνης, αυτή πήρε τον τίτλο της κόμισσας.

Το 1976, με την επαναφορά του θεσμού της βασιλείας στην Ισπανία στο πρόσωπο του γιου της, Χουάν Κάρλος, επανήλθε με τον σύζυγο της στην Ισπανία, ο οποίος αποποιήθηκε τα δικαιώματα του για λογαριασμό του γιου τους. Το 1985 σε ατύχημα σε πτώση από καρέκλα έσπασε τον μηρό της και έμεινε ανάπηρη για το υπόλοιπο της ζωής της. Το 1993 ήδη υπέργηρη χήρεψε, ενώ πέθανε από καρδιακή προσβολή στην τελετή του εορτασμού του νέου χρόνου.

Ήταν φανατική οπαδός της Ανδαλουσιανής τέχνης.

Οικογένεια
Η Μαρία δε λας Μερθέδες παντρεύτηκε το 1935 τον Χουάν των Βουρβόνων-Ισπανίας κόμη της Βαρκελώνης και απέκτησε τέκνα:
 Πιλάρ 1936-2020, δούκισσα του Μπανταχόθ. Παντρεύτηκε το 1967 τον Λούις Γκόμεθ-Αθέμπο υ δε Εστράδα, υποκόμη του δε λα Τόρρε. Απέκτησαν 5 παιδιά.
 Χουάν Κάρλος Α΄ της Ισπανίας γενν. 1938, παντρεύτηκε το 1962 την Πριγκίπισσα Σοφία της Ελλάδας και της Δανίας. Απέκτησαν 3 παιδιά.
 Μαργαρίτα γενν. 1939, δούκισσα της Σόρια και του Ερνάνι. Παντρεύτηκε το 1972 τον δον Κάρλος Θουρίτα υ Ντελγάδο, ιατρό πνευμονιολόγο. Απέκτησαν 2 παιδιά.
 Αλφόνσος 1941-1956, πρίγκιπας (infante) της Ισπανίας.

Τίτλοι
23 Οκτωβρίου 1910 - 11 Οκτωβρίου 1935: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
12 Οκτωβρίου 1935 - 7 Μαρτίου 1941: Η Βασιλική Υψηλότητα Ινφάντα Μαρία δε λας Μερθέδες της Ισπανίας
8 Μαρτίου 1941 - 30 Μαρτίου 1993: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Κόμισσα της Βαρκελώνης
1 Απριλίου 1993 - 2 Ιανουαρίου 2000: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Κόμισσα της Βαρκελώνης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βασιλομήτωρ
Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Ισπανίδες Ινφάντας
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Κόμισσες της Βαρκελώνης
Πορφύρα (χρωστική)

Η πορφύρα είναι χρωστική ουσία που παράγεται με την επεξεργασία του οστράκου Haustellum brandaris και η οποία δίνει ανεξίτηλο βαθυκόκκινο χρώμα. Ήταν ιδιαίτερα πολύτιμη λόγω της δυσκολίας παρασκευής και της σπανιότητας των οστράκων από τα οποία παράγεται, οπότε η χρήση ενδυμάτων βαμμένων με πορφύρα ήταν από την κλασσική αρχαιότητα ένδειξη πλούτου και εξουσίας. Έτσι, με το χρώμα της πορφύρας βάφονταν μεταξύ άλλων ορισμένα ενδύματα βασιλιάδων και αυτοκρατόρων. Γνωστές άλλωστε οι λέξεις πορφυρογέννητος και πορφυρογέννητη, για τα παιδιά που γεννήθηκαν όταν ο πατέρας τους ήταν αυτοκράτορας, σε ένα ειδικό δωμάτιο με πορφυρούς τοίχους. Κατά την συνήθεια της εποχής τα νεογέννητα παιδιά των αυτοκρατόρων τα ακουμπούσαν σε ύφασμα πορφυρού χρώματος.

Πορφυρό της Τύρου
Το συγκεκριμένο χρώμα της πορφύρας, όπως και τα περισσότερα χρώματα, δεν αποδίδονται με ακρίβεια στην οθόνη του ηλ. υπολογιστή. Επιπλέον, οι χρωματικές αποκλίσεις του, που παρατηρούνται σε διάφορα ιστορικά έργα τέχνης (ψηφιδωτά, υφάσματα, βιβλιοδεσίες κλπ), καθιστούν τη σύγχρονη αναπαραγωγή του κατά προσέγγιση. Τα παρακάτω χρωματικά δείγματα δίνουν μια ιδέα αρκετά κοντά στο αυθεντικό. 

_ 
_ 

Το δεύτερο δείγμα ονομάζεται «Πορφυρό της Τύρου», όρος που θεωρείται συνώνυμος της πορφύρας.

Χρωστικές
Μαρία Ισαβέλλα της Ισπανίας

Η Μαρία Ισαβέλλα (ισπαν. Maria Isabela de Borbón, 6 Ιουλίου 1789 - 13 Σεπτεμβρίου 1848) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα των Δύο Σικελιών και μετά κόμισσα του Μπάλτσο των δουκών του Πρεζεντσάνο.

Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Καρόλoυ Δ΄ της Ισπανίας και της εξαδέλφης του Μαρίας Λουίζας, κόρης του Φιλίππου της Πάρμας.

Παντρεύτηκε το 1802 τον πρώτο της εξάδελφο Φραγκίσκο της Νάπολης και της Σικελίας, μεγαλύτερο γιο του Φερδινάνδου Γ΄ της Σικελίας &  Δ΄ της Νάπολης και της πρώτης συζύγου του Μαρίας Καρολίνας της Αυστρίας. Η Μαρία Ισαβέλλα ήταν η 2η σύζυγός του. Παρέμεινε χήρα για εννιά χρόνια και στη συνέχεια παντρεύτηκε σε ηλικία 50 ετών τον Φραγκίσκο, Κόμη του Μπάλτσο (1805-1882), ο οποίος ήταν σε ηλικία 34 ετών.

Ήταν μητέρα δώδεκα παιδιών, ανάμεσα στα οποία ήταν και ο μετέπειτα αυταρχικός Φερδινάνδος Β΄ των Δύο Σικελιών.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1801 τον εξάδελφό της Φραγκίσκο Α΄ των Δύο Σικελιών και είχε τέκνα:
 Λουίζα Καρλόττα 1804-1844, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο δε Πάουλα του Κάδιθ.
 Μαρία Χριστίνα 1806-1878, παντρεύτηκε πρώτα τον εξάδελφο του πατέρα της Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας και έπειτα τον Φερντινάντ Μούνοθ, Δούκα του Ριανθάρες.
 Φερδινάνδος Β΄ 1810-1859, Βασιλιάς των Δύο Σικελιών.
 Κάρολος Φερδινάνδος 181101862, Πρίγκιπας της Κάπουα.
 Λεοπόλδος 1813-1860, Κόμης των Συρακουσών.
 Μαρία Αντωνία 1814-1898, παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Β΄ της Τοσκάνης.
 Αντώνιος 1816-1843, Κόμης του Λέτσε.
 Μαρία Αμαλία 1818-1857, παντρεύτηκε τον Σεβαστιανό της Ισπανίας.
 Μαρία Καρολίνα 1820-1861, παντρεύτηκε τον Κάρολο Λουδοβίκο, Κόμη του Μοντεμολίν.
 Θηρεσία Χριστίνα 1822-1889, παντρεύτηκε τον Πέτρο Β΄ της Βραζιλίας.
 Λουδοβίκος 1824-1897, Κόμης της Άκουιλα.
 Φραγκίσκος ντι Πάολα 1827-1892, Κόμης του Τράπανι.

Το 1830 απεβίωσε ο Φραγκίσκος Α΄ και η Μαρία Ισαβέλλα έκανε το 1839 δεύτερο γάμο με τον Φραντσέσκο, Κόμη του Μπάλτσο, των δουκών του Πρεζεντσάνο (1805-1882), υπολοχαγό από παλαιά ευγενή οικογένεια, που περιέπεσε σε ένδεια. Αυτή ήταν 50 και εκείνος 34 ετών. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Αναφορές

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Βασιλομήτωρ
Ισπανίδες Ινφάντας
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Δούκισσες της Καλαβρίας
Βασίλισσες των Δύο Σικελιών
Φερδινάνδος της Πάρμας

Ο Φερδινάνδος των Βουρβόνων (20 Ιανουαρίου 1751 - 9 Οκτωβρίου 1802) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν δούκας της Πάρμας (1765-1802).

Βιογραφία
Ο Φερδινάνδος Μαρία Φίλιππος Λουδοβίκος Σεβαστιανός Φραγκίσκος Ιάκωβος ήταν γιος του Φιλίππου της Πάρμας και της Λουίζας Ελισάβετ των Βουρβόνων, κόρης του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας. 

Με την συνθήκη του Αρανχουέθ (1801) παραχώρησε το δουκάτο της Πάρμας στον Ναπολέοντα Α΄, που το είχε καταλάβει από το 1796. Ο γιος του, Λουδοβίκος, όμως, αργότερα ανταμείφθηκε από τον Ναπολέοντα, προκειμένου να εξασφαλίσει την Ισπανική συμμαχία και δέχθηκε τμήμα του μεγάλου δουκάτου της Τοσκάνης σαν βασιλιάς της Ετρουρίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τη Μαρία Αμαλία των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη των αυτοκρατόρων Μαρίας Θηρεσίας και Φραγκίσκου Α΄, αδελφή της βασίλισσας της Γαλλίας Μαρίας Αντουανέττας, και παιδιά τους ήταν:
 Καρολίνα (1770-1804), παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό της Σαξονίας.
 Λουδοβίκος Α΄ (1773-1803), Βασιλιάς της Ετρουρίας (Πάρμας).
 Μαρία Αντωνία (1774-1841).
 Καρλόττα Μαρία (1777-1812), ηγουμένη.
 Φίλιππος Μαρία (1783-1786).
 Μαρία Αντωνία Λουίζα (1784-1785).
 Μαρία Λουίζα (1785-1789).
 θνησιγενή γιο και κόρη (21 Μάϊου 1789).

Αναφορές

Δούκες της Πάρμας
Οίκος των -Πάρμας
Δούκες της Γκουαστάλα
Λουδοβίκος Α΄ της Ετρουρίας

Ο Λουδοβίκος Α΄ της Ετρουρίας (Ludovico I di Etruria, 5 Αυγούστου 1773 - 27 Μαϊου 1803) δούκας της Πάρμας, ο πρώτος και μοναδικός βασιλιάς της Ετρουρίας.

Βιογραφία 
Ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος Φίλιππος ήταν γιος του Φερδινάνδου της Πάρμας και της Μαρίας Αμαλίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Μετέβη (1795) στην Ισπανία για να ολοκληρώσει τις σπουδές του και εκεί γνώρισε και νυμφεύτηκε μία από τις κόρες του Καρόλου Δ΄, την εξαδέλφη του Μαρία Λουίζα, και έγινε ινφάντης της Ισπανίας. Ενώ η ζωή τους φαινόταν ευτυχισμένη, σύντομα δυσκόλεψαν τα πράγματα, όταν έγινε γνωστή η ασθένεια του Λουδοβίκου. Αυτός υπέφερε από σοβαρή επιληψία, που είχε προκληθεί όταν στην παιδική του ηλικία είχε χτυπήσει με δύναμη το κεφάλι του σε ένα μαρμάρινο τραπέζι. Η κατάσταση της αρρώστιας του καθημερινά χειροτέρευε και ο πρόωρος θάνατός ήταν βέβαιος.

Ενώ ο Λουδοβίκος έμενε στην Ισπανία, το δουκάτο της Πάρμα είχε καταληφθεί από τον Ναπολέοντα (1796), ο οποίος είχε ολοκληρώσει την κατάκτηση της Ιταλίας. Επειδή ο Ναπολέων Α΄ ήθελε να εξασφαλίσει την Ισπανία παράλληλα σαν σύμμαχο κατά της Αγγλίας, δεν ήθελε να δυσαρεστήσει τον Λουδοβίκο και πρότεινε να του δώσει το βασίλειο της Ετρουρίας, μια νέα κρατική οντότητα που δημιουργήθηκε από το μέγα δουκάτο της Τοσκάνης. Ο Λεοπόλδος πήγε με τη σύζυγο του στο Παρίσι σαν κόμης του Λιβόρνο και μετά τη στέψη του από τον Ναπολέοντα  δεν είχε παρά να επιστρέψει στην νέα του πρωτεύουσα, Φλωρεντία.

Πριν πάνε, πέρασαν ξανά από την Ισπανία, προκειμένου να παρευρεθούν στους διπλούς γάμους του κουνιάδου του Φερδινάνδου και της κουνιάδας του Μαρίας Ισαβέλλας, αδελφών της Μαρίας Λουίζας. Στην Φλωρεντία επιδεινώθηκε η κατάσταση της υγείας του Λουδοβίκου Α΄ και πέθανε σε ηλικία 30 ετών από άλλη μια επιληπτική κρίση.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1795 την εξαδέλφη του Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας, και είχε τέκνα:
 Κάρολος Λουδοβίκος (1799-1883), Δούκας της Πάρμας.
 Μαρία Λουίζα Καρλόττα (1802-1857), παντρεύτηκε πρώτα τον Μαξιμιλιανό της Σαξονίας, μετά τον κόμη Φραντσέσκο Ρόσσι και έπειτα τον κόμη Τζοβάννι Βιμερκάτι.

Πρόγονοι

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Δούκες της Πάρμας
Βασιλείς της Ετρουρίας
Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Κάρολος Β΄ της Πάρμας

Ο Κάρολος Λουδοβίκος των Βουρβόνων της Πάρμας (22 Δεκεμβρίου 1799 - 16 Απριλίου 1883) ήταν βασιλιάς της Ετρουρίας με την επωνυμία Λουδοβίκος Β΄ (1803 - 1807), δούκας της Λούκα (1824 - 1847) και δούκας της Πάρμα (1847 - 1848).

Βιογραφία
Γεννημένος στην Μαδρίτη, ήταν μοναδικός γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου πρίγκιπα της Πιατσέντζας και της Μαρίας-Λουίζας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας.

Παραχωρήθηκε στον πατέρα του, από τον Ναπολέοντα Α΄, το βασίλειο της Ετρουρίας (1801) και αμέσως ορίσθηκε διάδοχος. Μετά τον θάνατο εκείνου (1803), τον διαδέχθηκε στο ίδιο βασίλειο υπό την επίβλεψη της μητέρας του, Μαρίας-Λουίζας της Ισπανίας. Ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης διέλυσε (1807) το βασίλειο της Ετρουρίας, πριν ο Κάρολος-Λουδοβίκος προλάβει να ενηλικιωθεί, ώστε να αναλάβει επίσημα βασιλιάς.

Ο Ναπολέων Α΄ κάλεσε τον Κάρολο-Λουδοβίκο με τη μητέρα του στο Παρίσι και, προκειμένου να τους αποζημιώσει, τους πρότεινε το βασίλειο της Λουζιτανίας στην βόρεια Ισπανία, κάτι που ποτέ δεν έγινε λόγω της χειροτέρευσης των σχέσεών του με τους Βουρβόνους της Ισπανίας.

Μετά την πτώση του Ναπολέοντα Α΄ (1815), ο Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας δεν αποκαταστάθηκε στο δουκάτο της Πάρμας. Αυτό δόθηκε στην αυτοκράτειρα Μαρία-Λουίζα της Αυστρίας. Το Συνέδριο της Βιέννης αποζημίωσε τους Βουρβώνους-Πάρμας με το δουκάτο της Λούκκα, που δόθηκε στη μητέρα του, με τον Κάρολο-Λουδοβίκο ως διάδοχο, που έφερε τον τίτλο του πρίγκιπα της Λούκκα. Οι Σύνεδροι τού υποσχέθηκαν το δικαίωμα διαδοχής στο δουκάτο της Πάρμας μετά το τέλος της Μαρίας-Λουίζας της Αυστρίας.

Νυμφεύτηκε (1820) τη Μαρία-Τερέζα της Σαβοΐας (1803 - 1879), κόρη του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας. Το μόνο παιδί τους που επέζησε, ήταν ο Κάρολος Γ΄ της Πάρμας.

Οι σχέσεις τού ζεύγους δεν ήταν καθόλου καλές και σχεδόν όλο το διάστημα της ζωής τους ζούσαν μακριά ο ένας από τον άλλον. Το 1824 απεβίωσε η μητέρα του και έτσι έλαβε το δουκάτο της Λούκα ως Κάρολος Α΄. Το μεγαλύτερο διάστημα ήταν μακριά, αφήνοντας την διακυβέρνηση του στον Ασκάνιο Μάνσι. Ταξίδεψε στην Ιταλία (1824 - 1827) και στη Γερμανία (1827 - 1833). Μόνο μετά άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για τις κρατικές υποθέσεις του.

Αναγνώρισε τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο-Φίλιππο, που είχε ανέβει στον Γαλλικό θρόνο μετά την Ιουλιανή επανάσταση (1830), ενώ στην Ισπανία υποστήριξε τους Καρλιστές.

Το 1847 απεβίωσε η αυτοκράτειρα Μαρία-Λουίζα και την διαδέχθηκε σαν δούκας της Πάρμας σύμφωνα με τη συμφωνία διαδοχής.
Την αμέσως επόμενη χρονιά όμως ξέσπασε λαϊκή επανάσταση στην Πάρμα, ακολουθώντας τα επαναστατικά κινήματα στα περισσότερα βασίλεια της Ευρώπης. Ο Κάρολος-Λουδοβίκος αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του και κατέφυγε στην Γαλλία, όπου έζησε όλη την υπόλοιπη ζωή του με τον τίτλο του κόμη του Βιλλαφράνκα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1820 τη Μαρία-Τερέζα του Οίκου της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας και είχε τέκνα:
 Κάρολος Γ΄ 1823-1854, δούκας της Πάρμα.
 Λουίζα-Φραντσέσκα 1821-1823, απεβ. 2 ετών.

Πρόγονοι

Αναφορές

Δούκες της Πάρμας
Βασιλείς της Ετρουρίας
Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Καλλιμασιά Χίου

Η Καλλιμασιά είναι κωμόπολη και Μαστιχοχώρι της Χίου, χτισμένη 13 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας του νησιού.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Ήταν μια από τις σημαντικότερες κωμοπόλεις του νησιού κατά το Μεσαίωνα, καταστράφηκε όμως σχεδόν ολοκληρωτικά από σεισμό το 1881. Είναι χτισμένη σε έναν κάμπο με ελαιόδεντρα. ενώ παράγεται και μαστίχα. Αξιοθέατα της περιοχής είναι τα ερείπια των μεσαιωνικών πύργων και οι καλοδιατηρημένες και εντυπωσιακές εκκλησίες. Η Καλλιμασιά υπήρξε η έδρα του Δήμου Ανέμωνα και του Δήμου Ιωνίας.

Από την Καλλιμασιά κατάγονταν δύο Οικουμενικοί Πατριάρχες, ο Ιωακείμ Β΄ και ο Ιωακείμ Δ΄, Αντισμήναρχος Κώστας Περρίκος, αρχηγός της  ΠΕΑΝ, ο ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών Χίου ιατρός Γεώργιος Σταγκούλης και ο πρωταθλητής της δισκοβολίας και έκτος ολυμπιονίκης το 1936 Νίκος Σύλλας.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Χίου