joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Όχι (ταινία)

Το Όχι είναι ο τίτλος μίας ελληνικής πολεμικής κινηματογραφικής ταινίας, του 1969 σε σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα και σενάριο Αντώνη Δαυίδ και Σταμάτη Φιλιππούλη, και με πρωταγωνιστές τον Κώστα Πρέκα, τη Βέρα Κρούσκα, τον Στέφανο Στρατηγό και τον Χρήστο Πολίτη.

Πλοκή
Το 1940, μια θλιβερή ερωτική ιστορία εξελίσσεται στην Αθήνα, λίγο πριν ξεσπάσει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος. Ο υπολοχαγός Δημήτρης Νικολάου (Κώστας Πρέκας) αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Ιταλίδα μνηστή του, Στέλλα Σαλβατόρε (Βέρα Κρούσκα), για να πάει στην ελληνοαλβανική μεθόριο να πολεμήσει λίγο μετά την επίθεση των Ιταλών. Με την κατάρρευση του μετώπου και την εισβολή των Γερμανών, η οικία των Νικολάου επιτάσσεται από τον συνταγματάρχη των ναζί Χέρμαν φον Σβάιτσερ (Χρήστος Πολίτης), που προσπαθεί να προσεγγίσει τη Στέλλα (Βέρα Κρούσκα), ο πατέρας της οποίας είναι πλέον συνταγματάρχης του ιταλικού στρατού, ενώ εκείνη τον αποκρούει συστηματικά. Ο Δημήτρης συνεχίζει να αγωνίζεται και επιστρέφει κρυφά στην Ελλάδα με αποστολή να οργανώσει ένα μεγάλο σαμποτάζ. Όταν αντικρίσει την κατάσταση που επικρατεί στην πατρίδα του, θα αντιληφθεί πως τα πάντα έχουν αλλάξει και πως το μέλλον προβλέπεται ακόμα χειρότερο.

Διανομή 

 Κώστας Πρέκας - υπολοχαγός Δημήτρης Νικολάου
 Βέρα Κρούσκα - Στέλλα Σαλβατόρε
 Χρήστος Πολίτης - Χέρμαν φον Σβάιτσερ
 Γρηγόρης Βαφιάς - Ιάσονας Νικολάου
 Στέφανος Στρατηγός - ταγματάρχης
 Δημήτρης Μπισλάνης - Γερμανός διοικητής
 Μαλαίνα Ανουσάκη - Μάρθα Νικολάου
 Γιώργος Μοσχίδης - πρόξενος Σαλβατόρε

Παραγωγή 
Η ταινία έκοψε 602.264 εισιτήρια και κατετάγη 5η μεταξύ των 99 ταινιών που προβλήθηκαν την ίδια χρονιά. 

Έλαβε 3 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1969: αρτιότερης παραγωγής, φωτογραφίας και κριτικών φωτογραφίας.  Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 23 Οκτωβρίου 2007.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Όχι στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1969
Ελληνικές ιστορικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές πολεμικές ταινίες
Ελληνικές ταινίες δράσης
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα
Ταινίες με μουσική σύνθεση Γεράσιμου Λαβράνου
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ταινίες σε παραγωγή Τζέιμς Πάρις
Ταινίες παραγωγής Αρτ Φιλμ
Στηβ Ντούζος

Ο Στηβ Ντούζος (πλήρες όνομα Ευστάθιος Κωνσταντίνος Ντούζος) είναι Έλληνας ηθοποιός, γιος του Ανδρέα Ντούζου και αδερφός της Τέτας Ντούζου, επίσης ηθοποιού. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25 Φεβρουαρίου 1959. Η μητέρα του, Αναστασία Ντούζου, ήταν γνωστή συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής.

Το 1963 βρέθηκε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ, ακολουθώντας τον πατέρα του, που ζούσε κι εργαζόταν κατά διαστήματα εκεί, ενώ από το 1967 ως το 1980 η οικογένειά του είχε εγκατασταθεί μόνιμα στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Έχοντας ζήσει με την οικογένειά του αρκετά χρόνια στην Αμερική, εργαζόμενος ως ζαχαροπλάστης, επέστρεψε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1980 με αφορμή μια κινηματογραφική πρόταση που δέχτηκε. Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής, κυρίως στο νεανικό κοινό της εποχής, με συμμετοχή σε δεκάδες ταινίες (κινηματογραφικές και βίντεο). Κατά τη δεκαετία του '90 αποσύρθηκε από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, ενώ επέστρεψε τον χειμώνα του 2010 για να συμμετάσχει στην δημιουργία του ριμέικ της ταινίας Ρόδα, τσάντα και κοπάνα, το οποίο βγήκε στις αίθουσες το 2011.<br 
Ο Στήβ Ντούζος από το 1997 είναι παντρεμένος με την Άννα-Μαρία και έχουν αποκτήσει μια κόρη, την Αρτεμισία (Άρτεμη) το 2000 και έναν γιο, τον Ανδρέα το 2002.,

Ενδεικτική φιλμογραφία (κινηματογράφος) 

 Θα σε κλέψω, μ' ακούς; (1982)
 Ρόδα, τσάντα και κοπάνα (1982)... Μπίλιας
 Μπλου τζιν και πέτσινα μπουφάν (1982)
 Άγρια νιάτα (1982)... Πατάτας
 Σερίφης, ο μηχανοφάγος (1983)... Μπίλιας
 Ρόδα, τσάντα και κοπάνα 2 (1983)... Μπίλιας
 Ο Παπα-σούζας (1983)
 Παπαδίστικη κομπανία: Παπα-ρεμπέτες (1983)
 Μια παπαδιά στα μπουζούκια (1983)
 Χούλιγκανς - Κάτω τα χέρια από τα νιάτα (1983)
 Θηλυκό θηριοτροφείο (1984)... Πάνος
 Ρόδα, τσάντα και κοπάνα Νο 3 (1984)... Μπίλιας
 Εθνική Παπάδων (1984)
 Ένας πρωτάρης στο κολλέγιο (1984)
 Ταχύτητα και αγάπη (1985)
 Μια γυναικάρα στα μπουζούκια (ή Μια παπαδιά στα μπουζούκια Νο 2) (1985)
 Sweet country (1987)
 Βίος και Πολιτεία (1987)
 Ένας Μπόμπος στα θρανία (1989)... Μπόμπος
 Ρόδα, τσάντα και κοπάνα Νο 4 (2010-11)... Μπίλιας

Ενδεικτικές βιντεοταινίες

Τηλεοπτικές συμμετοχές 
 Αγάπη στο Αιγαίο (1992)
 Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος, επ.5 (2010)

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κάτω Βιάννος Ηρακλείου

Η Κάτω Βιάννος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου. Η Κάτω Βιάννος βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του όρους Δίκτη. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την ελαιοκαλλιέργεια. Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων είναι ηλικίας άνω των 65 ετών.

Ιστορικά στοιχεία και ναοί 

Η Κάτω Βιάννος αναφέρεται το 1583 με την ονομασία Viannes Catto , στην σχετική απογραφή του Καστροφύλακα (Κ 97). Όταν έγινε κοινότητα, σε αυτήν υπήχθη και ο οικισμός Λασιθιωτών Μέση, που βρίσκεται σε υψόμετρο 540 μ. Οι κάτοικοι της Μέσης κατάγονται από το Οροπέδιο Λασιθίου. Το χωριό κατοικείται από ελάχιστους γεωργούς. Στη Μέση βρίσκεται ο διμάρτυρος ναός του Προφήτη Ηλία και των Τριών Ιεραρχών, ο οποίος οικοδομήθηκε σχετικά πρόσφατα.   

Ο κύριος ναός στην Κάτω Βιάννο είναι αυτός που είναι αφιερωμένος στη μνήμη του Αγίου Γεωργίου. Πολύ ενδιαφέρων είναι και ο ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου, που έχει ξυλόγλυπτο τέμπλο. Κοντά στο χωριό βρίσκεται η παλιά εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, με τοιχογραφίες.

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπήρχε ο οικισμός Πέρα Μέση, όπου βρίσκεται το εξωκλήσι της Παναγίας. Εκεί, στη διάρκεια γάμου, οι Τούρκοι εισέβαλαν και σκότωσαν όλο τον κόσμο που γλεντούσε, έπειτα από υπόδειξη ενός μικρού παιδιού. Επίσης, κατέστρεψαν τον οικισμό.  Από τον άλλοτε οικισμό σώζονται ερείπια.  

Η ονομασία Μέση προέρχεται πιθανότατα από το γεγονός ότι οι κάτοικοι που ίδρυσαν το χωριό είχαν ξεκινήσει από το Τυμπάκι κάποιοι και άλλοι από τη Σητεία, με αποτέλεσμα να συναντηθούν στη μέση, όπου και βρίσκεται ο σημερινός οικισμός, στα νότια του νομού Ηρακλείου.

Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους και στην πρώτη διοικητική οργάνωση του νησιού το χωριό εκπροσωπούσε, στο Δήμο Βιάννου όπου υπαγόταν, ο Δημήτριος Δουλγεράκης σαν ειδικός πάρεδρος και αργότερα ο πρώτος εκλεγμένος σύμβουλος Εμμανουήλ Βαβουρανάκης.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Κάτω Βιάννου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κάτω Βιάννου περιλαμβάνει και τον οικισμό Μέση. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Κάτω Βιάννος, η (108)
 Μέση, η (7)

Συνολικά η κοινότητα έχει 115 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Δημήτριο Μανδαλάκη.

Κοινοτάρχες Κάτω Βιάννου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κάτω Βιάννου.

Πηγές 

Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Βιάννου
Παναγία η Γιάτρισσα

Η Μονή της Παναγίας της Γιάτρισσας είναι κτισμένη στην κορυφογραμμή του Ταυγέτου, σε υψόμετρο 1000μ., κοντά στο δάσος της Βασιλικής του Ταϋγέτου και απέχει 5 χλμ. από την Καστάνια.
Ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Γυθείου, Οιτύλου και πάσης Μάνης είναι αφιερωμένη στη Γένεση της Παναγίας, από την ομώνυμη εικόνα που υπάρχει στη Μονή, που γιορτάζεται στις 8 Σεπτεμβρίου. Στην πραγματικότητα έχει χτιστεί πάνω στα φυσικά σύνορα των νομών Λακωνίας και Μεσσηνίας, γι' αυτό διοικητικά υπάγεται και στους δύο νομούς. Η Μονή έχει ανεγερθεί στη θέση των ερειπίων αρχαίου ναού της Αθηνάς γιατρίσσης και ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει δομικά στοιχεία από τον αρχαίο ναό ενσωματωμένα στο εσωτερικό της. Η μετατροπή του ναού από παγανιστικό σε χριστιανικό έγινε το 382 μ.Χ. Η μονή έγινε ανδρική το 1977, αφού πρώτα κατά το 1972, είχε ανακηρυχθεί σε ιερό προσκύνημα.

Παραπομπές

Παναγια Γιατρισσα
Παναγια Γιατρισσα
Ιερά Μητρόπολις Γυθείου και Οιτύλου
Ελληνικές ταινίες που υποβλήθηκαν για το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας

Η Ελλάδα έχει υποβάλει συνολικά 40 ελληνόγλωσσα κινηματογραφικά έργα προς την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών για να βραβευθούν με το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας. Η πρώτη ταινία που υποβλήθηκε ήταν η Στέλλα το 1956, ενώ η πιο πρόσφατη ήταν το ντοκιμαντέρ Όταν ο Βάγκνερ συνάντησε τις ντομάτες το 2019. Από τις υποβληθήσες, πέντε επιλέχτηκαν για την τελική πεντάδα, με την Ηλέκτρα να είναι η πρώτη το 1962, ενώ ακολούθησαν Τα κόκκινα φανάρια το 1963, το Το χώμα βάφτηκε κόκκινο το 1965, η Ιφιγένεια το 1977 και ο Κυνόδοντας το 2010. Καμία από αυτές δεν απέσπασε το βραβείο.

Παραπομπές 

Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας
Κινηματογράφος στην Ελλάδα
Αρχάγγελος Ραφαήλ

Ο Αρχάγγελος Ραφαήλ είναι ένας από τους αγγέλους, σύμφωνα με τη χριστιανική θρησκεία. Το όνομά του σημαίνει «Ο Κύριος θεραπεύει» και είναι ένας από τους λίγους αγγέλους που ονοματίζονται στην Αγία Γραφή.

Η παρουσία του Αγγέλου Ραφαήλ φαίνεται στο βιβλίο του Τωβίτ η Τωβίθ, όταν απεστάλη από τον Θεό να θεραπεύσει αυτόν από της ασθενείας του, λέγοντας στον γιο του Τωβία τι να κάνει. Επίσης, θεράπευσε τη Σάρρα, τη θυγατέρα του Ραγουήλ, από ένα δαιμόνιο ονόματι Ασμοδαίος. Όπως φαίνεται, ο Άγγελος Ραφαήλ είχε την αρμοδιότητα ή το χάρισμα από τον Θεό να θεραπεύει. Γι' αυτό και η ονομασία του είναι «Ο Κύριος θεραπεύει».

Σημειώσεις και παραπομπές 

Ραφαηλ
Αρχάγγελος Μιχαήλ

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι ο μόνος που αναφέρεται ως αρχάγγελος στην Αγία Γραφή. Επίσης, ονομάζεται «ένας των πρώτων αρχόντων» και «άρχων». Το όνομά του σημαίνει «Ποιος (Είναι) Όμοιος Θεού;»

Εβραϊκές Γραφές 
Πιστεύεται ότι ήταν ο ταξιάρχης Μιχαήλ εκείνος ο άγγελος ο οποίος εμφανίζεται στις Εβραϊκές Γραφές (Παλαιά Διαθήκη), και μάλιστα από τις πρώτες στιγμές δημιουργίας του κόσμου.

Ήταν εκείνος που ανήγγειλε στον Αβραάμ την ανάγκη θυσίας του γιου του, Ισαάκ και ο οποίος στη συνέχεια την απέτρεψε και εκείνος που εμφανίστηκε στον Λωτ, και τον λύτρωσε μαζί με την οικογένειά του από την καταστροφή των Σοδόμων. Επίσης ο Μιχαήλ ήταν εκείνος που οδήγησε το λαό του Ισραήλ στη φυγή από την Αίγυπτο εμφανιζόμενος με τη μορφή νεφέλης την ημέρα και φωτιάς τη νύχτα (Έξ. 13,26) οδηγώντας τους στην Γη της Επαγγελίας. 

 
Διέσωσε, από την πτώση τις αγγελικές δυνάμεις με το «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου» και για την παρρησία του ο Τριαδικός Θεός του έδωσε τη θέση του «Άρχοντος των αγγελικών Ταγμάτων». Μετά την πτώση του Εωσφόρου σύναξε τα στρατεύματα αγγέλων και τους είπε "Πρόσχωμεν. Ήτοι ας προσέξωμεν και ας εννοήσωμεν, τι έπαθον ούτοι οι εκπεσόντες δαίμονες διά την υπερηφανίαν τους, οίτινες προ ολίγου ήτον μαζί με ημάς Άγγελοι. Και ας στοχασθώμεν τι μεν είναι ο Θεός, τι δε είναι ο Άγγελος. Ο μεν γαρ Θεός, είναι Δεσπότης και Δημιουργός ημών των Αγγέλων. Ημείς δε οι Άγγελοι, είμεθα δούλοι και κτίσματα του Θεού''. Και αναφώνησαν με τους αγγέλους τον Τρισάγιο Ύμνο, «Άγιος, Άγιος, Άγιος Kύριος Σαβαώθ (Κύριος των Δυνάμεων), πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης αυτού». Επιπρόσθετα πιστεύεται ότι με εντολή του Θεού οι Πρωτόπλαστοι εκδιώχθηκαν από τον Παράδεισο από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ.

Καινή Διαθήκη 
Στην Καινή Διαθήκη, αυτός είναι που θα αναγγείλει τη δεύτερη έλευση του Ιησού Χριστού και την αρπαγή της εκκλησίας Του. (1 Θεσσαλονικείς 4:16-17) Εμφανίζεται προφητικά να ηγείται στρατιάς αγγέλων σε πόλεμο στον ουρανό, κατά «του μεγάλου Δράκοντα, του αρχαίου φιδιού, του Σατανά» και των δαιμόνων, όπου υπερισχύει ο Μιχαήλ και τους ρίχνει στη γη. (Αποκάλυψη 12:7-9)

Εικονογραφία 

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζονται συνήθως με σπαθί ή σκήπτρο στο δεξί χέρι, σύμβολο της εξουσίας που τους χάρισε ο Θεός. Στο αριστερό χέρι κρατούν πολλές φορές μια σφαίρα που συμβολίζει τον κόσμο.

Εορτασμός 

Κατά την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ανήκουν μαζί με τον Γαβριήλ στο δεύτερο από τα εννέα τάγματα ασωμάτων και εορτάζονται στις 8 Νοεμβρίου. 

Στις 6 Σεπτεμβρίου εορτάζεται το εν Χώναις της Μικράς Ασίας θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Είναι ο προστάτης Άγιος των Βρυξελλών και του Κιέβου.

To 327 μ.Χ. η Αγία Ελένη καθοδόν προς την Ιερουσαλήμ σταμάτησε στη Σύλλη Ικονίου της Μικράς Ασίας. Εκεί υπήρχαν λαξευμένοι ναοί των πρώτων χριστιανικών εποχών και αποφάσισε να χτίσει έναν ναό στη Σύλλη για τους χριστιανούς αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ο Ναός σώζεται μέχρι σήμερα.

Παραδόσεις 
Διάφορες παραδόσεις λένε ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εμφανίστηκε στον Μανταμάδο της Λέσβου στην προσπάθειά του να διαφυλάξει τη μονή της περιοχής.

Παραπομπές 

Μιχαήλ
Κρυοπηγή Χαλκιδικής

Η    Κρυοπηγή είναι χωριό και έδρα του ομώνυμου Δημοτικού διαμερίσματος στο Δήμο Κασσάνδρας του νομού Χαλκιδικής. Η θέση της είναι στη χερσόνησο της Κασσάνδρας, κτισμένη σε πευκόφυτο λόφο και έχει άριστο κλίμα. Η απόστασή της από τη Θεσσαλονίκη είναι 90 χιλιόμετρα.

Υποδομή
Ο οικισμός είναι ανεπτυγμένος τουριστικά και διαθέτει κατάλληλη υποδομή με τράπεζες, ΟΤΕ, Κέντρο Υγείας, ξενοδοχεία, εστιατόρια, ταβέρνες και φημίζεται για την παραλία του. 
                                                                                       . Είναι χαρακτηριστικό ότι δύο φορές η παραλία της Κρυοπηγής βραβεύτηκε με Γαλάζια Σημαία, το 1991.
Στο χωριό λειτουργει νηπιαγωγείο, πολιτιστικός σύλλογος με το όνομα του χωριού και υπάρχουν παλεοντολογηκα εβριματα
. Παράγονται μέλι, κρασί, ελαιόλαδο και φρούτα.

Δ.δ. Κρυοπηγής
Με 594 κατοίκους το 2001, το Δημοτικό Διαμέρισμα Κρυοπηγής απαρτίζουν:

η Κρυοπηγή (500)
ο Εύδος (24)
το Κασσάνδρα Παλλάς (22)
η Λευκή Περιστέρα (30)

Ιστορικά στοιχεία
Περίπου δυόμισι χιλιόμετρα δυτικά από την Κρυοπηγή, στην ορεινή θέση «Παλιόκαστρο», έχουν επισημανθεί, με βάση την επιφανειακή κεραμική, ίχνη ρωμαϊκού οικισμού, ο οποίος ανήκε διοικητικά στη ρωμαϊκή αποικία της Κασσάνδρειας.Το παλιό όνομα του χωριού μέχρι τον 20ο αιώνα ήταν Παζαράκια. Ο σημερινός οικισμός βρίσκεται στη θέση οικισμών των αρχαίων χρόνων. Συγκεκριμένα, κείται ανάμεσα στις αρχαίες πόλεις Νεάπολη και Φλέγρα. Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, όπως και όλα τα υπόλοιπα χωριά της χερσονήσου, υπαγόταν φορολογικά στο βακούφι του Γκαζανφέρ Αγά, ενώ διοικητικά ανήκε στο ναχιγιέ της Καλαμαριάς. Κατά την επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι της Κρυοπηγής προσέφεραν στον αγώνα. Σημαντικές μορφές αγωνιστών ήταν οι οπλαρχηγοί  Στάμος Χάψας και τα αδέλφια Ιωάννης και Αναστάσιος Χιμευτός.  Η Κρυοπηγή αποτελεί έδρα του Παιδαγωγικού Κέντρου Επιμόρφωσης, που ίδρυσαν το ζεύγος Τσίγκλερ. Στο εν λόγω κέντρο διοργανώνονται σεμινάρια από παιδαγωγούς.

Το 2006 το χωριό απειλήθηκε απόπυρκαγιά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πληροφορίες για την Κρυοπηγή

Κρυοπηγή - Δήμος Κασσάνδρας

Κρυοπηγή - Χαλκιδική

Κρυοπηγη
Κρυοπηγη
Τηλλυρία

Η  Τηλλυρία είναι ορεινή χερσόνησος της Κύπρου στο βορειοδυτικό μέρος του νησιού ανάμεσα στον Kόλπο Χρυσοχούς και τον Kόλπο της Μόρφου, και έχει μήκος 6 χιλιόμετρα και πλάτος 30. Το μεγαλύτερο μέρος της βρίσκεται στην επαρχία Λευκωσίας, ενώ μέρος της στην Πάφου και στην Κατεχόμενη Κύπρο. Στην περιοχή της  Τηλλυρίας βρίσκεται και το χωριό των Κοκκίνων η μόνη κατεχόμενη περιοχή που είναι περίκλειστη από εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η μορφολογία του εδάφους είναι απότομα ορεινή με υψόμετρο μέχρι και 800 μέτρα σε μικρή απόσταση από τα παράλια. Τα χωριά της Τηλλυρίας είναι ο Κάτω Πύργος, το μεγαλύτερο,  Πάνω Πύργος,  Παχύαμμος,  Πηγαίνια, Πωμός, Παλιάμπελα,  Κόκκινα, Αμμαδιές, Ξερόβουνος, Λουτρός, Λιμνίτης, Γαληνή, Ποταμός του Κάμπου , Άγιο Γιωργούδι, Άγιος Θεόδωρος, Σελέμανι , Άγιος Ιωάννης , Αλεύκα, Βαρίσεια, Μανσούρα, Μοσφιλερή (Μοσφίλι) , Σελλάδιν τ΄Άππη, και Χαλερί. 

Τον Αύγουστο του 1964 έγινε επιδρομή και βομβαρδισμός από την Τουρκική αεροπορία. Τα Κόκκινα ήταν τουρκοκυπριακός θύλακας και οι Τουρκοκύπριοι τον χρησιμοποιούσαν για λαθραίες εισαγωγές όπλων και στρατιωτών στην Κύπρο από την Τουρκία. Αρχές Αυγούστου δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς επιτέθηκαν στον θύλακα με διαταγή του Γρίβα. Η ενέργεια αυτή ήταν αμφιλεγόμενη, διότι ταυτόχρονα διεξάγονταν διαπραγματεύσεις για το σχέδιο Άτσεσον. Η Τουρκία αντέδρασε βίαια βομβαρδίζοντας τις ελληνοκυπριακές θέσεις και τα χωριά με βόμβες ναπάλμ. Από τους βομβαρδισμούς σκοτώθηκαν 55 άνθρωποι (Ελληνοκύπριοι και Έλληνες), μεταξύ των οποίων 28 πολίτες, ενώ τραυματίστηκαν 125 (69 στρατιώτες και 56 πολίτες).

Η περιοχή της Τηλλυρίας εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Κύκκου και Τηλλυρίας και στην Χωροεπισκοπή Αρσινόης.

Παραπομπές 

Επαρχία Πάφου
Επαρχία Λευκωσίας

Χερσόνησοι της Κύπρου
Αστυράκι Ηρακλείου

Το Αστυράκι (επίσημο: Αστυράκιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 27 χιλιόμετρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, τη μελισσοκομία και τη γεωργία, ωστόσο η απόδοση του εδάφους είναι ανεπαρκής και έτσι αναγκάζονται να εργάζονται σε ξένες εργασίες. Τη δεκαετία του ' 70 πολλοί από αυτούς μετανάστευσαν στη Γερμανία και σε άλλες χώρες. Στον οικισμό λειτουργεί Δημοτικό σχολείο και υπάρχει γήπεδο ποδοσφαίρου χωρίς κερκίδες. Μέσα στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Στις 21 Μαΐου τελείται το πανηγύρι στο Αστυράκι.

Κοινότητα Αστυρακίου 
Η Κοινότητα Αστυρακίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 16,773χμ² (2011).  Εκτός από την έδρα της, Αστυρακίου περιλαμβάνει και τον οικισμό Καμαράκι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αστυράκιον, το (278)
 Καμαράκιον, το (40)

Συνολικά η κοινότητα έχει 318 κατοίκους.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Κοινοτάρχες Αστυρακίου 
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Μαρκάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αστυρακίου.

Ιστορικά στοιχεία 
Το Αστυράκι αναφέρεται (Astirachi) στον κατάλογο του Καστροφύλακα  (Κ 174) το 1583, με 81 κατοίκους, υπαγόμενο τότε στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στο Κ 175 της ίδιας πηγής αναφέρεται και ο οικισμός Καμαράκι (Camarachi), με 110 κατοίκους. Στην επαρχία Μυλοποτάμου υπαγόταν έως και τις αρχές του 20ου αιώνα.

Στην περιοχή του χωριού Αστυράκι βρίσκεται σπήλαιο, που φέρει το όνομα Σαλές ή Αγρανίτας ή Σπηλιάρα. Κατά τις κρητικές επαναστάσεις, το εν λόγω μέρος αποτέλεσε καταφύγιο για τους κατοίκους. Κοντά στον οικισμό Καμαράκι είναι ο Μαρμαρόσπηλιος ή Χαϊνόσπηλιος, ο οποίος πολλές φορές λέγεται από τους κατοίκους "Λαβύρινθος". Εκεί είχε το καταφύγιό του ο διάσημος χαΐνης  Παλμέτης (1790-1834), από όπου και το όνομα.

Το 1867 έλαβε χώρα μεταξύ των χωριών Αστυράκι και Καμαριώτη μεγάλη μάχη κατά την οποία σκοτώθηκαν 500 Τούρκοι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αστυράκι από το αποθετήριο «Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Κοινωνίας» της Ακαδημίας Αθηνών

Παραπομπές

Πηγές 
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Αστυρακι
Αστυρακι
Δήμος Μαλεβιζίου
Φιλολογικός σύλλογος Παρνασσός

Ο Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός είναι ο αρχαιότερος πολιτιστικός σύλλογος της Αθήνας.

Ιδρύθηκε στις 24 Ιουνίου 1865 στην Αθήνα από τα τέσσερα παιδιά του νομισματολόγου Παύλου Λάμπρου με σκοπό την πνευματική κοινωνική και ηθική βελτίωση του λαού μέσα από διάφορες εκδηλώσεις. Σύντομα ο σύλλογος απέκτησε φήμη και κύρος πραγματικής "Ακαδημίας" που λειτουργούσε κατά τμήματα, όπως φιλολογικό, αρχαιολογικό, νομικό, καλλιτεχνικό ακόμα και φυσιογνωστικό. Διοργάνωνε διαλέξεις, εκθέσεις, καθώς και διάφορους διαγωνισμούς. Επτά χρόνια από την ίδρυσή του δημιουργήθηκε, κατόπιν πρότασης του Σ. Βασιλειάδη, νυκτερινή σχολή για άπορα παιδιά. Ειδικά με την είσοδο νέων μελών όπως του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, τότε πρύτανη, στον οποίο προτάθηκε η θέση του επίτιμου προέδρου, την οποία και δέχθηκε. Στις 17 Μαρτίου 1875 επήλθε και η επίσημη αναγνώριση του από το κράτος. Πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Μιχαήλ Λάμπρος.

Από το 1877 άρχισε να εκδίδεται και το περιοδικό του συλλόγου με τον τίτλο Παρνασσός. Το 1899 αντικαταστάθηκε από το περιοδικό Επετηρίδα, του οποίου η έκδοση σταμάτησε το 1939.

Ο σύλλογος σήμερα στεγάζεται σε ιδιόκτητο μέγαρο επί της πλατείας Αγίου Γεωργίου (Καρύτση 8). Το μέγαρο θεμελιώθηκε από τον διάδοχο Κωνσταντίνο Α΄ σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ιφικράτη Κοκκίδη. Ο σύλλογος διαθέτει αξιόλογη βιβλιοθήκη καθώς και πινακοθήκη με 250 έργα Ελλήνων ζωγράφων. Η επίσημη διαδικτυακή πύλη πολιτισμού του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός διαθέτει πλούσιο φωτογραφικό υλικό του Συλλόγου, καθώς και τρισδιάστατη εικονική περιήγηση στο ιδιόκτητο κτήριο του Συλλόγου στην Πλατεία Καρύτση.

Πίνακες

Συλλογή Φ.Σ.Π

Κοιμωμένη Πόρου (Τροιζήνας) Συλλογή Φ.Σ.Π
Άνθη Συλλογή Φ.Σ.Π
Ιωάννης Πετρίδης Συλλογή Φ.Σ.Π

Πινακοθήκη Yannaco
Τα έργα που περιλαμβάνονται στη Συλλογή Γιαννακό, η οποία είναι δωρεά του ζωγράφου Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου το 1992 είναι τα εξής: 

Εκκλησάκι στο Καβούρι, 1937 Συλλογή Φ.Σ.Π
Κεφάλι γέρου, 1949 Συλλογή Φ.Σ.Π
Αυτοπροσωπογραφία Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου, 1947
Η μητέρα του ζωγράφου (έγχρωμη φωτογραφία πρωτοτύπου)
Ο πατέρας του ζωγράφου, 1946
Φράνκλιν Ρούσβελτ
Κυδώνια με ρόδι, 1950

Γλυπτά

Βασιλεύς Γεώργιος Α΄, 1884 Συλλογή Φ.Σ.Π
Βασίλισσα Όλγα, 1884 Συλλογή Φ.Σ.Π
Ρήγας Φεραίος, 1867 Συλλογή Φ.Σ.Π

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  Επίσημη Ιστοσελίδα Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός
 Γεράσιμος Ζώρας, Οι νεοέλληνες λογοτέχνες και ο φιλολογικός σύλλογος ΄΄Παρνασσός΄΄, Νέα Εστία, τ/χ.1529 , τομ. 129 (1991),σελ.385-388

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ 
 

Παρνασσός
Φαιά ουσία

Η Φαιά ουσία αποτελεί μέρος του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος των σπονδυλωτών που περιέχει τα σώματα των νευρικών κυττάρων τα οποία και δίνουν στο υλικό ένα γκρι χρώμα, σε διάκριση του λευκού των ινών. Η φαιά ουσία περιέχει, μεταξύ άλλων κυττάρων, τους νευρώνες, κυτταρικά σώματα και μεγάλο τμήμα νευραξόνων, το οποίο συνεχίζει στη λευκή ουσία (νευρικά κύτταρα), ενώ το γκριζωπό της χρώμα το οφείλει στο ότι μέσα σε αυτή βρίσκονται σε μεγάλη συγκέντρωση και τα σώματα των κυττάρων αυτών. Αντίθετα, η λευκή ουσία σχηματίζεται κυρίως από την συνέχεια των νευραξόνων. 

Στον εγκέφαλο η φαιά ουσία βρίσκεται εξωτερικά, κυρίως, και σχηματίζει τις έλικες και τις αύλακες της επιφάνειας του εγκεφάλου. Μικρότερες μάζες από φαιά ουσία βρίσκονται και στο εσωτερικό του εγκεφάλου, σχηματίζοντας δομές μέσα στη λευκή ουσία, οι οποίες ονομάζονται εγκεφαλικοί πυρήνες.

Αντίθετα με τον εγκέφαλο, στο νωτιαίο μυελό η φαιά ουσία βρίσκεται σε εσωτερική διάταξη σε σχήμα Η (κατά διατομή) σχηματίζοντας μια στήλη στο κέντρο, περιβαλλόμενη από τη λευκή ουσία του νωτιαίου μυελού, κατά μήκος του.
Ο λεγόμενος συντονισμός γίνεται στη φαιά ουσία του κεντρικού νευρικού συστήματος.

Νευρικό σύστημα
Εγκέφαλος
Νευροανατομία
Γιασμίνα Χάντρα

Γιασμίνα Χάντρα (Yasmina Khadra, Αραβικά:ياسمينة خضراء) είναι το λογοτεχνικό γυναικείο ψευδώνυμο του Αλγερινού συγγραφέα Μοχάμεντ Μουλεσεχούλ (Mohammed Moulessehoul) (γενν. 10 Ιανουαρίου 1955). 

Ο Μουλεσεχούλ μπήκε σε ηλικία εννέα ετών σε στρατιωτική σχολή. Έγινε αξιωματικός του Αλγερινού στρατού και άρχισε να δημοσιεύει λογοτεχνικά κείμενα το 1984 υιοθετώντας το γυναικείο ψευδώνυμό του για να αποφύγει τη στρατιωτική λογοκρισία. Παρά την δημοσίευση πολλών επιτυχημένων μυθιστορημάτων του στην Αλγερία, ο Μουλεσεχούλ αποκάλυψε την ταυτότητά του μόλις το 2001, αφού εγκατέλειψε το στρατό και έφυγε εξόριστος και για να απομονωθεί στη Γαλλία. Η ανωνυμία ήταν ο μοναδικός τρόπος για να επιβιώσει κατά τη διάρκεια του Αλγερινού Εμφυλίου Πολέμου.

Το μυθιστόρημα που αποκάλυψε το ταλέντο του το 1997, το Μοριτούρι, μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. Η ταινία, παραγωγής Γαλλίας και Αλγερίας, σκηνοθετήθηκε από τον Okacha Touita.

Το μυθιστόρημά του Τα χελιδόνια της Καμπούλ, που διαδραματίζεται στο υπό Ταλιμπάν Αφγανιστάν, ήταν υποψήφιο το 2006 για το Λογοτεχνικό Βραβείο του Δουβλίνου International IMPAC. Το μυθιστόρημα L'Attentat ("Το τρομοκρατικό χτύπημα") κέρδισε το 2006 το Prix des libraires, βραβείο που δίδεται από περίπου πέντε χιλιάδες βιβλιοπωλεία στη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ελβετία και τον Καναδά. 

Τα μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί σε 25 χώρες, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα. Ο Νοτιοαφρικανός νομπελίστας συγγραφέας Τζον Μάξγουελ Κούτσι έχει δηλώσει πως θεωρεί τον/την Γιασμίνα Χάντρα ως έναν/μία από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του σήμερα.

Εργογραφία
 Houria (1984)
 La fille du pont (1985)
 El Kahira (1986)
 De l'autre côté de la ville (1988)
 Le privilège du phénix (1989)
 Le dingue au bistouri (1990)
 La Foire des Enfoirés (1993)
 Les agneaux du seigneur (1998)
 Morituri (1997)
 Double blanc (1998)
 L'automne des chimères (1998)
 À quoi rêvent les loups (1999)
 L'écrivain (2001)
 L'imposture des mots (2002)
 Les hirondelles de kaboul (2002)
 Cousine K (2003)
 La part du mort (2004)
 L'Attentat (2005). (Prix des libraires) 2006
 Les sirènes de Bagdad (2006)
 "Ce que le jour doit à la nuit" (2008)

Έργα στα Ελληνικά 

 Τι ονειρεύονται οι λύκοι
 Μοριτούρι
 Ο σχιζοφρενής με το νυστέρι
 Τα χελιδόνια της Καμπούλ
 Το μερίδιο του νεκρού
 Τρομοκρατικό χτύπημα
 Αυτό που η μέρα οφείλει στη νύχτα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημο site (στα Γαλλικά)
 Επίσημο site της ταινίας Morituri, προσαρμογή του ομώνυμου βιβλίου της Yasmina Khadra

Αλγερινοί συγγραφείς
Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Cessna T-41 Mescalero

Το T-41 Mescalero είναι η στρατιωτική έκδοση του δημοφιλούς Cessna 172 που χρησιμοποιείται ως εκπαιδευτικό αεροσκάφος.

Ιστορία 

Το 1964 η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία απόφάσισε να χρησιμοποιήσει το Cessna 172 ως βασικό εκπαιδευτικό αεροσκάφος για τους υποψήφιους πιλότους και παρήγγειλε 237 T-41A από την Cessna. Το T-41B ήταν η έκδοση σε χρήση από τον Αμερικανικό Στρατό. Το 1968 η αεροπορία παρήγγειλε 52 δυνατότερα T-41C, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν στην Ακαδημία της Αμερικανικής Αεροπορίας, στο Κολοράντο Σπρίνγκς. 

Το 1996 το αεροσκάφος αναβαθμίστηκε στο επίπεδο T-41D, με κύριο σημεία την αναβάθμιση στα συστήματα πτήσης. 

Από το 1993, η Αμερικανική Αεροπορία άρχισε να αντικαθιστά το στόλο των T-41 με το Slingsby T-3A Firefly σε ρόλους επιλογής υποψηφίων και αεροβατικής εκπαίδευσης, ρόλος τον οποίο το T-41 δεν μπορούσε να αναλάβει. Ο στόλος των T-3A όμως καθηλώθηκε στο έδαφος το 1997, συνέπεια μίας σειράς θανατηφόρων ατυχημάτων στην Ακαδημία της Αμερικανικής Αεροπορίας. 

Σήμερα, τρία T-41 παραμένουν σε υπηρεσία στην ακαδημία, υποστηρίζοντας κάποιες ακαδημαϊκές τάξεις καθώς και την πτητική ομάδα της Ακαδημίας.

Χρήστες

Το T-41 σε Ελληνική Υπηρεσία 

Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία προμηθεύτηκε το 21 Τ-41 το 1969 μέσω του προγράμματος στρατιωτικής βοήθειας ΜΑΡ (Military Assistance Program), τα οποία βρίσκονται σε υπηρεσία μέχρι σήμερα. Ανήκουν στην 360 Μοίρα Αρχικής Εκπαίδευσης "Θαλής" στο αεροδρόμιο του Τατοΐου. Φέρουν δίχρωμη παραλλαγή κόκκινου και γκρι και χρησιμοποιούνται ως αεροσκάφη αρχικής εκπαίδευσης της Σχολής Ικάρων.

Παρόμοια Αεροσκάφη 

 Cessna 170
 Cessna 172
 O-1 Bird Dog

Συγκρίσιμα Αεροσκάφη 

 Slingsby T-3 Firefly

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το T-41 στην επίσημη ιστοσελιδα της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας
 Το T-41 στο globalsecurity.org
 Το T-41 στο fas.org
 Φωτογραφίες του T-41 στο planepictures.net
 Το T-41D Mescolero στο redstar.gr

Αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας
Εκπαιδευτικά αεροσκάφη
T-41 Mescalero
Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Αρκάς (μυθολογία)

Ο Αρκάς ή Αρκάδας ήταν πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, επώνυμος ήρωας της Αρκαδίας, γενάρχης των Αρκάδων και 3ος μυθικός βασιλιάς της Αρκαδίας.

Κατά τον Παυσανία, ήταν γιος και διάδοχος του Νύκτιμου, εγγονός του Λυκάονα και απόγονος του Πελασγού ονοματοδότης του λαού των Αρκάδων και της χώρας από Πελασγία σε Αρκαδία. Μητέρα του η νύμφη Καλλιστώ, γυναίκα του ήταν η Λεάνειρα ή κατά άλλους η νύμφη Ερατώ, και γιοί του ο Έλατος, ο Αφείδας, ο (νόθος) Αυτόλαος και ο Αζάν ονοματοδότης των Αζάνων. Ο Αρκάς ηγήθηκε των Πελασγών, οι οποίοι μετονομάστηκαν σε Αρκάδες. Όταν ο Αρκάς μπήκε στο ιερό του Λυκαίου Δία, οι Αρκάδες θέλησαν να τον σκοτώσουν, θεωρώντας την πράξη του βέβηλη. Ο Δίας όμως επενέβη και τον γλύτωσε. Στο τέλος της ζωής του ο Αρκάς μοίρασε τη γη της Αρκαδίας στους τρεις γιους του..

Κατά την μυθολογία, πατέρας του ήταν ο Δίας και μητέρα του η νύμφη της Αρτέμιδος Καλλιστώ η οποία ήταν κόρη του Λυκάονα και την ερωτεύτηκε ο Δίας, καρπός αυτού του έρωτα ήταν ο Αρκάς. Κάποιες εκδοχές τον ήθελαν δίδυμο αδερφό του Πάνα. Κατά άλλους ο Πάνας γεννήθηκε από την ένωσή της Καλλιστώς με τον Ερμή. Σύμφωνα με το μύθο, ο Λυκάονας προσέφερε στους θεούς ως γεύμα τον εγγονό του, τον οποίον σφαγίασε. Ο Δίας όμως ανέστησε τον Αρκά. Πρόκειται για παρόμοια ιστορία με αυτή του Τάνταλου και του Πέλοπα. Η Άρτεμις μεταμόρφωσε την Καλλιστώ σε αρκούδα για να την τιμωρήσει για τη συνεύρεση της με το Δία. Όταν ο Αρκάς μεγάλωσε συνάντησε τη συγκεκριμένη αρκούδα και επιχείρησε να τη φονεύσει. Ο Δίας προκειμένου να αποφευχθεί η τραγωδία, μεταμόρφωσε τον Αρκά σε αρκουδάκι και στη συνέχεια μεταμόρφωσε μητέρα και γιο σε αστερισμούς: η Μεγάλη Άρκτος είναι η Καλλιστώ και η Μικρή Άρκτος ο Αρκάς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Καλλιστώ

Αναφορές - Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Μαλλιάρης-Παιδεία, Θεσσαλονίκη, 2005, τόμος 4.

Παιδιά του Δία
Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Κέντρο

Ο όρος κέντρο μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω

 Κέντρο (πολιτική)
 Κέντρο άντωσης πλοίου
 Κέντρο βάρους
 Κέντρο βάρους πλοίου
 Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών
 Κέντρο μάζας
 Κέντρο Υγείας
Άρης Ταταρούνης

Ο Άρης Ταταρούνης (4 Μαΐου 1989) είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 1,92 μέτρα, αγωνίζεται ως Point Guard και Shooting Guard.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού Α.Ο. Η επιτυχημένη εξέλιξή του τον έφερε στην πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού τη σεζόν 2005-2006 την οποία κατέκτησε Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδας. Τη σεζόν 2006-2007 αγωνίστηκε στην ομάδα του Παγκρατίου ως δανεικός. Επανεντάχθηκε στον ΠΑΟ το καλοκαίρι του 2007 και αναδείχτηκε ξανά πρωταθλητής και Κυπελλούχος Ελλάδας. Τον Ιανουάριο του 2008 έκανε το ντεμπούτο του στην Ευρωλίγκα εναντίον της γαλλικής Ροάν. Μετά τον Παναθηναϊκό έπαιξε διαδοχικά στον Πανελευσινιακό, τον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας, την Αγία Παρασκευή, την Νήαρ Ήστ. Από το 2013 είναι μέλος του Σπόρτινγκ.

Έχει επίσης στο ενεργητικό του συμμετοχές με την εθνική παίδων και εφήβων, με την οποία και κατέκτησε την 2η θέση στον Βαλκανικό πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Βόλο το Δεκέμβριο του 2006.

Τίτλοι 

Παναθηναϊκός

 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2006, 2008
 Κύπελλο Ελλάδας: 2006, 2008

Εθνική Ελλάδος Εφήβων

 Βαλκανικό Πρωτάθλημα: 2006 (φιναλίστ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Παγκρατίου
Καλαθοσφαιριστές Πανελευσινιακού
Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας
Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ
Πόιντ γκαρντ
Σούτινγκ γκαρντ
Καμπανία (Ιταλία)

Η Καμπάνια ή Καμπανία, (ιταλικά: Campania) είναι περιφέρεια της νότιας Ιταλίας. Συνορεύει με τις περιφέρειες της Μπαζιλικάτα, της Απουλίας, του Λάτσιο και του Μολίζε, ενώ στα δυτικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα.  Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 5.790.187 κατοίκους, σύμφωνα με απογραφή του 2006 και την καθιστούν δεύτερη σε πληθυσμό μετά τη Λομβαρδία και πρώτη ως προς την πυκνότητα πληθυσμού. Πρωτεύουσα  είναι η Νάπολη ή Νεάπολη.
Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό «campus», που σημαίνει «κάμπος».

Διοικητικά χωρίζεται στις εξής επαρχίες (με έδρες τους τις ομώνυμες πόλεις):
  Αβελλίνο
  Καζέρτα
  Μπενεβέντο
  Νάπολη
  Σαλέρνο

Στην επαρχία της Νάπολης ανήκουν και αρκετά νησιά όπως η Ίσκια και το Κάπρι.

Η οικονομία της Καμπανίας εξαρτάται κυρίως από την αγροτική παραγωγή (όπως και όλη η νότια Ιταλία) με μικρές όμως βιομηχανικές μονάδες, κυρίως μεταποίησης αγροτικών προϊόντων. Επίσης, ο τουρισμός παίζει σημαντικό ρόλο στη οικονομία της περιοχής.

Αποτελεί την έδρα μίας από τις 4 μαφίες της Ιταλίας, της Καμόρα, που κατά πολλούς είναι η δεύτερη ισχυρότερη μετά από αυτήν της Σικελίας.

Διοίκηση 
Πρόεδρος της περιφέρειας από τις 18 Ιουνίου 2015 είναι ο Βιντσέντσο ντε Λούκα από το Δημοκρατικό Κόμμα. Στις τελευταίες εκλογές στις 20-21 Σεπτεμβρίου 2020, πρόεδρος επανεξελέγη με ποσοστό 69,4% ο Ντε Λούκα.

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 377 Καμπανία (377 Campania), που ανακαλύφθηκε το 1893, πήρε το όνομά του από την περιφέρεια αυτή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Καμπανία
Άνω Άκρια Ηρακλείου

Τα Άνω Άκρια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του  νομού Ηρακλείου. Απέχει 40 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και βρίσκεται σε ημιορεινή έκταση στα υψώματα της βόρειας πλευράς της πεδιάδος της Μεσαράς. Στα ανατολικά του χωριού υπάρχει πηγή. Τα κυριότερα προϊόντα που παράγονται είναι λάδι, σταφίδα και κτηνοτροφικά φυτά. Στον οικισμό υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

Κοινότητα Άνω Ακρίων 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Άνω Ακρίων περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ατσιπάδες, Καστέλλι, Κάτω Άκρια και Μοριά. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 18,841 χμ² (2011).  Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άνω Άκρια, τα (115)
 Ατσιπάδες, οι (161)
 Καστέλλιον, το (310)
 Κάτω Άκρια, τα (23)
 Μοριά, η (77)

Συνολικά η κοινότητα έχει 686 κατοίκους.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Κοινοτάρχες Άνω Ακρίων 
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Φώτιο Χριστοφή. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Άνω Ακρίων.

Ιστορικά στοιχεία 
Τόσο τα Άνω όσο και τα Κάτω Άκρια αναφέρονται σε παλιές βενετικές απογραφές. Στον Καστροφύλακα (Κ98) αναφέρονται ως Acrapano, με 160 κατοίκους και Acracato, με 154 κατοίκους. 

Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας στα Άνω Άκρια κατοικούσαν Τούρκοι και υπήρχε τζαμί με ωραίο μιναρέ. Στη θέση του τελευταίου ανεγέρθηκε ο σημερινός ναός του χωριού.

Όταν τα Άνω Άκρια έγιναν κοινότητα, υπήχθησαν σε αυτήν και το Τσιφούτ Καστέλλι, οι Ατσιπάδες και η Μουρνιά. Μαζί με τα Κάτω Άκρια αποτέλεσαν Δημοτικό διαμέρισμα με το Σχέδιο Καποδίστριας, το 1999.

Κατά την Ενετοκρατία, οι Ατσιπάδες αναφέρονται με το όνομα Azupades de Acra και 48 κατοίκους, η Μουρνιά με το όνομα Murnea και 102 κατοίκους και το Καστέλλι ως Boniffacio proprio, με 56 κατοίκους το 1583.

Παραπομπές

Πηγές 
Μνημεία Κρητικής Ιστορίας, Στ. Σπανάκης.
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) 

Ανω Ακρια
Ανω Ακρια
Δήμος Γόρτυνας
Νυμφασία Αρκαδίας

Η Νυμφασία, παλαιότερο γνωστή ως Γρανίτσα, είναι χωριό το οποίο ανήκει στον Νομό Αρκαδίας, είναι χτισμένο στα 840 μέτρα στο Β.Α. άκρο της Γορτυνίας. Βρισκόμενη κατά μήκος του όρους Μαίναλο, απέχει μόλις 3 ώρες από την Αθήνα και μία από την Τρίπολη. Δίπλα στη Βυτίνα και τη μονή Κερνίτσης, προσφέρεται καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου για παραθερισμό ή θρησκευτικό τουρισμό.

Ιστορία 
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν "Γρανίτσα" (που σημαίνει δεν­δρότοπος), από το γεγονός ότι στην περιοχή αφθονούν τα ήμερα βελανιδοφόρα δένδρα. Παρ' όλα αυτά, δεδομένου ότι το συγκεκριμένο όνομα (όπως και πολλά άλλα στα γύρω χωριά) ήταν Σλαβικό, άλλαξε επί πρωθυπουργίας του  Γ. Κονδύλη και έγινε "Νυμφασία" από την ομώνυμη πηγή του χωριού. Σύμφωνα  με τη μυθολογία, η "Νυμφασία πηγή" ήταν το μέρος όπου λουζόντουσαν οι Νύμφες υπό το άγρυπνο βλέμμα του αρχαίου θεού της γονιμότητας των κοπαδιών, Πάνα ο οποίος τις παρενοχλούσε (Εξ ου και ο λόγος που τις έπιανε παν-ικός). Η Νυμφασία αποτελεί συνέχεια του πληθυσμού του αρχαίου Μεθυδρίου που ήταν διεσπαρμένος σε όλο το οροπέδιο του Μυλάοντος ποταμού που περικλείεται από τις οροσειρές Μαινάλου - Αργυροκάστρου- Χελμού και εξετείνεται μέχρι του Δήμου των Νάσσων. Το χωριό πέρασε από Γερμανική και Τουρκική κατοχή σε αρκετές περιπτώσεις πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος. Στη Νυμφασία γεννήθηκε το 1877 και πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο  γνωστός  ιερωμένος π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος.

Σημερινή κατάσταση 
Η Νυμφασία είναι δημοφιλής στη γύρω περιοχή. Το μέρος είναι ιδανικό για εξορμήσεις στα ελατήσια δάση και τα γραφικά χωριά (Βυτίνα, Μαγούλιανα, Λεβίδι, Βλαχέρνα). Τέλος προσφέρεται για τους λάτρεις των χειμερινών σπορ, αφού διαθέτει κοντινό χιονοδρομικό κέντρο.

Πολιτιστικός σύλλογος των Απανταχού Νυμφασίων "Η Αγία Τριάς" 
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος των Απανταχού Νυμφασίων "Η Αγία Τριάς" έχει ιδρυθεί το 1934 και έχει αδιάλειπτη λειτουργία, όλο αυτό το διάστημα. Ο σύλλογος έχει ποικίλη δραστηριότητα, εκδίδοντας δύο περιοδικά ανά έτος, βιβλία τοπικού ενδιαφέροντος και επίσης συμμετέχει με πολλούς τρόπους στη διάδοση της παράδοσης, στη διάχυση του πολιτισμού και στον εξωραϊσμό του χωριού. Ακόμη, διοργανώνει τις πολιτιστικές δράσεις του χωριού, με κορύφωση των εκδηλώσεων του στα μέσα Αυγούστου, με το Νυμφασιώτικο Αντάμωμα, την Γιορτή της Νυμφασιώτισας, καθώς και ομιλίες με θέματα πολιτισμού και γενικότερου ενδιαφέροντος, συγκεντρώνοντας μεγάλο αριθμό επισκεπτών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Νυμφασία Αρκαδίας

Δήμος Γορτυνίας
Χωριά του νομού Αρκαδίας
Δήμος Βυτίνας
Χωριά του Μαινάλου
Πηνειός (Θεσσαλία)

Ο Πηνειός, ή Σαλαβριάς είναι ποταμός της Θεσσαλίας. Οι πηγές του βρίσκονται στην Πίνδο. Δεχόμενος όλα τα νερά από τους συγκλίνοντες ακτινοειδώς παραπόταμους της Δυτικής Θεσσαλίας, δηλαδή του Ορεινού Όγκου της Πύλης, τα οποία άλλοτε σχημάτιζαν λίμνη και ρέοντας από τα στενά της Καλαμπάκας, που από τη διαβρωτική του ενέργεια δημιουργήθηκαν τα Μετέωρα, φθάνει στον Θεσσαλικό κάμπο, όπου και διασχίζοντας το πέρασμα της περίφημης Κοιλάδας των Τεμπών, μεταξύ Ολύμπου και Όσσας, και εκβάλλει στο Αιγαίο δημιουργώντας το Δέλτα του κοντά στην περιοχή Στόμιο. Στo μέσο της κοιλάδας των Τεμπών κοντά στην Παλαιά Εθνική Οδό βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, που χτίστηκε περίπου το 1910, η οποία επικοινωνεί με την απέναντι όχθη με κρεμαστή πεζογέφυρα που κατασκευάστηκε το 1960 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Παύλου Μυλωνά.

Ρύπανση 
Ο Πηνειός δέχεται πιέσεις από κάθε είδους παραγωγικές δραστηριότητες των περιοχών που διασχίζει, καθώς το μείζον πρόβλημα είναι  η μεγάλη μείωση της παροχής του κατά τους θερινούς μήνες, πράγμα που προκαλεί σημαντική επιβάρυνση της ποιότητας των νερών του. Το 2005 ο Πηνειός κατατάχθηκε δεύτερος σε λίστα με τους πιο μολυσμένους ποταμούς της Ευρώπης.

Κυριότεροι παραπόταμοι 
Το συνολικό μήκος του είναι 216 χιλιόμετρα. Κυριότεροι παραπόταμοι του είναι: Ο Τιταρήσιος, ο Ενιπέας, ο Καλέτζης , ο Ληθαίος και το ρέμα Μουργκάνι.

Ονομασία 
Κατά την Ελληνική Μυθολογία ο Πηνειός ήταν γιος του Ωκεανού και της Τιθύος, όπως όλοι άλλωστε οι ποταμοί κατά την ιδεοανθρωπόμορφη τότε αντίληψη.

Με το όνομα Σαλαβριάς φέρεται κατά τον Μεσαίωνα, όπου πρώτη που τον ονομάζει έτσι είναι η Άννα Κομνηνή, το 1150 μ.Χ.

Από τον Όμηρο χαρακτηρίζεται αργυροδίνης

Δείτε ακόμα 
 Πηνειός (μυθολογία)

Παραπομπές

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου", τ.15ος, σ.872

Ποταμοί της Θεσσαλίας
Μόνικα Μπελλούτσι

Η Μόνικα Άννα-Μαρία Μπελούτσι (ιταλικά: Monica Anna Maria Bellucci, γενν. 30 Σεπτεμβρίου 1964) είναι Ιταλίδα ηθοποιός και μοντέλο.

Πρώιμα Χρόνια 
Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1964 στην περιοχή Τσιτά ντι Καστέλλο, στην Ούμπρια της Ιταλίας, ως η μοναχοκόρη των Μπρουνέλα Μριγκάντι και Πασκουάλε Μπελούτσι και μεγάλωσε στο Σαν Τζιουστίνο.

Καριέρα

Modeling 
Η Μπελούτσι ξεκίνησε την ενασχόληση της με το modeling, το 1977, σε ηλικία δεκατριών ετών. Μετά την αποφοίτηση της από το σχολείο, ξεκίνησε σπουδές νομικής στο Πανεπιστήμιο της Περούτζα, τις οποίες όμως εγκατέλειψε το 1988 λόγω του modeling, αφού υπέγραψε συμβόλαιο με το πρακτορείο Elite Model Management και εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο. Το 1989 ξεκίνησε να δουλεύει ως μοντέλο και στο Παρίσι αλλά και στη Νέα Υόρκη. Μεταξύ άλλων, πόζαρε για τον οίκο Dolce & Gabbana αλλά και τη γαλλική έκδοση του περιοδικού μόδας Elle. To 2001, φωτογραφήθηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού Esquire.

Το 2003 φωτογραφήθηκε για το περιοδικό Maxim ενώ το Men's Health την συμπεριέλαβε στη λίστα με τις "100 Πιο Καυτές Γυναίκες Όλων Των Εποχών" στη θέση 21. Την ίδια χρονιά, δύο εθνικές εφημερίδες την χαρακτήρισαν ιταλικό sex symbol.

Το 2004, ούσα έγκυος στην κόρη της, Ντέβα, φωτογραφήθηκε γυμνή για την ιταλική έκδοση του Vanity Fair για να δείξει την αντίθεση της στην ιταλική νομοθεσία και την απαγόρευση δωρεάς σπέρματος, ενώ φωτογραφήθηκε ξανά για το ίδιο περιοδικό το 2010, ούσα έγκυος στη δεύτερη κόρη της. Από το 2006 μέχρι το 2010, η Μπελούτσι ήταν το πρόσωπο των προϊόντων του οίκου Dior.

Το 2012, έγινε το πρόσωπο του οίκου Dolce & Gabbana. Τον Φεβρουάριο του 2016, φωτογραφήθηκε για το ιταλικό GQ.

Την άνοιξη του 2019, περπάτησε για τον οίκο Dolce & Gabbana στην Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου.

Προσωπική ζωή 
Από το 1990 μέχρι το 1992 ήταν παντρεμένη με τον φωτογράφο Κλαούντιο Κάρλος Μπάσο.

Το 1996, στα γυρίσματα της ταινίας «The Appartment» γνώρισε τον Γάλλο ηθοποιό Βενσάν Κασέλ. Παντρεύτηκαν το 1999 και απέκτησαν δύο κόρες, την Ντέβα (γενν. 2004) και την Λέονι (γενν. 2010), ενώ έχουν παίξει μαζί και σε 10 κινηματογραφικές ταινίες. Το ζευγάρι ανακοίνωσε το διαζύγιο του στις 26 Αυγούστου 2013.

Όσον αφορά τη θρησκεία έχει δηλώσει: "Είμαι αγνωστικίστρια παρ' όλο που σέβομαι και με ενδιαφέρουν όλες οι θρησκείες. Αν υπάρχει κάτι που πιστεύω, είναι μια μυστήρια ενέργεια, αυτή που υπάρχει στους ωκεανούς και συνδέει τη φύση με τα όντα".

Βραβεία και έπαινοι 
Το 2003, η Βellucci κέρδισε το βραβείο Nastro d' Argento β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της ως Alessia στο Remember me, My love. Το 2006, εκτέλεσε χρέη κριτή στο 59ο Φεστιβάλ των Καννών. Το 2009, κέρδισε το βραβείο World Actress Award στο Women's World Award.

Φιλμογραφία

Ταινίες

Τηλεόραση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η

Παραπομπές

 

Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Βραβευμένοι με Νάστρο ντ' Αρτζέντο
Αντώνης Γιαννίδης

Ο Αντώνης Γιαννίδης (πραγματικό όνομα: Αντώνης Ιωαννίδης, Ταταύλα Κωνσταντινούπολης, 1901 – Μόσχα, 1968) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Έπαιξε πρώτη φορά στο θέατρο μαζί ερασιτεχνικά συμμετέχοντας στο χορό του Οιδίποδα Τυράννου, σε μια παράσταση που είχε δώσει ο Αιμίλιος Βεάκης στην Κωνσταντινούπολη στις 4/12/1921. Το 1922 έπαιξε σε παραστάσεις της «Δραματικής Σχολής Κωνσταντινουπόλεως». 

Μετά το 1922 κατέφυγε μαζί με τους φίλους του Βακαλό και Καστανάκη στο Παρίσι, όπου παρέμεινε τέσσερα χρόνια σπουδάζοντας στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών και παίρνοντας μαθήματα υποκριτικής και σκηνοθεσίας. Το 1926 ήρθε στην Αθήνα, και δούλεψε με τους μεγάλους θιάσους της εποχής για περίπου 20 χρόνια. Κατά τη διάρκεια της κατοχής υπήρξε μέλος του ΕΑΜ. Το 1946 ίδρυσε μαζί με το Βεάκη και τον Σεβαστίκογλου τον θίασο "Ενωμένοι Καλλιτέχνες". 

Ξαναγύρισε για λίγο στο Παρίσι το 1947 μετά  ως μέλος θιάσου στην Πράγα, στη Γιουγκοσλαβία, στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Το 1948-49, περιόδευσε σε περιοχές που έλεγχε ο ΔΣΕ. Η πολιτική του στράτευση αυτή  τον οδήγησε μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου στην Τασκένδη όπου συνέχισε τις θεατρικές σπουδές του. Εκεί συμμετείχε με μεγάλη επιτυχία σε παραστάσεις του Γιώργου Σεβαστίκογλου. Από το 1956 και μέχρι το θάνατό του εργάστηκε ως ραδιοφωνικός εκφωνητής στη Μόσχα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρτυρία της Ζωρζ Σαρρή για τους ενωμένους καλλιτέχνες (απόσπασμα από το βιβλίο "Τότε")
Ο Γιώργος Σεβαστίκογλου και ο θίασος πολιτικών προσφύγων Τασκένδης της Κωνσταντίνας Ζηροπούλου, Ριζοσπάστης, 12/10/03
Ο κυρ - Κώστας, ο τσαγκάρης, έριξε καλό σπόρο... , Αρ. ΕΛ., Ριζοσπάστης, 2/3/03

Μέλη του ΕΑΜ
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Σφαγή της Σρεμπρένιτσα

Η σφαγή στη Σρεμπρένιτσα ήταν έγκλημα πολέμου που διαπράχθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας. Το 1995, Σέρβοι από τη Βοσνία σκότωσαν πάνω από 8.000 Βόσνιους μουσουλμάνους άνδρες, ηλικιωμένους και αγόρια στη Σρεμπρένιτσα.

Η πόλη είχε κηρυχθεί ασφαλής περιοχή από τα στρατεύματα του ΟΗΕ δυο χρόνια νωρίτερα και φυλασσόταν από Ολλανδούς στρατιώτες. Όταν οι Σέρβοι την κατέλαβαν, οι πολύ λιγότεροι σε αριθμό Ολλανδοί δεν έκαναν καμία προσπάθεια να υπερασπιστούν την πόλη. Πολλοί Βόσνιοι πήγαν στο στρατόπεδο του ΟΗΕ για να ζητήσουν προστασία και αρκετοί δεν έγιναν δεκτοί. Οι στρατιώτες του ΟΗΕ ζήτησαν απεγνωσμένα υποστήριξη, η οποία δεν τους δόθηκε ποτέ. Οι Σέρβοι ξεχώρισαν τους άνδρες, τους γέρους και τα αγόρια από τις γυναίκες και τους σκότωσαν, περίπου 8.000 ανθρώπους, ρίχνοντας τα πτώματά τους σε ομαδικούς τάφους. Η σφαγή αυτή ήταν η μεγαλύτερη της Ευρώπης μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.Μετά από την εξέταση των όσων συνέβησαν, η Ολλανδική κυβέρνηση παραιτήθηκε.

Στις 26 Φεβρουαρίου 2007, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εξέδωσε την απόφασή του στην υπόθεση της Βοσνίας Ερζεγοβίνης κατά της πρώην Γιουγκοσλαβίας σχετικά με τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα το 1995. Σύμφωνα με την απόφαση, η σφαγή συνιστά μεν γενοκτονία, δεν μπορεί όμως να αποδοθεί στα εναγόμενα κρατικά όργανα της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Το δικαστήριο έκρινε, επιπλέον, ότι η Σερβία, ως μόνη διάδοχος της πρώην Γιουγκοσλαβίας μετά την αποχώρηση του Μαυροβουνίου από την ομοσπονδία, παραβίασε το διεθνές δίκαιο, καθώς δεν έλαβε κανένα μέτρο για να εμποδίσει τη σφαγή αυτή.

Στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα θεωρείται πιθανή η συμμετοχή και 30-40  Ελλήνων παραστρατιωτικών, μελών της Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς οι οποίοι ανάρτησαν την Ελληνική, την Βυζαντινή και την σημαία της Βεργίνας δίπλα στην Σερβική σημαία την επομένη της σφαγής. Τέσσερις από τους οποίους φωτογραφήθηκαν με Σέρβους αξιωματικούς στα ερείπια ορθόδοξου ναού. Τον Ιούλιο του 2006, με εντολή του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Αναστάσιου Παπαληγούρα, είχε αρχίσει εισαγγελική έρευνα για τη συμμετοχή των ατόμων αυτών στη σφαγή.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πρακτικά 12/01/2005, Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου για την Πρώην Γιουγκοσλαβία
 George Bogdanich, Srebrenica And the Politics of War Crimes
 Александр Ионов Операции "Кривая-95" и "Ступчаница-95": освобождение Сребреницы и Жепы
 Srebrenica historical project (η σερβική άποψη για το συμβάν)
 Research Institute of Serbian suffering in the twentieth century
 Αφιέρωμα στη Σρεμπρενίτσα από το in.gr

Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας
Γενοκτονίες
Εγκλήματα πολέμου 
Έγκλημα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Πόλεμος της Βοσνίας
Κώστας Γείτονας

Ο Κώστας Γείτονας (1939) είναι Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε το 1939 στα Λαγκάδια Αρκαδίας. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Συμμετείχε στη Νεολαία των Φιλελευθέρων και αργότερα στη Νεολαία της Ένωσης Κέντρου (ΕΔΗΝ). Το 1974 υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, και αργότερα μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος.

Διατέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δημοσίων Έργων (1981–85), εξωκοινοβουλευτικός υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ (1985–86), αναπληρωτής γενικός διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου (1986–89, με γενικό διευθυντή τον Αντώνη Λιβάνη).

Χρημάτισε βουλευτής Β΄ Αθηνών του ΠΑΣΟΚ από το 1989 έως το 2012, με εξαίρεση την περίοδο 1991–93,όταν έχασε την έδρα του στο Εκλογοδικείο από τον Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, επίσης του ΠΑΣΟΚ. 

Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη διατέλεσε υφυπουργός Δημόσιας Τάξης (1993–94), αναπληρωτής υπουργός ΠΕΧΩΔΕ (1994–96), υπουργός Δημόσιας Τάξης (1996), υπουργός Υγείας και Πρόνοιας (1996–98) και υπουργός Επικρατείας παρά τω Πρωθυπουργώ (1998–2000). Τέλος, την τετραετία 2000–04 ήταν Α΄ αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος του Ομίλου «Γεώργιος Γεννηματάς».

Είναι νυμφευμένος με τη Βούλα Δεληγιάννη–Γείτονα και έχουν δύο κόρες και πέντε εγγόνια

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προσωπική ιστοσελίδα του Κώστα Γείτονα
 Βιογραφικό στην ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων

Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες υπουργοί Επικρατείας
Έλληνες υπουργοί Υγείας και Πρόνοιας
Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως
Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίας Τάξης
Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίων Έργων
Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου