joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αρκτική Γέφυρα

Η Αρκτική Γέφυρα ή Γέφυρα της Αρκτικής Θάλασσας είναι εποχική θαλάσσια διαδρομή μήκους 6.700 χιλιομέτρων που συνδέει τη Ρωσία με τον Καναδά και συγκεκριμένα το ρωσικό λιμάνι Μούρμανσκ με το λιμάνι του Τσώρτσιλ της Μανιτόμπα στο Κόλπο Χάντσον. Το Τσώρτσιλ είναι ο μόνος κύριος λιμένας στη βόρεια ακτή του Καναδά και δεν έχει οδικές συνδέσεις με τον υπόλοιπο Καναδά. Είναι το βόρειο άκρο του σιδηροδρόμου του Κόλπου του Χάντσον και είναι χρήσιμη σύνδεση για την εξαγωγή σιτηρών από τα καναδικά λιβάδια στις ευρωπαϊκές αγορές. Το λιμάνι του Μούρμανσκ στον ελεύθερο από πάγο κόλπο Κόλα συνδέεται σιδηροδρομικά με την Αγία Πετρούπολη και την υπόλοιπη Ευρώπη. Το Μουρμάνσκ συνδέεται επίσης με την υπόλοιπη Ρωσία με τον αυτοκινητόδρομο M18 Κόλα.

Η Ρωσία έχει δείξει έντονο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη της διαδρομής της Αρκτικής Γέφυρας. Εάν αναπτυχθεί (μαζί με το βορειοδυτικό πέρασμα) θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως σημαντική εμπορική διαδρομή μεταξύ της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο τύπου της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Οτάβα, τον Σεργκέι Χουντουιάκοφ, το άνοιγμα της εμπορικής διαδρομής έχει καταστεί δυνατό από την υποχώρηση του Αρκτικού πάγου. Επί του παρόντος, η διαδρομή είναι εύκολη στη πλοήγηση περίπου τέσσερις μήνες του έτους.

Η ιδέα μιας "Αρκτική Γέφυρας", με ένα κόμβο στο Τσώρτσιλ, προτάθηκε από τους Καναδούς στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το 1997 το λιμάνι του Τσώρτσιλ πωλήθηκε στην OmniTRAX με έδρα το Ντένβερ, η οποία είναι ένας μεγάλος φορέας σιδηροδρόμων. Το 2004, η OmniTRAX ξεκίνησε συνομιλίες με την Ναυτιλιακή Εταιρεία του Μουρμάνσκ για την προώθηση της ιδέας της Αρκτικής Γέφυρας. Ενώ το Καναδικό Συμβούλιο Σίτου κατόρθωσε να διατηρήσει το Τσώρτσιλ ένα βιώσιμο λιμάνι, εξάγοντας σχεδόν 400.000 τόνους σίτου κάθε χρόνο, η OmniTRAX αντιμετώπισε δυσκολίες στην αποβίβαση των εισαγωγών στο Τσώρτσιλ. Στις 17 Οκτωβρίου 2007, η πρώτη αποστολή λιπάσματος από το Μουρμάνσκ έφθασε στο λιμάνι του Τσώρτσιλ. Δύο ξεχωριστές εισαγωγές ρωσικού λιπάσματος ύψους 9000 τόνων πραγματοποιήθηκαν το 2008 και αγοράστηκαν από τον Συνεταιρισμό Αγροτών της Βόρειας Αμερικής του Σασκατούν από το Καλίνινγκραντ.

Το λιμάνι του Τσώρτσιλ εξήγαγε 710.000 τόνους σιτηρών το 1977, 621.000 τόνους το 2007 και 529.000 τόνους το 2009.

Το Συμβούλιο πωλήθηκε στην σαουδαραβική εταιρεία G3 Global Grain Group το 2015 και το λιμάνι του Τσώρτσιλ υπέφερε, καθώς οι αποστολές σιτηρών σταμάτησαν σταδιακά. Στη συνέχεια, η Omnitrax έκλεισε τη σιδηροδρομική γραμμή και το λιμάνι, αναφέροντας την κερδοφορία των επιχειρήσεων. Έπειτα, άρχισαν οι αρχικές συνομιλίες για να πουληθεί το λιμάνι και η σιδηροδρομική γραμμή σε μια τοπική κοινοπραξία των τοπικών κοινοτήτων των Πρώτων Εθνών της Μανιτόμπα, την Σιδηροδρομική Κοινοπραξία Μισνίπι.

Δείτε επίσης

 Βορειοδυτικό Πέρασμα
 Βόρεια Θαλάσσια Διαδρομή, επίσης γνωστό ως Βορειοανατολικό Πέρασμα

Παραπομπές

Αρκτικός Ωκεανός
Ατλαντικός Ωκεανός
Μιχαήλ (Νουβέλα)

Το Μιχαήλ, ένα γερμανικό πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου (ISBN 978-618-5317-01-0) είναι μια Νουβέλα που γράφτηκε από τον Γιόζεφ Γκαίμπελς και δημοσιεύθηκε το 1929. Το μυθιστόρημα είναι ένας συνδυασμός των ιδεών του Γκαίμπελς και της ζωής του καλύτερου φίλου του Richard Flisges που είχε πολεμήσει στον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο κολέγιο και εργάστηκε σε ένα ορυχείο όπου σκοτώθηκε σε ένα ατυχές ατύχημα. Το πρωτότυπο βιβλίο έφερε τον τίτλο Μichael Voormann, ένα ανθρώπινο πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου. Το βιβλίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από τον εκδοτικό οίκο Franz eher Verlag στη Γερμανία και σημείωσε σημαντική επιτυχία την περίοδο εκείνη, κάνοντας δεκαεπτά εκδόσεις. Μεταφράστηκε στην ιταλική, γαλλική, ισπανική και ιαπωνική γλώσσα.

Πλοκή
Το μυθιστόρημα, μας εξιστορεί την ιστορία και το ταξίδι του Μιχαήλ σε φύλλα ημερολογίου που μόλις επέστρεψε από τον Α παγκόσμιο Πόλεμο και προσπαθεί να επανέλθει στη γερμανική πραγματικότητα. Βρίσκει μια νέα δημοκρατική Γερμανία που προσπαθεί να επανέλθει από τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο από τη συνθήκη των Βερσαλλιών και επιδεικνύει τις πρώιμες εθνικιστικές ιδέες του. Ο Γκαίμπελς, μέσω του πρωταγωνιστή Μίκαελ, αναφέρεται συχνά στην εργασία, τη φιλοσοφία, την τέχνη, τη μουσική, τον έρωτα και τη θρησκεία. 

Ο βιογράφος του Γιόζεφ Γκαίμπελς, ο Ιστορικός Γιοακίμ Φεστ, αναφέρει ότι το μυθιστόρημα Μιχαήλ, ρίχνει φως στο πνεύμα και την εικόνα του Γκαίμπελς: Το ίδιο το όνομα του ήρωα, ο Μίκαελ, στον οποίον έδωσε αυτοβιογραφικά ψήγματα, και υποδηλώνει: μια μορφή φωτός, ένα ακτινοβόλο φως, άπιαστο, να στέκεσαι, να είσαι πάντα στρατιώτης.

Πηγές

Ναζιστική προπαγάνδα
Νουβέλες
Όσκαρ Εμίλ Τούντεερ

Ο Όσκαρ Εμίλ Τούντεερ (Μικέλι 30 Αυγούστου 1850 - Ελσίνκι 24 Σεπτεμβρίου 1930) ήταν Φινλανδός καθηγητής και μεταφραστής.

Βιογραφία 
Γονείς του ήταν ο Όσκαρ Βίκτορ Τούντεερ και η Λώρα Μαρία Kuhlström. Το 1867 έλαβε πτυχίο φιλοσοφίας από το Vyborg's Upper Secondary School, το 1873 έλαβε το μεταπτυχιακό του και το 1876 έλαβε το διδακτορικό του, οπότε και έγινε καθηγητής πανεπιστημίου. Ο Τούντεερ έκανε εκπαιδευτικά ταξίδια στη Γερμανία από το 1876 μέχρι το 1878 και το 1886. Από το 1881 μέχρι το 1882 ταξίδεψε στο Λονδίνο, το Βερολίνο, την Ιταλία και την Ελλάδα. Ο Τουντέερ εργάστηκε ως καθηγητής Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι από το 1879 μέχρι το 1885 και ως επίτιμος καθηγητής Ελληνικής Φιλολογίας από το 1885 μέχρι το 1910. Ήταν διευθυντής στο Vyborg association από το 1876 έως το 1887 και ως επιθεωρητής από το 1892 μέχρι το 1907. Ο Τούντεερ ήταν μέλος των οργανισμών Kansallisteatteri, Pellervo Society και Cost Movement Otava. Από το 1880 μέχρι το 1897 ήταν εκδότης φινλανδικών περιοδικών.

Από το 1882 ο Τούντεερ ήταν παντρεμένος με την Ellen Mathilda Wilhelmina Wijkander. Είχαν έξι παιδιά, συμπεριλαμβανομένων του Lauri Oskar Theodor Tudeer (1884-1955), καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, του Alf, διευθυντή του Τμήματος Οικονομικών της Τράπεζας της Φινλανδίας, του Emil Tudeer (1885-1968) και του Oskar August (Ossi) (1886) ο οποίος έγινε γιατρός με ειδίκευση στον θηλασμό και τον τοκετό.

Εργογραφία

Μυθιστορήματα 
 De infinitivi sermonis Homerici ratione syntactica, tohtorinväitöskirja. 1876
 De dialectorum Graecarum digammo testimonia inscriptionum, dosentinväitöskirja. 1879
 Kreikan kansa persialaissotien aikana. Otava 1906
 Piirteitä epävirallisen Viipurilaisen osakunnan elämästä 1864–1869. Porvoo 1912
 Homeros: Ilias, suomentanut Otto Manninen, selitykset kirjoittanut O. E. Tudeer. WSOY 1919
 Homeros: Odysseia, suomentanut Otto Manninen, selitykset kirjoittanut O. E. Tudeer. WSOY 1924
 Iliaan ja Odysseian selityksiä, toimittaneet O. E. Tudeer ja Lauri O. Th. Tudeer. WSOY 1948

Μεταφράσεις 
 Viktor Rydberg: Viimeinen ateenalainen, suomentanut Auk. Dahlberg; suomenn. korjannut O. E. Tudeer; runot suom. Kaarlo Forsman. Otava 1891, 2. painos 1905
 Heinrich Herkner: Työväenkysymys, suomentanut Erkki Reijonen; suomennoksen tark. ja toimitustyöstä pitänyt huolta O. E. Tudeer. Suomalaisen Kirjallisuuden Seura, Helsinki 1902
 Korkeasta tyylistä, suomentanut sekä selityksillä varust. O. E. Tudeer. Otava 1918, näköispainos Kirja kerrallaan, Helsinki 2003 (kreikankielinen alkuteos Peri hypsus)
 Platon: Valtio, suomentanut ja selityksillä varustanut O. E. Tudeer; johdannon laatinut L. O. Th. Tudeer. Otava 1933, 2. painos 1972

Πηγές 
 Lahden Lehti, 11.12.1907, nro 192, s. 1
 Juhani Kirpilä, Sisko Motti, Anna-Marja Oksa (toim.): Suomen lääkärit 1962, s. 677. Helsinki: Suomen Lääkäriliitto, 1963

Φινλανδοί λογοτέχνες
Μάρτιν του Λον

Ο Μάρτιν, γαλλ. Martin (β΄ ήμισυ 7ου αι.) από τον Οίκο των Αρνουλφιδών ήταν κόμης του Λον (Laon). Καλείται και Μάρτιν του Χέρσταλ.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ανσέγκιζελ δούκα & δομεστίκου του Σιγιβέρτου Γ΄ και της Μπέγκας των Πεπινιδών, κόρης του Πεπίνου μαγιορδόμου της Αυστρασίας. Ο γάμος ένωσε τους Οίκος των Αρνουλφιδών και των Πεπινδών και ο πρώτος από αυτούς θα συνεχιστεί αργότερα με το όνομα Οίκος των Καρολιδών.

Αδέλφια του ήταν ο Πεπίνος του Χέρσταλ μαγιορδόμος Αυστρασίας, Νευστρίας & Βουρουνδίας· δούκας & πρίγκιπας των Φράγκων και η Κλοτίλντα, σύζυγος του Θευδερίχου Γ΄ της Νευστρίας. Θεία του ήταν η αγία Γκέρτρουντε ηγουμένη του αββαείου του Νιβέλ.

Το 678 μαζί με τον αδελφό του Πεπίνο μαγιορδόμο της Αυστρασίας πολέμησαν τον Έμπροϊν μαγιορδόμο της Νευστρίας, που είχε βλέψεις σε όλη τη Φραγκία. Ο Έμπροϊν νίκησε τον στρατό της Αυστρασίας στο Λουκοφάο (νυν Μπουά-ντυ-Φαι, κοντά στο Λον). Ο Πεπίνος διέφυγε, αλλά ο Μάρτιν επέστρεψε στο Λον, όπου φονεύθηκε κατόπιν εντολής τού Έμπροϊν.

Πηγές
 Settipani, Christian, Les Ancêtres de Charlemagne, Paris, 1989
 Settipani, Christian, Addendum to the Ancestors of Charlemagne, 1990 (PDF)

Δυναστεία των Καρολιδών
Ποππαία Σαβίνα

Η Ποππαία Σαβίνα (Poppaea Sabina, 30 - 65) ήταν η σύζυγος του Νέρωνα, αυτοκράτορα της Ρώμης. 

Η Ποππαία Σαβίνα γεννήθηκε το 30 μ.Χ. στην Πομπηία και ήταν κόρη του Τίτου Ολλίου και της Ποππαίας Σαβίνας της Μεγάλης. Οι ιστορικοί της αρχαιότητας την περιγράφουν ως μια όμορφη γυναίκα που χρησιμοποιήσε δολοπλοκίες για να γίνει αυτοκράτειρα.

Η Ποππαία ήταν παντρεμένη πρώτα με τον Ρούφριο Κρισπίνο, από τον οποίο είχε ένα γιο με το ίδιο όνομα. Αργότερα παντρεύτηκε τον Όθωνα, ο οποίος περίεργος την χρησιμοποίησε για να επηρεάσει τον αυτοκράτορα Νέρωνα, καθώς ο σύζυγός της όχι μόνο συνήγαγε ότι ήταν η ερωμένη του αυτοκράτορα, αλλά ήταν εκείνος που διέλυσε το γάμος τους.

Ο Νέρων ερωτεύτηκε την Ποππαία όταν τη γνώρισε κατά τη διάρκεια δείπνου στο σπίτι του φίλου του Όθωνα και αποφάσισε ότι η Ποππαία θα γινόταν ερωμένη του, κάτι στο οποίο οι τρεις συμφώνησαν για προσωπικά συμφέροντα. Η Ποππαία κέρδιζε όλο και μεγαλύτερη επιρροή στον αυτοκράτορα, σε τέτοιο βαθμό που τον έπεισε να διατάξει τη δολοφονία της Αγριπίνας, της μητέρας του Νέρωνα.

Ο λόγος δεν ήταν άλλος παρά ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο γυναικών για τον έλεγχο που ασκούσαν πάνω στον αυτοκράτορα. Περίπου το 59 μ.Χ. η Ποππαία τα κατάφερε όταν ο Νέρωνας κατηγόρησε τη μητέρα του για προδοσία και διέταξε να δολοφονηθεί. Αλλά η Ποππαία είχε ακόμα μια αντίπαλο: τη σύζυγο του Νέρωνα. Ως εκ τούτου, πρότεινε στον αυτοκράτορα να χωρίσει από την Κλαυδία Οκταβία, η εξορία και να διατάξει την εκτέλεση της. Κάτι που κατάφερε και πάλι.

Η Ποππαία Χάρισε στον Νέρωνα μια κόρη την Κλαυδία Αυγούστα το 63 μ.Χ., η οποία πέθανε τέσσερις μήνες μετά τη γέννησή της. Κατά τη γέννηση της Κλαυδίας, ο Νέρωνας τίμησε τη μητέρα και το παιδί με τον τίτλο της Αυγούστας.

Πέθανε το 65 μ.Χ. σε ηλικία 35 ετών, μετά από την κλωτσιά που δέχτηκε στην κοιλιά από τον μέθυσο Νέρωνα, ενώ ήταν έγκυος έχασε το παιδί και πέθανε. Ο αυτοκράτορας, μετανοημένος, προσέφερε μια νεκρική πομπή και διέταξε αρκετές αργίες προς τιμήν της.

Παραπομπές

 Minaud, Gérard, Les vies de 12 femmes d’empereur romain - Devoirs, Intrigues & Voluptés , Paris, L’Harmattan, 2012, ch. 4,  La vie de Poppée, femme de Néron, p. 97-120.
 Donato, Giuseppe and Monique Seefried (1989). The Fragrant Past: Perfumes of Cleopatra and Julius Caesar. Emory University Museum of Art and Archaeology, Atlanta.
Publius Cornelius Tacitus, Annals xiii.45–46, xiv.63–64, xvi.6
Suetonius, Lives of Caesars Life of Nero 35, Life of Otho 3
Cassius Dio, Roman History LXII.11–13, LXII.27, LXIII.9, LXIII.11, LXIII.13

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Χλοδόλφος του Μετς

Ο Χλοδόλφος (γαλλ.: Chlodulf, 605 - 8 Ιουνίου 696 ή 8 Μαΐου 697) από τον Οίκο των Αρνουλφιδών ήταν χριστιανός επίσκοπος του Μετς από το 657 μέχρι το 697 περίπου.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Αρνούλφου επισκόπου του Μετς και της Ντόντα. Αδελφός του ήταν ο Ανσέγκιζελ δούκας & δομέστικος (του Σιγιβέρτου Γ΄), μαγιορδόμος της Αυστρασίας, ο οποίος είχε εγγονό τον Κάρολο Μαρτέλο. 

Νυμφεύτηκε και είχε ένα γιο. Μετά χειροτονήθηκε επίσκοπος του Μετς το 657, ο τρίτος διάδοχος του πατέρα του, παρά τη "μη ευσέβεια της νεότητάς του". Έμεινε στη θέση αυτή για 40 έτη και διακόσμησε πλούσια τον καθεδρικό του Αγ. Στεφάνου. Ο Ανσέγκιζελ είχε νυμφευτεί τη Μπέγκα των Πεπινιδών και ο Χλοδόλφος ήταν σε καλή σχέση με την αδελφή της Γκέρτρουντε ηγουμένη του αββαείου του Νιβέλ κα μετέπειτα αγία.

Απεβίωσε στο Μετς και τάφηκε στο ναό του Αγίου Αρνούλφου. Στο Νιβέλ αγιοποιήθηκε τοπικά ως άγιος Κλού, ένεκα της σύνδεσής του με την αγία Γκέρτρουντε. Η εορτή του τελείται στις 8 Ιουνίου.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε και είχε τέκνο:
 Άουνουλφ.

Παραπομπές 

Δυναστεία των Καρολιδών
Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Πεπινίδες
Δομιτία Λογγίνα

Η Δομιτία Λογγίνα (Domitia Longina, 50/55 - 126/130) ήταν η σύζυγος του Δομιτιανού, Αυτοκράτορα της Ρώμης.

Ήταν κόρη του Γναίου Δομίτιου Κόρβουλο και της Κασσίας Λογγίνας, κόρης του Γάιου Κάσσιου Λογγίνου υπάτου το 30. Η Δομιτία χώρισε τον πρώτο της σύζυγο, τον συγκλητικό Λούκιο Αίλιο Πλαύτιο Λάμια Αιλιανό το 71 για να παντρευτεί τον Δομιτιανό. Ο Αυτοκράτορας την εξόρισε, όταν έμαθε, ότι είχε σχέσεις με έναν θεατρικό συγγραφέα, που ονομαζόταν Πάρις.

Στις 18 Σεπτεμβρίου 96 μ.Χ. ο Δομιτιανός δολοφονήθηκε από συνωμοσία του παλατιού, που διοργάνωσαν αυλικοί. Η Δομιτία απεβίωσε ειρηνικά μεταξύ 126 με 130 μ.Χ..

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα πριν το 70 τον Λούκιο Αίλιο Λάμια Πλαύτιο Αιλιανόο συγκλητικό, αντικαταστάτη ύπατο το 80 και είχε τέκνα:
 (;) Λούκιος Φουνδάνιος Λάμια Αιλιανός, συγκλητικός, ύπατος το 116, ανθύπατος της Ασίας το 131 και 132. Ίσως όμως να είναι εγγονός της.
 (;) Πλαυτία, παντρεύτηκε πρώτα τον Λούκιο Καιόνιο Κόμμοδο ύπατο το 106, μετά τον Γάιο Αβίδιο Νιγρίνο και έπειτα τον Σέξτο Βετολένο Σιβίκα Σεριάλι ύπατο το 106.

Αφού διαζεύχθηκε, παντρεύτηκε για δεύτερη γορά, με τον Δομιτιανό Ρωμαίο Αυτοκράτορα και είχε τέκνα:
 Φλάβιος, καίσαρ.
 Φλαβία.

Παραπομπές

Πηγές
 Minaud, Gérard, Les vies de 12 femmes d’empereur romain - Devoirs, Intrigues & Voluptés , Paris, L’Harmattan, 2012, ch. 5,  La vie de Domitia Longina, femme de Domitien, p. 121-146. .
 
 
 
 
 Cassius Dio, Roman History Book 67, English translation
 Suetonius, The Lives of Twelve Caesars, Life of Domitian, Latin text with English translation
 Tacitus, Histories, English translation

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Λόβινατς

Το Λόβινατς είναι δήμος της κομητείας Λίκα Σένι, στην Κροατία. Το χωριό βρίσκεται σε ημιορεινό υψόμετρο, στα 576 μέτρα. Αποτελεί έδρα ενός δήμου που αποτελείται από 10 χωριά.

Γεωγραφία 
Το χωριό του Λόβινατς βρίσκεται 35 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Γκόσπιτς, του μεγαλύτερου καρτεσιανού κροατικού πεδίου, Λίκο Πόλιε. Κάποια στιγμή στο παρελθόν, οι συντομότερες εμπορικές διαδρομές από το εσωτερικό της Λίκα προς τη θάλασσα περνούσαν από το Λόβινατς.

Ο νέος αυτοκινητόδρομος Α1 που χτίστηκε κατά μήκος του χωριού έχει οδηγήσει σε περισσότερο τουρισμό.

Χωριά 
Στον δήμο του Λόβινατς υπάρχουν τα εξής χωριά:

 Γκόρνα Πλότσα - 22 κάτοικοι
 Κικ - 3 κάτοικοι
 Λίκο Τσέριε - 117 κάτοικοι
 Λόβινατς - 288 κάτοικοι
 Ραντούτς - 11 κάτοικοι
 Ρίτσισε - 114 κάτοικοι
 Σμόκριτς - 55 κάτοικοι
 Σβέτι Ροκ - 292 κάτοικοι
 Στικάντα - 175 κάτοικοι
 Βράνικ - 19 κάτοικοι

Το Πίλαρ (με πληθυσμό 45 κατοίκων) και το Βρκλιάνι (με πληθυσμό 27 κατοίκων) είναι χωριουδάκια κοντά στο Λόβινατς.

Πληθυσμός-δημογραφία 
Ο δήμος αποτελείται από 1.096 κατοίκους. Οι Κροάτες αποτελούν το 90% του πληθυσμού.

Ιστορία 
Πάνω από το χωριό του Λόβινατς βρίσκονται τα ερείπια της μεσαιωνικής πόλης του Λόβινατς. Επίσης, σε απόσταση 35 χιλιομέτρων από το Λόβινατς, στις σπηλιές Τσέροβατς έχουν βρεθεί ανθρώπινα οστά, που δηλώνουν ότι σε εκείνες τις περιοχές υπήρχαν οικισμοί. Στα τέλη του 15ου. αιώνα η περιοχή κατακτήθηκε από τους Τούρκους.

Οικονομία 
Η παραγωγή ρούχων και εσώρουχων γίνεται συνήθως κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών από προπαρασκευασμένη ξυλεία. Ορισμένα μέρη της ντόπιας ενδυμασίας, ιδιαίτερα τα γιλέκα, είναι διακοσμημένα με χρυσά ή ασημένια νομίσματα και τόκα. Επίσης παράγονται τύποι τοπικών υποδημάτων που ονομάζονται οπάντσι.

Μνημεία 

 Το παλαιό φρούριο του Λόβινατς
 Ο πύργος Ζντούνιτς
 Κοβάτσεβιτς κούλα: Είναι αξιοσημείωτο καθώς είναι το μόνο κτίριο στη Λίκα που επιβιώνει από την τουρκοκρατία μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στην κατοικία 50 στο Βράνικ

Εκπαίδευση 

 Δημοτικό σχολείο του Λόβινατς

Παραπομπές 

Πόλεις της Κροατίας
Κίζι Πογκόστ

Το Κίζι Πογκόστ (ρωσικά: Кижский Погост) είναι ένας ιστορικός χώρος που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα στο νησί Κίζι. Το νησί βρίσκεται στη λίμνη Ονέγκα της Δημοκρατίας της Καρελίας στη Ρωσία. Το Πογκόστ είναι η περιοχή μέσα σε έναν φράκτη που περιλαμβάνει δύο μεγάλες ξύλινες εκκλησίες (η μία εκκλησία της Μεταμορφώσεως με 22 τρούλους και η άλλη εκκλησία της Παναγίας με 9 τρούλους) και ένα καμπαναριό. Το Πογκόστ είναι γνωστό για την ομορφιά και τη μακροβιότητά του, παρά το γεγονός ότι είναι χτισμένο αποκλειστικά από ξύλο. Το 1990 περιλήφθηκε στον κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ για τις τοποθεσίες παγκόσμιας πολιτιστικές κληρονομιάς και το 1993 καταχωρήθηκε ως τόπος Ρωσικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Εκκλησία της Μεταμορφώσεως
Η εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Церковь Преображения Господня) είναι το πιο αξιοσημείωτο μέρος του πογκόστ. Η εκκλησία δεν είναι θερμαινόμενη και, ως εκ τούτου, θεωρείται ως θερινή εκκλησία, καθώς δεν λειτουργεί το χειμώνα. Η Αγία Τράπεζα του ναού τοποθετήθηκε στις 6 Ιουνίου 1714, όπως αναγράφεται σε χάραξη πάνω στον Σταυρό που βρίσκεται στο εσωτερικό του. Αυτή η εκκλησία χτίστηκε στο χώρο μιας παλαιότερης, που κάηκε από κεραυνό. Τα ονόματα των οικοδόμων της δεν είναι γνωστά. Ένας θρύλος λέει ότι ο κύριος οικοδόμος χρησιμοποίησε ένα τσεκούρι για ολόκληρη την κατασκευή, το οποίο έριξε στη λίμνη μετά την ολοκλήρωσή του λέγοντας «δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει άλλο που να του μοιάζει».

Η εκκλησία έχει 22 τρούλους και, με ύψος 37 μέτρα, είναι ένα από τα ψηλότερα ξύλινα κτίρια στη Βόρεια Ευρώπη. Η περίμετρός της είναι 20×29 μέτρα. Θεωρείται ότι εκκλησία με τους 18 τρούλους στη νότια ακτή της λίμνης Ονέγκα, που χτίστηκε το 1708 και καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1963, ήταν πρόδρομος αυτής. Σύμφωνα με τη ρωσική ξυλουργική παράδοση εκείνης της εποχής, η εκκλησία χτίστηκε από ξύλο χωρίς καθόλου καρφιά, εκτός από τους τρούλους και τη στέγη. Υπάρχουν περίπου 180.000 καρφιά τα οποία ασφαλίζουν τις 60.000 σανίδες της στέγης.

Παραπομπές

Αρχαιολογικοί τόποι στη Ρωσία
Γκρίφο

Ο Γκρίφο, γαλλ. Grifo (726 - 753) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν διεκδικητής της Φραγκίας, αλλά υπερκεράστηκε από τον μεγαλύτερο αδελφό του Πεπίνο τον βραχύ.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Μαρτέλου μαγιορδόμου της Νευστρίας & Αυστρασίας, δούκα & πρίγκιπα (και de facto βασιλιά) των Φράγκων και ο μόνος γιος από τη 2η σύζυγό του Σβάνχιλντ των Αγκιλολφιδών, κόρη του Τάσσιλο Β΄ δούκα της Βαυαρίας (ή του Τέοντμπερτ δούκα της Βαυαρίας). Ο Κάρολος Μαρτέλος από την πρώτη σύζυγό του Ρότρουντ του Τρηρ (μάλλον των Μεροβιγγείων) είχε γιους τον Καρλομάν και τον Πεπίνο τον βραχύ.

Το 741 απεβίωσε ο πατέρας του και η εξουσία του έπρεπε να μοιραστεί στους τρεις γιούς του, αλλά ο Καρλομάν και ο Πεπίνος χαρακτήρισαν τον Γκρίφο νόθο και αφού τον δελέασαν σε παγίδα, τον φυλάκισαν σε μονή.

Ο Γκρίφο απέδρασε το 747 και τον υποστήριξε ο εκ μητρός μεγάλος θείος του Όντιλο δούκας της Βαυαρίας, ο οποίος όμως απεβίωσε το επόμενο έτος. Τότε ο Γκρίφο προσπάθησε να καταλάβει το δουκάτο της Βαυαρίας για τον εαυτό του. Εν τω μεταξύ ο Καρλομάν παραιτήθηκε και αποσύρθηκε σε μονή, έτσι ο Πεπίνος είχε γίνει μόνος μαγιορδόμος των Φράγκων. Αυτός ενήργησε αποφασιστικά, εισέβαλε στη Βαυαρία και τοποθέτησε δούκα τον γιο τού Όντιλο, τον Τάσσιλο Γ΄ υπό Φραγκική επικυριαρχία. Το 751 στέφθηκε βασιλιάς των Φράγκων.

Ο Γκρίφο συνέχισε την εξέγερσή του, αλλά το 753 στη μάχη του Σαιν-Ζαν ντε Μωριέν σκοτώθηκε.

Παραπομπές

Πηγές
 "Grifo", in Charles Cawley's 'Medieval Lands Project', hosted at the Foundation for Medieval Genealogy

Δυναστεία των Καρολιδών
Πεπινίδες
Αμποβιάν

Το Αμποβιάν (αρμενικά: Աբովյան) είναι αστική και δημοτική κοινότητα στην Αρμενία στην επαρχία Κατάικ. Βρίσκεται 16 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Ερεβάν και 32 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το επαρχιακό κέντρο Ραζντάν. Κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 43.495, από 59.000 που είχε αναφερθεί στην απογραφή του 1989. Επί του παρόντος, η πόλη έχει πληθυσμό περίπου 35.400 κατοίκων, σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016.

Με αυτοκινητόδρομο και σιδηρόδρομο που διασχίζει την πόλη που συνδέει το Ερεβάν με τις περιοχές των βορειοανατολικών περιοχών, το Αμποβιάν θεωρείται αποκεντρωμένη πόλη της αρμενικής πρωτεύουσας. Επομένως, το Αμποβιάν είναι γενικά γνωστό ως η "βόρεια πύλη του Ερεβάν".

Το Αμποβιάν καλύπτει έκταση περίπου 11 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Παραπομπές

Πόλεις της Αρμενίας
Μαργαρίτα της Αυστρίας, βασίλισσα της Ισπανίας

Η Μαργαρίτα της Αυστρίας (Margarete von Österreich, 25 Δεκεμβρίου 1584 - 3 Οκτωβρίου 1611) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν η σύζυγος του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1584 στο Γκρατς και ήταν η πέμπτη κόρη του Καρόλου Β΄ της Αυστρίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας.

Στις 18 Απριλίου 1599 η Μαργαρίτα τον πρώτο της εξάδελφο, Φίλιππο Γ΄ της Ισπανίας. Το ζευγάρι ανέπτυξε έναν στοργικό και στενό δεσμό ο οποίος ενισχύθηκε περαιτέρω με τη γέννηση του πρώτου γιου του το 1605. Η αγάπη της συζύγου του ήταν ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή του Φιλίππου.

Όπως και πολλές γυναίκες του οίκου των Αψβούργων, η Μαργαρίτα θεωρήθηκε πολύ έξυπνη και επιδέξια στην πολιτική. Ήταν μεγάλη προστάτιδα των τεχνών, καθώς και ένθερμη Καθολική. Η Βασίλισσα αντιτάχθηκε στις καταχρήσεις και την επιρροή του Δούκα της Λέρμα, στις υποθέσεις της κυβέρνησης.

Η Μαργαρίτα πέθανε από επιπλοκές μετά τη γέννηση του τελευταίου της παιδιού, Ινφάντη Αλφόνσου, στις 3 Οκτωβρίου 1611 σε ηλικία 26 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ.

Οικογένεια 
Το 1559 η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Φίλιππο Γ΄ της Ισπανίας και μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά:
την Άννα, Βασίλισσα της Γαλλίας (1601-1666), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ της Γαλλίας. Απέκτησαν 6 παιδιά (4 θνησιγενές). 
την Μαρία (1 Φεβρουαρίου-2 Φεβρουαρίου 1603).
τον Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας (1605-1665), παντρεύτηκε (2) την Ελισάβετ της Γαλλίας. Απέκτησαν 11 παιδιά (3 θνησιγενές); και (2) την Μαριάννα της Αυστρίας. Απέκτησαν 5 παιδιά. Είχε και ένα νόθο γιο, τον Χουάν της Αυστρίας από την ερωμένη του Μαρία Καλδερόν.
την Μαρία Άννα, Αυτοκράτειρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1606-1646), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απέκτησαν 6 παιδιά (1 θνησιγενές).
τον Κάρολο (1607-1632), δεν παντρεύτηκε ποτέ.
τον Φερδινάνδο (1609-1641), Αρχιεπίσκοπος του Τολέδο, Κυβερνήτης των Ισπανικών Κάτω Χωρών, δεν παντρεύτηκε ποτέ.
την Μαργαρίτα Φραγκίσκη (1610-1617).
τον Αλφόνσο Μαυρίκιο (1611-1612).

Τίτλοι
25 Δεκεμβρίου 1584 – 18 Απριλίου 1599: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Αρχιδούκισσα Μαργαρίτα της Αυστρίας
18 Απριλίου 1599 – 3 Οκτωβρίου 1611: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα της Ισπανίας και της Πορτογαλίας

Παραπομπές

Magdalena S. Sánchez, Pious and Political Images of a Habsburg Woman at the Court of Philip III (1598–1621). in: Magdalena S. Sánchez and Alain Saint-Saëns (ed.), Spanish women in the golden age: images and realities. Greenwood Publishing Group (1996).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

|-

|-

Οίκος των Αψβούργων
Βασίλισσες της Ισπανίας
Βασίλισσες της Πορτογαλίας
Βασίλισσες της Σικελίας
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Δούκισσες της Βουργουνδίας
Δούκισσες του Μιλάνου
Βασίλισσες της Νάπολης
Ένγκελμπερτ Β΄ της Γκορίτσια

Ο Ένγκελμπερτ Α΄, γερμ. Engelbert I (απεβ. 1 Απριλίου 1191) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1150-1191), μάργραβος της Ίστρια, παλατινός κόμης της Καρινθίας και επίτροπος (vogt, reeve) του Πατριαρχείου της Ακουιλέιας.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μάινχαρτ Α΄ κόμη της Γκορίτσια και της Ελισάβετ, κόρης του Μπότο κόμη του Σβάρτσενμπουρκ στο Νόρντγκαου της Βαυαρίας.

Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1137 ως επίτροπος (vogt) του αββαείου Μίλλσταττ, μία θέση που ανέλαβε ο θείος του Ένγκελμπερτ Α΄ (απεβ. 1122), μάλλον μετά που απεβίωσαν οι ιδρυτές του από τον Οίκο των Αριμπονιδών.

Το 1150 κληρονόμησε την κομητεία της Γκορίτσια από τον άτεκνο, μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο Β΄. Όπως ο πατέρας του, υπηρέτησε και εκείνος ως επίτροπος (reeve) της Ακουιλέια και του αββαείου του Αγ. Πέτρου στην Ίστρια. Έγινε σφοδρός υπέρμαχος των Χοενστάουφεν και -όπως και ο νεότερος αδελφός του Μάινχαρτ- ήταν προσωρινά μάργραβος της Ίστρια.

Ανταγωνιζόταν τον Οίκο των Άντεχς, δουκών της Μερανίας. Οι απόγονοί του κέρδισαν περισσότερη έκταση στην έσω Ίστρια, περί το Πάζιν (γερμ. Μίττερμπουρκ).

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Όθωνα Α΄ κόμη του Σάγιερν-Ντάχαου-Βάλλεϋ και είχε τέκνα:
 Ένγκελμερτ Γ΄ απεβ. 1220, κόμη της Γκορίτσια.
 Μάινχαρτ Β΄ π. 1160-1231, κόμη της Γκορίτσια. 
 Βεατρίκη, μοναχή στην Ακουιλέια.

Πηγές
 Genealogy of Gorizia
 Meinhard and his successors ruled Pazin and some other parts of Istria

Παραπομπές 

Οίκος της Γκορίτσια
Μητροπολίτης Πέτρας και Χερρονήσου Γεράσιμος

Ο  Μητροπολίτης Πέτρας και Χερρονήσου Γεράσιμος Μαρματάκης (17 Σεπτεμβρίου 1969) είναι Μητροπολίτης Πέτρας και Χερρονήσου από το 2015.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο στις 17 Σεπτεμβρίου 1969. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών στη γενέτειρά του, εισήχθη στην Ανώτερα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών. Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εν συνεχεία παρακολούθησε μαθήματα στό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών του τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών στόν τομέα Ιστορίας – Λατρείας.

Μοναχός εκάρη στην Ιερά Μονή της Παναγίας Αγκαράθου από τον τότε Καθηγούμενο Καλλίνικο Θωμακάκη. Χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Τιμόθεο στις 11 Φεβρουαρίου 1995 και Πρεσβύτερος την 27 Ιανουαρίου 2001. Την ίδια ημέρα ελαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτου. Στις 13 Οκτωβρίου 2001 έλαβε το οφίκιο της πνευματικής πατρότητος υπό του Επισκόπου Κνωσσού Μακαρίου.

Το 1998 κατόπιν αποφάσεως του Ηγουμενοσυμβουλίου της Μονής ορίσθηκε οικονόμος του ερειπωμένου Μετοχιού Κυρίας Ελεούσας Χερσονήσου, το οποίο ανακαίνισε εκ βάθρων.

Στις 28 Ιουνίου 2004, εξελέγη από την αδελφότητα της Μονής της Μετανοίας του Καθηγούμενος αυτής και ενθρονίζεται στην 1 Ιουλίου, θέση από που διακόνησε ως και την εκλογής του. Επί Ηγουμενίας του ανακαινίσθηκε το Καθολικό, το Ηγουμενείο και άλλα τμήματα αυτής. Εκπροσώπησε την Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης σε διάφορες αποστολές και εκδηλώσεις.

Το έτος 2013 με Συνοδική απόφαση της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης, διορίσθηκε Μέλος της Συνοδικής Επιτροπής επί του Μοναχικού βίου της Εκκλησίας Κρήτης.

Στις 14 Δεκεμβρίου 2015 εξελέγη παμψηφεί από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας Κρήτης, Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου. Από τον Σεπτέμβριο του 2016 έως το τέλος Αυγούστου 2017 κλήθηκε υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου ως μέλος της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το 2016 διετέλεσε Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφικό Επίσημη Ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου

Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Πέτρας και Χερρονήσου
Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Χιού Φούτ

O Χιου Φουτ (πλήρες όνομα  Hugh Mackintosh Foot, Baron Caradon (8 Οκτωβρίου 1907 – 5 Σεπτεμβρίου 1990)  ήταν Βρετανός κυβερνήτης διαφόρων αποικιών ο οποίος επέβλεψε την πορεία τους προς ανεξαρτησία, ενώ διετέλεσε και εκπρόσωπος της Μεγάλης Βρετανίας στον ΟΗΕ.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Χιου Φουτ γεννήθηκε στο Πλύμουθ στις 8 Οκτώβρη 1907. Σπούδασε στο κολλέγιο St. John στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και αποφοίτησε το 1929. Ήταν πρόεδρος της ένωσης διαλόγου/αντιλόγου (debate) Cambridge Union και πρόεδρος της Φιλελεύθερης Λέσχης του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.

Καρριέρα
Η καριέρα του Φουτ ήταν μακριά και γεμάτη διακρίσεις. Στην βρετανική Παλαιστίνη υπηρέτησε ως βοηθός του επιτρόπου της Ναμπλούς. Στον β ΠΠ υπηρέτησα σαν στρατιωτικός διοικητής στην Κυρηναϊκή (Ανατολική Λιβύη) και μετά ήταν ο αποικιακός διοικητής της Κύπρου από το  1943 ως το 1945. Μετά τον πόλεμο υπηρέτησε ως  στην Τζαμάικα (1945-47), Νιγηρία (1947-1950), ξανά στην Τζαμάικα από το 1951. 

Επέστρεψε στην Κύπρο ως Κυβερνήτης το 1957 έως το 1960, όπου η Κύπρος κέρδισε την ανεξαρτησία της. Το 1961, έγινε πρέσβης της Μεγάλης Βρετανίας στον ΟΗΕ. Όταν οι εργατικοί κέρδισαν τις γενικές εκλογές του 1964, έγινε υπουργός Εξωτερικών (Minister of State for Foreign Affairs) και πρέσβης της Βρετανίας στον ΟΗΕ από το 1964 ως το 1970. 

Ο Φουτ ήταν μασόνος.

Οικογένεια
Ο Φουτ ήταν ένα εκ των τεσσάρων παιδιών του βουλευτή της Αγγλίας με το κόμμα των Φιλελευθέρων Άιζακ Φουτ. Το 1936 νυμφεύτηκε την Florence Sylvia Tod 1936 και απέκτησαν 4 παιδιά, 3 αγόρια και 1 κορίτσι.

Παραπομπές

Κυπριακό πρόβλημα
Γιαν Ίβαρσον

Ο Γιαν Ίβαρσον (1931) είναι Σουηδός μεταφραστής, με ειδίκευση στην οπτικοακουστική μετάφραση.

Βιογραφία 
Ο Ίβαρσον σπούδασε μαθηματικά, φυσική, λογοτεχνία, σκανδιναβικές γλώσσες και αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Υπήρξε μέλος της φοιτητικής θεατρικής ομάδας και αργότερα εργάστηκε στο δημοτικό θέατρο της Ουψάλα. Από το 1960 έως το 1963 δίδαξε στο Christian-Albrechts-Universität στη Σουηδία και από το 1963 μέχρι το 1970 δίδαξε σουηδική γλώσσα και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης στο Παρίσι. Από το 1965 έως το 1970 δίδαξε στην École Supérieure d'Interprètes et de Traducteurs (Ανωτάτη Σχολή Μεταφραστών και Διερμηνέων) στο Παρίσι και εργάστηκε σε αρκετά θέατρα στην ίδια πόλη. Από το 1970 έως το 1978 υπήρξε γενικός διευθυντής στο Σουηδικό Πολιτιστικό Κέντρο στο Παρίσι.

Επέστρεψε στη Σουηδία το 1978 και εργάστηκε στη Στοκχόλμη ως υποτιτλιστής για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, κυρίως για τον σουηδικό ραδιοτηλεοπτικό σταθμό Sveriges Television (SVT). Έγινε υπεύθυνος προγράμματος με ειδίκευση στο δράμα. Συνεργάστηκε με τη ScanTitling/Cavena σε ένα νέο πρόγραμμα υποτιτλισμού μέσω υπολογιστή στο SVT. Συνταξιοδοτήθηκε το 1995 και μετακόμισε στην παραλιακή πόλη Simrishamn στη νότια Σουηδία όπου συνέχισε να εργάζεται ως μεταφραστής και υποτιτλιστής.

Έργα 
Ο Ίβαρσον έχει μεταφράσει στίχους, δράμα, προγράμματα για την τηλεόραση και βιβλία από τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα αγγλικά προς τα σουηδικά. Το 1992 κυκλοφόρησε το βιβλίο Subtitling for the Media – A Handbook of an Art και το 1998 ο ίδιος και η Mary Carroll κυκλοφόρησαν το εγχειρίδιο Subtitling. Το βιβλίο του 'Short Technical History of Subtitles in Europe' παραμένει ένα από τα ελάχιστα βιβλία που έχουν ως θέμα την ιστορία του υποτιτλισμού και κατέχει σημαντική θέση στη διεθνή βιβλιογραφία.

Από το 1992 έως το 1996 συνεργάστηκε με την ομάδα εργασίας του Language Transfer of the European Institute for the Media και το 1995 ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του European Association for Studies in Screen Translation (ESIST), στο οποίο διετέλεσε για κάποια χρόνια αντιπρόεδρος.

Βραβεία 
Το Βραβείο Γιαν Ίβαρσον απονέμεται από την European Association for Studies in Screen Translation στην καλύτερη συνεισφορά στον κλάδο της οπτικοακουστικής μετάφρασης. Το πρώτο βραβείο δόθηκε στον ίδιο τον Ίβαρσον στο Βερολίνο στο συνέδριο Language and the Media που πραγματοποιήθηκε το 2010, για την πρωτοπορική συνεισφορά του στον κλάδο του υποτιτλισμού. Μετέπειτα νικητές του βραβείου Γιαν Ίβαρσον ήταν η υποτιτλίστρια Mary Carroll (2012) και ο ερευνητής της οπτικοακουστικής μετάφρασης Jorge Díaz Cintas (2014).

Δημοσιεύσεις 

 Subtitling for the Media. A Handbook of an Art. Stockholm, Transedit, 1992
 Subtitling. Simrishamn, Transedit, 1998
 A short technical history of subtitles in Europe. Online at http://www.transedit.se/history.htm

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ivarsson's personal website http://www.transedit.se/About%20myself.htm
 "Jan Ivarsson Award – Esist". www.esist.org

Παραπομπές 

Σουηδοί μεταφραστές
Τσίλι κον κέσο

Το τσίλι κον κέσο (Ισπανικά: Chile con queso - τσίλι με τυρί) είναι ορεκτικό ή συνοδευτικό πιάτο λιωμένου τυριού ή συνηθέστερα παστεριωμένο προϊόν επεξεργασμένου τυριού όπως το τυρί Velveeta, και πιπεριάς τσίλι που τυπικά σερβίρεται σε εστιατόρια Τεξανο-Μεξικανικής κουζίνας (Τεξ-Μεξ) ως ντιπ για τα τσιπς τορτίγιας.

Παραπομπές

Ορεκτικά
Μεξικάνικη κουζίνα
Κουζίνα του Νέου Μεξικού
Τρόφιμα με βάση το τυρί
Καυτερές σάλτσες
Ντιπ
Μοσλαβάτσκα Γκόρα

Η Μοσλαβάτσκα Γκόρα (κροατικά: Moslavačka Gora) είναι μια μικρή οροσειρά που βρίσκεται στην κεντρική Κροατία στα σύνορα της κομητείας Μπιελοβάρ-Μπιλογκόρα και της κομητείας Σισάκ-Μοσλάβινα. Ανήκουν στα βυθισμένα βραχώδη υψίπεδα των παλαιογεωλογικών ορεινών περιοχών, πλούσια σε ορυκτούς πόρους (γρανίτη, πετρέλαιο και φυσικό αέριο). Η υψηλότερη κορυφή είναι η Χούμκα με υψόμετρο 489 μ. Άλλες προεξέχουσες κορυφές περιλαμβάνουν τη Βις (444 μ) τη Καλουτζέροφ γκρομπ (437 μ) και τη Μιέσετς (Σελήνη) (354 μ). Η έκταση της οροσειράς είναι περίπου 1350 τ.χλμ.

Τα όρη Μοσλαβάτσκα καλύπτονται από πυκνά δάση από οξιές, καστανιές, μαύρη ελάστρα, σημύδα και άλλα, ενώ στις κάτω περιοχές υπάρχουν καλλιεργούμενοι οπωρώνες και αμπελώνες. Οι νότιες πλαγιές είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακές.

Προϊστορικοί ελέφαντες (όπως οι Gomphotherium angustidens, Prodeinotherium bavaricum και απολιθώματα του Brachypotherium brachypus) βρέθηκαν μέσα στα παλαιότερα ιζήματα σε ορυχείο μπεντονίτη κοντά στο χωριό Γκόρνια Γιελένσκα το 1994 τα οποία χρονολογούνται πριν από περίπου 17 εκατομμύρια χρόνια και είναι από τα παλαιότερα στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Υπάρχουν πολλά λατομεία, μερικά από αυτά εγκαταλελλειμμένα. Τα σημαντικότερα περιλαμβάνουν τα Πλέτερατς και Μικλέουσκα.

Στην περιοχή Μοσλαβάτσκα Γκόρα, υπάρχουν υπολείμματα αρχαίων οχυρώσεων, εκ των οποίων το πιο γνωστό είναι το Γκάριτς-γκραντ, που χτίστηκε από τον Μπαν Στεπιάν Σούμπιτς το 1256 μ.Χ..

Η περιοχή έχει προστατευμένη από το 2007, αφού έχει χαρακτηριστεί ως περιφερειακό πάρκο.

Η Μοσλαβάτσκα Γκόρα έχει πολύ ενδιαφέροντα γεωλογικά χαρακτηριστικά και πλούσια γεωλογική κληρονομιά. Χαρακτηριστική είναι η εμφάνιση διαφόρων πυριγενών και μεταμορφικών πετρωμάτων σε ενδιαφέρουσες δομικές σχέσεις.

Παραπομπές

Γεωγραφία της Κροατίας
Μαριάννα της Αυστρίας

Η Μαριάννα της Αυστρίας (Marianna von Österreich, 23 Δεκεμβρίου 1634 - 16 Μαΐου 1696) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαριας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της της Ισπανίας.

Βιογραφία
Η Μαρία Άννα γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1634 στο Βίνερ Νόυστατ και ήταν η μοναδική κόρη  του Φερδινάνδου Γ΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας, και της Μαρίας Άννας των Αψβούργων, κόρης του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας.

Στις 7 Οκτωβρίου 1649 παντρεύτηκε τον -κατά 15 χρόνια μεγαλύτερό της- Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας. Ο γάμος της Μαριάννας και του Φιλίππου Δ΄ δεν ήταν ευτυχισμένος, λόγω της απιστίας του Φίλιππου Δ΄ και της διαφοράς ηλικίας μεταξύ τους.

Μετά το τέλος του Φίλιππου στις 17 Σεπτεμβρίου 1665, η Μαριάννα έγινε αντιβασίλισσα του γιου της Καρόλου Β΄. Το 1675, ο γιος της Κάρολος Β΄ έφτασε σε ηλικία που έπρεπε να κυβερνήσει, όμως η Μαριάννα συνέχισε να κυβερνά, τις περισσότερες φορές λόγω των ασθενειών του γιου της.

Απεβίωσε από καρκίνο του μαστού στις 16 Μαΐου 1696 στο Παλάτι Ουθέδα σε ηλικία 61 ετών. Τάφηκε στο Ελ Εσκοριάλ.

Η Μαριάννα ήταν επίσης γνωστή ως ευεργέτιδα: χρηματοδότησε στα μέσα του 17ου αιώνα το ταξίδι δύο Ιησουιτών, του ευλογημένου Πατέρα Ντιέγο Λουίς δε Σαν Βιτόρες και του Αγίου Πέτρου Καλούνγκσοντ στο Γκουάμ, προκειμένου να φέρουν στον Καθολικισμό τον αυτόχθονο λαό Τσαμόρο των ομώνυμων Νησών Μαριάννα.

Οικογένεια 
Το 1649 η Μαριάννα παντρεύτηκε τον Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας και μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
 Μαργαρίτα Θηρεσία 1651-1673, παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Α΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.
Μαρία Αμβροσία δε λα Κονσεψιόν 1655.
 Φίλιππος Πρόσπερος της Ισπανίας 1657-1611.
Φερδινάνδος Θωμάς 1658-1659.
 Κάρολος Β΄ 1661-1700 της Ισπανίας.

Τίτλοι
24 Δεκεμβρίου 1634 - 7 Οκτωβρίου 1649: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Αρχιδούκισσα Μαριάννα της Αυστρίας
7 Οκτωβρίου 1649 – 17 Σεπτεμβρίου 1665: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα
17 Σεπτεμβρίου 1665 - 1675: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα-Αντιβασίλισσα
17 Σεπτεμβρίου 1665 - 16 Μαΐου 1696: Η Μεγαλειότητα Της Η Χήρα Βασίλισσα της Ισπανίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

|-

Βασιλομήτωρ
Οίκος των Αψβούργων
Βασίλισσες της Ισπανίας
Βασίλισσες της Σικελίας
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Δούκισσες της Βουργουνδίας
Δούκισσες του Λουξεμβούργου
Δούκισσες του Μιλάνου
Βασίλισσες της Νάπολης
Σίσι Λασιθίου

Το Σίσι είναι παραθαλάσσιο χωριό στις βόρειες ακτές της Κοινότητος Βραχασίου του δήμου Αγίου Νικολάου. Βρίσκεται κοντά στα Μάλια, στα όρια των νομών Λασιθίου και Ηρακλείου και έχει πληθυσμό 1003 κατοίκους.(απογραφή 2011). Απέχει 22 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και 35 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο.

Ιστορία 
Η περιοχή κατοικούνταν από την μινωική εποχή, πράγμα που αποδεικνύεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα στον λόφο Κεφάλι.Η Βέλγικη Αρχαιολογική Σχολή και το πανεπιστήμιο της Leuven, υπό τον καθηγητή Jean Driessen, σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων πραγματοποιεί ανασκαφές, οι οποίες έφεραν στο φως μία μικρή μινωική πόλη και ένα νεκροταφείο.Σύμφωνα με τις έρευνες, η περιοχή διοικούνταν από το ανάκτορο των Μαλίων και βρισκόταν σε θέση μεγάλης στρατηγικής και εμπορικής σημασίας.Αργότερα, το Σίσι λειτουργούσε ως το επίνειο του Βραχασίου, απ' όπου γινόταν η μεταφορά των αμυγδάλων, βασικού εξαγωγικού προϊόντος ολόκληρου του Μεραμβέλλου.Κατά την επανάσταση του 1821 υπήρξε καταφύγιο αγωνιστών και το φυσικό λιμανάκι του χρησιμοποιήθηκε για την μεταφορά πολεμοφοδίων.Τις τελευταίες δεκαετίες, λόγω του τουρισμού, γνώρισε τεράστια ανάπτυξη με αποτέλεσμα να γίνει ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός κυρίως λόγω των παραλιών και των ξενοδοχειακών μονάδων.

Κλίμα
Το κλίμα της περιοχής ανήκει στην μεσογειακή κλιματολογική ζώνη που προσδίδει τον κύριο κλιματικό χαρακτήρα της, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως εύκρατος. Η ατμόσφαιρα είναι αρκετά υγρή και ο χειμώνας είναι αρκετά ήπιος και υγρός, με λίγες βροχοπτώσεις. Η χιονόπτωση είναι σπάνια.Τέλος, το καλοκαίρι είναι πολύ θερμό και άνυδρο.

Οικονομία στο Σίσι 
Η τοπική οικονομία στηρίζεται σε 2 κυρίως τομείς.Ο ένας είναι η καλλιέργεια ελαιοδέντρων και η παραγωγή ελαιολάδου, κατά το Φθινόπωρο και τον Χειμώνα, κυρίως και ο άλλος είναι ο τουρισμός, που αρχίζει μετά το Πάσχα και τελειώνει στους πρώτους φθινοπωρινούς μήνες.

Εκδηλώσεις
Από τις πιο δημοφιλείς τοπικές εκδηλώσεις είναι αύτη που διοργανώνεται στο λιμάνι του Σισίου κάθε Καθαρά Δευτέρα, όπου προσφέρεται φασολάδα και άλλα νηστήσιμα εδέσματα και ακολουθούν μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις.Επίσης, πολύ γνωστή είναι η εκδήλωση τοπικών καλλιτεχνών, που λαμβάνει χώρα στις αρχές Αυγούστου και συμμετέχουν όλοι οι μουσικοί και τραγουδιστες της περιοχής

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Αγίου Νικολάου
Βρουτία Κρισπίνα

Η Βρουτία Κρισπίνα (Bruttia Crispina, 164 - 191) ήταν η σύζυγος του Κόμμοδου, αυτοκράτορα της Ρώμης.

Βιογραφία
Η Κρισπίνα προερχόταν από μια επιφανή αριστοκρατική οικογένεια και ήταν η κόρη του διπλού ύπατου Γάιου Βρούττιου Παρόν και της Λαβερίας Κρισπίνας. Οι παππούδες της Κρισπίνας ήταν ύπατος και γερουσιαστής Γάιος Βρούττιος Παρόν και η πλούσια κληρονόμος Λαβερία Χοστιλία Κρίσπινα, κόρη του διπλού ύπατου, Μάνιου Λαβέριου Μάξιμου.

Η οικογένεια του πατέρα της προέρχεται αρχικά από το Βόλτσεϊ, τη Λευκανία, την Ιταλία και ήταν στενά συνδεδεμένη με του αυτοκράτορες Τραϊανό, Ανδριανό, Αντωνίνο Πίο και Μάρκο Αυρήλιο. Η Κρισπίνα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη ή το Βόλτσεϊ.

Το 178 παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Κόμμοδο. Αν και η τελετή ήταν μέτρια, ο αυτοκράτορας έδωσε δώρα μεταξύ των παρευρισκομένων. Όπως πολλοί γάμοι εκείνης της εποχής μεταξύ των νέων μελών των ανώτερων τάξεων, αυτή η ένωση είχε προηγουμένως συμφωνηθεί από τους γονείς και των δύο, τον Γάιο και τον Μάρκο Αυρήλιο. Μετά το γάμο έλαβε τον τίτλο της Αυγούστας. Παρά την ομορφιά της, η Κρισπίνα δεν άρεσε στο Κόμμοδο, επειδή ήταν μάταιη και υπερήφανη.

Το 182 η Κρισπίνα θα μπορούσε να ήταν έγκυος, καθώς κατηγορήθηκε για προδοσία και μοιχεία, πιθανώς με την υπόδειξη της Λουκίλλας. Ως τιμωρία, καταδικάστηκε σε εξορία στο Κάπρι και τελικά εκτελέστηκε. Αυτή η θεωρία βασίζεται στην έκδοση νομισμάτων από την επαρχία της Αιγύπτου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Bruttia Crispina , livius.org, 2007. Accessed 2012-5-29.
 Bruttia Crispina (164-183AD) coin. Accessed 2012-5-29.
 Crispina coins, forumancientcoins.com. Accessed 2012-5-29.

Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Κατάλογος προέδρων της Τσεχίας

Ακολουθεί κατάλογος με τους προέδρους της Τσεχικής Δημοκρατίας, . Η θέση θεσμοθετήθηκε το 1993 έπειτα από τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας.
Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Βάτσλαβ Χάβελ. Σημερινός κάτοχος του αξιώματος είναι ο Μίλος Ζέμαν, από τις 8 Μαρτίου 2013.
Ως το 2012 ο Πρόεδρος εκλεγόταν από τη Βουλή και τη Γερουσία για θητεία πέντε ετών. Από το 2013 η εκλογή του αρχηγού κράτους γίνεται με λαϊκή ψήφο.

Πρόεδροι της Τσεχικής Δημοκρατίας
 Κόμματα

Εν ζωή πρώην πρόεδροι
Σήμερα ζει ένας πρώην πρόεδρος:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σύνταγμα της Τσεχίας.  Τα άρθρα 54-66 είναι κυρίως σχετικά με την προεδρία.
Επίσημος δικτυακός τόπος του Μεγάρου τηε Πράγας

 *
Μεγάλο Χωριό Τήλου

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μεγάλο Χωριό (αποσαφήνιση)

Το Μεγάλο Χωριό είναι πεδινός οικισμός στην Τήλο των Δωδεκανήσων.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Μεγάλο Χωριό βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Τήλου και είναι κτισμένο στις απότομες πλαγιές του λόφου του Αγίου Στεφάνου με το αρχαίο κάστρο στην κορυφή του. Το χωριό απέχει 7 χλμ. βορειοδυτικά από τα Λιβάδια, που είναι το  λιμάνι του νησιού. Το σημαντικότερο αξιοθέατο του χωριού είναι το κάστρο του φρουρίου της Μεσσαρίας, χτισμένο μεταξύ του 14ου και 15ου αιώνα και το σπήλαιο Χαρκαδιό, όπου βρέθηκαν σκελετοί νάνων ελεφάντων από το 4.500 π.Χ. Ενδιαφέροντα είναι τα κτίρια του Δημαρχείου, του δημοτικού σχολείου, της βιβλιοθήκης, του Μουσείου των Νάνων Ελεφάντων, του ιατρείου και το παντοπωλείου που αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Η γειτονική πλατεία προσφέρει θέα προς τα νότια της κοιλάδας και του κόλπου της Ερίστου. Πολλές εκκλησίες,κυρίως ιδιόκτητες, στη περιοχή του κάστρου αλλά και του χωριού έχουν κηρυχθεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία.

Διοικητικά 
Το Μεγάλο Χωριό ορίστηκε ως έδρα του νησιού το 1948 όταν συστάθηκε ο δήμος με το ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948. Διοικητικά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την έδρα του Δήμου Τήλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 241 κατοίκους.

Δήμαρχοι Μεγάλου Χωρίου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Τήλου

Παραπομπές 

Χωριά της Τήλου
Λιβάδια Τήλου

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Λιβάδια (αποσαφήνιση)

Τα Λιβάδια είναι παραθαλάσσιος οικισμός στην Τήλο των Δωδεκανήσων με υψόμετρο 20 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Τα Λιβάδια αποτελούν το λιμάνι του νησιού και είναι ο μεγαλύτερος οικισμός του. Προς τα βόρεια φαίνονται τα βουνά της Τουρκίας και προς τα βορειοδυτικά η Σύμη. Στο βουνό, πάνω από το χωριό, δεσπόζει το Κάστρο της Αγιοσυκιάς, χτισμένο τον 14ο αιώνα. Δίπλα στο λιμάνι βρίσκεται η παραλία Λιβάδια που ξεκινάει με χαλίκια και βαθμιαία καταλήγει σε άμμο και με αρμιρίκια κατά μήκος της. Αξιοπρόσεκτο είναι το κτίριο του αστυνομικού τμήματος με αρχιτεκτονική της ιταλοκρατίας της Δωδεκανήσου (1912 - 1948).

Διοικητικά
Διοικητικά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη νησίδα Αντίτηλο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Λιβαδίων που υπάγεται στο δήμο Τήλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 484 κατοίκους.

Παραπομπές

Χωριά της Τήλου
Ζουλί Κλαρί

Η Ζυλί Κλαρί (Julie Clary, 26 Δεκεμβρίου 1771 - 7 Απριλίου 1845) ήταν η σύζυγος του βασιλιά της Ισπανίας, της Νάπολης, της Σικελίας και των Ινδιών, Ιωσήφ Βοναπάρτη.

Βιογραφία
Η Μαρί Ζυλί γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1771 και ήταν κόρη του πλούσιου εμπόρου μεταξιού, Φρανσουά Κλαρί και της δεύτερης συζύγου του Φρανσουάζ Ροζ Σομί.

Την 1η Αυγούστου 1794 η Ζυλί παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Βοναπάρτη, μεγάλο αδελφό του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Συνόδευσε τον σύζυγό της στην Ιταλία όταν έγινε πρεσβευτής στη Ρώμη το 1797 και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μαζί του στο Παρίσι το 1800.

Το 1804, όταν ο Ναπολέων έγινε αυτοκράτορας, ονόμασε τον αδελφό του Ιωσήφ, Αυτοκρατορικό Πρίγκιπα, δίνοντας στην Ζυλί τον τίτλο της Αυτοκρατορικής Πριγκίπισσας. Κατά τη διάρκεια της στέψης του αυτοκράτορα και της αυτοκράτειρας το ίδιο έτος, ανατέθηκε στη Ζυλί να μεταφέρει με το τρένο της αυτοκράτειρας, τις νύφες της.

Ήταν η πρώτη βασίλισσα της Ισπανίας που γεννήθηκε εκτός βασιλικής οικογένειας. Στην Ισπανία, αναφερόταν ως "Reina ausente" ('Η Απούσα Βασίλισσα').

Η Ζυλί ήταν κατά πάσα πιθανότητα πολύ ικανή να συμπεριφέρεται σύμφωνα με την εθιμοτυπία της αυλής και την "βασιλική διατύπωση". Προτιμούσε να ζήσει μια ιδιωτική ζωή που περιβάλλεται από την οικογένειά της και τους συγγενείς της, καθώς επίσης και μακριά από το μοιχό σύζυγό της. Το 1840, ο Ιωσήφ ενώθηκε με τη Ζυλί στη Φλωρεντία. Παρά τη μοιχεία του, ανέφερε τον Ιωσήφ ως "αγαπημένο μου σύζυγο". 

Η Ζυλί πέθανε 8 μήνες μετά τον σύζυγό της, στις 7 Απριλίου 1845 στη Φλωρεντία σε ηλικία 73 ετών. Θάφτηκε δίπλα στον σύζυγό της στη Βασιλική του Τιμίου Σταυρού στη Φλωρεντία.

Οικογένεια 
Το 1794 παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Βοναπάρτη και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
την Ιουλία Ιωσηφίνα Βοναπάρτη (1796).
τη Ζηναΐδα Λετισία Ιουλία Βοναπάρτη (1801-1854), παντρεύτηκε τον Κάρολο Λουκιανό Βοναπάρτη, 2ο Πρίγκιπα του Κανίνο. Απέκτησαν 12 παιδιά.
την Καρλόττα Ναπολεώνη Βοναπάρτη (1802-1839), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ της Ολλανδίας. Δεν απέκτησαν παιδιά.

Τίτλοι
26 Δεκεμβρίου 1771 – 1 Αυγούστου 1794: Δεσποινίς Μαρί Ζυλί Κλαρί
1 Αυγούστου 1794 – 30 Μαρτίου 1806: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ιωσήφ Βοναπάρτη
30 Μαρτίου 1806 – 6 Ιουνίου 1808: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα της Νάπολης, της Σικελίας, της Ισπανίας και των Ινδιών
8 Ιουνίου 1808 – 11 Δεκεμβρίου 1813: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα της Ισπανίας και των Ινδιών
1815-1845 (ανεπίσημα): Κόμισσα του Σουρβιγιέ

Παραπομπές

 Manuel Ríos Mazcarelle. Reinas de España, Casa de Borbón, I, Alderabán, El legado de la historia, Madrid, 1999. 1ª edición, , 291 pages, (Spanish).
 Juan balanso. Julia Bonaparte, reina de España, Planeta, 1991 - 170 sidor, 1st edition, , 2001 2 upplagan,

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

|-

Βασίλισσες της Ισπανίας
Βασίλισσες της Νάπολης
Βασίλισσες της Σικελίας
Σκαθάρι καμηλοπάρδαλη

Το σκαθάρι καμηλοπάρδαλη (Trachelophorus giraffa) είναι ένα σκαθάρι ενδημικό στην Μαδαγασκάρη.

Αναφορές 

Κολεόπτερα
Πρόεδρος του Μαυροβουνίου

Ο Πρόεδρος του Μαυροβουνίου (μαυροβουνιακά: Predsjednik Crne Gore, Predśednik Crne Gore) είναι ο αρχηγός κράτους του Μαυροβουνίου. Το Γαλάζιο Παλάτι στην Τσέτινιε αποτελεί την επίσημη κατοικία του προέδρου. Η θητεία του είναι πενταετής και εκλέγεται από τον λαό. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Μίλο Τζουκάνοβιτς, από το 2018.

Καθήκοντα 

Στο Άρθρο 88 του Συντάγματος αναφέρεται ότι καθήκοντα του Προέδρου είναι να: 
εκπροσωπεί τη χώρα στο εσωτερικό και διεθνώς,
να υπογράφει νομοσχέδια,
να προκηρύσσει εκλογές για τη Συνέλευση,
να προτείνει στη Συνέλευση υποψήφιους για την πρωθυπουργία  και για τον πρόεδρο και τους δικαστές του Συνταγματικού Δικαστηρίου,
να προτείνει στη Συνέλευση τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος,
να χορηγεί αμνηστία για ποινικά αδικήματα,
να φέρει παράσημα και βραβεία,
να ασκεί όλα τα υπόλοιπα καθήκοντα σύμφωνα με το Σύνταγμα.

Ο Πρόεδρος θα πρέπει να είναι μέλος του Ανώτατου Συμβουλίου Άμυνας.

Εκλογή 
Η εκλογή του γίνεται χρησιμοποιώντας το σύστημα των δύο γύρων. Εάν κανένας υποψήφιος δεν λάβει την πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο, διεξάγεται τελικός γύρος δύο εβδομάδες αργότερα. Προκειμένου να υποβάλουν την υποψηφιότητά τους στην Κρατική Εκλογική Επιτροπή, οι υποψήφιοι απαιτείται να συλλέξουν 7.993 υπογραφές. Νέος πρόεδρος εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια, και μπορεί να υπηρετήσει μόνο μέχρι δύο θητείες. Σύμφωνα με το σύνταγμα, η θητεία του Προέδρου μπορεί να παραταθεί σε περίπτωση κήρυξης πολέμου, για όσο διαρκεί ο πόλεμος.

Θητεία 
Σύμφωνα με το Άρθρο 87 του Συντάγματος, η θητεία του Προέδρου τερματίζεται όταν τελειώνει και η θητεία για την οποία εξελέγη, σε περίπτωση ανάκλησης και με την παραίτησή του. Ο Πρόεδρος μπορεί να ανακληθεί από την Συνέλευση, μόνο σε περίπτωση που το Συνταγματικό Δικαστήριο αποφανθεί ότι παραβίασε τις διατάξεις του Συντάγματος. Την σχετική διαδικασία καθαίρεσης και απομάκρυνσης του Προέδρου ξεκινά η Συνέλευση.

Άσκηση καθηκόντων
Σύμφωνα με το Άρθρο 90 του Συντάγματος, σε περίπτωση που η θητεία του Προέδρου τερματιστεί, μέχρι να εκλεγεί νέος πρόεδρος και όταν ο πρόεδρος προσωρινά εμποδίζεται να ασκήσει τα καθήκοντά του, μπορεί να αναλάβει προεδρικά καθήκοντα η Συνέλευση. Σε περίπτωση που η τελευταία διαλύεται, τότε ο Πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου αναλαμβάνει προσωρινά τα καθήκοντα του Προέδρου.

Πρόεδροι

Εν ζωή πρώην πρόεδροι

Παραπομπές 

Προεδρος
 *