joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λίρα Αγίας Ελένης

Η Λίρα της Αγίας Ελένης (Saint Helena pound) είναι το νόμισμα της Αγίας Ελένης και της Νήσου της Αναλήψεως. Είναι ίσης αξίας με τη Λίρα Αγγλίας και υποδιαιρείται σε 100 πένες (ενικός penny, πληθ. pence).

Η λίρα Αγίας Ελένης καλείται απλώς  "λίρα" και χρησιμοποιείται στα νησιά Αγία Ελένη και στη Νήσο Αναλήψεως, τα οποία συναποτελούν το βρετανικό υπερπόντιο έδαφος Αγία Ελένη, Ασενσιόν και Τριστάν ντα Κούνια. Το τρίτο νησί του εδάφους, Τριστάν ντα Κούνια, χρησιμοποιεί τη λίρα στερλίνα. Ωστόσο, περιστασιακά χρησιμοποιούνται αναμνηστικά κέρματα της λίρας Αγίας Ελένης στο νησί αυτό.

Ιστορία 
Αρχικά, το βρετανικό νόμισμα ήταν σε κυκλοφορία στο βρετανικό έδαφος της Αγίας Ελένης και η λίρα υποδιαιρούνταν σε 20 σελίνια (shillings)  και το καθένα ήταν από 12 πένες (pence). Μέχρι το 1961 το ισότιμο σε αξία με τη λίρα στερλίνα νόμισμα της Νοτίου Αφρικής γινόταν επίσης δεκτό. Η εισαγωγή όμως της Νότιας Αφρικής στο δεκαδικό σύστημα έφερε και την εγκατάλειψη της λίρας. Το 1976 η κυβέρνηση της Αγίας Ελένης άρχισε να εκδίδει χαρτονομίσματα και ακολούθησαν τα κέρματα, το 1984.

To 1984 εισήχθησαν κέρματα ονομαστικής αξίας των 1, 2, 5, 10 και 50 πενών και της 1 λίρας. Ακολούθησαν τα κέρματα των 20 πενών, το 1998 και των 2 λιρών το 2002.

Τα αρχικά τραπεζογραμμάτια ήταν το 18ο αιώνα (2½ και 5 σελίνια, 1 και 2 λίρες). Η επόμενη σειρά τους κυκλοφόρησε μετά το 1917 σε αξία των 5, 20 και 40 σελινίων.

Το 1976 εισήχθησαν τα χαρτονομίσματα της  1 και των  5 λιρών και το 1979 των 50 πενών και των 10 λιρών. Το χαρτονόμισμα της 1 λίρας αντικαταστάθηκε από κέρμα το 1984 και τα τραπεζογραμμάτια των 20 λιρών κυκλοφόρησαν το  1986.

Η Αγία Ελένη δεν έχει δική της Κεντρική Τράπεζα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 www.sainthelenabank.com

Λιρα Αγιας Ελενης
Νήσος Αγίας Ελένης
Ισαβέλλα του Κουσί

Η Ισαβέλλα Πλανταγενέτη, επίσης γνωστή ως Ισαβέλλα του Κουσί (16 Ιουνίου 1332 – 1379/1382), ήταν η μεγαλύτερη κόρη και δεύτερο παιδί του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Γ΄ και της Φιλίππης του Αινώ. Πήρε το όνομά της από την γιαγιά της, Ισαβέλλα της Γαλλίας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Όταν ήταν παιδί, ο πατέρας της ήθελε να την αρραβωνιάσει με τον Πέτρο της Καστίλης, διάδοχο του θρόνου της Καστίλλης, αλλά νύφη του έγινε η μικρότερη αδελφή της, Ιωάννα της Αγγλίας. Η Ισαβέλλα έμεινε ανύπαντρη ως τα 33 χρόνια, γεγονός σπάνιο για την εποχή της, αφού απέτυχε με πολλούς υποψήφιους μνηστήρες. Τότε αποφάσισε να παντρευτεί τον Γάλλο ευγενή Εγκερράνδο Ζ΄, άρχοντα του Κουσί, που μεταφέρθηκε στην Αγγλία σαν φόρος τιμής ανταλλαγής για την απελευθέρωση του βασιλιά της Γαλλίας Ιωάννη Β΄. 

Ο γάμος πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1365 στο κάστρο του Ουίντσορ και ο πατέρας του τους πρόσφερε μεγάλα ετήσια εισοδήματα, δώρα και εκτάσεις γης. Τον Νοέμβριο του 1365 επετράπη στην Ισαβέλλα και τον σύζυγο της να μπουν στην Γαλλία. Αργότερα, επισκέφτηκαν ξανά την Αγγλία, όπου ο σύζυγός της διορίστηκε κόμης του Μπέντφορντ στις 11 Νοεμβρίου 1366 και αργότερα έγιναν κόμητες του Σουασόν. 

Μετά την άνοδο στον θρόνο του ανιψιού της Ριχάρδου Β΄ (1377), ο σύζυγος της παραιτήθηκε από όλες τις κατοχές του στην Αγγλία. Η Ισαβέλλα πέθανε τότε μεταξύ 1379 και 1382 κάτω από μυστήριες συνθήκες χωριστά από τον σύζυγο και τα παιδιά της.

Οικογένεια 
Με τον σύζυγό της Εγκερράνδο Ζ΄ έκανε δύο κόρες:

 Μαρία του Κουσί (1366 – 1404)
 Φιλίππη του Κουσί (1367 – 1411)

Πρόγονοι

Παραπομπές 

Οίκος των Πλανταγενετών
Τάγμα της Περικνημίδας
Αγγλίδες κόμισσες
Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Σάββας Γκέντσογλου

Ο Σάββας Γκέντσογλου (Καβάλα, 19 Σεπτεμβρίου 1990) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τη Λαμία.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους 
Ξεκίνησε από τις ακαδημίες της ΑΕΚ και το 2007 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, με την οποία όμως δεν είχε επίσημες συμμετοχές και δόθηκε δανεικός στην Παναχαϊκή στη Γ΄ Εθνική, ενώ την περίοδο εκείνη είχε υπάρξει ενδιαφέρον από την ιταλική Μπρέσια. Τον Ιανουάριο του 2008 παραχωρήθηκε δανεικός στη Νέα Ιωνία που αγωνιζόταν στο περιφερειακό πρωτάθλημα για να επιστρέψει στην ΑΕΚ το καλοκαίρι του 2008.

Τον Ιανουάριο του 2012 έλυσε τη συνεργασία του με την ΑΕΚ για να συνεχίσει την καριέρα του στην ιταλική Σαμπντόρια. Στην ομάδα της Γένοβας ωστόσο πραγματοποίησε μόλις 5 συμμετοχές πρωταθλήματος καθώς στα δύο χρόνια παρουσίας του εκεί αγωνίστηκε κυρίως ως δανεικός σε Λιβόρνο και Σπέτσια.

Τον Αύγουστο του 2014 ανακοινώθηκε η συμφωνία του με τον Εργοτέλη, από τον οποίο αποχώρησε το επόμενο καλοκαίρι με προορισμό την Μπάρι. Τη δεύτερή του χρονιά στον ιταλικό σύλλογο παραχωρήθηκε ως δανεικός στην κροατική Χάιντουκ Σπλιτ, πραγματοποιώντας 24 συμμετοχές στο πρωτάθλημα, με αποτέλεσμα με την ολοκλήρωση του δανεισμού του ο κροατικός σύλλογος να προχωρήσει στην απόκτηση των δικαιωμάτων του, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο συνεργασίας.

Στις 12 Ιουνίου 2021 ανακοινώθηκε από τη Λαμία, έχοντας υπογράψει διετές συμβόλαιο.

Διεθνής σταδιοδρομία 
Είναι διεθνής με τις εθνικές Παίδων, Νέων, με την οποία είχε αγωνιστεί στα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, αλλά δεν συμμετείχε στην τελική φάση της διοργάνωσης, καθώς και με την Ελπίδων.

Ομάδες

Προσωπική ζωή 
Από το 2013 μέχρι το 2018 ήταν ζευγάρι με την Αγγελική Ηλιάδη και απέκτησαν έναν γιό, τον Βασίλη (γενν. 2014).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Σάββας Γκέντσογλου στο soccerway.com
Σάββας Γκέντσογλου στο www.transfermarkt.gr
Σάββας Γκέντσογλου στο myplayer.gr

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Λιβόρνο Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Σπέτσια Κάλτσιο 1906
Ποδοσφαιριστές Σέριε Β
Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μπάρι
Ποδοσφαιριστές Χάιντουκ Σπλιτ
Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα
Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας
Μητροπολίτης Νικαίας Αλέξιος

Ο  Μητροπολίτης Νικαίας Αλέξιος (κατά κόσμον Γεράσιμος Βρυώνης) (Πειραιάς, 1944) είναι Έλληνας επίσκοπος και μητροπολίτης της  Ιεράς Μητροπόλεως Νικαίας.

Βιογραφικό
Κατάγεται απο την Κεφαλονιά. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά το 1944, και το κοσμικό του όνομα ήταν Γεράσιμος Βρυώνης. Σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου  Αθηνών. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1967 και πρεσβύτερος το 1972 από το Μητροπολίτη Πειραιώς Χρυσόστομο και ανέλαβε θέση εφημέριου στους Ι.Ν. Αγίου Νικολάου και Αγίου Σπυρίδωνα Πειραιώς, καθώς και ιερατικός προϊστάμενος της Μητρόπολης Πειραιώς, όπου και υπηρέτησε μέχρι το 1984.

Στη συνέχεια ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ τον τοποθέτησε στον Ι.Ν. Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών. Την ίδια περίοδο διετέλεσε αρχειοφύλακας και γενικός διευθυντής υπηρεσιών της Αρχιεπισκοπής Αθηνών καθώς και  γραμματέας στη Συνοδική Επιτροπή προνοίας και ευποιίας της Ιεράς Συνόδου, αντιπρόεδρος του Γενικού Φιλοπτώχου Ταμείου και του Δ.Σ. του Εκκλησιαστικού Ορφανοτροφείου Βουλιαγμένης, προεδρεύων και του Ιδρύματος Νεότητας. Αργότερα διετέλεσε και πρωτοσύγκελος και γενικός διευθυντής της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Εξελέγη Μητροπολίτης Νικαίας στις 24 Ιανουαρίου 1995 και χειροτονήθηκε επίσκοπος τέσσερεις ημέρες αργότερα, θέση την όποια διατηρεί έως και σήμερα. Ήδη έχει αναγνωρισθεί το πλούσιο κοινωνικό και φιλανθρωπικό του έργο, επισκεπτόμενος νοσηλευτικά ιδρύματα, σεισμόπληκτους του Περάματος και Ικονίου κ.ά. περιοχών, σωφρονιστικά καταστήματα κ.ά.

Ήδη στη Ι.Μ. Νικαίας σε ένδεκα ενοριακούς ναούς λειτουργούν καθημερινά συσσίτια από τα οποία συντηρούνται περίπου 2000 οικογένειες. Επίσης κάθε Καλοκαίρι η Μητρόπολη Νικαίας φιλοξενεί 1000 περίπου νέους και νέες σε κατασκήνωση της Μητρόπολης στα Δερβενοχώρια της Βοιωτίας. 

Είναι ο τρίτος κατά σειρά Μητροπολίτης της Ι.Μ. Νικαίας, από την ίδρυσή της το (1967).

Πηγές 
 Ομολογία,περιοδικό της Ι.Μ. Νικαίας, τεύχος 49 (1/2007)
 Ιστορικό Λεύκωμα - Η Εκκλησία της Ελλάδος, εκδόσεις Μέτρον.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εκκλησία της Ελλάδος

Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Νικαίας (Αττικής)
Ντέλαγουερ

Το Ντέλαγουερ (αγγλικά: State of Delaware), είναι πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, που βρίσκεται στην ανατολική ακτή στις μέσο-ατλαντικές περιοχές. Έχει έκταση 6.446 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.012.615 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Πρωτεύουσα του Ντέλαγουερ είναι το Ντόβερ, και μεγαλύτερη πόλη το Γουίλμινγκτον. 

Η πολιτεία ονομάστηκε έτσι από τον κόλπο και τον ποταμό του Ντέλαγουερ, που με τη σειρά τους ονομάστηκαν έτσι προς τιμή του Thomas West, του 3ου Βαρόνου de La Warr (1577-1618).  

Το Ντέλαγουερ, αποτελεί την πρώτη πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών, που εισήχθη στην ένωση, στις 7 Δεκεμβρίου 1787.  

Είναι η έκτη (6η) σε πυκνότητα πληθυσμού πολιτεία, αριθμώντας 150 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, ταξινομημένη μπροστά από πολιτείες όπως η Φλόριντα, η Καλιφόρνια και το Τέξας. Χωρίζεται σε τρεις κομητείες, το μικρότερο αριθμό από κάθε άλλη πολιτεία των ΗΠΑ.

Γεωγραφία 
Το Ντέλαγουερ, συνορεύει, με το Μέριλαντ στα δυτικά και στα νότια, με την Πενσυλβάνια (στα βόρεια), καθώς και με το Νιου Τζέρσεϊ στα ανατολικά. Στα ανατολικά της πολιτείας επίσης, βρίσκεται ο Ατλαντικός Ωκεανός. 

Η πολιτεία, αποτελείται από τρεις κομητείες (τον μικρότερο αριθμό στις ΗΠΑ), την κομητεία Νιουκάστλ (στα βόρεια), την κομητεία Κεντ (στα κεντρικά), και την κομητεία Σάσεξ (στα νότια). Η κομητεία Νιουκάστλ, είναι η πιο πυκνοκατοικημένη και η πιο αστική (κατέχει τα 2/3 του πληθυσμού του Ντέλαγουερ), ενώ οι υπόλοιπες δύο (η Κεντ και η Σάσεξ), είναι πιο αγροτικές και επαρχιακές. 

Η γεωγραφία, η κουλτούρα και η ιστορία του Ντέλαγουερ, συνδυάζει στοιχεία Μεσοατλαντικών, Βορειοανατολικών και των Νοτίων πολιτειών (περιοχών), των ΗΠΑ.

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Πολιτείες των ΗΠΑ
Ψαρή Φοράδα Ηρακλείου

Η Ψαρή Φοράδα είναι παραθεριστικός οικισμός της Κοινότητος Καλαμίου του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου. Προέκτασή της αποτελεί το παραλιακό χωριό Σιδωνία. Πολύ κοντά στο τελευταίο βρίσκεται ο οικισμός Τέρτσα (Κοινότητα Συκολόγου). Είναι χτισμένη στις ακτές του Λιβυκού πελάγους κοντά στο Μύρτος και στην Ιεράπετρα.. Αξιοθέατο είναι ο ναός της Παναγίας της Κεραλιμενιώτισσας.

Στην περιοχή καλλιεργούνται μπανάνες, οπωροκηπευτικά και ντομάτα. Η Συνδωνία έχει 321 κατοίκους. Απέχουν 88 χλμ νοτιοανατολικά από το Ηράκλειο..Εκεί βρίσκεται ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα. Η παραλία Ψαρή Φοράδα έχει παχιά σκούρα άμμο και αρκετά αρμυρίκια.

Τοποθεσία 
Η παράλια αυτή ζώνη διακόπτεται στο μέσο της από συγκροτήματα λόφων κι έτσι η όλη επιφάνεια της πεδινής έκτασης χωρίζεται σε δύο τμήματα. Το ένα τμήμα αποτελεί ο κάμπος της Ψαρής Φοράδας και το άλλο ο κάμπος του Φαφλάγκου. Ο μεγαλύτερος από τους ενδιάμεσους λόφους σχηματίζει ένα μικρό οροπέδιο, που η έκταση του υπερβαίνει τα 500 στρέμματα και ονομάζεται "Τσιτσίνα".

Ο κάμπος της Ψαρής Φοράδας διασχίζεται από ένα χείμαρρο, ο οποίος μόνο το χειμώνα και σε περίοδο βροχών φέρνει τα νερά του μέχρι τη θάλασσα. Αντίθετα ο κάμπος του Φαφλάγκου διασχίζεται από τον Μπλαβάρη ποταμό, του οποίου τα νερά έφταναν μέχρι το τέλος της άνοιξης στη θάλασσα, κυρίως τα πιο παλιά χρόνια, που η ανομβρία δεν ήταν έντονη.

Πολλά είναι τα στοιχεία εκείνα που την κατατάσσουν στις πλέον προνομιούχες περιοχές, καθώς το ιδιαίτερο μικροκλίμα της περιοχής έδωσε την δυνατότητα στους αγρότες να καλλιεργούν στην καρδιά του χειμώνα υπαίθριες ντομάτες με περίοδο συγκομιδής από τον Οκτώβρη έως τον Απρίλη.

Περνώντας από το χωριό Καλάμι, διακρίνεται ο οικισμός. 

Στον απάνεμο όρμο, υπάρχει το μικρό νησάκι Ψαροχάρακο (Ψαρό Χαράκι) της ανατολικής πλευράς.

Η μοναδική παραλία της Ψαρής από το "Θιόφιλο" με το "Ψαροχάρακο" έως την "Σεντόνα" με την γκρίζα αμμουδιά της προστατεύτηκε από κατοίκους του οικισμού από παράνομες αμμοληψίες και παρεμβάσεις.

Ιστορικά στοιχεία 

Ο οικισμός ιδρύθηκε από κατοίκους του Καλαμίου, που έρχονταν στο μέρος αυτό αρχικά για ψάρεμα και μόνο το καλοκαίρι, όπως επίσης και για να ελέγχουν τις καλλιέργειες τους. Σήμερα αποτελεί πλέον τόπο μόνιμης διαμονής. Τον τελευταίο καιρό σημειώνει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη

Αναφορικά με την ονομασία, η Ψαρή Φοράδα ανήκε σε κάποιον αγά, ο οποίος για να επιδείξει την ισχύ του, δε δίστασε - σύμφωνα με το θρύλο- να κρεμάσει το αγαπημένο του θηλυκό άλογο, μια γκρίζα φοράδα, σε συγκεκριμένο τόπο. Άλλη εκδοχή κάνει λόγο ότι την έδεσε στο μέρος εκείνο και την άφησε να πεθάνει από πείνα και από δίψα. Ο τόπος αυτός, εκεί που βρίσκεται ο σημερινός οικισμός, έλαβε το όνομα Ψαρή Φοράδα από αυτόν το θρύλο. Η Σιδωνία ταυτίζεται με ομώνυμη αρχαία πόλη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βίντεο οδοιπορικό στην Ψαρή Φοράδα, Κερατόκαμπο και Τσούτσουρο

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Βιάννου
Κώστας Λογαράς

Ο Κώστας Λογαράς είναι Έλληνας λογοτέχνης, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1950. Σπούδασε κλασσική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως καθηγητής σε πολλά σχολεία. Το 1984 εργάστηκε στο Ενιαίο Πολυκλαδικό Λύκειο (ΕΠΛ) Πατρών. 

Έχει γράψει ποίηση και διηγήματα, μυθιστορήματα, δοκίμια. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Το 1988 το λιμπρέτο του «Σπίτια της μνήμης σπίτια της σιωπής» παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου.

Το θεατρικό έργο Η τελευταία Μάσκα - Falimento βασίστηκε σε πραγματικό γεγονός που συνέβη στην Πάτρα την δεκαετία του 1960 και πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας που σκότωσε το παιδί του εραστή της για να το εκδικηθεί. Παρουσιάστηκε από τη θεατρική ομάδα ΑΤΤΙΣ σε σκηνοθεσία Θόδωρου Τερζόπουλου (Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης - Πάτρα 2006) και το 2006 σε διάφορα Φεστιβάλ (New Plays From Europe 2006, Βισμπάντεν Γερμανίας). Το μυθιστόρημα «Τα πουλιά με το μαύρο κολάρο», 2017, τιμήθηκε με το βραβείο «Athens Prize for Literature». Από το 1977 συνεργάζεται με την εφημερίδα Τα Νέα, και επιπλέον συνεργάζεται με το ηλεκτρονικό ΒΗΜΑ, το λογοτεχνικό περιοδικό «Διαβάζω», το Protagon.gr, την εφημερίδα «Πελοπόννησος» κ.α. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

Έργα του 
Αμπάριζα, Όστρακα, Πάτρα 1982
Ο ήλιος στον Υδροχόο, Οδυσσέας, 1984
Ύποπτοι δρόμοι, Οδός Πανός/Σιγαρέττα, 1986.
Σάββατα δίχως μύθο, Ρόπτρον, 1990.
Παλιές αμαρτίες, Καστανιώτης, Αθήνα 1993.
Η Παράγκα του Καμπούρη, Πολύεδρο, Πάτρα 1996.
Πάτρα μια πόλη στην λογοτεχνία, Μεταίχμιο, Αθήνα 2001.
Η πόλη να σαλπάρει στ' ανοιχτά, Τιμητική Έκδοση του Δήμου Πατρέων, Πάτρα 1996.
Στη χώρα του Νεντίμ μύριζε πεύκο ( απ΄ το Ιόνιο ως το Ικόνιο), Μεταίχμιο, Αθήνα 2003, ISBN 9789603755128
Πάτρα.Μια πόλη στη φωτογραφία, Μεταίχμιο, Αθήνα 2003,
Να έρχεσαι όποτε θες , Μεταίχμιο, Αθήνα 2004, ISBN 9789603757535
 Ερημιά στο βλέμμα τους, Μεταίχμιο, Αθήνα 2008
 Ιστορίες του δρόμου, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2013
 Τα πουλιά με το μαύρο κολάρο, Καστανιώτης, Αθήνα 2017
Όταν βγήκε απ’ τη σκιά, Μυθιστόρημα, Καστανιώτης, Αθήνα 2021

Ποιητικά έργα 
Στιγμές, Εκδόσεις Όστρακα, Πάτρα 1972
Ομηρία, Εκδόσεις Όστρακα, Πάτρα 1974
Το σώμα, Εκδόσεις Όστρακα, Πάτρα 1982
Ο άλλος Ιούλιος, Εκδόσεις Όστρακα Πάτρα, 1984

Θεατρικά έργα 
 *Σπίτια της μνήμης. Σπίτια της σιωπής Έκδοση Τέχνη και Λόγος, 1988
Η τελευταία Μάσκα - Falimento, Εκδόσεις "Πικραμένος"

Δοκίμια
Πολύ πριν, λίγο μετά", Εκδόσεις Το δόντι, 2013

Εκπαιδευτικά έργα  
 *Η Τεχνική της γραφής" ένα βασικό εγχειρίδιο για την παραγωγή λόγου, Εκδόσεις Μεταίχμιο, ISBN 9789603757351

Αναφορές και πηγές

Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Έλληνες ποιητές
Έλληνες συγγραφείς
Βασίλης Καρακατσάνης

Ο Βασίλης Καρακατσάνης είναι Έλληνας ζωγράφος που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. 

Ζει και εργάζεται στην Ελλάδα.  

Σπούδασε ζωγραφική, 1976/81 στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας, εργαστήρια  Δ. Μυταρά & Γ. Μαυροίδη, σκηνογραφία & τέχνη του Βιβλίου, 1979/82, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Αθήνας, με υποτροφία του  ΙΚΥ, εργαστήρια Β. Βασιλειάδη & Γ. Παπαδάκη.
Από το 1982 έως το 1984 ζωγραφική & θεωρία της τέχνης, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Βαρκελώνης, (Facultad de Bellas Artes- San Jorge-Universidad de Barcelona), εργαστήρια  J. Muxart & R.Vives, με υποτροφία της Ισπανικής Κυβέρνησης, (Doctorado en  la Teόria del Arte).  

Το 1985, Συντήρηση Αρχιτεκτονικών Μνημείων, στο Centro Europeo της Βενετίας, (Centro Europeo di Venezia per i Mestieri della Conservazione del Patrimonio Architettonico – Isola di San Servolo), με υποτροφία του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Στα πρώτα του έργα (νεκρές φύσεις, συνθέσεις εσωτερικού χώρου με γυμνά, τοπία κ.ά.) εφαρμόζει τις αφομοιωμένες διδαχές της εικαστικής του παιδείας που προσανατολίζονται προς τις συνθετικές διατάξεις του κυβισμού και τις χρωματικές επιλογές του φωβισμού. 
Διαμορφώνει το προσωπικό του λεξιλόγιο εξελικτικά μέσα από τη χρήση μικτής τεχνικής και σταδιακά αρχίζει να ενσωματώνει στη ζωγραφική επιφάνεια το τρισδιάστατο αντικείμενο. 

Από το 1985 και μετά εργάζεται κυρίως σε θεματικές ενότητες (Τσάντες 1986, Ρούχα 1989, Χαλιά 1991, Σημαίες 1992, Σπίτια 1994 κ.ά.) όπου ατόφια ενδυματολογικά υλικά παρουσιάζονται ενσωματωμένα στα έργα του. Οργανώνει συχνά τις συνθέσεις του με θεατρική αντίληψη και ανάγει το καθημερινό αντικείμενο σε δομικό στοιχείο των έργων του. Χρησιμοποιεί καθαρή και πλούσια χρωματική κλίμακα με ζωηρές χρωματικές αντιθέσεις, μεταπλάθοντας με εικαστικές παρεμβάσεις αυτούσια στοιχεία του υπαρκτού και βιωματικού του χώρου και διερευνώντας με ευαισθησία τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης.

Είναι σαφές ότι ο Καρακατσάνης δεν αφορμάται απόλυτα από το κλίμα του νέου ρεαλισμού ή της ποπ, όσο είναι σαφές επίσης ότι με αυτά τα υλικά (υφάσματα, ρούχα, κ.λ.π.)  έχει  σαφώς προσωπική & βιωματική σχέση.

Η συνεργασία του με σχεδιαστές ρούχων (Ασλάνης, Βαλέντε, Τσόκλη) (Χαλιά 1991, Sarong 1998), ήταν ο ποιο εμφανής τρόπος ανάγκης του, από τα πλαίσια του τελάρου,  να ‘βγει’ στο χώρο η δουλειά του, παίρνοντας κίνηση & ζωή, ενώ το αποκορύφωμα της σκηνογραφικής προσέγγισης της ζωγραφικής του, εμβάθυνσης στην παρατήρηση & καταγραφής του αστικού μοντέλου του πολιτισμού μας,  φάνηκε από το 1996 & μετά (Πάρτυ 1996, Αστικά Υλικά 2005, Αστικές Συμπεριφορές 2008, Αλκοόλ 2010 κλπ).

Έχει εκθέσει (ατομικές) στην Ελλάδα, Κύπρο, Ισπανία, Ιταλία, Ινδονησία, Ισημερινό, Τουρκία, Δανία, Η.Α.Ε. & Γερμανία, ενώ για την δουλειά του έχουν γράψει μεταξύ άλλων οι Β. Σπηλιάδη, Ν. Γρηγοράκης, Χ. Καμπουρίδης, Αγγ. Ταμβάκη, Al. Tosi, Cl. Hughes, P. Serra y Bauzá, J. Mir, R. Araujo, Αθ. Σχινά, Ν. Βατόπουλος, Λ. Καραπιδάκη.  

Συμμετείχε σε δεκάδες ομαδικές εκθέσεις, Art Fairs &  διεθνείς εκθέσεις.  
Έργα του βρίσκονται σε μουσεία, ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές στην Ελλάδα & το εξωτερικό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 v-karakatsanis.com
 v-karakatsanis.gr
 

Έλληνες ζωγράφοι
Εθνόσημο των Αμερικανικών Σαμόα

Η Σφραγίδα των Αμερικανικών Σαμόα (Seal of American Samoa) βασίζεται σε τοπικό σχέδιο. Τα σύμβολα που απεικονίζονται συμβολίζουν τη σοφία και την εξουσία και χρησιμοποιούνται αμφότερα από φυλάρχους. Το Tanoa (ava bowl) συμβολίζει τις υπηρεσίες προς τον αρχηγό. Το ρητό "SAMOA IA MUAMUA LE ATUA" μεταφράζεται, «Σαμόα, ας αφήσεις το Θεό να είναι πρώτος»

Πηγή 

 Τουριστικός Οργανισμός

Σαμόα
Αμερικανικές Σαμόα
Πόρτο Καρράς

Το Πόρτο Καρράς (Porto Carras Grand Resort) είναι ξενοδοχειακό συγκρότημα που βρίσκεται στη Σιθωνία της Χαλκιδικής, στη Βόρεια Ελλάδα. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 120 χιλιομέτρων νοτιο-ανατολικά της Θεσσαλονίκης. Το συγκρότημα περιλαμβάνει τρία ανακαινισμένα ξενοδοχεία πολυτελείας, το Μελίτων, το Σιθωνία και το Village Inn. Το Πόρτο Καρράς περιλαμβάνει τη μεγαλύτερη ιδιωτική μαρίνα στη Βόρεια Ελλάδα και μία από τις μεγαλύτερες στα Βαλκάνια, γήπεδα γκολφ, καλαθοσφαίρισης, ποδοσφαίρου, ιππασίας και το μεγαλύτερο κέντρο Spa και θαλασσοθεραπείας της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Σε απόσταση περίπου τριών χιλιομέτρων βρίσκεται η τουριστική παραθαλάσσια κωμόπολη Νέος Μαρμαράς.

Ιστορία 
Χτίστηκε τη δεκαετία του 1970 από τον εφοπλιστή Ιωάννη Καρρά. Η μελέτη έγινε αρχικά από τον αρχιτέκτονα Βάλτερ Γκρόπιους, ο οποιος όμως πέθανε το 1969. Τον Ιούνιο του 2003 φιλοξένησε τη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο οποίο παρουσιάστηκε το προσχέδιο του Ευρωπαϊκού Συντάγματος. Κατά τη διάρκεια της Συνόδου το ξενοδοχείο πολιορκήθηκε από χιλιάδες διαδηλωτών κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με σχετικά σοβαρά επεισόδια στον γύρω χώρο. Κάθε χρόνο διοργανώνονται ιστιοπλοϊκοί αγώνες, ενώ κάθε καλοκαίρι λαμβάνει χώρα το ομώνυμο Φεστιβάλ με πλήθος καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.

Επίσημη Ιστοσελίδα 
Ξενοδοχειακό Συγκρότημα Πόρτο Καρράς

Ξενοδοχεία στην Ελλάδα
Δήμος Σιθωνίας
Μαρίνες στην Ελλάδα
Άγκα

Με την ονομάσία Άγκα φέρονται οι περίφημες φωτιστικές μηχανές φάρων, της διεθνούς φήμης κατασκευάστριας εταιρείας "AGA", της άλλοτε "Aktiebolaget Gas-Accumulator" στην Στοκχόλμη. 

Οι μηχανές αυτές αφορούν τον αυτόματο ναυτικό φωτισμό των ακτών που λειτουργούν με ασετυλίνη "εν απορροφήσει". Προϊόντα της παραπάνω εταιρείας ήταν οι εφευρέσεις του μεγάλου ευεργέτη των ναυτιλλομένων Γουσταύου Νταλέν, ο οποίος τελικά κατά τους συνεχείς πειραματισμούς του τυφλώθηκε θαυμάζοντας τις εφευρέσεις του. Όμως, παρά την τύφλωσή του, συνέχισε να τις τροποποιεί και να τις βελτιώνει. Μάλιστα για τις εφευρέσεις του αυτές, ειδικά για το απλούν σχετικά της κατασκευής τους, αλλά και το ευφυέστατο της επινόησής των, και ιδιαίτερα για τις υπηρεσίες που προσφέρουν στη παγκόσμια ναυτιλία, ο εφευρέτης από το 1913, πριν το ατύχημά του, έτυχε του βραβείου Νόμπελ.

Οι φωτιστικές μηχανές αυτές είναι ειδικές για φάρους αυτόματης συνεχούς λειτουργίας, χωρίς την ανάγκη ανανέωσης της φωτιστικής ύλης για ένα χρόνο και πλέον, που ανάβουν κατά το σκότος ή όταν πάψουν να υφίστανται οι ακτίνες του Ήλιου, και σβήνουν μόλις πέσουν σ' αυτές οι ακτίνες του Ήλιου. Στα πλεονεκτήματα επίσης αυτών είναι ότι δεν απαιτούν κτιριακή εγκατάσταση και ύπαρξη φαροφυλάκων, με συνέπεια να κρίνονται ως οι πλέον ενδεδειγμένες για ερημονησίδες ή βραχονησίδες καθώς και σε επισήμανση αβαθών.

Οι πρώτοι αυτόματοι φάροι "συστήματος Άγκα" τοποθετήθηκαν στο Γκαίσφετεν (1907) και στο Λαιτζερχόλμεν (1908) στη Σουηδία. στις Μεσογειακές ατκές εμφανίστηκαν για πρώτη φορά όταν η Αυστρία το 1911 εισήγαγε συσκευή Άγκα για το φωτισμό του υφάλου Περικολόζε του Ακρωτηρίου Προμοντόρε της Ίστριας, που τότε ήταν στην κατοχή της. Συνέχεια δε εκείνου ακολούθησε ο φωτισμός του Φιούμε. Η Ελλάδα, ως δεύτερη τότε ναυτική Χώρα, ήταν έτοιμη να εγκαταστήσει αυτόματους φάρους άλλου συστήματος που θα λειτουργούσαν με ανθρακασβέστιο με πολλούς ενδοθερμικούς κινδύνους, ενώ στερούνταν και μέσων αυτόματης αφής και σβέσης. Έτσι μετά από εισαγωγή κάποιου μικρού αριθμού για δοκιμαστική χρήση και μετά 18μηνων δοκιμών που στέφθηκαν με επιτυχία άρχισαν με γοργό ρυθμό να φωτίζονται όλα τα επικίνδυνα για την ναυσιπλοΐα σημεία των χωρικών υδάτων στα οποία ήταν αδύνατη η ίδρυση επιτηρούμενου φάρου. Στο σημείο αυτό αξίζει ν' αναφερθεί ότι η προώθηση και συμπλήρωση του ελληνικού φαρικού συστήματος με τέτοιους αυτόματους φάρους οφείλεται περισσότερο στους Υπουργούς των Ναυτικών Ελευθέριο Βενιζέλο, Νικόλαο Στράτο και Κωνσταντίνο Ρέπουλη.

Το 1939 από τους 378 φάρους και φανούς του ελληνικού φαρικού δικτύου οι 158 ήταν τύπου Άγκα (διαφόρων τύπων και εντάσεων). Κατά τη διάρκεια δε της κατοχής πολλοί καταστράφηκαν από τους εισβολείς αλλά και ένα ακόμη μέρος από έλληνες προκειμένου να καρπωθούν κέρδος από το άριστο μέταλλό τους. Αμέσως μετά την απελευθέρωση η αναπλήρωση αυτών ολοκληρώθηκε σχετικά σε διάστημα 10 ετών.

Επιχειρήσεις στη Σουηδία
Στοκχόλμη
Α.Σ. Τρίκαλα 2000

Ο Αθλητικός Σύλλογος Τρίκαλα 2000 ήταν ελληνικό αθλητικό σωματείο με κέντρο δραστηριοτήτων την πόλη των Τρικάλων, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Τρικάλων.

Ιδρύθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1999 μετά από συγχώνευση των συλλόγων Δαναός Τρικάλων και Σπόρτιγκ Τρικάλων.

Διατηρούσε τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλητές όλων των ηλικιακών ομάδων.

Αγωνιζόταν με χρώματα το μπλε και το λευκό.

Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών

Ιστορική αναδρομή 
Τη αγωνιστική περίοδο 2002-03 η ομάδα των Τρικάλων αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια της Γ' Εθνικής Κατηγορίας και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο Βορρά. Έχοντας προβιβαστεί στη Β' Εθνική, το πέρας της χρονιάς 2003-04 τη βρήκε στη 12η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην αμέσως χαμηλότερη κατηγορία. Παρόλα αυτά, την περίοδο 2004-05 κατέκτησε και πάλι την κορυφή στη Γ' Εθνική ανακτώντας το χαμένο έδαφος.

Την αγωνιστική περίοδο 2005-06 ισοβάθμισε στη 2η θέση της τελικής βαθμολογίας με τον Ιωνικό Λαμίας, με 20 νίκες και 10 ήττες, καταλαμβάνοντας επισήμως την 3η θέση λόγω των μεταξύ τους αποτελεσμάτων. Ο σύλλογος ήταν ανάμεσα σε εκείνους που έλαβαν εισιτήριο για την Α2 Εθνική, όπου και παρέμεινε για μία διετία.

Συγκεκριμένα, την περίοδο 2006-07 ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 8η θέση της βαθμολογικής κατάταξης, ενώ την περίοδο 2007-08 κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής, έχοντας εξασφαλίσει μαθηματικά την άνοδο δύο αγωνιστικές πριν το τέλος της χρονιάς. Προπονητής του συλλόγου ήταν ο Γιάννης Τζήμας, ο οποίος πέντε χρόνια μετά επανέλαβε το ίδιο επίτευγμα με μια έτερη ομάδα από την ίδια πόλη, τα Τρίκαλα BC. Τον Αύγουστο του 2008 το σωματείο το Δ.Σ. του συλλόγου ανακοίνωσε τη σύσταση Ανώνυμης Εταιρίας (Κ.Α.Ε.), με την εκλογή προσωρινής διοικούσας επιτροπής, που θα είχε ως πρόεδρο τον Γιώργο Γιαννούλα.

Έχοντας φτάσει στην κορυφαία κατηγορία της ελληνικής ανδρικής καλαθοσφαίρισης, τα Τρίκαλα την περίοδο 2008-09 συγκέντρωσαν 6 νίκες και 20 ήττες. Η κατάληψη της 12ης θέσης - ισοβάθμισαν με το 13ο Αιγάλεω - τους επέτρεψε να παραμείνουν στην κατηγορία. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος αποκλείστηκαν στη 2η Αγωνιστική της Β' Φάσης όπου και γνώρισαν την ήττα με σκορ 70-63 από την Ολυμπιάδα Πατρών.

Η πορεία της ομάδας ολοκληρώθηκε το 2009-10 οπότε και, τερματίζοντας στη 13η θέση της βαθμολογίας, υποβιβάστηκε ως άτυχη ισοβαθμίας με τον Ηλυσιακό. Στο Κύπελλο αποκλείστηκε προσπαθώντας να μπει στην οκτάδα από τον ΠΑΟΚ με σκορ 89-83.

Αντιμετωπίζοντας οικονομικές δυσκολίες, η ομάδα των Τρικάλων αποφάσισε να αποχωρήσει εντελώς από τα εθνικά πρωταθλήματα και εν τέλει διαλύθηκε.

Παραπομπές 

 
Αθλητικοί σύλλογοι Τρικάλων
Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Θ.
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1999
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1999
Σχολαστικισμός

Σχολαστικισμός ονομάζεται το φιλοσοφικό ρεύμα ή μαθησιακή μέθοδος η οποία αποσκοπούσε στη συμφιλίωση της φιλοσοφίας που αναπτύχθηκε από τους αρχαίους κλασικούς φιλοσόφους, όπως ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας, με την μεσαιωνική θεολογία και, γενικότερα, στην ερμηνεία των φυσικών φαινομένων με βάση τις χριστιανικές αρχές.

Αυτή η φιλοσοφική μέθοδος αντίληψης των πραγμάτων διδασκόταν από καθηγητές των μεσαιωνικών πανεπιστημίων από τον 12ο ως τον 14ο αιώνα. Η μη ρεαλιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας οδήγησε τον σχολαστικισμό σε παρακμή. Καλλιεργήθηκε από Ρωμαιοκαθολικούς μοναχούς, ενώ σημαντικότεροι εκπρόσωποί του θεωρούνται οι εξής:

 Πέτρος Αβελάρδος (1079-1142)
 Φραγκίσκος της Ασίζης (1182-1226)
 Ρογήρος Βάκων (1214-1294)
 Μποναβεντούρα (1221-1274)
 Θωμάς Ακινάτης (1225-1274)
 Βαρλαάμ ο Καλαβρός (1290-1348)

Βιβλιογραφία
 Παναγιώτου, Π. Π.: «Ρογήρος Βάκων (Roger Bacon) ο πρίγκηπας της σκέψης στον Μεσαίωνα και η θεμελίωση της πειραματικής επιστήμης». Παρνασσός 25 (1983), 350-371.
 Κ. Γ. Αθανασόπουλος, Ancillae Theologiae: Το φιλοσοφείν και Θεολογείν κατά το Μεσαίωνα και το Βυζάντιο, εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 2004, σελ.350 (με πίνακες και λεπτομερή βιβλιογραφία στην Ελληνική, Λατινική, Αγγλική, Γαλλική και Γερμανική) (ISBN: 960-7956-94-X)
 Κ. Γ. Αθανασόπουλος, Φιλοσοφία στην Ευρώπη, τόμος Α: Η Φιλοσοφία στην Ευρώπη από τον 6ο ως τον 16ο αι., Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, Πάτρα 2001, σελ.203 (ISBN: 960-538-286-5)

 
Φιλοσοφικές παραδόσεις
Καρίτσα Λάρισας

Η Καρίτσα ή Καρύτσα είναι οικισμός του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του Δήμου Ευρυμενών του νομού Λαρίσης, σε υψόμετρο 300μ..Από τον Ιανουάριο του 2011 ανήκει στον Καλλικρατειακό δήμο Αγιάς

Βρίσκεται βορειοανατολικά της Λάρισας κοντά στις εκβολές του ποταμού Πηνειού στο Αιγαίο πέλαγος (Νότιος Θερμαϊκός κόλπος). Έχει 535 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001.

Παλαιότερα η σωστή ορθογραφία ήταν Καρύτσα με το ύψιλον.  Τα τελευταία χρόνια, όμως, η ορθογραφία έχει απλοποιηθεί και καθιερώθηκε σαν επίσημη ορθογραφία Καρίτσα με το γιώτα

Προσωπικότητες
Από την Καρύτσα καταγόταν το ηγετικό στέλεχος του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ Σταύρος Κουτόβας (Steve Katovis), ο οποίος δολοφονήθηκε το 1930 στη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια μιας εργατικής συγκέντρωσης. Επίσης από την Καρύτσα καταγόταν και ο επαναστάτης  Γεώργιος Βόγιας  γνωστός με το ψευδώνυμο Καπετάν ΚΑΡΤΣΙΩΤΗΣ, καπετάνιος του ΕΛΑΣ και υποστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ). Έπεσε ηρωικά 21  Μαΐου, 1947 στον Κόζιακα του νομού Τρικάλων.

Βιβλιογραφία 
 Κώστας Β. Σπανός, Επιγραφές και ενθυμήσεις από τα χωριά Στόμιο και Καρύτσα της Λάρισας, Θεσσαλονίκη 1979.
 Πρακτικά της Ημερίδας για το Στόμιο και την Καρύτσα , Λάρισα 2001. 
 Στέφανου Ριζάκη, Ταξίδι Χωρίς Επιστροφή: Η ζωή και η δράση του Γιάννη Βόγια , Εκδόσεις Φύλλα, Λάρισα 2004. 
 Χαράλαμπος Δημ. Βόγιας, Η Καρύτσα του Κισσάβου: Ιστορία-Λαογραφία-Τραγούδια, Εκδόσεις Φύλλα, Τρίπολη 2005.
Στ. Γουλούλης και Σταυρούλα Σδρόλια (επιμέλεια), Άγιος Δημήτριος Στομίου: Ιστορία – Τέχνη – Ιστορική γεωγραφία του μοναστηριού και της περιοχής των εκβολών του Πηνειού, Έκδοση Νομαρχίας Λάρισας σε συνεργασία με τα Γενικά Αρχεία Λάρισας και την 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, Λάρισα 2010.

Καρίτσα
Δήμος Αγιάς
Ησιόνη (μητέρα Τεύκρου)

Η Ησιόνη στην ελληνική μυθολογία ήταν κόρη του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα και της Στριμούς που πατέρας της ήταν ο Σκάμανδρος. Κατ' άλλη εκδοχή μητέρα της ήταν η Πλακία, κόρη του Ατρέα ή του Λεύκιππου. Ήταν αδελφή του Τιθωνού, του Λάμπου, του Κλιτύου, του Ικετάωνος και του Ποδάρκη (ή Πρίαμου). Είχε και δύο αδελφές, την Κύλλα και την Αστυόχη. Ο Ελλάνικος αναφέρει το εξής:
Ο Ποσειδώνας και ο Απόλλωνας έχτισαν τα τείχη της Τροίας, αλλά ο Λαομέδων δεν τους έδωσε αμοιβή για το έργο τους. Για να τον τιμωρήσουν, ο Ποσειδώνας έστειλε στη χώρα του ένα θαλάσσιο κήτος (δράκοντα σύμφωνα με άλλη εκδοχή), το οποίο κατασπάραζε τους ανθρώπους, ενώ ο Απόλλωνας λοιμό που οδήγησε πλήθη στο θάνατο. Ο Λαομέδων ζήτησε τη συμβουλή του μάντη Φαινοδάμαντος για να απαλλάξει το βασίλειό του από το κακό αυτό. Η απάντηση ήταν ότι θα έπρεπε να παραδώσει την κόρη του Ησιόνη ως τροφή στο κήτος. 
Ο Ηρακλής ο οποίος εκστράτευε κατά των Αμαζόνων, φτάνοντας στην Τροία, βρήκε την Ησιόνη δεμένη σ' ένα βράχο. Ο Ηρακλής είπε στον Λαομέδοντα ότι θα σκοτώσει το κήτος και θα ελευθερώσει την Ησιόνη, αλλά ζήτησε ως αντάλλαγμα τα άλογα που είχε χαρίσει ο Δίας στον Ίλο, τον πατέρα του Λαομέδοντα, ως αποζημίωση επειδή άρπαξε τον γιο του, τον Γανυμήδη. Αφού έφερε εις πέρας το έργο του, ο Λαομέδων δεν του έδωσε τα άλογα. Ο Ηρακλής δεν αντέδρασε. Πραγματοποίησε την εκστρατεία κατά των Αμαζόνων, αλλά στην επιστροφή μαζί με τους φίλους του (ένας εκ των οποίων ήταν ο Τελαμώνας), κατέστρεψε ολοσχερώς την Τροία, σκότωσε τον Λαομέδοντα και όλους τους γιούς του, εκτός από τον Ποδάρκη τον οποίο αιχμαλώτισε, ενώ την Ησιόνη την έδωσε ως σύζυγο στον Τελαμώνα. Εκείνη τον παρακάλεσε να εξαγοράσει τον αδελφό της, δίνοντας ως αντάλλαγμα στον Ηρακλή την καλύπτρα της, όπως και έγινε. Γι' αυτό ο Ποδάρκης ονομάστηκε Πρίαμος (πρίαμαι = εξαγοράζω). Ο Τελαμώνας έζησε με την Ησιόνη στη Σαλαμίνα, αλλά ποτέ δεν έγινε νόμιμη σύζυγός του. Απέκτησαν έναν γιο, τον Τεύκρο, περίφημο τοξότη στον Τρωικό Πόλεμο. Αδελφός του Τεύκρου από άλλη μητέρα ήταν ο Αίαντας.
Άλλη εκδοχή του μύθου: ο Λαομέδων, όταν ο Ηρακλής σκότωσε το κήτος και ελευθέρωσε την Ησιόνη, εκπλήρωσε την υπόσχεσή του και του έδωσε την κόρη του και τα άλογα. Η Ησιόνη, μάλιστα, δέχτηκε να ακολουθήσει τον Ηρακλή, όχι επειδή το ήθελε αλλά επειδή φοβόταν μήπως η πόλη ξαναβρεθεί σε κίνδυνο και γίνει πάλι εξιλαστήριο θύμα. Ο Ηρακλής την άφησε στον πατέρα της για να πολεμήσει τις Αμαζόνες, αλλά στην επιστροφή του σκότωσε τον Λαομέδοντα επειδή δεν του είχε δώσει τα άλογα που του υποσχέθηκε, αλλά θνητά.

Δείτε επίσης
Τροία
Ζώνη της Ιππολύτης
Λαομέδων

Πηγές 
 Ζαν Ρισπέν, «Ελληνική μυθολογία», τόμος Β', εκδόσεις Δαρεμάς, Αθήνα 1953. (επιμέλεια:Σπύρος Μαρινάτος, μετάφραση Νίκος Τετενές)

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Τρώες
Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Ανθρωποθυσία
Βασιλικά Ανώγεια Ηρακλείου

Τα Βασιλικά Ανώγεια  είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Καινούργιου στο νομό Ηρακλείου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι γύρω στα 57 χιλιόμετρα. 

Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκαλλιέργεια και την αμπελοκαλλιέργεια, όπως επίσης με την καλλιέργεια σιτηρών και πρώιμων κηπευτικών αλλά και την οικόσιτη κτηνοτροφία. Στο χωριό υπάρχει ο ναός της Αγίας Τριάδας και λειτουργούν περιφερειακό ιατρείο και Δημοτικό σχολείο. Στις  11 Ιουλίου του 1998 εγκαινιάστηκε  μεγάλο αρδευτικό έργο.

Κοινότητα Βασιλικών Ανωγείων 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Βασιλικών Ανωγείων περιλαμβάνει και τον οικισμό Φλαθιάκαι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Βασιλικά Ανώγεια, τα (177)
 Φλαθιάκαι, αι (124)

Συνολικά η κοινότητα έχει 301 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Ρουβάκη.

Κοινοτάρχες Βασιλικών Ανωγείων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Βασιλικών Ανωγείων.

Ιστορικά στοιχεία 
Το τοπωνύμιο Ανώγεια απαντάται και σε άλλους νομούς στην Κρήτη. Το Βασιλικά δεν είναι εξακριβωμένο από πού προήλθε. Τα Ανώγεια αναφέρονται στο έγγραφο διανομής των φέουδων του 1182: "Έχοντες οι άρχοντες Φωκάδες εις τα μέρη του Χανδάκου και Ρεθύμνης τα σταυρωτά βουνά με τα βασιλικά και τοξικά ανώγια. Ωστόσο στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ 103) αναφέρεται ως Anogia Catto με 331 κατοίκους και Anogia Apanno με 50 κατοίκους και στους καταλόγους των Φραγκίσκος Μπαρόκιος αναφέρεται και Μπασιλικάτα, όπως και σε μεταγενέστερη απογραφή των Τούρκων του 1671. Στις απογραφές αυτές παραλείπεται το προσωνύμιο Βασιλικά. Με βάση τις πληροφορίες του Καστροφύλακα υπήρχε και το Απάνω Χωριό, σε απόσταση 200μ. όπου βρίσκεται σήμερα το κοιμητήριο του χωριού. Το χωριό αυτό καταστράφηκε και δεν είναι γνωστό πότε έγινε αυτό.

Σημειώσεις και παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Βασιλικά Ανωγεια
Δήμος Γόρτυνας
Ταύρος της Κρήτης

Ο ταύρος της Κρήτης ήταν θηρίο στην ελληνική μυθολογία. Η αιχμαλωσία του αποτέλεσε αντικείμενο του έβδομου άθλου του Ηρακλή.

Η γέννηση του ταύρου 
Σύμφωνα με μια εκδοχή, ο ταύρος ήρθε στον κόσμο μετά από αίτημα του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα. Συγκεκριμένα, ο Μίνωας υποσχέθηκε στον Ποσειδώνα ότι θα του θυσίαζε οτιδήποτε έβγαινε από τη θάλασσα. Τότε, αναδύθηκε μέσα από τη θάλασσα ο ταύρος, όμως ο Μίνωας, εκστασιασμένος από την ομορφιά του ζώου, θυσίασε άλλο ζώο στη θέση του ελπίζοντας ότι θα ξεγελούσε το θεό. Ο Ποσειδώνας εκνευρίστηκε και έκανε τον ταύρο μανιακό, ο οποίος άρχισε να προξενεί τεράστιες καταστροφές στο νησί. 

Σύμφωνα με διαφορετική εκδοχή, ο Ποσειδώνας έκανε την Πασιφάη, σύζυγο του Μίνωα, να ερωτευτεί τον ταύρο. Από την ένωσή τους γεννήθηκε ο Μινώταυρος. Υπάρχει επίσης η εκδοχή σύμφωνα με την οποία ο ταύρος αυτός είχε χρησιμοποιηθεί για την αρπαγή της Ευρώπης.

Άθλος του Ηρακλή 
Ο Ηρακλής αιχμαλώτισε τον ταύρο για χάρη του έβδομου άθλου του. Ο Ευρυσθέας, μάλιστα, θέλοντας να δυσκολέψει περισσότερο την αποστολή του Ηρακλή, διέταξε να του φέρει τον ταύρο ζωντανό. Έτσι ο ήρωας αναχώρησε για την Κρήτη. Ο Μίνωας δέχθηκε να του δώσει τον ταύρο, με την προϋπόθεση ότι θα κατάφερνε πρώτα να τον δαμάσει. Ο Ηρακλής αιχμαλώτισε τον ταύρο χρησιμοποιώντας ένα δίχτυ, τον κουβάλησε στους ώμους του και τον πήγε στις Μυκήνες, όπου και τον παρέδωσε στον Ευρυσθέα. Εκείνος τον ελευθέρωσε και τότε ο ταύρος, διασχίζοντας την Πελοπόννησο, έφτασε στο Μαραθώνα της Αττικής, όπου συνέχισε να προξενεί καταστροφές.

Η εξόντωση του θηρίου 
Ο Αιγέας, βασιλιάς της Αθήνας, ενοχλημένος από τις καταστροφές που δημιουργούσε το ζώο στην περιοχή του, ανέθεσε την εξόντωση του στον Ανδρόγεω, γιο του Μίνωα. Στήριξε τις ελπίδες του σε αυτόν καθώς είχε στεφθεί πρωταθλητής στα Παναθήναια. Όμως ο Ανδρόγεως διέψευσε τις προσδοκίες του Αιγέα. Απέτυχε να σκοτώσει τον ταύρο και έχασε και τη ζωή του. Μετά την αποτυχία του Ανδρόγεω ο γιος του Αιγέα, Θησέας, ανάλαβε την επικίνδυνη αποστολή. Κατόρθωσε να αιχμαλωτίσει τον ταύρο χωρίς τη χρήση όπλων και τον περιέφερε σύμφωνα με τον Πλούταρχο σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Τελικά τον θυσίασε στο δελφίνιο Απόλλωνα.

Παραπομπές

Πηγές 
 

Άθλοι του Ηρακλή
Άθλοι του Θησέα
Αυτόλυκος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αυτόλυκος αναφέρονται τα παρακάτω δύο πρόσωπα:

 Γιος του θεού Ερμή και της Χιόνης ή του Δαιδαλίωνα και της Φιλωνίδας. Ο Αυτόλυκος ήταν δίδυμος αδελφός του Φιλάμμωνα. Νυμφεύθηκε την Αμφιθέα ή τη Νεαίρα και απέκτησαν την Αντίκλεια, τη μητέρα του Οδυσσέα. Παιδιά του Αυτολύκου ήταν ακόμα η Πολυμήδη, μητέρα του Ιάσονα, και ο Αίσιμος. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Αυτόλυκος είχε σύζυγό του τη Μήστρα, κόρη του Ερυσίχθονα. Ο Αυτόλυκος ζούσε στον Παρνασσό ;έχοντας δημιουργήσει λαμπρά κτήματα, πλούτο και οικογένεια με πολλούς γιους και θυγατέρες και έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Επίσης είναι αυτός που έδωσε το όνομα στο βρέφος Οδυσσέα ως παππούς του. Ο Αυτόλυκος κατά τον Ησίοδο είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του Ερμή την ικανότητα να κλέβει και να μεταμορφώνει τα κλεμμένα: Από τον Αμύντορα έκλεψε ένα χάλκινο κράνος (την "κυνέη" όπως ονομάζετο) και το δώρισε στον Οδυσσέα, που το φορούσε στη νυχτερινή εισβολή του μαζί με τον Διομήδη στην πόλη της Τροίας. Ο Αυτόλυκος όμως νικήθηκε από τον Σίσυφο, του οποίου προσπάθησε ανεπιτυχώς να κλέψει τα ζώα. Ο Σίσυφος ενυμφεύθη την Αντίκλεια θυγατέρα του Αυτόλυκου, η οποία σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, εγκατέλειψε τον Σίσυφο και έλαβε σύζυγο τον Λαέρτη εκ του οποίου εγεννήθη ο Οδυσσέας 
 Γιος του Δημάχου από την Τρίκκη της Θεσσαλίας, ήρωας της Σινώπης. Το άγαλμά του που σμίλεψε ο Σθέννιος, μετέφερε στην Ρώμη ο Λούκουλλος. Αυτός ο Αυτόλυκος φέρεται ως ιδρυτής μαντείου. Ο Ηρακλής τον είχε αφήσει στη Σινώπη όταν περνούσε για την εκστρατεία του κατά των Αμαζόνων. Από εκεί, ύστερα, περνώντας οι Αργοναύτες τον πήραν μαζί τους.
 Στην Ελληνική Ιστορία με το όνομα Αυτόλυκος αναφέρονται και άλλα δύο πρόσωπα:
 Γιος του Λύκωνος και τινός γυναικός Ροδίας, Αθηναίος Θορίκιος (αρχαίος Δήμος της Αθήνας που διεσπάσθη σε κοινότητες Καλυβίων Θορικού, Κουβαρά, Κερατέας),  υπερόχου καλλονής, νικητής στο παγκράτιον κατά τα μεγάλα Παναθήναια του 422 π.Χ. Ο εκτιμών αυτόν πλούσιος Αθηναίος ονόματι Καλλίας για τον εορτασμόν της νίκης του Αυτόλυκου παρέθεσε πολυτελές συμπόσιον και ο Λεωχάρης σμίλεψε τον ανδριάντα του, κατά τον Ξενοφώντα. Ο Αυτόλυκος εφονεύθη υπό των τριάκοντα τυράννων γιατί αντιτάχθηκε στην πολιτικοστρατιωτική εξουσία τους στην Αθήνα.
 Ο αρχαιότατος 'Ελλην μαθηματικός και αστρονόμος εκ Πιτάνης της Αιολίδος, ζήσας περί το 330 π.Χ. Υπήρξε διδάσκαλος του συμπατριώτη του ακαδημαϊκού Αρκεσιλάου. Εσώθησαν δύο μόνον συγγράμματά του "Περί κινουμένης σφαίρας" και "Περί επιτολών και δύσεως" στα οποία γίνεται για πρώτη φορά η εφαρμογή της γεωμετρίας στην εξέταση των ουρανίων φαινομένων. Κριτική έκδοσις των έργων του Αυτολύκου έγινε από τον Hultsch στην Λειψία το 1885.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
 Graves, Robert: The Greek Myths. Penguin Books, αναθεωρημένη έκδοση (1960), ανατύπωση 1986

Αυτολυκος
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Παιδιά του Ερμή
Κυριάκος Βίδας

Ο Κυριάκος Βίδας είναι Ελληνοαμερικάνος πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 7 Αυγούστου 1957.

Αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό με τον οποίο κατέκτησε 4 πρωταθλήματα (1980, 1981, 1982, 1984) που ήταν και τα τελευταία μετά την επανάκαμψη του 1998 και 3 κύπελλα (1982, 1983, 1986) ενώ ήταν φιναλίστ κυπέλλου το 1985.

Υπήρξε 46 φορές διεθνής με την εθνική Ελλάδος και σημείωσε 196 πόντους. Αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ του 1981 και ήταν από τους διακριθέντες στο Βαλκανικό πρωτάθλημα την ίδια χρονιά.

Όταν ολοκλήρωσε την καριέρα επέστρεψε στις ΗΠΑ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981
Ελληνοαμερικανοί
Γιώργος Σκροπολίθας

Ο Γιώργος Σκροπολίθας είναι πρώην καλαθοσφαιριστής, σήμερα προπονητής, ο οποίος γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1960 στην Πάτρα.

Αθλητική καριέρα 
Αγωνίστηκε στην Ε.Α. Πατρών και εν συνεχεία στο Σπόρτιγκ το 1979. Επόμενη ομάδα του ήταν ο Ολυμπιακός με τον οποίο αγωνίστηκε στον τελικό κυπέλλου Ελλάδος το 1983. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό και κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1984 και το κύπελλο το 1986 ενώ ήταν φιναλίστ κυπέλλου το 1985. Στον Παναθηναϊκό έπαιξε μέχρι το 1992.

Εθνική Ελλάδος 
Με την εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε το 1977-78 , συμμετείχε σε 13 αγώνες με την εθνική εφήβων και 7 με την εθνική παίδων, σκόραρε 25 πόντους. Ήταν επίσης διεθνής με την εθνική ενόπλων με την οποία ήταν 1ος στο παγκόσμιο ΣΙΣΜ του 1992, 4ος σε αυτό του 1991, και 3ος σε αυτό του 1990.

Προπονητής καλαθοσφαίρισης 
Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε προπονητής, και ανέλαβε την περίοδο 1992-93 τη γυναικεία ομάδα μπάσκετ του Παναθηναίκού. Πέρασε από τον πάγκο των Α.Σ.Κεφαλονιά 2006-08, Ε.Α. Πατρών 2008-09, Εθνική ενόπλων 2009- ,  Με την εθνική ενόπλων έχει κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας το 2009, το 2011 κατέκτησε την 2η θέση στο πρωτάθλημα χωρών του ΝΑΤΟ  και τη 2η θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα ΣΙΣΜ το 2012. Το καλοκαίρι του 2012 συμφώνησε με την Αθλητική Γυμναστική Ένωση Ζακύνθου και ανέλαβε να καθοδηγήσει το νησιώτικο συγκρότημα στην παρθενική του συμμετοχή στη Γ' Εθνική.--87.203.89.198 14:30, 8 Αυγούστου 2012 (UTC) .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών
Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Α.Γ.Ε. Ζακύνθου
Νάσος Γαλακτερός

Ο Νάσος Γαλακτερός (Κορυδαλλός Αττικής, 10 Μαρτίου 1969) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του φόργουορντ.

Σταδιοδρομία 
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αμύντα και γρήγορα επισημάνθηκε ως ένα από τα ανερχόμενα ταλέντα του ελληνικού μπάσκετ. Αποκτήθηκε από την ΑΕΚ, με την οποία έγινε γνωστός και αγαπήθηκε από τους φίλους της ομάδας. Ήταν φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος το 1992. Η μεταγραφή του στον ΠΑΟΚ το 1993 προκάλεσε διαμαρτυρίες από μερίδα των οπαδών.

Τη σεζόν 1993-1994 αγωνίζεται στον ΠΑΟΚ και κατακτά το Κύπελλο Κόρατς μέσα στην Τεργέστη, σε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις της ομάδας. Το 1995 κατακτά το Κύπελλο Ελλάδος και πάλι με τον ΠΑΟΚ.

Την επόμενη χρονιά μετακομίζει στον Πειραιά και τον Ολυμπιακό με τον οποίο κατακτά 2 πρωταθλήματα (1996, 1997), 1 κύπελλο (1997) αλλά και την Ευρωλίγκα το 1997. Αυτά, σε συνδυασμό με τα άλλα 2 τρόπαια που κατέκτησε την ίδια χρονιά τον έκαναν κάτοχο του τριπλ κράουν.

Στη συνέχεια αποκτήθηκε από τον Άρη με τον οποίο και κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος το 1998.

Εθνική Ελλάδας 
Αξιόλογη ήταν η προσφορά του στην Εθνική Ελλάδας καθώς συμμετείχε σε 73 αγώνες σημειώνοντας 768 πόντους (10,5 μ.ο.). Συμμετείχε στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής το 1990 (6η θέση), στο Ευρωμπάσκετ του 1993 στην Καρλσρούη (4η θέση) και στο Μουντομπάσκετ του Τορόντο το 1994 (4η θέση).

Εξωγηπεδικά 
Από τον πρώτο του γάμο έχει αποκτήσει ένα γιο, τον Παύλο Γαλακτερό. Ήταν παντρεμένος με την τηλεπαρουσιάστρια Ρούλα Κορομηλά. Σήμερα είναι παντρεμένος για τρίτη φορά με τη δημοσιογράφο Νάνσυ Ζαμπέτογλου, και έχουν αποκτήσει μια κόρη.

Ασχολείται με τη μουσική γράφοντας στίχους και συνθέσεις. Το 2011 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τετράγωνο, το πρώτο του βιβλίο, ένα μυθιστόρημα με τίτλο "Τελευταίος αγώνας". Μια ερωτική ιστορία, με έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία.

Τίτλοι-Διακρίσεις

Συλλογικοί

Π.Α.Ο.Κ. 

 Κύπελλο Κόρατς: (1994)
 Κύπελλο Ελλάδας: (1995)

Ολυμπιακός 

 Ευρωλίγκα: (1997)
 Πρωτάθλημα Ελλάδας: (1996, 1997)
 Κύπελλο Ελλάδας: (1997)

ΑΡΗΣ 

 Κύπελλο Ελλάδας: (1998)

Ατομικοί 

 3x Ελληνικό All-Star Game: (1991, 1994, 1997)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Νάσος Γαλακτερός, στατιστικά στην επίσημη ιστοσελίδα της FIBA Europe.
 Συνθέσεις του Νάσου Γαλακτερού

Παραπομπές 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Σμολ φόργουορντ
Πάουερ φόργουορντ
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16
Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1990
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1994
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1993
Γ.Α.Μ.Σ. Εθνικός Κατερίνης

Ο  Γ.Α.Μ.Σ. Εθνικός Κατερίνης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο στην Κατερίνη του νομού Πιερίας. Ο σύλλογος δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Έδρα της ομάδας αποτελεί το στάδιο «Ιωάννης Καλλιανίδης», χωρητικότητας 1.000 θεατών.

Ιστορία 
Ο «Γυμναστικός Αθλητικός και Μορφωτικός Σύλλογος Εθνικός Κατερίνης» ιδρύθηκε το 1973. Το 1996 κατέκτησε το Κύπελλο Ερασιτεχνών. Τις αγωνιστικές περιόδους 1999-00, 2007-08 και 2008-09 ο Εθνικός αγωνίστηκε στη Γ΄ εθνική κατηγορία, την υψηλότερη που έχει αγωνιστεί. Στη διοργάνωση του κυπέλλου την περίοδο 2007-08 έχει την καλύτερη πορεία στην ιστορία του, έχοντας αποκλείσει κατά σειρά την Κέρκυρα και τον Λεβαδειακό.

Επιτυχίες

Εγχώριες 
 Κύπελλο Ερασιτεχνών
Κυπελλούχος (1): 1995–96

Παραπομπές 

Αθλητικοί σύλλογοι Πιερίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1973
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1973
Ζωφόροι Ηρακλείου

Οι Ζωφόροι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας στο Νομό Ηρακλείου. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή στην οποία άλλοτε υπήρχαν έλη σε απόσταση 27 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία (παράγεται ελαιόλαδο, σταφίδα). Από πολιτιστική και λαογραφική άποψη ενδιαφέρον έχει το έθιμο του ραντίσματος των αμπελιών με αγιασμό  την ημέρα του Αγίου Τρύφωνος (την 1η Φεβρουαρίου). Στον οικισμό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο.

Στις 29 Αυγούστου εορτάζεται στο  ναό του Αγίου Ιωάννου η αποτομή της κεφαλής του Ιωάννου του Προδρόμου. Ο ναός αυτός οικοδομήθηκε το 1870. Παλιός ναός είναι και αυτός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος έμεινε ανέπαφος κατά θαυμαστό τρόπο από τους Τούρκους,  ενώ σύγχρονος είναι αυτός της Αναλήψεως. Τέλος, στα δυτικά του χωριού υπάρχει και η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Κοινότητα Ζωφόρων 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Ζωφόρων έχει 367 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Τσικαλάκη.

Κοινοτάρχες Ζωφόρων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ζωφόρων.

Ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό ήταν φέουδο του Ανδρέα Κορνάρου και το δώρισε στην ανιψιά του, κόρη του Βιτσέντζου Κορνάρου, ο οποίος πιστεύεται ότι έγραψε τον "Ερωτόκριτο". . Στην απογραφή του Καστροφύλακα οι Ζωφόροι αναφέρονται με την ονομασία Sofforus με 109 κατοίκους. .<ref>Καστροφύλακας, Κ 95, 1583</ref> . Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας στο χωριό κατοικούσαν κυρίως Τούρκοι, στην περιοχή που σήμερα λέγεται Αρχοντικά''.

Η ονομασία του χωριού προέρχεται πιθανότατα από το "ζωή +φέρω" και υποδηλώνει ότι οι κάτοικοι του χωριού με το να κατοικήσουν εκεί το γέμισαν ζωή. 

Στη διάρκεια της ναζιστικής επέλασης, στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί προσπάθησαν να βομβαρδίσουν από αέρος τον τόπο αυτό, όμως κατά θαυμαστό τρόπο ένα σύννεφο καπνού τους εμπόδισε και έτσι οι Ζωφόροι δε βομβαρδίστηκαν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Οι Ζωφόροι στην ιστοσελίδα του Δήμου Θραψανού.

Ζωφοροι
Ζ
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Γεγονότα Νοεμβρίου 2007

Γεγονοτα 11