Ζαν ντ'Ορμεσόν

Ο Ζαν ντ'Ορμεσόν (απαντώμενος και με το ψευδώνυμο Ζαν ντ'Ο, Jean Bruno Wladimir François de Paule Le Fèvre d'Ormesson, Παρίσι, 16 Ιουνίου 1925 - Νεϊγί-συρ-Σεν, 5 Δεκεμβρίου 2017) ήταν Γάλλος συγγραφέας, δημοσιογράφος και φιλόσοφος, του οποίου η εργογραφία περιλαμβάνει μερικώς ή ολικώς αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα.

Βιογραφία 
Ο Ζαν ντ'Ορμεσόν γεννήθηκε στο Παρίσι και μεγάλωσε στην Βαυαρία. Ο πατέρας του ήταν ο Αντρέ Λεφέβρ, μαρκήσιος του Ομερσόν, Γάλλος πρέσβης στην Βραζιλία. Ο Βλαντιμίρ ντ'Ορμεσόν (1888-1973), πρέσβης στο Βατικανό, ήταν ο θείος του.

Έγινε δεκτός στην École normale supérieure και έλαβε πτυχίο στην φιλοσοφία. Αργότερα έγινε διευθυντής στο Διεθνές Συμβούλιο για την Φιλοσοφία και τις Ανθρωπιστικές Σπουδές της UNESCO και διευθυντής στην γαλλική εφημερίδα Figaro από το 1974 έως το 1979.

Στις 18 Οκτωβρίου 1973 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας μετά τον θάνατο του Ζυλ Ρομαίν. Μετά τον θάνατο του Κλωντ Λεβί-Στράους στις 30 Οκτωβρίου 2009, έγινε ο πρύτανης της Γαλλικής Ακαδημίας και το μέλος με την μεγαλύτερη χρονική παρουσία σε αυτό. Ήταν επίσης αξιωματικός στην Λεγεώνα επί Τιμών. Το 2010 τιμήθηκε με το βραβείο Ovid της Ρουμανίας ως αναγνώριση του έργου του συνολικά και έγινε διοικητής του Τάγματος του Σταυρού του Νότου της Βραζιλίας.

Εργογραφία 
Είναι συγγραφέας περίπου σαράντα βιβλίων που εκτείνονται, ως προς την θεματολογία τους, από ιστορικά φανταστικά πανοράματα έως φιλοσοφικά δοκίμια εντός των οποίων μοιραζόταν τις σκέψεις του σχετικά με την ζωή, τον θάνατο ή την ύπαρξη του Θεού.

Μεταξύ των μυθιστορημάτων του περιλαμβάνεται μια τριλογία στην οποία περιγράφει μια φανταστική εκδοχή περί της εκμετάλλευσης των τεσσάρων αδερφών Μίτφορντ, στις οποίες αναφέρεται ως "Πανδώρα, Βανέσα, Αταλάντα και Τζέσικα".

Στις 5 Δεκεμβρίου 2017, ο ντ'Ορμεσόν πέθανε στο Νεϊγί-συρ-Σεν σε ηλικία 92 ετών. Ήταν πατέρας της εκδότριας Ελοΐζ ντ'Ορμεσόν.

Εργογραφία 
 L'Amour est un plaisir (1956)
 Du côté de chez Jean (1959)
 Un amour pour rien (1960)
 Au revoir et merci (1966)
 les Illusions de la mer (1968)
 La Gloire de l'Empire (1971) – Grand Prix du roman de l'Académie française
 Au plaisir de Dieu (1974)
 Le Vagabond qui passe sous une ombrelle trouée (1978)
 Dieu, sa vie, son œuvre (1981)
 Mon dernier rêve sera pour vous (1982)
 Jean qui grogne et Jean qui rit (1984)
 Le Vent du soir (1985)
 Tous les hommes en sont fous (1985)
 Le Bonheur à San Miniato (1987)
 Album Chateaubriand (1988) – Bibliothèque de la Pléiade
 Garçon de quoi écrire (with François Sudreau, 1989)
 Histoire du juif errant (Wandering Jew story) (1991)
 Tant que vous penserez à moi (with Emmanuel Berl, 1992)
 La Douane de mer (1994)
 Presque rien sur presque tout (1995)
 Casimir mène la grande vie (1997)
 Une autre histoire de la littérature française (vol. I, 1997 & vol. II, 1998)
 le Rapport Gabriel (1999)
 Voyez comme on danse (2001)
 C'était bien (2003)
 Et toi, mon cœur, pourquoi bats-tu? (2003)
 Une fête en larmes (2005)
 La Création du monde (2006)
 Odeur du temps (2007)
 Qu'ai-je donc fait (2008)
 L'enfant qui attendait un train (2009)
 Saveur du temps (2009)
 C'est une chose étrange à la fin que le monde (2010)
 Un jour je m'en irai sans en avoir tout dit (2013)
 Dieu, les affaires et nous (2015)

Φιλμογραφία 
 Les saveurs du Palais (2012) ως Ο Πρόεδρος

Παραπομπές 
 "Jean d'Ormesson is conferred "Ovidius" top award of Literature Days and Nights Festival"
 Aubert, Jean-Marc (5 December 2017). "EXCLUSIF. Jean d'Ormesson est décédé à l'âge de 92 ans". Métropolitain (στα γαλλικά)

Γάλλοι συγγραφείς
Γάλλοι δημοσιογράφοι
Γάλλοι φιλόσοφοι