joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ραούλ Αράισα

Ο Ραούλ Αράισα (Raúl Araiza) ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [raˈul aˈɾaisa], γεννημένος στις 14 Νοεμβρίου 1964, είναι μεξικανός ηθοποιός και παρουσιαστής της τηλεόρασης

Γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού. Σπούδασε δράμα στο Centro de Educación Artística της Televisa (Κέντρο της Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης). Έχει δύο κόρες με τη σύζυγό του. Ο αδελφός του, η μητέρα του και ο πατέρας του είναι επίσης ηθοποιοί.

Φιλμογραφία
 Mi verdad (2004)
 Soy un hijo de la madrugada (2001)
 Religion, la fuerza de la costumbre (2000)
 A medias tintas (1999)
 Cómplices criminales (1999)
 Cholos malditos (1999)
 Loco corazón (1998)
 El último narco del cartel de Juárez (1998)
 Con mis propias manos (1998)
 Carros robados (1998)
 Amor en tiempos de coca (1997)
 Abuso en el rancho (1997)
 Destino traidor (1997)
 Fuga de almoloya (1997)
 Bonita (1996)
 Mujeres infieles (1995)
 Viva San Isidro (1995)
 Altos instintos (1995)
 Seducción judicial (1994)
 Duelo final (1994)
 Los temerarios (1993)
 Juventud en drogas (1993)
 Contrabando de esmeraldas (1993)
 Hades, vida después de la muerte (1993)
 En espera de la muerte (1993)
 Modelo antiguo (1992)
 Persecución mortal (1992)
 Relaciones violentas (1992)
 Supervivencia (1992)
 El regreso de la muerte (1991)
 Un hombre despiadado (1991)
 Hacer el amor con otro (1991)
 Orgia de sangre (1991)
 Sólo para audaces (1991)
 Venganza diabólica (1990)
 Asesino silencioso (1990)
 Viernes trágico (1990)
 Pesadilla sin fin (1989)
 Giron de niebla (1989)
 El placer de la venganza (1988)
 Día de muertos (1988)
 The Blue Iguana (1988)
 Don't Panic (1988)
 El sinvergüenza (1984)

Τηλεόραση  
 Un gancho al corazón (2008–2009)
 Amor mío (2006–2007)
 Duelo de pasiones (2006)
 Contra viento y marea (2005)
 Cancionera (2004)
 Clap El lugar de tus sueños (2003)
 El juego de la vida (2001)
 Locura de amor (2000)
 Gotita de amor (1998)
 María Isabel (1997)
 La culpa (1996)
 Azul (1996)
 Mujer, casos de la vida real (1995)
 Retrato de familia (1995)
 Cadenas de amargura (1991)
 Al filo de la muerte (1991)
 Las grandes aguas (1989)
 Nuevo amanecer (1988)
 Senda de gloria (1987)
 La traición (1984)
 El derecho de nacer (1981)
 El milagro de vivir (1975)

Βραβεία 
Βραβεία TVyNovelas, 2010, 1992

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο Ραούλ Αράισα στο IMDb
 Βιογραφία του Ραούλ Αράισα στο esmas 

Μεξικανοί τηλεπαρουσιαστές
Μεξικανοί παρουσιαστές
Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ακυληία

Η Ακυληία ή Ακουιληία (Aquileia) είναι αρχαία ρωμαϊκή πόλη στην Ιταλία, που βρίσκεται στον μυχό της Αδριατικής θάλασσας, στην άκρη των λιμνοθαλασσών, περίπου 10 χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Σήμερα, η πόλη είναι μικρή (περίπου 3.500 κατοίκων), αλλά κατά την αρχαιότητα ήταν μεγάλη και εξέχουσα ως μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου με πληθυσμό 100.000 κατοίκων το 2ο αιώνα μ.Χ., και είναι ένας από τους κυριότερους αρχαιολογικούς χώρους της βόρειας Ιταλίας.

Ιστορία

Ρωμαϊκή περίοδος 
Η ίδρυση της πόλης χρονολογείται το 181 π.Χ και οφείλεται σε απόφαση της Ρωμαϊκής Συγκλήτου η οποία επιθυμούσε να δημιουργήσει ένα κέντρο αποσόβησης των εχθρικών δυνάμεων που εισέβαλαν κατά καιρούς από το Βορρά. Παράλληλα η πόλη θα λειτουργούσε και ως διαμετακομιστικός εμπορικός σταθμός. Σύμφωνα με την παράδοση η πόλη πήρε το όνομα της λόγω των άφθονων νερών που υπήρχαν στην περιοχή. Κατά τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες η πόλη γνώρισε ιδιαίτερη ακμή καθώς αποτελούσε σημαντικό κέντρο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας χάρη στην καίρια στρατηγική της θέση. Η υψηλή στρατηγική σημασία της πόλης οφείλεται στο γεγονός ότι χτίστηκε στον μυχό της Αδριατικής θάλασσας και στον άξονα της φημισμένης Αιμιλιανής Ρωμαϊκής Οδού, η οποία οδηγούσε στο Ιλλυρικό, με άμεση συνέπεια η πόλη να γίνει το σταυροδρόμι των ρωμαϊκών οδών προς τη Δαλματία, την Ιστρία, την Παννονία και τη Ραιτία. Χάρη στη θέση αυτή η πόλη απέκτησε έντονη εμπορική κίνηση και συγκέντρωσε πλούτο με περαιτέρω άμεση συνέπεια την ευρύτατη αύξηση του πληθυσμού της. Σύμφωνα με τις πηγές που παραδίδονται η Ακυληία υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του αρχαίου κόσμου με πληθυσμό 100.000 κατοίκων (κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ.).

Σύγχρονος αρχαιολογικός χώρος 
Κατά την ιδιαίτερα διαδεδομένη συνήθεια τα αρχαία κτήρια της Ακυληίας χρησιμοποιήθηκαν ως πρώτες ύλες επί σειρά αιώνων, και ως εκ τούτου κανένα από τα κτήρια της ρωμαϊκής περιόδου δε διατηρείται στην επιφάνεια του εδάφους. Μετά από εκτεταμένες ανασκαφές ήρθαν στο φως ένας δρόμος και η βορειοδυτική γωνία των τειχών της πόλης. Παράλληλα, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης φιλοξενούνται περισσότερες από 2.000 επιγραφές, αγάλματα και άλλα αντικείμενα αρχαιολογικού ενδιαφέροντος μεταξύ των οποίων και γυάλινα αντικείμενα τοπικής προέλευσης και συλλογή νομισμάτων.

Ο αρχαιολογικός χώρος της Ακυληίας θεωρείται ότι είναι η μεγαλύτερη αρχαία ρωμαϊκή πόλη που έχει ανασκαφεί έως σήμερα και έχει συμπεριληφθεί στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εικονική περιήγηση του αρχαιολογικού χώρου της Ακυληίας (αγγλικά-σλοβενικά)
 Ιστότοπος Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Ακυληίας (αγγλικά-ιταλικά)

Πόλεις του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Σπύρος Λυκούδης

Ο Σπύρος Λυκούδης είναι Έλληνας πολιτικός, στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς επί δεκαετίες. Βουλευτής επικρατείας της Δημοκρατικής Αριστεράς από τις εκλογές του 2012, ανεξαρτητοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 και, τον Οκτώβριο του 2014, ίδρυσε τους Μεταρρυθμιστές της Αριστεράς για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Με καταγωγή από την Κεφαλλονιά, γεννήθηκε στην Αθήνα, στο Μεταξουργείο, εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα ήδη από μαθητής. Φοίτησε στο Α΄ Γυμνάσιο της Πλάκας και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων, ήταν μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη. Κατά την περίοδο της Δικτατορίας υπέστη τη χαφιεδοκρατία, τις συλλήψεις και τους περιορισμούς που επιφύλασσε το καθεστώς στους αριστερούς πολίτες, και εξέτισε τη στρατιωτική θητεία του σε στρατόπεδο χαρακτηρισμένων αριστερών στην Ελευθερούπολη της Καβάλας. Στη μεταπολίτευση ακολούθησε, στην πρώτη γραμμή, την περιπέτεια της Ανανεωτικής Αριστεράς: από το ΚΚΕ Εσωτερικού, στην ΕΑΡ και, έπειτα, στον Συνασπισμό. Την ίδια περίοδο, η πολιτική και προσωπική του σχέση με τον Λεωνίδα Κύρκο εξελίχθηκε στη στενή φιλία που τους συνέδεσε διά βίου. Διαφώνησε με τη δημιουργία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και υπήρξε πρωτεργάτης της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού και ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜΑΡ) το 2010. 

Γραμματέας της πρώτης Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ, στις εκλογές του 2012 εκλέχτηκε βουλευτής Επικρατείας. Εξέφρασε δημοσίως τη διαφωνία του για τον τρόπο, το χρόνο και την αφορμή της αποχώρησης του κόμματος από τη συγκυβέρνηση, τον Ιούνιο του 2013, που έκρινε ότι σήμανε αλλαγή πολιτικής πλεύσης για τη ΔΗΜΑΡ. Τον Σεπτέμβριο του 2014 δήλωσε την ανεξαρτητοποίησή του στη Βουλή. Στις 21 Οκτωβρίου 2014, σε δημόσια εκδήλωση στο Μουσείο Μπενάκη, παρουσίασε τη νέα του πολιτική πρωτοβουλία, τους Μεταρρυθμιστές για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη.

Στις 24 Δεκεμβρίου 2014 σε κοινή συνέντευξη τύπου με τον Σταύρο Θεοδωράκη στην Παλιά Βουλή ανακοινώθηκε η συνεργασία των ΜΕΤΑρρυθμιστών με το Ποτάμι. Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 ο Σπύρος Λυκούδης εκλέχθηκε Βουλευτής Α' Αθήνας με Το Ποτάμι. 

Τον Σεπτέμβριο του 2015 επανεξελέγη βουλευτής Α’ Αθήνας με Το Ποτάμι και τον Ιούλιο του 2016 Ζ’ Αντιπρόεδρος της Βουλής.  

Στις 20 Νοεμβρίου 2017 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Δρόμοι Αριστεροί-Διαψεύσεις Προσδοκίες» από τις εκδόσεις Ίνδικτος. Στα κείμενα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο αποτυπώνεται ο δημόσιος πολιτικός λόγος του κατά την τελευταία τετραετία.

Στις 25 Ιανουαρίου 2019 ήταν ένας εκ των 153 Ελλήνων βουλευτών που υπερψήφισε την λεγόμενη "Συμφωνία των Πρεσπών" μεταξύ των Κρατών της Ελλάδος και της "Βόρειας Μακεδονίας" (πρώην F.Y.R.o.M.).

Στις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 δεν έθεσε υποψηφιότητα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προσωπική ιστοσελίδα
 Προφίλ στον επίσημο ιστότοπο της Βουλής

Έλληνες αρχηγοί κομμάτων
Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Δημοκρατική Αριστερά
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ποτάμι
Βουλευτές Α' Αθηνών
Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Κάρλος Βαλντεράμα

Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!

Ο Κάρλος Αλμπέρτο Βαλντεράμα (Carlos Alberto Valderrama Palacio, 2 Σεπτεμβρίου 1961), γνωστός και με το ψευδώνυμο El Pibe ("Το Παιδί"), είναι πρώην διεθνής Κολομβιανός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιτελικός μέσος.

Η χαρακτηριστική εμφάνισή του με την εξεζητημένη του κόμμωση (ξανθό φουντωτό μαλλί), αν συνδυασθεί με την εξαιρετική τεχνική του κατάρτιση, την ακρίβεια στην τροφοδότηση των συμπαικτών του και επιπλέον τον "εγκεφαλικό" τρόπο που αγωνιζόταν, τον καθιέρωσαν ως την πλέον αναγνωρίσιμη φυσιογνωμία όχι μόνο της χώρας του, αλλά και του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ο Βαλντεράμα είναι πασίγνωστος για τη συμμετοχή του στις διοργανώσεις των Παγκοσμίων Κυπέλλων με την Εθνική Ομάδα της Κολομβίας στη δεκαετία του '90 (111 αγώνες και 11 γκολ, από το 1985 έως το 1998), αλλά και στα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ΗΠΑ-Καναδά, από το Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ ή Εμ-Ελ-Ες ("Major League Soccer" ή "MLS"), των οποίων αύξησε με την παρουσία του, την αίγλη του. 

Το 2004 ο Πελέ τον επέλεξε για μια λίστα των καλύτερων 100 εν ζωή ποδοσφαιριστών, προκειμένου έτσι να τιμηθεί η 100η επέτειος της ΦΙΦΑ.

Ατομικές διακρίσεις
 1987: Πολυτιμότερος παίκτης ("MVP") στο Κόπα Αμέρικα
 1987 και 1993: Καλύτερος ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής.
 1996: Μέλος της ιδανικής ενδεκάδας του "MLS" και "MVP" στη διοργάνωση.
 FIFA 100

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κολομβιανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
FIFA 100
FIFA Century Club
Νορόντομ Σιχανούκ

Ο Νορόντομ Σιχανούκ (χμερ: នរោត្តម សីហនុ, Πνομ Πεν, 31 Οκτωβρίου 1922 - Πεκίνο, 15 Οκτωβρίου 2012) ήταν βασιλιάς της Καμπότζης δύο φορές (1941–55 και 1993–2004), όπως επίσης υπήρξε υπουργός, πρόεδρος και πρωθυπουργός της Καμπότζης. Επιχείρησε να διατηρήσει μια στάση ουδετερότητας για την Καμπότζη στους πολέμους του 20ού αιώνα.

Ο γιος του Βασιλιά Νορόντομ Σουραμαρίτ και της Βασίλισσας Σισοβάθ Κοσσαμάκ, Σιχανούκ, υπηρέτησε σε τόσα πολλά πόστα από το 1941, που μπήκε στο βιβλίο Γκίνες, ως ο πολιτικός με τα περισσότερα αξιώματα στον κόσμο. Αναλυτικότερα: έκανε δύο θητείες στον θρόνο της Καμπότζης (1941-55 και 1993-2004), δύο φορές ως διάδοχος, μια φορά ως πρόεδρος, δύο φορές ως πρωθυπουργός καθώς και πολλές άλλες ως ηγέτης διαφόρων εξόριστων κυβερνήσεων της χώρας.

Παραπομπές

Επιπλέον μελέτη
 Cixous, Hélène. The Terrible but Unfinished Story of Norodom Sihanouk, King of Cambodia. European women writers series. Lincoln: University of Nebraska Press, 1994. ISBN 0-8032-1455-3
 
 Kuckreja, Madhavi. Prince Norodom Sihanouk. World leaders past & present. New York: Chelsea House, 1990. ISBN 1-55546-851-9
 Osborne, Milton E. Sihanouk Prince of Light, Prince of Darkness. Honolulu: University of Hawaii Press, 1994. ISBN 978-0-8248-1639-1
 Widyono, Benny. Dancing in Shadows Sihanouk, the Khmer Rouge, and the United Nations in Cambodia. Lanham, Md: Rowman & Littlefield Pub, 2007. ISBN 978-0-7425-5552-5
 Denise Affonço: To The End Of Hell: One Woman's Struggle to Survive Cambodia's Khmer Rouge. (With Introductions by Jon Swain and David Chandler. ISBN 978-0-9555729-5-1
 Jeldres, Julio A. "The Royal House of Cambodia", Monument Books, Phnom Penh, 2003
 Jeldres, Julio A. "Le Palais du Roi du Cambodge" Mekong Publishers, Paris and Phnom Penh, 2001
 Jeldres, Julio A. translations of King Norodom Sihanouk Memoirs "Shadow Over Angkor-Vol 1" Monument Books, Phnom Penh, 2003

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Official site
 News release regarding support of gay marriage
 News release regarding his website
  Cambodian politicians biography
 Official Contact with the IPSP
 New York Times
 

Βασιλείς της Καμπότζης
Bulletin of Volcanology

Το Bulletin of Volcanology (= Δελτίο Ηφαιστειολογίας) είναι το επίσημο περιοδικό που επιμελείται και εκδίδει η Διεθνής Ένωση Ηφαιστειολογίας και Χημείας του Εσωτερικού της Γης έχοντας βασικό αντικείμενο τα Ηφαίστεια, τις δομές, συμπεριφορές και τους κινδύνους εξ αυτών, καθώς και τις εξελίξεις των μαγματικών συστημάτων.

Γενικά η ύλη του εν λόγω περιοδικού εστιάζεται στα ηφαίστεια και τους μηχανισμούς δραστηριότητάς των, καθώς και στις διάφορες τεχνικές γεωφυσικές, γεωχημικές και πετρολογικές των μαγμάτων.
Ειδικότερα η ύλη του οργανώνεται σε τρεις ενότητες: Στην πρώτη όπου περιλαμβάνονται διάφορα επιστημονικά άρθρα, στη δεύτερη σύντομες ανακοινώσεις και στη τρίτη ένα φόρουμ για συζητήσεις αμφιλεγόμενων ζητημάτων ή σχόλια επί θεμάτων προηγούμενης έκδοσης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Bulletin of Volcanology από IAVCEI

Ηφαιστειολογία
Επιστημονικά περιοδικά
Περιοδικά με τόπο έκδοσης τη Χαϊδελβέργη
Περιοδικά στην αγγλική γλώσσα
Κενέμα (επαρχία)

Η Κενέμα (Kenema) είναι μια από τις 3 επαρχίες της Ανατολικής περιφέρειας, Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι η Κενέμα. Έχει έκταση 6.053 τ.χλμ. (μεγαλύτερη επαρχία της Αν. περιφέρειας), πληθυσμό 545.327 κατοίκων (μεγαλύτερη) και πυκνότητα 90,09 κατοίκων ανά τ.χλμ. (δεύτερη μεγαλύτερη).

Γεωγραφία
Η Κενέμα βρίσκεται νοτιοανατολικά της χώρας και δυτικά της Ανατολικής περ.. Συνορεύει στα δυτικά με την Μπο, στα βόρεια με το Κόνο, στα ανατολικά με την Καϊλαχούν, στα νοτιοδυτικά με την Πουτζεχούν και στα νοτιοανατολικά με τη Λιβερία.

Δείτε επίσης
Επαρχίες της Σιέρρα Λεόνε

Κ
Κενέμα

Η Κενέμα (Kenema) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Σιέρρα Λεόνε μετά την Φρήταουν και την Μπο. Είναι η πρωτεύουσα της Ανατολικής περιφέρειας και της επαρχίας Κενέμα.

Γεωγραφία
Η Κενέμα βρίσκεται νοτιοανατολικά της χώρας, νότια της Αν. περιφέρειας και νότια της Κενέμα.

Αθλητισμός
Το δημοφιλέστερο άθλημα στην Κενέμα, όπως και σε όλην την Σιέρρα Λεόνε, είναι το ποδόσφαιρο.

Εκπαίδευση
Σύμφωνα με το εκπαιδευτικό σύστημα στην Σιέρρα Λεόνε, οι μαθητές φοιτούν για 6 χρόνια (συνήθως από τα 6 ως τα 12) στο δημοτικό και έξι στο Γυμνάσιο (13-18). Η φοίτηση στο δημοτικό είναι υποχρεωτική.

Σχολεία
 Government Secondary School(GSSK)
 Holy Trinity Secondary School
 Ahmadiyya Secondary School
 Holy Rosary Secondary School
 Islamic Secondary School

Ραδιοφωνικοί σταθμοί
 Eastern Radio 101.9
 Radio Nongowa - SPIN FM 101.3
 City Radio 103.3
 Starline Radio 98.4
 SLBS Radio

Αξιοσημείωτα πρόσωπα
 Άλφα Λανσάνα (Alpha Lansana), ποδοσφαιριστής
 Έμερσον (Emerson), μουσικός
 Κέι Καμάρα (Kei Kamara),ποδοσφαιριστής
 Κεμοκάι Κάλλον (Kemokai Kallon), ποδοσφαιριστής
 Μούσα Κάλλον (Musa Kallon), ποδοσφαιριστής
 Μοχάμεντ Κάλλον (Mohamed Kallon), ποδοσφαιριστής
 Μπρίμα Σεσάυ (Brima Sesay), ποδοσφαιριστής
 Πωλ Κπάκα (Paul Kpaka), ποδοσφαιριστής
 Τζόζεφ Μπαντάλα Ντάουντα (Joseph Bandala Dauda), πολιτικός, νυν Υπουργός Εξωτερικών της Σιέρρα Λεόνε

Εικόνες 

Κ
Γραμμή 1 (Προαστιακός Αθήνας)

Η Γραμμή 1 είναι υπηρεσία του Προαστιακού της Αθήνας, διαχειριζόμενη από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Συνδέει τον Πειραιά με το Αεροδρόμιο. Η γραμμή αυτή έχει σε ένα τμήμα της κοινούς σταθμούς με τις γραμμές 2 και 4, αλλά και με τις γραμμές 3 και 5 στον Σταθμό Λαρίσης.

Η πρώτη γραμμή του Προαστιακού εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουλίου 2004, με συρμούς πετρελαίου που εκτελούσαν το δρομολόγιο μεταξύ Σταθμού Λαρίσης και Αεροδρομίου. Με την ολοκλήρωση της εγκατάστασης ηλεκτροκίνησης στα τμήματα της γραμμής έως τον Σταθμό Λαρίσης το 2017 και τον Πειραιά το 2018, η γραμμή χρησιμοποιεί πλέον αποκλειστικά τις ηλεκτροκίνητες αυτοκινητάμαξες Siemens Desiro 460.

Ιστορία

Η αρχική φάση σχεδιασμού της γραμμής προέβλεπε την χρήση συρμών ταχείας εξυπηρέτησης (Airport Express) από Πειραιά έως Αεροδρόμιο με ενδιάμεσους σταθμούς μόνο σε Αθήνα, Αγίους Αναργύρους, Νερατζιώτισσα, Κηφισίας και Δουκίσσης Πλακεντίας, και με χρόνο διαδρομής το ημίωρο. Τελικά όμως η ανάγκη διασύνδεσης του διεθνούς αερολιμένα της πρωτεύουσας με τον κεντρικότερο σταθμό της πόλης, το Σύνταγμα, επέβαλε την από κοινού συμπόρευση Προαστιακού και Μετρό από Δουκίσσης Πλακεντίας έως Αεροδρόμιο.

Η Γραμμή 1 τέθηκε σε λειτουργία στις 30 Ιουλίου 2004, συνδέοντας τον Σταθμό Λαρίσης με το Αεροδρόμιο, χωρίς ηλεκτροκίνηση. Στις 6 Αυγούστου 2004, μία εβδομάδα μετά τα εγκαίνια της γραμμής, εγκαινιάστηκε ο σταθμός Νερατζιώτισσα. Το 2006, στο τμήμα από Νερατζιώτισσα μέχρι Αεροδρόμιο εγκαταστάθηκε ηλεκτροκίνηση, το οποίο οδήγησε στην προσθήκη επιπλέον δρομολογίων στο τμήμα αυτό, τα οποία εκτελούνταν από ολοκαίνουργια ηλεκτροκίνητα τρένα Desiro 460. Στις 4 Ιουνίου 2007, τα δρομολόγια επεκτάθηκαν από την Αθήνα μέχρι τον Πειραιά.

Με την επέκταση της ηλεκτροκίνησης έως τα Άνω Λιόσια το 2009, η γραμμή υπέστη αλλαγή χάραξης, συνδέοντας το Αεροδρόμιο με τα Άνω Λιόσια αποκλειστικά με ηλεκτρικά τρένα. Στις 8 Αυγούστου 2010 προστέθηκε ο σταθμός Μεταμόρφωσης ενώ τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, τα δρομολόγια της γραμμής επεκτάθηκαν μέχρι το Κιάτο, με αφορμή την ολοκλήρωση της ηλεκτροκίνησης στο τμήμα αυτό. Στις 5 Απριλίου 2011, προστέθηκε το Σιδηροδρομικό Κέντρο Αχαρνών.

Η γραμμή υπέστη άλλη μία αλλαγή πορείας στις 30 Ιουλίου 2017, 13 χρόνια μετά τα εγκαίνιά της, λόγω αναδιαμόρφωσης του δικτύου του Προαστιακού με αφορμή την επέκταση της ηλεκτροκίνησης από τους Αγίους Αναργύρους έως τον κεντρικό σταθμό της Αθήνας. Τότε αποκαταστάθηκαν τα δρομολόγια μεταξύ Σταθμού Λαρίσης και Αεροδρομίου με νέα απευθείας σύνδεση, αποκλειστικά με ηλεκτροκίνητα τρένα. Τα δρομολόγια επεκτάθηκαν έως τον Πειραιά ξανά την 1 Φεβρουαρίου 2018, μετά την εγκατάσταση ηλεκτροκίνησης και στο τμήμα αυτό.

Σταθμοί

Παραπομπές 

1
1
Γραμμή 2 (Προαστιακός Αθήνας)

Η Γραμμή 2 είναι υπηρεσία του Προαστιακού της Αθήνας, διαχειριζόμενη από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Συνδέει τον Πειραιά και το κέντρο της Αθήνας με το Κιάτο της Κορινθίας. Η γραμμή αυτή έχει σε ένα τμήμα της κοινούς σταθμούς με τις γραμμές 1 και 5, αλλά και με τις γραμμές 3 (στους σταθμούς Λαρίσης και Αγίων Αναργύρων) και 4 (στα Άνω Λιόσια).

Η δεύτερη γραμμή του Προαστιακού εγκαινιάστηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2005, με συρμούς πετρελαίου που εκτελούσαν το δρομολόγιο μεταξύ Σταθμού Λαρίσης και Κορίνθου. Με την ολοκλήρωση της εγκατάστασης ηλεκτροκίνησης στα τμήματα της γραμμής έως τον Σταθμό Λαρίσης το 2017 και τον Πειραιά το 2018, η γραμμή χρησιμοποιεί πλέον αποκλειστικά τις ηλεκτροκίνητες αυτοκινητάμαξες Siemens Desiro 460.

Ιστορία

Η γραμμή τέθηκε σε λειτουργία στις 27 Σεπτεμβρίου 2005, μαζί με την επέκταση της γραμμής από το Σιδηροδρομικό Κέντρο Αχαρνών έως την Κόρινθο, χωρίς ηλεκτροκίνηση και μετά από 7 μήνες δοκιμών. Στις 18 Ιουλίου 2006, προστέθηκαν 3 σταθμοί: των Άνω Λιοσίων, του Ασπροπύργου και της Μαγούλας. Στις 4 Ιουνίου 2007, τα δρομολόγια επεκτάθηκαν από τον Σταθμό Λαρίσης μέχρι τον Πειραιά. Στις 9 Ιουλίου 2007, επεκτάθηκε και από την πλευρά της Κορίνθου έως το Κιάτο. To 2009, στην γραμμή προστέθηκε και δεύτερη υπηρεσία με νέα δρομολόγια από Αθήνα προς Χαλκίδα.

Στις 8 Αυγούστου 2010, προστέθηκε ο σταθμός Αγίων Αναργύρων. Με αφορμή την εγκατάσταση ηλεκτροκίνησης στο τμήμα από τα Άνω Λιόσια μέχρι το Κιάτο τον Δεκέμβριο του 2010, τα δρομολόγια στο τμήμα αυτό μεταφέρθηκαν στην Γραμμή 1, η οποία ήδη εκτελούσε δρομολόγια με ηλεκτροκίνητα τρένα. Στις 5 Απριλίου 2011, προστέθηκε το Σιδηροδρομικό Κέντρο Αχαρνών.

Το 2012, καταργήθηκαν τα δρομολόγια Πειραιά–Άνω Λιοσίων και τα δρομολόγια Αθήνας–Χαλκίδας επεκτάθηκαν προς τον Πειραιά. Το 2014 θεωρήθηκε η χρονιά με τις περισσότερες αλλαγές στην γραμμή. Στις 27 Φεβρουαρίου προστέθηκαν οι σταθμοί Πύργου Βασιλίσσης και Κάτω Αχαρνών, ενώ την 1 Οκτωβρίου εγκαινιάστηκε ο προαστιακός σταθμός Ταύρου. Παράλληλα, στο τμήμα Οινόης–Χαλκίδας ολοκληρώθηκε η εγκατάσταση ηλεκτροκίνησης τον Ιούνιο 2014. Τον Δεκέμβριο 2014 η ηλεκτροκίνηση επεκτάθηκε μέχρι τις Αφίδνες, επιβάλλοντας την μετεπιβίβαση των επιβατών από πετρελαιοκίνητα σε ηλεκτροκίνητα τρένα και αντίστροφα. Το 2016, η ηλεκτροκίνηση έφτασε από τις Αφίδνες μέχρι τους Αγίους Αναργύρους.

Η γραμμή υπέστη άλλη μία αλλαγή πορείας στις 30 Ιουλίου 2017, 13 χρόνια μετά τα εγκαίνιά της, λόγω αναδιαμόρφωσης του δικτύου του Προαστιακού με αφορμή την επέκταση της ηλεκτροκίνησης από τους Αγίους Αναργύρους έως τον κεντρικό σταθμό της Αθήνας. Τότε αποκαταστάθηκαν τα δρομολόγια μεταξύ Σταθμού Λαρίσης και Κιάτου με νέα απευθείας σύνδεση, αποκλειστικά με ηλεκτροκίνητα τρένα. Τα δρομολόγια επεκτάθηκαν έως τον Πειραιά ξανά την 1 Φεβρουαρίου 2018, μετά την εγκατάσταση ηλεκτροκίνησης και στο τμήμα αυτό.

Σταθμοί

Παραπομπές 

2
2
Journal of Volcanology and Geothermal Research

To Journal of Volcanology and Geothermal Research (= Ημερολόγιο της Ηφαιστειολογίας και Γεωθερμικής Έρευνας) είναι ένα επιστημονικό περιοδικό διεθνούς κυκλοφορίας που εκδίδεται στο Άμστερνταμ (Ολλανδία) από τον εκδοτικό οίκο ELSEVIER. Την ύλη του, που εστιάζεται σε θέματα ηφαιστειακών και γεωθερμικών διεργασιών και των επιπτώσεών τους στην κοινωνία και το περιβάλλον, επιμελείται ειδική συντακτική επιτροπή από διακεκριμένους καθηγητές διαφόρων πανεπιστημίων.

Γενικά 
Το εν λόγω περιοδικό αποτελεί μια ελεύθερη αλλά και ταχεία δημοσιογραφική πρόσβαση κυρίως των ηφαιστειολόγων για δημοσίευση ερευνών, εκθέσεων απόψεων ή σχολίων. Βασικά θέματα της ύλης του είναι κατά κατηγορία:
 Γεωλογικές έρευνες των ηφαιστειακών συστημάτων: όπως στρωματογραφία, τεκτονική δομή και επιρροή, ιστορία και εξέλιξη των ηφαιστειακών γεωμορφών,  οι ηφαιστειακές εκρήξεις και διασπορά, πρότυπα της λάβας και τέφρας, μέχρι και ανάλυση των παρατηρήσεων εκρήξεων. 
 Γεωχημικές και πετρολογικές έρευνες των ηφαιστειακών πετρωμάτων: του μάγματος (γένεση, εξέλιξη, κρυστάλλωση, πτητικές συνθέσεις, διαλυτότητα, και εξαέρωση, ηφαιστειακή πετρογραφία και η ανάλυση υφής. 
, Θέματα υδρολογίας, γεωχημείας και μετρήσεις των ηφαιστειακών και υδροθερμικών ρευστών, ηφαιστειακές εκπομπές αερίων,  ατμίδες, λίμνες κρατήρων καθώς και υδροθερμική μεταλλοφορία. 
 Γεωφυσικές έρευνες των ηφαιστειακών συστημάτων: όπως φυσικές ιδιότητες των ηφαιστειακών πετρωμάτων και μαγμάτων, μελέτες ροής θερμότητας, ηφαιστειακή σεισμολογία, γεωδαισία και τηλεπισκόπησης. 
 Υπολογιστική μοντελοποίηση και πειραματική προσομοίωση των μαγματικών και υδροθερμικών διαδικασιών: δυναμική έκρηξη,  μάγμα μεταφορά και  αποθήκευση, δυναμική λοφίου και διασπορά τέφρας, δυναμική ροή λάβας, υδροθερμικές ροές ρευστού και θερμοδυναμική υγρών. 
 Κίνδυνοι σε ηφαίστειο και κίνδυνοι της έρευνας: μεθοδολογία ζωνώσεων, ανάπτυξη των εργαλείων πρόβλεψης, καθώς και τεχνικές αξιολόγησης για την ευπάθεια και τις επιπτώσεις.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα του Journal of Volcanology and Geothermal Research 

Ηφαιστειολογία
Επιστημονικά περιοδικά
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Ολλανδία
Έρη Ρίτσου

Η Ελευθερία (Έρη) Ρίτσου (1955)  είναι Ελληνίδα συγγραφέας, κόρη του μεγάλου Έλληνα ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Ενώ το 2014, στις Ευρωεκλογές του Μάη, συμμετείχε ως υποψήφιος ευρωβουλευτής στο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ, υποστηρίζοντας σθεναρά τη στάση του ΚΚΕ, το οποίο ήταν αρνητικό για μια πιθανή συνεργασία με κάποιο άλλο κόμμα της αριστεράς.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σάμο το 1955 και είναι το μοναχοπαίδι του ποιητή Γιάννη Ρίτσου και της Γαρυφαλιώς Γεωργιάδου. Κατόπιν σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και, έκτοτε, εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα, ενώ έχει αποκτήσει και μια κόρη, τη Λητώ.

Συγγραφή
Με τη συγγραφή ασχολήθηκε από το 2001, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο Οι τρεις βασιλοπούλες, το οποίο το προόριζε για την κόρη της. Εν συνεχεία το άφησε περισσότερο, από περιέργεια στον εκδοτικό οίκο Κέδρος, άλλα όταν το αναζήτησε την πληροφόρησαν ότι πρόκειται να το εκδώσουν, έκτοτε έχει κυκλοφορήσει άλλα 4 βιβλία, όλα από τον εκδοτικό οίκο Κέδρος. Τα βιβλία της ανήκουν στην κατηγορία της παιδικής λογοτεχνίας κυρίως, αλλά και του μυθιστορήματος και του διηγήματος.

Αφότου κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο κι ενώ δεν είχε τέτοιο σκοπό είπε:

Πολιτική
Μπορεί η πρώτη της συμμετοχή στα πολιτικά να ήρθε με την ένταξή της στο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ, το 2014, ωστόσο, και παλαιότερα, έχει δηλώσει φίλος του ΚΚΕ και της πολιτικής του.

Εργογραφία

Μεταφράσεις
 Ritsou, Ery. Segreti e rivelazioni. [tr.by]: Valentina Gilardi. Milano: Crocetti Editore, 2008. (στα ιταλικά)

Ανθολογίες
- Wo die Sonne zu Hause ist: griechische Geschichten für groß und klein. [tr.by]: Niki Eideneier, Sophia Georgallidis & Maria-Elena Elefterie. Köln: Romiosini Verlag, 2003. 219p (στα γερμανικά)

Η σχέση της με τον Γιάννη Ρίτσο 
Όταν η Έρη γεννήθηκε το 1955, ο ποιητής της αφιέρωσε το ποίημα το τρυφερό Πρωινό άστρο με τον υπότιτλο: Μικρή εγκυκλοπαίδεια υποκοριστικών για την κορούλα μου.

Η ίδια αναφέρει για τον πατέρα της ότι δεν έζησε αρκετά κοντά του και ότι τον έβλεπε μόνο σε γιορτές. Πιο πολύ τον έζησε επί Χούντας, όταν τον έστειλαν κατ' οίκον περιορισμό, στη Σάμο και τη Λέρο και, επίσης, αναφέρει ότι άργησε να καταλάβει ότι ο πατέρας της ήταν διάσημος. Η Ρίτσου είπε για τη δημοσιότητα/δημοτικότητα του πατέρα της: «Δεν είχα ποτέ κόμπλεξ ότι ζω κάτω από τη σκιά του πατέρα μου».

Παραπομπές

Πηγές
Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Έρη Ρίτσου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Προφίλ στο biblionet.gr
Προφίλ στο kedros.gr
Συνέντευξη της Έρης Ρίτσου, για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου, στο Δημοσιογραφικό συγκρότημα Μακεδονία

Έλληνες συγγραφείς
Σαμιώτες
Γιάννης Ρίτσος
Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Κάμπια (Σιέρρα Λεόνε)

Η Κάμπια (Kambia) είναι μια από τις 5 επαρχίες της Βόρειας περιφέρειας, Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι η Κάμπια. Έχει έκταση 3.108 τ.χλμ. (μικρότερη επαρχία της Β. περιφέρειας), πληθυσμό 313.765 κατοίκων (τέταρτη μεγαλύτερη) και πυκνότητα 100,95 κατοίκων ανά τ.χλμ. (μεγαλύτερη).

Γεωγραφία
Η Κάμπια βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και της Βόρειας περ.. Συνορεύει στα νότια με το Πορτ Λόκο, στα ανατολικά με το Μπομπάλι, στα βόρεια με τη Γουινέα και στα δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό.

Δείτε επίσης
Επαρχίες της Σιέρρα Λεόνε

Κ
Μπομπάλι

Το Μπομπάλι (Bombali) είναι μια από τις 5 επαρχίες της Βόρειας περιφέρειας, Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι το Μακένι. Έχει έκταση 7.985 τ.χλμ. (δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία της Β. περιφέρειας), πληθυσμό 434.319 κατοίκων (δεύτερη μεγαλύτερη) και πυκνότητα 54,39  κατοίκων ανά τ.χλμ. (τρίτη μεγαλύτερη).

Γεωγραφία
Το Μπομπάλι βρίσκεται βόρεια της χώρας και βορειοδυτικά της Βόρειας περ.. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Κάμπια, στα νοτιοδυτικά με το Πορτ Λόκο, στα νότια με το Τονκολίλι και στα βόρεια με τη Γουινέα.

Δείτε επίσης
Επαρχίες της Σιέρρα Λεόνε

Μ
Κοϊναντούγκου

Το Κοϊναντούγκου (Koinadugu) είναι μια από τις 5 επαρχίες της Βόρειας περιφέρειας, Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι η Καμπάλα. Έχει έκταση 12.121 τ.χλμ. (μεγαλύτερη επαρχία της Β. περιφέρειας), πληθυσμό 265.765 κατοίκων (μικρότερη) και πυκνότητα 21,92 κατοίκων ανά τ.χλμ. (μικρότερη).

Γεωγραφία
Το Κοϊναντούγκου βρίσκεται βορειοανατολικά της χώρας και δυτικά της Βόρειας περ.. Συνορεύει στα δυτικά με το Μπομπάλι, στα νότια με το Κόνο, στα νοτιοδυτικά με το Τονκολίλι και στα βόρεια και ανατολικά με τη Γουινέα.

Δείτε επίσης
Επαρχίες της Σιέρρα Λεόνε

Κ
Πορτ Λόκο

Το Πορτ Λόκο (Port Loko) είναι μια από τις 5 επαρχίες της Βόρειας περιφέρειας, Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι το Πορτ Λόκο. Έχει έκταση 5.719 τ.χλμ. (τέταρτη μεγαλύτερη επαρχία της Β. περιφέρειας), πληθυσμό 500.992 κατοίκων (μεγαλύτερη) και πυκνότητα 87,6 κατοίκων ανά τ.χλμ. (δεύτερη μεγαλύτερη).

Γεωγραφία
Το Πορτ Λόκο βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και δυτικά της Βόρειας περ.. Συνορεύει στα  βόρεια με την Κάμπια, στα ανατολικά με το Μπομπάλι, στα νοτιοανατολικά με το Τονκολίλι, στα νότια με τη Μογιάμπα, στα νοτιοδυτικά με τη Δυτική Αγροτική Επαρχία και στα δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό.

Δείτε επίσης
Επαρχίες της Σιέρρα Λεόνε

Π
Τονκολίλι

Το Τονκολίλι (Tonkolili) είναι μια από τις 5 επαρχίες της Βόρειας περιφέρειας, Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι η Μαγκμπουράκα. Έχει έκταση 7.003 τ.χλμ. (τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Β. περιφέρειας), πληθυσμό 375.363 κατοίκων (τρίτη μεγαλύτερη) και πυκνότητα 53,6 κατοίκων ανά τ.χλμ. (τέταρτη μεγαλύτερη).

Γεωγραφία
Το Τονκολίλι βρίσκεται κεντρικά της χώρας και της Βόρειας περιφέρειας. Συνορεύει στα  βορειοανατολικά με το Κοϊναντούγκου, στα νοτιοανατολικά με το Κόνο και την Κενέμα, στα νότια-κεντρικά με το Μπο, στα νοτιοδυτικά με τη Μογιάμπα, στα βόρεια με το Μπομπάλι και στα βορειοδυτικά με το Πορτ Λόκο.

Δείτε επίσης
Επαρχίες της Σιέρρα Λεόνε

Τ
Ναουάλ Ελ Σααντάουι

22+18
Η Ναουάλ Ελ Σααντάουι (αραβικά: نوال السعداوى, αγγλικά: Nawal El Saadawi, 27 Οκτωβρίου 1931 – 21 Μαρτίου 2021) ήταν Αιγύπτια γιατρός, συγγραφέας και φεμινίστρια

Έχει γράψει πολλά βιβλία σχετικά με τη θέση των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμο και έχει καταγγείλει την πρακτική της κλειτοριδεκτομής (που υπέστη και η ίδια σε μικρή ηλικία) και είναι διαδεδομένη σε διάφορες χώρες της Αφρικής και της Ασίας.

Υπήρξε από τους ιδρυτές της «Αραβικής Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» (Arab Association for Human Rights). Επίσης ίδρυσε την «Ένωση Αλληλεγγύης για τις Γυναίκες στον Αραβικό κόσμο» (Arab Women's Solidarity Association), την «Ένωση για την Αγωγή Υγείας» (Health Education Association) και την «Ένωση Αιγυπτίων γυναικών συγγραφέων» (Egyptian Women Writer’s Association).

Ήταν αρχισυντάκτρια του περιοδικού Health Magazine στο Κάιρο και συντάκτρια στο ιατρικό περιοδικό Medical Association Magazine.

Έχει τιμηθεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης με το Βραβείο «North-South» ενώ της απονεμήθηκε και το "Inana International Prize" στο Βέλγιο.

Βιογραφικό
Η Ναβάλ Ελ Σααντάουι γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1931 σε ένα μικρό χωριό της Αιγύπτου, το Kafr Tahla. Ο πατέρας της ήταν κυβερνητικός αξιωματούχος, στο Υπουργείο Παιδείας και είχε πάρει μέρος στην Αιγυπτιακή Επανάσταση του 1919.

Στην ηλικία των έξι ετών υπέστη, παρουσία της μητέρας της, κλειτοριδεκτομή από μια μαμή του χωριού. Πολλά χρόνια αργότερα, το 1980, περιέγραψε το γεγονός στο βιβλίο της The Hidden Face of Eve: Women in the Arab World: 
Δεν ήξερα τι είχαν κόψει από το σώμα μου και δεν έψαξα να βρω. Απλώς έκλαψα και φώναξα την μητέρα μου για βοήθεια. Αλλά το χειρότερο σοκ από όλα ήταν όταν κοίταξα γύρω και την βρήκα να στέκεται στο πλευρό μου. Ναι ήταν αυτή, δεν μπορούσα να είχα κάνει λάθος, με σάρκα και οστά, ακριβώς στην μέση αυτών των ξένων ανθρώπων, μιλούσε μαζί τους και τους χαμογελούσε, σαν να μην είχαν πάρει μέρος στη σφαγή της κόρης της  μερικά λεπτά πριν. 

Το 1955 απεφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Καΐρου. Τόσο κατά τη διάρκεια της πρακτικής της όσο και αργότερα, όταν εργαζόταν ως γιατρός στη γενέτειρά της, είδε την καταπίεση που υφίσταντο οι γυναίκες και τα προβλήματα κάθε είδους που αντιμετώπιζαν στην καθημερινότητά τους. Όταν προσπάθησε να προστατεύσει μια από τις ασθενείς της, που ήταν θύμα οικογενειακής βίας, κλήθηκε πίσω στην πρωτεύουσα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  
 

Αιγύπτιοι συγγραφείς
Ακτιβιστές κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων
Αιγύπτιοι φεμινιστές
Μελαμπόδεια

Η Μελαμπόδεια ή Μελαμποδία ήταν επικό ποίημα του 7ου ή 6ου π.Χ. αιώνα, το οποίο αρχαίοι συγγραφείς (όπως ο Αθήναιος και ο Παυσανίας) απέδιδαν στον Ησίοδο, ενώ αντίθετα οι σύγχρονοι φιλόλογοι το κατατάσσουν στα ψευδοησιόδεια έπη. Αποτελούνταν από τρία τουλάχιστον βιβλία και διηγιόταν την ζωή και τα κατορθώματα του μυθικού ήρωα, μάντη και θεραπευτή Μελάμποδα.

Ο Μελάμπους, κατά τον Ηρόδοτο, ήταν αυτός που εισήγαγε την λατρεία του Διονύσου στην Ελλάδα και καθιέρωσε τις φαλλικές τελετουργίες (Φαλληφόρια). Ήταν επίσης ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο οι θεοί προσέδωσαν προφητικές και θεραπευτικές ικανότητες. Ως θεραπευτής απήλλαξε τις κόρες του Προίτου, του μυθικού βασιλιά της Τίρυνθας, από την μανία που τις είχε καταλάβει, επειδή αψήφησαν τον Διόνυσο, και έλαβε ως αμοιβή τα δύο τρίτα του βασιλείου του. Θεράπευσε επίσης τον Ίφικλο, τον γιό του Φυλάκου, από τα προβλήματα στειρότητας που είχε, παίρνοντας ως αντάλλαγμα το περίφημο κοπάδι αγελάδων του πατέρα του (που ο Μελάμπους το ήθελε για να το χαρίσει στον αδελφό του Βίαντα προκειμένου αυτός να μπορέσει να παντρευτεί την Πηρώ, την κόρη του Νηλέως).
Αυτούς τους μύθους το δίχως άλλο θα διηγιόταν η Μελαμπόδεια - άλλωστε ένα από τα διασωθέντα αποσπάσματα αναφέρεται ρητά στην ιστορία με τον Ίφικλο. 

Εκτός όμως από τις ιστορίες για τον Μελάμποδα, περιείχε επίσης και διηγήσεις για τους άλλους μεγάλους μάντεις της μυθικής εποχής.
Διαβάζουμε έτσι σε κάποιο απόσπασμα τον μύθο του Τειρεσία που μεταμορφώθηκε σε γυναίκα, επειδή σκότωσε ένα θηλυκό φίδι την ώρα που ζευγάρωνε. Έχοντας γνωρίσει τον έρωτα και σαν άνδρας και σαν γυναίκα, κλήθηκε ως διαιτητής στην λογομαχία μεταξύ Δία και Ήρας για το ποιο από τα δύο φύλα απολαμβάνει περισσότερο την ερωτική ηδονή. Ο Τειρεσίας είπε πως από τα δέκα μέρη ηδονής η γυναίκα γεύεται τα εννιά και ο άνδρας μόνο το ένα. Η Ήρα τότε θυμωμένη (επειδή αποκάλυψε τα μυστικά της γυναικείας φύσης) τον τύφλωσε, αλλά ο Δίας ως αντιστάθμισμα του χάρισε προφητική ικανότητα και μακροζωία. 
Ένα άλλο απόσπασμα αναφερόταν στην συνάντηση του Κάλχαντος με τον Μόψο και στον αγώνα μαντικής ικανότητας που επακολούθησε. Νικητής ανακηρύχθηκε ο Μόψος και ο Κάλχας ντροπιασμένος πέθανε από την λύπη του.
 
Συνολικά, από την Μελαμπόδεια διασώθηκα εννιά αποσπάσματα. Αναφέρονται από τον Αθήναιο, τον Στράβωνα,τον Σχολιαστή της Οδύσσειας, τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα και τον Ιωάννη Τζέτζη.

Παραπομπές 

Αρχαία ελληνικά έπη
Αλεξάντρ Βασίλιεβιτς Αλεξάντροφ

Ο Αλεξάντρ Βασίλιεβιτς Αλεξάντροφ (Александр Васильевич Александров, 13 Απριλίου 1883 – 8 Ιουλίου 1946) ήταν Ρώσος / Σοβιετικός συνθέτης, ιδρυτής της ομώνυμης Χορωδίας. Ο Αλεξάντροφ έγραψε τη μουσική του εθνικού ύμνου της Σοβιετικής Ενώσεως, ο οποίος το 2000 έγινε ο εθνικός ύμνος της Ρωσίας (με νέους στίχους). Το έργο του αναγνωρίσθηκε με τις τιμητικές διακρίσεις του τίτλου του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ και του Βραβείου Στάλιν.

Ο Α.Β. Αλεξάντροφ, γνωστός με το υποκοριστικό Σάσα, γεννήθηκε στο Πλάχινο, ένα χωριό στα νοτιοανατολικά της Μόσχας. Ως παιδί, τραγουδούσε τόσο εντυπωσιακά, ώστε ταξίδεψε μέχρι την Αγία Πετρούπολη για να γίνει μέλος της χορωδίας του Καθεδρικού Ναού του Καζάν. Εκεί μελέτησε σύνθεση υπό τον Νικολάι Μέτνερ και συνέχισε στη Μόσχα, όπου πήρε διδακτορικό και τελικώς έγινε καθηγητής της μουσικής το 1918.

Εργαζόμενος ως καθηγητής στο Ωδείο της Μόσχας, ο Αλεξάντροφ ίδρυσε παράλληλα τη Χορωδία Αλεξάντροφ και διετέλεσε επί πολλά έτη διευθυντής της, θέση εξαιτίας της οποίας κέρδισε την ευαρέσκεια του Ιωσήφ Στάλιν. Η χορωδία του συμμετέσχε με επιτυχία στη Διεθνή `Εκθεση του 1937 στο Παρίσι και το 1942 ο Στάλιν παράγγειλε στον Αλεξάντροφ και στον στιχουργό Σεργκέι Μιχαλκόφ τη δημιουργία ενός νέου εθνικού ύμνου της ΕΣΣΔ. Ο νέος ύμνος υιοθετήθηκε επισήμως την 1η Ιανουαρίου 1944, έγινε πολύ δημοφιλής και παρέμεινε ο εθνικός ύμνος της χώρας μέχρι την κατέρρευση της ΕΣΣΔ το 1991. Αργότερα ωστόσο έγινε ο Εθνικός Ύμνος της Ρωσίας, με νέους στίχους από τον Μιχαλκόφ.

Ο Α.Β. Αλεξάντροφ συνέθεσε επίσης πολλά πατριωτικά τραγούδια, μεταξύ των οποίων το περίφημο «Ο ιερός πόλεμος», καθώς και το επίσημο εμβατήριο των σοβιετικών (και σήμερα των ρωσικών) Ενόπλων Δυνάμεων, το «Τραγούδι του Σοβιετικού Στρατού». Γενικότερα, αναφέρεται ότι συνέθεσε επίσης όπερες και συμφωνικά έργα.

Απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών, ενώ βρισκόταν σε περιοδεία στο Βερολίνο, σύμφωνα με κάποιες πηγές κατά το ταξίδι της επιστροφής από τη Γερμανία.

Δείτε επίσης
 Χορωδία Αλεξάντροφ

Σημειώσεις

Πηγές
 Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (Χάρη Πάτση), τόμος 4, σελ. 99

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Βιογραφία γραμμένη από τον εγγονό του  (στη ρωσική) με αρκετές φωτογραφίες

Ρώσοι συνθέτες
Ρώσοι διευθυντές χορωδίας
Φλορίδα (Ουρουγουάη)

Η Φλορίδα (ισπανικά: Florida, ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [floˈɾiða]) είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Φλορίδα της Ουρουγουάης. Έχοντας έναν πληθυσμό πάνω από 33.000 κατοίκους.

Το ρυάκι Αρρόγιο Σάντα Λουσία Τσίκο ρέει κατά μήκος των ανατολικών και νότιων ορίων της πόλης.

Η πόλη ιδρύθηκε στις 24 Απριλίου 1809 με αυτό το όνομα Φλορίδα, προς τιμήν του Κόμη της Φλοριδαμπλάνκα, ο πρωθυπουργός του ισπανικού στέμματος.

Είναι έδρα της διάσημης Πιέδρα Άλτα δε λα Φλορίδα, ο τόπος της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας το 1825. Η πόλη είναι επίσης διάσημη από το  εκκλησάκι Σαν Κόνο, όπου πλήθη συγκεντρώνονται κάθε 3 Ιουνίου. Κάθε χρόνο στις 24 Απριλίου η πόλη γιορτάζει τον ιδρυτή της, Ιάκωβος Φλορίδα.

Το 2011, η Φλορίδα είχε έναν πληθυσμό 33.639 κατοίκους.

Υπάρχουν πολλά εργοστάσια στη Φλορίδα. Η Φλορίδα φιλοξενεί επίσης το παραδοσιακό Τρίαθλο της Φλορίδα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

INE map of Ciudad de Florida
Διοίκηση του διαμερίσματος της Φλορίδα 
turismoenuruguay (Τουρισμός στην Ουρουγουάη: Φλορίδα)
Centro Comercial e Industrial de Florida
Εφημερίδα El Heraldo de Florida 
Florida - Viaje a Uruguay 
Bienvenido a Uruguay: Artigas

Πόλεις της Ουρουγουάης
Κωνσταντίνος Λούρος

Ο Κωνσταντίνος Λούρος (1864 - 1957) ήταν Έλληνας καθηγητής Μαιευτικής και Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στη Ναύπακτο και γιος του Νικολάου Λούρου, ανθυπασπιστή, και της Ουρανίας Ζυγουράκη, κόρης του κτηματία Ιωάννου Ζυγουράκη. Σπούδασε στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1883 - 1887), του οποίου στη συνέχεια ανακηρύχθηκε διδάκτωρ. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Μόναχο, τη Βιέννη, το Λονδίνο, το Δουβλίνο, το Εδιμβούργο και το Βερολίνο. Το 1896 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και ένα χρόνο αργότερα εξελέγη υφηγητής της Μαιευτικής και Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να εκλεγεί, τελικώς, το 1898, τακτικός καθηγητής της ίδιας έδρας. Το 1934 συνταξιοδοτήθηκε λαμβάνοντας τον τίτλου του Ομότιμου Καθηγητή. Κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής του σταδιοδρομίας απολύθηκε τρείς φορές για πολιτικούς λόγους. 

Διετέλεσε κοσμήτορας της Ιατρικής σχολής, αντιπρύτανης & πρύτανης (1923 - 1924) του Πανεπιστημίου Αθηνών, διευθυντής του Δημόσιου Μαιευτηρίου, του οποίου τις λειτουργίες αναβάθμισε, καθώς και επίτιμο μέλος της της Γυναικολογικής και Mαιευτικής Eταιρείας του Bερολίνου. Είχε εκδώσει αρκετές επιστημονικές μελέτες και συγγράματα μεταξύ των οποίων τη Μαιευτική. Υπήρξε επίσης ο προσωπικός ιατρός της βασιλικής οικογένειας έχοντας συμμετάσχει στις περισσότερες γέννες των μελών της μεταξύ των οποίων σε αυτές του Βασιλιά Παύλου. Το 1958 εκδόθηκαν τα απομνημονεύματά του με τίτλο Περασμένα Χρόνια.

Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του δραστηριότητα ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος το 1932 γερουσιαστής με το Λαϊκό Κόμμα. Στις εκλογές του 1935 εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας. Διετέλεσε υφυπουργός Υγείας, Προνοίας και Κοινωνικής Αντίληψης στην κυβέρνηση Κονδύλη.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1957. Γιος του ήταν ο Νικόλαος Λούρος, καθηγητής Μαιευτικής και Γυναικολογίας.

Πηγές 

Έλληνες μαιευτήρες
Έλληνες γυναικολόγοι
Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας
Έλληνες Γερουσιαστές
Έλληνες υφυπουργοί Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως
Στέφανος Βογορίδης

Ο πρίγκηπας (Μπέης) Στέφανος Βογορίδης (βουλγαρικά: Стефан Богориди· ρουμάνικα: Ștefan Vogoride· τούρκικα: Stefanaki Bey· 1755 ή 1780 έως 1859) ήταν υψηλόβαθμος Οθωμανός πολιτικός βουλγαρικής καταγωγής. Ήταν εγγονός του Αγίου Σωφρόνιου της Βράτσα και πατέρας του Αλέξανδρου και Νικολάου Βογορίδη. Ο Στέφανος και ο αδελφός του Αθανάσιος πήραν το όνομα Βογορίδης προς τιμήν του Βόρις Α΄ της Βουλγαρίας (γνωστός και ως Βόγορης), του πρώτου χριστιανού ηγέτη της Βουλγαρίας. Ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας.

Βιογραφία 
Γεννημένος στο Κότελ της Βουλγαρίας, ο Στέφανος σπούδασε στην ελληνική Αυθεντική Ακαδημία Βουκουρεστίου, όπου άλλαξε το όνομά του από Στόικο σε Στέφαν. Αφού τελείωσε τις σπουδές του, ο Στέφανος κατατάχθηκε στο Οθωμανικό Πολεμικό Ναυτικό ως δραγουμάνος, δηλαδή μεταφραστής, υπό τον Σεΐντ Μουσταφά Πασά (τον μελλοντικό σουλτάνο Μουσταφά Δ΄). Πολέμησε στη Μάχη του Αμπουκίρ εναντίον του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη στην Αίγυπτο, όπου κατάφερε να ξεφύγει μετά την ήττα των Οθωμανών.

Το 1812 ο Στέφανος έφτασε στην Μολδαβία μαζί με τον πρίγκηπα Σκαρλάτο Καλλιμάχη, ο οποίος τον διόρισε κυβερνήτη στο Γκαλάτσι (1812-1819). Το 1821, κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Τούντορ Βλαντιμιρέσκου και την εισβολή του Ιερού Λόχου, ήταν καϊμακάμης της Μολδαβίας, μία θέση την οποία διατήρησε μετά τη νίκη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εναντίον των επαναστατών. Ανάμεσα στο 1825 και το 1828 εξορίστηκε στη Μικρά Ασία (Ανατολία).  

Μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του  1828-1829 και τη Συνθήκη της Αδριανούπολης έγινε σύμβουλος του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄, ο οποίος του έδωσε τον τίτλο του μπέη και τον διόρισε κυβερνήτη της Σάμου. Επισκέφτηκε τη Σάμο μόνο μια φορά το 1839 και κυβερνούσε το νησί από την Κωνσταντινούπολη. Ο Στέφανος, που μετονόμασε τη πρωτεύουσα του νησιού σε Στεφανούπολη, ήταν μισητός από τον λαό εξαιτίας της αυθαίρετης κυριαρχίας του. Οι Σαμιώτες επαναστάτησαν εναντίον του το 1849 και ένα χρόνο αργότερα ο σουλτάνος τον καθαίρεσε.

Ο Στέφανος ήταν αυτοκρατορικός σύμβουλος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και ένας από τους πρωτοπόρους του Τανζιμάτ. Ήταν ο πρώτος Χριστιανός που μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 καλωσόρισε έναν Οθωμανό σουλτάνο σαν επισκέπτη στο σπίτι του. Το 1849 πήρε άδεια από τον σουλτάνο για τη κατασκευή ορθόδοξης εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη. Στο σημείο που βρισκόταν κατασκευάστηκε μια εκκλησία από χυτοσίδηρο που ονομάστηκε Άγιος Στέφανος προς τιμήν του ευεργέτη της. Πέθανε το 1859 στην Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές 

Ηγεμόνες Σάμου
Ηγεμόνες της Μολδαβίας
Βούλγαροι ευγενείς
Βούλγαροι μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Καλλιτέχνημα

είναι κάθε ανθρώπινο έργο, με το οποίο ο άνθρωπος αναπτύσσει μοναδική πνευματική αντίληψη και επικοινωνιακή σχέση, ανεξαρτήτως της πρακτικής ωφελιμιστικότητας του, αποβάλλοντας τα χαρακτηριστικά του εφήμερου και της επικαιρότητας, και αναγόντας το παράλληλα στις διαχρονικές αξίες του.
(συνών. -κλασσικό δημιούργημα, ιστορικό τεκμήριο...-)

Στον ορισμό αυτό καθοριστικό ρόλο παίζει η προσωπική μας θέση στο καλλιτεχνικό κίνημα της Καταστασιακή Διεθνής

Ένας άλλος ορισμός θα μπορούσε να είναι,βάσει των καταλεγόμενων στις Καλές Τέχνες:

είναι το έργο που παράγεται απο τις Καλές Τέχνες, επειδή ο κύριος προορισμός τους είναι η ανάπτυξη πνευματικών και συναισθηματικών αξιών με τον άνθρωπο, αντι, η ταυτόχρονα, της εξυπηρέτησης των καθημερινών αναγκών του.(το δεύτερο χαρακτηριστικό εισάγεται για να μην εξαιρεθεί η Τέχνη της Αρχιτεκτονικής,αλλά έτσι διευρύνεται και σε όλες τις άλλες Τέχνες)

Απο τον πρώτο παραπάνω ορισμό,θα μπορούσαν ίσως να εξαχθούν σαν συμπέρασματα, τα πρώτο κοινά τεχνικά χαρακτηριστικα του καλλιτεχνήματος:

Η τέλεια κατα το δυνατόν κατασκευαστική αντοχή του.

Η πρωτοτυπία της μορφής του (συγκ. πρωτοπορία)

Η περιορισμένη χρηστικότητα του.(σύγκ. Limited Edition)

Οι καταλεγόμενες Καλές Τέχνες στο σχετικό λήμμα, δεν διατηρούν προνόμια για την αξιολογηση των έργων τους ως "καλλιτεχνημάτων",(σε αντίθεση με τον δεύτερο παραπάνω ορισμό) ενώ και όλες οι υπόλοιπες ανθρώπινες τέχνες θεωρητικά, μπορούν να αποδώσουν καλλιτεχνήματα.

Γι'αυτό και υπάρχει σύγχυση στην επιλογή της 10ης Καλής Τέχνης.

Πάντως παραμένει προς διασαφήνιση το δίλημμα,αν ανθρώπινα έργα που  είχαν τα χαρακτηριστικά του "καλλιτεχνήματος" στο παρελθόν, αλλά δεν υπάρχουν σήμερα, συγκαταλέγονται σε αυτά. Και αν μεν η υπάρχουν κατάλοιπα, η αντίγραφα τους (δισκοβόλος του Μύρωνα,αντίσκηνο του Jabal,...) φαίνεται το δίλημμα να κλίνει στον συνυπολογισμό τους,άσχετα αν στερούνται το β! χαρακτηριστικό, της πρωτοτυπίας τους.
Μπο (επαρχία)

Η Μπο (Bo) είναι μια από τις 4 επαρχίες της Νότιας περιφέρειας, Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι η Μπο. Έχει έκταση 5.473,6 τ.χλμ. (δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία της Ν. περιφέρειας), πληθυσμό 561.524 κατοίκων (μεγαλύτερη) και πυκνότητα 102,59 κατοίκων ανά τ.χλμ. (μεγαλύτερη).

Γεωγραφία
Η Μπο βρίσκεται κεντρικά της χώρας και βορειοανατολικά της Νότιας περ.. Συνορεύει στα  βόρεια με το Τονκολίλι, στα δυτικά με τη Μογιάμπα, στα νότια με την Πουτζεχούν, στα ανατολικά με την Κενέμα και στα νοτιοδυτικά με την Μπόντε.

Δείτε επίσης
Επαρχίες της Σιέρρα Λεόνε

Μ
Κώστας Ναός

Ο Κώστας Ναός (1929 - 15 Ιουνίου 1996), ήταν Έλληνας ηθοποιός, με συνήθως μικρούς ρόλους στις ταινίες.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1929 στη Λάρισα. Είχε μικρούς ρόλους στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση και το θέατρο. Πέθανε στην Αθήνα, στις 15 Ιουνίου του 1996, σε ηλικία μόλις 67 ετών, μοναχός και ξεχασμένος, από καρκίνο. Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί και το είχε ρίξει στο αλκόολ. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο του Ζωγράφου με παρουσία λίγων ηθοποιών.

Φιλμογραφία

Ταινίες

Τηλεόραση 
Βιογραφίες 1977 (ΕΡΤ) 
Εφιάλτης 1973 (ΕΙΡΤ) 
Η Θέμις έχει κέφια 1975 (ΕΙΡΤ) 
Η Θέμις έχει νεύρα 1976 (ΕΡΤ)
Μάνα 1981 (ΕΡΤ)
Μια υπέροχη γλωσσού 1977 (ΕΡΤ) 
Ο άνθρωπος δίχως πρόσωπο 1972 (ΕΙΡΤ)

Θεατρικές Παραστάσεις 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Χόφγκαρτεν (Μόναχο)

Το Χόφγκαρτεν (Hofgarten) είναι κήπος στο κέντρο του Μονάχου, στη Γερμανία, που βρίσκεται μεταξύ του Ρέζιντεντς και του Αγγλικού Κήπου.

Ο κήπος χτίστηκε το 1613-1617 από τον Μαξιμιλιανό Α΄, εκλέκτορα της Βαυαρίας σε ιταλικό αναγεννησιακό ρυθμό. Στο κέντρο του κήπου είναι ένα περίπτερο για την θεά Ντιάνα, που χτίστηκε το 1615 από τον Χάινριχ Σχεν τον πρεσβύτερο. Ένα μονοπάτι οδηγεί σε καθένα από τα οκτώ τόξα. Στην οροφή του περιπτέρου βρίσκεται το αντίγραφο ενός γλυπτού της Βαυαρίας από τον Χούμπερτ Γκέρχαρντ, που φιλοτεχνήθηκε το 1623. Το πρωτότυπο είναι στην Κάιζερσααλ του Ρέζιντεντς.

Μόναχο
Πάρκα στη Γερμανία
Παίγνιδια με σκοπό

Πρόκειται για κλάδο της πληροφορικής που άπτεται των πεδίων της κοινωνικής πληροφορικης  (social computing), της εκπαίδευσης μηχανών (machine learning) και της ανθρώπινης ψυχολογίας. Αντί όμως να χρησιμοποιούνται πολύπλοκοι αλγόριθμοι Τεχνητής Νοημοσύνης για εκπάιδευση μηχανών χρησιμοποιείται η ανάγκη του ανθρώπου για διασκέδαση. Τα παίγνια με σκοπό χρησιμοποιούνται για διεργασίες οι οποίες είναι ιδιαίτερα έυκολες για τους ανθρώπους αλλά ιδιαίτερα δύσκολες για τους υπολογίστε. Ετσι για παραδειγμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα Π.Μ.Σ για να γίνει αναγνώριση εικόνας ή κάποιου τραγουδιού κάτι δηλαδή το οποίο είναι ιδιαίτερα δύσκολο για τις υπιλογιστικές μηχανές μπορεί να θεωρηθεί παιγνίδι για τον άνθρωπο. Για να μπορέσει να υπάρξει επιτυχία σ' αυτήν την διαδικασία θα πρέπει να υπάρχουν 3 προϋποθέσεις 
1) Αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων που να μπορεί να συνδεθεί στο Διαδίκτυο
2) Συγκεκριμένες διεργασίες που είναι δύσκολες για τους υπολογιστές να μπορούν να εκτελεστούν εύκολα από ανθρώπους
3) Ικανός Αριθμός ατόμων που θα μπορεί να σπαταλήσει χρόνο για παιγνίδι στον υπόλογιστή

Υπάρχουν 3 κυρίως κατηγορίες Π.Μ.Σ.

ΠΜΣ που συμφωνούν στο εξαγόμενο 

Στα παιγνίδια αυτά οι 2 παίκτες για να κερδίσουν πρέπει να συμφωνήσουν στο εξαγόμενο. Αν για παράδειγμα η εικόνα που παρουσιάζεται στους παίκτες μεταξύ άλλων περιέχει και σκύλο, τότε οι 2 συμπαίκτες θα πρέπει να δώσουν σε κάποια χρονική στιγμή (όχι απαραίτητα την ίδια) τη λέξη σκύλος.

ΠΜΣ Αντίστροφου Προβλήματος 

Εδώ ένας από τους 2 παίκτες προσπαθεί να καταλάβει τί ακριβώς έχει δοθεί στον άλλο παίκτη. Αν για παράδειγμα έχει δοθεί στον ερωτώντα η λέξη σκύλος τότε αυτός πρέπει να δώσει στον ερωτώμενο περιγραφές του τύπου "Θεωρείται ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου", "Είναι ζώο, έχει 4 πόδια και γαβγίζει" κ.λ.π.

ΠΜΣ που συμφωνούν στο εισαγόμενο 

Σε αντίθεση με την πρώτη κατηγορία όπου οι παίκτες πρέπει να συμφωνήσουν στο εξαγόμενο εδώ οι παίκτες πρέπει να συμφωνήσουν αν τους έχει δοθεί ή όχι τό ίδιο εισαγόμενο. Ετσι για παράδειγμα αν δοθεί στους παίκτες ένα τραγούδι τότε οι παίκτες πρέπει να συμφωνήσουν χρησιμοποιώντας μια σειρά απο εξαγομενα για το αν έχουν το ίδιο ή διαφορετικό τραγούδι.