joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Βογδάντσα

Η Βογδάντσα (σλαβομακεδονικά: Богданци / Μπογκντάντσι, Αλβανικά: Bogdanca) είναι κωμόπολη της Βόρειας Μακεδονίας και αποτελεί έδρα του ομώνυμου Δήμου. Σήμερα έχει πληθυσμό 6.011 κατοίκους και είναι χτισμένη σε υψόμετρο 85 μέτρων. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα Ελλάδας - Βόρειας Μακεδονίας, ανάμεσα στη Γευγελή και την Παλαιά Δοϊράνη.

Ιστορικά στοιχεία
Έως το 1913, όταν περιήλθε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, υπήρξε σημαντικό κέντρο του Ελληνισμού (ιδιαίτερα κατά το 19ο αιώνα) με άνω των 2.000 Ελλήνων. Στις 20 Νοεμβρίου 1715 διατάχθηκε με Σουλτανικό φιρμάνι η είσπραξη κεφαλικού φόρου και εκ των Ελλήνων (Γιουνάν), πλην των μουσουλμάνων της Βογδάντσας. Στη Βογδάντσα λειτουργούσε Ελληνικό σχολείο, ήδη από το 1800. Οι Βογδαντσιώτες επαναστάτησαν το 1821 εναντίον των Οθωμανών και συμμετείχαν στην τριμελή Επιτροπή Βορειομακεδόνων της πρώτης Προσωρινής Ελληνικής Κυβέρνησης του 1822, με ένα μέλος. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, στην περιοχή υπήρχε έντονος ανταγωνισμός μεταξύ Βουλγάρων, Ελλήνων και δευτερευόντως Σέρβων. Από τη Βογδάντσα καταγόταν επίσης ο Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο οποίος υπήρξε σημαντικός υπερασπιστής των ελληνικών κοινοτήτων της περιοχής, ενώ από την πόλη κατάγονταν και η νεαρή Στεφάνα της οποίας ο εξισλαμισμός υπήρξε αφορμή για την σφαγή των προξένων στην Θεσσαλονίκη το 1876. Μετά το 1913, και παρά τις εκκλήσεις της Ελληνικής κοινότητας Βογδάντσας, στον τότε πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, να παραμείνει η κώμη εντός Ελληνικής επικράτειας, η περιοχή πέρασε σε Σερβικό έλεγχο και πολλοί Έλληνες διέφυγαν στο Κιλκίς, τους Ευζώνους και τη Θεσσαλονίκη.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου χρονολογείται από το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Έχει ανακαινισθεί αρκετές φορές από τότε, κυρίως με τις εισφορές των πιστών.  Το 1983-1984 κατασκευάστηκε νέο  καμπαναριό στην κορυφή του οποίου τοποθετήθηκε το δημοτικό ρολόι.

Προσωπικότητες

Γεώργιος Καραϊσκάκης, Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
Χρήστος Δέλλιος, Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός, πρόκριτος της Γευγελής
Χρήστος Διδασκάλου, Έλληνας παιδαγωγός

Παραπομπές

Πηγές
 Δήμος Βογδάντσας - Ενδιαφέροντα, Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου

Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας
Δήμος Βογδάντσας
95 Θέσεις

Οι Ενενήντα Πέντε Θέσεις για την Αποτελεσματικότητα των Εντρυφήσεων (λατ.: Disputatio pro declaratione virtutis indulgentiaru), κοινώς γνωστές ως οι Ενενήντα Πέντε Θέσεις ή απλά 95 Θέσεις, γράφτηκαν από τον Μαρτίνο Λούθηρο, εξαιτίας της πρακτικής των συγχωροχαρτίων, και στις 31 Οκτωβρίου 1517 θυροκολλήθηκαν από τον ίδιο στο Καθεδρικό Ναό της Βιτεμβέργης. Με τις 95 θέσεις ο Λούθηρος κατήγγελλε την πρακτική με τα συγχωροχάρτια ως αντιχριστιανική και κάλεσε τους πιστούς σε δημόσια συζήτηση για το θέμα. Οι 95 θέσεις θεωρούνται ευρέως, ένας βασικός καταλύτης για την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. 

Οι 95 θέσεις του Λούθηρου αναφέρονται σε συγκεκριμένες αντιλήψεις της Καθολικής Εκκλησίας, ανασκευάζοντας πολλές από αυτές. Επίσης, σχολιάζουν με μεγάλο κυνισμό την πρακτική των συγχωροχαρτιών προς πώληση, δηλαδή την εξαγορά της άφεσης αμαρτιών, που αντιπροσωπεύει μια οικονομική συναλλαγή παρά μια αυθεντική μετάνοια του πιστού.

Υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Οι 95 Θέσεις του Λούθηρου στα ελληνικά, από της σελίδα της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Κατερίνης

Ιστορία του Προτεσταντισμού
Λουθηρανισμός
Πόθια

Η Κάλυμνος ή Ποθαία ή Πόθια ή Χώρα είναι η πρωτεύουσα και το λιμάνι του νησιού Κάλυμνος στα Δωδεκάνησα. Είναι αμφιθεατρικά χτισμένη στη πλαγιά ενός βραχώδους βουνού, όπου βρίσκεται το Κάστρο της Χώρας ή Μεγάλο Κάστρο Καλύμνου. Ο αρχικός οικισμός άρχισε να κτίζεται σταδιακά στις αρχές του 18ου αιώνα στους πρόποδες του κάστρου ενώ στα τέλη του 18ου αιώνα κτίζεται η μεγάλη εκκλησία της Παναγίας Κεχαριτωμένης στο κέντρο της Χώρας. Γύρω στα 1850 οργανώνεται το λιμάνι της Πόθιας που αποτελεί τη νέα πρωτεύουσα του νησιού. Το 1912 μέχρι το 1943 διήρκεσε η  ιταλική κατοχή. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 κτίζονται τα δύο μεγάλα οικοδομήματα φασιστικής αρχιτεκτονικής, του Επαρχείου και του Δημαρχείου στην παραλιακή ζώνη. Την περίοδο 1943 με 1945 όλο το νησί τελεί υπό γερμανική κατοχή.

Μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, αναφέρεται επίσημα το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να ορίζεται έδρα του νεοσυσταθέντα δήμου Καλύμνου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως οικισμός έχει 12.324 μόνιμους κατοίκους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 δήμου Καλύμνου
Που ήταν η Ποθαία; από τον ιστότοπο Γεωδίφης
Μεσαιωνικές οχυρώσεις της Καλύμνου από τον ιστότοπο https://web.archive.org/web/20191011035303/http://www.topoguide.gr/
Η Παναγία η Κεχαριτωμένη στη Χώρα Καλύμνου

Φωτογραφίες 

Κάλυμνος
Λιθοξοΐα

Η Λιθοξοΐα είναι η τέχνη της λάξευσης λίθων και μαρμάρων. Ο λιθοξόος, εκείνος που ασκεί την τέχνη της λιθοξοΐας, λέγεται διαφορετικά και λιθοπελεκητής, λιθουργός ή μαρμαράς. Οι λιθοξόοι κατεργάζονται συνήθως ασβεστόλιθο, πωρόλιθο και μάρμαρο, δίνοντας στα υλικά τους ένα αρχικό σχήμα, ιδιαίτερα όταν οι λίθινοι όγκοι είναι μεγάλου μεγέθους για να μεταφερθούν αυτούσιοι. Τα εργαλεία τους διαχρονικά περιλαμβάνουν κανόνες, σφύρες και βελόνια, καθώς και μεγάλους δοκούς, που λειτουργούν ως μοχλοί για τη μετακίνηση των ογκόλιθων.

Η διαχρονική παρουσία των λιθοξόων

Από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή οι λιθοξόοι ως τεχνίτες όφειλαν να ακολουθούν συγκεκριμένα σχέδια αρχιτεκτόνων και έως τον 11ο αιώνα τουλάχιστον δεν υπέγραφαν τα έργα τους. Επίσης, είναι εκείνοι κυρίως που χρησιμοποιήθηκαν στην ανακύκλωση των αρχαίων οικοδομικών υλικών. Πολύ γνωστός λιθοξόος στον 16ο αιώνα θεωρείται ο Αντρέα Παλλάντιο, ο οποίος μάλιστα καθιέρωσε τον παλλαντιανό ρυθμό με σαφείς αναφορές στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική. Ειδικευμένοι λιθοξόοι χρησιμοποιούνται σήμερα στη διαδικασία αναστήλωσης αρχαίων μνημείων.

Παραπομπές-σημειώσεις

Επαγγέλματα
Λίθος (υλικό)
Ημέρα της μητέρας

Η γιορτή της μητέρας ή ημέρα της μητέρας είναι εορτή προς τιμήν της μητέρας και της μητρότητας. Στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες, γιορτάζεται την δεύτερη Κυριακή του μήνα Μάη. 

Καθιερώθηκε τον 20ό αιώνα και προέρχεται από το αγγλικό και το αμερικανικό κίνημα των γυναικών. Η Αμερικανίδα Ανν Τζάρβις (Ann Maria Reeves Jarvis) διοργάνωσε για πρώτη φορά το 1865 ένα κίνημα με το όνομα Mothers Friendships Day και συναντήσεις με το όνομα Mothers Day Meetings, κατά τις οποίες οι μητέρες αντάλλασσαν απόψεις και εμπειρίες. Το 1870 η Τζούλια Γουόρντ Χάου (Julia Ward Howe) διοργάνωσε μια εκδήλωση φιλειρηνικής συγκέντρωσης μητέρων με το σλόγκαν peace and motherhood με σκοπό, τα παιδιά να μη στέλνονται στον πόλεμο.

Στην Ελλάδα η γιορτή της μητέρας συνδέθηκε με την εορτή της Υπαπαντής (2 Φεβρουαρίου). Τότε η ορθόδοξη εκκλησία γιορτάζει την Παναγία με τον Ιωσήφ που πηγαίνουν  τον 40ήμερο Ιησού στο Ναό για ευλογία. Να "σαραντίσει", σύμφωνα με την σύγχρονη ορολογία. Μια κίνηση που ακόμα και σήμερα κάνουν οι χριστιανές μητέρες (Σαραντισμός). Ο παράλληλος εορτασμός της μητέρας ξεκίνησε  το 1929  με προφανή τον συμβολισμό. Όμως κατά την δεκαετία του 1960, ο εορτασμός ατόνησε και ενισχύθηκε η δυτικόφερτη συνήθεια εορτασμού της 2ης Κυριακής του Μαΐου, αν και η εκκλησία επιμένει στην παλαιά ημέρα εορτασμού και διοργανώνει σχετικές εκδηλώσεις.

Βιβλιογραφία 
 Karin Hausen: Mütter zwischen Geschäftsinteressen und kultischer Verehrung. Der „Deutsche Muttertag“ in der Weimarer Republik; in: Gerhard Huck (Hrsg.): Sozialgeschichte der Freizeit; Wuppertal 1980; S. 249-280
 Max Matter: Entpolitisierung durch Emotionalisierung. Deutscher Muttertag – Tag der Deutschen Mutter – Muttertag; in: Rüdiger Voigt (Hrsg.): Symbole der Politik, Politik der Symbole; Opladen 1989; S. 123-135
 Eduard Strübin: Muttertag in der Schweiz. Schweizerisches Archiv für Volkskunde, Jg. 52, 1956, S. 95-121
 Irmgard Weyrather: Mutterkreuz und Muttertag. Der Kult um die „deutsche Mutter“ im Nationalsozialismus; Frankfurt/M.: Fischer, 1993; ISBN 3-596-11517-5

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Kritisch: Muttertag und „Mutterkreuz“

Έθιμα
Μητερας
Δυστυχώς επτωχεύσαμεν

Η φράση Δυστυχώς επτωχεύσαμεν αποτελεί μια ιστορική αναφορά που αποδίδεται στον πρωθυπουργό της Ελλάδας, Χαρίλαο Τρικούπη. Ο Τρικούπης λέγεται πως χρησιμοποίησε τη φράση σε ομιλία του στη Βουλή στις 10 Δεκεμβρίου του 1893, αναφερόμενος στην οικονομική κατάσταση του κράτους και την αδυναμία του να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος του. Η Κυβέρνησή του κήρυξε πτώχευση, η οποία και επέφερε την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου σε βάρος της Ελλάδας. Έκτοτε, η φράση αυτή χρησιμοποιείται για να δηλώσει αποτυχία, τόσο για οικονομικά θέματα όσο και για γενικότερους λόγους. 

Αν και θεωρείται πως η φράση λέχθηκε από το βήμα της Βουλής, αμφισβητείται πως χρησιμοποιήθηκε από τον Τρικούπη στην ομιλία του, καθώς από τα πρακτικά της Βουλής δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Διάφορες άλλες μαρτυρίες, (όπως η μαρτυρία του Ανδρέα Συγγρού στα Απομνημονεύματά του, που αναφέρει πως άκουσε εκείνη την μέρα τον Τρικούπη να προφέρει την φράση στην ομιλία του), αναφέρουν πως η φράση ελέχθη κανονικά από αυτόν, αλλά χωρίς να είναι ξεκάθαρο αν ειπώθηκε στη Βουλή ή εκτός αυτής.

Στη πραγματικότητα η φράση αυτή λέχθηκε από τον Χ. Τρικούπη την παραπάνω ημερομηνία από του βήματος της Βουλής (Παλαιά Βουλή), όχι όμως απευθυνόμενος προς το Σώμα της Βουλής ως επίσημη διακήρυξη, αλλά "εν τη ρύμη του λόγου" του, αναφέροντας "εν παρόδω" στις αναγκαίες προς τους δανειστές διαπραγματεύσεις, που πίεζαν απροκάλυπτα τον οικονομικό έλεγχο της Ελλάδας, "''ότι πρέπει να λαλήσωμεν προς αυτούς επτωχεύσαμεν δυστυχώς κ.λπ.

Η αντιπολίτευση όμως εκμεταλλευόμενη κομματικά τη φράση αυτή παράστησε τον πρωθυπουργό να κηρύσσει με αυτήν επίσημα από του βήματος της Βουλής τη χρεωκοπία της Ελλάδας. Τη θέση αυτή υιοθέτησαν και όλα σχεδόν τα έντυπα της εποχής σε σημείο που να δημιουργήσουν ακόμα και απογοήτευση στους οπαδούς του Χ. Τρικούπη. Η προπαγάνδα αυτή το πόσο ευνόησε υπέρμετρα την τότε αντιπολίτευση διαφαίνεται από τον ειρωνικό σκωπτικό χαρακτήρα που αποδόθηκε σ΄ αυτήν και που χρησιμοποιήθηκε ομοίως μυριάδες φορές με συνέπεια να παραμείνει ιστορική μέχρι σήμερα.
  
Παρόμοια επίσης φράση, ελαφρά παραλλαγμένη, χρησιμοποίησε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όταν με την φράση του «τελικώς επτωχεύσαμεν» τον Μάιο του 1932, η κυβέρνησή του θα κηρύξει για άλλη μια φορά πτώχευση της Ελλάδας, κάτω από το υψηλό χρέος του εξωτερικού δανεισμού, επικαλούμενος ακόμη και τη Μικρασιατική Καταστροφή, που είχε σημειωθεί δέκα χρόνια πριν, αλλά και τη διεθνή οικονομική ύφεση από το Κραχ του 1929, ενώ στην πραγματικότητα ήταν συσσώρευση πολλών χρεών μαζί από την αρχή του αιώνα.

Παραπομπές 

Ελληνική οικονομία
Εκφράσεις
Οικογένεια Τρικούπη
Ντάριο Σμόγιε

Ο Ντάριο Σμόγιε (κροατικά: Dario Smoje) είναι Κροάτης πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.

Βιογραφικό 
Ο Ντάριο Σμόγιε γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1978 στην πόλη Ριέκα της Κροατίας και ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα του τη σεζόν 1995-96 στην τοπική ομάδα NK Ριέκα. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στις ιταλικές ΑΚ Μίλαν, Μόντσα και Τερνάνα. Το 2001 επέστρεψε στην Κροατία, για να αγωνιστεί δυο σεζόν στην κορυφαία ομάδα της χώρας, Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Το 2003-04 έπαιξε στην ΝΚ Ζάγκρεμπ κι από το 2004 αγωνίστηκε στο Βέλγιο στην Γκεντ της Γάνδης. Στις 21/5/2009 υπέγραψε στον Πανιώνιο.

Έχει ύψος 1,92 μ. και αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Συχνά προωθείται και σκοράρει στις στημένες φάσεις (π.χ. στα κόρνερ). Έχει παίξει μια φορά με την Εθνική Κροατίας, το 2003.

Καριέρα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://www.panionios.gr/default.asp?pid=55&la=1&artid=17243&catid=5
 Στατιστικά σεζόν 2009-10  
 

Σμογιε
Σμογιε
Σ
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ
Ποδοσφαιριστές ΧΝΚ Ριέκα
Ποδοσφαιριστές ΚΑΑ Γάνδη
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μόντσα
Ιερά Μονή Όρους Σινά

Η Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης  Όρους Σινά (Ιερά Αυτόνομος Βασιλική Μονή Αγίας Αικατερίνης του Αγίου και Θεοβαδίστου Όρους Σινά όπως αποκαλείται επίσημα), είναι κτισμένη στις παρυφές του όρους Σινά, στην ομώνυμη χερσόνησο και υπάγεται στην αυτόνομη Εκκλησία του Όρους Σινά. Η Μονή αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Σύμφωνα με μαρτυρίες, θεωρείται η παλαιότερη χριστιανική μονή στον κόσμο, παρόλο που και η Ιερά Μονή του Αγίου Αντωνίου κοντά στο Κάιρο, θεωρείται ότι κατέχει ανάλογη διάκριση. Ηγούμενος της Μονής είναι από τις 23 Δεκεμβρίου 1973 ο Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Δαμιανός.

Ιστορικά, η παλαιότερη μαρτυρία για ύπαρξη μοναστικής ζωής στη περιοχή είναι του 381-384 μ.Χ. Επί βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού, ανάμεσα στο 527 και 565, ανεγέρθηκε η μονή στο σημείο που βρίσκονταν η «φλεγόμενη βάτος» του Μωυσή. Το μέρος θεωρείται ιερό για χριστιανούς, μουσουλμάνους και Εβραίους.

Ως απάντηση σε αίτημα μοναχών της μονής για προστασία, η μονή έλαβε από τον Μωάμεθ «ιδιόγραφη υποχρέωση» ή Διαθήκη (Αχτναμέ), επικυρωμένη με το αποτύπωμα της ίδιας της παλάμης του, που περιγράφει τα δικαιώματα των χριστιανών που ζουν με τους Μωαμεθανούς.

Η βιβλιοθήκη της μονής διατηρεί την δεύτερη μεγαλύτερη συλλογή χειρογράφων και Κωδίκων της πρωτοχριστιανικής περιόδου, μετά από αυτή του Βατικανού. Ο «Σιναϊτικός κώδικας», που βρίσκονταν αρχικά στη μονή ως τον 19ο αιώνα, τώρα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου.

Στο μοναστήρι βρίσκονται επίσης εικόνες, οι παλαιότερες από τις οποίες είναι του 5ου και του 6ου αιώνα. Κατά αυτή τη περίοδο διετέλεσε ηγούμενος της μονής ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης ο λεγόμενος «της Κλίμακος».

Η Μονή Σινά και οι Έλληνες λογοτέχνες
Η Μονή Σινά έγινε τόπος επίσκεψης από πολλούς Έλληνες λογοτέχνες. Τον Φεβρουάριο του 1960 πραγματοποιεί επίσκεψη ο Γιώργος Θεοτοκάς  και το 1961 και τις εντυπώσεις του τις δημοσιεύει το 1961 από τις εκδόσεις Φέξη. Δίνει πληροφορίες για το φυσικό και δομημένο περιβάλλον της Μονής της Αγίας Αικατερίνης. Δίνει πληροφορίες  για τον θρησκευτικό βίο, την πληθυσμιακή κατάσταση του χώρου, το έμψυχο δυναμικό της με τις ιδιάζουσες φυσιογνωμίες που εγκαταβιώνει σε αυτήν, για την τέχνη, τα κειμήλια και τη βιβλιοθήκη της. Το Σινά, επίσης , αξιοποιείται και ως ένας από τους χώρους δράσης μυθιστορηματικών ηρώων του. Ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματός του ‘’Οι Καμπάνες’’, Κωστής Φιλομάτης, είναι ένας άνθρωπος που πέρασε τη ζωή του στις δυτικές μεγαλουπόλεις και στο τέλος σκοτώνεται στην θεοβάδιστη κορυφή του όρους Σινά, καθώς προσπαθεί να φτάσει αυτή. Ο χώρος λειτουργεί αρχετυπικά ως κάτι πνευματικό και αντιθετικά στον σύγχρονο βιομηχανικό πολιτισμό.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Ο Χριστός Παντοκράτωρ (αγιογραφία του Σινά)

Πηγές 
 Επίσημη ιστοσελίδα Ιεράς Μονής Όρους Σινά
 Ιερά Μονή Παντοκράτορος Θεσσαλονίκης, σελίδα για την Μονή του Όρους Σινά 
Μιχάλης Φύλλας, «Η Μονή Σινά : μια ‘’κρύπτη της ιστορίας’’. Το Σινά μέσα από τα μάτια του Γιώργου Θεοτοκά», Βυζαντινός Δόμος, τομ. 27 (2019), σελ.185-192 .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Saint Catherine Foundation

Μοναστήρια στην Αίγυπτο
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αίγυπτο
Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο

Το Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο (συντομογραφικά: ΠΑ.Μ.ΜΕ.) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα του Στέλιου Παπαθεμελή που αυτοπροσδιορίζεται ως πατριωτικό. Το κύριο θέμα απασχόλησης του κόμματος είναι τα προβλήματα του ονόματος σε σχέση με τη Βόρεια Μακεδονία. Στο κόμμα επίσης συμμετείχει ο Κώστας Ζουράρις. Συνιστώσες του Μετώπου ήταν η Δημοκρατική Αναγέννηση, Μακεδονικές Οργανώσεις της Ελλάδας και του Εξωτερικού, καθώς και προσωπικότητες του ευρύτερου εθνικιστικού χώρου.
Το κόμμα συμμετείχε στις Ευρωεκλογές του 2009, συγκεντρώνοντας ποσοστό 1,27%.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημος ιστότοπος
Επίσημος ιστολόγιο
Το «Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο» ανακοίνωσαν Παπαθεμελής και Ζουράρις, in.gr

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Συντηρητικά κόμματα
Εθνικιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Γιώργος Οικονομίδης

Ο Γιώργος Οικονομίδης (22 Μαΐου 1916 - 22 Απριλίου 1985) ήταν Έλληνας κονφερασιέ, τραγουδιστής, σεναριογράφος και εκφωνητής ραδιοφώνου. Σπούδασε νομικά αλλά γρήγορα τον τράβηξε η ”παρουσίαση”. 

Σε νεαρή ηλικία έπαιζε ποδόσφαιρο στην ανεπίσημη "Δάφνη" κι έπειτα έγινε για λίγο διαιτητής. Μυήθηκε και «εκπαιδεύτηκε» ως κονφερασιέ στην περίφημη «Μάντρα» του Αττίκ όπου και κέρδισε τα πρώτα του χειροκροτήματα. Ξεκίνησε τις παρουσιάσεις σε θέατρα, σε διάφορα κέντρα διασκεδάσεως και αναψυκτήρια ή σε εκδηλώσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Το 1940 έγραψε τους στίχους στο τραγούδι «Στη Ρώμη» (Κορόϊδο Μουσολίνι) το οποίο, όπου ακουγόταν, αναπτέρωνε το ηθικό όλων των Ελλήνων κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου (οι στίχοι του δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Βραδυνή»). Το τραγούδι ήταν ιταλικό με τίτλο «Reginella Campagnola (η χωριατοπούλα Ρετζινέλα) και τη μουσική του την είχε γράψει ο Eldo di Lazzaro. Συνεργάστηκε με τον Κώστα Πρετεντέρη και μαζί έγραψαν πληθώρα θεατρικών επιθεωρήσεων που έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Στις αρχές του 1950 ο Γιώργος Οικονομίδης, εκτός από πολύ δημοφιλής στα βαριετέ και στις πίστες, ήταν και ο πιο επιτυχημένος και δημοφιλής άνθρωπος του ραδιοφώνου, ο πρώτος πραγματικός σταρ που έβγαλε αυτό το μέσο στην Ελλάδα, κυρίως με τα νέα ταλέντα του και όχι μόνο.  Μέσα από την εκπομπή του "Νέα Ταλέντα" έδινε την ευκαιρία σε νέους να αναδειχθούν. Από αυτή την εκπομπή "βγήκαν" πολλά ταλέντα όπως η Νάνα Μούσχουρη, ο Χάρρυ Κλυνν, ο Γιάννης Βογιατζής κ.ά. Έχει γράψει σενάρια και έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές ταινίες. Χαρακτηριστικό του ήταν το σλόγκαν "Φίλοι μου αγαπημένοι, γεια σας και χαρά σας". Έχει γράψει τους στίχους του ύμνου του Παναθηναϊκού. Το 1970 παρουσίαζε στην ΥΕΝΕΔ την εκπομπή "Ο ένας στους δυο κερδίζει". Κατηγορήθηκε ότι συνεργαζόταν με το καθεστώς της Χούντας στην επταετία, ενώ έγραψε τους στίχους για τον Ύμνο της 21ης Απριλίου, σε μουσική του Γιώργου Κατσαρού.

Κατά τη Στρατιωτική δικτατορία συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές.

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες σεναριογράφοι
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου
 Χούντα των Συνταγματαρχών
Γευγελή

Η Γευγελή ( Γκεβγκέλιγια, ) είναι πόλη της Βόρειας Μακεδονίας και έδρα του ομώνυμου δήμου.

Ιστορικές αναφορές 
Οι πρώτες γραπτές αναφορές για την πόλη με το σημερινό της όνομα «Γευγελή» υπάρχουν από το 1690. Στις 20 Νοεμβρίου 1715 διατάχθηκε με Σουλτανικό φιρμάνι η είσπραξη κεφαλικού φόρου και εκ των Ελλήνων (Γιουνάν), πλην των μουσουλμάνων της Γευγελής.

Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας υπήρχε σημαντική ελληνική κοινότητα με σχολείο, ναούς κ.α. Η πόλη υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του Ελληνισμού έως το 1912. Οι κάτοικοι της περιοχής Γευγελής συμμετείχαν στην Επανάσταση του 1821. Οι Γευγελιώτες συμμετείχαν επίσης, στη Μακεδονική επανάσταση του 1878, ζητώντας επίμονα οπλισμό από το Ελληνικό προξενείο Θεσσαλονίκης.

Κατά το Μακεδονικό Αγώνα, ο Δημοσθένης Κύρου συντονίζε και οργάνωνε την άμυνα των Ελλήνων σε όλη την περιοχή. Στη Γευγελή επίσης, ενεργοποιήθηκαν τα σώματα των Χρήστου Δέλλιου και Σίμου Μάλιου. Γευγελιώτης ήταν ο Γεώργιος Βαφόπουλος, ο ποιητής «της Μακεδονίας». Γευγελιώτης είναι και ο καλαθοσφαιριστής, προπονητής και Βουλευτής Γιάννης Ιωαννίδης.

Οι Βλάχοι της Γευγελής πήραν μέρος, στο 28ο Αντάμωμα των Βλάχων, στην Καλαμπάκα, τον Ιούνιο του 2012 και έκτοτε συμμετέχουν σε όλα τα πανελλήνια ανταμώματα των βλάχων.

Πληθυσμιακά στοιχεία 
Ο D.M. Brankoff γραμματέας του βουλγαρικού εξαρχάτου δεν κάνει καμιά αναφορά στην παρουσία Μουσουλμάνων ούτε Σέρβων αλλά αθιγγάνων αποκαλώντας όλους τούς εξαρχικούς Βουλγάρους το 1905, ενώ ο Παναγιώτης Χαλκιόπουλος, επίτροπος και αυτός της Ιεράς Συνόδου αλλά και δικαστικός και μέλος του Συμβουλίου Επικρατείας αναφέρεται και σε εξαρχικούς, Σέρβους και Μουσουλμάνους.

Αξιόλογοι Γευγελιώτες 

 Χρήστος Δέλλιος, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
 Βασίλειος Τσορλίνης, Μακεδονομάχος
 Γεώργιος Βαφόπουλος, ποιητής
Γιάννης Ιωαννίδης, καλαθοσφαιριστής, προπονητής καλαθοσφαίρησης, πολιτικός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Οπτικοακουστικό υλικό
 Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Γεύγελης. 

 
Λήμματα που χρειάζονται αναφορά αριθμού σελίδας
Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας
Δήμος Γευγελής
Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Βόρεια Μακεδονίας
Ταύρος (οροσειρά)

Η οροσειρά του Ταύρου (αρμενικά: Տավրոսի լեռնաշղթա· τουρκικά: Toros Dağları) είναι ογκώδες σύμπλεγμα βουνών που βρίσκεται στη νοτιο-ανατολική Τουρκία, κοντά στη θάλασσα. Στο κομμάτι της Κιλικίας βρίσκεται βόρεια από τα Άδανα και τη Μερσίνη, αλλά υπάρχουν επίσης σημαντικά τμήματα και προς τα ανατολικά (μέχρι τον Ευφράτη ποταμό) αλλά και προς δυτικά, με συνολικό πλάτος 600 χλμ. Υπάρχουν αρκετές κορυφές με ύψος πάνω από 3.000 μέτρα και το ψηλότερό της σημείο είναι στα 3.756 μέτρα.

Γεωλογία 
Η οροσειρά του Ταύρου σχηματίστηκε από τη σύγκρουση της αφρικανικής και της ευρασιατικής τεκτονικής πλάκας. Το κυρίαρχο υποκείμενο πέτρωμα είναι ο ασβεστόλιθος. Στα βουνά Αλανταγλάρ και Μπολκάρ, ο ασβεστόλιθος έχει διαβρωθεί για να σχηματίσει καρστικά τοπία με καταρράκτες, υπόγεια ποτάμια και μερικά από τα μεγαλύτερα σπήλαια της Ασίας. Ο ποταμός Μέλας πηγάζει στις νότιες πλαγιές της οροσειράς Μπεϊνταγλάρι.

Κλίμα 
Τα όρη έχουν μεσογειακό κλίμα, με ξηρά καλοκαίρια και βροχερούς χειμώνες. Οι θερμοκρασίες ποικίλλουν ανάλογα με το υψόμετρο, με θερμούς χειμώνες στις χαμηλότερες παράκτιες πλαγιές και κρύους χειμώνες στα ψηλά βουνά και στο εσωτερικό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φωτογραφικό υλικό της NASA 
 Χάρτης των βουνών της Τουρκίας 
 Η οροσειρά του Ταύρου 
 Livius.org: Taurus

Παραπομπές

Οροσειρές της Τουρκίας
Gauche caviar

Ο γαλλικός όρος Gauche caviar (αποδόθηκε στα Ελληνικά ως «Χαβιαροαριστερά») αποδίδεται απαξιωτικά σε μια μερίδα της Αριστεράς όταν θεωρείται ότι τελεί αποξενωμένη από την καθημερινότητα και τα προβλήματα των απλών ανθρώπων και είναι φορέας ιδιότυπου ελιτισμού. Κατά το γαλλικό Λεξικό του Λαρούς, ο όρος δηλώνει αυτή την αριστερά της οποίας ο προοδευτισμός εναγκαλίζεται τις κοσμικότητες και τα κατεστημένα.

Προέλευση του όρου 
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τους επικριτές του τότε Γάλλου προέδρου 
Φρανσουά Μιτεράν και του πολιτικού περιβάλλοντός του.

Χρήση 
Στην Γαλλία, η μομφή αυτή έχει αποδοθεί, μεταξύ άλλων, στην Σεγκολέν Ρουαγιάλ κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας της (όταν κατηγορήθηκε για φοροδιαφυγή) καθώς και στον μετέπειτα Υπουργό Εξωτερικών της Γαλλίας Μπερνάρ Κουσνέρ. Επίσης, η σύνταξη της International Herald Tribune χαρακτήρισε την εφημερίδα Nouvel Observateur «ημιεπίσημο όργανο της Χαβιαροαριστεράς». Ο πρώην εκδότης του Nouvel Observateur (και νυν της Libération)
Λωράν Ζοφρέν, στο βιβλίο του «Histoire de la gauche caviar» (Εκδόσεις Robert Laffont, 2006), μέμφεται την μερίδα αυτή της αριστεράς ως ανίκανη να επιλύσει τα κοινωνικά προβλήματα.

Στην Ισπανία, ο όρος (ως Izquierda caviar) χρησιμοποιείται συχνά ως συνώνυμος της «μποέμ μπουρζουαζίας»
(ισπ: burguesía bohemia) 
με ακραία προσήλωση στην πολιτική ορθότητα και που αρέσκεται τόσο στην επίδειξη αντισυμβατικότητας όσό και στις πολυτέλειες.

Στο επίσης ισπανόφωνο Περού, ο όρος χρησιμοποιείται ευρέως, μαζί με τον εναλλακτικό όρο izquierda champagne (δηλαδή «αριστερά της σαμπάνιας»), από πολιτικούς και δημοσιογράφους, απαξιωτικά, προς αντιπάλους τους.

Στην ελληνική πολιτική αρθρογραφία, ο όρος «Χαβιαροαριστερά» έχει, μεταξύ άλλων συνδεθεί με τις ιδεολογίες «του πολυπολιτισμού, του εθνομηδενισμού και της 
παγκοσμιοποίησης». Άλλοτε, η λέξη χαρακτηρίζει κυρίως τον αριστερό του  «λαϊφστάιλ». Κατά τον καθηγητή Ζουράρι, χαβιαροαριστερά σημαίνει «γκλαμουριάρικη ζητιανιά της εξουσίας».

Παραπομπές 

Πολιτική ορολογία
Ταξική διάκριση
Αρχή της επαλληλίας

Η αρχή της επαλληλίας ή αρχή της υπέρθεσης είναι μια πολύ βασική αρχή στην φυσική και τη θεωρία συστημάτων. Σύμφωνα με αυτήν, για κάθε γραμμικό σύστημα το ολικό αποτέλεσμα ενός φαινομένου που αποτελείται από επί μέρους φαινόμενα, είναι ίσο με το άθροισμα των αποτελεσμάτων των επί μέρους.

Εφαρμογές

Δυναμική
Εάν σε ένα σώμα εφαρμόζονται οι δυνάμεις  τότε το σώμα θα κινηθεί σαν να εφαρμόζεται στο σώμα η δύναμη

Ηλεκτρισμός
Το ηλεκτρικό δυναμικό δηλαδή σε ένα σημείο, θα είναι το αλγεβρικό άθροισμα των επιμέρους δυναμικών που οφείλονται στα διάφορα φορτία-πηγές κοντά σε αυτό το σημείο. Θα είναι δηλαδή

  όπου:
  είναι το φορτίο της πηγής i
  διηλεκτρική σταθερά του κενού
  η απόσταση του i-οστού φορτίου από το σημείο.

Βαρύτητα
Όπως στη δυναμική και στον ηλεκτρισμό, έτσι και στην βαρύτητα, το ολικό δυναμικό δίνεται από το άθροισμα των επιμέρους δυναμικών. Συγκεκριμένα, το ολικό δυναμικό n σωμάτων που βρίσκονται υπό το βαρυτικό πεδίο της Γης, δίδεται από την σχέση

 

και μετά από πράξεις προκύπτει η τελική σχέση:

  όπου:
 G η σταθερά της Βαρύτητας
  Η μάζα της Γης
  η απόσταση του σημείου στο οποίο υπολογίζουμε το δυναμικό, από το κέντρο μάζας της Γης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η Αρχή της υπέρθεσης (ή της επαλληλίας), κεφ. 3.1, Σημειώσεις μαθήματος "Κυματικά Φαινόμενα στο Θαλάσσιο Περιβάλλον", Σχολή Ναυπηγών Μηχανικών ΕΜΠ
Νικόλαος Βουδούκης, Αρχές και βασικά θεωρήματα κυκλωμάτων, oktonia.com

Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Κυματικά φαινόμενα
Συστημική θεωρία
Φράγκο Μπουρούντι

To  φράγκο (κωδικός ISO 4217: BIF) είναι το νόμισμα του Μπουρούντι. Υποδιαιρείται σε 100 σαντίμ (centimes), παρότι ποτέ δεν έχουν κυκλοφορήσει κέρματα από τότε που το Μπουρούντι ξεκίνησε να εκδίδει το δικό του νόμισμα. Η μόνη περίοδος που χρησιμοποιήθηκαν κέρματα σαντίμ ήταν κατά την αποικιοκρατία , οπότε η χώρα χρησιμοποιούσε το Φράγκο του Βελγικού Κονγκό.

Ιστορία 
Το φράγκο έγινε νόμισμα του Μπουρούντι το 1916, όταν το Βέλγιο κατέλαβε την πρώην γερμανική αποικία και αντικατέστησε τη Ρουπία Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής με το Φράγκο του Βελγικού Κονγκό. Το Μπουρούντι χρησιμοποιούσε το νόμισμα του Βελγικού Κονγκό ως το 1960, οπότε εισήχθη το Φράγκο της Ρουάντα και του Μπουρούντι. Το 1964 το Μπουρούντι άρχισε να εκδίδει τα δικά του φράγκα.
Υπάρχουν σχέδια για την εισαγωγή ενός κοινού νομίσματος, ενός νέου Σελινιού Ανατολικής Αφρικής, για τα πέντε κράτη μέλη της Κοινότητας των Χωρών της Ανατολικής Αφρικής ως το τέλος του 2009.

Κέρματα 
Το 1965 κόπηκαν από την Τράπεζα του Βασιλείου του Μπουρούντι κέρματα του 1 φράγκου από ορείχαλκο. Το 1968 η Τράπεζα της Δημοκρατίας του Μπουρούντι ανέλαβε την κοπή των κερμάτων και εισήγαγε τα νομίσματα του 1 και των 5 φράγκων από αλουμίνιο και εκείνα των 10 φράγκων από χαλκονικέλιο.  Το 1976 εισήχθη δεύτερη σειρά των κερμάτων του 1 και των 5 φράγκων, έχοντας επάνω τους το εθνόσημο.

Τραπεζογραμμάτια 
Το 1964 εισήχθησαν από την Τράπεζα Ρουάντας-Μπουρούντι χαρτονομίσματα σε ονομαστικές αξίες των 5, 10, 20, 50, 100, 500 και των 1000 φράγκων. Αυτά είχαν ανατυπωθεί με τη λέξη "Burundi" για χρήση στη χώρα. Ακολούθησαν το 1964 και το 1965 τακτικές σειρές της ίδιας ονομαστικής αξίας από την Τράπεζα του Βασιλείου του Μπουρούντι.

Στη συνέχεια (1966) ανατυπώθηκαν χαρτονομίσματα των 20 φράγκων και άνω, από την Τράπεζα της Δημοκρατίας του Μπουρούντι. Σε αυτά αντικαταστάθηκε η λέξη "Βασίλειο"  με τη λέξη "Δημοκρατία". Κυκλοφόρησαν τακτικές σειρές τραπεζογραμματίων από την ίδια τράπεζα σε ονομαστικές αξίες των 10, 20, 50, 100, 500, 1000 και των 5.000 φράγκων. Τα 10 φράγκα αντικαταστάθηκαν από κέρματα το 1968. Το 2001 εισήχθησαν τα τραπεζογραμμάτια των 2.000 φράγκων και ακολούθησαν τα 10.000 φράγκα το 2004. Στην πίσω όψη του χαρτονομίσματος των 10.000 φράγκων χρησιμοποιήθηκε η φωτογραφία της Κέλι Φάτζακ με παιδιά σχολείου στο Μπουρούντι.

Ισοτιμίες 
Στις 3 Ιανουαρίου του 2006 η αξία του φράγκου έναντι του δολαρίου ΗΠΑ ήταν 925 φράγκα προς 1 δολάριο ΗΠΑ. Την 1η Ιανουαρίου του 2008 η αξία του φράγκου ήταν  1.129,40 προς 1 δολάριο ΗΠΑ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μετατροπή του νομίσματος σε άλλα νομίσματα

Μπουρούντι
Φραγκο Μπουρουντι
Χρήστος Κέφαλος

Ο Χρήστος Κέφαλος (12 Αυγούστου 1945- 4 Ιουλίου 2022) ήταν Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής, στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ. Ο πατέρας του καταγόταν από την Ικαρία και η μητέρα του ήταν από την Ιταλία. Αγωνιζόταν στη θέση πλέι μέικερ και υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες καλαθοσφαιριστές στη θέση αυτή. Απεβίωσε στις 4 Ιουλίου του 2022 .

Καριέρα 
Αγωνίστηκε στην ομάδα του γυμνασίου Τζον Μπάρτρμν και στα νεανικά του χρόνια αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ λόγω ύψους. Υπήρξε συμπαίκτης του Ερλ Μονρόε και αγωνίστηκε στον τελικό της Φιλαδέλφεια. Παράλληλα υπήρξε παίκτης του μπέιζμπολ και αγωνίστηκε είσης στον τελικό της Φιλαδέλφεια στη θέση του πίτσερ. Ήταν ικανότατος αθλητής και στα δυο αθλήματα. Στην καλαθοσφαίριση αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης της Φιλαδέλφεια ως τελειόφοιτος και στο μπέιζμπολ αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης του τελικού της Φιλαδέλφεια.

Στη συνέχεια φοίτησε στο Πανέπιστημιο του Τεμπλ ενώ είχε πληθώρα προτάσεων. Ο προπονητής του Χάρι Λίτβακ τον χρησιμοποίησε στη θέση του πλέι μέικερ με επιτυχία και όλα έδειχναν ότι είχε σπουδαία σταδιοδρομία. Εμπόδιο στάθηκε ο τραυματισμός του ο οποίος ήταν συντριπτικό κάταγμα δίσκου στην σπονδυλική στήλη με συνέπεια να αγωνίζεται με ορθοπεδική ζώνη για το υπόλοιπο της καριέρας του. 

Ο τραυματισμός του δε σταθηκε εμπόδιο στις ομάδες του ΝΒΑ να τον εντάξουν στις τάξεις τους με τους Σιάτλ Σούπερσονικς να προσφέρουν συμβόλαιο. Όμως ο Χρήστος Κέφαλος προτίμησε να εργαστεί ως δάσκαλος επικαλούμενος τον τραυματισμό του έτσι ώστε να αποφύγει την υποχρέωση να πολεμήσει στο Βιετνάμ εξασφαλίζοντας αναβολές. Όταν ο πόλεμος τελείωσε επέστρεψε στο μπάσκετ και αγωνίστηκε στους Ουίμλιγκτον Μπλού Μπάμπερς στην ανταγωνιστηκή λίγκα του ΝΒΑ. 

Σε τουρνουά στη Βοστώνη παράγοντες του Παναθηναϊκού τον έπεισαν να αγωνιστεί στην Ελλάδα. Για να γίνει αυτό ο Κώστας Μουρούζης προπονητής του ΠΑΟ έπεισε τον Φαίδωνα Ματθαίου να τον καλέσει στην εθνική και να το χρίσει διεθνή. Στον Παναθηναϊκό κατέκτησε 6 πρωταθλήματα (1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1977) εκ των οποίων τα 5 ήταν συνεχόμενα, ενώ σημαντική επιτυχία ήταν η συμμετοχή του στην τετράδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1972.

Καριέρα προπονητή 
Από τη θέση του προπονητή με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος το 1983, ενώ ως προπονητής του Ηλυσιακού εξασφάλισε τον προβιβασμό της ομάδας στη Β εθνική κατηγορία.

Διακρίσεις

Ως αθλητής 
 6 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1977
 Ημιτελικός Κυπέλλου Πρωταθλητριών: 1972

Ως Προπονητής 
1 Κύπελλο Ελλάδας: 1983

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
Αφιέρωμα του ΕΣΑΚΕ

Παραπομπές 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Έλληνες ομογενείς καλαθοσφαιριστές
Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1973
Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ηλυσιακού
Έλληνες αθλητές του μπέιζμπολ
Ελληνοαμερικανοί
Πόιντ γκαρντ
Έγχορδο

Έγχορδα ονομάζονται τα μουσικά όργανα τα οποία διαθέτουν χορδές για την παραγωγή του ήχου. Τέτοια όργανα είναι: η κιθάρα, το μπάσο, το βιολί, το βιολοντσέλο, η βιόλα, το σαντούρι, το κανονάκι, το μπουζούκι, η άρπα, η λύρα, ο μπαγλαμάς, η μπαλαλάικα, το σιτάρ, το κοντραμπάσο κ.α.

Έγχορδα νυκτά 
Έγχορδα νυκτά (από τό νύχι) ονομάζονται τα έγχορδα μουσικά όργανα από τα οποία ο ήχος παράγεται με τη νύξη των χορδών του (δηλ. το τράβηγμά τους) που γίνεται είτε με τα δάχτυλα είτε με πένα. Τέτοια όργανα είναι: η κιθάρα (κλασσική κιθάρα, ακουστική κιθάρα, ισπανική κιθάρα, ηλεκτρική κιθάρα), το μπάσο, το κανονάκι, το μπουζούκι, το τσέμπαλο κ.α.

Έγχορδα τοξωτά 
Έγχορδα τοξωτά ονομάζονται τα έγχορδα μουσικά όργανα από τα οποία ο ήχος παράγεται με τη χρήση δοξαριού, το οποίο θέτει σε παλμική κίνηση τις χορδές. Τέτοια όργανα είναι: το βιολί, το βιολοντσέλο, η βιόλα, το κοντραμπάσο, η λύρα κ.α. Όλα τα τοξωτά μπορούν να παιχθούν και σαν τα νυκτά όταν το απαιτεί ο συνθέτης, συνήθως με τη χρήση των δακτύλων, που στην μουσική ορολογία λέγεται pizzicato.

Δείτε επίσης
 Χορδόφωνα 

Χορδόφωνα
Τζακ Νικολαΐδης

Ο Ιάκωβος (Τζακ) Νικολαΐδης (1925 - 2 Σεπτεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και αθλητικός παράγοντας, ανηψιός του ιστορικού παράγοντα του ΠΑΟ Απόστολου Νικολαΐδη.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός στο Πανεπιστήμιο MC Gill στο Μόντρεαλ. Πατέρας του ήταν ο Νικόλαος Νικολαΐδης, διοικητικό στέλεχος του Παναθηναϊκού.

Αγωνίστηκε στην ομάδα καλαθοσφαίρισης του Παναθηναϊκού και υπήρξε βασικός συντελεστής στην κατάκτηση των δυο πρώτων πρωταθλημάτων του Παναθηναϊκού το 1946 και το 1947. Συμμετείχε σε δυο αγώνες της Εθνικής Ελλάδος εναντίον της Τουρκίας οι οποίοι ήταν από τους πρώτους στην ιστορία του εθνικού συγκροτήματος.

Υπήρξε μέλος της Γενικής Συνέλευσης της Ομοσπονδίας Αθλοπαιδιών από την πρώτη διοικούσα επιτροπή, το 1965 και γενικός αρχηγός της ομάδας καλαθοσφαίρισης του Παναθηναϊκού.

Το 1974 ο θείος του Απόστολος Νικολαΐδης ανέλαβε την προεδρία του Παναθηναϊκού όντας βαριά άρρωστος, και τα επόμενα χρόνια ο Τζακ ενεργούσε αντ' αυτού στα διοικητικά του ΠΑΟ. Το καλοκαίρι του 1979 ήταν εκείνος ο οποίος παρέδωσε την προεδρία του ποδοσφαιρικού τμήματος στον Γιώργο Βαρδινογιάννη, αντί του Παύλου Γιαννακόπουλου.

Πέθανε σε ηλικία 90 ετών, τον Σεπτέμβριο του 2015.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Πρόεδροι ΠΑΟ
Μαστοροχώρια

Μαστοροχώρια ονομάζονται  είκοσι επτά οικισμοί στο βορειοανατολικό άκρο του νομού Ιωαννίνων, βορειοανατολικώς της Κόνιτσας. Τα χωριά που αποτελούν τα Μαστοροχώρια βρίσκονται κυρίως στη λεκάνη που σχηματίζει ο ποταμός Σαραντάπορος και περιβάλλεται από την οροσειρά του Γράμμου, του Σμόλικα, της Τύμφη (Γκαμήλα) και της Νεμέρτσικας (Δούσκο) Διοικητικά, υπάγονται στον Δήμο Κόνιτσας, ενώ πριν από την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», δώδεκα από τους οικισμούς αυτούς, συγκροτούσαν τον Δήμος Μαστοροχωρίων. 

Οι ντόπιοι μάστορες, γνωστοί και ως «κουδαραίοι», έκτιζαν κυρίως πέτρινα γεφύρια, εκκλησίες, δημόσια κτήρια, κατοικίες σε ολόκληρη την Ελλάδα, τη Βαλκανική αλλά και κάποιες μακρινές χώρες όπως η Αιθιοπία, το Ιράν και η Αμερική. Εργάζονταν σε ομάδες, τις επονομαζόμενες «παρέες» ή «μπουλούκια», ως επί το πλείστον μακριά από τον τόπο τους, απουσιάζοντας για πολλούς μήνες κάθε χρόνο από τα χωριά τους. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους ήταν η συντεχνιακή τους διάλεκτος, τα λεγόμενα «κουδαρίτικα», την οποία μόνο αυτοί γνώριζαν και με την οποία συνεννοούνταν ελεύθερα χωρίς να τους καταλαβαίνουν οι εκάστοτε εργοδότες. Γνωστό ήταν το ντέρτι, μέρος απ' όπου αποχαιρετούσαν τους μάστορες.

Ιστορικά, η περιοχή των Μαστοροχωρίων απελευθερώθηκε από την Οθωμανική κυριαρχία το 1913, κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο. Αργότερα υπήρξε ένα από τα κυριότερα θέατρα των μαχών της Μάχης της Πίνδου κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 αλλά και του Ελληνικού Εμφυλίου '46-'49.

Κατάλογος οικισμών

Ο οικισμός Φούρκα, αν και δεν συγκαταλέγεται στον κατάλογο των μαστοροχωρίων, συνεισέφερε με αρκετά εργατικά χέρια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ιστοσελίδα του Δήμου Μαστοροχωρίων
e-konitsa.gr
Οι μυστικές γλώσσες - τα κουδαρίτικα από τον ιστότοπο http://panusis.blogspot.com

Παραπομπές

Πηγές
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
 
 
 
 

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Χρυσός Φοίνικας

Ο Χρυσός Φοίνικας (γαλλικά : Palme d'or) είναι το υψηλότερο βραβείο που απονέμεται σε ταινίες που διαγωνίζονται στο Φεστιβάλ των Καννών. Παρουσιάστηκε το 1955 από την οργανωτική επιτροπή. 

Από το 1939 ως το 1954, το υψηλότερο βραβείο ήταν το Μεγάλο Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών.

Την περίοδο από το 1964 έως το 1974 είχε και πάλι μετονομαστεί σε Γκραν Πρι (Μεγάλο Βραβείο) του Διεθνούς Φεστιβάλ Καννών, για να του ξαναδοθεί η ονομασία Χρυσός Φοίνικας από το 1975 και μέχρι σήμερα.

Ο κατάλογος των βραβευθέντων

1939 - 1954

1955-1963

1964 - 1974

1975-σήμερα

Παραπομπές 

Κινηματογραφικά βραβεία στη Γαλλία
Φεστιβάλ κινηματογράφου Καννών
Μάρτι Αχτισάαρι

Ο Μάρτι Όιβα Κάλεβι Αχτισάαρι (προφορά: ) (23 Ιουνίου 1937-) είναι πρώην Πρόεδρος της Φινλανδίας (1994-2000) κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης (2008) και διπλωμάτης των Ηνωμένων Εθνών και μεσολαβητής, γνωστός για την διεθνή εργασία του στην ειρήνη.

Παραπομπές 

Πρόεδροι της Φινλανδίας
Διπλωμάτες
Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης
Λίμνη Έυρ

Η Λίμνη Έυρ (αγγλικά: Lake Eyre) (γνωστή και ως Λίμνη Ερ) είναι λίμνη της Αυστραλίας και το χαμηλότερο σημείο της χώρας, ευρισκόμενη σε υψόμετρο 15 μ. από τη θάλασσα. Στις σπάνιες περιπτώσεις που γεμίζει με νερό σε όλη της την έκταση, αποτελεί τη μεγαλύτερη λίμνη της Αυστραλίας. Βρίσκεται στην πολιτεία της Νότιας Αυστραλίας, περίπου 700 χλμ. βόρεια της Αδελαΐδας, στο κέντρο της μεγάλης Λεκάνης της Λίμνης Έυρ.

Η λίμνη Έυρ χωρίζεται σε δυο μέρη που ενώνονται με το κανάλι Γκόυντερ. Αυτά τα μέρη είναι γνωστά ως Βόρεια λίμνη Έυρ που είναι 144 χλμ. σε μήκος και 65 χλμ πλάτος και ως Νότια λίμνη Έυρ. 

Λίμνες της Αυστραλίας
Νότια Αυστραλία
Το αμάρτημα της μητρός μου

Το αμάρτημα της μητρός μου είναι διήγημα του συγγραφέα Γεωργίου Βιζυηνού. Είναι το πρώτο διήγημα του συγγραφέα και δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1883 στο περιοδικό Εστία (έτος Η΄, τόμος ΙΕ΄).

Η ιστορία είναι γραμμένη σε πρώτο πρόσωπο. Πρόκειται για αυτοβιογραφικό οικογενειακό δράμα και τα κύρια πρόσωπα είναι δύο, ο αφηγητής και η μητέρα του. Ο χώρος που εκτυλίσσεται είναι η Βιζύη της Ανατολικής Θράκης, ενώ τα γεγονότα συνέβησαν κατά την παιδική ηλικία του συγγραφέα. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι η αρχαΐζουσα στην αφήγηση και η δημοτική στους διαλόγους, διανθισμένη με ιδιωματικές λέξεις της ιδιαίτερης πατρίδας του.

Χαρακτηρίστηκε ως ένα καινοτόμο για την εποχή του διήγημα, από τα σημαντικότερα της ελληνικής πεζογραφίας. Επηρεασμένο από τα λογοτεχνικά ρεύματα της Δυτικής Ευρώπης, είναι το πρώτο νεοελληνικό διήγημα που αναφέρεται στο ψυχικό μαρτύριο και τη βαριά συνείδηση, διεισδύοντας σε βάθος στην ανθρώπινη ψυχή. Ο συγγραφέας αφηγείται την ιστορία με ζεστά συναισθήματα, ανθρωπιά και αμεσότητα. Τα τελευταία χρόνια το διήγημα έχει μεταφερθεί και στη σκηνή ως θεατρική παράσταση.

Πλοκή 
Αρχικά ο συγγραφέας μας παρουσιάζει τα κύρια πρόσωπα του έργου, την Αννιώ, τη μοναδική αδελφή που ο ίδιος γνωρίζει, η οποία είναι άρρωστη, και τη χήρα μητέρα τους, η οποία είναι προσηλωμένη σ' αυτήν και παραμελεί τα τρία αγόρια της. Η αρρώστια της Αννιώς επιδεινώνεται και τελικά πεθαίνει και η μητέρα υιοθετεί μια ψυχοκόρη, που τη μεγαλώνει με υπερβολική στοργή και την παντρεύει, για να υιοθετήσει στη συνέχεια ένα άλλο, πολύ μικρό κοριτσάκι, κάτι που προξενεί την έντονη αντίδραση των αγοριών.

Στις αντιδράσεις των γιων της, η μητέρα αποφασίζει να τους αποκαλύψει το τρομερό μυστικό της: Η εμμονή της με τις υιοθεσίες κοριτσιών οφείλεται σε ένα τραγικό γεγονός, για το οποίο νιώθει τύψεις εδώ και χρόνια. Οι ενοχές που τη βασάνιζαν ήταν επειδή η ίδια είχε καταπλακώσει άθελά της στον ύπνο της ένα από τα παιδιά της (το μοναδικό τότε κοριτσάκι της, που ήταν βρέφος) και οι υιοθεσίες είχαν ως στόχο την εξιλέωσή της και την αναπλήρωση του τραγικού κενού.

Οι τύψεις της δεν μπόρεσαν να απαλυνθούν ούτε και μετά τη συγχώρεση του Πατριάρχη Ιωακείμ στην Κωνσταντινούπολη, όπου και την οδήγησε ο γιος της για να εξομολογηθεί, με την ελπίδα να γαληνέψει η ψυχή της. Όπως χαρακτηριστικά λέει στον γιο της μετά τη συγχώρεση:

Πηγές 
 Γεώργιος Βιζυηνός, Το αμάρτημα της μητρός μου, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 1996, ISBN 960-360-629-4.
 Κώστας Π. Μιχαηλίδης, «Γεωργίου Βιζυηνού: Το αμάρτημα της μητρός μου και άλλα διηγήματα». Βιβλιοπωλείον της Εστίας Ι. Δ. Κολλάρου, Αθήνα 1982», Ευθύνη 172 (Απρίλιος 1986), 208.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το αμάρτημα της μητρός μου στο Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού

Γεώργιος Βιζυηνός
Ελληνικά διηγήματα
Έλλα Μπέργκμαν-Μίχελ

Η Έλλα Μπέργκμαν-Μίχελ (γερμ. Ella Bergmann-Michel, γενν. 1895 στο Παντερμπόρν, απεβ. 1971 στο Έπσταϊν της Φρανκφούρτης) ήταν γερμανίδα ζωγράφος, φωτογράφος και φωτορεπόρτερ, που επηρεάστηκε από τον Ντανταισμό, τον Σουρεαλισμό και το Μπάουχάους. Θεωρείται πρωτοπόρος της κλασικής μοντέρνας τέχνης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1895 στο Παντερμπόρν της Βόρειας Ρηνανία-Βεστφαλίας και σπούδασε τέχνη και σχέδιο στην Βαϊμάρη. Εκεί γνώρισε τον Ρόμπερτ Μίχελ, που το 1919 έγινε σύζυγός της. Από το 1920 άρχισε να εργάζεται στο Έπσταϊν, ένα δημοφιλές στέκι καλλιτεχνών (Κουρτ Σβίτερς, Λάζλο Μοχόλυ-Νάγκυ, Γιάν Τσίχολντ κ.α.) κοντά στην Φρανκφούρτη. 

Το 1931, επηρεασμένη από το αρχιτεκτονικό ανακαινιστικό κίνημα «Das Neue Frankfurt» (Νέα Φρανκφούρτη), ίδρυσε την Ομάδα Ανεξάρτητης Κινηματογράφησης (γερμ. Liga für unabhängigen Film) για την προώθηση του έργου πρωτοποριακών (αβανγκάρντ) διεθνών κινηματογραφιστών. 

Το καλλιτεχνικό της στυλ κατατάσσεται στην Νέα όραση, αφού οι φωτογραφικές και ντοκουμενταριστικές της εργασίες είναι καταγραφές σημείων επαφής μεταξύ κοινωνικής και ιδιωτικής ύπαρξης σε κοινά, εργατικά ή και οικιακά περιβάλλοντα της Φρανκφούρτης. Την ίδια εποχή (1931-1933) δημιουργεί πέντε ντοκιμαντέρ, από τα οποία ένα έχει για θέμα την προεκλογική εκστρατεία των Ναζί του 1933, και γίνεται αιτία να συλληφθεί και να της απαγορευτεί η εξάσκηση του επαγγέλματός της. Η καριέρα της, ως φωτογράφου, τερματίζεται. Μετά τον πόλεμο ασχολήθηκε μόνο με την ζωγραφική και το σχέδιο.

Φιλμογραφία 
 Wo wohnen alte Leute. (1931) 
 Erwerbslose kochen für Erwerbslose. (1932)
 Fliegende Händler in Frankfurt am Main. (1932)
 Fischfang in der Rhön. (1932)
 Wahlkampf 1932. (1932/33)

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Eskildsen, Ute (Hgs.): Ella Bergmann-Michel. Fotografien und Filme 1927-1935. Steidl, Frankfurt am Main 2005

Γερμανοί ζωγράφοι
Γερμανοί φωτογράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες)
Γερμανοί σεναριογράφοι
Γερμανοί παραγωγοί ταινιών
Γερμανοί μοντέρ
Κώστας Μπατής

Ο Κώστας Μπατής (8 Ιανουαρίου 1959 - 18 Οκτωβρίου 2020) ήταν Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και αθλητικός δημοσιογράφος.

Σταδιοδρομία 
Αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό από το 1974 έως το 1982 και αναδείχθηκε 4 φορές πρωταθλητής Ελλάδος (1975, 1977, 1980, 1982) ενώ κατέκτησε και 2 κύπελλα Ελλάδος (1979, 1982). Με την ομάδα του Παναθηναϊκού αγωνίστηκε 3 φορές στους 8 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1978, 1980, 1981).

Το 1982 ο Μπατής, μαζί με τους Ανδρέα Παπαντωνίου και Γιώργο Κατσίνη, μεταπήδησε από τον Παναθηναϊκό στον Έσπερο στα πλαίσια της μεταγραφής του. Για έξι χρόνια, μέχρι το τέλος της περιόδου 1987-88 στην Α2′ Εθνική κατηγορία, ο Μπατής υπήρξε, ο πρώτος σκόρερ της ομάδας.

Εθνική Ελλάδας 
Συμμετείχε στις Εθνικές ομάδες παίδων και εφήβων με αξιόλογη συγκομιδή πόντων (8,2 μ.ο. και 8 μ.ο. αντίστοιχα). Με την Εθνική Παίδων κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Παίδων του 1975, χάνοντας στον τελικό από τη Σοβιετική Ένωση με 61-64.

Δημοσιογράφος 
Μετά την αθλητική του καριέρα ασχολήθηκε με την αθλητική δημοσιογραφία. Εργάστηκε ως αθλητικός συντάκτης με πλούσια παρουσία σε περιοδικά εφημερίδες και τηλεοπτικές εκπομπές που αφορούσαν την καλαθοσφαίριση, καθώς επίσης έκανε και τη μετάδοση αγώνων μπάσκετ. Πέρασε από τις εφημερίδες Αθλητική Ηχώ, Πράσινη και από τα τηλεοπτικά κανάλια Mega, ANT1, ΣΚΑΙ. Μάλιστα χαρακτηριστική ήταν η ατάκα του «κοντό σουτ», που αναφερόταν στα σουτ που έφταναν ίσα-ίσα στη στεφάνη της μπασκέτας.

Προσωπική ζωή 
Παντρεύτηκε το 1996, την Σταρ Ελλάς του 1995, Ελένη Παπαιωάννου. Απέκτησαν μαζί δυο παιδιά, αλλά τελικά χώρισαν μετά από 14 χρόνια γάμου. Είχε αποφοιτήσει από την ΕΑΣΑ παίρνοντας το πτυχίο του καθηγητή σωματικής αγωγής.

Θάνατος 
Απεβίωσε αιφνίδια στις 18 Οκτωβρίου 2020 από ανακοπή καρδιάς, ενώ βρισκόταν σε διακοπές στη Δημητσάνα Αρκαδίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Έλληνες αθλητικογράφοι
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Μίλωνα
Τομ Κάππος

Ο Τομ Κάππος (Tom Kappos)(Θανάσης Κάππος) είναι Ελληνοκαναδός πρώην καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2.06 αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.

Αγωνίστηκε στο καναδικό Πανεπιστήμιο Prince Edward Island και υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους καλαθοσφαιριστές που συμμετείχαν στην ομάδα του. Τιμήθηκε με το βραβείο AUS All-Stars την περίοδο 1976-1977 και με τη συμμετοχή του στην AC Freshman Team την περίοδο 1975-1976. Το 1979 αγωνιζόμενος στο Καναδικό πρωτάθλημα με την ομάδα Saint Mary's πήρε 20 ριμπάουντ επίδοση που τον κατατάσσει όγδοο στην ιστορία του πρωταθλήματος.

Με την εθνική ομάδα του Καναδά αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης το 1978 που διεξήχθη στις Φιλιππίνες κατακτώντας την 6η θέση.

Ήρθε στην Ελλάδα ως ομογενής για λογαριασμό του Σπόρτιγκ το καλοκαίρι του 1979. Αγωνίστηκε για τον Παναθηναϊκό, και κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας το 1984 και το κύπελλο Ελλάδας το 1983, ενώ συμμετείχε και στον τελικό κυπέλλου Ελλάδας το 1985. Σημαντικές εμφανίσεις του Κάππου ήταν τη σεζόν 1983-84 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης η οποία ήταν και η πρώτη νίκη του Παναθηναϊκού απέναντι στην ισπανική ομάδα  και στον αγώνα μπαράζ της Κέρκυρας το 1984 όπου ο Παναθηναϊκός νίκησε τον Άρη 80-76 και κατέκτησε το πρωτάθλημα, επιτυχία που έκανε να επαναλάβει 13 χρόνια. Ο Κάππος σημείωσε 20 πόντους σε εκείνον τον αγώνα και ήταν ο πρώτος σκόρερ του Παναθηναϊκού μαζί με το Λιβέρη Ανδρίτσο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
basketpedya

Ελληνοκαναδοί
Έλληνες ομογενείς καλαθοσφαιριστές
Καναδοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Γιάννης Ν. Δημαράς

Ο Γιάννης Δημαράς του Νικολάου, είναι Έλληνας αθλητής, δημοσιογράφος και πολιτικός-πρόεδρος του Πανελλήνιου Άρματος Πολιτών.

Αθλητισμός 
Ξεκίνησε την καριέρα του στην καλαθοσφαίριση το 1965 από τον Αμύντα με τον οποίο κατέκτησε 7 πρωταθλήματα μικρότερων κατηγοριών. Στη συνέχεια αγωνίστηκε από το 1969 έως το 1973 στον Παναθηναϊκό με τον οποίο κατέκτησε 4 πρωταθλήματα Ελλάδος. Την περίοδο 1969-70 εργάσθηκε και ως προπονητής του Αθηναϊκού. Είναι επίσης μέλος της Εθνικής Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων.

Δημοσιογραφία 
Ο Γιάννης Δημαράς έχει παρουσιάσει σημαντικό έργο στη δημοσιογραφία εργαζόμενος σε εφημερίδες περιοδικά αλλά και σε μερικά από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά κανάλια. Οι εκπομπές που συμμετείχε, Ρεπόρτερς και Τρεις στον Αέρα βρήκαν μεγάλη ανταπόκριση στο τηλεοπτικό κοινό. Την περίοδο 1994-96 διετέλεσε μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών.

Πολιτική 
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΔΗΚΚΙ από το οποίο αποχώρησε το 2003.. Στη συνέχεια επανεντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ. Έχει εκλεγεί με το ΔΗΚΚΙ βουλευτής το 1996 και με το ΠΑΣΟΚ τρεις φορές (2004, 2007, 2009). Το 2006 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων. Στις 6 Μαΐου του 2010 ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου τον διέγραψε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος, επειδή αρνήθηκε να υπερψηφίσει το σχετικό σχέδιο νόμου για την Α' Δανειακή Σύμβαση δηλώνοντας «παρών».

Τον Σεπτέμβριο του 2010 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου του ίδιου έτους, για την περιφέρεια Αττικής επικεφαλής του συνδυασμού ΑΡΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ, αλλά παρότι συγκέντρωσε ποσοστό 16% αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο καθώς κατέκτησε την τρίτη θέση, πίσω από τους υποψηφίους της ΝΔ Βασίλη Κικίλια και του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Σγουρό (οι οποίοι συγκέντρωσαν ποσοστά 20 και 24% αντίστοιχα).

Τον Απρίλιο του 2011 ίδρυσε μαζί με το Βουλευτή Βασίλη Οικονόμου το κόμμα Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών. Έπειτα από την εκλογική συνεργασία του κόμματος με το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων, εκλέγεται τον Μάιο του 2012 στις  Ελληνικές βουλευτικές εκλογές στην Β' Αθηνών, καθώς και στις  Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιουνίου 2012.

Συγγραφικό έργο 
Ο Γιάννης Δημαράς έχει γράψει τα βιβλία Εμπρός στον Έτσι που χάραξε ο τέτοιος (1981), Χίτλερ ζεις την ΑΕΚ οδηγείς (1984), Άκυρα (1992).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προσωπική σελίδα
 basketpedya.com
 ΑΡΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ
    Κοινοβουλευτικές θητείες Ι.Δημαρά

Έλληνες αρχηγοί κομμάτων
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Έλληνες δημοσιογράφοι
Βουλευτές Β' Αθηνών
Πρόεδροι Περιφερειακών Παρατάξεων
Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα
Πριμέιρα Λίγα

Το Πορτογαλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (πορτογαλικά: Primeira Liga, η προφορά στα ευρωπαϊκά πορτογαλικά είναι Πριμέιρα Λίγα,  προφορά ΔΦΑ: [pɾiˈmejɾɐ ˈliɣɐ]) είναι το πρωτάθλημα για τις κορυφαίες επαγγελματικές ομάδες ποδοσφαίρου της Πορτογαλίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1934.

Διοργανώνεται από την Πορτογαλική Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (LPFP) και έως την περίοδο 2013–14 αναφερόταν ως Liga ZON Sagres, ενώ από την περίοδο 2015–16 έχει το διακριτικό τίτλο Liga NOS για εμπορικούς λόγους. Η πιο επιτυχημένη ομάδα του θεσμού είναι η Μπενφίκα με 37 τίτλους, η οποία μαζί με την Πόρτο και την Σπόρτινγκ Λισαβόνας αποτελούν τις τρεις παραδοσιακά ισχυρές ομάδες της χώρας, έχοντας κατακτήσει την πρωτιά 85 φορές από τις 87 συνολικά σεζόν. Η Πόρτο έχει το ρεκόρ συνεχόμενων πρωταθλημάτων με 5 (1995–1999).

Πρωταθλητές

Σύνολο τίτλων

Ανά σύλλογο

Λογότυπο 
Το λογότυπο του πρωταθλήματος εμπεριέχει κατά καιρούς την ονομασία του εκάστοτε κύριου χορηγού του πρωταθλήματος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα Πορτογαλικής Λίγκας

Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Πορτογαλίας