joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Φραγκίσκος Φοίβος της Ναβάρρας

Ο Φραγκίσκος-Φοίβος (4 Δεκεμβρίου 1467 - 7 Ιανουαρίου 1483) από τον Οίκο των Φουά-Γκραγύ ήταν βασιλιάς της Ναβάρρας (1479-83) και κόμης της Φουά (1472-83).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκαστόν των Φουά-Γκραγύ πρίγκιπα της Βιάνα και της Μαγδαληνής των Βαλουά, κόρης του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας. Ο πατέρας του ήταν γιος της Ελονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσας της Ναβάρρας, που απεβίωσε το 1479. Ο πρώτος γιος της, ο πατέρας του, είχε αποβιώσει το 1470, έτσι τη διαδέχθηκε ο 12ετής εγγονός της Φραγκίσκος-Φοίβος. Τον συμβούλευσε να συμμαχήσει με τη Γαλλία.

Η διαδοχή του επικροτήθηκε από τη μερίδα Αγκραμόν, ενώ η αντίπαλη μερίδα Μπωμόν ακολούθησε τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας. Αυτός πίεζε πολιτικά και στρατιωτικά τη Ναβάρρα, ώσπου εισέβαλε στη χώρα αργότερα, το 1512. Κατά την τετραετή περίοδο του, ο Φραγκίσκος-Φοίβος ήταν υπό την προστασία της αντιβασίλισσας μητέρας του. 

Απεβίωσε το 1462 παίζοντας αυλό, σε ηλικία 16 ετών, αναμφισβήτητα δηλητηριασμένος. Τάφηκε στο Λεσκάρ. Τον διαδέχθηκε η αδελφή του Αικατερίνη της Ναβάρρας και ο σύζυγός της Ιωάννης των Αλμπρέ.

Αναφορές

Πηγές
 Orpustan, Jean-Baptiste (n.d.). La Basse-Navarre dans la guerre de Navarre (1512-1530), récit historique, d’après Navarra, 1512-1530… de Pedro Esarte Muniain (Pamiela, Pamplona-Iruña 2001). [Lower Navarre in the War of Navarre (1512-1530), historical narrative, according to the book 'Navarra, 1512-1530: ...' by Pedro Esarte Muniain (Pamiela, Pamplona-Iruña 2001).] (pdf) (in French). Osses: Jean-Baptiste Orpustan. pp. 1–25. Retrieved 22 April 2016 – via Tipirena.net.

Βασιλείς της Ναβάρρας
Οίκος της Φουά
Ιωάννης Γ΄ της Ναβάρρας

Ο Ιωάννης Γ΄, γαλλ. Jean (1469 - 14 Ιουνίου 1516) ήταν, ως σύζυγος της Αικατερίνης της Ναβάρρας, συμβασιλιάς της Ναβάρρας (1484-1516).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Αλαίν Α΄ κυρίου του Αλμπρέ και της Φραγκίσκης του Σατιγιόν-Λιμόζ. Το 1484 νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Φουά, κόρη του Γκαστόν πρίγκιπα της Βιάνα και της Μαγδαληνής των Βαλουά. Ο Γκαστόν ήταν διάδοχος στη Ναβάρρα, αλλά απεβίωσε νωρίς. Η Αικατερίνη είχε διαδεχθεί το 1483 τον αδελφό της Φραγκίσκο-Φοίβο της Ναβάρρας. Ο Ιωάννης Γ΄ μοιραζόταν την εξουσία με τη σύζυγό του, αλλά η πεθερά του κηδεμόνευε την διακυβέρνηση ως το 1494· το άλλο έτος αυτή απεβίωσε. Ο Φερδινάνδος Β΄ συνέχισε τις διπλωματικές και στρατιωτικές πιέσεις στη Ναβάρρα και υποστηριζόταν από τη μερίδα Μπωμόν της χώρας. 

Η Αικατερίνη και ο Ιωάννης Γ΄ στέφθηκαν το 1494 στην Παμπλόνα. Λίγο πριν ο Λουδοβίκος του Μπωμόν εμπόδιζε την πρόσβαση προς την πρωτεύουσα, αλλά μετά από συμφωνία, ειρήνευσε. Έτσι πραγματοποιήθηκε η τελετή και ακολούθησε εβδομαδιαία εορτή. Το 1512 ο Φερδινάνδος Β΄ εισέβαλε στη χώρα: η δεύτερη σύζυγός του Ζερμαίν του Φουά ήταν κόρη του Ιωάννη, μικρότερου αδελφού του Γκαστόν πρίγκιπα της Βιάνα. Ο στρατός του πέρασε τα Πυρηναία, εισέβαλλε στην Κάτω Ναβάρρα, κατέλαβε το Σεν-Ζαν-Πιε-ντε-Πορ, αλλά στην ενδοχώρα συνάντησε αντίσταση και υποχώρησε.

Η βασιλική οικογένεια μετακινήθηκε στο Πω του Μπεάρν. Όταν το 1516 απεβίωσε ο Φερδινάνδος Β΄, ο Ιωάννης Γ΄ συγκέντρωσε στρατό, περίπου 700 ανδρών. Βάδισε για την ανακατάληψη της χώρας του, αλλά κατάσκοποι ενημέρωσαν την Αραγωνία, που έστειλε στρατό, ο οποίος αιφνιδίασε τους Ναβαρραίους στα Πυρηναία και συνέλαβε τον στρατηγό τους. Ο Ιωάννης Γ΄, απογοητευμένος από την ήττα και την ατελέσφορη διπλωματία, ασθένησε μερικούς μήνες μετά και απεβίωσε από πυρετό. Αν και ήθελε να ταφεί στην Σάντα Μαρία της Παμπλόνα, ετάφη στον καθεδρικό του Λέσκαρ. Το 1517 απεβίωσε και η Αικατερίνη και τάφηκε στον ίδιο ναό.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Φουά βασίλισσα της Ναβάρρας, κόρη του Γκαστόν πρίγκιπα της Βιάνα και είχαν τέκνα:
 Άννα 1492-1532.
 Αικατερίνη 1495-1532.
 Κουιτερία 1499-1536, ηγουμένη στο Μονβιλιέρ.
 Ερρίκος Β΄ 1503-1555, βασιλιάς της Ναβάρρας.
 Κάρολος 1510-1528, αιμαλωτίστηκε στην πολιορκία της Nάπολης και απεβίωσε φυλακισμένος.
 Ισαβέλλα 1513/14-1555 ή μετά, παντρεύτηκε τον Ρενέ Α΄ υποκόμη του Ροάν. 

Άλλα επτά τέκνα απεβίωσαν ανήλικα.

Υποσημειώσεις

Αναφορές σε Πηγές
 Hugh Chisholm, "Henry II" Encyclopaedia Britannica, 11th edit., Cambridge University Press, vol. 13, p. 293

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Charles Cawley, List and Genealogy of the kings of Navarre Foundation of Medieval Genealogy

βασιλείς της Ναβάρρας
Siouxsie and the Banshees

Οι Siouxsie and the Banshees ήταν αγγλικό ροκ συγκρότημα στο Λονδίνο το 1976. Τον Απρίλιο του 1978 κυκλοφόρησε το πρώτο του single, με τίτλο "Hong Kong Garden", που έφτασε στα 7η θέση των Βρετανικών charts. Τον Αύγουστο του 1978, το συγκρότημα άρχισε να ηχογραφεί το πρώτο του άλμπουμ, The Scream. Ο παραγωγός του άλμπουμ ήταν ο Steve Lillywhite ο οποίος, με την εντυπωσιακή του δουλειά, κατάφερε να δημιουργήσει έναν ήχο με πολύ χώρο και ηχώ.

Στα βρετανικά charts, το άλμπουμKaleidoscope (1980), έφτασε την 5η θέση. Οι μεγάλες επιτυχίες τους στην Βρετανία ήταν τα singles «Happy House», «Christine», «Spellbound»   και «Cities in Dust».

Η δημοτικότητα τους αυξανόταν καθώς περνούσε η δεκαετία και πιο συγκεκριμένα, στις Ηνωμένες Πολιτείες τα τραγούδια "Peek-a-boo" και το "Kiss Them For Me" μπήκαν στον κατάλογο επιτυχιών Billboard Hot 100.

Ύφος και περιεχόμενο 

Η μπάντα είναι μια από τις πρωτοπόρες του post-punk και του new wave. Το Scream θεωρείται ένας από τους ιδρυτικούς δίσκους του είδους της post-punk, με απότομες αλλαγές στον τόνο της κιθάρας, μπάσο που υπαγορεύει τη μελωδία και ρομποτικά τύμπανα. 

Επίσης οι Joy Division έθεσαν τις βάσεις για το λεγόμενο goth rock και αποτέλεσαν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο punk και του goth rock. Ταυτόχρονα υπήρξαν μεγάλη επιρροή και άνοιξαν το δρόμο για μεταγενέστερα συγκροτήματα ανάμεσά τους οι Joy Division, οι The Cure, οι U2, οι The Smiths, οι Radiohead, οι PJ Harvey οι Sonic Youth, Τους αναφέρουν επίσης ως επιρροή τους καλλιτέχνες trip-hop όπως ο Tricky, συγκροτήματα σουγκέιζινγκ όπως οι Slowdive αλλά και RnB όπως οι The Weeknd.

Δισκογραφία

Studio : Siouxsie and The Banshees άλμπουμ

The Scream (1978)
Join Hands (1979)
Kaleidoscope (1980)
Juju (1981)
A Kiss in the Dreamhouse (1982)
Hyæna (1984)
Tinderbox (1986)
Through the Looking Glass (1987)
Peepshow (1988)
Superstition (1991)
The Rapture (1995)

Συλλογές
The Best Of Siouxsie and the Banshees (2002)

Live άλμπουμ

Nocturne (2003)

Studio : The Creatures (Siouxsie & Budgie) άλμπουμ
Feast (1983)
 Boomerang (1989)
 Anima Animus (1999)
 Hái! (2003)

Studio: Siouxsie άλμπουμ
 Mantaray (2007)

Υποσημειώσεις 

Βραβευμένοι με Brit
Αγγλικά punk rock συγκροτήματα
Αγγλικά post-punk συγκροτήματα
Gothic rock συγκροτήματα
Ιβάν Νοβοσέλτσεφ

Ο Ιβάν Γιεβγκένιεβιτς Νοβολέτσεφ (ρωσικά: Иван Евгеньевич Новосельцев), γεννημένος στις 25 Αυγούστου 1991 στη Μόσχα, είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και στην Εθνική Ρωσίας.

Καριέρα

Σύλλογοι

Ο Ιβάν Νοβοσέλτσεφ είναι απόφοιτος της Παιδικής και Νεανικής Σχολής «Χίμκι» (ρωσικά: СДЮСШОР «Химки»). Ξεκίνησε την καριέρα του στην ΦΚ Χίμκι, η οποία αγωνιζόταν σε ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Το 2011, υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο με την κύρια ομάδα της ΦΚ Χίμκι, η οποία αγωνιζόταν στη Β' κατηγορία του Πρωταθλήματος Ρωσίας, ενώ δόθηκε ως δανεικός στην ΦΚ Ίστρα, η οποία αγωνιζόταν στη Γ' κατηγορία. Για την Ίστρα, αγωνίστηκε σε 17 αγώνες και προκάλεσε το ενδιαφέρον του επιτελείο της Τορπέντο Μόσχας, η οποία αγωνιζόταν στη Β' κατηγορία. Το 2012, ο Νοβοσέλτσεφ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Τορπέντο. Το 2014, η ομάδα κατέκτησε την τρίτη θέση στη Β' κατηγορία και έλαβε δικαίωμα συμμετοχής στην Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ. Για την Τορπέντο, αγωνίστηκε σε 38 αγώνες και πέτυχε ένα τέρμα. Το ντεμπούτο του στην Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ πραγματοποιήθηκε στις 2 Αυγούστου 2014 στον αγώνα με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

Στις 12 Ιανουαρίου 2015 μετεγράφη στη ΦΚ Ροστόφ, με το συμβόλαιο να διαρκεί μέχρι το τέλος της χρονιάς 2018-2019. Τη χρονιά 2015-2016, η ΦΚ Ροστόφ κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας. Στις 30 Ιουλίου 2016 πέτυχε το πρώτο τέρμα του στην Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ στα δίχτυα της ΦΚ Ορενμπούργκ, ενώ αυτό ήταν το πρώτο τέρμα του Ιβάν και για την ΦΚ Ροστόφ. Συνολικά, για την ΦΚ Ροστόφ, ο Ιβάν αγωνίστηκε σε 46 αγώνες και πέτυχε 2 τέρματα. Στις 31 Αυγούστου 2016 μετεγράφη στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

Διεθνής

Ο Ιβάν δεν αγωνίστηκε ποτέ για την Εθνική Ρωσίας στο επίπεδο νεανίδων. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ρωσίας στις 31 Μαρτίου 2015 στα πλαίσια του φιλικού αγώνα με την Εθνική Καζακστάν (0:0).

Προσωπική ζωή

Την παρούσα στιγμή είναι παντρεμένος με την καλαθοσφαιρίστρια Κατερίνα Κέιρου. Ο Ιβάν της έκανε πρόταση γάμου μετά τον αγώνα της ΦΚ Ροστόφ με την Τορπέντο Μόσχας στις 20 Απριλίου 2015, στο Στάδιο Ολίμπ-2. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2015.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Σελίδα του ποδοσφαιριστή στον ιστότοπο «Transfermarkt» 
Σελίδα του ποδοσφαιριστή στον ιστότοπο «Football Facts» 

Ρώσοι ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας
Ποδοσφαιριστές Τορπέντο Μόσχας
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ροστόφ
Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Αυτοκινητόδρομος των Νεαρών Ηρώων

Ο Αυτοκινητόδρομος των Νεαρών Ηρώων (κορεατικά χάνγκουλ: 청년영웅도로, χάντσα: 青年英雄道路), επίσης γνωστός ως Αυτοκινητόδρομος Πιονγιάνγκ-Νάμπο, είναι αυτοκινητόδρομος 46,3 χιλιομέτρων στην Βόρεια Κορέα που συνδέει την Πιονγιάνγκ, την πρωτεύουσα της χώρας, και το Νάμπο, μια πόλη στην ακτή του Κόλπου της Κορέας στην Επαρχία Νότιου Πιονγκάν. Η κατασκευή ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1998 και ο αυτοκινητόδρομος άνοιξε τον Οκτώβριο του 2000. Κατατάσσεται ως δρόμος επιπέδου 1.

Σύμφωνα με το Κορεατικό Κεντρικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο αυτοκινητόδρομος ονομάζεται έτσι από την νεολαία που έχτισε τον δρόμο. Το έργο περιλάμβανε την μεταφορά 14 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων γης, ενώ επίσης περιελάμβανε πάνω από 80 αρδευτικές δομές, 50 γέφυρες, και πάνω από 3 εκατομμύρια κυβικά μέτρα ασφάλτου.

Παραπομπές 

Δρόμοι στην Βόρεια Κορέα
Νάσιοναλ Φούτμπολ Λιγκ (Νότια Αφρική)

Η Νάσιοναλ Φούτμπολ Λιγκ (αγγλικά: National Football League, NFL) ήταν η διοργανώτρια αρχή του ομώνυμου πρωταθλήματος, το οποίο ιδρύθηκε το 1959 και ήταν το πρώτο σε επαγγελματικό επίπεδο στη Νότια Αφρική. Αρχικά, εκπροσωπούνταν μόνο δύο περιοχές της Νότιας Αφρικής, το Τράνσβααλ και το Ντέρμπαν, αλλά σταδιακά το πρωτάθλημα έγινε πιο αντιπροσωπευτικό γεωγραφικά.

Μία διοργάνωση με σκοπό τον προβιβασμό των πρωταθλητριών των διαφόρων περιφερειακών πρωταθλημάτων δημιουργήθηκε το 1962 και το πρωτάθλημα εξαπλώθηκε στο Κέιπ Τάουν (1962), στο Μπλουμφοντέιν (1963) και στο Πορτ Ελίζαμπεθ (1964). Ένα πραγματικά εθνικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα ήταν εκτός ζήτησης εξαιτίας του συστήματος απαρτχάιντ. Το 1969 δημιουργήθηκε μία δεύτερη κατηγορία, οι πρωταθλήτριες της οποίας προβιβάζονταν στην πρώτη κατηγορία. Το πρωτάθλημα ήταν ανταγωνιστικό κατά την εποχή του απαρτχάιντ και μόνο οι λευκοί παίκτες είχαν τη δυνατότητα συμμετοχής.

Ωστόσο, οι μαύροι παίκτες συμμετείχαν στη διοργάνωση. Ο πρώτος που αγωνίστηκε ήταν ο Βίνσεντ Τζούλιους, εκπροσωπόντας την Αρκέιντια Σέφερντς το 1976 έναντι της Χάιλαντς Παρκ. Η Χάιλαντς Παρκ διαμαρτυρήθηκε για την παρουσία του Τζούλιους, αλλά η NFL του επέτρεψε να παίξει. Το Υπουργείο Εσωτερικών της Νότιας Αφρικής δεν προέβη σε καμία ενέργεια, διότι η Αρκέιντια Σέφερντς έπεισε ότι η ιστορία θα γνωστοποιούνταν σε όλο τον κόσμο, κάτι που θα έβλαπτε το κυβερνών κόμμα.

Όταν η NFL διαλύθηκε μετά από 18 χρόνια το 1977, αντικαταστάθηκε από ένα μη φυλετικό πρωτάθλημα. Στην πράξη, έγινε συγχώνευση μεταξύ της NFL (για τους λευκούς) και της NPSL (για τους μαύρους), για να συσταθεί η νέα κοινή NPSL.

Παραπομπές 

Ποδόσφαιρο στη Νότια Αφρική
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νότιας Αφρικής

Η Πρέμιερσιπ (αγγλικά: Premiership) αποτελεί την ανώτατη εθνική κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Νότιας Αφρικής. Το πρωτάθλημα, με βάση το καταστατικό της διοργανώτριας αρχής Premier Soccer League, ονομάζεται Πρέμιερ Ντιβίζιον. Είναι γνωστό επίσεις και ως Absa Premiership, για εμπορικούς λόγους

Μορφή διεξαγωγής 
Στην Πρέμιερ Ντιβίζιον μετέχουν δεκαέξι ομάδες. Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου (η οποία διαρκεί από τον Αύγουστο μέχρι τον Μάιο), κάθε ομάδα αγωνίζεται με όλες της άλλες δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας για συνολικά 30 παιχνίδια για κάθε ομάδα. Οι ομάδες λαμβάνουν τρεις βαθμούς για τη νίκη και έναν για την ισοπαλία. Κανένα βαθμό δε λαμβάνουν για την ήττα.

Η πρωταθλήτρια και η δευτεραθλήτρια μετέχουν στο Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ η ομάδα που τερματίζει στην τρίτη θέση, μάζι με την κυπελλούχο μετέοχυν στο Κονφεντερέισον Καπ. Η ομάδα που τερματίζει στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα, υποβιβάζεται αυτόματα και αντικαθίσταται από την πρωταθλήτρια της Νάσιοναλ Φερστ Ντιβίζιον. Η ομάδα που τερματίζει 15η στη βαθμολογία, μετέχει σε αγώνες πλέι-οφ με τις ομάδες που τερμάτισαν 2η και 3η στη Νάσιοναλ Φερστ Ντιβίζιον, με τη νικήτρια να κερδίζει μια θέση στην Πρέμιερ Ντιβίζιον για την επόμενη περίοδο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ποδόσφαιρο στη Νότια Αφρική
Κατάλογος χωρών ανά παραγωγή φυσικού αερίου

Αυτός είναι ένας κατάλογος των χωρών ανά παραγωγή φυσικού αέριου με βάση στατιστικά στοιχεία από τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας.

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας, οι 10 μεγαλύτεροι παραγωγοί φυσικού αερίου το 2013 ήταν (σε εκατομμύρια κυβικά μέτρα): 1) Ηνωμένες Πολιτείες 689 (19.8%), 2) Ρωσία 671 (19.3%), 3)Ιράν 255 (5.86%), 4)Κατάρ 161 (4.6%), 5) Καναδάς 155 (4.5%), 6) Κίνα 115 (3.3%), 7) Νορβηγία 109 (3.1%), 8) Ολλανδία 86 (2.5%), 9) Σαουδική Αραβία 84 (2.4%), 10) Αλγερία 80 (2.3%), οι οποίες μαζί παράγουν τα δύο τρίτα της παγκόσμιας παραγωγής των 3,479 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων.

Τάσεις παραγωγής 
Το 2009, η παγκόσμια παραγωγή φυσικού αερίου μειώθηκε κατά 2,8%. Υπήρχαν διαφορετικές τάσεις μεταξύ των μεγαλύτερων παραγωγών φυσικού αερίου. Οι ΗΠΑ έγιναν ο μεγαλύτερος παραγωγός φυσικού αερίου, ξεπερνώντας την Ρωσία.

Το 2010, η Ρωσία επέστρεψε στην πρώτη θέση. Η παραγωγή του φυσικού αερίου αυξήθηκε κατά 4,4% και υπήρξε ισορροπημένη συρρίκνωση της παραγωγής στις Ευρωπαϊκές χώρες (-9%, παρά την αύξηση των αποτελεσμάτων στη Νορβηγία και στις Κάτω Χώρες).
Ο ΟΟΣΑ, επομένως, δημοσίευσε μια μικρή αύξηση 0,1% το 2009. Αντίθετα, η παραγωγή φυσικού αερίου στη Ρωσία είχε μειωθεί κατά 12%, ενώ η Αλγερία είχε μια σημαντική μείωση στην παραγωγή (-6%). Στη Μέση Ανατολή, η ανάπτυξη της παραγωγής φυσικού αερίου επιβραδύνθηκε και αυξήθηκε με βραδύτερο ρυθμό σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος (4% από 7% το 2008).

Παραγωγή φυσικού αερίου 
Τα δεδομένα στον ακόλουθο πίνακα προέρχονται από το The World Factbook.

Δείτε επίσης 
 Παγκόσμια κατανάλωση ενέργειας

Παραπομπές 

Παραγωγη
Άλφα Αλώπεκος

Ο α (άλφα) Αλώπεκος (Alpha Vulpeculae, α Vul) είναι ο φωτεινότερος αστέρας στον αστερισμό Αλώπεκα.  Φέρει επίσης τα ιδιαίτερα παραδοσιακά ονόματα Lukida, Lucida Anseris και Anser (= «χήνα» στη λατινική γλώσσα), επειδή στην παραδοσιακή αναπαράσταση του αστερισμού η αλεπουδίτσα (vulpecula) κρατά στο στόμα της μια χήνα.

Ο α Αλώπεκος είναι ερυθρός γίγαντας (φασματικός τύπος M) με επιφανειακή (ενεργό) θερμοκρασία 3990 K (3720 °C) και είναι εύκολα ορατός με γυμνό μάτι σε σκοτεινό ουρανό (χωρίς φεγγάρι και μακριά από πόλεις). Απέχει από το Ηλιακό Σύστημα περίπου 300 έτη φωτός. Η πραγματική του λαμπρότητα είναι 400 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου, ενώ η διάμετρός του 42 φορές μεγαλύτερη. Σχηματίζει ένα ευρύ ζεύγος με τον 8 Αλώπεκος.

Η ανάλυση έχει δείξει ότι ο α Αλώπεκος αποτελεί μέλος του λεγόμενου «ρεύματος του Αρκτούρου», μιας ομάδας αστέρων με μεγάλη ιδία κίνηση και μικρή περιεκτικότητα σε «μέταλλα», οι οποίοι πιστεύεται ότι είναι υπολείμματα ενός νάνου γαλαξία που απορροφήθηκε από τον Γαλαξία μας.

Ο α Αλώπεκος πλησιάζει τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα γενικώς με σχετικώς υψηλή ταχύτητα, 84,9 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (305.600 χιλιόμετρα την ώρα), αλλά είναι φανερό από την ιδία του κίνηση ότι δεν κατευθύνεται ακριβώς προς εμάς.

Παραπομπές

Δείτε επίσης
 Κατάλογος αστέρων της Αλώπεκος

Αλώπηξ (αστερισμός)
Γίγαντες αστέρες τύπου M
Ιταλικός λύκος

Ο ιταλικός λύκος (Canis lupus italicus ή Canis lupus lupus), επίσης γνωστός ως ο Απέννινος λύκος, είναι υποείδος του γκρίζου λύκου (Canis lupus) που ζει στην Ιταλική χερσόνησο και στις Γαλλικές Άλπεις. Ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των Κυνιδών και στο γένος Κύων. Το είδος αυτό διαφέρει από τους άλλους ευρωπαϊκούς λύκους, γι' αυτό μερικοί το θεωρούν ως διακριτό είδος και όχι υποείδος του Γκρίζου λύκου.

Περιγραφή

Ο ιταλικός λύκος, ζυγίζει κατά μέσο όρο 25 - 35 κιλά. Έχει μήκος σώματος 110 - 148 εκατοστά και ύψος 50 - 70 εκατοστά. Το τρίχωμα του λύκου έχει χρώμα γκρι - καφέ, το εσωτερικό των ποδιών και της κοιλιάς είναι λευκό και τα μπροστινά πόδια και η πλάτη τους είναι μαύρη. Το μαύρο του χρώμα είναι μοναδικό χαρακτηριστικό του είδους, πράγμα σπάνια για τα άλλα υποείδη του γκρίζου λύκου. Οι ιταλικοί λύκοι ζουν σε ομάδες 2 - 7 λύκων.

Διατροφή

Τρέφονται συνήθως με μικρά οπληφόρα. Στην περιοχή της Ιταλίας τρέφεται με ελάφια, κόκκινα ελάφια και αγριογούρουνα και στις Άλπεις με αγριοκάτσικα. Τρέφεται επίσης και με οικόσιτα ζώα όπως τα πρόβατα, οι κατσίκες και σπανιότερα με άλογα και αγελάδες. Λόγω του μικρού του μεγέθους, αποφεύγει να κυνηγήσει μεγάλου μεγέθους θηράματα.

Κατανομή

Παλαιότερα, οι Ιταλικοί λύκοι ζούσαν σε ολόκληρη την Ιταλική χερσόνησο και τη Σικελία. Σήμερα, οι Ιταλικοί λύκοι ζουν στα Απέννινα όρη, στην Καλαβρία, στη Λιγουρία, στις Δυτικές Άλπεις και στο Πεδεμόντιο. Παλαιότερα ομάδες Ιταλικών λύκων υπήρχαν και στην Ελβετία. Οι πληθυσμοί τους, υπολογίζονται στα 500 - 1000 άτομα. Ο πληθυσμός τους συνεχίζει να επεκτείνεται ειδικά στις Άλπεις.

Απειλές και προστασία
Οι Ιταλικοί λύκοι, όπως και οι υπόλοιποι λύκοι ανέκαθεν έπεφταν θύματα των ανθρώπων. Παρ’ όλα αυτά, οι λύκοι έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη μυθολογία και στον πολιτισμό των Ρωμαίων (βλέπε Ρωμύλος και Ρώμος) και απολάμβαναν τη συμπάθεια των ανθρώπων. Λόγω του κυνηγιού, οι λύκοι αυτοί βρέθηκαν κοντά στην εξαφάνιση τη δεκαετία του 1970. Το 1976, η Ιταλική κυβέρνηση αποφάσισε την προστασία του είδους. Εκείνη την περίοδο ζούσαν μόλις 100 λύκοι στην Ιταλία. Τα επόμενα χρόνια, οι λύκοι εξαπλώθηκαν σε διάφορα μέρη της Ιταλίας. Σημαντικός κίνδυνος για τους λύκους, αποτελεί και η ανάμειξή τους με οικόσιτους σκύλους, με αποτέλεσμα τη δημιουργία υβριδίων.

Παραπομπές

Κυνίδες
Θηλαστικά της Ευρώπης
Δημήτριος Προμπονάς

Ο Δημήτριος Προμπονάς (1874 - 6 Μαΐου 1949), του Ηλία, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Νάξο σε ηλικία 16 ετών εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, για να γίνει βοηθός φαρμακοποιού. Έπειτα από πολλές δυσκολίες, εγγράφηκε στο Γυμνάσιο και μετά σπούδασε στο Πανεπιστήμιο, αποκτώντας πτυχίο Φαρμακευτικής το 1909. Άνοιξε δικό του φαρμακείο στην οδό Πειραιώς.

Εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων το 1946 με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων), λαμβάνοντας 2.007 ψήφους.

Απεβίωσε στις 6 Μαΐου 1949 ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής και την κενωθείσα έδρα του κατέλαβε ο Δημήτριος Ρεδιάδης. Η κηδεία του έγινε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου Ομονοίας.

Μετά τον θάνατό του κληροδότησε στο δήμο της Αθήνας έκταση 40 περίπου στρεμμάτων και το μεγαλύτερο τμήμα της περιουσίας του δωρήθηκε στην Πολεμική Αεροπορία (έθεσε ως μοναδικό όρο στη διαθήκη του να γίνει ένα πάρκο αναψυχής για τους Αθηναίους).

Παραπομπές 

Βουλευτές Κυκλάδων
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων
Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας

Ο Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας ή Σάντσο ο Σοφός (βασκ.: Antso VI, 21 Απριλίου 1132 - 27 Ιουνίου 1194) βασιλιάς της Ναβάρρας (1150 - 1194) ήταν γιος και διάδοχος του Γκαρσία Ραμίρεζ της Ναβάρρας και της Μαργαρίτας ντε Λ'Έγκλ. Ο Σάντσο ΣΤ΄ ήταν ο πρώτος μονάρχης που χρησιμοποίησε τον τίτλο βασιλιάς της Ναβάρρας, οι προηγούμενοι του χρησιμοποιούσαν τον τίτλο βασιλιάς της Παμπλόνα από το όνομα της πρωτεύουσας του βασιλείου. Η βασιλεία του ήταν γεμάτη από συγκρούσεις με την Καστίλη και την Αραγωνία, ίδρυσε πολλά μοναστήρια και αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, είναι ο πρώτος μονάρχης που έφερε την Ναβάρρα υπό Ευρωπαϊκή επίδραση.

Προσπάθησε να επαναφέρει το βασίλειο στα παλιά του σύνορα τα οποία είχαν μειωθεί σημαντικά με τις Συνθήκες του Τουντεζέν και του Καρριόν που υπέγραψε με την Καστίλη και την Αραγωνία τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, η Συνθήκη της Σόρια επικυροποίησε περισσότερο τις προηγούμενες συνθήκες. Μπροστά στον κίνδυνο να δεχτεί επίθεση στις δυτικές περιοχές της Ναβάρρας ο Σάντσο ίδρυσε το 1181 μια σειρά από πόλεις.
Με τον κόμη Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄ της Βαρκελώνης είχε εχθρικές σχέσεις αλλά με τον γιο του Αλφόνσο Β΄ της Αραγωνίας έκανε ειρηνική συνθήκη λαμβάνοντας την Μουρκία ενώ υπέγραψαν σύμφωνο κοινής υποστήριξης σε περίπτωση που δεχτούν επίθεση από την Καστίλη.

Οικογένεια
Με την σύζυγό του Σάντσα των Ιβρέα, κόρη του Αλφόνσου Ζ΄ του Λεόν & της Καστίλης απέκτησε:
 Σάντσο Ζ΄ π.1157-1234, βασιλιάς της Ναβάρρας.
 Φερδινάνδος Σάντσεθ, τάφηκε στο αββαείο της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ δε Λας Ουέλγας.
 Ραμίρο, επίσκοπος της Παμπλόνας.
 Βερεγγάρια π.1165-70 - 1230, παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Α΄ τον Λεοντόκαρδο της Αγγλίας.
 Κωνσταντία Σάντσεθ, τάφηκε στη Μαρσίγια της Ναβάρρας.
 Λευκή απεβ. 1229, παντρεύτηκε τον Θεοβάλδο Γ΄ κόμη της Καμπανίας.
 Τερέσα Σάντσεθ.

Φυσικά παιδιά του, από μη νόμιμη σχέση, ήταν:
 (νόθα) Σάντσο, Γουλιέλμος. Ζίλδα και Ραμίρο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βασιλείς της Ναβάρρας

Βασιλείς της Ναβάρρας
Οίκος των Χιμένεθ
Αβραάμ Βαπορίδης

Ο Αβραάμ Βαπορίδης (Εφέντη) () ή αλλιώς Αβραάμ Εφέντη (1855, Φερτέκι – 1911, Κωνσταντινούπολη), ήταν διακεκριμένος Έλληνας Μικρασιάτης συγγραφέας, λόγιος και ιστορικός. Ήταν υψηλόβαθμος υπάλληλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπηρετώντας σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις και ήταν επιθεωρητής (Matbaalar Müfettişi) του Ελεγκτικού Συνεδρίου του Αυτοκρατορικού Υπουργείου Παιδείας.

Βιογραφία 
Ο Αβραάμ Βαπορίδης γεννήθηκε το 1855 από Καππαδοκική οικογένεια στην πόλη Φερτέκι της Επαρχίας Νίγδης στην Κεντρική Ανατολία. Εργάστηκε στο υπουργείο παιδείας και εξέδωσε βιογραφίες Οθωμανών Σουλτάνων καθώς και την ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε βιβλία των ελληνικών σχολείων στα τέλη του 19ου αιώνα. Πέθανε το 1911 στην Κωνσταντινούπολη

Παραπομπές

Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής
Καππαδόκες Έλληνες
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Χαβικόλη

Η χαβικόλη  (αγγλικά chavicol)  είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C9H10O, αν και αποδίδεται πιο αναλυτικά από τον ημισυντακτικό του τύπο (C6H4)(4-CH2CH=CH2)OH. Πιο συγκεκριμένα, είναι μια φυσική αλλυλοφαινόλη. Η χημική του δομή αποτελείται από ένα βενζόλικό δακτύλιο, στον όποιο ένα άτομο υδρογόνου έχει αντικατατασταθεί από μια υδροξυλομάδα (-ΟΗ) και ένα άλλο άτομο υδρογόνου έχει αντικατασταθεί από αλλυλομάδα (-CH2CH=CH2).  

H χημικά καθαρή χαβικόλη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο υγρό. Βρέθηκε μαζί με τα τερπένια του μπευελελαίου. 

Είναι ένα άχρωμο υγρό βρέθηκε μαζί με τερπένια του μπετελελαίου.

Ιδιότητες 
Η χαβικόλη είναι αναμίξιμη με την αιθανόλη (EtOH), με τον διαιθυλαιθέρα (Et2O) και με το χλωροφόρμιο (CHCl3).

Εφαρμογές 
Η χαβικόλη χρησιμοποιήθηκε ως αρωματική ουσία από την αρωματοποιία.

Δείτε επίσης 
Εστραγόλη.
 Σαφρόλη.

Πηγές 

 Παπαγεωργίου Β.Π., “Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία: Κυκλικές Ενώσεις”, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1986.
 Speight J. G., “Chemical and Process Design Handbook”, McGraw-Hill, 2002 
 Ηλεκτρονική Εγκυκλοπαίδεια “Επιστήμη & Ζωή” 
 Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972
 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982

Αναφορές και παρατηρήσεις 

Φαινόλες
C9
Αρώματα
Μπιουλμπιούλ Χατούν

Η Μπιουλμπιούλ Χατούν (τούρκικα: Bülbül Hatun, ... - 1515) ήταν η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Bülbül Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

Βιογραφία
Η Μπιουλμπιούλ Χατούν παντρεύτηκε τον Βαγιαζίτ όταν ήταν ακόμα ηγεμόνας. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
τον Ηγεμόνα Αχμέτ
τον Ηγεμόνα Μαχμούτ
την Γκεβχερμιουλούκ Σαχ Σουλτάν
την Χατιτζέ Σουλτάν
την Χουντί Σουλτάν
την Σεχζάντε Σαχ Σουλτάν

Έχει κτίσει ένα τζαμί και μια κουζίνα σούπας στο Λάντικ. Στην Αμάσεια έχτισε άλλο ένα τζαμί, ένα σχολείο και ένα  σιντριβάνι. Στην Προύσα έχτισε ένα θρησκευτικό κολέγιο. Μετά το θάνατο του Ηγεμόνα Μαχμούτ το 1507, έχτισε έναν τάφο γι' αυτόν στην Αμάσεια. Μετά το θάνατο του Ηγεμόνα Αχμέτ το 1513, η Μπιουλμπιούλ Χατούν πήγε στην Προύσα. Έχτισε έναν τάφο για τον Ηγεμόνα Αχμέτ, στον οποίο θάφτηκε εκεί και η ίδια όταν πέθανε το 1515.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ριχάρδος του Ετάμπ

Ο Ριχάρδος (π. 1396 - 2 Ιουνίου 1438) από τον Οίκο του Ντρε-Μονφόρ ήταν (από τον πατέρα του) κόμης του Μονφόρ και (από τη σύζυγό του) κόμης του Βερτύ (Vertus) και του Ετάμπ (Étampes) (1423-38).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Ε΄ δούκα της Βρετάνης και της τρίτης συζύγου του Ιωάννας των Εβρέ, κόρης του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας. Τοποθετήθηκε γενικός διοικητής του Γκυγιέν και του Πουατού (1419)· έγινε κύριος του Παλουώ, του Σατωμύρ ντε Τουαρσέ, του Μπουργκομώ-Λ'Εβέκ και του Λιρόν (1423) και κόμης του Μάντε (1425).

Το 1399 απεβίωσε ο πατέρας του και η μητέρα του παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας. Ο γιος τους Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας αργότερα διεκδίκησε το στέμμα της Γαλλίας. 

Ο Ριχάρδος νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα Βαλουά, κόμισσα του Ετάμπ τυπικά, διότι την κομητεία κατείχε το στέμμα (1416-21). Έτσι με το γάμος τους το 1423 έγινε, συζυγικώ δικαιώματι, κόμης του Ετάμπ. Ωστόσο ο Φίλιππος Γ΄ της Βουργουνδίας, επειδή ο πατέρας του δολοφονήθηκε το 1419 μάλλον από ανθρώπους του Καρόλου Δ΄ της Γαλλίας, είχε καταλάβει την κομητεία από το στέμμα· αποδόθηκε στη Μαργαρίτα και τον Ριχάρδο το 1435. Ο Ριχάρδος απεβίωσε τρία έτη μετά και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φραγκίσκος Β΄ ως κόμης του Ετάμπ.

Το 1422 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Ιωάννης Ε΄ της Βρετάνης και τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του, που όμως ο πρώτος απεβίωσε το 1450 χωρίς άρρενα τέκνα και ο δεύτερος το 1457 άτεκνος. Έτσι ακολούθησε ο δευτερότοκος Αρθούρος Γ΄ της Βρετάνης, που απεβίωσε το 1458 άτεκνος. Επόμενος στη διαδοχή ήταν ο Φραγκίσκος Β΄, που έγινε δούκας της Βρετάνης.

Οικογένεια
Το 1423 νυμφεύτηκε τη δεύτερη εξαδέλφη του Μαργαρίτα των Βαλουά, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Ορλεάνης, αδελφού του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ήταν κόμισσα του Βερτύ στην Καμπανία (Vertus-en-Capmagne) και του Ετάμπ (Étampes). Είχαν τέκνα:
 Φραγκίσκος Β΄ 1433-1488, δούκας της Βρετάνης.
 Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ζ΄ των Ιβρέας κύριο του Σαλόν-Αρλαί και πρίγκιπα της Οράγγης.

Αναφορά σε πηγές

Εξωτερικού σύνδεσμοι
 Medieval Lands: A prosopography of medieval European noble and royal families by Charles Cawley

Οίκος του Ντρε
Κόμητες της Γαλλίας
Ιωάννης Α΄ του Ντρε

Ο Ιωάννης Α΄ (1215 - 1249) από τοΈντονο κείμενον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε ήταν κόμης του Ντρε (1234-49).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ροβέρτου Γ΄ κόμη του Ντρε και της Αννόρα (Αενόρ) του Σαν-Βαλερύ.

Τον έχρισε ιππότη ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας. Τον ακολούθησε στην εκστρατεία του στο Πουατού το 1242, όπου πολέμησε στη μάχη του Ταϊμπούρ και το 1249 στην Ζ΄ Σταυροφορία στην Αίγυπτο, αλλά απεβίωσε στη Νικοσία της Κύπρου πριν την άφιξη.

Οικογένεια
Το 1240 νυμφεύτηκε τη Μαρία των Νταμπιέρ, κόρη του Αρσαμπώ Η΄ κυρίου του Μπουρμποναί και είχε τέκνα:
 Ροβέρτος Δ΄ 1241-1282, κόμης του Ντρε.
 Γιολάντα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄κόμη του Νταμαρτίν.

Υποσημειώσεις

Αναφορές
 Rerum Britannicarum medii aevi scriptores, Vol.44, Part 3, Ed. Sir Frederic Madden, Longmans, Green, and Co, 1869.
 Richard of Devizes and Geoffrey de Vinsauf, Chronicles of the crusades, George Bell and Sons, 1903.

Οίκος του Ντρε
Ροβέρτος Δ΄ του Ντρε

Ο Ροβέρτος Δ΄ (1241 - 1282) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε ήταν κόμης του Ντρε και του Μπραιν (1249-82).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ κόμη του Ντρε και της Μαρίας των Νταμπιέρ, κόρης του Αρσαμπώ Η΄ κυρίου του Μπουρμποναί. 

Ο Ροβέρτος Δ΄ πολέμησε με τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας το 1272 στην εκστρατεία του στο Λανγκεντοκ και ήταν παρών στην κατάληψη της Φουά.

Οικογένεια
Το 1260 νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, κόρη και κληρονόμο του Ιωάννη Α΄ κόμη του Μονφόρ και είχαν τα εξής τέκνα:
 Μαρία 1261-1276, παντρεύτηκε τον Ματιέ Δ΄ ντε Μονμορενσύ.
 Γιολάντα 1263-1323, κόμισσα του Μονφόρ, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλέξανδρο Γ΄ των Ντάνκελντ βασιλιά της Σκωτίας και έπειτα τον τρίτο εξάδελφό της Αρθούρο Β΄ των Ντρε δούκα της Βρετάνης.
 Ιωάννης Β΄ 1265-1309, κόμης του Ντρε.
 Ιωάννα κόμισσα του Μπραίν, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη Δ΄ κόμη του Ρουσύ και έπειτα τον Ιωάννη του Μπαρ.
 Βεατρίκη 1270-1328, ηγουμένη του Πον-Ρουαγιάλ.
 Ροβέρτος, κύριος του Κατώ-ντυ-Λουάρ.

Αναφορές

Οίκος του Ντρε
Ιωάννης Β΄ του Ντρε

Ο Ιωάννης Β΄ ο Καλός (1265-1309) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε ήταν κόμης του Ντρε & του Μπραιν (1282-1309).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ροβέρτου Δ΄ κόμη του Ντρε και της Βεατρίκης κόμισσας του Μονφόρ, κόρης τού Ιωάννη Α΄ κόμη τού Μονφόρ.

Ο Ροβέρτος Δ΄ πολέμησε με τον Φίλιππο Δ΄ στους πολέμους της Φλάνδρας, στους οποίους πολιορκήθηκαν οι πόλεις Βερν, Κάσσελ, ντε Μπεργκ και Λιλ το 1297. Ήταν στη μάχη των χρυσών σπιρουνιών που έγινε πλησίον του Καμπραί, όπου οι Γαλλικές δυνάμεις υπό τον Ροβέρτο Β΄ κόμη του Αρτουά υπέστησαν απροσδόκητη ήττα. Το 1304 πολέμησε στη μάχη του Μον-αν-Πεβέλ και συμμετείχε στην πολιορκία της πόλης Λιλ. Επιλέχθηκε ως ένας από τους πρεσβευτές που διαπραγματεύτηκαν το τέλος της σύρραξης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα του Μονπανσιέ και είχε τέκνα:
 Ροβέρτος Ε΄ π. 1293-1329, κόμης του Ντρε.
 Ιωάννης Γ΄ π. 1295-1331, κόμης του Ντρε.
 Πέτρος 1298-1345, κόμης του Ντρε. Τον διαδέχθηκε η κόρη του Ιωάννα Α΄ κόμισσα του Ντρε.

Έκανε δεύτερο γάμο με την Περενέλ του Σουλύ το 1308 και είχε τέκνο:
 Ιωάννα Β΄ 1309-1355, κόμισσα του Ντρε, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ υποκόμη του Τουάρ.

Αναφορές σε πηγές

Πηγές
 de Boos, Emmanuel (2004). L'armorial le Breton (in French). Somogy editions d'art.
 Bubenicek, Michelle (2002). Quand les femmes gouvernent: droit et politique au XIVe siècle:Yolande de Flandre, Droit et politique au XIV siecle (in French). Ecole des Chartes.
 Newman, William Mendel (1935). Les seigneurs de Nesle en Picardie (XIIe-XIIIe siècle): leurs chartes et leur histoire (in French). Vol.91, Part 2. American Philosophical Society.

Οίκος του Ντρε
Ροβέρτος Ε΄ του Ντρε

Ο Ροβέρτος Ε΄ (π. 1293 - 22 Μαρτίου 1329) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε ήταν κόμης του Ντρε και του Μπραιν (1309-29).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Β΄ κόμη του Ντρε και της Περονέλ ντε Σουλύ. Η μητέρα του ήταν η πρώτη κυρία των τιμών της Ιωάννας Β΄ των Ιβρέα, συζύγου του Φιλίππου Ε΄ της Γαλλίας. 

Ο Ροβέρτος Ε΄ ήταν υποστηρικτής του Φιλίππου Ε.΄ Το 1293 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε, ώσπου απεβίωσε και ο ίδιος το 1329. Επειδή ήταν άτεκνος, τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Ιωάννης Γ΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1321 τη Μαρία του Ανγκιάν, με την οποία δεν απέκτησαν απογόνους.

Αναφορές

Οίκος του Ντρε
Ιωάννης Γ΄ του Ντρε

Ο Ιωάννης Γ΄ (π. 1295 - 1331) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε ήταν κόμης του Ντρε (1329-31).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Β΄ κόμη του Ντρε και της Ιωάννας του Μπωζέ. 

Το 1329 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ροβέρτος Ε΄ κόμης του Ντρε άτεκνος και τον διαδέχθηκε. Ο ίδιος απεβίωσε το 1331 επίσης άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Πέτρος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1329 την Ίντα, κόρη του Γκυ Β΄ κυρίου του Ρονσύ. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Newman, William Mendel (1935). Les seigneurs de Nesle en Picardie (XIIe-XIIIe siècle): leurs chartes et leur histoire (in French). Vol.91, Part 2. American Philosophical Society.
 Panton, Kenneth J., ed. (2011). "Yolande de Dreux". Historical Dictionary of the British Monarchy. Scarecrow Press Inc.
 Pollock, M. A. (2015). Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296: "Auld Amitie". The Boydell Press.

Οίκος του Ντρε
Πέτρος του Ντρε

Ο Πέτρος (1298 - 3 Νοεμβρίου 1345) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε ήταν κόμης του Ντρε (1331-45).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Β΄ κόμη του Ντρε και της Ιωάννας του Μπωζέ. Συμμετείχε στον πόλεμο του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας εναντίον των Φλαμανδών που εξεγέρθηκαν εναντίον του κόμη της Φλάνδρας και πολέμησε στη μάχη του Κάσσελ το 1328.

Το 1331 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Γ΄ κόμης του Ντρε άτεκνος και τον διαδέχθηκε. Ο ίδιος απεβίωσε το 1345 αφήνοντας μία κόρη ενός έτους, που όμως απεβίωσε το επόμενο έτος.

Οικογένεια
Το 1341 νυμφεύτηκε την Ιζαμπώ κυρία  του Χουνταίν, κόρη του Ιωάννη Α΄ υποκόμη του Μελύν και είχε τέκνα:
 Ιωάννα Α΄ 1345-1346, κόμισσα του Ντρε.

Πηγές
 Newman, William Mendel (1935). Les seigneurs de Nesle en Picardie (XIIe-XIIIe siècle): leurs chartes et leur histoire (in French). Vol.91, Part 2. American Philosophical Society.
 Panton, Kenneth J., ed. (2011). "Yolande de Dreux". Historical Dictionary of the British Monarchy. Scarecrow Press Inc.
 Pollock, M. A. (2015). Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296: "Auld Amitie". The Boydell Press.

Οίκος του Ντρε
Ιωάννα του Αβωγκούρ

Η Ιωάννα του Αβωγκούρ (περ. 1300 – 28 Ιουλίου 1327) ήταν Βρετόνη ευγενής.

Βιογραφία 
Μεγαλύτερη κόρη του Ανρί Δ΄ ντ’Αβωγκούρ και της Ζαν ντ’Αρκούρ, ήταν κληρονόμος της ηγεμονίας του Αβωγκούρ, στην περιοχή του Γκοελό. Μέσω του γάμου της με τον Γκι ντε Παντιέβρ, αδερφό του Δούκα Ιωάννη Γ΄ της Βρετάνης ανέκτησε τον έλεγχο της Παντιέβρ, τον οποίον οι πρόγονοί της είχαν απολέσει.

Απεβίωσε σε νεαρή ηλικία και ετάφη, όπως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς της, στη νεκρόπολη της μονής των Κορδελιέρων του Γκενγκάν, αφήνοντας μια μοναχοκόρη και, ταυτόχρονα, κληρονόμο:

 Ιωάννα του Παντιέβρ

Πηγές 
 Frédéric Morvan, La maison de Penthièvre (1212-1334) rivale des ducs de Bretagne M.S.H.A B Tomme LXXXI, 2003, p. 19-54.

Βρετόνοι
Οικογένεια ντ’Αβωγκούρ
Φίλιππος της Ναβάρρας

Ο Φίλιππος (1336 - 1363)  από τον Οίκο των Καπετιδών-Εβρέ ήταν κόμης του Λονγκεβίλ.

Βιογραφία
Ήταν δευτερότοκος γιος του Φιλίππου Γ΄ κόμη του Εβρέ και της Ιωάννας Β΄ των Καπετιδών βασίλισσας της Ναβάρρας. 

Το 1349 απεβίωσε η μητέρα του, που ήταν και κόμισσα του Ανγκουλέμ. Ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας έδωσε την κομητεία στον Κάρολο δε Λα Θέρδα κοντόσταυλο της Γαλλίας. Ο αδελφός του Φιλίππου, ο Κάρολος Β΄ δυσαρεστήθηκε και το 1353 ο Φίλιππος με άλλους δολοφόνησαν τον κοντόσταυλο σε ένα πανδοχείο. Οι σχέσεις του Καρόλου Β΄ και του Ιωάννη Β΄ διακόπηκαν και ο Κάρολος Β΄ προσέγγισε τους Άγγλους. 

Ο Ιωάννης Β΄ συνέλαβε απροσδόκητα σε ένα συνέδριο τον Κάρολο Β΄ και πολιόρκησε το Εβρέ το 1356. Τότε ο Φίλιππος κήρυξε πόλεμο και ζήτησε τη βοήθεια της Αγγλίας. Ήλθε ο Ερρίκος δούκας του Λάνκαστερ με 1300 μισθοφόρους, αλλά ήταν αργά για να σώσουν το Εβρέ. Συνέλεξαν όμως πολλά λάφυρα. Ο Φίλιππος μετέβη στον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας και έκανε συμφωνία μαζί του. Στη μάχη του Πουατιέ αιχμαλωτίστηκε ο Ιωάννης Β΄. 

Ο Ερρίκος κράτησε περισσότερες περιοχές από τις συμφωνηθείσες και αυτό εξόργισε τον Φίλιππο. Το 1357 απέδρασε ο Κάρολος Β΄ από τη φυλακή και φιλοδόξησε να γίνει βασιλιάς της Γαλλίας. Ο αιχμάλωτος Ιωάννης Β΄ συμφώνησε εσπευσμένα με τον Εδουάρδο Γ΄. Ο Κάρολος Β΄ ήρθε το 1358 σε συμφωνία με τους εμπόρους του Παρισιού για να καταλάβει το Παρίσι, αλλά ο διάδοχος Κάρολος συνεννοήθηκε με τους ευγενείς της πόλης, που σκότωσαν τον εκπρόσωπο των εμπόρων και έτσι ο διάδοχος μπήκε στο Παρίσι. Το 1359 ο Κάρολος Β΄ έκανε ειρήνη με τον διάδοχο. Το 1360 ο Γάλλος και ο Άγγλος βασιλιάς συμφώνησαν με τη συνθήκη του Μπρετινί. 

Οι μισθοφόροι ανεξαρτητοποιήθηκαν και συνέχιζαν να λαφυραγωγούν. Ο Φίλιππος εκστράτευσε εναντίον τους, αλλά κρυολόγησε και απεβίωσε το 1363.

Οικογένεια
Το 1353 νυμφεύτηκε τη Γιολάντα των Νταμπιέρ, κόρη του Ροβέρτου κόμη του Μαρλ (γιου του Ροβέρτου Γ΄ κόμη της Φλάνδρας)· δεν απέκτησαν τέκνα. 

Από την εκτός γάμου σχέση του με την Ζανέτ ντ'Αισύ είχε φυσικά τέκνα:
 (νόθος) Λανσελότ, κόμης του Λονγκεβίλ.
 (νόθη) Ρομπίνη.

Αναφορές
Sumption, Jonathan, The Hundred Years War II: Trial by Fire, University of Pennsylvania Press, October 2001, 

Οίκος του Εβρέ
Οίκος του Αρτουά

Ο Οίκος του Αρτουά ήταν ένας πλάγιος κλάδος του Οίκου των Καπετιδών.

Ιστορικό
Από τα τέκνα του Λουδοβίκου  Η΄ της Γαλλίας, ο Λουδοβίκος Θ΄ έγινε βασιλιάς, στον Ροβέρτο Α΄ δόθηκε ως πρόσοδος (appanage) η κομητεία του Αρτουά, στον Αλφόνσο η κομητεία της Τουλούζης και στον Κάρολο η κομητεία του Ανζού. 'Ετσι ο Ροβέρτος Α΄ έγινε ο γενάρχης του Οίκου του Αρτουά. 

Ο γιος του Ροβέρτος Β΄ κόμης του Αρτουά είχε δύο τέκνα: τη Μαώ και τον Φίλιππο. Ο Φίλιππος πέθανε πριν από τον πατέρα του, αφήνοντας τον γιο τον Ροβέρτο Γ΄. Όταν το 1302 απεβίωσε ο Ροβέρτος Β΄, η Μαώ διεκδίκησε την κομητεία από τον ανιψιό της. Η Σύνοδος των ευγενών (Parlement) του Παρισιού διοίκησε την κομητεία εν ονόματι της Μαώς και αποζημίωσε τον Ροβέρτο Γ΄ με την κυριότητα του Μπωμόν-λε-Ροζέ. 

Τότε ο Ροβέρτος Γ΄ έφτιαξε πλαστά έγγραφα για την υποστήριξη του αιτήματός του, που όταν αποκαλύφθηκε η απάτη, έχασε την κτήση του. Το Αρτουά πήγε στους απογόνους της Μαώς και του συζύγου της Όθωνα Δ΄ Ιβρέας κόμη της Βουργουνδίας. Οι απόγονοι του Ροβέρτου Γ΄ πολέμησαν κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου εναντίον της Αγγλίας και έλαβαν την κομητεία του Ε (Eu).

Γενεαλογία Οίκου Αρτουά

.
Δουκάριος

Ο Δουκάριος ήταν Γαλάτης της φυλής των Ινσούβρων, που πολέμησε στο πλευρό του Αννίβα κατά τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο.

Σύμφωνα με τον Τίτο Λίβιο, ήταν αυτός ο οποίος, στη μάχη της λίμνης Τρασιμένης (217 π.Χ.), σκότωσε τον επικεφαλής του ρωμαϊκού στρατού, τον ύπατο Γάιο Φλαμίνιο Νέπο. Στη διάρκεια της μάχης, ο Δουκάριος αναγνώριζε το πρόσωπο του Φλαμίνιου και θέλοντας να εκδικηθεί για τις πράξεις του ενάντια στο λαό του, όρμησε με το άλογο προς αυτόν. Αφού σκότωσε τον ακόλουθό του, που μπήκε στη μέση, διαπέρασε τον Φλαμίνιο με το δόρυ του.

Σημειώσεις 
 α.Το 223 π.Χ. ο Φλαμίνιος είχε υποτάξει τους κελτικούς λαούς της βόρειας Ιταλίας, δημιουργώντας την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία.

Πηγές 
 Λίβιος, Ab urbe condita, 22.6

Γαλάτες
Πρωταγωνιστές του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου
Ίνσουβροι

Οι Ίνσουβροι, γνωστοί και ως Ίνσοβρες ή Ίνσομβρες, ήταν γαλατική φυλή που κατοικούσε στη σημερινή Λομβαρδία. Ήταν κλάδος των Αιδούων. Γύρω στο 400 π.Χ. ίδρυσαν την πόλη των Μεδιολάνων (αρχαίο Μιλάνο), η οποία κατακτήθηκε το 222 π.Χ. από τους Ρωμαίους.

Παραπομπές 

Γαλατικοί λαοί
Αρχαίοι λαοί της Ιταλίας
Κάρολος του Πεζνά

Ο  Κάρολος (1328 - 1385) από τον Οίκο του Αρτουά ήταν κόμης του Πεζνά (1364-85).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ροβέρτου Γ΄ κόμη του Μπωμόν-λε-Ροζέ  και της Ιωάννας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου κόμη του Βαλουά. 

Το 1356 έγινε κόμης του Λονγκεβίλ, αλλά παραιτήθηκε υπέρ του Μπερτράν ντυ Γκεκλάν το 1364, προκειμένου να λάβει την κομητεία του Πεζενά (Pézenas) στη νότια Γαλλία. 

Για ένα διάστημα ήταν αρχηγός Γασκώνων μισθοφόρων στη Γκυγιέν.

Οικογένεια
Το 1360 νυμφεύτηκε την Ιωάννα κυρία του Μπωκαί και είχε τέκνα:
 Λουδοβίκος, γενν. 1362 και απεβίωσε νωρίς.

Σύμφωνα με έγγραφα του Γραφείου της Ριβιέρας είχε ένα εκτός γάμου τέκνο από τη σχέση του με τη Βεατρίκη ντε Ρουσύ:
 (νόθος) Φίλιππος, γενν. 1354/5.

Οίκος του Αρτουά
Ερρίκος Γ΄ της Βραβάντης

Ο Ερρίκος Γ΄ (Henri III de Brabant, 1231 - 28 Φεβρουαρίου 1261) από τον Οίκο των Ρέγκιναρ ήταν δούκας της Βραβάντης (1248-61). 

Ήταν γιος του Ερρίκου Β΄ και της Μαρίας Χοενστάουφεν, κόρης του Φιλίππου δούκα της Σουαβίας και βασιλιά της Γερμανίας.

Το διάστημα 1257-75, ένας από τους διεκδικητές του γερμανικού στέμματος ήταν ο Αλφόνσος Ι΄ Ιβρέα, βασιλιάς της Καστίλης· του έδωσε το αμφισβητούμενο Λοτιέ (Lothier), πρώην δουκάτο της Κάτω Λωρραίνης. Τον όρισε εκπρόσωπό του (vicar) για την προώθηση της διεκδίκησής του ως Γερμανού βασιλιά. 

Συνέθεσε μερικά κομμάτια μουσικής, μεταξύ αυτών το "Amors m'est u cuer entree" και το "Se kascuns del monde savoit".

Το 1251 νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, κόρη του Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας και είχε τα εξής τέκνα:
 Ερρίκος Δ΄ π. 1251-μετά το 1272, διανοητικά ανάπηρος, παραιτήθηκε το 1267 υπέρ του αδελφού του.
 Ιωάννης Α΄ 1253-1294, δούκας της Βραβάντης.
 Μαρία 1256-1321, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Γ΄ της Γαλλίας.
 Γοδεφρείδος 1302-1277, κύριος του Άαρσοτ.

Επίσης είχε δύο νόθα τέκνα, τον Ιωάννη Λύνγκγουντ και τον Ζιλ, πρόγονο των φαν ντερ Μπάλχ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Οίκος του Ρέγκιναρ
Τιμολέων Πάρρης

Ο Τιμολέων Πάρρης (1907 – 30 Σεπτεμβρίου 2004) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που θήτευσε ως βουλευτής τη δεκαετία του '50.

Καταγόταν από τη Σύρο και ήταν γιος του Αλέξανδρου Πάρρη.

Για πρώτη φορά ήταν υποψήφιος βουλευτής Κυκλάδων στις εκλογές του 1946 με το συνδυασμό της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Εθνικό Ενωτικό Κόμμα) και έλαβε 1.674 ψήφους. Δύο χρόνια αργότερα, στις 18 Μαΐου 1948, απεβίωσε ο Περικλής Μαζαράκης και ο Πάρρης κατέλαβε την έδρα του. Επανεξελέγη με το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα το 1950. Στις 20 Ιανουαρίου 1951 προσχώρησε στο Λαϊκό Ενωτικό Κόμμα  και εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και Σύρου το 1952.

Πέθανε σε ηλικία 97 ετών στις 30 Σεπτεμβρίου 2004.

Πηγές

Βουλευτές Κυκλάδων
Βουλευτές Σύρου
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Τζιμ Πόλαρντ

Ο Τζιμ Πόλαρντ (Jim Pollard, 9 Ιουλίου 1922 - 22 Ιανουαρίου 1993), ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής και προπονητής, ο οποίος αγωνίστηκε στην θέση του σμολ φόργουορντ για την ομάδα των Μινεάπολις Λέικερς, κατακτώντας συνολικά πέντε πρωταθλήματα του NBA.

Βιογραφία
Ο Πόλαρντ σπούδασε στο τεχνικό λύκειο του Όουκλαντ, κατακτώντας τρεις τοπικούς τίτλους με την ομάδα καλαθοσφαίρισης από το 1938 ως το 1940, με μέσο όρο 19,8 πόντων. Στην συνέχεια, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, παίζοντας για δύο χρονιές στους Ίντιανς με προπονητή τον Έβερετ Ντιν. Στην δεύτερη του σεζόν, κατέκτησε τον τίτλο του NCAA, αν και δεν αγωνίστηκε στον τελικό λόγω ίωσης.

Από το 1942 ως το 1946 υπηρέτησε στην ακτοφυλακή των Ηνωμένων Πολιτειών, κερδίζοντας με την ομάδα της ακτοφυλακής τον τίτλο της Βόρειας Καλιφόρνια το 1943 και το πρωτάθλημα ενόπλων του 1946. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Μινεσότα το 1954, στην προτελευταία χρονιά της επαγγελματικής του καριέρας.

Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1947 στους Μινεάπολις Λέικερς, οι οποίοι συμμετείχαν στο NBL. Μαζί με τον Βερν Μίκελσεν και τον Τζορτζ Μάικαν και υπό τις οδηγίες του προπονητή Τζον Κούντλα, κατέκτησαν τον τίτλο του NBL το 1948, όπως και το πρωτάθλημα του BAA την επόμενη χρονιά. Ακολούθησαν τέσσερις ακόμη τίτλοι ως το 1954, με μοναδική τους απώλεια το 1951. Σε σύνολο οκτώ σεζόν είχε μέσους όρους 13,2 πόντων, 7,8 ριμπάουντ και 3,2 ασίστ ανά αγώνα.

Αποχώρησε από την αγωνιστική δράση το 1955 και ανέλαβε την θέση του προπονητή στο πανεπιστήμιο Λα Σαλλ, σημειώνοντας ρεκόρ 48 νικών και 28 ηττών σε τρεις χρονιές. Τον Ιανουάριο του 1960 κάθισε στον πάγκο των Λέικερς για μισή σεζόν, με ρεκόρ 14-25, πριν γίνει πρώτος προπονητής στην ιστορία των Σικάγο Πάκερς, μετέπειτα Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, την σεζόν 1961-62.

Από το 1967 ως το 1969 προπόνησε ομάδες του ΑΒΑ και στις αρχές της δεκαετίας του '70 την ομάδα του πανεπιστημίου Φλόριντα Ατλάντικ. Το 1978, εντάχθηκε στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame.

Πέθανε στις 22 Ιανουαρίου 1993, σε ηλικία εβδομήντα ετών.

Τίτλοι και διακρίσεις
 5 πρωταθλήματα ΝΒΑ: 1949, 1950, 1952, 1953, 1954
 4 φορές All-Star: 1951, 1952, 1954, 1955
 2 φορές στην καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ: 1949, 1950
 2 φορές στην δεύτερη καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ: 1952, 1954
 1 πρωτάθλημα NCAA: 1942

Στατιστικά ΝΒΑ

Παραπομπές

Πηγές
 Jim Pollard Stats | Basketball-Reference.com
 Jim Pollard Player Profile, Minneapolis Lakers, NBA Stats

Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης 
Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές του NBA 
Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς
Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA)
Σμολ φόργουορντ 
Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Ιωάννης Α΄ της Βραβάντης

Ο Ιωάννης Α΄ ο νικηφόρος (Jean Ier de Brabant, 1253 - 3 Μαΐου 1294) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν δούκας της Βραβάντης και του Λοτιέ (1267-94). Επίσης του Λίμπουργκ (1288-94). Κατά τον 19ο αι. λατρεύτηκε ως ένας λαϊκός ήρωας του Βελγίου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λουβέν και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Γ΄ δούκα της Βραβάντης και του Λοτιέ και της Αδελαΐδας, κόρης του Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Το 1261 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρεσβύτερος αδελφός του Ερρίκος Δ΄, που λόγω της διανοητικής υστέρησής του εκτοπίστηκε το 1267 για χάρη του Ιωάννη Α΄.

Η μεγαλύτερη στρατιωτική νίκη του ήταν η μάχη του Βόριγκεν το 1288, με την οποία εξουσίασε το δουκάτο του Λίμπουργκ: οι εχθροί υπερείχαν αριθμητικά κατά πολύ, αλλά κατεύθυνε την εισβολή στη Ρηνανία με επιτυχία και νίκησε την ομοσπονδία τους. Το 1288 το Λίμπουργκ ενοποιήθηκε επίσημα με τη Βραβάντη.

Λεγόταν ότι ήταν το πρότυπο φεουδαρχικού πρίγκιπα: γενναίος, περιπετειώδης, υπερείχε σε κάθε δραστηριότητα, λάτρευε την επίδειξη και ήταν γενναιόδωρος με μέτρο. Εθεωρείτο ο πιο χαρισματικός πρίγκιπας της εποχής του. Αυτό τον έκανε πολύ δημοφιλή στην ποίηση και τη λογοτεχνία του Μεσαίωνα. Ως σήμερα υπάρχει ωδή σε αυτόν, τόσο δημοφιλής, που ήταν υποψήφια για εθνικός ύμνος της βόρειας Βραβάντης. Χαιρόταν τις κονταρομαχίες και λάμβανε με προθυμία μέρος σε αυτές. Ακόμη ήταν διάσημος για τα νόθα τέκνα του. 

Σε μία γαμήλια εορτή το 1294, ο Ιωάννης Α΄ πληγώθηκε θανάσιμα στο χέρι από τον αντίπαλό του Πιέρ ντε Μπωσνέ. Τάφηκε στο ναό του Μίντερμπρόεντερς των Βρυξελλών, αλλά την περίοδο της εικονοκλαστικής Μεταρρύθμισης (1566) δεν έμεινε τίποτε από τον τάφο του.

Ο δούκας μνημονεύεται στο λαϊκό τραγούδι Χαρμπαλορίφα, που παραμένει δημοφιλές. Η λαϊκή Ολλανδική μπύρα δούκας Ιωάννης (hertog Jan) ονομάστηκε από τον δούκα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1270 την Μαργαρίτα των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Όταν γέννησε η σύζυγός του, το παιδί και η ίδια απεβίωσαν.

Το 1273 νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Μαργαρίτα των Νταμπιέρ, κόρη του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και είχε τέκνα:
 Ιωάννης Β΄ 1275-1312, δούκας της Βραβάντης, του Λοτιέ και του Λίμπουργκ.
 Μαργαρίτα 1276-1311, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ζ΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου βασιλιά της Γερμανίας.
 Μαρία απεβ. μετά το 1338, παντρεύτηκε τον Αμεδαίο Ε΄ κόμη της Σαβοΐας. Η κόρη τους
 (Ιωάννα) Άννα, παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Από εκτός γάμου σχέσεις είχε πέντε φυσικά τέκνα, μεταξύ των οποίων:
 (νόθος) Ζαν Μεβ, κύριος του Βαβρ και του Ντόνγκελμπεργκ.
 (νόθη) Μαργαρίτα του Τερβούρεν, παντρεύτηκε τον Ζαν ντε Ρόντε ντε Λάντβυκ.

Παραπομπές

Οίκος του Ρέγκιναρ
Ιωάννης Β΄ της Βραβάντης

Ο Ιωάννης  Β΄ ο ειρηνικός (Jan II van Brabant, 27 Σεπτεμβρίου 1275 - 27 Οκτωβρίου 1312) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν δούκας της Βραβάντης, του Λοτιέ και του Λίμπουργκ (1294-1312).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης και της Μαργαρίτας των Νταμπιέρ, κόρης του Γκυ κόμη της Φλάνδρας. Το 1294 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Κατά την διακυβέρνησή του η Βραβάντη συνέχισε να υποστηρίζει τη συμμαχία ενάντια στη Γαλλική εξάπλωση. Προσπάθησε να κατακτήσει τη Νότια Ολλανδία του γαλλόφιλου Ιωάννη Β΄ κόμη της Ολλανδίας, αλλά χωρίς επιτυχία. 

Υπέφερε από πέτρες στα νεφρά και θέλοντας να υπάρχει ειρήνη και μετά από αυτόν, συνέταξε το 1312 τη Χάρτα του Κόρτενμπεργκ, όπου θεσπιζόταν Κοινοβούλιο, από τα πρώτα στην Ευρώπη. Απεβίωσε ένα μήνα αργότερα και τάφηκε στον καθεδρικό των Αγ. Μιχαήλ και Γκουντούλα στις Βρυξέλλες.

Οικογένεια
Το 1290 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα Ανζού, κόρη του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας και είχε τέκνο:
 Ιωάννης Γ΄ 1300-1355, δούκας της Βραβάντης, Λοτιέ, Λίμπουργκ. 

Από εκτός γάμου σχέσεις είχε φυσικά τέκνα:
 Γιαν φαν Κορσέλαερ.
 Γιαν φαν Βυβλιέτ.
 Γιαν Κόρντεκεν, ιδρυτής του Οίκου των Γκλύμες.
 Γιαν Μάγκερμαν.

Αναφορές

Οίκος του Ρέγκιναρ
Ευτροπία η Νεότερη

Η Ευτροπία η Νεότερη (Eutropia, θάν. 350) ήταν κόρη του αυτοκράτορα Κωνστάντιου Α΄ Χλωρού και της Φλαβίας Μαξιμιανής Θεοδώρας και, επομένως, ετεροθαλής αδερφή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α'. Έλαβε το όνομά της από την εκ μητρός γιαγιά της, Ευτροπία.

Παντρεύτηκε τον Βίριο Νεποτιανό, πρώην σύμβουλο. Έκαναν έναν γιο, τον Νεπωτιανό. Όταν ο Μαγνέντιος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας περίπου στο 350, ο γιος της είχε ανακηρυχθεί αυτοκράτορας από τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Πέθανε ωστόσο 28 μέρες μετά και η Ευτροπία πιθανότατα εκτελέστηκε από τον Μαγνέντιο.

Βιβλιογραφία
 Eutropia (2). RE 6: col. 1519.4ff.

Παραπομπές

Ευτροπια