joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σίτκα

Η Σίτκα (αγγλ. Sitka) είναι μικρή αλλά ιστορική πόλη και η παλαιά πρωτεύουσα της Αλάσκας, στα νοτιοανατολικά. Παρά το ότι έχει μόλις 8.458 κατοίκους (απογραφή του 2020), είναι η πέμπτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στην αραιοκατοικημένη αυτή πολιτεία (έχασε μια θέση σε σχέση με την απογραφή του 2010, καθώς η Γουασίλα την ξεπέρασε σε πληθυσμό). Η ονομασία της ανάγεται στο Sheet’ká, μια σύμπτυξη της ονομασίας της στη γλώσσα Τλινγκίτ, Shee At'iká X'áat'l, ου σημαίνει «άνθρωποι στην έξω [πλευρά] της νήσου Μπάρανοφ», μια ορθή αναφορά στη γεωγραφική θέση της πόλεως.

Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε από Ρώσους εξερευνητές το 1799 με την αρχική ονομασία Φρούριο του Αρχαγγέλου Μιχαήλ (ρωσ. форт Архангела Михаила). Τον Ιούνιο του 1802 ιθαγενείς της φυλής των Τλίνγκιτ κατέστρεψαν τον αρχικό οικισμό, σκοτώνοντας πολλούς Ρώσους, από τους οποίους λίγοι μόνο κατάφεραν να διαφύγουν. Ο κυβερνήτης της Ρωσικής Αμερικής Αλεξάντρ Μπαράνοφ υποχρεώθηκε να πληρώσει 10 χιλιάδες ρούβλια σε λύτρα για την ασφαλή επιστροφή των επιζησάντων οικιστών.

Ο Μπαράνοφ επέστρεψε στη Σίτκα τον Αύγουστο του 1804 με μια μεγάλη δύναμη και το ρωσικό πλοίο «Νέβα» με καπετάνιο τον Ουκρανό Γιούρι Λισιάνσκι. Το «Νέβα» βομβάρδισε την οχύρωση των ιθαγενών, αλλά χωρίς να προκαλέσει σημαντικές ζημιές, καθώς η απόβαση που επεχείρησαν οι Ρώσοι στη συνέχεια απωθήθηκε. Μετά από δύο ακόμα ημέρες βομβαρδισμού, οι Τλίνγκιτ «κρέμασαν μια λευκή σημαία» στις 22 Αυγούστου και εγκατέλειψαν το φρούριο 4 ημέρες αργότερα.

Μετά τη νικη τους σε αυτή τη «Μάχη της Σίτκα», οι Ρώσοι ίδρυσαν εκεί τον οικισμό «Νέο Αρχάγγελο», προς τιμή της πόλεως Αρχάγγελσκ. Ως μόνιμος οικισμός, έγινε η μεγαλύτερη πόλη της περιοχής. Το 1808, με τον Μπαράνοφ ακόμα κυβερνήτη, η Σίτκα ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Ρωσικής Αμερικής.

Ο Άγιος Ιννοκέντιος της Αλάσκας έζησε στη Σίτκα μετά το 1840. Γνωστός για τη σημασία που έδινε στην παιδεία, μετέτρεψε δωμάτια του σπιτιού του σε σχολικές τάξεις. Ο αρχικός καθεδρικός ναός, αφιερωμένος βεβαίως στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, κτίσθηκε στη Σίτκα το 1848 και έγινε η έδρα του Ρώσου Ορθόδοξου Επισκόπου «Καμτσάτκας, Κουριλών και Αλεουτίων Νήσων και Αλάσκας». Ο ναός κάηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά το 1966, αλλά αποκαταστάθηκε σχεδόν στην αρχική του εμφάνιση.

Μετά την αγορά της Αλάσκας από τις ΗΠΑ, η Σίτκα ως πρωτεύουσα ήταν η τοποθεσία της επίσημης τελετής της εξαγοράς, που έλαβε χώρα στις 18 Οκτωβρίου 1867. Πρώτη φορά αναφέρθηκε σε απογραφή των ΗΠΑ το 1880 ως «χωριό» με 916 κατοίκους, εκ των οποίων οι 540 δήλωσαν ιθαγενείς Τλίνγκιτ. Η Σίτκα συνέχισε ωστόσο να αποτελεί την πρωτεύουσα του Διαμερίσματος της Αλάσκας (δεν είχε ακόμα ιδρυθεί η πολιτεία της Αλάσκας), μέχρι και το 1906. Το έτος εκείνο η πρωτεύουσα της Αλάσκας μεταφέρθηκε στην πόλη Τζούνο, εξαιτίας της μειούμενης οικονομικής σημασίας της Σίτκα.

Κάποια ανάπτυξη της οικονομίας εμφανίσθηκε μόνο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: η «Εταιρεία Χαρτοπολτού Αλάσκας» στη Σίτκα υπήρξε η πρώτη ιαπωνική επένδυση στις ΗΠΑ μετά τον πόλεμο και στο αποκορύφωμα των δραστηριοτήτων της έδινε δουλειά σε 450 ανθρώπους, προτού κλείσει το 1993. Η εξόρυξη χρυσού και η αλιεία με την κονσερβοποιία ψαριών είχαν ήδη προστεθεί στην οικονομία της πόλεως.

Παραπομπές

Σιτκα
Αποτοξίνωση

Αποτοξίνωση ονομάζεται η φυσική ή φαρμακευτική απομάκρυνση τοξικών ουσιών από ζωντανό οργανισμό, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπινου σώματος, η οποία πραγματοποιείται κυρίως από το ήπαρ. Επιπλέον, μπορεί να αναφέρεται στην περίοδο απουσίας από τα ναρκωτικά και αποκαθίσταται η Ομοιόσταση.  

Πολλοί εναλλακτικοί ιατροί προωθούν διάφορα είδη αποτοξίνωσης όπως οι δίαιτες αποτοξίνωσης. Οι επιστήμονες τα έχουν περιγράψει ως "σπατάλη χρόνου και χρημάτων".

Το ήπαρ και τα νεφρά είναι ικανά για αποτοξίνωση, όπως και τα ενδοκυττάρια (συγκεκριμένα, η εσωτερική μεμβράνη των μιτοχονδρίων ή στο ενδοπλασματικό δίκτυο των κυττάρων).

Παραπομπές

 Ιατρική
Κοκεντάμα

Το Κοκεντάμα (ιαπωνικά: 苔玉 κυριολεκτικά σημαίνει "μπάλα από βρύα") είναι μια μπάλα χώματος, καλυμμένη με βρύα, πάνω στην οποία φυτρώνει ένα καλλωπιστικό φυτό. Η ιδέα έχει τις ρίζες της στην Ιαπωνία, όπου είναι ένας συνδυασμός των μορφών φύτευσης nearai (根洗い που κυριολεκτικά σημαίνει "πλύσιμο ρίζας", αλλά σημαίνει επισης "χωρίς γλάστρα") μπονσάι και κουσαμόνο. Σήμερα, το Κοκεντάμα είναι πολύ δημοφιλές στους ιαπωνικούς κήπους.

Δημιουργία 
Το κοκεντάμα ονομάζεται επίσης μπονσάι των φτωχών. Είναι κατασκευασμένο από υγρό χώμα akadama και κετό (τύρφη) που σχηματίζεται σε μπάλα. Το φυτό τοποθετείται στην μπάλα και στη συνέχεια τυλίγεται γύρω από τα βρύα. Το σύρμα αλουμινίου ή το νάιλον σύρμα στερεώνει ολόκληρη τη δέσμη και μερικές φορές χρησιμοποιείται για να αναρτήσει το κοκεντάμα στον αέρα.

Φροντίδα 

Το κοκεντάμα πρέπει να ποτίζεται τακτικά. Μια μέθοδος προτείνει να αισθάνεστε το βάρος του κοκεντάμα με την πάροδο του χρόνου - όταν η μπάλα αισθάνεται ελαφριά, μπορεί να βυθιστεί στο νερό. Τα καλύτερα φυτά για την παρασκευή κοκεντάμα είναι αυτά που απαιτούν μέτρια έως πλήρη σκιά, καθώς το άμεσο ηλιακό φως πιθανότατα θα κάψει και τελικά θα μετατρέψει το κοκεντάμα σε μια απόχρωση του καφέ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Kokedama: Οι ιαπωνικοί «κρεμαστοί κήποι», όπου τα φυτά δεν χρειάζονται γλάστρες
 Η τέχνη Κοκεντάμα
Κολλέγιο Μέρτον (Οξφόρδη)

Το Κολλέγιο Μέρτον (Merton College) είναι ένα από τα 39 καταστατικά κολλέγια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης στην Αγγλία. Ιδρύθηκε στη δεκαετία του 1260, όταν ο Γουώλτερ ντε Μέρτον (Walter de Merton), καγκελάριος του Ερρίκου Γ' και στη συνέχεια του Εδουάρδου Α', συνέταξε για πρώτη φορά το καταστατικό μιας ανεξάρτητης ακαδημαϊκής κοινότητας και δημιούργησε κληροδοτήματα για να την υποστηρίξει οικονομικά. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του ιδρύματος του Γουώλτερ ντε Μέρτον ήταν ότι το «κολλέγιο» αυτό επρόκειτο να είναι αυτοδιοικούμενο και η διαχείριση των κληροδοτημάτων ανατέθηκαν απευθείας στον Διευθυντή και τους Εταίρους του «κολλεγίου».

Μέχρι το 1274, όταν ο Γουώλτερ ντε Μέρτον αποσύρθηκε από τη βασιλική υπηρεσία και έκανε τις τελικές αναθεωρήσεις στο καταστατικό του κολλεγίου, η κοινότητα εγκαταστάθηκε στον χώρο όπου είναι μέχρι σήμερα, στη νοτιοανατολική γωνία της παλαιάς πόλης της Οξφόρδης και ξεκίνησε ένα γρήγορο πρόγραμμα οικοδόμησης. Η κυρίως αίθουσα, το παρεκκλήσιο και η μπροστινή αυλή ολοκληρώθηκαν πριν από τα τέλη του 13ου αιώνα. Η Αυλή Μομπ (Mob Quad), η πιο γνωστή από τις αυλές του Μέρτον, κατασκευάστηκε μεταξύ 1288 και 1378, και φέρεται να είναι η παλαιότερη αυλή στην Οξφόρδη, ενώ η βιβλιοθήκη του κολλεγίου, που βλέπει προς την Αυλή Μομπ και χρονολογείται από το 1373, είναι η παλαιότερη συνεχώς λειτουργούσα βιβλιοθήκη για πανεπιστημιακούς ακαδημαϊκούς και φοιτητές στον κόσμο.

Όπως πολλά από τα κολλέγια της Οξφόρδης, το Μέρτον επέτρεψε την εισαγωγή γυναικών φοιτητών το 1979, ύστερα από περισσότερους από επτά αιώνες ως ίδρυμα μόνο για άνδρες. Η σημερινή διευθύντρια του Μέρτον, Άιριν Τρέισυ (Irene Tracey), διορίστηκε το 2019 και είναι η δεύτερη γυναίκα διευθύντριά του.

Μεταξύ των σημαντικότερων αποφοίτων του κολλεγίου και μελών της ακαδημαϊκής του κοινότητας συμπεριλαμβάνονται τέσσερις κάτοχοι του βραβείου Νόμπελ και ο συγγραφέας J. R. R. Tolkien, ο οποίος ήταν καθηγητής Αγγλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Μέρτον από το 1945 έως το 1959. Το Μέρτον είναι ένα από τα πλουσιότερα κολλέγια της Οξφόρδης και είχε κεφάλαια συνολικού ύψους 298 εκατομμυρίων λιρών τον Ιούλιο του 2020. Το Μέρτον είναι φημισμένο για τις ακαδημαϊκές επιτυχίες των μελών του, κατέχοντας συχνά την πρώτη θέση της κατάταξης Νόρινγκτον (Norrington Table) τα τελευταία χρόνια.

Τα κολλέγια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης

Φωτογραφίες από το κολλέγιο

Παραπομπές

Πηγές 
 
 

Κολλέγια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Κοινωνία της Πληροφορίας ΑΕ

Η Κοινωνία της Πληροφορίας αποτελεί επιτελικό φορέα του ελληνικού δημοσίου που υπάγεται στο Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης. Ιδρύθηκε το 2001. Στοχεύει στην ψηφιοποίηση του ελληνικού δημοσίου, την αύξηση της παραγωγικότητας στη δημόσια διοίκηση μέσω αυτής και της διαλειτουργικότητάς της.  Υπηρετούν συνολικά 64 άτομα. Διαρθρώνεται σε δύο Γενικές Διευθύνσεις και οκτώ Διευθύνσεις.
Πρόεδρος είναι ο Δημήτριος Ασκούνης και Διευθύνων Σύμβουλος ο Σταύρος Ασθενίδης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημος ιστότοπος

 Δημόσιες υπηρεσίες της Ελλάδας
Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας

Ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) είναι ΝΠΔΔ αποτελώντας τον κύριο φορέα κοινωνικής ασφάλισης της χὠρας από τη 1η Ιανουαρίου 2012. Συστήθηκε από τον ν.3918/2011 – ΦΕΚ Α΄31/2.3.2011. Αρχικά, συνενώθηκαν το τμήμα Υγείας των ΙΚΑ, ΟΠΑΔ, ΟΑΕΕ και ΟΓΑ. Στη συνέχεια, εντάχθηκαν ο ΤΑΥΤΕΚΩ, ΝΑΤ, ΕΤΑΑ και ΕΤΑΠ-ΜΜΕ.

Η θεανώ Καρποδίνη διατελλεί διοικητής του ΕΟΠΥΥ.

Μέσω των συμβεβλημένων ιατρών, ο ΕΟΠΥΥ καλύπτει το 85% των ιατρικών πράξεων του ασθενούς εφόσον δεν ξεπερνά το πλαφόν των τριακοσίων επισκέψεων. Η συμμετοχή του ασφαλισμένου στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση είναι μηδενική και στην αγορά του φαρμάκου 25% και για χρόνιες παθήσεις από 10% εώς και μηδενική. Οι διαγνωστικές εξετάσεις που τελούνται σε ιδιωτικές δομές προβλέπουν μηδενική συμμετοχή σε ασθενείς με Μεσογειακή Αναιμία, Δρεπανοκυτταρική αναιμία, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου,  κυστική ίνωση και σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 πιστοποιημένη αναπηρία άνω του 80% και καθολικά σε δημόσιες δομές. 

Την περίοδο 2014 - 2017 υπήρχε το ΠΕΔΥ (Πρωτοβάθμιο Εθνικό Δίκτυο Υγείας), παρέχοντας τις πρωτοβάθμιες υπηρεσίες φροντίδας του ΕΟΠΥΥ (Πολυιατρεία ΙΚΑ κλπ). Καταργήθηκε για να αντικατασταθεί από τις ΤΟΜΥ, υπαγμένες στον ΕΟΠΥΥ.

Παραπομπές

Υγεία στην ΕλλάδαΥπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών ΥποθέσεωνΥπουργείο Υγείας (Ελλάδα)
Ιερά Μητρόπολις Φιλιππουπόλεως

Η Ιερά Μητρόπολις Φιλιππουπόλεως είναι σημαντική πρώην επισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου και σημερινή επαρχία της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η μητρόπολη εδρεύει στην Φιλιππούπολη της Νότιας Βουλγαρίας και είναι η μεγαλύτερη της Βουλγαρίας.

Ιστορία 
Η επισκοπή Φιλιππουπόλεως ιδρύθηκε γύρω στο έτος 36, όταν κατά την παράδοση ο Απόστολος Παύλος χειροτόνησε τον πρώτο επίσκοπο Ερμά, εκ των Εβδομήκοντα.

Σύμφωνα με πηγές του 7ου αιώνα, η επισκοπή Φιλιππουπόλεως ήταν Μητρόπολη που περιελάμβανε, εκτός από τη Φιλιππούπολη, επισκοπές με έδρα την Διοκλητιανούπολη, τη Σεβαστούπολη και τη Διόσπολη και ο Μητροπολίτης της έφερε τον τίτλο «Έξαρχος Θράκης Δραγοβιτίας». Τον 8ο αιώνα οι επισκοπές Βερόης, Μαρκέλλας, Λιθοπροσώπου, Δεκατερού και Λεβεδού υπήχθησαν επίσης στην Μητρόπολη Φιλιππουπόλεως.

Το 879 η Μητρόπολη έγινε μέρος της νεοσύστατης αυτοκέφαλης Βουλγαρικής Εκκλησίας, όπου παρέμεινε μέχρι την επιστροφή της Φιλιππούπολης στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 969, οπότε υπήχθη ξανά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Προς τα τέλη του 10ου αιώνα, οι επισκοπές Αγαθονικείας, Λιτίτζης, Σκουταρίου, Βλεπτού, Λεύκης, Δραμίτσης, Ιωαννιτσών, Κωνστάντειας, Βελίκειας και Βουκόβου ή Βούκοβας υπάγονταν στην Μητροπολίτη Φιλιπποπόλεως. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε μέχρι τα μέσα του 14ου αιώνα, οπόταν η επισκοπή Λιτίτζης αναβαθμίστηκε σε Μητρόπολη και η επισκοπή Περπερακίου υπήχθη στη Μητρόπολη Φιλιππουπόλεως.

Επισκοπικός κατάλογος

Παραπομπές

Πηγές
 Τσουκαλάς, Γ. Ιστοριογεωγραφική περιγραφή της επαρχίας Φιλιππουπόλεως . Βιέννη της Αυστρίας, 1851, 39, 82 - 84
 Preiser-Kapeller, J. Das Episkopat im späten Byzanz. Ein Verzeichnis der Metropoliten und Bischöfe des Patriarchats von Konstantinopel in der Zeit von 1204 bis 1453. Saarbrücken, 2008, 362 - 365.
 
 
 
 
 

Φιλιππουπολεως
Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία
Ιερά Μητρόπολις Φιλιππουπόλεως
Φιλιππούπολη
Κοινότητα Αρμένων

Η Κοινότητα Αρμένων είναι κοινότητα του Δήμου Ρεθύμνης της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε για πρώτη φορά το 1931 με το ΦΕΚ 301Α - 29/08/1931 με έδρα τον οικισμό Αρμένοι. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Γεώργιος, Σωματάς και Φωτεινός. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άγιος Γεώργιος, ο (87)
 Αρμένοι, οι (379)
 Σωματάς, ο (161)
 Φωτεινός, ο (79)

Συνολικά η κοινότητα έχει 706 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Δημήτριο Βογιατζάκη.

Κοινοτάρχες Αρμένων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αρμένων.

Παραπομπές
Άριος

Άρια ή Άρυα (  ;  Ινδοϊρανικά * arya ) είναι όρος που χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως εθνοπολιτισμικός αυτοπροσδιορισμός από τους Ινδο-Ιρανούς στην αρχαιότητα, σε αντίθεση με τους κοντινούς ξένους γνωστούς ως «μη -Aryan' (* an-arya ).  Στην αρχαία Ινδία, ο όρος ā́rya χρησιμοποιήθηκε από τους Ινδο-Άριους ομιλητές της Βεδικής περιόδου ως ενδοώνυμο (αυτοονομασία) και σε αναφορά σε μια περιοχή γνωστή ως Āryāvarta («κατοικία των Aryas»), όπου οι Ινδο-Άριοι προέκυψε ο πολιτισμός.  Στις γραφές της Avesta, οι αρχαίοι Ιρανοί λαοί χρησιμοποιούσαν παρομοίως τον όρο airya για να αυτοπροσδιοριστούν ως εθνική ομάδα, και σε σχέση με τη μυθική πατρίδα τους, Airyanǝm Vaēǰō («έκταση των Aryas» ή «έκταση των Aryas»).  Το στέλεχος αποτελεί επίσης την ετυμολογική πηγή τοπωνυμίων όπως το Iran (* Aryānām ) και το Alania (* Aryāna- ). 

Αν και το στέλεχος *arya- μπορεί να είναι πρωτοϊνδοευρωπαϊκής (PIE) προέλευσης,  η χρήση του ως εθνοπολιτισμικού αυτοπροσδιορισμού πιστοποιείται μόνο μεταξύ των Ινδο-Ιρανικών λαών και δεν είναι γνωστό εάν οι ομιλητές PIE είχαν έναν όρο να αυτοχαρακτηριστούν ως «Πρωτο-Ινδοευρωπαίοι».Σε κάθε περίπτωση, οι μελετητές επισημαίνουν ότι, ακόμη και στην αρχαιότητα, η ιδέα του να είσαι Άριος ήταν θρησκευτική, πολιτιστική και γλωσσική, όχι φυλετική.   

Στη δεκαετία του 1850 ο όρος « Άριος » υιοθετήθηκε ως φυλετική κατηγορία από τον Γάλλο συγγραφέα Arthur de Gobineau, ο οποίος, μέσω των μεταγενέστερων έργων του Houston Stewart Chamberlain, επηρέασε τη ναζιστική φυλετική ιδεολογία .  Υπό την κυριαρχία των Ναζί (1933–1945), ο όρος ίσχυε για τους περισσότερους κατοίκους της Γερμανίας, εξαιρουμένων των Εβραίων και των Σλάβων, όπως οι Τσέχοι, οι Πολωνοί ή οι Ρώσοι .  Όσοι ταξινομήθηκαν ως «μη Άριοι», ιδιαίτερα οι Εβραίοι,  υπέστησαν διακρίσεις πριν υποστούν τη συστηματική μαζική δολοφονία γνωστή ως Ολοκαύτωμα . Οι φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στο όνομα των αριανιστικών ιδεολογιών της υπεροχής οδήγησαν τους ακαδημαϊκούς να αποφεύγουν γενικά τον όρο «Άριος», ο οποίος έχει αντικατασταθεί στις περισσότερες περιπτώσεις από τον όρο « Ινδοϊρανός », αν και ο κλάδος της Νότιας Ασίας είναι ακόμα γνωστός ως « Ινδο-Άριος ». .

Παραπομπές
Νικολάι Γιάκοβλεβιτς Ντανιλέφσκι

Ο Νικολάι Γιάκοβλεβιτς Ντανιλέφσκι (Николай Яковлевич Данилевский, Νοέμβριος 1822 – Νοέμβριος 1885) ήταν Ρώσος οικονομολόγος, φυσιολόγος, εθνολόγος, φιλόσοφος και ιστορικός. Ανήκε στο ρεύμα των σλαβόφιλων, ενώ διαμόρφωσε μια δική του όψη του πανσλαβισμού συνδυασμένη με τον πανρωσισμό. Γεννήθηκε στο κυβερνείο του Οριόλ και ήταν γόνος οικογένειας ευγενών.

Ο Ντανιλέφσκι είναι γνωστός για το έργο του Ρωσία και Ευρώπη: Μια ματιά στις Πολιτιστικές και Πολιτικές Σχέσεις του Σλαβικού Κόσμου με τον Ρωμανο-Γερμανικό Κόσμο (Russia and Europe: A Look at the Cultural and Political Relations of the Slavic World to the Romano-German World), το οποίο πρωτοδημοσιεύητκε  στο ρωσικό περιοδικό (Russian: Заря, Dawn) το 1869.

Ήταν επίσης αντίθετος με την δαρβινική θεωρία της εξέλιξης, γράφοντας το Δαρβινισμός: μια κριτική μελέτη (Дарвинизм: Критическое исследование) (1885-1889)

Ο Ντανιλέφσκι, αμφισβήτησε επίσης τον οικουμενικό χαρακτήρα του Δυτικού Ευρωπαϊκού πολιτισμού.Υποστήριξε μια κυκλική αφήγηση της παγκόσμιας ιστορίας, ενώ προσέγγισε τους διαφορετικούς πολιτισμούς, ως βιολογικούς οργανισμούς οι οποίοι ζουν αυτόνομα ο ένας από τον άλλον δίχως καμιά εξάρτηση ή επιρροές μεταξύ τους . Όσο για την Ρωσική Αυτοκρατορία, την θεωρούσε ως τον τελευταίο και πιο δυναμικό από αυτούς τους αυτόνομους πολιτισμούς, προορισμένο να αντικαταστήσει όλους τους άλλους σε σημασία. 

Έθεσε υπό προβληματισμό τον όρο «ανθρωπότητα» κρίνοντας τον ως πολύ αφηρημένο. Για τον Ντανιλέφσκι, το ανθρώπινο είδος χωρίζονται σε ιστορικο-πολιτισμικές κατηγορίες, με εξέχουσες εκείνες της Ρωμαιο-Γερμανικής και της Σλαβικής καταγωγής.

Η θέση αυτή ερχόταν σε σύγκρουση με την θεώρηση του Χέγκελ περί της ιστορίας της ανθρωπότητας, η οποία την έβλεπε ως ένα ενιαίο ιστορικό σύνολο (θέση που υιοθετούσαν και οι δυτικόφιλοι Ρώσοι).

Θεωρούσε τους Σλάβους, μια πιο πρόσφατη και ακόμη υπό διαμόρφωση και  εξέλιξη ακόμη ιστορικό-πολιτισμική κατηγορία, η οποία θα θριάμβευε έναντι του Ρωμαιο-Γερμανικού «είδους», ενώνοντας όλους τους Σλάβους κα μετασχηματίζοντας τους σε μια συμπαγή ομάδα που έδρα θα είχε την Κωνσταντινούπολη.

Ο Ντανιλέφσκι ήταν επηρεασμένος από τον Γάλλο φιλόσοφο και πρώιμο σοσιαλιστή Σαρλ Φουριέ. Μάλιστα ο Ντανιλέφσκι έβλεπε τη ρωσική αγροτική τάξη, ως μια τάξη που αποτελεί έναν ξεχωριστό προοδευτικό θεσμό, εφαρμόζοντας ουσιαστικά το σχήμα του Φουριέ σχετικά με τον συνεταιριστικό σοσιαλισμό.

Παραπομπές 

Ρώσοι φιλόσοφοι
Ρώσοι ιστορικοί
Κοινότητα Πηγής

Η Κοινότητα Πηγής είναι κοινότητα του Δήμου Ρεθύμνης της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε για πρώτη φορά το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα της κοινότητας ορίστηκε ο οικισμός Πηγή. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Δημήτριος και Πηγιανός Κάμπος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άγιος Δημήτριος, ο (177)
 Πηγή, η (401)
 Πηγιανός Κάμπος, ο (279)

Συνολικά η κοινότητα έχει 857 κατοίκους.

Πραγματικός Πληθυσμός Κοινότητας

Κοινοτάρχες 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πηγής.

Παραπομπές
Βίννεντεν

Το Βίννεντεν (γερμανικά: Winnenden) είναι μικρή πόλη στην περιοχή Ρεμς-Μουρρ της Περιφέρειας Στουτγκάρδης στη Βάδη-Βυρτεμβέργη στη νοτιοδυτική Γερμανία. Βρίσκεται σε μια αμπελουργική περιοχή περίπου 20 χλμ βορειοανατολικά της Στουτγκάρδης και έχει πληθυσμό λιγότερο από 28.000 κατοίκους. Η πόλη φιλοξενεί την Εταιρία Kärcher, κατασκευαστές εξοπλισμού καθαρισμού και συγκεκριμένα πλυντηρίων πίεσης.

Αδελφοποιήσεις
Το Βίννεντεν είναι αδελφοποιημένο με:
 Αλμπερβίλ, Γαλλία (1969)
 Σάντο Δομίνγκο δε λα Καλθάδα, Ισπανία (1993)

Παραπομπές

Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Βυρτεμβέργη
Λεοπολδία

Η λεοπολδία (επιστημονική-λατινική ονομασία Leopoldia) είναι γένος [[Μονοκοτυλήδονα|μονοκοτυλήδονων φυτών της οικογένειας των ασπαραγοειδών. Είναι διαδεδομένο στη φύση της Λεκάνης της Μεσογείου και των γειτονικών περιοχών, από τα Κανάρια νησιά μέχρι το Ιράν.

Τα είδη της λεοπολδίας υπάγονταν παλαιότερα στο γένος μούσκαρι (ως «υπογένος» ή ομάδα). Τα άνθη τους έχουν διάταξη βότρυος ή σπάδικα, με τα άνθη στο άνω μέρος να είναι πιο ζωηρά χρωματισμένα από εκείνα στο κάτω μέρος της ταξιανθίας.

Σήμερα αναγνωρίζονται γενικά 12 είδη στο γένος Leopoldia.

Παραπομπές

Λεοπολδια
Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο Άπω Ανατολής

Το Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο Άπω Ανατολής (ρωσ. Дальневосто́чный федера́льный университе́т) είναι πανεπιστήμιο στο Βλαδιβοστόκ της Ρωσίας (ρωσική Άπω Ανατολή).

Ιστορία 
Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε αρχικώς το 1899 με τη μορφή του «Ανατολικού Ινστιτούτου» (ρωσ. Восточный институт) ως ένα ίδρυμα ανώτερης εκπαιδεύσεως που ειδικευόταν στις ανατοικές σπουδές και την κατάρτιση για τους διοικητικούς θεσμούς, το εμπόριο και τη βιομηχανία της Άπω Ανατολής. Το ίδρυμα μετονομάσθηκε σε Κρατικό Πανεπιστήμιο Άπω Ανατολής (Государственный дальневосточный университет) από τις αρχές της Δημοκρατίας της Άπω Ανατολής το 1920, κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου. Παρέμεινε έτσι μέχρι που το έκλεισε τη δεκαετία του 1930 ο Ιωσήφ Στάλιν. Επανιδρύθηκε το 1956 με την ίδια ονομασία (Κρατικό Πανεπιστήμιο Άπω Ανατολής), με απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών της ΕΣΣΔ. Το 2008 το πανεπιστήμιο μεταρρυθμίσθηκε με προεδρικό διάταγμα στη σημερινή μορφή και ονομασία του, ενώ σχεδιάσθηκε μια νέα πανεπιστημιόπολη. Επιπλέον, απερρόφησε τρία μικρότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα: Το Κρατικό Τεχνικό Πανεπιστήμιο Άπω Ανατολής (πολυτεχνείο), το Κρατικό Πανεπιστήμιο Οικονομικών του Ειρηνικού και το Κρατικό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Ουσουρίισκ.

Το 2013 εγκαινιάσθηκε και η νέα πανεπιστημιόπολη, στη Νήσο Ρούσκι απέναντι από το κυρίως Βλαδιβοστόκ. Οι εγκαταστάσεις της εξυπηρετούν τις 41 χιλιάδες του φοιτητικού πληθυσμού του Πανεπιστημίου, αλλά και φιλοξενούν το ετήσιο Ανατολικό Οικονομικό Φόρουμ.

Δομή 
Το πανεπιστήμιο αποτελείται από τις εξής εννέα Σχολές:

 Ανατολικό Ινστιτούτο – Σχολή Περιφερειακών και Διεθνών Σπουδών
 Σχολή Οικονομίας των Δεδομένων
 Σχολή Οικονομικών και Διοικήσεως Επιχειρήσεων
 Παιδαγωγική Σχολή
 Πολυτεχνική Σχολή
 Φιλοσοφική Σχολή («Ανθρωπιστικών Επιστημών»)
 Νομική Σχολή
 Ιατρική Σχολή
 Σχολή Φυσικών Επιστημών

Παραπομπές

Απω Ανατολης
Παναγιώτης Τσακλόγλου

Ο Παναγιώτης Τσακλόγλου (Θεσσαλονίκη, 17 Απριλίου 1960), είναι Έλληνας οικονομολόγος και πανεπιστημιακός, που υπηρετεί ως εξωκοινοβουλευτικός Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων αρμόδιος για θέματα Κοινωνικής Ασφάλισης από τον Αύγουστο του 2020, στην Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι καθηγητής του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Βιογραφία 
Ο Παναγιώτης Τσακλόγλου, γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1960 στη Θεσσαλονίκη, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε Οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, και έλαβε πτυχίο με βαθμό "Άριστα" το 1983. Έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στα Οικονομικά και την Οικονομική Ανάπτυξη στο Πανεπιστήμιο του Ουόρικ στο Ηνωμένο Βασίλειο, και έχει λάβει μεταπτυχιακό δίπλωμα (MA in Economics) το 1984. Στη συνέχεια, πραγματοποιήσε διδακτορική διατριβή με θέμα «Διαστάσεις της ανισότητας και της φτώχειας στην Ελλάδα» στο Πανεπιστήμιο Ουόρικ, και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα (PhD in Economics), το 1989. 

Από το 1987 έως το 1990, διατέλεσε Λέκτορας στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μπρίστολ. Από το 1990 έως το 1993, εργάστηκε ως εμπειρογνώμονας στη Στατιστική Υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο. Το 1993, εξελέγη Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1998, εξελέγη Αναπληρωτής Καθηγητής, και το 2003, εξελέγη Τακτικός Καθηγητής του ιδίου τμήματος. 

Από το 2000 έως το 2004, διατέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του ΟΠΑ. Από το 2006, είναι μέλος της Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας (ΑΔΙΠ) της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Έχει διατελέσει σύμβουλος του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου (2010–2011) και του Πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου (2011–2012) για θέματα Απασχόλησης και Κοινωνικής Πολιτικής.

Μέλος της Ελληνικής Κυβέρνησης 
Κατά τον Ανασχηματισμό της Κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη στις 4 Αυγούστου 2020, ο Τσακλόγλου, ανέλαβε Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης αρμόδιος για θέματα Κοινωνικής Ασφάλισης. Ορκίστηκε στις 5 Αυγούστου 2020, με πολιτικό όρκο.

Παραπομπές

Έλληνες πανεπιστημιακοί
Έλληνες οικονομολόγοι
Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας
Συντελεστική εξαρτημένη μάθηση/Προσωρινό

Στην Κλασική εξαρτημένη μάθηση, τα μωρά διαμορφώνουν προσδοκίες για ερεθίσματα γεγονότων στο περιβάλλον, αλλά δεν επηρεάζουν τα ερεθίσματα που εμφανίζονται. Το είδος της εξαρτημένης μάθησης που δημιουργεί νέες και πιο σύνθετες συμπεριφορές είναι η Συντελεστική εξαρτημένη μάθηση, κατά την οποία οι συμπεριφορές διαμορφώνονται από τις συνέπειες τους. Στη Συντελεστική εξαρτημένη μάθηση, οι οργανισμοί τείνουν να επαναλαμβάνουν συμπεριφορές που οδηγούν σε ενίσχυση και να εγκαταλείπουν συμπεριφορές που οδηγούν σε τιμωρία. Ένα ερέθισμα που αυξάνει την εμφάνιση μιας συμπεριφοράς λέγεται ενίσχυση. Για παράδειγμα, το γλυκό υγρό ενισχύει την αντίδραση πιπιλίσματος στα νεογέννητα. Η απομάκρυνση ενός επιθυμητού ερεθίσματος ή η παρουσίαση ενός δυσάρεστου ερεθίσματος, ώστε να μειωθεί η εμφάνιση μιας συμπεριφοράς λέγεται τιμωρία. Ένα υγρό με ξινή γεύση τιμωρεί την αντίδραση πιπιλίσματος των νεογέννητων, προκαλώντας τα να σουφρώσουν τα χείλη τους και να σταματήσουν εντελώς το πιπίλισμα. 

Πολλά ερεθίσματα εκτός από την τροφή μπορούν να λειτουργήσουν ως ενισχυτές της βρεφικής συμπεριφοράς. Για παράδειγμα, τα νεογνά θα πιπιλίσουν πιο γρήγορα μια θηλή όταν ο ρυθμός πιπιλίσματος τους παράγει ενδιαφέροντα θεάματα και ήχους, όπως οπτικά σχέδια, μουσική ή ανθρώπινες φωνές. Όπως υποδηλώνουν αυτά τα ευρήματα, η συντελεστική εξαρτημένη μάθηση αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο για να μάθουμε ποια ερεθίσματα μπορούν να αντιληφθούν τα μωρά και ποια προτιμούν.

Η συντελεστική εξαρτημένη μάθηση παίζει επίσης ζωτικό ρόλο στη διαμόρφωση των κοινωνικών σχέσεων. Καθώς το μωρό κοιτάζει τον ενήλικα στα μάτια, ο ενήλικας το κοιτάζει και του χαμογελά και τότε το βρέφος τον κοιτάει και χαμογελάει ξανά. Καθώς η συμπεριφορά του ενός ενισχύει τη συμπεριφορά του άλλου, συνεχίζουν και οι δύο την ευχάριστη αλληλεπίδραση. Αν σκεφτούμε ότι το βρέφος έχει στόχο την προσοχή των γονιών, τότε συντελεστική εξαρτημένη μάθηση σημαίνει να μαθαίνεις μια συγκεκριμένη συμπεριφορά που οδηγεί στην επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου.

Παραπομπές
Σήραγγα Κλεισούρας

Η Σήραγγα Κλεισούρας είναι μία οδική σήραγγα διπλής κατεύθυνσης που σχεδιάζεται να κατασκευασθεί στην Επαρχιακή Οδό Πτολεμαΐδας-Καστοριάς. Η σήραγγα θα έχει μήκος 1.365 μέτρα με μία λωρίδα ανα κατεύθυνση πλάτους 3,75 μέτρων και θα παρακάμπτει την δύσκολη ανάβαση και κατάβαση της Κλεισούρας. Η σήραγγα εκτιμάται πως θα μειώσει σημαντικά τον χρόνο μετακίνησης μεταξύ Καστοριάς και Πτολεμαΐδας (αλλά και Φλώρινας) και θα συμβάλλει θετικά στην οικονομία της ευρύτερης περιοχής.Στα ορια του νομου' Πρεβέζης στα σύνορα με τον νομό Ιωαννίνων υπάρχει μια ακόμη σήραγγα με αυτό το όνομα.

Ιστορικό 
Η σήραγγα Κλεισούρας έχει αποτελέσει αίτημα της τοπικής κοινωνίας της Δυτικής Μακεδονίας ήδη από την δεκαετία του 1990. Η πρώτη προμελέτη του έργου πραγματοποιήθηκε την δεκαετία του 1990 με πρωτοβουλία του βουλευτή Καστοριάς και υπουργού παρά των πρωθυπουργό Κώστα Σημαιοφορίδη ωστόσο το έργο δεν κατάφερε να προχωρήσει τότε. Το 2008 χάρη στην συμβολή του νομάρχη Καστοριάς Κώστα Λιάντση, του αντινομάρχη Δημήτρη Σαββόπουλου και του Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας Ανδρέα Λεούδη ξαναξεκίνησαν οι διαδικασίες σύνταξης μελέτης που ολοκληρώθηκαν το 2012. Ωστόσο το έργο δεν κατάφερε να εντάχθει στο ΕΣΠΑ και έτσι πάλι πάγωσε. Το 2019 με πρωτοβουλίου του Δημήτρη Σαββόπουλου το έργο παρουσιάστηκε στο Περιφερειακό Συμβούλιο για ένταξη στο Επιχειρισιακό Πρόγραμμα της Περιφέρειας και τελικά κατάφερε να εγκριθεί.

Το 2020 το έργο πήρε χρηματοδότηση και ξεκίνησαν οι αναγκαστικές απαλλοτριώσεις, με την Εγνατία Οδό να αναλαμβάνει την διαδικασία δημοπράτησης και επίβλεψης της κατασκευής του έργου. Τον Απρίλιο του 2022 το έργο δημοπρατήθηκε, χωρίς ωστόσο να είναι σίγουρο πως θα τελειώσει επιτυχώς λόγω της υπέρμετρης αύξησης στα κόστη κατασκευής.

Παραπομπές 

Σήραγγες στην Ελλάδα
Ναυμαχία του Φιδονησίου

Η ναυμαχία του Φιδονησίου έλαβε χώρα στις 14 Ιουλίου 1788 (Π.Η.) μεταξύ των στόλων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1787–1792) στην περιοχή του Φιδονησίου (η περιοχή διατηρούσε ακόμη το ελληνικό της όνομα). Έληξε με ρωσική νίκη.

Γεγονότα 
Στις 10 Ιουλίου, ο τουρκικός στόλος υπό τον Καπουντάν Πασά (Μεγάλο Ναύαρχο) Χασάν Πασά έγινε ορατός στα ΒΔ από το ρωσικό στόλο, ο οποίος είχε αποπλέυσει από τη Σεβαστούπολη υπό τον Αντιναύαρχο Κόμη Βόινοβιτς στις 29 Ιουνίου και είχε φτάσει στην Τέντρα στις 10 Ιουλίου. Μετά από τρεις ημέρες ελιγμών ή αντιπαράταξης δίχως πύρ, οι στόλοι βρέθηκαν κοντά στο νησί Φιδονήσι, περίπου 100 μίλια νότια του Kinburn .

Ο Βόινοβιτς σχημάτισε μια γραμμή με προτεταμένη την αριστερή πλευρά ΒΑ και κατόπιν ΝΑ καθώς ο άνεμος άλλαξε. Οι Τούρκοι επιτέθηκαν από την πλευρά του ανέμου λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι. Τα κορυφαία ρωσικά πλοία, οι φρεγάτες Berislav και Stryela, ανάγκασαν τους επικεφαλής Τούρκους να βγουν από τη γραμμή, αλλά κινδύνευαν να αποκοπούν έως ότου ο Ρώσος δεύτερος κυβερνήτης Fyodor Ushakov επιβαίνων στο Αγ. Παβέλ έκλεισε το χάσμα.

Στη συνέχεια ο Χασάν Πασάς επιτέθηκε στα κορυφαία ρωσικά πλοία, ενώ οι υποναύαρχοι του επιτέθηκαν στον Βόινοβιτς, αλλά με το πλοίο του να έχει υποστεί ζημιές, ο ίδιος ο Χασάν έπρεπε να εγκαταλείψει την παράταξη και λίγο πριν τις 5 μ.μ. οι Τούρκοι αποσύρθηκαν. Είχαν χάσει 1 σεμπέκο, το οποίο βυθίστηκε.

Μεταξύ 15 και 17 Ιουλίου, ο ρωσικός και ο τουρκικός στόλος ελίσσονταν δυτικά της Κριμαίας. Στις 18 Ιουλίου οι Τούρκοι εξαφανίσθηκαν. Έπλευσαν πίσω στο Ochakov αλλά δεν έκαναν επίθεση.

Εμπλεκόμενα πλοία

Ρωσία (Κόμης Βόινοβιτς) 
Preobrazhenie Gospodne 66]

Αγ. Παβέλ 66 

Αγ. Αντρέι 50

Αγ. Γεώργιος 50

Legkii 44

Περούν 44

Πόμπιεντα (Νίκη) 44

Στρυέλα 44

Μπερισλάβ 40

Φαναγορία 40

Kinburn 40

Ταγκανρόγκ 34

24 πλοιάρια

Τουρκία (Χασάν ελ Γαζί) 
5 θωρηκτά 80 πυροβόλων

12 άλλα θωρηκτά

8 φρεγάτες

21 σεμπέκα – 1 βυθισμένο

3 βόμβες

και μερικά πλοιάρια

Στις τέχνες 
Εκτός από την ελαιογραφία του Βλαδήμηρου Κόσοβ (2021), η ναυμαχία απεικονίστηκε και στην ταινία "Νάυαρχος Ουσάκοβ"(1953) του Μιχαήλ Ρόμ.

Δείτε επίσης 

 Επίθεση στο Φιδονήσι, μια επίθεση στο νησί το 2022

Παραπομπές 

Στρατιωτική ιστορία της Ουκρανίας
Κοινότητα Βάθης

Η Κοινότητα Βάθης είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε επίσημα για πρώτη φορά το 1926, με την παλιά ονομασία της Κοινότητα Κουνενίου, στο ΦΕΚ 29Α - 24/01/1926 με την απόσπαση του οικισμού Κούνενι από την κοινότητα Κεφαλίου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Μετονομάστηκε το 1957 με το ΦΕΚ 11Α - 24/01/1957. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Πλοκαμιανά και Τζιτζιφιά, καθώς και την Μονή Χρυσοσκαλιτίσσης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Βάθη, η (44)
 Μονή Χρυσοσκαλιτίσσης, η (66)
 Πλοκαμιανά, τα (15)
 Τζιτζιφιά, η (2)

Συνολικά η κοινότητα έχει 127 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Αναστάσιο Λιουδάκη.

Κοινοτάρχες Βάθης 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Βάθης.

Παραπομπές 

Δήμος Κισάμου
Αντώνιος Ακάκιος

Ο Αντώνιος Ακάκιος ήταν αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, καταγόμενος από την Αθήνα. Διετέλεσε υπαξιωματικός στο στρατιωτικό σώμα του Μακρυγιάννη και διακρίθηκε σε πολλές μάχες. Ο Αντώνιος Ακάκιος έλαβε μέρος στην έξοδο της Ακροπόλεως (μαζί με τον Μακρυγιάννη) και σκοτώθηκε σε μάχη στον Πειραιά το 1827, κοντά στη Μονή του Αγίου Σπυρίδωνος.

Πηγές
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελίδα 217

Ακακιος, Αντωνιος
Δίκαιο του πολέμου

Το δίκαιο του πολέμου είναι εκείνο το μέρος του διεθνούς δικαίου που ασχολείται με την έναρξη (jus ad bellum), τη διεξαγωγή (jus in bello) και τον τερματισμό του πολέμου. Στόχος του είναι να περιορίσει τις επιπτώσεις του πολέμου στους μάχιμους και, πιο συγκεκριμένα, σε εκείνους που μπορεί να περιγραφούν ως θύματα πολέμου—δηλαδή, σε άμαχους πολίτες και σε όσους δεν μπορούν πλέον να λάβουν μέρος σε εχθροπραξίες. Έτσι, οι τραυματίες, οι άρρωστοι, οι ναυαγοί και οι αιχμάλωτοι πολέμου απαιτούν επίσης προστασία, με βάση το δίκαιο αυτό.

Το δίκαιο του πολέμου θεωρείται διαφορετικό από άλλα νομικά όργανα - όπως το εσωτερικό δίκαιο μιας εμπόλεμης χώρας, ιδίως σε μια σύγκρουση - το οποίο μπορεί να παρέχει πρόσθετα νομικά όρια στη διεξαγωγή ή στη δικαιολόγηση του πολέμου. Εκείνη η πτυχή του δικαίου του πολέμου που ρυθμίζει τη συμπεριφορά των μερών που εμπλέκονται σε ένοπλη σύγκρουση (jus in bello) ονομάζεται διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο.

Το δίκαιο του πολέμου ισχύει για τις ένοπλες συγκρούσεις, είτε ονομάζονται επίσημα πόλεμοι είτε όχι. Για παράδειγμα, στη σύγκρουση των Φώκλαντ το 1982, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών καταδίκασε την εισβολή της Αργεντινής στα νησιά ως παραβίαση της ειρήνης, παρόλο που ούτε η Αργεντινή ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο είχαν κηρύξει πόλεμο. Μετά τη σύλληψη από τον εχθρό, οι μαχητές δικαιούνταν τη μεταχείριση που προβλεπόταν από την τρίτη Σύμβαση της Γενεύης του 1949.

Παραπομπές

 
Πολεμου
Βασίλης Στεφανάκος

Ο Βασίλης Στεφανάκος (2 Ιουνίου 1961 – 17 Ιανουαρίου 2018) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και αφεντικό του οργανωμένου εγκλήματος στην Ελλάδα. 

Ο «αρχηγός της Greek Mafia», ή και «νονός των νονών», όπως τον είχαν χαρακτηρίσει κατά καιρούς οι διωκτικές αρχές, είχε εμπλακεί σε πάρα πολλές ποινικές υποθέσεις μετά το 2000, με δεκάδες κατηγορίες σε βάρος του που περιελάμβαναν, μεταξύ άλλων, την ηθική αυτουργία στην απόδραση με ελικόπτερο του Αλκέτ Ριζάι και του Βασίλη Παλαιοκώστα από τις φυλακές Κορυδαλλού στις 4 Ιουνίου 2006 και την συμμετοχή του στην απαγωγή του εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλου στις 12 Ιανουαρίου 2009.   

Ο Στεφανάκος τελικά συνελήφθη τον Ιανουάριο του 2008, καθώς σε βάρος του εκκρεμούσαν δύο εντάλματα σύλληψης: το πρώτο για την ηθική αυτουργία στη δολοφονία των Κώστα Κουτελιέρη και Γιάννη Κάτσιου στις 26 Αυγούστου 2006 στο Περιστέρι και το δεύτερο για την απόδραση των Ριζάι και Παλαιοκώστα από τον Κορυδαλλό. Έπειτα από περίπου οκτώ χρόνια εγκλεισμού του στις φυλακές, τον Αύγουστο του 2016, ο Στεφανάκος αποφυλακίστηκε κάνοντας χρήση του νόμου Παρασκευόπουλου. 

Στις 17 Ιανουαρίου 2018, δεκαοκτώ μήνες μετά την αποφυλάκιση του, ο Στεφανάκος δολοφονήθηκε από δύο άγνωστους δράστες με 29 σφαίρες επί της Λεωφόρου Αθηνών στο Χαϊδάρι, με τις διωκτικές αρχές να κάνουν λόγο ίσως για το πιο ακριβοπληρωμένο συμβόλαιο θανάτου που έχει γίνει ποτέ.

Παραπομπές 

Έλληνες επιχειρηματίες
Οργανωμένο έγκλημα
Καλκάρ

Το Καλκάρ (Kalkar,  είναι δήμος στην περιφέρεια Κλίβε, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, Γερμανία . Βρίσκεται κοντά στο Ρήνο, περίπου. 10 χλμ νοτιοανατολικά του Κλίβε. Η καθολική εκκλησία του Αγίου Νικολάι έχει διατηρήσει έναν από τους πιο σημαντικούς ιερούς καταλόγους αγαθών από τον ύστερο Μεσαίωνα στη Γερμανία.

Ιστορία 

Το Καλκάρ ιδρύθηκε από τον Ντιρκ VI του Κλίβε το 1230 και έλαβε τα δικαιώματα της πόλης το 1242. Ήταν μια από τις επτά «πρωτεύουσες» του Κλίβε (ονομαζόταν Kleve), μέχρι που η γραμμή του Δουκάτου του Κλίβε έσβησε το 1609, οπότε η πόλη πέρασε στο Μαργραβινάτο του Βραδεμβούργου . Η Μαρία της Βουργουνδίας, Δούκισσα της Κλέβης αποσύρθηκε στο κάστρο Μόνρεμπεργκ στο Καλκάρ, όπου ίδρυσε ένα δομινικανό μοναστήρι το 1455. Υπό την επιρροή της η πόλη άνθισε και οι καλλιτέχνες προσελκύθηκαν από το ευνοϊκό κλίμα για πολιτιστικές επενδύσεις. Πέθανε στο κάστρο Μόνρεμπεργκ το 1463.

Αεροπορική βάση 
Η Μοίρα  470 της Αεροπορικής Βάσης της USAFυποστηρίζει το Κοινό Κέντρο Ικανότητας Αεροπορικής Ισχύος του ΝΑΤΟ (JAPCC) στο Καλκάρ και το NATO CAOC στο Ουέντεμ. Ωστόσο, η 470η δεν βρίσκεται στο Καλκάρ.

Πυρηνικός αντιδραστήρας 
Μεταξύ 1957 και 1991, η Δυτική Γερμανία, το Βέλγιο και η Ολλανδία ανέπτυξαν ένα φιλόδοξο σχέδιο κατασκευής πυρηνικού αντιδραστήρα ταχείας αναπαραγωγής, με ισχύ , τον πρωτότυπο αντιδραστήρα SNR-300, κοντά στο Καλκάρ. Η κατασκευή του SNR-300 ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1973. Στον απόηχο των μεγάλων αντιπυρηνικών διαδηλώσεων στο Βυλ (Wyhl) και στο Μπρόκντορφ (Brokdorf), οι διαδηλώσεις κατά του αντιδραστήρα SNR-300 κλιμακώθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Μια μεγάλη διαδήλωση τον Σεπτέμβριο του 1977 περιελάμβανε «μαζική αστυνομική επιχείρηση που περιλάμβανε το πλήρες κλείσιμο των αυτοκινητοδρόμων στη βόρεια Γερμανία και ελέγχους ταυτότητας σχεδόν 150.000 ανθρώπων». 

Η κατασκευή του αντιδραστήρα του Καλκάρ ολοκληρώθηκε στα μέσα του 1985, αλλά η νέα πολιτειακή κυβέρνηση ήταν ξεκάθαρα αντίθετη με το έργο και η αντιπολίτευση αυξήθηκε μετά την καταστροφή του Τσερνομπίλ τον Απρίλιο του 1986. Τον Μάρτιο του 1991, η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το SNR-300 δεν θα τεθεί σε λειτουργία. Το κόστος του έργου, που αρχικά εκτιμήθηκε σε 150 έως 200 εκατομμύρια δολάρια, κλιμακώθηκε σε τελικό κόστος περίπου 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων (που ισοδυναμεί με περίπου 8 δισεκατομμύρια δολάρια του  ). 

Το εργοστάσιο του πυρηνικού αντιδραστήρα έχει μετατραπεί από τότε σε "Kern-Wasser Wunderland", λούνα παρκ με τρενάκι και πολλές άλλες περιοχές περιπάτων και εστιατόρια.

Σε μυθιστόρημα 
Στο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας "The Moon Maid", ο Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ χρησιμοποίησε τον όρο  "Kalkars" ως όνομα για την κακόβουλη φανταστική φυλή που ζει στη Σελήνη και αργότερα εισβάλλει στη Γη.

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Κοινότητα Πύργου

Η Κοινότητα Πύργου είναι κοινότητα του δήμου Αρχανών - Αστερουσίων στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Πύργος ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Μουρνιά και Πρινιάς. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: 

 Μουρνιά, η (23)
 Πρινιάς, ο (10)
 Πύργος, ο (951)

Συνολικά η κοινότητα έχει 984 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Βασίλειο Λεντιδάκη.

Κοινοτάρχες Πύργου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητας.

Παραπομπές 

Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Ντέζιο

Το Ντέζιο (ιταλ. Desio) είναι πόλη και δήμος (comune) της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα, στη Λομβαρδία της βόρειας Ιταλίας. Ο πληθυσμός της στα τέλη του 2017 ήταν 41.960 κάτοικοι.

Ιστορία
Το 1277 η πόλη υπήρξε το θέατρο της ομώνυμης Μάχης του Ντέζιο ανάμεσα στις οικογένειες των Βισκόντι και των ντέλλα Τόρρε για την κυριαρχία επί του Μιλάνου, Μόλις στις 24 Φεβρουαρίου 1924 το Ντέζιο έλαβε τον τιμητικό τίτλο της «πόλεως», με βασιλικό διάταγμα.

Η πόλη είναι επίσης γνωστή ως η γενέτειρα του Πάπα Πίου ΙΑ΄ και του ποδοσφαιριστή Μάρκο Σπορτιέλλο.

Το 1944 έγινε αεροπορικός βομβαρδισμός του Ντέζιο από την αμερικανική αεροπορία, που σκότωσε μεταξύ άλλων την εβραϊκής καταγωγής Ιταλίδα υψίφωνο τραγουδίστρια της όπερας Τζουζεππίνα Φίντσι-Μαγκρίνι.

Στις 20 Νοεμβρίου 1998 ιδρύθηκε στην πόλη το Κέντρο Διεθνών Μελετών και Τεκμηριώσεως «Πίος ο 11ος».

Αξιοθέατο δίπλα στην πόλη αποτελεί η Βίλα Τιττόνι Τραβέρσι του 18ου αιώνα.

Παραπομπές

Ντεζιο
Κασσάνο Μανιάγκο

Το Κασσάνο Μανιάγκο (ιταλ. Cassano Magnago) είναι πόλη και δήμος (comune) της Επαρχίας του Βαρέζε, στη Λομβαρδία της βόρειας Ιταλίας. Ο πληθυσμός της το 2020 ήταν 21.130 κάτοικοι, που αποκαλούνται Κασσανέζι. Είναι κτισμένη σε μέσο υψόμετρο 261 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

 Η πόλη είναι η γενέτειρα του Ιταλού πολιτικού αρχηγού Ουμπέρτο Μπόσσι (γενν. 1941).

Παραπομπές

Κασσανο Μανιαγκ
Βεντιμίλια

Η Βεντιμίλ(λ)ια (ιταλ. Ventimiglia) είναι παραθαλάσσια πόλη, θέρετρο και δήμος (comune) της Επαρχίας της Ιμπέρια, στη Λιγουρία της βορειοδυτικής Ιταλίας. Ο πληθυσμός της το 2017 εκτιμήθηκε σε 24.120 κατοίκους. Βρίσκεται 130 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Γένοβας και απέχει μόλις 7 χιλιόμετρα από τα γαλλοϊταλικά σύνορα και τη γαλλική πόλη Μαντόν, πάνω στον Κόλπο της Γένοβας. Διαθέτει ένα μικρό λιμάνι στο στόμιο του ποταμού Ρόια, ο οποίος διασχίζει την πόλη διαιρώντας τη σε δύο μέρη. Η όλη αστική περιοχή της Βεντιμίλια έχει πληθυσμό περίπου 55.000 κατοίκους.

Ετυμολογία
Η ονομασία Ventimiglia προέρχεται από την αρχαία ονομασία της πόλεως Album Intimilium, που αργότερα παρεφθάρηκε διαδοχικώς σε Albintimilium, Vintimilium και τελικώς Ventimiglia. Η ταυτοτική σχεδόν ομοιότητα με την ιταλική φράση venti miglia (= «είκοσι μίλια») είναι τελείως συμπτωματική, παρά το γεγονός ότι η πόλη απείχε σχεδόν ακριβώς 20 μίλια ξηράς από τα γαλλοϊταλικά σύνορα μεταξύ του 1388 και του 1860.

Οικονομία
Η οικονομία της πόλεως βασίζεται πλέον στον τουρισμό, ενώ συνεχίζονται οι παραδοσιακές ασχολίες της ανθοκομίας και της ελαιοκαλλιέργειας.

Παραπομπές

Πηγές
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σσ. 298-299

Βεντιμιλια
Βαράτσε

Το Βαράτσε, ή και Βαράτζε (ιταλ. Varazze, λιγυρ. Väze), είναι παραθαλάσσια πόλη και δήμος (comune) της Επαρχίας της Σαβόνας, στη Λιγουρία της βορειοδυτικής Ιταλίας. Ο πληθυσμός της το 2019 ήταν 12.953 κάτοικοι. Η πόλη, που δεν πρέπει να συγχέεται με το Βαρέζε (το οποίο είναι αρκετά βορειότερα, στη Λομβαρδία), βρίσκεται 30 χιλιόμετρα δυτικά της Γένοβας και 11 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Σαβόνας. Η οικονομία του Βαράτσε βασίζεται στο ναυπηγείο της, τη μαρίνα της και τον τουρισμό.

Παραπομπές

Πηγές
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 783

Βαρατσε
Κοινότητα Αγίων Δέκα Ηρακλείου

Η Κοινότητα Αγίων Δέκα είναι κοινότητα του δήμου Γόρτυνας στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, ο οποίος συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 σύμφωνα με έδρα τον οικισμό Άγιοι Δέκα. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τον οικισμό Βουρβουλίτης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άγιοι Δέκα, οι (785)
 Βουρβουλίτης, ο (76)

Συνολικά η κοινότητα έχει 861 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μιχαήλ Πηρουνάκη.

Κοινοτάρχες Αγίων Δέκα 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αγίων Δέκα.

Παραπομπές 

Δήμος Γόρτυνας
Κοινότητα Αγίας Βαρβάρας Ηρακλείου

Η Κοινότητα Αγίας Βαρβάρας είναι κοινότητα του δήμου Γόρτυνας στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 σύμφωνα με τον οποίο ο οικισμός Αγία Βαρβάρα ορίστηκε έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς  Κάτω Μούλια, Κερατοκεφάλι και Πειρουνιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αγία Βαρβάρα, η (2.020)
 Κάτω Μούλια, τα (15)
 Κερατοκεφάλι, το (3)
 Πειρουνιανά, τα (5)

Συνολικά η κοινότητα έχει 2.043 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Δρετάκη.

Κοινοτάρχες Αγίας Βαρβάρας 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αγίας Βαρβάρας.

Παραπομπές

Δήμος Γόρτυνας
Αντόνιο Ματέου Λαόθ

Ο Αντόνιο Ματέου Λαόθ (, γενν. στις 12 Μαρτίου 1977) είναι Ισπανός διαιτητής ποδοσφαίρου. Είναι διεθνής διαιτητής της FIFA από το 2011 και ανήκει στη κατηγορία elite διαιτητών της UEFA. Διατητεύει αγώνες ποδοσφαίρου στο κορυφαίο πρώταθλημα της Ισπανίας από το 2008. Είναι γνωστός για την ιδιόρρυθμη αλλά και μοναδική προσέγγισή του στη διαιτησία.

Διαιτήτευσε το σημαντικότερο ματς σε διασυλλογικό επίπεδο το 2021, τον τελικό του Champions League στο Πόρτο ανάμεσα στη Τσέλσυ και τη Μάντσεστερ Σίτι. Στην Ελλάδα, ορίστηκε να διευθύνει τον σημαντικότερο εγχώριο αγώνα για το 2022, τον τελικό  του κυπέλλου Ελλάδας στο ΟΑΚΑ ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον ΠΑΟΚ, που ήταν ένας επεισοδιακός τελικός, που προκάλεσε αίσθηση στην ελληνική φίλαθλη κοινή γνώμη, με δακρυγόνα, διακοπές, επεισόδια, πέτρες, φωτιές και με ένα πρώτο ημίχρονο 118 λεπτών που κρίθηκε στο πέναλτυ που καταλόγισε μέσω VAR o Ισπανός ρέφερι και εκτέλεσε εύστοχα ο Αϊτόρ Κανταλαπιέντρα.

Παραπομπές 

Ισπανοί διαιτητές ποδοσφαίρου
Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Διαιτητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018
Ρίσαρντ Μπράκενμπουργκ

Ο Ρίσαρντ Μπράκενμπουργκ (Richard Brakenburgh ή Brakenburg, 22 Μαΐου 1650, Χάαρλεμ – 28 Δεκεμβρίου 1702, Χάαρλεμ), ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Εποχής .

Βιογραφία 
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ήταν ένας "ανοιχτόκαρδος ποιητής" από το Χάαρλεμ.  Ήταν μαθητής του Χέντρικ Μόμμερς (Hendrik Mommers) και συνέχισε να ζωγραφίζει έξυπνες ρωπογραφίες με την τεχνοτροπία  του Άντριεν φαν Οστάντε .  Αν και ορισμένοι ισχυρίστηκαν ότι ήταν μαθητής του Μπέρναρντ Σχέντελ (Bernard Schendel), με τον οποίο είχαν ίδια ηλικία και ζωγράφιζαν σε παρόμοιο ύφος.  Ήταν αρκετά επιτυχημένος στην τέχνη του, τόσον ώστε η από το Φρίσλαντ χήρα του μπόρεσε να έχει ετήσια σύνταξη μετά τον θάνατό του, στο Φρίσλαντ. 

Σύμφωνα με το RKD καταγράφηκε στο Λεουάρντεν κατά τα έτη 1670–1687.  Είναι γνωστός τόσο για τα ιταλικά τοπία όσο και για τα πορτρέτα του.  Ζωγράφισε παρόμοια θέματα με εκείνα του Σχέντελ, αναπαριστώντας γλέντια και συντροφιές μεθυσμένων. Οι πίνακές του έχουν έξυπνη σύνθεση και ωραία χρώματα, όπως ήταν η τεχνοτροπία  του φαν Οστάντε, αν και είναι κατώτεροι. Είναι ζωγραφισμένοι με ευχέρεια, αν και έχουν την τάση να είναι πολύ φινιρισμένοι, ενώ είχε αντιληφθεί τέλεια τη διαχείριση του chiaroscuro. Το μεγαλύτερο ελάττωμά του είναι η λανθασμένη σχεδίαση μορφών, την οποία φαίνεται να μην έχει μελετήσει εκ του φυσικού. Η πινακοθήκη της Βιέννης διαθέτει δύο «Αγροτικές σκηνές» του, που λέγεται ότι ζωγραφίστηκαν το 1690, το Μουσείο του Βερολίνου έναν και η Πινακοθήκη του Άμστερνταμ έναν. Στην Πινακοθήκη των Βρυξελλών υπάρχει η «Παιδική Γιορτή», με υπογραφή και ημερομηνία 1698. και το Μουσείο Μπόιμανς του Ρότερνταμ έχει την «Επίσκεψη γιατρού», υπογεγραμμένη και χρονολογημένη το 1696. Στο κάστρο του Ουίνδσορ υπάρχουν δύο καλά ζωγραφισμένοι «Καλλιτέχνεςσε εργαστήριο» του ίδιου. Άσκησε, επίσης, μερικές φορές την τέχνη της χαρακτικής .

Ήταν Δάσκαλος των Βίχερους Φίτρινγκα (Wigerus Vitringa), Άμπραχαμ Παρντάνους (Abraham Pardanus) και Χίλλις ντε Βίντερ (Gillis de Winter) . Ήταν οπαδός του Γιαν Στέιν.  Πέθανε στο Χάαρλεμ τον Δεκέμβριο του 1702 και κηδεύτηκε τον Ιανουάριο του 1703

Φωτοθήκη

Δείτε επίσης 
 Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
 Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Παραπομπές

Βιβλιογραφικές αναφορές 

 Richard Brakenburgh στο Artnet

Απόδοση:
  This article incorporates text from a publication now in the public domain: Bryan, Michael (1886). "Brakenburg, Richard". In Graves, Robert Edmund (ed.). Bryan's Dictionary of Painters and Engravers (A–K). Vol. I (3rd ed.). 

Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ενεργειακό Χωριό Feldheim

To Feldheim (Φέλντχαιμ) είναι  παράδειγμα πρωτοποριακού ενεργειακού χωριού στην Ευρώπη.  Η επιτυχία του ενεργειακού έργου, οφείλεται στην καλή συνεργασία μεταξύ της πόλης Treuenbrietzen, των κατοίκων της περιοχής, του αγροτικού συνεταιρισμού Fläming eG και της εταιρείας ανάπτυξης του έργου Energiequelle GmbH .  Ο οικισμός Feldheim βρίσκεται 60 χλμ νοτιοδυτικά από το Βερολίνο της Γερμανίας, και έχει πληθυσμό περίπου 150 κατοίκους  . Το πρώτο που παρατηρεί ένας επισκέπτης στο χωριό, είναι ότι δεν υπάρχουν ηλεκτροφόρα καλώδια καθώς είναι όλα υπόγεια και μεταφέρουν ενέργεια που παράγεται αποκλειστικά με μεθόδους ανανεώσιμων πηγών ενέργειας,  από το ίδιο το χωριό. Η ενεργειακή πρωτοβουλία ξεκίνησε το 1995,  από  ένα επιχειρηματία και φοιτητή μηχανολογίας, τον  Μίχαελ Ράσεμαν,  ο οποίος πρότεινε την τοποθέτηση ανεμογεννητριών στο χωριό  . 

Σταδιακά, στο χωριό δημιουργήθηκε ένα μεγάλο αιολικό πάρκο που σήμερα φτάνει τις 55 ανεμογεννήτριες,  με ηλεκτρική ισχύ 122,6 MW  και  τροφοδοτεί 65.403 νοικοκυριά.   Στη συνέχεια,  το 2008 ο  τοπικός αγροτικός συνεταιρισμός,  αποφάσισε της κατασκευή μιας βιολογικής μονάδας παραγωγής βιοαερίου από κοπριά, αραβόσιτο και θρυμματισμένους κόκκους, με το οποίο οι κάτοικοι  θερμαίνουν τα σπίτια τους, κτηνοτροφικές και άλλες εμπορικές μονάδες, εξοικονομώντας  259.000 λίτρα πετρελαίου θέρμανσης κάθε χρόνο. Επίσης, το τοπικό δίκτυο  θέρμανσης ενισχύεται και με την λειτουργία μονάδας βιομάζας από ροκανίδια ξύλου, αποφεύγοντας περίπου 91 τόνους εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Το σύστημα ενεργοποιείται σε ώρες αιχμής για παραγωγή ενέργειας.   Επιπλέον, κατασκευάστηκε  ένα ηλιακό πάρκο σε μια παλιά εγκαταλελειμμένη σοβιετική στρατιωτική βάση,  έκτασης 45 εκταρίων, από το οποίο σήμερα παράγεται ετήσια ενέργεια 2748 MWh,  που επαρκεί  να καλύψει 600 νοικοκυριά.  Επίσης, στο  χωριό έχουν τοποθετηθεί σταθμοί φόρτισης ηλεκτρικών οχημάτων και λειτουργεί  εργοστάσιο ελέγχου και  αποθήκευσης της ενέργειας .

Κατά την υλοποίηση του εγχειρήματος, υπήρξαν σημαντικά εμπόδια για την πλήρη ενεργειακή αυτονομία του χωριού,  καθώς η εταιρεία παροχής ενέργειας αρνήθηκε να νοικιάσει ή ακόμη και  να πουλήσει δίκτυα μεταφοράς ρεύματος.  Το χωριό αντέδρασε δημιουργώντας ένα δικό του, ξεχωριστό τοπικό δίκτυο, το οποίο ολοκληρώθηκε στο τέλος του 2010,  μέσω του οποίου η θερμότητα και η ηλεκτρική ενέργεια που παράγονται επί τόπου, κατευθύνονται απευθείας στους καταναλωτές, αποφεύγοντας έτσι τα υψηλά κόστη και τις εξαρτήσεις από τα δίκτυα των παραδοσιακών προμηθευτών ενέργειας  .

Το αξιοσημείωτο είναι πως στο Feldheim  οι κάτοικοι δεν στηρίχθηκαν μόνο σε κρατικές επιχορηγήσεις, αλλά οι ίδιοι  επένδυσαν για την παραγωγή ενέργειας και την κατασκευή δικού τους ενεργειακού δικτύου  . Τα θετικά αποτελέσματα όλων των παραπάνω επενδύσεων από την ίδια τη κοινότητα,  είναι η ενεργειακή αυτονομία του χωριού αλλά και η μείωση της τιμής του ηλεκτρισμού κατά 30%,  σε σχέση με αυτή που ισχύει στην υπόλοιπη γερμανική αγορά.   Προσελκύει, επίσης,  πάνω από 3.000 τουρίστες το έτος, οι οποίοι αναζητούν εναλλακτικές πρακτικές για παροχή ενέργειας ή θέλουν να δουν από κοντά την εξέλιξη του ενεργειακού αυτού χωριού .

Παραπομπές