joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ελληνικές χθονικές θεότητες

Με το όνομα χθόνιοι θεοί ή χθόνιες θεότητες ή υποχθόνιες θεότητες χαρακτήριζαν οι αρχαίοι Έλληνες τις διάφορες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας που είχαν σχέση με τον κάτω κόσμο ή τη Χθόνα, δηλαδή τη Γη, εξ ου και υποχθόνιοι. Σήμερα ο ίδιος όρος χρησιμοποιείται στα ελληνικά και για τον χαρακτηρισμό παρόμοιων θεοτήτων, του κάτω κόσμου, και από μυθολογίες άλλων πολιτισμών.

Στη κατηγορία αυτή περιλαμβάνονταν ο Άδης με κυρίαρχη θέση, ο Πλούτων, η Δήμητρα, η Περσεφόνη, η Εκάτη, ο Χθόνιος Ερμής, ο Χάρων, ο Θάνατος, ο Ηρακλής Παγκράτης  κ.λπ.

Στους χθόνιους θεούς, οι αρχαίοι Έλληνες, προσέφεραν σπονδές και γίνονταν διάφορες επικλήσεις και προσευχές προκειμένου να φανούν ευμενείς στους νεκρούς, ιδιαίτερα σ΄ εκείνους που είχαν πεθάνει νέοι ή και άδικα, αλλά και για τους "εν ζωή". Συνέχεια εκείνων των επικλήσεων είναι οι αντίστοιχες των σημερινών επικλήσεων στις νεκρώσιμες ακολουθίες, που τηρούν οι χριστιανοί.

 Σημειώνεται ότι με το όνομα Χθων, οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν την επιφάνεια της Γης, τα βάθη της Γης (υποχθόνια), αλλά σε χρήση αποδίδονταν και ως έτερο όνομα (επίκλησης) της Γαίας.

Δείτε επίσης 
 Χθόνιος
 Χθόνια

Παραπομπές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.18ος, σ.632

Πηγές
Πάπας Ιωάννης ΙΑ΄

Ο Πάπας Ιωάννης ΙΑ΄ (Papa Giovanni XI, 910 - Δεκέμβριος 935) διετέλεσε Πάπας Ρώμης από το Μάρτιο του 931 έως το Δεκέμβριο του 935.

Γεννήτορες
Η πατρότητα του Πάπα Ιωάννη εξακολουθεί να αποτελεί έως σήμερα θέμα διαφωνιών.  Με βάση τον Λιουτπράνδο της Κρεμόνας και το "Liber Pontificalis," ήταν φυσικός γιος του Πάπα Σέργιου Γ΄ (904–911). Ο Φέρντιναντ Γκρεγκορόβιους, ο Ερνστ  Ντούμλερ, ο Τόμας Γκρινγουντ, ο Φίλιπ Σαφ, και ο Ρούντολφ Μπάξμαν συμφωνούν με τον Λιουτπράνδο ότι ο Πάπας Σέργιος ήταν πατέρας του Ιωάννη με μητέρα τη Μαροζία. Αν αυτό είναι αλήθεια, ο Ιωάννης ΙΑ΄ είναι ο μοναδικός εξώγαμος γιος ενός άλλου Πάπα, που έγινε και αυτός Πάπας, καθώς ο Πάπας Σιλβέριος ήταν νόμιμος γιος του Πάπα Ορμίσδα. Από την άλλη, ο Χόρας Κίντερ Μαν, ο Ρέτζιναλντ Λ. Πουλ, Πίτερ Λιούελιν, Καρλ Γιόσεφ φον Χέφελε, Αύγουστος Φρειδερίκος Γκφρέρερ, ο Λουντοβίκο Αντόνιο Μουρατόρι, και ο Φράνσις Πάτρικ Κένρικ υποστηρίζουν ότι ήταν γιος του Αλβερίκιου A΄, κόμη του Τούσκουλου.

Οικογενειακό δέντρο

Παποσύνη
Η μητέρα του ήταν κυβερνήτης της Ρώμης την εποχή εκείνη, με αποτέλεσμα ο Ιωάννης να εκλεγεί Πάπας. Η Μαροζία ήθελε να ελέγχει πλήρως τον Πάπα. 

Μετά την ανατροπή της Μαροζίας, ο Ιωάννης έγινε όργανο του Αλβερίκιου Β΄ (932-954), του μικρότερου αδερφού του.  Η μόνη εξουσία που άφησε ο Αλβερίκιος στον Πάπα ήταν η τέλεση των θρησκευτικών του καθηκόντων. Για όλα τα άλλα θέματα είχε εκείνος την πλήρη δικαιοδοσία, η οποία περιελάμβανε όχι μόνο τις κοσμικές, αλλά και τις εκκλησιαστικές υποθέσεις.

Εξαιτίας της επιμονής του Αλβερίκιου Β΄ το πάλλιο δόθηκε στον Θεοφύλακτο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (935), καθώς και στον Άρτολντ, αρχιεπίσκοπο της Ρενς (933). Ο Ιωάννης ΙΑ΄ ήταν ο Πάπας που ανέλαβε την Αγία Έδρα στην περίοδο, που χαρακτηρίζεται από διάφορες παραδοσιακές καθολικές πηγές, περίοδος βαθύτατης ταπείνωσης. Ήταν ωστόσο εκείνος που έδωσε πολλά προνόμια στο συμβούλιο του Κλουνύ, το οποίο αποτέλεσε αργότερα ισχυρό παράγοντα της εκκλησιαστικής μεταρρύθμισης.

Δείτε επίσης
Πορνοκρατία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Μαροζία 
Πάπας Ιωάννης ΙΑ΄ 
Opera Omnia από την Πατρολογία του Μιν με αναλυτικά ευρετήρια 

Πάπες
Ιταλοί Πάπες
Πάπες 10ου αιώνα
Οικογένεια Θεοφύλακτων
Νίκος Οικονομόπουλος (τραγουδιστής)

Ο Νίκος Οικονομόπουλος (Πάτρα, 30 Ιουνίου 1984) είναι Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής. Αναδείχθηκε από τον τηλεοπτικό διαγωνισμό ταλέντων "Dream Show – the Music 2", στον οποίο ήταν νικητής.

Βιογραφία 

Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 30 Ιουνίου του 1984. Παρέμεινε στην Κάτω Αχαΐα μέχρι την ηλικία των 17,5 ετών και στη συνέχεια τραγούδησε σε διάφορες πόλεις, αρχικά στην Πελοπόννησο και έπειτα στη Βόρεια Ελλάδα. Παράλληλα με το τραγούδι έκανε και άλλες δουλειές, όπως σε ψαράδικο και σε πιτσαρία. Το Δεκέμβριο του 2006 αναδείχθηκε νικητής του ριάλιτι σόου του ALPHA, "Dream Show".

Ο πρώτος του προσωπικός δίσκος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2007 με τίτλο "Πρώτη αγάπη". Από το δίσκο αυτό αρκετά τραγούδια σημείωσαν επιτυχία, όπως το "Δεν είσαι εντάξει" "Όλα για σένα", "Κοίτα να μαθαίνεις", "Δυο Σπασμένα Ποτήρια" και "Αυτό το αστέρι".

Τον Ιούνιο του 2008 τιμήθηκε με το βραβείο του καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη στα MAD Video Music Awards.

Το Δεκέμβριο του 2008 κυκλοφόρησε το maxi single με τίτλο "Και μη γυρίζεις" από τη δισκογραφική εταιρεία SONY MUSIC GREECE και τον ίδιο μήνα η δεύτερη ολοκληρωμένη του δισκογραφική δουλειά, με τίτλο "Άκουσα..."

Τον Ιούνιο του 2009 στα Mad Video Music Awards παρέλαβε το δεύτερο βραβείο του, αυτή τη φορά για το Καλύτερο Video Clip – Σύγχρονο Λαϊκό.

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες τραγουδοποιοί
Λαϊκοί τραγουδιστές
Minos EMI
Μαύσωλος

Ο Μαύσωλος ήταν σατράπης της Καρίας από το 377 π.Χ. μέχρι το θάνατο του το 353 π.Χ.. Διαδέχθηκε τον πατέρα του, Εκατόμνο. Επέκτεινε την κυριαρχία του στη Λυκία και σε διάφορες ελληνικές πόλεις και νησιά. Βοήθησε τους Ρόδιους, τους Κώους και τους Χίους να επαναστατήσουν ενάντια στη Β' Αθηναϊκή Συμμαχία με σκοπό να τους φέρει κάτω από το δικό του έλεγχο. Τον διαδέχθηκε η σύζυγος και αδερφή του Αρτεμισία. Ο Μαύσωλος είναι γνωστός από τον τάφο που έχτισε γι'αυτόν η Αρτεμισία, ένα από τα επτά θαύματα του Αρχαίου κόσμου, το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού.

Βιβλιογραφία 
 Hans Volkmann: Maussollos. In: Der Kleine Pauly. Band 3, 1969, Sp. 1102.
 Egon Bauer: Die Sieben Weltwunder. Orbis-Verlag, München, 2001, 2. Auflage, S. 100 ff; ISBN 3-572-01273-2

Ηγεμόνες της Καρίας
Αχαιμενίδες σατράπες
Ζάκρος

Η Ζάκρος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας (πρώην δήμου Ιτάνου) του νομού Λασιθίου στην ανατολική ακτή της Κρήτης.

Γενικά 
Στην περιοχή βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Μινωικής πόλης της Ζάκρου και αποτελούν σήμερα σημαντικό αρχαιολογικό χώρο του Μινωικού πολιτισμού. Θεωρείται ότι υπήρξε ένα από τα τέσσερα κύρια διοικητικά κέντρα των Μινωιτών, ενώ το προστατευμένο λιμάνι της και η στρατηγική της θέση την κατέστησαν σημαντικό εμπορικό κέντρο για το εμπόριο προς τα ανατολικά. 

Στην πόλη κυριαρχούσε το παλάτι της Ζάκρου, το οποίο κτίστηκε το 1900 π.Χ. περίπου, ξανακτίστηκε το 1600 π.Χ περίπου και καταστράφηκε το 1450 π.Χ μαζί με τα υπόλοιπα κύρια κέντρα του Μινωικού πολιτισμού. Σήμερα τα ερείπια του παλατιού, που βρίσκονται δίπλα στη θάλασσα, στην Κάτω Ζάκρο, είναι εμφανή και επισκέψιμα, καθιστώντας τη Ζάκρο δημοφιλή τουριστικό προορισμό.

Γεωγραφία 

Η Ζάκρος μερικές φορές χωρίζεται Πάνω Ζάκρο, το τμήμα που βρίσκεται ψηλότερα στο λόφο, και Κάτω Ζάκρο, το τμήμα που είναι κοντά στη θάλασσα. Ένα φαράγγι, γνωστό ως το «Φαράγγι των νεκρών» διασχίζει τόσο το πάνω όσο και το κάτω τμήμα της αρχαίας πόλης και φέρει το όνομά του από τους πολυάριθμους τάφους της Μινωικής Εποχής, που βρέθηκαν στις σπηλιές κατά μήκος των πλευρών του.  

Η Πάνω Ζάκρος απέχει 38 χιλιόμετρα από τη Σητεία. Ο δρόμος περνάει από το Παλαίκαστρο όπου και στη συνέχεια κατευθύνεται νότια. Το σημερινό δημοτικό διαμέρισμα της Ζάκρου περιλαμβάνει τους οικισμούς Κάτω Ζάκρος, Αδραβάστοι, Αζοκέραμος, Κελλάρια, Κλησίδιον, Άγιος Γεώργιος και Σφάκα.

Διοικητικά 
Δείτε: Κοινότητα Ζάκρου

Η Ζάκρος αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Ιτάνου και το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάσθηκε από το δήμο Ιτάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας και αποτελεί έδρα κοινότητος.

Αρχαιολογία 
Η Ζάκρος ανασκάφηκε πρώτη φορά από τον Ντ. Χόγκαρθ της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών οπότε και αποκαλύφθηκαν δώδεκα σπίτια, όμως η ανασκαφή σταμάτησε. Το 1961 ο Νικόλαος Πλάτων ξεκίνησε εκ νέου την ανασκαφή και ανακάλυψε το Παλάτι της Ζάκρου. Στον χώρο ανακαλύφθηκαν επίσης αγγεία καθώς και αργιλικές πλάκες με επιγραφές σε Γραμμική Α.Τέλος ανακαλύφθηκε αρχαίος λαβύρινθος όμοιος με αυτούς της Κνωσού και της Φαιστού. Η αρχιτεκτονική δομή του ανακτόρου ακολουθεί εκείνη των άλλων μινωικών ανακτόρων του νησιού: γύρω από μία κεντρική αυλή αναπτύσσονται τα υπόλοιπα κτίρια (εργαστήρια, δωμάτια κατοικίας κ.ά.), υπάρχουν αίθουσες με πολύθυρα και δεξαμενές καθαρμών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Ζάκρος στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού

Ζ
Ζ
Ζ
Μινωικοί αρχαιολογικοί τόποι
Δήμος Σητείας
Θεονέστε Μπαγκοσόρα

Ο συνταγματάρχης Θεονέστε Μπαγκοσόρα (Théoneste Bagosora, 16 Αυγούστου 1941 -25 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν πρώην αξιωματικός του στρατού της Ρουάντας. Είναι γνωστός για το ρόλο του στη γενοκτονία του 1994, που έλαβε χώρα στη Ρουάντα.

Ο Μπαγκοσόρα κατέλαβε τον έλεγχο της χώρας, μετά το θάνατο του προέδρου Ζουβενάλ Χαμπιαριμάνα το 1994 και τη δολοφονία της πρωθυπουργού Αγκάθε Ουγιλινγκιγιαμάνα. Ο συνταγματάρχης ηγήθηκε της γενοκτονίας των Χούτου εναντίον των Τούτσι, η οποία άφησε πίσω της 800.000 θύματα μέσα σε 100 ημέρες. Μετά τη γενοκτονία κατέφυγε στο Καμερούν, όπου και συνελήφθη το 1996. Δικάστηκε την ίδια χρονιά από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Ρουάντα και καταδικάστηκε ισόβια στις 18 Δεκεμβρίου του 2008 για γενοκτονία, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου.

Σημειώσεις & παραπομπές

Μπαγκοσορα
Μπαγκοσορα
Τηλεφωνικό σεξ

Τηλεφωνικό σεξ ονομάζεται η προσομοίωση του σεξ μέσω τηλεφώνου.

Πρακτική 
Το τηλεφωνικό σεξ προκύπτει όταν κατά μία τηλεφωνική συνομιλία χρησιμοποιείται ερωτικό λεξιλόγιο για τη διέγερση και των δύο συμμετεχόντων. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μπορεί να υπάρξει μονόπλευρος ή αμοιβαίος αυνανισμός. Υπάρχουν πολλές τηλεφωνικές γραμμές στις οποίες ο πελάτης μπορεί να τηλεφωνήσει και να συνδιαλεχθεί με έναν τηλεφωνητή (έμβιο ή συσκευή), ή με έναν άλλο πελάτη. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου άτομα ανταλλάσσουν τηλέφωνα μέσω Διαδικτύου γι' αυτό το λόγο. Επίσης, το τηλεφωνικό σεξ επιτρέπει στα άτομα ενός ζευγαριού να διατηρούν ερωτική "επαφή" όταν βρίσκονται μακριά το ένα από το άλλο.

Κατά τη διάρκεια του τηλεφωνικού σεξ ο πελάτης διατηρεί την ανωνυμία του και μπορεί να εκφράσει οποιαδήποτε σεξουαλική επιθυμία. Καθώς δεν υπάρχει πραγματική σεξουαλική επαφή, δεν υφίσταται κίνδυνος εγκυμοσύνης ή μετάδοσης σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων. Παρόλ' αυτά, οι (τηλεφωνικές) γραμμές τηλεφωνικού σεξ είναι ακριβές και αν ο χρήστης παρασυρθεί μια κλήση μπορεί να ανέλθει σε υψηλό κόστος. Στην Ελλάδα συγκεκριμένα ο ΟΤΕ, για τον περιορισμό υπέρογκων χρεώσεων των καταναλωτών διακόπτει τη σύνδεση αυτόματα μετά την πάροδο 15 λεπτών σε όλες τις γραμμές Audiotex, στις οποίες ανήκουν και αυτές του τηλεφωνικού σεξ.. Το τηλεφωνικό σεξ είναι ακριβή απόλαυση καθώς έχει συνήθως υψηλό τιμολόγιο.

Παραπομπές

Σεξουαλικότητα
Τηλεφωνία
Επιχειρήσεις
Όρβηλος

Ο Όρβηλος (βουλγαρικά: Славянка, Σλαβιάνκα) είναι βουνό της Μακεδονίας, στα σύνορα Ελλάδας-Βουλγαρίας με μέγιστο υψόμετρο 2.212 μέτρα (εντός Ελληνικού εδάφους), στην κορυφή Τσολιάς ή Αλή Μποτούς (βουλγαρικά: Гоцев връх, Βράχος Γκότσεφ), ακριβώς στη μεθόριο. Πρόκειται για ένα βουνό, τμήμα της οροσειράς του Ανατολικού Ορβήλου, με μέγιστο υψόμετρο 2.914 μ. εντός Βουλγαρίας.

Βρίσκεται στα σύνορα των νομών Δράμας και Σερρών, ενώ συνεχίζεται και πέρα από τα σύνορα της Ελλάδας προς την πλευρά της Βουλγαρίας (Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ), αποτελώντας το νοτιότερο βουνό της οροσειράς Πιρίν. Συνδέεται στα ανατολικά με το Φαλακρό, στα νότια με το Μενοίκιο όρος, ενώ στα δυτικά με τα Όρη Βροντούς.

Η χλωρίδα περιλαμβάνει δάση πεύκων, οξιάς και εκτάσεις από αλπικά και υπαλπικά λιβάδια, ενώ η πανίδα λύκους, αγριόγατες, αρκούδες, αίγαγρους, ελάφια και ζαρκάδια. Η πρόσβαση στο βουνό καθίσταται δυσχερής λόγω της έλλειψης οδικού δικτύου.

Όσον αφορά στο κλίμα, πάνω από τα 1400 μέτρα ανήκουν στην πολύ υγρή ζώνη, ενώ τα χαμηλότερα υψόμετρα ανήκουν στην υγρή ή ύφυγρη ζώνη με ψυχρό ή ήπιο χειμώνα.

Το βουνό αναφέρεται από τον Ηρόδοτο (5ο π.Χ.) και αργότερα από τον Αρριανό (2ο μ.Χ.) στην περιγραφή της πορείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κατά την εκστρατεία του εναντίον των Τριβαλλών: «... ορμηθέντα δη (Αλέξανδρον) εξ Αμφιπόλεως εμβαλείν ες Θράκην την των αυτονόμων καλουμένων Θρακών, Φιλίππους πόλιν εν αριστερά έχοντα και τον Όρβηλον το όρος ...». Στην τοπική λαϊκή παράδοση χαρακτηρίζεται ως το "αλύπητο βουνό", αφού έχει συνδεθεί με διάφορους θρύλους αναφορικά με θανάτους ανθρώπων που εκτέθηκαν στις εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες των παγωμένων χειμωνιάτικων νυχτών.

Παραπομπές

Πηγές
Προστατευόμενες περιοχές - Όρος Όρβηλος
Έλληνες Περιηγητές - Όρος Όρβηλος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Livepedia - Όρβηλος
 Dedov I. K. (2008). "Terrestrial gastropods (Mollusca, Gastropoda) of the Bulgarian part of the Alibotush Mts." Malacologica Bohemoslovaca 7: 17-20. PDF.

Όρβηλος
Βουνά της Δράμας
Βουνά των Σερρών
Βουνά της Βουλγαρίας
Ζευγολατιό (αποσαφήνιση)

Με την ονομασία Ζευγολατιόή  Ζευγολατείο υπάρχουν τα εξής ελληνικά τοπωνύμια:

Σημερινοί οικισμοί
 Ζευγολατιό Αρκαδίας, οικισμός του Δήμου Τρίπολης στην Αρκαδία.
 Ζευγολατιό Αχαΐας, οικισμός του Δήμου Καλαβρύτων στην Αχαΐα.
 Ζευγολατιό Κορινθίας, κωμόπολη του Δήμου Βέλου-Βόχας στην Κορινθία.
 Ζευγολατιό Λακωνίας, χωριό του Νομού Λακωνίας.
 Ζευγολατιό Μεσσηνίας, οικισμός του Δήμου Οιχαλίας στη Μεσσηνία.
 Ζευγολατιό Σερρών, οικισμός του Δήμου Ηρακλείας στις Σέρρες.

Πρώην οικισμοί
 Ζευγολατιό Ξυλοκάστρου Κορινθίας, μεταγενέστερα Ζευγολάτειο, πρώην οικισμός και συνοικία του Ξυλοκάστρου στην Κορινθία.

Παλαιότερη ονομασία οικισμών
 Ζευγολατιό Αιγιαλείας Αχαΐας, παλιά ονομασία του οικισμού Ελίκη του Δήμου Αιγιαλείας στην Αχαΐα.

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μάνος Κοντολέων

Ο Μάνος Κοντολέων (14 Νοεμβρίου 1946) είναι Έλληνας πεζογράφος, διηγηματογράφος και κριτικός.

Βιογραφία 
Ο Μάνος Κοντολέων γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Έχει παρουσία στο χώρο της λογοτεχνίας για ενήλικες αναγνώστες, όσο και στη λογοτεχνία που αφορά τα παιδιά και τους νέους. Παράλληλα γράφει κριτικά σημειώματα σε εφημερίδες (Αυγή, Καθημερινή κ.ά.) και σε περιοδικά (Διαβάζω, Πόρφυρας, Τραμ κ.ά.)   Έχει γράψει σενάρια τηλεοπτικών προγραμμάτων για παιδιά, ενώ υπήρξε και συνεργάτης του Γ΄ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.
Με τη λογοτεχνία ασχολείται από τα παιδικά του χρόνια, δημοσιεύοντας μικρά κείμενα στο περιοδικό "Διάπλασις των Παίδων". Η πρώτη του επίσημη παρουσία στα Ελληνικά γράμματα γίνεται το 1969 με τη δημοσίευση διηγήματός του σε ανθολογία νέων συγγραφέων που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Κάλβος. Το 1979 κυκλοφορούν τα πρώτα του βιβλία.

Υπήρξε κατά διαστήματα μέλος των Δ. Σ. του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, της Εταιρείας Συγγραφέων και του Ελληνικού Τμήματος Βιβλίων για τη Νεότητα (ΙΒΒΥ). Υπήρξε αντιπρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Unicef.

Η σύζυγός του είναι η Κώστια Κοντολέων, η οποία είναι επίσης συγγραφέας και μεταφράστρια.<ref>Λεξικό νεοελληνικής λογοτεχνίας: Πρόσωπα - Έργα - Ρεύματα - Όροι, Αθήνα : Πατάκης, 2007, σελ. 1119</ref> Έχουν αποκτήσει δύο παιδιά -την Άννα η οποία είναι συγγραφέας και τον Δομήνικο ο οποίος είναι δημοσιογράφος.

Έχει αριστερές πολιτικές απόψεις, ενώ έχει υπογράψει την δήλωση στήριξης της ευρωπαϊκής αριστεράς, την οποία υπέγραψαν 180 άνθρωποι του πνεύματος και των τεχνών.

 Εργογραφία 

 Βραβεύσεις 
 1997 Κρατικό βραβείο λογοτεχνίας "Μάσκα στο φεγγάρι"
 2009 Κρατικό βραβείο λογοτεχνίας "Πολύτιμα δώρα"
 Το 2002 ήταν υποψήφιος για το Διεθνές Βραβείο Άντερσεν, ενώ ένα από τα μυθιστορήματά του, Ο Δομήνικος, έχει αναγραφεί στον Διεθνή Τιμητικό Πίνακα της ΙΒΒΥ
 Το Φεύγει, Έρχεται έχει βραβευτεί από τον Κύκλο Παιδικού Βιβλίου (Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ)

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Εκδόσεις Πατάκη, σελ. 1110

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Επίσημο blog
 Συνέντευξη στην εκπομπή Καλό Μεσημέρι''

Νεοέλληνες λογοτέχνες
Έλληνες διηγηματογράφοι
Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας
Εκκλησία Σαν Κατάλντο (Παλέρμο)

Η εκκλησία του Σαν Κατάλντο με τους τρεις κόκκινους τρούλους (Ιταλ.: San Cataldo) που βρίσκεται στην πλατεία Μπελίνι (piazza Bellini), αποτελεί ένα από τα πιο σαγηνευτικά σημεία του Παλέρμο. 

Η εκκλησία ιδρύθηκε από τον Maione di Bari, την εποχή που ήταν ναύαρχος του Γουλιέλμου Α΄, δηλαδή μεταξύ 1154 και 1160, ενώ στη συνέχεια το κτίριο ανατέθηκε στους Βενεδικτίνους του Μονρεάλε, οι οποίοι το διαφύλαξαν ως το 1787.

Το 1882, μετά από πολλές τροποποιήσεις (το κτίσμα χρησιμοποιήθηκε και ως ταχυδρομείο), η εκκλησία συντηρήθηκε εξ ολοκλήρου και επαναφέρθηκε στη λιτή αρχιτεκτονική της σύνθεση.

Το εξωτερικό, φτιαγμένο από ψαμμίτη, είναι συμπαγές και μετριάζεται από την παρουσία των τόξων. Ψηλά κυριαρχούν οι τρεις επιβλητικοί τρούλοι, οι οποίοι με το κόκκινο χρώμα τους δημιουργούν μία ευχάριστη χρωματική αντίθεση με τη μονοχρωμία των τοίχων. Το εσωτερικό διαμορφώνεται από τα τρία κλίτη, εκ των οποίων το κεντρικό αρθρώνεται ρυθμικά από τους τρεις τρούλους, χωρισμένα από κολώνες.

Φωτογραφίες 

Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία
Κτίρια και κατασκευές στην Σικελία
Παλέρμο
Έπαυλη Τούγκεντατ

Η Έπαυλη Τούγκεντατ (Villa Tugendhat) θεωρείται αριστούργημα του Γερμανού αρχιτέκτονα Μις φαν ντερ Ρόε.

Κτισμένη το 1930 στο Μπρνο της Τσεχοσλοβακίας (σημερινή Τσεχία), για τον Φριτς Τούγκεντατ και τη σύζυγό του Γκρέτα, η έπαυλη έγινε σύντομα ένα σύμβολο της σύγχρονης αρχιτεκτονικής και του λειτουργισμού.

Ο αρχιτέκτονας επέλεξε το μπετόν και το σίδερο ως υλικά προκειμένου να επιτευχθεί ένα συναίσθημα του διαστήματος και του φωτός. Σχεδίασε, επίσης, όλα τα έπιπλα. Δύο τύποι πολυθρονών που σχεδιάστηκαν για το κτήριο, η «Καρέκλα Τούγκεντατ» και η «Καρέκλα Μπρνο», παράγονται μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχει κανένα έργο ζωγραφικής ή διακοσμητικό στοιχείο στην έπαυλη, αλλά το εσωτερικό δεν χαρακτηρίζεται σε καμία περίπτωση λιτό, εξαιτίας της χρήσης φυσικά διαμορφωμένων υλικών, όπως ο όνυχας και τα σπάνια τροπικά ξύλα.

Είναι, επίσης, αρκετά μεγάλη για ένα οικογενειακό σπίτι, γεγονός που μπορεί να ξενίσει τους περιστασιακούς επισκέπτες, δεδομένου ότι η κομψή απλότητα των δωματίων που χρησιμοποιούνταν από την οικογένεια αντισταθμίζεται από έναν πολύ μεγάλο χώρο που καταλαμβάνεται από διάφορα βοηθητικά δωμάτια.

Ο Φριτς και η Γκρέτα Τούγκεντατ, που ήταν Εβραίοι, αποχώρησαν από την Τσεχοσλοβακία με τα παιδιά τους το 1938, λίγο πριν η χώρα διαμελιστεί μετά από τη Συμφωνία του Μονάχου. Δεν επέστρεψαν ποτέ. Το σπίτι χρησιμοποιήθηκε για διάφορους πρακτικούς λόγους τις δεκαετίες μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το 1992 οι πολιτικοί ηγέτες της Τσεχοσλοβακίας συναντήθηκαν εκεί για να υπογράψουν το έγγραφο που διαίρεσε τυπικά τη χώρα σε δύο μέρη, στις Δημοκρατίες της Τσεχίας και της Σλοβακίας. Από το 1994 η έπαυλη είναι ανοικτή στο κοινό σαν μουσείο. Το 2001 κηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Εικόνες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα της Έπαυλης Τούγκεντατ 
 Φωτορεπορτάζ στην Έπαυλη Τούγκεντατ 
 Ψηφιακή περιήγηση στην Έπαυλη Τούγκεντατ 

Επαυλη Τουγκεντατ
Επαυλη Τουγκεντατ
Τουγκεντατ
Επαυλη
Καμβούνια όρη

Τα Καμβούνια είναι βουνό της βόρειας Ελλάδας με υψόμετρο 1615 μέτρα. Απλώνονται κατά μήκος των συνόρων των νομών Λάρισας και Κοζάνης ενώ ένα τμήμα τους εισχωρεί και στον νομό Γρεβενών. Περικλείονται στα ανατολικά από τον Όλυμπο, στα βορειανατολικά από τα Πιέρια, στα δυτικά από τα Χάσια, στα νότια από τα Αντιχάσια ενώ βόρεια καταλήγουν στην τεχνητή λίμνη του Αλιάκμονα. Ο πιο ορεινός οικισμός των Καμβουνίων είναι ο Μεταξάς Κοζάνης (1060μ.)

Παραπομπές

Βουνά της Λάρισας
Βουνά της Κοζάνης
Βουνά των Γρεβενών
Άνω Ταρσός Κορινθίας

Ο Άνω Ταρσός είναι ορεινό χωριό του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται κτισμένος στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Κράθη σε υψόμετρο 1.069 μέτρων κοντά στον Κάτω Ταρσό. Αποτελεί τμήμα της κοινότητας Κάτω Ταρσού που ανήκει διοικητικά στην δημοτική ενότητα Φενεού του δήμο Σικυωνίων της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 16 μόνιμους κατοίκους.

Γενικά στοιχεία 
Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις ανατολικές πλαγιές του Χελμού και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας. Κοντά στο χωριό υπάρχουν βάραθρο βάθους περίπου 40 μέτρων, το οποίο διαθέτει στον πυθμένα του σταλακτίτες, καθώς και οι πηγές μικρού παραποτάμου του Όλβιου (Φονιάτικου). Παράλληλα στην ευρύτερη περιοχή καταγράφονται αξιόλογες μορφές χλωρίδας και πανίδας.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο Άνω Ταρσός - όπως και ο γειτονικός Κάτω Ταρσός - ιδρύθηκε πιθανότατα τον 17ο αιώνα πάνω στα ερείπια της βυζαντινής πόλης της Ταρσού στα βόρεια της πεδιάδας της Φενεού. Στη στατιστική που συνέταξε η γαλλική επιστημονική αποστολή το 1829 - 1830 αναφέρεται ο οικισμός Ταρσός, στον οποίο κατοικούσαν 75 οικογένειες. Την ίδια περίοδο οι κάτοικοί του διακρίνονταν ως ικανοί κτίστες. Κατά τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, ο πληθυσμός του χωριού υπέστη αισθητή μείωση η οποία οφειλόταν στην υπερπόντια μετανάστευση προς τις ΗΠΑ. 

Διοικητικά, το 1834 ο Άνω Ταρσός υπήχθη με βάση το διάταγμα της 10ης Μαΐου στον δήμο Ταρσού και το 1845 προσαρτήθηκε στο δήμο Φενεού όπου παρέμεινε μέχρι το 1912. Στη συνέχεια υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Κορινθίας ενώ αργότερα προσαρτήθηκε στον καποδιστριακό δήμο Φενεού. Από το 2011 υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Σικυωνίων.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νομός Κορινθίας-Κάτω Ταρσός
Δήμος Φενεού - Ταρσός

Χωριά του νομού Κορινθίας
Δήμος Σικυωνίων
Μαργαρίτα Καραπάνου

Η Μαργαρίτα Καραπάνου ήταν Ελληνίδα πεζογράφος.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Ήταν κόρη της πεζογράφου και θεατρικής συγγραφέα Μαργαρίτας Λυμπεράκη και του ποιητή και δικηγόρου Γιώργου Καραπάνου και εγγονή του Θέμου Λυμπεράκη και της Σαπφώς Μέξη. Το 1959 ακολούθησε τη μητέρα της στη Γαλλία. Σπούδασε κινηματογράφο και φιλοσοφία στο Παρίσι και νηπιαγωγός δι’ αλληλογραφίας  στο Λονδίνο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε σαν νηπιαγωγός στην Αθήνα. Παντρεύτηκε αλλά ο γάμος της είχε μικρή διάρκεια.

Πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου του 2008 στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν λόγω της πνευμονοπάθειας που την ταλαιπωρούσε.

Συγγραφικό έργο 
Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» κυκλοφόρησε το 1976. Το δεύτερο, «Ο Υπνοβάτης», τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερου ξένου μυθιστορήματος στη Γαλλία το 1988. Βιβλία της έχουν εκδοθεί σε διάφορες χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ολλανδία, η Ιταλία, η Σουηδία και το Ισραήλ.

Λίγες ημέρες πριν τον θάνατό της κυκλοφόρησαν τα δύο τελευταία της αυτοβιογραφικά βιβλία. Το «Δε μ' αγαπάς. Μ' αγαπάς» στο οποίο περιλαμβάνονται 117 γράμματα που της έστειλε η μητέρα της από το Παρίσι και το «Η ζωή είναι αγρίως απίθανη», στο οποίο περιέχεται τα ημερολόγιο που τηρούσε από ηλικία δεκατριών έως τριάντα τριών ετών (1959-1979).

Βιβλιογραφία

Μυθιστορήματα 
 Η Κασσάνδρα και ο Λύκος. 1976. Ερμής. 1997. Καστανιώτης. ISBN 960-03-1998-7
 Ο υπνοβάτης. 1985. Ερμής. 1997. Καστανιώτης. ISBN  960-03-0870-5
 Rien ne va plus. Ερμής. 1991.
 Ναι. 1999. Ωκεανίδα. ISBN 960-410-119-6
 Lee και Lou. 2003. Ωκεανίδα. ISBN 960-410-291-5
 Μαμά. 2004. Ωκεανίδα. ISBN 960-410-333-4

Βιογραφικά 
 Μήπως;. 2006. Ωκεανίδα. ISBN 960-410-432-2 (δημόσια εξομολόγηση με τη καθηγήτρια Ψυχολογίας Φωτεινή  Τσαλίκογλου)
 Δε μ' αγαπάς. Μ' αγαπάς. 2008. Ωκεανίδα. ISBN 960-03-4837-5
 Η ζωή είναι αγρίως απίθανη. 2008. Ωκεανίδα. ISBN 960-410-541-8

Συμμετοχές σε ανθολογίες 
 Harper's Anthology, Bitches and sad Iadies. Νέα Υόρκη. 1975.
 Alberto Manguel, The gates af Paradise. The Anthology of Erotic short fiction. Τορόντο. 1993.

Παραπομπές

Πηγές 
 Βιογραφικό και κριτικές του έργου της Μαργαρίτας Καραπάνου από την ιστοσελίδα «Ελλάδα: Τιμώμενη χώρα στην έκθεση βιβλίου της Φραγκφούρτης 2001»
 Το μάδημα της Μαργαρίτας, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα, 23 Νοεμβρίου 2008, ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2008.
 Στην αγκαλιά της μαμάς Μαργαρίτας, της Δέσποινας Σαββοπούλου, Ελεύθερος Τύπος, 3 Δεκεμβρίου 2008, ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2008.
 Το λυπημένο κορίτσι του Παρισιού και της Ύδρας, του Βασίλη Κ. Καλαμαρά, Ελευθεροτυπία, 3 Δεκεμβρίου 2008, ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2008.
 Τελευταίο αντίο στη συγγραφέα του «Υπνοβάτη», του Νίκου Μπακουνάκη, Το Βήμα'', 3 Δεκεμβρίου 2008, ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2008.
 Η ζωή της ήταν αγρίως απίθανη, της Όλγας Σέλλα, Η Καθημερινή, 3 Δεκεμβρίου 2008, ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2017.

Νεοέλληνες λογοτέχνες
Ελληνίδες συγγραφείς
Μάλεμε Χανίων

Το Μάλεμε είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κυδωνίας. Απέχει 16 χλμ από τα Χανιά και υπάγεται διοικητικά στο δήμο Πλατανιά του νομού Χανίων.

Κοινότητα Μάλεμε 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Μάλεμε έχει 710 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κ. Στυλιανή Κατάκη.

Κοινοτάρχες Μάλεμε 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μάλεμε.

Το αεροδρόμιο Μάλεμε αποτέλεσε έναν εκ των κύριων στόχων των Γερμανών αλεξιπτωτιστών που εισέβαλαν στην Κρητη το 1941, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Την περιοχή υπερασπίζονταν Νεοζηλανδοί στρατιώτες, οι οποίοι πολέμησαν με μεγάλη γενναιότητα. Ωστόσο, οι λανθασμένες αποφάσεις της ηγεσίας τους και τα προβλήματα επικοινωνίας είχαν ως αποτέλεσμα την αποχώρηση του τάγματος που φρουρούσε το Μάλεμε. Έτσι, οι αλεξιπτωτιστές κατέλαβαν το τοπικό αεροδρόμιο, γεγονός που επέτρεψε την αερομεταφορά των απαραίτητων ενισχύσεων για την κατάληψη του νησιού. Έπειτα, οι γερμανικές δυνάμεις κατευθύνθηκαν ανατολικά, ολοκληρώνοντας το έργο τους.

Οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές που έχασαν τη ζωή τους κατά τη μάχη του Μάλεμε είναι θαμμένοι στο Γερμανικό Νεκροταφείο που βρίσκεται στο λόφο πάνω από το μαλεμε(). Έξω από το Μάλεμε, κοντά στη γέφυρα του Ταυρωνίτη, βρίσκεται επίσης το μνημείο των πεσόντων αεροπόρων της RAF που σκοτώθηκαν
().

Στο Μάλεμε ανακαλύφθηκε θολωτός τάφος της ύστερης Μινωικής περιόδου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φωτογραφίες του Γερμανικού νεκροταφείου

Χωριά του νομού Χανίων
Σίθωνας

Στην ελληνική μυθολογία ο Σίθωνας (Σίθων) ήταν βασιλιάς της θρακικής Χερσονήσου ή του λαού των Οδομάντων. Ο Σίθωνας γενεαλογείται ως γιος του θεού `Αρη ή του θεού Ποσειδώνα και της Όσσας. Ο Σίθωνας πήρε ως σύζυγό του τη Νύμφη Μενδηίδα ή την Αγχινόη, κόρη του Νείλου. Οι μυθογράφοι αναφέρουν τον Σίθωνα ως τον «επώνυμο ήρωα» της Σιθωνίας, δηλαδή η Σιθωνία πήρε το όνομά του.

 Το γένος πεταλούδας Sithon πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό βασιλιά.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 672

Σιθωνας
Σιθωνας
Ιωάννης Παπακυριακού

Ο Ιωάννης Παπακυριακού ή Ιωάννης Ολύμπιος (γενν. στη Σκοτίνα στις 24 Αυγούστου 1864 - 2 Μαρτίου 1946) ήταν Έλληνας γιατρός και εκπαιδευτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Κατά κόσμο Ιωάννης Παπακυριακού γεννήθηκε στην Σκοτίνα και ήταν γιος του Βασίλειου Παπακυριακού. Είχε δύο αδελφές, ενώ είχε και δύο αδερφές, την Αικατερίνη και την Γραμματή. Σε πολύ μικρή ηλικία έφυγε από την γενέτειρα του Σκοτίνα για την Μυτιλήνη, μετά από πρόσκληση του Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Καλλινίκου, ο οποίος εφησύχαζε στην Μυτιλήνη μετά το 1863. Εκεί σπούδασε με υποτροφία του Πατριάρχη Καλλινίκου και τέλος χρημάτισε γυμνασιάρχης σε πολλά σχολεία της πόλης της Μυτιλήνης. Συνέγραψε τα εξής έργα:

 «Αι παιδαγωγικαί ιδέαι του Καντίου» , άρθρο στο περιοδικό Η Μελέτη, τεύχος 6 (1912) 
 «Η φιλοσοφία του Πλάτωνος ως σύστημα ερμηνευομένη», Τόμος Α΄, «Η διαλεκτικη των ιδεων και η καθαρη ιδεολογία», Μυτιλήνη, 1910 

Εκτός των άλλων σπουδών του, είχε σπουδάσει και την επιστήμη της ιατρικής, εργαζόμενος ως γιατρός στα νοσοκομεία της υπόδουλης Ανατολικής Ρωμυλίας. Ο ίδιος για να τιμήσει το χωριό καταγωγής του την Σκοτίνα, άλλαξε το επώνυμο του από Παπακυριακού σε Ολύμπιος. Πέθανε στις 2 Μαρτίου του 1946 και ετάφη δημοσία δαπάνη στην πόλη της Μυτιλήνης.

Παραπομπές

Πηγές 
 ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ και Καλλίνικος Ιωάννου Καλιαμπού Σκοτίνα 2003
 Ευάγγελος Καραγιάννης, Ιωάννης ο Ολύμπιος, Ο σοφός Γυμνασιάρχης της Μυτιλήνης, Μυτιλήνη, 1982
 Ιατρικό Συνέδριο Ενόπλων Δυνάμεων, Οι άγνωστοι γιατροί του 1821

Έλληνες εκπαιδευτικοί
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Τεκές Χαλά Σουλτάνας

Το Χαλά Σουλτάν Τεκκέ είναι μουσουλμανικό τέμενος που βρίσκεται 5 χιλιόμετρα από τη Λάρνακα της Κύπρου.

Χτίστηκε το 1787 για να ανακατασκευαστεί το 1816 προς τιμή της Ουμ Χαράμ. Εκεί σκοτώθηκε η Ουμ το 647 πέφτοντας από το άλογό της κατά την επίσκεψη της στο νησί στη διάρκεια της αραβικής επιδρομής του Μοαβία. 

Το τέμενος είναι από τους σημαντικότερους τόπους λατρείας της μουσουλμανικής θρησκείας, αναφέρεται τέταρτο μετά τα τεμένη της Μέκκας, της Μεδίνας και του Αλ Ακσιά στην Ιερουσαλήμ.

Ο τάφος της Ουμ βρίσκεται μέσα στο τέμενος είναι καλυμμένος με υφάσματα και περιβάλλεται από ένα τρίλιθο κατασκεύασμα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Το τέμενος Χαλά Σουλτάν Τεκκέ

Χαλα
Λάρνακα
Αρχαιολογικοί τόποι στην Κύπρο
Δρομολαξιά
Ακάμας (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ακάμας (< ἀ- (μη) + κάμνω (κουράζομαι), «ο ακούραστος») ήταν γνωστά δύο πρόσωπα.

Ακάμας, γιος του Αντήνορα και της Θεανούς εγγονός του Κισσέως. Ήρωας του Τρωικού πολέμου, θανατώθηκε από τον Μηριόνη.
Ακάμας, γιος του Θησέα και της Φαίδρας (κατ'άλλους της Αριάδνης), εγγονός του Μίνωα. Επώνυμος και ιδρυτής δύο πόλεων, του Ακάμαντα στη Κύπρο και του Ακάμαντα στη Φρυγία. 
Ακάμας, Δασική έκταση και το δυτικότερο ακρωτήρι στην Κύπρο

Πηγές 
''Encyclopaedia Perthensis; Or Universal Dictionary of the Arts, Sciences, Literature, &c. Intended to Supersede the Use of Other Books of Reference'', έκδοση Printed by John Brown, 1816

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Έξαρχος (αποσαφήνιση)

Ο έξαρχος είναι πολιτικός και εκκλησιαστικός τίτλος.

Με την ονομασία αυτή υπάρχουν δύο χωριά της Ελλάδας:
 ο Έξαρχος Γρεβενών και 
 ο Έξαρχος Φθιώτιδας

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κύπρια Έπη

Τα Κύπρια έπη είναι  έπη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, ευρέως γνωστά στην κλασική περίοδο, αν και στη συνέχεια χάθηκαν. Το έργο αποτελεί τμήμα του τρωικού κύκλου σε επικό εξάμετρο στίχο. Η ιστορία του Κυπρίου έπους χρονολογικά κατατάσσεται πρώτο στον επικό κύκλο και ακολουθεί η Ιλιάδα του Ομήρου. Το ποίημα αποτελείται από 11 βιβλία με επικό στίχο.

Ημερομηνία και πιθανός συγγραφέας 
Τα Κύπρια έπη πιθανολογούνται ότι γράφτηκαν περίπου τον 8ο αιώνα π.Χ και με τη μορφή που γράφτηκαν έγιναν γνωστά στην κλασική Ελλάδα . Ο συγγραφέας πρέπει να γνώριζε το κείμενο της Ιλιάδας, γιατί τα Κύπρια έπη προετοιμάζουν τον αναγνώστη για τα γεγονότα που συμβαίνουν στην Ιλιάδα. Τα περισσότερα γεγονότα των Κυπρίων τα ομηρικά έπη τα ήξεραν, με εξαίρεση τον θάνατο του Παλαμήδη. Το έπος πιστεύεται ότι το έγραψε ο Στασίνος ή ο Ηγησίας με επικρατέστερο τον Στασίνο, το οποίο δικαιολογεί το όνομα Κύπρια γιατί και οι δύο επικοί ποιητές κατάγονταν από την Κύπρο. Σύμφωνα με την παράδοση ο Στασίνος ήταν γαμπρός του Ομήρου και επειδή δεν είχε χρήματα τού έδωσε για προίκα το έπος Κύπρια έπη. Οι ακόλουθοι στίχοι περιγράφουν το γεγονός:
Στασῖνος ὁ τὰ Κύπρια συγγράμματα ποιήσας
ἅπερ οἱ πλείους λέγουσιν Ὁμήρου πεφυκέναι,
εἰς προῖκα δὲ σὺν χρήμασι δοθῆναι τῷ Στασίνῳ

Σωθέντα αποσπάσματα 
Περίπου πενήντα τέσσερεις στίχοι από το αρχικό κείμενο επιβιώνουν σήμερα σε σύνοψη του έπους μαζί με με όλα τα κύκλια έπη από το Χρηστομάθεια γραμματική<ref>Ή Χρηστομαθείας γραμματικής εκλογαί',  σύμφωνα με τον Severyns 1938, 65-9 και 1953, 248.</ref> του Πρόκλου (πιθανώς νεοπλατωνικού λογίου του 2ου αιώνα, του Ευτύχιου Πρόκλου ή άλλου άγνωστου γραμματικού του 5ου αιώνα π.Χ.). Ελάχιστα αποσπάσματα σώζονται από τον Φώτιο στο ΜυριόβιβλοςΠατριάρχου Φωτίου Βιβλιοθήκη ή Μυριόβιλος, κωδ. 239.

 Βασικά θέματα 
Τα Κύπρια έπη διηγούνταν τα πριν την Ιλιάδα γεγονότα. Άρχιζαν με την πεποίθηση του συγγραφέα ότι ο Τρωικός πόλεμος έγινε από τη συνετή σκέψη του Δία γιά να ανακουφίσει την «πλατύστερνη» γη από τον υπερπληθυσμό. Στη συνέχεια αναφέρει τους γάμους της Θέτιδας και του Πηλέα και τη φιλονικία Ήρας, Αθηνάς και Αφροδίτης για το ποια είναι η «καλλίστη». Συνεχιζόταν με την κρίση του Πάρη, την αρπαγή της ωραίας Ελένης, τη σύναξη των Αχαιών στην Αυλίδα, την απόβαση στο Ίλιον και τα πρώτα εννέα χρόνια του τρωικού πολέμου.

 Παραπομπές 

 Άτακτα
Βιβλιογραφία
Severyns, A. 1938, Recherches sur la Chrestomathie de Proclos: Le Codex 239 de Photius. Vol II, Paris: Librairie E. Droz.
Severyns, A. 1953, Recherches sur la Chrestomathie de Proclos, Vol III, La Vita Homeri et les sommaires du Cycle'', Paris: Librairie E. Droz.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Κύπρια έπη, ανακτήθηκε 25/12/2008
Athēnaíou Deipnosofístai: Athenaei Deipnosophistae libri XV, Εκδοση sumtibus et typis C. Tauchnitii, 1834

Γραφείο τύπου και πληροφοριών Κυπριακής Δημοκρατίας

Επη
Έπη
Αρχαία ελληνικά έπη
Autocar

Το Autocar είναι ένα εβδομαδιαίο περιοδικό για την αυτοκίνηση, το οποίο ξεκίνησε να εκδίδεται στη Βρετανία από το 1895. Είναι το παλαιότερο περιοδικό για αυτοκίνητα που υπάρχει ακόμα. Στην Ελλάδα κυκλοφορούσε ως δώρο με εφημερίδες του Σαββατοκύριακου (Ελευθεροτυπία, Ελεύθερος Τύπος).

Ιστορία 
Το Autocar πρωτοεκδόθηκε ως περιοδικό εβδομαδιαίας κυκλοφορίας, με αρχικό τίτλο "The Autocar". Το πρώτο τεύχος του κυκλοφόρησε στις 2 Νοεμβρίου 1895, όταν, όπως εκτιμάται, υπήρχαν 6 ή 7 αυτοκίνητα σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Η κυκλοφορία του συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την ίδια εβδομαδιαία συχνότητα, με μόνη διακοπή της κυκλοφορίας στη δεκαετία του 1970 λόγω απεργιών. Το 1988 το Autocar απορρόφησε το ανταγωνιστικό του μέχρι τότε περιοδικό The Motor, και για σύντομο χρονικό διάστημα μετονομάστηκε σε Autocar & Motor, πριν τελικώς παγιωθεί σε Autocar, ονομασία που διατηρεί μέχρι σήμερα. Αξιοσημείωτα είναι τα Χριστουγεννιάτικα τεύχη του περιοδικού, στα οποία παρουσιάζονται εξωτικά ή φανταστικά οχήματα, όπως για παράδειγμα το έλκηθρο του Αγίου Βασίλη.

Ελλάδα 

Στην Ελλάδα, το Autocar κυκλοφόρησε ως ανεξάρτητο εβδομαδιαίο περιοδικό στα ελληνικά το Μάρτιο του 2000. Τον Ιανουάριο του 2004 συμπληρώθηκε από τη μηνιαία έκδοση Super Autocar, ενώ από τον Απρίλιο του 2008 κυκλοφορούσε κάθε Σάββατο μαζί με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία και στη συνέχεια με την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος.

Πρόσφατη πορεία 

Μέσα στην τελευταία δεκαετία το περιοδικό έχει αδειοδοτήσει την τοπική έκδοσή του σε 19 χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Από το Σάββατο 6/4/2019 και κάθε 1ο Σάββατο του μήνα θα κυκλοφορεί με την Εφημερίδα των Συντακτών Σαββατοκύριακο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος Βρετανικός ιστότοπος του Autocar
 Επίσημος Ελληνικός ιστότοπος του Autocar

Περιοδικά αυτοκίνησης
Ελληνικά περιοδικά
Αντέρως

Κατά την Ελληνική Μυθολογία ο Αντέρως, (Αντέρωτας), φέρεται να ήταν αδελφός του Έρωτα, γιος της θεάς Αφροδίτης και του Άρη ως ιδιαίτερη προσωποποίηση της αμοιβαιότητας που εκδηλώνεται στον έρωτα ειδικά μεταξύ ομοφύλων εφήβων. Την ιδέα της ανθρωπόμορφης αυτής εξειδίκευσης ίσως να έδωσε το γεγονός ότι σχεδόν όλες οι παραστάσεις του Αντέρωτα τον παρουσιάζουν σε σύμπλεγμα με τον Έρωτα μέσα σε παλαίστρες και γυμναστήρια.

Κατ΄ άλλη όμως εκδοχή ο πτερωτός Αντέρως εκπροσωπούσε τον ατυχή έρωτα από την απεικόνισή του με σκουρόχρωμα μαλλιά και με συνεπτυγμένες πτέρυγες σε αντίθεση με τον Έρωτα που φέρονταν ξανθός με ευρείς πτέρυγες έτοιμος να πετάξει. Επίσης στη μυθολογία φέρεται και ως δευτερεύουσα θεότητα τιμωρός της σκληρότητας και της μη ανταπόδοσης ερωτικού καλέσματος καθώς και της έλλειψης πίστης στον έρωτα, αποκαλούμενος εξ αυτού ως "Αντέρως Αλάστωρ" (= Αντέρωτας Αλητήριος ή ολέθριος), που είχε καταστεί περίφημη σχετική αρχαία έκφραση.

Κατ΄ άλλους όμως, όπως υποστηρίζει π.χ. και ο Γκομλέν στον Αντέρωτα οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν ιδιότητες εντελώς αντίθετες μ΄ εκείνες του Έρωτα με τον οποίον ετυμολογικά φέρεται αντίπαλος. Αντιπροσώπευε δηλαδή την απέχθεια, την αποστροφή και την απομάκρυνση που χαρακτηρίζει μεταξύ τους τα διάφορα ζώα. Και επειδή πίστευαν οι αρχαίοι πως τόσο ο Έρως όσο και ο Αντέρως επεξέτειναν την επιρροή τους επί πάντων των όντων πέρα από τα έμψυχα, δηλαδή και στα φυτά, λίμνες, ποταμούς, ως αναγκαία αρμονία και ισορροπία της φύσης ο Αντέρως τελικά ήταν ευεργετική δευτερεύουσα θεότητα που εμπόδιζε τις διάφορες έλξεις στη φύση που θα μπορούσαν να επαναφέρουν το χάος των κατακλυσμών, όπου τα πάντα ήταν συγκεχυμένα.

Παραστάσεις του Αντέρωτα υπάρχουν (διασώθηκαν) πολλές, σε σύμπλεγμα με τον Έρωτα όπως π.χ. σε παλαίστρα της Ίλιδας όπου ο Έρως κρατάει φοίνικα και ο Αντέρως προσπαθεί να του το αποσπάσει, περίπου ίδιο μαρμάρινο ανάγλυφο βρίσκεται στο Μουσείο της Νεάπολης όπου ο Αντέρως παρουσιάζεται με κυρτές πτέρυγες, καθώς και στο Παλάτσο Κολλόνα της Ρώμης, όπου δύο πτερωτοί δαίμονες συναγωνίζονται στο δρόμο σε λαμπαδηφορία. Στο Αμφιαράειο υπήρχε ζεύγος κυπέλλων που το ένα έφερε παράσταση του Αντέρωτα και το άλλο του Έρωτα. Βωμοί του Αντέρωτα υπήρχαν σε πολλά μέρη με κυρίαρχα εκείνα της Ίλιδας και στην Αθήνα που τιμόταν ως Αλάστωρ.

Δείτε επίσης 
 Μέλης
 Ίμερος
 Πόθος

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.3ος, σ.45

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Παιδιά του Άρη
Παιδιά της Αφροδίτης
Εκφράσεις
Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας
Βένδις

Στην ελληνική μυθολογία η Βένδις ή Βένδεια ήταν χθόνια τοπική θεότητα της Θράκης. Η λατρεία της γινόταν σε βαθιές σπηλιές κι οι γιορτές της είχαν οργιαστικό χαρακτήρα, μοιάζοντας με αντίστοιχες φρυγικές τελετές προς τιμήν του Σαβάζιου, με τον οποίο συσχετίζεται σε αρκετές πηγές της αρχαιότητας.

Όταν η λατρεία της εισήχθη στην υπόλοιπη Ελλάδα ως χθόνια ή σεληνιακή θεότητα ταυτιζόταν με την Περσεφόνη ή την Εκάτη, ενώ ως θεά του κυνηγιού ταυτίστηκε με την Άρτεμη ή χρησιμοποιήθηκε ως προσωνύμιό της (Άρτεμις Βενδίδα).

Κατά τους κλασσικούς χρόνους, οι Θράκες που είχαν μετοικήσει στην Αθήνα γιόρταζαν στον Πειραιά τα Βενδίδεια τη 19η ημέρα του μήνα Θαργηλιώνα, γιορτή στην οποία αναφέρεται ο Πλάτων στην Πολιτεία του. Στη Μουνιχία, άλλωστε, υπήρχε ναός αφιερωμένος στη Βένδιδα, αλλά και στη Μουνιχία Άρτεμη.

Παραπομπές

Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αθανασίου Αγγελόπουλου, Νέο λεξικό της Ελληνικής μυθολογίας, έκδοση Ελεύθερις σκέψις.
Θράκη: Πληθυσμός, ιστορία και γλώσσα
Κ.Γ.Κουρτίδου, Ιστορία της Θράκης, 1932, "Θρησκεία των Θράκων"

Χθόνιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Αρχαία Θράκη
Θεότητες του κυνηγιού
Θεότητες της μαγείας
Θεότητες της σελήνης
Αναργύρειος και Κοργιαλένειος Σχολή Σπετσών

Η Αναργύρειος και Κοργιαλένειος Σχολή Σπετσών (Α.Κ.Σ.Σ.) ήταν ένα σημαντικό σχολείο του 20ού αιώνα στην Ελλάδα.

Ιδρύθηκε από τούς εθνικούς ευεργέτες και δωρητές Σωτήριο Ανάργυρο και Μαρίνο Κοργιαλένη και εγκαινιάστηκε την 1η Οκτωβρίου 1927 από τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο πρώτος Διευθυντής της σχολής ήταν ο Άγγλος Eric Sloman.
Η αναγγελία για την ίδρυση της Σχολής είχε γίνει από τον Οκτώβριο του 1918 όταν ο Ανάργυρος εκδήλωσε την επιθυμία του να προσφέρει στο Ελληνικό Δημόσιο το ποσό του 1.000.000 δραχμών (ή των 40.000 λιρών Αγγλίας)

Επιλέχτηκαν οι Σπέτσες ως τόπος εγκατάστασης, λόγω καταγωγής του Σωτήριου Ανάργυρου και συγκεκριμένα μία ειδυλλιακή τοποθεσία στα περίχωρα της πόλης των Σπετσών, μπροστά από την παραλία Λιγονέρι. Ήταν πρότυπο δημόσιο σχολείο και υποδειγματικό οικοτροφείο. Η λειτουργία της σταμάτησε το 1983. Μεταξύ των μαθητών της Σχολής ήταν και οι τρεις αδελφοί Ξενάκη, ο Ζάχος Χατζηφωτίου, ο Ιάννης Ξενάκης (μαθηματικός, αρχιτέκτονας και μουσικός), ο Κοσμάς Ξενάκης (αρχιτέκτονας, πολεοδόμος, ζωγράφος και γλύπτης) και ο Ιάσων Ξενάκης (φιλόσοφος) καθώς και ο μετέπειτα πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης.  

Οι απόφοιτοι της Αναργυρείου και Κοργιαλένειου Σχολής, έχουν ιδρύσει σύλλογο (απόφοιτοι Α.Κ.Σ.Σ) ο οποίος εξακολουθεί να είναι ενεργός και δραστήριος. 

Από το 1983, οπότε και σταμάτησε να λειτουργεί  σαν σχολείο, το κτήριο είναι κάθε άλλο παρά εγκαταλελειμμένο. Δραστηριοποιείται ως πρότυπο Συνεδριακό Κέντρο, φιλοξενώντας παγκόσμια συνέδρια και σημαντικές διοργανώσεις. 

Στις εγκαταστάσεις της σχολής επίσης, στο κτήριο Ε', φιλοξενείται και λειτουργεί σήμερα το Λύκειο Σπετσών.

Αναφορές

Βιβλιογραφία
Γεώργιος Σταματίου,«Η Αναργύρειος και Κοργιαλένειος Σχολή Σπετσών: Ενα υποδειγματικό σχολείο» Γεώργιος Σταματίου, Εκδοση Πολιτιστικού Συλλόγου Σπετσών 2003
Γ.Π.Σταματίου, «Ο Βενιζέλος και ο ευεργέτης Σωτήριος Ανάργυρος»,Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.76 (Οκτώβρης 1974), σελ.78-83

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ιστοσ. akss.net, AKSS Graduates Directory - Αναργύρειος και Κοργιαλένειος Σχολή Σπετσών 
Ιστοσ. lyk-spets.att.sch.gr, Γενικό Λύκειο Σπετσών 

Σπέτσες
Σχολεία στην Ελλάδα
Συνεδριακά κέντρα στην Ελλάδα
Σ
Κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα

Το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα ή του Άη Λαρκού, βρίσκεται στην Κύπρο στην κατεχόμενη επαρχία Κερύνειας.

Κατασκευάστηκε από τους Βυζαντινούς τον 11ο αιώνα μ.Χ. στην ομώνυμη κορυφή του Πενταδάκτυλου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 725 μ. και ονομάστηκε έτσι επειδή στο σημείο αυτό είχε ασκητέψει ο Άγιος Ιλαρίωνας ο νέος. Είναι προσβάσιμο μόνο από τη νότια πλευρά του , στις υπόλοιπες περιβάλλεται από απρόσιτους γκρεμούς.

Μέσα στο κάστρο υπάρχει ναός από την εποχή της κατασκευής του (11ος αιώνας). Στη διάρκεια της Φραγκοκρατίας αποτέλεσε παραθεριστική κατοικία των φράγκων ηγεμόνων της Κύπρου. Εγκαταλείφθηκε και καταστράφηκε από τους Ενετούς τον 14ο αιώνα.

Λαϊκή παράδοση 
Το κάστρο συνδέεται με την παράδοση της Ρήγαινας. Σύμφωνα με αυτή το έχτισε μια όμορφη κυρά, η Ρήγαινα, η οποία όμως είχε κακή καρδιά και βασάνιζε τους εργάτες. Όταν τελείωσε η κατασκευή του διέταξε τους στρατιώτες της να πετάξουν στο γκρεμό τους εργάτες για να μην αποκαλύψουν τα μυστικά του κάστρου, όπως κι έγινε. Η ίδια παράδοση επικρατεί και για τα άλλα δύο κάστρα του Πενταδάκτυλου, το κάστρο του Βουφαβέντιου και το Κάστρο της Καντάρας.

Μία δεύτερη παράδοση λέει ότι το πολιορκούσαν εχθροί δύο χρόνια και κατάφεραν να το πάρουν με δόλο αφού ήταν απόρθητο. Έντυσαν έναν στρατιώτη γυναίκα που παρίστανε την έγκυο και φώναζε από τους πόνους της γέννας, τότε η Ρήγαινα τη λυπήθηκε και άνοιξε την πύλη να περάσει μέσα. Όταν άνοιξε η πύλη, όλος ο εχθρικός στρατός μπήκε μέσα και η Ρήγαινα για να μην πιαστεί αιχμάλωτη πήδησε στον γκρεμό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα

Πηγές 
 Καθημερινή, ένθετο "7 Ημέρες" , Κερύνεια "Επιστροφή" στην κατεχόμενη πόλη, τεύχος 23 Αυγούστου 1998.

Κάστρα στην Κύπρο
Επαρχία Κερύνειας
Βυζαντινά κάστρα
Βουφαβέντο

Το Βουφαβέντο είναι κάστρο της Κύπρου στον Πενταδάκτυλο στην, κατεχόμενη σήμερα, επαρχία Κερύνειας.

Κτίστηκε από τους Βυζαντινούς μετά την εδραίωση της κυριαρχίας τους στο νησί τον 11ο αιώνα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 954 μέτρων στην ομώνυμη κορυφή. Το κάστρο αναφέρεται σε γραπτές πηγές για πρώτη φορά το 1191, ενώ στην περίοδο της φραγκοκρατίας χρησιμοποιήθηκε σαν φυλακή. Τον 16ο αιώνα καταστράφηκε από τους Ενετούς .

Η ονομασία του πιθανολογείται ότι δόθηκε από τους Φράγκους προς ανάμνηση του κάστρου Βουφάντ στη Γαλλία. Το κάστρο επίσης ονομαζόταν και Κάστρο των λεόντων.

Λαϊκή παράδοση 
Το κάστρο συνδέεται με την παράδοση της Ρήγαινας. Σύμφωνα με αυτήν το έχτισε μια όμορφη κυρά, η Ρήγαινα, η οποία όμως είχε κακή καρδιά και βασάνιζε τους εργάτες. Όταν τελείωσε η κατασκευή του, διέταξε τους στρατιώτες της να πετάξουν στο γκρεμό τους εργάτες για να μην αποκαλύψουν τα μυστικά του κάστρου, όπως κι έγινε. Η ίδια παράδοση επικρατεί και για τα άλλα δύο κάστρα του Πενταδάκτυλου, το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα και το Κάστρο της Καντάρας.

Παραπομπές

Πηγές 
 Καθημερινή, ένθετο "7 Ημέρες", Κερύνεια: "Επιστροφή" στην κατεχόμενη πόλη, τεύχος 23, Αυγούστου 1998.

Κάστρα στην Κύπρο
Επαρχία Κερύνειας
Βυζαντινά κάστρα
Τζάκι Κέννεντι

Η Τζάκι Κέννεντι (αγγλ. Jackie Kennedy, πατρικό επώνυμο Μπουβιέ (αγγλ. Bouvier), μετέπειτα Ωνάση (αγγλ. Onassis), 28 Ιουλίου 1929 – 19 Μαΐου 1994) ήταν Αμερικανίδα κοσμική, συγγραφέας και φωτογράφος, που διατέλεσε Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών, ως σύζυγος του 35ου προέδρου Τζον Φ. Κέννεντι από τον Ιανουάριο του 1961 έως την δολοφονία του, τον Νοέμβριο του 1963. Επίσης, ήταν σύζυγος του Έλληνα μεγιστάνα και εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1929 στη Νέα Υόρκη ως Ζακλίν Λι Μπουβιέ (αγγλ. Jacqueline Lee Bouvier) και ήταν κόρη χρηματιστή. Έζησε σε πλούσιο κλίμα και πραγματοποίησε ικανοποιητικές σπουδές. Σπούδασε Γαλλική Λογοτεχνία και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, από όπου έλαβε και πτυχίο (BA) το 1951. 

Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1953, παντρεύτηκε τον Γερουσιαστή των Ηνωμένων Πολιτειών από την Μασαχουσέτη Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντι, με τον οποίο έμελλε να γίνει η Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών, με την άνοδο του συζύγου της στο προεδρικό αξίωμα των Ηνωμένων Πολιτειών τον Ιανουάριο του 1961. Η θητεία ως πρώτη κυρία κρίθηκε αρκετά επιτυχής. Απέκτησε με τον Τζον, δύο παιδιά: την Καρολίνα και τον Τζον τζούνιορ.  

Μετά τη δολοφονία του άντρα της, η Τζάκι συνδέθηκε με αρκετούς διάσημους άντρες για να καταλήξει στο τέλος να παντρευτεί τον Έλληνα πλοιοκτήτη και μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση σε ιδιωτική τελετή που πραγματοποιήθηκε στον Σκορπιό στις 20 Οκτωβρίου του 1968 τέσσερις μήνες μετά την δολοφονία του κουνιάδου της Ρόμπερτ Κέννεντι. Από το 1975 έως και τον Μάρτιο του 1994 εργαζόταν ως προϊστάμενη σε εκδοτικούς οίκους βιβλίων που αφορούσαν το μπαλέτο και τη μουσική. 

Το Δεκέμβριο του 1993 ύστερα από εξετάσεις στις οποίες υπεβλήθη οι γιατροί της ανακοίνωσαν ότι πάσχει από καρκίνο στους λεμφαδένες. Πέθανε το βράδυ της 19ης Μαΐου του 1994 στο Μανχάταν.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Wayne Koestenbaum: Jackie Ο - Der Fan und sein Star. Klett-Cotta, 1997, ISBN 3-608-91810-8
 Katherine Pancol: Jackie. Ullstein tb, 1997, ISBN 3-548-35722-9
 Donald Spoto: Jackie O. Europa, Hamburg 2000, ISBN 3-203-82045-5
 Sarah Bradford: Jackie Kennedy Onassis - Ein leidenschaftliches Leben. Fischer, 2003, ISBN 3-596-15830-3
 Elisabeth Veit: Jacqueline Kennedy. dtv, 2003, ISBN 3-423-30837-0

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Βιογραφικό σημείωμα 
 Jacqueline Kennedy: The White House Years 
 Jacqueline Bouvier Kennedy - John F. Kennedy Presidential Library  
Η Τζάκι Κέννεντι στο Divas the site 

Ζακλιν
Κενεντι
Ναυμαχία της Λάδης

Η Λάδη ήταν νησίδα ευρισκόμενη στα ανοιχτά της Μιλήτου η οποία, πλέον, έχει προσχωθεί λόγω των αλλούβιων αποθέσεων του ποταμού Μαιάνδρου. Κατά την αρχαιότητα έλαβαν εκεί χώρα δύο σημαντικές ναυμαχίες:

Ναυμαχία της Λάδης (494 π.Χ.), ανάμεσα στους Ίωνες και τους Πέρσες.
Ναυμαχία της Λάδης (201 π.Χ.), ανάμεσα στη Ρόδο και το βασιλιά της Μακεδονίας, Φίλιππο Ε'.
Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι τζούνιορ

Ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι τζούνιορ (John Fitzgerald Kennedy Jr., 25 Νοεμβρίου 1960 – 16 Ιουλίου 1999) ήταν Αμερικανός δικηγόρος, εκδότης και γιος του δολοφονηθέντα προέδρου των Η.Π.Α. Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι και της Ζακλίν Μπουβιέ Κένεντι.

Γεννήθηκε λίγες μέρες μετά την εκλογή του πατέρα του ως προέδρου των ΗΠΑ και από την αρχή της ζωής του τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω του. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του έζησε στον Λευκό Οίκο και μετά τη δολοφονία του πατέρα του μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος μέχρι τη δεκαετία του '90 όταν και τα παράτησε για να εκδώσει το περιοδικό "George".

Στις 16 Ιουλίου 1999 και ενώ κατευθυνόταν προς την Μασαχουσέτη όπου θα πραγματοποιείτο ο γάμος της ξαδέρφης του Ρόρι Κένεντι κατέπεσε το ιδιωτικό του αεροπλάνο, το οποίο πιλόταρε, στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού. Στο αεροσκάφος επέβαιναν η σύζυγός του, Κάρολαϊν Μπεσέτ, και η αδερφή της, οι οποίες και πέθαναν μαζί με τον Τζον Κένεντι. Το πτώμα του ανασύρθηκε τις επόμενες μέρες και η τέφρα του διασκορπίστηκε στη θάλασσα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Δημοσιεύσεις 
 μικρό Ντοκιμαντέρ 
 Διάφορες θεωρίες για τον θάνατό του 

Τζον Τζουνιορ
Ιρλανδοαμερικανοί
Κάστρο Κολοσσίου

Το Κάστρο Κολοσσίου είναι ένα μεσαιωνικό φρούριο λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Λεμεσού της Κύπρου. Το κτίριο έχει τρεις ορόφους , είναι χτισμένο με λίθους και οι τοίχοι του έχουν πάχος ενάμισι μέτρο.

Είχε μεγάλη στρατηγική σημασία αφού έλεγχε την περιοχή Κολόσσι που υπήρχαν φυτείες ζαχαροκάλαμου και παραγόταν ζάχαρη. Αρχικά χτίστηκε το 910π.χ. από τους Αγγλους, όταν η περιοχή δόθηκε στον ηγεμόνα της Κύπρου Ούγο Α΄. Το 1306 πέρασε στη κατοχή των Ναϊτών ιπποτών. Το κτίριο αποτελούσε κατοικία του επικεφαλής του τάγματος ενώ έδρευε εκεί και μικρή στρατιωτική δύναμη. Το φρούριο καταστράφηκε από τους Γενουάτες και τους Μαμελούκους για να ξαναχτιστεί το 1454.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Δήμος Λεμεσού , Το Κάστρο του Κολοσσιού

Κάστρα στην Κύπρο
Επαρχία Λεμεσού
Ναΐτες Ιππότες
Σταυροφορικά κάστρα