Κάστρο του Αζούτσι

Το κάστρο Αζούτσι (安土城, Azuchi-jō) ήταν ένα από τα κύρια κάστρα του Όντα Νομπουνάγκα, που βρίσκεται στη γειτονιά Αζούτσι της πόλης Ομιχατσιμάν, στο νομό Σίγκα. Η τοποθεσία του κάστρου χαρακτηρίστηκε Εθνικός Ιστορικός Χώρος το 1926, με τον χαρακτηρισμό να αναβαθμιστεί σε Ειδικό Εθνικό Ιστορικό Χώρο το 1952.  Το κάστρο βρίσκεται στην περιοχή του οιονεί  Εθνικού Πάρκου Μπιβάκο.

Το Κάστρο Αζούτσι χτίστηκε από το 1576 έως το 1579 στο όρος Αζούτσι στην ανατολική όχθη της λίμνης Μπίβα στην επαρχία Όμι.  Ο Νομπουνάγκα έχτισε σκόπιμα το Κάστρο Αζούτσι αρκετά κοντά στο Κιότο, ώστε να μπορεί να παρακολουθεί και να φυλάει τις προσεγγίσεις προς την πρωτεύουσα, αλλά έξω από το Κιότο, ώστε το φρούριο του να είναι απρόσβλητο στις πυρκαγιές και τις συγκρούσεις, που κατά καιρούς κατέστρεφαν την πόλη. Η τοποθεσία του Κάστρου Αζούτσι ήταν επίσης στρατηγικά πλεονεκτική για τη διαχείριση των οδών επικοινωνίας και μεταφοράς μεταξύ των μεγαλύτερων εχθρών του Νομπουνάγκα – του Ουεσούγκι στα βόρεια, του Τακέντα στα ανατολικά και του Μόρι στα δυτικά.  Το κάστρο Αζούτσι κατεδαφίστηκε το 1582 από τον Ακέτσι Μιτσουχίντε μετά τη δολοφονία του Νομπουνάγκα  στο περιστατικό Χόννο-τζι. 

Η περίοδος Αζούτσι-Μομογιάμα της ιαπωνικής ιστορίας πήρε εν μέρει το όνομά της από το κάστρο Αζούτσι.

Ιστορία 
Ο Νίβα Ναγκαχίντε είχε την ευθύνη για την κατασκευή του κάστρου, το οποίο ξεκίνησε το 1576 και ολοκληρώθηκε το 1579.   

Σε αντίθεση με τα προηγούμενα κάστρα και φρούρια, το Αζούτσι δεν προοριζόταν να είναι μόνο μια στρατιωτική κατασκευή, κρύα, σκοτεινή και η οποία θα προκαλούσε δέος. Ο Νομπουνάγκα  το προόριζε ως ένα αρχοντικό, που θα εντυπωσίαζε και θα εκφόβιζε τους αντιπάλους του όχι μόνο με τις άμυνές του, αλλά και με τα πολυτελή διαμερίσματα και διακοσμήσεις, την ακμάζουσα πόλη και τη θρησκευτική ζωή του. Η φύλαξη, που ονομάζεται τένσου (ή τενσουκάκου), αντί να είναι το κέντρο της άμυνας του κάστρου, ήταν ένα κτήριο επτά ορόφων που περιέχουν αίθουσες κοινό, ιδιαίτερα διαμερίσματα, γραφεία, και ένα θησαυροφυλάκιο, σαν να ήταν ένα βασιλικό παλάτι. Και οι επτά όροφοι διακοσμήθηκαν από τον Κανό Εϊτόκου.  

Εκτός από το ότι ήταν ένα από τα πρώτα ιαπωνικά κάστρα με πύργο, το Αζούτσι ήταν μοναδικό στο ότι ο ανώτερος όροφός του ήταν οκταγωνικός. Επιπλέον, η πρόσοψη του Αζούτσι, σε αντίθεση με το συμπαγές λευκό ή μαύρο άλλων κάστρων, ήταν πολύχρωμα διακοσμημένη με τίγρεις και δράκους.

Υπήρχαν πέντε κύρια μιλιταριστικά χαρακτηριστικά του Κάστρου Αζούτσι, που το διαφοροποιούσαν από τα προηγούμενα σχέδια του κάστρου. Πρώτον, ήταν μια ογκώδης κατασκευή, με τα τείχη του κάστρου να κυμαίνονταν από 5,5 έως 6,5 μέτρα σε πάχος. Το δεύτερο χαρακτηριστικό του κάστρου Αζούτσι είναι η κυρίαρχη χρήση της πέτρας. Οι τοίχοι κατασκευάστηκαν από τεράστιες πέτρες από γρανίτη, προσαρμοσμένες προσεκτικά μεταξύ τους χωρίς τη χρήση κονιάματος. Μια τρίτη καινοτομία του Κάστρου Αζούτσι ήταν ο ψηλός κεντρικός πύργος, ή Ντόντζον. Ο πύργος επέτρεπε την αυξημένη ορατότητα για τη χρήση όπλων ενάντια σε μια αντίπαλη δύναμη. Τα σχέδια του οικοδόμου για το κάστρο δείχνουν ότι το Ντόντζον είναι 40 μέτρα, με επτά επίπεδα. Τέταρτον, το κάστρο Αζούτσι είχε σχηματίσει ακανόνιστα εσωτερικές ακροπόλεις. Αυτές οι εσωτερικές ακροπόλεις έδωσαν στους υπερασπιστές άφθονες αμυντικές θέσεις έναντι των εισβολέων.

Ο Νομπουνάγκα επέλεξε το Αζούτσι-γιάμα για την τοποθεσία του Κάστρου Αζούτσι, το οποίο υψώνεται 100 μέτρα πάνω από τη λίμνη Μπίβα. Η τοποθεσία ήταν στρατηγικά τοποθετημένη στη διασταύρωση τριών αυτοκινητοδρόμων, που συγκλίνουν στο Κιότο από τα ανατολικά.  

Ο Νομπουνάγκα επιθυμούσε μια πλήρη καστροπολιτεία και έχτισε καλά προστατευμένα σπίτια για τους στρατηγούς του, έναν βουδιστικό ναό Τζόντο-σου, που ονομάζεται Τζόγκον-ιν και μια σειρά από σπίτια για τους απλούς ανθρώπους σε μικρή απόσταση στην όχθη της λίμνης. Ωστόσο, στην αρχή είχε πρόβλημα να πείσει τους ανθρώπους να μετακομίσουν σε αυτά τα σπίτια. Το καλοκαίρι του 1577, εξέδωσε ένα δημοτικό καταστατικό, που εγγυόταν στους κατοίκους ασυλία από φόρους, εισφορές κτηρίων ή μεταφορών και μορατόριουμ, και ανάγκασε όλους τους ταξιδιώτες στον αυτοκινητόδρομο Νακασέντο να σταματήσουν στην πόλη μια νύχτα για διαμονή, φέρνοντας έτσι δουλειά στους ξενοδόχους της πόλης του. Μέχρι το 1582, οι κάτοικοι της πόλης ήταν περίπου 5.000.  Εκτός από το ότι καλωσόρισε πολλούς από τους ισχυρούς πολιτικούς καλεσμένους του Νομπουνάγκα, όπως ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου και ο Νίβα Ναγκαχίντε, το κάστρο Αζούτσι φιλοξένησε επίσης μια εκδήλωση το 1579 που έγινε γνωστή ως η θρησκευτική συζήτηση του Αζούτσι (安土宗論, Αζούτσι σούρον, Azuchi shūron), που έλαβε χώρα μεταξύ των ηγετών των αιρέσεων Νιτσίρεν και Τζόντο-σου του Βουδισμού.

Το καλοκαίρι του 1582, αμέσως μετά το θάνατο του Νομπουνάγκα στο Χόννο-τζι, το κάστρο καταλήφθηκε από τις δυνάμεις του Ακέτσι Μιτσουχίντε, του προδότη του Νομπουνάγκα. Το κάστρο πυρπολήθηκε μια εβδομάδα περίπου αργότερα, με ορισμένες αναφορές να υποστηρίζουν ότι αυτό μπορεί να ήταν έργο λεηλασίας κατοίκων της πόλης ή ενός από τους γιους του Νομπουνάγκα.

Αρχιτεκτονική και σχεδιασμός 
Το 1976, ο Ιάπωνας ιστορικός αρχιτεκτονικής Ακίρα Νάιτο δημοσίευσε αυτό που πίστευε ότι ήταν μια οριστική περίληψη των χαρακτηριστικών του κάστρου Αζούτσι. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το τένσου είχε ύψος 46 μέτρα, με ένα επιχρυσωμένο οκταγωνικό εξώστη με θέα στην κορυφή. Ένα αίθριο ανέβαινε από το επίπεδο του υπογείου μέχρι την οροφή του τέταρτου ορόφου, υποτίθεται επηρεασμένο από τους Ιησουίτες, αλλά με μια στούπα στο κέντρο του ορόφου του αιθρίου. Ωστόσο, ο εξωτερικός σχεδιασμός του Κάστρου Αζούτσι εξακολουθεί να συζητείται. Ένας άλλος Ιάπωνας ιστορικός αρχιτεκτονικής, ο Μιγιακάμι Σιγκετάκα, κατηγόρησε τον Νάιτο ότι απέτυχε να επιβεβαιώσει τη θεωρία του με επαρκή τεκμηρίωση.  

Το μόνο που έχει απομείνει από το κάστρο σήμερα είναι η πέτρινη βάση. Ωστόσο, μια κατά προσέγγιση αναπαραγωγή του Αζούτσι, βασισμένη σε εικονογραφήσεις και ιστορικές περιγραφές, βρίσκεται στο χωριό Ίσε Σενγκόκου, ένα θεματικό πάρκο σαμουράι κοντά στο Ίσε. Επιπλέον, ένα πλήρες αντίγραφο των τελευταίων ορόφων του Ντόντζον εκτίθεται στο Μουσείο Νομπουνάγκα νο Γιακάτα κοντά στα αρχικά ερείπια του κάστρου.

Το κάστρο Αζούτσι συμπεριλήφθηκε ως ένα από τα 100 κορυφαία κάστρα της Ιαπωνίας από το Ιαπωνικό Ίδρυμα Κάστρου το 2006.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 

 9781108481946 
 Elison, George and Smith, Bardwell L. (επιμ.) (1987). «Πολέμαρχοι, Καλλιτέχνης και Κοινοτικοί». Χονολουλού: University Press of Hawaii.
 Erdmann, Mark Karl (2016). «Κάστρο Αζούτσι: Αρχιτεκτονική καινοτομία και πολιτική νομιμότητα στην Ιαπωνία του δέκατου έκτου αιώνα». Διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Harvard, Graduate School of Arts & Sciences. 
 Turnbull, Stephen (2003). "Ιαπωνικά κάστρα 1540-1640." Oxford: Osprey Publishing.
 0-8048-1102-4 
 

Κάστρα στην Ιαπωνία
Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία

Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις