joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γλώσσες του Νεπάλ

Η εθνική απογραφή του Νεπάλ το 2011 καταγράφει 123 γλώσσες οι οποίες ομιλούνται ως μητρική του γλώσσα (πρώτη γλώσσα) στο Νεπάλ. Οι περισσότερες ανήκουν στιςγλωσσικές οικογένειες των Ινδοάριων και Σινοθιβετικών γλωσσών .

Η επίσημη γλώσσα του Νεπάλ είναι η Νεπαλική, πρώην γνωστή ως Χασκούρα και Γκορχαλί. Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011, το ποσοστό του Νεπαλόφωνου πληθυσμού είναι περίπου 44.6%. Η Μαϊθίλι είναι η δεύτερη μεγαλύτερη γλώσσα του Νεπάλ και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, το ποσοστό των Μαϊθίλ είναι 11.57%.

Οι περισσότερες από τις γλώσσες γράφονται με το αλφάβητο Ντεβαναγκάρι συμπεριλαμβανομένων των αυτοχθόνων γλωσσών.

Ταξινόμηση 
Τα τρία τέταρτα των 123 γλωσσών του Νεπάλ ανήκουν στην Θιβετοβιρμανική γλωσσική οικογένεια, συμπεριλαμβανομένης της Νεπαλμπάσα (Νέβα) (η αρχική γλώσσα της Κατμαντού), την Λίμπου, την Ταμάνγκ, την Μαγκάρ, την Γκουρούνγκ και διάφορες γλώσσες Σουνουβάρ και Ράι.

Ωστόσο, η επίσημη και αριθμητικά πιο σημαντική γλώσσα, η Νεπαλική, ανήκει στον Ινδοάριο κλάδος της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας, και έτσι οι Ινδικές γλώσσες αποτελούν το 79% του πληθυσμού ενώ οι Θιβετοβιρμανικές είναι 18%, αν και οι περισσότερες γλώσσες και των δύο οικογενειών ομιλούνται από μικρό αριθμό ατόμων.

Ο μικρός μειωνόμενος αριθμός των Δραβιδικών γλωσσών εκπροσωπούνται από την Κουρούχ, και οι γλώσσες Μούντα της Αυστροασιατικής οικογένειας εκπροσωπούνται από τις γλώσσες Σαντάλι και Μουντάρι.

Οι αυτόχθονες γλώσσες του Νεπάλ, που προηγήθηκαν της εισροής των Ινδικών, των Θιβετοβιρμανικών και άλλων οικογενειών γλωσσών επιβιώνουν μόλις μετά βίας, όπως π.χ. η γλώσσα Κουσούντα.

Το Νεπάλ έχει επίσης αρκετές αυτόχθονες νοηματικές γλώσσες χωρών, όπως τη Νοηματική Γλώσσα Τζανκότ, τη Νοηματική Γλώσσα Τζούμλα, και τη Νοηματική Γλώσσα Τζάντρουκ, εκτός από τη Νεπαλική Νοηματική Γλώσσα που έχει σχεδιαστεί για εθνική χρήση.

Σύνταγμα 
Το μέρος 1 του Συντάγματος του Νεπάλ του 2015 (2072 Β. Σ.) περιέχει τις παρακάτω διατάξεις για τις γλώσσες του Νεπάλ:

 Άρθρο 6: Όλες οι μητρικές γλώσσες που ομιλούνται στο Νεπάλ είναι Εθνικές γλώσσες του Νεπάλ.
 Άρθρο 7α: Η Νεπαλική γλώσσα στο αλφάβητο Ντεβαναγκάρι χρησιμοποιείται για το έργο της κυβέρνησης του Νεπάλ. (Οι αυτόχθονες γλώσσες, επίσης πρέπει να είναι γραμμένες με το Ντεβανάγκαρι).
 Άρθρο 7β: Εκτός από τη νεπαλική γλώσσα, οι επαρχίες μπορούν να επιλέξουν μία ή περισσότερες άλλες γλώσσες που ομιλούνται από τη πλειοψηφία του πληθυσμού της επαρχίας για το έργο της κυβέρνησης.

Γλώσσες στο Νεπάλ ανά αριθμό μητρικών ομιλητών 
(Τα ποσοστά έχουν προστεθεί για να φτάσουν το 100%.)

Δείτε επίσης 

 Εθνοτικές ομάδες στο Νεπάλ

Παραπομπές 

Γλώσσες του Νεπάλ
Πολιτισμός του Νεπάλ
Μπουτανική Νοηματική Γλώσσα

Το Μπουτάν ρύθμισε το πρόγραμμα για κωφούς σε σχολείο ακούοντων στο Θίμφου γύρω στο 2000, και το πρώτο ειδικό σχολείο στο Πάρο εγκρίθηκε το 2013. Μέρος της κρατικής χρηματοδότησης για την εκπαίδευση των κωφών περιλαμβάνει την υπό ανάπτυξη Νοηματική Γλώσσα του Μπουτάν ως γλώσσα διδασκαλίας. Η ανάπτυξη περιλαμβάνει, τουλάχιστον, τη δημιουργία λεξιλογίου για τεχνικά θέματα, και να αποφασιστεί ποια περιφερειακά νοήματα θα χρησιμοποιηθούν όπου διαφέρουν. Δεν είναι σαφές αν υπάρχουν πολλαπλές νοηματικές γλώσσες στο Μπουτάν, ή απλώς τοπικές διαφορές στο λεξιλόγιο. Είναι άγνωστο εάν η Μπουτανική Νοηματική Γλώσσα σχετίζεται με την Ινδική ή Νεπαλική νοηματική γλώσσα.

Παραπομπές 

Γλώσσες του Μπουτάν
Νοηματικές γλώσσες
Θιβετιανά Χαμς

Τα Θιβετιανά Χαμς () είναι η Θιβετιανή γλώσσα η οποία χρησιμοποιείται από την πλειονότητα των ανθρώπων στο Χαμ, το οποίο τώρα χωρίζεται ανάμεσα στο ανατολικό τμήμα της Αυτόνομης Περιφέρειας του Θιβέτ, το νότιο τμήμα του Τσινγκχάι, το δυτικό τμήμα του Σετσουάν, και το βορειοδυτικό τμήμα του Γιουνάν στη Κίνα. Είναι μία από τις πέντε κύριες ομιλούμενες Θιβετικές γλώσσες. Οι άλλες τέσσερις είναι η Κεντρική Θιβετιανή γλώσσα, η Άμντο, η Λαντάχι και η Ντζόνγκχα. Αυτές οι Θιβετιανές γλώσσες μοιράζονται το ίδιο αλφάβητο, αλλά η προφορά, λεξιλόγιο και γραμματική είναι διαφορετικές. Οι διαφορές αυτές μπορεί να έχουν προκύψει λόγω της γεωγραφικής απομόνωσης των περιοχών του Θιβέτ. Τα Θιβετιανά Χαμς χρησιμοποιείται παράλληλα με τα Πρότυπα Θιβετιανά και τα Θιβετιανά του Άμντο στην μετάδοση των Θιβετιανών Χαμς, και δεν είναι αμοιβαία κατανοητή με άλλες Θιβετικές γλώσσες.

Σαν τα Κεντρικά Θιβετιανά, τα Θιβετιανά Χαμς είναι μια τονική γλώσσα.

Τα Θιβετιανά Χαμς επίσης ομιλείται από περίπου 1.000 άτομα σε δύο θύλακες στο ανατολικό Μπουτάν, από απογόνους της ποιμαντικής κοινότητας βοσκής γιακ.

Διάλεκτοι 
Υπάρχουν πέντε διάλεκτοι στα Θιβετιανά Χαμς:

 Κεντρικά Χαμς, ομιλούνται στη κομητεία Ντεγκέ και το Τσάμντο
 Νότια Χαμς, ομιλείται στον Αυτόνομο Θιβετιανό Νομό Ντιτσίνγκ. Υπάρχουν αρκετές υποδιάλεκτοι λόγω της ορεινής μορφολογίας του εδάφους, καθώς και την επαφή με τις γειτονικές γλωσσικές κοινότητες για το εμπόριο.
Βόρεια ή Βορειοανατολικά Χαμς, ομιλούνται στην κομητεία Νανγκτσέν και τον Αυτόνομο Θιβετιανό Νομό Γιουσού
 Ανατολικά Χαμς, ομιλούνται στο Κανγκντίνγκ
 Χορ, ή Δυτικά Χαμς, ομιλούνται στον νομό Ναγκτσού
 Η διάλεκτος Γκερζέ μερικές φορές θεωρείται ως Δυτικά Χαμς

Αυτές έχουν σχετικά χαμηλή αμοιβαία κατανόηση, αλλά είναι αρκετά κοντά και συνήθως θεωρούνται ως μια ενιαία γλώσσα. Οι Χάμπα και Τσέκου είναι οι πιο αποκλίνουσες, αλλά κατατάσσονται με τα Χαμς από τον Τουρνάντρ (2013). 

Πολλές άλλες γλώσσες ομιλούνται από τους Θιβετιανούς στην περιοχή Χαμς: η Θιβετιανή γλώσσα Ντονγκουάνγκ και οι γλώσσες Ργκιαλρόνγκ.

Δείτε επίσης 

 Πρότυπα Θιβέτ
Γλώσσα Μπάλτι
 Γλώσσες του Μπουτάν

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 A Bibliography of Tibetan Linguistics
 A grammar of the Tibetan Dege (Sde dge) dialect (Introduction) - Häsler, Katrin Louise. 1999.
 The Tibetan Language School of Sichuan Province
 www.zangthal.co.uk Kham dialect notes
Γλώσσες του Μπουτάν
Γλώσσες της Κίνας
Θιβέτ
Τζέσυ Παπουτσή

Η Τζέσυ (Γεσθημανή) Παπουτσή (11 Δεκεμβρίου 1950 - 1 Ιουλίου 2018) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου. Έγινε για πρώτη φορά γνωστή από την θεατρική παράσταση Βάτραχοι του Αριστοφάνη που ανέβηκε το 1973 στο Εθνικό Θέατρο. Μία από τις σημαντικότερες συνεργασίες της, ήταν αυτή με το Εθνικό Θέατρο, στο οποίο μάλιστα εργάστηκε για 20 χρόνια.

Βιογραφία 
Η Τζέσυ Παπουτσή γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1950 στην Αθήνα από τον Ευάγγελο και την Ξανθούλα Παπουτσή. Σπούδασε υποκριτική. Από τον Ιούνιο του 2008 ήταν παντρεμένη με το συνάδελφό της και στιχουργό Γιάννη Μανιό, με τον οποίο γνωρίζονταν από το 1995. Υπήρξε παντρεμένη και με τον επίσης ηθοποιό Θάνο Καληώρα (1979 - 1989) με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον σκηνοθέτη Γιώργο Καληώρα.

Απεβίωσε στις 1 Ιουλίου του 2018 από όγκο στον εγκέφαλο, σε ηλικία 67 ετών, μετά από 62 ημέρες νοσηλείας στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών «Γιώργος Γεννηματάς»

Εργογραφία

Τηλεόραση

Ταινίες

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικές θεατρικές παραστάσεις

Θεατρικές παραστάσεις

Εκπομπές

Τηλεπαιχνίδια

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κολούζουνι

Το Κολούζουνι (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό το οποίο βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Κοστάνιτσα (Κότορ)

Η Κοστάνιτσα (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό ευρισκόμενο στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Κριμόβιτσα

Η Κριμόβιτσα (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό ευρισκόμενο στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Κούμπασι

Το Κούμπασι (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό ευρισκόμενο στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Λάστβα Γκρμπάλισκα

Η Λάστβα Γκρμπάλισκα (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό ευρισκόμενο στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Λεντένιτσε (Κότορ)

Το Λεντένιτσε (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό ευρισκόμενο στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Νίτρα (ποταμός)

Ο Νίτρα (σλοβακ.: Nitra, γερμαν. Neutra, ουγγρ. Nyitra) είναι ποταμός της δυτικής Σλοβακίας, αριστερός παραπόταμος του Βαχ κοντά στη συμβολή του τελευταίου με τον Δούναβη. Ο Νίτρα έχει μήκος 197 χιλιόμετρα. Πηγάζει σε υψόμετρο 910 μέτρα στα Καρπάθια Όρη και συγκεκριμένα στα όρη Χαμηλά Φάτρα, βορείως της Πριέβιτζα, και περνά από τις πόλεις Μπόινιτσε, Τόπολτσανι, Νίτρα και Νόβε Ζάμκυ.

Η Λεκάνη απορροής του Νίτρα έχει έκταση 4.499 τ.χλμ.. Κυριότερος και μακρύτερος παραπόταμός του είναι ο Ζίταβα.

Νιτρα
Λίπτσι

Το Λίπτσι (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό ευρισκόμενο στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Κυριάκος Ροδουσάκης

Ο Κυριάκος Ροδουσάκης (1945) είναι Έλληνας διπλωμάτης. Μεταξύ άλλων διατέλεσε διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, πρέσβης της Ελλάδας στη Ρωσία, την Κύπρο και την Ιαπωνία, και διευθυντής της Διπλωματικής Ακαδημίας του Υπουργείου Εξωτερικών.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1945 στην Κίσσαμο Χανίων και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1972 εισήλθε στην Διπλωματική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών και αρχικά τοποθετήθηκε στην πρεσβεία της Τεχεράνης, στο Ιράν.Επίσης υπηρέτησε στην Νότια Αφρική, τη Γερμανία και την Ιταλία.

Από το 1984 έως το 1987 υπηρέτησε στο γραφείο του υφυπουργού Εξωτερικών Γιάννη (Ιωάννη) Καψή, και στην συνέχεια, από το 1987 μέχρι το 1989, ήταν  διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου. Η τοποθέτησή του σε αυτή τη θέση έγινε μετά την αποπομπή του προκατόχου του, Χρήστου Μαχαιρίτσα, που είχε έρθει πολλές φορές σε σύγκρουση με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών και προσωπικά με τον υπουργό Κάρολο Παπούλια, με τον οποίο ο Ροδουσάκης είχε πολύ πιο αρμονικές σχέσεις.

Υπηρέτησε ως πρέσβης της Ελλάδας στη Μόσχα (1994-97), τη Λευκωσία (1997-2000) και το Τόκιο (2002-06). Το 2006 ανέλαβε διευθυντής της Διπλωματικής Ακαδημίας του Υπουργείου Εξωτερικών και την επόμενη χρονιά συνταξιοδοτήθηκε.
Από το 2010 μέχρι το 2014 διατέλεσε πρόεδρος του Ελληνο-Ρωσικού Συνδέσμου.

Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και είναι έγγαμος με τη Ζαφειρία (Ζέττα) Μαρκοζάννες.

Παραπομπές

Έλληνες διπλωμάτες
Παβάο Τιγιάν

Ο Παβάο Τιγιάν (κροατικά: Pavao Tijan, γεννήθηκε στο Σένι το 1908, πέθανε στη Μαδρίτη το 1997) ήταν Κροάτης εγκυκλοπαιδιστής που πέρασε το δεύτερο μισό της ζωής του στην Ισπανία. 

Ο Τιγιάν γεννήθηκε στο Σένι το 1908. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, όπου και τελείωσε το πτυχίο Κροατιστικής και Σλαβιστικής το 1930. Στη συνέχεια ήταν καθηγητής ενός γυμνασίου. Έχει επιμεληθεί το Hrvatski jezik και ήταν μέρος του έργου της Κροατικής Εγκυκλοπαίδειας. Ήταν μέλος του Κροατικού Εκδοτικού και Βιβλιογραφικού Ινστιτούτου και να επεξεργάστηκε τη δημοσίευσή του Književni tjednik. Με την πτώση του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας το 1945 έφυγε από τον επερχόμενο Γιουγκοσλαβικό Παρτιζανικό στρατό λόγο των φόβων για αντίποινα. Εκείνος και μέλη της οικογένειάς του, ταξίδευσαν μέσα από την Αυστρία και εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου ο Τιγιάν παρέμεινε μέχρι το 1947. Από εκεί ταξίδεψε στην Μαδρίτη, η οποία έγινε το σπίτι του για το υπόλοιπο της ζωής του.

Το 1993, ο Τιγιάν επέστρεψε στο Ζάγκρεμπ και το Σένι για την πρώτη του επίσκεψη στην Κροατία σε 48 χρόνια. Ο Τιγιάν έγινε επίτιμος πολίτης του Σένι. Πέθανε στη Μαδρίτη το 1997. Το 2007, η Κυβέρνηση της Κροατίας είχε φέρει γραπτά έργα του στο Ζάγκρεμπ από τη Μαδρίτη.

Δείτε επίσης 
 Κροατικό Εκδοτικό και Βιβλιογραφικό Ινστιτούτο

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Francisco Javier Juez y Gálvez, Croatian Emigrants in Spain on Marko Marulić. 

Κροάτες συγγραφείς
Νταβίντ Σβιατοσλάβιτς

Ο Νταβίντ Σβιατοσλάβιτς, ρωσ. Давид Святославич (απεβ. 1123) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τσέρνιγοβ ήταν πρίγκιπας τού Μούρομ και τού Τσέρνιγοβ (1097-1123).

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Σβιατοσλάβ Β΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ & μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Κιλικίγιας (Καικιλίας).

Ο πατέρας του τον όρισε πρίγκιπα τού Περεγιασλάβ και το 1076 μετακινήθηκε στο Μούρομ, το πιο απομεμακρυσμένο πριγκιπάτο. Το 1093 έγινε πρίγκιπας τού Σμολένσκ. Κατά τον πόλεμο τού αδελφού του Ολέγκ Α΄ του Τσέρνιγοβ εναντίον των εξαδέλφων του Σβιατοπόλκ Β΄ του Κιέβου και Βλαδίμηρου Β΄ Μονομάχου, ο Νταβίντ στράφηκε εναντίον τού Ιζιασλάβ τού Μούρομ (γιού τού Βλαντίμιρ Β΄). Οι δύο αδελφοί Σβιατοσλάβιτσι κατάφεραν να ανακτήσουν το Σμολένσκ και νίκησαν τον Ιζιασλάβ στο Μούρομ, όπου και ο τελευταίος σκοτώθηκε.

Ο Νταβίντ, μερικές φορές μαζί με τον αδελφό του, αλλά συχνότερα με τον Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχο, λεηλατούσαν τις περιοχές των Κουμάνων από το 1103 ως το 1111. Μεταξύ των πολλών μαχών, η πιο αξιοσημείωτη ήταν στον ποταμό Σουτένι και τον Σαλνίτσα το 1111. Κατά την εκστρατεία αυτή κατάφεραν να καταλάβουν τις Κουμανικές πόλεις Σαρουκάν (πιστεύεται ότι βρίσκεται μεταξύ των Τσούχιβ και Ζμίιν) και Σουγκόβ. Ο Νταβίντ συνέδραμε σπουδαία τον Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχο στον πόλεμο εναντίον του πρίγκιπα τού Πολότσκ και τού πρίγκιπα τού Βολίν το 1115-18· ταυτόχρονα οι γιοί τους συνέχισαν να επιδράμουν τη χώρα των Κουμάνων.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Φεντόσια (Θεοδοσία) και είχε τέκνα:
 Βλαντίμιρ.
 Ιζιασλάβ Γ΄ 1115-1162, πρίγκιπας των Τσέρνιγοβ, Κιέβου.
 Βσέβολοντ.
 Ροστισλάβ.
 Σβιατοσλάβ.

Πηγές
 Dimnik, Martin (December 1992), "Sviatoslav and the Eparchy of Chernigov", Canadian Slavonic Papers, 34. (4): 373–390

Ρουρικίδες
Σβιατοσλάβ Ολεγκόβιτς

Ο Σβιατοσλάβ Ολεγκόβιτς, ρωσ. Святослав Ольгович (απεβ. 14 Φεβρουαρίου 1164) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τσέρνιγοβ ήταν πρίγκιπας τού Νόβγκοροντ-Σεβέρσκι (1139), τού Μπέλγκοροντ Κιέβσκι (1141-54) και τού Τσέρνιγοβ (1154-64).

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ολέγκ Α΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ και μίας κόρης τού Ασαντούκ χαν των Κουμάνων.

Όταν απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Βσέβολοντ Β΄ μεγάλος πρίγκιπας του Κιέβου, ο Σβιατοσλάβ και ο αδελφός του Ιγκόρ Β΄ εκδιώχθηκαν από το Κίεβο από τον Ιζιασλάβ Β΄ (γιο τού 2ου εξαδέλφου τους). Ο Ιγκόρ Β΄ συνελήφθη και τελικά σκοτώθηκε  το 1147, ενώ ο Σβιατοσλάβ απέδρασε. Διέφυγε στο Τσέρνιγοβ, αλλά διατάχθηκε να παραιτηθεί από το Νόβγκοροντ-Σεβέρσκι, που ήταν πρίγκιπας και να το παραδώσει στα εξαδέλφια του, τους αδελφούς Ιζιασλάβ Γ΄ και Βλαντίμιρ Νταβίντοβιτς. Με τη βοήθεια τού συμμάχου του Γιούρι Α΄ του μακρόχειρος (dolgoruki) και τού πεθερού του Αγιόρα χαν, ο Σβιατοσλάβος ξεκίνησε πόλεμο εναντίον των δύο εξαδέλφων του, όμως αναγκάστηκε να διαφύγει στο Κάρατσεβ. Εκεί στις 16 Ιανουαρίου 1147 νίκησε τελικά τους αδελφούς Νταβίντοβιτς.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1108 την Αγιόροβνα, κόρη τού Αγιόρα χαν των Κουμάνων και είχε τέκνα:
 Ολέγκ.
 μία κόρη.

Το 1136 ο Σβιατοσλάβ έκανε δεύτερο γάμο με μία γυναίκα από το Νόβγκοροντ και είχε τέκνο:
 Ιγκόρ πρίγκιπας τού Πούτιβλβ, Νόβγκοροντ-Σεβέρσκ, Τσέρνιγοβ. Είναι ο περίφημος πρωταγωνιστής της Διήγησης της εκστρατείας τού Ιγκόρ.

Πηγές
 Dimnik, Martin. The Dynasty of Chernigov, 1146-1246, 2000

Ρουρικίδες
Λιεσέβιτσι

Το Λιεσέβιτσι (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό ευρισκόμενο στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Μάλι Ζάλαζι

Το Μάλι Ζάλαζι (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό ευρισκόμενο στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Μάλοβ Ντο

Το Μάλοβ Ντο (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό ευρισκόμενο στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Μίρατς (Κότορ)

Το Μίρατς (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό ευρισκόμενο στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Μούο

Το Μούο (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό ευρισκόμενο στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Ναλιέζιτσι

Το Ναλιέζιτσι (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό ευρισκόμενο στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Πελίνοβο

Το Πελίνοβο (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό ευρισκόμενο στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.

Δημογραφία

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

Παραπομπές 

Χωριά του Μαυροβουνίου
Οικισμοί του Κότορ
Ράνγελ Ρανγέλοφ

Ο Ράνγελ Ρανγέλοφ (βουλγαρικά : Рангел Рангелов), γεννημένος στις 13 Φεβρουαρίου 1937 στη Πλόβντιβ, είναι Βούλγαρος παλαίμαχος πρωταθλητής της αντισφαίρισης και ποδοσφαιριστής. Γνωστός με το παρατσούκλι Μπάτε Ρέινιο  (Бате Реньо).

Ξεκίνησε τον αθλητισμό από μικρή ηλικία και την Λοκομοτίβ Πλόβντιβ κι αργότερα την Μπότεφ Πλόβντιφ παίζοντας ποδόσφαιρο αλλά ταυτόχρονα και αντισφαίριση. Στο ποδόσφαιρο έπαιξε σε δύο τελικούς κυπέλλου Βουλγαρίας το 1956 με τη Μπότεφ και το 1960 με την Λοκομοτίβ χάνοντας και τους δύο. Ήταν διεθνής με την εθνική νέων της Βουλγαρίας. Μετά από έναν τραυματισμό στον αστράγαλο το 1963 εγκατέλειψε οριστικά το ποδόσφαιρο.

Στην αντισφαίριση ήταν πρωταθλητής εφήβων το 1954 και το 1955, Νο 1 στην χώρα το 1964, 1965 και το 1966. Με το τέλος της καριέρας του μαζί με τον αδελφό του Ζντράβκο Ρανγέλοφ ανέλαβαν την ακαδημία αντισφαίρισης της Λοκομοτίβ και από το 1970 έως το 1990 προπονούσε την ακαδημία της Λέφσκι και της Σπάρτακ Σόφιας κερδίζοντας με τους αθλητές του 340 τίτλους. 

Στο κύπελλο Ντέιβις έχει αγωνιστεί για την Βουλγαρία το 1964 κι το 1967 με ρεκόρ 3 νίκες και 5 ήττες, έχει επίσης αγωνιστεί σε βαλκανικά κύπελλα.

Παραπομπές 

Βούλγαροι αθλητές της αντισφαίρισης
Βούλγαροι ποδοσφαιριστές
Βούλγαροι προπονητές της αντισφαίρισης
Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Μπότεφ Πλόβντιφ
Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Πλόβντιβ
Grégoire (τραγουδιστής)

Ο Γκρεγκουάρ Μπουασνό, γεννημένος στις 3 Απριλίου 1979 στο Σανλίς, είναι Γάλλος συνθέτης, τραγουδιστής και συγγραφέας τον οποίο ανέδειξε η διαδικτυακή ιστοσελίδα My Major Company.

Ο πρώτος του δίσκος Toi + moi περιλαμβάνει 12 τραγούδια, από τα οποία τα τέσσερα είναι singles (Toi + moi, Rue des Étoiles, Ta main, Nuages). Ο δίσκος αυτός πούλησε περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα, έγινε χρυσός και κατέταξε τον Γκρεγκουάρ στην πρώτη θέση των περισσότερων πωλήσεων δίσκων στην Γαλλία για το 2009.

Βιογραφία 
Σε ηλικία 8 ετών, ο μεγαλύτερος αδερφός του, Λουντοβίκ, του μαθαίνει πιάνο, χρησιμοποιώντας τα τραγούδια Let It Be, Imagine και Your Song.

Είναι το τέταρτο παιδί μιας οικογένειας αγοριών, από τους οποίους ο μεγαλύτερος γιος πέθανε μετά από ατύχημα σε ηλικία 33 ετών στις 4 Δεκεμβρίου 2002 και ο τρίτος σε ηλικία γιος αυτοκτόνησε σε ηλικία 32 ετών στις 29 Ιανουαρίου 2007.

Ο Γκρεγκουάρ έχει πτυχίο στις εφαρμοσμένες ξένες γλώσσες (LEA), στα αγγλικά και γερμανικά. Φοίτησε στο λύκειο Σαιν-Βενσάν, στο Σανλίς.

Προσωπική ζωή 
Ο Γκρεγκουάρ παντρεύτηκε στις 25 Αυγούστου 2012 την Ελεονόρ ντε Γκαλάρ. Έχουν αποκτήσει δυο παιδιά, τον Πολ (19 Νοεμβρίου 2012) και την Λεοπολντίν (17 Σεπτεμβρίου 2014).

Πολιτική 
Ο Γκρεγκουάρ ήταν υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές στο Σανλίς το 2014 με τον συνδυασμό της Πασκάλ Λουαζλέρ (δεξιά). Δεν εξελέγη στο δημοτικό συμβούλιο, καθώς κατέλαβε την 28η θέση από ένα σύνολο 33 υποψηφιοτήτων.

Τελικά, έγινε δημοτικός σύμβουλος στο Σανλίς μετά την απομάκρυνση ενός δημοτικού συμβούλου (του Μαρτέν Μπαταγκλιά) το 2017 και συμμετείχε στο πρώτο διοικητικό συμβούλιο της πόλης του Σανλίς στις 27 Ιανουαρίου 2017.

Δισκογραφία

Δίσκοι 

 2008 : Toi + moi
 2010 : Le même soleil
 2013 : Les roses de mon silence
 2015 : Poésie de notre enfance
 2017 : À écouter d'urgence

Singles 

 2008 : Toi + moi
 2009 : Rue des étoiles
 2009 : Ta main
 2009 : Nuages
 2010 : Danse
 2011 : Le même soleil
 2011 : La promesse (ντουέτο με τον Jean-Jacques Goldman)
 2011 : On s'envolera
 2013 : Si tu me voyais
 2013 : Coup du sort
 2015 : Les points sur les i
 2015 : Liberté
 2017 : C'est quand
 2017 : Si tu m'emmènes
 2017 : Une lettre
 2017 : Mes enfants

Βραβεία και υποψηφιότητες

Μουσικά Βραβεία NRJ

Βραβεία Victoires de la musique

Άλλα βραβεία 

Γάλλοι τραγουδιστές
Καρυδιά Ροδόπης

Η Καρυδιά (πρώην Κουζλούκιοϊ) είναι χωριό του δήμου Κομοτηνής του νομού Ροδόπης στη Θράκη. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της Καρυδιάς ανέρχεται στους 357 κατοίκους.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Ο οικισμός βρίσκεται 6 χλμ. βορειοδυτικά της πρωτεύουσας του νομού, Κομοτηνής. Κατά την ύστερη περίοδο της Τουρκοκρατίας κατοικείτο κυρίως από Βούλγαρους και ήταν γνωστός ως Κουζλούκιοϊ ή Κουζλουκιά, ενώ μετά τις ανταλλαγές πληθυσμών που πραγματοποιήθηκαν κατά τις δεκαετίες του 1910 και του 1920, εγκαταστάθηκαν στον οικισμό αρκετοί Έλληνες πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και τη Μικρά Ασία. Παράλληλα, στην Καρυδιά παρέμειναν περίπου 10 οικογένειες Βουλγάρων. 

Οι σχέσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων της Καρυδιάς, αν και θεωρούνταν καλές κατά τον Μεσοπόλεμο, διαταράχθηκαν κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής. Την συγκεκριμένη περίοδο αρκετοί Έλληνες κάτοικοι της Καρυδιάς μετακινήθηκαν προς τη δυτική πλευρά του Στρυμόνα εξαιτίας της πολιτικής των αρχών Κατοχής, ενώ μετά την Απελευθέρωση, αποχώρησαν από το χωριό οι ντόπιοι Βούλγαροι. Τα επόμενα χρόνια, ο Εμφύλιος είχε ως αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν την Καρυδιά αρκετοί από τους κατοίκους της, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν είτε στη γειτονική Κομοτηνή είτε στις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ ως πολιτικοί πρόσφυγες. Τη δεκαετία του 1960 παρουσιάστηκε νέο μεταναστευτικό κύμα με προορισμό τη Δυτική Γερμανία.

Πριν το 1922 η Καρυδιά ήταν καθαρά κτηνοτροφικός οικισμός, ενώ στη συνέχεια η γεωργία αναδείχτηκε σε κύρια ασχολία των κατοίκων, με έμφαση στην καλλιέργεια καπνών και δημητριακών. Στο χωριό υπάρχουν τρεις εκκλησίες: η παλαιότερη, αλλά και κύρια εκκλησία, είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και κτίστηκε το 1868 με τη συνδρομή του μητροπολίτη Μαρωνείας Άνθιμου, ενώ οι άλλες δύο είναι αφιερωμένες στον Άγιο Αθανάσιο και τον Άγιο Λάζαρο

Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωσή της στο ελληνικό κράτος, η Καρυδιά υπήχθη στην επαρχία Κομοτηνής, ενώ από το 1997 ανήκει στον δήμο Κομοτηνής.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Μ. Γ. Βαρβούνης, Αναστασία Ιωαννίδου, Λαογραφική και δημογραφική φυσιογνωμία των θρακικών οικισμών. Η περίπτωση της Καρυδιάς του νομού Ροδόπης, εκδόσεις αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1997.
Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Επίτομο Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδος, Ερμής, Αθήνα 2001.

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Κομοτηνής
Χαβιέρ Ερνάντες

Ο Χαβιέρ Ερνάντες Μπαλκάζαρ (ισπανικά: Javier Hernández Balcázar, γεννήθηκε 1 Ιουνίου 1988) γνωστός με το ψευδώνυμο Τσιτσαρίτο (ελλ. μικρούλης) είναι Μεξικανός διεθνής ποδοσφαιριστής των Λ.Α. Γκάλαξι της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ. 

Στη δεκαετία του 2010 αγωνίστηκε με σχετική επιτυχία σε μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους όπως η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. 
Είναι, επίσης, διεθνής με την Εθνική Μεξικού, στην οποία είναι  πρώτος σκόρερ στην ιστορία με 52 γκολ σε 109 παιχνίδια (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ). Έχει παίξει σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα, το 2014 και το 2018, ένα Κύπελλο Συνομοσπονδιών το 2017, καθώς και στο Γκολντ Καπ της Κεντρικής Αμερικής.

Στατιστικά καριέρας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Μεξικανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μεξικού
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβισιόν Μεξικού
Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ
Ποδοσφαιριστές Λος Άντζελες Γκάλαξι
Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν
Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
FIFA Century Club
Κατάλογος δημάρχων Κομοτηνής

Ο Δήμαρχος Κομοτηνής είναι ο επικεφαλής του Δήμου Κομοτηνής. Ο Απόστολος Σούζος ήταν ο πρώτος Έλληνας δήμαρχος, υπηρετώντας από το 1920 έως το 1925. Ο μακροβιότερος σε θητεία στα χρονικά του δήμου ήταν ο δήμαρχος Δημήτριος Μπλέτσας. Σημερινός δήμαρχος είναι ο Γιάννης Γκαράνης.

Δήμαρχοι Κομοτηνής

Παραπομπές 

   *
Κομοτηνη
Μορίς Νογκές

O Μορίς Νογκές (Maurice Nogues, 1889-1934) ήταν Γάλλος πρωτοπόρος της αεροπορίας .

Το 1910 πήρε το πτυχίο διεθνούς πιλότου από την Αερολέσχη της Γαλλίας και συμμετείχε προ του πολέμου σε διάφορες αεροπορικές επιδείξεις.

Μετά την απόκτηση και του στρατιωτικού πτυχίου πιλότου, ενεπλάκη σε αερομαχίες (1915).

Το 1922 προσλήφθηκε στη γαλλο-ρουμανική αεροπορική εταιρεία.

Προήχθη σε αρχικυβερνύτη (1923) και εξετέλεσε τις πρώτες πολιτικές νυκτερινές πτήσεις προς Βελιγράδι και Βουκουρέστι.

Το 1926 εγκαινίασε την πρώτη ταχυδρομική υπηρεσία Γαλλίας - Ινδοκίνας (1931).

Το 1933 ονομάστηκε αναπληρωτής γενικός διευθυντής της εταιρίας Αιρ Φρανς.

Βρήκε τον θάνατο κατά την επιστροφή μιας πτήσης Παρίσι - Σαϊγκόν - Παρίσι (1934).

Παραπομπές: Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα
Κόζινο

Το Κόζινο (κροατικά: Kožino) είναι ένα χωριό που βρίσκεται 9 χλμ. βορειοδυτικά του Ζάνταρ, στη βόρεια Δαλματία της Κροατίας. Έχει πληθυσμό 815 κατοίκων (σύμφωνα με την απογραφή του 2011).

Η ενοριακή εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ του Αρχάγγελου χτίστηκε το 1522.

Παραπομπές 

Πόλεις της Κροατίας
Τσβελφέριγια

Η Τσβελφέριγια (κροατικά: Cvelferija) είναι μια γεωγραφική περιοχή του Κροατικού μέρους της Συρμίας στην ανατολική Κροατία. Τα χωριά της περιοχής περιλαμβάνουν την Βρμπάνια, το Σολιάνι, το Στρόσιντσι, το Ντρένοβτσι, το Τζουρίτσι, το Ρατσίνοβτσι, τη Γκούνια, το Ράγιεβο Σέλο και το Ποσάβσκι Ποντγκάιτσι.

Το όνομα της περιοχής προέρχεται από την γερμανική λέξη zwölf που σημαίνει δώδεκα. Συγκεκριμένα, τα χωριά ήταν μέρος των Σλαβονικών Στρατιωτικών Συνόρων στο παρελθόν, όπου αποτελούσαν μέρος της Δωδέκατης Συνοριακής Εταιρείας. Εκείνη την εποχή η περιοχή αυτή συνόρευε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ προς το παρόν η περιοχή συνορεύει με τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (στα νότια) και την Σερβία (στα ανατολικά).

Διοικητικά, ολόκληρη η περιοχή υπάγεται στην κομητεία Βούκοβαρ-Σρίγιεμ, στην νότια άκρη της.

Κάθε χρόνο σε ένα από αυτά τα χωριά λαμβάνει χώρα η πολιτιστική εκδήλωση Ρασπιεβάνα Τσβελφερίγια (στα ελληνικά: "Τραγουδιστή Τσβελφερίγια"). Στην εκδήλωση συμμετέχουν λαογραφικές ομάδες από τη Τσβελφερίγια και οι επισκέπτες τους.

Πληθυσμός

Δείτε επίσης 

 Γεωγραφία της Κροατίας

Παραπομπές 

Περιοχές της Κροατίας
Βιατσεσλάβ Α΄ του Κιέβου

Ο Βιατσεσλάβ Α΄ Βλαντιμίροβιτς, ρωσ. Вячеслав Владимирович (1083 - 2 Φεβρουαρίου 1154) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1139, 51-54).

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Βλαδίμηρου Β΄ Μονομάχου μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Γκύθας του Ουέσσεξ, κόρης τού Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας.

Έγινε πρίγκιπας τού Σμολένσκ (1113-25), τού Τουρόβ (1125-32, 34-46), τού Περεγιασλάβ (1132-, 34, 42), της Περεσοπνίτισα (1146-49) και τού Βίσγκοροντ (1149-51). Στις 18 Φεβρουαρίου 1139 διαδέχθηκε τον αδελφό του Γιαροπόλκ Β΄ ως μέγας πρίγκιπας τού Κιέβου, αλλά εκδιώχθηκε τον Μάρτιο από τον 2ο εξάδελφό του Βσέβολοντ Β΄. Αργότερα κυβέρνησε πάλι το Κίεβο μαζί με τον ανιψιό του Ιζιασλάβ Β΄ (γιο τού αδελφού του Μστισλάβ Α΄ τού μεγάλου) και απεβίωσε όχι πολύ μετά από αυτόν, στα τέλη τού 1154 ή αρχές τού 1155.

Τάφηκε στον καθεδρικό ναό της Αγ. Σοφίας τού Κιέβου.

Οικογένεια
Ο μόνος γιος του:
 Μιχαήλ Βιατσεσλάβιτς, αποβίωσε πριν από αυτόν το 1129.

Πηγές
Πρώτο Ρωσικό Χρονικό των ετών 850-1110, Κίεβο 1113

Ρουρικίδες
Σάρτζα

Η Σάρτζα ( aš-Šāriqah, Αραβικά του Κόλπου: aš-šārja) είναι η τρίτη σε έκταση και η τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, που αποτελεί μέρος της μητροπολιτικής περιοχής Ντουμπάι-Σάρτζα-Αϊμάν. Βρίσκεται κατά μήκος της νότιας ακτής του περσικού Κόλπου στην Αραβική Χερσόνησο.

Η Σάρτζα είναι η πρωτεύουσα του εμιράτο της Σάρτζα. Η Σάρτζα μοιράζεται νομικές, πολιτικές, στρατιωτικές και οικονομικές λειτουργίες με τα άλλα εμιράτα του ΗΑΕ μέσα σε ένα ομοσπονδιακό πλαίσιο, παρά το γεγονός ότι κάθε εμιράτο έχει δικαιοδοσία πάνω σε ορισμένες λειτουργίες, όπως η πολιτική της επιβολής του νόμου και η παροχή και συντήρηση των εγκαταστάσεων. Η Σάρτζα κυβερνάται από τη δυναστεία Αλ Κασίμι από τον 18ο αιώνα.

Η πόλη είναι ένα κέντρο για τον πολιτισμό και τη βιομηχανία, και από μόνη της συμβάλλει το 7.4% του ΑΕΠ των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Η πόλη καλύπτει μια κατά προσέγγιση περιοχή από 235 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό πάνω από 800.000 άτομα (2008). Το 2015 είχε αυξηθεί στα 1.400.000 άτομα. Η πώληση ή η  κατανάλωση αλκοολούχων ποτών χωρίς τη κατοχή άδειας αλκοόλ απαγορεύεται στο εμιράτο της Σάρτζα και δεν σερβίρεται σε ξενοδοχεία, εστιατόρια και άλλα καταστήματα του εμιράτου, λόγω της Μουσουλμανικής πλειονότητας στην περιοχή. Αυτό βοήθησε τη Σάρτζα να αυξήσει τους Ισλαμικούς τουρίστες που επισκέπτονται τη περιοχή.
Η Σάρτζα έχει ονομαστεί επίσημα ως υγιή πόλη του ΠΟΥ.  Η έκδοση των Καλύτερων Πόλεων για Φοιτητές QS του 2016 κατατάσσει τη Σάρτζα ως την 68η η καλύτερη πόλη στον κόσμο για να είναι κάποιος φοιτητής πανεπιστημίου. Η Σάρτζα θεωρείται ως η πολιτιστική πρωτεύουσα των ΗΑΕ, και ήταν η Ισλαμική Πολιτιστική Πρωτεύουσα το 2014.

Αδελφοποιημένες πόλεις 
Η Σάρτζα είναι αδελφοποιημένη με τις παρακάτω πόλεις:

  Γρανάδα, Ισπανία

Δείτε επίσης 

 Διεθνές Αεροδρόμιο της Σάρτζα
 Καλλιτεχνικό Ίδρυμα της Σάρτζα
 Λιμάνι Χαμρίγια
 Μουσείο Ισλαμικού Πολιτισμού της Σάρτζα
 Διεθνής Έκθεση Βιβλίου της Σάρτζα
 Κύπελλο της Σάρτζα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Επίσημη Ιστοσελίδα τουρισμού της Σάρτζα
Επίσημη ιστοσελίδα του δήμου της Σάρτζα (στα αραβικά)
 Sharjah Media
 Διαμέρισμα Μουσείων της Σάρτζα
 WorldStatesmen
 
Περσικός Κόλπος
Πόλεις των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων
Κλίμα της Σερβίας

Το σερβικό κλίμα είναι ηπειρωτικό στο βορρά, με κρύους χειμώνες και ζεστά, υγρά καλοκαίρια με καλά κατανεμημένες βροχοπτώσεις, και ένα κλίμα με περισσότερη επιρροή από την Αδριατική στο νότο, με ζεστά, ξηρά καλοκαίρια και φθινόπωρα και σχετικά ψυχρούς χειμώνες με έντονες εσωτερικές χιονοπτώσεις. Οι διαφορές στο υψόμετρο, η απόσταση από την Αδριατική Θάλασσα και οι μεγάλες λεκάνες απορροής, καθώς και η έκθεση στους ανέμους είναι οι αιτίες στις κλιματικές διαφορές στη χώρα.
Η Βόρεια Σερβία έχει τυπικό ηπειρωτικό κλίμα, με αέριες μάζες από τη βόρεια και δυτική Ευρώπη που διαμορφώνουν το κλιματικό προφίλ. Η Νότια και Δυτική Σερβία υπόκειται σε Μεσογειακές επιρροές. Ωστόσο, οι Δειναρικές Άλπεις και άλλες οροσειρές συμβάλουν στην ψύξη του μεγαλύτερου μέρος των μαζών θερμού αέρας. Οι χειμώνες είναι αρκετά σκληροί στην περιοοχή της Ράσκα λόγω των βουνών που περιβάλλουν το οροπέδιο. Μεσογειακές μικροπεριοχές υπάρχουν σε ολόκληρη τη νότια Σερβία, στο Ζλάτιμπορ και την επαρχία Πτσίνια γύρω από την κοιλάδα και το ποταμό Πτσίνια. Η μέση ετήσια θερμοκρασία του αέρα για την περίοδο 1961-90 για την περιοχή, με υψόμετρο μέχρι 300 μέτρα είναι 10.9 °C. Οι περιοχές με υψόμετρο από 300 έως 500 μέτρα έχουν μια μέση ετήσια θερμοκρασία γύρω στους 10.0 °C, και οι περιοχές με πάνω από 1.000 μέτρα έχουν μέση ετήσια θερμοκρασία γύρω στους 6.0 °C. Η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία στη Σερβία ήταν −39.5 °C  (13 Ιανουαρίου 1985, στο Καραγιουκίτσα Μπουνάρι στο Πεστέρ), και η υψηλότερη ήταν στους +44.9 °C  (24 Ιουλίου, 2007, Σμεντέρεβσκα Παλάνκα).

Παραπομπές 

Σερβία-επέκταση
Κλίμα της Σερβίας
Μούργκο

Το Μούργκο (κυριολεκτικά σημαίνει «πύλη του θανάτου» στα Γιαρκάντι Ουιγούρ) είναι μικρό λοφώδες χωριό που βρίσκεται στα σύνορα της περιοχής Λεχ της Διαίρεσης Λαντάκ, του Τζαμού και Κασμίρ της Ινδίας και του Κασμίρ που ελέγχεται από την Κίνα. Το χωριό δεν κατοικείται από τον πολιτικό πληθυσμό. Ωστόσο, η άμυνα λέγεται ότι έχει την παρουσία της στην περιοχή.

Η ινδική κυβέρνηση το 2001 ανακοίνωσε για πρώτη φορά σχέδια για την κατασκευή αυτοκινητόδρομου από το Λεχ μέχρι τον προορισμό του στο Ντάουλατ Μπεγκ Όλντι που περνάει από το Μούργκο.

Η θερμοκρασία πέφτει τόσο χαμηλά όσο -50ο C τους χειμώνες. Ο καιρός επιδεινώνεται συχνά με ισχυρούς παγωμένους ανέμους που μαστίζουν μεγάλο μέρος του Μούργκο. Το Μούργκο έχει πολύ λίγη ή καθόλου βλάστηση ή άγρια ​​φύση. Οι τηλεπικοινωνίες διατίθενται μόνο μέσω δορυφορικών τηλεφώνων INMARSAT.

Χωριά της Ινδίας
Γκλεμπ του Κιέβου

Ο Γκλεμπ Γιούριεβιτς, ρωσ. Глеб Юрьевич (απεβ. 1171) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1169, 70-71).

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γιούρι Α΄ του μακρόχειρα (dolgoruki) μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Ελένης από την Κωνσταντινούπολη.

Αμφιθαλής αδελφός του ήταν ο Μιχαήλ του Βλαντίμιρ, ο Βσέβολοντ Γ΄ ο πολύτεκνος και ετεροθαλή αδέλφια του ήταν ο Ροστισλάβ Γιούριεβιτς, ο Αντρέι Μπογκολιούμπσκι, κά. Έγινε πρίγκιπας τού Κούρσκ (1147), τού Κάνεβ (1149), τού Περεγιασλάβ (1155-69) και μετά μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1169, 70-71).

Ο Γκλεμπ εμφανίζεται στο ιστορικό μυθιστόρημα τού Λουί Λ'Αμούρ (1908-88) το Τύμπανο που βαδίζει (1984).

Πηγές
 The Russian Primary Chronicle, Laurentian Text (PDF). Translated by Hazzard Cross, Samuel; Sherbowitz-Wetzor, Olgerd P. Cambridge, MA: The Mediaeval Academy of America. 1953. p. 204. LCCN 53-10264.

Ρουρικίδες
Γκέτσο

Το Γκέτσο (επίσημη γραφή στα βασκικά Getxo, ισπανικά: Gecho) είναι πόλη και δήμος της μητροπολιτικής περιοχής του Μπιλμπάο της Βισκαΐας στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Λόγω του παραλιακού του χαρακτήρα, είναι γνωστό ως τόπος παραθερισμού της αστικής τάξης του Μπιλμπάο των αρχών του 20ού αιώνα διαθέτοντας πολλά δείγματα μικρών μεγάρων ενώ στα όριά του εντοπίζεται η Κρεμαστή γέφυρα Μπισκάγια, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομίας της Ουνέσκο. Όπως και οι υπόλοιπες κωμοπόλεις της ευρύτερης περιοχής του Μπιλμπάο, γνώρισε μια σημαντική αύξηση του πληθυσμού της με την εγκατάσταση χιλιάδων μεταναστών τόσο κατά το τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα όσο και κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970 ως αποτέλεσμα της υψηλής ζήτησης εργατών από τις ντόπιες βιομηχανίες που έπαψε με τον αποβιομηχανισμό των τελών του 20ού αιώνα.Το 2017 είχε 78.406 κατοίκους.

Παραπομπές
Γλώσσες της Σρι Λάνκα

Στη Σρι Λάνκα, ομιλούνται πολλές γλώσσες που ανήκουν στις Ινδοευρωπαϊκές, Δραβιδικές και Αυστρονησιακές γλωσσικές οικογένειες. Η Σρι Λάνκα παραχωρεί επίσημο καθεστώς στα Σινχαλεζικά και τα Ταμίλ. Οι γλώσσες που ομιλούνται στο νησιωτικό έθνος είναι βαθιά επηρεασμένες από τις γλώσσες της γειτονικής Ινδίας, των Μαλδίβων και της Μαλαισίας. Οι Άραβες έποικοι και οι αποικιοκρατικές δυνάμεις της Πορτογαλίας, της Ολλανδίας και της Βρετανίας έχουν επίσης επηρεάσει την ανάπτυξη των σύγχρονων γλωσσών στη Σρι Λάνκα.

Γλώσσες 
Σύμφωνα με στοιχεία του 2016, τα Σινχαλεζικά ομιλούνται κυρίως από τους Σινχαλέζους, που αποτελούν περίπου το 74,9% του εθνικού πληθυσμού και αριθμούν περίπου 16.6 εκατ. άτομα. Χρησιμοποιεί το Σινχαλεζικό αλφάβητο αμπουγκίντα, το οποίο προέρχεται από το αρχαίο αλφάβητο Βράχμι. Η γλώσσα Ροντίγια, μια διάλεκτο της Σινχαλεζικής, ομιλείται από την κοινότητα χαμηλής κάστας των τσαμόντι βέντχα. Οι βέντα, που αριθμούσαν μόνο 2.500 άτομα το 2002, λέγεται ότι κάποτε ομιλούσαν μια ξεχωριστή γλώσσα, ενδεχομένως μια κρεολοποιημένη μορφή νωρίτερης αυτόχθονης γλώσσας. Η ταμιλική γλώσσα ομιλείται από Ταμίλ της Σρι Λάνκα, καθώς και από μετανάστες Ταμίλ από τη γειτονική Ινδική πολιτεία Ταμίλ Ναντού και από τους περισσότερους Μαυριτανούς της Σρι Λάνκα. Οι ομιλητές της ταμιλικής αριθμούν περίπου 4.7 εκατομμύρια άτομα. Υπάρχουν πάνω από 50.000 ομιλητές της Μαλαισιακής Κρεολικής γλώσσας στη Σρι Λάνκα, η οποία έχει επηρεαστεί έντονα από τη Μαλαισιανή γλώσσα.

Γλώσσες ξένης επιρροής 
Τα αγγλικά στη Σρι Λάνκα ομιλούνται άπταιστα από περίπου 10% του πληθυσμού, και χρησιμοποιείται ευρέως για επίσημους και εμπορικούς σκοπούς. Είναι η μητρική γλώσσα περίπου 74.000 ατόμων, κυρίως σε αστικές περιοχές. Μια χούφτα των 3.400 ατόμων πορτογαλικής καταγωγής ομιλούν την Πορτογαλική κρεολική γλώσσα της Σρι Λάνκα. Η μουσουλμανική κοινότητα στη Σρι Λάνκα χρησιμοποιεί ευρέως τα αραβικά για θρησκευτικούς σκοπούς. Επίσης, σήμερα χρησιμοποιείται σπάνια η Άρβι, γραπτή καταχώρηση των Ταμίλ που χρησιμοποιεί την αραβική γραφή και έχει εκτεταμένες λεξιλογικές επιρροές από τα αραβικά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Υπουργείο Εθνικής Γλώσσες και Κοινωνικής Ένταξης της Σρι Λάνκα
 Τμήμα Επίσημων Γλωσσών, Σρι Λάνκα
 Έκδοση του Εθνολόγου για τη Σρι Λάνκα
 Σπουδές Χώρας της Σρι Λάνκα
Γλώσσες της Σρι Λάνκα
Ισπανική Συνομοσπονδία Αυτόνομων Ακροδεξιών Ομάδων

Η Ισπανική Συνομοσπονδία Αυτόνομων Ακροδεξιών Ομάδων (Spanish: Confederación Española de Derechas Autónomas, CEDA) ήταν ένα Ισπανικό πολιτικό κόμμα κατά την διάρκεια της δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας.
Ήταν μια  ρωμαιοκαθολική συντηρητική δύναμη και ο πολιτικός κληρονόμος του λαϊκού "Acción Popular" του Ángel Herrera Oria. Η "CEDA" είδε τον εαυτό της ως αμυντικό οργανισμό, που δημιουργήθηκε για να προστατεύσει τη Θρησκεία, την οικογένεια και την Ιδιοκτησία. Η CEDA διεξήγαγε συγκεντρώσεις του φασιστικού τύπου και ισχυρίστηκε ότι θα μπορούσε να οδηγήσει "(παρόμοια με το  ιταλικό φασιστικό κόμμα στη Ρώμη) προς την κατάληψη της εξουσίας. Εξέδιδε την εφημερίδα "El Debate".

Η CEDA υποστήριξε ότι υπερασπίζει την Ισπανία και τον « χριστιανικό πολιτισμό» από τον  Μαρξισμό και ισχυρίστηκε ότι η πολιτική ατμόσφαιρα στην Ισπανία είχε καταστήσει την πολιτική, υπόθεση μαρξισμού εναντίον του αντιμαρξισμού.  Με την εμφάνιση της ανόδου του  ναζιστικού κόμματος στην εξουσία στη Γερμανία, η CEDA ευθυγραμμίστηκε με παρόμοιες προπαγανδιστικές εκδηλώσεις με τους Ναζί, συμπεριλαμβανομένης της πατρίδας και την ιεραρχίας. Ο ηγέτης του κόμματος José María Gil-Robles είχε παρακολουθήσει τις συναθροίσεις του Ναζιστικού Κόμματος στη Νυρεμβέργη και επηρεάστηκε από αυτό, προχωρώντας στη δημιουργία ενός ενιαίου αντιμαρξιστικού και αντεπαναστατικού μετώπου στην Ισπανία. 

Η CEDA απέτυχε να κερδίσει τις εκλογές από το 1933 έως το 1936 και είχε ως αποτέλεσμα την μη υποστήριξη της συντηρητικής δεξιάς από αυτήν και τη στροφή της προς τον φιλοπόλεμο και βασιλόφρονα  Αλφονσιστή, ηγέτη José Calvo Sotelo. Στη συνέχεια, η CEDA εγκατέλειψε τη μετριοπάθεια και άρχισε να παρέχει στήριξη σε όσους ήταν αφοσιωμένοι στη βία κατά της δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένου, στον αρχικό ηγέτη του στρατιωτικού πραξικοπήματος ενάντια στη δημοκρατία, Στρατηγό Εμίλιο Μόλα. Στη συνέχεια, πολλοί από τους υποστηρικτές του νεανικού κινήματος της CEDA, "Juventudes de Acción Popular" (JAP, «Νεολαία για Λαϊκή Δράση») άρχισαν να μαζεύουν μαζικά για να ενταχθούν στην "Falange Española de las Juntas de Offensiva Nacional Sindicalista" ή αλλιώς στην  «Φάλαγγα (Ισπανία)». 

Πολλοί από τους υποστηρικτές του κόμματος χαιρέτισαν το στρατιωτικό πραξικόπημα το καλοκαίρι του 1936 που οδήγησε στον  Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και πολλοί από αυτούς εντάχθηκαν στο Εθνικό Κίνημα του Φρανθίσκο Φράνκο. Τον Απρίλιο του 1937, η CEDA διαλύθηκε.

Πηγές

Ισπανικός Εμφύλιος
Εθνικισμός στην Ισπανία
Φασιστικά κόμματα
Ιστορία του Καθολικισμού στην Ισπανία
Ιωσήφ Καζαβούμπου

Ο Ιωσήφ Καζαβούμπου (Joseph Kasa-Vubu, 1915 – 24 Μαρτίου 1969) ήταν Κογκολέζος πολιτικός, πρόεδρος της Δημοκρατίας του ανεξάρτητου Κογκό. 
Γεννημένος στο χωριό Kuma-Dizi της επαρχίας Mayombe του Βελγικό Κογκό, ο Καζαβούμπου ήταν το 8ο από τα συνολικά εννέα παιδιά της οικογένειας ενός τοπικού γαιοκτήμονα. Ωστόσο και οι δύο γονείς του πέθαναν πρόωρα, η μητέρα του το 1919 και ο πατέρας του το 1936. Σε ηλικία 10 ετών ο μικρός Καζαβούμπου βαπτίσθηκε χριστιανός σε μία Καθολική Ιεραποστολή στο Kizu, κοντά στην πόλη Tshela παίρνοντας το όνομα Ιωσήφ. Έλαβε εκπαίδευση σε υψηλό επίπεδο. Σχεδίαζε να σπουδάσει φιλοσοφία και θεολογία και να γίνει ιερέας, αλλά τελικά αποβλήθηκε και στράφηκε στην πολιτική, αφού προηγουμένως είχε εργασθεί ως δάσκαλος. Το 1955 εκλέχθηκε επικεφαλής ενός κόμματος που αγωνιζόταν για την ανεξαρτησία της χώρας από τη Βελγική επιρροή. Αφού πρώτα διετέλεσε δήμαρχος, εν συνεχεία ηγήθηκε λαϊκών κινητοποιήσεων κατά της αποικιοκρατίας και εντέλει συνελήφθη και φυλακίσθηκε, για να αφεθεί ελεύθερος ύστερα από 2 μήνες (1959).

Μετά την ανεξαρτησία της χώρας εκλέχθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με πρωθυπουργό τον Πατρίς Λουμούμπα. Σύντομα στη χώρα ξέσπασε πολιτική κρίση, ενώ ο στρατηγός Joseph-Désiré Mobutu (1930 - 1997) παρενέβη στη διένεξη συλλαμβάνοντας το Λουμούμπα, που ακολούθως δολοφονήθηκε ενώ ήταν κρατούμενος των δυνάμεων που υποστήριζαν τον αντίπαλό του πολιτικό, Μωυσή Τσόμπε, με τις υποψίες για το ποιος είχε την πολιτική ευθύνη της δολοφονίας να βαραίνουν τον Καζαβούμπου. Ο τελευταίος προσπάθησε να μετριάσει τις επιπτώσεις των πολιτικών αντιπαραθέσεων διορίζοντας τον Τσόμπε στη θέση του πρωθυπουργού το 1964. Ωστόσο έναν μόλις χρόνο μετά (1965) ο στρατηγός Μομπούτου επιχείρησε νέα παρέμβαση στην πολιτική ζωή του Κογκό ανατρέποντας τον Καζαβούμπου και θέτοντάς τον για ένα διάστημα σε κατ’ οίκον περιορισμό, πριν του επιτρέψει να αποσυρθεί στην οικογενειακή του φάρμα. Ο Καζαβούμπου, υποφέροντας από κάποια χρόνια νόσο, απεβίωσε σε νοσοκομείο της πόλης Boma, το 1969.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πρόεδροι της Λαϊκής Δημοκρατίας Κονγκό
Βασίλι Κοσόι

Ο Βασίλι Γιούριεβιτς ο αλλοίθωρος, ρωσ. Василий Юрьевич Косой [προφ. κοσόι] (1421 - 1448) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν μέγας πρίγκιπας της Μόσχας (1434-35).

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ντμίτρι πρίγκιπα τού Ζβενίγκοροντ & της Μόσχας και της Αναστασίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Γιούρι πρίγκιπα τού Σμολένσκ. Ο πάππος του Ντμίτρι τού Ντον (Donskoy) άλλαξε τον παλαιό νόμο διαδοχής, που όριζε διάδοχο τον επόμενο αδελφό και έθεσε κληρονόμους τους γιους του, πρώτα τον Βασίλι Α΄ και μετά τον Γιούρι. Όμως ο Βασίλι Α΄ άλλαξε τον νόμο, κάνοντας διάδοχο τον γιο του Βασίλι Β΄. Ο Γιούρι αντέδρασε και το αποτέλεσμα ήταν δύο εμφύλιες διαμάχες.

Στην αρχή ο Γιούρι αποδέχθηκε την αντιβασιλεία, που τού έδωσε ο Βασίλι Β΄, ο οποίος όταν ενηλικιώθηκε το 1433, εξεγέρθηκε. Ο Γιούρι νίκησε τις δυνάμεις τού ανιψιού του και αυτοανακηρύχθηκε μέγας πρίγκιπας της Μόσχας. Σύντομα όμως μετά απεβίωσε το 1434 και ο γιος του Βασίλι Κοσόι έγινε μέγας πρίγκιπας. Όμως ο αδελφός τού τελευταίου, ο Ντμίτρι Σεμιάκα αρνήθηκε τη διαδοχή αυτή και ένωσε τις δυνάμεις του με αυτές τού Βασίλι Β΄. Νίκησαν τον Βασίλι Κοσόι, ο οποίος δραπέτευσε από τη Μόσχα το 1435. Η αποφασιστική μάχη του εμφυλίου δόθηκε το 1435 κοντά στο χωριό Σκοργιάτιν της επαρχίας Ροστόβ, όπου ο Κοσόι ηττήθηκε, φυλακίστηκε και έπειτα τυφλώθηκε.

Παραπομπές

Πηγές
 Vasily Kosoy

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ρουρικίδες
Αλέκος Μαρκίδης

Ο Αλέκος Μαρκίδης ήταν Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας και βουλευτής.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Αλέκος Μαρκίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 23 Ιανουαρίου 1943. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος.

Ήταν νυμφευμένος με την Ερμιόνη Μαρκίδη. Απεβίωσε στις 23 Απριλίου 2020.

Πολιτική διαδρομή 
Την περίοδο 1979-1993 διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του ΔΗΣΥ και την περίοδο 1993-1995 ήταν  Αναπληρωτής Πρόεδρος του κόμματος.

Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1991 με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.

Την 1 Φεβρουαρίου 1995 διορίστηκε Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 23 Απριλίου 2003.

Στις προεδρικές εκλογές του 2003 διεκδίκησε το αξίωμα του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Ο ΔΗΣΥ στήριξε τον τότε πρόεδρο Γλαύκο Κληρίδη ενώ κάποια στελέχη του κόμματος υποστήριξαν τον Αλέκο Μαρκίδη. Πήρε ποσοστό 6,62%. Μετά τις εκλογές παραιτήθηκε από τη θέση του Γενικού Εισαγγελέα.

Παραπομπές

Πηγές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό
Βουλευτές Λευκωσίας
Κύπριοι δικηγόροι
Γενικοί Εισαγγελείς της Κυπριακής Δημοκρατίας
Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
MadWalk - The Fashion Music Project

To MadWalk - The Fashion Music Project είναι ετήσιο σόου μόδας και μουσικής, το οποίο διοργανώνεται από το MAD TV. Σε κάθε MadWalk συνεργάζονται σχεδιαστές ρούχων ή εταιρίες με καλλιτέχνες, οι οποίοι όσο διαρκεί η πασαρέλα, ερμηνεύουν τραγούδια επί σκηνής.

Το πρώτο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2011 με παρουσιάστριες τη Βίκυ Καγιά και την Τάμτα. Το δεύτερο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2012 και την παρουσίαση ανέλαβαν η Βίκυ Καγιά και η Μαίρη Συνατσάκη. Το τρίτο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 17 Απριλίου 2013 με παρουσιάστριες ξανά την Βίκυ Καγιά και την Μαίρη Συνατσάκη. Το τέταρτο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 3 Απριλίου 2014 με παρουσιάστρια τη Μαίρη Συνατσάκη. Το πέμπτο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 29 Απριλίου 2015 με παρουσιάστρια την Κάτια Ζυγούλη. Το έκτο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 18 Απριλίου 2016 με παρουσιάστρια τη Δέσποινα Βανδή. Το έβδομο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 27 Μαρτίου 2017 με παρουσιαστές τον Γιώργο Μαζωνάκη και τη Μαίρη Συνατσάκη. Το όγδοο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 19 Μαρτίου 2018 και την παρουσίαση ανέλαβαν ο Χρήστος Μάστορας και η Μαίρη Συνατσάκη. Το ένατο MadWalk που πραγματοποιήθηκε την 1η Απριλίου 2019, παρουσίασε η Ηλιάνα Παπαγεωργίου.

Το δέκατο και επετειακό MadWalk παρότι ακυρώθηκε λόγω των έκτακτων μέτρων κατά του κορονοϊού, πραγματοποιήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 2020 με παρουσιάστρια τη Βίκυ Καγιά χωρίς παρουσία κοινού και προβλήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2021 από το Mega Channel. Το ενδέκατο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 23 Νοεμβρίου με παρουσιάστρια την Δούκισσα Νομικού με παρουσία κοινού και προβλήθηκε στην τηλεόραση την Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου στο Mega Channel. Το δωδέκατο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου με παρουσιάστρια την Μαριέττα Χρουσαλά με παρουσία κοινού και προβλήθηκε από την τηλεόραση του Mega Channel.

Επισκόπηση

Ερμηνείες/Συνεργασίες

2011

2012

2013

2014

2015

2016

2017

2018

2019

2020

2021

2022

Παραπομπές

Ελληνική τηλεόραση
Μουσικά βραβεία της Ελλάδας
Μόδα