joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Βασιλάδι Αιτωλοακαρνανίας

Το Βασιλάδι είναι ένα πολύ μικρό ακατοίκητο νησάκι που βρίσκεται στην είσοδο της Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου λίγο πιο βόρεια από το νησάκι του Αη-Σώστη και δυτικά από τη νησίδα Τουρλίδα.

Ιδιαίτερη είναι η μνεία της συμμετοχής του στην πολιορκία του Μεσολογγίου. Έχει φτιαχτεί τύμβος αφιερωμένος στους πεσόντες της πολιορκίας του Μεσολογγίου, ο οποίος όμως μεταφέρθηκε στη νησίδα του Αη-Σώστη για να διατηρηθεί έχοντας μεγάλη ιστορική σημασία, αφού με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, έχουν απομείνει λιγότερα από 100 τ.μ. γης στο Βασιλάδι. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Μεσολογγίου.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Iστοσελίδα Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου. fdlmes.gr. Ανακτήθηκε: 19/03/2015.
 Βασιλάδι. wikimapia.org

Νησιά του Πατραϊκού κόλπου
Δήμος Μεσολογγίου
Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Ντολμάς Αιτωλοακαρνανίας

Ο Ντολμάς (ή αλλιώς Ντουλμάς ή Τολμάς) είναι ακατοίκητη, λασπώδης, νησίδα στον Πατραϊκό κόλπο, όπου βρίσκεται στο τέλος της Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου και στην αρχή αυτής του Αιτωλικού. Σχηματίστηκε από τις προσχώσεις του χειμάρρου της Κρεμαστής στο χώρο δυτικά της Φοινικιάς.

Ιστορία
Η νησίδα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου το 1826. Ήταν οχυρωμένη και αποτελούσε τμήμα της άμυνας του Μεσολογγίου σε στρατηγική θέση.

Στις 28 Φεβρουαρίου 1826 πάνω στον Τολμά έγινε μάχη μεταξύ Ελλήνων και Οθωμανών. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο οπλαρχηγός Γρηγόρης Λιακατάς. Ο Λιακατάς είχε οχυρωθεί στην νησίδα με 300 άντρες από το Αιτωλικό και με 18 κανόνια, προσπαθώντας να ανακόψει τον Οθωμανικό στρατό του Χουσεΐν και να εμποδίσει την πολιορκία του Αιτωλικού και του Μεσολογγίου.

Αξιοθέατα
Σήμερα στον Ντολμά υπάρχει εκκλησάκι αφιερωμένο στην Παναγία και μνημείο για του πεσόντες της Μάχης του 1826. 

Το μνημείο αυτό επισκευάστηκε από τις φθορές τον Ιανουάριο του 2011. Έτυχε ξανά βανδαλισμών το Μάιο του 2011. Κάθε Φλεβάρη τελείται μνημόσυνο για τους πεσόντες υπερασπιστές της νησίδας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Iστοσελίδα Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου . fdlmes.gr. Ανακτήθηκε: 19/03/2015.
 Ντολμάς. wikimapia.org

Νησιά του Πατραϊκού κόλπου
Ακατοίκητα νησιά
Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Πόρος Αιτωλοακαρνανίας (νησίδα)

Για τοποθεσίες κ.λπ. με ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία, δείτε: Πόρος Αιτωλοακαρνανίας

Ο Πόρος είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησάκι, το οποίο βρίσκεται στη Λιμνοθάλασσα Αιτωλικού (ή Νίδοβας) στον Πατραϊκό κόλπο. Χαρακτηρίζεται και ως βαλτονησίδα που σχηματίστηκε από τις προσχώσεις του χειμάρρου της Κρεμαστής στο χώρο δυτικά της Φοινικιάς. Διοικητικά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί οικισμό που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αιτωλικού του Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου ενώ παλιότερα, σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στο Δήμο Αιτωλικού.

Ιστορία
Η νησίδα, λόγω της κοντινής απόστασης απόστασης από την πόλη του Αιτωλικού, έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά πολιορκία του Μεσολογγίου το 1826 και καταλήφθηκε από τον Οθωμανικό στρατό του Ομέρ Βρυώνη στις 28 Φεβρουαρίου 1826.

Παραπομπές και υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Iστοσελίδα Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου. fdlmes.gr. Ανακτήθηκε: 19/03/2015.
 Λιμνοθάλασσα Αιτωλικού. wikimapia.org

Νησιά του Πατραϊκού κόλπου
Ακατοίκητα νησιά
Δήμος Αιτωλικού
Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Φοινικιά Αιτωλοακαρνανίας

Η Φοινικιά (ή Παναγιά της Φοινικιάς) είναι μία ακατοίκητη νησίδα στον Πατραϊκό κόλπο και στις αλυκές Μεσολογγίου, πολύ κοντά στην ξηρά. Πάνω του υπάρχει ο μικρός ναός της Παναγιάς της Φοινικιάς. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Μεσολογγίου και απέχει 3 χιλιόμετρα από την πόλη.

Ιστορία
Με την ονομασία Φοινικιά είναι γνωστή και η περιοχή απέναντι από την νησίδα από την οποία πήρε και το όνομα της η νησίδα.

Η νησίδα αποτέλεσε προσφιλή προορισμό για ξεκούραση του Λόρδου Βύρωνα κατά την διαμονή του στην πόλη. Το ξωκλήσι της Παναγιάς της Φοινικιάς κτίστηκε το 1804, στη θέση παλαιότερης παλαιοχριστιανικής βασιλικής.

Παραπομπές

Πηγές
 Αθανάσιος Παλιούρας, "Μνημεία ευλάβειας ολόγυρα στις λιμνοθάλασσες" στο ΥΠΕΧΩΔΕ-Φορέας Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου, Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού. Διαδρομή στο χρόνο, στο χώρο, στο λόγο, στις τέχνες, Αθαν. Παλιούρας (επιμ. έκδ.), Τυπογραφείο Typorama-Agenda, Πάτρα 2009, σελ. 117-144.

Βιβλιογραφία
 ΥΠΕΧΩΔΕ-Φορέας Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου, Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού. Διαδρομή στο χρόνο, στο χώρο, στο λόγο, στις τέχνες, Αθαν. Παλιούρας (επιμ. έκδ.), Τυπογραφείο Typorama-Agenda, Πάτρα 2009. ISBN 978-960-89724-1-4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Iστοσελίδα Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου. fdlmes.gr. Ανακτήθηκε: 19/03/2015.
 Φοινικιά. wikimapia.org

Νησιά του Πατραϊκού κόλπου
Ελληνικές βραχονησίδες
Νησιά της Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Τουρλίδα (νησίδα)

Η Τουρλίδα είναι κατοικημένη νησίδα του Πατραϊκού κόλπου. Απέχει περίπου 5 χλμ. νότια από το Μεσολόγγι και 2 ν.μ. ανατολικά από τη νησίδα Άγιος Σώστης. Εδώ βρίσκεται και η λεγόμενη "Μαύρη Αλυκή" του Μεσολογγίου, σε αντιδιαστολή με τη "Λευκή", λόγω της χαμηλότερης ποιότητας αλατιού που παράγεται.

Ιστορία
Πήρε το όνομά της από ένα είδος θαλασσινών πουλιών που υπήρχαν εκεί, τις "τουρλίδες".

Η Τουρλίδα μέχρι το 1885 ήταν νησί, την χρονιά εκείνη κατασκευάστηκε δρόμος με την επιχωμάτωση της θάλασσας, για την κατασκευή του δρόμου χρησιμοποιήθηκαν τα υλικά από τις εκσκαφές που έγιναν για την κατασκευή του λιμανιού. Λόγω της κατασκευής οδικού δικτύου το 1885 από το Μεσολόγγι προς την Τουρλίδα, η Λιµνοθάλασσα   της Κλείσοβας διαχωρίζεται πλέον από το υπόλοιπο οικοσύστημα της λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου.

Ο οικισμός Τουρλίδα
Ο ομώνυμος οικισμός στην εθνική απογραφή του 2011 είχε 15 μόνιμους κατοίκους.

Λοιπά στοιχεία
Το 2004 διεξήχθη ο πρώτος κολυμβητικός διάπλους τεσσάρων χιλιομέτρων από το Βασιλάδι στην Τουρλίδα και τανάπαλιν με την ονομασία "Μιαούλια". Από το Σεπτέμβρη του 2020 λειτουργεί σε πολύ κοντινή του οικισμού παραθαλάσσια τοποθεσία το μοναδικό στην Ελλάδα θεματικό μουσείο άλατος, το Μουσείο Άλατος Μεσολογγίου.

Προστατευόμενη τοποθεσία 
Η περιοχή είναι προστατευόμενος βιότοπος του δικτύου Natura 2000 με κωδικό GR2310001. Στα προστατευόμενα είδη χλωρίδας περιλαμβάνονται τα ενδημικά: Σαλβινία η πλέουσα, Οφρύς η αργολική, κ.α. Στην πανίδα περιλαμβάνονται: αβλέφαροι, χωματόφρυνοι, πράσινοι φρύνοι, Ευρωπαϊκοί δενδροβάτραχοι, οχιές, πράσινες θαλασσοχελώνες, λαφιάτες, χαλκούχες λύκαινες του έλους (πεταλούδες), ρινοδέλφινα, κ.α. Επίσης, τα ψάρια: σαρδελομάνες, ζαχαριάς, τριχωνοβελονίτσες, λουρωγοβιοί,  γλανίδια, κ.α.

Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία 
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στο δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου στον οποίο υπάγεται μέχρι σήμερα.

Απογραφές πληθυσμού

Συλλογή φωτογραφιών

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Iστοσελίδα Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου. fdlmes.gr. Ανακτήθηκε: 19/03/2015.
 Ιστοσελίδα για την Τουρλίδα Μεσολογγίου. tourlida.gr. Ανακτήθηκε: 14/02/2011.

Νησιά του Πατραϊκού κόλπου
Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Σκόλλις

Η Σκόλλις (εναλλακτικές ονομασίες: Σκόλλη ή Σκόλιο) είναι επίμηκες βουνό της Αχαΐας, νοτιοδυτικά της Πάτρας και δυτικά του Ερύμανθου, με μέγιστο υψόμετρο στα 1.016 μέτρα περίπου. Άλλες πηγές αναφέρουν υψόμετρο μεταξύ 960-965 μέτρων. Είναι αρκετά γνωστό και ως «Πορτοβούνι» (ή και «Πορτέικο») και «Σανταμεριάνικο» (ή και «Σανταμέρι») από τις ονομασίες δύο μεγάλων χωριών που βρίσκονται στις πλαγιές του, τις Πόρτες και το Σαντομέρι αντίστοιχα. Στις παρυφές της Σκόλλιδος βρίσκεται επίσης το χωριό Χαραυγή και από την παλιά της ονομασία αποκαλείται η Σκόλλις και ως «Χατζούρι».

Ο Όμηρος στην Ιλιάδα αναφέρεται στο βουνό με την ονομασία «Ωλένια πέτρα».

Αθλητικές δραστηριότητες
Είναι ιδιαίτερα γνωστό τα τελευταία χρόνια για τα δύο αναρριχητικά πεδία του, που είναι από τα σημαντικότερα αναρριχητικά πεδία ολόκληρης της Πελοποννήσου. Το ένα πεδίο έχει 80 μέτρα ύψος σε απότομο βράχο και το δεύτερο είναι σε σπηλιά με 45 περίπου μοίρες αρνητική κλίση. Και τα δύο αναρριχητικά πεδία βρίσκονται στα όρια του χωριού Χαραυγή, ενώ αναρριχήσεις γίνονται τόσο στο χωριό Πόρτες όσο και στο χωριό Σανταμέρι. Κοντά στις Πόρτες βρίσκεται το ομώνυμο πεδίο που είναι σε μια απόκοσμη σπηλιά όπου έχουν ανοιχτεί μερικές από τις δυσκολότερες αθλητικές διαδρομές στην Πελοπόννησο αλλά και γενικότερα στην Ελλάδα.. Επίσης η Σκόλλιδα είναι αρκετά σημαντικός προορισμός για αλεξίπτωτο πλαγιάς.

Παραπομπές και υποσημειώσεις

Πηγές
 Αχαΐα, Χάρτης του νομού σε κλίμακα 1:100.000 με τη συνεργασία της Τ.Ε.Δ.Κ. Αχαΐας, Road Editions. ISBN 960-8481-98-8. [Χάρτης σχεδιασμένος σε συνεργασία με τη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού.]
 Αχαΐα, Χάρτης του νομού σε κλίμακα 1:100.000, Εκδόσεις Όραμα-Νάκας, Ραφήνα Αττικής, Ιούλιος 2011. ISBN 960-91341-9-X. [Οι χάρτες είναι από πρωτότυπο γεωγραφικό υλικό της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού.]
 Δήμος Δυτικής Αχαΐας. Ο Δήμος που αξίζει να ζεις, Τόμος Α΄, Υπεύθυνος έκδοσης: DATA RC ΑΕ, Έκδοση: Δήμος Δυτικής Αχαΐας, Κάτω Αχαΐα 2017. ISBN 978-960-99592-5-4.
 Χρήστου Π. Κορύλλου, Χωρογραφία της Ελλάδος. Α'. Νομός Αχαΐας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων «Ανέστη Κωνσταντινίδου», Εν Αθήναις 1903.
 Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου «Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821». Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμος Α', Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998. ISBN 960-7960-08-4.
 Νικόλας Φαράκλας, Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001.

Βιβλιογραφία
 Αντώνης Καλογήρου, Τα βουνά δυτικά του Ερυμάνθου, Εκδόσεις In Path, Αθήνα 2012. ISBN 978-960-9720-00-7.
 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Σκόλλις.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η Σκόλλις στο χάρτη. satelliteviews.net. Ανακτήθηκε: 21/07/2011.

Βουνά της Αχαΐας
Δήμος Ωλενίας
Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας

Η Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας είναι μία από τις Περιφερειακές Ενότητες στις οποίες διαιρέθηκε η Ελλάδα με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης και υπάγεται διοικητικά στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Έχει έκταση 1.732 τετραγωνικά χλμ. και πληθυσμό 155.917 (Απογραφή 2011). Περιλαμβάνει το ηπειρωτικό τμήμα του πρώην Νομού Καβάλας. Ο φορέας στεγάζεται στο διοικητήριο Καβάλας.

Είναι από τις λίγες Περιφερειακές Ενότητες της Ελλάδας των οποίων τα διοικητικά όρια δεν ταυτίζονται απόλυτα με αυτά του αντίστοιχου πρώην Νομό, καθώς προέκυψε από διαχωρισμό του ηπειρωτικού τμήματος του Νομού από το νησιωτικό του τμήμα (που περιλαμβάνει τη Θάσο). Παρόλα αυτά, αρμόδια για τα θέματα της Περιφερειακής Ενότητας Θάσου είναι η Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας..

Οι πινακίδες οχημάτων ήταν παλαιότερα από "ΚΒ" στα αυτοκίνητα και μέχρι ενός σημείου στα δίκυκλα, ενώ μέχρι ένα διάστημα υπήρχε και το "ΑΗ" που ανήκε στον Νομό Ξάνθης. Πλέον, τα δίκυκλα φέρουν τα γράμματα "ΑΒ" και τα οχήματα δημόσιων υπηρεσιών είτε τα διακριτικά "ΚΗ" είτε τα "ΚΥ".

Διοικητική διαίρεση 
Η Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας διαιρείται σε τρεις δήμους
Δήμος Καβάλας
Δήμος Νέστου
Δήμος Παγγαίου

Αντιπεριφερειάρχες

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Καβαλας
Γιάννης Καραμπεσίνης

Ο Γιάννης Καραμπεσίνης (29 Νοεμβρίου 1931 - 15 Φεβρουαρίου 2011) ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδοποιός και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού.

Βιογραφία
Ανάμεσα στους πιο σημαντικούς δίσκους που κυκλοφόρησε συναντούμε τους: «Τσιφτετέλι, Νο 2» (1971), «Μαίρη Μαράντη» (1971), «Αγάπες και παράπονα» (1984), «Θα φύγω μόνος μου» (1985), «Σε καινούρια τραγούδια» (1990). 

Δημοφιλή τραγούδια του υπήρξαν τα ακόλουθα: «Πήραν τα στήθια μου φωτιά», «Κάψε με να ησυχάσω», «Εσένα δεν σου άξιζε αγάπη», «Η παντρεμένη», «Τα μελιτζανιά σου μάτια», «Θα φύγω κι ας πονώ», «Του φτωχού ο πόνος», «Τσιφτετέλι παιχνιδιάρικο», «Ξημερώνει η γιορτή σου», «Της φτώχειας τα παιδιά», «Τσιφτετέλι με μπουζούκι», κ.ά. 

Συμμετείχε ως ερμηνευτής σε κινηματογραφικές ταινίες κατά τη δεκαετία του 1960, όπως: «Είναι σκληρός ο χωρισμός» (1963), «Ένα παιδί χωρίς όνομα» (1964), «Κάθε καημός και δάκρυ» (1964), «Απαγωγή» (1964), «Πόνεσα πολύ για σένα» (1965), «Παίξε, μπουζούκι μου γλυκό» (1965), «Ο επαναστάτης» (1965), «Το σπίτι των ανέμων» (1966), «Σήκω, χόρεψε συρτάκι» (1967), «Καταραμένη αγάπη» (1968) και «Αυτή που δεν λύγισε» (1968).

Ήταν παντρεμένος με την Μαίρη Μαράντη, με την οποία αργότερα είχε πάρει διαζύγιο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Καραμπεσίνης , άρθρο στον ιστότοπο του ΣΚΑΪ, 15 Φεβρουαρίου 2011.
 Yannis Karabesinis, ιστοσελίδα του καλλιτέχνη στην Internet Movie Database.

Αναφορές

Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες μπουζουκτσήδες
Ρεμπέτες
Παρασπόνδυλος Ζωτικός

Ο Παρασπόνδυλος Ζωτικός ήταν Έλληνας ποιητής του 16ου αιώνα. Δεν έχουμε στοιχεία για την ζωή του. Έγραψε σε 465 ομοιοκατάληκτους στίχους για την μάχη της Βάρνας του 1444, στην οποία ο σουλτάνος Μουράτ Β' νίκησε τον ενωμένο στρατό των Ούγγρων και Πολωνών. Ο ποιητής ισχυρίζεται ότι διηγείται ως αυτόπτης μάρτυρας, που είχε κρυφτεί στο δάσος. Όπως λέει, η καρδιά του απολιθώθηκε από την θέα του πλήθους των ανθρώπων, και γενικά υπερβάλλει ως προς τους αριθμούς. Περιγράφει όμως σωστά τα πολεμικά γεγονότα, και δίνει λεπτομέρειες άγνωστες από άλλες πηγές.

Πηγές
 

Έλληνες ποιητές
Περδίκκας ο Εφέσιος

Ο Περδίκκας ο Εφέσιος ήταν Έλληνας ποιητής του 14ου αιώνα. Είχε το αξίωμα του πρωτονοτάριου. Έγραψε ποίημα διακοσίων εξήντα στίχων, με το οποίο πραγματεύτηκε το θέμα «Περί των Ιεροσολύμοις κυριακών θεμάτων».

Πηγές 
 

Έλληνες ποιητές
Έφεσος
Αγαπητός ο διάκονος

Ο Αγαπητός ήταν Βυζαντινός φιλόσοφος και ρήτορας. Είχε το αξίωμα του διάκονου στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν διδάσκαλος του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού, προς τον οποίο προσφώνησε παραινετικό λόγο. Το έργο του αυτό αποτελείται από 72 κεφάλαια, και εκδόθηκε τον 16ο αιώνα είκοσι φορές περίπου.

Πηγές
 

Βυζαντινοί κληρικοί
Βυζαντινοί φιλόσοφοι
Βυζαντινοί συγγραφείς
Βυζαντινοί θεολόγοι
Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Μιχαήλ Αγιοθεοδωρίτης

Ο Μιχαήλ Αγιοθεοδωρίτης ήταν Έλληνας βυζαντινός ρήτορας του 12ου αιώνα, μέλος της γνωστής βυζαντινής οικογένειας των Αγιοθεοδωριτών. Κατείχε το αξίωμα του λογοθέτη του δρόμου. Αδελφός του ήταν ο μητροπολίτης Αθηνών Νικόλαος Αγιοθεοδωρίτης ενώ πρόγονός του ήταν ο νομικός Κωνσταντίνος Αγιοθεοδωρίτης. Διατέλεσε επίσης στο αξίωμα του Ορφανοτρόφου, (θέση που κατείχε το 1166, όπως μαρτυρείται σε έγγραφο πρακτικών συνόδου), διαδεχόμενος τον αδελφό του Νικόλαο. Προς τον Μιχαήλ Αγιοθεοδωρίτη έπεμψαν λόγους οι Γρηγόριος Αντίοχος, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης και ο Ψαλτόπουλος.

Πηγές
 

Ρήτορες
Άζαμκιρχε (Μόναχο)

Η Άζαμκιρχε (γερμ. Asamkirche), γνωστή και ως Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Νέπομουκ (γερμ. St.-Johann-Nepomuk-Kirche), βρίσκεται στο Μόναχο και πήρε το όνομά της από τους αδελφούς Άζαμ, που την κατασκεύασαν και τη διακόσμησαν. Πρόκειται για ένα από τα εντυπωσιακότερα δείγματα της αρχιτεκτονικής του Μπαρόκ, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το εσωτερικό της εκκλησίας αποτελεί εξαίρετο δείγμα του ιλουζιονισμού που χαρακτήριζε το Μπαρόκ. Οι πληθωρικές αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες, οι γύψινες διακοσμήσεις, οι τοιχογραφίες και τα παιχνίδια φωτός και σκιάς συνδυάζονται ώστε να δημιουργούν τη ψευδαίσθηση ενός ρυθμικού κυματισμού.

Η εκκλησία χτίστηκε την περίοδο 1733-1746. Χρηματοδοτήθηκε, σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τους αδελφούς Αζάμ, τους γνωστότερους αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες της εποχής του Μπαρόκ. Το μεσαίο κλίτος, με τον υποβλητικό φωτισμό του, είναι γεμάτο από εντυπωσιακές αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες, περίκομψα γυψοτεχνήματα και αριστουργηματικές νωπογραφίες.

Κύρια αξιοθέατα 
Ταφικό μνημείο του κόμη Τσεχ: η Ροκοκό επιτάφια στήλη, έργο του Ίγκνατς Γκύντερ (1758), απεικονίζει τη φρικτή μορφή του Χάρου να παίρνει τη ζωή κάποιου. Βρίσκεται στον πρόναο της εκκλησίας.
Αγάλματα πάνω από την είσοδο: πάνω από την κεντρική είσοδο υπάρχει ένα γλυπτό που απεικονίζει τον Άγιο Ιωάννη Νέπομουκ ανάμεσα σε χερουβείμ και δύο αγγέλους, που συμβολίζουν τη μυστικότητα της εξομολόγησης και την πίστη στον Θεό.
Εσωτερικό της εκκλησίας: ο αριστοτεχνικός συνδυασμός αρχιτεκτονικών λεπτομερειών, ζωγραφικής και γυψοτεχνημάτων επισκιάζει στα μάτια του επισκέπτη τις ιδιόμορφες αναλογίες του χώρου. Το μεσαίο κλίτος έχει 28 μ. μήκος και 8,80 μ. πλάτος, αναλογίες που επιβλήθηκαν λόγω του σχετικά μικρού οικοπέδου.
Ανάγλυφο από τη δυτική πρόσοψη: το ανάγλυφο στην πάνω δεξιά πλευρά της δυτικής πρόσοψης απεικονίζει τον Άγιο Ιωάννη Νέπομουκ να οδηγείται στη φυλακή.
Κυρίως Αγία Τράπεζα: στην Αγία Τράπεζα υπάρχει μία γυάλινη σαρκοφάγος, στην οποία διακρίνεται ένα κέρινο σώμα ντυμένο με άμφια ανώτερου κληρικού (αντιστοιχεί στον Άγιο Ιωάννη Νέπομουκ). 
Ζωγραφισμένη οροφή: η οροφή είναι καλυμμένη με θαυμάσιες ιλουζιονιστικές νωπογραφίες, έργα του Κοσμά Δαμιανού Άζαμ το 1735. Απεικονίζουν σκηνές από τη ζωή και το μαρτύριο του Αγίου Ιωάννη Νέπομουκ.
Στοά: το κυματιστό υπερώο που περικλείει τον εσωτερικό χώρο του ναού χωρίζει τους τοίχους του μεσαίου κλίτους και της κυρίως αγίας Τράπεζας σε δύο τμήματα.
Άμβωνας: στον άμβωνα φτάνει κανείς από το πρεσβυτέριο, που βρίσκεται στα ανατολικά του. Είναι διακοσμημένος με ανάγλυφα που απεικονίζουν σκηνές από τη ζωή του Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή και σύμβολα των Ευαγγελιστών.

Φωτογραφίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φωτογραφίες από την Άζαμκιρχε
 Πανοραμική εικόνα 360° της Άζαμκιρχε
 Βίντεο από την Άζαμκιρχε

Μόναχο
Χριστιανικοί ναοί στη Γερμανία
Μπαρόκ
Θεόδωρος Πεδιάσιμος

Ο Θεόδωρος Πεδιάσιμος ήταν Έλληνας βυζαντινός λογοτέχνης του 14ου αιώνα. Έλαβε την εκπαίδευση του στη Θεσσαλονίκη και ενδεχομένως είχε καταγωγή από τις Σέρρες. Έγραψε ρητορικούς λόγους εκκλησιαστικού και άλλου περιεχομένου και δύο από αυτούς αναφέρονται στην Θεσσαλία των Σερρών. Ως φίλοι του αναφέρονται οι Νικόλαος Καβάσιλας, Ανδρόνικος Ζαρίδης, και ο Σοφιανός. Συνέταξε επίσης μια λεπτομερή μελέτη σχετικά με τον καθεδρικό ναό των Σερρών, και ένα ιστορικό των θαυμάτων των αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη και άγιου Θεόδωρου του Τύρου εντός του οποίου αναφέρεται και η κοινή Τουρκική και Καταλανική επίθεση στις Σέρρες το 1307. Έζησε την ίδια εποχή με τον Ιωάννη Πεδιάσιμο, του οποίου ήταν νεώτερος, ενώ πιθανώς να ήταν και συγγενής του.

Πηγές
 
 

Βυζαντινοί συγγραφείς
Ρήτορες
Αίγειρος Ροδόπης

Η Αίγειρος είναι ένα χωριό 12 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κομοτηνής, στον Νομό Ροδόπης το οποίο ιδρύθηκε το 1923. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Αγροτικό Ορφανοτροφείο και τη Μεσσούνη συναποτελούν την τοπική κοινότητα Αιγείρου που ανήκει στην δημοτική ενότητα Αιγείρου του δήμου Κομοτηνής. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 924 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αιγείρου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 29,358 χμ² (2011).

Όνομα
Η κοινότητα αρχικά ονομαζόταν Κιρ Τσιφλίκ (μεταφράζεται από τα Τούρκικα ως "kir çiftlik" δηλαδή "το βρώμικο τσιφλίκι-χωράφι") και στη συνέχεια Νέον Καβακλί (από το όνομα της πόλης στην βόρεια Θράκη (σήμερα Τοπόλοβγκραντ στη Βουλγαρία) όπου οι κάτοικοι ήρθαν ως πρόσφυγες - από το την πόλη Καβακλί. Στις 7 Ιουνίου 1957 το χωριό μετονομάστηκε στο σημερινό όνομα Αίγειρος (ΦΕΚ. 119/1957) .

Ιστορία
Οι κάτοικοι του χωριού ήρθαν ως πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία και συγκεκριμένα από το χωριό Καβακλί (σήμερα Τοπόλοβγκραντ Βουλγαρίας) και την Κεσσάνη της Ανατολικής Θράκης (σήμερα στην Τουρκία). Το χωριό έχει πληθυσμό 924 κάτοικους.

Αξιοθέατο του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Κάθε 18 Ιανουαρίου γίνεται το κεντρικό πανηγύρι του χωριού το οποίο είναι αφιερωμένο στον Άγιο Αθανάσιο. Η εικόνα του Αγίου Αθανασίου στην εκκλησία την έφεραν οι πρόσφυγες από το Μουζάλι της Ανατολικής Θράκης.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

[σε αγκύλη ο πληθυσμός της δημοτικής ενότητας]

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Κομοτηνής
Δόμιρος Σερρών

Το Δόμιρος είναι χωριό του Δήμου Αμφίπολης στον πρώην νομό Σερρών (Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας). Έχει πληθυσμό 154 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Το χωριό οφείλει το όνομά του στο αρχαίο πόλισμα Δόμηρος (μετέπειτα  ρωμαϊκός σταθμός Domeros της Εγνατίας οδού), που η θέση του αναζητείται στην ευρύτερη περιοχή, ίσως ανάμεσα στην Πρώτη και την Κορμίστα. 

Πριν το 1927 ο οικισμός ανήκε στην κοινότητα Μυρρίνης. Στις 06/09/1927 αποσπάστηκε από την προηγούμενη κοινότητα και αυτονομήθηκε ως Κοινότητα Δόμηρου, ενώ το 1940 το όνομα άλλαξε ορθογραφία σε Κοινότητα Δόμιρος). Με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, η κοινότητα ενσωματώθηκε στον Δήμο Ροδολίβους. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης ο Δήμος Ροδολίβους εντάχθηκε στον νέο δήμο Αμφίπολης και ο Δόμιρος είναι τοπική κοινότητα αυτού του Δήμου.

Κοινότητα

Προσωπικότητες 
 Γεννήθηκαν στο Δόμιρος
 Αλέξανδρος Δαμιανίδης, Έλληνας πολιτικός
 Κωνσταντίνος Χατζηδημητρίου, Έλληνας βουλευτής
 Κατάγονται από το Δόμιρος
 Αλέξανδρος Χατζηδημητρίου, Έλληνας Βουλευτής

Παραπομπές

Χωριά του νομού Σερρών
Δήμος Αμφίπολης
Αριστοκλής Ι. Αιγίδης

Ο Αριστοκλής Αιγίδης του Ιωάννου ήταν Μικρασιάτης λόγιος, πολιτικός και συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1890 στην Μαλακοπή Ικονίου Μικράς Ασίας.

Αποφοίτησε από την αστική σχολή της γενέτειράς του και το Ελληνογαλλικό Λύκειο Χατζηχρήστου στην Κωνσταντινούπολη. Υπηρέτησε 2 έτη ως διδάσκαλος σε δύο κοινότητες της Μικράς Ασίας και επανήλθε το 1908 στην Κωνσταντινούπολη, όταν ανακηρύχθηκε το Σύνταγμα των Νεοτούρκων. Εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου της Κωνσταντινουπόλεως. Προσλήφθηκε ταυτόχρονα ως συντάκτης (αργότερα αρχισυντάκτης) και αρθογράφος (με το ψευδώνυμο ΑΙΑΣ από τα αρχικά του ονοματεπώνυμου και πατρώνυμού του) του «Νεολόγου» του Σταύρου Βουτυρά. Μετά τον θάνατο του Βουτυρά (1921) ανέλαβε καθήκοντα συνδιευθυντή μαζί με τον Κ. Γ. Μακρίδη με ιδιοκτήτες τους 2 υιούς Βουτυρά, Αλέξανδρο και Κωνσταντίνο. Θεωρείτο άριστος τουρκιστής (καθηγητής Τουρκικών, διαδεχθείς τον Αλ. Χαρακτίδη στο Ζωγράφειο Λύκειο). Συνεργάστηκε στενά με την ύπατη αρμοστεία της Κωνσταντινουπόλεως και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου φυγαδεύτηκε με πολεμικό πλοίο του Ελληνικού Ναυτικού στην Ελλάδα.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, χρημάτισε έπαρχος Καστοριάς και μέλος της Ελληνοβουλγαρικής Επιτροπής Ανταλλαγής. Στην συνέχεια εργάστηκε στην Αθήνα ως έκτακτος υπάλληλος της Προσφυγικής Υπηρεσίας της Εθνικής Τράπεζας.

Συνέγραψε και εκδόθηκαν δύο βιβλία του:
«Η Ελληνικότης της Μικράς Ασίας και το Μύθευμα των Τουρκορθοδόξων» το 1922 από τις εκδόσεις Δημητριάδη στην Αθήνα. Αφορά διάλεξη που είχε δώσει στις 6 Μαρτίου 1922 στην Φιλόπτωχο Αδελφότητα Ταταούλων.
 «Η Ελλάς χωρίς τους Πρόσφυγας» το 1934 στην Αθήνα από τις εκδόσεις Ι.Λ. Αλευρόπουλου & ΣΙΑ. Πρόκειται για το σημαντικότερο εκδοθέν έργο του. Αποτελεί ιστορική, δημοσιονομική, οικονομική και κοινωνική μελέτη του προσφυγικού ζητήματος, για την οποία ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα και απήντησε ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Ο Αριστοκλής Αιγίδης έζησε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή στη Νέα Σμύρνη, στην οδό Προσκόπων Αϊδινίου 12 μετά της συζύγου του Μαρίας και των παιδιών του, Μάρθας, Ιωσήφ και Αρίστης. Πέθανε στις 4 Οκτωβρίου 1936 σε ηλικία μόλις 46 ετών από την καρδιά του. Δεν πρόλαβε έτσι να ολοκληρώσει το επόμενο του βιβλίο με τίτλο «Η Ελλάς με τους πρόσφυγας», το οποίο έτσι παρέμεινε ανέκδοτο.

Παραπομπές

Πηγές
Ελευθεροτυπία, Ιός της Κυριακής, φύλλο 1.668, περίοδος Β΄, άρθρο με τίτλο «Σμυρνιέ δεν θα γίνεις Έλληνας Ποτέ», 24 Ιανουαρίου 2010, σελ. 42-43.
Χρυσοστόμου Α. Θεοδωρίδου, «Διακριθέντες του Ξερριζωμένου Ελληνισμού Μικράς Ασίας - Πόντου - Αν. Θράκης - Κωνσταντινουπόλεως», σελίδα 173, Τόμος Β΄ Έκδοση Προσφυγικής Οργανώσεως Εθνική Μνημοσύνη, Αθήνα 1976

Έλληνες συγγραφείς
Έπαρχοι Καστοριάς
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Οι κακοί ποιμένες

Οι κακοί ποιμένες (Les Mauvais bergers) είναι μια τραγωδία του Οκτάβιου Μιρμπό που δημοσιεύτηκε στη Γαλλία από τις εκδόσεις Fasquelle το 1898. Το βιβλίο αριθμεί 468 σελίδες. Η 1η θεατρική παράσταση πραγματοποιήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1897 στο Θέατρο Renaissance.
.

Μια τραγωδία προλετάριων 

Το θέμα είναι παραπλήσιο αυτού της Germinal : είναι η ιστορία μιας μακράς εργατικής απεργίας και της καταστολής της από το στρατό πού κλήθηκε σε βοήθεια από μια εργοδοσία θεïκού δικαίου. Ο Mirbeau εκεί διακηρύσσει το δίκαιο των εργατών, όχι μόνο στο ψωμί και στην εργασία, αλλά επίσης στην υγεία, στην παιδεία και στην ομορφιά. Στιγματίζει ακόμη όλους τους αρχηγούς των ανθρώπων, όλους τους «κακούς ποιμένες», οι οποίοι χειραγωγούν τις μάζες, συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλιστών βουλευτών και των αναρχικών οδηγών. Όμως δεν ήταν ικανοποιημένος από το έργο του: πράγματι αναβιώνει τη θεωρία της τελεολογίας, συνυφασμένης με την τραγωδία, όπως στα «νέγρικα» μυθιστορήματά του; βρίσκουμε πάρα πολλούς μονολόγους και μεγαλόστομες φράσεις, που προστέθηκαν κατά την απαίτηση της Sarah Bernhardt ; η λύση, εξαιρετικά αιματηρή, αγγίζει την επιφανειακή ευαισθησία των θεατών, χωρίς όμως να τους μορφώνει. Γι’αυτό ο Mirbeau θα οχυρωθεί από τότε κι ύστερα στην κωμωδία και στη φάρσα, που επιτρέπουν να αποστασιοποιήσεις το θεατή και, κατά συνέπεια, να αφυπνίσεις την 
κριτική του συνείδηση.

Εξωτερικοί δεσμοί 
 Οκτάβ Μιρμπώ, Les Mauvais bergers.

Θεατρικά έργα του Οκτάβ Μιρμπώ
Τολούκα

Η Τολούκα (Toluca) είναι πόλη του κεντρικού Μεξικού, 67 χλμ. νοτιοδυτικά από την Πόλη του Μεξικού.
Από το 1830 είναι πρωτεύουσα της Πολιτείας Μεξικό. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2.640 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και αποτελεί μία από τις υψηλότερες πόλεις της Βόρειας Αμερικής. Οι κάτοικοί της ανέρχονται σε 747.512 (2010). Η Τολούκα είναι σημαντικό εμπορικό και συγκοινωνιακό κέντρο, με εξαιρετικά ανεπτυγμένη γεωργία και κτηνοτροφία. Η βιομηχανία της παράγει υφάσματα, μπίρα, αλκοολούχα ποτά και είδη τροφίμων, κυρίως αλλαντικά. 

Η Τολούκα ιδρύθηκε το 1522. Κατά την εποχή του εκχριστιανισμού στο Μεξικό, οι κάτοικοί της δέχθηκαν το 1524 τη νέα θρησκεία από φραγκισκανούς ιεραπόστολους, με επικεφαλής τους το μοναχό από το Μπούργος της Ισπανίας Andres de Castro. Ένα μνημείο προς τιμήν του έχει ανεγερθεί στην ομώνυμη πλατεία της πόλης,
ανατολικά του καθεδρικού ναού της Τολούκα.

Στην κεντρική πλατεία της πόλης, την Πλατεία των Μαρτύρων (Plaza de los Martires), βρίσκεται η έδρα της πολιτικής και διοικητικής εξουσίας: Το Κυβερνητικό Μέγαρο, τα Δικαστήρια, η Βουλή των Αντιπροσώπων και το Δημοτικό Μέγαρο. Είναι όλα κτίσματα που ξεχωρίζουν για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική τους, κατασκευασμένα από ηφαιστειακή πέτρα, αλλά και τη χρωματική σε κόκκινο και άσπρο πρωτοτυπία.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει, κοντά στην κεντρική επίσης πλατεία της πόλης, το Κοσμοβιτράλ (Cosmovitral), που ξεχωρίζει ως κτήριο για τα εξαιρετικής τέχνης πολύχρωμα βιτρώ του, φιλοτεχνημένα από το Μεξικανό ζωγράφο Λεοπόλδο Φλόρες (Leopoldo Flores), καθώς και το βοτανικό κήπο του με τα σπάνια φυτά από όλα τα μέρη του κόσμου.
Το Μουσείο Καλών Τεχνών της Τολούκα, που ιδρύθηκε το 1945, στεγάζει αξιόλογα ζωγραφικά έργα και γλυπτά Μεξικανών καλλιτεχνών από το 16ο έως το 19ο αιώνα. Στις "Πορτάλες" (Portales), στοές με διαδοχικές αψίδες που φτιάχτηκαν το 1832, χτυπά η καρδιά της κοινωνικής και εμπορικής ζωής στην Τολούκα. 

Η θρησκευτική αρχιτεκτονική της Τολούκα, σε ποικίλες μορφολογικές τεχνοτροπίες, αντιπροσωπεύεται από τον Καθεδρικό Ναό της πόλης (1867), αλλά κυρίως από τις πιο παλιές εκκλησίες: Santa Veracruz, El Carmen, Santa Maria de Guadalupe και La Merced. Η κοινωνική ζωή της πόλης επικεντρώνεται στο Θέατρο Μορέλος (Teatro Morelos),
που ιδρύθηκε το 1969 και είναι από τις πιο αξιόλογες θεατρικές σκηνές στο Μεξικό. Μπροστά στο θέατρο έχει ανεγερθεί ο χάλκινος έφιππος ανδριάντας του Μεξικανού επαναστάτη Χοσέ Μαρία Μορέλος (Jose Maria Morelos, 1765 - 1815), που ηγήθηκε του Μεξικανικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας.

Δείτε επίσης 
 Κοσμοβιτράλ, Τολούκα

Πηγές 

 «State of Mexico» (Tourist Atlas), Government of the State of Mexico, Ministry of Economic Development, General Tourism Department, 2nd edition, 1993.

Πόλεις του Μεξικού
Τέμενος Λαλά Μουσταφά Πασά

Το Τέμενος Λαλά Μουσταφά Πασά (Τουρκικά: Lala Mustafa Paşa Camii) είναι γοτθικής αρχιτεκτονικής ναός στην Αμμόχωστο τον οποίο μετέτρεψαν σε τζαμί οι Οθωμανοί αμέσως μετά την κατάληψη της πόλης το 1571.

Ιστορία και γεωγραφική θέση

Ο ναός κτίστηκε στα τέλη του δεύτερου μισού του 13ου αιώνα από τους Φράγκους βασιλείς της Κύπρου Οίκο ντε Λουζινιάν ως ο καθεδρικός ναός των καθολικών χριστιανών της Αμμοχώστου και πιστεύεται ότι η κατασκευή του διήρκεσε ως τα 1400. Σήμερα θεωρείται ως ο πιο μεγαλοπρεπής κι όμορφος γοτθικός ναός που σώζεται στην Εγγύς και Μέση Ανατολή. Ο ναός ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο (Γαλλικά:cathédrale Saint-Nicolas). Από το 1290 και ως το 1373 γινόταν σε αυτόν η στέψη των Λουζινιανών ηγεμόνων ως βασιλέων της Ιερουσαλήμ, αφού πρώτα είχαν στεφθεί ως βασιλείς της Κύπρου στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας (σήμερα Σελιμιγιέ τζαμί) στην Λευκωσία.

Αρχιτεκτονική

Ο ναός χωρίζεται σε τρία κλίτη, έχει μήκος 55 μέτρα, πλάτος 23 και ύψος 25. Γάλλοι μελετητές θεωρούν ότι ο ναός αντλεί στοιχεία κι έχει αρκετές ομοιότητες με το καθεδρικό ναό της Ρενς (cathédrale Notre-Dame de Reims) και ανήκει στη γοτθική τεχνοτροπία Rayonnant (Rayonnant Gothic style).

Αν και δέχτηκε αρκετά πλήγματα πυροβολικού κατά την πολιορκία της Αμμοχώστου (1570-71) διατήρησε σε μεγάλο βαθμό την αρχική του μορφή. Μετά την κατάληψη Οθωμανοί τεχνίτες αφαίρεσαν τα κωδωνοστάσια, τις ανθρώπινες μορφές από το γλυπτό διάκοσμο, αλλά και από τα βιτρώ (υαλογραφίες) και πρόσθεσαν μιναρέ και μιχράμπ. Αρκετές ζημιές στο ναό σημειώθηκαν επίσης από το μεγάλο σεισμό του 1735. Εντούτοις ακόμα και σήμερα διατηρούνται σε καλή κατάσταση οι τρεις περίτεχνα διακοσμημένες είσοδοι που φέρουν θαυμάσια αετώματα και πάνω από την κεντρική πύλη σώζεται μια μεγάλη ροζέτα διακοσμημένη με γεωμετρικά σχέδια βιτρώ.

Παραπομπές

Πηγές 
Camille Enlart, Gothic Art and the Renaissance in Cyprus, (Αγγλική μτφ. D. Hunt), London: Trigraph/A. G. Leventis Foundation, 1987. 
Αθηνά Ταρσούλη, ΚΥΠΡΟΣ, Αθήναι: Εκδόσεις ΑΛΦΑ, 1955. (Κεφ. Εκκλησίες της Αμμοχώστου)
Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια. Υπεύθυνος έκδοσης Αντρος Παυλίδης, Λευκωσία: Εκδ. Φιλόκυπρος, 1984.
Οδοιπορική Ξενάγηση της Αμμοχώστου, Έκδοση SAVE (χρηματοδότηση USAID), 2010
http://www.gothic-architecture.com/node/188

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 https://web.archive.org/web/20160304231927/http://www.famagusta.org.cy/default.asp?id=303#1
 http://www.cyprus44.com/famagusta/lala-mustafa-pasa-mosque.asp
 http://www.cypnet.co.uk/ncyprus/city/famagusta/lala/index.html
 http://www.whatson-northcyprus.com/interest/famagusta/famagusta/lala_mustafa_pasha.htm
 http://www.sacred-destinations.com/cyprus/famagusta-st-nicholas-cathedral-lala-mustafa-camii.htm

Αμμόχωστος
Λαλα Μουσταφα Τεμενος
Περιδέραιο (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 579)

Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 579 χρυσό περιδέραιο, που βρέθηκε σε τάφο στην Κύπρο.

Περιγραφή
Το κόσμημα αποτελείται από πέντε επί μέρους στοιχεία:
 Το κόσμημα του περιδεραίου είναι στρογγυλό διάδημα, διακοσμημένο με μια σειρά από χρυσές χάνδρες, τις οποίες πλαισιώνει ένα διπλό στιφογυρισμένο χρυσό νήμα. Οι επίπεδες επιφάνειες είναι πλαισιωμένες με τέσσερις σειρές από στριφτό χρυσό νήμα. Το κέντρο του διαδήματος είναι κενό, ενώ φέρει υπολείμματα κίτρινης πορσελάνης που το διακοσμούσε και έχει χαθεί. Φέρει διαμετρική οπή, μέσα από την οποία περνάει μετάξινο νήμα που το συγκρατεί με την αλυσίδα.
 Η αλυσίδα είναι σύνθετη και αποτελείται συνολικά από τριανταοκτώ μικρές χάνδρες από χρυσό, στρογγυλού σχήματος. 
 Τις χάνδρες διαδέχονται εναλλάξ δέκα έξι κύλινδροι σχηματισμένοι από χρυσό νήμα στριφτό, και σπειροειδώς περιτυλιγμένο.
 Επτά χάνδρες ημικύκλιου σχήματος 
 και δύο στενόμακρες χάνδρες
Όλες οι χάνδρες είναι τρύπιες διαμετρικά, και συγκρατούνται από μετάξινο νήμα.

Βιβλιογραφία
 Excavations in Cyprus, pl. xii., 395.

Πηγές 

 

Κοσμήματα (τέχνεργα)
Μυκηναϊκή τέχνη
Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Αρχαιολογικά ευρήματα από την Κύπρο
Περιδέραιο (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 580)

Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 580 χρυσό περιδέραιο, που βρέθηκε σε τάφο στην Κύπρο.

Περιγραφή
Αποτελείται από χρυσές χάνδρες, αραδιασμένες σε τρεις σειρές. Οι χάνδρες είναι τρύπιες διαμετρικά και συγκρατούνται από μετάξινο νήμα.

Βιβλιογραφία
 Excavations in Cyprus, p. 41, pl. vi. 604
 Reichel, Horn. Waffen, p. 3, fig. 8.
 Vernier, Cat. du Mus. du Caire, Bijoux, No. 52.067, pl. vi.

Πηγές 

 

Κοσμήματα (τέχνεργα)
Μυκηναϊκή τέχνη
Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Αρχαία Κύπρος
Αρχαιολογικά ευρήματα στην Κύπρο
Χρυσή ασπίδα (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 700)

Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 700 φύλλο χρυσού.

Περιγραφή
Πρόκειται για ολόχρυσο έλασμα, πολύ λεπτεπίλεπτο. Στο κέντρο φαντάζει μια στρογγυλή ασπίδα, της οποίας η διακόσμηση θυμίζει άνθος με οκτώ πέταλα. Η ασπίδα είναι πλαισιωμένη με οκτώ σπείρες που σχηματίζουν κανονικό οκτάγωνο. Τέσσερις από τις σπείρες φέρουν οπή, από τις οποίες προφανώς το έλασμα ήταν συνδεδεμένο.

Βιβλιογραφία
 Evans in Journl. Hell. Stud., XIII., p. 210 (K), fig. 14
 Perrot et Chipiez, Hist. de l' Art, VII., p. 237 f., fig. 104
 Ridgeway, Early Age of Greece, p. 33.

Πηγές 

 

Έργα γλυπτικής
Τέχνεργα
Μυκηναϊκή τέχνη
Θησαυρός της Αίγινας
Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Χρυσό κόσμημα (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 762)

Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 762 χρυσό κόσμημα που βρέθηκε στην Αίγινα.

Περιγραφή
Πρόκειται για χρυσό κρεμαστό κόσμημα λιτής έκτυπης ανάγλυφης τεχνοτροπίας, που το φορούσαν στο στήθος. Απεικονίζει μια ανδρική θεότητα που βαδίζει ανάμεσα σε άνθη λοτού. Τα πόδια παρουσιάζονται σε προφίλ, το σώμα σε μπροστινή άποψη. Φοράει κοντή φούστα, δεμένη στην μέση. Στα μπράτσα και στους καρπούς φοράει βραχιόλια. Στο κεφάλι φοράει κορώνα, και μεγάλα σκουλαρίκια. Στα χέρια του κρατάει αμφίβια πουλιά, τα οποία είναι στραμμένα προς τα έξω και με το ράμφος τους τυφλώνουν φίδια. Πίσω από τη θεότητα παριστάνονται τυποποιημένα κέρατα ταύρου. Το κόσμημα συμπληρώνουν πέντε χρυσά φλουριά που κρέμονται.

Ερμηνεία
Η σκηνή παριστάνει μια θεότητα, γνωστή ως «Θεός (ή Θεά) των ζώων». Η θεότητα κρατάει τα ζώα ως ένδειξη ισχύς και υπεροχής, καθώς και την κυριαρχία στη φύση. Τα κέρατα ταύρου είναι επίσης λατρευτικό στοιχείο που συναντάμε συχνά στη Μινωική τέχνη και είναι επίσης σύμβολο που υποδηλώνει ανδρική θεότητα.

Ιστορική τοποθέτηση
Το κόσμημα τοποθετείται στη Μινωική εποχή με αιγυπτιακή επιρροή. Παρόμοια κοσμήματα έχουν βρεθεί στην αρχαία Άβαρι (Τελλ Ελ-Νταμπά) στο Δέλτα του Νείλου. Πιστεύεται ότι είναι προϊόν εισαγωγής που προέρχεται από Κρητικό εργαστήριο προς τα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ..

Δείτε επίσης
 Θησαυρός της Αίγινας

Βιβλιογραφία
 Εvans, loc. cit., pp. 197-203 (Β), figs. 2a and 2h
 Perrot et Chipicz, loc. cit., p. 238 ff., fig. 106
 S. Reinach, La sculpture en Europe, pp. 94-98, fig. 307
 id. in L'Anthropologie, 1895, p. 554
 Hoernes, Urgeschichte der bild. Kunst, p. 415. fig. 129
 Tsountas-Manatt, The Mycenaean Age, p. 390, fig. 165
 Milani, Studi e Mat., 1(2), fig. 3, p. 169 ff.
 ibid. III., p. 320, fig. 6
 Bull, di Paletuol., XX. (1894), p. 173 f, fig, 6
 Rev. Arch., 1909, p. 110, fig. 41
 cf. Jahrb. d. Arch. Inst., XIX. (1904), p. 36. For the pendent disks, cf. No. 81
 Journ. Hell. Stud., XXIV., p. 323 No. 4905

Πηγές 

 
 παρουσίαση του εκθέματος στο Βρετανικό Μουσείο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Παρουσίαση του κοσμήματος από το Βρετανικό Μουσείο

Κοσμήματα (τέχνεργα)
Μινωική τέχνη
Θησαυρός της Αίγινας
Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Βασίλης Σαμπράκος

Ο Βασίλης Σαμπράκος, γεννημένος το 1973 στην Αθήνα, είναι Έλληνας αθλητικογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και εκδότης.

Πραγματοποίησε τις σπουδές του στο Κέντρο Δημοσιογραφικών Σπουδών, ξεκινόντας την πορεία του το 1992 ως μαθητευόμενος στην εφημερίδα «Αθλητική Ηχώ». Τα επόμενα χρόνια εργάστηκε ως ρεπόρτερ αθλητικών θεμάτων για τις εφημερίδες «Κόσμος των Σπορ», «Το Βήμα», «Sportime» και «Φίλαθλος».

Υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες στη δημιουργία της εφημερίδας «SportDay», της οποίας διετέλεσε και αρχισυντάκτης. Παράλληλα συνεργάστηκε και με το ραδιοφωνικό σταθμό του ίδιου ομίλου, το «NovaSport FM». Ρεπορτάζ του περιέλαβαν αρκετές ακόμη εφημερίδες, περιοδικά, ιστοσελίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί. Για μία περίοδο υπήρξε αρχισυντάκτης του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ.

Το Μάρτιο του 2008 ξεκίνησε να εκδίδει την εφημερίδα «Εξέδρα των Σπορ», που ανήκει στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη, από κοινού με την αθλητική ιστοσελίδα exedrasports.gr. Αποχώρησε το καλοκαίρι του 2011 επιστρέφοντας στο δυναμικό της «SportDay». Παράλληλα εργάζεται ως παραγωγός και υπεύθυνος αθλητικού τμήματος στον ραδιοφωνικό σταθμό «Arrena 89,2», ενώ επίσης αρθρογραφεί στην ιστοσελίδα Gazzetta.gr.

Το 2009 εξέδωσε ένα μυθιστόρημα που αντλεί υλικό από τις προσωπικές του εμπειρίες στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, με τον τίτλο «Σκίσε το manual», από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα».
 
Είναι παντρεμένος με την επίσης δημοσιογράφο Μαρία Λιάσκα.

Πηγές 
 Σαμπράκος, Βασίλης, βιογραφικό στην ιστοσελίδα της Βιβλιονέτ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προσωπικό ιστολόγιο
 Exedrasports.gr 

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες αθλητικογράφοι
Έλληνες εκδότες
Ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Χρυσός στέφανος (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 1628)

Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 1628 χρυσό στεφάνι που βρέθηκε σε τάφο στα Δαρδανέλια και αγοράστηκε το 1908.

Περιγραφή
Πρόκειται για απομίμηση κλαδιών βελανιδιάς σε χρυσό σύρμα, λεπτεπίλεπτα χρυσά φύλλα, βαριά χρυσά βελανίδια, δυο τζιτζίκια και μια μέλισσα. Το στεφάνι αποτελείται από δύο μίσχους. Στο άκρο του κάθε μίσχου υπάρχει μια θηλιά, μέσα από την οποία περνούσε μια χρυσή κορδέλα που τους συγκρατούσε. Η κορδέλα ήταν δεμένη και στολισμένη με μια χρυσή μέλισσα.

Ερμηνεία
Η βελανιδιά ήταν το ιερό δέντρο του Δία, ενώ χρυσά στεφάνια συναντούμε συχνά ως ταφικά επιθέματα στην Μακεδονία, Νότιο Ιταλία, Μικρά Ασία, βόρειο Ελλήσπονδο και αλλού. Ήταν δημοφιλή στα αρχαία χρόνια, και όπως γράφει ο ρήτορας Δημοσθένης (384-322 π.Χ.), τα φορούσαν κατά την διάρκεια θρησκευτικών τελετών.

Βιβλιογραφία
 the Armento crown (Arneth, Gold- n. Silbermon., pl. G. xiii.)
 Ant. du Bosph. Gimm., pl. iv., 2 (from a 4th cent, tomb)
 Athen. Mitt., XXXIII., pl. xxv., 1 (from a sarcophagus in a tumulus of (probably) the 3rd cent. H.c. at Pergamum).

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Παρουσίαση του διαδήματος στο Βρεταινικό Μουσείο 

Έργα γλυπτικής
Τέχνεργα
Ελληνιστική τέχνη
Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Σκύθες (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 2106d)

Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 2106d χρυσό κόσμημα που αγοράστηκε το 1909.

Περιγραφή
Πρόκειται για χρυσή πλάκα, με ανάγλυφη παράσταση δύο Σκύθων πολεμιστών. Στέκουν στην μάχη, πλάτη προς πλάτη και σημαδεύουν με το τόξο τους. Ο προς τα αριστερά έχει γενειάδα, ενώ ο προς τα δεξιά ίσως είναι νεώτερος και γι' αυτό άμουσος. Η κόμμωση είναι χαρακτηριστική, τα μακρυά μαλλιά είναι δεμένα κόμπο πίσω από το κεφάλι. Φορούν στενό δερμάτινο επανωφόρι, παντελόνι και μπότες. Το έδαφος που πατάν είναι από διαφορετικό κράμα χρυσού.

Βιβλιογραφία
 Ant. du Bosph. Cimm., pl. XX., 6 
 Add Bull. Arch. Nap., VI. (1848), pl. iv., 13.
 Harpokr., «περί αέρων», 19

Πηγές 

 

Έργα γλυπτικής
Τέχνεργα
Αρχαϊκή τέχνη
Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Θεά Μέλισσα (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 1118)

Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 1118 χρυσό κόσμημα που βρέθηκε στη Ρόδο και αγοράστηκε το 1860.

Περιγραφή
Πρόκειται για χρυσή πλάκα σχήματος ορθογωνίου. Περιέχει ανάγλυφη παράσταση της θεάς Μέλισσας. Αριστερά και δεξιά της Μέλισσας βρίσκεται ανθός με επτά και οκτώ πέταλα αντίστοιχα. Η θεά πετάει με τα χέρια τεντωμένα στο πλάι, και τις παλάμες κλειστές. Το σώμα της από τη μέση και κάτω καταλήγει σε κοιλιά εντόμου. Φοράει το χαρακτηριστικό αιγυπτιακό μαντίλι των Φαραώ.

Βιβλιογραφία
 Arch. Zeit., 1869, p. iii
 Journ. Hell. Stud., XV., p. 12
 Arch. Anz., 1904, p. 41, figs. 7-11
 Milani, Studi e Mat., 1(2), fig. 50, p. 209
 Athen. Mitt., XXVIII., pl. v., figs. 1-3
 J. Harrison, Prolog to Gk. Religion, p. 444, fig. 137
 Hogarth, Ephesus, p. 337 (2)
 Radet, Cybébé, p. 44, fig. 57.

Πηγές 

 

Έργα γλυπτικής
Μυκηναϊκή τέχνη
Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Αρχαιολογικά ευρήματα στα Δωδεκάνησα
Ντένις Κέλι

Ο Ντέννις Κέλλυ  (αγγλ. Dennis Kelly), που γεννήθηκε το 1970 στο Μπάρνετ του Λονδίνου ζει και εργάζεται ως συγγραφέας στο Λονδίνο. Ο εκδοτικός οίκος Oberon έχει κυκλοφορήσει ένα τόμο με θεατρικά έργα του: "Συντρίμμια", 'Μετά το τέλος", "Οσάμα ο ήρωας", "Έρωτας και χρήμα."
Στην τηλεόραση είναι περισσότερο γνωστός για τη φαρσοκωμωδία του BBC 3 "Pulling".

Βιογραφία
Ο Κέλλυ μεγάλωσε στο Μπάρνετ, στο Βόρειο Λονδίνο, σε οικογένεια Ιρλανδών Καθολικών. Ο πατέρας του ήταν εισπράκτορας στα λεωφορεία, και ο Κέλλυ, ένα από τα πέντε παιδιά της οικογένειας, παράτησε το σχολείο στα 16 του.
Μεγάλωσε σε εργατικές πολυκατοικίες για τις οποίες είπε κάποτε: 

Σχετικά με τις εμπειρίες του στις εργατικές πολυκατοικίες ο συγγραφέας δήλωσε: 

Ενώ δούλευε σε σουπερμάρκετ, πήρε μέρος στην τοπική καλλιτεχνική ομάδα Barnet Drama Centre και έτσι ανακάλυψε το θέατρο. Αργότερα φοίτησε στο κολέγιο του Λονδίνου Goldsmiths College, απ' όπου πήρε το πτυχίο του με άριστα. Έγραψε το πρώτο του θεατρικό 'Συντρίμμια" σε ηλικία 30 χρονών.

Θεατρικά έργα
Μονόλογοι παιδιών [ανέβηκε στο θέατρο Old Vic]
Ματίλντα, ένα μιούζικαλ
Οι θεοί κλαίνε [πρεμιέρα στο θέατρο Hampstead]
Ορφανά [πρεμιέρα στο θέατρο Traverse]
Ο δάσκαλός μας είναι δαιμονικό [πρεμιέρα στο θέατρο Hull]
D.N.A
Φροντίζοντας την μπέμπα [πρεμιέρα στο θέατρο Birmingham Rep]
Έρωτας και Χρήμα [πρεμιέρα στο θέατρο Royal Exchange]
Οσάμα ο ήρωας [πρεμιέρα στο θέατρο Hampstead]
Μετά το τέλος [πρεμιέρα στο θέατρο BAC]
Ρόζα Μπερντ [πρεμιέρα στο θέατρο Arcola]
Συντρίμμια [πρεμιέρα στο θέατρο Theatre 503]
Η επίσκεψη του Μπρένταν [πρεμιέρα στο θέατρο Etcetera]

Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Συμπόσιο

Στην αρχαία Ελλάδα το συμπόσιο (συν+πίνειν) ήταν μια διαδεδομένη συνήθεια. Μια συγκέντρωση φίλων, ή ένα πάρτυ όπως θα λέγαμε σήμερα.
Σε ορισμένα από αυτά, οι συμμετέχοντες συνεισέφεραν ή οικονομικά, ή με τρόφιμα, τα οποία και  λέγονταν "συμβολές". Ο Όμηρος τα αποκαλεί "εράνους", ενώ γνωστές είναι οι αρχαίες σχετικές φράσεις "δειπνείν από συμβολών", ή "δείπνον από σπυρίδος".

Το </span> (λέξη που σημαίνει «συνάθροιση ανθρώπων που πίνουν») αποτελούσε έναν από τους πιο αγαπημένους τρόπους διασκέδασης των Ελλήνων. 
Περιελάμβανε δύο στάδια: το πρώτο μέρος ήταν αφιερωμένο στο φαγητό, που σε γενικές γραμμές ήταν λιτό, ενώ το δεύτερο στην κατανάλωση ποτού. Στην πραγματικότητα, οι αρχαίοι έπιναν κρασί και μαζί με το γεύμα, ενώ τα διάφορα ποτά συνοδεύονταν από μεζέδες ()</span>: κάστανα, κουκιά, ψημένοι κόκκοι σίτου ή ακόμη γλυκίσματα από μέλι, που είχαν ως στόχο την απορρόφηση του οινοπνεύματος ώστε να επιμηκυνθεί ο χρόνος της συνάθροισης.

Το δεύτερο μέρος ξεκινούσε με σπονδή, τις περισσότερες φορές προς τιμή του Διονύσου.Κατόπιν οι παριστάμενοι συζητούσαν ή έπαιζαν διάφορα επιτραπέζια παιχνίδια, όπως ο κότταβος. Συνεπώς τα άτομα έμεναν ξαπλωμένα σε ανάκλιντρα ()</span>, ενώ χαμηλά τραπέζια φιλοξενούσαν τα φαγώσιμα και τα παιχνίδια. Χορεύτριες, ακροβάτες και μουσικοί συμπλήρωναν την ψυχαγωγία των παρευρισκομένων. Ένας «βασιλιάς του συμποσίου» ο οποίος εκλεγόταν στην τύχη αναλάμβανε να υποδεικνύει στους δούλους την αναλογία κρασιού και νερού κατά την προετοιμασία των ποτών.

Εντελώς απαγορευμένο στις γυναίκες, με εξαίρεση τις χορεύτριες και τις εταίρες, το συμπόσιο ήταν ένα σημαντικότατο μέσο κοινωνικοποίησης στην Αρχαία Ελλάδα. Μπορούσε να διοργανωθεί από έναν ιδιώτη για τους φίλους ή για τα μέλη της οικογένειάς του, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα με τις προσκλήσεις σε δείπνο. Μπορούσε επίσης να αφορά τη μάζωξη μελών μιας θρησκευτικής ομάδας ή μιας εταιρείας (ενός είδος κλειστού κλαμπ για αριστοκράτες). Τα πολυτελή συμπόσια προφανώς προορίζονταν για τους πλούσιους, ωστόσο στα περισσότερα σπιτικά θρησκευτικές ή οικογενειακές γιορτές αποτελούσαν αφορμή για δείπνο, έστω και μετριοπαθέστερο.

Το συμπόσιο ως πρακτική εισήγαγε κι ένα πραγματικό λογοτεχνικό ρεύμα: το «Συμπόσιον» του Πλάτωνα, το ομώνυμο έργο του Ξενοφώντα, «Το Συμπόσιον των Επτά Σοφών» του Πλουτάρχου και οι «Δειπνοσοφισταί» του Αθήναιου αποτελούν χαρακτηριστικά έργα.

Δείτε επίσης 
 Διατροφή στην αρχαία Ελλάδα
 Πλακουντοποιικόν σύγγραμμα
 Λοπαδο­τεμαχο­σελαχο...

Αρχαίος βίος
Βρετανικό Μουσείο

Το Βρετανικό Μουσείο είναι μουσείο της ανθρώπινης ιστορίας και πολιτισμού στο Λονδίνο. Οι συλλογές του, οι οποίες αριθμούν περισσότερα από επτά εκατομμύρια αντικείμενα, είναι από τις μεγαλύτερες και πιο περιεκτικές στον κόσμο και προέρχονται από όλες τις ηπείρους, απεικονίζοντας και καταγράφοντας την ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού από την απαρχή του έως και σήμερα. 

Το Βρετανικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1753, βασιζόμενο κυρίως στις συλλογές του φυσιολόγου και επιστήμονα Σερ Χανς Σλόαν (Sir Hans Sloane). Το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό στις 15 Ιανουαρίου 1759 στο Μέγαρο Μόνταγκιου (Montagu House) στο Μπλούμσμπερυ (Bloomsbury), στο σημείο όπου βρίσκεται το σημερινό κτίριο του μουσείου. Η επέκτασή του κατά τους επόμενους δυόμιση αιώνες ήταν κυρίως αποτέλεσμα της επεκτεινόμενης Βρετανικής αποικιοκρατίας και είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία πολλών παραρτημάτων, με πρώτο το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Λονδίνου στο Νότιο Κένσινγκτον το 1887. Κάποια αντικείμενα της συλλογής του μουσείου, με κυριότερα τα Ελγίνεια Μάρμαρα από τον Παρθενώνα, βρίσκονται στο επίκεντρο έντονων διαμαχών και απαιτήσεων για την επιστροφή τους στις χώρες προέλευσής τους. 

Μέχρι το 1997, τότε που η Βρετανική Βιβλιοθήκη (που προηγουμένως στεγαζόταν στο Κυκλικό Αναγνωστήριο) μετακόμισε σε νέα τοποθεσία, το Βρετανικό Μουσείο είχε τη μοναδικότητα να στεγάζει ένα εθνικό μουσείο αρχαιοτήτων και μία εθνική βιβλιοθήκη στο ίδιο κτίριο. Το μουσείο είναι Μη Κυβερνητικό Δημόσιο Ίδρυμα  (non-departmental public body) το οποίο χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού, Τύπου και Αθλητισμού και όπως όλα τα εθνικά μουσεία στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν χρεώνει εισιτήριο. Από το 2002 διευθυντής του μουσείου είναι ο Νηλ ΜακΓκρέγκορ (Neil MacGregor). Ο συντηρητικός Λόρδος Σαίνσμπουρι (Lord Sainsbury) δεσμεύτηκε να δωρίσει £25 εκατομμύρια στο Μουσείο για να βοηθήσει στη χρηματοδότηση μίας μεγάλης κλίμακας επέκτασης, με σκοπό με την ολοκλήρωση του να γίνει το μεγαλύτερο σε συλλογές μουσείο του κόσμου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα του Βρετανικού Μουσείου

Μουσεία στο Λονδίνο
Αρτάβαζος

Ο Αρτάβαζος Α΄  (περ: آرتابازوس , α-ε.  - 480-455 π.Χ) ήταν σατράπης της Φρυγίας στον Ελλήσποντο (σημερινή βορειανατολική Τουρκία), υπό την Περσική Αυτοκρατορία.

Βιογραφία
Ο Αρτάβαζος Α΄, γιος του Φαρνάκη Α΄, ήταν ένας από τους στρατηγούς στην εισβολή του Ξέρξη στην Ελλάδα· ήταν υπεύθυνος για τις εφεδρικές δυνάμεις που φρουρούσαν τη διαδρομή πίσω στην Ασία και ήταν υπεύθυνος για την καταστολή μιας εξέγερσης στην Ποτίδαια. Η εισβολή έληξε με τον Μαρδόνιο, ο οποίος αγνοώντας τις συμβουλές του Αρτάβαζου και άλλων ηττήθηκε από τους Έλληνες στη μάχη των Πλαταιών το 479 π.Χ. Μετά τη νίκη τους οι Έλληνες έπλευσαν στην Ιωνία, όπου διέλυσαν τα σώματα φρουράς, με διοικητή τον Τιγράνη, στη μάχη της Μυκάλης, την ίδια μέρα. Ο Αρτάβαζος ωστόσο κατάφερε να οδηγήσει τα απομεινάρια του περσικού στρατού από την Ελλάδα πίσω στην Ιωνία.

Ως ανταμοιβή ο Αρτάβαζος Α΄ έγινε σατράπης της Φρυγίας στον Ελλήσποντο. Αυτή η θέση πέρασε στους απογόνους του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Φαρνάβαζος Α΄ (περίπου 455-430 π.Χ), για τον οποίο λίγα είναι γνωστά· αυτόν διαδέχθηκε ο εγγονός τού Αρτάβαζου Α΄ και γιος τού Φαρνάβαζου Α΄, Φαρνάκης Β΄ της Φρυγίας (περ. 430-413 π.Χ), που είναι γνωστός ότι ήταν σατράπης κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Τον Φαρνάκη διαδέχθηκε ο γιος του, ονόματι Φαρνάβαζος Β΄ (περ. 413-373 π.Χ), γνωστός για τον συναγωνισμό του με τον Τισσαφέρνη και για τους πολέμους του κατά των Σπαρτιατών.

Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
 Φαρνάβαζος Α΄ άκμασε 455-430 π.Χ., σατράπης της Φρυγίας.

Παραπομπές

Πηγές
 Herodotus 9,89
 Thucydides I, 109
 Diodorus XI, 74–75

Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων
Αχαιμενίδες σατράπες
Δυναστεία των Φαρνακιδών