joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ποταμούλα Παρακαμπυλίων Αιτωλοακαρνανίας

Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Ποταμούλα Μακρυνείας

Η Ποταμούλα είναι χωριό του πρώην δήμου Παρακαμπυλίων της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται πάνω στον επαρχιακό οδικό άξονα Αγρινίου - Καρπενησίου και είναι το τελευταίο πεδινό χωριό αυτής της διαδρομής.
 
Είναι αραιοκατοικημένο χωριό και αυτό οφείλεται στο ότι ο κάθε κάτοικος, έχτιζε το σπίτι του εκεί που ήταν και το κτήμα του. Περιλαμβάνει μεγάλη έκταση, το μάκρος του είναι γύρω στα πέντε χιλιόμετρα. Το χωριό διασχίζουν στην αρχή δύο ποτάμια, το ένα έρχεται από το χωριό Αμπέλια (Αύλακες) και το άλλο από το χωριό Κυπάρισσος. Στο μέσον του χωριού τα δύο αυτά ποτάμια ενώνονται σε ένα, όπου τα νερά του χύνονται λίγο πιο κάτω, στον ποταμό Ζέρβα.

Το χωριό Ποταμούλα έχει τακτική αστική συγκοινωνία από την πόλη του Αγρινίου. Έχει αστυνομικό τμήμα, διθέσιο δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο. Οι οικογένειες που κατοικούν στο χωριό είναι περίπου εκατό. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (ελιές κ.ά.) και με την κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα).

Από το 1950 έως το 1997 το χωριό Ποταμούλα ήταν κοινότητα. Κατόπιν με το νόμο «Καποδίστρια» εντάχθηκε στο Δήμο Παρακαμπυλίων με έδρα τον Άγιο Βλάσιο. Γειτονικά χωριά που συνορεύει είναι, δυτικά με το χωριό Σαργιάδα, βόρεια με το χωριό Αμπέλια (Αύλακες), ανατολικά με το χωριό Κυπάρισσος και νότια με το χωριό Μαλεβρός, που βρίσκεται απέναντι από τον ποταμό Ζέρβα. Αποτελείται από δύο οικισμούς, τα Τσουναίικα, που είναι και ο μεγαλύτερος και τον Κελανίτη. Η ονομασία του πρώτου οφείλεται στην πληθώρα των κατοίκων που φέρουν το επώνυμο Τσούνης. Στα Τσουνέϊκα υπάρχει και ο παλιός οικισμός με την ίδια ονομασία και βρίσκεται σε μικρή απόσταση βορειοανατολικά του νέου οικισμού. Η μετεγκατάσταση στον νέο έγινε στις αρχές του 1970. Η αιτία της ήταν οι αγρότες να είναι πιο κοντά στις καλλιεργήσιμες εκτάσεις τους καθώς και πιο κοντά στο κεντρικό οδικό δίκτυο που οδηγεί στο Αγρίνιο. Σήμερα εκσυγχρονισμένος πλέον ο νέος οικισμός στερείται νέου κόσμου διότι νόσησε στο φαινόμενο τις αστυφιλίας. Τα Τσουνέικα είναι σχετικά πιο εύφορα από το υπόλοιπο χωριό γιατί βρίσκονται πολύ κοντά στον ποταμό Ζέρβα. Σε μικρή απόσταση έχουν βρεθεί (στους πρόποδες του βουνού Παλιόκαστρο) και τα απομεινάρια ενός αρχαίου ναού ο οποίος πιθανολογείται ότι ήταν αφιερωμένος στη θεά Άρτεμη.

Από την Ποταμούλα κατάγεται η γνωστή ηθοποιός και παρουσιάστρια Ζέτα Μακρυπούλια.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Αγρινίου
Αλίκη της Βρετάνης

Η Αλίκη της Βρετάνης (Γαλλική γλώσσα : Alix de Thouars, 1200 – 21 Οκτωβρίου 1221) ήταν νόμιμη δούκισσα της Βρετάνης (1203 – 1221) και κόμισσα του Ρίτσμοντ σαν δώρο στην Αγγλία. Η Αλίκη ήταν κόρη της Κωνσταντίας, δούκισσας της Βρετάνης, και του Γκυ του Τουάρ. Σύμφωνα με τους Γάλλους ιστορικούς η μητέρα της πέθανε από επιπλοκές όταν γεννήθηκαν οι δίδυμες μικρότερες αδελφές της Αικατερίνη του Τουάρ και Μαργαρίτα. Τα μεγαλύτερα ετεροθαλή αδέλφια της ήταν ο Αρθούρος Α΄ της Βρετάνης και η Ελεονώρα της Βρετάνης, παιδιά της Κωνσταντίας και του Γοδεφρείδου Πλανταγενέτη. Όταν πέθανε ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος ξέσπασε διαμάχη ανάμεσα στον νέο βασιλιά Ιωάννη τον Ακτήμονα και τα αδέλφια της, όπου στην "μάχη του Μιρεμπώ" (1202) συνελήφθησαν, η Ελεονώρα φυλακίστηκε και ο Αρθούρος δολοφονήθηκε.

Οι βαρόνοι της Βρετάνης αναγνώρισαν αμέσως την Αλίκη σαν νόμιμο κληρονόμο του Αρθούρου αντί για την Ελεονώρα, ο λόγος ήταν ο φόβος μην τυχόν ο Ιωάννης ο Ακτήμονας διεκδικήσει την αντιβασιλεία της Βρετάνης στο όνομα της φυλακισμένης Ελεονώρας. Ο πατέρας της Γκυ έγινε αντιβασιλιάς στο όνομά της ως το 1206, οπότε ο ίδιος ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας έγινε αντιβασιλιάς της Βρετάνης στο όνομα της μικρής Αλίκης. Ο Γάλλος βασιλιάς έσπασε τον δεσμό της μικρής Αλίκης με τον πρίγκιπα των Βρετόνων Ερρίκο του Πεντιέβρ, την πάντρεψε με τον ξάδελφο του Πέτρο του Ντρε. Ο Πέτρος παντρεύτηκε την Αλίκη (27 Ιανουαρίου 1213) και πλήρωσαν φόρο υποτέλειας στον Γάλλο βασιλιά για λογαριασμό της Βρετάνης. Ο Πέτρος και η Αλίκη αναγνωρίστηκαν από τον Γουίλιαμ Μαρσάλ, 1ο κόμη του Πέρμπροκ αντιβασιλέα της Αγγλίας σαν κόμητες του Ρίτσμοντ στην θέση της Ελεονώρας που δεν ελευθερώθηκε ποτέ από την φυλακή. Η Αλίκη πέθανε στην γέννα του τελευταίου παιδιού της (21 Οκτωβρίου 1221) χωρίς να εξασκήσει ποτέ έλεγχο στην κληρονομιά της, την διαδέχθηκε ο γιος της Ιωάννης Α΄ αλλά ο σύζυγος της Πέτρος ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης σαν αντιβασιλιάς μέχρι το 1227.

Οικογένεια

Με τον σύζυγο της Πέτρο του Ντρε απέκτησε :

Ιωάννης Α΄ της Βρετάνης, παντρεύτηκε τη Λευκή της Καμπανίας και είχε γιο τον Ιωάννη Β΄, δούκα της Βρεττάνης.
Γιολάντα της Βρετάνης, παντρεύτηκε τον Ούγο ΙΑ΄, κόμη του Λουζινιάν.
Αρθούρος της Βρετάνης (1220 - 1224)

Παραπομπές

Πηγές

Brittany, Julia M.H. Smith, Medieval France: An Encyclopedia, Ed. William W. Kibler, (Garland Publishing Inc., 1995 )
François Manet, Histoire de la Petite-Bretagne, ou Bretagne Armorique, depuis ses premiers habitans connus
John W. Baldwin, The Government of Philip Augustus: Foundations of French Royal Power in the Middle Ages, (University of California Press, 1986)
Pierre-Hyacinthe Morice, Histoire ecclésiastique et civile de Bretagne, Tome premier

Δούκισσες της Βρετάνης
Λυγαριά

Η Λυγαριά (επιστ. ονόμ.: Άγνος η κοινή, Άγνος ο αγνός, λατ. Vitex agnus-castus) ανήκει στην οικογένεια Verbenaceae (Βερβενίδες) και είναι θάμνος πολύ διαδεδομένος στην ελληνική ύπαιθρο. Το όνομά της οφείλεται στα ευλύγιστα κλαδιά της. Είναι είδος με μεσογειακή κατανομή και το συναντάμε σε χαμηλά υψόμετρα, κυρίως σε κοίτες ποταμών, σε υγρά σημεία στο πίσω μέρος των αμμολόφων στη θάλασσα και σε ακτές λιμνών.  Το όνομα του γένους “Vitex” προέρχεται από το λατ. “viere” που σημαίνει πλέκω, εξαιτίας της χρήσης των ευλύγιστων κλαδιών της λυγαριάς στην καλαθοπλεκτική. Ο όρος agnus–castus προέρχεται από την ελληνική ἁγνός («αγνός») και τη λατινική castus («αγνός»). Η λυγαριά από την αρχαιότητα είχε επίσης, τη φήμη του αναφροδισιακού. Κατά το Διοσκορίδη, αναφέρεται ως “άγονος” (=χωρίς απογόνους) και οι γυναίκες στις θεσμοφορίες χρησιμοποιούσαν τα κλαδιά της για κρεβάτι, ώστε να διατηρήσουν την αγνότητα τους. Κατά το Μεσαίωνα, το “άγονος” μεταλλάχθηκε σε “agnus” =αμνός αποκτώντας την έννοια της αγνότητας, προσθέτοντας επίσης το επίθετο “castus”=αμόλυντος. Η λυγαριά μπορεί να φτάσει σε ύψος τα τρία μέτρα. Τα φύλλα της λυγαριάς είναι λογχοειδή και ανά πέντε ενωμένα με τον κεντρικό βλαστό. Τα άνθη της αναπτύσσονται στις κορυφές των μίσχων διαμορφώνοντας ένα κωνικό σχήμα. Έχουν χρώμα συνήθως μωβ, αλλά και λευκό. Η λυγαριά ανθίζει όλο το καλοκαίρι μέχρι και τον Νοέμβριο, τα άνθη της, όπως και τα παλαμοειδή φύλλα της έχουν ωραίο άρωμα. Οι καρποί της (δρύπη) είναι σφαιρικοί, σαν “πιπέρι”, ερυθροί-μελανοί όταν ωριμάζουν. Συχνά καλλιεργείται και ως καλλωπιστικό σε κήπους και γλάστρες.

Πηγές 
 Αξιώτη Μ. & Αξιώτη Β. 2011, Φυτά της Ελλάδας, Η Έρευνα στη Λέσβο.
Μπάουμαν Ε. 1984, Η ελληνική χλωρίδα στο μύθο, στην τέχνη, στη λογοτεχνία
Παπιομύτογλου Β. 2006 
Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών
Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. II).
Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://greekflora.gr/el/flowers/3480/Vitex-agnus-castus
 http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/94bf7e4f-c5e5-4904-b60d-1590698c3607
 http://www.actaplantarum.org/floraitaliae/mod_viewtopic.php?t=21017

Παραπομπές 

Ιεροβοτανοειδή
Θάμνοι
Καλλωπιστικά φυτά
Μεσογειακή χλωρίδα
Φαρμακευτικά φυτά
Άνθη
Ελληνική χλωρίδα
Υμέναιος

Ο Υμήν ή Υμέναιος ήταν αρχαία ελληνική θεότητα που προστάτευε τον θεσμό του γάμου. 

Απεικονίζεται ως όμορφο νεαρό αγοράκι που επικαλείται στον γαμήλιο ύμνο των αρχαίων Ελλήνων. Το όνομά του προέρχεται από την λέξη ύμνος, ενώ η θεότητα προέκυψε από την προσωποποίηση του ύμνου. Παριστάνεται ως νεανίας. Είναι ψηλότερος και πιο σοβαρός από τον Έρωτα, ενώ στο χέρι του κρατάει ένα γαμήλιο δαυλό.

Ο μύθος 
Για πρώτη φορά μνημονεύεται από τον Ευριπίδη και από την Σαπφώ.

Είναι γιος του Απόλλωνα και μιας από τις τρεις Μούσες, την Καλλιόπη, την Ουρανία ή την Τερψιχόρη, γι' αυτό και μνημονεύεται με τα άλλα τέκνα των Μουσών, τον Λίνο και τον Ιάλεμο και τον Ορφέα.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή είναι απλά φίλος του Απόλλωνα ή του Θάμυρι και γιος του Μάγνη και της Καλλιόπης, ή του Διόνυσου και της Αφροδίτης.

Άλλες εκδοχές 

Σε αρχαιότερες παραδόσεις αναφέρεται σαν θνητός. Σε κάποιο αργίτικο μύθο, ο Υμέναιος ήταν ένας νεανίας από το Άργος. Κάποια μέρα που έπλεε με το καράβι του ανοιχτά της Αττικής, απελευθέρωσε μερικές κοπέλες από τα χέρια Πελασγών πειρατών. Οι κοπέλες αυτές τον εξύμνησαν στα γαμήλια τραγούδια τους. 

Σύμφωνα με τους μύθους της Αττικής, ο Υμέναιος ήταν ένας νεανίας, τόσο όμορφος που έμοιαζε για κορίτσι. Ερωτεύτηκε μια κόρη που δεν ανταπόδωσε τα αισθήματά του. Ο Υμέναιος έβαλε γυναικεία ρούχα και την ακολούθησε κρυφά στην Ελευσίνα στη γιορτή της Δήμητρας. Εκεί έπεσε στα χέρια ληστών που τον έκλεψαν μαζί με τις άλλες γυναίκες και τις πήγαν σε μια ξένη χώρα μακρινή. Όταν οι ληστές έπεσαν να κοιμηθούν, ο Υμέναιος τους σκότωσε όλους και απελευθέρωσε τα κορίτσια επιστρέφοντας πίσω στην Αθήνα. Εκεί ζήτησε για αντάλλαγμα την κόρη που αγαπούσε. Οι πολίτες της Αθήνας του έδωσαν την συγκατάβαση τους. Ο γάμος που ακολούθησε ήταν τόσο οι γιορταστικός, και η ατμόσφαιρα τόσο ευτυχισμένη, που ο Υμέναιος εξυμνήθηκε στα τραγούδια τους. 

Μια τρίτη εκδοχή λέει ότι ήταν ένας νέος που σκοτώθηκε μέσα στο σπίτι του όταν αυτό κατέρρευσε την ημέρα του γάμου του. Από τότε τον εξυμνούσαν στα τραγούδια του γάμου για να τον εξευμενίσουν. Σε έναν ορφικό μύθο αναφέρεται ότι τον επανέφερε στη ζωή ο Ασκληπιός.

Μια άλλη εκδοχή λέει ότι τραγούδησε στον γάμο του Διονύσου και της Αριάδνης όταν ξαφνικά έχασε την φωνή του.

Παραπομπές

Πηγές 
 

Θεότητες γονιμότητας της ελληνικής μυθολογίας
Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας
Γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές 2009

Οι δέκατες έβδομες Ομοσπονδιακές εκλογές στην Γερμανία πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009, τέσσερα χρόνια μετά τις τελευταίες ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2005. Οι εκλογές διεξήχθησαν στο τέλος της τετραετούς διακυβέρνησης από τον μεγάλο συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλιστών, υπό την ηγεσία της Άνγκελα Μέρκελ.

Αποτελέσματα 
Τα αποτελέσματα των εκλογών έδωσαν στην καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ μία δεύτερη θητεία καθώς οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) επικράτησαν με ποσοστό 33,8% αλλά μείωσαν το ποσοστό τους σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές του 2005. 

Οι Χριστιανοδημοκράτες δεν απέκτησαν απόλυτη πλειοψηφία αλλά θα προχωρήσουν σε σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με το Κόμμα Ελεύθερων Πολιτών (FDP) που αύξησε εντυπωσιακά τα ποσοστά του συγκεντρώνοντας 14,5%. 

Οι σοσιαλιστές (SPD) ήταν οι μεγάλοι χαμένοι των εκλογών καθώς υποχώρησαν περίπου 11 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τις εκλογές του 2005 και περιορίστηκαν στο 23,1%. Το ποσοστό αυτό είναι το χειρότερο του SPD στην σύγχρονη ιστορία του. Εντυπωσιακή άνοδο παρουσίασαν τα μικρότερα κόμματα που κατέγραψαν ιδιαίτερα μεγάλα ποσοστά. 

Το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP) κατέλαβε την τρίτη θέση με ποσοστό 14,5%, η αριστερά συγκέντρωσε ποσοστό 12,5% συγκεντρώνοντας πολύ υψηλά ποσοστά σε περιοχές της πρώην Ανατολικής Γερμανίας και οι πράσινοι συγκέντρωσαν 10,1%.

Προεκλογική περίοδος 
Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν λίγες μέρες πριν τις εκλογές τους Χριστιανοδημοκράτες να προηγούνται με ένα ποσοστό που κυμαίνεται γύρω στο 36% και τους Σοσιαλιστές να ακολουθούν με 24%. Ακολουθούσαν οι πράσινοι και το κόμμα ελεύθεροι πολίτες με ποσοστά που κυμαίνονται γύρω στο 12% και στην συνέχεια η αριστερά με ποσοστά που άγγιζαν το 5%. Μεγάλη έκπληξη τελικά αποτέλεσε η Αριστερά που συγκέντρωσε διπλάσιο ποσοστό απ' αυτό που φαινόταν να συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις.

Οι πρόσφατες Ευρωεκλογές 
Στις πρόσφατες Ευρωεκλογές του 2009 είχε επικρατήσει ο Χριστιανοδημοκρατικός σχηματισμός (CDU) της Άνγκελα Μέρκελ που συγκέντρωσε το 30,7 των ψήφων και 34 έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο. Ακολούθησαν οι Σοσιαλιστές (SPD) με 20,8% και 23 έδρες και οι Πράσινοι με 12,1% και 14 έδρες. Τέταρτη δύναμη είχαν αναδειχθεί οι ελεύθεροι πολίτες (FDP) με 12 έδρες ενώ η αριστερά (DIE LINKE) είχε συγκεντρώσει 7,5% και 8 έδρες όσες κατέλαβαν και οι Βαυαροί Χριστιανοδημοκράτες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ναυτεμπορική - Αποτελέσματα Γερμανικών εκλογών
 eupolitics - Γερμανικές εκλογές

2009
Προμηθέας (δέντρο)

Με το όνομα Προμηθέας (Prometheus, γνωστό και ως WPN-114) ήταν γνωστό ένα δέντρο που βρισκόταν στην περιοχή της Νεβάδα, στο πάρκο Wheer. Ο Προμηθέας είναι μία υπεραιωνόβια πεύκη του είδους Πεύκη η μακραίωνη (Pinus longaeva). Το δέντρο αυτό θεωρούταν ο αρχαιότερος μη-κλωνικός ζωντανός οργανισμός της Γής. Η ηλικία του υπολογιζόταν ότι έφτανε τουλάχιστον τα 4.862 έτη, ενώ εικάζεται πως πλησίαζε ή ξεπερνούσε τα 5.000 έτη. Το 1964 το δέντρο κόπηκε για την έρευνα του τελειόφοιτου φοιτητή Donald R. Currey και της υπηρεσίας δασών των ΗΠΑ. Μετά την κοπή υπολογίστηκε η ηλικία του. Η απόφαση για την διαδικασία που οδήγησε στην κοπή του δέντρου παραμείνει αμφισβητούμενη, ενώ υπάρχουν διάφορες εκδοχές για αυτή. Στο δέντρο δόθηκε το όνομα του Προμηθέα, ενώ το όνομα WPN-114 δόθηκε από τον Donald R. Currey και δηλώνει πως είναι το 114ο δέντρο που ερεύνησε στη περιοχή White Pine country της Νεβάδα. Μετά την κοπή του δέντρου και την ανακάλυψη ότι πρόκειται για ένα τόσο παλιό οργανισμό, το πάρκο Wheer απέκτησε τον τίτλο του εθνικού πάρκου ώστε να προστατευθούν τα υπεραιωνόβια δέντρα του, ενώ η θέση ενός άλλου δέντρου που θεωρείται αυτή την στιγμή ως ο αρχαιότερος μη-κλωνικός οργανισμός, και φέρει το όνομα Μαθουσάλα (από το ομώνυμο πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης), κρατείται μυστική από την υπηρεσία δασών των ΗΠΑ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ιστορικά δέντρα
Μπρονξ

Το Μπρονξ (αγγλικά: Bronx, New York), είναι ένα από τα πέντε διαμερίσματα της Νέας Υόρκης. Είναι το βορειότερο διαμέρισμα και η νεότερη επαρχία από τις 62 της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Το Μπρονξ βρίσκεται βορειοανατολικά του Μανχάτταν και νότια της επαρχίας Γουίντσεστερ. Είναι το μόνο διαμέρισμα το οποίο βρίσκεται κυρίως στην ηπειρωτική Βόρεια Αμερική (ενώ τα υπόλοιπα βρίσκονται σε νησιά, εκτός από το Μάρμπλ Χιλ (Marble Hill) , ένα πολύ μικρό τμήμα του Μανχάτταν. 

Στην απογραφή του 2020, εκτιμάται ότι ο πληθυσμός του Μπρονξ ανέρχεται στους 1.472.654 κατοίκους, σε μια περιοχή 109 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το Μπρονξ είναι το τέταρτο σε πληθυσμό από τα πέντε διαμερίσματα της Νέας Υόρκης και το τρίτο σε πυκνότητα πληθυσμού.

Το Μπρονξ χωρίζεται από τον ποταμό Μπρονξ σε ένα λοφώδες τμήμα στα δυτικά, κοντά στο Μανχάτταν, και στο πιο επίπεδο Ανατολικό Μπρονξ, πιο κοντά στο Κουίνς και στο Λονγκ Άιλαντ. Το δυτικό Μπρονξ εντάχθηκε στην πόλη της Νέας Υόρκης το 1874 και οι περιοχές ανατολικά του ποταμού Μπρονξ το 1895. Το Μπρονξ απέκτησε ιδιαίτερη ταυτότητα όταν έγινε διαμέρισμα της ευρύτερης Νέας Υόρκης το 1898.

Ιστορία

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Νέας Υόρκης
Άγιος Εφραίμ ο νεομάρτυρας

Ο Άγιος Εφραίμ (14 Σεπτεμβρίου 1384 - 5 Μαΐου 1426) είναι ένας από τους νεοφανείς αγίους. Η μνήμη του τιμάται στις 5 Μαΐου.

Τα λεπτομερή βιογραφικά στοιχεία του λέγεται ότι αποκαλύφθηκαν στη μοναχή Μακαρία Δεσύπρη σε μια σειρά από οράματα που είχε το 1950. Σύμφωνα με αυτά, το κοσμικό όνομα του Αγίου Εφραίμ ήταν Κωνσταντίνος Μόρφης και έδρευε στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο όρος Αμώμων Αττικής (στη σημενρινή Νέα Μάκρη) που καταστράφηκε έπειτα από λεηλάτησεις των Οθωμανών, όμως ξανα χτίστηκε στην ίδια τοποθεσία.

Στα Τρίκαλα Θεσσαλίας, από όπου ήταν η καταγωγή του, γίνεται πανήγυρις στον Ιερό ναό Αγίου Στεφάνου όπου, σύμφωνα με την παράδοση, απέναντι εβρίσκετο το πατρικό του. Η ανακομιδή των λειψάνων του γιορτάζεται στις 3 Ιανουαρίου,

Ανακήρυξη σε Άγιο 
Το 2011, κατόπιν του υπ’ αριθμ. πρωτ. 217 και από 11ης μηνός Μαρτίου ε. ε. Γράμματος της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, "υπό της εν Κωνσταντινουπόλει Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, συνωδά τη κρατούση πράξει και τάξει της Αγίας ημών Εκκλησίας, ανεγράφη προσφάτως εν ταις Αγιολογικαίς δέλτοις της Εκκλησίας ο Άγιος Ένδοξος Οσιομάρτυς Εφραίμ ο νέος, ο εν τω όρει των Αμώμων μαρτυρικώς τελειωθείς, της μνήμης αυτού τελουμένης τη ε Μαΐου εκάστου έτους, της δε ευρέσεως των λειψάνων αυτού εορταζομένης τη γ Ἰανουαρίου εκάστου έτους, εκδοθείσης επί τούτω Πατριαρχικής και Συνοδική Πράξεως".

Παραπομπές 

Εφραιμ Νεας Μακρης
Φένριρ

Ο Φένριρ ή Φένρις είναι μυθικό πλάσμα της μυθολογίας των βορείων λαών. Έχει τη μορφή ενός γιγάντιου λύκου και δίψα για εκδίκηση ίση με εκείνη ενός θεού που έχει υποστεί πολλά. Σύμφωνα με την προφητεία, θα προκαλέσει την πτώση του παλιού κόσμου, που θα αποτελέσει και το τέλος των περισσότερων θεών. Αυτός είναι ο λόγος που οι θεοί τον φοβούνται τόσο πολύ. Δε μπορούν και δεν πρόκειται να τον αφήσουν να κυκλοφορεί ελεύθερος, έτσι τον φέρνουν στην Άσγκαρντ. Ο Φένριρ μεγαλώνει συνεχώς, ενεργεί εντελώς απρόβλεπτα, επιτίθεται σε φίλους και εχθρούς. Έτσι οι θεοί αποφασίζουν να τον αλυσοδέσουν. Αλλά οι δύο βαριές αλυσίδες που έχουν κατασκευάσει ειδικά για αυτόν, η Λέντιγκ και η Ντρόμι, κόβονται από τον Φένριρ χωρίς προσπάθεια. Φεύγει από την Άσγκαρντ, σκορπώντας τον πανικό και τη δολιότητα μεταξύ θεών και θνητών ομοίως.

Είναι τότε που οι θεοί θυμούνται τα μαγικά δεσμά Γκλάιπνιρ, που μπορεί να φαίνονται αβλαβή, αλλά δε μπορούν να καταστραφούν. Τα ξωτικά τα κατασκεύασαν από τένοντες αρκούδων, ανάσες ψαριών, γενειάδες γυναικών, σάλιο πουλιών, τον ήχο της κλωτσιάς μιας γάτας και ρίζες βουνών. Στοιχηματίζουν με τον Φένριρ ότι δε θα μπορέσει να σπάσει τα μαγικά δεσμά. Παρόλο που δεν αισθάνεται άνετα, δέχεται την πρόκληση. Όμως απαιτεί ένας από τους θεούς να βάλει το δεξί του χέρι στο στόμα του. Είναι ο Τυρ, ο Θεός του Πολέμου, που τελικά συμφωνεί. Οι θεοί τότε δένουν το γιγάντιο λύκο με τα δεσμά, σφίγγοντας όλο και περισσότερο. Και πράγματι, ο Φένριρ αδυνατεί να ελευθερωθεί και έτσι δαγκώνει και κόβει το χέρι του Τυρ. Ο Τυρ το υπομένει με ψυχραιμία γνωρίζοντας ότι, προς το παρών, έσωσε τον Κόσμο των Θεών. 

Ωστόσο, σύμφωνα με την προφητεία, ο Φένριρ θα καταφέρει να ελευθερωθεί στο Ράγκναροκ ("Η Μοίρα Των Θεών") που θα καταβροχθίσει τον Οντίν προτού σκοτωθεί από το γιο του Οντίν, το Βίνταρ.

Σκανδιναβική μυθολογία
Μυθολογικά κυνοειδή
Μυθολογικά όντα
Γερμανικός παγανισμός
Ακρόπολη

Η λέξη Ακρόπολη προέρχεται από το συνδυασμό των λέξεων άκρος και πόλις και κυριολεκτικά σημαίνει πόλη στην άκρη (ή σε ακρότατο). Για αμυντικούς σκοπούς, οι οικιστές επέλεγαν ένα υπερυψωμένο σημείο, συχνά ένα λόφο με απότομες πλευρές. Σε πολλά μέρη στον κόσμο, αυτοί οι πρώιμοι οχυροί οικισμοί γίνονταν ο πυρήνας μεγάλων πόλεων, που επεκτείνονταν στο επίπεδο έδαφος γύρω από την Ακρόπολη. Τέτοια παραδείγματα είναι οι πόλεις της Αθήνας και της Ρώμης.

Η Ακρόπολη, παρ' όλο που συνδέεται κυρίως με ελληνικές πόλεις, όπως η Αθήνα, το Άργος, η Αρχαία Θήβα και η Αρχαία Κόρινθος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί γενικά για όλους τους οχυρούς οικισμούς πάνω σε λόφους, μεταξύ αυτών στη Ρώμη, στην Ιερουσαλήμ, στην κελτική Μπρατισλάβα και σε πολλές πόλεις της Μικράς Ασίας.

Η πιο γνωστή ακρόπολη είναι η Ακρόπολη της Αθήνας, όπου δεσπόζει το μνημείο του Παρθενώνα. Παρόλο που αρχικά οι ακροπόλεις εντοπίζονται στην ηπειρωτική Ελλάδα, η κατασκευή τους γρήγορα εξαπλώθηκε στις ελληνικές αποικίες όπως η Δωρική Λατώ στην Κρήτη κατά την Αρχαϊκή περίοδο.

Λόγω του κλασικού ελληνορωμαϊκού ρυθμού, η μεγάλη πέτρινη εκκλησία της Ιεραποστολής Σαν Χουάν Καπιστράνο έχει ονομαστεί η «Αμερικανική Ακρόπολη».

Σε άλλα μέρη του κόσμου αναπτύχθηκαν άλλα ονόματα για ψηλούς οχυρούς οικισμούς, όπως Αλκαζάρ, που συχνά ενίσχυαν ένα φυσικό οχυρό τόπο. Στην κεντρική Ιταλία, πολλές μικρές αγροτικές κοινότητες ακόμα απλώνονται στη βάση ενός οχυρωμένου οικισμού γνωστού ως «La Rocca».

Ο όρος Ακρόπολις χρησιμοποιείται και για να περιγράψει σύνθετες επικαλυπτόμενες κατασκευές, όπως πλατείες και πυραμίδες, σε πολλές πόλεις των Μάγια, μεταξύ αυτών η Τικάλ και η Κοπάν.

Ακροπόλεις στην ηπειρωτική Ελλάδα 
Ορισμένες από τις πιο γνωστές ακροπόλεις που σώζονται ή έχουν ανασκαφεί είναι:
 Ακρόπολη των Αθηνών
 Ακρόπολη του Άργους
 Ακρόπολη της Γόρτυνας
 Ακρόπολη του Γλα
 Ακρόπολη του Διμηνίου
 Ακρόπολη της Θήβας
 Ακρόπολη των Μυκηνών
 Ακρόπολη του Μυστρά
 Ακρόπολη της Μιδέας
 Ακρόπολη της Λίνδου
 Ακρόπολη της Σπάρτης

Παραπομπές 

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης

Η Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης (Ε.Π.Ε.) είναι μια εταιρική μορφή.

Ως θεσμός στην Ελλάδα καθιερώθηκε το 1955, ενώ στην Δυτική Ευρώπη από το τέλος του προηγούμενου αιώνα, κάλυψε μια κοινωνική και οικονομική ανάγκη των ανθρώπων που ασχολούνται με τις επιχειρήσεις. Η ανάγκη αυτή ήταν να διοικούν οι ίδιοι την εταιρεία τους, αλλά να ευθύνονται μόνο μέχρι του ποσού που συμμετέχουν σε αυτή. Παλαιότερα, οι επιχειρηματίες χρησιμοποιούσαν τη μορφή της ανώνυμης εταιρείας για να συγκαλύψουν μια οικογενειακή επιχείρηση.

Στην Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης συμμετέχουν ονομαστικά ορισμένα πρόσωπα. Καθένα από αυτά ευθύνεται μόνο μέχρι του ποσού της εταιρικής του μερίδας, που δεν μπορεί να παρασταθεί με μετοχές και δεν μπορεί να μεταβιβαστεί αν δεν συμφωνούν όλοι οι εταίροι. Επομένως, στην εταιρεία περιορισμένης ευθύνης συνδυάζονται πλεονεκτήματα των ομόρρυθμων εταιρειών και ετερορρυθμων εταιρειών, ενώ δεν αντιμετωπίζει δυσχέρειες στην ίδρυση της και τη διάλυση της και ούτε απαιτούνται μεγάλα κεφάλαια σε σχέση με τις Ανώνυμες.

Η Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης διοικείται από τη γενική συνέλευση των εταίρων. Η διαχείριση της εταιρείας ανήκει κατ' αρχήν σε όλους τους εταίρους, αλλά οπωσδήποτε υπάρχει η δυνατότητα να διοριστούν διαχειριστές, ή διαχειριστής που να είναι εταίρος ή όχι.

Μονοπρόσωπη Ε.Π.Ε. 
Υπάρχει η δυνατότητα (σύμφωνα με τον άρθρο 43Α του Ν.3190/1955) δημιουργίας Ε.Π.Ε. η οποία να έχει μέτοχο μόνο ένα πρόσωπο (φυσικό ή νομικό). Πάντως η σύσταση ή η μετατροπή σε Μονοπρόσωπη Ε.Π.Ε. θεωρείται άκυρη αν το μοναδικό πρόσωπο που συμμετέχει σε αυτήν είναι ταυτόχρονα και το μοναδικό πρόσωπο σε άλλη, επίσης Μονοπρόσωπη, Ε.Π.Ε. ή το μοναδικό πρόσωπο είναι μια άλλη Μονοπρόσωπη Ε.Π.Ε.

Διεθνώς

Γερμανία 
Στην Γερμανία υπάρχει αντίστοιχη μορφή εταιρείας που ονομάζεται Gesellschaft mit beschränkter Haftung (συντ. GmbH) για τη δημιουργία της οποίας απαιτούνται €25.000.

Πολωνία 
Στην Πολωνία υπάρχει αντίστοιχη μορφή εταιρείας που ονομάζεται Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (σύντμηση Sp. z o.o.) για τη δημιουργία της οποίας απαιτούνται (από το 2009) 5.000 PLN.

Παραπομπές 

Εμπορικό Δίκαιο
Εταιρική μορφή (Ελλάδα)
Γόργασος (μυθολογία)

Ο Γόργασος ήταν μυθικός Έλληνας ιατρός. 

Ήταν γιος του Μαχάωνα και της Αντίκλειας, αδελφός του Νικόμαχου και εγγονός του Ασκληπιού και της Ηπιόνης.

Αρχαίο ιερό προς τιμή του Γόργασου υπήρχε στη πόλη Φαραί Μεσσηνίας, στο οποίο προσέτρεχαν ασθενείς και θεραπεύονταν και κατά τους χρόνους του Παυσανία.

Πηγές
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη, τόμ.Η΄, σελ.625

Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Θεότητες της υγείας της ελληνικής μυθολογίας
Αρχαία ιερά
Κόναν Δ΄ της Βρετάνης

Ο Κόναν Δ΄ της Βρετάνης (Conan IV, Duke of Brittany, 1138 – 20 Φεβρουαρίου 1171), ο επονομαζόμενος ο Νεότερος, ήταν δούκας της Βρετάνης από το 1156 έως το 1166. Ήταν γιος του Άλαν της Βρετάνης, 1ου κόμη του Ρίτσμοντ, και της Μπέρτα της Βρετάνης. Ο Κόναν Δ' ήταν κληρονόμος του πατέρα του ως 2ος κόμης του Ρίτσμοντ και κληρονόμος της μητέρας του ως δούκας της Βρετάνης. Επίσης, ήταν δισέγγονος του Εύδη της Βρετάνης. Με τον θάνατο της μητέρας του, Μπέρτα (1156), κληρονόμησε το δουκάτο, αλλά συνάντησε αντιστάσεις από τον πατριό του Εύδη, που ήθελε να σφετεριστεί τον θρόνο, συμμαχώντας με τον Οέλ κόμη της Ναντς. Αλλά ο Οέλ εγκατέλειψε τον Εύδη αναγκασμένος να επιστρέψει στην Ναντ, όπου ο Γοδεφρείδος ΣΤ΄ του Ανζού είχε δημιουργήσει ταραχές, ο Κόναν Δ΄ κατάφερε να συλλάβει και να φυλακίσει τον Εύδη.

Το 1158 ο Γοδεφρείδος ΣΤ΄ του Ανζού πέθανε και ο Κόναν κυρίευσε την Ναντ. Ο αδελφός του Γοδεφρείδου βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας απάντησε με κατάληψη της κομητείας του Ρίτσμοντ. Τελικά ήρθε σε ειρηνική συνθήκη με τον Ερρίκο και παντρεύτηκε την εξαδέλφη του Ερρίκου Μαργαρίτα (1160).

Ο Κόναν αντιμετώπισε πολλές επαναστάσεις και κατέφευγε ζητώντας την υποστήριξη του Ερρίκου Β΄. Σε μια από αυτές ο Ερρίκος απαίτησε τον γάμο της κόρης του Κόναν Κωνσταντίας με τον Γοδεφρείδο Πλανταγενέτη, πράγμα που έγινε.

Σημειώσεις 

Δούκες της Βρετάνης
Οίκος του Παντιέβρ
Αργάς

Ο Αργάς (αρχ.ελλ. , fl. ~380 π.Χ.) ήταν Έλληνας ποιητής των αρχαίων χρόνων. Από τον Πλούταρχο περιγράφεται ως δημιουργός αηδιαστικών και ενοχλητικών ποιημάτων (). Το όνομά του, συνώνυμο του φιδιού σε κάποια ποιητικά κείμενα ή, κατά άλλους, ανάμεσα στους Δωριείς, αποδόθηκε ως παρωνύμιο στο Δημοσθένη εξαιτίας της τραχύτητας του ρητορικού ύφους ή της συμπεριφοράς του. Σε απόσπασμα από το έργο του κωμικού ποιητή Αναξανδρίδη, «Πρωτεσίλαος», αναφέρεται ότι ο Αργάς παρέστη στο γάμο του Αθηναίου στρατηγού Ιφικράτη, μαρτυρία στην οποία βασίζεται και η τοποθέτηση της περιόδου ακμής του.

Ο φιλόσοφος και μαθητής του Αριστοτέλη, Φανίας ο Ερέσιος, αναφέρει στο έργο του : «Ο Τελένικος ο Βυζαντινός και ο Αργάς, όντες δημιουργοί ασέμνων ποιημάτων, όσον αφορά αυτό το είδος ποίησης εθεωρούντο ικανοί. Αλλά δεν μπορούσαν να αγγίξουν στο ελάχιστο τα έργα του Τερπάνδρου ή του Φρύνη.» Στο ίδιο απόσπασμα ο φιλόσοφος παραθέτει ένα σπάραγμα του κωμικού ποιητή Άλεξι από το έργο Αποβάτης στο οποίο καυτηριάζεται ο άσεμνος χαρακτήρας των ποιημάτων του Αργά.

Παραπομπές

Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές
Κατάλογος μονών της Κύπρου

Η Εκκλησία της Κύπρου διαθέτει μεγάλο αριθμό Ιερών Μονών στο ποίμνιό της, και πλήθος αγίων που έχουν ασκηθεί στο έδαφός της νήσου Κύπρου, γι' αυτό και έχει ονομαστεί «Νήσος των Αγίων». Τα πιο γνωστά μοναστήρια που υπάρχουν σήμερα στην Κύπρο είναι τα ακόλουθα: Στην παρένθεση είναι η μοναχοί της μονής και της μητροπόλεως σε παρένθεση δίπλα από την κάθε μητρόπολη.

Ιερά Μητρόπολη Κιτίου (41) 
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ (28) μοναχοί 

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗ (6) μοναχοί 

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ ΞΥΛΟΤΥΜΠΟΥ (7) μοναχές

Ιερά Μητρόπολη Πάφου (20) 
Ιερά Μονή Χρυσορροϊατίσσης (5) μοναχοί 

Ιερά Μονή Τροοδιτίσσης (11) μοναχοί 

Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Μίνθης (1) μοναχοί 

Ιερά Μονή Παναγίας Σαλαμιωτίσσης (3) μοναχές

Ιερά Μητρόπολη Κυρηνείας (-)

Σταυροπηγιακές Μονές

 Ιερά Μονή Παναγίας του Κύκκου

 Ιερά Μονή Παναγίας του Μαχαιρά

 Ιερά Μονή Αγίου Νεοφύτου

 Ιερά Μονή Αποστόλου Βαρνάβα

 Ιερά Μονή Παναγίας Καθάρων

Ενοριακές Μονές

Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου

 Ιερά Μονή Αποστόλου Ανδρέα

 Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ

 Ιερά Μονή της Θεοτόκου

 Ιερά Μονή Παναγίας Τρικουκκιώτισσας

Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού

 Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Μέσα Ποταμού

 Ιερά Μονή Συμβούλου Χριστού

Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Αλαμάνου

 Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής - Παναγίας Γλωσσά

 Ιερά Μονή Παναγίας Σφαλαγγιωτίσσης

 Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Γάτων

 Ιερά Μονή Παναγίας Αμασγούς

 Ιερά Μονή Παναγίας Αμιρούς

Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου

 Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Ορούντας

 Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη Λαμπαδιστή

 Ιερά Μονή Παναγίας του Άρακα

 Ιερά Μονή Παναγίας Ασίνου

 Ιερά Μονή Σταυρού Αγιασμάτη

 Ιερά Μονή Παναγίας Ποδίθου

 Ιερό Ησυχαστήριο Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ

 Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοκουργαλιωτίσσης

Ιεράς Μητροπόλεως Κωνσταντίας

 Ιερά Μονή Αγίου Κενδέου

 Ιερά Μονή Αγίας Νάπας

Ιεράς Μητροπόλεως Ταμασού

 Ιερά Μονή Αγίου Ηρακλειδίου

 Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος Αχεράς

 Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου Θεολόγου

Ιεράς Μητροπόλεως Τριμυθούντος

 Ιερά Μονή Αγίου Σπυρίδωνος

 Ιερά Μονή Αγίας Θέκλης

 Ιερά Μονή Αγίου Μηνά

Πηγές

 Ιερές Μονές της Εκκλησίας της Κύπρου

Δικτυακοί τόποι

 Εκκλησία της Κύπρου

Εκκλησία της Κύπρου
 
Κατάλογοι που αφορούν την Κύπρο
Άλαν της Βρετάνης, 1ος κόμης του Ρίτσμοντ

Ο Άλαν της Βρετάνης, 1ος κόμης του Ρίτσμοντ (πριν το 1100 – 1146) ήταν ο τρίτος γιος του Στεφάνου κόμητος του Τρεγκιέ και εγγονός του Εύδη της Βρετάνης. Πολέμησε για λογαριασμό του βασιλιά της Αγγλίας Στεφάνου. Για πολιτικές σκοπιμότητες, ο Άλαν παντρεύτηκε την Μπέρθα της Βρετάνης, κόρη του Κόναν Γ΄ δούκα της Βρετάνης, σε μια προσπάθεια να οδηγήσει τη Βρετάνη στο πλευρό του βασιλιά της Αγγλίας Στεφάνου που βρισκόταν σε διαμάχη με την εξόριστη αυτοκράτειρα Ματθίλδη. Ο Στέφανος, για να επιβεβαιώσει τη συμμαχία του με τη Βρετάνη, κήρυξε το γαμπρό του Κόναν Άλαν πρώτο κόμη του Ρίτσμοντ. Η κομητεία του Ρίτσμοντ είχε ιδρυθεί από το θείο του, Άλαν τον Ερυθρό, που πέθανε χωρίς απογόνους. Ο Στέφανος αναγνώρισε τον Άλαν και ως κόμη της Κορνουάλης, αλλά έχασε τον τίτλο από τον Ρανούλφο του Ζερνόν 2ο κόμη του Τσέστερ μετά την μάχη του Λίνκολν (1141). 

Με τη σύζυγο του Μπέρθα της Βρετάνης απέκτησε το διάδοχο του Κόναν Δ΄ της Βρετάνης και δύο κόρες, ενώ είχε τέσσερις εξώγαμους γιους. Μετά το θάνατό του το 1146, η Μπέρθα συνέχισε την συμμαχία της με τον βασιλιά της Αγγλίας Στέφανο.

Οίκος της Ρεν
Κόμητες της Κορνουάλης
Οχυρό Κρήτη

Το Οχυρό Κρήτη (Γερμανικά: Festung Kreta) αποτέλεσε διοίκηση των γερμανικών δυνάμεων κατοχής κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Κρήτη, την οποία κατέλαβαν έπειτα από την μάχη της Κρήτης στα τέλη Μαΐου 1941. Οι Γερμανοί κατέλαβαν τους τρεις δυτικούς νομούς του νησιού (Χανίων, Ηρακλείου και Ρεθύμνου), εγκαθιστώντας το αρχηγείο τους στα Χανιά, ενώ οι Ιταλοί κατέλαβαν τον Νομό Λασιθίου, έως τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας τον Σεπτέμβριο του 1943. Η πρώτη γερμανική μονάδα που ανέλαβε τη φρούρηση του νησιού ήταν η 164η Μεραρχία Πεζικού (164. Infanterie-Division) την οποία διαδέχθηκε την περίοδο 1943-1944 η 22η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία Πεζικού (22. Luftlande-Infanterie-Division). Η ιταλική μονάδα στο νησί ήταν η 51η Μεραρχία Πεζικού «Σιένα» (51a Divisione di Fanteria "Siena"). 

Η δύναμη της φρουράς αυξομειωνόταν σημαντικά, ανάλογα με την πρόοδο των εκστρατειών στη Βόρεια Αφρική και την Ρωσία και την πιθανή απειλή συμμαχικής εισβολής στο νησί. Στο ζενίθ της η φρουρά διέθετε 75.000 άνδρες το 1943, ενώ στο ναδίρ της 10.000 κατά την παράδοση του νησιού στις 12 Μαΐου 1945. 

Ως διοικητές του Οχυρού Κρήτη υπηρέτησαν οι στρατηγοί Κουρτ Στούντεντ (Kurt Student), Αλεξάντερ Αντρέ (Alexander Andrae), Μπρούνο Μπρόιερ (Bruno Bräuer), Φριντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ (Friedrich-Wilhelm Müller) και Γκέοργκ Μπεντακ (Georg Benthack). Οι ιταλικές δυνάμεις κατοχής διοικούνταν από το στρατηγό Αντζέλικο Κάρτα (Angelico Carta).

Ιστορία της Κρήτης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Γερμανική κατοχή της Ελλάδας
Βέρμαχτ
Πείροος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πείροος είναι γνωστός ο γιος του Ιμβράσου από την Αίνο της Θράκης. Ο Πείροος έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο με το μέρος των Τρώων, ως συναρχηγός των Θρακών μαζί με τον Ακάμαντα. Στον πόλεμο αυτό, ο Πείροος σκότωσε τον Διώρη, αλλά αμέσως μετά σκοτώθηκε από τον Αιτωλό Θόαντα, ο οποίος αρχικά τον κτύπησε στο στήθος με ακόντιο και του τρύπησε τον πνεύμονα, ενώ στη συνέχεια τον χτύπησε με σπαθί στην κοιλιά. Ο Πείροος αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Β, στίχος 844, και ραψωδία Δ, στίχοι 520 και 525).

 Ο αστεροειδής 2893 Πείροος (2893 Peiroos), που ανακαλύφθηκε το 1975 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό Θράκα πολεμιστή.

Πηγές
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 702

Πειροος
Πειροος
Arrasando

{{Infobox Album 
| Όνομα =  Arrasando
| Είδος = Studio Album 
| Καλλιτέχνης  = Ταλία
| Εξώφυλλο =  338_447_b.jpg
| Background = 
| Κυκλοφορία = 25 Απριλίου, 2000
|Ηχογράφηση = 1999 - 2000
| Είδος_Μουσικής   = Ποπ, Dance, Latin, Rap, R&B
| Διάρκεια  = 48:32
| Γλώσσα = Ισπανικά
|Δισκογραφική = ΕΜΙ 
|Παραγωγός =  Ταλία, Emilio Estefan Jr, Cory Rooney
|Προηγούμενο album =  Amor a la mexicana (1997)
|Αυτό το album = Arrasando (2000)
|Επόμενο album = Greatest Hits: Banda Style (2001)|  
|}}
Το Arrasando είναι το 6ο άλμπουμ της Μεξικάνας ποπ σταρ Ταλία. Κυκλοφόρησε το 2000 από την ΕΜΙ και έλαβε εξαιρετικές κριτικές σε όλο τον κόσμο. Βοήθησε την Ταλία να εδραιωθεί στην παγκόσμια μουσική σκηνή και στην ποπ κουλτούρα. Της έφερε επίσης την πολυπόθητη διεθνή αναγνωρίσιμότητα, κάτι το οποίο είχε ήδη καταφέρει μέσω των τηλενουβέλλων της. Συνδυάζει πολλά μουσικά είδη και επιρροές και το αποτέλεσμα είναι τόσο καλό που κυριολεκτικά μάγεψε. Έχει πουλήσει πάνω από 3,5 εκατομμύρια αντίτυπα μέχρι στιγμής σε διεθνές επίπεδο.

Χρήσιμα στοιχεία:
Το άλμπουμ  περιλαμβάνει το τραγούδι τίτλων της επιτυχημένης σειράς Ροζαλίντα με πρωταγωνίστρια την Ταλία.
Θεωρείται το 2ο αγαπημένο άλμπουμ για το ελληνικό κοινό το έτος 2000 αμέσως μετά το Oops...I did it again της Μπρίτνεϊ Σπίαρς.
Η Ταλία, σύμφωνα με τον κατάλογο πωλήσεων της IFPI, είναι η ξένη καλλιτέχνιδα με τις υψηλότερες πωλήσεις δίσκων στην Ελλάδα το έτος 2000 με ελληνικές πωλήσεις να ξεπερνούν τα 95.000 αντίτυπα.

 Κατάλογος Κομματιών Κανονική έκδοση''
"Entre El Mar Y Una Estrella" (Marco Flores) – 3:44
"Regresa a Mí" (Thalía, Emilio Estefan Jr., Lawrence P. Dermer, Robin Dermer, Angie Chirino) – 4:28
"Reencarnación" (Thalía, Lawrence P. Dermer, Robi Rosa) – 5:03
"Arrasando" (Thalía, Emilio Estefan Jr., Lawrence P. Dermer, Robin Dermer) – 3:59
"No Hay que Llorar" (Thalía, Lawrence P. Dermer) – 3:39
"Quiero Amarte" (Thalía, Lawrence P. Dermer, Robin Dermer) – 3:30
"Suerte en Mí" (Thalía, Emilio Estefan Jr., Lawrence P. Dermer) – 4:15
"Menta y Canela" (Thalía, Dámaso Pérez Prado) – 3:47
"Tumba la Casa" (Thalía, Lawrence P. Dermer, Norbeto Cotto, Luis Tineo) – 4:26
"Pata Pata" (Jerry Racovo, Miriam Makeba, Edgardo Franco) – 4:39
"Siempre hay Cariño" (Emilio Estefan Jr., Robert Blades, Angie Chirino) – 3:10
"Rosalinda" (Kike Santander) – 3:52

Βραβεία / Αναγνωρίσεις 
Το άλμπουμ προτάθηκε για 2 βραβεία Λάτιν Γκράμμυ. Ήταν υποψήφιο στις εξής κατηγορίες:
Καλύτερο ποπ άλμπουμ της χρονιάς από γυναίκα τραγουδίστρια
Άλμπουμ με την καλύτερη τεχνική υποστήριξη
Και τελικά κέρδισε το 2ο βραβείο  ενώ το άλμπουμ που νίκησε στη 1η υποψηφιότητα ήταν το Mi Reflejo της Κριστίνα Αγκιλέρα.
Επίσης το 2001 η Ταλία κέρδισε το "Βραβείο της Σταρ" στα Latin Billboard Awards λόγω της λαμπρής καριέρας της μέχρι τότε.
Άλλα βραβεία που απονεμήθηκαν στη Ταλία λόγω αυτής της επιτυχίας της ήταν τα εξής:
Lo Nuestro (καλλιτέχνης του κοινού)
Tu Música (Μεγαλύτερο crossover1, τραγουδίστρια της χρονιάς2)

Αναφορές 

Δισκογραφία της Ταλία
Άλμπουμ του 2000
Πτώον όρος

Το Πτώο (ή όρος Πελαγίας) είναι βουνό της Στερεάς Ελλάδας, που βρίσκεται στον νομό Βοιωτίας, βόρεια των λιμνών Παραλίμνη και Υλίκη.

Περιγραφή 
Έχει υψόμετρο 781 μέτρα και στις πλαγιές του ήταν χτισμένη η αρχαία πόλη Ακραίφνιο, που βρισκόταν στην θέση του σύγχρονου ομώνυμου χωριού. Σύμφωνα με τις περιγραφές του Παυσανία στο όρος Πτώο υπήρχε ιερό του Απόλλωνα, το οποίο έχει αποκαλυφθεί από την αρχαιολογική σκαπάνη.

Αναφορά του Μαντείου 

Το μαντείο αναφέρεται επίσης από τον Ηρόδοτο, ο οποίος περιγράφει την επίσκεψη κάποιου Μυς από τον Εύρωμο, ο οποίος στάλθηκε από τον Πέρση στρατηγό Μαρδόνιο για να λάβει προφητείες από όσο το δυνατόν περισσότερους χρησμούς:
ΗΡΟΔΟΤΟΣ -Ἱστορίαι [8.135.1 -8.135.3]

'''[8.135.1] τότε δὲ θῶμά μοι μέγιστον γενέσθαι λέγεται ὑπὸ Θηβαίων· ἐλθεῖν ἄρα τὸν Εὐρωμέα Μῦν, περιστρωφώμενον πάντα τὰ χρηστήρια, καὶ ἐς τοῦ Πτῴου Ἀπόλλωνος τὸ τέμενος. τοῦτο δὲ τὸ ἱρὸν καλέεται μὲν Πτῷον, ἔστι δὲ Θηβαίων, κεῖται δὲ ὑπὲρ τῆς Κωπαΐδος λίμνης πρὸς ὄρεϊ ἀγχοτάτω Ἀκραιφίης πόλιος. [8.135.2] ἐς τοῦτο τὸ ἱρὸν ἐπείτε παρελθεῖν τὸν καλεόμενον τοῦτον Μῦν, ἕπεσθαι δέ οἱ τῶν ἀστῶν αἱρετοὺς ἄνδρας τρεῖς ἀπὸ τοῦ κοινοῦ ὡς ἀπογραψομένους τὰ θεσπιεῖν ἔμελλε, καὶ πρόκατε τὸν πρόμαντιν βαρβάρῳ γλώσσῃ χρᾶν. [8.135.3] καὶ τοὺς μὲν ἑπομένους τῶν Θηβαίων ἐν θώματι ἔχεσθαι ἀκούοντας βαρβάρου γλώσσης ἀντὶ Ἑλλάδος, οὐδὲ ἔχειν ὅ τι χρήσωνται τῷ παρεόντι πρήγματι· τὸν δὲ Εὐρωμέα Μῦν ἐξαρπάσαντα παρ᾽ αὐτῶν τὴν ἐφέροντο δέλτον, τὰ λεγόμενα ὑπὸ τοῦ προφήτεω γράφειν ἐς αὐτήν, φάναι δὲ Καρίῃ μιν γλώσσῃ χρᾶν, συγγραψάμενον δὲ οἴχεσθαι ἀπιόντα ἐς Θεσσαλίην. 

''[8.135.1] Τότε, όπως αφηγούνται οι Θηβαίοι, έγινε ένα καταπληκτικό, κατά τη γνώμη μου, θαύμα· δηλαδή ο Μυς αυτός από τον Εύρωμο, κάνοντας το γύρο των μαντείων, έφτασε και στο τέμενος του Πτώου Απόλλωνος. Βέβαια Πτώο λέγεται αυτό το λατρευτικό κέντρο, ανήκει όμως στους Θηβαίους· βρίσκεται πάνω απ᾽ τη λίμνη Κωπαΐδα σε βουνό, πολύ πολύ κοντά στην πόλη Ακραιφία. [8.135.2] Όταν λοιπόν, λένε, αυτός που αναφέραμε τ᾽ όνομά του, ο Μυς, έφτασε σ᾽ αυτό το κέντρο λατρείας, τον συνόδευαν τρεις Θηβαίοι αντιπρόσωποι της πόλης τους, για να καταγράψουν τα όσα ήταν να χρησμοδοτήσει ο θεός, οπότε ξαφνικά ο ιερέας του μαντείου δίνει τον χρησμό σε βαρβαρική γλώσσα. [8.135.3] Κι οι Θηβαίοι που τον συνόδευαν έμειναν με το στόμα ανοιχτό ακούοντας, αντί ελληνικά, βαρβαρική γλώσσα και δεν ήξεραν τί να κάνουν μ᾽ αυτό που συνέβαινε· αλλά ο Μυς από τον Εύρωμο άρπαξε απ᾽ τα χέρια τους το πινάκιο που κρατούσαν και πήρε να γράφει τα όσα έλεγε ο ιερέας του μαντείου· και λένε, τους είπε ότι ο χρησμός ήταν στη γλώσσα των Καρών· τον κατέγραψε και πήρε βιαστικά το δρόμο για τη Θεσσαλία.

Πτώια
Υπάρχει επιγραφή για τα Πτώϊα  - αγωνίσματα πνευματικού ενδιαφέροντος που γίνονταν κάθε πέντε χρόνια σύμφωνα με το διάταγμα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι  
 Το Ιερό του Απόλλωνα Πτώου
 Persée - Inscriptions du temple d'Apollon Ptoos- Maurice Holleaux

Δείτε επίσης 
 Ακραιφία

Παραπομπές

Βουνά της Βοιωτίας
Ναοί του Απόλλωνα
Καταρράκτης (ναυτικό)

Στη ναυτική ορολογία καταρράκτης ονομάζεται ειδική ασφαλιστική και στεγανή θύρα που φέρεται σε εσωτερικό διάφραγμα (=μεταλλικό τοίχωμα) πλοίου (κοινώς μπουλμέ) που διαχωρίζει δύο στεγανά διαμερίσματα.

Την ονομασία αυτή φέρουν οι συγκεκριμένες αυτές θύρες επειδή η λειτουργία τους είναι κάθετη, δηλαδή κλείνουν η ανοίγουν από πάνω προς τα κάτω ή αντίστροφα. Οι καταρράκτες των πλοίων δεν φέρουν γιγλιμούς (γλωσσίδια), όπως φέρουν άλλες θύρες, η δε κίνησή τους επιτυγχάνεται με ατέρμονα κοχλία δια του οποίου κινείται περικόχλιο που φέρεται σταθερά στα πλευρά του καταρράκτη, παρασύροντας αυτόν σε κάθετη κίνηση.

Σήμερα οι καταρράκτες των πλοίων που φέρονται συνήθως στο μηχανοστάσιο, λεβητοστάσιο, αντλιοστάσιο και σε άλλους χώρους κάτω από το κύριο κατάστρωμα, με κύριο σκοπό την πρόληψη ή τον περιορισμό τυχόν διαρροών ή κατάκλισης θάλασσας, λειτουργούν με αυτοματισμό εφόσον ενεργοποιηθεί το σύστημα ασφαλείας. Σε περίπτωση διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος λειτουργούν όπως παραπάνω μηχανικά.

Οι καταρράκτες των πλοίων ένεκα της σπουδαιότητάς τους περιλαμβάνονται στα σωστικά μέσα των πλοίων, η δε καλή λειτουργία αυτών ελέγχεται στις διενεργούμενες επιθεωρήσεις, (περιοδικές ή έκτακτες) από τους νηογνωμόνες ή τις Λιμενικές Αρχές.

Παραπομπές

Πλοίο
Ναυπηγική
Μηχανική πλοίου
Ναυτική ορολογία
Πετεώς

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πετεώς είναι γνωστός ο πατέρας του Μενεσθέα, του αρχηγού των Αθηναίων στον Τρωικό Πόλεμο. Με τη σειρά του ο Πετεώς ήταν γιος του Ορνέα και εγγονός του Ερεχθέα, μυθικού ήρωα και βασιλιά των Αθηνών.
Ο Πετεώς  εκδιώχθηκε από τον Αιγέα όταν διεκδίκησε το Βασίλειο των Αθηνών και εγκαταστάθηκε στη Φωκίδα μαζί με πολλούς Αθηναίους ιδρύοντας  την πόλη Στείριδα. Ο Πετεώς αναφέρεται σε τρεις διαφορετικές ραψωδίες της Ιλιάδας (ραψωδία Β, στίχος 552, Μ 331 και Ν 690), πάντα σε σχέση με τον γιο του.

Πηγές
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελίδα 723

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αρχαίοι Αθηναίοι
Φέρρο Καρρίλ Οέστε

Η Φέρρο (ισπανικά: Ferro) είναι αθλητικός σύλλογος της Αργεντινής με έδρα το Μπουένος Άιρες. Ιδρύθηκε το 1904 από ενενήντα πέντε εργαζομένους της εταιρείας που διαχειριζόταν το δυτικό σιδηροδρομικό δίκτυο της πόλης, εξ ου και το πλήρες όνομά της Club Ferro Carril Oeste, το οποίο στα ελληνικά σημαίνει «Λέσχη του Δυτικού Σιδηροδρόμου».

Ιστορία 
Καλύτερη εποχή του συλλόγου ήταν η δεκαετία του 1980, όταν:

 Η ποδοσφαιρική ομάδα διακρίθηκε στο Πρωτάθλημα Αργεντινής με δύο κατακτήσεις (1982, 1984). Σήμερα αγωνίζεται στη Β' Κατηγορία του πρωταθλήματος.

 Η ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών κατέκτησε 3 εθνικά (1985, 1986, 1989) και 3 νοτιοαμερικανικά (1981, 1982, 1987) πρωταθλήματα. 

 Το τμήμα πετοσφαίρισης κατέκτησε πολλούς τίτλους τόσο σε επίπεδο ανδρών όσο και γυναικών, με αποκορύφωμα το Πρωτάθλημα Ανδρών Νότιας Αμερικής το 1987. Το επίτευγμα αυτό επαναλήφθηκε το 1998.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Ιστοσελίδα των οπαδών
 Ιστορία της ομάδας από το RSSSF.

Φέρρο
Φέρρο
Φέρρο
Φέρρο
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1904
Ποδοσφαιρικές ομάδες του Μπουένος Άιρες
Κεσσάνη

Η Κεσσάνη ή Κεσσάνι (τουρκικά: Keşan) είναι πόλη της Τουρκίας στην Ανατολική Θράκη. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους ήταν γνωστή ως Ρούσιον που ήταν το όνομα του φρουρίου της περιοχής. Μετά την κατάκτηση από τους Οθωμανούς το βυζαντινό όνομα εκτουρκίστηκε σε Ρους. 

Αποτελεί σπουδαίο συγκοινωνιακό κόμβο από Αδριανούπολη και Ουζούν Κιοπρού (Μακρά Γέφυρα) προς Καλλίπολη και από Ραιδεστό προς την Ελλάδα.

Δημογραφικά στοιχεία 
Σήμερα η Κεσσάνη απέχει περίπου 25 χλμ. ανατολικά από τα ελληνοτουρκικά σύνορα, αποτελεί πρωτεύουσα ομώνυμης επαρχίας του νομού Αδριανούπολης και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 45.000 κατοίκους. Τους καλοκαιρινούς μήνες, ο πληθυσμός σχεδόν διπλασιάζεται. Κύριες ασχολίες των κατοίκων συνεχίζουν να είναι γεωργικές και κτηνοτροφικές, το εμπόριο και ο τουρισμός. Σημειώνεται ότι από την Κεσσάνη διέρχονται όλοι οι Έλληνες τουρίστες που επισκέπτονται την Κωνσταντινούπολη και γενικότερα την Τουρκία.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στην Κεσσάνη υπήρξε μια έξαρση ανοικοδόμησης πολυκατοικιών προκειμένου να καλυφθούν ανάγκες αστυφιλίας από τις γύρω περιοχές.

Ιστορικά στοιχεία 
Η Κεσσάνη βρίσκεται επί λόφου, πιθανώς επί της αρχαίας τοποθεσίας Κισσήνης του Σουΐδα, ή παρά την αρχαία ελληνική Κισσήνη του Ησυχίου του Αλεξανδρινού. Σε απόσταση μιας ώρας (πεζή) σε ψηλό λόφο σώζονται τα ερείπια του αρχαίου φρουρίου "Παλαιόκαστρο", κατά ντόπια ονομασία που πρόκειται για το Κισσό που μνημονεύει ο Στράβων και ο Κατακουζηνός.

Κατά την ελληνική κατοχή της πόλης το 1921, η τότε ελληνική διοίκηση άλλαξε το όνομα σε Κεσσίνη από το προηγούμενο όνομά της που ήταν Ρούσκιοϊ, με το οποίο και αναφέρεται σε παλιούς χάρτες. Πριν το 1920 η Κεσσάνη ήταν έδρα καϊμακάμη και υπάγονταν διοικητικά στο νομό της Καλλίπολης. Επί ελληνικής κατοχής αποτελούσε έδρα υποδιοίκησης υπό τη δικαιοδοσία της οποίας περιλαμβάνονταν 55 χωριά και οικισμοί.

Οι κάτοικοι της Κεσσάνης πριν το 1912 ανέρχονταν σε 10.000 περίπου και καταγίνονταν με τη γεωργία, κτηνοτροφία και το εμπόριο. Μετά την υπογραφή της πρώτης προσφυγικής συνθήκης μεταξύ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Ελλάδας ξεκίνησε ένας ανθελληνικός διωγμός (1914-1918) σε όλη τη Θράκη με συνέπεια ο ελληνικός πληθυσμός της πόλης να μειωθεί αισθητά. Στην απογραφή του 1920, στην πόλη κατοικούσαν περίπου 1.300 Έλληνες, 6.800 Βούλγαροι, 1.000 Τούρκοι. Την ίδια εποχή εκκλησιαστικά η Κεσσάνη υπαγόταν στη Μητρόπολη Ηρακλείας και Ραιδεστού, και είχε δύο εκκλησίες, των Τριών Ιεραρχών και του Αγίου Αθανασίου. Στη πόλη διατηρούνταν επίσης δύο πλήρη αρρεναγωγεία και ένα παρθεναγωγείο.

Μετά την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, οι Έλληνες της Κεσσάνης μετανάστευσαν στην Ελλάδα, δημιουργώντας τη Νέα Κεσσάνη, στον Νομό Ξάνθης αλλά πολλοί εγκαταστάθηκαν στον Νομό Σερρών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

 

Ευρωπαϊκές πόλεις της Τουρκίας
Πηλεγόνας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πηλεγόνας (Πηλεγών) είναι ένας γνωστός Παίονας, γιος του ποτάμιου θεού Αξιού και της Νύμφης ή πριγκήπισσας της Πιερίας Περιβοίας. Ο Πηλεγόνας ήταν ο πατέρας του Αστεροπαίου, ο οποίος πολέμησε και σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο. Για τον λόγο αυτό, ο Πηλεγών αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Φ, στίχοι 141, 158), όπου χαρακτηρίζεται ως «περίφημος κονταριστής» (μετάφρ. Ι. Πολυλά).

Πηγές
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 726

Πηλεγονας
Αγιά Σοφιά (συνοικία Πειραιά)

Η Αγία Σοφία είναι συνοικία και περιοχή του 5ου Διαμερίσματος του Πειραιά, που συνορεύει βόρεια με τη Νίκαια, νότια με τη βιομηχανική συνοικία Παπαστράτος με όριο τις παλιές σιδηροδρομικές γραμμές, ανατολικά με την Παλαιά Κοκκινιά και δυτικά με τα Ταμπούρια. Είναι περιοχή με στενούς μονοδρομημένους δρόμους με μεγάλες κλίσεις λόγω του λόφου Βώκου που βρίσκεται στα βόρεια. Στην Αγία Σοφία υπάρχει η μεγάλη ιδιωτική κλινική Παναγία η Οδηγήτρια, που λειτουργεί από το 1953, ένα από τα μεγαλύτερα διαγνωστικά και θεραπευτικά κέντρα στην Ελλάδα, με σύγχρονες εγκαταστάσεις, εξωτερικά ιατρεία και μονάδα εντατικής θεραπείας. Το 2022 θα λειτουργήσει στην περιοχή ο σταθμός μετρό Μανιάτικα.

Θέση

Ετυμολογία 

Η συνοικία λέγεται και Μανιάτικα λόγω του ότι οι κάτοικοι κατάγονται κυρίως από τη Μάνη. Η συνοικία της Αγιά Σοφιάς αποτελεί ισχυρή εκλογική δύναμη στον Πειραιά με την εκλογή Μανιατών βουλευτών και τοπικών αρχών ( Νικόλαος Μανωλάκος, Βασίλειος Μιχαλολιάκος, Πέτρος Μαντούβαλος, Παναγιώτης Μελάς, Χρήστος Αγραπίδης κ.ά.)

Οι Μανιάτες που εγκαταστάθηκαν στην Αγία Σοφία, απασχολούνταν κυρίως με τη λατόμευση και τα καμίνια για ασβέστη που δημιουργήθηκαν πλησίον του λόφου του Βώκου, αλλά και σε λιμενικές εργασίες, σε βιομηχανίες και βιοτεχνίες οι οποίες "άνθιζαν" στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα στη ζώνη του λιμανιού καθώς και στις σιδηροδρομικές εγκαταστάσεις.

Μεταξύ των ετών 1898 και 1902 ανεγέρθηκε στην περιοχή ο ομώνυμος Ιερός Ναός της Αγίας Σοφίας, μιας τρισυπόστατης βασιλικής μετά τρούλου, με δαπάνη του Δήμου Πειραιά. Ο ναός φέρεται να πήρε το όνομα αυτό προς τιμήν της συζύγου του τότε Δημάρχου Πειραιώς Τρύφωνος Μουτζόπουλου (ή Μουτσόπουλου).

Κινηματογράφος Καλιφόρνια 

Το μεγαλύτερο αξιοθέατο της περιοχής είναι ο ιστορικός Κινηματογράφος Καλιφόρνια που λειτουργεί από το 1930, έχει δώσει και το όνομα του στη γύρω από αυτόν περιοχή. Στις 10 Μαρτίου 1950 είχαμε το τραγικό γεγονός της πυρκαγιάς που εκδηλώθηκε την ώρα λειτουργίας του κινηματογράφου με αποτέλεσμα τον θάνατο 8 ανθρώπων και τον τραυματισμό 26. Ο κινηματογράφος εξακολουθούσε να λειτουργεί μέχρι το 1984 περιστασιακά άλλοτε σαν θερινός και άλλοτε ως χειμερινός, στη συνέχεια περιήλθε στον Δήμο Πειραιώς σαν περιουσιακό στοιχείο ο οποίος αποκατέστησε τις ζημιές από την πυρκαγιά του 1950. Σήμερα δημιουργεί εντύπωση παλιού νεοκλασικού κτιρίου μέσα στην κεντρική αγορά της συνοικίας στον πεζόδρομο της οδού Παλαμηδιού.

Επώνυμοι 
 Αλέκος Τζανετάκος: ηθοποιός

Πηγές 
"Ο Πειραιεύς του άλλοτε", Πάνου Λώζου, 1987
"Πειραϊκό Λεύκωμα", Στ. Καραμπερόπουλος, Εκδόσεις Κοινωνικής, Πειραιάς, 2010
Κινηματογράφοι του Πειραιά και των γύρω δήμων, Χαρίλαος Πατέρας, Συλλογές, Αθήνα 2012

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βόλτα στην Αγιά-Σοφιά και τα Μανιάτικα
Κλινική Παναγία η Οδηγήτρια
Κινηματογράφος Καλιφόρνια
Οδηγός Πόλης Πειραιά

Συνοικίες και περιοχές του Πειραιά
Γοδεφρείδος Α΄ της Βρετάνης

Ο Γοδεφρείδος Α΄ της Βρεττάνης (980 – 1008) Δούκας της Βρεττάνης (992 – 1008) ήταν γιος και διάδοχος του δούκα Κόναν Α΄ της Βρεττάνης και της Ερμενγάρδης του Ανζού. Έγινε επιπλέον κόμης του Ρεν χάρη στα κληρονομικά του δικαιώματα. Διεκδίκησε τον τίτλο του δούκα της Βρετάνης με διαδοχή,΄είχε γίνει ανεξάρτητο κράτος από καιρό αλλά με ελάχιστο έλεγχο στην Κάτω Βρεττάνη. Η υπόθεση της διαδοχής του Γοδεφρείδου Α΄ στο Δουκάτο της Βρετάνης είχε τα παρακάτω προβλήματα :
Οι Μπλουά είχαν καταπατήσει την επικράτειά της και οι Βίκινγκς απειλούσαν τις ακτές της, έτσι έπρεπε να αποφασίσει εάν θα δεχθεί την προστασία που του προσέφερε το Ανζού.
Μέσα στο 996, όταν ήταν σε ηλικία δεκαέξι ετών περίπου, ο Γοδεφρείδος σύναψε δυναστική συμμαχία με τον Ριχάρδο Β΄ της Νορμανδίας, κάνοντας έναν διπλωματικό διπλό γάμο μεταξύ των δύο οίκων. Ο Γοδεφρείδος Β΄ παντρεύτηκε την Αουίς της Νορμανδίας, κόρη του Ριχάρδου Α΄ της Νορμανδίας και αδελφή του Ριχάρδου Β΄, ο Ριχάρδος Β΄ παντρεύτηκε αντίστοιχα την αδελφή του Γοδεφρείδου Ιουδήθ της Βρετάνης. Ο Γοδεφρείδος πέθανε στις 20 Νοεμβρίου 1008, ενώ ταξίδευε για προσκύνημα στη Ρώμη.

Οικογένεια 

Νυμφεύτηκε την Αουίς της Νορμανδίας με την οποία απέκτησε τα εξής παιδιά :

Άλαν Γ΄ της Βρεττάνης, δούκας της Βρεττάνης (997 – 1040)
Έβενος (περ. 998 – μετά το 1037)
Εύδης της Βρεττάνης, κόμης του Παντιέβρ (; – 1079)
Έμμα (σύζυγος του Ιβ, υποκόμη του Κοτεντέν)

Παραπομπές

Πηγές

Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Verlag von J. A. Stargardt, Marburg, Germany, 1984)
Francis Palgrave, The History of Normandy and of England, Vol. III (Macmillan & Co. London, 1864)
Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Verlag von J. A. Stargardt, Marburg, Germany, 1984)
George Edward Cokayne, ed. H. A. Doubleday, Geoffrey H. White, & Lord Howard de Walden, The Complete Peerage; or, A History of the House of Lords and All its Members from the Earliest Times

Οίκος της Ρεν
Δούκες της Βρετάνης
Κόμητες της Ρεν