joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λουκούμι

Το λουκούμι (να μην συγχέεται με τον λουκουμά) είναι παραδοσιακό γλύκισμα της Τούρκικης κουζίνας. Παρασκευάζεται στην Τουρκία από τον 15ο αιώνα, και το αρχικό του όνομα ήταν rahat hulkum, παραφθορά του οποίου είναι η λέξη λουκούμι. Σερβίρεται σε μικρά κυβικού σχήματος κομμάτια, και συχνά περιέχει αμύγδαλο, ενώ διατίθεται σε διάφορες γεύσεις οι πιο συνηθισμένες από τις οποίες είναι το τριαντάφυλλο (κόκκινο λουκούμι), το περγαμόντο (πράσινο λουκούμι) και η μαστίχα (κίτρινο λουκούμι).

Η παραγωγή λουκουμιού, έκτοτε, έχει επεκταθεί σε διάφορα μέρη του κόσμου, αρχικά στις χώρες της Ευρώπης, της Μεσογείου και τις Αραβικές χώρες και αργότερα και σε όλες τις υπόλοιπες ηπείρους.

Στην Ελλάδα εισήχθη τον 19ο αιώνα, και κατά τόπους έχουν δημιουργηθεί διαφορετικές εκδοχές που εμπλούτισαν την αρχική συνταγή. Για την παραγωγή λουκουμιών φημίζεται η Σύρος. Στις Σέρρες παράγεται ένα τοπικό είδος λουκουμιού, ο λεγόμενος ακανές, που ξεχωρίζει για την έντονη γεύση του λόγω του κατσικίσιου βουτύρου που περιέχει. Μια ακόμα χαρακτηριστική συνταγή παράγεται στην Κομοτηνή και ονομάζεται σουτζούκ λουκούμ.

Το μόνο προϊόν αυτού του είδους με προστατευμένη ονομασία προέλευσης είναι το κυπριακό «Λουκούμι Γεροσκήπου». Τα λουκούμια στην περιοχή της Γεροσκήπου ξεκίνησαν να παράγονται το 1895 και η διαφορετικότητα τους από παρόμοια προϊόντα εντοπίζεται στην στιβαρότητα, την ελαστικότητα και την μειωμένη γλυκύτητα.

Στην Βρετανία η πώληση λουκουμιών γνώρισε αύξηση τα τελευταία χρόνια μετά την προβολή της ταινίας The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe, καθώς είναι συνδεδεμένα με το πρώτο βιβλίο από το έργο του Κλάιβ Στέιπλς Λιούις, Τα χρονικά της Νάρνια, και τον χαρακτήρα Edmund Pevensie.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Γλυκά
Τουρκική κουζίνα
Κυπριακή κουζίνα
Βαλκανική κουζίνα
Εβραϊκή κουζίνα
Κουζίνα της Μέσης Ανατολής
Αραβικά επιδόρπια
Κουρδική κουζίνα
Σύρος
Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας

Η Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας (Π.Κ.Σ., συχνά αναφέρονται ως Πανσπουδαστικές Κινήσεις Συνεργασίας ή Πανσπουδαστική) είναι φοιτητική πολιτική παράταξη που στηρίζεται από μέλη της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας. Ιδρύθηκε το 1974. Αρχικά, ονομαζόταν «Πανσπουδαστικές Συνδικαλιστικές Κινήσεις» (Π.Σ.Κ.), αλλά αργότερα μετονομάστηκε σε Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας. Στις φοιτητικές εκλογές του 2014 αναδείχθηκε μετά από πολλά χρόνια ξανά δεύτερη δύναμη τόσο στα Πανεπιστήμια όσο και στα ΤΕΙ. Στις φοιτητικές εκλογές του 2022 αναδείχθηκε για πρώτη φορά μετά από το 1986 πρώτη δύναμη πανελλαδικά.

Πήρε το όνομά της από το περιοδικό της Αντι-ΕΦΕΕ Πανσπουδαστική κατά την περίοδο της Χούντας. Στις πορείες συμμετέχει ως Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών.

Ιδεολογία 
Για το φοιτητικό κίνημα η Π.Κ.Σ. πιστεύει ότι χρειάζεται αγωνιστική διεκδίκηση των φοιτητών στα πλαίσια των Φοιτητικών Συλλόγων και των Γενικών Συνελεύσεων σε Αντιιμπεριαλιστική-Αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Πιστεύει ότι πρέπει το φοιτητικό κίνημα να συνδεθεί με τα αιτήματα του εργατικού κινήματος για ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της κοινωνίας. Έχει αίτημα για την επανασύσταση της ΕΦΕΕ, για να έχει το φοιτητικό κίνημα δομή και λειτουργία σε πανελλαδικό επίπεδο. Επίσης συμμετέχει και διοργανώνει αντιπολεμικές και άλλες δραστηριότητες με μαζικούς φορείς όπως την ΕΕΔΥΕ και το ΠΑΜΕ. Πιστεύει στην αναδιάρθρωση του Ελληνικού Πανεπιστημίου στη βάση της Ενιαίας Ανώτατης Δημόσιας και Δωρεάν Εκπαίδευσης και του Ενιαίου Δωδεκάχρονου Σχολείου.

Φοιτητικές εκλογές
Η Π.Κ.Σ. συμμετέχει στις ετήσιες πανελλήνιες φοιτητικές εκλογές σε πολλές σχολές ανά την Ελλάδα. Το ποσοστό της Π.Κ.Σ. στις φοιτητικές εκλογές το διάστημα 1991 - 1995 κυμαινόταν στο 5 με 10%.

Τα ποσοστά της Π.Κ.Σ. στις φοιτητικές εκλογές το διάστημα 1995 - 2022 παρουσιάζονται παρακάτω:

Το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών

Τον Νοέμβριο του 2009 πάνω από 700 αντιπρόσωποι από 110 Επιτροπές Αγώνα και 17 Συλλόγους από πανεπιστήμια και ΤΕΙ, σε πανελλαδική σύσκεψη αποφάσισαν τη δημιουργία του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών, το οποίο αποτελεί τον πόλο συσπείρωσης φοιτητών-σπουδαστών οργανώνοντας τον αγώνα του στο πλευρό του ΠΑΜΕ. Η Πανσπουδαστική αποφάσισε να μετασχηματιστεί αποκλειστικά σε εκλογικό σχήμα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας
 Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών

Φοιτητικές παρατάξεις στην Ελλάδα
Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
Όμπλαστ του Σαράτοφ

Το Όμπλαστ του Σαράτοφ (ρωσικά: Сара́товская о́бласть) είναι υποκείμενο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, το οποίο αποτελεί μέρος του Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος του Βόλγα. 

Διοικητικό του κέντρο είναι η πόλη Σαράτοφ. 

Συνορεύει: προς νότο — με το Όμπλαστ του Βολγκογκράντ, προς δυσμάς — με το Όμπλαστ του Βορόνεζ και το Όμπλαστ του Ταμπόφ, προς βορρά — με τα όμπλαστ της Πένζα, της Σαμάρα, της Ουλιάνοφσκ και του Ορενμπούργκ, ενώ προς ανατολάς ακολουθεί τα κρατικά σύνορα με το Καζακστάν. Το συνολικό μήκος των συνόρων του ξεπερνά τα 3.500 χιλιόμετρα.

Ιδρύθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του 1936 με την διοικητική αναδιοργάνωση του Κράι Σαράτοφ.

Γεωγραφία

Γεωγραφική θέση 

Το Όμπλαστ του Σαράτοφ βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος του Ευρωπαϊκού τμήματος της Ρωσίας, στο βόρειο μέρος της περιοχής του Κάτω Βόλγα. Από δυτικά ως τα ανατολικά η εδαφική περιφέρεια εκτείνεται σε μήκος 575 χλμ, και από τον βορρά ως τον νότο στα 330 χλμ. Μέσα από το έδαφος της διέρχεται ο ποταμός Βόλγας, ο οποίος και χωρίζει την περιφέρεια σε 2 μέρη.

Φυσικοί πόροι 

Το δυναμικό της υδροηλεκτρικής ενέργειας του όμπλαστ ανέρχεται σύμφωνα με τον Ηλεκτρικό Σταθμό του Σαράτοφ σε μέσο ετήσιο ρυθμό γύρω στα 5,4 δισεκατομμύρια κιλοβάτ ανά ώρα ηλεκτροενέργειας.

Ιδιαίτερη σημασία για την γεωργία παρουσιάζουν οι συνηθισμένες αλλά πολύτιμες ζώνες μαύρου εδάφους στον νότο, περισσότερο γνωστές και ως καφέ ζώνες γόνιμου εδάφους (Каштановые почвы).

Στην περιοχή κατά βάση υπάρχουν επαρκείς ποσότητες νερού, αφού εκτός από τον Βόλγα και τα πολυάριθμα ποτάμια είναι γνωστές και πολλές πηγές και δεξαμενές πόσιμων μεταλλικών υδάτων.

Πολύτιμα ορυκτά 
Πετρέλαιο, φυσικό αέριο, πρώτες ύλες για τσιμέντο, φώσφορο, οικοδομικά υλικά κλπ.

Πληθυσμός 
Με δεδομένα του έτους 2006 ο πληθυσμός του όμπλαστ αποτελείται από 2608,3 χιλιάδες κατοίκους (2625,7 — 2005). Υπερισχύει ο αστικός πληθυσμός με αναλογία 73,7 %, με τον αγροτικό να φτάνει το 26,3 %.

Σύνθεση του πληθυσμού ανά εθνικότητα

Παραπομπές

Σύνδεσμοι 

 Αρχές του Όμπλαστ του Σαράτοφ 
 Το Όμπλαστ του Σαράτοφ στο πληροφοριακό κατάλογο «Вся Россия»
 Πληροφορίες για τις πόλεις του Όμπλαστ του Σαράτοφ
 Πολιτιστική ζωή στο Σαράτοφ

Πηγές 
Γεωγραφία Όμπλαστ του Σαράτοφ. — Саратов: «Детская книга», 1997 г.

Σαρατοφ
Ημεροσκοπείον

Το Ημεροσκοπείον (ή και Ημεροσκόπιον ή Αρτεμίσιον ή Διάνιον) ήταν αρχαιοελληνικό εμπορείο και πόλις στην Ιβηρία. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος στα Εθνικά του αναφέρει με πηγή το δεύτερο βιβλίο του Αρτεμίδωρου (από τα «Γεωγραφούμενα») ότι ήταν πόλη των Κελτιβήρων την οποία αποίκησαν οι Φωκαείς 

Η πόλη φέρεται ότι ιδρύθηκε γύρω στο 600 ΠΚΕ από τους Φωκαείς ναυτικούς στα νότια της Βαλένθιας,  πάνω σε χερσόνησο. Η περιοχή αυτή κατοικείτο από την προϊστορική περίοδο και δίπλα στους λόφους βρέθηκαν λείψανα ιβηρικού οικισμού. Παρά τις ανασκαφές που διεξάγονται στην περιοχή δεν έχει επαληθευτεί η ακριβής τοποθεσία της. Αναφέρεται ως ευημερούσα πόλη το 535 ΠΚΕ, αλλά και μετά τη ναυμαχία της Αλαλίας, το 509 ΠΚΕ στην πρώτη συνθήκη της ετρουσκικής τότε Ρώμης και της Καρχηδόνας.

Ο Στράβων αναφέρει το Ημεροσκοπείον και ως Αρτεμίσιον, διότι πάνω στο ακρωτήριο της πόλης ανεγέρθηκε ναός και άγαλμα προς τιμήν της Αρτέμιδας (της Diana των Ρωμαίων). Γι αυτό πιθανολογείται πως η μεταγενέστερη ρωμαϊκή αποικία Dianium (σημ. Dénia, στην επαρχία Αλικάντε της Ισπανίας, ιδρύθηκε στο πρώτο τέταρτο του 1ου αιώνα μ.Χ.) βρισκόταν πάνω από αυτό το φωκαϊκό εμπορείο. Ο Αβιηνός στο Ora maritima 476–77 την αναφέρει ακατοίκητη στα χρόνια του.

Παραπομπές-σημειώσεις

Σχετική βιβλιογραφία 

 Χρήστος Λάζος, Το ταξίδι του Πυθέα στην άγνωστη Θούλη, εκδ. Αίολος.

Αποικίες της Φώκαιας
Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Ισπανίας
Πενίσκολα

Το Πενίσκολα (ισπανικά: Peñíscola [ΔΦΑ: peˈɲiskola], βαλενθιανά: Peníscola [ΔΦΑ: peˈniskola]) είναι κοινότητα στην επαρχία του Καστεγιόν, Αυτονόμη Κοινότητα της Βαλένθια, Ισπανία. Βρίσκεται στην Κόστα ντελ Αθαάρ, στην Μεσόγειο, και είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός.

Ιστορία 
Στη θέση του Πενίσκολα κατά την αρχαιότητα βρισκόταν η αρχαία ελληνική αποικία Χερσόνησος, στην φυλή των Εδετανών. Το όνομα Πενίσκολα είναι τοπική εκδοχή του λατινικού peninsula, το οποίο σημαίνει χερσόνησος. Είχε κτιστεί από την Μασσαλία και βρισκόταν μεταξύ της Ζάκανθας και της Δερτώσσας.

Μετά τους Έλληνες κατελήφθη φαίνεται από τους Καρχηδονίους και στην συνέχεια από τους Ρωμαίους, που άλλαξαν την ονομασία της σε Peninsula. Μετά περιήλθε στους Βησιγότθους και στην συνέχεια στους Μαυριτανούς, που την ονόμασαν Banáskula. Στην γλώσσα τους μεταφράζεται ως εξής: αυτό που έχει αφθονία σε ύδωρ, είναι απόρθητο και κυκλώνεται από την γη. Στην συνέχεια οι Ισπανοί την απελευθέρωσαν και καθιέρωσαν την τελική της ονομασία Peñíscola.

Από την ονομασία καταλαβαίνει κανείς την σπουδαιότητα του φρουρίου της πόλης ενάντια σε κάθε επιδρομέα. Επιπρόσθετα η συγχώνευση πολλών πολιτισμών στο φρούριο (ελληνικού, ρωμαϊκού, βησιγοτθικού, αραβικού και ισπανικού) σε συνδυασμό με τις φυσικές πηγές νερού το κατέστησαν αξιόλογο τουριστικό αξιοθέατο της Καταλωνίας.

Πηγές

 Peñíscola Tourism-Route of historical -artistic interest.
 Κωνσταντίνος Μαντινάος Οι Πελασγοί εκδ. Ερωδιός.

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Ισπανίας
Κοινότητα της Βαλένθια
Κεντροσωμάτιο

Το κεντροσωμάτιο είναι κυτταρικό οργανίδιο. Στο κεντροσωμάτιο πραγματοποιείται η οργάνωση των μικροσωληνίσκων. Αναφέρεται και ως MTOC (Microtubule Organizing Center).

Τα αρνητικά άκρα των μικροσωληνίσκων (-) είναι εγκλεισμένα στο κεντροσωμάτιο, ενώ τα θετικά άκρα (+) εκτείνονται μακριά απ' αυτό. Το κύριο συστατικό του ΚΣ ειναι η γ-τουμπουλίνη.

Στα ζωικά κύτταρα υπάρχουν και δυο κεντρίδια, σε ορισμένα φυτικά κύτταρα όμως λείπουν εντελώς.

Κατά τη διάρκεια της διαίρεσης, το κεντροσωμάτιο διπλασιάζεται στη φάση G2 του κυτταρικού κύκλου.

Κυτταρικά οργανίδια
Πάπας Πίος Θ΄

Ο Πάπας Πίος ο Θ΄ (Papa Pio IX, 13 Μαΐου 1792 - 7 Φεβρουαρίου 1878) ήταν η εκκλησιαστική κεφαλή της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας που συνέδεσε το όνομα του με δύο ιστορικά δόγματα για την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία: το πρώτο ακούει στο όνομα Άμωμος σύλληψη της Παρθένου Μαρίας και το δεύτερο στην Α΄ Σύνοδο του Βατικανού, γνωστό ως το δόγμα του Αλάθητου του πάπα. 

Το δόγμα της Αμώμου Σύλληψης της Παναγίας υπαγόρευε ότι η Μαρία από την πρώτη στιγμή της σύλληψης της ήταν απαλλαγμένη από το προπατορικό αμάρτημα. Ο λόγος αυτού ήταν το ότι ήθελαν να απαλλάξουν τον Υιό από την διαδοχή της κληρονομικής ανθρώπινης αμαρτίας. Μάλιστα αναφέρεται ότι ο πάπας Πίος ο Θ΄ είχε αποφασίσει την έκδοση του δόγματος αυτού ex cathedra χωρίς να συμβουλευτεί τη σύνοδό του. Το δεύτερο δόγμα, το οποίο ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στην Α' σύνοδο του Βατικανού, περί Αλάθητου του πάπα έγινε κυρίως για πολιτικούς λόγους το 1870, καθώς η Ιταλία μαστιζόταν από τις συνεχείς αψιμαχίες ανάμεσα σε φιλελεύθερους καθολικούς και υποστηρικτές της υπεράλπειας πολιτικής που υποστήριζε η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. 

Αποτέλεσμα της συντριπτικής πλειοψηφίας υπέρ του Αλάθητου ήταν το σχίσμα των Παλαιοκαθολικών με πρωτοβουλία του Γκίλιγκαν και με πρώτο επίσκοπο τον Ράινγκερς των Γιανσενιστών της Ουτρέχτης. Ο πάπας Πίος Θ΄, αν και θριάμβευσε η πολιτική του, στο τέλος απογοητεύτηκε και δήλωσε ότι δεν μπορεί να ακολουθήσει τα κοινωνικά δρώμενα της εποχής του.

Φυλακισμένος στο Βατικανό
Η έκφραση φυλακισμένος του Βατικανού (, ) ήταν ο προσδιορισμός της κατάστασης που βρέθηκε o Πάπας Πίος Θ' στις 20 Σεπτεμβρίου 1870, όταν το παπικό έδαφος της Ρώμης κατελήφθη από τις ένοπλες δυνάμεις του νεαρού Ιταλικού Βασιλείου. 

Ο εθνικός Ιταλικός στρατός εισέβαλε στις εργασίες της Πρώτης Βατικάνιας Συνόδου (αυτής που είχε υιοθετήσει το  παπικό αλάθητο) και κατέστησε τον Πάπα «φυλακισμένο του Βατικανού». Η Ρώμη ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Ιταλίας και ο Πάπας έγινε πολίτης του Ιταλικού κράτους, υπήκοος του Ιταλού μονάρχη Βίκτορα Εμμανουήλ Β΄.  

Για τα επόμενα 50 περίπου χρόνια οι εκάστοτε Πάπες είχαν αυτοπεριοριστεί εντός των τειχών του Βατικανού, σχεδιάζοντας τη φυγή τους από τη Ρώμη. Ταυτόχρονα μηχανορραφούσαν για την ανάσχεση της διαδικασίας εθνικής ολοκλήρωσης της Ιταλίας, την υπονόμευση του νεαρού Ιταλικού Βασιλείου και υπέρ της ανασύστασης της παπικής εξουσίας στη Ρώμη και τα υπόλοιπα Παπικά Κράτη (εδάφη) στην Ιταλική χερσόνησο. Μια βδομάδα μετά την είσοδό τους στη Ρώμη, τα ιταλικά εθνικά στρατεύματα κατέλαβαν ολόκληρη την πόλη, εκτός από το Αποστολικό Παλάτι, δηλαδή την παπική κατοικία. Οι κάτοικοι της πόλης ψήφισαν τότε την ένταξη στην Ιταλία.. 

Το ζήτημα της σύγκρουσης μεταξύ του Βατικανού και της Ιταλίας επιλύθηκε το 1929 με τη Συνθήκη του Λατερανού, μεταξύ του Πάπα Πίου ΙΑ΄ και του Μπενίτο Μουσολίνι (για λογαριασμό του Ιταλικού κράτους),

Παραπομπές

Πηγές 
 «Γενική εκκλησιαστική Ιστορία» του Ιωάννη Αναστασίου. (τόμος 2ος), Εκδόσεις «Επίκεντρο», Θεσσαλονίκη
 «Δυτική Θεολογία και Πνευματικότητα» του Δημήτριου Τσελλεγγίδη, έκδοση Α.Π.Θ., 1988

Πάπες
Ιταλοί Πάπες
Πάπες 19ου αιώνα
Πρέντραγκ Ντρόμπνιακ

Ο Πρέντραγκ Ντρόμπνιακ (σερβικά κυριλλικά Предраг Дробњак, λατινικά Predrag Drobnjak), είναι Μαυροβούνιος καλαθοσφαιριστής, γεννημένος στην πόλη Μπιγέλο Πόλιε του Μαυροβουνίου στις 27 Οκτωβρίου 1975.

Καριέρα 
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 17 ετών το 1992 στην Παρτιζάν Βελιγραδίου, όπου αγωνίστηκε για 6 χρόνια. Μετά από ένα τριετές πέρασμα από την Τουρκία και την Εφές Πίλσεν, έκανε το άλμα στην καριέρα του αγωνιζόμενος για 4 χρόνια στο NBA. Επέστρεψε στην Ευρώπη το 2005 και κάθε χρόνο άλλαζε ομάδες, παίζοντας όμως σε δυνατά πρωταθλήματα. Την περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο ελληνικό πρωτάθλημα με την φανέλα του ΠΑΟΚ, ενώ στο δεύτερο μισό της επόμενης περιόδου συμφώνησε με τον Ηρακλή.

Στην εθνική ομάδα 
Ο Ντρόμπνιακ αγωνίστηκε από το 1999 ως το 2004 στην εθνική ομάδα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας / Σερβίας και Μαυροβουνίου, με κορυφαίες στιγμές την κατάκτηση των Μουντομπάσκετ 1998 και 2002, καθώς και του Ευρωμπάσκετ 2001. Αγωνίστηκε επίσης στην Ολυμπιάδα του 2000 (6η θέση) και του 2004 (11η θέση), καθώς και στο Ευρωμπάσκετ 2003 (6η θέση).

Από το 2006 είναι μέλος της εθνικής ομάδας του Μαυροβουνίου, καθώς τη χρονιά εκείνη η χώρα του αποσπάστηκε από την ομοσπονδία Σερβίας και Μαυροβουνίου.

Μαυροβούνιοι καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου
Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου
Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων 
Καλαθοσφαιριστές του NBA 
Καλαθοσφαιριστές Σιατλ Σούπερσονικς
Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Κλίπερς
Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς
Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια
Καλαθοσφαιριστές Μπεσίκτας
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή
Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων
Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Μαυροβουνίου
Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2001
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2003
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2002
Καλαθοσφαιριστές Κλαμπ Μπάσκετ Χιρόνα
Πλάτων Ροδοκανάκης

Ο Πλάτων Ροδοκανάκης(2 Ιανουαρίου 1883 - 16 Ιανουαρίου 1919) ήταν Έλληνας συγγραφέας, ιστορικός, ερευνητής και δημοσιογράφος.

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα
Γεννήθηκε στη Σμύρνη, όπου είχαν εγκατασταθεί οι Χιώτες προγόνοι του, ενώ ήταν συγγενής εξ αίματος του Kάλβου. Φοίτησε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, καθώς προοριζόταν για κληρικός. Μεταστράφηκε όμως προς τη δημοσιογραφία, την οποία εξάσκησε αρχικά στη Σμύρνη και μετά στην Αθήνα, εργαζόμενος στις εφημερίδες Ακρόπολις και Εστία, κυρίως ως χρονογράφος. Ωραιοπαθής και αισθησιακός, ο Πλάτων Ροδοκανάκης έγραψε σε κομψό ύφος ποιήματα, πεζά ( όπως «De profundis» (1908), «Το φλογισμένο ράσο» (1911, αυτοβιογραφικό αφήγημα), «Το βυσσινί τριαντάφυλλο» (1912, αφηγήματα), κ.ά.), ιστορικές μελέτες («Βυζαντινά πολύπτυχα»( 1916), «Η βασίλισσα και αι βυζαντιναί αρχόντισσαι» (1920), καθώς και το ποιητικό δράμα «Άγιος Δημήτριος», που παίχτηκε από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη το 1917. Στη σκηνή ανεβάστηκαν και τα μονόπρακτά του «Η θεατρίνα», «Ο πιερόττος» και «Το τσακάλι» (1912), καθώς και το ιστορικό δράμα «Η Κλυταιμνήστρα». Ρομαντικός και ταυτόχρονα παρνασσικός, συνοδοιπόρος του καβαφικού αισθητισμού ενώ κατά τον Nάσο Βαγενά ο Ροδοκανάκης είναι «ένας συγγραφέας που θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόδρομος των υπερρεαλιστών μας». Ο Πλάτων Ροδοκανάκης διετέλεσε επίσης έφορος Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών. Το 2008 ανέβηκε η θεατρική διασκευή του «Βυσσινί τριαντάφυλλου» από την ομάδα «Όχι παίζουμε», σε σκηνοθεσία Γιώργου Σαχίνη και δραματουργική έρευνα του κοινωνιολόγου Άρη Ασπρούλη. Το 2019 ανέβηκε στον προαύλιο χώρο του Ασύλου Ανιάτων (τελευταία Αθηναϊκή οικία της οικογένειας Ροδοκανάκη) και στο Jubilee Theatre (Roehampton University) στο Λονδίνο, η θεατρική παράσταση "Στη μνήμη ενός μικρού παιδιού" σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη και έρευνα αρχείου και τεκμηρίων του Άρη Ασπρούλη, η οποία βασιζόταν στη ζωή του Πλάτωνα Ροδοκανάκη, στις απόκρυφες πτυχές των γραπτών του και στις ανέκδοτες ιστορίες γύρω από την ξακουστή οικογένειά του.

Πηγές
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν «Ηλίου», τ. 16, σελ. 667
 Πλάτων Ροδοκανάκης: De Profundis εκδ. Στιγμή, σελ. 65

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6 παραθέματα.
 Το πεζοτράγουδο «Ο ύμνος του μαχαραγιά» από τη συλλογή De profundis
 
 Κ.Παλαμάς, "Το Βυσσινί Τριαντάφυλλο", Νουμάς, 331, 15-2-1909

Παραπομπές

Ροδοκανάκης Πλάτων
Ροδοκανάκης Πλάτων
Ροδοκανάκης Πλάτων
Ροδοκανάκης Πλάτων
Τζωρτζ Ροδοκανάκης

Ο Τζωρτζ Ροδοκανάκης (George Rodocanachi, 27 Φεβρουαρίου 1875 – 1944) ήταν Έλληνας ιατρός που βοήθησε δραπέτες των Συμμάχων και Εβραίους πρόσφυγες στην κατεχόμενη Γαλλία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Τζωρτζ Ροδοκανάκης γεννήθηκε στο Λίβερπουλ της Αγγλίας και ήταν μέλος της αρχοντικής οικογένειας των Ροδοκανάκηδων. Σπούδασε στη Μασσαλία, πήρε το πτυχίο της Ιατρικής στο Παρίσι το 1903 και άρχισε να ασκεί την Παιδιατρική στη Μασσαλία. Το 1907 πήρε ως σύζυγό του τη Φανή Βλαστού (ο γάμος έγινε στο Λονδίνο) και το ζεύγος εγκαταστάθηκε στη Μασσαλία. Το μοναχοπαίδι τους Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 1908.

Το 1915 ο Ροδοκανάκης πήρε τη γαλλική υπηκοότητα και πολέμησε με το γαλλικό σώμα των αλπινιστών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συγκεκριμένα στην Αλσατία και στη Μάχη του Σομμ. Δύο φορές πληγώθηκε και μία φορά δηλητηριάσθηκε από πολεμικά αέρια. Τιμήθηκε τότε με τον Πολεμικό Σταυρό (Croix-de-Guerre) και το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στην εργασία του στην παιδιατρική κλινική της Μασσαλίας.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την ανακωχή της Γαλλίας του Βισύ με τη ναζιστική Γερμανία, ο Ροδοκανάκης περιέθαλψε Βρετανούς στρατιώτες που δεν είχαν μπορέσει να διαφύγουν στη Δουνκέρκη. Στη συνέχεια συνάντησε την Elizabeth Haydon-Guest, με την οποία συνεργάσθηκε για την απόκρυψη δραπετών και Εβραίων προσφύγων. `Οταν ο Ίαν Γκάροου ίδρυσε το δίκτυο διαφυγής «Πατ Λάιν», το σπίτι του Ροδοκανάκη στη Μασσαλία έγινε ένα από τα κυριότερα «ασφαλή σπίτια» του δικτύου. Ο ίδιος ο Γκάροου έμεινε εκεί μέχρι τη σύλληψή του από τη γαλλική αστυνομία το 1941.

Με τη βοήθεια της συζύγου του και λίγων συνεργατών, ο Ροδοκανάκης βοήθησε πολλούς ανθρώπους, μεταξύ των οποίων αρκετούς αεροπόρους των Συμμάχων που είχαν καταρριφθεί. Τους έκρυβε σπίτι του και τους έβγαζε πλαστές ταυτότητες μέχρι που να μπορέσουν να διαφύγουν, είτε δια των Πυρηναίων, είτε με βρετανικό υποβρύχιο.

Ο Ροδοκανάκης βοήθησε και Εβραίους να διαφύγουν στις ΗΠΑ. Το προξενείο των ΗΠΑ τον είχε ορίσει εξεταστή ιατρό για τους Εβραίους μετανάστες. Χρησιμοποίησε τη θέση αυτή για να παρέχει ιατρικά πιστοποιητικά σε Εβραίους πρόσφυγες για να δικαιολογήσει τη μετανάστευσή τους στην Αμερική.

Το άγχος της μυστικής του δραστηριότητας είχε ως αποτέλεσμα τη χειροτέρευση της στηθάγχης του.

Τελικά το δίκτυο Πατ Λάιν προδόθηκε. Στις 25 Φεβρουαρίου 1943 έξι άνδρες της Γκεστάπο ήρθαν στο σπίτι του Ροδοκανάκη και τον συνέλαβαν. Η σύζυγός του αργότερα είπε ότι υποψιαζόταν τον θυρωρό. Ο Ροδοκανάκης επέμεινε να περιποιείται στη φυλακή τους άλλους φυλακισμένους. Στις 17 Δεκεμβρίου 1943 ο Ροδοκανάκης μεταφέρθηκε σε φυλακή της Κομπιέν και στις 17 Ιανουαρίου 1944 στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, όπου και απεβίωσε από καρδιακά προβλήματα την άνοιξη του 1944. Η σύζυγός του πέθανε γύρω στα 1946.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μνήμη Ροδοκανάκη από τους Φανή Ροδοκανάκη και Christopher Long

Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Γάλλοι αντιστασιακοί
Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Οικογένεια Ροδοκανάκη
Μάχη του Καβοφονιά

Η μάχη του Καβοφονιά είναι μία από τις πρώτες μάχες κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 που αν και υπήρξε ολέθρια για τους Τούρκους δεν είναι τόσο γνωστή. Στη πραγματικότητα η μάχη αυτή ήταν απόκρουση απόβασης, που δόθηκε ακριβώς στο ομώνυμο σήμερα ακρωτήριο της ΒΔ. Σάμου, πρώην ακρωτήριο Τζώρτζης ή Αγίας Παρασκευής, από το ομώνυμο παρεκκλήσιο που υπήρχε σ΄ αυτό, ακριβώς απέναντι από τον όρμο της Μυκάλης.

Η εξέλιξη των γεγονότων
Συγκεκριμένα στις 3 Ιουλίου του 1821 ο Οθωμανός στόλαρχος Καρά Αλή προσπάθησε ν΄ αποβιβάσει στρατεύματα στη Σάμο προκειμένου να την κυριεύσει αν και τελούσε υπό την προστασία του Σουλτάνου. Μετά όμως την πρώτη αυτή αποτυχία προσποιούμενος την αποχώρηση διέταξε δύο ημέρες μετά στις 5 Ιουλίου απόβαση γεμίζοντας 40 περίπου λέμβους με γενίτσαρους και Αζάπηδες, τις οποίες και κατεύθυνε προς το εν λόγω ακρωτήριο, προκειμένου να προβεί στη συνέχεια σε κυκλοτερή επίθεση. 

Παρακολουθώντας όμως οι Σαμιώτες οπλαρχηγοί τις κινήσεις του Καρά Αλή αντελήφθησαν το σχέδιό του και έσπευσαν στο σημείο εκείνο ο Καπετάν Σταμάτης Γεωργιάδης (χιλίαρχος), με τον Λυκούργο Λογοθέτη μαζί με 50 περίπου Σαμιώτες και 24 Κρητικούς από τα Σφακιά υπό τον Χατζηγιώργη Μουριανό, όπου και επέπεσαν με ορμή και λύσσα στους Οθωμανούς που προσπαθούσαν να βγουν στη ξηρά με συνέπεια να τους σκοτώσουν σχεδόν όλους, που αποπειράθηκαν την απόβαση, περί τους 700.

Ο όλεθρος αυτός κατά ένα μεγάλο μέρος οφείλονταν αφενός στη παντελή έλλειψη ναυτοσύνης των επιβατών των λέμβων, όπου στη προσπάθειά τους ν΄ αλλάξουν σημείο απόβασης προκειμένου να σωθούν σημειώθηκε ανατροπή των λέμβων, και αφετέρου στην άγνοια κολύμβησης. Παρά ταύτα 12 γενίτσαροι κατάφεραν να βγουν και για πολλές ώρες αμύνονταν σθεναρά από ένα σπήλαιο που είχαν καταφύγει μέχρι που έπεσαν και αυτοί μαχόμενοι.

Η έκβαση αυτής της μάχης ήταν επόμενο να επιδράσει ευεργετικά στο ηθικό των Σαμίων μέχρι να καταπλεύσει ο ελληνικός στόλος που έδωσε τέρμα στην εκστρατεία εκείνη κατά της Σάμου. Από τότε το ακρωτήριο αυτό ονομάζεται Καβοφονιάς.

Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Μάχες ελληνικού στρατού
Μάχες οθωμανικού στρατού
Ιστορία της Σάμου
Μονάδα Διαχείρισης Μνήμης

Η μονάδα διαχείρισης μνήμης (ΜΔΜ, αγγλ. Memory Management Unit ή MMU), ανήκει στο υλικό του υπολογιστή (hardware) και είναι υπεύθυνη για την διαχείριση των προσβάσεων στην κύρια μνήμη έπειτα από αντίστοιχο αίτημα της κεντρικής μονάδας επεξεργασίας (CPU). Μερικές από τις λειτουργίες της είναι η μετάφραση των εικονικών σε φυσικές διευθύνσεις, η προστασία της μνήμης, ο έλεγχος της κρυφής μνήμης (cache), η διαχείριση του διαύλου (bus), καθώς και άλλες λειτουργίες.

Πληροφορική-επέκταση
Πίμπλεια

Η Πίμπλεια ήταν μικρή αρχαία ελληνική πόλη της Πιερίας.

Ο αρχαίος ιστορικός Στράβων περιγράφει την Πίμπλεια  ως κώμη του γειτονικού Δίου. Η τοποθεσία της ταυτίζεται  με το σύγχρονο χωριό Αγία Παρασκευή., 2 χλμ νότια του Δίου.

Ήταν διάσημη ως τόπος γέννησης και διαμονής του μυθικού Ορφέα. και διέθετε ευρέως γνωστά μνημεία και πηγές, αφιερωμένα στη λατρεία του ήρωα. Τιμώνταν επίσης οι μούσες, με το επίθετο Πιμπληίδες.

Πηγές

Πόλεις της Αρχαίας Πιερίας
Πιερική μυθολογία
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1938

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1938 ήταν η τρίτη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και διεξήχθη στη Γαλλία. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ιταλία για δεύτερη συνεχόμενη φορά, νικώντας στον τελικό την Ουγγαρία με αποτέλεσμα 4-2. Στα τελικά της διοργάνωσης συμμετείχαν 16 ομάδες, από τις οποίες απέμειναν τελικά 15, λόγω της αποχώρησης της Αυστρίας, η οποία στο μεταξύ είχε προσαρτηθεί στη Ναζιστική Γερμανία. Η Αγγλία, που κλήθηκε να αντικαταστήσει την Αυστρία αρνήθηκε, με αποτέλεσμα το Παγκόσμιο κύπελλο να διεξαχθεί με 15 ομάδες.

Επιλογή 

Η απόφαση για την επιλογή της διοργανώτριας χώρας έγινε από την Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΦΙΦΑ) στο Βερολίνο στις 13 Αυγούστου 1936. Τελικώς, επελέγη η Γαλλία, έναντι της Αργεντινής και της Γερμανίας, ήδη από τον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας. Μάλιστα η απόφαση αυτή, να διοργανωθεί δεύτερο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στην Ευρώπη (μετά τη διοργάνωση της Ιταλίας το 1934) πυροδότησε μεγάλες αντιδράσεις στη Νότια Αμερική, όπου πιστευόταν ότι η διοργάνωση θα έπρεπε να εναλλάσσεται ανάμεσα στις δύο ηπείρους. Είναι αξιοσημείωτο ότι η Εθνική ομάδα της Αργεντινής αρνήθηκε τότε να δηλώσει συμμετοχή, σε ένδειξη διαμαρτυρίας γιατί δεν ανέλαβε αυτή το συγκεκριμένο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Για την ιστορία, ήταν το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο που διοργανώθηκε πριν ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, με την επόμενη διοργάνωση να λαμβάνει χώρα μόλις το 1950 στη Βραζιλία.

Από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 ίσχυσε για πρώτη φορά η απευθείας πρόκριση της διοργανώτριας χώρας, καθώς και της νικήτριας της προηγούμενης διοργάνωσης (για να της δοθεί η ευκαιρία να υπερασπιστεί τον τίτλο της). Ως αποτέλεσμα, η προηγούμενη νικήτρια Ιταλία και η οικοδέσποινα Γαλλία προκρίθηκαν απευθείας στη διοργάνωση του 1938 και όλες οι άλλες χώρες έδωσαν προκριματικούς αγώνες.

Στατιστικά 

Στους 18 αγώνες που έγιναν, σημειώθηκαν 84 γκολ, δίνοντας έτσι μέσο όρο 4,67 γκολ ανά αγώνα.

Πόλεις που φιλοξένησαν τους αγώνες 
 Αντίμπ
 Μπορντώ
 Χάβρη
 Λιλ
 Λυών
 Μασσαλία
 Παρίσι
 Ρενς
 Στρασβούργο
 Τουλούζη

Αποτελέσματα

Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Παγκόσμιο Κύπελλο 1938 - Γαλλία, www.fifa.com 

 
Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στη Γαλλία
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1934

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1934 ήταν η δεύτερη διοργάνωση του θεσμού του Παγκοσμίου Κυπέλλου και διεξήχθη στην Ιταλία. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ιταλία, νικώντας στον τελικό την Τσεχοσλοβακία στην παράταση με σκορ 2-1. Στο δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο, πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά προκριματική φάση, με συνολική παρουσία 32 ομάδων. Στα τελικά της διοργάνωσης συμμετείχαν 16 ομάδες, οι περισσότερες από την Ευρώπη. Δεν συμμετείχε η κάτοχος του τροπαίου Ουρουγουάη, διαμαρτυρόμενη για την άρνηση πολλών ευρωπαϊκών ομάδων να ταξιδέψουν στη νότια Αμερική και να συμμετάσχουν στο προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, το οποίο φιλοξενούσε στη χώρα της.

Ο Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι έκανε τα πάντα για να φέρει τη διοργάνωση στην πατρίδα του. Στόχος του να καρπωθεί την πιθανή επιτυχή έκβαση με την ιταλική εθνική ομάδα να είναι πιθανά η ισχυρότερη της διοργάνωσης. Δαπάνησε υπέρογκα ποσά για να κατασκευάσει νέα στάδια και να εκσυγχρονίσει τις υποδομές της χώρας, ενώ επιδότησε τη μετάβαση από το εξωτερικό σε ποσοστό έως 70%. Η FIFA, μπροστά στην αρτιότητα του φακέλου της ιταλικής υποψηφιότητας και ύστερα από δισταγμούς, ανέθεσε τελικά τη διοργάνωση στη φασιστική Ιταλία στις 9 Οκτωβρίου 1932.

Πόλεις που φιλοξένησαν τους αγώνες 
 Ρώμη
 Φλωρεντία
 Μπολώνια
 Τζένοα
 Μιλάνο
 Νάπολη
 Τεργέστη
 Τορίνο

Αποτελέσματα 

Μόλις μία ισοπαλία σημειώθηκε στη διοργάνωση του 1934, που ήταν και η πρώτη ισοπαλία στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων, καθώς στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, που είχε γίνει το 1930, δεν σημειώθηκε καμία ισοπαλία στους 18 αγώνες που έγιναν και μάλιστα κανένας αγώνας δεν οδηγήθηκε στην παράταση. Στις 12 Ιουνίου 1934, Ιταλία και Ισπανία ήρθαν ισόπαλες 1-1, μετά και από παράταση. Στον επαναληπτικό αγώνα, κέρδισε η Ιταλία με σκορ 1-0. Συνολικά έγιναν 17 αγώνες στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934.

Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου 1934

Σκόρερ 
 Όλντσιχ Νεγέντλι - 5 γκολ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μουντιάλ 1934 - Ιταλία, www.fifa.com 

 
Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ιταλία
Μαρία της Αγγλίας (1496-1533)

Η Μαρία Τυδώρ (Mary Tudor, 18 Μαρτίου 1496 - 25 Ιουνίου 1533), τρίτη κόρη του Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας και της Ελισάβετ της Υόρκης, ήταν βασίλισσα της Γαλλίας από το γάμο της με το Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας. Επιπλέον, ήταν αδελφή του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας. Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου, κατέφυγε σε δεύτερο γάμο με τον Τσαρλς Μπράντον, 1ο Δούκα του Σάφφοκ.

Στη νεότητα της ήταν πασίγνωστη σαν μια από τις πιο όμορφες πριγκίπισσες της Ευρώπης. Αρραβωνιάστηκε (1507) τον Κάρολο της Καστίλης, αργότερα αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά ο αρραβώνας διαλύθηκε. Στις 9 Οκτωβρίου 1514, σε ηλικία 18 ετών παντρεύτηκε τον 52χρονο βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΒ΄, προκειμένου να αποκτήσει διάδοχο, αφού δεν είχε αποκτήσει γιο από τον προηγούμενο γάμο του, αλλά ο Βασιλιάς πέθανε μόλις τρεις μήνες μετά τον γάμο, προτού προλάβει να καταστήσει έγκυο τη Μαρία. Ο νέος βασιλιάς, Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας, προσπάθησε να πετύχει έναν αξιόλογο γάμο για τη νεαρή Μαρία, αλλά η Μαρία ήταν ήδη ερωτευμένη με τον Τσαρλς Μπράντον, Δούκα του Σάφφοκ, κάτι που ήταν γνωστό στον αδελφό της, Ερρίκο Η΄, που δεν τον ενέκρινε λόγω του ότι δεν προερχόταν από βασιλική οικογένεια.

Όταν έστειλε τον Μπράντον στη Γαλλία το 1515 να φέρει πίσω την αδελφή του, του ζήτησε να μην τη ζητήσει σε γάμο, όμως τελικά παντρεύτηκαν μυστικά στη Γαλλία στις 3 Μαρτίου του ίδιου έτους. Αυτή η πράξη ισοδυναμούσε με προδοσία για τον Μπράντον, εφ' όσον παντρεύτηκε μέλος της βασιλικής οικογένειας χωρίς τη συγκατάθεση του βασιλιά. Ο Ερρίκος όταν έμαθε τον μυστικό γάμο χωρίς την έγκρισή του εξοργίστηκε και οι σύμβουλοί του πρότειναν φυλάκιση ή εξορία για τον Μπράντον, αλλά τελικά λόγω της μεγάλης του συμπάθειας για την αδελφή του και τον Μπράντον, υπέκυψε και συναίνεσε να παντρευτούν και επίσημα στις 13 Μαΐου 1515, με μόνη επίπτωση ένα πρόστιμο.

Ζώντας στην Αγγλική αυλή, αποκαλείτο "Γαλλίδα βασίλισσα". Ήρθε σε σύγκρουση με τον αδελφό της το 1520, όταν εκείνος αποφάσισε να εκδώσει διαζύγιο από την προσωπική φίλη της, Αικατερίνη της Αραγωνίας, ενώ είχε έντονο μίσος με την επόμενη σύζυγο του, Ανν Μπολέυν, με την οποία είχαν συναντηθεί για πρώτη φορά στη Γαλλία.

Οικογένεια
Με τον δεύτερο σύζυγο της Τσαρλς Μπράντον, Δούκα του Σάφφοκ, απέκτησε δύο κόρες κι ένα γιο:
 Χένρυ Μπράντον (1516 - 1522).
 Φράνσες Μπράντον (1517 - 1559), παντρεύτηκε τον Χένρυ Γκρέυ, Μαρκήσιο του Ντόρσετ, απέκτησε μεταξύ άλλων τη Λαίδη Τζέην Γκρέυ.
 Έληνορ Μπράντον (1519 - 1547), παντρεύτηκε τον Χένρυ Κλίφφορντ, Κόμη του Κάμπερλαντ.
 Χένρυ Μπράντον (περ. 1523 - 1534), 1ος Κόμης του Λίνκολν.
Εκτός από τα δικά της παιδιά, η Μαρία μεγάλωσε και τις δύο κόρες του Μπράντον από το δεύτερο γάμο του με την Ανν Μπράουν.

Μετά το θάνατο της Μαρίας, ο Τσαρλς Μπράντον παντρεύτηκε τρίτη φορά την κηδεμονευόμενή του και αρραβωνιαστικιά του γιού του, Κάθριν Ουίλλομπυ, και απέκτησαν 2 γιούς.

Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Οίκος των Τυδώρ
Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Αγγλίδες δούκισσες
Ψήφος εμπιστοσύνης

Ψήφος εμπιστοσύνης ονομάζεται η ψηφοφορία που προτείνεται από μια κυβέρνηση στο νομοθετικό σώμα για να καταγραφεί η εμπιστοσύνη των αντιπροσώπων προς την κυβέρνηση. Η πρόταση ψηφίζεται ή απορρίπτεται με κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Σε περίπτωση μη κύρωσης της ψήφου η κυβέρνηση παραιτείται ή, αν δεν παραιτηθεί, ο αρχηγός του κράτους (σε κοινοβουλευτικά και προεδρικά συστήματα είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας) διαλύει το κοινοβούλιο και προκηρύσσει εκλογές. Η ψήφος εμπιστοσύνης μπορεί να προταθεί από την κυβέρνηση συλλογικά ή για οποιοδήποτε μέλος της, συμπεριλαμβανομένου του Πρωθυπουργού. Συνήθης λόγος για ψήφο εμπιστοσύνης είναι για να πάρει η κυβέρνηση τη συγκατάθεση του κοινοβουλίου για την ολοκλήρωση σημαντικών κοινοβουλευτικών έργων. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να ενώσει ένα διαιρεμένο κόμμα ή κυβέρνηση, δημιουργώντας μια αίσθηση «ενότητας για όλους», δημιουργώντας έτσι δίαυλο επικοινωνίας κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.

Δείτε επίσης 
 πρόταση δυσπιστίας
 πρόταση μομφής

Ψηφος εμπιστοσυ
Λευκή Άκρα

Η Λευκή Άκρα ιδρύθηκε το 325/4 π.Χ. από Έλληνες αποίκους στην νοτιοανατολική Ιβηρία, εκεί που βρίσκεται σήμερα το Αλικάντε. Πρέπει να κτίστηκε από την Μασσαλία, που την περίοδο εκείνη είχε προσλάβει στον στρατό της ορεσίβιους Κρήτες και σφενδονήτες Ροδίους για να εποπτεύουν τις κινήσεις των Καρχηδονίων στα νότια. Η πόλη ήταν γνωστή και ως Λευκή ακρόπολις, ονομασία που οφείλει σε κάποιο φυσικό της χαρακτηριστικό. Η ελληνική αποικία βρισκόταν στην φυλή των Κωντεστανών. 

Κατά το 236 π.Χ., ο Καρχηδόνιος στρατηγός Αμίλκας Βάρκας εξεστράτευσε στην Ιβηρική χερσόνησο εναντίον των Ρωμαίων και επανίδρυσε την Λευκή Άκρα ως φοινικικό εμπορείο. Μετά το 201 π.Χ. ο Ρωμαίος ύπατος Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων κυρίευσε την πόλη, μετονομάζοντάς την σε Lucentum (δηλαδή φωτεινή πόλη, από το ελληνικό Λυκανδός).

Κατά την ρωμαιοκρατία η Λευκή Άκρα πλουτίστηκε με θέατρο, λουτρά, αποχέτευση κ.ο.κ. Έφθασε στο αποκορύφωμά της κατά τον 1ο π.Χ.-1ο αι. μ.Χ., αλλά στους μεταγενέστερους αιώνες (2ο με 3ο αιώνα) έπεσε σε παρακμή. Αιτία υπήρξε ο ανταγωνισμός με την γειτονική και επίσης ελληνική Ελίκη (σημ. Έλτσε (Elche)) που υπερείχε σε ποιότητα ύδατος και σε επικοινωνία δια ξηράς. Αυτό οδήγησε σε ερήμωση της πόλης. Από την ρωμαϊκή κατοχή περιήλθε στους Βησιγότθους (5ος αιώνας) και στην περίοδο 554 -620 μ.Χ. στην βυζαντινή κυριαρχία.

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Ρωμαϊκές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Ισπανίας
Αθηνά Παρθένος (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 129)

Η Αθηνά Παρθένος είναι αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Λέγεται επίσης Αθηνά της Βαρβακείου, επειδή βρέθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1880 κοντά στην Βαρβάκειο Σχολή.

Περιγραφή 
Το άγαλμα είναι από μάρμαρο της Πεντέλης. Παριστάνει την θεά Αθηνά. Στέκει όρθια πάνω σε βάθρο. Ο πέπλος που πέφτει με πάμπολλες πτυχές φτάνοντας ως το έδαφος, είναι ανοιχτός στην δεξιά πλευρά. Η μέση είναι ζωσμένη. Η αιγίδα που προστατεύει τον θώρακα φέρει την κεφαλή της Μέδουσας και είναι σκεπασμένη με λέπια, ενώ περιβάλλεται από τα σώματα φιδιών. Την κεφαλή σκεπάζει μια περικεφαλαία που φτάνει ως τον σβέρκο και είναι στολισμένη με άλογα. Στους καρπούς, αντί για κοσμήματα φοράει φίδια. Η παλάμη του δεξιού χεριού είναι ανοιχτή και σαν να κρατάει την αιωρούμενη Νίκη. Μια στήλη υψώνεται από το έδαφος μέχρι το χέρι αυτό, δίνοντας διάσταση στον χώρο. Το αριστερό χέρι ξεκουράζεται στην ασπίδα που είναι όρθια, ελαφρά γυρμένη και ακουμπισμένη στην γη.

Ερμηνεία 
Το άγαλμα παριστάνει την θεά Αθηνά. Χαρακτηριστικά της είναι η μεγαλοπρέπεια, η φιλειρηνικότητα, αλλά και η πολεμική υπεροχή. Βρίσκεται σε εγρήγορση, αλλά όχι σε μάχη, αφού ο πολεμικός της εξοπλισμός είναι κοντά, αλλά όχι σε χρήση.

Καλλιτεχνική επιρροή 
Ο Φειδίας, με το έργο του αυτό, και ιδίως με το πολύ μεγαλύτερο γνήσιο, που είχε γύρω στα 12 μέτρα ύψος και ήταν ντυμένο με περίπου 1.400 κιλά χρυσάφι και άφθονο έβενο εδραίωσε και καλλιτεχνικά την φήμη του χρυσού αιώνα του Περικλή.

Ιστορική τοποθέτηση 
Σύμφωνα με την περιγραφή της Ακρόπολης από τον Παυσανία συμπεραίνουμε ότι το άγαλμα είναι αντίγραφο του χρυσελεφάντινου αγάλματος της Αθηνάς του Φειδία που κοσμούσε την Ακρόπολη. Είναι το πρώτο ολοκληρωμένο έργο που μας δίνει μια πλαστική εντύπωση του υπέροχου πρωτότυπου.

Πηγές 

 

Αγάλματα της Αθηνάς
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Παλλάς του Βελλετρίου

Η Παλλάς του Βελλετρίου είναι αριστουργηματικό έργο γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Ονομάζεται έτσι επειδή το μόνο πλήρες αντίγραφο που σώζεται σήμερα βρέθηκε στο Βελλέτρι της Ιταλίας και εκτίθεται στο Λούβρο.

Περιγραφή 
Το αρχικό καλλιτέχνημα ήταν κατασκευασμένο από χαλκό. Σήμερα διασώζεται ένα καλοδιατηρημένο πλήρες αντίγραφο από μάρμαρο, καθώς και πολλά μαρμάρινα αντίγραφα της κεφαλής. 

το άγαλμα παριστάνει την θεά Αθηνά σε μεγαλοπρεπή πόζα. Στηρίζεται στο αριστερό πόδι, με το δεξί πόδι να αναπαύεται στο πλάι. Ο δεξιός βραχίονας είναι υπερυψωμένος και κρατάει το κοντάρι του δόρυτος που με το άλλο άκρο του ακουμπάει στην γη. Το δεξί χέρι λείπει από τον αγκώνα και κάτω και έχει αντικατασταθεί. Ο αριστερός βραχίονας είναι ενωμένος με τον κορμό του σώματος. Το δεξί χέρι λείπει επίσης από τον καρπό και κάτω. Υπάρχει ένα χάλκινο νόμισμα της Αθήνας, που έχει την ίδια αναπαράσταση, και γι' αυτό ξέρουμε ότι το άγαλμα αυτό της Αθηνάς κρατούσε στην ανοιχτή δεξιά παλάμη ένα αργυρό ομοίωμα της Νίκης. 

Φοράει δωρικό μάλλινο πέπλο με περίτεχνες πτυχές, ενώ είναι οπλισμένη με ένα φίδι ζωντανό που την προφυλάγει. Στο στήθος φοράει την αιγίδα με φίδια. Η κεφαλή καλύπτεται από κράνος κορινθιακού τύπου.

Ερμηνεία 
Το άγαλμα παρουσιάζει την Αθηνά με μεγαλοπρέπεια. Δίνει έμφαση στη σοφία χωρίς να τονίζει ιδιαίτερα την πολεμική υπεροχή.

Καλλιτεχνική επιρροή 
Η στάση του αγάλματος αυτού έγινε πρότυπο για πολλούς ανδριάντες αυτοκρατόρων της Ρωμαϊκής εποχής, ενώ η κεφαλή του αγάλματος έχει πολλές ομοιότητες με την περίφημη προτομή του Περικλή.

Ιστορική τοποθέτηση 
Το καλλιτεχνικό στυλ και τα χαρακτηριστικά της κεφαλής και του πέπλου κάνουν σαφώς τον προσδιορισμό του καλλιτέχνη. Το άγαλμα είναι της εποχής του Περικλή λίγο πριν της έκρηξης του Πελοποννησιακού πολέμου. Από το aθηναϊκό νόμισμα που την απεικονίζει συμπεραίνουμε ότι στόλιζε την Αθήνα. Ο καλλιτέχνης όμως μάλλον δεν προέρχεται από τη σχολή του Φειδία, αλλά ίσως είναι ο Κρεσίλας που έκανε και την προτομή του Περικλή. Το άγαλμα ίσως να ήταν η περίφημη Αθηνά Σωτήρα που στόλιζε το Ιερό του Δία Σωτήρα στον Πειραιά.

Πηγές 

 

Αγάλματα της Αθηνάς
Γλυπτά στο Μουσείο του Λούβρου
Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Μετά την Κηδεία

Το Μετά την Κηδεία -(After the Funeral) - (ελληνικός τίτλος: «Ο σατανάς με την πλερέζα») είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι και πρωτοεκδόθηκε στις ΗΠΑ από την "Dodd, Mead and Company" τον Μάρτιο του 1953 υπό τον τίτλο "Funerals are Fatal" και στη Βρετανία από την "Collins Crime Club" στις 18 Μαΐου του ίδιου έτους υπό τον αυθεντικό τίτλο της Κρίστι. Η έκδοση στις ΗΠΑ κυκλοφόρησε με τιμή $2.50 και η βρετανική έκδοση με τιμή δέκα σελίνια και έξι πένες (10/6).
Στην Ελλάδα το έργο έχει πρωτο-κυκλοφορήσει το 1970. Επιπλέον, το 2006 επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις «Λυχνάρι», σε μετάφραση του Αχιλλέα Κυριαζή.

Χαρακτήρες στο "Μετα την Κηδεία" 
 Ηρακλής Πουαρό, ο Βέλγος ντετέκτιβ
 κύριος Άνγουιστλ, ο οικογενειάκός δικηγόρος των Αμπέρνεθι
 Επιθεωρητής Μόρτον, ο ερευνητής αστυνομικός
 κύριος Γκόμπι, ένας ιδιωτικός ερευνητής
 Ρίτσαρντ Αμπέρνεθι, ένας απόγονος των Αμπέρνεθι
 Κόρα Λασκενέ
 Μις Γκίλχριστ, φίλη της Κόρα
 Τζωρτζ Κρόσφηλντ, ένας απόγονος των Αμπέρνεθι
 Μάικλ Σέιν, ένας φιλόδοξος ηθοποιός
 Ρόσαμουντ Σέιν, μια ηθοποιός και απόγονος των Αμπε΄ρνεθι
 Έλεν Αμπέρνεθι, μια απόγονος των Αμπέρνεθι
 Τίμοθυ Αμπέρνεθι, ένας φιλάσθενος και απόγονος των Αμπέρνεθι
 Μοντ Αμπέρνεθι, σύζυγος του Τίμοθυ
 Σούζαν Μπανκς, μια κληρονόμος των Αμπέρνεθι
 Γκρέγκορυ Μπανκς, χημικός και σύζυγος της Σούζαν

Δείτε επίσης
Κατάλογος έργων της Αγκάθα Κρίστι

Παραπομπές 

Μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι
Μυθιστορήματα του 1953
Αμερικανικός σχίνος

{{ταξινομοπλαίσιο
|εικόνα = Starr_031108-0096_Schinus_terebinthifolius.jpg
|λεζάντα_εικόνας = Schinus terebinthifolius
|πλάτος_εικόνας= 250px
|βασίλειο= Φυτά (Plantae)
|συνομοταξία = Αγγειόσπερμα (Magnoliophyta)
|ομοταξία = Δικοτυλήδονα (Magnoliopsida)
|υφομοταξία = Ροδίδες (Rosidae)
|τάξη = Σαπινδώδη (Sapindales)
|οικογένεια = Ανακαρδιοειδή (Anacardiaceae)
|γένος = Σχίνος (Schinus)|genus_authority = L.
|subdivision_ranks = Είδη
|subdivision = Βλέπε άρθρο
|}}
Ο αμερικάνικος σχίνος (επιστ. Σχίνος, Schinus) είναι γένος αγγειόσπερμων, δικότυλων φυτών που ανήκει στην τάξη των Σαπινδωδών, στην οικογένεια των Ανακαρδιοειδών με 25 περίπου είδη μικρών δέντρων ή θάμνων.

Είναι ιθαγενές της Νοτίου Αμερικής με καταγωγή από το Περού και καλλιεργείται σε πολλές περιοχές της γης ως καλλωπιστικό φυτό σε πάρκα, κήπους και δρόμους για την πλούσια σκιά του. Είναι γνωστό και με την ονομασία σχινόδεντρο.
Τα κλαδιά του κρέμονται, τα άνθη του είναι μικρά, λευκά και σχηματίζουν ταξιανθίες και οι καρποί του είναι κόκκινου χρώματος.
Στο Περού από τους καρπούς παρασκευάζεται παραδοσιακό οινοπνευματώδες ποτό. Οι καρποί του σχίνου έχουν δυνατό άρωμα και πιπεράτη γεύση και σε πολλές περιοχές στη νότια Αμερική χρησιμοποιούνται τριμμένοι ως υποκατάστατο του πιπεριού. Γι αυτό μία άλλη ονομασία του φυτού είναι πιπερόδεντρο.

Τα πιο γνωστά είδη είναι :
Σχίνος ο πλατύφυλλος (Schinus latifolius)
Σχίνος ο μόλλειος (Schinus molle) - Ψευδοπιπεριά
Σχίνος ο τερεβινθόφυλλος (Schinus terebinthifolius)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 USDA PLANTS National Database

Καλλωπιστικά δέντρα
Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής
Ανακαρδιοειδή
Καλλωπιστικά φυτά
Θάμνοι
Ναυτικός Όμιλος Βόλου & Αργοναύτες

Ο Ναυτικός Όμιλος Βόλου & Αργοναύτες (Ν.Ο.Β.Α.) είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τον Βόλο. Ιδρύθηκε το 1932 με πρώτη αθλητική δραστηριότητα την κολύμβηση και την υδατοσφαίριση. Το 1934 ιδρύθηκαν και τα τμήματα κωπηλασίας και ιστιοπλοΐας. Η δραστηριότητα του ΝΟΒ συνεχίστηκε μέχρι το 1940 όπου και διεκόπη λόγω του πολέμου και κατοχής της Ελλάδας από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς. Επαναδραστηριοποιήθηκαν τα τμήματα Κολύμβησης και Υδατοσφαίρισης από το 1945 και Κωπηλασίας και Ιστιοπλοϊας από το 1950.

Ο Σύλλογος στα χρόνια που ακολούθησαν παρουσίασε μια έντονη ανοδική πορεία, ιδιαίτερα από την ανάληψη της προεδρίας από τον Ναύαρχο Ανδρέα Πολέμη (1950-1970). Στο χρονικό αυτό διάστημα τέθηκαν οι βάσεις ώστε ο ΝΟΒ να καταλάβει περίοπτο θέση μεταξύ των ναυταθλητικών συλλόγων της χώρας και δεκάδες αθλητές κολυμβητές, κωπηλάτες, πολίστες και ιστιοπλόοι να διακριθούν τόσο στον Ελληνικό όσο και στον Ευρωπαϊκό χώρο.

Διατηρεί τμήματα πυγμαχίας,κολύμβησης, υδατοσφαίρισης, καταδύσεων, συγχρονισμένης κολύμβησης, τεχνικής κολύμβησης, θαλάσσιου σκι, ιστιοπλοΐας, κωπηλασίας και κανόε - καγιάκ.  

Το 1979 ο ΝΟΒ συγχωνεύτηκε με τον άλλο ναυτικό σύλλογο της πόλης, τον Α.Σ.Β. Αργοναύτες και απέκτησε την τελική του ονομασία, Ναυτικός Όμιλος Βόλου & Αργοναύτες. 

Μετά τη συγχώνευση ο ΝΟΒΑ ακολούθησε μια γρήγορη και έντονα ανοδική πορεία, την οποία συνεχίζει μέχρι και σήμερα με μεγάλη επιτυχία. Δεκάδες αθλητές και αθλήτριες του Συλλόγου αποτέλεσαν και αποτελούν μέλη των Εθνικών ομάδων και κατέκτησαν και κατακτούν μετάλλια και σημαντικές θέσεις σε Πανελλήνιους, Βαλκανικούς, Παγκόσμιους, Πανευρωπαϊκούς και Ολυμπιακούς αγώνες.

Από το 1987 ο ΝΟΒΑ άρχισε να καλλιεργεί και το άθλημα του ΚΑΝΟΕ-ΚΑΓΙΑΚ που μόλις είχε αρχίσει να διαδίδεται στην Ελλάδα ενώ από το 1990 ξεκίνησε η λειτουργία και της Συγχρονισμένης Κολύμβησης. Και στα δύο παραπάνω αθλήματα ο Όμιλος ήταν Πρωταθλητής Ελλάδος επί σειρά ετών.

Το 2004 μετά από 72 χρόνια αθλητικής δραστηριότητας και μεγάλων αθλητικών κατακτήσεων βρίσκει το ΝΟΒΑ να καλλιεργεί εννέα (9) αθλήματα με πλήρη επιτυχία που τον κατατάσσει μεταξύ των πρώτων ναυταθλητικών Σωματείων της Χώρας.

Έδρα του συλλόγου είναι το Ε.Α.Κ. Βόλου.

Τίτλοι 
 Καταδύσεις:
 10 Πανελλήνια πρωταθλήματα: 1974, 1975, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1999, 2010

 Κανόε καγιάκ:
 9 Πανελλήνια πρωταθλήματα σπριντ : 1991, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 2002

 Κωπηλασία:
 5 Πανελλήνια πρωταθλήματα : 1967, 1977, 1979, 1980, 1981

 Τεχνική Κολύμβηση:
 1 Πανελλήνιο πρωτάθλημα : 1972

 Συγχρονισμένη Κολύμβηση:
 2 Πανελλήνια πρωταθλήματα : 1998, 2013, 2014, 2015, 2016, 2021

'Αλλοι τίτλοι 

 Κολύμβηση:
 1 Πανεπαρχιακό πρωτάθλημα: 1973

 Πόλο Γυναικών:
 1 Πρωτάθλημα Α2' Εθνικής Κατηγορίας: 2014

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη Ιστοσελίδα Ν.Ο.Β.Α.

Αθλητικοί σύλλογοι Μαγνησίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1932
Βολου
Βολου
Βολου
Βολου
Βολου
Ελληνικοί σύλλογοι συγχρονισμένης κολύμβησης
Έκσταση

Με τον όρο έκσταση εννοείται στην θρησκειολογία η αίσθηση ή το συναίσθημα της απόσπασης από την καθημερινή συνείδηση και υπονοεί πιθανώς μία εκτεταμένη αίσθηση αγαλλίασης, όπως απαντάται τουλάχιστον στον Σαμανισμό. Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πλωτίνος αντελήφθη αρχικά την έκσταση ως ανάδυση της συνείδησης πέραν των ορίων της ατομικότητας και μυστική ένωση με την υπερβατική Οντότητα. Παρόμοιες ιδέες αναπτύχθηκαν από τον Χέγκελ και ειδικά από τον Φρίντριχ Νίτσε, ο οποίος μετέφερε στη σύγχρονη εποχή τη μυθική μορφή του Διονύσου, ως συμβόλου της έκστασης

Στο σύγχρονο ψυχολογικό πλαίσιο η έκσταση είναι μία διευρυμένη ψυχική κατάσταση με συμπτώματα άμβλυνσης της συνείδησης, ευτυχίας, απόσπασης από την πραγματικότητα. Σε μια τέτοια κατάσταση συνείδησης είναι δυνατόν να ακούει κανείς φωνές ή να έχει ψευδαισθήσεις ως αποτέλεσμα είτε χρήσης ψυχότροπων ουσιών, είτε νηστείας ή εντατικού ρυθμικού χορού. Στη βαρύτερη μορφή της η έκταση υπονοεί μερικές φορές ψυχοπαθολογικές καταστάσεις όπως είναι η σχιζοφρένεια και η επιληψία

Αρκετοί συγγραφείς θεωρούν πως η έκσταση είναι ταυτόσημη με την θρησκευτική εμπειρία ενώ άλλοι θεωρούν την έκσταση διαφορετική από την υπνωτική καταληπτική κατάσταση. Ως θρησκευτική εμπειρία έπαιξε καταλυτικό ρόλο σε εθνικές θρησκείες και τους μυστικιστές όλων των εποχών. Στον σαμανισμό είναι το μέσο για την επίτευξη της επαφής με τον υπεραισθητό κόσμο, ενώ μέσω του ενθουσιασμού του αρχικού διονυσιακού μυστικισμού ο θεός καταλαμβάνει το άτομο. Στην αραβική φιλοσοφία η έκσταση και η ιερή έκσταση -που προέρχεται από τη μουσική- είναι δύο διαφορετικές ποιότητες σύμφωνα με τον αλ-Γκαζαλί, ενώ στον σύγχρονο χριστιανισμό ανάλογο παράδειγμα θρησκευτικής έκστασης μπορεί να αναζητήσει κανείς στο πεντηκοστιανό κίνημα (βλ. γλωσσολαλιά).

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Θρησκειολογία
Αισθητική
Συναισθήματα
Ευτυχία
Ανδρόνικος Ε΄ Παλαιολόγος

Ο Ανδρόνικος Ε' Παλαιολόγος ( 1398 - 1407) ήταν συναυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από το 1403 περίπου μέχρι το 1407, μαζί με τον πατέρα του Ιωάννη Ζ' Παλαιολόγο.

Βιογραφία
Ο Ανδρόνικος ήταν ο μόνος γνωστός υιός του αυτοκράτορα Ιωάννη Ζ' και της Ειρήνης Γκαττιλούζι, κόρης του Φραντσέσκο Β' ηγεμόνα της Λέσβου. Κατά το χρόνο γέννησης του Ανδρόνικου, ο Ιωάννης Ζ' είχε τεθεί επικεφαλής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον θείο του Μανουήλ Β'. Πιθανόν όταν ο πατέρας του εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη ο Ανδρόνικος Ε' ανακηρύχθηκε συναυτοκράτορας, μεταξύ των ετών 1403-1404. Πέθανε πριν τον πατέρα του, ίσως το 1407. 

Τόσο ο Ιωάννης ο Ζ' όσο και ο Ανδρόνικος ο Ε' έφεραν τον Αυτοκρατορικό τίτλο τιμητικά, παρόλο που ο Ιωάννης Ζ' βασίλευσε ως αυτοκράτορας το 1390 και ως Βασιλεύς στην Κωνσταντινούπολη από το 1399 έως το 1403.

Γενεαλογία
Γενεαλογία Ρωμαίων Αυτοκρατόρων 717 - 1453

Πηγές 
 Oxford Dictionary of Byzantium, Oxford University Press, 1991.
 G. Dennis, "An unknown Byzantine Emperor", JÖBG 16 (1967)
 N. Oikonomides, "John VII Palaeologus and the Ivory Pyxis at Dumbarton Oaks", DOP 31 (1977)

Βυζαντινοί Αυτοκράτορες
Δυναστεία των Παλαιολόγων
Συναυτοκράτορες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας