joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Φίλιππος Δραγούμης

Ο Φίλιππος Δραγούμης (2 Ιανουαρίου 1890 - 2 Ιανουαρίου 1980) ήταν Έλληνας πολιτικός και νομικός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Στέφανου Δραγούμη και αδελφός του Ίωνα Δραγούμη. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτορας. Έλαβε μέρος στους βαλκανικούς πολέμους και έπειτα, το 1914, εισήλθε στο διπλωματικό σώμα. Υπηρέτησε ως υποπρόξενος στο γενικό προξενείο της Αλεξάνδρειας και στη συνέχεια το 1917 απολύθηκε από την υπηρεσία για πολιτικούς λόγους.

Εκλέχτηκε πρώτη φορά βουλευτής Φλωρίνης το 1920 με την Ηνωμένη Αντιπολίτευση, το 1926 με το Συνεργαστικό Αγροτικό Κόμμα  και το 1927 έλαβε μέρος στην επιτροπή σύνταξης του συντάγματος. Εκλέχθηκε ξανά βουλευτής το 1932. Το ίδιο έτος έγινε Γενικός Διοικητής Μακεδονίας (σημ. υπουργός Β. Ελλάδος) στην κυβέρνηση Τσαλδάρη. Τον Ιανουάριο του 1933 απέλυσε τας βενιζελικάς κυρίας του Δ. Συμβουλίου του Πατριωτικού Ιδρύματος αντικαταστήσας αυτάς σύμφωνα με τας κομματικάς του αντιλήψεις σύμφωνα με την εφημερίδα Μακεδονία στις 19.1.1933. Εκλέχθηκε ξανά βουλευτής στις εκλογές του Μαρτίου 1933. 

Με εντολή του Φίλιππου Δραγούμη στις 30 Ιουνίου 1933 παύθηκε ο δημοκρατικά εκλεγμένος δήμαρχος Θεσσαλονίκης Χαρίσιος Βαμβακάς. Στις εκλογές του 1935 εκλέχθηκε ως ανεξάρτητος.

Με την έναρξη της κατοχής εγκατέλειψε την Ελλάδα και κατέφυγε στο Κάιρο, όπου βρισκόταν η κυβέρνηση. Σε αυτή διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών, θέση την οποία ανέλαβε και πάλι το 1946 στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Απριλίου 1946. Στην επόμενη Κυβέρνηση Τσαλδάρη του Οκτωβρίου 1946 χρημάτισε υπουργός Στρατιωτικών. Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Κιουσόπουλου χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών ενώ σε αυτή του Πιπινέλη υπουργός Εθνικής Αμύνης. Εκλέχθηκε ξανά βουλευτής το 1946 με το Λαϊκό Κόμμα. Το 1946 στάλθηκε στο Παρίσι ως μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας του συνεδρίου ειρήνης.

Ήταν επίσης ισόβιο μέλος στην Πάγκειο επιτροπή και πρόεδρος της Γλωσσικής Εταιρείας, θέση την οποία διατήρησε για πενήντα χρόνια. Ήταν επίσης πρόεδρος της Ελληνικής Γεωγραφικής Εταιρείας και της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας. Μερικά από τα έργα που είχε συγγράψει ήταν: Τα εθνικά δίκαια στην διάσκεψη της ειρήνης (1948), Επί του Κυπριακού ζητήματος (1956) κ.ά.

Απεβίωσε στην Αθήνα την ημέρα των γενεθλίων του και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Βαλαωρίτου, κόρη του Ιωάννη Βαλαωρίτη, και είχε δυο παιδιά, τον Μάρκο και τη Ζωή.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φίλιππος Δραγούμης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Βουλευτές Αθηνών
Έλληνες νομικοί
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας
Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Μακεδονίας
Φιλιππος
Βουλευτές Φλώρινας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Θεσσαλονίκης
Δήμος Νέας Αλικαρνασσού

Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Νέας Αλικαρνασσού.

Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Ηρακλείου.

Ο Δήμος Νέας Αλικαρνασσού ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που λειτούργησε την περίοδο 1989 -2010. Συστάθηκε το 1989 όταν αναγνωρίστηκε η μέχρι τότε κοινότητα Νέας Αλικαρνασσού σε δήμο. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 ο δήμος διευρύνθηκε με τη συνένωση σ' αυτόν της κοινότητας Καλλιθέας που αποτέλεσε το δεύτερο δημοτικό διαμέρισμα του δήμου. Ο δήμος καταργήθηκε το 2011 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ηρακλείου. Βρισκόταν στα βόρεια του νομού Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του την ομώνυμη πόλη Νέα Αλικαρνασσό. Πρόκειται για παραθαλάσσιο δήμο ο οποίος, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, έχει συνολικά 12.542 κατοίκους και έκταση 16.098 στρέμματα.

Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε 2 δημοτικά διαμερίσματα:

  Δ.δ. Νέας Αλικαρνασσού  
 η Νέα Αλικαρνασσός 
 ο Άγιος Ιωάννης 
  Δ.δ. Καλλιθέας  
 η Καλλιθέα
 ο Καρτερός
 ο Πρασσάς

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα
Στοιχεία για τον δήμο Νέας Αλικαρνασσού από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης

Ν
  
Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Δήμος Παλιανής

Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Παλιανής.

Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Ηρακλείου.

Ο Δήμος Παλιανής ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ηρακλείου. Βρισκόταν στο κέντρο του νομού Ηρακλείου και είχε ως έδρα το χωριό Βενεράτο. Παλιότερα ονομαζόταν Δήμος Τετραχωρίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 2.404 κατοίκους και έκταση 21.423 στρέμματα.

Ο δήμος περιλάμβανε 4 δημοτικά διαμερίσματα:

  Δ.δ. Βενεράτου 
 το Βενεράτο
 η Μονή Παλιανής
 ο Πύργος
 το Σινάπι
  Δ.δ. Αυγενικής  
 η Αυγενική 
 τα Βλαχιανά
  Δ.δ. Κερασίων 
 τα Κεράσια 
 το Νέο Βενεράτο
  Δ.δ. Σίβας  -- η Σίβα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Στοιχεία για τον δήμο Παλιανής από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης 

Π
Δήμος Τυλίσου

Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Τυλίσου.

Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Μαλεβιζίου.

Ο Δήμος Τυλίσου ήταν δήμος του Νομού Ηρακλείου ο οποίος συστάθηκε βάσει του Προγράμματος 'Καποδίστριας', με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, οι οποίες απετέλεσαν τα δημοτικά διαμερίσματα (Δ.δ.) που τον απάρτιζαν. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010, με το πέρας της οποίας καταργήθηκε, καθώς τέθηκε σε εφαρμογή το Προγράμματος 'Καλλικράτης' και εντάχθηκε στο νέο Δήμο Μαλεβιζίου. Βρισκόταν στα δυτικά του Νομού Ηρακλείου, καταλάμβανε έκταση 131.064 στρεμμάτων και έδρα του είχε οριστεί το χωριό Τύλισος. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2001, ο πληθυσμός του δήμου ανερχόταν σε 3.491 κατοίκους.

Ο δήμος περιελάμβανε 10 δημοτικά διαμερίσματα:

  Δ.δ. Τυλίσου  -- η Τύλισος
  Δ.δ. Αηδονοχωρίου  -- το Αηδονοχώρι
  Δ.δ. Αστυρακίου 
 το Αστυράκι
 το Καμαράκι
  Δ.δ. Γωνιών Μαλεβιζίου  -- οι Γωνίες
  Δ.δ. Δαμάστας 
 η Δαμάστα
 το Αστρινό
  Δ.δ. Καμαρίου  -- το Καμάρι
  Δ.δ. Καμαριώτου  -- ο Καμαριώτης
  Δ.δ. Κεραμουτσίου  -- το Κεραμούτσι
  Δ.δ. Μαράθου  -- ο Μάραθος
  Δ.δ. Μονής  -- η Μονή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Στοιχεία για τον δήμο Τυλίσου από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης 

Τυλι
 
Δήμος Μαλεβιζίου
Χίδηρα Λέσβου

Τα Χίδηρα ή Χύδηρα (776 κατοίκους απογραφή 2001) είναι χωριό της Λέσβου. Βρίσκεται στην βορειοδυτική πλευρά του νησιού και αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του νέου Δήμου Δυτικής Λέσβου, ενώ παλαιότερα Δημοτικό Διαμέρισμα του Καλλικρατικού Δήμου Λέσβου και ακόμη παλαιότερα Δ.Δ. του Καποδιστριακού Δήμου Ερεσού-Αντίσσης. Συνορεύει με τα χωριά Άντισσα, Άγρα, Ρεύμα, Πτερούντα και Βατούσα. Επίσης βρίσκεται 75 χιλιόμετρα από την Μυτιλήνη.

Τα Χίδηρα είναι η γενέτειρα του γνωστού ζωγράφου Γεώργιου Ιακωβίδη, ενός από τους σημαντικότερους ζωγράφους της νεότερης ελληνικής τέχνης, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό.

Στα Χίδηρα λειτουργεί οινοποιείο το οποίο ανήκει στην οικογένεια Λάμπρου. Το οινοποιείο παράγει το γνωστό κρασί Μεθυμναίος, βιολογικής γεωργίας από την αρχαία αναβιωμένη ποικιλία του λεσβιακού κρασοστάφυλου, μοναδική στον κόσμο, το οποίο και βρίσκεται μόνο στην περιοχή των Χιδήρων. Οι ξεναγήσεις στο οινοποιείο, που γίνονται κάθε χρόνο από 1η Ιουλίου έως 30 Σεπτεμβρίου, είναι δωρεάν, η ξενάγηση γίνεται από τον ίδιο τον παραγωγό και γίνονται και σεμινάρια οινογνωσίας. 

Οι κάτοικοι του χωριού είναι στην πλειονότητά τους κτηνοτρόφοι, με μεγάλη παραγωγή αιγοπρόβειου γάλακτος από την οποία παράγονται τα τοπικά τυροκομικά προϊόντα όπως η φέτα, το λαδοτύρι (κεφαλάκι), η γραβιέρα και το κασέρι.

Περιβάλλον

Η βλάστηση αποτελείται από Φρύγανα και παρόχθιες φυτοκοινωνίες, στην περιοχή φυτρώνει το φυτό "αγούϊδουρας", το οποίο από όλη την Ευρώπη μόνο στα Χίδηρα είναι αυτοφυές. Η περιοχή θεωρείται διατηρητέο μνημείο της φύσης και καταφύγιο θηραμάτων.

Ψηφιακό μουσείο
Σε ό,τι αφορά στα Χίδηρα ή Χύδηρα είναι επισκέψιμο το μουσείο "Γεώργιος Ιακωβίδης" το οποίο είναι εξ ολοκλήρου ψηφιακό μουσείο.

Παραπομπές

Χωριά της Λέσβου
Δήμος Δυτικής Λέσβου
Νικοτσάρας Δράμας

Ο Νικοτσάρας είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.

Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία 
Ο Νικοτσάρας βρίσκεται στην πεδιάδα της Δράμας σε υψόμετρο 80 μέτρα και σε απόσταση περίπου 9 χλμ. ΝΔ. από το κέντρο της πόλης. Βόρεια του χωριού είναι ο Μυλοπόταμος, νότια ο Καλός Αγρός και δυτικά η Αργυρούπολη ενώ βορειοανατολικά προς νότια του χωριού περνάει η περιφερειακή Δράμας και βορειοδυτικά προς νότια η ΕΟ Δράμας - Σερρών. Το όνομα του χωριού είναι προς τιμήν του αρματολού Νικοτσάρα ενώ το παλιό του από την εποχή της τουρκοκρατίας ήταν Εσκή-Κιόϊ. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 79 προσφυγικές οικογένειες (302  άτομα). Έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στον τότε δήμο Δράμας. Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Νικοτσάρας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Νικοτσάρα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 322 κατοίκους ενώ με αυτήν του 2001 είχε 309.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Δράμας
Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (Γερμανία)

Το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (γερμ.: Freie Demokratische Partei, FDP) είναι ένα κλασσικά φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα της Γερμανίας. Η ιδεολογία του κόμματος συνδυάζει την υποστήριξη στις προσωπικές ελευθερίες, σε ένα κράτος που να είναι όσο το δυνατόν μικρότερο (So viel Staat wie nötig, so wenig Staat wie möglich!: «τόσο κράτος όσο είναι απαραίτητο, τόσο κράτος όσο είναι το μικρότερο δυνατόν») και στην οικονομία της αγοράς, με τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Γερμανικής κοινωνικής πρόνοιας.

Τον Δεκέμβριο του 1948 ο Τέοντορ Χόις εξελέγη πρώτος επικεφαλής του νεοσύστατου τότε Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος. Σήμερα ηγέτης του κόμματος είναι ο Κρίστιαν Λίντνερ.

Το FDP έλαβε στις τελευταίες ομοσπονδιακές εκλογές του 2021 10,7% των ψήφων. Από τον Δεκέμβριο του 2021 συμμετέχει στην τρικομματική ομοσπονδιακή κυβέρνηση Σοσιαλιστών, Πρασίνων και Ελευθέρων Δημοκρατών με 4 υπουργεία, και ο Πρόεδρός του είναι Ομοσπονδιακός Υπουργός Οικονομικών.

Δείτε επίσης 
Άλλα γερμανικά πολιτικά κόμματα:
 Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD)
 Χριστιανοκοινωνική Ένωση της Γερμανίας (CSU)
 Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Γερμανίας (CDU)
 Η Αριστερά (Die Linke)
 Οι Πράσινοι (Bündnis 90/Die Grünen)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη σελίδα 

Γερμανικά πολιτικά κόμματα
Φιλελεύθερα κόμματα
Βατούσα Λέσβου

Η Βατούσα ή Βατούσσα είναι χωριό της Λέσβου με 138 κατοίκους (απογραφή 2001). Αποτελεί μαζί με το χωριό Ρεύμα (86 κάτοικοι) Δημοτικό Διαμέρισμα του νέου Δήμου Δυτικής Λέσβου, ενώ παλαιότερα αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Λέσβου και ακόμη παλαιότερα Δ.Δ. του Δήμου Ερεσού-Αντίσσης.

Βρίσκεται στην βορειοδυτική πλευρά του νησιού και συνορεύει με την Πτερούντα, το Σκαλοχώρι και την Άντισσα. Το όνομα του χωριού προέρχεται από την χλωρίδα της περιοχής, το θηλυκό Βατόεσσα που σημαίνει ότι αφθονεί σε βάτους.

Ηφαιστειακός κρατήρας Βατούσας

Ο παραδοσιακός οικισμός της Βατούσας, όπως και τα χωριά Πτερούντα και Χίδηρα, βρίσκονται στο εσωτερικό ενός ηφαιστειακού κρατήρα. Ο κρατήρας αυτός έχει 6 χιλιομέτρα διάμετρο, αποτέλεσμα της ηφαιστειακής δραστηριότητας πριν από 21 περίπου, εκατομμύρια χρόνια. Με τα χρόνια η αρχική μορφή του κρατήρα αλλοιώθηκε. Σήμερα μπορούμε να παρατηρήσουμε μόνο κάποια υπολείμματα αυτού του μεγάλου ηφαιστείου.

Πηγές
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου

Διαδίκτυο 
 Λεύκωμα Βατούσας - Ρέματος

Χωριά της Λέσβου
Δήμος Δυτικής Λέσβου
Εθνικοδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας

Το Εθνικοδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας (γερμ.: Nationaldemokratische Partei Deutschlands, NPD) είναι Γερμανικό νεοναζιστικό πολιτικό κόμμα.

Το NPD ιδρύθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1964 και είναι διάδοχος του Γερμανικού Αυτοκρατορικού Κόμματος (γερμ.: Deutsche Reichspartei, DRP). Ο Ούντο Φόιγκτ ηγείται του κόμματος από το 1996. Το NPD δέχεται τη σημερινή σημαία της Γερμανίας, αλλά συνδέεται εντονότερα με τη μαύρη-άσπρη-κόκκινη σημαία που χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες περιόδους της ιστορίας για να αντιπροσωπεύσει το γερμανικό εθνικισμό. Το NDP επίσης συνδέεται με το ελληνικό νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του ARD, η πλειοψηφία των Γερμανών θεωρεί το NPD ως μη δημοκρατικό και καταστρεπτικό για την εικόνα της χώρας κόμμα. Οι αντίπαλοι του NPD και τα ΜΜΕ, το βλέπουν ως de facto νεοναζιστικό κόμμα. Οι κατηγορίες για νεοναζισμό προκύπτουν από την αντίθεση του κόμματος στους μη-λευκούς, στους Εβραίους και στους Μουσουλμάνους που ζουν στη Γερμανία, καθώς επίσης και από τις συνεργασίες του Φόιγκτ με ιδεολόγους όπως ο Ντέιβιντ Ντιούκ (παλαιότερα βασικό στέλεχος της Κου Κλουξ Κλαν).

Η «Verfassungsschutz» ταξινομεί το NPD ως «απειλή στους συνταγματικούς κανόνες» λόγω της πολιτικής πλατφόρμας του και της φιλοσοφίας του. Είναι το εθνικιστικό κόμμα της Γερμανίας με τη γρηγορότερη αύξηση των ψηφοφόρων και των μελών του. Στις εκλογές του 2009 έλαβε 1,8%.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 επίσημη ιστοσελίδα

Γερμανικά πολιτικά κόμματα
Αδελφές... Ψυχές

Το Poltergay είναι γαλλική ταινία που βασίζεται σε ιδέα του Εκτόρ Καμπέγιο Ρέιες. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Ερίκ Λαβαίν και το σενάριο υπογράφουν οι Εκτόρ Καμπέγιο Ρέιες και Ερίκ Λαβαίν. Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 25 Οκτωβρίου 2006. Στην Ελλάδα η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 2 Αυγούστου 2007 υπό τον τίτλο Αδερφές Ψυχές.

Πλοκή
Η Έμμα και ο Μαρκ,νεαρό ζευγάρι, μετακομίζουν σε ένα σπίτι που δεν έχει κατοικηθεί τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αυτό που δεν ξέρουν είναι ότι το 1979, σε μια σπηλιά κάτω από το σπίτι, υπήρχε μια γκέι ντίσκο, η οποία είχε καεί μετά από βραχυκύκλωμα, αφήνοντας πίσω της πέντε αγνοούμενα πτώματα. Σήμερα, το σπίτι είναι στοιχειωμένο από τα φαντάσματα πέντε γκέι φετιχιστών. Ωστόσο, ο μόνος που μπορεί να τους δει είναι ο Μαρκ, του οποίου τα οράματα οδηγούν την Έμμα να φύγει. Τα φαντάσματα, συγκινημένα από τα προβλήμετα του Μαρκ, κάνουν ό,τι δυνατόν να τον βοηθήσουν να κερδίσει πάλι την κοπέλα του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Γαλλικές ταινίες
Ταινίες του 2006
Γαλλικές κωμικές ταινίες
Γαλλόφωνες ταινίες
Δήμος Ανωγείων

Ο Δήμος Ανωγείων βρίσκεται στα ανατολικά της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου, έχει έδρα τα Ανώγεια. Εκτός από την έδρα του, περιέχει μόνο τον οικισμό Σίσαρχα. Πρόκειται για ορεινό δήμο και βρίσκεται στους πρόποδες του Ψηλορείτη. Έχει έκταση 130,958 τ.χλμ. και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει 2.382 κατοίκους. Ο Δήμος υπάρχει από το 1947 (πρίν ήταν Κοινότητα) και παρέμεινε αμετάβλητος με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης».

Διοικητική διαίρεση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Δήμος Ανωγείων (Ιστότοπος Δήμου Ανωγείων)
Ανωγή  (Η Εφημερίδα των Ανωγειανών όπου Γης)

Διοικητικές μεταβολές

Διατελέσαντες Δήμαρχοι

Παραπομπές

Χάρτης 

Δήμοι του νομού Ρεθύμνης
Δήμος Λάμπης

Ο Δήμος Λάμπης ήταν δήμος του νομού Ρεθύμνου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αγίου Βασιλείου. Βρισκόταν στα νότια και ανατολικά του νομού Ρεθύμνης και είχε σαν έδρα το Σπήλι. Πρόκειται για παραθαλάσσιο και ημιορεινό δήμο, ο οποίος βρεχόταν από το Λιβυκό πέλαγος ενώ το βόρειο τμήμα του βρισκόταν στους πρόποδες του Ψηλορείτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 6.133 κατοίκους και έκταση 220.836 στρέμματα.

Ο δήμος περιλάμβανε 16 δημοτικά διαμερίσματα:

  Δ.δ. Σπηλίου 
 το Σπήλι
 τα Δαριβιανά
 τα Παξιμάδια Ένα (νησίδα)
 τα Παξιμάδια Δύο (νησίδα)
  Δ.δ. Αγίας Γαλήνης 
 η Αγία Γαλήνη
 ο Ξηρόκαμπος
  Δ.δ. Ακουμίων 
 τα Ακούμια
 οι Βρύσες
 η Τριόπετρα
  Δ.δ. Αρδάκτου 
 ο Άρδακτος
 η Αγία Παρασκευή
 τα Ακτούντα
 ο Βάτος
  Δ.δ. Δριμίσκου  -- η Δρίμισκος
  Δ.δ. Καρινών  -- οι Καρίνες
  Δ.δ. Κεντροχωρίου 
 το Κεντροχώρι
 ο Πλατανές
  Δ.δ. Κεραμέ 
 ο Κεραμές
 ο Αγαλιανός
 η Αγία Φωτεινή
  Δ.δ. Κισσού 
 ο Κισσός
 ο Κισσού Κάμπος
  Δ.δ. Κρύας Βρύσης 
 η Κρύα Βρύση
 η Νέα Κρύα Βρύση
  Δ.δ. Λαμπινής  -- η Λαμπινή
  Δ.δ. Μελάμπων 
 οι Μέλαμπες
 ο Άγιος Γεώργιος
  Δ.δ. Μουρνές  -- η Μουρνέ
  Δ.δ. Μυξόρρουμα 
 το Μυξόρρουμα
 η Αγία Πελαγία
 το Άνω Μυξόρρουμα
 το Φρατί
  Δ.δ. Ορνές  -- η Ορνέ
  Δ.δ. Σακτουρίων 
 τα Σακτούρια
 ο Άγιος Παύλος
 τα Κάτω Σακτούρια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στοιχεία για τον δήμο Λάμπης από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης
Κάστρα της Ερήμου

Τα Κάστρα της Ερήμου αποτελούνται από μια σειρά μικρών κάστρων και οχυρών, διάσπαρτων στην έρημο που βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Ιορδανίας. Το μεγαλύτερο μέρος των εναπομείναντων κάστρων βρίσκονται στα ανατολικά της πρωτεύουσας Αμμάν.

Ιστορία

Τα κάστρα οικοδομήθηκαν μεταξύ του 7ου και 8ου αιώνα, περίπου μεταξύ του 660 και 750, υπό την ηγεσία των χαλίφηδων της δυναστείας των Ομεϋαδών, αφού οι τελευταίοι είχαν ορίσει το 661 ως νέα τους πρωτεύουσα την Δαμασκό. Η πλειονότητα των κάστρων βρίσκεται επί των αρχαίων εμπορικών δρόμων προς τη Μεδίνα και την Κούφα. 

Η οικοδόμηση των κάστρων περιελάμβανε ένα συνδυασμό χρήσης πρωϊμότερων ερειπίων και νέων κατασκευών. Η λειτουργία και χρήση των κτισμάτων δεν έχει ακόμη καθοριστεί. Οι λόγιοι έχουν προτείνει πως λειτουργούσαν εντός ενός αμυντικού, αγροτικού και/ή εμπορικού πλαισίου.Υπάρχουν διάφορες θεωρίες ως προς τη χρήση των κτηρίων. Μπορεί να λειτούργησαν ως οχυρά, σημείο συνάντησης Βεδουίνων, μπαντίγιας (δηλαδή ως εξοχικοί προορισμοί ευγενών) ή ως καραβάνσεράι.

Τα κάστρα εκπροσωπούν μερικά από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα της πρώιμης ισλαμικής αρχιτεκτονικής.

Κτίσματα

Τα περισσότερα από τα κτίσματα είναι σήμερα κατεστραμμένα. Ανάμεσα στα καλύτερα διατηρημένα είναι τα:

Κασρ Αλ-Κάσταλ, γύρω στα 25χλμ νοτίως του Αμμάν
Κασρ Αλ-Μουγακκάρ, γύρω στα 30χλμ νοτίως του Αμμάν
Κασρ Μουσάττα, γύρω στα 35χλμ νοτιοανατολικά του Αμμάν
Κασρ Χαμμάμ Ασσάραχ, γύρω στα 55χλμ βορειοανατολικά του Αμμάν
Κασρ Χαλλαμπάτ, γύρω στα 60χλμ βορειοανατολικά του Αμμάν
Κασρ Καράνα, γύρω στα 65χλμ ανατολικά του Αμμάν 
Κασρ Άμρα, γύρω στα 85χλμ ανατολικά του Αμμάν
Κασρ Τούμπα, γύρω στα 95χλμ νοτιοανατολικά του Αμμάν
Κασρ Άζρακ, γύρω στα 100χλμ ανατολικά του Αμμάν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Ιορδανική αρχή για τον τουρισμό στα Κάστρα της Ερήμου
 Κάστρα της Ερήμου

Ερημου
Καστρα Ερημου
Εθνόσημο του Περού

Το εθνόσημο του Περού είναι ένα εθνικό συμβολικό έμβλημα. Σε χρήση είναι τέσσερις συνολικά εκδοχές: το εθνόσημο per se (Escudo de Armas), το εθνόσημο της χώρας ή εθνικός θυρεός (Escudo Nacional), η Μεγάλη Σφραγίδα του Κράτους (Gran Sello del Estado) και το Ναυτικό Εθνόσημο (Escudo de la Marina de Guerra).

Και τα τέσσερα έχουν τα ίδια στοιχεία στο θυρεό τους: η πάνω αριστερή πλευρά εικονίζει τη βικούνια, το εθνικό ζώο, σε μπλε ανοικτό φόντο, σύμβολο της πανίδας του Περού. Το δέντρο στο δεξιό τμήμα είναι η κιγχόνη, από όπου παράγεται το κινίνο, σε λευκό φόντο, σύμβολο της εθνικής χλωρίδας. Η κάτω πλευρά έχει το κέρας (cornucopia) με νομίσματα να ξεχειλίζουν από αυτό σε φόντο κόκκινο. Το κέρας συμβολίζει την αφθονία του ορυκτού πλούτου στη χώρα αυτή.

Το εθνόσημο (Escudo de Armas) έχει ένα κλαδί δάφνης στα αριστερά και ένα κλαδί ελιάς στα δεξιά, δεμένα με ερυθρόλευκη κορδέλα όπως και μια κορόνα για πολίτες. Αυτά είναι σύμβολα δόξας και νίκης. Αυτή εκδοχή χρησιμοποιείται στο έμβλημα που υπάρχει στην πολεμική σημαία του Περού.

Το εθνικό έμβλημα (Escudo Nacional) αποτελείται από έναν θυρεό με τη σημαία του Περού σε κάθε μεριά και ένα πολιτικό στέμμα.

Η Μεγάλη Σφραγίδα του Κράτους (Gran Sello del Estado) αποτελείται από τον εθνικό θυρεό και την ημικυκλική επιγραφή «REPÚBLICA DEL PERÚ» («Δημοκρατία του Περού») πάνω από αυτό. Χρησιμοποιείται σε επίσημα έγγραφα.

Το ναυτικό εθνόσημο (Escudo de la Marina de Guerra), αποτελείται από τον εθνικό θυρεό και την επιγραφή «Marina de Guerra del Peru», που σημαίνει «Πολεμικό Ναυτικό του Περού» μαζί με άγκυρες αντί για παραδοσιακές σημαίες. Υπάρχει επίσης και ο ήλιος.

Ιστορία 

Η πρώτη επίσημη έκδοση παρουσιάστηκε από το Στρατηγό Σαν Μαρτίν το 1820. Αποτελούνταν από έναν ήλιο να ανατέλλει πάνω από τις Άνδεις, όπως φαίνεται από τη θάλασσα, συνοδευόμενο από κλαδιά δάφνης δεμένα με χρυσό φιόγκο.

Μέσα στο θυρεό σε γαλάζιο φόντο, οι κίτρινες ακτίνες του ηλίου φαίνονται πίσω από σκοτεινά βουνά, ενώ ο ωκεανός παρουσιάζεται μπλε και πράσινος. Πίσω από το θυρεό υπάρχουν οι σημαίες άλλων κρατών της Αμερικής, μια μπανανιά, ένας κόνδορας των Άνδεων στα αριστερά και ένα λάμα στα δεξιά, για να βαστούν το θυρεό.

Σε περγαμηνή αναφέρεται «Renació el sol del Perú» («Ο ήλιος του Περού αναγεννάται») με κεφαλαία γράμματα.

Το Φεβρουάριο του 1825, ο Σιμόν Μπολίβαρ καθόρισε με νόμο τα νέα εθνικά σύμβολα.

Ως το 1950, το εθνόσημο ήταν μαζί σύμβολο κράτους και έθνους. Μετά από αυτήν τη χρονιά, το εθνόσημο πήρε τη μορφή που έχει και σήμερα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σημαίες του Κόσμου:Περού

Εθνικά σύμβολα του Περού
Περου
Γεγονότα Οκτωβρίου 2007

Γεγονοτα 10
Κρηθέας

Ο Κρηθέας στην ελληνική μυθολογία ήταν γιος του Αιόλου και της Εναρέτης ή της Λαοδίκης. Υπήρξε αδελφός του Αθάμαντος, του Σισύφου, του Σαλμωνέως και του Περιήρους. Ο Κρηθέας ήταν ο ιδρυτής και ο πρώτος βασιλιάς της Ιωλκού. Πήρε για σύζυγό του την Τυρώ και απέκτησαν μαζί τρεις γιούς και μία κόρη: τον Αίσονα (πατέρα του Ιάσονα), τον Αμυθάονα, τον Φέρητα και τη Μύρινα, η οποία παντρεύτηκε τον Θόαντα. Αναφέρεται ότι η η Τυρώ είχε εξωσυζυγική σχέση με τον θεό Ποσειδώνα, και από αυτόν γέννησε τους Πελία και Νηλέα, οι οποίοι όμως αναφέρονται από ορισμένες πηγές και ως γιοί του Κρηθέα. Σύμφωνα με μία ανεξάρτητη παράδοση, η σύζυγος του Κρηθέα ονομαζόταν Δημοδίκη ή Βιαδίκη. Εξάλλου, ο Κρηθέας είχε έλθει σε δεύτερο γάμο με τη Σιδηρώ.

Πηγή
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 550

Μυθικοί βασιλείς της Ιωλκού
Πελάγιος

Πελάγιος (ετυμολογικά από το «Πελαγαίος») είναι το όνομα δύο Παπών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας:

Πάπας Πελάγιος Α΄
Πάπας Πελάγιος Β΄
Θυμιανά Χίου

Η κωμόπολη των Θυμιανών είναι το μεγαλύτερο χωριό και Μαστιχοχώρι της Χίου, σε απόσταση 6 χιλιομέτρων από την πόλη (Χώρα) της Χίου. Υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αγίου Μηνά. Επίνειό του θεωρείται η Αγία Ερμιόνη, όπου και βρίσκεται μεγάλο αλιευτικό καταφύγιο. Κοντινές παραλίες είναι ο Μέγας Λιμιώνας και ο Καρφάς, περιοχή με ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη. Το χωριό είναι γνωστό κυρίως για την κοκκινωπή πέτρα που παράγει, τη λεγόμενη «θυμιανούσικη πέτρα», που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για την κατασκευή των αρχοντικών στον διπλανό κάμπο. Διάσημη γιορτή είναι η «Μόστρα των Θυμιανών», τις Απόκριες, με άρματα και παραδοσιακούς χορούς του χωριού (ταλίμι).

Στα Θυμιανά γεννήθηκε ο Ιωακείμ Στρουμπής (1880-1950), Έλληνας Θεολόγος και αντιστασιακός που διετέλεσε Επίσκοπος Αρδαμερίου, Μητροπολίτης Καρδαμύλων και Μητροπολίτης Χίου.

Ο Άγιος Ευστράτιος 
Ο Άγιος Ευστράτιος, προς τιμήν του οποίου έχει ανεγερθεί η Εκκλησία του χωριού, είναι ένας εκ των Αγίων Πέντε Μαρτύρων, που έζησαν επί Διοκλητιανού, στο Σεμέντερε της Καππαδοκίας. Ο Ιερός Ναός, θεμελιωθείς το 1890 και ύψους 45 μέτρων, περικαλλής για την κόκκινη πέτρα του και επιβλητικός, αποτελεί καύχημα του νησιού. Η Μνήμη του Αγίου Ευστρατίου εορτάζεται στις 13 Δεκεμβρίου, μαζί με τους Αγίους Αυξέντιο, Ευγένιο, Μαρδάριο και Ορέστη. Τα Τίμια Λείψανα των Αγίων Ενδόξων Πέντε Μαρτύρων, βρίσκονται στον ομώνυμο Ι.Ν. Πολυστύλου Καβάλας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι  
 Δήμος Αγίου Μηνά
 Παρουσίαση του δήμου

Χωριά του νομού Χίου
Δήμος Χίου
Αλμπέρτο Σέλβα

Ο Αλμπέρτο Σέλβα (Alberto Selva) είναι δικηγόρος και πολιτικός. Υπήρξε ένας από τους δύο Κυβερνώντες Διοικητές στον Άγιο Μαρίνο.

Γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1964 και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνιας.

Είναι μέλος του κόμματος Λαϊκή Συμμαχία των Σανμαρινέζων Δημοκρατών για τη Δημοκρατία (Alleanza Popolare). Τον Ιούνιο του 2006 εξελέγη βουλευτής. Ανέλαβε Κυβερνών Διοικητής, μαζί με τον Μίρκο Τομασόνι, στις 1 Οκτωβρίου 2007, για περίοδο έξι μηνών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η ανακοίνωση του διορισμού του

Σελβα
Φιλόλαος

Ο Φιλόλαος ο Κροτωνιάτης (470 π.Χ. – 385 π.Χ.) με καταγωγή από τον Κρότωνα ή τον Τάραντα της Κάτω Ιταλίας, ήταν σύγχρονος του Σωκράτη και θεωρείται ο ιδρυτής της θεωρίας «περί των αριθμών» των Πυθαγορείων φιλοσόφων. Υπήρξε μετέπειτα διδάσκαλος και συνεχιστής της Πυθαγορείου αδελφότητος.

Ήταν ονομαστός φιλόσοφος, μαθηματικός, αστρονόμος και ιατρός στην εποχή του. Θεωρείται ο πρώτος Πυθαγόρειος που άφησε γραπτά έργα, αν και από τα συγγράμματά του του διασώζονται μόνο κάποιοι τίτλοι και λίγα αποσπάσματα.

Φιλοσοφία 
Ο Φιλόλαος ερμήνευσε τον κόσμο ως μείγμα περάτων και απείρων, το οποίο διέπεται από αρμονία. Εισήγαγε πρώτος την αντίληψη ότι το πέρας και το άπειρο αποτελούν τις αρχές των όντων. Όπως αναφέρει ο Διογένης ο Λαέρτιος, θεωρούσε ότι τα πάντα ρυθμίζονται από την ανάγκη και την αρμονία.

Περίφημος είναι ο «μαθηματικός ορισμός» τής θεότητας, ο οποίος του αποδίδεται:
 «Ἔστιν ἡγεμὼν καὶ ἄρχων ἁπάντων θεὸς, εἷς ἀεὶ ἐών, μόνιμος, ἀκίνητος, αὐτὸς αὑτῷ ὅμοιος, ἕτερος τῶν ἄλλων.»

Η ύστερη φιλοσοφία του Πλάτωνα επηρεάστηκε σημαντικά από τις θέσεις του.

Αστρονομία 

Σύμφωνα με τον Αέτιο, ο Φιλόλαος υποστήριξε ότι η Γη δεν βρίσκεται στο κέντρο του (σφαιρικού) Κόσμου, όπου και τοποθετούσε, όπως όλοι οι Πυθαγόρειοι, το "Κεντρικό Πυρ". Γύρω από αυτό περιφέρονταν κατά σειρά η Αντίχθων, η Γη, η Σελήνη, ο Ήλιος, ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης, ο Δίας, ο Κρόνος και η σφαίρα των απλανών αστέρων ή, κατά τον Φιλόλαο, ο Όλυμπος. Ο Όλυμπος συνόρευε με το "εξωτερικό" ή "υπέρτατο πυρ", που έφτανε μέχρι τα όρια του Σύμπαντος.

Οι απόψεις του Φιλολάου αμφισβητήθηκαν από τους αντιπάλους του λόγω της αδυναμίας να παρατηρήσει κανείς το κεντρικό πυρ. Από το σύστημά του βλέπουμε να απαλείφονται τα στοιχεία εκείνα (κεντρικό πυρ, Αντίχθων) των οποίων η ύπαρξη αποδίδεται σε γενικές μεταφυσικές δοξασίες ενώ δεν απορρίπτεται τελείως η ιδέα της κινούμενης ή/και περιστρεφόμενης γης (μερικά μέλη της Σχολής των Πυθαγορείων εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν κοσμικά συστήματα με βάση την ιδέα της κινούμενης / περιστρεφόμενης γης, θεωρώντας πως ένα ορισμένο είδος κίνησης της γης ήταν αρκετό για να ερμηνεύσει -τουλάχιστον ποιοτικά- τα βασικά ουράνια φαινόμενα). 

Σταδιακά δημιουργείται η ανάγκη αναζήτησης νέων γεωμετρικών μοντέλων -που θα προκύψουν με μαθηματικούς υπολογισμούς και όχι με απλές παρατηρήσεις- τα οποία όχι μόνο θα μπορούν να αναπαράγουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των φαινόμενων τροχιών των πλανητών αλλά επιπλέον θα είναι ικανά να χρησιμεύσουν και για τον υπολογισμό της θέσης ενός πλανήτη σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.

Βιβλιογραφία
G. S. KIRK / J. E. RAVEN / MALCOLM SCHOFIELD, Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, Μετάφραση Δημοσθένη Κούρτοβικ, εκδ.ΜΙΕΤ, Αθήνα,1988, 2006 (4η εκδοση), σελ.332-360

Παραπομπές

Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Αρχαία Θήβα
Αρχαίοι Κροτωνιάτες
Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί
Αρχαίοι Έλληνες φυσικοί
Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες
Λικύμνιος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο Λικύμνιος ήταν νόθος γιος του Ηλεκτρύωνα και μιας γυναίκας από τη Φρυγία, της Μιδέας. Ο Λικύμνιος συνεπώς ήταν ετεροθαλής αδελφός της Αλκμήνης και θείος του Ηρακλή.

Ο Λικύμνιος πέρασε τα παιδικά του χρόνια κοντά στον πατέρα του στις Μυκήνες. Στον πόλεμο των Ταφίων κατά του Ηλεκτρύωνα, ο Λικύμνιος ξέφυγε από τη γενική σφαγή, ενώ όλα τα άλλα παιδιά του Ηλεκτρύωνα σκοτώθηκαν. Μετά τον θάνατο του πατέρα του από τον Αμφιτρύωνα κατά λάθος, ο Λικύμνιος συνόδευσε τον φονιά του πατέρα του στην εξορία του στη Θήβα μαζί με την Αλκμήνη. Εκεί νυμφεύθηκε την αδελφή του Αμφιτρύωνα, την Περιμήδη. Μαζί απέκτησαν τρεις γιούς, τον Οιωνό, τον Αργείο και τον Μέλανα, που έλαβαν μέρος στην εκστρατεία του Ηρακλή εναντίον της Οιχαλίας, όπου και σκοτώθηκαν και οι τρεις. Επειδή όμως ο ήρωας είχε υποσχεθεί στον Λικύμνιο να φέρει πίσω τους γιούς του, έκαψε το πτώμα του Αργείου και πήγε στον Λικύμνιο την τέφρα του.

Μετά τον θάνατο του Ηρακλή ο Λικύμνιος ακολούθησε τους Ηρακλείδες. Κατέφυγε στην Τραχίνα και πήρε μέρος στην εκστρατεία κατά του Ευρυσθέως. Αρκετά αργότερα, ο Λικύμνιος εξαπέλυσε μαζί με τον Ύλλο την πρώτη και καταστροφική εκστρατεία κατά της Πελοποννήσου. Αλλά οι κάτοικοι του `Αργους κάλεσαν τον Λικύμνιο να κατοικήσει στην πόλη τους. Σε κάποια διαμάχη ο Λικύμνιος, γέροντας πλέον, σκοτώθηκε από τον Τληπόλεμο, σύμφωνα με την Ιλιάδα. Δεν είναι γνωστό αν ο Τληπόλεμος τον σκότωσε άθελά του ή όχι. Ο Παυσανίας στην Ελλάδος περιήγησιν αναφέρει ότι ο τάφος του Λικυμνίου βρισκόταν στο Άργος.

Πηγή
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Ηρακλής
Αρχαίοι Αργείοι
Τήλεφος

Ο Τήλεφος στην ελληνική μυθολογία ήταν ήρωας της Τεγέας, γιος του Ηρακλή και της Αύγης από παράνομο έρωτά τους.

Ο μύθος
Μόλις γεννήθηκε, ο Τήλεφος αφέθηκε από τον παππού του Αλέο στο όρος Παρθένιο για να πεθάνει. Σώθηκε όμως με την επέμβαση των θεών: Θήλασε από ελάφι και στη συνέχεια ανατράφηκε από τους βουκόλους που τον βρήκαν.

Μόλις ο Τήλεφος ενηλικιώθηκε πήγε στη Μυσία, μετά από χρησμό που του έδωσε το Μαντείο των Δελφών. Εκεί συνάντησε τη μητέρα του Αύγη, η οποία είχε παντρευτεί τον βασιλιά Τεύθραντα μετά τη διάσωσή της από την οργή του πατέρα της. Στην αρχή την ερωτεύθηκε και ήθελε να την πάρει για γυναίκα του χωρίς να γνωρίζει ότι είναι μητέρα του, αλλά με τη θεϊκή επέμβαση αποκαλύφθηκε η συγγένεια και ο Τήλεφος τελικώς έλαβε ως σύζυγό του την κόρη του Τεύθραντα, την Ιέρα, και διαδέχθηκε έτσι τον Τεύθραντα στον θρόνο της Μυσίας. Ως γιος του Τηλέφου αναφέρεται ο Ευρύπυλος.

Στον Τρωικό Πόλεμο ο Τήλεφος ήταν σύμμαχος με τους Τρώες και τραυματίσθηκε μονομαχώντας με τον Αχιλλέα. Για τη θεραπεία της πληγής του πήγε στις Μυκήνες (βλέπε Τηλέφεια τραύματα), όπου και έγινε καλά. Κατόπιν από ευγνωμοσύνη έδωσε οδηγίες στους Αχαιούς για την κατάληψη της Τροίας.

Υπήρχε ναός του Τηλέφου στο Παρθένιο Όρος και στην Πέργαμο, ενώ η ιστορία του ενέπνευσε αρχαίους τραγικούς ποιητές και καλλιτέχνες.
Η ζωή του Τηλέφου είναι το θέμα της μικρότερης από τις δύο ζωφόρους του Βωμού της Περγάμου που εκτίθεται στο Μουσείο Περγάμου του Βερολίνου. Η κατασκευή της ζωφόρου υπολογίζεται ότι άρχισε το 165 π.Χ. Τα τμήματα της ζωφόρου βρέθηκαν διάσπαρτα στη βάση του Βωμού. Μετά από δεκαετίες μελέτης και αναστήλωσης μεταφέρθηκαν στο Βερολίνο με συμφωνία με την τότε Οθωμανική κυβέρνηση και τοποθετήθηκαν σε ένα παλαιότερο μουσείο το 1901-1908. Αργότερα μεταφέρθηκαν στο σύγχρονο μουσείο που εγκαινιάστηκε το 1930. Μεταφέρθηκαν για προστασία στη διάρκεια του Β' ΠΠ και σε διάφορα μέρη μετά τον πόλεμο. Η ζωφόρος επανατοποθετήθηκε το 1994/95.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 5264 Τήλεφος (5264 Telephus) της Τρωικής Ομάδας, που ανακαλύφθηκε το 1991, πήρε το όνομά του από τον ήρωα αυτό.

Παραπομπές

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ηρακλής
Ηρακλείδες
Αρχαίοι Αρκάδες
Μυθικοί βασιλείς της Μυσίας
Τυνδάρεως

Στην ελληνική μυθολογία ο Τυνδάρεως ήταν γιος του Περιήρους (ή του Οιβάλου) και της Γοργοφόνης, κόρης του Περσέα.

Ο μύθος 
Ο Τυνδάρεως ήταν σύζυγος της Λήδας και ο πατέρας της Ωραίας Ελένης (η οποία θεωρείτο κόρη του Δία) και της Κλυταιμνήστρας (η Λήδα γέννησε επίσης με τον Δία τους Διόσκουρους, Κάστορα και Πολυδεύκη). Ο Τυνδάρεως ήταν βασιλιάς της Λακεδαίμονος και αδελφός του Λεύκιππου, του Αφαρέως και του Ικαρίου.

Σύμφωνα με τον Ησίοδο, όταν κάποτε ο Τυνδάρεως θυσίασε στους θεούς, παρέλειψε την Αφροδίτη και γι' αυτό εκείνη ενστάλαξε την απιστία και την επιπολαιότητα στις θυγατέρες του. Εξάλλου, ο Τυνδάρεως συνδέεται και με τον κύκλο του Ηρακλή: Ο Ικάριος και ο Τυνδάρεως εκδιώχθηκαν από τον ετεροθαλή αδελφό τους Ιπποκόωντα, οπότε κατέφυγαν στην Πλευρώνα, στο ανάκτορο του Θεστίου, όπου παρέμειναν και τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει τους γείτονες εχθρούς του. Ο Θέστιος έκανε τον Τυνδάρεω γαμβρό του, αφού του έδωσε για σύζυγο την κόρη του, την πανέμορφη Λήδα. Αργότερα, ο Ηρακλής σκότωσε τον Ιπποκόωντα και τους γιούς του, και επανέφερε τον Τυνδάρεω στον θρόνο της Σπάρτης. Σε αυτή τη μάχη ο Ηρακλής έχασε τον αδελφό του, τον Ιφικλή.

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 8125 Τυνδάρεως (8125 Tyndareus) της Τρωικής Ομάδας, που ανακαλύφθηκε το 1973, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό βασιλιά.

Παραπομπές

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Τυνδαρεως
Τερματοφύλακας

Τερματοφύλακας (αγγλικά "goalkeeper", "goalie" ή απλά "keeper") είναι ποδοσφαιρικός όρος, που αναφέρεται στη θέση του παίκτη ο οποίος είναι επιφορτισμένος με την προστασία της ποδοσφαιρικής εστίας, του τέρματος δηλαδή της κάθε ομάδας. 

Ο τερματοφύλακας (σε αντίθεση με τους υπόλοιπους ποδοσφαιριστές) επιτρέπεται να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέλος του σώματός του, προκειμένου να αποτρέψει την επίτευξη τέρματος ("goal") από τους αντιπάλους παίκτες, αρκεί να κινείται εντός των ορίων της μεγάλης περιοχής της εστίας του. Στον υπόλοιπο αγωνιστικό χώρο, δεν επιτρέπεται να ακουμπήσει τη μπάλα με τα χέρια του.

Η θέση του τερματοφύλακα είναι η μόνη υποχρεωτική θέση σύμφωνα με τους κανονισμούς του ποδοσφαίρου. Αν ο βασικός τερματοφύλακας αναγκαστεί να αφήσει τον αγώνα, πρέπει οπωσδήποτε να αντικατασταθεί - ακόμη και αν δεν υπάρχουν διαθέσιμες αλλαγές κάποιος άλλος παίκτης πρέπει να λάβει τη θέση του. Θεωρείται ως εκ τούτου πολύ σημαντική σε μια ομάδα, αφού αποτελεί το έσχατο εμπόδιο στην προσπάθεια σκοραρίσματος. Καταλαμβάνεται συνήθως από αθλητές που διαθέτουν υψηλό σωματότυπο, γρήγορα αντανακλαστικά και μεγάλη ικανότητα εκτίναξης.

Τερματοφύλακας

da:Fodboldpositioner#Målmand
de:Torwart#Torwarte im Fußball
Κεντρικός επιθετικός

Κεντρικός επιθετικός (Αγγλικά: "centre forward") είναι ο ποδοσφαιριστής που ηγείται της επιθετικής γραμμής της ομάδας του, επιφορτισμένος με το βασικό καθήκον να σκοράρει, να στέλνει δηλαδή τη μπάλα στην αντίπαλη εστία.

Ικανότητες που διακρίνουν γνωστούς κεντρικούς επιθετικούς είναι το ισχυρό μυϊκό σύστημα, η ταχύτητα, η αλτικότητα και η ευελιξία, καθώς και η χαρακτηριστική στην ποδοσφαιρική ορολογία "αίσθηση του γκολ", η ικανότητα δηλαδή να αντιλαμβάνεται τις αλλαγές θέσεων των αμυντικών και να λαμβάνει έγκαιρα την κατάλληλη θέση, προκειμένου να πετύχει το στόχο του.

Κάποιος κεντρικός επιθετικός μπορεί να διαθέτει μια ή περισσότερες από τις παραπάνω ικανότητες και αυτό να χαρακτηρίζει το παιχνίδι του και να κάνει την ομάδα του να προσαρμόζει τον τρόπο παιχνιδιού της στις ικανότητές του αυτές. Κεντρικοί επιθετικοί που συνδυάζουν πολλές από τις αρετές αυτές μαζί, γίνονται εξαιρετικά περιζήτητοι και συνήθως ακολουθούν σπουδαία καριέρα.  

Η θέση του επιθετικού, από τη φύση της συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη προσοχή και τα φώτα της δημοσιότητας. Τις περισσότερες φορές, τις υποψηφιότητες για τα ετήσια βραβεία καλύτερων παιχτών αλλά και τα μεγαλυτερα συμβόλαια στις ομάδες τους τα μονοπωλούν οι επιθετικοί. Δεν είναι λίγες πάντως οι φορές που κάποιος κεντρικός επιθετικός θα επιφορτιστεί με πρόσθετες ευθύνες κατά τη διάρκεια του αγώνα, πέρα από το να σκοράρει. Σε στημένες φάσεις που η ομάδα του αμύνεται, ένας υψηλόσωμος επιθετικός είναι ιδιαίτερα χρήσιμος στο να αποτρέψει πιθανή κεφαλιά προς την εστία του, από παίκτη της αντίπαλης ομάδας, μαρκάροντας τον αντίστοιχο κεντρικό επιθετικό της αντίπαλης ομάδας ή κάποιον από τους ψηλούς παίκτες. Πολλές φορές επίσης η χρησιμότητα του επιθετικού έγκειται στο να κρατάει τη μπάλα όσο μπορεί περισσότερο στα πόδια του, μακριά από την εστία της ομάδας τους, απασχολώντας έτσι τους αντίπαλους αμυντικογενείς παιχτες, κερδίζοντας χρόνο και ανοίγοντας χώρους για τους πιο γρήγορους ή πιο τεχνίτες παίχτες της ομάδας του. 

Παραδείγματα του πιο μακρινού παρελθόντος που όμως έχουν μείνει στην ιστορία αποτελούν ο Karim Benzema, Αρτούρ Φριντενράιχ, ο Σίλβιο Πιόλα, ο Ούβε  Ζέελερ, ο Γκούναρ Νόρνταλ, ο Ζυστ Φονταίν, ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο, ο Γκερντ Μίλερ, ο Μάρκο Βαν Μπάστεν, o Γιόζεφ Μπίτσαν, ο Ρονάλντο και ο Ρομάριο.

Κεντρικός επιθετικός

da:Fodboldpositioner#Angriber
Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου

Ο Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου βρίσκεται στα δυτικά του νομού Λασιθίου και έχει σαν έδρα το Τζερμιάδο. Πρόκειται για ορεινό δήμο ο οποίος, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει συνολικά 2.387 κατοίκους και έκταση 129.976 στρέμματα. Ο Δήμος παρέμεινε αμετάβλητος με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης.

Με το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, οι τοπικές Κοινότητες μετονομάστηκαν και πάλι σε Κοινότητες την 1η Σεπτεμβρίου 2019, έχοντας ξανά την ονομασία που έφεραν και προ του προγράμματος Καποδίστριας (1998).

Κοινότητες και οικισμοί 

Ο Δήμος περιλαμβάνει 11 Κοινότητες, οι οποίες υπάγονται στην Επαρχία Λασιθίου.

Κοινότητα Αβρακόντε 

 Αβρακόντες, ο
 Κουδουμαλιά, η

Κοινότητα Αγίου Γεωργίου Λασιθίου 

 Άγιος Γεώργιος, ο

Κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου 

 Άγιος Κωνσταντίνος, ο
 Μονή Κρυσταλλένιας, η

Κοινότητα Καμινακίου 

 Καμινάκιον, το

Κοινότητα Κάτω Μετοχίου 

 Άγιος Χαράλαμπος, ο (Γεροντομούριον, το)
 Κάτω Μετόχιον, το
 Μονή Βιδιανής, η

Κοινότητα Λαγού 

 Λαγού, το
 Πινακιανόν, το

Κοινότητα Μαρμακέτου 

 Μαρμακέτον, το
 Φαρσάρον, το

Κοινότητα Μέσα Λασιθίου 

 Μέσα Λασιθάκιον, το
 Μέσα Λασίθιον, το
 Νικηφόρηδων, το
 Σμαλιανό, το

Κοινότητα Πλάτης 

 Πλάτη, η

Κοινότητα Τζερμιάδου 

 Τζερμιάδον, το

Κοινότητα Ψυχρού 

 Μαγουλάς, ο
 Ψυχρόν, το

Διατελέσαντες δήμαρχοι Οροπεδίου (1999-σήμερα)
Πρώτος δήμαρχος εξελέγη το 1998 με ποσοστό 55,14% στον 2ο γύρο, ο Ιωάννης Σφακιανάκης. Στις εκλογές του 2002 με ποσοστό 54,78% από τον 1ο γύρο εξελέγη ο Γεώργιος Μηλιαράς, ο οποίος επανεξελέγη το 2006 με 100% (μοναδικός υποψήφιος) και το 2010 με 52,91%. Στις εκλογές του 2014 και του 2019 νέος δήμαρχος εξελέγη ο Ιωάννης Στεφανάκης, λαμβάνοντας ποσοστό 52,07% και 88,69% αντίστοιχα.

1999-2002 Ιωάννης Σφακιανάκης
2003-2014 Γεώργιος Μηλιαράς
2014-σήμερα  Ιωάννης Στεφανάκης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Στοιχεία για τον δήμο Οροπεδίου Λασιθίου από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Γυναικών

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Γυναικών (αγγλικά: FIFA Women's World Cup) είναι η σημαντικότερη διεθνής διοργάνωση του γυναικείου ποδοσφαίρου. Σε αυτήν μετέχουν κυρίως αθλήτριες από τις χώρες- μέλη της ΦΙΦΑ. Διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια. Για πρώτη φορά διεξήχθη το 1991 με την ονομασία Παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών, εξήντα ένα ολόκληρα χρόνια μετά τη διεξαγωγή του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου στους άνδρες. Η τρέχουσα μορφή του είναι 16 ομάδες. 

Τη διοργάνωση του 2007 κέρδισε η Γερμανία. Στον τελικό που έγινε στην Κίνα, στις 30 Σεπτεμβρίου νίκησε τη Βραζιλία με 2-0.
Στη διοργάνωση του 2019, οι ΗΠΑ κέρδισαν τον 4ο τους τίτλο.

Οι νικήτριες 

Σημείωση
[1] Δεν παίχτηκε παράταση.

Η επίδοση των χωρών σε όλες τις διοργανώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της FIFA 
 Σελίδα της ΟΥΕΦΑ για τη διοργάνωση
 Οι αγώνες στο RSSSF

Παγκοσμιο κυπελλο ποδοσφαιρου γυναικων
Διεθνείς διοργανώσεις γυναικείου ποδοσφαίρου
Σημαία της Σλοβενίας

Η εθνική σημαία της Σλοβενίας αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος λευκού στην κορυφή, μπλε και ερυθρού, με το εθνόσημο της Σλοβενίας να βρίσκεται στην πάνω πλευρά από όπου υψώνεται η σημαία και βρίσκεται στο κέντρο ανάμεσα στη λευκή και τη μπλε λωρίδα.

Ιστορία της σημαίας 

Τα χρώματα της σημαίας θεωρούνται πανσλαβικά, στην πραγματικότητα όμως προέρχονται από το Δουκάτο της Καρνιόλας, το εθνόσημο του οποίου αποτελούνταν από έναν γαλάζιο αετό σε λευκό φόντο με ένα χρυσοκόκκινο μισοφέγγαρο. 

Το σημερινό τρίχρωμο σχέδιο δημιουργήθηκε το 1848, όταν ομάδα φοιτητών από τη Λιουμπλιάνα πήρε τα χρώματα από το εθνόσημο της Καρνιόλας και τα ταίριασε έτσι, ώστε να μοιάζουν με τη σημαία της Ρωσίας. Για πρώτη φορά φάνηκε σε κτήριο στις 7 Απριλίου 1848 κοντά στην πλατεία Πρεσερέν, στη Λιουμπλιάνα. Στη συνέχεια αναγνωρίστηκε από την αυστριακή κυβέρνηση ως επίσημη σημαία της Καρνιόλας. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα το σχέδιο με τα τρία χρώματα αναγνωρίστηκε ως σημαία όλων των Σλοβένων. Την περίοδο της ιταλικής κατοχής ήταν απαγορευμένη, ενώ το 1945 προστέθηκε στη σημαία το σοσιαλιστικό αστέρι. Έπειτα από την ανεξαρτησία της Σλοβενίας από τη Γιουγκοσλαβία, ένα νέο εθνόσημο μπήκε στη σημαία και το αστέρι έφυγε. Η σημαία επίσημα καθιερώθηκε στις 27 Ιουνίου 1991.

Άλλες σημαίες 

Το πολιτικό έμβλημα για τα πλοία έχει το ίδιο σχέδιο με την εθνική σημαία, όμως διαφέρει ως προς το μέγεθος (2:3 αντί 1:2). Το ναυτικό έμβλημα είναι τρίχρωμο με τις λωρίδες στα χρώματα λευκό, μπλε, κίτρινο.

Πρόταση για νέα σημαία 

To 2004, ξεκίνησε μία εκστρατεία για ολική ή μερική αλλαγή της σημαίας, ώστε να βελτιωθεί η διεθνής αναγνώριση της Σλοβενίας και κυρίως να διαφοροποιηθεί η σημαία της από τη σημαία της Σλοβακίας. Τον επίσημο διαγωνισμό κέρδισε ένα σχέδιο με 11 λωρίδες. Για την ώρα οι κάτοικοι αρνούνται σθεναρά να αλλάξουν τη σημαία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προτάσεις για τη σημαία της Σλοβενίας
 Κυβερνητική ιστοσελίδα αναφορικά με τη σημαία

Εθνικά σύμβολα της Σλοβενίας
Σλοβενια
Θέιν Σέιν

Ο πτέραρχος Θέιν Σέιν (Thein Sein) ήταν ο Πρόεδρος της Μιανμάρ από τις 30 Μαρτίου 2011 ως τις 30 Μαρτίου 2016. Χρημάτισε προσωρινός Πρωθυπουργός από το 2007 ως το 2011, παράλληλα με το αξίωμα του πρώτου Γραμματέα στο Κρατικό Συμβούλιο για την Ειρήνη και για την Ανάπτυξη.

Συμπεριλήφθη στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012.

Πολιτική καριέρα 
Διορίστηκε στις 18 Μαΐου 2007 στη θέση του ασθενούντος Σόε Γουίν, ο οποίος εισήχθη σε νοσοκομείο στη Σιγκαπούρη για νοσηλεία. Ηγήθηκε διαπραγματεύσεων με το Μπανγκλαντές και την Καμπότζη.

Στις 2 Οκτωβρίου 2007 έγινε πρωθυπουργός και επίσημα, καθώς απεβίωσε ο Σόε Γουίν. Ορκίστηκε πρόεδρος έπειτα από την παράδοση της εξουσίας από την χούντα στην πολιτική κυβέρνηση, στις 30 Μαρτίου 2011.

Γενικές εκλογές 2010 
Ο ίδιος και το κόμμα του κέρδισαν στις πρώτες γενικές εκλογές στην χώρα έπειτα από 20 χρόνια, το 2010, ως επικεφαλής του Κόμματος Ένωση Αλληλεγγύης και Ανάπτυξης. Στις 4 Φεβρουαρίου 2011, ο Σέιν διορίστηκε από το Κοινοβούλιο στο αξίωμα του Προέδρου της Μιανμάρ και έγινε ο πρώτος μη στρατιωτικός στο αξίωμα αυτό έπειτα από 50 χρόνια. Αντιπρόεδροι διορίστηκαν οι Τιν Αούνγκ Μγιντ Ου (Tin Aung Myint Oo) και Σάι Μάουκ Χαμ (Sai Mauk Kham). Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα έπειτα από την διάλυση του κυβερνώντος στρατιωτικού συμβουλίου στις 30 Μαρτίου 2011. Η ορκωμοσία του έγινε κεκλεισμένων των θυρών.

Γενικές εκλογές 2015 
Τον Νοέμβριο του 2015 η κυβέρνηση του Σέιν διεξήγαγε τις γενικές εκλογές. Ο Εθνικός Σύνδεσμος για τη Δημοκρατία της αντιπολίτευσης , με αρχηγό την Αούνγκ Σαν Σου Κι, κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στις εκλογές, κάτι που μεταφράζεται σε ποσοστό άνω του 70% των εδρών του κοινοβουλίου.

Τον Μάρτιο του 2016 ο Χτιν Κιάου έγινε νέος πρόεδρος.

Παραπομπές 

Πρόεδροι της Μιανμάρ
Πρωθυπουργοί της Μιανμάρ
Χάσμα της Αρτέμιδος

Το χάσμα της Αρτέμιδος είναι ένα σχεδόν ολοστρόγγυλο σύστημα φαραγγιών στο έδαφος του πλανήτη Αφροδίτη.

Η διάμετρός του είναι περίπου 2.100 χιλιόμετρα και θέτει τα όρια της Κορόνας της Αφροδίτης, της μεγαλύτερης κορώνας του πλανήτη.

Το χάσμα της Αφροδίτης βρίσκεται στο νότιο τμήμα της περιοχής Aphrodite Terra.

Πλανήτες
Aash Al Maleek

Ο As-Salam Al Malaki (Ο Βασιλικός Χαιρετισμός) είναι ο εθνικός ύμνος της Σαουδικής Αραβίας. Δοξολογεί το Θεό και του ζητά να χαρίσει μακροημέρευση στον Βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας. Τα λόγια του ύμνου γράφηκαν από τον Ιμπραχίμ Χαφατζί (γεν. 1935) και η μουσική από τον Αμπντούλ Ραχμάν αλ-Χατίμπ (γεν. 1923). Υιοθετήθηκε ως εθνικός ύμνος το 1950.

Στίχοι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Βασιλική Πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Ουάσινγκτον, DC έχει μια Audio σελίδα που περιλαμβάνει τον εθνικό ύμνο σε φωνητική και ηχητική εκδοχή

Εθνικά σύμβολα της Σαουδικής Αραβίας
Εθνικοί ύμνοι
Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία

Με την ονομασία Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να αναφέρεται:

η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, μία αυτοκέφαλη Ορθόδοξη εκκλησία που συστάθηκε το 2018
η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας), μια αυτόνομη εκκλησία που υπάγεται στην Εκκλησία της Ρωσίας.
η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου), μια μη αναγνωρισμένη εκκλησιαστική δομή που επανασυστάθηκε το 2019
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1917

Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη  (Απρίλιος - Ιούνιος 1917) ήταν κυβέρνηση διορισμένη από το βασιλιά Κωνσταντίνο, σε μια κρίσιμη στιγμή της νεοελληνικής ιστορίας.
Οι συμμαχικές δυνάμεις -μέσω του επίσημου διαπραγματευτή τους με τις αντιμαχόμενες παρατάξεις, Κάρολου Ζοννάρ- είχαν ήδη αποφασίσει την εκθρόνιση του βασιλιά Κωνσταντίνου - («Ὁ Βασιλεύς Κωνσταντῖνος ἔπρεπε νά ἀπέλθῃ ἐξ Ἑλλάδος καί ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἔπρεπε νά ἐπανέλθῃ εἰς τάς Ἀθήνας» ) και η κυβέρνηση δεν είχε κανένα περιθώριο πρωτοβουλίας ή διαφορετικής πολιτικής.

Στις 29 Μαΐου 1917, επιδόθηκε στην ελληνική κυβέρνηση τελεσίγραφο της Αντάντ, που απαιτούσε την εκθρόνιση του Κωνσταντίνου και την αντικατάστασή του από κάποιον από τους νεώτερους γιους του, με αντάλλαγμα την άρση του αποκλεισμού και την αποκατάσταση της ενότητας της χώρας. Ύστερα από πολλαπλές συσκέψεις, ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να παραδώσει το θρόνο στον δευτερότοκο γιο του Αλέξανδρο,   ενώ ο ίδιος αποχώρησε από την Ελλάδα, στις 2 Ιουνίου 1917.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου 

 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Αλέξανδρος Ζαΐμης

 «Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Αλέξανδρος Ζαΐμης
 «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Κωνσταντίνος Λιδωρίκης
 «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Φωκίων Νέγρης
 «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: Δημήτριος Αιγινήτης
 «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Γεώργιος Π. Ράλλης
 «Επί της Εθνικής Οικονομίας υπουργός» : Πέτρος Καλλιγάς
 «Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υπουργός»: Περικλής Αργυρόπουλος
 «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: αντιστράτηγος, Αναστάσιος Χαραλάμπης
 - αντικαταστάθηκε στις 18/5/1917 από τον Κωνσταντίνο Δεμερτζή
 «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Κωνσταντίνος Δεμερτζής
 «Επί του Επισιτισμού και Αυταρκείας υπουργός» : Ιωάννης Δροσόπουλος

Παραπομπές

1917 04
1917
1917 04
Εθνικός Διχασμός
Ηλεκτρύωνας

Στην ελληνική μυθολογία ο Ηλεκτρύωνας (Ηλεκτρύων) ήταν γιος του ήρωα Περσέα και της Ανδρομέδας. Υπήρξε πατέρας της Αλκμήνης και συνεπώς παππούς του μέγιστου των ηρώων της ελληνικής μυθολογίας, του Ηρακλή. Επίσης, αδέλφια του ήταν οι Αλκαίος, Σθένελος και Μήστορας.

Ο Ηλεκτρύωνας είχε για σύζυγό του την Ευρυδίκη ή Λυσιδίκη (αμφότερες ήταν κόρες του Πέλοπα) και απέκτησαν μαζί, εκτός από την Αλκμήνη, τους Αμφίμαχο, Αρχέλαο, Γοργόφονο, Κελαινέα, Λυσίνομο, Φιλόνομο και Χειρίμαχο. Ο Ηλεκτρύωνας είχε και ένα εξώγαμο τέκνο, τον Λικύμνιο, με μια γυναίκα από τη Φρυγία, τη Μιδέα. Μία άλλη εκδοχή ωστόσο, αναφέρει ότι σύζυγος του Ηλεκτρύωνα ήταν η Αναξώ, κόρη του Αλκαίου, δηλαδή η ανιψιά του.

Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο (Β 4,6) ο Ηλεκτρύων, ως βασιλιάς των Μυκηνών, ήρθε σε προστριβές με τους γιους του Πτερελάου, που του έκλεψαν αγελάδες. Στους άρπαγες αντιστάθηκαν οι γιοί του Ηλεκτρύωνα, οι οποίοι όμως σκοτώθηκαν στη συμπλοκή που ακολούθησε, όλοι εκτός από τον Λικύμνιο. Τότε ο τραγικός πατέρας εξεστράτευσε κατά των Τηλεβοών. Φεύγοντας, πάντρεψε τη μοναχοκόρη του με τον Αμφιτρύωνα. Αλλά όταν ο Ηλεκτρύωνας επέστρεψε κάποτε από την εκστρατεία με τις αγελάδες, ο Αμφιτρύωνας τον σκότωσε κατά λάθος ρίχνοντάς του το βαρύ του ρόπαλο. Τότε ο Σθένελος ανέλαβε τον θρόνο των Μυκηνών και εξόρισε τον Αμφιτρύωνα.

Παραπομπές

Πηγή 
 

Βασιλείς των Μυκηνών