joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Οι Γενναίοι του Βορρά

Οι Γενναίοι του Βορρά είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κινηματογραφικής πολεμικής ταινίας του 1970, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννηκαι σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη και Αντώνη Δαυίδ.

Πλοκή
Απρίλιος του 1941. Οι Γερμανοί, μετά την εισβολή τους στην Ελλάδα, και παρά τις διαβεβαιώσεις ότι δεν θα επιτρέψουν την είσοδο βουλγαρικών στρατευμάτων στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, τις παραδίδουν στους Βούλγαρους και τους κομιτατζήδες.

Οι Βούλγαροι αρχίζουν την τρομοκρατία και τις βιαιότητες εις βάρος του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας. Ενώ συμβαίνουν αυτά, ένας Έλληνας αξιωματικός από την περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας, ο Νίκος Δεβετζής (Γιάννης Βόγλης), με το φίλο του, το Βασίλη Άνθιμο (Πέτρος Φυσσούν), αποφασίζουν να γυρίσουν στο χωριό τους που βρίσκεται υπό την κατοχή ομάδας κομιτατζήδων με επικεφαλής τον Στεπάν Ράικο (Λάκης Κομνηνός) και αρχίζουν την Αντίσταση κατά των Βουλγάρων.

Διανομή
Γιάννης Βόγλης...Νίκος Δεβετζής
Ξένια Καλογεροπούλου...Κατερίνα Θεοφίλου
Πέτρος Φυσσούν...Βασίλης Άνθιμος
Λάκης Κομνηνός...Στεπάν Ράικο
Άλκης Γιαννακάς...Ιάσονας Παραμανίδης
Θανάσης Μυλωνάς...Μπόρις Ντένοφ
Λαυρέντης Διανέλλος...Μανώλης Δεβετζής
Δημήτρης Μπισλάνης...Ασέμ
Δήμος Σταρένιος...Γρηγόρης Θεοφίλου
Ίλυα Λιβυκού...Βασιλική Δεβετζή
Κάκια Παναγιώτου...Χρύσα
Αιμιλία Υψηλάντη...Δέσποινα Δεβετζή
Άννα Φόνσου...Χορεύτρια
Σταύρος Ξενίδης...Συνταγματάρχης
Θεόδωρος Κατσαδράμης...Φυλακισμένος
Μαλαίνα Ανουσάκη...Ηγουμένη
Κώστας Μπαλαδήμας....Πατήρ Νικήτας
Νίκος Λυκομήτρος...Στεπάν
Γρηγόρης Μασαλάς...Καπετάν Γαϊτάνοφ
Αρτέμης Μάτσας...Διερμηνέας
Βασίλης Πλατάκης...Γιακουμής

Άλλες πληροφορίες
Η ταινία είναι γνωστή στο εξωτερικό με τον αγγλικό τίτλο «The Brave Bunch». Πολλοί από τους πρωταγωνιστές εμφανίζονται με ψευδώνυμα στα αγγλικά, όπως: John Miller (Γιάννης Βόγλης), Peter Funk (Πέτρος Φυσσούν), Mary Xenia (Ξένια Καλογεροπούλου), Larry Daniels (Λάκης Κομνηνός), Emily Harper (Αιμιλία Υψηλάντη), Stanley Stranger (Σταύρος Ξενίδης) κ.ά.

Συμμετείχε το ποντιακό συγκρότημα του Κώστα Ασιατίδη και οι χορογραφίες ήταν σε επιμέλεια του Φώτη Μεταξόπουλου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Cine.gr - Πληροφορίες για την ταινία
90lepta - Πληροφορίες για την ταινία

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1970
Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Ελληνικές πολεμικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση
Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Γιαν Σίμπελινκ

Ο Γιαν Χερτ Σίμπελινκ (ολλ. Jan Geurt Siebelink) (Βελπ (Velp), Ολλανδία, 13 Φεβρουαρίου 1938) είναι Ολλανδός συγγραφέας και δοκιμιογράφος.

Βιογραφία

Ο Σίμπελινκ μεγάλωσε σε οικογένεια με αυστηρές θρησκευτικές αρχές. 

Ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του ως καθηγητής ολλανδικής και γαλλικής γλώσσας.

Γενικά για το έργο του

Στον ελεύθερο χρόνο του μελετούσε γαλλική λογοτεχνία. Το ενδιαφέρον του προσέλκυσε η παρακμιακή λογοτεχνία (décadence) και ιδιαίτερα η νουβέλα À rebours του Γαλλο-Ολλανδού Γιόρις Καρλ Ίσμανς ή Σαρλ-Μαρί Ζωρζ Ίσμανς (Charles-Marie-Georges Huysmans).

Παράλληλα με τα εκπαιδευτικά του καθήκοντα άρχισε και ο ίδιος να συγγράφει. Έχει εκδώσει σημαντικό αριθμό μυθιστορημάτων.

Τα σημαντικότερα έργα του είναι τα Nachtschade (Μπελαντόννα), De herfst zal schitterend zijn (Το φθινόπωρο θα είναι θαυμάσιο), En joeg de vossen door het staande koren (Και κυνήγησε τις αλεπούδες μέσα στα στάρια), De overkant van de rivier (Η άλλη όχθη του ποταμού), Vera (Βέρα), Margaretha (Μαργκαρέτα) και Knielen op een bed violen (Γονατίζοντας σε ένα παρτέρι με βιολέτες) , το οποίο υπήρξε τεράστια εμπορική επιτυχία στην Ολλανδία.

Το ντεμπούτο του με το Nachtschade (Μπελαντόνα) προκάλεσε εντύπωση λόγω της σκοτεινής και ρομαντικής εμμονής του με το μαρασμό, το θάνατο και τη θρησκεία.

Στο Knielen op een bed violen ο Σίμπελινκ αναφέρεται στα όσα συνέβαιναν στο συντηρητικό θρησκευτικό κύκλο στον οποίο ανήκε ο πατέρας του και πώς επηρεάστηκε ο ίδιος από αυτόν.

Κατάλογος έργων

 Nachtschade (1975)
 Een lust voor het oog (1977)
 J.K. Huysmans, Tegen de keer (1977)
 Weerloos (1978)
 Oponthoud (1979)
 De herfst zal schitterend zijn (1980)
 De reptielse geest (1981)
 En joeg de vossen door het staande koren (1982)
 Arnhem. Beeld en verbeelding (1983)
 Koning Cophetua en het bedelmeisje (1983)
 De hof van onrust (1984)
 De prins van nachtelijk Parijs (1985)
 Ereprijs (1986)
 Met afgewend hoofd (1986)
 Schaduwen in de middag (1987)
 De overkant van de rivier (1990)
 Hartje zomer en andere verhalen (1991)
 Pijn is genot (1992)
 Met een half oog (1992)
 Verdwaald gezin (1993)
 Laatste schooldag (1994)
 Dorpsstraat Ons Dorp (1995)
 Vera (1997)
 Daar gaat de zon nooit onder (1998)
 Schuldige hond (1998)
 De bloemen van Oscar Kristelijn (1998)
 Bergweg 17, Bosweg 19 (1999)
 Mijn leven met Tikker (1999)
 Engelen van het duister (2001)
 Margaretha (2002)
 Knielen op een bed violen (2005) (έχει εκδοθεί και σε audiobook)
 De kwekerij (2007)
 Suezkade (2008)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Ολλανδοί συγγραφείς
Δοκιμιογράφοι
Συνοίκια

Συνοίκια ονομαζόταν μια αρχαία τοπική γιορτή στην Αττική προς τιμή του Θησέα και της Αθηνάς.

Η παράδοση της γιορτής
Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, ο Θησέας ήταν αυτός που ένωσε τους δήμους της Αττικής και έκανε την Αθήνα πρωτεύουσα. Πριν από τον Θησέα, οι διάφοροι οικισμοί της Αττικής αντιμαχούσαν και συχνά είχαν διχόνοια. Ο Θησέας τότε τερμάτισε τις αψιμαχίες «καταλύοντας» την αυτονομία των δήμων και ορίζοντας την Αθήνα ως πρωτεύουσα, φέρνοντας με αυτόν τον τρόπο την ειρήνη.

Ο Πλούταρχος αναφέρει την γιορτή «Μετοίκια» στις 16 του Εκατομβαιώνα, η οποία μάλλον είναι τα Συνοίκια. Μας λέει επίσης ότι γινόταν θυσία. Επίσης μεμονωμένα, άλλες πηγές αναφέρουν την γιορτή αυτή ως «Μεταγείτνια».

Εορτασμός
Τα Συνοίκια, που λέγονταν και «Συνοικέσια» εορτάζονταν στις 16 του Εκατομβαιώνα, όπως μας μαρτυράει ένας σχολιαστής. 

Κατά την διάρκεια της γιορτής γινόταν αναίμακτη θυσία ενός μοσχαριού για την Ειρήνη.

Η γιορτή γινόταν στο βόρειο τμήμα της Ακρόπολης, εκεί που ήταν το πολύ παλιό Πρυτανείο.  

Κατά την διάρκεια της γιορτής αυτής, γινόταν μια τελετή στην οποία τιμούσαν την πρόεδρο του Πρυτανείου Εστία και αναφέρονταν οι τρεις τάξεις των πολιτών που εγκαθίδρυσε ο Θησέας και τα ονόματα των δώδεκα δήμων της Αττικής. Αναφερόταν επίσης το Πρυτανείο ως διοικητική υπηρεσία όλης της Αττικής.

Κυρίως όμως τιμούσαν την θεά Αθηνά. Γινόταν πομπή από το παλιό Πρυτανείο ως το Πανδρόσιο, τον περίβολο του Ερεχθείου.

Συμφώνα με τον Αριστοφάνη  

Εἰρήνη (1019)

ΤΡ. τιὴ τί δή;ΟΙ. οὐχ ἥδεται δήπουθεν Εἰρήνη σφαγαῖς,
1020οὐδ᾽ αἱματοῦται βωμός. ΤΡ. ἀλλ᾽ εἴσω φέρωνθύσας τὰ μηρί᾽ ἐξελὼν δεῦρ᾽ ἔκφερε,
χοὔτω τὸ πρόβατον τῷ χορηγῷ σῴζεται. 

ΤΡΥ. Γιατί; ΥΠΗ. Δεν αγαπά σφαγές η Ειρήνηκι ούτε να χύνεται αίμα στο βωμό της.
1020ΤΡΥ. Τότε, πάρ᾽ το στο σπίτι, κάνε μέσατη θυσία, και τα μπούτια μόνο φέρε·
''έτσι τ᾽ αρνί στο θέατρο θ᾽ απομείνει.

Συμφώνα με τον Θουκυδίδη  

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ -  Ἱστορίαι

2.15.2] ἐπειδὴ δὲ Θησεὺς ἐβασίλευσε, γενόμενος μετὰ τοῦ ξυνετοῦ καὶ δυνατὸς τά τε ἄλλα διεκόσμησε τὴν χώραν καὶ καταλύσας τῶν ἄλλων πόλεων τά τε βουλευτήρια καὶ τὰς ἀρχὰς ἐς τὴν νῦν πόλιν οὖσαν, ἓν βουλευτήριον ἀποδείξας καὶ πρυτανεῖον, ξυνῴκισε πάντας, καὶ νεμομένους τὰ αὑτῶν ἑκάστους ἅπερ καὶ πρὸ τοῦ ἠνάγκασε μιᾷ πόλει ταύτῃ χρῆσθαι, ἣ ἁπάντων ἤδη ξυντελούντων ἐς αὐτὴν μεγάλη γενομένη παρεδόθη ὑπὸ Θησέως τοῖς ἔπειτα· καὶ ξυνοίκια ἐξ ἐκείνου Ἀθηναῖοι ἔτι καὶ νῦν τῇ θεῷ ἑορτὴν δημοτελῆ ποιοῦσιν. 

''[2.15.2] Όταν, όμως, βασιλεύς έγινε ο Θησεύς, που ήταν δυνατός και σώφρων, έκανε πολλές μεταρρυθμίσεις, κατάργησε τις βουλές και τις αρχές των άλλων οικισμών και οργάνωσε την πολιτεία στην σημερινή της μορφή μ᾽ ένα βουλευτήριο κι ένα πρυτανείο. Άφησε τους κατοίκους να νέμονται τα κτήματά τους όπως και πριν, αλλά τους ανάγκασε να έχουν μια κοινή πολιτεία, την Αθήνα, η οποία εξελίχθηκε σε μεγάλη πολιτεία, και τέτοια την παράδωσε ο Θησεύς στους μεταγενεστέρους. Από την εποχή εκείνη οι Αθηναίοι εορτάζουν τα «Ξυνοίκια» προς τιμήν της θεάς Αθηνάς. Η εορτή γίνεται με δημόσια δαπάνη.

Παραπομπές

Πηγές
 

Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Λουί Σαχά

Ο Λουί Σαχά (Louis Saha) είναι Γάλλος πρωην ποδοσφαιριστής γεννημένος στο Παρίσι στις 8 Αυγούστου 1978.

Ξεκίνησε την καριέρα του το 1996 στη Μετς, όπου αγωνίστηκε μέχρι το 2000. Ενδιάμεσα είχε αγωνιστεί στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ ως δανεικός, βοηθώντας την στην πορεία προς τον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας, όταν πέτυχε το μοναδικό γκολ της ομάδας του στον επαναληπtικό αγώνα με την Μπλάκμπερν Ρόβερς. 

Το 2000 αποκτήθηκε από την Φούλαμ έναντι 2,1 εκατ. λιρών, την οποία βοήθησε να ανέβει στην Πρέμιερ Λιγκ. Στα 4 χρόνια του στην ομάδα του Λονδίνου πέτυχε συνολικά 63 τέρματα (53 στο πρωτάθλημα). Τον Ιανουάριο του 2004, έχοντας ήδη μέχρι εκείνη την στιγμή πετύχει 15 γκολ στο πρωτάθλημα της περιόδου, αποκτήθηκε έναντι 12,8 εκατ. λιρών από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Με την ομάδα αγωνίστηκε μέχρι το 2008 και κατέκτησε με αυτή δύο πρωταθλήματα, ένα Λιγκ καπ και το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ του 2008. Το 2008 αποκτήθηκε από την Έβερτον, ενώ τον Ιανουάριο του 2012 αποκτήθηκε ως ελεύθερος από την Τότεναμ Χότσπερ για 6 μήνες.Τον Αυγουστο του 2012 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Σάντερλαντ ΦΚ.Στις 8 Αυγούστου 2013 ημέρα των γενεθλίων του ανακοίνωσε την απόφαση του να τερματίσει την ποδοσφαιρική του καριέρα.

Ο Σαχά κατέχει το ρεκορ του ταχύτερου γκολ στην ιστορία των τελικών του κυπέλλου Αγγλίας, όταν στις 30 Μαΐου του 2008, σκόραρε με την Έβερτον εναντίον της Τσέλσι ΦΚ στο 25 δευτερόλεπτα από την έναρξη του αγώνα.

Εθνική ομάδα 

Ο Σαχά έχει αγωνιστεί με την φανέλα της εθνικής ομάδας της χώρας του σε διάφορα επίπεδα. Το 1997 πέτυχε με την εθνική Γαλλίας κάτω των 19 το νικητήριο τέρμα του τελικού του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου κάτω των 19 ετών, με αντίπαλο την Πορτογαλία.
Για πρώτη φορά αγωνίστηκε στην Εθνική ανδρών στις 18 Φεβρουαρίου 2004, με αντίπαλο το Βέλγιο, σε ένα αγώνα που σημείωσε μάλιστα και γκολ. Το 2006 αγωνίστηκε με την εθνική Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006 στη Γερμανία.

Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Το προφίλ του Λουί Σαχά στην ιστοσελίδα της Έβερτον

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Έβερτον
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Λάτσιο
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς
Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ
Ποδοσφαιριστές Σάντερλαντ ΑΦΚ
Ποδοσφαιριστές ΙΝΦ Κλαιρφοντέν
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Φούλαμ ΦΚ

Η Φούλαμ ΦΚ (αγγλικά: Fulham F.C.) είναι αγγλική  ποδοσφαιρική ομάδα και αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ. Ιδρύθηκε το 1879 στο Λονδίνο, στην περιοχή του Φούλαμ. Η Φούλαμ ΦΚ είναι η παλιότερη ποδοσφαιρική ομάδα του Λονδίνου.

Διακρίσεις 
Η Φούλαμ δεν έχει κερδίσει κανέναν τίτλο στην ιστορία της. Το 1975 έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, όμως ηττήθηκε από τη Γουέστ Χαμ με 2-0. Το 2002 διακρίθηκε στο Κύπελλο Ιντερτότο κερδίζοντας την ιταλική Μπολόνια και μαζί την συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ εκείνης της χρονιάς.
Η μεγαλύτερη επιτυχία της είναι η πρόκριση της στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ (πρώην Ουέφα Κάπ) το 2010 έχοντας αποκλεισει μεγάλα ονόματα όπως η Γιουβέντους ,το Αμβούργο αλλά και την κάτοχο του τροπαιου το 2009 ,Σαχτάρ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της Φούλαμ ΦΚ

Φουλαμ ΦΚ
Φουλαμ ΦΚ
Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1879

is:Fulham
Ντόχα

Η Ντόχα (αρ. الدوحة) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Κατάρ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 400.051 περίπου κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Η Ντόχα είναι η έδρα της κυβέρνησης του Κατάρ και του Εμίρη του.

Ιστορία 
Η πόλη της Ντόχα ιδρύθηκε με την ονομασία Αλ-Μπίντα το 1825. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή της χερσονήσου του Κατάρ και του Περσικού Κόλπου. Το όνομα Ντόχα προέρχεται από την αραβική λέξη «ad-dawha» που σημαίνει «το μεγάλο δέντρο». Σημείο αναφοράς είναι ένα σπουδαίο δέντρο που πρέπει να βρισκόταν στο χώρο, όπου αρχικά βρισκόταν το μικρό ψαροχώρι που εξελίχθηκε και έγινε η σημερινή πόλη της Ντόχα. Η πόλη έγινε πρωτεύουσα του βρετανικού προτεκτοράτου του Κατάρ το 1916, και όταν το έθνος απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1971, η Ντόχα παρέμεινε πρωτεύουσα του Κατάρ.

Δείτε επίσης 
 Εθνική Βιβλιοθήκη του Κατάρ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 H Ιστορία της Ντόχα
 Φωτογραφίες απο την Ντόχα

Πρωτεύουσες της Ασίας
Πόλεις του Κατάρ
Ισότοπα του υδραργύρου

Υπάρχουν επτά σταθερά ισότοπα του υδραργύρου (Hg) και αυτό με τη μεγαλύτερη συμμετοχή (29,86 %) στο φυσικό υδράργυρο είναι το 202Hg. Τα μακροβιότερα ραδιοϊσότοπα είναι το 194Hg με ημιζωή 444 χρόνια και το 203Hg με ημιζωή 46.612 μέρες. Τα περισσότερα από τα υπόλοιπα ραδιοϊσότοπα έχουν χρόνο ημιζωής μικρότερο της μιας μέρας. Τα περισσότερο μελετημένα είναι το 199Hg και το 201H

Σημειώσεις 
 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις.
 Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες.
 Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, h = ώρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s,  1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. 
 Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.

Υδράργυρος

υδραργυρος
Γουέιγοτ (δορυφόρος)

Ο Γουέιγοτ (αγγλικά: Weywot) είναι φυσικός δορυφόρος του 50000 Κουάοαρ. Ανακαλύφθηκε από μια ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον Μάικλ Μπράουν, στις 22 Φεβρουαρίου του 2007. Το όνομά του προέρχεται από τον Γουέιγοτ, ο οποίος ήταν ο θεός του ουρανού και γιος του Κουάοαρ στην μυθολογία των Τόνγκβα, φυλής ιθαγενών της περιοχής του Λος Άντζελες. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι (50000) Κουάοαρ I Γουέιγοτ.

Ο Γουέιγοτ έχει διάμετρο περίπου 74 χλμ. και περιστρέφεται γύρω από τον Κουάοαρ σε απόσταση 14.500 χιλιομέτρων σε 12 ημέρες.

Παραπομπές 

Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων
Ισότοπα του άνθρακα



Σημειώσεις 
 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις.
 Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες.
 Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, h = ώρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s,  1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. 
 Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.

Ισότοπα του άνθρακα
Άνθρακας
Πυρκαγιές στην Αττική το 2009

Η μεγάλη πυρκαγιά στην ανατολική Αττική που ξεκίνησε το βράδυ στις 21 Αυγούστου 2009, από την περιοχή του Γραμματικού, είχε διάρκεια τεσσάρων ημερών και έκαψε συνολικά 210.000 στρέμματα, κυρίως πευκοδάσους. Η πυρκαγιά επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη βορειοανατολική Αττική, από την περιοχή του Γραμματικού και του Μαραθώνα, μέχρι το Πικέρμι και την Παλλήνη, κατακαίγοντας στο ενδιάμεσο, τμήμα της Πεντέλης στην περιοχή του Διονύσου. Η πυρκαγιά αυτή είναι η μεγαλύτερη που έχει γνωρίσει ποτέ ο νομός Αττικής. Παράλληλα μία άλλη μεγάλη πυρκαγιά στην δυτική Αττική έκαψε μεγάλο μέρος των δυτικών πλαγιών του Κιθαιρώνα και έφτασε μέχρι το Πόρτο Γερμενό.

Το χρονικό της πυρκαγιάς

Η μεγάλη πυρκαγιά στην ανατολική Αττική ξεκίνησε το βράδυ της Παρασκευής 21 Αυγούστου από την περιοχή κοντά στο παραθαλάσσιο οικισμό Σέσι Γραμματικού. Πήρε γρήγορα μεγάλες διαστάσεις και το πρωί του Σαββάτου 22 Αυγούστου άρχισε πλέον να απειλεί τις περιοχές του Γραμματικού, του Βαρνάβα, του Μαραθώνα και της Λίμνης του Μαραθώνα (40 χλμ. από την Αθήνα). 

Ενισχυόμενη από τους δυνατούς ανέμους, κατευθύνθηκε νοτιότερα και έφτασε το βράδυ του Σαββάτου στα όρια του Αγίου Στεφάνου, της Άνοιξης, της Σταμάτας, της Ροδόπολης και του Διονύσου, ενώ από την Κυριακή 23 Αυγούστου η φωτιά πέρασε στην νότια πλευρά της Πεντέλης και έφτασε να καίει σπίτια στο Ντράφι, την Παλαιά Πεντέλη , την Ανθούσα, το Πικέρμι και την Παλλήνη. Χαρακτηριστικά εκκενώθηκαν περιοχές όπως ο Άγιος Στέφανος, η Πεντέλη, δύο νοσοκομεία και κατασκηνώσεις.

Το βράδυ του Σαββάτου τέθηκε σε ισχύ ο μηχανισμός πολιτικής προστασίας της Ε.Ε. μετά από σχετική απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ιταλία, Γαλλία, Κύπρος, Αυστρία και Βουλγαρία υποσχέθηκαν συνδρομή με αεροσκάφη, ελικόπτερα, προσωπικό και λοιπά τεχνικά μέσα. Με την συνδρομή των επιπλέον δυνάμεων, η πυρκαγιά τέθηκε υπό έλεγχο μέχρι τη Δευτέρα 24 Αυγούστου. Η πυρκαγιά κατέκαψε συνολικά 210.000 στρέμματα, κυρίως πευκοδάσους, και ήταν μία από τις καταστροφικότερες που έχουν σημειωθεί στην Αττική.

Η πυρκαγιά στη δυτική Αττική
Η πυρκαγιά στη Δυτική Αττική ξεκίνησε από την περιοχή των Λεύκτρων του δήμου Πλαταιών, παράλληλα με την μεγάλη πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική. Οι δυνατοί άνεμοι την κατεύθυναν νοτιοανατολικά και έφτασε να καίει τις ανατολικές πλαγιές του Κιθαιρώνα, πάνω από τους παραθαλάσσιους οικισμούς Άγιος Βασίλειος και Πόρτο Γερμενό. Η πυρκαγιά αυτή αντιμετωπίστηκε οριστικά μία μέρα μετά την κατάσβεση της πυρκαγιάς στην ανατολική Αττική και αφού είχε κάψει 35.000 στρέμματα, κυρίως πευκοδάσους.

Δείτε επίσης
 Δασικές πυρκαγιές στην Ελλάδα το 2007

 Πυρκαγιές στην Αττική το 2018

 Δασικές πυρκαγιές στην Ελλάδα το 2021

Παραπομπές
 Τα Νέα, για τρίτη μέρα φλέγεται η Αττική 
 η Ναυτεμπορική, η μεγάλη πυρκαγιά της Αττικής
 Ελευθεροτυπία, η μεγάλη πυρκαγιά της Αττικής
 ΒΒC news, Οι πυρκαγιές της Αττικής
 CNN news, Οι πυρκαγιές της Αττικής
 Δορυφορικές φωτογραφίες από τις πυρκαγιές, ESA
 In.gr Η πυρκαγιά στο Πόρτο Γερμενό

Πυρκαγιές στην Ελλάδα
2009
Ιστορία της Αττικής
Διονυσοβούνι

Το Διονυσοβούνι είναι μικρό βουνό της Αττικής που βρίσκεται βόρεια της Πεντέλης με την οποία συνδέεται. Έχει υψόμετρο 651 μέτρα. Βρίσκεται ανάμεσα στους οικισμούς Διόνυσος, Ροδόπολη και Σταμάτα. Το Διονυσοβούνι καλυπτόταν από πυκνό πευκοδάσος μέχρι την καταστροφική πυρκαγιά του 2009, που έκαψε σχεδόν ολοσχερώς το βουνό. Πιο παλιά, την εποχή της Αρχαίας Αθήνας, το βουνό είχε πυκνό δάσος από βελανιδιές, καθώς και καρυδιές, το οποίο αντικαταστάθηκε σιγά-σιγά από την χαλέπιο πεύκη. 

Στην νότια πλαγιά του βουνού βρίσκονται τα λατομεία Διονύσου.

Βλάστηση
Πιο παλιά, την εποχή της Αρχαίας Αθήνας, το βουνό είχε πυκνό δάσος από βελανιδιές, καθώς και καρυδιές, το οποίο αντικαταστάθηκε σιγά-σιγά από την χαλέπιο πεύκη από την υπερβολική υλοτομία για ναυπήγηση των αθηναϊκών πλοίων. Ακόμα φυτρώνουν κουτσουπιές, πουρνάρια και κουμαριές. Το Διονυσοβούνι καλυπτόταν από πυκνό πευκοδάσος μέχρι την καταστροφική πυρκαγιά του 2009, που έκαψε σχεδόν ολοσχερώς το βουνό. Η φωτιά του 2009 έκαψε τα μικρά πεύκα που είχαν φυτρώσει στο βουνό μετά τις φωτιές το 1996 και το 1998 με αποτέλεσμα να μην είναι πλέον δυνατή η φυσική αναδάσωση. Στο βουνό δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία αναδάσωση. Έχει προταθεί η αναδάσωση να γίνει με βελανιδιές, το κυρίαρχο είδος που ευδοκιμούσε από παλιά στο βουνό και το όποιο είναι πιο ανθεκτικό στη φωτιά.

Στο βουνό δεν παρατηρούνται πολλές πηγές παρά μόνο στο βόρειο κομμάτι του βουνού (στην πλευρά της Ροδόπολης). Πιο παλιά υπήρχε μια μεγάλη λίμνη στην νοτιοανατολική πλευρά του βουνού, η οποία σήμερα είναι κατεστραμμένη από το λατομείο.

Σημασία
Το νέο νεκροταφείο Ροδοπόλεως βρίσκεται στο βουνό και πίσω του παρατηρείται μια πεδιάδα με λεύκες με μια λίμνη κατά τους χειμερινούς μήνες.

Στο βουνό λειτουργούν λατομεία μαρμάρου, καθώς το μάρμαρο στο βουνό έχει την ίδια σύσταση και υφή με το πεντελικό μάρμαρο. Τα λατομεία Διονύσου έχουν κατέστρεψει ολοσχερώς την νοτιοανατολική πλευρά του Διονυσοβουνίου, προκαλώντας ηχορρύπανση, εκπομπή αερίων και σκόνη από την κοπή των μαρμάρων.

Στα λατομεία τις 12 Ιουνίου 2015 έλαβε χώρα αγώνας του παγκόσμιου πρωταθλήματος ελεύθερου μότοκρος Red Bull X-Fighters.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Το Διονυσοβούνι στον χάρτη

βουνά της Αττικής
Μέγας Αλέξανδρος Κατερίνης

Ο Μέγας Αλέξανδρος Κατερίνης ήταν μία από τις αρχαιότερες ποδοσφαιρικές ομάδες της Κατερίνης και είναι ο πρόγονος του Πιερικού. Ιδρύθηκε το 1927 και είχε χρώματα μπλε και κίτρινο. 

Στο Δ/Σ του Μ. Αλεξάνδρου ήταν οι Κοϊδάκης, Πετρίδης, Ατματζίδης, Τσινόπουλος κ.α. Οι διοικούντες και παράγοντες του Μ. Αλεξάνδρου ήταν σε όλες της κοινωνικές εκδηλώσεις της Κατερίνης και ήταν στο πλείστον τους Καταστηματάρχες, Συμβολαιογράφοι, Δικηγόροι, και κρατικοί υπάλληλοι. Ο Μ. Αλέξανδρος εκείνη την εποχή ήταν ομάδα που εξέφραζε τους αστούς της Κατερίνης σε αντίθεση με την έτερη μεγάλη ομάδα της Κατερίνης και μεγάλο του αντίπαλο, τον Όλυμπο, που εξέφραζε τις λαϊκότερες μάζες, την εργατιά.  Έδρα της ομάδας ήταν το γήπεδο του πάρκου και έκοβε 500 εισιτήρια κάνοντας περισσότερες εισπράξεις από τον Όλυμπο που είχε 3000 φιλάθλους στο γήπεδο. Αξιοσημείωτοι παίκτες του Μ. Αλέξανδρου ήταν μεταξύ άλλων ο Βαγγέλης Καραφουλίδης που αγωνίστηκε επίσης σε ΠΑΟΚ, Ολυμπιακό και Πιερικό μετά τη συγχώνευση, καθώς και οι Καζαντζίδης, Ζακαπίδας, Πεντζίδης, Κοσμάς, Ταξίδης, Μητσάκος, Πόδας, Χοχκλακάς, Πατσιάδης και Κ. Κοσμάς, μερικοί εκ των οποίων μεταπήδησαν στον Πιερικό μετά την συγχώνευση.

Στις 22 Μαρτίου του 1959 έκανε την έκπληξη αποκλείοντας τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης από το Κύπελλο Ελλάδας του 1958-59, του οποίου επικράτησε με 3-1 στην Κατερίνη με τέρματα των Καραφουλίδη, Αμανατίδη και Μπίκα. Συμμετείχε στο πρώτο πρωτάθλημα, σε μορφή εθνικής κατηγορίας, του  1959-60. Κατέλαβε την προτελευταία θέση (15η) και υποβιβάστηκε. Σημείωσε 4 νίκες (ξεχωρίζουν οι νίκες με 1-0 επί του ΠΑΟΚ στην Κατερίνη και του Ηρακλή στη Θεσσαλονίκη), 9 ισοπαλίες (πιο σημαντικές αυτές με 0-0 με τον Παναθηναϊκό στην Κατερίνη και με την ΑΕΚ στην Αθήνα) και 17 ήττες. Τα τέρματά του ήταν 27-60.

Την επόμενη χρονιά (1960-61) ο Μέγας Αλέξανδρος συμμετείχε στο πρωτάθλημα της  Β' Εθνικής στον Κεντρικό Όμιλο, καταλαμβάνοντας την 3η θέση. 

Το 1961 ο Μέγας Αλέξανδρος Κατερίνης συγχωνεύτηκε με τον Όλυμπο Κατερίνης (που επίσης αγωνιζόταν στην Β' Εθνική) και δημιούργησαν τον  Πιερικό.

Η τελευταία Γενική Συνέλευση του Α.Γ.Σ. Μέγας Αλέξανδρος πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιουλίου 1961 όπου αποφασίστηκε η μετονομασία του συλλόγου σε "Πιερικός", τροποποιωντας τα άρθρα του καταστατικού του.

Παραπομπές

Αθλητικοί σύλλογοι Πιερίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1927
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας‎
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1927
Λαμιακός

Ο Λαμιακός ιδρύθηκε το 1962 από τη συγχώνευση του  Ολυμπιακού Λαμίας και του Παμφθιωτικού. 
Την περίοδο 1963-64 η ομάδα αγωνίστηκε στον 3ο όμιλο της Β΄ Εθνικής και κατέλαβε την 10η θέση.

Στις 27 Μαΐου 1964 με πρωτοβουλία του τότε δημάρχου της Λαμίας και των ποδοσφαιρικών παραγόντων του νομού πραγματοποιήθηκε γενική συνέλευση με σκοπό τη συγχώνευση του Λαμιακού και της Παλλαμιακής (που θα αγωνιζόταν την επόμενη περίοδο κι αυτή στη Β' Εθνική) η οποία δεν είχε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, αφού κατέληξε στην δημιουργία δύο νέων συλλόγων του Α.Σ. Λαμία και του Α.Σ. Θερμοπυλών. Τελικά όμως, μετά από μία εβδομάδα, την 1η Ιουνίου του 1964 ο Α.Σ. Θερμοπυλών συγχωνεύτηκε με τον Α.Σ. Λαμία.

Αθλητικοί σύλλογοι Φθιώτιδας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1962
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Παλλαμιακή Ένωση

Η Παλλαμιακή Ένωση , συχνά αναφερόμενη απλά ως «Παλλαμιακή», ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε τις 14 Μαρτίου του 1928  και είχε χρώματα το κίτρινο και το μαύρο.

Την περίοδο  1959-60 αγωνίστηκε στη Β' Εθνική στον Κεντρικό όμιλο και κατέλαβε την 6η θέση. Την επόμενη χρονιά (1960-61) κατετάγη 4η. Με την λήξη του πρωταθλήματος της περιόδου 1961-62 σε γενική συνέλευση που πραγματοποίησαν τα μέλη του Ολυμπιακού Λαμίας (17 Ιουνίου 1962) αποφάσισαν να προτείνουν στην Παλλαμιακή την συγχώνευσή τους σε ένα καινούργιο σύλλογο με καινούργιο όνομα. Παρόλο που η απάντηση της Παλλαμιακής ήταν καταφατική, η πρότασή να ονομαστεί και η καινούργια ομάδα Παλλαμιακή δεν έγινε δεκτή και έτσι έγινε η συγχώνευση. 

Την περίοδο 1962-63 η Παλλαμιακή τερμάτισε 10η στον 4ο όμιλο της Β' Εθνικής.

Στις 27 Μαΐου 1964 με πρωτοβουλία του τότε δημάρχου της Λαμίας και των ποδοσφαιρικών παραγόντων του νομού πραγματοποιείται γενική συνέλευση με σκοπό τη συνένωση της Παλλαμιακής και του Λαμιακού (προέκυψε από συγχώνευση του Ολυμπιακού Λαμίας και του  Παμφθιωτικού), η οποία δεν είχε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, αφού κατέληξε στην δημιουργία δύο νέων συλλόγων του Α.Σ. Λαμία και του Α.Σ. Θερμοπυλών. Πάντως, η ζωή του δεύτερου δεν ήταν και πολύ μεγάλη, καθώς δεν κράτησε παραπάνω από μία εβδομάδα και την 1η Ιουνίου του 1964 συγχωνεύτηκε με τον Α.Σ. Λαμία.

Α.Σ. Παλλαμιακή 
Σύλλογος με την ονομασία «Α.Σ. Παλλαμιακή» εμφανίζεται και από τη δεκαετία του 1970 αγωνιζόμενη στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Φθιώτιδας αλλά και σε Δ΄ και Γ΄ Εθνική.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αθλητικοί σύλλογοι Φθιώτιδας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928
Ερμενγάρδη του Τουρ

Η Ερμενγάρδη του Τουρ (απεβ. 20 Μαρτίου 851) από τον Οίκο των Έτιχονεν ήταν κόρη του κόμη του Τουρ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Φράγκων.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ούγου κόμη του Τουρ με καταγωγή από τους Μεροβίγγειους βασιλείς. 

Ο ιστορικός Σεντούλιους αναφέρει, ότι «η φωνή της ήταν καθαρή σαν τον χρυσό και άπεφθη όπως η νότα του σαντουριού. Το δέρμα της ήταν σαν ρόδα να έχουν αναμειχθεί με τριαντάφυλλα. Τα ξανθά μαλλιά της περικύκλωναν το κεφάλι της όπως ο χρυσόλιθος. Τα μάτια της ήταν ζωηρά, ο λαιμός της λευκός όπως το γάλα, τα κρίνα, το φίλντισι. Τα χαριτωμένα χέρια της ήταν όπως το χιόνι».

Το 849 η Ερμενγάρδη έκανε δωρεά στο αββαείο του Έρσταϊν στο Έλσας. Δύο έτη μετά απεβίωσε και τάφηκε σε αυτό.

Οικογένεια
Τον Οκτώβριο του 821 έγινε σύζυγος του Λοθαρίου Α΄ τωνΚαρολιδών βασιλιά των Φράγκων. Είχε τέκνα:
 Λουδοβίκος Β΄ π.825-875, βασιλιάς της Λομβαρδίας.
 Χέλετρουντ/Χίλτρουντ (π.826–μετά το 865/6, παντρεύτηκε τον κόμη Μπέρενγκαρ.
 Μπέρτα π.830-ίσως το 877, ηγουμένη του αββείου του Αβερναί.
 Ιρμγκάρδη π.828–849, παντρεύτηκε τον Γκίλμπερτ κόμη του Μάασγκαου.
 Γκίζλα π.830–860, ηγουμένη στο αββαείο του σαν Σαλβατόρε στη Μπρέσια.
 Λοθάριος Β΄ π.835-869, βασιλιάς της Λοθαριγγίας.
 Ρότρουντ γενν. 835/40, παντρεύτηκε τον Λάμπερτ μάργραβο της Βρετάνης, κόμη της Νάντης.
 Κάρολος 845-863, βασιλιάς της Προβηγκίας.

Παραπομπές 

Φράγκοι ευγενείς
Αυτοκράτειρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Βασίλισσες της Λομβαρδίας
Μονάρχες της Βουργουνδίας
Δυναστεία των Καρολιδών
Βασίλισσες της Ιταλίας
Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων
Βασίλισσες της Γερμανίας
Ναύκρατις

Η Ναύκρατις ήταν αρχαία πόλη και λιμάνι της Αιγύπτου στην Μεσόγειο στον Βολβίτιον βραχίονα του Νείλου, 75 χλμ., ΝΑ της Αλεξάνδρειας. Η πόλη ιδρύθηκε στα μέσα του  7ου αι. π.Χ. από  Μιλήσιους μισθοφόρους, τους οποίους εγκατέλειψε στην περιοχή ο φαραώ Ψαμμήτιχος Α΄. Σύμφωνα όμως με τον Ηρόδοτο στην ίδρυση της πόλης περί το 550 π.Χ. εκτός από τους Μιλησίους συμμετείχαν και άλλες ιωνικές πόλεις όπως η (Χίος, η Φώκαια, η Ρόδος, η Κνίδος, η Αλικαρνασσός) κ.α.

Ακμή της πόλης

Ήταν φημισμένη για τα προϊόντα κεραμικής και ανθοκομικής τέχνης. Την εποχή του Φαραώ Άμαση η Ναύκρατις ήταν ο μόνος επιτρεπτός εμπορικός κόμβος εισαγωγής προϊόντων με προέλευση από την Ελλάδα. Την εποχή των Πτολεμαίων είχε πλήρη δικαιώματα πόλης, και αργότερα, στους μεταχριστιανικούς αιώνες ήταν κατοικημένη και διατηρούσε χριστιανό δεσπότη.

Σύμφωνα με τον Αθήναιο η ζωή στην Ναυκράτιδα είχε όλες τις ανέσεις της και οι κάτοικοί της λάτρευαν την θεά Αφροδίτη. Αρχαιολογικές ανασκαφές που διενεργήθηκαν το 1884/85 από τον αρχαιολόγο Φλίντερς Πέτρι κοντά στο Nebireh στην διώρυγα του Abu-Dibab, 75 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Αλεξάνδρειας έφεραν στο φως πολλούς αρχαίους ναούς του Απόλλωνα, του Δία, της Αθηνάς, του Άμωνα, μια παλαίστρα, ένα κάστρο και μια βιοτεχνία για φυλαχτάρια. Σήμερα ο αρχαιολογικός τόπος σκεπάζεται από τα νερά μιας λίμνης.

Ναυκρατικά αγγεία
Τα ιδιόρρυθμα αγγεία, τα οποία ονομάστηκαν από τους αρχαιολόγους ναυκρατικά, έφεραν τα στοιχεία της ανατολίζουσας τέχνης τους, θυμίζουν κάπως τα ροδιακά και έχουν ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τη λευκή λεία επιφάνεια, πάνω στην οποία σχεδίαζαν ερυθροκίτρινα ή κοκκινωπά ζώα, με έντονες λεπτομερειακές γραμμές.

Παρακμή της πόλης
Στη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου η πόλη παρήκμασε, γι΄αυτό και οι ανασκαφές δεν αποκάλυψαν κάποιο εύρημα το οποίο να χρονολογείται μετά τον 2ο αι. μ.Χ.. Αναδείχτηκαν ωστόσο, τα ερείπια διαφόρων ιερών, πολλές επιγραφές και αγγεία των περιοχών με τις οποίες η Ναύκρατις διατηρούσε εμπορικές σχέσεις.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Flinders Petrie: Naukratis. Ares Publications, Chicago, Ill. 1992 (Digitale Vollversion)
 1992, ISBN 0-89005-508-4 (Επανέκδοση στο Λονδίνο 1886)
 1992, ISBN 0-89005-509-2 (Επανέκδοση στο Λονδίνο 1888)

Αποικίες της Μιλήτου
Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Άρπαλος του Μαχάτα

Ο Άρπαλος, γιος του Μαχάτα, ήταν αριστοκράτης από την Μακεδονία και παιδικός φίλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Επειδή έπασχε από αναπηρία, και ήταν συνεπώς ακατάλληλος για τα πολεμικά, ορίστηκε από τον Αλέξανδρο θησαυροφύλακάς του. 

Ήταν η χειρότερη επιλογή που μπορούσε να γίνει  γιατί ο Άρπαλος ήταν έκδοτος στις ηδονές, συντηρούσε πλήθος ερωμένες και διασπάθιζε το χρήμα του Αλέξανδρου ενώ αυτός πολεμούσε στην Ασία. Τελικά ο Άρπαλος δραπέτευσε συναποκομίζοντας πέντε χιλιάδες τάλαντα του ταμείου, και έχοντας μαζί του έξι χιλιάδες μισθοφόρους τους οποίους άφησε στο Ταίναρο, έφτασε το 324 π.Χ. στην Αθήνα ζητώντας άσυλο. Ο Αντίπατρος ζήτησε την έκδοσή του αλλά ο Άρπαλος δωροδόκησε τους πάντες και την απέφυγε. Φυλακίστηκε πάντως από τους Αθηναίους και τα χρήματα -τα περίφημα Αρπάλεια χρήματα- κατασχέθηκαν. Βρέθηκαν όμως να είναι 350 τάλαντα αντί των 700 που είχε δηλώσει ότι έφερε και το σκάνδαλο ήταν μέγα. Η οργή του δήμου στράφηκε κατά του Δημοσθένη που είχε εισηγηθεί την φυλάκιση του Άρπαλου και ο οποίος θεωρήθηκε ένας από τους υπευθύνους  του ελλείμματος. Ο Πλούταρχος επί πλέον θεωρεί βέβαιο ότι ο Δημοσθένης δωροδοκήθηκε με είκοσι τάλαντα από τον Άρπαλο, ο οποίος «ήταν φοβερός στην διάγνωση της απληστίας των ανθρώπων από την έκφρασή τους όταν αντίκρυζαν το χρυσάφι». Εν πάση περιπτώσει, ο ρήτορας καταδικάστηκε σε πρόστιμο πενήντα ταλάντων, φυλακίστηκε μέχρι να πληρώσει και γρήγορα δραπέτευσε στην Αίγινα. 

Ο Άρπαλος απελάθηκε βιαστικά από την Αθήνα, γιατί οι ρήτορες που δωροδοκήθηκαν φοβούνταν αποκαλύψεις. Πήγε στο Ταίναρο, στους μισθοφόρους του, κι από εκεί έπλευσε στην Κρήτη, όπου δολοφονήθηκε από τον Θίβρωνα, έναν από τους φίλους του.

Πηγές 
 Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι Δημοσθένης'' 25-26 
 
 Υπερείδης Κατά Δημοσθένους υπέρ των Αρπαλείων 1

 Διόδωρος Σικελιώτης, Βιβλιοθήκη Ιστορική, βιβλίο ΙΖ΄, 107
 

Αρχαίοι Μακεδόνες
Αυλικοί του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Ισότοπα του αργύρου

Ο φυσικός άργυρος (Ag) αποτελείται από 2 σταθερά ισότοπα, τον 107Ag (συμμετοχή 51.839 %) και τον 109Ag. Διαπιστώθηκε η ύπαρξη 28 ραδιοϊσοτόπων με τα πιό σταθερά : 105Ag (ημιζωή 41.29 μέρες), 111Ag (ημιζωή 7.45 μέρες), 112Ag (ημιζωή 3.13 ώρες).
Όλα τα υπόλοιπα ραδιοϊσότοπα έχουν ημιζωές μικρότερες της μιας ώρας και τα περισσότερα έχουν λιγότερο των τριών λεπτών.
Οι ατομικές μάζες των ισοτόπων του Ag κυμαίνονται από 93.943 u (94Ag) έως 123.929 u (124Ag). Τα ραδιοϊσότοπα που βρίσκονται πάνω από το σταθερό 107Ag, διασπώνται με αρπαγή ηλεκτρονίου δίνοντας ισότοπα του παλλαδίου, και αυτά που βρίσκονται κάτω από το 107Ag διασπώνται με β-διάσπαση δίνοντας ισότοπα του καδμίου.

Σημειώσεις 
 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις.
 Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες.
 Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s,  1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. 
 Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.

αργυρος

Άργυρος
Μεσελέροι Λασιθίου

Οι Μεσελέροι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπτρας, στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται 10 χλμ βόρεια της Ιεράπετρας, και σε υψόμετρο 360 μέτρα.

Ιστορία 
Το χωριό πήρε το όνομά του από τους αρχαίους οικισμούς Ώλερο και Ωλερία, αφού βρίσκεται στο μέσον τους. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραγκίσκο Μπαρότσι το 1577 ως Messolerus, και από τον Καστροφύλακα το 1583, με 155 κατοίκους. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναγράφεται ως Meseleruz και στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Meseleri, με 40 χριστιανικές οικογένειες. Το 1881 είχε 174 κατοίκους. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Κοινότητα Μεσελέρων 

Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Μεσελέρων έχει 135 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Σκουλούδη.

Κοινοτάρχες Μεσελέρων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μεσελέρων.

Σημεία ενδιαφέροντος 
Στην ευρύτερη περιοχή σώζονται κάποια αρχαία κτίσματα. Αξιοθέατο του χωριού αποτελεί η Ιερά Μονή Παναγίας Βρυωμένης, η οποία συγκεντρώνει αρκετούς επισκέπτες κατά την Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου. Το υπέρθυρο φέρει τη χρονολογία 1577.

Το φυσικό περιβάλλον του χωριού υπέστη σοβαρό πλήγμα κατά την πυρκαγιά της 17ης Αυγούστου 1994, η οποία κατέστρεψε μεγάλο μέρος από το πευκοδάσος που το περιβάλλει. Μετά την πυρκαγιά, και με τη συμμετοχή του Φιλοδασικού Συλλόγου Μεσελέρων, έχουν γίνει προσπάθειες αναδάσωσης, έτσι ώστε το δάσος να επανακτήσει, όσο αυτό είναι δυνατό, την αρχική εικόνα του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Ιεράπετρας για τους Μεσελέρους
Ιστορικό Λεύκωμα: «Η Ιστορική Μονή Βρυωμένης Μεσελέρων Ιεράπετρας» – Εμμανουήλ Φαρσάρης, έκδοση «Η Ώλερος» – Εξωραϊστικός και Μορφωτικός Σύλλογος Μεσελεριανών, 2007

   Μεσελέροι

Χωριά του νομού Λασιθίου
Κυανιούχος άργυρος

Ο κυανιούχος άργυρος είναι ιοντική χημική ένωση με τύπο AgCN. Είναι λευκή κρυσταλλική ουσία αδιάλυτη στο νερό (έχει σταθερά γινομένου διαλυτότητας Ksp = 5.97×10-17) .

Παρασκευές
Ο κυανιούχος άργυρος παρασκευάζεται με επίδραση κυανιούχου καλίου (KCN) σε διάλυμα νιτρικού αργύρου (AgNO3). Καταβυθίζεται λευκό ίζημα (↘) AgCN :
 KCN + AgNO3 → KNO3 + AgCN ↓

Χρήσεις
Ο κυανιούχος άργυρος εμφανίζεται και χρησιμοποιείται κυρίως ως ενδιάμεσο προϊόν (συνήθως με τη μορφή συμπλόκου) στην παραγωγή αργύρου με τη μέθοδο της κυανίωσης και στις επαργυρώσεις.

Παραγωγή αργύρου 
Ο άργυρος σε μικρά ποσοστά λαμβάνεται από τα ορυκτά του όταν αυτά κατεργαστούν με κυανιούχα άλατα. Έτσι παράγεται σύμπλοκο με το ανιόν [Ag(CN)2]–:
 Ag2S + 4KCN → 2K[Ag(CN)2] + K2S
 AgCl + 2KCN → K[Ag(CN)2] + KCl
Από τα σύμπλοκα άλατα που παράγονται αποχωρίζεται ο άργυρος (Ag) με κατεργασία με αιώρημα ψευδαργύρου:
 2K[Ag(CN)2] + Zn → K2[Zn(CN)4] + 2Αg ↓

Επαργύρωση 
Το διάλυμα του συμπλόκου K[Ag(CN)2] που προκύπτει από την επίδραση περίσσειας KCN σε διάλυμα AgNO3, χρησιμοποιείται στην επαργύρωση διαφόρων αντικειμένων. Στην ηλεκτρολυτική συσκευή τοποθετείται το διάλυμα και σαν ηλεκτρόδια χρησιμοποιούνται το αντικείμενο που πρόκειται να επαργυρωθεί (κάθοδος) και μια πλάκα από καθαρό άργυρο (άνοδος). Το σύμπλοκο στο διάλυμα είναι με μορφή ιόντων: K[Ag(CN)2] → K+ + [Ag(CN)2]–. Στο διάλυμα επίσης υπάρχουν ελάχιστα ιόντα Η+ και ΟΗ– από την αυτοδιάσταση του νερού αλλά και πολύ μικρός αριθμός ιόντων Ag+ και CN– από τη διάσταση: [Ag(CN)2]– ⇄ Ag+ + 2CN–.

Η διαφορά δυναμικού που εφαρμόζεται έχει τέτοια τιμή ώστε να μην εναποθέτονται στο αντικείμενο προς επαργύρωση ούτε τα ιόντα Κ+ ούτε τα ιόντα Η+ του διαλύματος. Τα μόνα κατιόντα που απομένουν είναι τα Ag+ τα οποία πορεύονται προς την κάθοδο επικαλύπτοντας το αντικείμενο. Τα ιόντα CN– πορεύονται προς την άνοδο όπου ενώνονται με τον άργυρο (Ag) σχηματίζοντας [Ag(CN)2]– το οποίο επειδή είναι ευδιάλυτο, μεταφέρεται στο διάλυμα με αποτέλεσμα η σύσταση του διαλύματος να παραμένει σταθερή, ενώ ο άργυρος μεταφέρεται από την άνοδο στην κάθοδο.

Σημειώσεις

Βιβλιογραφία
Μανουσάκης Γ.Ε. "Γενική και Ανόργανη Χημεία", Τόμοι 1ος και 2ος, Θεσσαλονίκη 1981.
Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Στοιχεία Ανόργανης Χημείας", Έκδοση 14η, Αθήνα 1984.
Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Χημικές Αντιδράσεις",  Αθήνα 1976.

Ανόργανες ενώσεις
Άλατα
Άργυρος
Βασίλης Κουτσιανικούλης

Ο Βασίλης Κουτσιανικούλης (Λάρισα, 9 Αυγούστου 1988), είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για την Αναγέννηση Καρδίτσας.

Συλλογική καριέρα 
Ξεκίνησε την καριέρα του στην ερασιτεχνική ομάδα του Ηρακλή Χάλκης, όπου τον είδε ο προπονητής Νίκος Νιόπλιας, ο οποίος τον κάλεσε στην εθνική Νέων και παράλληλα τον πρότεινε ως μεταγραφή στον ΟΦΗ, όμως ο τότε προπονητής του συλλόγου Γερμανός Ράινερ Μάουρερ τον απέρριψε.

Το 2007 τον απέκτησε ο Εργοτέλης. Νωρίτερα είχε απορριφθεί από τον Ολυμπιακό από τον τότε γενικό διευθυντή του, Ίλια Ίβιτς. Στον Εργοτέλη αγωνίστηκε για δύο ποδοσφαιρικές περιόδους (2007-08 και 2008-09) κάνοντας πολύ καλές εμφανίσεις.

Το καλοκαίρι του 2009 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ, αντί του ποσού των 1,2 εκατομμυρίων ευρώ. Υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο και πήρε τη φανέλα με το νούμερο 19. Τελικά, έμεινε στην Τούμπα για δύο χρόνια.

Το 2011 επέστρεψε στον Εργοτέλη, λόγω του λίγου χρόνου συμμετοχής που είχε στον ΠΑΟΚ. 

Το καλοκαίρι του 2012, έμεινε ελεύθερος από τον Εργοτέλη και στις 20 Αυγούστου υπέγραψε τριετές συμβόλαιο στην άλλη ομάδα του Ηρακλείου, τον ΟΦΗ. Στις 18 Ιανουαρίου 2015 ανακοινώθηκε η αποχώρηση του από τον σύλλογο του Ηρακλείου, λόγω χρεών.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 2015 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ομάδα της γενέτειράς του, την ΑΕΛ. Στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2015-16 πανηγύρισε την άνοδο της ομάδας του στη Σούπερ Λίγκα. Αποχώρησε το 2017, έναν χρόνο πριν ολοκληρώσει το συμβόλαιό του, έχοντας συμπληρώσει 31 συμμετοχές και 1 τέρμα στο πρωτάθλημα.

Τον Σεπτέμβριο του 2017 επέστρεψε στον ΟΦΗ έπειτα από δύο χρόνια απουσίας.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2019 υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα του Ολυμπιακού Βόλου. 

Το καλοκαίρι του 2020 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας 2 ετών με την Δόξα Δράμας. Τελικά, αποχώρησε το καλοκαίρι του 2021.

Τον Αύγουστο του 2021, αποκτήθηκε από την Αναγέννηση Καρδίτσας.

Διεθνής καριέρα
Ο Βασίλης Κουτσιανικούλης αγωνίστηκε στην εθνική Νέων με την οποία έφτασε ως τον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 2007 (ήττα 1-0 από την Ισπανία), ενώ έχει και συμμετοχές στην εθνική Ελπίδων. Επίσης το 2008 κλήθηκε από τον Ότο Ρεχάγκελ και στην εθνική Ανδρών, χωρί να αγωνιστεί.

Προσωπική ζωή 
Στις 10 Ιουνίου 2017 παντρεύτηκε την σύντροφο του, Μαραντίνα Στεργιούλη. Μαζί απέκτησαν έναν γιο.

Παραπομπές

Πηγές 

 Ο Κουτσιανικούλης στο soccerway
 gazzetta.gr: New kid on the block
 redplanet.gr: Βασίλης Κουτσιανικούλης: Το Νο 19
 Ιστοσελίδα ΕΡΤ: Υπέγραψε στον ΠΑΟΚ ο Κουτσιανικούλης
 contra.gr: Υπέγραψε και παρουσιάστηκε ο Κουτσιανικούλης
 goal.com: Στην Εθνική ο Κουτσιανικούλης

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Τα Χριστούγεννα του Ηρακλή Πουαρό

Το Εφιαλτικά Χριστούγεννα - (Hercule Poirot’s Christmas), είναι αστυνομικό μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι και πρωτοεκδόθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο από την Λέσχη Αστυνομικών Βιβλίων Κόλλινς στις 19 Δεκεμβρίου 1938 (αν και η πρώτη έκδοση έχει κατοχυρωμένα πνευματικά δικαιώματα το 1939). Κυκλοφόρησε με τιμή επτά σελίνια και έξι πέννες(7/6).

Δημοσιεύτηκε στις ΗΠΑ από τους Ντοντ, Μηντ και Σια το Φεβρουάριο του 1939 υπό τον τίτλο "Murder for Christmas".. Η έκδοση αυτή είχε λιανική τιμή 2 δολλαρίων. Μια χαρτόδετη έκδοση στις ΗΠΑ από τις εκδόσεις Έιβον το 1947 άλλαξε τον τίτλο σε "A Holiday for Murder". Πρωταγωνιστικός χαρακτήρας είναι ο Βέλγος ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό.

Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Λυχνάρι», με αρ.55 στη σειρά «βιβλίων περιπτέρου» με τίτλο «Βιβλιοθήκη Αστυνομικής Φιλολογίας» (η β' έκδοση είναι του 1970), σε μετάφραση Ε. Γονατόπουλου.

Πλοκή
Όταν ο πολυεκατομμυριούχος Σάιμον Λη απρόοπτα προσκαλεί την οικογένεια του στο σπίτι του για τα Χριστούγεννα, η χειρονομία φαίνεται ύποπτη σε πολλούς από τους προσκεκλημένους. Ο Σάιμον δεν είναι επιρρεπής στον οικογενειακό συναισθηματισμό και κάποιοι στην οικογένεια δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις ο ένας με τον άλλο. Για να χειροτερέψει τα πράγματα, έχει προσκαλέσει το μαύρο πρόβατο της οικογένειας, τον Χάρρυ, και την εγγονή του, Πιλάρ, τους οποίους δεν έχει ξανασυναντήσει κανένας από τους υπόλοιπους προσκεκλημένους. Ο Σάιμον σκοπεύει να παίξει ένα θανάσιμο και σαδιστικό παιχνίδι με την οικογένεια του. Ένας απρόβλεπτος καλεσμένος - ο Στήβεν Φαρρ, γιος του πρώην συνεταίρου του Σάιμον στα αδαμαντωρυχεία, ισχυρίζεται ότι το σπίτι είναι γεμάτο πιθανούς υπόπτους, όταν το παιχνίδι γίνεται θανάσιμο.

Χαρακτήρες 
 Ηρακλής Πουαρό, ο Βέλγος ντετέκτιβ
 Συνταγματάρχης Τζόνσον, Διοικητής της Αστυνομίας
 Επιθεωρητής Σάγκντεν, ο ερευνητής αστυνομικός
 Σάιμον Λη, ένας ηλικιωμένος εκατομμυριούχος
 Άλφρεντ Λη, γιος του Σάιμον
 Λύντια Λη, σύζυγος του Άλφρεντ
 Τζωρτζ Λη, γιος του Σάιμον
 Μάντελιν Λη, σύζυγος του Τζωρτζ
 Ντέιβιντ Λη, γιος του Σάιμον
 Χίλντα Λη, σύζυγος του Ντέιβιντ
 Χάρρυ Λη, γιος του Σάιμον
 Πιλάρ Εστραβάδος, μοναδική εγγονή του Σάιμον
 Στήβεν Φαρρ, Γιος του πρώην επιχειρηματικού συνεταίρου του Σάιμον
 Χόρμπαρυ, θαλαμηπόλος του Σάιμον
 Τρεσσίλιαν, ο μπάτλερ
 Ουόλτερ, ο υπηρέτης

Σημειώσεις, Αναφορές

Μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι
Μυθιστορήματα του 1938
Λοθάριος Β΄ της Ιταλίας

Ο Λοθάριος Β΄ της Ιταλίας (Lotario II d'Italia, 925 – 22 Νοεμβρίου 950) βασιλιάς της Ιταλίας (948 – 950)  μέλος του Οίκου των Μποζονιδών ήταν γιος και διάδοχος του Ούγου της Προβηγκίας και της Άλδας.

Βιογραφία
Νυμφεύτηκε στις 12 Δεκεμβρίου 947 την Αδελαΐδα της Ιταλίας, κόρη του Ροδόλφου Β΄ της Βουργουνδίας και της Μπέρτας της Σουηβίας· ο γάμος έγινε για πολιτικούς λόγους.  Απέκτησαν μία κόρη, την Έμμα της Ιταλίας (948) που έγινε αργότερα βασίλισσα της Γαλλίας με τον γάμο της με τον Λοθάριο των Καρολιδών βασιλιά της Γαλλίας. Ο Λοθάριος Β΄ ήταν ανίσχυρος βασιλιάς στην Ιταλία, αφού την πραγματική εξουσία είχε ο Βερεγγάριος Β΄ της Ιταλίας, ο οποίος πιθανότατα τον δηλητηρίασε. Μετά ζήτησε  να νυμφευτεί τη χήρα του, Αδελαΐδα. Αυτή όμως αρνήθηκε, πραγματοποιώντας δεύτερο γάμο με τον Όθων Α΄ της Γερμανίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 947 την Αδελαΐδα των Παλαιών Γουέλφων, κόρη του Ροδόλφου Β΄ της Βουργουνδίας και είχε τέκνο:
 Έμμα γενν. 948, παντρεύτηκε τον Λοθάριο των Καρολιδών βασιλιά της Δυτ. Φραγκίας.

Παραπομπές

Πηγές

Pierre Riché. Les Carolingiens, une famille qui fit l'Europe. Paris: 1983. 
Jean-Charles Volkmann. Bien Connaître les généalogies des rois de France.
"Lothar II." Encyclopædia Britannica. Retrieved April 25, 2007, from Encyclopædia Britannica Online: http://www.search.eb.com/eb/article-9049021.
"Lothar koenig von Italien" Genealogical references (in German).

Βασιλείς της Ιταλίας
Φράγκοι ευγενείς
Οίκος των Μποζονιδών
Ηρακλής Σακελλαρόπουλος

Ο  Ηρακλής Π. Σακελλαρόπουλος  (1888-;) ήταν πρωταθλητής Ελλάδος στον στίβο τη δεκαετία του 1910 και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920 στους δρόμους αντοχής και στο μαραθώνιο δρόμο με τον Πανιώνιο Γ.Σ. Πήρε μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες το 1912 στην Στοκχόλμη, 1920 στην Αμβέρσα και το 1924 στο Παρίσι. Ήταν ιατρός.

Βιογραφικό

Ο Ηρακλής Σακελλαρόπουλος γεννήθηκε την 1η Μαρτίου 1888 στην Σμύρνη, όπου και πρωτοεμφανίστηκε στον αθλητισμό το 1909-10. Η πρώτη μεγάλη του επιτυχία ήταν η 2η θέση στους Θ΄ Πανελλήνιους Αγώνες Στίβου στις 22-24 Απριλίου 1910 στο Παναθηναϊκό Στάδιο στο δρόμο 5 μιλίων, όπου έχασε στην τελική ευθεία από τον πρωταθλητή του Πανελληνίου Γ. Κουλουμπέρδα. Έκανε χρόνο 28.15.0 έναντι 28.14.0 του πρώτου. Η απόσταση των 5 μιλίων (8.047 μέτρων) συνηθιζόταν τότε στους αγώνες αντί των 5.000 μ.

Όμως, το 1911 πήρε τη ρεβάνς, νικώντας στα 5 μίλια με χρόνο 28.01.0, στο Ι΄ Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, δεχόμενος τα συγχαρητήρια του Ελευθέριου Βενιζέλου, που παρακολούθησε το αγώνισμα. Το 1912 στους ΙΑ΄ αγώνες κατετάγη πάλι 2ος πίσω από τον πειραιώτη Τριβουλίδη του Ομίλου Φιλάθλων Πειραιώς.
 
Η νέα μεγάλη τιμή για το Σακελλαρόπουλο ήταν η επιλογή του να συμμετάσχει στους ολυμπιακούς αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη στον μαραθώνιο. Κατέλαβε την 26η θέση με χρόνο 3 ώρες 11.37.0 (η διαδρομή ήταν 40.200 μ.) αλλά η εμφάνισή του στο στάδιο ξεσήκωσε θύελλα χειροκροτημάτων και επευφημιών από τους φιλάθλους. Η σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter έγραψε χαρακτηριστικά: 

"Εισέρχεται ο Έλληνας μαραθωνοδρόμος Σακελλαρόπουλος. Αν και δεν είναι μεταξύ των πρώτων φαίνεται ο ακμαιότερος και ο ζωηρότερος όλων, ως να είχε προ ολίγου ξεκινήσει τον αγώνα". 

Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1920 στην Αμβέρσα μετείχε ξανά στον μαραθώνιο και τερμάτισε στην 32η θέση με χρόνο 3 ώρες 14.25.0. Η τρίτη και τελευταία του συμμετοχή σε Ολυμπιάδα ήταν το 1924 στο Παρίσι, σε ηλικία 36 ετών, στον μαραθώνιο αλλά δεν κατάφερε να τερματίσει. Εγκατέλειψε μεταξύ 22ου και 23ου χιλιομέτρου.

Ο Ηρακλής Σακελλαρόπουλος ήταν ιατρός.

Τίτλοι-Διακρίσεις

 Πρωταθλητής Ελλάδος
 5 μίλια: 1911 (28.01.0).
 Δευτεραθλητής Ελλάδος
 5 μίλια: 1910 (28.15.0) και 1912

Πηγές
 Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998.
Iraklis Sakellaropoulos.

Αναφορές   
    

Έλληνες ομογενείς αθλητές
Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων
Αθλητές στίβου Πανιωνίου
Έλληνες μαραθωνοδρόμοι
Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1920
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924
Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Δήμος Σπάτων-Λούτσας

Ο Δήμος Σπάτων-Λούτσας ήταν δήμος της ανατολικής Αττικής ο οποίος λειτούργησε στο διάστημα 1951-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Βρισκόταν στην περιοχή των Μεσογείων και συνόρευε με τους δήμους Παιανίας, Ραφήνας, Αρτέμιδος, Παλλήνης, Μαρκοπούλου Μεσογαίας και με την κοινότητα Πικερμίου. Αποτελούταν από ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 52,4 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 10.203 κάτοικοι. Έδρα του δήμου ήταν τα Σπάτα.

Διαίρεση
Ο δήμος περιλαμβάνει τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
  Δ.δ. Σπάτων-Λούτσας [ 10.203 ]
 τα Σπάτα [ 7.738 ]
 η Αγία Κυριακή [ 540 ]
 ο Άγιος Ιωάννης [ 241 ]
 ο Άγιος Νικόλαος Μπούρα Αττικής [ 103 ]
 ο Άγιος Σεραφείμ [ 220 ]
 η Βελανιδιά [ 237 ]
 το Έτος Στέκο [ 111 ]
 ο Ήμερος Πεύκος [ 93 ]
 η Νεάπολη [ 461 ]
 ο Φοίνικας [ 229 ]
 η Χριστούπολη [ 230 ]

Ιστορική εξέλιξη του δήμου
Ο δήμος Σπάτων-Λούτσας συστάθηκε το 1952 και προήλθε από την αναγνώριση της προηγούμενης κοινότητας Σπάτων σε δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912 και περιλάμβανε τα Σπάτα ως έδρα της και τους οικισμούς Ραφήνα, Λούτσα, Πικέρμι, Ντράφι και Παπαγγελάκι. Το 1928 αποσπάστηκε η Ραφήνα που αποτέλεσε νέα κοινότητα, το 1952 αποσπάστηκε το Πικέρμι που σχημάτισε την κοινότητα Πικερμίου και το 1974 αποσπάστηκε η Λούτσα που αποτέλεσε την κοινότητα Λούτσας, μετέπειτα δήμο Αρτέμιδας. Τα επόμενα χρόνια ο δήμος Σπάτων-Λούτσας παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι τα τέλη του 2010. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης ο δήμος καταργήθηκε και συνενώθηκε στον νέο δήμο Σπάτων - Αρτέμιδος.

Παραπομπές

Σπατων Λουτσας