joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γκλόρια Στιούαρτ

Η Γκλόρια Στιούαρτ (αγγλικά: Gloria Stuart, 4 Ιουλίου 1910 - 26 Σεπτεμβρίου 2010) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, ακτιβίστρια και ζωγράφος. Έχει εμφανιστεί σε κινηματογραφικές ταινίες, στο θέατρο και στην τηλεόραση. Η καριέρα της ξεκίνησε το 1932 και συνέχισε να εργάζεται μέχρι το 2004. Πρωταγωνίστησε σε αρκετές ταινίες όπως Ο αόρατος άνθρωπος (The Invisible Man, 1933), Gold Diggers of 1935 (1935), The Prisoner of Shark Island (1936), Poor Little Rich Girl (1936) ενώ ο πιο γνωστός της ρόλος ήταν αυτός της Ρόουζ Ντόσον Κάλβερτ στην ταινία Τιτανικός (Titanic, 1997). Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητες για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα β' γυναικείου ρόλου ενώ βραβεύτηκε με Screen Actors Guild Award καλύτερης γυναικείας ερμηνείας σε δευτεραγωνιστικό ρόλο. Μέχρι και σήμερα παραμένει η γηραιότερη ηθοποιός που προτάθηκε για Όσκαρ, στην ηλικία των 87 ετών. To 2000 έλαβε το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ. Απεβίωσε στις 26 Σεπτεμβρίου 2010, σε ηλικία 100 ετών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Γκλόρια Στιούαρτ στο IMDb

Υπεραιωνόβιοι
Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μιχάλης Μυλωνάς

Ο Μιχάλης Μυλωνάς είναι Έλληνας παλαίμαχος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που διακρίθηκε στη θέση του τερματοφύλακα (ύψος 1,81 μ., 75 κιλά), γεννημένος στις 7 Νοεμβρίου του 1950. Αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στον Ολυμπιακό και στο Αιγάλεω, στην Α' Εθνική. Το 1971 κατέκτησε με τον ΟΣΦΠ το Κύπελλο Ελλάδος, δύο χρόνια μετά (1973) και πάλι με τον Ολυμπιακό, το πρωτάθλημα Ελλάδας και το 1977 αναδείχτηκε πρωταθλητής του Νοτίου Ομίλου της Β΄ Εθνικής με το Αιγάλεω, αν και αγωνίσθηκε μόνο στον τελευταίο αγώνα της σεζόν και πιο κρίσιμο, κατά της Κορίνθου (1-0). Έχει δυο διεθνείς συμμετοχές (την πρώτη ως αρχηγός) με την Εθνική Ομάδα ερασιτεχνών που έλαβε μέρος στο Προολυμπιακό Τουρνουά του 1975 και αποκλείστηκε από την Ανατολική Γερμανία. Επίσης έχει συμμετοχές και στην Εθνική Ομάδα των Νέων, όταν αγωνιζόταν στον Ολυμπιακό.

Καριέρα 

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Αήττητο Σπάτων το 1964 στο πρωτάθλημα της Γ κατηγορίας ΕΠΣΑ αποτελώντας τον βασικό τερματοφύλακα μέχρι και το τέλος της περιόδου 1968-69, οπότε και πήρε μετεγγραφή για τον Ολυμπιακό Πειραιώς και το 1970 ντεμπουτάρισε με την πρώτη ομάδα. Τις δυο πρώτες χρονιές συμμετείχε συνολικά σε 33 αγώνες πρωταθλήματος, κάτι πολύ ενθαρρυντικό αν υπολογισθεί το νεαρό της ηλικίας του, όμως, ένας αγώνας για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, το 1971, στον οποίο ο Ολυμπιακός ηττήθηκε εντός έδρας από τη Δυναμό Μόσχας με τον Μυλωνά στα γκολπόστ, υπήρξε ο λόγος για τον οποίο έπεσε σε δυσμένεια, με αποτέλεσμα τη διετία 1972-1973 να χρησιμοποιηθεί μόνο σε 10 ακόμη αγώνες.

Στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε συνολικά σε 53 αγώνες και δέχτηκε 34 γκολ (0,641 γκολ ανά αγώνα).

Το καλοκαίρι του 1973 παραχωρήθηκε, μαζί και με άλλους νεαρούς ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, στο Αιγάλεω ως αντάλλαγμα για την μετεγγραφή του Σταυρόπουλου και του Πουπάκη στους ερυθρόλευκους του Πειραιά.
   
Τα επόμενα 9 χρόνια ήταν τερματοφύλακας της αθηναϊκής ομάδας, με την οποία έλαβε μέρος τόσο στην Α΄ όσο και στη Β΄Εθνική, ενώ για ένα ακόμη χρόνο, τη σεζόν 1982-83 συνέχισε τη σταδιοδρομία του στην ομάδα της Κορίνθου (Β΄ Εθνική) όπου και τερμάτισε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο.

Στο Αιγάλεω αγωνίστηκε σε 68 αγώνες Α' Εθνικής και δέχθηκε 91 γκολ (1,33 ανά αγώνα) και σε 76 αγώνες Β' Εθνικής, όπου δέχθηκε 78 τέρματα (0,84 ανά αγώνα). Συνολικά στην Α΄Εθνική κατηγορία έπαιξε σε 121 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και δέχθηκε 125 γκολ (1,033 γκολ ανά αγώνα). Στην καριέρα του δεν αποβλήθηκε ποτέ, ενώ δέχθηκε μόλις 2 κίτρινες κάρτες.

Επαγγελματική ζωή 
Ο Μιχάλης Μυλωνάς είναι πτυχιούχος εργοδηγός μηχανικός αεροσκαφών και εργάσθηκε από το 1981 έως το 2005 στην Ολυμπιακή Αεροπορία

Αναλυτικά 
 Από το 1964 έως το 1969: Αήττητος Σπάτων
 1970-1973: ΟΣΦΠ (43 συμμετοχές)
 1973-1975: Αιγάλεω (50)
 1976-1977: Αιγάλεω (Β΄ Εθνική, 12)
 1978-1979: Αιγάλεω (18)
 1980-1982: Α.Ο. Αιγάλεω (Β΄ Εθνική, 63)
 1982-83: Κόρινθος (Β΄ Εθνική)

Πηγές 

 http://www.rsssf.com
 https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/
 «50 Χρόνια Αιγάλεω»-Νίκος Δημ. Νικολαΐδης (1998)

Παραπομπές 

Μιχάλης Μυλωνάς
Μιχάλης Μυλωνάς
Μιχάλης Μυλωνάς
Μιχάλης Μυλωνάς
Μιχάλης Μυλωνάς
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ρίο Γκαρντένα

Ο Ρίο Γκαρντένα (ιταλικά : Rio Gardena,  γερμανικά : Grödner Bach , Λαδινικά : Dorsung) είναι ποταμός της βόρειο ανατολικής Ιταλίας στην περιφέρεια Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε. Έχει μήκος 25,8 χιλιόμετρα και η λεκάνη απορροής του καταλαμβάνει έκταση 199 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Έχει τις πηγές του στο Πέρασμα Σέλα στις Άλπεις κοντά στα σύνορα με την Αυστρία, 2240 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Διασχίζει την ομώνυμη κοιλάδα (Βαλ Γκαρντένα) και τις κωμοπόλεις Σέλβα, Ορτιζέι και Σάντα Κριστίνα, και τέλος χύνεται στον ποταμό Ισάρκο ως παραπόταμός του. Το 1264-1272 αναφέρεται με το όνομα Tursun, το 1288 ως wazzer Dursan και Dursan το 1547 ως Gredner Pach Genant der Tursing και το 1552 ως Duorsingbach.

Παραπομπές 
Σελίδα για τον Ρίο Γκαρτνένα, Επαρχία Μπολζάνο

ΓκαρντεναΡιο
Ιζάρκο

Ο Ιζάρκο (ιταλικά: Isarco, γερμανικά: Eisack) είναι ποταμός της βορειοανατολικής Ιταλίας στην περιφέρεια Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε. Έχει μήκος 95,5 χλμ., η λεκάνη απορροής του καταλαμβάνει έκταση 4.202 τετραγωνικά χλμ και έχει μέση ροή 78 m³/s. 

Πηγάζει στα 2000 μέτρα υψόμετρο από την περιοχή του περάσματος Μπρέννερο των Ανατολικών Άλπεων, στην Άνω κοιλάδα Ιζάρκο κοντά στα σύνορα με την Αυστρία. Στο ξεκίνημα του είναι ένα μικρό ρυάκι που πέφτει από καταρράκτη και στην πορεία δέχεται τα νερά πολλών παραποτάμων όπως οι Ρίο Γκαρντένα, Ταλβέρα, Έγκα, Ρίο Μπρία, Φλέρες και άλλοι μικρότεροι. Μετά από πορεία 90 περίπου χιλιομέτρων χύνεται στον Αδίγη, του οποίου αποτελεί παραπόταμο. Στην πορεία του περνά από την ομώνυμη κοιλάδα Βαλ Ιζάρκο και τις πόλεις Μπρεσανόνε, Βιπιτένο, Μπολτσάνο και Κιούζα.

Παραπομπές 

Σελίδα για τον Ιζάρκο, Επαρχία Μπολτσάνο

Ιζαρκο
Κιούζα

Η Κιούζα ή Κλάουζεν (ιταλικά: Chiusa, γερμανικά: Klausen ) αποτελεί κωμόπολη της Ιταλίας με 5.144 κατοίκους. Βρίσκεται στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο στις Δολομιτικές Άλπεις κι απέχει 30 χλμ. από το Μπολτσάνο. 

Το 91,11% των κατοίκων μιλά Γερμανικά, το 8,29% Ιταλικά και το 0,60% Λαδινικά. Συνδέεται με την υπόλοιπη Ιταλία μέσω του αυτοκινητόδρομου Α12.

Ιστορία 
Το ιταλικό όνομα της πόλης Chiusa σημαίνει «κοντά σε ρυάκι» και προέρχεται από το λατινικό "clauas". Αναφέρεται πρώτη φορά το 1027 με τα ονόματα Clausa ή Clusa.

Στην περιοχή χτίστηκε αρχικά το μοναστήρι "Ζέμπεν" που μεταξύ 800 και 1000 έγινε επισκοπή. Αργότερα πέρασε στην δικαιοδοσία της Επισκοπής του Μπρίξεν, ενώ γύρω από το μοναστήρι χτίστηκε σταδιακά η πόλη. Μέσα στο μοναστήρι των καπουτσίνων μοναχών υπάρχει άγαλμα του "Joachim Haspinger", ο οποίος πολέμησε στο πλευρό του Αντρέας Χόφερ. 

Μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο ανήκε στην Αυστρία, όπως κι όλο το Νότιο Τιρόλο, οπότε και καταλήφθηκε από τα Ιταλικά στρατεύματα κι έκτοτε ανήκει στην Ιταλία.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Helmut Flachenecker, Hans Heiss, Hannes Obermair, Stadt und Hochstift: Brixen, Bruneck und Klausen bis zur Säkularisation 1803 / Città e principato: Bressanone, Brunico e Chiusa fino alla secolarizzazione 1803, Bolzano, Athesia, 2000. ISBN 88-8266-084-2
 Florian Sonneck, Der Künstlerkreis in Klausen 1870-1914, Bolzano, Athesia, 2005. ISBN 978-88-8266-233-2
 Andreas Maier, Klausen: Roman, 2ª edizione, Francoforte, Suhrkamp, 2006. ISBN 3-518-45569-9
 Andrea Vitali, "Clausa sub Sabione sita" - Sabiona e Chiusa nel cuore della Val D'Isarco, Bressanone, A. Weger, 2009.
 Andreas Maier, Klausen: A Novel, translated by Kenneth J. Northcott. Rochester, NY: Open Letter, 2010. ISBN 978-1-934824-16-0

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Associazione turistica di Chiusa, Barbiano, Velturno e Villandro
 Gudon - Gufidaun (frazione del comune di Chiusa)

Κιουζα
Μηλίνα Μαγνησίας

Η Μηλίνα είναι μεγάλο παραθαλάσσιο χωριό του νομού Μαγνησίας.

Γεωγραφικά στοιχεία
Η Μηλίνα βρίσκεται κοντά στις ακτές του Παγασητικού κόλπου, σε απόσταση 49 χλμ. νοτιοανατολικά από τον Βόλο, ανάμεσα στα χωριά Αργαλαστή και Λαύκος. Κοντά στον  οικισμό, συναντάμε πολλούς γραφικούς κολπίσκους με καθαρή θάλασσα σε όλο το μήκος της ακτής. Στο Βαλτούδι, φυσικό λιμάνι του χωριού, βρίσκονται τα νησιά Αλατάς και Πρασούδα.

Αξιοθέατα 
Σε μικρή απόσταση από τον οικισμό, μπορούμε να επισκεφτούμε στον Άγιο Ανδρέα, λίγα χιλιόμετρα έξω από το χωριό, τα ερείπια της αρχαίας πόλης Ολιζών. Ακόμα, μπορούμε να επισκεφθούμε το μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής, στο νησάκι της Πρασούδας, το μοναστήρι των Αγίων Σαράντα στο νησάκι Αλατάς, το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας και το ναΐσκο του Αγίου Αθανασίου.

Διοικητικά στοιχεία 
Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, αναφέρεται το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σηπιάδος. Το 1946 με το ΦΕΚ 290Α - 26/09/1946 ορίστηκε έδρα ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τις Κυδωνιές, τη Μαύρη Πέτρα και τις Πηγές αποτελούν την κοινότητα Μηλίνης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σηπιάδος του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως κοινότητα πληθυσμό 755 κατοίκους ενώ ως οικισμός 700.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσ. Δήμου Σηπιάδος, Δημοτικό διαμέρισμα Μήλινας
Ιστοσ. ΣΚΑΙ-Εκπομπή Γυρίσματα, Μήλινα Πηλίου
 Χάρτης και φωτογραφίες από το Panoramio
 Η Μηλίνα (Ν.Μαγνησίας) ΑΝΩΘΕΝ στο https://www.youtube.com/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Μαγνησίας
Πήλιο
Δήμος Νοτίου Πηλίου
Μπαρρανκίγια

Η Μπαρρανκίγια (ισπανικά: Barranquilla) είναι λιμάνι της βόρειας Κολομβίας στην ακτή της Καραϊβικής Θάλασσας. Αποτελεί πρωτεύουσα του Διαμερίσματος Ατλάντικου, τη μεγαλύτερη βιομηχανική του πόλη και τη τέταρτη, συνολικά, μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της χώρας, με 1.148.506 κατοίκους στην απογραφή του 2005. Αποτελεί το κυριότερο εμπορικό λιμάνι της χώρας και για τον λόγο αυτό είναι γνωστή και ως «Η χρυσή πύλη της Κολομβίας» (La Puerta de Oro de Colombia).

Η πόλη βρίσκεται στο δέλτα του ποταμού Μαγδαλένα. Αν και υπήρχε ήδη από το 1629, η επίσημη ίδρυση της πόλης πραγματοποιήθηκε στις 7 Απριλίου του 1813. Σύντομα, αναπτύχθηκε σε μεγάλο και σημαντικό λιμάνι, κυρίως την περίοδο των δύο Παγκόσμιων Πολέμων. Την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε καταφύγιο για πολλούς πρόσφυγες από την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ασία. Τη δεκαετία του 1940 υπήρξε η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και μια από τις πιο μοντέρνες πόλεις της Νοτίου Αμερικής. Στην πόλη υπάρχει το παλαιότερο αεροδρόμιο της Νότιας Αμερική, το Διεθνές Αεροδρόμιο Ερνέστο Κορτισόσ (Aeropuerto Internacional Ernesto Cortissoz) το οποίο κατασκευάστηκε το 1919.

Το κλίμα της πόλης είναι πολύ ζεστό και υγρό. Το Δεκέμβριο, καλοκαίρι στο νότιο ημισφαίριο, η μέση μέγιστη θερμοκρασία είναι περίπου 30 °C.

Σήμερα αποτελεί μια σύγχρονη βιομηχανική πόλη με πληθυσμό πάνω από ένα εκατομμύρια κατοίκους. Είναι γνωστή για το μεγάλο της τετραήμερο καρναβάλι (Carnaval de Barranquilla), που από το 2001 έχει αναγνωριστεί ως εθνική άυλη πολιτιστική κληρονομιά από την Κολομβία και ως παγκόσμια από την UNESCO το 2003. Η πόλη περιέχει επίσης ένα σημαντικό αριθμό μεγάλων πανεπιστημίων.

Διάσημα πρόσωπα από την πόλη 
 Σοφία Βεργάρα (μοντέλο, ηθοποιός)
 Σακίρα (τραγουδίστρια)
 Έδγαρ Ρεντερία (παίκτης του μπέιζμπολ)
 LIKAR Concha Ramos (boxer)
 Silvia Tcherassi (σχεδιάστρια μόδας)

Αδελφές πόλεις 
  Μπουένος Άιρες, Αργεντινή 
  Γουαγιακίλ, Ισημερινός, 
  Τάμπα, Φλόριντα, ΗΠΑ 
  Νανκίνγκ, Κίνα
  Καοσιούνγκ, Ταϊβάν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Alcaldía de Barranquilla
 Concejo de Barranquilla
 Área Metropolitana de Barranquilla
 Empresa de Desarrollo Urbano de Barranquilla

Πόλεις της Κολομβίας
Κάμπο ντι Τρενς

Η Κάμπο ντι Τρενς (ιταλικά: Campo di Trens, γερμανικά: Freienfeld) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 2.668 κατοίκους, που βρίσκεται στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο στις Άλπεις. Βρίσκεται στην κοιλάδα του Ινν, 24 χλμ. βόρεια του Μπρεσανόνε και 9 χλμ. νότια του Βιπιτένο. Η κωμόπολη είναι έδρα του ομώνυμου δήμου, που περιλαμβάνει και τα χωριά Stilves, Trens και di Mules. Το 96,22% των κατοίκων μιλά Γερμανικά, το 3,30% Ιταλικά και το 0,48% Λαδινικά.

Ιστορία 
Η περιοχή κατοικήθηκε ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους, όπως προκύπτει από τα ευρήματα στο ναό του S. Valentino a Valgenäun. Επίσης βρέθηκαν ερείπια ναού του Μίθρα των ρωμαϊκών χρόνων. Το 450 η περιοχή καταλήφθηκε από τους Βαυαρούς, οι οποίοι κατέλυσαν τη ρωμαϊκή κυριαρχία. Το 1100 πέρασε στην κυριαρχία του πρίγκιπα-επισκόπου του Μπρίξεν, αφού άλλαξε πρώτα αρκετούς ιδιοκτήτες. 

Το όνομα της "Τρενς" αναφέρεται πρώτη φορά το 827 ως "Torrentes", τον ενδέκατο αιώνα ως "Trents "Trentas" και "Trentes" και στα 1150 ως "Τρενς" (Trens), ενώ κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από το λατινικό "Torrens" ("ρεύμα"). Το όνομα Freienfeld απαντάται κυρίως από το 1364 ως το 1446..

Τον Αύγουστο του 1809 στην περιοχή βρήκαν καταφύγιο (αλλά αργότερα συνελήφθησαν) 500 Σάξονες, που είχαν πρωτύτερα υπηρετήσει στον Γαλλικό στρατό. Σε αντίποινα κάηκε το χωριό Flanes. Μετά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο καταλήφθηκε από τον Ιταλικό στρατό και προσαρτήθηκε στην Ιταλία.

Αξιοθέατα 
Από τα κυριότερα αξιοθέατα είναι η εκκλησία της Αγίας Μαρίας του Τρενς σε γοτθικό ρυθμό. Στο ναό υπάρχει εικόνα της Παναγίας που θεωρείται θαυματουργή και χρονολογείται από το 1470. Στο χωριό Stilves υπάρχει ο ναός του Αγίου Πέτρου, που αναφέρεται για πρώτη φορά το 827 και είναι χτισμένος σε μπαρόκ ρυθμό. Στο χωριό Mules ο ναός του Αγίου Όσβαλντ που χρονολογείται από το 1329 με χαρακτηριστικό τεράστιο πέτρινο πύργο για κωδωνοστάσιο.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Gabriele Kerschbaumer (a cura di), Freienfeld - Trens, Stilfes, Mauls, Fraktionen, Campo di Trens, 1992. 639 pp.
 Oswald Überegger, Freienfeld unterm Liktorenbündel - eine Fallstudie zur Geschichte der Südtiroler Gemeinden unter dem Faschismus, Innsbruck, Wagner, 1996. ISBN 3-7030-0304-9
 Lebensgeschichten aus Freienfeld - ein Gemeinschaftsprojekt der Bildungsausschüsse Mauls, Trens und Stilfes und der Geschichtswerkstatt Freienfeld, Bressanone, Weger, 2008. ISBN 978-88-88910-58-1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

ΚαμποντιΤρενς
Ραχούλα Καρδίτσας

Η Ραχούλα, παλαιότερα γνωστό ως Ζωγλόπι, είναι χωριό του νομού Καρδίτσας. Μαζί με τους οικισμούς Ζωγρί, Παλιοζωγλόπι και Ίταμο, αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Ραχούλας της Δημοτικής Ενότητας Ιτάμου του Δήμου Καρδίτσας. Από το 1883 μέχρι το 1912 αποτέλεσε έδρα του Δήμου Ιτάμου, ενώ με απόφαση του ΥΠ.ΕΣ.Δ.Δ.Α. ορίστηκε ως η Ιστορική Έδρα αυτού. Είναι ο τόπος καταγωγής του πρώην ηγέτη του ΚΚΕ, Χαρίλαου Φλωράκη.

Κοντά στη Ραχούλα βρίσκεται τύμβος ύψους 7,5 μέτρων, ο οποίος ήταν θολωτός τάφος του οποίου η οροφή κατέρρευσε. Πιθανόν σχετίζεται με τον αρχαίο οικισμό που έχει ανασκαφεί στο Καλλίθηρο. Γύρω και στη θέση Παλιοκλήσια του έχουν εντοπιστεί τάφοι των μέσων του 4ου αιώνα π.Χ..

Ακολουθεί η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Καρδίτσας
Δήμος Καρδίτσας
Παρανοίας γραφή

Στην αρχαία Αθήνα κατά το Αττικό Δίκαιο με την ονομασία παρανοίας γραφή φερόταν η αίτηση ενδιαφερομένου για τη δουλειά των 40 μελών της ευρωπαϊκής κυβέρνησης, κληρονόμου, με την οποία ζητούσε να κηρυχθεί σε κατάσταση απαγόρευσης, όπως λέγεται σήμερα, οικείος του άγαμου λόγω στερητικής νόησης στην οποία είχε περιέλθει, να διαχειρίζεται με απαλότητα την περιουσία του. 
Η γραφή αυτή επιδιδόταν στον Βασιλέα άρχοντα που ήταν ο αρμόδιος για την εκδίκαση αυτής της ανεπίτρεπτης συμπεριφοράς. Αν τελικά κατά την εκδίκαση ο ισχυρισμός του αιτούντος ήταν βάσιμος τότε η περιουσία αποδιδόταν αμέσως στον ή στους κληρονόμους. Δεν είναι γνωστό όμως τι ακολουθούσε όταν διαπιστωνόταν αβάσιμος ο ισχυρισμός του αιτούντος.

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.509.

Αττικό Δίκαιο
Σκουληκότρυπα

Στη Φυσική, μια σκουληκότρυπα είναι μια υποθετική τοπολογική ιδιότητα του χωρόχρονου που σχηματίζει μία σήραγγα που συνδέει δύο απομακρυσμένα σημεία του. Θα μπορούσε να αποτελεί ένα «κόψιμο δρόμου» διαμέσου του χωρόχρονου.

Για μια απλή οπτική εξήγηση της σκουληκότρυπας, σκεφτείτε τον χωρόχρονο να απεικονίζεται σαν μία δισδιάστατη επιφάνεια. Αν αυτή η επιφάνεια καμπυλωθεί διαμέσου μιας τρίτης διάστασης, μας δίνει μια εικόνα της σκουληκότρυπας σαν μια «γέφυρα» που ενώνει δύο σημεία του χωρόχρονου. Στην πραγματικότητα αυτή η διδιάσταστη επιφάνεια είναι τετραδιάστατη (τρεις διαστάσεις χώρου και μία χρόνου) και γι αυτό η οπτικοποίηση της πραγματικής καμπυλότητας είναι αδύνατη.
Δεν υπάρχουν παρατηρησιακά δεδομένα για σκουληκότρυπες, αλλά σε θεωρητικό επίπεδο. Ουσιαστικά η σκουλικότρυπα είναι σαν χρονομηχανή που σε ταξιδεύει στο παρελθόν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Why wormholes? by Matt Visser.
 Questions and Answers about Wormholes a comprehensive wormhole FAQ by Enrico Rodrigo.
 Large Hadron Collider Theory on how the collider could create a small wormhole, possibly allowing time travel into the past.
 Animation that simulates traversing a wormhole
 

Γενική σχετικότητα
Άλμπερτ Αϊνστάιν
Μαύρες τρύπες
Ταξίδι στον χρόνο
1503 Κούοπιο

Ο Κούοπιο (Kuopio) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,407. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη φινλανδική πόλη.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος του Κούοπιο εκτιμάται σε 18,43 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,2995 ± 0,056. Ο Κούοπιο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ώρες και 57,4 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Κουοπιο
Κισσός (αποσαφήνιση)

Η ονομασία Κισσός μπορεί να αναφέρεται σε:

Κισσός (φυτό), αναρριχητικό φυτό.
Κισσός (γένος) (λατ. Ηedera) είναι γένος φυτών της οικογένειας των αραλιοειδών (Araliaceae)
Κισσός Μαγνησίας, οικισμός του νομού Μαγνησίας.
Κισσός Ρεθύμνου, οικισμός του νομού Ρεθύμνου.
Κισσός (όρος), παλαιότερη ονομασία του όρους Χορτιάτη στη Μακεδονία.
Αθλητικός Σύλλογος Κισσός Κισσόνεργας, ποδοσφαιρικό σωματείο της Κύπρου.
Κισσός FC Κισσόνεργας, ποδοσφαιρικό σωματείο της Κύπρου.

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Όρη Λεκάνης

Τα Όρη Λεκάνης ή Τσαλ Νταγ είναι οροσειρά της Ανατολικής Μακεδονίας. Καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα του νομού Καβάλας και εισχωρεί επίσης στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Δράμας. Όριο της στα ανατολικά είναι ο ποταμός Νέστος, ενώ στα δυτικά είναι ο κάμπος της Δράμας. Η ψηλότερη κορυφή της έχει υψόμετρο 1.298 μέτρα και βρίσκεται περίπου στα όρια του νομού Καβάλας με τον νομό Δράμας, δυτικότερα του χωριού Λεκάνη.

Ιστορία 
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής δραστηριοποιήθηκαν στην περιοχή σώματα του ΕΛΑΣ αλλά και των ΕΑΟ του Αντωνίου Φωστερίδη. Τον Απρίλιο του 1944, δυνάμεις εθνικιστών ανταρτών υπό τον Αντών Τσαούς συγκρούστηκαν με βουλγαρικά στρατεύματα Κατοχής στην ευρύτερη περιοχή ενώ στις 29 Ιουλίου, σύνταγμα του ΕΛΑΣ διεξήγαγε στην περιοχή νικηφόρα μάχη εναντίον των Βουλγαρικών στρατευμάτων κατοχής.

Παραπομπές

Βουνά της Καβάλας
Βουνά της Δράμας
Κάλλιππος

Ο Κάλλιππος 370-300 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αστρονόμος και μαθηματικός.

Ο Κάλλιππος γεννήθηκε στην Κύζικο της Μικράς Ασίας και σπούδασε με δάσκαλο τον Εύδοξο τον Κνίδιο στην Ακαδημία του Πλάτωνος. Εργάστηκε επίσης στο Λύκειον του Αριστοτέλους, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν ενεργός στην Αθήνα πριν από το θάνατο του Αριστοτέλη το 322. Παρατήρησε τις κινήσεις των πλανητών και προσπάθησε να χρησιμοποιήσει σύστημα Εύδοξος το οποίο αποτελείτο από σφαίρες που συνδέονταν μεταξύ τους για να υπολογίσει τις μετακινήσεις τους. Ωστόσο, βρήκε ότι 27 σφαίρες ήταν ανεπαρκής αριθμός για τις πλανητικές κινήσεις, έτσι και πρόσθεσε επτά έχοντας σύνολο 34. Σύμφωνα με την περιγραφή στα Μετά τα Φυσικά του Αριστοτέλους, πρόσθεσε δύο σφαίρες για τον Ήλιο, δύο για τη Σελήνη, και από μία για τον Ερμή, την Αφροδίτη και τον Άρη.

Ο Κάλλιππος έκανε προσεκτικές μετρήσεις της χρονικής διάρκειας των εποχών, βρίσκοντας (αρχής γενομένης με την εαρινή ισημερία) να είναι 94 ημέρες, 92 ημέρες, 89 ημέρες και 90 ημέρες. Αυτή η διακύμανση των εποχών συνεπάγεται μεταβολή της ταχύτητας του Ήλιου, που ονομάζεται ηλιακή ανωμαλία. Επίσης, ακολούθησε το έργο του Μέτωνος του Αθηναίου για να μετρήσει το μήκος του χρόνου και να κατασκευάσει ένα ακριβές ηλιοσεληνιακό ημερολόγιο. Ο κύκλος του Μέτωνος διαθέτει 19 τροπικά έτη και 235 συνοδικούς μήνες σε 6940 ημέρες. Ο κύκλος του Καλλίππου συγχρονίζει ημέρες ανά τροχιά και περιστροφές ανά τροχιά εντός του κύκλου του Μέτωνος, επισημαίνοντας τη διαφορά μετά από 4 Μετωνικούς κύκλους, να είναι διάρκειας 76 ετών. Η διάκριση των περιστροφών και των ημερών συνάγει γνώση του κύκλου μεταπτώσεως.

Ο Κάλλιππος ξεκίνησε τις παρατηρήσεις του κατά τη διάρκεια του θερινού ηλιοστασίου, 330 π.Χ., (28 Ιουνίου στο Ιουλιανό ημερολόγιο). Η αρχική θέση του κύκλου του Καλλίπου, η αστρική θέση και ο αστρικός χρόνος (για το συγχρονισμό μέτρησης της έκλειψης), χρησιμοποιήθηκε από τους μετέπειτα αστρονόμους για τη βαθμονόμηση των παρατηρήσεών τους σε σχέση με τις επόμενες εκλείψεις. Ο κύκλος Καλλίππου των 76 ετών χρησιμοποιείται στο μηχανισμό των Αντικυθήρων, ένα αρχαίο αστρονομικό μηχανικό ρολόι παρατήρησης του 2ου αιώνα π.Χ. (που ανακαλύφθηκαν στα ύδατα της Μεσογείου στην Ελλάδα). Ο μηχανισμός έχει μια επιλογή για τον κύκλο του Καλλίππου και τα 76 χρόνια του αναφέρονται στο ελληνικό κείμενο του εγχειριδίου αυτής της παλιάς συσκευής για τον προσδιορισμό των φάσεων της Σελήνης. 

Τέλος, έχει δοθεί το όνομα του Καλλίπου σε έναν από τους κρατήρες της Σελήνης.

Αναφορές 
 Kieffer, John S. "Callippus." Dictionary of Scientific Biography 3:21-22.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία Καλλίπου

Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι
Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί
Αριστοτελικοί φιλόσοφοι
Κόμης του Τιρόλο

Ο Κόμης του Τιρόλο είναι ένας τίτλος ευγενείας στην Αυστρία. Ο τίτλος είχε δοθεί αρχικά σε οικογένεια της πόλης του Τιρόλου από όπου πήρε και το όνομα του το τίτλος. Η συγκεκριμένη οικογένεια είχε στην ιδιοκτησία της το κάστρο Τιρόλο στο σημερινό Νότιο Τιρόλο κατεχόμενο από την Ιταλία κοντά στην πόλη Μεράνο.

Η έκταση, που ήταν κύριοι, περιλάμβανε τμήμα της σημερινής ιταλικής επαρχίας Μπολτζάνο, η οποία τότε ανήκε στην Αυστρία. Προηγούμενοι κύριοι της περιοχής ήταν οι επίσκοποι του Μπρίξεν, οι οποίοι συνέχισαν να θεωρούνται κύριοι της περιοχής αλλά υπό την προστασία του κόμη του Τιρόλο. Κόμητες αρχικά ήταν η οικογένεια, που της ανήκε το κάστρο του Τιρόλο, έπειτα ο τίτλος πέρασε στους Γκορίτσια και τέλος στην οικογένεια Αψβούργων και τους αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με πρώτο τον Μαξιμιλιανό Α΄ .

Κόμητες 
Τον τίτλο του κόμη έφεραν οι εξής παρακάτω :

Κόμητες Τιρόλο
 Αλμπέρτο Α΄ (Alberto I) (1128-1140)
 Αλμπέρτο Β΄ (Alberto II) (1140–1165)
 Μπερτόλντο (Bertoldo) (1165–1180)
 Ενρίκο Α΄ (Enrico I) (1180–1190)
 Αλμπέρτο Γ΄ (Alberto III) (1202–1253)

Κόμητες Τιρόλο - Γκορίτσια 
 Μάινχαρντ Α΄ (Mainardo I) (1253–1258)
 Μάινχαρντ Β΄ (Mainardo II) (1257–1295)
 Όθων Γ΄ (Ottone III) (1295–1310)
 Ενρίκο Β΄ (Enrico II) (1310–1335)
 Μαργαρίτα (Margherita) (1335–1363)

Κύριοι του Λουξεμβούργο 
 Τζιοβάνι Ενρίκο (Giovanni Enrico) (1335–1341)

Οικογένεια Βίτελμπαχ (Wittelsbach) 
 Λουδοβίκος (Ludovico) (1341–1361)
 Μάινχαρντ Γ΄(Mainardo III) (1361–1363)

Οικογένεια Αψβούργων (Asburgo) 
 Ροδόλφος Δ΄ (Rodolfo IV) (1363–1365)
 Λεοπόλδος Γ΄ (Leopoldo III) (1365–1386)
 Αλμπέρτο Γ΄   (Alberto III) (1386–1395)
 Λεοπόλδος Δ΄  (Leopoldo IV) (1396–1406)
 Φρειδερίκος Δ΄  (Federico IV) (1406–1439)
 Σιγκισμόντο (Sigismondo) (1439–1490)
 Μαξιμιλιανός Α΄ (Massimiliano I) (1490-1519), Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
 Κάρολος Ε΄ (Carlo V) (1519-1521), Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
 Φερδινάνδος Α΄ (Ferdinando I) (1521-1564), Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
 Φερδινάνδος Β΄ (Ferdinando II) (1564–1595)
 Μαξιμιλιανός Γ΄ (Massimiliano III) (1602–1618)
 Λεοπόλδος Ε΄ (Leopoldo V) (1619–1632)
 Φερδινάνδος Κάρολος (Ferdinando Carlo) (1646–1662)
 Σιγκισμόντο Φραντζέσκο  (Sigismondo Francesco) (1663–1665)
 Λεοπόλδος Α΄ (Leopoldo I) (1665–1705), Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
 Ιωσήφ Α΄ (Giuseppe I) (1705-1711), Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Παραπομπές

Νότιο Τιρόλο
Αυστριακοί ευγενείς
Τιρόλο
Πολύαινος Λαμψακηνός

Ο Πoλύαινoς Λαμψακηνός, (340 π.Χ. - C 285 π.Χ.) ήταν ένας αρχαίος Έλληνας μαθηματικός φίλος του Επίκουρου. Η φιλία του με τον Επίκουρο, ξεκίνησε μετά τη φυγή του τελευταίου από τη Μυτιλήνη το 307 ή 306 π.Χ., όταν άνοιξε μια φιλοσοφική σχολή στην Λάμψακο η οποία τον συνέδεσε με άλλους πολίτες της πόλης, όπως τον Πυθοκλή, τον Κολώτη τον Λαμψακηνό, και τον Ἰδομενέα τον Λαμψακηνό. Με τους προαναφερθείσες συμπολίτες του μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ίδρυσε μια σχολή φιλοσοφίας με τον Επίκουρο ως επικεφαλής, ενώ ο Πoλύαινoς, ο Έρμαρχoς και ο Μητρόδωρος Λαμψακηνός ήταν καθηγεμόνες.
 
Ένας άντρας με ήπιους και φιλικούς τρόπους, όπως αναφέρει ο Φιλόδημος, υιοθέτησε πλήρως το φιλοσοφικό σύστημα του φίλου του (του Επίκουρου) και παρόλο που ο ίδιος είχε προηγουμένως αποκτήσει μεγάλη φήμη ως μαθηματικός, ανέπτυξε με τον Επίκουρο την ευτέλεια της γεωμετρίας. Αλλά αυτή η θέση μπορεί να αμφισβητηθεί αφού είναι βέβαιο ότι ο Πoλύαινoς έγραψε ένα μαθηματικό έργο που ονομάζεται "Aπoριαι" στο οποίο η ισχύς-ορθότητα της γεωμετρίας διατηρείται. Ήταν εναντίον αυτής της πραγματείας ότι ένας άλλος Επικούρειος, ο Δημήτριος ο Λάκων, έγραψε το έργο "Πρὸς τὰς Πoλυαίνoυ ἀπoρίας" τον 2ο αιώνα π.Χ.. Όπως και στον Επίκουρο, ένας σημαντικός αριθμός έργων, τα οποία έχουν αμφιλεγόμενου συγγραφέα, φαίνεται να έχουν ανατεθεί σ 'αυτόν. Ένα από αυτά είναι το "Κατά των Ρητόρων", η γνησιότητα του οποίου δέχθηκε επίθεση τόσο από τον Ζήνωνα της Σιδώνας και το μαθητή του Φιλόδημο.

Έργα που έχουν χρεωθεί στον Πoλύαινo Λαμψακηνό 
 "Σχετικά με τους ορισμούς"
 "Σχετικά με τη Φιλοσοφία"
 "Εναντίον του Αρίστωνα"
 "Απορίαι"
 "Στη Σελήνη"
 "Ενάντια στους ρήτορες"
 και το σύνολο των επιστολών του που συλλέχθηκαν.

Αναφορές 
 Polyaenus, Polieno. Frammenti, A. Tepedino Guerra (Italian translation), Napoli, (1991)
 Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Polyaenus (2)", Boston, (1867)
 Donald J. Zeyl, Daniel Devereux, Phillip Mitsis, (1997), Encyclopedia of Classical Philosophy, page 446

Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί
Θέων ο Σμυρναίος

Ο Θέων ο Σμυρναίος (ή Θέων ο Πλατωνικός) ήταν Έλληνας μαθηματικός και φιλόσοφος (70 μ.Χ. - 135 μ.Χ.)

Γεννήθηκε στη Σμύρνη, όπου και πέθανε. Άκμασε κατά το τέλος του 1 αιώνα, και τις αρχές του 2 αιώνα μ.Χ.  Οι σύγχρονοί του συγγραφείς δεν τον αναφέρουν, αλλά οι μεταγενέστεροι τον ονομάζουν «Θέων ο Πλατωνικός φιλόσοφος», επειδή ήταν οπαδός της πλατωνικής φιλοσοφίας και ασχολήθηκε ειδικά με τη σπουδή των πλατωνικών διαλόγων .

Ο Θέων απέδιδε ως οπαδός της πλατωνικής φιλοσοφίας μυστηριακή σημασία κάθαρσης στα μαθηματικά -ως νεοπυθαγόρειος ξεχωρίζει πέντε στάδια βαθμίδες -μυστηριακού καθαγιασμού, για την εξέλιξη των φιλοσόφων: α) καθαρμός: είναι το προκαταρκτικό στάδιο που αποβλέπει στο να κάνει προσεκτικούς αυτούς που λόγω «ακάθαρτων χειρών ή ακατάληπτης γλώσσας» δεν ήταν εκλόγιμοι, β) κυρίως γνώση, γ) εποπτεία -ανώτατος βαθμός μύησης, δ) το στάδιο κατά το οποίο ο μυηθείς γίνεται «δαδούχος»  -ιεροφάντης και έχει τη δύναμη της μεταλαμπάδευσης, μύησης άλλων και ε ) ομοίωση προς το Θεό όσο είναι δυνατό.

Εργα 
Από τα έργα του Θ. μνημονεύονται από τους μεταγενεστέρους τα εξής:
 
 Σχόλια στην  Πολιτεία του Πλάτωνα
 Πραγματεία, όπου διαχωρίζει σε τετραλογίες τα έργα του Πλάτωνα και
«Τα κατά μαθηματικόν χρήσιμα εις την Πλάτωνος ανάγνωσιν» -είναι ο τίτλος του κυρίως μαθηματικού έργου του, το οποίο και διασώθηκε, όχι, όμως, εντελώς με την αρχική του μορφή.

Τα δυο πρώτα έργα του δε διασώθηκαν. Όπως λέει ο ίδιος ο Θ. το σύγγραμμα   του αυτό το έγραψε για να κάνει κατανοητές τις μαθηματικές προτάσεις που περιέχονται στους διαλόγους του Πλάτωνα. Το έργο του αυτό αποτελεί ένα είδος εισαγωγής στα μαθηματικά ως βοήθημα  για όσους ασχολούνται με την πλατωνική φιλοσοφία , αποτελεί σημαντική πηγή ιστορικών στοιχείων για τα μαθηματικά και διαιρείται σε τρία μέρη: 

α) Θεωρία των αριθμών -Γεωμετρική , Άλγεβρα
β) Θεωρία της μουσικής και
γ) Αστρονομία.

'Όπως τονίζει ο ίδιος ο Θ. στο έργο του αυτό, έχει καταχωρήσει και αναπτύξει «επί το γνωριμότερον»  γνώσεις των Πυθαγορικών.

Παραπομπές

Αναφορές 
Θέων ο Σμυρναίος

Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί
Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Φιλόσοφοι της αρχαίας Ιωνίας
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Τιρόλο (πόλη)

Το Τιρόλο (ιταλικά: Tirolo, γερμανικά: Tirol) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 2.469 κατοίκους. Βρίσκεται στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο δίπλα στα σύνορα με την Αυστρία στις Άλπεις. Ανήκει στον δήμο του Μπουργκγκράφεναμτ με έδρα το Μεράνο και στην ιστορική περιοχή του Τιρόλο κοντά στην πόλη Μεράνο. Το 97,69% της πόλης μιλά γερμανικά, το 2,13% ιταλικά και το 0,18% Λαδινικά. Η οικονομία της πόλης βασίζεται κυρίως στον τουρισμό.

Ιστορία
Το όνομα της πόλης αναφέρεται για πρώτη φορά το 1158 ως vicus Tyrała και στη συνέχεια το 1191 ως Τιρόλο. Το όνομα Τιρόλο έχει ινδοευρωπαϊκή ρίζα από το *tir που στα λατινικά σημαίνει "γη" ή αναφέρεται στην σφαίρα της ιδιοκτησίας της γης.

Το 1027 ο αυτοκράτορας Κόνραντ Β' της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας παραχώρησε στον επίσκοπο του Τρέντο Ούλριχ Β' δικαιώματα στην κοιλάδα του Αδίγη και στην περιοχή του Μπολτσάνο. Την εποχή εκείνη ο αυτοκράτορας έδωσε ανάλογα δικαιώματα και στους επισκόπους του Μπρίξεν και του Ζέμπεν, με τον τρόπο αυτό αυτοκράτορας εξασφάλιζε την ασφαλή διέλευση των Άλπεων. Στην Τιρόλο κτίστηκε και το κάστρο, Καστέλ Τιρόλο, από οικογένεια που κατά τον 13ο αιώνα άρχισαν να ασκούν αυτοί ουσιαστικά την διοίκηση της περιοχής και αργότερα πήραν και τον τίτλο του κόμητος. 

Όλη η περιοχή αυτή άρχισε να αποκαλείται Land im Gebirge Γη ανάμεσα στα βουνά και αργότερα νομός του Τιρόλου ή Τιρόλο (Tirol Grafschaft).

Από το 1918 και την ήττα της Αυστροουγγαρίας στον Α' παγκόσμιο πόλεμο κατελήφθη από τα ιταλικά στρατεύματα .

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

  Siegfried de Rachewiltz, Dorf Tirol und seine Schützen - eine Chronik mit Quellen zur Dorf- und Schützengeschichte (Schriften des Landwirtschaftlichen Museums Brunnenburg. Neue Serie, 12), Castel Brunnenburg, 2000.
  Ruth Laimer, Dorf Tirol - Geburt, Heirat, Tod. Ein Beitrag zur Dorfgeschichte: historisch-demographische Untersuchung von 1618-1924 im Spiegel der Matrikenbücher von Dorf Tirol, Lana, Tappeiner, 2001.
 Corinna Alber, Einblicke - Ausblicke in unser Dorf Tirol, Comune di Tirolo, Bildungsausschuss Tirol, 2009. ISBN 978-88-904509-0-7

Τιρολο
Κράτης Μαλλώτης

Ο Κράτης ο Μαλλώτης (2ος αι. π.Χ.) υπήρξε αρχαίος Έλληνας στωικός φιλόσοφος από τους σημαντικότερους γραμματικούς και κατασκευαστής υδρογείου σφαίρας. Ίδρυσε στην Πέργαμο δική του σχολή.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μάλλο της Κιλικίας και έγινε φιλόσοφος. Ίδρυσε δική του σχολή στην Πέργαμο και αντιτάχτηκε ριζικά στην Αλεξανδρινή διδασκαλία του Αρίσταρχου από τη Σαμοθράκη ως προς την γραμματική και την ερμηνεία του Ομήρου. Το 167 π.Χ. περίπου ή κατά άλλους το 169 ή 170 π.Χ. πήγε με αποστολή του βασιλιά Ατταλού Β' της Περγάμου στη Ρώμη όπου δίδαξε και ίδρυσε την γραμματική.  

Πιθανότατα απεβίωσε το 145 π.Χ.

Έργα του
Ο Κράτης ασχολήθηκε με το σφαιρικό σχήμα της Γης. Ο Ερατοσθένης είχε ήδη υπολογίσει την διάμετρο της Γης και είχε εκφράσει την θεωρία της Γεωκεντρικότητας. Ο Κράτης ήταν ο πρώτος που κατασκεύασε υδρόγειο σφαίρα, την οποία παρουσίασε στην Πέργαμο το 150 π.Χ. περίπου. Υποστήριζε ότι η Γη διαιρείται σε πέντε ζώνες, από τις οποίες δύο πολικές, δύο εύκρατες και μία καυτή, ενώ την διαίρεσε σε τέσσερις κατοικήσιμες και μη κατοικήσιμες περιοχές. Ισχυρίζονταν ότι οι πολικές ζώνες ήταν πολύ ψυχρές και δυσμενείς για την ανάπτυξη της ανθρώπινης ζωής, ενώ ο Ισημερινός ήταν πολύ καυτερός και επίσης δυσμενής. Υπήρχαν όμως και δύο εύκρατες ζώνες. Η «οικουμένη», που ήταν δικός του ορισμός, περιείχε όλες τις τότε γνωστές περιοχές της Ασίας, Αφρικής και Ευρώπης. Οι άλλες τρεις περιοχές ήταν oi «Περίοικoι», «Αντίποδες» και «Αντίοικοι». 

Oi «Περίοικοι» και «Αντίποδες» του Κράτη (150 π.χ.) υπάρχουν αναμφισβήτητα και αντιστοιχούν κατά προσέγγιση στη Βόρεια Αμερική και τη Νότια Αμερική αντίστοιχα, αλλά η ήπειρος «Αντίοικοι», ή Terra Australis, δεν αντιστοιχεί, εκτός από θραύσματα (Αυστραλασία, Νότια Αφρική). Και ο Ωκεανός στην πραγματικότητα περιβάλλει τον πλανήτη, αλλά στις 60 μοίρες νότιο γεωγραφικό πλάτος, όχι στον Ισημερινό.

Ήξερε επίσης ότι οι εποχές του κλίματος στο βόρειο ημισφαίριο ήταν αντίθετες με αυτές στο νότιο ημισφαίριο. Οι ιδέες του Κράτη ήταν σημαδιακές για την επιστήμη από την αρχαιότητα και μέχρι τα τέλη του μεσαίωνα.

Συγγράμματα
Συνέταξε πολυάριθμα συγγράμματα και εξηγήσεις του Ομήρου, από τα οποία σώζονται μόνο τίτλοι και μερικά αποσπάσματα.

Πηγές 
 Crates In: Encyclopædia Britannica. 11. Auflage. Bd 7. London 1910–1911, S. 381.
 Crates of Mallos in Cilicia, In: Oskar Seyffert, Henry Nettleship (Hrsg.), J. E. Sandys (Hrsg.): Dictionary of Classical Antiquities, 1894, S. 169–170 (englisch)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Αρχαίοι Έλληνες χαρτογράφοι
Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί
Πίλωρος

Η Πίλωρος ήταν αρχαία ελληνική παράλια πόλη στη χερσόνησο της Χαλκιδικής. 

Βρισκόταν επί της παραλίας της προς τον Σιγγιτικό κόλπο της κεντρικής χερσονήσου της Σιθωνίας. Κατά τον Ηρόδοτο (Ζ΄ 122) η Πϊλωρος μαζί με τις παρακείμενες πόλεις Άσσα, Σίγγος και Σάρτη είχαν υποταχθεί στον Ξέρξη την περίοδο που διάνοιξε την διώρυγα του Άθω για να διέλθει ο στρατός και ο στόλος του.

Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο μετά τη Νικίειο ειρήνη του 422 π.Χ. υπαγόταν ως φόρου υποτελής στην Αθηναϊκή συμμαχία. Υπό του αρχαιολόγου Λυκ η θέση της πόλης αυτής προσδιορίστηκε στη παραλία του σημερινού όρμου Πόρτο Δημήτρι ή Βουρβουρού.

Πηγές 

 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.892.

Πόλεις της Αρχαίας Χαλκιδικής
Προτομή του Περικλή (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 549)

Η προτομή του Περικλή που φιλοξενείται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο είναι από τα πιο γνωστά έργα ελληνικής τέχνης.

Ιστορικό της ανακάλυψης
Βρέθηκε το 1871 στην έπαυλη του Μ. Βρούτου λίγο πιο κάτω από το Τίβολι. Πέρασε στη συλλογή του Gavin Hamilton και εν συνεχεία του Charles Townley, η οποία αργότερα δωρήθηκε στο Βρετανικό Μουσείο. Εκεί εκτίθεται στις ημέρες μας στο παράρτημα ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων

Περιγραφή
Είναι από μάρμαρο της Πεντέλης. Διατηρείται ακέραιο, εκτός της μύτης που συμπληρώθηκε. Εικονίζει τον Περικλή μεσήλικα. Η κεφαλή που διατηρείται σώα έχει ελαφρά κλίση προς τα αριστερά. Στη βάση της φέρει την επιγραφή «ΠΕΡΙΚΛΗΣ». Τα χαρακτηριστικά του προσώπου ταιριάζουν περισσότερο σε άνθρωπο του πνεύματος παρά σε πολεμοχαρή. Η διάθεση του προσώπου είναι ήρεμη, τα μάτια αρχαΐζουν, τα κατσαρά μαλλιά και γένια είναι κοντά και περιποιημένα. Η ανασηκωμένη περικεφαλαία (κορινθιακού ρυθμού), την οποία συναντάμε πάντα στις προτομές του Περικλή είναι διακριτικό του αξιώματος του στρατηγού της Αθήνας, το οποίο ο Περικλής κατείχε για σειρά πολλών συνεχόμενων ετών.

Ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο αντίγραφο ελληνικό, που κατασκευάστηκε στα τέλη του τρίτου με αρχές του δεύτερου αιώνα π.Χ. Το πρωτότυπο χρονολογείται στα μέσα του δεύτερου ήμισυ του 5ου αιώνα π.Χ. και ίσως να ήταν ο γνωστός μπρούτζινος ανδριάντας του Κρεσίλα, τον οποίο αναφέρει ο Πλίνιος.

Δείτε επίσης
 Προτομή του Περικλή (Μουσεία του Βατικανού)

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Παρουσίαση της προτομής στο Βρετανικό Μουσείο 

Προτομές
Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Γυναίκα στο κύμα

Η Γυναίκα στο κύμα (La femme à la vague) είναι πίνακας του ζωγράφου Γκυστάβ Κουρμπέ που φιλοξενείται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη.

Περιγραφή 
Ο πίνακας εικονίζει μια νεαρή γυναίκα που είναι καθισμένη γυμνή μέσα στο νερό της θάλασσας, την ώρα που σκοτεινιάζει. Το κορμί της ακουμπάει επάνω σε ένα βράχο και εκτείνεται προς τα δεξιά. Είναι σκεπασμένο από τα κύματα της θάλασσας από τη μέση και κάτω. Η λευκή επιδερμίδα λαμπυρίζει στο μισοσκόταδο. Τα ερυθροκαστανόξανθα μαλλιά είναι δεμένα κότσο πίσω από το κεφάλι, ενώ λίγες μπούκλες κοντές πέφτουν στους κροτάφους. Τα χέρια είναι σταυρωμένα επάνω και μπροστά από το κεφάλι, αφήνοντας ακάλυπτες τις χνουδωτές μασχάλες. Τα κύματα λαμπυρίζουν αφρισμένα γύρω από το γυναικείο σώμα δίνοντας έμφαση στο γυμνό και σφριγηλό στήθος, ενώ παφλάζουν. 

Στα μισά του δεξιού ορίζοντα μια βαρκούλα αρμενίζει στο ηλιοβασίλεμα.

Ερμηνεία
Ο πίνακας είναι μέρος ενός κύκλου γυμνών που φιλοτέχνησε ο Κουρμπέ μεταξύ 1864 και 1868, με γνωστότερο το Η προέλευση του κόσμου. Η εικονιζόμενη γυναίκα είναι η Γιοάννα Χίφφερναν, μοντέλο ζωγραφικής. Ο πίνακας συνδυάζει τον ρεαλισμό της απόδοσης, ενώ ταυτόχρονα το θέμα μοιάζει να είναι μυθολογικού περιεχομένου. Μπορούμε να φανταστούμε την λουομένη ως κάποια μυθική θεά που γεννιέται μέσα από τον αφρό της θάλασσας, όπως η Αφροδίτη, ενώ το πλοίο στα ανοιχτά μπορεί να ερμηνευτεί ως αλληγορικό στοιχείο.

Πρώην κάτοχοι του πίνακα
Ο Κουρμπέ πούλησε τον πίνακα το 1873 με αγοραστή τον Paul Durand-Ruel, έμπορο ειδών τέχνης. Το 1875 ο πίνακας άλλαξε χέρια και αγοράστηκε από τον βαρύτονο Jean-Baptiste Faure, για να επιστραφεί και πάλι στον Durand-Ruel το 1893 και να μεταπουληθεί τον ίδιο μήνα στον αμερικανό ζαχαροβιομήχανο  Henry Osborne Havemeyer. Η γυναίκα του Havemeyer, Louisine W. Havemeyer κληροδότησε τον πίνακα μετά θάνατο μαζί με ένα μεγάλο μέρος της συλλογής της στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, όπου φιλοξενείται και εκτίθεται μέχρι σήμερα.

Πηγές 
 Kathry Calley Galitz: Gustave Courbet Die Frau in den Wellen, In: Angela Schneider, Anke Daemgen und Gary Tinterow (Herausgeber): Die schönsten Franzosen kommen aus New York. Französische Meisterwerke des 19. Jahrhunderts aus dem Metropolitan Museum of Art, New York, ISBN 978-3-89479-381-4, S. 98

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Περιγραφή του πίνακα από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης 

Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Αυξητική ορμόνη

Η αυξητική ορμόνη (GH) είναι μια πεπτιδική ορμόνη που σχετίζεται με την κυτταρική αύξηση και διαίρεση και την αναγέννηση στα ζώα και τους ανθρώπους. Εκλύεται από την πρόσθια υπόφυση. Η αυξητική ορμόνη προκαλεί αύξηση στις ανοικτές διαφύσεις στα οστά και επίσης προκαλεί λιπόλυση στο λιπώδη ιστό και αύξηση των σκελετικών μυών. Η ανθρώπινη αυξητική ορμόνη ή σωματοτροπίνη είναι ένα πεπτίδιο 191 αμινοξέων με δύο δισουλφιδικούς δεσμούς.

Η ανασυνδυασμένη ανθρώπινη αυξητική ορμόνη είναι ένα σκεύασμα αυξητικής ορμόνης με ευρεία χρήση και είναι ισοδύναμη με την ενδογενή υποφυσιακή αυξητική ορμόνη. Χρησιμοποιείται όταν υπάρχει ανερπάρκεια αυξητικής ορμόνης, καθώς και σε βραχύσωμα παιδιά με βραδύ ρυθμό ανάπτυξης, χωρίς όμως ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης.

Πηγές 
 B. Katzung, Βασική & Κλινική Φαρμακολογία, 2009, Εκδόσεις Πασχαλίδης, pp. 774-776, isbn:978-960-399-817-4

Πεπτιδικές ορμόνες
Πρωτεΐνες
Διάμεσος (γεωμετρία)

Στη γεωμετρία, η διάμεσος ενός τριγώνου είναι ένα ευθύγραμμο τμήμα το οποίο ενώνει μία κορυφή του τριγώνου με το  μέσο της απέναντι πλευράς. Κάθε τρίγωνο έχει ακριβώς τρεις διάμεσους: μία από κάθε κορυφή προς την αντίθετη πλευρά. Στην περίπτωση των ισοσκελών και  ισόπλευρων τριγώνων, η διάμεσος διχοτομεί οποιαδήποτε γωνία μιας κορυφής, της οποίας οι δύο προσκείμενες πλευρές της είναι ίσες.

Σχέση με το κέντρο βάρους 

Κάθε διάμεσος ενός τριγώνου διέρχεται από την τομή των διαμέσων του (βαρύκεντρο) , το οποίο είναι το κέντρο βάρους ενός αντικειμένου ομοιόμορφης πυκνότητας σε σχήμα τριγώνου.  Έτσι, το αντικείμενο θα ισορροπεί για κάθε γραμμή που περνά μέσα από το κέντρο βάρους του, συμπεριλαμβανομένης οποιασδήποτε διαμέσου.

Διαίρεση σε ίσα μέρη 

Κάθε διάμεσος διαιρεί το εμβαδόν του τριγώνου στο μισό του, εξ ου και το όνομα.  (Κάθε άλλη γραμμή που χωρίζει το εμβαδόν του τριγώνου σε δύο ίσα μέρη, δεν περνά από το κέντρο βάρους του.)  Οι τρεις διάμεσοι διαιρούν το τρίγωνο σε έξι μικρότερα τρίγωνα ίσων εμβαδών.

Απόδειξη 
Θεωρήστε ένα τρίγωνο ABC Έστω D το μέσο της , E το μέσο της , F το μέσο της , και O το κέντρο βάρους.

Εξ ορισμού, . Επομένως  και , όπου  αντιπροσωπεύει το εμβαδόν του τριγώνου  , αυτό ισχύει διότι σε κάθε περίπτωση τα δύο τρίγωνα έχουν ίσες τις βάσεις τους, έχουν κοινό ύψος από τις βάσεις τους και το εμβαδόν ενός τριγώνου ισούται με το μισό του γινομένου της βάσης του με το αντίστοιχο σε αυτή ύψος.

Άλλες Ιδιότητες 

Για κάθε τρίγωνο,  

(περίμετρος τριγώνου) < άθροισμα διαμέσων < (περίμετρος τριγώνου).

Για κάθε τρίγωνο με πλευρές  και διαμέσους ,

Δείτε επίσης 
Διχοτόμος γωνίας
Ύψος
και διάφορα τρίγωνα

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Διάμεσοι και Διχοτόμοι ενός Τριγώνου
 Διάμεσοι 
 Area of Median Triangle 
 Διάμεσοι ενός Τριγώνου Με διαδραστικό animation
 Κατασκευάζοντας τη διάμεσο ενός τριγώνου με διαβήτη και ευθεία γραμμή 
 

Τρίγωνα
Στοιχειώδης γεωμετρία
Λάιβες

Η Λάιβες ή Λάιφερς (ιταλικά: Laives, γερμανικά: Leifers) είναι κωμόπολη και δήμος της Ιταλίας με 17.168 κατοίκους. Βρίσκεται στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο στις Άλπεις κοντά στις πόλεις Μπολτσάνο απέχει 10 χλμ., Απιάνο και Ένια. Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Ρίο Βαλάρσα. 

Ο Δήμος αποτελείται από τη Λάιβες (γερμ. Stadt Leifers), τη La Costa, γερμ. Seit), την Pineta (Steinmannwald) και το San Giacomo (γερμ. Sankt Jakob).

Ιστορία 
Στην περιοχή γύρω από την πόλη έχουν βρεθεί ερείπια προϊστορικού οικισμού και πολλών μεσαιωνικών κάστρων. Ο προϊστορικός οικισμός διασώζονται ίχνη τείχους και σπιτιών. Η περιοχή είχε άνθιση κατά των μεσαίωνα όταν κτίστηκαν πολλά μικρά φρούρια οχυρώσεις και κάστρα, στην περιοχή νότια του Μπολτσάνο αναφέρονται 58 ερείπια διαφόρων οχυρώσεων.

Το 1985 πήρε τον τίτλο της πόλης και είναι η τέταρτη σε πληθυσμό στην επαρχία του Μπολτσάνο.

Το όνομα αναφέρεται πρώτη φορά το 1237  ως Leiuers, Leivers το 1295 και ως Leiffers και Leyfers το 1404 και 1406 και κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από το λατινικό clivus («κλίση») ή («δωρεάν»).

Αξιοθέατα
Στα αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνεται ο μητροπολιτικός ναός των αγίων Αντωνίου και Νικολάου με το καμπαναριό του, που χρονολογείται από το 1250. Μέσα στο ναό υπάρχει άγαλμα της Παναγίας από αλάβαστρο, του 1787. Στο χωριό του Αγίου Ιακώβου υπάρχει ο ομώνυμος ναός γοτθικού ρυθμού. Στο χωριό Λα Κόστα ο ναός του Αγίου Ανρί, που κατασκευάστηκε το 1300, ενώ στον ίδιο χώρο σώζονται και τα ερείπια ενός κάστρου του 12ου αιώνα, του κάστρου Λίχτενσταϊν.

Δημογραφία 
Το 29,07% των κατοίκων μιλάνε Γερμανικά, το 70,42% Ιταλικά και το 0,51% Λαδινικά.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Andrä Johann Bergmeister, Physisch-medizinisch-statistische Topographie der Stadt Bozen mit den drei Landgemeinden zwölf Malgreien, Gries und Leifers, oder des ehemaligen Magistratbezirkes Bozen, Bolzano, 1854
 Richard Staffler, Die Höfenamen von Zwölfmalgreien und Leifers, Innsbruck, Wagner, 1952
 Georg Tengler (a cura di), Vom Dorf zur Stadt Leifers: Anfänge - Entwicklung - Chancen, Bolzano-Laives, Athesia-Raiffeisenkasse Laives, 1998
 Laives - il volto di un territorio in 100 fotografie, a cura del Centro Culturale S. Giacomo, Laives, 2000
 Franz-Heinz Hye, Die Städte Tirols, 2. Teil: Südtirol (Schlern-Schriften, 313), Innsbruck, Wagner, 2001. ISBN 978-3703003530 (capitolo Laives)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Λαιβες
Windows 8

Τα Windows 8 είναι έκδοση του λειτουργικού συστήματος Windows της Microsoft. Κυκλοφορήσαν στην αγορά στις 26 Οκτωβρίου 2012, όπως ανακοίνωσε η Microsoft. Προορίζονται για χρήση σε επιτραπέζιους και φορητούς υπολογιστές, καθώς και σε tablet. 

Τα Windows 8 είναι πολύ διαφορετικά από τις προηγούμενες εκδόσεις των Windows. Χαρακτηριστική είναι η οθόνη έναρξης (startscreen), η οποία αποτελείται από πλακίδια και όχι από εικονίδια και διαθέτει εκτός από τα βασικά προγράμματα του υπολογιστή παιχνίδια και άλλες εφαρμογές, όπως ο καιρός. Η επιφάνεια εργασίας έχει μικρότερη πρακτική αξία σε σχέση με αυτήν που είχε στις προηγούμενες εκδόσεις.  Τα νέα Windows θεωρητικά ανοίγουν μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα (διαφέρει ανάλογα με τον υπολογιστή). Έγινε πρόσφατη αναβάθμιση με σκοπό την βελτίωση και την καλύτερη δυνατή εκτέλεση διάφορων λειτουργιών και άλλων εντολών. Σκοπός τους δεν είναι μόνο η άριστη εκτέλεση απλών εργασιών αλλά και η άνοδος σε ένα άλλο επίπεδο τελευταίας τεχνολογίας.    

Η υποστήριξη των windows 8  έληξε στις 12 Ιανουαρίου 2016  οπότε δεν λαμβάνουν πλέον ενημερώσεις ασφαλείας.

Οθόνη έναρξης 
Σύμφωνα με τη Μicrosoft:

"Η οθόνη Έναρξης, όμορφη και με έντονα χρώματα, είναι το πρώτο πράγμα που βλέπετε. Κάθε πλακίδιο της οθόνης Έναρξης είναι συνδεδεμένο με κάποια επαφή, εφαρμογή, τοποθεσία web, λίστα αναπαραγωγής ή με οτιδήποτε άλλο είναι σημαντικό για εσάς. Τα πλακίδια φωτίζονται με τις πιο πρόσφατες πληροφορίες, για να ενημερώνεστε αμέσως. Με μια ματιά, θα βλέπετε τη φωτογραφία στην οποία μόλις προστεθήκατε, τον αυριανό καιρό και μηνύματα από τους φίλους σας."

Χαρακτηριστικά 
Νέα, βελτιωμένη Διαχείριση εργασιών.
Το μενού Έναρξη αντικαταστάθηκε από την οθόνη Έναρξης. 
Ο Microsoft Internet Explorer 10 περιλαμβάνεται και ως Metro-Style application .
Δυο νέοι τρόποι προστασίας λογαριασμού: Κωδικός εικόνας και σύνδεση με PIN.
Το Windows To Go επιτρέπει στα Windows 8 να εκκινεί από μια φορητή συσκευή USB (όπως το flash Drive)
Επίσημη υποστήριξη οθόνης αφής 
Δυνατότητα λήψης εφαρμογών από το διαδίκτυο μέσω του Windows Store

Ελάχιστες απαιτήσεις  

Μνήμη RAM 1 GB για συστήματα 32bit και μνήμη 2 GB για 64bit
Σκληρός δίσκος 16 GB για συστήματα 32bit, 20 GB για 64bit
Επεξεργαστής 1 GHz, κάτι όμως που δεν ισχύει για laptops και tablets, αφού εκεί η ανάγκη για εξοικονόμηση ενέργειας είναι μεγάλη.
Ανάλυση οθόνης 1024x768 εικονοστοιχεία
Κάρτα γραφικών συμβατή με Microsoft DirectX 9

Πηγές 
Computer Για έναν
windows 8 end of life https://support.microsoft.com/en-us/office/windows-8-end-of-support-and-office-

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Αγορά των Windows 8
Windows Store

8
Εικονικοποίηση ως κακόβουλο λογισμικό

Κάποιοι ερευνητές δημιούργησαν το κακόβουλο λογισμικό (malware) (τύπου Rootkit)“SubVirt” [1] το οποίο λειτουργεί εγκαθιστώντας ένα δεύτερο λειτουργικό σύστημα (Windows ή Linux). Το λειτουργικό αυτό γίνεται το νέο τοπικό λειτουργικό σύστημα το οποίο έχει ένα συγκεκριμένο τύπο εξομοιωτή (Για τα Windows έχει το Microsoft VirtualPC και για τα Linux έχει το VMware). Όταν το καινούριο φιλοξενούμενο σύστημα (host) εκκινηθεί το παλιό λειτουργικό σύστημα βρίσκεται μέσα σε ένα εικονικό σύστημα (Virtual Machine-VM). Με την απουσία λογισμικού ανίχνευσης εξομοιωτή VM το σύστημα είναι αδύνατο να καταλάβει ότι βρίσκεται σε ένα εικονικό σύστημα. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν και άλλες παρόμοιες τέτοιες εφαρμογές όπως το “BluePill” [2] και το “Vitriol”[3] τα οποία χρησιμοποιούν κάποιες επεκτάσεις στους επεξεργαστές που υποστηρίζουν εικονικοποίηση για την εγκαθίδρυση ενός εικονικού συστήματος rootkit. Tο “BluePill” σχεδιάστηκε για να προσβάλει Microsoft Windows Vista x64 τα οποία χρησιμοποιούν επεκτάσεις AMD Pacifica στον επεξεργαστή AMD Athlon64. Η προσβολή είναι ακαριαία και δεν χρειάζεται επανεκκίνηση του παλιού τοπικού συστήματος. Ο δημιουργός του “BluePill” ισχυρίζεται ότι είναι μη ανιχνεύσιμο και ούτε ο ίδιος μπορεί να το ανιχνεύσει. Το “Vitriol”είναι όμοια περίπτωση με το “BluePill”  και είναι σχεδιασμένο για να προσβάλει MacOS X που χρησιμοποιούνε επεκτάσεις Intel-VT-x στον επεξεργαστή Intel Core Duo/Solo.
Ο δημιουργός του “BluePill” ο οποίος είναι ο ίδιος με αυτού του “RedPill” όπου σχεδιάστηκε για την ανίχνευση εικονικού περιβάλλοντος. (Ασφάλεια στο VMware) εμπνεύστηκε τα ονόματα από την μεγάλης επιτυχία ταινία The Matrix όπου ο πρωταγωνιστής “Νίο” αν έπαιρνε το κόκκινο χάπι θα καταλάβαινε ότι ζούσε μέσα σε έναν εικονικό κόσμο ενώ αν έπαιρνε το μπλε χάπι θα ζούσε για πάντα μέσα σε έναν εικονικό κόσμο. 

Παρακάτω φαίνεται η γενική ιδέα του και οι ενέργειες που κάνει το rootkit εικονικοποίησης “Vitriol” σε γενικές γραμμές και το “BluePill” ακολουθεί όμοια τακτική.
	Vmx_init()
	Ανιχνεύει και εγκαθιστά τις δυνατότητες του VT-x
	Vmx_fork()
	Μεταφέρει το OS σε ένα VM
	Τοποθετεί όλη την κατάσταση του VM σε κατάσταση «τρέχοντος λειτουργικού»
	Τοποθετεί κουμπιά εκτέλεσης για να ελαχιστοποιήσει την έξοδο της VM
	Αντιγράφει τη θέση του ανεξάρτητου κώδικα στη μνήμη
	Κάνει unload τα module του πυρήνα
	Κατά την έξοδο της VM επαναφέρει τον κώδικα του rootkit 
	On_vm_exit()
	Χειρίζεται τα exit events της VM 
	Εξομοιώνει την αναμενόμενη συμπεριφορά
	Backdoors
	Ειδική ακολουθία εντολών για να αλλάξει το uid σε 0 (κάνε με root)
	Φιλτράρισμα / Έλεγχος / Καταγραφή της πρόσβασης στα device
	Κρύβει τα blocks στον σκληρό δίσκο φιλτράροντας τα ATAPI πακέτα
	Καταγράφει τα keystrokes

Αναφορές
 King S. T., Chen P. M., Wang Y.M., Verbowski C., Wang H. J., Lorch J. R.,  “SubVirt: Implementing malware with virtual machines”, IEEE Symposium on Security and Privacy, pp. 314– 327, May 2006.
 Rutkowska, J., “Subverting Vista Kernel For Fun And Profit. Blackhat”, 2006.
 Zovi D., “Hardware Virtualization Rootkits”, 2006.

Δείτε επίσης 
 Εικονικοποίηση (virtualization)

Ασφάλεια υπολογιστών