joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Fedde Le Grand

Ο Fedde Le Grand (γεννημένος στις 7 Σεπτεμβρίου 1977) είναι Ολλανδός DJ της house μουσικής, παραγωγός και remixer από την Ουτρέχτη .Έγινε γνωστός με το κομμάτι Put Your Hands Up 4 Detroit , το οποίο κατέκτησε τα βρετανικά charts το 2006.

Καριέρα 
Σε νεαρή ηλικία, ο Fedde le Grand ξεκίνησε ως DJ σε τοπικά κλαμπ στο Bunnik. Οι ικανότητές του δεν πέρασαν απαρατήρητες και τελικά του ζητήθηκε να παίξει μουσική στο club De Danssalon στο Αϊντχόβεν όπου παρέμεινε εκεί για δύο χρόνια . Ακολούθησαν πολλά μεγάλα κλαμπ στην Ολλανδία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Ο Fedde Le Grand είχε τη μεγαλύτερη επιτυχία του το 2006 με το single Put your hands up 4 Detroit  . Το single κατάφερε να φτάσει στο νούμερο 1 στα βρετανικά charts και στα 5 κορυφαία των Dutch Top 40.

Το 2007 εμφανίστηκε στο φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής Sensation White στο Άμστερνταμ, όπου έπαιξε επίσης εκεί το 2008, 2009, 2011, 2013 και το 2015. 

Από τον Σεπτέμβριο του 2013 έως το 2016, ο Le Grand παρουσίαζε την εκπομπή Dark Light στον ολλανδικό ραδιοφωνικό σταθμό Radio 538 .

Στις αρχές του 2016 κυκλοφόρησε δύο τραγούδια ( Keep On Believing  και Give Me some ) για την αναμονή της κυκλοφορίας του νέου άλμπουμ του Something Real .

Δισκογραφία

Albums 

 2007: Sessions
 2009: Output
 2010: Output (Limited Edition)
 2016: Something Real

Singles 

 2006: Put Your Hands Up For Detroit
 2007: Aah Yeah!
 2007: Let me think about it (Ida Corr vs. Fedde le Grand)
 2008: Get This Feeling (Re-Issue)
 2009: The Joker (feat. F-Man)
 2010: Back & Forth (feat. Mr.V)
 2011: Control Room
 2011: So Much Love
 2012: Freaky (feat. Nicky Romero)
 2012: Slacking (feat. Nicky Romero)
 2012: Turn It (feat. Deniz Koyu & Johan Wedel)
 2012: Sparks (feat. Nicky Romero & Matthew Koma)
 2013: Long Way From Home (feat. Sultan & Ned Shepard)
 2014: Don't Give Up
 2015: Take Me Home (feat. Patric La Funk)
 2015: The Noise
 2015: Feel Good (feat. Holl & Rush)
 2016: Keep On Believing
 2017: Dancing Together
 2017: Wonder Years (feat. Adam Mcinnis)
 2019: All Over The World
 2020: Clap Your Hands (με Dimitri Vegas & Like Mike & W&W)

Παραπομπές 

Ολλανδοί μουσικοί
Ολλανδοί DJs
Κωνσταντίνος Αν. Μπακογιάννης

Ο Κωνσταντίνος Μπακογιάννης του Ανάργυρου, ήταν Έλληνας νομικός, καθηγητής και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Φωκίδας από το 1981 ως το 1985 και νωρίτερα ως κοινοτάρχης Ιτέας.

Βιογραφία

Πολιτική σταδιοδρομία 
Ήταν εκπρόσωπος της γενιάς του "114" σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ.

Πολιτεύτηκε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1974 συγκεντρώνοντας 1.555 ψήφους. 

Διετέλεσε δήμαρχος Ιτέας από το 1975 ως το 1977, οπότε παραιτήθηκε για να λάβει μέρος στις βουλευτικές εκλογές.

Στις εκλογές του 1977 παρότι ο ίδιος συγκέντρωσε 1.555 ψήφους και το ΠΑΣΟΚ συνολικά 7.789 ψήφους, δεν εξελέγη βουλευτής, λόγω του εκλογικού νόμου (βουλευτές εξελέγησαν μόνο από τη Νέα Δημοκρατία οι Αθανάσιος Γκελεστάθης (12.650) και Δημήτριος Χλωρός (4.595 σταυροί προτίμησης).. 

Στις εκλογές του 1981 εξελέγη  βουλευτής Φωκίδας με το ΠΑΣΟΚ, λαμβάνοντας 9.286 ψήφους και ήρθε πρώτος σε σταυρούς προτίμησης από όλους τους υποψηφίους όλων των κομμάτων στην εκλογική περιφέρεια. Συμπαραστάθηκε στους αγώνες των εργαζομένων στα μεταλλεία στη Φωκίδα.

Στις δημοτικές εκλογές του 2014 ήταν υποψήφιος δήμαρχος στον δήμο Δελφών και συγκέντρωσε ποσοστό 4,25% και 1 έδρα στον πρώτο γύρο.

Τελευταία χρόνια 
Απεβίωσε στις 22 Δεκεμβρίου 2014. Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Μεταμόρφωσης, στην Ιτέα.

Βιβλιογραφία

Παραπομπές 

Βουλευτές Φωκίδας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες Κοινοτάρχες
Γαρμπίλι

Το Γαρμπίλι είναι η ψιλοκομμένη πέτρα που έχει συνήθως διάμετρο ίση ή μικρότερη από μισό πόντο. Χρησιμοποιείται ως μια αδρανής ύλη στο σκυρόδεμα (μπετόν) και ουσιαστικά είναι το τρίτο σε διάμετρο-διατομή αδρανές υλικό, μετά το χονδροχάλικο που είναι πρώτο και το χαλίκι. Η προέλευση της λέξης είναι μάλλον άγνωστη, εικάζεται ότι είναι πιθανώς Ιταλική, από το Garbouglio (γκαρμπούλιο) που σημαίνει «ανακάτεμα» ή «ανακατωμένο πράγμα».

Το γαρμπίλι, όπως και άλλα αδρανή υλικά, φτιάχνεται σε λατομεία. Με ειδικά μηχανήματα (κρουστικούς σπαστήρες), ασβεστολιθικά πετρώματα θραύονται με μηχανική κατεργασία. Στη συνέχεια οδηγούνται σε κόσκινα, συνήθως ηλεκτρικά, και το όλο υλικό κοσκινίζεται και τυπικά λαμβάνει διαβάθμιση (συνήθως από 4 mm έως 8 mm). Η πιο συνηθισμένη χρήση του είναι στην επίστρωση δαπέδων για πρόχειρο μωσαϊκό, το οποίο λέγεται γαρμπιλομωσαϊκό. Χρησιμοποιείται και για διακόσμηση σε κήπους.

Τόσο το γαρμπίλι όσο και όλα τα αδρανή σκυροδέματος, που κυκλοφορούν στην Ευρωπαϊκή αγορά, και τα οποία χρησιμοποιούνται στα ιδιωτικά και στα δημόσια έργα θα πρέπει να έχουν σήμανση CE (Οδηγία 89/106 Περί Δομικών Κατασκευών).

Παραπομπές

Οικοδομικά υλικά
Φυσικά υλικά
Λίθος (υλικό)
Άρνηση κουρδικής μειονότητας από την Τουρκία

Η άρνηση της ύπαρξης Κουρδικής μειονότητας στα τουρκικά εδάφη ήταν, για αρκετές δεκαετίες, η επίσημη κρατική πολιτική της Τουρκίας. 
Οι Κούρδοι που ζούσαν στην Τουρκία, αρχικά περιγράφονταν ως  «Ορεινοί Τούρκοι», όρος που εφευρέθηκε από τον στρατηγό Αμπντουλλάχ Αλπντογάν (Abdullah Alpdoğan) και χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει έναν λαό που ζούσε στα βουνά ο οποίος δεν μιλούσε τη δική τους γλώσσα αλλά μια τουρκική διάλεκτο. Ο Τεβφίκ Ρουστού Αράς (Tevfik Rüştü Aras), ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών μεταξύ του 1925 και του 1938, υπερασπίστηκε την ιδέα ότι οι Κούρδοι πρέπει να εξαφανιστούν όπως οι Ινδιάνοι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Καζίμ Καραμπεκίρ (Kâzim Karabekir), πρώην διοικητής του τουρκικού στρατού κατά τη διάρκεια του τουρκικού πολέμου της ανεξαρτησίας, δήλωσε ότι οι Κούρδοι στο Ντερσίμ εξομοιώθηκαν στην πραγματικότητα με τους Τούρκους και θα πρέπει να θυμούνται την τουρκικότητά τους. Ο Μαχμούτ Εσάτ Μποζκούρτ, δήλωσε ότι δεν υπάρχει άλλο έθνος που θα μπορούσε να διεκδικήσει δικαιώματα στην Τουρκία από την τουρκική φυλή, και ότι το μόνο δικαίωμα που θα έχουν όλοι οι μη Τούρκοι είναι να είναι υπηρέτες ή σκλάβοι. 

Ο όρος «Ορεινός Τούρκος» χρησιμοποιούνταν συχνότερα το 1961 όταν ο Τούρκος πρόεδρος Τζεμάλ Γκιουρσέλ υποστήριξε μελέτες για να αποδείξει την τουρκικότητα των Κούρδων. Σε ένα βιβλίο του Μεχμέτ Σερίφ Φιράτ (Mehmet Şerif Fırat) στο οποίο ο Γκιουρσέλ έγραψε έναν πρόλογο, απαίτησε μελέτες που θα παρείχαν απόδειξη ενός γεγονότος που θα επιβεβαίωνε ότι οι Κούρδοι ήταν στην πραγματικότητα Ορεινοί Τούρκοι. Ο Γκιουρσέλ ήταν επίσης ο επικεφαλής του νεοσύστατου Τουρκικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Έρευνας (TKAE) που δημοσίευσε αρκετά βιβλία για το θέμα. Κατά τη διάρκεια των δικών έναντι των Επαναστατικών Πολιτιστικών Ανατολικών Εστιών (DDKO) μετά το πραξικόπημα το 1971, η εισαγγελία υποστήριξε ότι οι Κούρδοι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν και η γλώσσα τους ήταν στην πραγματικότητα διάλεκτος των Τουρκικών. Επίσης, ο Κενάν Εβρέν, ο αρχηγός της στρατιωτικής χούντας μετά το πραξικόπημα το 1980, αρνήθηκε την ύπαρξη κουρδικής εθνικότητας και ισχυρίστηκε ότι η λέξη Κούρδος προέκυψε από τον ήχο που έκανε το χιόνι αν κάποιος περπατούσε σε αυτό και περιόρισε τη χρήση της κουρδικής γλώσσα. Ο όρος «Ορεινός Τούρκος» αντικαταστάθηκε επίσημα με τον νέο ευφημισμό «Ανατολικός Τούρκος» το 1980.

21ος αιώνας
Τον Μάρτιο του 2021 το τουρκικό Υπουργείο Εθνικής Παιδείας κυκλοφόρησε ένα σχολικό βιβλίο για την Επαρχία Ντιγιαρμπακίρ η οποία έχει κουρδική πλειοψηφία, στο οποίο δεν γίνεται καμία αναφορά στους Κούρδους ή στην κουρδική γλώσσα. Ισχυρίζεται επίσης ότι η γλώσσα που ομιλείται στην πόλη Ντιγιαρμπακίρ είναι παρόμοια με την «αζερική τουρκική διάλεκτο» που ομιλείται στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Τον Αύγουστο του 2021, οι αρχές άλλαξαν το όνομα ενός τζαμιού του 17ου αιώνα στο Κιλίς από «Τζαμί των Κούρδων» σε «Τζαμί των Τούρκων» προκαλώντας κριτική από την κουρδική κοινότητα.

Παραπομπές

Τουρκικός εθνικισμός
Ρατσισμός στην Τουρκία
Κούρδοι στην Τουρκία
Μαντασιά Φθιώτιδας

Η Μαντασιά είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Μαντασιά βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας σε απόσταση 14 χλμ. Α. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 39 χλμ. Β. από την Λαμία και 37 χλμ. Ν. από τα Φάρσαλα. Είναι κτισμένη σε λόφο στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 420 μέτρα, ενώ δυτικά και βόρεια του χωριού περνάει ο Ενιπέας ποταμός. Βορειανατολικά είναι η Σκοπιά Λάρισας και νοτιοδυτικά το Πολυδένδρι. Με το πρωτόκολλο του Λονδίνου η περιοχή από το 1833 εντάχθηκε στο τότε Βασίλειο της Ελλάδας και πολλοί Έλληνες (Θεσσαλοί, Ηπειρώτες, Μακεδόνες και Πελοπονήσιοι.) ήρθαν και εγκαταστάθηκαν ως καλλιεργητές των υπαρχόντων χωραφιών, τα περισσότερα από τα οποία ανήκαν σε Τούρκους Κονιάρος. Επίσημη χρονολογία ίδρυσης του χωριού θεωρείται το 1860 όταν εξαγόρασαν και τις εκτάσεις του τσιφλικά Μαντά, στο όνομα του οποίου πιθανολογείται ότι οφείλεται η ονομασία του πήρε το χωριό την ονομασία του.

Κοντά στην κεντρική πλατεία βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, ο οποίος είναι πολιούχος της Μαντασιάς. Στην κορυφή ενός λόφου βόρεια του χωριού βρίσκεται το εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία και στο Κοιμητήριο ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου. Σε κοντινή απόσταση από το χωριό βρίσκεται επίσης ο Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής.

Διοικητικά 
Ως οικισμός υπάρχει από τα χρόνια της τουρκοκρατίας. Αναφέρεται επίσημα το 1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μελιταίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μαντασιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 338 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 "Mαντασιά - Ρίζες και Κληρονομιά", Γεώργιος Θεοδώρου Μπουρογιάννης

Παραπομπές 

Δήμος Δομοκού
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Λουκιανός (κόμης της εώας)

O Λουκιανός (λατινικά : Lucianus) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του 4ου αιώνα.

Ο Λουκιανός πηρέτησε ως Κόμης της εώας (Ανατολής) υπό τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄ ( 378–395). Ήταν ο γιος του Φλορέντσιο και ίσως αδελφός του ομώνυμου ατόμου.. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 388, όταν επισκέφτηκε τη Φοινίκη και υπηρέτησε ως πρόξενος. Σύμφωνα με τον Λιβάνιο είχε απρεπείς συμπεριφορά και πρεσβεία στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη για να διαμαρτυρηθεί για τη συμπεριφορά του. Οι υποστηρικτές του ήταν εχθρικοί προς τον Αρκάδιο, αλλά και τους ανωτερούς του όπως τον Πραίτωρα της Ανατολής, ο τελευταίος τον απέλυσε από την θέση του. Η σκληρή κυβέρνηση και η πτώση του περιγράφονται, χωρίς να αναφερθεί το όνομά του, στην πρόταση 1.269-70 του Λιβάνιου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Martindale, J. R.; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, John (1971). «Tuscianus 3». The prosopography of the later Roman Empire - Vol. I AD 260-395. Cambridge e Nova Iorque: Cambridge University Press

Κόμητες της εώας
Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Μελιταία Φθιώτιδας

Η Μελιταία είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Μελιταία βρίσκεται προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας σε απόσταση 21 χλμ. ΝΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 31 χλμ. Β. από την Λαμία και 53 χλμ. Ν. από τα Φάρσαλα. Είναι κτισμένη στους βόρειους πρόποδες του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 540 μέτρα, ανάμεσα στα χωριά Μακρολίβαδο (Δ.) Καρυές (Β.-ΒΔ.) και Φιλιαδώνα (ΒΑ.). Ως οικισμός υπάρχει από τα χρόνια της τουρκοκρατίας και προϋπήρξε του 1640 αφού αναφέρεται ως Αβαρίτσα στην πρόθεση των αφιερωτών της Ιεράς Μονής της Ρεντίνας, στο φύλλο 25α μαζί με τους οικισμούς Δραμάλα, Λευθεροχώρι και Παλαμά καθώς και στα φύλλα 25β - 26α  όπου υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης.

Αξιοθέατα 
Νοτιοανατολικά του χωριού είναι ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας πόλης της Αχαΐας Φθιώτιδας  Μελιταίας ή Μελίτειας ή Μελιτέας, όπου υπάρχουν ερείπια ακρόπολης και τείχους. Η πόλη βρισκόταν σε ιδιαίτερα σημαντική και στρατηγική τοποθεσία, καθώς βρισκόταν πάνω στη μια από τις δύο κύριες οδικές αρτηρίες που οδηγούσαν από τη Θεσσαλία στη Στερεά και αντίστροφα. Ο Friedrich Stählin την περιγράφει "ως μια ισχυρή πόλη της Αχαΐας Φθιώτιδας, καλά οχυρωμένη, πλησίον του μυθικού ποταμού Ενιπέα, που έκοβε τα δικά της νομίσματα, έστελνε σχεδόν σε μόνιμη βάση τον ένα από τους δύο ιερομνήμονες που εκπροσωπούσαν την Αχαΐα Φθιώτιδα στη Δελφική Αμφικτιονία από τον 4ο έως και τον 2ο αι. π.Χ.". Ο γεωγράφος Στράβων αναφέρει, ότι αρχικά ονομαζόταν Πύρρα και ότι οι πρώτοι που κάτοικοι εγκαταστάθηκαν σε αυτή προέρχονται  την πόλη «Ελλάδα», η οποία βρισκόταν 10 στάδια (1.850 μέτρα περίπου) πέρα από τον ποταμό Ενιπέα ενώ στην αγορά της υπήρχε ο τάφος του ήρωα Έλλην, ο οποίος σύμφωνα με τη μυθολογία θεωρείται γενάρχης όλων των Ελλήνων, γιος του Δευκαλίωνα και της Πύρρας.

Στην ίδια περιοχή είναι ο ναός της Αγίας Τριάδος που έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για το καθολικό παλιάς μονής το οποίο χρονολογείται στον 17ο αιώνα και είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος με εσωτερικό διάκοσμο επιχρισμένο, αλλά διακρίνονται ίχνη τοιχογραφιών στο υπέρθυρο της εισόδου και στην κόγχη της προθέσεως. Το μοναστήρι κτίσθηκε την περίοδο της Τουρκοκρατίας και έχουν χρησιμοποιηθεί υλικά από το τείχος της αρχαίας πόλης. Κειμήλια αποτελούν ένας τετράγωνος ογκόλιθος πάνω στην οποία στηρίζεται η Αγία Τράπεζα και περιέχει χαραγμένο το κείμενο της συνθήκης μεταξύ Μελιταίων και Πηρέων του 3ου π.Χ. αιώνος.

Διοικητικά 
Αναφέρεται επίσημα το 1883 με την παλιά της ονομασία Αβαρίτσα στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να ορίζεται έδρα του δήμου Μελιταίας. Το 1915 με το ΦΕΚ 89Α - 04/03/1915 μετονομάστηκε σε Μελιταία.  Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μελιταίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 216 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η αρχαία Μελιταία - Ιστορικό Πλαίσιο 
Το ιερό της Εννοδίας στη Μελιταία της Αχαΐας Φθιώτιδας από την ιστοσελίδα https://ir.lib.uth.gr/

Παραπομπές 

Δήμος Δομοκού
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Μεταλλείο Φθιώτιδας

Το Μεταλλείο είναι ημιορεινός οικισμός της Ομβριακής στην Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 480 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μεταλλείο βρίσκεται προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας σε απόσταση 8 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 34 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Λαμία και 5 χλμ. από την Ομβριακή. Δημιουργήθηκε λόγω του μεταλλείο χρωμίτη που λειτούργησε από το 1908 έως το 1961 και σε αυτό οφείλει το όνομά του. Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Λαμίας - Λάρισας (27ο χλμ.), δίπλα και βόρεια είναι ο υγρότοπος - τεχνητό λιμνίο Νέας Μάκρισης, ανατολικά η Νέα Μάκριση και νότια η Ξυνιάδα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ομβριακής. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Ομβριακή αποτελούν την τοπική κοινότητα Ομβριακής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξυνιάδος του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 338 κατοίκους.

Παραπομπές 

Δήμος Δομοκού
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Bentley Bentayga

Η Bentley Bentayga είναι ένα μεγάλο υπερπολυτελές 5-πορτο SUV αυτοκίνητο, που κατασκευάζεται από τη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία Bentley, από τον Δεκέμβριο του 2015. Κυκλοφόρησε στην αγορά για τη σεζόν (model year) του 2016 και είναι το πρώτο SUV στην ιστορία της εταιρείας. Φέρει αυτοφερόμενο αμάξωμα, δηλαδή ενιαίο δομικό σύνολο, και επίσης μόνιμη τετρακίνηση. Το 2021, το μοντέλο υπέστη μια σημαντική ανανέωση.

Αναφορές 

Bentayga
Αυτοκίνητα πολυτελείας
Αυτοκίνητα SUV
Βρετανικά αυτοκίνητα
Άλεξ Σόλερ - Ρόιγκ

Ο Αλεξ Σόλερ - Ρόιγκ(γεν. στη Βαρκελώνη στις 29 Οκτωβρίου του 1932) είναι Ισπανός παλαίμαχος οδηγός αγώνων. Στη Φόρμουλα 1 βρέθηκε απ' το 1970 μέχρι το 1972 όμως 
η συμμετοχή του ήταν πενιχρή(συμμετείχε σε 10 μόνο Γκραν Πρι) απ' τα οποία εκκίνησε στα 6. Το 1ο απ' τα Γκραν Πρι αυτά ήταν το Ισπανικό Γκραν Πρι του 1970 και το τελευταίο το ίδιο Γκραν Πρι του 1972. Δε σημείωσε κανένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Έτρεξε με τις ακόλουθες 3 ομάδες:

 Lotus
 March
 BRM

Ισπανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Κοκ (γλυκό)

Το κοκ (ή κοκάκια, καθώς συνήθως σερβίρονται πολλά μαζί) είναι ελληνικό προφιτερόλ που αποτελείται από κρέμα ζαχαροπλαστικής, γλάσο σοκολάτας και σιρόπι. Μερικές φορές στο πάνω μέρος του κοκ τοποθετούνται καρποί αποξηραμένοι ή διαφόρων ποικιλιών.

Παραπομπές 

Ελληνικά επιδόρπια
Νιτροκυτταρίνη

Νιτροκυτταρίνη (αγγλ. Nitrocellulose, Cellulose nitrate), ή νιτρική κυτταρίνη, ή βαμβακοπυρίτιδα, είναι ένα από τα πρωταρχικά πολυμερή της κυτταρίνης, η οποία παρασκευάστηκε το 1832 από τον χημικό Braconnot.

Είναι μια πολύ εύφλεκτη ένωση που ουσιαστικά παράγεται από τη νιτροποίηση της κυτταρίνης μετά από αντίδραση της με νιτρικό οξύ, ή αλλιώς με αντίδραση με μίγμα νιτρικού οξέος και άλλου οξέος, συνήθως θειικού οξέος. Η αρχική της χρήση ήταν ως βαμβακοπυρίτιδα με σκοπό την αντικατάσταση της κοινής πυρίτιδας σε πυρομαχικά και όπλα.

Σήμερα παρασκευάζεται σε διάφορους τύπους. Είναι εύκολα διαλυτή σε οργανικούς διαλύτες και βρίσκει εφαρμογές σε τομείς της τεχνολογίας πολυμερών. Επειδή περιέχει υψηλό ποσοστό δεσμευμένου οξυγόνου στις νιτρικές ομάδες, είναι πολύ εύφλεκτη και εκρήγνυται εύκολα προκαλώντας διάφορα ατυχήματα σε εργαστήρια και σε βιομηχανίες. 

Ευρέως χρησιμοποιείται στην παραγωγή δυναμίτιδας και άλλων εκρηκτικών, όπως και στην παραγωγή τεχνητών ινών (με χαμηλό βαθμό νίτρωσης), και επίσης σε βερνίκια, πλαστικά, λάκες και φιλμ. Επίσης και για τη σύνθεση διαφόρων ειδικών προϊόντων που λέγονται Celluloid, ήτοι, κυτταροειδή, στα ελληνικά. Αυτά τα ειδικά υλικά δημιουργούνται μετά από ανάμιξη της νιτροκυτταρίνης και της καμφοράς, συχνά με βαφές και άλλες ενώσεις, και απαντάται σε μπάλες πινγκ-πονγκ, μουσικά όργανα, χτένες, κιθάρες, παιχνίδια κ.α.

Παραπομπές

Οργανικά πολυμερή
Εστέρες
Εκρηκτικά
Κυτταρίνη
Α.Ε. Χρυσού

Η Αθλητική Ένωση Χρυσού είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στο Χρυσό του νομού Σερρών. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1971, ενώ χρώματά του αποτελούν το κόκκινο και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου και αγωνίζεται στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Σερρών, ενώ έχει αγωνιστική παρουσία και στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του στο Δημοτικό γήπεδο Χρυσού, το οποίο αποτελεί και τη φυσική του έδρα. Την περίοδο 2022-23 αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Σερρών.

Ιστορία 
Στο Χρυσό υπήρχαν 3 αθλητικά σωματεία: ο Γυμναστικός Σύλλογος «Μέγας Αλέξανδρος», ο Ποδοσφαιρικός Μουσικός Γυμναστικός Σύλλογος «Ολυμπιακός» και ο Αθλητικός Μουσικός Δραματικός Σύλλογος «Ηρακλής». Ο Μέγας Αλέξανδρος Χρυσού αποτέλεσε μάλιστα και ένα από τα ιδρυτικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Σερρών, ενώ αναγνωριζόταν από όλους τους κατοίκους του Χρυσού ως καλύτερη και πιο οργανωμένη ομάδα. Το 1971 οι 3 σύλλογοι, Μέγας Αλέξανδρος, Ολυμπιακός και Ηρακλής συγχωνεύτηκαν και δημιούργησαν την «Αθλητική Ένωση Χρυσού», γνωστή συντμημένα και ως «ΑΕΧ».

Το 1989 η ΑΕΧ αναδείχθηκε για 1η φορά πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Σερρών, επικρατώντας σε αγώνες μπαράζ για το πρωτάθλημα Σερρών των Εθνικού Σιδηροκάστρου και Μέγα Αλεξάνδρου Αγ. Παρασκευής και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Τη σεζόν 1989-90 πραγματοποιεί την παρθενική της παρουσία σε εθνικό πρωτάθλημα και συγκεκριμένα στην Δ΄ Εθνική, στην οποία αγωνίστηκε και την επόμενη χρονιά, 1990-91, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό. Ωστόσο όμως, το 1992 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Σερρών και κατέκτησε άμεσα την επάνοδο στην Δ΄ Εθνική, ενώ την ίδια χρονιά έφτασε για πρώτη φορά στον τελικό του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Σερρών, όπου όμως γνώρισε την ήττα από τον Εθνικό Σιδηροκάστρου. Στην Δ΄ Εθνική θα αγωνιστεί τις επόμενες 2 χρονιές, 1992-93 και 1993-94, όποτε και υποβιβάστηκε. 

Τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Σερρών και το 2002 πέτυχε εκ νέου την άνοδο στην Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε προσωρινά τη σεζόν 2002-03, γνωρίζοντς τον υποβιβασμό. Το 2007 η ΑΕΧ αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Σερρών και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική, στην οποία αγωνίστηκε τις χρονιές 2007-08 και 2008-09. 7 χρόνια αργότερα και πιο συγκεκριμένα το 2014, η ΑΕΧ αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλήτρια Σερρών επικρατώντας σε αγώνα μπαράζ του Απόλλωνα Παραλιμνίου και προκρίθηκε στους αγώνες μπαράζ του πρωταθλήματος πρωταθλητριών ΕΠΣ, από όπου έχασε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική, τερματίζοντας στην τελευταία θέση του 2ου ομίλου με αντιπάλους τους Θερμαϊκό Θέρμης, Φίλιππους Δοξάτου και Παύλο Μελά Σταυρούπολης.

Τίτλοι και διακρίσεις

Τίτλοι 
 4 Πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Σερρών: 
 1988-89, 1991-92, 2006-07, 2013-14

Διακρίσεις 
 7 συμμετοχές στην Δ΄ Εθνική κατηγορία: 
 1989-90, 1990-91, 1992-93, 1993-94, 2002-03, 2007-08, 2008-09

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημο ιστολόγιο Α.Ε. Χρυσού
 Επίσημη σελίδα Facebook Α.Ε. Χρυσού

Αθλητικοί σύλλογοι Σερρών
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1971
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1971
Κύτωρος

Η Κύτωρος, ή Κύτωρις, ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη βόρεια ακτή της Μικράς Ασίας. Αναφερόμενος από τον Όμηρο, η Κύτωρος επιβιώνει στο όνομα Γήδερος, που είναι:

 κόλπος της Μαύρης Θάλασσας και
 η παρακείμενη γειτονιά (mahalle) του χωριού Καλαφάτ στην περιοχή (ilçe) Τσιντέ στην επαρχία Κασταμονής της Τουρκίας.

Η Γήδερος βρίσκεται 12 χλμ δυτικά της Τσιντέ και 15 χλμ ανατολικά του Κουρουτσάσιλε. Ενδεχομένως το όνομα του ίδιου του Τσιντέ προέρχεται από την Κύτωρο.

Ο μυθικός ιδρυτής του ήταν ο Κυτίσωρος, γιος του Φρίξου, σύμφωνα με τον Έφορο και τον Στέφανο τον Βυζάντιο. Στο Τάγμα Τρωϊκού Πολέμου στο Βιβλίο 2 της Ιλιάδας, ο Όμηρος αναφέρει την Κύτωρο και τη Σήσαμο ως Παφλαγονικούς οικισμούς, μαζί με άλλους γύρω από τον ποταμό Παρθένιο, τον σημερινό ποταμό Μπαρτίν. Η Σήσαμος είναι η σημερινή Αμάσρα. Αυτή η πόλη ήταν η Άμαστρις για τον Στράβονα, ο οποίος γράφει για την ίδρυσή της μέσω μιας ένωσης της Κύτωρου, της Σήσαμου και δύο άλλων οικισμών. Ο ίδιος αναφέρει ότι η Κύτωρος ήταν ένα εμπορικό κέντρο της Σινώπης και ήταν μια πηγή για πυξό.

Στα Αργοναυτικά, ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αναφέρει τον οικισμό της Κύτωρου και συναφών τόπων στην περιγραφή του ταξιδιού της Αργώ. Σε αντίθεση με τον Στράβονα, δεν αναφέρει τον Κυτώριο ως γιο του Φρίξου. Ο Απολλώνιος προφανώς τοποθετεί την Κύτωρο όπου βρίσκεται ο κόλπος της Γήδερου σήμερα, ανάμεσα στον ποταμό Μπαρτίν και την Σινώπη.

Ο Απολλώνιος εφαρμόζει το επίθετο «ξυλώδης» στην Κύτωρο, αναφερόμενος στον πυξό που αναφέρει ο Στράβων. Στην 4η της Carmina, ο Κάτουλλος αναφέρεται στην «Κύτωρο με επένδυση από κουτιά με δέντρο», ενώ στα Γεωργικά, ο Βιργίλιος λέει, «Με προθυμία θα κοίταζα την Κύτωρο γεμάτη με πυξό». Ο Ομηρικός σχολιαστής Ευστάθιος Θεσσαλονίκης αναφέρει ένα ρητό, «μεταφέρετε πυξό στην Κύτωρο», με την έννοια «κουβαλά κάρβουνα στο Νιούκασλ».

Παρά την ετυμολογία του Στράβονα, ο Μπίλγκε Ουμάρ βρίσκει την προέλευση του ονόματος Κύτωρος στα λουβικά για το «Μεγάλο τείχος».

Αναφέρεται επίσης μια λαϊκή ετυμολογία για το σύγχρονο όνομα της Γήδερου, με βάση την ομοιότητά της με το τουρκικό gideriz (πάμε). Οι χωρικοί λένε ότι κάποτε τα ρωμαϊκά πλοία αναζήτησαν καταφύγιο από μια καταιγίδα στον κόλπο του Γήδερου και όταν οι χωρικοί ρώτησαν τους ναυτικούς αν θα μείνουν, οι ναυτικοί απάντησαν, «Kalamazsak, gideros» (Αν δεν μπορούμε να μείνουμε, θα πάμε). Ευχαριστημένοι με την προοπτική να μην έχουν τους Ρωμαίους, οι χωρικοί κάλεσαν τον κόλπο Γήδερος.

Παραπομπές 

 

Αρχαίες ελληνικές αποικίες της Μικράς Ασίας
Αρχαιολογικοί τόποι στην Περιοχή της Μαύρης Θάλασσας
Ιστορία της Επαρχίας Κασταμονής
Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Οικισμοί στην Αρχαία Παφλαγονία
Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Τοποθεσίες της Ιλιάδας
Μεγάλη τελετή

Η Μεγάλη Τελετή είναι ένα γουικανικό τελετουργικό που περιλαμβάνει τη συμβολική σεξουαλική επαφή με σκοπό την άντληση ενέργειας από την ισχυρή σύνδεση μεταξύ του θηλυκού και του αρσενικού.  Είναι ένα ασυνήθιστο τελετουργικό, καθώς πραγματοποιείται όταν η σύναξη μαγισσών χρειάζεται ισχυρή πνευματική παρέμβαση για να τις/τους βοηθήσει σε μια δύσκολη περίοδο.  Τις περισσότερες φορές αυτό γίνεται από τον Αρχιερέα και την Αρχιέρεια, αλλά και άλλοι συμμετέχοντες μπορούν να εκλέγονται για την εκτέλεση του τελετουργικού.

Συμβολισμός της Μεγάλης Τελετής 
Συμβολικά, η Αρχιέρεια βυθίζει το τελετουργικό μαχαίρι (το αρσενικό σύμβολο), σε ένα κύπελλο ή δισκοπότηρο (το θηλυκό σύμβολο) το οποίο είναι γεμάτο με κρασί και κρατείται από τον Αρχιερέα. Η Μεγάλη Τελετή συμβολίζει τη δημιουργία στην ένωση μεταξύ της Παρθένας Θεάς με τον Κερασφόρο Θεό, και έτσι είναι επίσης γνωστή ως τελετή της γονιμότητας.

Περιστάσεις για τη Μεγάλη Τελετή 
Μια ποικιλία τελετουργικών περιστάσεων απαιτούν την εκτέλεση της Μεγάλης Τελετής, όπως κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ του Μπελτέιν που εορτάζεται περίπου τη 1η Μαΐου  στο βόρειο ημισφαίριο και την 1η Νοεμβρίου στο νότιο ημισφαίριο.

Παραπομπές 

Wicca
Προφιτερόλ

Ένα προφιτερόλ είναι γεμιστό γαλλικό σου από ζύμη, με μια συνήθως γλυκιά και υγρή γέμιση σαντιγί, κρέμας, κρέμας ζαχαροπλαστικής ή παγωτού. Οι σφολιάτες μπορεί να διακοσμούνται με άλλα υλικά ή να αφήνονται απλές ή γαρνιρισμένες με σάλτσα σοκολάτας, καραμέλας, ή πασπαλισμένες με ζάχαρη άχνη. Το αλμυρό προφιτερόλ γεμίζεται με πολτοποιημένα κρέατα, τυριά και ούτω καθεξής. Αυτά χρησιμοποιούνταν συχνά για γαρνίρισμα στις σούπες.

Το προφιτερόλ και τα σχετιζόμενα εδέσματα ανά τον κόσμο μπορεί να συνδέονται με ιδιαίτερες παραλλαγές της γέμισης ή της σάλτσας σε διαφορετικές περιοχές.

Ιστορία 
Το προφιτερόλ αντλεί τις ρίζες του από την εποχή της αναγέννησης. Η Αικατερίνη των Μεδίκων παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας και μαζί της έφερε όλες της τις συνταγές από την πατρίδα της την Τοσκάνη. Ένας από τους μάγειρες της, ο Ποπελίνι, δημιούργησε το 1540 τη ζύμη σου το οποίο έγινε πολύ δημοφιλές στη Γαλλία (όπως και άλλα ιταλικά γλυκά) και μαζί με αυτό τα προφιτερόλ. Η φήμη του επιδόρπιου εξαπλώθηκε αλλά το πραγματικό προφιτερόλ αναπτύχθηκε μετά τον 17ο αιώνα.

Παραπομπές 

Γαλλική κουζίνα
Ιταλικά επιδόρπια
Κάσταρντ κρεμώδη επιδόρπια
Καμφορά

Η καμφορά είναι στερεά χημική ουσία, έντονα πτητική και εύφλεκτη, η οποία έχει πολύ έντονο άρωμα. Χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες για αρωματικούς, θεραπευτικούς ή/και προστατευτικούς λόγους σε όλο τον κόσμο, κυρίως όμως στην Ασία.

Ιστορία
Ιστορικά, το 1870 στις ΗΠΑ, ο εφευρέτης Τζον Ουέσλι Χάιατ και ο αδελφός του Isaiah ανέπτυξαν για πρώτη φορά το πλαστικό υλικό Celluloid, αντιδρώντας νιτροκυτταρίνη μαζί με καμφορά και αλκοόλη υπό υψηλή πίεση.

Φυσική προέλευση
Προέρχεται ως εκχύλισμα (αιθέριο έλαιο) από τα φύλλα και το ξύλωμα του Ασιατικού είδους που λέγεται καμφορά ή καμφορόδενδρο, με τη βοτανική ονομασία Cinnamomum camphora. Στην Ασία, θεωρείται μία μοναδικά εξαιρετική ουσία, που χρησιμοποιείται και για θρησκευτικούς λόγους σε τελετές και μυστήρια. Το δένδρο καμφορά απαντάται κυρίως στην Κίνα, την Ιαπωνία και την Ταϊβάν, καθώς και σε άλλες χώρες της ανατολικής Ασίας.

Από χημικής άποψης, η καμφορά ανήκει στα τερπενοειδή και έχει μοριακό τύπο C10H16O. Απαντάται και σε άλλα είδη και έχει τον ίδιο χημικό τύπο. Σήμερα, η καμφορά είναι δυνατόν να παραχθεί τεχνητά μέσω της συνθετικής χημείας, με βασική πρώτη ύλη το τερεβινθέλαιο (turpentine).

Χρήσεις
Η καμφορά, ως αιθέριο έλαιο, αξιοποιείται τόσο ως άρωμα, όσο και ως φάρμακο σε πολλές περιπτώσεις, λ.χ. ως αναλγητικό, αντιβηχικό, αντιφλεγμονώδες ή ως μυοχαλαρωτικό. Είναι σημαντική ουσία για την τέχνη της αρωματοθεραπείας και η χρήση της πρέπει να γίνεται από επαγγελματίες. Πρόσθετα, αποτελεί μια πολύτιμη (φυσική) ύλη επίσης για τη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική.  Έχει εντυπωσιακά υψηλή εντομοαπωθητική δράση.

Σήμερα, τα προϊόντα Vicks και VapoRub, για το κρύωμα, περιέχουν σημαντική ποσότητα καμφοράς. Η καμφορά μπορεί να προκαλέσει δηλητηρίαση στον ανθρώπινο οργανισμό. Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στη χρήση της, αφού δύναται να επηρεάσει το κεντρικό νευρικό σύστημα του οργανισμού με αρνητικές συνέπειες.

Παραπομπές

Αρωματικές ύλες
Κετόνες
Τερπένια και τερπενοειδή
Αιθέρια έλαια
Δευτερογενείς μεταβολίτες
Μονοτερπένια
Άντζελα Περιστέρη

Η Άντζελα Περιστέρη (αλβανικά: Anxhela Peristeri, αλβανική προφορά: [andʒɛla pɛɾistɛɾi], γενν. 24 Μαρτίου 1986), επίσης γνωστή ως Anxhela, είναι Αλβανίδα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε την Αλβανία στο  στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, κατακτώντας την 21η θέση.

Βιογραφία
Η Άντζελα Περιστέρη έλαβε τα πρώτα της μαθήματα τραγουδιού στην πατρίδα της, τελείωσε το λύκειο στα Τίρανα, ενώ αποφοίτησε από την Ακαδημαϊκή Σχολή στην Αθήνα της Ελλάδας. Με ελληνική καταγωγή από την μεριά του πατέρα της, η Περιστέρη ξεκίνησε την μουσική της καριέρα από την Ελλάδα όπου έχει επίσης συμμετάσχει στο X Factor και έχει τραγουδήσει σε μεγάλες σκηνές και δίπλα σε σημαντικά ονόματα της ελληνικής δισκογραφίας. Μετά από πολλά χρόνια απουσίας από τις σκηνές της Αλβανίας, το 2014 επέστρεψε με νέο τραγούδι και βίντεο κλιπ με τίτλο "Female Media". Η τραγουδίστρια ζει πλέον στα Τίρανα και συμμετέχει τακτικά σε φεστιβάλ και παραστάσεις που πραγματοποιούνται στην Αλβανία. Είναι η νικήτρια της πρώτης σεζόν της αλβανικής έκδοσης του "Your Face Sounds Familiar" και η δεύτερη στο "C'est la vie". Νίκησε ακόμη στο Kënga Magjike 2017.

Καριέρα
Τον Δεκέμβριο του 2001, η Περιστέρη συμμετείχε ανεπιτυχώς στο Festivali i Këngës με το τραγούδι "Vetëm ty të kam". Τον Δεκέμβριο του 2016, έκανε το ντεμπούτο της στο Kënga Magjike 2016 με το τραγούδι "Genjeshtar", όπου τερμάτισε στη 2η θέση. Στη συνέχεια, τον Δεκέμβριο του 2017, κέρδισε την 19η έκδοση του Kënga Magjike με το τραγούδι "E Çmendur". Τον Δεκέμβριο του 2019, συμμετείχε στην 21η έκδοση με το τραγούδι "Dikush i imi" και τελικά τερμάτισε στην τρίτη θέση. Τον Οκτώβριο του 2020, ανακοινώθηκε από τον αλβανικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, Radio Televizioni Shqiptar (RTSH), ως μία από τους είκοσι έξι διαγωνιζόμενους που επιλέχθηκαν να συμμετάσχουν στην 59η έκδοση του Festivali i Këngës με το τραγούδι "Karma". Αναδείχθηκε νικήτρια και εκπροσώπησε την Αλβανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021 τον Μάιο, καταλαμβάνοντας την 21η θέση στον τελικό.

Δισκογραφία

Στούντιο άλμπουμ
 2004 – Për ju

Σίνγκλς
 2014 – Femër mediatike
 2015 – Bye Bye (feat. Marcus Marchado)
 2015 – Bye Bye (feat. Aurel, Blerina & Erik Lloshi)
 2015 – Ta kam dhon
 2015 – Si po jetoj
 2016 – Afer meje
 2016 – Gënjeshtar
 2017 – Qesh (με Aurel Thellimi)
 2017 – I joti
 2020 – Dashni
 2020 – Lujta

Ως συνεμφανιζόμενος καλλιτέχνης
 2016 – Llokum (Gold AG feat. Anxhela Peristeri)
 2019 – Fiksim (Gold AG feat. Anxhela Peristeri)

Παραπομπές

Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021
Αλβανίδες τραγουδίστριες
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Αλβανία
Έλληνες της Αλβανίας
Εύη Βατίδου

Η Εύη (Ευαγγελία) Βατίδου (γενν. 24 Ιανουαρίου 1976) είναι Ελληνίδα μοντέλο, εστεμμένη Μις Ελλάς 1999 και τηλεπαρουσιάστρια, γνωστή επίσης και ως πρώην σύζυγος του ποινικολόγου Αλέξη Κούγια.

Καριέρα 
Ξεκίνησε την τηλεοπτική της καριέρα το 1998, ως παρουσιάστρια της μουσικής εκπομπής «UK Top» στο MAD, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως μοντέλο. Ακολούθησαν τα καλλιστεία του ΑΝΤ1, όπου στέφθηκε Μις Ελλάς 1999. 

Το 2008, συμμετείχε ως συμπαρουσιάστρια στην εκπομπή του STAR, «Μέσα σ' όλα» ενώ τη σεζόν 2008-09 συνεργάστηκε με τους Δημήτρη Παπανώτα και Χριστίνα Αλούπη στην εκπομπή «Υπάρχει λόγος» στο ίδιο κανάλι. Ακολούθησε η συνεργασία με τον Ανδρέα Μικρούτσικο στην εκπομπή «Παρέα με τον Ανδρέα» αλλά και ο διαγωνισμός «Playmate of the Year» (2009) όπου ήταν στην κριτική επιτροπή.

Μετά από αρκετά χρόνια τηλεοπτικής αποχής, επανήλθε το καλοκαίρι του 2017, ως παρουσιάστρια της εκπομπής «Summer Style» στο OPEN (πρώην Epsilontv).

Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τις τηλεπωλήσεις, έχοντας συμμετάσχει σε εκπομπές του Μένιου Φουρθιώτη αλλά και δικές της. Από το 2021 παρουσιάζει την εκπομπή συνοικεσίων «Για πάντα μαζί» με τα γραφεία γνωριμιών ''Θάνος'', η οποία προβάλλεται στο Epsilon TV αλλά και σε περιφερειακά κανάλια.

Προσωπική ζωή 
Από το 2001 μέχρι το 2007 ήταν παντρεμένη με τον ποινικολόγο Αλέξη Κούγια. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, τον Χρήστο (γενν. 2002) και την Μάιρα (γενν. 2005).

Τηλεόραση

Παραπομπές 

Ελληνίδες μοντέλα
Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Πολυδένδρι Φθιώτιδας

Το Πολυδένδρι είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 400 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Πολυδένδρι βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας σε απόσταση 12 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 35 χλμ. Β. από την Λαμία και 42 χλμ. Ν. από τα Φάρσαλα. Είναι κτισμένο στο οροπέδιο της Ομβριακής, κοντά στη συμβολή του χείμαρρου Ζαπαντόρεμμα με τον ποταμό Ενιπέα. Ως οικισμός υπάρχει από τα χρόνια της τουρκοκρατίας και η παλιά του ονομασία είναι Δραχανί ή Νταχανί ενώ η σημερινή του πιθανόν να οφείλεται στα άφθονα δέντρα (βελλανιδιές) της περιοχής. Αναφέρεται επίσημα ως Δραχανί το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μελιταίας. Το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Πολυδένδρι και το 1932 με το ΦΕΚ 197Α - 22/06/1932 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πολυδενδρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 128 κατοίκους.

Παραπομπές 

Δήμος Δομοκού
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Βίνιτσα (Βόρεια Μακεδονία)

Η Βίνιτσα ( ) είναι πόλη στη Βόρεια Μακεδονία, στην Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια της χώρας. Η πόλη Βίνιτσα είναι η έδρα του Δήμου Βίνιτσα. Κατά την απογραφή του 2002, η πόλη είχε 10.863 κατοίκους.

Η πόλη βρίσκεται κάτω από το Όρος Πλατσκόβιτσα, στο νοτιοανατολικό τμήμα της Κοιλάδας Κότσανη. Δύο ποτάμια ρέουν μέσα από την πόλη, ο Βίνιτσκα και ο Γκράντετσκα. Η πόλη είναι γνωστή για το ιστορικό ρωμαϊκό φρούριό της, το Βίνιτσκο Κάλε, το οποίο βρίσκεται σε ένα λόφο με θέα στη σύγχρονη πόλη.

Παραπομπές

Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας
Αρένα Ελμπασάν

Η Αρένα Ελμπασάν (), παλαιότερα γνωστή ως Στάδιο Ρούζντι Μπιζούτα (Ruzhdi Bizhuta) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Ελμπασάν της Αλβανίας. Η κατασκευή του γηπέδου ολοκληρώθηκε το 1967 και έκτοτε είναι η έδρα της ΚΦ Ελμπασάνι. Το γήπεδο ήταν υπό ανακατασκευή και εγκαινιάστηκε επίσημα στις 8 Οκτωβρίου 2014, εγκαίρως για τον αγώνα εναντίον της Δανίας για τους προκριματικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016, με συνολική χωρητικότητα 12.800 θεατές, καθιστώντας το το 2ο μεγαλύτερο στην Αλβανία, μετά το Στάδιο Λόρο Μπορίτσι στη Σκόδρα.

Ιστορία 
Η Αρένα Ελμπασάν άνοιξε για πρώτη φορά το 1967 με το όνομα Στάδιο Ρούζντι Μπιζούτα, ο οποίος ήταν ένας από τους πιο διάσημους παίκτες της ΚΦ Ελμπασάνι. Κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1960 και χτίστηκε για να αντικαταστήσει το πρώην γήπεδο του συλλόγου, το οποίο σιγά σιγά γινόταν ένα σύνολο ξεπερασμένων εγκαταστάσεων.

Για την πλειοψηφία της ιστορίας του Ρούζντι Μπιζούτα, το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά από την ΚΦ Ελμπασάνι, αλλά τον Ιανουάριο του 2014 ανακοινώθηκε ότι το γήπεδο θα φιλοξενήσει τους αγώνες προκριματικών της Αλβανίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2016. Αυτή η απόφαση ελήφθη από την Αλβανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου για να επιτρέψει στο συνηθισμένο εθνικό στάδιο Κεμάλ Σταφά να υποβληθεί σε εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης.

Ανακαίνιση του 2014 
Προτού η Αρένα Ελμπασάν να μπορούσε να φιλοξενήσει τους αγώνες, ωστόσο, θα έπρεπε να υποβληθεί σε ανακαίνιση, όπου συνολικά πάνω από 5,5 εκατομμύρια ευρώ επενδύθηκαν στο γήπεδο. Οι εργασίες για την αναβάθμιση του σταδίου στα απαιτούμενα πρότυπα της UEFA ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 2014 και ολοκληρώθηκαν 7 μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο.

Πραγματοποιήθηκαν πολλές βελτιώσεις στο γήπεδο, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης νέων προβολέων, 12.500 νέων πλαστικών καθισμάτων, νέων αποδυτηρίων, χώρων καθισμάτων παραγόντων, νέων πινάκων βαθμολογίας και το κορυφαίο όλων, δημιουργήθηκε μια ολοκαίνουργια επιφάνεια αγώνα.

Το γήπεδο άνοιξε ξανά στις 8 Οκτωβρίου όταν η Αλβανία φιλοξένησε τη Δανία για το δεύτερο προκριματικό αγώνα της εκστρατείας. Έπαιξε μπροστά σε ένα κατάμεστο γήπεδο με 12.800 θεατές (ρεκόρ μέχρι σήμερα), όπου η Αλβανία έφερε ισοπαλία με 1-1 έναντι της καλύτερης αντιπάλου της.

Εγκαίνια 
Η τελετή έναρξης του σταδίου πραγματοποιήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2014, με έναν ιστορικό αγώνα εναντίον της Δανίας. Παίζοντας για πρώτη φορά στην πρόσφατα ανακαινισμένη Αρένα Ελμπασάν, οι οικοδεσπότες πήραν το προβάδισμα στο 38ο λεπτό με τον Ερμίρ Λενιάνι, αλλά η Δανία ισοφάρισε στο 81ο λεπτό με τον Λάσε Βίμπε.

Παραπομπές 

ΚΦ Ελμπασάνι
Στάδια ποδοσφαίρου στην Αλβανία
Κτίρια και κατασκευές στο Ελμπασάν
Μητροπολίτης Κορυτσάς Φώτιος Καλπίδης

Ο Φώτιος Καλπίδης υπήρξε ιεράρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας ο οποίος διετέλεσε Μητροπολίτης Κορυτσάς. Γεννήθηκε στο χωριό Τσαγράκ (Çakrak) της Επαρχίας Αλουτζεράς της Κερασούντος το 1862. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1889 έχοντας ήδη χειροτονηθεί Διάκονος και αφού υπέβαλε διατριβή με τίτλο «Ότι αληθώς ανέστη ο Κύριος ημών». 
Υπηρέτησε ως Διευθυντής της Σχολής Αρένων Κερασούντος (1890-1891), ως Βοηθός στο γραφείο Πρωτοκόλλου της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1891-Ιούνιος 1893), ως Υπογραμματεύς (Ιούνιος 1893-1897) και ως Αρχιγραμματεύς (1897-1902) της Ιεράς Συνόδου.

Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε στις 25 Μαΐου 1897 από τον Μητροπολίτη Μυτιλήνης Κύριλλο. Στις 16 Μαΐου 1902 εξελέγη Μητροπολίτης Κορυτσάς με 11 ψήφους έχοντας συνυποψηφίους τους Επισκόπους Κρήνης Θεόκλητο (1 ψήφος) και Παμφίλου Μελισσηνού. Στις 19 Μαΐου 1902 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Κορυτσάς στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι της Κωνσταντινουπόλεως . Τη χειροτονία τέλεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ ο Γ΄, συμπαραστατούμενος από τους Μητροπολίτες Ιωαννίνων Γρηγόριο, Προύσης Ναθαναήλ, Νεοκαισαρείας Αλέξανδρο, Χίου Κωνσταντίνο, Ξάνθης Ιωακείμ, Βοδενών Νικόδημο, Ηλιουπόλεως Ταράσιο, Καλλιουπόλεως Ιερώνυμο και Διδυμοτείχου Φιλάρετο. Τον Ιούνιο του 1905 δέχθηκε δολοφονική επίθεση στο χωριό Πλιάσα αλλά διέφυγε τον κίνδυνο. Δολοφονήθηκε από Αλβανούς κομιτατζήδες έξω από το χωριό Μπραδβίτσα (Vashtëmi), όπου μετέβαινε να λειτουργήσει στις 9 Σεπτεμβρίου 1906.

Παραπομπές

Πηγές

Έλληνες ιεράρχες
Φωτιος
Ευκτική (αρχαία ελληνικά)

Η ευκτική διάθεση είναι μια γραμματική διάθεση στα αρχαία ελληνικά ρήματα. Χρησιμοποιείται για να εκφράσει ευχές. 

Η ευκτική χρησιμοποιείται στον ενεστώτα, τον αόριστο, τον παρακείμενο και τον μέλλοντα και στις τρεις φωνές (ενεργητική, μέση και παθητική). Έχει πέντε κύριες χρήσεις: 

 Εκφράζει επιθυμίες για το μέλλον. 
 Για να γίνει αναφορά σε μια υποθετική κατάσταση στο μέλλον.
 Σε προτάσεις που εκφράζουν σκοπό ή τις ενδοιαστικές προτάσεις με σημασία ιστορικού χρόνου. Η υποτακτική διάθεση μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ενδοιαστικές προτάσεις για να αναφερθεί στο παρελθόν.
 Σε δευτερεύουσες προτάσεις αφορά επαναλαμβανόμενα γεγονότα με παρελθοντική σημασία.
 Για να επιδείξει τον πλάγιο λόγο με παρελθοντική σημασία.

Μαζί, η ευκτική και η υποτακτική καλύπτουν τις περισσότερες χρήσεις της λατινικής υποτακτικής, ωστόσο για αντιπαραδειγματικές καταστάσεις στο παρόν ή το παρελθόν ο υπερσυντέλικος και ο αόριστος χρησιμοποιούνται γι'αυτό στα αρχαία ελληνικά.

Με την πάροδο των αιώνων, η χρήση της ευκτικής υποχώρησε σταδιακά, και πλέον δεν υπάρχει στα ελληνικά.

Κλίση 
Παρακάτω δίνεται η κλίση του ρήματος λύω στην ευκτική.

Παραπομπές 

Ελληνική γραμματική
Αρχαία ελληνική γλώσσα
Νέος Παλαμάς Φθιώτιδας

Ο Νέος Παλαμάς είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 590 μέτρα. Βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες του όρους Όθρυς και τη νότια άκρη του κάμπου - αποξηραμένης λίμνης Ξυνιάδας. Απέχει 15 χλμ. ΝΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου) και 23 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Λαμία. Βορειοδυτικά είναι η Ξυνιάδα, ανατολικά και δίπλα ο Παλαμάς ενώ δυτικά σε απόσταση 1 χλμ. περνάει η ΕΟ Λαμίας - Λάρισας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Παλαμά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Παλαμά αποτελούν την τοπική κοινότητα Παλαμά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 189 κατοίκους.

Παραπομπές 

Δήμος Δομοκού
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Λεύκα Φθιώτιδας

Η Λεύκα είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 6 χλμ. ΝΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου) και 36 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Λαμία. Είναι κτισμένη στα βόρεια του κάμπου - αποξηραμένης λίμνης Ξυνιάδας και τους ανατολικούς πρόποδες του λόφου Γολέμι ή Γόλιανες σε υψόμετρο 520 μέτρα. Αναφέρεται στο βιβλίο του Αντωνίου Μηλιαράκη «Οδοιπορικά Μακεδονίας – Θεσσαλίας» εκδόσεως 1878 ως εναλλακτικό πέρασμα, μέσω των μύλων στο Πουρνάρι, από Λαμία προς Φάρσαλα - Λάρισα. Επίσημα  αναφέρεται ως Λεύκαι στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θαυμακών. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 μετονομάστηκε σε Λεύκα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Λεύκας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 147 κατοίκους.

Παραπομπές 

Δήμος Δομοκού
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Βέτιος Αγόριος Βασίλειος Μαυρόζιος

Ο Βέτιος Αγόριος Βασίλειος Μαυρόζιος ήταν βυζαντινός στρατιωτικός Κόμης των Δομεστίκων και πρόξενος του 6ου αιώνα.

Ο Μαυρόζιος ήταν πιθανώς ο γιος του Κικήνα Μαυρόζιου Βασίλειου Δέκιου, πρόξενος του 486 και συγγενής με τον Βέτιο Αγόριο Πρετέστατο από τη ρωμαίική γενεά των Δακών . Έγινε πρόξενος το 527, κι έπειτα κόμης των δομεστίκων (διοικητής της φρουράς).

Πηγές
 MacGill, Scott, Virgil Recomposed: The Mythological and Secular Centos in Antiquity, Oxford University Press, 2005, ISBN 0195175646, pp.72-73.

Κόμητες των δομεστίκων
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Λουτρά Καΐτσης Φθιώτιδας

Τα Λουτρά Καΐτσης ή Ιαματικές Πηγές Δρανίστας - Κάιτσας είναι οι εγκαταστάσεις των λουτρών οι οποίες αναφέρονται ως ξεχωριστός οικισμός.

Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Λουτρά Καΐτσης βρίσκονται στην Στερεά Ελλάδα, στα βορειοδυτικά όρια της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας. Απέχουν 23 χλμ. Δ. από τον Δομοκό, 53 χλμ. ΒΔ. από την Λαμία, 43 χλμ. ΝΑ. από την Καρδίτσα και 4 χλμ. Β. της Μακρυρράχης η οποία παλιά ονομαζόταν Κάιτσα. Είναι κτισμένα σε κατάφυτη περιοχή, νοτιοανατολικά της τεχνητής λίμνης Σμόκοβου ενώ ανατολικά και βόρεια περνάει ο Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδας. Διαχειριστής των λουτρών είναι η Διαδημοτική Επιχείρηση Ιαματικών Λουτρών Δρανίστας - Καϊτσας και οι εγκαταστάσεις τους περιλαμβάνουν ατομικούς λουτήρες, τρία ξενοδοχεία, εστιατόριο, κυλικείο. Τα νερά των λουτρών είναι αλκαλικά σε θερμοκρασία 20-22 °C και έχουν κατευναστική δράση για χρόνιους ρευματισμούς, οσφυοϊσχιαλγίες, σπονδυλοαρθρίτιδα, παραμορφωτική αρθρίτιδα, μυαλγίες, πονοκεφάλους, αυχενικό σύνδρομο, γυναικολογικές παθήσεις. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μακρυρράχης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Μακρυρράχη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μακρυρράχης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξυνιάδος του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Ιαματικές Πηγές Δρανίστας - Καϊτσας 
 Η ιστοσελίδα των λουτρών

Παραπομπές 

Δήμος Δομοκού
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Βαρδαλή Φθιώτιδας

Το Βαρδαλή είναι ημιορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Βαρδαλή βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας σε απόσταση 15 χλμ. Β. από τον Δομοκό, 49 χλμ. από την Λαμία, 22 χλμ. ΝΔ. από τα Φάρσαλα και 44 χλμ. ΝΑ. από την Καρδίτσα. Είναι κτισμένη στη νότιες άκρες του Θεσσαλικού κάμπου και τους δυτικούς πρόποδες του όρους Ναθράκι σε υψόμετρο 200 μέτρα. Δυτικά είναι η Σοφιάδα με την οποία παρεμβάλλεται ανάμεσα η ΕΟ Λαμίας - Λάρισας, βορειοδυτικά το Νέο Μοναστήρι, νοτιοανατολικά το Πετρωτό και νότια το Πουρνάρι. Εντός των ορίων του χωριού και κοντά στο Νέο Μοναστήρι υπάρχει ο τεχνητός γήλοφος "Κουτρουλού Μαγούλας" όπου έχει ανασκαφεί  οικισμός της Μέσης Νεολιθικής περιόδου (6000 - 5800 π.Χ. περίπου) ενώ κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού (15ος -14ος αιω. π.Χ.) και κατά τον 12ο αιώνα χρησιμοποιήθηκε για ταφές. Ο αρχαιολογικός χώρος έχει έκταση περίπου 37 στρέμματα, το ύψος του λόφου είναι 6.6 μ. περίπου και τα ευρήματά του θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικά (τα ειδώλια της Κουτρολού Μαγούλας). Τα 300 και πλέον προϊστορικά πήλινα ειδώλια που είχαν βρεθεί μέχρι το 2013 αποτελούσαν μια από τις μεγαλύτερες σε αριθμό συλλογή εκείνης της περιόδου είχαν καταχωρηθεί στον κατάλογο με τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα του 2013.

Ιστορία 
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το όνομα Βάρδαλη ο οποίος υπήρξε αυλικός αξιωματικός την εποχή που αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός και ο οποίος στρατοπέδευσε στην περιοχή όταν ως επικεφαλής βυζαντινών στρατευμάτων πολεμούσε στην Λάρισα τον Βοημούνδο Α΄ , αρχηγό των Νορμανδών. Την περίοδο της τουρκοκρατίας το χωριό μαζί με τα γύρω κτήματα (όπως και η ευρύτερη περιοχή) ήταν τσιφλίκι Τούρκων Κονιάρηδων, οι οποίοι λίγο πριν την παραχώρηση περιοχών της Θεσσαλίας στο τότε Ελληνικό Βασίλειο (με βάση την συμφωνία της Κωνσταντινούπολης -1881) τα πούλησαν στον Γεώργιο Μαραθέα από την Ρουμανία που ήρθε στην περιοχή γύρω στα 1860. Από το 1906 άρχισε η εγκατάσταση αρχικά  προσφύγων από την Ανατολική Ρωμυλία και την επαρχία Καβακλί, η οποία στη συνέχεια (μετά τη Συνθήκη του Νεϊγύ  - 1919) έγινε εθελοντική ανταλλαγή μεταξύ των Ελληνοβουλγαρικών πληθυσμών (1923 - 1928). Η βαρδαλή αναφέρεται επίσημα το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θαυμακών και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βαρδαλής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Θεσσαλιώτιδος του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 285 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Κουτρουλού Μαγούλας: Στο φως εντυπωσιακό κτήριο της Μέσης Νεολιθικής εποχής από το https://www.protothema.gr/
 Τσιφλίκι και οικογένεια Μαραθέα από τον ιστότοπο http://amfictyon.blogspot.com/
 Νεολιθικός οικισμός Κουτρουλού Μαγούλας, Φθιώτιδα στο https://www.youtube.com/

Παραπομπές 

Δήμος Δομοκού
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Φλάβιος Λούκιος

Ο  Φλάβιος Λούκιος (Flavius Lucius) ήταν βυζαντινός, αυλικός, πολιτικός αξιωματούχος του 5ου αιώνα.

Το 408 ήταν Κόμης των θείων θησαυρών στην ανατολική αυλή. Το 413 ήταν πρόξενος μαζί με τον Ηρακλειανό, αλλά το όνομά του καταγράφεται μόνο σε ανατολικές επιγραφές.

Παραπομπές

Πηγές 
 Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, "Fl. Lucius 3", Prosopography of the Later Roman Empire, Volume 2, Cambridge University Press, 1992, ISBN 0-521-20159-4, p. 692.

Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Κόμητες των θείων θησαυρών
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Κατάλογος ποταμών της Ανγκόλας

Ακολουθεί κατάλογος ποταμών της Ανγκόλας. Ο κατάλογος διαμορφώνεται ανάλογα με τη λεκάνη αποχέτευσης, με τους αντίστοιχους παραποτάμους σε εσοχή κάτω από το όνομα κάθε μεγαλύτερης ροής.

Ατλαντικός Ωκεανός 

 Ποταμός Τσιλοάνγκο
 Ποταμός Κονγκό
 Ποταμός Ινκίσι
 Ποταμός Κασάι
 Ποταμός Κουάνγκο
 Ποταμός Κουίλου
 Ποταμός Κουένγκε
 Ποταμός Ουάμπα
 Ποταμός Κάμπο
 Ποταμός Λούι
 Ποταμός Λοάνγκε
 Ποταμός Λουσίκο
 Ποταμός Λοβούα
 Ποταμός Τσικάπα
 Ποταμός Λουατσίμο
 Ποταμός Τσιούμπε
 Ποταμός Λουία
 Ποταμός Μπρίτζε
 Ποταμός Λόγκε
 Ποταμός Ντάντε
 Ποταμός Μπένγκο
 Ποταμός Κουάνζα
 Ποταμός Λουκάλα
 Ποταμός Λουάντο
 Ποταμός Κουτάτο
 Ποταμός Κουνχίνγκα
 Ποταμός Λόνγκα
 Ποταμός Κούβο
 Ποταμός Κικόμπο
 Ποταμός Κατουμπέλα
 Ποταμός Κουίβα
 Ποταμός Κουμπάλ
 Ποταμός Κοπορόλο
 Ποταμός Μπεντιάμπα (Ρίο ντε Σάου Νικολάου)
 Ποταμός Μπέρο
 Ποταμός Κουρόκα
 Ποταμός Κουνένε
 Ποταμός Κακουλουβάρ

Ινδικός Ωκεανός 

 Ποταμός Ζαμβέζης
 Ποταμός Κουάντο
 Ποταμός Λουιάνα
 Ποταμός Ουτέμπο
 Ποταμός Κουέμπο
 Ποταμός Λουανγκίνγκα (Ποταμός Λούιο)
 Ποταμός Λουνγκουεμπούνγκου
 Ποταμός Λουένα

Δέλτα του Οκαβάνγκο 

 Ποταμός Οκαβάνγκο (Ποταμός Κουμπάνγκο)
 Ποταμός Κουίτο

Πηγές 

 Prentice-Hall, Inc., American World Atlas 1985
 Ηνωμένα Έθνη 2008
 GEOnet