joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Biladi

Ο παλαιστινιακός εθνικός ύμνος, Biladi ("Χώρα μου"), είναι ο εθνικός ύμνος της Παλαιστινιακής Αρχής. Καθιερώθηκε από το Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο το 1996, σύμφωνα με το άρθρο 31 της Παλαιστινιακής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας από το 1988. Τους στίχους έγραψε ο Σαΐντ Αλ Μουζαγίν (Said Al Muzayin, αλλιώς Fata Al Thawra) και τη μουσική ο Αιγύπτιος μαέστρος Αλί Ισμαέλ (Ali Ismael). Ήταν γνωστός με το όνομα "Ύμνος της παλαιστινιακής επανάστασης".

Από το 1936, το Mawtini ("Η Πατρίδα μου") αραβικά:موطني αποτελούσε τον ανεπίσημο ύμνο που χρησιμοποιούσαν οι Παλαιστίνιοι. Γράφτηκε από τον Ιμπραχίμ Τουκάν (Ibrahim Touqan) και η μουσική του ήταν του Λιβανέζου συνθέτη Μοχάματ Φλάιφελ (Mohammad Flaifel). Το τραγούδι αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με τον επίσημο ύμνο, που ονομάζεται Biladi.

Στίχοι 

بلادي بلادي

بلادي يا أرضي يا أرض الجدود

فدائي فدائي

فدائي يا شعبي يا شعب الخلود

بعزمي وناري وبركان ثأري

وأشواق دمي لأرضي وداري

صعدت الجبالا وخضت النضالا

قهرت المحالا عبرت الحدود

بلادي بلادي

بلادي يا أرضي يا أرض الجدود

فدائي فدائي

فدائي يا شعبي يا شعب الخلود

بعزم الرياح ونار السلاح

وإصرار شعبي بأرض الكفاح

فلسطين داري فلسطين ناري

فلسطين ثاري وأرض الصمود

بلادي بلادي

بلادي يا أرضي يا أرض الجدود

فدائي فدائي

فدائي يا شعبي يا شعب الخلود

بحق القسم تحت ظل العلم

بأرضي وشعبي ونار الألم

سأحيا فدائي وأمضي فدائي

وأقضي فدائي إلى أن تعود

بلادي بلادي

بلادي يا أرضي يا أرض الجدود

فدائي فدائي

فدائي يا شعبي يا شعب الخلود

فدائي

Μεταγραφή στα λατινικά 
ΧΟΡΩΔΙΑ:
 Biladi Biladi
 Biladi ya ardi ya arda al-judoud
 Biladi Biladi
 Biladi ya sha'bi ya sha'b al-khuloud

 Bi'azmi wa nari wa burkani thari
 Wa ashwaqi sha'bi li ardi wa dari
 Sa'adto al-jibala wa khodto an-nidala
 Qaharto al-mohala hattamyo al-qoyod

ΧΟΡΩΔΙΑ

 Bi'asfi al-riyah wa nari al-silah
 Wa israri sha'bi li khawd al-kifah
 Filisteeno dari Filisteeno nari
 Filisteeno thari wa ardi as-sumood

ΧΟΡΩΔΙΑ

 Bihaqqi al-qasam tahta zilli al-'alam
 Bi israri sha'bi li nari al-alam
 Sa ahya fida'i wa amdee fida'i
 Wa aqdee fida'i ila ann ta'oud

ΧΟΡΩΔΙΑ

Ελληνική μετάφραση 

ΧΟΡΩΔΙΑ
Χώρα μου, χώρα μου
Χώρα μου, γη μου, γη των προγόνων μου
Χώρα μου, χώρα μου
Χώρα μου, λαέ μου, αιώνιε λαέ

Με την αποφασιστικότητά μου, τη φωτιά και το ηφαίστεο της εκδίκησης
Με το να έχω στο αίμα μου την επιθυμία για τη γη μου και για την πατρίδα μου
Σκαρφάλωσα βουνά και πολέμησα σε μάχες 
Κατάφερα το απίθανο, διέσχισα τα σύνορα 
Χορωδία

Με την σταθερή απόφαση των ανέμων και τα πυρά των όπλων 
Και την αποφασιστικότητα του έθνους μου στη γη που αγωνίζεται
Η Παλαιστίνη είναι η πατρίδα μου, Η Παλαιστίνη είναι η φωτιά μου,
Η Παλαιστίνη είναι η εκδίκησή μου και η γη που αντέχει.
Χορωδία

Με τον όρκο κάτω από τη σκιά της σημαίας
Στη γη μου και στο έθνος μου, και στη φωτιά του πόνου
Θα ζω ως fida'i*, Θα παραμείνω ένας fida'i,
Θα πεθάνω ως fida'i - μέχρι την επιστροφή της πατρίδας μου.
Χορωδία

 fida'i = oαυτός που εθελοντικά διακινδυνεύει τη ζωή του, εκείνος που αυτοθυσιάζεται, από όπου και η λέξη fedayeen (φενταγίν).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Himnuszok - Ο ύμνος με τραγούδι στον ιστότοπο "Himnuszok".

Εθνικοί ύμνοι
Παλαιστίνη
Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία

Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία ονομάζεται η περίοδος 1852-70 της γαλλικής ιστορίας υπό τον Ναπολέοντα Γ'.

Το τέλος της Β' Γαλλικής Δημοκρατίας 
Το 1848, αρχή της δεύτερης δημοκρατικής κυβέρνησης της Γαλλίας (Β' Γαλλική Δημοκρατία (1848-1852)), οι βασιλόφρονες και οι βοναπαρτιστές εξέλεξαν πρόεδρο της δημοκρατίας τον πρίγκηπα Λουδοβίκο Ναπολεόντα, ανιψιό του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, για να εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Η θητεία του ήταν τετραετής χωρίς δυνατότητα επανεκλογής. Λίγο πριν την παρέλευση της τετραετίας το 1852, ο Λουδοβίκος Ναπολέων εζήτησε από το νομοθετικό σώμα τροποποίηση, ώστε να μπορεί να επανεκλεγεί, και μετά την αρνητική απάντηση του σώματος, το διέλυσε στις 2 Δεκεμβρίου 1851.

Η δεσποτική φάση 1852–1860 
Ο Λουδοβίκος Ναπολέων έφερε νέο σύνταγμα, που θέσπισε καθολική ψηφοφορία για την επανεκλογή του. 
Στις 2 Δεκεμβρίου 1852 με δημοψήφισμα ανακηρύσσεται Αυτοκράτορας ως Ναπολέων Γ'.

Από το 1852 μέχρι το 1860 επεκράτησε ένα ανελεύθερο καθεστώς με λογοκρισία και αδρανοποίηση του νομοθετικού σώματος.

Η φιλελεύθερη φάση 1860–1870 
Από το 1860 και μετά η κυβέρνηση παρουσίασε πιο φιλελεύθερη στάση, λόγω των αντιδράσεων του λαού, καθώς και των δυσμενών εξελίξεων στο εξωτερικό, ιδίως με τον Κριμαϊκό Πόλεμο και τον Ιταλικό Πόλεμο. Έτσι ο Ναπολέων Γ' αναγκάσθηκε να αφήσει μέλη και των άλλων φιλελεύθερων τάξεων να μπουν στην κυβέρνησή του. Ο τύπος απελευθερώθηκε από την λογοκρισία, οι δημόσιες συγκεντρώσεις επιτράπηκαν, οι εκλογές έγιναν πιο ελεύθερες.

Το τέλος της Β' Γαλλικής Αυτοκρατορίας 
Στον γαλλο-πρωσσικό πόλεμο η Γαλλία ηττήθηκε κατά κράτος και ο Ναπολέων Γ' συνελήφθη αιχμάλωτος από τα πρωσσικά στρατεύματα μετά την μάχη του Σεντάν. Έτσι, λήγει η περίοδος της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Ακολουθεί η σύντομη περίοδος της Παρισινής Κομμούνας και η Γ' Γαλλική Δημοκρατία υπό τον Γαμβέττα το 1870, ο οποίος συνεχίζει τον γαλλο-πρωσσικό πόλεμο μέχρι τη δεύτερη ήττα της Γαλλίας το επόμενο έτος 1871, οπότε και τερματίζεται ο πόλεμος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιστορία της Γαλλίας
Γαλλικη Β
Πρώην κράτη στην ιστορία της Γαλλίας
Αυτο
Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία

Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία (γαλλ. Premier Empire) ονομάζεται η περίοδος της γαλλικής ιστορίας από το 1804 έως το 1815, υπό τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη ως «Αυτοκράτορα των Γάλλων».

Το τέλος της Α΄ Γαλλικής Δημοκρατίας 
Με το πραξικόπημα της 9ης Νοεμβρίου 1799 (η «18η Μπρυμαίρ»), ο Ναπολέων έθεσε τέρμα στο Διευθυντήριο και πήρε την εξουσία αρχικά ως Πρώτος Ύπατος της Γαλλικής Δημοκρατίας, αλλά στις 2 Δεκεμβρίου 1804 στέφθηκε μόνος του Αυτοκράτορας των Γάλλων (γαλ. Empereur des Français).

Το 1804 έγινε συνωμοσία για την ανατροπή του Ναπολέοντα και την επαναφορά των Βουρβόνων. Η αποτυχία της συνωμοσίας απετέλεσε ευκαιρία, να προσφερθεί στον Ναπολέοντα ο τίτλος του αυτοκράτορα με γνωμοδότηση της γερουσίας, το κείμενο της οποίας είχε συντάξει προηγουμένως ο ίδιος. Η ανακήρυξη της χώρας σε αυτοκρατορία εγκρίθηκε από λαϊκή ψηφοφορία. Η στέψη έγινε στην Παναγία των Παρισίων στις 2 Δεκεμβρίου 1804, ημέρα που θεωρείται η αρχή της Πρώτης Γαλλική Αυτοκρατορία. Στο αποκορύφωμα της η αυτοκρατορίας είχε υπό την κατοχή της τα εδάφη των κάτω χώρων και το στέμμα της Ιταλίας που είχε πάρει ο Ναπολέων (αν και μόνο το βόρειο κομμάτι είχε προσαρτηθεί κατευθείαν στην αυτοκρατορία) στην πραγματικότητα ο Ναπολέων εξουσίαζε σχεδόν όλη τη δυτική Ευρώπη αλλά μην μπορώντας να την ελέγξει τη μοίρασε σε συγγενικά του πρόσωπα. Βασιλιάς της Ισπανίας έγινε ο αδελφός του Ιωσήφ, βασιλιάς της Νάπολης ο στρατηγός (και γαμπρός του Μυρά), ο άλλος του αδελφός Λουδοβίκος έγινε βασιλιάς του Βελγίου, ο μικρότερος αδελφός του βασιλιάς της Βεστφαλίας και ονόμασε τoν γιο του βασιλέα της Ρώμης.

Το τέλος της ναπολεόντειας αυτοκρατορίας 

Η σειρά των πολέμων, που έκανε η Γαλλία μέχρι το 1813, με τελευταίο τον πόλεμο κατά της Ρωσίας το 1812, αλλά και η συντριπτική ήττα στη Λειψία («Μάχη των Εθνών», 16-19 Οκτωβρίου 1813) οδήγησαν στην κατάρρευση. Στις 6 Απριλίου 1814 ο Ναπολέων υπέγραψε στο Φονταινεμπλώ την παραίτησή του και του επετράπη να αποσυρθεί στη νήσο Έλβα.

Με τις ενέργειες του Ταλεϋράνδου και του Τσάρου Αλεξάνδρου της Ρωσίας έγινε και η παλινόρθωση των Βουρβόνων.

 
Νεότερη ιστορία της Γαλλίας
Γαλλική Επανάσταση
Γαλλιας, Αυτοκρατορια 1
Αυτοκρατορια 1

Γαλλικη Α
Συμβούλιο της Καστίλης

Το Συμβούλιο της Καστίλης (ισπανικά: Real y Supremo Consejo de Castilla), γνωστό νωρίτερα σαν το Βασιλικό Συμβούλιο (ισπανικά: Consejo Real), ήταν ένα διοικητικό σώμα και τμήμα κλειδί της εγχώριας κυβέρνησης του Στέμματος της Καστίλης, κατώτερο μόνο από τον βασιλιά αυτοπροσώπως. Ιδρύθηκε  από την Βασίλισσα Ισαβέλλα Α΄ το 1480 ως το κυρίαρχο σώμα για την διαχείριση των διοικητικών και δικαστικών θεμάτων του βασιλείου. Με την άνοδο το 1516 του Βασιλιά Καρόλου Α΄ (αργότερα γνωστός ως Κάρολος Ε΄) του Οίκου των Αψβούργων στον θρόνο, το Βασιλικό Συμβούλιο σε κάποιο σημείο έγινε γνωστό ως το Συμβούλιο της Καστίλης.   

Ιστορία της Ισπανίας
Γκόρντον Μπάιναϊ

Ο Γκιέργκι Γκόρντον Μπάιναϊ (György Gordon Bajnai, 5 Μαρτίου 1968-) είναι πολιτικός από την Ουγγαρία, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός το 2009, μετά την ανακοίνωση της παραίτησης του Φέρεντς Γκιουρτσάνι. Ο Μπάιναϊ έλαβε το χρίσμα από το κυβερνών κόμμα MSZP για την πρωθυπουργία της χώρας.  Μετά την έγκριση της πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησης Γκιουρτσάνι από το κοινοβούλιο, στις 14 Απριλίου του 2009, ο Μπάιναϊ έγινε επίσημα αρχηγός της κυβέρνησης.

Πρώτα χρόνια και σπουδές 
Γεννήθηκε στο Σέγκεντ (Szeged) στις 5 Μαρτίου του 1968. Μεγάλωσε στην Μπάγια της Ουγγαρίας (Baja) και σπούδασε στο τμήμα Διεθνών Σχέσεων του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης το 1991. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 είχε αναπτύξει πολιτική δράση στους κόλπους της σπουδαστικής νεολαίας και έγινε πρόεδρος της ανεξάρτητης φοιτητικής επιτροπής.

Επιχειρηματική καριέρα 
Έπειτα από την απόκτηση του Μάστερ του, ο Μπάιναϊ ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα και εργάστηκε στην αρχή στην Creditum Financial Consulting Ltd και το 1993 στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη στο Λονδίνο. Μετά δραστηριοποιήθηκε στην Eurocorp International Finance Ltd και από το 1995 ως το 2000 ανέλαβε διευθύνων σύμβουλος της CA IB Securities Co. Τα επόμενα χρόνια ανέλαβε πολλά διευθυντικά πόστα σε διάφορες εταιρείες. Ψηφίστηκε ως ο "νέος μάνατζερ της χρονιάς" το 2003, από τον Εθνικό Οργανισμό Μάνατζερ. Μετά την εκκαθάριση της εταιρείας Hajdú-Bet, του ασκήθηκε έντονη κριτική. Το 2005 έγινε πρόεδρος της Budapest Airport Α.Ε. και μέλος της επιτροπής επιθεωρητών στην Zwack Α.Ε.

Πολιτική καριέρα 
Για πρώτη φορά διορίστηκε σε πολιτική θέση στην κυβέρνηση το 2006. Την 1η Ιουλίου ο πρωθυπουργός Γκιουρτσάνι τον κάλεσε να αναλάβει επικεφαλής του Γραφείου για την Εθνική Ανάπτυξη. Το 2007, μετά την αποχώρηση του SZDSZ από την κυβέρνηση συνασπισμού ανέλαβε υπουργός στο νεοσύστατο χαρτοφυλάκιο για την Εθνική Οικονομική Ανάπτυξη.

Το Μάρτιο του 2009, ο πρωθυπουργός Γκιουρτσάνι ανακοίνωσε ότι θα παραδώσει την εξουσία σε ένα πρόσωπο που τυγχάνει μεγαλύτερης αποδοχής στα κόμματα του ουγγρικού κοινοβουλίου. Ο συνασπισμός των Ελευθέρων Δημοκρατών (SZDSZ) ήταν αντίθετος με τις περισσότερες υποψηφιότητες που προτάθηκαν από τους Ούγγρους Σοσιαλιστές, ωστόσο στις 30 Μαρτίου ο Μπάιναϊ πέτυχε να λάβει την υποστήριξη και των δύο κομμάτων. Στις 14 Απριλίου η κυβέρνηση του Γκιουρτσάνι κατέρρευσε έπειτα από πρόταση μομφής στο κοινοβούλιο και νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο Μπάιναϊ, παρότι μια μέρα πριν την εκλογή του η υποστήριξη των άλλων κομμάτων προς το πρόσωπό του ήταν μόλις 8%.

Πρωθυπουργία 
Ο Μπάιναϊ εξελέγη πρωθυπουργός από το κοινοβούλιο με 204 ψήφους υπέρ και 8 αποχές. Οι υπόλοιποι βουλευτές δεν ψήφισαν.

Σημειώσεις και παραπομπές

Αναφορές 

 Bajnai-életrajz
 Gordon Bajnai faces major challenges as prime minister of Hungary / Canadian Hungarian Journal 

Πρωθυπουργοί της Ουγγαρίας
Σάνεν Ντόχερτι

Η Σάνεν Ντόχερτι (Shannen Maria Doherty, 12 Απριλίου 1971) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, περισσότερο γνωστή για τη συμμετοχή της στις αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς (Beverly Hills, 90210, 1990-1994) στο ρόλο της Μπρέντα Γουόλς και Οι Μάγισσες (Charmed, 1998-2001) στον ρόλο της Πρου Χάλιγουελ.

Πρώτα χρόνια 
Η Σάνεν Ντόχερτι γεννήθηκε στο Μέμφις του Τενεσί στις ΗΠΑ. Η μητέρα της Ρόζα ήταν ιδιοκτήτρια ενός κέντρου αισθητικής ενώ ο πατέρας της Τομ ήταν σύμβουλος υποθηκών. Έχει ρίζες Ιρλανδοκαθολικές, παρ' όλα αυτά όμως, μεγάλωσε με τη θρησκεία της μητέρας της, δηλαδή την Προτεσταντική. Στην ηλικία των εφτά ετών (το 1978) η οικογένειά της μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου εκεί κατάλαβε πως ήθελε να γίνει ηθοποιός.

Καριέρα

Πρώτα βήματα 
Στα πρώτα χρόνια της καριέρας της συμμετείχε σε πολλές σειρές, σε κάποιες από αυτές πρωταγωνίστησε σε κάποια επεισόδια, σε κάποιες άλλες έμεινε περισσότερο και σε άλλες έμεινε σε όλες τις σεζόν. Οι σημαντικότερες από αυτές είναι τα: Το Μικρό Σπίτι Στο Λιβάδι (Little House on the Prairy), Our House, Magnum, P.I. και η ταινία του 1988 Heathers.

Τηλεοπτική καριέρα 
Ένας από τους γνωστότερους ρόλους της ήταν αυτός της Μπρέντα Γουόλς στην αμερικανική σειρά Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς (Beverly Hills, 90210), για τον οποίο βραβεύτηκε και αναφέρθηκε σε πολλά περιοδικά. Μάλιστα στο Ε! κατατάχτηκε στην 10η θέση στο 50 Most Wicked Women of Prime Time. Αργότερα αποχώρησε από την σειρά, στην οποία παρουσιάστηκε να φεύγει στο Λονδίνο για να σπουδάσει εκεί. Το 1998, ο Άαρον Σπέλινγκ, ο παραγωγός του Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς της ζήτησε να πρωταγωνιστήσει σε μια νέα τηλεοπτική σειρά με τον τίτλο Οι Μάγισσες (Charmed). Το 2007, τοAOL ονόμασε την Σάνεν την 10η καλύτερη μάγισσα που υπήρξε ποτέ στην τηλεόραση.

Άλλες δουλειές 
Η Ντόχερτι συμμετείχε στο Scare Tactics ως παρουσιάστρια. Αργότερα έπαιξε στη σειρά North Shore (2004-2005). Η Σάνεν επίσης προώθησε και πρωταγωνίστησε στο δικό της ριάλιτι show: Breaking Up With Shannen Doherty το 2006. Το 2007 έπαιξε σε δύο ταινίες: Kiss Me Deadly: A Jacob Keane Assignment και  Christmas Caper. Το 2008 εμφανίστηκε στη σουηδική εκπομπή High Chaparall στο δεύτερο επεισόδιο του 4ου κύκλου.  Αργότερα συμμετείχε στο νέο Beverly Hills, 90210, το οποίο παρουσιάζει νέα επεισόδια της σειράς Χτυποκάρδια στο  Μπέβερλι Χιλς.  Για κάθε επεισόδιο θα έδειχνε πάλι τον παλιό της χαρακτήρα (Μπρέντα Γουόλς) και θα έπαιρνε $40,000–50,000. Εμφανίστηκε επίσης στην ταινία The Lost Treasure of the Grand Canyon. Στις 22 Μαρτίου 2010 συμμετείχε στη δέκατη σεζόν της εκπομπής Dancing with The Stars.

Προσωπική ζωή 
Η Ντόχερτι παντρεύτηκε για μικρό χρονικό διάστημα τον Άσλεϊ Χάμιλτον. Επίσης υπήρξε σύζυγος του Ρικ Σάλομον και ήταν για μικρή περίοδο αρραβωνιασμένη με τον Τζουντ Νέλσον. Στις 15 Οκτωβρίου 2011, παντρεύτηκε τον Κερτ Ισβαριένκο στο Μαλιμπού.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σάνεν Ντόχερτι στο IMDb

Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ημιμορφίτης

Ο ημιμορφίτης είναι πυριτικό ορυκτό του ψευδαργύρου. Το όνομά του οφείλεται στον ημιμορφισμό που εμφανίζουν οι κρύσταλλοί του. Ως ημιμορφισμός χαρακτηρίζεται η ιδιότητα κατά την οποία η  μορφή της απόληξης στα άκρα των ολοεδρικών κρυστάλλων, δηλαδή των κρυστάλλων που έχουν πλήρως αναπτυγμένες όλες τις έδρες τους, είναι ασύμμετρη. Έτσι, στον ημιμορφίτη η μια άκρη των κρυστάλλων είναι πεπλατυσμένη και η άλλη έχει σχήμα πυραμίδας. Χαρακτηριστικό ορυκτό που εμφανίζει, επίσης, ημιμορφισμό είναι ο τουρμαλίνης, κανένα άλλο, όμως, ορυκτό, δεν εμφανίζει τόσο έντονα αυτή την ιδιότητα.

Παλαιότερα είχε αποκληθεί καλαμίνα, ωστόσο αυτό το όνομα αποδόθηκε, αργότερα, και στον σμιθσονίτη και, για την αποφυγή σύγχισης, αποφασίστηκε η αποκλειστική χρήση του όρου «ημιμορφίτης» για το ορυκτό.

Η κρυσταλλική δομή του ημιμορφίτη συνίσταται από τετράεδρα Zn - O3 - OH με τον ψευδάργυρο στο κέντρο του τετραέδρου και τα άτομα οξυγόνου και το ιόν υδροξυλίου να καταλαμβάνουν τις κορυφές του. Τα τετράεδρα αυτά συνδέονται μεταξύ τους με ομάδες Si2O7 και μορίων νερού, ενώ είναι όλα διατεταγμένα προς την ίδια διεύθυνση με τη μία πλευρά να «βλέπει» προς το ένα άκρο του κρυστάλλου και την άλλη προς το άλλο, δημιουργώντας, έτσι, τον ημιμορφισμό. Με θέρμανσή του στους 500 °C χάνει το 50% του κρυσταλλικού νερού, ενώ σε υψηλότερες θερμοκρασίες το νερό χάνεται εξ ολοκλήρου, επιφέροντας αλλαγές στη δομή του ορυκτού.

Παρά την ασυμμετρία αυτή και το γεγονός ότι οι κρύσταλλοί του είναι οπτικά διάξονες, ο ημιμορφίτης δεν εμφανίζει πλεοχρωισμό.

Αποτελεί δευτερογενές ορυκτό, τυπικά ανευρισκόμενο στις ζώνες οξείδωσης ψευδαργυρούχων ορυκτών. Γι' αυτό και σχετίζεται με σμιθσονίτη, σφαλερίτη, γαληνίτη, κερουσίτη, αγγλεσίτη, αουριχαλκίτη και χρυσόκολλα.

Χρησιμοποιείται ως ελάσσον ορυκτό για την παρασκευή ψευδαργύρου, είναι, όμως, περιζήτητο από συλλέκτες. Πολύ καλά σχηματισμένοι κρύσταλλοί του ανευρίσκονται στο Μεξικό (περιοχές Santa Eulalia και Mapimi), την Αυστρία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Ζάμπια, την Κίνα, την Ιταλία, τη Βρετανία και την Αυστραλία.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα ορυχεία της ευρύτερης περιοχής του Λαυρίου και στα Λιμενάρια της Θάσου.

Πηγές
Handbook of Mineralogy
Mindat.org
Galleries.com
Webmineral.com

Δείτε επίσης
Κατάλογος ορυκτών
Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
 Αθανάσιος Κατερινόπουλος, Ανδρέας Μαγκανάς Συστηματική Ορυκτολογία, Αθήνα, 2003 (Πανεπιστημιακές παραδόσεις)

Σημειώσεις

Ημιμορφιτης
Ορυκτά του ψευδαργύρου
Α.Σ. Λεωνίδιο

Ο Αθλητικός Σύλλογος Λεωνιδίου «Το Λεωνίδιον» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα του το Λεωνίδιο Αρκαδίας. Ιδρύθηκε το 1969 και διατηρεί σήμερα τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης και στίβου. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το λευκό και έχει σαν έμβλημα το αερόστατο, το σύμβολο της πόλης.

Ιστορία
Με επίσημο έτος ίδρυσής το 1969, ο Αθλητικός Σύλλογος Λεωνιδίου «Το Λεωνίδιον» προέκυψε από τη συνένωση δύο προγενέστερων ομάδων, του Λεωνίδα (έτος ίδρυσης 1932) και του Π.Α.Ο. Λεωνιδίου (έτος ίδρυσης 1959).

Έδρα
Ο σύλλογος εδρεύει και δραστηριοποιείται στο Λεωνίδιο Αρκαδίας και τα τμήματα του χρησιμοποιούν ως έδρες τις εγκαταστάσεις του δημοτικού αθλητικού κέντρου της περιοχής που βρίσκονται στην νοτιοανατολική πλευρά και είσοδο της κωμόπολης, επί της οδού Πρασίων.

Τμήμα ποδοσφαίρου
Από την ίδρυσή του το 1969, έχει κατακτήσει 7 πρωταθλήματα και 10 κύπελλα Αρκαδίας. Το τελευταίο κύπελλο κατέκτησε το 2019, ενώ το 2017 κατέκτησε το νταμπλ. Το 1999 κατέκτησε το πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας στον όμιλό του, ενώ κατά την περίοδο 1999-2004 αγωνίστηκε στην Γ΄ Εθνική.

Από το 2004 αγωνιζόταν στη Δ΄ Εθνική Κατηγορία, από την οποία υποβιβάστηκε την άνοιξη του 2009. Από το 2009 έως το 2017 αγωνίστηκε στο Α΄ Κατηγορία Αρκαδίας. Το 2017, το Λεωνίδιο προβιβάστηκε ξανά στην Γ΄ Εθνική Κατηγορία. Από το 2018 αγωνίζεται στη Α΄ τοπική κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αρκαδίας.

Τίτλοι
 Δ΄ Εθνική (3ος Όμιλος)
Πρωταθλήτρια (1): 1999
 Πρωτάθλημα Αρκαδίας
Πρωταθλήτρια (7): 1972, 1974, 1982, 1984, 1991, 1997, 2017
 Κύπελλο Αρκαδίας
Πρωταθλήτρια (9): 1974, 1977, 1980, 1985, 1991, 1998, 1999, 2008, 2017,2019

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 (ποδόσφαιρο)

Αθλητικοί σύλλογοι Αρκαδίας
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Κ.
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1969
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1969
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Γιώργος Μητσικώστας

Ο Γιώργος Μητσικώστας (Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 1968) είναι Έλληνας σατιρικός κωμικός, τηλεοπτικός παρουσιαστής, δημοσιολόγος, ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και σεναριογράφος τηλεοπτικών εκπομπών. Γνώρισε την άνθιση της καριέρας του μετά τη δεκαετία του 1990, κυρίως τηλεοπτικά.

Ρουτίνα 
Είναι χαρακτηριστικός για τις μιμήσεις του. Η γενική ρουτίνα της μιμητικής του εμπεριέχει την μίμηση της φωνής ενός γνωστού προσώπου, αλλά χρησιμοποιεί επιδέξια και περίτεχνα τόσο τους μορφασμούς όσο και τη γενικότερη γλώσσα του σώματός του. Στις τηλεοπτικές εκπομπές του χρησιμοποιεί συνήθως και μεταμφιέσεις για να προσεγγίζει με τελειωτική εμφάνιση τα πρόσωπα που μιμείται.

Είναι γνωστός για τις μιμήσεις γνωστών πολιτικών, αλλά καλύπτει συχνά και άλλα πρόσωπα, όπως αθλητικούς αναλυτές και δημοσιογράφους.

Καριέρα
Το 1991 παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι της ΕΤ1 «Τα πήρες όλα κι έφυγες». Το 1992 ήταν ο κεντρικός δημιουργός της κωμικής σειράς «Πίτσι πίτσι με τον Μήτσι» στο MEGA, το οποίο παρουσίασε 84 επεισόδια σε 1 χρόνο. Αυτό αποτέλεσε και την πρώτη μεγάλη του επιτυχία. Το 1994 πρωταγωνίστησε στις σειρές 16 επεισοδίων «ΣΚΑΪ Μήτσι» (16 επεισοδίων), «Φτυστούς» και «Τρελλάς», οι οποίες μεταδόθηκαν από την τηλεόραση του ΣΚΑΪ.

Το 1996 πρωταγωνίστησε στο πολύ γνωστό «Τάτσι Μίτσι Κώστα» στον ΑΝΤ1. Επανήλθε στα τηλεπαιχνίδια το 1997 με το «Σούπερ 13» ξανά στην ΕΤ1 (όπως και στην πρώτη του τηλεοπτική δουλειά). Το «Μήτσι χώστα», κωμική τηλεοπτική σειρά με έντονο πολιτικό περιεχόμενο, έγινε πραγματικότητα το 2001 και κράτησε για 6 χρόνια, στο ALTER. Η σειρά «Κώδικας Ντα Μήτσι» ακολούθησε στο ίδιο κανάλι κατά το 2006.

Τη σεζόν 2008-2009 παρουσίασε το «Fatus Olus», ένα τηλεπαιχνίδι ερωτήσεων στον ALPHA (το 3ο στην καριέρα του) στο οποίο οι παίκτες ήταν πολυάριθμοι, με έναν κεντρικό παίκτη ο οποίος καλούταν να κερδίσει όλους τους υπόλοιπους (εξ ου και το «fatus olus»). Επίσης, κατά το ίδιο περίπου χρονικό διάστημα παρουσίασε την πολύ επιτυχημένη σατιρική εκπομπή «Ο Γιώργος σφύριξε», στο ίδιο κανάλι. Τον Ιούνιο του 2011 ξεκίνησε μία σειρά σατιρικών εκπομπών στον ραδιοφωνικό σταθμό ΑΝΤ1 Radio 97.2.

Τον Φεβρουάριο του 2014 επιστρέφει στα τηλεοπτικά δρώμενα, ξεκινώντας την παρουσίαση μίας νέας σατιρικής εκπομπής στον τηλεοπτικό σταθμό Epsilon με τον τίτλο «Μηtsi Show». Η εκπομπή μεταδίδεται από το ίδιο κανάλι και για δεύτερη συνεχόμενη τηλεοπτική σεζόν από τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

Παράλληλα με την τηλεόραση, τον Σεπτέμβριο του 2014 αρχίζει και την παρουσίαση μίας νέας σατιρικής εκπομπής στον ραδιοφωνικό σταθμό Παραπολιτικά 90.1 FM. Η εκπομπή αυτή είναι καθημερινή και φέρει τον τίτλο «Mhtsi Om». Από τις 5 Φεβρουαρίου 2018 μέχρι τις 16 Ιουνίου του ίδιου έτους παρουσίαζε το καθημερινό «The Mitsi Show» στην ΕΡΤ1. Τον Δεκέμβριο του 2018 έγινε γνωστό ότι η εκπομπή δεν θα συνεχίσει, καθώς η εταιρεία παραγωγής της δήλωσε αδυναμία να προχωρήσει στην δημιουργία νέων επεισοδίων.

Φιλμογραφία

Σχετικά θέματα
Ελληνική κωμωδία
Σάτιρα
Κωμωδία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι και πηγές
Γιώργος Μητσικώστας στo IMDb
Γιώργος Μητσικώστας στο retrodb.gr

Παραπομπές

Έλληνες κωμικοί
Μίμοι
Γκούσταβ Χολστ

Ο Γκούσταβ Θίοντορ Χολστ (Gustav Theodore Holst, 21 Σεπτεμβρίου 1874 – 25 Μαΐου 1934) ήταν Άγγλος συνθέτης και δάσκαλος μουσικής για σχεδόν 20 χρόνια. Είναι περισσότερο γνωστός για την ορχηστρική του σουίτα Οι Πλανήτες. Έχοντας σπουδάσει στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής (Royal College of Music) στο Λονδίνο, το πρώιμο έργο του ήταν επηρεασμένο από τον Γκριγκ, τον Βάγκνερ, τον Ρίχαρντ Στράους και τον συμφοιτητή του Ραλφ Βων Ουίλιαμς ενώ αργότερα, μέσω του τελευταίου, από την μουσική του Ραβέλ. Η συνδυασμένη επιρροή από τον Ραβέλ, τον Ινδικό πνευματισμό και τις παραδοσιακές αγγλικές μελωδίες επέτρεψαν στον Χολστ να ελευθερωθεί από τις επιρροές του Βάγκνερ και του Στράους και να διαμορφώσει το δικό του ύφος. Η μουσική του είναι γνωστή για την αντισυμβατική χρήση του μέτρου και τις εμμονικές μελωδίες.

Ο Χολστ συνέθεσε περίπου 200 έργα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται όπερες, ύμνοι και τραγούδια.

Έγινε δάσκαλος μουσικής στο Σχολείο θηλέων του Αγίου Παύλου (St Paul's Girls' School) και μουσικός διευθυντής του κολεγίου Morley το 1907, κρατώντας και τις δύο θέσεις μέχρι την συνταξιοδότησή του.

Ήταν αδελφός του ηθοποιού του Χόλυγουντ Έρνεστ Κόσσαρντ και πατέρας της συνθέτιδος και μαέστρου, Ίμοτζεν Χολστ, η οποία έγραψε και μία βιογραφία του το 1938.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Gustavus Theodor von Holst αλλά αφαίρεσε το «von» από το όνομα λόγω των αντιγερμανικών αισθημάτων στην Βρετανία κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, κάνοντάς το επίσημο το 1918.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα
Άγγλοι συνθέτες
Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου
Σπύρος Φλογαΐτης

Ο Σπύρος Φλογαΐτης (1950) είναι καθηγητής δημοσίου δικαίου στην Νομική σχολή Αθηνών, Διευθυντής  και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του European Public Law Organization, Επισκέπτης Καθηγητής της Νομικής Σχολής (Τμήματος Νομικής "Κατεύθυνσης Ελληνικού Δικαίου") του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου  δυο φορές υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών, και μία φορά Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Λευκάδα σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ιστορία και Φιλολογία στην Πρακτική Σχολή Ανωτάτων Σπουδών του Παρισιού (École Pratique des Hautes Études). Επίσης, κατέχει διδακτορικό δίπλωμα στην Ιστορία και το Δίκαιο από τα πανεπιστήμια Paris I και II αντίστοιχα. Το 1980 εξελέγη λέκτορας της Νομικής σχολής Αθηνών και το 1982 ανακηρύχθηκε τακτικός Καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1992, εξελέγη καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στη Νομική σχολή Αθηνών. 

Την περίοδο 1981-1982 διετέλεσε βοηθός του νομικού συμβούλου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου ενώ έχει διατελέσει νομικός σύμβουλος σε αρκετά υπουργεία. Επίσης, έχει χρηματίσει πρόεδρος της Επιτροπής για τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (1996-97), του διοικητικού δικαστηρίου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρείας Παροχής Αερίου Θεσσαλονίκης και αναπληρωτής πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Το καλοκαίρι του 2007, λόγω των επικείμενων εκλογών, ανέλαβε υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης. Η θητεία του συνέπεσε με τις δασικές πυρκαγιές που συγκλόνισαν την Ελλάδα το καλοκαίρι του 2007. Τον Σεπτέμβριο του 2009 διορίστηκε για δεύτερη φορά υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών με αφορμή τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.

Στις 28 Αυγούστου 2015 κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Βασιλικής Θάνου ανέλαβε Αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών για Ευρωπαϊκές Υποθέσεις μέχρι τη διενέργεια εκλογών στις 20 Σεπτεμβρίου 2015.

Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημοσίου Δικαίου (EPLO), ο οποίος είναι διεθνής οργανισμός με έδρα την Αθήνα.

Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά. Έχει τιμηθεί με το παράσημο του ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής της γαλλικής Δημοκρατίας . Έχει συγγράψει αρκετά μελέτες νομικού περιεχομένου.

Πηγές 

Καθηγητές νομικής Αθηνών
Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης
Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Μέριλαντ

Το Μέριλαντ (αγγλ. State of Maryland), είναι μια από τις πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, που βρίσκεται στη Μεσοατλαντική Περιοχή των ΗΠΑ. Έχει έκταση 32.133 τ.χλμ. και πληθυσμό 6.257.958 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Συνορεύει με τη Βιρτζίνια, τη Δυτική Βιρτζίνια και την Περιφέρεια της Κολούμπια στα νοτιοανατολικά, την Πενσυλβάνια στα βόρεια, και το Ντέλαγουερ στα ανατολικά. 

Πρωτεύουσα της πολιτείας του Μέριλαντ, είναι η Αννάπολις, και μεγαλύτερη πόλη σε πληθυσμό, η Βαλτιμόρη (593.000 κατοίκους η πόλη, και πάνω από 2.8 εκατομμύρια η μητροπολιτική περιοχή). 

Ιστορικά ήταν μια από τις Αποικίες του Τσέζαπικ, της οποίας η οικονομική βάση ήταν η καλλιέργεια καπνού από σκλάβους. Εδαφικά μπορεί να συγκριθεί με την ευρωπαϊκή χώρα του Βελγίου. Σύμφωνα με την Υπηρεσία Απογραφών των Η.Π.Α., το Μέριλαντ έχει το δεύτερο μεγαλύτερο διάμεσο εισόδημα ανά νοικοκυριό από τις υπόλοιπες 48 πολιτείες (80.776$ το 2017).

Αποτέλεσε την πέμπτη πολιτεία που επικύρωσε το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών και φέρει δύο ψευδώνυμα: «Old Line State», (= «Πολιτεία παλαιάς μεθορίου»), και «Free State» (= «Ελεύθερη Πολιτεία»). Όντας συνοριακή πολιτεία, επιδεικνύει ιστορικά χαρακτηριστικά και βόρειας και νότιας Πολιτείας.

Πανεπιστήμια 
Ιδιαίτερου κύρους Πανεπιστήμια της πολιτείας του Μέριλαντ, είναι το "Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς" και το "Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ". Αμφότερα βρίσκονται στη Βαλτιμόρη. Το πρώτο είναι ιδιωτικό το δεύτερο κρατικό. Η εισαγωγή αλλοδαπών φοιτητών ειδικά στο πρώτο κρίνεται πολύ δύσκολη ενώ στο δεύτερο σχετικά δύσκολη.

Και τα δύο χορηγούν Πτυχίο (Μπάτσελορ), Μεταπτυχιακό (Μάστερ) και Διδακτορικό Δίπλωμα. Και τα δύο παρέχουν φοιτητικό ξενώνα και εστιατόριο.
  Τα ετήσια δίδακτρα του πρώτου υπερβαίνουν το διπλάσιο των ετησίων του δευτέρου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

 
Πολιτείες των ΗΠΑ
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1953)

Το 1953 διεξήχθη το 4ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου από την Αργεντινή και ολοκληρώθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου, στην Ιταλία. Νικητής ήταν, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο Αλμπέρτο Ασκάρι με Φερράρι.

Σύνοψη 
Το πρωτάθλημα, όπως και την προηγούμενη χρονιά, διοργανώθηκε με τους κανόνες της Φόρμουλα 2 (εκτός από το Indianapolis 500). Αν και ο Φάντζιο -που επέστρεψε μετά από τον σοβαρό τραυματισμό του το 1952 - οδηγώντας μια Maserati κατάφερε να βγει δεύτερος, νικώντας τον τελευταίο αγώνα στην Ιταλία, η Φερράρι ήταν και πάλι το καλύτερο αυτοκίνητο, νικώντας στα 7 από τα 8 ευρωπαϊκά γκραν πρι. Ο Ασκάρι μάλιστα, κατάφερε να διευρύνει το ρεκόρ του, μένοντας αήττητος για 9 συνεχόμενους αγώνες, μέχρι την Γαλλία, όπου νικητής ήταν ο Μάικ Χόθορν. Στη Γερμανία νικητής ήταν ο Τζουζέπε Φαρίνα, ενώ στο Σίλβερστόουν ο Ασκάρι και ο Γκονσάλες μοιράστηκαν τον βαθμό του ταχύτερου γύρου. Νικητής στο Indianapolis 500 ήταν ο Μπιλ Βούκοβιτς.

Αγώνες 
Την χρονιά αυτή είχαμε για πρώτη φορά ένα γκραν πρι εκτός Ευρώπης (χωρίς φυσικά να μετράμε σε αυτό το Indianapolis 500), αυτό της Αργεντινής, στο οποίο πήραν μέρος οι μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες. Το γκραν πρι της Αργεντινής διεξήχθη στις αρχές του χρόνου, με το πρωτάθλημα να διακόπτετε στη συνέχεια για 5 μήνες. Επίσης διάφοροι άλλοι ανεπίσημοι αγώνες διεξήχθησαν την ίδια χρονιά, με παρόμοιους όρους.

Οι επίσημοι αγώνες και οι νικητές τους:

Βαθμολογία 
Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, οι δυο τους μοιράζονταν τους βαθμούς. Μόνο τα καλύτερα 4 αποτελέσματα μετρούσαν στη τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 104 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 19 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενώ συνολικά 63 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο από τους αγώνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

1953
Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1953
Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπυ

Η Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπυ (ΕΟΡ) ιδρύθηκε το 2004 και ανήκει στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Ράγκμπι (WR), διεθνή έκφραση του ράγκμπι γιούνιον (15 παικτών), όπως και της παραλλαγής ράγκμπι σέβενς (7 παικτών).

Το 2014 έγινε ανάκληση της ειδικής αθλητικής αναγνώρισης από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, ενώ την ευθύνη για το άθλημα στη χώρα ανέλαβε η Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος.

Διοργανώσεις
Η Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπι διοργανώνει τα εξής πρωταθλήματα:

 Πρωτάθλημα Ελλάδας ράγκμπι γιούνιον ανδρών: από την περίοδο 2005-06.
 Πανελλήνιο πρωτάθλημα ράγκμπι σέβενς: από την περίοδο 2007-08.

Εθνική ομάδα
Η εθνική ομάδα ράγκμπι γιούνιον ανδρών συγκροτήθηκε από την ομοσπονδία το 2005. Αρχικά μετείχε στην κατηγορία 3D της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας (FIRA). To 2007 ανέβηκε στην κατηγορία 3C. Το 2010, μετά την αναδιάρθρωση των κατηγοριών, κατατάχθηκε στην κατηγορία 2D όπου αγωνίζεται για το ευρωπαϊκό κύπελλο εθνών. Συμμετείχε για πρώτη φορά στα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου 2011 που έγινε στη Νέα Ζηλανδία. Η εθνική ομάδα ράγκμπι σέβενς ανδρών αγωνίστηκε στο προολυμπιακό τουρνουά του 2015 για τα τελικά του Ρίο 2016.

Σύλλογοι
Οι ελληνικοί σύλλογοι ράγκμπι που μετείχαν μέχρι τώρα στα πρωταθλήματα είναι:
 Αθλητικός Σύλλογος Ράγκμπι Αθηνών (Αthens Rugby RFC)
 Ηρακλής Θεσσαλονίκης
 Κολοσσοί Ρόδου
 Λέοντες Θεσσαλονίκης (Thessaloniki Lions)
 Μακεδόνες Εύοσμου
 Μεγάλα Καλύβια Τρικάλων
 Σπάρτακος Θεσσαλονίκης
 Σπαρτιάτες Αθηνών (Athens Spartans RFC)
 Σπρίνγκμποκς Αττικής (Αttica Springboks RFC)
 Λέοντες Θεσσαλονίκης (Lions)
 Πόλις Αιγάλεω Α.Σ. (Egaleo City Rugby)
 Αίολος Πάτρας (Patras' Rugby)

Στο πρωτάθλημα 2011-2012 συμμετέχουν οι: Αθήνα, Ηρακλής, Κολοσσοί, Λέοντες, Σπαρτιάτες, Άττικα, Πόλις Αιγ. και και οι Ιππότες Ρόδου που ιδρύθηκαν ένα χρόνο πριν, αλλά δεν είχαν συμμετάσχει στο πρωτάθλημα.

Υπάρχει ακόμα και ο "Σύλλογος Ράγκμπυ της Πάτρας" (όχι ως Αίολος πια), οι "Τιτάνες Καβάλας" καθώς και οι West Side RFC των Δυτικών Προαστίων που δεν συμμετέχουν όμως στο πρωτάθλημα.

Λογότυπο 
Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπι
Ράγκμπι
Υδροηλεκτρικό φράγμα Στράτου

Το υδροηλεκτρικό φράγμα Στράτου βρίσκεται νομό Αιτωλοακαρνανίας, επί του ποταμού Αχελώου. Βρίσκεται βόρεια του Αγρινίου και δυτικά του χωριού Στράτος, από όπου πήρε και το όνομά του.

Κατασκευάστηκε το 1989 και δημιούργησε την τεχνητή λίμνη Στράτου, την τρίτη κατά σειρά τεχνητή λίμνη του Αχελώου, μετά τις λίμνες Καστρακίου και Κρεμαστών

Το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο διαθέτει τέσσερις μονάδες ηλεκτρικής παραγωγής, συνολικής ισχύος 150 MW και μαζί με τα υπόλοιπα φράγματα συμμετέχει με ποσοστό 10% στην ετήσια παραγωγή ρεύματος της χώρας. Ωστόσο, σύμφωνα με τη WWF η ίδια η ΔΕΗ προβλέπει μείωση κατά 274 GWh της συνολικής παραγόμενης ενέργειας στο σύστημα Αχελώου, λόγω μειωμένων παροχών στα φράγματα Στράτου, Κρεμαστών και Καστρακίου.

Από τεχνικής άποψης ανήκει στα χωμάτινα λιθόρριπτα φράγματα και κατασκευάστηκε εξολοκλήρου από ελληνικές εταιρίες

Σημειώσεις παραπομπές 

Στράτου
Νομός Αιτωλοακαρνανίας
Στρατου
Τσαττανούγκα (Τενεσσί)

Η Τσαττανούγκα (Chattanooga) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στο Τενεσσί (μετά την Μέμφιδα, το Νάσβιλ, και το Νόξβιλ), και η έδρα της Κομητείας Χάμιλτον, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ευρισκόμενη στο νοτιοανατολικό Τενεσσί στις τεχνητές λίμνες Τσικαμάγκουα και Νίκατζακ, οι οποίες είναι αμφότερες μέρος του Ποταμού Τενεσσί, η Τσαττανούγκα βρίσκεται περίπου 167 χλμ βόρεια-βορειοδυτικά της Ατλάντα, 190 χλμ στα νοτιοδυτικά του Νόξβιλ, 217 χλμ νοτιοανατολικά του Νάσβιλ και περίπου 238 χλμ από το Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα. Η Τσαττανούγκα εφάπτεται με το σύνορο της Τζόρτζια, και η περιοχή είναι στην διασταύρωση τριών μεγάλων αυτοκινητοδρόμων: του I-24, του I-75 και του I-59.

Η πόλη, η οποία έχει υψόμετρο στο κέντρο της περίπου 210 μέτρα, βρίσκεται ανάμεσα στα Αππαλάχια Όρη και το οροπέδιο Κάμπερλαντ. 

 

Πόλεις του Τενεσί
Αριαράθης ΣΤ΄ της Καππαδοκίας

Ο Αριαράθης ΣΤ΄ ο Επιφανής Φιλοπάτωρ (2ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του βασιλείου της Καππαδοκίας κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Δυναστείας των Αριαραθιδών. Βασίλεψε προσεγγιστικά κατά την περίοδο 130 – 116 π.Χ. Ήταν γιος του βασιλιά Αριαράθη Ε΄ του Ευσεβούς Φιλοπάτορα και της Νύσας (ή Λαοδίκης).

Βιογραφικά στοιχεία 
Μετά την κατάπνιξη της εξέγερσης του Αριστόνικου, οι Ρωμαίοι αντάμειψαν όλους τους συμμάχους τους που τους παρείχαν βοήθεια. Στους διαδόχους του Αριαράθη Ε΄, ο οποίος πάντα εξέφραζε την πίστη του στη Ρώμη και έπεσε μαχόμενος, η Σύγκλητος χάρισε την Κιλικία και τη Λυκαονία.

Την περίοδο που σκοτώθηκε ο Αριαράθης, βρίσκονταν στη ζωή έξι από τους γιους του με τη βασίλισσά του, Νύσα. Εκείνη ορίστηκε κυβερνήτης του κράτους μέχρι να μπορέσει να ασκήσει κάποιος από αυτούς την εξουσία. Επειδή όμως η Νύσα δεν θέλησε να παραδώσει το θρόνο δηλητηρίασε τα παιδιά της. Αποτροπιασμένοι οι αυλικοί κατάφεραν να περισώσουν ένα από αυτά, κι αφού θανάτωσαν τη βασίλισσα, το ανέβασαν στο θρόνο με την επωνυμία Αριαράθης ο Επιφανής Φιλοπάτωρ. Ο τελευταίος κυβέρνησε για μια δεκαπενταετία περίπου χωρίς να διασώζονται ιδιαίτερες λεπτομέρειες για σημαντικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν την περίοδο αυτή.

Φαίνεται πως ήρθε σε σύγκρουση με το βασιλιά του Πόντου, το Μιθριδάτη Ε΄ τον Ευεργέτη. Σε μια προσπάθεια να καταστήσει την Καππαδοκία δορυφόρο της ποντικής πολιτικής, ο τελευταίος πάντρεψε τελικά τον Αριαράθη με την κόρη του, Λαοδίκη. Αυτό ωστόσο δεν ήταν αρκετό για τον αδερφό της, νέο βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη ΣΤ΄ τον Ευπάτορα, ο οποίος κανόνισε τη δολοφονία του Αριαράθη μέσω ενός ευγενούς που ονομαζόταν Γόρδιος.

Χρονολόγιο 
{| class="wikitable"
|-
! Έτος (π.Χ.)  !! Γεγονός 
|-
| colspan="4" bgcolor="#000000"|
|-
! 
| Γέννηση του Αριαράθη ΣΤ΄, γιου του ηγεμόνα της Καππαδοκίας, Αριαράθη Ε΄ και της Νύσας.
|-
! 132/130 π.Χ.
| Ο Αριαράθης Ε΄ βοηθά τη Ρώμη να καταστείλει την επανάσταση του Αριστόνικου. Κατά τη διάρκεια της διαμάχης αυτής χάνει τη ζωή του.
|-
!
| Οι Ρωμαίοι παραχωρούν στην Καππαδοκία την Κιλικία και τη Λυκαονία.
|-
!
| Η Νύσα δολοφονεί τα παιδιά της για να μην παραδώσει το θρόνο. Οι αυλικοί της σώζουν ένα από αυτά κι, αφού θανατώσουν τη βασίλισσα, το ανεβάζουν στο θρόνο. Πρόκειται για τον Αριαράθη ΣΤ΄ τον Επιφανή Φιλοπάτορα.
|-
!
| Ο Αριαράθης ΣΤ΄ νυμφεύεται την κόρη του βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη Ε΄, τη Λαοδίκη.
|-
! 116 π.Χ.
| Ο αδερφός της Λαοδίκης, Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ, συνωμοτεί και θανατώνει τον Αριαράθη ΣΤ΄ μέσω ενός ευγενούς, του Γόρδιου.
|}

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
Δυναστεία των Αριαραθιδών
Καππαδοκία
Ελληνιστική περίοδος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Αριαραθης 06
Κωνσταντίνος Λαγουμιτζής

Ο Κωνσταντίνος Λαγουμιτζής (1781- ;) υπήρξε αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 που διακρίθηκε ιδιαίτερα στην κατασκευή "λαγουμιών" (υπόγειων σηράγγων).Μπήκε στην πολιορκούμενη από τον Κιουταχή Αθήνα με άλλους 70, την 12η Ιουλίου 1826 και επιδόθηκε στον  πόλεμο με τη κατασκευή λαγουμιών. Στον πόλεμο αυτό υπήρξε πρωταγωνιστής διότι ήταν καταπληκτικός στα "δεσίματά" του, ώστε ο ίδιος ο Κιουταχής να γράψει στην Πύλη ότι η Ακρόπολις των Αθηνών που την πολεμούσε τότε διότι μέσα είχαν κλεισθεί οι αγωνιστές, θα πέσει μόνο με τα λαγούμια και επειδή το έδαφος είναι πετρώδες, ζητούσε την ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ του! Και θαυμάζοντας τη δουλειά του Κώστα έλεγε: "ΑΝ ΕΙΧΑ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΑΓΟΥΜΙΤΖΗ, ΘΑ ΤΟΥ ΕΔΙΝΑ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΣΕ ΧΡΥΣΟ!" Τελικώς εξήλθε κρυφά με άλλους από την Ακρόπολη. Συνεχίζει τις πολεμικές επιχειρήσεις στο πλευρό του Καραϊσκάκη στο Μετόχι του Κερατσινιού και στον Πειραιά στις μάχες του 1827.

Ο Λαγουμιτζής γεννήθηκε στο χωριό Χόρμοβο, κοντά στο Τεπελένι της σημερινής νότιας Αλβανίας (Βόρεια Ήπειρος). Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Παπακυριακού, όμως τον αποκαλούσαν και Χορμοβίτη, λόγω της καταγωγής του. Έμεινε γνωστότερος όμως ως "Λαγουμιτζής" καθώς διακρίθηκε ιδιαίτερα στην κατασκευή υπόγειων σηράγγων, μέσω των οποίων κατάφερνε να ανατινάζει τα εχθρικά στρατόπεδα.

Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τις επιτυχίες που σημείωσε η πολυμήχανη φύση του κατά την τρίτη πολιορκία του Μεσολογγίου (είχε φτάσει στην πολιορκημένη πολιτεία τον Αύγουστο του 1825)   και κατά την πολιορκία της Ακρόπολης των Αθηνών (1826). Στον ίδιο οφείλεται και η σωτηρία του ιερού βράχου της Ακρόπολης, καθώς απέτρεψε την ανατίναξη των αρχαίων μνημείων που σχεδίαζαν οι πολιορκητές Τούρκοι με σκοπό να εξοντώσουν τους αμυνόμενους. Ο Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του εγκωμιάζει χαρακτηριστικά την γενναιότητα του.

Ο Κωνσταντίνος Λαγουμιτζής  έλαβε μέρος και στην επανάσταση του 1843 μαζί με τον Μακρυγιάννη.

Προς τιμήν του, ο Δήμος Αθηναίων έδωσε το επίθετό του σε κεντρική λεωφόρο στην περιοχή του Νέου Κόσμου.

Αναφορές

Πηγές
Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Ελληνική Επανάσταση. Εκδοτική Αθηνών. 
Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη.
Διονύσιος Σουρμελής, Ιστορία των Αθηνών κατά τον υπέρ της Ελευθερίας αγώνα, Αθήναι, 1853
Νικόλαος Κασομούλης, Ενθυμήματα Στρατιωτικά, (επανέκδοση) εκδόσεις Βεργίνα.
Ιωάννης Π. Μελάς, Ιστορία της πόλεως Πειραιώς, τόμος 7ος, Αθήναι 1987.

Λαγουμιτζής Κωνσταντίνος
Ένωση του Σμαλκάλντεν

Η Ένωση του Σμαλκάλντεν ή Σμαλκαλδική Ένωση (Schmalkaldischer Bund) ήταν μια αμυντική συμμαχία των Λουθηρανών πριγκίπων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στα μέσα του 16ου αιώνα. Αν και τα αρχικά κίνητρα -λίγο μετά την έναρξη της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης- ήταν θρησκευτικά, σκοπός των μελών της Ένωσης έγινε τελικά η υπαγωγή τους στην κρατική επικυριαρχία της ίδιας της Ένωσης και όχι σ' αυτήν της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ενώ δεν ήταν η πρώτη συμμαχία του είδους της, αντίθετα από προηγούμενους σχηματισμούς, όπως η Ένωση του Τόργκαου, η Ένωση του Σμαλκάλντεν είχε αξιόλογο στρατό στην διάθεσή της για να υπερασπισθεί τα πολιτικά και θρησκευτικά της συμφέροντα. Πήρε το όνομα της από την πόλη του Σμαλκάλντεν, στη Γερμανική επαρχία της Θουριγγίας.

Θρησκευτική Ειρήνη της Νυρεμβέργης 
Ο σχηματισμός της Σμαλκαλδικής Ένωσης το 1531 και η απειλητική στάση του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, που τον Απρίλιο του 1532 εξαπέλυσε επίθεση με ένα στρατό 300.000 ανδρών, ανάγκασε το Φερδινάνδο της Αυστρίας να παραχωρήσει αυτή τη θρησκευτική ειρήνη. Ο Φερδινάνδος είχε κάνει ταπεινωτικά ανοίγματα στο Σουλεϊμάν και όσο προσδοκούσε ευνοϊκή ανταπόκριση δεν ήταν διατεθειμένος να παραχωρήσει την ειρήνη που ζήτησαν οι Προτεστάντες στη Δίαιτα του Ρέγκενσμπουργκ, που συνήλθε τον Απρίλιο του 1532. Αλλά, καθώς ο στρατός του Σουλεϊμάν όλο και πλησίαζε, υποχώρησε και στις 23 Ιουλίου 1532 η ειρήνη ολοκληρώθηκε στη Νυρεμβέργη, όπου έλαβαν χώρα οι τελικές συζητήσεις. Όσοι είχαν μέχρι τότε προσχωρήσει στην Μεταρρύθμιση έλαβαν θρησκευτική ελευθερία μέχρι την πραγματοποίηση μιας συνόδου και σε ξεχωριστό κεφάλαιο όλες οι διαδικασίες επί θρησκευτικών θεμάτων που εκκρεμούσαν ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου ανεστάλησαν προσωρινά.

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
The Schmalkaldic League (1530/1 - 1547) at about.com
The Schmalkaldic War - World History at KMLA
Schmalkaldischer Bund

Παραπομπές 

Λουθηρανισμός
Ιστορία του Προτεσταντισμού
Ενωση
Ενωση
Τάι τσι τσουάν

Το τάι τσι τσουάν (στην παραδοσιακή Κινεζική: 太極拳, την απλοποιημένη Κινεζική: 太极拳 και στην πινγίν: tàijíquán) είναι πολεμική τέχνη ήπιας εξάσκησης, που χρησιμοποιείται ενίοτε και για θεραπευτικούς σκοπούς. Επίσης συνήθως ασκείται και για ποικίλους άλλους προσωπικούς λόγους: είναι σκληρή και μαλακή τεχνική πολεμικής τέχνης με αγώνες επίδειξης και ασκήσεις μακροζωίας. Κατά συνέπεια, σε μια πληθώρα μορφών εκπαίδευσης υπάρχουν, παραδοσιακές όπως και μοντέρνες μορφές εκπαίδευσης, που αντιστοιχούν σε αυτούς τους στόχους. 

Ο όρος τάι τσι τσουάν μεταφράζεται όπως «υπέρτατη τελική γροθιά», «απεριόριστη γροθιά», «η πολύ μεγάλη του μποξ» ή απλώς «τελική» (Τάι=ανώτατη, Τσι=ενέργεια, Τσουάν=γροθιά).

Σχολές

Σήμερα, το τάι τσι τσουάν έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο. Οι περισσότερες σύγχρονες μορφές του τάι τσι τσουάν αναπτύσσονται και τώρα, τουλάχιστον σε μία από τις πέντε παραδοσιακές σχολές: Chen, Yang, Wu / Hao, Wu, και Sun.

Διαφορές τσι κουνγκ και τάι τσι

Το τάι τσι είναι πιο πολύπλοκο κινησιολογικά και χορογραφικά, επικεντρώνεται περισσότερο στη φόρμα και είναι μια πολεμική τέχνη. Αντίθετα, το τσι κουνγκ επικεντρώνεται στην υγεία και την ευζωία. Ενώ στη Δύση το τάι τσι είναι πιο γνωστό, στην Κίνα το τσι κουνγκ αποτελεί μέρος της καθημερινότητας για μεγάλο τμήμα του πληθυσμού.

Δάσκαλοι στην Ελλάδα
 释延向 (Shi Yan Xiang Fashi)
 Παναγιώτης Κονταξάκης
Τάσος Ζέρβας
Πάνος Σουκαράς

Σημειώσεις 

Κινεζικές πολεμικές τέχνες
Πολιτισμός της Κίνας
Somos libres, seámoslo siempre

Ο Περουβιανός εθνικός ύμνος (Somos libres, seámoslo siempre) αποτελεί τον εθνικό ύμνο του Περού. Καθιερώθηκε το 1821.

Ιστορία 
Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Περού, ο στρατηγός Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν ξεκίνησε δημόσιο διαγωνισμό για την επιλογή εθνικού ύμνου.Η προκήρυξη απευθυνόταν σε καθηγητές ποίησης, συνθέτες και ερασιτέχνες στιχουργούς και δημοσιεύτηκε στην επίσημη εφημερίδα (Gaceta Ministerial) στις 7 Αυγούστου του 1821. Επτά από τα τραγούδια επιλέχθηκαν για ακρόαση και το 7ο ήταν του Χοσέ Μπερνάρντο Αλσέντο. Το άσμα αυτό επιλέχθηκε ως εθνικός ύμνος. Παίχτηκε για πρώτη φορά τη νύχτα της 23ης Σεπτεμβρίου 1821 στο θέατρο της Λίμας, ενώπιον του Σαν Μαρτίν και των υποστηρικτών της ανεξαρτησίας. Για πρώτη φορά τραγουδήθηκε από την Ρόσα Μερίνο σε αρχικούς στίχους του ποιητή Δον Χοσέ ντε λα Τόρρε Ουχάρτε.

Ακολούθησαν διάφορες αλλαγές στον ύμνο και το 1869 το αρχικό κείμενο αποκαταστάθηκε από τον Κλαούντιο Ρεμπαλιάτι. Το 1901 εγκρίθηκε η τροποποίηση του ύμνου και προκηρύχθηκε νέος διαγωνισμός για στίχους. Νικητής ήταν ο ποιητής Χοσέ Σάντος Τσοκάνο. Στη συνέχεια ζητήθηκε ξανά η επαναφορά στους προηγούμενους στίχους σε βαθμό που το Κογκρέσο το 1913 ανακήρυξε τους στίχους "άθικτους", όπως επίσης και τη χορωδία του εθνικού ύμνου.

Το 1959 ο Τσαμπούκα Γκράντα συνέθεσε ένα νέο εναλλακτικό κείμενο για τον πρώτο στίχο του ύμνου, ωστόσο εκείνο δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

Η τελευταία απόπειρα για αλλαγή του ύμνου έγινε επί διοίκησης του Στρατηγού Χουάν Βελάσκο Αλβαράδο, ο οποίος θέλησε να αλλάξει την δεύτερη και τρίτη στροφή. Η απόπειρα αυτή επίσης ήταν ανεπιτυχής.

Τον Ιούνιο του 2005 το Συνταγματικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η πρώτη στροφή του ύμνου (Largo tiempo...) δεν γράφτηκε από τον Χοσέ ντε λα Τόρρε Ουγάρτε (José de la Torre Ugarte) και ότι ήταν από τη λαϊκή μούσα. Επίσης, το Δικαστήριο επαλήθευσε ότι η πέμπτη στροφή αποκλείστηκε από τον εθνικό ύμνο και δεδομένων των πνευματικών δικαιωμάτων του συγγραφέα και της μοναδικότητας του κομματιού, διατάχθηκε να επαναφερθεί η πέμπτη στροφή στον επίσημο ύμνο με τη μορφή έκτης στροφής. Έτσι, ο εθνικός ύμνος συναποτελείται από 7 συνολικά στροφές.

Στίχοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο εθνικός ύμνος με τον Χουάν Ντιέγκο Φλόρες να ψάλλει
 Ορχηστρική εκτέλεση

Εθνικοί ύμνοι
Εθνικά σύμβολα του Περού
Πέτρος Θέμελης

Ο Πέτρος Θέμελης (1936-) είναι Έλληνας αρχαιολόγος.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, γιος του φιλόλογου και υπερρεαλιστή ποιητή Γεωργίου Θέμελη και αδελφός του βιολιστή και διευθυντή του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης Δημητρίου Θέμελη. Ολοκλήρωσε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο του Πειραματικού Σχολείου του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Αρχικά ξεκίνησε σπουδές Φιλολογίας. Πήρε πτυχίο Ιστορίας και Αρχαιολογίας από τη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης το 1959, καθώς και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου το 1972.

Το 1962, προσελήφθη ως επιστημονικός βοηθός στην Αρχαιολογική Υπηρεσία Θεσσαλονίκης. Κατά το διάστημα 1963-1980 ήταν Επιμελητής και Έφορος Αρχαιοτήτων στις Αρχαιολογικές Περιφέρειες Ηλείας-Μεσσηνίας, Αττικής, Εύβοιας, Φωκίδος-Λοκρίδος και Αιτωλοακαρνανίας, ενώ το διάστημα 1977-1980 ήταν Διευθυντής του Αρχαιολογικού Μουσείου των Δελφών. Από το 1980 ως το 1984, ήταν Προϊστάμενος της Εφορίας Παλαιοανθρωπολογίας και Σπηλαιολογίας, ενώ από το 1984 εώς το 2004 διετέλεσε καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο.

Ως καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης διεύθυνε την πανεπιστημιακή ανασκαφή του Τομέα Ι στην αρχαία Ελεύθερνα του Μυλοποτάμου Ρεθύμνου για την οποία έγραψε και επιμελήθηκε σημαντικό αριθμό επιστημονικών εκδόσεων. Από το 1987, είναι διευθυντής του Προγράμματος Ανασκαφής και Αναστήλωσης της αρχαίας Μεσσήνης, για την οποία έχει συγγράψει μονογραφίες και πλήθος επιστημονικών άρθρων. Οι ανασκαφές στην αρχαία πόλη της Μεσσήνης έχουν αποκαλύψει πολλά από τα μνημεία που περιγράφει και τον 2ο αι. μ.Χ. ο περιηγητής Παυσανίας.

Έχει λάβει μέρος και διευθύνει ανασκαφές στη Βεργίνα, στην Πέλλα, στην Ολυμπία, στους Δελφούς, στην Ερέτρια, και στο Κάλλιο.

Στις 18 Ιανουαρίου 2005, παρέλαβε τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.

Δημοσιεύσεις 
 Petros Themelis: Frühgriechische Grabbauten. Zabern, Mainz 1976 (Dissertation München 1972)
 Petros Themelis: Η αρχαία Μεσσήνη  (He archaia Messene). Athen 1999
 Petros Themelis: Ήρωες και ηρώα στη Μεσσήνη (Heroes kai heroa ste Messene). Athen 2000
 Σχεδόν όλες οι επιστημονικές του δημοσιεύσεις παρατίθενται στην προσωπική του σελίδα στον ιστοχώρο academia.com

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πορτραίτο
 Βιβλιογραφία - Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη
 Βιογραφικά στοιχεία του Πέτρου Θέμελη

Έλληνες αρχαιολόγοι
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Αρχαία Πύλος
Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα
Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων
Έλληνες έφοροι μουσείων
Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Χάμις Κάρτερ

Ο Χάμις Κλιβ Κάρτερ (Hamish Clive Carter, γενν. 28 Απριλίου 1971 στο Ώκλαντ), τιμημένος με το παράσημο εξαίρετων υπηρεσιών της Νέας Ζηλανδίας (New Zealand Order of Merit), είναι Νεοζηλανδός αθλητής του  τριάθλου και χρυσός Ολυμπιονίκης, αφού κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, τους δεύτερους στους οποίους συμμετείχε. Συμμετείχε επίσης στο Διεθνές Κύπελλο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Τριάθλου για πολλά χρόνια, με αποκορύφωμα ένα ασημένιο μετάλλιο το 2006 λίγο πριν ανακοινώσει την απόσυρσή του στις αρχές του 2007. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κέρδισε δώδεκα αγώνες σε αυτά τα πρωταθλήματα.

Ο Κάρτερ φοίτησε στο γυμνάσιο του Ώκλαντ, όπου αναδείχθηκε σε δεινό κωπηλάτη, συμμετέχοντας δύο φορές στο Κύπελο Μααντί για κωπηλάτες κάτω των 18. Μεταπήδησε στο τρίαθλο όταν αντιλήφθηκε ότι δεν είχε την κατάλληλη σωματική διάπλαση για να κωπηλατεί και σε επαγγελματικό επίπεδο.

Ο Κάρτερ κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο τρίαθλο στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας το 2002 και δύο χρόνια αργότερα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της Αθήνας, νικώντας τον στενό του φίλο, το Νεοζηλανδό Μπέβαν Ντόχερτι. Ο χρόνος του Κάρτερ ήταν 1.51.07,73 και η διαφορά του από τον Ντόχερτι μικρότερη από 8 δευτερόλεπτα. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2006 στη Λωζάνη, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τρίαθλου τερματίζοντας 17 δεύτερα πίσω από τον Τιμ Ντον. Τον Οκτώβριο του 2006, κέρδισε το Εξτέρα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Μάουι, της Χαβάη νικώντας μερικούς από τους πλέον έμπειρους «οφ ρόουντ» αθλητές του τρίαθλου.

Στις 6 Μαρτίου 2007 ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από τον επαγγελματικό αθλητισμό.

Παραπομπές

Νεοζηλανδοί Ολυμπιονίκες
Νεοζηλανδοί αθλητές