joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Εσωκομματικές εκλογές ΠΑΣΟΚ 2004

Οι εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ του 2004 πραγματοποιήθηκαν στις 8 Φεβρουαρίου. Μόνο ένας υποψήφιος διεκδίκησε την προεδρία, ο Γιώργος Παπανδρέου, που συγκέντρωσε το 99,70% των ψήφων. Στις εκλογές συμμετείχαν 1.020.145 μέλη και φίλοι του κόμματος, ρεκόρ συμμετοχής για εσωκομματικές εκλογές στην Ελλάδα.

Ιστορικό και μετέπειτα γεγονότα
Τον Ιανουάριο του 2004, ο Κώστας Σημίτης παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και μοναδικός υποψήφιος για τη θέση ήταν ο γιος του Ανδρέα Παπανδρέου, Γιώργος.

Μετά την εκλογική ήττα το 2004, το Μάρτιο του 2005 διεξήχθη το 7ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, με σκοπό την ανασυγκρότηση του κόμματος, την επικαιροποίηση του καταστατικού και την εκλογή νέων οργάνων. Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου, όπως μετονομάστηκε η Κεντρική Επιτροπή, εξελέγη η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου. Το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε μια διαδικασία ανασυγκρότησης του κόμματος σε όλα τα επίπεδα και προσαρμογής της οργανωτικής του δομής με έμφαση στη συμμετοχή του πολίτη, την αποκέντρωση και τη χρήση νέων τεχνολογιών. Το 2006 ο Παπανδρέου προχώρησε στην αναδιάρθρωση της οργανωτικής δομής του κόμματος. Στο πλαίσιο αυτό, γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου ανέλαβε ο Νίκος Αθανασάκης.

Τον Μάιο του 2007 διοργανώθηκε Προγραμματικό Συνέδριο, με σκοπό τον καθορισμό και την εξειδίκευση του προγράμματος του κόμματος. Ωστόσο, στις πρόωρες εκλογές που διεξήχθησαν στις 16 Σεπτεμβρίου 2007, το κίνημα δεν μπόρεσε να τις κερδίσει. Στις εκλογές έλαβε το 38,1% των ψήφων και 102 έδρες. Μετά το αρνητικό αποτέλεσμα, ο Παπανδρέου ζήτησε την ανανέωση της εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανακοίνωσε την ίδια ημέρα των εκλογών την υποψηφιότητά του για τη θέση του προέδρου. Υποψήφιος στις εκλογές ανάδειξης προέδρου του κόμματος, που διεξήχθησαν στις 11 Νοεμβρίου, ήταν ο Κώστας Σκανδαλίδης. Επανεξελέγη ο Γιώργος Παπανδρέου με ποσοστό 55% έναντι 38% τουΒενιζέλου.

Παραπομπές

Κίνημα Αλλαγής
Εσωκομματικές Εκλογές στην Ελλάδα
Η αρπαγή της Πολυξένης

Η αρπαγή της Πολυξένης κατασκευάστηκε από τον Πίο Φέντι το 1865 και θεωρείται το αριστούργημα του καλλιτέχνη και ένα από τα πιο σημαντικά έργα της ιταλικής γλυπτικής του δέκατου ένατου αιώνα. Για αυτό το λόγο άλλωστε, το άγαλμα  τοποθετήθηκε στη Λότζα ντέι Λάντσι (Loggia dei Lanci) στην Πιάτσα ντέλα Σινιορία (Piazza della Signoria) στη Φλωρεντία, και αποτελεί το μοναδικό σύγχρονο έργο ανάμεσα στα αρχαία και αναγεννησιακά αριστουργήματα.

Το θέμα του γλυπτού είναι η Πολυξένη, η μικρότερη κόρη του Πρίαμου και της Εκάβης, την οποία απήγαγε ο Νεοπτόλεμος για να θυσιαστεί εν αναμονή της αναχώρησης των ελληνικών πλοίων για την επιστροφή από τον Τρωικό πόλεμο. Η βία της απαγωγής υπογραμμίζεται από τη δολοφονία του Πολύδωρου, αδερφού της Πολυξένης, που έπεσε για να υπερασπιστεί την αδερφή του, και από το σηκωμένο χέρι του Πύρρου με το σπαθί που είναι έτοιμο να χτυπήσει για να σκοτώσει την Εκάβη.

Πηγές 
http://casavacanze.poderesantapia.com/italiano/firenze/loggiadeilanzi1rattodipolissena.htm

https://musageteartpress.wordpress.com/2018/11/25/il-ratto-di-polissena/

Παραπομπές 

Γλυπτά στην Ιταλία
Σταύρος Σχίζας

Ο Σταύρος Σχίζας (γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1989 στην Αθήνα, Ελλάδα) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και αρχηγός της ομάδας του Άρη της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Έχει ύψος 1,96 μέτρων,  είναι ψηλός και παίζει ως σουίνγκμαν .

Κολεγιακή σταδιοδρομία 
Ο Σχίζας έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ με το Κοινοτικό Κολέγιο του Κέρτλαντ και στο Κολέγιο του Ρότσεστερ . Ως δευτεροετής σπουδαστής, ο Σχίζας είχε μέσο όρο 16,5 πόντους και 8,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.

Επαγγελματική πορεία 
Το 2014, ο Σχίζας ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στο Ελληνικό Πρωτάθλημα με το Ρέθυμνο .  Έμεινε στον σύλλογο μέχρι το 2016.

Στις 4 Ιουλίου 2016 ο Σχίζας εντάχθηκε στην Κύμη .  Την 1η Ιουλίου 2017, αφού έπαιξε ένα χρόνο με την Κύμη, ο Σχίζας υπέγραψε με τον Κολοσσό Ρόδου .  Στις 14 Ιουλίου 2018, ο Σχίζας μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του ΠΑΟΚ, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο. 

Στις 23 Ιουλίου 2020, ο Σχίζας μεταπήδησε στον Ηρακλή .  Στις 25 Ιουλίου 2021 υπέγραψε με τον τρίτο σύλλογό του στο Ελληνικό Πρωτάθλημα από τη Θεσσαλονίκη, τον Άρη .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ στο Ρίαλ GM
 Προφίλ στο Eurobasket.com
 Προφίλ στον ΕΣΑΚΕ Α1
 Προφίλ στο Κολέγιο του Ρότσεστερ
 Προφίλ στο ESPN Κόλετζ

Σμολ φόργουορντ
Σούτινγκ γκαρντ
Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Κύμης
Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου
Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή
Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Μαλούλα

Η Μαλούλα (αραμαϊκά: ܡܥܠܘܠܐ‎ σε συριακή γραφή ανατολικών αραμαϊκών, מעלולא σε γραφή Μααλούλι δυτικών αραμαϊκών· αραβικά: معلولا)‎ είναι κωμόπολη στο Κυβερνείο Ριφ Ντιμάσκ στη Συρία. Η κωμόπολη βρίσκεται 56 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Δαμασκού και είναι χτισμένη στην τραχιά πλαγιά του βουνού, σε υψόμετρο άνω των 1500 μέτρων. Είναι γνωστή ως ένας από τους τέσσερις εναπομείναντες οικισμούς όπου ομιλούνται τα δυτικά νεοαραμαϊκά, οι άλλοι τρεις είναι οι κοντινοί οικισμοί Σαϊντνάγια, Τζουμπάντιν και Μπαχά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2004 είχε πληθυσμό 2.762 κατοίκους.

Η ονομασία Μαλούλα βγαίνει από την αραμαϊκή λέξη maʿʿəlā (ܡܥܠܐ), που σημαίνει 'είσοδος'.

Στη Μαλούλα υπάρχουν δύο σημαντικά μοναστήρια: το Ανατολικό Καθολικό Μαρ Σαρκίς και η Ελληνορθόδοξη Μονή της Αγίας Θέκλας.

Παραπομπές

Πόλεις της Συρίας
Πολυδένδρο Ημαθίας

Το Πολυδένδρι Ημαθίας, παλαιότερο όνομα Κόκουβα ή Κόκοβα,  είναι χωριό του δήμου Βέροιας στο νομό Ημαθίας. Έχει να επιδείξει σπουδαία ιστορία διαχρονικά. Αρχαιοελληνικές επιγραφές, κυρίως από ταφικές στήλες, φανερώνουν ότι υπήρχε ζωή στην περιοχή από τα χρόνια του Αλεξάνδρου, ίσως και παλαιότερα, και εξής. Ο παλαιός ναός του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Χριστοφόρου, στα δυτικά του χωριού, έχει τοιχογραφίες, που μπορούν να χρονολογηθούν στα μέσα του 17ου αιώνα, ή και παλαιότερα. Περί το 1775, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, με πρόσκληση των κατοίκων, ήρθε στο χωριό και το διέσωσε από πανώλη. Σταύρωσε το χωριό τοποθετώντας σιδερένιους σταυρούς στα τέσσερα άκρα του χωριού, σε βελανιδιές-δέντρα λέγονται εδώ. Ο πατροΚοσμάς σταύρωσε το χωριό. Ένας από αυτούς τους σταυρούς βρέθηκε το 2011, και φυλάσσεται στο Μοναστήρι της Παναγίας Δοβράς, στην Βέροια. Ο Νεομάρτυρας Νίκος (Νικόλαος), που σφάχτηκε στην Νάουσα, μαζί με άλλους 1241 άνδρες, στην Νάουσα, το Πάσχα του 1822, πήρε το κεφάλι του και περπάτησε προς τον θρόνο του αιμοσταγούς Λουμπούτ πασά, στο κιόσκι της Νάουσας, κατάγεται από το χωριό αυτό.

Ο ενοριακός ναός της Κόκοβας τιμάται επ ονόματι του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Δημητρίου του Μυροβλύτη. Οι εικόνες του τέμπλου χρονολογούνται με επιγραφές το 1778 και το 1861. Υπάρχουν και αρχαιότερες καθώς και πολλά νεότερα εικονίσματα, με επώνυμους αγιογράφους της Βέροιας. Όμως η αριστουργηματική εικόνα του Αγίου Δημητρίου, το παλλάδιο του χωριού, μπορεί να χρονολογηθεί με ασφάλεια στα μέσα του 16ου αιώνα.

Στα νοτιοανατολικά του χωριού υπάρχει ο κοιμητηριακός σήμερα ναός του Αγίου Αθανασίου, όπου τιμάται και η μνήμη των Αγίων Κοσμά του Αιτωλού και Νίκου του Κοκοβίτου. Η εορτή αυτών των δύο αγίων Νεομαρτύρων καθιερώθηκε από τον Μητροπολίτη Βεροίας Παντελεήμονα και τιμάται στις 9 Αυγούστου, με την παρουσία του Μητροπολίτη.

Κατ έτος στο χωριό μεταβαίνει η τιμία κάρα του Αγίου Κλήμεντος, Αρχιεπισκόπου Αχρίδος, που φυλάσσεται στην παραπλήσια Μονή Τιμίου Προδρόμου Πιερίων Βεροίας.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ημαθίας
Δήμος Βέροιας
Αρχαιολογικό Μουσείο Πάρου

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Πάρου είναι αρχαιολογικό μουσείο που βρίσκεται στην Παροικιά της Πάρου στην Ελλάδα.

Το μουσείο ιδρύθηκε το 1960 και αποτελείται από δύο δωμάτια και ένα αίθριο.

Σχέδιο μουσείου 
Το δωμάτιο Α περιέχει αρχαϊκή και κλασική γλυπτική.

Το δωμάτιο Β περιέχει αγγεία, γλυπτά και μικρά ευρήματα που χρονολογούνται από τη νεολιθική έως τη ρωμαϊκή περίοδο.

Το αίθριο περιέχει γλυπτά, αρχιτεκτονικά μέρη, τεφροδόχους και ψηφιδωτό δάπεδο που χρονολογείται από τη ρωμαϊκή περίοδο.

Αξιοσημείωτα εκθέματα 

 Πάριο Μάρμαρο (Η βραχύτερη βάση θραύσματος στήλης).
 Κυκλαδίτικο τηγανοειδές αγγείο
 Μαρμάρινο άγαλμα της Γοργόνας της Πάρου, 6ος αιώνας π.Χ.
 Παχιά Κυρία του Σαλιαγκού. Το αρχαιότερο γνωστό κυκλαδίτικο ειδώλιο.
 Νίκη της Πάρου. Μια πρώιμη κλασική απεικόνιση της Νίκης σε μάρμαρο.
 Μεγάλος αμφορέας, 7ος αι. π.Χ. (B2652)

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, Odesseys, Αρχαιολογικό Μουσείο Πάρου
 Ιστότοπος για το Αρχαιολογικό Μουσείο Πάρου

Κτίρια και κατασκευές στην Πάρο
Παρος
Ολτ (ποταμός)

Ο Ολτ (ρουμ. και ουγγ. Olt, γερμ. Alt, τουρκ. Oltu) είναι μεγάλος ποταμός της Ρουμανίας. Οι ονομασίες του στις σύγχρονες γλώσσες προέρχονται όλες από την αρχαία ελληνική ονομασία του, Ἄλυτος, μέσω της λατινικής Aluta ή Alutus. Με μήκος 615 χιλιόμετρα είναι ο μακρύτερος από όλους τους ποταμούς που ρέουν αποκλειστικά σε ρουμανικό έδαφος, ενώ η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 24.050 τετραγωνικά χιλιόμετρα Η πηγή του βρίσκεται σε υψόμετρο 1.440 μέτρων, στα όρη Χάσμας της ανατολικής οροσειράς των Καρπαθίων, κοντά στην κωμόπολη Μπέλαν και στην πηγή του ποταμού Μούρες. Ο Ολτ διασχίζει 6 διαφορετικούς νομούς της Ρουμανίας: τους Χαργκίτα, Κοβάσνα, Μπρασόβ, Σιμπίου, Βίλτσεα και τον ομώνυμο Νομό Ολτ. Εκτός από τον Νομό Ολτ, και η ιστορική επαρχία της Ολτενίας (γνωστή και ως «Ελάσσων Βλαχία» τον 18ο αιώνα) πήρε το όνομά της από τον ποταμό.

Οι κυριότερες πόλεις από όσες είναι κτισμένες στις όχθες του Ολτ είναι οι Σφίντου Γκεόργκε, Ράμνικου Βάλτσα, Δραγατσάνι και Σλάτινα. Ο Ολτ χύνεται στον Δούναβη κοντά στο Τούρνου Μεγκουρέλε, είναι δηλαδή αριστερός παραπόταμος του Δούναβη.

Φράγματα και λίμνες 
Για την αποθήκευση πόσιμου νερού και νερού για άρδευση, καθώς και για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, 44 φράγματα έχουν ανεγερθεί στη λεκάνη του Ολτ και ισάριθμες τεχνητές λίμνες έχουν δημιουργηθεί. Στον ίδιο τον Ολτ βρίσκονται τα 24 από αυτά, κυρίως για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, και άλλα τρία στον παραπόταμό του Λότρου. Τα 24 φράγματα στον Ολτ, από την πηγή προς την εκβολή του, είναι τα εξής: Βόιλα, Βιστέα, Αρπάς, Σκορέιου, Αβρίγκ, Γκούρα Λοτρουλούι, Τούρνου, Καλιμενέστι, Ντεέστι, Ράμνικου Βάλτσα, Ραουρένι, Γκοβόρα, Μπεμπένι, Ιονέστι, Ζεβιντένι, Δραγατσάνι, Στρεγιέστι, Αρσέστι, Σλάτινα, Ιποτέστι, Δραγανέστι, Φρουνζάρου, Ρουσανέστι και Ιζμπισένι. Η συνολική παραγωγή ενέργειας των 43 υδροηλεκτρικών σταθμών της λεκάνης του Ολτ ήταν το 1996 ίση με 2.980 γιγαβατώρες.

Εικόνες

Παραπομπές

Ποταμοί της Ρουμανίας
Παραπόταμοι του Δούναβη
Μεντρεσέ Τζαμί

Το Μεντρεσέ Τζαμί είναι οθωμανικό τζαμί το οποίο βρίσκεται στην Βέροια, στη βόρεια Ελλάδα.

Το τζαμί καταλαμβάνει τη θέση της βυζαντινής εκκλησίας του Αγίου Παύλου, στο νότιο τμήμα της πόλης, έξω από το τείχος της πόλης. Αφού κατέλαβαν την πόλη το 1430, οι Οθωμανοί μετέτρεψαν την εκκλησία στο Τζαμί του Μουσά Τσελεμπή. Αυτό αργότερα γκρεμίστηκε για άγνωστους λόγους και το οικοδομικό του υλικό επαναχρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή του σημερινού οικοδομήματος. Το τζαμί πήρε το όνομά του από τον κοντινό μεντρεσέ, ο οποίος κάηκε κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1920. Κατά την Οθωμανική περίοδο, αυτό ήταν το μεγαλύτερο τζαμί της πόλης, και ξεχώριζε για την ιδιαίτερη ομορφιά του γύρω χώρου. Ο περιηγητής του 17ου αιώνα Εβλιγιά Τσελεμπή αναφέρει επίσης ότι ένα μουσουλμανικό νεκροταφείο υπήρχε κοντά.

Το τζαμί παραμένει το καλύτερα διατηρημένο από τα εναπομείναντα τζαμιά της πόλης. Είναι μια απλή τετράγωνη κατασκευή, με τρούλο  διαμέτρου 11,5 μέτρων, που υποστηρίζεται από ένα δωδεκαγωνικό τύμπανο. Στο εσωτερικό, ωστόσο, το τύμπανο δεν φαίνεται και ο τρούλος φαίνεται να ακουμπάει απευθείας στους τοίχους της κύριας αίθουσας. Ο τρούλος ήταν επενδυμένος με μπρούτζο και το εσωτερικό του ήταν διακοσμημένο με φυτικά μοτίβα τυπικά της ισλαμικής τέχνης και στίχους από το Κοράνι. Το μιχράμπ σώζεται επίσης, αν και κατεστραμμένο, διατηρώντας ίχνη από την πλούσια χρωματιστή διακόσμησή του. Το κτίριο διαθέτει επίσης τον μοναδικό μιναρέ που σώζεται αλώβητος στην πόλη. Στα θεμέλιά του διακρίνεται ένα μαρμάρινο θραύσμα από τον αρχαίο ναό της Ευνομίας.

Παραπομπές

Πηγές 
 

Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα
Βέροια
Ημέρα της Εσπεράντο

Η Ημέρα Εσπεράντο (εσπεράντο: Esperanto-Tago) είναι μια παγκόσμια εορτή στις 26 Ιουλίου, η οποία γιορτάζει την έκδοση του Unua Libro, του πρώτου βιβλίου στην εσπεράντο γλώσσα, από τον δημιουργό της γλώσσας, Λουδοβίκο Λ. Ζαμένχοφ σε αυτήν την ημέρα το 1887. Το ετήσιο πολυήμερο Παγκόσμιο Συνέδριο Εσπεράντο πραγματοποιείται περίπου αυτήν την περίοδο.

Παραπομπές 

Εσπεραντο
Εσπεράντο
Άνω Λαψίστα Ιωαννίνων

Η Άνω Λαψίστα είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Η Άνω Λαψίστα βρίσκεται βορειοδυτικά της λίμνης Παμβώτιδας σε απόσταση 12 χλμ. ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 6 χλμ. ΒΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι κτισμένο στην πεδιάδα της Λαψίστας σε υψόμετρο 490 μέτρα. Στην ευρύτερη περιοχή υπήρχε η ομώνυμη λίμνη η οποία αποξηράνθηκε την περίοδο 1954 - 1958 για να δημιουργηθεί καλλιεργήσιμη γη και βοσκότοποι. 

Αναφορές για το χωριό υπάρχουν, χωρίς όμως τον επιρρηματικό προσδιορισμό άνω ή κάτω, σε χρυσόβουλο (το λεγόμενο απολυθέν) του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Παλαιολόγου του πρεσβυτέρου το 1319 ως "Λεαυσίστα" ενώ αναγράφεται ως "Λαυσίστα" και σε ένα άλλο χρυσόβουλο του 1321 του ίδιου αυτοκράτορα μαζί με την αρχαία εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (του 15ου αιω. - στην Κάτω Λαψίστα).

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της τότε  κοινότητας Λαψίστης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Άνω Λαψίστης της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 386 κάτοικοι. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 7,949 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Άνω και Κάτω Λαψίστα από το Γυμνάσιο Ελεούσας

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ)

Δήμος Ζίτσας
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Απευθείας ανάθεση

Απευθείας ανάθεση ονομάζεται η διαδικασία ανάθεσης σε συγκεκριμένο φορέα δίχως να έχει προηγηθεί διαγωνισμός, με έρευνα αγοράς και διαβούλευσης με το ποσό των φορέων της κρίσης της αναθέτουσας αρχής.  Οι συμβάσεις με απευθείας ανάθεση πρέπει να είναι κάτω των 20.000€ απαρέγκλιτα εκτός ειδικών και κοινωνικών περιπτώσεων που δεν υπερβαίνουν τα 60.000€. Το ισχύον νομικό πλαίσιο βασίζεται στον Νόμο 4412 (ΦΕΚ Α' 147/08-08-2016). Έχουν αναφερθεί, παρατηρηθεί περιπτώσεις διαφθοράς και κατάχρησης του νομικού πλαισίου.

Παραπομπές

Δημόσια Διοίκηση
Αντικείμενο (γραμματική)

Στη γλωσσολογία, αντικείμενο είναι όρος της πρότασης που δηλώνει το πρόσωπο, αντικείμενο κλπ που μεταβαίνει η ενέργεια του υποκειμένου. Δεν είναι απαραίτητο ότι όλες οι προτάσεις έχουν αντικείμενο, αν και υπάρχουν περιπτώσεις που υπάρχουν πάνω από ένα και χωρίζονται σε άμεσο και έμμεσο αντικείμενο. Το αντικείμενο βρίσκεται πάντοτε σε πτώση γενική, δοτική (στα αρχαία και την καθαρεύουσα) και αιτιατική. Η εύρεση του αντικειμένου γίνεται με τις ερωτήσεις τι + ρήμα + υποκείμενο ποιον + ρήμα + υποκείμενο ή σε ποιον + ρήμα + υποκείμενο. 

Γραμματική
Συντακτικό
Αρχαιολογικό Μουσείο Σητείας

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Σητείας είναι μουσείο στη Σητεία της Κρήτης, στην Ελλάδα. Η συλλογή του αποτελείται από ευρήματα της Μινωικής εποχής από τη Σητεία, τη Ζάκρο, τoν Πετρά και το Παλαίκαστρο.

Δείτε επίσης 

 Κούρος Παλαικάστρου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού
 Το μουσείο στο ancient-greece.org
 Το μουσείο στο www.interkriti.org
 Το μουσείο στο www.planetware.com
Το μουσείο στο odysseus.culture.gr
Πληροφορίες μουσείου στο sitia.gr

Σητεια
Κτίρια και κατασκευές στο Λασίθι
Αρχαιολογικό Μουσείο Νάξου

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Νάξου είναι μουσείο στη Νάξο, στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου της Ελλάδας.

Ιστορία 
Το ιστορικό μνημείο βρίσκεται σε ένα βενετσιάνικο κτίριο, που χτίστηκε κάποια περίοδο μεταξύ 1600 και 1800 για τη Εταιρεία του Ιησού που ιδρύθηκε το 1700, και αργότερα έγινε Αρχαιολογικό Μουσείο το 1972.

Το μουσείο φιλοξενεί ευρήματα από την Πρωτοκυκλαδική περίοδο, συμπεριλαμβανομένων ειδώλων από την ίδια τη Νάξο, το Κάτω Κουφονήσι και την Κέρο, από την Ύστερη Μυκηναϊκή περίοδο, με αναβολείς και άλλα επιτύμβια αντικείμενα από θαλαμοειδής τάφους και άλλους τάφους από τον τύμβο Καμίνι και τα Απλώματα. Μια μικρότερη έκταση έχει παραχωρηθεί για ευρήματα της Γεωμετρικής Περιόδου και μεταγενέστερα ευρήματα, συμπεριλαμβανομένων γλυπτών από όλες τις περιόδους της ιστορίας της Νάξου.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το μουσείο  στο naxosnet.com
 Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού
 Πληροφορίες μουσείου στο www.planetware.com
Πληροφορίες μουσείου στο odysseus.culture.gr

Μουσεία στη Νάξο
Ναξος
Ναός Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας (Βέροια)

O Ναός Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας είναι μεσαιωνική ορθόδοξη εκκλησία στο νότιο τμήμα της Βέροιας, Ελλάδα. Ο ναός αποτελεί παρεκκλήσι της ενορίας του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονα.

Ο ναός χτίστηκε τον 14ο αιώνα από τον επίσκοπο Βεροίας Μακάριο σύμφωνα με την κεραμική επιγραφή στον εξωτερικό τοίχο της κόγχης του ιερού. Σύμφωνα με επιστολή του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αντώνιου Δ΄ το 1395, ο ναός ήταν το καθολικό σταυροπηγειακού μοναστηριού και αργότερα μετατράπηκε σε ενοριακό ναό. Αυτό συνέβη πριν το 1589, όταν ο Κωστής χρηματοδότησε την εκ νέου αγιογράφηση του ναού. Ο αρχικός ναός ήταν σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο, ο μοναδικός αυτού του ρυθμού στην Βέροια. Πιθανότατα τον 16ο αιώνα ο τρούλος κατέρρευσε και ο ναός έγινε μονόχωρος ξυλόστεγος. Επίσης προστέθηκε περίστωο σε τρεις από τις πλευρές του. Στα ανατολικά υπάρχουν τρεις αψίδες με κεραμική διακόσμηση.

Η πρόθεση περιέχει κατάλοιπα τοιχογραφιών από τα μέσα του 14ου αιώνα, και στους εξωτερικούς δυτικούς και νότιους τοίχους του ναού - από τον 15ο αιώνα. Σύμφωνα με την επιγραφή πάνω από την πόρτα της δυτικής εισόδου, το 1589 ο άρχοντας Κωστής πλήρωσε για την επανατοιχογράφηση του ναού. Οι τοιχογραφίες αυτής της περιόδου βρίσκονται στην αψίδα, στο βόρειο και στο νότιο τοίχο του ιερού, στην πρόθεση και στον σηκό. Στον σηκό οι τοιχογραφίες διατάσσονται σε τρεις ζώνες, με ολόσωμους αγίους στην κάτω, με σκηνές από τη ζωή του προφήτη Ηλία και άλλες παραστάσεις, όπως ο Ασπασμός του Ιωακείμ και της Άννας, ο Ευαγγελισμός της Άννας και ο Άγιος Ιγνάτιος ανάμεσα σε λιοντάρια. Στην ανώτερη ζώνη βρίσκονται σκηνές από το Δωδεκάορτο.

Ο ναός διασώζει το αρχικό μαρμάρινο τέμπλο του. Εκεί που θα βρισκόταν το πέρασμα ανάμεσα σε κεντρικό κλίτος και διακονικό έχει τοποθετηθεί ψευδοαρκοσόλιο με παράσταση του Χριστού που ευλογεί τους αγίους Κήρυκο και Ιουλίττα. Το φράξιμο των ανοιγμάτων έγινε μάλλον το 17ο αιώνα.

Εικόνες

Παραπομπές 

Βέροια
Χριστιανικοί ναοί στην Κεντρική Μακεδονία
Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα
Μουσείο Προϊστορικής Θήρας

Το Μουσείο Προϊστορικής Θήρας βρίσκεται στα Φηρά, στο νησί της Σαντορίνης στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου της Ελλάδας. Κτίστηκε στη θέση της παλιάς εκκλησίας της Υπαπαντής που καταστράφηκε στον σεισμό της Αμοργού το 1956.

Το μουσείο φιλοξενεί έναν πολύ μεγάλο αριθμό αρχαίων αντικειμένων από διάφορες ανασκαφές στη Σαντορίνη, όπως στο Ακρωτήρι (νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού, που βρίσκεται σε χερσόνησο) και στην κοντινή τοποθεσία Ποταμός.

Οι πρώτες ανασκαφές στη Σαντορίνη διεξήχθησαν από τον Γάλλο γεωλόγο Φ. Φουκ το 1867, αφού ορισμένοι ντόπιοι βρήκαν παλιά αντικείμενα σε ένα λατομείο. Αργότερα, το 1895-1900, οι ανασκαφές του Γερμανού αρχαιολόγου Βαρώνου Φρειδερείκου Χίλλερ φον Γκέρτρινγκεν αποκάλυψαν τα ερείπια της αρχαίας Θήρας στο Μέσα Βουνό. Επικεντρώθηκε στους οικισμούς του 9ου αιώνα π.Χ. εκεί, που πιστεύεται ότι ήταν σπαρτιατική αποικία.

Επίσης, λίγο αργότερα ο Ρ. Ζαν έκανε ανασκαφές στην τοποθεσία Ποταμός, υπό την αιγίδα του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών.

Οι κύριες ανασκαφές στο Ακρωτήρι έγιναν υπό τη διεύθυνση της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών.

Εκθέματα 

Το μουσείο καλύπτει την ιστορία του νησιού από την Ύστερη Νεολιθική περίοδο έως την Υστεροκυκλαδική Α΄ περίοδο. Η ιστορία του Ακρωτηρίου χρονολογείται από το 3300 π.Χ. και η πόλη άκμασε ιδιαίτερα κατά την ώριμη Υστεροκυκλαδική Α΄ περίοδο (17ος αιώνας π.Χ.). Τα τεχνουργήματα αυτής της περιόδου είναι αφθόνως εικονογραφημένα.

Οι συλλογές ταξινομούνται χρονολογικά και περιλαμβάνουν κεραμικά, γλυπτά, κοσμήματα, τοιχογραφίες και τελετουργικά αντικείμενα. Η μνημειακή τέχνη της τοιχογραφίας αναπαρίσταται με μεγάλη λεπτομέρεια. Εξηγείται επίσης το πολύπλοκο δίκτυο επαφών του νησιού με τον έξω κόσμο.

Το μουσείο απεικονίζει τη νεολιθική κεραμική που βρέθηκε στο νησί και τα πρωτοκυκλαδικά μαρμάρινα ειδώλια και αγγεία.

Συγκεκριμένα, η «ομάδα Καστρί» αντικειμένων απεικονίζει τη μεταβατική φάση από την Υστεροκυκλαδική ΙΙ στην Υστεροκυκλαδική ΙΙΙ περίοδο. Τα σχετικά ευρήματα είναι από τις νησίδες Χριστιανά και το Ακρωτήρι.

Η μεσοκυκλαδική κεραμική αντιπροσωπεύεται από μια σειρά από εντυπωσιακές κανάτες πουλιών, που συχνά περιλαμβάνουν χελιδόνια. Τα αντικείμενα αυτά, που χρονολογούνται στον 20ο-18ο αιώνα π.Χ., βρέθηκαν στον Φτελλό, στο Μεγαλοχώρι και στο Ακρωτήρι.

Αντιπροσωπεύονται επίσης πρωτοκυκλαδικά μεταλλικά τεχνουργήματα από διαφορετικές τοποθεσίες.

Δείτε επίσης 

 Αρχαία Θήρα
 Μινωικός πολιτισμός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού Μουσείο Προϊστορικής Θήρας
 Santorini.com: Μουσείο Προϊστορικής Θήρας

Μουσεία στη Θήρα
Προιστορικης Θηρας
Αρχαιολογικό Μουσείο Ρεθύμνου

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ρεθύμνου είναι μουσείο στο Ρέθυμνο της Κρήτης στην Ελλάδα.

Το μουσείο στεγάζεται προσωρινά στην βενετσιάνικη εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου στην Παλιά Πόλη. Για τη μονή, θεωρούμε ότι πρέπει να ιδρύθηκε μέσα στην πόλη γύρω στο 1530 από την οικογένεια των Μπαρότσι. Τα εκθέματα του αντιπροσωπεύουν μια διαχρονική εικόνα της πολιτισμικής ιστορίας του Ρεθύμνου και των γύρω περιοχών από τη νεολιθική περίοδο έως τη ρωμαϊκή περίοδο.

Από το 1991 μέχρι το 2015 το μουσείο στεγαζόταν στο φρούριο Φορτέτζα.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος
 Δήμος Ρεθύμνης
 Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού (odysseus.culture.gr), Αρχαιολογικό Μουσείο Ρεθύμνου

Ρέθυμνο
Ρεθυμνο
Αρχαιολογικό Μουσείο Επιδαύρου

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Επιδαύρου είναι μουσείο στην Επίδαυρο του Νομού Αργολίδας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου της Ελλάδας. Το μουσείο, γνωστό για τις ανακατασκευές ναών, τις στήλες και τις επιγραφές του, ιδρύθηκε το 1902 και άνοιξε το 1909 για να εκθέσει αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν στον αρχαίο χώρο της Επιδαύρου στη γύρω περιοχή.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πληροφορίες στο odysseus.culture.gr
 Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών
 www.greece-museums.com
 Εικόνες αντικειμένων που βρέθηκαν στην Επίδαυρο

Επιδαυρος
Νομός Αργολίδας
Αρχαιολογικό Μουσείο Θάσου

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Θάσου είναι μουσείο που βρίσκεται στο Λιμένα της Θάσου, στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας της Ελλάδας. Καταλαμβάνει ένα σπίτι που χτίστηκε το 1934 και το οποίο επεκτάθηκε. Οι αποθήκες και τα εργαστήρια έχουν ήδη οργανωθεί και σήμερα λειτουργεί πλήρως: το κατάστημα, η αίθουσα επισήμων λειτουργιών, η παλιά πτέρυγα, η προϊστορική συλλογή και το νέο τμήμα.

Τα εκθέματα αποτελούνται από συλλογές γλυπτικής, κεραμικής και αρχιτεκτονικών καταλοίπων από τη Νεολιθική έως τη Ρωμαϊκή περίοδο στη Θάσο. Τα σημαντικότερα εκθέματα της πρώιμης περιόδου είναι ένας πήλινος αμφορέας από τον νεολιθικό οικισμό και μια κυκλαδική πλάκα διακοσμημένη με παράσταση του ήρωα Βελλεροφόντη στον φτερωτό Πήγασο που καρφώνει την τρικέφαλη Χίμαιρα (7ος αι. π.Χ.).

Δύο από τα γλυπτά της αρχαϊκής περιόδου είναι εξαιρετικά: ένας εντυπωσιακός κούρος τριάμισι μέτρων, άγαλμα ενός νεαρού γυμνού άνδρα που κουβαλάει μια κατσίκα (600 π.Χ.), που βρέθηκε στο Πύθιο και μια προτομή του Πήγασου (500 π.Χ.). Από τα εκθέματα της κλασικής περιόδου, ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι ένα κεφάλι του Διονύσου του 4ου αιώνα π.Χ., το οποίο ανήκε στο μεγαλύτερο από το φυσικό μέγεθος άγαλμα του θεού που κοσμούσε τη μεγάλη εξέδρα ενός από τα δύο χορικά μνημεία του Ναός Διονύσου και ένα άγαλμα Κωμωδίας.

Από την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο υπάρχει ένα άγαλμα μιας Μούσας με πέπλο, επίσης από το ναό του Διονύσου (3ος αιώνας π.Χ.), ένα μικρό άγαλμα της Αφροδίτης με ένα δελφίνι και έναν έρωτα (3ος αιώνας π.Χ.), ένα κεφάλι του Αλέξανδρου του Μέγα, και ένα άγαλμα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αδριανού, οπλισμένου για μάχη. Το τελευταίο βρέθηκε στην αρχαία αγορά της Θάσου. Υπάρχουν επίσης προτομές με προσωπογραφίες του Κλαύδιου, του Ιουλίου Καίσαρα και του Λεύκιου Καίσαρα, καθώς και πήλινα ειδώλια που χρονολογούνται από την Αρχαϊκή έως την Ελληνιστική περίοδο.

Εικόνες 
</div>

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πληροφορίες στο odysseus.culture.gr
Πληροφορίες στο kavalagreece.gr

Θάσος
Θασος
Αρχαιολογικό Μουσείο Άργους

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άργους είναι μουσείο στο Άργος του Νομού Αργολίδας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου της Ελλάδας. Η ιστορία του μουσείου ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1932, όταν οι κληρονόμοι του Ιωάννη Καλλέργη δώρησαν το κτίριο στο δημοτικό συμβούλιο του Άργους. Αυτοί με τη σειρά τους το έδωσαν στο ελληνικό κράτος μαζί με τη γύρω περιοχή στις 25 Οκτωβρίου 1955.

Το μουσείο αποτελείται από δύο ενότητες: το Καλλέργειο μουσείο που εγκαινιάστηκε το 1957 και το νέο τμήμα το 1961. Η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή, η οποία επέβλεψε και την ανέγερση του νέου τμήματος, είναι υπεύθυνη για πολλά από τα αντικείμενα που εκτίθενται στο μουσείο που ανακαλύφθηκαν στο Άργος και στο νομό και χρονολογούνται από τη Μεσοελλαδική περίοδο (περίπου 2000 π.Χ.) έως την Ύστερη Αρχαιότητα. (600 μ.Χ.). Το μεγαλύτερο μέρος των αντικειμένων ανακαλύφθηκε στην Αρχαία Αγορά, στην περιοχή του αρχαίου ρωμαϊκού θεάτρου και στον μυκηναϊκό τάφο στη Δέρα. Η Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών ήταν επίσης υπεύθυνη για ορισμένες ανασκαφές που αντιπροσωπεύονται στη συλλογή, ιδιαίτερα εκείνες στη Λέρνα.

Συλλογές 
Αξιοσημείωτα αντικείμενα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Άργους περιλαμβάνουν ένα μινωικού τύπου γεφυρόστομο δοχείο υπομυκηναϊκής εποχής, ένα κοκκινωπό αγγείο (460–450 π.Χ.) που αντιπροσωπεύει τη μάχη του Θησέα και του Μινώταυρου, με την παρουσία της Αριάδνης, μια πυξίδα της πρώιμης γεωμετρικής περιόδου, η οποία είναι διακοσμημένη με μαιάνδρους και παράλληλες γραμμές, και ψηφιδωτό δάπεδο που ανασκάφηκε από σπίτι του 5ου αιώνα, στο οποίο σύμβολα αντιπροσωπεύουν τους δώδεκα μήνες.

Το μουσείο διαθέτει επίσης πολλά γλυπτά, συμπεριλαμβανομένου του Ρωμαϊκού Ηρακλή, που είναι αντίγραφο του πρωτοτύπου του Λύσιππου για την αγορά της Σικυώνας. Στον κάτω όροφο του μουσείου το «Δωμάτιο Λέρνα» είναι αφιερωμένο στα αρχαιολογικά ευρήματα στη Λέρνα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα μικροσκοπικό πήλινο ειδώλιο γυναίκας ή θεάς, το οποίο είναι μια από τις παλαιότερες γλυπτικές αναπαραστάσεις του ανθρώπινου σώματος που έχουν βρεθεί στην Ευρώπη μέχρι σήμερα. Το μουσείο περιέχει επίσης μετα-γεωμετρικά πήλινα μοντέλα ροδιών, ροδάτα και χειροποίητα, τα οποία προκαλούσαν την παρουσία της Ήρας και υποδήλωναν πλούτο και ευημερία. Υπάρχει επίσης ένας χάλκινος θώρακας και κράνος από τάφο, που χρονολογείται στα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ.

Εικόνες

Εξωτερικός χώρος 
Στην αυλή του μουσείου υπάρχουν πολλά αξιόλογα ρωμαϊκά ψηφιδωτά που απεικονίζουν τον Διόνυσο και τις εποχές. Τους χειμερινούς μήνες οι φιγούρες στα ψηφιδωτά τυλίγονται με μανδύες και χοντρά κολάν, αλλά το καλοκαίρι ντύνονται με ελαφρούς χιτώνες και κολάν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πληροφορίες στον ιστότοπο του Υπουργείου Πολιτισμού
 Πληροφορίες στο argolisculture.gr

Άργος
Αργος
Κυκλάμινο το κισσόφυλλο

Το είδος Κυκλάμινο το κισσόφυλλο (Cyclamen hederifolium) ανήκει στην οικογένεια PRIMULACEAE. Κατανέμεται στη Ν. Ευρώπη και παρουσιάζει ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα. Αποτελούν μαζί με το Cyclamen graecum, τα δύο πιο κοινά φθινοπωρινά κυκλάμινα στην Ελλάδα. Τα φύλλα του μοιάζουν με του κισσού (hedera)-απ’ όπου και το όνομα του είδους (hederifolium)-και εμφανίζονται το φθινόπωρο μαζί ή λίγο αργότερα από τα άνθη. Το συναντάμε συνήθως σε σκιερά μέρη και σε σχετικά υγρές τοποθεσίες, σε μικτά φυλλοβόλα δάση πλούσια σε χούμο ή και σε χαράδρες κάτω από πλατάνια. Αποτελεί είδος τοξικό. Ο κόνδυλος απ’ όλα τα κυκλάμινα περιέχει μια σαπωνίνη την κυκλαμίνη, ιδιαίτερα τοξική για τον άνθρωπο.

Πηγές 

 Αποστόλου Σ. 2016, Διαφορές Cyclamen hederifolium και C. graecum, Facebook, 12-9-2016.
 Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.
 Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I).
 Moore P. & Jope M. 2011, The Cyclamen of Greece.
 Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://greekflora.gr/el/flowers/0210/Cyclamen-hederifolium
 http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/ac334898-fd5b-4359-8c0c-868691eda7c2
 http://euromed.luomus.fi/euromed_map.php?taxon=305808&size=medium

Παραπομπές 

Ελληνική χλωρίδα
Μαουμέρε

Η Μαουμέρε (ινδονησιακά: Maumere) είναι η διοικητική έδρα της Αντιβασιλείας Σίκκα και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη (μετά το Έντε) στο νησί Φλόρες της Ινδονησίας. Βρίσκεται στη βόρεια ακτή του νησιού και το λιμάνι βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της πόλης. Διοικητικά η πόλη δεν αποτελεί ενιαίο διαμέρισμα (kecamatan) εντός της Αντιβασιλείας, αλλά χωρίζεται σε τρεις συνοικίες – Αλόκ Μπαράτ, Αλόκ και Αλόκ Τιμούρ – αν και οι δύο τελευταίες συνοικίες περιλαμβάνουν επίσης μια σειρά από σημαντικά νησιά στη βόρεια ακτή της Φλόρες.

Η Μαουμέρε έχει κλίμα τροπικής σαβάνας (Κέππεν Aw) με μακρά περίοδο ξηρασίας και σύντομη υγρή περίοδο.

Παραπομπές

Πόλεις της Ινδονησίας
Ρεζά Σαχ

Ο Ρεζά Σαχ Παχλαβί (περσικά:رضا شاه پهلوی‎) ήταν Ιρανός αξιωματικός, πολιτικός και πρώτος Σάχης του Οίκου των Παχλαβί στο Αυτοκρατορικό Κράτος του Ιράν. Βασίλευσε από τις 15 Δεκεμβρίου 1925 μέχρι την παραίτησή του στις 16 Σεπτεμβρίου 1941, κατά την αγγλοσοβιετική εισβολή στο Ιράν. Ο Ρεζά Σαχ εισήγαγε πολλές κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις κατά τη βασιλεία του, βάζοντας τα θεμέλια του σύγχρονου ιρανικού κράτους. Για αυτό τον λόγο, θεωρείται ως ένας από τους ιδρυτές του σύγχρονου Ιράν.

Σε ηλικία 14 ετών ξεκίνησε την στρατιωτική του καριέρα, εντασσόμενος στην Περσική Ταξιαρχία των Κοζάκων. Το 1911 προήχθη σε Υπολοχαγό, ενώ μέχρι το 1912 είχε ανέλθει στο βαθμό του Λοχαγού και μέχρι το 1915 του Συνταγματάρχη. Τον Φεβρουάριο του 1921, ως επικεφαλής ολόκληρης της Ταξιαρχίας των Κοζάκων, που έδρευε στο Καζβίν, κινήθηκε προς την Τεχεράνη, την οποία κατέλαβε. Αφού αντικατέστησε την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, ο ίδιος έγινε Αρχηγός του Στρατού Ξηράς και Υπουργός Πολέμου.

Δύο χρόνια μετά το περσικό πραξικόπημα του 1921, με επικεφαλής τον Σεγέντ Ζιαντίν Ταμπαταμπάι, ο Ρεζά Παχλαβί έγινε πρωθυπουργός του Ιράν, έχοντας την υποστήριξη της Εθνοσυνέλευσης του Ιράν. Το 1925, με απόφαση της συντακτικής Εθνοσυνέλευσης του Ιράν, ο Ρεζά ονομάστηκε Σάχης του Ιράν, ανατρέποντας τον Αχμάντ Σαχ Κατζάρ. Η επιλογή του Ρεζά Παχλαβί έγινε κατόπιν τροποποίησης του συντάγματος του Ιράν του 1906. Η δυναστεία που καθιερώθηκε κατείχε την εξουσία μέχρι την ανατροπή της το 1979, κατά τη διάρκεια της Ιρανικής Επανάστασης.

Την άνοιξη του 1950, ονομάστηκε μεταθανάτια ως Ρεζά Σαχ ο Μέγας (رضا شاه بزرگ) από την Συμβουλευτική Εθνοσυνέλευση του Ιράν.

Η υστεροφημία του παραμένει αμφιλεγόμενη μέχρι σήμερα. Οι υπερασπιστές του ισχυρίζονται ότι ήταν μια ουσιαστική δύναμη εκσυγχρονισμού και επανένωσης για το Ιράν, ενώ οι επικριτές του ισχυρίζονται ότι η βασιλεία του ήταν συχνά δεσποτική, αποτυγχάνοντας να εκσυγχρονίσει τον μεγάλο αγροτικό πληθυσμό του Ιράν. Επιπλέον, η επιμονή του στον εθνικισμό και τον πολιτιστικό ενωτισμό, μαζί με την αναγκαστική αποδημία και την αποκέντρωση, είχε ως αποτέλεσμα την καταστολή διάφορων εθνικών και κοινωνικών ομάδων. Αν και ο ίδιος ήταν μαζανικής καταγωγής, η διακυβέρνησή του εφάρμοσε μια μεγάλη πολιτική εκπερσισμού, προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα ενιαίο και ομοιογενές έθνος, παρόμοιο με την Τουρκία του Μουσταφά Κεμάλ.

Παραπομπές

Μονάρχες της Ασίας
Δυναστεία των Παχλαβί
Ράξενδρα Τσόλα I

Ο Ράξενδρα Τσόλα  I ή συχνά περιγράφεται ως Ράξενδρα ο Μέγας ήταν ο αυτοκράτορας του βασιλείου Τσόλα  στη νότια Ινδία που διαδέχθηκε τον πατέρα του, Rajaraja Τσόλα  I στο θρόνο το 1014 CE . Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του επέκτεινε την επιρροή της αυτοκρατορίας Τσόλα  στις όχθες του Γάγγη στη βόρεια Ινδία, στη Δυτική και Νοτιοανατολική Ασία, κάνοντας την Αυτοκρατορία Τσόλα  μια από τις πιο ισχυρές αυτοκρατορίες στην Ινδία.   Οι εισβολές του Ράξενδρα έγιναν στη Σρι Λάνκα και τις Μαλδίβες και κατέκτησε με επιτυχία τα εδάφη της χερσονήσου της Μαλαισίας, τη νότια Ταϊλάνδη, τη Σουμάτρα και την Ιάβα στη Νοτιοανατολική Ασία .  Ο Τσόλα λάμβανε φόρο υποτέλειας από την Ταϊλάνδη και το Βασίλειο της Καμπότζης   έχτισε επίσης μια νέα πρωτεύουσα που ονομάζεται Γάγγαϊκώνδα Χολαπόραμ  .

βιβλιογραφικές αναφορές 

Πολιτικοί-επέκταση
Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P106
Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P22
Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P27
Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P570
Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P569
Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P18
(Ghost) Riders in the Sky

To (Ghost) Riders in the Sky, είναι τραγούδι κάντρι του 1948. Συνθέτης ήταν ο δασοφύλακας του εθνικού πάρκου Σταν Τζόουνς, ο οποίος εργάστηκε επίσης ως συνθέτης γουέστερν. Η αρχική έκδοση του 1949 είναι από τον Burl Ives . Από τότε έχουν ηχογραφηθεί εκατοντάδες εξώφυλλα. Παρόμοια με το τραγούδι τίτλου της τηλεοπτικής σειράς Rawhide ή τη θεματική μελωδία της γνωστής σειράς Western Bonanza, το (Ghost) Riders in the Sky είναι ένα από τα πιο γνωστά και πιο ερμηνευμένα crossover κομμάτια στη δυτική μουσική. 
Τραγούδια του 1948
Ρετσινόλακκος Εύβοιας

Ο Ρετσινόλακκος είναι πολύ μικρό πεδινό χωριό στην βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας το οποίο βρίσκεται σε μια κατάφυτη από πεύκα ανηφορική κοιλάδα δυτικά του ποταμού Σηπιά σε υψόμετρο 20 μέτρα. Απέχει περίπου 6 χλμ. ΝΑ. από τη Λίμνη (έδρα δήμου) και 82 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα. Πιθανολογείται ότι η ονομασία του προήλθε από την ενασχόληση των κατοίκων του με την συλλογή και παραγωγή ρητίνης από τα πευκοδάση της περιοχής. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1912 στο ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λίμνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Λίμνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελυμνίων του Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 6 κάτοικοι.

Παραπομπές 

Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Χωριά του νομού Εύβοιας
Λόφος Όππιος

Ο Όππιος Λόφος, λατιν.: Oppius Mons, ) είναι το νότιο άκρο του Εσκουιλίνου λόφου,  ενός από τους επτά λόφους της Ρώμης, στην Ιταλία. Χωρίζεται από τη βόρεια προεξοχή (τον Κίσπιο λόφο) με την κοιλάδα του Σούμπουρα και από τον Καίλιο Λόφο στα νότια με την κοιλάδα του Κολοσσαίου. Ο Όππιος και ο Κίσπιος μαζί σχηματίζουν το οροπέδιο του Εσκουιλίνου ακριβώς μέσα στη γραμμή των Σερβίων Τειχών. Ο Καίλιος και ο Εσκουιλίνος είναι άκρα του ίδιου όρους.

Στις διαιρέσεις του Επτάλοφου (Septimontium)  η Φαγκούταλ εμφανίζεται ως ανεξάρτητη τοποθεσία, πράγμα που σημαίνει ότι αρχικά ο "Oppius" εφαρμόστηκε αυστηρά σε αυτή την προεξοχή, εκτός από το δυτικό άκρο.  Η βόρεια προεξοχή αυτού του δυτικού άκρου ονομαζόταν επίσης Καρίναι (Carinae), το οποίο εκτεινόταν μεταξύ του Λόφου Βέλιου και της Koρυφής Πούλιου (Clivus Pullius), έβλεπε προς τα νοτιοδυτικά (απέναντι από τους βάλτους του Πάλους Σερολίαι (Palus Ceroliae) προς τον Aβεντίνο), ενσωμάτωσε το Φάγκουταλ και ήταν μία από τις πιο εξαίρετες γειτονιές στην αρχαία Ρώμη.

Τουλάχιστον για θρησκευτικούς σκοπούς το όνομα Όππιος συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι το τέλος της Δημοκρατίας.  Δεν βρίσκεται μεταγενέστερη αναφορά. Σύμφωνα με τον Μ. Τ. Βάρρωνα  το όνομα προέρχεται από τον Όππιο, πολίτη του Τούσκουλου, που ήρθε για βοήθεια, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας των Βηίων από τον Ρωμαίο βασιλιά Tύλλο Οστίλιο. Ωστόσο η αληθινή ετυμολογία της λέξης είναι ασαφής. Μπορεί να είναι από ένα γένος, που ζούσε σε αυτή την περιοχή,  ένα όνομα γένους πληβείων. Η εικασία του Ντέτλεφσεν  ότι το Oppius προέρχεται από το Oppidus αναβίωσε από τον Πίντσα,  ο οποίος θεωρεί το όνομα ως σχετικά όψιμο.

Ο Κήπος του Οππίου Λόφου () καλύπτει περίπου 11 εκτάρια (110 στρέμματα).  Δημιουργήθηκε το 1871, ως μέρος της αστικής αναδιοργάνωσης που ακολούθησε την καθιέρωση της Ρώμης ως πρωτεύουσας της Ιταλίας. Από τότε η περιοχή χρησιμοποιήθηκε ως δημόσιος κήπος. Κατά τη διάρκεια της φασιστικής εποχής έγιναν εργασίες, για να δώσουν στο πάρκο τη σημερινή του εμφάνιση. Αυτό σχεδιάστηκε το 1928 υπό την καθοδήγηση του αρχιτέκτονα Ραφαέλε ντε Βίκο και ολοκληρώθηκε το 1936. Οι εργασίες περιλάμβαναν τα αναβρυτήρια, τα αγάλματα και τα μαρμάρινα γλυπτά, που διακοσμούν το πάρκο σήμερα.  Μία κεντρική λεωφόρος οδηγεί κάτω από τον λόφο, στο Κολοσσαίο, παρέχοντας μία ελκυστική θέα.

Ο κήπος του Οππίου Λόφου θεωρείται αρχαιολογικό πάρκο. Ένα μεγάλο μέρος της Χρυσής Οικίας του Νέρωνα (Domus Aurea) βρίσκεται κάτω από αυτό, και επίσης περιέχει τα ερείπια των Θερμών του Τραϊανού και των προηγούμενων Θερμών του Τίτου.

Δείτε επίσης 
 Επτά λόφοι της Ρώμης

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Platner και Ashby

Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιταλικά
Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Φαράγγι Γκένμπικεϊ

Το φαράγγι Γκένμπικεϊ (厳美渓) βρίσκεται στον ποταμό Ιβάι στην πόλη Ιτσινοσέκι, στο νομό Ιβάτε της Ιαπωνίας. Έχει μήκος δύο χιλιόμετρα και είναι διάσημο για το μαγευτικό βραχώδες τοπίο. Έχει ανακηρυχθεί από την Ιαπωνική κυβέρνηση ως εθνικό μνημείο φυσικής ομορφιάς.

Περισσότερες πληροφορίες 
Το φαράγγι Γκένμπικεϊ, που ξεκινάει από το ηφαιστειογενές βουνό Κουρικόμα, είναι ιδανικό για πεζοπορία. Υπάρχει οριοθετημένο μονοπάτι και στις δύο πλευρές του φαραγγιού. Οι επισκέπτες μπορούν να διανύσουν την απόσταση των δύο χιλιομέτρων σε 30 λεπτά περίπου. Το τοπίο είναι μαγευτικό ιδιαίτερα το φθινόπωρο με τα πολύχρωμα φύλλα των δέντρων και την άνοιξη. Η περίοδος, που ανθίζουν οι κερασιές στην περιοχή, είναι στα τέλη Απριλίου έως τις αρχές Μαΐου. Πολλά δέντρα της περιοχής πιστεύεται ότι φυτεύτηκαν από τον σαμουράι Ντάτε Μασαμούνε, που διοικούσε την περιοχή στα τέλη του 16ου και αρχές 17ου αιώνα. Στην πορεία του φαραγγιού σχηματίζονται αρκετοί μικροί καταρράχτες. Το φαράγγι άρχισε να σχηματίζεται σταδιακά πριν από 9 εκατομμύρια χρόνια λόγω της ηφαιστειακής δραστηριότητας του βουνού Κουρικόμα (栗駒山) και της μετέπειτα διάβρωσης του εδάφους από τον ποταμό Ιβάι. Στο φαράγγι Γκένμπικεϊ υπάρχει η μοναδική κρεμαστή γέφυρα, που ονομάζεται Γκοράνμπα (御覧場橋) και όπου η θέα είναι μαγευτική. Στην περιοχή υπάρχουν επίσης η γέφυρα Τένγκου και η γέφυρα Τσοτζατάκι  (長者滝橋). Η γέφυρα Τσοτζατάκι είχε κατασκευαστεί με χρήση μπαμπού λόγω έλλειψης σιδήρου κατά τη διάρκεια της κατασκευής της. Ο αυτοκράτορας Μεϊτζί επισκέφτηκε την περιοχή το 1877.

Μπορεί κάποιος να φτάσει στο φαράγγι με λεωφορείο από τον σταθμό Ιτσινοσέκι. Η διαδρομή διαρκεί 20 λεπτά με το λεωφορείο.

Εικόνες

Παραπομπές 

Φαράγγια
Περιβάλλον της Ιαπωνίας
Γεωγραφία της Ιαπωνίας
Λόφος Βέλιος

Ο Βέλιος Λόφος ή η Βέλια Κορυφή είναι ένα σάγμα ή προεξοχή, που εκτείνεται έξω από τη μέση της βόρειας πλευράς του Παλατίνου λόφου προς τον Όππιο λόφο  (ο ίδιος είναι μία προεξοχή του Eσκουιλίνου λόφου) στη Ρώμη.

Σε μεταγενέστερους χρόνους, ο Βέλιος λόφος ονομαζόταν Κορυφή της Ιεράς Οδού (Summa Sacra Via), αφού αυτή η Οδός άρχιζε εκεί στο υψηλότερο σημείο του, και σηματοδοτήθηκε από την Αψίδα του Τίτου και τον Ναό της Αφροδίτης και της Ρώμης. (Μία εναλλακτική θεωρία είναι ότι ο Βέλιος ήταν στην πραγματικότητα το ανατολικό μισό του Παλατίνου).

Περιγραφή 
Ο Βέλιος υπολογιζόταν ως ένας από τους επτά λόφους, στους οποίους εορταζόταν το Σεπτιμόντιον (Septimontium).  Το όνομα εμφανίζεται πιο συχνά στον ενικό , αλλά και στον πληθυντικό. 

Το ύψωμα περιγράφεται από τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα  ως ὑψηλὸν ἐπιεικῶς καὶ περίτομον (υψηλό αρκετά και απότομο). Ένας πρωτόγονος τάφος που βρέθηκε το 1908 κοντά στην Αψίδα του Τίτου, ήταν περίπου στα 28 μ. επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ παρθένο έδαφος βρέθηκε στο χαμηλότερο τμήμα της κοιλάδας, που καταλάμβανε η Ρωμαϊκή Αγορά, στα 3,6 μέτρα, και σε σχέση με την ανασκαφή του Παναγίου (Sepulcretum), στα 10,63 μέτρα.  Το αρχικό ύψος της κορυφογραμμής μπορεί να μειώθηκε κάπως από την κατασκευή της Χρυσής Οικίας του Νέρωνα (Domus Aurea).

Η έννοια και η ετυμολογία του Βέλιου είναι τόσο αβέβαιη τώρα, όσο και στην αρχαιότητα.  Αναφέρεται τακτικά στη σωζόμενη βιβλιογραφία σε σχέση με το ιερό των Θεών των Προμηθειών (aedes Deorum Penatium) και την Οικία των Βαλερίων (Domus Valeriorum).

Δείτε επίσης

Βιβλιογραφικές αναφορές

Αναφορές

Άλλες πηγές 
 Rebert, Homer Franklin (1925), «The Velia: A Study in Historical Topography», Transactions of the American Philological Association ; Τομ. 56 (1925), σ. 54–69.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Platner και Ashby

Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιταλικά
Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Βλαντίμιρ Πολιακόφ

Ο Βλαντίμιρ Νικολάγιεβιτς Πολιακόφ (ρωσ. Владимир Николаевич Поляков, γενν. 17 Απριλίου 1960) είναι Ρώσος πρώην αθλητής του στίβου, και συγκεκριμένα επικοντιστής, ο οποίος εκπροσώπησε τη Σοβιετική Ένωση (στην ακμή του) και αργότερα τη Ρωσία (στο τέλος της σταδιοδρομίας του).

Στις 26 Ιουνίου 1981 ο Πολιακόφ, αγωνιζόμενος στην Τιφλίδα, κατόρθωσε να υπερβεί τα 5,81 μέτρα στο αγώνισμά του, καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ ανδρών, το οποίο είχε σημειώσει μόλις 6 ημέρες πρωτύτερα ο Τιερί Βινιερόν. Κατείχε αυτό το παγκόσμιο ρεκόρ για περισσότερο από δύο έτη (26 μήνες), μέχρι τις 28 Αυγούστου 1983, οπότε το κατέρριψε ο Πιερ Κινόν με 5,82 μέτρα, αλλά και αυτού του Γάλλου το ρεκόρ κράτησε μόλις 4 ημέρες!

Από πλευράς μεγάλων αγώνων, ο Πολιακόφ υπήρξε επί λίγα μόλις έτη ένας από τους κορυφαίους αθλητές στο άλμα επί κοντώ, κερδίζοντας δύο μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, το αργυρό το 1980 στο Ζίντελφινγκεν και το χρυσό το 1983 στη Βουδαπέστη. Στον ανοικτό στίβο, η μοναδική μεγάλη στιγμή του ήταν στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθηνών, στις 9 Σεπτεμβρίου 1982, όταν πήρε τη δεύτερη θέση στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου 1982, σημειώνοντας την ίδια επίδοση με τον πρώτο και τον τρίτο αθλητή, 5,60 μ., που αποτελούσε νέο ρεκόρ αγώνων.

Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Επικοντιστές
Σοβιετικοί αθλητές του στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Ίττα Λέμον

Η Μαργκαρέτα "Ίττα" Λουίζα Λέμον (Margaretta "Etta" Louisa Lemon) ΤΒΑ  (22 Νοεμβρίου 1860 - 8 Ιουλίου 1954)  ήταν Αγγλίδα φιλόζωος και ιδρυτικό μέλος της  «Βασιλικής Εταιρείας για την Προστασία των Πτηνών»(RSPB). Έγινε γνωστή με την εκστρατείας της ενάντια στη χρήση φτερών στα καπέλα των κυριών, μόδα που είχε οδηγήσει στη θανάτωση δισεκατομμυρίων πτηνών για τα φτερά τους. 

Το 1889 ίδρυσε στο Κρόιντον μαζί με την Ελάιζα Φίλιπς (Eliza Phillips) την οργάνωση "Fur, Fin and Feather Folk", η οποία δύο χρόνια αργότερα συγχωνεύτηκε με την επίσης ιδρυθείσα το 1889, στο Μάντσεστερ, «Εταιρεία για την Προστασία των Πτηνών» (SPB) της Έμιλι Ουίλιαμσον (Emily Williamson). Ο νέος οργανισμός υιοθέτησε τον τίτλο Εταιρεία και το καταστατικό συντάχθηκε από τον Φρανκ Λέμον (Frank Lemon), ο οποίος έγινε νομικός της σύμβουλος, και το 1892  σύζυγός της. Από το 1893 ως το 1904 ήταν επίτιμη γραμματέας της 
«Εταιρείας για την Προστασία των Πτηνών». Το 1904 η οργάνωση τέθηκε υπό την προστασία της Βασίλισσας της Αγγλίας και μετονομάστηκε σε 
«Βασιλική Εταιρεία για την Προστασία των Πτηνών».

Πηγές - Παραπομπές

Άγγλοι ακτιβιστές
Καλή διαβίωση των ζώων
Κάρολος Ουάγκερ

Ο Κάρολος Ουάγκερ - λουξ.: Carlo Wagner - (3 Ιουλίου 1953 στο Wormeldange - 12 Φεβρουαρίου 2021) ήταν πολιτικός από το Λουξεμβούργο. Μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, ενώ διετέλεσε δήμαρχος του Wormeldange και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων για την ανατολική εκλογική περιφέρεια μεταξύ 1994 και 1999 και μεταξύ 2004 και 2013. Διετέλεσε επίσης υπουργός Υγείας υπό το υπουργείο Juncker-Polfer μεταξύ 1999 και 2004. Πέθανε σε ηλικία 67 ετών μετά από μακροχρόνια μάχη με ασθένεια.

Παραπομπές 
https://web.archive.org/web/20110716055116/http://www.wort.lu/wort/web/letzebuerg/artikel/94425/rentenreform-mit-augenmass.php

https://today.rtl.lu/news/luxembourg/a/1671615.html
Λουξεμβούργιοι πολιτικοί
Σκεπαστή Ελυμνίων Εύβοιας

Η Σκεπαστή Ελυμνίων ή Λίμνης είναι ημιορεινό χωριό στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Σκεπαστή βρίσκεται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του Ξηρού Όρους σε υψόμετρο 310 μέτρα με θέα την πεδιάδα και τα βουνά της βόρειο κεντρικής Εύβοιας. Απέχει 13 χλμ. ΒΔ. από την Λίμνη (έδρα του δήμου), 16 χλμ. ΒΔ. από το Μαντούδι και 70 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα. Δυτικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος Ξηρόρεμα ενώ ανατολικά προς την Κεράμεια ο ποταμός Νηλέας. Στην ίδια κατεύθυνση, στο ύψωμα "Έλληνας" και σε απόσταση 800 μέτρων υπάρχουν λείψανα οχυρωματικού τείχους γι΄ αυτό και έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Αναφορές για την ίδρυση του χωριού υπάρχουν από τα τέλη του 17ου αιώνα ενώ παλιότερα βρισκόταν στη θέση "Παλαιοχώρι" και καταστράφηκε από τους Τούρκους. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την καλλιέργεια της γης, την υλοτομία και την κτηνοτροφία.

Διοικητικά στοιχεία 
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αιγαίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Σκεπαστής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελυμνίων του Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 120 κατοίκων.

Σημείωση 
Στην βόρεια Εύβοια και τον Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Σκεπαστή Αιδηψού.

Παραπομπές 

Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Χωριά του νομού Εύβοιας
Κούρο Σεγκούρα

Ο Φρανθίσκο Σεγκούρα Γκόμεθ (ισπανικά: Francisco Segura Gómez) (7 Απριλίου 1972, Γρανάδα), γνωστός ως Κούρο Σεγκούρα, είναι Ισπανός προπονητής καλαθοσφαίρισης.

Διαδρομή σταδιοδρομίας 

 1994-96: Οξιμέκα Αλμπολότε (EBA - 4η Ισπανίας). Βοηθός προπονητή.
 1996-97: Μοτρίλ Κόστα Τροπικάλ (EBA).
 1997-98: Κοβίραν Γρανάδα (EBA). Βοηθός προπονητή.
 1998-99: Γρανάδα (EBA Νότιος Όμιλος)
 1999-00: Λινένσε (EBA)
 2000-01: Λινένσε (LEB II - 3η Ισπανίας)
 2001-02: Τενερίφε (LEB - 2η Ισπανίας).
 2002-03: Μενόρκα (LEB)
 2003-2004: Κόινγκα Μενόρκα (LEB)
 2004-2005: IBB Χοτέλς Μενόρκα (LEB)
 2005-2006: Λιανέρα Μενόρκα (ACB - 1η Ισπανίας)
 2007-2008: CAI Σαραγόσα (LEB)
 2008-2009: CAI Σαραγόσα (ACB)
 2009-2010: Ομπραντόιρο (ACB)
 2010-2011: Γρανάδα (ACB)
 2012-2013: Ουνικάχα Μάλαγα (ACB). Βοηθός προπονητή
 2014: Εθνική Ομάδα Κουβέιτ
 2014-2015: Τζιλίν Νόρθιστ Τάιγκερς
 2015: Αγουάδα
 2016: Χιγάντες δε Γουαϊάνα
 2017-2018: Μπασκόνια (ACB) (Ευρωλίγκα). Βοηθός προπονητή
 2018-2020: Ρεάλ Μπέτις
 2021-2-22. Ιωνικός Νικαίας (Α1 Κατηγορία)
 2022: ΑΕΚ

Διακρίσεις 

 2004-2005: Δευτεραθλητής στη LEB Λιγκ (2η Ισπανίας) και στο Πριν'ς Καπ με την IBB Χοτέλς Μενόρκα, με την οποία πέτυχε την άνοδο στην ACB (1η Ισπανίας).
 2007-2008: Πρωταθλητής της LEB Λιγκ (2η Ισπανίας) με την CAI Σαραγόσα, με την οποία πέτυχε την άνοδο στην ACB (1η Ισπανίας).
 2008: Φιναλίστ του Σούπερ Καπ της ACB
 2018-2019: Πρωταθλητής του πρωταθλήματος LEB ORO (2η Ισπανίας), προβιβάστηκε στην ACB (1η Ισπανίας).
 2019: Πρωταθλήτρια του Κυπέλλου Πριγκίπισσας της Αστούριας (Τουρνουά Χρυσό Λιγκ Καπ της LEB).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αρχείο Κούρο Σεγκούρα στην επίσημη ιστοσελίδα της ΑΕΕΒ

Ισπανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Μπάσκετ Σαραγόσα
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Κουβέιτ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέστο
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ιωνικού Νικαίας
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ
Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων

Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων είναι η οργάνωση γονέων των μαθητών που φοιτούν στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια δημόσια εκπαίδευση με σκοπό τη συμμετοχή των γονέων και των κηδεμόνων στην εύρυθμη λειτουργία των σχολικών συγκροτημάτων. 

Μέλη του αποτελούν όλοι οι γονείς της σχολικής μονάδας και έχουν το δικαίωμα να εκλεγούν το προεδρείο και το συμβούλιο του συλλόγου και αντιστοίχως να εκλεγούν κάθε δύο χρόνια με άμεση καθολική ψηφοφορία.

 Εκπαίδευση στην Ελλάδα