joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τεκές Χασάν Μπαμπά

Ο Τεκές Χασάν Μπαμπά () είναι πρώην τεκές (οίκος συγκεντρώσεων δερβίσηδων) στην Κοιλάδα των Τεμπών, στην Ελλάδα.

Ο τεκές είναι μεγάλου μεγέθους κτιριακό συγκρότημα, σήμερα σε μεγάλο βαθμό ερειπωμένο, πλησίον του χωριού των Τεμπών Λάρισας, επί της όχθης του Ποταμού Πηνειού. Κατά την διάρκεια των βυζαντινών χρόνων, ο οικισμός του Λυκοστομίου βρισκόταν στην συγκεκριμένη τοποθεσία, αλλά ο σύγχρονος οικισμός αναπτύχθηκε περιμετρικά του τεκκέ. Έως τον 20ό αιώνα δε ήταν γνωστός ως «Μπαμπά» εκ του ιδρυτή του τεκέ, Χασάν Μπαμπά.

Μετά τον θάνατό του, ο Χασάν Μπαμπά έγινε γνωστός ως θαυματουργός, ενώ ο τεκές κατέστη τόπος προσκυνήματος για πιστούς ανά την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ιδιαίτερα για γυναίκες οι οποίες επιθυμούσαν να τεκνοποιήσουν, καθώς και παιδιά τα οποία αδυνατούσαν να περπατήσουν. Ένα μεγάλου μεγέθους μοναστηριακό συγκρότημα των Μπεκτασήδων αναπτύχθηκε περιμετρικά του τουρμπέ (μαυσωλείου) του ιδρυτή του, συμπεριλαμβανομένου ενός τετράγωνου σχήματος τζαμιού με μιναρέ, καταλύματα για τους δερβίσηδες και τους προσκυνητές, καθώς και μεγάλου μεγέθους μαγειρεία.

Κύρια σωζόμενη κατασκευή είναι ο τουρμπές, τετράγωνου σχήματος κατασκευή με διαστάσεις 59 μ. μάκρος και 9 μ. ύψος. Καλύπτεται από πλίνθινο θόλο, υποστηριζόμενο από οκταγωνικού σχήματος τύμπανο και επικαλυμμένο με φύλλα μόλυβδου. Αρχικώς, διέθετε προστώο καλυμμένο από τρεις μικρού μεγέθους θόλους, ωστόσο κατέρρευσε το 1930, έπειτα από την αφαίρεση των μαρμάρινων κιονόκρανων των κιόνων του. Αρχικώς, το εσωτερικό του ήταν επικαλυμμένο από κονίαμα, διακοσμημένο με επιγραφές προερχόμενες από το Κοράνι, οι οποίες έχουν τμηματικά διατηρηθεί, καθώς και φυτικά μοτίβα σε λευκό και μαύρο φόντο. Ο τουρμπές χρονολογείται στα τέλη του 14ου και στις αρχές του 15ου αιώνα, ενώ ένα τετράγωνου σχήματος παράρτημα επί της ανατολικής πλευράς του χρονολογείται στα τέλη του 17ου αιώνα. Το κτίριο των μαγειρείων επίσης σώζεται, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της γειτονικής περιοχής έχει παραχωρηθεί στο χωριό των Τεμπών για χρήση ως κοιμητήριο, ή έχει μετατραπεί σε χωράφια. Τα ερείπια του τζαμιού, του οποίου η εμφάνιση είναι γνωστή μέσω σχετικής απεικόνισης από τον Έντουαρντ Ντόντγουελ, ευρίσκονται στα βορειοδυτικά του τουρμπέ.

Από το 1987, ο τουρμπές τελεί υπό την αρμοδιότητα της 7ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, σχέδια για την πλήρη αναστήλωση του μνημείου τέθηκαν σε εφαρμογή το 2009. Περιορισμένης έκτασης αναστηλωτικά έργα έχουν ξεκινήσει για την υποστήριξη της κατασκευής, ωστόσο η πρόσβαση δεν είναι ανοιχτή στο κοινό.

Παραπομπές

Επιπλέον βιβλιογραφία 
 

Κτίρια και κατασκευές στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας
Μπεκτασικοί τεκέδες
Θρησκευτικά κτίρια του 16ου αιώνα
Οθωμανική αρχιτεκτονική στη Θεσσαλία
Λευτέρης Χουτεσιώτης

Ο Λευτέρης Χουτεσιώτης (γεννημένος στις 20 Ιουλίου 1994) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για τον Ιωνικό.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Ολυμπιακός 
Έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Ελλάδας σε έναν αγώνα εναντίον του Πανθρακικού στις 3 Απριλίου 2016.  Στις 18 Μαΐου 2018, ο Χουτεσιώτης ανανέωσε το συμβόλαιο του με τον Ολυμπιακό για δύο ακόμα χρόνια. Έκανε μόνο επτά επίσημες εμφανίσεις με τον Ολυμπιακό τα τελευταία τρία χρόνια. Το καλοκαίρι του 2019 έμεινε ελεύθερος από τον Ολυμπιακό, καθώς δεν ανανεώθηκε το συμβόλαιο του.

ΠΑΣ Γιάννινα 
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2019, υπέγραψε στον ΠΑΣ Γιάννινα της Super League 2.

Διεθνής σταδιοδρομίσα 
Έχει αγωνιστεί στις Εθνικές ομάδες Ελλάδας U18 (2 συμ.), U19 (4 συμ.) και U21 (4 συμ.).

Στατιστικά σταδιοδρομίας 
Μέχρι τις 28 Μαΐου 2021

Διακρίσεις 

 Ολυμπιακός 

 Πρωτάθλημα Ελλάδας (4): 2013-14, 2014-15 , 2015-16 , 2016-17 

 Κύπελλο Ελλάδος (1): 2014-15 . Φιναλίστ: 2015-16
ΠΑΣ Γιάννινα

 Σούπερ Λιγκ 2 (1): 2019-20

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προφίλ στο superleaguegreece.net
Προφίλ στο Transfermarkt.com

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας
Κόμποτ

Το Κόμποτ (προφέρεται κόμ-ποτ) είναι μη αλκοολούχο γλυκό ποτό σλαβικής προέλευσης, το οποίο μπορεί να σερβιριστεί ζεστό ή κρύο, αναλόγως την παράδοση και την εποχή. Λαμβάνεται ύστερα από το βράσιμο φρούτων όπως φράουλες, βερίκοκα, ροδάκινα, μήλα, ραβέντι, φραγκοστάφυλα ή βύσσινα σε μεγάλο όγκο νερού, συχνά μαζί με ζάχαρη ή σταφίδες, ως πρόσθετα γλυκαντικά. Μερικές φορές διαφορετικά καρυκεύματα όπως βανίλια ή κανέλα προστίθενται για επιπλέον γεύση, ειδικά το χειμώνα, όταν συνήθως σερβίρεται ζεστό.

Κόμποτ 
Το κόμποτ είναι μέρος της γαστρονομικής κουζίνας πολλών χωρών της Κεντρικής, Ανατολικής, Νοτιοανατολικής και Βόρειας Ευρώπης, όπως η Αλβανία, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, η Λευκορωσία, η Τσεχία,  η Ουκρανία, η Ρωσία, η Πολωνία, η Βουλγαρία, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη, η Λιθουανία, η Λετονία, η Φινλανδία, η Εσθονία, η Ουγγαρία, η Σλοβενία, η Κροατία, η Βόρεια Μακεδονία, η Σερβία, το Μαυροβούνιο, το Κοσσυφοπέδιο, η Σλοβακία, η Μολδαβία, η Αυστρία και η Ρουμανία, καθώς χωρών όπως το Ιράν, το Τατζικιστάν και η Τουρκία. Το κόμποτ ήταν ένας ευρέως διαδεδομένος τρόπος διατήρησης φρούτων τη χειμερινή περίοδο στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Το 1885, η Λουτσίνα Τσβιερτσακιεβιτσόβα έγραψε σε ένα βιβλίο συνταγών πως το κομπότ διατηρούσε τα φρούτα τόσο καλά, που φαίνονταν σαν φρέσκα. Το κόμποτ ήταν ακόμα δημοφιλές στη δεκαετία του '70. Είναι ακόμα δημοφιλές σε πολλές χώρες της Κεντρικής Ασίας, όπως το Ουζμπεκιστάν και το Κιργιζιστάν, καθώς και στην Τσεχία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, τη Ρουμανία και σε άλλες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Βουλγαρία, η Λευκορωσία, η Ουκρανία και η Ρωσία.  Δεκάδες συνταγές μπορείτε να βρείτε στο πολωνικό βιβλίο συνταγών Kuchnia Polska(Πολωνική Κουζίνα). 

Η κατανάλωση του κόμποτ άρχισε να μειώνεται από τη δεκαετία του '80. Με το τέλος των κουπονιών συσσιτίου σε πολλές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, το κόμποτ έχει αντικατασταθεί από χυμούς φρούτων, αναψυκτικά και μεταλλικό νερό.

Ούζβαρ 
Το Ούζβαρ είναι ένα παρόμοιο ποτό, παρασκευασμένο από διάφορα αποξηραμένα φρούτα και μερικές φορές γλυκά μούρα με μέλι ή ζάχαρη.

Παραπομπές

Eξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Συνταγή κόμποτ μήλου-μούρων 
 Συνταγή κόμποτ αποξηραμένων φρούτων (Uzvar) 
 Συνταγή κόμποτ κερασιών στο cheatsub.com

Γλυκά
Πιάτα φρούτου
Ρουμάνικη κουζίνα
Σερβική κουζίνα
Σλαβική κουζίνα
Ρωσική κουζίνα
Πολωνική κουζίνα
Τσέχικη κουζίνα
Βουλγαρική κουζίνα
Κουζίνα Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Κροατική κουζίνα
Ουκρανική κουζίνα
Μολδαβική κουζίνα
Σλοβενική κουζίνα
Ουγγρική κουζίνα
Σοβιετική κουζίνα
Μαυροβουνιακή κουζίνα
Η διεκδίκηση των δικαιωμάτων της γυναίκας

Οι διεκδικήσεις των δικαιωμάτων των γυναικών: με τις πολιτικές και ηθικές κριτικές στα υποκείμενα (Μια Δικαίωση των Δικαιωμάτων της Γυναίκας: με Στενώσεις σε Πολιτικά και Ηθικά Θέματα, γραμμένο από μια αγγλίδα φεμινίστρια του δέκατου όγδοου αιώνα, Μαίρη Γουόλστονκραφτ, είναι ένα από τα πρώτα έργα της φεμινιστικής φιλόσοφίας. Σε αυτό το έργο, η συγγραφέας απαντά σε εκείνους τους διανοούμενους, πολιτικούς και εκπαιδευτικούς της εποχής που είχαν αρνηθεί την εκπαίδευση των γυναικών.

Σύνοψη 
Η συγγραφέας είναι τις άποψης ότι οι γυναίκες πρέπει να έχουν την κατάλληλη κατάρτιση και μια θέση στις κοινωνίες, υποστηρίζοντας ότι οι γυναίκες είναι απαραίτητες για τα έθνη, λόγω της συνεισφοράς τους στην εκπαίδευση των παιδιών και για την τακτική και συνεχή στήριξη που προσφέρουν στους συζύγους τους, πέραν και πάνω του συζυγικού τους καθήκον. 
Αντί να θεωρούμε τις γυναίκες σαν αντικείμενα εξωραϊσμού για την κοινωνία μέσω της ανδρικής ιδιοκτησίας και κτήσης ή προϊόντα ανταλλαγής και κτήσης μέσω του γάμου, η Γουόλστονκραφτ έχει την θέση ότι οι γυναίκες είναι ανθρώπινα όντα που δικαιούνται τα ίδια θεμελιώδη δικαιώματα με τους άνδρες.

Ιστορία 
Θεωρείται θεμελιώδης στην ιστορία του φεμινισμού. Για πρώτη φορά μια γυναίκα γράφει για την κατάσταση των γυναικών, με πλήρη συνείδηση ότι μια αλλαγή του φεμινιστικού ρόλου, δεν μπορεί να εξαρτάται από τις καλές προσωπικές σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, αλλά εξαρτάται κυρίως από τα κοινωνικά, πολιτικά και εκπαιδευτικά δικαιώματα, που θα πρέπει να αναγνωρίζονται και για το θηλυκό γένος. Το έργο διαδόθηκε από τον Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν-Περιγκόρ όπου το 1791 του ζητήθηκε να γράψει για τα Δικαιώματα των γυναικών στην γαλλική εθνοσυνέλευση, ο οποίος δήλωσε ότι οι γυναίκες θα πρέπει να λαμβάνουν μόνο οικιακή εκπαίδευση. Το σχόλιο του πάνω στη συγκεκριμένη υπόθεση αφορά την αρχή μιας ευρείας επίθεσης εναντίον των ένφυλων κανόνων της εποχής του όπου κατηγορούσε τους άνδρες ότι αποθαρρύνουν τις γυναίκες να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Η Γουόλστονκραφτ έγραψε τα δικαιώματα της γυναίκας σε σύντομο χρονικό διάστημα,  με σκοπό να  απαντήσει άμεσα στις τότε εξελίξεις. Στη συνέχεια, έδειξε την πρόθεσή της να γράψει ένα δεύτερο τόμο πιο θεωρητικό, ωστόσο, πέθανε πριν να συμπληρώσει το 2ο τόμο.

Δικαιώματα των γυναικών
Μη μυθοπλαστικά βιβλία
Ντισπούρ

Το Ντισπούρ (ασσαμικά: দিছপুৰ, Ντισπούρ) είναι η πρωτεύουσα του Άσαμ στην Ινδία.

Το Ντισπούρ, μια τοποθεσία του Γκαουχάτι, έγινε η πρωτεύουσα του Άσαμ το 1973. Διαδέχθηκε τη πάλαι ποτέ πρωτεύουσα Σιλόνγκ που προσαρτήθηκε στη νέα πολιτεία Μεγκαλάγια, η οποία αποσπάστηκε από το Άσαμ.

Το Ντισπούρ είναι πρωτεύουσα του κυβέρνησης του Άσαμ. Εδώ βρίσκονται όλα τα σημαντικότερα κυβερνητικά κτίρια του Άσαμ. Δίπλα από το Ντισπούρ βρίσκεται η αρχαία πόλη Τζάτια. 

Αν και είναι γνωστή ως πρωτεύουσα του Άσαμ, το Ντισπούρ είναι επίσης γνωστό για το Κέντρο Δημοπρασιών Τσαγιού του Γκαουχάτι. Μια μεγάλη ποικιλία τσαγιών πλειστηριάζονται σε αυτό το κέντρο.

Πολιτική 
Το Ντισπούρ αποτελεί μέρος της εκλογικής περιφέρειας Γκαουχάτι της Λοκ Σάμπα.

Καιρός 
Το Ντισπούρ αποτελεί μέρος του Γκαουχάτι. Έχει ζεστά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες. Οι χειμώνες συνοδεύονται από περιστασιακές βροχές που μειώνουν περαιτέρω τη θερμοκρασία. Η εποχή των μουσώνων στο Ντισπούρ αρχίζει τον Ιούνιο. Στο Ντισπούρ, συνήθως οι μουσώνες συνοδεύονται από έντονες καταιγίδες.

Τουριστικά αξιοθέατα 
Ως πρωτεύουσα, η πόλη είναι ιδιαίτερα καλοοργανωμένη. Υπάρχουν πολλά τουριστικά σημεία στο Ντισπούρ, όπως τα παρακάτω:

 Το Σιλπαγκράμ είναι γνωστό για την πολιτιστική και χειροτεχνική κληρονομιά του Άσαμ και άλλων βορειοανατολικών πολιτειών. Εθνοτικά κοσμήματα, χαλιά, μετάξινα σάρι, ξύλινα και μεταλλικά είδη χειροτεχνία πωλούνται εδώ μεταξύ άλλων.
 Το άσραμ Μπασίσθα βρίσκεται έξι χιλιόμετρα από το Ντισπούρ. Είναι δημοφιλής καθώς εκεί βρίσκεται ο ναός του Σίβα. Ο ναός έχει έκταση 835 μπίγκα. Στέκεται στις όχθες των ρυακιών των βουνών. Τα ρυάκια πηγάζουν από τη Μεγκαλάγια, τα οποία με τη σειρά τους γίνονται τα ποτάμια Μπασίσθα και Μπαράλου που ρέουν μέσα από την πόλη.
 Το Σριμάντα Σανκαραντέβα Καλακσέτρα είναι πολιτιστικό ίδρυμα που βρίσκεται στη περιοχή Παντζαμπάρι του Ντισπούρ. Το μουσείο διατηρεί την κουλτούρα και την παράδοση του Άσαμ και των βορειοανατολικών πολιτειών. Ονομάστηκε από τον μεγάλο πολιτιστικό εκθέτη και μελετητή του Άσαμ Μαχαπουρούς Σριμάντα Σανκαρντέβα. Μέσα στο μουσείο εκτίθονται παραδοσιακά κοσμήματα, στολές, αγάλματα, αντικείμενα, όπλα, πέτρα και επιγραφές από το Άσαμ και τις βορειοανατολικές πολιτείες (Αρουνάτσαλ Πραντές, Άσαμ, Μεγκαλάγια, Ναγκαλάντ, Μανιπούρ, Τρίπουρα, Μιζόραμ).

Εκπαίδευση 
Η πρωτεύουσα Ντισπούρ αποτελεί σημαντικό μέρος στην εκπαίδευση του Άσαμ. Στο Ντισπούρ βρίσκεται το νομικό κολέγιο και το κολέγιο του Ντισπούρ. Το νομικό κολέγιο ιδρύθηκε το 1993. Υπάγεται στο Συμβούλιο Δικηγορικών Συλλόγων της Ινδίας. Το Κολέγιο Ντισπούρ ιδρύθηκε το 1978. Αυτό το κολέγιο ιδρύθηκε για να καλύψει τις υψηλότερες εκπαιδευτικές ανάγκες των φοιτητών αφού το Ντισπούρ έγινε πρωτεύουσα του Άσαμ μετά από την απόσχιση της Μεγκαλάγια (συμπεριλαμβανομένου του Σιλόνγκ). Η πόλη διαθέτει πολλά κυβερνητικά και ιδιωτικά σχολεία.

Υγειονομική περίθαλψη 
Το Ντισπούρ στεγάζει πολλά σημαντικά νοσοκομεία, όπως το Νευρολογικό Κέντρο Ερευνών του Γκαουχάτι, το Νοσοκομείο Γκαουχάτι και το Νοσοκομείο του Κέντρου της πόλης. Η πόλη διαθέτει και γηροκομείο.

Παραπομπές 

Πόλεις της Ινδίας
Άγγελος Συρίγος

Ο Άγγελος Συρίγος (Αθήνα, 6 Μαρτίου 1966) είναι Έλληνας νομικός, αναπληρωτής καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου και της Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, βουλευτής Α' Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία και, από τις 4 Ιανουαρίου 2021, υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, αρμόδιος για θέματα Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Οι αρμοδιότητες που του ανατέθηκαν αφορούν κυρίως στις υπηρεσιακές μεταβολές, στην εκπροσώπηση του υπουργείου Παιδείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην έκδοση κανονιστικών διαταγμάτων με άλλα  συναρμόδια υπουργεία και όργανα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε το 1988 από το νομικό τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, όπου ανακηρύχθηκε διδάκτωρ Νομικής το 1994. 

Από το 2002 διδάσκει διεθνές δίκαιο και εξωτερική πολιτική με ειδίκευση στις Ελληνοτουρκικές Σχέσεις στο Τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου.

Εργάστηκε ως δικηγόρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Υπήρξε Επιστημονικός Συνεργάτης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την αναθεώρηση της νομοθεσίας στο Μαυροβούνιο και στο Αζερμπαϊτζάν (1999-2002), ενώ έχει διατελέσει γενικός γραμματέας Πληθυσμού και Κοινωνικής Συνοχής στο Υπουργείο Εσωτερικών (Αύγουστος 2012-Απρίλιος 2015).

Επίθεση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο 
Στις 15 Φεβρουαρίου 2017, στην προσπάθεια του να αποτρέψει γκράφιτι σε πεζόδρομο εντός του Παντείου, δέχθηκε επίθεση από τρεις νεαρούς, η οποία οδήγησε στον τραυματισμό του. Ο πρώτος δράστης καταδικάστηκε σε έναν χρόνο φυλακής με αναστολή για επικίνδυνη σωματική βλάβη, ενώ ο δεύτερος σε 18 μήνες χωρίς αναστολή.

Επί μήνες μετά το περιστατικό ομάδες φοιτητών και αναρχικών πραγματοποιούσαν παρεμβάσεις και διέκοπταν ομιλίες και μαθήματά του. Στις 2 Οκτωβρίου 2017 τοιχοκολλήθηκαν στο κέντρο της Αθήνας και σε πανεπιστημιακές σχολές, αφίσες που είχαν τη φωτογραφία του Συρίγου με τον χαρακτηρισμό «φασίστας» και απειλές εναντίον του. Στην ενέργεια άνθρωποι όλων των πολιτικών χώρων εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους στον Συρίγο,, όπως και ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος. Αργότερα, η Εισαγγελία Αθηνών παρενέβη αυτεπαγγέλτως για τη στοχοποίηση.

Συγγραφικό έργο 
Έχει συγγράψει διάφορα άρθρα και βιβλία, μεταξύ άλλων το 1998 το 'The status of the Aegean Sea according to international law', το 2006 το 'Σχέδιο Ανάν, κληρονομιές του παρελθόντος και προοπτικές του μέλλοντος', το 2015 τις 'Ελληνοτουρκικές σχέσεις' και σε συνεργασία με τον καθηγητή της Ιστορίας του Μεταπολεμικού Κόσμου του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ευάνθη Χατζηβασιλείου, το 2019 το βιβλίο «Η Συμφωνία των Πρεσπών και το Μακεδονικό Ζήτημα» και το 2022 «Μικρασιατική Καταστροφή: 50 ερωτήματα και απαντήσεις».

Παραπομπές 

Έλληνες νομικοί
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές Α' Αθηνών
Έλληνες υφυπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων
Έλληνες διεθνολόγοι
Καθηγητές του Παντείου Πανεπιστημίου
Προς την Νίκη (εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος)

Προς την Νίκη  ονομαζόταν η καθημερινή εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος (ΔΣΕ) κατά την περίοδο 1948-1949. Σκοπός της εκδόσεως με σύνθημα "Όλοι στα άρματα! Όλα για τη νίκη!" αποτελούσε η καθημερινή ενημέρωση των μαχητών του ΔΣΕ.

Παραπομπές

 Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας
Γκέρα

Η Γκέρα (γερμανικά: Gera) είναι γερμανική πόλη και η τρίτη μεγαλύτερη της Θουριγγίας, με 94,000 κατοίκους, ευρισκόμενη 55 χιλιόμετρα νότια της Λείψιας.

Ιστορία
H Γκέρα αναφέρθηκε πρώτη φορά το 995. To 999 o Όθων Γ΄ παρέδωσε την κυριαρχία της πόλης στους προγόνους του Βασιλείου Της Πρωσίας. Μια δημοτική σφραγίδα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1350, το συμβούλιο ονομάστηκε για πρώτη φορά το 1360 και το δημαρχείο αναφέρθηκε το 1426. Το 1450 η Γέρα καταστράφηκε σχεδόν εντελώς κατά τη διάρκεια του Σαξο-Φρακοκτονικού πολέμου, αλλά ανάκαμψε γρήγορα επειδή η αρχική υφαντουργική παραγωγή έφερε πλούτο στην πόλη.

Ένα μήνα πριν από το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, στις 6 Απριλίου 1945, οι βομβαρδισμοί των ΗΠΑ κατέστρεψαν τμήματα της πόλης και σκότωσαν 514 κατοίκους. Περίπου 300 κτίρια χτυπήθηκαν, όπως το κάστρο Όστερσταϊν (Osterstein) και αρκετά ιστορικά κτίρια στο κέντρο της πόλης, πολλά από τα οποία δεν ξαναχτίστηκαν μετά τον πόλεμο. Οι δυνάμεις των ΗΠΑ κατέλαβαν τη Γκέρα στις 14 Απριλίου 1945 αλλά αντικαταστάθηκαν από τους Σοβιετικούς στις 1 Ιουλίου 1945.

Έγινε μέρος της Λαογραφικής Δημοκρατίας της Γερμανίας το 1949 και αργότερα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Εξέγερση της 17ης Ιουνίου 1953 καθώς χιλιάδες εργαζόμενοι, μεταξύ των οποίων πολλοί υπάλληλοι της σοβιετικής οργάνωσης ορυχείων ουρανίου απαίτησαν υψηλότερους μισθούς και ελεύθερες εκλογές. Οι διαδηλώσεις καταστράφηκαν από τις σοβιετικές στρατιωτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των θωρακισμένων μονάδων.

Μετά τη Γερμανική επανένωση το 1990, η Γκέρα έγινε μέρος του αναστηλωμένου κράτους της Θουριγγίας. Ωστόσο, έχασε τις περισσότερες διοικητικές λειτουργίες της μετά την επανένωση και σχεδόν όλα τα εργοστάσια της πόλης έκλεισαν. Αυτό οδήγησε σε συνεχιζόμενη οικονομική κρίση με σημαντική ανεργία και ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε από 135.000 το 1990 σε λιγότερο από 100.000 μια δεκαετία αργότερα.

Φωτογραφίες

Πόλεις της Θουριγγίας
Φάρουα ιμπν Άμρ αλ Τζουδαμί

Ο Φάρουα ιμπν Άμρ αλ Τζουδαμί (Farwa ibn Amr al-Judhami), ήταν άραβας φύλαρχος και βυζαντινός διοικητής κατά τα τέλη του 6ου αρχές 7ου αιώνα.

Ο Φάρουα ήταν αρχηγός της αραβικής φυλής Μπανού Τζουδάμ στην επικράτεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και στην επαρχία της Παλαιστίνης. Η περιοχή που κατοικούσαν ήταν τότε το σύνορο της αυτοκρατορίας, και η σημερινή περίπου περιοχή του Κυβερνείου Μαάν στην Ιορδανία.  

Η φυλή του Φάρουα ήταν χριστιανοί και ο ίδιος φύλαρχος, από τους βυζαντινούς είχε τον τίτλο του "άρχων" και ήταν ο κυβερνήτης της περιοχής. Ο Φάρουα άκουσε τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του Μωάμεθ και πείσθηκε να αλλαξοπιστήσει και να γίνει μουσουλμάνος, μάλιστα έστειλε απεσταλμένο στον ίδιο τον Μωάμεθ με δώρα να του ζητήσει να προσχωρήσει στο στρατόπεδο του. Μαθαίνοντας οι Βυζαντινοί τις ενέργειες του του πρόσφεραν δώρα και αξιώματα να γυρίσει στην χριστιανική θρησκεία. Ο Φάρουα αρνήθηκε και με εντολή του αυτοκράτορα εκτελέστηκε με σταύρωση.

Παραπομπές 

Βυζαντινοί στρατιωτικοί
Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Βυζαντινοί άρχοντες
Άραβες στρατιωτικοί‎
Κορακάδες Κέρκυρας

Οι Κορακάδες είναι ένα παλιό χωριό στη Νότια Κέρκυρα, το οποίο βρίσκεται σε ύψωμα και πιο συγκεκριμένα 121 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Ανήκαν στο Τοπικό Διαμέρισμα  Πετριτής, του πρώην Δήμου Κορισσίων του Νομού Κέρκυρας.

Ιστορία 
Ως οικισμός, έχει την αφετηρία του σε βάθος χρόνων. Οι Κορακάδες, καταγράφονται σε Φύλλο Εφημερίδας Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) από το έτος 1652, ενώ στην απογραφή του 1684 απογράφονται 36 οικογένειες. Περίπου δύο αιώνες αργότερα, το 1864, απογράφονται 140 κάτοικοι, εκ των οποίων 79 άρρενες και 61 θήλεις. Εν έτει 1866 εντάσσονται στο Δήμο Κορισσίων που ιδρύεται σύμφωνα με το Β.Δ. της 8-5-1866 (ΦΕΚ 9/28-1-1866), με έδρα το χωριό "Αργυράδες". Στην απογραφή του 1907, παρουσιάζεται σημαντική αύξηση του πληθυσμού των Κορακάδων, 340 κάτοικοι (177 άρρενες και 163 θήλεις).  Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, φημολογείται πως οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Σαρακηνοί πειρατές. Λόγω της πειρατείας που επικρατούσε εκείνες τις εποχές (ανακριβής χρονολογία), ασφάλεια παρείχαν μόνο υψώματα που είχαν καλή ορατότητα στη θάλασσα αλλά ταυτόχρονα και δύσκολη προσβασιμότητα. Βάσει αυτών των κριτηρίων επέλεξαν την τοποθεσία αυτή οι πρώην πειρατές κρίνοντας την ασφαλή και "αποβάλλοντας" την πειρατική ιδιότητα, ασχολήθηκαν με την αλιεία. Η ονομασία του χωριού προήλθε από τα κοράκια που έχτιζαν τις φωλιές τους στο λόφο αυτό. Ο λόφος βρίσκεται πάνω από τους όρμους Μπούκαρη και Πετριτής.

Η ερήμωση  
Πριν από περίπου 40 χρόνια, εξαιτίας ορισμένων σοβαρών κατολισθήσεων, οι κάτοικοι των Κορακάδων εξαναγκάστηκαν να αναζητήσουν ένα νέο μέρος κατοικίας. Η τότε κυβέρνηση, μετέφερε το χωριό σε ένα πιο ασφαλές μέρος, το σημερινό οικισμό Πετριτή. Απαλλοτριώνοντας μεγάλες εδαφικές εκτάσεις του οικισμού (περιουσία παλαιάς αρχοντικής οικογένειας Παλατιανών), τις διένειμε στις οικογένειες των κατοίκων του χωριού Κορακάδες, εξασφαλίζοντας έτσι την ασφαλή μεταφορά τους. Η σύγχρονη ρυμοτομία του νέου οικισμού είναι εμφανής και αποτέλεσμα σκληρής  δουλειάς των "Κορακαδίτων", τους οποίους διακατείχε ο μόχθος.

Οι Κορακάδες σήμερα 
Έχοντας μεταφερθεί όλοι στο σύγχρονο παραθαλάσσιο χωριό Πετριτή, ορισμένοι επέλεξαν να μην εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και παρά τις κατολισθήσεις που σημειώνονταν παρέμειναν στις Κορακάδες μέχρι και σήμερα. Τα τελευταία χρόνια σημειώνονται ορισμένες ανοικοδομήσεις στο χωριό καθώς επίσης κατασκευάζονται εκ νέου κατοικίες στην περιοχή.

Πηγές 
 https://web.archive.org/web/20181122094021/http://www.argyrades.gr/2015/07/blog-post_38.html

Πετριτής, το ονομαστό ψαροχώρι στο Χλωμό της Κέρκυρας"  https://atcorfu.com/el/petriti/

Βιβλία:
 Η εξέλιξη του πληθυσμού του νομού Κερκύρας : 1864-1999 Απογραφές πληθυσμού 1864-1991 - Δήμοι και κοινότητες 1866-1998 - Φυσική κίνηση πληθυσμού 1951-1997 / Πορφύριος Οδυσ. Πανδής 
 Νοταριακές πράξεις 1549-1772 από τον κώδικα της Αγ. Τριάδας Αργυράδων Κέρκυρας και πληθυσμιακά στοιχεία 1684-1991 του νομού Κέρκυρας : έρευνα / Πορφύριος Οδυσ. Πανδής''

Παραπομπές 

Χωριά της Κέρκυρας
Δήμος Κέρκυρας
Ελισάβετ Κουερίνι

Η Ελισάβετ Κουερίνι ήταν Δόγισσα της Βενετίας μέσω του γάμου της με τον δόγη Σιλβέστρο Βαλιέρ, περιγράφεται σαν η σημαντικότερη δόγισσα της Βενετίας από την εποχή της Μοροζίνας Μοροζίνι. Το Μεγάλο Συμβούλιο είχε απαγορεύσει από το 1645 τα πανηγύρια όταν γινόταν η στέψη κάθε δόγισσας για να περιορίσουν τις σπατάλες λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο σύζυγος της ζήτησε να εξαιρεθεί η Ελισάβετ και το πέτυχε. Η Ελισάβετ Κουερίνι κατόπιν στέφτηκε δόγισσα της Βενετίας σε μεγαλοπρεπή τελετή (4 Μαρτίου 1694), φορούσε μια χρυσή ρόμπα, ένα λευκό πέπλο και ένα δουκικό στέμμα διακοσμημένα με κοσμήματα και έναν αδαμάντινο σταυρό στο στήθος. Ο Βαλιέρ και η σύζυγος του κάθισαν κατόπιν στον θρόνο του δόγη και δέχτηκαν πολλά συγχαρητήρια από συμβούλους, δικαστές και υπουργούς. Η Ελισάβετ ήταν η τελευταία δόγισσα της Βενετίας που μπορούσε να δεχτεί τιμές και δώρα από ξένους όπως επίσης και η τελευταία δόγισσα που είχε δικαίωμα να φορέσει στέμμα κάτι οποίο επίσης απαγορεύτηκε μετά τον σύζυγο της.

Παραπομπές

Πηγές

Pompeo Molmenti, La storia di Venezia nella vita privata dalle origigini alla caduta della Repubblica, 1927-1929.

Δόγισσες της Βενετίας
Μάριος Βρουσάι

Ο Μάριος Βρουσάι (γενν. στις 2 Ιουλίου 1998) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος μέσος για τον Ολυμπιακό.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Ολυμπιακός 
Έκανε το ντεμπούτο του στη Super League με τον Ολυμπιακό στις 16 Απριλίου 2018, σε έναν αγώνα εναντίον της Κέρκυρας. Ο Βρουσάι μπήκε στον αγωνιστικό χώρο του Σταδίου Καραϊσκάκη στο 78ο λεπτό του αγώνα, ως η τρίτη αλλαγή του προσωρινού προπονητή του Ολυμπιακού Χρήστου Κόντη και αντικατέστησε τον Βέλγο διεθνή Κέβιν Μιράλας.  Εννέα λεπτά αργότερα, σημείωσε το πρώτο γκολ της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του,ύστερα από ασίστ του Καρίμ Ανσαριφάρντ. Είχε άλλες 3 συμμετοχές στη Super League ως το τέλος της σεζόν και θεωρήθηκε ως ένας από τους πιο ταλαντούχους παίκτες της ακαδημίας της ομάδας. 

Στις 9 Αυγούστου 2018, έκανε το ντεμπούτο του σε ευρωπαϊκό αγώνα κατά τη διάρκεια του τρίτου προκριματικού γύρου του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της ΦΚ Λουκέρνης. Ο Ολυμπιακός πήρε τη νίκη με 4-0 επί της ελβετικής ομάδας στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης για το πρώτο σκέλος του γύρου και ο Βρουσάι αγωνίστηκε στα τελευταία 12 λεπτά του αγώνα. Στις 19 Δεκεμβρίου 2018, σημείωσε ένα καταπληκτικό γκολ με μακρινό σουτ, το πρώτο του Ολυμπιακού στη νίκη με 1-2 εναντίον του Άρη Αβάτου στο γήπεδο της Ξάνθης, για τον τελευταίο αγώνα της Φάσης Ομίλων του Κυπέλλου Ποδοσφαίρου Ελλάδας 2018-19.

Βίλεμ ΙΙ (δανεισμός) 
Στις 17 Ιανουαρίου 2019, η ολλανδική Βίλεμ ΙΙ ανακοίνωσε την απόκτηση του Βρουσάι, με δανεισμό για 1,5 χρόνο. Παράλληλα, έχει το δικαίωμα της αγοράς του παίχτη, έπειτα από το τέλος της περιόδου δανεισμού. Στις 20 Ιανουαρίου 2019, σκόραρε στο ντεμπούτο του με τη Βίλεμ ΙΙ, ύστερα από ασίστ του Βαγγέλη Παυλίδη, στην εντός έδρας νίκη με 2-0 επί της Μπρέντα.

Διεθνής σταδιοδρομία 
Ο Βρουσάι έχει αγωνιστεί με τις «μικρές» Εθνικές Ελλάδας U19 και U21.

Στις 29 Αυγούστου 2019, κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδας από τον προπονητή Τζον φαν ΄τ Σχιπ για τους αγώνες για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 εναντίον της Φινλανδίας και του Λιχτενστάιν. Τελικά, έπαιξε τον πρώτο του αγώνα στις 5 Σεπτεμβρίου 2019, στην ήττα με 1-0 εναντίον της Φινλανδίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

   
Προφίλ στο Transfermarkt.com

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Έλληνες αλβανικής καταγωγής
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Βίλεμ ΙΙ
Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία
Τρίκαλα Ημαθίας

Τα Τρίκαλα Ημαθίας είναι κωμόπολη του Νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στο ανατολικό κομμάτι του νομού, μεταξύ των ποταμών Αλιάκμονα και Λουδία, νοτιοανατολικά της Αλεξάνδρειας Ημαθίας.

Πληθυσμός

Ιστορία 
Οι ρίζες των Τρικάλων εντοπίζονται στα τέλη του 18ου αιώνα. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου χτίστηκε το 1750. Το αρχικό όνομα των Τρικάλων δεν γνωρίζουμε ποιο ήταν, πάντως υπάρχει έγγραφο επιτροπής που εκδόθηκε από την Μητρόπολη Θεσσαλονίκης να πληρώσει η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης σε δυο μέλη της σχολικής επιτροπής  φόρο για το σχολείο δυο γρόσια προς το Οθωμανικό κράτος για λογαριασμό του σχολείου Τρικάλων.

Τα Τρίκαλα ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1913 και στη συνέχεια έγινε μέρος της Ελλάδας. Η πλειοψηφία του πληθυσμού των Τρικάλων μέχρι σήμερα αποτελείται από γηγενείς και από ομογενείς πρόσφυγες που ήρθαν από τη Μοναρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας πρώην Μακεδονίας με πρωτεύουσα τη Φιλιππούπολη, ύστερα από διωγμό που υπέστησαν από το 1895 μέχρι το 1925 αμοιβαία ανταλλαγή πληθυσμών δεν έγινε μεταξύ των δύο χωρών και των απογόνων τους ποτέ. Το 1935, τα Τρίκαλα είδαν μια εισροή Σαρακατσάνων Ελλήνων κτηνοτρόφων που ζούσαν νομαδικά, καθώς και πολλών προσφύγων από τον Πόντο, και τη Ρωσία πριν το 1940.

Προσωπικότητες 
 Δημήτρης Ιτούδης, προπονητής καλαθοσφαίρισης.
 Μόδεστος Κυριαζίδης, ποιητής, μουσικοσυνθέτης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τρίκαλα στις ταξιδιωτικές σελίδες GTP

Παραπομπές 

Δήμος Αλεξάνδρειας
Χωριά του νομού Ημαθίας
Άγιος Ιωάννης Καλλιέργους

Ο Άγιος Ιωάννης, ήταν Χριστιανός άγιος, Επίσκοπος Πάφου, που έζησε στο πρώτο μισό του 12ου αιώνα μ.Χ.

Βιογραφία και παράδοση 
Δεν υπάρχει βιογραφία για τον Άγιο Ιωάννη Καλλιέργους. Η τοπική παράδοση και μερικοί ιστορικοί συγγραφείς αναφέρουν κάποια στοιχεία. Σύμφωνα με αυτά, γεννήθηκε στη Μαλούντα της Πάφου, οικισμός ο οποίος σήμερα ανήκει στον Άγιο Ιωάννη Πάφου. Πιθανόν να έζησε το πρώτο μισό του 12ου αιώνα (1100-1150).

Λόγω του γεγονότος ότι έκανε καλά έργα (βοηθούσε στις ανάγκες της Εκκλησίας, παρηγορούσε χήρες, προστάτευε και βοηθούσε ορφανά, συμπαραστεκόταν στις δοκιμασίες των συνανθρώπων του, βοηθούσε φτωχούς και πολύτεκνους). Για τον λόγο αυτό ο λαός τον αποκαλούσε Καλλιέργουν, δηλαδή άνθρωπο που κάνει καλά έργα. 

Ο Άγιος Ιωάννης Καλλιέργους ίδρυσε τη Μονή Αγίου Σάββα της Καρόνος, κοντά στην κοινότητα Πραστειό Κελοκεδάρων. Αποτέλεσε τον πρώτο ηγούμενο της μονής. Στη μονή αυτή βρέθηκε παλαιά εικόνα του Αγίου Ιωάννη, η οποία σήμερα φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Παναγιάς Χρυσορρογιάτισσας.

Στη συνέχεια ο Άγιος Ιωάννης έγινε Επίσκοπος Πάφου.

Μετά το θάνατο του αγιοποιήθηκε λόγω των θαυμάτων που έκανε. Θάφτηκε στη γενέτειρα του Μαλούντα της Πάφου. Οι κάτοικοι του χωριού έκτισαν εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη, στην οποία τοποθέτησαν τα λείψανα του. Μετά την κατάληψη της Κύπρου από τους Οθωμανούς, το χωριό τουρκοποιήθηκε, η εκκλησία ερημώθηκε και το λείψανο χάθηκε. Ωστόσο, οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της Μαλούντας και του γειτονικού Άγιου Ιωάννη Πάφου, συνέχισαν να σέβονται τον Άγιο Ιωάννη και άναβαν καντήλι στην εκκλησία αυτή έως την τουρκική  εισβολή του 1974 που μετακινήθηκαν στην βόρεια Κύπρο.

Το χωριό Άγιος Ιωάννης Πάφου πήρε το όνομα του από τον Άγιο Ιωάννη Καλλιέργους.

Δεν είναι γνωστό ποια ημέρα γιόρταζε ο Άγιος Ιωάννης Καλλιέργους.

Παραπομπές

Ιωαννης Καλλιεργους
Ιωάννης Α΄ Ιωσήφ του Λίχτενσταϊν

Ο Ιωάννης Α΄ Ιωσήφ, γερμ. Johann I Joseph (26 Ιουνίου 1760 - 20 Απριλίου 1836) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν (1805-06, 14-36). Το 1805-06 κυβέρνησε ως υποτελής της Αυστρίας και το 1806-14 ως επίτροπος.

Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος επιζήσας γιος τού Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και της Λεοπολδίνης, κόρης τού Φραγκίσκου-Φιλίππου κόμη του Στέρνμπερκ.

Ως πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν, έκανε προνοητικές μεταρρυθμίσεις· ωστόσο είχε ένα στυλ απολυταρχικό. Το 1818 παραχώρησε Σύνταγμα, αλά από τη φύση του ήταν περιορισμένο. Επέκτεινε τη γεωργία και τη δασοκομία· αναδιοργάνωσε ριζικά τη διοίκηση, λαμβάνοντας υπόψη αυτό που τότε εθεωρείτο σύγχρονο κράτος. Αποδείχθηκε πρωτοπόρος στην αρχιτεκτονική κήπου, με το να φυτεύσει τους κήπους Μπήντερμαγιερ και τοπία πάρκων κατά τον Αγγλικό ρυθμό.

Ο Ιωάννης Α΄ χρίστηκε ιππότης του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία το 1806. Αργότερα το ίδιο έτος ο Ναπολέων Α΄ ενσωμάτωσε το Λίχτενσταϊν στη Συνομοσπονδία του Ρήνου και το κατέστησε κυρίαρχο κρατίδιο. Στο Συνέδριο της Βιέννης η αυτονομία του επικυρώθηκε. Το κρατίδιο έγινε μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας το 1815. Η ένταξή του επιβεβαίωσε την κυριαρχία του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1792 την Ιωσηφίνα, κυρία της αυτοκρατορικής Αυλής και κυρία του Τάγματος του Αστερόεντος Σταυρού, κόρη του Ιωακείμ-Έγκον λάντγκραβου του Φύρστενμπερκ-Βάιτρα και είχε τέκνα:
 Άλοϋς Β΄ 1796-1858, πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν.
 Μαρία-Σοφία-Ιωσηφίνα 1798-1869, παντρεύτηκε τον Βίνσεντς κόμη Εστερχάρζυ φον Γκαλάντα.
 Μαρία-Ιωσηφίνα 1800-1884.
 Φραγκίσκος ντα Πάουλα 1802-1887.
 Κάρολος-Ιωάννης 1803-1871.
 Ενριέττα 1806-1886, παντρεύτηκε τον Ιωσήφ κόμη Ουνυάδυ φον Κετέλυ.
 Φρειδερίκος-Αδαλβέρτος 1807-1864, ιππότης τού Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία. 
 Εδουάρδος-Φραγκίσκος 1809-1864.
 Ίντα-Λεοπολδίνη-Σοφία-Μαρία-Ιωσηφίνα-Φραντσέσκα 1811-1884, κυρία της αυτοκρατορικής αυλής και κυρία του Αστερόεντος Σταυρού, παντρεύτηκε τον Κάρολο πρίγκιπα Πάαρ βαρόνο του Χάρτμπερκ & Κρόττενσταϊν.
 Ροδόλφος-Μαρά-Φραγκίσκος-Πλακίδιος 1816-1848, άγαμος.

Πηγές
 "Costados", Gonçalo de Mesquita da Silveira de Vasconcelos e Sousa, Livraria Esquina, 1.ª Edição, Porto, 1997, N.º 106
 Arnold, James R. Marengo & Hohenlinden. Barnsley, South Yorkshire, UK: Pen & Sword, 2005. ISBN 1-84415-279-0

Παραπομπές 

Οίκος του Λίχτενσταϊν
Θίμφου (αποσαφήνιση)

Ο όρος Θίμφου μπορεί να αναφέρετσι σε:

 Θίμφου, πρωτεύουσα του Μπουτάν.
 Επαρχία Θίμφου, επαρχία του Μπουτάν.
Μακαπά

Το Μακαπά είναι βραζιλιάνικη πόλη και το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Αμαπά. Το 2010 είχε 397,913 κατοίκους.

Οικονομία 
Το Μακαπά είναι οικονομικό κέντρο της βόρειας Βραζιλίας και χρησιμεύει ως εμπορικός κόμβος της πολιτείας Αμαπά. Χρυσός, σίδηρος, ξυλεία, μαγγάνιο, πετρέλαιο, ξυλεία και μεταλλεύματα από το εσωτερικό του κράτους περνούν από το Αμαπά.

Είναι η πέμπτη πλουσιότερη πόλη στη βόρεια Βραζιλία, με ΑΕΠ ύψους $2.826.458.000 (2005). Η πόλη έχει έναν ιδιαίτερα υψηλό ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης και ένα κατά κεφαλήν εισόδημα ύψους $7.950 (2005).

Εκπαίδευση 
Τα Πορτογαλικά είναι η επίσημη εθνική γλώσσα και επομένως η κύρια γλώσσα που διδάσκεται στα σχολεία. Ωστόσο, τα αγγλικά και τα γαλλικά είναι μέρος του επίσημου σχολικού προγράμματος σπουδών λόγω της εγγύτητας της Μακαπά στη Γαλλική Γουιάνα και τη Γουιάνα.

Κλίμα 

Η περιοχή Μακαπά περιλαμβάνει μεγάλες εκτάσεις τροπικών δασών και έχει σχετικά υψηλές βροχοπτώσεις. Το Μακαπά χαρακτηρίζεται από Κλίμα τροπικών μουσώνων σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Köppen, με μακρά περίοδο βροχής από τον Δεκέμβριο έως τον Αύγουστο και μια σχετικά μικρή ξηρή περίοδο που καλύπτει τους υπόλοιπους τρεις μήνες. Ωστόσο, παρατηρείται αισθητή βροχόπτωση ακόμη και κατά τη διάρκεια της ξηράς περιόδου, χαρακτηριστικό κοινό σε αρκετές άλλες περιοχές με αυτό το κλίμα. Οι μέσες θερμοκρασίες είναι σχετικά σταθερές καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους και κυμαίνονται γύρω στους 23 ° C τα ξημερώματα και τους 31 ° C το απόγευμα.

Παραπομπές 

Πόλεις της Βραζιλίας
Λιμοντσέλλο

Το limoncello είναι ένα γλυκό λικέρ , το οποίο επιτυγχάνεται από τη διαβροχή σε αιθυλική αλκοόλη φλούδας λεμονιού και ενδεχομένως άλλων εσπεριδοειδών, αναμεμειγμένα ακολούθως σε σιρόπι νερού και ζάχαρης.

Περιγραφή και χρήση 
Γενικά, για την έγχυση χρησιμοποιείται αιθυλική αλκοόλη με αλκοολικό βαθμό τουλάχιστον 90%, στην οποία έχει γίνει διαβροχή της φλούδας (μόνο το κίτρινο μέρος) δέκα μεγάλων λεμονιών ανά λίτρο αλκοόλης.  Η περίοδος διαβροχής ποικίλει ανάλογα με τις συνταγές, αλλά κατά μέσο όρο ανέρχεται περίπου είκοσι ημέρες, μετά την οποία προστίθεται το σιρόπι, στο οποίο οι αναλογίες είναι περίπου 600-700 γραμμάρια ζάχαρης ανά λίτρο νερού. Το λικέρ κατόπιν φιλτράρεται και εμφιαλώνεται. 

Μετά από τουλάχιστον ένα μήνα, κατά μέσο όρο, ωρίμανσης εντός φιάλης (αλλά για ορισμένες συνταγές η διάρκεια είναι πολύ μικρότερη), το παρασκεύασμα γίνεται το κλασικό κίτρινο λικέρ, ιδιαίτερα κατάλληλο για να απολαύσετε ως χωνευτικό μετά τα γεύματα. 

Η κίτρινη φλούδα, προερχόμενη από τα καλύτερα ελλειπτικά, συμμετρικά και μεσαία ως μεγάλα σε μέγεθος λεμόνια, είναι το κύριο συστατικό του limoncello, η οποία περιέχει αιθέρια έλαια που προσδίδουν στο λικέρ ένα πολύ έντονο άρωμα, καθώς και μια πολύ δυνατή γεύση. 

Σύμφωνα με την παράδοση, το limoncello παρασκευάζεται για πρώτη φορά στις αρχές του εικοστού αιώνα και η πατρότητα του αποτελεί θέμα αντιδικίας  μεταξύ Σορρέντο, Αμάλφι και Κάπρι:  στην πραγματικότητα,  η παραγωγή αυτού του προϊόντος είναι πολύ δημοφιλής στην Καμπανία με τη χρήση των λεμονιών του Σορρέντο (ποικιλία femminello) ή της ποικιλίας  Sfusato του Αμάλφι.  

Μετά τη δημοτικότητα που πέτυχε το Limoncello στην Ιταλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν επίσης να παράγουν limoncello, χρησιμοποιώντας τα λεμόνια της Καλιφόρνια που ισοδυναμούν με το 90% της εθνικής παραγωγής.

Σημειώσεις 
1.http://www.e-geoponoi.gr/index.php/docs-support/item/949-lemonia-poikilies-kai-odigies-frontidas

2.https://www.cooksinfo.com/sfusato-lemons

Σχετικά στοιχεία 

Περιφέρεια Καμπανίας
 Η Χερσόνησος του Σορρέντο

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

  Limoncello - Ποτά - Οινοπνευματώδη | γαστρονόμοςhttp://www.gastronomos.gr/gr/%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AC/%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CF%8E%CE%B4%CE%B7/limoncello
 Λιμοντσέλο αλά ελληνικά https://www.google.com/url?q=http://www.bostanistas.gr

Λικέρ
Ιωάννης Β΄ του Λίχτενσταϊν

Ο Ιωάννης Β΄, γερμ. Johann II (5 Οκτωβρίου 1840 - 11 Φεβρουαρίου 1929) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν (1858-1929). Η διακυβέρνησή του των 70 ετών και 91 ημερών είναι η 3η στη βασιλική ιστορία, μετά από αυτή του Μπουμιμπόλ Αντουλυαντέι (Ράμα Θ΄) της Ταϋλάνδης και του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Άλοϋς Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και της Φραντσίσκα Κίνσκυ, κόρης του Φραγκίσκου ντε Πάουλα-Ιωσήφ Κίνσκυ κόμη του Βχίνιτς & Τέτταου. Ανέλαβε το πριγκιπάτο 18 ετών και η εξουσία του έγινε από τις πιο μακρές στην ιστορία: ο Ράμα Θ΄ τον περνά μόλις κατά 35 ημέρες.

Το 1862 έδωσε το πρώτο Σύνταγμα. Το 1866 το Λίχτενσταϊν άφησε τη Γερμανική Συνομοσπονδία και λίγο μετά ο στρατός του καταργήθηκε, καθώς θεωρήθηκε μη αναγκαία δαπάνη. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έδωσε ένα δεύτερο Σύνταγμα το 1921, παρέχοντας σημαντικά πολιτικά δικαιώματα στους κοινούς πολίτες του κρατιδίου· έτσι το πριγκιπάτο έγινε συνταγματική μοναρχία. Από τότε έχουν γίνει κάποιες αναθεωρήσεις, με μεγαλύτερη αυτή του 2003.

Εξωτερική πολιτική
Αρχικά ο Ιωάννης Β΄ κράτησε τις παραδοσιακές σχέσεις με την Αυστρο-Ουγγαρία και τα διάδοχα κράτη της. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κράτησε ουδετερότητα, αλλά ο Πόλεμος έθραυσε τη συμμαχία του Λίχτενσταϊν με την Αυστο-Ουγγαρία. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σφυρηλάτησε στενότερες σχέσεις με την Ελβετία και εισήλθε σε τελωνειακή ένωση με αυτή. Μάλιστα το 1924 το Ελβετικό φράγκο έγινε το επίσημο νόμισμα του πριγκιπάτου.

Ο Ιωάννης Β΄ πρόσθεσε πολλά στις Πριγκιπικές Συλλογές. Ήταν ένας εξέχων προστάτης των τεχνών και των επιστημών κατά τη μακρά ηγεμονία του. Ωστόσο δεν ήταν πολύ κοινωνικός και δεν συμμετείχε σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Δεν νυμφεύτηκε, όπως και άλλα μέλη του Οίκου του.

Το διάστημα 1905-20 το ανάκτορο Βάντουτς ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε. Ο Ιωάννης Β΄ δεν ζούσε στο κάστρο, ούτε στο Λίχτενσταϊν, αν και οι διάδοχοί του μετακόμισαν εκεί το 1938 και έκαναν το ανάκτορο Βάλντουτς έδρα τους. Χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία. Όταν απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών, τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φραγκίσκος.

Παραπομπές

Πηγές
  Worldstatesmen.org – Liechtenstein Retrieved 16 December 2007
 Welcome.li Yellow Pages of Liechtenstein Archived 6 October 2007 at the Wayback Machine. Retrieved 16 December 2007

Δείτε επίσης
 Κατάλογος Πριγκίπων του Λίχτενσταϊν

Οίκος του Λίχτενσταϊν
Φραγκίσκος Α΄ του Λίχτενσταϊν

Ο Φραγκίσκος Α΄, γερμ. Franz II (28 Αυγούστου 1853 - 25 Ιουλίου 1938) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν (1929-1938).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Άλοϋς Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και της Φραντσίσκας ντε Πάουλα Κίνσκυ, κόρης τού Φραγκίσκου ντε Πάουλα-Ιωσήφ Κίνσκυ κόμη του Βχίνιτς & Τέτταου.

Υπηρέτησε ως πρέσβυς της Αυστρο-Ουγγαρίας στην αυλή του τσάρου Νικολάου Β΄ στην Αγία Πετρούπολη το διάστημα 1894-1899. Διαδέχθηκε το 1929 τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν, σε ηλικία 76 ετών. Συνέχισε τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις εκείνου. Χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία. Το 1937 ίδρυσε το Τάγμα του Ελέους του πριγκιπάτου τού Λίχτενσταϊν.

Ο Φραγκίσκος Α΄ δεν είχε απογόνους. Ο γιος του εξαδέλφου του, ο Άλοϋς ήταν επόμενος στη διαδοχή, αλλά ήδη από το 1923 ο Άλοϋς είχε παραιτηθεί υπέρ του γιου του Φραγκίσκου-Ιωσήφ Β΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1929 την Ελισάβετ του Γκούτμανν, κόρη του Γουλιέλμου-Ισαάκ ιππότη (γερμ. ritter) του Γκούτμανν, Εβραίου επιχειρηματία ορυχείων από τη Μοραβία με ηγετική θέση στην αγορά των Αψβούργων. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές

Πηγές
 Megan C. Robertson (9 August 2008). "Principality of Liechtenstein: Order of Merit of the Principality of Liechtenstein". Medals of the World. Retrieved 26 April 2011.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος Πριγκίπων του Λίχτενσταϊν

Οίκος του Λίχτενσταϊν
Φραγκίσκος Ιωσήφ Β΄ του Λίχτενσταϊν

Ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ Β΄, γερμ. Franz Joseph II (16 Αυγούστου 1906 - 13 Νοεμβρίου 1989) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν (1938-1989).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Άλοϋς και της Ελισάβετ-Αμαλίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου-Λουδοβίκου αρχιδούκα της Αυστρίας.

Σε ηλικία 32 ετών διαδέχθηκε τον εξάδελφο τού πατέρα του Φραγκίσκο πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν, αφού ο πατέρας του Άλοϋς είχε παραιτηθεί της διαδοχής υπέρ αυτού. Κατά τη διακυβέρνησή του οι γυναίκες, μετά από το δημοψήφισμα τού 1984, απέκτησαν δικαίωμα ψήφου. Ήταν πολύ δημοφιλής ηγέτης στο Λίχτενσταϊν· έγινε ο πρώτος πρίγκιπάς του, που ζούσε συνέχεια εκεί και όχι στη Βιέννη. Επέβλεψε την οικονομική ανάπτυξη του Λίχτενσταϊν, από μία πενιχρή, αγροτική περιοχή εξελίχθηκε σε μία από τις πιο πλούσιες χώρες ανά κεφαλή στον κόσμο.

Το πριγκιπάτο έμεινε ουδέτερο κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αυτό το καθεστώς δεν παραβιάστηκε από τους διαμαχόμενους. Πριν το τέλος του Πολέμου, ο πρίγκιπας έδωσε άσυλο σε 494 λευκούς πρόσφυγες τού Πρώτου Ρωσικού Εθνικού Στρατού, που υπό τον Βλαδίμηρου Κυρίλλοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας ήταν υπέρ του Άξονα και είχαν στρατηγό τον Μπόρις Σμυσλόβσκυ.

Το 1984 παρέδωσε όλες σχεδόν τις εξουσίες στον πρωτότοκο γιο του Ιωάννη-Αδάμ Β΄. Πέντε έτη μετά απεβίωσε στο Γκραμπς τη Ελβετίας σε ηλικία 83 ετών. Κυβέρνησε για 51 έτη. Ένα μήνα πριν είχε αποβιώσει η σύζυγός του στο νοσοκομείο του Γκραμπς από ασθένεια, που δεν δημοσιοποιήθηκε.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1943 τη Γεωργίνα, κόρη του Φερδινάνδου-Μαρία κόμη του Βίλτσεκ και είχε έκνα:
 Ιωάννης-Αδάμ Β΄ γενν. 1945, πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν.
 Φίλιππος-Έρασμος γενν. 1946.
 Νικόλαος γενν. 11947.
 Νορμπέρτα (Νόρα) γενν. 1950, παντρεύτηκε τον Βισέντε Σαρτόριους υ Καβέζα δε Βάκα μαρκήσιο του Μαρίνιο.
 Φραγκίσκος-Ιωσήφ-Βεντσεσλάβος 1962-1991, απεβ. 29 ετών.

Παραπομπές

Πηγές
 Dotson, Samuel C., Genealogie des Fürstlichen Hauses Liechtenstein seit Hartmann II. (1544–1585), Rosvall Royal Books, Falköping, Sweden, p. 68.
 Willis, Daniel, The Descendants of Louis XIII, Clearfield Co., Inc., Baltimore, Maryland, 1999, ISBN 0-8063-4942-5, p. 510.

Οίκος του Λίχτενσταϊν
Αλκορκόν

Το Αλκορκόν () είναι ισπανική πόλη στο νοτιοδυτικό μέρος της Κοινότητας της Μαδρίτης. Είναι η 40η πόλη σε πληθυσμό στην Ισπανία με 167,354 κατοίκους (2016).

Ιστορία
Ο χώρος φαίνεται ότι κατοικείται από τους προϊστορικούς χρόνους. Το όνομα είναι αραβικής καταγωγής, αλλά λίγα είναι γνωστά για το Αλκορκόν πριν από το Ρεκονκίστα. Μια πρώιμη γραπτή αναφορά που λέει για το Αλκορκόν είναι ένα μεσαιωνικό έγγραφο που χρονολογείται από τις 28 Ιουλίου 1208. Το Αλκορκόν διαθέτει ένα μικρό ιστορικό κέντρο, το οποίο προστατεύεται ως «αρχαιολογική ζώνη». Το κέντρο περιβάλλεται από σύγχρονες εξελίξεις, καθώς η πόλη αναπτύσσεται ταχέως τα τελευταία χρόνια λόγω της μετάβασης από άλλες περιοχές της Ισπανίας και της Λατινικής Αμερικής.

Μεταφορικά Μέσα
Το Αλκορκόν συνδέεται με την Μαδρίτη και με άλλες πόλεις με μετρό, τρένο και με πολλά λεωφορεία και τρόλεϊ ενώ δεν διαθέτει αεροδρόμιο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Ισπανίας
Δήμοι της Κοινότητας της Μαδρίτης
Φραγκίσκος ντε Πάουλα του Λίχτενσταϊν

Ο Φραγκίσκος ντα Πάουλα, γερμ. Franz de Paula (25 Φεβρουαρίου 1802 - 31 Μαρτίου 1887) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν νεότερος αδελφός του Άλοϋς Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και της Ιωσηφίνας, κόρης του Ιωακείμ-Έγκον λάντγκραβου του Φύρστενμπερκ-Βάιτρα.

Τον αδελφό του διαδέχθηκαν οι γιοί εκείνου Ιωάννης Β΄ άγαμος και Φραγκίσκος άτεκνος. Επόμενος στη διαδοχή ήταν ο εγγονός του Φραγκίσκου ντε Πάουλα, ο Άλοϋς, ο οποίος προτίμησε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του Φραγκίσκου-Ιωσήφ Β΄.

Ο Φραγκίσκος ντα Πάουλα απεβίωσε στη Βιέννη σε ηλικία 85 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1841 την Ιουλία (1818-1895), κόρη του Άλφρεντ-Βόιτσεχ Ποτόκι, ευγενούς από την Πολωνία και είχε τέκνα:
  Αλφρέδος 1842-1907.
 Άλοϋς 1846-1920.
 Ερρίκος-Κάρολος-Αύγουστος 1853-1914, άγαμος.

Πηγές
 Egger: Liechtenstein Franz Prinz von und zu. In: Austrian Biographical Dictionary 1815-1950 (ÖBL). Volume 5. Science Academy of Austria, Vienna 1972, Pag. 204.

Οίκος του Λίχτενσταϊν
Αλφρέδος του Λίχτενσταϊν

Ο Αλφρέδος, γερμ. Alfred (11 Ιουνίου 1842 - 8 Οκτωβρίου 1907) πό τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν εγγονός του Ιωάννη Α΄ και πάππος του Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄ πριγκίπων του Λίχτενσταϊν.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου ντε Πάουλα και της Ιωσηφίνας-Ιουλίας-Ευδοξίας, κόρης του Άλφρεντ-Βόιτσεκ Ποτόκι, ευγενούς από την Πολωνία.

Εξαδέλφια του ήταν ο Ιωάννης Β΄, ο Φραγκίσκος Α΄ και η Ενριέττα-Μαρία-Νορμπέρτα, την οποία νυμφεύτηκε.

Χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία το 1903.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1865 την εξαδέλφη του Ενριέττα-Μαρία-Νορμπέρτα των Λίχτενσταϊν, κόρη του Άλοϋς Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και είχε τέκνα:
 Φραντσίσκα-Μαρία-Ιωάννα 1866-1939, άγαμη.
 Φραγκίσκος ντε Πάουλα-Μαρία 1868-1929, άγαμος.
 Άλοϋς 1869-1955. γιος του ήταν ο:
 Φραγκίσκος-Ιωσήφ Β΄ 1906-1989, πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν.
 Μαρία-Θηρεσία-Ιουλία 1871-1964, άγαμη.
 Ιωάννης 1873-1959. 
 Αλφρέδος-Ρόμαν 1875-1930. Γιος του ήταν ο:
 Ερρίκος 1916-1991. Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Αψβούργων-Λωρραίνης και γιος του ήταν ο:
 Βικέντιος 1950-2008.
 Ερρίκος-Άλοϋς-Μαρία-Ιωσήφ 1877-1915.
 Κάρολος-Άλοϋς 1878-1955.
 Γεώργιος-Χάρτμανν-Ιωσήφ-Μαρία-Ματθαίος 1880-1931, Βενεδικτίνος μοναχός στη Πράγα.

Πηγές
 Find thw Grave

Οίκος του Λίχτενσταϊν
Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Βενεζουέλας

Ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης () είναι ο προεδρεύων της Εθνοσυνέλευσης, του μονού νομοθετικού σώματος της Βενεζουέλας. Η θητεία του προέδρου συμπίπτει με τη θητεία της συνέλευσης (πέντε χρόνια σύμφωνα με τη συνταγματική σύμβαση). Η θέση αυτή υπάρχει από την εκλογή της πρώτης Εθνοσυνέλευσης το 2000. Πριν από τη δημιουργία της Εθνοσυνέλευσης με την υιοθέτηση του συντάγματος του 1999, η Βενεζουέλα ακουλουθούσε το σύστημα των δύο νομοθετικών σωμάτων, το οποίο περιελάμβανε τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ο τελευταίος πρόεδρος της Γερουσίας ήταν ο Λουίς Αλφόνσο Ντάβιλα και ο τελευταίος πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων ήταν ο Ενρίκε Καπρίλες Ραντόνσκι.

Ο σημερινός Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, από τις 5 Ιανουαρίου 2019, είναι ο Χουάν Γκεράρντο Γουαϊντό Μάρκες, μέλος του Κόμματος της Λαϊκής Θέλησης και του συνασπισμού Στρογγυλής Τραπέζης της Δημοκρατικής Ενότητας.

Συνταγματικός ρόλος 
Οι αρμοδιότητες του προέδρου της Εθνοσυνέλευσης ορίζονται στο άρθρο 194 του Συντάγματος της Βενεζουέλας (τμήμα 2, κεφάλαιο 1, τίτλος 5: "Σχετικά με την οργάνωση της εθνικής δημόσιας αρχής", σύμφωνα με το οποίο οι αντιπρόσωποι εκλέγουν πρόεδρο και δύο αντιπροέδρους. Παράλληλα με τον Πρόεδρο και τους δύο Αντιπροέδρους, οι Αντιπρόσωποι εκλέγουν επίσης Γραμματέα και Βοηθό Γραμματέα. Ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης είναι ο δεύτερος στη σειρά διαδοχής του Προέδρου της Βενεζουέλας μετά τον Αντιπρόεδρο, όπως αναφέρεται στο άρθρο 233 του Συντάγματος.

Κατάλογος προέδρων της εθνοσυνέλευσης

Δείτε επίσης 
 Εθνοσυνέλευση (Βενεζουέλα)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Πολιτική της Βενεζουέλας
Υδραώτης

Ο Υδραώτης (σήμερα είναι γνωστός ως Ράβι, παντζάμπι: ਰਾਵੀ, , χίντι: रावी) είναι διασυνοριακός ποταμός που διασχίζει τη βορειοδυτική Ινδία και το ανατολικό Πακιστάν. Είναι ένας από τους έξι ποταμούς του συστήματος του Ινδού στην περιοχή του Παντζάμπ (Παντζάμπ = "πέντε ποτάμια"). Τα ύδατα του Υδραώτη κατανέμονται στην Ινδία σύμφωνα με τη συνθήκη για τα ύδατα του Ινδού.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη για τα ύδατα του Ινδού του 1960, τα ύδατα του Υδραώτη και πέντε άλλων ποταμών κατανέμονται μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Στη συνέχεια, αναπτύχθηκε στο Πακιστάν ένα σχέδιο για τη λεκάνη του Ινδού και στην Ινδία έχουν κατασκευαστεί πολλά έργα άρδευσης, υδροηλεκτρικής ενέργειας και έργα πολλαπλών χρήσεων.

Ιστορία 
Σύμφωνα με την αρχαία ιστορία που αναφέρουν οι Βέδες, ο Υδραώτης ήταν γνωστός ως Ιραβάτι (इरावती, परुष्णि) Ο Ράβι ονομαζόταν ως Παρουσάνι ή Ιαραβάτι στους Ινδούς της Βεδικής εποχές και ως Υδραώτης στους Αρχαίους Έλληνες.

Μέρος της μάχης των δέκα βασιλιάδων έγινε σε έναν ποταμό, ο οποίος σύμφωνα με το Γιάσκα (Νιρουκτά 9.26) αναφέρεται στον ποταμό Ιραβάτι (Υδραώτης) στο Πουντζάμπ.

Γεωγραφία 
Ο ποταμός Υδραώτης, διασυνοριακός ποταμός της Ινδίας και του Πακιστάν, αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της λεκάνης απορροής του Ινδού και αποτελεί το κύριο μέρος της λεκάνης του Ινδού. Τα ύδατα του ποταμού Υδραώτη καταλήγουν στην Αραβική Θάλασσα (Ινδικός Ωκεανός) μέσω του Ινδού στο Πακιστάν. Ο ποταμός πηγάζει στο Μπάρα Μπανγκάλ, στην επαρχία Κάνγκρα στο Χιμάτσαλ Πραντές της Ινδίας. Ο ποταμός απορροφά μια συνολική λεκάνη απορροής μήκους 14.442 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην Ινδία μετά από ροή για 720 χιλιόμετρα. Κινούμενος προς τα δυτικά, περιβάλλεται από τις οροσειρές Πιρ Παντζάλ και Νταουλαντάρ, σχηματίζοντας μια τριγωνική ζώνη.

Παραπομπές 

Ποταμοί της Ινδίας
Ποταμοί του Πακιστάν