joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Φανός Κιλκίς

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Φανός (αποσαφήνιση)

Ο Φανός είναι ημιορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Ο Φανός βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία δυτικά του Αξιού ποταμού. Το χωριό είναι κτισμένο στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Πάικο σε υψόμετρο 375 μέτρα σε περιοχή με άφθονα νερά και πράσινο. Απέχει 18 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Πολύκαστρο (έδρα του δήμου) και 11 χλμ. ΝΔ. από το συνοριακό σταθμό Ευζώνων. Η παλιά του ονομασία, την περίοδο της  τουρκοκρατίας, ήταν Μαγιαδάγ  και με την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών οι Τούρκοι έφυγαν και κατοικήθηκε από πρόσφυγες του Πόντου και Μικράς Ασίας (146 οικογένειες, 582 άτομα). Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων στην ευρύτερη περιοχή του Φανού έγιναν οι πολύνεκρες μάχες του Σκρα, γι΄αυτό και σε απόσταση περίπου 5 χλμ. από το χωριό υπάρχει το νεκροταφείο πεσόντων αξιωματικών και στρατιωτών του γαλλικού και ελληνικού στρατού, που πολέμησαν στα γύρω υψώματα. Την περίοδο της κατοχής, στις 17 Ιανουαρίου 1944 Γερμανοί μαζί με Βούλγαρους στρατιώτες έβαλαν φωτιά σε 40 σπίτια από τα οποία κάηκαν τα 17 και σκότωσαν 200 άνδρες του χωριού.

Ονομασία - Διοικητικά 
Το χωριό αναφέρεται με την παλιά του ονομασία Μαγιαδάγ, μετά την απελευθέρωση, το 1919 στο ΦΕΚ 80Α - 14/04/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1926 με το ΦΕΚ 401Α - 12/11/1926 μετονομάστηκε σε Φανός. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Φανού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αξιούπολης του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 151 κατοίκους.

Παραπομπές 

Δήμος Παιονίας
Χωριά του νομού Κιλκίς
Κίσσηρη

Η κίσσηρη, κίσηρη ή περισσότερο γνωστή ως ελαφρόπετρα είναι ηφαιστειογενές πέτρωμα το οποίο αποτελείται από πορώδες τραχείας υφής ηφαιστειακό γυαλί, το οποίο μπορεί να περιλαμβάνει και κρυστάλλους. Είναι συνήθως ανοικτού χρώματος. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της κίσσηρης είναι ότι λόγω των πολλών πόρων της έχει μικρή πυκνότητα και έτσι επιπλέει στο νερό, μπορεί ακόμη και για χρόνια. Η σκορία είναι ένα άλλο πορώδες ηφαιστειακό πέτρωμα, αλλά διαφέρει από την κίσσηρη καθώς διαθέτει μεγαλύτερους πόρους και παχύτερα τοιχώματα πόρων, ενώ είναι σκουρότερου χρώματος και πυκνότερο.

Η κίσσηρη δημιουργείται όταν υπέρθερμο, υπερσυμπιεσμένο πέτρωμα εκτοξεύεται βίαια από ένα ηφαίστειο. Η ασυνήθιστη σπογγώδης διαμόρφωση της ελαφρόπετρας είναι αποτέλεσμα της ταυτόχρονης ταχείας ψύξης και ταχείας αποσυμπίεσης. Η αποσυμπίεση δημιουργεί φυσαλίδες καθώς μειώνεται η διαλυτότητα των αερίων (συμπεριλαμβανομένου του νερού και του διοξειδίου του άνθρακα) τα οποία ήταν διαλυμένα στη λάβα και εξέρχονται από το πέτρωμα. Οι υποθαλάσσιες εκρήξεις παράγουν μεγάλες ποσότητες κίσσηρης και μπορεί να αποβούν επικίνδυνες για τη ναυτιλία. Οι πόροι της ελαφρόπετρας ποικίλουν σε μέγεθος από της τάξης των μικρόμετρων μέχρι λίγων χιλιοστών.

Η κίσσηρη λόγω της τραχύτητάς της χρησιμοποιείται ως λειαντικό, στο πετροπλύσιμο των τζιν και στην ατομική φροντίδα ως αποφολιδωτικό του δέρματος. Επίσης, λόγω της μικρής πυκνότητάς της χρησιμοποιείται ως συστατικό ελαφριού σκυροδέματος, ενώ η ύπαρξη φυσαλίδων αερίων δρουν ως μονωτικό. Τα χαρακτηριστικά της, όπως η ύπαρξη πόρων, η μικρή πυκνότητα και το ουδέτερο pH, την καθιστούν ιδανική για τη βελτίωση του χώματος, καθώς διευκολύνει την ανταλλαγή αερίων και νερού στις ρίζες του φυτού. Άλλη μια συχνή χρήση είναι στα φίλτρα νερού.

Η κίσσηρη απαντά σε όλη την υδρόγειο, αποτέλεσμα ηπειρωτικών και υποθαλάσσιων ηφαιστειακών εκρήξεων. Οι επιπλέουσες πέτρες μπορούν να διασπαρούν από τα θαλάσσια ρεύματα. Καθώς η κίσσηρη παράγεται από ηφαιστειακές εκρήξεις κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, τα μεγαλύτερα αποθέματα βρίσκονται κοντά σε ενεργές ηφαιστειακές περιοχές, όπου βρίσκονται τα ορυχεία. Το 2011, οι μεγαλύτεροι παραγωγοί παγκοσμίως ήταν η Ιταλία και η Τουρκία, με 4 και 3 εκατομμύρια τόνους αντίστοιχα, ενώ η παραγωγή ξεπερνά το ένα εκατομμύριο τόνους στην Ελλάδα, το Ιράν, τη Χιλή και τη Συρία. Το 2019, οι δύο μεγαλύτεροι παραγωγοί παγκοσμίως ήταν η Τουρκία και η Ελλάδα. Η παγκόσμια παραγωγή το 2019 υπολογίστηκε σε 18 εκατομμύρια τόνους.

Παραπομπές 

Ηφαιστειογενή πετρώματα‎
Βιομηχανικά ορυκτά
Υγιεινή
Προϊόντα καθαρισμού
Εδβίγη της Γαλλίας

H Εντουίγκ, γαλλ. Hedwig de France, comtesse de Mons (π. 970 - μετά το 1013) από τον Οίκο των Καπετιδών ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Μονς.

Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ούγου Καπέτου της Γαλλίας και της Αδέλας του Πουατιέ, κόρης του Γουλιέλμου Γ΄ δούκα της Ακουιτανίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 996 τον Ρέγκιναρ Δ΄ των Ρεγκιναριδών κόμη του Μονς και είχε τέκνα:
 Ρέγκιναρ Ε΄, π. 995-1039.
 Λάμπερτ.
 Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Έμπλες Α΄ κόμη του Ρουσύ και αρχιεπίσκοπο του Ρενς.
 Ερμεντρούδη, απεβίωσε 2-3 ετών. Η ταφή ήρθε στο φως σε μία ανασκαφή στην Αγ. Γερτρούδη, στο Νιβέλ του Βελγίου, όταν σε ένα μολυβένιο σταυρό βρέθηκε το όνομά της μαζί με αυτό των γονιών της.

Πρόγονοι
<center>

Πηγές
 Gauvard, Claude. La France au Moyen Âge du Ve au XVe siècle. Paris: PUF, 1996. 2-13-054205-0

Οίκος των Καπετιδών
Γαλλίδες κόμισσες
Ουτζίτζι

Το Ουτζίτζι (αγγλικά / σουαχίλι: Ujiji), είναι η αρχαιότερη πόλη στη δυτική Τανζανία, η οποία βρίσκεται 10 χλμ. νοτίως της Κιγκόμα. Το 1900, ο πληθυσμός του εκτιμήθηκε σε 10.000 και το 1967 σε περίπου 41.000 κατοίκους. Το 1978, στο τμήμα της αστικής περιοχής Κιγκόμα (Kigoma) / Ουτζίτζι (Ujiji), ο περιφερειακός πληθυσμός ήταν περίπου 50.000 κάτοικοι.

Προ-αποικιακή ιστορία του Ουτζίτζι (Ujiji) 
Αρχικά, το Ουτζίτζι (αγγλικά / σουαχίλι: Ujiji) ήταν σταθμός στη διαδρομή μεταφοράς σκλάβων, των Aράβων δουλεμπόρων, η οποία άρχισε τη δεκαετία του 1850 και το οποίο παλαιότερα ήταν γνωστό ως Ουγκόι (Ugoi).

Aποικιακή ιστορία 
Το Ουτζίτζι είναι ο τόπος όπου το 1858, οι Richard Francis Burton και John Hanning Speke έφθασαν πρώτοι στις ακτές της Λίμνης Τανγκανίκα. Είναι η τοποθεσία της περίφημης συνάντησης στις 27 Οκτωβρίου 1871 όταν ο Henry Morton Stanley συνάντησε τον Δρ. Ντέιβιντ Λίβινγκστον και υποθετικώς είπε τα διάσημα λόγια «Ο Δρ. Λίβινγκστον, υποθέτω;» (“Dr. Livingstone, I presume?”) Ο Λίβινγκστον, τον οποίο πολλοί είχαν θεωρήσει ως νεκρό, καθώς δεν είχε ακουστεί καμία είδηση γι' αυτόν, για αρκετά χρόνια και ο οποίος μόλις πριν από μια μέρα είχε επιστρέψει στο Ουτζίτζι (Ujiji), έγραψε «Όταν το ηθικό μου βρισκόταν στη χαμηλότερη κλίση του, ο καλός Σαμαρείτης ήταν πολύ κοντά, γιατί ένα πρωινό [ο υπηρέτης μου] ο Σούσι (Susi), έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε και μου είπε λαχανιασμένος, “Ένας Άγγλος! Τον βλέπω!” και έσπευσε για να τον συναντήσει. Η Αμερικανική σημαία στην αρχή του καραβανιού, δείκνυε την εθνικότητα του ξένου. Δέματα από αγαθά, λουτρά από κασσίτερο, τεράστιες χύτρες, κατσαρόλες μαγειρέματος, σκηνές κλπ., με έκανε να σκεφθώ, “Αυτός πρέπει να είναι ένας ταξιδιώτης πολυτελείας και όχι ένας ευφυολόγος, όπως εγώ».

Ένα μνημείο γνωστό ως το "Dr. Livingstone Memorial" ανεγέρθηκε στο Ουτζίτζι (Ujiji) για να τιμήσει τη συνάντηση. Υπάρχει επίσης ένα μικρό μουσείο και πλησίον της αγοράς, υπάρχει μια πρώην διαδρομή μεταφοράς σκλάβων, των Aράβων δουλεμπόρων. Το 1878, η Ιεραποστολική Εταιρεία Λονδίνου (London Missionary Society) καθιέρωσε την πρώτη της αποστολή επί των ακτών της Λίμνης Τανγκανίκα στο Ουτζίτζι. Κάποιοι στο Μπουρούντι ισχυρίζονται ότι η τοποθεσία της περίφημης συνάντησης βρίσκεται λίγα μίλια νοτίως της πρώην πρωτεύουσας Μπουζουμπούρα (Bujumbura). Ωστόσο, το μνημείο των Λίβινγκστον-Στάνλεϋ στο Μουγκέρε (Mugere) σηματοδοτεί την επίσκεψη των δύο ανδρών, η οποία έγινε 15 ημέρες αργότερα, στην κοινή τους εξερεύνηση στη βόρεια Λίμνη Τανγκανίκα.

Το πρώτο τους στρατιωτικό φυλάκιο, οι Γερμανοί το εγκατέστησαν στην πόλη, το 1896.

Δείτε επίσης

Εικόνες

Σημειώσεις 

Παραπομπές σημειώσεων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Photos
 

Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Κιγκόμα

Λίμνη Τανγκανίκα
Αιμίλιος Θεοφανίδης

Ο Αιμίλιος Θεοφανίδης (7 Φεβρουαρίου 1939 - 11 Νοεμβρίου 1999) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος και μετέπειτα προπονητής.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1939 στην Πτολεμαΐδα και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Άρη Πτολεμαΐδας με τη φανέλα του οποίου διακρίθηκε αγωνιζόμενος στην Β΄ Εθνική κατηγορία, ενώ στο πρώτο επίσημο πρωτάθλημα της περιόδου 1962-63 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στον 4ο όμιλο.

Το καλοκαίρι του 1963 έκανε το μεγάλο βήμα της καριέρας του παίρνοντας μεταγραφή στην τότε πρωταθλήτρια Ελλάδος, ΑΕΚ. Με τη φανέλα της Αθηναϊκής ομάδας αγωνίστηκε για 2 χρονιές, κάνοντας ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική και αξιοσημείωτα, συμμετείχε στους 2 αγώνες με αντίπαλο τη Μονακό για την προκριματική φάση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης της περιόδου 1963-64, σημειώνοντας μάλιστα και 1 τέρμα στον δεύτερο αγώνα στην Αθήνα που έληξε ισόπαλος με 1-1.

Το καλοκαίρι του 1965 πήρε μεταγραφή στον ΠΑΟΚ. Με τη φανέλα του «δικεφάλου του Βορρά» αγωνίστηκε για 5 χρόνια μέχρι και το 1970, σημειώνοντας 145 συμμετοχές συνολικά στο πρωτάθλημα Ελλάδας. Αξιοσημείωτα αγωνίστηκε και στους 2 πρώτους Ευρωπαϊκούς αγώνες στην ιστορία του ΠΑΟΚ με αντίπαλο την Αυστριακή ομάδα Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ για το Κύπελλο Εκθέσεων της περιόδου 1965-66. Επίσης υπήρξε φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδας την περίοδο 1969-70.

Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας ασχολήθηκε ως προπονητής και εργάστηκε μεταξύ άλλων στα τμήματα υποδομών του ΠΑΟΚ, αλλά και στον Άρη Πτολεμαΐδας.

Απεβίωσε στις 7 Φεβρουαρίου 1999, σε ηλικία 59 ετών. Στο Δημοτικό Στάδιο της Πτολεμαΐδας έχει δοθεί τιμητικά το όνομά του.

Διακρίσεις 
 Πρώτος σκόρερ Β΄ Εθνικής: 1962-63 (4ος Όμιλος)
 Κυπελλούχος Ελλάδας: 1963-64 
 Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδας: 1969-70

Παραπομπές 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Νάτζουα Νίμρι

Η Νάγιουα Νίμρι Ουρουτικοετσέα (Najwa Nimri Urrutikoetxea, 14 Φεβρουαρίου του 1972) είναι Ισπανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια, Ιορδανικής καταγωγής. Είναι γνωστή για τον ρόλο της ως Zulema Zahir στην Ισπανική σειρά "Vis A Vis" (2015-2019) και για το ρόλο της ως Alicia Sierra στη σειρά "La Casa de Papel" (2019-2021). Το 2020 συμμετείχε στο Spin-Off της σειράς ''Vis A Vis'' με τίτλο ''Vis A Vis: El Oasis''.  Έχει έναν γιο και ζει μόνιμα στην Μαδρίτη.

Παραπομπές 

Ισπανοί ηθοποιοί
Ισπανοί τραγουδιστές
Βιντσέντσο Ιακουίντα

Ο Βιντσέντσο Ιακουίντα (Vincenzo Iaquinta, 21 Νοεμβρίου 1979) είναι παλαίμαχος διεθνής Ιταλός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Πριν αποκτηθεί από τη Γιουβέντους το 2007 είχε παίξει σε πολλούς ιταλικούς συλλόγους μικρότερων κατηγοριών, πριν αποκτηθεί από την Ουντινέζε το 2000, στην οποία παρέμεινε 7 σαιζόν. Καθώς δεν πραγματοποίησε καμία επίσημη συμμετοχή με τον νέο προπονητή Αντόνιο Κόντε το πρώτο μισό της σαιζόν 2011-12, δόθηκε δανεικός για το υπόλοιπο της σαιζόν στη Τσεζένα. Επέστρεψε στη Γιουβέντους την επόμενη χρονιά, όπου όμως λόγω τραυματισμού δεν αγωνίστηκε. Το 2013 αποσύρθηκε.

Ο Ιακουίντα είχε 40 συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Ιταλίας από το 2005 μέχρι το 2010, σκοράροντας 6 φορές. Συμπεριλήφθηκε στην ομάδα που κέρδισε το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου το 2006 και συμπεριλήφθηκε επίσης στην ομάδα του 2010, σκοράροντας μία φορά σε κάθε διοργάνωση. Συμμετείχε επίσης στο κύπελλο συνομοσπονδιών το 2009.

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Πάντοβα
Ποδοσφαιριστές ΑΣΝ Καστέλ ντι Σάνγκρο Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Τσεζένα
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Μαργαρίτα της Φλάνδρας, δούκισσα της Βραβάντης

H Μαργαρίτα, γαλλ .Marguerite de Flandres (απεβ. 3 Ιουλίου 1285) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόρη του κόμη της Φλάνδρας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βραβάντης.

Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και της Ματθίλδης, κόρης του Ροβέρτου Ζ΄ κυρίου του Μπετύν.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1273 τον Ιωάννη Α΄ των Ρέγκιναρ δούκα της Βραβάντης και είχε τέκνα:
 Ιωάννης Β΄ 1275-1312, δούκας της Βραβάντης, του Λοτιέ και του Λίμπουργκ.
 Μαργαρίτα 1276-1311, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ζ΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου βασιλιά της Γερμανίας.
 Μαρία απεβ. μετά το 1338, παντρεύτηκε τον Αμεδαίο Ε΄ κόμη της Σαβοΐας. Η κόρη τους
 (Ιωάννα) Άννα, παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Πηγές
 Chisholm, Hugh, ed. (1911). "John I. of Brabant and Lorraine" . Encyclopædia Britannica. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 445.

Παραπομπές 

Οίκος του Νταμπιέρ
Αντόνιο ντι Νατάλε

Ο Αντόνιο ντι Νατάλε (Antonio Di Natale, 13 Οκτωβρίου 1977) είναι Ιταλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.

Βιογραφία 
Αφότου πέρασε από τα τμήματα υποδομής της Έμπολι, ο Ντι Νατάλε πραγματοποιήσε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την Έμπολι το 1996, και παρέμεινε μέλος της ομάδας μέχρι το 2004, με εξαιρέσεις σύντομους δανεισμούς στις Ιπερτσόλα, Βαρέζε και Βιαρέτζο. Την αγωνιστική περίοδο 2001-02 βοήθηκε στην Έμπολι να πάρει την άνοδο από τη Σέριε Β, σκοράροντας 16 γκολ. Έγινε περισσότερος γνωστός στην πρώτη του χρονιά στη Σέριε Α το 2002-03, όπου σκόραρε 13 γκολ και βοήθησε την Έμπολι να μην υποβιβαστεί. Παρά το γεγονός ότι οι επόμενες χρονιές του δεν ήταν τόσο επιτυχημένες, πήρε μεταγραφή για την Ουντινέζε το 2004.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ουντινέζε ξεδιπλώθηκαν οι ικανότητες του Ντι Νατάλε τόσο στο σκοράρισμα όσο και στην ηγεσία και είχε ρόλο κλειδί όταν η Ουντινέζε κατέκτησε την τρίτη και την τέταρτη θέση στη Σέριε Α, παίρνοντας το εισιτήριο για το Τσάμπιονς Λιγκ. Το 2007 ορίστηκε αρχηγός της ομάδας. Ο Ντι Νατάλε ήταν πολύ παραγωγικός κατά την παραμονή του στην Ουντινέζε, φτάνοντας διψήφια νούμερα τερμάτων για εννέα συνεχόμενες χρονιές στη Σέριε Α. Ήταν ο πρώτος σκόρερ τη Σέριε Α το 2010 και το 2011, με 29 και 28 γκολ, και πήρε το βραβείο ποδοσφαιριστή της χρονιάς για τη Σέριε Α το 2010. Σε αντίθεση με τους περισσότερους επιθετικούς, ο ντι Νατάλε ήταν πιο παραγωγικός σε ηλικία άνω των 30 και ανάμεσα στο 2009 και το 2011, μόνο ο Λιονέλ Μέσι (82) και ο Κριστιάνο Ρονάλντο (86) είχαν σκοράρει περισσότερα γκολ πρωταθλήματος από τον ντι Νατάλε (67). Το 2015 το France Football τον χαρακτήρισε ένα από τους δέκα καλύτερους ποδοσφαιριστές άνω των 36.

Ο Ντι Νατάλε έχει τις περισσότερες εμφανίσεις και τέρματα με την ομάδα της Ουντινέζε στη Σέριε Α με 191 γκολ και 385 εμφανίσεις, και στις διοργανώσεις της UEFA, με 17 γκολ και 37 εμφανίσεις. Με 209 γκολ είναι ο έκτος μεγαλύτερος σκόρερ της Σέριε Α και με 311 γκολ, ο όγδοος μεγαλύτερος Ιταλός σκόρερ σε όλες τις διοργανώσεις, μετά τον Σίλβιο Πιόλα, Αλεσσάντρο ντελ Πιέρο, Τζουζέπε Μεάτσα, Λούκα Τόνι, Ρομπέρτο Μπάτζιο, Φρανσέσκο Τότι και Φίλιππο Ιντζάγκι.

Σε διεθνές επίπεδο, ο ντι Νατάλε έχει 42 συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Ιταλίας από το 2002 μέχρι το 2012, σκοράροντας 11 τέρματα. Συμμετείχε στο Euro 2008 και Euro 2012, όπου σκόραρε ένα γκολ στη διαδρομή της Ιταλίας μέχρι τον τελικό, και στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2010, όπου σκόραρε άλλο ένα τέρμα.

Παραπομπές 

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Έμπολι ΦΚ
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Βαρέζε 1910
Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Σιμόνε Περρόττα

Ο Σιμόνε Περότα (Simone Perrotta, 17 Σεπτεμβρίου 1977) είναι Ιταλός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έγινε γνωστός για την ενεργητικότητά του, το παιχνίδι μποξ-του-μποξ και ως μέσος που ανακτά την κατοχή. Αρχικά αγωνίστηκε με τις ιταλικές ομάδες Ρετζίνα, Γιουβέντους, Μπάρι και Κιέβο, αλλά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στη Ρόμα, από το 2004 μέχρι τον Ιούνιο του 2013, οπότε και αποσύρθηκε. Κέρδισε συνεχόμενα Κόπα Ιτάλια το 2007 και 2008 και ένα Σούπερκοπα Ιταλιάνα το 2007.

Αν και γεννήθηκε στην Αγγλία, σε διεθνές επίπεδο, επέλεξε να αντιπροσωπεύσει την εθνική ομάδα της Ιταλίας, με την οποία είχε 48 συμμετοχές από το 2002 μέχρι το 2009, σκοράροντας δύο φορές. Ήταν μέλος της ομάδας η οποία κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο το 2006, αλλά εκπροσώπησε επίσης την Ιταλία στα Euro 2004 και 2008.

Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Ρετζίνα Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μπάρι
Ποδοσφαιριστές Κιέβο Βερόνα
Ποδοσφαιριστές Ρόμα
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Μαρτσέλο Λίπι

Ο Μαρτσέλο Λίπι (Marcello Lippi, 12 Απριλίου 1948) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής και πλέον προπονητής, ο οποίος προπονεί την εθνική ομάδα της Κίνας. Ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας της Ιταλίας από τις 16 Ιουλίου 2004 μέχρι τις 12 Ιουλίου 2006 και οδήγησε την Ιταλία στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006. Ξαναορίστηκε προπονητής της εθνικής ομάδας το 2008, αλλά μετά την κακή απόδοση της Ιταλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 2010 αντικαταστάθηκε από τον Τσεζάρε Πραντέλι.

Ο Λίπι θεωρείται ένας από τους καλύτερους και πιο επιτυχημένους προπονητές ποδοσφαίρου στην ιστορία και το 2007, οι The Times τον χαρακτήρισαν ένα από τους 50 καλύτερους προπονητές όλων των εποχών. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει κερδίσει ένα παγκόσμιο κύπελλο, πέντε πρωταθλήματα Ιταλίας, τρία πρωταθλήματα Κίνας, ένα Κόπα Ιτάλια, ένα Κύπελλο Κίνας, τέσσερα Σούπερκαπ Ιταλίας, ένα Τσάμπιονς Λιγκ, ένα Τσάμπιονς Λιγκ Ασίας, ένα Σούπερ Καπ Ευρώπης και ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο. Προς το παρόν είναι ο μόνος προπονητής που έχει κερδίσει τόσο Τσάμπιονς Λιγκ Ευρώπης όσο και Τσάμπιονς Λιγκ Ασίας.

Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε λίμπερο με τη Σαμπτόρια για δέκα χρόνια και έπειτα με την Πιστοϊέζε και τη Λουκέζε. Ως προπονητής έχει προπονήσει την Αταλάντα, τη Νάπολι, τη Γιουβέντους, την Ίντερ και την Κουανγκτσόου Έβεργκραντ σε επίπεδο συλλόγων.

Παραπομπές 

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Πιστοϊέζε 1921
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Λουκέζε Λιμπερτάς 1905
Προπονητές ποδοσφαίρου Αταλάντα ΜΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΣΚ Νάπολι
Προπονητές ποδοσφαίρου Γιουβέντους
Προπονητές ποδοσφαίρου Ίντερ
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ιταλίας
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Κίνας
Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Προπονητές νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA
Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α
Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Έξι μέρες του Κόνδορα

Οι Έξι μέρες του Κόνδορα (αγγλικά: Six Days of the Condor) είναι ένα μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Τζέιμς Γκρέιντι, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά
το 1974 από τον εκδοτικό οίκο WW Norton. Η ιστορία διαδραματίζεται στη σύγχρονη Ουάσινγκτον Π.Κ, και διαφέρει σημαντικά από την ταινία του 1975, Οι Τρεις Μέρες του Κόνδορα. 
Ακολούθησε ένα δεύτερο μυθιστόρημα από τον Γκρέιντι με τίτλο Η Σκιά του Κόνδορα, που κυκλοφόρησε το 1978. Δύο ακόμα συνέχειες, Η Επόμενη μέρα του Κόνδορα
και Οι τελευταίες μέρες του Κόνδορα εκδοθηκαν το 2015.

Υπόθεση

Ο Ρόναλντ Μάλκολμ είναι υπάλληλος της CIA και εργάζεται σε μια λέσχη βιβλίου, η οποια ειναι μια βιτρίνα, καθώς στην πραγματικοτητα αποτελει γραφείο επιχειρήσεων της CIA στην Ουάσινγκτον, υπεύθυνο για την ανάλυση των μυθιστορημάτων. Μια μέρα, όταν θα βρεθεί στο γραφείο, ο Μάλκολμ φευγει από μια είσοδο στο υπόγειο για μεσημεριανό γεύμα. Κατά την απουσία του μια ομάδα ένοπλων ανδρών εισέρχεται στο γραφείο και τους σκοτώνει όλους. Ο Μάλκολμ επιστρέφει, συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο και τηλεφωνεί από ενα τηλεφωνικό θάλαμο σε ενα αριθμό στα κεντρικά γραφεία της CIA ο οποίος είναι για επείγοντα περιστατικά.

Ο επόπτης του κέντρου επιχειρήσεων με τον οποιο συνομιλεί ο Μαλκολμ, 
του ζητά να του πει το όνομα του, και ο Μαλκολμ του αναφέρει το κωδικό του όνομα "Κόνδορας".
Ο Μαλκολμ αναφέρει το περιστατικό το οποίο συνέβη στην λεσχη βιβλίου και ο επόπτης προσπαθεί να τον καθησυχάσει λέγοντας να συναντήσει έναν πράκτορα που ονομάζεται Γουέδερμπι ο οποίος θα "τον φέρει στα κεντρικά γραφεία και θα του παρέχει προστασία". Ωστόσο, ο Γουέδερμπι είναι μέρος της ίδιας ομάδας εντός της CIA, υπεύθυνης
για τις δολοφονίες. 
Στο ραντεβού που εχει κλειστει ο Γουδερμπι προσπαθεί να σκοτώσει τον Μάλκολμ, ο οποίος καταφέρνει και γλυτώνει και στη συνέχεια προσπαθεί να βρει ενα κρυσφήγετο 
συνειδητοποιώντας οτι εχει μπει στο στόχαστρο τόσο από την ομάδα δολοφόνων εντός της CIA,
όσο και από τις επίσημες αρχές της CIA, οι οποίες έχουν καθε συμφέρον να συλλάβουν τον Μάλκολμ.

Αναζητώντας καταφύγιο, ο Μάλκολμ απαγαγετι μια κοπελα που ονομάζεται Γουέντι Ρος, την οποίο είχε ακούσει να λέει ότι θα περάσει τις ερχόμενες ημέρες των διακοπών του στο διαμέρισμά της. Γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα παρατηρήσει την απουσία της, 
ο Μάλκολμ ζητά την βοήθεια της για να μάθει περισσότερα για την ομαδα δολοφονων. 

Στη συνέχεια, αποκαλύπτεται ότι η αδίστακτη ομάδα χρησιμοποίησε το τμήμα όπου ο Μάλκολμ εργάζεται για την εισαγωγή παράνομων ναρκωτικών από το Λάος. Ένας επιτηρητής εντόπισε μια διαφορά στα έγγραφα που εκθέτουν αυτή τη διαδικασία, 
καθιστώντας έτσι απαραίτητη την εξόντωση του τμήματος.

Κινηματογραφικη προσαρμογή
Το 1975 ο σκηνοθετης Σίντνεϊ Πόλακ σκηνοθέτησε την ταινία « Οι Τρεις Μέρες του Κόνδορα» , σε σενάριο των Ντέιβιντ Ρειφιελ και Λορένζο Σιμπλ, προσαρμοσμένο από το μυθιστόρημα του Γκρέιντι.

Παραπομπές

Αμερικανικά μυθιστορήματα
 Μυθιστορήματα του Τζέιμς Γκρέιντι
Πάουλο Φερέιρα

Ο Πάουλο Φερέιρα (Paulo Ferreira, 18 Ιανουαρίου 1979) είναι Πορτογάλος παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.

Αφότου ξεκίνησε την καριέρα του από την Εστορίλ στη συνέχεια πέρασε από τη Βιτόρια Σετούμπαλ και την Πόρτο πριν πάρει μεταγραφή στην Τσέλσι το 2004 για 20 εκατομμύρια ευρώ. Στην Τσέλσι πέρασε και το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του. Έχει κατακτήσει αρκετούς τίτλους και με τους δύο συλλόγους, με δύο πρωταθλήματα Πορτογαλίας, τρεις Πρέμιερ Λιγκ και δύο φορές το Τσάμπιονς Λιγκ, το 2004 και το 2012.

Ο Φερέιρα έχει αγωνιστεί 62 φορές με την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας, από το 2002 μέχρι το 2010, και έχει συμμετάσχει σε δύο ευρωπαϊκά και δύο παγκόσμια Κύπελλα, φτάνοντας μέχρι τον τελικό στο Euro 2004.

Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας
Ποδοσφαιριστές ΓΝ Εστορίλ Πράια
Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Σετούμπαλ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο
Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1975

Τα 1α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες  (αγγλικά: 
Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1975.

Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Σκυλίσια μέρα
Στη Φωλιά του Κούκου
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Σίντνεϊ Λουμέτ – Σκυλίσια μέρα
Α' Ανδρικός Ρόλος:
Αλ Πατσίνο – Σκυλίσια μέρα
Α' Γυναικείος Ρόλος:
Φλορίντα Μπολκαν – A Brief Vacation (Una breve vacanza)
Καλύτερο Σενάριο:
Joan Tewkesbury – Nashville
Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας:
John Alcott – Μπάρι Λίντον
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:
And Now My Love (Toute une vie) • Γαλλία/Ιταλία
Ειδικό Βραβείο:
Love Among the Ruins

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1976

Τα 2α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες  (αγγλικά: 
Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν στις 21 Δεκεμβρίου του 1976, για να τιμήσουν  την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1976.>>>>

Νικητές

Καλύτερη Ταινία (tie):
Το Δίκτυο
Ρόκι
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Σίντνεϊ Λουμέτ – Το Δίκτυο
Α' Ανδρικός Ρόλος:
Ρόμπερτ Ντε Νίρο – Ο Ταξιτζής
Α' Γυναικείος Ρόλος:
Λιβ Ούλμαν – Face to Face (Ansikte mot ansikte)
Καλύτερο Σενάριο:
Paddy Chayefsky – Network
Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας:
Haskell Wexler – Bound for Glory
Καλύτερη Μουσική:
Bernard Herrmann – Ο Ταξιτζής
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:
Face to Face (Ansikte mot ansikte) • Σουηδία
Βραβείο Νέας Γενιάς:
Μάρτιν Σκορσέζε (σκηνοθέτης) και Τζόντι Φόστερ (ηθοποιός) – Ο Ταξιτζής
Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας:
Allan Dwan
Ειδικό Βραβείο:
Marcel Ophüls – The Memory of Justice
Max Laemmle

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1977

Τα 3α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες  (αγγλικά: 
Los Angeles Film Critics Association Awards) (LAFCA), ανακινωθηκαν στις 19 Δεκεμβρίου του 1997, και απονεμηθηκαν στις 10 Ιανουαριου του 1978 για να τιμήσουν  την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1977.

Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Star Wars
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Herbert Ross – The Turning Point
Α' Ανδρικός Ρόλος:
Ρίτσαρντ Ντρέιφους – The Goodbye Girl
Α' Γυναικείος Ρόλος:
Shelley Duvall – 3 Women
Β' Ανδρικός Ρόλος:
Τζέισον Ρόμπαρντς – Julia
Β' Γυναικείος Ρόλος:
Βανέσα Ρεντγκρέιβ – Julia
Καλύτερο Σενάριο:
Γούντι Άλλεν και Marshall Brickman – Annie Hall
Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας:
Douglas Slocombe – Julia
Καλύτερη Μουσική:
John Williams – Star Wars
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:
Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου (Cet obscur objet du désir) • Γαλλία/Ισπανία
Βραβείο Νέας Γενιάς:
Joan Micklin Silver
Βραβείο Επιτευγματος Καριέρας:
Κινγκ Βίντορ
Ειδικό Βραβείο:
Charles Gary Allison, for his initiative in organizing the production of Fraternity Row and thus opening a gateway into professional film production for advanced cinema students.
Barbara Kopple – Harlan County, U.S.A.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1978

Τα 4α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες  (αγγλικά: 
Los Angeles Film Critics Association Awards) (LAFCA), απονεμήθηκαν στις Δεκεμβρίου του 1978, για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1978.

Νικητές

Καλύτερη Ταινία:
Coming Home
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Michael Cimino – Ο Ελαφοκυνηγός
Επιλαχόντες: Γούντι Άλλεν – Interiors και Άλαν Πάρκερ – Το Εξπρές του Μεσονυχτίου
Α' Ανδρικός Ρόλος:
Τζον Βόιτ – Coming Home
Επιλαχών: Gary Busey – The Buddy Holly Story
Α' Γυναικείος Ρόλος:
Τζέιν Φόντα – Coming Home, Comes a Horseman και California Suite
Επιλαχών: Ίνγκριντ Μπέργκμαν – Autumn Sonata (Höstsonaten)
Β' Ανδρικός Ρόλος:
Robert Morley – Who Is Killing the Great Chefs of Europe?
Β' Γυναικείος Ρόλος:
Maureen Stapleton – Interiors
Mona Washbourne – Stevie
Καλύτερο Σενάριο:
Paul Mazursky – An Unmarried Woman
Επιλαχόντες: Γούντι Άλλεν – Interiors και Larry Gelbart και Sheldon Keller – Movie Movie
Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας:
Néstor Almendros – Days of Heaven
Επιλαχόντες: Sven Nykvist – Pretty Baby
Καλύτερη Μουσική:
Giorgio Moroder – Το Εξπρές του Μεσονυχτίου
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:
Madame Rosa (La vie devant soi) • Γαλλία
Βραβείο Νέας Γενιάς:
Gary Busey
Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας:
Όρσον Γουέλς

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1979

Τα 5α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες  (αγγλικά: 
Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1979.

Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Κράμερ εναντίον Κράμερ
Επιλαχόντες: Αποκάλυψη Τώρα και Breaking Away
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Ρόμπερτ Μπέντον – Κράμερ εναντίον Κράμερ
Επιλαχόντες: Φράνσις Φορντ Κόπολα – Αποκάλυψη Τώρα και Bob Fosse – All That Jazz
Α' Ανδρικός Ρόλος:
Ντάστιν Χόφμαν – Κράμερ εναντίον Κράμερ
Επιλαχών: Roy Scheider – All That Jazz
Α' Γυναικείος Ρόλος:
Σάλι Φιλντ – Norma Rae
Επιλαχούσες: Marsha Mason – Chapter Two και Bette Midler – Το τριαντάφυλλο
Β' Ανδρικός Ρόλος:
Μέλβιν Ντάγκλας – Being There και The Seduction of Joe Tynan
Β' Γυναικείος Ρόλος:
Μέριλ Στριπ – Κράμερ εναντίον Κράμερ, Manhattan και The Seduction of Joe Tynan
Καλύτερο Σενάριο:
Ρόμπερτ Μπέντον – Κράμερ εναντίον Κράμερ
Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας:
Caleb Deschanel – The Black StallionΚαλύτερη Μουσική:
Καρμάιν Κόπολα – The Black StallionΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:Soldier of Orange (Soldaat van Oranje) • Βέλγιο/Ολλανδία
Επιλαχών: The Last Wave'' • Αυστραλία
Βραβείο Νέας Γενιάς:
Τζον Κάρπεντερ
Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας:
Τζον Χιούστον

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1980

Τα 6α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες  (αγγλικά: 
Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν  την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1980.

Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Οργισμένο είδωλο
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Ρομάν Πολάνσκι – Tess
Επιλαχών: Richard Rush – The Stunt Man
Α' Ανδρικός Ρόλος:
Ρόμπερτ Ντε Νίρο – Οργισμένο είδωλο
Επιλαχών: Τζον Χαρτ – The Elephant Man
Α' Γυναικείος Ρόλος:
Σίσι Σπέισεκ – Coal Miner's Daughter
Επιλαχών: Mary Tyler Moore – Ordinary People
Β' Ανδρικός Ρόλος:
Τίμοθι Χάτον – Συνηθισμένοι Άνθρωποι
Επιλαχών: Τζο Πέσι – Οργισμένο είδωλο
Β' Γυναικείος Ρόλος:
Mary Steenburgen – Melvin and Howard
Καλύτερο Σενάριο:
John Sayles – Return of the Secaucus 7
Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας:
Ghislain Cloquet και Geoffrey Unsworth – Tess
Καλύτερη Μουσική:
Ry Cooder – The Long Riders
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:
The Tin Drum (Die Blechtrommel) • Δυτική Γερμανία/Γαλλία/Πολωνία/Γιουγκοσλαβία
Experimental/Independent Film/Video Award:
Yvonne Rainer – Journeys from Berlin/1971 
Joel DeMott – Demon Lover Diary 
Βραβείο Νέας Γενιάς:
Carroll Ballard
Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας:
Ρόμπερτ Μίτσαμ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Παουλέτα

Ο Πέδρο Μιγέλ Καρέιρο Ρεσέντες (Pedro Miguel Carreiro Resendes, γεννήθηκε 28 Απριλίου 1973), περισσότερο γνωστός ως Παουλέτα (Pauleta), είναι Πορτογάλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.

Κατά τη 18χρονη επαγγελματική του καριέρα δεν έπαιξε ποτέ στο πρωτάθλημα Πορτογαλίας, παίζοντας κυρίως σε Ισπανία και Γαλλία. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Σάντα Κλάρα και έπειτα με την Εστορίλ, τη Σαλαμάνκα, την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια και το 2000 πήρε μεταγραφή για τη γαλλική Μπορντώ πριν καταλήξει το 2003 στην Παρί-Σαιν-Ζερμαίν, με την οποία πέρασε τα πιο παραγωγικά του χρόνια, σκοράροντας 109 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις. Ήταν τρεις φορές πρώτος σκόρερ της Λιγκ 1 (2001–02, 2005–06, 2006–07) και ψηφίστηκε δύο φορές ως ο παίκτης της χρονιάς για το γαλλικό πρωτάθλημα (2001–02, 2002–03).

Ο Παουλέτα σκόραρε 47 γκολ σε 88 αγώνες για την εθνική Πορτογαλίας, το οποίο ήταν εθνικό ρεκόρ όταν αποσύρθηκε. Έπαιξε με την ομάδα του σε δύο παγκόσμια κύπελλα και δύο ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, φτάνοντας στον τελικό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004.

Παραπομπές 

Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας
Ποδοσφαιριστές ΓΝ Εστορίλ Πράια
Ποδοσφαιριστές ΟΝ Σαλαμάνκα
Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια
Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό
Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Μητροπολίτης Λαρίσης και Πλαταμώνος Ιάκωβος Σχίζας

Ο Ιάκωβος Σχίζας (1909-1985) ήταν Έλληνας Θεολόγος και Επίσκοπος που διετέλεσε Μητροπολίτης Λαρίσης και Πλαταμώνος και διώχθηκε από τη Δικτατορία.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ανδραβίδα της Ηλείας το 1909. Το 1922 συνέχισε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Αθήνα, τις οποίες ολοκλήρωσε αργότερα στην Κύμη. Εργάστηκε στις φυλακές εφήβων της Κηφισιάς, στο Σικιαρίδειο Πρεβεντόριο και στις Τεχνικές Σχολές του Βασιλικού Ιδρύματος. Το 1937 χειροτονήθηκε διάκονος και το ίδιο έτος πρεσβύτερος. Κατά την διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου υπηρέτησε στο μέτωπο ως στρατιωτικός ιερέας. Έλαβε το πτυχίο Θεολογίας από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής και Μεγαρίδος από το 1948 μέχρι το 1960.

Μητροπολίτης Λαρίσης και Πλαταμώνος

Εξελέγη Μητροπολίτης Λαρίσης και Πλαταμώνος και χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 18 Μαΐου 1960. Μάλιστα μαζί του ήλθε στη Λάρισα και χειροτονήθηκε ο Αθανάσιος Μυτιληναίος, πνευματικό παιδί του Ιακώβου. Ενδιαφέρθηκε ιδιαιτέρως για την κάλυψη των κενών ενοριών της Μητροπόλεως χειροτονώντας πολλούς νέους ιερείς. Επί των ημερών του λειτουργούσε στη Λάρισα οικοτροφείο για τη στέγαση και τη σίτιση απόρων μαθητών από τα χωριά που φοιτούσαν στα 2 σχολεία αρρένων της πόλης.

Το 1965 τέλεσε τα εγκαίνια του νέου Ιερού Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Αχιλλίου Λαρίσης και συνέγραψε διάφορες χριστιανικές μελέτες

Δίωξη από τη Δικτατορία
Το 1968 ο Μητροπολίτης Ιάκωβος διώχθηκε από το Δικτατορικό Καθεστώς και εξαναγκάστηκε σε παραίτηση 3 Μαΐου 1968, λόγω του χουντικού νόμου της "απώλειας της έξωθεν καλής μαρτυρίας". Ακολούθως εξελέγη Μητροπολίτης Λαρίσης ο Θεολόγος Πασχαλίδης, από την Ιερά Σύνοδο που ελεγχόταν από τη Δικτατορία. Για τον λόγο αυτό μετά την πτώση της Δικτατορίας ο Θεολόγος Πασχαλίδης κηρύχθηκε έκπτωτος ως αντικανονικός, όμως ο Ιάκωβος δεν κατέστη δυνατόν να επανέλθει στη Μητρόπολη Λαρίσης.

Κοίμηση και μνήμη
Εκοιμήθη στην Αθήνα στις 5 Απριλίου 1985 σε ηλικία 76 ετών.

Το 2020 ο Μητροπολίτη Λαρίσης Ιερώνυμος, με προσωπικές ενέργειές του, επανέφερε στη Λάρισα τα οστά του Μητροπολίτη Λαρίσης Ιακώβου Σχίζα ο οποίος το 1968 είχε διωχθεί από το τότε Δικτατορικό καθεστώς και εξαναγκάστηκε να φύγει από τη Λάρισα. Τα οστά τοποθετήθηκαν μόνιμα στο παλαιό Κοιμητήριο της Λάρισας, ώστε μετά θάνατον ο Ιάκωβος να επιστρέψει στην πόλη που διακόνησε ως επίσκοπος, παρά την τότε αντικανονική απομάκρυνσή του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου

Έλληνες ιεράρχες
Ιακωβος
Μανίς

Ο Νούνο Ρικάρντο ντε Ολιβέιρα Ριμπέιρο (Nuno Ricardo de Oliveira Ribeiro, γεννήθηκε 11 Νοεμβρίου 1977), περισσότερο γνωστός ως Μανίς (Maniche), είναι Πορτογάλος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής , ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.

Έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα Πορτογαλίας, Ρωσίας, Αγγλίας, Ισπανίας, Ιταλίας και Γερμανίας και το 2004 βοήθησε την Πόρτο να κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ, ένα από το 8 κύπελλα που κατέκτησε με τον συγκεκριμένο σύλλογο. Έχει αγωνιστεί επίσης με τη Μπενφίκα, την Ντινάμο Μόσχας, την Τσέλσι ως δανεικός, την Ατλέντικο Μαδρίτης, την Ίντερ ως δανεικός, την Κολωνία και έκλεισε την καριέρα του στην Σπόρτιγκ. Συνολικά έπαιξε 177 παιχνίδια στο πορτογαλικό πρωτάθλημα σε 7 σεζόν. 

Ο Μανίς έχει αγωνιστεί 52 φορές με την εθνική Πορτογαλίας, αντιπροσωπεύοντας τη χώρα του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, όπου έφτασε στον τελικό στην πρώτη και στα ημιτελικά στη δεύτερη.

Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο
Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Μόσχας
Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία
Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1981

Τα 7α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες  (αγγλικά: 
Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1981.

Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Atlantic City
Επιλαχών: Reds
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Γουόρεν Μπίτι - Reds
Επιλαχών: Lawrence Kasdan – Body Heat
Α' Ανδρικός Ρόλος:
Μπαρτ Λάνκαστερ – Atlantic City
Επιλαχών: Χένρι Φόντα – On Golden Pond
Α' Γυναικείος Ρόλος:
Μέριλ Στριπ – The French Lieutenant's Woman
Επιλαχών: Ντάιαν Κίτον – Reds
Β' Ανδρικός Ρόλος:
Τζον Γκίλγουντ – Arthur
Επιλαχών: Τζακ Νυ – Reds
Β' Γυναικείος Ρόλος:
Maureen Stapleton – Reds
Επιλαχών: Melinda Dillon – Absence of Malice
Καλύτερο Σενάριο:
John Guare – Atlantic City
Επιλαχών: Γουόρεν Μπίτι και Trevor Griffiths – Reds
Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας:
Vittorio Storaro – Reds
Επιλαχών: Freddie Francis – The French Lieutenant's Woman
Καλύτερη Μουσική:
Randy Newman – Ragtime
Επιλαχών: Βαγγέλης Παπαθανασίου – Chariots of Fire
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:
Pixote (Pixote: A Lei do Mais Fraco) • Βραζιλία
Επιλαχών: Chariots of Fire • UK
Experimental/Independent Film/Video Award:
R. Bruce Elder – The Art of Worldly Wisdom 
Βραβείο Νέας Γενιάς:
John Guare
Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας:
Μπάρμπαρα Στάνγουικ
Ειδικό Βραβείο:
Kevin Brownlow – Napoléon

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Αδέλα του Ντρε

H Αδέλα (γαλλ. Adèle de Dreux, 1145 - μετά το 1210) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του Κόμη του Ντρε και με τους γάμους της έγινε κόμισσα του Μπρετέιγ, μετά κυρία του Σατιγιόν, έπειτα κυρία του Τροτ και τέλος κόμισσα του Σουασόν.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη (μόνο τέκνο από τον 2ο γάμο) του Ροβέρτου Α΄ του Ντρε και της 2η συζύγου του Χαγουάιζ του Σώλσμπερυ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1156 τον Βαλεράν Γ΄ του Μπρετέιγ και είχε τέκνα:
 Αδέλα απεβ. 1195, παντρεύτηκε τον Ραούλ λε Ρου. 
 Αμισία 1160-1226, παντρεύτηκε τους Βαλδουίνο του Υέρ, Ιωάννη Μπριάντ και Γκωτιέ ντε Ρινσέλ.
 Μαώ, παντρεύτηκε τον Σίμωνα του Κλερμόν (απεβ. 1187).

Το 1162 απεβίωσε ο Βαλεράν Γ΄  και η Αδέλα έκανε 2ο γάμο με τον Γκυ Β΄ του Σατιγιόν. Είχε παιδιά:
 Γουίδος Γ΄ απεβ. 1191.
 Αλίκη απεβ. 1193, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο ντε Γκαρλάντ (απεβ. 1216).
 Βάλτερ Γ΄ 1166-1219, κύριος του Σατιγιόν.
 Μαρία, παντρεύτηκε τους Ρενώ Α΄ του Νταμμαρτίν (διαζεύχθηκαν το 1190), Ματιέ-Ρομπέρ ντε Βιεπόν και Ιωάννη Γ΄ κόμη του Βαντόμ.

Έκανε 3ο γάμο με τον Ιωάννη Α΄ ντε Τορότ και είχε απογόνους:
 Ιωάννης απεβ. 1237, νυμφεύτηκε την Οντέτ ντε Νταμπιέρ (απεβ. 1212).
 Ιωάννα.
 Φίλιππος.

Τέλος παντρεύτηκε για 4η φορά με τον Ραλφ, Κόμη του Σουασόν, και είχε τέκνα:
 Γερτρούδη απεβ. 1220, παντρεύτηκε τον Ματθαίο Β΄ του Μονμορανσύ.
 Ελεονώρα, παντρεύτηκε τον Στέφανο Β΄ του Σανσέρ (απεβ. 1252)

Πηγές
 Pollock, M. A. (2015). Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296. The Boydell Press.
 Power, Daniel (2004). The Norman frontier in the twelfth and early thirteenth centuries. Cambridge University Press.
 Richard, Jean (1992). Lloyd, Simon (ed.). Saint Louis: Crusader King of France. Translated by Birrell, Jean. Cambridge University Press.

Παραπομπές 

Οίκος του Ντρε
Τιάγκο Μέντες

Ο Τιάγκο Καρντόσο Μέντες (Tiago Cardoso Mendes, 2 Μαΐου 1981) ή απλά Τιάγκο είναι Πορτογάλος παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.

Έχει παίξει επαγγελματικά σε πέντε από τα μεγάλα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, Πορτογαλία, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Μπράγκα, και μετά πέρασε από τη Μπενφίκα, την Τσέλσι, τη Λιόν και τη Γιουβέντους πριν αποκτηθεί από την Ατλέτικο Μαδρίτης, με την οποία αγωνίστηκε εφτά σαιζόν και κέρδισε πέντε τίτλους, όπως το πρωτάθλημα το 2013-14 και το Γιουρόπα Λιγκ το 2012.

Με την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας έχει πάνω από 60 εμφανίσεις και 3 γκολ και έχει εκπροσωπήσει τη χώρα σε παγκόσμια κύπελλα και στο Euro 2004.

Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας
Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα
Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα
Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί
Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1982

Τα 8α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες  (αγγλικά: 
Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1982.

Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
E.T. the Extra-Terrestrial
Επιλαχών: Γκάντι
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Στίβεν Σπίλμπεργκ – E.T. the Extra-Terrestrial
Επιλαχών: Ρίτσαρντ Ατένμπορο – Γκάντι
Α' Ανδρικός Ρόλος:
Μπεν Κίνγκσλεϊ – Gandhi
Επιλαχών: Πήτερ Ο' Τουλ – My Favorite Year
Α' Γυναικείος Ρόλος:
Μέριλ Στριπ – Sophie's Choice
Επιλαχών: Τζέσικα Λανγκ – Frances
Β' Ανδρικός Ρόλος:
John Lithgow – The World According to GarpΕπιλαχών: Τζέιμς Μέισον – The VerdictΒ' Γυναικείος Ρόλος:
Γκλεν Κλόουζ – The World According to GarpΕπιλαχούσα: Σερ – Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy DeanΚαλύτερο Σενάριο:
Larry Gelbart και Murray Schisgal – ΤούτσιΕπιλαχών: Μπάρι Λέβινσον – DinerΚαλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας:
Jordan Cronenweth – Blade RunnerΚαλύτερη Μουσική:
James Horner and The BusBoys – 48 Hrs.Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:The Road Warrior (Mad Max 2) • Αυστραλία
Επιλαχών: The Long Good Friday • UK
Experimental/Independent Film/Video Award:
Wayne Wang – Chan Is Missing''
Βραβείο Νέας Γενιάς:
Melissa Mathison
Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας:
Ρόμπερτ Πρέστον
Ειδικό Βραβείο:
Carlo Rambaldi (for the body of his work)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1983

Τα 9α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες  (αγγλικά: 
Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1983.

Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Terms of Endearment
Επιλαχών: Tender Mercies
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
James L. Brooks – Terms of Endearment
Επιλαχών: Μπρους Μπερέσφορντ – Τρυφερές Σχέσεις
Α' Ανδρικός Ρόλος:
Ρόμπερτ Ντιβάλ – Τρυφερές Σχέσεις
Επιλαχών: Τομ Κόντι – Reuben, Reuben
Α' Γυναικείος Ρόλος:
Σίρλεϊ ΜακΛέιν – Terms of Endearment
Επιλαχών: Τζέιν Αλεξάντερ – Testament
Β' Ανδρικός Ρόλος:
Τζακ Νίκολσον – Terms of Endearment
Επιλαχών: Τζον Λίθγκοου – Terms of Endearment and Twilight Zone: The Movie
Β' Γυναικείος Ρόλος:
Λίντα Χαντ – The Year of Living Dangerously
Επιλαχών: Σερ – Silkwood
Καλύτερο Σενάριο:
James L. Brooks – Terms of Endearment
Επιλαχών: Lawrence Kasdan και Barbara Benedek – The Big Chill
Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας:
Sven Nykvist – Φάνι και Αλέξανδρος (Fanny och Alexander)
Επιλαχών: Hiro Narita – Never Cry Wolf
Καλύτερη Μουσική:
Philip Glass – Koyaanisqatsi
Επιλαχών: Billy Goldenberg – Reuben, Reuben
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:
Φάνι και Αλέξανδρος (Fanny och Alexander) • Σουηδία/Γαλλία/Δυτική Γερμανία
Experimental/Independent Film/Video Award:
Michael Snow – So Is This
Βραβείο Νέας Γενιάς:
Σον Πεν
Βραβείο Επιτευγματος Καριέρας:
Μίρνα Λόι
Ειδικό Βραβείο:
Restored versions of A Star Is Born και Ο Γατόπαρδος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1984

Τα 10α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες  (αγγλικά: 
Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν 
για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1984.

Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Amadeus
Επιλαχών: Once Upon a Time in America
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Μίλος Φόρμαν - Amadeus
Επιλαχών: Σέρτζιο Λεόνε – Once Upon a Time in America
Α' Ανδρικός Ρόλος:
F. Murray Abraham – Amadeus
Άλμπερτ Φίνεϊ – Under the Volcano
Α' Γυναικείος Ρόλος:
Κάθλιν Τέρνερ - Crimes of Passion και Romancing the Stone
Επιλαχούσα: Βανέσα Ρεντγκρέιβ – The Bostonians
Β' Ανδρικός Ρόλος:
Adolph Caesar - A Soldier's Story
Επιλαχών: Τζον Μάλκοβιτς – Places in the Heart and The Killing Fields
Β' Γυναικείος Ρόλος:
Peggy Ashcroft – A Passage to India
Επιλαχών: Christine Lahti – Swing ShiftΚαλύτερο Σενάριο:
Peter Shaffer - AmadeusΕπιλαχών: Alan Rudolph – Choose MeΚαλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας:
Chris Menges – The Killing FieldsΕπιλαχών: Robby Müller – Repo Man και Paris, TexasΚαλύτερη Μουσική:
Ένιο Μορικόνε – Once Upon a Time in AmericaΕπιλαχών: AmadeusΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:The Fourth Man (De vierde man) • Ολλανδία
Επιλαχών: The Gods Must Be Crazy'' • Μποτσουάνα/Νότια Αφρική
Experimental/Independent Film/Video Award:
George Kuchar (for the body of his work)
Βραβείο Νέας Γενιάς:
Alan Rudolph
Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας:
Rouben Mamoulian
Ειδικό Βραβείο:
Andrew Sarris
Φρανσουά Τριφό

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1985

Τα 11α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες  (αγγλικά: 
Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1985.

Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Brazil
Επιλαχών: Πέρα από την Αφρική
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Terry Gilliam – Brazil
Επιλαχών: Ακίρα Κουροσάβα – Ran
Α' Ανδρικός Ρόλος:
Γουίλιαμ Χαρτ – Kiss of the Spider Woman
Επιλαχών: Τζακ Νίκολσον – Prizzi's Honor
Α' Γυναικείος Ρόλος:
Μέριλ Στριπ – Πέρα από την Αφρική
Επιλαχών: Whoopi Goldberg – The Color Purple
Β' Ανδρικός Ρόλος:
John Gielgud – Plenty και The Shooting Party
Επιλαχών: William Hickey – Prizzi's Honor
Β' Γυναικείος Ρόλος:
Αντζέλικα Χιούστον – Prizzi's Honor
Επιλαχών: Oprah Winfrey – The Color Purple
Καλύτερο Σενάριο:
Terry Gilliam, Charles McKeown και Tom Stoppard - Brazil
Επιλαχών: Richard Condon και Janet Roach – Prizzi's Honor
Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας:
David Watkin – Out of Africa
Καλύτερη Μουσική:
Toru Takemitsu – Ran
Επιλαχών: Mark Isham - Trouble in Mind
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία (tie):
The Official Story (La historia oficial) • Αργεντινή
Ran • Japan/France
Experimental/Independent Film/Video Award:
Rosa von Praunheim – Horror Vacui
Βραβείο Νέας Γενιάς:
Λόρα Ντερν
Επιλαχών: Whoopi Goldberg
Βραβείο Επιτευγματος Καριέρας:
Ακίρα Κουροσάβα
Ειδικό Βραβείο:
Claude Lanzmann - Shoah

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1986

Τα 12α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες  (αγγλικά: 
Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1986.

Νικητές
 
Καλύτερη Ταινία:
Hannah and Her Sisters
Επιλαχών: Blue Velvet
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Ντέιβιντ Λιντς – Blue Velvet
Επιλαχών: Γούντι Άλλεν – Hannah and Her Sisters
Α' Ανδρικός Ρόλος:
Μπομπ Χόσκινς – Mona Lisa
Επιλαχών: Dexter Gordon – Round Midnight
Α' Γυναικείος Ρόλος:
Sandrine Bonnaire – Vagabond (Sans toit ni loi)
Επιλαχών: Marlee Matlin – Children of a Lesser God
Β' Ανδρικός Ρόλος:
Ντένις Χόπερ – Blue Velvet and Hoosiers
Επιλαχών: Μάικλ Κέιν – Hannah and Her Sisters
Β' Γυναικείος Ρόλος:
Cathy Tyson – Mona Lisa
Dianne Wiest – Hannah and Her Sisters
Καλύτερο Σενάριο:
Γούντι Άλλεν - Hannah and Her Sisters
Επιλαχών: Ντέιβιντ Λιντς – Blue Velvet
Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας:
Chris Menges – The Mission
Επιλαχών: Bruno de Keyzer - Round Midnight
Καλύτερη Μουσική:
Herbie Hancock και Dexter Gordon – Round Midnight
Επιλαχών: Ένιο Μορικόνε - The Mission
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:
Vagabond (Sans toit ni loi) • Γαλλία
Επιλαχών: My Beautiful Laundrette • Ηνωμένο Βασίλειο
Experimental/Independent Film/Video Award :
Jonas Menkas – He Stands in the Desert Counting the Seconds of His Life 
Nina Menkes – Magdalena Viraga 
Βραβείο Νέας Γενιάς:
Σπάικ Λι – She's Gotta Have It
Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας:
Τζον Κασσαβέτης
Ειδικό Βραβείο:
Precious Images
Rafigh Pooya

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες