joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πρύτανης (μουσικός)

Ο Κωνσταντίνος Κωστάκος, γνωστός ως Πρύτανης (24 Ιουλίου 1972, Καλλιθέα, Αθήνα), είναι Έλληνας μουσικός συνθέτης, παραγωγός και DJ. Είναι ευρύτερα γνωστός ως μέλος του hip hop μουσικού συγκροτήματος Ημισκούμπρια.

Βιογραφία 
Ο Πρύτανης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλλιθέα. Είναι παντρεμένος με τη Ζωή και έχει αποκτήσει μια κόρη, την Έριν. Μέχρι το 1996, ο Πρύτανης εργαζόταν ως τεχνικός υπολογιστών.

Καριέρα 
Η πρώτη του δισκογραφική δουλειά μαζί τους έγινε το 1993, ως μέρος του rap γκρουπ Radicals, με το ψευδώνυμο Hard C, στο EP R.E.A.L..

Ο Πρύτανης μαζί με τον Sick, τον Μεντζέλο και τον Μιθριδάτη, δημιούργησαν ένα γκρουπ με το όνομα Αδιάφθοροι.

Λίγους μήνες μετά αποφασίστηκε να αλλάξει το όνομα σε Ημισκούμπρια.

Τα Ημισκούμπρια ήδη υπήρχαν ως "σπιτικό" γκρουπ, με ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις.

Ο Sick έφυγε απο το γκρουπ, λόγω στρατιωτικών υποχρεώσεων.

Για αρκετά χρόνια είχε ένα στούντιο ηχογραφήσεων ονόματι Τρελή Μαμάκα, όπου ηχογραφήθηκαν επιτυχίες των Ημισκούμπρια. Το στούντιό του έχει μεταφερθεί στη Νέα Φιλαδέλφεια και ονομάζεται Tetartos Sound Studio.

Το 2015, για πρώτη φορά ο Πρύτανης σε ρόλο MC, μοιράστηκε το τραγούδι Μόνο Κρέας, σε συνεργασία με τους Τρι.Π.Α. Κρου.

Δισκογραφία 
Σόλο
 Μόνο Κρέας (ft. Τρι.Π.Α. Κρου) (2015)

Με Ημισκούμπρια
 30 Χρόνια Επιτυχίες (1996)
 Ο Δίσκος που Διαφημίζετε (1997)
 Αμφιθυμία (1997)
 Στενές Επαφές με 3ς Τύπους (1998)
 2030 (1999)
 Φύκια για Μεταξωτές Κορδέλες (2000)
 La Klikaria (2001)
 Τη Λόλα από τη Φωτιά ποιος θα τη Βγάλει; (2002)
 Γυναικολογίες (2004)
 Η Απλή Μέθοδος των Τριών (2006)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Pritanis στο Instagram
 Pritanis στο Facebook

Έλληνες ράπερ
Έλληνες στιχουργοί
Έλληνες συνθέτες
Γεώργιος - Δημήτριος Καρράς

Ο Γεώργιος-Δημήτριος Καρράς διετέλεσε βουλευτής (2015-2019) στην εκλογική περιφέρεια Β' Αθηνών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ένωσης Κεντρώων αρχικά, ανεξάρτητος βουλευτής στη συνέχεια, καθώς και μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Πόρο Τροιζηνίας. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.

Σπούδασε στη  Νομική Σχολή Αθηνών. Ασκεί ελεύθερη μαχόμενη δικηγορία από το 1975 και ασχολείται στο Συμβούλιο της Επικρατείας στα Διοικητικά Δικαστήρια, τα Ποινικά Δικαστήρια και τον Άρειο Πάγο με θέματα διοικητικού και ποινικού δικαίου.

Πολιτική
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής τον Σεπτέμβριο του 2015 με την Ένωση Κεντρώων και διετέλεσε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του κόμματος.

Τον Νοέμβριο 2016 αποφάσισε να ανεξαρτητοποιηθεί έπειτα από εσωκομματικές διαφωνίες με το μέχρι πρότινος κόμμα του και τον Μάιο του ίδιου έτους ίδρυσε το πολιτικό κόμμα «Φωνή Δημοκρατίας».

Δημοκρατική Συμπαράταξη
Τον Νοέμβριο 2017 τάχθηκε υπέρ της Φώφης Γεννηματά για επικεφαλής του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς. Σε δήλωσή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ είπε: «Οι διεργασίες για την δημιουργία του νέου πολιτικού φορέα που θα εκφράζει και το προοδευτικό κέντρο αγγίζουν όλους μας. Η ανάγκη ανάκαμψης της χώρας με ταυτόχρονη στήριξη του κοινωνικού κράτους, είναι απαραίτητη σήμερα, μετά από οκτώ χρόνια κρίσης και μνημονίων. Πιστεύω ότι ο νέος φορέας θα αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμος για τις ανάγκες του ελληνικού λαού. Συμμετέχω στην διαδικασία εκλογής για την ανάδειξη Προέδρου του νέου φορέα και καλώ τους φίλους μου να συμμετάσχουν στην διαδικασία και να υποστηρίξουμε την Φώφη Γεννηματά για την αποφασιστικότητα και την πίστη της στην δημιουργία του νέου φορέα».
Τον Ιανουάριο 2018 προσχώρησε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ως συνεργαζόμενος Βουλευτής.

Κίνημα Αλλαγής
Τον Μάρτιο 2018 συμμετείχε στο Ιδρυτικό Συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής, στηρίζοντας την προσπάθεια συσπείρωσης του κεντρώου χώρου. Στις εκλογές της 7 Ιουλίου 2019 υπήρξε υποψήφιος στην Περιφέρεια Β2′ Δυτικού Τομέα Αθηνών, αποτυγχάνοντας να εκλεγεί.

Παραπομπές

Έλληνες αρχηγοί κομμάτων
Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κεντρώων
Uber

Η Uber είναι μία αμερικανική επιχείρηση παροχής υπηρεσιών με έδρα στο Σαν Φρανσίσκο. Προσφέρει online παροχές υπηρεσιών μεταφοράς προσώπων σε πολλές πόλεις παγκοσμίως. Οι υπηρεσίες UberX και UberBlack παρέχουν στους επιβάτες ενοικιαζόμενα οχήματα με οδηγό και η UberPop τους μεταφέρει με ιδιώτη οδηγό σε ιδιόκτητο αυτοκίνητο. Η UberTaxi παρέχει κανονικά ταξί. Η διαμεσολάβηση επιβάτη-οδηγού πραγματοποιείται μέσω μίας εφαρμογής για κινητά ή μίας ιστοσελίδας. Η επιχείρηση χρεώνει προμήθεια έως 20% της τιμής της διαδρομής. Η εφαρμογή συγκαταλέγεται στις εφαρμογές ταξί.

Το όνομα "Uber" είναι αναφορά στη συνήθη (και κάπως δημώδη) λέξη "uber", που σημαίνει "ανώτατος" ή "σούπερ", και έχει τις ρίζες της στη γερμανική λέξη über, που σημαίνει "πάνω (από)".

Παραπομπές 

Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Οδικές μεταφορές
Μάτι του Λονδίνου

Το Μάτι του Λονδίνου (αγγλ.: London Eye) είναι γιγαντιαία ρόδα (τροχός) στη νότια όχθη του ποταμού Τάμεση στο Λονδίνο. Η κατασκευή έχει ύψος 135 μέτρα και ο τροχός έχει διάμετρο 120 μέτρων. Όταν άνοιξε για το κοινό το 2000 ήταν ο ψηλότερος τροχός του κόσμου. Το ύψος του ξεπεράστηκε το 2006 από το Αστέρι του Ναντσάνγκ, ύψους 160 μέτρων.

Οι 32 κλειστές και κλιματιζόμενες ωοειδείς καμπίνες του τροχού, σχεδιασμένες και κατασκευασμένες από τη γαλλική εταιρεία Poma, είναι στερεωμένες στην εξωτερική περιφέρεια του τροχού και περιστρέφονται από ηλεκτροκινητήρες. Κάθε μία από τις καμπίνες, που ζυγίζει 10 τόνους και χωρά 25 άτομα, αντιπροσωπεύει τις συνοικίες του Λονδίνου.

Ο τροχός περιστρέφεται κατά 26 εκατοστά ανά δευτερόλεπτο, έτσι ώστε μία πλήρης περιστροφή να διαρκεί περίπου 30 λεπτά. Ο ρυθμός περιστροφής είναι αρκετά αργός, ώστε να επιτρέπει στους επιβάτες να περπατούν εντός των καμπινών, ενώ δεν σταματά η περιστροφή του κατά την επιβίβαση-αποβίβαση των ατόμων που τον επισκέπτονται, με εξαίρεση τις περιπτώσεις όπου επιβιβάζονται - αποβιβάζονται άτομα με ειδικές ανάγκες ή ηλικιωμένοι.

Παραπομπές

Ματι
Κρυστάλλινα κρανία

Τα Κρυστάλλινα κρανία (αγγλικά: Crystal Skulls) είναι κατασκευασμένα απο καθαρό κρύσταλλο χαλαζία και επίσημως σήμερα υπάρχουν 13 τετοια κρανία. Δύο από αυτά τα κρυστάλλινα κρανία βρισκόνται σε μουσεία, το ένα στο Βρετανικό Μουσείο (αρ.εγγρ. Id 1898C3.1) στο Λονδίνο, και το άλλο στο Μουσείο του Ανθρώπου στο Παρίσι. Κανένα από τα 13 κρανία δεν έχει το ιδιο μεγέθος με κάποιο άλλο. Το μεγαλύτερο από αυτά τα κρανία ζυγίζει 14 κιλά. Εικάζεται ότι έχουν ανακαλυφθεί σε χώρες της  Κεντρικής Αμερικής, όπως είναι το Μεξικό, η Γουατεμάλα και το Μπελίζ, και ότι ανήκουν στην μεσοαμερικανική περίοδο και στους πολιτισμούς των Αζτέκων και των Μάγιας. Το πιο γνωστό και διασήμο κρυστάλλινο κρανίο είναι αυτό του Μίτσελ-Χέτζες που πιθανόν ανακαλυφθήκε στο Μπελίζ το 1924.

Κρανίο Μίτσελ-Χέτζες
Το Κρυστάλλινο κρανίο του Μίτσελ- Χέτζες, είναι ένα τέλειο σχεδόν κρανίο σε φυσικό μέγεθος. Είναι από καθαρό κρύσταλλο χαλαζία, ενώ η κάτω σιαγόνα 
μετακινείται. 
Ζυγίζει 5 κιλά, έχει ύψος 13,18 εκ. -πλάτος 12,38 εκ.-μήκος 20 εκ.
Το κρυστάλλινο κρανίο ήρθε στο  φως κατά τη διάρκεια μιας αρχαιολογικής
αποστολής του βρετανού αρχαιολόγου Αλμπέρτ Μίτσελ Χέτζες, στο Γιουκατάν της κεντρικής Αμερικής κοντά σε έναν  ερειπωμένο 
αρχαίο ναό των Μάγια. Το μέρος στο οποίο έγιναν οι ανασκαφές είναι γνωστό σήμερα ως 
Λουμπαντούν, το οποίο σημαίνει «ο τόπος των πεσόντων λίθων».  Ο Μίτσελ Χέτζες είχε πάρει μαζί  του σε εκείνη την αποστολή, και την (υιοθετημένη) κόρη του Άννα, η οποία στάθηκε η τυχερή της αποστολής: την ημέρα των 17ων  γενέθλιων της, στα ερείπια ενός αρχαίου βωμού κοντά στις ανασκαφές ξέθαψε το περίφημο κρανίο. Το κρυστάλλινο κρανίο υπολειπόταν του κάτω σιαγόνα, ο οποίος βρέθηκε τρεις μήνες μετά, αρκετά μέτρα μακριά από τον βωμό.

Εξέταση του κρανίου 
Η Άννα μετά τον θάνατο του πατέρα της γύρω στο 1960, αποφάσισε να δώσει το κρυστάλλινο κρανίο σε ερευνητές ώστε να ανακαλύψουν την καταγωγή και τον τρόπο κατασκευής του. 
Ο πρώτος που εξέτασε το κρανίο ήταν ο κρτικός τέχνης Φρανκ Ντορντλάντ, και  ο οποίος ανακάλυψε ένα σύμπλεγμα από  φακούς, κανάλια και πρίσματα τα οποία δημιουργούσαν παράξενα οπτικά εφέ. Το πιο παράδοξο ήταν ότι ο ίδιος, ακόμα και με μικροσκόπιο δεν  μπόρεσε να βρει ίχνος από επεξεργασία πάνω στην  τέλεια λουστραρισμένη  επιφάνεια του.
Ο Ντορντλαντ
εισηγήθηκε τότε στην Αννα να απευθυνθεί στην πασίγνωστη εταιρία υπολογιστών Hewlett-Packard, η οποία τότε ειδικεύονταν σε ταλαντώσεις κρυστάλλων.  
Τα αποτελέσματα της έρευνας της εταιρίας το 1964 έδειξαν ότι το  Κρυστάλλινο Κρανίο έχει δημιουργηθεί αιώνες πριν από την εμφάνιση των Μάγια.

Παραπομπές

Εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Οικονομία της Λευκορωσίας

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, όλες οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες αντιμετώπισαν μια βαθιά οικονομική κρίση. Ωστόσο, η Λευκορωσία επέλεξε τον δικό της τρόπο να ξεπεράσει αυτήν την κρίση. Μετά την εκλογή του Αλεξάντερ Λουκασένκο το 1994 ως πρώτου Προέδρου της, η χώρα μπήκε στο δρόμο της «σοσιαλιστικής αγοράς» σε αντίθεση με την στροφή προς τον καπιταλισμός της γειτονικής Ρωσίας. Βάση αυτής της πολιτικής, θεσπίστηκαν διοικητικοί έλεγχοι στις τιμές των προϊόντων και τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Επίσης, επεκτάθηκε το δικαίωμα του κράτους να παρεμβαίνει στη διαχείριση των ιδιωτικών επιχειρήσεων.

Ως τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης, η Λευκορωσία διέθετε σχετικά καλά αναπτυγμένη βιομηχανική βάση, την οποία διατήρησε και μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Η χώρα έχει, επίσης, μια ευρεία γεωργική βάση και ένα υψηλό επίπεδο παιδείας. Μεταξύ των πρώην δημοκρατιών της Σοβιετικής Ένωσης, είχε ένα από τα υψηλότερα πρότυπα διαβίωσης.

Την περίοδο 1991-1995 όλοι οι τομείς της εθνικής οικονομίας επηρεάστηκαν από τη βαθιά οικονομική κρίση που πυροδότησε η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Αρχικά, το γεγονός αυτό προκάλεσε το τέλος των παραδοσιακών οικονομικών διαδικασιών, απότομη πτώση της οικονομικής ικανότητας των επιχειρήσεων και του πληθυσμού των δημοκρατιών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που ήταν βασικοί καταναλωτές των προϊόντων της Λευκορωσίας, παύση της χρηματοδότησης από τη στρατιωτική δύναμη της Σοβιετικής Ένωσης, κάτι που αντιπροσώπευε σημαντικό μερίδιο στη βιομηχανία της χώρας, κραδασμοί από την ελευθέρωση των τιμών και, πάνω απ΄ όλα, ραγδαία αύξηση των τιμών των πρώτων υλών και των ενεργειακών πόρων. Επιπλέον, η Λευκορωσία, όπως και οι υπόλοιπες δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, χαρακτηρίστηκε από γενική έλλειψη ετοιμότητας των κρατικών θεσμών και της κοινωνίας ως προς το σύστημα σχέσεων της αγοράς. Η απότομη αύξηση των τιμών των πρώτων υλών και των ενεργειακών πόρων αποκάλυψε την τεχνολογική αδυναμία της οικονομίας. Ταυτόχρονα, η περιορισμένη ανταγωνιστικότητα των τοπικών προϊόντων, νομικοί διακυβερνητικοί περιορισμοί και η απουσία δεξιοτήτων πάνω στο μάρκετινγκ και τη χρηματοοικονομική διαχείριση εμπόδισαν τους οικονομικούς τομείς της χώρας να αντισταθμίσουν την πτώση της πραγματικής ζήτησης στις πρώην παραδοσιακές αγορές μέσω της κατάκτησης νέων εξαγωγικών αγορών.

Η Τύρφη, ο πιο πολύτιμος ορυκτός πόρος της χώρας, χρησιμοποιείται για καύσιμο και λιπάσμα, καθώς και στη χημική βιομηχανία. Η Λευκορωσία έχει επίσης αποθέματα αργίλου, άμμου, κιμωλίας, δολομίτη, φωσφορώδους άλατος, βραχώδους άλατος και καλίου. Τα δάση καλύπτουν το ένα τρίτο περίπου του εδάφους της χώρας, με αποτέλεσμα η ξυλεία να αποτελεί ένα σημαντικός οικονομικό τομέα.

Το πυρηνικό ατύχημα (26 Απριλίου 1986) στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνομπίλ, στη γειτονική Ουκρανία, είχε καταστροφική επίπτωση στη Λευκορωσία. Ως αποτέλεσμα της απελευθέρωσης της ραδιενέργειας καταστράφηκε η γεωργία σε ένα μεγάλο μέρος της χώρας και πολλά χωριά εγκαταλείφθηκαν. Η επανεγκατάσταση των κατοίκων και τα ιατρικά έξοδα έπληξαν σημαντικά την οικονομία της χώρας.

Παραπομπές
Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (1743-1808)

Η Μαρία Ελισάβετ Ιωσηφίνα της Αυστρίας (Maria Elisabeth Josepha: 13 Αυγούστου 1743 - 22 Σεπτεμβρίου 1808) ήταν το έκτο παιδί της Μαρίας Θηρεσίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Φραγκίσκου Στέφανου της Λωρραίνης. Ήταν ηγουμένη από το 1780 έως το 1806.

Πρώτα χρόνια
Η Μαρία Ελισάβετ Ιωσηφίνα Ιωάννα Αντωνία, γνωστή στην οικογένειά της ως "Λιζλ", γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1743 στα Ανάκτορα Σαίνμπρουν στη Βιέννη. Ήταν το έκτο παιδί και πέμπτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ και της Μαρίας Θηρεσίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 

Η Ελισάβετ θεωρήθηκε πολύ ελκυστική κατά τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσής της και η πιο όμορφη από τις αδελφές της. Ως εκ τούτου, υπήρχαν ελπίδες για να εξασφαλιστεί ένας γάμος της υψηλότερης δυνατής κατάστασης. Ωστόσο, κατά την περίοδο 1756-1763, όταν έπρεπε κανονικά να παντρευτεί, δυσκολεύτηκαν να βρουν έναν αρραβώνα που θεωρείτο κατάλληλος για την ηλικία και τη θέση της, λόγω των πολιτικών επιπλοκών κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου. Η μητέρα της ήταν κάπως συγκλονισμένη από τη φήμη της Μαρίας Ελισάβετ ως «κοκέτα».

Αρραβώνας
Το 1768, ο πρόσφατα χήρος Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας θεωρήθηκε ότι θα παντρευόταν την Ελισάβετ. Το γαλλικό βασίλειο το θεωρούσε σοφό να παντρευτούν σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τα σεξουαλικά σκάνδαλα του Βασιλιά. Πολιτικά θεωρήθηκε ως ένας τρόπος για να ενισχυθεί η συμμαχία μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας για να γίνει η ίδια και η αδελφή της, Μαρία Αντουανέττα, βασίλισσες της Γαλλίας η μία μετά την άλλη: η Μαρία Ελισάβετ θα παντρευόταν τον τωρινό βασιλιά και η Μαρία Αντουανέττα τον επόμενο. Ωστόσο, οι πιθανότητες της Ελισάβετ να γίνει βασίλισσα της Γαλλίας καταστράφηκαν από την ευλογιά, που άφησε φριχτά σημάδια στο πρόσωπό της, κάνοντάς την να θεωρείται ακατάλληλη για γάμο. Η Μαρία Ελισάβετ έγινε γνωστή για την αιχμηρή γλώσσα της. Τελικά έγινε πολύ υπέρβαρη.

Μοναχή
Η Μαρία Ελισάβετ διορίστηκε από την μητέρα της διακόνισσα της Μονής για Ευγενείς Κυρίες στο Ίνσμπρουκ, αλλά όπως και η αδελφή της Μαρία Άννα, που είχε παρόμοια θέση, δεν κατοικούσε στην μονή, αλλά συνέχισε να περνάει το χρόνο της στο Παλάτι. Μετά το θάνατο της μητέρας τους το 1780, ο αδερφός της Ελισάβετ, Ιωσήφ Β΄, ζήτησε από αυτήν και τις αδερφές τους Μαρία Άννα και Μαρία Χριστίνα να εγκαταλείψουν το Αυτοκρατορικό Παλάτι, επειδή δεν ήθελε να υπάρχουν γυναίκες εκεί.

Ο Αυτοκράτορας διόρισε την Μαρία Ελισάβετ ηγουμένη της Μονής για Ευγενείς Κυρίες στο Ίνσμπρουκ. Η Ελισάβετ κατοικούσε εκεί από τον Μάιο του 1781 έως τον Ιανουάριο του 1806.

Θάνατος
Η Μαρία Ελισάβετ έφυγε για τη Βιέννη το 1806 και αργότερα μετακόμισε στο Λιντς, όπου πέθανε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1808.

Παραπομπές

Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Κοζάκοι του Ντον

Οι Κοζάκοι του Δον (Ρωσικά: Донские казаки) είναι πληθυσμιακή ομάδα Κοζάκων που ζει κατά μήκος του μέσου και τμήματος του κάτω Δον, με την αντίπερα όχθη του ποταμού να καταλαμβάνει η πληθυσμιακή ομάδα των Κοζάκων της Μαύρης Θάλασσας. Ιστορικά κατοικούσε στη λεκανοπέδιο του ποταμιού Δον (Ρωσικά: Всевеликое Войско Донское, Vsevelikoye Voysko Donskoye), η οποία ήταν είτε ανεξάρτητη είτε αυτόνομη δημοκρατία στο γεωγραφικό πλαίσιο της σημερινής νότιας Ρωσίας και του Δονμπάς της Ουκρανίας, από τα τέλη του 16ου αιώνα μέχρι το 1918. Από το 1992, με το προεδρικό διάταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, οι Κοζάκοι απέκτησαν την δυνατότητα να εγγράφονται σε ειδικό μητρώο. Σε ορισμένες κοινότητες Κοζάκων γίνονται προσπάθειες ανασύστασης του πολιτισμικού τους παρελθόντος. Οι Κοζάκοι του Δον έχουν πλούσια στρατιωτική παράδοση, καθώς έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορική εξέλιξη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και συμμετείχαν στους περισσότερους από τους μεγάλους πολέμους της.

Προέλευση
Οι Κοζάκοι του Δον είναι μία από τις πέντε κύριες ομάδες Κοζάκων που διακρίνονται έως σήμερα σήμερα και συνδέονται άμεσα με την αντίστοιχη γεωγραφική προέλευσή τους, ανάμεσα στους Ουκρανούς κοζάκους τους κοζάκους του Βόλγα, τους κοζάκους του Κουμπάν και τους Κοζάκους Τερέκ. Μπορεί να διακρίνει κανείς ανάμεσα στις κοινότητες των Κοζάκων που δημιουργήθηκαν αυθόρμητα και εκείνες που δημιουργήθηκαν με πρωτοβουλία του ρωσικού κράτους. Οι κοζάκοι του Δον ανήκουν στην πρώτη κατηγορία και πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 16ο αιώνα. Ανέπτυξαν αγροτικές κοινότητες στις οποίες ζούσαν μαζί με τις οικογένειές τους σε αντίθεση με άλλες κοινότητες που δομήθηκαν σε αυστηρά στρατιωτικά πρότυπα, όπως οι Ζαποροζιανοί κοζάκοι. Αρκετές σημαντικές εξεγέρσεις στην ρωσική και ουκρανική ιστορία ξεκίνησαν από κοζάκους, ανάμεσά τους εκείνη του Δον κοζάκου Στένκα (Στεπάν) Ράζιν, στην περίοδο 1667-1671.

Με βάση τα υπάρχοντα ελάχιστα στοιχεία, η πλέον αξιόπιστη θεωρία για την προέλευση των κοζάκων του Δον είναι αυτή που διαμόρφωσε ο Μιχαήλ Ασταπένκο ότι ως διακριτή οντότητα οι κοζάκοι του Δον εξελίχθηκαν στις αρχές του 16ου αιώνα, πιθανώς στη δεκαετία του 1520. Με τη σειρά του ο Σβάτικοβ (S. G. Svatikov) επέλεξε μια ημερομηνία πιο κοντά στα μέσα του δέκατου έκτου αιώνα, αν και πίστευε ότι απομονωμένες ομάδες παρόμοιες με τους Κοζάκους ζούσαν στην στέππα από την εποχή του Κιέβου.

Άλλες θεωρίες που χρονολογούνται από την εμφάνιση των Κοζάκων έχουν ημιμυθικό χαρακτήρα, που γίνεται εντονότερος όταν εντοπίζεται η προέλευσή τους σε προγενέστερες εποχές. Ο Σαβέλεβ (A. P. Savelev) υποστήριξε ότι οι Κοζάκοι καταγόταν από την αρχική άρια φυλή που ξεπήδησε από τον Βόρειο Καύκασο. Μια άλλη θεωρία εντοπίζει την προέλευση των Κοζάκων πριν από τη γέννηση του Χριστού, ενώ μία τρίτη βλέπει στους Κοζάκους του Δον άμεση προέλευση από τους Μογγόλους και τους θεωρεί αναπόσπαστο τμήμα του στρατού της Χρυσής Ορδής.

Παραπομπές σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Doncossacks.ru: The Don Cossack Museum — in Novocherkassk.
 Novocherkassk.net: Novocherkassk—the Capital of Don Cossacks
 Kuban.in.ua: History of the Don Cossacks

Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Θέθι

Το Θέθι (Αλβανικά: Thethi) είναι ένα μικρό χωριό στο νομό Σκόδρας της Αλβανίας. Μετά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015, έγινε μέρος του δήμου Σκόδρας και έχει χαρακτηριστεί ως προστατευόμενο ιστορικό κέντρο από την αλβανική κυβέρνηση. Η κοινότητα βρίσκεται στο κέντρο του Εθνικού Πάρκου Θεθ, μιας περιοχής εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς.

Παραπομπές 

Χωριά της Αλβανίας
Γαία (δορυφόρος)

Η Γαία (Gaia) είναι διαστημική αποστολή αστρομετρίας του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) που εκτοξεύτηκε επιτυχώς στις 19 Δεκεμβρίου 2013, αρχικά για μια πενταετή αποστολή, ενώ έχει ήδη παραταθεί μέχρι το τέλος του 2020. 

Έχει ως πρωταρχικό επιστημονικό προιόν έναν κατάλογο με τη θέση, την κίνηση, τη φωτεινότητα και το χρώμα περισσότερων του ενός δισεκατομμυρίου ουρανίων σωμάτων (αστέρια, αστεροειδείς, γαλαξίες, κλπ) μέχρι το φαινόμενο μέγεθος 20. Το έργο επιλέχθηκε το 2000 ως ακρογωνιαίος λίθος του επιστημονικού προγράμματος Horizon 2000+. Τα δεδομένα που συλλέγονται θα βελτιώσουν τις γνώσεις μας για τη δομή, την δημιουργία και την εξέλιξη του Γαλαξία μας, και θα συνεισφέρουν σημαντικά στους κλάδους των εξωηλιακών πλανητών, του ηλιακού συστήματος, των εξωτερικών γαλαξιών και της θεμελιώδους φυσικής.

Ο δορυφόρος πήρε όνομά του από τη θεότητα της ελληνική μυθολογίας που προϋπήρχε στη δημιουργία του κόσμου και συμβολίζει την υλική του πλευρά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η διαστημική αστρομετρική αποστολή Gaia
 Η πύλη του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος

Διαστημικά τηλεσκόπια
Αστρομετρία
Διαστημικές αποστολές το 2013
Ανδρέας της Καλαβρίας

Ο Ανδρέας (30 Οκτωβρίου 1327 – 18 Σεπτεμβρίου 1345) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν δούκας της Καλαβρίας (1343-1345).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας και της Ελισάβετ των Πιάστ, κόρης του Βλάντισλαφ Β΄ του βραχέως, βασιλιά της Πολωνίας.

Το 1334 μνηστεύθηκε την Ιωάννα Α΄ της Νάπολης, του Οίκου των Καπετιδών-Ανζού. Ήταν 2α εξαδέλφια, δηλ. οι πάπποι τους ήταν αδέλφια. Μάλιστα ο πάππος του Ανδρέα, ο Κάρολος-Μαρτέλος ήταν ο πρωτότοκος, ενώ ο πάππος της Ιωάννας Α΄, ο Ροβέρτος της Νάπολης ήταν ο δευτερότοκος. Από τα δύο αδέλφια θα έπρεπε να διαδεχθεί τον πατέρα τους το 1309 ο πρώτος, αλλά είχε αποβιώσει πριν 14 έτη, έτσι θα έπρεπε να γίνει ο γιος του Κάρολος Α΄. Επειδή υπήρχαν φόβοι για εισβολή από τη Σικελία, προτιμήθηκε ο Ροβέρτος και σαν αντιστάθμισμα, δόθηκε στον Κάρολο Α΄ η Ουγγαρία, κληρονομιά της μητέρας τους Μαρίας των Άρπαντ.

Το 1343 απεβίωσε ο Ροβέρτος. Ο μόνος (νόμιμος) γιος του Κάρολος είχε αποβιώσει από το 1328, έτσι με τη διαθήκη του όρισε διάδοχο την εγγονή του Ιωάννα Α΄, κόρη του Καρόλου.

Αγώνας για το θρόνο
Με τη συγκατάθεση του πάπα Κλήμη ΣΤ¨ η Ιωάννα Α΄ στέφθηκε μόνη βασίλισσα της Νάπολης το 1344. Τότε ο Ανδρέας φοβήθηκε για τη ζωή του, αλλά η μητέρα του τον ενθάρρυνε και διέδωσε ότι ο πάπας επέτρεψε τη στέψη του. Το 1344 η Ιωάννα ασθένησε και ο Ανδρέας ελευθέρωσε δύο αδελφούς, που είχαν καταδικαστεί για εγκλήματα, πράγμα που δυσαρέστησε τους ευγενείς.

Μερικοί ευγενείς συνωμότησαν να αποτρέψουν τη στέψη του. Κατά τη διάρκεια κυνηγετικού ταξιδιού στην Αβέρσα οι συνωμότες τον έπιασαν όταν βγήκε τη νύχτα από το δωμάτιό του. Ένας υπηρέτης έκλεισε πίσω του την πόρτα· η Ιωάννα κοιμόταν μέσα. Έγινε πάλη, ο Ανδρέας ζήτησε βοήθεια, αλλά τον στραγγάλισαν με ένα κορδόνι και τον πέταξαν από το παράθυρο. Η καμαριέρα του από την Ουγγαρία πήγε το σώμα του σε ναό και είπε έπειτα στους Ούγγρους τι έγινε.

Υποψίες έπεσαν στην Ιωάννα και έγιναν δύο δίκες, αλλά αθωώθηκε. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ανδρέα, ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας εισέβαλε δύο φορές στο βασίλειο της Νάπολης, αλλά συνάντησε αντίδραση. Η Ιωάννα έκανε τρεις ακόμη γάμους. Το 1386 ο 2ος εξάδελφός τους Κάρολος Γ΄ (κλάδος Δυρραχίου) κατέλαβε τη Νάπολη με Ουγγρική βοήθεια, εκτέλεσε την Ιωάννα Α΄ και τη διαδέχθηκε.

Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1333 τη 2η εξαδέλφη του Ιωάννα Α΄ της Νάπολης του Οίκου των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας. Ο γιος τους Κάρολος Μαρτέλος 1345-1348 απεβίωσε τριών ετών.

Πρόγονοι

Πηγές
 Magyar nagylexikon II. (And–Bag). Főszerk. Élesztős László, Rostás Sándor. Budapest: Akadémiai. 1994. 19–20. o.
 Goldstone, Nancy (2010). Joanna: The Notorious Queen of Naples, Jerusalem and Sicily. New York: Walker & Company. ISBN 9780802777706.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Ανζού - Ουγγαρίας
Σάρα Κέιν

Η Σάρα Κέιν (Sarah Kane, 3 Φεβρουαρίου 1971 - 20 Φεβρουαρίου 1999) ήταν Αγγλίδα θεατρική συγγραφέας. Τα έργα της έχουν ως αντικείμενο τη λυτρωτική αγάπη, τη σεξουαλική επιθυμία, τον πόνο, τα βασανιστήρια - σωματικά και ψυχολογικά - και τον θάνατο. Χαρακτηρίζονται από ποιητική ένταση, απλή γλώσσα, την εξερεύνηση της θεατρικής μορφής και, στα πρώιμα έργα της, από τη χρήση ακραίων και βίαιων ενεργειών στη σκηνή. Η ίδια η Κέιν, καθώς και οι μελετητές της δουλειάς της, όπως ο Γκράχαμ Σόντερς, εντοπίζουν μέρος της έμπνευσής της στο εξπρεσιονιστικό θέατρο και στην αγγλική αναγεννησιακή τραγωδία. Ο κριτικός Άλεξ Σιρζ αντιλήφθηκε το έργο της ως μέρος αυτού που η ίδια είχε ονομάσει θέατρο In-Yer-Face, μια μορφή δράματος που έσπασε τις συμβάσεις του νατουραλιστικού θεάτρου. Η δημοσιευμένη δουλειά της Κέιν περιλαμβάνει πέντε θεατρικά έργα, μία ταινία μικρού μήκους (Skin) και δύο άρθρα στην εφημερίδα "The Guardian".

Αυτοκτόνησε στις 20 Φεβρουαρίου 1999 στο νοσοκομείο King's College, σε ηλικία 28 ετών.

Βιβλία στα ελληνικά 
(2001)	Καθαροί, πια, Η Νέα Σκηνή
(2001)	4.48 ψύχωση, Κοάν
(2002)	Έλεος και Φαίδρας έρως, University Studio Press
(2003)	Λαχταρώ, Η Νέα Σκηνή
(2010)	Crave, Κοάν
(2017)	Η αγάπη της Φαίδρας, Bibliotheque

Παραπομπές 

Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Μεταμοντέρνα τέχνη
ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο
Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Πύργος του Ρολογιού (Σιγκισοάρα)

Ο Πύργος του Ρολογιού (ρουμανικά: Turnul cu Ceas, γερμανικά: Stundturm) είναι ιστορικό και αρχιτεκτονικό μνημείο της πόλεως της Σιγκισοάρα στην Ρουμανία, ο σημαντικότερος εκ των αμυντικών οχυρωματικών πύργων οι οποίοι ανεγέρθηκαν στην παλαιά πόλη της Σιγκισοάρα και οι οποίοι έχουν διατηρηθεί έως σήμερα (επί συνόλου δεκατεσσάρων).

Το μνημείο είναι ύψους 64 μέτρων, ενώ ευρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της παλαιάς πόλεως και είναι ορατός από οποιοδήποτε σημείο της. Η συγκεκριμένη κτιριακή κατασκευή ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια του 14ου αιώνα για την προστασία της κύριας πύλης εισόδου της πόλεως. Προς τα τέλη του δεύτερου μισού του 17ου αιώνα προστέθηκε στέγη μπαρόκ ρυθμού, αντίστοιχη εκείνης του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Βίτου της Πράγας. Με την πάροδο του χρόνου, ο Πύργος του Ρολογιού κατέστη ως το πλέον χαρακτηριστικό κτίριο της πόλεως.

Έως το 1556, η αίθουσα του πρώτου ορόφου του πύργου χρησίμευε ως τόπο συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου της πόλεως.

Ανεγερθείς σε ορθογώνιο σχήμα, διαθέτει συνολικά πέντε ορόφους, οι οποίοι, μαζί με τον εξώστη και την στέγη, είναι συνολικού ύψους της τάξεως των 64 μέτρων. Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο πύργος κοσμήθηκε με ένα ωρολόγιο, το οποίο φιλοτέχνησε το 1648 ο Γιόχαν Κίρσελ. Το ωρολόγιο αποτελείται από αγάλματα από ξύλο φλαμουριάς, τα οποία είναι ύψους 0,80 μέτρων το καθένα εξ'αυτών. Αναπαριστούν τους παγανιστικούς θεούς οι οποίοι αντιπροσωπεύουν καθεμία εκ των ημερών της εβδομάδας: Ντιάνα (Δευτέρα), Μαρς (Τρίτη), Μερκούριους (Τετάρτη), Γιούπιτερ (Πέμπτη), Βένους (Παρασκευή), Σατούρνους (Σάββατο) και Ήλιος (Κυριακή, στα γερμανικά: Sonntag).

Ο σημερινός μηχανισμός του ωρολογίου είναι καινούργιος και δημιουργήθηκε κατόπιν ειδικής παραγγελίας προς την, εδρεύουσα στην Ελβετία, εταιρεία Fuchs, ενώ η τοποθέτησή του εντός του Πύργου του Ωρολογίου έλαβε χώρα στις 1 Απριλίου 1906. Στο εξωτερικό του, το ωρολόγιο διαθέτει δύο καντράν με διάμετρο 2,40 μέτρα το καθένα, επάνω σε καθεμία εκ των προσόψεων του πύργου.

Απεικόνιση επάνω στο νόμισμα του Ευρώ 
Ο Πύργος του Ρολογιού απεικονίστηκε το 2008 επάνω σε ένα δοκιμαστικό πρότυπο του ρουμανικού νομίσματος ευρώ των 2 ευρώ, χωρίς ωστόσο να έχει, ακόμη, τεθεί σε κυκλοφορία.

Παραπομπές

Εξωτερικός Σύνδεσμος 
 

Σιγκισοάρα
Πύργοι στη Ρουμανία
Πέτρες Μπορίς

Οι Πέτρες Μπορίς (λευκορωσικά: Барысавы камяні, ρωσικά: Борисовы камни), επίσης γνωστές ως Πέτρες Ντβίνα (ρωσικά: Двинские камни), είναι επτά μεσαιωνικές πέτρες που ανεγέρθηκαν κατά μήκος της όχθης του δυτικού Ντβίνα μεταξύ του Πολότσκ και της Ντρίσα της Λευκορωσίας. Πιθανόν προηγήθηκε από την είσοδο του χριστιανισμού στην περιοχή, αλλά δημιουργήθηκαν τον 12ο αιώνα με περιείχαν κείμενο και εικόνα του Χριστού. Η μεγαλύτερη από τις πέτρες έχει περιφέρεια 17 μέτρων.

Ιστορία 
Παρόλο που οι πέτρες περιγράφηκαν τον 16ο αιώνα από τον Ματσιέι Στρικόβσκι, ο Γκεόργκ φον Κάνκριν το 1818 ήταν ο πρώτος που έδωσε προσοχή στις πέτρες. Ο Κάνκριν ανακάλυψε ότι ένας ογκόλιθος κοντά στην Όρσα είχε την ακόλουθη επιγραφή: "Το έτος 1171, στις 7 Μαρτίου, ολοκληρώθηκε αυτός ο σταυρός. Κύριε, παρακαλώ βοηθήστε τον υπηρέτη σας Μπασίλ, του οποίου το άλλο όνομα είναι  Ρογκβολόντ, γιος του Μπόρις".

Στη συνέχεια ανακαλύφθηκαν αρκετοί άλλοι ογκόλιθοι με το όνομα του Μπόρις. Στη δεκαετία του 1930, δύο από αυτοί καταστράφηκαν από τις κομμουνιστικές αρχές ως θρησκευτικά αντικείμενα και τα κατάλοιπά τους χρησιμοποιήθηκαν για την ασφαλτόστρωση του δρόμου μεταξύ Μινσκ και Μόσχας. Ένας άλλος ρίχτηκε στον ποταμό, όπου βρισκόταν μέχρι την ανακάλυψή του το 1988. Όταν έγινε μια προσπάθεια για την ανάκτησή της, η πέτρα έσπασε σε τρία κομμάτια. Τρεις άλλοι ογκόλιθοι μετακινήθηκαν για να εκτίθονται κοντά στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας στο Πολότσκ, στο Μουσείο Ογκόλιθων στο Μινσκ και στο Κολομένσκογιε κοντά στη Μόσχα.

Περιγραφή 
Και τα δύο ονόματα για τις πέτρες είναι κάπως παραπλανητικά: μόνο τέσσερα από αυτά βρίσκονται κατά μήκος των όχθων του Ντρίνα, και μία από τις πέτρες δεν αναφέρει καθόλου τον Μπόρις. Αυτό που τους ενώνει είναι η προγραμματική τους απεικόνιση: "Σε κάθε περίπτωση το κεντρικό τεμάχιο είναι ένας τεράστιος σταυρός που πλαισιώνεται από συντομογραφημένα στοιχεία του συμβατικού ελληνικού θρύλου που διακηρύσσει τη νίκη του Χριστού". Είναι γενικά αποδεκτό ότι ο Μπόρις που αναφέρθηκε στις επιγραφές ήταν ο Ρογκβολόντ Βσεσλάβιτς (βαπτιστικό όνομα "Μπόρις"), γιος του Βσεσλάβ, αν και είναι πολύ πιθανό ότι τέτοιοι ογκόλιθοι είχαν λατρευτεί από παγανιστές Σλάβους πολύ πριν τη χριστιανική γη.

Δείτε επίσης 
 Σταυρός της Αγίας Ευφροσύνης
 Πέτρες Γιέλινγκ — παρόμοιες κατασκευές στην Δανία

Παραπομπές

Σημειώσεις

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Άρθρο από τον Κονστάντι Τίσκιεβιτς
  Φωτογραφίες

Πολιτισμός της Λευκορωσίας
Σιδηροδρομικός σταθμός του Μινσκ

Ο Μινσκ-Πασαζίρσκι (λευκορωσικά: Мінск-Пасажырскі, ρωσικά: Минск-Пассажирский) είναι ο κύριος επιβατικός σιδηροδρομικός σταθμός στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Βρίσκεται στο κέντρο του Μινσκ. Μερικές φορές ονομάζεται Μινσκ Πλοστσάντ Λένινα λόγω του σταθμού του μετρό που εξυπηρετεί το τερματικό σταθμό, ή απλώς Μινσκ.

Ιστορία 
Ο σταθμός χτίστηκε το 1873 ως Βιλένσκι βακζάλ (σταθμός του Βίλνιους, λευκορωσικά: Віленскі вакзал, ρωσικά: Виленский вокзал). Το αρχικό ξύλινο κτίριο κατεδαφίστηκε το 1890 και ξαναχτίστηκε πέτρινο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο σιδηροδρομικός σταθμός του Μινσκ καταστράφηκε εντελώς. Ανακατασκευάστηκε το 1945-1946 και λειτούργησε έως το 1991. Το νέο κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού Μινσκ-Πασαζίρσκι χτίστηκε από το 1991 έως το 2002. Η κατασκευή του καθυστέρησε λόγω οικονομικών δυσκολιών. Ωστόσο, τώρα το Μινσκ διαθέτει έναν από τους πιο σύγχρονους και ενημερωμένους σιδηροδρομικούς σταθμούς στην ΚΑΚ. Υπάρχουν σχέδια να μετακινηθούν όλες οι προαστιακές σιδηροδρομικές μεταφορές από το Μινσκ-Πασαζίρσκι σε μικρότερους σταθμούς, τους Μινσκ-Ουσχόντνι (Ανατολή), τον Μινσκ-Παουντνιόβι (Νότος) και Μινσκ-Παουνότσνι (Βόρεια) μέχρι το 2020.

Κυκλοφορία

Εθνικός σιδηρόδρομος 
Ο Μινσκ-Πασαζίρσκι είναι το κέντρο των εθνικών επιβατικών μεταφορών. Εξυπηρετείται επίσης από πολλά διεθνή τρένα σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, κυρίως προς ρωσικούς και ουκρανικούς προορισμούς. Μερικές από τις διεθνείς συνδέσεις που περνάνε από το Μινσκ είναι η Βιέννη-Μόσχα, ο σιδηρόδρομος EuroCity Άμστερνταμ-Μόσχα, η σύνδεση Σόφια-Μινσκ, η ταχεία σύνδεση Μινσκ-Ιρκούτσκ, η ταχεία Ρίγας-Οδησσού και η ταχεία Βερολίνου-Νοβοσιμπίρσκ. Επίσης υπάρχουν διαδρομές προς την Ουφά, την Αστάνα (στο Καζακστάν), το Αντλέρ και άλλους προορισμούς της Ρωσίας.

Είναι το κέντρο, με το γειτονικό σταθμό Μινσκ Ινστιτούτ Κουλτούρι, ενός προαστιακού σιδηροδρόμου που συνδέει την πρωτεύουσα με πολλές πόλεις και τα προάστιά της στην επαρχία και την περιφέρεια Μινσκ.

Αστικές μεταφορές 
Ο σταθμός εξυπηρετείται από το μετρό του Μινσκ στον σταθμό Πλοστσάντ Λένινα (πλατεία Λένιν), τμήμα της γραμμής Μοσκόφσκαγια. Ο σταθμός εξυπηρετείται επίσης από το τραμ και το τρόλεϊ.

Γκαλερί

Δείτε επίσης 
 Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Λευκορωσία
 Λευκορωσικοί Σιδηρόδρομοι
 Σιδηροδρομικός Σταθμός Φανιπόλ, μέρος του προαστιακού σιδηροδρόμου

Σημειώσεις και παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Minsk railroad terminal - Pictures
 Pictures of a building from within
 Fototour: Minsk Railway station at night
Σιδηροδρομικοί σταθμοί στη Λευκορωσία
Χέλβιγκ του Χόλσταϊν

Η Χέλβιγκ του Χόλσταϊν (γερμ. Helvig von Holstein, σουηδ. Helvig av Holstein, πριν το 1264 - 1325) ήταν η σύζυγος του βασιλιά Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1264. Στις 11 Νοεμβρίου 1276 παντρεύτηκε τον μέλλοντα βασιλιά της Σουηδίας Μάγκνους Λάντουλας. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
 Ερρίκος Μάγκνουσσον 1277-1279
 Ίνγκεμποργκ Μάγκνουσντοττερ 1277-1319, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Δανίας. Δεν απέκτησαν παιδιά.
 Μπίργερ Μάγκνουσσον, βασιλιάς της Σουηδίας (1280-1321), παντρεύτηκε τη Μάρθα της Δανίας. Απέκτησαν 4 παιδιά.
 Ερρίκος Μάγκνουσσον, δούκας του Σέντερμανλαντ (1282-1318), παντρεύτηκε την Ίνγκεμποργκ Χάακονσντοττερ. Απέκτησαν 2 παιδιά. Πέθανε από πείνα το 1318 στο κάστρο Νίκεπινγκσχους (Nyköpingshus), καθώς είχε φυλακιστεί από τον αδελφό του, βασιλιά Μπίργερ.
 Βάλντεμαρ Μάγκνουσσον, δούκας της Φινλανδίας (μετά το 1282-1318), παντρεύτηκε την Ίνγκεμποργκ Έρικσντοττερ της Νορβηγίας. Δεν απέκτησαν παιδιά.
 Ρίκισσα Μάγκνουσντοττερ της Σουηδίας, Ηγουμένη της Μονής της Αγίας Κλάρας (1285-1348), δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Η Χέλβιγκ πέθανε το 1325 σε ηλικία περίπου 61 ετών και τάφηκε στην Εκκλησία Ρίνταρχολμ.

Παραπομπές

 Dick Harrison: Jarlens Sekel, Ordfront Förlag, 2002
 Nordisk Familjebok, Uggleupplagan, band 11, sida 373, Stockholm 1909
 Åke Ohlmarks: Alla Sveriges drottningar (All the queens of Sweden) (σουηδ.)
 Svenska Familje-Journalen, band XI, årgång 1872, s. 194

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βασιλομήτωρ
Οίκος του Σάουμμπουργκ
Οίκος του Μπγιέλμπο
Αιγυπτιακό Παζάρι Μπαχαρικών

Το Παζάρι Μπαχαρικών (τουρκικά: Mısır Çarşısı, Αιγυπτιακό Παζάρι) στην Κωνσταντινούπολη αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες αγορές της πόλης. Βρίσκεται στο Εμίνονου του Φατίχ της Κωνσταντινούπολης. Είναι το δεύτερο πιο διάσημο στεγασμένο εμπορικό συγκρότημα μετά το Μεγάλο Παζάρι, από το οποίο βρίσκεται σε μικρή απόσταση.

Είναι ανοικτό επτά ημέρες την εβδομάδα και λειτουργεί από το 1664. Το παζάρι έχει σχήμα Γ και έξι πύλες. Φιλοξενεί στο εσωτερικό του καφενεία και μικρά εστιατόρια. Η οροφή του είναι υψηλότερη από αυτή του Μεγάλου Παζαριού και καλύπτεται και αυτή από τρούλους.

Το παζάρι κατά τα μέσα του 17ου αιώνα κατασκευάσθηκε αρχικά από ξύλο και πήρε τη τελική του μορφή στα μέσα της δεκαετίας του ’40.

Ιστορία 
Υπάρχουν πολλά έγγραφα που υποδηλώνουν ότι η αρχική του ονομασία ήταν "Νέο Παζάρι".

Το όνομά του (τουρκικά: Mısır Çarşısı) προέρχεται από το γεγονός ότι χτίστηκε με έσοδα από το οθωμανικό εγιαλέτι της Αιγύπτου το 1660 και οι Αιγύπτιοι το χρησιμοποιούσαν για να πωλούν τα μπαχαρικά τους, ενώ η εναλλακτική του ονομασία ως Αγορά Μπαχαρικών προέρχεται από την εξειδίκευσή του στην πώληση μπαχαρικών και βοτάνων, φαρμακευτικών φυτών και φαρμάκων.  

Η λέξη mısır έχει διπλή σημασία στα τουρκικά: "Αίγυπτος" και "αραβόσιτος". Το παζάρι ήταν (και ακόμα είναι) το κέντρο του εμπορίου μπαχαρικών στην Κωνσταντινούπολη, αλλά τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα καταστήματα άλλου τύπου αντικαθιστούν τα καταστήματα μπαχαρικών.

Το συγκρότημα σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα της αυλής Κότζα Κασίμ Αγά, αλλά οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν υπό την επίβλεψη άλλου αρχιτέκτονα της Αυλής, του Μουσταφά Αγά, κατά τους τελευταίους μήνες του 1660. Η Μεγάλη Πυρκαγιά του 1660 στις 24 Ιουλίου διήρκεσε για περισσότερες από δυο ημέρες και κατέστρεψε πολλές γειτονιές στην πόλη. Μια μεγάλης έκτασης ανακατασκευή και ανάπλαση ξεκίνησε στην πόλη μετά την πυρκαγιά, η οποία περιελάμβανε την συνέχιση των εργασιών για το Νέο Τζαμί και την εκκίνηση της κατασκευής για το Παζάρι των Μπαχαρικών κατά το ίδιο έτος. 

Η κατασκευή όλων των κτιρίων στο κουλιγιέ του Νέου Τζαμιού, συμπεριλαμβανομένου και του Παζαριού των Μπαχαρικών, είχε διαταχθεί από την Σουλτάνα Τουρχάν Χατιτζέ, Βαλιντέ Σουλτάνα του Σουλτάνου Μωάμεθ Δ'.)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://www.misircarsisi.org.tr/
 Αιγυπτιακό Παζάρι - Φωτογραφίες με πληροφορίες
 Σημεία Από Την Τουρκία, Κωνσταντινούπολη - Αιγυπτιακή Αγορά Μπαχαρικών
 "Μια Βόλτα στα πολύχρωμα παζάρια της Κωνσταντινούπολης" - Newspost, 17/01/14.

Φατίχ
Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Κωνσταντινούπολη
Εμπορικά κέντρα
Αξιοθέατα στην Κωνσταντινούπολη
Σένεμπεργκ

Το Σένεμπεργκ (γερμανικά: Schöneberg) είναι μία συνοικία στο δημοτικό διαμέρισμα Τέμπελχοφ-Σένεμπεργκ του Βερολίνου. Το Σένεμπεργκ ήταν μέχρι το 1920 μια ανεξάρτητη πόλη και προερχόταν από ένα μεσαιωνικό χωριό στην περιοχή της σημερινής Χάουπτστρασε (Hauptstraße). Από το 1920 μέχρι το τέλος του 2000 υπήρχε το ανεξάρτητο δημοτικό διαμέρισμα Σένεμπεργκ, το οποίο περιλάμβανε τη συνοικία Φρίντεναου δίπλα στην ομώνυμη περιοχή. Το δημοτικό διαμέρισμα Σένεμπεργκ συγχωνεύθηκε με το τότε δημοτικό διαμέρισμα Τέμπελχοφ την 1η Ιανουαρίου 2001 στο πλαίσιο διοικητικής μεταρρύθμισης. Δεδομένου ότι το δημοτικό διαμέρισμα Τέμπελχοφ είχε περισσότερους κατοίκους και μεγαλύτερη έκταση από το δημοτικό διαμέρισμα Σένεμπεργκ, το όνομα Τέμπελχοφ προτάχθηκε στην ονομασία του νεοσυσταθέντος διαμερίσματος Τέμπελχοφ-Σένεμπεργκ.

Γκέι περιοχή 

Η περιοχή γύρω από την πλατεία Νόλεντορφ (Nollendorfplatz) είναι το κέντρο της γκέι ζωής του Βερολίνου από τη δεκαετία του '20 και τις αρχές της δεκαετίας του '30 κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Το νυχτερινό κλαμπ Eldorado στην οδό Μότσστρασε (Motzstraße) το έκλεισαν οι Ναζί όταν κατέλαβαν την εξουσία το 1933. Ο ζωγράφος και χαράκτης Ότο Ντιξ χρησιμοποιούσε θαμώνες αυτού του κτιρίου ως θέματα για μερικά από τα πιο γνωστά του έργα. Ο Κρίστοφερ Άισεργουντ έζησε ακριβώς μετά τη γωνία της οδού Νόλεντορφστρασε (Nollendorfstraße). Αυτό το διαμέρισμα ήταν η βάση για το βιβλίο του Αντίο Βερολίνο (1939), όπως και για το μιούζικαλ Καμπαρέ (1966) και την ομώνυμη ταινία Καμπαρέ (1972) και τιμάται με μια ιστορική πλακέτα στο κτίριο.

Παραπομπές 

Συνοικίες του Βερολίνου
ΛΟΑΤ στη Γερμανία
Μητροπολίτης Πέτρας Κορνήλιος

Ο Μητροπολίτης Πέτρας Κορνήλιος (κατά κόσμον Ἐμμανουήλ) Ροδουσάκης  (1936) γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης. Φοίτησε στην πατριαρχική σχολή και εκάρη μοναχόςτο 1958 και το 1959 χειροτονήθηκε διάκονος. Το 1991 ονομάσθηκε Μητροπολίτης. Υπηρέτησε ως τοποτηρητής του θρόνου 2 φορές.

Παραπομπές

Μητροπολίτες
Μοχάμεντ Σαλάχ

Ο Μοχάμεντ Σαλάχ (Mohamed Salah, 15 Ιουνίου 1992) είναι Αιγύπτιος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως δεξι εξτρεμ στην Λίβερπουλ και στην Εθνική Αιγύπτου. Δύο φορές (2017, 2018) αναδείχθηκε Κορυφαίος αφρικανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς.

Καριέρα

Σε συλλόγους
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2010 από την αιγυπτιακή Άραμπ Κοντράκτορς και δύο χρόνια αργότερα υπέγραψε στη Βασιλεία, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελβετίας. Το 2014 πήρε μεταγραφή για την Τσέλσι και κατέκτησε το πρωτάθλημα και το Λιγκ Καπ Αγγλίας τη σεζόν 2014-2015. Στη συνέχεια, δόθηκε δανεικός στη Φιορεντίνα και στη Ρόμα και το 2016 υπέγραψε στην τελευταία.

Από τον Ιούνιο του 2017 είναι παίκτης της Λίβερπουλ. Τη σεζόν 2017-2018 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ και παίκτης της χρονιάς της Πρέμιερ Λιγκ.  Την ίδια χρονιά απέσπασε τον τίτλο της PFA Players' Player of the Year και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη εντεκάδα της χρονιάς. Απέσπασε ακόμα, τον τίτλο του καλύτερου παίκτη από την FWA (FWA Footballer of the Year). Τη σεζόν 2018-2019 κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Πρέμιερ Λιγκ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με 22 τέρματα. Επίσης, την σεζόν 2019-20 κατέκτησε την Πρέμιερ Λιγκ. Την αμέσως επόμενη σεζόν (ήτοι 2020-2021) αναδείχθηκε παίκτης της σεζόν για τη Λίβερπουλ προσθέτοντας την δεύτερη τέτοια διάκριση στην τροπαιοθήκη του μετά τη σεζόν 2017-18. Με τη λήξη της 4ης σεζόν του με τη φανέλα της Λίβερπουλ έχει καταφέρει και στις 4 αυτές αυτές ποδοσφαιρικές περιόδους να ξεπεράσει τα 20 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις σε κάθε μια από αυτές.

Στις 12 Οκτωβρίου του 2022 σκόραρε τρία γκολ σε 6 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα στο εκτός έδρας παιχνίδι με την Ρέιντζερς για το Τσάμπιονς Λιγκ, πετυχαίνοντας το γρηγορότερο χατ-τρικ στην ιστορία της διοργάνωσης.

Στην εθνική ομάδα
Έχει κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο με την εθνική Αιγύπτου Κ20 στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα Νέων. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 ήταν στην αποστολή της ομάδας της Εθνικής Αιγύπτου Κ23, η οποία έφτασε μέχρι τα προημιτελικά. Με την Εθνική Αιγύπτου έπαιξε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2017 και έφτασε μέχρι τον τελικό. Επελέγη στο ρόστερ της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αιγύπτιοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αιγύπτου
Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασιλεία
Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα
Ποδοσφαιριστές Ρόμα
Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021
Αρίσταρχος Φουντουκίδης

Ο Aρίσταρχος Φουντουκίδης (13 Φεβρουαρίου 1942 - 7 Ιουλίου 2007) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν ως σέντερ μπακ και  υπήρξε από τους πιο σημαντικούς ποδοσφαιριστές στην ιστορία του ΠΑΟΚ.

Καριέρα
Γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1942 στον Άγιο Παντελεήμονα και ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της γενέτειρας του, Άρη Παντελεήμονα με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι το 1960, όποτε και μεταπήδησε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Στην ομάδα της Καλαμαριάς έμεινε για 3 χρόνια και το καλοκαίρι του 1963 μεταγράφηκε στην Μορφωτική Ένωση Νεολαίας Τούμπας (ΜΕΝΤ) που αγωνίζονταν στην Β' Εθνική. Το 1966 και στην ηλικία των 24 ετών μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 12 χρόνια και σημείωσε 336 συμμετοχές και 18 γκολ στην Α΄ Εθνική και αποχώρησε από την ενεργό δράση σε ηλικία 36 ετών, έχοντας κατακτήσει ένα Πρωτάθλημα και δύο Κύπελλα. Μετά την απόσυρσή του διετέλεσε μία φορά υπηρεσιακός προπονητής στον ΠΑΟΚ όπου έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου το 1981 με αντίπαλο τον Ολυμπιακό. Απεβίωσε στις 7 Ιουλίου 2007 στο Νοσοκομείο Γεννηματάς σε ηλικία 65 ετών, ύστερα από καρδιακό επεισόδιο.

Τίτλοι 
 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1976
 2 Κύπελλα Ελλάδας: 1972, 1974

Πηγές
 Ο "τοίχος" Αρίσταρχος Φουντουκίδης

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς
Μαχαιράς Αιτωλοακαρνανίας

Ο Μαχαιράς είναι ημιορεινός οικισμός στο Ξηρόμερο της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 150 μέτρα. .

Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Μαχαιράς βρίσκεται δυτικά της λίμνης Οζερός, σε απόσταση 35 χλμ. Δ. από το Αγρίνιο και 16 χλμ. Β.-ΒΑ. από τον Αστακό. Το χωριό είναι κτισμένο επάνω στην επαρχιακή οδό Αστακού - Μπαμπίνης. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία αν και μέχρι τα μέσα της πρώτης δεκαετίας του 2000 καλλιεργούσαν σιτηρά και καπνό. Στην ευρύτερη περιοχή έχουν βρεθεί ίχνη αρχαίας κατοίκησης με πιο σημαντικό δύο αρχαίοι τάφοι του 4ου π.Χ. αιώνα κατασκευασμένοι από πλάκες Αστακού καθώς η θεμελίωση αρχαίου κτίσματος στη τοποθεσία "Ρούστα". Οι πρώτες αναφορές για το χωριό είναι του 1521 όπου κατοικείτο από 13 οικογένειες. Το 1805, ο Βρετανός περιηγητής και διπλωμάτης Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, όταν πέρασε από την περιοχή αναφέρει ότι ο χωριό είχε καταστραφεί από τους Τούρκους και ότι οι κάτοικοί του διέφυγαν στη Ζάκυνθο, όπου σύμφωνα με τη τοπική παράδοση έφτιαξαν τον οικισμό Μαχαιράδο. Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Μαχαιρά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 320 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Μαχαιράς Αιτωλοακαρνανίας από τον ιστότοπο του Δήμο Ξηρομέρου

Παραπομπές

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Ξηρομέρου
Αγράμπελα Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αγράμπελα Αχαΐας

Τα Αγράμπελα ή το Αγράμπελο είναι ημιορεινός οικισμός στο Ξηρόμερο του περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 220 μέτρα και είναι ένα από τα 6 βλαχοχώρια του νομού.

Γεωγραφία
Τα Αγράμπελα βρίσκονται ΝΔ. από τη λίμνη Οζερός, σε απόσταση 35 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Αγρίνιο και 21 χλμ. ΒΑ. από τον Αστακό. Το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά, μέσα σε δάσος βελανιδιάς με θέα προς τον κάμπο Αγράμπελου - Χρυσοβίτσας και τα Ακαρνανικά όρη.

Ιστορία - Διοικητικά 
Τα Αγράμπελα αναφέρονται να κατοικούνται το 1521 μέχρι το 1684 από πολύ λίγες οικογένειες. Στα τέλη του 17ου αιώνα με αρχές 18ου από άγνωστη αιτία το χωριό εγκαταλείφθηκε. Επαναδημιουργήθηκε  περίπου το 1860 από νομάδες κτηνοτρόφους βλάχους που εγκαταστάθηκαν μόνιμα. Ως επικεφαλής τους αναφέρεται ο αρχιτσέλιγκας Νταγιάντας, το όνομα του οποίου φέρει το χωριό στην βλάχικη γλώσσα (La Ntaiante). Την περίοδο της Κατοχής το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς.

Ως οικισμός αναφέρεται το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 με το όνομα Αγράμπελο να προσαρτάται στον τότε δήμο Αστακού, ενώ το 1912 διορθήθηκε σε Αγράμπελα. Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1919 με το ΦΕΚ 112Α - 25/05/1919. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Αγραμπέλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 87 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αγραμπέλων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 8,600 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Αγράμπελο από τον ιστότοπο του Δήμου Ξηρομέρου

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Ξηρομέρου
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2016–17

Το πρωτάθλημα της περιόδου 2016-17, είναι το 66ο πρωτάθλημα που διοργανώνει η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φθιώτιδας, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Φθιώτιδας.

Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Φθιώτιδας κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.

Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Φθιώτιδας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.

Πρωτάθλημα 

Για την περίοδο 2016–17, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας είναι η εξής:
 Α΄ Κατηγορία
 Β΄ Κατηγορία (3 όμιλοι)
 Γ΄ Κατηγορία

Α' κατηγορία 
Η κορυφαία κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 18 ομάδων σε έναν όμιλο. Η ομάδα της Ένωσης 2010 παρότι δήλωσε συμμετοχή, αποσύρθηκε πριν την έναρξη του πρωταθλήματος. Για την σεζόν 2016-17 ο Οπούντιος Μαρτίνου ανακηρύσσεται πρωταθλητής κερδίζοντας την άνοδο στην Γ εθνική.

Ανακατατάξεις ομάδων
Οι ακόλουθες ομάδες έχουν αλλάξει κατηγορία από την σεζόν 2015-16.

Προβιβάστηκαν από την Β' Κατηγορία
 Προοδευτική Λάρυμνας
 ΑΕ Καλυβίων 
 Όμβρος Ομβριακής
 Ηρακλής/Ακαδημία

Υποβιβάστηκαν από την Γ΄ Εθνική
 Οπούντιος Μαρτίνου

Υποβιβάστηκαν στην Β' Κατηγορία
 Κηφισσός Κάτω Τιθορέας
 Ράχες
 Ελατειακός
 Παγκρατιακός
 Προμηθέας Στυλίδας

Βαθμολογία
</noinclude>
Αποτελέσματα

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Β' κατηγορία 
Βαθμολογία 1ος Όμιλος
Βαθμολογία 2ος Όμιλος
Βαθμολογία 3ος Όμιλος
 Play off ανόδου 
Στα play off συμμετέχουν οι δευτεραθλητές των ομίλων, σε διπλούς αγώνες, με τον πρώτο της βαθμολογίας να κερδίζει την άνοδο στην Α' Κατηγορία.
<noinclude>

Κύπελλο 

Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας.

Α' Φάση
Στην επόμενη φάση προκρίνονται άνευ αγώνος οι ομάδες Άρης Αγίου Κων/νου, Αίαντας Λαμίας, Καλαπόδι και Αστέρας Σταυρού.

|}

Β' Φάση

|}

Γ' Φάση

|}

Ημιτελικά

|}

Τελικός

Σούπερ Καπ 

Στον τελικό συμμετέχουν ο Ολυμπιακός Λαμίας (Πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2015–16) και ο Οπούντιος Μαρτίνου (Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2015–16).

Τελικός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας
Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017
Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017