Ιωάννης –Διονύσιος Αβραμιώτης

Ο Ιωάννης –Διονύσιος Αβραμιώτης (1747 -) ήταν Ζακύνθιος λόγιος και ιατρός

Βίος
Ο Ιωάννης –Διονύσιος Αβραμιώτης γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1747. Ο ιστοριοδίφης Ντίνος Κονόμος μας πληροφορεί πως ήταν γιος του ‘’δόκτορος Αντωνίου και της Ζαμπέλας Μοντίνου’’ Τις εγκύκλιες σπουδές του πραγματοποίησε και φοίτησε στην ιατρική στην Πάδοβα. Η  μετακινήσεις του στον Τουρκοκρατούμενο χώρο δεν είναι χρονικά προσδιορισμένες με μεγάλη ακρίβεια. Στη γενέτειρά του ασκεί το επάγγελμα του ιατρού. Στη συνέχεια μεταβαίνει στο Ναύπλιο όπου παντρεύεται και μετά πηγαίνει στην Τρίπολη προσκαλεσμένος του Πασά. Του δίνεται η θέση του αρχίατρου. Μετακινείται και σε άλλες περιοχές της Πελοποννήσου και εκτός αυτής. Έτσι μεταβαίνει στα Ιωάννινα για να θεραπεύσει τον Αλή Πασά από κάποια ασθένεια. Στα 1806 θα τον συναντήσει στο Άργος ο Σατωβριάνδος να ασχολείται με την Ιατρική και την αρχαιολογία και την τοπογραφία.

Στη διάρκεια της παραμονής του στην Πελοπόννησο ξεναγεί περιηγητές όπως τον Γάλλο πρόξενο Rousse και τον έμπορο Rogue, τον πρόξενο Fauvel, τον βαρόνο Haller, τους περιηγητές Knighn, Fazelki, Forster, Lingh Cockerel. Πριν το 1803 έρχεται στην Αθήνα για να ξεναγήσει τον Fauvel. Το 1807 ανέλαβε τη θεραπεία του Μιαούλη που είχε αρρωστήσει από απόστημα στη δεξιά ωμοπλάτη. Το 1814 εγκαθίσταται οικογενειακώς στην Αθήνα, όπου συνεχίζει την άσκηση της Ιατρικής. Διετέλεσε μέλος της Φιλόμουσης Εταιρείας. Δεν είναι εξακριβωμένο αν διατέλεσε πρόξενος της Γαλλίας ή της Δανίας.

Οικογενειακή κατάσταση
Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Μertrund –από Γαλλική οικογένεια ευπόρων-και είχε αποκτήσει πέντε παιδιά. Από αυτά επέζησαν τα τρία, η Αικατερίνη, ο Χρήστος και η Φραγκίστα.

Συγγραφικό έργο
Αναφέρεται πως συνέγραψε μια μισοτελειωμένη Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, ενώ ίσως ασχολήθηκε και με θέματα Επτανησιακής χλωρίδας και Ιατρικής κλινικής. Το 1816 συγγράφει και εκδίδει στην Πάδοβα έργο με τίτλο, ‘’Alcuni cenni critici del dottor Gian Dionisio Avramiotti sul viaggio in Gecia che compone la prima parte dell’ itinerario da Parigi a Gerasulamme del signor F. A de Chateaubriand con varie osservazioni sulle antichita greche‘’, στο οποίο επισημαίνει ανακρίβειες και παραλείψεις του Σατωβριάνδου καυτηριάζει την επιπολαιότητα με την οποία επισκέφθηκε τους αρχαιολογικούς χώρους και επωφελείται να εκθέσει τις αρχαιολογικές, φιλολογικές, γεωγραφικές και φιλολογικές του γνώσεις.

Η απήχηση της ιατρικής φήμης του στο συλλογικό φαντασιακό
Η εκτίμηση και ο θαυμασμός προς τις ιατρικές ικανότητές του από του Αθηναίους αποτυπώθηκε στην παροιμιώδη φράση, ’’Τόπε και ο Αβραμιώτης πως δεν γιατρεύεται. Επίσης στο ποίημα ‘’Τόπε και ο Κατσαΐτης με τον κυρ Ζαχαρία/Τόπε και ο Αβραμιώτης, δεν έχει γιατριά’’

Παραπομπές

Πηγές
Νικόλαος Βλάχος, «Ιωάννης –Διονύσιος Αβραμιώτης», Κερκυραϊκά Χρονικά, τομ. 26 (1982), σελ.149-163
Σπύρος Ζαβιτσιάνος, «Η ιατρική εν Επτανήσω κατά τον προ της ενώσεως χρόνον», στο:Πρακτικά του εν Κερκύρα Πρώτου Πανιονίου Συνεδρίου(20-22 Μαΐου 1914),εν Αθήναις 1915, σελ.204-230
Κυριάκος Σιμόπουλος, Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα, τομ.Γ 2, Αθήνα, 1975
Έλλη Γιωτοπούλου-Σισιλιανού, «Η Φιλόμουσος Εταιρία και οι Ελληνικές αρχαιότητες. Ανέκδοτες επιστολές του Α.Λογοθέτη-Χωματιανού προς τον Γκίλφορδ», στο: Άμητος Στη μνήμη Φώτη Αποστολόπουλου, Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, Αθήνα, 1984, σελ.191-253

Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Έλληνες ιατροί του 18ου αιώνα