joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Διεθνής Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο

Ο Διεθνής Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο ή Διεθνής Οργανισμός για την Έρευνα του Καρκίνου (International Agency for Research on Cancer ή IARC, ή CIRC στα γαλλικά) είναι ένας διακρατικός Οργανισμός, τμήμα της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας των Ηνωμένων Εθνών.
Τα κεντρικά του γραφεία βρίσκονται στη Λυών της Γαλλίας και ο ρόλος του είναι να κάνει και να συντονίζει την έρευνα για τις αιτίες του καρκίνου, καθώς επίσης και να κάνει επιδημιολογικές μελέτες για τον καρκίνο σε όλο τον κόσμο, μελετά τις αιτίες που προκαλούν καρκίνο και τους μηχανισμούς της καρκινογένεσης και αναπτύσσει στατηγικές για τον έλεγχο του καρκίνου. Εκδίδει και συντηρεί μια σειρά από μονογραφίες για τους κινδύνους καρκινογένεσης στους ανθρώπους από μια ποικιλία υλικών, μιγμάτων και περιβαλλόντων, στα οποία μπορεί να εκτίθενται άνθρωποι, για την αξιολόγηση και ταξινόμησή τους σχετικά με την επίδρασή τους στην πρόκληση ή όχι καρκίνου στον άνθρωπο.

Κατηγορίες IARC
Το IARC ταξινομεί τα υλικά, τα μίγματα υλικών και τα περιβάλλοντα σε πέντε κατηγορίες:
Κατηγορία 1: Καρκινογενή για τον άνθρωπο.
Κατηγορία 2Α: Πιθανότατα (probable) καρκινογενή για τον άνθρωπο.
Κατηγορία 2Β: Πιθανώς (possibly) καρκινογενή για τον άνθρωπο.
Κατηγορία 3: Μη ταξινομήσιμο σχετικά με καρκινογένεση για τον άνθρωπο.
Κατηγορία 4: Πιθανότατα μη καρκινογενή για τον άνθρωπο.

Σημειώνεται ότι στην κατηγορία 4 το ινστιτούτο έχει κατατάξει μέχρι τις αρχές του 2009 ένα μόνο υλικό, την καπρολακτάμη.

Δείτε επίσης
Ευρωπαϊκή Οργάνωση για την Έρευνα και τη Θεραπεία του Καρκίνου (European Organisation for Research and Treatment of Cancer, EORTC)
Εθνικό Ινστιτούτο για τον Καρκίνο (ΗΠΑ) (National Cancer Institute, USA)
Καρκίνος (ασθένεια)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημος ιστότοπος του IARC
Ταξινόμηση των ουσιών που έχει εξετάσει το IARC στις κατηγορίες 1, 2Α, 2Β, 3, 4

Αναφορές

Καρκίνος
Καρκίνος
Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών
Διεθνείς ιατρικοί και υγειονομικοί οργανισμοί
Απάμεια (η Ραγιανή)

Η Απάμεια Ραγιανή ήταν ελληνιστική πόλη, η οποία, κατά τον Στράβωνα, απείχε 500 στάδια από τις Κασπίες πύλες (περ. 15 χλμ.) και βρισκόταν νοτιοανατολικά των Ραγών - Ευρωπού. 

Κτίσθηκε από τους δύο πρώτους Σελευκίδες βασιλείς (ή τον Σέλευκο Α΄ ή τον Αντίοχο Α΄) επί της παλαιοτέρας περσικής Χωάρα (Choara ή Khuvar), (έδρας της επαρχίας Χωαρηνής), όπου ο σατράπης Βήσσος δολοφόνησε τον Δαρείο Γ΄ Κοδομανό. Κατά την παρθική περίοδο μετονομάστηκε σε Αρσάκη. Την πόλη αναφέρει και ο Ρωμαίος Αμμιανός Μαρκελλίνος (xxiii, 6) και τοποθετείται, λογικά στο Ιράν, μεταξύ των σημερινών πόλεων Ahuan και Qosheh, από όπου, κατά την αρχαιότητα, περνούσε ο εμπορικός δρόμος του μεταξιού. 

Υπάρχει μάλιστα η πιθανότητα να είναι η σύγχρονη Aradan του Ιράν της επαρχίας Σεμνάν, η οποία Aradan ήταν η αρχαία Χωάρα των Αχαιμενιδών.

Πηγές 
Από την wikipedia στο λήμμα Apamea Ragiana.
Livius.org 
Johann Gustav Droysen Ιστορία των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκδ. Ελεύθερη Sκέψις.
Π. Δρανδάκη, Μεγάλη ελληνική εγκυκλοπαίδεια.

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Παρθίας
Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Γιάννης Πρωτούλης

Ο Γιάννης Πρωτούλης (Αθήνα, 1977) είναι Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής με το ΚΚΕ από το 2007 μέχρι το 2012, ενώ από το 2014 δραστηριοποιείται στην τοπική αυτοδιοίκηση. Επιπλέον υπήρξε γραμματέας της ΚΝΕ από το 2007 έως το 2011.

Βιογραφία και πολιτική σταδιοδρομία 
Ο Πρωτούλης γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα, είναι απόφοιτος Λυκείου και πέρα από την ελληνική ομιλεί και την αγγλική γλώσσα. Μέλος της ΚΝΕ από το 1992, διετέλεσε κατά τα μαθητικά του χρόνια μέλος του συντονιστικού των σχολείων της Δυτικής Αθήνας. Αργότερα εργάστηκε ως οικοδόμος, ενώ αναδείχτηκε μέσα από τον συνδικαλιστικό κλάδο του επαγγέλματος ως μέλος του προεδρείου του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας (1999-2001) και κατόπιν, επί σειρά ετών, μέλος της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, καθώς και στέλεχος του ΠΑΜΕ.

Τον Μάρτιο του 2007, και ενώ νωρίτερα υπήρξε μέλος του κεντρικού συμβουλίου της ΚΝΕ, εξελέγη γραμματέας της οργάνωσης αντικαθιστώντας τον Θέμη Γκιώνη μετά από εισήγηση της ηγεσίας του ΚΚΕ. Ήταν το νεότερο ηλικιακά στέλεχος που καταλάμβανε τη συγκεκριμένη θέση.

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007, ο Πρωτούλης εκλέχθηκε βουλευτής στην Β΄ Αθηνών και ήταν το νεότερο σε ηλικία μέλος εκείνου του Κοινοβουλίου. Στο 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ που πραγματοποιήθηκε το Φεβρουάριο του 2009 ψηφίστηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 2009, ενώ το 2012 τοποθετήθηκε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας σε μη εκλόγιμη θέση. 

Το 2014 εξελέγη περιφερειακός σύμβουλος Αττικής με τη Λαϊκή Συσπείρωση. Το 2019 ήταν υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής με τη Λαϊκή Συσπείρωση στις αυτοδιοικητικές εκλογές, όπου κατετάγη τέταρτος με ποσοστό 8,28%.

Στις 27 Νοεμβρίου 2019, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του περιφερειακού συμβουλίου Αττικής, και μετά από έντονη λεκτική αντιπαράθεση με εκατέρωθεν ύβρεις με τον επικεφαλής της παράταξης Δημιουργία, Θάνο Τζήμερο, ο Πρωτούλης κινήθηκε απειλητικά προς τον Τζήμερο φτύνοντάς τον και λερώνοντάς τον με καφέ προτού συγκρατηθεί από τους παρευρισκομένους.

Παραπομπές 

Έλληνες κομμουνιστές
Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Πρόεδροι Περιφερειακών Παρατάξεων
Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Έλληνες συνδικαλιστές
Βίρθα Μεσοποταμίας

Η Βίρθα ή Μακεδονόπολις ήταν αρχαία πόλη της Μεσοποταμίας, αρχικά ελληνιστική αποικία που ιδρύθηκε από τους Μακεδόνες. 

Το όνομα στα αραμαϊκά σημαίνει κάστρο, όπως επιβεβαιώνουν οι αρχαίοι συγγραφείς (βλ. Ιεροκλής, 715, 2). 

Βρισκόταν στην αριστερή όχθη του Ευφράτη, 62 μίλια δυτικά της Ούρφα και 95 μίλια βορείως του Χαλεπίου. Πιστεύεται ότι η σύγχρονη πόλη Μπιρετζίκ (Birejik, αρχαίο Ζεύγμα) προέρχεται από τη Βίρθα. Δεν αποκλείεται να αποτελούσε το προπύργιο της αιρέσεως των Μανιχαίων που την καλούσαν και Μακεδονία, η οποία βρισκόταν στη Μικρά Αρμενία. 

Σύμφωνα με την παράδοση ο Μέγας Αλέξανδρος ανακαίνισε την πόλη ως Μακεδονόπολη . Το γεγονός ότι η πόλη της Βίρθας και η Μακεδονόπολη είναι η μία και αυτή αποδεικνύεται από τις συνδρομές στην Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας, όπου σε λίστες στην αραβική και στην αραμαϊκή (συριακή) γλώσσα απαντά ο τύπος Μακεδονόπολις (Gelzer, Patrum Niceænorum διορισμου, 242). Μάλιστα, κατά τη Σύνοδο της Χαλκηδόνος το 451, παρών ήταν ο επίσκοπος της πόλεως Μαρέας. 

Από τον 6ο αιώνα μ. Χ. και ύστερα επανέρχεται η αραμαϊκή ονομασία . Ο Βυζαντινός αυτοκράτωρ Αναστάσιος μετά τη νίκη του κατά των Περσών (505 μ.Χ.), ανέθεσε στον επίσκοπο της πόλεως Σέργιο την ανοικοδόμησή της  που ολοκληρώθηκε επί Ιουστινιανού (Προκόπιος, De ædific. Just., II, 4). Το αρχαιότερο Τακτικόν του πατριαρχείου Αντιοχείας που εξεδόθη από τον πατριάρχη Αναστάσιο Α΄ (599) τοποθετεί τη Μακεδονόπολη κοντά στην Έδεσσα (σημ. Ούρφα). Σε μεταγενέστερη εποχή αναφέρεται ως Byrte και σε παλαιότερη λατινική μετάφραση ως Virchi . 
Η πόλη κατεστράφη από τον Ταμερλάνο τον 14ο αιώνα. Επί οθωμανικής περιόδου ανασυστήθηκε ως οικισμός με το όνομα Μπιρετζίκ στο βιλαέτι του Χαλεπιού με 10.000 κατοίκους – εκ των οποίων 1.500 χριστιανοί Αρμένιοι και Ουνίτες. 

Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (V, xviii, xix) μνημονεύει δύο πόλεις με το όνομα Βίρθα, τη μια στον Τίγρη στην νότια Μεσοποταμία και την άλλη στον Ευφράτη, νότια της Αμφιπόλεως. Αν και η τοποθεσία της πρώτης τυγχάνει άγνωστη, η δεύτερη ταυτίζεται με το Ed-Deir .

Παραπομπές
Μέσα από τον Σπασμένο Καθρέφτη

Μέσα από τον Σπασμένο καθρέφτη (Såsom i en spegel, 1961) είναι ταινία σε σενάριο και σκηνοθεσία του Σουηδού σκηνοθέτη Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Είναι πρώτη ταινία του Μπέργκμαν που γυρίστηκε στο νησί του Φόρε.

Ο σουηδικός τίτλος της ταινίας προέρχεται από τη Βίβλο ([[s:Προς_Κορινθίους_Α'#13:1|''Προς Κορινθίους Α 13:12]]), όπου λέει "Βλέπομεν γαρ άρτι δι' εσόπτρου εν αινίγματι" ("Βλέπομεν σαν διά κατόπτρου και θολά"). Αυτή η φράση αφορά τη κατανόηση του Θεού που έχουμε όταν είμαστε ζωντανοί, εννοώντας ότι θα ξεκαθαρίσει μόνο μετά το θάνατο.

Ο ίδιος ο Μπέργκμαν περιέγραψε την ταινία ως "ταινία δωματίου" - όρος που ύστερα θα χρησιμοποιείται συχνά αναφορικά με τις ταινίες του. Λέγοντας έτσι ο σκηνοθέτης παρέπεμπε και στα θεατρικά "έργα δωματίου" του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ και στη "μουσική δωματίου". Η ταινία, λοιπόν, ακολουθώντας τους κανόνες των έργων "δωματίου" εξελίσσεται μέσα σε χρονικό διάστημα μόλις 24 ωρών, με τέσσερεις πρωταγωνιστές και αποκλειστικά στο νησί του Φόρε.

Είναι η πρώτη ταινία της "τριλογίας της πίστης" (θα ακολουθήσουν το Χειμωνιάτικο φως και Η σιωπή). Το 1962 η ταινία κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Ο Μπέργκμαν αφιέρωσε τη ταινία στη τότε γυναίκα του Κέμπι Λαρετέι.
 Υπόθεση 

Περιτριγυρισμένη από τον σύζυγο, τον πατέρα και τον αδελφό της, η Κάριν περνά τις καλοκαιρινές της διακοπές προσπαθώντας να ξορκίσει τα φαντάσματά της, ενώ εισέρχεται όλο και πιο βαθιά στο σύμπαν της σχιζοφρένειας. Ο κάθε ήρωας στη ταινία υποφέρει με τον τρόπο του, ο καθένας νιώθει μέσα του μια απέραντη μοναξιά: η Κάριν ταλαιπωρείται λόγω της ανίατης αρρώστιας της, που καταστρέφει την προσωπικότητά της, ο σύζυγός της - λόγω της απελπισμένης αγάπης του προς αυτή και της αδυναμίας του να την βοηθήσει. Ο μικρός της αδερφός - γιατί νιώθει την ανάγκη και ταυτόχρονα δυσκολία να βρει τρόπο να επικοινωνήσει με το πατέρα τους, και, τέλος ο πατέρας - επειδή συνειδητοποιεί την αδιαφορία και απόσταση που τον χωρίζουν από τους αγαπημένους ανθρώπους. Σ' αυτή τη περίπτωση το μοναδικό στήριγμα, μοναδική λύση μπορεί να αποτελέσει μόνο η αγάπη.

 Παίζουν 
 Χάριετ Άντερσον — Κάριν
 Γκούναρ Μπιόρνστραντ — Δαβίδ
 Μαξ φον Σίντοφ — Μάρτιν
 Λαρς Πόσαγκορντ — Μίνους
 Βραβεία και υποψηφιότητες 
 Βραβεία 
 1962 - Βραβείο Όσκαρ Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία
 1962 - Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου Βραβείο Διεθνούς καθολικού κινηματογραφικού οργανισμού - Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
 Υποψηφιότητες 
 1963 - Βραβείο Όσκαρ Καλύτερη σκηνοθεσία - Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
 1963 - Βραβείο BAFTA Καλύτερη ταινία
 Καλύτερη ξένη ηθοποιός - Χάριετ Άντερσον
 1962 - Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου'''
 Χρυσή άρκτος - Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη στο IMDb
 Μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη (αγγλικά) στη Bergmanorama, ιστοσελίδα αφιερωμένη στο Ίνγκμαρ Μπέργμαν 
 Μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη(αγγλικά) στην επίσημη ιστοσελίδα του Ίνγκμαρ Μπέργμαν 
 Criterion Collection essay by Peter Matthews (αγγλικά)

Σουηδικές ταινίες
Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας
Ταινίες του 1961
Σουηδικές ασπρόμαυρες ταινίες
Σουηδόφωνες ταινίες
Ταινίες με θέμα τη σχιζοφρένεια
Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Παρθενόπεια Δημοκρατία

Με την ονομασία Παρθενόπεια ή Παρθενόπειος ή Παρθενοπαία Δημοκρατία αποκάλεσαν οι Γάλλοι το Βασίλειο της Νεάπολης της Ιταλίας, όταν το κατέλαβαν, στις 29 Ιανουαρίου του 1799 και εγκαθίδρυσαν νέο πολίτευμα. 
Η ονομασία προέρχεται από το αρχαίο όνομα της Νάπολης, Παρθενόπη, που προήλθε από την ομώνυμη σειρήνα.

Τελικά η διάρκεια ζωής της Παρθενόπειας Δημοκρατίας δεν υπερέβη τους 6 μήνες.

Ιστορικό
Το 1798 ο Βασιλιάς Φερδινάνδος Α' των δύο Σικελιών κινήθηκε εναντίον των Γάλλων. Τότε ο στρατηγός Σαμπιοννώ κατήλθε στην κάτω Ιταλία και εκδιώκοντας τους Αυστριακούς από τη Ρώμη ίδρυσε τη Δημοκρατία της Αγίας Έδρας. Στη συνέχεια στις 23 Ιανουαρίου του 1799 κατέλαβε τη Νάπολη και πέντε ημέρες μετά ανακήρυξε την Παρθενόπεια Δημοκρατία. 
Λίγο αργότερα όμως ο Σαμπιοννώ αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Μακντόναλντ. Ο νέος όμως πόλεμος που ξεκίνησε μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας εξανάγκασε τον τελευταίο να εκκενώσει την περιοχή αφήνοντας μια μικρή φρουρά, στρεφόμενος στη Βόρεια Ιταλία.

Τότε ο καρδινάλιος Ρούφφο ερχόμενος σε συνεννόηση με τον Βασιλιά Φερδινάνδο Α΄ των Δύο Σικελιών και, υποστηριζόμενος και υπό τον αγγλικό στόλο, διοικητής του οποίου ήταν τότε ο Νέλσων, με πληρώματα σαρδικά, αγγλικά, ρωσικά ακόμη και τουρκικά, στις 20 Ιουνίου του ίδιου έτους ανακατέλαβε τη Νεάπολη και κατέλυσε τη νεοσύστατη Παρθενόπεια Δημοκρατία. 
Σημειώνεται ότι την κατάλυση αυτή συνόδευσαν πολύ μεγάλα έκτροπα που, όπως χαρακτηρίστηκαν, όμοιά τους δεν υπήρξαν ούτε στην ιστορία των βαρβάρων.

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 15ος, σελ. 537.
"Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ. ΙΘ΄, σελ. 695.

Βασίλειο της Νεαπόλεως
Πρώην δημοκρατίες
Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας

Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (σερβικά: Савезна Република Југославија-СРЈ, Savezna Republika Jugoslavija-SRJ) ή απλά Γιουγκοσλαβία ήταν ανεξάρτητο κράτος της Ευρώπης που σχηματίστηκε τον Απρίλιο του 1992 με απόφαση του Ομοσπονδιακού Εκτελεστικού Συμβουλίου της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και τα εναπομείναντα μέλη της,  Σερβίας και Μαυροβουνίου (μαζί με τις αυτόνομες περιοχές της Βοϊβοντίνας και του Κοσσυφοπεδίου), μετά την απόσχιση των υπολοίπων μελών από το ενιαίο κράτος.

Τον Μάρτιο του 2002, οι εκπρόσωποι της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και των ομόσπονδων δημοκρατιών της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, με την παρουσία του Ύπατου Εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπογράφουν την αναδιάταξη των σχέσεων μεταξύ της Σερβίας και του Μαυροβουνίου η οποία, μεταξύ άλλων, ορίζει ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας θα φέρει το όνομα Σερβία και Μαυροβούνιο. Τον Φεβρουάριο του 2003, το κοινοβούλιο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας αποφασίζει τη σύσταση Συνομοσπονδίας, στη θέση της έως τότε Ομοσπονδίας, με το όνομα Ένωση Κρατών Σερβίας και Μαυροβουνίου.

Διοικητική διαίρεση
Η Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας διαιρούνταν σε δύο Δημοκρατίες και σε δύο Αυτόνομες Επαρχίες που ανήκαν στη Δημοκρατία της Σερβίας.

Παραπομπές

Μαυροβουνιο
Ιστορία του Μαυροβουνίου
Γιουγκοσλαβία
Nkulunkulu Mnikati wetibusiso temaSwati

"Nkulunkulu Mnikati wetibusiso temaSwati" είναι ο εθνικός ύμνος του Εσουατίνι. Περιλαμβάνει μίγμα αφρικανικών και δυτικών στοιχείων και καθιερώθηκε το 1968, όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη.

Στίχοι στη siSwati 
Nkulunkulu mnikati wetibusiso temaswati, siyatibonga tonkhe tinhlanhla, sibonga ingwenyama yetfu, live netintsaba nemifula, busisa tiphatsi mandla takangwane, nguwe wedvwa somandla wetfu sinike kuhlakanipha lokungenabucili simise usicicnise
Simakadze

Αγγλικοί στίχοι 
Ο Lord our God, bestower of the blessings of the Swazi;
We give Thee thanks for all our good fortune;
We offer thanks and praise for our King
And for our fair land, its hills and rivers.

Thy blessings be on all rulers of our Country;
 Thine alone is our Lord;
We pray Thee to grant us wisdom without deceit or malice.
Establish and fortify us, Lord Eternal.

Ελληνικοί στίχοι 
Ω Κύριε Θεέ μας, που προσφέρεις τις ευλογίες των Σουάζι 
Σου απευθύνουμε τις ευχαριστίες για όλη την καλή μας τύχη 
Προσφέρουμε ευχαριστίες και έπαινο για το Βασιλιά μας
Και για την ωραία μας χώρα, τους λόφους και τα ποτάμια της.

Ας είναι ευλογημένοι όλοι οι άρχοντες της Χώρας μας 
 Τα υμέτερα είναι μόνο ο Κύριός μας
Προσευχόμαστε σε Αυτόν να μας δώσει σοφία χωρίς δόλο ή κακία.
Θεμελίωσε και περιφρούρησέ μας, Αιώνιε Κύριε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Στίχοι και αγγλική μετάφραση.

Παραπομπές 

Εθνικά σύμβολα του Εσουατίνι
Εθνικοί ύμνοι
Εθνικοί ύμνοι σε Λα ύφεση μείζονα
Γκνου

Το γκνου (επιστημονική ονομασία: Connochaetes) είναι γένος μεγάλου βοοειδούς, που συγγενεύει με την βουβαλίδα. Έχει κοντόχοντρο λαιμό, με κεφάλι στενόμακρο και κέρατα φαρδιά στη βάση τους. Υπάρχουν δύο είδη πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Το γκνου με την άσπρη ουρά, γνωστό και ως κοννοχαίτης είναι λεπτοκαμωμένο περίπου 120 εκ. ψηλό, κοντόσωμο και με μακριά πόδια. Έχει μαύρο χρώμα με μακριά κρόσσια στον αυχένα και μακριά άσπρη ουρά. Το ραβδωτό γκνου ή κυανή κοννοχαίτης είναι πιο μακρύ στο σώμα, γκριζογάλαζο με σκούρες καφέ ραβδώσεις στο λαιμό. Το ραβδωτό γκνου είναι μεγαλύτερο, γύρω στα 144 εκ. ύψος και με κοντύτερα κέρατα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 National Geographic - Animals - Wildebeest

Βοοειδή
Θηλαστικά της Αφρικής
Αλέκος Συσσοβίτης

Ο Αλέκος Συσσοβίτης (Θεσσαλονίκη 16 Νοεμβρίου 1964) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο πατέρας του είχε καταγωγή από την Άρτα και η μητέρα του ποντιακής καταγωγής από την Κοζάνη.

Πήγε σε μια τεχνική σχολή και σε ηλικία 17 ετών βρέθηκε στη Μύκονο, όπου ασχολήθηκε με διάφορα επαγγέλματα. Ασχολήθηκε με το μόντελινγκ για 2 χρόνια, ενώ στις αρχές και μέσα της δεκαετίας του '90 στράφηκε στην ηθοποιία, μετά από μια συγκυρία και τη συμμετοχή του για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στην ταινία "Ελεύθερη κατάδυση" του Γιώργου Πανουσόπουλου το 1995, με συμπρωταγωνίστριες τη Βαλέρια Χριστοδουλίδου και την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, με την οποία είχε εκείνη την περίοδο σχέση.

Το 1999 Συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε δυο παραστάσεις κατά το χρονικό διάστημα 2006-2008.

Κατοικεί στην Αθήνα, κοντά στο Πολεμικό Μουσείο.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Θέατρο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Ο ηθοποιός στο cine.gr 
 Συνέντευξη του ηθοποιού - Ελευθεροτυπία
 Συνέντευξη του ηθοποιού στην εφημερίδα "Τα Νέα"

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Νικήτας Τσακίρογλου

Ο Νικήτας Τσακίρογλου (13 Ιουνίου 1938) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο στην παράσταση "Τα Κόκκινα Φανάρια" (1962) και καθιερώθηκε ως ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές του Εθνικού.

Στον κινηματογράφο πρώτη του ταινία ήταν οι "Προστάτες" το 1973. Πήρε μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, καθώς και στον κινηματογράφο.

Συμμετείχε στο ΚΘΒΕ, στο Θέατρο Τέχνης του Κουν, στο "Αμφιθέατρο" του Σπύρου Ευαγγελάτου και σε προσωπικούς θιάσους. Τιμήθηκε με το βραβείο "Κατίνα Παξινού" το 1973 και με το βραβείο α' ανδρικού ρόλου "Αιμίλιος Βεάκης" το 1997. Συμμετείχε με το Εθνικό Θέατρο στην Πνευματική Ολυμπιάδα της Μόσχας το 1980 και στη Σεούλ το 1988.

Έχει ασχοληθεί και με τη σκηνοθεσία θεατρικών έργων. Το 1997 ίδρυσε την Πολιτιστική Εταιρεία "Επιλογή", ενώ είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος από το 2004, ο τρίτος μόλις ηθοποιός που αποτελεί διευθυντή κρατικού θεάτρου (μετά τον Αλέξη Μινωτή και το Νίκο Κούρκουλο). Αποτέλεσε τον 14ο καλλιτεχνικό διευθυντή του ΚΘΒΕ από την ίδρυσή του το 1961, ενώ είναι ο πρώτος που τοποθετήθηκε για δεύτερη συνεχή τριετή θητεία. Κατά την περίοδο διεύθυνσής του ήρθε αντιμέτωπος με τα χρόνια οικονομικά προβλήματα του ΚΘΒΕ, που χειροτέρεψαν λόγω και της οικονομικής κρίσης. Τελικά ανακοίνωσε το Μάιο του 2009 την απόφασή του να παραιτηθεί.

Είναι παντρεμένος εδώ και 61 χρόνια με την ηθοποιό Χρυσούλα Διαβάτη κι έχουν αποκτήσει μια κόρη και δύο εγγόνια.

Συμμετοχές

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Θεατρικές Παραστάσεις 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Παραπομπές 

 (ΕΤ-2, Εκπομπή Κατ' οίκον, Σόνια Ζαχαράτου - Δημήτρης Τζάνης)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Σύντομο βιογραφικό και φιλμογραφία του ηθοποιού από το cine.gr
 Βιογραφικό του ηθοποιού από το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικό Μουσείο 

Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου

Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Σύριγξ η παρθική

Η Σύριγξ ήταν ελληνιστική πόλη στην Παρθία. 

Την ίδρυσε ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ της Συρίας, με σκοπό την αποτελεσματική φύλαξη των περιοχών από τον Σκυθικό κίνδυνο. Στην πραγματικότητα ανακαίνισε την παλαιότερη αχαιμενιδική πόλη Ζαδράκαρτα. 

Όταν το 210 π.Χ. ο Σελευκίδης βασιλιάς Αντίοχος Γ΄ συνέτριψε τον παρθικό στρατό στα φαράγγια του Ελμπούρζ, έντρομος ο Πάρθος Αρσάκης Γ΄ κλείστηκε στην οχυρή πόλη του Σελεύκου. Έξω από την πόλη συγκεντρώθηκε ο ελληνικός στρατός του Αντιόχου και ξεκίνησε τη συστηματική της πολιορκία. Σε αντίποινα οι Πάρθοι κατέσφαξαν τους κατοίκους της ελληνικής εμπορικής συνοικίας, ενώ οι υπόλοιποι Έλληνες κατέφυγαν στις γειτονικές σατραπείες των Σελευκιδών και των Ελλήνων της Βακτριανής. Τελικά ο αρχηγός των Ελλήνων μισθοφόρων, Υπερβάσας, συνέτριψε τους Πάρθους που δραπέτευσαν από την πόλη, ενώ οι Σελευκίδες πελταστές ολοκλήρωσαν την ανακατάληψη της Σήρυγγος. Στην συνέχεια η ιστορία της πόλεως ταυτίστηκε με τις τύχες του Σελευκιδικού και του Παρθικού βασιλείου. 

Στην θέση της ελληνιστικής πόλεως βρίσκεται η ιρανική Σαρί, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων νότια της Κασπίας θάλασσας.

Πηγές
 Στρατιωτική Ιστορία τεύχος 12, εκδ. Περισκόπιο.
 Κωνσταντίνου Παπαρηγόπουλου Ιστορία του ελληνικού έθνους.
 Johann Gustav Droysen Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου εκδ. ελεύθερη σκέψις.
 Πολυβίου ιστορίαι.

Αρχαίες πόλεις της Παρθίας
Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Σωτηρία η Αριανή

Η ελληνιστική πόλη Σώτειρα (γνωστή και ως Σωτηρία), ιδρύθηκε από τον Σελευκίδη βασιλέα Αντίοχο Α΄ τον Σωτήρα στην επαρχία της Αρείας, του ανατολικού Ιράν. Ίσως το κανονικό της όνομα να ήταν Αντιόχεια η Σώτειρα. Η πόλη αναφέρεται από τον Αππιανό (Syr. 57), τον Στέφανο Βυζάντιο, τον Πλίνιο (vi. 15) και τον Στράβωνα (xi. 516). Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος στην γεωγραφική υφήγηση τοποθετεί την Σωτηρία περίπου Β.-Β.Α. από την Αλεξάνδρεια Αριανή. 

Ακριβώς στα βορειοανατολικά της Αριανής Αλεξάνδρειας υπάρχει η σημερινή αφγανική πόλη Andkhoy. Μερικοί μελετητές βλέπουν στο όνομα αυτό την παραφθορά του ελληνικού Αντιόχεια. Το Andkhoy κατά την Βρεττανική εγκυκλοπαίδεια και ειδικότερα το Bala Andkhoy ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο το 328 π.Χ. ως φρούριο της περιοχής. Δεν αποκλείεται να επανιδρύθηκε από τον Αντίοχο Σωτήρα ως Αντιόχεια, όταν εξουσίαζε τις ανατολικές σατραπείες κατά τα έτη 292 -281 π.Χ.

Παραπομπές

Πηγές
Johann Gustav Droysen Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκδ. Ελεύθερη σκέψις.
Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου Ιστορία του ελληνικού έθνους.

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Καλλιόπη η Παρθική

Η Καλλιόπη ήταν πόλη τηςελληνιστικής εποχής, στην αρχαία Παρθία ή Μηδία. 

Αναφέρεται ότι ιδρυτής της ήταν ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος την τοποθετεί στην Παρθία (Καλλιόπη πόλις Παρθυαίων), ενώ ο Πλίνιος στη Μηδία (oppositam quondan Medis).

Πηγές 
 Johann Gustav Droysen Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
 Πολυβίου Ιστορίαι.
 Στρατιωτική Ιστορία τεύχος 12, εκδ. Περισκόπιο.
 Κωνσταντίνου Παπαρηγόπουλου Ιστορία του ελληνικού έθνους.

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Παρθίας
Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Φθία Β΄ της Ηπείρου

Η Φθία (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασίλισσα της Ηπείρου με καταγωγή από τη Θεσσαλία, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Μένονος, ιππάρχου από τα Φάρσαλα, ενός άνδρα που διακρίθηκε κατά τη διάρκεια του Λαμιακού Πολέμου. Νυμφεύθηκε το βασιλιά της Ηπείρου κατά την περίοδο 330 π.Χ. έως 313 π.Χ., τον Αιακίδη.

Το ζευγάρι απέκτησε δύο κόρες, τη Δηιδάμεια και την Τρωάδα, καθώς και ένα γιο, που έμεινε γνωστός στην ιστορία ως Πύρρος της Ηπείρου, έναν από τους σπουδαιότερους ηγεμόνες της πρώιμης Ελληνιστικής περιόδου. Για τη ζωή της δεν γνωρίζουμε ιδιαίτερες λεπτομέρειες, πέρα από μια σύντομη αναφορά που κάνει σε εκείνη ο βιογράφος του γιου της, ο Πλούταρχος. Δεν είναι γνωστό πόσα χρόνια έμεινε στο πλευρό του συζύγου της κι αν τον ακολούθησε όταν εκείνος έχασε προσωρινά το θρόνο του. Ο γιος της υιοθετήθηκε σε ηλικία δύο ετών από το βασιλιά των Ιλλυριών, το Γλαυκία, και τη σύζυγό του. Ωστόσο ο τελευταίος έκοψε αργότερα νομίσματα με τη μορφή της. Η κόρη της Δηιδάμεια αρραβωνιάστηκε ακόμη ανήλικη το γιο του Αλεξάνδρου του Μέγα, Αλέξανδρο Δ', ενώ όταν ενηλικιώθηκε παντρεύτηκε το Δημήτριο τον Πολιορκητή.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Δυναστεία των Αιακιδών
 Αρχαία Ήπειρος
 Ελληνιστική περίοδος

Δυναστεία των Αιακιδών
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Ηπείρου
Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Ευμένεια Υρκανίας

Η Ευμένεια ήταν ελληνιστική πόλη, για την οποία κάνει λόγο μονάχα ο Στέφανος Βυζάντιος, προσθέτοντας ότι βρισκόταν στην Υρκανία του βορειοανατολικού Ιράν. Παρά την αρκετά πενιχρή πληροφορία μπορεί να υποθέσει κανείς ότι κτίστηκε από τον Ευμένη τον Καρδιανό, ένδοξο στρατηγό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που κατά τα έτη 317/6 π.Χ. έδρασε στην Περσία. 

Ωστόσο έχει προταθεί και η άποψη ότι η Υρκανία του Στεφάνου είναι το Υρκάνιον πεδίον της Λυδίας, στη Μικρά Ασία (με κύρια πόλη την Υρκανίδα). Στα μέρη αυτά εγκαταστάθηκαν οι Υρκάνιοι σύμμαχοι του Πέρση βασιλιά Κύρου Α΄. Κατά αυτήν την άποψη η εν λόγω Ευμένεια θα βρισκόταν στο πεδίο αυτό και θα μπορούσε να είχε ιδρυθεί από τον Ατταλίδη βασιλιά Ευμένη Β΄, σε ανάμνηση της νίκης του επί του Σελευκίδη Αντιόχου Γ΄ στη μάχη της Μαγνησίας (190 π.Χ.).

Πηγές 
Κωνσταντίνου Παπαρηγόπουλου Ιστορία του Ελληνικού έθνους.
Johann Gustav Droysen Ιστορία των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου από την εφημερίδα Ελευθεροτυπία.
Johann Gustav Droysen Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκδ. Ελεύθερη σκέψις.
Στρατιωτική Ιστορία τεύχος 133, Σεπτέμβριος του 2007, εκδ. Περισκόπιο.

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Μυσία η Παρθική

Η Μυσία φαίνεται πως υπήρξε μια ελληνιστική πόλη της Παρθίας, την οποία ίδρυσαν Μυσοί στρατιώτες - κληρούχοι του στρατού των Σελευκιδών. Αναφέρεται από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο στα σύνορα με την γειτονική Αρεία. Λόγο κάνει επίσης και ο Αμμιανός Μαρκελλίνος (XXIII).

Πηγές 
Johann Gustav Droysen Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκδ. ελεύθερη σκέψις.
Κλαυδίου Πτολεμαίου γεωγραφική υφήγησις, εκδ. ελεύθερη σκέψις.

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Παρθίας
Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Σιδηροπυρίτης

Ο σιδηροπυρίτης (αγγλ. pyrite) είναι θειούχο ορυκτό του σιδήρου.

Γενικά 
Η ονομασία του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «σίδηρος» και «πυρ», επειδή πιστευόταν ότι γεννά πυρ (φωτιά), καθώς παρήγαγε σπίθες, όταν τριβόταν σε σκληρές μεταλλικές επιφάνειες. Ο όρος παρέμεινε και διεθνοποιήθηκε, αν και παλαιότερα αναφερόταν σχεδόν σε όλα τα μικτά θειούχα. Παλαιότερα ονομαζόταν και ψευδοχρυσός (αγγλ. "fools gold"), λόγω του χρώματός του, που μοιάζει με αυτό του αυτοφυούς χρυσού, από τον οποίο, ωστόσο, διακρίνεται εύκολα λόγω της πολύ μεγαλύτερης σκληρότητάς του (6,5 έναντι 2,5 του χρυσού) και της μέλαινας γραμμής κόνεως (η του χρυσού είναι κίτρινη).

Ανευρίσκεται σε όλα τα γεωλογικά περιβάλλοντα: Αποτελεί επουσιώδες ορυκτό σε πυριγενή πετρώματα, ανευρίσκεται σε υδροθερμικές φλέβες συνδεόμενος με τα υπόλοιπα μικτά θειούχα (γαληνίτη, σφαλερίτη, μαρκασίτη, χαλκοπυρίτη, αρσενοπυρίτη) και σε κοιτάσματα προερχόμενα από μεταμορφώσεις επαφής, καθώς και σε ιζηματογενείς αποθέσεις.

Μολονότι κρυσταλλώνεται στο κυβικό σύστημα, εμφανίζει ατελή συμμετρία, επειδή οι κρυσταλλικές έδρες (ιδιαίτερα των κυβικών κρυστάλλων) εμφανίζουν ραβδώσεις. Η πολυμορφική παραλλαγή του ονομάζεται μαρκασίτης και κρυσταλλώνεται στο ορθορομβικό σύστημα.

Απαντά σε πολλά μέρη του κόσμου μαζί με άλλα μικτά θειούχα. Από τα σημαντικότερα κοιτάσματά του είναι αυτά στην Βολιβία, στις ΗΠΑ, στο Περού στην Ισπανία και στη νήσο Έλβα. Κοιτάσματά του απαντούν επίσης στην Ναμίμπια, στην Γκάνα, στην Ζάμπια και στην Δημοκρατία της Νότιας Αφρικής. Στην Ελλάδα υπάρχει στον Μαδέμ Λάκκο (Στρατώνι Χαλκιδικής), στη νήσο Σέριφο, κ.α.

Χρήσεις 
Μολονότι περιέχει σημαντική ποσότητα σιδήρου, χρησιμοποιείται κυρίως στην βιομηχανία παρασκευής του θειικού οξέος: Ο σιδηροπυρίτης, ύστερα από μηχανικό καθαρισμό, φρύσσεται, οπότε παράγεται διοξείδιο του θείου:
4FeS2 + 11O2 → 2Fe2O3 + 8SO2
Το παραγόμενο διοξείδιο του θείου υφίσταται καταλυτική οξείδωση σε τριοξείδιο του θείου (με καταλύτη πεντοξείδιο του βαναδίου,  V2O5), το οποίο, διαλυόμενο στο νερό, παρέχει θειικό οξύ (H2SO4).

Χρησιμοποιείται, επίσης, στην παρασκευή θειικών αλάτων του σιδήρου, τα οποία έχουν ευρύτατη εφαρμογή στην παρασκευή μελανιών, χρωμάτων και βαφών συντήρησης, καθώς και απολυμαντικών.

Πηγές 
 Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
 Mindat.org
 Minerals.net
 Webmineral.com
 Queensland University of Technology

Βιβλιογραφία 
 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
 Walter Schumann, R. Bradshaw, K.A.G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
 S. S. Augustithis, Atlas of the textural patterns of ore minerals and metallogenic proccesses, Walter de Gruyter, ISBN 3-11-013639-2

Σιδηροπυριτης
Σιδηροπυριτης
Βερμόντ

Το Βερμόντ (Αγγλικά: State of Vermont), είναι πολιτεία των ΗΠΑ, που βρίσκεται στην περιοχή της Νέας Αγγλίας στα βορειοανατολικά της χώρας. Έχει έκταση 24.906 τ.χλμ. και πληθυσμό 647.378 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Η πολιτεία κατατάσσεται 43η σε έκταση γης και 45η σε συνολική έκταση ενώ κατατάσσεται 49η ανάμεσα στις 50 πολιτείες όσο αναφορά τον πληθυσμό (ξεπερνά μόνο το Ουαϊόμινγκ). Είναι η μόνη από τις πολιτείες της Νέας Αγγλίας που δεν έχει ακτογραμμή στον Ατλαντικό ωκεανό και γεωγραφικά χαρακτηρίζεται από τη λίμνη Σαμπλαίν (Champlain), η οποία καταλαμβάνει το 50% του δυτικού συνόρου της πολιτείας, και τα Πράσινα Όρη (Green Mountains) που εκτείνονται στον άξονα βορρά-νότου. Το Βερμόντ, συνορεύει με τη Μασαχουσέτη στο νότο, το Νιου Χάμσαϊρ στα ανατολικά, τη Νέα Υόρκη στα δυτικά και την καναδική επαρχία του Κεμπέκ στα βόρεια.

Η πολιτεία του Βερμόντ, είναι γνωστή για τα φυσικά τοπία της, τα χειμερινά τουριστικά θέρετρα και την παραγωγή γαλακτομικών προϊόντων. Πρωτεύουσα είναι το Μονπελιέ (Montpelier) και μεγαλύτερη πόλη το Μπέρλινγκτον (Burlington).

Ιστορία 
Στην περιοχή αρχικά ζούσαν ιθαγενείς πληθυσμοί (Αμπενάκι και Ιροκουά). Το 1609 ο Γάλλος εξερευνητής Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν την προσάρτησε στην αποικία της Νέας Γαλλίας. Μετά την ήττα της Γαλλίας στον Πόλεμο Γάλλων και Ινδιάνων (το βορειοαμερικάνικο μέτωπο του Επταετούς Πολέμου) η κτήση της πέρασε στους Βρετανούς. Για πολλά χρόνια γειτονικές αποικίες, ειδικά της Νέας Υόρκης και του Νιου Χάμσαϊρ, διεκδίκησαν τον έλεγχό της, τελικά όμως επικράτησαν τοπικές στρατιωτικές οργανώσεις, που δημιούργησαν μια ανεξάρτητη πολιτεία. Η ανεξαρτησία κηρύχθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1777 και για τους πρώτους έξι μήνες η πολιτεία είχε το όνομα Νέο Κονέτικατ (New Connecticut). Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Δημοκρατία του Βερμόντ (Vermont Republic) και παρέμεινε ανεξάρτητη για 14 χρόνια.

Το όνομά της προέρχεται από τις γαλλικές λέξεις "Monts Verts" (=πράσινα βουνά) . Στις 4 Μαρτίου 1791 η Δημοκρατία του Βερμόντ προσχώρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως η 14η πολιτεία, η πρώτη μετά τις πρωταρχικές 13 πολιτείες που δημιούργησαν την Ένωση.

Παραπομπές

Φωτογραφίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Στατιστικά στοιχεία 
 Επίσημη τουριστική ιστοσελίδα 
 

 
Πολιτείες των ΗΠΑ
Γοτθική μυθοπλασία

Η γοτθική μυθοπλασία αποτελεί είδος λογοτεχνίας, που συνδυάζει στοιχεία τρόμου και ρομαντισμού. Θεωρείται πως εφευρέθηκε από τον Άγγλο συγγραφέα Οράτιο Γουάλπολ, ο οποίος συνέγραψε το 1764 το μυθιστόρημα Το Κάστρο του Οτράντο.

Όρος 
Η λέξη "γοτθικός" συνδέεται άμεσα με τους Γότθους, Βησιγότθους και τους άλλους Οστρογότθους. Το γερμανικό φύλο των Γότθων εγκαταστάθηκε, γύρω στον 2ο αι., στις ακτές της Μαύρης θάλασσας και από εκεί συγκρούστηκε επανειλημμένως με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Για τους Λατίνους, αυτοί οι άνθρωποι ήταν βάρβαροι, όπως άλλωστε και οι Βάνδαλοι, διότι δεν ήταν μυημένοι στον κλασσικό πολιτισμό. Η γλώσσα τους ήταν η γοτική (απλούστερα, χωρίς το θ), η οποία υπήρξε μέρος της μεγάλης οικογένειας των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα επιβεβαιωμένα γλωσσικά ιδιώματα.

Τον 4ο αιώνα ο επίσκοπος Ουλφίλας (Wulfila) χρησιμοποίησε για την μετάφραση των ευαγγελίων το γοτθικό αλφάβητο (εμπνευσμένο από το ελληνικό), που δεν πρέπει να συγχέεται με τη γοτθική γραφή την ονομαζόμενη Fraktur, η οποία είναι λατινικής προέλευσης. Ακόμη, η συγκεκριμένη γραφή χρησιμοποιήθηκε από τον 14ο ως τον 20ό αιώνα.

Έχει γίνει χρήση αυτής της λέξης, γοτθικός, -ή, για να χαρακτηριστεί η μεσαιωνική τέχνη, και περισσότερο η αρχιτεκτονική. Ο όρος δεν είναι πάντα υποτιμητικός, ακόμα και αν, για αρκετούς μορφωμένους και γνώστες του ρωμαϊκού πολιτισμού, η γοτθική τέχνη φαινόταν, παρότι επιβλητική, κάπως βάρβαρη.

Χαρακτηριστικά 
Κυρίαρχα μοτίβα του είδους είναι ο τρόμος (φυσικός και ψυχολογικός), το μυστήριο, το υπερφυσικό, τα φαντάσματα, τα στοιχειωμένα σπίτια, η Γοτθική αρχιτεκτονική, τα κάστρα, το σκότος, ο θάνατος, η τρέλα, τα μυστικά και οι κληρονομούμενες κατάρες.

Εκτός από τον Γουάλπολ, άλλοι αξιόλογοι εκπρόσωποι του είδους θεωρούνται οι: Ανν Ράντκλιφ (Τα Μυστήρια του Ουντόλφο, 1794), Μάθιου Γκέγκορι Λιούις (The Monk, 1796), Τσαρλς Ματσουρίν (Μέλμοθ ο Περιπλανώμενος, 1820), Γουίλιαμ Μπέκφορντ (Βαθέκ, 1781), και Μαίρη Σέλλεϋ (Φρανκενστάιν, 1818). Μια αναγέννηση του γοτθικού μυθιστορήματος αποτελεί και η συγγραφή του Δράκουλας από τον Μπραμ Στόκερ.

Παραπομπές

Επιπλέον βιβλιογραφία 
Το γοτθικό μυθιστόρημα, αφιέρωμα Διαβάζω,τ/χ.468, (Νοέμβριος 2006), σελ.106-140
Le roman Gothique, αφιέρωμα Le Magazine Littéraire, τ/χ. 552 (Φεβρουάριος 2015), σελ. 68-97

Πεζογραφία
Θεωρητική μυθιστοριογραφία
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φλώρινας

Η Ένωση Ποδοσφαρικών Σωματείων Φλώρινας (Ε.Π.Σ.Φ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Φλώρινας. Εδρεύει στη Φλώρινα και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

Η ΕΠΣΦ απονέμει ετήσια έπαθλα στους καλύτερους σκόρερ και στις ομάδες με την καλύτερη βαθμολογία "ευ αγωνίζεσθαι" (fair play) της κάθε κατηγορίας.

Ιστορία 
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φλώρινας ιδρύθηκε το 1979. Το πρώτο της πρωτάθλημα διοργανώθηκε την περίοδο 1980-81, μέχρι τότε οι σύλλογοι συμμετείχαν στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Βορειοδυτικής Μακεδονίας.

Πρωτάθλημα 

Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Φλώρινας είναι η εξής:

 Α΄ Κατηγορία
 Β΄ Κατηγορία

Πρωταθλήτριες

Κύπελλο 

Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Φλώρινας.

Τελικοί

Το δυναμικό της ΕΠΣ

Παραπομπές

Πηγές 
 onsports.gr
 neaflorina.blogspot.gr
 Αρχείο εφημερίδας «Θεσσαλονίκη» : στήλη «Τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα στη βόρειο Ελλάδα»

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσαλαπιάνοι

Με το όνομα Τσαλαπιάνοι φέρονταν τα μέλη σπουδαίας και ισχυρής ελληνικής ιστορικής οικογένειας από την περιοχή της Αρεόπολης στη Μάνη, κατά τον 18ο αιώνα.

Αργότερα η οικογένεια των Τσαλαπιάνων επισκιάσθηκε από την οικογένεια των Μαυρομιχαλέων που είχε αναδειχθεί περισσότερο ισχυρή. Σήμερα το μόνο που θυμίζει την οικογένεια εκείνη είναι η περιοχή Τσαλαπιάνικα που αποτελεί συνοικία της Αρεόπολης. 
Κλάδος όμως της οικογένειας εκείνης είναι η σημερινή οικογένεια των Κουτσουλιέρηδων. Από την οικογένεια αυτή προέρχονταν και ο καραβοκύρης Κουτσουλιέρης που με το πλοίο του πρόσφερε μεγάλες υπηρεσίες στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 που ηγούταν επίσης τεσσάρων μεταγωγικών πλοίων.

Ο Κουτσουλιέρης, μεταξύ των διαφόρων ηρωικών μεταφορών που είχε διενεργήσει περιλαμβάνεται και εκείνη της μεταφοράς όλου του στρατού του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη από το Μεσολόγγι στο Φανάρι της Ηπείρου.

Ελληνικές οικογένειες
Τ
Σιτοχώρι Έβρου

Το Σιτοχώρι, είναι χωριό του δήμου Διδυμοτείχου, στο Νομό Έβρου. Έχει πραγματικό πληθυσμό 440 κατοίκους ().

Ιστορικά στοιχεία
Παράδοση που επικρατεί στους κατοίκους του χωριού αναφέρει ότι οι κάτοικοι του χωριού, όπως και των άλλων δώδεκα χωριών των Μάρηδων ή Γαλαζοβράκηδων, προέρχονται από τη Νότια Ελλάδα, ίσως την Πελοπόννησο και αποίκησαν την περιοχή στην εποχή της Τουρκοκρατίας.
Παρατηρώντας το χάρτη με τα 13 χωριά των Γαλαζοβράκηδων εύκολα βλέπουμε ότι βρίσκεται στο κέντρο των δεκατριών αυτών χωριών περιμετρικά. Έτσι η πρόσβαση και η συνεργασία με τα άλλα χωριά είναι αυτονόητα πιο εύκολη. Γεγονός είναι ότι τα 13 χωριά βρίσκονται κτισμένα και στις δυο πλευρές του ποταμού (Κιζήλ -Ντερέ) Ερυθροπόταμου. Δεν είναι όμως κτισμένα κατά μήκος του ποταμού, ώστε να μπορούσαμε να πούμε ότι έχουν κάποια σχέση μ’ αυτό το ποτάμι, ότι έδινε το ποτάμι μια πνοή ζωής στα χωριά. Εκείνο που ενδιαφέρει τον επισκέπτη είναι τα παραδοσιακά αντικείμενα, κυρίως φορεσιές γυναικείες και αντρικές, οι οποίες ανήκουν στα πιο συμπαγή χωριά της περιφέρειας μας που έχουν την ίδια φορεσιά. 
Συγκρίνοντας όμως κανείς τη φορεσιά των Γαλαζοβράκηδων, την ομιλία και τα γλωσσικά ιδιώματα, τους χορούς των και τις γιορτές δεν παρατηρούνται ομοιότητες  με τους κατοίκους της Νότιας Ελλάδας. Θεωρείται λοιπόν πιθανό είναι ότι εξ αρχής κατοικούνταν αυτή η περιοχή από τοπικό πληθυσμό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστορία του Σιτοχωρίου

Δήμος Διδυμοτείχου
Χωριά του νομού Έβρου
Επεκτάσιμη Πλατφόρμα Μεταδεδομένων

Η Επεκτάσιμη Πλατφόρμα Μεταδεδομένων (αγγλικά: Extensible Metadata Platform, συντομογραφία:XMP) είναι ένα πρότυπο για την επεξεργασία και αποθήκευση τυποποιημένων και μη μεταδεδομένων, το οποίο δημιουργήθηκε από την Adobe Systems Inc.

Το XMP τυποποιεί τον ορισμό, δημιουργία και επεξεργασία επεκτάσιμων μεταδεδομένων. Το XMP μπορεί να ενσωματωθεί σε ένα σημαντικό αριθμό δημοφιλών τύπων αρχείων, χωρίς να σπάει η αναγνωσιμότητά τους από εφαρμογές που δεν αναγνωρίζουν το XMP. Η ενσωμάτωση των μεταδεδομένων αποφεύγει οποιοδήποτε πρόβλημα που μπορεί να εμφανιστεί όταν τα μεταδεδομένα αποθηκεύονται ξεχωριστά.

Διάφορα Εργαλεία για XMP (υποστήριξη ανάγνωσης/εγγραφής) 

ACDSee Pro - μπορεί να διαβάσει/εγγράψει XMP πληροφορίες για αρχεία εικόνας DNG, GIF, JPEG, PNG και TIFF.
DBGallery - Ένα σύστημα ψηφιακών φωτογραφιών που ασχολείται κυρίως με τα δεδομένα των φωτογραφιών στα οποία διαβάζει/γράφει/επεξεργάζεται IPTC/XMP δεδομένα σε μια μεγάλη ποικιλία από τύπους εικόνων (PSD, DNG, JPEG, οι περισσότερες μορφές RAW, PNG, TIFF και άλλα). (Windows, .Net 2.0).
Exempi - Βιβλιοθήκη Ανοικτού Λογισμικού για το χειρισμό του XMP, που στηρίζεται στο Adobe XMP SDK
ExifTool από τον Phil Harvey, ανοικτού λογισμικού βιβλιοθήκη και εφαρμογή σε γραμμή εντολών γραμμένα σε Perl.
Exiv2 - Exiv2 είναι μία βιβλιοθήκη σε C++ και μία εφαρμογή σε γραμμή εντολών για τη διαχείριση μεταδεδομένων εικόνας. Παρέχει γρήγορη πρόσβαση για ανάγνωση/εγγραφή σε Exif, IPTC και XMP μεταδεδομένων διαφόρων τύπων εικόνων.
F-Spot - Διαχειριστής/Επεξεργαστής φωτογραφιών για Linux/Gnome.
Image Viewer - Μπορεί να διαβάσει/γράψει και αναζητήσει XMP σε εικόνες.
iText - Ανοικτού Λογισμικού βιβλιοθήκη σε Java που μπορεί να διαβάσει/γράψει XMP μεταδεδομένα ενσωματωμένα σε PDF αρχεία.
PicaJet FX - Πρόγραμμα διαχείρισης ψηφιακών φωτογραφιών.
Microsoft Pro Photo Tools - Υποστήριξη XMP και GPS ετικετών (Windows, .NET 3.0)
Python XMP/AVM Toolkit - Ανοικτού Λογισμικού βιβλιοθήκη σε Python.
Razuna DAM - Ανοικτού Λογισμικού Σύστημα Διαχείρισης Ψηφιακού Περιεχομένου (αγγλικά: Digital Asset Management System) που υποστηρίζει την ανάγνωση/εγγραφή XMP μεταδεδομένων σε ψηφιακό περιεχόμενο (αρχεία).
Xinet WebNative Venture - Σύστημα Διαχείρισης Ψηφιακού Περιεχομένου όπου επιτρέπει την ανάγνωση/εγγραφή XMP μεταδεδομένων σε διάφορους τύπους αρχείων.
XMP Manager - Ένα γραφικό περιβαλλον (Linux/GNOME) για την εγγραφή XMP μεταδεδομένων από το Διαχειριστή Αρχείων.

Τα επικρατέστερα εργαλεία επεξεργασίας IPTC υποστηρίζουν και την επεξεργασία XMP δεδομένων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κύρια σελίδα του Adobe XMP
 Προδιαγραφές του XMP, Σεπτέμβριος 2005
 Πληροφορίες σχετικά με το XMP στην ιστοσελίδα coverpages.org
 Creative Commons XMP Recommendation
 Πρότυπο IPTC4XMP (IPTC Core)
 Οδηγός Χρηστών για τον πυρήνα του IPTC για το XMP
 "Σεμινάρια με Βίντεο" όπου εισάγουν το Σχήμα του πυρήνα του IPTC για το XMP

Ψηφιακή φωτογραφία
Πυρολουσίτης

Ο πυρολουσίτης (αγγλ. pyrolusite) είναι ορυκτό του μαγγανίου, αποτελούμενο κυρίως από διοξείδιο του μαγγανίου (MnO2).

Γενικά 
Το όνομά του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «πυρ» και «λούω», επειδή αρχικά τον χρησιμοποιούσαν για την αφαίρεση κηλίδων από το γυαλί. Οι ψευδομορφώσεις του φέρονται υπό τη γενική ονομασία πολιανίτης (polianite).

Σχηματίζεται σε ισχυρά οξειδωτικές συνθήκες από μαγγανιούχες υδροθερμικές αποθέσεις. Σχηματίζεται επίσης σε αβαθείς πυθμένες λιμνών και, συνήθως, αποτελεί προϊόν εξαλλοίωσης του μαγγανίτη. Συνδέεται επίσης με χαουσμανίτη, μπραουνίτη, αιματίτη και χαλκοφανή.

Ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές του κόσμου. Βασικοί παραγωγοί του μεταλλεύματος είναι, σήμερα, η Γεωργία και η Ουκρανία. Απαντά επίσης στην Γερμανία, την Ινδία, την Κίνα, τη Νότια Αφρική, τη Βραζιλία, την Αυστραλία, την Γκαμπόν και τις ΗΠΑ (Πολιτείες Μινεσότα, Μίσιγκαν και Νέο Μεξικό). Η παραλλαγή του πολιανίτη απαντά σε αφθονία στο Ζαΐρ.

Στην Ελλάδα απαντά στη νήσο Μήλο, στα μεταλλεία Λαυρίου (Αγ. Κωνσταντίνος, Καμάριζα, Ιλάριον Νο 50, Εσπεράντσα, Πλάκα και km - 3) και στα μεταλλεία Κασσάνδρας (Μαδέμ-Λάκκο και Πιαβίτζα)

Είναι το βασικότερο μετάλλευμα από το οποίο εξάγεται μαγγάνιο, συνήθως με αναγωγή του σε κλιβάνους.

Χρησιμεύει επίσης για την παρασκευή χλωρίου:

 4 HCl + MnO2 → MnCl2 + 2 H2Ο + Cl2

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος ορυκτών
 Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Πηγές 
 Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
 Mindat.org
 Mineral Galleries
 Dr. James B. Calvert, Παν/μιο του Denver, Colorado

Βιβλιογραφία 
 James Dwight Dana: Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008, ISBN 1-4437-4224-4
 John W. Anthony, Richard A. Bideaux, Kenneth W. Bladh, and Monte C. Nichols: Handbook of Mineralogy, Mineral Data Publishing, USA (από το 2001 το κοπυράιτ της έκδοσης έχει η «Mineralogical Society of America»)

Πυρολουσιτης
Mawtini

Mawtini ( “Πατρίδα μου”) είναι ένα δημοφιλές πατριωτικό ποίημα που γράφτηκε από τον Παλαιστίνιο ποιητή Ιμπραχίμ Τουκάν (αραβικά: إبراهيم طوقان) στα 1934 στην Παλαιστίνη και έγινε ντε φάκτο εθνικός ύμνος της Παλαιστινιακής Αρχής και του Ιράκ. Επίσης αναγνωρίζεται ως ύμνος στη Συρία και την Αλγερία για την υποστήριξη των Παλαιστινίων. Η αρχική μουσική είναι του Μουχάματ Φουλιεφίλ (Muhammad Fuliefil, αραβικά: محمد فليفل). Με την πάροδο των χρόνων απέκτησε δημοφιλία σε όλο τον αραβικό κόσμο.

Το 2004 καθιερώθηκε προσωρινά ως εθνικός ύμνος του Ιράκ σε αντικατάσταση του παλαιού ύμνου Ardh Alforatain (1979-2003) που συνδέεται με το μπααθικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν.

Στίχοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αρχική εκτέλεση του ύμνου
 Ακούστε τη συριακή έκδοση

Εθνικοί ύμνοι
Εθνικά σύμβολα του Ιράκ
Αρταμέτ (αρχαία πόλη)

Το Αρταμέτ ήταν πόλη της αρχαίας Αρμενίας, σε απόσταση 80 χιλιομέτρων από το Γερεβάν και 12 χιλιομέτρων από τα τουρκικά σύνορα. 

Ιδρύθηκε κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. από το βασιλιά Αρταξία (πρώην στρατηγό του Αντιόχου Γ'), ίσως κατά απομίμηση της Αρτεμίτας στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών. Η παράδοση θέλει τον Αρμένιο βασιλέα να το κτίζει ως θερινό κέντρο για την σύζυγό του Satenik. 

Η αρχαία Αρτεμίτα βρίσκεται στην επαρχία Van (πλησίον της ομωνύμου λίμνης) και ήταν γνωστή για τους κήπους τις με τα οπωροφόρα δένδρα (κυρίως μήλα). Στην κορυφή ενός απότομου γκρεμού που δεσπόζει της πόλεως, υπάρχει ένα οικοδόμημα που σύμφωνα με τις προφορικές παραδόσεις των ιθαγενών, χρησίμευε για φρούριο και κατοικία των Αρμενίων βασιλέων. Το σπουδαίο κανάλι της Σεμιράμιδος (Ουραρτιανή περίοδος) περνούσε μέσα από την πόλη, ενώ μια σημαντική επιγραφή ανασκάφηκε εκεί κοντά.

Στην δεκαετία του 1820 ο εξερευνητής Schulz περιγράφει ότι η Αρτεμίτα χωρίστηκε σε δύο συνοικίες: την μουσουλμανική που βρισκόταν χαμηλά κοντά στην λίμνη Βαν και την αρμενική που ήταν σε ύψωμα. Το 1836 η Αρτεμίτα αναφερόταν ως ένα μεγάλο χωριό με 350 οικίες. Ο Kevorkian λέει ότι το χωριό πριν την Γενοκτονία των Αρμενίων αριθμούσε 720 Αρμενίους σε 130 σπίτια και 2400 Κούρδους σε 420.  
Πρόκειται για τη σημερινή Αρταμέτ (αρμ. Արտամետ).

Πηγές
 Κλαυδίου Πτολεμαίου γεωγραφική υφήγησις.
  Αρτεμίτα

Αρχαίες πόλεις της Αρμενίας
Λουδοβίκος Παλμιέρι

Ο Λουδοβίκος Παλμιέρι, (Luigi Palmieri 1807-1896) ήταν Ιταλός μετεωρολόγος και γεωλόγος.

Είχε διατελέσει καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης και διευθυντής του Μετεωρολογικού και Ηφαιστειολογικού Σταθμού του Βεζούβιου. Ο Λ. Παλμιέρι δημοσίευσε αξιόλογες παρατηρήσεις επί των ηφαιστειακών εκρήξεων. Επίσης είχε επινοήσει και διάφορα μετεωρολογικά όργανα (όπως ανεμόμετρο, βροχόμετρο κ.ά.).

Ο Λουδοβίκος Παλμιέρι το 1869 ανακηρύχθηκε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών. Έτυχε μεγάλων διακρίσεων τόσο στη χώρα του όσο και στο εξωτερικό.

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.376 

Ιταλοί φυσικοί
Ιταλοί μετεωρολόγοι
Ιταλοί γεωλόγοι
Ευρυβάτης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευρυβάτης (< εὐρύς + βαίνω (βαδίζω), "αυτός με το ευρύ πάτημα, που βαδίζει μακριά") είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα, που δεν πρέπει να συγχέονται με τον Ευρύβατο:

 Ο ένας από τους κήρυκες-αγγελιαφόρους του Αγαμέμνονα κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Ευρυβάτης αναφέρεται σε δύο χωρία στην Ιλιάδα (Α 320 και Ι 170), όπου εμφανίζεται να αποστέλλεται από τον Αγαμέμνονα μαζί με τον συνάδελφό του Ταλθύβιο και να παίρνει τη Βρισηίδα από τον Αχιλλέα. Αργότερα, συμμετέχει στην εξευμενιστική αποστολή του Αγαμέμνονα προς τον Αχιλλέα, μαζί με τον κήρυκα Οδίο και τους Φοίνικα, Αίαντα και Οδυσσέα.
 Ιθακήσιος την καταγωγή κήρυκας του Οδυσσέα. Αυτός ο Ευρυβάτης αναφέρεται τόσο στην Ιλιάδα (Β 184), όσο και στην Οδύσσεια (τ 244 κ.ε.), όπου ο ίδιος ο Οδυσσέας τον περιγράφει ως λίγο μεγαλύτερό του στην ηλικία, κυρτωμένο στους ώμους, μελαψό και σγουρομάλλη, «...κι απ' όλους πιο καλύτερα τον είχε τους συντρόφους, / γιατί είχανε μαζί κι οι δυο την ίδια πάντα γνώμη» (τ 247-248, μετάφραση Ζ. Σίδερη).

 Ο αστεροειδής 3548 Ευρυβάτης (3548 Eurybates), που ανήκει στην Τρωική Ομάδα και ανακαλύφθηκε το 1973, πήρε το όνομά του από το πρώτο από τα μυθικά αυτά πρόσωπα.

Πηγές
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
 Ομήρου Οδύσσεια, αρχαίον κείμενον - έμμετρος μετάφρασις Ζησίμου Σίδερη, εκδ. οίκος Ιωάννου & Π. Ζαχαροπούλου, Αθήναι 1939

Ευρυβατης
Ευρυβατης
Εύσωρος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Εύσωρος ή Εύσσωρος είναι γνωστός ένας Θρακιώτης που ήταν πατέρας του Ακάμαντα, πολεμιστή στον Τρωικό Πόλεμο. Και οι δύο Θράκες αναφέρονται στην Ιλιάδα (ραψωδία Ζ, στίχοι 7-8): «...που εκτύπησ' έναν των Θρακών εξαίσιον πολεμάρχον, / τον υψηλόν Ακάμαντα, λαμπρόν υιόν του Ευσώρου.» (μετάφραση Ιακώβου Πολυλά).

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 352

Ευσωρος
Πάλιρος Λακωνίας

Ο Πάλιρος ή Πάλυρος είναι χωριό της προσήλιας Μάνης στο Λακωνικό κόλπο, παρά την ακρωταινάρια περιοχή. Διοικητικά ανήκε στην πρώην επαρχία Γυθείου και του δήμου της Λάγιας. Σήμερα υπάγεται στον Δήμο Ανατολικής Μάνης. Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του ομώνυμου κολπίσκου λίγο πριν το Ακρωτήριο Ταίναρο και επί της δυτικής πλευράς ομώνυμου λόφου που το καθιστά μη ορατό από τη θάλασσα. Το 1953 αριθμούσε 110 κατοίκους ενώ στην απογραφή του 2001 μόλις 30 κατοίκους. Συνδέθηκε με την περιφερειακή αμαξιτή οδό της Μάνης το 1978, όταν και ηλεκτροδοτήθηκε.

Επίνειο του Παλίρου είναι το Πόρτο Κάγιο. Μεταξύ του NA. κολπίζοντος όρμου του Παλίρου και του Ακρ. Ταινάρου βρίσκεται ο ορμίσκος Ασωμάτων (ή Στέρνες),  (), όπου και το μικρό ναΰδριο των Αγίων Ασωμάτων, (των Ταξιαρχών), εξ ου και η ονομασία του, ().  Το ναΰδριο αυτό που απέχει περίπου 2 χλμ. νότια του Παλίρου, (στη περιοχή Κοκκινόγεια), φαίνεται να ανεγέρθηκε κατά τους μέσους χρόνους με υλικά εξ ολοκλήρου από τον αρχαίο ναό του Ποσειδώνα που βρίσκονταν στην ίδια θέση. Στον παρακείμενο χώρο κοντά στην ακτή βρίσκονται λαξευμένοι βράχοι που δίνουν την εντύπωση αρχαίου σύνθρονου με πολλές λαξευμένες κοιλότητες, από όπου και η ονομασία «στέρνες».

Πολύ κοντά από το σημείο αυτό βρίσκεται και μια σπηλιά που φέρεται να έχει λαξευθεί από ανθρώπινο χέρι που ως φαίνεται θα πρέπει να ήταν εκεί το αρχαίο ιερό και ο πρωταρχικός ναός του Ποσειδώνα, στον οποίο υπήρχε μεγάλο άγαλμα του θεού. Περί του σπηλαίου αυτού κάνει μνεία και ο Παυσανίας (Λακωνικά 25). Κατά τις αρχαίες παραδόσεις εδώ βρίσκονταν και το άγαλμα του Κέρβερου, που είχε ανασύρει ο Ηρακλής από τον Άδη. Μεταγενέστερα και προφανώς από παρανόηση επί της μνείας αυτής του Παυσανία ονομάσθηκε εσφαλμένα ως Σπήλαιο του Άδη ένα άλλο όντως μεγάλο σπήλαιο που βρίσκεται στο Ακρ. Ταίναρο πολύ κοντά στη θάλασσα αλλά επί της δυτικής πλευράς του, στο Μεσσηνιακό κόλπο.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τόμ. 15ος, σελ. 379

Χωριά του νομού Λακωνίας
Μάνη
Δήμος Ανατολικής Μάνης