joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μαρκ-Αντρέ τερ Στέγκεν

Ο Μαρκ-Αντρέ τερ Στέγκεν (γερμανικά: Marc-André ter Stegen, προφορά: teːɐ̯ ˈsteːɡŋ̍, 30 Απριλίου 1992) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στην Πριμέρα Ντιβιζιόν για τη Μπαρτσελόνα καθώς και στην Εθνική Γερμανίας.

Ξεκίνησε την καριέρα του στην Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, όπου αγωνίστηκε σε τέσσερις σεζόν της Μπούντεσλιγκα, πραγματοποιώντας 108 εμφανίσεις. Το 2014 μετακινήθηκε έναντι 12 εκατομμυρίων στην Μπαρτσελόνα. Την πρώτη του σεζόν εκεί πανηγύρισε και το τρεμπλ, το δεύτερο μόλις στην ιστορία του συλλόγου. 

Ο Τερ Στέγκεν αγωνίστηκε επίσης σε όλες τις βαθμίδες της Εθνικής Γερμανίας, U16, U17, U18, U19 και U21. Με τη δεύτερη εξ αυτών είχε πανηγυρίσει κι ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2009. Από το 2012 είναι βασικό στέλεχος της Εθνικής Ανδρών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

FC Barcelona official profile

Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ16
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας U18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Ρεγκιονάλλιγκα
Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ ΙΙ
Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ
Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017
Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Ραφίνια (ποδοσφαιριστής, γεννηθείς το 1993)

Ο Ραφέλ Αλκαντάρα ντο Νασιμέντο (πορτογαλικά: Rafael Alcántara do Nascimento, 12 Φεβρουαρίου 1993), περισσότερο γνωστός ως Ραφίνια (Rafinha), είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος στη Παρί Σεν Ζερμέν, καθώς και στην Εθνική Βραζιλίας.

Η καριέρα του ξεκίνησε από την Μπαρτσελόνα, ενώ έχει δοθεί δανεικός μία φορά στην Ίντερ και δύο φορές στη Θέλτα Βίγο. Ουσιαστικά είναι προϊόν των ακαδημιών της καταλανικής ομάδας, όπου βρίσκεται εκεί από το 2006. Τη σεζόν 2014-15 πανηγύρισε το τρεμπλ, το δεύτερος μόλις στην ιστορία του ισπανικού συλλόγου. Το 2020 αποκτήθηκε από την Παρί Σεν Ζερμέν και δόθηκε δανεικός την επόμενη χρονιά στη Ρεάλ Σοσιεδάδ.

Ο Ραφίνια έχει αγωνιστεί σε πολλά μικρά τμήματα της Εθνικής Βραζιλίας και της Εθνικής Ισπανίας. Με τη δεύτερη έχει αγωνιστεί στα U16, U17 και  U19 και με την πρώτη στα U20 και U23. Από το 2015 έγινε διεθνής με την Εθνική Ανδρών Βραζιλίας. Το 2016, συμμετείχε στους Ολυμπιακού Αγώνες του Ρίο, όπου πήρε και το Χρυσό Μετάλλιο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

FC Barcelona official profile

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ16
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας ανδρών Κ20
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Β
Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο
Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ισπανίας
Σαμουέλ Ουμτιτί

Ο Σαμουέλ Υβ Ουμτιτί (γαλλικά: Samuel Yves Umtiti, προφορά: ​[sa.mɥɛl ym.ti.ti], 14 Νοεμβρίου 1993) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής καμερουνέζικης καταγωγής, που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός στην Εθνική Γαλλίας και στην Σέριε Α για την Λέτσε.

Ο Ουμτιτί ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Λυών, το 2012. Εκείνη τη χρονιά κατέκτησε 2 τρόπαια, τα οποία ήταν και τελευταία του στη γαλλική ομάδα. Συνολικά αγωνίστηκε σε 170 επίσημους αγώνες της Λυών. Κατόπιν, το 2016, πήρε μεταγραφή στην Μπαρτσελόνα, η οποία κατέβαλε το ποσό των 25 εκατομμυρίων για την απόκτησή του.Στα τέλη Αυγούστου η Μπαρτσελόνα συμφώνησε με την Ιταλική Λέτσε για δανεισμό μέχρι τον Ιούνιο του 2023 επειδή είναι άχρηστος. 

Ο ποδοσφαιριστής έχει αγωνιστεί σε πολλά μικρά τμήματα της Εθνική Γαλλίας. Μάλιστα με την U20 είχε πανηγυρίσει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U20 το 2013. Από το 2016 είναι και βασικό στέλεχος της Εθνικής Γαλλίας Ανδρών. Την ίδια χρονιά την αντιπροσώπευσε στο Euro 2016, λαμβάνοντας το ασημένιο μετάλλιο. Επίσης, συμμετείχε με την ομάδα στο Μουντιάλ 2018.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

FC Barcelona official profile
 
 
 ESPN Profile
 France profile  at FFF

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ20
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Ώρα στην Ουκρανία

Η Ώρα στην Ουκρανία ορίζεται ως η ζώνη ώρας UTC+02:00 και το καλοκαίρι χρησιμοποιείται η ζώνη ώρας UTC+03:00. Τοπικά αναφέρεται ως Ώρα Κιέβου (, Kyivskyi chas) και είναι μέρος της Ώρας Ανατολικής Ευρώπης. Η αλλαγή για την θερινή ώρα πραγματοποιείται την τελευταία εβδομάδα του Μαρτίου στις 03:00, ενώ η μετάβαση στην χειμερινή ώρα πραγματοποιείται στις 04:00 την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου. Η Ουκρανία είναι μια ώρα μπροστά από την Κεντρική Ευρώπη.

Γεωγραφική περιγραφή 
Το έδαφος της Ουκρανίας στην Ευρώπη εκτείνεται 17°57' κατά το γεωγραφικό μήκος ή περίπου 1,2 ώρες. Σχεδόν το 95% του εδάφους της βρίσκεται στην Ώρα Ανατολικής Ευρώπης με εξαίρεση τα δυτικά και την ανατολική άκρα. Μικρό μέρος της Περιφέρειας Ζακαρπατίας βρίσκεται στην Ώρα Κεντρικής Ευρώπης, ενώ η Περιφέρεια Λουχάνσκ, το μεγαλύτερο μέρος της Περιφέρειας Ντόνετσκ και μέρος της Περιφέρειας Χάρκοβου εκτείνεται γεωγραφικά στην Περαιτέρω ανατολική Ευρωπαϊκή Ώρα. 
 Ανατολικό άκρο: χωριό Τσερβόνα Ζίρκα (συμβούλιο Βελικότσκ), Επαρχία Μίλοβε, Περιφέρεια Λουχάνσκ -  40°11′53″  (ανατολικό γεωγραφικό μήκος)
 Δυτικό άκρο: χωριό Σολομόνοβο, Επαρχία Ουζχορόντ, Περιφέρεια Ζακαρπατίας - 22°09′50″ (ανατολικό γεωγραφικό μήκος)
 Η Ερευνητική Βάση Βερνάντσκι στην Ανταρκτική βρίσκεται στην Ατλαντική Ζώνη Ώρας (UTC-04:00).

Ιστορία 
Η θερινή ώρα στην Ουκρανία εισήχθη στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Στις 20 Σεπτεμβρίου 2011, το Βερχόβνα Ράντα (το Ουκρανικό κοινοβούλιο) ακύρωσε την επιστροφή από την Θερινή Ώρα Ανατολικής Ευρώπης στην Ώρα Ανατολικής Ευρώπης. Στις 18 Οκτωβρίου 2011, το Κοινοβούλιο κατάργησε αυτά τα σχέδια.

Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA 
Η Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA περιέχει τέσσερις ζώνες για την Ουκρανία στο αρχείο zone.tab:
 Europe/Kyiv - για τις περισσότερες τοποθεσίες
 Europe/Uzhgorod - Ρουθηνία
 Europe/Zaporozhye - Ζαπορόζιε, Ανατολικό Λουχάνσκ
 Europe/Simferopol - κεντρική Κριμαία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τρέχουσα ώρα στην Ουκρανία
 Δήλωση του Υπουργικού συμβουλίου της Ουκρανίας για τον κανονισμό της ώρας υπολογισμού στο έδαφος της Ουκρανίας. Επίσημο έγγραφο #509/96. 13 Μαΐου 1996

Ουκρανια
Ωρα
Bachelor of Arts

Bachelor of Arts (εν συντομία: B.A. ή Α.Β., από το λατινικό: baccalaureus artium ή artium baccalaureus) είναι πτυχίο που απονέμεται για προπτυχιακό μάθημα ή πρόγραμμα είτε στις τέχνες, στις επιστήμες ή και στα δύο. Τα προγράμματα σπουδών Bachelor of Arts γενικά διαρκούν τρία έως τέσσερα χρόνια, ανάλογα με τη χώρα, ίδρυμα, και συγκεκριμένες ειδικότητες, majors, ή minors. Η λέξη baccalaureus (από το λατινικό bacca, ένα μούρο, και laureus, "η δάφνη") δεν πρέπει να συγχέεται με το baccalaureatus (το οποίο μεταφράζεται ως "χρυσό σκήπτρο", χρησιμοποιώντας τα λατινικά bacum και aureatus), που αναφέρεται σε πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών με διάρκεια ένα ή δυο χρόνια Bachelor of Arts with Honors degree (Baccalaureatus σε Artibus Cum Honore) σε ορισμένες χώρες.

Τα διπλώματα γενικά αναγράφουν το όνομα του ιδρύματος, έχουν υπογραφές αξιωματούχων του ιδρύματος (γενικά τον πρόεδρο ή τον πρύτανη του πανεπιστημίου, καθώς και το γραμματέα ή τον πρόεδρο του επιμέρους τμήματος ή του κολεγίου), το είδος του πτυχίου, την απονέμουσα αρχή, και την τοποθεσία στην οποία δόθηκε το πτυχίο. Τα διπλώματα γενικά εκτυπώνονται σε υψηλής ποιότητας χαρτί ή περγαμηνή. Το κάθε ίδρυμα καθορίζει την προτιμώμενη συντομογραφία για τα διπλώματα που απονέμει.

Το Bachelor of Arts συνήθως απονέμεται σε τέσσερα χρόνια στο Αφγανιστάν, στο Λίβανο, στην Αρμενία, στον Καναδά, στην Ελλάδα, στο Μπαγκλαντές, στο Αζερμπαϊτζάν, στην Αίγυπτο, στο Ιράν, στην Ιαπωνία, στη Νιγηρία, στη Σερβία, στην Ισπανία, στο Πακιστάν, στις Φιλιππίνες, στην Ταϊλάνδη, στη Ρωσία, στην Ιρλανδία, στη Νότια Κορέα, στο Ιράκ, στο Κουβέιτ, στην Τουρκία, στο Χονγκ Κονγκ, στις Ηνωμένες Πολιτείες, και στις περισσότερες χώρες της Αμερικής. Σε άλλες χώρες γενικά διαρκεί τρία χρόνια: σχεδόν σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Αλβανία, Αυστραλία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, την Ινδία, το Ισραήλ, τη Νέα Ζηλανδία, την Ισλανδία, τη Νορβηγία, τη Σιγκαπούρη, την Καραϊβική, τη Νότια Αφρική και την Ελβετία. Στο Πακιστάν, το Bachelor of Arts μπορεί επίσης να επιτευχθεί εντός δύο ετών ως εξωτερικό πτυχίο.

Αναφορές 

Ακαδημαϊκοί τίτλοι
Μπρούνο του Βύρτσμπουργκ

Ο Άγιος Μπρούνο (γερμ.: Bruno, περίπου 1005 - 27 Μαΐου 1045) από τον Οίκο των Σαλίων  ήταν καγκελάριος της Ιταλίας από το 1027 μέχρι το 1034 για τον εξάδελφό του Κορράδο Β΄ της Γερμανίας και πρίγκιπας-επίσκοπος του Βύρτσμπουργκ. Προερχόταν από τον Οίκο των Σαλίων

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κορράδου Α΄ δούκα της Καρινθίας και της Ματθίλδης των Κορραδιδών, κόρης του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας.

Συνόδευσε τον γιο του Κορράδου Β΄, τον Ερρίκο Γ΄ της Γερμανίας στη 2η εκστρατεία του στην Ουγγαρία, αλλά έπαθε ατύχημα στο Πέρσενμπεργκ του Δούναβη και απεβίωσε το 1045: όταν η ακολουθία του Ερρίκου Γ΄ σταμάτησε στην ιδιοκτησία της Ριχίλντε κόμισσας του Έμπερσμπεργκ, που είχε πρόσφατα χηρεύσει, η Ριχίλντε έκανε μεγάλο συμπόσιο, αλλά το ξύλινο πάτωμα κατέρρευσε. Ο Ερρίκος Γ΄ τραυματίστηκε ελαφριά, αλλά ο Μπρούνο και η κόμισσα απεβίωσαν λίγες ημέρες μετά. Η σορός του μεταφέρθηκε στο Βύρτσμπουργκ.

Από το 1040 είχε αρχίσει την οικοδόμηση του καθεδρικού του Βύρτσμπουργκ. Το 1045 κατασκευάστηκε η κρύπτη και τάφηκε εκεί. Από την Καθολική Εκκλησία θεωρείται άγιος και εορτάζει στις 27 Μαΐου. Είχε γράψει Σχόλια στους Ψαλμούς και ανάλυση σε δέκα βιβλικούς ύμνους.

Αναφορές
Peter Kolb and Ernst-Günther Krenig (eds.), 1989: Unterfränkische Geschichte, pp. 229–232. Würzburg

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Deutsche National Bibliotek
 Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL)
 Psalterium beati Brunonis episcopi herbipolensis (Nürnberg 1497 and Lipsiae 1533), digitised by www.digitale-sammlungen.de
 Inkunabel Psalterium beati Brunonis episcopi herbipolensis (Anton Koberger, Nürnberg 1497), digitised by the Universidad de los Andes
 http://www.santiebeati.it/dettaglio/54850
 Deutsche Digitale Bibliotek
 Göttingen Academy of Sciences and Humanities.
 Inkunabel Psalterium beati Brunonis episcopi herbipolensis (Anton Koberger, Nuremberg, 1497), digitalised by the University of the Andes

Οίκος των Σαλίων
Επίσκοποι του 11ου αιώνα
Μποσάνσκα Κρούπα

Η Μποσάνσκα Κρούπα (Κυριλλικά: Босанска Крупа, , βοσνιακά: Bosanska Krupa) είναι πόλη και δήμος στη βορειοδυτική Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στον ποταμό Ούνα. Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Μπίχατς (350 χλμ. μακριά από το  Σαράγεβο). Είναι η έδρα δήμου εντός του Καντονιού Ούνα-Σάνα της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

Γεωγραφία 
Η Μποσάνσκα Κρούπα βρίσκεται στα σύνορα εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και γειτνιάζει με τους δήμους Μπουζίμ, Τσαζίν, Μπίχατς, Μποσάνσκι Πέτροβατς, Σάνσκι Μοστ και Κρούπα να Ούνι. Ο τελευταίος αναφερόμενος δήμος είναι μέρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και ήταν μέρος της Μποσάνσκα Κρούπα πριν το Βοσνιακό Πόλεμο, αλλά μετά τη Συμφωνία του Ντέιτον αποτέλεσε ξεχωριστό δήμο.

Οικισμοί 
• Αραπούσα • Μπαγκ • Μπανιάνι • Μπάστρα • Μπενάκοβατς • Μποσάνσκα Κρούπα • Ντόμπρο Σέλο • Ντόνια Σουβάγια • Ντόνγι Ντούμποβικ • Ντόνγι Πετροβίτσι • Ντρένοβα Γκλάβιτσα • Γκλάβιτσα • Γκορίνια • Γκόρνια Σουβάγια • Γκόρνγι Μπούσεβιτς • Γκόρνγι Πετροβίτσι • Γκούνταβατς • Χασάνι • Ιβάνισκα • Γιασένιτσα • Γιεζέρσκι • Κονιόντερ • Λουμπάρντα • Λιούσινα • Μάχμιτς Σέλο • Μάλι Μπάντιτς • Μάλι Ντούμποβικ • Μάλι Ράντιτς • Μράζοβατς • Όσρεντακ • Οστρόζνιτσα • Μποσάνσκα Οτόκα • Πέρνα • Πιστάλινε • Ποτκαλίνιε • Πουτσενίκ • Σρέντνγι Μπούσεβιτς • Σρέντνγι Ντούμποβικ • Βαρόσκα Ριγιέκα • Βελίκα Γιασένιτσα • Βελίκι Μπάντιτς • Βελίκι Ντούμποβικ • Βελίκι Ράντιτς • Βόγιεβατς • Βόλοντερ • Βρανίσκα ι Ζαλίν.

Δημογραφικά στοιχεία

Αξιοσημείωτα άτομα 
Μπράνκο Τσόπιτς, συγγραφέας (Χασάνι)
 Αρμίν Χαλίτοβιτς, πολιτικός 
Ντζεμαλουντίν Τσαούσεβιτς, Ιμάμης
Έλβις Μέσιτς, ποδοσφαιριστής
Κόστα Χακμάν, ζωγράφος
Χακίγια Κανούριτς, Μουσουλμάνος λόγιος με Διδακτορικό στην Ισλαμική νομολογία

Δείτε επίσης 
 Καντόνι Ούνα-Σάνα
 Μποσάνσκα Κράινα

Γκαλερί

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Διαδικτυακή πύλη του Αρμίν 
 Ανεπίσημη διαδικτυακή πύλη
Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Μεσκλάν

Το μεσκλάν που στη διάλεκτο της Νίκαιας της Γαλλίας σημαίνει μίξη αποτελείται τουλάχιστον από πέντε διαφορετικές ποικιλίες ποτιστικών φυτών που καταναλώνονται σε σαλάτα (μαρούλι, σικορέ, ρόκα, ραντίκιο, βαλεριάνα κτλ. Μπορεί να προστεθεί μαρούλι λόλα, γλυστρίδα, σπανάκι ή ταραξάκο
Μπορεί να συνοδεύεται με φιν-ζερμπ και με ψιλοκομμένο σκόρδο.

Το μεσκλάν ή μεσκλέν εφευρέθηκε από τους καλόγερους του μοναστηριού του Cimiez στη Νίκαια της Γαλλίας.

Παραπομπές
Καμαριώτισσα Σαμοθράκης

Η Καμαριώτισσα είναι κωμόπολη με λιμάνι στην Ελλάδα, στο νησί της Σαμοθράκης. Βρίσκεται στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, βόρεια της χώρας. Το υψόμετρο της Καμαριώτισσας είναι 14 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1.069 κατοίκους.

Ιστορία

Προγενέστερα, το λιμάνι της Παλαιόπολης, περίπου 6 χιλιόμετρα βόρεια, θεωρούταν σημαντικό λιμάνι στο νησί, αλλά πάντα έπεφτε θύμα πειρατών και της δύναμης της φύσης. Σήμερα υπάρχει μόνο μια παλιά, σπασμένη γέφυρα. Στα τέλη του 19ου αιώνα η Καμαριώτισσα είχε μόνο μερικές εκατοντάδες κατοίκους, κυρίως αλιείς και εμπόρους. Λόγω της ευνοϊκής της θέσης, όλο και περισσότερα αλιευτικά σκάφη αγκυροβολούσαν εδώ στο τότε μικρό λιμάνι. Τις επόμενες δεκαετίες, το λιμάνι (ειδικά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90) επεκτάθηκε για να φιλοξενήσει πολλά σκάφη και μεγαλύτερα πλοία.

Παραπομπές

Κωμοπόλεις του νομού Έβρου
Σαμοθράκη
Λιούντολφ της Σουηβίας

Ο Λιούντολφ (γερμ.: Liudolf, εξελληνισμένα Λεοδόλφος, 930 - 6 Σεπτεμβρίου 957) από τον Οίκο των Οθωνιδών ήταν δούκας της Σουηβίας (950-954). H εξέγερσή του το 953/4 οδήγησε σε μεγάλη κρίση το ανερχόμενο βασίλειο της Γερμανίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όθωνα Α΄ δούκα της Σαξονίας και της πρώτης συζύγου του Ήντιθ των Ουέσσεξ, κόρης του Εδουάρδου του πρεσβύτερου βασιλιά των Αγγλο-Σαξόνων. Ο Όθων Α΄ έγινε το 936 βασιλιάς της Γερμανίας και ο Λιούντολφ, ως διάδοχος, έλαβε ευρεία μόρφωση. Ο πατέρας του τον νύμφευσε το 947/948 με την Ίντα των Κορραδιδών, κόρη και κληρονόμο του Χέρμαν Α΄ δούκα της Σουηβίας· ο Χέρμαν Α΄ απεβίωσε το 949 και ο Λιούντολφ τον διαδέχθηκε ως δούκας της Σουηβίας.

Το 950 απεβίωσε ο Λοθάριος Β΄ Μποζονιδών της Λομβαρδίας ("Ιταλίας")· τότε ο Βερεγγάριος Β΄ Ιβρέας φυλάκισε την χήρα εκείνου Αδελαΐδα των Παλαιών Γουέλφων και έγινε βασιλιάς της Ιταλίας. Η Αδελαΐδα ήταν συγγενής της Ίντας των Κορραδιδών και αδελφή του Κορράδου Α΄ της Βουργουνδίας, συμμάχου του Όθωνα Α΄. Ο βασιλιάς της Γερμανίας άρχισε να ετοιμάζει εκστρατεία εναντίον του Βερεγγάριου Β΄, όταν ο γιος του με Σουηβικό στρατό διέσχισε τις Άλπεις και εισέβαλε στη Λομβαρδία. Οι ευγενείς εκεί τον υποστήριξαν λίγο, έτσι τελικά αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον επερχόμενο στρατό του πατέρα του. Η κίνηση αυτή του Λιούντολφ δυσαρέστησε τον πατέρα του και τον θείο του Ερρίκο Α΄ δούκα της Βαυαρίας που ενδιαφερόταν για τη Βόρειο Ιταλία. 

Όταν το 951 έφτασε ο Όθων Α΄, νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, κληρονόμο του βασιλείου της Λομβαρδίας, αλλά ο Λιούντολφ, που θεωρούσε τον εαυτό του βασιλιά της, θεώρησε το γάμο απειλή. Εόρτασε τα Χριστούγεννα ως βασιλιάς και όταν η Αδελαΐδα γέννησε το 952 και το 953 γιούς, ο Λιούντολφ εξεγέρθηκε μαζί με τον σύζυγο της αδελφής του, τον Κορράδο δούκα της Λωρραίνης. Ο Όθων Α΄ και ο αδελφός του Ερρίκος Α΄ κατέστειλαν την εξέγερση και αφαίρεσαν τα δουκάτα από τους στασιαστές. Ο Λιούντολφ συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του, αλλά δεν έλαβε το δουκάτο του. 

Έκανε 2η εκστρατεία στη Λομβαρδία, υπέταξε πολλές πόλεις και ο Βερεγγάριος Β΄ διέφυγε. Ο Λιούντολφ νίκησε στην Πόμπια, κοντά στη Νοβάρα, αλλά ασθένησε από πυρετό και απεβίωσε απροσδόκητα. Τάφηκε στο αββαείο του Αγ. Άλμπαν στο Μάιντς. Είχε ιδρύσει την Στουτγάρδη στη Βόρειο Γερμανία. Ο γιος του Όθων Α΄ έγινε αργότερα δούκας της Σαουβίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 947/8 την Ίντα των Κορραδιδών, κόρη του Χέρμαν Α΄ δούκα της Σουηβίας και είχε τέκνα:
 Όθων Α΄ 954-982, δούκας της Σουηβίας και Βαυαρίας.
 Ματθίλδη, ηγουμένη στο αββαείο του Έσσεν.
 (;) Ρίχλιντ, παντρεύτηκε τον Κορράδο Α΄ δούκα της Σουηβίας.

Υποσημειώσεις

Αναφορές
Schutz, Herbert (2010). The Medieval Empire in Central Europe: Dynastic Continuity in the Post-Carolingian Frankish Realm, 900-1300. Cambridge University Scholars.

Οίκος των Οθωνιδών
Δούκες της Σουαβίας
Όθων Α΄ της Σουηβίας και Βαυαρίας

Ο Όθων Α΄, γερμ. Otto I (954 - 31 Οκτωβρίου / 1 Νοεμβρίου 982) από τον Οίκο των Οθωνιδών ήταν δούκας της Σουηβίας (973-982) και δούκας της Βαυαρίας (976-982).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Λιούντολφ, δούκα της Σουηβίας και της Ίντα των Κορραδιδών, κόρης του Χέρμαν Α΄ δούκα της Σουηβίας. Αδελφή του ήταν η Ματθίλδη, ηγουμένη του αββαείου του Έσσεν.

Ο πατέρας του απεβίωσε το 957 και τον άφησε 3 ετών. Ο Όθων μεγάλωσε στην Αυλή του πάππου του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, ο οποίος τον μεγάλωσε μαζί με τον γιο του Όθωνα Β΄. Αυτός ήταν ένα έτος μικρότερος του Όθωνα, που τον έβλεπε ως αδελφό μάλλον παρά ως θείο. 

Ο Λιούντολφ είχε εξεγερθεί εναντίον του πατέρα του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας και για τιμωρία τού αφαιρέθηκε το δουκάτο και δόθηκε στον Μπούρχαρτ Γ΄. Αυτός απεβίωσε το 973 άτεκνος και ο Όθων Β΄, που είχε γίνει εντωμεταξύ βασιλιάς της Γερμανίας, έδωσε το δουκάτο στον Όθωνα. Ο Όθων έγινε ο έμπιστος του βασιλιά. Το 976 εξεγέρθηκε ο Ερρίκος Β΄ ο εριστικός, δούκας της Βαυαρίας και ο βασιλιάς τον φυλάκισε και έδωσε το δουκάτο του στον Όθωνα. Έγινε έτσι δούκας Σουηβίας και Βαυαρίας. Ενόσω ο Όθων Β΄ έλλειπε σε εκστρατεία, εξεγέρθηκαν ο Ερρίκος Α΄ επίσκοπος του Άουγκσμουργκ, ο Ερρίκος Β΄ που είχε αποφυλακιστεί και ο Ερρίκος Γ΄ της Καρινθίας, το 977. Το επόμενο έτος τους πολιόρκησε διαδοχικά στο Πσσσάου και τους συνέτριψε. Έστειλε στρατό για ενίσχυση στον Όθωνα Β΄.

Το 980 ακολούθησε τον Όθωνα Β΄ στην εκστρατεία του στη Νότιο Ιταλία, εναντίον των Ρωμαίων (Βυζαντινών) και των Αράβων (Σαρακηνών) στη Σικελία. Οι Γερμανοί ηττήθηκαν από τους Ρωμαίους στον Κρότωνα (982) και μετά τους επιτέθηκαν οι Άραβες, αλλά ο Όθων γλίτωσε με τραύματα. Κατά την επιστροφή στη Γερμανία, απεβίωσε από αυτά στη Λούκκα. Το συμβάν αναφέρεται στο Αγγλο-Σαξονικό Χρονικό, έκδοση Άμπινγκντον. Το σώμα του μεταφέρθηκε στο Ασάφενμπουργκ, στον εκεί ναό των Αγ. Πέτρου & Αλεξάνδρου, που είχε γενναιόδωρα ευεργετήσει. 

Ο Όθων και η αδελφή του Ματθίλδηείχαν δωρήσει έναν πολύτιμο λιθοκόλλητο σταυρό, στον καθεδρικό του Έσσεν. Φυλάσσεται στο εκεί θησαυροφυλάκιο και στο κάτω μέρος εμφανίζονται οι δύο δωρητές.

Δεν νυμφεύτηκε και δεν είχε απογόνους.

Υποσημειώσεις

Πηγές
 Duckett, Eleanor Shipley (1967). Death and Life in the Tenth Century. Ann Arbor: University of Michigan Press.
Stälin, Paul Friedrich von (1886). "Otto I., Herzog von Schwaben und von Baiern". Allgemeine Deutsche Biographie. 24. Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften. pp. 725–26.
Swanton, Michael James (1998). The Anglo-Saxon Chronicle. New York: Routledge.
Whitbread, L. (1959). "Æthelweard and the Anglo-Saxon Chronicle". The English Historical Review. 74 (293): 577–89. doi:10.1093/ehr/lxxiv.293.577.
Zotz, Thomas (1998). "Otto I.". Neue Deutsche Biographie. 19. pp. 694–95.

Οθων Α
O
Survivor Ελλάδας

Το Survivor Ελλάδας (αγγλικά: Survivor Greece) είναι η ελληνική εκδοχή του ριάλιτι επιβίωσης και είναι βασισμένο στην πρωτότυπη εκδοχή Expedition Robinson (αποστολή Robinson) που προβάλλεται στη Σουηδία. Στην Ελλάδα, προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2003 και μέχρι σήμερα έχουν προβληθεί 9 κύκλοι.

Ιστορικό
Οι κύκλοι 1 έως 4, προβλήθηκαν από το άλλοτε Mega, το διάστημα 2003-2006, και το 2010, με αλλαγμένο εντελώς τον τίτλο ως Παταγονία: Η άκρη του Κόσμου, το οποίο δεν είχε την αναμενόμενη τηλεθέαση, και ολοκληρώθηκε πολύ γρήγορα, και έκτοτε μετά την ολοκλήρωση της Παταγονίας, το Mega αποφάσισε τελικά και εγκατέλειψε οριστικά το πρότζεκτ του Survivor, κυριότερα για οικονομικούς λόγους, ενώ τότε το κανάλι σταμάτησε και όλες τις ακριβές παραγωγές, και περιορίστηκε σε πιο φθηνά προγράμματα. 

Στις αρχές του 2017, ανακοινώθηκε, ότι τα αποκλειστικά δικαιώματα του reality, τα αγόρασε η Τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ο οποίος μετέδωσε τον πέμπτο κύκλο, ενώ παράλληλα το Survivor Ελλάδας, επέστρεψε μετά από 7 χρόνια απουσίας στους τηλεοπτικούς δέκτες με διαφορετική συνταγή, και λόγω υψηλής αποδοχής και τηλεθέασης από το κοινό, το παιχνίδι συνεχίστηκε και με έκτο κύκλο το 2018, έβδομο κύκλο το 2019 και όγδοο το 2020-21, αλλά αυτοί οι κύκλοι, δεν είχαν την αναμενόμενη επιτυχία, στους πίνακες τηλεθέασης, με τον σταθμό ακόμη, να σκέφτεται και την οριστική διακοπή του ριάλιτι επιβίωσης. Στην Κύπρο, το Survivor προβλήθηκε ανελλιπώς, από το 2017, ο τηλεοπτικός σταθμός SIGMA, κατόπιν επίσημης, συνεργασίας ταυτόχρονα με τον ΣΚΑΪ στην Ελλάδα.

Την παρουσίαση των πρώτων δύο κύκλων ανέλαβε ο τηλεπαρουσιαστής Γρηγόρης Αρναούτογλου, του τρίτου κύκλου ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, του τέταρτου ο ηθοποιός Γιάννης Αϊβάζης και από τον πέμπτο έως τον έβδομο ο τηλεπαρουσιαστής Σάκης Τανιμανίδης. Σημερινός, παρουσιαστής από τον 8ο κύκλο και έπειτα, είναι ο Γιώργος Λιανός, ο οποίος αποτέλεσε συμπαρουσιαστής, του έκτου και του έβδομου. Οι δυο πρώτοι κύκλοι γυρίστηκαν στην Μαλαισία, ο 3ος στον Παναμά, ο 4ος στην Αργεντινή, ενώ από τον 5ο κύκλο, μέχρι και σήμερα, στη Δομινικανή Δημοκρατία.

Επισκόπηση εκπομπής

 Ο 3ος κύκλος προβλήθηκε, το 2006, από το MEGA και ο 7ος κύκλος, το 2019, από τον ΣΚΑΪ με τον ίδιο τίτλο Survivor Ελλάδα-Τουρκία. 
 Ο 4ος κύκλος γνωστός και ως Survivor: Παταγονία προβλήθηκε, από το MEGA με τον τίτλο Παταγονία-Η άκρη του κόσμου.
 Στον 7ο κύκλο υπήρξαν 2 νικητές, ένας για την Ελληνική πλευρά του παιχνιδιού και ένας για την Τούρκικη.

Παραπομπές

Ελληνικά ριάλιτι σόου του ΣΚΑΪ
Αυτοκινητάμαξα σειράς 3001 ΟΣΕ

Η σειρά 3001 του ΟΣΕ ήταν, μαζί με την σειρά 3004 η νεότερη σειρά αυτοκινηταμάξων που βγήκε από την λειτουργία της από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Είναι δίδυμη και ντιζελοκίνητη και κατασκευάστηκε το 1959 από την Billard στην Γαλλία. Συγγενεύει με την αυτοκινητάμαξα σειράς 3004. Συνολικά, υπάρχουν 3 τέτοιες αυτοκινητάμαξες, με αρίθμηση 3001-3003. Χωράνε μέχρι 82 επιβάτες, 19 στην 1η θέση, 63 στην 2η, διαθέτουν κινητήρα ΟΠΕ, με συνδυασμένη δύναμη των 294KW και μπορούν να φτάσουν ταχύτητες μέχρι τα 40 χιλιόμετρα την ώρα στην συμβατική χάραξη και 12 στην οδοντωτή.  

Έχουν σχεδιαστεί ειδικά για τον Οδοντωτό σιδηρόδρομο και είναι προσαρμοσμένες στις ανάγκες της γραμμής. Επίσης, είναι ηλεκτροκίνητες, με την ηλεκτρική ενέργεια να παράγεται από ηλεκτροκινητήρα του μεσαίου οχήματος 

Το πρώτο όχημα λέγεται Ν 1, βρίσκεται πάντα προς την κατεύθυνση του Διακοπτού έχει 4 άξονες και απόβαρο 11 τόνων. Εκεί βρίσκονται οι ηλεκτροκινητήρες και οι κινητήριοι τροχοί, κι έτσι ονομάζεται "Κινητήριο όχημα". Το μεσαίο όχημα λέγεται Ν 2 και έχει βάρος 7 τόνων. Ονομάζεται Όχημα Παραγωγής Ενέργειας (Ο.Π.Ε.), καθώς εκεί παράγεται η ενέργεια για τον συρμό. Το τελευταίο όχημα ονομάζεται Ν 2 και βρίσκεται πάντα προς την κατεύθυνση των Καλαβρύτων και έχει 4 άξονες. Λέγεται κατευθυντήριο, λόγω του χειρηστηρίου του. Διαθέτει κι έναν οδοντωτό τροχό για τροχοπέδηση.

Ιστορικό 
Το 1959, οι ΣΠΑΠ, παρέλαβαν τις αυτοκινητάμαξες σειράς 3001, στα πλαίσια αναβάθμισης της γραμμής του Οδοντωτού. Οι 3 νέοι συρμοί είχαν την ικανότητα να φτάσουν μεγαλύτερες μειώνοντας το χρόνο ταξιδιού από δυόμισι ώρες σε 85 λεπτά. Χρησιμοποιήθηκαν σε εκδρομικές αμαξοστοιχίες στη γραμμή του Οδοντωτού Διακοπτού-Καλαβρύτων. Αργότερα, οι ΣΕΚ παρήγγειλαν τρεις νέες δηζελάμαξες εύρους 750 χιλιοστών, οι οποίες αποτελούσαν την συμπληρωματική προμήθεια των αυτοκινηταμάξων σειράς 3001, αλλά πιο ισχυρές. Αριθμήθηκαν 3004 έως 3006. Μετά την παραλαβή, ο χρόνος ταξιδιού μειώνεται στα 70 λεπτά και η έλξη ατμού αποσύρεται και εισάγεται η έλξη ντίζελ. Έτσι, αποσύρονται και οι συρμοί με τις ατμοκίνητες μηχανές σειράς ΔΚ. Αποφασίστηκε, ωστόσο, μία από αυτές (Η ΔΚ8001) να παραμείνει ως μουσειακός συρμός. Οι συρμοί παρέμειναν μέχρι το 2009, που οι αυτοκινητάμαξες σειράς 3107 τέθηκαν σε υπηρεσία, αντικαθιστώντας τους.

Παραπομπές

Πηγές 
 http://www.odontotos.com/
 http://www.railfaneurope.net/list/greece/greece_ose.html 

3
Αυτοκινητάμαξα σειράς 3004 ΟΣΕ

Η αυτοκινητάμαξα σειράς 3004 του ΟΣΕ ήταν, μαζί με τις αυτοκινητάμαξα σειράς 3001, η δεύτερη νέοτερη σειρά αυτοκινηταμάξων που βγήκε από την λειτουργία της από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Ήταν δίδυμη και ντιζελοκίνητη και κατασκευάστηκε το 1967 από την Decauville στην Γαλλία. Συγγενεύει με την αυτοκινητάμαξα σειράς 3001. Συνολικά, υπάρχουν 3 τέτοιες αυτοκινητάμαξες, με αρίθμηση 3004-3006. 

Χωράνε μέχρι 60 επιβάτες, 19 στην 1η θέση, 50 στην 2η,  διαθέτουν κινητήρα ΟΠΕ, με συνδυασμένη δύναμη των 294KW και μπορούν να φτάσουν ταχύτητες μέχρι τα 40 χιλιόμετρα την ώρα στην συμβατική χάραξη και 12 στην οδοντωτή.

Είναι σχεδιασμένες και κατασκευασμένες ειδικά για τον ελληνικό οδοντωτό σιδηρόδρομο και προσαρμοσμένες στο περιβάλλον του δικτύου, στις κλίσεις, τις καμπύλες της γραμμής, το ύψος των σηράγγων, την αντοχή των γεφυρών και των σιδηροτροχιών. Οι αυτοκινητάμαξες είναι ηλεκτροκίνητες. Η ηλεκτρική ενεργεία παράγεται από ζεύγος που βρίσκεται στο μεσαίο όχημα, το οποίο αν ηλεκτροδοτηθεί η γραμμή, δεν θα χρειάζεται.

Το όχημα Ν 1, που βρίσκεται πάντα προς την κατεύθυνση του Διακοπτού έχει 4 άξονες και απόβαρο 11 τόνων, και ονομάζεται κινητήριο καθώς σε αυτό βρίσκονται οι ηλεκτροκινητήρες και οι κινητήριοι τροχοί. Το όχημα Ν 2, έχει αποστολή την παραγωγή ενέργειας, και ονομάζεται 'Όχημα Παραγωγής Ενεργείας (ΟΠΕ).  Το ηλεκτρικό ρεύμα που παράγει διοχετεύεται στο κινητήριο όχημα το οποίο κατά την άνοδο στα Καλάβρυτα ακολουθεί σπρώχνοντας. Έχει βάρος 7 τόνων.

Το όχημα Ν 3 βρίσκεται πάντα στην κατεύθυνση των Καλαβρύτων και λέγεται κατευθυντήριο, λόγω του χειριστηρίου που διαθέτει. Ζυγίζει 7 τόνους και έχει 4 άξονες. Έχει ένα οδοντωτό τροχό τον οποίο χρησιμοποιεί τον χρησιμοποιεί αποκλειστικά για τροχοπέδηση. Ταξιδεύει πάντα με το κινητήριο όχημα προς την κατωφέρεια και έχει τρία χειριστήρια: από ένα σε κάθε άκρη του κινητηρίου οχήματος και ένα στο κατευθυντήριο όχημα. Οι καθήμενοι επιβάτες είναι 81 και στις δύο θέσεις (Α' και Β'), αλλά συνολικά η αμαξοστοιχία μπορεί να διακινήσει 100 περίπου άτομα. Διαθέτει επίσης σκευοφόρο.

Ιστορικό 
Το 1959, οι ΣΠΑΠ, παρέλαβαν τις αυτοκινητάμαξες σειράς 3001, στα πλαίσια αναβάθμισης της γραμμής του Οδοντωτού. Οι 3 νέοι συρμοί είχαν την ικανότητα να φτάσουν μεγαλύτερες μειώνοντας το χρόνο ταξιδιού από δυόμισι ώρες σε 85 λεπτά. Αργότερα, οι ΣΕΚ παρήγγειλαν τρεις νέες δηζελάμαξες εύρους 750 χιλιοστών, οι οποίες αποτελούσαν την συμπληρωματική προμήθεια των αυτοκινηταμάξων σειράς 3001, αλλά πιο ισχυρές. Αριθμήθηκαν 3004 έως 3006. Χρησιμοποιήθηκε σε εκδρομικές αμαξοστοιχίες στη γραμμή του Οδοντωτού Διακοπτού-Καλαβρύτων. Μετά την παραλαβή, ο χρόνος ταξιδιού μειώνεται στα 70 λεπτά και η έλξη ατμού αποσύρεται και εισάγεται η έλξη ντίζελ. Έτσι, αποσύρονται και οι συρμοί με τις ατμοκίνητες μηχανές σειράς ΔΚ. Αποφασίστηκε, ωστόσο, μία από αυτές (Η ΔΚ8001) να παραμείνει ως μουσειακός συρμός. Οι συρμοί παρέμειναν μέχρι το 2009, που οι αυτοκινητάμαξες σειράς 3107 τέθηκαν σε υπηρεσία, αντικαθιστώντας τους.

Παραπομπές

Πηγές 
 http://www.odontotos.com/
 Railfaneurope.net 

Συρμοί στην Ελλάδα
Ερβέρτος Α΄ του Βερμαντουά

Ο Ερβέρτος Α΄ (Γαλλική γλώσσα : Herbert I de Vermandois, 850-907) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Βερμαντουά (892 - 907), Κόμης του Μω (896 - 907) και του Σουασόν (889 - 907).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Πεπίνου, κόμη του Βερμαντουά. Η μητέρα του δεν είναι γνωστή από πηγές, αλλά ο ιστορικός Κ. Φ. Βέρνερ υποθέτει ότι ήταν κόρη του Θευδέριχου των Νίμπελουνγκ. 

Του δόθηκε η κομητεία του Σουασόν πριν το 889 και υπερασπίστηκε το Ουάζ έναντι των εισβολών των Βίκινγκς. Ήταν σύγχρονος του Βαλδουΐνου Β΄, μαργράβου της Φλάνδρας και εγγονός του Βερνάρδου της Λομβαρδίας, εγγονού του Καρλομάγνου. Ήλεγχε το Σαιν-Κεντέν και το Περόν και δραστηριοποιείτο στην κοιλάδα του ποταμού Σομ. Ο Ραούλ, κόμης του Καμπραί του επιτέθηκε και ο Ερβέρτος Α΄ τον αιχμαλώτισε, αλλά αντί να ζητήσει λύτρα, τον σκότωσε. Τότε ο αδελφός του Ραούλ, Βαλδουΐνος Β΄ τον δολοφόνησε το 907.

Ο Ερβέρτος Β΄ για να πετύχει συμμαχία με τον Ροβέρτο Α΄ της Δυτικής Φραγκίας (Νευστρίας), είχε δώσει τον γιο του Ερβέρτο Β΄ σύζυγο στην Αδέλα, κόρη του Ροβέρτου από τον πρώτο του γάμο και την κόρη του Βεατρίκη ως δεύτερη σύζυγο στον ίδιο τον Ροβέρτο.

Οικογένεια
Νυμφεύθηκε την Μπέρτα του Μορβίς και είχε τέκνα:
 Ερβέρτος Β΄ απεβ. 943, κόμης του Βερμαντουά, νυμφεύτηκε την Αδέλα κόμισσα του Μω, κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Δυτικής Φραγκίας (Γαλλίας).
 Βεατρίκη περ. 880-931, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Α΄ της Δυτικής Φραγκίας (Γαλλίας).
 Κουνιγούνδη απεβ. μετά το 943, παντρεύτηκε τον Όντο των Κορραδιδών, κόμη του Βέττεραου, εξάδελφο του Κορράδου Α΄ της Αντολικής Φραγκίας (Γερμανίας).

Παραπομπές

Πηγές
 Dunbabin, Jean (2000): France in the making, 843-1180, Oxford University Press
 McKitterick, Rosamond (1999): The Frankish Kingdoms under the Carolingians, Pearson Education Limited
 Riché, Pierre (1993): The Carolingians; A Family who Forged Europe. Μετάφρ. Allen, Michael Idomir. University of Pennsylvania Press.

Ερβερτος 01 Βερμαντουα
Λεονάρντο Μπονούτσι

Ο Λεονάρντο Μπονούτσι (Leonardo Bonucci, 1 Μαΐου 1987) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Γιουβέντους και στην Εθνική Ιταλίας στη θέση του αμυντικού.

Καριέρα

Σε συλλόγους
Αγωνίζεται επαγγελματικά από το 2005 ξεκινώντας την καριέρα του από τη Βιτερμπέζε και στη συνέχεια έπαιξε σε διάφορους ιταλικούς συλλόγους. 

Tο 2010 υπέγραψε στη Γιουβέντους με την οποία κέρδισε έξι πρωταθλήματα και αγωνίστηκε σε δύο τελικούς του Champions League (2015 και 2017).

Το καλοκαίρι του 2017 πήρε μεταγραφή για τη Μίλαν, καθώς, όπως δήλωσε, χάθηκε ο δεσμός του με τη Γιουβέντους. Έναν χρονο αργότερα, τον Αύγουστο του 2018, επέστρεψε στη Γιουβέντους.

Στην εθνική ομάδα
Παίζει από το 2010 στην εθνική ομάδα, με την οποία έφτασε στον τελικό του Euro το 2012 και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013.

Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2010 και του 2014 και στο Euro του 2012 και του 2016. Επίσης, ήταν μέλος της αποστολής της Ιταλίας η οποία κατέκτησε το Euro 2020. Ο ίδιος ήταν μέλος της ομάδας του τουρνουά.

Παραπομπές

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
FIFA Century Club
Αδαλβέρτος Α΄ του Βερμαντουά

Ο Αδαλβέρτος Α΄, κόμης του Βερμαντουά ή Αδαλβέρτος ο Ευσεβής, (Γαλλική γλώσσα : Adalbert Ι le pieux, περί το 915 - περί το 987) από την Δυναστεία των Καρολιδών ήταν κόμης του Βερμαντουά (943 - 988). Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερβέρτου Β΄ κόμη του Βερμαντουά και της Αδέλας των Ροβερτιδών, κόρης του Ροβέρτου Α΄ της Δυτικής Φραγκίας. Ο αδελφός του Ερβέρτος Γ΄ του Ομουά παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο της την Έντζιφου της Αγγλίας μητέρα του Λουδοβίκου Δ΄ της Γαλλίας, ο Αδαλβέρτος την συνόδευσε στο Λαν όπου έγινε ο γάμος. Αυτό εξόργισε τον Λουδοβίκο Δ΄ που κατάσχεσε τις ιδιοκτησίες της μητέρας του στο Λαν και τις έδωσε στην σύζυγο του Γκερμπέργκα της Σαξονίας. O Αδαλβέρτος και ο άλλος του αδελφός Ροβέρτος του Μω έγιναν υποστηρικτές του Λοθαρίου, γιου του Λουδοβίκου Δ΄ (957).

Ο Κάρολος της Κάτω Λωρραίνης νεότερος αδελφός του Λοθαρίου διεκδίκησε το θρόνο από τον Ούγο Καπέτο, τον βοήθησαν ο Αδαλβέρτος και οι δυο ανεψιοί αυτού, Ερβέρτος Γ΄ του Μω και Όντο Α΄ του Μπλουά. Οι δυο ανεψιοί εξακολουθούσαν συνεχώς τις ταραχές εναντίον του νέου βασιλιά ακόμα και μετά την αιχμαλωσία του Καρόλου.
Όταν έμαθε ότι ο Ούγος Καπέτος ήταν έτοιμος να επιτεθεί ο Αδαλβέρτος έστειλε τον Ντούντο όφ Σεντ-Κουέντιν να μεσολαβήσει για ειρήνη, πράγματι κρατήθηκε ειρήνη μεταξύ τους αλλά ο Ούγος Καπέτος συνέχισε να τον υποπτεύεται για εξέγερση. Ο Αδαλβέρτος απεβίωσε το 987 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερβέρτος Γ΄.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 954 την Γκέρμπεργκα της Λωρραίνης, κόρη του Γκίζελμπερτ δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα:

Ερβέρτος Γ΄ του Βερμαντουά 953-1015, κόμης του Βερμαντουά.
Όθων Α΄ π. 950/955-987, κόμης του Σινύ.
Εύδης π. 956-π. 985, απεβίωσε 29 ετών.
Λιούντολφ του Βερμαντουά π. 957-986, επίσκοπος του Νογιόν & Τουρναί.

Παραπομπές

Πηγές

Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band III Teilband 1 (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984)
Geoffrey Koziol, Begging Pardon and Favor: Ritual and Political Order in Early Medieval France (Ithaca: Cornell University Press, 1992)
Heather J Tanner, Families, friends and allies : Boulogne and politics in Northern France and England, c. 879-1160 (Leiden; Boston: Brill, 2004)
Lea Shopkow, 'The Man from Vermandois: Dudo of St-Quentin and His Patrons', Religion, Text, and Society in Medieval Spain and Northern Europe: Essays in Honor of J.N. Hillgarth, eds. Thomas E Burman; Jocelyn N Hillgarth; Lea Shopkow (Toronto: Pontifical Institute of Mediaeval Studies, 2002)
The Annals of Flodoard of Reims, 916–966, eds & trans. Steven Fanning: Bernard S. Bachrach (New York; Ontario, Can: University of Toronto Press, 2011)
Vanderkindere, Léon (1902). La Formation territoriale des principautés belges au Moyen Âge. Vol. 2. H. Lamertin, Libraire-Editeur

Οίκος των Καπετιδών
Σταυρός Λάρισας

Ο Σταυρός είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Σταυρού, της Δημοτικής Ενότητας Ενιππέα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.

Γεωγραφικές πληροφορίες 
Ο Σταυρός Λάρισας βρίσκετται σε υψόμετρο 116 μέτρων και έχει πληθυσμό 594 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1927, ονομαζόταν Δεμερλί.

Σιδηροδρομικός Σταθμός 
Ο Σταυρός είναι περισσότερο γνωστός για τον Σιδηροδρομικό Σταθμό «Παλαιοφάρσαλος», στον οποίο διασταυρώνονται η Σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης, με την μετρική γραμμή Βόλου - Καλαμπάκας. Το τμήμα Παλαιοφάρσαλος - Βόλος έχει πλέον καταργηθεί, ενώ στο Παλαιοφάρσαλος - Καλαμπάκα έχει γίνει διαπλάτυνση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Σταυρός Λάρισας (Δεμερλί Λάρισας) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.).

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Φαρσάλων
Θεοδέμιρος

Ο Θεοδέμιρ(ος) ή Θευδέμιρος (Theodemir, απεβ. 475) ήταν βασιλιάς των Οστρογότθων από τη δυναστεία των Αμάλ (470 - 475) και πατέρας του Θεοδώριχου του Μεγάλου, μικρότερος γιος του βασιλιά Βανδαλάριου και διάδοχος του αδελφού του Βαλαμίρ.

Βιογραφία
Ο Θεοδέμιρ(ος) είχε δύο αδελφούς, τον Βαλαμίρ και τον Βιντέμιρρ, ήταν Αρειανιστής ενώ η σύζυγος του Ερελέουβα ήταν Ορθόδοξη και όταν βαπτίστηκε, πήρε το χριστιανικό όνομα Ευσεβία.  Ανέλαβε τα τρία Γοτθικά βασίλεια της Παννονίας μετά τον θάνατο του Βιντιμίρ μαζί με τους δυο γαμπρούς του ως υποτελής του Αττίλα. Ο λόγος γι' αυτό ήταν η μακρόχρονη βασιλεία των Οστρογότθων στην Παννονία. Όταν πέθανε, ο γιος του Θεοδώριχος τον διαδέχτηκε στον θρόνο (475).

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ερελέουβα, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά:
 τον μετέπειτα ιδρυτή του Βασιλείου των Οστρογότθων στην Ιταλία Θεοδώριχο τον Μέγα και την 
 Αμαλαφρίδα.

Παραπομπές

Πηγές
 Charles William Previté-Orton (24 July 1975). Cambridge Medieval History, Shorter: Volume 1, The Later Roman Empire to the Twelfth Century
 John N. Deely (7 July 2001). Four ages of understanding: the first postmodern survey of philosophy from ancient times to the turn of the twenty-first century
 Joseph Thomas (2010). The Universal Dictionary of Biography and Mythology, Vol. IV (in Four Volumes): Pro - Zyp
 Noel Harold Kaylor; Philip Edward Phillips (3 May 2012), A Companion to Boethius in the Middle Ages

Οστρογότθοι
Βασιλείς των Οστρογότθων
Βαλαμίρ

Ο Βαλαμίρ (Valamir, περί το 420 - περί το 465) ήταν βασιλιάς των Οστρογότθων στην αρχαία κομητεία της Παννονίας (447 - 465). Στην διάρκεια της βασιλείας του πολέμησε στο πλευρό των Ούννων εναντίον της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μετά τον θάνατο του Αττίλα στράφηκε εναντίον των Ούννων πολεμώντας σαν αρχηγός μεγάλης ομάδας Γότθων για την ανεξαρτησία τους.
Ο Βαλαμίρ γιος του Βανδαλάριου και ξάδελφος του βασιλιά Θορισμούνδου ήταν πάντοτε στο πλευρό του Αττίλα, συμμετείχε μαζί του στις επιδρομές που έκανε στις επαρχίες του Δούναβη (447) και ήταν ο αρχηγός των δυνάμεων του Αττίλα στην μάχη του Σαλόν. Μετά τον θάνατο του Αττίλα (453) ο Βαλαμίρ έγινε αρχηγός μιας μεγάλης ομάδας Γότθων που εγκαταστάθηκαν από τον Μαρκιανό στην Παννονία. Στην μάχη που ακολούθησε για την ανεξαρτησία  από τους Ούννους (456 - 457) κατάφερε να κερδίσει τους γιους του Αττίλα. Το 459 οι Οστρογότθοι του Βαλαμίρ δεν δέχθηκαν την ετήσια πληρωμή από τους Ρωμαίους οι οποίοι είχαν σκοπό να αναδείξουν στην περιοχή τον αντίπαλο του Θεόδωρο Στράβωνα. Ο Βαλαμίρ μαζί με τους αδελφούς του επιτέθηκε στην Ιλλυρία (459 - 462), ο αυτοκράτορας Λέων Α΄ τότε υποχρεώθηκε να τον πληρώσει με 300 χρυσά νομίσματα, στην διάρκεια μιας εκστρατείας του εναντίον των Σκυθών ο Βαλαμίρ έπεσε από το άλογο του και σκοτώθηκε. 
Τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Θεοδέμιρος.

Παραπομπές

Πηγές
 Heather, Peter. The fall of the Roman Empire. A new history. Paperback 2006, Pan Books, ISBN 978-0-330-49136-5. Hardback London, Macmillan, 2005. 
 Martindale, J.R. (1980), The prosopography of the later Roman Empire, vol. 2, A.D 395-527. (Fourth printing 2006 ed.), Cambridge University Press

Οστρογότθοι
Βασιλείς των Οστρογότθων
Θεοδελίνδη

Η Θεοδελίνδη, βασίλισσα των Λομβαρδών (Teodolinda, 570 - 22 Ιανουαρίου 627) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν κόρη του Γαριβάλδου Α΄ δούκα της Βαυαρίας.

Βιογραφία
Παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο των βασιλιά των Λομβαρδών Αυθάριο (589) γιο του βασιλιά Κλέφου. Μετά τον θάνατο του Αυθάριου (590) επετράπη στην Θεοδελίνδα να επιλέξει νέο σύζυγο σαν νέο βασιλιά των Λομβαρδών, η Θεοδελίνδα επέλεξε τον Αγιλούλφο σαν διάδοχο του Αυθάριου (591). Έκανε τα πάντα να επιβάλει τον χριστιανισμό της Νίκαιας απέναντι στους αντιπάλους τους Αρειανιστές. Μετά την επιστροφή του Αγιλούλφου στην Ορθόδοξη πίστη, έκτισε πλήθος από εκκλησίες στη Λομβαρδία και στην Τοσκάνη, ανάμεσα στις οποίες τον καθεδρικό ναό της Μόντσα και το πρώτο βαπτιστήριο στη Φλωρεντία, αφιερωμένα όλα στον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

Ο περίφημος θησαυρός της Μόντσα περιέχει το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας, ένα κείμενο από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον -το οποίο απεστάλη από τον πάπα Γρηγόριο Α΄ σε αυτήν, αφιερωμένο στον γιο της Αδαλόαλδο- και επίσης ένα τμήμα του Τιμίου Σταυρού, δώρο του πάπα στη βασίλισσα. Η ιστορία της βασίλισσας και η σχέση της με το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας ζωγραφίστηκε στο παρεκκλήσιο της Θεοδελίνδας, στον καθεδρικό ναό της Μόντσα, και είναι έργο του Γρηγορίου Ζαβαττάρι (1444).

Παραπομπές

Πηγές
Herbermann, Charles, ed. (1913). "Lombardy". Catholic Encyclopedia. Robert Appleton Company.

Βασίλισσες της Λομβαρδίας
Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι

Η Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:صليحة ناسي سيدة) (Τούρκικα: Saliha Naciye Hanımefendi, 1882 - 4 Δεκεμβρίου 1923) ήταν η δέκατη τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Dördüncü İkbal Saliha Naciye Hanım Efendi Hazretleri

Βιογραφία
Η Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι γεννήθηκε το 1882 στο Μπαρτίν, και ήταν κόρη του Αρσλάν Μπέη Ανκουάπ και της συζύγου του Τζανχίζ Χανίμ. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ζελιχά Ανκουάπ. Σύμφωνα με ένα μύθο, ο Καμπαζακάλ Μέχμετ Πασάς, από το παλάτι της Ανατολίας, έψαχνε ένα κορίτσι για υπηρεσία και στη συνέχεια πήγε στο Μπαρτίν όπου άκουσε για τη Ζελιχά και αμέσως πήγε στην αδελφή του, την Ασιγιέ Χανίμ για να μιλήσει με την υπηρεσία του Παλατιού Γιλντίζ. 

Όταν πήγε στο παλάτι για υπηρεσία, μετονομάστηκε σε Σαλιχά. Ωστόσο, σύντομα τράβηξε την προσοχή του Αμπντούλ Χαμίτ και στις 4 Νοεμβρίου 1904 παντρεύτηκαν στο Παλάτι Γιλντίζ. Μετά τον γάμο ο Αμπντούλ Χαμίτ την μετονόμασε σε Νατσιγιέ. Αντίθετα με τις άλλες συζύγους, η Νατσιγιέ κατάφερε να δεθεί με τον σουλτάνο και να γίνει μια από τις δύο πιο αγαπημένες συζύγους του (η άλλη ήταν Μιουσφικά Καντινεφέντι). 

Το 1909 ακολούθησε τον Αμπντούλ Χαμίτ στην εξορία και επέστρεψε μαζί του στην Κωνσταντινούπολη το 1912. 

Η Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι πέθανε στο αρχοντικό της, στο Ερενκόϊ στις 4 Δεκεμβρίου 1923 σε ηλικία 41 ετών. Είναι θαμμένη στον τάφο του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γουνδεβέργα

Η Γουνδιβέργα, βασίλισσα των Λομβαρδών ήταν κόρη της Θεοδελίνδης και του δεύτερου συζύγου της του Λομβαρδού βασιλιά Αγιλούλφου. 
Παντρεύτηκε τον βασιλιά των Λομβαρδών Αριόαλδο και στην συνέχεια τον διάδοχο του Ροθάριο.
Η Γουνδιβέργα όπως η μητέρα της που ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας Γαριβάλδη Α' ήταν μέλος της Βαυαρικής δυναστείας του βασιλείου της Λομβαρδίας.

Παραπομπές

Πηγές

Peters, Edward (2003). History of the Lombards: Translated by William Dudley Foulke. University of Pennsylvania Press.
Pohl, Walter (2001). Werkstätte der Erinnerung. Vienna.

Βασίλισσες της Λομβαρδίας
Μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας

Η Μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στην Αμοργό. Είναι κτισμένη στην απόκρημνη νότια ακτή του νησιού, σε υψόμετρο 300 μέτρα.

Η μονή πήρε το όνομά της από την παραφθορά του «Χοζιβίτισσα» ή «Κοζιβίτισσα», το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από το τοπωνύμιο Χοζεβά ή Κοζιβά (σήμερα Ουάντι Κελτ, Παλαιστίνη), όπου υπήρχε το ορθόδοξο μοναστήρι του αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η εικόνα της Παναγιάς Χοζοβιώτισσας έφτασε την εποχή της Εικονομαχίας δια θαλάσσης στον όρμο της Αγίας Άννας, κοντά στη μονή. Το μοναστήρι θεωρείται ότι κατασκευάστηκε τον 9ο αιώνα, την εποχή της άφιξης της εικόνας. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός εκχώρησε με βασιλικό χρυσόβουλο σταυροπηγιακά δικαιώματα στη μονή το 1088. Ένα ασημένιο εξαπτέρυγο στη μονή αναφέρει ότι ανακαινίσθηκε από τον Αλέξιο Κομνηνό.

Η μονή είναι κτισμένη σε γκρεμό. Έχει μήκος 40 μέτρα και μέγιστο πλάτος 5. Το κτίριο έχει οχτώ επίπεδα τα οποία επικοινωνούν μεταξύ τους με κλιμακοστάσια κτισμένα ή λαξευμένα στο βράχο. Στο εσωτερικό του κτιρίου βρίσκονται αψίδες βυζαντινές ή οξυκόρυφες, κτισμένες από πωρόλιθο από τη Μήλο. Ο χώρος του μοναστηριού περιλαμβάνει πολυάριθμα κελλιά, τράπεζα, μαγειρεία, αποθήκες, πατητήρια, στέρνες και πηγάδια. Το καθολικό της μονής είναι μονόχωρο καμαρόσκεπο και σε αυτό βρίσκονται οι δύο ενεπίγραφες εικόνες της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας ή ΧΩΖΗΒΙΤΙCΑΣ και η σιδερένια σμίλη του αρχιμάστορα. Η είσοδος του μοναστηριού βρίσκεται 10 μέτρα από το έδαφος και η πρόσβαση γινόταν με κρεμαστή σκάλα.

Η Παναγιά Χοζοβιώτισσα είναι η πολιούχος του νησιού και γιορτάζει στις 20 και 21 Νοεμβρίου.

Παραπομπές 

Παναγια Χοζοβιωτισσα
Αμοργός
Γκενάντι Κόλμπιν

Ο Γκενάντι Κόλμπιν (ρωσικά: Геннадий Колбин, 7 Μαΐου 1927 στο Νίζνι Ταγκίλ - 15 Ιανουαρίου 1998) ήταν ο Πρώτος Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Καζακικής ΣΣΔ από τις 16 Δεκεμβρίου 1986 έως τις 22 Ιουνίου 1989. 

Ο Κόλμπιν δεν είχε εργαστεί στην Καζακική ΣΣΔ πριν τον διορισμό του. Διορίστηκε από τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, σε μια προσπάθεια να ξεριζώσει τη διαφθορά του Κομμουνιστικού Κόμματος της Καζακικής ΣΣΔ. 

Ως αουτσάιντερ στο Καζακστάν, ο διορισμός είχε αντιδράσεις στο Καζακστάν. Ο διορισμός του οδήγησε σε βίαιες διαδηλώσεις στην πρωτεύουσα του Καζακστάν Αλμάτι και σε άλλες πόλεις, με αποτέλεσμα τον θάνατο αρκετών διαδηλωτών και τον τραυματισμό εκατοντάδων. Αυτή η εξέγερση πλέον είναι γνωστή ως "Ζελτοκσάν", η Καζακική λέξη για τον "Δεκέμβριο". Έχει αναφερθεί ότι ο απερχόμενος γραμματέας, ο Ντινμουχαμέντ Κουνάγιεφ συμμετείχε στη διοργάνωση των διαδηλώσεων, στην οποία συμμετείχαν 60.000 διαδηλωτές.

Τον ιούνιο του 1989, ο Κόλμπιν αντικαταστάθηκε από το Καζάκο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ. Ο Κόλμπιν μεταφέρθηκε σε μια θέση στην Μόσχα.

Αναφορές 
 Martin McCauley, Who's Who in Russia Since 1900, Routledge, 1997, ; p. 116
ISBN10-415-13898-1

Ιστορία του Καζακστάν
Ρώσοι κομμουνιστές
Όθων Β΄ του Σινύ

Ο Όθων Β΄, γαλλ. Otto II (1065 - μετά το 1131) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Σινύ (Chiny).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Άρνολντ κόμη του Σινύ και της Αδελαΐδας, κόρης του Χιλντουιν Δ΄ κόμη του Μονντιντιέ, Ρουσύ & Ραμερούπ.

Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1106 και συμπλήρωσε την κατασκευή του αββαείου του Ορβάλ, που ο πατέρας του είχε ξεκινήσει το 1070. Εγκατέστησε τα μέλη (canons) του Συλλόγου του αββαείου το 1124. Το 1131 εγκατέστησε Κινστερκιανούς μοναχούς εκεί και αυτή είναι η τελευταία αναφορά που έχουμε σε αυτόν.

Τον διαδέχθηκε ο επιζών γιος του Αλβέρτος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα/Αλίκη, κόρη του Αλβέρτου Γ΄ κόμη του Ναμύρ και είχε τέκνα:
 Ίντα απεβ. πριν το 1125, παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Α΄ των Ρέγκιναρ κόμη του Λουβέν. Η κόρη τους:
 Αντελίζα π. 1103-1151, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ δούκα της Νορμανδίας και βασιλιά της Αγγλίας.
 Όντα απεβ. μετά το 1134, παντρεύτηκε τον Γκίζελμπερτ Β΄ κόμη του Ντουράς (Εσμπάγιε).
 Ούγος, μάλλον απεβ. νέος.
 Αλβέρτος πριν το 1131-1162, κόμης του Σινύ.
 Φρειδερίκος απεβ. μετά το 1124, κοσμήτορας (provost) του Συλλόγου του καθεδρικού στο Ρεμς.
 Αντάλμπερο Β΄ απεβ. 1145, επίσκοπος της Λιέγης.
 Ευστάθιος απεβ. μετά το 1156.

Αναφορές
 Arlette Laret-Kayser, Entre Bar et Luxembourg : Le Comté de Chiny des Origines à 1300, Bruxelles (éditions du Crédit Communal, Collection Histoire, série in-8°, n° 72), 1986
Medieval Lands Project, Comtes d’Ivois et Chiny
Medieval Lands Project, Seigneurs de Lumain, Avoués de Hesbaye

Δυναστεία των Καρολιδών
Δούκισσες της Λωρραίνης
Λιούντολφ του Βερμαντουά

Ο Λιούντολφ (γαλλ. Liudolf, απεβ. πριν από 9 Νοεμβρίου 986) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν επίσκοπος του Νογιόν (Noyon).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδαλβέρτου Α΄ κόμη του Βερμαντουά και της Γκέρμπεργκα των Ρέγκιναρ, κόρης του Γιλβέρτου δούκα της Λωρραίνης. 

Ορίστηκε επίσκοπος του Νογιόν το 979, διαδεχόμενος τον προκάτοχό του Χαντούλφο, όπως καταγράφει ο χρονογράφος Φλοντοάρντ από το Ρεμς. Ο Λοθάριος των Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας αφιέρωσε τη μονή του Σαιν Ελουά του Νογιόν στη μνήμη του Λιούντολφ.

Παραπομπές

Πηγές
 Le Jan, Regine (2000): "Continuity and Change in the Tenth Century Nobility". In Duggan, Anne. Nobles and Nobility in Medieval Europe: Concepts, Origins, Transformations. The Boydell Press.

Δυναστεία των Καρολιδών
Σεφίκ Φενμέν

Ο Σεφίκ Φενμέν (τουρκικά : Şefik Fenmen), γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη στις 15 Μαΐου 1923 είναι πρώην τούρκος νομικός, διπλωμάτης και αθλητής της αντισφαίρισης. 

Πτυχιούχος του "Robert College" της Κωνσταντινούπολης και στη νομική σχολή του πανεπιστημίου της Λωζάνης. Εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας το 1947 και υπηρέτησε ως αναπληρωτής  διευθυντής του προσωπικού γραφείου του Αντνάν Μεντερές. Μεταξύ 1967 και 1970, διετέλεσε γενικός διευθυντής του πρωτοκόλλου το 1978-1980. Έπειτα πρέσβης στην Κοπεγχάγη (1970-1974), Δαμασκός (1974-1978), Στοκχόλμη (1980-1984) και Όσλο (1984-1986).

Ήταν μαζί με τον πρωθυπουργό Μεντερές στο τουρκικό αεροπλάνο που έπεσε στο Λονδίνο το 1959 και επέζησαν. Είναι πεθερός του Mazhar Germen, πρώην υπουργού Υγείας της Τουρκίας. Επιπλέον, ο Μιτάυ Πασά είναι ο παππούς της μητέρας του.

Στην αντισφαίριση πρωταγωνιστούσε στα πρωταθλήματα Τουρκίας αλλά και στα σημαντικότερα εγχώρια Τουρνουά την δεκαετία 1940-1950. Είχε συμμετάσχει σε διεθνή τουρνουά. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1947 ήταν δεύτερος στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Φεχμί Κιζίλ.

Παραπομπές 

Τούρκοι αθλητές της αντισφαίρισης
Τούρκοι διπλωμάτες
Τούρκοι νομικοί