joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αδάμ Μπουσδούκος

Ο Αδάμ Μπουσδούκος (Αμβούργο, 25 Ιανουαρίου 1974) είναι Γερμανός ηθοποιός ελληνικής καταγωγής που ζει και εργάζεται στη Γερμανία.

Βιογραφία 
Γιός Ελλήνων μεταναστών, ο Μπουσδούκος γεννήθηκε το 1974 στην Άλτονα, μια πολυεθνική περιοχή του Αμβούργου όπου μεγάλωσε μαζί με τον κατοπινό σκηνοθέτη Φατίχ Ακίν.

Η καριέρα του Μπουσδούκου ως ηθοποιού είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον Ακίν, ο οποίος παρέα με τον Μπουσδούκο παρουσίασε το 1993 το σενάριο της πρώτης του κινηματογραφικής επιτυχίας Ακαριαίο χτύπημα (γνωστό στα ελληνικά και ως Βαθιά, κοφτά, ανθρώπινα) από την εταιρεία παραγωγής Hamburger Wüste Film Produktion γραμμένο σε μπλοκ σερβιτόρου. Με εξαίρεση την Getürkt ο Μπουσδούκος έχει εμφανίσεις σε όλες τις ταινίες του Ακίν. Η συνεργασία τους ξεκίνησε με την μικρού μήκους ταινία Sensin - Du bist es! και συνεχίστηκε μεταξύ άλλων με το πολυβραβευμένο κοινωνικό δράμα «Ακαριαίο Χτύπημα» και την βραβευμένη με τη Χρυσή Άρκτο ταινία Μαζί ποτέ στη Μπερλινάλε του 2004. Η ερμηνεία του Μπουσδούκου και των άλλων δυο πρωταγωνιστών της ταινίας Ακαριαίο Χτύπημα Μεχμέτ Κουρτουλούς και Αλεξάνταρ Τζοβάνοβιτς βραβεύτηκε με το Μπρούντζινο Λιοντάρι του Διεθνούς Φεστιβάλ του Λοκάρνο της Ελβετίας το 1998 και με το βραβείο Adolf-Grimme 2001. Κατόπιν ο Μπουσδούκος είχε διάφορες μικρές εμφανίσεις σε ταινίες του Ακίν όπως π.χ. στην Η Ιουλία τον Αύγουστο (2000) και στο Σολίνο (2002) αλλά και σε διάφορες τηλεοπτικές ταινίες και σειρές. Το 2009 ήταν ο πρωταγωνιστής της ταινίας Κουζίνα με ψυχή, επίσης σε σκηνοθεσία Φατίχ Ακίν.

Διάφορα 
 Ο Μπουσδούκος ασχολείται επίσης με την μουσική. Στο soundtrack της ταινίας Η Ιουλία τον Αύγουστο υπάρχει κομμάτι του συγκροτήματός του J'Let. Ο τίτλος είναι «Suicide Swing».
 Στον ελεύθερο χρόνο του ασχολείται παρέα με άλλους Έλληνες με την αγαπημένη του μουσική, τα ρεμπέτικα.
 Είναι ιδιοκτήτης ελληνικής ταβέρνας στο Ότενσεν του Αμβούργου.

Φιλμογραφία (επιλεγμένη) 

Πλήρης Φιλμογραφία: εδώ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 adam-bousdoukos.de
 Αδάμ Μπουσδούκος στο Internet Movie Database

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γερμανοί ελληνικής καταγωγής
Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας

Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΥΡΑΤΟΜ) ιδρύθηκε με τη συνθήκη της Ρώμης στις 25 Μαρτίου 1957. Ο υπερεθνικός αυτός οργανισμός αποσκοπούσε στο να θέσει υπό κοινό έλεγχο και διαχείριση την παραγωγή και τη διάθεση της ατομικής ενέργειας. Μετά τη σύμβαση των Βρυξελλών, το 1967 τα όργανά της συγχωνεύτηκαν με τα αντίστοιχα της ΕΟΚ και της ΕΚΑΧ, ώστε να σχηματιστούν οι λεγόμενες Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Η ΕΥΡΑΤΟΜ αποτελεί μαζί με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα τον πρώτο πυλώνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Απώτερος σκοπός της είναι να δημιουργήσει μια κοινή αγορά ατομικής ενέργειας. Στόχος είναι να αναπτύξει την παραγωγή της στα κράτη μέλη, προκειμένου να καλυφθούν οι ενεργειακές τους ανάγκες και να εξάγεται το πλεόνασμα εκτός της Ένωσης, με την όλη διαδικασία να βρίσκεται υπό κοινή εποπτεία. Το πλέον αξιοσημείωτο αυτής είναι ότι είναι η μόνη από τις τρεις κοινότητες που δεν ιδρύθηκε με συγκεκριμένο χρονικό περιορισμό (οι άλλες δύο ιδρύθηκαν αρχικά με ορίζοντα τα 50 χρόνια). Στις συζητήσεις για το Ευρωσύνταγμα αποφασίστηκε να εξαιρεθεί η ΕΥΡΑΤΟΜ από τη νομική υπόσταση της ΕΕ, λόγω των αντιδράσεων κρατών που αντιτίθενται στην παραγωγή και χρήση της Ατομικής Ενέργειας.

Χρονοδιάγραμμα των συνθηκών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Europedia: Guide to European policies and legislation (ελληνικά)

Κοινότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Διεθνείς οργανισμοί με έδρα την Ευρώπη
Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα

Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα ιδρύθηκε το 1951 με τη θέση σε ισχύ της Συνθήκης των Παρισίων και αποτελείτο από το Βέλγιο, τη Δυτική Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο και την Ολλανδία. Σκοπός της ήταν να θέσει την παραγωγή και εμπορία του άνθρακα και του χάλυβα, δηλαδή των δύο κύριων πρώτων υλών της πολεμικής βιομηχανίας μέχρι και το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπό κοινή διαχείριση των πρώην εμπολέμων κρατών. Η Συνθήκη υπεγράφη στις 18 Απριλίου του 1951 και ετέθη σε ισχύ στις 23 Ιουλίου 1952, ορισμένη να διαρκέσει για πενήντα χρόνια. Έληξε στις 23 Ιουλίου 2002.

Διακήρυξη του Σουμάν 
Με τη Διακήρυξη του Γάλλου υπουργού εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν στις 9 Μαΐου 1950, εμπνευσμένη από τον Γάλλο αξιωματούχο και εν συνεχεία πρώτο Πρόεδρο της Ανωτάτης Αρχής της ΕΚΑΧ, Ζαν Μονέ, σηματοδοτήθηκε  μία νέα περίοδος στην πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης που ταυτίζεται με την έναρξη των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Το σχέδιο Schuman αφορούσε  μία προοδευτική ενοποίηση με πρώτο στάδιο τον οικονομικό τομέα και πρώτο βήμα του σταδίου αυτού την κοινή διαχείριση της γαλλο-γερμανικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα υπό μία Ανώτατη Αρχή, στο πλαίσιο μάλιστα ενός οργανισμού που θα είναι ανοικτός στη συμμετοχή κι άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Με αυτό τον τρόπο επιδίωκε να εξασφαλίσει την συλλογική ασφάλεια, το αίτημα της οποίας παραμένει πρωταρχικό ιδιαίτερα μετά από τον μακρόχρονο ανταγωνισμό μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Ευθέως δηλώνεται και η δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας με στοιχεία υπερεθνικότητας.

Χαρακτηριστικά: "Η συσπείρωση των ευρωπαϊκών κρατών απαιτεί να εξαλειφθεί η προαιώνια αντίθεση μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας (...). Η από κοινού διαχείριση της παραγωγής άνθρακα και χάλυβα θα εξασφαλίσει άμεσα την εγκατάσταση κοινών βάσεων οικονομικής ανάπτυξης, πρώτου σταδίου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας και θα αλλάξει την μοίρα περιοχών, οι οποίες από μακρού προορίζονται για την κατασκευή πολεμικών όπλων, υπήρξαν δε και τα πιο σταθερά θύματα των τελευταίων (...). Η αλληλεγγύη που θα δημιουργηθεί στην παραγωγή θα καταδείξει ότι κάθε πόλεμος μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας καθίσταται όχι μόνον αδιανόητος αλλά και υλικά αδύνατος"

Η πρόταση του Σουμάν είχε απήχηση στις χώρες της Βenelux, την Ιταλία και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, όχι όμως και στην Αγγλία.

Χρονοδιάγραμμα των συνθηκών 

Κοινότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Χερσόνησος του Σινά

Η Χερσόνησος του Σινά ή το Σινά () είναι μια τριγωνικού σχήματος ασιατική χερσόνησος περίπου 60.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων που συνδέει την Ασία με την Αφρική και πολιτικά ανήκει στην Αίγυπτο. Έχει πληθυσμό περίπου 1.400.000 άτομα.

Όρια 
Βρίσκεται στην Α.ΝΑ. λεκάνη της Μεσογείου από την οποία και ορίζεται από Β. Από Α. ορίζεται από τον Κόλπο της Άκαμπα ή Κόλπο του Εϊλάτ, που αποτελεί προέκταση του ανατολικού σκέλους της Ερυθράς θάλασσας, προς Ν. ομοίως από την Ερυθρά θάλασσα, και προς Δ. από το δυτικό σκέλος της Ερυθράς, τον αρχαίο Ηρωοπολιτικό κόλπο ή Κόλπο τoυ Σουέζ, όπως αποκαλείται σήμερα.

Μορφολογία 
Η χερσόνησος του Σινά είναι τριπλάσια σε έκταση της Πελοποννήσου, χώρα κατάξερη, ορεινή και αμμώδης. Ειδικότερα το νότιο τμήμα αυτής αποτελεί ένα σύμπλεγμα ορεινών όγκων, το υψηλότερο των οποίων είναι το όρος Σινά ή Τζεμπέλ Κατερίν με υψόμετρο περίπου 2.650 μ. στους πρόποδες του οποίου και βρίσκεται η ιστορική και σπουδαία Μονή του Σινά. Άλλες κορυφές του ίδιου ορεινού όγκου είναι το Ντζεμπέλ Μούσα (= όρος του Μωυσή), με υψόμετρο 2.990μ. και το Ντζεμπέλ Σερβέλ ύψους 2.060 μ. Η περιοχή αυτή είναι και η πλέον σεισμόπληκτη απ΄ όλη την ευρύτερη περιοχή.

Υπέδαφος 
Το υπέδαφος της χερσονήσου του Σινά είναι πλούσιο σε χαλκό, σίδηρο, πορφυρίτη, και άλλα μέταλλα ενώ υφίστανται πολλά λατομεία και μεταλλεία μερικά των οποίων χρονολογούνται από την 3η χιλιετία π.Χ.. Τελευταία ανευρέθηκαν και κάποια κοιτάσματα πετρελαίου, σε απόσταση 50 χμ. από την περιοχή του Ασσάλ, που η εκμετάλλευσή  τους ξεκίνησε συστηματικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σημειώνεται ότι κοντά στη περιοχή του Σουέζ υφίστανται πολλές θερμοπηγές καλούμενες Πηγές του Μωυσή και νοτιότερα αυτών οι Θέρμες των Φαραώ καθώς και οι λεγόμενες Δώδεκα πηγές.

Κλίμα 
Το κλίμα στη περιοχή του Σινά είναι τελείως ξηρό, οι βροχοπτώσεις είναι σπάνιες και το χιόνι άγνωστο. Κάποιοι μικροί χείμαρροι που υπάρχουν το Καλοκαίρι είναι κατάξεροι. Συνεπώς και η χλωρίδα στη περιοχή αυτή είναι υποτυπώδης.

Χλωρίδα - Πανίδα 

Τα μόνα δέντρα που απαντώνται κι αυτά σπάνια είναι η μυρίκη (τάρφας) και κάποιο είδος ακακίας (σαγιάλ), αφθονούν όμως οι φοίνικες. Κάποια δέντρα που καταφέρνουν και επιβιώνουν μετά από προσπάθειες των μοναχών της μονής και γύρω από την ιστορική μονή είναι συκιές, αχλαδιές, ελιές, καθώς και αμπέλια. Κύρια κατοικίδια ζώα είναι οι καμήλες, οι κότες και λίγες κατσίκες, ενώ από τα άγρια είναι κυρίως φίδια, ποντίκια, σαύρες, ως και αετοί, κοράκια και άλλα. Πλούσιος είναι ενάλιος πλούτος των ακτών της χερσονήσου, ενώ θεωρείται ο σημαντικότερος του κόσμου ειδικότερα σε κοράλλια.

Παρατηρήσεις 
Η Χερσόνησος του Σινά κατά τον Πόλεμο των έξι ημερών κατελήφθη από το Ισραήλ, αλλά αργότερα αποδόθηκε ξανά στην Αίγυπτο.

Χερσόνησοι της Αιγύπτου
Ερυθρά Θάλασσα
Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Ερυθράς Θάλασσας
Διώρυγα του Σουέζ
Η Ιουλία τον Αύγουστο

Η Ιουλία τον Αύγουστο (πρωτότυπος τίτλος στα γερμανικά Im Juli, στα αγγλικά In July) είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας, σε σκηνοθεσία του Φατίχ Ακίν, παραγωγή του 2000. Η διασκεδαστική ρομαντική κωμωδία γυρίστηκε σε στιλ ρόουντ μούβι και παίζει κατά το διάστημα της έκλειψης ηλίου του 1999.

Περίληψη 

Στις αρχές των θερινών διακοπών του 1999 ο δάσκαλος Ντάνιελ Μπανιέ (Μόριτς Μπλάιμπτροϊ) γνωρίζει την Γιούλη (Κριστιάνε Πάουλ) που πουλάει κοσμήματα και μπιζού. Η όμορφη και τζοκόντια χαμογελαστή κοπέλλα τον ερωτεύεται και τον πείθει να αγοράσει ένα δακτυλίδι των Μάγια με το σύμβολο του ηλίου, το οποίο όπως λεει θα τον οδηγήσει στην γυναίκα της ζωής του. Επίσης τον καλεί να έρθει σε ένα πάρτι, όπου ελπίζει να τον βρει. 

Πράγματι ο Ντάνιελ από περιέργεια εμφανίζεται στο πάρτι, όπου συναντά την Μελέκ, η οποία φοράει μπλουζάκι με μοτίβο ένα μεγάλο ήλιο. Σίγουρος πως πρόκειται για την γυναίκα της ζωής του, ο Ντάνιελ της μιλά και μαθαίνει ότι η Μελέκ (Ιντίλ Ουνέρ) είναι ξένη στην πόλη και ψάχνει για μέρος να διανυχτερεύσει. Αφού συμφωνούν να την φιλοξενήσει ο Ντάνιελ, εγκαταλείπουν το πάρτι τη στιγμή που εμφανίζεται η Γιούλη η οποία τους βλέπει να φεύγουν μαζί. 

Απογοητευμένη η Γιούλη αποφασίζει την άλλη κιόλας μέρα να εγκαταλείψει την πόλη. Κάνοντας ωτοστόπ θέλει να φύγει οπουδήποτε την πάει το πρώτο αυτοκίνητο που θα την πάρει μαζί. Τελείως κατά τύχη ο πρώτος οδηγός που σταματά είναι ο Ντάνιελ, ο οποίος επιστρέφει από το αεροδρόμιο, όπου είχε πάει το ίδιο πρωί την Μελέκ και τώρα θέλει να την ακολουθήσει στην Κωνσταντινούπολη όπου ξέρει ότι θα βρίσκεται την ερχόμενη Παρασκευή στις 12 το μεσημέρι κάτω από την γέφυρα Γαλατά. Η Γιούλη πείθει τον Ντάνιελ να τον συνοδεύσει και έτσι αρχίζει με το σαράβαλο αυτοκίνητο ενός φίλου του το μεγάλο και περιπετειώδες τους ταξίδι που θα τους οδηγήσει από την Βαυαρία στην Αυστρία, στον χώρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας, την Ρουμανία, την Ουγγαρία την Βουλγαρία και τελικά στην Τουρκία. Εκεί ο Ντάνιελ επιτέλους βρίσκει την γυναίκα των ονείρων του: τη Γιούλη.

Άλλες πληροφορίες
Η διαδρομή στην Ρουμανία φαίνεται στην ταινία μονάχα σε φωτογραφίες επειδή δεν δόθηκε άδεια γυρίσματος.
Ο σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν έχει σύντομη εμφάνιση στην ταινία (υπάλληλος στα ρουμανικά σύνορα).

Βραβεία 
 Deutscher Filmpreis 2001: Μόριτς Μπλάιμπτροϊ (Καλύτερος ηθοποιός)
 Tromsø International Film Festival: People's choice award: Φατίχ Ακίν (Καλύτερη σκηνοθεσία)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας
 Η Ιουλία τον Αύγουστο στο cine.gr

Γερμανικές ταινίες
Ταινίες του 2000
Γερμανόφωνες ταινίες
Γερμανικές κωμικές ταινίες
Λάμπετερ

Το Λάμπετερ (ουαλ.: Llanbedr Pont Steffan «Χλανμπέντρ Ποντ Στέφαν» αγγλ.: Lampeter) είναι μια πόλη στην περιοχή Ceredigion της Ουαλίας, επί των ποταμών Teifi και Dulas. Η κυριολεκτική μετάφραση του ονόματος της πόλης στα ελληνικά είναι Άγιος Πέτρος, από το ουαλικό Llan (άγιος - ως τοπωνύμιο) και Peter.

Η απογραφή του 1991 σημείωσε 1989 κατοίκους, εκ των οποίων 1410 ουαλόφωνοι. Η πόλη είναι κυρίως γνωστή για το πανεπιστήμιό της, που ιδρύθηκε το 1822. Το πανεπιστήμιο προσφέρει κυρίως πτυχία στις Ελεύθερες Τέχνες, ενώ παλαιότερα το κεντρικό κτήριο στέγαζε τη θεολογική σχολή του St David's University College. Η θεολογική σχολή μεταφέρθηκε σε δύο καινούρια κτήρια, και μεταξύ άλλων, προσφέρει προγράμματα στην Ορθόδοξη θεολογία.

Στο Λάμπετερ και στις γειτονικές του περιοχές ανήκουν ένα θέατρο (το Theatr Felinfach) και αρκετά τοπικά καταστήματα.

Ιστορία 
Ο Εδουάρδος Α' της Αγγλίας εγκαθίδρυσε τη βασιλική κομητεία του Κάρντιγκανσιρ μετά την ήττα του τελεύταιου πρίγκηπα των Ουαλών Llywelyn ap Gruffydd το 1282- τότε το Λάμπετερ τέθηκε υπό αγγλικό έλεγχο.
Το γεγονός αυτό, όμως είχε ελάχιστη επίπτωση στον πολιτισμό της πόλης, καθώς η Ουαλική γλώσσα και συνείδηση ευημερούσαν. 
Η παλαιότερη αναφορά στο Λάμπετερ χρονολογείται γύρω στο 1187, όταν ο Owain Gwennydd διέλυσε το κάστρο του βασιλιά της Ουαλίας γνωστό ως Pont Steffan (γέφυρα του Στεφάνου). Τα ερείπια του κάστρου χρησιμοποιήθηκαν αργότερα ως θεμέλια του κτηρίου του πανεπιστημίου.

Λαμπετερ
Μπάνγκορ

Το Μπάνγκορ (Bangor) είναι μια πόλη στην περιοχή Γκουίνεντ της βόρειας Ουαλίας, επί των ποταμών Άντα και Πένχριν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο αριθμός των κατοίκων ανέρχεται στους 13.725, εκ των οποίων οι 8.000 είναι φοιτητές. Επίσης, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, 6.500 κάτοικοι μιλούν την Ουαλική γλώσσα -οι φοιτητές συμπεριλαμβάνονται σε αυτό το δείγμα ενώ πολλοί προέρχονται από περιοχές εκτός της Ουαλίας.

Ιστορία 
Η ιστορία της πόλης ξεκινάει ουσιαστικά από την ίδρυση του καθεδρικού ναού του Μπάνγκορ, αφιερωμένου στον Κέλτη άγιο Ντέινιολ, στα τέλη του 6ου αιώνα. Μάλιστα το όνομα Μπάνγκορ προέρχεται από μια ουαλική λέξη που που αντιστοιχούσε σε έναν τύπο περίφραξης, στον οποίο και θεμελιώθηκε ο χώρος του καθεδρικού.  Ο σημερινός ναός είναι ένα πιο σύγχρονο κτήριο που με τους αιώνες υπέστη πολλές μετατροπές. Αν και το κτήριο δεν είναι το παλαιότερο, ούτε το μεγαλύτερο, η επισκοπεία του είναι η παλαιότερη σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Μπανγκόρ
Θρασύβουλος Μάνος

Ο Θρασύβουλος Μάνος (Ναύπλιο, 1835 - Αθήνα, 1922) ήταν Έλληνας συνταγματάρχης Πυροβολικού, απόγονος της μεγάλης φαναριώτικης οικογένειας των Μάνων.

Βιογραφικά στοιχεία  
Ο Θρασύβουλος Μάνος, όπως και όλοι οι απόγονοι της οικογένειας έλκει την καταγωγή του από την Καστοριά. Γεννήθηκε στο Ναύπλιο, το 1835 από τους Κωνσταντίνου Μάνου και της Σεβαστείας Ιακώβου Αργυροπούλου. 
Σπούδασε στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Πυροβολικού.
Το 1862 συμμετείχε, μαζί με άλλους αξιωματικούς στο κίνημα για την ανατροπή του βασιλιά Όθωνα, που ξέσπασε αρχές Φεβρουαρίου στην Φρουρά του Ναυπλίου όπου και υπηρετούσε, και μάλιστα συμμετείχε στην μάχη που δόθηκε με τα κυβερνητικά στρατεύματα στις 8 Φεβρουαρίου.. Από τους τελευταίους κινηματίες που παραδόθηκαν, εξαιρέθηκε της αμνηστίας που δόθηκε στους υπόλοιπους συμμετέχοντες, και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα.
Το 1866 πήρε μέρος στην Κρητική Επανάσταση. Τραυματίστηκε κατά την διάρκεια της μάχης στο Βαφέ, αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους, και φυλακίστηκε στην Κωνσταντινούπολη για δυο χρόνια.

Κατά την διάρκεια του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, συνταγματάρχης πλέον, ήταν ο  αρχηγός της Στρατιάς Ηπείρου. (ανέλαβε την αρχηγία στις 6 Μαρτίου 1897) 
Τα περισσότερα χρόνια της στρατιωτικής του καριέρας υπηρέτησε ως διοικητής της Σχολής Ευελπίδων 
Επίσης, ήταν μέλος - μαζί με τον γιό του, Πέτρο Μάνο, της  μυστικής οργάνωσης «Εθνικής Εταιρείας», όπως επίσης και μέλος της Επιτροπής για την τέλεση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα.
Σύζυγός του υπήρξε η Ρωξάνη Πέτρου Μαυρομιχάλη, της οικογενείας των Μαυρομιχαλαίων, εγγονή του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, αγωνιστή του 1821.

Γιοί του ήταν οι Κωνσταντίνος Μάνος και Πέτρος Μάνος, ενώ εγγονές του η Ασπασία Μάνου και η Ραλλού Μάνου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Μανος Θρασύβουλος
Μανος Θρασύβουλος
Οικογένεια Μάνου
Στίγμα

Το στίγμα (Ϛ ϛ) είναι σύμπλεγμα (λιγατούρα) των χαρακτήρων σ και τ, που χρησιμοποιείται στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης ως σύμβολο του αριθμού έξι (6) και, παλαιότερα, στη θέση του ζεύγους στ για τη γραφή λέξεων όπως π.χ. στρατός (ϛρατός), στύλος (ϛύλος), αντίστασις (αντίϛασις) κ.λπ. 

Σήμερα χρησιμοποιείται σπάνια —σε κλασικά κείμενα για παράδειγμα— και τη θέση του στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει πάρει το στ΄.

Ιστορία 
Τον Μεσαίωνα, αφού το δίγαμμα είχε πλέον εκπέσει σε αχρηστία ως γράμμα στην Ελληνιστική Κοινή και η χρήση του είχε περιοριστεί στην αναπαράσταση του αριθμού 6, το στίγμα ταυτίστηκε με το δίγαμμα λόγω σχεδιαστικής ομοιότητας (στην καλλιγραφία). Έτσι, σταδιακά το αντικατέστησε ως σύμβολο του αριθμού έξι. 

Ιστορικά το στίγμα δεν έχει κεφαλαία μορφή, διότι ως σύμπλεγμα δεν χρησιμοποιήθηκε στη θέση του Στ αλλά μόνο του στ, ενώ ως αριθμητικό ήταν πάντα πεζό. Σήμερα όμως, για να καλυφθεί η πιθανή μετατροπή σε κεφαλαία μιας λέξης ή φράσης που το περιλαμβάνει, σχεδιάστηκε και η κεφαλαία του μορφή, η οποία βασίστηκε στο Ϲ (μηνοειδές σίγμα). 

Στο σύστημα κωδικοποίησης Unicode είναι καταχωρισμένο ως εξής:

Διαβάστε επίσης 
 Δίγαμμα
 Ελληνικό σύστημα αρίθμησης
 Ελληνικά τυπογραφικά συμπλέγματα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Stigma ligature
 Stigma του Νίκου Νικολάου (Nick Nicholas)
 Greek Letter Stigma - A clarification of its use as a number
 ΟΡΟΓΡΑΜΜΑ Αρ.92 (σελ. 4) της ΕΛΕΤΟ

Παραπομπές - σημειώσεις 

Γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου
Εσχάτη Θήρας

Η Εσχάτη ή Μέρμηγκας είναι μικρή ακατοίκητη ηφαιστειογενής βραχονησίδα, ύψους 23 μέτρων περίπου, νοτιοδυτικά της Σαντορίνης, η νοτιότερη του συμπλέγματος των νησίδων Χριστιανά, τα οποία διοικητικά ανήκουν στο τοπικό διαμέρισμα Θήρας του δήμου Θήρας. 

Το νοτιοδυτικό και βορειοανατολικό άκρο της περικλείονται από ξέρες. Σε απόσταση όμως ασφαλείας περί του ενός σταδίου (1/10 του μιλίου, = 185 μέτρα) γύρω από τη νησίδα τα νερά είναι αρκετά βαθιά. Επί της Εσχάτης φέρεται φανός εκλάμπων, κοινώς σπίθα.

Παραπομπές 

Βραχονησίδες της Θήρας
Φρύνι Λευκάδας

Το Φρύνι είναι ένας οικισμός αμφιθεατρικά χτισμένος 3 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης της Λευκάδας.

Έχει πληθυσμό 444 μόνιμων κατοίκων 2011 και ανήκει στον Δήμο Λευκάδας.

Στο χωριό σώζονται ερείπια από παλιά πηγάδια που έχτισαν οι Τούρκοι κατά την περίοδο 1478-1684.
Σε λίγο μεγαλύτερο υψόμετρο από τον οικισμό βρίσκεται η Μονή Φανερωμένης Λευκάδας, αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου, που είναι παράλληλα και η προστάτιδα και πολιούχος του νησιού. Ανοικοδομήθηκε τον 19ο αιώνα. Η περιοχή που βρίσκεται το μοναστήρι φιλοξενούσε στην αρχαιότητα καλλιμάρμαρο ιερό της θεάς Αρτέμιδος. Στο χωριό επίσης βρίσκονται οι εκκλησίες των Αγίων Αποστόλων και του Αγίου Χαραλάμπους. Η κοντινότερη παραλία είναι του Αγίου Ιωάννη. 

Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το σπήλαιο της Ασβοσπηλιάς ή Χοιρότρυπας, στο οποίο έχουν ανακαλυφθεί ευρήματα της ύστερης φάσης της Νεολιθικής εποχής (4500-3200 ΠΚΕ περίπου), που εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λευκάδας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Πηγές
Ιστοχώρος για την Ιερά Μονή Φανερωμένης Λευκάδος

Χωριά της Λευκάδας
Λάκης Σημαιοφορίδης

Ο Θεόφιλος (Λάκης) Σημαιοφορίδης είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν δικηγόρος, γεννημένος στις 27 Ιανουαρίου 1959.

Προερχόμενος από γνωστή ποδοσφαιρική οικογένεια, αγωνίσθηκε στον Κιλκισιακό, την Καστοριά (1979-1980), τον Παναθηναϊκό (1980-1983), τον Α.Ο. Αιγάλεω (1983-1987) και τον Πανσερραϊκό (1987-1988). 

Ως παίκτης διακρίθηκε στη θέση του κεντρικού αμυντικού ή του ανασταλτικού μέσου και άφησε εποχή για την ικανότητά του να εκτελεί ισχυρότατα πλάγια άουτ, τα οποία δημιουργούσαν σύγχυση στην αντίπαλη περιοχή. Είναι κυπελλούχος Ελλάδας με την Καστοριά το 1980 εναντίον του Ηρακλή, όπου η ομάδα του ισοφάρισε σε 1-1 μέσω αυτογκόλ προερχόμενο από μία τέτοια δική του εκτέλεση και επικρατώντας τελικά 5-2, αποτέλεσε την πρώτη επαρχιακή νικήτρια στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, έπειτα από 38 διοργανώσεις του θεσμού.

Μετά το τέλος της αθλητικής του καριέρας ασχολήθηκε με το συνδικαλισμό και διατέλεσε επί σειρά ετών αντιπρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αμοιβομένων Ποδοσφαιριστών ΠΣΑΠ. Από το Σεπτέμβριο του 2008 και για διετή θητεία, αντικατέστησε στην προεδρία του Συνδέσμου τον Αντώνη Αντωνιάδη, που ανέλαβε διοικητική θέση στον ΠΑΟ.

Σημαιοφοριδης Λακης
Σημαιοφοριδης Λακης
Σημαιοφοριδης Λακης
Σημαιοφοριδης Λακης
Σημαιοφοριδης Λακης
Σ
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1958

Οι βουλευτικές εκλογές της 11ης Μαΐου 1958 διεξήχθησαν από την υπηρεσιακή κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Γεωργακοπούλου. Πέντε πολιτικοί σχηματισμοί συμμετείχαν (τρία κόμματα και δύο συνασπισμοί). Η δεξιά παράταξη που βρισκόταν στην εξουσία από το Νοέμβριο του 1952, αρχικά ως Ελληνικός Συναγερμός υπό τον στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο και έπειτα ως ΕΡΕ υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή κερδίζει ξανά τις εκλογές με ποσοστό 41,16%, σχηματίζοντας αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Τη μεγάλη όμως έκπληξη στις εκλογές του 1958 κάνει η ΕΔΑ που καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση με ποσοστό 24,42% και, ενισχυόμενη από την δεύτερη κατανομή ψήφων, φτάνει τις 79 έδρες. Είναι η πρώτη φορά στην ελληνική κοινοβουλευτική ιστορία που η Αριστερά γίνεται Αξιωματική Αντιπολίτευση. 

Η φιλελεύθερη-βενιζελική παράταξη καταποντίστηκε, λαμβάνοντας ποσοστό 20,67%, πληρώνοντας την παροιμιώδη πλέον ενδοπαραταξιακή διαμάχη Σοφοκλή Βενιζέλου και Γεωργίου Παπανδρέου.

Οι εκλογές έγιναν με νέο εκλογικό νόμο, που είχε ψηφιστεί επί υπηρεσιακής κυβέρνησης και προέβλεπε ενισχυμένη αναλογική. Το εκλογικό σύστημα πριμοδοτούσε με βουλευτικές έδρες τα δύο πρώτα κόμματα εις βάρος των υπολοίπων και σκοπό είχε, πλην της πριμοδότησης του νικητή, τη μείωση της δύναμης της αριστερής ΕΔΑ, η οποία προβλεπόταν να έρθει τρίτη. Στο σύστημα αυτό είχαν συμφωνήσει και τα δύο μεγάλα κόμματα της εποχής, ΕΡΕ και Κόμμα Φιλελευθέρων. Πλην όμως η ΕΔΑ τελικά πήρε τη δεύτερη θέση σε ψήφους και έλαβε λόγω της πριμοδότησης τις περισσότερες έδρες στην ιστορία της. Το Κόμμα των Φιλελευθέρων ήρθε τρίτο και ο αριθμός των εδρών του ελαχιστοποιήθηκε.

Στις 17 Μαΐου 1958, ορκίσθηκε η νέα κυβέρνηση Κ. Καραμανλή.

Αποτελέσματα 
 Εκλογικό Σύστημα : Ενισχυμένη Αναλογική
 Εκλογικός νόμος : Ν.3822/1958 (ΦΕΚ 45/31-3-1958)
 Εκλογικές περιφέρειες : 55
 Σύνολο υποψηφίων : 1,483
 Νόμιμος πληθυσμός : 7.395.219
 Ψήφισαν : 3.863.982

Πηγές
"Τα αποτελέσματα των εκλογών εις ψήφους και έδρας καθ' όλην την χώραν", Ελευθερία, φύλλο 13/5/1958, σελ. 1
Η αριστερή εκλογική έκπληξη του 1958 , Καθημερινή (ηλεκτρονική έκδοση), 6-4-2008, ανάκτηση 28-8-2013.
Πώς κάλυψε η «Αυγή» τις εκλογές του 1958 και τη μεγάλη νίκη της ΕΔΑ , η Αυγή, ηλεκτρονική έκδοση, 17-6-2012, ανάκτηση 28-8-2013.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1958)

Σημειώσεις και παραπομπές 

Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1963

Στην Ελλάδα εκλογές έγιναν στις 3 Νοεμβρίου 1963 από την υπηρεσιακή κυβέρνηση Σ. Μαυρομιχάλη. Ο Μαυρομιχάλης ήταν αποφασισμένος να οργανώσει εκλογές όσο το δυνατό περισσότερο αδιάβλητες. Για πρώτη φορά δεν γίνονται βάσει των εκλογικών καταλόγων του 1940, αλλά βάσει της απογραφής του 1961. Ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής επιστρέφει από το Παρίσι για τις εκλογές. Μετά την ήττα του αναχώρησε ξανά στο εξωτερικό, αφήνοντας την αρχηγία, του κόμματός του, στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

Το εκλογικό σύστημα ευνοεί τους δύο επικεφαλής συνασπισμούς, που μαζί κερδίζουν το 90% των εδρών με κάτι περισσότερο από το 80% των ψήφων. 

Στις 8 Νοεμβρίου 1963 ορκίζεται η κυβέρνηση μειοψηφίας του Γεωργίου Παπανδρέου. Μη θέλοντας να κυβερνήσει με τις ψήφους της ΕΔΑ, η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου παραιτείται στις 30 Δεκεμβρίου 1963. Ο Βασιλιάς Παύλος Α΄ διορίζει υπηρεσιακή κυβέρνηση, με επικεφαλής τον υποδιοικητή της Εθνικής Τράπεζας Ιωάννη Παρασκευόπουλο, η οποία θα διενεργήσει τις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964.

Αποτελέσματα

Το Δεκέμβριο του 1963 η Ανωτάτη Εφορευτική Επιτροπή κατένειμε τις έδρες από τη β΄ και την γ΄ κατανομή ως εξής: στη Μεσσηνία εξελέγη ο Γ. Σαμαράς (ΕΡΕ) αντί του Μπόμπολα (ΕΚ), στη Λακωνία εκλέχθηκε ο Λαγάκος (ΕΚ) αντί του Σκανδαλάκη (ΕΡΕ) και στην Αργολίδα από την γ΄ κατανομή η έδρα περιήλθε στην ΕΡΕ. Η ΕΚ έλαβε και δύο έδρες ως δώρο από την δ΄ κατανομή (Ζακύνθου, Χίου).

Εκλογικό Σύστημα : Ενισχυμένη Αναλογική
Εκλογικός νόμος : Ν.4173/1961 και Ν.4322/63 (ΦΕΚ 104/11-9-1963)
Εκλογικές περιφέρειες : 55
Σύνολο υποψηφίων : 1.263
Νόμιμος πληθυσμός : 8.404.080
Ψήφισαν : 4.708.791

Εκλεγέντες βουλευτές

Πηγές 
Εφημ. Μακεδονία, 7/11/1963, σελ. 8.
Αποτελέσματα εκλογών του 1963 από την Ψηφιακή Βιβλιοθήκη "Πέργαμος" του ΕΚΠΑ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αρχείο ΕΡΤ

Σημειώσεις και παραπομπές 

Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Οικογένεια Ρέντη

Το επώνυμο Ρέντης  αναφέρεται σε μέλη παλιάς ιστορικής οικογενείας της Κορίνθου που εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα.

Θεοχάρης Ρέντης ή Θεοχαράκης Ρέντης (1778-1825), προεστός της Πελοποννήσου, Φιλικός και γερουσιαστής
 Σοφία Ρέντη (1803-1893), σύζυγος σε α΄ γάμο με τον Ιωάννη Σ. Νοταρά και σε β΄ με τον στρατηγό Δημήτριο Καλλέργη
 Μανώλης Καλλέργης, αξιωματικός του στρατού και γιος του Δημητρίου Καλλέργη
Αριστείδης Ρέντης (1815-1858), στρατιωτικός και πολιτικός
Θεοχάρης Θ. Ρέντης (1825 - 1895), πολιτικός
 Θεοφάνης Ρέντης (1819 - 1897), αξιωματικός του στρατού (μηχανικού) και σύζυγος της Σοφίας Ράδου
 Κωνσταντίνος Ρέντης, βουλευτής, υπουργός και στρατιωτικός
 Θεοχάρης Κ. Ρέντης, βουλευτής και πολιτικός

Δείτε επίσης 

Άγιος Ιωάννης Ρέντης, Δήμος της νομαρχίας Πειραιά.

Ελληνικά επώνυμα
Επίνειο

Με τον όρο Επίνειο χαρακτηρίζεται παράλια πόλη ή οικισμός με λιμάνι ή όρμο που εξυπηρετεί την εγγύτερη ηπειρωτική, συνήθως μεγαλύτερη, πόλη. Για παράδειγμα επίνειο  της Λαμίας είναι  η Στυλίδα, του Πύργου Ηλείας το Κατάκολο, της Σπάρτης το Γύθειο και ο Πειραιάς της Αθήνας.

Υπάρχουν περιπτώσεις που μια παράλια πόλη μπορεί να εξυπηρετεί ακόμη και μια ή περισσότερες ηπειρωτικές χώρες όπως η Θεσσαλονίκη για τη Βόρεια Μακεδονία, η Τεργέστη για την Αυστρία κ.λπ. Σε αυτές τις περιπτώσεις συνάπτονται σχετικές συνθήκες ελεύθερης διακίνησης προϊόντων (τράνζιτ), ή δημιουργούνται και ειδικές υπηρεσίες εξυπηρέτησης  εμπορικού ναυτικού των ηπειρωτικών Χωρών (όπως π.χ. Νηολόγιο, επιθεώρησης πλοίων κ.λπ.).

Επίσης με τον ίδιο όρο "επίνειο" χαρακτηρίζονται οι παρόχθιες πόλεις ποταμών και λιμνών απ΄ όπου εκτελούνται αντίστοιχες συγκοινωνίες εξυπηρετώντας ενδότερες περιοχές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δείτε επίσης 
 Διαμετακόμιση
 Ελεύθερη ζώνη

Λιμένες
Νικόλαος Μακρής (στρατιωτικός)

Ο Νικόλαος Μακρής (1827 - 13 Ιανουαρίου 1911) ήταν Έλληνας υποστράτηγος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία

Στρατιωτική σταδιοδρομία 
Ήταν γιος του Δημητρίου Μακρή, οπλαρχηγού του 1821. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1827. Κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό και με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού εστάλη για εκπαίδευση στη Γαλλία. Μετά την επιστροφή του ανέλαβε διάφορες επιτελικές και διοικητικές θέσεις στρατού μέχρι που αποσπάστηκε στη Βασιλική Χωροφυλακή και κατά την εκεί εξέλιξη ανέλαβε διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών και Αρχηγός της Χωροφυλακής.

Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 επανήλθε στο στρατό αναλαμβάνοντας αρχικά την στρατηγία της Θεσσαλίας όπου και παρέδωσε στον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο, διοριζόμενος στη συνέχεια διοικητής της 1ης Μεραρχίας. Στη συνέχεια του πολέμου, διακρίθηκε στη περιοχή του οικισμού Ταράτσα (σήμερα συνοικία της Λαμίας) διασώζοντας την Λαμία από βεβαία κατάληψη .

Πολιτική πορεία 
Μετά τον πόλεμο εκείνο, αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του υποστράτηγου. Εκλέχθηκε επίσης πολλές φορές βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας, καθώς και πρόεδρος της αναθεωρητικής Βουλής το 1911, κατά το χρόνο τον οποίον και πέθανε. Η σορός του μεταφέρθηκε και ετάφη με τιμές στο Μεσολόγγι.

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.12ος, σελ.864.
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" (ΜΕΕ) τομ.ΙΣΤ΄, σελ.548.
 Σπ. Μαρκεζίνης "Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος".

Παραπομπές 

Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας
Μ
Αρχηγοί Ελληνικής χωροφυλακής
Κατάλογος Προέδρων της Δημοκρατίας της Ισπανίας



Αρχηγός Κράτους (Υπηρεσιακή Κυβέρνηση) 
Φραγκίσκος Σερράνο ,1868-1871

Α΄Δημοκρατία 
Ενστανισλάο Φιγκέρας, 11-2-1873 έως 11-6-1873
Φρανθίσκο Πι ι Μαργάλ, 11-6-1873 έως 18-8-1873
Νικολάς Σαλμερόν, 18-8-1873 έως 7-9-1873
Εμίλιο Καστελάρ, 7-9-1873 έως 3-1-1874

Β΄Δημοκρατία 
Νιτσέτο Αλκαλά Θαμόρα, 1931-1936
Μανουέλ Αθάνια, 1936-1939

Αρχηγός Κράτους 
Φρανθίσκο Φράνκο, 1936-1975

Πρόεδροι

Κατάλογοι που αφορούν την Ισπανία
Τζωρτζ Χάρισον

Ο Τζωρτζ Χάρισον (αγγλικά: George Harrison, 25 Φεβρουαρίου 1943 - 29 Νοεμβρίου 2001) ήταν Άγγλος κιθαρίστας και τραγουδιστής του μουσικού συγκροτήματος The Beatles. Αν και τα περισσότερα τραγούδια του συγκροτήματος γράφτηκαν από τους Τζον Λένον και Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, στα περισσότερα άλμπουμ υπήρχε τουλάχιστον μια σύνθεση του Χάρισον.

Στη δεκαετία των 60s, ασχολήθηκε με το κίνημα Χάρε Κρίσνα και υπήρξε θαυμαστής του Ινδικού πολιτισμού και μυστικισμού, βοηθώντας στην εισαγωγή του στον Δυτικό κόσμο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα των Beatles
 Τζωρτζ Χάρισον

Άγγλοι μουσικοί
Ροκ μουσικοί
Ποπ μουσικοί
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής
Νικητές Ivor Novello Awards
The Beatles
Αντικουλτούρα δεκαετίας 1960
Άγγλοι αυτοβιογράφοι
Γεώργιος Κοσμαδόπουλος

Ο Γεώργιος Δ. Κοσμαδόπουλος (Βόλος, 1895 – Αθήνα, 1967) ήταν Έλληνας ιμπρεσιονιστής ζωγράφος του 20ού αιώνα.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1895 στον Βόλο και σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών της Λειψίας (Γερμανία) και στην Grande Chaumière του Παρισιού. Συμμετείχε από το 1926 σε αρκετές εκθέσεις της Ελλάδας και του εξωτερικού και το 1936 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα. Την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το Αργυρό Μετάλλιο της Διεθνούς Εκθέσεως του Παρισιού. Συμμετείχε μεταξύ άλλων στην Μπιενάλε της Βενετίας (1934 και 1936) και σε πολλές Πανελλήνιες Εκθέσεις (1938–1940, 1948, 1952, 1957, 1960, 1960, 1963 και 1967).

Οι πίνακές του περιλαμβάνουν πορτρέτα, ηθογραφικές συνθέσεις και τοπιογραφίες. Το ύφος του κινείται ανάμεσα στον ρεαλισμό και τον ιμπρεσιονισμό. Ειδικά στις τοπιογραφίες του, χρησιμοποίησε τις μικρές κοφτές πινελιές των ιμπρεσιονιστών με τις χρωματικές αντιθέσεις των εξπρεσιονιστών. Υπέγραφε τα έργα του με το ακρώνυμο «Cosm.». Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Πέθανε το 1967 στην Αθήνα. Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στην Πινακοθήκη του Δήμου Ροδίων και σε πολλές άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.

Παραπομπές

Ενδεικτική βιβλιογραφία
 Γ. Βουτσινάς, 56 έλληνες ζωγράφοι μιλούν για την τέχνη τους, Γκοβόστης, Αθήνα 2000, σσ. 73–77. ISBN 960-270-848-4.

Έλληνες ζωγράφοι
Πάνος Σπηλιόπουλος

Ο Πάνος Σπηλιόπουλος, (γεν. Αρχαία Ολυμπία Ηλείας, 6 Δεκεμβρίου 1939) είναι Έλληνας πολιτικός. Συνταξιούχος δικηγόρος σήμερα, έχει διατελέσει νομάρχης Λακωνίας και τρεις τετραετίες δήμαρχος Αιγάλεω.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στα Άσπρα Σπίτια Ηλείας. Εγκαταστάθηκε στο Αιγάλεω το 1959 και σπούδασε στη Νομική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1967. Στη διάρκεια των σπουδών του, ασχολήθηκε με την πολιτική και χρημάτισε αναπληρωτής γραμματέας της Ένωσης Δημοκρατικής Νεολαίας Αιγάλεω.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας εντάχθηκε στον αντιδικτατορικό αγώνα και στην οργάνωση «Δέκα». Το 1974 έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ και ήταν υποψήφιος βουλευτής της Β΄ εκλογικής περιφέρειας Αθηνών στις εκλογές του ίδιου έτους. Πήρε μέρος στις δημοτικές εκλογές του 1978 και σε ηλικία 38 ετών εκλέχθηκε για πρώτη φορά δήμαρχος Αιγάλεω, αξίωμα το οποίο υπηρέτησε επί συνολικά δώδεκα έτη, και συγκεκριμένα στις περιόδους από 1979 έως το 1982, από το 1983 έως το 1986 και από το 1991 έως το 1994. Από το 1987 έως το 1989 διετέλεσε νομάρχης Λακωνίας.

Θεωρείται από τους αναβαθμιστές της πόλης του Αιγάλεω, καθώς επί των ημερών του συντελέσθηκαν σημαντικά αποχετευτικά και αντιπλημμυρικά έργα. Επίσης, διαμορφώθηκαν πλατείες, άρχισε η αξιοποίηση του Άλσους Αιγάλεω και η κατασκευή του Πολιτιστικού Κέντρου και του νέου Δημαρχείου επί της Ιεράς Οδού. Στις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2010, έλαβε μέρος ως «αριστείνδην» υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος και εκλέχθηκε με την παράταξη Αιγάλεω-Νέα εποχή του νεοεκλεγέντα δημάρχου Χρήστου Καρδαρά. Στο παρελθόν είχε διατελέσει πρόεδρος του Δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Αιγάλεω.

Πηγές 
 Ευγενία Μπουρνόβα «Από τις Νέες Κυδωνίες στο Δήμο Αιγάλεω», 2002

Παραπομπές 

Έλληνες δικηγόροι
Δήμαρχοι Αιγάλεω
Νομάρχες Λακωνίας
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Αντιδικτατορικός αγώνας
Ιβηρική θάλασσα

Η Ιβηρική θάλασσα είναι η δυτικότερη θάλασσα της Μεσογείου. Αρχίζει από τις Ηράκλειες στήλες γεωγραφόντας τις νότιες και νοτιοανατολικές ακτές της Ιβηρικής ή Πυρηναϊκής Χεσονήσου και απολήγει στις αρχαίες «Γυμνησίας νήσους» ή «Πυτιούσες νήσους» όπως τις αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, που δεν είναι άλλες από τις σημερινές Βαλεαρίδες, όπου και συνδέεται με την Βαλεαρική θάλασσα.

Σήμερα η Ιβηρική θάλασσα ονομάζεται Ισπανική θάλασσα όπου και εκτείνονται τα χωρικά ύδατα της Ισπανίας.

Θάλασσες και πελάγη της Μεσογείου
Θάλασσα
Γιάννης Μυστακόπουλος

Ο Γιάννης Γ. Μυστακόπουλος (γεν. Αθήνα, 23 Οκτωβρίου 1946) είναι Έλληνας πολιτικός. Έχει διατελέσει τρεις φορές δήμαρχος Αιγάλεω, με την υποστήριξη των δυνάμεων της Αριστεράς και ιδιαίτερα του Συνασπισμού, ως επικεφαλής του ανεξάρτητου συνδυασμού "Ανάπλαση Αιγάλεω".

Για πρώτη φορά εκλέχθηκε το 1986 σε ηλικία μόλις 40 ετών, για δεύτερη το 1994 και για τελευταία το 1998. Στις εκλογές του 2002 ηττήθηκε από τον Δημήτρη Καλογερόπουλο που υποστηρίχθηκε από τη Νέα Δημοκρατία, ενώ το 2006 ήταν για τελευταία φορά υποψήφιος και μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων αποσύρθηκε από την ηγεσία του συνδυασμού του και αποχώρησε από το Δημοτικό Συμβούλιο, ανοίγοντας το δρόμο σε νεώτερα στελέχη. 

Επί των ημερών του αναπτύχθηκαν στην πόλη σημαντικές υποδομές στους τομείς πρόνοιας και πολιτισμού.

Έχει επίσης ασχοληθεί ενεργά με το χώρο του αθλητισμού αφού σε πολύ νεαρή ηλικία κατείχε διοικητικές θέσεις στην ομάδα του Α.Ο. Αιγάλεω, ενώ το 1979 ήταν επικεφαλής της συντονιστκής επιτροπής αγώνα των ομάδων Β' Εθνικής, κατά τη διάρκεια της απεργιακής τους κινητοποίησης με θεσμικά και οικονομικά αιτήματα. Ακόμη, το 1995 ανέλαβε σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια εξεύρεσης λύσης για τα διοικητικά της ομάδας του Αιγάλεω.  

Ως δήμαρχος της πόλης, χρεώθηκε με μια ημιτελή προσπάθεια ανακαίνισης του Δημοτικού Σταδίου στα τέλη της τρίτης θητείας του, την οποία χρησιμοποίησαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι για να τον εμφανίσουν σαν υπόλογο. 

Τελευταία του δημαρχιακή θητεία ήταν την περίοδο 1999-2002 αφού γνώρισε την ήττα στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2002. 
Το 2006 είχε ανακοινώσει ότι δε θα ήταν υποψήφιος για την αρχηγία του συνδυασμού του, ωστόσο στη συνέχεια συμμετείχε στη διαδικασία εκλογής και επανεξελέγη. Στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου του ίδιου έτους όμως ηττήθηκε κατά τον πρώτο γύρο, όταν και βρέθηκε πίσω από τους κ.κ. Καλογερόπουλο (μετέπειτα δήμαρχο) και Καρδαρά, τότε υποψήφιο δήμαρχο με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ. 

Ο Γιάννης Μυστακόπουλος παραμένει ενεργός πολίτης με άποψη και συμμετοχή σε δημόσιες εκδηλώσεις, ενώ παράλληλα συνεχίζει την επαγγελματική του δραστηριότητα ως φαρμακοποιός. Όπως δήλωσε για αυτόν ο Γιώργος Καφετζής, εκδότης της τοπικής εφημερίδας Αιγάλεω:

«Ο Γιάννης Μυστακόπουλος, που σφράγισε θετικά και αρνητικά τα συμβαίνοντα στο Αιγάλεω κυρίως από το 1982 και μετά, ένας άνθρωπος που τον αποκαλούσαμε δήμαρχο από πολύ παλιά και μας έλεγε τότε “Μη λες τέτοια, θα με πάρουν στο ψιλό, πού θα αφήσω το φαρμακείο;”, φαίνεται ότι ολοκλήρωσε τον κύκλο του. Σίγουρα, από άλλα λεγόμενά του, φαίνεται καθαρά ότι πιστεύει πως έκανε μεγάλο έργο στο Αιγάλεω και είναι πάρα πολύ απογοητευμένος από την κρίση τού Αιγαλιώτικου λαού που τον αποδοκίμασε με την ψήφο του τρεις φορές, το 1990, το 2002 και το 2006 (το τελευταίο για μας δεν σημαίνει τίποτα, γιατί είναι δεδομένη η παρακμή, ηθική, πολιτική και πνευματική, της πλειοψηφίας των Αιγαλιωτών).»

Δήμαρχοι Αιγάλεω
Έλληνες φαρμακοποιοί
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 1982

Το 9ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης διοργανώθηκε στην Κολομβία το 1982 και, πιο συγκεκριμένα, οι αγώνες διεξήχθησαν από τις 15 Αυγούστου ως τις 28 Αυγούστου στις πόλεις Κάλι, Μπογκοτά, Μεδεγίν, Μπουκαραμάνγκα και Κούκουτα, παρόλο που η Κολομβία δεν είχε καμία συμμετοχή στο παρελθόν σε ανάλογες διοργανώσεις. Συνολικά συμμετείχαν 13 ομάδες.

Αγώνες 
Οι Η.Π.Α. αποφάσισαν αυτή τη φορά να κατεβάσουν μια πιο δυναμική ομάδα, αποτελούμενη από παίκτες όπως οι Glen "Doc" Rivers, Antoine Carr και Jim Thomas, που ο τελευταίος βρίσκονταν στο όριο να γίνει επαγγελματίας. Πάντως, τα βρήκανε σκούρα απέναντι στους Ισπανούς του θαυμάσιου παίκτη Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο, οι οποίοι τους κέρδισαν (99-109). Η δεύτερη ήττα των ΗΠΑ ήταν στον τελικό με 95-94 από τους Σοβιετικούς, που είχαν μεταξύ άλλων και τον γίγαντα Βλαντίμιρ Τκατσένκο στη σύνθεσή τους. Για το χάλκινο μετάλλιο η Γιουγκοσλαβία δυσκολεύτηκε, αλλά τελικώς κέρδισε την ομάδα της Ισπανίας, με 119-117. Ιδιαίτερη αίσθηση, ωστόσο, προκάλεσε το σκορ 143-76 της Σοβιετικής Ένωσης επί της διοργανώτριας Κολομβίας στις 21 Αυγούστου 1982, στον ημιτελικό γύρο.

Τελική Κατάταξη

Βραβεία 

Κορυφαίοι Σκόρερ:

Συνθέσεις Ομάδων 
Σοβιετική Ένωση: Eremin, Tarakanov, Sabonis, Enden, Deriouguine, Lopatov,Valters, Mychkine, Tkatchenko, Jovaiša, Chomicius, Belosteny.

1982
Καλαθοσφαίριση στην Κολομβία
Καλαθοσφαίριση το 1982
Λόχος Ορεινών Καταδρομών

Το ακρωνύμιο Λ.Ο.Κ. σημαίνει Λόχος Ορεινών Καταδρομών.

Η κατάταξη και εκπαίδευση των Ελλήνων Καταδρομέων (ΛΟΚατζήδων, όπως χαρακτηριστικά ονομάζονται) γίνεται στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ειδικών Δυνάμεων (Κ.Ε.Ε.Δ.) που εδρεύει στη Νέα Πέραμο Αττικής. Τα τελευταία χρόνια η εκπαίδευση γίνεται και στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ανορθοδόξου Πολέμου (Κ.Ε.Α.Π.) που εδρεύει στη Ρεντίνα του Νομού Θεσσαλονίκης.

Στεγάζουν σε διάφορες μοίρες καταδρομών

Β' μοίρα με έδρα την Νάουσα στον νομό Ημαθίας

Ε' μοίρα με έδρα την Δράμα 

Δ' μοίρα με έδρα την Ρεντίνα στον νομό Θεσσαλονίκης (έχει κλείσει πλέον)
Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας
Κωνσταντίνος Η΄

Ο Κωνσταντίνος Η΄ (960 – 15 Νοεμβρίου 1028) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από τις 15 Δεκεμβρίου του 1025 έως τον θάνατό του το 1028. Ήταν γιος του Ρωμανού Β΄ και της Θεοφανούς και ο μικρότερος αδελφός του περίφημου Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου, ο οποίος απεβίωσε άτεκνος· έτσι άφησε στα χέρια τού Κωνσταντίνου Η΄ τη διακυβέρνηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Η ζωή του 
Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας τους, τα δύο αδέλφια είχαν επισκιασθεί από τους στρατιωτικούς Νικηφόρο Φωκά και Ιωάννη Κουρκούα τον Τσιμισκή, καθώς και από τον ευνούχο θείο τους Βασίλειο. Αυτή την περίοδο ο ευνούχος Βασίλειος είχε ωθήσει τα δύο αδέλφια στον έκλυτο βίο και τις κάθε είδους διασκεδάσεις, προκειμένου να τους κρατάει μακριά από την εξουσία και να είναι πάντοτε εξαρτώμενοι από αυτόν. Όταν ο Βασίλειος ανέλαβε την εξουσία, ο Κωνσταντίνος συνέχισε να αδιαφορεί για τις κρατικές υποθέσεις και να ασχολείται μόνο με τις διασκεδάσεις του. Λέγεται μάλιστα ότι περνούσε περισσότερο καιρό στον Ιππόδρομο απ' ότι στην αίθουσα του θρόνου.

Μετά το τέλος του αδελφού του και του ίδιου, οι δύο κόρες του Ζωή και Θεοδώρα έμειναν ως τελευταίες απόγονοι της Μακεδονικής δυναστείας.

Στέφθηκε συναυτοκράτορας το 962 και φορούσε το στέμμα ήδη επί 63 χρόνια, όταν στις 25 Δεκεμβρίου 1025, μετά το θάνατο του αδελφού του, κλήθηκε να αναλάβει ως μονοκράτορας τη διακυβέρνηση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο έκλυτος βίος των νεανικών του χρόνων είχαν επιβαρύνει σοβαρότατα την υγεία του, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει αποτελεσματικά την εξουσία. Όμως είναι άδικο να θεωρηθεί η βασιλεία του καταστροφική. Μέσα στα λιγότερο από τρία χρόνια κατάφερε να κινητοποιήσει την κρατική μηχανή, με αποτέλεσμα αυτή να συγκεντρώσει φόρους πέντε ετών (δηλαδή και τους καθυστερούμενους -από τα χρόνια του Βασιλείου Β΄- φόρους). Επίσης, παρά τις συνεχείς πιέσεις της αριστοκρατίας της γης (των Δυνατών), δεν δέχθηκε να ακυρώσει το Αλληλέγγυον και τους υπόλοιπους νόμους, οι οποίοι προστάτευαν τους μικροκαλλιεργητές από τους Δυνατούς. Κύριο μέλημα της βασιλείας του ήταν να βρεθούν σύζυγοι για τις ηλικιωμένες κόρες του, που θα τον διαδεχόταν. Τελικά, ήδη βαρύτατα ασθενής, κατάφερε να παντρέψει τη Ζωή με τον Ύπαρχο Κωνσταντινουπόλεως και παλιό αριστοκράτη Ρωμανό τον Αργυρό. Λίγες μέρες μετά το γάμο, στις 15 Νοεμβρίου 1028, απεβίωσε. Τον διαδέχτηκε ο γαμπρός του Ρωμανός Γ΄. Κυριότερη πηγή πληροφοριών για τη βασιλεία του είναι η χρονογραφία του Μιχαήλ Ψελλού.

Οικογένεια
Ο Κωνσταντίνος Η΄ αρχικά είχε μνηστευθεί με μία κόρη του Βόρι Β΄ ηγεμόνα των Βουλγάρων, τελικά όμως νυμφεύτηκε μία Ρωμαία ευγενή αρχόντισσα, την Ελένη του Αλυπίου, με την οποία απέκτησε τρεις κόρες:
 Ευδοκία, έγινε μοναχή, 
 Ζωή π. 978-1050, παντρεύτηκε πρώτα τον Ρωμανό Γ΄ Αργυρό, μετά τον Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγόνα και έπειτα τον Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο, που έγιναν Αυτοκράτορες των Ρωμαίων.
 Θεοδώρα 980-1056, Αυτοκράτειρα των Ρωμαίων (βασ. 1055-56). 

Κωνσταντινος 08
Δυναστεία των Μακεδόνων
Ιγνάτιος ο Διάκονος

Ο Διάκονος και Σκευοφύλαξ της Μεγάλης Εκκλησίας Ιγνάτιος είναι ένας από τους καλύτερους συγγραφείς αγιολογικών κειμένων του 9ου αιώνα.
Αν και συγγραφέας βίων αγίων λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον ίδιο. Υπήρξε κατά τα χρόνια του αυτοκράτορα Θεοφίλου Μητροπολίτης Νικαίας, μετά την αποκατάσταση της Ορθοδοξίας το 843 εξορίστηκε σε ένα μοναστήρι έξω από την Κωνσταντινούπολη, όπου και πέθανε γύρω στα μέσα του 9ου αιώνα.

Συγγραφικό του έργο 
Ο Ιγνάτιος θεωρείται συγγραφέας κάποιων εκ των καλυτέρων αγιολογικών κειμένων. Το υψηλό επίπεδο της γλώσσας του φανερώνουν γνώσεις ρητορικής, ώστε να θεωρείται επαγγελματίας λογογράφος και δάσκαλος ρητορικής και γραμματικής.

Του αποδίδονται διάφορα ποιήματα:
Στίχοι εἰς τὸν Ἀδάμ PG 117, 1163-74
Τετράστιχα εἰς μύθους Αἰσωπικούς
24 Ιαμβικά γνωμικά
Κάποια από τα επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας
Του αποδίδονται άμεσα 2 αγιολογικά κείμενα:
Ο Βίος του Πατριάρχη Ταρασίου
Ο Βίος του Πατριάρχη Νικηφόρου
Από πολλούς μελετητές αποδίδεται στον Ιγνάτιο η πατρότητα των βίων του Αγίου Γεωργίου Αμάστριδος και του Αγίου Γρηγορίου του Δεκαπολίτου. Η θέση αυτή στηρίζεται στην ομοιότητα του συγγραφικού ύφους και το ότι τα κείμενα αυτά γράφτηκαν κατά το α΄ μισό του 9ου αιώνα.

Βιβλιογραφία 
Ihor Sevcenko,«Hagiography of the Iconoclast Period», Iconoclasm, Birmingham, 1977
Wolfgang Buchwald, Armin Hohlweg, Otto Prinz, Tusculum-Lexikon, Vol I, Munchen 1982

Αγιολογία
Μητροπολίτες Νικαίας
Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Βυζαντινοί λόγιοι
Φηροστεφάνι Θήρας

Το Φηροστεφάνι είναι παλιό χωριό βόρεια των Φηρών, της πρωτεύουσας της Σαντορίνης, το οποίο σήμερα έχει συνενωθεί με αυτά και αποτελεί συνοικισμό τους. Το όνομά του σημαίνει «στεφάνι των Φηρών» και οφείλεται στην υψομετρική του θέση σε σχέση με τα υπόλοιπα Φηρά. Χαρακτηρίζεται από τα παραδοσιακά σπίτια, τα στενά σοκάκια και την θέα προς το ηφαίστειο.

Εικόνες από το Φηροστεφάνι

Χωριά της Σαντορίνης
Φρανθίσκο Λάργο Καμπαγιέρο

Ο Φρανθίσκο Λάργο Καμπαγιέρο  (Ισπανικά: Francisco Largo Caballero, 1869-1946) ήταν πρωθυπουργός της Ισπανίας. Γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 1869. Ήταν σοσιαλιστής και αρχηγός της Γενικής Ένωσης Εργατών. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Ισπανίας εν μέσω του Ισπανικού εμφυλίου, διαδεχόμενος τον Χοσέ Χιράλ, από τον Σεπτέμβριο του 1936 έως τον Μάιο του 1937. Στα νεανικά του χρόνια ήταν ελαιοχρωματιστής και το 1931 έγινε μέλος του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Το 1917, μετά από μια εργατική απεργία, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται και τον επόμενο χρόνο (1918) εκλέγεται βουλευτής και απελευθερώνεται. Εκτός από πρωθυπουργός, διετέλεσε υπουργός Εργασίας (1931-1933) και υπουργός Άμυνας (1936-1937). Το 1939 αποσύρθηκε από την πολιτική και αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι. Το 1940 συνελήφθη από τους Γερμανούς και στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο Νταχάου. Πέθανε στο Νταχάου το 1946, λίγο μετά το τέλος του πολέμου.

Πηγές 
Beevor, Antony (2006). The Battle for Spain: The Spanish Civil War, 1936–1939. London: Penguin Books. ISBN 0-14-303765-X.
Graham, Helen (2005). The Spanish Civil War. A Very Short Introduction. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-280377-1.
Jackson, Gabriel (1967). The Spanish Republic and the Civil War, 1931–1939. Princeton: Princeton University Press. ISBN 0-691-00757-8.
Paz, Abel (2011). The Story of the Iron Column: Militant Anarchism in the Spanish Civil War. AK Press. ISBN 978-1-84935-064-8. Retrieved 2015-08-27.
Preston, Paul (2006). The Spanish Civil War. Reaction, revolution & revenge. London: Harper Perennial. ISBN 978-0-00-723207-9.
Thomas, Hugh (2003). The Spanish Civil War. London: Penguin Books. ISBN 978-0-14-101161-5.
Urquijo y Goitia, José Ramón de (2008). Gobiernos y ministros españoles en la edad contemporánea. Editorial CSIC - CSIC Press. ISBN 978-84-00-08737-1. Retrieved 2015-08-27.

Πρωθυπουργοί της Ισπανίας
Υπουργοί Άμυνας της Ισπανίας
Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία
Χουάν Νεγρίν

Ο Χουάν Νεγρίν (ισπανική γλώσσα: Juan Negrín López, 3 Φεβρουαρίου 1892 - 12 Νοεμβρίου 1956) ήταν πρωθυπουργός της Ισπανίας.

Γεννήθηκε στο Λας Πάλμας των Κανάριων νήσων , ήταν από εύπορη οικογένεια και σπούδασε ιατρική στην Γερμανία. Νέος εντάχτηκε στο Σοσιαλιστικό κόμμα ενώ διετέλεσε και υπουργός Οικονομικών (1939). Το 1937 έγινε πρόεδρος της Κυβέρνησης διαδεχόμενος τον Καμπαγιέρο ενώ μαινόταν ακόμα ο Ισπανικός εμφύλιος. Στην προεδρία παρέμεινε μέχρι το 1939. Μετά την νίκη του Φράνκο αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι και διετέλεσε πρωθυπουργός της εξόριστης ισπανικής κυβέρνησης. Απεβίωσε τον Νοέμβριο του 1956.

Βιβλιογραφία 
Beevor, Antony (2006). 'The battle for Spain. The Spanish civil war. London: Penguin Books. ISBN 0-14-303765-X.
Graham, Helen (2005). The Spanish Civil War. A very short introduction. New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-280377-1.
Jackson, Gabriel (1967). The Spanish Republic and the Civil War, 1931–1939. Princeton: Princeton University Press. ISBN 0-691-00757-8.
"Juan Negrín". Geneall. Retrieved 2015-08-09.
Preston, Paul (2006). The Spanish Civil War. Reaction, revolution & revenge. London: Harper Perennial. ISBN 978-0-00-723207-9.
Preston, Paul (2012). The Spanish Holocaust: Inquisition and Extermination in Twentieth-Century Spain. W.W. Norton.
Thomas, Hugh (2003). The Spanish Civil War. London: Penguin Books. ISBN 978-0-14-101161-5.

Νεγριν
Μιγέλ Πρίμο ντε Ριβέρα

Ο Μιγέλ Πρίμο ντε Ριβέρα (Miguel Primo de Rivera, 8 Ιανουαρίου 1870 - 16 Μαρτίου 1930) ήταν στρατιωτικός και δικτάτορας της Ισπανίας.

Γεννήθηκε το 1870 και καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Υπηρέτησε σαν στρατιωτικός στις τότε ισπανικές αποικίες στην Κούβα, το Μαρόκο και τις Φιλιππίνες. Από το 1917 διετέλεσε φρούραρχος σε μεγάλες πόλεις της Ισπανίας. Το 1923 ο Βασιλιάς Αλφόνσος Η΄ τον βοήθησε να πάρει την εξουσία με κίνημα και να καταλύσει την Α΄ Ισπανική Δημοκρατία. Σύμφωνα με τον Μπίβορ, το πραξικόπημα προκλήθηκε λόγω της στρατιωτικής αποτυχίας του Στρατηγού Silvestre, ο οποίος έπεσε σε ενέδρα των Μαροκινών στο Annual. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ανικανότητας κατά το οποίο 10000 στρατιώτες σκοτώθηκαν και 4000 αιχμαλωτίστηκαν. Η αντίδραση ήταν έντονη, ο βασιλιάς επικρίθηκε οδηγώντας τον Μιγέλ Ριβέρα σε πραξικόπημα, αφήνοντας όμως τον βασιλιά Αλφόνσο ΙΓ στη θέση του ως αρχηγό κράτους. Ιδρυσε τη δική του πολιτική οργάνωση, την Πατριωτική ένωση (Union Patriotica) και διόρισε στην κυβέρνηση του, τον σοσιαλιστή Λάργκο Καμπαλέρο με σκοπό να συστήσει συμβούλια επίλυσης βιομηχανικών διαφορών. Πέτυχε να τελειώσει τον πόλεμο στο Μαρόκο, στην οροσειρά Ριφ. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού διπλασιάστηκε το 1925 και 1929 μετά από διάφορα κατασκευαστικά έργα υποδομώνΥπήρξε φυγή κεφαλαίων και το εθνικό νόμισμα της ισπανίας, η Πεσέτα έχασε το 50% της αξίας της. Ο Αλφόνσος ΙΓ άρχισε να ανησυχεί και μια αντιπολίτευση που είχε αναπτυχθεί από αριστερούς και φιλελεύθερους γνωστή ως Δημοκρατική Συμμαχία (Ισπανία) (Alianza Republicana) με σκοπό της εκδίωξη του καθεστώτος αλλά και της μοναρχίας αντιτάχθηκε σε αυτήν. 
Στις 28 Ιανουαρίου 1930, παραιτήθηκε και αυτοεξορίστηκε στη Γαλλία μέχρι τον θάνατο του. Ο Αλφόνσος ΙΓ΄ εμπιστεύθηκε την επόμενη κυβέρνηση στον Στρατηγό, Ντάμασο Μπερενγκιέρ. Πέθανε στις 16 Μαρτίου 1930.

Παραπομπές

Πριμο ντε Ριβερα
Πριμο ντε Ριβερα
Πρωθυπουργοί της Ισπανίας
Εθνικιστές
Χοσέ Μαρία Χιλ Ρόμπλες ι Κινιόνες

Ο Χοσέ Μαρία Χιλ Ρόμπλες ι Κινιόνες (ισπανικά: José María Gil-Robles y Quiñones de León, 22 Νοεμβρίου 1898 - 14 Σεπτεμβρίου 1980) ήταν Ισπανός πολιτικός.

Γεννήθηκε στη Σαλαμάνκα το 1898. Ήταν μέλος του Λαϊκού κόμματος και υποστηρικτής του Ριβέρα. Διετέλεσε Υπουργός Άμυνας. Το 1937 με την νίκη του Φράνκο αυτοεξορίζεται για να επιστρέψει ξανά το 1960. Πέθανε το 1980.
Ρόμπλες
Ρόμπλες