joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Taeko Onuki

Η Ταέκο Ονούκι (大貫 妙子, Ονούκι Ταέκο, γεννημένη 28 Νοεμβρίου, 1953) είναι Ιαπωνίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Έχει επιρροή στο είδος μουσικής City Pop .

Πρώιμη ζωή και Καριέρα 
Η Ταέκο Ονούκι γεννήθηκε στο Suginami Ward του Τόκιο το 1953. Ο πατέρας της ήταν ο Κενιτσίρο Ονούκι, μέλος των Ιαπωνικών Ειδικών Ομάδων Επίθεσης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. 

Το 1973, σχημάτισε τους Sugar Babe με τους μουσικούς Τατσούρο Γιαμάσιτα και Κούνιο Μουραμάτσου.  Επειδή το κυρίαρχο στυλ μουσικής εκείνη την εποχή ήταν το ροκ, το κοινό δεν ανταποκρίθηκε πολύ θερμά και το γκρουπ κατέληξε να χωρίσει μόλις τρία χρόνια αργότερα.  Το 1976, η Ονούκι ξεκίνησε τη σόλο καριέρα της κυκλοφορώντας το άλμπουμ Grey Skies, το οποίο είχε παρόμοιο μουσικό ήχο με τους Sugar Babe. Το δεύτερο, άλμπουμ της Sunshower κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά το 1977 και είχε πολύ διαφορετικό στυλ, αναμειγνύοντας ποπ μουσική και τζαζ. Το 1978 κυκλοφόρησε το τρίτο της άλμπουμ, Mignonne, στο οποίο συνεργάστηκε με τον παραγωγό Έτζι Ογκούρα, αλλά η εστιασμένη στις πωλήσεις διαδικασία παραγωγής ήταν δύσκολη για εκείνη και το άλμπουμ δεν πούλησε όπως περίμενε.  Ακολούθησε ένα διάλειμμα δύο ετών από τη μουσική. Ξεκινώντας από το 1980, κυκλοφόρησε την "Ευρωπαική" τριλογία των άλμπουμ της: Romantique, Aventure και Cliché, υιοθετώντας έναν πιο ηλεκτρονικό ήχο.

Ύστερη καριέρα 

 Το 1998 κέρδισε το 21ο Ιαπωνικό Όσκαρ Καλύτερης Μουσικής στην ταινία «Tokyo Biyori».
 Από τις 5 Οκτωβρίου 2005, υπηρετεί ως DJ της Τετάρτης για το πρόγραμμα "Night Stories" "The Universe" του ραδιοφωνικού σταθμού FM J-WAVE στο Τόκιο.
 Στις 2 Νοεμβρίου 2006, κυκλοφόρησε το soundtrack για το παιχνίδι Mother 3 στο Game Boy Advance, με το τραγούδι "We miss you ~ The Τheme of love ~", το οποίο τραγούδησε η ίδια.
 Το 2006, τραγούδησε το τραγούδι για την ταινία Animal Crossing: The Movie που βασίζεται στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Animal Crossing της Nintendo . 
 Το 2009, η Ονούκι διασκεύασε το τραγούδι του Eiichi Ohtaki "Kimi wa Tennen Shoku" για το άλμπουμ A Long Vacation . 
 Το 2020 κυκλοφόρησε η ταινία Words Bubble Up Like Soda Pop, για την οποία η Ονούκι τραγούδησε το "YAMAZAKURA".

Παραπομπές

Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Μιχαήλ Γκητάκος

Ο Μιχαήλ Γκητάκος (1912-1979) υπήρξε Έλληνας βυζαντινολόγος και αρχαιολόγος, που ασχολήθηκε κυρίως με τα ακιδογραφήματα, τα χαράγματα και τις επιγραφές μεσαιωνικών εκκλησιών του ελλαδικού χώρου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Θεολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιταλία και τελικώς αναγορεύθηκε Διδάκτωρ του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Δίδαξε Αισθητική και Ιστορία της Χριστιανικής Τέχνης στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαιδεύσεως, στον Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύνδεσμο, στην Εμπορική Σχολή Πειραιώς καθώς και το μάθημα των Θρησκευτικών στη Σχολή Χιλλ και την Ιταλική Σχολή Αθηνών. Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου τραυματίστηκε σε μάχη - και τιμήθηκε με μετάλλιο. Στην Κατοχή συνέπραξε με την Οργάνωση Χ. Προς τα τέλη της ζωής του ίδρυσε την Εταιρεία Παραδοσιακών Σπουδών "Ο Βυζαντινός Πολιτισμός", της οποίας υπήρξε πρόεδρος έως τον θάνατό του.

Εργογραφία
Υπήρξε συνεργάτης της Ηθικής και Θρησκευτικής Εγκυκλοπαίδειας και της Εγκυκλοπαίδειας 'Ηλιος. Βασικά έργα του (από τα πολλά που συνέγραψε) θεωρούνται τα εξής:

 Συμβολή εις την μελέτην και ερμηνείαν των ακιδογραφημάτων, Αθήνα 1956,

 Ανέκδοτοι επιγραφαί και χαράγματα εκ βυζαντινών και μεταβυζαντινών μνημείων της Ελλάδος, Αθήνα 1957.

 Corpus επιγραφών και χαραγμάτων, Αθήνα 1957

 Ο εις Φιλιατρά της Μεσσηνίας βυζαντινός ναός της Αναλήψεως. Συμβολή εις την μελέτην των σταυρεπιστέγων ναών, Αθήνα 1957.

 Μονή Αγνούντος, Αθήνα 1972.

Διακρίσεις
Υπήρξε τακτικό μέλος της Ακαδημίας της Μεσογείου, της Ακαδημίας Ερευνών του Καναδά καθώς και της Gentium pro Pace. Τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Αγίου Μάρκου (Πατριαρχείο Αλεξανδρείας) και το Χρυσό μετάλλιο της Ακαδημίας της Μεσογείου.

Παραπομπές
Στοιχειωμένο σπίτι

Στοιχειωμένο σπίτι, καλείται το κτίριο που συχνά θεωρείται ότι κατοικείται από ασώματα πνεύματα των αποθανόντων που μπορεί να ήταν κάτοικοι ή να συνδέονταν με άλλο τρόπο με αυτό. Συχνά αποδίδεται στα πνεύματα των νεκρών που έχουν υποφέρει από βίαια ή τραγικά γεγονότα στο παρελθόν, όπως φόνο, θάνατο από ατύχημα ή αυτοκτονία.

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, μετά από επιστημονική έρευνα, υφίστανται άλλες αιτίες αντί του υπερφυσικού, όπως φάρσες, περιβαλλοντικές αιτίες, παραισθήσεις ή προκαταλήψεις. Ήχοι τριξίματος ή ανέμου, μπορούν να βρεθούν στα περισσότερα σπίτια, ανεξάρτητα από τις υποτιθέμενες ύποπτες υπερφυσικές παρουσίες.

Παραπομπές

Υπερφυσικό στη μυθοπλασίαΠαραφυσική ορολογία
Κόττες Μαγνησίας

Οι Κόττες είναι μικρό παραθαλάσσιο χωριό του Τρίκερι στον Παγασητικό κόλπο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, το οποίο βρίσκεται στα νότια παράλια του κόλπου και τον κόλπο Τρικερίου. Απέχει 83 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τον Βόλο, 43 χμ. ΝΔ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου) και 5,5 χλμ. (οδηγικά) ΒΑ. από το Τρίκερι. 

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην κοινότητα Τρικερίου. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 30 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Δήμος Νοτίου Πηλίου
Campari

Το Campari ή Καμπάρι είναι ιταλικό αλκοολούχο λικέρ, που θεωρείται απεριτίφ (20,5%, 21%, 24%, 25% ή 28,5% ABV, ανάλογα με τη χώρα στην οποία πωλείται), που παράγεται από την έγχυση βοτάνων και φρούτων (συμπεριλαμβανομένου του μυρτόφυλλου νερατζιού και του κασκαρίλα) σε αλκοόλ και νερό. Είναι πικρό ποτό που χαρακτηρίζεται από το σκούρο κόκκινο χρώμα του.

Χρήση 
Το Campari χρησιμοποιείται συχνά σε κοκτέιλ και συνήθως σερβίρεται με σόδα ή χυμό εσπεριδοειδών (συνήθως ροζ χυμός γκρέιπφρουτ), συχνά γαρνιρισμένο με φέτα πορτοκαλιού ή λάιμ (κυρίως στην Αυστραλία) ή αναμεμειγμένο με προσέκο ως σπριτς. Παράγεται από τον όμιλο Davide Campari, μια πολυεθνική εταιρεία με έδρα την Ιταλία.

Το Campari είναι ένα απαραίτητο συστατικό στο κλασικό κοκτέιλ Νεγκρόνι, το Γκαριμπάλντι, το Αμερικάνο (το οποίο ονομάστηκε σε μια εποχή που λίγοι Αμερικανοί γνώριζαν το Campari) και το σπριτς (ένα απεριτίφ δημοφιλές στη βόρεια Ιταλία).

Στην ιταλική αγορά, Campari αναμεμειγμένο με σόδα πωλείται σε ατομικές φιάλες ως σόδα Campari (10% αλκοόλη κατ' όγκο). Συσκευάζεται σε ένα χαρακτηριστικό μπουκάλι που σχεδιάστηκε από τον Φορτουνάτο Ντέπερο το 1932.

Ιστορία 
Το Campari επινοήθηκε το 1860 από τον Γκασπάρε Καμπάρι στη Νοβάρα της Ιταλίας. Αρχικά ήταν χρωματισμένο με βαφή καρμίνης, που προερχόταν από θρυμματισμένα έντομα κοχενίλης, που έδωσαν στο ποτό το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του. Διέκοψε τη χρήση της καρμίνης το 2006.

Το 1904, το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής της Campari άνοιξε στο Σέστο Σαν Τζοβάνι, κοντά στο Μιλάνο, Ιταλία. Υπό τη διεύθυνση του Νταβίντε Καμπάρι, γιου του Γκασπάρε, η εταιρεία άρχισε να εξάγει το ποτό, πρώτα στη Νίκαια στην καρδιά της Γαλλικής Ριβιέρας και μετά στο εξωτερικό.

Η μάρκα Campari διανέμεται πλέον σε περισσότερες από 190 χώρες. Το Campari είναι σήμα κατατεθέν της Davide Campari Milano SPA, που αποτελεί μέρος του Gruppo Campari.

Παραπομπές 

Ιταλικά εμπορικά σήματα
Λικέρ
Ανεργία στην Ευρώπη

Μέσος όρος ΕΕ (27): 6,4%    (12/2021)

Παραπομπές

Περαιτέρω μελέτη 
https://data.worldbank.org/indicator/SL.UEM.TOTL.NE.ZS

Ανεργία
Οβριός Μαγνησίας

Ο Οβριός είναι πολύ μικρός παραθαλάσσιος οικισμός του  Δήμου Ζαγοράς - Μουρεσίου στα ανατολικά του Πηλίου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Ο Οβριός βρίσκεται στα παράλια του Αιγαίου πελάγους σε απόσταση 56  χλμ. ΒΑ. από τον Βόλο, περίπου 13 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Ζαγορά (έδρα του δήμου) και 7 χλμ. (οδηγικά) Α. από το Πουρί. Οι ντόπιοι τον αναφέρουν με την ονομασία Παλιά Μιτζέλα. Δίπλα και δυτικά του περνάει ο χείμαρρος Λαγωνίκας που καταλήγει στη μεγάλη βοτσαλωτή παραλία του Οβριού. 

Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Πουρίου του τότε δήμου Ζαγοράς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Πουρί και την Ελίτσα  αποτελούν την κοινότητα Πουρίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ζαγοράς του Δήμου Ζαγοράς - Μουρεσίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 19 κάτοικοι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η πεζοπορική διαδρομή: Οβριός - Μιτζέλα - Πουρί από τον ιστότοπο https://www.topoguide.gr/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Μαγνησίας
Πήλιο
Δήμος Ζαγοράς - Μουρεσίου
Αλεξάντερ Νέλκε

Ο Σεργκέι Αλεξάντερ Νέλκε (14 Δεκεμβρίου 1894 — 8 Αυγούστου 1974) ήταν Εσθονοαμερικανός καλλιτέχνης στα μέσα έως τα τέλη του 20ού αιώνα. Ήταν κυρίως γνωστός ως καλλιτέχνης της θάλασσας και του τοπίου, που ειδικευόταν στα τετράγωνα αρματωμένα ιστιοφόρα.

Νεανικά χρόνια 
Ο Νέλκε ήταν ο μέσος τριών γιων του Καρλ και της Άννας Νέλκε. Ο πατέρας του ήταν κατασκευαστής άμαξας και δούλευε στην τελετουργική άμαξα που κατασκευάστηκε για τη βασίλισσα Βικτώρια όταν επισκέφτηκε τη Ρωσία το 1894.  Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής του το 1910, ο Νέλκε ξεκίνησε την καριέρα του ως ναυτικός εργαζόμενος ως ξυλουργός πλοίων, φτάνοντας τελικά στον βαθμό του ανθυποπλοίαρχου. Ο Νέλκε έγινε έμπειρος αρμενιστής και ξυλουργός πλοίων και απέκτησε εμπεριστατωμένη γνώση της θάλασσας και των ιστιοφόρων πλοίων από όλο τον κόσμο.  Ο Νέλκε θα περνούσε πάνω από δεκαπέντε χρόνια στη θάλασσα πριν εγκατασταθεί τελικά στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, κοντά στον αδερφό του Βαλντεμάρ. Έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών το 1945.

Καριέρα ως καλλιτέχνης 
Ο Νέλκε ήταν κυρίως αυτοδίδακτος ως καλλιτέχνης και άρχισε να ζωγραφίζει χρησιμοποιώντας κομμένα πανιά ως καμβά ενώ ήταν έξω στη θάλασσα. Αφού εγκαταστάθηκε στην Αμερική, ο Νέλκε συνέχισε να εργάζεται ως ξυλουργός και ζωγράφιζε από το στούντιο του στην οδό Βαλτικής  στο Μπρούκλιν . Σπούδασε για ένα διάστημα κοντά στον συνάδελφο ναυτικό ζωγράφο Γουίλιαμ Έρινγκ.

Το παρελθόν του ως ναυτικός και ναυπηγός του επέτρεψε να παράγει εξαιρετικά λεπτομερείς και ακριβείς πίνακες θαλασσινών τοπίων και ναυτικών σκαφών. Θεωρήθηκε αυθεντία στο χώρο της ναυτικής τέχνης αλλά και στη λεπτομέρεια των ιστιοφόρων πλοίων (ιδιαίτερα των αρματωσιών) και της κατασκευής τους. Συχνά τον συμβουλεύονταν για μοντέλα πλοίων υψηλής τεχνολογίας.  Αυτό προσέλκυσε το ενδιαφέρον στην εμπορική αγορά και ανατέθηκε στον Νέλκε να ζωγραφίσει πολλά κομμάτια, που θα αναπαράγονταν σε αντικείμενα όπως στάμπες, τραπουλόχαρτα και παζλ που θα πωλούνταν στο κοινό.

Ο Νέλκε συμμετείχε στην επιτροπή για την Υπαίθρια Έκθεση Τέχνης της Πλατείας της Ουάσιγκτον,  που ξεκίνησε από τον Βέρνον Κάρολ Πόρτερ το 1931 και ήταν επίσης πρώην διευθυντής της Έκθεσης Υπαίθριας Τέχνης του Μπρούκλιν. Ήταν μέλος των Salons of America και εξέθεσε τη δουλειά του μαζί τους το 1934 και το 1936. Έκανε επίσης εκθέσεις με την Εταιρεία Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών το 1934, 1936, 1938, 1940 και 1944. 

Σε ηλικία 79 ετών, ο Νέλκε πέθανε στο διαμέρισμά του στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 8 Αυγούστου 1974. Είναι θαμμένος κοντά στον αδελφό του Βαλντεμάρ στο Γουάπιντζερς Φολς στη Νέα Υόρκη.

Παραπομπές 

Εσθονοί ζωγράφοι
Αμερικανοί ζωγράφοι
Τερέσα Πρεκερόβα

Η Τερέσα Πρεκερόβα (πολωνικά: Teresa Prekerowa), επίσης γνωστή ως Τερέσα Πάρκερ (Teresa Preker, το γένος Ντόμπρσκα) (30 Δεκεμβρίου 1921, Ζαπούστα – 19 Μαΐου 1998 στη Βαρσοβία), ήταν Πολωνή ιστορικός και συγγραφέας του Konspiracyjna Rada Pomocy Żydom w Warszawie 1942-1945 (Η Ζεγκότα στη Βαρσοβία 1942-1945) που δημοσιεύθηκε το 1982 κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής στρατιωτικής καταστολής στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας.

Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση 
Η Πρεκερόβα γεννήθηκε στη Ζαπούστα, σε μια οικογένεια τοπικών γαιοκτημόνων και μεγάλωσε σε αγροτικές περιοχές. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, διέμεναν στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Βαρσοβία. Μετά τη σοβιετική κατάληψη και αργότερα, κατά τις πιο σκοτεινές μέρες του σταλινισμού στην Πολωνία, εργάστηκε στο Wydawnictwo Naukowe PWN, το οποίο ιδρύθηκε το 1951. Στη δεκαετία του 1970, μετακόμισε στο Państwowy Instytut Wydawniczy (Κρατικό Εκδοτικό Ινστιτούτο) με ειδίκευση στην κομμουνιστική λογοτεχνία, ιστορία και φιλοσοφία.

Καριέρα 
Η Πρεκερόβα ολοκλήρωσε τις πανεπιστημιακές της σπουδές εκτός πανεπιστημιούπολης στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας το 1973 με μια μεταπτυχιακή διατριβή για τη Ζεγκότα που γράφτηκε με τη συμβουλή του Βουαντίσουαφ Μπαρτοσέφσκι, ο οποίος ήταν συνεργάτης της και σημαντικός προμηθευτής υλικού αναφοράς. Μετά τη δημοσίευση του (ήδη διευρυμένου) βιβλίου της για τη Ζεγκότα το 1982, το 1985 έλαβε τον τίτλο της Πολωνής Δίκαιης των Εθνών. Η Πρεκερόβα έγραψε ότι κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε συναντήσει ένα κοριτσάκι στο δρόμο από το Γκέτο της Βαρσοβίας και το έφερε σε ένα καθολικό μοναστήρι, ωστόσο, δεν είπε ποτέ σε κανέναν για αυτό, συμπεριλαμβανομένων των γονιών της.

Η Πρεκερόβα έγραψε για τη διάσωση των Εβραίων από τους Πολωνούς κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Εκτίμησε ότι μεταξύ 160.000 και 360.000 Πολωνοί βοήθησαν στην απόκρυψη Εβραίων, που αντιστοιχεί στο 1% έως το 2,5% του πολωνικού πληθυσμού. Τους κατηγοριοποίησε ως «αυτούς που μπορούσαν να προσφέρουν βοήθεια» για να σώσουν άμεσα τους Εβραίους.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το 1992 δημοσίευσε το Zarys dziejów Żydów w Polsce w latach 1939-1945 (Περίληψη της ιστορίας των Εβραίων στην Πολωνία το 1939-1945), και το 1995 έλαβε το βραβείο από το Πολωνικό PEN International. Πέθανε στη Βαρσοβία. Η Πρεκερόβα δεν υπήρξε ποτέ μέλος της Ζεγκότα, ωστόσο, η συνεισφορά της στη γενική γνώση για τις Πολωνο-Εβραϊκές σχέσεις στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από την πολωνική «μη εβραϊκή» οπτική θεωρείται ουσιαστική.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Βουαντίσουαφ Μπαρτοσέφσκι & Μίχαου Κόμαρ, Bóg, Honor, Ojczyzna. Przyjaciele znad Jordanu i Tamizy, wyd. Βαρσοβία, 2014. OCLC 878829728

Πολωνοί ιστορικοί
Πολωνές συγγραφείς
Ιστορικοί του Ολοκαυτώματος
Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών
Fiat BR.20 Cicogna

Το Fiat BR.20 Cicogna (ιταλικά: πελαργός) ήταν μέσο βομβαρδιστικό σχεδίασης του Τσελεστίνο Ροζατέλι (Celestino Rosatelli). Ήταν το πρώτο ιταλικό βομβαρδιστικό ολομεταλλικής κατασκευής και το μοναδικό δικινητήριο που εντάχθηκε σε υπηρεσία με την Ιταλική Βασιλική Αεροπορία (Regia Aeronautica). Κατά την εισαγωγή του το 1936 ήταν ένα από τα πλέον προηγμένα βομβαρδιστικά παγκοσμίως, όμως τα επόμενα χρόνια ξεπεράστηκε τεχνολογικά από νεώτερες σχεδιάσεις.

Κύριος χρήστης των Cicogna ήταν η Ιταλική Αεροπορία η οποία τα αξιοποίησε εκτενώς κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο, όπου συγκρότησαν τον κορμό της δύναμης βομβαρδισμού της Aviazione Legionaria, καθώς και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά την διάρκεια του παγκοσμίου πολέμου τα Fiat γνώρισαν δράση στα περισσότερα θέατρα επιχειρήσεων όπου πολέμησαν οι ιταλικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων της εισβολής στην Γαλλία και την Ελλάδα, του βομβαρδισμού της Μάλτας και της Μάχης της Αγγλίας. Παρόλα αυτά ήδη από τα μέσα του πολέμου τα BR.20 ήταν πλέον παρωχημένα με συνέπεια να τους ανατίθενται δευτερεύοντες ρόλοι. Έπειτα από την συνθηκολόγηση της Φασιστικής Ιταλίας το 1943 ορισμένα αεροσκάφη πέρασαν στις ιταλικές δυνάμεις που τάχθηκαν στο πλευρό των Συμμάχων. Ομοίως, μικρός αριθμός αεροσκαφών βρέθηκε στις τάξεις του καθεστώτος του Σαλό. Σημαντικός ξένος χρήστης των BR.20 ήταν η Αεροπορία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού η οποία χρησιμοποίησε τα αεροσκάφη που παρέλαβε στον Β΄ Σινοϊαπωνικό Πόλεμο μέχρι την σταδιακή τους αντικατάσταση από πιο σύγχρονους τύπους εγχώριας προέλευσης.

Παρήχθησαν 500-600 BR.20 όλων των εκδόσεων.

Εκδόσεις
BR.20
Η αρχική έκδοση που εντάχθηκε σε υπηρεσία.

BR.20A
Δύο ειδικά τροποποιημένα αεροσκάφη τα οποία έλαβαν μέρος στον αγώνα Ιστρ-Δαμασκός-Παρίσι.

BR.20L
Ένα ειδικά τροποποιημένο αεροσκάφος μακράς ακτίνας δράσης το οποίο πραγματοποίησε απευθείας πτήση από την Ρώμη στην Αντίς Αμπέμπα. 

BR.20M
Αναβαθμισμένη έκδοση του βασικου BR.20.

BR.20bis
Ριζικά αναβαθμισμένη έκδοση η οποία παρήχθη σε μικρούς αριθμούς.

Δείτε επίσης

Παρόμοια αεροσκάφη
 Douglas B-18 Bolo
 Heinkel He 111
 Ilyushin DB-3
 Junkers Ju 86
 Martin B-10
 Mitsubishi Ki-21
 Savoia-Marchetti SM.79

Κατάλογοι
 Κατάλογος αεροσκαφών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Σημειώσεις

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

BR.20
Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Βομβαρδιστικά αεροσκάφη
Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Ανδρεάς Άρτας

Ο Ανδρεάς είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κεντρικού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

Γεωγραφία
Ο Ανδρεάς είναι πεδινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται κοντά στην ανατολική όχθη του ποταμού Αράχθου,  βόρεια της φερώνυμης τεχνητής λίμνης, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Βαθύκαμπου-Κεντρικού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 275. Απέχει 52 χλμ. περίπου Β. της Άρτας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κεντρικού του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κεντρικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.

Παραπομπές

Πηγές
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Χωριά του νομού Άρτας

 Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Πρόεδρος του Ισημερινού

Ο πρόεδρος του Ισημερινού (   ), που ονομάζεται επίσημα Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Ισημερινού (   ), υπηρετεί ταυτόχρονα ως αρχηγός κράτους και επικεφαλής της κυβέρνησης του Ισημερινού. Είναι το ανώτατο πολιτικό αξίωμα στη χώρα ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας. Σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα, ο Πρόεδρος μπορεί να υπηρετήσει δύο τετραετείς θητείες. Πριν από αυτό, ο πρόεδρος μπορούσε να υπηρετήσει μόνο μια τετραετή θητεία.

Ο σημερινός Πρόεδρος του Ισημερινού είναι ο Γκιγέρμο Λάσο, ο οποίος διαδέχθηκε τον Λενίν Μορένο στις 24 Μαΐου 2021. Εξελέγη το 2021.

Ιστορία 
Η προεδρία του Ισημερινού έχει χαρακτηριστεί από περιόδους αστάθειας, με αποτέλεσμα το αξίωμα να αλλάζει προέδρους συχνά σε όλη την ιστορία της χώρας. Τουλάχιστον πέντε φορές, τα καθήκοντα του προέδρου έχουν ανατεθεί σε προσωρινή κυβέρνηση ή στρατιωτική χούντα. Συχνά, το αξίωμα έχει αφεθεί σε έναν μεταβατικό ή εν ενεργεία πρόεδρο, πολλοί από τους οποίους θα συνέχιζαν να γίνονται πρόεδροι. Ο πρόεδρος που υπηρέτησε τις περισσότερες θητείες είναι ο Χοσέ Μαρία Βελάσκο Ιμπάρρα, ο οποίος υπηρέτησε πέντε. Πριν από τον πρόεδρο Ραφαέλ Κορρέα, ο τελευταίος πρόεδρος που υπηρέτησε την πλήρη θητεία του ήταν ο Σίξτο Ντουράν Μπαγιέν, ο οποίος υπηρέτησε από το 1992 έως το 1996.

Κατάλογος προέδρων

Τελευταίες εκλογές

Παραπομπές 

Προεδρος
   *
Ισημερινος
Κονταρόλακκα Μαγνησίας

Η Κονταρόλακκα είναι χωριό στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Η Κονταρόλακκα βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 80 μέτρα ενώ απέχει περίπου 46 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τον Βόλο, 73 χλμ. ΒΑ. από τη Λαμία και 18 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου). Στα ανατολικά του χωριού περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1 (Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Εύζωνοι) και νοτιοανατολικά είναι η Σούρπη. Βορειοδυτικά και προς τον Νέο Πλάτανο στην τοποθεσία "Κεφάλωση", που έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος, είναι "τα ερείπια της ελληνιστικής και βυζαντινής ακρόπολης επί του λόφου «Κάστρο», τα ερείπια των τειχών και των οικιών της ελληνιστικής πόλης της Άλου που βρίσκονται στο πεδινό τμήμα της πόλης καθώς και η αψιδωτή οικία γεωμετρικών χρόνων". 

Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1971 να απογράφεται στην κοινότητα Βρυναίνης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Βρύναινα αποτελούν την κοινότητα Βρυναίνης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σούρπης του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 37 κάτοικοι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η ελληνιστική πόλη Άλος από τον ιστότοπο http://odysseus.culture.gr/ του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού
 Αρχαιολογικός χώρος Άλου, Μαγνησία στο https://www.youtube.com/
 Όρια οικισμού Κονταρόλακκα από την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μαγνησίας

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Μαγνησίας
Δήμος Αλμυρού
Ιωάννης Ταχματζίδης

Ο Ιωάννης Ταχματζίδης είναι ο δήμαρχος του δήμου Λαγκαδά.

Βιογραφία 
Κατάγεται από το χωριό Βασιλούδι. Είναι απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας, διδάκτορας καρδιολόγος του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Ήταν καθηγητής στις σχολές της Αστυνομικής Ακαδημίας, επιστημονικός συνεργάτης στο Τμήμα Αθλιατρικής του ΤΕΦΑΑ (ΑΠΘ & Αλεξάνδρειο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης). Επίσης ήταν μέλος του Συλλόγου Πολυτέκνων Θεσσαλονίκης. 

Εξελέγη πρόεδρος στα τέλη Μάϊου του 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η Facebook σελίδα του Ιωάννη Ταχματζίδη
Η συνέντευξή του στο Metropolis 95,5 Fm
Η συνέντευξή του στο Flash FM 99.4

Παραπομπές και πηγές 

Δήμος Λαγκαδά
Χαγιάτο Τάνι

Articles with hCards
Ο Χαγιάτο Τάνι (ιαπ:.谷 隼人, γεννημένος στις 9 Σεπτεμβρίου 1946 ως Hajime Iwatani) είναι Ιάπωνας ηθποποιός τηλεόρασης και παρουσιαστής.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Kirishima, Kagoshima στην Ιαπωνία και μεγάλωσε στο Σασέμπο, Ναγκασάκι. Παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο το 1971 και παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, την Κίκο Ματσούκα, το 1981, αφού εμφανίστηκαν μαζί σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές. Ο Tani συγγράφει επί του παρόντος έναν οδηγό φαγητού, όπου αναλύει τη διατήρηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής. Οι ρόλοι του Tani περιλαμβάνουν τον στρατηγό Λι στο Κάστρο του Τακέσι και τον διοικητή Σουκγκάτα στη σειρά Super Sentai Hikari Sentai Maskman του 1987. Μερικές φορές αναφέρεται επίσης ως Χαγιάτι Τάνι.

Φιλμογραφία

Ταινίες 

 Rampaging Dragon of the North (1966)
 Zoku Soshiki Bōryoku (1967)
 Σχολείο του Αγίου Θηρίου (1974), Kenta Aoki

Τηλεόραση 

 Key Hunter (1968–73), Tatsuhiko Shima
 Tokugawa Ieyasu (1983), Ōno Harunaga
 Το κάστρο του Τακέσι (1986 – 1990), Στρατηγός Λι
 Hikari Sentai Maskman (1987-1988)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Ιάπωνες ηθοποιοί
Χρουσικόβκα

Χρουσικόβκα (ρωσικά: Хрущёвка, τρ. Hruščjovka) είναι ανεπίσημη ονομασία για έναν τύπο πολυκατοικίας τριών έως πέντε ορόφων, με επένδυση από σκυρόδεμα ή τούβλο, χαμηλού κόστους, η οποία αναπτύχθηκε στη Σοβιετική Ένωση και σε ολόκληρο το ανατολικό μπλοκ από το 1956 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Μερικές φορές συγκρίνονται με τα ιαπωνικά danchi, παρεμφερή στεγαστικά έργα της ίδιας περιόδου, τα οποία, σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, είναι εμπνευσμένα από αυτά. Κατά τις δεκαετίες '70 και του '80 τα διαμερίσματα μεγάλωσαν, οι τουαλέτες έπαψαν να είναι κοινόχρηστες ενώ εγκαταστάθηκαν συστήματα κεντρικής θέρμανσης, ανελκυστήρες και σύστημα αποκομιδής απορριμμάτων. Στη συνέχεια ακολούθησε αυτό που είναι γνωστό ανεπίσημα ως "Novostroiki", ψηλότερα και ανταποκρινόμενα στις απαιτήσεις του 21ου αιώνος. Ωστόσο, αυτά δεν κατασκευάζονται από την κυβέρνηση, αντιθέτως κατασκευάζονται από ιδιώτες εργολάβους για λογαριασμό των τοπικών αρχών.

Παραπομπές

Οικονομία της Σοβιετικής ΈνωσηςΑρχιτεκτονική στη Ρωσία
Κοινότητα Ιεράπετρας

Η Κοινότητα Ιεράπετρας είναι κοινότητα του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα την Ιεράπετρα.  
Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τα χωριά Βαϊνιά, Κεντρί και Γρα Λυγιά, τους οικισμούς Αγιασμένος, Άγιος Γεώργιος, Κάμπος, Κεφάλα, Ποτάμοι και Σταυρός, την Μονή Φανερωμένης καθώς και την νησίδα Χρυσή. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αγιασμένος, ο (20)
 Άγιος Γεώργιος, ο (24)
 Βαϊνιά, η (Γιαννίτσι, το) (609)
 Γρα Λυγιά, η (1.528)
 Ιερά Μονή Φανερωμένης, η (2)
 Ιεράπετρα, η (12.355)
 Κάμπος, ο (81)
 Κεντρί, το (1.021)
 Κεφάλα, η (21)
 Ποτάμοι, οι (405)
 Σταυρός, ο (Καπίστριον, το) (71)
 Χρυσή, η (Γαϊδουρόνησιον, το) (νησίδα) (2)

Ο οικισμός Γρά Λυγιά αποτελούσε εως το 1966 την Κοινότητα Γρα Λυγιάς, ο οικισμός Βαϊνιά αποτελούσε εως το 1973 την Κοινότητα Βαϊνιάς, ενώ οι οικισμοί Κεντρίον, Σταυρός και η Ιερά Μονή Φανερωμένης αποτελούσαν εως το 1972 την Κοινότητα Κεντρίου.
Συνολικά, η Κοινότητα Ιεράπετρας έχει 16.139 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από εντεκαμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο Γεώργιο Χατζάκη.

Η Κοινότητα εκτείνεται από τις εκβολές του Καλαμαυκιανού Ποταμού δυτικά της Γρα Λυγιάς, μέσω του φράγματος των Μπραμιανών, του όρους Σταυρός έως τη Μονή Φανερωμένης στα βορειά, εν συνεχεία μέσω του Καπιστρίου και της Βαϊνιάς και της Μονής Παπλινού έως την θέση Ταπεινού ανατολικά της πόλεως επί του δρόμου προς την Σητεία.

Η Κοινότητα Ιεράπετρας συνορεύει (δεξιόστροφα από τα δυτικά) με τις Κοινότητες Ανατολής, Καλαμαύκας, Μεσελέρων, Μακρυλιάς (όλοι Επαρχίας και Δήμου Ιεράπετρας), την Κοινότητα Καλού Χωρίου (Επαρχίας Μιραμπέλλου και Δήμου Αγίου Νικολάου) και της Κοινότητες Παχείας Άμμου, Κάτω Χωρίου και Αγίου Ιωάννου (πάλι της Επαρχίας και του Δήμου Ιεράπετρας).

Κοινοτάρχες / Δήμαρχοι Ιεράπετρας 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι (από το 2010) ή ως Δήμαρχοι (έως το 1998) της Ιεράπετρας.

Παραπομπές 

Δήμος Ιεράπετρας
Έιβον Παρκ

Το Έιβον Παρκ (Avon Park) είναι κωμόπολη στην πολιτεία Φλόριντα των ΗΠΑ. Στην απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 8.836 κατοίκους, ενώ το 2018 ο εκτιμώμενος πληθυσμός της ήταν 10.695 κάτοικοι. Είναι η παλαιότερη πόλη στην Κομητεία Χάιλαντς και πήρε το όνομά της από το όνομα της γενέτειρας του Σαίξπηρ, του Stratford-upon-Avon της Αγγλίας.

Παραπομπές

Ειβον Παρκ
Έιβον (Μασαχουσέτη)

Το Έιβον είναι κωμόπολη στην πολιτεία Μασαχουσέτη των ΗΠΑ. Στην απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 4.777 κατοίκους.

Ειβον

Γεωγραφία 

Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη έχει συνολική έκταση 11,52 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εκ των οποίων, τα 11 τετραγωνικά χιλιόμετρα από αυτά είναι στην ξηρά και 0,52 τετραγωνικά χιλιόμετρα από αυτά (4,16%) είναι στο νερό. Η Έιβον συνορεύει με την πόλη του Μπρόκτον στα νότια, το Στόφτον στα δυτικά, το Ράντολφ στα βορειοανατολικά και το Χόλμπρουκ στα ανατολικά. Η Έιβον είναι 27 χιλιόμετρα νότια της Βοστώνης.

Δημογραφικά στοιχεία 

Στην απογραφή του 2000,  υπήρχαν 4.443 άτομα, 1.705 νοικοκυριά και 1.220 οικογένειες που κατοικούσαν στην πόλη. Η πυκνότητα πληθυσμού ήταν 391.7 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Υπήρχαν 1.740 οικιστικές μονάδες, με μέση πυκνότητα 153.4 μονάδες ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η φυλετική σύνθεση της πόλης ήταν 93,45% Λευκοί, 3,74% Αφροαμερικάνοι, 0,27% Ιθαγενείς Αμερικάνοι, 0,92% Ασιάτες, 0,77% από άλλες φυλές και 0,86% από δύο ή περισσότερες φυλές. Ισπανόφωνοι ή Λατίνοι οποιασδήποτε φυλής ήταν το 1,44% του πληθυσμού. 

Υπήρχαν 1.705 νοικοκυριά, από τα οποία το 26,7% είχε παιδιά κάτω των 18 ετών, που ζούσαν μαζί τους, το 55,5% ήταν παντρεμένα ζευγάρια που ζούσαν μαζί, το 12,0% είχε γυναίκα ιδιοκτήτη, χωρίς το παρόν συζύγων και το 28,4% δεν ήταν οικογένειες. Από όλα τα νοικοκυριά, το 23,5% αποτελούνταν από άτομα και το 12,3% είχε κάποιον που ζούσε μόνος του και ήταν 65 ετών ή μεγαλύτερος. Το μέσο μέγεθος νοικοκυριού ήταν 2,61 και το μέσο οικογενειακό μέγεθος ήταν 3,13.

Η ηλικιακή κατανομή ήταν 22,5% κάτω των 18 ετών, 7,0% από 18 έως 24, 28,8% από 25 έως 44, 24,2% από 45 έως 64 και 17,6% σε ηλικία 65 ετών και άνω. Η διάμεση ηλικία ήταν τα 40 έτη. Για κάθε 100 γυναίκες, υπήρχαν 91,8 άνδρες. Για κάθε 100 γυναίκες ηλικίας 18 ετών και άνω, υπήρχαν 88,0 άνδρες.

Το μεσαίο οικογενειακό εισόδημα ήταν 50.305$ και το μεσαίο οικογενειακό εισόδημα ήταν 60.625$. Τα αρσενικά είχαν μεσαίο εισόδημα 41.582$ έναντι 32.837$ για τις γυναίκες. Το κατά κεφαλήν εισόδημα για την πόλη ήταν 24.410$. Περίπου το 4,3% των οικογενειών και το 6,6% του πληθυσμού ήταν κάτω από το όριο της φτώχειας, συμπεριλαμβανομένου του 12,5% των ατόμων κάτω των 18 ετών και του 4,2% των ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω.

Όλα τα στοιχεία για τον πληθυσμό προέρχονται από εκτιμήσεις και απογραφές του γραφείου απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών.

Κυβέρνηση 

Η Έιβον διοικείται από ένα τριμελές συμβούλιο εκλεκτών, που διορίζουν έναν διαχειριστή της πόλης, για να εκτελεί τις καθημερινές εκτελεστικές λειτουργίες του Διοικητικού Συμβουλίου. Η νομοθεσία θεσπίζεται σε Συνέλευση Ανοιχτής Πόλης.

Εκπαίδευση 

Η Σχολική Περιοχή Έιβον εξυπηρετεί την Έιβον.

Μεταφορά 

Η πόλη εξυπηρετείται από την Αρχή Μεταφορών της Περιοχής Μπρόκτον και την Αρχή Μεταφορών του Κόλπου της Μασαχουσέτης (MBTA), οι οποίες παρέχουν υπηρεσίες δημόσιας συγκοινωνίας προς το Μπρόκτον και τη Βοστώνη.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα του Δήμου Έιβον
Ράμσλο (Σάτερλαντ)

Το Ράμσλο  (γερμανικά: Ramsloh, Φριζική γλώσσα του Σάτερλαντ:  ) είναι τμήμα του δήμου Σάτερλαντ στην περιφέρεια Κλόππενμπουργκ στην Κάτω Σαξονία και έδρα της δημοτικής διοίκησης.

Γεωγραφία 
Το χωριό βρίσκεται ανατολικά της εθνικής οδού Β 72. Νότια βρίσκεται το Σάρρελ (Scharrel), βόρεια το Στρύκλινγκεν (Strücklingen). Το φυσικό καταφύγιο "Esterweger Dose" βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της περιοχής. Η πόλη διασχίζεται από τη σιδηροδρομική γραμμή Κλόππενμπουργκ - Όκολτ (Cloppenburg-Ocholt).

Ιστορία 
Στη δεκαετία του 1850, το Ράμσλο είχε 896 κατοίκους, διαμοιρασμένους μεταξύ των αγροτικών κοινοτήτων Ράμσλο (380), Χόλλεν (354) και Χόλλενερ Μόορ (Hollener Moor) (162).  Το 1910 το Ράμσλο είχε 1012 κατοίκους. 

Στη δεκαετία του 1850 υπήρχαν δύο σχολεία στην περιοχή, ένα στο Ράμσλο με 120 μαθητές και ένα στο Hollener Moor με 22 μαθητές.

Οικόσημο 
Το οικόσημο απεικονίζει καθιστή, νεανική βασιλική μορφή (Karolus Rex) se κόκκινο σε χρυσό (κίτρινο) θρόνο καλυμμένο με μαύρο καρό μαξιλάρι, με χρυσό (κίτρινo) ένδυμα, χρυσό (κίτρινο) μανδύα με μπλε κούμπωμα και χρυσά (κίτρινα) παπούτσια με μπλε εξαρτήματα. Στο αριστερό χέρι ένα χρυσό (κίτρινο) σκήπτρο με κρίνο, στο ανασηκωμένο δεξιό μια χρυσή (κίτρινη) σφαίρα. Πάνω από αυτό, που επιπλέει στην επάνω δεξιά γωνία, είναι μια μικρή χρυσή (κίτρινη) ασπίδα που περιέχει μαύρο δικέφαλο αετό σε χρυσό (κίτρινο) φόντο.

Το οικόσημο, που απονεμήθηκε στο Ράμσλο από τον Υπουργό Εσωτερικών της Κάτω Σαξονίας στις 16 Σεπτεμβρίου 1954, προέρχεται από τη μεσαιωνική κρατική σφραγίδα του Σάτερλαντ. Το οικόσημο δείχνει τον Καρλομάγνο (Carolus Magnus), ο οποίος, σύμφωνα με τον μύθο, είχε εγγυηθεί στους Φριζίους εκτεταμένα δικαιώματα ελευθερίας τους. Και οι τρεις πρώην δήμοι της Saterland έχουν παρόμοια οικόσημα που δείχνουν τον Καρλομάγνο και αποτελεί, κατ' αυτόν τον τρόπο, υπενθύμιση της κοινής διοικητικής παράδοσης.

Συγχωνεύσεις 
Ως αποτέλεσμα της μεταρρύθμισης της τοπικής κυβέρνησης τον Μάρτιο του 1974, το  Ράμσλο το Σάρρελ και το Στρύκλινγκεν σχημάτισαν τον ενιαίο Δήμο του Σάτερλαντ.

Οικονομία και υποδομές 
Στο Ράμσλο , το γυμνάσιο του Σάτερλαντ και το "Laurentius-Siemer-Gymnasium" βρίσκονται σε ενιαίο σχολικό κέντρο.

Νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκεται ο ναυτικός ραδιοφωνικός σταθμός "Rhauderfehn" .

Προσωπικότητες (επιλογή) 
 Χέρμαν Μπίττερ (Hermann Bitter) (1897–1982), Γερμανός πολιτικός (κέντρο)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα του δήμου Saterland
Φανή Αϊδαλή - Σαπουντζή

Η Φανή Αϊδαλή-Σαπουντζή (1916-2004) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια της όπερας. 

Εμφανίσθηκε για πρώτη φορά το 1935, στο συγκρότημα του Μανόλη Καλομοίρη στη Θεσσαλονίκη. Αργότερα τραγούδησε σε διάφορα λυρικά θέατρα, στην Αίγυπτο και στη Γερμανία, με σημαντικότερες τις εμφανίσεις της στην Κρατική Όπερα του Βερολίνου, από το 1937 έως το 1941.

Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη.

Πηγές
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 662

Έλληνες τραγουδιστές όπερας
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Κιθ Γούλφοκ

Ο Κιθ Γούλφοκ (en: Keith Woolfolk) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής. Φοίτησε στο Upper Iowa University από το 1975 έως το 1979 ενώ επέστρεψε το 1985 για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο Upper Iowa University επιλέχθηκε στους κορυφαίους All American το 1978 και το 1979. Επιλέχθηκε επίσης τρεις φορές στην κορυφαία πεντάδα της περιφέρειας All-Iowa Conference. Αναδείχθηκε MVP της All-Iowa Conference το 1978 ενώ ήταν ο πρώτος σκόρερ της Περιφέρειας All-Iowa το 1978 και το 1979.

Στην Division III ο Κιθ Γούλφοκ αναδείχθηκε δεύτερος ριμπάουντερ στη χώρα με 18,4 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Τα ρεκόρ καριέρας του στην Upper Iowa University περιλαμβάνουν την πρώτη θέση στη λίστα των κορυφαίων ριμπάουντερ όλων των εποχών με συνολικά 1.473 ριμπάουντ. Κατέχει επίσης την τρίτη θέση των σκόρερ στην ιστορία του Upper Iowa University με 1.910 πόντους. Σημείωσε διψήφιο πόντων και ριμπάουντ σε 77 συνεχόμενους αγώνες σε όλα του τα παιχνίδια που αγωνίστηκε. Με τις επιδόσεις του εισήχθη στο Upper Iowa University Athletics Hall of Fame το 1989.

Για επτά σεζόν μετά την αποχώρησή του από το Upper Iowa University, ο Κιθ Γούλφοκ έπαιξε μπάσκετ στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και το Βέλγιο. Υπήρξε ο πρώτος ξένος αθλητής που πρωταγωνίστησε για λογαριασμό ελληνικής ομάδας σε ευρωπαϊκή διοργάνωση αγωνιζόμενος με τον Παναθηναϊκό. Μαζί με τον Γουίλι Κέρκλαντ υπήρξαν οι κορυφαίοι Αμερικάνοι παίκτες του Παναθηναϊκού στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μέχρι το 1994 που υπήρξε αφετηρία της Ευρωπαϊκής καταξίωσης του Παναθηναϊκού και οι πιο αποδοτικοί βάση στατιστικών έως την έλευση του Έντγκαρ Τζόουνς το 1988 που σημείωσε επιδόσεις που παραμένουν έως σήμερα ακατάρριπτες.  

Με τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε για 2 περιόδους στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Την περίοδο 1980-81 συμμετείχε στην προημιτελική φάση. 
Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε και πάλι στο Κύπελλο Πρωταθλητριών την περίοδο 1981-82 κατά την οποία ο Παναθηναϊκός συμμετείχε στην ημιτελική φάση (Final 6) της διοργάνωσης. Ήταν μια από τις σπουδαιότερες διακρίσεις στην ιστορία του συλλόγου (μαζί με τον ημιτελικό του Πρωταθλητριών του 1972 και τον ημιτελικό του Κυπελλούχων του 1969) έως την έλευση του Νίκου Γκάλη και την 3η θέση στην Ευρώπη το 1994. Υπήρξε από τους πρωταγωνιστές για την πρόκριση από τον όμιλο ενάντια στις ΤΣΣΚΑ και Λέφσκι Σόφιας. Στην καθοριστική αναμέτρηση εναντίον της ΤΣΣΚΑ στον Τάφο του Ινδού στις 12 Νοεμβρίου του 1981 σημείωσε 22 πόντους.

Τη σεζόν 1982-83 ο Γούλφοκ εντάχθηκε στον Ολυμπιακό και αγωνίστηκε στα παιχνίδια του Κυπέλλου Κόρατς. Την περίοδο 1985-86 επέστρεψε και πάλι στον Παναθηναϊκό για να αγωνιστεί στο Κύπελλο Κυπελλούχων.

Μετά το τέλος της αθλητικής καριέρας του έζησε με τη σύζυγό και το γιο του στο Φλάσινγκ, στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, εργαζόμενος στον τομέα της υγείας για την Κράτος των ΗΠΑ. Απεβίωσε τις 25 Απριλίου του 2022 σε ηλικία 65 ετών.

Οι συμμετοχές και οι πόντοι του για την προημιτελική φάση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1980-81

Οι συμμετοχές και οι πόντοι του για το Final 6 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1981-82

Παραπομπές 

Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Smallpdf.com

Το Smallpdf είναι ελβετικό διαδικτυακό λογισμικό για PDF, που δημιουργήθηκε το 2013. Προσφέρει δωρεάν υπηρεσίες συμπίεσης, μετατροπής σε άλλους τύπους εγγράφων και επεξεργασίας εγγράφων..  

Η αρχική έκδοση του ιστότοπου περιείχε ένα αυτόνομο εργαλείο συμπίεσης PDF. Από τότε, η διαδικτυακή πλατφόρμα έχει εισαγάγει πάνω από 16 εργαλεία PDF για τη μετατροπή, τη συμπίεση και την επεξεργασία εγγράφων PDF.. Από το 2019 περίπου 25 εκατομμύρια μοναδικοί χρήστες χρησιμοποιούν το Smallpdf κάθε μήνα..

Ιστορία 

Η Smallpdf ιδρύθηκε το 2013 από τους Ματίς Μπούχι, Λίνο Τόιτερμπεργκ και Μάνουελ Στόφερ ενώ ζούσαν στο εξωτερικό στην Κορέα. Η ιδέα προήλθε από την ανάγκη των οικογενειών τους να συμπιέζουν και να στέλνουν μεγάλα έγγραφα μέσω email.  

Τον Νοέμβριο του 2018 ανακοινώθηκε ότι το Smallpdf θα ενσωματωθεί στο Dropbox ως μέρος των «Επεκτάσεων Dropbox», για να παρέχει στους χρήστες του Dropbox δυνατότητες επεξεργασίας PDF.

Παραπομπές 

Εταιρείες λογισμικού ανά κατηγορία
Εταιρείες λογισμικού
Κέκροπας Β΄

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο Κέκροψ (Κέκροπας)  Β΄ ήταν ο έβδομος θρυλικός και ημι-μυθικός βασιλιάς στην Αρχαία Αθήνα, την εποχή που έζησαν ο Διόνυσος και ο Περσέας. Ο Κέκροψ Β΄ ήταν γιος του βασιλιά της Αρχαίας Αθήνας Πανδίων Α΄ και πιθανότατα της ναϊάδας Ζευξίππης. Τα αδέλφια του ήταν οι Ερεχθέας, Βούτης, Πρόκνη, Φιλομήλα και Τεύθρας. Σε άλλες πηγές καταγράφεται ως γιος του Ερεχθέα, στην περίπτωση αυτή τα αδέλφια του ήταν οι Μητίονας, Πρωτογένεια, Πανδώρα, Πρόκρις, Κρέουσα της Αθήνας, Ὠρείθυια και Χθωνία. Άλλα αδέλφια του πιθανότα ήταν Ὀρνεύς, Θέσπιος, Εὐπαλάμου, Σικυών και Μερόπη.
Ο Κέκροψ Β΄ παντρεύτηκε την Μητιάδουσα κόρη του Ευπάλαμου που ήταν γιος ή αδελφός του Μητίωνα, μαζί της απέκτησε τον διάδοχο του Πανδίων Β΄. Όταν ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στην Αθήνα και την Ελευσίνα ο Ποσειδώνας κατέστρεψε τον πατέρα του, τον διαδέχθηκε ο Κέκροψ Β΄ σαν μεγαλύτερος γιος του. Την επιλογή έκανε ο δικαστής γαμπρός του Ξούθος που εξορίστηκε στην συνέχεια από τους υπόλοιπους γιους του Ερεχθέα. Ο Κέκροψ Β΄ βασίλευσε 40 χρόνια και στην συνέχεια εξορίστηκε από τον Μητίωνα και την Πανδώρα, κατέφυγε στην Αιγιαλεία όπου και πέθανε.

Παραπομπές

Πηγές

Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. 
Diodorus Siculus, The Library of History translated by Charles Henry Oldfather. Twelve volumes. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London: William *Heinemann, Ltd. 1989. Vol. 3. Books 4.59–8. Online version at Bill Thayer's Web Site
Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica. Vol 1-2. Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Friedrich Vogel. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig. 1888-1890. Greek text available at the Perseus Digital Library.
Lucius Mestrius Plutarchus, Lives with an English Translation by Bernadotte Perrin. Cambridge, MA. Harvard University Press. London. William Heinemann Ltd. 1914. 1. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website.
Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. 
Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library.
Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, edited by August Meineike (1790-1870), published 1849. A few entries from this important ancient handbook of place names have been translated by Brady Kiesling. Online version at the Topos Text Project.
Suida, Suda Encyclopedia translated by Ross Scaife, David Whitehead, William Hutton, Catharine Roth, Jennifer Benedict, Gregory Hays, Malcolm Heath Sean M. Redmond, Nicholas Fincher, *Patrick Rourke, Elizabeth Vandiver, Raphael Finkel, Frederick Williams, Carl Widstrand, Robert Dyer, Joseph L. Rife, Oliver Phillips and many others. Online version at the Topos Text Project.

Μυθικοί βασιλείς της Αθήνας
Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κουρτ Άλντερ

Ο Κούρτ Άλντερ (γερμαν. Kurt Alder, 10 Ιουλίου 1902 – 20 Ιουνίου 1958) ήταν Γερμανός χημικός που βραβεύθηκε με Νόμπελ Χημείας το 1950.

Ζωή και έργο 
Ο Άλντερ γεννήθηκε στη βιομηχανική πόλη Καίνιγκσύτε της Σιλεσίας, το σημερινό Χόζουφ της Πολωνίας, όπου πήγε σχολείο. Απεδήμησε από εκεί όταν η πόλη υπάχθηκε στην Πολωνία το 1922. Το ίδιο έτος άρχισε να σπουδάζει χημεία στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και αργότερα μεταπτυχιακώς στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου, από όπου πήρε το διδακτορικό του το 1926 υπό την επίβλεψη του καθηγητή Ότο Ντιλς.

Το 1930 ο Άλντερ διορίσθηκε ως διδάσκων στο τμήμα χημείας στο δεύτερο ίδρυμα και προάχθηκε σε λέκτορα το 1934. Ωστόσο το 1936 εγκατέλειψε το Κίελο προκειμένου να ενταχθεί στο προσωπικό της βιομηχανίας IG Farben στο Λεβερκούζεν, όπου ασχολήθηκε με τη παραγωγή συνθετικού καουτσούκ. Το 1940 διορίσθηκε καθηγητής της Πειραματικής Χημείας και της Χημικής Τεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας, ενώ ταυτοχρόνως έγινε διευθυντής του εκεί Ινστιτούτου Χημείας. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, και παρά τα πολλά εμπόδια για την πρωτογενή έρευνα στην Ευρώπη της εποχής, συνέχισε ένα συστηματικό πρόγραμμα διερευνήσεων στο πεδίο που τον ενδιέφερε: την σύνθεση οργανικών χημικών ενώσεων. Συνολικά δημοσίευσε περισσότερες από 151 ερευνητικές εργασίες πάνω σε αυτό το θέμα.

Το 1945 συνεργάσθηκε στενά με τον πρώτο άνθρωπο στην ιστορία που παρασκεύασε το EDTA, τον Αυστριακό Φέρντιναντ Μυντς. Το 1949 δημοσίευσαν μαζί μια εργασία με θέμα τη σύνθεση αλκαδιενίων και προσθήκες σε αυτά.

Ο Άλντερ μοιράσθηκε με τον καθηγητή του Ντιλς το Βραβείο Νόμπελ Χημείας του 1950, για την εργασία τους πάνω στη γνωστή σήμερα ομωνύμως ως αντίδραση Ντιλς-Άλντερ.

Θάνατος και μνήμη 
Ο Κούρτ Άλντερ πέθανε σε ηλικία 55 ετών, από άγνωστη αιτία. Το πτώμα του βρέθηκε μέσα στο διαμέρισμά του στην Κολωνία δύο περίπου εβδομάδες μετά τον θάνατό του και η ανεψιά του που το ανεκάλυψε δήλωσε ότι η μυρωδιά της σαπισμένης σάρκας ήταν τόσο άσχημη, ώστε μπορούσε να τη μυρίσει και από τον δρόμο έξω. Η σύζυγος του χημικού, η Γκέρτρουντ Άλντερ, ανέφερε ότι ο σύζυγός της ήταν απίστευτα αγχωμένος την τελευταία φορά που τον είχε δει και μουρμούριζε συχνά τη γαλλική φράση «les Jardins du Souvenir» (= «οι κήποι της μνήμης») γράφοντας τις ερευνητικές σημειώσεις του.

Ονομάσθηκαν προς τιμή του 
 Ο κρατήρας Άλντερ στην αόρατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης.
 Η εντομοκτόνος χημική ένωση αλδρίνη, που συντέθηκε με μια αντίδραση Ντιλς-Άλντερ.

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο Κ. Άλντερ στον ιστότοπο των Βραβείων Νόμπελ, που περιλαμβάνει τη διάλεξή του στην τελετή απονομής του Βραβείου με τίτλο «Σύνθεσις διενίων και σχετικοί τύποι αντιδράσεων»
 Αγγλική μετάφραση του ιστορικού άρθρου των Ντιλς και Άλντερ του 1928 με την έρευνα που τους χάρισε το «Νόμπελ»

Γερμανοί χημικοί
Χημικοί του 20ού αιώνα
Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας
Γερμανοί νομπελίστες
Μάριος Θεμιστοκλέους

Ο Μάριος Θεμιστοκλέους (04 Δεκεμβρίου 1976) είναι Ελληνοκύπριος ιατρός, νευροχειρουργός και Γενικός Γραμματέας Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας του Υπουργείου Υγείας στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στις 04 Δεκεμβρίου 1976 στη Λευκωσία της Κύπρου. Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.

Σπουδές 
Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών το 2002. Ειδικεύθηκε στη νευροχειρουργική και εξειδικεύθηκε ακολούθως στην Παιδονευροχειρουργική και στη λειτουργική νευροχειρουργική. Εργάστηκε ως νευροχειρουργός στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο Γ.Ν. «Ευαγγελισμός» και στη Νευροχειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου Παίδων «Αγ. Σοφία» ως Επιμελητής Α’. Έχει διδακτορικό στην Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μεταπτυχιακό στην Οργάνωση και Διοίκηση Υπηρεσιών Υγείας. Έχει πλούσιο συγγραφικό και ερευνητικό έργο.

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Από 06 Αυγούστου 2020 έως σήμερα είναι Γενικός Γραμματέας Πρωτοβάθμιας Φροντίδας του Υπουργείου Υγείας. Είναι Συντονιστής του Εμβολιαστικού Σχεδίου «Ελευθερία» κατά της Covid-19   και Πρόεδρος της Κυβερνητικής Επιτροπής Συντονισμού και Διαχείρισης Εμβολιασμού για τον Κορωνοϊό Covid-19. Είναι μέλος της Επιτροπής Συντονισμού και Παρακολούθησης της Κυβερνητικής Πολιτικής για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνoιού Covid-19 και Συντονιστής της Ειδικής Συμβουλευτικής Επιτροπής των δωρεών της «Πρωτοβουλίας για την Υγεία» του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος εκ μέρους της Προεδρίας της Κυβέρνησης. Διετέλεσε Πρόεδρος της Εθνικής Κεντρικής Αρχής Προμηθειών Υγείας (2020), Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Τομέα Ασφάλισης Υγειονομικών (πρώην ΤΣΑΥ-Ταμείο Ασφάλισης και Σύνταξης Υγειονομικών) (2011) και Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΤΑΑ (Ενιαίο Ταμείο Ανεξάρτητων Απασχολουμένων). Εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία, αμέσως μετά την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη ως Προέδρου του κόμματος, όπου ανέλαβε Συντονιστής της ομάδας εργασίας για θέματα κοινωνικής πρόνοιας στο κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Παραπομπές
Έιμς (Άιοβα)

Το Έιμς (Ames) είναι η μεγαλύτερη πόλη στην Κομητεία Στόρυ της κεντρικής Άιοβα, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Βρίσκεται περίπου 48 χιλιόμετρα βορείως της πρωτεύουσας της πολιτείας, του Ντι Μόιν. Το Έιμς είναι περισσότερο γνωστό ως η έδρα του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Άιοβα (ISU), που έχει ισχυρή πολυτεχνική, γεωπονική και κτηνιατρική Σχολή.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2020 η πόλη έχει πληθυσμό 66.427 κατοίκους (αύξηση πάνω από 30% σε σχέση με το 2000), γεγονός που την καθιστά την ένατη σε πληθυσμό πόλη της Άιοβα. Το φθινόπωρο του 2019 το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Άιοβα είχε 33.391 φοιτητές και φοιτήτριες, δηλαδή περίπου το μισό του όλου πληθυσμού της πόλεως.

Το Έιμς φιλοξενεί επίσης εγκαταστασεις του Υπουργείου Γεωργίας των ΗΠΑ: το μεγαλύτερο κέντρο ζωικών νόσων στις ΗΠΑ (το National Animal Disease Center, NADC), καθώς και το ένα από τα δύο κέντρα της Υπηρεσίας Επιθεωρήσεως Ζωικής και Φυτικής Υγείας (Animal and Plant Health Inspection Service, APHIS), που περιλαμβάνει το Εθνικό Εργαστήριο Κτηνιατρικών Υπηρεσιών και το Κέντρο Κτηνιατρικής Βιολογίας.

Η πόλη ιδρύθηκε το 1864 ως σταθμός του Σιδηροδρόμου Σένταρ Ράπιντς - Μισούρι και πηρε το όνομα του βουλευτή της Μασαχουσέτης Όουκς Έιμς (Oakes Ames, 1804-1873), ο οποίος ακριβώς άσκησε επίδραση στην κατασκευή της πρώτης σιδηροδρομικής γραμμής που διέσχιζε την ήπειρο μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος του δήμου
 Main Street Cultural District
 «City Data», μεγάλος όγκος στατιστικών και άλλων πληροφοριών για το Έιμς
 Το Έιμς στα «Βικιταξίδια»

Ειμς
Έιντα (Οκλαχόμα)

Η Έιντα (Ada) είναι μικρή πόλη, έδρα της Κομητείας Πόντοτοκ της Οκλαχόμα, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020 η πόλη έχει πληθυσμό 16.481 κατοίκους. Της δόθηκε το όνομα της Έιντα Ρηντ (Ada Reed), θυγατέρας ενός από τους πρώτους οικιστές της περιοχής. Στην πόλη υπάρχει το Πανεπιστήμιο Ηστ Σέντραλ. Η Έιντα είναι έδρα του «Έθνους των Τσίκασω», μιας ομοσπονδιακώς αναγνωρισμένης φυλής Ινδιάνων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος του δήμου
 Εικόνες από την πόλη (κυρίως κτηρίων)
 Η Έιντα στην Encyclopedia of Oklahoma History and Culture
 Η Έιντα στα «Βικιταξίδια»

Ειντα
Παναγρινιακός Α.Ο.

Ο Παναγρινιακός αποτελεί σωματείο το οποίο εδρεύει στο Αγρίνιο Αιτωλοακαρνανίας. Επίσημο έτος ίδρυσης του είναι το 1982 ως Παναθηναϊκός Αγρινίου. Έχει πάρα πολλές συμμετοχές στα τοπικά πρωταθλήματα του νόμου. Το καλοκαίρι του 2019, οι διοικούντες του σωματείου, ενέκριναν την αλλαγή της ονομασίας σε "Παναγρινιακος" και να υιοθετηθούν ως χρώματα το κίτρινο και το μπλέ. Ο λόγος αυτής της αλλαγής είναι μια προσπάθεια η ομάδα να αγκαλιαστεί από τους πολίτες του Αγρινίου και να εκπροσωπηθεί η πόλη στις εθνικές κατηγορίες. Αγωνίζεται από την αγωνιστική περίοδο 2020-2021 στην Γ Εθνική κατηγορία.

Παραπομπές
Μάρκος Ιούνιος Σιλανός (ύπατος το 46)

Ο Μάρκος Ιούνιος Σιλανός, λατιν.: Marcus Junius Silanus, (μ.Χ. 14–54) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός.

Βιογραφία 
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Mάρκου Ιουνίου Σιλανού Τορκουάτου και της Aιμιλίας Λεπίδας. Η μητέρα του ήταν δισεγγονή του Αυτοκράτορα Αυγούστου. Ως μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας, ο Σιλανός θα μπορούσε επομένως να θεωρηθεί πιθανός υποψήφιος για τη διαδοχή.

Αν και τιμήθηκε με υπατεία από τον Αυτοκράτορα Κλαύδιο το 46,  και υπηρέτησε ως ανθύπατος κυβερνήτης της Ασίας,  ο Σιλανός δεν επέζησε του τέλους αυτού του Αυτοκράτορα. Παρόλο που ο Τάκιτος αθωώνει τον Νέρωνα για το τέλος του Σιλανού, το «πρώτο έγκλημα του νέου princeps», ο ιστορικός ορίζει την Αγριππίνα, μητέρα του Νέρωνα, ως αρχιτέκτονα του φόνου, με το σκεπτικό ότι φοβόταν, ότι ο Σιλανός θα εκδικηθεί το τέλος του αδελφού του, του οποίου ήταν ο δράστης.  Όπως και με τον Κλαύδιο, το δηλητήριο ήταν το μέσο για το τέλος του Σιλανού. Η επιτομή της Ρωμαϊκής Ιστορίας του Δίωνα Κάσσιου μας λέει, ότι η Αγριππίνα έστειλε στον Σιλανό το ίδιο δηλητήριο, που είχε δώσει στον εκλιπόντα σύζυγό της.  Ο Τάκιτος μας πληροφορεί, ότι το θανατηφόρο φάρμακο χορηγήθηκε από έναν Ρωμαίο της τάξης των ιππέων, που ονομαζόταν Πόπλιος Κελέριος, με τη βοήθεια ενός απελεύθερου, που ονομαζόταν Έλιος.  Το ζευγάρι διέπραξε το έγκλημα ανοιχτά και η επαρχία της Ασίας τελικά άσκησε δίωξη στον Κελέριο γι' αυτή την πράξη. Επιπλέον, σύμφωνα με τον Τάκιτο, ο Νέρων φρόντισε να καθυστερήσει η δίωξη σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο Κελέριος απεβίωσε σε βαθιά γεράματα. 

Ο γιος του Σιλανού, Λούκιος Ιούνιος Σιλανός Τορκουάτος, τον οποίο ο Τάκιτος αποκαλεί μετριοπαθή νεαρό (modesta iuventa),  θεωρήθηκε απειλή για παρόμοιους λόγους όπως και ο πατέρας του, και οι πληροφοριοδότες επινόησαν σύντομα μια συνωμοσία, που ενέπλεκε αυτόν και τη θεία του Ιουνία Λεπίδα με κατηγορία για μαγικές τελετές και αιμομιξία.  Όταν εξορίστηκε στο Βάριον, επιτέθηκε από έναν εκατόνταρχο και μερικούς φρουρούς. Ο νεαρός Σιλανός, ωστόσο, δεν άνοιξε τις φλέβες του, όταν τον προσκάλεσαν. Κατέβηκε πολεμώντας με τις γροθιές του και ο Τάκιτος σημειώνει, ότι ο εκατόνταρχος αναγκάστηκε να τον πλήξει με το σπαθί του. Η θανατηφόρα πληγή του, σύμφωνα με τον ιστορικό, ήταν μπροστά.

Υποσημειώσεις 

Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία