joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κάρολος Σφόρτσα

Ο Κάρολος Σφόρτσα ή Κόμης Σφόρτσα (1872-1952) ήταν Ιταλός διπλωμάτης και πολιτικός. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στη νομική εισήλθε στο διπλωματικό χώρο και στην αρχή υπηρέτησε ως γραμματέας πρεσβείας στο Λονδίνο και αργότερα στο Πεκίνο. Το 1916 διορίσθηκε πρέσβης στη σερβική βασιλική Αυλή. Το 1918 ανέλαβε ύπατος αρμοστής της Ιταλίας στη Κωνσταντινούπολη. Ένα χρόνο μετά, το 1919 διορίσθηκε γερουσιαστής και με τον τίτλο Κόμης Σφόρτσα αντιπροσώπευσε την πατρίδα του στη Διάσκεψη του Σπα. Αμέσως μετά με την επιστροφή του στην Ιταλία τον ίδιο μήνα (Ιούλιο 1920) ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών της Ιταλίας. Υπήρξε ο πρωτεργάτης της Συνθήκης του Ραπάλλο (1920). Το 1922 αποσύρθηκε της πολιτικής αντιτιθέμενος στο Φασιστικό καθεστώς από το οποίο και τελικά εξορίστηκε. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Σφόρτσα επανήλθε από τις ΗΠΑ στην Ιταλία και διορίσθηκε, από τον πρωθυπουργό Ντε Γκάσπαρι, υπουργός των εξωτερικών «άνευ χαρτοφυλακίου», όπου και του ανατέθηκε η παρακολούθηση των θεμάτων (ζητημάτων) περί της Ευρωπαϊκής Ένωσης της οποίας υπήρξε θιασώτης.

Ο Σφόρτσα κατ΄ επανάληψη είχε επιδείξει ιδιαίτερη  ανθελληνική στάση κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Υπήρξε από τους πλέον θερμότερους υποκινητές του εθνικιστικού κινήματος του Κεμάλ Ατατούρκ, ενώ εξελίχθηκε σε πολέμιο της Ελλάδος κατά τη διάρκεια της Μικρασιατική εκστρατείας και τελικά κατήγγειλε το Σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι, όταν ανέλαβε υπουργός εξωτερικών (καλοκαίρι του 1920). Επί του συμφώνου, φέρεται επίσης ο Σφόρτσα να είχε δηλώσει με έντονο κυνισμό: "Όταν ανήλθον εις την εξουσίαν τον Ιούλιον του 1920 και έλαβον γνώσιν της ανωτέρω Συμφωνίας, την οποίαν ο Τιττόνι ετήρει μυστικήν, δεν ηδυνήθην να εννοήσω εις τι θα εχρησίμευεν εις την Ιταλίαν η Συμφωνία αυτή. Δεικνύων ολίγην έλλειψιν μετριοφροσύνης, εθεώρησα τουλάχιστον ως απρεπές δια μίαν Μεγάλην Δύναμιν όπως η Ιταλία, ότι υπέγραψε μίαν Συμφωνίαν τοιαύτην: ότι η Ελλάς θα υπεστήριζε, παν ουσιώδες συμφέρον της Ιταλίας εις την Αλβανίαν...".

Σφόρτσα Κάρολος
Σφόρτσα Κάρολος
Ροβέρτος Α΄ του Ντρε

Ο Ροβέρτος Α΄ του Ντρε (Robert Ier de Dreux, 1123 - 11 Οκτωβρίου 1188), ο επονομαζόμενος Μέγας, ήταν ο πέμπτος γιος του Λουδοβίκου ΣΤ' της Γαλλίας και της Αδελαΐδας του Μωριέν. Μέσω της μητέρας του, έλκει καταγωγή από τον Καρλομάγνο και τον μαρκήσιο Γουλιέλμο Ε΄ του Μομφερράτου. Δέχτηκε την κομητεία του Ντρε σαν δώρο από τον πατέρα του (1137) και κράτησε τον τίτλο ως το 1184 παραχωρώντας τον κατόπιν στον γιο του Ροβέρτο Β΄. Έκανε τρεις γάμους και κάθε φορά έπαιρνε τις κομητείες των συζύγων του. Συμμετείχε στη Β΄ Σταυροφορία· συμμετείχε στην πολιορκία της Δαμασκού (1148) και στην πολιορκία του Σεέ (1154) ενώ πολέμησε εναντίον των Άγγλων το 1158.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα (1139) την Αγνή του Γκαρλάντ (1122-1143) και είχε τέκνο:

Σίμων 1141-πριν το 1182, κύριος του Λα Νου.

Το 1145 έκανε δεύτερο γάμο με την Αβίζα του Σόλσμπερυ (1118-1152) και είχε τέκνο:

Αδέλα του Ντρε 1145-μετά το 1210, παντρεύτηκε πρώτα τον Βαλεράν Γ΄ κόμη του Μπρετέιγ, μετά τον Γκυ Β΄ κύριο του Σαατιγιόν-συρ-Μαρν, έπειτα τον Ιωάννη Α΄ ντε Τορότ και τέλος τον Ρούλ Γ΄ του Νεσλ κόμη του Σουασόν.
Αλίκη ή Αδελαΐδα (1144)

Το 1152 ο Ροβέρτος Α΄ έκανε τρίτο γάμο με την Αγνή του Μπωντεμόν (1130–1202) και παιδιά του ήταν:

Ροβέρτος Β΄ του Ντρε 1154-1218, κόμης του Ντρε & του Μπραιν.
Ερρίκος 1155-1199, επίσκοπος της Ορλεάνης
Αλίκη 1156-1217, παντρεύτηκε τον Ραούλ Α΄ κύριο του Κουσί.
Φίλιππος του Ντρε 1158-1217, επίσκοπος του Μπωβαί.
Ισαβέλλα 1160-1239, παντρεύτηκε τον Ούγο Γ΄ κύριο του Μπρουά.
Πέτρος 1161-1186.
Γουλιέλμος 1163–μετά το 1189,
Ιωάννης 1164–μετά το 1189,
Μαμιλία 1166–1200.
Μαργαρίτα γενν. 1167, μοναχή

Πρόγονοι

<center>

Παραπομπές

Πηγές
Dyggve, Holger Petersen (1935). "Personnages historiques figurant dans la poésie lyrique française des XII e et XIII e siècles. III: Les dames du »Tournoiement» de Huon d'Oisi". Neuphilologische Mitteilungen. 36 (2).
Dyggve, Holger Petersen (1942). "Personnages historiques figurant dans la poésie lyrique française des XII e et XIII e siècles XIV: Identification de Noblet, ami de Conon de Béthune, Gace Brulé et Pierre de Molins". Neuphilologische Mitteilungen (in French). Vol. 43, No. 1: 7-20.
Fedorenko, Gregory (2013). "The Thirteenth Century Chronique De Normandie". In Bates, David (ed.). Anglo-Norman Studies XXXV: Proceedings of the Battle Conference 2012. The Boydell Press.
Gilbert of Mons (2005). Chronicle of Hainaut. Translated by Napran, Laura. The Boydell Press.
Michel, Edmond (1902). Histoire de la ville de Brie-Comte-Robert (in French). Vol.1. Dujarric & Cie.
Previté-Orton, C. W. (1979). The Shorter Cambridge Medieval History. Vol. 1, The Later Roman Empire to the Twelfth Century (10th ed.). Cambridge University Press.
Pollock, M. A. (2015). Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296: Auld Amitie. Boydell & Brewer.
Power, Daniel (2004). The Norman frontier in the twelfth and early thirteenth centuries. Cambridge University Press.
Suger (2018). Selected Works of Abbot Suger of Saint Denis. The Catholic University of America Press.
Wood, Charles T. (1966). The French Apanages and the Capetian Monarchy, 1224-1328. Harvard University Press.

Γάλλοι Σταυροφόροι
Οίκος του Ντρε
Βασίλειος Ψάχος

Ο Βασίλειος Ψάχος (1887 - ? ) ήταν Έλληνας 2ος ολυμπιονίκης από τα Ζαρουχλέικα της Πάτρας στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 στο αγώνισμα της διελκυστίνδας με την εθνική ομάδα. Αδελφός του ήταν ο επίσης ολυμπιονίκης στο ίδιο αγώνισμα Γεώργιος Ψάχος. Την υπόλοιπη ομάδα αποτελούσαν οι Σπυρίδων Λάζαρος, Κωνσταντίνος Λάζαρος, Αντώνιος Τσίτας, Σπυρίδων Βέλλας, Γεώργιος Παπαχρήστου, Κωνσταντίνος Παρνασσάς και Παναγιώτης Τριβουλίδας. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών.

Πανελλήνιες νίκες 
Πανελλήνιοι αγώνες 1906 :
1ος με την ομάδα διελκυστίνδας της ΓΕΠ

Πηγές 
 Κώστας Α. Κοκκοβίκας, Αχαΐα. Περί αθλητικού παρελθόντος, έκδοση: Ακτίνα. Επικοινωνία-Προβολή. Μονοπρόσωπη ΕΠΕ, Πάτρα 2004
 Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Β΄, Από την εποχή του Τόφαλου ως την ίδρυση της Παναχαϊκής, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1997. ISBN 960716492X
 Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Α΄, Η πρώτη δεκαετία 1891-1900, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1994. ISBN 9607164911

Έλληνες Ολυμπιονίκες
Αθλητές γυμναστικής της Παναχαϊκής
Αθλητές στίβου της Παναχαϊκής
Έλληνες αθλητές της διελκυστίνδας
Γεώργιος Ψάχος

Ο Γεώργιος Ψάχος (1872 - ? ) ήταν Έλληνας 2ος ολυμπιονίκης από τα Ζαρουχλέικα της Πάτρας στην Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 στο αγώνισμα της διελκυστίνδας με την εθνική ομάδα. Αδελφός του ήταν ο επίσης ολυμπιονίκης στο ίδιο αγώνισμα, ο Βασίλειος Ψάχος. Την υπόλοιπη ομάδα αποτελούσαν οι Σπυρίδων Λάζαρος, Κωνσταντίνος Λάζαρος, Αντώνιος Τσίτας, Σπυρίδων Βέλλας, Γεώργιος Παπαχρήστου, Κωνσταντίνος Παρνασσάς και Παναγιώτης Τριβουλίδας. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών.

Πανελλήνιες νίκες 
Πανελλήνιοι αγώνες 1906 :
1ος με την ομάδα διελκυστίνδας της ΓΕΠ

Πηγές 
 Κώστας Α. Κοκκοβίκας, Αχαΐα. Περί αθλητικού παρελθόντος, έκδοση: Ακτίνα. Επικοινωνία-Προβολή. Μονοπρόσωπη ΕΠΕ, Πάτρα 2004
 Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Β΄, Από την εποχή του Τόφαλου ως την ίδρυση της Παναχαϊκής, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1997. ISBN 960716492X
 Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Α΄, Η πρώτη δεκαετία 1891-1900, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1994. ISBN 9607164911

Έλληνες Ολυμπιονίκες
Αθλητές στίβου της Παναχαϊκής
Αθλητές γυμναστικής της Παναχαϊκής
Έλληνες αθλητές της διελκυστίνδας
Νόμος του Αμπέρ

Στη φυσική, ο Νόμος του Αμπέρ, που ανακαλύφθηκε από τον Αντρέ Μαρί Αμπέρ, συσχετίζει το μαγνητικό πεδίο σε έναν κλειστό (νοητό) βρόχο με το ηλεκτρικό ρεύμα που περνά μέσα από το βρόχο. Πρόκειται για το μαγνητικό ανάλογο του νόμου του Γκάους.

Η αρχική μορφή του νόμου του Αμπέρ 

Στην αρχική του μορφή, ο νόμος του Αμπέρ συσχετίζει το μαγνητικό πεδίο  με την πηγή του, την  πυκνότητα ρεύματος :

όπου
 είναι το κλειστό επικαμπύλιο ολοκλήρωμα γύρω από το σύνορο (την κλειστή καμπύλη) C.
 είναι το μαγνητικό πεδίο σε Αμπέρ προς μέτρα.
 είναι το απειροστό διαφορικό στοιχείο του συνόρου C,
 είναι η πυκνότητα ρεύματος (σε Α/m2) μέσα από την επιφάνεια  S που περικλείεται από το σύνορο C,
 είναι το διανυσματικό διαφορικό στοιχείο εμβαδού της επιφάνειας S, με απειροστά μικρό μέγεθος και κατεύθυνση κάθετη στην επιφάνεια S,
 είναι το ρεύμα που διέρχεται μέσα από την καμπύλη C, ή αλλιώς, το ρεύμα που διαπερνά την επιφάνεια S, της οποίας σύνορο είναι ο βρόχος C.

Ισοδύναμα, η αρχική μορφή του νόμου του Αμπέρ μπορεί να γραφεί σε διαφορική μορφή:

.

Το μαγνητικό πεδίο  σε γραμμικά μέσα σχετίζεται με τη πυκνότητα μαγνητικής ροής  (σε τέσλα) μέσω της σχέσης

όπου  είναι η διαπερατότητα του μέσου, η οποία εξ ορισμού είναι  στο κενό. Σε μη-γραμμικά μέσα, η ποσότητα  είναι ένας τανυστής 2ης τάξης.

Ο διορθωμένος νόμος του Αμπέρ: η Εξίσωση Αμπέρ-Μάξγουελ 
Ο Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ αντιμετώπισε το ρεύμα μετατόπισης ως το ρεύμα πόλωσης σε ένα διηλεκτρικό, το οποίο χρησιμοποίησε για να μοντελοποιήσει το μαγνητικό πεδίο υδροδυναμικά και μηχανικά. Προσέθεσε αυτό το ρεύμα μετατόπισης στο νόμο του Αμπέρ στην εξίσωση (112) της εργασίας του Πάνω στις Φυσικές Δυναμικές Γραμμές, που εξέδωσε το 1861.

Ο γενικευμένος νόμος, διορθωμένος από τον Μάξγουελ, παίρνει την ακόλουθη ολοκληρωτική μορφή:

όπου σε γραμμικά μέσα 

είναι η πυκνότητα ροής μετατόπισης.

Ο νόμος Αμπέρ-Μάξγουελ μπορεί να γραφτεί και σε διαφορική μορφή:

όπου ο δεύτερος όρος προκύπτει από το ρεύμα μετατόπισης.

Με την προσθήκη του ρεύματος μετατόπισης, ο Μάξγουελ μπόρεσε σωστά να προβλέψει πως το φως είναι μια μορφή ηλεκτρομαγνητικού κύματος.

Δείτε επίσης 
 Εξισώσεις Μάξουελ
 Νόμος των Μπιοτ-Σαβάρ
 Νόμος του Φαραντέι
 Νόμος του Γκάους
 Ηλεκτρικό ρεύμα
 Διανυσματική ανάλυση

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ένα κεφάλαιο πάνω στο νόμο του Αμπέρ. 
 MISN-0-145 Η εξίσωση Αμπέρ-Μάξγουελ: Ρεύμα μετατόπισης (αρχείο PDF) από τον J.S. Kovacs για το project PHYSNET. 

Νόμος Αμπερ
Νόμος Αμπερ
Αμπερ
Λουδοβίκος Α΄ του Ανζού

Ο Λουδοβίκος Α΄ του Ανζού (Louis Ier d'Anjou, 23 Ιουλίου 1339 - 20 Σεπτεμβρίου 1384) μέλος του Οίκου των Βαλουά-Ανζού ήταν δεύτερος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Ιωάννη του Αγαθού και της Μπόννης του Λουξεμβούργου. Ο Λουδοβίκος Α΄ ήταν Κόμης του Ανζού (1356 - 1360), του Μαιν (1356 - 1384), της Τουραίνης (1370 - 1384), Βασιλιάς της Νεαπόλεως, τιτλούχος βασιλιάς των Ιεροσολύμων, και Κόμης της Προβηγκίας και του Φορκαλκιέ (1382 - 1384).

Βιογραφικά στοιχεία 
Ήταν παρών στη μάχη του Πουατιέ το 1356 στο τάγμα που ήταν υπό τις διαταγές του μεγάλου του αδελφού Καρόλου του δελφίνου.

Ηττήθηκαν συντριπτικά και όλη η ομάδα κατόρθωσε να δραπετεύσει στα μέσα της σύγκρουσης. Μετά την ταπείνωση τους, το μόνο θετικό είναι ότι κατάφερε να αποφύγει την αιχμαλωσία, κάτι που ο πατέρας του και ο μικρός αδελφός του, Φίλιππος Β΄ της Βουργουνδίας, δεν κατάφεραν να κάνουν και συνελήφθησαν από τον Εδουάρδο, τον μαύρο πρίγκηπα. Η εξαγορά της ελευθερίας του και οι ειρηνικές συνθήκες με την Αγγλία κατοχυρώθηκαν στη Συνθήκη του Μπρετινύ το 1360. Ανάμεσα στις υπόλοιπες προτάσεις της συνθήκης ήταν και η αποστολή 40 ευγενών ως αντικαταστάτες στην ομηρεία του πατέρα του, βασιλιά Ιωάννη Β΄. Ανάμεσα στα πρόσωπα αυτά ήταν και ο ίδιος.

Η Γαλλία βρισκόταν σε τραγική οικονομική κατάσταση και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Έμεινε στην εξορία περίπου έξι μήνες. Προσπάθησε να διαπραγματευτεί την ελευθερία του με τον Άγγλο βασιλιά Εδουάρδο Γ΄ και, όταν είδε ότι απέτυχε, αποφάσισε να δραπετεύσει. Στην επιστροφή του στη Γαλλία, βρήκε τον πατέρα του δυσαρεστημένο στην απόφαση του αυτή και ο ίδιος ο πατέρας του αποφάσισε, για να αποκαταστήσει την τιμή του, να επανέλθει οικειοθελώς στην εξορία.

Ήταν Αντιβασιλιάς του μικρού του ανιψιού, βασιλιά Καρόλου ΣΤ΄ (1380 - 1382). Είχε υποδειχτεί σαν διάδοχος στον θρόνο της Νάπολης από την ίδια τη βασίλισσα Ιωάννα Α΄ της Νάπολης. Η Ιωάννα είχε κάνει τη συγκεκριμένη επιλογή γιατί ήταν άτεκνη και δεν ήθελε να αφήσει τη διαδοχή σε άλλους στενούς συγγενείς τους, τους οποίους θεωρούσε αντιπάλους. Αλλά η ανατροπή της Ιωάννας και ο φόνος της από τον ξάδελφο της, Κάρολο Γ΄ της Νάπολης, ματαίωσαν τα σχέδια σχετικά με τη διαδοχή της Ιωάννας στον θρόνο της Νάπολης.

Οικογένεια 
Το 1360 νυμφεύτηκε τη Μαρία των Σατιγιόν-Μπλουά (απεβ. το 1404), κόρη του Καρόλου δούκα της Βρεττάνης συζυγικώ δικαιώματι. Παιδιά τους ήταν:
 Λουδοβίκος Β΄ 1377-1417, δούκας του Ανζού.
 Κάρολος 1380-1404, πρίγκιπας του Τάραντα, απεβ. 24 ετών.
 Μαρία 1370-μετά το 1383.

Πρόγονοι

Παραπομπές 

|-

|-

Οίκος των Βαλουά
Μονάρχες της Νάπολης
Κόμητες του Μαιν
Δούκες του Ανζού
Δούκες της Καλαβρίας
Κόμητες του Ανζού
Θάνατοι στην Ιταλία
Επίτιμοι βασιλείς της Ιερουσαλήμ
Μπόννη του Λουξεμβούργου

Η Μπόννη ή Γιούτα, τσεχ.: Jitka Lucemburská, (20 Μαΐου 1315 - 11 Σεπτεμβρίου 1349) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν πριγκίπισσα της Βοημίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Γαλλίας.

Βιογραγία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη, βασιλιά της Βοημίας, και της πρώτης του συζύγου, Ελισάβετ των Πρεμυσλιδών, κόρης του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας.

Το βαπτιστικό της όνομα ήταν Γιούτα και παντρεύτηκε σε ηλικία 17 ετών τον -κατά τέσσερα χρόνια μικρότερό της- διάδοχο του Γαλλικού θρόνου, μέλλοντα βασιλιά Ιωάννη Β΄. Επειδή το βαπτιστικό της όνομα σήμαινε στη μητρική της γλώσσα «Καλή», με τον γάμο της με τον Γάλλο πρίγκηπα το όνομα της άλλαξε σε Μπόννη ή Μπόνα.

Πέθανε το 1349 στη μεγάλη επιδημία της βουβωνικής πανώλης, που έπληξε τη Γαλλία σε ηλικία 32 ετών. Αμέσως μετά πέθανε και ο πεθερός της, Φίλιππος ΣΤ΄ και ο σύζυγός της Ιωάννης στέφθηκε βασιλιάς. Ο αδελφός της, Κάρολος Δ΄ της Βοημίας, στέφθηκε την ίδια χρονιά βασιλιάς της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1332 τον Ιωάννη (Β΄) τότε δούκα της Νορμανδίας (μετέπειτα βασιλιά της Γαλλίας) και είχε τέκνα:
 Κάρολος Ε΄ 1338-1380, βασιλιάς της Γαλλίας. 
 Λουδοβίκος Α΄ 1339-1384, δούκας του Ανζού.
 Ιωάννης 1340-1416, δούκας του Μπερρύ.
 Φίλιππος Β΄ ο Τολμηρός 1342-1404, δούκας της Βουργουνδίας.
 Ιωάννα 1343-1373, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄ της Ναβάρρας.
 Μαρία 1344-1404, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο δούκα του Μπαρ.
 Ισαβελλα 1348-1372, παντρεύτηκε τον Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι τότε διάδοχο δούκα του Μιλάνου.
 Μαργαρίτα 1347-1352 απεβ. 5 ετών, Αγνή 1345-1349 απεβ. 4 ετών, Αικατερίνη 1338 απεβ. νήπιο.

Πηγές 
 d'Arras, Jean (2012) [First publ. 1394]. Melusine; or The Noble History of Lusignan. Translated by Maddox, Donald; Sturm-Maddox, Sara. Penn State University Press. OCLC 782252390.
 Boehm, Barbara Drake; Fajt, Jiri, eds. (2005). Prague: The Crown of Bohemia, 1347-1437 (pdf). Yale University Press.
 Hand, Joni M. (2013). Women, Manuscripts and Identity in Northern Europe, 1350-1550. Ashgate Publishing. OCLC 1067212145.
 Nicolle, David (2004). Poitiers 1356: The Capture of a King. Osprey Publishing. ISBN 9781841765167.

Οίκος του Λουξεμβούργου
Κόμισσες του Ανζού
Δούκισσες της Ακουιτανίας
Δούκισσες της Νορμανδίας
Κόμησσες του Μαιν
Αφθόνιος ο Αντιοχέας

Ο Αφθόνιος ήταν αρχαίος Έλληνας ρήτορας από την Αντιόχεια, που έζησε στο τέλος του 3ου και στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., και υπήρξε μαθητής ή και φίλος του Λιβανίου. Από τα πολλά έργα του, που έχουν ως θέμα τους σχεδόν αποκλειστικά τη Ρητορική, σώθηκαν τα «Προγυμνάσματα» και οι «Μύθοι», παρόμοιοι με τους Μύθους του Αισώπου. Τα «Προγυμνάσματα» ήταν ασκήσεις για τη σύνθεση μύθων, διηγημάτων, κλπ., προς χρήση των νέων πριν αυτοί εισέλθουν σε κανονικές ρητορικές σχολές, ενώ στους μεσαιωνικούς χρόνους τα χρησιμοποιούσαν στα σχολεία ως διδακτικό βιβλίο.

Αναφορές 
 Leonhard von Spengel: Rhetores Graeci, ii.
 Finckh: Aphthonii Progymnasmata (1865)
 Oskar Philipp Hoppichler: De Theone, Hermogene, Aphthonique Pro-gymnasmatum Scriptoribus (1884)
 Έκδοση των «Μύθων» από τον Francesco de Furia (1810)

Πηγές 
 Ιωάννη Κακαβούλια: «Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)», εκδ. Νικόδημος, Αθήνα

Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Σοφιστές
Συγγραφείς του 4ου αιώνα
Εύδης Α΄ της Βουργουνδίας

Ο Εύδης Α' της Βουργουνδίας ή Εύδης ο Ερυθρός (Eudes Ier de Bourgogne, 1060 - 23 Μαρτίου 1103 ) ήταν μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας και Δούκας της Βουργουνδίας (1079 - 1103). Ο Εύδης Α΄ ήταν δεύτερος γιος του Ερρίκου της Βουργουνδίας και εγγονός του Ροβέρτου Α΄ της Βουργουνδίας. Διαδέχθηκε τον αδελφό του Ούγο Α΄ της Βουργουνδίας όταν παραιτήθηκε προκειμένου να γίνει μοναχός. Παντρεύτηκε την Σίβυλλα της Βουργουνδίας (1065 - 1101) κόρη του Γουλιέλμου Α΄ της Βουργουνδίας.

Η συνάντηση με τον Άγιο Άνσελμο

Ένα ενδιαφέρον περιστατικό γύρω από τον Εύδη περιγράφει ο Ίντμερ, βιογράφος του Άνσελμου του Καντέρμπερι. Ο Άγιος Άνσελμος στον δρόμο για την Ρώμη πέρασε μέσα από την περιοχή του Εύδη (1097). Ο Εύδης καραδοκούσε την συνοδεία του Άνσελμου προκειμένου να τον ληστέψει, πλησίασε την πομπή που τον μετέφερε και ρώτησε ποιος είναι ο αρχιεπίσκοπος. Τότε ο Άγιος Άνσελμος που τον αναγνώρισε του είπε «άρχοντα μου επέτρεψε μου να σε αγκαλιάσω». Ο έκπληκτος δούκας αμέσως αγκάλιασε τον επίσκοπο, από τότε έγινε ο ταπεινότερος υπηρέτης του.
Ο Εύδης συμμετείχε στην αποτυχημένη πολιορκία της Τουντέλα (1087)  και στην Σταυροφορία του 1101.

Οικογένεια

Με την σύζυγο του Σίβυλλα της Βουργουνδίας απέκτησε: 

 Ηλίη π.1080-1141, παντρεύτηκε πρώτα τον Βερτράνδο κόμη της Τουλούζης και μετά τον Γουλιέλμο Γ΄ κόμη του Ποντιέ.
 Φλωρίνη 1083-1097.
 Ούγος Β΄ 1084-1143, δούκας της Βουργουνδίας.
 Ερρίκος 1087-1125/31, ιερέας

Πρόγονοι

Παραπομπές

Πηγές

Gwatkin, H.M., Whitney, J.P. (ed) The Cambridge Medieval History: Volume II—The Rise of the Saracens and the Foundations of the Western Empire. Cambridge University Press, 1926.
Constance Brittain Bouchard, Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980–1198, (Cornell University Press, 1987)
Spain in the Eleventh Century, Simon Barton, The New Cambridge Medieval History: Volume 4, C.1024-c.1198, Part II, ed. David Luscombe, Jonathan Riley-Smith, (Cambridge University Press, 2015)
The Crusade of 1101, James Lea Cate,A History of the Crusades: The First Hundred Years, ed.Kenneth Meyer Setton and M. W. Baldwin, (The University of Wisconsin Press, 1969)

Οίκος της Βουργουνδίας
Δούκες της Βουργουνδίας
Γάλλοι Σταυροφόροι
Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας - Σπάρτακος

Η ΟΚΔΕ - Σπάρτακος ιδρύθηκε το 1985 μετά από διάσπαση της ΟΚΔΕ. Επίσης, αυτοπροσδιορίζεται ως το ελληνικό τμήμα της Ενιαίας Γραμματείας της 4ης Διεθνούς. Εκδίδει το περιοδικό «Σπάρτακος».

Ιδεολογία

Επιδιώκει να οργανώσει την ταξικά συνειδητή πρωτοπορία των εργαζομένων στην Ελλάδα. Το πρόγραμμά της είναι το πρόγραμμα του παγκόσμιου κόμματος για τη σοσιαλιστική Επανάσταση, δηλαδή της 4ης Διεθνούς. 

Σε σχέση με τα άλλα εργατικά κόμματα και οργανώσεις, η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος φιλοδοξεί να συγκροτήσει την έκφραση των ιστορικών συμφερόντων της εργατικής τάξης, που ταυτίζονται με την απελευθέρωση της ίδιας της ανθρωπότητας από τα ταξικά δεσμά. 

Η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος προσπαθεί να ενσωματώσει στο πρόγραμμά της όλες τις προοδευτικές κοινωνικές εμπειρίες της ανθρωπότητας, με θεωρητικό κορμό την κληρονομιά του επαναστατικού μαρξισμού και του εργατικού κινήματος, έτσι όπως κρυσταλλώθηκαν στις προγραμματικές τους επεξεργασίες. 

Σε αυτό η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος χρησιμοποιεί τις ίδιες τις μεθόδους διαρκούς κριτικής και εμπλουτισμού του προγράμματός της που χαρακτηρίζουν τον επαναστατικό μαρξισμό από τη γέννησή του,  με στόχο την αποσαφήνιση, τον εμπλουτισμό την εκλέπτυνσή του. Για αυτό και σφυρηλατεί ταυτόχρονα τις ίδιες της τις γραμμές σε μια ασυμφιλίωτη ιδεολογική πάλη μέσα στο εργατικό κίνημα της χώρας ενάντια στην ταξική υποταγή και συνεργασία, όπως και να εκφράζονται μέσα στο εργατικό κίνημα, ενάντια στο ρεφορμισμό, το σταλινισμό, τον κεντρισμό, τον αναρχισμό, καθώς επίσης και ενάντια σε παρεκκλίσεις και σε αναθεωρήσεις του βασικού προγράμματος της 4ης Διεθνούς.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Περιοδικό Σπάρτακος

Αντικαπιταλιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Κομμουνιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Τροτσκιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Σάντα Μαρία ντελ Ορατσιόνε ε Μόρτε

Η Σάντα Μαρία ντελ Ορατσιόνε ε Μόρτε (ιταλ. Santa Maria dell’ Orazione e Morte [μτφ. Αγία Μαρία της Προσευχής και του Θανάτου]) είναι χριστιανικός ναός στην πόλη της Ρώμης, στην περιοχή που ονομάζεται Κάμπο ντε Φιόρι, και συγκεκριμένα στην αριστοκρατική Βία Τζούλια.

Σε αυτήν την εκκλησία, που είναι αφιερωμένη στην Αγία Μαρία της Προσευχής και του Θανάτου, δίνεται έμφαση στο θέμα του θανάτου με μακάβριες απεικονίσεις. Οι πόρτες και τα παράθυρα στην εντυπωσιακή μπαρόκ πρόσοψη του Φερνάντο Φούγκα είναι διακοσμημένα με φτερωτά κρανία. Πάνω από την κεντρική είσοδο υπάρχει μια κλεψύδρα που συμβολίζει το θάνατο. 

Το 16ο αιώνα συστάθηκε εδώ μια αδελφότητα πιστών που περισυνέλεγε τα πτώματα αγνώστων νεκρών και τους έθαβε με χριστιανικό τρόπο. Η αδελφότητα, που ιδρύθηκε κατά τη δεκαετία του 1560, συνεχίζει μέχρι σήμερα το φιλανθρωπικό της έργο. Οι κηδείες λάμβαναν χώρα στο δικό τους νεκροταφείο, που κάποτε βρισκόταν στις όχθες του Τίβερη πλάι στο ναό. Ο αρχιτέκτων της εκκλησίας και ο Σαν Κάρλο Μπορρομέο ήταν μέλη της αδελφότητας.
 

Ο ναός χτίστηκε αρχικά το 1575 και ξαναχτίστηκε από τον Φούγκα το 1733 σε ελλειπτικό σχέδιο. Στο εσωτερικό υπάρχουν τοιχογραφίες του Τζιοβάνι Λανφράνκο που απεικονίζουν τον Άγιο Αντώνιο Άμποτ και των Άγιο Παύλο των Θηβών. Στο πρώτο παρεκκλήσι δεξιά υπάρχει ο Μυστικός Γάμος της Αγίας Αικατερίνης, ενώ η Αγία Τράπεζα είναι διακοσμημένη με μια Σταύρωση (1680) από τον Τσίρο Φέρρι. Στο πρώτο παρεκκλήσι αριστερά υπάρχει η Ανάπαυση κατά τη Φυγή στην Αίγυπτο, ζωγραφισμένη από τον Λορέντζο Μαζούτσι.

Πηγές 
«Ρώμη», από τη σειρά Οδηγοί του Κόσμου, εκδ. Καθημερινή, Dorling Kindersley 

Μαρία Ορατσιόνε Μόρτε
Μαρία Ορατσιόνε Μόρτε
Λέων Γαβαλάς

Ο Λέων Γαβαλάς (;-περίπου 1240) ήταν ένας βυζαντινός τοπάρχης.
Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους της Τέταρτης Σταυροφορίας κατέλαβε τη Ρόδο μαζί με τα γειτονικά νησιά. Πήρε τους τίτλους άρχων της Ρόδου και της Καρπάθου και καίσαρ των Κυκλάδων.

Επί των ημερών του η Ρόδος και τα γειτονικά νησιά γνώρισαν μεγάλη ακμή. Μάλιστα ο Λέων έκοψε τα δικά του χάλκινα νομίσματα.

Ο Λέων προσπάθησε να διατηρήσει την ανεξαρτησία της ηγεμονίας που είχε δημιουργήσει. Το 1207 συγκρούστηκε με τον Μάρκο Σανούδο που είχε ιδρύσει δουκάτο στις Κυκλάδες, (Δουκάτο του Αρχιπελάγους), και προσπαθούσε να το επεκτείνει στα σημερινά Δωδεκάνησα. Αργότερα, η ανεξαρτησία της ηγεμονίας του Λέοντα απειλήθηκε από τον αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Γ' Βατάτζη. Το 1226 ναυτική εκστρατεία των Νικαιατών ανάγκασε τον Λέοντα να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Ιωάννη Βατάτζη και να γράψει στα νομίσματά του τη φράση δούλος του βασιλέως με αντάλλαγμα τον τίτλο του καίσαρα. Το 1233, στόλος της Νίκαιας υπό τον μεγάλο δομέστικο Ανδρόνικο Παλαιολόγο (πατέρα του Μιχαήλ Η') δεν κατάφερε να καταλάβει την επικράτεια του Λέοντα. Το 1234 ο Λέων αναγνώρισε την επικυριαρχία των Ενετών με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιθέσεις της Νίκαιας. Το 1235-1236, όμως,  συμετείχε στην πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τον Ιωάννη Βατάτζη.

Μετά το θάνατό του, στην ηγεμονία του τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Ιωάννης Γαβαλάς.

Πηγές 
Για τη συγγραφή αυτού του άρθρου χρησιμοποιήθηκαν:
 το λήμμα Λέων Γαβαλάς του Παγκόσμιου Βιογραφικού Λεξικού της εγκυκλοπαίδειας της Εκδοτικής Αθηνών ISBN 960-213-114-4.
 πληροφορίες από τον τόμο Ελληνική Ιστορία της εγκυκλοπαίδειας της Εκδοτικής Αθηνών ISBN 960-213-260-4.

Βυζαντινοί καίσαρες
Μεσαιωνική Ρόδος
Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Βυζαντινοί άρχοντες
Ιστορία της Καρπάθου
Τραγούδια της φωτιάς

Τραγούδια της φωτιάς είναι ο τίτλος ενός ελληνικού πολιτικού ντοκιμαντέρ, του 1975, σε σκηνοθεσία Νίκου Κούνδουρου.

Υπόθεση 
Με αφορμή και επίκεντρο τη μαγνητοσκόπηση δύο πολύ σημαντικών συναυλιών, αυτής που έγινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη με το Μίκη Θεοδωράκη και αυτής που έγινε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού με το Γιάννη Μαρκόπουλο, αμέσως μετά την πτώση της Χούντας (Ιούλιος 1974) καθώς επίσης και άλλες μαζικές εκδηλώσεις που έγιναν στην Αθήνα το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς για την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου. 
Η ταινία αποτυπώνει  με γλαφυρότητα και συνέπεια το κλίμα που επικρατούσε μετά την πτώση της Χούντας. Κατά την διάρκεια της ταινίας μιλάει ο αγωνιστής Χρήστος Ρεκλείτης, που έλαβε μέρος στην Αντίσταση εναντίον της δικτατορίας, και ο οποίος περιγράφει όλα τα φριχτά βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθη στα χέρια της Ασφάλειας κατά τη διάρκεια της επταετίας, κατονομάζοντας στη διήγησή του όλους τους βασανιστές του.

Άλλα στοιχεία 
Ο Νίκος Κούνδουρος έχει πει για την ταινία αυτή: «Το μόνο ντοκιμαντέρ που έχω φτιάξει, μια ταινία συντεθειμένη από φωνές και αιτήματα όπως αυτά διαμορφώθηκαν στους δρόμους της Αθήνας αμέσως μετά την παλινόρθωση της Δημοκρατίας. Μια ταινία ωδή στη λευτεριά».

Παραγωγή: Φίνος Φιλμ

Καλλιτέχνες που συμμετείχαν στις συναυλίες

Συνθέτες
Μίκης Θεοδωράκης
Γιάννης Μαρκόπουλος
Σταύρος Ξαρχάκος

Ερμηνευτές
Μαρία Φαραντούρη
Γιώργος Νταλάρας
Μάνος Λοΐζος
Μαρίζα Κωχ
Μελίνα Μερκούρη
Νίκος Ξυλούρης
Λάκης Χαλκιάς
Αντώνης Καλογιάννης
Χαράλαμπος Γαργανουράκης
Λιζέττα Νικολάου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τραγούδια της Φωτιάς, Cine.gr
Τα Τραγούδια Της Φωτιάς(1975)

Ελληνικά ντοκιμαντέρ
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ταινίες του 1975
Ταινίες_σε_σκηνοθεσία_Νίκου_Κούνδουρου
Ταινίες σε σενάριο Νίκου Κούνδουρου
Ιωάννης Γαβαλάς

Ο Ιωάννης Γαβαλάς (;- περίπου 1250) ήταν ένας βυζαντινός τοπάρχης.

Διαδέχθηκε τον αδερφό του, Λέοντα Γαβαλά, ως άρχων της Ρόδου μετά το θάνατό του, περίπου το 1240. Από την αρχή της ηγεμονίας του σταμάτησε να παρουσιάζει τις ίδιες τάσεις ανεξαρτησίας που παρουσίαζε ο Λέων και σχεδόν αμέσως ήλθε σε συνεννόηση με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας, αποδεχόμενος την επικυριαρχία του Ιωάννη Γ' Βατάτζη. Το 1249-1250 ενισχύθηκε από δύο στόλους της Νίκαιας, υπό τον δούκα Θρακησίων Ιωάννη Καντακουζηνό και υπό τον πρωτοσεβαστό Θεόδωρο Κοντοστέφανο και κατάφερε να εκδιώξει τους Γενουάτες, που είχαν γίνει κύριοι του μεγαλύτερου μέρους της Ρόδου (1248-1249), ενισχυόμενοι μάλιστα και από τον πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμο Β' Βιλλεαρδουίνο.

Ο Ιωάννης στα νομίσματα που έκοψε αποκαλείτο απλά αυθέντης Ρόδου και όχι καίσαρ όπως ο Λέων.

Παρ'όλο που δεν είχε τα προτερήματα του αδελφού του, η ευημερία της ηγεμονίας συνεχίστηκε. Με το θάνατό του τερματίστηκε η πορεία της ηγεμονίας των Γαβαλάδων στα Δωδεκάνησα που πέρασαν κάτω από τον άμεσο έλεγχο της Νίκαιας. Απόγονοι των Γαβαλάδων εγκαταστάθηκαν έκτοτε στην Κρήτη.

Πηγές 
 Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, λήμμα Ιωάννης Γαβαλάς, Εγκυκλοπαίδεια της Εκδοτικής Αθηνών ISBN 960-213-114-4.
 Ελληνική Ιστορία,Εγκυκλοπαίδειας της Εκδοτικής Αθηνών ISBN 960-213-260-4.

Βυζαντινοί άρχοντες
Μεσαιωνική Ρόδος
Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Οι Πράσινοι (Γαλλία)

Οι Πράσινοι (γαλλικά:Les Verts) είναι ένα γαλλικό κόμμα της πολιτικής οικολογίας. Το πλήρες όνομα είναι Πράσινοι, Οικολογική Συνομοσπονδία-Οικολογικό Κόμμα (Les Verts,Confédération Ecologiste-Parti Ecologiste). Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος.

Ιστορία 
Η πρώτη συμμετοχή των οικολόγων σε εκλογική αναμέτρηση στη Γαλλία ήταν στις προεδρικές εκλογές του 1974 με την υποψηφιότητα του Ρενέ Ντυμόν (René Dumont). Κατά τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις στα τέλη της δεκαετίας του 70 και στις αρχές της δεκαετίας του 80 οι οικολογικοί συνδυασμοί θα σημειώσουν αξιόλογες επιτυχίες. Την περίοδο αυτή δεν υπάρχει οικολογικό κόμμα, αλλά προσωρινές εκλογικές επιτροπές αποτελούμενες από οικολογικές οργανώσεις. 

Οι Πράσινοι ιδρύθηκαν το 1984 από τη συνένωση των δύο οικολογικών κομμάτων που έδωσαν τον υπότιτλο του νέου κόμματος. Η περίοδος 1986-1993 χαρακτηρίζεται από την στρατηγική της απόλυτης αυτονομίας του χώρου που συνοψίζεται στη φράση "ούτε αριστερά, ούτε δεξιά αλλά μπροστά" και κυριαρχείται από την ηγετική φυσιογνωμία του Αλσατού Αντουάν Βατσέρ (Antoine Waetcher). Την περίοδο αυτή το κόμμα πετυχαίνει τα καλύτερα εκλογικά του ποσοστά(10,5% στις ευρωεκλογές του 1989). 

Το 1990 η δημιουργία της Γενιάς Οικολογίας από το ιστορικό στέλεχος του Οικολογικού Κινήματος, και ιδρυτή των Φίλων της Γης, Μπρις Λαλόντ (Brice Lalonte) οδηγεί σε διάσπαση τον οικολογικό χώρο. Ωστόσο οι δύο πολιτικοί σχηματισμοί θα συγκεντρώσουν 13,9% των ψήφων στις περιφερειακές εκλογές του 1992 και θα συμμαχήσουν για τις βουλευτικές του 1993 σχηματίζοντας την Οικολογική "Αντάντ" η οποία δε θα δώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα(7,7% και καμιά έδρα). Συνέπεια αυτών των εκλογών που θεωρήθηκαν καταστροφικές για την πολιτική οικολογία είναι η αλλαγή της πολιτικής στρατηγικής με την ένταξη αριστερών οικολόγων(όπως η κοκκινοπράσινη εναλλακτική) και η συμμαχία με την αριστερά(σοσιαλιστές, κομμουνιστές,ριζοσπάστες) που θα τους οδηγήσει το 1997 στην βουλή και στην κυβέρνηση, με μια υπουργό την υπουργό περιβάλλοντος Ντομινίκ Βουανέ (Dominique Voynet) και από το 2001 ένα γραμματέα του κράτους για την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία. 

Η ήττα της αριστεράς το 2002 θα είναι λιγότερο οδυνηρή για τους πράσινους, που θα επιστρέψουν σε μια πιο ανεξάρτητη πολιτική ως προς τους σοσιαλιστές και θα σημειώσουν αρκετές εκλογικές επιτυχίες στις δημοτικές του 2001, στις περιφερειακές και τις Ευρωεκλογές του 2004. Αντιθέτως θα ηττηθούν στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές του 2007, ανοίγοντας εκ νέου τα ζητήματα επαναπροσδιορισμού της πολιτικής τους ταυτότητας, όπως επίσης και της δομής και λειτουργίας τους. Στις ευρωεκλογές του 2009 κατάφεραν να κερδίσουν 14 έδρες στην Ευρωβουλή καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση.

Άλλες προσωπικότητες
 Εβά Ζολύ
 Σεσίλ Ντυφλώ 
 Αλαίν Λιπιέτς
 Νοέλ Μαμέρ

Η ιστοσελίδα των Πρασίνων:
 https://web.archive.org/web/20110213140359/http://www.lesverts.fr/

Πράσινοι
Πράσινοι
Ούγος Β΄ της Βουργουνδίας

Ο Ούγος Β΄ της Βουργουνδίας (γαλ.: Hugues II de Bourgogne, 1085 - 6 Φεβρουαρίου 1143) μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν δούκας της Βουργουνδίας (1103 - 1143).

Βιογραφία
Ο Ούγος Β΄ ήταν γιος και διάδοχος του Εύδη A΄ δούκα της Βουργουνδίας και της συζύγου του Σίβυλλας της Βουργουνδίας. Ο Ούγος Β΄ επελέγη για την θέση του φρουρού στο μοναστήρι του Σαν Μπενίν, θέση που διατηρήθηκε και από τους απογόνους του τον 12ο αιώνα.

Οικογένεια

Με τη σύζυγό του Φελίτσια-Ματθίλδη του Μαγιέν, κόρη του Γκωθιέ κόμη του Μαγιέν και της Αδελίνας του Πρεσλ, απέκτησε: 

 Αιγκελίν γενν. 1116, παντρεύτηκε τον Ούγο Α΄ κόμη του Βωντεμόν.
 Κλημεντία γενν. 1117, παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Γ΄ του Ντονζύ.
 Εύδης Β΄ 1118-1162, δούκας της Βουργουνδίας.
 Γκωτιέ, αρχιεπίσκοπος του Μπεζανσόν (1120 - 1180)
 Ούγος λε Ρου 1121-1171, νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα του Σαλόν.
 Ροβέρτος 1122-1140, επίσκοπος του Ωτύν.
 Ερρίκος 1124-1170, επίσκοπος του Ωτύν.
 Ραϋμόνδος 1125-1156, κόμης του Γκρινιόν, νυμφεύτηκε την Αγνή του Μονπανσιέ. Η κόρη τους:
 Ματθίλδη κυρία του Μονπανσιέ, παντρεύτηκε τον Γκυ κόμη του Νεβέρ.
 Σιβύλλη 1126-1150, παντρεύτηκε τον Ρογήρο Β΄ των Ωτβίλ βασιλιά της Σικελίας. 
 Δούκισσα γενν. 1128, παντρεύτηκε τον Ραϋμόνδο του Γκρανσύ.
 Ματθίλδη 1130-1159, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ζ΄ κύριο του Μονπελιέ.
 Γουλιέλμος Η΄ κύριος του Μονπελιέ, νυμφεύτηκε την Ευδοκία Κομνηνή, κόρη του Ισαακίου σεβαστοκράτορα (ή του Αλεξίου πρωτοσεβαστού, πρωτοστράτορα, πρωτοβεστιαρίου).
 Αρεμπούρζ γενν. 1132, μοναχή.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Πηγές
Bourchard, C.B. Sword, Miter and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy 980-1198, 1987
Constance Brittain Bouchard, Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980–1198, (Cornell University Press, 1987)
Constance Brittain Bouchard, Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980–1198
Hubert Houben, Roger II of Sicily: A Ruler Between East and West, (Cambridge University Press, 2002)
Richard, J. Annales de Bourgogne, 1958

Οίκος της Βουργουνδίας
Δούκες της Βουργουνδίας
Εύδης Β΄ της Βουργουνδίας

Ο Εύδης B΄ της Βουργουνδίας (Eudes II de Bourgogne, 1118 - 27 Ιουνίου 1162) μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Δούκας της Βουργουνδίας (1143 - 1162). Ο Εύδης Β΄ ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του δούκα Ούγου Β΄ της Βουργουνδίας και της Φελίτσιας - Ματθίλδης του Μαγιέν.

Οικογένεια

Με τον γάμο του με την Μαρία των Μπλουά, κόρη του Θεοβάλδου Β΄ δούκα της Καμπανίας, απέκτησε:
 Αλίκη 1146-1192, παντρεύτηκε τον Αρσαμπώ (απεβ. 1169), γιο του Αρσαμπώ Ζ΄ (απεβ. 1171), κύριο του Μπουρμπόν.
 Ούγος Γ΄ 1148-1192, δούκας της Βουργουνδίας.
 Μαώ (απεβ. 1202), παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Δ΄ κόμη του Ωβέρν.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Πηγές

Margot Elsbeth Fassler, The Virgin of Chartres: Making History Through Liturgy and the Arts, (Yale University Press, 2010)
The Royal Ancestry Bible Royal Ancestors of 300 Colonial American Families by Michel L. Call (chart 2718)

Οίκος της Βουργουνδίας
Δούκες της Βουργουνδίας
Ούγος Γ΄ της Βουργουνδίας

Ο Ούγος Γ΄ της Βουργουνδίας (γαλλικά: Hugues III de Bourgogne, 1148 - 25 Αυγούστου 1192) μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Δούκας της Βουργουνδίας (1162 - 1192). Ο Ούγος Γ΄ ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Εύδη Β΄ της Βουργουνδίας και της Μαρίας της Καμπανίας, κόρης του κόμη της Καμπανίας Θεοβάλδου του Μέγα.

Συγκρούσεις με τον Γάλλο βασιλιά

Με την άνοδο του φιλόδοξου Ούγου έληξε μια περίοδος σχετικής ειρήνης που υπήρχε στο δουκάτο με τους προκατόχους του, ξεκίνησε τις εχθροπραξίες με τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας. Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος (1180) εκμεταλλεύτηκε τη μικρή ηλικία του διαδόχου Φιλίππου Αυγούστου για να εξαναγκάσει τους περισσότερους Γάλλους ευγενείς να δηλώσουν υποταγή στον ίδιον. Ο Φίλιππος Αύγουστος έντονα δυσαρεστημένος από την εξέλιξη αυτή πολιόρκησε τη Σατιγιόν, την πόλη υπερασπιζόταν φρουρά με επικεφαλής τον Εύδη γιο και διάδοχο του Ούγου Γ΄. Η πόλη κυριεύθηκε, ο Εύδης συνελήφθη αιχμάλωτος και ο πατέρας του αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη με τον Γάλλο βασιλιά και να πληρώσει μεγάλο ποσό για την απελευθέρωση του.

Συμμετοχή στην Γ΄ Σταυροφορία

Ο Ούγος μετέφερε την πρωτεύουσα του δουκάτο στην Ντιζόν βοηθώντας την πόλη να γίνει σημαντικό εμπορικό κέντρο. 
Τα τελευταία χρόνια ο Ούγος έστρεψε το ενδιαφέρον του στις Σταυροφορίες, συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία στο πλευρό του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Αυγούστου. Όταν ο Φίλιππος επέστρεψε στη Γαλλία άφησε τον Ούγο διοικητή των Γαλλικών στρατευμάτων. Ο Ούγος είχε σημαντικό ρόλο στη νικηφόρα για τους Σταυρογόρους μάχη του Αρσούφ (7 Σεπτεμβρίου 1191) και στην πολιορκία της Άκρας τον Αύγουστο 1192 όπου βρήκε τον θάνατο.

Οικογένεια

Με την πρώτη σύζυγο του Αλίκη της Λωρραίνης (1145 - 1200), κόρη του Ματθαίου Α΄ δούκα της Λωρραίνης, απέκτησε τέκνα:  

 Εύδης Γ΄ 1166-1218, δούκας της Βουργουνδίας.
 Αλέξανδρος 1170-1206, κύριος του Μονταιγκύ. Έγινε ο γενάρχης τού κλάδου των Μονταιγκύ.
 Ντούσε 1175-π. 1219. παντρεύτηκε τον Σίμωνα τού Σεμύρ κύριο τού Λυζύ.
 Αλίκη γενν. 1177, παντρεύτηκε τον Μπερώντ Ζ΄ κύριο τού Μερκέρ.

Με τη δεύτερη σύζυγο του Βεατρίκη του Αλμπόν 1161-1228, κόρη τού Γκιγκ Ε΄ κόμη τού Βιενουά, απέκτησε τέκνα: 

 Γκιγκ ΣΤ΄, κόμης τού Βιενουά. 
 Μαώ 1190-1242, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Ιβρέα κόμη τού Σαλόν.
 Μαργαρίτα1192-1243, παντρεύτηκε τον Αμεδαίο Δ΄ κόμη της Σαβοΐας.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Πηγές
Constance Brittain Bouchard, Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980–1198, (Cornell University Press, 1987)
The Third Crusade: Richard the Lionhearted and Philip Augustus, Sidney Painter, The Later Crusades, 1189-1311, ed. Kenneth M. Setton, Robert Lee Wolff and Harry W. Hazard, (University of Wisconsin Press, 1969)
John Gillingham, Richard I, (Yale University Press, 1999)

[]

Οίκος της Βουργουνδίας
Δούκες της Βουργουνδίας
Γάλλοι Σταυροφόροι
Μονή Παναγίας Κλειβωκάς

Η Μονή της Παναγίας της Κλειβωκάς ή αλλιώς Παναγία ή Ζωναρίτισσα, βρίσκεται κοντά στα χωριά Κοντοβάζαινα και Δήμητρα στην επαρχία Γορτυνίας, στον Νομό Αρκαδίας. Το μοναστήρι είναι χτισμένο στην είσοδο σπηλιάς, η οποία λόγω βάθους και στενής διαμέτρου από ένα σημείο και μετά είναι ανεξερεύνητη. 

Η τραχιά φυσιογνωμία του τοπίου και το δύσβατο και απροσπέλαστο σχεδόν του εδάφους έχει τροφοδοτήσει πολλούς θρύλους και παραδόσεις σχετικά με την εύρεση της εικόνας της Θεομήτορος και την κτίση του μοναστηριού.

Κατά μια παράδοση, η εικόνα της Παναγίας, που λέγεται ότι είναι μια από τις έντεκα του Απόστολου Λουκά, ήταν στο σημείο όπου σήμερα είναι το εκκλησάκι της Αγίας Άννας στην Κάτω Κλειβωκά, στη θέση Μπέλκος, όπου στην προχριστιανική περίοδο λατρευόταν η θεά Αλουσία Δήμητρα. Στο σημείο αυτό υπήρξε μοναστήρι των Αγίων Θεοδώρων Καλαβρύτων. Το μοναστήρι αυτό διαλύθηκε και ο ναός κατεστράφη επί τουρκοκρατίας και πιθανότατα κατά την απόβαση του Ιμπραήμ πασά στην Πελοπόννησο κατά τα έτη 1825-1828.

Για την τύχη της θαυματουργής εικόνας δεν υπάρχει κανένα επίσημο στοιχείο. Κατά μίαν άποψη, οι Χριστιανοί, οι οποίοι ήξεραν καλά τα κατατόπια και τις ασφαλείς κρυψώνες, μετέφεραν την εικόνα στη σπηλιά, όπου την έκρυψαν, και από το δύσβατο και μυστικό μονοπάτι πήγαιναν και προσεύχονταν. Κατά άλλη άποψη-παράδοση και θρύλο, λέγεται ότι η εικόνα ευρέθη μετά από σχετικό όνειρο από χωρικό, που καταγόταν από το διπλανό χωριό Δήμητρα Αρκαδίας.

Το εκκλησάκι κατασκευάστηκε στο τέλος της περασμένης εκατονταετίας από τον Κοντοβαζαινίτη Σοφιανόπουλο, εγκαταστημένο στο Κάιρο της Αιγύπτου. Το κλιμακοστάσιο κατασκευάστηκε δέκα χρόνια αργότερα με δαπάνη του ιδίου.

Από την κτίση του και μετά, το μοναστήρι λειτούργησε σαν γυναικεία μονή. Τη μεγαλύτερη ακμή του γνώρισε επί ηγουμενίας της Μοναχής Μακαρίας Καρρά. Σήμερα, στο μοναστήρι διακονεί μία μόνο μοναχή, η Χριστοδούλη, η οποία βρίσκεται εκεί από το 1953.

Γιορτάζει την Παρασκευή του Πάσχα, της Ζωοδόχου Πηγής. Στα παλαιότερα χρόνια η γιορτή συνδυαζόταν με λαμπρά πανήγυρη στα Φραγκάλωνα και θεωρείτο ένα από τα μεγαλύτερα θρησκευτικά και κοσμικά γεγονότα όλων των γύρω χωριών. 

Δυστυχώς, αυτό το έθιμο εξέλειψε και περιορίστηκε μόνο σε προσκύνημα στη χάρη της. Τελευταία καθιερώθηκε άλλη μια γιορτή στις 23 Αυγούστου, στα εννιάμερα της Παναγίας, με μια προσπάθεια αναβίωσης του παλιότερου εθίμου.

Κ
Νέο Κεραμίδι Πιερίας

Το  Νέο Κεραμίδι  είναι χωριό της Πιερίας, που υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Κοινότητα Κατερίνης του Δήμου Κατερίνης. Έχει 464 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2011. Ονομάστηκε Νέο Κεραμίδι σε αντιδιαστολή με το Παλαιό Κεραμίδι, το οποίο οφείλει την ονομασία του στους κεραμοποιούς, που αφθονούσαν ως επάγγελμα. Ίχνη από κεραμίδια υπάρχουν και στο Νέο Κεραμίδι.
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια καπνού και σιτηρών.

Ιστορικά στοιχεία 
Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήρθαν πρόσφυγες μετά το 1922 στην Ελλάδα και αρχικά εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλία (Ελασσόνα) και στην Κοζάνη. Το 1928 εγκαταστάθηκαν στο Νομό Πιερίας. Το χωριό θα το έλεγαν Μεσοποταμία, επειδή βρίσκεται στο μέσο δύο ποταμών. Τελικά όμως επικράτησε το όνομα Νέο Κεραμίδι εξαιτίας της ύπαρξης του Παλαιού Κεραμιδίου.  

Στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου το χωριό πυρπολήθηκε και στα μέσα της δεκαετίας του ' 50, πολλοί από τους κατοίκους του μετανάστευσαν στην Αυστραλία και στη Γερμανία. Το καλοκαίρι του 1945 δολοφονήθηκε, έξω από την Κατερίνη, στο Κεραμίδι, ο καπετάνιος του 50ού Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πιερρίων,Νικήτας (Συνεφάκης).

Υποδομή 
Σήμερα στο Νέο Κεραμίδι λειτουργεί μονοθέσιο νηπιαγωγείο, μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο, αγροτικό ιατρείο (με γιατρό μία φορά την εβδομάδα) και πολιτιστικός σύλλογος. Ο κεντρικός ναός είναι οι Άγιοι Ανάργυροι, ενώ υπάρχουν και παρεκκλήσια, όπως η Αγία Τριάδα, ο Άγιος Διονύσιος, ο Άγιος Νικόλαος και η Ζωοδόχος Πηγή. Στο χωριό υπάρχει η ποδοσφαιρική ομάδα του Εθνικού Νέου Κεραμιδίου. Στο ποδόσφαιρο, ο Εθνικός Νέου Κεραμιδίου αγωνίζεται στην Γ' Εθνική κατηγορία της Ελλάδας.

Στο Νέο Κεραμίδι βρίσκεται και ξενώνας του Ψυχιατρικού ΝοσοκομείουΠέτρας Ολύμπου. 

Εκείβρίσκεται και το νέο νοσοκομείο της Κατερίνης.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Φωτογραφία του χωριού

Νέο Κεραμίδι
Νέο Κεραμίδι
Χρύσανθος

Με το όνομα Χρύσανθος μπορεί να αναφέρεται:

Άγιοι - Μάρτυρες 
Άγιος Χρύσανθος
Χρύσανθος (ιερομάρτυρας)
Χρύσανθος (νεομάρτυρας)

Πατριάρχες 
Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Χρύσανθος
Χρύσανθος Νοταράς, Πατριάρχης Ιεροσολύμων

Αρχιεπίσκοποι 
Χρύσανθος, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος
Χρύσανθος, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου
Χρύσανθος ο εκ Μαδύτων, Αρχιεπίσκοπος Δυρραχίου, μεγάλος διδάσκαλος της εκκλησιαστικής μουσικής

Μητροπολίτες - Επίσκοποι 
Χρύσανθος Άγκυρας Μητροπολίτης Άγκυρας
Χρύσανθος Εφέσου Μητροπολίτης Εφέσου
Χρύσανθος Α΄ Θαυμακού
Χρύσανθος Β΄ Θαυμακού
Χρύσανθος Κορυτσάς Μητροπολίτης Κορυτσάς
Χρύσανθος Ιεροκλής Μητροπολίτης Μαρωνείας
Χρύσανθος Καράμαλης ή Καραμαλής, Μητροπολίτης Προύσσας, αργότερα Δυρραχίου και στη συνέχεια Σμύρνης.
Χρύσανθος Καστοριάς (1727-1756). Γνωστός μόνο από ένα επιγραφικό μνημείο.
Χρύσανθος Κεφαλάς Επίσκοπος Παξών
Χρύσανθος Λάσκαρις Μητροπολίτης Λακεδαίμονος
Χρύσανθος Λεμεσού Μητροπολίτης Λεμεσού
Χρύσανθος ο Λέσβιος Μητροπολίτης Σμύρνης
Χρύσανθος Λυμπέρης Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως
Χρύσανθος Μασσέλος Επίσκοπος Κερκύρας
Χρύσανθος Μονεμβασίας Επίσκοπος Μονεμβασίας, εθνομάρτυρας.
Χρύσανθος Μόρφου Μητροπολίτης Μόρφου.
Χρύσανθος Πάφου Μητροπολίτης Πάφου
Χρύσανθος Προβατάς Επίσκοπος Χαλκίδος και Καρυστίας
Χρύσανθος Τσεπετάκης Επίσκοπος Ρεθύμνης
Χρύσανθος Σερρών Μητροπολίτης Σερρών κατά το 1821

Άλλοι κληρικοί - λόγιοι
Χρύσανθος ο Αιτωλός Κληρικός, λόγιος, αδελφός του Πατροκοσμά και
Χρύσανθος ο Ζιτσαίος Ιερομόναχος λόγιος.

Άλλοι
Χρύσανθος Θεοδωρίδης
Πέτρα Κέλλυ

Η Πέτρα Κάριν Κέλλυ (γερμανικά: Petra Karin Kelly, 29 Νοεμβρίου 1947-1 Οκτωβρίου 1992), ήταν Γερμανίδα πολιτικός, από τους πρωτεργάτες στην ίδρυση των Γερμανών Πρασίνων. 

Γεννήθηκε στο Γκύντσμπουργκ της Βαυαρίας με το όνομα Πέτρα Κάριν Λέμανν (Petra Karin Lehmann). Άλλαξε το ονομά της σε Κέλλυ μετά τον γάμο της μητέρας της με έναν αξιωματικό του αμερικανικού στρατού. Το 1959 ακολούθησε την οικογενειά της στη Γεωργία των Ηνωμένων Πολιτειών όπου έζησε ως το 1970. Κράτησε όμως την γερμανική της υπηκοότητα.

Θαυμάστρια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, δραστηριοποιήθηκε στην προεκλογική εκστρατεία στις εκλογές του 1968 με το μέρος του Ρόμπερτ Κέννεντυ. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στη Σχολή Διεθνών Υπηρεσιών του Αμερικανικού Πανεπιστημίου (Ουάσιγκτων), απ' όπου αποφοίτησε το 1970. Επίσης αποφοίτησε από το Ευρωπαικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ το 1971.

Εργάστηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή (1971-1983). Την περίοδο αυτή συμμετείχε σε πολλές ειρηνιστικές και περιβαλλοντικές εκστρατείες στη Γερμανία και σε άλλες χώρες. 

Ιδρυτικό μέλος των Πρασίνων, εκπρόσωπος (1980-1983) και βουλευτής 1983-1990.

Για την διεθνή ανθρωπιστική και οικολογική της δράση της απονεμήθηκε το Εναλλακτικό Βραβείο Νόμπελ το 1982.

Το 1992 βρέθηκε δολοφονημένη στο διαμερισμά της στη Βόννη, πιθανότατα από τον συντροφό της Γκερτ Μπάστιαν που βρέθηκε επίσης νεκρός.

Με σκοπό την συνέχιση του έργου και τη διάδοση των ιδεών και του πολιτικού μηνύματος της Πέτρα Κέλλυ δημιουργήθηκε το 1997 το Ίδρυμα Πέτρα Κέλλυ ως τμήμα του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελλ. Από το 1998 το ίδρυμα απονέμει τα Βραβεία Πέτρα Κέλλυ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την Οικολογία και τη Μη Βία.

Γερμανοί πολιτικοί
Οικολόγοι
Βραβείο Ορθής Διαβίωσης
Κώστας Παληός

Ο Κώστας Παληός (1926 - 26 Δεκεμβρίου 1996) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Βιογραφία 
Έπαιζε δεύτερους ρόλους σε πολλές ταινίες. Σημαντική εμφάνιση είχε στην ταινία «The κόπανοι» του Γιώργου Κωνσταντίνου, στο ρόλο του χαρτοκλέφτη Δούκα. Τελευταία εμφάνιση της καριέρας του, στο σήριαλ «Σοφία ...Ορθή». 

Έπαιξε συνολικά σε 37 ταινίες και σε 6 τηλεοπτικές σειρές.

Φιλμογραφία 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πράσινοι



Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή
 
Στη Ρώμη και άλλες πόλεις της ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι "Πράσινοι" ήταν μια από τις τέσσερεις ομάδες που συναγωνίζονταν στις ιπποδρομίες και αρματοδρομίες. Οι άλλες ομάδες ήταν οι Άσπροι, οι Μπλε και οι Κόκκινοι. Οι αναβάτες και ηνίοχοι ντύνονταν με τα αντίστοιχα χρώματα ώστε να ξεχωρίζουν. Αντίστοιχα χρώματα χρησιμοποιούσαν και οι φανατικοί οπαδοί των ομάδων, σαν μια μορφή ομαδικής ταυτότητας. Σύμφωνα με τον Τερτυλιανό (De Spectaculis, 9) οι Πράσινοι σχετίζονταν με τη Μητέρα Γη ή την Άνοιξη, ενώ οι άλλες ομάδες με τον Άρη (Κόκκινοι), με τον άνεμο Ζέφυρο (Άσπροι), και τον ουρανό ή τη θάλασσα ή το φθινόπωρο (Μπλε ή Βένετοι). Στη βυζαντινοί εποχή επικράτησαν δύο ομάδες, οι Πράσινοι και οι Μπλε (Βένετοι), οι οποίες συνεργάζονταν αντίστοιχα με τους Άσπρους και τους Κόκκινους, οι οποίοι είχαν περιορισμένη σημασία. Σταδιακά οι ομάδες απέκτησαν επιρροή σε πολιτικά, στρατιωτικά και θρησκευτικά θέματα. Συμμετείχαν στις ταραχές της Στάσης του Νίκα το 532 μ.Χ., όταν συνεργάστηκαν με τους Βένετους και προσπάθησαν να ανατρέψουν τον αυτοκράτορα. Μερικοί συγγραφείς πιστεύουν ότι οι Πράσινοι συσχετίστηκαν με τον Μονοφυσιτισμό και μετέπειτα με το Ισλάμ. Η σημασία αυτών των ομάδων μειώθηκε μέσα στον 7ο αιώνα, καθώς η Αυτοκρατορία έχασε πολλά εδάφη από τους Άραβες και παρήκμασε ο πληθυσμός και η οικονομία.

Σύγχρονη εποχή
Πράσινοι είναι συνήθης ονομασία των πολιτικών κομμάτων της πολιτικής οικολογίας, μίας τάσης του οικολογικού κινήματος που εμφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1970. Τα πράσινα κόμματα ανα τον κόσμο συνεργάζονται στο πλαίσιο μιας Πράσινης Διεθνούς, η όποια συνέταξε το 2001 την Παγκόσμια Χάρτα των Πράσινων. Σε αυτήν παρουσιάζονται οι βασικές πολιτικές αρχές του πράσινου κινήματος.

Σήμερα υπάρχουν πράσινα κόμματα σε πάνω από 100 χώρες και σχηματίζουν ομοσπονδίες ανά ήπειρο. Στην Ευρώπη η ομοσπονδία των πράσινων κομμάτων μετατράπηκε το 2004 σε Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα, του οποίου μέλος είναι το ελληνικό κόμμα Οικολόγοι Πράσινοι.

Στις 20 Μαρτίου του 2020, οι Πράσινοι - Αλληλεγγύη, το Κόμμα Πειρατών Ελλάδος, το Οικολογικό Δίκτυο, η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης και μια σειρά από Τοπικές Οικολογικές Ομάδες και Κινήσεις, ενεργοί πολίτες και ακτιβιστές του Πράσινου Χώρου, ίδρυσαν το Κόμμα ''Πράσινοι'' με στόχο να αποτελέσει ένα Ενωτικό Κόμμα του Πράσινου Προοδευτικού Χώρου. Το Ιδρυτικό Συνέδριο ήταν το πρώτο καθαρά ηλεκτρονικό Πολιτικό Συνέδριο Ίδρυσης Κόμματος στην Ελλάδα, εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού και είχε περισσότερους από 240 συμμετέχοντες, όπου εξελέγησαν τα Πολιτικά Όργανα του των Πράσινων.

Κατάλογος ομοσπονδιών ανά ήπειρο 
Ευρωπαϊκό πράσινο κόμμα
Ομοσπονδία Πράσινων Κομμάτων Αφρικής
Ομοσπονδία Πράσινων Κομμάτων Αμερικής
Δίκτυο Πράσινων Ασίας-Ειρηνικού

Κατάλογος πράσινων κομμάτων 
Πράσινοι (Γαλλία) 
Πράσινοι (Γερμανία)
Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών
Οικολόγοι Πράσινοι
Πράσινοι - Αλληλεγγύη
Πράσινοι (Ελλάδα)
Πράσινοι (Τσεχία)
Πράσινο Κόμμα της Αγγλίας και της Ουαλίας
Πράσινοι της Σκωτίας
Παγκόσμια Χάρτα των Πράσινων

Η Παγκόσμια Χάρτα των Πρασίνων είναι ένα κείμενο που συντάχτηκε κατά την σύνοδο των Παγκοσμίων Πράσινων στην Καμπέρα της Αυστραλίας το 2001 και εγκρίθηκε από περίπου 800 αντιπροσώπους 70 πράσινων κομμάτων από όλο τον κόσμο. Η χάρτα προβλέπει τις εξής έξι βασικές αρχές:
Βιωσιμότητα
Κοινωνική Δικαιοσύνη
Συμμετοχική Δημοκρατία
Μη Βία
Οικολογική Σοφία
Σεβασμός στη Διαφορετικότητα

 Η Παγκόσμια Χάρτα των Πρασίνων επικαιροποιήθηκε στο Dakar το 2012 και στο Liverpool το 2017.
https://www.globalgreens.org/sites/globalgreens.org/files/Global%20Greens%20Charter%202017.pdf 

 Πράσινα κόμματα
 Οικολογικό Κίνημα