joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Συργιάννης Παλαιολόγος

Ο Συργιάννης Παλαιολόγος Φιλανθρωπινός (π. 1290 - 1334) ήταν αριστοκράτης και στρατηγός στη Ρωμανία μεικτής Ελληνικής και Κουμανικής καταγωγής, που ενεπλάκη στον πρώτο εμφύλιο μεταξύ των Παλαιολόγων Ανδρονίκου Β΄ και Ανδρονίκου Γ΄ Αυτοκρατόρων των Ρωμαίων. Πιστός μόνο στον εαυτό του και στις φιλοδοξίες του, άλλαξε συμμαχίες αρκετές φορές και στο τέλος κατέκτησε μεγάλο μέρος της Μακεδονίας για τον Στέφανο Δ΄ Δουσάν της Σερβίας, ώσπου φονεύθηκε από τους Ρωμαίους.

Βιογραφία

Καταγωγή και η αρχή της σταδιοδρομίας του
Γεννήθηκε περί το 1290. Έλαβε το όνομα του πατέρα ή του πάππου του, ενός Κουμάνου αρχηγού, που έγινε μέγας δομέστικος υπό τον Ανδρόνικο Β΄· πολλοί Κουμάνοι είχαν εγκατασταθεί στην Ευρώπη κατά τη βασιλεία του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη (1221-54). Το αρχικό όνομα του πρεσβύτερου Συργιάννη ήταν Συτζιγκάν (από το Κουμανο-τουρκικό Sïčğan, ποντίκι), που εξελληνίστηκε σε Συργιάννης, όταν αυτός βαπτίστηκε.

Μητέρα του νεότερου Συργιάννη ήταν η Ευγενία Παλαιολογίνα, ανιψιά του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Έχοντας επίγνωση της βαρύτητας του επωνύμου της μητέρας του, ο Συργιάννης το χρησιμοποιούσε ως δικό του για να προωθηθεί στην ιεραρχία. Η αδελφή του Θεοδώρα παντρεύτηκε τον Γκυ των Πουατιέ-Κύπρου, μετέπειτα βασιλιά της Αρμενίας.

Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές το 1315, όταν τοποθετήθηκε στρατιωτικός διοικητής της Μακεδονίας, κοντά στη Σερβία. Παρά τις υπάρχουσες Συνθήκες και ενάντια στις οδηγίες που του είχαν δοθεί, αποφάσισε να επιτεθεί στη Σερβία και στην Ήπειρο. Όταν απολύθηκε από τη θέση του εκεί, εξεγέρθηκε, αλλά αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε. Πριν το 1320 τον συγχώρησαν και ορίστηκε διοικητής της Θράκης.

Πηγές
 Bartusis, Mark C. (1997). The Late Byzantine Army: Arms and Society 1204–1453. Philadelphia, Pennsylvania: University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-1620-2.
 *
 
 Laiou, Angeliki E. (1972). Constantinople and the Latins: The Foreign Policy of Andronicus II, 1282–1328. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
 Nicol, Donald MacGillivray (1993). The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-43991-4.
 Nicol, Donald MacGillivray (1996). The Reluctant Emperor: A Biography of John Cantacuzene, Byzantine Emperor and Monk, c. 1295–1383. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-52201-4.
 Norwich, John Julius (1996). Byzantium: The Decline and Fall. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0-679-41650-0.
 Vásáry, István (2005). Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185–1365. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-83756-9.

Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Βυζαντινοί στρατηγοί
Συργιαννης
Σαμπιχά Μπενγκιουτάς

Η Σαμπιχά Ζίγια Μπενγκιουτάς (1904 – 2 Οκτωβρίου 1992) ήταν τουρκάλα γλύπτρια. Είναι η πρώτη γυναίκα γλύπτρια της Τουρκίας.

Ζωή 
Η Σαμπιχά Ζίγια γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1904. Είχε μια αδελφή και έναν αδελφό. Εκπαιδεύτηκε στο Σχολείο Εγιουμπσουλτάν Νουμούνε, που τώρα είναι γνωστό ως Ανατολιανό Λύκειο του Εγιούπ. Έζησε για τέσσερα χρόνια στην Δαμασκό στη Συρία (τότε άνηκε Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου ο πατέρας της είχε ανατεθεί εκεί λόγω του επαγγέλματος του). Συνέχισε τις σπουδές της εκεί, προκειμένου να παρακολουθήσει ένα γαλλικό Καθολικό σχολείο για ένα χρόνο. Η οικογένεια επέστρεψε στο σπίτι της και εγκαταστάθηκε στην Πρίγκηπο, όπου ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Σχολείο Κιοπρολού Φουάτ Πασά. Το 1920, άρχισε να σπουδάζει καλές τέχνες στο Τμήμα Ζωγραφικής και της Γλυπτικής της Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κωνσταντινούπολης (, σημερινό Πανεπιστήμιο Μιμάρ Σινάν). Ήταν η πρώτη θηλυκή μαθήτρια στην τάξη. Ο Φεϊχαμάν Ντουράν ήταν ένας από τους καθηγητές της ακαδημίας. Το 1924, κέρδισε κρατική υποτροφία για σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Ρώμη της Ιταλίας, όπου ήταν στο εργαστήριο του Ερμενεγκίλντο Λούπι (1877-1937).

Αργότερα, παντρεύτηκε τον Σακίρ Εμάν Μπενγκιουτάς, διπλωμάτης και εγγονός του ποιητή Αμπντουλχάκ Χαμίτ Τουρχάν. Συχνά ταξίδευε στο εξωτερικό, όπου συνόδευε το σύζυγό της. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στη γειτονιά Μάλτεπε της Τσανκάγια στην Άγκυρα αφότου συνταξιοδοτήθηκε ο σύζυγος της. Υιοθέτησε μια κόρη, την Νουρόλ, που έγινε η παρέα της στην μοναξιά της.

Πέθανε στην Άγκυρα στις 2 Οκτωβρίου 1992.

Τέχνη 
Το 1925, τρεις προτομές από την Σαμπιχά Ζίγια ήταν στην επίδειξη σε μια έκθεση στο Γκαλατασαράι του Μπεήογλου στην Κωνσταντινούπολη. Το επόμενο έτος, άλλες τρεις προτομές εκτέθηκαν στην έκθεση στο ίδιο μέρος. Μερικά από τα γλυπτά της είναι οι προτομές διάσημων ανθρώπων όπως ο ποιητής Αχμέτ Χασίμ (1884;-1933), του θεατρικού συγγραφέα και ποιητή Αμπντουλχάκ Χαμίτ Τουρχάν (1852-1937), του πρώτου Μουσουλμάνου ηθοποιού Μπέντια Μουβαχίτ (1897-1994), του στρατηγού και πολιτικού Αλί Φουάτ Τσεμπεσόι (1882-1968), της Πρώτης Κυρίας Μεβχιμπέ Ινονού (1897-1992) και του πολιτικού Χασάν Αλί Γιουτζέλ (1897-1961).

Το 1938, κέρδισε το πρώτο βραβείο σε δύο διαγωνισμούς για τα γλυπτά σχετικά με τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (1881-1938), του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, και του Ισμέτ Ινονού (1884-1973), στρατηγού και πολιτικού. Το άγαλμα του Ατατούρκ τοποθετήθηκε στον κήπο του πρώην προεδρικού μεγάρου στο Μέγαρο Τσανκάγια ενώ το άγαλμα του Ινονού τοποθετήθηκε στα Μουδανιά για να τιμήσουν την Ανακωχή των Μουδανιών (1922). Ήταν, επίσης, ο βοηθός του Πιέτρο Κανόνικα στη δημιουργία του Μνημείου της Δημοκρατίας που στήθηκε στην Πλατεία Ταξίμ, στην Κωνσταντινούπολη, το 1928.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Τούρκοι γλύπτες
Ιωάννης Συναδηνός (μέγας κονόσταυλος)

O Ιωάννης Κομνηνός Παλαιολόγος Συναδηνός (άκμασε 1328) ήταν ευγενής στη Ρωμανία και στρατιωτικός αρχηγός στις αρχές του 14ου αι., που κατείχε τον Αυλικό τίτλο του μεγάλου κονοσταύλου.

Βιογραφία
Ήταν (μάλλον ο πρωτότοκος) γιος του Ιωάννη Συναδηνού μεγάλου στρατοπεδάρχη και της Θεοδώρας Παλαιολογίνας, κόρης του Κωνσταντίνου Καίσαρος και σεβαστοκράτορος. Αδελφός του ήταν ο Θεόδωρος Συναδηνός πρωτοστράτωρ και μεγιστάνας.

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του: κατά τον πρώτο εμφύλιο (1321-28) εστάλη προς το τέλος του πολέμου, μαζί με τον Ιωάννη Απλησφάρη, ως απεσταλμένος του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου προς τον πάππο αυτού Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θωμαΐδα, απόγονο των Λασκάρεων και Παλαιολόγων. Δεν γνωρίζουμε αν απέκτησαν τέκνα.

Πηγές
 Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les Institutions Byzantines, Tome I (in French). Berlin, Germany: Akademie-Verlag. pp. 473, 505.
Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London, United Kingdom: The Athlone Press. pp. 179–180.

Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Μεγάλοι Κονόσταυλοι
Παλαιολόγοι εκ θηλυγονίας
Πρίγκιπας Λούις της Ουαλίας

Ο Πρίγκιπας Λούις της Ουαλίας (αγγλικά: Prince Louis of Wales, πλήρες όνομα Λούις Αρθούρος Κάρολος Louis Arthur Charles, γεν. 23 Απριλίου 2018) είναι το νεότερο παιδί του Ουίλιαμ, Πρίγκιπα της Ουαλίας και της Κάθριν, Πριγκίπισσας της Ουαλίας.

Είναι επίσης εγγονός του Καρόλου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της πριγκίπισσας Νταϊάνας.

Είναι τέταρτος στη γραμμή διαδοχής του Βρετανικού θρόνου μετά τον πατέρα και τα δυο μεγαλύτερα αδέλφια του, πρίγκιπα Γεώργιο και πριγκίπισσα Σάρλοτ.

Γέννηση
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2017, το Παλάτι του Κένσινγκτον ανακοίνωσε ότι οι τότε Δούκας και Δούκισσα του Κέιμπριτζ περιμένουν το τρίτο τους παιδί και αναμένεται να γεννηθεί τον Απρίλιο του 2018. Στις 23 Απριλίου 2018 γεννήθηκε ο γιος τους, στις 11:01 (ώρα Αγγλίας) στο Νοσοκομείο Σεντ Μέρι.

Στις 27 Απριλίου 2018, το Παλάτι του Κένσινγκτον ανακοίνωσε ότι θα ονομαστεί Λούις προς τιμήν του Λούις Μαουντμπάττεν, θείου του προπαππού του, πρίγκιπα Φίλιππου, Αρθούρος κοινή ονομασία στη βρετανική βασιλική οικογένεια και Κάρολος προς τιμήν του παππού, πρίγκιπα Καρόλου της Ουαλίας.

Στις 9 Ιουλίου 2018, ο πρίγκιπας Λούις βαφτίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι στο βασιλικό παρεκκλήσι στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου.

Τίτλοι
23 Απριλίου 2018 – 8 Σεπτεμβρίου 2022 : Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Λούις του Κέιμπριτζ
8 Σεπτεμβρίου 2022 – 9 Σεπτεμβρίου 2022: Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Λούις της Κορνουάλης και του Κέιμπριτζ
9 Σεπτεμβρίου 2022 – μέχρι σήμερα: Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Λούις της Ουαλίας

Ο Λούις είναι από τη γέννησή του πρίγκιπας του Ηνωμένου Βασιλείου και προσφωνείται Αυτού Βασιλική Υψηλότητα, με επιστολή που εξέδωσε η προγιαγιά του Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ στις 31 Δεκεμβρίου 2012, η οποία έδωσε τίτλο και προσφώνηση σε όλα τα παιδιά του μεγαλύτερου γιου του πρίγκιπα της Ουαλίας.

Μετά την εφαρμογή της Συμφωνίας του Περθ, η οποία αντικατέστησε την προτεραιότητα των ανδρών στη σειρά διαδοχής, είναι ο πρώτος Βρετανός πρίγκιπας που κατατάσσεται πίσω από τη μεγαλύτερη αδελφή του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Official Royal Family website
 The Duke and Duchess of Cambridge website

|-

Οίκος Ουίνδσορ
Πρίγκιπες του Ηνωμένου Βασιλείου
Γκλομπ

Ρόπαλο είναι ράβδος από ξύλο, καουτσούκ, πλαστικό ή μέταλλο. Χρησιμοποιείται ως εργαλείο συμμόρφωσης και αμυντικό όπλο από αστυνομικούς, φύλακες ασφαλείας και στρατιωτικό προσωπικό. Σε πολλές χώρες, χρησιμοποιούνται απλώς συμβολικά για την επιβολή του νόμου και σπάνια χρησιμοποιούνται ως όπλο.

Κάποιοι εγκληματίες χρησιμοποιούν τα ρόπαλα ως όπλα λόγω της απλής κατασκευής τους και της εύκολης απόκρυψης. Η χρήση ή η μεταφορά ροπάλων από άλλους ανθρώπους εκτός των οργάνων περιορίζεται από το νόμο σε πολλές χώρες και είναι παράνομη όπως η οπλοφορία.

Ιστορία

Στη βικτοριανή εποχή, σύμφωνα με το Λεξικό Online Ετυμολογίας, το όνομα "κλομπ" καταγράφεται για πρώτη φορά το 1856. 

Το βικτοριανό πρωτότυπο έχει εξελιχθεί από τότε σε διάφορες ποικιλίες που είναι διαθέσιμες σήμερα. Το τυπικό μέγεθος είναι μία ευθεία ράβδος από ξύλο ή συνθετικό υλικό, διαμέτρου περίπου 32 mm έως 910 mm, με μια αυλακωτή λαβή. Τα ρόπαλα συχνά διακοσμούνται με τα οικόσημα των οργανώσεών τους.

Ευθεία ρόπαλα από καουτσούκ έχουν μαλακότερο αντίκτυπο. Κάποια από την κινητική ενέργεια κάμπτουν και συμπιέζουν το λάστιχο και αναπηδάν όταν το αντικείμενο χτυπηθεί. Οι ράβδοι από καουτσούκ δεν είναι πολύ αποτελεσματικοί όταν χρησιμοποιούνται στους βραχίονες ή τα πόδια του ατόμου και μπορούν ακόμη να προκαλέσουν τραυματισμό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα περισσότερα αστυνομικά τμήματα έχουν σταματήσει την έκδοση τους. Η Ρωσική Αστυνομία χρησιμοποιεί καουτσούκ, εκτός από περιοχές όπως η Σιβηρία, όπου μπορεί να είναι αρκετά κρύο ώστε το λάστιχο να μπορεί να γίνει εύθραυστο και να σπάσει εάν χτυπηθεί. Στη Ρωσία, τα ρόπαλα της τροχαίας είναι ασπρόμαυρα για τον ίδιο λόγο και στη Σουηδία είναι λευκά. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90, Bρετανοί αστυνομικοί έφεραν παραδοσιακά ξύλινα ρόπαλα ενός είδους που είχε αλλάξει ελάχιστα από τους βικτοριανούς χρόνους. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, η πτυσσόμενη σκυτάλη εκδίδεται εκτός από τα καθήκοντα δημόσιας τάξης, όπου χρησιμοποιείται σταθερή ακρυλική σπάγκος. Οι βραχίονες με πλευρικά χειριστήρια εκδόθηκαν για λίγο.

Έγκλημα
Στήβεν Μπερνστάιν (κινηματογραφιστής)

Ο Στήβεν Μπερνστάιν (Steven Bernstein) είναι Αμερικανός κινηματογραφιστής, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας. Το 1992 κέρδισε το βραβείο Best Artistic Contribution στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τόκυο για την ταινία Like Water for Chocolate μαζί με τον Emmanuel Lubezki. Κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών για το έργο του σε διάφορες διαφημίσεις. Το βιβλίο του Film Production (εκδόσεις Focal Press) έχει μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και για ένα χρονικό διάστημα υπήρξε μπεστ σέλερ στην λογοτεχνική κατηγορία "Κινηματογράφος". Ο Μπερνστάιν ήταν υποψήφιος στο ASC το 2014 στην κατηγορία Outstanding Achievement in Cinematography in One-Hour Episodic Television Series για την ταινία του Magic City.

Ο Μπερνστάιν έχει συμμετάσχει σε μικρούς ρόλους σε πολλές ταινίες, βίντεο κλιπ και τηλεοπτικές διαφημίσεις ενώ έχει δώσει πληθώρα διαλέξεων. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως σκηνοθέτης για τον κινηματογράφο με την ταινία Decoding Annie Parker (2014), για την οποία έλαβε το βραβείο The Alfred P. Sloan στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Hampton. Ο Μπερστάιν αυτή την περίοδο κάνει την παραγωγή στην ταινία Dominion, μια ταινία με θέμα τις τελευταίες ημέρες της ζωής του Dylan Thomas, στην οποία πρωταγωνιστούν ο Τζον Μάλκοβιτς, ο Rhys Ifans, ο Rodrigo Santoro, ο Romola Garai και ο Tony Hale, που έγραψε το σενάριο και σκηνοθετεί.

Φιλμογραφία

Βραβεία
Κάγκελο

Ένα κάγκελο ή κιγκλίδωμα (σπανιότερα μπαλούστρο ή μπαλουστράδα) είναι ένας μορφοποιημένος άξονας, τετράγωνος ή στρογγυλόμορφος, που στέκεται σε ένα ενιαίο έδαφος και υποστηρίζει την αντιμετώπιση ενός παραπέτου ή του χειρολισθήματος μιας σκάλας.

Ιστορία
Τα πρώτα παραδείγματα είναι εκείνα που φαίνονται στα ανάγλυφα που αντιπροσωπεύουν τα Ασσυριανά ανάκτορα, όπου χρησιμοποιούνταν ως κιγκλιδώματα παραθύρων. Ως αρχιτεκτονικό στοιχείο, το κιγκλίδωμα δεν φαίνεται να ήταν γνωστό ούτε στους Έλληνες ούτε στους Ρωμαίους.

Η εφαρμογή στην αρχιτεκτονική ήταν χαρακτηριστικό της πρώιμης Αναγέννησης: τα παραδείγματα του τέλους του 15ου αιώνα βρίσκονται στα μπαλκόνια των παλατιών στη Βενετία και τη Βερόνα.

Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων
Κρις Λόουελ

Ο Κρις Λόουελ (Christopher Lowell, 17 Οκτωβρίου 1984) είναι Αμερικανός ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Ενσάρκωσε τον ρόλο του Stosh "Piz" Piznarski στην δραματική ταινία Veronica Mars και τον φανταστικό χαρακτήρα του William "Dell" Parker στην ταινία Private Practice, η οποία βασίστηκε στο Grey's Anatomy.

Βιογραφία 
Ο Λόουελ γεννήθηκε στην Ατλάντα. Φοίτησε στο Atlanta International School, όπου ανέπτυξε ένα ενδιαφέρον για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια, όπου τον ανακάλυψαν οι κυνηγοί ταλέντων στο πρώτο έτος των σπουδών του ενώ έπαιζε μπητς βόλεϊ. Κατά τον ελεύθερο χρόνο του απολαμβάνει να ταξιδεύει και να παρακολουθεί ταινίες και θεατρικές παραστάσεις.

Φιλμογραφία
Αρχιτεκτονική του Αζερμπαϊτζάν

Η αρχιτεκτονική του Αζερμπαϊτζάν (Αζερικά: Azərbaycan memarlığı) αναφέρεται στην αρχιτεκτονική ανάπτυξη στο Αζερμπαϊτζάν.

Η αρχιτεκτονική στο Αζερμπαϊτζάν συνδυάζει χαρακτηριστικά στοιχεία Ανατολής και Δύσης. Πολλοί αρχαίοι αρχιτεκτονικοί θησαυροί όπως ο Πύργος της Παρθένου και το Ανάκτορο των Σιρβανσάχ στην οχυρωμένη πόλη του Μπακού επιβιώνουν στο σύγχρονο Αζερμπαϊτζάν. Μεταξύ άλλων μεσαιωνικών αρχιτεκτονικών θησαυρών που αντικατοπτρίζουν την επιρροή διαφόρων σχολείων είναι το ανάκτορο των σάχιδων του Σιρβάν στο Μπακού, το Ανάκτορο των Χαν του Σακί στην πόλη Σακί στο βορειοανατολικό Αζερμπαϊτζάν, ο ναός του Σουραχάνι στη χερσόνησο Απσερόν, διάφορες γέφυρες που συνδέουν τον Αρά Ποταμό, και πολλά μαυσωλεία. Στη δεκαετία του 19ου και στις αρχές του εικοστού αιώνα, δημιουργήθηκε μικρή μνημειακή αρχιτεκτονική, αλλά χτίστηκαν διακριτικές κατοικίες στο Μπακού και αλλού. Μεταξύ των πιο πρόσφατων αρχιτεκτονικών μνημείων, οι υπόγειοι σιδηρόδρομοι του Μπακού είναι γνωστοί για την πολυτελή διακόσμησή τους. Οι πολεοδομικές και αρχιτεκτονικές δραστηριότητες ρυθμίζονται από την κρατική επιτροπή για το χτίσιμο της πόλης και την αρχιτεκτονική της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν.

Δείτε επίσης
Έθιμα και παραδόσεις του Αζερμπαϊτζάν
Παρθένος Πύργος του Μπακού

Αρχιτεκτονική στο Αζερμπαϊτζάν
Ματθίλδη της Φρισίας

Η Ματθίλδη της Φρισίας (Mathilde de Frise, 1024 - 1044) ήταν η πρώτη σύζυγος του βασιλιά Ερρίκου Α΄ των Φράγκων.

Ήταν κόρη του Λούντολφ, Μαργράβου της Φρισίας και της Γερτούδης του Ίγκεσάϊμ. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο το 1034.

Περίπου το 1040 η Ματθίλδη γέννηση μια κόρη, αλλά τόσο η μητέρα όσο και το παιδί πέθαναν λίγο μετά το 1044. Θάφτηκε στο Αββαείο Σαιν-Ντενί, αλλά ο τάφος της δεν σώζεται σήμερα.

Παραπομπές

Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Ιτέα Λάρισας

Η Ιτέα Λάρισας ή Ιτιά είναι ένα χωριό του νομού Λάρισας και υπάγεται στον Δήμο Τεμπών. Βρίσκεται στην νότια είσοδο της κοιλάδας των Τεμπών σε μια μαγευτική τοποθεσία. Έως το 1927 η ονομασία της Ιτέας ήταν Μπαλαμούτι  .

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Τεμπών
Διονύσης Στεργιούλας

Ο Διονύσης Στεργιούλας είναι Έλληνας συγγραφέας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Γρεβενά (1967) και ζει στη Θεσσαλονίκη. Ασχολήθηκε με την ποίηση, την κριτική και τον δοκιμιακό λόγο. Διάβασε ποιήματά του σε «Εβδομάδες Ποίησης» του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα (Αθήνα 1990, 1992, 1993), σε εκδήλωση του βελγικού πανεπιστημίου Université libre de Bruxelles (ULB, Βρυξέλλες, 31.3.1995) και σε άλλες εκδηλώσεις. Συνεργασίες του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά και φιλολογικά περιοδικά (Τραμ, Εντευκτήριο, Νέα Συντέλεια, Πόρφυρας, Κουκούτσι, Δυτικές Ινδίες, Δέκατα, Μπιλιέτο, Εμβόλιμον, Θευθ, Μικροφιλολογικά, κ.ά.), στο διαδικτυακό περιοδικό Book Press και στο ένθετο «Βιβλιοθήκη» της εφημερίδας Ελευθεροτυπία (2010-2011). Επιμελήθηκε αφιερώματα σε Έλληνες λογοτέχνες για το περιοδικό Οδός Πανός (Διονύσιος Σολωμός, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Κ. Π. Καβάφης, Ζωή Καρέλλη, Λογοτέχνες της Θεσσαλονίκης). Συμμετείχε σε εκπομπές της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης TV100 («Ένα βιβλίο ένα ταξίδι») αφιερωμένες στον Κ. Π. Καβάφη, στον Γιώργο Βαφόπουλο, στον Γιώργο Ιωάννου, στην Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, κ.ά. Στίχοι του μελοποιήθηκαν από τον μουσικό Στέργιο Κώττα (δίσκος «Εξαρχής»).

Εργογραφία 

 Οι μαθητευόμενοι της οδύνης, Οδός Πανός, Αθήνα, 1995.
 Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος για τον Διονύσιο Σολωμό (Δύο συνεντεύξεις), Οδός Πανός, Αθήνα, 2004.
 Πέντε ποιητές της Θεσσαλονίκης (Αναγνωστάκης, Βαφόπουλος, Θέμελης, Καρέλλη, Πεντζίκης), ανάτυπο, Οδός Πανός, Αθήνα, 2006.
 Επίμετρο στην ανατύπωση του περιοδικού Ο Κύκλος (1932, Κ. Π. Καβάφης), Οδός Πανός, Αθήνα, 2013.
 Ο Καβάφης και η υποδοχή του έργου του (Εμπόδια και αλληλεπιδράσεις), Νησίδες, Θεσσαλονίκη, 2014.
 Ο Φραντς Κάφκα και η Μοσχούλα (Δοκίμιο για τη λογοτεχνία), Νησίδες, Θεσσαλονίκη, 2017.
 Κώστας Καρυωτάκης: Ένας απρόσμενος διάλογος, ανάτυπο, Οδός Πανός, Αθήνα, 2019. 
 Καθόλου ποιήματα, Νησίδες, Θεσσαλονίκη, 2019.
 Καβάφης και Πατριάρχης (Μία πρόταση ερμηνείας), Οδός Πανός, Αθήνα, 2020.
 Το παράδοξο του ζην, Νησίδες, Θεσσαλονίκη, 2021.

Παραπομπές 

Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας
Νεοέλληνες λογοτέχνες
Η ωραία του κουρέα

Η ωραία του κουρέα είναι μια ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, παραγωγής του έτους 1969. Πρόκειται για κωμωδία μεγάλου μήκους σε σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου.

Πλοκή 
Ο κουρέας Γιάννης (Γιάννης Γκιωνάκης) και η κoμμώτρια Μάρθα (Μάρθα Καραγιάννη) είναι ερωτευμένοι και σκοπεύουν να παντρευτούν. Ωστόσο, ο Γιάννης πρέπει να αποκαταστήσει πρώτα τις τέσσερις αδελφές του, κάτι που είναι ιδιαίτερα δύσκολο, καθώς δεν υπάρχει η σχετική προίκα. Έτσι, η Μάρθα αποφασίζει να βρει γαμπρό για την κάθε κοπέλα και κατοχυρώνει την προίκα, δίνοντας το σπίτι του κουρέα ως αντιπαροχή. Με τα διαμερίσματα που παίρνει αποκαθίστανται και οι τέσσερις αδελφές αλλά και η ίδια με τον αρραβωνιαστικό της.

Ηθοποιοί 
Στην ταινία παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Γκιωνάκης,  Μάρθα Καραγιάννη, Αλέκος Τζανετάκος, Χρόνης Εξαρχάκος, Σωτήρης Μουστάκας, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Νίκος Τσούκας, Νίτσα Μαρούδα, Αιμιλία Υψηλάντη, Κατερίνα Γώγου, Μαρία Μπονέλου, Ηλέκτρα Καλαμίδου, Νικήτας Πλατής, Αθηνόδωρος Προύσαλης, Μαίρη Μεταξά, Γιώργος Μεσσάλας, Γιώργος Ξύδης, Θόδωρος Κεφαλόπουλος.

Στοιχεία ταινίας 
Η διάρκεια της ταινίας είναι 80 λεπτά. Η σκηνοθεσία και οι στίχοι των τραγουδιών που ακούγονται στην ταινία είναι του Ντίνου Δημόπουλου, το σενάριο  του Λάκη Μιχαηλίδη, η μουσική του Νίκου Μαμαγκάκη και η χορογραφία του Γιάννη Φλερρύ. Τραγουδούν ο Γιάννης Πουλόπουλος, η Πόπη Αστεριάδη, ο Γιώργος Χατζηαντωνίου και η Βάκια Βάλβη. Η παραγωγή της ταινίας είναι της Φίνος Φιλμ.

Διάφορα  
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1968-1969 και έκοψε 228.142 εισιτήρια. Ήρθε στην 31η θέση σε 108 ταινίες.

Παραπομπές 

Ελληνικές ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ταινίες του 1969
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Νίκου Μαμαγκάκη
Ταινίες σε σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη
Ο Επαγγελματίας (ταινία)

Ο Επαγγελματίας (γαλλικά: Le Professionnel) είναι μια γαλλική ταινία δράσης παραγωγής 1981, σε σκηνοθεσία του  Ζωρζ Λοτνέρ και με μουσική του Ένιο Μορικόνε. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Πολ Μπελμοντό, Ζαν Ντεσάγυ, και Ρομπέρ Οσέν. Η ταινία είναι βασισμένη στη βραβευμένη νουβέλα 'Death of a Thin-Skinned Animal' του Πάτρικ Αλεξάντερ.

Η ταινία σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, κόβοντας στην πρεμιέρα της 5.243.559 εισιτήρια, και ήταν στην τετάρτη θέση των ταινιών που προβλήθηκαν στη Γαλλία το 1981.

Υπόθεση 
Ο μυστικός πράκτορας Ζοσλέν Μπομόντ (Ζαν Πολ Μπελμοντό) θα σταλεί από την Γαλλική μυστική υπηρεσία στο Μαλαγκούι, μια χώρα της υποσαχαρίας Αφρικής, με αποστολή του να δολοφονήσει τον δικτάτορα Συνταγματάρχη Τζαλά.

Προτού όμως προλάβει να ολοκληρώσει την αποστολή του, η πολιτική κατάσταση θα αλλάξει στην Γαλλία, και οι προϊστάμενοι του Μπομόντ θα τον προδώσουν και θα τον παραδώσουν στις Αρχές του Μαλαγκούι. Σε μια δίκη παρωδία θα καταδικαστεί σε ισόβια, και θα τον στείλουν σε καταναγκαστικά έργα. Ο Μπομόντ θα καταφέρει να αποδράσει μαζί με έναν άλλο συγκρατουμένο του και θα επιστρέψει μυστικά στη Γαλλία με σκοπό να βρει τους προδότες. Οι επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας θα ενημερώσουν τον Υπουργό Εσωτερικών (Ζαν Ντεσάγυ) για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και θα ληφθεί η απόφαση να εξουδετερωθεί ο Μπομόντ πάση θυσία προτού ξεσπάσει το σκάνδαλο στην Γαλλία. Θα ανατεθεί σε έναν σαδιστή αστυνόμο, τον Ροζέν (Ρομπέρ Χοσέιν) να βρει τον Μπομόντ.

Διανομή ρόλων 
 Ζαν Πολ Μπελμοντό ως Ζοσλέν Μπομόντ
 Ρομπέρ Χοσέιν ως αστυνόμος Ροζέν
 Ζαν Ντεσάγυ ως Υπουργός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  

Γαλλικές ταινίες
Γαλλικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες
Ταινίες του 1981
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζωρζ Λοτνέρ
Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε
Γαλλόφωνες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι
Θωμάς Μάγιστρος

Ο Θωμάς Μάγιστρος ή μοναχός Θεόδουλος, που άκμασε κατά τη βασιλεία του Ανδρονίκου Β΄  (1282-1328) ήταν Βυζαντινός λόγιος. Έγινε γραμματικός και έμπιστος σύμβουλος του Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου.

Βιογραφία
Το κύριο σύγγραμά του Εκλογή ονομάτων και ρημάτων αττικών είναι μία συλλογή επιλεγμένων Αττικών λέξεων και φράσεων ταξινομημένων αλφαβητικά. Συντάχθηκε ως βοήθημα για σύνθεση Ελληνικών κειμένων, από όμοια έργα των Φρυνίχου Αραβίου, Αμμωνίου Γραμματικού, Ηρωδιανού και Αιλίου Μοίρη.

Επίσης έγραψε Σχόλια στον Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη (με μία βιογραφία) και σε τρεις κωμωδίες του Αριστοφάνη. Τα Σχόλια στον Πίνδαρο που του αποδίδουν δύο χειρόγραφα, τώρα αποδίδονται στον Δημήτριο Τρικλίνιο. Οι λόγοι και οι επιστολές του αποτελούνται από δημηγορίες με συνήθη σοφιστικά πρότυπα και αναφέρονται σε ιστορικά συμβάντα: μία συζήτηση μεταξύ των πατέρων του Κυναίγειρου και του Καλλίμαχου, Αθηναίων που έπεσαν στον Μαραθώνα, ως προς το ποιος έπρεπε πρώτος να εκφωνήσει επικήδειο. Ο Θωμάς είναι ο συγγραφέας: ενός "καθρέπτη του πρίγκιπα" που απευθύνεται στον Ανδρόνικο Β΄, μίας υπεράσπισης του Ρωμαίου στρατηγού Χανδρηνού προς τον Αυτοκράτορα, μίας επιστολής των ωμοτήτων των Καταλανών και των Τούρκων στη Θεσσαλία και τη Μακεδονία, μίας συγχαρητήριας επιστολής στον Θεόδωρο Μετοχίτη και ενός πανηγυρικού λόγου για τον βασιλιά της Κύπρου.

Πηγές
 Paola Volpe Cacciatore, Toma Magistro. La Regalità. Testo critico, introduzione e indici, Napoli 1997.
 Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Thomas Magister". Encyclopædia Britannica. 26 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 865.

Παραπομπές 

Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Δυναστεία Τζόου

H Δυναστεία Τζόου (κινεζικά: 周朝; πινγίν: Zhōu cháo, αναφέρεται συχνά ως Τσόου, ορθή προφορά: Τζόου) ήταν βασιλική δυναστεία της Κίνας, την περίοδο 1046–256 π.Χ. Διαδέχθηκε τη δυναστεία Σανγκ και την ακολούθησε η δυναστεία Τσιν. Παρόλο που η δυναστεία Τζόου διήρκεσε περισσότερο από κάθε άλλη στην κινεζική ιστορία, η πραγματική πολιτική και στρατιωτική εξουσία της κράτησε μέχρι το 771 π.Χ. Η περίοδος αυτή (1046-771 π.Χ.) ονομάστηκε "Περίοδος των Δυτικών Τζόου".

Το 771 π.Χ. οι Τζόου εκδιώχθηκαν από την κοιλάδα του ποταμού Ουέι, και η πραγματική εξουσία πέρασε στα χέρια των υποτελών φεουδαρχών.

Τζου
Τσοου
Ιστορία της Κίνας
Αγία Αργυρή της Προύσας

Η Αγία Αργυρή είναι νεομάρτυς της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γεννήθηκε στην Προύσα της Μικράς Ασίας το 1688.

Σε νεαρή ηλικία τη ζήτησε να την παντρευτεί μουσουλμάνος προύχοντας, απαιτώντας επίσης να αλλάξει θρήσκευμα και να γίνει μουσουλμάνα, κάτι το οποίο η Αργυρή αρνήθηκε. Σε ηλικία 17 ετών οι γονείς της την πάντρεψαν με Χριστιανό νέο, γεγονός που προκάλεσε την οργή του μουσουλμάνου. Λίγες μέρες μετά τον γάμο, σύμφωνα με έθιμο της περιοχής, οι νεόνυμφοι πήγαν στο ναό, με τη γυναίκα ντυμένη με το νυφικό της. Τότε ο μουσουλμάνος που την επιθυμούσε, επικεφαλής ομάδας άλλων μουσουλμάνων την απήγαγαν και την οδήγησαν στον ιεροδικαστή της Προύσας, λέγοντας ότι δήθεν είχε υποσχεθεί να να αλλάξει θρησκεία. Αυτό το είδος συκοφαντίας ήταν ένα συνηθισμένο μέσον εκβιασμού των Χριστιανών  στην εποχή της τουρκοκρατίας. Η Αργυρή αρνήθηκε ότι επιθύμησε να αλλάξει θρησκεία και κατήγγειλε τη συκοφαντία του Τούρκου. Μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου επανελήφθη η δίκη, και τελικώς φυλακίστηκε και βασανίστηκε επί 17 χρόνια σε φυλακή της περιοχής Χάσκιοϊ. Πλούσιος Χριστιανός έμπορος προσφέρθηκε να διαθέσει χρήματα για την απελευθέρωσή της, το οποίο αυτή αρνήθηκε χαρακτηρίζοντας τη φυλακή "βασιλικό παλάτι του βασιλέως Χριστού". Πέθανε στις 5 Απριλίου 1721. Πριν το θάνατό της κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων που κάποιος γέροντας έφερε στη φυλακή κρυμμένα μέσα σε σταφίδα. Θάφτηκε στον περίβολο του Ιερού Ναού Ναού Αγίας Παρασκευής στο Χάσκιοϊ. Στις 30 Απριλίου 1725 έγινε ανακομιδή του λειψάνου της, το οποίο βρέθηκε άφθορο να ευωδιάζει, και τοποθετήθηκε στο ναό της Αγίας Παρασκευής, με την άδεια του τότε Πατριάρχου Παϊσίου και ορίστηκε να εορτάζεται η μνήμη της στις 30 Απριλίου. Κατά το πογκρόμ του 1955 οι Τούρκοι έκαψαν τη λάρνακα και κατέστρεψαν το λείψανο, αλλά σώθηκε ένα μικρό τεμάχιο. 

Η αγία Νεομάρτυς Αργυρή θεωρείται προστάτης του γάμου και εικονίζεται να κρατά τα τελετουργικά στέφανα του γάμου. Η κυρίως μνήμη της Αγίας Αργυρής γιορτάζεται στις 5 Απριλίου και η ανακομιδή των λειψάνων της στις 30 Απριλίου.

Παραπομπές

Αργυρη
Προύσα
Λιμάνι του Βέντσπιλς

Το λιμάνι του Βέντσπιλς είναι θαλάσσιο λιμάνι, ελεύθερο από πάγο και βαθέων υδάτων, που βρίσκεται στις Βαλτικές ακτές της Λετονίας. Η συνολική του έκταση είναι 2451,39 εκτάρια. Με τον κύκλο εργασιών φορτίου είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα λιμάνια της Βαλτικής.

Το λιμάνι του Βέντσπιλς έγινε λιμάνι πολλαπλών μεταφορών, όταν το λιμάνι βαθύνθηκε σημαντικά το 1998, φθάνοντας σε μέγιστο βάθος τα 17.5 μέτρα στην υγρή περιοχή χύδην. Αυτό επέτρεψε τη στέγαση των μεγαλύτερων σκαφών που τότε λειτουργούσαν στη Βαλτική Θάλασσα, συμπεριλαμβανομένων των δεξαμενόπλοιων Aframax με μέγιστο βάρος 130.000 μετρικών τόνων νεκρού βάρους (DWT). Η περιοχή ξηρού φορτίου και γενικού φορτίου, με βάθος 16 μέτρων, επιτρέπει στο τερματικό σταθμό να δέχεται πλοία τύπου Panamax με χωρητικότητα φορτίου μέχρι 75.000 DWT.

Ελεύθερος λιμένας του Βέντσπιλς 
Το λιμάνι του Βέντσπιλς, διοικείται από τον Ελεύθερο Λιμένα του Βέντσπιλς, ο οποίος εποπτεύεται από το Υπουργικό Συμβούλιο της Δημοκρατίας της Λετονίας, υπό διάφορες νομικές αρχές. Αυτές, περιλαμβάνουν τον νόμο του 1994 για τους λιμένες (σχετικά με τις διαδικασίες), τον νόμο του 1997 για τον ελεύθερο λιμένα του Βέντσπιλς (ο οποίος προβλέπει τις επιχειρήσεις εντός του λιμένα) και τον νόμο του 2002 για τους φόρους στα ελεύθερα λιμάνια και τις ειδικές οικονομικές ζώνες, και ρυθμίζει τους φόρους για αυτούς που εμπορεύονται με τον λιμένα.

Υποδομές 
Το Βέντσπιλς βρίσκεται στον σιδηροδρομικό διάδρομο Ανατολής-Δύσης και αποτελεί μέρος του ευρασιατικού συστήματος μεταφορών, καθώς και της ευρωπαϊκής διαδρομής αυτοκινητόδρομου E22. Το αεροδρόμιο του Βέντσπιλς βρίσκεται κοντά, ενώ το Διεθνές Αεροδρόμιο της Ρίγας (RIX) απέχει περίπου 2 ώρες με το αυτοκίνητο.

Πρόοδος 
Στην μελέτη «Παγκόσμιες Ελεύθερες Ζώνες του Μέλλοντος 2010/11», η οποία δημοσιεύτηκε από την βρετανική εφημερίδα για την οικονομία Financial Times, το ελεύθερο λιμάνι του Βέντσπιλς κατέλαβε την πέμπτη θέση ανάμεσα στις πιο ελπιδοφόρες ελεύθερες ζώνες, καθώς και την θέση της καλύτερης ελεύθερης ζώνης λιμένα του οικονομικού έτους 2010/11. Η μελέτη έδειξε ότι το λιμάνι των Βέντσπιλς δημιουργεί μερικές από τις καλύτερες συνθήκες στον κόσμο για την ανάπτυξη επιχειρήσεων.

Σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στους Financial Times, με τίτλο "Παγκόσμιες Ελεύθερες Ζώνες του Μέλλοντος 2012/13", το Ελεύθερο λιμάνι του Βέντσπιλς κατέλαβε την έβδομη θέση μεταξύ των πιο ελπιδοφόρων ειδικών οικονομικών ζωνών στον κόσμο και κατέλαβε επίσης τη δεύτερη θέση μεταξύ των λιμένων. Μεταξύ των ειδικών οικονομικών ζωνών της Ευρώπης είχε την υψηλότερη κατάταξη.

Προβλήματα 
Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, η Ρωσία αναπροσανατολίζει τη ροή φορτίου στους ρωσικούς λιμένες της Βαλτικής, πράγμα που δημιουργεί αμφιβολίες για τις προοπτικές του λιμένα του Βέντσπιλς .

Παραποπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://www.portofventspils.lv/

Λιμάνια στην Λετονία
Μιχαήλ Αστραπάς και Ευτύχιος

Οι Μιχαήλ Αστραπάς και Ευτύχιος (άκμασαν μεταξύ 1294-1317) ήταν Έλληνες ζωγράφοι από τη Θεσσαλονίκη.

Βιογραφία
Προσκλήθηκαν από τον Στέφανο Ούρο Β΄ μιλούτιν της Σερβίας και άλλους για να εργαστούν στην επικράτειά τους. Μερικές από τις δημιουργίες τους περιλαμβάνουν νωπογραφίες (frescos) στις παρακάτω εκκλησίες στην περιοχή των Σκοπίων:
 ναός της Θεοτόκου Περιβλέπτου στην Οχρίδα (1295).
 ναός του Αγ. Νικήτα στο Τσούτσερ Σάνντεβο (πριν το 1316).
 ναός της Παναγίας στη Λιέβισα του Πρίζνεν (1307).
 ναός του Αγ. Γεωργίου στο Ναγκορίτσανε (1317).

Πηγές
 Ohrid-St Kliment

Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Όντρα (υπολογιστής)

Η Όντρα ήταν μια σειρά υπολογιστών που κατασκευάζονταν στο Βρότσουαφ της Πολωνίας.

Η παραγωγή ξεκίνησε το 1959-1960. Τα μοντέλα 1001, 1002, 1003, 1013, 1103, 1204 ήταν αρχικής πολωνικής κατασκευής. Τα μοντέλα 1304 και 1305 ήταν λειτουργικά αντίστοιχα των ICL 1905 και 1906 λόγω συμφωνίας λογισμικού. Το τελευταίο μοντέλο ήταν το 1325 με βάση δύο μοντέλα από την ICL.

Το όνομα προέρχεται από τον ποταμό Όντρα που διέρχεται από την πόλη του Βρότσουαφ.

Οι υπολογιστές κατασκευάστηκαν στο εργοστάσιο παραγωγής Elwro, το οποίο έκλεισε το 1989.

Ο ODRA-1002 ήταν ικανός να κάνει μόνο 100-400 λειτουργίες ανά δευτερόλεπτο.

Το 1962, ο Βίτολντ Ποντγκόρσκι, υπάλληλος της Elwro, κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα παιχνίδι υπολογιστή στο πρωτότυπο ODRA-1003. Ήταν μια προσαρμογή μιας παραλλαγής του Νιμ, όπως απεικονίζεται στην ταινία Περασμένο Έτος στο Μάριενμπαντ. Ο υπολογιστής θα μπορούσε να παίξει ένα τέλειο παιχνίδι και ήταν εγγυημένο να κερδίσει. Το παιχνίδι δεν διανεμήθηκε ποτέ εκτός της εταιρείας Elwro, αλλά οι εκδόσεις του εμφανίστηκαν αλλού. Ήταν πιθανώς το πρώτο πολωνικό παιχνίδι υπολογιστή στην ιστορία.

Το λειτουργικό σύστημα που χρησιμοποιείται από τον ODRA-1204 ονομάζεται SODA. Σχεδιάστηκε για να λειτουργεί σε μικρό υπολογιστή χωρίς μαγνητική αποθήκευση και μπορεί να εκτελεί ταυτόχρονη φόρτωση και εκτέλεση προγραμμάτων.

Ένας υπολογιστής ODRA 1204 χρησιμοποιήθηκε από μια ομάδα στο Λένινγκραντ για την ανάπτυξη ενός μεταγλωττιστή ALGOL 68 το 1976. Το ODRA 1204 έτρεξε τη σύνταξη ανάλυσης, και η παραγωγή κώδικα έτρεχε σε ένα IBM System/360.

Έως τις 30 Απριλίου 2010 υπήρχε ακόμα ένας λειτουργικός ODRA 1305 στον σιδηροδρομικό σταθμό του Βρότσουαφ Μπρόχοβ. Το σύστημα απενεργοποιήθηκε στις 22:00 Κεντρική Ώρα Θερινής Ευρώπης και αντικαταστάθηκε με ένα σύγχρονο σύστημα υπολογιστή. Ένας μικρός αριθμός Όντρα είναι τοποθετημένα σε εκθέσεις μουσείων και τουλάχιστον ένα είναι ακόμα λειτουργικός και συντηρείται από μαθητές ηλεκτρικής σχολής που δημιούργησαν ένα fan club γύρω από το μηχάνημα.

Δείτε επίσης 

 Ιστορία των μηχανημάτων υπολογιστών στα κομμουνιστικά κράτη

Λογοτεχνία 

 Bronisław Obirek "Maszyny analityczne organizacja zmechanizowanego obrachunku" Wydawnictwo Naukowo Techniczne, Warszawa 1970 r.

Παραπομπές 

Επιστήμες και τεχνολογία στην Πολωνία
Μαργαρίτα Μοροζόβα

Η Μαργαρίτα Κιριλόφνα Μοροζόβα (ρωσικά: Маргари′та Кири′лловна Моро′зова, 3 Νοεμβρίου/22 Οκτωβρίου 1873 - 3 Οκτωβρίου 1958) ήταν μια εξέχουσα Ρωσίδα φιλάνθρωπος, προστάτης της τέχνης, εκδότρια, συντάκτρια και συγγραγέας. Ήταν συνιδρυτής της Θρησκευτικής και Φιλοσοφικής Εταιρείας που είχε έδρα τη Μόσχα (1905-1918) και διευθύντρια της Ρωσικής Μουσικής Εταιρείας. Ήταν σύζυγος του κριτικού τέχνης και συλλέκτη Μιχαήλ Μοροζόφ, του οποίου τα πορτραίτα ζωγράφισαν ο Βαλεντίν Σέροφ και ο Νικολάι Μποντάρεβσκι, μεταξύ άλλων.

Αμέσως μετά τη γέννηση της κόρης της, Μαρία, το 1904, η Μοροζόβα έφυγε από τη Ρωσία για την Ελβετία. Μετά την επιστροφή της ένα χρόνο αργότερα, το σπίτι της έγινε πολιτικό κέντρο, προσελκύοντας μεταξύ άλλων διάφορα μέλη του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος. Το Νοέμβριο του 1905 Morozova (δίπλα στους Σεργκέι Μπουλγκάκοφ, πρίγκιπα Γιεβγκένι Τρουμπετσκόι και Νικολάι Μπερντιγιάγιεφ μεταξύ άλλων) έγινε μία από τους διοργανωτές της Θρησκευτικής και Φιλοσοφικής Εταιρείας Μόσχας. Έχοντας κληρονομήσει από τον πρώην σύζυγό της τη θέση του διευθυντή του Ωδείου της Μόσχας, αυτή έγινε φίλη με τον Αλεξάντρ Σκριάμπιν, ο οποίος έγινε ο προσωπικός της δάσκαλος πιάνου.

Τα έτη 1904-1908 η Μοροζόβα υποστήριξε οικονομικά τον Σκριάμπιν, κάτι που σταμάτησε να κάνει μετά την επιδείνωση των προσωπικών τους σχέσεων. Μετά το θάνατο του συνθέτη χρηματοδότησε την ίδρυση του Μουσείου του Σκριάμπιν, καθώς και μέλη της οικογένειάς του για αρκετό διάστημα. Το 1910 η Μοροζόβα μεταβίβασε το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής έργων τέχνης του συζύγου της (πάνω από 60 έργα ζωγραφικής) στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ. Μεγάλη δημοσιότητα κατά την περίοδο εκείνη ήταν το ειδύλλιό της με τον ποιητή Αντρέι Μπέλι, ο οποίος αναγνώρισε κάποιους μυστικιστικούς λόγους πίσω από την αγάπη του για εκείνη (που ξεκίνησε το 1901).

Μετά την Επανάσταση του 1917, το σπίτι της Μοροζόβα εθνικοποιήθηκε, αλλά της δόθηκε η δυνατότητα να διατηρήσει δύο υπόγειους χώρους όπου στεγαζόταν με την αδελφή της Έλενα. Τους διατήρησε και μετά το 1926, όταν το κτίριο έγινε η Πρεσβεία της Δανίας και μάλιστα συμμετείχε στις δεξιώσεις του Πρέσβη. Ο τελευταίος, σύμφωνα με πληροφορίες, της προσέφερε τη δανική ιθαγένεια, αλλά εκείνη αρνήθηκε την προσφορά. Στη δεκαετία του 1930, οι αδελφές που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι, μετακόμισαν στο εξοχικό σπίτι τους στο Λιανόζοβο, κοντά στη Μόσχα. Εκείνη την περίοδο τα περισσότερα από τα παιδιά της (εκτός από τον γιο της Μιχαήλ) είχαν μεταναστεύσει. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου ο Μιχαήλ και οι αδελφές Μοροζόβα μοιράζονταν ένα δωμάτιο σε ένα σπίτι στο Πόροβκα.

Παραπομπές 

Ρώσοι συγγραφείς
Εκδότες
Ανδρόνικος Παλαιολόγος (τέλη 12ου αι.)

Ο Ανδρόνικος Παλαιολόγος (άκμασε 1185-1191) από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και στρατηγός, που έδρασε κατά το τέλος του 12ου αι.

Βιογραφία
Πολύ λίγα είναι γνωστά γι' αυτόν.

Αναφέρεται για πρώτη φορά στις πηγές το 1185, ως ένας από τους στρατηγούς, που εστάλησαν υπό τη διοίκηση του Αλεξίου Γίδου για να βοηθήσουν την πόλη της Θεσσαλονίκης, την οποία πολιορκούσαν οι Νορμανδοί. Έπειτα καταγράφεται για τελευταία φορά στις πράξεις Συνόδου, που συγκλήθηκε το 1191, όπου αναφέρεται να κατέχει τον τίτλο που πρωτοσεβαστοϋπέρτατου και ως συγγενής εξ αγχιστείας με τον βασιλεύοντα Αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο.

Ο λόγιος Μιχαήλ Γλυκάς έχει απευθύνει μία μικρή ομιλία προς αυτόν.

Πηγές
 Cheynet, Jean-Claude; Vannier, Jean-François (1986). Études Prosopographiques (in French). Paris: Publications de la Sorbonne. p. 164. ISBN 978-2-85944-110-4.

Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Arp 107

Ο Arp 107 είναι ένα ζεύγος (πιθανώς και τριάδα) γαλαξιών που βρίσκονται σε απόσταση περίπου 450 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, στον μικρό βόρειο αστερισμό Μικρό Λέοντα. Φέρουν τα ονόματα 107 και 107A στον Άτλαντα των ιδιόμορφων γαλαξιών του Χάλτον Αρπ. Ο μεγαλύτερος ταξινομείται ως τύπου Seyfert 2 και ως προς τη μορφή εμφανίζεται ως διαταραγμένου σχήματος σπειροειδής, ενώ ο άλλος μοιάζει με ελλειπτικό γαλαξία. Αμφότεροι απομακρύνονται από τον Γαλαξία μας με ταχύτητα 9.946 km/sec (χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο).

Οι αλληλεπιδρώντες αυτοί γαλαξίες βρίσκονται στη διαδικασία της συγκρούσεως και συγχωνεύσεως.

Δείτε επίσης
 Γαλαξίες Κεραίες
 Arp 299

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 O UGC 5984 στο SIMBAD

Arp 107
Arp 107
107
Αλεξάντρα Μαρινίνα

Η Αλεξάντρα Μαρινίνα (ρωσικά: Александра Маринина, γεννημένη στις 16 Ιουνίου 1957), ή όπως ονομάζεται πραγματικά Αλεξάντρα Ανατόλιεβνα Αλεξέγιεβα, είναι δημοφιλής Ρωσίδα συγγραφέας αστυνομικών ιστοριών.

Η Μαρινίνα γεννήθηκε Λβιβ της Ουκρανίας σε μια οικογένεια δικηγόρων. Έζησε στο Λένινγκραντ μέχρι το 1971 και από τότε και έπειτα στη Μόσχα. Έλαβε πτυχίο νομικής από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1979.

Από το 1979 έως το 1998 εργαζόταν σε ερευνητικές και εκπαιδευτικές μονάδες του Υπουργείου Εσωτερικών της Ρωσίας (MVD). Έχει μελετήσει την προσωπικότητα εγκληματιών με ψυχικές διαταραχές και εγκληματιών που έχουν διαπράξει επανειλημμένα βίαια εγκλήματα, κερδίζοντας ένα διδακτορικό δίπλωμα πάνω στη νομική επιστήμη (1986). Το Φεβρουάριο του 1998 παραιτήθηκε από την υπηρεσία αστυνομίας όπου εργαζόταν, για να αφοσιωθεί στο συγγραφικό της έργο. Πριν από την παραίτησή της έφερε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη.

Η Μαρινίνα άρχισε να γράφει το 1991, όταν μαζί με τον συνάδελφό της, Αλεξάντερ Γκόρκιν, έγραψε μια αστυνομική ιστορία, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Militsiya. Τον Δεκέμβριο του 1992 ολοκλήρωσε το πρώτο της μυθιστόρημα «Συρροή Περιστατικών» το οποίο δημοσιεύθηκε επίσης στο περιοδικό Militsiya το 1993.

Έχει γράψει πάνω από 30 μυθιστορήματα, που έχουν εκδοθεί σε περισσότερα από 17 εκατομμύρια αντίτυπα και έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 20 γλώσσες. Ωστόσο, το μόνο βιβλίο της που είναι διαθέσιμο σήμερα στα αγγλικά είναι αυτό της «Συρροής Περιστατικών». Τα περισσότερα από τα μυθιστορήματά της έχουν ένα κοινό κεντρικό χαρακτήρα, την Αναστασία Νάστια Καμένσκαγια. Μια τηλεοπτική σειρά η «Καμένσκαγια», βασισμένη σε οκτώ από τα μυθιστορήματα της Μαρινίνα, έχει προβληθεί από την κρατική ρωσική τηλεόραση, καθώς και σε χώρες όπως η Λετονία, η Λιθουανία, η Ουκρανία, η Πολωνία, η Γερμανία και η Γαλλία.

Έχει λάβει πολλά βραβεία. Το 1995 έλαβε το βραβείο του Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων της Ρωσίας για το καλύτερο βιβλίο για τα έργα της «θάνατος για χάρη του θανάτου» και «μακρινό παιχνίδι». Η ίδια αναγνωρίστηκε ως «συγγραφέας της χρονιάς» το 1998 στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Μόσχας, λόγω των πωλήσεων των βιβλίων της το προηγούμενο έτος, ενώ έχει λάβει βραβείο και από το περιοδικό Ogonyok.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα
Alexandra Marinina at the Forbes

Παραπομπές

Ρώσοι συγγραφείς
Πολωνική Ένωση Εκπαιδευτικών

Η Πολωνική Ένωση Εκπαιδευτικών (, ZNP, επίσης μεταφράζεται ως Ένωση των Πολωνών Εκπαιδευτικών, Πολωνική Ένωση Εκπαιδευτικών, Ένωση Πολωνών Εκπαιδευτικών) είναι το μεγαλύτερο πολωνικό συνδικάτο για τους εκπαιδευτικούς και τους παιδαγωγούς και το μεγαλύτερο επαγγελματικό τους σωματείο.

Ιστορία 
Οι πρώτες συνδικαλιστικές οργανώσεις των Πολωνών εκπαιδευτικών χρονολογούνται στο 1905, έτος που σηματοδοτεί την περίοδο αναταραχής γνωστή ως η Επανάσταση στο Βασίλειο της Πολωνίας (1905-1907). Η Πολωνική Ένωση Εκπαιδευτικών ιδρύθηκε το 1930 από τη συγχώνευση της Ένωσης Πολωνών Εκπαιδευτικών Δημοτικών Σχολείων και της Συνδικαλιστικής Ένωσης Καθηγητών Πολωνικών Γυμνασίων, οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1919. Στη δεκαετία του '30, η ZNP, που αριθμούσε πάνω από 50.000 μέλη πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν η μεγαλύτερη πολωνική ένωση και συνδικαλιστική οργάνωση για εκπαιδευτικούς, επηρεάστηκε όλο και περισσότερο από τους σοσιαλιστές, γεγονός που ανάγκασε τελικά την αναστολή της από τη συντηρητική και ορθή πολωνική κυβέρνηση. Ως απάντηση, η σοσιαλιστική πτέρυγα της ZNP διοργάνωσε τη μεγάλη πολωνική απεργία των δασκάλων (1937), η οποία κατάφερε να πιέσει την κυβέρνηση να αποκαταστήσει και να επαναφέρει την οργάνωση. Η ZNP κατά την περίοδο εκείνη διατηρούσε επίσης βοηθητικά ιδρύματα, όπως το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, και διοργάνωσε καλοκαιρινά επαγγελματικά μαθήματα.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η ZNP εξακολούθησε να υπάρχει ως τμήμα της υπόγειας εκπαίδευση στη Πολωνία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με τη μορφή του Μυστικού Διδακτικού Οργανισμού. Ο οργανισμός δημιουργήθηκε στα τέλη Οκτωβρίου 1939 ως απάντηση της Βαρσοβίας στο γερμανικό κλείσιμο των περισσότερων πολωνικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και στις καταστολές κατά των εκπαιδευτικών.

Μετά τον πόλεμο, η ZNP αποκαταστάθηκε από τη νέα πολωνική κομμουνιστική κυβέρνηση, αλλά είχε σχετικά μικρή πραγματική επιρροή. Ανεστάλη εν συντομία κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού νόμου το 1981. Το 1984 έγινε μέλος της Πανπολωνικής Συμμαχίας Συνδικάτων της Πολωνίας. Όπως και τα περισσότερα πολωνικά συνδικάτα, η ZNP έγινε ανεξάρτητη μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989. Οι επικεφαλής της Ένωσης αποφάσισαν να τη διατηρήσουν ευθυγραμμισμένη με την πολωνική αριστερά (Σοσιαλδημοκρατία της Πολωνίας), το οποίο προκάλεσε διάσπαση, καθώς ορισμένα μέλη έφυγαν για Συνδικαλιστικές οργανώσεις ευθυγραμμισμένες με την Αλληλεγγύη. Παρ΄όλα αυτά, παρέμεινε και είναι σήμερα το μεγαλύτερο πολωνικό συνδικάτο για τους εκπαιδευτικούς και τους παιδαγωγούς.

Δομή 
Η Ένωση διοικείται από την Εθνική Συνάντηση των Αντιπροσώπων, η οποία συνέρχεται κάθε τέσσερα χρόνια. Σε καθημερινή βάση, το Κεντρικό Γραφείο φροντίζει για τις οργανωτικές δραστηριότητες ρουτίνας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Official homepage (in English)

Εκπαίδευση στην Πολωνία
Άγαλμα του Ηρακλή στο Μπεχιστούν

Το άγαλμα του Ηρακλή στο Μπεχιστούν του Ιράν, είναι λαξευμένο  σε βράχο και φέρει επιγραφή στα αρχαία ελληνικά.

Ιστορικό
Σύμφωνα με την  επιγραφή το άγαλμα κατασκευάστηκε το 153 π.Χ. που συμπίπτει με τη βασιλεία του Μιθριδάτη Α΄ της Παρθίας. Bρίσκεται στο βουνό Μπεχιστούν (Behistun) και ανακαλύφθηκε το 1957. Ο Ηρακλής κρατάει κύπελλο στο αριστερό του χέρι και με το άλλο χέρι ακουμπάει το πόδι του. Το άγαλμα έχει μήκος 1,47 μ. και ενώνεται με το βουνό. Το κεφάλι του αγάλματος κλάπηκε δύο φορές, αλλά βρέθηκε και τις δύο. Ωστόσο, το σημερινό κεφάλι του αγάλματος είναι αντίγραφο, από το γνήσιο, το οποίο  φυλάσσεται στον  Πολιτιστικό Οργανισμό "Cultural Heritage, Handicrafts and Tourism Organization of Iran", στην Τεχεράνη.

Η επιγραφή
Η  αρχαία  ελληνική επιγραφή γράφει τα εξής:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Hercules in Iran, 29/08/2013, sixpillars.org
 Hercules and Aramaic Inscription from Behistoun, Ancient History Encyclopedia 

Αρχαιολογικοί τόποι στο Ιράν
Παρθία
Αυτοκρατορία των Σελευκιδών
Διατροφικές διαταραχές

Οι διατροφικές διαταραχές (ή διαταραχές πρόσληψης τροφής όπως επίσης ονομάζονται) είναι η νευρική ανορεξία ή απλά ανορεξία (anorexia nervosa), η βουλιμία (bulimia nervosa) , Υπερφαγία. Πρόκειται για ψυχογενείς διαταραχές που πλήττουν ένα πλέον μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού. Αφορούν τις γυναίκες σε μεγαλύτερο ποσοστό αλλά και άντρες.
Δύο ακόμη τύποι των διαταραχών αυτών είναι η  Ορθορέξια – Ορθοτροφία και το Νυχτερινό σύνδρομο</big>

Ορθορέξια – Ορθοτροφία 

Είναι ένα είδος διατροφικής διαταραχής, όπου το άτομο παρουσιάζει υπερβολική ενασχόληση με την ποιότητα π.χ.βιολογικές, υπερτροφές και το είδος τροφής (υγιεινή) που καταναλώνει. Όταν τεθούν εκτός ελέγχου μπορεί να οδηγηθούν σε υπερφαγικά επεισόδια και στην αποβολή της τροφής. Κάτι ανάμεσα σε ανορεξία και βουλιμία δηλαδή.

Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κάνεις αυτή τη διαταραχή γιατί το άτομο ακολουθώντας έναν υγιεινό τρόπο ζωής δεν κινεί υποψίες . Άρα μιλάμε και εδώ για μια εμμονή καθώς ακολουθείται επίσης ένα αυστηρό πρόγραμμα διατροφής , γυμναστικής και μια συνεχώς αρνητική εικόνα του σώματος 

Το πρόβλημα της νευρικής αρθορεξίας επηρεάζει εξίσου άντρες και γυναίκες. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, τονίζεται ότι το σύνδρομο πλήττει το 1-2% του γενικού πληθυσμού. Ο έλεγχος είναι το κλειδί της ασθένειας . Έλεγχος για τη ζωή, έλεγχος και για το φαγητό. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τον διαχωρισμό και την κατανάλωση  του ποιοτικού τροφίμου , ο ασθενής ανησυχεί και βασανίζεται για το αν  τελικά έκανε τη σωστή επιλογή

Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ορθορεξικού 
  Τον περισσότερο χρόνο μέσα στην ημέρα σκέφτεται τη διατροφή του 
  Υπάρχει έτοιμο πρόγραμμα των γευμάτων μετά από μελέτη πολλών ημερών πριν 
  Δεν υπάρχει ευχαρίστηση από την κατανάλωση της τροφής όσο από την κατανάλωση της σωστής τροφής και του χρόνου που αφιερώθηκε για την επιλογή της 
  Απομόνωση από φόβο πιθανού λάθους ή κατανάλωσης μη σωστού τροφίμου 
  Αυστηρότητα , έλεγχος και τύψεις σε περίπτωση μη σωστού προγράμματος υγιεινών τροφών 
  Ευχαρίστηση όταν αυτό τηρείται

Το νυχτερινό σύνδρομο  
Δεν είναι μόνο μία διατροφική διαταραχή ,αλλά και μία διαταραχή ύπνου και διάθεσης. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η ανορεξία, η μερική ή πλήρης αφαγία κατά τη διάρκεια της μέρας με αποτέλεσμα η υπερκατανάλωση τροφής κατά τη διάρκεια της νύχτας. Υπάρχει και εδώ ένα είδος εθισμού και η πεποίθηση ότι αν δεν καταναλωθεί τροφή το βράδυ, το άτομο θα αδυνατεί να κοιμηθεί. 
Το σύνδρομο εμφανίζεται στο 1,5% του γενικού πληθυσμού, κυρίως στις γυναίκες, σε παχύσαρκα άτομα και στους ηλικιωμένους, αλλά και σε περιόδους έντονου στρες.

Οι λόγοι εμφάνισης της διαταραχής μπορεί να είναι γενετικοί, βιολογικοί, κληρονομικοί ή ψυχολογικοί. Σε αυτούς προστίθενται οι διαπροσωπικές σχέσεις, τα συναισθήματα (έκφραση ή λανθασμένη εξωτερίκευση) και η διαστρεβλωμένη εικόνα για το σώμα.

Πηγές
Κουράμπι Νένεμ

Ο Κουράμπι Νένεμ (Kourabi Nenem) είναι πρώην αθλητής και πολιτικός από το Κιριμπάτι, αντιπρόεδρος της χώρας από τις 13 Μαρτίου 2016, με πρόεδρο τον Τανέτι Μαμάου.

Βιογραφία

Αθλητική σταδιοδρομία 
Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό (πάλη και πετοσφαίριση). Ήταν προπονητής της ομάδας πετοσφαίρισης των Ρέμπελς..

Πολιτική σταδιοδρομία 
Εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια της Νότιας Ταράουα και εκτός από Αντιπρόεδρος διορίστηκε υπουργός Δημοσίων Έργων και Ωφελειών τον Μάρτιο του 2016.
Τον Νοέμβριο του 2016 εγκαινίασε ένα καταφύγιο για την προστασία των καρχαριών. Ως πολιτικός, υποστηρίζει τα δικαιώματα των γυναικών.

Παραπομπές 

 Αντιπρόεδροι του Κιριμπάτι
Ηγέτες εν ενεργεία
Τατιάνα Μάρκους

Η Τατιάνα Μάρκους (ουκρανικά:Тетяна Йосипівна Маркус και ρωσικά: Татьяна Иосифовна Маркус, 1921 - 1943) ήταν Σοβιετική αντιστασιακή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που διακρίθηκε για τη δράση της στην κατεχόμενη από τα ναζιστικά στρατεύματα, Ουκρανία.

Βιογραφία 
Η Μάρκους γεννήθηκε το 1921 στο Ρόμνι της σημερινής Ουκρανίας (το οποίο τότε αποτελούσε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης) και προερχόταν από πολύτεκνη εβραϊκή οικογένεια.  Μερικά χρόνια αργότερα, η οικογένειά της μετακόμισε στο Κίεβο, όπου η Μάρκους φοίτησε στο 44ο Γυμνάσιο της πόλης και αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της προσλήφθηκε το 1938 ως υπάλληλος του κρατικού σιδηροδρόμου. Το 1940, μετά την απόσπαση της Μολδαβίας από το βασίλειο της Ρουμανίας και την επακόλουθη προσάρτησή της στην ΕΣΣΔ, η Μάρκους μετατέθηκε στο Κισινάου, όμως τον Ιούλιο του επόμενου έτους επέστρεψε στο Κίεβο καθώς είχαν μεσολαβήσει η γερμανική εισβολή στην ΕΣΣΔ και η ανακατάληψη του Κισινάου από τον ρουμανικό στρατό.

Μετά την κατάληψη του Κιέβου από τη Βέρμαχτ, η Μάρκους οργανώθηκε στις σοβιετικές αντιστασιακές ομάδες της πόλης παρουσιάζοντας σημαντική δράση: αρχικά διετέλεσε σύνδεσμος της τοπικής επιτροπής κομματικών υποθέσεων, ομιλήτρια σε παράνομες συγκεντρώσεις και μέλος της ομάδας σαμποτέρ του Βλαντιμίρ Κουντρίσοφ. Στη συνέχεια αξιοποιήθηκε από την αντίσταση ως κατάσκοπος, καθώς μπήκε στην υπηρεσία των γερμανικών αρχών κατοχής, στις οποίες παρουσιάστηκε ως κόρη Γεωργιανού ευγενή που είχε εκτελεστεί από τους μπολσεβίκους.

Από τη νέα της θέση προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στη σοβιετική αντίσταση, ενώ στην ίδια αποδίδονται οι θάνατοι αρκετών Γερμανών αξιωματικών, καθώς και ντόπιων συνεργατών τους, τους οποίους φέρεται να δηλητηρίασε, να εκτέλεσε ή να παρέσυρε σε ενέδρες. Μετά την εκτέλεση ενός Γερμανού αξιωματικού, η Μάρκους άφησε σημείωμα με το οποίο αναλάμβανε την ευθύνη και έπειτα προσπάθησε, με τη βοήθεια της τοπικής κομματικής επιτροπής, να προσχωρήσει στις ανταρτικές οργανώσεις της υπαίθρου. Στις 22 Αυγούστου του 1942, επιχείρησε να διασχίσει μαζί με άλλους αντιστασιακούς τον Δνείπερο, όμως η απόπειρα απέτυχε και η ίδια προσπάθησε να ξεφύγει από τους διώκτες της, όμως καταδόθηκε από ντόπιους αγρότες και αιχμαλωτίστηκε. Εκτελέστηκε την 29η Ιανουαρίου του 1943, ενώ είχαν προηγηθεί πολύμηνα βασανιστήρια στα κρατητήρια της Γκεστάπο.

Μεταπολεμικά η Μάρκους έλαβε μεταθανάτιες τιμές από τη Σοβιετική Ένωση και το σύγχρονο ουκρανικό κράτος, ενώ το 2009 ανεγέρθη μνημείο της στον χώρο του Μπάμπι Γιαρ.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Avtandil Rukhadze, Jews in the USSR. Figures, facts, comment, Novosti Press Agency Pub. House, 1984.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Εβραίοι
Σοβιετικοί
Ουκρανοί
Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο