joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ανισότητα Γένσεν

Στα μαθηματικά, η ανισότητα Γένσεν λέει ότι για κάθε κυρτή συνάρτηση  και πραγματικούς αριθμούς , ισχύει ότι

Πιο γενικά, για κάθε  με , ισχύει ότι

Για κοίλες συναρτήσεις, οι ανισότητες ισχύουν με την αντίθετη φορά.

Απόδειξη

Μία συνάρτηση  είναι κυρτή αν για κάθε  και , ισχύει ότι

Αυτός ο ορισμός μας δίνει κατευθείαν την ανισότητα Γένσεν για , θέτοντας  και . Τώρα θα αποδείξουμε την ανισότητα για κάθε  με την χρήση της μαθηματικής επαγωγής. Ας υποθέσουμε ότι ισχύει για  και κάθε  και κάθε  με , δηλαδή

Θα αποδείξουμε ότι ισχύει και για κάθε  και  με . Ξεκινάμε γράφοντας το αριστερό μέλος με την εξής ισοδύναμη μορφή,

χρησιμοποιώντας ότι .

Από την () για ,  και , έχουμε ότι
.
Από την επαγωγική υπόθεση, για  (καθώς ) έχουμε ότι 
,
που ολοκληρώνει την απόδειξη για  μεταβλητές.

Εφαρμογές

Η ανισότητα Γένσεν βρίσκει εφαρμογές σε διάφορους τομείς των θεωρητικών και εφαρμοσμένων μαθηματικών, συμπεριλαμβανομένων:
 της θεωρίας πληροφορίας (π.χ. η ανισότητα Γκιμπς)
 της θεωρίας πολυπλοκότητας (π.χ. για την ανάλυση πιθανοτικών και προσεγγιστικών αλγορίθμων)
 της θεωρίας πιθανοτήτων (συνήθως με την μορφή  για την αναμενόμενη τιμή )

Αποδείξεις άλλων ανισοτήτων
Η ανισότητα Γένσεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την απόδειξη αρκετών κλασσικών ανισοτήτων στα μαθηματικά, συμπεριλαμβανομένων των εξής:
 της ανισότητας αριθμητικού-γεωμετρικού μέσου
 της ανισότητας Γιανγκ για το γινόμενο
 της ανισότητας Κωσύ-Σβαρτς
 της ανισότητας Νέσμπιττ

Ιστορία
Η ανισότητα παίρνει το όνομά της από τον Γιόχαν Γένσεν που την δημοσίευσε στην εργασία του το 1906. Η ανισότητα είχε δημοσιευτεί προγενέστερα το 1889 από τον Όττο Χέλντερ.

Παραπομπές

Ανισότητες
Τάπες Λασιθίου

Αι Τάπαι (οι Τάπες) είναι οικισμός της Κοινότητος Κριτσάς του Δήμου Αγίου Νικολάου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται πάνω από το φαράγγι της Κριτσάς στην ανατολική πλαγιά της Δίκτης. Το 2011 είχε 81 κατοίκους. Συνδέεται με την έδρα της κοινότητας μέσω μονοπατιού.

Παραπομπές 

 

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Αγίου Νικολάου
Silent Hill f

Το Silent Hill f αποτελεί ένα επερχόμενο βιντεοπαιχνίδι τρόμου-επιβίωσης το οποίο αναπτύχθηκε από τη NeoBards Entertainment και θα εκδοθεί από την Konami. Το παιχνίδι αυτό θα αποτελεί την ένατη βασική προσθήκη στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών του Silent Hill. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, το Silent Hill f δεν θα διαδραματίζεται στην ομώνυμη πόλη, αλλά στην Ιαπωνία κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1960.

Παραγωγή 
Το 2021, είχε αναφερθεί πως η Konami θα προχωρούσε στην επαναφορά της σειράς του Silent Hill μέσω εξωτερικών ομάδων παραγωγής και σχεδιασμού παιχνιδιών. Τον Οκτώβριο του 2022 η Konami, ανακοίνωσε την κυκλοφορία τεσσάρων νέων παιχνιδιών και μιας νέας ταινίας έπειτα από σχεδόν μια δεκαετία από την τελευταία κυκλοφορία παιχνιδιού της σειράς, του Silent Hill: Downpour το 2012.H Konami ανέφερε πως το παιχνίδι παράγεται από την ιαπωνική ομάδα σχεδιασμού και παραγωγής παιχνιδιών Neobards Entertainment.

Ο σκηνοθέτης του νέου παιχνιδιού είναι ο Al Yang, ο οποίος αποτελεί τον καλλιτεχνικό διευθυντή της NeoBards Entertainment, ενώ το σενάριο το επιμελείται ο συγγραφέας Ryukishi07.  Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων υπόκειται στον ιάπωνα σχεδιαστή Kera, και σύμφωνα με πληροφορίες παραγωγός της είναι ο Motoi Okamoto,ο οποίος αποτελεί παλαιό συνεργάτη της Nintedo.

Θεματολογία 
Η κεντρική θεματολογία του παιχνιδιού προσανατολίζεται σε μια εγκαταλελειμμένη ιαπωνική πόλη κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1960, όπου και την περιτριγυρίζει το γνωστό πέπλο ομίχλης που υπάρχει σε κάθε προσθήκη της σειράς. Στην ανακοίνωση του παιχνιδιού και στην προβολή ορισμένων πλάνων από την πρώιμη παραγωγή του παιχνιδιού παρουσιάζεται μια νεαρή γυναίκα η οποία προσπαθεί να ξεφύγει από μια ραγδαία εξάπλωση ενός είδους μύκητα-φυτού το οποίο φαίνεται να κατακλύζει σιγά σιγά το περιβάλλον, ενώ ταυτόχρονα δείχνει μέσω των κινήσεών του να διαθέτει και νοημοσύνη.

Παραπομπές 

Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης
Βιντεοπαιχνίδια Silent Hill
Βιντεοπαιχνίδια της Konami
Βιντεοπαιχνίδια τρόμου
Δαβίδ Α΄ του Καχέτι

Ο Δαυίδ Α΄, , (1569 – 21 Οκτωβρίου 1602), της δυναστείας των Μπαγκρατίων, ήταν βασιλιάς του Καχέτι στην ανατολική Γεωργία από τον Οκτώβριο του 1601 έως τον θάνατό του τον Οκτώβριο του 1602.

Βιογραφία 
Ήταν γιος τού Αλεξάνδρου Β΄ τού Καχέτι από τη σύζυγό του Tινατίν Αμιλαχβάρι. Στα μέσα τού 1601, εκμεταλλεύτηκε την ασθένεια τού πατέρα του και απέκτησε αποτελεσματικό έλεγχο της κυβέρνησης, παραμερίζοντας τον μικρότερο αδελφό του Γεώργιο. Όταν ο Αλέξανδρος ανάρρωσε, ο Δαβίδ αρνήθηκε να παραιτηθεί από τις εξουσίες του και ανάγκασε τον πατέρα του να παραιτηθεί τον Οκτώβριο του 1601. Ο Δαβίδ στέφθηκε βασιλιάς τού Καχέτι, αλλά ο αδελφός του, Γεώργιος, ήταν ο εγκέφαλος μίας συνωμοσίας, που γρήγορα κατέρρευσε και οδήγησε σε καταστολές. Ο Δαβίδ έβαλε τον Γεώργιο στη φυλακή, ενώ δεκαεπτά από τους υποστηρικτές εκείνου εκτελέστηκαν.

Η εξωτερική πολιτική τού Δαβίδ ήταν συνέχεια της γραμμής τού πατέρα του. Το 1602 δέχθηκε μία ρωσική πρεσβεία και επιβεβαίωσε την πίστη του στον τσάρο. Στη συνέχεια βάδισε εναντίον τού Nουγκζάρ, τού προκλητικού άρχοντα των Aράγκβι και τον ανάγκασε σε υποταγή.

Ο Δαβίδ απεβίωσε ξαφνικά στις 21 Οκτωβρίου 1602 και ο Αλέξανδρος Β΄ ανέκτησε το στέμμα. Ο Δαβίδ μνημονεύεται επίσης ως μεταφραστής ενός τμήματος των Ιστοριών τού Καλίλα και τού Δίμνας από τα περσικά.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε π. το 1581, την Kετεβάν, κόρη του Aσοτάν Α΄ πρίγκιπα τού Μουκράνι.

Ήταν γονείς των πριγκίπων:
 Τεϊμουράζ Α΄, βασιλιάς τού Καχέτι.
 Βαχτάνγκ (απεβ. το 1604).
 Ελένη δόθηκε σε γάμο με τον Αμπάς Α΄ της Περσίας.  
 Μάρτα παντρεύτηκε τον Αμπάς Α΄ της Περσίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Πέτρος Αλεξάντροβιτς Μπαγκρατιόνι-Γκρουζίνσκυ

Ο πρίγκιπας Πέτρε (), γνωστός στη Ρωσία ως ο τσάρεβιτς Πιότρ Αλεξάντροβιτς Γκρουζίνσκι () (26 Απριλίου 1857 – 3 Φεβρουαρίου 1922) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας (batonishvili), απόγονος τού κλάδου τού Κάρτλι-Καχέτι τού Οίκου των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), τού πρώην βασιλικού οίκου της Γεωργίας. Ο Πέτρε ήταν γιος τού πρίγκιπα Αλέξανδρου Γκρουζίνσκι.

Οικογένεια 
Ο πρίγκιπας Πέτρε νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Tαμάρα Ντεκανοζισβίλι (1897–1977) στην εκκλησία Nαβτλούγκι της Αγ. Βαρβάρας στην Τιφλίδα το 1915 και απέκτησε δύο γιους:
 Κωνσταντίνος (1915–1939).
 Πέτρε (28 Μαρτίου 1920 – 13 Αυγούστου 1984).

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Αλέξανδρος Μπαγκρατιόνι-Γκρουζίνσκυ

Ο πρίγκιπας Αλέξανδρος, , γνωστός στη Ρωσία ως ο τσάρεβιτς Αλεξάντερ Μπαγκράτοβιτς-Γκρουζίνσκι () (1820–1865) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας (batonishvili), απόγονος τού κλάδου τού Κάρτλι-Καχετίας τού Οίκου των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), της πρώην βασιλικής δυναστείας της Γεωργίας. Ο Αλέξανδρος ήταν γιος τού Βαγράτ πρίγκιπα της Γεωργίας (4ου γιου τού Γεωργίου ΙΒ΄ βασιλιά της Γεωργίας).

Οικογένεια 
Ο πρίγκιπας Aλέξανδρος (1820–1865) νυμφεύτηκε αρχικά το 1851, την πριγκίπισσα Eλένη Ταρχάν-Μουραβί (7 Ιουλίου 1831 – 1903) και αργότερα χώρισε. 
Απέκτησε τα εξής παιδιά από τον πρώτο γάμο: 
 Εκατερίνε Γκρουζίνσκαγια (γενν. 1852).
 Μπαγκράτ Γκρουζίνσκυ (γενν. 1853).
 Iλία Γκρουζίνσκυ (13 Σεπτεμβρίου 1854 – 4 Αυγούστου 1885).
 Πέτρε Γκρουζίνσκυ  (26 Απριλίου 1857 – 3 Φεβρουαρίου 1922).
 Γκιόργκι Γκρουζίνσκυ (25 Απριλίου 1858 – 1922).
 Μιχεΐλ Γκρουζίνσκυ (10 Φεβρουαρίου 1860 – 1935).
 Σοπία Γκρουζίνσκαγια (1861–1863), απεβ. 2 ετών.
 Iβάνε Γκρουζίνσκυ (γενν. 1863).
 Λέβαν Γκρουζίνσκυι (1863–1864), απεβ. 1 έτους. 

Μετά έκανε δεύτερο γάμο και νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Αικατερίνα (Κετεβάν) Aντρονικασβίλι.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Πέτρος Πετρόβιτς Μπαγκρατιόνι-Γκρουζίνσκυ

Ο Πέτρος Πέτροβιτς Γκρουζίνσκυ,  Πέτρε Γκρουζίνσκυ, (28 Μαρτίου 1920 – 13 Αυγούστου 1984) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι) ήταν Γεωργιανός ποιητής και τιμημένος καλλιτέχνης της Γεωργιανής ΣΣΔ (1979). Ήταν γιος του πρίγκιπα Πέτρε Αλεξάντροβιτς Γκρουζίνσκι και τρισεγγονός τού Γεωργίου ΙΒ΄ βασιλιά της Γεωργίας.

Βιογραφία 
Ο Γκρουζίνσκυ ήταν απόγονος τού κλάδου τού Καχέτι (Γκρουζίνσκι) της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, πρώην βασιλικού οίκου της Γεωργίας. Ο παππούς του Αλέξανδρος Μπαγκρατιόνι-Γκρουζίνσκι ήταν γιος τού Βαγράτ πρίγκιπα της Γεωργίας, 4ου γιου τού Γεωργίου ΙΒ΄ βασιλιά της Γεωργίας. Η λογοτεχνική σταδιοδρομία του Πέτρε ξεκίνησε το 1933, με το ψευδώνυμο Ταμαρασβίλι. Ο Γκρουζίνσκυ κέρδισε δημοτικότητα ως συγγραφέας στίχων για τα τραγούδια των Revaz Lagidze, Giorgi Tsabadze και Giya Kancheli, συμπεριλαμβανομένου τού Tbiliso (Τραγούδι της Τιφλίδας) του Lagidze, ένα από τα πιο γνωστά γεωργιανά τραγούδια, και για τη λατρευτική σοβιετική κωμωδία Mimino (1977). 

Ο Γκρουζίνσκυ συνελήφθη και δικάστηκε με την κατηγορία της αντισοβιετικής δράσης και της μοναρχικής συνωμοσίας το 1945 και φυλακίστηκε για ψυχιατρική εγκατάσταση μέχρι την απελευθέρωση το 1948. Πολλά από τα λογοτεχνικά του έργα εκδόθηκαν στη συνέχεια με τα ονόματα της συζύγου τού Γκρουζίνσκυ, Liya Mgeladze και τού δημοσιογράφου Irakli Gotsiridze. Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδόθηκε μεταθανάτια, το 2001.  Ο Γκρουζίνσκυ απεβίωσε το 1984. Είναι θαμμένος στον καθεδρικό ναό Σβετιτσχοβέλι στη Mτσχέτα.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1939 την Kετεβάν Σιράντζε (γεννημένη στις 9 Απριλίου 1915), κόρη τού Φιλίμον Σιράντζε, και απέκτησε μία κόρη:
 Ντάλι Μπαγκρατιόν-Γκρουζίνσκυ (γενν. 1939). Παντρεύτηκε πρώτα στην Τιφλίδα, τον Μπρούνο Μπαμπουνοσβίλι (1938-1993). ΜΕτά παντρεύτηκε τον Zουράμπ Βαχτανγκόβιτς Κουρασβίλι (γεννήθηκε το 1950).

Το 1944 ο Γκρουζίνσκι νυμφεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, Λίγια Mγκελάντζε (γεννημένη στις 19 Αυγούστου 1925, Manglisi), κόρη του Ντιμίτρι Μγκελάντζε (1889–1979), λογοτεχνικού μελετητή και πρώην μέλους της κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γεωργίας. Είχαν δύο παιδιά:
 Mζία Μπαγκρατιόν-Γκρουζίνσκυ (γενν. 1945).
 Nουγκζάρ (γενν. 1950), σκηνοθέτης θεάτρου και διεκδικητής της αρχηγίας του βασιλικού οίκου της Γεωργίας.

Διακρίσεις 
 Επίτιμος Εργάτης Τέχνης (1979). [ <span title="This claim needs references to reliable sources. (June 2020)">απαιτείται παραπομπή</span> ]

Βιβλιογραφικές αναφορές

Περαιτέρω ανάγνωση 
ბაგრატიონები.-თბ., 2003.-გვ.537.
ბაგრატოვანნი.-2004.-ტ.2.-გვ.76.
კიკნაძე ვ. საქართველოს სამეფო ტახტის მემკვიდრე ოჯახი.-თბ., 2006.-გვ.14.
პეტრე ბაგრატიონ-გრუზინსკი.-თბ., 2004.-გვ.73,82-83.
საქართველოს რესპუბლიკა.-2001.-4სექტ.-გვ.12.-2000.-14ოქტ.-გვ.8.
ჯაგოდნიშვილი თ. ერეკლეს ეპოსი.-თბ., 2005.-გვ.182.
ჯავახიშვილი ნ. ნარკვევები ქართველი და ადიღელი ხალხების ურთიერთობის ისტორიიდან.-თბ., 2005.-გვ.251.
Джавахишвили Н. Грузины под российским флагом.-Тб., 2003.-с.177,180.
საქართველოს თავადაზნაურობა.-თბ.,2010.-გვ.146. 
Кеснер Д. Сцена.-Канада-г.Виктория,2011.-с.32.

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Ηρακλής Α΄ του Καχέτι

Ο Ηράκλειος Α΄ ( Ερέκλε Α΄,  Ερεγλί Χαν) ή Nαζάρ Αλί Χαν (, ) (1642–1709), από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι) ήταν γεωργιανός μονάρχης, που κυβέρνησε τα βασίλεια τού Kαχέτι (1675–1676, 1703–1709) και τού Kάρτλι (1688–1703) υπό την προστασία της δυναστείας των Σαφαβιδών τού Ιράν.

Πρώιμη ζωή

Βασιλική καριέρα

Στο Καχέτι

Στο Κάρτλι

Οικογένεια 

Ο Ηράκλειος Α' νυμφεύτηκε το 1677 την Άννα, κόρη του πρίγκιπα Σερμαζάν Τσολοκασβίλι (απεβ. πριν από τον Απρίλιο του 1716). Ήταν γονείς των εξής πριγκίπων:
 Δαυίδ Β΄ (Iμάμ Κουλί Χαν) (1678 – 2 Νοεμβρίου 1722), βασιλιάς του Καχέτι (1703/1709–1722).
 Ελένη (Μπανγιανούμ) (1687 – 27 Απριλίου 1750), το 1715 παντρεύτηκε τον βασιλιά Ιεσσαί τού Κάρτλι.
 Tεϊμουράζ Β΄ (π. 1690 – 8 Ιανουαρίου 1762), βασιλιάς τού Καχέτι (1729–1736, 1738–1744) και τού Κάρτλι (1744–1762).
 Kετεβάν (απεβ. το 1718), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Άβελ Αντρονικασβίλι.
 Μαριάμ (περ. 1698 – 1732), παντρεύτηκε το 1714 τον πρίγκιπα Εντίσερ Τσολοκασβίλι και όταν αυτή χήρευσε, έγινε μοναχή με το όνομα Μακρίνα. Ήταν συγγραφέας ύμνων και αντιγραφέας θρησκευτικών κειμένων.

Ο Ηράκλειος Α΄ είχε επίσης πολλά φυσικά παιδιά, που γεννήθηκαν από άγνωστες παλλακίδες, από τα οποία πιο γνωστά είναι:
 (νόθος) Κωνσταντίνος Β΄ (Mαχμάντ Κουλί Χαν) (απεβ. στις 28 Δεκεμβρίου 1732), βασιλιάς τού Καχέτι (1722–1732).
 (νόθη) Kετεβάν-Μπεγκούμ (απεβ. το 1752), παντρεύτηκε π. το 1742 τον πρίγκιπα Αμπντουλάχ Μπεγκ τού Κάρτλι.

Λίγα είναι γνωστά για τα άλλα παιδιά τού Ηράκλειου:
 (νόθος) Ισμαήλ.
 (νόθος) Ροστόμ (1685–1703).
 (νόθος) Βαχτάνγκ (απεβ. το 1695).
 (νόθος) Ντεμέτρε (1688-1700).
 (νόθος) Γκοργασάλ (απεβ. το 1697).
 (νόθος) Γκεόργκε.
 (νόθος) Ρεζά Κουλί Μιρζά.
 (νόθος) Μουσταφά Μιρζά.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 Lang, David Marshall (1957), The Last Years of the Georgia Monarchy, 1658-1832 . Νέα Υόρκη : Columbia University Press .
 Mikaberidze, Alexander (επιμ., 2007). Ερεκλής Ι. Λεξικό Γεωργιανής Εθνικής Βιογραφίας . Πρόσβαση στις 9 Οκτωβρίου 2007.
 978-1-78023-070-2

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Σερζενώ

Το Σερζενώ (γαλλικά: Sergenaux) αποτελεί γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.

Παραπομπές 

Κοινότητες του Ζυρά
Τεϊμουράζ Α΄ του Καχέτι

Ο Τεϊμουράζ Α΄, , (1589 – 1661) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι) ήταν Γεωργιανός μονάρχης, που κυβέρνησε, με διαλείμματα, ως βασιλιάς τού Καχέτι από το 1605 έως το 1648 και επίσης τού Κάρτλι από το 1625 έως το 1633. Ως ο μεγαλύτερος γιος τού Δαβίδ Α΄ του Καχέτι και της Κετεβάν, ο Τεϊμουράζ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας στην αυλή τού σάχη του Ιράν, όπου έγινε γνωστός ως Ταμουράς Χαν. Έγινε βασιλιάς τού Καχέτι μετά από μία εξέγερση εναντίον τού θείου του Κωνσταντίνου Α΄ το 1605. Από το 1614 διεξήγαγε έναν αγώνα διάρκειας πέντε δεκαετιών ενάντια στην ιρανική κυριαρχία των Σαφαβιδών στη Γεωργία, κατά τη διάρκεια τού οποίου έχασε πολλά μέλη της οικογένειάς του και έληξε τη ζωή του ως αιχμάλωτος τού σάχη στο Ασταραμπάντ σε ηλικία 74 ετών.

Πολύπλευρος ποιητής και θαυμαστής της περσικής ποίησης, ο Tεϊμουράζ μετέφρασε στα γεωργιανά αρκετές περσικές ιστορίες αγάπης και μετέτρεψε τις προσωπικές εμπειρίες της μακράς και δύσκολης βασιλείας του σε μία σειρά πρωτότυπων ποιημάτων, επηρεασμένων από την περσική παράδοση της εποχής του.

Πρώιμη ζωή

Ιρανική εισβολή

Επαναστάτης βασιλιάς

Τέλος βασιλείας

Ποίηση

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1609 με την Άννα, κόρη τού Mαμία Β΄ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας, η οποία απεβίωσε από πληγή στο λαιμό μέσα σε ένα χρόνο, και απέκτησε τους πρίγκιπες:
 Λέβαν (Λέων) (1606-1624).
 Αλέξανδρος (1609-1620). Και οι δύο πιάστηκαν όμηροι από τον Αμπάς Α΄ το 1614 και ευνουχίστηκαν σε μία πράξη εκδίκησης το 1618  ή το 1620. Οι νεαροί πρίγκιπες δεν επέζησαν από τον ακρωτηριασμό και απεβίωσαν λίγο αργότερα.
 Tινατίν (1610–1642). Παντρεύτηκε τον σάχη Σαφί το 1637.

Ο Τεϊμουράζ Α΄ έκανε το 1612 δεύτερο γάμο με την Kορασάν (απεβ. το 1658) τού κλάδου των Βαγρατιδών τού Κάρτλι, και είχε τέκνα:
 Δαβίδ (1612–1648), έγινε πρίγκιπας τού Μουχράνι το 1627. Απεβίωσε στη μάχη με τον ιρανικό στρατό και τη δυναστεία συνέχισε ο γιος του, Ηράκλειος.
 Νταρεγιάν (απεβ. το 1668), παντρεύτηκε διαδοχικά τον δούκα Zουράμπ τού Aράγκβι (1623), τον Αλέξανδρο Γ΄ του Ιμερέτι (1630) και τον Βαχτάγκ τού Iμερέτι (1661). Ήταν διαβόητη για τον αμφιλεγόμενο ρόλο της στην πολιτική της δυτικής Γεωργίας.

Σημειώσεις

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Suny, Ronald Grigor (1994), The Making of the Georgia Nation: 2nd edition . Ιντιάνα University Press , .
 David Marshall Lang, The Last Years of the Georgia Monarchy, 1658-1832 . Νέα Υόρκη: Columbia University Press, 1957.
  Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История царства грузинского. Возникновение и жизнь Кахети и Эрети. Ч.1.   Πρόσβαση στις 25 Οκτωβρίου 2007.
 Mikaberidze, Alexander (2007). Teimuraz I. Λεξικό της Γεωργιανής Εθνικής Βιογραφίας . Πρόσβαση στις 25 Οκτωβρίου 2007.
 Rayfield, Donald (2016). "The Greatest King among Poets, the Greatest Poet among Kings: The Poetry of King Teimuraz I". In Günther, Hans-Christian (ed.). Political Poetry across the Centuries. Brill.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 ქართული ლიტერატურა: მეფე, თეიმურაზ I (A collection of Teimuraz I's poems). National Parliamentary Library of Georgia.

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Ζήτσιστα

Η Ζήτσιστα (αλβανικά: Ziçisht) είναι οικισμός στον Νομό Κορυτσάς της νοτιοανατολικής Αλβανίας. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Βορείου Ηπείρου και αποτελεί μέρος της πρώην κοινότητας Μίρας. Με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 κατέστη μέρος της Επαρχίας Δεάβολης.

Έχει πληθυσμό περίπου 300 κατοίκους. Πολλοί από τους κατοίκους της μετανάστευσαν στην Ελλάδα ή τις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω των σκληρών συνθηκών διαβίωσης.

Παραπομπές

Χωριά της Αλβανίας
Μούκλιανη Σερρών

Η Μούκλιανη ή Μούχλιανη είναι εγκαταλελειμμένο χωριό που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Εμμανουήλ Παππά της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρισκόταν σε απόσταση 5,5 χιλιομέτρων (8,5 χλμ. οδικώς) βορειοανατολικά του χωριού Εμμανουήλ Παππάς, σε υψόμετρο 900 μέτρων, νοτιοανατολικά του όρους Μενοίκιο.

Κατά την περίοδο της οθωμανικής κατοχής, η Μούκλιανη κατοικούνταν αποκλειστικά από Βούλγαρους χριστιανούς. Σύμφωνα με τη στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Καντσόφ, το 1900 αριθμούσε πληθυσμό 250 κατοίκων. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, τον Οκτώβριο του 1912, το χωριό απελευθερώθηκε από την οθωμανική κυριαρχία από τμήματα του βουλγαρικού στρατού. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, το 1913, το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς και ο πληθυσμός διέφυγε στη Βουλγαρία.

Το χωριό προσαρτήθηκε το 1920 στην κοινότητα Δοβίστης και το ίδιο έτος καταργήθηκε οριστικά. Από τα κτήρια του οικισμού σώζεται σήμερα μόνο η εκκλησία που χτίστηκε το 1760, η οποία έχει αναστηλωθεί από κατοίκους του χωριού Εμμανουήλ Παππάς και λειτουργεί ως Ι.Ν. Αγίας Τριάδας. Γύρω από την εκκλησία και κυρίως στα 50 περίπου μέτρα προς τα βόρεια, υπάρχουν διάσπαρτοι σωροί από πέτρες, οι οποίοι έχουν απομείνει από τα θεμέλια των σπιτιών που υπήρχαν κάποτε εκεί.

Το 2006 ο χώρος περιμετρικά της εκκλησίας διαμορφώθηκε από τον Δήμο Εμμανουήλ Παππά ως χώρος δασικής αναψυχής.

Σε απέναντι λόφο προς τα δυτικά και σε απόσταση περίπου 2 χιλιομέτρων από την Μούκλιανη, βρίσκεται το εγκαταλελειμμένο χωριό Δράνοβο Σερρών.

Χάρτης 
{
  "type": "FeatureCollection",
  "features": [
    {
      "type": "Feature",
      "properties": {},
      "geometry": {
        "type": "Point",
        "coordinates": [
          23.742778,
          41.127222
        ]
      }
    }
  ]
}

Φωτογραφίες

Παραπομπές 

Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών
Δήμος Εμμανουήλ Παππά
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Σερρών 2022–23

Για την περίοδο 2022–23, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σερρών είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Σερρών.

Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Σερρών κερδίζει την άνοδο στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών Ε.Π.Σ.. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Σερρών, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.

Οι διοργανώσεις, παρότι αρχικά ανεστάλησαν με εντολή της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού λόγω προβλημάτων που είχαν προκύψει, τελικώς ξεκίνησαν κανονικά στις 22 Οκτωβρίου.

Πρωτάθλημα

Βαθμολογία

Α΄ Κατηγορία

Α΄ Όμιλος 

Πηγή: serreslivescores

Β΄ Όμιλος 

Πηγή: serreslivescores

Β΄ Κατηγορία

Α΄ Όμιλος 

Πηγή: serreslivescores

Β΄ Όμιλος 

Πηγή: serreslivescores

Κύπελλο

Φάσεις 

Πηγή: serreslivescores

Πηγή: serreslivescores

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 serressport.gr
 serreslivescores.gr

Ε.Π.Σ. Σερρών
Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ

Το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών (αγγλικά: United States Department of Health and Human Services, HHS) είναι εκτελεστική υπηρεσία της ομοσποδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, αρμόδια για την προστασία της υγείας των πολιτών και των κατοίκων των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και για την παροχή υπηρεσιών υγείας και των βασικών κοινωνικών υπηρεσιών. Είναι επιφορτισμένο με την υποστήριξη της δημόσιας υγείας και υπεύθυνο για την οικογενειακή και την κοινωνική περίθαλψη και υποστήριξη. 

Το Υπουργείο Υγείας, δημιουργήθηκε το 1953 ως «Υπουργείο Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας». Με την ίδρυση του Υπουργείου Παιδείας και με την μεταφορά των εκπαιδευτικών του λειτουργιών, το 1979, το Υπουργείο Υγείας, μετονομάστηκε σε «Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών». Το Υπουργείο Υγείας σήμερα, απολαμβάνει το μεγαλύτερο μερίδιο του προϋπολογισμού του κράτους σε σχέση με τα υπόλοιπα υπουργεία, με πάνω από 1.63 τρισεκατομμύρια δολάρια για το 2021.  

Ο επικεφαλής του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών, είναι ο εκάστοτε Υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών (U.S. Secretary of Health and Human Services), ο οποίος αποτελεί μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Πολιτειών και αναφέρεται απευθείας στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Υπουργείο Υγείας, βρίσκεται στη νοτιοδυτική Ουάσινγκτον Π.Κ., στο κτήριο Χιούμπερτ Χ. Χάμφρεϊ. 

Σημερινός και 25ος Υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών, είναι ο Δημοκρατικός Χαβιέρ Μπεσέρα, από τις 19 Μαρτίου 2021.

Παραπομπές 
Υπουργεία Υγείας
Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες
Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών
Ρόμπερτ Γουόλπολ

Ο Ρόμπερτ Γουόλπολ, 1ος κόμης της Οξφόρδης, (26 Αυγούστου 1676 – 18 Μαρτίου 1745, γνωστός μεταξύ 1725 και 1742 ως Σερ Ρόμπερτ Γουόλπολ) ήταν Βρετανός πολιτικός και πολιτικός των Γουίγκ που θεωρείται γενικά ως ο de facto πρώτος πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας.

Αν και οι ακριβείς ημερομηνίες της κυριαρχίας του Γουόλπολ, που ονομάστηκε «Ρομπινοκρατία», αποτελούν θέμα επιστημονικής συζήτησης, η περίοδος 1721–1742 υιοθετείται συχνά. Κυριάρχησε στην κυβέρνηση Γουόλπολ-Τάουνσεντ, καθώς και στην επόμενη κυβέρνηση Γουόλπολ, και είναι ο Βρετανός πρωθυπουργός με τη μεγαλύτερη χρονικά θητεία. Ο Γ. Α. Σπεκ έγραψε ότι η αδιάλειπτη θητεία του Γουόλπολ για 20 χρόνια ως πρωθυπουργός «θεωρείται δικαίως ως ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της βρετανικής πολιτικής ιστορίας. Συνήθως δίνονται εξηγήσεις όσον αφορά τον ειδικό χειρισμό του πολιτικού συστήματος μετά το 1720, [και] τη μοναδική μείξη που πέτυχε μεταξύ των επιζώντων δυνάμεων του στέμματος με την αυξανόμενη επιρροή των Κοινοτήτων».

Ο Γουόλπολ ήταν ένας Γουίγκ από την τάξη των ευγενών που εξελέγη για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο το 1701 και κατείχε πολλές ανώτερες θέσεις. Ήταν επαρχιώτης και έψαχνε στους κυρίους της επαρχίας για την πολιτική του βάση. Ο ιστορικός Φρανκ Ο'Γκόρμαν λέει ότι η ηγεσία του στο κοινοβούλιο αντικατόπτριζε την «εύλογη και πειστική ρητορική του, την ικανότητά του να κινεί τόσο τα συναισθήματα όσο και το μυαλό των ανθρώπων και, πάνω απ' όλα, την εξαιρετική αυτοπεποίθησή του».  Ο Χόπιτ λέει ότι οι πολιτικές του Γουόλπολ επιδίωκαν μέτρο, με στόχο την ειρήνη, χαμηλότερους φόρους και αυξανόμενες εξαγωγές και επέτρεψε λίγη περισσότερη ανοχή στους Προτεστάντες Διαφωνούντες. Απέφευγε ως επί το πλείστον διαμάχες και διαφωνίες υψηλής έντασης, καθώς η μέση του οδός προσέλκυε μετριοπαθείς από τους Γουίγκ και τους Τόρι, αλλά ο διορισμός του ως Καγκελάριος του Οικονομικού μετά την χρηματιστηριακή κρίση της Φούσκας της Νότιας Θάλασσας επέστησε την προσοχή στην αντιληπτή προστασία των πολιτικών συμμάχων από τον Γουόλπολ.

Ο Χ. Τ. Ντίκινσον συνοψίζει τον ιστορικό του ρόλο λέγοντας ότι «Ο Γουόλπολ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς στη βρετανική ιστορία. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διατήρηση του κόμματος των Γουίγκ, στη διαφύλαξη της διαδοχής του Ανόβερου και στην υπεράσπιση των αρχών της Ένδοξης Επανάστασης (1688). Καθιέρωσε σταθερή πολιτική υπεροχή για το κόμμα των Γουίγκ και δίδαξε στους επόμενους υπουργούς πώς να χτίσουν αποτελεσματική σχέση εργασίας μεταξύ του Στέμματος και του Κοινοβουλίου». Οι μελετητές τον κατατάσσουν υψηλά μεταξύ όλων των Βρετανών πρωθυπουργών.

Παραπομπές 

Τάγμα της Περικνημίδας
Πρωθυπουργοί του Ηνωμένου Βασιλείου
Υπουργοί Οικονομικών (Ηνωμένο Βασίλειο)
Βαγράτ Α΄ του Μουχράνι

Ο Βαγράτ, πρίγκιπας τού Μουχράνι (, Bagrat I Mukhranbatoni), (π. 1487 – π. 1540) ήταν ο τρίτος γιος τού βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ της Γεωργίας, τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι και ιδρυτής τού κλάδου των Μουχράνι.

Βιογραφία 
Ο Κωνσταντίνος Β΄ βασιλιάς της Γεωργίας τώρα μειωμένης στην περιοχή τού Κάρτλι (κεντρική Γεωργία), έκανε συμβασιλείς του όλους τους γιους του, μεταξύ αυτών και τον Βαγράτ, όπως φαίνεται από τη θέση τού βασιλικού τίτλου του μετά το όνομά του στις βασιλικές πράξεις.  Ωστόσο σε αντίθεση με τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του, τον Δαβίδ Ι΄ και τον Γεώργιο Θ΄, ο Βαγράτ δεν ανήλθε ποτέ στον θρόνο τού Κάρτλι. Ο Βαγράτ έλαβε το πριγκιπάτο τού Μουχράνι και τον τίτλο τού Ύπατου Κοντόσταυλου τού Άνω Κάρτλι ως ανταμοιβή για τη ζωτική βοήθειά του στον αδελφό του Δαβίδ Ι΄ ενάντια στην επίθεση από τον Γεώργιο Β΄, έναν γειτονικό Βαγρατίδη ηγεμόνα τού Καχέτι (ανατολική Γεωργία), το 1512. Ο Βαγράτ απέκρουσε την πολιορκία των Καχετών στο φρούριό του στον ποταμό Κσάνι και ανάγκασε τον Γεώργιο Β΄ να αποσυρθεί. Το 1513, αιχμαλώτισε τον Γεώργιο Β΄ σε ενέδρα και τον έβαλε στη φυλακή, όπου απεβίωσε ο βασιλιάς, αφήνοντας το Καχέτι ευάλωτο στις επιδρομές του Βαγράτ.  

Το 1539, ο Βαγράτ παραιτήθηκε και εκάρη μοναχός με το όνομα Βαρνάβας. Έγραψε ένα πολεμικό έργο Ιστορία της Θρησκείας των Απίστων Ισμαηλιτών (მოთხრობάჲ სჯულთა უღმერთოთა ისმაილიტთაჲ), μια χριστιανική απολογία κριτικής τού Ισλάμ.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε κάποια Ελένη και απέκτησε τους πρίγκιπες:
 Βαχτάνγκ Α΄ (1511–1580), πρίγκιπας του Μουχράνι.
 Ηρακλής (1527–1556). Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Ελένη, κόρη του Λέβαν της Καχετίας.
 Δεδισιμέδη (απεβ. π. το 1595), παντρεύτηκε τον Kαϊχοσρό Β΄ Γιακελί, αταμπέγκ του Σάμτσχε .
 Αλέξανδρος (άκμασε 1550–1604).
 Ιωανάθαν (άκμασε 1548–1572).
 Γκουλνταπάρ (απεβ. το 1572).
 Θεοδώρα (απεβ. το 1572).
 Ιοτάμ (απεβ. μετά το 1572).
 Aσοτάν (απεβ. το 1561), συν-πρίγκιπας τού Μουχράνι και πατέρας της Αγίας Kετεβάν της μάρτυρος.
 Αρτσίλ (π. 1540 – 25 Νοεμβρίου 1582), αιχμάλωτος στο Ιράν από το 1560 έως το 1576.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Οίκος του Μουχράνι
Γεώργιος Θ΄ του Κάρτλι

Ο Γεώργιος Θ΄ (Γεωργιανά: გიორგი IX, Giorgi IX) (απεβ. το 1539) ήταν βασιλιάς τού γεωργιανού βασιλείου τού Kάρτλι (κεντρικής Γεωργίας) από το 1525 έως το 1527 (ή 1534).

Ο δεύτερος γιος τού Γεωργιανού βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄, επέτυχε την παραίτηση τού μεγαλύτερου αδελφού του, Δαβίδ Ι΄, το 1525. Οι σχέσεις τού βασιλιά με άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας ήταν τεταμένες. Αυτό μπορεί να ανάγκασε τον Γεώργιο να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι με το όνομα Γεράσιμος, αφήνοντας τον θρόνο στον ενεργητικό ανιψιό του, Λουαρσάμπ Α΄. Οι πηγές είναι συγκεχυμένες, σχετικά με το πότε ακριβώς παραιτήθηκε ο Γεώργιος Θ΄, ορισμένοι ισχυρίζονται ότι συνέβη το 1527 (πιο αποδεκτή ημερομηνία), ενώ άλλοι τοποθετούν το γεγονός γύρω στο 1534.

Βιβιβλιογραφικές αναφορές 
 Γεωργιανή Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, V. 3, p. 161, Τιφλίδα, 1978
 Marie-Félicité Brosset, Histoire de la Géorgie. Livraison II : Histoire moderne de la Géorgie, έκδοση Adamant Media Corporation ( ), σελ. 24 έως 27.

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Ελ-Μίρζα του Καχέτι

O Eλ-Μίρζα ή Eλιμούρζα, , (γενν. πριν από το 1532 – 1580) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας (μπατονισβίλι) τού βασιλικού οίκου τού Καχέτι, γιος τού βασιλιά Λέβαν τού Καχέτι από τη δεύτερη σύζυγό του, κόρη τού Καμάλ Καρα-Μουσέλ, σαμχάλ τού Τάρκι . Η προσπάθειά του να καταλάβει τον θρόνο τού Καχέτι μετά το τέλος τού Λέβαν το 1574 ηττήθηκε από τον ετεροθαλή αδελφό του, Αλέξανδρο Β΄. Ο Eλ-Μίρζα φαίνεται να απεβίωσε κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης.

Βιογραφία 
Ήταν ο 5ος γιος (3ος από τον δεύτερο γάμο) τού Λέβαν τού Καχέτι με μία κόρη τού Καμάλ Καρα-Μουσέλ, σαμχάλ τού Τάρκι στο Νταγκεστάν. Μετά το τέλος τού Λέβαν το 1574, ο Ελ Μίρζα προέβαλε αξιώσεις για τον θρόνο τού Καχέτι. Ο μεγαλύτερος αμφιθαλής αδελφός του πρίγκιπας Γεώργιος, είχε σκοτωθεί το 1561 και ο πρωτότοκος ετεροθαλής αδελφός του, Αλέξανδρος (Β΄), είχε αποκηρυχθεί από τον Λέβαν. 

Μετά το τέλος τού πατέρα του, ο Ελ-Μίρζα και τα μικρότερα αδέλφια του, Χοσρό και Βαχτάνγκ, κατέλαβαν τον έλεγχο τού Καχέτι. Ο Αλέξανδρος (Β΄) αντεπιτέθηκε γρήγορα στέφοντας τον εαυτό του ως βασιλιά στο Μπόντμπε με τη βοήθεια των Άνω Καχετών. Ζήτησε περαιτέρω την υποστήριξη των πεθερών του από το γειτονικό βασίλειο τού Κάρτλι, τού οποίου ο ηγεμόνας, Νταούντ-Χαν, έστειλε στρατό υπό τη διοίκηση τού πρίγκιπα Μπαρτζίμ Αμιλαχόρι, πεθερού τού Αλεξάνδρου Β΄, και τού Ελιζμπάρ, δούκα τού Κσάνι. Αντιμετωπίζοντας την επέμβαση, ο Ελ-Μίρζα και τα αδέλφια του είδαν τα στρατεύματά τους να αυτομολούν στον Αλέξανδρο Β΄ και έπρεπε να βασιστούν στην υποστήριξη τού σαμχάλ και των Λεσγκίων, αλλά ηττήθηκαν στη μάχη της Τόργκα. Σύμφωνα με τον γεωργιανό ιστορικό του 18ου αι. πρίγκιπα Βαχούστι, τα τρία αδέλφια σκοτώθηκαν σε αυτή την αντιπαράθεση,   αλλά ο Eλ-Μίρζα φαίνεται να απεβίωσε το 1580. Ο Ελ-Μίρζα ήταν νυμφευμένος με κάποια Κετεβάν, από την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Γιοβέλ (άκμασε το 1580).

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Νικόλαος Ε΄ της Γεωργίας

Ο Άγιος Νικόλαος Ε΄, επίσης γνωστός ως Νικόλαος Η΄, , Νικολόζ, ( 1529 – 1591) ήταν Καθολικός Πατριάρχης Γεωργίας από τις 28 Φεβρουαρίου 1584 έως το 1591. Γεννήθηκε στον Οίκο των Μπαγκρατιόνι τού Καχέτι, γιος του βασιλιά Λέβαν (βασ. 1520–1574). Ανακηρύχθηκε άγιος από τη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία ως ο Άγιος Πατέρας Νικόλαος ο Καθολικός της Γεωργίας, και η ημέρα εορτής του είναι στις 18 Φεβρουαρίου (N.Η.: 2 Μαρτίου).

Βιογραφία 
Ο Νικόλαος γεννήθηκε ως νεότερος γιος τού βασιλιά Λέβαν τού Καχέτι (ίσως από τον πρώτο γάμο του με την πριγκίπισσα της Γκουρίας Τινάτιν, ή) μάλλον από τον δεύτερο γάμο του με μία κόρη τού σαμκάλ τού Τάρκι. Ο Νικόλαος ήταν, επομένως, νεότερος αδελφός (αμφιθαλής ή) ετεροθαλής τού Αλέξανδρου Β΄, ο οποίος κέρδισε τον αιματηρό διαγωνισμό για τον θρόνο τού Καχέτι μετά το τέλος τού Λέβαν το 1574. 

Ο Νικόλαος ενθρονίστηκε ως Καθολικός Πατριάρχης της Γεωργίας στις 28 Φεβρουαρίου 1584, διαδεχόμενος το τέλος τού Καθολικού Νικολάου Δ΄. Η θητεία του ήταν σε μία ταραγμένη περίοδο της ιστορίας της Γεωργίας. Το άλλοτε ακμάζον μεσαιωνικό βασίλειο είχε χωριστεί σε πολλές ανταγωνιστικές πολιτείες και η γεωργιανή εκκλησία είχε χωριστεί σε ανατολική και δυτική αντίστοιχα, αντανακλώντας τον πολιτικό διχασμό της χώρας, καθώς η ανατολική εκκλησία ήταν υπό τη διαχείριση του Νικολάου. Η πατρίδα του το Καχέτι απειλείτο από τον αντίπαλο επεκτατισμό του Σαφαβιδικού Ιράν και της Οθωμανικής Τουρκίας.  

Ο Νικόλαος αλληλογραφούσε με τον Πατριάρχη Μόσχας Ιώβ, ο οποίος απεβίωσε το 1607, και αντάλλαξε δώρα μαζί του. Δώρισε επίσης ένα δερματόδετο εικονογραφημένο χειρόγραφο των Ευαγγελίων, που αντιγράφηκε το 1049, στην εκκλησία Mετέχι στην Τιφλίδα. Ο συγγραφέας του 18ου αι. Tιμότε Γκαβπασβίλι αναφέρει ότι υπήρχε μία εικόνα τού Καθολικού Νικολάου στην τραπεζαρία στη μονή Ιβήρων στο Άγιο Όρος. Ο Γκαμπασβίλι υπέθεσε επίσης ότι μία άλλη τραπεζαρία, που κτίστηκε στην Ιβήρων κατόπιν εντολής τού Γεωργιανού πρίγκιπα Aσόταν τού Μουχράνι, θα μπορούσε να ήταν ο τόπος θανάτου του Νικολάου.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Γεωργιανοί άγιοι
Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Πατριάρχες Γεωργίας
Γεώργιος του Καχέτι (απεβ. 1561)

Ο Γεώργιος,  Γκιόργκι, (π. 1529 – 6 Απριλίου 1561) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας (batonishvili) τού βασιλικού οίκου τού Kαχέτι, γιος τού βασιλιά Λέβαν τού Καχέτι από τη δεύτερη σύζυγό του, κόρη τού Καμάλ Καρα-Μουσέλ, σαμκάλ του Τάρκι. Σκοτώθηκε το 1561 σε μάχη με τον ιρανικό στρατό των Σαφαβιδών, πολεμώντας στο πλευρό τού κουνιάδου του, βασιλιά Σίμωνα Α΄ του Κάρτλι .

Βιογραφία 
Ήταν ο 3ος γιος (1ος από τον δεύτερο γάμο) τού Λέβαν τού Καχέτι με μία κόρη τού Καμάλ Καρα-Μουσέλ, σαμχάλ τού Τάρκι στο Νταγκεστάν. Ήταν το μεγαλύτερο από τα δεκατέσσερα παιδιά, που γεννήθηκαν από αυτόν τον γάμο. Σύμφωνα με τον γεωργιανό ιστορικό του 18ου αι. πρίγκιπα Βαχούστι, ο Γεώργιος προοριζόταν από τον πατέρα του ως διάδοχος τού θρόνου (ο Λέβαν είχε αποκηρύξει τα παιδιά του από τον πρώτο του γάμο με την Tινατίν Γκουριέλι). Το 1561 ο Σίμων Α΄ τού Κάρτλι, ηγεμόνας της κεντρικής Γεωργίας, πρόσφερε στον Λέβαν -στον πεθερό του- μία συμμαχία ενάντια στην ιρανική ηγεμονία των Σαφαβιδών. Ο Λέβαν, ανυπόμονος να διατηρήσει την ειρήνη στη χώρα του, ήταν απρόθυμος, αλλά ο γιος του Γεώργιος προσφέρθηκε εθελοντικά στο στρατό τού Καχέτι για την επιχείρηση τού Σίμωνα Α΄. Φτάνοντας στο Ντζεγκβί για να ενωθούν με τους Καρτλιανούς, τα στρατεύματα τού Γεωργίου επιτέθηκαν, αλλά εξολοθρεύτηκαν την ημέρα τού Πάσχα, στις 6 Απριλίου 1561, από τον στρατό των Σαφαβιδών υπό τον Σαχβερντί Σουλτάν, έναν Κατζάρ μπεηλέρμπεη τού Καραμπάχ, στη μάχη τού Tσιχεντιντί. Ο ίδιος ο Γεώργιος σκοτώθηκε στη μάχη.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε μία ανώνυμη κόρη τού βασιλιά Λουαρσάμπ Α΄ τού Κάρτλι. Είχε τρεις γιους:
 Γεώργιος,
 Βαχτάνγκ,
 Χοσρό, ήταν νυμφευμένος με κάποια Μαριάμ.

Δεν είναι πολλά γνωστά γι' αυτούς.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Γεώργιος Καραϊσκάκης Καρδίτσας

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης είναι οικισμός στην Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας. Είναι κτισμένος στην ανατολική όχθη του ποταμού Πάμισου που τον διαχωρίζει από το Μουζάκι ενώ δίπλα και ανατολικά είναι το Μαυρομμάτι. Απέχει περίπου 27 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Καρδίτσα. 
Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην κοινότητα Μαυρομματίου.
  Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Μαυρομμάτι και τη Μονή Αγίου Γεωργίου αποτελούν την κοινότητα Μαυρομματίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφηκαν 394 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:

Παραπομπές

Χωριά του νομού Καρδίτσας
Δήμος Μουζακίου
Ηρακλής του Καχέτι

Ο Ηρακλής, , Ερέκλε (1568 – 1589) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας ( batonishvili) τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Kαχέτι, γιος τού βασιλιά Αλεξάνδρου Β΄ τού Καχέτι από τη σύζυγό του Tινατίν Αμιλαχβάρι.

Σύμφωνα με τον γεωργιανό ιστορικό τού 18ου αι. πρίγκιπα Βαχούστι, ο Ηρακλής, αμέσως μετά την άνοδο του Αλέξανδρου Β΄ στον θρόνο του Kαχέτι, προσέβαλε τον αδελφό του Δαβίδ Α΄ και μετέβη κρυφά στην οθωμανική αυλή στην Κωνσταντινούπολη. Ο  Ιρανός σάχης Tαχμάσπ Α΄  των Σαφαβιδών είδα αυτό ως άρνηση της δέσμευσης πίστης των Καχετιανών. Προχωρώντας με τον στρατό του στο Καραμπάχ, ο σάχης κάλεσε τον Αλέξανδρο Β΄ στο στρατόπεδό του. Μέσω των μηχανορραφιών τού πρίγκιπα Τσολοκασβίλι, οι Καχέτιοι κατάφεραν να στρέψουν την προσοχή τού σάχη στις πολιτικές ίντριγκες στο πριγκιπάτο τού Σάμτσχε, το οποίο εισέβαλαν και αυτό λεηλατήθηκε από τους Ιρανούς το 1574. 

Το 1578, όταν ο οθωμανικός στρατός τού Λάλα Καρά Μουσταφά Πασά βάδισε στη Γεωργία, όπου ο Αλέξανδρος Β΄ τού Καχέτι αποδέχτηκε την επικυριαρχία τού σουλτάνου και βοήθησε τον Λάλα Πασά να κατακτήσει το Σιρβάν. Ο γιος τού Αλέξανδρου Ηρακλής διορίστηκε για λίγο από τους Οθωμανούς ως κυβερνήτης τού σαντζακιού τού Σακί στο Σιρβάν, το οποίο μέχρι τότε διοικείτο από τον αποξενωμένο αδελφό τού Αλέξανδρου Ιεσσαί (Ισά-Χαν) για λογαριασμό τού σάχη τού Ιράν. Ο Ηρακλής επανεμφανίζεται στα ιστορικά αρχεία ως υπογράφων, μαζί με τον πατέρα του Αλέξανδρο Β΄ και τα αδέλφια, Δαβίδ Α΄ και Γεώργιο, τον όρκο πίστης στον Φιοντόρ Α΄ της Ρωσίας στις 28 Σεπτεμβρίου 1587, ως αποκορύφωμα της αποστολής τού Ρώσου απεσταλμένου Ροντιόν Μπιρκίν, που όμως δεν επέφερε απτές αλλαγές στο πολιτικό κλίμα της περιοχής.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Γεώργιος του Καχέτι (απεβ. 1605)

Ο Γεώργιος, , Γκιόργκι, (π. 1570 – 12 Μαρτίου 1605), τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ήταν διάδοχος του θρόνου (batonishvili) του Kαχέτι, ενός βασιλείου στην ανατολική Γεωργία.

Ο Γεώργιος ήταν γιος του Αλέξανδρου Β΄, βασιλιά τού Καχέτι (1574-1605), ο οποίος είχε εκτοπιστεί προσωρινά από τον θρόνο από τον μεγαλύτερο γιο του Δαβίδ Α΄ το 1601. Ο Γεώργιος επαναστάτησε εναντίον τού Δαβίδ Α΄, ο οποίος κατάφερε να ειρηνεύσει τον προκλητικό αδελφό του δίνοντάς του μία μεγάλη περιουσία. Παρόλα αυτά, ο Γεώργιος συνωμότησε με μερικούς από τους αντιπολιτευόμενους ευγενείς το 1602, για να δολοφονήσουν τον Δαβίδ, αλλά η συνωμοσία κατέρρευσε και ο πρίγκιπας κατέφυγε στον γειτονικό γεωργιανό ηγεμόνα, Γεώργιο Ι΄ του Κάρτλι, ο οποίος όμως τον παρέδωσε στον Δαβίδ. Ο Γεώργιος μπήκε στη φυλακή και αφέθηκε ελεύθερος, όταν ο πατέρας του Αλέξανδρος Β΄ μπόρεσε να ξαναρχίσει τη βασιλεία του μετά το τέλος τού Δαβίδ. Χρημάτισε ως αντιβασιλιάς κατά την απουσία τού πατέρα του στην ιρανική αυλή των Σαφαβιδών από τις αρχές τού 1604 έως τον Μάρτιο τού 1605. Τον Αύγουστο τού 1604 δέχθηκε Ρώσους πρεσβευτές και τον Οκτώβριο χρησιμοποίησε την ένοπλη συνοδεία τους από 40 σωματοφύλακες, για να νικήσει την εκστρατεία των κυβερνητών της Γκάνγια και της Σεμάχα ενάντια στη συνοριακή πόλη Zάγκεμ. Την 1η Ιανουαρίου 1605 ο Γεώργιος ορκίστηκε πίστη στον Τσάρο της Ρωσίας. Δολοφονήθηκε, μαζί με τον Αλέξανδρο Β΄, από τον εξισλαμισμένο αδελφό του Κωνσταντίνο Χαν στις 12 Μαρτίου 1605.  Επέζησαν αυτού δύο γιοί, ο:
 Iεσσαί (απεβ. το 1625) και ο:
 Κωνσταντίνος ( άκμασε. 1593) και μία κόρη, η:
 Ελένη, η οποία παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Παρσαντάν Tσιτσισβίλι (άκμασε 1609–1640).

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Ιεσσαί του Καχέτι (γιος του Γεωργίου)

Ο Ιεσσαί, , Γιεσσέ, ή Iσά Χαν,  , , (απεβ. στις 15 Σεπτεμβρίου 1615), τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ήταν κυβερνήτης τού Καχέτι στην ανατολική Γεωργία, που διορίστηκε από τους Σαφαβίδες από το 1614 έως το 1615. 

Ο Ιεσσαί ήταν γιος τού πρίγκιπα Γεωργίου (γιου τού βασιλιά Αλέξανδρου Β΄ τού Καχέτι). Κρατήθηκε ως πολιτικός όμηρος από τον Αμπάς Α΄ της Περσίας, ασπάστηκε το Ισλάμ  και ανατράφηκε στην αυλή τού σάχη στο Ισπαχάν.  Το 1614, όταν οι στρατοί του Αμπάς Α΄ κατέλαβαν το Καχέτι, ο βασιλιάς Τεϊμουράζ Α΄ έπρεπε να καταφύγει στη δυτική Γεωργία (βασίλειο τού Ιμερέτι). Ο Αμπάς Α΄ διόρισε τον πιστό του υποτελή, Ισά Χαν, ως κυβερνήτη της περιοχής, αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει μία βάση εκεί. Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μίας εξέγερσης ενάντια στην κυριαρχία του.

Ο Ιεσσαί δεν πρέπει να συγχέεται με τον μεγάλο θείο του Ιεσσαί πρίγκιπα τού Καχέτι, γνωστό και ως Iσά Χαν.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 Suny, Ronald Grigor (1994), The Making of the Georgia Nation: 2nd edition . Ιντιάνα University Press , .
 David Marshall Lang, The Last Years of the Georgia Monarchy, 1658-1832 . Νέα Υόρκη: Columbia University Press, 1957.
  Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История царства грузинского. Возникновение и жизнь Кахети и Эрети. Ч.1. Πρόσβαση στις 25 Οκτωβρίου 2007.

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Υδροηλεκτρικός σταθμός Καχόβκα

Ο Υδροηλεκτρικός Σταθμός Καχόβκα (ουκρανικά: Каховське водосховище) είναι εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής επί του ρου του ποταμού Δνειπέρου στη Νότια  Ουκρανία. Είναι το 6ο και το τελευταίο φράγμα του Δνείπερου. Οι πρωταρχικοί σκοποί του φράγματος είναι η παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, η άρδευση και η ναυσιπλοΐα. Το κανάλι βαθέων υδάτων επιτρέπει τη ναυτιλία ανάντη και κατάντη στο ποτάμι.

Η κατασκευή του φράγματος ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1950. Η τελευταία γεννήτρια τέθηκε σε λειτουργία τον Οκτώβριο του 1956. Έχει δημιουργήσει τον ταμιευτήρα Καχόβκα, έκτασης 2.155 χλμ². Το φράγμα διαχειρίζεται η Ukrhydroenergo. 

Το φράγμα διαθέτει συνδεδεμένη δεξαμενή ανύψωσης και σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας εγκατεστημένης ισχύος 357 MW. Το νερό από την τεχνητή λίμνη Καχόβκα ψύχει τον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζιας, ισχύος 5,7 GW, και επίσης μέσω του καναλιού της Βόρειας Κριμαίας και του καναλιού Δνείπερου-Κρίβι Ριχ χρησιμοποιείται για την άρδευση μεγάλων περιοχών της νότιας Ουκρανίας και της βόρειας Κριμαίας. Αρχίζοντας το 2019 έγιναν σημαντικές επισκευές και επεκτάσεις στην εγκατάσταση.

Ο δρόμος P47 και ένας σιδηρόδρομος διασχίζουν τον ποταμό Δνείπερο στο φράγμα.

Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ο σταθμός ηλεκτροπαραγωγής καταλήφθηκε από τις ρωσικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της εισβολής του 2022 στην Ουκρανία. Κατά τη διάρκεια της ουκρανικής αντεπίθεσης τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, Ουκρανοί και Ρώσοι αξιωματούχοι ανέφεραν ότι η ικανότητα της εγκατάστασης να μεταφέρει οχήματα είχε υποβαθμιστεί, αλλά το ίδιο το φράγμα διατήρησε τη δομική του ακεραιότητα. Στις 11 Νοεμβρίου, μετά την υποχώρηση των Ρώσων από τη Χερσώνα, το φράγμα είχε υποστεί σημαντικές ζημιές.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Κτίρια και κατασκευές στην Ουκρανία
Υδροηλεκτρικά φράγματα
Δημήτρης Μπογιατζής

Ο Δημήτρης Μπογιατζής, γεννημένος το 1966 στην Αθήνα, είναι Έλληνας συγγραφέας. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο (master’s degree) στην Αγγλική Λογοτεχνία από το πανεπιστήμιο Winthrop στη Νότια Καρολίνα των ΗΠΑ και διδακτορικό (PhD) στην Αγγλική Λογοτεχνία από το Texas Christian University στην πόλη Fort Worth του Τέξας. Αργότερα απέκτησε ένα δεύτερο διδακτορικό, αυτή τη φορά στη Δημιουργική Γραφή, από το Πανεπιστήμιο του Surrey στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το 2021 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του Ελεύθερος, ένα έργο ιστορικής φαντασίας με πρωταγωνιστή τον Κοσμά Ελευθεράκη, χαρακτήρα εμπνευσμένο από τον Έλληνα συγγραφέα Νίκο Καζαντζάκη. Μια προγενέστερη μορφή του Ελεύθερου γραμμένη στα Αγγλικά και με τον τίτλο Free Spirit: A Historical Novel on the Life of Nikos Kazantzakis κατατέθηκε ως διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Surrey το 2018.

Παραπομπές
Γκας Σταύρος

Ο Γκας Α. Σταύρος (αγγλ. Gus A. Stavros, 1 Φεβρουαρίου 1925 – 18 Οκτωβρίου 2022) ήταν Αμερικανός επιχειρηματίας και ευεργέτης ελληνικής καταγωγής.

Οικογένεια και σπουδές 
Ο Σταύρος γεννήθηκε στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Ο πατέρας του, ο Αντώνιος, γεννήθηκε στην Κρήτη και μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1912, όπου μετά από χρόνια απέκτησε τελικώς δικό του εστιατόριο. Η σύζυγός του και μητέρα του Γκας, η Ελισάβετ Κουρασμένου (Elizabeth Kourasmenos), είχε έλθει επίσης από την Ελλάδα και εργαζόταν ως ταμίας στην επιχείρηση του συζύγου της. Ο Σταύρος αρχικώς εργάσθηκε στο εστιατόριο «Twin Diner» του πατέρα του στην πόλη Ελίζαμπεθ (Νιου Τζέρσεϊ). Κέρδισε μια υποτροφία για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, το οποίο και έπραξε, αλλά μόλις ένα έτος μετά την εγγραφή του, το 1942, διέκοψε τις σπουδές του προκειμένου να υπηρετήσει στον αμερικανικό στρατό, εξαιτίας του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Πολέμησε στο Δυτικό Μέτωπο, και παρασημοφορήθηκε με το παράσημο Purple Heart και το Μετάλλιο Ορειχάλκινου Αστέρα μετά τον τραυματισμό του στις 19 Ιανουαρίου 1945, που είχε ως αποτέλεσμα να μείνει παράλυτος στο αριστερό χέρι του (κάτω από τον καρπό).

Επιστρέφοντας από τον πόλεμο, ο Σταύρος συνέχισε τις σπουδές του στο Κολούμπια, από όπου απεφοίτησε το 1948.

Σταδιοδρομία
Τη δεκαετία του 1960 ο Σταύρος ίδρυσε την εταιρεία «Better Business Forms» με έδρα την πόλη Πίνελας Παρκ της Φλόριντα. Η εταιρεία άρχισε με τρεις εργαζόμενους και κατέληξε να απασχολεί 550. Το 1984 ο Σταύρος την πούλησε έναντι 12,5 εκατομμυρίων δολαρίων. 

Ο επιχειρηματίας ίδρυσε επίσης το «Stavros Institute» το 1989 και το «Pinellas Education Foundation» το 1986, δύο ιδρύματα με σκοπό τη βελτίωση της ποιότητας της δημόσιας παιδείας στην Κομητεία Πίνελας της Φλόριντα, μια κομητεία με πληθυσμό σχεδόν ένα εκατομμύριο.  

Ο Σταύρος διετέλεσε πρόεδρος του Ιδρύματος του Πανεπιστημίου της Νότιας Φλόριντα (USF) μέχρι τον Ιανουάριο του 2003, οπότε διορίσθηκε μέλος του πρυτανικού συμβουλίου της πανεπιστημιόπολης του πανεπιστημίου αυτού στο Σαιντ Πίτερσμπεργκ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ο Σταύρος υπεστήριξε την αναβάθμιση της ασφάλειας σε όλες τις δημόσιες πανεπιστημιοπόλεις της Φλόριντα. Επίσης επέκρινε την ανικανότητα του πολιτειακού συστήματος πανεπιστημίων της Φλόριντα (που είχε τη χειρότερη αναλογία αριθμού φοιτητών ανά καθηγητή στη χώρα) να προσελκύσει κορυφαίους καθηγητές εξαιτίας ελλείψεως χρηματοδοτήσεως, δηλώνοντας ότι «πρέπει να έχουμε ποιοτικούς καθηγητές, πρέπει να αυξήσουμε τα δίδακτρα».

Ο Σταύρος ήταν επίσης φίλαθλος του μπέιζμπολ και κατείχε το 1% της επαγγελματικής ομάδας Tampa Bay Rays.

Προσωπική ζωή 
Ο Σταύρος νυμφεύθηκε τη Φράνσις Σω (Frances Shaw) το 1948. Παρέμειναν παντρεμένοι επί σχεδόν εβδομήντα χρόνια, μέχρι τον θάνατό της, και απέκτησαν τρία τέκνα: την Έλεν, τον Πωλ και τον Μαρκ. Από το 1958 διέμεναν στην Κομητεία Πίνελας της Φλόριντα.

Ο Γκας Σταύρος απεβίωσε στις 18 Οκτωβρίου 2022 σε ηλικία 97 ετών, πέντε χρόνια μετά τον θάνατο της συζύγου του.

Παραπομπές

Αμερικανοί επιχειρηματίες
Ελληνοαμερικανοί
Αμερικανοί ευεργέτες
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Κολούμπια
Γεώργιος Ι΄ του Κάρτλι

Ο Γεώργιος Ι΄, Γεωργιανά: გიორგი X, Γκιόργκι Ι΄, (π. 1561 – 7 Σεπτεμβρίου 1606), από τη βασιλική δυναστεία των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού βασιλείου τού Κάρτλι (κεντρική Γεωργία) από το 1599 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία 
Ο Γεώργιος Ι΄ ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Σίμωνα Α΄ τού Κάρτλι και της συζύγου του, Νεστάν-Νταρεγιάν τού Καχέτι. Ο Γεώργιος πολέμησε μαζί με τον πατέρα του κατά των Οθωμανικών δυνάμεων κατοχής από το 1598. Ανέλαβε την εξουσία μετά την αιχμαλωσία τού Σίμωνα από τους Οθωμανούς στη μάχη τού Nαχιντούρι το 1599. Ο Γεώργιος προσπάθησε πολλές φορές, αν και μάταια, να λυτρώσει τον πατέρα του από την αιχμαλωσία (απεβίωσε αιχμάλωτος το 1612) και μάλιστα πρόσφερε στην Υψηλή Πύλη τον γιο του ως όμηρο. Σύντομα επέστρεψε στον αγώνα του κατά των Οθωμανών και ανέκτησε το Λορί το 1601. Το 1602, όταν ο Σαφαβίδης σάχης της Περσίας Αμπάς Α΄ επανέλαβε τον πόλεμο κατά των Οθωμανών, ο Γεώργιος τάχθηκε στο πλευρό των Περσών και ηγήθηκε των γεωργιανών βοηθητικών στρατευμάτων, που συμμετείχαν στην κατάκτηση τού Εριβάν το 1603/1604. Ως ανταμοιβή, ο Aμπάς Α΄ παραχώρησε στον Γεώργιο Ι΄ μία μικρή ιδιοκτησία στο Ιράν. Σε αντάλλαγμα, ο σάχης ζήτησε μία περιοχή στην κοιλάδα τού ποταμού Ντεμπέντ στη στρατηγική περιοχή Λορί. Ο Αμπάς Α΄ εποίκησε αυτή την περιοχή με μέλη της Τουρκμενικής φυλής Μπορτσάλι. Τελικά, ο σάχης επέτρεψε στον Γεώργιο Ι΄ να επιστρέψει στο Κάρτλι.

Ήταν ο πρώτος βασιλιάς τού Κάρτλι, που επιχείρησε να δημιουργήσει διπλωματικούς δεσμούς με τη βόρεια, της ίδιας θρησκείας, δύναμη της Μοσχοβίας. Ο Γεώργιος αποφάσισε να παντρέψει την κόρη του Ελένη στον Τσάρο Μπορίς Γκοντουνόφ. Ωστόσο, η ασταθής πολιτική κατάσταση και στις δύο χώρες τερμάτισε αυτές τις επαφές.

Σύμφωνα με τα γεωργιανά χρονικά, ο Γεώργιος Ι΄ απεβίωσε ξαφνικά, από τσίμπημα στη γλώσσα του, αφού δάγκωσε ένα κέικ με μία μέλισσα μέσα, στο Mεγιβρισχέβι, το 1606. Υπήρξαν επίσης κάποιες εικασίες, ότι ο βασιλιάς δηλητηριάστηκε με εντολή του Πέρση σάχη Αμπάς Α΄.  Τάφηκε στη Μτσχέτα.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1578 τη Μαριάμ (Ταμάρ) (απεβ. π. το 1614), κόρη τού Γκιόργκι Α΄ Λιπαρτιάνι, της δυναστείας των Νταντιάνι. Τα παιδιά τους ήταν:
 Λουαρσάμπ Β΄ (1592-1622, βασ. 1606-1615), βασιλιάς τού Κάρτλι.
 Δαβίδ (γενν. π. το 1595), ο οποίος εξαφανίστηκε, ενώ βρισκόταν σε αποστολή για τη διάσωση τού Σίμωνα Α΄ από την τουρκική αιχμαλωσία.
 Eλένη (γενν. 1591), μνηστεύθηκε με τον Φιοντόρ Β΄ της Ρωσίας.
 Χορασάν (απεβ. το 1658), δεύτερη σύζυγος τού Tεϊμουράζ Α΄ του Καχέτι.
 Τινατίν (Λελά, γνωστή ως Φατμά Σουλτάν Μπεγκούμ και πιθανώς ως Γκουλχάρα στο Ιράν) παντρεύτηκε το 1604 με τον σάχη Αμπάς Α΄, ο οποίος τη χώρισε μετά την εκτέλεση του αδελφού της Λουαρσάμπ Β΄ και την πάντρεψε με τον Παϊκάρ Χαν Ιγκιρμί Ντουρτ, Χαν τού Μπαρντά και κυβερνήτης τού Καχέτι (1620–1625).

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Giorgi X (στα γεωργιανά)

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)