joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κόρδακας

Ο Κόρδακας είναι ένας Αρχαίος Ελληνικός προκλητικός, άσεμνος χορός, της αρχαίας κωμωδίας.

Είναι χιουμοριστικός ως χυδαίος. Ο Αθήναιος τον βάζει μαζί με την υπορχηματική όρχηση, προσθέτοντας ότι και οι δύο είναι "παιγνιώδεις" (ΙΔ' 630Ε, 28), ενώ λέει: "Ο μεν κόρδαξ παρ' Έλλησι φορτικός", δηλαδή "Ο κόρδακας είναι στους Έλληνες, χυδαίος". Ο Πολυδεύκης (IV, 99) τον χαρακτηρίζει κωμικό λέγοντας: "Είδη δε ορχημάτων, εμμέλεια τραγική, κόρδακες κωμικοί, σικιννίς σατυρική", ενώ η Σούδα γράφει: "κορδακίζειν· αισχρώς ορχείται. Κόρδαξ γαρ είδος ορχήσεως κωμικής".
Η εκτέλεση του κόρδακα λεγόταν κορδακισμός και κορδάκισμα και χρησιμοποιούνταν με τη σημασία του άσεμνου χορού, ενώ ο χορευτής του κόρδακα ονομάζονταν κορδακιστής.

Πηγές 
 Σόλωνας Μιχαηλίδης, Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής, Εκδόσεις Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, 1999, ISBN 960-250-174-Χ
 Μusipedia, Κόρδακας
 Πάνθεον - Αρχαιογνωστικός Οδηγός, Κόρδακας

Παραπομπές 

Αρχαίοι ελληνικοί χοροί
Γκέρι Κνέτεμαν

Ο Γκέρι Κνέτεμαν (Gerard Friedrich "Gerrie" Knetemann, Άμστερνταμ, 6 Μαρτίου 1951 - Μπέργκεν, 2 Νοεμβρίου 2004) ήταν Ολλανδός ποδηλάτης, παγκόσμιος πρωταθλητής του 1978.

Κέρδισε 127 γύρους ως επαγγελματίας και υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας της χώρας του. Μεταξύ αυτών, νίκησε τέσσερις φορές στο Γύρο Ολλανδίας και συμμετείχε πάνω από 11 φορές στο Γύρο Γαλλίας (Tour de France) μεταξύ των ετών 1974 και 1987. Αποσύρθηκε από την ποδηλασία το 1991.

Πέθανε από καρδιακή προσβολή ενώ ποδηλατούσε με φίλους στο Μπέργκεν της Ολλανδίας.

Ολλανδοί αθλητές
Αθλητές της ποδηλασίας
Σεραπείο της Αλεξανδρείας

Το Σεραπείο της Αλεξανδρείας, κατά άλλους Σαράπιο, Σαραπείο ή Σεράπιο ήταν ναός αφιερωμένος στην ελληνιστική θεότητα του Σέραπη, της υψηλότερης θεότητας στην Αλεξάνδρεια, και ήταν το πιο ξακουστό Σεραπείο της αρχαιότητας. Η ύπαρξή του επιβεβαιώθηκε από τις αρχαιολογικές ανασκαφές του Μαχμούτ μπέη.

Ιστορία
Κτίστηκε από τον Πτολεμαίο Σωτήρα το 287 - 286 π.Χ.. Διέθετε εκτός από τον ναό και βιβλιοθήκη, παράρτημα της ξακουστής Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. 
Καταστράφηκε το 391 στις αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ χριστιανών και εθνικών, όταν μερικοί εθνικοί ταμπουρώθηκαν στο ναό, και  ενώ εν συνεχεία τους σταύρωσαν. Ο Πατριάρχης Θεόφιλος, εκμεταλλευόμενος ένα έδικτο του αυτοκράτορα Θεοδόσιου, σχετικά με απαγόρευση όλων των αιματηρών θυσιών και την επίσκεψη στους ναούς, κατέστρεψε τον ναό.

Περιγραφή
Σύμφωνα με τον Στράβωνα, το Σεραπείο βρίσκονταν στα δυτικά της Αλεξάνδρειας, εκεί που τα τείχη σώζονται μέχρι σήμερα. Ήταν υπερμεγέθης και πολυτελέστατος ναός, κτισμένος στον λόφο της Ρακώτιδας. Είχε σκάλες μαρμάρινες μεγαλοπρεπείς με εκατό σκαλοπάτια. Στον ναό ήταν στημένο το άγαλμα του Σέραπι, έργο του Βρύαξη, ένα από τα πιο φημισμένα αγάλματα της αρχαιότητας. Ο Ορόσιος τον επισκέπτηκε τριάντα χρόνια μετά την καταστροφή του από τους χριστιανούς και βρήκε όπως είπε τις αίθουσες της βιβλιοθήκης χωρίς βιβλία.

Πηγές 
 Pierre Chuvin: A Chronicle of the Last Pagans. Harvard University Press, 1990
 Ramsay MacMullen: Christianizing the Roman Empire (A D 100-400). Yale University Press, London 1984, ISBN 0-300-03216-1.
 Kathrin Kleibl: Iseion - Raumgestaltung und Kultpraxis in den Heiligtümern gräco-ägyptischer Götter im Mittelmeerraum. Wernersche Verlagsgesellschaft, 2009.
 Michael Sabottka: Das Serapeum in Alexandria. Koldeway-Gesellschaft, Bericht über die 33. Tagung für Ausgrabungswissenschaft und Bauforschung 1984 (1986).
 Michael Sabottka: Das Serapeum in Alexandria. Untersuchungen zur Architektur und Baugeschichte des Heiligtums von der frühen ptolemäischen Zeit bis zur Zerstörung 391 n.Chr. Etudes Alexandrines 15, Institut Français d'Archéologie Orientale, Kairo 2008. Neuauflage der Dissertation 1985/1989 TU Berlin.  
 Robert Turcan: Cults of the Roman Empire. Blackwell, 1996.
 

Αρχαίοι αιγυπτιακοί ναοί
Αλεξάνδρεια
Σεραπειο
Άγαλμα του Σέραπι

Το Άγαλμα του Σέραπι υπήρξε περίφημο αρχαίο ελληνικό καλλιτέχνημα του Βρύαξη. 

Εικόνιζε την ελληνιστική θεότητα του Σέραπη που είχαν ιδρύσει οι Πτολεμαίοι για να φέρουν πιο κοντά τους δύο πολιτισμούς, των Αιγυπτίων και των Ελλήνων. 

Περιγραφές μας αναφέρουν, ότι ο Σέραπις εικονίζονταν καθιστός σε θρόνο, με πλούσια κόμη και γενειάδα. Είχε 12 μέτρα ύψος και ήταν βαμμένος μπλε. Σύμφωνα με τον Τάκιτο αρχικά εικόνιζε τον Ασκληπιό ή τον Άδη, αργότερα όμως αφιερώθηκε στον Σέραπη. Σύμφωνα πάντα με τον Τάκιτο το άγαλμα αυτό ήταν στημένο αρχικά ή στην Σινώπη, Μέμφιδα, ή Σελεύκεια Πιερία, και μεταφέρθηκε από τον Πτολεμαίο Α΄ ή Πτολεμαίο Γ΄ στο Σεραπείο της Αλεξανδρείας. Ήταν έργο των ελληνιστικών χρόνων που καταστράφηκε το 391 στις αναταραχές που ξέσπασαν στην Αλεξάνδρεια μεταξύ Χριστιανών και εθνικών. Η απώλεια του αγάλματος είχε συνδεθεί συναισθηματικά με το τέλος του κόσμου στην εποχή του. Τα αγάλματα του Σέραπη που σώζονται μέχρι σήμερα πιστεύεται ότι είναι αντίγραφά του, ή εμπνευσμένα από αυτό.

Πηγές 
 Jerome Jordan Pollitt: Art in the Hellenistic age. Cambridge University Press, 1986, ISBN 0-521-27672-1, S. 279-280.

Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Καρπαία

Η καρπαία είναι αρχαίος δημοτικός και πολεμικός χορός, που χόρευαν οι αρχαίες ελληνικές φυλές της Θεσσαλίας, Αινιάνες και Μάγνητες. Έγινε γνωστός από μια ενδιαφέρουσα και λεπτομερειακή περιγραφή του Ξενοφώντα στην Κύρου Ανάβαση (βιβλ. ς', Ι, 7-8). Τον χόρευαν δύο πρόσωπα και είχε σκοπό να περιγράψει με τις πολύπλοκες κινήσεις του την πάλη ανάμεσα σ' ένα γεωργό και ένα ληστή.

Σύμφωνα με την περιγραφή του Ξενοφώντα, ο πρώτος χορευτής, ο γεωργός, αφού βάλει κατά μέρος τα όπλα του, μιμείται με το χορό του τις κινήσεις της σποράς και του ζευγαρίσματος, ενώ κοιτάζει γύρω σαν από φόβο. 
Ο δεύτερος χορευτής, ο ληστής, αρπάζει τα άρματα και του επιτίθεται. Η πάλη συνεχίζεται για ένα χρονικό διάστημα και τελειώνει, είτε με τη νίκη του ληστή, ο οποίος δένει το γεωργό και αρπάζει τα βόδια του, είτε με τη νίκη του γεωργού, ο οποίος συλλαμβάνει το ληστή, τον δένει πάνω στο ζυγό με τα βόδια και φεύγει. 
Η καρπαία χορευόταν με συνοδεία αυλού ("και ούτοι ταύτ' εποίουν εν ρύθμωι προς τον αυλόν").

Πηγές 
 Σόλωνας Μιχαηλίδης, Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, 1999, ISBN 960-250-174-Χ 
 Musipedia:, Καρπαία
 Πάνθεον - Αρχαιογνωστικός Οδηγός, Καρπαία

Αρχαίοι ελληνικοί χοροί
Βίβασις

Η Βίβασις είναι ένα είδος Αρχαίου Λακωνικού Χορού.

Ο χορός χορευόταν ιδιαίτερα στη Σπάρτη και ήταν επίσης ένα είδος χορευτικού διαγωνισμού, στον οποίο επιτρεπόταν να παίρνουν μέρος αγόρια και κορίτσια δίνοντας τη δυνατότητα στους χορευτές να αθλούνται αλλά πάνω από όλα να προσπαθούνε για την αξία του αθλητικού ιδεώδους. Σύμφωνα με τον Πολυδ. (IV, 102), οι συναγωνιστές έπρεπε να πηδούν ψηλά (άλλοτε εναλλάξ με κάθε πόδι ή άλλοτε και με τα δύο πόδια) και να αγγίζουν τα οπίσθιά τους με τα πόδια τους. Ο αριθμός των πηδημάτων έκρινε το νικητή που έπαιρνε το βραβείο. Ο Πολυδεύκης αναφέρει ένα επίγραμμα για μια νικήτρια που είχε πετύχει να κάνει μέχρι και χίλια κομμάτια.

Πηγές 
 Σόλωνας Μιχαηλίδης, Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής, Εκδόσεις Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, 1999, ISBN 960-250-174-Χ 
 Πάνθεον - Αρχαιογνωστικός Οδηγός, Βίβασις

Αρχαίοι ελληνικοί χοροί
Αρχαία Σπάρτη
Los Angeles Times

Los Angeles Times είναι ο τίτλος καθημερινής εφημερίδας που τυπώνεται στο Λος Άντζελες. Ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη μητροπολιτική εφημερίδα σε κυκλοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2008 και η τέταρτη πιο ευρέως διαδεδομένη εφημερίδα της χώρας. Το 2000, η εταιρεία Tribune Company, μητρική εταιρεία της εφημερίδας Chicago Tribune και του τηλεοπτικού σταθμού της περιοχής KTLA, αγόρασε την εφημερίδα Los Angeles Times.

Κυκλοφορία
Το 2013 οι Los Angeles Times είχαν κυκλοφορία 653,868 φύλλων στην καθημερινή έκδοση και 954,010 στην κυριακάτικη. Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο πάροχο στοιχείων διαδικτυακής επισκεψιμότητας Similar Web, η ιστοσελίδα των Los Angeles Times ήταν η 235η σε επισκεψιμότητα ιστοσελίδα στις Ηνωμένες Πολιτείες και 31η μεταξύ των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, προσελκύοντας περισσότερους από 38 εκατομμύρια επισκέπτες σε μηνιαία βάση.

Παραπομπές

Επιπλέον ανάγνωση
 Edward Maddin Ainsworth, History of Los Angeles Times, ca. 1940.
 Marshall Berges, The life and Times of Los Angeles: A newspaper, a family, and a city, New York: Atheneum, 1984
 Robert Gottlieb and Irene Wolt, Thinking Big, New York: Putnam, 1977.
 David Halberstam, The Powers That Be, New York: Knopf, 1979.
 Jack R. Hart, The information empire: The rise of the Los Angeles Times and the Times Mirror Corporation, Washington, D.C.: University Press of America, 1981.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα
Tribune Company
Αρχείο της Los Angeles Times (1881-σήμερα)
Los Angeles Times Travel

Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Λος Άντζελες
Εφημερίδες στην αγγλική γλώσσα
Μάρκο Βεράτι

Ο Μάρκο Βεράτι (Marco Verratti, 5 Νοεμβρίου 1992) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του μέσου για λογαριασμό της Εθνικής Ιταλίας και της γαλλικής Παρί Σεν Ζερμέν.

Συλλογική Καριέρα

Πεσκάρα
Ο Μάρκο Βεράτι γεννήθηκε στην Πεσκάρα. Ένας μέσος με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση με πολύ καλή πάσα, ο Βεράτι προέρχεται από τα τμήματα υποδομής της Πεσκάρα, κάνοντας το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στην διάρκεια της σεζόν 2008–09, σε ηλικία 16 ετών. Την σεζόν 2009–10, αγωνίστηκε περισσότερο με την Πεσκάρα, και από τότε έγινε σημαντικό στέλεχος της ομάδας. Οι εμφανίσεις του τράβηξαν το ενδιαφέρον εθνικής εμβέλειας ΜΜΕ, που τον έβλεπαν ως έναν πολλά υποσχόμενο παίκτη για το μέλλον της Εθνικής Ιταλίας.

Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στον Τύπο, στη διάρκεια της σεζόν 2011–12, καθώς ο νέος προπονητής της ομάδας, Ζντένεκ Ζέμαν αποφάσισε να τον μετακινήσει στην θέση του αμυντικού μέσου στο σύστημα 4–3–3 που χρησιμοποιούσε ο ομάδα. Στον νέο του ρόλο, ο Βεράτι έγινε, άμεσα, παίκτης-κλειδί για την Πεσκάρα. Λόγω της εξαιρετικής του σεζόν στην θέση του μέσου, συχνά παρομοιάζεται με τον Αντρέα Πίρλο, έναν από τους μεγαλύτερους μέσους που ανέδειξε ποτέ το ιταλικό ποδόσφαιρο και ο οποίος είναι ο αγαπημένος παίκτης του Μάρκο Βεράτι.

ΠΣΖ
Στις 18 Ιουλίου 2012, ο Βεράτι υπέγραψε 5ετές συμβόλαιο συνεργασίας με την Παρί Σεν Ζερμέν Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Παρί Σεν Ζερμέν στις 11 Αυγούστου 2012, ξεκινώντας βασικός στην αναμέτρηση της ομάδας του για την Λιγκ 1 με αντίπαλο την Λοριάν, ο οποίος έλαβε χώρα στο Παρκ ντε Πρενς.

Διεθνής Καριέρα
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Ιταλία U-21 στις 28 Φεβρουαρίου 2012, ξεκινώντας ως βασικός σε μια φιλική αναμέτρηση με αντίπαλο τη Γαλλία.

Στις 13 Μαΐου 2012, ο Βεράτι συμπεριλήφτηκε στην 32μελή αποστολή του Τσέζαρε Πραντέλι για το Euro 2012, όντας ένας από τους μόλις δύο παίκτες της Σέριε Β (με τον άλλο να είναι ο Άντζελο Ογκμπόνα της Τορίνο) που να υπάρχουν σε αυτή.
Στην συνέχεια αποκλείστηκε από αυτή την αποστολή στις 28 Μαΐου 2012.

Στις 15 Αυγούστου 2012, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών της Ιταλίας σε μια φιλική αναμέτρηση, κατά την οποία η ομάδα του ηττήθηκε με σκορ 1–2 από την Αγγλία στην Βέρνη.

Τίτλοι

Παρί Σεν Ζερμέν 
Λιγκ 1: 2012-13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προφίλ στο TuttoCalciatori

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Ντελφίνο Πεσκάρα 1936
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας U19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ20
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Σέριε Β
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Porsche Super

Το τρακτέρ Porsche Super της κατασκευαστικής εταιρείας Porsche-Diesel κυκλοφόρησε από το 1956 μέχρι το 1963. Είχε αερόψυκτο 4-χρονο κινητήρα τριών κυλίνδρων, κυβισμού 2.466 κυβικών εκατοστών, ισχύος 38 ίππων, και κατανάλωνε καύσιμο ντίζελ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Porsche tractor history and facts
 Porsche-diesel.com
 Porsche-diesel-club.de
 Porsche-diesel-club.nl
 http://www.brunnegard.se/

Τρακτέρ
Μοντέλα Porsche
Πάρτι

Πάρτι ή πάρτυ (αγγλικά: party) ονομάζεται η συγκέντρωση ανθρώπων που έχουν προσκληθεί από έναν οικοδεσπότη για σκοπούς κοινωνικοποίησης, συνομιλίας, ή αναψυχής. Στα πάρτι διατίθενται συνήθως τρόφιμα και ποτά, και συχνά υπάρχει μουσική και χορός. Μερικά πάρτι πραγματοποιούνται προς τιμήν ενός συγκεκριμένου προσώπου, ημέρας ή γεγονότος (π.χ., ένα πάρτι γενεθλίων). Τα πάρτι αυτού του είδους συχνά αποκαλούνται γιορτές.

Ένα πάρτι δεν είναι αναγκαστικά μια ιδιωτική περίσταση. Τα δημόσια πάρτι μερικές φορές πραγματοποιούνται σε εστιατόρια, μπαρ και παρόμοιους χώρους συνάθροισης, και οι άνθρωποι που παραβρίσκονται σε αυτά τα μέρη μπορεί να χρεωθούν με ένα ποσό εισόδου από τον διοργανωτή.

Στην Ελλάδα, παραδοσιακά γίνεται πάρτι για γεγονότα, όπως τα γενέθλια και η ονομαστική εορτή. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, έχουν επικρατήσει και άλλα πάρτι, τα οποία έχουν έρθει από το εξωτερικό και κυρίως την Αμερική. Τέτοια πάρτι αποτελούν το μπέιμπι σάουερ και το συναφές Πάρτι αποκάλυψης φύλου για τον ερχομό του νέου μέλους της οικογένειας, το πάρτυ αποφοίτησης, καθώς και το μπάτσελορ και το μπατσελορέτ.

Πλέον, η διοργάνωση ενός πάρτι αποτελεί ένα σημαντικό γεγονός, αφού κανείς πρέπει να λάβει υπόψη του ποικίλους παράγοντες, για να περάσουν καλά οι καλεσμένοι. Από τη μουσική και το φαγητό μέχρι τη διακόσμηση, όλα παίζουν το ρόλο τους και γι' αυτό, άλλωστε, πλέον υπάρχουν δεκάδες ιδέες για θεματικά πάρτι, ώστε οι διοργανωτές να μπορούν να εμπνευστούν και να προσφέρουν στους καλεσμένους τους το κάτι διαφορετικό.

Αν το πάρτι έχει πάνω από 100 καλεσμένους και γίνεται ενόψει κάποιου πολύ σημαντικού γεγονότος, όπως ο γάμος, η βάφτιση ή η επέτειος, τότε ονομάζεται δεξίωση, αποτελώντας κοσμική συγκέντρωση σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο.

Κοινωνικές εκδηλώσεις
Εθνική Ισραήλ (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Ισραήλ αντιπροσωπεύει το Ισραήλ στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ισραήλ (IFA).

Ιστορία
Το ποδόσφαιρο στο Ισραήλ είχε παλιά και πλούσια παράδοση. Το παιχνίδι είχε αρχικά εισαχθεί, στην περιοχή του σημερινού Ισραήλ, την περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το πρώτο παιχνίδι που αγωνίστηκε ήταν ενάντια στην Αίγυπτο όπου ηττήθηκε με 7-1. Αυτή και η ήττα ενάντια στην Γερμανία το 2002 ήταν οι μεγαλύτερες ήττες της. Η πιο μεγάλη νίκη ήταν το 9-0 εναντίον της Κινεζικής Ταϊπέι.

Στάδια
Στο παρελθόν το στάδιο της ομάδας ήταν στο Ραμάτ Γκαν, με χωρητικότητά 41.583 θεατές. Στο Ραμάτ Γκαν διεξήχθησαν αγώνες της Χώρας στα διεθνή κύπελλα αλλά και οι αγώνες της Μακάμπι Τελ Αβίβ και της Μακάμπι Χάιφα στο Τσάμπιονς Λιγκ τις χρονιές 2004-05 και 2009-10 αντίστοιχα.

Από το 2014, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Ισραήλ χρησιμοποιεί δύο έδρες, το Στάδιο Σάμι Οφέρ στη Χάιφα και το Στάδιο Τέντι στην Ιερουσαλήμ.

Ιστορία στα κύπελλα

Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1859

Οι ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1859 προκηρύχθηκαν την 1η Αυγούστου του 1859 και έλαβαν χώρα το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του ίδιου έτος, τρία χρόνια αργότερα από τις τελευταίες εκλογές του 1856. Πρωθυπουργός ήταν ο Αθανάσιος Μιαούλης, γιος του Μιαούλη, ναυάρχου του Αγώνα, ο οποίος και κέρδισε τις εκλογές, με μια φιλοβασιλική και πάλι Βουλή, με πλειοψηφία 120 από τις 139 έδρες.

Υπόβαθρο
Τις προηγούμενες εκλογές (του 1856) είχε κερδίσει η τότε κυβέρνηση Βούλγαρη, η οποία έμεινε στην κυβέρνηση ακόμη έναν χρόνο μέχρι το 1857 για να αντικατασταθεί από την κυβέρνηση του υπασπιστή του Όθωνα Αθανασίου Μιαούλη όταν ο Βούλγαρης παραιτήθηκε εξαιτίας των παρεμβάσεων του παλατιού. Μετά τις φοιτητιτκές ταραχές και επεισόδια ενάντια στον Όθωνα με το όνομα τα Σκιαδικά (της αντιοθωνικής νεολαίας που φορούσε «σκιάδια», καπέλα, - η αρχή της έξωσης για τον Όθωνα) που άρχισαν στις 10 Μαΐου 1859, ο Όθωνας κήρυξε τη λήξη της Βουλευτικής Περιόδου (της Γ' Συνόδου της Ε' Βουλευτικής Περιόδου) και διέλυσε τη Βουλή. Στις 29 Μαΐου ανέθεσε στον Ανδρέα Μεταξά να σχηματίσει κυβέρνηση ώστε να κατευναστεί η αντιπολίτευση (ο Μεταξάς περιέλαβε τους Κανάρη, Καλλέργη, Χρηστίδη της αντιπολίτευσης), αλλά αυτός δεν μπόρεσε να σχηματίσει κυβέρνηση και ο Βασιλιάς άφησε στην εξουσία τον Αθ. Μιαούλη, ζητώντας του να κάνει ανασχηματισμό.

Εκλογές
Παρά τον ανασχηματισμό του Ιουνίου 1859 που έκανε ο Μιαούλης, βάζοντας στην κυβέρνηση και υπουργούς της αντιπολίτευσης, δεν επήλθε συνεννόηση και οι εκλογές προκηρύχθηκαν την 1η Αυγούστου 1859. Οι εκλογές έλαβαν χώρα κατά τον Σεπτέμβριο και τις αρχές Οκτωβρίου. Στις 7 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε σύγκλιση της Βουλής και της Γερουσίας για τις 29 Οκτωβρίου. Η Βουλή έκανε πράγματι την πρώτη συνεδρίασή της στις 29 Οκτωβρίου (Α' Συνεδρίασις, Α' Συνόδου, ΣΤ' Βουλευτικής Περιόδου) Εκλέχθηκαν συνολικά 139 βουλευτές, από τους οποίους 120 υποστηρικτές του Μιαούλη και 19 βουλευτές της αντιπολίτευσης.

Θεωρείται πως οι εκλογές έγιναν σε συνθήκες εκτεταμένων παρεμβάσεων από την Κυβέρνηση και το Στέμμα ο δε πολιτικός της εποχής εκείνης Δημήτριος Δημητρακάκης έγραψε πως «Ἐγένοντο δέ αἱ ἐκλογαί αὗται διά περισσοτέρων ἐπεμβάσεων παρά αἱ πρότερον».

Αποτελέσματα

Μετά τις εκλογές
Επόμενες εκλογές έγιναν ενάμισυ έτος αργότερα, τον Ιανουάριο του 1861, όταν λίγο πιο πριν είχε εκλεγεί ο Θρασύβουλος Ζαΐμης, αρχηγός της αντιπολίτευσης, στη θέση του Προέδρου της Βουλής.

Βουλευτές που εκλέχτηκαν 

 Μπενιζέλος Ρούφος, Πατρών
 Περικλής Καλαμογδάρτης, Πατρών
 Παναγιώτης Πατρινός, Πατρών
 Κωνσταντίνος Κουμανιώτης, Πατρών

Αναφορές

Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Κόμμα Κέντρου (Σουηδία)

Το Κόμμα Κέντρου (σουηδ. Centerpartiet) είναι ένα σουηδικό φιλελεύθερο κόμμα. Διατηρεί στενούς δεσμούς με την αγροτική Σουηδία, ενώ αυτοπροσδιορίζεται ως «πράσινο κοινωνικό φιλελεύθερο κόμμα». Το κόμμα χαρακτηρίζεται ως κοινωνικό φιλελεύθερο, ενώ επικεντρώνεται σε θέματα γεωργίας, περιβάλλοντος και σε αγροτικά θέματα. Έχει δηλώσει την αντίθεσή του στην πυρηνική ενέργεια, ενώ έχει προτείνει την αποκέντρωση της κυβερνητικής εξουσίας. Το κόμμα συμμετέχει στην κυβέρνηση του Φρέντρικ Ράινφελντ μαζί με το Κόμμα Μετριοπαθών, το Φιλελεύθερο Λαϊκό Κόμμα και τους Χριστιανοδημοκράτες. 

Το κόμμα ιδρύθηκε το 1913 με το όνομα Αγροτικός Σύνδεσμος (σουηδ. Bondeförbundet). Το 1922 συγχωνεύτηκε με την Εθνική Ένωση Αγροτών (σουηδ. Jordbrukarnas Riksförbund), ενώ το 1957 άλλαξε το όνομά του στη σημερινή του ονομασία. Υπήρξε ο στενότερος σύμμαχος του Σουηδικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος για 25 χρόνια, καθώς συμμετείχαν μαζί σε κυβερνήσεις συνεργασίας στις περιόδους 1936-1945 και 1951-1957. Στην πορεία, όμως, το κόμμα επεχείρησε να προσεγγίσει τα κεντροδεξιά κόμματα που διαδέχτηκαν τους Σοσιαλδημοκράτες στις κυβερνήσεις των περιόδων 1976-1982 και 1991-1994. Ο αρχηγός του κόμματος Τόρμπιερν Φέλντιν διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας την περίοδο 1976-1982, εκτός από την περίοδο 1978-1979 όπου ήταν ο Όλα Ούλστεν του Φιλελεύθερου Λαϊκού Κόμματος. 

Το Κόμμα Κέντρου συμμετείχε σε κεντροδεξιά κυβέρνηση μετά τις εκλογές του 1991, όπου πρωθυπουργός διετέλεσε ο αρχηγός των Μετριοπαθών Καρλ Μπιλντ. Μετά τις εκλογές του 2010, το κόμμα διατηρεί 23 από τις συνολικά 349 έδρες του Κοινοβουλίου της Σουηδίας, ενώ είναι μέλος της Φιλελεύθερης Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Φιλελεύθερου Δημοκρατικού και Μεταρρυθμιστικού κόμματος.

Έδρες σε κοινοβούλια

Παραπομπές 

Σουηδικά πολιτικά κόμματα
Φιλελεύθερα κόμματα στη Σουηδία
Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ

Η ΚΚ Τσιμπόνα (κροατικά: KK Cibona) είναι κροατικός επαγγελματικός σύλλογος μπάσκετ με έδρα το Ζάγκρεμπ της Κροατίας. Η ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών μετέχει στην Κροατική Α-1 Λίγκα (Πρωτάθλημα Κροατίας) και την Αδριατική Λίγκα.

Ιστορία
Η ιστορία της ομάδας ξεκινά στα τέλη φθινοπώρου του 1945 όταν ιδρύθηκε ο Αθλητικός Όμιλος Σλόμποντα (Ελευθερία) από τραπεζικούς υπαλλήλους, τεχνίτες, εμπόρους και λογιστές. Στις 24 Απριλίου 1946, χάρις στον ένθερμο φίλο του μπάσκετ Μπράνιμιρ Βόλφερ και τους φίλους του Λιούμπο Πρόζεν και Γιόζο Μίλος, συστάθηκε το τμήμα μπάσκετ του ομίλου της Σλόμποντα, πρόγονος της σημερινής Τσιμπόνα. Το πρώτο ματς ήταν εναντίον της τοπικής Σλάβια στις 7 Μαΐου 1946. Το Νοέμβριο 1946 η ομάδα συγχωνεύτηκε με τις Τεκστιλάκ, Αματέρ και Γκράφιτσαρ, σχηματίζοντας τον Αθλητικό Όμιλο Ζάγκρεμπ. Στα τέλη του 1948 η ομάδα ήταν γνωστή ως Βίχορ (Ανεμοστρόβιλος) και το 1949 ως Πόλετ. Τελικώς, τον Ιούνιο του 1950, η ομάδα μετονομάστηκε ως Λοκομοτίβα και με αυτό το όνομα συνέχισε για τα επόμενα 25 χρόνια. Η Λοκομοτίβα αγωνίστηκε στην Α' Κατηγορία της Γιουγκοσλαβίας από το 1951, με μόνο δύο χρονιές (1952 και 1960) στη Β' Κατηγορία. Το Νοέμβριο του 1975, η ομάδα μπάσκετ της Λοκομοτίβα αποσχίστηκε από τον Αθλητικό Όμιλο Λοκομοτίβα και περιήλθε υπό τον άμεσο έλεγχο των δημοτικών αρχών του Ζάγκρεμπ. 

Πολιτικοί όπως ο Σλάβκο Σάιμπερ άσκησαν μεγάλη επιρροή στο κλαμπ εκείνη την περίοδο και άρχισαν να αναζητούν οικονομική βοήθεια για την ομάδα. Στα πλαίσια αυτά, κύριοι σπόνσορες της ομάδας έγιναν τέσσερις μεγάλες εταιρείες της βιομηχανίας τροφίμων (όλες υπό κρατικό έλεγχο εκείνη την εποχή): Κρας, Φρανκ, Μπαντέλ και Βότσε. Η ομάδα τότε πήρε το σημερινό της όνομα, Τσιμπόνα, από το λατινικό cibus bonus, που μεταφράζεται ως καλό φαγητό.

Αγωνιστικές έδρες 
Ανοικτό γήπεδο μπάσκετ της οδού Κρανιτσεβίτσεβα (1946–1947)
Ανοικτό γήπεδο μπάσκετ Τούσκανατς (1947–1969)
Αθλητικό γήπεδο Κούτιγια Σίμπιτσα (1969–1987)
Γήπεδο Μπάσκετ Ντράζεν Πέτροβιτς (1987–present)

Τίτλοι

Εγχώριοι 

 Πρωτάθλημα Κροατίας (19): 

1991–92, 1992–93, 1993–94, 1994–95, 1995–96, 1996–97, 1997–98, 1998–99, 1999–00, 2000–01, 2001–02, 2003–04, 2005–06, 2006–07, 2008–09, 2009–10, 2011–12, 2012–13, 2018–19

 Κύπελλο Κροατίας (7):

1994–95, 1995–96, 1998–99, 2000–01, 2001–02, 2008–09, 2012–13

 Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας (3):

1981–82, 1983–84, 1984–85

 Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας (3):

1968–69, 1979–80, 1980–81, 1981–82, 1982–83, 1984–85, 1985–86, 1987–88

Διεθνείς 

 Ευρωλίγκα (2):

1984–85, 1985–86

 Κύπελλο Σαπόρτα (2):

1981–82, 1986–87

 Κύπελλο Κόρατς (1):

1971–1972

 Αδριατική Λίγκα (1):

2013-14

 Διηπειρωτικό Κύπελλο (3):

1985, 1986, 1987

 Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ (1):

1987

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Κροατικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1946
Ερβέ Α΄ του Λεόν

Ο Ερβέ Α΄ του Λεόν (Hervé Ier de Léon, ... – 21 Ιουλίου 1203) ήταν ηγεμόνας του Λεόν, ο ιδρυτής του κλάδου της οικογένειας του Λεόν, από τον οποίο ιδρύθηκε η ηγεμονία του Λεόν.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ήταν ο δεύτερος και νεότερος γιος του Γκιομάρκ Δ΄ του Λέον, υποκόμη του Λεόν.

Με τον θάνατο του πατέρα του στις 27 Σεπτεμβρίου 1179, ο δούκας Γοδεφρείδος Β΄ της Βρεττάνης, κυρίευσε την châtellenie (έτσι ονομαζόταν η μικρότερη διοικητική περιφέρεια κατά τον Μεσαίωνα) του Λαμέρ-Μορλαί, την οποία περιέλαβε στα εδάφη του Δουκάτου του. Στη συνέχεια, και με στόχο να αποδυναμώσει τον Οίκο του Λεόν, αποφάσισε να μοιράσει τα εδάφη του, δίνοντας στον Ερβέ το Νταουντούρ και το Λαντερνώ, καθώς και ένα φέουδο που είχε αποσπάσει από την châtellenie του Σαιν-Ρενάν, το οποίο ονομάστηκε στην συνέχεια «Υποκομητεία του Κόετ-Μέαλ». Στην ουσία, παρέδωσε στον Ερβέ τα φέουδα του Οίκου του Λεόν στην Κορνουάλη (τμήμα της χερσονήσου της Βρετάνης), δηλαδή των φέουδων του Νταουλά, του Κροζόν, του Πορζαί, του Κεμενέ-Εμποέ και του Πλουιέ. Ο Ερβέ και οι διάδοχοί του, ελάμβαναν έκτοτε, όπως οι πρόγονοί τους, τον τίτλο του «Υποκόμη του Λεόν».

Ο Ερβέ Α΄ πέθανε στις 21 Ιουλίου 1203. Απόγονός του ήταν ο Ερβέ Β΄ του Λεόν.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Patrick Kernévez et Frédéric Morvan Généalogie des Hervé de Léon (vers 1180-1363). Bulletin de la Société archéologique du Finistère, 2002, p. 279-312.

Γαλλική τάξη ευγενών
Φινιστέρ
Χώρα του Λεόν
Εθνικόν Κομιτάτον

{{Κουτί πληροφοριών πολιτικού κόμματος
|λογότυπο           = 
|όνομα              = Εθνικόν Κομιτάτον
|χρώμακώδικας       = grey
|ηγέτης             = Επαμεινώνδας Δεληγεώργης 
|ιδρυτής            = Επαμεινώνδας Δεληγεώργης
|ιδρύθηκε           = 1863
|διαλύθηκε          = 1879
|εφημερίδα          = Το Μέλλον της Ανατολής
|χώρα               = Ελλάδας
}}

Το «Εθνικόν Κομιτάτον» υπήρξε ελληνική πολιτική παράταξη, που προέκυψε κατά την περίοδο της Εθνοσυνέλευσης του 1862. Ιδρύθηκε και διευθύνθηκε σε όλη την ιστορική του πορεία από τον Επαμεινώνδα Δεληγιώργη, ηγέτη της νεολαίας που αγωνιζόταν κατά του Όθωνα. Η προσωποπαγής αυτή ομάδα ιδρύθηκε πιθανότατα το 1863 και μεταλλάχθηκε σε «Κόμμα Δεληγιώργη» το 1866. Δεν επιβίωσε μετά το θάνατο του αρχηγού της (1879).

 Πολιτικές εξαγγελίες 
Η ομάδα του Εθνικού Κομιτάτου, που μπορεί να χαρακτηριστεί ως κόμμα με το σημερινό περιεχόμενο του όρου, υποστήριζε την ανάπτυξη του κοινοβουλευτισμού, τον εκσυγχρονισμό της χώρας και την επακόλουθη οικονομική ανάπτυξη. Επεδίωκε μεταρρυθμίσεις στη διοίκηση και στο στρατό, αλλά στόχευε και σε πολιτισμική εξάπλωση στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Μέσα στην παράταξη παρεισέφρησαν και πολλά επαναστατικά στοιχεία. Χαρακτηριστικό είναι το σύνθημα της εφημερίδας του Κομιτάτου, «Το Μέλλον της Ανατολής»: Επανάστασις άνευ αίματος, είναι μάχη άνευ νεκρών, μουσική άνευ αρμονίας''.

Δείτε επίσης 
 Επαμεινώνδας Δεληγεώργης

Πηγές 
 Σχολικό εγχειρίδιο Ιστορίας Θεωρητικής Κατεύθυνσης Γ΄ Λυκείου «Θέματα Νεοελληνικής Ιστορίας», Ο.Ε.Δ.Β.

Παραπομπές 

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Γαλοπούλα

Οι γαλοπούλες (επίσης ινδόρνιθες, κούρκοι, διάνοι και γάλοι) είναι πουλιά του γένους Μελεαγρίς (Meleagris). Το είδος Μ. gallopavo, γνωστό και ως άγρια γαλοπούλα είναι αυτόχθονο της Βόρειας Αμερικής και είναι το βαρύτερο μέλος των ορνιθόμορφων, με φυσιολογικό βάρος μέχρι 11 κιλά. Από αυτό το είδος προέρχεται η οικόσιτη γαλοπούλα, της οποίας η εξημέρωση έγινε πριν περίπου 2.000 χρόνια στο κεντρικό Μεξικό. Το άλλο υπάρχον είδος είναι η Meleagris ocellata (Μελεαγρίς η οσελοτωτή), η οποία ζει στη χερσόνησο Γιουκατάν.

Οι γαλοπούλες ταξινομικά ανήκουν στην τάξη ορνιθόμορφα και την οικογένεια φασιανίδες. Τα αρσενικά και των δύο ειδών έχουν μια σαρκώδη προεξοχή που κρέμεται από την κορυφή του ράμφους, η οποία αποκαλείται λειρί. Είναι ανάμεσα στα μεγαλύτερα πτηνά της τάξης τους. Όπως και στα υπόλοιπα ορνιθόμορφα, τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα και πιο πολύχρωμα από τα θηλυκά, εμφανίζουν δηλαδή σεξουαλικό διμορφισμό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Φασιανίδες
Πανίδα της Βόρειας Αμερικής
Ευστάθιος Γαϊτανίδης

Ο Ευστάθιος Δ. Γαϊτανίδης είναι Έλληνας συγγραφεύς.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1969 στο Άνω Ζερβοχώρι Ημαθίας. Τα γυμνασιακά του χρόνια τα πέρασε στην Νάουσα. Από το 1993 είναι υπάλληλος του Υπουργείου Δικαιοσύνης και ζει μόνιμα στην Λάρισα.  Είναι παντρεμένος με την Ελένη και έχει δυο παιδιά, την Ολυμπία και τη Μαρία.

Η πρώτη του προσπάθεια έκδοσης έργου, γίνεται με τα Διηγήματα μόνο για φίλους Τον επόμενο χρόνο εκδίδεται το δεύτερο έργο του Παρόντες και απόντες, το οποίο λαμβάνει πολλές τιμητικές διακρίσεις, με σημαίνουσα τη βράβευσή του, με το Β' βραβείο μυθιστορήματος  από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το ίδιο έτος έγινε τακτικό μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος. Τον Οκτώβριο του 2009, έλαβε τιμητική διάκριση για διήγημά του και διακρίθηκε μαζί με άλλους λογοτέχνες, στον 2ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος που διοργάνωσε ο Δήμος Βέροιας. Έργα του έχουν επίσης βραβευτεί ή λάβει τιμητικές διακρίσεις από διάφορους φορείς, όπως η Πνευματική Συντροφιά Λεμεσού της Κύπρου και ο Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός». κ.άλ. To 2018 διήγημά του, διακρίθηκε στον Διαγωνισμό Διηγήματος "Ιστορίες του τόπου μας", έναν διαγωνισμό υπό την αιγίδα του δήμου της ηρωικής πόλης Νάουσας.

Πολλά διηγήματά του και χρονογραφήματα, δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς σε λογοτεχνικά περιοδικά, δικτυακούς τόπους και στις εφημερίδες Μακεδονικά Νέα, Η Γνώμη (καθημερινή εφημερίδα της Θράκης) , Ελευθερία Λάρισας.  Εβδομαδιαία εφημερίδα Θεσσαλονίκης THESSNEWS

Εργογραφία
 Διηγήματα 2011 (Κεντρική Βιβλιοθήκη Λάρισας)
 Διηγήματα μόνο για φίλους (εκδ. Ήρα Εκδοτική, Βόλος, 2012) 
 Παρόντες και απόντες (μυθιστόρημα, βραβευμένο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, 2012)
 Όνειρα στο πέρασμα των χρόνων (μυθιστόρημα, εκδότης: Όστρια Βιβλίο, Αθήνα, 2013)     
 DREAMS AS THE YEARS PASS

Έργα του έχουν επίσης περιληφθεί σε διάφορες συλλογές, όπως Μια ιστορία του 2011 (εκδόσεις Eyelands, 2012), Summer Stories (2012), Οι μάγισσες της Θεσσαλίας (Εκδόσεις iWrite, 2016), Καπνός, Ποίηση και πεζογραφία λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος (Εκδόσεις Μέθεξις, 2015),  4 λεπτά (Εκδόσεις Μολύβι 2016), Κόκκινη κλωστή δεμένη στων παππούδων την ανέμη (Εκδόσεις Ινφογνώμων, 2017)  Νάουσα (ιστορίες του τόπου μας)  Μάρτιος 2018   κ.άλ.

Παραπομπές 

Έλληνες συγγραφείς
Μανιάτικος

Ο Μανιάτικος χορός, είναι ένας διμερής κυκλικός χορός, ηρωικού περιεχομένουπου και χορεύεται κυρίως στην περιοχή της Μάνης.

Ο χορός χορεύεται σε ρυθμό των 2/4. Οι χορευτές σχηματίζουν έναν ανοιχτό κύκλο  με μέτωπο προς το κέντρο με τα πόδια τους να είναισε στάση προσοχής. Τα χέρια συνδέονται με τη λαβή της Τράτας (σταυρωτά). Ο χορός αποτελείται από δύο στροφές, κάθε μια από τις οποίες έχει ξεχωριστό αριθμό βημάτων. Στο χορό λαμβάνει μέρος μεγάλου αριθμού ατόμων, χρησιμοποιώντας το τραγούδι «Στης Μάνης μας τ’ απάτητα βουνά, Μανιάτες και Μανιάτισσες...»

Πηγές
Ιστοσελίδα: Πάρε-Δώσε, Ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί - Μανιάτικος
Μusipedia, Μανιάτικος

Ελληνικοί χοροί
Μάνη
Λεωνίδας Παπάγος

Ο Λεωνίδας Παπάγος (2 Ιανουαρίου 1912 - 26 Απριλίου 2008) ήταν Έλληνας πρέσβης που διετέλεσε αυλάρχης του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα κι ήταν γιος του Αλέξανδρου Παπάγου και της Μαρίας Καλλίνσκυ. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την οικογένεια Αβέρωφ και ήταν απόγονος του Αυγερινού Αβέρωφ. Ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του πρέσβη. Εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα λίγο πριν τον πόλεμο μαζί με τον Άγγελο Βλάχο και τον Σπυρίδωνα Τετενέ, και με την κατάληψη της Ελλαδας από τους Γερμανούς διέφυγε στην Αίγυπτο, όπου έδρευε το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών. Υπηρέτησε στο Μπουένος Άιρες, στη Βέρνη και το Λονδίνο. Το 1966 διορίστηκε πρέσβης της Ελλάδας στο Κάϊρο, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τον Απρίλιο του 1967, οπότε κλήθηκε από τον βασιλιά Κωνσταντίνο για να αναλάβει αυλάρχης του, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 1977. Μετά το αποτυχημένο αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967 εγκατέλειψε μαζί με τον βασιλιά Κωνσταντίνο την Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στη Ρώμη και στη συνέχεια στο Λονδίνο. Από την θέση αυτή συμμετείχε σε όλες τις παρασκηνιακές διεργασίες μεταξύ παλατιού και Χούντας.

Το 1999 εξέδωσε ημερολόγιο αναμνήσεων υπό τον τίτλο "Σημειώσεις 1967 - 1977". 

Απεβίωσε στις 26 Απριλίου 2008. Ήταν παντρεμένος με την Άννα Γουλανδρή, με την οποία χώρισε το Μάρτιο του 1967 και με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Αλέξανδρο Παπάγο. Μετά το χωρισμό τους, η Γουλανδρή παντρεύτηκε σχεδόν αμέσως τον ηθοποιό Δημήτρη Χορν με τον οποίο έζησε μέχρι τις 16 Οκτωβρίου του 1988, οπότε και πέθανε.

Παραπομπές 

Έλληνες διπλωμάτες
Οικογένεια Γουλανδρή
Οικογένεια Αβέρωφ
Αλέξανδρος Ξύδης

Ο Αλέξανδρος Ξύδης (1918-2004) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, ιστορικός και κριτικός τέχνης.

Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Γεωργίου Ξύδη και της Αλεξάνδρας Δραγούμη. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την παλιά οικογένεια Δραγούμη και ήταν εγγονός του πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη. Αδέλφια του ήταν ο Στέφανος Ξύδης και η Φαίνη Ξύδη. Ακολούθησε καριέρα στο Διπλωματικό Σώμα υπηρετώντας στην Καζαμπλάνκα, την Καμπέρα, το Λονδίνο και την Δαμασκό. Στο Λονδίνο υπηρέτησε την δεκαετία του 1950 μαζί με τον Γεώργιο Σεφέρη, με τον οποίο συνδεόταν με στενή φιλία.

Υπήρξε σημαντικός τεχνοκριτικός της εποχής, καθώς και ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Τεχνοκριτικών, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος. Διατηρούσε συλλογή με έργα χαρακτικης και ζωγραφικής, τα οποία δώρισε στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Μέρος του αρχείου του είχε δωρίσει και στα Αρχεία Συγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ). Είχε συγγράψει αρκετά βιβλία σχετικά με την τέχνη και το Kυπριακό και ήταν εκδότης του περιοδικού Τετράδιο.

Kατά τη διάρκεια της χουντικής επταετίας, συμμετείχε στην αντίσταση κατά του καθεστώτος ως μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας, μαζί με τη σύζυγό του Δωροθέα . Ήταν φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου και στη μεταπολίτευση υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και μέλος της πρώτης του Κεντρικής Επιτροπής, απ' όπου όμως διαγράφτηκε το 1975. Στη συνέχεια συνέχισε τον πολιτικό του αγώνα του στη Σοσιαλιστική πορεία και μετέπειτα ήταν ιδρυτικό μέλος στον Συνασπισμό.

Η κατοικία του στην περιοχή Μετς της Αθήνας είχε σχεδιαστεί από τον αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη και αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά έργα του τελευταίου.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 10 Νοεμβρίου 2004 και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει παιδιά.

Η συλλογή Ξύδη στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης 
Ήδη από το 1984 ο Αλέξανδρος Ξύδης έγραφε: «Ήθελα να είχα προλάβει να μεταδώσω πιο γρήγορα, στο κοινό της Αθήνας, την καλή είδηση ότι η χώρα μας απόχτησε επιτέλους έναν πυρήνα μουσείου σύγχρονης τέχνης. Πρόκειται για την οργανωμένη από το Μακεδονικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης (ΜΚΣΤ) έκθεση των πρώτων έργων σύγχρονης τέχνης της συλλογής του. (…) Το ΜΚΣΤ απέδειξε αυτό που πάντα υποστηρίζω, ότι τα έργα των πιο έγκριτων σημερινών Ελλήνων καλλιτεχνών στέκουν ισότιμα δίπλα σ' εκείνα των πιο περιώνυμων ξένων.».

Παραπομπές

Έλληνες διπλωμάτες
Έλληνες κριτικοί της τέχνης
Οικογένεια Δραγούμη
Entertainment Weekly

Entertainment Weekly (μερικές φορές εν συντομία EW) είναι ο τίτλος Αμερικανικού περιοδικού, που εκδίδεται από την εταιρεία Time Inc., η οποία ανήκει στην εταιρεία Time Warner, που καλύπτει τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, τη μουσική, τα βιβλίο, το Θέατρο Μπρόντγουεϊ και τη μαζική κουλτούρα και ξεκίνησε την έκδοσή του στις 16 Φεβρουαρίου 1990. Αντίθετα από τα περιοδικά Us Weekly, People Weekly και In Touch Weekly, το EW''' επικεντρώνεται κυρίως σε νέα των μέσων ψυχαγωγίας και σε κριτικές. Τα περιοδικά Variety και The Hollywood Reporter, απευθύνονται σε πιο ειδικούς της βιομηχανίας, ενώ το EW'' στοχεύει σε πιο γενικό κοινό.

Στις 2 Αυγούστου 2021 τέθηκε σε λειτουργία το site της ελληνικής έκδοσης του περιοδικού, με την Ελλάδα να είναι η πρώτη χώρα εκτός Αμερικής στην οποία θα είναι διαθέσιμο το περιοδικό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη Ιστοσελίδα Αμερικανικής Έκδοσης
Επίσημη Ιστοσελίδα Ελληνικής Έκδοσης

Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες
Περιοδικά στην αγγλική γλώσσα
Περιοδικά κινηματογράφου
Τράβις Ράις

Ο Τράβις Ράις (Travis Rice) (9 Οκτωβρίου 1982) είναι Αμερικανός αθλητής της χιονοσανίδας. 

Από το περιοδικό Snowboarder έχει καταταχθεί 13ος στους είκοσι αναβάτες που έχουν ασκήσει μεγαλύτερη επιρροή στο άθλημα.

Το 2011 συμμετείχε στην ταινία "The art of Flight". Σπόνσορές του μεταξύ άλλων είναι οι εταιρίες Red Bull και Quick Silver.

Χιονοσανίδα
Αμερικανοί αθλητές
Α.Σ. Ρούβας

Ο Αθλητικός Σύλλογος Ρούβας Γέργερης, εν συντομία Α.Σ. Ρούβας Γέργερης, είναι ποδοσφαιρικό σωματείο του οικισμού Γεργέρη, του πρώην Δήμου Ρούβα και νυν Δήμου Γόρτυνας, του Νομού Ηρακλείου και ιδρύθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1961.

Έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Στάδιο – Αθλητικό Κέντρο Γέργερης χωρητικότητας 600 ατόμων καθήμενων.

Ιστορία 
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1961 ως «Α.Ο. Ρούβας» και έδινε μόνο φιλικούς αγώνες λόγω κυρίως έλλειψης γηπέδου. Το 1968 η δικτατορία ανέστειλε τη λειτουργία του συλλόγου , χαρακτηρίζοντάς τον «ανενεργό», καθώς δε συμμετείχε σε επίσημα πρωταθλήματα. Κάτι ανάλογο συνέβη και από το 1974 ως το 1985 , η ομάδα ήταν εντελως ερασιτεχνική , παίζοντας  μόνο φιλικούς αγώνες. Το 1985 γίνεται η επανίδρυση του συλλόγου και συμμετέχει για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου.Τη διετία 1992-1994 επίσης δε συμμετείχε σε κανένα πρωτάθλημα αλλα από το 1994 και μετά είχε μια συνεχή ανοδική πορεία.

 
Την αγωνιστική περίοδο 2008-2009 η ομάδα αναδείχθηκε  πρωταθλήτρια στην Α' Κατηγορία της ΕΠΣΗ και προβιβάστηκε στη Δ' Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου. Την αγωνιστική περίοδο 2010-2011 κατάκτησε το πρωτάθλημα του 10ου ομίλου της Δ' Εθνικής και προβιβάστηκε στην Φούτμπολ Λιγκ 2 και παράλληλα με την άνοδο, ιδρύθηκε η ΠΑΕ Ρούβας - Νερά Ρούβας. Την ίδια χρονιά κατέκτησε και το Κύπελλο ΕΠΣΗ για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου.

Στη Φούτμπολ Λιγκ 2 αγωνίστηκε από το 2011-12 μέχρι το 2013-14 που υποβιβάστηκε από την Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική, όπως μετονομάστηκε η κατηγορία, κι επέστρεψε απευθείας στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, διότι η Δ' Εθνική είχε καταργηθεί, ενώ παράλληλα διαλύθηκε και η ΠΑΕ. Την περίοδο 2014-2015 αναδείχθηκε πρωταθλητής της Α' ΕΠΣΗ και προκρίθηκε στο Πρωτάθλημα πρωταθλητιών ΕΠΣ, όπου τερμάτισε στη 2η θέση του 14ου ομίλου, χωρίς να καταφέρει να προβιβαστεί στη Γ' Εθνική.

Διαχρονική Πορεία 
Η πορεία του συλλόγου απο το 1985 και μετά.

Παραπομπές -Πηγή 

Αθλητικοί σύλλογοι Ηρακλείου
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1961
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1961
Δαμασκηνός Ρουμελιώτης

Ο Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής Δαμασκηνός (κατά κόσμον Πέτρος Ρουμελιώτης) ήταν Έλληνας Επίσκοπος και Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Μαρωνείας και Κομοτηνής.

Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Δαμασκηνός, γεννήθηκε το 1920 στην Οιχαλία Μεσσηνίας. Τελείωσε το Δημοτικό σχολείο στο χωριό του και σε ηλικία 13 ετών μετέβη στην Αθήνα όπου εργάστηκε ως εμποροϋπάλληλος.

Τα δύσκολα χρόνια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και της γερμανικής κατοχής τον βρίσκουν με την οικογένεια του στην Αθήνα. Τότε συνδέθηκε πνευματικά με τον Μητροπολίτη Μαρώνειας και Κομοτηνής Τιμόθεο. 

Για την προσφορά του, στον αγώνα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο, τιμήθηκε στο Αργός Ορεστικό στην Πρώτη Σιδηρά Μεραρχία με το μετάλλιο Ανδρείας Εξαίρετων Πράξεων.

Στις 4 Μαρτίου 1951 χειροτονήθηκε Διάκονος στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Γλυφάδος από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο Α΄(Δασκαλάκη). Υπηρέτησε ως αρχιδιάκονος της Μητροπόλεως Μεσσηνίας. Το 1953 εισάγετε στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1958. Εργάσθηκε ως κατηχητής και Ιεροκήρυκας στην Ενορίας του Προφήτου Ηλία Παγκρατίου, στον οποίο την 20η  Σεπτεμβριου 1958 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη πλέον Μαρωνείας και Κομοτηνής Τιμόθεο, από τον οποίο έλαβε και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου.

Κατόπιν διορίστηκε Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Μαρώνειας και Κομοτηνής, θέση που υπηρέτησε επί 16 χρόνια. Κατά την διάρκεια της θητείας του στην θέση αυτή πρόσφερε σημαντικό έργο στην περιοχή. Διετέλεσε διευθυντής του μαθητικού εκκλησιαστικού οικοτροφείου, πρόεδρος των Χριστιανικών Ομίλων Κυριών και Νεανίδων της Ιεράς Μητροπόλεως και γενικός επιθεωρητής της Μητρόπολης. Για το έργο του τιμήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων με μετάλλια και την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος με εύφημη μνεία.

Την 25η Μαΐου 1974 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Μαρωνείας και Κομοτηνής, η χειροτονία του έλαβε χώρα στον Ιερό Ναό Προφήτου Ηλιού Παγκρατίου υπό του Μητροπολίτου Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας Τιμοθέου και πλειάδος Αρχιερέων. Η ενθρόνισή του πραγματοποιήθηκε στις 9 Ιουνίου στον Ιερό Μητροπολιτικό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κομοτηνής. Εξέδωσε τρεις ογκώδεις τόμους με πολύτιμα στοιχεία για την εκκλησιαστική, εθνική και κοινωνική προσφορά της Μητροπόλεως κατά την μακρά αρχιερατεία του.

Εκοιμήθη στις 6 Νοεμβρίου 2012 στο Γενικό Νοσοκομείο Κομοτηνής "Σισμανόγλειο".

Δαμασκηνος
Έλληνες ιεράρχες
Κανγκά Ακαλέ

Ο Κανγκά Γκωτιέ Ακαλέ (γεννημένος στις 7 Μαρτίου 1981) είναι Ιβοριανός ποδοσαφιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του μέσου για λογαριασμό της ομάδας της γαλλικής Λιγκ 2, ΑΚ Αρλ-Αβινιόν.

Καριέρα
Τον Ιούνιο του 2007, ο Ακαλέ υπέγραψε συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας με την Λανς έναντι άγνωστου ποσού, ενώ μετακινήθηκε υπό την μορφή δανεικού στην Μαρσέιγ τον Ιανουάριο του 2008, και μετέπειτα στην Ρεκρεατίβο Ουέλβα. Αν και ξεκίνησε την καριέρα του ως επιθετικός, πλέον αγωνίζεται ως επιτελικός μέσος ή αριστερό χαφ, θέση στην οποία διακρίνεται για την πολύ καλή του πάσα και την εξαιρετική του τεχνική κατάρτιση.

Το 2011, ο Ακαλέ εντάχθηκε στην Λεχουία, ομάδα από το Κατάρ, ώστε να καλύψει το κενό του τραυματία συμπαίκτη και συμπατριώτη του, Μπακαρί Κονέ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Qatari Stars Cup 2011 στις 11 Νοεμβρίου, όπου πέτυχε χατ-τρικ στη νίκη της ομάδας του επί της Αλ-Ραγιάν με σκορ 3-1.

Στις 31 Ιανουαρίου 2012, ο Ακαλέ υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 6 μηνών με τον Παναιτωλικό. Περίπου τρεις μήνες αφότου απέκτεισε την ελευθέρα του, στις 24 Οκτωβρίου 2012, ο Ακαλέ εντάχθηκε στην ομάδα της γαλλικής Λιγκ 2, Αρλ-Αβινιόν, βάζοντας την υπογραφή του σε διετές συμβόλαιο συνεργασίας.

Διεθνής Καριέρα 
Έχει συνολικά 35 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Ακτής Ελεφαντοστού, ενώ κλήθηκε στην αποστολή της χώρας του για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006.

Παραπομπές

Ιβοριανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Στελά Κλαμπ Ντ'Αντζαμέ
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σιόν
Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού
Α
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζυρίχη
Ποδοσφαιριστές ΑΖ Οσέρ
Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς
Ποδοσφαιριστές Ρεκρεατίβο Ουέλβα
Ποδοσφαιριστές Λέχβια ΣΚ
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Αρλ-Αβινιόν
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ακτής Ελεφαντοστού
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Παιδοφιλία

Ως παιδοφιλία αναφέρεται μία μορφή ψυχικής ασθένειας η οποία περιγράφει επαναλαμβανόμενες και επίμονες σεξουαλικές τάσεις και φαντασιώσεις που αφορούν σεξουαλική δραστηριότητα με προεφηβικά παιδιά. Σύμφωνα με τον ορισμό αυτό, η παιδοφιλία αφορά άτομα τα οποία διαθέτουν τις προαναφερθείσες τάσεις, έστω κι αν ουδέποτε έχουν επιχειρήσει να τις πραγματώσουν, είτε από ηθικές αναστολές, είτε από τον φόβο της επιβολής του νόμου. Αντίθετα, η παιδοφιλία δεν αφορά άτομα που δεν έχουν παρεκκλίνουσες φαντασιώσεις και επιθυμίες, έστω και αν σε κάποια δεδομένη στιγμή στη ζωή τους έχουν κακοποιήσει σεξουαλικά ένα παιδί και άσχετα του γεγονότος ότι η πράξη αυτή είναι εκ των πραγμάτων αξιόμεμπτη.

Οι φαντασιώσεις και συμπεριφορές που υποδεικνύουν παιδοφιλία, αναφέρονται στην έλξη προς παιδιά (αγόρια ή κορίτσια) προεφηβικής ηλικίας (μικρότερα των 12 ετών). Ο παιδόφιλος επίσης θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 16 ετών και τουλάχιστον κατά 4 χρόνια μεγαλύτερος από το παιδί. Αν και η παιδοφιλία αφορά και στα δύο φύλα, εν τούτοις η μεγάλη πλειονότητα των παιδόφιλων είναι άνδρες. Οι περισσότεροι από αυτούς έλκονται από κορίτσια (κυρίως ηλικίας 8 - 10 ετών), λιγότεροι έλκονται από αγόρια (συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας των 10 ετών), αλλά υπάρχουν και ποσοστά παιδόφιλων που έλκονται και από τα δύο φύλα, καθώς και ποσοστά που έλκονται ταυτόχρονα από παιδιά και ενήλικους.

Έρευνες που έχουν διεξαχθεί σε διάφορες χώρες, δείχνουν ότι τουλάχιστον το 7% των γυναικών και το 3% των ανδρών έχουν υποστεί κατά την παιδική τους ηλικία σεξουαλική κακοποίηση. Οι θύτες, προερχόμενοι από όλα τα κοινωνικά και οικονομικά στρώματα, ανήκουν κατά πλειοψηφία στο ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον του παιδιού. Ανάμεσα στους παιδόφιλους έχουν καταγραφεί και άτομα εφηβικής ηλικίας, ενώ έχει αποδειχθεί πως στις περισσότερες των περιπτώσεων πρόκειται για πραγματικούς και όχι περιστασιακούς παιδόφιλους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η παιδοφιλία αποτελεί ταυτόχρονα και αιμομιξία.

Η παιδοφιλία έχει ταξινομηθεί ξεχωριστά από την ηβηφιλία (αφορά έλξη προς παιδιά πρώιμης εφηβικής ηλικίας), την εφηβοφιλία (αφορά κύρια ή αποκλειστική έλξη προς παιδιά περιεφηβικής και εφηβικής ηλικίας και νεαρά άτομα, γενικά ηλικίας 14-18 ετών, και τη νηπιοφιλία (έλξη προς νήπια 0 - 3 ετών). Στις περισσότερες κοινωνίες του κόσμου η σεξουαλική κακοποίηση παιδιού αποτελεί ποινικά κολάσιμη πράξη και διώκεται (η ποινή μπορεί να φτάσει ακόμα και στον θάνατο), όπως και η κατοχή και διακίνηση παιδοφιλικού πορνογραφικού υλικού. Η ηλικία συναίνεσης για σεξουαλική δραστηριότητα στην Ελλάδα είναι τα 15 έτη.

Παραπομπές

Πηγές 
Ορέστης Γιωτάκος, Σεξουαλική επιθετικότητα και παραφιλίες, Εκδόσεις Βήτα, Αθήνα 2004, σελίδες 37-42, ISBN 960-8071-70-4
 Infant Losses, Adult Searches: A Neural and Developmental Perspective on Psychopathology and Sexual Offending (στα Αγγλικά)
 Sensitivity and Specificity of the Phallometric Test for Hebephilia (στα Αγγλικά)
 «Εις το όνομα της φύσεως…»
 

 
Παραφιλίες
Κατάλογος δήμων επαρχίας Μπολόνιας

Σε αυτή την σελίδα παρατίθενται οι 60 δήμοι (56 από την 1η Ιανουαρίου 2014) που αποτελούν την επαρχία της Μπολόνιας.
   
 Αντζόλα ντελ Εμίλια
 Αρτζελάτο
 Βαλσαμότζια *
 Βεργκάτο
 Γκαλιέρα
 Γκάτζιο Μοντάνο
 Γκραναλιόνε
 Γκραναρόλο ντελ Εμίλια
 Γκριτζάνα Μοράντι
 Ίμολα
 Καζαλέκιο ντι Ρένο
 Καζαλφιουμανέζε
 Καλντεράρα ντι Ρένο
 Καμουνιάνο
 Καστέλ Γκουέλφο ντι Μπολόνια
 Καστέλ Ματζιόρε
 Καστέλ ντ Αϊάνο
 Καστέλ ντελ Ρίο
 Καστέλ ντι Κάζιο
 Καστέλ σαν Πιέτρο Τέρμε
 Καστέλλο ντ Άρτζιλε
 Καστέλλο ντι Σερραβάλλε *
 Καστενάζο
 Καστιλιόνε ντει Πέπολι
 Κρεβαλκόρε
 Κρεσπελλάνο *
 Λιτζάνο ιν Μπελβεντέρε
 Λοϊάνο
 Μαλαλμπέργκο
 Μαρτζαμπόττο
 Μεντιτσίνα
 Μινέρμπιο
 Μολινέλλα
 Μονγκιντόρο
 Μόντε σαν Πιέτρο
 Μοντεβέλιο *
 Μοντερέντσιο
 Μοντζούνο
 Μορντάνο
 Μπαριτσέλα
 Μπατζάνο *
 Μπεντιβόλιο
 Μπολόνια (Πρωτεύουσα) 
 Μπόργκο Τοσινιάνο
 Μπούντριο
 Ντότσα
 Οτζάνο ντελ Εμίλια	
 Πιανόρο
 Πιέβε ντι Τσέντο
 Πορρέττα Τέρμε
 Σαβίνιο *
 Σάλα Μπολονιέζε
 Σαν Λάτζαρο ντι Σάβενα
 Σαν Μπενεντέττο Βαλ ντι Σάμπρο
 Σαν Πιέτρο ιν Καζάλε
 Σαν Τζιοβάννι ιν Περσιτσέτο
 Σαν Τζιόρτζιο ντι Πιάνο
 Σαντ Άγκατα Μπολονιέζε
 Σάσο Μαρκόνι
 Τζόλα Πρεντόζα
 Φοντανέλιτσε

(*) Οι δήμοι Καστέλλο ντι Σερραβάλλε, Κρεσπελλάνο, Μοντεβέλιο, Μπατζάνο και Σαβίνιο την 1η Ιανουαρίου του 2014 ενώθηκαν και δημιούργησαν τον δήμο του Βαλσαμότζια.  

Εμίλια-Ρομάνια
Πόλεις της Εμίλια-Ρομάνια
Επαρχία Μπολόνια
Αμένωφις Γ΄

Ο Αμένωφις Γ΄ (εξελληνισμένο όνομα του Αμενχοτέπ) ήταν πατέρας του Ακενατών, ανακηρύχτηκε Φαραώ σε ηλικία περίπου 12 χρόνων και βασίλεψε περίπου 39 χρόνια. Η βασιλεία του ήταν, ως επί το πλείστον, ειρηνική και γνωστή για τις διπλωματικές σχέσεις με τα βασίλεια της Μεσοποταμίας,ιδιαίτερα για το εμπόριο χρυσού.Έκανε πολλούς διπλωματικούς γάμους με ξένες πριγκίπισσες,αλλά κύριως σύζυγος του ήταν η βασίλισσα Τίη,όπου σε αντίθεση με το έθιμο,δεν είχε βασιλική καταγωγή.
Άφησε πίσω του πάρα πολλά μνημεία,όπως δύο γιγάντια αγάλματα ύψους 17 μέτρων,γνωστά τον παλαιότερο καιρό στους αρχαιολόγους ως "Κολοσσοί του Μέμνωνα",που στόλιζαν την είσοδο του νεκρικού του ναού,καθώς και πολλούς ναούς και αγάλματα σε όλη την Αίγυπτο.Επίσης κατασκεύασε ένα καινούργιο βασιλικό ανάκτορο,στις Δυτικές Θήβες,με τη σύγχρονη ονομασία Μαλκάτα. Στα τέλη της ζωής του υπάρχουν αναφορές ότι ήταν άρρωστος και καταπονημένος. Μετά θάνατον τάφηκε στην Κοιλάδα των Βασιλέων και άφησε πίσω του μια ισχυρή, πλούσια αυτοκρατορία.
 
Αιγύπτιοι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν κοντά στο Λούξορ (νότια), ένα τεράστιο άγαλμα του Αμενχοτέπ Γ’, ένα από τα μεγαλύτερα αυτού του …Φαραώ που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα, όπως ανακοίνωσε σήμερα το υφυπουργείο Αρχαιοτήτων.   

Το φιλοτεχνημένο σε χαλαζίτη γλυπτό, ύψους μεγαλύτερου από 13 μέτρα, βρέθηκε σε επτά κομμάτια στον ταφικό ναό του Αμενχοτέπ Γ’ στο Κομ αλ-Χιτάν.

Πρόκειται για ένα από τα δύο αγάλματα που είχαν τοποθετηθεί στη βόρεια είσοδο του ναού, τα οποία πιθανότατα καταστράφηκαν κατά το σεισμό του έτους 27 π.Χ., αναφέρεται στην ανακοίνωση. Το άγαλμα, του οποίου το κεφάλι δεν έχει ακόμη βρεθεί, είχε από τότε «θαφτεί» κάτω από τη γη.

Φαραώ της 18ης Αιγυπτιακής Δυναστείας

Πηγή:
https://www.ancient.eu/Amenhotep_III/
Το Χωνί

Το Χωνί ήταν εβδομαδιαία κυριακάτικη πολιτική εφημερίδα πανελλαδικής κυκλοφορίας. Το πρώτο φύλλο της εφημερίδας κυκλοφόρησε στις 25 Μαρτίου 2012 και την ευθύνη της έκδοσης είχαν οι Μάνος Κακλαμάνος και Γιώργος Χριστοφορίδης . Στις 30 Δεκεμβρίου 2018 κυκλοφόρησε το τελευταίο  φύλλο της εφημερίδας.

Πολιτικός προσανατολισμός

Η εφημερίδα προέβαλε τις θέσεις των κινημάτων Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου και του Κινήματος Δεν Πληρώνω . Η εφημερίδα αυτοχαρακτηριζόταν ως «αντιμνημονιακή εφημερίδα χωρίς σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό δεξιά ή αριστερά» .

Μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Γιώργου Χριστοφορίδη με το κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων για τις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιανουαρίου 2015 , έγινε εμφανής η ρήξη με το ιδρυτικό μέλος του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου, Δημήτρη Καζάκη.

Θεματολογία

Η εφημερίδα δημοσίευσε θέματα κυρίως πολιτικού και οικονομικού περιεχομένου, ελληνικού ή διεθνούς ενδιαφέροντος. Αρκετές σελίδες ασχολούνται και με τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, την αυτοκίνηση, τα media κ.ά. Επίσης, περιλάμβανε σατιρικές στήλες και χώρο για τα άρθρα αναγνωστών της εφημερίδας. Στην αρχισυνταξία βρισκόταν ο Παναγιώτης Ντάσης και στη σχεδίαση η Κατερίνα Πρεβόλη, ενώ στο πρώτο τεύχος είχαν αρθρογραφήσει οι Γιάννης Ζουγανέλης, Δημήτρης Καζάκης, Τζίμης Πανούσης.

Δικαστικές διαμάχες

Το 2012 το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο κατέθεσε αγωγή ύψους ενός εκατομμυρίου ευρώ εναντίον της εφημερίδας και πέντε δημοσιογράφων της .

Το 2013 κατέθεσε αγωγή ο Βαρδής Βαρδηνογιάννης για «προσβολή της προσωπικότητας» διεκδικώντας το ποσό των οκτώ εκατομμυρίων ευρώ .

Το 2016 η εφημερίδα έκανε μήνυση απαιτώντας ένα εκταμμυρίο ευρώ απ' τον καθένα προς τους Κυριάκο Μητσοτάκη, τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και Σταύρο Θεοδωράκη, τότε πρόεδρο του κόμματος «Το Ποτάμι» .

Αναφορές

Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Χωνι