joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Waterloo (τραγούδι των ABBA)

Το " Waterloo " είναι το πρώτο σινγκλ από το δεύτερο ομώνυμο άλμπουμ του σουηδικού ποπ συγκροτήματος ABBA και το πρώτο τους με τις δισκογραφικές Epic και Atlantic . Αυτό ήταν επίσης το πρώτο σινγκλ που πιστώθηκε στο γκρουπ με το όνομα ABBA. Ο τίτλος και οι στίχοι αναφέρονται στη Μάχη του Βατερλώ του 1815 και τη χρησιμοποιούν ως μεταφορά για μια ρομαντική σχέση.

Στις 6 Απριλίου 1974, το τραγούδι ήταν η νικήτρια συμμετοχή για τη Σουηδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1974 . Η νίκη ξεκίνησε την πορεία των ABBA προς την παγκόσμια φήμη. Η σουηδική έκδοση του σινγκλ υποστηρίχτηκε με τη σουηδική έκδοση του " Honey, Honey ", ενώ η αγγλική έκδοση συνήθως περιείχε το "Watch Out" στην πλευρά B.

Το σινγκλ έγινε Νο. 1 επιτυχία σε πολλές χώρες. Έφτασε στο Top 10 των ΗΠΑ και συνέχισε να πούλησε σχεδόν έξι εκατομμύρια αντίτυπα. 

Στον εορτασμό της 50ης επετείου του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision το 2005, επιλέχθηκε ως το καλύτερο τραγούδι στην ιστορία του διαγωνισμού.  Έλαβε την ίδια τιμή σε μια ανοιχτή ψηφοφορία 14 χωρών εν όψει του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2021 στο Ρότερνταμ, τοποθετώντας την πρώτη θέση πάνω από το " Euphoria " της Loreen και το " Hoes " του Måns Zelmerlöw .

Γραφή, ηχογράφηση και νόημα 
Το "Waterloo" γράφτηκε ειδικά για να λάβει μέρος στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1974, αφού το γκρουπ τερμάτισε τρίτο με το " Ring Ring " την προηγούμενη χρονιά στον σουηδικό διαγωνισμό προεπιλογής, Melodifestivalen 1973 .

Ο αρχικός τίτλος του τραγουδιού ήταν «Honey Pie». Το "Waterloo" γράφτηκε αρχικά με ταυτόχρονη ροκ μουσική και ρυθμούς τζαζ (ασυνήθιστο για τραγούδι των ABBA).

Η ηχογράφηση του τραγουδιού ξεκίνησε στις 17 Δεκεμβρίου 1973, με την οργανική υποστήριξη των Janne Schaffer (ο οποίος επινόησε τα κύρια μέρη της κιθάρας και του μπάσου), Rutger Gunnarsson και Ola Brunkert. Το στυλ παραγωγής του τραγουδιού επηρεάστηκε από το "Wall of Sound" του Phil Spector: πριν από την ηχογράφηση του "Ring Ring", ο μηχανικός Michael B. Tretow είχε διαβάσει το βιβλίο του Richard Williams "Out of His Head: The Sound of Phil Spector", το οποίο τον ενέπνευσε να επιστρώσει πολλαπλά ορχηστρικά overdubs στις ηχογραφήσεις του συγκροτήματος, αποτελώντας αναπόσπαστο μέρος του ήχου των ABBA. Στη συνέχεια, η γερμανική και η γαλλική εκδοχή ηχογραφήθηκαν τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1974 αντίστοιχα: η γαλλική εκδοχή διασκευάστηκε από τον Alain Boublil, ο οποίος αργότερα θα συνέγραφε το μιούζικαλ Les Misérables του 1980.

Οι στίχοι του τραγουδιού είναι μεταφορικοί και αναφέρονται σε μια γυναίκα που "παραδίδεται" σε έναν άνδρα και υπόσχεται να τον αγαπήσει, παρομοιάζοντας το με την ήττα του Ναπολέοντα στη μάχη του Βατερλώ το 1815.

Παραπομπές 

Τραγούδια του 1974
Singles της Epic Records
Singles της Atlantic Records
Singles του 1974
Τραγούδια των ABBA
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Διεθνής Γύρος Ρόδου

Ο Διεθνής Γύρος Ρόδου είναι αγώνας ποδηλασίας δρόμου, που πραγματοποιείται την άνοιξη κάθε έτους στο νησί της Ρόδου. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 1987. Μετά από διάλειμμα αρκετών ετών, έλαβε χώρα ξανά μεταξύ 1995 και 2003. Μετά από ένα ακόμη διάλειμμα, ο Γύρος έχει επιστρέψει στο αγωνιστικό ημερολόγιο της Διεθνούς Ποδηλατικής Ένωσης (UCI) μαζί με το Διεθνές Γκραν Πρί Ρόδου από το 2017 και αποτελεί μέρος του UCI Europe Tour.

Παραπομπές

Ποδηλασία στην Ελλάδα
Αθλητισμός στη Ρόδο
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Μπεναβίδεθ

Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Μπεναβίδεθ, που συνέβη την 1η Φεβρουαρίου 1970, είναι η χειρότερη σιδηροδρομική καταστροφή στην Αργεντινή και στη Νότια Αμερική, με 236 νεκρούς και περισσότερους από 500 τραυματίες.

Περίληψη 
Το δυστύχημα συνέβη σε μια απομονωμένη, αμυδρά φωτισμένη περιοχή κοντά στο σταθμό Μπεναβίδεθ (Benavídez), μεταξύ Ιντζενιέρο Μάσβιτς (Ingeniero Maschwitz) και Χενεράλ Πατσέκο (General Pacheco), 29 χλμ. βόρεια του Μπουένος Άιρες . Μια μικτής μεταφοράς επιβατών και εμπορευμάτων της γραμμής   "General Bartolomé Mitre Railway express",  ( Estrella del Norte ) που εκμεταλλεύεται η κρατική "Ferrocarriles Argentinos", ελκυόμενη από δύο μηχανές ντίζελ και μετέφερε 260 επιβάτες, πλησίαζε στο τέλος του 1.000-μιλίων  ταξιδιού από το Τουκουμάν στο Ρετίρο στο Μπουένος Άιρες  και μόλις είχε περάσει το Μπεναβίδεθ. 

Μπροστά από αυτό, ένα τοπικό τρένο με δέκα βαγόνια μετέφερε 1.090 επιβάτες πίσω στην πρωτεύουσα, αφού πέρασαν ένα Σαββατοκύριακο στο μοντέρνο Θαράτε (Zárate) στις όχθες του ποταμού Παρανά αλλά είχε σταματήσει λόγω «προβλήματος στο μπεκ ψεκασμού καυσίμου».  Παρά το γεγονός ότι σταμάτησε επί 40 λεπτά, καθώς προσπαθούσε να διορθώσει το πρόβλημα,  το πλήρωμα του τοπικού τρένου απέτυχε να ειδοποιήσει έγκαιρα τον επερχόμενο συρμό και, στις 20:15΄, η ταχεία επέπεσε στο πίσω μέρος του με ταχύτητα 65 μίλια/ώρα. Οι δύο μηχανές ντίζελ «κατέστρεψαν εντελώς» το πίσω βαγόνι και "τηλεσκόπησαν" (ώθησαν το ένα μέσα στο άλλο, εν είδει τηλεσκοπίου) το επόμενο βαγόνι σχεδόν σε όλο το μήκος του τρίτου, σπρώχνοντάς το 80 γιάρδες κατά μήκος της γραμμής,  αν και μερικοί επιβάτες κατάφεραν να πηδήξουν και να διαφύγουν. Όλοι οι θάνατοι και οι σοβαροί τραυματισμοί συνέβησαν στους επιβάτες του τοπικού τρένου. 

Ο πιλότος ενός αεροσκάφους ειδοποίησε με τον ασύρματο τον πύργο ελέγχου, ο οποίος με τη σειρά του ειδοποίησε τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης. Ελικόπτερα της Πολεμικής Αεροπορίας χρησιμοποιήθηκαν για να φέρουν ιατρικές προμήθειες. Νοσοκομείο έκτακτης ανάγκης δημιουργήθηκε στον σταθμό Πατσέκο, πέντε μίλια βόρεια του σημείου του δυστυχήματος, και προσωρινά νεκροτομεία στο Πατσέκο και το Μπεναβίδεθ.

Οι επιζώντες που έδωσαν συνέντευξη στους Times ανέφεραν: «Είδαμε ακρωτηριασμένα σώματα παντού, υπήρχε αίμα παντού, οι στρατιώτες απλώς γέμιζαν σάκους με κομμένα μέλη». 

Συνολικά 236 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 500 τραυματίστηκαν.   

Μετά το ατύχημα το Así, ένα δημοφιλές εβδομαδιαίο περιοδικό, δημοσίευσε άρθρο 32 σελίδων που περιελάμβανε φρικιαστικές φωτογραφίες από το ατύχημα του τρένου και ως εκ τούτου έκλεισε επ' αόριστον από τη στρατιωτική δικτατορία που κυβερνούσε την Αργεντινή μέχρι τότε.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Railway Wrecks by Edgar A. Haine, 1993,, σσ. 144-145

Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ

Η Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ είναι ένα τοπικό, ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα το οποίο διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Αθλητική Αγροτική Ομοσπονδία Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Διοργανώθηκε για πρώτη φορά την περίοδο 1955-56 και είναι το παλαιότερο αγροτικό πρωτάθλημα της Κύπρου. Αρχικά ονομαζόταν Πρωτάθλημα Α'Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ και από το 2017 μετονομάστηκε σε πρωτάθλημα Επίλεκτης Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ. Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΠΑΑΟΚ. Αποτελεί ένα από τα πρωταθλήματα του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της Κύπρου. Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι η Ανόρθωσις Κάτω Πολεμιδιών  με 5 κατακτήσεις.

Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζεται η ομάδα που θα εκπροσωπήσει την ΠΑΑΟΚ στο Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ και οι ομάδες της ΠΑΑΟΚ που θα συμμετάσχουν στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ μέσα από το οποίο καθορίζονται οι ομάδες που θα συμμετάσχουν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ, το χαμηλότερο επίπεδο εθνικού πρωταθλήματος της Κύπρου. 

Η Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ βρίσκεται στο 5ο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου, στο οποίο βρίσκονται όλα τα πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας των τοπικών ομοσπονδιών.

Δομή 
Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 8 ομάδες. Διεξάγονται δύο γύροι, όπου η κάθε ομάδα αντιμετωπίζει όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας. Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στο Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ. Οι πρώτες ομάδες (ο αριθμός διαφοροποιείται από τη ΣΤΟΚ) συμμετέχουν (αν το επιθυμούν) στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ.

Ομάδες 
Οι ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα Επίλεκτης Κατηγορίας 2022-23 είναι:

Αμαθούς Αγίου Τύχωνα
Απόλλων Αγριδιών
ΘΟΙ Πύργου
Λένας Λεμεσού
Πανίκος & Σωκράτης Ζακακίου
Παρθενών Χαλκούτσας
ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου

Οι πρωταθλήτριες ομάδες 
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. Για τις περιόδους πριν το 1968 δεν έχουν βρεθεί στοιχεία, όπως και για τις περιόδους 1970-71 και 1971-72. 

Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου από το 2017 οπόταν και το πρωτάθλημα μετονομάστηκε σε Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ. Την περίοδο 2019-20 και την περίοδο 2020-21 το πρωτάθλημα διακόπηκε εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού.

Κατακτήσεις ανά ομάδα

Δείτε επίσης 
 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
 Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
 Κύπελλο Επίλεκτης Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα ΠΑΑΟΚ

 
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Κύπρου
Solana (πλατφόρμα κρυπτονομισμάτων)

Το Solana (Σολανα) είναι ανοιχτού κώδικα πλατφόρμα blockchain με λειτουργικότητα έξυπνων συμβολαίων. Το εγγενές κρυπτονόμισμα της αλυσίδας του Solana είναι το SOL. Το Solana ισχυρίζεται ότι προσφέρει ταχύτερους χρόνους συναλλαγών και χαμηλότερο κόστος από τον κύριο ανταγωνιστή του, το Ethereum. Μετά το Ethereum είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε αριθμό χρηστών και όγκο συναλλαγών αλυσίδα για μη εναλλάξιμα κρυπτοπαραστατικά (Αγγλικά: Non Fungible Tokens - NFTs).

Ιστορία 
 
Το Solana προτάθηκε σε μια "λευκή βίβλο" (Αγγλικά: whitepaper) του Anatoly Yakovenko που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2017. Αυτό το έγγραφο περιέγραφε μια τεχνική που ονομάζεται "απόδειξη της ιστορίας" (Αγγλικά: proof of history)  την οποία ο Yakovenko ισχυρίστηκε ότι θα ήταν σημαντικά ταχύτερη από αυτές των ήδη υπάρχων έως τότε blockchain.

Τεχνικά Χαρακτηριστικά 
Οι συναλλαγές στην πλατφόρμα κρυπτονομισμάτων του Solana εκτυλίσσονται σε block time των 400ms. Block time είναι το μέτρο του χρόνου που χρειάζονται οι εξορύκτες ή οι επικυρωτές σε ένα δίκτυο για να επαληθεύσουν τις συναλλαγές σε ένα μπλοκ.Το περιβάλλον εκτέλεσης των έξυπνων συμβολαίων του Solana βασίζεται στο eBPF, το οποίο επιτρέπει τη χρήση των γλωσσών προγραμματισμού Rust, C και C++. H συνολικά διαθέσιμη ποσότητα σε κυκλοφορία στην αγορά είναι 334,692,958.77 SOL, και η συνολική κεφαλαιοποίηση αγοράς αυτών ανέρχεται στα $42 δισεκατομμύρια (Μάιος 2022).

Ανάπτυξη 
Παρότι η ιδέα και οι αρχικές εργασίες για την πλατφόρμα του Solana ξεκίνησαν το 2017, το κρυπτονόμισμα ξεκίνησε επίσημα τον Μάρτιο του 2020 από το Ίδρυμα Solana με έδρα τη Γενεύη της Ελβετίας. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2021, η πλατφόρμα βγήκε εκτός σύνδεσης μετά από ένα κύμα συναλλαγών το οποίο προκάλεσε τη διακοπή του δικτύου, αλλά επανήλθε σε λειτουργία την επόμενη μέρα.

Παραπομπές
Γεώργιος Βίκτωρ του Βάλντεκ και Πύρμοντ

Ο Γεώργιος-Βίκτωρ, γερμ.: George Victor fürst zu Waldeck und Pyrmond (14 Ιανουαρίου 1831 – 12 Μαΐου 1893) ήταν ο 3ος κυρίαρχος πρίγκιπας του γερμανικού κρατιδίου Βάλντεκ και Πύρμοντ.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Μπαντ Άρολσεν, ως ο πρώτος (επιζήσας) γιος του Γεωγίου Β΄ πρίγκιπα του Βάλντεκ και Πύρμοντ και της συζύγου του Έμμας, κόρης του Βίκτωρα Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ.  Μετά το τέλος του πατέρα του, τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπας στις 15 Μαΐου 1845 . Ήταν 13 ετών και ήταν υπό την κηδεμονία της μητέρας του.

Απεβίωσε από πνευμονία στο Mάριενμπαντ της Βοημίας και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Φρειδερίκος.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε για πρώτη φορά στις 26 Σεπτεμβρίου 1853 στο Βισμπάντεν την Έλενα, κόρη του Γουλιέλμου δούκα του Νάσσαου.  Είχαν τέκνα:
 Σοφία (27 Ιουλίου 1854 – 5 Αυγούστου 1869), απεβ. από φυματίωση 15 ετών.
 Παυλίνα (19 Οκτωβρίου 1855 – 3 Ιουλίου 1925), παντρεύτηκε τον Αλέξιο πρίγκιπα του Μπένταϊμ και Στάινφουρτ.
 Μαρία (23 Μαΐου 1857 – 30 Απριλίου 1882), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Γουλιέλμο, μετέπειτα βασιλιά Γουλιέλμο Β΄ της Βυρτεμβέργης.
 Έμμα (2 Αυγούστου 1858 – 20 Μαρτίου 1934), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Γ΄ των Νάσσαου βασιλιά των Κάτω Χωρών. Η σημερινή Ολλανδική βασιλική οικογένεια κατάγεται από αυτόν τον γάμο:
 Βιλελμίνη 1880-1962, βασίλισσα της Ολλανδίας.
 Έλενα (17 Φεβρουαρίου 1861 – 1 Σεπτεμβρίου 1922), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο των Βέτιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, δούκα του Όλμπανι, πρίγκιπα του Ηνωμένου Βασιλείου. Ανάμεσα στα παιδιά της ήταν ο:
 Κάρολος-Εδουάρδος 1884-1954, ο τελευταίος δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Η σημερινή Σουηδική βασιλική οικογένεια κατάγεται από αυτόν τον γάμο:
 Σίβυλλα 1908-1972, παντρεύτηκε τον Γουσταύο-Αδόλφο των Μπερναντότ δούκα του Βέστερμποτεν.
 Φρειδερίκος (20 Ιανουαρίου 1865 – 26 Μαΐου 1946), τελευταίος πρίγκιπας του Βάλντεκ και Πύρμοντ. Νυμφεύτηκε τη Μπατίλντις πριγκίπισσα του Σάουμπουγκ-Λίππε.
 Ελισάβετ (6 Σεπτεμβρίου 1873 – 23 Νοεμβρίου 1961), παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο πρίγκιπα του Έρμπαρχ-Σένμπεργκ.

Ο δεύτερος γάμος του έγινε στο Λουίζενλουντ στις 29 Απριλίου 1891 με τη Λουίζα, κόρη του Φρειδερίκου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.  Από αυτόν τον γάμο απέκτησε έναν γιο, που σκοτώθηκε στη μάχη λίγο μετά το ξεκίνημα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου :
 Βόλραντ 1892–1914, πρίγκιπας του Βάλντεκ και Πύρμοντ, απεβ. 22 ετών.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Νέο Ροεινό Αργολίδας

Το Νέο Ροεινό (παλαιά ονομασία: Κυναμπάρδι, επίσημα: Νέον Ροεινόν) είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται κτισμένο επάνω σε μία λοφοσειρά στην ανατολική πλευρά του Αργολικού κάμπου, σε υψόμετρο 120 μέτρων. Αποτελεί την έδρα και μοναδικό οικισμό της κοινότητας Νέου Ροεινού που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Νέας Τίρυνθας του δήμου Ναυπλιέων της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 είχε 471 μόνιμους κατοίκους.

Ιστορία 
Το Νέο Ροεινό ιδρύθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από Αρκάδες κτηνοτρόφους που κατάγονταν από το χωριό Ροεινό του (πρώην) δήμου Φαλάνθου στο όρος Μαίναλο. Πριν ιδρυθεί το χωριό, η περιοχή ανήκε στην Ιερά Μονή Καρακαλά και οι κάτοικοι του Ροεινού συχνά ξεχειμώνιαζαν σε αυτή μαζί με τα ζώα τους.

Η πρώτη εγκατάσταση έγινε το 1915 και το 1920 κτίστηκε η πρώτη εκκλησία της Αγίας Μαρίνας με την βοήθεια του βουλευτή Αρκαδίας Θεόδωρου Τουρκοβασίλη. Την δεκαετία του 1960 χάρη στην συνδρομή του Ζαχαριώτη δασκάλου Αριστόδημου Τριγάζη το χωριό απέκτησε τρεχούμενο νερό, ρεύμα και την καινούργια εκκλησία της Αγίας Μαρίνας. Το 1966 το Νέο Ρεινό αποσπάστηκε από τον Άγιο Ανδριανό και έγινε ξεχωριστή κοινότητα.

Πληθυσμός 
Το Νέο Ροεινό έχει γνωρίσει σημαντική αύξηση του πληθυσμού του από το 1920, όταν πρωτοαναγνωρίστηκε, μέχρι και σήμερα.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αργολίδας
Δήμος Ναυπλιέων
Αμοιβαίο Σύμφωνο της Διαδοχής

Το Σύμφωνο Αμοιβαίας Διαδοχής (λατινικά : Pactum Mutuae Successionis) ήταν μια επινόηση διαδοχής, που υπογράφηκε κρυφά από τους Ιωσήφ και Κάρολο αρχιδούκες της Αυστρίας, τους μελλοντικούς αυτοκράτορες της Γερμανίας, το 1703.

Το 1700 η πρεσβύτερη γραμμή του Οίκου των Αψβούργων εξέλειπε με το τέλος του βασιλιά Καρόλου Β΄ της Ισπανίας. Ακολούθησε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής, με τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας να διεκδικεί το στέμμα της Ισπανίας για τον εγγονό του Φίλιππο και τον αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α΄ να τα διεκδικεί για τον γιο του Κάρολο αρχιδούκα της Αυστρίας. Το Σύμφωνο επινοήθηκε από τον αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α΄, με αφορμή την αναχώρηση του Καρόλου για την Ισπανία.   Όριζε ότι η αξίωση για το βασίλειο της Ισπανίας επρόκειτο να αναλάβει ο Κάρολος, ενώ το δικαίωμα της διαδοχής στις υπόλοιπες κυριαρχίες των Αψβούργων θα το είχε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωσήφ, χωρίζοντας έτσι ξανά τον Οίκο των Αψβούργων σε δύο κλάδους. Το Σύμφωνο καθόριζε επίσης τη διαδοχή των αδελφών: και τους δύο θα διαδέχοντο οι αντίστοιχοι άρρενες κληρονόμοι τους, αλλά εάν ο ένας δεν είχε γιο, ο άλλος θα τον διαδεχόταν σε όλα του τα βασίλεια.  Ωστόσο, εάν και τα δύο αδέλφια απεβίωναν χωρίς γιους, οι κόρες του μεγαλύτερου αδελφού (Ιωσήφ) θα είχαν απόλυτη προτεραιότητα, έναντι των κορών του μικρότερου αδελφού (Καρόλου) και η μεγαλύτερη κόρη του Ιωσήφ θα ανέβαινε σε όλους τους θρόνους των Αψβούργων.   

Το 1705 ο Λεοπόλδος Α΄ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του, Ιωσήφ Α΄. Έξι χρόνια αργότερα, ο αυτοκράτορας Ιωσήφ Α΄ απεβίωσε, αφήνοντας πίσω του δύο κόρες: τις αρχιδούκισσες Μαρία-Ιωσφίνα και Μαρία-Αμαλία. Ο Κάρολος, που εκείνη την εποχή αγωνιζόταν ακόμη ανεπιτυχώς για το στέμμα της Ισπανίας, τον διαδέχθηκε σύμφωνα με το Σύμφωνο και επέστρεψε στη Βιέννη. Σύμφωνα με το Σύμφωνο, ο διάδοχος στα βασίλεια των Αψβούργων ήταν, εκείνη τη στιγμή, η ανιψιά του Καρόλου ΣΤ΄, η Μαρία-Ιωσηφίνα, την οποία ακολούθησε στη σειρά διαδοχής η μικρότερη αδελφή της, Μαρία-Αμαλία. Ωστόσο, ο Κάρολος ΣΤ΄ εξέφρασε σύντομα την επιθυμία να τροποποιήσει το Σύμφωνο, προκειμένου να δώσει στις μελλοντικές του κόρες το προβάδισμα, έναντι των ανιψιών του. Στις 9 Απριλίου 1713 ο αυτοκράτορας ανακοίνωσε τις αλλαγές σε μια μυστική σύνοδο του συμβουλίου. 

Το Σύμφωνο τελικά αντικαταστάθηκε από την Πραγματική Κύρωση του 1713, που κυκλοφόρησε από τον Κάρολο ΣΤ΄ για να εξασφαλίσει τη διαδοχή των δικών του κορών αντί αυτών του Ιωσήφ Α΄. Τα στέμματα που ανήκαν στον Οίκο των Αψβούργων κληρονομήθηκαν έτσι από τη μεγαλύτερη κόρη του Καρόλου, η Μαρία-Θηρεσία (γεννημένη το 1717), και όχι από τη μεγαλύτερη κόρη του Ιωσήφ, Μαρία-Ιωσηφίνα.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Βιβλιογραφία 
 Crankshaw, Edward: Maria Theresa, Longman publishers 1969
 Holborn, Hajo: A History of Modern Germany: 1648–1840 Princeton University Press 1982 ISBN 0-691-00796-9
 Ingrao, Charles W: The Habsburg monarchy, 1618–1815 Cambridge University Press 2000 ISBN 0-521-78505-7
 Kann, Robert A.: A history of the Habsburg Empire, 1526–1918 University of California Press 1980 ISBN 0-520-04206-9
 Mahan, J. Alexander: Maria Theresa of Austria READ BOOKS 2007 ISBN 1-4067-3370-9

18ος αιώνας στη Μοναρχία των Αψβούργων
Σερβανάτες Μαγνησίας

Οι Σερβανάτες είναι μικρός οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας. ο οποίος βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του Πηλίου σε υψόμετρο 240 μέτρα ενώ απέχει περίπου 15 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Βόλο. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1971 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στhν τότε κοινότητα Αγίου Λαυρεντίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Λαυρέντιο, τον Άγιο Απόστολο τον Νέο και τη Βροχιά αποτελούν την κοινότητα Αγίου Λαυρεντίου που που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρτέμιδας του Δήμου Βόλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 14 κάτοικοι.

Εξωτερικός σύνδεσμος 

 Όρια οικισμού Σερβανάτες από την Νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Μαγνησίας.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Μαγνησίας
Δήμος Βόλου
Σταγιάτες Μαγνησίας

Οι Σταγιάτες είναι οικισμός στη Θεσσαλίας και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Οι Σταγιάτες βρίσκονται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Πηλίου σε υψόμετρο 340 μέτρα σε απόσταση 8 χλμ. βορειοανατολικά από το κέντρο του Βόλου. Αναφέρονται επίσημα, μετά την ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 , γραμμένοι ως Σταγιάταις, στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτόνται στον τότε δήμο Μακρυνίτσης. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 το όνομά διορθώθηκε σε Σταγιάται και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Σταγιατών που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πορταριάς του Δήμου Βόλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 25 κάτοικοι.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Μαγνησίας
Δήμος Βόλου
Unidas Podemos

Το Ενωμένοι Μπορούμε (ισπανικά: Unidas Podemos, UP)  είναι μια αριστερή εκλογική συμμαχία κομμάτων του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Σχηματίστηκε από τα κόμματα των Podemos (ελλ.: Μπορούμε), την Ενωμένη Αριστερά (United Left), και από άλλα αριστερά (και ορισμένα που κάποιοι χαρακτηρίζουν και ακροαριστερά) κόμματα τον Μάιο για να διεκδικήσουν τις ισπανικές γενικές εκλογές του 2016. Η επίσημη προσυμφωνία της συμμαχίας ανακοινώθηκε στις 9 Μαΐου 2016 μετά από εβδομάδες διαπραγματεύσεων.
Χάρης Γαλανάκης

Ο Χάρης Γαλανάκης (English:Charis Galanakis) είναι Έλληνας ερευνητής και επιστήμονας τροφίμων, γεωργίας και περιβάλλοντος.

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση 
Το 2002, έλαβε το πτυχίο του στη Χημεία και το 2004 το πτυχίο του στην Οινολογία, αμφότερα από το Πανεπιστήμιο Πατρών. Επίσης το 2004 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στην Βιοτεχνολογία Τροφίμων στο Πανεπιστήμιο Πατρών-Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων-Πανεπιστήμιο του Ulster (Ηνωμένο Βασίλειο). Το 2010 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Πολυτεχνείο Κρήτης.

Σταδιοδρομία 
Ο Γαλανάκης ξεκίνησε να εργάζεται ως Χημικός-Οινολόγος το 2004 σε μια οικογενειακή επιχείρηση (χημικό εργαστήριο στα Χανιά). Το 2009, μαζί με την Eva Tornberg, ίδρυσαν την Phenoliv AB η οποία ανέπτυξε μια κατοχυρωμένη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας διεργασία ανάκτησης αντιοξειδωτικών πολυφαινολών από τα απόβλητα των ελαιουργείων. Ωστόσο, το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας εγκαταλείφθηκε αργότερα για άγνωστους λόγους.  Την ίδια χρονιά, η πρώτη του ερευνητική δημοσίευση —η οποία ανέδειξε την καινοτομία για τη χρήση εναιωρημάτων εδώδιμων ινών από τα απόβλητα των ελαιουργείων ως πιθανά υποκατάστατα λίπους σε προϊόντα κρέατος— προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κοινού. 

Ως επιστήμονας των τροφίμων, της γεωργίας και του περιβάλλοντος, το έργο του Γαλανάκη επικεντρώνεται κυρίως στην καινοτομία και τη βιωσιμότητα της βιομηχανίας τροφίμων, ιδιαίτερα στον τομέα της «ανάκτησης απορριμμάτων τροφίμων». ] Η ίδια έρευνα στοχεύει στην ανάκτηση συστατικών υψηλής προστιθέμενης αξίας από απορριπτόμενα υποπροϊόντα της παραγωγής τροφίμων, την επαναχρησιμοποίησή τους στην τροφική αλυσίδα και στη συμβολή της επίτευξης των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDGs)—συγκεκριμένα των SDG 2, 3, 6, 12, 13 και 15. Το ερευνητικό πεδίο της «ανάκτησης απορριμμάτων τροφίμων» (Food Waste Recovery) αναδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά την έλευση της πανδημίας COVID-19, η οποία —μεταξύ άλλων— είχε επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τις παγκόσμιες αλυσίδες παραγωγής τροφίμων, την διαθεσιμότητα και την ασφάλεια των τροφίμων, καθώς επίσης και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις που προκαλούνται από τη μη βιώσιμη παραγωγή τροφίμων παγκοσμίως.

Ως ακαδημαϊκός, απασχολήθηκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο King Saud· κκαι επί του παρόντος, διατελεί καθήκοντα διακεκριμένου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Taif στη Σαουδική Αραβία, ενώ παράλληλα απασχολείται ως διευθυντής έρευνας και καινοτομίας στα Εργαστήρια Γαλανάκης στην Ελλάδα. Εκτός από εκπαιδευτικός και διεπιστημονικός ερευνητής, είναι επίσης ο ιδρυτής και ο διευθυντής του Food Waste Recovery Group (SIG5) του ISEKI Food Association στη Βιέννη της Αυστρίας.  ενώ έχει επιμεληθεί την συγγραφή πολλών βιβλίων στους τομείς της ειδίκευσής του.  και διατελεί αρχισυντάκτης του περιοδικού Discover Food.

Αναγνωρίσεις 
Το 2019 και το 2021, ο Γαλανάκης συμπεριληφθεί στη λίστα «Highly Cited Researchers» της Web of Science του Clarivate με τους πιο επιδραστικούς ερευνητές παγκοσμίως στον κλάδο των γεωργικών επιστημών.  Επίσης, από το 2019 έως το 2021 συμπεριλαμβάνεται σταθερά στη λίστα των "Κορυφαίων επιστημόνων του 2% του κόσμου" από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

Επιλεγμένες δημοσιεύσεις

βιβλιογραφικές αναφορές 

Έλληνες επιστήμονες
Άνω Αμυγδάλοι Λασιθίου

Οι Άνω Αμυγδάλοι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ζενίων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου, του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. 
Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Γαϊδούρο, το (Γαϊδούρω, η).

Γεωγραφία
Οι Άνω Αμυγδάλοι είναι ορεινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκονται στις ανατολικές υπώρειες του όρους Σελένα, πάνω στην επαρχιακή οδό Νεαπόλεως-Οροπεδίου (ΕΠ 9) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 610. Ο οικισμός απέχει 23 χλμ. περίπου Δ. ΒΔ. του Αγίου Νικολάου.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Γαϊδούρο, το (Γαϊδούρω, η) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βρυσών του νομού Λασιθίου. Το 1927 μετονομάστηκε σε Άνω Αμυγδάλοι και το 1930 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ζενίων. Το 1940 ο οικισμός καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1971. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ζενίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.krititraveller.gr/2020/07/blog-post_617.html

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Αγίου Νικολάου
Α.Σ. Γιαννιτσά

Ο Α.Σ. Γιαννιτσά (Αθλητικός Σύλλογος Γιαννιτσά), είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος την πόλης των Γιαννιτσών, στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας, στην περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας. Έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Στάδιο Γιαννιτσών. Ιδρύθηκε το 2018, μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Α1 Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Πέλλας από την Δόξα Μαυροβουνίου και την μετεγκατάσταση  της ομάδας στην πόλη των Γιαννιτσών. Χρώματα της ομάδος είναι το μπλε και το λευκό, ενώ ως δεύτερη εμφάνιση χρησιμοποιείται το μαύρο.

Το 2019, μετά τον υποβιβασμό της ιστορικής Αναγέννησης Γιαννιτσών στην δεύτερη τη τάξει κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πέλλας, επήλθε συμφωνία για τη συγχώνευση των δύο ομάδων και τη δημιουργία μιας νέας, ισχυρής ομάδας, η οποία θα εκφράζει τους πολυπληθείς ποδοσφαιρόφιλους των Γιαννιτσών, αλλά και της γύρω περιοχής. Μετά τη συγχώνευση του Α.Σ. Γιαννιτσά και του Γ.Α.Σ. Αναγέννηση Γιαννιτσών, η ομάδα μετονομάστηκε σε Α.Σ. Αναγέννηση Γιαννιτσών, ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι τη σεζόν 2020 - 2021, οπότε η ομάδα άρχισε και πάλι να χρησιμοποιεί την ονομασία Α.Σ. Γιαννιτσά.

Κύριος στόχος της ομάδας είναι η συσπείρωση των φιλάθλων της ευρύτερης περιοχής των Γιαννιτσών και η επιστροφή τους στο γήπεδο, η ανάδειξη νέων ποδοσφαιριστών από τις ακαδημίες της ομάδας και η καθιέρωση της στις επαγγελματικές κατηγορίες.

Διαχρονική πορεία του Α.Σ. Γιαννιτσά 

 2018 - 2019   Γ' Εθνική Κατηγορία
 2019 - 2020   Γ' Εθνική Κατηγορία
 2020 - 2021  Γ' Εθνική Κατηγορία
 2021 - 2022  Γ' Εθνική Κατηγορία
 2022 - 2023  Α1 Ε.Π.Σ. Πέλλας

Επιτυχίες Α.Σ. Γιαννιτσά 

 2019:  Φιναλίστ κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πέλλας
 2022:  Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Πέλλας

Παραπομπές

Πηγές 

 Μέσο κοινωνικής δικτύωσης Α.Σ. Γιαννιτσά
 Ίδρυση Α.Σ. Γιαννιτσά
 Ιδρυτική συγκέντρωση Α.Σ. Γιαννιτσά
 Τελικός κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πέλλας 2019
 Τελικός κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πέλλας 2022

Γιαννιτσα ΑΣ
Όρχις η πιθηκοειδής

Η Όρχις η πιθηκοειδής (επιστ. ονομ. Orchis simia) με κοινή ονομασία πιθηκάκι, ανήκει στην οικογένεια Ορχεῒδες (Orchidaceae)  και κατανέμεται στην Ευρώπη, Μεσόγειο και στη ΝΔ Ασία. Απαντά σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα, εκτός από τη Θεσσαλία και τις Κυκλάδες, σε μακκί, φρύγανα, λιβάδια, ανοικτά δάση μεταξύ 500-1100μ. Φυτό εύρωστο, με ύψος 20-45 εκατοστά και 3-8 γυαλιστερά, λογχοειδή, άστικτα φύλλα, με κόνδυλους ωοειδείς, ακέραιους. Ταξιανθία με 15-55 λευκορόδινα άνθη σε πυκνό ωοειδή στάχυ από τα οποία εκείνα της κορυφής ανοίγουν πρώτα. Γλωσσάριο τρισχιδές, με κέντρο λευκωπό με μικρές πορφυρές θηλές, όπου στο μεσαίο λοβό υπάρχουν δύο μακριοί κυρτοί ταινιοειδείς λοβοί, με αποτέλεσμα η συνολική εικόνα του άνθους να παραπέμπει σε κρεμασμένο πίθηκο ή ανθρωπάκι που χορεύει από τα οποία πήρε και το όνομα (simia=πίθηκος). Ανθίζει από τα μέσα Απριλίου έως τις αρχές Ιουνίου.

Πηγές 

 Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας, Mediterraneo Editions
 Πέτρου Ν., Πέτρου Μ. & Γιαννακούλας Μ. 2009, Ορχιδέες της Ελλάδας, Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης.
 Φυτολογία, 2006, Εκδοτική Αθηνών
 Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. IΙ)
 Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. IΙI). Vol. 1–3. Bologna: Edagricole

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 https://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/037cef73-c2e1-4c32-870d-89caa4a08f98
 https://www.greekflora.gr/el/flowers/1597/Orchis-simia

Παραπομπές 

Ορχεοειδή
Ελληνική χλωρίδα
Κολλέγιο Λίνακερ (Οξφόρδη)

Το κολλέγιο Λίνακερ (Linacre College) είναι ένα από τα καταστατικά κολλέγια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Ιδρύθηκε το 1962, αρχικά ως Λίνακερ Χάους (Linacre House) μόνο για μεταπτυχιακούς φοιτητές και των δύο φύλων. Ο ιδρυτικός του διευθυντής Τζων Μπάμπορω (John Bamborough) περιέγραψε το τολμηρό για την εποχή εγχείρημα ως «ένα σκόπιμο πείραμα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης για να διαπιστωθεί εάν οι ανάγκες των μεταπτυχιακών φοιτητών θα μπορούσαν να καλυφθούν από έναν νέο τύπο κολλεγίου».

Σήμερα τα μέλη του αποτελούνται από περίπου 55 εταίρους (καθηγητές) και 575 μεταπτυχιακούς φοιτητές από περισσότερες από 130 χώρες.
Το Λίνακερ είναι ένα πολυποίκιλο κολλέγιο τόσο ως προς τη διεθνή σύνθεση των μελών του, η πλειοψηφία των οποίων είναι εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου, όσο και ως προς τους κλάδους που αυτοί μελετούν. Σε αντίθεση με τα περισσότερα κολλέγια, οι φοιτητές και οι εταίροι (καθηγητές) μοιράζονται την ίδια Κοινή Αίθουσα (Common Room) και δεν υπάρχει Μεγάλη Τράπεζα (High Table) –τραπέζι για τους καθηγητές– στην αίθουσα φαγητού.

Το κολλέγιο πήρε το όνομά του από τον Τόμας Λίνακερ (1460-1524), ιδρυτή του Βασιλικού Κολλεγίου των Ιατρών και παράλληλα διακεκριμένο ανθρωπιστή της Αναγέννησης. Τα πολυεπιστημονικά ενδιαφέροντα του Λίνακερ είναι και στόχοι του κολλεγίου που φέρει το όνομά του.

Το κολλέγιο βρίσκεται στη σύγκλιση των οδών Σαιντ Κρος (St Cross Road) και Σάουθ Παρκς (South Parks Road). Συνορεύει με τα Πανεπιστημιακά Πάρκα στα βόρεια και την Περιοχή Επιστημών του Πανεπιστημίου στα δυτικά.

Διευθυντής του Κολλεγίου από το 2010 είναι ο Νικ Μπράουν.

Τα κολλέγια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης

Φωτογραφίες από το κολλέγιο

Παραπομπές 

Κολλέγια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Κατάλογος πρωθυπουργών της Σρι Λάνκα

Έχουν υπάρξει δεκαπέντε πρωθυπουργοί της Σρι Λάνκα από τη δημιουργία της θέσης το 1947, πριν από το σχηματισμό της Κεϋλάνης. Ο Πρωθυπουργός της Κεϋλάνης ήταν επικεφαλής της κυβέρνησης μέχρι το 1972. Το 1972 η χώρα ονομάστηκε "Ελεύθερη, Κυρίαρχη και Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Σρι Λάνκα" και η θέση είναι γνωστή ως Πρωθυπουργός της Σρι Λάνκα έκτοτε. Ο Πρωθυπουργός διατήρησε επίσης το ενιαίο Υπουργείο Εξωτερικών και Άμυνας μέχρι το 1977, όταν ο Τζούνιους Ρ. Τζαγιεγουάρντενε προσάρμοσε δύο υπουργεία, σχηματίζοντας το Υπουργείο Άμυνας και το Υπουργείο Εξωτερικών.

Το 1978 όταν ο Τζαγιεγουάρντενε έγινε Πρόεδρος, εισήχθησαν νέες συνταγματικές αλλαγές. Εισήχθη η θέση του Εκτελεστικού Προέδρου, με αποτέλεσμα να μειωθούν οι εξουσίες του Πρωθυπουργού. Ο Πρόεδρος έγινε ο αρχηγός του κράτους και αρχηγός της κυβέρνησης, και η θέση του πρωθυπουργού έγινε εθιμοτυπική.

Στις 28 Απριλίου 2015 το Κοινοβούλιο ενέκρινε τη Δέκατη ένατη Τροποποίηση του Συντάγματος της Σρι Λάνκα που δίνει την εξουσία της Κυβέρνησης στον Πρωθυπουργό, ενώ ο Πρόεδρος παραμένει ο αρχηγός του κράτους, επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου και Αρχηγός του Στρατού.

Από τους 15 πρωθυπουργούς που κατείχαν το αξίωμα από την καθιέρωση της θέσης το 1947, ο ένας κατείχε το αξίωμα τέσσερις φορές, οι δύο ανέλαβαν τρεις φορές το αξίωμα και οι δύο ανέλαβαν δύο φορές. Έξι πρωθυπουργοί έφτασαν να γίνουν πρόεδροι της χώρας.

Ο Ρανίλ Γουικρεμεσίνγκε ορκίστηκε πρωθυπουργός τις περισσότερες φορές στην ιστορία της χώρας, συνολικά 6 φορές (Μάιος 1993, Δεκέμβριος 2001, Ιανουάριος 2015, Αύγουστος 2015, Δεκέμβριος 2018 και Μάιος 2022), ενώ ο Ντάντλεϊ Σέλτον Σεναναγιάκα και η Σιριμάβο Μπανταρανάικε διορίστηκαν 3 φορές. Ο Μαχίντα Ραγιαπάκσε είναι ο μόνος πρωθυπουργός που τέθηκε εκτός καθηκόντων από το Ανώτατο Δικαστήριο και έγινε ο πρώτος ντε φάκτο πρωθυπουργός της Σρι Λάνκα τον Νοέμβριο του 2018.

Κατάλογος πρωθυπουργών

Κόμματα
 (7)
 (7)
 (1)
 (1)

Εν ζωή πρώην πρωθυπουργοί

 Ο πιο πρόσφατος θάνατος πρώην πρωθυπουργού ήταν εκείνος του Ντ. Μ. Τζαγιαράτνε (2010–2015) στις 19 Νοεμβρίου 2019, σε ηλικία 88 ετών.

Χρονογραμμή

Παραπομπές 

 
 πρωθ
Κασάν (Ιράν)

Το Κασάν (περσ. کاشان) είναι μεγάλη πόλη του Ιράν στο βόρειο μέρος της Επαρχίας Ισφαχάν. Στην απογραφή του 2016 είχε 304.487 κατοίκους σε 90.828 οικογένειες, ενώ στη μητροπολιτική περιοχή του κατοικούν 432.557 άνθρωποι. Είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο περί τα 945 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 33°59΄ Βόρειο πλάτος και 51°26΄ Ανατολικό μήκος.

Κατά μία ετυμολόγηση η ονομασία της πόλεως προέρχεται από τους Κασιανούς, τους πρώτους κατοίκους της περιοχής, που ίδρυσαν τον πρώτο οικισμό στο Τεπέ Σιάλκ πριν το 7000 π.Χ.. Από τον 12ο μέχρι τον 14ο αιώνα μ.Χ. το Κασάν ήταν σημαντικό κέντρο αγγειοπλαστικής και παραγωγής πλακιδίων υψηλής ποιότητας. Μάλιστα η λέξη kashi στη σημερινή περσική γλώσσα σημαίνει «πλακάκι» και πιθανώς προήλθε από το όνομα της πόλεως.

Παραδοσιακά το Κασάν διαιρείται σε δύο μέρη, το «ορεινό» και το «ερημικό». Στα δυτικά και νοτιοδυτικά της πόλεως βρίσκονται δύο από τις υψηλότερες κορυφές της Οροσειράς Καρκάς το όρος Γκαργκάς, που φιλοξενεί το Εθνικό Αστεροσκοπείο του Ιράν με το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο στη χώρα, και το όρος Αρντεχάαλ ή Νταμαβάντ, με την υψηλότερη κορυφή του Ιράν. Από την άλλη, στα ανατολικά η πόλη «ανοίγει» στην κεντρική έρημο του Ιράν, με το τμήμα της που ονομάζεται Έρημος Μαραντζάμ, όπου και ιστορικό καραβανσεράι κοντά στην αλμυρή Λίμνη Ναμάκ. Το κλίμα του Κασάν είναι θερμό ερημικό, με μέση ετήσια βροχόπτωση 107,8 χιλιοστόμετρα.

Η πόλη φιλοξενεί την ιστορική Οικία Μπορουτζερντί, σήμερα σπίτι-μουσείο, που χρονολογείται από την εποχή των Κατζάρων και είναι γνωστή για τη μοναδική, ιδιαίτερης ομορφιάς αρχιτεκτονική της. Αξιοθέατα αποτελούν επίσης η κλειστή κεντρική αγορά (Bāzār-e Kāshān)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος του Δήμου του Κασάν
 Ιστότοπος του Πανεπιστημιου του Κασάν

Κασαν
Γιώργος Κασιμάτης

Ο Γιώργος Κασιμάτης (Κερατσίνι, 1949 - 1993) Έλληνας πολιτικός ήταν αθλητής του στίβου και γενικός γραμματέας Αθλητισμού το 1988-89.
Το 1989 δρομολόγησε την κατασκευή του Δημοτικού Κολυμβητηρίου Περάματος, στο οποίο, μετά τον πρόωρο θάνατό του το 1993, δόθηκε και το όνομα του. Οργάνωσε και προώθησε τα προγράμματα μαζικού λαϊκού αθλητισμού, Αθλητισμός και Παιδί, Αθλητισμός και Γυναίκα, Αθλητισμός και Τρίτη Ηλικία, Αθλητισμός και Παιδί με Ειδικές Ανάγκες, Παιδί και Θάλασσα.

Κόρη του Γιώργου Κασιμάτη είναι η βουλευτής Νίνα Κασιμάτη.
Εκτροχιασμός συρμού στο Μεράνο

Ο εκτροχιασμός στο Μεράνο σημειώθηκε στις 12 Απριλίου 2010 όταν ένα τρένο εκτροχιάστηκε μεταξύ Λατς (Latsch) και Καστέλμπελ (Kastelbell), κοντά στο Μεράνο της Ιταλίας, μετά από κατολίσθηση, προκαλώντας εννέα θανάτους και τραυματισμό 28 ατόμων.

Το δυστύχημα 
Στις 9:03 τοπική ώρα (7:03 UTC ), ένα τρένο Stadler GTW με δύο επιβατικά βαγόνια, που εκτελούσε η STA Südtiroler, εκτροχιάστηκε στο Καστέλμπελ - Τσαρς μετά από κατολίσθηση.   Εννέα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους όταν το τρένο εκτροχιάστηκε και άλλοι 28 τραυματίστηκαν, επτά σοβαρά. 

Η κατολίσθηση που φέρεται να εκτροχιάστηκε το τρένο πιστεύεται ότι προκλήθηκε από έκρηξη σωλήνα άρδευσης ή από βαλβίδα που έμεινε κατά λάθος ανοιχτή. Το τρένο εκτελούσε περιφερειακό δρομολόγιο,  ταξίδευε μεταξύ Μαλς και Μεράνο ,  στη γραμμή Vinschgau, η οποία άνοιξε ξανά το 2005 

Το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA ανέφερε ότι ένα από τα τρία βαγόνια του τρένου γέμισε λάσπη από την κατολίσθηση και οι διασώστες έσκαβαν μανιωδώς με φτυάρια και αξίνες για να προσπαθούν να φτάσουν στα θύματα. Ένας δημοσιογράφος της τηλεόρασης "Sky Italia" είπε ότι καπνός υψωνόταν από τα συντρίμμια και ελικόπτερα πετούσαν από πάνω. 

Ο σιδηρόδρομος είναι εξοπλισμένος με προηγμένους αισθητήρες για να σταματούν τα τρένα σε περίπτωση κατολισθήσεων, αλλά δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν επειδή η λάσπη έπεσε τη στιγμή που περνούσε το τρένο. 

Διενεργείται έρευνα η αιτία θραύστης του σωλήνα άρδευσης.

Η τοπική κοινοπραξία υδραγωγείων αρνείται την πιθανότητα να προκλήθηκε η κατολίσθηση από τον σωλήνα, καθώς πρόκειται για μικρό σωλήνα (65 διαμέτρου mm), και λειτουργούσε τέλεια μέχρι τις 8:00 CEST περίπου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φωτογραφίες από το ατύχημα (BBC)
 Διαδραστικό γραφικό του ατυχήματος (La Repubblica)
 Βίντεο (Corriere TV)
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Εθνική Βιβλοθήκη του Τόγκο

Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Τόγκο (γαλλικά: Bibliothèque nationale du Togo) είναι η εθνική βιβλιοθήκη που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Λομέ τουΤόγκο  και λειτουργεί υπό την εποπτεία του Υπουργείου Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας (γαλλικά: Ministère de l'Enseignement Supérieur et de la Recherche).

Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη ιδρύθηκε επίσημα το 1969, ωστόσο η Κεντρική Βιβλιοθήκη του Τόγκο είχε ήδη δημιουργηθεί στις 12 Οκτωβρίου 1933, άρα και τα θεμέλια της Εθνικής Βιβλιοθήκης και των Αρχείων, μέσω ενδιάμεσων βημάτων. Από τη δημιουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης, η UNESCO,  είχε  αξιολογήσει την κατάσταση του δικτύου βιβλιοθηκών της χώρας (συγκεκριμένα το 1977)  . Η βιβλιοθήκη αντιμετώπισε δυσκολίες στην εφαρμογή του δικαιώματος δωρεάν δανεισμού[5].

Ο ενήλικας πληθυσμός του Τόγκο (άνω των 15 ετών) ήταν 63,8% εγγράμματος (το 2015), σύμφωνα με την UNESCO.

Βιβλιογραφία
 
  
 . (Includes information about the national library)

Δείτε επίσης  
 Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
 Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
 Europeana
Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη
Τόγκο
Λομέ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές

 

Βιβλιοθήκες στο Τόγκο
Το
Μαύρη Σπηλιά (φαράγγι)

Το φαράγγι της μαύρης σπηλιάς βρίσκεται στην Ευρυτανία, 2 χιλιόμετρα περίπου νότια από τον Προυσσό Ευρυτανίας, σε υψόμετρο 950 μέτρα. Μαζί με το φαράγγι Πάντα Βρέχει είναι ένα από τα εντυπωσιακότερα της ευρύτατης περιοχής. Την ονομασία του οφείλει στην ομώνυμη σπηλιά που υπάρχει προς το τέλος της διαδρομής. Η σπηλιά αποτέλεσε καταφύγιο για τους αντάρτες και τους κατοίκους της περιοχής κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και του ΄Β Παγκοσμίου πολέμου. Την παρουσία του ανθρώπου εξάλλου την μαρτυρά ο πέτρινος τοίχος μήκους 30 μέτρων που φράζει κατά μήκος την είσοδο της σπηλιάς. Μπορεί επίσης να λειτουργούσε και ως ασκητήριο ή σαν μικρό μοναστήρι, σύμφωνα με τα ευρήματα.

Παραπομπές

Φαράγγια στην Ελλάδα
Κοινότητα Άνω Μέρους

Η Κοινότητα Άνω Μέρους είναι κοινότητα του Δήμου Αμαρίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα της κοινότητας τον οικισμό Άνω Μέρος. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει τους οικισμούς Δρυγιές και Χωρδάκι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: 

 Άνω Μέρος, το (209)
 Δρυγιές, οι (26)
 Χωρδάκι, το (9)

Συνολικά η κοινότητα έχει 244 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Στέφανο Χατζηδάκη.

Κοινοτάρχες 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Άνω Μέρους

Παραπομπές 

Δήμος Αμαρίου
Κοινότητα Αποδούλου

Η Κοινότητα Αποδούλου είναι κοινότητα του Δήμου Αμαρίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Αποδούλου. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει τους οικισμούς Μάνδρες, Ρίζικας και Σάτα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αποδούλου, το (256)
 Μάνδρες, οι (42)
 Ρίζικας, ο (6)
 Σάτα, η (3)

Συνολικά η κοινότητα έχει 307 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Αλυσσανδράκη.

Κοινοτάρχες Αποδούλου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αποδούλου

Παραπομπές 

Δήμος Αμαρίου
Πανίδα Κύθνου

Η πανίδα της Κύθνου χαρακτηρίζεται από αρκετά είδη ενδιαφέροντος, όπως τη Μεσογειακή φώκια, τη Χελώνα Καρέτα, το Ρινοδέλφινο και τη Βαλτοχελώνα.

Γενικά 
Οι γνώσεις μας για την πανίδα της Κύθνου επικεντρώνονται στην Ειδική Ζώνη Διατήρησης του δικτύου Natura 2000 "Βορειοδυτική Κύθνος: Όρος Αθέρας - Ακρωτήριο Κέφαλος και Παράκτια Ζώνη" (Κωδικός: GR4220010). Τα σημαντικά είδη της προστατευόμενης περιοχής, ορισμένα εκ των οποίων ανήκουν στο Παράρτημα ΙΙ της Οδηγίας 92/43/ΕΚ, αναφέρονται παρακάτω.

Ταξινομικές Ομάδες

Θηλαστικά 
Στη θαλάσσια περιοχή έχει καταγραφεί η Μεσογειακή φώκια (Monachus monachus), το Ρινοδέλφινο (Tursiops truncatus) και το Κοινό Δελφίνι (Delphinus delphis).

Η Μεσογειακή φώκια χαρακτηρίζεται ως Κρισίμως Κινδυνεύον είδος στην Ελλάδα από το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας και ως Κινδυνεύον παγκοσμίως από τον Κόκκινο κατάλογο της IUCN. Στις ακτές της Natura της Κύθνου, έχουν καταγραφεί πολλές θαλάσσιες σπηλιές που χρησιμοποιεί η φώκια για καταφύγιο.

Ερπετά 

Στα ερπετά που έχουν καταγραφεί περιλαμβάνονται: η Χελώνα Καρέτα (Caretta caretta), το Σπιτόφιδο (Zamenis situla), η Βαλτοχελώνα (Mauremys rivulata), το Αγιόφιδο (Telescopus fallax), η Σαΐτα (Platyceps najadum), το Αστραπόφιδο (Dolichophis caspius), το Μολυντήρι (Hemidactylus turcicus), τον Κυρτοδάκτυλο (Mediodactylus kotschyi), η Τρανόσαυρα (Lacerta trilineata) και το Σιλιβούτι (Podarcis erhardii).

H Χελώνα Καρέτα χαρακτηρίζεται ως Κινδυνεύον είδος στην Ελλάδα από το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας και ως Τρωτό παγκοσμίως από τον Κόκκινο κατάλογο της IUCN.

Αμφίβια 
Καταγεγραμμένα αμφίβια στο νησί περιλαμβάνουν τον Πρασινόφρυνο (Bufotes viridis) και τον Βαλκανοβάτραχο (Pelophylax kuertmelli).

Ασπόνδυλα 
Στα σημαντικά ασπόνδυλα στο νησί αναφέρεται η Πίννα (Pinna nobilis), ένα θαλάσσιο μαλάκιο που ανήκει στα Δίθυρα.

Πτηνά 
Ως Ειδική Ζώνη Διατήρησης, η προστατευόμενη περιοχή της Κύθνου δεν παρέχει στοιχεία για την ορνιθοπανίδα του νησιού.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Λεγάκις, Α. & Μαραγκού, Π. (επιμ. εκδ). 2009. Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας. Ελληνική Ζωολογική Εταιρεία, Αθήνα, 528 σελ.

Κύθνος
Πανίδα της Ελλάδας
Προσάμμωση Κύθνου

Η Προσάμμωση (tombolo) της Κύθνου εντοπίζεται στο Βορειοδυτικό τμήμα του νησιού και ταυτίζεται γεωγραφικά με την Παραλία Κολώνα.

Περιγραφή 
Η Προσάμμωση είναι ένας γεωλογικός σχηματισμός στη μορφή ιζηματογενούς λωρίδας που συνήθως ενώνει την ηπειρωτική χώρα με ένα νησί. Η παρουσία νησιού κοντά στην ηπειρωτική χώρα μπορεί να δημιουργήσει σύγκλιση αντίθετων ροών μεταφοράς ιζημάτων, με αποτέλεσμα τη σταδιακή διαμόρφωση της αμμώδους «γέφυρας» που αναφέρεται ως προσάμμωση (tombolo).

Η προσάμμωση της Κύθνου ενώνει το νησάκι του Αγίου Λουκά με την ηπειρωτική χώρα και ταυτίζεται γεωγραφικά με την Παραλία Κολώνα. Βρίσκεται εντός της προστατευόμενης περιοχής Natura του νησιού, έχει προσανατολισμό Β-Ν με ελαφριά κλίση προς τα ανατολικά και μήκος περίπου 230 μέτρα.

Γκαλερί

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Κύθνου
Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπενίν

Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπενίν (γαλλικά: Bibliothèque nationale du Bénin) λειτουργεί ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για τη νόμιμη κατάθεση στο Μπενίν. Η βιβλιοθήκη, η οποία αρχικά είχε συσταθεί τον Νοέμβριο του 1975 και βρισκόταν στην Ouidah, μεταφέρθηκε σε μια ειδικά κατασκευασμένη μονάδα στη γειτονιά Ουάντο του Πόρτο-Νόβο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980.

Ιστορία

Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπενίν  ιδρύθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1975 κατόπιν εγκρίσεως του διατάγματος αριθ. 75-305. Ο πρώτος διευθυντής της βιβλιοθήκης ήταν ο Νοέλ Χοντονγκνόν Αμούσου. Μια έκθεση της Unesco το 1976 σχετικά με τα πρώτα στάδια ανάπτυξης της βιβλιοθήκης υπογράμμιζε τον περιορισμένο προϋπολογισμό, την έλλειψη εκπαίδευσης του προσωπικού και την έλλειψη συνολικού σχεδιασμού. Ένα νέο κτίριο δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 στο Porto-Novo, το οποίο άνοιξε για το κοινό το 1987. Για πολλά χρόνια η διευθύντρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης ήταν η Φλωρεντία Αγιβί Φωλιάων.

Μέχρι το 2014, η βιβλιοθήκη δεν διέθετε σύστημα πυρασφάλειας, δεν διέθετε διαδικτυακή σύνδεση και ο χώρος δεν είχε επισκεφθεί από τον υπουργό Πολιτισμού της χώρας για 20 χρόνια.

Περιγραφή
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπενίν έχει ως καθήκον να συλλέγει, να οργανώνει, να συντηρεί και να καθιστά προσιτή την τεκμηριωμένη κληρονομιά της χώρας. Η βιβλιοθήκη αποτελείται από τρεις υπηρεσίες. Από τα εγκαίνιά της, κατέχει μια συλλογή 10.000 παλαιών εντύπων σχετικά με την Dahomey και την Αφρική γενικότερα. 4 αντίτυπα όλων των βιβλίων που παράγονται στη χώρα πρέπει να κατατίθενται στην Εθνική Βιβλιοθήκη (3 για βιβλία που τυπώθηκαν λιγότερο από 300 φορές)).  Το Γαλλικό Ινστιτούτο του Μπενίν δωρίζει στη βιβλιοθήκη περιοδικά και εφημερίδες 3 ετών.

Βιβλιογραφία
 Noël H. Amoussou, La Bibliothèque nationale et la lecture publique : l'expérience du Bénin et schéma d'amélioration, ENSB, Lyon, 1979, 54 p. (mémoire de l'École nationale supérieure des bibliothèques, 
 Mathurin C. Houngnikpo et Samuel Decalo, « Bibliothèque nationale », in Historical Dictionary of Benin, The Scarecrow Press, Lanham, Toronto, Plymouth, 2013 4eme éd.), p.80 
 Marcel Lajeunesse - Les Bibliothèques nationales de la francophonie -Paris - Βιβλιοθήκη και τα Εθνικά Αρχεία του Κεμπέκ 2008  . 
 Valentine Quenum, La Bibliothèque nationale du Bénin. Aperçu. Historique. Perspectives d'avenir, École nationale supérieure des bibliothèques, Lyon, 1983, 72 p.,  (mémoire de fin d'études)
  Francis Marie-Josée Zogo, The National Library of Benin and its user services, communication - World Library and Information Congress, Buenos Aires, 2004

Δείτε επίσης  
 Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
 Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
 Europeana
Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη
Μπενίν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές

 

Βιβλιοθήκες στο Μπενίν
Εθνικές βιβλιοθήκες
Αλίκη του Κουρτεναί

Η Αλίκη του Κουρτεναί, γαλλ.: Alix de Courtenay, ('1160 – 12 Φεβρουαρίου 1218) από τον Οίκο των Καπετιδών-Κουρτεναί ήταν Γαλλίδα ευγενής. Πατέρας της ήταν ο Πέτρος των Καπετιδών και αδελφός της ο Πέτρος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης. Η Αλίκη παντρεύτηκε τρεις φορές. Από τον τελευταίο σύζυγό της, τον Aϋμέρ κόμη του Ανγκουλέμ, έγινε η μητέρα της Iσαβέλλας, βασιλικής συζύγου του Ιωάννη της Αγγλίας.

Βιογραφία 
Ήταν η δεύτερη κόρη, από τα δέκα παιδιά του Πέτρου των Καπετιδών και της Eλισάβετ, κόρης και κληρονόμου τού Ρενώ κυρίου του Κουρτεναί . Η οικογένειά της ήταν μια από τις πιο επιφανείς στη Γαλλία: οι γονείς του πατέρα της ήταν ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας και η Αδελαΐδα του Μωριέν. Οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Ρενώ κύριος του Κουρτεναί και η Αγουάιζ του Ντονζόν. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Πέτρος έγινε Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης το 1216.

Ο τρίτος σύζυγός της Aϋμέρ απεβίωσε στις 16 Ιουνίου 1202 και τον διαδέχθηκε η κόρη τους Iσαβέλλα ως κόμισσα του Ανγκουλέμ. Αυτή παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Ανζού(-Πλανταγενετών) βασιλιά της Αγγλίας, το 1200.

Η Αλίκη απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου 1218 σε ηλικία περίπου 58 ετών .

Οικογένεια

Ο πρώτος σύζυγος της Αλίκης ήταν ο Ανδρέας κύριος του Λα Φερτέ-Γκωσέ, στην Καμπανία, τον οποίο παντρεύτηκε λίγο μετά το 1169.  

Μετά το τέλος του το 1177, η Αλίκη παντρεύτηκε τον κόμη Γουλιέλμο Α' του Ζουανύ.  Με τον γάμο απέκτησε ένα παιδί που επέζησε:
 Πέτρος, μετέπειτα κόμης του Ζουανύ, (απεβ.1222). Το ζεύγος χώρισε περί το 1184. Ένα καταστατικό του 1180 αναφέρει, ότι ο Γουλιέλμος Α΄, με τη συγκατάθεση της Αλίκης, δώρισε περιουσία στο αβαείο του Ποντινύ. 

Η Αλίκη παντρεύτηκε τον τρίτο σύζυγό της Αϋμέρ των Ταγιφέρ περί το 1186.  Αυτός, εκείνη τη χρονιά, διαδέχθηκε τον αδελφό του Γουλιέλμο Ε΄ ως κόμης του Ανγκουλέμ. Με τον γάμο απέκτησε ένα παιδί που επέζησε, την:
 Ισαβέλλα π. 1188 – 1246. Παντρεύτηκε πρώτα το 1200 τον Ιωάννη της Αγγλίας και μετά το 1220 τον Ούγο Ι'  κύριο του Λουζινιάν, Ε΄ κόμη του Μαρς, 2ο εξάδελφο του Ερρίκου Α΄ της Κύπρου.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 

Γάλλοι του 13ου αιώνα
Γαλλίδες κόμισσες
Οίκος των Κουρτεναί
Άισυ Κέιπ

Το Ακρωτήριο Άισυ ή Άισυ Κέιπ (αγγλ. Icy Cape) είναι ακρωτήριο στη βορειοδυτική ακτή της Αλάσκας, στη Θάλασσα Τσούκτσι του Αρκτικού Ωκεανού, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 70°19΄47΄΄ Βόρειο πλάτος και 161°52΄27΄΄ Δυτικό μήκος.

Ανακαλύφθηκε και πήρε την ονομασία αυτή (δηλαδή «ακρωτήριο με πάγους») από τον γνωστό εξερευνητή Τζέιμς Κουκ στις 17 Αυγούστου 1778.

Η ξηρά στην άμεση περιοχή του ακρωτηρίου είναι επίπεδη, αποτελούμενη από αμμώδεις γλώσσες μεταξύ της Λιμνοθάλασσας Κασεγκαλούκ στα ανατολικά και της Λίμνης Σίκολικ (Sikolik Lake) προς το εσωτερικό της ξηράς.

Στα νερά έξω από το ακρωτήριο αφθονούν οι ροζ σολομοί (Oncorhynchus gorbuscha) και τα αρκτικά μαυρόψαρα (Salvelinus alpinus), ενώ συχνά φαίνονται και φάλαινες.

Στο παρελθόν υπήρχε στο ακρωτήριο σταθμός ραντάρ της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας (συγκεκριμένα του δικτύου της «Distant Early Warning Line»).

Διοικητικώς το ακρωτήριο υπάγεται στον Δήμο Νορθ Σλόουπ, τον βορειότερο από τους 20 «δήμους» (στην πραγματικότητα τεράστιες περιοχές) της Αλάσκας. Σε δύο απογραφές πληθυσμού εμφανίσθηκε ως οικισμός, χωριό Εσκιμώων: το 1880, με την ονομασία Οτόκ-κοκ και 50 κατοίκους, και το 1890 με τη σημερινή ονομασία (Άισυ Κέιπ) και 57 κατοίκους.

 Το επεισόδιο «Ice» της πρώτης περιόδου του σίριαλ επιστημονικής φαντασίας The X-Files διαδραματίζεται στο Άισυ Κέιπ.

Παραπομπές

Αισυ Κειπ
Αισυ