joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αορτή

Η αορτή είναι πρώτη και κυριότερη αρτηρία του σώματος. Αποτελεί το βασικό κορμό από όπου ξεκινούν όλες οι αρτηρίες της μεγάλης κυκλοφορίας. Το ερυθρό, πλούσιο σε οξυγόνο αίμα, διοχετεύεται από την καρδιά σε ολόκληρο τον οργανισμό διαμέσου της αορτής.

Η αορτή εκφύεται από το αρτηριακό στόμιο της αριστερής κοιλίας της καρδιάς. Χωρίζεται από την αριστερή κοιλία με τις βαλβίδες, με τη βοήθεια των οποίων το αίμα, όταν εξακοντιστεί από την καρδιά στην αορτή, δεν μπορεί να επιστρέψει πίσω. Μετά την έκφυσή της, η αορτή στρέφεται προς τα άνω. Το τμήμα αυτό λέγεται ανιούσα αορτή. Όταν φτάσει πίσω από το δεύτερο δεξιό πλευρικό χόνδρο, τότε κάμπτεται σε σχήμα τόξου. Το τμήμα αυτό λέγεται αορτικό τόξο. Μετά η αορτή κατέρχεται και σχηματίζει την κατιούσα αορτή. Κατευθύνεται προς τη μπροστινή επιφάνεια των σπονδύλων, οπότε το τμήμα αυτό λέγεται θωρακική αορτή. Τέλος, φτάνει στην κοιλία (κοιλιακή αορτή). Η ανιούσα αορτή μαζί με την πνευμονική αρτηρία βρίσκονται κλεισμένες στο περικάρδιο. Από την ανιούσα αορτή εκφύονται οι δυο στεφανιαίες αρτηρίες της καρδιάς.

Συνηθισμένες παθήσεις της είναι: η αορτίτιδα, σοβαρή πάθηση της αορτής που οφείλεται συνήθως σε σύφιλη, η στένωση της αορτικής βαλβίδας, το ανεύρυσμα αορτής, η ανεπάρκεια της αορτικής βαλβίδας κ.ά. Κατά την ανεπάρκεια, η αορτική βαλβίδα δεν κλείνει καλά, με αποτέλεσμα το αίμα να επιστρέφει στην αριστερή κοιλία.

Καρδιά
Χρυσόστομος Θέμελης

Ο μητροπολίτης Χρυσόστομος Θέμελης (κατά κόσμον Αδάμ Θέμελης του Ζαφειρίου) ήταν Έλληνας ιεράρχης και Μητροπολίτης Μεσσηνίας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1918 στην Ιστιαία Εύβοιας. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου αποφοίτησε με βαθμό πτυχίου «άριστα» το 1944. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1944, ιερέας - αρχιμανδρίτης το 1945 και επίσκοπος το 1957. Διετέλεσε Γραμματέας (1950-1952) και Αρχιγραμματέας (1952-1957) της Ιεράς Συνόδου, οπότε και επελέγη βοηθός επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Θεοκλήτου το 1957. Διετέλεσε επίσης το 1945 Πρωτοσύγγελος και Ιεροκήρυκας της Μητρόπολης Γυθείου και Οιτύλου και από το 1945 μέχρι 1950 πρωτοσύγγελος, ιεροκήρυκας, κατηχητής και εξομολόγος της Μητρόπολης Μεσσηνίας. Από το 1950 μέχρι το 1957 ήταν γραμματέας και αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου, και ιερατικός προϊστάμενος της εκκλησίας του Προφήτη Ηλία Καστέλας (Πειραιά) αρχικά και του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών αργότερα. Παράλληλα μέχρι την εκλογή του υπηρέτησε ως Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών με τον τίτλο του Επισκόπου της Πάλαι Ποτέ Διαλαμψάσης Επισκοπής Θαυμακού

Εν συνέχεια ήταν Αρχιερατικός επίτροπος του Πειραιά και το 1965 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας.

Ήταν επίτιμος διδάκτωρ Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ανθρωπιστικών Επιστημών και Πολιτισμικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Ως Μητροπολίτης Μεσσηνίας φρόντισε για την λειτουργία και αναδιοργάνωση των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων, ανοικοδόμησε το Άσυλο Ανιάτων, ανακαίνισε όλες τις Μονές, θεμελίωσε και εγκαινίασε πολλούς Ναούς. Συνέγραψε πολλά βιβλία ιστορικού, λαογραφικού και εκκλησιαστικού περιεχομένου πολλά των οποίων έχουν ανατυπωθεί όπως:
«Η Ιερά Μητρόπολις Ευρίπου δια μέσου των αιώνων», 1952.
«Ποιμαντικαί ενασχολήσεις», 1952
«Γάμος και Διαζύγιον», 1953
«Λόγος εις τον Άγιον Απόστολον Παύλον και εις το έργο του εν Ελλάδι», 1963
«Εκκλησιαστικοί Κανονισμοί», 1963
«Ο Μέγας Αθανάσιος στην Υμνογραφία», 1973 κ.ά.

Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της Εταιρίας Προστασίας Ανηλίκων (Καλαμάτα 1947), τακτικός εταίρος της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρίας Ελλάδος, τακτικό μέλος της Εταιρίας Ιστορικών Νεωτέρου Ελληνισμού και αντιπρόεδρος της Εταιρίας Ευβοϊκών Σπουδών (1978). Τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο της Μητρός των Εκκλησιών, με τον Ταξιάρχη Γεωργίου Α΄ (από τον Βασιλέα Παύλο), καθώς επίσης και με το Χρυσό Σταυρό των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου και με διεθνές παράσημο Φίλων του Προσκοπισμού.
To 1998 διετέλεσε Τοποτηρητής της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και του χηρεύοντος Αρχιεπισκοπικού θρόνου, μετά το θάνατο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρού Σεραφείμ (Τίκα).

Πέθανε στις 28 Φεβρουαρίου 2007 σε ηλικία 89 ετών. Κατά την ημερομηνία της κοιμησεώς του ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος και ο αρχαιότερος κατά τα πρεσβεία χειροτονίας.

Παραπομπές 

Έλληνες ιεράρχες
Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Χρυσόστομος
Επίσκοποι Θαυμακού
Κονσταντίν Μπρανκούζι

Ο Κονσταντίν Μπρανκούζι (Constantin Brâncuși, 19 Φεβρουαρίου 1876 - 16 Μαρτίου 1957) ήταν Ρουμάνος γλύπτης, ζωγράφος και φωτογράφος που έκανε καριέρα στη Γαλλία.

Βιογραφία 
Σε ηλικία επτά χρονών ήταν βοσκός στα Καρπάθια Όρη. Στα δεκαοκτώ χρόνια του δούλευε ως βοηθός σε ξυλουργείο και εκεί άρχισε να μαθαίνει ανάγνωση και γραφή. Το 1904 πήγε στο Παρίσι. Σκοπός του ήταν να ανακαλύψει "την ουσία των πραγμάτων και όχι την εξωτερική τους φόρμα". Τα γλυπτά του τα επεξεργαζόταν πολλά χρόνια για να βρει τις γραμμές που θα τους έδιναν τη μεγαλύτερη δύναμη διαμορφώνοντας μία φόρμα ελεύθερη από κάθε γήινη βαρύτητα. Τα έργα του είναι φτιαγμένα από ξύλο η από πέτρα. Άσκησε επιρροή στους γλύπτες της γενιάς του αλλά και μεταγενέστερους, όπως τον Χένρυ Μουρ.

Bird in Space 
Ο Μπρανκούζι παρήγαγε μια σειρά γλυπτών αποκαλούμενα «Bird in Space» (Πουλί στο διάστημα). Ο φωτογράφος Edward Steichen αγόρασε ένα από αυτά τα έργα το 1926 και προσπάθησε να το φέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εντούτοις, οι ανώτεροι υπάλληλοι του τελωνείου δεν δέχτηκαν το "πουλί" ως έργο τέχνης και επέβαλαν ένα δασμό για την εισαγωγή του ως βιομηχανικό προϊόν και επέβαλαν υψηλούς δασμούς. Ο Μπρανκούζι, αγανακτισμένος και με τη βοήθεια των φίλων του στην Αμερική, αντέκρουσε την απόφαση του τελωνείου και ενήγαγε το Αμερικανικό Δημόσιο. Αυτοί χρέωσαν τον υψηλότερο φόρο που αφορούσε τα ακατέργαστα μέταλλα, αντί του φόρου για έργα τέχνης.

Ο Μπρανκούζι όμως κέρδισε τη δίκη κι έγινε μεμιάς διασημότητα. Τα έργα του βρήκαν θερμή ανταπόκριση από τους συλλέκτες στις ΗΠΑ, όταν στην Ευρώπη η κριτική ήταν αυστηρή μαζί του. Οι εκθέσεις με έργα του διαδεχόταν η μία την άλλη.

Τελικά έγινε διάσημος και στην Γαλλία και πέρασε στην αιωνιότητα στις 16 Μαρτίου 1957. Εντούτοις, με τη διαθήκη του κληροδότησε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού περισσότερα από 80 γλυπτά, με τον όρο να μεταφερθεί ολόκληρο το εργαστήριό του στο μουσείο, όπως ήταν στην αρχική του μορφή.

Πλέον,το εργαστήριο του έχει ανακατασκευαστεί στον ακάλυπτο χώρο του Κέντρου Ζωρζ Πομπιντού και λειτουργεί ως μουσείο. Συλλογές με έργα του Μπρανκούζι βρίσκονται ακόμη στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας και το Εθνικό Μουσείο του Βουκουρεστίου

Παραπομπές

Ρουμάνοι γλύπτες
Νότιος Πόλος

Ο Νότιος Πόλος είναι το νοτιότερο σημείο της Γης. Βρίσκεται στο αντιδιαμετρικό σημείο του Βόρειου Πόλου.

Γεωγραφικός νότιος πόλος 
Ο γεωγραφικός νότιος πόλος είναι το σημείο όπου ο άξονας περιστροφής της γης τέμνει την επιφάνειά της. Είναι το νοτιότερο σημείο της γης και βρίσκεται στην ήπειρο της Ανταρκτικής.

Μαγνητικός νότιος πόλος 
Ο μαγνητικός νότιος πόλος είναι το σημείο της επιφάνειας της Γης που οι γραμμές του μαγνητικού πεδίου της γης είναι κάθετες και με προσανατολισμό προς τα πάνω. Ο νότιος μαγνητικός πόλος συνεχώς μεταβάλλεται λόγω των αλλαγών του μαγνητικού πεδίου της γης. Ο μαγνητικός νότιος πόλος δεν ταυτίζεται απόλυτα με το γεωγραφικό νότιο πόλο.

Εξερεύνηση του Νότιου Πόλου 
Οι πρώτοι άνθρωποι που έφτασαν στο νότιο πόλο ήταν ο Νορβηγός Ρόαλντ Αμούνδσεν και η ομάδα του στις 14 Δεκεμβρίου 1911. Ο αντίπαλος του Αμούνδσεν, ο Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ, έφθασε στο νότιο πόλο ένα μήνα αργότερα, στις 17 Ιανουαρίου του 1912, όπου και αντίκρισε την νορβηγική σημαία που άφησε ο Ροαλντ Άμουδσεν και ένα σημείωμα προς τον Σκοτ που τον παρακαλούσε να κάνει γνωστό το κατόρθωμα του Άμυδσεν στον βασιλιά της Νορβηγίας. Αυτός και η ομάδα του όμως πέθαναν στο ταξίδι της επιστροφής από το κρύο και την πείνα.

Δείτε επίσης 

 Βόρειος Πόλος 
 Ανταρκτική

Ακραία σημεία της Γης
Γεωγραφία της Ανταρκτικής
Πολικές περιοχές της Γης
Της κακομοίρας

Της κακομοίρας (γνωστή και ως Ο μπακαλόγατος) είναι μια ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1963, σε σενάριο και σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη. Το σενάριο βασίστηκε στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Χρήστου και Γιώργου Γιαννακόπουλου. Πρωταγωνιστούν οι Κώστας Χατζηχρήστος, Κώστας Δούκας, Νίκος Ρίζος και Μαρίκα Νέζερ.

Πλοκή 

Ο Ζήκος είναι επαρχιώτης από το Καρπενήσι που δουλεύει υπάλληλος στην μπακαλοταβέρνα του Παντελή και είναι ερωτευμένος με την όμορφη Φιφίκα, η οποία, θέλοντας να παίξει μαζί του, προσποιείται ότι ανταποκρίνεται, ενώ αγαπάει τον Κιτσάρα. Ο Παντελής, αν και προχωρημένης ηλικίας, θέλει για λογαριασμό του τη νεαρή φίλη της Φιφίκας, τη Λίτσα. Ο Ζήκος τον κοροϊδεύει για την επιλογή του, αλλά αυτός δεν πτοείται. Κανονίζει τους αρραβώνες σε συνεννόηση με τον τραμβαγέρη Μανώλη, τον πατέρα της Λίτσας, αλλά ερήμην της ίδιας, και αποφασίζουν να το ανακοινώσουν την ημέρα των γενεθλίων της. Η Λίτσα μόλις το μαθαίνει ταράζεται και προσπαθεί να κλεφτεί με τον αγαπημένο της, τον Αργύρη. Όμως, το σχέδιό τους γίνεται αντιληπτό την τελευταία στιγμή από μια γειτόνισσα, την κυρα-Δέσποινα και καταλήγουν όλοι στο σπίτι της Λίτσας προκειμένου να εξηγήσουν γιατί έγινε αυτό το περιστατικό. Τότε, ο κυρ-Μανώλης δέχεται να δώσει τη Λίτσα στον Αργύρη, ενώ και ο Κιτσάρας, μη χάνοντας την ευκαιρία της παρουσίας του πατέρα της Φιφίκας, ζητά και παίρνει το χέρι της.

Διανομή

Παραγωγή 
Η ταινία ήταν επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1963, ενώ ξαναπροβλήθηκε στο ίδιο Φεστιβάλ, στις 12 Νοεμβρίου 2002.  Στις κινηματογραφικές αίθουσες, προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 18 Ιουνίου 1963 και, κόβοντας 201.008 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 26η θέση ανάμεσα σε 92 ταινίες της ίδιας σεζόν.  Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 21 Απριλίου 2003. 

Η ταινία επιχρωματίστηκε στα West Wing studios της Καλιφόρνιας και επαναλανσαρίστηκε έγχρωμη το 2017.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Της κακομοίρας στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 Της κακομοίρας στο Cine.gr

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1963
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη
Ταινίες σε σενάριο Ντίνου Κατσουρίδη
Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Μουζάκη
Γάμος αλά ελληνικά (ελληνική ταινία)

Το Γάμος αλά ελληνικά είναι ελληνική, κωμική, κινηματογραφική ταινία, του 1964, σε παραγωγή της εταιρίας Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης, και σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη και σενάριο της Μαρίας Πολενάκη.

Πλοκή 

Η Μίνα, είναι απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών και ονειρεύεται να γίνει μεγάλη ζωγράφος. Ο Πέτρος είναι υπάλληλος σε μια εταιρία. Γνωρίζονται τις Απόκριες, σε έναν αθηναϊκό χορό μεταμφιεσμένων. Εκείνη είναι ντυμένη καλόγρια κι εκείνος αρχαίος Ρωμαίος. Οι δυο νέοι ερωτεύονται, αλλά χάνουν αμέσως τα ίχνη ο ένας του άλλου. Αργότερα θα ξαναβρεθούν, νομίζοντας πως γνωρίζονται για πρώτη φορά και παρά τις αντιρρήσεις των καταπιεστικών μανάδων τους αποφασίζουν να παντρευτούν, χωρίς να υποψιάζονται τι εκπλήξεις τους επιφυλάσσει ο έγγαμος βίος.

Μετά την απόφαση των μανάδων τους καθώς και του αδερφού της Μίνας να εγκατασταθούν στο σπίτι του νιόπαντρου ζευγαριού, ο γάμος τους περνάει κρίση. Όταν τελικά αποφασίζουν να βρουν ένα νέο σπίτι οι δυο τους, νέα προβλήματα προκύπτουν στο ζευγάρι που θα αποφασίσει τελικά να πάρει διαζύγιο. Ένας χρόνος ακριβώς έχει περάσει από εκείνη την πρώτη τους συνάντηση και με την ελπίδα να βρουν και πάλι την αγάπη πηγαίνουν και οι δύο στο ίδιο βραδινό κέντρο με τις στολές που φορούσαν και τότε. Η συνάντηση τους είναι μοιραία.

Διανομή
 Ξένια Καλογεροπούλου... Μίνα Βέρου
 Γιώργος Κωνσταντίνου... Πέτρος Βέρος
 Δέσπω Διαμαντίδου... μητέρα Μίνας
 Σμάρω Στεφανίδου... μητέρα Πέτρου
 Χάρρυ Κλυνν... αδελφός Μίνας
 Χριστόφορος Νέζερ... δικηγόρος
Τάσος Γιαννόπουλος... τροχονόμος
 Κατερίνα Γώγου... φίλη Μίνας
 Άρης Χρυσοχόου
 Βάσος Σεϊτανίδης... πατέρας Μίνας
 Βύρων Σεραϊδάρης... Ιάσων Πλούταρχος
Βαγγέλης Καζάν... προσωπάρχης
Φαίδων Γεωργίτσης... περαστικός

Παραγωγή και παραλειπόμενα 
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 7 Δεκεμβρίου 1964  κόβοντας 301.254 εισιτήρια  και καταλαμβάνοντας την 12η θέση ανάμεσα σε 93 ταινίες της ίδιας σεζόν.  Η ταινία κυκλοφόρησε και σε μορφή ντιβιντί στις 7 Αυγούστου 2017. 

Στο Γάμος αλά ελληνικά περιέχονται αρκετές σκηνές ανιμέισον επιμελημένες από τον Γιώργο Διζικιρίκη, πρωτοποριακές για την εποχή. 

Ανάμεσα στις πολλές ευφυείς ατάκες της ταινίας, είναι αυτή της Μίνας, όταν τελικά ξαναβρίσκει τον Πέτρο ντυμένο Ρωμαίο και πάλι μετά από χρόνια και του λέει: "Γιατί μου το έκρυβες πως ήσουν αυτός που αγαπούσα;" 

Σε μια σκηνή της ταινίας Ο καταφερτζής, όπου ο πρωταγωνιστής (Θανάσης Βέγγος) περπατά στους δρόμους της Αθήνας, υπάρχει αναρτημένη μια μεγάλη αφίσα που διαφημίζει το Γάμος αλά ελληνικά.

Βραβεία 
Για την ερμηνεία της ως Μίνα, η Ξένια Καλογεροπούλου απέσπασε το βραβείο α' γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1964.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Γάμος αλά ελληνικά στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 Γάμος αλά ελληνικά στο Cine.gr

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1964
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ταινίες παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη
Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση
Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα
Ταινίες βασισμένες σε έργα
Ταινίες σε σενάριο Ναπολέοντα Ελευθερίου
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Αχιλλεύς Τάτιος

Ο Αχιλλεύς Τάτιος ήταν Έλληνας μυθιστοριογράφος από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου που έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ. ή, σύμφωνα με άλλους, τον 6ο ή και τον 2ο αιώνα μ.Χ.. Το μοναδικό σωζόμενο έργο του είναι το «Τα κατά Λευκίππην και Κλειτοφώντα» (σε ελεύθερη μετάφραση: «Οι περιπέτειες της Λευκίππης και του Κλειτοφώντος»), ένα αισθηματικό περιπετειώδες μυθιστόρημα σε οκτώ «βιβλία».

Βιογραφικό

Οι μοναδικές πηγές για τον Αχιλλέα Τάτιο και το έργο του είναι ο Μέγας Φώτιος και το Λεξικό του Σουίδα (το οποίο αναφέρεται σε αυτόν ως «Αχιλλέα Στάτιο»), αρκετά παραπλανητικές. Σύγχρονοι μελετητές πιστεύουν, βασιζόμενοι σε ευρήματα παπύρων, ότι πρέπει να έζησε κατά (ή και πριν) τα τέλη του 2ου αιώνα, δηλαδή ότι έζησε και έγραψε πριν τον επίσης ελληνικής καταγωγής μυθιστοριογράφο Λόγγο. Ακόμα και η παράδοση που τον θέλει Αλεξανδρινό βασίζεται ίσως μόνο στη λεπτομερή περιγραφή της πόλεως που διαβάζουμε στο μυθιστόρημά του. Το ίδιο αμφισβητείται και η πληροφορία του Σούδα ότι έγινε Χριστιανός και μάλιστα χειροτονήθηκε επίσκοπος.

Το Λεξικό Σούδα επίσης αποδίδει στον Αχιλλέα Τάτιο ένα έργο με τιτλο Περί σφαίρας, απόσπασμα του οποίου μπορεί να υπάρχει ακόμα ως εισαγωγή στα Φαινόμενα του Αράτου (Εισαγωγή εις τα Αράτoυ φαινόμενα). Αυτό το έργο αναφέρεται από τον Φιρμικό Ματέρνο, ο οποίος περί το  336 μιλά για κάποιον «prudentissimus Achilles» στο έργο του Matheseos libri (Math. iv. 10). Το απόσπασμα πρωτοεκδόθηκε στο Ουρανολόγιον, έργο του 1630 του Γάλλου Ιησουίτη Ντενί Πέτο (Denis Pétau), μια ανθολογία αστρονομίας με υλικό από αρχαίους έλληνες και βυζαντινούς αστρονόμους. Η ίδια πηγή αναφέρει επίσης έργο του Αχιλλέως Τατίου πάνω στην ετυμολογία, και ένα άλλο με τίτλο Ποικίλες Ιστορίες.

Παραπομπές

Αναφορές
 "Achilleus Statios" in the Suda 
 Del Corno, Dario: Letteratura greca (1988)
 Φωτίου: Bibliotheca, μετάφραση J.H. Freese (1920) 
 William Smith: Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Achilles Tatius" , Βοστώνη 1867

Πηγές
 James N. O'Sullivan: A Lexicon to Achilles Tatius, De Gruyter, Berlin-New York 1980

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 ψηφιοποιημένη έκδοση των έργων του

Αρχαίοι Έλληνες λογοτέχνες
Όμπλαστ του Πσκοφ

Το Όμπλαστ του Πσκοφ (ρωσικά: Псковская область) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Βρίσκεται στα δυτικά σύνορα της χώρας και συνορεύει με την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λευκορωσία.

Σημαντικότερες πόλεις του όμπλαστ είναι η πρωτεύουσα Πσκοφ (Πίσκοβο) (203.279 κάτοικοι - απογρ. 2010) και το Βελίκιε Λούκι. Ο πληθυσμός του είναι σχεδόν αμιγώς ρωσικός (94,2%).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημο site
 Pskov (Πσκοφ)εξουσία. Τοπική Ιστορία Αρχείο της περιοχής Pskov (Πσκοφ).

Πσκοφ
Γεγονότα Μαρτίου 2007

Γεγονοτα 03
Όμπλαστ του Νόβγκοροντ

Το Όμπλαστ του Νόβγκοροντ (ρωσικά: Новгоро́дская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας.

Σημαντικότερες πόλεις της περιφέρειας είναι η πρωτεύουσα Νόβγκοροντ, το Μπορόβιτσι και η Στάραγια Ρούσσα. Ο πληθυσμός της είναι σχεδόν αμιγώς ρωσικός (93,9%).

Κατά τον ύστερο μεσαίωνα, στα εδάφη της περιφέρειας δημιουργήθηκε η Φεουδαλική Δημοκρατία του Νόβγκοροντ.

Νοβγκοροντ
Δημοκρατία της Καρελίας

Η Δημοκρατία της Καρελίας (ρωσικά: Респу́блика Каре́лия, Karjalan tazavaldu) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, στα σύνορα της χώρας με τη Φινλανδία. Πρωτεύουσά της είναι το Πετροζαβόντσκ (261.987 κάτοικοι - απογρ. 2010). Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Κοστομούκσα και η Σορταβάλα.

Κατά το παρελθόν η περιοχή υπήρξε μήλον της έριδος ανάμεσα σε Ρώσους και Φινλανδούς και κατοικούταν κυρίως από αυτόχθονες φινικούς πληθυσμούς, ο αριθμός των οποίων όμως φθίνει τις τελευταίες δεκαετίες. Σήμερα κυρίαρχη εθνότητα είναι οι Ρώσοι (76,6%) και ακολουθούν τα φιννικά φύλα (~12%, κυρίως Καρέλιοι) και οι Λευκορώσοι (5,3%).

Δείτε ακόμα 
 Καρελία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Επίσημο site της Καρελίας

Καρελιας
Όμπλαστ του Μούρμανσκ

Το Όμπλαστ του Μούρμανσκ (ρωσικά: Му́рманская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Καταλαμβάνει τη Χερσόνησο Κόλα στον Αρκτικό ωκεανό και συνορεύει με τη Φινλανδία και τη Νορβηγία. Ιστορικά τα εδάφη της ήταν τμήμα της Λαπωνίας.

Πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι το Μούρμανσκ, το μεγαλύτερο βόρειο λιμάνι της Ρωσίας. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Σεβερομόρσκ, το Απατίτυ, η Κανταλάξα, το Κίροβσκ και το Μοντσεγκόρσκ.

Η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Ρώσοι (85,2%) και ακολουθούν οι Ουκρανοί (6,4%). Οι αυτόχθονες πληθυσμοί (Σάαμι, Καρέλιοι, Κόμι) μόλις που ξεπερνούν αθροιστικά το 1%.

Στρατός
Το Όμπλαστ του Μούρμανσκ διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για το Ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό, καθώς ο Βόρειος Στόλος έχει την έδρα του στο Σεβερομόρσκ, 25 χλμ. βόρεια του Μούρμανσκ. Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πολλές άλλες βάσεις και ναυπηγεία στο Όμπλαστ του Μούρμανσκ.

Η 200η Αυτόνομη Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία βρίσκεται στην Πετσένγκα.

Μουρμανσκ
Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

Το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού (ΙΜΕ) με έδρα την Αθήνα (αγγλικά Foundation of the Hellenic World) είναι ένας κοινωφελής, μη κερδοσκοπικός οργανισμός με απώτερο σκοπό τη διατήρηση και παρουσίαση μέσω τεχνολογιών της ιστορίας και του πολιτισμού του Ελληνισμού εκτός και εντός Ελλάδας.

Αποτελεί έμπνευση του επιχειρηματία Λάζαρου Εφραίμογλου (1932-2013), ο οποίος και το χρηματοδότησε. Η ίδρυσή του κυρώθηκε το 1993 με νόμο της Βουλής των Ελλήνων.

Σκοπός του Ιδρύματος είναι να διατηρήσει ζωντανή την ιστορική μνήμη και την ελληνική παράδοση, και να προάγει την οικουμενική διάσταση του Ελληνισμού. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιεί σύγχρονες μεθόδους, όπως τρισδιάστατα γραφικά, εφαρμογές εικονικής πραγματικότητας και αλληλεπιδραστικές εκθέσεις.

Μεταξύ των δραστηριοτήτων του συγκαταλέγεται το Κέντρο Πολιτισμού και Μουσείο «Ελληνικός Κόσμος» (Πειραιώς 254, Ταύρος) (το οποίο περιλαμβάνει εκθεσιακούς χώρους, το θέατρο εικονικής πραγματικότητας «Θόλος», δύο θεατρικές αίθουσες συνολικής χωρητικότητας 1400 θεατών καθώς και άλλους εκπαιδευτικούς χώρους), αναπαραστάσεις εικονικής πραγματικότητας αρχαίων ελληνικών πόλεων και μνημείων καθώς και η Εγκυκλοπαίδεια του Μείζονος Ελληνισμού.

Πηγή
περ. Τα νέα του Ελληνικού Κόσμου

Παραπομπές

Μη κυβερνητικές οργανώσεις
Ελληνικά κοινωφελή ιδρύματα
Ιστορικά μουσεία στην Ελλάδα
Μουσεία στην Αθήνα
Λουιζιάνα

Η Πολιτεία της Λουιζιάνας (Αγγλικά: State of Louisiana, γαλλικά: État de Louisiane) είναι πολιτεία των νότιων ΗΠΑ. Έχει έκταση 135.659 τ.χλμ. και πληθυσμό 4.682.633 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Η πρωτεύουσα της είναι το Μπατόν Ρουζ και μεγαλύτερη πόλη η Νέα Ορλεάνη.

Περιγραφή 
Η Λουιζιάνα είναι η μόνη πολιτεία, που διαιρείται σε "ενορίες", οι οποίες είναι τοπικές κυβερνήσεις ισοδύναμες με κομητείες. Η μεγαλύτερη ενορία πληθυσμιακά είναι η Ενορία Τζέφερσον, και η μεγαλύτερη σε έκταση είναι η Ενορία Κάμερον.

Η Λουιζιάνα διατηρεί ψήγματα πολυπολιτισμικής και πολυγλωσσικής κληρονομιάς που είναι μοναδικά στις ΗΠΑ, καθώς ιστορικά έχει δεχθεί επιρροές από τον πολιτισμό της Γαλλίας, της Ισπανίας αλλά και της Αφρικής. Πριν γίνει αμερικανική πολιτεία στις αρχές του 19ου αιώνα είχε υπάρξει ισπανική και γαλλική αποικία. Επιπλέον τον 18ο αιώνα υπήρξε μεγάλη εισροή Αφρικανών, ιδίως από τη Δυτική Αφρική. Η συγκέντρωση των πληθυσμών τους ήταν μεγάλη με αποτέλεσμα τη διατήρηση στοιχείων του πολιτισμού τους.

Η πολιτεία πήρε το όνομά της από το βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΔ΄ (στα Γαλλικά Λουί). Όταν οι Γάλλοι αποίκισαν την περιοχή την ονόμασαν La Louisiane, που σημαίνει «Γη του Λουδοβίκου» και η οποία είχε κατά πολύ μεγαλύτερη έκταση από τη σύγχρονη περιοχή καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο τμήμα των κεντρικών ΗΠΑ. Η περιοχή αυτή παραχώρηθηκε με τη συνθήκη του Φονταινεμπλώ (1762) στην Ισπανία, κατόπιν επέστρεψε στη Γαλλία το 1800, και μετέπειτα οι ΗΠΑ αγόρασαν την περιοχή από τους Γάλλους το 1803 κατά την αγορά της Λουιζιάνας.

Πανεπιστήμια 
Ιδιαίτερου κύρους Πανεπιστήμια της πολιτείας της Λουιζιάνας είναι το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα (Louisiana State University), to Louisiana Tech University και το University of New Orleans, και τα τρία κρατικά, στα οποία η εισαγωγή αλλοδαπών φοιτητών κρίνεται σχετικά δύσκολη. Και τα τρία χορηγούν Bachelor's, Master και Διδακτορικό Δίπλωμα. Επίσης όλα παρέχουν φοιτητικό ξενώνα και εστιατόριο.

Πολιτική 
Η Λουιζιάνα είναι γενικά μια συντηρητική πολιτεία, που ψηφίζει τις περισσότερες φορές Ρεπουμπλικανούς. 

Οι βόρειες, οι δυτικές και πολλές νοτιοανατολικές περιοχές της Λουζιάνας, θεωρούνται ιδιαίτερα συντηρητικές και Ρεπουμπλικανικές. Αντίθετα οι δύο μεγάλες πόλεις της Λουιζιάνας, η Νέα Ορλεάνη, θεωρείται πολύ φιλελεύθερη και Δημοκρατική, και το Μπατόν Ρουζ, που είναι πιο μετριοπαθές, αλλά επίσης αρκετά Δημοκρατικό.

Ο Δημοκρατικός Τζον Μπελ Έντουαρντς, εξελέγη 56ος Κυβερνήτης της Λουιζιάνας, στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 21 Νοεμβρίου 2015, λαμβάνοντας ποσοστό 56,1% έναντι 43,9% για τον Ρεπουμπλικανό Ντέιβιντ Βίτερ. Ο Μπελ Έντουαρντς ορκίστηκε στις 11 Ιανουαρίου 2016. Επανεξελέγη το 2019.

Παραπομπές

Πηγές
 Το λήμμα «Louisiana» στην Catholic Encyclopedia, Robert Appleton Company, Νέα Υόρκη 1913

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

 
Πολιτείες των ΗΠΑ
Λουιζιανα
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Πλήκτρο

Ένα πλήκτρο είναι ένα «κουμπί» σε ένα πληκτρολόγιο, σε μία γραφομηχανή ή και σε ένα πληκτροφόρο μουσικό όργανο, όπως είναι π.χ. το πιάνο, το ακορντεόν κλπ.

Στους υπολογιστές, το αποτέλεσμα του πατήματος ενός πλήκτρου μπορεί να είναι η εμφάνιση ενός χαρακτήρα, η καταχώρηση μιας εντολής ή κάποια άλλη ενέργεια, ανάλογα με το πλήκτρο, όπως είναι π.χ. το πλήκτρο Caps Lock στο πληκτρολόγιο υπολογιστή, που φροντίζει έτσι ώστε οι επόμενοι χαρακτήρες που θα πατηθούν θα εμφανιστούν κεφαλαίοι και όχι πεζοί.

Στα μουσικά όργανα, κάθε πλήκτρο προκαλεί, όταν πατηθεί, την παραγωγή ήχου συγκεκριμένου τόνου από το όργανο.

Συχνά, διάφοροι τύποι του ηλεκτρονικού οργάνου αναφέρονται και ως «πλήκτρα» ή στα αγγλικά keyboard (= κυριολεκτικά, πληκτρολόγιο).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή
Αλληλεπίδραση ανθρώπου-μηχανής
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών



Ιστορία 

Ο θεσμός του Κυπέλλου Καλαθοσφαίρισης Γυναικών διοργανώνεται κάθε χρόνο στην Ελλάδα από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έκανε πρεμιέρα στην πόλη της Πτολεμαΐδας την 11 Μαΐου 1996. Από την έναρξη του θεσμού το 1996 μέχρι και το 1999 το ζευγάρι του τελικού προέκυπτε μετά από μια σειρά νοκ - άουτ αγώνων. Το γεγονός, ωστόσο, ότι ο τελικός απείχε πολύ χρονικά από τη διεξαγωγή των υπόλοιπων αγώνων κρίθηκε ότι στερούσε από το άθλημα κάτι από τη λάμψη του. Για το λόγο αυτό, το 2000 στις Σέρρες έκανε πρεμιέρα ένα νέο μοντέλο αγώνων βάσει του οποίου οι τελικοί αποτελούσαν μίνι – διοργάνωση στην οποία συμμετείχαν τέσσερις ομάδες. Οι αγώνες μάλιστα διεξάγονται μέσα σε δύο ή τρεις το πολύ ημέρες.

Χαρακτηριστικά της διοργάνωσης είναι ότι στα 26 χρόνια που υφίσταται, έχουν φτάσει στον τελικό 24 διαφορετικές ομάδες, ενώ την κατάκτησή του έχουν πανηγυρίσει 11 διαφορετικοί σύλλογοι. Η μεγαλύτερη έκπληξη στο θεσμό, όσον αφορά τον Κυπελλούχο, έγινε στη διοργάνωση της αγωνιστικής περιόδου 2012-13, όπου ο Πρωτέας Βούλας, όντας ομάδα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας, επικράτησε στον τελικό που διεξήχθη στο Βόλο με 52-50 επί του ΠΑΟΚ και κατέκτησε τον τίτλο. Αυτή ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα η μοναδική φορά στην ιστορία του θεσμού όπου Κυπελλούχος Ελλάδος αναδείχθηκε ομάδα της δεύτερης τη τάξει Εθνικής Κατηγορίας. 

Τρέχων κάτοχος του τίτλου είναι ο Ολυμπιακός Πειραιώς, ο οποίος με την κατάκτηση του Κυπέλλου το 2022 δημιούργησε 4 ρεκόρ για τον εν λόγω θεσμό, καθώς είναι ο μοναδικός που έχει κατακτήσει 5 φορές τον τίτλο (εγχώριο ρεκόρ), 5 συνεχόμενες χρονιές (εγχώριο ρεκόρ) και μάλιστα σε όλες τις περιπτώσεις ως αήττητος (εγχώριο ρεκόρ) ενώ παράλληλα "τρέχει" ένα σερί 23 παιχνιδιών χωρίς ήττα στη διοργάνωση από τον Οκτώβριο του 2015 και μέχρι σήμερα (εγχώριο ρεκόρ). Όσον αφορά τις κατακτήσεις, τον Ολυμπιακό ακολουθούν οι Εσπερίδες Καλλιθέας με 4 και ο Σπόρτιγκ με 3, ο οποίος έχει βρεθεί στον τελικό της διοργάνωσης έξι φορές, περισσότερες από κάθε άλλη ομάδα.

Σε ατομικό επίπεδο, τις περισσότερες συμμετοχές σε τελικό έχουν η Ελένη Βασιλείου με 8 (οι έξι από τις οποίες ήταν με την φανέλα του Σπόρτιγκ, μία με το Δ.Α.Σ.Α.Λ. και μία με τη Φ.Ε.Α.) και η Δήμητρα Καλέντζου με 8. Πολυνίκης αθλήτρια του θεσμού είναι η Δήμητρα Καλέντζου με 7 Κύπελλα στο ενεργητικό της, ενώ ακολουθεί η Όλγα Χατζηνικολάου με 6.

Τελικοί Κυπέλλου Ελλάδος

Τρόπαια ανά σύλλογο

Πολυτιμότερες παίκτριες τελικών

Οι τελικοί κυπέλλου αναλυτικά

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ενότητα Κύπελλα Γυναικών)
Η ιστορία του θεσμού στο WePlayBall.gr
Η ιστορία του θεσμού στο Basketblog.gr
Αρχαία Αλικαρνασσός

Η Αλικαρνασσός (τουρκικά: Halikarnas) είναι παράκτια πόλη στη νοτιοδυτική Τουρκία σε χερσόνησο που βρίσκεται απέναντι από την Κω.

Στην αρχαιότητα
Στην αρχαιότητα η Αλικαρνασσός ήταν δωρική αποικία στις ακτές της Καρίας και μέλος της Δωρικής Εξάπολης μαζί με την Κνίδο, Κω, Λίνδο, Κάμειρο και Ιαλυσό. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο που καταγόταν από την Αλικαρνασσό, οι άλλες πόλεις την έδιωξαν από την εξάπολη για να την τιμωρήσουν επειδή ο αθλητής της Αγασικλής έκλεψε τον τρίποδα που κέρδισε στους αγώνες αντί να τον αφιερώσει στο ναό του Τριόπιου Απόλλωνα στην Κνίδο. Υποτάχθηκε στους Πέρσες τον 6ο π.Χ. αιώνα μαζί με τις πόλεις της Ιωνίας. Κατά τη διάρκεια του α΄ μισού του 5ου αι. π.Χ. η πόλη κυβερνήθηκε από τοπική δυναστεία με πρώτο εκπρόσωπο τον Λύγδαμι. Σύμφωνα και πάλι με τον Ηρόδοτο, κατά τη διάρκεια των Περσικών πολέμων η βασίλισσα της Αλικαρνασσού Αρτεμισία Α΄ της Καρίας συμμετείχε στην εκστρατεία κατά της Ελλάδας μαζί με τον Ξέρξη, επικεφαλής πέντε πλοίων. Μετά το 386 π.Χ. η Αλικαρνασσός τέθηκε υπό Περσικό έλεγχο και την εξουσία ασκούσαν τοπικοί ηγεμόνες, οι Εκατομνίδες.Κατά τον 4ο π.Χ. αιώνα σατράπης της Καρίας έγινε ο Μαύσωλος, ο οποίος μετέφερε την πρωτεύουσα της Καρίας από τα Μύλασα στην Αλικαρνασσό. Μετά το θάνατό του η αδερφή του και σύζυγός του Αρτεμισία Β΄ της Καρίας έχτισε στη μνήμη του το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Το Μαυσωλείο καταστράφηκε ολοσχερώς από τους ιππότες της Ρόδου το 1402.

Ελληνιστική περίοδος
Ο Μέγας Αλέξανδρος κατέλαβε την Αλικαρνασσό μετά από πολιορκία το 334 π.Χ. Κατά την ελληνιστική περίοδο η πόλη βρέθηκε στη σφαίρα επιρροής των Πτολεμαίων και αργότερα της Ρόδου, αλλά φαίνεται ότι έχασε σταδιακά τη σημασία της στα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια.

Μεσαίωνας & σύγχρονη εποχή
Η Αλικαρνασσός καταλήφθηκε από τους Σελτζούκους τον 11ο αιώνα. Το 1402 καταλήφθηκε και οχυρώθηκε από τους Ιωαννίτες ιππότες της Ρόδου. Όταν ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής εξεστράτευσε επιτυχώς εναντίον της Ρόδου το 1522, ανάγκασε τους Ιωαννίτες να εγκαταλείψουν και το κάστρο της Αλικαρνασσού. Το τουρκικό της όνομα της πόλης φέρεται να είναι παραφθορά της λέξης Πετρόνιουμ (για το κάστρο του Αγίου Πέτρου των Ιωαννιτών) και σημαίνει επίσης στα τουρκικά "υπόγειο". Η σημερινή πόλη έχει πληθυσμό 36.000 κατοίκων και είναι δημοφιλέστατο τουριστικό θέρετρο. Από το 1962 το αναστηλωμένο κάστρο λειτουργεί σαν μουσείο υποθαλάσσιας αρχαιολογίας. Ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης είναι το θέατρο, που έχει αναστηλωθεί και ανάγεται στον 4ο αι. π.Χ. Ήταν χωρητικότητας 12.000-13.000 θεατών.

Βιβλιογραφία 
 Ζαν-Πιερ Τιολλέ : Bodream (Αλικαρνασσός). Anagramme Ed. (2010). ISBN 978-2-35035-279-4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Αρχαίες πόλεις της Καρίας

Δωρική Εξάπολις
Μέλη της Συμμαχίας της Δήλου
Ταχυμεταφορές

https://svuum.gr

Οι ταχυμεταφορές (αγγλικά: courier services), καλύπτουν μια περιοχή δραστηριότητας μεταξύ απλού ταχυδρομείου και μεταφορικής εταιρείας. Παρέχουν εξειδικευμένες υπηρεσίες για να καλύψουν τις ανάγκες των χρηστών (αποστολέων και παραληπτών)και είναι ακριβότερες από τις υπηρεσίες του απλού ταχυδρομείου και των μεταφορικών εταιρειών, παρέχοντας για κάθε πελάτη ταχύτερη και εξειδικευμένη εξυπηρέτηση. Παρέχονται ειδικές υπηρεσίες εντός πόλης, σε μικρή ή μεγάλη γεωγραφική περιοχή μιας χώρας ή και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Οι μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο είναι οι UPS και FedEx στην Αμερική και η DHL στην Ευρώπη.

Οι ταχυμεταφορές στην αρχαιότητα 
Στην αρχαιότητα, τα μηνύματα μεταφέρονταν με δρομείς, με περιστέρια και γεράκια, ενώ ο θεός Ερμής ήταν μεταξύ άλλων και αγγελιαφόρος των θεών. Όταν ο άνθρωπος άρχισε να χρησιμοποιεί τα άλογα για διάφορες υπηρεσίες, αυτό έγινε και το μέσο μεταφοράς των ταχυδρόμων.

Οι ταχυμεταφορές σήμερα 
Σήμερα οι ταχυδρόμοι στις πόλεις χρησιμοποιούν το ποδήλατο και το μοτοποδήλατο καθώς και μικρά αυτοκίνητα (αγγλικά: van). Για τις μεγάλες αποστάσεις, χρησιμοποιούν φορτηγά αυτοκίνητα, πλοία και αεροπλάνα. Για την λειτουργία των υπηρεσιών courier χρησιμοποιούνται κέντρα διαλογής, ειδικές διαδρομές (άξονες), ειδικά συστήματα παρακολούθησης και εντοπισμού (ΕΣΠΕΤΑ) και Συνοδευτικού Δελτίου Ταχυμεταφοράς (ΣΥΔΕΤΑ).

Οι ταχυμεταφορές στην Ελλάδα 
Οι ταχυμεταφορές στην Ελλάδα, είναι ένας σχετικά πρόσφατος κλάδος στον χώρο των μεταφορών και ταχυδρομικών υπηρεσιών.
Υπάγεται στην εποπτική αρχή Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) στην οποία υπάγονται τα Ταχυδρομεία και οι Τηλεπικοινωνίες. Ελέγχεται από το Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών.

Οι μεγαλύτερες εταιρείες ταχυμεταφορών στην Ελλάδα είναι οι ACS COURIER, η elta-courier  η ΓΕΝΙΚΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ,  η SPEEDEX, η COURIER CENTER , η Svuum και η EASY MAIL. Η ΕΕΤΤ έχει αδειοδοτήσει περισσότερες από 350 εταιρείες ταχυμεταφορών σε όλη την Ελλάδα.

Νομοθετικό πλαίσιο 
Το νομοθετικό πλαίσιο καθορίζεται κυρίως από τον Νόμο 2668/98 (ΦΕΚ 282/18-12-98) Οργάνωση του τομέα με παροχή Ταχυδρομικές Υπηρεσίες.

Χαρακτηριστικά 
Ταχεία μεταφορά
Φακέλων και μικροδεμάτων
Με πιστοποίηση παράδοσης (υπογραφή)
Με δυνατότητα εντοπισμού της πορείας τους (tracking)

Προϋποθέσεις 
Άδεια από την ΕΕΤΤ και Ύπαρξη Συστήματος Διαχείρισης και Εντοπισμού Ταχυδρομικών Αντικειμένων (ΣΥΔΕΤΑ) και Συνοδευτικού Δελτίου Ταχυμεταφοράς (ΣΥΔΕΤΑ).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
ΕΕΤΤ (Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων)

Ταχυδρομεία
Μεταφορές
Ναυαρίνο

Το όνομα Ναυαρίνο ή Ναβαρίνο (Ναυαρίνον ή Ναβαρίνον) μπορεί νʼ αναφέρεται στα εξής:

Γεωγραφία
 Πύλος, η πόλη και το λιμάνι, γνωστή παλαιότερα και ως Ναυαρίνο ή Νεόκαστρο,
Ναυαρίνο, Ουισκόνσιν, οικισμός και κοινότητα (ορισμένος τόπος απογραφής: Census-Designated Place - CDP), στην Πολιτεία Ουισκόνσιν των ΗΠΑ,
 Ακρωτήριο Ναυαρίνου, στην ανατολική Σιβηρία,
 Ναυαρίνο (νήσος), νήσος της Ν. Γής (Χιλή, Ν. Αμερική). Επίσης Ναυαρίνο (λιμάνι) επί της νήσου, αλλά και η προηγούμενη ονομασία της Κοινότητας Κάβο ντε Όρνος (Cabo de Hornos), της Χιλής.

Ναυμαχία
 Ναυμαχία του Ναυαρίνου, 8 Οκτωβρίου 1827.

Πλοία
 Ναυαρίνο (ρωσική κορβέτα), Ρωσικό Αυτοκρατορικό Πολεμικό Ναυτικό, σε υπηρεσία μεταξύ 1828-1854,
 Ναυαρίνο (ρωσικό θωρηκτό), Ρωσικό Αυτοκρατορικό Πολεμικό Ναυτικό, σε υπηρεσία μεταξύ 1896-1905,
 Ναυαρίνο Ι (αντιτορπιλικό), (H-23, 14, C-63), Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, σε υπηρεσία μεταξύ 1944-1956,
 Ναυαρίνο ΙΙ (αντιτορπιλικό), (D-63), Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, σε υπηρεσία μεταξύ 1962-1981,
 Ναβαρίνον ΙΙΙ (φρεγάτα), (F-461) Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, σε υπηρεσία από το 1995 ως σήμερα.

Φρούρια/Κάστρα
 Κάστρο του Ναυαρίνου:
Παλαιόκαστρο Ναυαρίνου ή Παλαιόκαστρο Πύλου ή Κάστρο της Γιάλοβας,
Νιόκαστρο Ναυαρίνου ή Νιόκαστρο Πύλου.

Άλλες χρήσεις
 Ναυαρίνο (φαγητό), γαλλικό στιφάδο με αρνί και λαχανικά.

Δείτε επίσης 
 Πολιορκία του Νεοκάστρου (1821),
 Σφαγή του Ναυαρίνου (1821),
 Πτώση του Νεοκάστρου (1825).
Μύτη

Η μύτη, από ανατομικής απόψεως, είναι ένα εξόγκωμα στα σπονδυλωτά που αποτελείται από τα ρουθούνια με τα οποία εισπνέεται και εκπνέεται ο αέρας κατά τη λειτουργία της αναπνοής, σε συνδυασμό με το στόμα. Επίσης, με τη μύτη επιτελείται η όσφρηση στους ανθρώπους και τα ζώα. Στη μύτη υπάρχουν συνήθως τρίχες οι οποίες συνεισφέρουν στο φιλτράρισμα του εισερχόμενου αέρα από τη σκόνη. Πίσω από την μύτη υπάρχει ο οσφρητικός βλεννογόνος και τα ιγμόρεια. Πίσω από τη ρινική κοιλότητα, ο αέρας περνά μέσα από το φάρυγγα, από κοινού με το πεπτικό σύστημα, και στη συνέχεια στο υπόλοιπο αναπνευστικό σύστημα. Στους ανθρώπους, η μύτη βρίσκεται κεντρικά στο πρόσωπο και χρησιμεύει ως μια εναλλακτική αναπνευστική δίοδο ειδικά κατά τη διάρκεια του θηλασμού για τα βρέφη. Στους ανθρώπους και γενικά στα σπονδυλωτά η μύτη είναι ένα όργανο που προεξέχει είτε λιγότερο είτε περισσότερο (όπως στους ελέφαντες), ενώ στα κητώδη η μύτη έχει μειωθεί μόνο στα ρουθούνια. Η ευαισθησία στην όσφρηση είναι διαφορετική σε κάθε είδος. Τα σκυλιά, τα οποία έχουν υγρή μύτη, έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη όσφρηση.

Κλιματισμός 
Η μύτη είναι μέρος του αναπνευστικού συστήματος, βοηθώντας στην αναπνοή οξυγόνου και απελευθερώνοντας διοξείδιο του  άνθρακα (CO₂). Ως ενδιάμεσος μεταξύ του σώματος και του εξωτερικού κόσμου, η μύτη και οι σχετιζόμενες δομές συχνά εκτελούν επιπρόσθετες λειτουργίες που αφορούν την εισροή αέρα, όπως για παράδειγμα την αύξηση της θερμοκρασίας του και/ή την ύγρανσή του, επίσης τινάζοντάς τον αν διακινείται και ως επί το πλείστον ανακτώντας υγρασία από τον αέρα πριν την εκπνοή του (όπως συμβαίνει με αποτελεσματικότητα στις καμήλες). Η μύτη έχει συχνά εσωτερικές τρίχες για να σταματούν ανεπιθύμητα σωματίδια να εισέλθουν στους πνεύμονες.

Αίσθηση προσανατολισμού 
Η υγρή μύτη των σκύλων είναι χρήσιμη για την αντίληψη της κατεύθυνσης. Οι ευαίσθητοι υποδοχείς κρύου του δέρματος ανιχνεύουν τον τόπο όπου η μύτη ψύχεται περισσότερο και αυτή είναι η κατεύθυνση από όπου προέρχεται μιας συγκεκριμένη μυρωδιά που το ζώο απλά αναγνώρισε.

Ανατομική κατασκευή αναπνευστικών οργάνων 

Στα αμφίβια και τα δίπνοα, τα ρουθούνια ανοίγουν σε μικρούς σάκους που, με τη σειρά τους, ανοίγουν στο μπροστινό τμήμα της οροφής του στόματος μέσω της ρινικής χοάνης. Αυτοί οι θύλακες περιέχουν ένα μικρό ποσό οσφρητικού επιθηλίου, το οποίο στην περίπτωση της caecilians (;) επίσης σχηματίζει μια σειρά από γειτονικά πλοκάμια. Παρά τη γενική ομοιότητα στη δομή με εκείνες των αμφιβίων, τα ρουθούνια των δίπνοων δεν χρησιμοποιούνται για την αναπνοή δεδομένου ότι αυτά τα ζώα αναπνέουν από το στόμα τους.

Φωτογραφίες

Δείτε ακόμα 
 Ανθρώπινη μύτη
 Ρινική γέφυρα

Παραπομπές

Μύτη
Ανθρώπινη κεφαλή και λαιμός
Αφτί

Το αφτί, ή αυτί (ους στην αρχαία ελληνική) είναι το όργανο ακοής του ανθρώπου και των ζώων, αλλά και σημαντικό όργανο για την ισορροπία. Οι άνθρωποι και τα σπονδυλωτά έχουν δυο αφτιά συμμετρικά τοποθετημένα σε αντίθετες πλευρές του κεφαλιού.

Αποτελείται από το εξωτερικό αφτί το οποίο έχει τέτοια κατασκευή ώστε να βελτιώνεται η ακοή (το αφτί που είναι ορατό εξωτερικά και ο ακουστικός πόρος), το μέσο αφτί (μετά το τύμπανο) και το εσωτερικό αφτί (με κύριο όργανο τον λαβύρινθο).

Ετυμολογία 
Σύμφωνα με τις απόψεις του γλωσσολόγου Γ. Χατζιδάκι, το αρχικό  δεν θα μπορούσε ποτέ να δώσει τύπο αυτί. Το νεοελληνικό αφτί προήλθε, κατά την άποψή του, ως εξής: από το υποκοριστικό  και ειδικότερα από τον πληθυντικό του  προήλθε στη συμπροφορά του τύπου , ο οποίος φωνητικώς εξελίχθηκε σε ταφτία (το ου απέκτησε συμφωνική προφορά και μετατράπηκε στο τριβόμενο φ). Από τον τύπο ταφτία περάσαμε στο τ' αφτιά, από όπου μετά ο ενικός τ' αφτί. Ο αρχικός τύπος  δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον τύπο αυτί.

Σύμφωνα με τον Τριανταφυλλίδη η λέξη "αυτί" προέρχεται από: μσν. αυτί(ν) < αυτίον < ελνστ. ὠτίον υποκορ. του αρχ. οὖς με βάση τον πληθ. με άρθρο: τά ὠτία > [tawtia] (τροπή του [o] σε ημίφ. για αποφυγή της χασμ.), τροπή του ημιφ. σε [f] πριν από άηχο σύμφ., ανασυλλ. [t-aftia] και νέος εν. το αυτί· αυτ(ί) -άρα.

Παραπομπές 

 
Ανθρώπινη κεφαλή και λαιμός
Γεφυρούδι Σερρών

Το Γεφυρούδι είναι χωριό της δημοτικής ενότητας Σκοτούσσης του δήμου Ηρακλείας στον Νομό Σερρών.

Το Γεφυρούδι βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της κοιλάδας του Στρυμόνα, 18 χλμ βορειοδυτικά της πόλης των Σερρών. Ανήκει στον Δήμο Ηράκλειας και απέχει 8 χλμ. νοτιοδυτικά από αυτόν. 
Ανατολικά συνορεύει με τον Δήμο Σιντικής
Δυτικά του χωριού, σε απόσταση ενός χιλιομέτρου ρέουν η Μπέλιτσα ή Ασπροπόταμος και ο ποταμός Στρυμόνας (10km). Πολλοί κάτοικοι του χωριού μετανάστευσαν στη Γερμανία, την Αυστραλία, την Αμερική, τη Βραζιλία, τη Σουηδία, την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Κω και τη Ρόδο, χωρίς όμως να ξεχνούν τον τόπο καταγωγής τους.

Κοινότητα

Ασχολία κατοίκων

Οι μόνιμοι κάτοικοι του Γεφυρουδίου ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Οι βασικές καλλιέργειες των γεωργών είναι το σιτάρι, το καλαμπόκι, τα τεύτλα, και κυρίως το βαμβάκι. Ένα μέρος επίσης των κατοίκων ασχολούνται με τις ιδιωτικές τους επιχειρήσεις. Μάλιστα μερικές από αυτές απασχολούν και εργατικό δυναμικό από το χωριό (κυρίως γυναίκες).

Συγκοινωνία

Κάλυψη της περιοχής από το ΚΤΕΛ Σερρών. Δρομολόγια για Ηράκλεια, Σκοτούσσα, Αμμουδιά και Σέρρες αλλά όχι σε πολύ τακτικά διαστήματα.

Δρομολόγια του ΟΣΕ για Θεσσαλονίκη, Αλεξανδρούπολη από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Σκοτούσσης. Σύνδεση με τον οδικό άξονα Σερρών - Προμαχώνα (Ε 79)

Διατελέσαντες πρόεδροι της κοινότητας μεταπολιτευτικά
1975-78 ?
1979-82 Ιωάννης Ταουσάνης
1983-86 Μιλτιάδης Αλταντζής
1987-94 Γεώργιος Κουτσάκης
1995-98 Γεώργιος Μυγδάλης
 Κώστας Αυτζής 

Πηγή: ΕΕΤΑΑΑ, Αποτελέσματα εκλογών.

Προσωπικότητες 

 Γεννήθηκαν στο Γεφυρούδι
 Γιώργος Κουτσάκης, Έλληνας πολιτικός, πρώην Κοινοτάρχης Γεφυρουδίου και νυν Δήμαρχος Ηρακλείας
 Πασχάλης Μπουζούκας, Έλληνας «οδηγός» Μακεδονομάχος
 Άγγελος Παπαδημητρίου, Έλληνας πράκτορας Μακεδονομάχος (Γ' τάξεως)
 Γεώργιος Παπαδημητρίου, Έλληνας οπλίτης Μακεδονομάχος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Site σχετικό με το χωριό

Παραπομπές 

Δήμος Ηρακλείας

Χωριά του νομού Σερρών
Γεννήτρια

Η γεννήτρια ή ηλεκτρογεννήτρια, (generator), είναι μηχανή που βασίζεται πάνω στους νόμους της ηλεκτροφυσικής και ιδιαίτερα του φαινομένου της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής που ανακάλυψε ο διάσημος Άγγλος φυσικός Μιχαήλ Φαραντέϋ, το 1831, και που αφορά την ενέργεια και τη μετατροπή της από τη μια μορφή σε μια άλλη.

Συγκεκριμένα η γεννήτρια μετατρέπει τη μηχανική ενέργεια σε ηλεκτρική, σύμφωνα με φαινόμενο της φυσικής κατά το οποίο εαν ένα πηνίο περιστραφεί μέσα σ' ένα μαγνητικό πεδίο, τότε στις άκρες του πηνίου παράγεται ηλεκτρικό ρεύμα.

Η γεννήτρια αποτελείται από δύο μέρη: το ακίνητο μέρος της που λέγεται στάτορας, ή στατόν, ή στάτης, ή επαγωγέας ή πόλοι της μηχανής, στο οποίο υπάρχουν μαγνήτες (μόνιμοι μαγνήτες ή ηλεκτρομαγνήτες) και το κινητό μέρος της που λέγεται επαγώγιμο, ή στρεπτόν ή ρότορας (εκ του αγγλικού rotor), στο οποίο υπάρχουν πηνία. Γυρίζοντας το ρότορα μέσα στο στάτορα παράγεται ηλεκτρικό ρεύμα. Η περιστροφή του ρότορα γίνεται με ατμομηχανή, με υδροστρόβιλο κλπ. Η πιο γνωστή και απλούστερη ηλεκτρογεννήτρια είναι το γνωστό «δυναμό» των ποδηλάτων.

Γεννήτριες συνεχούς ρεύματος
Οι γεννήτριες στην έξοδό τους παράγουν είτε εναλλασσόμενο ρεύμα είτε συνεχές ρεύμα («δυναμό»).Οι περισσότερες γεννήτριες συνεχούς ρεύματος μοιάζουν με τις γεννήτριες εναλλασσόμενου ρεύματος. Η διαφορά τους έγκειται στην ύπαρξη ενός συγκεκριμένου μηχανισμού στις γεννήτριες συνεχούς ρεύματος, που ονομάζεται συλλέκτης. Οι γεννήτριες συνεχούς ρεύματος χωρίζονται σε γεννήτριες ανεξάρτητης διέγερσης, γεννήτριες παράλληλης διέγερσης, γεννήτριες διέγερσης σειράς, γεννήτριες με αθροιστική σύνθετη διέγερση και γεννήτριες με διαφορική σύνθετη διέγερση. Οι γεννήτριες συνεχούς ρεύματος είναι αρκετά σπάνιες στα σύγχρονα συστήματα ισχύος, λόγω της αντικατάστασής τους από την συνδυασμένη χρήση γεννήτριας εναλλασσόμενου ρεύματος και ανορθωτή προκειμένου να παραχθεί το συνεχές ρεύμα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Συσκευές
Χιονοδρομία

Το σκι ή χιονοδρομία είναι ένα χειμερινό άθλημα και τρόπος μετακίνησης ο οποίος γίνεται με τη χρήση ειδικού εξοπλισμού για την ολίσθηση πάνω σε χιόνι. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του είναι οι ποικίλες καιρικές συνθήκες σε ορεινό έδαφος και οι αντικειμενικοί και υποκειμενικοί κίνδυνοι. Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες τεχνικές κίνησης όπως σε άλλα αθλήματα. Είναι ατομικό άθλημα και ο κάθε αθλητής χρησιμοποιεί ειδική προστατευτική ενδυμασία, παπούτσια και κατάλληλα πέδιλα. Υπάρχει διεθνής χιονοδρομική ομοσπονδία, και στην Ελλάδα έχει εξαπλωθεί τα τελευταία χρόνια, το σκι όπως και η δημιουργία και οργάνωση χιονοδρομικών κέντρων στον Παρνασσό, στο Παγγαίο, στο Βέρμιο και σε πολλές άλλες ορεινές τοποθεσίες.

Το άθλημα του σκι περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων.

Ιστορία 
Προέρχεται από την Σκανδιναβία και αρχικά κάλυπτε την ανάγκη μετακίνησης των ανθρώπων πάνω στο χιόνι. Αυτό επιτυγχάνονταν με ένα ζευγάρι μακρόστενες ξύλινες σανίδες, οι οποίες δένονταν σε παπούτσια ή σε μπότες, τα γνωστά ως σκι από τα οποία πήρε το όνομά του το άθλημα. Τα αρχαιότερα δείγματα σκι βρέθηκαν στη Σουηδία και τη Φινλανδία και έχουν ηλικία 4.000 έως 5.000 χρόνων. Ήταν κοντύτερα και πιο πλατιά από τα σημερινά πέδιλα. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα δεν υπήρχε ικανοποιητικός τρόπος σταθερής πρόσδεσης των σκι στις μπότες. Αυτό άλλαξε το 1860, όταν ο Νορβηγός Sondre Nordheim χρησιμοποίησε πρώτος δέστρες που σταθεροποιούσαν τις μπότες στα σκι, όχι μόνο στο μπροστινό τους μέρος αλλά και στη φτέρνα. Η βελτίωση αυτή το εκανε μέσο τόσο αναψυχής όσο και άθλησης. Το 1924 ιδρύθηκε η Διεθνής Ομοσπονδία Σκι (F.I.S.).

Το πρώτο οργανωμένο χιονοδρομικό κέντρο στην Ελλάδα είναι αυτό του Σελίου, το οποίο βρίσκεται στο όρος Βέρμιο και λειτουργεί και στις μέρες μας.

Παράλληλα με το χειμερινό σκι υπάρχει και το θαλάσσιο σκι, που έχει τους δικούς του κανονισμούς και το δικό του ξεχωριστό εξοπλισμό. Τα τελευταία χρόνια έχει διαδοθεί ιδιαίτερα στην Ελλάδα, αφού διαθέτει κατάλληλες παραλίες και πολύ καλές καιρικές συνθήκες για την άσκησή του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Παγκόσμια ομοσπονδία σκι
 Ελληνική ομοσπονδία χιονοδρομίας

Αθλήματα
Ολυμπιακά αθλήματα
Χιονοδρομια
Χιονοδρομία
Όμπλαστ του Αμούρ

Το Όμπλαστ του Αμούρ (ρωσικά: Аму́рская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, στο Διαμέρισμα της Άπω Ανατολής. Πήρε το όνομά της από τον ποταμό Αμούρ. Συνορεύει με την Κίνα και πριν κατακτηθεί από τους Ρώσους, υπήρξε κοιτίδα των Μαντσού που κατέλαβαν τον κινεζικό θρόνο το 18ο αι. 

Πρωτεύουσά της περιφέρειας είναι το Μπλαγκοβέστσενσκ (214.390 κάτοικοι - απογραφή 2010), το οποίο συγκεντρώνει το 1/4 του πληθυσμού. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Μπελογκόρσκ, το Σβομπόντνι και η Τύντα. Ο πληθυσμός της είναι κατά τα 2/3 αστικός και κατά 1/3 αγροτικός.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα (στη ρωσική) 

Σιβηρία
Κωνσταντίνος Πεζόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Πεζόπουλος (; - Νοέμβριος 1967) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, νομικός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Έλαβε μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία με το βαθμό του συνταγματάρχη. Τιμήθηκε με το Μεγαλόσταυρο του Σωτήρος και με Αριστείο Ανδρείας. Στη συνέχεια αποστρατεύθηκε και ασχολήθηκε με την δικηγορία και την πολιτική. Το 1938 έγινε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων. Από το 1939, διατέλεσε νομάρχης Αττικής και Βοιωτίας, μέχρι και το 1941 όταν παρέδωσε την Αθήνα στα στρατεύματα της γερμανικής κατοχής. Από 1946 και μετά, τοποθετήθηκε νομάρχης Αχαΐας και γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εφοδιασμού και Εμπορίου.

Αδέλφια του ήταν ο Κυριάκος Πεζόπουλος, καθηγητής Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και πρόεδρος του Οργανισμού Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος, ο Θεόδωρος, κυβερνήτης του αντιτορπιλικού "Ύδρα" που βυθίσθηκε από τα γερμανικά πυρά, ο Γεώργιος, υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Πρόεδρος της Δημόσιας Υπηρεσίας Ηλεκτρισμού, ο Σπύρος, καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και η Αγγελική. Πατέρας όλων αυτών, ήταν ο καθηγητής της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Νικόλαος Πεζόπουλος.

Ο Κωνσταντίνος Πεζόπουλος απεβίωσε το 1967 και κηδεύτηκε στις 13 Νοεμβρίου.

Παραπομπές 

Έλληνες δικηγόροι
Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Νομάρχες Αχαΐας
Νομάρχες Αττικής και Βοιωτίας
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος
Αριστείο Ανδρείας
Κράι Χαμπάροφσκ

Το Κράι Χαμπάροφσκ (ρωσικά: Хаба́ровский кра́й) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, στο Διαμέρισμα της Άπω Ανατολής. Πρωτεύουσά του είναι το Χαμπάροφσκ (577.441 κάτοικοι - απογραφή 2010), το οποίο είναι και διοικητικό κέντρο ολόκληρου του διαμερίσματος. Άλλες σημαντικές πόλεις του κράι είναι η Κομσομόλσκ (263.906) στον ποταμό Αμούρ και το Αμούρσκ.

Ένα πολύ μικρό τμήμα του Κράι στο νότο συνορεύει με την Κίνα. Η πλειοψηφία του πληθυσμού του είναι Ρώσοι (89,8%) και ακολουθούν οι Ουκρανοί (3,4%). Οι υπόλοιπες εθνότητες εκπροσωπούνται με λιγότερο από 1% η καθεμία.

Δείτε επίσης 

 Διαδηλώσεις στο Κράι Χαμπάροφσκ (2020)

Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας
Χαμπαροφσκ
Σιβηρία
Όμπλαστ του Μαγκαντάν

Το Όμπλαστ του Μαγκαντάν (ρωσικά: Магада́нская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, στο Διαμέρισμα της Άπω Ανατολής. Απλώνεται στην περιοχή που έως τα μέσα του 20ού αι. ονομαζόταν Κολιμά από τον ομώνυμο ποταμό. Πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη πόλη, στην οποία ζει ο μισός πληθυσμός της περιφέρειας. Από τις υπόλοιπες πόλεις, καμία δεν ξεπερνά σε πληθυσμό τους 10.000 κατοίκους.

Λόγω του πλούσιου υπεδάφους του, στο Μαγκαντάν δημιουργήθηκαν κατά την περίοδο της παντοδυναμίας του Στάλιν ειδικά στρατόπεδα, όπου στέλνονταν για καταναγκαστική εργασία κάθε είδους «απόκληροι» - από ποινικούς κρατουμένους και μέλη «ενοχλητικών» μειονοτήτων έως αντιπάλους του καθεστώτος ή και κομμουνιστές που είχαν πέσει σε δυσμένεια. Τα περισσότερα από αυτά τα στρατόπεδα έκλεισαν κατά την περίοδο της αποσταλινοποίησης.

Το 80,2% του πληθυσμού είναιΡώσοι και ακολουθούν οι Ουκρανοί (9,9%). Στην περιφέρεια απαντώνται επίσης και διάφοροι αυτόχθονες πληθυσμοί (Κοριάκες, Τσούκτσι κτλ), κανένας όμως από αυτούς δεν ξεπερνά τα 1.000 μέλη.
Ζαΐρ

Το Ζαΐρ, επίσημα γνωστό ως Δημοκρατία του Ζαΐρ (Γαλλικά: République du Zaïre), ήταν η ονομασία της χώρας της
Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό για τρεις δεκαετίες περίπου και πιο συγκεκριμένα για μια περίοδο 26 χρόνων, από τις 27 Οκτωβρίου 1971 έως και τις 17 Μαΐου 1997.

Ιστορία 
Η χώρα ονομαζόταν αρχικά Βελγικό Κογκό ή αλλιώς και Κονγκό του Λεοπόλδου. Έγινε ανεξάρτητη χώρα το 1960 και ενεπλάκη αμέσως σε εμφύλιο πόλεμο. Ο πρόεδρος Μομπούτου, που ανέλαβε την εξουσία το 1965, μετονόμασε τη χώρα σε Ζαΐρ το 1971 και εγκαθίδρυσε ένα διεφθαρμένο και αντιλαϊκό καθεστώς. Η απροθυμία του να δεχθεί την πολυκομματική δημοκρατία, που εγκαθιδρύθηκε το 1990, άφησε το Ζαΐρ με δύο κυβερνήσεις και μία διαλυμένη οικονομία. Το 1997 πραγματοποιήθηκε η μετονομασία του Ζαΐρ σε Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, από τον ηγέτη των ανταρτών που ανέτρεψαν τον Μομπούτου, Λοράν Ντεζιρέ Καμπιλά.

Δείτε επίσης
 Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ιστορία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
Πρώην κράτη της Αφρικής
Φόβος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία, ο Φόβος είναι η προσωποποίηση του φόβου. Οι Αρχαίοι Έλληνες τον θεωρούσαν γιο του Άρη και της Αφροδίτη. Μαζί με τον αδελφό του Δείμο, που ήταν η προσωποποίηση του τρόμου, συνόδευε τον πατέρα του στους πολέμους.

Για τον λόγο αυτό του προσφέρονταν θυσίες στα πεδία των μαχών. Η Λάρνακα του Κυψέλου αναπαριστά σε δύο διαφορετικές μορφές τον Φόβο: με κεφάλι λιονταριού και όμοιο με τον θεό Πάνα. Για τους Σπαρτιάτες το ιερό του Φόβου συνιστούσε σύμβολο πειθαρχίας και συνοχής των στρατιωτικών δυνάμεων.

Στην Ιλιάδα ο Φόβος ως πρόσωπο αναφέρεται στους στίχους Δ 440, Ν 299 και Ο 119. Στον τελευταίο προστάζεται μαζί με τον Δείμο να ζέψει τα άλογα του `Αρη.

Δείτε επίσης 
 Ο δορυφόρος Φόβος του πλανήτη Άρη, που ανακαλύφθηκε το 1877, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό συνοδό και γιό του θεού του πολέμου.

Πηγές
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 701

Παιδιά του Άρη
Θεότητες του πολέμου της ελληνικής μυθολογίας
Φόβος