joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1964-65

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1964-65 διεξήχθη πάλι σε τέσσερις ομίλους και μετείχαν 65 ομάδες. Οι νικητές των ομίλων προκρίθηκαν στην τελική φάση, από την οποία οι δύο ανέβηκαν στην Α΄ εθνική κατηγορία.

Διοργάνωση
Οι 65 ομάδεςτης Β΄ εθνικής, που προέρχονταν από όλες τις ενώσεις της Ελλάδας, χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους, δύο του νότου (16 και 17 ομάδων) και δύο του βορρά (των 16 ομάδων). Οι τέσσερις νικητές των ομίλων πέρασαν στην τελική φάση, όπου διεκδίκησαν την άνοδο στην Α΄ εθνική κατηγορία, στην οποία ανέβηκαν οι δύο πρώτοι του τελικού ομίλου.

Το μειονέκτημα και αυτού του πρωταθλήματος Β΄ εθνικής ήταν ο υποβιβασμός πολλών ομάδων, ώστε να ανεβούν αντικαταστάτες τους από όλες τις τοπικές ενώσεις. Υποβιβάστηκαν 28 ομάδες: 7-9-8-4 αντίστοιχα από κάθε όμιλο. Ορισμένες από αυτές (15) τελικά δεν κατέληξαν στα τοπικά πρωταθλήματα αλλά σε μια νέα εθνική κατηγορία, που ονομάστηκε Ερασιτεχνική Β΄ Εθνική αλλά ουσιαστικά ήταν η Γ΄ Εθνική, η οποία ξεκίνησε κάπως αργά την επόμενη σεζόν, στις 5 Δεκεμβρίου 1965. Κριτήριο της επιλογής τους ήταν η θέση στη βαθμολογία αλλά όχι απόλυτα, διότι κάποιες ομάδες αρνήθηκαν τη συμμετοχή τους επειδή η σεζόν στα τοπικά πρωταθλήματα είχε ξεκινήσει, άλλες αρνήθηκαν για οικονομικούς λόγους ενώ κάποιες βρίσκονταν σε διαδικασία συγχώνευσης. Έτσι τη θέση τους πήραν ομάδες από χαμηλότερες θέσεις που θα έπρεπε να έχουν υποβιβαστεί.

Ομάδες: 65
Όμιλοι (4): Νότος 2 όμιλοι (16-17 ομάδων), Βορράς 2 όμιλοι (16 ομάδων).
Πρωταθλητές: 
 Α.Ο. Αιγάλεω: άνοδος στην Α΄ Εθνική.
 Βύζας Μεγάρων
 Πανσερραϊκός: άνοδος στην Α΄ Εθνική.
 Εδεσσαϊκός
Υποβιβασμός (28 ομάδες): 7-9-8-4 αντίστοιχα από κάθε όμιλο, από τις οποίες οι 15 (3-4-5-3) εντάχθηκαν στη νεοσύστατη Γ΄ Εθνική.
Υποβιβασμός από Α΄ Εθνική: Απόλλων Καλαμαριάς, Δόξα Δράμας.

Πρώτοι σκόρερ
Οι πρώτοι σκόρερ κάθε ομίλου ήταν:

Α΄ όμιλος: Απόστολος Πανόπουλος (Καλογρέζα): 32  γκολ. 
Β΄ όμιλος: Σάκης Κουβάς (Βύζας): 27 γκολ. 
Γ΄ όμιλος: Χατζηαντωνίου (Ασπίδα): 20 γκολ.
Δ΄ όμιλος: Παναγιώτης Καρανικόλας (Λαμία): 25 γκολ.

Βαθμολογίες
Σε κίτρινο φόντο οι ομάδες που εντάχθηκαν στη νεοσύστατη Ερασιτεχνική Β΄ Εθνική (Γ΄ Εθνική) την επόμενη σεζόν.

Α΄ όμιλος

* Από συγχώνευση ομάδων της Τρίπολης.
** Απορρόφησε τον Όμιλο Καλαμάτας και
μετείχε στη Γ΄ Εθνική ως "Παμμεσσηνιακός".

Β΄ όμιλος

* Από συγχώνευση Άρη Κορίνθου και τμήματος του Παγκορινθιακού.
** Συγχωνεύτηκαν στον Ιωνικό Νικαίας.
*** Προέκυψε από συγχώνευση Αχιλλέα με Ολυμπιακό Μυτιλήνης και  αποτελεί έναν από τους προγόνους του σημερινού Αιολικού (ίδρ. 1975).

Γ΄ όμιλος

* Από συγχώνευση Απόλλωνα και Ηρακλή Σερρών.

** Φοίνικας και Θερμαϊκός την επόμενη περίοδο μετείχαν στη Γ΄ Εθνική.

*** Συγχωνεύτηκαν στον Α.Ο. Καβάλα

Δ΄ όμιλος

* Από συγχώνευση Λαμιακού με Παλλαμιακή.

** Από συγχώνευση Λαρισαϊκού, Ηρακλή, Άρη και Τοξότη.

Τελική φάση

Παραπομπές

Πηγές 

Στατιστική ποδοσφαίρου.
Ανδρέας Μπόμης, "Αλμανάκ. Όλα για το ποδόσφαιρο '91", σ. 24.
"Β΄ εθνική, περίοδος 1964-65.
"Αθλητική Ηχώ", 21/6/1965
Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σσ. 50-61.

Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας
Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1964-1965
Διεθνής Ένωση Τηλεπικοινωνιών

Η  (αγγλικά: International Telecommunication Union, γαλλικά: Union internationale des télécommunications) είναι ο αρμόδιος οργανισμός του ΟΗΕ για τις τεχνολογίες τηλεπικοινωνιών και πληροφοριών (ICT). Η Διεθνής Ένωση Τηλεπικοινωνιών ιδρύθηκε το 1865 για την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των διεθνών τηλεγραφικών δικτύων της εποχής. Σήμερα είναι υπεύθυνη για τo διαμερισμό του φάσματος των ραδιοσυχνοτήτων  σε όλες τις χώρες και την απονομή των δορυφορικών τροχιών, προωθεί τη συνεργασία μεταξύ των χωρών για την εγκατάσταση δορυφόρων στο διάστημα, εργάζεται για τη βελτίωση των υποδομών για τις τηλεπικοινωνίες στις αναπτυσσόμενες χώρες και δημιουργεί παγκόσμια τεχνικά πρότυπα για τον εξοπλισμό. 

Παράλληλα, οργανώνει εκθέσεις και συνέδρια, όπως το ITU TELECOM WORLD, που προσελκύει εκπροσώπους από κυβερνήσεις και φορείς των τηλεπικοινωνιών και της πληροφορικής για την έκθεση νέων προϊόντων και ανταλλαγή ιδεών. 

Η Διεθνής Ένωση Τηλεπικοινωνιών δραστηριοποιείται σε χώρους των τεχνολογιών τηλεπικοινωνιών και πληροφοριών όπως η τεχνητή νοημοσύνη (ΑΙ), η κυβερνοασφάλεια, το broadband Internet, ασύρματη τεχνολογία, αεροναυτική και θαλάσσια πλοήγηση, ραδιοαστρονομία, μετεωρολογία μέσω δορυφόρων και πολλά άλλα. 

Αριθμεί 193 Κράτη - μέλη και περίπου 900 Εταιρείες, Πανεπιστήμια και διεθνείς και περιοχικούς οργανισμούς και εδρεύει στη Γενεύη.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών
Γενεύη
Διεθνείς οργανισμοί
Ψηφιακό χάσμα
Λικ-Αντόλφ Τιαό

Ο Λικ Αντόλφ Τιαό (Luc-Adolphe Tiao, 4 Ιουνίου 1954-) είναι πολιτικός και διπλωμάτης από την Μπουρκίνα Φάσο. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 18 Απριλίου 2011 ως τις 30 Οκτωβρίου 2014.

Ο Τιαό διορίστηκε στην πρωθυπουργία του κράτους στις 18 Απριλίου 2011 από τον πρόεδρο Μπλεζ Κομπαορέ και διαδέχθηκε στο αξίωμα τον Τέρτιους Ζονγκό. Διετέλεσε πρεσβευτής της χώρας του στην Γαλλία. Διορίστηκε πρωθυπουργός έπειτα από διαδηλώσεις που πραγματοποίησαν φοιτητές, στρατιωτικοί και αστυνομικοί.

Παραπομπές

Πρωθυπουργοί της Μπουρκίνα Φάσο
Πόπη Λάζου

Η Πόπη Λάζου είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1937 στα Καλάβρυτα. Από το 1959 έως το 1977 πρωταγωνίστησε σε 25 ταινίες, δίπλα σε ιερά τέρατα, όπως τον Βασίλη Αυλωνίτη, τον Νίκο Σταυρίδη, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τη Γεωργία Βασιλειάδου, τον Νίκο Ρίζο κ.α. Υποδύθηκε κυρίως εύπορες ζωντοχήρες γυναίκες.

Τη δεκαετία του 60 έλαβε μέρος σε πολλά θεατρικά σχήματα. Εμφανίστηκε και στο Εθνικό Θέατρο και συγκεκριμένα: στο Δραματικό Έργο "Το γαϊτανάκι" (1983 - Σκηνοθεσία: Τάκης Παναγόπουλος - Συγγραφέας: Ζωρζ Σαρή - Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης) & στο Έργο "Χαραυγή" (1972).Εμφανίστηκε και στην τηλεόραση στο Θέατρο της Δευτέρας (ΕΡΤ) και συγκεκριμένα στις παραστάσεις: "Το σταυροδρόμι" (1979) και "Ταγκό" (1980).

Το 1960 ο Φιλοποίμην Φίνος την εντάσει στη Φίνος Φιλμ, και η Πόπη Λάζου παίρνει σημαντικούς ρόλους στις ταινίες "Τα κίτρινα γάντια" (1960), "Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός" (1961), "Ζητείται ψεύτης" (1961) και "Η κυρία του κυρίου" (1962), όμως δεν θα έχει συνέχεια η η συνεργασία τους. 

Στο πλαίσιο του αφιερώματος στα 100+1 χρόνια του Ελληνικού Κινηματογράφου που οργάνωσε ο Δήμος Αθηναίων στο Σινέ Ορφέας με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, ο Δήμαρχος Αθηναίων Θεόδωρος Μπεχράκης τίμησε την Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2006 την Πόπη Λάζου με το Μετάλλιο της Πόλης, μαζί με άλλους 90 σημαντικούς ανθρώπους της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, όπως πρωταγωνιστές, σκηνοθέτες, τεχνικούς και μουσικοσυνθέτες για την αναγνώριση της μεγάλης προσφοράς τους στην έβδομη τέχνη.

Φιλμογραφία
Ένα ένα τέσσερα (1977)
Η περιπτερού (1970)
Η άγνωστη της νύχτας (1970) [Ρίτα]
Κολωνάκι διαγωγή μηδέν (1967) [Ασπρομάλλη]
Ο γεροντοκόρος (1967) [Νανά Αργυρίου]
Το πλοίο της χαράς (1967)
Για την καρδιά της ωραίας Ελένης (1967)
Ένα καράβι Παπαδόπουλοι (1966) [Ντίνα]
Ο Γιάννης τα έκανε θάλασσα (1964)
Ο λαγοπόδαρος (1964) [Καίτη Πελέκη]
7 μέρες ψέματα (1963) [Φώφη]
Ο ανιψιός μου ο Μανώλης (1963) [Ιουλία Παπακάτσικα]
Τρίτη και 13 (1963) [Νανά Γλυκίδου]
Ο αδελφός μου ο τροχονόμος (1963) [Φωφώ Πικρόχολου] 
Οι σκανδαλιάρηδες (1963) [Τασία]
Δέκα μέρες στο Παρίσι (1962) [Λίνα]
Η κυρία του κυρίου (1962) [Ντίνα Καραδήμα]
Οι γαμπροί της Ευτυχίας (1962) [Λίνα]
Ζητείται ψεύτης (1961) [Ζωζώ]
Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο κοντός (1961) [Ηρώ]
Ποια είναι η Μαργαρίτα (1961) [Ρένα]
Τα κίτρινα γάντια (1960) [Έλλη Λασκαρίδου]
Λύτρωσε με αγάπη μου (1960) 
Νταντά με το ζόρι (1959) [Νανά]
Λύγκος ο λεβέντης (1959).

Ελληνίδες ηθοποιοί
Διεθνής Κλίμακα Πυρηνικών Γεγονότων

Η Διεθνής Κλίμακα Πυρηνικών Γεγονότων είναι μια μέθοδος ενημέρωσης του πληθυσμού σχετικά με τη σοβαρότητα πυρηνικών και ραδιολογικών συμβάντων και ατυχημάτων.

Μετά το ατύχημα του Τσέρνομπιλ, οι αρχές της Γαλλίας προχώρησαν στη δημιουργία ενός συστήματος που περιέγραφε το βαθμό επικινδυνότητας πυρηνικών συμβάντων. Πάνω σ' αυτό το σύστημα η Διεθνής Οργάνωση Ατομικής Ενέργειας δημιούργησε την Δ.Κ.Π.Γ. που χρησιμοποιείται από το 1990. Αρχικά, η χρήση της περιοριζόταν σε συμβάντα εντός πυρηνικών σταθμών παραγωγής ενέργειας, αλλά από το 2006 επεκτάθηκε σε όλο τον κύκλο της πυρηνικής βιομηχανίας, όπως μεταφορά, αποθήκευση και χρήση ραδιολογικών υλικών, με την εξαίρεση των στρατιωτικών εφαρμογών.

Πρόκειται για μια κλίμακα 7 επιπέδων στην οποία τα χαμηλότερα επίπεδα 1, 2 και 3 χαρακτηρίζονται ως συμβάντα και τα τέσσερα υψηλότερα ως ατυχήματα. Γεγονός ήσσονος σημασίας χαρακτηρίζεται εκτροπή ή παρέκκλιση και ταξινομείται στο επίπεδο 0. Το μέγιστο στην κλίμακα είναι το 7 και ονομάζεται μεγάλο ατύχημα ή σε κάποιες γλώσσες καταστροφικό ατύχημα. Μέχρι σήμερα, έχουν συμβεί μόνο δύο ατυχήματα επιπέδου 7: στο Τσέρνομπιλ το 1986 και στο σταθμό Φουκουσίμα 1 το 2011.

Παραπομπές

Πυρηνικά ατυχήματα
Κλίμακες
Περιβαλλοντικές καταστροφές
Μάχη στο Κομπότι

Η μάχη στο Κομπότι ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες.

Η εξέλιξη των γεγονότων
Στις 10 Ιουνίου 1822, ο ελληνικός στρατός, αφού πέρασε από τον Καρβασαρά,  βγήκε από το Μακρυνόρος και στρατοπέδευσε στο Κομπότι. Επικεφαλής του ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Οι Οθωμανοί, πληροφορημένοι για τις κινήσεις των Ελλήνων, άρχισαν να συγκεντρώνουν δυνάμεις στην Πρέβεζα και την Άρτα. Επικεφαλής των δυνάμεων αυτών ήταν οι Κιουταχής και Ισμαήλ Πασάς Πλιάσας. Ο Πλιάσας, επικεφαλής 500 ιππέων βγήκε στις 10 Ιουνίου από την Άρτα με σκοπό να ανιχνεύσει τις ελληνικές θέσεις και συγχρόνως να παρασύρει τον ελληνικό στρατό προς την πεδιάδα, όπου θα δεχόταν την επίθεση του οθωμανικού πεζικού. Ο Μάρκος Μπότσαρης όμως, αντιλήφθηκε τις προθέσεις του και με σύστασή του οι Έλληνες οχυρώθηκαν σε φυσικές τάφρους της περιοχής. Έτσι, όταν οι ιππείς του Πλιάσα άρχισαν την επίθεση βρέθηκαν αντιμέτωποι με απροσδόκητη αντίσταση, στην οποία πρωτοστατούσε ο Φιλέλληνας Γερμανός στρατηγός Νόρμαν. Οι Οθωμανοί υποχρεώθηκαν να τραπούν σε φυγή προς την Άρτα κυνηγημένοι από τους Έλληνες, αφήνοντας πολλούς νεκρούς πίσω τους, ανάμεσα στους οποίους ήταν κι ο κεχαγιάς (υπαρχηγός) του Πλιάσα, Μετζάλης, που σκοτώθηκε από τους άνδρες του Γενναίου Κολοκοτρώνη.

Παραπομπές

Πηγές
 Ιστορία του μηνός - Χρονικά της Εκαντοταετηρίδος (1822)  

Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Μάχες ελληνικού στρατού
Μάχες οθωμανικού στρατού
Ιστορία της Άρτας
Σπύρος Χαλβατζής

Ο Σπύρος Χαλβατζής είναι Έλληνας εκδότης και πολιτικός, γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη, τελείωσε το επτατάξιο νυχτερινό Γυμνάσιο της Κοζάνης και παράλληλα εργαζόταν ως γουνεργάτης στην Καστοριά.
Υπήρξε μέλος της Νεολαίας ΕΔΑ το 1962, κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών εξορίστηκε στη Γυάρο, στη Λέρο και στον Ωρωπό. Εκλέχτηκε στην ΚΕ του ΚΚΕ το 1978 ενώ υπήρξε γραμματέας του Κ.Σ. ΚΝΕ από το 1979 έως το 1986. Ήταν μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε του ΚΚΕ από το 1986 έως το 2009. Υπήρξε Νομαρχιακός σύμβουλος της Αθήνας από το 1994 έως το 2002 και από το 2002 Δημοτικός σύμβουλος μέχρι το 2007.
Ο Σπύρος Χαλβατζής είναι βουλευτής Β' Αθηνών από το 2007.

Είναι παντρεμένος με την Μαριάνθη Αλειφεροπούλου και έχει δύο παιδιά.

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Έλληνες κομμουνιστές
Βουλευτές Β' Αθηνών
Μάχη της Καλιακούδας

Η μάχη της Καλιακούδας ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 1821 στον ομώνυμο ορεινό όγκο της Ευρυτανίας, με νικηφόρα έκβαση για τους Τούρκους.

Η εξέλιξη των γεγονότων

Τα προηγηθέντα
Μετά την αποτυχία κατάληψης του Μεσολογγίου (Οκτ-Δεκ 1822) ο Σουλτάνος ανάθεσε τις επιχειρήσεις στον Μουσταφά Πασά της Σκόδρας. Τον Αύγουστο θα λάβει χώρα η μάχη στο Κεφαλόβρυσο Καρπενησίου, κατά την οποία ο Μάρκος Μπότσαρης νίκησε τις εμπροσθοφυλακές του Μουσταή.  Όμως ο απροσδόκητος θάνατος του Μπότσαρη δεν βοήθησε στην εμπέδωση των αποτελεσμάτων της νίκης. Ο Πασάς της Σκόδρας σχεδίασε την καθόδο προς νότον. Γι' αυτό θέλησε να ξεκαθαρίσει τα νώτα του από κάθε απειλή. Κι αυτή ήταν το ελληνικό στρατόπεδο του όρους Καλιακούδας περί τα τέσσερα χιλίομετρα νοτιότερα του Καρπενησίου. Η θέση ήταν οχυρή και ελέγχει το πέρασμα του πιο σύντομου δρομολογίου  προς το νότο.

Το ελληνικό και τουρκικό στρατόπεδο
Οι Ελληνικές δυνάμεις αποτελούνταν από τις δυνάμεις του Ζυγούρη Τζαβέλλα, τα σώματα  των τοπικών οπλαρχηγών Γιολδάση και  Σιαδήμα και 200 υπό τον Νικολό Μήτρου Κοντογιάνη και 300 Πελοποννήσιοι υπό τον Γ. Ροδόπουλο, συνολικά ανερχόμενο σε 2.500. Επίσης στάλθηκαν 600 άνδρες Πελοποννήσιοι υπό τον Νικόλαο Πετμεζά και άλλα σώματα Πελοποννησίων υπό τους Ανδρέα Λόντο κια Βασίλη Πετμεζά και Ρουμελιωτών υπό τους Μήτσο Κοντογιάννη και Δήμο Σκαλτσά, χωρίς να φθάσουν εγκαίρως. Ο Πασάς της Σκόρδας είχε 15.000 Τουρκαλβανούς.

Η διάταξη των αντιμαχομένων
Το κύριο μέρος των ελληνικών δυνάμεων τοποθετήθηκε αμυντικά στα ΒΔ. κράσπεδα της Καλιακούδας. Στο Νότιο και απόκρυμνο μέρος  του βουνού , εκατέρωθεν δύσβατης στενωπού που οδηγούσε που οδηγούσε στην κορυφή του, εγκαταστάθηκε δύναμη 200 άνδρών υπό τους Γιολδάση και Σιαδήμα για να αποτραπεί υπερφαλάγγιση της κύριας δύναμης.

Η μάχη της Καλιακούδας
Οι Τούρκοι το πρωί της 28ης Αυγούστου επιτέθηκαν στις ελληνικές θέσεις, με έφιππους και πεζούς, αλλά αποκρούσθηκαν με βαριές απώλειες. Και άλλες  δύο έφοδοι αποκρούσθηκαν με επιτυχία. Όμως σημειώθηκε ανατροπή όταν 400 πολεμικότατοι Αλβανοί Καθολικοί Μιρδίτες υπό τον Κροάτη Μάρκο διείσδυσαν από τη νότια δύσβατη  στενωπό , την οποία δεν κάλυψαν επαρκώς ή σύμφωνα με άλλους άφησαν σκόπιμα αφύλακτη, οι Γιολδάσης και Σιαδήμας. Οι περικυκλωμένοι Έλληνες δεν κατόρθωσαν να σπάσουν τον κλοιό. 150 ήταν συνολικά οι νεκροί από την ελληνική πλευρά μεταξύ των οποίων και οι Ζυγούρης Τζαβέλλας, Νικόλαος Κοντογιάννης, Δήμος Κίτσιος. Οι Τούρκοι έχασαν 500 άνδρες.

Συνέπειες της μάχης
Η ήττα προκάλεσε διάλυση του στρατοπέδου της Καλλιακούδας και συνέβαλε στη διάνοιξη του δρόμου προς το Μεσολόγγι. Ο αιφνιδιασμός βάρυνε ιδιαίτερα στην έκβαση της μάχης. Η πλημμελής φρούρηση της νότιας στενωπού ήταν προϊόν εφησυχασμού λόγω του δύσβατου και απόκρημνου εδάφους.Πρόθυμη ήταν η συμμετοχή των Πελοποννησίων προϊόν πατριωτικής αλληλεγγύης και ορθής εκτίμησης ό,τι μετά τη Ρούμελη θα ακολουθούσε και η δική τους η σειρά.

Παραπομπές

Πηγές
 Ιστορία του μηνός - Χρονικά της Εκαντοταετηρίδος (1822)  
Ιωάννης Κατσαβός, «Η Μάχη της Καλιακούδας», Τα Αιτωλικά, τχ.29 (Ιούλιος-Δεκέμβριος 2017), σελ.241-244

Καλιακουδας Μαχη
Καλιακουδας Μαχη
Καλιακουδας Μαχη
Ιστορία της Ευρυτανίας
Μάχη του Αιτωλικού

Η μάχη του Αιτωλικού ήταν επεισόδιο της επανάστασης του 21.

Η εξέλιξη των γεγονότων
Ο Τουρκικός στρατός με επικεφαλής τον Σκόδρα πασά Μουσταή στρατοπέδευσε στο Αιτωλικό. Από εκεί την νύχτα της 20ής Σεπτεμβρίου κατέλαβε τα χωριά Μποχώρι και Γαλατά απέναντι από την Πάτρα και διευκόλυνε το εφοδιασμό του από την θάλασσα. Στις 3 Οκτωβρίου οι Έλληνες έκαναν απόβαση και επιτέθηκαν σε σώμα ιππέων του στρατού του πασά. Ακολούθησε πολιορκία του Αιτωλικού από τους Τούρκους δύο μέρες αργότερα. Οι Έλληνες οχυρώθηκαν υπό την διεύθυνση του μηχανικού Κοκκίνη και ενός Άγγλου πυροβολητή Μιρτίνου. Είχαν και μαζί τους έξι πυροβόλα που έφεραν από το Μεσολόγγι. Στις 17 Νοεμβρίου, 300 Σουλιώτες και σώμα ντόπιων υπό τις διαταγές του Κίτσου Τζαβέλα επιτέθηκαν εναντίον μοίρας του τούρκικου στρατού. Οι Έλληνες νίκησαν αποκομίζοντας πολλά λάφυρα και μια τουρκική σημαία. Τελικά, ο Σκόδρας πασάς εγκατέλειψε το Αιτωλικό υποχωρώντας την νύκτα της 30 Νοεμβρίου και αφού πυρπόλησε το στρατόπεδό του.

Πηγές

Ιστορία του μηνός - Χρονικά της Εκαντοταετηρίδος (1822) 

Μάχες οθωμανικού στρατού
Ιστορία της Αιτωλοακαρνανίας
Καταστροφή του Μελιδονίου

Η καταστροφή του Μελιδονίου ήταν επεισόδιο της Επανάστασης του 1821 που διαδραματίστηκε τον Ιανουάριο του 1824 στην Κρήτη.

Τα γεγονότα 
Τον Οκτώβριο του 1823, 370 γυναικόπαιδα και 30 ένοπλοι είχαν καταφύγει στο σπήλαιο Γεροντοσπήλιος, κοντά στο χωριό Μελιδόνι της επαρχίας Μυλοποτάμου (στον σημερινό νομό Ρεθύμνου). Εκεί αμύνθηκαν με επιτυχία, επί 3 μήνες, εναντίον των επιθέσεων και των βομβαρδισμών των Τούρκων. Τελικά, τον Ιανουάριο του 1824, ο στρατός του Χουσεΐν Μπέη έβαλε φωτιά και με τον καπνό θανάτωσε δια ασφυξίας όλους όσους είχαν κλειστεί μέσα στο σπήλαιο.

Πηγές 
 Ιστορία του μηνός - Χρονικά της Εκαντοταετηρίδος (1822)  

Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Μάχες ελληνικού στρατού
Μάχες οθωμανικού στρατού
Νεότερη ιστορία της Κρήτης
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1970-71

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1970-71 διεξήχθη και πάλι σε τρεις ομίλους των 18 ομάδων, δηλαδή μετείχαν συνολικά 54 ομάδες. Οι νικητές των τριών ομίλων ανέβηκαν απευθείας στην Α΄ εθνική κατηγορία, αλλά υποβιβάστηκαν μόνο τρεις σύλλογοι.

Διοργάνωση

Το νέο στοιχείο στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1970-71 ήταν η μείωση του αριθμού των ομάδων που υποβιβάστηκαν από τρεις σε μία ανά όμιλο. Δηλαδή συνολικά έπεσαν τρεις αντί εννιά. Παράλληλα με την άνοδο εννέα ομάδων από τις τοπικές κατηγορίες, ο αριθμός των συλλόγων της επόμενης σεζόν αυξήθηκε κατά έξι. Έτσι την επόμενη σεζόν προέκυψαν τρεις όμιλοι των 20 ομάδων, σύνολο 60 ομάδες. Κατά τα άλλα στην Α΄ Εθνική κατηγορία ανέβηκαν και πάλι οι τρεις πρωταθλητές των ομίλων.

Ομάδες: 54
Όμιλοι: 3 των 18 ομάδων.
Πρωταθλητές: 
 Παναχαϊκή: άνοδος στην Α΄ Εθνική.
 Α.Ο. Τρίκαλα: άνοδος στην Α΄ Εθνική.
Ολυμπιακός Βόλου: άνοδος στην Α΄ Εθνική.
Υποβιβασμός (3): Εργοτέλης Ηρακλείου, Α.Ε. Ορχομενού, Άρης Αγίου Κωνσταντίνου.
Υποβιβασμός από Α΄ Εθνική (3): ΟΦΗ, Προοδευτική, Πανσερραϊκός. 
Άνοδος στη Β΄ από το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα (9): Πανηλειακός, Ορφέας Αιγάλεω, Λεωνίδας Σπάρτης, Α.Π.Ο. Ρουφ, Α.Ε. Ορχομενού, Απόλλων Μυτιλήνης, Φ.Α.Σ. Νάουσα, Πυρσός Γρεβενών, Ορέστης Ορεστιάδας.

Πρώτοι σκόρερ
Οι πρώτοι σκόρερ των 3 ομίλων ήταν οι εξής:
Α΄ όμιλος: Ανδρέας Μιχαλόπουλος (Παναχαϊκή): 18 γκολ.
Β΄ όμιλος: Γιώργος Βασιλόπουλος (Ατρόμητος Αθ.): 23 γκολ.
Γ΄ όμιλος: Απόστολος Κουτρουμπέλης (Απόλλων Κρ. Βρύσης): 16 γκολ.

Βαθμολογίες

Παραπομπές

Πηγές 

Στατιστική ποδοσφαίρου.
Ανδρέας Μπόμης, "ΓΚΟΛ 2000, Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σελ. 314.
 «Αθλητική Ηχώ», 7/6/1971.
Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σσ. 95-101.

Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας
Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1970-1971
Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924

Η Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924 (Ιούλιος - Οκτώβριος 1924) ή «κυβέρνηση θερινών διακοπών» διαδέχτηκε την κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπαναστασίου, έπειτα από συμφωνία όλων των αρχηγών των κοινοβουλευτικών παρατάξεων. Η Βουλή αποτελούταν μόνο από φιλελεύθερους βουλευτές (αφού τα φιλο-μοναρχικά κόμματα δεν είχαν μετάσχει στις εκλογές), και, έτσι, έγινε εφικτό να σχηματιστεί μια κυβέρνηση συνεργασίας, συγκεκριμένης διάρκειας, κατά την περίοδο των θερινών διακοπών της Βουλής. Όταν παρήλθε το συγκεκριμένο διάστημα, η κυβέρνηση παραιτήθηκε.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου 

 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Θεμιστοκλής Σοφούλης

 «Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Γεώργιος Ρούσσος (υπουργός)
 «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: προσωρινά, Αλέξανδρος Μυλωνάς
- αντικαταστάθηκε στις 28 Αυγούστου 1924 από τον Κωνσταντίνο Γκότση
 «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Περικλής Πιερράκος Μαυρομιχάλης
 «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: Θεόδωρος Βελλιανίτης
 «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Εμμανουήλ Τσουδερός
 «Επί της Εθνικής Οικονομίας υπουργός» : Γεώργιος Μαρής
 «Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υπουργός»: Δημήτριος Νότη Μπότσαρης
 «Επί της Γεωργίας και Δημοσίων κτημάτων υπουργός» : Αλέξανδρος Μυλωνάς
 «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: υποστράτηγος ε.α. Γεώργιος Κατεχάκης
 «Επί των Ναυτικών υπουργός»: προσωρινά, Θεμιστοκλής Σοφούλης
 «Επί της Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως υπουργός»: Απόστολος Ορφανίδης
 «Επί της Εννόμου Τάξεως υπουργός»: Αχιλλέας Πρωτοσύγγελος

Αναφορές

1924
19
Εθνική Εφημερίς

Εθνική Εφημερίς ονομαζόταν η εφημερίδα, επίσημο όργανο της κυβέρνησης της Ελληνικής Πολιτείας που εκδιδόταν από τις 17 Απριλίου 1832 μέχρι το 1833. Ήταν συνέχεια της Γενικής Εφημερίδος της Ελλάδος η οποία εκδιδόταν μέχρι το 1832.

Εκδιδόταν από τον Γεώργιο Χρυσίδη, Εφημεριδογράφο της κυβερνήσεως και Έφορο της Εθνικής Τυπογραφίας στο Ναύπλιο που τότε ήταν έδρα της κυβέρνησης. Στο πρώτο φύλλο αναφέρεται ότι θα εκδιδόταν δυο φορές την εβδομάδα. Συνολικά εκδόθηκαν 70 φύλλα (354 σελίδες).

Επόμενο επίσημο όργανο της κυβέρνησης έγινε η Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, που άρχισε να εκδίδεται στις 16 Φεβρουαρίου 1833, από το Ελληνικό Κράτος και την Αντιβασιλεία του Όθωνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εθνική Εφημερίς από τις 17 Απριλίου 1832 μέχρι την 1η Φεβρουαρίου 1833, Ψηφιακά αντίγραφα στην Ακαδημία Αθηνών
Εθνική Εφημερίς Τεύχη 1-36 Ψηφιακό αντίγραφο google books

Αναφορές

Ελληνική Πολιτεία 1828-1832
Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Κατάληψη του Παλαμηδίου

Η κατάληψη του Παλαμηδίου κατά την διάρκεια της επανάστασης του 1821 ήταν η επιτυχής έκβαση της μακροχρόνιας πολιορκίας του φρουρίου του Παλαμηδίου από τους Έλληνες και η συνθηκολόγηση των Τούρκων του Ναυπλίου.

Πρώτη απόπειρα εφόδου
Το Παλαμήδι είναι βαριά οχυρωμένο φρούριο πάνω σε ύψωμα που δεσπόζει στο Ναύπλιο. Είχε κτιστεί από τους Ενετούς και από τους καλύτερους Σουηδούς αρχιτέκτονες πολεμικών κάστρων. Ήταν απρόσβλητο. Είχε επτά προμαχώνες, στους οποίους ήταν τοποθετημένα ενενήντα δύο βαριά κανόνια. Στις πολλές και γεμάτες πυριτιδαποθήκες φυλάγονταν πυρομαχικά, βλήματα για τα κανόνια, καθώς και μεγάλα αποθέματα νερού και τροφίμων. Το φρούριο αυτό ήταν στα χέρια των Τούρκων από το 1715. Πρώτη απόπειρα εφόδου έγινε από τους Έλληνες τον Δεκέμβριο του 1821, απέτυχε όμως από κακή συνεννόηση και οι επαναστάτες έπαθαν μεγάλη συμφορά, ενώ ο οπλαρχηγός Γκελμπερής αιχμάλωτος και τραυματίας ξεψύχησε φρικτά επάνω στο σταυρό στην πλατεία του Ναυπλίου. Από τότε οι επαναστάτες πολιόρκησαν διαρκώς το Παλαμήδι χωρίς να επιχειρήσουν άλλη έφοδο. Περίμεναν για την κατάλληλη ευκαιρία. Η πολιορκία ήταν τόσο στενή, που με τον καιρό το Ναύπλιο λιμοκτονούσε.

Κατάληψη του Παλαμηδίου
Την νύχτα της 29ης προς την 30 Νοεμβρίου του 1822 μία των πολιορκητικών ομάδων με αρχηγό τον Σταϊκόπουλο είχε βάρδια. Δυο Τουρκαλβανοί φυγάδες ήρθαν στον καπετάν Στάικο και του εκμυστηρεύτηκαν ότι το φρούριο ήταν αφύλακτο, επειδή οι άνδρες είχαν κατεβεί στο Ναύπλιο για να συσκεφθούν περί συνθηκολόγησης. Ο Στάικος αμέσως ετοίμασε διακόσιους άνδρες του, 60 Κρανιδιώτες και ένα λόχο τακτικού στρατού. Η σκοτεινή και βροχερή νύχτα βοήθησε την έφοδο. Μερικοί από τους άνδρες σκαρφάλωσαν στο φρούριο, και από μέσα άνοιξαν την πόρτα, από την οποία μπήκαν όλοι οι άλλοι και κατέλαβαν το φρούριο. Την επόμενη μέρα έστρεψαν τα κανόνια προς το Ναύπλιο και ανάγκασαν τους Τούρκους να παραδοθούν.

Πηγές
 

Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Μάχες ελληνικού στρατού
Μάχες οθωμανικού στρατού
Ιστορία της Αργολίδας
Δαλμάτιος

Να μην συγχέεται με τον πατέρα του, τον Φλάβιο Δαλμάτιο τιμητή.

Ο Δαλμάτιος ή Δαλμάτιος ο Καίσαρας (λατ.: Flavius Iulius Dalmatius, ... - 337) ήταν Καίσαρας (335-337) της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και μέλος της Δυναστείας του Κωνσταντίνου. Ήταν γιος του επίσης Φλάβιου Δαλμάτιου, τιμητή (censor) και ανiψιού του Κωνσταντίνου Α΄. Εκπαιδεύτηκε, μαζί με τον αδεlφό του Αννιβαλιανό, στην Τουλούζη από τον ρήτορα Εξυπέριο. 

Αναρριχήθηκε στο θεσμό του Καίσαρα στις 18 Σεπτεμβρίου του 335 έχοντας υπό τον έλεγχό του τη Θράκη, την Αχαΐα και τη Μακεδονία. Σκοτώθηκε από τους ίδιους τους στρατιώτες του το 337. Ο θάνατός του είναι πιθανό να σχετίζεται με τις εκκαθαρίσεις του Κωνστάντιου Β΄ μετά το θάνατο του πατέρα του, ώστε να απαλλαγεί από κάθε διεκδικητή του θρόνου.

Πηγές 

 DiMaio, Michael, "Dalmatius Caesar (335-337 A.D)", in DIR

Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
 Δυναστεία του Κωνσταντίνου
Ορθολίθι

Το Ορθολίθι είναι βουνό που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χερσονήσου της Αργολίδας, στην περιοχή της Τροιζηνίας. Έχει υψόμετρο 1.105 μέτρα και είναι το ψηλότερο βουνό της Τροιζηνίας και ένα από τα ψηλότερα της νότιας Αργολίδας.

Χωρίζεται από μία βαθεία χαράδρα σε δύο τμήματα, στο νότιο και στο βόρειο. Το νότιο που είναι και το ψηλότερο μοιάζει από μακριά με πελώριο βράχο που υψώνεται απότομα έχοντας σχεδόν κωνικό σχήμα. Στην εικόνα του αυτή οφείλει το βουνό την ονομασία του. Το μοναδικό χωρίο που βρίσκεται στις πλαγιές του νότιου τμήματος του βουνού είναι η Χώρα από την οποία ξεκινούν ορειβατικές διαδρομές προς την κορυφή του, η οποία διαθέτει απεριόριστη θέα προς τον Σαρωνικό και την νότια Αργολίδα.

Το βόρειο τμήμα το οποίο είναι χαμηλότερο με την κορυφή του να μην ξεπερνά τα 900 μέτρα, εκτείνεται κατά μήκος του Σαρωνικού κόλπου και καταλήγει στα βορειότερα όρια της Τροιζηνίας κοντά στα χωριά Δρυόπη και Άνω Φανάρι που είναι χτισμένα στις πλαγιές του. Το χωριό Δρυόπη είχε ονομαστεί για ένα μικρό διάστημα στο παρελθόν, Ορθολίθι από το όνομα του βουνού.

Παραπομπές

Βουνά της Αργολίδας
Βουνά της Αττικής
Δήμος Τροιζηνίας
Αλί Χασάν Σαλαμέ

Ο Αλί Χασάν Σαλαμέ (αραβ. علي حسن سلامة, εβρ. עלי חסן סלאמה), γνωστός με το κωδικό του όνομα Αμπού Χασάν, ήταν Παλαιστίνιος τρομοκράτης, αρχηγός της οργάνωσης Μαύρος Σεπτέμβρης, που ήταν υπεύθυνος για τη Σφαγή του Μονάχου. Δολοφονήθηκε από πράκτορες της Μοσάντ στις 22 Ιανουαρίου 1979.

Βιογραφία 
Ο Αλί Χασάν Σαλαμέ γεννήθηκε το 1940 στην πόλη Κούλα της Βρετανικής, τότε, Παλαιστίνης και ήταν γόνος εύπορης οικογένειας. Ο πατέρας του, Χασάν Σαλαμέ, δολοφονήθηκε από τις Ισραηλινές Δυνάμεις Ασφαλείας κατά τη διάρκεια του Αραβοϊσραηλινόυ Πολέμου του 1948 βόρεια της Γιάφα. Εκπαιδεύτηκε στη Γερμανία και πιστεύεται ότι έλαβε τη στρατιωτική του μόρφωση στο Κάιρο και στη Μόσχα. Μετά τη Σφαγή του Μονάχου, ο Σαλαμέ άρχισε να κυνηγιέται από τη Μοσάντ, στο πλαίσιο της Επιχείρησης Οργή του Θεού. Η Μοσάντ δολοφόνησε κατά λάθος έναν Μαροκινό σερβιτόρο στο Λιλεχάμερ που αργότερα αποδείχθηκε αθώος, τον Αχμέντ Μπουτσίκι, καθώς τον μπέρδεψε για αυτόν. Ως αποτέλεσμα της αποτυχημένης απόπειρας δολοφονίας του στο Λιλεχάμερ και της προστασίας του από τη CIA, ο Σαλαμέ έζησε σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Το 1978 παντρεύτηκε τη Τζορτζίνα Ριζκ, μια Λιβανίδα διασημότητα που αναδείχθηκε Μις Υφήλιος το 1971. Ο Σαλαμέ είχε κρυφή επικοινωνία με την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και τη CIA μέχρι το θάνατό του. Όταν η CIA ρωτήθηκε από τις Ισραηλινές αρχές αν είχε επαφή με τον Σαλαμέ, εκείνη το αρνήθηκε. Ο Σαλαμέ δολοφονήθηκε το 1979 από μια πράκτορα γνωστή με το ψευδώνυμό της Έρικα Τσέιμπερς, που ήταν Βρετανή υπήκοος, σε συνάντησή τους στη Βηρυτό.

Παλαιστίνιοι
Τρομοκρατία
Περιφερειακή Ενότητα Πειραιώς

Η Περιφερειακή Ενότητα Πειραιώς είναι μία από τις οκτώ περιφερειακές ενότητες στις οποίες διαιρείται η Περιφέρεια Αττικής. Περιλαμβάνει το αστικό τμήμα της πρώην Νομαρχίας Πειραιώς.

Ο πληθυσμός της ενότητας Πειραιώς είναι 448.997 κάτοικοι και η πυκνότητα πληθυσμού της είναι 8.905,67 κάτοικοι ανά τ.χλμ. Η έκτασή της είναι 50,41 τ.χλμ.

Τη θέση του Αντιπεριφερειάρχη της Περιφερειακής Ενότητας είχε ο Γεώργιος Γαβρίλης ως το 2019. Από το 2019 Αντιπεριφερειάρχης είναι η Σταυρούλα Αντωνάκου.

Η Περιφερειακή Ενότητα Πειραιώς αποτελεί τον Ευρύτερο Πειραιά.

Διαίρεση
Η Περιφερειακή Ενότητα Πειραιώς περιλαμβάνει τους εξής δήμους:

Δήμος Πειραιά
Δήμος Κερατσινίου-Δραπετσώνας
Δήμος Κορυδαλλού
Δήμος Νίκαιας-Αγίου Ιωάννη Ρέντη
Δήμος Περάματος

Δείτε επίσης
Νομαρχία Πειραιά

Παραπομπές

Πε
Πειραιως
Πειραιάς
Λέων ο Διάκονος

Ο Λέων ο Διάκονος ήταν Βυζαντινός ιστορικός και χρονογράφος. Γεννήθηκε γύρω στα 950 κοντά στη  Φιλαδέλφεια της  Μικράς Ασίας και μορφώθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε διάκονος στο αυτοκρατορικό παλάτι. Όσο βρισκόταν στην Πόλη, έγραψε ιστορία για τους αυτοκράτορες Ρωμανό Β΄, Νικηφόρο Β΄, Ιωάννη Τσιμισκή και τα πρώτα χρόνια του Βασίλειου Β΄. Συχνά υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων που κατέγραψε. Για παράδειγμα, είναι ιδιαίτερα γνωστός για την περιγραφή της εκστρατείας του Ρώσου πρίγκηπα Σβιάτοσλαβ Α’ του Κιέβου (Σφενδοσθλάβου κατά τον Λέοντα), ο οποίος εισέβαλε στη Βουλγαρία το 969 και πολέμησε ενάντια στους Βυζαντινούς σ’ αυτή την επικράτεια.
Το συγγραφικό στυλ του Λέοντα έχει χαρακτηριστεί «κλασικό» καθώς χρησιμοποίησε γλώσσα παρόμοια με αυτή του Ομήρου και άλλων παλαιότερων Ελλήνων συγγραφέων όπως ο  Αγαθίας ο Σχολαστικός.

Παραπομπές

Πηγές
 The History of Leo the Deacon: Byzantine military expansion in the tenth century. Introd., transl., and annot. by A-M Talbot and DF Sullivan, Washington/DC 2005. (αγγλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
ελληνικό πρωτότυπο
το πρωτότυπο με Λατινική μετάφραση (ed. Niebuhr, Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae) in Adobe 
Ρωσσική μετάφραση

Βυζαντινοί χρονογράφοι
Βυζαντινοί ιστορικοί
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Βυζαντινοί Μικρασιάτες‎
Πομπή για θυσία (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 16464)

Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό 16464 είναι αρχαίος ζωγραφικός πίνακας που βρέθηκε στο σπήλαιο Πιτσά Κορινθίας.

Περιγραφή
Είναι ξύλινος πίνακας που παριστάνει ιερή πομπή για θυσία. Οδηγεί μια γυναίκα που κρατάει την οινοχόη, ακολουθούμενη από ένα αγοράκι με τον αμνό. Η πομπή μόλις φτάνει στον βωμό. Ακολουθούν δύο μουσικοί οργανοπαίκτες, ένας αρπιστής και ένας αυλητής. Το τέλος της πομπής αποτελούν δύο γυναίκες κρατώντας δάφνες και ταινίες. Η ταινία ήταν το σύμβολο των ποιητών. Η ζωγραφιά φέρει επεξηγηματικές επιγραφές.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Από τις επιγραφές μαθαίνουμε ότι η ζωγραφιά αυτή ήταν αφιέρωμα στις Χάριτες. Το έργο είναι ο καλύτερα διατηρημένος πίνακας του σπηλαίου Πιτσά. Χρονολογείται στο δεύτερο ήμισυ του 6ου αιώνα π.Χ..

Πηγές 
 Νικόλαος Καλτσάς: Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: Τα γλυπτά., Αθήνα, Καπόν 2001, ISBN 960-7037-09-X

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Παρουσίαση του πίνακα στο Αρχαιολογικό Μουσείο
 Πιτσά, Δήμος Ξυλοκάστρου
Σπήλαιο Πιτσων 
Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού
Αρχαϊκή περίοδος, ζωγραφική

Αρχαϊκή τέχνη
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Έργα ελληνικής ζωγραφικής
Αρχαιολογικά ευρήματα στην Κορινθία
Ιστορία της ζωγραφικής
Νυχτερίδα

Οι Νυχτερίδες είναι θηλαστικά που σχηματίζουν την τάξη των Χειρόπτερων (Chiroptera). Είναι τα μόνα θηλαστικά που μπορούν να πετούν. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη τάξη θηλαστικών (περιλαμβάνει περισσότερα από 1000 είδη).

Μορφολογία 
Η νυχτερίδα δεν διαθέτει φτερά αλλά πετάει με τη βοήθεια των μπροστινών της άκρων (από εκεί και η ονομασία Χειρόπτερα), των οποίων τα δάκτυλα είναι μεταξύ τους ενωμένα με μεμβράνη. Σε αντίθεση με τα πουλιά, η νυχτερίδα δεν κουνά ολόκληρο το άκρο που χρησιμοποιεί για την πτήση, αλλά μόνο τα ενωμένα με μεμβράνη δάκτυλά της.  

Το κεφάλι και το σώμα της νυχτερίδας μοιάζουν φαινομενικά με του ποντικιού, όμως οι νυχτερίδες δεν έχουν καμία συγγένεια με τα τρωκτικά. Τα περισσότερα είδη νυχτερίδας έχουν ως τόπο διαμονής σπήλαια από τα οποία βγαίνουν τη νύχτα, καθώς είναι νυχτόβιες, για να τραφούν. Προκειμένου να προσανατολιστούν οι νυχτερίδες χρησιμοποιούν τον ηχοεντοπισμό. Εκπέμπουν, δηλαδή, ήχους σε υψηλή συχνότητα και στη συνέχεια χρησιμοποιούν την ηχώ που παράγεται από την αντανάκλαση των ηχητικών κυμάτων πάνω σε επιφάνειες και άλλα ζώα προκειμένου να αποφύγουν εμπόδια και να εντοπίσουν τη λεία τους.

Στους φυσικούς εχθρούς των νυχτερίδων περιλαμβάνονται ορισμένα αρπακτικά πτηνά όπως η κουκουβάγια και το γεράκι, θηλαστικά όπως η γάτα και το κουνάβι και ορισμένα είδη φιδιών.

Ταξινόμηση. 
Στην ταξινόμησή τους, παραδοσιακά, η τάξη των Χειρόπτερων χωρίζεται σε δύο υποτάξεις, τα Μεγαχειρόπτερα (Megachiroptera) και τα Μικροχειρόπτερα (Microchiroptera). Μια άλλη υποδιαίρεση των νυχτερίδων μπορεί να είναι ανάλογα με τη διατροφή τους, καθώς υπάρχουν σαρκοφάγες (τα είδη αυτά συναντώνται μόνο στην Ευρώπη) αλλά και νυχτερίδες που τρέφονται με τους καρπούς των οπωροφόρων δέντρων.

Βιολογία 
Η νυχτερίδα ζει περίπου 5 χρόνια και κατ' εξαίρεση 30 χρόνια. Λόγω του γεγονότος ότι χάνει πολύ θερμότητα από το σώμα της (καθώς πάρα πολλά αιμοφόρα αγγεία είναι εξαπλωμένα στην πτητική της μεμβράνη) τρέφεται εντατικά για να αναπληρώσει αυτή την απώλεια. Το χειμώνα που δεν είναι εύκολο να βρει τροφή, πέφτει σε νάρκη. Υπάρχουν μερικά είδη νυχτερίδων, που το χειμώνα μεταναστεύουν στα θερμά μέρη και επιστρέφουν πάλι την άνοιξη. Η περίοδος που ζευγαρώνει είναι το φθινόπωρο, λίγο πριν πέσει στην χειμερινή νάρκη. Η γονιμοποίηση όμως δεν γίνεται τότε, άλλα την άνοιξη που ξυπνά. Το σπερματοζωάριο του αρσενικού διατηρείται όλο το χειμώνα το τοίχωμα της μήτρας και την άνοιξη γονιμοποιεί το ωάριο του θηλυκού. Η εγκυμοσύνη διαρκεί 2 μήνες και το θηλυκό γεννά 1 μικρό τη φορά,που κουβαλά στην πλάτη του, μέχρι εκείνο να μπορέσει να πετάξει. Οι νυχτερίδες πετούν με 20 χλμ την ώρα.    

Χειρόπτερα
Δαμιανό Πέλλας

Το Δαμιανό (πρώην Δάμιανη) είναι χωριό του δήμου Πέλλας στον ομώνυμο νομό της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 396 κατοίκους.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Το Δαμιανό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 150 μέτρων, σε απόσταση 4 χλμ. από τα Γιαννιτσά. Μέχρι το 1928 έφερε την ονομασία Δάμιανη. Οι κάτοικοί του στην πλειοψηφία τους είναι απόγονοι προσφύγων από την περιοχή της Καππαδοκίας. Ακόμη υπάρχουν κάποιες οικογένειες Πόντιων, Σαρακατσάνων και Βλάχων. Κάτοικος του Δαμιανού ήταν η ασημένια ολυμπιονίκης του τάε κβον ντο, Έλλη Μυστακίδου, η οποία ξεκίνησε την ενασχόλησή της με το άθλημα από σχολή του οικισμού.

Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωσή του στο ελληνικό κράτος, ο οικισμός υπήχθη στην επαρχία Γιαννιτσών και τον ομώνυμο δήμο, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2011 όταν και περιήλθε στον δήμο Πέλλας (δημοτική ενότητα Γιαννιτσών).

Στον οικισμό εδρεύει ο ποδοσφαιρικός σύλλογος ΠΑΟΚ Δαμιανού που συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Πέλλας, ενώ το 1995 ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Δαμιανού «Διογένης». Στις 26 Οκτωβρίου, ημέρα εορτής της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, γίνονται διήμερες εκδηλώσεις με παραδοσιακά τοπικά εδέσματα και παραδοσιακούς χορούς.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Πέλλας
Δήμος Πέλλας
Άτομα που εκφώνησαν λόγο και προς τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου

Αυτός είναι ένας κατάλογος των ατόμων που απηύθυναν λόγο και στα δύο σώματα του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου ταυτόχρονα. Όλοι οι λόγοι εκφωνήθηκαν σε κάποια αίθουσα των Ανακτόρων του Ουεστμινστερ, που είναι η έδρα του Βρετανικού Κοινοβουλίου στο κέντρο του Λονδίνου. Ο Πρόεδρος της Γαλλίας Αλμπέγ Λεμπγού ήταν το πρώτο άτομο που έβγαλε λόγο απευθυνόμενος τόσο στη Βουλή των Κοινοτήτων όσο και στη Βουλή των Λόρδων το Μάρτιο του 1939. Ο κατάλογος αποκλείει τους εκάστοτε μονάρχες του Ηνωμένου Βασιλείου που εκφωνούν λόγο στην Τελετή Έναρξης των Εργασιών του Κοινοβουλίου.

Μόλις τρία άτομα, εξαιρουμένου του εκάστοτε μονάρχη, απηύθυναν λόγο και στα δύο σώματα μαζί πάνω από μία φορά. Ο Νέλσον Μαντέλα μίλησε στους Λόρδους βουλευτές και του βουλευτές των Κοινοτήτων το 1993, αλλά και το 1996 ως Πρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ απευθύνθηκε στα δύο κοινοβουλευτικά σώματα ως ξένος απεσταλμένος της Σοβιετικής Ένωσης το 1984 και ξανά, το 1993, εκ μέρους της  Διακοινοβουλευτικής Ένωσης. Ο Σιμόν Πέρες έβγαλε λόγο ως Πρωθυπουργός του Ισραήλ το 1986 κι ως Πρόεδρος του Ισραήλ το 2008.    

Σύμφωνα με στοιχεία του Μαΐου του 2011, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα είναι το άτομο που πιο πρόσφατα απεύθυνε λόγο στα δύο κοινοβουλετικά σώματα.

Ομιλητές

Δείτε επίσης 

 Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου
 Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ

Σημειώσεις και παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 United Kingdom Parliament

Πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου
Ατομα που εκφωνησαν
Φίλιπσμπουργκ (Άγιος Μαρτίνος)

Το Φίλιπσμπουργκ (ολλανδικά: Philipsburg) είναι πρωτεύουσα του συστατικού κράτους του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, Άγιου Μαρτίνου. Η πόλη λειτουργεί ως εμπορικό κέντρο του νησιού και έχει 1.338 κατοίκους (2006). Η πόλη είναι χτισμένη στο νότιο μέρος του νησιού, σε μια λωρίδα γης που χωρίζει την θάλασσα από μια μεγάλη αλμυρή λίμνη, όπου υπάρχει και αλυκή.

Ιστορία 

Το νησί του Αγίου Μαρτίνου ανακαλύφθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1493, από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Το Φίλιπσμπουργκ ιδρύθηκε το 1763 από τον Τζον Φίλιπς, ένα Σκωτσέζο λοχαγό του Ολλανδικού Ναυτικού και σύντομα έγινε πολυσύχναστο κέντρο του διεθνούς εμπορίου. Δύο ιστορικά φρούρια μαρτυρούν τη στρατηγική σημασία του Φίλιπσμπουργκ, το Φρούριο Άμστερνταμ και το Φρούριο Βίλεμ.

Διεθνές αεροδρόμιο Πριγκίπισσα Ιουλιάνα 

Ίσως η πιο γνωστή φωτογραφία από ολόκληρο το νησί του Αγίου Μαρτίνου είναι αυτή του διεθνούς αεροδρομίου Πριγκίπισσα Ιουλιάνα όπου ο διάδρομος προσγείωσης των αεροσκαφών σχεδόν εφάπτεται σε μία παραλία. Και μόνο γι'αυτό το θέαμα, το αεροδρόμιο που βρίσκεται στα δυτικά του Φίλιπσμπουργκ αποτελεί πόλο έλξης τουριστών. Λόγω του μικρού μήκους του διαδρόμου, 2.180 μέτρα, τα αεροπλάνα κατά την προσέγγιση του διαδρόμου πρέπει να πετούν σε ασυνήθιστα χαμηλό υψόμετρο, μόλις 10-20 μέτρα πάνω από την κοντινή παραλία Μάχο. Η ανάφλεξη των κινητήρων από την αναχώρηση των αεροσκαφών είναι επίσης άλλος ένας «πόλο έλξης» καθώς δημιουργούν τεχνητά κύματα. Ωστόσο, τα αέρια των στροβιλοκινητήρων είναι πραγματικός κίνδυνος και οι άνθρωποι πρέπει να προσέχουν. Έτσι οι τοπικές αρχές τοποθέτησαν μια προειδοποίηση στον φράχτη του αεροδρομίου για να προειδοποιήσουν τους ανθρώπους για τους κινδύνους από τα αέρια των στροβιλοκινητήρων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πληροφορίες για το Φίλιπσμπουργκ

Φιλιπσμπουργκ
Υπερπόντια εδάφη της Ολλανδίας
Γιαροσλάβ Α΄ ο Σοφός

Ο Γιαροσλάβ Α΄ Βλαντιμιρόβιτς ο Σοφός (ρωσικά: Ярослав Владимирович Мудрый, 978 – 20 Φεβρουαρίου 1054) ήταν πρίγκιπας του Νόβγκοροντ (1010-34) και μέγας πρίγκιπας του Κιέβου (1019-54), ενώνοντας τις δύο ηγεμονίες για ένα χρονικό διάστημα κάτω από την εξουσία του (1019-34). Κατά τη μακρά περίοδο της εξουσίας του το Κράτος των Ρως έφθασε στο απόγειο της πολιτιστικής και στρατιωτικής του ακμής.

Το 1043 επιτέθηκε εναντίον της Κωνσταντινούπολης με 400 πλοία, αλλά έπαθε μεγάλη καταστροφή από θαλασσοταραχή, την οποία ολοκλήρωσε με το Υγρό Πυρ ο Βυζαντινός στρατηγός Κατακαλών Κεκαυμένος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ίνγκεγκερντ των Μούνσο, κόρη του Όλαφ της Σουηδίας και είχε τέκνα:
 Βλαντίμιρ 1020 - 1052, πρίγκιπας του Νόβγκοροντ.
 Αναστασία π. 1023-1074/96, παντρεύτηκε τον Ανδρέα Α΄ των Άρπαντ βασιλιά της Ουγαρίας.
 Ιζιασλάβ Α΄ 1024 - 1078, πρίγκιπας του Κιέβου. Βαπτίστηκε Δημήτριος.
 Ελισίβ(ετα) 1025-π. 1067, παντρεύτηκε τον Χάραλντ Γ΄ των Χάρντραντα βασιλιά της Νορβηγίας.
 Σβιατοσλάβ Β΄ 1027 - 1077, πρίγκιπας του Κιέβου.
 Βσέβολοντ Α΄ 1030 - 1093, πρίγκιπας του Κιέβου.
 Άννα π. 1030 - 1075, παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο Α΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας και μετά τον Ραλφ Δ΄ κόμη του Βαλουά (Κρεπύ).
 (;) Αγάθη (Αγκάφια) πριν το 1030 - μετά το 1070, παντρεύτηκε τον Εδουάρδο τον Εξόριστο από τον Οίκο του Ουέσσεξ.
 Ιγκόρ 1036 - 1060, πρίγκιπας του Σμολένσκ.
 Βιατσεσλάβ 1036 - 105, πρίγκιπας του Σμολένσκ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ρουρικίδες
Ιστορία της Ρωσίας
Ιστορία της Ουκρανίας
Μεσαιωνική Ρωσία
Άγιοι προστάτες στρατιωτικών σωμάτων
Μούνδος

Ο Μούνδος (... - 536) ήταν γερμανικής καταγωγής στρατηγός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιουστινιανού Α'.

Καταγωγή και τα πρώτα χρόνια
Ο Μούνδος ήταν γιος του Γιέσμου, βασιλιά των Γέπιδων και ανιψιός του επίσης Γέπιδου βασιλειά Τραπστίλα. Η ακριβής ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη. Ο πατέρας του σκοτώθηκε σε μάχη κατά των Οστρογότθων του Θεοδώριχου το 488, οπότε δέχτηκε πρόταση από τον τελευταίο να συμμαχήσουν, κάτι που έκανε. Παρέμεινε στην Ιταλία ως το θάνατο του Θεοδώριχου το 526 και κατόπιν επέστρεψε στην πατρίδα του.

Στο Βυζαντινό στρατό
Το 529 ο Μούνδος έστειλε πρεσβευτές στον Ιουστινιανό διαβεβαιώνοντάς τον για την πίστη του σε αυτόν. Ο αυτοκράτορας τον δέχθηκε και τον διόρισε στρατηγό της Ιλλυρίας και της στρατιάς του Δούναβη. Στα επόμενα δύο χρόνια ο Μούνδος απέτρεψε πολλαπλές επιχειρήσεις των Σλάβων και των Βουλγάρων στέλνοντας στην Κωνσταντινούπολη πολλά λάφυρα. 
Το 531 ο Μούνδος αντικατέστησε προσωρινά το Βελισάριο στην ανατολή μετά την αποτυχία του τελευταίου στη Μάχη της Καλλίνικου, αλλά μάλλον δεν ταξίδεψε ποτέ προς τα κει. Τον Ιανουάριο του 532 επέστρεψε στη θέση του στην Ιλλυρία, αλλά τον ίδιο μήνα βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη με σώμα Έρουλων μισθοφόρων, όταν ξέσπασε η Στάση του Νίκα. Ο Μούνδος που ήταν πάντα πιστός στον Ιουστινιανό και ο Βελισάριος ήταν υπεύθυνοι για τη σφαγή των υποστηρικτών του Υπάτιου στον Ιππόδρομο της Πόλης . 

Ο Μούνδος παρέμεινε στην Ιλλυρία και, όταν ο Ιουστινιανός προσπάθησε να ανακαταλάβει την Ιταλία από τους Γότθους το 535, έστειλε το στρατό του στη Δαλματία, ενώσω ο Βελισάριος επιτίθεντο στη Σικελία από θάλασσας. Ο Μούνδος νίκησε τους Γότθους και πήρε τη Σαλώνα, αλλά οι Γότθοι επανήλθαν στις αρχές του επόμενου έτους. Σε μια μάχη κοντά στη Σαλώνα, ο γιος του Μούνδου ο Μαυρίκιος περικυκλώθηκε από μεγαλύτερη δύναμη των Γότθων και σκοτώθηκε. Εξαγριωμένος για το θάνατο του γιου του, ο Μούνδος οδήγησε το στρατό του σε νέα νίκη έναντι των εχθρών, αν και τραυματίστηκε θανάσιμα κυνηγώντας τους.

Παραπομπές

Πηγές

 Προκόπιος, De Bello Persico, Volume I., De Bello Gothico, Volume I. (Project Gutenberg) (αγγλικά)
 Ιωάννης Μαλάλας, Chronographia (αγγλικά)
 Θεοφάνης Ομολογητής, Chronicle (αγγλικά)
 Κόμης Μαρκελλίνος, Chronicon (λατινικά)

Βυζαντινοί στρατηγοί
Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Σαλώνα

Η Σαλώνα ήταν αρχαία Ιλλυρική πόλη στη Δαλματία την πρώτη χιλιετία π.Χ.  Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν χτίσει αγορά-αποικία στην πόλη . Μετά την κατάκτησή της από τους Ρωμαίους, η Σαλώνα έγινε πρωτεύουσα της επαρχιάς της Δαλματίας . Όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Διοκλητιανός απεσύρθη, έχτισε εκεί το τεράστιο παλάτι του που απετέλεσε τη βάση της σημερινής πόλης Σπλιτ. 
Η Σαλώνα καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από τις εισβολές των Άβαρων και των Σλάβων το 614. Οι Βυζαντινοί, όμως, ανακατέλαβαν το παλάτι του Διοκλητιανού το 639 .

Παραπομπές

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες ελληνικές αποικίες
Αρχαίες πόλεις της Ιλλυρίας
Σπλιτ
Υπάτιος

Ο Φλάβιος Υπάτιος (... - 19 Ιανουαρίου 532) ήταν Βυζαντινός ευγενής με αυτοκρατορική καταγωγή, ο οποίος κατείχε τη θέση του διοικητή στην Ανατολή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιουστίνου Α', και επιλέχθηκε από τον όχλο ως αυτοκράτορας κατά τη διάρκεια των ταραχών της Στάσης του Νίκα εναντίον του Ιουστινιανού Α'.

Βιογραφικό
Ο Υπάτιος ήταν ανηψιός του αυτοκράτορα Αναστάσιου Α' και δια μέσου του γάμου του είχε δεσμούς με την αριστοκρατική οικογένεια των Ανίκια. Τα δύο αυτά στοιχεία ήταν σημαντικά εφόδια για το Βυζαντινό θρόνο, αλλά ο ίδιος δεν έδειξε τέτοια φιλοδοξία. Τόσο ο Υπάτιος όσο και τα άλλα ανήψια του Αναστάσιου ανατράφηκαν υπό την προστασία του διαδόχου του Ιουστίνου, του Ιουστινιανού.Στο αποκορύφωμα της Στάσης του Νίκα, ο Υπάτιος ήταν μαζί με τον αδερφό του Πομπηίο και τον Πρόμπο (επίσης ανηψιός του Αναστάσιου) οι κυρίαρχοι θεωρητικά υποψήφιοι για τον αυτοκρατορικό θρόνο. Όταν έγινε ξεκάθαρο ότι ο λαός επιθυμούσε καινούριο αυτοκράτορα, ο Πρόμπος εγκατέλειψε την πόλη, ενώ οι άλλοι δυο κρύφτηκαν στο παλάτι μαζί με τον Ιουστινιανό και τα μέλη της Γερουσίας. Δεν επιθυμούσαν να επαναστατήσουν κατά του Ιουστινιανού καθώς πίστευαν ότι δεν θα είχαν αρκετή λαϊκή υποστήριξη.Παρ’όλα αυτά, ο αυτοκράτορας που φοβόταν την ανταρσία εκδίωξε τους γερουσιαστές και μαζί τα δύο αδέρφια, που βρέθηκαν, ξαφνικά, κοντά στον όχλο. Ο Υπάτιος τραβήχτηκε έξω από το σπίτι του, παρά την προσπάθεια της γυναίκας του για το αντίθετο, και ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας στον Ιππόδρομο εν μέσω των ταραχών. Ο Υπάτιος φαίνεται πως ξεπέρασε τον αρχικό του δισταγμό και άρχισε να συμπεριφέρεται σαν ηγέτης.Όταν τελικά η Στάση καταπνίγηκε στο αίμα από την Αυτοκρατορική Φρουρά, ο Υπάτιος συνελήφθη από τους άντρες του Ιουστινιανού. Λέγεται πως ο ίδιος ο Ιουστινιανός θέλησε να δώσει χάρη στον Υπάτιο, αλλά η γυναίκα του η Θεοδώρα τον έπεισε να εκτελέσει τον σφετεριστή.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Bury, J. B. (1958). History of the later Roman Empire, Vol. 2. New York (reprint) (αγγλικά)
 Browning, Robert (1971). Justinian and Theodora. Milano (αγγλικά)
 Moorhead, John (1994). Justinian. New York (αγγλικά)

Βυζαντινοί ευγενείς
Επαναστάτες
Βυζαντινοί αξιωματούχοι
Βυζαντινοί σφετεριστές
Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Δυναστεία του Λέοντος
Βυζαντινοί συγκλητικοί
Εκτελεσθέντες Βυζαντινοί
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1981-82

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1981-82 διεξήχθη σε δύο ομίλους των 20 ομάδων, οι νικητές των οποίων ανέβηκαν απευθείας στην Α΄ εθνική κατηγορία.

Διοργάνωση  

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1981-82 διεξήχθη και πάλι σε δύο ομίλους, Βόρειο και Νότιο, όπως και το προηγούμενο του 1980-81. Οι πρωταθλητές των δύο ομίλων ανέβηκαν στην Α΄ Εθνική, ενώ υποβιβάστηκαν στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα οκτώ ομάδες (τέσσερις από κάθε όμιλο). Καινούργιο κανονισμό έχουμε στις ισοβαθμίες. Καθιερώθηκαν νέα κριτήρια, που όμως δεν ίσχυσαν στις κρίσιμες θέσεις, ώστε να αποφεύγονται οι αγώνες κατάταξης. Ως πρώτο κριτήριο είναι τα αποτελέσματα που έφεραν μεταξύ τους οι ισοβαθμούντες σύλλογοι (βαθμοί και γκολ, χωρίς να μετρούν ως διπλά τα εκτός έδρας γκολ) και ως δεύτερο κριτήριο η συνολική διαφορά τερμάτων.
 
Ομάδες: 40
Όμιλοι (2): των 20 ομάδων.
Πρωταθλητές: 
 Παναχαϊκή: άνοδος στην Α΄ Εθνική.
 Μακεδονικός: άνοδος στην Α΄ Εθνική.
Υποβιβασμός: 8 ομάδες.
Παναργειακός, Ηλυσιακός, Καλλιθέα, Ολυμπιακός Λουτρακίου.
Αλμωπός Αριδαίας, Αναγέννηση Καρδίτσας, Αναγέννηση Επανομής, Τοξότης Βόλου. 
Υποβιβασμός από Α΄ Εθνική: Καβάλα, Κόρινθος. 
Άνοδος στη Β΄ από το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα (8): Αιολικός Μυτιλήνης, Ιωνικός Νικαίας, Πανηλειακός, Λεβαδειακός, Λαγκαδάς, Θήβα, Αλεξανδρούπολη, Φλώρινα.

Πρώτοι σκόρερ

Βόρειος όμιλος: Κώστας Κατιανός (Νίκη Β.): 16 γκολ. 
Νότιος όμιλος: Χρήστος Χατζησκουλίδης (Αιγάλεω): 28 γκολ.

Βαθμολογίες

Παραπομπές

Πηγές 

Στατιστική ποδοσφαίρου.
Ανδρέας Μπόμης, "ΓΚΟΛ 2000, Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σελ. 382.
Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σσ. 162-167.

Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας
Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1981-1982
Δημητρίτσι Σερρών

Το Δημητρίτσι, επίσημα Δημητρίτσιον,  είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών και της πρώην επαρχίας Βισαλτίας με υψόμετρο 30 μέτρα.

Κοινότητα 

Το χωριό αναφέρεται επίσημα το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Δημητριτσίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βισαλτίας του Δήμου Βισαλτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 989 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ο πληθυσμός του χωριού ανερχόταν στους 1.461 κατοίκους.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Δημητρίτσι βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Σερρών, στον κάμπο των Σερρών, κοντά στη συμβολή του ποταμού Στρυμόνα με τον παραπόταμό του Κοπατσιανό (ή Σκαπάνη). Απέχει 19 χλμ. ΝΔ. από την πόλη των Σερρών και 12,5 ΒΔ. από τη Νιγρίτα. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία (καλλιέργειες αραβόσιτου, ζαχαρότευτλων, βαμβακιού, ελιών, αμυγδάλων, καπνού, αμπελιών) και την κτηνοτροφία.

Σύμφωνα με τον ιστορικό του Βυζαντίου Νικήτα Χωνιάτη το 1185 έλαβε χώρα μάχη στον τόπο «τον λεγόμενον του Δημητρίτζη». Η ιστορική Μάχη του Δημητρίτζη μεταξύ των βυζαντινών στρα­τευμάτων και των Νορ­μανδών διεξήχθη στις 7 Νοεμβρίου 1185 και έληξε με νίκη των Βυζαντινών κατόπιν αιφνιδιαστικής επίθεσης, καθώς οι Νορμανδοί προσπάθησαν να αρχίσουν διαπραγματεύσεις με δόλο.

Το Δημιτρίτσι αναφέρεται στο οδοιπορικό του Βενιαμίν του εκ Τουδέλης (περίπου το έτος 1169) ως σταθμός στο ταξίδι του (Μητρίτσι). Το πόλισμα είχς είκοσι εβραίους κατοίκους, εκ των οποίων οι κυριότεροι ήταν οι Γεσούα, Μακίρ και Ελιάμπ.
  
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 εγκαταστάθηκαν στο χωριό Έλληνες Μικρασιάτες πρόσφυγες που προέρχονται από τις περιοχές της Σμύρνης και τα Κουβούκλια της Προύσας της Μικράς Ασίας, όταν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να καταφύγουν στην Ελλάδα. Οι πρόσφυγες ίδρυσαν ένα δικό τους συνοικισμό στην ανατολική πλευρά του χωριού, όπου δεν υπήρχε κανένας ντόπιος. Την ίδια εποχή ήρθαν και μερικές οικογένειες Θρακιωτών.

Προσωπικότητες 

 Γεννήθηκαν στο Δημητρίτσι
 Χριστόδουλος Αγγελόπουλος, Έλληνας δημοδιδάσκαλος και πράκτορας Μακεδονομάχος (Β' τάξεως)
 Γεώργιος Γκούρμης, Έλληνας οπλίτης Μακεδονομάχος
 Ιωάννης Καπετανάκης, Έλληνας Μακεδονομάχος, μέλος της Επιτροπής Αγώνος Δημητριτσίου κατά τον Μακεδονικό Αγώνα
 Κωνσταντίνος Κουτσιάμπαμπας, Έλληνας πράκτορας Μακεδονομάχος (Β' τάξεως)
 Κωνσταντίνος Κωτσιάμπαμπας, Έλληνας πράκτορας Μακεδονομάχος
 Πασχάλης Μεργιακλής, Έλληνας πράκτορας Μακεδονομάχος (Γ' τάξεως)
 Αντώνιος Νούσκαλης, Έλληνας οπλίτης Μακεδονομάχος
 Απόστολος Παπακώστας (; - 1913), Έλληνας πολιτικός, Κοινοτάρχης Δημητριτσίου και δωρητής κατά τον Μακεδονικό Αγώνα

 Κατάγονται από το Δημητρίτσι
 Νίκος Ζιαμπάρης, Έλληνας ποδοσφαιριστής

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
https://dimitritsi.wordpress.com/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Σερρών
Δήμος Βισαλτίας