joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πλώρα Ηρακλείου

Η  Πλώρα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην Επαρχίας Καινούργιου.    

Βρίσκεται στη βόρειες υπώρειες των Αστερουσίων σε υψόμετρο 180μ. στο 53ο χιλιόμετρο προς Λέντα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία και κυρίως με  την  ελαιοκομία.   Στη  περιοχή  του  χωριού   βρίσκονται    ελαιόδεντρα     πελώρια   δέντρα   και  το   λάδι   αποτελεί   το    βασικό   προϊόν.    Έπειτα   από την κατασκευή αρδευτικού φράγματος στον Πλωριανό ποταμό εξασφαλίστηκε η καλλιέργεια εσπεριδοειδών. Στην Πλώρα βρίσκονται οι ναοί του Δεσπότη Χριστού και του Ευαγγελισμού.  Υπάρχουν επίσης τα εξωκλήσια του Αγίου Αντωνίου, ο Άγιος Γεώργιος ο Καλαμιάρης,  παλαιά τοιχογραφημένα και ο Άγιος Παντελεήμων.

Κοινότητα Πλώρας 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Πλώρας έχει 217 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Στυλιανό Παπαδάκη-Κτιστάκη.

Κοινοτάρχες Πλώρας 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πλώρας.

Ιστορικά στοιχεία 
Το  όνομα  είναι   όπως   φαίνεται  είναι το ίδιο με την αρχαία πόλη  Πυλωρός  της   οποίας   τα  ερείπια   είναι    στα  δυτικά  του   χωριού. Το 1583 αναφέρεται με 167 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 103).

Πηγές
Το Ηράκλειο και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Πλωρ
Πλωρ
Στούαρτ Τζακ

Ο Στούαρτ Τζακ (Stuart Duncan Macdonald Jack) ήταν ο Κυβερνήτης των Νήσων Κέιμαν, από το 2005 ως το Δεκέμβριο του 2009.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου του 1949 και είναι παντρεμένος με τη Μαρίκο. Έχουν δύο κόρες και έναν γιο. 

Ανέλαβε Κυβερνήτης των νησιών στις 25 Νοεμβρίου του 2005. 

Προτού διοριστεί Κυβερνήτης υπήρξε επικεφαλής της Ομάδας Μελετών Μπάτλερ (Butler Study Team) στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 2004 ανέλαβε θέση διευθυντή στο Υπουργείο Εξωτερικών Υποθέσεων και Κοινοπολιτείας, με αρμοδιότητα το Ιράκ. Ανέπτυξε επίσης και δράση στο προσκοπικό κίνημα. Την περίοδο 1992-1995 υπήρξε Γενικός Πρόξενος στην Αγία Πετρούπολη. Εκτός από τη Ρωσία, υπηρέτησε σε διάφορες διπλωματικές θέσεις και στην Ιαπωνία.

Παραπομπές 
 Ιστότοπος της κυβέρνησης των νησιών
 

Κειμαν Νησοι
Ταυτότητα του Όιλερ

Η ταυτότητα του Όιλερ (Euler's identity) στη μαθηματική ανάλυση, είναι η εξίσωση

όπου
 είναι ο αριθμός του Όιλερ, η βάση των φυσικών λογαρίθμων,
 είναι ο φανταστικός αριθμός του οποίου το τετράγωνο ισούται με μείον ένα, και 
 ο λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του.

Πήρε το όνομά της από τον Λέοναρντ Όιλερ και μερικές φορές είναι γνωστή και ως εξίσωση του Όιλερ.

Απόδειξη 

Η ταυτότητα είναι μια ειδική περίπτωση της εξίσωσης του Όιλερ, σύμφωνα με την οποία

 

για κάθε πραγματικό αριθμό x. (οι μονάδες δίνονται σε ακτίνια.) Συγκεκριμένα, αν

 

τότε

 

Αφού

 

Συνεπώς,

 

που δίνει την ταυτότητα

Όνομα 
Αν και ο Όιλερ έγραψε για τη φόρμουλά του συνδέοντας το e με τους όρους ημίτονο και συνημίτονο, δεν υπάρχει πουθενά αναφορά ότι ο ίδιος απέδειξε την απλοποιημένη μορφή της ταυτότητας. Ακόμα η ίδια η φόρμουλα είναι πιθανό να ήταν γνωστή πριν από τον Όιλερ. Είναι λοιπόν αδύνατο να απαντηθεί το ερώτημα αν η ταυτότητα μπορεί να αποδοθεί στον Όιλερ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η ταυτότητα του Όιλερ

Θεωρήματα της μιγαδικής ανάλυσης
Μαθηματικές σταθερές
Ταυτότητα

pl:Wzór Eulera#Tożsamość Eulera
Γιλντιρίμ Ακμπουλούτ

Ο Γιλντιρίμ Ακμπουλούτ (Yıldırım Akbulut, 2 Σεπτεμβρίου 1935 - 14 Απριλίου 2021) ήταν  Τούρκος πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας, καθώς και πρωθυπουργός της χώρας.

Γεννήθηκε το 1935 στο Ερντζιντσάν και ήταν γιος ταχυδρόμου. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε ως δικηγόρος. Παντρεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά.

Αφού εξελέγη βουλευτής της γενέτειράς του, διετέλεσε Υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση του Τουργκούτ Οζάλ. Μετά την εκλογή του Οζάλ στην Προεδρία της χώρας, ο Ακμπουλούτ έγινε Πρωθυπουργός, θέση στην οποία παρέμεινε από τις 9 Νοεμβρίου 1989 ως τις 23 Ιουνίου 1991.

Απεβίωσε το 2021.

Παραπομπές 

Τούρκοι πρωθυπουργοί
Τούρκοι βουλευτές
Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης
Αλεξάντρ Ροζενμπάουμ

Ο Αλεξάντρ Ροζενμπάουμ (Алекса́ндр Я́ковлевич Розенба́ум, Αλεξάντρ Γιάκοβλεβιτς Ροζενμπάουμ) είναι Ρώσος μουσικός και συνθέτης. Ήταν βουλευτής στο Ρωσικό κοινοβούλιο (Δούμα) για το διάστημα 2003-2007.

Γεννήθηκε στο Λένινγκραντ στις 15 Σεπτεμβρίου 1951 και έχει εβραϊκή καταγωγή. Αποφοίτησε το 1974 από την Ιατρική Σχολή Πάβλοφ και εργάστηκε σε ιατρικό επάγγελμα για 4 χρόνια. Τα πρώτα τραγούδια που τον έκαναν γνωστό τα έγραψε όταν ήταν ακόμη φοιτητής το 1968. Συνήθως συνοδεύει τα τραγούδια του με ακουστική κιθάρα με έξη ή δώδεκα χορδές.

Στις 16 Μαΐου του 2001 πήρε τον τίτλο «Λαϊκός Καλλιτέχνης της Ρωσίας», έναν ιδιαίτερα τιμητικό τίτλο για Ρώσους καλλιτέχνες.

Το 2003 εκλέχθηκε βουλευτής στη Δούμα με θητεία μέχρι το 2007 και ήταν αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πολιτισμού.

Είναι συνιδιοκτήτης αλυσίδας μπυραριών με το όνομα «Τόλστι Φράγερ» (σε ελεύθερη μετάφραση: Ένας συνηθισμένος χοντρός τύπος) στην Αγία Πετρούπολη (2007). .

Δισκογραφία 
(ο πρωτότυπος τίτλος με λατινικούς χαρακτήρες)
 Pamyati A. Zvezdina-Severnogo (Εις μνήμην του A. Zvezdin-Severniy, 1982)
 Noviye pesni (Νέα τραγούδια, 1983)
 Epitafiya (Επιτάφιος, 1986)
 Moi dvory (Οι δρόμοι μου, 1986)
 Narisuyte mne dom (Ζωγράφισέ μου ένα σπίτι; 1986)
 Doroga dlinoyu v zhizn (Δρόμος μακρύς όσο η ζωή, 1988)
 Kazachyi pesni (Κοζάκικα τραγούδια, 1988)
 Anafema (Ανάθεμα, 1988)
 Nyu-Yorkskiy kontsert (Κονσέρτο στη Νέα Υόρκη, 1987)
 Gop-stop (Γκοπ-στοπ, 1993)
 Goryachaya Desyatka (Hot Ten, 1994)
 A. Rozenbaum i “Bratya Zhemchuzhniye” 11 let spustya (Α. Ρόζενμπαόυμ και οι "Αδελφοί Ζεμτσούζνιγε", 11 χρόνια μετά, 1994)
 Veshchaya sudba (Προφητική Μοίρα, 1994, ανθολογία)
 Nostalgiya (Νοσταλγία; 1994)
 Vyalotekushchaya Shizofreniya (Σχιζοφρένεια σε αργή κίνηση,  1994)
 Byloye i diski (Το Παρελθόν και οι Δίσκοι; Δίσκοι 1, 2 και 3)
 Antologiya 1. Domashniy kontsert (Ανθολογία 1. Μια συναυλία στο σπίτι, 1981)
 Antologiya 2. Posvyashcheniye posvyashchayushchim (Ανθολογία 2. Αφιερωμένο σε αυτούς που αφιερώνουν, 1983)
 Antologiya 3. Kontsert v Vorkute. (Ανθολογία 3. Μια συναυλία στη Βορκούτα, 1984)
 Antologiya 4. Kontsert na LOMO (Ανθολογία 4. Μια συναυλία στο ΛΟΜΟ, 1987)
 Rozoviy zhemchug (Ροζ μαργαριτάρια, 1995)
 Na plantatsiyah lyubvi (Φυτείες της αγάπης, 1996)
 Kontsert v den rozhdeniya (Συναυλία γενεθλίων, 1996)
 Vozvrashcheniye na Argo (Επιστροφή στην Αργώ, 1997)
 Iyulskaya zhara (Ζέστη τον Ιούλιο, Νοέμβριος 1997)
 Luchshiye pesni (Τα καλύτερα του, 1982-1997, ανθολογία)
 Transsibirskaya magistral (Υπερσιβηρικός Σιδηρόδρομος, 1999)
 Odinokiy volk (Μοναχικός Λύκος, 2001, ανθολογία)
 Nastoyashchiy soldat (Πραγματικός Στρατιώτης, April 2000)
 Staraya gitara (Παλιά κιθάρα, 2001)
 Ya lyublyu vozvrashchatsya v svoy gorod... (Μου αρέσει να επιστρέφω στην πόλη μου…, 2003)
 Strannaya zhizn (Περίεργη ζωή, 2003)
 Ya vizhu svet (Βλέπω το Φως, 2005)
 Poputchiki (Συνταξιδιώτες'', 2007)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Rozenbaum.ru - Επίσημος ιστότοπος με τραγούδια και στίχους των τραγουδιών του

Ρώσοι πολιτικοί
Ρώσοι συνθέτες
Ρώσοι μουσικοί
Μπουλέντ Ουλουσού

Ο Μπουλέντ Ουλουσού (Bülent Ulusu, 7 Μαΐου 1923 - 23 Δεκεμβρίου 2015) ήταν Τούρκος ναύαρχος, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας κατά τη δικτατορία που ακολούθησε το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980 και μέχρι το 1983, οπότε επετράπη και πάλι η διεξαγωγή εκλογών.

Ο Μπιουλέντ Ουλουσού γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1923. Αποφοίτησε από την Τουρκική Ναυτική Ακαδημία το 1941 με το βαθμό του σημαιοφόρου. Έφτασε στο βαθμό του Ναυάρχου το 1974 και αποστρατεύτηκε το 1980.

Παραπομπές 

Τούρκοι στρατιωτικοί
Τούρκοι πρωθυπουργοί
Γεώργιος Τομπάζης

Ο Γεώργιος Τομπάζης (1809-1892) ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Ιακώβου Τομπάζη. Σπούδασε ναυπηγός στην Αγγλία και κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό, όπου έφθασε μέχρι τον βαθμό του υποναυάρχου. Κατά τη σταδιοδρομία του ναυπήγησε αρκετά πλοία. Διετέλεσε υπουργός ναυτικών στις κυβερνήσεις Ζαΐμη (1870) και Τρικούπη (1883).

Νυμφεύτηκε την Ευφροσύνη Μαυροκορδάτου, αδελφή του Δημητρίου και του Γεωργίου. Είχε δύο παιδιά:
 Σμαράγδα Τομπάζη, σύζυγο του Αναστασίου Θεοδωράκη. Γιος τους ήταν ο Δημήτριος Θεοδωράκης
 Αλέξανδρος Τομπάζης, σύζυγος της Μαρίας Δημητρίου Μαυροκορδάτου. Η κόρη τους Σοφία Τομπάζη, σύζυγος Πέτρου Μάνου, ήταν μητέρα της Ραλλούς Μάνου.

Γεωργιος
Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Έλληνες υπουργοί Ναυτικών
Αρτοκλασία

Ο όρος Αρτοκλασία σημαίνει ο τεμαχισμός του άρτου και χρησιμοποιείται μόνο στη Λειτουργική. Εσφαλμένα λέγεται και αρτοπλασία.

Έτσι στη Λειτουργική αρτοκλασία λέγεται ο τεμαχισμός άρτων που προηγουμένως έχουν ευλογηθεί από ιερέα ή Αρχιερέα και στη συνέχεια διανέμονται στο εκκλησίασμα. Οι ευλογούμενοι άρτοι είναι πέντε, ισάριθμοι δηλαδή μ΄ εκείνους που ευλόγησε ο Χριστός στην έρημο και στη συνέχεια διανεμήθηκαν στο πλήθος. Μαζί με τους άρτους ευλογούνται επίσης μικρές ποσότητες οίνου και ελαίου που φέρονται σε μικρές φιάλες.

Η Αρτοκλασία γίνεται και κατά την ακολουθία του όρθρου, αλλά κυρίως κατά τον εσπερινό της παραμονής δεσποτικής ή θεομητορικής εορτής, που αποσκοπεί όχι μόνο στο συμβολισμό ιερού γεγονότος αλλά και σε θεραπεία πρακτικής μοναστικής ανάγκης. Στα μοναστήρια, δηλαδή, οι μοναχοί αφού νήστευαν ολόκληρη την ημέρα της παραμονής κάθε μεγάλης εορτής, ήταν υποχρεωμένοι να παραμείνουν στο ναό και να μην απομακρυνθούν, μετά τον εσπερινό, προκειμένου να συνεχίσουν την ολονυκτία και να τύχουν δια της αρτοκλασίας "παραμυθίας" και "στήριξης".
Η ευλογία των άρτων, ανά πέντε, του οίνου ("ανά στάμνον μεστήν") καθώς και του ελαίου γινόταν με σύντομη ευχή αμέσως μετά τη λεγόμενη "λιτή", (έπειτα από τη μεγάλη δέηση), περί το τέλος του εσπερινού. Ακολουθούσε ο τεμαχισμός και η διανομή από τον "κελλαρίτη" που βρίσκονταν στον νάρθηκα ή την λιτή, δηλαδή στο χώρο μεταξύ νάρθηκα και κυρίως ναού, όπου τελούταν η δέηση της "λιτής", εξ ου και η ονομασία του χώρου. Μετά τον άρτο διανέμονταν, κατά το Τριώδιο και "ανά εξ ισχάδες ή φοίνικες" (= ανά 6 σύκα ξερά ή χουρμάδες) και από "ενός κρασοβολίου οίνος" (= ένα ποτήρι κρασί). Το έλαιο που ευλογούνταν πιθανώς χρησιμοποιούταν στο μεγάλο κανδήλι του τιμώμενου Αγίου. Πολλοί υποστηρίζουν ότι στη διανομή συμμετείχαν και οι πτωχοί.

Με το πέρασμα όμως του χρόνου, σήμερα, η αρτοκλασία μετατέθηκε και στις πρωινές λειτουργίες.

Λειτουργική
Θρησκευτικές εορτές και τελετές
Τρόφιμα θρησκευτικού χαρακτήρα
Χριστιανικές εορτές και τελετές
en:Artoklasia
Καμάρι Ηρακλείου

Το  Καμάρι (επίσημο: Καμάριον) είναι παραδοσιακό χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία  Μαλεβιζίου σε  υψόμετρο  230 μέτρων Η θέση  του  είναι  δυτικά   του  χωριού  Κεραμούτσι  περίπου 4 χλμ. Δίπλα από το χωριό διέρχεται ο Καμαριανός ποταμός.  Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 19,2 χλμ. και από την Τύλισο 5 χλμ.  Οι κάτοικοι απασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, όπως επίσης και με την παραγωγή σταφίδας. Στο Καμάρι δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος.  

Το Καμάρι υδρευόταν παλαιότερα από μαρμάρινη κρήνη, η οποία σώζεται και σήμερα. Στο χωριό βρίσκονται οι ιεροί ναοί του Αγίου Ιωάννη και του πολιούχου Αγίου Νικολάου (τρίκλιτος), όπως επίσης και αυτοί του Αγίου Στυλιανού και Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Πρέπει επίσης να αναφερθεί ο παλιός βυζαντινός ναός της Παναγίας, που οικοδομήθηκε επί Τουρκοκρατίας και αναπαλαιώθηκε στις μέρες μας.

Το όνομα του χωριού αποδίδεται στην ξεχωριστή ομορφιά του.Σε κεντρικό σημείο, βρίσκεται το εντυπωσιακό δίπατο σπίτι του "αδελφού του Μιμίκου". Πρόκειται για τον αδελφό του πρωταγωνιστή του αληθινού ρομάντσου "Ο Μιμίκος και η Μαίρη", που ήταν γιατρόςστο Καμάρι. 

Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα Mertocamarο με 94 κατ. (Κ 102).

Κοινότητα Καμαρίου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Καμαρίου έχει 58 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Χατζάκη.

Κοινοτάρχες Καμαρίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καμαρίου.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Καμαρ
Καμαρ
Δήμος Μαλεβιζίου
Ραπίντ Βιέννης

Η Ραπίντ Βιέννης (γερμανικά: Rapid Wien, ) είναι ένα από τα 2 μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά σωματεία της Βιέννης. Οι «πράσινοι», όπως αποκαλούνται, της Βιέννης είναι γνωστοί και με το όνομα Hütteldorfer (σ.σ. κάτοικοι του Hütteldorf) διότι το πρώην γήπεδο της ομάδας, Gerhard-Hanappi-Stadion, βρίσκεται σε αυτή τη γειτονιά της πόλης. Η Ραπίντ είναι η δημοφιλέστερη ομάδα της Αυστρίας με οπαδούς σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας.

Ιστορία 
Η ιστορία του σωματείου ξεκινά το 1898 με την ίδρυση του με την επωνυμία Πρώτο Ποδοσφαιρικό Σωματείο των Βιεννέζων Εργατών (Erster Wiener Arbeiter-Fußball-Club) και χρώματα το κόκκινο και το γαλάζιο. Στις 8 Ιανουαρίου 1899 το σωματείο μετονομάζεται και λαμβάνει το σημερινό του όνομα, δηλαδή Sportklub Rapid Wien (Αθλητικό Σωματείο Ραπίντ Βιέννης), ακολουθώντας το αντίστοιχο παράδειγμα της SV Nord Wedding Βερολίνου που μετονομάστηκε σε Ραπίντ Βερολίνου. Τα σημερινά της χρώματα (πράσινο και λευκό) τα υιοθέτησε το 1904, αν και συχνά στους εκτός έδρας αγώνες της αγωνίζεται με τα αρχικά χρώματα του συλλόγου. 

Η Ραπίντ υπήρξε ένα από τα σπουδαιότερα ευρωπαϊκά ποδοσφαιρικά σωματεία του μεσοπολέμου, όταν και η Αυστρία ήταν μια από τις ισχυρότερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις της ηπείρου.
Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας από την ναζιστική Γερμανία το 1938, η Ραπίντ αγωνίστηκε στις κοινές «πανγερμανικές» διοργανώσεις και κατέκτησε το «κοινό» κύπελλο Γερμανίας (Tschammerpokal) του 1938, επικρατώντας στον τελικό με 3-1 επί της FSV Frankfurt, ενώ παράλληλα κατέκτησε και το «κοινό» πρωτάθλημα του 1941 κερδίζοντας την ισχυρότερη γερμανική ομάδα της εποχής, τη Σάλκε με 4-3 σε έναν συναρπαστικό αγώνα στο πρώτο ημίχρονο του οποίου η Ραπίντ ηττάτο με 0-3. Σε αυτό τον αγώνα καθιερώθηκε ως έννοια το περίφημο «πνεύμα Ραπίντ» (Rapidgeist) σύμφωνα με το οποίο κανένας αγώνας δεν τελειώνει πριν το τελικό σφύριγμα του διαιτητή και η ομάδα πρέπει να παλεύει ακατάπαυστα μέχρι το τέλος.

Επιτυχίες 
Η Ραπίντ είναι η πολυνίκης ομάδα των Αυστριακών διοργανώσεων. Ωστόσο, οι οπαδοί των υπολοίπων ομάδων αμφισβητούν τους αριθμούς των τίτλων καθώς ισχυρίζονται ότι τα 16 πρώτα πρωταθλήματα κατακτήθηκαν πριν από την καθιέρωση του ενιαίου παναυστριακού πρωταθλήματος και αφορούν μόνο τοπικές διοργανώσεις της πόλης της Βιέννης.

Εγχώριες 
 Πρωτάθλημα Αυστρίας
 Πρωταθλήτρια (32): 1912, 1913, 1916, 1917, 1919, 1920, 1921, 1923, 1929, 1930, 1935, 1938, 1940, 1941, 1946, 1948, 1951, 1952, 1954, 1956, 1957, 1960, 1964, 1967, 1968, 1982, 1983, 1987, 1988, 1996, 2005, 2008

 Κύπελλο Αυστρίας
 Κυπελλούχος (14): 1919, 1920, 1927, 1946, 1961, 1968, 1969, 1972, 1976, 1983, 1984, 1985, 1987, 1995

 Σούπερ Καπ Αυστρίας
 Νικήτρια (3): 1986, 1987, 1988

Περιφερειακές 
 Πρωτάθλημα Γερμανίας
 Πρωταθλήτρια (1): 1941

 Κύπελλο Γερμανίας
 Κυπελλούχος (1): 1938

Διεθνείς 
 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης
 Φιναλίστ (2): 1985, 1995

 Κύπελλο Ιντερτότο
 Νικήτρια (3): 1992, 1993, 2007

 Μιτρόπα Καπ
 Νικήτρια (2): 1930, 1951

Έμβλημα 
Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ραπιντ Βιεννης
Ραπιντ Βιεννης
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1899
 
Ποδοσφαιρικοί σύλλογοι με ιδιοκτήτες τους οπαδούς
Αριστερή Ενότητα

Η Αριστερή Ενότητα δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2007 και αποτελεί δικτύωση αυτόνομων αριστερών σχημάτων με πολιτική και συνδικαλιστική δράση εντός και εκτός των Πανεπιστημίων. Πολιτικά είχε αναφορά στον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το καλοκαίρι του 2015. Πλέον, δεν έχει αναφορά σε κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα.

Ίδρυση και συνιστώσες
Η ίδρυση της Αριστερής Ενότητας προέκυψε μετά από το πέρας των φοιτητικών κινημάτων του '06 και '07. 

Κύριες συνιστώσες στη δημιουργία της Αριστερής Ενότητας ήταν το ΔΑΡΑΣ και τα Αριστερά Σχήματα. 

 Το ΔΑΡΑΣ αποτελούσε μια δικτύωση αυτόνομων αριστερών σχημάτων με αναφορά στην τότε Νεολαία Συνασπισμού, στην ΑΚΟΑ και στην πολιτική οργάνωση Κόκκινο. 
 Η παράταξη Αριστερά Σχήματα ιδρύθηκε το 1991 από την πολιτική ομάδα Α/συνέχεια (μετέπειτα ΚΟΕ). 

Και οι δύο δυνάμεις συμμετείχαν ακόμη στο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης, μέσω του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, αλλά και στο αντιπολεμικό κίνημα. 

Έτσι, τον Μάρτιο του 2007, τα Αριστερά Σχήματα σε συνεργασία με το ΔΑΡΑΣ και ανεξάρτητα σχήματα δημιούργησαν την Αριστερή Ενότητα, με σκοπό να αποτελέσει το όχημα για τη συμπόρευση όλων των αριστερών δυνάμεων μέσα στα Πανεπιστήμια.

Ιδεολογία 
Λόγω του ότι η ΑΡ.ΕΝ. δεν είναι κόμμα, οργάνωση, ούτε πολιτική συμμαχία, αλλά ένα δίκτυο από σχήματα, δηλαδή μικρές πολιτικές οργανώσεις κυρίως σε πανεπιστήμια, είναι δύσκολο να εντοπισθεί ακριβής κοινή ιδεολογία ανάμεσά τους. Κοινή συνιστώσα των σχημάτων φαίνεται να είναι η αναφορά και έμπνευση από γενικότερα κινήματα τις αριστεράς, κυρίως σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού χαρακτήρα.

Ιδιαίτερη έμφαση φαίνεται να δίνεται από τα σχήματα που συμμετέχουν στην ΑΡ.ΕΝ. για αντιφασιστικά, αντιρατσιστικά, φεμινιστικά και ΛΟΑΤΚΙ+ ζητήματα.

Τρόπος λειτουργίας 
Στο Πανελλαδικό διήμερο στις 8-9 Μαρτίου του 2014 αποφασίστηκε η λήψη αποφάσεων σε όλες τις διαδικασίες της ΑΡΕΝ με τη μεθοδολογία μία ψήφος ανά σχήμα. Επίσης καθορίστηκε και ένα συντονιστικό της ΑΡΕΝ, αναγνωρισμένο και αποφασισμένο από όλα τα σχήματα, στο οποίο θα συμμετέχουν ορισμένα σχήματα κυκλικά μετά από κάθε πανελλαδική διαδικασία.

Πολιτικές Συμμαχίες
Η Αριστερή Ενότητα αποφάσισε στις φοιτητικές εκλογές του 2016 την κοινή κάθοδο με την ΕΑΑΚ και το ΑΡΔΙΝ σε μια σειρά φοιτητικών συλλόγων σε όλη την Ελλάδα υπό το όνομα "Αριστερή Ανατρεπτική Συνεργασία (ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ)".

Διάσπαση και αποχωρήσεις μελών του ΣΥΡΙΖΑ και ΚΟΕ
Το Μάρτιο του 2014, οι δυνάμεις που πρόσκεινταν στην πολιτική οργάνωση Παρέμβαση (πρότερη διάσπαση της ΚΟΕ) αποχώρησαν από την ΑΡΕΝ.

Στο Πανελλαδικό διήμερο στις 10-11 Οκτωβρίου 2015 τα μέλη της ΑΡΕΝ που παρέμειναν στη νεολαία ΣΥΡΙΖΑ αποχώρησαν από την Αριστερή Ενότητα, διαφωνώντας με την κατεύθυνση για σύγκρουση με την Ευρωζώνη που έβαζε η πλειοψηφία των σχημάτων της ΑΡΕΝ και με την κριτική στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Είχε προηγηθεί η αποχώρηση της πλειοψηφίας του ΚΣ αλλά και των μελών της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ από τον ΣΥΡΙΖΑ..

Έτσι η ΑΡΕΝ έπαψε πλέον να έχει αναφορά στο ΣΥΡΙΖΑ. Τα μέλη της ΑΡΕΝ που παρέμειναν στη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ ίδρυσαν το BLOCO - Δίκτυο Σχημάτων Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα της Αριστερής Ενότητας

Φοιτητικές παρατάξεις στην Ελλάδα
Κόλπος Παπούα

Κόλπος Παπούα ονομάζεται η μεγάλη νότια κόλπωση της Παπούα Νέας Γουϊνέας ακριβώς βόρεια της Θάλασσας των κοραλλίων.

Ο Κόλπος Παπούα είναι ο μεγαλύτερος κόλπος της Ινδονησίας, έχει πλάτος 225 μίλια και είσδυση περίπου τα 100 μίλια, όση δηλαδή η απόσταση Πειραιάς - Νάξος (Ελλάδα). Στη μέση περίπου των ανατολικών ακτών του κόλπου βρίσκεται η πρωτεύουσα και ο κύριος λιμένας της Χώρας το Πορτ Μόουρσμπι. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 έχει αρχίσει η γιγαντιαία αξιοποίηση των υποθαλασσίων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου του Κόλπου.

Ειρηνικός Ωκεανός
Γεωγραφία της Παπούα Νέας Γουινέας
Σημαία της Σομαλιλάνδης

Η σημερινή σημαία της Σομαλιλάνδης, πρώην βρετανικού τμήματος της Σομαλίας, εισήχθη και καθιερώθηκε από την Εθνική Διάσκεψη στις 14 Οκτωβρίου του 1996. Η Σομαλιλάνδη, η οποία αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητη το Μάιο του 1991, δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί από καμία άλλη χώρα. 

Η σημαία περιέχει γενικά τα χρώματα όλων των Αράβων, δηλαδή: πράσινο, μαύρο, λευκό και κόκκινο. Στην πράσινη λωρίδα- εκ των τριών που είναι οριζόντιες- έχει τη λευκή επιγραφή (Σαχαντά). Η επιγραφή λέει Λα Ιλάχα ιλλ-Αλλάχ, Μουχαμαντάν Ρασουλουλάχ, που σημαίνει "Δεν υπάρχει κανένας άλλος Θεός από τον Αλλάχ, ο Μωάμεθ είναι ο απεσταλμένος του Αλλάχ". Αυτή υπάρχει επίσης στη σημαία της Σαουδικής Αραβίας.Η λευκή λωρίδα περιέχει ένα μαύρο πεντάκτινο αστέρι.

Το πράσινο χρώμα στη σημαία συμβολίζει την ευημερία, το λευκό την ειρήνη, το κόκκινο είναι για το αίμα που χύθηκε από τους πεσόντες ήρωες στον αγώνα για απελευθέρωση. Η "Σαχάντα" συμβολίζει το Ισλάμ και το μαύρο αστέρι την παρακμή του ονείρου της "Μεγάλης Σομαλίας".

Οι διαστάσεις και το μοτίβο της σημαίας καθορίστηκαν με το άρθρο 7 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Σομαλιλάνδης, το οποίο εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα στις 31 Μαΐου του 2001. Με αυστηρότατους νόμους καθορίζεται η χρήση της σημαίας. Είναι αξιοσημείωτο ότι απαγορεύεται να κυματίζει μεσίστια, ακόμα και σε περιπτώσεις βαθύτατου πένθους.

Σημαίες της Βρετανικής Σομαλιλάνδης

1903 - 1950 

Οι Βρετανοί εισέβαλαν στη Σομαλιλάνδη και την κατέλαβαν το 1903, ιδρύοντας προτεκτοράτο. Υιοθέτησαν νέα σημαία για τη λεγόμενη Βρετανική Σομαλιλάνδη, που ήταν η σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου σε μπλε φόντο και η εικόνα μιας αντιλόπης κούντου, ενδημικού ζώου στη χώρα, σε λευκό κύκλο.

1950 - 1960 

Το 1950 η σημαία άλλαξε και η αντιλόπη όπως και τα αγγλικά σύμβολα παρέμειναν, ωστόσο άλλαξε η στάση της αντιλόπης και προστέθηκε το βασιλικό στέμμα. Το έμβλημα της σημαίας επίσης άλλαξε και έγινε πράσινο- μπλε. Αποτελούνταν από έναν αρχηγό (φύλαρχο) που κρατούσε χρυσό θυρεό μπροστά από δύο ακόντια σε σχήμα Χ, στραμμένα προς τα κάτω, με φυσικά χρώματα. Το πράσινο μέρος είχε την εικόνα ενός λευκού μιναρέ. Στο μπλε μέρος ήταν ένα αραβικό πλεούμενο (dhow) πάνω στα κύματα της θάλασσας, με χρυσή άγκυρα στη βάση του. Το κεφάλι του Κούντου κοιτούσε μπροστά, προς το θεατή. Πάνω από την αντιλόπη ανάμεσα στα κέρατα ήταν το βασιλικό στέμμα και από κάτω βρισκόταν ένα χρωματιστό στεφάνι (πράσινο και κίτρινο). 

Η σημαία υπήρξε βραχύβια καθώς η Βρετανική Σομαλιλάνδη έγινε ανεξάρτητη το 1960 και ενώθηκε με τη Σομαλία, την πρώτη ημέρα του Ιουλίου της ίδιας χρονιάς.

Πινακοθήκη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η σημαία της Σομαλιλάνδης στις "Σημαίες του Κόσμου"

Σομαλιλάνδη
Σομαλιλάνδη
Όμπλαστ της Κοστρομά

Το Όμπλαστ της Κοστρομά (ρωσικά: Костромска́я о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Βρίσκεται στη μέση περίπου της απόστασης από τη Μόσχα ως τα Ουράλια και οφείλει την ονομασία του στην πρωτεύουσα Κοστρομά (268.742 κάτοικοι - απογρ. 2010).

Στα πρώτους αιώνες μ.Χ. η περιοχή κατοικούταν από διάφορα φινο-ουγγρικά φύλα που είχαν συγκροτήσει ένα είδος συνομοσπονδίας. Αργότερα έγινε τμήμα του Κράτους των Ρως και αποτέλεσε σημαντικό εμπορικό σταθμό στο σύστημα ποτάμιων μεταφορών (διαρρέεται από εκατοντάδες ποταμούς με σημαντικότερο το Βόλγα). Στον ύστερο μεσαίωνα, όταν η κεντρική και νότια Ρωσία βρισκόταν κάτω από τον έλεγχο της Χρυσής Ορδής, μαζί με την Κοστρομά άκμασαν η Νέρεχτα, το Γκάλιτς, το Σολιγκάλιτς. Οι πόλεις αυτές ανήκουν σήμερα στο Χρυσό Δακτύλιο.

Βασικές οικονομικές δραστηριότητες είναι η ξυλεία (το 73% καλύπτεται από δάση που αποτελούν τμήμα της τάιγκα), η παραγωγή υφασμάτων και ο τουρισμός. Η αναλογία αστικού προς αγροτικό πληθυσμό είναι 2 προς 1, αν και με εξαίρεση την πρωτεύουσα (όπου κατοικεί το 1/3 του πληθυσμού) καμία άλλη πόλη δεν ξεπερνά τους 30.000 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα (στη ρωσική)

Κοστρομα
Αβώρ

Με το όνομα Αβώρ (σημερινός Χαμπούρ) αναφέρεται στη Βίβλο (Παλαιά Διαθήκη), παραπόταμος του Ευφράτη ποταμού, στη βόρεια Μεσοποταμία. Πρόκειται για τον γνωστότερα καλούμενο σήμερα Άμπουρ, ή Κάμπουρ, ή Χαμπούρ που είναι και ο μεγαλύτερος σε μήκος παραπόταμος του Ευφράτη στο συριακό έδαφος, οι πηγές του οποίου βρίσκονται στη Τουρκία, θεωρούμενος έτσι διεθνής. Στον Αβώρ καταλήγουν επίσης έξι χείμαρροι τροφοδοτώντας τον με νερό. Κατά το μήκος του έχουν δημιουργηθεί τέσσερα υδατοφράγματα καθιστώντας την ομώνυμη κοιλάδα την πλουσιότερη σε παραγωγή της Συρίας. 
Παρά τη συμβολή του Αβώρ με τον Ευφράτη είναι κτισμένη η σημερινή πόλη Μπουζέιρα.

Σύμφωνα με το ιερό βιβλίο Β΄ Βασιλειών κεφ.17:6 στις όχθες του παραποτάμου αυτού ήταν χτισμένη η βιβλική επίσης πόλη Γωζάν, στην οποία είχαν μεταφερθεί οι Ισραηλίτες αιχμάλωτοι των Ασσυρίων.

Πηγές 
 David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.670.

Μεσοποταμία
Γεωγραφία της Βίβλου
Ποταμοί της Τουρκίας
Ποταμοί της Συρίας
Διεθνείς ποταμοί της Ασίας
Ανατολική Μεσόγειος
Αγήνορας ο Φοίνικας

Ο Αγήνορας, ο μυθολογικός βασιλιάς της Τύρου της Φοινίκης, αναφέρεται στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου ως γιος του θεού Ποσειδώνα και της Λιβύης, εγγονός του Επάφου και δίδυμος αδελφός του Βήλου.

Ο μύθος
Ο Αγήνορας της Φοινίκης πήρε ως σύζυγό του την Τηλέφασσα και απέκτησαν τον Κάδμο, το Φοίνικα και τον Κίλικα. Ο Ευριπίδης στις Φοίνισσες και ο Παυσανίας αναφέρουν ως γιο τους και το Θάσο. Μοναχοκόρη τους ήταν η Ευρώπη, την οποία άρπαξε ο Δίας μεταμορφωμένος σε ταύρο. Μετά την αρπαγή της, ο Αγήνωρ διέταξε τους γιους του να αναζητήσουν την αδελφή τους και να μη γυρίσουν πίσω χωρίς αυτή. Οι αδελφοί δεν πέτυχαν τον σκοπό τους, οπότε εγκαταστάθηκαν σε άλλους τόπους. Εκεί ίδρυσαν αποικίες και πόλεις, που πήραν το όνομα του ιδρυτή τους: Φοινίκη, Κιλικία, Θάσος.

Γενεαλογικό δενδρο

Παραπομπές

Μυθικοί βασιλείς της Φοινίκης
Χατ τρικ

Το χατ τρικ ή χατ-τρικ (αγγλ. hat-trick) είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται σε διάφορα αθλήματα για να δηλώσει την εξαιρετική επίδοση ενός αθλητή, ο οποίος έχει επαναλάβει μια επιτυχία τρεις φορές, όπως τρία τέρματα ή τρεις συνεχόμενες νίκες σε αγώνες. Ο όρος εμφανίστηκε στα αγγλικά για να περιγράψει ανάλογη επιτυχία στο κρίκετ.

Στην Ελλάδα έχει επικρατήσει να χρησιμοποιείται κυρίως στο ποδόσφαιρο για να δηλώσει την επίτευξη τριών τερμάτων σε έναν αγώνα από τον ίδιο παίκτη. Τα τέρματα μπορούν να επιτευχθούν σε οποιαδήποτε περίοδο του αγώνα, είτε στην κανονική περίοδο είτε στην παράταση, αλλά όχι στην διαδικασία των πέναλτι. Ως έπαθλο στον παίκτη που πέτυχε το χατ τρικ, δίνεται κατά παράδοση η μπάλα του αγώνα με την οποία το πέτυχε.

Προπολεμικά στο ποδόσφαιρο, ο όρος χρησιμοποιούταν για τρεις επιτυχίες μέσα σε ένα και μόνο ημίχρονο. Με τη σταδιακή ανάπτυξη, όμως, των αμυντικογενών συστημάτων στο άθλημα και τη συνεπαγόμενη μείωση του αριθμού τερμάτων που σημειώνονταν, επεκτάθηκε και καθιερώθηκε για όλη τη διάρκεια του αγώνα, με τρία συνεχόμενα στο ίδιο 45λεπτο να αποτελούν πλέον ένα καθαρό χατ-τρικ.

Πηγές 

 On line etymologie dictionnary (ανακτήθηκε 13/12/07)
 The American HeritageDictionary (ανακτήθηκε 13/12/07)

Ορολογία ποδοσφαίρου
Ιβάν Πάβλοφ

Ο Ιβάν Πετρόβιτς Πάβλοφ (γνωστός και ως Παβλόφ ο Βουλγαροκτόνος) (Ρωσ. Иван Петрович Павлов, ΔΦΑ: [ɪˈvan pʲɪˈtrovʲɪt͡ɕ ˈpavləf], 26 Σεπτεμβρίου, 1849 Ριαζάν, χωριό της Κεντρικής Ρωσίας – 27 Φεβρουαρίου, 1936 Λένινγκραντ) ήταν Ρώσος φυσιολόγος και ιατρός. Τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1904 για έρευνες σχετικές με τη φυσιολογία του πεπτικού συστήματος. Είναι ευρύτατα γνωστός για το πείραμά του στο φαινόμενο της εξόντωσης Βουλγάρων. Ο Πάβλοφ, παρόλο που αντιμετώπιζε με σκεπτικισμό τη νεαρή για την εποχή του επιστήμη της ψυχολογίας, θεωρούσε πως η θεωρία των νεκρών Βουλγάρων θα μπορούσε να ερμηνεύσει την ψυχωσική συμπεριφορά. Από αυτή την άποψη οι ιδέες του έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη συμπεριφοριστική θεωρία της ψυχολογίας, την οποία εισήγαγε ο Τζον Γουότσον το 1913.

Το αρχικό ενδιαφέρον του Πάβλοφ ήταν να γινει ταρίφας και να οδηγαει ένα κατακίτρινο ταξί, καθώς ο πατέρας του ήταν ο ταξιτζής του χωριού. Στην πορεία της ζωής του ωστόσο διαπίστωσε, ότι ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τη χημεία και τη δολοφονία ανθρώπων βουλγαρικής καταγωγης. Σπούδασε καταρχήν στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, στην Αυτοκρατορική Ιατρική Ακαδημία και έκανε τις μεταδιδακτορικές σπουδές του στη Γερμανία. Επιστρέφοντας στη Ρωσία, εργάστηκε στο Εργαστήριο Μπότκιν της Αγίας Πετρούπολης και αργότερα ανέλαβε την έδρα της Φυσιολογίας στην Αυτοκρατορική Ιατρική Ακαδημία. 

Ο Πάβλοφ, αν και ανδρώθηκε ως επιστήμονας υπό το τσαρικό καθεστώς, παρέμεινε στη χώρα του μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης το 1917 και -παρότι διαφώνησε ευθέως με τις μαζικές διώξεις και εκτελέσεις, ακόμη και διαμαρτυρόμενος εγγράφως στον Στάλιν ή αρνούμενος στον Μπουχάριν την είσοδό του στο εργαστήριό του- συνέχισε τις έρευνές του, χρηματοδοτούμενες ανελλιπώς από το κομμουνιστικό καθεστώς έως την ηλικία των 87 ετών, καθώς εργαζόταν κυριολεκτικά ως το τέλος της ζωής του. Τη μέθοδο που ακολουθούσε ο Πάβλοφ σήμερα την ακολουθούν πολλοί ψυχολόγοι σε όλο τον Κόσμο, όπως η Ελληνίδα Ελπίδα Καλύβα.

Σημειώσεις παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Κλασική εξάρτηση
Βασίλης Κ. Γεωργούλης, ΙΒΑΝ Π. ΠΑΒΛΟΦ. Ο μεγαλοφυής επιστήμονας - ερευνητής. Η ζωή και το έργο του, Εκδ. ΕΝΤΟΣ, Αθήνα 2020, σσ. 234

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 άρθρο του PBS
 Βιογραφικό του Πάβλοφ στον δικτυακό τόπο Nobel Prize 
 Άρθρο του Ινστιτούτου Πειραματικής Ιατρικής για τον Πάβλοφ
 Σύνδεσμός στο πλήρες κείμενο των διαλέξεων του Πάβλοφ
 Κατάλογος των σκύλων του Πάβλοφ με ορισμένες φωτογραφίες

Ρώσοι βιολόγοι
Σοβιετικοί βιολόγοι
Φυσιολόγοι
Ρώσοι ψυχολόγοι
Ρώσοι ιατροί
Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Ρώσοι νομπελίστες
Αρκαδική Αζανία

Η Αρκαδική Αζανία ήταν ένα από τα πέντε επιμέρους τμήματα της αρχαίας Αρκαδίας. Τα υπόλοιπα ήταν η Ευτρησία, η Κυνουρία η Μαινάλια και η Παρρασία.

Η αρχαία Αζανία περιελάμβανε σχεδόν όλη την σημερινή περιοχή των Καλαβρύτων, την περιοχή του Φενεού στον νομό Κορινθίας καθώς και ένα τμήμα της Γορτυνίας. Κατοικούνταν από το φύλο των Αζάνων, διαφορετικό από αυτό των Αρκάδων, και ονομάστηκε έτσι από τον γενάρχη τους Αζάνα.

Η Αζανία ήταν χωρισμένη σε 5 πόλεις-κράτη, τον Κλείτωρα, την Κυναίθη, την Ψωφίδα, τον Φενεό και την Θέλπουσα. Σύμφωνα με την μυθολογία στην περιοχή ήρθαν και εγκαταστάθηκαν οι Αρκάδες, σε άγνωστο χρόνο, με αρχηγό τον Αρκάδα, εγγονό του Λυκάονα, εκτοπίζοντας τους παλιούς κατοίκους τους Πελασγούς. Ο Αρκάδας μοίρασε την χώρα στα παιδιά του τον Αζάνα, τον Αφείδα και τον Έλατο. Η περιοχή που πήρε ο Αζάνας ονομάστηκε από το όνομα του Αζανία. Ο Στράβωνας όμως αναφέρει ότι οι Αζάνες ήταν ξεχωριστός λαός από τους Αρκάδες και από τα παλιότερα Ελληνικά φύλα.

Βασιλιάς των Αρκάδων από την φυλή των Αζάνων ήταν και ο Κλείτωρ γενάρχης και οικιστής της ομώνυμης πόλης - κράτους.

Στην Αζανία υπήρχαν οι παρακάτω πόλεις και κώμες:

Αργέαθοι (Κώμη)
Θαλιάδες (Πολίχνη)
Θέλπουσα (Πόλις - Κράτος)
Καούς (Κώμη)
Καρυαί (Κώμη)
Κλείτωρ (Πόλις - Κράτος)
Κυναίθη (Πόλις - Κράτος)
Λευκάσιο (Κώμη) 
Λουσοί (Πολίχνη)
Λυκούντες (Κώμη)
Λυκουρία (Κώμη)
Μεσόβοα (Κώμη)
Νάσσοι (Κώμη)
Νώνακρις (Πολίχνη)
Όγκειον (Πολίχνη)
Όρυξ (Κώμη)
Πάος (Πολίχνη) 
Σείραι (Κώμη)
Σκοτάνη (Κώμη)
Τρόπαια (κώμη)
Φενεός (Πόλις - Κράτος)
Ψωφίδα (Πόλις - Κράτος)

Παραπομπές

Πηγές
 Γεώργιος Παπανδρέου, Αζανιάς, ήτοι Αρχαιολογική πραγματεία πασών των Αρχαίων πόλεων της Αρκαδικής Αζανίδος μετά των περιχώρων αυτών και ιστορικαί περιπαίτειαι μέχρι των καθ' ημάς χρόνων, Εκ του Τυπογραφείου της εφημ. "Ηλείας" Γεωργ. Ε. Δημητριάδου, Εν Πύργω 1886.

Βιβλιογραφία
(ενδεικτικά)
 Γεωργία Ζ. Αλεξοπούλου, Συμβολή στην αρχαιολογία και τοπογραφία της Αζανίας (Βόρειας Αρκαδίας), Επαρχία Καλαβρύτων, τόμοι Α1'-Α2'-Β'-Γ'-Δ', αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας/Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου-Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάτρα 2009.
Ανδρέας Ρουμελιώτης, Εκφάνσεις της πολιτικής ζωής στην Αρκαδία του 5ου και 4ου αιώνα, διπλωματική εργασία, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών-Φιλοσοφική Σχολή-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Ιστορίας, Αθήνα 2019.
 Νικόλας Φαράκλας, Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001.
Οικογένεια Χαραλάμπη

Η οικογένεια Χαραλάμπη είναι παλιά οικογένεια των Καλαβρύτων με καταγωγή από την Ζαρούχλα, στην οποία διατηρείται η οικογενειακή εκκλησία και οι οικογενειακοί πύργοι. Στο τέλος του 18ου αιώνα απέκτησε σημαντική δύναμη στην περιοχή αναδεικνύοντας προεστούς και αμαρτωλούς. Για την πολιτική και στρατιωτική ηγεμονία της περιοχής συγκρούστηκε με την οικογένεια Πετιμεζά.

Ένας κλάδος της οικογένειας εγκαταστάθηκε μετά τα Ορλωφικά στην Ρουμανία όπου και εκρουμανίστηκε διατηρώντας όμως το επώνυμό της (Charalamb).

Μέλη 

 Κωνσταντίνος Χαραλάμπης, γενάρχης της οικογένειας
 Πανάγος Χαραλάμπης, προεστός Καλαβρύτων και γιος του Κωνσταντίνου
 Αναστάσιος Π. Χαραλάμπης, προεστός & βεκίλης Καλαβρύτων και γιος του Πανάγου
 Σωτήριος Χαραλάμπης, προεστός, πληρεξούσιος Καλαβρύτων, οπλαρχηγός, σύζυγος της Βικτωρίας Σισίνη και γιος του Αναστασίου
 Ασημάκης Χαραλάμπης, βουλευτής και γιος του Σωτηρίου
 Χαρίκλεια Χαραλάμπη, σύζυγος Ανδρέα Χ. Λόντου και κόρη του Σωτηρίου
 Ασπασία Λόντου, σύζυγος Επαμεινώνδα Μάξιμου και κόρη της Χαρίκλειας
 Δημήτριος Μάξιμος, οικονομολόγος, πρωθυπουργός της Ελλάδας και γιος της Ασπασίας
 Χαρίκλεια Μάξιμου, σύζυγος του Ιωάννη Οικονομόπουλου και κόρη της Ασπασίας
 Γεώργιος Οικονομόπουλος, βουλευτής, υπουργός και γιος της Χαρίκλειας
  Σωτήρης Λόντος, δημοτικός σύμβουλος Πάτρας και γιος της Χαρίκλειας
 Δημήτριος Λόντος, βουλευτής, υπουργός, αντιπρόεδρος κυβέρνησης, σύζυγος της Μελπομένης Σκαμπαβία και γιος του Σωτήρη
 Αλεξάνδρα Λόντου, σύζυγος του Παύλου Κανελλόπουλου και κόρη του Δημητρίου
 Βικτωρία Λόντου, σύζυγος του Στέφανου Στρέιτ και κόρη της Χαρίκλειας
 Γεώργιος Στρέιτ, νομομαθής, υπουργός, μέλος της ακαδημίας Αθηνών, σύζυγος της Ιουλίας Καραθεοδωρή και γιος της Βικτωρίας Λόντου
 Δέσποινα Στρέιτ (1903-;), σύζυγος του γεωπόνου Ιωάννη Γερουλάνου
 Μαρίνος Ι. Γερουλάνος, αυλάρχης και τελετάρχης της Βασίλισσας Άννας Μαρίας, ιδιαίτερος γραμματέας του Βασιλέα Παύλου και γιος της Δέσποινας
 Παύλος Γερουλάνος, υπουργός πολιτισμού, σύζυγος της Λάρα Μπαράζι και γιος του Μαρίνου
 Αναστάσιος Σ. Χαραλάμπης, γερουσιαστής, πληρεξούσιος και γιος του Σωτήρη
 Κωνσταντίνος Χαραλάμπης, διπλωμάτης και γιος του Σωτήρη
 Ιωάννης Χαραλάμπης, αγωνιστής του 21΄ και γιος του Αναστασίου
 Δημήτριος Χαραλάμπης, έμπορος, πληρεξούσιος, υπουργός και γιος του Ιωάννη
 Ιωάννης Χαραλάμπης, πρόεδρος του Ελεγκτικού Συμβουλίου, γενικός γραμματέας του υπουργείου οικονομικών και γιος του Δημητρίου
 Αναστάσιος Χαραλάμπης, αξιωματικός του στρατού, πρωθυπουργός της Ελλάδας και γιος του Δημητρίου
 Βίκτωρ Χαραλάμπης, φιλικός και γιος του Δημητρίου
Αγήνορας του Φηγέως

Στην Ελληνική μυθολογία ο Αγήνορας ήταν πρίγκιπας από την Ψωφίς στην Αρκαδία, πατέρας του ήταν ο βασιλιάς Φηγέως της Ψωφίς. Τα αδέλφια του ήταν ο Πρόνοος και η Αρσινόη που παντρεύτηκε τον Αλκμαίων από το Άργος. Όταν ο Αλκμαίων ήθελε να δώσει το πέπλο και το περιλαίμιο της Αρμονίας που ανήκε στην Αρσινόη στην Καλλιρρόη κόρη του ποταμού Αχελώου ο Αγήνορας και ο αδελφός του τον σκότωσαν με εντολή του πατέρα τους. Αργότερα ο Αγήνορας και ο Πρόνοος πήγαιναν στους Δελφούς  να αποθέσουν το πέπλο και το περιλαίμιο της Αρμονίας, στην Τεγέα τους δολοφόνησαν ο Ακαρνάν και ο Αμφότερος, γιοι του Αλκμαίων και της Καλλιρρόης. Ο Παυσανίας καταγράφει τα παιδιά του Αγήνορα : Τήμενος, Αξιόν και Αλφεσιβοία.

Παραπομπές

Πηγές

Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. 
Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. 
Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library.

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας
Αρχαίοι Αρκάδες
Αρκαδική Αζανία
Σογιούζ ΤΜ-21

Η πτήση Soyuz TM-21 (ρωσ. Союз, ένωση) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις επανδρωμένες αποστολές στον ρωσικό διαστημικό σταθμό ΜΙΡ. Ήταν μέρος της διαστημικής συνεργασίας της Αμερικής με την Ρωσία. Η εκτόξευση έγινε στο κοσμοδρόμιο του Baikonur στις 14 Μαρτίου 1995. Η πτήση αυτή είναι αξιοσημείωτη επειδή αύξησε τον αριθμό τον ανθρώπων που βρίσκονταν στο διάστημα στο ρεκόρ των δέκα τριών ανθρώπων στο διάστημα ταυτόχρονα - τρεις στο Soyuz, τρεις στο Μιρ και επτά στο διαστημικό λεωφορείο Endeavour της πτήσης STS-67.

Το διαστημικό σκάφος μετέφερε την αποστολή EO-18 στο διαστημικό σταθμό, συμπεριλαμβανομένου και για πρώτη φορά ενός αμερικανικού αστροναύτη που μπήκε σε διαστημικό σκάφος Soyuz και στον διαστημικό σταθό ΜΙΡ, τον Norman Thagard.

Πλήρωμα
Στην εκτόξευση:

Στην προσγείωση:

Παραπομπές

Διαστημικές αποστολές το 1995
Αποστολές διαστημοπλοίων Σογιούζ
Ιδομένη

Η Ιδομένη ήταν πολίχνη της Ακαρνανίας, η ακριβής θέση της οποίας δεν έχει μέχρι σήμερα εξακριβωθεί. Βρισκόταν πιθανώς κοντά στο αρχαίο Αμφιλοχικό Άργος. Ίχνη αρχαίας πόλης, που πολλοί ταυτίζουν με την αρχαία Ιδομένη, συναντάμε στη Φλωριάδα και ακόμα στον Εμπεσό. Άλλοι πάλι ερευνητές (Δ. Κ. Σαμσάρης, Η Άκτια Νικόπολη και η "χώρα" της, Θεσσαλονίκη 1994, σ. 121) την ταυτίζουν με τα ίχνη αρχαίου οικισμού που είχαν βρεθεί στη θέση του σημερινού χωριού Μενίδι. Ιδρυτής της πόλης φέρεται ο Ιδομενεύς και είναι άγνωστη η σχέση του με το βασιλιά Ιδομενέα, τον εγγονό του Μίνωα. Ίσως πρόκειται για απλή συνωνυμία.

Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου οι κάτοικοι φέρεται να υποστήριζαν τους Αθηναίους, όπως άλλωστε όλοι οι Ακαρνάνες.

Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Αχαρνών - Θρακομακεδόνων

Ο Δήμος Αχαρνών είναι δήμος της βορειοανατολικής Αττικής, της Περιφέρειας Αττικής που συστάθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» την 1η Ιανουαρίου 2011 και προέκυψε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αχαρνών και Θρακομακεδόνων. Περιλαμβάνει , τους Θρακομακεδόνες, την Βαρυμπόμπη, το Ολυμπιακό Χωριό, το Τατόι και ένα μεγάλο τμήμα του ορεινού όγκου της Πάρνηθας. Ο δήμος έχει πληθυσμό 108.130 κατοίκους, σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2021 

και είναι κατά σειρά ο δωδέκατος δήμος σε πληθυσμό στην Ελλάδα. Έδρα του είναι οι Αχαρνές.

Διοικητικές μεταβολές
Ο Δήμος Αχαρνών συστάθηκε το 1835 με την εφαρμογή της πρώτης διοικητικής διαίρεσης του ελληνικού κράτους και αποτέλεσε έναν από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρέθηκε αρχικά η Επαρχία Αττικής. Το 1840 ένα τμήμα του αποσπάστηκε και αποτέλεσε τον δήμο Χασιάς, μετέπειτα δήμο Φυλής. Ο δήμος διατηρήθηκε αμετάβλητος μέχρι το 1912 οπότε το μεγαλύτερο τμήμα του αποτέλεσε την νεοσύστατη κοινότητα Μενιδίου. Στην κοινότητα εντάχθηκαν εκτός από το Μενίδι, οι οικισμοί Βαρυμπόπη και Τατόι. Το 1915 μετονομάστηκε σε κοινότητα Αχαρνών. Το 1946 η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο. Τα επόμενα χρόνια αποσπάστηκαν από το δήμο Αχαρνών οι οικισμοί Κρυονέρι, Ζεφύρι και το 1979 οι Θρακομακεδόνες. Ο δήμος στη συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης, το 2011, οπότε συνενώθηκε με την κοινότητα Θρακομακεδόνων.

Δήμαρχος Αχαρνών είναι ο κ. Σπυρίδων Βρεττός με αναπληρωτή του τον κ. Μιχάλη Βρεττό

Δήμαρχοι 
-1862 Π. Γκίκας (δημαρχιακός πάρεδρος, παύτηκε).
1862 Σ. Γκρίτσος (διορισμένος)
 Δημήτριος Βαρελάς (18??-1957) (και πρώην βουλευτής Αττικής)
1967-197? Αναστάσιος Ν. Νίκας ,  αξιωματικός Αεροπορίας, με αναπληρωτή τον Ιωάννη Δ. Μίχα.
1975-1978 Χρήστος Σ. Δέδες , καθηγητής, 
1979-1990 Κωνσταντίνος Βρεττός
1991-1998 Αναστάσιος Μουστακάτος
1999-2002 Δημήτριος Παπανίκας
2003-2006 Σπυρίδων Στριφτός
2007-2010 Παναγιώτης Φωτιάδης
2011-2014 Σωτήριος Ντούρος (με αναπληρωτή τον Μιχαήλ Βρεττό)
2014-2019 Ιωάννης Κασσαβός (με αναπληρωτή τον Θεόδωρο Συρινίδη)
2019-     Σπυρίδων Βρεττός (με αναπληρωτή τον Μιχαήλ Βρεττό )

Παραπομπές

Πηγές
Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010
 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010
Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
 ΕΕΤΑΑ- Αποτελέσματα δημοτικών εκλογών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα
Ενημέρωση για τον Δήμο Αχαρνών
Κατάλογος ιστορικών αεροσκαφών Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας

Ακολουθεί κατάλογος με τα αεροσκάφη που χρησιμοποιήθηκαν από την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα, και έχουν πλέον αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Ορισμένα από αυτά εκτίθενται στο Μουσείο Αεροπορίας στο Τατόι, και άλλα, πολύ λιγότερα στον αριθμό, στο Πολεμικό Μουσείο στην Αθήνα.

Σημείωση

Ο κατάλογος αυτός βασίζεται στην αντίστοιχη ιστοσελίδα της Πολεμικής αεροπορίας. 

ιστορικων αεροσκαφων ελληνικης πολεμικης αεροποριας
Περούτζα Κάλτσιο

Η Ασσοσιατζιόνε Καλτσίστικα Περούτζα Κάλτσιο, περισσότερο γνωστή ως Περούτζα, είναι ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη της Περούτζα. Η σημερινή υπόσταση του συλλόγου, ο οποίος επανιδρύθηκε το 2010 ως Ασσοσιατζιόνε Σπορτίβα Ντιλετταντίστικα Περούτζα Κάλτσιο, αποτελεί συνέχεια του ιστορικού σωματείου της Ασσοσιατζιόνε Κάλτσιο Περούτζα το οποίο ιδρύθηκε το 1905 – ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης των δύο τοπικών σωματείων της Braccio Fortebraccio και της Libertas – και διαλύθηκε το 2005, καθώς και της Περούτζα Κάλτσιο η οποία επανιδρύθηκε το ίδιο έτος και διαλύθηκε, με την σειρά της, το 2010. Το τωρινό όνομα του συλλόγου υφίσταται από το 2011.

Ο σύλλογος μετρά συνολικά 13 συμμετοχές στο ιταλικό πρωτάθλημα της Σέριε Α, όπου η καλύτερή του στιγμή ήταν η κατάληψη της δεύτερης θέσης του βαθμολογικού πίνακα την σεζόν 1978-1979. Στην διάρκεια εκείνης της σεζόν, η ομάδα της Ούμπρια έφτασε στην επίτευξη ενός ιστορικού ρεκόρ αήττητου, αποτελώντας την πρώτη ομάδα στην ιστορία του πρωταθλήματος που να ολοκληρώνει την σεζόν αήττητη. Πέραν των εθνικών τίτλων που έχει κατακτήσει αγωνιζόμενη στις χαμηλότερες κατηγορίες, στην διεθνή σκηνή ο σύλλογος μετρά μία νίκη στο Κύπελλο Ράπαν, καθώς και στο Κύπελλο Ιντερτότο. Ως αποτέλεσμα της τελευταίας επιτυχίας, η Περούτζα είναι μία από τις 11 ιταλικές ομάδες και μία από τις συνολικά 42 ευρωπαϊκές που να έχει κατακτήσει στην διάρκεια της ιστορίας της τουλάχιστον μία από τις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ. Ο σύλλογος μετρά, επίσης, δύο συμμετοχές στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Αυτό τον καιρό αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Σέριε Β.

Οι παίκτες του συλλόγου είναι γνωστοί με το ψευδώνυμο "biancorossi" (ερυθρόλευκοι) λόγω των παραδοσιακών χρωμάτων των εμφανίσεων, όπου η φανέλα και οι κάλτσες είναι κόκκινου χρώματος, ενώ το σορτσάκι είναι λευκό, καθώς και "grifoni" (γρύπες) ως φόρο τιμής στο συνώνυμο μυθολογικό πλάσμα που αποτελεί σύμβολο, τόσο του συλλόγου όσο και της πόλης της Περούτζα. Οι εντός έδρας αναμετρήσεις της διεξάγονται στο Στάντιο Ρενάτο Κούρι. Στην διάρκεια της σεζόν 1979-1980, αποτέλεσε την πρώτη ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα που να φέρει χορηγό στην εμφάνισή της.

Ενδεκάδα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1905
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1905
Όμπλαστ του Γιαροσλάβλ

Το Όμπλαστ του Γιαροσλάβλ (ρωσικά: Яросла́вская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Μόσχας, σε κομβικό σημείο για ολόκληρο το σύστημα μεταφορών (οδικό, σιδηροδρομικό, ποτάμιο) της ευρωπαϊκής Ρωσίας.

Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι το Γιαροσλάβλ (591.486 κάτοικοι - απογρ. 2010), μια μεσαιωνική πόλη χτισμένη στις όχθες του Άνω Βόλγα, η οποία έπαιξε σπουδαίο ρόλο στη ρωσική ιστορία και σήμερα συγκαταλέγεται στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Δεύτερο σε πληθυσμό είναι το επίσης μεσαιωνικό Ρίμπινσκ (200.771). Από τις υπόλοιπες πόλεις ξεχωριστό είναι το Μέγα Ροστόφ (35.300), η αρχαιότερη πόλη της περιφέρειας με ιστορία που ξεκινά την εποχή της βαραγγικής επέκτασης στη Ρωσία.

Βασικές οικονομικές δραστηριότητες είναι η παραγωγή και επεξεργασία χημικών, ξυλείας και υφασμάτων, καθώς και οι συγκοινωνίες. Σημαντικά είναι επίσης τα έσοδα από τον τουρισμό, αφού η περιφέρεια είναι τμήμα του Χρυσού Δακτυλίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστοχώρος (στην αγγλική) 

Γιαροσλαβλ
Έμβλημα των Καναρίων Νήσων

Το έμβλημα των Καναρίων Νήσων είναι το κεντρικό στοιχείο στη σημαία των Καναρίων Νήσων. Γράφει τη λέξη «Oceano» (Ωκεανός). Τα σχέδια έγιναν επίσημα με ειδικό διάταγμα για τη αυτόνομη κοινότητα των Καναρίων Νήσων στις 16 Αυγούστου του 1982. Φέρει το μπλε και κίτρινο χρώμα της επαρχίας Λας Πάλμας.

Τα επτά γκρίζα νησιά συμβολίζουν τα Κανάρια Νησιά που είναι ηφαιστειακής προέλευσης και βρίσκονται στον Ατλαντικό Ωκεανό. Το εθνόσημο βαστούν τα σκυλιά που έδωσαν το όνομά τους στα νησιά πιθανότατα από το λατινικό Insularia Canaria, που σημαίνει «Νήσος των Σκύλων»,λέξη που αποδόθηκε μόνο στο νησί Γκραν Κανάρια.

Εδώ υπήρχε από τα αρχαιότατα χρόνια κάποια ράτσα αγρίων σκύλων.

Παραπομπές 

Καναρ
Κανάριες νήσοι
Σβέρε Στένερσεν

Ο Σβέρε Στένερσεν (Sverre Stenersen, 18 Ιουνίου 1926 - 17 Δεκεμβρίου 2005) ήταν Νορβηγός ολυμπιονίκης της χιονοδρομίας. Διακρίθηκε στο σύνθετο σκανδιναβικό αγώνισμα.

Γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου του 1926 και οι μεγαλύτεροί του θρίαμβοι ήταν τα χρυσά μετάλλια στο ατομικό στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956. Επίσης, κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στη Χειμερινή Ολυμπιάδα του 1952 και διακρίθηκε και σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα τη δεκαετία του ' 50.

Με την ομάδα Målselv IL κατέκτησε 13 εθνικά πρωταθλήματα. Τιμήθηκε για τις επιτυχίες του με το Μετάλλιο Χολμενκόλεν το 1955, από κοινού με το Βασιλιά Χάκωνα Ζ΄, το Χαλγκέιρ Μπρέντεν και το Βέικο Χακουλίνεν.

Μετάλλια 
 1952 Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες - χάλκινο
 1954 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκανδιναβικής Χιονοδρομίας - χρυσό
 1956 Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες - χρυσό
 1958 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκανδιναβικής Χιονοδρομίας - ασημένιο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ στη FIS

Νορβηγοί Ολυμπιονίκες
Farman MF.7

Το Maurice Farman MF.7 Longhorn ήταν Γαλλικό αναγνωριστικό διπλάνο, σχεδιασμένο από τον Μωρίς Φαρμάν, που αναπτύχθηκε πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Το όνομά του προερχόταν από το χαρακτηριστικό, πρόσθια τοποθετημένο, πηδάλιο ύψους – βάθους και τα επιμηκυμένα πέδιλα ολίσθησης. Το MF.7 έφερε κινητήρα Renault. 

Υπηρέτησε με τις Γαλλικές και Βρετανικές ένοπλες δυνάμεις στα πρώτα στάδια του πολέμου και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως εκπαιδευτικό. Εξήντα MF.7 πουλήθηκαν στη Νορβηγία και υπηρέτησαν με την αεροπορική υπηρεσία του Νορβηγικού Στρατού. 

Το MF.7 υπήρξε ένα από τα πρώτα αεροσκάφη της (μετέπειτα) Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, με σημαντική δράση στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Τον Δεκέμβριο του 1912 πέταξαν για πρώτη φορά στην Ήπειρο με τη βάση τους να βρίσκεται στο αεροδρόμιο της Νικόπολης στην Πρέβεζα. Στις 5 Φεβρουαρίου του 1913 ο υπολοχαγός Μιχαήλ Μουτούσης και ο σημαιοφόρος Αριστείδης Μωραϊτίνης πραγματοποίησαν με Farman MF.7, που είχε μετατραπεί σε υδροπλάνο, την πρώτη στην ιστορία αποστολή ναυτικής συνεργασίας πάνω από τα Δαρδανέλια.

Χρήστες

Σημειώσεις

Δείτε επίσης

Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του MF.7 
 Farman MF.11

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το Farman MF.7 στο luftfahrtmuseum.com
 Το Farman MF.7 στο Virtual Aircraft Museum
 Φωτογραφίες του Farman MF.7 από το Musée de l'Air Paris

MF
MF
MF
MF.7
Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Μίκα

Η λέξη μίκα μπορεί να αναφέρεται:

 Σε κατηγορία πυριτικών ορυκτών με πολύπλοκη μοριακή δομή, που είναι γνωστότερα ως μαρμαρυγίες.
 Στον σύγχρονο τραγουδιστή Μίκα Πένιμαν.
 Στην αρμένικη ποδοσφαιρική ομάδα ΦΚ Μίκα.
Μαγνητικό κύκλωμα

Με τον όρο μαγνητικό κύκλωμα χαρακτηρίζεται το σώμα εκείνο ή κάποιο σύνολο σωμάτων που βρίσκονται σε τέτοια διάταξη που δια μέσου αυτών διέρχονται οι μαγνητικές δυναμικές γραμμές που προκαλούνται από κάποια μαγνητεγερτική δύναμη.

Κύκλωμα