joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια

{{Πληροφορίες βιβλίου
|image          = Αρχείο:Ηδασκάλαμεταχρυσάματια.JPG
|λεζάντα εικόνας = Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια, εξώφυλλο β΄ έκδοσης, Αθήνα 1933 ή 1934
|author         = Στράτης Μυριβήλης
|country        = Ελλάδα
|language       = Ελληνικά
|genre          = Μυθιστόρημα
|publisher      = 
|published      = 1931-1932
|media_type     = 
|pages          = 
|preceded_by    = Η ζωή εν τάφω
|followed_by    = Η Παναγιά η Γοργόνα
|ISBN           = 978-960-05-0196-4 (32η ανατύπωση της έκδοσης του 1961, Βιβλιοπωλείο της Εστίας)
}}Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια''' είναι μυθιστόρημα του Στράτη Μυριβήλη. Δημοσιεύτηκε σε μέρη στην εφημερίδα «Καθημερινή» την περίοδο 1931–1932, ενώ το 1933 κυκλοφόρησε ολοκληρωμένο σε βιβλίο.

Αποτελεί συνέχεια του μυθιστορήματος Η ζωή εν τάφω. Θέμα του είναι η περίοδος 1917–1922 και οι συνέπειες του πολέμου για τους ήρωές του. Ο Λεωνής Δρίβας γυρίζει από τον πόλεμο της Μικρασίας στη Μυτιλήνη και ερωτεύεται τη δασκάλα Σαπφώ, χήρα του φίλου του που σκοτώθηκε στο πόλεμο ενώ από την άλλη ο σεβασμός που τρέφει στη μνήμη του φίλου του τού δημιουργεί αναστολές.

Ο Μυριβήλης κάνει σαφείς αρνητικές κρίσεις στο έργο του για τον Κομμουνισμό και τους κομμουνιστές. Παρουσιάζει τον κεντρικό ήρωα τον Λεωνή να καταδικάζει την ευρύτερη φιλοσοφία του και να κατηγορεί τους κομμουνιστές για δολιότητα και καλλιέργεια ταξικού μίσους.

 Στην τηλεόραση 
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε για την τηλεόραση με την τηλεοπτική σειρά Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια 14 επεισοδίων, την οποία μετέδωσε η ΕΡΤ το 1979. Η σκηνοθεσία είναι του Κώστα Αριστόπουλου και το σενάριο της Μαργαρίτας Λυμπεράκη. Εταιρεία παραγωγής η Positive. Οι ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν είναι οι Κάτια Δανδουλάκη (Σαπφώ), Γιάννης Φέρτης (Λεωνής), Νικήτας Τσακίρογλου, Ειρήνη Ιγγλέση, Μαρία Μαρμαρινού, Τάνια Τσανακλίδου, Γιώργος Λουκάκης, Τιτίκα Βλαχοπούλου, Κώστας Τσιάνος, Χρήστος Βαλαβανίδης, Βασίλης Τσάγκλος, Κωνσταντίνος Τζούμας, Κώστας Δίπλαρος, Αντώνης Κατσαρής, Τάσος Περζικιανίδης, Γιώργος Κοτανίδης, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Γιάννης Αρμενίδης, Μαρία Παπαδομανωλάκη, Κώστας Μανδήλας, Γκέλυ Τριάντη, Ασπασία Διβόλη, Στρατής Καραλής, Χρίστος Παξός.

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας'', εκδόσεις Πατάκη (σελ. 461)

Δασκαλα με τα χρυσα ματια
Δ
Ρούσσος Καπετανάκης

Ο Ρούσσος Καπετανάκης (Άγιος Νικόλαος Κρήτης, 22 Νοεμβρίου 1917 - Λονδίνο, 14 Ιουνίου 1990) ήταν Έλληνας δικηγόρος, που διετέλεσε Δήμαρχος Αγίου Νικολάου από το 1959 ως το 1968 και από το 1975 ως το 1982. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ξεκίνησε η τουριστική ανάπτυξη της πόλης και το όνομά του είναι στενά συνδεδεμένο με αυτή.

Πρώτα χρόνια , σπουδές και στρατιωτική θητεία 
Γιος του Ιωάννη Καπετανάκη και της Χρυσάνθης Κουνδούρου, σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, αφού πρώτα ολοκλήρωσε το πρακτικό Λύκειο. Εν συνεχεία φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών. Κατά τον πόλεμο του 1940 πολέμησε ως Ανθυπολοχαγός. Στη διάρκεια της Κατοχής παρέμεινε στην Αθήνα, στο πλευρό του αγαπημένου του θείου, Ιωσήφ Κούνδουρου. Εργάστηκε ως δικηγόρος στον Άγιο Νικόλαο, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα μετά την απελευθέρωση.

Δημαρχία 
Ο Ρούσσος Καπετανάκης χρημάτισε Δήμαρχος του Αγίου Νικολάου από τις 24 Μαΐου 1959 ως τις 3 Μαΐου 1968, οπότε εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη χούντα, και ξανά από την 1η Ιουνίου 1975 ως τις 31 Δεκεμβρίου 1982. Η θητεία του στη δημαρχία ήταν πολύ επιτυχημένη κυρίως στο θέμα της ανάπτυξης του τουρισμού και του πολιτισμού.

Με τη συμπαράσταση και συμμετοχή του Δήμου ιδρύθηκε η εταιρεία "Τουριστικές Επιχειρήσεις Αγίου Νικολάου Α.Ε." (1963) από τους Ηλία Σωτήρχο και Ελένη Νάκου, η δραστηριότητα της οποίας είχε ως αποτέλεσμα να ανεγερθεί το παλαιότερο διεθνώς γνωστό ξενοδοχείο στην πόλη, το "Μίνος Μπιτς", το οποίο φιλοξένησε διασημότητες όπως ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης και ο Γουόλτ Ντίσνεϊ.Το 1970 ιδρύθηκε από την Ελένη Νάκου και τους Σπύρο και Γιώργο Κοκοτό η εταιρεία "Ήλιος Α.Ε.". η δραστηριότητα της οποίας οδήγησε στη λειτουργία του επίσης διάσημου ξενοδοχείου διεθνώς, "Ελούντα Μπιτς" 

Την ίδια περίοδο, ιδρύθηκαν η Κουνδούρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη (1964) με πρώτο πυρήνα τη δωρεά της Χρυσούλας Ξανθουδίδου-Κουνδούρου (ήταν αδερφή του εκτελεσθέντος Ρούσου Κούνδουρου) και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αγίου Νικολάου το 1963.

Επιμελήθηκε πολλά έργα στην πόλη, εκτός από τις ασφαλτοστρώσεις, ενώ φρόντισε και για τη διαμόρφωση ενός ζωολογικού κήπου, στο χώρο της λίμνης του Αγίου Νικολάου. 

Ο Ρούσος Καπετανάκης πέθανε στο Λονδίνο έπειτα από εγχείριση καρδιάς στην οποία είχε υποβληθεί και κηδεύτηκε με δαπάνες του Δήμου Αγίου Νικολάου από τον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας.

Παραπομπές 

Έλληνες δικηγόροι
Δήμαρχοι Αγίου Νικολάου
Μιχαήλ Κοθρής

Ο Μιχαήλ Κοθρής του Εμμανουήλ (Ορεινό Λασιθίου, 1864- Μπραμιανά Ιεράπετρας, 5 Ιουνίου 1941) ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής Λασιθίου επί 35 συνεχή χρόνια.

Βουλευτής 
Ο Μιχαήλ Κοθρής από πολύ νέος άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Εξελέγη πληρεξούσιος (στην επαρχία Ιεράπετρας) μαζί με το Νικόλαο Γιαμαλάκη στις πρώτες εκλογές για την ανάδειξη των μελών της πρώτης Συνέλευσης των Κρητών, έπειτα από την άφιξη του πρίγκιπα Γεωργίου, αρμοστή του νησιού. Έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1897 ως δημογέροντας. Εκλεγόταν συνεχώς στην επαρχία Ιεράπετρας σε όλες τις εκλογές της Συνέλευσης των Κρητών και αργότερα μετά την ένωση, συνεχώς ως το 1936. Στις εκλογές της Κρητικής Εθνοσυνέλευσης του 1910 στο Λασίθι ήρθε πρώτος σε ψήφους (818), με δεύτερο τον Εμμανουήλ Μηλιαρά. Εξελέγη βουλευτής Λασιθίου υπηρετώντας για την περίοδο από τις 31 Μαΐου 1915 ως τις 29 Οκτωβρίου 1915 και από τις 12 Ιουλίου 1917 ως το 1920 (Κ΄ κοινοβουλευτική περίοδος), 1920-22, 1923-25, 1926-28 (με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων), 1932-33 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων , το 1933-35 με το κόμμα των Φιλελευθέρων και το 1936, ως τη δικτατορία του Μεταξά.

Προσφορά 
Ο Κοθρής συνέβαλε στην ίδρυση της βιομηχανίας "Μίνως", η οποία ήταν η μεγαλύτερη στην εποχή της κρητική βιομηχανία. Έτσι, αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα της εξεύρεσης εργασίας για χιλιάδες οικογένειες απόρων. Επίσης, συνετέλεσε στην κατασκευή της οδού Ιεράπετρας-Βιάννου και Ιεράπετρας-Παχείας Άμμου. Αναφορικά με την άρδευση της ιδιαίτερης περιοχής του, ο Κοθρής έκανε εισήγηση στην Κρητική Εθνοσυνέλευση το 1903 να αξιοποιηθούν οι πηγές του Ψυχρού , ώστε να αρδευτεί ο κάμπος της Ιεράπετρας και για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με τις κάμπιες, οι οποίες αποτελούσαν τη μάστιγα για τα ελαιόδεντρα.

Ο Μιχαήλ Κοθρής απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στις 5 Ιουνίου 1941 στο μετόχι του στα Μπραμιανά Ιεράοετρας, όπου είχε βρει άσυλο εξαιτίας των βομβαρδισμών από τους Ναζί. Η πρώην οδός Βότση ονομάστηκε σε οδό Μιχαήλ Κοθρή, σε αναγνώριση της προσφοράς του προς την Ιεράπετρα.
Γιος του ήταν ο επί 10 φορές βουλευτής, Εμμανουήλ Κοθρής.

Παραπομπές 

Έλληνες δικηγόροι
Βουλευτές Λασιθίου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων
Ιωάννης Αμοιρίδης

Ο Ιωάννης Αμοιρίδης (γενν. στις 10 Οκτωβρίου 1957) είναι τεχνολόγος πολιτικός μηχανικός, βουλευτής Πιερίας, που χρημάτισε και Δήμαρχος της Κατερίνης από την 1η Ιανουαρίου 1999 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2006.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Κατερίνη. Σπούδασε στην ΚΑΤΕΕ Λάρισας και στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. 
Το 2005 συνετέλεσε στην ίδρυση Ένωσης Τοπικών Αρχών (Ένωση Τ.Ε.Δ.Κ., με έδρα την Πέλλα και με γραφεία στο εξωτερικό) Κεντρικής Μακεδονίας με την επωνυμία "Αλέξανδρος", της οποίας ήταν και πρόεδρος. 
Το 1995 ήταν πρόεδρος της ΕΠΣ Πιερίας. Από το 1999 έως το 2007 ήταν πρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ) στο νομό Πιερίας. Είναι παντρεμένος με την  Αλεξάνδρα Ζαΐμη και έχουν 1 γιο και 1 κόρη.

Βουλευτής 
Ο Ιωάννης Αμοιρίδης εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2007 και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις εκλογές του 2009. Στις 12 Φεβρουαρίου 2012 τέθηκε εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας και ανεξαρτητοποιήθηκε, για να επιστρέψει στη Βουλή ως μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς, στις 26 Μαρτίου 2012.

Δήμαρχος 
Το 1990 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και το 1997 έγινε αναπληρωτής Δήμαρχος Κατερίνης. Εξελέγη Δήμαρχος Κατερίνης (με το συνδυασμό Πράξη Το Όραμα") με ποσοστό 58,8% στο δεύτερο γύρο έναντι 41,2% για τον Αλέξανδρο Τσακπουνίδη στις δημοτικές εκλογές του 1998 και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 1999. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2002 από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 52,8% έναντι 43,2% για το Σάββα Χιονίδη, ο οποίος και τον διαδέχθηκε ως Δήμαρχος το 2007.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφικό του Ιωάννη Αμοιρίδη

Παραπομπές 

Βουλευτές Πιερίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Δημοκρατική Αριστερά
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Δήμαρχοι Κατερίνης
Μπρένταν Μπίαν

Ο Μπρένταν Μπήαν (Brendan Behan, 9 Φεβρουαρίου 1923 - 20 Μαρτίου 1964) ήταν Ιρλανδός ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και διηγηματογράφος, που έγραψε στα Αγγλικά και στα Ιρλανδικά.

Επιλογή θεατρικών έργων 
 The Quare Fellow, 1954
 An Giall, 1958 (Ένας όμηρος) - Ελλην. μετάφραση Βασίλη Ρώτα & Βούλας Δαμιανάκου ("ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ")

Ελληνικές θεατρικές παραστάσεις 
Πίνακας με ελληνικές θεατρικές παραστάσεις έργων του Μπ. Μπίαν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιρλανδοί ποιητές
Ιρλανδοί θεατρικοί συγγραφείς
Ιρλανδοί μυθιστοριογράφοι
Ιρλανδοί διηγηματογράφοι
Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι

Η Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι (Artemisia Gentileschi, 8 Ιουλίου 1593 - 1653) ήταν Ιταλίδα ζωγράφος του μπαρόκ, θεωρούμενη ως μία από τους καλύτερους καλλιτέχνες της εποχής της.

Κόρη του ζωγράφου Οράτσιο Τζεντιλέσκι,  μαθήτευσε δίπλα στον πατέρα της στη Ρώμη και το 1610 παρήγαγε το πρώτο της έργο η Η Σωσσάννα και οι γέροντες.

Το 1611 ο συνεργάτης του πατέρα της ζωγράφος Αγκοστίνο Τάσσι βίασε την Αρτεμίζια και εν συνεχεία της υποσχέθηκε γάμο, εξασφαλίζοντας έτσι τη συνέχιση των ερωτικών τους σχέσεων. Η υπόσχεση δεν εκπληρώθηκε και, εννέα μήνες μετά τον βιασμό, ο Οράτσιο Τζεντιλέσκι κίνησε δίωξη κατά του Τάσσι ο οποίος, ύστερα από επτάμηνη δίκη, καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους.

Ύστερα η Αρτεμίζια παντρεύτηκε τον ζωγράφο Πιεραντόνιο Στιαττέζι, εγκαταστάθηκε στη Φλωρεντία και είχε εξαιρετική σταδιοδρομία. Έγινε αυλική ζωγράφος, ευνοούμενη των Μεδίκων και ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε μέλος της Accademia delle Arti del Disegno (Ακαδημίας των Τεχνών της Σχεδίασης). Αλλά δημιούργησε πολλά χρέη, ο γάμος της διαλύθηκε και το 1621 επέστρεψε στη Ρώμη.

Το 1630 εγκαταστάθηκε στη Νάπολι, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της, εκτός από την περίοδο της παραμονής της στην Αγγλία, όταν συνεργάστηκε και πάλι με τον πατέρα της που είχε γίνει αυλικός ζωγράφος του Καρόλου Α΄ το 1638. Ο Οράτσιο πέθανε το 1639 και η Αρτεμίζια επέστρεψε στη Νάπολη.

Όλα σχεδόν τα έργα της Αρτεμίζια (που ήταν μια από τους καλύτερους Καραβατζίστι) έχουν γυναίκες πρωταγωνίστριες -με προτίμηση στις βιβλικές μορφές- που τις διακρίνει το θάρρος, η αποφασιστικότητα και η ισχυρή προσωπικότητα και όχι οι γυναικείες ιδιότητες της ευαισθησίας και της αδυναμίας. Ειδικά το έργο της Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη είναι ένας πίνακας αιματηρής αγωνίας και φρίκης. Το ζωγράφισε σε πολλές παραλλαγές αλλά αυτή του Ουφίτσι είναι η εντυπωσιακότερη. Είναι πολύ πιθανό να εμπνεύστηκε από την ανάμνηση του πρόσφατου βιασμού της.

Μυθιστορηματική βιογραφία της Αρτεμίζια έγραψε η Rauda Jamis : Artemisia  ou  La Renommèe (Αρτεμίζια ή Η ξακουστή, 1990) – ελλ. μετάφραση Μαρία Παγουλάτου ("ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ")

Η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι αναφέρεται στο έργο της Τζούντι Σικάγο «Το Δείπνο».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η ριζοσπαστική ζωγράφος Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι.». Η Μηχανή του Χρόνου.

Ιταλοί ζωγράφοι
Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Καλλιτέχνιδες
Καλλιτέχνες (γυναίκες) της Ιταλίας
Ζωγράφοι (γυναίκες)
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ιταλίας
Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Τίτος Μάκκιος Πλαύτος

Ο Τίτος Μάκκιος Πλαύτος (λατινικά: Titus Maccius Plautus, περ. 254-184 π.Χ.) ήταν Λατίνος κωμωδιογράφος.

Γεννήθηκε στο χωριό Σαρσίνα της Ομβρικής και πήγε στη Ρώμη όπου έγινε εργάτης θεάτρου. Ασχολήθηκε μετά με το εμπόριο, έχασε τα χρήματά του κι αναγκάστηκε να εργαστεί σ’ ένα φούρνο. Στον ελεύθερο χρόνο του έγραψε τρεις κωμωδίες που είχαν μεγάλη επιτυχία και έκτοτε αφοσιώθηκε στην συγγραφή κωμωδιών. Πέθανε δοξασμένος στην Ρώμη το 184 π.Χ.

Ο Πλαύτος ασχολήθηκε αποκλειστικά με το είδος Fabula Palliata, με τη λατινική διασκευή δηλαδή ελληνικών έργων. Τα θέματά του είναι παρμένα από την Νέα Κωμωδία, κυρίως από τον Μένανδρο και τον Φιλήμονα. Το ύφος του είναι ρωμαλέο (ενίοτε μέχρι χοντροκοπιάς), η πλοκή βασίζεται στις παρεξηγήσεις και τις απίθανες συμπτώσεις των ελληνικών έργων, κατόρθωσε όμως, κυρίως με τα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποιούσε, να μεταφυτεύσει την ελληνική κωμωδία στο ρωμαϊκό θέατρο. Ο ίδιος θεωρούσε τους Αιχμαλώτους του (Captivi) ως το καλύτερο έργο του. Ο Λέσσινγκ το θεωρούσε ως το καλύτερο θεατρικό έργο που παίχθηκε ποτέ.

Σωζόμενα έργα
Αμφιτρύων (Amphitruo)
Η κωμωδία των γαϊδουριών (Asinaria)
Η χύτρα με το χρυσάφι (Aulularia)
Βακχίδες (Bacchides)
Αιχμάλωτοι (Captivi)
Κασίνη (Casina)
Η κασετίνα (Cistellaria)
 Σιταρόψειρας (Curculio)
Επίδικος (Epidicus)
 Μέναιχμοι (Menaechmi)
Ο έμπορος (Mercator)
Ο καυχησιάρης στρατιώτης (Miles Gloriosus)
Το σπίτι με τα φαντάσματα (Mostellaria)
Ο Πέρσης (Persa)
Ο μικρός Καρχηδόνιος (Poenulus)
 Ψευδολόγος (Pseudolus)
Το παλαμάρι (Rudens)
 Στίχος (Stichus)
Η κωμωδία των τριών νομισμάτων (Trinummus)
Ο αιμοβόρος (Truculentus)
Το κιβώτιο (Vidularia)

Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος με ελληνικές θεατρικές παραστάσεις έργων του Πλαύτου.

Παραπομπές 

Ρωμαίοι συγγραφείς
Ρυουνοσούκε Ακουταγκάβα

Ο Ρυουνοσούκε Ακουταγκάβα (, 1 Μαρτίου 1892 - 24 Ιουλίου 1927) ήταν σημαντικός Ιάπωνας συγγραφέας. Το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Ιαπωνίας, το Βραβείο Ακουταγκάβα, έχει πάρει το όνομά του από αυτόν.

Επιλογή έργων
Ρασομόν, 1914 - ελλην. μετάφραση Πόλα Ταχταλίδου ("ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ")
Μικάν, 1919
Άκι, 1920
Τενκίμπο, 1926
Κάππα, 1927

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ιάπωνες διηγηματογράφοι
Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Πίο Μπαρόχα

Ο Πίο Μπαρόχα (Pio Baroja y Nessi, 1872-1956) ήταν Ισπανός μυθιστοριογράφος που κατέχει εξέχουσα θέση στην λεγόμενη Γενιά του ’98.	

Από επιφανή οικογένεια του Σαν Σεμπαστιάν, σπούδασε ιατρική και άσκησε για δυο χρόνια το ιατρικό επάγγελμα. Ασχολήθηκε μετά με επιχειρήσεις και επιδόθηκε ύστερα στην δημοσιογραφία.

Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1900 και υπήρξε πολυγραφότατος. Μεγάλο μέρος του έργου του αποτελείται από μυθιστορηματικές τριλογίες. Έγραψε επίσης ιστορικά μυθιστορήματα και βιβλία σύντομων αφηγημάτων.

Ο Μπαρόχα θεωρείται ένας πολύ καλός παρατηρητής της ζωής και πίστευε ότι η δράση είναι το παν. Ήταν πικρός, απαισιόδοξος, χιουμορίστας, αντικληρικός και αντιδημοκράτης και οι περιγραφές των χαρακτήρων του είναι διεισδυτικότατες. Αποφεύγει το κήρυγμα και αφήνει τον αναγνώστη να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του.

Επιλογή έργων
Tierra vasca (Χώρα των Βάσκων, τριλογία)
La lucha por la vida (Ο αγώνας για την ζωή, τριλογία, 1904)
La busca, 1904 (Η αναζήτηση). Ελλην. μετάφραση Μ. Χατζηγιάννη ("Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος")
Mala hierba, 1904 (Κακό χορτάρι). Ελλην. μετάφραση Μ. Χατζηγιάννη ("Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος")
Aurora roja, 1904 (Κόκκινη αυγή) 
La raza (Η ράτσα, τριλογία)
El árbol de la ciencia, 1911 (Το δέντρο της γνώσεως) 
La dama errante, 1908 (Η περιπλανώμενη γυναίκα)  
La ciudad de la niebla, 1909 (Η πολιτεία της ομίχλης)
El pasado (Το παρελθόν, τριλογία)
La vida fantástica (Η φανταστική ζωή, τριλογία)
Agonías de nuestro tiempo (Αγωνίες του καιρού μας, τριλογία)
La juventud perdida (Η xαμένη νιότη, τριλογία)
Memorias de un hombre de acción (Αναμνήσεις ενός ανθρώπου της δράσης, 1913-1935, ιστορικές αφηγήσεις με ένα κεντρικό ήρωα σε είκοσι δύο τόμους)
Desde la última vuelta del camino (Από την τελευταία στροφή του δρόμου, 1944 - 49, απομνημονεύματα, 8 τόμοι)

Ισπανοί συγγραφείς
Πιερ Μπενουά

Ο Πιερ Μπενουά (Pierre Benoit, 1886-1962) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.

Επιλογή έργων
Koenigsmark, 1918 - ελλην. μετάφραση Στέλλας Βουρδουμπά ("ΔΑΦΝΗ")
L'Atlantide, 1919 - ελλην. μετάφραση Ν.Παπαρόδου ("ΔΕΛΤΑ")	
La Chaussée des Géants, 1922 (Το μονοπάτι των Γιγάντων) 
L'Oublié, 1922 (Ο ξεχασμένος) 
Le Puits de Jacob, 1925 (Το πηγάδι του Ιακώβ) 
Le Roi Lépreux, 1927 (Ο λεπρός βασιλιάς)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Γάλλοι συγγραφείς
Τζοβάννι Παϊζιέλλο

Ο Τζοβάννι Παϊζιέλλο  (Giovanni Paisiello, 1740-1816) ήταν Ιταλός συνθέτης.

Γεννήθηκε στον Τάραντα, μαθήτευσε στους Ιησουίτες κ’ η ομορφιά της φωνής του τον οδήγησε στην Νεάπολη, όπου σπούδασε υπό τον Φραντσέσκο Ντουράντε επί εννιά χρόνια. 

Όταν άρχισε να συνθέτει, είχε ν’ αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό καθιερωμένων ήδη συνθετών της Νεάπολης, επιφανέστερος των οποίων ήταν ο Νικολό Πιτσίνι. Παρά το ότι τα έργα του έγιναν ευμενέστατα δεκτά από το κοινό της Νάπολης, ο Παϊζιέλλο αποδέχθηκε πρόσκληση της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας και έμεινε στην Αγία Πετρούπολη οκτώ χρόνια. Εκεί έγραψε το αριστούργημά του, τον Κουρέα της Σεβίλλης. 

Κατά την επιστροφή του από την Ρωσία έμεινε για ένα διάστημα στη Βιέννη κι εκεί συνέθεσε κατά παραγγελία του αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ δώδεκα συμφωνίες και τον Βασιλιά Θεόδωρο, όπερα που έγινε γνωστή σ’ ολόκληρη την Ευρώπη.

Επέστρεψε στην Νεάπολη το 1784, έγινε maestro di cappella κι εκεί συνέθεσε μεταξύ άλλων την όπερα La molinara, ένα έργο που υπήρξε πηγή πανευρωπαϊκής έμπνευσης. Το 1802 πήγε στο Παρίσι μετά από πρόσκληση του Ναπολέοντα, αλλά δεν κατόρθωσε να συγκινήσει το παρισινό κοινό, οι δε σχέσεις του με τους άλλους συνθέτες ήταν κι εδώ τεταμένες.

Επέστρεψε και πάλι στην Νάπολη και είχε την εύνοια του Ιωσήφ Βοναπάρτη και του Ιωακείμ Μυρά που διαδέχτηκαν τους εκθρονισμένους Βουρβόνους. Όταν οι τελευταίοι παλινορθώθηκαν το 1815, ο Παϊζιέλλο περιέπεσε σε δυσμένεια και πέθανε ένα χρόνο αργότερα. 

Τον Φεβρουάριο του 1816, λίγους μήνες πριν από τον θάνατο του Παϊζιέλλο, ο Ροσσίνι παρουσίασε στην Ρώμη την δική του εκδοχή του Κουρέα της Σεβίλλης. Το κοινό αποδοκίμασε την «αυθάδεια» του νεαρού συνθέτη αλλά μέχρι σήμερα το έργο του αυτό επισκιάζει την όπερα του Παϊζιέλλο.

Ο Παϊζιέλλο συνέθεσε περί τις εκατό όπερες καθώς και εκκλησιαστική μουσική και άλλα έργα. Διακρίνεται για την άνετη σύνθεση και την ευρηματικότητά του αλλά εκφράστηκε η άποψη ότι στερείται βάθους, μολονότι οι μελωδίες του φανερώνουν ευαισθησία.

Επιλογή έργων
L'idolo cinese (Tο κινέζικο είδωλο, 1767)
Don Chisciotte della Mancia, 1769
Il Socrate immaginario (Ο κατά φαντασίαν Σωκράτης, 1775)
Il barbiere di Siviglia, ovvero La precauzione inutile (Ο Κουρέας της Σεβίλλης ή Οι ανώφελες προφυλάξεις, 1782)
Il Re Teodoro (Ο βασιλιάς Θεόδωρος, 1784) 
La molinara (Η μυλωνού, 1789-90)
Nina, o sia La pazza per amore (Νίνα ή Η τρελλή για έρωτα, 1789)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ιταλοί συνθέτες
Συνθέτες όπερας
Κλωντ Λορραίν

Ο Κλωντ Λορραίν (Claude Lorrain, Σαμάν, Λωρραίνη, 1600 - Ρώμη, 23 Νοεμβρίου 1682, γεννημένος Κλωντ Ζελέ) ήταν Γάλλος ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης του μπαρόκ.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ως έτος γέννησης στον τάφο του Κλωντ Λορραίν αναφέρεται το 1600, αλλά οι σύγχρονες πηγές αναφέρουν μια μεταγενέστερη ημερομηνία, περίπου το 1604 ή το 1605.  Γεννήθηκε στο μικρό χωριό Σαμάν, Vosges, τότε μέρος του δουκάτου της Λωρραίνης. Προέρχονταν από φτωχή οικογένεια και το επώνυμό του ήταν Ζελέ. 

Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Ιταλία και είναι ένας από τους πρώτους σημαντικούς ζωγράφους, εκτός από αυτούς της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής, που ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με την τοπιογραφία. Τα τοπία του συχνά μετατρέπονταν σε έξοχες σκηνές καθημερινού βίου ή ιστορικές-μυθολογικές, με την προσθήκη λίγων μικρών μορφών. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1630 ήταν ο πιο ονομαστός τοπιογράφος στην Ιταλία, αμειβόμενος γενναία για τα έργα του, που βαθμηδόν γίνονταν μεγαλύτερου μεγέθους, με λιγότερες μορφές, λεπτομερέστερα δουλεμένα και λιγότερα. Παρά το ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ανανεωτής της τοπιογραφίας, ήταν αυτός που εισήγαγε τον ήλιο σε πολλούς πίνακές του, πράγμα σπάνιο μέχρι τότε.

Η επικρατέστερη εκδοχή για τις απαρχές της σταδιοδρομίας του Λορραίν ήταν ότι έφτασε στην Ρώμη με μια ομάδα ζαχαροπλαστών (η Λορραίνη είχε από τότε μεγάλη φήμη στην ζαχαροπλαστική) και ότι προσελήφθη γι’ αυτήν την δουλειά στο εργαστήριο του ζωγράφου Αγκοστίνο Τάσσι. Κάποια στιγμή βρέθηκε μαθητευόμενος του Τάσσι στην ζωγραφική και εκτός από σύντομα ταξίδια στην Λορραίνη, τη Νάπολη, την Γένοβα και την Βενετία, έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στην Ρώμη. (για τον Τάσσι βλ. το λήμμα Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι). 

Η εξέλιξή του υπήρξε εντυπωσιακή. Παρήγαγε πλήθος έργων για τους μεγιστάνες της εποχής και φρόντισε να τα καταλογογραφήσει όλα, σχεδιάζοντάς τα μάλιστα σε ένα τόμο με τίτλο Liber Veritatis (Βιβλίο της Αλήθειας). Δεν παντρεύτηκε ποτέ και ζούσε με τους ανεψιούς του και μια ορφανή που υιοθέτησε, κόρη του ενδεχομένως από μιαν υπηρέτριά του.

Επιλογή έργων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Γάλλοι ζωγράφοι
Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε

Ο Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε (Francesco Maria Piave, 18 Μαΐου 1810 - 5 Μαρτίου 1876) ήταν Ιταλός λιμπρεττίστας γνωστός κυρίως για την συνεργασία του με τον Τζουζέπε Βέρντι στις όπερες Ernani (1844), I due Foscari, 1844), Attila (1846), Macbeth (1847), Il corsaro (1848), Stiffelio (1850),  (1851), La traviata (1853), Simon Boccanegra (1857) και La forza del destino (1862).

Ο Rigoletto και η Τraviata μεταφράστηκαν στα Ελληνικά από τον Θέμη
Σερμιέ και την Γιολάντα ντι Τάσσο αντίστοιχα, στους δύο τόμους των εκδόσεων Σ.Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ για τον Βέρντι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιταλοί συγγραφείς
Σάμουελ Ρίτσαρντσον

Ο Σάμουελ Ρίτσαρντσον (Samuel Richardson, 19 Αυγούστου 1689 - 4 Ιουλίου 1761) ήταν Άγγλος συγγραφέας επιστολικών μυθιστορημάτων.

Γιος ξυλουργού, εργάσθηκε ως βοηθός τυπογράφου και, για ν’ αυξήσει το εισόδημά του, έγραφε ερωτικές επιστολές δεσποινίδων που δεν είχαν την απαιτούμενη μόρφωση ή το ταλέντο, ενασχόληση που αποδείχθηκε καθοριστική για την λογοτεχνική του σταδιοδρομία.

Ζώντας στερημένα κατόρθωσε ν’ αποκτήσει δικό του τυπογραφείο, παντρεύτηκε, απέκτησε έξι τέκνα κι έχασε τα πέντε απ’ αυτά σε νηπιακή ηλικία καθώς και την νέα ακόμη γυναίκα του. Ξαναπαντρεύτηκε κι απέκτησε άλλα έξι παιδιά εκ των οποίων επέζησαν τέσσερις κόρες. Το 1733 έγινε τυπογράφος της Βουλής των Κοινοτήτων. Μέχρι τα πενήντα του δεν είχε εκδώσει κανένα δικό του βιβλίο.

Το 1739 δύο φίλοι του τού ανέθεσαν να γράψει ένα οδηγό αλληλογραφίας «για επαρχιώτες που αδυνατούσαν να συντάξουν μιαν επιστολή». Εξοικειωμένος, όπως προαναφέρθηκε, με την επιστολογραφία ο Ρίτσαρντσον, ανέλαβε το έργο και συνέλαβε συγχρόνως την ιδέα να γράψει μια ερωτική ιστορία σε μια σειρά επιστολών «στην οποία θα καθοδηγούνταν τα όμορφα κορίτσια που ήταν υποχρεωμένα να εργαστούν μακριά από το σπίτι τους, πώς ν’ αποφύγουν τις παγίδες κατά της αρετής τους». 

Έτσι γεννήθηκε το 1740 η Παμέλα ή Η ανταμειφθείσα αρετή, όπου εξιστορείται σε σειρά επιστολών η αντίσταση της όμορφης υπηρέτριας κατά των ερωτικών επιθέσεων του κυρίου της μέχρις ότου υποκύπτει αυτός και την ζητά σε γάμο. Το 1741 ο Ρίτσαρντσον προσέθεσε δύο ακόμη τόμους στους δύο πρώτους με τίτλο Pamela's Conduct in High Life όπου εκθέτει τις αρετές της Παμέλας μετά τον γάμο της. 

Το 1747 ακολούθησαν άλλες δύο χιλιάδες σελίδες με την ιστορία της Κλαρίσσας. Κι εδώ ο επίδοξος αποπλανητής αποκρούεται αλλά η κατάληξη είναι τραγική, παρά το ότι μέχρι να εκδοθεί ο έβδομος και τελευταίος τόμος εκατοντάδες αναγνωστών ικέτευαν με επιστολές τους τον συγγραφέα να μη «σκοτώσει» την Κλαρίσσα.

Το 1753 ο Ρίτσαρντσον αποφάσισε ν’ ασχοληθεί και μ’ ένα άντρα κι έγραψε τους επτά τόμους του Τσαρλς Γκράντισον. 

Η Παμέλα υπήρξε ακρογωνιαίος λίθος της αγγλικής λογοτεχνίας. Συγκίνησε χιλιάδες αναγνώστες, της μεσαίας τάξης ιδιαίτερα, και υπήρξε το πρώτο αγγλικό ψυχολογικό μυθιστόρημα. Χλευάστηκε βέβαια από διανοουμένους όπως ο Φήλντινγκ, και κάποιος παρατήρησε ότι ακόμη κι αν συνέβαινε τελικά η αποπλάνηση, θα ήταν βαρετή μετά από χίλιες σελίδες. Παρ’ όλα αυτά η επίδραση του Ρίτσαρντσον στο αγγλικό μυθιστόρημα ήταν τεράστια, η δε γαλλική διανόηση, που τον γνώρισε από τις μεταφράσεις του αββά Πρεβώ, ενθουσιάστηκε. Ο Βολταίρος (στην Νανίνα του) και ο Γκολντόνι δραματοποίησαν την Παμέλα, ο Ρουσσώ είχε σαν πρότυπο της Νέας Ελοΐζας την Κλαρίσσα και ο Ντιντερό δήλωσε ότι αν ήταν υποχρεωμένος να πουλήσει όλα του τα βιβλία, θα κρατούσε μόνο τον Όμηρο, τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη και τον Ρίτσαρντσον.

Έργα
Pamela: Or, Virtue Rewarded, 1740 (Παμέλα, ή Η ανταμειφθείσα αρετή)
Clarissa: Or the History of a Young Lady, 1748 (Κλαρίσσα, ή Η ιστορία μιας νεαράς κυρίας) 
The History of Sir Charles Grandison, 1753

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Άγγλοι συγγραφείς
Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ

Ο Βουαντίσουαφ Στανίσουαφ Ρέιμοντ (πολωνικά: Władysław Stanisław Reymont, , 7 Μαΐου 1867 - 5 Δεκεμβρίου 1925) ήταν Πολωνός μυθιστοριογράφος. Βραβεύθηκε το 1924 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το πιο γνωστό έργο του είναι το τετράτομο Οι χωριάτες (τίτλος πρωτοτύπου: Chłopi).

Ζωή

Έργο

Βραβείο Νόμπελ

Έργα 
Bunt, 1924 (Η εξέγερση)
Chłopi, 1904-1909 (Οι χωριάτες) 
Marzyciel, 1910 (Ο ονειρευτής)  
Rok 1794, 1914-1919 (Έτος 1794, τριλογία)
Wampir, 1911 
Ziemia obiecana, 1898 (Γη της επαγγελίας)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αυτοβιογραφία που δόθηκε στην απονομή του Βραβείου Νόμπελ το 1924
 Σελίδες του Ρέιμοντ στο Πολωνικό Κέντρο Πληροφοριών του Πανεπιστημίου του Μπάφαλο
 Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ στο Culture.pl
 
 

Πολωνοί μυθιστοριογράφοι
Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Πολωνοί νομπελίστες
Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Ταξιάρχες της Λεγεώνας της Τιμής
Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Αθηναϊκό ντέρμπι

Το αθηναϊκό ντέρμπι (ή και απλά ντέρμπι ΑΕΚ–Παναθηναϊκού) είναι η αθλητική αναμέτρηση ανάμεσα στην ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό σε όλα τα ομαδικά αθλήματα που διατηρούν τμήματα και οι δύο σύλλογοι, αλλά κυρίως αναφέρεται στο ποδόσφαιρο (ιδιαίτερα των ανδρών). Θεωρείται το δεύτερο ντέρμπι της πόλης των Αθηνών μετά το ντέρμπι αιωνίων και ένα εκ των κορυφαίων στην Ελλάδα. Στις νίκες στο πρωτάθλημα (Super league) προηγείται ο Παναθηναϊκός με 58 νικες έναντι 41 της ΑΕΚ.

Στατιστικά ποδοσφαίρου

Λίστα αγώνων ποδοσφαίρου

Πρωτάθλημα Αθήνας

Πρωτάθλημα Ελλάδας 

1 Ο αγώνας διεκόπη στο 70ο λεπτό.

2 Ο αγώνας κατακυρώθηκε στον Παναθηναϊκό με σκορ 0–2. Το αποτέλεσμα του αγώνα ήταν 1–2.

3 Ο Παναθηναϊκός εξέτιε τιμωρία της έδρας του.

Αγώνες μπαράζ 
Οι δύο ομάδες αναμετρήθηκαν σε αγώνα μπαράζ το 1960 και το 1963 για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, και το 1980 για την τρίτη θέση.

Play off Σούπερ Λίγκα 
Καθιερώθηκαν την περίοδο 2007–08.

Κύπελλο 

• Προκρίσεις: ΑΕΚ 11, Παναθηναϊκός 7.

Σούπερ καπ 

1 Η πρωταθλήτρια ομάδα αναφέρεται πρώτη

Σκόρερ 
 Όλοι οι σκόρερς του Αθηναϊκού ντέρμπι από το 1959 εώς σήμερα σε αγώνες πρωταθλήματος και play off.

Κορυφαίοι σκόρερ στο Πρωτάθλημα Ελλάδας

Παρουσία και στις 2 ομάδες

Στατιστικά μπάσκετ 

Στο σύνολο νικών των δύο ομάδων, δεν συμπεριλαμβάνονται οι αγώνες στα πλαίσια του πρωταθλήματος Αθηνών-Πειραιώς -όπου οι δύο ομάδες αγωνίστηκαν μαζί στην Α' κατηγορία από το 1953 ως το 1963- λόγω έλλειψης στοιχείων.

Α1 ΕΣΑΚΕ

Κύπελλο Ελλάδας

Σούπερ Καπ Ελλάδας

Στατιστικά βόλεϊ

Ανδρών

Γυναικών

Παραπομπές 

Ποδοσφαιρικά παιχνίδια ελληνικών ομάδων
Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως (ποδόσφαιρο)
Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο)
Ποδοσφαιρικά ντέρμπι
Στρατιωτικό σώμα διαβιβάσεων

To στρατιωτικό όπλο των Διαβιβάσεων ή απλά διαβιβάσεις είναι στρατιωτικό όπλο το οποίο εξασφαλίζει τις επικοινωνιακές ανάγκες του Στρατού. Ανήκει στην ομάδα των όπλων (Όπλα-Σώματα)

Αποστολή
Αποστολή του Όπλου των Διαβιβάσεων είναι η εξασφάλιση των επικοινωνιακών αναγκών του Στρατού σε καιρό ειρήνης, επιστράτευσης και πολέμου για την ενάσκηση της διοίκησης, τη συνεργασία μεταξύ των Όπλων και Σωμάτων του Στρατού με τους λοιπούς Κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων, τη διεύθυνση του αγώνα, τη διεξαγωγή Ηλεκτρονικού Πολέμου καθώς και την επιτήρηση του πεδίου της μάχης με ηλεκτρονικά μέσα.

Εκπαίδευση
Από το Φεβρουάριο του 1945 μέχρι και τον Απρίλιο του 1946 υπήρχαν δύο υποτυπώδη Κέντρα Εκπαίδευσης Διαβιβάσεων. Η Σχολή Διαβιβάσεων και το Τάγμα Υποδοχής Διαβιβάσεων. 

Το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Διαβιβάσεων (ΚΕΔΒ) ιδρύθηκε την 8 Φεβ 1946, αρχικά ως ΚΕΔ και εγκαταστάθηκε στο Στρατόπεδο “Γ. ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ Α' ” , το οποίο παρέλαβε από την 3η Ταξιαρχία «ΡΙΜΙΝΙ» στο Χαϊδάρι, τη 1η Μαΐου του ίδιου έτους.

Το Κέντρο Εκπαίδευσης Διαβιβάσεων είναι, επιπέδου ισοδυνάμου Συντάγματος, διοικητικά και οικονομικά ανεξάρτητο και υπάγεται οργανικά και διοικητικά στη Διεύθυνση Διαβιβάσεων του ΓΕΣ.

Η αποστολή του είναι να εκτελεί τη βασική και ειδική εκπαίδευση των Μονίμων Στελεχών και των Νεοσυλλέκτων Οπλιτών Διαβιβάσεων.

Για την εκπλήρωση της αποστολής του το ΚΕΔΒ, είναι κατάλληλα οργανωμένο και περιλαμβάνει τη Διοίκηση, το Επιτελείο, το Λόχο Διοικήσεως και 2 Τάγματα Εκπαιδεύσεως.

Στο ΚΕΔΒ διεξάγεται η βασική και ειδική εκπαίδευση των Μονίμων Στελεχών και Νεοσυλλέκτων οπλιτών. Αυτή προγραμματίζεται, οργανώνεται και διεξάγεται σύμφωνα με τις Γενικές Οδηγίες Εκπαιδεύσεως του ΓΕΣ (ΓΟΕ/ΓΕΣ) και τις Ειδικές Οδηγίες Εκπαιδεύσεως (ΕΟΕ) της ΔΔΒ/ΓΕΣ.

Ειδικότερα, η εκπαίδευση περιλαμβάνει την Βασική Εκπαίδευση, το Σχολείο Μαχητή και την Ειδική Εκπαίδευση, τόσο στους Κληρωτούς Οπλίτες όσο και στα Μόνιμα Στελέχη.

Για την εκπαίδευση χρησιμοποιούνται Αξιωματικοί καθώς και Υπαξιωματικοί.

Η ειδική εκπαίδευση πραγματοποιείται σε 2 κτίρια, όπου έχουν οργανωθεί και εξοπλισθεί κατάλληλα αίθουσες εκπαιδεύσεως. Επιπλέον υπάρχει Πεδίο Βολής ελαφρών όπλων και χειροβομβίδας, Στίβος Μάχης, Αίθουσα Εξομοιωτή Βολής και 12 κιόσκια Εκπαιδεύσεως. 

Τα ιστορικά του κτήρια που είχαν κατασκευαστεί προπολεμικά τα έτη 1938 – 1940 και είχαν μετατραπεί από τους Γερμανούς σε φυλακές, χώρο βασανιστηρίων και προθάλαμο εκτέλεσης για τους Έλληνες πατριώτες υπέστησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου αρκετές ζημιές. Την 15 Σεπ 1965 μετονομάστηκε σε Συγκρότημα Διαβιβάσεων (ΣΥΔ) και τη 14 Οκτ 1971 έλαβε την ονομασία ΚΕΔΒ, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα.
Απο το 2005 εως το 2013 το ΚΕΔΒ λειτουργούσε στην Καλαμάτα και συγκεκριμένα στο στρατόπεδο "Γ. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ".
Το 2013 το ΚΕΔΒ εγκαταστάθηκε στην Αυλώνα.

Προστάτης 
Ο προστάτης των διαβιβάσεων ανακηρύχθηκε ο Άγιος Παΐσιος τον Νοέμβρη του 2017. Είχε προηγηθεί αίτημα της Διευθύνσεως Στρατιωτικών Ιερέων του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης στην Ιερά Σύνοδο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Γενικό Επιτελείο Στρατού (Γ.Ε.Σ.)
Διεύθυνση Διαβιβάσεων 

Όπλα
Γεώργιος Περίδης

Ο Γεώργιος Περίδης ήταν αξιωματικός (όπλο πεζικό) του ελληνικού στρατού.

Γεννήθηκε το 1915. Πήρε μέρος στον πόλεμο του 1940-41, οπότε υπηρετούσε στην VIII Μεραρχία. Επίσης, συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση με τις Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών (ΕΟΕΑ). Πολέμησε και στον Εμφύλιο Πόλεμο το 1946-1949. Διακρίθηκε στις μάχες της Κόνιτσας ως ταγματάρχης επικεφαλής του 582 Τάγματος Πεζικού (μείον λόχος), και του υψώματος της Μουργκάνας.

Όταν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 ήταν υποστράτηγος επικεφαλής της Στρατιωτικής Διοίκησης Έβρου. Ως αντιστράτηγος διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού και φιλοβασιλικός, συμμετείχε στο βασιλικό αντιπραξικόπημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967, το οποίο απέτυχε. Κατόπιν αποστρατεύτηκε και στάλθηκε εξορία.

Πέθανε το 1985.

Πηγή 
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριττάνικα, τόμος  50, σελ.18

Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Μέλη των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών
Μέλη του ΕΔΕΣ
Έλληνες Βασιλόφρονες
Χούντα των Συνταγματαρχών
Εκλογική περιφέρεια Καστοριάς

Η εκλογική περιφέρεια Καστοριάς είναι μια από τις 56 εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας. Είναι μία από τις τέσσερις εκλογικές περιφέρειες της μείζονος περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Καλύπτει σήμερα την έκταση της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς με τα διοικητικά όρια που είχε ο νομός Καστοριάς το 1985.

Πριν την δημιουργία του νομού Καστοριάς, έπειτα την διάσπαση του νομού Φλωρίνης το 1941 κατά την περίοδο της Κατοχής, η επαρχία Καστοριάς ανήκε πολιτικά στην εκλογική περιφέρεια Καστοριάς - Φλωρίνης. Μετά την δημιουργία του νομού, υπήρξαν μεταβολές στα διοικητικά όρια του νομού, και κατά συνέπεια δεν συμπεριλαμβάνονται σε όλα τα εκλογικά αποτελέσματα, τα εκλογικά κέντρα σε οικισμούς που ανήκαν άλλοτε στους γειτονικούς νομούς Φλωρίνης, Κοζάνης και Ιωαννίνων και στις αντίστοιχες εκλογικές τους περιφέρειες.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Καστοριάς. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.

Ευρωεκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1999 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Καστοριάς. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.

Βουλευτές

Βουλευτές μέχρι την μεταπολίτευση

Βουλευτές από την μεταπολίτευση έως σήμερα 
Από την μεταπολίτευση έως τις βουλευτικές εκλογές του 1981, αποτελούσε μονοεδρική εκλογική περιφέρεια, αφού εξέλεγε έναν βουλευτή ως εκπρόσωπό της στην Βουλή των Ελλήνων. Από το 1981 έως σήμερα, εκλέγει δύο βουλευτές στο ελληνικό κοινοβούλιο. Ο μακροβιότερος βουλευτής μετά την μεταπολίτευση, είναι ο πρώην υπουργός και πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Φίλιππος Πετσάλνικος με 24 έτη περίπου, αφού επανεκλέχθηκε σε 10 εκλογικές αναμετρήσεις, ενώ ακολουθεί με 18 έτη ο πρώην υφυπουργός Κωνσταντίνος Σημαιοφορίδης. Ο Γεώργιος Καπαχτσής διετέλεσε αργότερα νομάρχης Καστοριάς, ενώ η Παρασκευή Μπουζάλη είναι η πρώτη γυναίκα βουλευτής.

Παραπομπές 

 Εκλογικη περιφερεια
Ο μύθος της αράχνης

Ο Μύθος της αράχνης (ισπανικά: La fábula de Aracne), γνωστός ως Οι υφάντρες (Las hilanderas), είναι έργο του Ντιέγκο Βελάσκεθ που εκτίθεται στο Μουσείο ντελ Πράδο της Μαδρίτης. Θεωρείται δείγμα εκφραστικό της Μπαρόκ ζωγραφικής.

Ανάλυση
Σε πρώτο πλάνο ένα δωμάτιο με πέντε γυναίκες υφάντριες με αδράχτι, κλωστογυρίστρα και λοιπά σύνεργα και υλικά  στην προετοιμασία του μαλλιού. Στο βάθος, πίσω τους είναι τρεις καλοντυμένες γυναίκες που φαίνεται να εξετάζουν ένα μωσαϊκό που απεικονίζει μια μυθολογική σκηνή. Θεματικά είναι αινιγματικό καθόσον δεν είναι γνωστός μέχρι σήμερα ο πραγματικός σκοπός αυτού του έργου.

Παραπομπές

Έργα μπαρόκ ζωγραφικής
Πίνακες θεοτήτων
Ταγαράδες

Οι Ταγαράδες είναι κωμόπολη του δήμου Θέρμης, της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης και προάστιο της πόλης της Θεσσαλονίκης.

Γεωγραφία 
Οι Ταγαράδες βρίσκονται σε απόσταση 21 χλμ. νοτιοανατολικά της Θεσσαλονίκης, στην κοιλάδα του Ανθεμούντος, βορειοδυτικά του όρους Κάλαυρος σε υψόμετρο 80 μέτρα. Στα βόρεια περνάει ο ποταμός και είναι η Νέα Ραιδεστός, δυτικά ο Α/Δ Θεσσαλονίκης - Νέων Μουδανιών και είναι το Νέο Ρύσσιο, νοτιοδυτικά η Καρδία ενώ ανατολικά η Αγία Παρασκευή. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελούν την κοινότητα Ταγαράδων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Θέρμης του δήμου Θέρμης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 2.088 κατοίκους.

Ιστορία
Κατά το Βυζάντιο, η κωμόπολη ήταν μετόχι της Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους, με την ονομασία Σαρανταρέα. Κατά την Οθωμανική κατάκτηση, στην κωμόπολη συνέρρευσαν μουσουλμάνοι αγροτοεργάτες. Ως μικτό χωριό χριστιανών και μουσουλμάνων, είναι γνωστό έκτοτε με την ονομασία Σιγιρτζί ή Σιγιρτζί Νασούχ, ή αργότερα Σαγαρτζί. Εκ παραφθοράς επικράτησε ο τύπος Ταγαρτζήδες. Σε απογραφή της Χαλκιδικής του έτους 1321, αναφέρεται ότι στη Σαρανταρέα διέμεναν 122 κάτοικοι και υπήρχαν 40 νοικοκυριά. Το 1568 αναφέρονται 16 νοικοκυριά στους Ταγαρτζήδες (όπως ήταν τότε η ονομασία), σε σχετική απογραφή, ενώ το 1862 συμπεριλαμβάνεται στα μικτά χωριά της επαρχίας Χαλκιδικής (καλούμενης τότε "Καλαμαριάς"). 

Το 1923 εγκαταστάθηκαν στον οικισμό πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη. Συγκεκριμένα κατέφυγαν στην περιοχή πρόσφυγες από το Σχολάρι της Ανατολικής Θράκης καθώς και από το τσιφλίκι του Αγίου Γεωργίου Σμύρνης. Λίγο αργότερα μετονομάστηκε σε Ταγαράδες.

Αναφέρονται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το 1918 ως Ταγαρτζήδες στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Βασιλικών. Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκαν σε Ταγαράδες και το 1950 με το ΦΕΚ 155Α - 15/07/1950 αποσπάσθηκαν από την κοινότητα Αγίας Παρασκευής και ορίστηκαν έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.

Σήμερα
Σήμερα, αποτελεί ένα προάστιο της πόλης της Θεσσαλονίκης με μεγάλη οικιστική ανάπτυξη, μεγάλους δρόμους, βαθιές ρεματιές ενώ χαρακτηρίζεται από ήπιο και δροσερό κλίμα. Στους Ταγαράδες δραστηριοποιείται το Κέντρο Πολιτισμού στον πολιτιστικό τομέα, διοργανώνοντας κάθε χρόνο τα Εαρινά, καθώς και ο Αθλητικός Σύλλογος Θρίαμβος Ταγαράδων που έχει ιδρυθεί το 1961. Ένα πρόβλημα που απασχολεί την τοπική κοινωνία είναι ο παρακείμενος ΧΥΤΑ και η αποκατάσταση του περιβάλλοντος.

Παραπομπές

Πηγές 
 Αγιορίτικη Εστία, Στ΄ Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο, Το Άγιο Όρος στον 15ο και 16ο αιώνα, Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 111
 Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία, Α΄ Συμπόσιο Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής Αρχαιολογίας και Τέχνης, Αθήναι 1981, σελ. 27
 Από το ιστολόγιο του αρχαιολόγου Νικόλαου Παπαοικονόμου: doumbia-istoria.blogspot.com, Τα χωριά της Χαλκιδικής και οι φόροι τους κατά τον 18ο αιώνα - Οθωμανική Περίοδος
 Από το ιστολόγιο του αρχαιολόγου Νικόλαου Παπαοικονόμου: doumbia-istoria.blogspot.com, Απογραφή Χαλκιδικής 1568
 Δήμος Θέρμης, Ταγαράδες

Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμος Θέρμης
Χρύσανθος Δημητριάδης

Ο Χρύσανθος Δημητριάδης (21 Ιουλίου 1933 -2008.) ήταν Έλληνας ηλεκτρολόγος μηχανολόγος, ευρωβουλευτής της ΕΠΕΝ, της οποίας ήταν και αρχηγός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και συνέχισε τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου.

Τον Ιούνιο του 1984 εξελέγη ευρωβουλευτής με την ΕΠΕΝ αλλά παραιτήθηκε το 1988 και αντικαταστάθηκε από τον Αριστείδη Δημόπουλο..

Παραπομπές

Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΝ
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1984-1989
Δημήτριος Παγορόπουλος

Ο Δημήτρης Παγορόπουλος (30 Ιανουαρίου 1931 - 17 Ιανουαρίου 2000) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, αλλά κυρίως έμεινε γνωστός ως ο πρόεδρος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Κινήματος επί Ανδρέα Παπανδρέου. Απέκτησε το προσωνύμιο «χατζάρας», επειδή καρατομούσε με συνοπτικές διαδικασίες όσα στελέχη αμφισβητούσαν τον ιστορικό ηγέτη του ΠΑΣΟΚ.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1931 στον Πειραιά με καταγωγή από τη Φθιώτιδα. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία.

Διακρίθηκε κυρίως ως ποινικολόγος. Επίσης, υπήρξε νομικός σύμβουλος του ΟΤΕ (επί διοίκησης Θεοφάνη Τόμπρα) και της ΔΕΗ (επί διοίκησης Γιώργου Μπιρδιμήρη) καθώς και της εφημερίδας του ΠΑΣΟΚ «Εξόρμηση».

Στο ΠΑΣΟΚ διετέλεσε πρόεδρος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Κινήματος, γραμματέας της Κλαδικής Δικηγόρων, και μέλος του Τομέα Συνδικαλιστικού.

Από το 1985 έως το 1989 ήταν βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Β΄ Αθηνών ενώ το 1989 τοποθετήθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και υπηρέτησε ως ευρωβουλευτής του Κινήματος την περίοδο 1989 - 1994. Απεβίωσε τον Ιανουάριο του 2000, σε ηλικία 69 ετών.

Γιος του είναι ο δικηγόρος Γιάννης Παγορόπουλος.

Παραπομπές 

Έλληνες δικηγόροι
Έλληνες πολιτικοί-επέκταση
Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1989-1994
Κιράνι Τζέιμς

Ο Κιράνι Τζέιμς (γεννήθηκε 1 Σεπτεμβρίου 1992) είναι αθλητής του στίβου από τη Γρενάδα. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στα 400 μέτρα το 2012 στο Λονδίνο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο ίδιο αγώνισμα.
Ήταν ο πρώτος αθλητής από τη Γρενάδα που κέρδισε ολυμπιακό μετάλλιο. Ήταν επίσης παγκόσμιος πρωταθλητής το 2011.

Παραπομπές

Εξωτερικός  σύνδεσμος
 Grenada's Kirani James wins Olympic 400m gold

Γρενάδα
Δρομείς ταχύτητας
Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου 
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Ιωάννης Παπαηλιάκης

Ο Ιωάννης Παπαηλιάκης (1902 - 25 Ιουλίου 1974) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής και Δήμαρχος Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Κρήτη και εντάχθηκε στο κόμμα των Φιλελευθέρων. Διέκοψε τις σπουδές του στη Νομική Αθηνών για να πολεμήσει στη Μικρασιατική Εκστρατεία και μετά το πέρας των σπουδών του εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1928 και εργάστηκε εκεί ως δικηγόρος.

Το 1945 εξελέγη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Επί υπουργίας Ιασωνίδη χρημάτισε γενικός γραμματέας της Γενικής Διοίκησης Βόρειας Ελλάδας.

Στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με τη Δημοκρατική Ένωση, με 3.746 σταυρούς.
Στις δημοτικές εκλογές του 1959 εξελέγη Δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε ως το 1964.

Η κηδεία του έγινε από το ναό της Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης, στις 26 Ιουλίου 1974.

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Δήμαρχοι Θεσσαλονίκης
Έλληνες δικηγόροι
Καρμελίτα Τζέτερ

Η Καρμελίτα Τζέτερ (Carmelita Jeter) είναι Αμερικανίδα δρομέας αγώνων ταχύτητας. 
 
Έχει κερδίσει αργυρό και χάλκινο μετάλλιο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2012, στα 100μ. και στα 200μ. αντίστοιχα. Στους ίδιους αγώνες συμμετείχε στην ομάδα σκυταλοδρομίας 4Χ100 των Η.Π.Α. που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο.

Με την ομάδα σκυταλοδρομίας 4Χ100 της χώρας της η Τζέτερ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και σε δύο παγκόσμια πρωταθλήματα ανοιχτού στίβου: το 2007 και το 2011. Το 2011 κέρδισε επίσης το χρυσό μετάλλιο στα 100μ. και το αργυρό στα 200μ. ενώ τρεις φορές ήταν τρίτη στα 100μ. σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Ανοιχτού Στίβου (2007, 2009, 2013).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές

Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Δρομείς ταχύτητας
Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Δημήτρης Ξανθόπουλος

Ο Δημήτρης Ξανθόπουλος (Αθήνα 1975-) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης θεάτρου.

Βιογραφία 
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεατρικού Οργανισμού Μορφές στο θέατρο Εμπρός το 2000 και συμμετείχε ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις και σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους.

Συνεργάσθηκε ως βοηθός σκηνοθέτη στην θεατρική παράσταση «Το τάβλι» του Δημήτρη Κεχαϊδη με σκηνοθέτη τον Τάσο Μπαντή στο θέατρο Εμπρός. Το 2007 έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε τη μικρού μήκους ταινία «Pulvis Tarakanae».

Mε την ομάδα Pequod (Πίκουοντ), της οποίας είναι συνιδρυτής, έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις «Ο Γλάρος» του Αντόν Τσέχωφ και «Από το φίφτυ-φίφτυ στον έρωτα» του Δημήτρη Χατζή στα πλαίσια του 1ου Low Budget Festival (2010), ενώ το 2011 σκηνοθέτησε την παράσταση «Υπόθεση εργασίας» στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.

Για τη σκηνοθεσία της παράστασης «Ο Γλάρος» είχε προταθεί για βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στα βραβεία θεάτρου Κάρολος Κουν το 2010. Το 2012, συ-σκηνοθέτησε και έπαιξε στην παράσταση «Το διπλό βιβλίο» που αποτελούσε συμπαραγωγή των Pequod και της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Παραπομπές

Πηγές 
 https://web.archive.org/web/20131202031536/http://www.culturenow.gr/9363/dimitris-ksanthopoulos-den-prepei-na-psakseis-makria-gia-na-breis-pou-zoun-oi-irwes-tou-ergou
 http://90lepta.com/s5272.html

Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μπρίτνεϊ Ρις

Η Μπρίτνεϊ Ρις (Brittney Reece, γεννήθηκε 9 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Αμερικανίδα αθλήτρια στο άλμα εις μήκος, χρυσή Ολυμπιονίκης στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου.

Ήταν πέντε φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια και δύο φορές δεύτερη στους Ολυμπιακούς Αγώνες (2016, 2021). Κατέχει το ρεκόρ Αμερικής στο άλμα εις μήκος στον Κλειστό Στίβο με 7 μ. και 23 εκατ. από το 2012.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

http://iaaf.org/athletes/united-states/brittney-reese-204984
https://archive.is/20121209145327/http://12.68.233.230/40/article_6168.shtml%23.UJ_IxobAET5#.Ugt5KW2bYmK
http://sportsillustrated.cnn.com/2012/writers/nick_zaccardi/01/10/Brittney-Reese-Olympics/index.html

Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Άλτες του μήκους
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Λικοτιναρέα Χανίων

Η Λικοτιναρέα είναι ημιορεινός οικισμός της κοινότητος Σελλίων του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης, κτισμένος σε υψόμετρο 290 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 50 μόνιμους κατοίκους. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του νομού, 31 χλμ. ΝΑ της πόλης των Χανίων, στην πρώην επαρχία Αποκορώνου. Υπάγεται διοικητικά στον δήμο Αποκορώνου, ενώ την περίοδο 1999-2010 υπαγόταν στον δήμο Βάμου.

Χωριά του νομού Χανίων
Δήμος Αποκορώνου
Άστον Ίτον

Ο Άστον Τζέιμς Ίτον (Ashton James Eaton, γεννήθηκε 21 Ιανουαρίου 1988) είναι Αμερικανός αθλητής του δεκάθλου και του επτάθλου.   Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στο δέκαθλο το 2012 αλλά και στους Ολυμπιακούς του Ρίο Ντε Τζανέιρο το 2016.  
 
Κέρδισε επίσης το ασημένιο μετάλλιο στο δέκαθλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Νταεγού το 2011, χρυσό μετάλλιο στο έπταθλο, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, το 2012 και στο δέκαθλο, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου το 2013. Έγινε ο δεύτερος αθλητής (μετά τον Ρόμαν Σέμπρλε) που πέρασε τους 9.000 βαθμούς.

Σταδιοδρομία

Κολεγιακή καριέρα 
Γεννήθηκε στο Πόρτλαντ, του Όρεγκον, στις 21 Ιανουαρίου του 1988.
Αρχικά προπονητής του ήταν ο Νταν Στιλ, υπό τις οδηγίες του οποίου ο Ίτον βελτίωσε γρήγορα τις επιδόσεις του στα 1.500 μ., το ύψος, τα εμπόδια και το άλμα επί κοντώ. Βελτίωσε το ρεκόρ του στο επί κοντώ κατα ένα μέτρο και 20 εκατοστά μέσα σε ένα χρόνο και έφτασε τους 8.000 βαθμούς στην έκτη του χρονιά στο δέκαθλο ως αθλητής κολεγίου. Αφότου ο Στιλ έφυγε το 2010,το πανεπιστήμιο προσέλαβε τον Χάρι Μάρα για να εξελίξει περαιτέρω τις ικανότητες του Ίτον. 

Το 2008, ο Ίτον κέρδισε το δέκαθλο στο στο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου για τον Εθνικό Κολεγιακό Αθλητικό Σύνδεσμο Αμερικής. Το 2009 υπερασπίστηκε τον τίτλο του στο δέκαθλο στο Πρωτάθλημα Εθνικού Κολεγιακού Αθλητικού Σύνδεσμου Αμερικής, κερδίζοντας με 8.241 βαθμούς. Κέρδισε επίσης τον τίτλο στο έπταθλο την ίδια χρονιά στους Αγώνες Κλειστού Στίβου για τον Εθνικό Κολεγιακό Αθλητικό Σύνδεσμο Αμερικής με 5.988 βαθμούς.

Διεθνής καριέρα 

Στα Προκριματικούς Αγώνες των Ηνωμένων Πολιτειών του 2008 για την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, τερμάτισε πέμπτος με 8.111 βαθμούς χάνοντας την πρόκριση. Στο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου Αμερικής το 2009, τερμάτισε δεύτερος στο δέκαθλο πίσω απο τον Τρέι Χάρντι με 8.075 βαθμούς. Αυτό του έδωσε μια θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού στίβου στο Βερολίνο (2009), όπου τερμάτισε 18ος με 8.061 βαθμούς.

Ο Ίτον βελτίωσε το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ στο έπταθλο κλειστού στίβου στο Διεθνές Μίτινγκ Πολλαπλών Αγωνισμάτων Κλειστού Στίβου στο Τάλιν το Φεβρουάριο του 2011. Παρόλο που δεν τα πήγε καλά στο ύψος συγκέντρωσε 6.568 βαθμούς. 
Τον Αύγουστο του 2011, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Νταεγού, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο δέκαθλο με 8.505 βαθμούς, χάνοντας την πρώτη θέση από τον συμπατριώτη του Τρέι Χάρντι. Στις 29 Αυγούστου του 2015 κατέρριψε το δικό του ρεκόρ με 9.045 βαθμούς. Στις 3 Ιανουαρίου του 2017 ανακοίνωσε ότι την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.

Ατομικά Ρεκόρ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Δεκαθλητές
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου