joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ψάρι Ηλείας

Το Ψάρι είναι οικισμός του νομού Ηλείας. Έχει πληθυσμό 261 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού και σε υψόμετρο 30 περίπου μέτρων. Ανήκει διοικητικά στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης.

Ιστορία
Το χωριό πρωτοσχηματίζεται στις αρχές του 15ου αιώνα. Αναφέρεται το 1461/1462 σε οθωμανικό τιμαριώτικο κατάστιχο να κατοικείται από αλβανόφωνους.

Την 20/04/1835 ορίζεται έδρα του τότε Δήμου Καλοτυχίας. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 αποσπάται από το Δήμο Καλοτυχίας και προσαρτάται στο Δήμο Βουπρασίων, ενώ ορίστηκε ως έδρα του δήμου τα διαστήματα 08/03/1841-07/09/1849 και 27/05/1864-12/06/1865. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το δήμο Βουπρασίων και ορίζεται έδρα της κοινότητας Ψαρίου. Με το ΦΕΚ 7Β της 20/01/1918 μετονομάστηκε σε Βουπράσιον, όνομα το οποίο δεν επικράτησε. Με το ΦΕΚ 202Α της 18/11/1967 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βάρδας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Βουπρασίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ανδραβίδας - Κυλλήνης (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".

Ο οικισμός απείχε μία ώρα δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων.

Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:

Δείτε επίσης
 Νέα Πικέρνη

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012)
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
 Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885 
 Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8.

Βιβλιογραφία
 Λεωνίδας Φ. Καλλιβρετάκης, "Νέα Πικέρνη Δήμου Βουπρασίων: το χρονικό ενός οικισμού της Πελοποννήσου τον 19ο αιώνα (και η περιπέτεια ενός πληθυσμού)" στον τόμο Πληθυσμοί και οικισμοί του ελληνικού χώρου. Ιστορικά μελετήματα, σειρά Τετράδια Εργασίας, αρ. 18, Αθήνα, ΙΝΕ/ΕΙΕ, 2003, σελ. 221-242 (ιδίως σελ. 230-231)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμού Ψάρι Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/02/2014.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές κοινότητας Βάρδας/Ψαρίου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/02/2014.
 Ψάρι Ηλείας, moriasnow.gr
 Ψάρι Ηλείας, wikimapia.org

Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης
Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Βουπρασίας

en:Psari, Elis
Αλέκα Κατσέλη

Η Αλέκα (Αλεξάνδρα) Κατσέλη, το γένος Μαζαράκη (Αθήνα 19 Οκτωβρίου 1917 - 11 Σεπτεμβρίου 1994), υπήρξε σπουδαία δραματική Ελληνίδα ηθοποιός και διπλωματούχος καλλιτέχνης του χορού.

Βιογραφία 
Στη θεατρική σκηνή εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης το 1942, στη διάρκεια της Κατοχής. Μετά την απελευθέρωση, και μετά από μια σειρά επιτυχιών της προσλήφθηκε το 1945 στο Εθνικό Θέατρο από την σκηνή του οποίου και έκανε την πρώτη της εμφάνιση ως Πόρτσια στο έργο «Έμπορος της Βενετίας» του Σαίξπηρ σε διδασκαλία του λίγο αργότερα συζύγου της σκηνοθέτη Πέλου Κατσέλη.
Μετά διετία αποχωρώντας από το Εθνικό εμφανίσθηκε ως πρωταγωνίστρια της δραματικής σκηνής σε διάφορα δραματικά έργα άλλων θιάσων. Το 1950 επαναπροσλήφθηκε στο Εθνικό θέατρο εμφανιζόμενη σε βασικούς ρόλους της «Αγίας Ιωάννας» του Μπέρναρ Σω και των «Τριών κόσμων» του Διονυσίου Ρώμα.

Παράλληλα πρωταγωνίστησε στη κινηματογραφική ταινία «Λύκαινα» και έλαβε μέρος στα χοροδράματα «Μαρσύας» και «Μορφές μιας γυναίκας» του Ελληνικού Χοροδράματος του Μάνου Χατζιδάκι (1949), συνεχίζοντας μια πλούσια θεατρική καριέρα με αποκορύφωση το 1986 όπου πρωταγωνιστεί στο έργο «Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.Στον ελληνικό κινηματογράφο, στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο η συμμετοχή της υπήρξε αξιόλογη.

Προσωπική ζωή 
Κόρη της Αλέκας Κατσέλη είναι η σημερινή ηθοποιός και πολιτικός Νόρα (Ελεονώρα) Κατσέλη, όπως και η επίσης πολιτικός και οικονομολόγος Λούκα (Λουκία Ταρσίτσα) Κατσέλη, σύζυγος του πρώην υπουργού Γεράσιμου Αρσένη.

Φιλμογραφία

Τηλεοπτικές εμφανίσεις

Θεατρικές παραστάσεις 
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε η Κατσέλη, ως ηθοποιός.

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Πηγές 
 Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αλέκα Κατσέλη στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Ηλέκτρα (Σοφοκλή)

Η Ηλέκτρα είναι τραγωδία του Σοφοκλή, άγνωστης χρονολογίας, με θέμα την εκδίκηση της Ηλέκτρας για τον θάνατο του πατέρα της.

Τα πρόσωπα
Τα πρόσωπα του έργου είναι η Ηλέκτρα, το κεντρικό πρόσωπο, η κόρη του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, η Κλυταιμνήστρα, η οποία είχε δολοφονήσει τον άνδρα της Αγαμέμνονα και είχε παντρευτεί τον εξάδελφο του νεκρού Αίγισθο, ο Αίγισθος, η Χρυσόθεμις, αδελφή της Ηλέκτρας, ο Ορέστης, ο αδελφός τους, ο φίλος του Πυλάδης και ο παιδαγωγός του.

Η πλοκή του έργου
Η Ηλέκτρα ζει στο Άργος θρηνώντας τον πατέρα της, Αγαμέμνονα, και κατηγορώντας ανοιχτά τη μητέρα της, Κλυταιμνήστρα, και τον άντρα της, Αίγισθο, για τη δολοφονία του. Η αδελφή της, η Χρυσόθεμις, συμμερίζεται τη στενοχώρια της Ηλέκτρας και εύχεται και αυτή να επιστρέψει ο αδελφός τους, ο Ορέστης, και να εκδικηθεί, αλλά φέρεται με πολύ πιο συμβατικό τρόπο αποδεχόμενη την κατάσταση, καθώς βλέπει ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

Ο Ορέστης, με σύμβουλο τον παιδαγωγό του και βοηθό τον φίλο του, Πυλάδη, επιστρέφει από τη Φωκίδα (όπου τον μεγάλωσε ο παιδαγωγός του, για να τον σώσει από τους δολοφόνους του πατέρα του) με σκοπό να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του και να πάρει τη θέση του ως Βασιλιά. Προκειμένου να πλησιάσουν στο παλάτι χωρίς να κινδυνέψουν, εμφανίζεται πρώτα ο παιδαγωγός, για να αναγγείλει στην Κλυταιμνήστρα ότι ο Ορέστης έχασε τη ζωή του σε ιππικό αγώνα, και έπειτα ο ίδιος ο Ορέστης με τον Πυλάδη κουβαλώντας ένα αγγείο που υποτίθεται πως περιείχε τις στάχτες του Ορέστη.

Στο άκουσμα του θανάτου του αδελφού της και έχοντας χάσει πια κάθε ελπίδα η Ηλέκτρα θρηνεί τόσο σπαρακτικά, ώστε ο Ορέστης συγκινημένος από τον θρήνο της αναγκάζεται να αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα. Στη συνέχεια, μπαίνει στο σπίτι και σφάζει τη μητέρα του, την Κλυταιμνήστρα. Βγάζει το σώμα της έξω σκεπασμένο με ένα σεντόνι και όταν έρχεται ο Αίγισθος, του δείχνει το σώμα λέγοντάς του ότι είναι το σώμα του Ορέστη. Όταν αυτός το αποκαλύπτει και αντιλαμβάνεται ότι είναι το σώμα της Κλυταιμνήστρας, ο Ορέστης του λέει ότι ήλθε να εκδικηθεί και τον οδηγεί μαζί με τον Πυλάδη στο ανάκτορο για να τον σκοτώσει.

Βιβλιογραφία

 Ελένη Παπάζογλου: Το πρόσωπο του πένθους: Η Ηλέκτρα του Σοφοκλή ανάμεσα στο κείμενο και την παράσταση, εκδ. «Πόλις», Αθήνα 2014

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Τραγωδίες του Σοφοκλή
Αντιγόνη

Αντιγόνη είναι ένα ελληνικό γυναικείο όνομα με ρίζες από την αρχαιότητα.

Το λήμμα Αντιγόνη μπορεί να αναφέρεται σε:

Πρόσωπα 
 Η Αντιγόνη (μυθολογία) είναι μυθικό πρόσωπο, κόρη του βασιλιά Οιδίποδα και της Ιοκάστης.
 Αντιγόνη της Μακεδονίας, μητέρα της Βερενίκης Α' της Αιγύπτου.
 Αντιγόνη της Ηπείρου, κόρη της Βερενίκης Α' της Αιγύπτου και σύζυγος του Πύρρου της Ηπείρου.

Θέατρο 
 Η Αντιγόνη (Σοφοκλή) είναι γνωστή τραγωδία του Σοφοκλή.
 Η Αντιγόνη (Ευριπίδη), η αποσπασματικά σωζόμενη τραγωδία του Ευριπίδη.

== Μουσικωθηκε
 ==
 Η Αντιγόνη (όπερα του Θεοδωράκη)
 Η Αντιγόνη (όπερα του Μπερτόνι)
 Η Αντιγόνη (όπερα του Μπιάνκι)
 Η Αντιγόνη (όπερα του Ονεγκέρ)
 Η Αντιγόνη (όπερα του Ορφ)
 Η Αντιγόνη (όπερα του Τραέττα)

Κινηματογράφος 
 Η Αντιγόνη (ταινία) του Γιώργου Τζαβέλλα.

Γεωγραφία 
 Η Αντιγόνη (νήσος) είναι ένα από τα Πριγκηπονήσια.

Αστρονομία 
 129 Αντιγόνη, ένας αστεροειδής.

Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Μιεντζίζετς Ποντλάσκι

Το Μιεντζίζετς Ποντλάσκι (πολωνικά: Międzyrzec Podlaski) είναι πόλη του νομού Μπιάλα Ποντλάσκα της επαρχίας Λουμπλίν στην Πολωνία. Το 2004 είχε 17.283 κατοίκους.

Ιστορία 

Η πρώτη επίσημη αναγνώριση της Μιεντζίρζετς Ποντλάσκι ως πόλη έγινε το έτος 1477. Από το 16ο αιώνα είχε σημαντικό εβραϊκό πληθυσμό. Το 1795, η πόλη κυριεύτηκε από την Αυστρία. Ανήκε στο δουκάτο της Βαρσοβίας από το 1809 μέχρι το 1815, όταν συμπεριελήφθηκε στα Πολωνικά εδάφη που παραχωρήθηκαν στη Ρωσία από το Συνέδριο της Βιέννης. 

Στο τέλος της δεκαετίας του 1930 περίπου 12.000 άνθρωποι, ή 3% του πληθυσμού, ήταν Εβραίοι. Στο τέλος του Σεπτεμβρίου του 1939, ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την πόλη, αλλά στις αρχές του Οκτωβρίου η Σοβιετική Ένωση παρέδωσε την πόλη στη Γερμανία ως τμήμα του Σύμφωνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Μετά από την παράδοση, περίπου 2.000 από τους Εβραίους της πόλης την εγκατέλειψαν, με προορισμό τη κατειλημμένη από τους Σοβιετικούς ζώνη. Οι Γερμανοί δημιούργησαν ένα γκέτο στην πόλη, στο οποίο συγκεντρώθηκαν περίπου 20.000 κρατούμενοι.

Στις 17 Ιουλίου 1943, το γκέτο διαλύθηκε όταν εκτελέστηκαν οι τελευταίοι 160-200 κρατούμενοι του. Η πόλη κηρύχτηκε τότε επίσημα "ελεύθερη από Εβραίους" (judenfrei). Λιγότερο από το 1% του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης επέζησε της γερμανικής κατοχής.

Οικονομία 

Από τους περίπου 4.900 εργαζόμενους πολίτες, περίπου το 36% δουλεύει στον βιομηχανικό τομέα, το 19% ασχολείται με το εμπόριο και το 11% με την εκπαίδευση. Το ποσοστό ανεργίας στην πόλη ήταν 22% τον Οκτώβριο του 2005.

Αξιοθέατα 

Αξιοθέατα της πόλης είναι η αγορά και η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου, η οποία χτίστηκε το έτος 1477. Το τοπικό νοσοκομείο ανεγέρθηκε μεταξύ των ετών 1846 και 1950 και ο σιδηροδρομικός σταθμός που χτίστηκε το 1867, όταν ο σιδηρόδρομος ήρθε στην πόλη .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο ιστότοπος της πόλης

Πόλεις της Πολωνίας
Πόλεις του Βοεβοδάτου Λούμπλιν
Λόρκα

Η Λόρκα (ισπανικά: Lorca) είναι πόλη της Περιοχής της Μούρθια, στη νοτιοανατολική Ισπανία. Το 2011 είχε 92.694 κατοίκους. Στη ρωμαϊκή εποχή ονομαζόταν Ilura ενώ κατά τον ύστερο μεσαίωνα αποτέλεσε συνοριακή πόλη μεταξύ του Βασιλείου της Καστίλης και του Εμιράτου της Γρανάδα. Από εκείνη την εποχή είναι το κάστρο της πόλης, το κύριο αξιοθέατό της.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου της Λόρκα

Πόλεις της Ισπανίας
Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα

Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα είναι θεατρικό έργο του Ισπανού συγγραφέα και ποιητή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Είναι το τελευταίο έργο που έγραψε ο Λόρκα, το 1936, και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1945. Μαζί με τη "Γέρμα" και το "Ματωμένο Γάμο" αποτελούν την τριλογία της "ισπανικής υπαίθρου" του συγγραφέα.

Το έργο περιγράφει τα γεγονότα κατά την περίοδο πένθους σε ένα σπίτι στην Ανδαλουσία, όπου η 60χρονη Μπερνάρντα Άλμπα κατέχει τον απόλυτο έλεγχο πάνω στις κόρες της: Αγκούστιας, Μαγκνταλένα, Αμέλια, Μαρτίριο και Αδέλα. Στο σπίτι ζουν επίσης η Πόνθια, η οικονόμος, κι η Μαρία Χοσέφα, μητέρα της Μπερνάρντα. Στο έργο δεν εμφανίζεται επί σκηνής κανένας ανδρικός χαρακτήρας. Ακόμα κι ο Πέπε Ρομάνο, το αντικείμενο του πόθου για τις κόρες της Μπερνάρντα και μνηστήρας της Ανγκούστιας, δεν εμφανίζεται ποτέ.

Το έργο επικεντρώνεται στα ζητήματα της καταπίεσης, του συμβιβασμού και του πάθους και την επιρροή των ανδρών στις γυναίκες. Η τυραννία της Μπερνάρντα απέναντι στις κόρες της προμηνύει τη φύση του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο στην Ισπανία, λίγο αφού τελειώσει το έργο του ο Λόρκα.

Υπόθεση του έργου 
Μετά το θάνατο του δεύτερου συζύγου της, η Μπερνάρντα Άλμπα γίνεται τυραννική με τις πέντε κόρες της, που σπάνια είχαν οποιαδήποτε επαφή με το άλλο φύλο. Επιβάλλει πένθος 8 χρόνων και τον εγκλεισμό τους μες στο σπίτι, καθώς η ανώτερη τάξη τους δεν τους επιτρέπει να "ανακατεύονται" με τους απλούς χωρικούς.
Η Ανγκούστιας, η μεγαλύτερη κόρη της Μπερνάρντα από τον πρώτο της γάμο, κληρονομεί την περιουσία του πατέρα της κι έτσι προσελκύει το ενδιαφέρον ενός μνηστήρα, του Πέπε Ρομάνο. Τον Πέπε όμως ποθούν κι η Αδέλα, η μικρότερη κόρη, που αρνείται να υποταχθεί στη μητέρα της και συνάπτει ερωτική σχέση μαζί του, αλλά κι η Μαρτίριο, που τη ζηλεύει για κάτι που η ίδια δεν μπορεί να αποκτήσει, λόγω του παρουσιαστικού της. Η ζήλια της Μαρτίριο θα οδηγήσει στο τραγικό τέλος της Αδέλα και στη διατήρηση του πένθους στο σπίτι.

Θεματολογία 
 Η τραγική μοίρα - Η Αδέλα επαναστατεί ενάντια στην τυραννία της μητέρας της και τελικά το πληρώνει με την ίδια της τη ζωή.
 Καταπίεση των γυναικών
 Συντηρητική κοινωνία - Εμμονή με την κοινωνική τάξη, τη θρησκεία, την παρθενία κλπ.
 Απολυταρχισμός - Η Μπερνάρντα επιβάλλεται με αυταρχικό, σκληρό κι άδικο τρόπο στο σπίτι. Η εξουσία της συμβολίζεται από το μπαστούνι της, με το οποίο επιβάλλει το σεβασμό και την υποταγή όλων στο σπίτι.

Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις 
Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις 18 Νοεμβρίου 1954 στο θέατρο "Κοτοπούλη" σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου, σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, σκηνικά και κοστούμια του Γιάννη Τσαρούχη. Το ρόλο της Μπερνάρντα Άλμπα ερμήνευσε η Κατίνα Παξινού.

Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα"

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το θεατρικό έργο στα ισπανικά

Θεατρικά έργα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
Χιτίνη

Η χιτίνη (αγγλ.: chitin, γαλ.: chitine) είναι οργανική ουσία, γραμμικός πολυσακχαρίτης που περιέχει μονάδες δεσμού Β Ν-ακετυλογλυκοζαμίνης που τυγχάνει ιδιαίτερα δυνατός λόγω των μεγάλων ινωδών μορίων. Οι ιδιότητές της μοιάζουν λίγο με της κερατίνης, που υπάρχει λ.χ. στα μαλλιά και νύχια. Είναι κύρια δομική συνιστώσα (δομικά τοιχώματα) των μυκήτων και του εξωσκελετού των αρθρόποδων. Δεν απαντάται στα σπονδυλωτά. Έγινε γνωστή και με το όνομα Fungin αφού ανακαλύφθηκε και έγινε επιτυχημένη ανάλυσή της για πρώτη φορά το 1811 στα μανιτάρια (πληθ. Fungi) 

Λίγο επιπόλαια ονομάζεται απλώς χιτινισμένο ένα τμήμα του εξωσκελετού, που περιέχει περισσότερη χιτίνη και εκτός τούτου, έχει σκληρυνθεί. Πολλές φορές τέτοιες περιοχές έχουν τη μορφή μιας πλάκας. Αυτές οι πλάκες λέγονται σκληρίτες. Οι μεμβράνες, που συνδέουν τους σκληρίτες, επίσης περιέχουν χιτίνη, που όμως δεν έχουν υποστεί τη διαδικασία σκλήρυνσης και έμεινε μαλακή.

 
Από χημική άποψη η χιτίνη είναι βιομακρομόριο, δηλαδή μια μεγάλη αλυσίδα από επαναλαμβανόμενες μονάδες και μοιάζει με την κυτταρίνη. Είναι αζωτούχος πολυσακχαρίτης με 2-δεοξυ-2-ακετυλάμινο-D-γλυκόζη όπως ένα σάκχαρο . Η χημική δομή της χιτίνης φαίνεται στην εικόνα δεξιά . Υπάρχουν διάφορα είδη χιτίνης, που διαφέρουν ως προς το μήκος των αλυσίδων. Στα έντομα συναντούμε την α-χιτίνη.

Τα στρώματα που αποτελούνται από παράλληλα μικροϊνίδια χιτίνης είναι μαλακά, ελαστικά και εύκαμπτα. Κατά κανόνα, μετά την έκδυση στα έντομα μόνο οι μεμβράνες μένουν έτσι. Ο υπόλοιπος εξωσκελετός σκληραίνει (σκληρωτίνιση) με τη βοήθεια πρωτεϊνών που εκτελούν τη λειτουργία αυτή της σκλήρυνσης. Μία από αυτές είναι η σκληρωτίνη. Είναι μια κερατοειδής, σκληρή και ανθεκτική δομική πρωτεΐνη .

Η χιτίνη προστατεύει τα έντομα από δυσμενείς καιρικές συνθήκες, πίεση, από τους περισσότερους μικροοργανισμούς, πιθανές μηχανικές βλάβες ή τραυματισμούς και αφυδάτωση. Είναι αδιάλυτη στο νερό, στην αιθυλική αλκοόλη, στα αλκαλικά αραιά οξέα και στους οργανικούς διαλύτες. Είναι άπεπτη για τα περισσότερα ζώα και αποικοδομείται μόνο από μερικά βακτήρια και ακτινομύκητες. Πλέον είναι γνωστά μερικά ένζυμα που διασπούν τη χιτίνη (χιτινάσες).

Η χιτίνη είναι άχρωμη, αλλά οι διαστάσεις των διάφορων στρωμάτων από παράλληλα μικροϊνίδια μπορούν να δημιουργούν διάφορες αποχρώσεις, τα λεγόμενα δομικά χρώματα που οφείλονται στην ανάλυση του λευκού φωτός  .

Σημειώσεις και παραπομπές 

Αρθρόποδα
Μύκητες
Πολυσακχαρίτες
Χειρομορφία (χημεία)
Ακεταμίδες
Το σχολείο των γυναικών

Το σχολείο των γυναικών (γαλλ. L'École des femmes) είναι μια πεντάπρακτη κωμωδία του Μολιέρου σε στίχους. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Παλαί Ρουαγιάλ στις 26 Δεκεμβρίου 1662 για τον αδελφό του Βασιλιά.

Στην εποχή που οι γάμοι κανονίζονταν είτε από τα συμφέροντα των οικογενειών είτε από τον ορθολογισμό των γονέων, ο Μολιέρος απεικονίζει τον έρωτα ως δύναμη απελευθέρωσης και αυτοεκπλήρωσης. Σε ένα θεατρικό που συνδυάζει την κωμωδία με την ποίηση, προσφέρει έναν πρωτότυπο προβληματισμό για τη χειραφέτηση των γυναικών και τη δύναμη των αισθημάτων.

Οι αντιδράσεις που προκάλεσε οδήγησαν στην απάντηση του Μολιέρου με την Κριτική του σχολείου των γυναικών, που παρουσιάσθηκε λίγους μήνες αργότερα.

Υπόθεση του έργου

Ο Αρνόλφ, ο κεντρικός πρωταγωνιστής, είναι ένας σαραντάρης άνδρας που έχει πάρει υπό την προστασία του τη μικρή Αγνή από τη γέννησή της. Έχοντας αποκτήσει έμμονη ιδέα ότι η σύζυγος που θα αποκτήσει κάποια στιγμή θα τον απατήσει, αποφασίζει να μεγαλώσει την Αγνή έτσι ώστε, όταν φτάσει σε ηλικία γάμου, να την παντρευτεί και να μην έχει τέτοιες έγνοιες. Γι' αυτό το λόγο τη στέλνει σε μοναστήρι.  

Στην αρχή του έργου, βλέπουμε τον Κρισάλντ, φίλο του Αρνόλφ, να τον συμβουλεύει και να τον προειδοποιεί για τις πράξεις του. 

Στη σκηνή παρουσιάζεται ο Οράτιος, γιος του Ορόντ, φίλου του Αρνόλφ, ο οποίος ερωτεύεται την Αγνή. Στον Οράτιο ο Αρνόλφ έχει συστηθεί με άλλο όνομα κι έτσι εκείνος του εκμυστηρεύεται τον έρωτά του για την Αγνή χωρίς να γνωρίζει την αληθινή του ταυτότητα. Έτσι, ο Αρνόλφ "μηχανορραφεί" για να παραμερίσει τον Οράτιο και να βεβαιωθεί ότι η Αγνή θα τον παντρευτεί. 

Η Αγνή όμως ερωτεύεται τον Οράτιο κι έτσι με τη σειρά της παριστάνει στον Αρνόλφ την καλή και πειθήνια υποψήφια σύζυγο, ενώ ταυτόχρονα σχεδιάζει το μέλλον της με τον Οράτιο. Στην τελευταία σκηνή, ο πατέρας του Οράτιου με ένα φίλο του, τον Ερρίκο, καταφθάνουν κι αναγγέλλουν τους γάμους του Οράτιου με την κόρη του Ερρίκου, που αποδεικνύεται πως είναι η Αγνή. Ανατρέπονται τελικά όλα τα σχέδια του Αρνόλφ και προς μεγάλη απογοήτευσή του οι νέοι ενώνονται.

Η διαμάχη 
Το έργο γνώρισε τεράστια επιτυχία στο κοινό αλλά πυροδότησε μια σειρά από συζητήσεις γνωστές ως «Διαμάχη του Σχολείου των γυναικών». Αυτή η διαμάχη, την οποία εκμεταλλεύτηκε επιδέξια ο Μολιέρος, του έδωσε την ευκαιρία να απαντήσει στις κριτικές που του απηύθυναν, γελοιοποιώντας τους πολέμιούς του και εκθέτοντας τις απόψεις του για την κωμωδία σε ένα έργο με τίτλο Η κριτική του σχολείου των γυναικών, που ανέβηκε στη σκηνή του ίδιου θεάτρου το επόμενο έτος, τον Ιούνιο του 1693. Οι κατηγορίες αναφέρονταν κυρίως στην παράβαση των κανόνων της κλασικής κωμωδίας αλλά και στη διακωμώδηση του θεσμού του γάμου, στην παρωδία της θρησκείας στη σκηνή κ.α..

Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις 

Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Το σχολείο των γυναικών"

Παραπομπές 

Σχολειο των γυναικων
Πεντεόρια Φωκίδας

Τα Πεντεόρια είναι χωριό που βρίσκεται στους πρόποδες της Γκιώνας. Υπάγεται διοικητικά στον διευρυμένο Δήμο Δελφών και έχει πληθυσμό 249 κατοίκους, κατά την Απογραφή του 2011. Το χωριό έχει πλούσια ιστορία που ξεκινά από την περίοδο των Πελασγών. Η ονομασία τους οφείλεται στο γεγονός πως συνορεύουν με πέντε κοινότητες. Διατηρούνται μέχρι σήμερα τοπικές επιχειρήσεις που ασχολούνται με την παραγωγή τυριού, μελιού και λαδιού. Αξιοσημείωτες είναι οι τοπικές γιορτές όπως αυτή του πολιούχου του χωριού Αγίου Αθανασίου στις 18 Ιανουαρίου, καθώς και των δύο ξωκλησιών, της Παναγίας (21 Νοεμβρίου) και των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (21 Μαΐου).

Πηγές
Επίσημη ιστοσελίδα του χωριού

Χωριά του νομού Φωκίδας
Πεντεορια
Λίζε Πρόκοπ

Η Λίζε Πρόκοπ (Liese Prokop, 27 Μαρτίου 1941 — 31 Δεκεμβρίου 2006)  ήταν Αυστριακή αθλήτρια του στίβου, αργυρή Ολυμπιονίκης του πεντάθλου, το 1968 στο Μεξικό.

Γεννήθηκε στη Βιέννη και το 1965 παντρεύτηκε τον πρώην προπονητή της, Gunnar Prokop. Στις 5 Οκτωβρίου του 1969, κατέρριψε στη Βιέννη το παγκόσμιο ρεκόρ στο πένταθλο. Στη συνέχεια ακολούθησε πολιτική καριέρα στην Κάτω Αυστρία. Από το 2004 μέχρι το θάνατό της, το 2006, ήταν υπουργός Εσωτερικών της Αυστρίας. Πέθανε ξαφνικά από ρήξη αορτής.

Παραπομπές

Αναφορές
International Herald Tribune (1η Ιανουαρίου 2007).
sports-reference

Προκοπ
Προκοπ
Αυστριακοί αθλητές του στίβου
Αυστριακοί Ολυμπιονίκες 
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Ντάρλιν Κόνλεϋ

Η Ντάρλιν Κόνλεϋ  (Darlene Conley, 18 Ιουλίου 1934 - 14 Ιανουαρίου 2007) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, η οποία μεγάλωσε στο Σικάγο. Προτάθηκε για βραβείο ΕΜΜΥ, για τον μακρόβιο ρόλο της Σάλι Σπέκτρα στην τηλεοπτική σαπουνόπερα "Τόλμη και Γοητεία". Πέθανε έπειτα από εγχείριση για καρκίνο του στομάχου.

Παραπομπές

Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ασθενόσφαιρα

Με τον όρο Ασθενόσφαιρα χαρακτηρίζεται στη γεωλογία η ζώνη της γήινης σφαίρας που περιλαμβάνεται μεταξύ του στερεού φλοιού (λιθόσφαιρας) και του μανδύα αυτής και σε βάθος από τα 30-100 μέχρι τα 700 χλμ..

Σήμερα πιστεύεται ότι οι συνθήκες που επικρατούν στην Ασθενόσφαιρα ευννοούν την μερική τήξη των εκεί πετρωμάτων και την δημιουργία  βασαλτικού μάγματος. Αυτή θεωρείται και η πηγή προέλευσης του μάγματος που δημιουργεί τα πυριγενή πετρώματα. (Κορωναίος Α.)

Καθώς η ασθενόσφαιρα συνίσταται από υλικά σε ημίρρευστη μορφή (κυρίως πυριτικές ενώσεις μετάλλων), έχει την ικανότητα να μην αντιδρά σε εγκάρσιες παραμορφώσεις. Δηλαδή στην ασθενόσφαιρα δεν παρατηρούνται διατμητικές τάσεις, και επομένως ούτε και σεισμοί. Η στερεή λιθόσφαιρα φέρεται να «επιπλέει» πάνω στην ασθενόσφαιρα, και να κινείται με ταχύτητες 1-10 cm/έτος. Η ιδιότητα αυτή φθάνει μέχρι ορισμένου βάθους της ασθενόσφαιρας η οποία και ονομάζεται επιφάνεια εξίσωσης. Πέραν της επιφάνειας εξίσωσης, σε βάθος, ουδεμία αντίδραση παρατηρείται πλέον.

Το ανώτερο τμήμα της ασθενόσφαιρας λέγεται «στρώμα χαμηλής ταχύτητας», επειδή εκεί τα δευτερεύοντα σεισμικά κύματα εμφανίζονται να διαδίδονται με χαμηλότερες ταχύτητες σε σχέση με τον υπόλοιπο πυρήνα.

Πηγές 
Σημειώσεις Πετρολογίας Πυριγενών Πετρωμάτων, Κορωναίος Α. (www.geo.auth.gr)

Δομή της Γης
Τεκτονική
Ασήμωμα

Ο όρος ασήμωμα πέραν της επαργύρωσης απαντάται κυρίως ως λαογραφικός και θρησκευτικός.

Στην ελληνική λαογραφία και παράδοση ασήμωμα χαρακτηρίζεται κάθε δωρεά που γίνεται με αργυρό νόμισμα κυρίως σε γέννηση βρέφους όπου ρίχνουν συγγενείς και φίλοι των γονέων ασημένια νομίσματα στη λεκάνη που έγινε η πρώτη πλύση του παιδιού, εννοείται στην ελληνική ύπαιθρο, προκειμένου να "ασημωθεί το παιδί" όπως συνηθίζεται να λέγεται. Επίσης και στις ονομαστικές εορτές των παιδιών ή προσφιλούς άλλου προσώπου που σε μεγαλύτερη ηλικία γίνεται με κοσμήματα.

Όμως ασήμωμα λέγεται και το "τάξιμο" για την αποπλήρωση επιθυμίας ή για την θεραπεία και ίαση ασθένειας όπως το ασήμωμα (απόθεση νομισμάτων) στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, Αγίου ή Αγίας. Αυτό έχει περάσει ακόμη και σε στίχους τόσο των δημοτικών όσο και ελαφρών και λαϊκών ελληνικών τραγουδιών όπως "τα 12 καντήλια ν΄ ασημώσουμε" ή "Άη Γιώργη κάνε το θαύμα σου ν΄ ασημώσω τα καντήλια σου" ή "Άγιε μου Γιώργη Λυκαβηττέ μου..." κ.λπ.

Ασημώματα (στον πληθυντικό) λέγονται κυρίως τα επάργυρα "κρεμάσματα" (αφιερώματα) των ιερών εικόνων που είναι ανάγλυφα ομοιώματα ανθρώπινων μελών (χέρι, πόδι, οφθαλμοί κλπ) ή ανδρός, γυναικός, παιδιού, ή μέσου μετακίνησης (πλοίου, αεροσκάφους), ή οικίας κ.λπ. που εναποθέτουν οι πιστοί προκειμένου "να πιάσει η ευχή" ή κατόπιν ίασης.

Επίσης ασήμωμα ή ασημώματα ως πράξη χαρακτηρίζεται το πολύ παλαιό έθιμο, με θρησκευτικές ή και παγανιστικές καταβολές από τους αρχαίους χρόνους, της ρίψης νομισμάτων σε πηγές, κρήνες, λίμνες, ποταμούς ακόμη και σε σιντριβάνια που απαντάται στην Ιαπωνία, Ινδία, Αραβικές Χώρες μέχρι Ευρώπη και Αμερική. Σήμερα είναι παγκόσμιο έθιμο.

Τέλος ασήμωμα λέγεται και η "προσφορά - πληρωμή" με ασημένιο κέρμα που γίνεται σε πλανόδιες μοιρολογίστρες για να πουν την μοίρα στο υποψήφιο θύμα - δότη, προκειμένου ν΄ ακούσει έκπληκτος μεταξύ άλλων ότι «μεγάλη πόρτα θα διαβεί»!

Σημειώσεις 

Λαογραφία
Θρησκευτικά έθιμα
Αβινιόν

Η Αβινιόν (γαλ. Avignon , οξιτανικά Avinhon) είναι πρωτεύουσα του νομού Βωκλύζ στην περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή στη νότια Γαλλία. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Ροδανού και είναι κυρίως γνωστή ως έδρα των 7 παπών γαλλικής καταγωγής την περίοδο 1309-1377.

Ιστορία
Στην περιοχή της Αβινιόν έχουν βρεθεί αρκετά αρχαία αντικείμενα που χρονολογούνται μέχρι και την Παλαιολιθική εποχή. Αρχικά η Αβινιόν ήταν Φωκαϊκό -Ιωνικό χωριό που κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. έγινε ρωμαϊκός οικισμός με το όνομα Αβένιο. Από το 300 μέχρι το 500 μ.Χ. η πόλη δέχτηκε πολλές επιδρομές από Φράγκους, Αλεμάνους, Γότθους και Βουργουνδούς. Το 734 κατακτήθηκε από τους Σαρακηνούς και στη συνέχεια την ελευθέρωσε ο Κάρολος Μαρτέλος το 737. Ενσωματώθηκε με το βασίλειο της Βουργουνδίας το 932 και το 1129 αναγνωρίστηκε ως αυτόνομη κοινότητα από τον κόμη Γουλιέλμο Β'. Αυτό κράτησε μόλις για έναν αιώνα καθώς το 1226, ύστερα από τρίμηνη πολιορκία, την κατέλαβε ο Λουδοβίκος Η' και αφαίρεσε τα όποια προνόμια είχε η πόλη.

Την περίοδο 1309-1376 η Αβινιόν βρισκόταν κάτω από την παπική εξουσία, μια περίοδος που η Δυτική Καθολική Εκκλησία αποκαλεί Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία ή Εξορία της Αβινιόν. Ονομάστηκε έτσι γιατί η εποχή αυτή ήταν πολύ επιζήμια για την Καθολική εκκλησία και αντιθέτως πολύ επικερδής για την πόλη, που διένυσε την χρυσή εποχή της. Από την εγκατάσταση του πρώτου πάπα ο πληθυσμός και η έκταση της πόλης αυξήθηκε σταδιακά. Πολλοί καλλιτέχνες και άνθρωποι των γραμμάτων ακολούθησαν τους πάπες και έτσι η πόλη απέκτησε έναν κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, στοιχείο που βοήθησε στην διεύρυνση της πολιτικής της ακτινοβολίας και επιρροής στις γύρω περιοχές. Η ανάπτυξη της πόλης σταμάτησε όταν το 1348 μια επιδημία πανώλους μείωσε σημαντικά τον πληθυσμό, μείωση που συνεχίστηκε με μεγαλύτερο ρυθμό μετά την αποχώρηση του πάπα το 1377. Μετά από μια σύντομη περίοδο ακμής η πόλη πλέον άρχιζε να παρακμάζει.

Νέες επιδημίες πανώλους αποδεκάτισαν ξανά τους κατοίκους της Αβινιόν το 1580 και το 1721 συμβάλλοντας ακόμη περισσότερο στην παρακμή της πόλης. Το 1791, ύστερα από απόφαση της Γαλλικής εθνοσυνέλευσης, που επικυρώθηκε από τον πάπα με την συμφωνία του Τολεντίνο, η Αβινιόν προσαρτήθηκε στη Γαλλία. Τέλος, το 1942 η πόλη κατελήφθη από τους Γερμανούς και απελευθερώθηκε το 1944.

Οι πάπες της Αβινιόν

Οι εφτά διαδοχικοί πάπες γαλλικής καταγωγής που έκαναν την Αβινιόν έδρα τους ήταν οι:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Σελίδα του Δημοτικού Συμβουλίου της Αβινιόν

 
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Γεώργιος Κουντουριώτης

Για τον συνονόματό του εγγονό δείτε Γεώργιος Α. Κουντουριώτης ο νεότερος.
Ο Γεώργιος Κουντουριώτης (1782 - 13 Μαρτίου 1858) ήταν Έλληνας πλοιοκτήτης και πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1782 από τον Ανδρέα-Αναγνώστη Κουντουριώτη και τη Μαρία Κοκκίνη· ήταν αδελφός του Λάζαρου Κουντουριώτη. Το 1824 εκλέχτηκε πρόεδρος του Νομοτελεστικού στο Μεσολόγγι. Επί Καποδίστρια διετέλεσε μέλος του Πανελληνίου, ενώ στη συνέχεια διετέλεσε γερουσιαστής, σύμβουλος Επικρατείας και υπουργός Ναυτικών. Έλαβε μέρος στη Δ' Εθνοσυνέλευση και στην Εθνοσυνέλευση του 1843. Το 1848 διορίστηκε στη θέση του πρωθυπουργού.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1858.

Οικογένεια
Ο Γεώργιος είχε έξι παιδιά:
 Θεόδωρος, σύζυγος της Λουκίας Νεγρεπόντη. Παιδιά τους ήταν ο Παύλος και ο Ιωάννης.
 Ανδρέας, σύζυγος της Καρλότας Δημητρίου Καλλέργη. Παιδιά τους ήταν ο Γεώργιος και ο Λάζαρος.
 Κονδύλω, σύζυγος του Αθανασίου Μιαούλη.
 Καλλιόπη, σύζυγος Αλέξανδρος Α. Κοντόσταυλος. Παιδί τους ήταν η Αγγελική.
 Μαρία. Από τον πρώτο σύζυγό της Γεώργιο Χατζηγιάννη-Μέξη είχε παιδί την Καλομοίρα, σύζυγο του Ανδρέα Χατζηαναργύρου. Από τον δεύτερο σύζυγό της Μπενιζέλο Ρούφο παιδιά της ήταν ο Γεώργιος, ο Αγγελής και ο Αθανάσιος.
 Ανέζω, σύζυγος του Ιωάννη Μπουντούρη. Παιδί τους ήταν ο Σταμάτης.

Αναφορές 

Κουντουριώτης
Κουντουριώτης
Τάγμα του Σωτήρος
Κουντουριώτης
Πρωθυπουργοί της Ελλάδας
Οικογένεια Κουντουριώτη
Αρβανίτες
83

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 83 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο

Γεγονότα

Γεννήσεις

Θάνατοι 

Έτη
84

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 84 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο

Γεγονότα

Γεννήσεις

Θάνατοι 

Έτη
Ζέφυρος

Ο Ζέφυρος στην ελληνική μυθολογία ήταν προσωποποίηση του δυτικού ανέμου (Πουνέντε), ο οποίος εξακολουθεί να αναφέρεται με αυτό το όνομα ακόμα και σήμερα. Θεωρείται γιος της Ηούς και του Αστραίου, αδελφός του Βορέα. Είναι άνεμος απαλός, δίνει δροσιά στα Ηλύσια Πεδία και βοηθάει στη βλάστηση. Παντρεύτηκε την θεά Ίριδα και αντί για παιδιά απέκτησε τα δύο άλογα του Αχιλλέα, τον Ξάνθο και τον Βαλίο.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 12923 Ζέφυρος (12923 Zephyr), που ανακαλύφθηκε το 1999, πήρε το όνομά του από τη θεότητα αυτή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Περί ανέμων

Θεότητες του ανέμου
Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Άνεμοι
Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος

Ο Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος (1878- 29 Ιουνίου 1951) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Εξελέγη βουλευτής τον Αύγουστο του 1910, τον Νοέμβριο του 1910, το 1912, τον Μάιο του 1915, το 1923, το 1928 με το Κόμμα Προοδευτικής Ενώσεως (του οποίου ήταν αρχηγός), πρόεδρος της Βουλής από τις 3 Αυγούστου 1915 ως τις 21 Οκτωβρίου 1915 και αριστίνδην γερουσιαστής από το 1929 έως το 1935.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1878 και σπούδασε νομικά στην Αθήνα συμπληρώνοντας στη συνέχεια τις σπουδές του στην Ιταλία και τη Γαλλία. Ήταν αδερφός της Μαρίας, συζύγου του αξιωματικού Δημήτριου Θεοτόκη, της κερκυραϊκή οικογένειας Θεοτόκη και της Δέσποινας, συζύγου του στρατηγού Κωνσταντίνου Μαζαράκη-Αινιάν. Πρωτοεξελέγη βουλευτής Κερκύρας τον Αύγουστο του 1910 και διορίστηκε γραμματέας της επιτροπής που προετοίμαζε το νέο σύνταγμα του 1910. Το 1917 χρημάτισε πρόεδρος της Βουλής. Το 1925 αρνήθηκε την πρόταση του Πάγκαλου να διοριστεί πρωθυπουργός.

Υπουργός Εσωτερικών
Το 1928 έγινε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου, μετά από σχετική παράκληση του πρωθυπουργού , ώστε να λειτουργήσει δια της παρουσίας του ως εγγύηση για το αδιάβλητο της διεξαγωγής των εκλογών του 1928. Ο Βενιζέλος του είχε υποσχεθεί το Υπουργείο Οικονομικών για μετά τις εκλογές, το οποίο εξ αρχής ήθελε ο Ζαβιτσιάνος. Με αφορμή την απαγωγή των Μελά και Μυλωνά, μετεκλογικώς του ζητήθηκε να παραμείνει  στο Υπουργείο Εσωτερικών κι ο Ζαβιτσιάνος δέχθηκε. Επί της υπουργίας τους η ληστεία εξοντώθηκε εντός λίγων μηνών: διάσημοι ληστές Ρετζαίοι, Κουμπαίοι, Μπαμπάνης, Τζατζάς, Λαμπροστάθης συνελήφθησαν ή φονεύθηκαν. Επίσης καθορίστηκαν οι αρμοδιότητες της αστυνομίας πόλεων, οι όροι λειτουργίας των αρτοποιείων, ενώ εισηγήθηκε τον νόμο Περί μέτρων ασφαλείας του Κοινωνικού καθεστώτος (Ιδιώνυμο).

Ιδρυτής κόμματος
Στη συνέχεια ίδρυσε το κόμμα «Πολιτική Προοδευτική Ένωση».

Στο Μεταξικό καθεστώς
Κατά τη δικτατορία Μεταξά διετέλεσε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών της Κυβέρνησης Ιωάννη Μεταξά αλλά γρήγορα διαφώνησε και παραιτήθηκε τον Ιανουάριο του 1937. Το 1941 έγινε συνδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 29 Ιουνίου 1951.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Έλληνες αρχηγοί κομμάτων
Βουλευτές Κέρκυρας
Αντιπρόεδροι της Κυβέρνησης της Ελλάδας
Βενιζελισμός
Σαραντάπορο Λάρισας

Το Σαραντάπορο είναι ένα ιστορικό χωριό που ανήκει στην επαρχία Ελασσόνας του νομού Λάρισας, (στα σύνορα με το νομό Κοζάνης). Βρίσκεται σε στρατηγική θέση των ομώνυμων "Στενών του Σαρανταπόρου", (που αποτελεί φυσικό πέρασμα μεταξύ της Θεσσαλίας και της Δυτικής Μακεδονίας), που σχηματίζεται μεταξύ της οροσειράς των Καμβουνίων και της οροσειράς των Πιερίων. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 907 κατοίκους. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία.

Ιστορία 
Η στρατηγική σημασία των Στενών του Σαραντάπορου είχε επισημανθεί από την αρχαιότητα. Τα στενά αυτά πέρασε ο Ξέρξης το 480 π.Χ. όταν κατέρχονταν προς την αρχαία Αθήνα.
Την περίοδο της τουρκοκρατίας έφερε το όνομα Γλίκοβο. Απελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό στις 9 Οκτωβρίου του 1912  κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου, στη περιοχή του οποίου, παρά τον ομώνυμο χείμαρρο,  η ελληνική στρατιά υπό την αρχιστρατηγία του Διαδόχου Κωνσταντίνου έδωσε την ομώνυμη σπουδαία Μάχη του Σαραντάπορου, κατά την οποία, υπό την άτακτη φυγή του τουρκικού στρατού, (Στρατιάς νοτίου Μακεδονίας), περιήλθαν στους Έλληνες, ως λάφυρα, 22 τουρκικά πυροβόλα και πληθώρα πυρομαχικών. Σήμερα στον ίδιο χώρο λειτουργεί το Μουσείο της Μάχης του Σαρανταπόρου που βρίσκεται επί της αμαξιτής οδού Λάρισας - Κοζάνης, απέναντι από το τουρκικό Χάνι του Χατζηγώγου.
Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο,και ειδικότερα κατά τη γερμανική κατοχή οι Γερμανοί εισβάλλοντας στο Σαραντάπορο κατέστρεψαν εκ του συνόλου των 145 οικιών, ολοσχερώς τις 137 και μερικώς τις 7.  

Σημειώνεται ότι στα όρια του χωριού βρίσκεται αρχαιολογικός χώρος προκλασικής εποχής, ο οποίος είναι επισκέψιμος για το κοινό.

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.16ος, σελ.868.
 ΔΕΚ/ΓΕΣ "Στρατιωτική Ιστορία τηςΝεωτέρας Ελλάδος" Αθήναι 1980, σελ.38.

 

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Ελασσόνας
Ακταίωνας

Ο Ακταίωνας ή Ακταίων στην ελληνική μυθολογία ήταν γιος του Αρισταίου και της Αυτονόης, κόρη του βασιλιά της Θήβας Κάδμου. Τον ανέθρεψε ο Κένταυρος Χείρωνας στο Πήλιο και έγινε σπουδαίος κυνηγός. Κυνηγούσε καθημερινά στα δάση με τα πενήντα σκυλιά του. Άθελά του είδε μια μέρα την Άρτεμη να λούζεται σε μια πηγή, μαζί με τις Νύμφες της. Η θεά θύμωσε, μεταμόρφωσε τον Ακταίωνα σε ελάφι και έτσι τον κατασπάραξαν τα ίδια του τα σκυλιά.

Παραπομπές 

Αρχαίοι Βοιωτοί
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ιππόλυτος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία, ο Ιππόλυτος ήταν γιος του Θησέα και της αμαζόνας Ιππολύτης. Αργότερα ο Θησέας παντρεύτηκε τη Φαίδρα κι έτσι ο Ιππόλυτος απέκτησε μητριά.

Ο μύθος

Ο Ιππόλυτος τιμούσε μόνο τη θεά Άρτεμη, γεγονός που έκανε την Αφροδίτη να θυμώσει και έκανε τη Φαίδρα να τον ερωτευτεί. Εκείνος απέκρουσε τον έρωτά της κι αυτή για να τον εκδικηθεί, τον συκοφάντησε στον πατέρα του ότι την κακοποίησε. Ο Θησέας παρακάλεσε τον Ποσειδώνα να τιμωρήσει τον ένοχο κι έτσι ο θεός έστειλε ένα μανιασμένο ταύρο, που φόβισε τα άλογα που έσερναν το άρμα του Ιππόλυτου. Το άρμα αναποδογύρισε κι ο Ιππόλυτος σκοτώθηκε. Μια παράδοση αναφέρει ότι ο Ασκληπιός τον επανέφερε στη ζωή κι από τότε έζησε μέσα σ' ένα δάσος.

Ρωμαϊκή μυθολογία 

Στην Ρωμαϊκή μυθολογία ο Ιππόλυτος λατρευόταν σαν θεός με το όνομα Βίρμπιους (Virbius). Οι αρχαίοι Ρωμαίοι πίστευαν ότι όταν ο Ασκληπιός τον επανέφερε στην ζωή η Άρτεμις τον πήρε και τον μετέφερε στην Ιταλία στο άλσος της Αρικίας. Στο άλσος απαγορεύονταν να μπουν άλογα επειδή πέθανε από αυτά.

Δραματουργία 
 Ευριπίδης Ιππόλυτος
 Ρακίνας Φαίδρα
 Βασίλης Παπαγεωργίου Ιππόλυτος Καλυπτόμενος
 Σάρα Κέιν Φαίδρας Έρως

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Slovník antické kultury, nakladatelství Svoboda, Praha, 1974
 Vojtěch Zamarovský, Bohové a hrdinové antických bájí
 Graves, Robert, Řecké mýty, 2004, ISBN 80-7309-153-4
 Houtzager, Guus, Encyklopedie řecké mytologie, ISBN 80-7234-287-8
 Löwe, Gerhard, Stoll, Heinrich Alexander, ABC Antiky
 Fink, Gerhard, Kdo je kdo v antické mytologii, 2004, ISBN 80-7218-992-1
 Neškudla, Bořek, Encyklopedie řeckých bohů a mýtů, 2003, ISBN 80-7277-125-6

Θησέας
Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ιππολύτη (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία, η Ιππολύτη ήταν βασίλισσα των Αμαζόνων και κόρη του θεού Άρη. Πολλές φορές ταυτίζεται με την Αμαζόνα Αντιόπη, ακόμα και με τη Μελανίππη, ενώ υπάρχουν εν γένει πολλές παραλλαγές των μύθων της.

Μητέρα της Ιππολύτης ήταν η Οτρήρη και αδελφή της η Πενθεσίλεια ή και η Αντιόπη. Γνωστότεροι είναι οι μύθοι που συνδέουν την Ιππολύτη με τους δύο κορυφαίους ήρωες της ελληνικής μυθολογίας, τον Ηρακλή και τον Θησέα: Ο Ηρακλής πήγε και πήρε τη Ζώνη της Ιππολύτης (αντικείμενο θεϊκό, από τον πατέρα της) ως ένα από τους άθλους του. Ο Θησέας κατά μία παράδοση άρπαξε την ίδια την Ιππολύτη ή την Αντιόπη την ίδια εποχή. Επίσης όταν ο Θησέας έκανε το γάμο του με τη Φαίδρα, η Ιππολύτη οργίσθηκε με την απιστία του και εμφανίσθηκε με ολόκληρη διμοιρία Αμαζόνων απειλώντας να σκοτώσει τους προσκεκλημένους. Επακολούθησε μάχη, κατά την οποία η Πενθεσίλεια σκότωσε από λάθος την Ιππολύτη. Ωστόσο δεν αποκλείεται να τη σκότωσε και ο Θησέας ή ένας από τους συντρόφους του. Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή, αιτία της εκστρατείας της Ιππολύτης στην Αθήνα ήταν η απελευθέρωση της αδελφής της Αντιόπης, γιατί εκείνη είχε αρπάξει ο Θησέας. Αλλά όταν οι Αθηναίοι νίκησαν τις Αμαζόνες, η Ιππολύτη κατέφυγε στα Μέγαρα, όπου και πέθανε από τη λύπη της για την αποτυχία της. Ο Παυσανίας αναφέρει (Α΄ 41, 7) ότι οι Μεγαρείς έθαψαν την Ιππολύτη σε μνήμα που είχε το σχήμα ασπίδας των Αμαζόνων. Μία άλλη παράδοση αναφέρει ότι ο ακούσιος φόνος της Ιππολύτης έγινε σε κυνήγι. Στην τραγωδία Φαίδρα, η Ιππολύτη έχει αποκτήσει με τον Θησέα ένα γιο, τον Ιππόλυτο. Στον μύθο του Ηρακλή η Ιππολύτη βασιλεύει στη Θεμίσκυρα.

Δείτε επίσης 
 Σε μερικές πηγές η Αστυδάμεια, σύζυγος του Ακάστου, ονομάζεται Ιππολύτη.
 Ο αστεροειδής 10295 Ιππολύτη (10295 Hippolyta), που ανακαλύφθηκε το 1988, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή βασίλισσα.

Πηγές 

 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αμαζόνες
Παιδιά του Άρη
Bundesautobahn 42

Η Bundesautobahn 42 (συντομογραφία: BAB 42) ή Autobahn 42 (συντομογραφία: A 42) είναι αυτοκινητόδρομος της Γερμανίας. Διασχίζει από ανατολή προς δύση τις εξής πόλεις της βόρειας περιοχής του Ρουρ: ξεκινώντας από το Κάστροπ-Ράουξελ περνά το Χέρνε, το Γκελζενκίρχεν, το βόρειο Έσσεν, το Μπότροπ, το Ομπερχάουζεν, το βόρειο Ντούισμπουργκ και καταλήγει στο Καμπ-Λίντφορντ. Επειδή περνά δίπλα από τον ποταμό Έμσερ λέγεται και Emscherschnellweg.

Ιστορία 
Στην δεκαετία του 1970 χτίστηκε το πρώτο μέρος της Α 42 που ξεκινούσε από την Α 45 (διασταύρωση Autobahnkreuz Castrop-Rauxel Ost) και κατέληγε στα σύνορα των πόλεων Έσσεν και Μπότροπ (έξοδος Bottrop-Süd). Την δεκαετία του 1980 ο αυτοκινητόδρομος επεκτάθηκε μέχρι την Α 59 (διασταύρωση Autobahnkreuz Duisburg Nord) και αργότερα, αφού χτίστηκε ανάλογη γέφυρα πάνω από τον Ρήνο μέχρι το Καμπ-Λίντφορντ. Έτσι η Α 42 καταλήγει στην Α 57 που βρίσκεται δυτικά του Ρήνου.

Μετονομασία του κόμβου 16 
Μέχρι τις 4 Απριλίου 2006 το όνομα του κόμβου 16 ήταν Gelsenkirchen-Schalke. Την μέρα αυτή τελειοποιήθηκε ο ομώνυμος νέος κόμβος 17 (που αρχικά σχεδιάστηκε ως έξοδος Gelsenkirchen-Schalke-Nord) και ο κόμβος 16 πήρε το όνομα Gelsenkirchen-Zentrum.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η ιστορία της A 42 (γερμ.)

Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία
Μάτι Αττικής

Το Μάτι είναι παραθεριστικός οικισμός στο δήμο Μαραθώνος της Ανατολικής Αττικής, στα διοικητικά όρια της Δημοτικής Ενότητας Νέας Μάκρης, στο νοτιότερο σημείο των συνόρων με τη Ραφήνα. Εξυπηρετείται συγκοινωνιακά από τη Λεωφόρο Μαραθώνος, μέσω λεωφορειακών γραμμών ΚΤΕΛ και από τη λεωφορειακή γραμμή 310 του ΟΑΣΑ. Την ονομασία του έλαβε, πιθανώς, λόγω της επιβλητικής θέας προς τη θάλασσα. Ανήκε πάντοτε διοικητικά στο Δήμο Νέας Μάκρης, παρ' ότι βρίσκεται σε πιο κοντινή απόσταση με τη γειτονική Ραφήνα.

Στις πυρκαγιές του 2018 το Μάτι καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά, με τελικό απολογισμό 104 νεκρούς.

Ο υπολογισμός των ζημιών της πυρκαγιάς υπολογίζεται βάση με τα  Στοιχεία του πυροσβεστικού σώματος και της πολιτικής  Προστασίας (2017-2018)  Υπολογίζεται στα 850.000.000 Εκατομμύρια ευρώ.  Οι τραυματίες στους 147.

Θέση
Συνορεύει στα βόρεια με τον παραθεριστικό στρατιωτικό οικισμό Άγιο Ανδρέα Νέας Μάκρης, νότια με τη Ραφήνα, δυτικά με το Νέο Βουτζά Ραφήνας και ανατολικά βρέχεται από τον κόλπο των Πεταλίων, στο Nότιο Ευβοϊκό. Το Μάτι υπαγόταν στον Δήμο Νέας Μάκρης, στη 10η Πολεοδομική Ενότητα, ενώ από το 2011 αποτελεί τμήμα του ευρύτερου Καλλικρατικού δήμου Μαραθώνα.

Ιστορική αναδρομή

Κατοικήθηκε την δεκαετία του 1960, ως αραιοκατοικημένος παραθεριστικός οικισμός στην αρχή με εξοχικές κατοικίες, ιδιαίτερα παραθεριστών από την Αθήνα. Το 1965 ιδρύθηκε ο Ναυτικός Όμιλος Μάτι Αττικής (ΝΑΟΜΑ) με σκοπό την προώθηση της ιστιοπλοΐας και άλλων αθλημάτων, όπως θαλάσσιο σκι και βόλεϊ. Την ίδια εποχή με βασιλικό διάταγμα (1962) αποφασίστηκε η ένταξη της περιοχής σε θρησκευτική ενορία και η ανέγερση εκκλησίας του ιερού ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου. Ο ναός ολοκληρώθηκε (1978) επί μητροπολίτη Αττικής Δωρόθεου. Η εκκλησία είναι έδρα ενορίας που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος, στην Ε' Αρχιερατική Περιφέρεια Νέας Μάκρης. Από την δεκαετία του 2000 ο οικισμός σημείωσε μεγάλη ανάπτυξη, έγινε πολύ περισσότερο πυκνοκατοικημένος, αλλά δεν έχασε ποτέ τον παραθεριστικό του χαρακτήρα.

Το Μάτι σήμερα
Τον Σεπτέμβριο του 2006 ξεκίνησε σταδιακά η ένταξη της περιοχής στο σχέδιο πόλεως της Νέας Μάκρης και εκλήθησαν οι ιδιοκτήτες να προσκομίσουν τους τίτλους ιδιοκτησίας τους. Στην περιοχή εδρεύουν πολυτελή ξενοδοχεία με πολλούς τουρίστες όλο τον χρόνο, καθώς και παραθεριστικές και ναυταθλητικές υποδομές.

Επίκεντρο ο ΝΑ.Ο.ΜΑ. με το λιμανάκι με πλήθος από δραστηριότητες όλο τον χρόνο και τα πολυτελή ξενοδοχεία με τις παραλίες γύρω από αυτόν. Η περιοχή εξακολούθησε να είναι ελκυστική, επειδή δεν είχε πολυκαταστήματα και μεγάλη εμπορική κίνηση.

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Αττικής
Οικισμοί και Περιοχές Αττικής
Αττική-επέκταση
Bundesautobahn 516

Η Bundesautobahn 516 (συντομογραφία: BAB 516) ή Autobahn 516 (συντομογραφία: A 516) είναι αυτοκινητόδρομος της Γερμανίας. Ξεκινά από την διασταύρωση Autobahnkreuz Oberhausen, όπου ξεκινάει επίσης και η Α 2 (με κατεύθυνση το Ντόρτμουντ) μέσα από την Α 3 (κατεύθυνση Κολωνία). Καταλήγει μετά από πέντε χιλιόμετρα στον κόμβο Oberhausen-Eisenheim, όπου συνεχίζει σαν Bundesstraße 223 (Konrad-Adenauer-Allee) προς το κέντρο του Ομπερχάουζεν και μετά από 500 μέτρα συνδέεται μέσω του κόμβου Oberhausen-Zentrum με την A 42.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 A 516 στο www.autobahnatlas-online.de (γερμ.)

Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία
Ζηνόβιος Βάλβης

Ο Ζηνόβιος-Ζαφείριος Ι. Βάλβης (1800 - 25 Αυγούστου 1886) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε  πρόεδρος της Βουλής και δύο φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας. Αδερφός του ήταν ο επίσης πρωθυπουργός, Δημήτριος Βάλβης.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και καταγόταν από οικογένεια ιερωμένων. Το βαφτιστικό του όνομα ήταν Ζαφείριος αλλά λόγω της μοναχικής του ιδιότητας για κάποιο μικρό διάστημα μεταβλήθηκε σε Ζηνόβιος. Ο πατέρας του, Ιωάννης, τον έστειλε στην Κωνσταντινούπολη κοντά στον θείο του τον Παντολέοντα Βάλβη, ιερέα. Μαθήτευσε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και αργότερα εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, κοντά στον θείο του Σπύρο Βάλβη. Εκεί σπούδασε νομικά στην Πίζα και στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα όπου εργάστηκε ως δικαστής διοριζόμενος εισαγγελέας στην Άμφισσα. Παραιτήθηκε το 1841 από το δικαστικό σώμα και ιδιώτευσε για κάποιο χρονικό διάστημα ως δικηγόρος. Στις εκλογές του 1844 εξελέγη βουλευτής Μεσολογγίου.

Ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου δικαιοσύνης και των οικονομικών στις κυβερνήσεις Κριεζή και Κανάρη αλλά συγκρούστηκε με τον Όθωνα με αποτέλεσμα να αποσυρθεί από την πολιτική. Με την έξωση του Όθωνα, εξελέγη πληρεξούσιος στη Β' Εθνοσυνέλευση, της οποίας στις 17 Ιανουαρίου 1863 εξελέγη πρόεδρος. Έναν μήνα αργότερα ανέλαβε για μια ημέρα, τις 8 Φεβρουαρίου 1863 το υπουργείο δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Βούλγαρη και στις 13 Φεβρουαρίου ανέλαβε την πρωθυπουργία (Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1863) μέχρι τα τέλη Μαρτίου οπότε και παραιτήθηκε. Αιτία ήταν η καταψήφιση από την Εθνοσυνέλευση του νομοσχεδίου περί αύξησης αποδοχών των ίδιων των πληρεξούσιών της και το οποίο είχε προκαλέσει έντονη λαϊκή αντίδραση. Ο Βάλβης υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός μέσα σε μία 20ετία και μετά τον Ανδρέα Μεταξά, που παραιτείται για κοινοβουλευτικούς λόγους, όταν δηλαδή η κυβέρνησή του δεν απολαμβάνει πλέον την εμπιστοσύνη του βουλευτικού σώματος.

Ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ τον διόρισε πάλι πρωθυπουργό στις 16 Απριλίου 1864 και σχημάτισε την Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1864 στην οποία παρέμεινε έως τις 26 Ιουλίου του ίδιου χρόνου. Νέα παραίτηση εξαιτίας αποδοκιμασίας εκ μέρους της Εθνοσυνέλευσης (ασκούσε το ρόλο του Κοινοβουλίου στο διάστημα μεταξύ εκθρόνισης Όθωνα το 1862 και βουλευτικών Εκλογών του 1865), με λόγο αυτή τη φορά την ανάκληση αξιωματικών που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα. Έτσι ο Βάλβης αποτελεί και τον πρώτο πρωθυπουργό που παραιτείται δύο φορές για κοινοβουλευτικούς λόγους.
Το επόμενο έτος διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, απ' όπου παραιτήθηκε εντός μηνών.

Αποσύρθηκε στο Μεσολόγγι και απεβίωσε στις 25 Αυγούστου 1886. Ενταφιάστηκε στο Ηρώο της πόλης, δίπλα στον πατέρα του Ιωάννη Βάλβη και τον θείο του Πανταλέοντα Βάλβη. Ήταν παντρεμένος με την Αρσινόη Ρατζηκώτσικα και είχε εννά παιδιά: τον Περικλή, τον Σωκράτη, τον Επαμεινώνδα, την Κορίννα, την Ευγενία, την Αμαλία, την Παγώνα, την Ανδρομάχη και την Τερπινή. Εγγονός του ήταν ο Κωνσταντίνος Βάλβης, δικηγόρος και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Αθηνών.

Αναφορές 

Έλληνες δικηγόροι
Έλληνες δικαστικοί
Πρωθυπουργοί της Ελλάδας
Ιουνιανά
Ζ
Β
Β
Γεώργιος Λεοναρδόπουλος

Ο Γεώργιος Λεοναρδόπουλος (1867 - 1936) ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού. 

Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 1867 και αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός του Μηχανικού από τη Σχολή Ευελπίδων το 1889. Πήρε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και στον Α΄ Βαλκανικό ως διοικητής λόχου γεφυροποιών όπου και τραυματίσθηκε στη μάχη του Κόμανου. Στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο μετείχε ως επιτελής αξιωματικός της 3ης Μεραρχίας και ως  μέλος της επιτροπής χάραξης των ελληνοσερβικών συνόρων. Προσχώρησε από τους πρώτους στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας όπου και ανέλαβε αρχικά επιτελάρχης Σώματος και στη συνέχεια διορίστηκε προσωπάρχης του υπουργείου Στρατιωτικών της προσωρινής κυβέρνησης Θεσσαλονίκης (1916). 
Την περίοδο 1918-1920 είχε τον βαθμό του υποστράτηγου και ήταν επικεφαλής της 4ης Μεραρχίας, στις επιχειρήσεις της Θράκης. Στη συνέχεια συμμετείχε στη Μικρασιατική εκστρατεία αναλαμβάνοντας διοικητής της 10ης Μεραρχίας, παρά την αλλαγή του καθεστώτος, στις επιχειρήσεις του Σαγγάριου (1921). 
Μετά την κατάρρευση του μετώπου και την καταστροφή που υπέστησαν οι Έλληνες Μικρασιάτες εισχώρησε στην επανάσταση του 1922 όπου και διορίστηκε απ΄ αυτή διοικητής του Β΄ Σώματος Στρατού για την αναδιοργάνωση της στρατιάς του Έβρου. 

Μετά όμως την αμαχητί παράδοση στους Τούρκους της κατεχόμενης ανατολικής Θράκης οργάνωσε το αποτυχόν Επαναστατικό Kίνημα της 22ης Οκτωβρίου 1923 μαζί με τον Π. Γαργαλίδη και άλλους αξιωματικούς όπου τελικά συνελήφθη παρά τον Κιθαιρώνα. Στις 15 Νοεμβρίου το συσταθέν "Στρατοδικείο Εκστρατείας" στην Ελευσίνα, τον καταδίκασε σε θάνατο, δια τεσσάρων ψήφων υπέρ και μιας κατά, ενώ οι άλλοι συγκατηγορούμενοι του στην ίδια πρώτη δίκη, Γαργαλίδης και αντισυνταγματάρχες Αβράμπος και Μ. Νικολαρέας παμψηφεί και σε στρατιωτική καθαίρεση, ενώ άλλοι 58 σε μικρότερες  ποινές. Με την εμπλοκή και του Πάπα της Ρώμης Πίου ΙΑ΄ για χορήγηση αμνηστίας η κυβέρνηση δεν τόλμησε να προχωρήσει σε εκτελέσεις και τελικά του δόθηκε αμνηστία και απομακρύνθηκε από τον στρατό. 

Αποκαταστάθηκε το 1935 αναδρομικά. Απεβίωσε τον επόμενο χρόνο, το 1936.

Πηγές

Έλληνες κινηματίες
Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Έλληνες Βασιλόφρονες