joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Άγιος Δομέτιος Λευκωσίας

Ο Άγιος Δομέτιος είναι δήμος της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Αποτελεί έναν από τους δώδεκα δήμους της επαρχίας Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το μεγαλύτερο μέρος της διοικητικής έκτασης του Δήμου Αγίου Δομετίου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Τοποθεσία 
Στα νότια συνορεύει με τον Δήμο Έγκωμης, στα ανατολικά με τον Δήμο Λευκωσίας, στα βόρεια με το Ορτάκιοϊ και το Κιόνελι και στα δυτικά με τον Γερόλακκο.

Ονομασία 
Η ονομασία Άγιος Δομέτιος προέρχεται από τον Άγιο Δομέτιο. Ωστόσο, στο αγιολόγιο υπάρχουν 3 όσιοι και τέσσερις μάρτυρες με την ονομασία Δομέτιος και δεν είναι γνωστό σε ποιον από αυτούς οφείλει την ονομασία του. Το μόνο που είναι γνωστό είναι το γεγονός ότι στην κοινότητα σήμερα τιμάται ο Άγιος Δομέτιος ο Πέρσης.

Ιστορία 
Ο Άγιος Δομέτιος αναφέρεται ως χωριό από την εποχή της Φραγκοκρατίας. Ο Φλώριος Βουστρώνιος το αναφέρει ότι ήταν φέουδο.

Δημαρχείο 
Το 1986 ο Άγιος Δομέτιος μετεξελίχθηκε σε δήμο.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγίου Δομετίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

Διοικητική διαίρεση 

Ο Δήμος Αγίου Δομετίου, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται σε 2 συνοικίες: 

Άγιος Γεώργιος
Άγιος Παύλος

Δήμαρχοι 
Δήμαρχοι Αγίου Δομετίου διετέλεσαν κατά σειρά οι:

Ανδρέας Κλεάνθους (1986-1996)
Ανδρέας Χατζηλοΐζου (1997-2011)
Κώστας Πέτρου (2012- )

Αδελφοποιήσεις 
Ο Δήμος Αγίου Δομετίου είναι αδελφοποιημένος με:
 Δήμο Αγίου Νικολάου Κρήτης (Ελλάδα, 1993): Αρχικά ο δήμος ήταν αδελφοποιημένος με τον Δήμο Αγίου Νικολάου (πρόγραμμα Καποδίστριας). Μετά την ενοποίηση του Δήμου Αγίου Νικολάου με άλλους δήμους και τη δημιουργία του νέου Δήμου Αγίου Νικολάου το 2011, η αδελφοποίηση ισχύει με αυτόν τον δήμο.
 Δήμο Κορυδαλλού (Ελλάδα, 2000).

Αθλητικά σωματεία και αθλητικές εγκαταστάσεις 
Γνωστό αθλητικό σωματείο της περιοχής είναι η Ένωσις Νέων Αγίου Δομετίου (ΕΝΑΔ). Η ΕΝΑΔ δραστηριοποιείται στην καλαθοσφαίριση έχοντας κατακτήσει πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας ανδρών και Α΄ κατηγορίας γυναικών. Έδρα των ομάδων της ΕΝΑΔ είναι η Κλειστή Αίθουσα Αθλοπαιδιών Αγίου Δομετίου.

Επίσης, στον Άγιο Δομέτιο έχει την έδρα του ο ΕΑΣ Αγίου Δομετίου, ο οποίος διατηρούσε ποδοσφαιρική ομάδα η οποία πλέον είναι ανενεργή.
΄

Διάφορα 
Στον Δήμο Αγίου Δομετίου βρίσκεται ο μοναδικός ιππόδρομος της Κύπρου.

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Δήμοι της Επαρχίας Λευκωσίας
Φαρυάμπ (περιοχή)

Με το όνομα Φαρυάμπ, ή Φαριάμπ, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Χώρας, στα σύνορα με το Τουρκμενιστάν. Η έκτασή της φθάνει, περίπου, τα 20.300 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση το 1980 αριθμούσε τους 561.000, ενώ το 2006 έφθασε τους 860.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 14 επαρχίες. Επικρατούσες γλώσσες στη περιοχή είναι η ουζμπεκική, η τουρμενική και περσική δαρδική. 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η ομώνυμη Μεϊμανά, ή Μεϊμανέχ, της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες
Οι 14 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Φαρυάμπ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αλμάρ, η Αντκόι, η Γκουρζιβάν, η Κβάζα Σαμπς Πος, η Καραμκόλ, η Καϊσάρ, η Κουργκάν, η Κοχιστάν, η Μεϊμανά όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Κχανί Σαχάρ Μπαγκ, η η Μπιλτσιράγκ, η Νταουλάτ Αντάτ, η Παστούν Κοτ και η Σιρίν Ταγκάμπ.

Πηγές
«Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Χελμάντ (περιοχή)

Με το όνομα Χελμάντ ή Χέλμαντ φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας, στα σύνορα με το Πακιστάν, και άλλοτε Βαλουχιστάν. Είναι η μεγαλύτερη σε έκταση περιοχή της Χώρας. Η έκτασή της φθάνει, περίπου, τα 58.580 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της, κατ' εκτίμηση το 1980 αριθμούσε τους 584.000, ενώ το 2006 ξεπέρασε τους 745.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 14 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική παστούν. 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Λασκάρ Γκαχ, της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες 
Οι 14 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Χέλμαντ, κατ' αλφαβητική σειρά, είναι: η Βασίρ, η Γκαρμσίρ, η Γκερίσκ, η Κατζάκι, η Κχανασίν, η Λασκάρ Γκαχ ή Λασκαργκάχ, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Μπαγκράν, η Μουσά Κάλα, η Νάβα-ι Μπαρακτσάι, η Ναντ Αλί ή Νανταλί, η Νεουζάντ, η Ντισού, η Ρεγκ και η Σαγκίν.

Πηγές
 «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα», τ.12ος, σ. 377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Χεράτ (περιοχή)

Με το όνομα Χεράτ, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Χώρας, στα σύνορα με το Ιράν. Η έκτασή της φθάνει, περίπου, τα 54.780 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση το 1980 αριθμούσε τους 702.000, ενώ το 2002 είχε ξεπεράσει τους 1.180.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 16 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική δαρδική. 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η ομώνυμη Χεράτ, της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες 
Οι 16 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Χεράτ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αντρασκάν, η Γκοριάν, η Γκουζάρα, , η Γκουλράν, η Ζίντα Τζαν, η Ιντζίλ, η Καρούχ, η Κοχσάν, η Κουσκχ, η Κούσχκι Κούνα, η Όμπε, η Πατούν Ζαργκούν ή Φοσάντζ, η Σιντάντ ή Σαμπσβάρ, η Σιστί Σαρίφ, η Φαρσί και η Χιράτ ή Χεράτ, όπου και η ομώνυμη πρωτευουσα του νομού.

Πηγές 
 «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
One (συγκρότημα)



Ιστορία
Οι One είναι ελληνοκυπριακό ανδρικό ποπ συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1999 από τον συνθέτη και στιχουργό Γιώργος Θεοφάνους, του οποίου την υπογραφή είχαν τα περισσότερα album τους. Αποτελούταν από τους Κωνσταντίνο Χριστοφόρου, Φίλιππο-Κωνσταντίνο Φίλιππου, Δημήτρη Κουτσαβλάκη, Αργύρη Ναστόπουλο και Πάνο Τσερπέ.

Καριέρα
Το πρώτο τους album είχε ως τίτλο το όνομά τους και το τραγούδι που έκανε μεγάλη επιτυχία ήταν το «Πρώτη μου φορά». Ακολούθησε το 2000 το album «Moro mou», όπου το ομότιτλο τραγούδι έκανε πολύ μεγάλη επιτυχία, όπως επίσης και το «Φοβάμαι». Το 2002 το κυπριακό κανάλι ΡΙΚ κάνει πρόταση στο Γιώργο Θεοφάνους να γράψει το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στη Eurovision. Ο δημοφιλής συνθέτης γράφει το «Gimme» και προτείνει στους One να το ερμηνεύσουν, κάτι που δέχονται. Το κομμάτι καταλαμβάνει την 6η θέση, παρ' όλα αυτά κάνει επιτυχία σε Ελλάδα κιι Κύπρο, ενώ το album που το περιέχει («Έχω τόσα να σου πω») γίνεται χρυσό. Στο ίδιο album περιέχονται και τα τραγούδια «Μάτια μου», «Έχω τόσα να σου πω» και «Πεθαίνω».

Οι One βρίσκονται στην ακμή της καριέρας τους, έχοντας κάνει αρκετές επιτυχίες κι έχοντας αποκτήσει φανατικούς θαυμαστές. Παρ' όλα αυτά ο Κωνσταντίνος Χριστοφόρου μετά από πολλή συζήτηση με τα υπόλοιπα μέλη αποφασίζει να αποχωρήσει και να κάνει solo καριέρα. Τη θέση του παίρνει ο Δήμος Μπέκε, ο οποίος έχει ήδη διαγράψει επιτυχημένη πορεία στην Κύπρο. Το φθινόπωρο του 2003 κυκλοφορεί το CD-single «Καινούρια αρχή», όπου το «Κράτα με» γίνεται επιτυχία, ενώ το Δεκέμβριο του ίδιου έτους κυκλοφορεί το album «Όνειρα», το οποίο διαγράφει μέτρια πορεία. To album «Μετά από χρόνια», που κυκλοφορεί το φθινόπωρο του 2004, δεν τα πηγαίνει καθόλου καλά από άποψη πωλήσεων, ενώ είναι το πρώτο τους που δεν έχει την υπογραφή του Γιώργου Θεοφάνους, αλλά περιέχει διασκευασμένα τραγούδια της δεκαετίας του '80. Λίγους μήνες μετά οι One αποφασίζουν να διαλυθούν. Το 2020 το συγκρότημα ενώνεται ξανά και βγάζουν δυο καινούρια τραγούδια, το Billy Bam Bam και το Δύσκολα τα πράγματα. 

Ελληνικά pop συγκροτήματα
Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Κυπριακά μουσικά συγκροτήματα
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κωνσταντίνος Ζάππας

Ο Κωνσταντίνος Χρήστου Ζάππας (Κάτω Λάμποβο Τεπελενίου, 1814 – Μαντ-λα-Ζολί, Γαλλία, 1892) ήταν διαπρεπής Έλληνας επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος και εθνικός ευεργέτης. Μαζί με τον ξάδελφό του Ευάγγελο Ζάππα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1814 στο Κάτω Λάμποβο Τεπελενίου της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εντός της ιστορικής περιοχής της Βόρειας Ηπείρου. Μετά τον θάνατο του Ευάγγελου Ζάππα, διαχειρίστηκε την περιουσία του ξαδέλφου του και ορίστηκε επικαρπωτής της «Επιτροπής των Ολυμπίων», της επιτροπής δηλαδή που είχε σκοπό την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων. 

Το 1881 αγόρασε μεγάλα τσιφλίκια στη Θεσσαλία, μερίμνησε για την ανέγερση (1874-1888) του καλλιμάρμαρου Ζαππείου Μεγάρου στην Αθήνα. Με επιδοτήσεις από την προσωπική περιουσία του κτίστηκε το πρότυπο Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως με πρώτη διευθύντρια την Καλλιόπη Κεχαγιά, που καταγόταν από την Προύσα και ήταν πρωτοπόρος εκπαιδευτικός και φεμινίστρια του 19ου αιώνα..

Ακόμη με χορηγία του ανεγέρθηκαν πολλά άλλα εκπαιδευτήρια σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις της Ηπείρου και της Θράκης και συστήθηκαν υποτροφίες για τη μετεκπαίδευση σπουδαστών στις γεωργικές σχολές της Δυτικής Ευρώπης.

Πέθανε το 1892 στην πόλη Μαντ (Mantes-la-Jolie) της Γαλλίας. Ανδριάντας του έχει ανεγερθεί στην Αθήνα μπροστά από το Ζάππειο Μέγαρο.

Παραπομπές

Πηγές

 Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1985

Έλληνες επιχειρηματίες
Έλληνες ευεργέτες
Βορειοηπειρώτες
Γεώργιος Σίνας

Ο Γεώργιος Σίνας (Νις, 20 Νοεμβρίου 1783 - Βιέννη, 18 Μαΐου 1856) υπήρξε Έλληνας επιχειρηματίας, τραπεζίτης και εθνικός ευεργέτης, με καταγωγή από την Μοσχόπολη Κορυτσάς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Βόρεια Ήπειρος). Υπήρξε επίσης ο ιδρυτής του Αστεροσκοπείου Αθηνών.

Βιογραφικά στοιχεία 
Από μικρή ηλικία έμεινε ορφανός από μητέρα και μεγάλωσε με τη βοήθεια της θείας του στις Σέρρες, όπου και έζησε τα πρώτα του σχολικά χρόνια. Κατά το 1790, βρίσκεται μαζί με τον πατέρα του στην Βιέννη· εκεί ολοκλήρωσε τις βασικές του ελληνικές σπουδές και έμαθε ξένες γλώσσες. Σε ηλικία είκοσι ετών έγινε συνέταιρος στις επιχειρήσεις του πατέρα του και κατάφερε και ανέπτυξε εξαιρετική πρωτοβουλία, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της αυστριακής βιομηχανίας και του εμπορίου. Επίσης διέθεσε μεγάλο μέρος των κεφαλαίων του για την αγορά ακινήτων και έγινε ο μεγαλύτερος τότε γαιοκτήμονας και ιδιοκτήτης αρχοντικών οικιών στην Αυστροουγγαρία. Κατάφερε να γίνει τραπεζίτης διεθνούς φήμης και πιστωτής όχι μόνο μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά και δανειστής κυβερνήσεων και αυτοκρατοριών. 

Το 1825 εκλέχτηκε πρώτος από τους δέκα διευθυντές της Εθνικής Τράπεζας της Αυστρίας και διατήρησε τη θέση αυτή για 25 έτη.

Από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές επιχειρήσεις του Γ. Σίνα ήταν τα νηματουργεία της Κάτω Αυστρίας και το εργοστάσιο χαρτοποιίας στην ίδια περιοχή. Μεγάλη υπήρξε και η συμβολή του στην ανάπτυξη των συγκοινωνιών της Αυστρίας: ανέλαβε την κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου και παρόλο που το έργο δεν ολοκληρώθηκε, ο Σίνας θεωρείται πατέρας των σιδηροδρόμων των νοτίως του Δούναβη χωρών, καθώς και της Βαλκανικής. Επίσης υπήρξε ο ιδρυτής της πρώτης ατμοπλοϊκής εταιρείας του Δουνάβεως και ανέλαβε την διάνοιξη πολλών διωρύγων κατά μήκος του ποταμού καθώς και την κατασκευή της περίφημης κρεμαστής γέφυρας των Αλυσίδων στην Βουδαπέστη (1840-1849). Στα ευεργετήματά του προς την Αυστρία συγκαταλέγεται και σημαντική χρηματική χορηγία για την ίδρυση του Πολυτεχνείου της Βιέννης.

Ο ίδιος διατηρούσε δεσμούς με την Ελλάδα και το 1833 διορίστηκε από τον βασιλιά Όθωνα πρόξενος της Ελλάδας στη Βιέννη, όπου και παρέμεινε ως τον θάνατό του. Ενίσχυσε οικονομικά την ελληνική παροικία της Βιέννης και την γενέτειρα της οικογένειάς του, Μοσχόπολη. Επίσης προσέφερε αστρονομικά χρηματικά ποσά σε φιλανθρωπικά και πνευματικά ιδρύματα του ελληνικού κράτους:
 Λύκειο Θηλέων της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας (το μετέπειτα Αρσάκειο)
 Πανεπιστήμιο Αθηνών
 Οφθαλμιατρείο
 Αρχαιολογική Εταιρεία κ.ά.

Η μεγαλύτερη δωρεά προς την Ελλάδα υπήρξε η ίδρυση του Αστεροσκοπείου στον Λόφο Νυμφών της Αθήνας, του οποίου η ανέγερση (1842-1845) πραγματοποιήθηκε από τον Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν. Επίσης φρόντισε για τον εξοπλισμό του κτηρίου με κατάλληλα μετεωρολογικά και αστρονομικά όργανα. Για την προσφορά του τιμήθηκε με το μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος.

Πηγές 
 Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1985.
 Άρθρο της Καθημερινής με πληροφορίες για τα ευεργετήματα του Γεώργιου Σίνα

Παραπομπές 

Έλληνες επιχειρηματίες
Έλληνες ευεργέτες
Έλληνες τραπεζίτες
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος
Γ
Βορειοηπειρώτες
Κώστας Ασημακόπουλος

Ο Κώστας Ασημακόπουλος του Αθανασίου (20 Μαΐου 1930 - 7 Σεπτεμβρίου 2020) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη στις 20 Μαΐου του 1930. Είχε σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες και από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με το θέατρο ως σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας, καθώς και με τον κινηματογράφο. Είχε γράψει περισσότερα από 35 σενάρια ταινιών και 5 θεατρικά έργα. Στον ελληνικό κινηματογράφο είχε συμμετάσχει ως σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός ή συμπρωταγωνιστής σε 17 ταινίες.

Το συγγραφικό του έργο σε μυθιστορήματα και διηγήματα είναι επίσης αξιόλογο. Σημαντικότερα εξ αυτών είναι: "Ο Βασιλιάς και το άγαλμα", "Η Αλτάνα της Πάργας", που βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών, "Η γενιά των αιχμαλώτων" (μυθιστόρημα), "Του Ιερού Λόχου" (διηγήματα) κ.ά.

Ο Κ. Ασημακόπουλος εκπροσώπησε την ελληνική λογοτεχνία σε διάφορα συνέδρια στη Γιουγκοσλαβία, την Ιρλανδία, την Κίνα, τη Ρουμανία κ.α. Έχει τιμηθεί ιδιαίτερα από τη Γαλλική Ακαδημία με το Βραβείο "Arts Sciences et Lettres" (Γραμμάτων και Τεχνών). Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και της Εφορείας Θεατρικού Μουσείου  και Γενικος Γραμματεας στο Δ.Σ. της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας. 

Ο Κώστας Ασημακόπουλος μιλούσε επίσης αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος της Αθήνας.

Παραπομπές

Πηγές
"Who's Who 1979" σ.54

Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Νεοέλληνες λογοτέχνες
Έλληνες σεναριογράφοι
Έλληνες σκηνοθέτες
Μπαλούκ παζάρ

Το Μπαλούκ παζάρ (=ιχθυαγορά) είναι η συνοικία της Κωνσταντινούπολης που βρίσκεται αριστερά του εισερχομένου στον Κεράτιο Κόλπο ή δεξιά του εξερχομένου της γέφυρας Γαλατά προς την παλιά πόλη όπου και η μεγάλη ιχθυαγορά. Η περιοχή αυτή στη περίοδο των Βυζαντινών ονομαζόταν "Πέραμα" ή "Πύλη Περάματος", λόγω του ότι εκεί βρισκόταν μια μεγάλη πύλη του παραθαλάσσιου τείχους. Από το σημείο αυτό διεξάγονταν, με τις λεγόμενες "περαμίδιες" λέμβους, η συγκοινωνία με την απέναντι όχθη του Γαλατά, πριν τη δημιουργία της ομώνυμης γέφυρας, όπου σήμερα βρίσκεται εκεί η μεγάλη ιχθυαγορά.

Μπέηογλου
Λούτον Τάουν

Η Λούτον Τάουν (αγγλικά: Luton Town) είναι αγγλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Λούτον στο Μπέντφορντσαϊρ. Φέρουν το παρατσούκλι The Hatters (οι κατασκευαστές καπέλων) εξαιτίας των ιστορικών καταβολών της πόλης, όπου άνθησε το συγκεκριμένο επάγγελμα. Ο σύλλογος αγωνίζεται στη  Λιγκ ουαν για τη σεζόν 2018-2019,μετά την άνοδο τους από τη League Two . Προπονητής τους είναι ο Μικ Χάρφορντ, παίκτης-σύμβολο της ομάδας από το 1984 έως το 1990, και έπειτα από το 1991 έως το 1992.   

Πρώτη και μεγαλύτερη διάκριση του συλλόγου μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του League Cup υπό την καθοδήγηση του Ρέι Χάρφορντ, νικώντας την Άρσεναλ 3-2. Η Λούτον έφτασε στα τελικά και την επόμενη χρονιά, ωστόσο απέτυχε να υπερασπιστεί τον τίτλο της χάνοντας 3-1 από τη Νότιγχαμ Φόρεστ.

Η Λούτον Τάουν αποτέλεσε τον πρώτο επαγγελματικό σύλλογο της νότιας Αγγλίας, που πλήρωνε τους παίκτες του από το 1890. Το 1936, ο παίκτης της ομάδας Τζο Πέιν σημείωσε 10 τέρματα σε έναν μόνο αγώνα, κάτι που παραμένει ρεκόρ μέχρι τις ημέρες μας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1885
Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1885
Toblerone

Toblerone ονομάζεται η ιδιαίτερα γνωστή μάρκα ελβετικής σοκολάτας. Το σχήμα των κομματιών της είναι πρισματικό (τριγωνικά πρίσματα). Παρασκευάζεται από την εταιρεία Kraft Foods.

Δημιουργήθηκε το 1908 από τους Τέοντορ Τόμπλερ (Theodor Tobler) και Εμίλ Μπάουμαν (Emil Baumann) στη Βέρνη της Ελβετίας και περιέχει νουγκά, αμύγδαλα και μέλι. Η σοκολάτα πωλείται σε duty free και αεροδρόμια σε όλο τον κόσμο.

Παρόμοιο προϊόν 
Παρόμοιο προϊόν σε γεύση και σχήμα είναι η κροατική σοκολάτα Kolumbo .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος

Σνακ
Επιχειρήσεις της Ελβετίας
Ράβδοι σοκολάτας
Επιχειρήσεις τροφίμων
Επώνυμα εμπορικά σήματα σοκολάτας
Εμπορικά σήματα της Mondelēz International
Λαϊκή Δημοκρατία της Φινλανδίας

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Φινλανδίας (φινλανδικά: Suomen kansanvaltainen tasavalta) ήταν μια βραχύβια κυβέρνηση στα κατεχόμενα από την Σοβιετική Ένωση κατά τον Πόλεμο του Χειμώνα εδάφη της Φινλανδικής Καρελίας, γνωστή και ως Κυβέρνηση Τεριγιόκι (από την πόλη στην οποία έδρευε). Αναγνωρίστηκε μόνον από την Σοβιετική Ένωση και ήταν πλήρως εξαρτημένη από αυτήν. Η Σοβιετική Ένωση θεωρούσε ότι ήταν η μόνη νόμιμη κυβέρνηση όλης της Φινλανδίας και η μόνη που θα μπορούσε να δώσει τέλος στον Πόλεμο του Χειμώνα, ώστε να αποκατασταθεί η ειρήνη. Όμως οι Σοβιετικοί εγκατέλειψαν πριν το τέλος του πολέμου αυτή την ρητορεία και συνήψαν ειρήνη με την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Φινλανδίας του Στρατάρχη Μάννερχάιμ.

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Φινλανδίας Ιδρύθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 1939 στην φινλανδική συνοριακή πόλη Τεριγιόκι (σημερινό Ζελένογκορσκ στην Ρωσία). Καθόλη την διάρκεια ύπαρξής της πρόεδρος της κυβέρνησης ήταν ο Όττο Βίλλε Κουουζίνεν.

Στις 12 Μαρτίου 1940 συνενώθηκε με την Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Καρελίας για την ίδρυση της Καρελο-Φινλανδικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας αφού τα εδάφη της παραχωρήθηκαν στην Σοβιετική Ένωση με την Συνθήκη Ειρήνης της Μόσχας.

Η Κυβέρνηση του Τεριγιόκι

Πηγές 

Λαικη Δημοκρατια
Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης
Πρώην κράτη της Ευρώπης
Κατεχόμενες περιοχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
Σοβιετικές στρατιωτικές κατοχές
Λαϊκές Δημοκρατίες
Κίνγκσταουν

Η Κίνγκσταουν (Kingstown) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων. Έχει πληθυσμό 15.900 κατοίκους (εκτ. του 1999) και βρίσκεται στο νησί Άγιος Βικέντιος καθώς και στην ενορία Άγιος Γεώργιος. Αποτελεί επίσης το κυριότερο λιμάνι στη νησιωτική χώρα. Είναι έδρα αεροδρομίου (διεθνές αεροδρόμιο Ε. Τ. Τζόσουα, IATA: SVD – ICAO: TVSV), κοντά στο Άρνος Βαλ.

Γεωγραφία 
Η Κίνγκσταουν βρίσκεται κεντρικά του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων, νότια του Άγιου Βικέντιου και νοτιοδυτικά της ενορίας. Έχει συνολική έκταση 5 τ.χλμ..

Αξιοθέατα και οικονομική ζωή 
Η πόλη έχει χαρακτηριστικά πλακόστρωτα, που απηχούν το αποικιακό της παρελθόν.. Σημαντικό αγροτικό κέντρο, μεταξύ των σπουδαιότερων προϊόντων που εξάγονται είναι οι μπανάνες, οι καρύδες και το αραρούτι. Σημαντικό αξιοθέατο της πόλης είναι ο Βοτανικός Κήπος της, που χρονολογείται από το 1765.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος κωμοπόλεων και χωριών του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων
 Κατάλογος κωμοπόλεων και χωριών του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων ανά πληθυσμό

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φωτογραφία του λιμανιού
 Συγκοινωνίες από και προς την πόλη

 
Κινγκσταουν
Τούρνος

Στη ρωμαϊκή μυθολογία με το όνομα Τούρνος (Turnus) είναι γνωστός ένας βασιλιάς των Ρουτύλων της Αρδέας. Ο Τούρνος ήταν γιος του Δαύνου και αποτελεί έναν από τους ήρωες της Αινειάδας του Βιργιλίου (βιβλία ΙΧ, Χ, ΧΙΙ).

Ο Τούρνος ήταν ο κυριότερος μνηστήρας της Λαβινίας, κόρης του βασιλιά Λατίνου. Μετά την απόβαση του Αινεία στην Ιταλία όμως, ο Λατίνος υποσχέθηκε τη Λαβινία στον Αινεία. Γι' αυτό, ο Αινείας και οι σύντροφοί του δέχθηκαν επίθεση από τον Τούρνο, τον οποίο νίκησαν και στις δύο μάχες που δόθηκαν, παρά τη γενναιότητα που επέδειξε ο Τούρνος. Τελικώς ο αγώνας κρίθηκε κατά τον Βιργίλιο από τη μονομαχία των δύο αρχηγών, κατά την οποία σκοτώθηκε ο Τούρνος. Ο τελευταίος στίχος της Αινειάδας περιγράφει το πέρασμα του Τούρνου στον Κάτω Κόσμο.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 692

Βασιλείς της ρωμαϊκής μυθολογίας
Τραπεζέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τραπεζέας (Τραπεζεύς) αναφέρεται ένας από τους 50 γιους του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα. Ο Τραπεζεύς αναφέρεται ως ο επώνυμος ήρωας και ιδρυτής της πόλεως Τραπεζούντος της Αρκαδίας, η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με την Τραπεζούντα του Πόντου. Ο όρος «επώνυμος ήρωας» σημαίνει απλώς ότι έδωσε το όνομά του στην πόλη.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 692

Τραπεζεας
Τρίφυλος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τρίφυλος είναι γνωστός ένας από τους γιους του βασιλιά της Αρκαδίας Αρκάδα και της Λαοδαμείας. Επομένως ο Τρίφυλος ήταν εγγονός του ίδιου του Δία και δισέγγονος του βασιλιά Λυκάονα της Αρκαδίας από την πλευρά του πατέρα του. Σε μία και μόνη παράδοση, ο Τρίφυλος αναφέρεται ως ο επώνυμος ήρωας της Τριφυλίας στην Πελοπόννησο.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Τρωίλος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τρωίλος είναι γνωστός ένας από τους 50 γιους του βασιλιά της Τροίας Πριάμου και της βασίλισσας Εκάβης. Μια προφητεία έλεγε πως αν έκλεινε τα 20, η Τροία θα σωζόταν. Όμως, ο Αχιλλέας τον σκότωσε όταν ήταν 19, στην αρχή του πολέμου. Ο Τρωίλος αναφέρεται στο τέλος της Ιλιάδας (ραψωδία Ω, στίχος 257).

Διάφοροι δυτικοί συγγραφείς του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, μεταξύ των οποίων ο Τζέφρι Τσόσερ και ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, ασχολήθηκαν με τον Τρωίλο, βασισμένοι σε μια δημοφιλή ιστορία του 12ου αιώνα, κατά την οποία περιγράφεται ο έρωτας του με την Χρυσηίδα.

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 1208 Τρωίλος (1208 Troilus), που ανακαλύφθηκε το 1931 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό πρίγκηπα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 692

Τρώες
Ομορφίτα (συνοικία Λευκωσίας)

Η Ομορφίτα είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η ολότητα σχεδόν της διοικητικής έκτασης της συνοικίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ελέγχεται από το μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με τη μισή σχεδόν διοικητική έκταση της Ομορφίτας να βρίσκεται εντός της Νεκρής Ζώνης.

Τοποθεσία 
Στα βόρεια συνορεύει με την κοινότητα Μάνδρες, στα ανατολικά και νοτιοανατολικά με το Καϊμακλί, στα νοτιοδυτικά με τη Νεάπολη και στα δυτικά με την κοινότητα Τράχωνα.

Ονομασία 
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας Ομορφίτα:

 η ονομασία προέρχεται από τη λέξη όμορφη.
 οι ιδρυτές της προέρχονταν από τη Μόρφου και έτσι το χωριό ονομάστηκε Ομορφίτα.

Η Ομορφίτα ήταν γνωστή, και στους Ελληνοκύπριους και στους Τουρκοκύπριους, και σαν Κουτσούκ Καϊμακλί. Κουτσούκ στα τούρκικα σημαίνει μικρό. Ο προσδιορισμός μικρό χρησιμοποιείτο ώστε να γίνεται διάκριση μεταξύ της Ομορφίτας και του Καϊμακλίου, ο οποίος ήταν γνωστός σαν Μπουγιούκ Καϊμακλί, δηλαδή σαν Μεγάλο Καϊμακλί.

Ιστορία 
Μέχρι το 1968 η Ομορφίτα αποτελούσε ξεχωριστό χωριό. Στις 29 Μαρτίου 1968 η Χωριτική Αρχή Ομορφίτας ενσωματώθηκε στον Δήμο Λευκωσίας.

Πληθυσμός 
Μέχρι το 1974 η Ομορφίτα ήταν μικτός οικισμός στον οποίο κατοικούσαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Αρχικά οι Ελληνοκύπριοι ήταν περισσότεροι, ωστόσο το 1960 ο πληθυσμός των Τουρκοκυπρίων ήταν περίπου πενταπλάσιος από τον πληθυσμό των Ελληνοκυπρίων.

Κατά τις δικοινοτικές διαταραχές της δεκαετίας του 1950, πολλοί Ελληνοκύπριοι εγκατέλειψαν την Ομορφίτα. Στις δικοινοτικές διαταραχές του 1963, ελληνοκυπριακές δυνάμεις επιτέθηκαν στην Ομορφίτα, η οποία είχε καταληφθεί προηγουμένως από τουρκοκυπριακές δυνάμεις. Οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και εγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές. Στη συνέχεια στην Ομορφίτα εγκαταστάθηκαν πολλοί Τουρκοκύπριοι. 

Κατά την τουρκική εισβολή του 1974 οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της Ομορφίτας διέφυγαν στην ελεύθερη Κύπρο. 

Από τότε, η μισή περίπου διοικητική έκταση της Ομορφίτας βρίσκεται στη Νεκρή Ζώνη. Στο μέρος που ελέγχεται από την Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου διαμένουν Τουρκοκύπριοι ενώ στο μικρό μέρος που ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία διαμένουν Ελληνοκύπριοι.

Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Ομορφίτας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο. Οι απογραφές από το 1976 και μετά αφορούν μόνο το έδαφος της συνοικίας το οποίο βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Ομορφίτα δεν εμφανίζεται στην απογραφή του 1976 και στην απογραφή του 1982.

Παραπομπές 

Συνοικίες Δήμου Λευκωσίας
Στυλίδα

Η Στυλίδα είναι παραλιακή κωμόπολη και λιμένας της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία 
Η Στυλίδα βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Μαλιακού κόλπου, στο 223ο χλμ. της Παλαιάς Εθνικής Οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης. Αποτελεί το επίνειο της Λαμίας, από την οποία απέχει περίπου 20 χλμ. ανατολικά καθώς και την έδρα του Δήμου Στυλίδας. 

Γνωστή από την αρχαιότητα με το όνομα «Φάλαρα», εκτείνεται λίγο παραπάνω από μισό χλμ. από την ακτή του Μαλιακού κόλπου. Ερείπια των δύο ακρινών κάστρων βρίσκονται στις θέσεις «Αγία Αικατερίνη» (δυτικά) και «Καλόγερος» (ανατολικά) αντίστοιχα. Η υποθαλάσσια χάραξη του λιμένα της Στυλίδας τον προηγούμενο αιώνα κατάστρεψε ολοκληρωτικά το ανατολικό κάστρο, αφήνοντας τα συντρίμμια της βάσης του τείχους στην θέση «Νησάκι» όπου είναι ορατά ακόμα και σήμερα. Σύμφωνα με ανασκαφές που πραγματοποιούνται για την ανέγερση καινούργιων κτιρίων, η ιστορία της Στυλίδας φαίνεται να είναι πιο ποικίλη από ότι οι παρόντες κάτοικοι της περιοχής γνωρίζουν. Εικάζεται ότι τα Φάλαρα δεν αναπτύχθηκαν σαν οικισμός παρά μόνο από την ρωμαϊκή κατοχή και μεταγενέστερα. Πολύ αργότερα η Στυλίδα έγινε γνωστή ως η βορειότερη πόλη πριν την οθωμανική επικράτεια, όταν για πρώτη φορά αναγνωρίστηκε και οριοθετήθηκε το πρώτο ελληνικό κράτος. Λόγω της στρατηγικής της σημασίας η Στυλίδα ήταν ακριτικός σταθμός του πρώτου σιδηροδρομικού δικτύου, πιθανότατα γιατί η Στυλίδα όριζε τότε το ανατολικό (και μοναδικό βατό) πέρασμα στη βόρεια Ελλάδα.

Στη σύγχρονη ιστορία, αξιοσημείωτο είναι ότι στη Στυλίδα δημιουργήθηκε το πρώτο Κέντρο Περιβαλλοντολογικής Εκπαίδευσης στην Ελλάδα, με δίδυμο σταθμό στην Υπάτη, έτσι ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος του οικοσυστήματος Μαλιακού - Οίτης- Σπερχειού.

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Βασιλική, το Κούτσουρο, τα Μελίσσια, τους Πεταράδες και τις Πλάκες αποτελούν την κοινότητα Στυλίδας η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυλίδος του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 4.892 κατοίκους.

Παραπομπές

Κωμοπόλεις του νομού Φθιώτιδας
Λιμένες της Ελλάδας
Αρχαία Φθιώτιδα
Δήμος Στυλίδας
Μιχαήλ Σταθόπουλος

Ο Μιχαήλ - Κωνσταντίνος Σταθόπουλος (Αθήνα, 1938) είναι Έλληνας νομικός, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και πολιτικός έχοντας διατελέσει εξωκοινοβουλευτικός υπουργός σε κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1938 και είναι γιος του Παναγιώτη Σταθόπουλου. Αδερφός του είναι ο Ιωάννης Σταθόπουλος, απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και βουλευτής Λακωνίας. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια έλαβε διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Επιστρέφοντας στην Αθήνα (1965) άρχισε να δικηγορεί. Το 1972 εξελέγη υφηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών, το 1976 έκτακτος καθηγητής αστικού δικαίου και στη συνέχεια τακτικός καθηγητής για να αποχωρήσει τελικώς με τον τίτλο του Ομότιμου καθηγητή.

Το 1978 μεταξύ άλλων υπήρξε μέλος της επιτροπής για την μεταρρύθμιση του υφιστάμενου Οικογενειακού Δικαίου. Την περίοδο της μεταπολίτευσης διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ενώ το Μάιο του 1985 διορίστηκε υφυπουργός προεδρίας της κυβέρνησης. Το 1983 εξελέγη πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε  μέχρι το 1991. Το 2000 ανέλαβε τη θέση του υπουργού δικαιοσύνης ως εξωκοινοβουλευτικός υπουργός στην κυβέρνηση Κώστα Σημίτη, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2001. Κατά τη διάρκεια της θητείας του δέχθηκε αρκετές επικρίσεις από την ορθόδοξη εκκλησία της Ελλάδος για την απόφαση της μη αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Επίσης έχει διατελέσει εκπρόσωπος της Ελλάδας στην επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για την επιμέλεια ανηλίκων, εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο, μέλος του ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, νομικός σύμβουλος της ΕΡΤ και της Τράπεζα της Ελλάδος, πρόεδρος της Οργάνωσης Πνευματικών Δικαιωμάτων, εκπρόσωπος της Ελλάδας στη Διάσκεψη των υπουργών Δικαιοσύνης (Βρυξέλλες 1976), μέλος της επιτροπής (σοφών) του ΕΣΥΠ κ.ά. Το 2011 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα του αστικού δικαίου.

Τον Σεπτέμβριο του 2009 το Εφετείο Αθηνών επιδίκασε στον Σταθόπουλο αποζημίωση ύψους 300.000 ευρώ κρίνοντας ως «ψευδείς, υβριστικούς και συκοφαντικούς» τους ισχυρισμούς του δημοσιογράφου Μάκη Τριανταφυλλόπουλου σχετικά με τη συμμετοχή του πρώτου στο παραδικαστικό κύκλωμα. Την αποζημίωση υποχρεούνται να καταβάλουν ο Τριανταφυλλόπουλος και ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha ενώ τα χρήματα, σύμφωνα με τον Σταθόπουλο, θα διατεθούν στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών για έρευνα με αντικείμενο τη δημοσιογραφική δεοντολογία.

Έχει συγγράψει αρκετά βιβλία μεταξύ των οποίων και εκτός αντικειμένου του, όπως «Για τη μεταφυσική της μουσικής» (2008), «Η ιστορία του κτιρίου της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών επί των οδών Πατησίων και Τοσίτσα», καθώς και «Γενικό Ενοχικό δίκαιο», «Αστικός κώδιξ» κ.ά.

Πηγές

Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Έλληνες συγγραφείς
Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Καθηγητές νομικής Αθηνών
Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Περιφέρεια των λαών του νότου

Η Περιφέρεια των λαών του νότου (αμχ. ደቡብ ብሔሮች ብሔረሰቦችና ሕዝቦች ክልል) είναι περιφέρεια της Αιθιοπίας που βρίσκεται στα νότια της χώρας. Συνορεύει με τις περιφέρειες Ορόμια και  Γκαμπέλα. Έχει πληθυσμό περίπου 14,9 εκατ. κατοίκων και έκταση 112.343 τετ.χλμ. Η περιφέρεια μοιράζεται σε 9 ζώνες. Πρωτεύουσα είναι η Αουάσα. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι Άρμπα Μινχ, Μπόνγκα, Μιζάν Ταιφέρι και Σόδο.

Θρησκευτική σύσταση 
 Προτεσταντική θρησκεία 34,8%
 Ορθοδοξία 27,6%
 Ισλαμισμός 16,7%

Περιφέρειες της Αιθιοπίας
Αφάρ (περιφέρεια)

Η Αφάρ (αμχ. አፋር) είναι περιφέρεια της Αιθιοπίας που βρίσκεται στα βόρεια  της χώρας. Συνορεύει με τις περιφέρειες Ορόμια, Τιγκράι, Αμχάρα και την Σομαλία. Έχει πληθυσμό περίπου 1,4 εκατ. κατοίκων και έκταση 96.707 τετ.χλμ. Η περιφέρεια μοιράζεται σε 5 ζώνες.  Πρωτεύουσα είναι η Σεμέρα. Έως το 2007 η Ασαγίτα ήταν η πρωτεύουσα της περιφέρειας. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι οι Άρμπα Μινχ, Μπόνγκα, Μιζάν Ταιφέρι και Σόδο.

Κυριότερες εθνικότητες 
Αφάρ 91.8%
Αμχάρα 5,4%
Τιγκρίνια 0,8%

Θρησκευτική σύσταση 
Ισλαμισμός 95,6%
Ορθοδοξία 3,9%
Προτεσταντική θρησκεία 0,4%

Περιφέρειες της Αιθιοπίας
Άλεν Μοντγκόμερι Λιούις

Ο σερ Άλεν Μοντγκόμερι Λιούις (Allen Montgomery Lewis, 26 Οκτωβρίου 1909 - 18 Φεβρουαρίου 1993) ήταν δικηγόρος και δημόσιος υπάλληλος από την Αγία Λουκία. Υπήρξε πρώτος Γενικός Κυβερνήτης στη χώρα του από την ανεξαρτησία της, για δύο θητείες. Τιμήθηκε από το Τάγμα του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (GCMG), το Βασιλικό Τάγμα της Βικτωρίας (GCVO) και από το Σεβαστό Τάγμα του Αγίου Ιωάννη (K.St.J).

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου του 1909. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές και πρώτος πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος της Αγίας Λουκίας, το 1950. Από το 1943 ως το 1951 ήταν μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου και έπειτα γερουσιαστής στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο των Δυτικών Ινδιών (την περίοδο 1958-59). Εκτός από πολιτικός, σταδιοδρόμησε και ως δικαστής στο Εφετείο της Τζαμάικα (Jamaican Court of Appeal) το 1962–1967 και έπειτα ως ανώτερος δικαστής (Chief Justice) στο Ανώτατο Δικαστήριο Ανατολικής Καραϊβικής (1967–1972). Το 1975 ανέλαβε σημαντική θέση (chanchellor) στο Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών.

Έγινε για πρώτη φορά Γενικός Κυβερνήτης την ημέρα της ανεξαρτησίας της χώρας του, το 1979 και μέχρι το 1980. Το 1982 επανήλθε στο αξίωμα και υπηρέτησε ως το 1987. Απεβίωσε στις 18 Φεβρουαρίου του 1993.

Παραπομπές 
 Βιογραφία στον επίσημο ιστότοπο της κυβέρνησης.

Λιουις
Μπαλτατζής

Το όνομα Μπαλτατζής προέρχεται εκ του τουρκικού Μπαλτατζί που σημαίνει πελεκυφόρος, αυτός που φέρει πέλεκυ (μπαλτά).

Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οι λεγόμενοι μπαλτατζήδες αποτελούσαν ιδιαίτερη ομάδα υπηρετών των σουλτανικών ανακτόρων οι οποίοι ήταν επιφορτισμένοι με τη φύλαξη του χαρεμιού, φέροντας στη ζώνη τους μπαλτά. 
Επίσης μπαλτατζήδες λέγονταν και ειδικοί πυροσβέστες (στρατιώτες) πελεκυφόροι που ακολουθούσαν τις πρώτες πυροσβεστικές αντλίες με αποκλειστικό έργο τη κατεδάφιση ξύλινων οικιών προς αποτροπή επέκτασης και περιορισμό πυρκαγιών.

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.13ος σ.884

Οθωμανικοί τίτλοι
Λιουντμίλα Ένκβιστ

Η Λιουντμίλα Νικολάεβνα Ένκβιστ (, , γενν. 21 Απριλίου 1964, χωριό Μπελομέστναγια Κριούσα, Ταμπόφσκαγια όμπλαστ, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Ρωσο-Σουηδή αθλήτρια του στίβου, η οποία αγωνίστηκε με την Σοβιετική Ένωση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 και με την Ενιαία Ομάδα της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992. Επίσης, αγωνίστηκε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 με τη Σουηδίας. Σήμερα ζει στην Ισπανία με το σύζυγό της, Γιόχαν Ένκβιστ.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στο χωριό Μπελομέστναγια Κριούσα της περιφέρειας (όμπλαστ) του Ταμπόφ, στις 21 Απριλίου του 1964. 
Κέρδισε χρυσά μετάλλια στα 100 μ. με εμπόδια στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου του 1991 και σε εκείνο του 1997, όπως επίσης και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα. Για τη νίκη της στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1997, το οποίο έγινε στην Αθήνα, η αθλήτρια τιμήθηκε με Χρυσό Μετάλλιο στη Σουηδία (Svenska Dagbladet). Ήταν η πρώτη μη Σουηδή που βραβεύτηκε με το εν λόγω μετάλλιο.

Το 1999 διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού και υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία. Το 2002 για δεύτερη φορά στην καριέρα της βρέθηκε να έχει κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών και τιμωρήθηκε με αποκλεισμό. Έτσι. δεν μπόρεσε να λάβει μέρος στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2002 στο διθέσιο μπόμπσλεϊ γυναικών.

Τίτλοι 
 1991: χρυσό μετάλλιο στα 60 μ. με εμπόδια (Παγκόσμιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου, Σεβίλλη Ισπανίας) και χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. με εμπόδια στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Τόκιο.
 1996, Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ατλάντα: χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. με εμπόδια.
 1997: Παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου, Αθήνα, χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. μ εεμπόδια.
 1999: Παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου, Σεβίλλη, χάλκινο μετάλλιο στα 100 μ. με εμπόδια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία
 Over hurdles on to ice (Άρθρο στην εφημερίδα The Observer)
 Her Biggest Hurdle

Ενκ
Μπίγαν

Η πόλη Μπίγαν (Siudad ti Vigan) βρίσκεται στις Φιλιππίνες, στην επαρχία Ιλόκος Σουρ, της οποίας είναι και πρωτεύουσα. Βρίσκεται στις δυτικές ακτές της νήσου Λουζόν και βλέπει τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Το 1999, ανακηρύχθηκε από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς

Έχοντας ιδρυθεί το 16ο αιώνα, το Βιγκάν είναι ένα έξοχο παράδειγμα οργανωμένης ισπανικής αποικιακής πόλης, και παράλληλα εμπορικού κέντρου, στην Ασία. Η αρχιτεκτονική του αντανακλά τη μείξη πολιτισμικών στοιχείων από τις Φιλιππίνες, την Κίνα και την Ευρώπη, δίνοντας ως αποτέλεσμα έναν πολιτισμό και ένα αστικό τοπίο μοναδικό στη Νοτιοανατολική Ασία.

Το 2007, η πόλη είχε 47.246 κατοίκους, το 80% των οποίων προέρχονται από μείξη πληθυσμού Κίνας και Φιλιππίνων. Δήμαρχος της Βιγκάν είναι ο Φέρντιναντ Μεντίνα.

Ονομασία 
Κατά τις ισπανικές κατακτήσεις το 16ο αιώνα, ο κονκισταδόρ Χουάν ντε Σαλσέδο εξερεύνησε την επαρχία Ιλόκος και εγκατέστησε στρατιωτική βάση στη σημερινή περιοχή του Βιγκάν. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, όταν κατέφτασαν οι Ισπανοί στην περιοχή, κάποιος πρόσεξε την οργιώδη πράσινη βλάστηση στις όχθες του ποταμού Μεστίζο και ρώτησε έναν ιθαγενή για το όνομα του μέρους. Ο ιθαγενής, ο οποίος δεν καταλάβαινε ισπανικά, νόμιζε ότι τον ρωτούσαν για το όνομα του φυτού, οπότε απάντησε "μπιγκάα" κι έτσι πήρε την ονομασία της η πόλη Βιγκάν.

Ιστορία 
Η πόλη είναι η μόνη στις Φιλιππίνες που χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και διασώζεται μέχρι σήμερα.

Αποτελούσε παράκτιο εμπορικό κέντρο πολύ πριν την έλευση των Ισπανών: από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας έφτασαν στο Νησί του Βιγκάν (Isla de Vigan) Κινέζοι έμποροι μέσω του ποταμού Μεστίζο, οι οποίοι αντάλλασσαν αγαθά από τα βασίλεια της Ασίας με χρυσάφι, κερί και άλλα προϊόντα. Άποικοι από άλλες περιοχές, κυρίως από την Κίνα, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κι έκαναν μεικτούς γάμους με τον ιθαγενή πληθυσμό.

Στις 20 Μαΐου 1572, οι Ισπανοί κατέφτασαν βόρεια της Μανίλα και στις 12 Ιουνίου έφτασαν στο Βιγκάν, όπου ιδρύθηκε από το Χουάν ντε Σαλσέδο η Βίγια Φερνανδίνα δε Βιγκάν (Villa Fernandina de Vigan), προς τιμήν του Φερδινάνδου, γιου του Φιλίππου Β' της Ισπανίας. Το 1576, ο Σαλσέδο επέστρεψε στην περιοχή με στρατιωτική συνοδεία και ιεραπόστολους για την κατήχηση της επαρχίας Ιλόκος. Ιδρύθηκε ισπανική πόλη, με σκοπό τον έλεγχο των γειτονικών περιοχών.

Από το 1645 ως το 1660, το Βιγκάν ήταν χωρισμένο σε 21 τομείς.

Το 1906, ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο των Βορείων Φιλιππίνων, το παλαιότερο κρατικό πανεπιστήμιο στη Βόρεια Λουζόν.

Σήμερα, η πόλη χωρίζεται σε 39 κοινότητες.

Το 2007, σεισμός μεγέθους 5,4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ συνέβη στις βόρειες Φιλιππίνες, χωρίς θύματα. Το επίκεντρο εντοπίστηκε 46 χιλιόμετρα από το Βιγκάν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 City government of Vigan
 Official website of Vigan, Ilocos Sur
 360° Tour, Vigan
 Longanisa Vigan Festival

Πόλεις των Φιλιππίνων
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Μαρωνίτες της Κύπρου

Οι Μαρωνίτες είναι μία από τις θρησκευτικές ομάδες της Κύπρου, η τρίτη μεγαλύτερη μετά τους ορθόδοξους και τους μουσουλμάνους. Ανήκουν στο ανατολικό χριστιανικό δόγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας το οποίο εδρεύει στην Αντιόχεια. Πήραν το όνομά τους από τον Άγιο Μάρωνα.

Πιστεύεται ότι κατοίκησαν για πρώτη φορά στην Κύπρο στα τέλη του 7ου αιώνα όταν ο Ιουστινιανός Β´ μετακίνησε τους Μαρδαΐτες από τις ακριτικές περιοχές της Συρίας στην περιοχή της Αττάλειας, όπου η μικρή απόσταση με την Κύπρο ώθησε αρκετούς να μετακινηθούν και να κατοικήσουν στα βορειοδυτικά της νήσου. Νέο κύμα Μαρωνιτών κατέφθασε στην Κύπρο στα τέλη του 8ου αιώνα μετά τις αιματηρές διώξεις που δέχτηκαν σε Συρία και σε Λίβανο από τους Άραβες Μουσουλμάνους κατακτητές. Μεταναστεύσεις υπήρξαν και στη διάρκεια των επόμενων αιώνων με αποκορύφωμα την μαζική μετανάστευση του 13ου αιώνα όταν σύμφωνα με τον Γάλλο ιστορικό Μας Λατριέ έφτασαν τους 80.000 και ζούσαν σε 60 χωριά.

Το 1316 ιδρύθηκε στη Λευκωσία η Μαρωνίτικη αρχιεπισκοπή, με πρώτο επίσκοπο τον Ανανία, η οποία μετά τον θάνατο του Κύπριου Επισκόπου Λουκά το 1673, μεταφέρθηκε στη Βηρυτό για να επιστρέψει ξανά στη Λευκωσία το 1988. Από το 1840 ακολουθούν το λατινικό ημερολόγιο. Πριν την τουρκική εισβολή του 1974, οι Μαρωνίτες κατοικούσαν σε τρία χωριά της επαρχίας Κερύνειας, τα Μαρωνίτικα χωριά όπως λέγονταν, ο Κορμακίτης, ο Ασώματος και η Καρπάσια, και ένα χωριό στην επαρχία Λευκωσίας,την Αγία Μαρίνα. Σήμερα οι Μαρωνίτες υπολογίζονται στους 8.000-10.000 και είναι διασκορπισμένοι σε όλη τη νήσο, εκτός από ελάχιστους εγκλωβισμένους μεγάλης ηλικίας, ενώ διαθέτουν δικούς της συλλόγους, σχολεία, αλλά και γλώσσα. Έχουν δικές τους εκκλησίες, μοναστήρια και νεκροταφεία. 

Στη πολιτική, οι Μαρωνίτες, με την ανεξαρτησία το 1960 βάση του άρθρου 9 περί θρησκευτικών ομάδων μπορούν να εκλέγουν έναν εκπρόσωπο στη Βουλή των Αντιπροσώπων, χωρίς όμως δικαίωμα ψήφου.

Οι Μαρωνίτες της Κύπρου έχουν τη δική τους γλώσσα, την Κυπριακή Μαρωνιτική Αραβική. Η Κυπριακή Μαρωνιτική Αραβική Γλώσσα, ομιλείται μονάχα στο χωριό Κορμακίτης και γίνεται προσπάθεια αναβίωσης της γλώσσας, μέσω της μη Κυβερνητικής οργάνωσης, Χκι Φι Σάννα.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Ελληνοκύπριοι
 Τουρκοκύπριοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Κοινότητα Μαρωνιτών Κύπρου
Σωκράτης Χρηστός

Ο Σωκράτης από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών ήταν ένας πρίγκιπας του βασιλικού οίκου της Βιθυνίας, κατά την ελληνιστική εποχή, ο οποίος κυβέρνησε για μία σύντομη χρονική περίοδο τον 1ο αιώνα π.Χ. Πατέρας του ήταν ο Νικομήδης Γ' ο Ευεργέτης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Νικομήδης Γ' είχε ήδη έναν νόμιμο γιο από τη σύζυγό του, την Αριστονίκη, ο οποίος βασίλεψε αργότερα με το όνομα Νικομήδης ο Φιλοπάτωρ. Ωστόσο απέκτησε κι έναν γιο ακόμη, το Σωκράτη, από την παλλακίδα του, την Αγνή. Γύρω στο 94 π.Χ. ο Νικομήδης έστειλε την Αγνή και το γιο της στην Κύζικο, την ιδιαίτερή της πατρίδα, μαζί με 500 τάλαντα για την ανατροφή του.

Αργότερα ο Σωκράτης έγινε δεκτός με τιμές από το βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη τον Ευπάτορα, ο οποίος επωφθαλμιούσε τα εδάφη της Βιθυνίας. Ο Μιθριδάτης του έδωσε το τιμητικό όνομα «ο Χριστός». Ο Σωκράτης μετέβη κατόπιν στη Ρώμη προκειμένου να διεκδικήσει το θρόνο της Βιθυνίας. Όταν οι προσπάθειές του αποδείχτηκαν άκαρπες, ντροπιασμένος δεν επέστρεψε στο Μιθριδάτη, αλλά κατέφυγε στην Εύβοια, στο σπίτι κάποιου Κορνηλίου, Ρωμαίου από την τάξη των ιππέων. 

Όταν οι Ρωμαίοι διέταξαν το Μιθριδάτη να επιστρέψει την Καππαδοκία στον Αριοβαρζάνη Α' το Φιλορωμαίο, ο οποίος είχε κάνει προσφυγή σε εκείνους, ο βασιλιάς υπάκουσε τη διαταγή, ωστόσο διέθεσε στο Σωκράτη ένα στρατό, με τον οποίο ο τελευταίος πήρε στα χέρια του την εξουσία της Βιθυνίας από το Νικομήδη το Φιλοπάτορα, που ήταν ο εκλεκτός των Ρωμαίων. Τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα γύρω στο 92 με 90 π.Χ.

Ωστόσο, η Ρώμη αντέδρασε και αρνήθηκε να δεχτεί την παρουσία του Σωκράτη στο θρόνο. Την περίοδο που βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με το Μιθριδάτη, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά της για το θέμα, με αποτέλεσμα ο Μιθριδάτης να φροντίσει ο ίδιος για την εξόντωση του πρώην ευνοουμένου του, προκειμένου να τους εξευμενίσει.

Χρονολόγιο

Πηγές 
Justinus, «Επιτομή της Ιστορίας του Πομπήιου Τρώγου»
Granius Licinianus, «Ιστορία»
Αππιανός, «Ρωμαϊκή Ιστορία: Μιθριδατικοί Πόλεμοι»
Μέμνων, «Ιστορία της Ηράκλειας»

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
Βιθυνία
Ελληνιστική περίοδος

Ηγεμόνες της Βιθυνίας
Δυναστεία των Νικομηδιδών
Μπέκια

Η Μπέκια (αγγλικά: Bequia, ορθή προφορά μπεκ-ουέι, beck-way) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Γρεναδίνων. Αποτελεί τμήμα του κράτους Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες και απέχει γύρω στα 15 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της χώρας, Κίνγκσταουν. Έχει πρωτεύουσα το Πορτ Ελίζαμπεθ. Το νησί αποτελεί προορισμό για πολλούς τουρίστες, ιδιαίτερα την περίοδο των πασχαλινών εκδηλώσεων. Είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου επιτρέπεται, με περιορισμούς, το κυνήγι φάλαινας από τη Διεθνή Φαλαινοθηρική Επιτροπή. Έχει αεροδρόμιο, που έχει το όνομα του Τζέιμς Μίτσελ, από το 1992.

Γεωγραφία 
Στο νησί, εκτός από την πρωτεύουσα, βρίσκονται και τα χωριά Πέιτζετ Φαρμ (Paget Farm), Λόουερ Μπέι (Lower Bay), Λα Πομπ (La Pompe), Χάμιλτον (Hamilton), Μάουντ Πλέζαντ (Mount Pleasant) και Μπέλμοντ (Belmont). Κυριότερο φυσικό λιμάνι είναι το Αντμιράλτι Μπέι (Admiralty Bay). Στις δυτικές ακτές βρίσκεται το Πορτ Ελίζαμπεθ.

Δημογραφία 
Ο συνολικός πληθυσμός είναι γύρω στους 4.300 κατοίκους. Ο ιθαγενής πληθυσμός είναι κυρίως μίγμα Αφρικανών, Καραΐβων Ινδιάνων και Σκωτσέζων.

Ονομασία 
Το όνομα του νησιού σημαίνει «νησί των σύννεφων» στην αρχαία γλώσσα των Αραουάκων. Το όνομα των νησιών ήταν επίσης "Becouya". Ανεπίσημος ύμνος της Μπέκια θεωρείται το "Only in Bequia", που έγραψε ένας ντόπιος, ο Ράφαελ Χόλντερ (Raphael "Socony" Holder).

Ιστορία 
Το νησί αποτελούσε προορισμό εμπόρων και αλιέων, καθώς η απομακρυσμένη του θέση καθυστέρησε τον εποικισμό του. Το 18ο αιώνα τέθηκε υπό γαλλικό έλεγχο και με τη Συνθήκη του Παρισιού (1763), το νησί, μαζί με τη Γρενάδα και τις υπόλοιπες Γρεναδίνες, παραχωρήθηκε στη Βρετανία. Το 1779 καταλήφθηκε από τους Γάλλους σε παραβίαση της συμφωνίας, για να δοθεί στους Άγγλους αργότερα. Στις αρχές του 18ου αιώνα άρχισε να αναπτύσσεται η βιομηχανία ζάχαρης. Παράλληλα, το νησί απέκτησε παγκόσμια φήμη για την παραγωγή του φυτού αραρούτι.

Ο πατέρας του Αλεξάντερ Χάμιλτον, Τζέιμς, εγκαταστάθηκε το 1774, βάσει ειδικού προγράμματος της βρετανικής κυβέρνησης, στην Μπέκια από το νησί Σαιντ Κρουά, όπου είχε μεγαλώσει ο γιος του. Ο μεγαλύτερος αδερφός του Αλέξανδρου επισκέφθηκε την Μπέκια το 1790, σε αντίθεση με τον Αλέξανδρο. Επίσης, ο Τζέιμς Χάμιλτον ποτέ δεν επισκέφθηκε το γιο του Αλέξανδρο στην Αμερική, παρότι ο τελευταίος του έστελνε συχνά χρήματα και παρακλήσεις για να επισκεφθεί τουλάχιστον την περιοχή.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πληροφορίες
 Τουριστικός Οργανισμός
 Bequia Express
 Admiralty Transport

Νησιά του Αγίου Βικέντιου και Γρεναδίνων
Μπόσγουελ Ουίλιαμς

Ο Μπόσγουελ Ουίλιαμς (Boswell Williams, 16 Μαΐου 1926 - 20 Ιουλίου 2014) ήταν πολιτικός από την Αγία Λουκία. Υπηρέτησε στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη του κράτους, το διάστημα 1980-1982.

Πολιτική καριέρα 
Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Βιε Φορτ (Vieux Fort) και υπηρέτησε το διάστημα από το 1974 ως το 1979. Επιλέχθηκε για το αξίωμα του Γενικού Διοικητή από την Ελισάβετ Β΄ στις 19 Ιουνίου 1980. Αντικατέστησε το Σερ Άλεν Μοντγκόμερι Λιούις, πατέρα του πρώην πρωθυπουργού Βόαν Λιούις (Vaughan Lewis). Ο διορισμός του στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη (προσωρινός ως τις 16 Δεκεμβρίου του 1981) προκάλεσε αντιθέσεις από πλευράς αντιπολίτευσης. Αντιμετώπισε τη χειρότερη συνταγματική κρίση στην ιστορία της χώρας του μετά την άρνηση της πρότασης για τον προϋπολογισμό που είχε κάνει ο πρωθυπουργός Άλαν Λουίζι. Λιγότερο από δύο χρόνια από τότε που ανέλαβε στο αξίωμα, παραιτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1982.

Παραπομπές 

Γενικοί Κυβερνήτες της Αγίας Λουκίας
Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα

Ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα (Álvaro Marcelo García Linera) είναι πολιτικός από τη Βολιβία, αντιπρόεδρος της χώρας από το 2006. Εξελέγη μαζί με τον πρόεδρο Έβο Μοράλες. Αμφότεροι ανήκουν στο κόμμα Κίνημα για το Σοσιαλισμό.

Πολιτική καριέρα 
Γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου του 1962 στην Κοτσαμπάμπα. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Αγίου Αυγουστίνου και στη συνέχεια ξεκίνησε σπουδές στα μαθηματικά στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, τις οποίες όμως δεν ολοκλήρωσε. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του έγινε μέλος μιας σειράς πειραματικών κοινοτήτων από Μαρξιστές αυτόχθονες, με την ονομασία "Ayllus Rojos", που δραστηριοποιούνταν στα βορειοδυτικά της Βολιβίας. Όταν οι προσπάθειές του αυτές απέτυχαν, ο Γκαρσία Λινέρα στράφηκε προς την οργάνωση ενός αντάρτικου στρατού, με το όνομα  Τούπακ Κατάρι (ισπ. Túpac Katari). Συνελήφθη ενώ έκανε ζημίες σε πύργους διανομής ηλεκτρικού ρεύματος σε αγροτική περιοχή της Λα Πας και φυλακίστηκε, ενώ του απαγγέλθηκαν και κατηγορίες για πρόκληση ταραχών και τρομοκρατία. Ενώ ήταν έγκλειστος στη φυλακή, σπούδασε Κοινωνιολογία. Έπειτα από την αποφυλάκισή του εργάστηκε ως καθηγητής πανεπιστημίου και έγινε γνωστός για την υποστήριξη των αριστερών πολιτικών κινημάτων στη Νότια Αμερική και των κινημάτων υπέρ των αυτοχθόνων (παρότι ο ίδιος είναι λευκός και προέρχεται από ανώτερη κοινωνική τάξη). Εξελέγη αντιπρόεδρος στις προεδρικές εκλογές του 2005. Ανέλαβε καθήκοντα στις 22 Ιανουαρίου του 2006, διαδεχόμενος τον Κάρλος Μέσα. Υποστήριξε θερμά την κρατικοποίηση της βιομηχανίας υδρογονάνθρακα της χώρας του.

Βιβλία στα ελληνικά
(2014) Κράτος, επανάσταση και ηγεμονία, εκδόσεις Α/Συνέχεια
(2015) Κράτος, δημοκρατία και σοσιαλισμός. Μια ανάγνωση με αφετηρία τον Πουλαντζά, εκδόσεις Α/Συνέχεια

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ: Evo Morales and the New Wave of Democracy in Latin America (Audio)— ηχητικό απόσπασμα από το Radio Tomate Latino

Ηγέτες εν ενεργεία
Βολιβιανοί πολιτικοί
Χέρσελτ

Η Χέρσελτ είναι πόλη (δήμος) του Βελγίου στη περιφέρεια της Αμβέρσας, βόρεια βορειοανατολικά του Άαρσχοτ.

Σήμερα ο δήμος της Χέρσελτ περιλαμβάνει την πόλη Χερσελτ και τις όμορες πόλεις Ράμσελ, Μπλάουμπεργκ, Βέργκομ και Βάρεντογκ. Παλαιότερα η Χέρσελτ αποτελούσε γεωργικό κέντρο. Η έκτασή της φθάνει περίπου τα 52,5 τ.χλμ. Ο πληθυσμός της το 1980 ανέρχονταν σε 11.100 κατοίκους. Στις 1 Ιανουαρίου του 2006 αριθμούσε περί τους 13.836 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της Χέρσελτ

Πηγές
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τ.61ος σ.78.

Πόλεις του Βελγίου
Αμίλητο νερό

Στην ελληνική λαογραφία με τον όρο αμίλητο νερό ονομάζεται το νερό εκείνο που μεταφέρεται από νεαρές κοπέλες (ανύπαντρες), για την εκτέλεση του λεγόμενου μαντικού εθίμου του "Κλήδονα". Συγκεκριμένα το αμίλητο νερό μεταφέρεται με στάμνες από πηγή ή πηγάδι ή ποταμό, το βράδυ της παραμονής του εορτασμού της γέννησης του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή στις 24 Ιουνίου, και αμέσως μετά τη δύση του Ηλίου. Χαρακτηρίζεται αμίλητο διότι θα πρέπει κατά τη μεταφορά του οι κοπέλες να κρατήσουν απόλυτη σιγή έναντι οποιωνδήποτε αστειοτήτων, πειραγμάτων, προκλήσεων ή και εκφοβισμών, αν υποστούν από τ΄ αγόρια που προστρέχουν στο δρόμο τους ειδικά γι΄ αυτό το σκοπό.

Εξ αυτού προέρχεται και η έκφραση "τ΄ ακούω στον Κλείδωνα" που σημαίνει δεν δίνω σημασία ούτε απαντώ για κάτι.

Λαογραφία
Εκφράσεις