Γκαλίνα Ζουμπτσένκο

Η Γκαλίνα Ολεξαντρίβνα Ζουμπτσένκο (; ; 19 Ιουλίου 1929 – 4 Αυγούστου 2000) ήταν Ουκρανή ζωγράφος, τοιχογράφος, κοινωνικός ακτιβιστής και μέλος του Κλαμπ Δημιουργικής Νεότητας. Εντάχθηκε στην Ένωση Καλλιτεχνών της Ουκρανίας το 1965.

Νεανικά χρόνια 
Η Γκαλίνα Ζουμπτσένκο γεννήθηκε στο Κίεβο το 1929 σε οικογένεια λογίων. Ο πατέρας της, Αλεξάντερ Αβξέντενιτς Ζουμπτσένκο, σπούδασε γεωργικές επιστήμες και η μητέρα της, Χάννα Σκριπτσίνσκα, ήταν ερευνήτρια στην Ακαδημία Επιστημών της Ουκρανίας.

Αρχές καριέρας 
Ο πρώτος δάσκαλος τέχνης της  Ζουμπτσένκο ήταν ο Οχρίμ Κραβτσένκο, ζωγράφος της σχολής Μποϊτσουκίστ. Συνέχισε τις σπουδές της στο Παλάτι της Δημιουργικότητας των Παιδιών υπό την Ελίζαμπεθ Πισκόρσκα, μαθήτρια των Φεντίρ Κριτσέφσκι και Μιχαηλο Μπόιτσουκ. 

Από το 1944 έως το 1949, η Ζουμπτσένκο παρακολούθησε τη Ρεπουμπλικανική Σχολή Τέχνης, όπου πήρε μαθήματα ζωγραφικής και σχεδίου από τον Βλαντίμιρ Μπονταρένκο, έναν άλλο μαθητή του Φεντίρ Κριτσέφσκι. Μετά το γυμνάσιο, σπούδασε στο Κρατικό Ινστιτούτο Τέχνης του Κιέβου υπό τον Ολεξίι Σοβκουνένκο. Αποφοίτησε το 1959. 

Το καλοκαίρι του 1956, η Ζουμπτσένκο πήγε στη Λεμκίβστσινα,  μια περιοχή στο χαμηλότερο μέρος των Καρπαθίων, για να εξασκηθεί στην ζωγραφική στην ύπαιθρο.  Ενδιαφέρθηκε έντονα για τα έθιμα της τοπικής κοινότητας Χουτσούλ . Αντλώντας έμπνευση από την καθημερινότητά τους, ξεκίνησε να κάνει μελέτες και σκίτσα, που θα αποτελέσουν τη βάση για τον πίνακα της Αρκάν,  που ολοκληρώθηκε αργότερα εκείνο το έτος. Πολλά χρόνια αργότερα, η ζωγράφος είπε: «Τα Καρπάθια είναι ο εσωτερικός μου κόσμος, το όνειρό μου που έγινε πραγματικότητα. Από την παιδική μου ηλικία, ζω σε δύο διαφορετικές εποχές: στην αρχαιότητα της Ρωσίας του Κιέβου και σήμερα. Πάντα με έλκυε τόσο πολύ το αρχαίο παρελθόν, αλλά δεν μπορούσα να βρω αυτό που έψαχνα στο Κίεβο. Αλλά εκεί, στα βουνά, ανακάλυψα το πνεύμα των αρχαίων χρόνων ... του αρχαίου Κιέβου . . . Το έχω δει στον τρόπο που ζουν οι άνθρωποι, στα ρούχα που φοράνε, στα έθιμά τους, στον τρόπο που μιλούν» 

Το 1957, η Ζουμπτσένκο επέστρεψε στα Καρπάθια, αυτή τη φορά στο Ρίτσκα, ένα χωριό κοντά στον ποταμό Κόσοβο, όπου ζούσε με μια οικογένεια Χουτσούλ. Εκεί ζωγράφισε διάφορα πορτρέτα και τοπία, όπως Ένα κορίτσι από το χωριό Ρίτσκα, Ιτιές, Χωρίς μουσικό Δεν θα γινόταν γιορτή και Εκεί που ζουν οι αρκούδες του βουνού. Το επόμενο καλοκαίρι, πήγε στο χωριό Μπρούστορι, για να συνεχίσει τη σειρά των πορτρέτων της. Ζωγράφισε Τα Κορίτσια από το Χωριό Μπρούστορι (τώρα μέρος μιας ιδιωτικής συλλογής στη Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών), Ένα Κορίτσι με Λουλούδια, Σέιμεν Πάλιι, Ένας Επίτροπος, Μία Μικρή Πριγκίπισσα (τώρα μέρος μιας ιδιωτικής συλλογής στην Αυστραλία), Ασημένιο Δειλινό, Ένα Σπίτι του Γείτονα και πολλά τοπία.

Αποφοίτηση 
Η Ζουμπτσένκο αποφάσισε να ζωγραφίσει έναν παραδοσιακό γάμο Χουτσούλ για το πτυχίο της. Το έργο Γάμος των Χουτσούλ, μεγάλη ελαιογραφία, απεικονίζει μια γαμήλια πομπή να κατεβαίνει από ένα λόφο. Είναι ένα από τα κεντρικά της έργα, στο οποίο αντανακλούσε την εμπειρία της να ταξιδεύει στα Καρπάθια για τρία χρόνια. 

Το προσωπικό του Κρατικού Ινστιτούτου Τέχνης του Κιέβου βρήκε τον πίνακα υπερβολικά εθνικιστικό και υποχρέωσε την Ζουμπτσένκο να τον τροποποιήσει. Παρόλο που η Ολεξίι Σοβκουνένκο, ο επιβλέπων του έργου της, προσπάθησε να το αποφύγει, έπρεπε να αλλάξει το φόντο και την εμφάνιση των κύριων μορφών.

Ζωγραφιές των Καρπαθίων 
Μεταξύ 1959 και 1964, η Ζουμπτσένκο πραγματοποίησε αρκετές επισκέψεις στα Καρπάθια Όρη και δημιούργησε μια άλλη σειρά έργων ζωγραφικής της ουκρανικής υπαίθρου και του λαού Χουτσούλ. Μερικά από τα έργα αυτής της περιόδου είναι η Μοϊσιούτσκα (Moysyuchka), η Πριγκίπισσα Παράσκα, Μια παλιά μάντισσα, η Ερωμένη των βουνών, διάφορα πορτρέτα ανδρών ( Ιδιοκτήτης, Χουτσούλ Νικόλας, Λεγκίν) και παιδιών (Βασιούτα, Βασιούτα και ο αδελφός του, Τσίτσκο) και τα τοπία Πάνω από το ποταμό Τσερεμός, τα σύννεφα περπατούν πάνω από τη Βερκόβινα και το Ονειρικό Δειλινό.

Μνημειακή τέχνη 

Το 1962, η Ζουμπτσένκο εντάχθηκε στο Κλαμπ της Δημιουργικής Νεότητας (Клуб творчої молоді), μια διεπιστημονική ομάδα που ιδρύθηκε από τον Λες Τάνιουκ το 1959 και αφιερώθηκε στην προώθηση της ουκρανικής κουλτούρας.  Αυτή και άλλοι φίλοι καλλιτέχνες – Άλλα Γκόρσκα, Ναντίγια Σβιτλίτσνα, Βίκτωρ Ζαρέτσκι, Χαλύνα Σεβρούκ  και Λιουντμίλα Σεμικίνα – δημιούργησαν ένα τμήμα που ειδικεύεται στις εικαστικές τέχνες, σε σκηνοθεσία Βενιαμίν Κουσνίρ. 

Το 1964 οι Ζουμπτσένκο, Γκόρσκα, Οπάνας Ζαλιβάχα,  Σεμικίνα και Σεβρούκέκαναν τον Σεφτσένκο Μητέρα, ένα βιτρό για το λόμπι του κόκκινου κτηρίου του Εθνικού Πανεπιστημίου του Κιέβου. Καθώς το έργο θεωρήθηκε «ιδεολογικά εχθρικό», οι αρχές του πανεπιστημίου διέταξαν την καταστροφή του.    

Το 1965, ενώ εργαζόταν για την Ακαδημία Αρχιτεκτονικής, ανατέθηκε στην Ζουμπτσένκο να διακοσμήσει τους εξωτερικούς τοίχους του Σχολείου Νο. 5 στο Ντόνετσκ.  Η Άλλα Γκόρσκα τη βοήθησε με τα σκίτσα για τα οκτώ ψηφιδωτά, τα οποία ήταν μεταξύ 10 τ.μ. και 15 τ.μ. το καθένα. Ενώ εργάζονταν στα σκίτσα, η Ζουμπτσένκο και η Γκόρσκα συμβουλεύτηκαν τον ζωγράφο Γκρέγκορι Σίνιτσα, ο οποίος έγινε διευθυντής του έργου. Μαζί τους συνεργάστηκαν και άλλα μέλη του  Κλαμπ της Δημιουργικής Νεότητας  όπως οι Ζαρέτσκι, Σβιτλίτσνα, Γκενάντι Μαρτσένκο και Βασίλ Παράσχιν.  Συμμετείχε στη δημιουργία των ακόλουθων μνημειακών και διακοσμητικών πάνελ: «Χώρος»,  «Στοιχεία νερού»,  «Φωτιά»,  «Γη»,  «Ακμή του ανθρακωρύχου» («Προμηθέας» ),  «Άνεμος και Ιτιά»,  «Ήλιος»,  «Υπέδαφος»,  «Κόσμος των Ζώων». 

Η Ζουμπτσένκο παντρεύτηκε τον ζωγράφο Γκρέγκορι Πρισέντκο το 1967. Το ζευγάρι εργάστηκε μαζί για δέκα χρόνια στη διακόσμηση πολλών δημόσιων κτηρίων στη Μαριούπολη και το Κίεβο - ειδικότερα, τα ινστιτούτα της Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας. Παρήγαγαν τα μεγάλης κλίμακας μωσαϊκά Ανθισμένη Ουκρανία (1967, Μαριούπολη), Κίνηση (1969, Επιστημονικό Αθλητικό Μέγαρο στο Σβιατοσίνο, Κίεβο), Νίκη (1971, Ινστιτούτο Ογκολογίας, Κίεβο), Σιδηρουργοί της Νεωτερικότητας (1974, Ινστιτούτο Πυρηνικής Έρευνας, Κίεβο), Κύριοι του Χρόνου  (1975,Ινστιτούτο της Κυβερνητικής, Κίεβο) και Ο θρίαμβος της Κυβερνητικής (1977, Ινστιτούτο της Κυβερνητικής, Κίεβο).   Αφού πέθανε ο Πρισέντκο το 1978, συνέχισε να εργάζεται σε μνημειακά σχέδια τέχνης.

Δεκαετίες 1980 – 1990 
Το 1981, η Ζουμπτσένκο έφτιαξε το βιτρό Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο για το Ινστιτούτο Ουρολογίας στο Κίεβο και διάφορα μωσαϊκά για το Θέρετρο Υγείας Ντουμπράβα στο Ζελεζνοβόντσκ, όπως Θρύλος του Νάρτυ, Ιστορίες και Θρύλοι του Βόρειου Καυκάσου και Ευτυχισμένος Ήλιος.  Τα υπόλοιπα σκίτσα και κινούμενα σχέδια για αυτά τα ψηφιδωτά μεταφέρθηκαν στο Μουσείο της δεκαετίας του εξήντα, στο Κίεβο, το 2010. 

Το 1985, η Ζουμπτσένκο επέστρεψε στα Καρπάθια βουνά μετά από πολύ καιρό. Ζωγράφισε την Τελευταία Ακτίνα του Ήλιου, τη Φάρμα του Ρογκατυνιούκιβ, την Πριγκίπισσα Γιαροσλάβα και το Κουβαλώντας Αχλάδια και Δαμάσκηνα.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η Ζουμπτσένκο εργάστηκε σε μια σειρά από περισσότερες από 100 ακουαρέλες, που απεικονίζουν φυσικά τοπία της Κριμαίας, μερικά από τα οποία βρίσκονται στο Μουσείο Τέχνης της Συμφερούπολης και στο Μουσείο Τέχνης της Σεβαστούπολης στην Κριμαία. Ζωγράφισε επίσης απόψεις της Μονής του Κιέβου των Σπηλαίων και τοπία της Κεντρικής Ουκρανίας, όπως το Πρωινό πάνω από το Ρος. Άλλα έργα αυτής της περιόδου, συμπεριλαμβανομένων των Η Δύναμη του Πνεύματος και Η Λαύρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Ποτσαΐβ βασίζονται σε χριστιανικά θέματα.

Εκθέσεις 
Η Ζουμπτσένκο έλαβε μέρος σε πολλές διεθνείς, εθνικές και δημοτικές εκθέσεις και οργάνωσε πέντε ατομικές εκθέσεις.  Το 1999, η Πρεσβεία της Κροατίας στην Ουκρανία την προσκάλεσε να οργανώσει μια έκθεση με τα έργα της στο Ζάγκρεμπ. 

Οι πίνακές της βρίσκονται στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης Χουτσούλ στην Κολομίγια, στην Πινακοθήκη Μαριούπολη, στο Μουσείο Τέχνης Κροπιβνίτσκι, στο Μουσείο Ιβάν Χόντσαρ στο Κίεβο, στην Πινακοθήκη της Σεβαστούπολης και στο Μουσείο Τέχνης της Συμφερούπολης, καθώς και σε γκαλερί τέχνης και ιδιωτικές συλλογές στο τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Αργεντινή, την Ιαπωνία, την Αυστραλία, την Ταϊβάν, τη Γερμανία και την Κροατία.

Εικόνες

Σημειώσεις

Πηγές 

 Korchinsky, Vasyl. "Згадую... (Спогади про Галину Зубченко) [Θυμάμαι... (Αναμνήσεις για την Galina Zubchenko) ", Artanіya, Νο. 2, 2009. (στα Ουκρανικά)
 Mitrofanov, Konstantin. Μοντέρνα Μνημειακή Διακοσμητική Κεραμική . Μόσχα: Τέχνη (Искусство), 1967. (στα Ρωσικά)
 Ogneva, Ludmila. Μαργαριτάρια της Ουκρανικής Μνημειακής Τέχνης στο Donbass . Ivano-Frankivsk: Lіleya HB, 2008. (στα Ουκρανικά)
 Poshivaylo, Tetyana. Οι Ουκρανοί Καρπάθιοι της Γκαλίνα Ζούμπτσενκο. Κατάλογος . Κίεβο: Μουσείο Іvan Gonchar, 1999. (στα Ουκρανικά και Αγγλικά)
 Sajenko, Nina (επιμ.). Gregory Pryshedko (1927–1978), Galyna Zubchenko. Κατάλογος Έργων . Κίεβο: Ένωση Καλλιτεχνών της Ουκρανίας, 1987. (στα Ουκρανικά)
 Shcherbak, Vasil. Σύγχρονη ουκρανική Majolica . Kyiv: Scientific Thought (Наукова Думка), 1974. (στα Ουκρανικά)
 Βοέικοβα, Ιρίνα. Μνημειακή Τέχνη και Σύγχρονα Προβλήματα Σύνθεσης. Σύνθεση Τέχνης και Αρχιτεκτονική Δημόσιων Κτιρίων . Μόσχα: Σοβιετικός καλλιτέχνης (Советский художник), 1974. (στα Ρωσικά)
 Κίεβο: Επισκόπηση Αρχιτεκτονικών Μνημείων και Συνόλων . Κίεβο: Budivelnyk, 1978. (στα Ρωσικά)
 Voltsenburg, Oscar; Γκορίνα, Τατιάνα. Artists of the USSR: Biobibliographical Dictionary, Vol.4. Μόσχα: Τέχνη (Искусство), 1983. (στα Ρωσικά)
 Χωρνοχωρα. Ημερολόγιο Ουκρανικού Συνεταιρισμού. Chicago, Ill., Hutsul Association "Chornohora in Chicago", 1991.
 Έργα του Κέντρου Κληρονομιάς. Κέντρο Κληρονομιάς, Εθνική Ακαδημία Επιστημών της Ουκρανίας  . Κίεβο, 2011. (στα Ουκρανικά)
 978-1-68082-000-3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εθνικό Μουσείο Hutsulshchyna και Pokuttya Folk Art
 Το εθνικό κέντρο του λαϊκού πολιτισμού.  Μουσείο Ivan Honchar 
 Ουκρανικά Καρπάθια. Χαλίνα Ζούμπτσενκο.
 Η Galyna Zubchenko στο Boryviter (in Ukrainian)
 Πίνακες της Galyna Zubchenko, μέρος 1 (in Japanese)
 Πίνακες της Galyna Zubchenko, μέρος 2
 Πίνακες της Galyna Zubchenko, μέρος 3
 Πίνακες της Galyna Zubchenko, μέρος 4
 Πίνακες της Galyna Zubchenko, μέρος 5. Ακουαρέλες της Κριμαίας
 Πίνακες της Galyna Zubchenko, μέρος 6. Ακουαρέλες της Κριμαίας
 Πίνακες της Galyna Zubchenko, μέρος 7. Ακουαρέλες της Κριμαίας
 Πίνακες της Galyna Zubchenko, μέρος 8. Ακουαρέλες της Κριμαίας

Ουκρανοί ζωγράφοι