joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ζοσλέν του Λέουβεν

Ο Ζοσλέν του Λεουβέν (Γαλλ. Jocelin de Louvain, Γερμ. Jocelyn of Leuven 1211 - 1180) ευγενής από το Δουκάτο της Βραβάντης που εγκαταστάθηκε στην Αγγλία και παντρεύτηκε Αγγλίδα κληρονόμο ήταν γιος του Γοδεφρείδου Α΄ του Λεουβέν και της Κλημεντίας της Βουργουνδίας κόρης του Γουλιέλμου Α΄ της Βουργουνδίας ή μιας ερωμένης. Ο Ζοσλέν μέσω του μεγαλύτερου γιου του Γουίλιαμ έγινε γενάρχης της πανίσχυρης Οικογένειας Πέρσι στην βόρεια Αγγλία από την οποία προήλθαν οι κόμητες και οι δούκες του Νορθάμπερλαντ. Η μεγαλύτερη ετεροθαλής αδελφή του Αντελίζα του Λέουβεν ήταν δεύτερη σύζυγος του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας.

Η αδελφή του Αδελαΐδα ως χήρα του Ερρίκου Α΄ παραχώρησε στον Ζοσλέν την οικία του Πέτγουορθ στο Σάσσεξ, χρησιμοποιήθηκε ως τόπος κατοικίας για τους απογόνους του πολλούς αιώνες. Το Πέτγουορθ αρχικά ήταν θερινή κατοικία για τους κόμητες του Νορθάμπερλαντ, μετά την συνωμοσία υπέρ της Μαρίας Α΄ της Σκωτίας στα τέλη του 16ου αιώνα η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας τους περιόρισε στο Σάσσεξ και το Πέτγουορθ έγινε η μόνιμη κατοικία τους.

Οικογένεια

Ο Ζοσλέν παντρεύτηκε την Αγνή του Πέρσι (απεβ. 1203) μια από τις δυο κόρες και κληρονόμο του Γουίλιαμ Β΄ Πέρσι (απεβ. 1175), 3ου φεουδαρχικού βαρόνου του Τόφλιφ στην Γιορκσάιρ. Μετά τον γάμο οι απόγονοί του υιοθέτησαν το επώνυμο της συζύγου του "Πέρσι".
Με την Αγνή απέκτησε :

 Γουίλιαμ του Πέρσι (πέθανε το 1198), μεγαλύτερος γιος που πέθανε πριν την μητέρα του. Παντρεύτηκε την Ισαβέλλα του Μπρους κόρη του Αδάμ του Μπρους (πέθανε 1196) και απέκτησε τον Γουίλιαμ Β΄ Πέρσι (1197 - 1245). Ο γιος του διαδέχθηκε τον θείο του Ριχάρδο Πέρσι στην βαρονία της γιαγιάς του στην Τοφλιφ (1244).
 Ριχάρδος του Πέρσι, μικρότερος γιος που κληρονόμησε την βαρονία της μητέρας του στο Τοφλιφ. Πέθανε χωρίς απογόνους και τον διαδέχθηκε ο γιος του αδελφού του Γουίλιαμ Β΄ Πέρσι (1244) που κέρδισε ολόκληρη την βαρονία της Τοφλιφ αφού διαδέχθηκε και την θεία του πατέρα του Ματθίλδη του Πέρσι (πέθανε το 1204) αδελφή της Αγνής.. Ο Ριχάρδος ήταν ένας από τους βαρόνους της Μάγκνα Κάρτα.
 Ζοσλέν
 Ραντούλφ
 Ελεονώρα
 Ματθίλδη
 Λουκί

Παραπομπές

Πηγές

George Russell French (1841). The Ancestry of Queen Victoria, and of Prince Albert
Sanders, I.J., English Baronies, Oxford, 1960
MacDonald, E. J. (17 June 2006), "Chapter 3: Arundel"

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Το κάστρο του Πέτγουορθ
Αγγλικές κομητείες

Οίκος του Ρέγκιναρ
Οικογένεια Πέρσι
Εστοσαντόκ

Το Εστοσαντόκ, μερικές φορές γράφεται ως Έστο-Σαντόκ (Ρωσικά: Э́стосадо́к ή Э́сто-Садо́к, Εσθονικά: Eesti Aiake, μετάφραση: Μικρός Εσθονικός Κήπος) είναι μια αγροτική περιοχή (σέλο) υπό τη διοικητική δικαιοδοσία της Επαρχίας της Πόλης του Αντλέρσκι της Πόλης του Σότσι στο Κράι Κρασνοντάρ στην Ρωσία. Βρίσκεται στον ποταμό Μζύμτα και απέχει 4 χιλιόμετρα από την Κράσναγια Πολιάνα. Ο πληθυσμός του Εστοσαντόκ είναι 890 άτομα.

Ιδρύθηκε το 1886 από τριάντα έξι εσθονικές οικογένειες που έφτασαν στην Κράσναγια Πολιάνα για να καταστήσουν κατοικήσιμα τα εδάφη που κατοικούσαν παλαιότερα από τους Σαντζ.

Εκεί υπάρχουν τα ερείπια ενός Καυκασιανού φρουρίου και το μνημειακό σπίτι του Εσθονού συγγραφέα Άντον Χάνσεν Ταμσάαρε. Είναι η θέση του ορεινού θερέτρου σκι Αλπίκα Σέρβις. Ο σιδηροδρομικός σταθμός Ρόζα Χουτόρ συνδέει την περιοχή με τον σιδηροδρομικό σταθμό του Αντλέρ, με περαιτέρω συνδέσεις προς το Διεθνές Αεροδρόμιο του Σότσι, το Ολυμπιακό Χωριό του Σότσι, και το κεντρικό Σότσι.

Παραπομπές 

Πόλεις της Ρωσίας
Σούπερ Καπ Μολδαβίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Το Σούπερ Καπ Μολδαβίας είναι ένας ετήσιος ποδοσφαιρικός αγώνας σούπερ καπ στη Μολδαβία. Στον αγώνα αυτό συμμετέχουν οι νικητές της προηγούμενης περιόδου του Πρωταθλήματος Μολδαβίας και του Κυπέλλου Μολδαβίας. Αν μια ομάδα έχει κατακτήσει και πρωτάθλημα και κύπελλο, δεν διεξάγεται ο αγώνας.

Επίδοση ανά ομάδα

Παραπομπές

Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Μολδαβίας
Αλβέρτος του Λουβαίν

Ο Αλβέρτος, γερμ. Albert (1166 - 24 Νοεμβρίου 1192) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν καρδινάλιος και πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης. Έγινε άγιος της Καθολικής Εκκλησίας το 1613.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γοδεφρείδου Γ΄ κόμη του Λουβαίν και της Μαργαρίτας των Αρντέν-Βερντέν, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα του Λίμπουργκ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Ερρίκος Α΄ δούκας της Βραβάντης.

Εκπαιδεύτηκε στο Καθεδρικό σχολείο του Αγ. Λάμπερτ στη Λιέγη. Το 1187 έφθασαν τα νέα της πτώσης της Ιερουσαλήμ και ο Αλβέρτος θέλησε να πάει ως σταυροφόρος εκεί, αλλά ο καρδινάλιος Αλμπέρο του Αλμπάνο τον κράτησε.

Το 1188 έγινε αρχιδιάκονος και το 1192 επίσκοπος της Λιέγης, αν και ήταν 4 έτη μικρότερος από τα 30 που προβλεπόταν. Η εκλογή του ήταν αποτέλεσμα ανταγωνισμού μεταξύ του αδελφού του Ερρίκου Α΄ και του Βαλδουίνου Ε΄ κόμη του Αινώ: τα μέλη (canons) του Συλλόγου του καθεδρικού που επηρέαζε ο Βαλδουίνος Ε΄, εξέλεξαν επίσκοπο τον Αλβέρτο του Ρετέλ, θείο της Κωνσταντίας, η οποία ήταν σύζυγος του Ερρίκου ΣΤ΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ έθεσε επίσκοπο τον Λοθάριο του Χόχσταντεν πρύτανη του Συλλόγου του καθεδρικού της Βόννης.

Ο Αλβέρτος έκανε έφεση στον πάπα Κελεστίνο Γ΄ και το 1192 ο πάπας τον έκανε καρδινάλιο και τον χειροτόνησε στη Ρώμη ιερέα και μετά επίσκοπο, που έκανε την πρώτη λειτουργία του στη Ρενς. Τρεις ημέρες μετά, στις 24 Νοεμβρίου 1192, Γερμανοί ιππότες τον απήγαγαν έξω από τη Ρενς και με τα ξίφη τους του συνέτριψαν το κεφάλι. 

Ο αδελφός του Ερρίκος Α΄ και ο θείος του Ερρίκος Γ΄ δούκας του Λίμπουργκ, με τον αρχιεπίσκοπο Μάιντς και Κολωνίας, κά λεηλάτησαν την περιοχή του Ντήτριχ του Χόχσταντεν, αδελφού του Λοθαρίου, ο οποίος -αντιμετωπίζοντας την εχθρότητα των κατοίκων της Λιέγης- διέφυγε στην Αυλή του Ερρίκου ΣΤ΄. Ο πάπας τον τιμώρησε με ακοινωνησία. Οι φονείς ιππότες διέφυγαν επίσης στην Αυλή του Ερρίκου ΣΤ΄. Δεν ξέρουμε αν ο Ερρίκος ΣΤ΄ σχεδίασε ή όχι τον φόνο.

Η φήμη της αγιότητας του Αλβέρτου διαδόθηκε και αναγνωρίστηκε ως μάρτυς. Το 1613 ο Πάπας Παύλος Ε΄ τον έκανε άγιο και η μνήμη του εορτάζεται στις 24 Νοεμβρίου. Η σορός του βρισκόταν στη Ρενς ως το 1921, οπότε μεταφέρθηκε στις Βρυξέλλες.

Βιβλιογραφία
The Vita Alberti episcopi Leodiensis was probably written around 1194 or 1195 by an anonymous monk of Lobbes, from information supplied by Abbot Werrich, who knew Albert well. Although a panegyric for the murdered bishop, Raymond H. Schmandt considers it generally accurate. A different viewpoint is found in the Chronicon Hanoniense of Gislebert of Mons, written shortly after 1196.

Αναφορές

Πηγές
 Herbermann, Charles, ed. (1913). "St. Albert". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 *Schmandt, Raymond H. "The Election and Assassination of Albert of Louvain, Bishop of Liège, 1191-92." Speculum 42.4 (1967): 639-60

Οίκος του Ρέγκιναρ
Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Χριστιανοί μάρτυρες του 12ου αιώνα
Ερρίκος Δ΄ της Βραβάντης

Ο Ερρίκος Δ΄, γερμ. Heinrich IV (1251/2 - μετά τις 29 Απριλίου 1272) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν δούκας της Βραβάντης (1261-1267).

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λουβαίν και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Γ΄ δούκα της Βραβάντης και της Αδελαΐδας, κόρης του Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας.

Το 1261 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε σε ηλικία 9-10 ετών. Ήταν ασθενής νοητικά και στο σώμα και παραιτήθηκε υπέρ του μικρότερου αδελφού του Ιωάννη Α΄. 

Μετά την εκτόπισή του έγινε αρχάριος μοναχός στο αββαείο του Αγ. Μπενίν στη Ντιζόν. Δεν ξέρουμε τι απέγινε μετά το 1272.
Γοδεφρείδος της Βραβάντης

Ο Γοδεφρείδος, γερμ. Godfrey (απεβ. 11 Ιουλίου 1302) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κύριος του Άαρσοτ (από τον πατέρα του) και του Βιερζόν (από τη σύζυγό του).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Γ΄ δούκα της Βραβάντης και της Αδελαΐδας, κόρης του Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Ήταν ικανός πολεμιστής και πολιτικός και υποστήριξε τον δευτερότοκο αδελφό του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης σε όλα όσα ανέλαβε. Πολέμησε μαζί του το 1288 στη μάχη του Βόρρινγκεν και αιχμαλώτισε τον Ρέγκιναλντ Α΄ κόμη του Χέλρε.

Το 1284 ο πατέρας του τον έκανε κύριο του Άαρσοτ· η κομητεία αυτή είχε αγοραστεί από τον προ-προ-πάππο τους, τον Γοδεφρείδο Γ΄ κόμη του Λουβαίν. Το 1292 διαπραγματεύτηκε την ερήνη μεταξύ της Γαλλίας και του κόμη της Φλάνδρας. Το 1294 απεβίωσε ο Ιωάννης Α΄ και ο γιος του Ιωάννης Β΄ υποστηρίχθηκε από τον Γοδεφρείδο στις εσωτερικές και εξωτερικές αντιδράσεις. 

Το 1302 η Φλάνδρα εξεγέρθηκε εναντίον της Γαλλίας. Ο Γοδεφρείδος και ο γιος του ακολούθησαν τον Φίλιππο Δ΄ Καπετιδών της Γαλλίας εναντίον της Φλάνδρας στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών. Σκοτώθηκε με το γιο του, μαζί με πολλούς ιππότες της Βραβάντης. Η περιουσία του μοιράστηκε μεταξύ των τεσσάρων έγγαμων θυγατέρων του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1277 την Ιωάννα-Ισαβέλλα, κόρη και κληρονόμο του Ερβέ Δ΄ κυρίου του Βιερζόν (Vierzon) και είχε τέκνα:
 Ιωάννης 1281-1302, σκοτώθηκε 19 ετών στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών.
 Μαρία απεβ. 1332, παντρεύτηκε πρώτα τον Βάλραμ κόμη του Γύλιχ και μετά τον Ρομπέρ του Μπωμόν.
 Ελισάβετ απεβ. 1350, παντρεύτηκε τον Γκέρχαρντ Ε΄ κόμη του Γύλιχ.
 Αλίκη πεβ. 1315, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ του Αρκούρ.
 Λευκή απεν. 1329, παντρεύτηκε πρώτα τον Ζαν Μπερτού κύριο του Μεσελέν και μετά τον Ιωάννη Α΄ του Τρουάρ.
 Μαργαρίτα απεβ. μετά το 1318, μοναχή στο Λονσάν (Longchamps) στο Παρίσι.
 Ιωάννα απεβ. μετά το 1318, μοναχή το Λονσάν (Longchamps) στο Παρίσι.

Πηγές
 Medieval Lands Project, Dukes of Brabant

Παραπομπές σe πηγές

Οίκος του Ρέγκιναρ
Κρίστιαν Βιέρι

Ο Κρίστιαν Βιέρι (ιταλικά: Christian Vieri, ιταλική προφορά:  ˈkristjaɱ ˈvjɛːri, 12 Ιουλίου 1973) είναι Ιταλός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Το ψευδώνυμο του ήταν Μπόμπο (Bobo). Ο Βιέρι θεωρούταν ένας από τους πιο καλούς επιθετικούς της γενιάς του. 

Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 1991, με την Τορίνο και την έκλεισε στην Αταλάντα το 2009. Στο ενδυάμεσο αγωνίστηκε σε άλλες δέκα ομάδες, μεταξύ των οποίων, η Γιουβέντους, η Ατλέτικο Μαδρίτης, η Λάτσιο, η Ρόμα, η Ίντερ και η Μονακό. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κέρδισε πολλούς τίτλους και διακρίσεις.

Ο Βιέρι, επίσης, υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ιταλίας, στην οποία ήταν βασικό στέλεχος για περίπου 8 χρόνια, με την οποία συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1998 και το 2002, καθώς και στο Euro 2004, συνολικά, 49 επίσημες συμμετοχές με την εθνική του, πετυχαίνοντας και 23 γκολ. Το 2004, συμπεριλήφθηκε στη λίστα του Πελέ,  FIFA 100, η οποία περιείχε τους 125 καλύτερους εν ζωή ποδοσφαιριστές του κόσμου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Σέριε Β
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Πίζα 2009
Ποδοσφαιριστές ΣΚ Ραβέννα Σπορτ 2019
Ποδοσφαιριστές ΦΒΚ Ουνιόνε Βενέτσια
Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ
Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές Λάτσιο
Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια
Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα
FIFA 100
Έλενα Σούκοβα

Η Έλενα Σούκοβα (λατινικό αλφάβητο : Helena Suková ), γεννημένη στην Πράγα στις 23 Φεβρουαρίου 1965, ήταν Τσεχοσλοβάκα, σήμερα πολιτικογραφημένη Τσέχα, αθλήτρια της αντισφαίρισης. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, κέρδισε 14 τίτλους Γκραντ σλαμ στα διπλά, 9 από τους οποίους σε διπλό γυναικών και 5 από αυτούς σε μικτά διπλά. Ήταν επίσης τέσσερις φορές Φιναλίστ και κέρδισε 10 τίτλους στο απλό και 69 τίτλους στα διπλά.

Προσωπική ζωή 
Η Σούκοβα προέρχεται από τσεχική οικογένεια με παράδοση στην αντισφαίριση. Η μητέρα της, Βέρα Σούκοβα, ήταν φιναλίστ στο Γουίμπλεντον το 1962. Ο πατέρας της, Σιρίλ Σουκ Β΄, ήταν πρόεδρος της Τσεχοσλοβακικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης. Ο αδελφός της, Σιρίλ Σουκ, είναι πρώην επαγγελματίας παίκτης της αντισφαίρισης.

Έχει σπουδάσει ιατρική, ψυχολογία, κι εργάζεται σήμερα στην Τσεχική ομοσπονδία σαν αθλητικός ψυχολόγος, επίσης είναι μέλος σε πολλές οργανώσεις και συλλόγους σχετικούς με την αντισφαίριση.

Καριέρα 
Η Σούκοβα έγινε επαγγελματίας το 1981. Η παγκόσμια κατάταξή της στην καριέρα της ήταν Νο4 στο απλό και το Νο 1 στο διπλό γυναικών. Ήταν φιναλίστ δύο φορές στο Αυστραλιανό όπεν το 1984 και το 1989 και στο δύο φορές στο Αμερικανικό όπεν το 1986 και το 1993. Στα διπλά γυναικών και σε τουρνουά Γκραμ σλαμ κέρδισε τέσσερις τίτλους στο Γουίμπλεντον, δύο στο Αμερικανικό όπεν, έναν στο Αυστραλιανό όπεν και έναν στο Γαλλικό Όπεν. Στο μεικτό κέρδισε τρεις φορές στο Γουίμπλεντον, μία στο Αμερικανικό όπεν και μία στο Γαλλικό Όπεν. 

Έχει κατακτήσει δύο ασημένια μετάλλια σε Ολυμπιακούς αγώνες και στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Γιάνα Νοβότνα, το 1988 και το 1996. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1988 στο απλό αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο από την Κορεάτισα Κιμ, στο διπλό με συμπαίκτρια την Νοβότνα έχασαν στον τελικό από το Αμερικανικό ζευγάρι των Σρίβερ και Γκάρισον. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1992 στο απλό παραιτήθηκε στο δεύτερο παιχνίδι κι αποκλείστηκε. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1996 στο απλό αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο και στο διπλό με συμπαίκτρια την Νοβότνα έφτασαν πάλι στον τελικό όπου έχασαν από τις Αμερικανίδες Τζίτζι Φερνάντεζ και Μέρι Φερνάντεζ.

Ο Σούκοβα έπαιξε για την Τσεχοσλοβακία στο Φεντ καπ από το 1981 έως το 1996 σε 13 διοργανώσεις με ρεκόρ 57 νίκες και 16 ήττες. Επίσης κατέκτησε το Φεντ καπ τέσσερις φορές, το 1983, το 1984, το 1985 και το 1988. Με συμπαίκτη τον Μίροσλαβ Μεζίρ κερδίσαν το εναρκτήριο Κύπελλο Χόπμαν για την Τσεχοσλοβακία το 1989.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, Η Σούκοβα κέρδισε 10 τίτλους στο απλό και 69 στα διπλά.
Παρά τη συνταξιοδότησή της από την επαγγελματική καριέρα το 1998, συμμετείχε πάλι στο μεικτό του Γουίμπλεντον το 2006 με τον αδελφό της Κιρίλ όπου έχασαν στον πρώτο αγώνα τους και αποκλείστηκαν. Κατέκτησε δύο φορές το "WTA TOUR" το 1989 και το 1990.

Παραπομπές 

Τσεχοσλοβάκες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Τσέχοι ιατροί
Τσεχοσλοβάκοι Ολυμπιονίκες
Νικητές Γαλλικού Όπεν
Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992
Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Χάακον Β΄ της Νορβηγίας

Ο Χάακον Β΄ της Νορβηγίας ή Χάακον Σίγκουρντσον ή Χάακον Χέρντεμπρει (Haakon Herdebre, 1147 - 7 Ιουλίου 1162) βασιλιάς της Νορβηγίας (1157 - 1162) κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου ήταν νόθος γιος του Σίγκουρντ Β΄ της Νορβηγίας, το ψευδώνυμο Χέρντεμπρει σχετίζεται με τους φαρδείς ώμους του. Ορίστηκε διάδοχος από τον θείο του Έιστεν Β΄ της Νορβηγίας ο οποίος συγκυβερνούσε στη Νορβηγία μαζί με τα αδέλφια του Ίνγκε Α΄ της Νορβηγίας και Σίγκουρντ Μουν, ο Ίνγκε έμεινε μοναδικός βασιλιάς της Νορβηγίας ύστερα από τη δολοφονία των δυο αδελφών του. Οι πρώην οπαδοί του Σίγκουρντ Μουν και του Έιστεν Β΄ ενώθηκαν με τον Χάακον εναντίον του Ίνγκε Α΄ στο Χέντμαρκ υπό την ηγεσία του Χάακον. Ο Ίνγκε Α΄ ηττήθηκε και σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον του Χάακον Β΄ κοντά στο Όσλο, στη συνέχεια πολλοί από τους άντρες του με επικεφαλής τον Γκοντρενί Β΄ Όλαφσον πήγαν με το μέρος του Χάακον.
Ο Χάακον Β΄ ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη μάχη του Σεκκέν στις 7 Ιουλίου 1162, μετά την πτώση του Χάακον οι υποστηρικτές του ενώθηκαν με αρχηγό τον ευγενή Έρλινγκ Σκάκκε και τον γιο του Μάγκνους Έρλινγκτον, τον Χάακον Β΄ διαδέχθηκε στον θρόνο της Νορβηγίας ο Μάγκνους Ε΄ της Νορβηγίας. 

Ο εμφύλιος πόλεμος στη Νορβηγία κράτησε πάνω από 110 χρόνια, ξεκίνησε με τη θάνατο του Σίγκουρντ του Σταυροφόρου (1130) και ολοκληρώθηκε με τον θάνατο του Σκάλ Μπάρντσον (1240). Στη διάρκεια του πολέμου αυτού έγιναν πολλές συγκρούσεις σε διαφορετική κλίμακα, το υπόβαθρο των συγκρούσεων αυτών ήταν πάντοτε οι Σουηδικοί νόμοι διαδοχής, οι κοινωνικοί κανόνες και η εχθρότητα ανάμεσα στον βασιλιά και την εκκλησία. Η τελική κατάληξη ήταν να δημιουργηθούν στην τελική φάση του εμφυλίου δυο αντιμαχόμενες κοινωνικές ομάδες οι Μπάγκλερ και οι Μπίκεμπεινερ στις οποίες κάποιος πρίγκιπας διεκδικούσε τον θρόνο από τον νόμιμο βασιλιά.

Παραπομπές

Πηγές

Krag, Claus Norges historie fram til 1319 (Oslo, 2000)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Μάγκνους Έρλινγκτον
Χάακον Σίγκουρντσον

Βασιλείς της Νορβηγίας
Οίκος του Χορφάγκρε
Γιάνα Νοβότνα

Η Γιάνα Νοβότνα (Jana Novotná, 2 Οκτωβρίου 1968 - 19 Νοεμβρίου 2017), γεννημένη στη Μπρνο, ήταν Τσέχα αθλήτρια της αντισφαίρισης. Είχε ένα ιδιαίτερο στυλ στο σέρβις πολύ σπάνιο στυλ παιχνιδιού μεταξύ των γυναικών. Κέρδισε τον τίτλο στο απλό του Γουίμπλεντον το 1998 και ήταν πρώτη σε τρία προηγούμενα τουρνουά Γκραντ σλαμ. Κέρδισε επίσης 12 τίτλους στα διπλά γυναικών σε τουρνουά Γκραντ σλαμ και τέσσερις τίτλους διπλού μεικτού. Η Νοβότνα πέτυχε την υψηλότερη κατάταξη στην καριέρα της στην παγκόσμια κατάταξη στο Νο 2 του κόσμου το 1997 και πέτυχε την πρώτη θέση στα διπλά.

Καριέρα 
Η Νοβότνα έγινε επαγγελματίας τον Φεβρουάριο του 1987. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας της, ήταν γνωστή πρωτίστως για την επιτυχία της στα διπλά. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 άρχισε να έχει επιτυχία και στα απλά όταν η παλιά πρωταθλήτρια Χάνα Μαντλίκοβα έγινε προπονητής της αντικαθιστώντας τον Μάικ Έστεπ.

Στο Γουίμπλεντον ήταν πρώτη στο απλό το 1998 επί της Ναταλί Τοζιά ενώ ήταν φιναλίστ το 1993 όπου έχασε από την Στέφι Γκραφ. Στο μεκτό ήταν πρώτη το 1989 με συμπάικτη τον Τζιμ Παφ. Στο διπλό γυναικών ήταν φιναλίστ το 1989, 1990,  1995 και το 1998. 

Στο Αυστραλιανό όπεν ήταν δεύτερη στο απλό το 1991, πρώτη στο διπλό το 1990 και το 1995, και δεύτερη το 1991, πρώτη στο μεικτό το 1988 και το 1999.

Στο Γαλλικό πρωτάθλημα στο διπλό ήταν πρώτη το 1991 και το 1998, δεύτερη το 1995. Στο Αμερικανικό όπεν ήταν πρώτη στο διπλό το 1994, και 1997, δεύτερη το 1998 και στο μεικτό πρώτη το 1998.

Στο Φεντ καπ αγωνίστηκε αρχικά με την Τσεχοσλοβακία το 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992 και με την Τσεχία το 1993, 1995, 1996, 1997, και 1998 με συνολικό ρεκόρ 33 νίκες και 12 ήττες. Ήταν πρωταθλήτρια με την Τσεχοσλοβακία το 1988 με νίκη στον τελικό επί της ΕΣΣΔ.

Συμμετείχε σε τρεις Ολυμπιακούς αγώνες κατακτώντας δύο αργυρά κι ένα χάλκινο μετάλλιο. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1988 αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο του απλού και στο διπλό με συμπαίκτρια την Έλενα Σούκοβα έχασαν στον τελικό από τις Αμερικανές Σρίβερ και Γκάρισον. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1992 αποκλείστηκε στο απλό στον πρώτο γύρο και στον τρίτο γύρο του διπλού με γύρο του απλού με συμπαίκτρια την Έλενα Σούκοβα. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1996 στο απλό γυναικών κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο μετά την νίκη επί της αμερικανίδας Φερνάντεζ, στο διπλό κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο όπου με συμπαίκτρια πάλι την Έλενα Σούκοβα έχασαν στον τελικό από τις Αμερικανές Τζίτζι Φερνάντεζ και Μέρι Φερνάντεζ.

Πέθανε από καρκίνο στις 19 Νοεμβρίου 2017.

Παραπομπές 

Τσεχοσλοβάκες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Τσεχοσλοβάκοι Ολυμπιονίκες
Τσέχες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση)
Νικητές Γαλλικού Όπεν
Νικητές του Γουίμπλεντον
Διονύσιος Ίκκος

Ο Διονύσιος Γ. Ίκκος (Συρράκο Ιωαννίνων 5 Σεπτεμβρίου 1921 - Αθήνα 12 Απριλίου 1993) ήταν διακεκριμένος Έλληνας ιατρός με εξειδίκευση στην ενδοκρινολογία. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή Αθηνών ως διδάκτορας, και κατόπιν συνέχισε την έρευνα του στο νοσοκομείο Καρολίνσκα της Στοκχόλμης στη Σουηδία, όπου μαζί με τον Ρολφ Λουφτ περιέγραψαν το μιτοχονδριακό σύνδρομο Λουφτ-Ίκκος. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού στην Αθήνα όπου ανέλαβε τη διεύθυνση του τμήματος ενδοκρινολογίας όπου διακρίθηκε για τις υπηρεσίες του, και κατόπιν υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας η οποία τιμά τη μνήμη του ετησίως με το βραβείο Διονυσίου Ίκκου. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του είχε πάνω από 550 επιστημονικές δημοσιεύσεις.

Παραπομπές

Σχετική βιβλιογραφία
 Σπύρος Μαρκέτος, «Διονύσιος Γ. Ίκκος», Ιστορία της Ιατρικής του 20ού Αιώνα - Οι Έλληνες Πρωτοπόροι, Εκδόσεις Ζήτα, Αθήνα 2000.

Ίκκος Διονύσιος
Ίκκος Διονύσιος
Γκέμπχαρτ του Λάνγκαου

Ο Γκέμπχαρτ (γερμ.: Gebhard im Lahngau, 832 - 879) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν κόμης του Λανγκάου. Είναι ο γενάρχης του Οίκου, που πήρε το όνομα του εγγονού του.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ούντο του πρεσβύτερου, κόμη του Λάνγκαου το διάστημα (821-826). Ο Ούντο ίσως ταυτίζεται με τον Όντο Α΄ κόμη της Αυρηλίας (Ορλεάνης) από τον Οίκο των Ουνταλριχιδών. Ήταν ένας από τους αρχηγούς των Ανατολικών Φράγκων και κουνιάδος του Ερνέστου μαργράβου του Νόρντγκαου στη Βαυαρία. 

Έζησε στα μέσα του 9ου αι., ήταν κόμης του Λανγκάου και ο πρώτος πρόγονος των Κορραδιδών, για τον οποίο έχουμε ιστορικές πληροφορίες. Ο Οίκος του ονομάστηκε έτσι ένεκα του εγγονού. Το 838 συμμάχησε με τον Πόππο κόμη του Γκράπφελτ και τον Ότγκαρ αρχιεπίσκοπο του Μάιντς για να υποστηρίξουν τον Καρολίδη Λουδοβίκο Α΄ τον ευσεβή των Φράγκων, εναντίον του εξεγερθέντος γιου του Λουδοβίκου Β΄ του γερμανικού.

Οικογένεια
Από τη σύζυγό του είχε αποκτήσει τα εξής τέκνα:
 Ούντο 9ος αι., μάργραβος της Νευστρίας. Γιος του ήταν ο:
 Κορράδος δούκας της Θουριγγίας.
 Βάλντο, ηγούμενος του αββαείου του Αγ. Μαξιμίν στο Τρηρ.
 Μπέρτουλφ απεβ. 883, αρχιεπίσκοπος του Τρηρ.
 Βερεγγάριος Α΄ 9ος αι., μάργραβος της Νευστρίας.

Όλοι απέκτησαν εξέχουσες θέσεις στη Δυτική Φραγκία.

Πηγές
 The Annals of Fulda. (Manchester Medieval series, Ninth-Century Histories, Volume II.) Reuter, Timothy (trans.) Manchester: Manchester University Press, 1992.
Στέφαν Ελ Σαράουι

Ο Στέφαν Ελ Σαράουι (Stephan El Shaarawy, γενν. 27 Οκτωβρίου 1992) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός στη Ρόμα και στην Εθνική Ιταλίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1992 στη Σαβόνα και έχει αιγυπτιακή, ελβετική και ιταλική καταγωγή.

Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε  από την Τζένοα σε ηλικία 16 ετών, όταν και έκανε το ντεμπούτ του στη Σέριε Α. To 2011 πήρε μεταγραφή για τη Μίλαν, με την οποία κατέκτησε την ίδια χρονιά το ιταλικό Σούπερ Καπ. Το 2015 παραχωρήθηκε δανεικός στη Μονακό και το πρώτο εξάμηνο του 2016 στη Ρόμα. Τον Ιούνιο του 2016, η Ρόμα τον απέκτησε με συμβόλαιο που λήγει το 2020.

Στην Εθνική Ιταλίας κλήθηκε πρώτη φορά το 2012. Συμμετείχε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013, όπου η ομάδα κατέκτησε την τρίτη θέση. Επίσης, ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Euro του 2016.

Παραπομπές

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Σέριε Β
Ποδοσφαιριστές Ρόμα
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν
Ποδοσφαιριστές Τζένοα
Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Πάντοβα
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Νατάσα Τσακαρισιάνου

Η Νατάσα Τσακαρισιάνου είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφικό 
Η Νατάσα Τσακαρισιάνου έχει συμμετάσχει σε πληθώρα σειρών και θεατρικών παραστάσεων. Έκανε το ντεμπούτο της στην τηλεόραση  το 1981 στην σειρά της ΥΕΝΕΔ «Το μυθιστόρημα των τεσσάρων». Το 1985 επαιξε στο πλευρό του σπουδαίου Κώστα Βουτσά στην παραγωγή της ΕΡΤ2 «Ο Ανδροκλής και τα λιοντάρια του». Καθιερώθηκε και έγινε ευρέως γνωστή μέσα από το ρόλο της Σούλας στη σειρά του MEGA «Οι Αυθαίρετοι», συμπρωταγωνιστώντας με τον Χρήστο Βαλαβανίδη , την Βάσια Τριφύλλη και τον Δημήτρη Πουλικάκο. Το 2005 πρωταγωνιστεί στην καθημερινή σειρά του ANT1       «Έρωτας» μαζί με την Κοραλία Καράντη και τον Γρηγόρη Βαλτινό. Το 2008 συμμετείχε ως guest στα δύο τελευταία επεισόδια ( Η μνήμη της Μέδουσας μέρος Α' και Β') της κωμικής σειράς του Mega «Το κόκκινο δωμάτιο» Το 2009 συμμετέχει στην σειρά του MEGA «7 θανάσιμες πεθερές» στα επεισόδια «Η sixties πεθερα» και «Η αρχαία πεθερά» Το 2013 συνεργάστηκε με τον ηθοποιό και σεναριογράφο Παναγιώτη Καποδίστρια, στη σειρά αυτοτελών επεισοδίων «Στο ράφι» που προβλήθηκε και από τη συχνότητα του Epsilon tv. Στο επεισόδιο που συμμετείχε, με τίτλο "Η πηνελόπεια γεροντοκόρη" πρωταγωνίστησε ακόμα η κόρη της, και επίσης ηθοποιός, Γλυκερία Παπαδοπούλου η οποία υποδυόταν την ίδια, σε μικρότερη ηλικία. Το 2017 μετά από αρκετά χρόνια τηλεοπτικής απουσίας, επιστρέφει μέσα από τη σειρά του ΑΝΤ1 «Κάτι χωρισμένα παλικάρια» στο ρόλο της Ιουλίας Νικολάου.

Προσωπική ζωή 
Η Νατάσα Τσακαρισιάνου είναι παντρεμένη με τον κτηνίατρο Τάσο Παπαδόπουλο, με τον οποίο έχει αποκτήσει δύο κόρες, την Γλυκερία και την Ειρήνη Παπαδοπούλου.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Τηλεοπτικό Θέατρο

Θεατρικές παραστάσεις

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Πηγές 
https://www.retrodb.gr/wiki/index.php/Νατάσα_Τσακαρισιάνου

https://web.archive.org/web/20180128155722/http://www.fthis.gr/celebrity/news/h-natasa-tsakarisianoy-epistrefei-meta-apo-xronia-apoysias-sthn-thleorash-me-thn-korh-ths

http://www.ishow.gr/person/919820/natassa-tsakarisianoy

https://web.archive.org/web/20170708090701/http://www.wikipedia.gr/wiki/%CE%9F%CE%B9_%CE%91%CF%85%CE%B8%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%BF%CE%B9

http://www.veaki.gr/apofoitoi.html
Βερεγγάριος Α΄ της Νευστρίας

Ο Βερεγγάριος Α΄, γερμ. Berengar I (9ος αι.) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν ένας ευγενής της Ανατολικής Φραγκίας και μάργραβος της Νευστρίας μαζί με τον αδελφό του Ούντο.

Βιογραφία
Ήταν ένας από τους τρεις γιους του Γκέμπχαρτ κόμη του Λάνγκαου. Άλλα αδέλφια του ήταν ο Μπέρτουλφ, αρχιεπίσκοπος του Τρηρ και ο Βάλντο ηγούμενος του αββαείου του Αγ. Μαξιμίν στο Τρηρ. Συγγενής του ήταν ο Άνταλαρτ ο σενεσάλης από τον Οίκο των Γκιραρντιδών. Ο Βερεγγάριος Α΄ ίσως είναι ο ίδιος με τον Βερεγγάριο Α΄ κόμη του Ιβουά.

Μαζί με τους αδελφούς του Ούντο και Βάλντο έλαβε μέρος το 861 στην εξέγερση του Καρολίδη Καρλομάνου της Βαυαρίας εναντίον

Οικογένεια
Με τη σύζυγό του απέκτησε κόρη την:
 Ότα, παντρεύτηκε τον Αρνούλφο Καρολιδών, που από δούκας της Καρινθίας έγινε βασιλιάς της Ανατολικής Φραγκίας.

Πηγές
 Guillotel, Hubert. "Une autre marche de Neustrie." in Christian Settipani and Katharine S. B. Keats-Rohan, Onomastique et Parenté dans l'Occident médiéval. 2000.

Γερμανοί ευγενείς
Μπέρτουλφ, αρχιεπίσκοπος του Τρηρ

Ο Μπέρτουλφ, γερμ. Bertulf (απεβ. 883) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν αρχιεπίσκοπος του Τρηρ.

Βιογραφία
Ήταν ένας από τους τρεις γιούς του Γκέμπχαρτ κόμη του Λάνγκαου. Αδελφοί του ήταν ο Ούντο και ο Βερεγγάριος Α΄. 

Το 863 ο πάπας Νικόλαος Α΄ τιμώρησε με ακοινωνησία τον Τέοτγκαουτ αρχιεπίσκοπο του Τρηρ και τον καθαίρεσε. Ο Τέοτγκαουτ μετέβη στη Ρώμη και απεβίωσε εκεί το 968. Ο Μπέρτουλφ ήταν ηγούμενος του αββαείου του Μέττλαχ. Το διάστημα 863-869 δεν ήταν κάποιος αρχιεπίσκοπος, αλλά ήταν η έδρα κενή (cede vacante). Ο Κάρολος Β΄ ο φαλακρός της Δυτικής Φραγκίας μερίμνησε να τοποθετηθεί στο Τρηρ ο υποψήφιός του Μπέρτουλφ το 869 και να επικυρωθεί από τον πάπα. O Κάρολος Β΄ του έδωσε επίσης την πόλη Μέρτσιχ (Merzig), που ως τότε ανήκε στο στέμμα.

Η εκλογή ήταν πρόκληση για τον αδελφό τού Καρόλου Β΄, τον Λουδοβίκο Β΄ τον γερμανικό της Ανατολικής Φραγκίας, που τοποθέτησε δικό του υποψήφιο, τον Βάλντο ηγούμενο του αββαείου του Αγ. Μαξιμίν στο Τρηρ, αδελφό του Μπέρτουλφ. Ωστόσο οι άλλοι αρχιεπίσκοποι αντέδρασαν σε αυτό, αφού ο πάπας είχε επιβεβαιώσει την εκλογή του Μπέρτουλφ.

Το 870 ο Μπέρτουλφ παρακολούθησε μία Σύνοδο στην Κολωνία μαζί με τους μητροπολίτες περιοχών του Ρήνου, Λιούτμπερτ και Βίλλιμπερτ και ξανά εγκαινίασαν τον καθεδρικό της Κολωνίας.

Αναφορές

Οίκος των Κοραδιδών
Κορράδος Α΄ της Σουηβίας

Ο Κορράδος Α΄, γερμ. Conrad I (915/920 - 20 Αυγούστου 997) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν δούκας της Σουηβίας (983-997).

Βιογραφία
Υπάρχει αβεβαιότητα για τον Κορράδο, πάντως συχνά ταυτίζεται με τον Κούνο του Ένινγκεν (Öhningen). Οι γονείς του δεν είναι γνωστοί με σιγουριά: ίσως είναι εγγονός του Γκέμπχαρτ κόμη του Ούλφγκαου (εγγονού του Ούντο της Νευστρίας) ή ίσως πατέρας του να είναι ο Όντο κόμης του Βέττεραου και μητέρα του η Κουνιγκούδη (;) των Καρολιδών, κόρη του Ερβέρτου Α΄ κόμη του Βερμαντουά. 

Τον πεθερό του Λιούντολφ δούκα της Σουηβίας διαδέχθηκε ο Μπουσάρ Γ΄ Χουνφριντιδών και αυτόν ο γιος του Λιούντολφ, ο Όθων Α΄, που απεβίωσε κατά την εκστρατεία των ετών 981-982 στην Ιταλία, άτεκνος. Τότε ο Όθων Β΄ της Γερμανίας (αδελφός του Λιούντολφ) όρισε τον Κορράδο Α΄ ως δούκα της Σουηβίας. Έτσι ο Οίκος του επανήλθε με τον Κορράδο Α΄ στο δουκάτο μετά από 35 έτη, αφού ως το 948 ήταν δούκας της Σουηβίας ο εξάδελφος του πάππου του, ο Χέρμαν Α΄. Ο Κορράδος Α΄ είναι αξιοσημείωτος, διότι είναι ο πρώτος δούκας της Σουηβίας, που έκανε το αξίωμα κληρονομικό: όταν απεβίωσε το 997, τον διαδέχθηκε ο γιος του Χέρμαν Β΄.

Οικογένεια
Υπάρχει συζήτηση για την ταυτότητα της συζύγου του: συνήθως θεωρείται η Ρέγκλιντ/Ρίχλιντ των Οθωνιδών, κόρη του Λιούντολφ δούκα τη Σουηβίας (γιου του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας). Άλλοι θεωρούν την Γιούντιτ, κόρη του Άνταλμπερτ του Μάρχταλ. Είχε τέκνα:
 Λιούτολτ.
 Κόνραντ.
 Χέρμαν Β΄ απεβ. 1003, δούκας της Σουηβίας.
 Ίτα, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο Β΄ των Παλαιών Γουέλφων κόμη του Άλτντολφ.
 μία κόρη, που παντρεύτηκε τον Βλαδίμηρο Α΄ Ρουρικιδών μεγάλο πρίγκιπα του Κιέβου και πρίγκιπα του Νόβγκοροντ.
 Γιούντιτ (Judith), παντρεύτηκε πρώτα κάποιον από το Ράινφελντεν και έπειτα τον Αδελβέρτο Β΄ κόμη του Μετς.
 Κουνίτσα/Έμμα απεβ. 1020, παντρεύτηκε τον Φρήντριχ Α΄ μάλλον κόμη του Ντήσσεν.

Υποσημειώσεις και Αναφορές στις Πηγές

Πηγές
 E. Hlawitschka, Konradiner-Genealogie, unstatthafte Verwandtenehen und spätottonisch-frühsalische Thronbesetzungspraxis. Ein Rückblick auf 25 Jahre Forschungsdisput. (Monumenta Germaniae Historica, Studien und Texte 32) (Hannover, 2003). 
 A. Wolf, 'Wer war Kuno von Öhningen? Überlegungen zum Herzogtum Konrads von Schwaben († 997) und zur Königswahl vom Jahre 1002,' in Deutsches Archiv 36 (1980), 25-85.
 E. Brandenburg, Die Nachkommen Karls des Großen (1935)
 D. Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band III, Teilband 1 (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984), Tafel 49
 D. C. Jackman: The Konradiner. A Study in Genealogical Methodology (Frankfurt am Main, 1990). 
 J. Fried, 'Prolepsis oder Tod. Methodische und andere Bemerkungen zur Konradiner-Genealogie im 10. und frühen 11. Jahrhundert', in J. Dahlbauer et al., ed., Papstgeschichte und Landesgeschichte. Festschrift für Hermann Jakobs zum 65. Geburtstag (Cologne, 1995).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Konrad von Schwaben (in German)
"Konrad Herzog von Schwaben, Graf von Oenningen", Genealogics citing E.S.
Medieval Lands Project: Swabia

Δούκες της Σουαβίας
Ντονάτας Μόντβιντας

Ο Ντονάτας Μόντβιντας (Donatas Montvydas, 22 Οκτωβρίου 1987), γνωστός με το καλλιτεχνικό όνομα Ντόνι Μοντέλλ, είναι Λιθουανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός που εκπροσώπησε τη Λιθουανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2012, που πραγματοποιήθηκε στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Το έκανε για δεύτερη φορά το , όταν εκπροσώπησε τη χώρα του στη Στοκχόλμη της Σουηδίας.

Βιογραφία 
Ο Ντόνι γεννήθηκε στο Βίλνιους. Η μητέρα του ήταν γυμνάστρια και ο πατέρας του ήταν ντράμερ του hard rock συγκροτήματος Πλακκάρτας. Η μεγαλύτερη αδερφή του είναι επαγγελματίας χορευτής. Το ενδιαφέρον του για τη μουσική ξεκίνησε από νεαρή ηλικία. Ξεκίνησε να παίζει δημόσια σε ηλικία έξι ετών όταν ο φωνητικός του δάσκαλος τον άφησε να συμμετάσχει στο διαγωνισμό για νέους τραγουδιστές "Dainų dainelė" τραγουδώντας το "Aš kiškelis mažas" και έγινε βραβευμένος. Παντρεύτηκε από το 2013 και έχει κόρη και γιο.

Μουσικές επιρροές 
Ως παιδί, ο Μοντέλλ επηρεάστηκε έντονα από καλλιτέχνες όπως ο Μάικλ Τζάκσον και η ροκ μπάντα Queen και συχνά θα ερμηνεύσουν αυτούς τους καλλιτέχνες από νεαρή ηλικία. Επίσης, θαυμάζει τον Freddie Mercury για την προσωπικότητά του. Ο Μοντέλλ δήλωσε επίσης ότι ο πατέρας του είναι μακράν η μεγαλύτερη έμπνευσή του.

Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision

Δισκογραφία

Στούντιο άλμπουμ

EPs

Σίνγκλ

Παραπομπές

Επιπλέον λινκ
 Official Facebook page
Χέρμαν Γ΄ της Σουηβίας

Ο Χέρμαν Γ΄, γερμ. Hermann III (π. 994/5 - 1 Απριλίου 1012) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν δούκας της Σουηβίας (1003-1012).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουηβίας και της Γκέρμπεργκας των Παλαιών Γουέλφων, κόρης του Κορράδου Α΄ της Βουργουνδίας. Είχε επιφανείς συγγενείς: ο πατέρας του ήταν απόγονος του Ερρίκου Α΄ Οθωνιδών του Ορνιθοθήρα δούκα της Σαξονίας, η μητέρα του ήταν απόγονος του Λουδοβίκου Δ΄ Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας και η αδελφή του Γκίζελα παντρεύτηκε τον Κορράδο Β΄ Σαλίων της Γερμανίας.

Ο πατέρας του ήταν υποψήφιος για βασιλιάς της Γερμανίας και οι περισσότεροι ευγενείς τον υποστήριζαν, αλλά ο άλλος υποψήφιος Ερρίκος Β΄ Οθωνιδών δούκας της Βαυαρίας έβαλε και τον έστεψαν πριν ολοκληρωθεί η εκλογή. Ο Χέρμαν Β΄ αντέδρασε ένοπλα, αλλά τελικά δήλωσε υποτέλεια. Όταν απεβίωσε το 1003 τον διαδέχθηκε ο Χέρμαν Γ΄. Επειδή ήταν 8-9 ετών, επίτροπος ανέλαβε ο Ερρίκος Β΄. Ο βασιλιάς δυσπιστούσε στους Κορραδίδες: στη Σουηβία πήρε τον έλεγχο θέσεων κλειδιών, όπως η Ζυρίχη και την κυριότητα του νομισματοκοπείου. Απέσπασε την Αλσατία από το δουκάτο και την έδωσε ως κομητεία στον συγγενή του Γκέραρτ. 

Ο Χέρμαν Γ΄ απεβίωσε το 1012. Ήταν 18 ετών και άγαμος. Ήταν ο τελευταίος των Κορραδιδών και είχε επιλέξει διάδοχο τον Ερνέστο Α΄ Μπάμπενμπερκ, ο οποίος δύο έτη μετά νυμφεύτηκε την αδελφή εκείνου Γκίζελα των Κορραδιδών.

Αναφορές στις Πηγές

Πηγές
 
S.Weinfurter, Heinrich II. (1002-1024) Herrscher am Ende der Zeiten

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
S.Weinfurter, Heinrich II. (1002-1024) Herrscher am Ende der Zeiten
 

Δούκες της Σουαβίας
Χέρμαν Α΄ της Σουηβίας

Ο Χέρμαν Α΄, γερμ. Hermann I (απεβ. 10 Δεκεμβρίου 949) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν δούκας της Σουηβίας.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκέμπχαρτ δούκα της Λωρραίνης και της Ίντα. Ήταν εξάδελφος του Κορράδου Α΄ της Γερμανίας. 

Το 926 απεβίωσε ο Μπούρχαρτ Β΄ Χουνφριτιδών, δούκας της Σουηβίας κατά τη διάρκεια εκστρατείας στην Ιταλία. Τότε ο Ερρίκος Α΄ ο ορνιθοθήρας της Ανατολικής Φραγκίας έδωσε το δουκάτο στον Χέρμαν Α΄. Τον περιέβαλε με το αξίωμά του στη Συνέλευση (Reichstag) στη Βορμς, θέλοντας να δείξει ότι αυτός είχε το δικαίωμα να διορίζει δούκες και όχι οι τοπικοί ευγενείς. Ο νέος δούκας νυμφεύτηκε τη χήρα του Μπούρχαρτ Β΄. 

Κατά τη διακυβέρνησή του μόνο μία φορά αντιμετώπισε εξέγερση υποτελών του. Ωστόσο μερικές φορές αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις στην Ελβετία. Όταν παραχώρησε τον Αγ. Γκάλλεν στον βασιλιά, έχασε την περιοχή και τα εισοδήματά της. Ο Χέρμαν Α΄ ήλεγχε τα περάσματα των Άλπεων προς τη Βουργουνδία και την Ιταλία και ήταν υπάκουος στους Οθωνίδες, που ενδιαφερόταν γι' αυτά. 

Το 950 απεβίωσε ο Χέρμαν Α΄ και ο Όθων Α΄ της Γερμανίας (γιος του Ερρίκου Α΄) έδωσε το δουκάτο στον γιο του Λιούντολφ, που τον είχε νυμφεύσει με την κόρη του Χέρμαν Α΄. 

Εκτός του ότι ήταν δούκας, ο Χέρμαν Α΄ ήταν κόμης του Λάνγκαου (939-949), του Άουελγκαου (948-949) και επίτροπος (lay abbot) του αββαείου του Έχτερμαχ. Ίδρυσε το ναό του Αγ. Φλορίν στο Κόμπλεντς και τάφηκε στη μονή της νήσου Ράιχεναου στη λίμνη Κωνσταντία.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ρεγκιλίντα, κόρη του Έμπερχαρτ Α΄ κόμη της Ζυρίχης και είχε τέκνα:
 Ίντα, παντρεύτηκε τον Λιούντολφ των Οθωνιδών, δούκα της Σουηβίας.

Αναφορές

Δούκες της Σουαβίας
Μαίρη Άνινγκ

Η Μαίρη Άνινγκ (1799-1847) ήταν Βρετανή συλλέκτης απολιθωμάτων, παλαιοντολόγος και έμπορος απολιθωμάτων. Μερικές από τις ανακαλύψεις της ήταν ο πρώτος πτερόσαυρος εκτός Γερμανίας, ο πρώτος πλήρης σκελετός ιχθυοσαύρου και ο πρώτος επίσης πλήρης πλεισιόσαυρος. Θεωρείται ως μια από τις σημαντικότερες γυναίκες επιστήμονες της Αγγλίας.

Βίος και σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε στις 21η Μαΐου 1799 στο Λάιμ Ρέγκις του Ντόρσετ της Αγγλίας. Ο πατέρας της ήταν μαραγκός και έμπορος απολιθωμάτων. Πηγές της εποχής αναφέρουν ότι η Άνινγκ και ο αδελφός της Γιόσεφ συνόδευαν τον πατέρα τους στα συχνά ταξίδια του στην παραλία του Ντόρσετ για περισυλλογή απολιθωμάτων. Φοίτησε σε Εκκλησιαστικό σχολείο στο οποίο έμαθε γραφή και ανάγνωση.    

Ο πατέρας της πέθανε από φυματίωση το 1810 αφήνοντας την οικογένεια του σε δεινή οικονομική κατάσταση. Η Άνινγκ μαζί με τον αδελφό της Γιόσεφ συνέχισαν την συλλογή και το εμπόριο απολιθωμάτων μετά τον θάνατο του πατέρα τους και το 1810 ο Γιόσεφ βρήκε ένα κρανίο ιχθυόσαυρου το οποίο θεώρησε ότι ήταν κρανίο κροκόδειλου. Λόγω ιδιάζουσας θέσης του απολιθώματος ήταν αδύνατη η περαιτέρω εκσκαφή για ένα έτος, μέχρι το 1811 όταν η Άνινγκ ολοκλήρωσε την αποκάλυψη του σκελετού. Ο εν λόγω σκελετός ήταν ο πρώτος πλήρης ιχθυόσαυρου και επωλήθη για 23 λίρες Αγγλίας στον Λόρδο Χένλεϊ. Παρόλο ότι η πώληση του ιχθυόσαυρου έφερε μια οικονομική ανακούφιση στην Άνινγκ και στην οικογένεια της, οι οικονομικές δυσκολίες συνεχίστηκαν σε την διάρκεια της ζωής της. Η επόμενη μεγάλη ανακάλυψη της Άνινγκ ήταν ένας σχεδόν πλήρης σκελετός πλειοσιόσαυρου το 1824, τον οποίο πούλησε για 100 λίρες Αγγλίας στον Δούκα του Μπάκιγχαμ. Ο πλειοσιόσαυρος ήταν τότε νέο είδος στην Επιστήμη και η αυθεντικότητα του αμφισβητήθηκε από μέρος της επιστημονικής κοινότητας, με μεγαλύτερο αρχικό επικριτή τον Ζώρζ Κυβιέ. Ο Κυβιέ αμφισβήτησε την αυθεντικότητα του απολιθώματος αρχικά, με βάση τα σχεδιαγράμματα του σκελετού που δημιούργησε η Άνινγκ. Αργότερα παραδέχτηκε την αυθεντικότητα του απολιθώματος και η φήμη της Άνινγκ εξαπλώθηκε στην επιστημονική κοινότητα της εποχής.     

Το 1828 ανακάλυψε τον πρώτο πτεροδάκτυλο εκτός Γερμανίας. Την ίδια περίοδο παρατήρησε κάποια ιδιόμορφα απολιθώματα στους σκελετούς ιχθυόσαυρων, τα οποία την εποχή ονόμαζαν «λίθους μπεζόαρ» και περιείχαν ψαροκόκαλα, οστά μικρών ιχθυόσαυρων και λέπια . Τα εν λόγω απολιθώματα αναγνωρίστηκαν από τον Γουϊλιαμ Μπακλαντ, θεολόγο και παλαιοντολόγο, ότι ήταν απολιθωμένα περιττώματα, γνωστά σήμερα ως κοπρόλιθοι. Ο Μπάκλαντ σημείωσε στην έρευνα που έκδωσε για το θέμα την σημαντική συμβολή της Άνινγκ σε αυτήν την ανακάλυψη.    

Το 1847 η Άνινγκ απεβίωσε από καρκίνο του στήθους. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, παρά την ταπεινή καταγωγή της και το φύλο της, η Άνινγκ αναγνωρίστηκε ως αυθεντία στην συλλογή και κατηγοριοποίηση απολιθωμάτων. Το 2010 η Βρετανική Βασιλική Ακαδημία την αναγνώρισε ως μια από τις δέκα Βρετανές γυναίκες με την μεγαλύτερη επίδραση στην προώθηση της επιστήμης.

Παραπομπές 

Παλαιοντολόγοι
Βάλεραν Γ΄ του Λίμπουργκ

O Βάλεραν Γ΄, γερμ. Waleran/Walram III (π. 1165 - 2 Ιουλίου 1226) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν δούκας του Λίμπουργκ, κόμης του Αρλόν (και του Λουξεμβούργου, από τη σύζυγό του) και κύριος του Μόνσχαου (γαλλ. Μονζουά).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ερρίκου Γ΄ δούκα του Λίμπουργκ και κόμη του Αρλόν και της Σοφίας του Σααρμπρύκεν.

Ως ο νεότερος γιος, δεν περίμενε να κληρονομήσει τον πατέρα του και έκανε περιπετειώδη ζωή: έλαβε μέρος στην Γ΄ Σταυροφορία το 1192. Υποστήριζε τον Φίλιππο Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας για βασιλιά της Γερμανίας, αλλά όταν το 1208 απεβίωσε ο Φίλιππος, ο Βάλεραν Γ΄ υποστήριξε τον άλλο υποψήφιο Όθωνα Δ΄ Γουέλφων. Το 1212 ακολούθησε τον εξάδελφό του Ερρίκο Α΄ δούκα της Βραβάντης, στη Λιέγη, η οποία ήταν σε πόλεμο με το Γκέλντερς.

Το 1214 απεβίωσε η σύζυγός του Κουνιγούντα της Λωρραίνης και νυμφεύτηκε την Ερμεζίνντα κόμισσα του Λουξεμβούργου. Ήταν κόρη του κόμη του Λουξεμβούργου & Ναμύρ και διεκδικήτρια του Ναμύρ. Ο Βάλεραν Γ΄ στον θυρεό του, τον ερυθρό λέοντα του Λουξεμβούργου, πρόσθεσε ένα στέμμα ως διεκδικητής του Ναμύρ. Το 1221 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε στο Λίμπουργκ & Αρλόν. Στον θυρεό του πρόσθεσε δεύτερη ουρά στον λέοντα του Λουξεμβούργου, ως κόμης του Λίμπουργκ. Προσπάθησε να πάρει το Ναμύρ από τον μαρκήσιό του Φίλιππο Β΄ Καπετιδών-Κουρτεναί, αλλά πάλι απέτυχε· τελικά υπέγραψε συμφωνία ειρήνης στο Ντινάν.

Έπειτα έλαβε μέρος σε διάφορες Συνελεύσεις (Diets) του βασιλείου της Γερμανίας και ακολούθησε τον Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας στην εκστρατεία του στην Ιταλία. Όταν επέστρεψε, απεβίωσε το 1226 σε ηλικία 61 ετών στο Ρόλντουκ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Κουνιγκούντα, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα:
 Σοφία π. 1190-1226/7, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο κόμη του Ίζενμπερκ.
 Ματίλντα π. 1192-μετά το 1234, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Γ΄ του Γύλιχ.
 Ερρίκος Δ΄ 1195-1247, δούκας του Λίμπουργκ.
 Βάλεραν π. 1200-1242, νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Θεοβάλδου Α΄ κόμη του Μπαρ.

Το 1214 απεβίωσε η Κουνιγκούντα και το ίδιο έτος έκανε τον δεύτερο γάμο του με την Ερμεσίνδη των Ναμύρ, κόρη και κληρονόμο του Ερρίκου Δ΄ κόμη του Λουξεμβούργου & Ναμύρ και είχε τέκνα:
 Αικατερίνη π. 1215-1255, παντρεύτηκε τον Ματθαίο Β΄ δούκα της Λωρραίνης.
 Ερρίκος Ε΄ 1216-1281, κόμης του Λουξεμβούργου.
 Γκέραρτ Α΄ 1223-μετά το 1298, κόμης του Ντυρμπουύ.

Πηγές

Αναφορές

Οίκος του Λίμπουργκ
Ερρίκος ΣΤ΄ του Λουξεμβούργου

Ο Ερρίκος ΣΤ΄, γερμ. Heinrich VI (π. 1240 - 5 Ιουνίου 1288) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λουξεμβούργου & Αρλόν (1281-1288).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Ε΄ κόμη του Λουξεμβούργου & Αρλόν, κυρίου του Λινύ & μαρκησίου του Ναμύρ και της Μαργαρίτας των Μονμπελιάρ, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Μπαρ. 

Ο πατέρας του είχε λάβε μέρος στην Ζ΄ Σταυροφορία του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας εναντίον της Τύνιδας το 1249. Το 1281 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ερρίκος ΣΤ΄ τον διαδέχθηκε στο Λουξεμβούργο & Αρλόν, ενώ ο μικρότερος αδελφός του Βάλεραν Α΄ στο Λινύ. Το Ναμύρ είχε από το 1264 η αδελφή τους Ισαβέλλα. 

Συμμετείχε στη μάχη του Βόρρινγκεν μαζί με τον αδελφό του Βάλεραν Α΄ εναντίον του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης, αλλά σκοτώθηκαν και οι δύο από έναν ιππότη του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος Ζ΄, που έγινε και βασιλιάς της Γερμανίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Αβέν, κόρη του Βαλδουίνου κυρίου του Μπωμόν και είχε τέκνα:
 Ερρίκος Ζ΄ π. 1275-1313, κόμης του Λουξεμβούργου και (ως Ερρίκος Ζ΄) βασιλιάς της Γερμανίας.
 Βάλραμ απεβ. 1311, κύριος του Ντουρλέρ, Τιριμόν και Κονσόρ.
 Μαργαρίτα, ηγουμένη του Μαρίενταλ.
 Φελίσιτας, κυρία του Γκάεσμπεκ.
 Βαλδουίνος αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας του Τρηρ.

Αναφορές στις Πηγές

Πηγές
 
 
 Herbermann, Charles, ed. (1913). "article name needed". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 , thePeerage.com
 , thePeerage.com
 , thePeerage.com

Οίκος του Λουξεμβούργου
Ιωάννης της Βοημίας

Ο Ιωάννης o τυφλός (γερμ.: Johann von Böhmen, 10 Αυγούστου 1296 - 26 Αυγούστου 1346) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λουξεμβούργου από το 1309 και βασιλιάς της Βοημίας από το 1310 και τιτουλάριος βασιλιάς της Πολωνίας. Τα δέκα τελευταία έτη της ζωής του ήταν τυφλός.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου ΣΤ΄ της Γερμανίας και (ως Ερρίκος ΣΤ΄) κόμη του Λουξεμβούργου και της Μαργαρίτας των Ρέγκιναρ, κόρης του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1310 την Ελισάβετ των Πρεμυσλιδών, κόρη του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας και είχε τέκνα:
 Μαργαρίτα 1313-1341, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΙΔ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας.
 Μπόννη 1315-1349, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας.
 Κάρολος Δ΄ 1316-1378, κόμης του Λουξεμβούργου, βασιλιάς της Βοημίας και της Γερμανίας.
 Ιωάννης-Ερρίκος 1322-1375, μάργραβος της Μοραβίας.
 Άννα 1323-1338, παντρεύτηκε τον Όθωνα των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας.

Το 1330 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Ιωάννης έκανε δεύτερο γάμο με την Βεατρίκη των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και είχε τέκνο:
 Βεγκέσλαος Α΄ 1337-1383, κόμης, μετά δούκας του Λουξεμβούργου. 

Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο, τον:
 (νόθος) Νικόλαος 1322-1358, επίσκοπος ("πατριάρχης") της Ακουιλέια του Βένετο.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση
 Agnew, Hugh L. The Czechs and the Lands of the Bohemian Crown. Stanford: Hoover Institution Press, 2004. 30–33. Print.
 Neillands, Robin. The Hundred Years' War. London: Routledge, 1990. 100. Print.
 Teich, Mikuláš. Bohemia in History. New York: Cambridge University Press, 1998. 53–55. Print.
 Pánek, Jaroslav, and Oldřich Tůma. A History Of The Czech Lands. Prague: Karolinum Press, 2009. 121-25. Print.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 History of some of John's 4 resting places as of 1913, when this book was written. He is now in a fifth.
 Brief history of Czech lands
 Social History in Bohemia during the 13th into the 14th century

Οίκος του Λουξεμβούργου
Βαλδουίνος του Λουξεμβούργου

Ο Βαλδουίνος, γερμ. Baldwin (π. 1285 - 21 Ιανουαρίου 1354) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας της Τριρ και αρχικαγκελλάριος της Βουργουνδίας (1307-1354). Ήταν διοικητής των επισκοπών Μάιντς, Βορμς και Σπάιερ.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λουξεμβούργο και ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου ΣΤ΄ κόμη του Λουξεμβούργου και της  Βεατρίκης Αβέν, κόρης του Βαλδουίνου κυρίου του Μπωμόν.

Από τα νεανικά του έτη προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία: σπούδασε θεολογία και κανονικό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, μια και οι οικογένειά του είχε καλές σχέσεις με την Αυλή του Οίκου των Καπετιδών της Γαλλίας. Το 1307, αν και μόνο 22 ετών, εκλέχθηκε αρχιεπίσκοπος της Τριρ. Το επόμενο έτος χειροτονήθηκε επίσκοπος στο Πουατιέ από τον πάπα Κλήμη Ε΄. Γρήγορα έγινε ένας από τους πιο με επιρροή πρίγκιπες της Γερμανίας. Ως εκλέκτορας ψήφισε -και επηρέασε άλλους να ψηφίσουν- τον αδελφό του Ερρίκο Ζ΄ βασιλιά της Γερμανίας. Τον συνόδευσε στην Ιταλία, όπου εκείνος στέφθηκε από τον πάπα το 1312.

Το επόμενο έτος απεβίωσε ο αδελφός του και υποστήριξε την εκλογή του Λουδοβίκου Δ΄ Βίττελσμπαχ της Γερμανίας. Ωστόσο αργότερα τον απέρριψε και υποστήριξε τον εγγονό του Ερρίκου Ζ΄, τον Κάρολο Δ΄.

Ήταν ένας από του τέσσερις άρχοντες που πολέμησαν το Μάιντς (1324-26). To 1328 η Λορέττα του Σπόνχαϊμ τον παρέσυρε στο κάστρο του Στάρκενμπουρκ και τον κράτησε αιχμάλωτο, ώσπου ο Βαλδουίνος πλήρωσε λύτρα και έκανε παραχωρήσεις. Προτάθηκε ως υποψήφιος για την αρχιεπισκοπή του Μάιντς, αλλά ο πάπας διόρισε τον Ερρίκο Γ΄ του Βίρνεμπουρκ. Κατά το Σχίσμα του Μάιντς διοίκησε την αρχιεπισκοπή εκεί, ως τη λήξη του Σχίσματος το 1336 από την Αβινιόν. Το ίδιο διάστημα προσπάθησε να ελέγξει τις επισκοπές Βορμς και Σπάιερ.

Όπως όλοι οι επίσκοποι του μεσαίωνα, μερίμνησε για μεγάλα έργα στην επισκοπή του: κατασκεύασε τη γέφυρα του Βαλδουίνου (Balduinbrüke) στο Κόμπλεντς και επισκεύασε την παλαιά Ρωμαϊκή γέφυρα στην Τριρ. Αναμόρφωσε τη διοίκηση της επισκοπής και διατήρησε τα επίσημα έγγραφα: έκανε πολλά αντίγραφα. Τέσσερα χειρόγραφα αντίγραφα των αρχείων σώζονται στα Εθνικά Αρχεία του Κόμπλεντς. Αγωνίστηκε να διασυνδέσει τις διάφορες περιοχές (Τριρ, Κόμπλεντς) της επισκοπής του. Δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει στρατιωτικές μεθόδους.

Απεβίωσε σε ένα κελί μονής και τάφηκε στον δυτικό χοροστάσιο του καθεδρικού της Τριρ.

Περαιτέρω ανάγνωση
 Heyen, Franz-Josef, ed. (1985). Balduin von Luxemburg: Erzbischof von Trier – Kurfürst des Reiches 1285–1354 (in German). Mainz: Verlag der Gesellschaft für Mittelrheinische Kirchengeschichte.
Nolden, Reiner, ed. (2010). Balduin von Luxemburg: Erzbischof und Kurfürst von Trier (1308–1354) (in German). Trier: Stadtarchiv. ISBN 978-3-00-032031-6.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Λουξεμβούργου
Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Paprika (ταινία του 2006)

Paprika (ιαπωνικά: パプリカ, Χέπμπορν: Papurika) είναι ιαπωνική ταινία anime επιστημονικής φαντασίας του 2006, που σκηνοθετήθηκε από τον Σατόσι Κον και γράφτηκε από αυτόν και τον Σεΐσι Μινακάμι. Βασίζεται στη νουβέλα του 1993 του Γιασουτάκα Σουσούι με τον ίδιο τίτλο και εστιάζει σε μία ερευνήτρια ψυχολόγο, η οποία χρησιμοποιεί μία συσκευή που επιτρέπει στους θεραπευτές να βοηθήσουν τους ασθενείς τους εισβάλλοντας στα όνειρά τους. Πρόκειται για την τέταρτη ταινία του Κον πριν το θάνατό του, το 2010. Στην ταινία δίνουν τις φωνές τους οι Μεγκούμι Χαϊασιμπάρα, Τόρου Εμόρι, Κασουνοσούκε Χόρι, Τόρου Φουρούγια, Άκιο Οτσούκα, Κοΐτσι Γιαμαντέρα και Χιντεγιούκι Τανάκα.

Το animation και την παραγωγή της ταινίας ανέλαβε το στούντιο Madhouse, σε συνεργασία με την Sony Pictures Entertainment Japan, η οποία ανέλαβε και τη διανομή στην Ιαπωνία. Η μουσική της ταινίας συντέθηκε από τον Σούσουμου Χίρασαγουα.

Υποδοχή

Βραβεία και υποψηφιότητες 
Η Paprika έλαβε τα ακόλουθα βραβεία και υποψηφιότητες:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  (ΗΠΑ)
 
 
 
 

Ταινίες του 2006
Ιαπωνικές ταινίες
Ταινίες anime
Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα
Ταινίες φαντασίας
Ιαπωνόφωνες ταινίες
Ιαπωνικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας
Madhouse
Κροπιβνίτσκι

Το Κροπιβνίτσκι () είναι πόλη στην κεντρική Ουκρανία επί του ποταμού Ινχούλ και διοικητικό κέντρο της περιφέρειας του Κιροβογκράντ με πληθυσμό 232.052 (εκτίμηση του 2015) κατοίκους.

Μεταξύ 1939 και το 2016 ονομαζόταν Κιροβογκράντ () κατόπιν του Πρώτου Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρωσίας (Μπολσεβίκοι) της Επιτροπής της Πόλης του Λένινγκραντ, Σεργκέι Κίροφ. Νωρίτερα ονόματα της πόλης είναι Γιελισάβετγκραντ () και Ζινόβιεφσκ ().

Η πόλη είναι γενέτειρα σημαντικών προσωπικοτήτων όπως οι Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, Volodymyr Vynnychenko, Arseny Tarkovsky, African Spir και άλλοι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις της Ουκρανίας