joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Toyota Tundra

Το Toyota Tundra είναι ένα μεγάλο επαγγελματικό pick-up αυτοκίνητο, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota στις ΗΠΑ, από τον Μάιο του 1999, κυρίως για τη Βόρεια Αμερική, καθώς και για λίγες ακόμα αγορές διεθνώς. Από τον Νοέμβριο του 2006, κατασκευάζεται η δεύτερη γενιά του, ενώ μέσα στο 2013 υπέστη μια έντονη ανανέωση. Το μοντέλο έχει διαμήκη κινητήρα εμπρός και κίνηση στους πίσω τροχούς ή στους τέσσερις τροχούς. Είναι γνωστό ότι είναι πολύ ικανό όταν διασχίζει την πεπατημένη και ένα υπάκουο μεταφορικό μέσο που μπορεί να ρυμουλκήσει έως και 10.200 κιλά.

Το Toyota Tundra είναι διαθέσιμο στις επιλογές μοντέλων SR και SR5 που τροφοδοτούνται από έναν κινητήρα V-8 i-FORCE 5,7 λίτρων που αποδίδει 381 ίππους και 401 χλγμ. ροπής. Άλλα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν αυτόματο διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης και ενσωματωμένη πλοήγηση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Toyota Tundra 2022 - Προδιαγραφές (Αραβικά)
 4 of the Best Work Trucks, AutoBidMaster, 7 Ιουνίου, 2021

Επαγγελματικά αυτοκίνητα
Tundra
Το τραγούδι του χωρισμού

To τραγούδι του χωρισμού είναι μια ασπρόμαυρη δραματική κινηματογραφική ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, του 1940 και αποτελεί την πρώτη ομιλούσα ελληνική παραγωγή που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα.  Τη σκηνοθεσία την υπογράφει ο Φιλοποίμην Φίνος, στην πρώτη του και τελευταία σκηνοθετική απόπειρα. Το σενάριο γράφτηκε από τον Δημήτρη Μπόγρη. Η παραγωγή έγινε από τη Σκούρας Φιλμ. Πρωταγωνιστούν οι Λάμπρος Κωνσταντάρας και Λήδα Μιράντα.

Πλοκή

Ένας νησιώτης ψαράς συνδέεται συναισθηματικά με μια νεαρή ντόπια. Όταν θα φτάσει στο νησί μια πλούσια γυναίκα, αυτός θα την ερωτευτεί και θα την ακολουθήσει στην Αθήνα. Αυτή θα προσπαθήσει να τον αναδείξει ως τραγουδιστή, αλλά εκείνος στο τέλος επιστρέφει στο νησί του και στην παλιά του αγαπημένη.

Ηθοποιοί
Λάμπρος Κωνσταντάρας
Λήδα Μιράντα
Αλέκος Λειβαδίτης
Ευγενία Δανίκα
Κώστας Παπαγεωργίου
Νανά Παπαδοπούλου
Γιώργος Ανακτορίδης
Μαρία Μπενηψάλτη
Μίμης Μοσχούτης

Παραγωγή

Το τραγούδι του χωρισμού αποτελεί τη μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε ο Φιλοποίμην Φίνος και την πρώτη ομιλούσα ελληνική παραγωγή που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα. Δεν είναι, όμως, παραγωγής Φίνος Φιλμ και ο Φίνος ήταν συμπαραγωγός με τον Σκούρα και τους Δριμαρόπουλους για τη δημιουργία της. Η γνωστή εταιρία δημιουργήθηκε τρία χρόνια αργότερα.

Τον Λάμπρο Κωνσταντάρα ντούμπλαρε ο Πέτρος Επιτροπάκης.

Το φιλμ γυρίστηκε στα πρώτα στούντιο στο Καλαμάκι, τα οποία καταστράφηκαν λίγο μετά από τους Γερμανούς κατά την διάρκεια της Κατοχής. Τα εξωτερικά γυρίσματα έγιναν στην Ύδρα, στις Σπέτσες και στο κέντρο της Αθήνας.

Η ταινία ήταν μια μεγάλη αποτυχία και ο Φίνος είπε αργότερα χαρακτηριστικά ότι «Ο Μπόγρης μας έδωσε ένα ωραίο σενάριο και εμείς φτιάξαμε ένα πιλάφι».

Η ταινία ήταν χαμένη μέχρι το 1994, αφού μόλις είχαν ολοκληρωθεί τα γυρίσματα της ταινίας, η Ελλάδα μπήκε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ο Φίνος συνελήφθη από τους Γερμανούς και το στούντιό του, επιταγμένο από τις δυνάμεις κατοχής, καταστράφηκε, με συνέπεια να χαθεί το αρνητικό της ταινίας. Την αποκατάστασή της ολοκλήρωσε η Ταινιοθήκη της Ελλάδας το 1994 από μια φθαρμένη κόπια που βρέθηκε στην Αίγυπτο.

Το τραγούδι του χωρισμού δεν έχει κυκλοφορήσει σε DVD.

Διάρκεια ταινίας
Σύμφωνα με τον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη η ταινία έχει μήκος 68 λεπτά. Από τη άλλη πλευρά, η IMDb και η επίσημη ιστοσελίδα της Φίνος Φιλμ αναφέρονται σε ένα μήκος 75 λεπτών. Στην τηλεοπτική της προβολή (στο ΟΤΕ-Cinema 3) η αποκαταστημένη κόπια έχει, όντως, διάρκεια 75 λεπτών.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του, εκδ. Εξάντας, Αθήνα 2000, σελ.48-49.
Γιάννης Σολδάτος, Ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου: 1ος τόμος 1900-1967, εκδ. Αιγόκερως, 12η έκδοση βελτιωμένη, Αθήνα 2010, σελ. 48-49.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ταινία στο IMDb 
Η ταινία στο Cine.gr 
Η ταινία στο FinosFilm.com 
Η ταινία στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1940
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες
Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Αμόκ (ταινία)

Το Αμόκ είναι τίτλος κινηματογραφικής ταινίας που γυρίστηκε στα 1963

Πλοκή

Εννιά κορίτσια που έχουν δραπετεύσει από ένα αναμορφωτήριο καταφεύγουν σε ένα ερημονήσι. Εκεί όμως βρίσκεται μια ομάδα ανδρών με αρχηγό τους ένα πρώην ναζί αξιωματικό που έχει πάρει μαζί του και το γιο του. Όλοι αυτοί  ψάχνουν ένα θησαυρό και τις χρησιμοποιούν για σκλάβες του. Μεταξύ των κοριτσιών είναι και μια Εβραία που οι Γερμανοί είχαν σκοτώσει τους γονείς της. Τελικά κατορθώνουν να ξεφύγουν.

Ηθοποιοί
 Φλωρέττα Ζάννα
 Λευτέρης Βουρνάς
 Άννα Βενέτη
 Τάκης Εμμανουήλ
 Ζέτα Αποστόλου
 Άρτεμις Θεοδωρακοπούλου
 Σπύρος Καλογήρου
 Νίκη Τριανταφυλλίδη
 Μαρία Μπονέλλου
 Δημήτρης Μπισλάνης
 Ζώρας Τσάπελης

Παρατηρήσεις
Ο Γιώργος Ανδρίτσος, σχολιάζει πως «ο σκηνοθέτης κάνει ένα σχόλιο για τη σκληρότητα του σωφρονιστικού συστήματος στην Ελλάδα», σε μια περίοδο που μόλις είχε λήξει ο εμφύλιος και «οι φυλακές και τα ξερονήσια ήταν γεμάτα από αγωνιστές της αριστεράς» Επίσης στην ταινία θίγεται το ζήτημα της ατιμωρησίας των εγκληματιών πολέμου.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
   
Γιώργος Ανδρίτσος, Η κατοχή και η αντίσταση στον Ελληνικό κινηματογράφο 1945-1966, εκδ.Αιγόκερως, Αθήνα, 2004,σελ.61-62, 136-137
Δημήτρης Κολιοδήμος, Λεξικό ελληνικών ταινιών, εκδόσεις Γένους, Αθήνα, 2001, σελ.41

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Το Αμόκ στο FinosFilm.com

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1963
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ταινίες δράσης
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες με μουσική σύνθεση Σταύρου Ξαρχάκου
Ταινίες σε σενάριο Ντίνου Δημόπουλου
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Η αμαρτία της ομορφιάς (ταινία)

Η αμαρτία της ομορφιάς είναι ελληνική δραματική κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1972.

Πλοκή 

Μια κοπέλα η οποία έχει αναδειχθεί πρώτη σε καλλιστεία παντρεύεται ένα νεαρό εφοπλιστή. Η μητέρα του όμως δεν τη θέλει. Όταν η νεαρή θα μείνει έγκυος, η πεθερά της θα αλλάξει στάση απέναντί της. Τελικά όμως αποβάλει και η πεθερά της σκληραίνει την στάση της απέναντί της. Ένα ατύχημα που συμβαίνει σε ένα πλοίο που είναι ιδιοκτησία της πεθεράς της έχει αρκετά θύματα. Ο επιζών αδελφός της κοπέλας που εργαζόταν στο πλοίο θα ανακαλύψει την πλεκτάνη και θα αποκαλυφθεί ότι το ατύχημα ήταν προσχεδιασμένο για να εισπραχθεί η ασφαλιστική αποζημίωση. Στην προοπτική της δίκης της, η πεθερά της τρελαίνεται.

Ηθοποιοί
 Μπέτυ Λιβανού - Ρένα Αστερίου
 Νίκος Γαλανός - Αλέκος Βλαστός
 Τασσώ Καββαδία - μητέρα Αλέκου
 Λευτέρης Βουρνάς - Γιώργος
 Νίκος Δαδινόπουλος - Πέτρος
 Λουίζα Ποδηματά - μητέρα Ρένας
 Θεόδωρος Ντόβας
 Γιάννης Κανδήλας
 Κώστας Τσιάνος
 Ελπίς Μπραουδάκη
 Περικλής Χριστοφορίδης - γιατρός
 Γιώργος Αρμαδώρος
Έφη Θεοχάρη - διαγωνιζόμενη καλλιστείων
Μαρία Κολιανδρή - διαγωνιζόμενη καλλιστείων

Πληροφορίες
Η ταινία στην πρώτη της προβολή έκοψε 126.930 εισιτήρια και ήρθε 13η στις 64 ταινίες της περιόδου. Ο τίτλος της ταινίας ήταν αρχικά "Ηδονή της Αμαρτίας".

Φημολογείται ότι η στιλιζαρισμένη "κακιά" του ελληνικού κινηματογράφου, Τασσώ Καββαδία, είχε αρχικά αρνηθεί τον ρόλο της πεθεράς, όμως τελικά δέχτηκε, αφού της προσφέρθηκε η τριπλάσια αμοιβή.

Σχεδόν πενήντα χρόνια αργότερα, το 2019, το πρωταγωνιστικό ζευγάρι επανασυνδέθηκε στη μικρή οθόνη αυτή τη φορά, για τα γυρίσματα της σειράς Έρωτας Μετά, με τη Λιβανού να υποδύεται πλέον την κακιά πεθερά της ιστορίας.

Παραπομπές

Πηγές
Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του, εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 2000, σελ. 193
Γιάννης Σολδάτος, Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, τομ. Δ', εκδ. Αιγόκερως, 1991

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1972
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη
Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα
Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες
Η βίλλα με τα νούφαρα

Το Η βίλλα με τα νούφαρα είναι ασπρόμαυρη, δραματική, αισθηματική, κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1945 σε σενάριο και σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωαννόπουλου.

Πλοκή

Η Ρένα, μια πλούσια Αθηναία, έρχεται να ταράξει την ηρεμία ενός χωριού, στο οποίο γκαθίσταται μαζί με τη θεία της και τον μικρό της αδελφό, τον Λούλη. Ο Λούλης, που υποφέρει από καρδιακή ανεπάρκεια, έχει ανάγκη από γαλήνη και καθαρό αέρα.Ο νεαρός γιατρός του χωριού, κ. Κανδής, γοητεύεται από τη Ρένα, η οποία τον περιφρονεί λόγω της καταγωγής του και έτσι ο ιατρός απογοητεύεται. Ωστόσο, η ευγενική και άδολη φυσιογνωμία του γιατρού υπερνικά σταδιακά. Στο τέλος, καταφέρνει να κερδίσει την αγάπη της Ρένας.

Παρατηρήσεις
Πρόκειται για τη δεύτερη ταινία στην ιστορία της Φίνος Φιλμ  μετά την επιτυχία Η φωνή της καρδιάς (1943).  Τα γυρίσματα της ταινίας σταμάτησαν, όταν ο Φίνος έμαθε για τη σύλληψη του πατέρα του από τους ναζί.  Δεν έχει σωθεί καμία κόπια αυτής της ταινίας. 

Η ταινία είναι γνωστή για τη σημαντική πρόοδο, που σημείωσε στη φωτογραφία, τα κινηματογραφικά ντεκόρ, τον εξελιγμένο ήχο και κινηματογραφικό ρυθμό. Οι κριτικοί κινηματογράφου της εποχής συμφώνησαν ότι ήταν η πρώτη φορά που ελληνική ταινία άντεχε στην κριτική. 

Αξιοσημείωτο είναι ότι η ερειπωμένη, μετά από πυρκαγιά, βίλα στην οποία πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα της ταινίας, στην περιοχή των Αναβρύτων, αγοράστηκε από τον γνωστό επιχειρηματία Πρόδρομο Εμφιετζόγλου, ο οποίος συντήρησε τα ερείπιά της. Σήμερα, τα ερείπια ανήκουν στην είσοδο του μεγάλου κτήματός του. Οι λειτουργίες της βίλας άλλαξαν: είναι πινακοθήκη, η οποία στεγάζει έργα Ελλήνων καλλιτεχνών.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 23 Απριλίου 1945  και επανακυκλοφόρησε μετά από κάποια χρόνια σε 90λεπτη κόπια με τον τίτλο Νύχτα Αγωνίας.

Παραπομπές

Εξωτερικές πηγές
Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του,εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 2000, σελ.52
Η βίλλα με τα νούφαρα στην IMDb
Η βίλλα με τα νούφαρα στη Φίνος Φιλμ

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1945
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ελληνόφωνες ταινίες
Χαμένες ταινίες
Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωαννόπουλου
Η φωνή της καρδιάς (ταινία, 1943)

Το Η φωνή της καρδιάς είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1943, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωαννόπουλου, με τον ίδιο να γράφει και το σενάριο. Αυτή ήταν η πρώτη ταινία που έφερε το λογότυπο της Φίνος Φιλμ στην παραγωγή, παρ' όλα αυτά, πρόκειται για μία συμπαραγωγή της εταιρείας με τον Γιώργο Καβουκίδη. Πρωταγωνιστούν οι Αιμίλιος Βεάκης, Καίτη Πάνου και Δημήτρης Χορν.

Πλοκή 

Ο κυρ-Σπύρος έχει αποφυλακιστεί μετά από χρόνια επειδή είχε σκοτώσει τον εραστή της γυναίκας του. Ένας φίλος του τον βοηθάει να εργαστεί ως κηπουρός. Αναζητά την κόρη του που συχνάζει στην ταβέρνα όπου εργάζεται ο ίδιος. Εκεί γνωρίζει ένα νεαρό ζευγάρι που η μητέρα της κοπέλας δεν θέλει τον νεαρό φίλο της επειδή είναι φτωχός. Τότε μαθαίνει πως η κοπέλα είναι η κόρη του  καθώς προσπαθεί να τους βοηθήσει να παντρευτούν. Θα ματαιώσει έναν αρραβώνα που της ετοιμάζει η μητέρα της απειλώντας τη. Και βέβαια στο τέλος η νεαρή κοπέλα θα μάθει ότι είναι ο πατέρας της.

Διανομή 

 Αιμίλιος Βεάκης ως κυρ-Σπύρος
 Δημήτρης Χορν ως Πέτρος
 Καίτη Πάνου ως Λίλα
 Σμαρούλα Γιούλη
 Λάμπρος Κωνσταντάρας ως Τζώρτζης
 Αλέκος Λειβαδίτης ως Αλέξης
 Νίτσα Τσαγανέα ως Στέλλα
 Παντελής Ζερβός
 Νίκος Ματθαίος
 Στέλιος Βόκοβιτς
 Σωτηρία Ιατρίδου
 Γιάννης Κοντούλης
 Ελένη Χαλκούση
 Τζαβαλάς Καρούσος ως κυρ-Σπύρος (φωνή)

Παρατηρήσεις
Σε αυτήν την ταινία πρωτοεμφανίζονται οι Δημήτρης Χορν, Καίτη Πάνου και Σμαρούλα Γιούλη. Ο Αιμίλιος Βεάκης ντουμπλάρεται από τον ηθοποιό Τζαβάλα Καρούσο. Ήταν η πρώτη μεγάλη παραγωγή του Φιλοποίμενα Φίνου.

Παραπομπές

Πηγές
Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του,εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 2000, σελ. 50-51
Δημήτρης Κολιοδήμος, Λεξικό ελληνικών ταινιών, εκδόσεις Γένους, Αθήνα, 2001, σελ.467-468
Η Φωνή Της Καρδιάς(1943)

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1943
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωαννόπουλου
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Πρόσωπα λησμονημένα

Το Πρόσωπα λησμονημένα είναι μια ασπρόμαυρη ελληνική δραματική ταινία του 1946, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και Ωρίων. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Τζαβέλλας, ενώ δικό του είναι και το σενάριο.

Πλοκή
Ένας άνθρωπος του υποκόσμου, ο Τώνης, τυχοδιώκτης που έχει γυρίσει από την Αμερική, συναντά σε ένα καμπαρέ της Τρούμπας του Πειραιά μια παλιά του ερωμένη, τη Μαρία, η οποία έχει εγκαταλείψει για χατίρι του τον άνδρα και το παιδί της και έχει γίνει πόρνη. Η κόρη της όμως, η Αλίκη, που θεωρεί τη μάνα της πεθαμένη, ετοιμάζεται να παντρευτεί έναν νέο της καλής κοινωνίας κι αυτό θέλει να το εκμεταλλευθεί ο Τώνης, επιχειρώντας να εκβιάσει τον πατέρα της, αλλά η Μαρία τον σκοτώνει για χάρη της ευτυχίας της κόρης της.

Διανομή 

 Γιώργος Παππάς - Τώνης
 Μιράντα Μυράτ - Μαρία
 Ζινέτ Λακάζ - Άλκη Μακρίδη
 Λάμπρος Κωνσταντάρας - Παύλος Κάλβος
 Αθανασία Μουστάκα - Κατερίνα
 Δήμος Σταρένιος - Πετράκης
 Αιμίλιος Βεάκης - Νίκος Μακρίδης
 Κούλης Στολίγκας - ιδιοκτήτης καμπαρέ
 Νάσος Κεδράκας - ταβερνιάρης
 Τζόλυ Γαρμπή - κυρία Κάλβου

Παρατηρήσεις
Ο σκηνοθέτης Γ. Τζαβέλλας εμφανιζόταν σε μια σκηνή του έργου ως ταξιτζής.  Επιπλέον, αποκήρυξε την ταινία ως τη μεγαλύτερη του αποτυχία, παρότι όταν πρωτοκυκλοφόρησε είχε λάβει καλές κριτικές, ως το πιο αξιολόγο, από σκηνοθετική άποψη, φιλμ εκείνης της χρονιάς. Υπάρχει όμως και η άποψη ότι η ταινία -που κυκλοφόρησε μέσα στον Εμφύλιο- δεν πήγε καλά εμπορικά, επειδή συμμετείχαν σε αυτήν συντελεστές φιλικά προσκείμενοι προς την Αριστερά, όπως ο Παππάς και η Μυράτ (μέλη του ΕΑΜ), ο Βεάκης, η Φιλιππίδου και ο Σταρένιος. 

Στην ταινία τραγουδούσε η Στέλλα Γκρέκα, ενώ εμφανίζεται για πρώτη φορά στον κινηματογράφο ο Νάσος Κεδράκας.  Επίσης, για πρώτη φορά ο Τζαβέλλας συνεργάζεται με τη Φίνος Φιλμ. 

Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 8 Απριλίου 1946.

Παραπομπές

Παραπομπές

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1946
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνικές αισθηματικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα
Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Τζαβέλλα
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορώ τους ανθρώπους

Το Κατηγορώ τους ανθρώπους είναι μία ελληνική δραματική-δικαστική ταινία του 1966, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου και σε σενάριο Νίκου Φώσκολου. Η παραγωγή έγινε από τη Φίνος Φιλμ και πρωταγωνιστεί ο Νίκος Κούρκουλος.

Πλοκή
Ο εισαγγελέας Φίλιππος Λιανάς (Νίκος Κούρκουλος) αναλαμβάνει μία μεγάλη δίκη για φόνο. Με σκοπό να ανέλθει στα ανώτερα κλιμάκια του δικαστικού σώματος, θέλοντας να φανεί αντάξιος στο συμβούλιο προαγωγών, ασχολείται ιδιαίτερα σοβαρά με την υπόθεση, στην οποία η Σοφία Ρούσου (Φλωρέτα Ζάννα) δικάζεται για τον φόνο του ζωγράφου Αλέξη Πλατωνίδη ή Άριελ (Άγγελος Αντωνόπουλος).

Ο Λιανάς είναι παντρεμένος με ένα παιδί και η γυναίκα του, Βέρα (Τζένη Ρουσσέα), έχει νευρολογικές διαταραχές και παθαίνει συχνά κρίσεις, ενώ κατά την περίοδο της διεξαγωγής της δίκης, τα συμπτώματά της χειροτερεύουν. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, ο Λιανάς αρχίζει να ανακαλύπτει πως η σύζυγός του θα έπρεπε να δικάζεται και όχι η Ρούσσου, καθώς εκείνη ήταν που πριν μερικά χρόνια είχε βρεθεί στη θέση της. Τελικά, η γυναίκα του τον είχε σκοτώσει, καθώς ο πρώην σύντροφός της, την εκβίαζε και της ζητούσε συνεχώς χρήματα, για να μην αποκαλύψει την σχέση και το μυστικό τους στον άντρα της. Ο Λιανάς στην αγόρευσή του αποκαλύπτει στο δικαστήριο πως πραγματική ένοχη είναι η γυναίκα του.

Διανομή 

 Νίκος Κούρκουλος - Φίλιππος Λιανάς
 Τζένη Ρουσσέα - Βέρα Λιανά
 Φλωρέττα Ζάννα - Σοφία Ρούσσου
 Γιάννης Βόγλης - Σταύρος Ρούσσος
 Μάνος Κατράκης - Ελευθέριος Δημητρόπουλος
 Άγγελος Αντωνόπουλος - Αλέξης Πλατωνίδης ή Άριελ
 Έλενα Απέργη - Μαργαρίτα
 Σπύρος Καλογήρου - Μάνθος Τσάλτας
 Λαυρέντης Διανέλλος - Μενέλαος Ρομπάτσος
 Γιώτα Σοϊμοίρη - Φωτεινή Λιούδη
 Βάσος Ανδρονίδης - επόπτης εισαγγελέας
 Δημήτρης Μπισλάνης - Δημήτριος Τάτσικας
 Γιάννης Κάσδαγλης - Ευστάθιος Λιγούρας
 Στράτος Παχής - Γεράσιμος
 Γιώργος Διαλεγμένος - κλειδαράς

Παραγωγή
Η Βίκυ Μοσχολιού ερμηνεύει στην ταινία το τραγούδι "Πέρα από τη θάλασσα", σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου και στίχους Ερρίκου Θαλασσινού.

Η ταινία στην πρώτη της κινηματογραφική προβολή (21 Μαρτίου 1966) πραγματοποίησε 536.375 εισιτήρια και έλαβε την 4η θέση σε σύνολο 101 ταινιών, της χρονιάς εκείνης. Κυκλοφόρησε με τη μορφή DVD στις 2 Ιανουαρίου 2010.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
   
Δημήτρης Κολιοδήμος, Λεξικό ελληνικών ταινιών, εκδόσεις Γένους, Αθήνα, 2001, σελ. 226-227

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
tainiothiki.gr 
ellinikoskinimatografos.gr 

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1966
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Δικαστικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου
Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιάννη Μαρκόπουλου
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Top Gun

Το Top Gun είναι μια αμερικανική ταινία δράσης, παραγωγής του 1986. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τόνι Σκοτ και το σενάριο έγραψαν οι Τζιμ Κας και Τζακ Επς Τζούνιορ. Την παραγωγή ανέλαβαν οι Ντον Σίμσον και Τζέρι Μπρουκχάιμερ σε συνεργασία με την Paramount Pictures. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Κρουζ, Κέλι Μακ Γκίλις και Βαλ Κίλμερ. Ο Κρουζ υποδύεται τον υπολοχαγό Πιτ "Μάβερικ" Μίτσελ, έναν νεαρό αεροπόρο του ναυτικού στο αεροπλανοφόρο USS Enterprise. Αυτός και ο αξιωματικός αναχαίτισης του, Νικ "Γκους" Μπραντσόου, έχουν την ευκαιρία να εκπαιδευτούν στη Σχολή Μαχητών του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ στο Ναυτικό Αεροπορικό Σταθμό Μίραμαρ στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας.

Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 16 Μαΐου 1986 και γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία, με συνολικές εισπράξεις 353,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Μάλιστα έλαβε 5 υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας εκείνο του Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού. Το 2015, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών επέλεξε την ταινία για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου, θεωρώντας την «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική». Το σίκουελ, με τίτλο Top Gun: Maverick, κυκλοφόρησε 36 χρόνια αργότερα, στις 25 Μαΐου 2022 στους ελληνικούς κινηματογράφους, με μεγαλύτερη επιτυχία στα κριτικά και εμπορικά.

Πλοκή  
Ο Πιτ Μίτσελ, πιλότος μαχητικών αεροσκαφών, έχει αποκτήσει τη φήμη του πιο παράτολμου χαρακτήρα μεταξύ των συναδέλφων του, χάρη στις επικίνδυνες αποστολές που αναλαμβάνει. Οι προϊστάμενοί του τον επιλέγουν να φοιτήσει σε μια σχολή επίλεκτων πιλότων του πολεμικού ναυτικού. Ο Μίτσελ, που το παρατσούκλι του είναι “Μάβερικ”, πηγαίνει στη σχολή αποφασισμένος να κερδίσει τον τίτλο του “Τοπ Γκαν”, δηλαδή του καλύτερου απόφοιτου της τάξης του. Δεν φαντάζεται όμως ότι εκεί θα γνωρίσει και τον έρωτα, στο πρόσωπο της Σαρλότ Μπλάκγουντ, που τυχαίνει να είναι η εκπαιδεύτριά του.

Σάουντρακ
Το σάουντρακ της ταινίας «Take My Breath Away», σε μουσική των Τζιόρτζιο Μόροντερ και Τομ Γουίτλοκ (Tom Whitlock) με το μουσικό συγκρότημα «Μπερλίν» (Berlin), έγινε ιδιαίτερα γνωστό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 
 

Ταινίες του 1986
Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures
Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες δράσης
Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Ντιέγκο
Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού
Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Η ζούγκλα των πόλεων

Η ζούγκλα των πόλεων είναι μία δραματική κοινωνική κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1970.

Πλοκή
Ο Νίκος Αυγέρης (Κώστας Πρέκας), αστυνομικός ρεπόρτερ μιας εφημερίδας της Αθήνας αναλαμβάνει το 1964 να γράψει ένα ρεπορτάζ για ένα παράξενο δυστύχημα, που στοίχισε τη ζωή του συζύγου μιας συναδέλφου του. Ψάχνοντας όμως στοιχεία για το ρεπορτάζ του, ανακαλύπτει πως το θέμα φτάνει πολύ πιο μακριά από όσο περίμενε.

Πίσω από το θύμα, που είχε τον οικονομικό έλεγχο ενός μεγάλου οικοδομικού οργανισμού και χρηματιζόταν για να καλύπτει τις παρανομίες της διοίκησης, κρύβεται ένα παράνομο και αδίστακτο κύκλωμα που για χρόνια εκμεταλλεύεται τα χρήματα φτωχών ανθρώπων. Το κύκλωμα έχει καταχραστεί πολλά από τα χρήματα που προορίζονταν για την ανέγερση κατοικιών για άστεγους τραυματίες πολέμου και τώρα η διοίκησή του ενοχλείται σφόδρα απο τις αποκαλύψεις του Αυγέρη. Έτσι, προσπαθούν να του κλείσουν το στόμα, αλλά εκείνος δεν πτοείται συνεχίζοντας την έρευνα. Αυτό το ρεπορτάζ το πληρώνει πολύ ακριβά, με απειλές, με ξύλο κ.ά.

Τελικά, ανακαλύπτει πως πίσω από όλα αυτά βρίσκεται ο πατέρας του, ο οποίος είναι ο αρχηγός του κυκλώματος και θεωρούσε προ πολλού πεθαμένο. Καταλήγει να καταγγείλει τον πατέρα του στον εισαγγελέα και να αναρωτιέται αν υπάρχει τρόπος διαφυγής σε μια σάπια και διεφθαρμένη κοινωνία.

Διανομή 

 Κώστας Πρέκας - Νίκος Αυγέρης
 Μαίρη Χρονοπούλου - Νέλλη Ρόκου
 Μάνος Κατράκης - Λυσίας Σέκερης
 Σπύρος Καλογήρου - Φρατζής
 Ανδρέας Μπάρκουλης - Στέφανος Ρόκος
 Νότης Περγιάλης - Έκτορας Δαμιανός
 Άννα Παϊταζή - Χριστίνα Σινιάσκου
 Ανδρέας Φιλιππίδης - Ψιλικόπουλος
 Λάμπρος Κοτσίρης - Στράτος Σταθάτος
 Χρήστος Δοξαράς - Σώστης
 Νάσος Κεδράκας - Κοσμάς
 Χρήστος Ζορμπάς - ιδιοκτήτης λέσχης

Παραγωγή 
Η πρώτη προβολή της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1970.  Κόβοντας 246.844 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 17η θέση ανάμεσα σε 87 ταινίες της ίδιας σεζόν.  Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 26 Ιουλίου 2010.

Παραπομπές

Βιβλιογραφικές πηγές
Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του, εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 2000, σελ. 182
Φίνος Φίλμς, Συλλεκτική Έκδοση, Σειρά 14 & σελ. 54., Εκδ. Victory

Εξωτερικές πηγές 

 Η ζούγκλα των πόλεων στη Φίνος Φιλμ

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1970
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση
Ελληνικές ταινίες δράσης
Οι αμαρτωλοί

Το Οι αμαρτωλοί είναι κινηματογραφική ταινία της Φίνος Φιλμ που γυρίστηκε το 1970 σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.

Πλοκή

Στην ασπρόμαυρη δραματική αυτή κοινωνική περιπέτεια, ο Γιώργος, ένας νεαρός από τη Θεσσαλονίκη,  αποφασίζει να κατέβει στην Αθήνα για να βελτιώσει τη ζωή του. Υπολογίζει στη βοήθεια του βιομηχάνου θείου του, ο οποίος όμως του γυρίζει την πλάτη, αρνούμενος να τον στηρίξει. Για καλή του τύχη όμως η Άννα, μια κοπέλα που είχε γνωρίσει στο τρένο, τον φιλοξενεί στο σπίτι της.

Στην αρχή της νέας του ζωής στην πρωτεύουσα, ο Γιώργος μπλέκεται με τα ναρκωτικά, καταφέρνει να ξεμπλέξει και στη συνέχεια συνδέεται με μια εύπορη κυρία, τη Μάρθα, που τον εισάγει στον ‘’καλό κόσμο’’. Στο μεταξύ, έχει χάσει επαφή με την Άννα, η οποία έχει παντρευτεί με έναν δικηγόρο, του οποίου υπήρξε υπάλληλος.

Μετά από καιρό χωριστά, οι δύο νέοι ξανασυναντιούνται και ο έρωτάς τους αναβιώνει, αλλά με διάφορα εμπόδια, ανάμεσα στα οποία και ένα ατύχημα.

Ηθοποιοί
 Μπέτυ Λιβανού
 Χρήστος Νομικός
 Χαριτίνη Καρόλου
 Καίτη Ιμπροχώρη
 Βασίλης Ανδρεόπουλος
 Νίκος Δενδρινός
 Τάκης Μασμανίδης
 Γκρέττα Γιαννάκου
 Γιώργος Τσαούσης
 Eρρίκος Κονταρίνης
 Δημήτρης Ζακυνθινός
 Στράτος Παχής
 Νάσος Κεδράκας

Πληροφορίες

 Η ταινία προβλήθηκε στους κινηματογράφους της εποχής ως "αυστηρώς ακατάλληλη",  πραγματοποίησε στην πρώτη της προβολή 205.913 εισιτήρια και έλαβε την 24η σειρά σε σύνολο 87 ταινιών της περιόδου. 
 Το πρωταγωνιστικό δίδυμο Λιβανού-Νομικός έπαιζαν και οι δύο για πρώτη φορά στον κινηματογράφο. 
 Κατά τη δεκαετία του 1980 Οι αμαρτωλοί κυκλοφόρησαν σε VHS. Η ταινία έχει ελάχιστες προβολές από τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια.

Παραπομπές

Πηγές
Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του,εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 2000, σελ.183
Γιάννης Σολδάτος, Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, τομ.Δ', εκδ. Αιγόκερως, 1991

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Οι αμαρτωλοί στο FinosFilm.com

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1970
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη
Ελληνικές ταινίες δράσης
Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Χατζηνάσιου
Τελευταία αποστολή (ταινία, 1949)

Η Τελευταία αποστολή είναι μια ελληνική δραματική - πολεμική ταινία του 1949, σε σκηνοθεσία και σενάριο Νίκου Τσιφόρου. Η παραγωγή ανήκει στη Φίνος Φιλμ.

Πλοκή 
Μια κοπέλα (Σμαρούλα Γιούλη) συλλαμβάνεται ως ύποπτη για τον φόνο της μητέρας της (Μιράντα Μυράτ). Διηγείται την ιστορία της στο αστυνομικό τμήμα, αρχίζοντας από τον πρώτο χρόνο του πολέμου. Ο στρατιωτικός πατέρας της (Βασίλης Διαμαντόπουλος) διαφεύγει στο Κάιρο και η Ουγγαρέζα μητέρα της συζεί με έναν Γερμανό αξιωματικό, ενώ η ίδια κατατάσσεται στην Αντίσταση. Όταν επιστρέφει ο πατέρας της στην Ελλάδα στο πλαίσιο μιας αποστολής, η μητέρα της τον καταδίδει στους Γερμανούς. Εξοργισμένη η κοπέλα, πυροβολεί τη μητέρα της, ενώ καταθέτει ότι αυτοπυροβολήθηκε. Στο τέλος, η μητέρα ζητά συγγνώμη από την κόρη της και στη συνέχεια ξεψυχάει.

Ηθοποιοί

Παραγωγή 
Η ταινία αυτή υπήρξε η πρώτη ελληνική συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών. 

Η λογοκρισία θέλησε να εμποδίσει τη συμμετοχή της, επειδή το σενάριο παρουσίαζε μια Ελληνίδα να προδίδει τον αξιωματικό σύζυγό της. Τελικά η υπηκοότητά της άλλαξε και έγινε ουγγαρέζικη.  Οι δεξιές εφημερίδες έκαναν λόγο για «εσκεμμένη κατασυκοφάντηση του αγωνιζομένου εις τον Γράμμο σώματος Ελλήνων αξιωματικών, αντεθνική σκευωρία και κομμουνιστικό δάκτυλο». Ο παραγωγός Φιλοποίμην Φίνος και ο Νίκος Τσιφόρος δέχτηκαν εξαιτίας αυτού απειλές για τη ζωή τους. 

Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 4 Απριλίου 1949.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1949
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνικές πολεμικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Τσιφόρου
Σενάρια του Νίκου Τσιφόρου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Γιαννίδη
Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Τιμ Ντάνκαν

Ο Τίμοθι Θίοντορ Ντάνκαν (αγγλικά: Timothy Theodore Duncan, γεννήθηκε 25 Απριλίου 1976) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε σε όλη την επαγγελματική του καριέρα με τους Σαν Αντόνιο Σπερς στο NBA. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους παίκτες στην ιστορία του αθλήματος.

Γεννήθηκε στο Κρίστιανστεντ των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων. Έχει ύψος 2,11 μ. και αγωνιζόταν στην θέση του  πάουερ φόργουορντ ή του σέντερ. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους πάουερ φόργουορντ στην ιστορία του NBA. Πέντε φορές πρωταθλητής ΝΒΑ, δύο φορές MVP του NBA, τρεις φορές MVP των τελικών του NBA, NBA Rookie της χρονιάς 1998 και 13 φορές NBA All-Star παίκτης. Επιλέχθηκε στο ΝΒΑ ντραφτ του 1997 ως πρώτη επιλογή και οδήγησε τους Σπερς στην κατάκτηση 5 πρωταθλημάτων ΝΒΑ (1999, 2003, 2005, 2007 και 2014). Συμμετείχε επίσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όπου κέρδισε χάλκινο μετάλλιο με την ομάδα των ΗΠΑ. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του.

Τίτλοι και διακρίσεις 

 5 × Πρωτάθλημα NBA (1999, 2003, 2005, 2007, 2014)
 2 × ΝΒΑ πολυτιμότερος παίκτης (2002, 2003)
 3 × MVP τελικών NBA (1999, 2003, 2005)
 15 × NBA All-Star (1998, 2000 – 2011, 2013, 2015)
 NBA All-Star Game MVP (2000)
 10 × Πρώτη ομάδα All-NBA (1998 – 2005, 2007, 2013)
 3 × Δεύτερη καλύτερη ομάδα ΝΒΑ (2006, 2008, 2009)
 2 × Τρίτη καλύτερη ομάδα NBA (2010, 2015)
 8 × NBA Καλύτερη αμυντική ομάδα (1999 – 2003, 2005, 2007, 2008)
 7 × NBA Δεύτερη αμυντική ομάδα (1998, 2004, 2006, 2009, 2010, 2013, 2015)
 ΝΒΑ Ρούκι της χρονιάς (1998)
 NBA Καλύτερη ομάδα ρούκι  (1998)
 Η φανέλα Νο. 21 αποσύρθηκε από τους Σαν Αντόνιο Σπερς
 Καλαθοσφαιριστής της  χρονιάς των ΗΠΑ (2003)
 Sports Illustrated Sportsman of the Year (2003)
 Επετειακή ομάδα 75 χρόνων του NBA
 Consensus National College Player of the Year (1997)
 2 × Consensus πρώτη ομάδα All-American (1996, 1997)
 Πρώτος στα ριμπάουντ NCAA (1997)
 3 × NABC αμυντικός παίκτης της χρονιάς (1995–1997)
 2 × ACC Παίκτης της Χρονιάς (1996, 1997)
 3 × Πρώτη ομάδα All-ACC (1995–1997)
 Η φανέλα Νο. 21 αποσύρθηκε από τους Wake Forest Demon Deacons

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 Αναλυτικά στατιστικά καριέρας 
 Tim Duncan 

Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Καλαθοσφαιριστές του NBA 
Καλαθοσφαιριστές Σαν Αντόνιο Σπερς
Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA)
Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Πάουερ φόργουορντ
Σέντερ
Σέλερο

Το Σέλερο είναι πεδινή κωμόπολη της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης με υψόμετρο 55 μέτρα και υπήρξε από το 2006 έως το 2010 έδρα του Δήμου Σελέρου.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Σέλερο βρίσκεται στη βορειοδυτική άκρη της πεδιάδας της Ξάνθης, σε απόσταση 11 χλμ. Α. της πόλης, 18 χλμ. ΒΑ. της Γενισέας (έδρα του δήμου) και 38 χλμ. Δ. της Κομοτηνής. Είναι ανάμεσα και δίπλα στους οικισμούς Λευκόπετρα (Δ.), Φίλια (ΒΑ.) και Βελοχώρι (Ν.) ενώ στη νότια άκρη του περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία - κτηνοτροφία, αλλά και την οικοδομή ή σε βιοτεχνίες και οι περισσότεροι είναι Πομάκοι (από τα πομακοχώρια Ανθηρό, Έρανος, Πριόνι, Γλαύκη, Μελίβοια, Σάτρες κ.α.), αρκετοί Ρομά και τουρκοφανείς (Κιρτζαλήδες).

Σε απόσταση 2 χλμ. ανατολικά - βορειοανατολικά του Σέλερου, έχουν εντοπιστεί ρωμαϊκοί και πρωτοβυζαντινοί τάφοι και στην τοποθεσία "Καλές", 1 χλμ. βορειοανατολικά, βρέθηκε νόμισμα της εποχής του Ιουστινιανού Α΄ (527-565) ενώ στην ίδια τοποθεσία υπάρχουν λείψανα ρωμαϊκής οχύρωσης. Η τοποθεσία "Καλές" πιθανολογείται να ταυτίζεται με το βυζαντινό Σελλάριον.

Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Γκιοκί Σελέρ ή Γκιόκτσελερ, (τουρκ.  Selero / Gökçeler), σύμφωνα με τα οθωμανικά απογραφικά κατάστιχα (Salname) του 1898 είχε 45 σπίτια μουσουλμάνων και από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης.

Διοικητικά 
Μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το Σέλερο αναφέρεται το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζεται  έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τους οικισμούς Άκαρπο, Άνω Πολύσιτο, Βελοχώρι, Γρήγορο, Λευκόπετρα, Ρύμη, Σήμαντρα, Φίλια  αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Σέλερου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σέλερου (της οποίας είναι έδρα) του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως δημοτική κοινότητα έχει  πληθυσμό 5.229 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 2.059.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Οριοθέτηση του Σέλερου Ξάνθης από τον ιστότοπο του Δήμου Ξάνθης
Το βυζαντινό Σελλάριον από τον Θρακικό Ηλεκτρονικό Θησαυρό

Παραπομπές

Κωμοπόλεις του νομού Ξάνθης
Δήμος Αβδήρων
Ιταλική Απογραφή της Ρόδου 1922

Στα 1922, οι Ιταλοί κάνουν στη Ρόδο και σ' όλα τα Δωδεκάνησα τη Μεγάλη Απογραφή του Πληθυσμού, εκκλησιών, ιερέων, Δασκάλων, περιουσιών, σχολείων και αρχαιολογικών αξιοθεάτων. Σύμφωνα με αυτή την Απογραφή των Ιταλών, το νησί της Ρόδου, έχει 41.571 κατοίκους που ενοικούν σε 47 χωριά και Οικισμούς. Οι 16.153 μένουν στην πόλη της Ρόδου και οι 25.418 στα χωριά. Μέσα στην  παλιά πόλη και στα λεγόμενα Μαράσια, μένουν Οθωμανοί, Έλληνες και Εβραίοι. Απεναντίας τα χωριά, κατά ποσοστό 94% κατοικούνται από Έλληνες, Χριστιανούς Ορθόδοξους.

Οι Επαρχίες της Ρόδου, το 1922
Ολόκληρο το νησί της Ρόδου, διαιρείται σε τρεις-Επαρχίες-Μουδηρίες. Η πρώτη Μουδηρία έχει Έδρα τη Ρόδο κατοικείται από 23.331 άτομα και περιλαμβάνει 13 χωριά. Η Δεύτερη Μουδηρία είναι του χωριού ΚΑΣΤΕΛΛΟΣ  και αποτελείται από 16 χωριά. Η Τρίτη Μουδηρία είναι της ΛΙΝΔΟΥ και περιλαμβάνει 18 χωριά. Στα νησιά της Δωδεκανήσου κατοικούν 102.669 άτομα.

Τα σχολεία της Ρόδου, το 1922 
Στη Ρόδο υπάρχουν τα εξής Ελληνορθόδοξα σχολεία:
Το Βενετόκλειο Γυμνάσιο, με πέντε τάξεις και 159 μαθητές. 
Η Κεντρική Δημοτική Σχολή, με έξι τάξεις και 220 μαθητές. 
Το Καζούλλειο Παρθεναγωγείο Ρόδου, με οκτώ τάξεις και 234 μαθήτριες. 
Η Αμαράντειος Σχολή της Συνοικίας Νεοχωρίου. Έχει έξι τάξεις και 183 μαθητές.

Πηγές
Μπογιάννος Θεοφάνης. Ελληνικά Δωδεκάνησα. Πως φθάσαμε στην Ενσωμάτωση. 5 Μαϊου 1912 - 7 Μαρτίου 1948. Μια Ιταλική Απογραφή της Δωδεκανήσου 1922, σελ. 73-74. Έκδοση Δήμου Ροδίων, Ρόδος 2008.
Μπογιάννος Θεοφάνης. Επιμέλεια, σχεδιασμός, χορηγία. Χάρτης Νήσος Ρόδος. 2012. 
Ιστορία της Ρόδου
Ιστορία των Δωδεκανήσων
Τελικός κυπέλλου Ισπανίας 1903

Ο τελικός κυπελλου Ισπανίας 1903 ήταν ο πρώτος τελικός που διοργανώθηκε. Το παιχνίδι έλαβε χώρα την 8 Απριλίου 1903 στον Ιππόδρομο στην Μαδρίτη. Το ματς ήταν αναμεσα στην Αθλέτικ Μπιλμπάο και την Μαδρίτη ΦΚ.
Το σκορ ήταν 3-2.

Οι συνθέσεις 

Ποδόσφαιρο το 1903
Τελικοί κυπέλλου Ισπανίας
Ραμάτ Γκαν

Η Ραμάτ Γκαν είναι πόλη στην Περιφέρεια Τελ Αβίβ του Ισραήλ, βρίσκεται ανατολικά του Τελ Αβίβ. Η πόλη φημίζεται για τα χρηματιστήρια διαμαντιών, βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας και το ψηλότερο κτίριο του Ισραήλ, ο Πύργος Μοσέ Αβίβ. Στο τέλος του 2009, ο πληθυσμός ήταν 145.000.

Ιστορία 
Τα πρώτα οικόπεδα αγοράστηκαν μεταξύ 1914-1918, ιδρύθηκε το 1921 ως κοινόχρηστος αγροτικός οικισμός. Μια σιωνιστική γεωργική αποικία που καλλιεργούσε σιτάρι, κριθάρι και καρπούζια. Το όνομα του οικισμού άλλαξε σε Ραμάτ Γκαν το 1923. Ο οικισμός συνέχισε να λειτουργεί ως μοχάβε (moshava) μέχρι το 1933, σε αυτό το διάστημα είχε 450 κατοίκους. Με τα χρόνια, η οικονομία μετατοπίστηκε από τη γεωργία στο εμπόριο και στη βιομηχανία. Μέχρι το 1946, ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σε 12.000. Το 1950, η Ραμάτ Γκαν αναγνωρίστηκε ως πόλη. Το 1955, είχε πληθυσμό 55.000. Ο πρώτος δήμαρχος ήταν ο Avraham Krinitzi που παρέμεινε στην εξουσία για 43 χρόνια. Το 1961, η δημοτική περιοχή του Ραμάτ Γκαν επεκταθεί προς τα ανατολικά. Το 1968 έγινε διεθνές γνωστό για την μεγαλύτερη συναλλαγή διαμαντιών ανά τον κόσμο στο Israel Diamond Exchange.

Σήμερα
Ανά τέσσερα χρόνια στην πόλη διοργανώνονται οι αγώνες Μακάμπι. Στην πόλη προπονείται και εδρεύει και η Εθνική ποδοσφαίρου του Ισραήλ.

Αδελφοποιημένες πόλεις 
Αδελφοποιήσεις υπάρχουν με τις ακόλουθες πόλεις:

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις του Ισραήλ
Φουνσάλ

Η Φουνσάλ (πορτογαλικά: Funchal), είναι η πρωτεύουσα της αυτόνομης πορτογαλικής περιοχής Μαδέρα. Η Φουνσάλ με πληθυσμό 111.892 κατοίκους (2011) είναι η 6η μεγαλύτερη πόλη της Πορτογαλίας και είναι πρωτεύουσα της Μαδέρα για πάνω από πέντε αιώνες. Λόγω της μεγάλης πολιτιστικής και ιστορικής της αξίας, η Φουνσάλ είναι ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα της Πορτογαλίας. Το όνομα της προέρχεται από την πορτογαλική λέξη «Funcho» (Μάραθο) και το επίθημα «-al», το οποίο σημαίνει «μια φυτεία μάραθου».

Ιστορία 
Ο οικισμός της Φουνσάλ ιδρύθηκε περίπου το 1424 από τον Ζοάου Γκονσάλβες Ζάρκο που εγκαταστάθηκε εκεί με τα μέλη της οικογένειάς του. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, η περιοχή έγινε γρήγορα σημαντικό λιμάνι, ενώ τα εύφορα εδάφη της έγιναν πόλος έλξης νέων εποίκων. Στις αρχές του 15ου αιώνα, ο Άλβαρο Φερνάντες ήταν διοικητής της Φουνσάλ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ο οικισμός μετατράπηκε σε χωριό μεταξύ 1452 και 1454. Η Φουνσάλ έγινε ένα σημαντικό εμπορικό σημείο για τα ευρωπαϊκά εμπορικά συμφέροντα και πολλοί ναυτικοί και έμποροι βρίσκονταν σε αυτήν, προκειμένου να επωφεληθούν από την έντονη εμπορική δραστηριότητα. Ο Χριστόφορος Κολόμβος ήταν ένας από τους πρώτους αποίκους, ενώ αργότερα πολλές οικογένειες εμπόρων καθιέρωσαν εμπορικά συμφέροντα στο νησί, συμπεριλαμβανομένων των: Ζοάου Ντ'Εσμενώ από την περιοχή της Πικαρδίας, Λομελίνο από τη Γένοβα, Μοντραγκάου από τη Μπισκάγια, Ατσιαουόλι από τη Φλωρεντία, Μπετανκούρ από τη Γαλλία, Λεμιλιάνα Μπερενγκέρ από τη Βαλένθια και πολλούς άλλους.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 15ου αιώνα, η βιομηχανία ζάχαρης αυξήθηκε σημαντικά κατά μήκος της νότιας ακτής, καθιστώντας τη Φουνσάλ το πιο σημαντικό βιομηχανικό κέντρο της βιομηχανίας. Μέχρι το τέλος του αιώνα, κατασκευάστηκαν στη Φουνσάλ διοικητικά κτίρια (ολοκληρώθηκαν το 1491),  μια εκκλησία (ξεκίνησε το 1493 και αργότερα μετατράπηκε σε καθεδρικό ναό το 1514), και, τέλος, ένα νοσοκομείο και τελωνείο. Το 1508 η Φουνσάλ έλαβε το καθεστώς της πόλης από τον βασιλιά Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας, και το 1514 (μετά την ολοκλήρωση του καθεδρικού ναού) έγινε επισκοπή. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, η Φουνσάλ ήταν ένας σημαντικός σταθμός για τις καραβέλες που ταξίδευαν στον Νέο Κόσμο.
Τον 17ο αιώνα, οι εμπορικές συμφωνίες με την Αγγλία αύξησαν τις επενδύσεις στο νησί. Πολλοί έμποροι κρασιού από την Αγγλία μετακόμισαν στο νησί, καθιερώνοντας μία αλλαγή στο εμπόριο, την οικονομία, την αρχιτεκτονική και τον τρόπο ζωής της κοινότητας. Αυτή η σταδιακή ανάπτυξη επέκτεινε την πόλη με νέα κτήματα, και με μια νέα τάξη εμπόρων να κατοικεί στις αστικές συνοικίες. Γενικά, υπήρχαν πολλές νέες κατοικίες τριών ορόφων με ενδιάμεσο όροφο εξυπηρέτησης, έναν όροφο για την αποθήκευση προϊόντων και κάβες, και σε ορισμένες περιπτώσεις ένα πύργο για να παρακολουθούν το λιμάνι. Όμως, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα οι πολλές επιδημίες που έπληξαν το νησί επιβάρυναν την οικονομία και ανάγκασαν κάποιους να επιστρέψουν στις φυτείες ζάχαρης. 
Η πόλη βομβαρδίστηκε δύο φορές από γερμανικά υποβρύχια κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Μαδέρα
Μαριάνε Μπραντ

Η Μαριάνε Μπραντ (Marianne Brandt, 1 Οκτωβρίου 1893 - 18 Ιουνίου 1983) ήταν Γερμανίδα ζωγράφος, φωτογράφος, γλύπτρια και σχεδιάστρια που φοίτησε στη σχολή Μπάουχαους κι έγινε διευθύντρια του εργαστηρίου μεταλλουργίας του, το 1928.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε την 1/10/1893 στο Κέμνιτς της Σαξoνίας, στη Γερμανία. Μετά το 1911, σπούδασε στη σχολή καλών τεχνών “ Grand ducal Saxon College”, τη μετέπειτα σχολή Μπάουχαους (Bauhaus) της Βαϊμάρης (Weimar). To 1919, παντρεύτηκε στη Νορβηγία και στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι, όπου και σπούδασε για ένα χρόνο. 

Τον Ιανουάριο του 1924, επέστρεψε στη Βαϊμάρη και αφού ολοκλήρωσε τα προκαταρκτικά μαθήματα (Vorkurs), δούλεψε στο εργαστήριο μεταλλουργίας του Μπάουχαους, υπό τη διεύθυνση του Λάσλο Μόχολι- Νάγκι ( László Moholy-Nagy), ο οποίος και την επηρέασε βαθύτατα με τις καινοτόμες ιδέες του σχετικά με τη φωτογραφία, το βιομηχανικό σχεδιασμό, τη γλυπτική και τη ζωγραφική. Στη Βαϊμάρη και το Ντεσάου (Dessau), όπου μεταφέρθηκε η σχολή το 1925, σχεδίασε τις περίφημες λάμπες και τα επιτραπέζια σκεύη της, κατασκευασμένα με άδεια Μπάουχαους. Μετά την αποχώρηση του Μόχολι- Νάγκι από τη σχολή, το 1928, ανέλαβε τη διεύθυνση του εργαστηρίου μεταλλουργίας για ένα χρόνο. 
Το 1929, εγκατέλειψε τη σχολή και δούλεψε προσωρινά στο studio του Βάλτερ Γκρόπιους (Walter Gropius) στο Βερολίνο, ενώ από το 1929 μέχρι το 1932 εργάστηκε ως σχεδιάστρια σε εργοστάσιο μετάλλου στο Ρούπελβερκ (Ruppelwerk). Μέχρι το 1955, οπότε και αποσύρθηκε και επέστρεψε στη γεννέτειρά της για λόγους υγείας, εργάστηκε στο “College of fine Arts” στη Δρέσδη (Dresden) καθώς και στο “Institute for Applied Art” στο Βερολίνο. Πέθανε στις 18/06/1983 στο Κίρχμπεργκ (Kirchberg) της Σαξoνίας.

Έργο 
Η Μπραντ σχεδίασε πολλά είδη φωτιστικών, με ιδιαίτερα καινοτόμα για την εποχή τους τα κυλινδρικά φωτιστικά με ματ γυαλί τα οποία συνδέονταν απ'ευθείας με την οροφή. Επίσης, ιδιαίτερα γνωστά είναι και τα επιτραπέζια σκεύη τα οποία σχεδίασε, όπως οι τσαγιέρες και τα σταχτοδοχεία, ενώ είναι από τα λίγα αντικείμενα τα οποία βγήκαν σε μαζική παραγωγή κατά την περίοδο του μεσοπολέμου. 
Από το 1926, άρχισε να ασχολείται με το φωτομοντάζ, χωρίς όμως να δημοσιοποιεί τα έργα της, ενώ αφότου αποσύρθηκε από το βιομηχανικό σχεδιασμό, το 1955, και γύρισε στη γεννέτειρά της, αφοσιώθηκε στη γλυπτική και τη ζωγραφική.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Eckhard Neumann, bauhaus and bauhaus people, Van Nostrand Reinhold Company
 Gillian Naylor, the bauhaus, studio vista/ dutton pictureback 
 Howard Dearstyne, INSIDE THE BAUHAUS, Rizzoli International Publications

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://www.artnet.com/magazineus/reviews/davis/davis8-3-06.asp

Γερμανοί ζωγράφοι
Γερμανοί βιομηχανικοί σχεδιαστές
Γερμανοί φωτογράφοι
Γερμανοί γλύπτες
Ζωγράφοι (γυναίκες)
Δονητής (ερωτικό βοήθημα)

Ο δονητής είναι συσκευή που έχει ως στόχο τη διέγερση των νεύρων με στόχο την χαλάρωση και την ευχαρίστηση. Κάποιοι δονητές χρησιμοποιούνται ως σεξουαλικά βοηθήματα για τη διέγερση των ερωτογενών ζωνών.

Ο δονητής μπορεί να βοηθήσει το άτομο που τον χρησιμοποιεί να φτάσει σε οργασμό κατά τη διάρκεια του αυνανισμού ή της σεξουαλικής πράξης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ερωτικά βοηθήματα
Αμερικανικές εφευρέσεις
Ανανίας Μάνος

Ο Επίσκοπος Ανανίας Μάνος, ήταν Έλληνας Επίσκοπος και Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Καρυστίας και Σκύρου. Ο κατά κόσμον Αντώνιος Μάνος γεννήθηκε στην Χρισσό Παρνασσίδος το 1881 ή 1882. Φοίτησε στο Δημοτικό και το Σχολαρχείο Χρισσού και στο Γιάγτζειο Γυμνάσιο Αμφίσσης. Απεφοίτησε από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1914. Εκάρη Μοναχός και χειροτονήθηκε Διάκονος στην Ιερά Μονή Προφήτου Ηλιού Παρνασσίδος από τον Επίσκοπο Φωκίδος Αμβρόσιο και κατόπιν υπηρέτησε διαδοχικά ως Ιεροκήρυκας στις Μητροπόλεις Κορινθίας, Πολυανής και Κιλκισίου, Τρίκκης και Σερρών, στη Μητρόπολη Ύδρας διετέλεσε τοποτηρητής και στη Μητρόπολη Φωκίδος τοποτηρητής και Πρωτοσύγγελος. Υπηρέτησε επίσης ως στρατιωτικός ιερέας κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο  Έγραψε για τον Εθνομάρτυρα Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα (1930) και διάφορα άρθρα σε εκκλησιαστικά περιοδικά και επαρχιακές εφημερίδες. 

Εξελέγη και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Καρυστίας και Σκύρου στις 5 Μαρτίου 1944 και κατόπιν μετατέθηκε από την Ιερά Σύνοδο στην χηρεύουσα θέση της Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών στις 13 Οκτωβρίου 1945 αλλά δεν δέχτηκε την εκλογή και παρέμεινε στην Ιερά Μητρόπολη Καρυστίας και Σκύρου μέχρις ότου εκοιμήθη εν Κυρίω στις 16 Νοεμβρίου 1957. Εκεί ίδρυσε φιλόπτωχα ταμεία και φιλανθρωπικούς συλλόγους, οργάνωσε εράνους υπέρ των ανταρτοπλήκτων της Βορείου Ελλάδος, μοίραζε είδη ιματισμού σε πυροπαθή χωριά, έδειξε ενδιαφέρον για αύξηση των κατηχητικών σχολείων.

Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Καρυστίας και Σκύρου
Μίχαλ Μαξιμίλιαν Σιρ

Ο  Μίχαλ Μαξιμίλιαν Σιρ (Michal Maximilian Scheer, 7 Ιανουαρίου 1902 – 9 Φεβρουαρίου 2000) ήταν Σλοβάκος αρχιτέκτονας. Στο έργο του συμπεριλαμβάνονται μερικά από τα μεγαλύτερα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα στην ιστορία της σύγχρονης αρχιτεκτονικής στους τομείς του σχηματισμού και της λειτουργικότητας.

Η ζωή και το έργο του 
Ο Μίχαλ Μαξιμίλιαν Σιρ, ήταν κάτοικος της Ποβάζσκα Μπίστριτσα. Το 1912 ξεκίνησε τις σπουδές του στην ουγγρική ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση του Λίβερπουλ, ενώ αμέσως μετά ξεκίνησε να μελετά θέματα που αφορούσαν τις δομικές κατασκευές, επειδή δεν ήταν σίγουρος για το ταλέντο του στην αρχιτεκτονική. Η ενασχόληση του αυτή με κατασκευαστικά θέματα δεν θεωρήθηκε μειονέκτημα, αφού απέκτησε τεχνικές γνώσεις που χρησιμοποίησε στην αρχιτεκτονική του δημιουργία. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο του Μπρνο (1925) και αμέσως μετά εργάστηκε στο Λίβερπουλ, όπου σχεδίασε μια σειρά από κτίρια, στα οποία συμπεριλαμβάνονταν βίλες , πολυκατοικίες, κτίρια γραφείων, σχολεία κ.ά.. Ασχολήθηκε κυρίως με την οικιστική αρχιτεκτονική, αλλά και κτήρια διοίκησης, επιχειρήσεων και εκπαίδευσης.Στα πενήντα του χρόνια φυλακίστηκε και στη συνέχεια, το 1952 μετακόμισε στη Νίτρα, όπου και έζησε μέχρι το θάνατό του. Το 1958 σχεδίασε το πρώτο σχέδιο πόλης και οικισμού δίνοντας λύση σε προβλήματα σχεδιασμού και μορφολογίας.

Πιο σημαντικό αρχιτεκτονικό του έργο θεωρείται το κτήριο οικονομικών γραφείων στο Λίβερπουλ. Το έργο αυτό έχει βραβευθεί και θεωρείται ως ένα διαχρονικό αριστούργημα, το οποίο αποτέλεσε στολίδι για τη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Σε όλα του τα έργα προσπάθησε να εντάξει και να δώσει έμφαση στη σχέση κτηρίου και περιβάλλοντος. Για το έργο του «Οικία Πάροβτσαμι» στη Νίτρα κέρδισε το βραβείο Γιούρκοβιτς το 1965. Επίσης, συμμετείχε στη δημιουργία μεγάλων αξιόλογων οικιστικών συγκροτημάτων. Το 1967 τιμήθηκε με ξεχωριστό βραβείο για τη συμβολή του στη δημιουργία της Σλοβακίας Αρχιτέκτονες Εταιρείας, ενώ το 1992 με βραβείο για τη συνολική προσφορά του και τα επίτευγμα διάρκειας ζωής του. Το 1994 η πόλη της Νίτρα του χορηγεί την τιμητική ιδιότητα του πολίτη για μια ζωή δημιουργικής εργασίας, για την εξαιρετική συμβολή του στην ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής και πολεοδομίας της Σλοβακίας. Στην ιστορία της αρχιτεκτονικής το όνομα του κατατάσσεται μεταξύ των πιο σημαντικών δημιουργών της σύγχρονης και λειτουργικής αρχιτεκτονικής στη Σλοβακία.

Άλλα έργα 
 Ζίλινα
Σπίτι στο δρόμο Νταξνέροβα (1927)
Οικονομικό Palace (1930-1931)
Σπίτια σε αποικία στη Ζίλινα Svojdomov (1928-1932)
Καθολική ενορία σπίτι γκαλερί στο Λίβερπουλ (1931)
Salesian Ινστιτούτο της Εκκλησίας (1937-1938)
 Ρουζόμπεροκ
συγκρότημα εργοστασίων στη Σλοβακία (1943)
Supravily αρχείο σπίτια (1942 - 1947)
 Νίτρα
Σχέδιο Πόλης Nitra (1958)
Urban αρχεία Predmostie (1956-1959)
Χρένα Ι. (1962)

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Αρχιτεκτονική της Σλοβακίας στον 20ο αιώνα , εκδ.:. Slovart 2002
 Masters Αρχιτεκτονικής , εκδ.:. Perfekt 2005

Σλοβάκοι αρχιτέκτονες
Λούις Καν

Ο Λούις Καν (Louis Isidore Kahn, 5 Μαρτίου 1901 - 17 Μαρτίου 1974) ήταν Εσθονός-Αμερικανός αρχιτέκτονας ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων πολιτειών. Αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες του 20ου αιώνα και από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του μοντερνισμού. Υπήρξε καθηγητής  αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Yale καθώς και στη σχολή σχεδιασμού στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Οι κατασκευές του φημίζονταν για το μνημειώδες ύφος και τον μονολιθικό τους χαρακτήρα.

Βιογραφία
Ο Λούις Καν γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1901 στη νήσο Saaremaa της Εσθονίας, προερχόμενος από μία φτωχή εβραϊκή οικογένεια. Η φτώχεια έκανε την οικογένεια του να μεταναστεύσει το 1906 στις Ηνωμένες πολιτείες. Ο Καν πολιτογραφήθηκε Αμερικανός πολίτης το 1914. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και τελειώνοντας το διδακτορικό του εργάστηκε στο γραφείο του αρχιτέκτονα John Molitor. Μετά από την περιοδεία του το 1928 στην Ευρώπη ο Καν επιστρέφοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες ιδρύει μαζί με τον Dominique Berninger μία αρχιτεκτονική ερευνητική ομάδα με αντικείμενο έρευνας την κοινωνική κατοικία.

Τη δεκαετία του 50΄ και μετά την επίσκεψή του σε Ιταλία, Ελλάδα και Αίγυπτο, ο Καν άρχισε να διαμορφώνει το δικό του ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό στυλ σε συνδυασμό με επιρροές από μοντέρνα κινήματα. Το 1974 διορίζεται καθηγητής αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο Γέιλ (Yale) ενώ το 1962 καταλαμβάνει και έδρα στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Το 1968 γίνεται μέλος της αμερικάνικης ακαδημίας τεχνών και επιστημών. Κατά την διάρκεια της καριέρας του τιμήθηκε πολλές φορές με βραβεία και μετάλλια.
 
Ο Λουίς Καν έφυγε από τη ζωή από καρδιακή προσβολή στην Νέα Υόρκη έχοντας επιστρέψει από ένα ταξίδι στην Ινδία. Παρά την μεγάλη καριέρα του, πέθανε αφήνοντας πίσω του μεγάλα χρέη.

Σημαντικότερα έργα

Richards Medical Research Laboratories, Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, Philadelphia, Πενσυλβάνια (1957–1965). Με αυτό το έργο ο Καν ανοίγει νέους δρόμους στην μοντέρνα αρχιτεκτονική κάνοντας ταυτόχρονα αναφορές και στο παρελθόν.

Yale University Art Gallery, New Haven, Κονέκτικατ (1951–1953). To πρώτο σημαντικό έργο του Καν στο οποίο εφαρμόστηκαν πλήθος καινοτομιών.

First Unitarian Church, Rochester, Νέα Υόρκη (1959–1969) Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εκκλησιαστικά μνημεία του 20ου αιώνα.

Yale Center for British Art, Yale University, New Haven, Κονέκτικατ (1969–1974). Μουσείο τέχνης στο οποίο φιλοξενούνται πάνω από 2000 πίνακες.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
Louis I.Kahn writing, lectures, interviews . By Alessandra Latour , Copyright 1991 by Rizzoli International Publications , 300 Park Avenue South , New York
Louis I.Kahn . Copyright 1991 the museum of contemporary art . 250 South Grand avenue , Los Angeles
The Yale Center for British art - A tribute to the genious of Louis I.Kahn copyright 1996
Louis Kahn : conversations with students . Second edition by Dung Ngo . Copyright 1998 Rice University School of architecture

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αμερικανοί αρχιτέκτονες
Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Πολιτισμός της Φιλαδέλφειας (Πενσυλβάνια)