joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πατριωτικόν Ίδρυμα Κοινωνικής Προστασίας και Αντιλήψεως

Το Πατριωτικόν Ίδρυμα Κοινωνικής Προστασίας και Αντιλήψεως - (Π.Ι.Κ.Π.Α.) ήταν νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με έργο του την παροχή κοινωνικής πρόνοιας στα οικονομικά ασθενέστερα μέλη της κοινωνίας και στα παιδιά. Ο οργανισμός ιδρύθηκε τυπικά το 1939 με τον Α.Ν. 1950/1939 (ΦΕΚ Α. 371/7-9-1939) και προέκυψε από την μετονομασία του «Πατριωτικού Ιδρύματος  Προστασίας Παιδιού» - Π.Ι.Π.Π. (1929 - 1939 το οποίο με τη σειρά του, προέκυψε από την αλλαγή καθεστώτος και ονομασίας του Πατριωτικού Συνδέσμου των Ελληνίδων, που είχε ιδρυθεί από τη Βασίλισσα Σοφία το 1914 .
Το ΠΙΚΠΑ με την πάροδο των ετών εξελίχθηκε σε σημαντικό φορέα κοινωνικής πρόνοιας, συπεριλαμβάνοντας υποστήριξη για τους ανάπηρους θύματα πολέμων, διενέργεια συσσιτίων, αντιφυματικό ιατρείο, εκπαίδευση νοσοκόμων, παιδικές κατασκηνώσεις, υποστήριξη για ανάπηρα παιδιά με το Κέντρο Αποκατάστασης Αναπήρων Παίδων, κ.α.

Βάσει του Ν.2646 (ΦΕΚ Α. 236/ 20-10-1998) το ΠΙΚΠΑ συγχωνεύθηκε μαζί με άλλους οργανισμούς για να συγκροτηθεί ο «Εθνικός Οργανισμός Κοινωνικής Φροντίδας» (Ε.Ο.Κ.Φ.).

Πηγή
Πατριωτικό Ίδρυμα Κοινωνικής Πρόνοιας και Αντίληψης

Παραπομπές

 Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου
Κοινωνική πολιτική
Γενικός Διευθυντής

Γενικός Διευθυντής είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για στελέχη όπως ένα ανώτερο εκτελεστικό στέλεχος, συχνά ο Διευθύνων Σύμβουλος, ένα κυβερνητικό ή θεσμικό στέλεχος, άτομα σε ΜΚΟ, εθελοντές ή άτομα σε μη κερδοσκοπικό ίδρυμα. Ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως σε πολλές χώρες παγκοσμίως, αλλά με διάφορες έννοιες.

Παραπομπές 

Τίτλοι
Εταιρική διακυβέρνηση
Γιαλαούζ-Τσαμ

Το Γιαλαούζ-Τσάμ, γνωστό και ως Μονοπεύκη (τουρκικά: Yalnızçam· αρμενικά: Յալաղուզչամ) είναι χωριό στο διαμέρισμα Σελίμ της επαρχίας Καρς. Η ονομασία του γραφόταν με διάφορους τρόπους όπως: Γιαλαγούζ-Τσιάμ, Γιαλαγούτσιαμ, Γιαλαούζ τζαμί, Γιαλαούζ-τσαμ, Γιαλαούτσαμ, Γιαλασίζ-Τσαμ, Γιαούζ-Τσάμ και Γιόλαγουζτσαμ. Ιστορικά, η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Καυκάσιοι Έλληνες· το 1886 ζούσαν στο χωριό 358 Έλληνες. Απέχει 45 χλμ. από το κέντρο της πόλης Καρς και 15 χλμ. από το κέντρο της πόλης Σελίμ.

Παραπομπές

Χωριά της Τουρκίας
Παντόλφο Α΄ Μαλατέστα

Ο Παντόλφο Α΄, ιταλ.: Pandolfo I Malatesta (π. 1267 - 6 Απριλίου 1326) από τον Οίκο των Μαλατέστα, γιος του Mαλατέστα Α΄ ντα Βερούκιο, ήταν Ιταλός κοντοτιέρος και κύριος του Ρίμινι από το 1317.

Βιογραφία 
Το 1304, με το τέλος του πάπα Βονιφατίου Η΄, κατέλαβε το Πέζαρο, το Φάνο, τη Σενιγκάλλια και το Φοσομπρόνε, τα οποία έχασε και ανέκτησε τα επόμενα χρόνια.

Το 1317 έγινε κύριος του Ρίμινι και επικεφαλής της οικογένειάς του, των Μαλατέστα, με το τέλος του αδελφού του Μαλατέστα Β΄ (Μαλατεστίνο) του Τυφλού.

Το 1321 ήταν ανώτατος διοικητής (capitano generale) των Παπικών Κρατών κατά των Γιβελλίνων και των Μοντεφέλτρο του Ουρμπίνο.

Ο Παντόλφο Α΄ είχε δύο γιους: τον Mαλατέστα Γ΄ και τον Γκαλεότο Α΄.

Μετά το τέλος του το 1326 υπήρξε έριδα για τη διαδοχή, μεταξύ του μεγαλύτερου γιου του Μαλατέστα Γ΄ και του ανιψιού του Φεραντίνο (γιού του Μαλατέστα Β΄). Επιτεύχθηκε ένας διαχωρισμός, με τον οποίο ο Mαλατέστα Γ΄ έλαβε στο Πέζαρο και ο Φεραντίνο στο Ρίμινι.

Οικογένεια
Είχε τέκνα:
 Mαλατέστα Γ΄ π.1299-1364, κοντοτιέρος, κύριος του Ρίμινι.
 Γκαλεότο Α΄ 1299-1385, κοντοτιέρος, κύριος του ρίμινι, Φάνο, Άσκολι Πιτσέρο, Τσεζένα, Φοσομπρόνε.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Μαλατέστα
Νέαρχος Φυσεντζίδης

Γεννήθηκε στη Λευκωσία (1863) και απεβίωσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου (1943). Ήταν γόνος μιας εκ των παλαιοτέρων οικογενιών της Λευκωσίας. Ανηψιός του λόγιου ποιητή, δημοσιογράφου και διδασκάλου, Θεμιστοκλέους Θεοχαρίδη και πρώτος ξάδεφλος της Ευγενίας Θεοδότου. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Νικοδήμου Γεωργιάδου, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά.        

Σε νεαρή ηλικία μετέβη στην Αθήνα και κατετάγη στον Ελληνικό Στρατό κατά την επιστράτευση του 1885, προαγόμενος μέχρι τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Πεζικού το 1894. Κατόπιν φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Γενικών Επιτελών του Βελγίου.        

Έλαβε μέρος στις Κρητικές εξεγέρσεις, στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, όπου τραυματίστηκε, και στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-13), αποστρατευθείς με τον βαθμό του Ταγματάρχη. Στη συνέχεια σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Λέουβεν στις Βρυξέλλες, όπου αναγορεύθηκε Διδάκτορας, και από το 1898 άσκησε τη Δικηγορία στην Αίγυπτο, αρχικά στο Κάιρο και στη συνέχεια στην Αλεξάνδρεια έως τον θάνατό του. Διετέλεσε, ακόμη, Νομάρχης στις Σέρρες, Πρόεδρος της Ελληνικής Αδελφότητας Κυπρίων της Αιγύπτου και της Κυπριακής Αδελφότητας Καΐρου, ενώ υπήρξε ο ιδρυτής του Κυπριακού Προσκοπισμού (1913).        

Ο Φυσεντζίδης, μιλούσε άπταιστα τη γαλλική, την ιταλική, την αγγλική και την αραβική γλώσσα. Δημοσίευσε μεγάλο αριθμό πολιτικών και επιστημονικών άρθρων σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής και συνέγραψε πολλά βιβλία και μελέτες, μεταξύ των οποίων ήταν τα εξής: Η Διεθνής Διαιτησία και η αποκατάσταση της Ελληνικής Αυτοκρατορίας (1885), η Ελλάδας κατά το 1885-1886 εν επιστρατεύσει (1888), Ανέκδοτοι αυτόγραφοι επιστολαί των επισημοτέρων Ελλήνων οπλαρχηγών και διάφορα προς αυτούς έγγραφα της Διοικήσεως, μεθ` ιστορικών σημειώσεων (1893), Η Μεγάλη Δέσποινα (1916), Σύμβασις της Κοινωνίας των Εθνών (1920), Υπόμνημα προς τας κυβερνήσεις της Μεγάλης Βρεττανίας και της Γαλλίας και προς τους ευγενείς λαούς των δύο τούτων μεγάλων χωρών επί του κυπριακού ζητήματος και των δικαίων του κυπριακού λαού (1931), η εν Μαραθώνι μάχη (1938), «Δεν έκαμα παρά το καθήκον μου» είπε ο βασιλεύς των Ελλήνων Γεώργιος ο Β` (1941) κ.α.        

Παρασημοφορήθηκε από την ελληνική, τη γαλλική και τη βελγική Κυβέρνηση με πολλά μετάλλια και παράσημα για την εξαιρετική στρατιωτική δράση του και τις άλλες πολύτιμες υπηρεσίες που προσέφερε.

ΠΗΓΕΣ 

 Βιογραφικόν Λεξικόν Κυπρίων 1800-19020 (Λευκωσία 2005) - Αριστείδης Λ. Κουδουνάρης

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
Εταιρεία παροχής ηλεκτρισμού Thomson-Houston

Η Thomson-Houston Electric Company ήταν κατασκευαστική εταιρεία, ένας από τους πρόδρομους της  General Electric.

Ιστορία 
Η Thomson-Houston Electric Company ιδρύθηκε το 1882  στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν μια ομάδα επενδυτών της Lynn της Μασαχουσέτης με επικεφαλής τον Charles A. Coffin αγόρασε την American Electric Company του Elihu Thomson και του Edwin Houston από τη Νέα Βρετανία, το Κονέκτικατ. Η εταιρεία μετέφερε τις δραστηριότητές της σε ένα νέο κτίριο στη Western Ave. στο Lynn της Μασαχουσέτης, επειδή πολλοί από τους επενδυτές ήταν κατασκευαστές υποδημάτων από τη Lynn. 

Ο Charles A. Coffin ηγήθηκε της εταιρείας και οργάνωσε τα οικονομικά, το μάρκετινγκ και τις πωλήσεις της. Ο Elwin W. Rice οργάνωσε τις εγκαταστάσεις παραγωγής και ο Elihu Thomson διηύθυνε το Model Room που ήταν προάγγελος του εργαστηρίου βιομηχανικής έρευνας. Με την ηγεσία τους, η εταιρεία εξελίχθηκε σε μια επιχείρηση 10 εκατομμυρίων δολαρίων σε πωλήσεις και 4000 υπαλλήλων μέχρι το 1892.

Το 1884 οργανώθηκε η Thomson-Houston International Company για την προώθηση των διεθνών πωλήσεων.

Το 1885 το Lynn GAR Hall κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας ηλεκτρικό φωτισμό πυρακτώσεως από την Thomson-Houston. 

Το 1888 η Thomson-Houston προμήθευσε το Lynn and Boston Railroad με τον εξοπλισμό παραγωγής και πρόωσης για το Highland Circuit στο Lynn,   το πρώτο ηλεκτρικό τραμ στη Μασαχουσέτη .  

Το 1889 η Thomson-Houston εξαγόρασε την Brush Company (που ιδρύθηκε από τον Charles F. Brush ) η οποία έλυσε τις διαφορές μεταξύ τους για το λαμπτήρα τόξου και το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας δυναμό.

Η Thomson-Houston συγχωνεύτηκε αργότερα με την Edison General Electric Company of Schenectady, Νέα Υόρκη (με την οργάνωση της JP Morgan ), για να σχηματιστεί η General Electric Company το 1892, με εργοστάσια στο Lynn και στο Schenectady, τα οποία παραμένουν μέχρι σήμερα ως τα δύο αυθεντικά εργοστάσια GE.

Διεθνείς εταιρείες

Βρετανική Thomson-Houston 

Η British Thomson-Houston (BTH) δημιουργήθηκε ως θυγατρική της (American) General Electric τον Μάιο του 1896. Ήταν παλαιότερα γνωστό ως Laing, Wharton και Down που ιδρύθηκε το 1886.

Η BTH έγινε μέρος της Associated Electrical Industries (AEI) το 1928, όπου η BTH συγχωνεύθηκε με τον αντίπαλό της Metropolitan-Vickers. Αυτή η συμφωνία έκανε την AEI τον μεγαλύτερο στρατιωτικό ανάδοχο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '30 και του '40, έτσι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η AEI θα εξαγοραζόταν από την General Electric Company plc ή GEC το 1967. Η GEC διέλυσε τις αμυντικές της επιχειρήσεις το 1999 σε Marconi plc και Marconi Corporation plc, τώρα Telent plc.

Compagnie Française Thomson-Houston 
Το 1893, ιδρύθηκε στο Παρίσι η Compagnie Française Thomson-Houston (CFTH), μια αδελφή εταιρεία της GE στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από αυτή την εταιρεία θα εξελισσόταν η Alstom. Μια διάσπαση το 1999 σχημάτισε τη σημερινή Technicolor SA και Thomson-CSF (τώρα Thales Group).

Παραπομπές

Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γκότφριντ Λίνκε

Ο Γκότφριντ Λίνκε (γεννήθηκε το 1792, πέθανε το 1867 στο Βρότσουαφ) ήταν Γερμανός επιχειρηματίας, συνιδρυτής του μεγάλου εργοστασίου βαγονιών και ατμομηχανών Linke-Hofmann-Werke (αργότερα Pafawag).

Ο Λίνκε διηύθυνε αρχικά ένα εργαστήριο χειροτεχνίας στη Leśnica που ειδικεύεται στην παραγωγή σελών και αμαξών αλόγων. Καθώς ο σιδηρόδρομος αναπτύχθηκε στη Σιλεσία, άρχισε να κατασκευάζει εξοπλισμό για σιδηροδρομικές εταιρείες. Αρχικά ξεκίνησε με ένα ενιαίο βαγόνι άνθρακα που κατασκευάστηκε για το τμήμα Βρότσουαφ - Leśnica το 1839 και ήταν μια μεγάλη παρτίδα τροχοφόρων για εργάτες που κατασκεύαζαν τις γραμμές του σιδηροδρόμου της Άνω Σιλεσίας. Στο μεταξύ, μετέφερε την παραγωγή από τη Leśnica στην οδό Rzeznicza στο κέντρο του Βρότσουαφ. Σύντομα συνένωσε το εργοστάσιό του με το εργοστάσιο των αδελφών Hofmann, ξεκινώντας την εταιρεία Linke-Hofmann-Busch-Werke, παράγοντας κυρίως βαγόνια και ατμομηχανές.

Βιβλιογραφία 
 https://web.archive.org/web/20160304215009/http://lesnica.republika.pl/kultura/znani/linke.html
 http://wroclaw.wyborcza.pl/wroclaw/1,35762,3707518.html?as=2&ias=2 - B. Maciejewska. Παρακαλώ μπείτε. . . Gazeta Wyborcza, Βρότσουαφ, 27 Οκτωβρίου 2006.

Γερμανοί επιχειρηματίες
Μονή Αγίου Γεωργίου Χίου

Η Μονή Αγίου Γεωργίου είναι μοναστήρι στη Χίο, το οποίο βρίσκεται δίπλα και νοτιοδυτικά από το Πυργί. 

Είναι κτισμένο στους πρόποδες του λόφου Πατέλλα σε υψόμετρο 150 μέτρα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πυργίου. 

Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυργίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μαστιχοχωρίων του Δήμου Χίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μοναχούς/ες.

Παραπομπές 

Μονές της Χίου
Δήμος Χίου
Μάρκο Μπονούρα

Ο Μάρκο Μπονούρα (γεννημένος στις 2 Αυγούστου 1979) είναι Ιταλός συνταξιούχος ποδοσφαιριστής και προπονητής, επί του παρόντος υπεύθυνος του συλλόγου της ιταλικής Serie D Follonica Gavorrano.

Καριέρα 
Γεννημένος στο Μιλάνο, ο Μπονούρα ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στη Μόντσα, που βρίσκεται στη Μόντσα, τότε μέρος της επαρχίας του Μιλάνου . Στη συνέχεια πέρασε μια σεζόν στην ομάδα νέων της AC Milan. Από το 1998, ο Μπονούρα πέρασε σεζόν ως δανεικός σε συλλόγους της Serie C1 και της Serie C2. Και ήταν ένας από τους παίκτες που αντάλλαξαν μεταξύ Μίλαν και Ιντερνασιονάλ τη δεκαετία του 2000 (δεκαετία) με διογκωμένη ονομαστική αξία, που έκανε τους συλλόγους να αποκομίσουν «ψεύτικο κέρδος».  Το 2000, αντάλλαξε σύλλογο με τον Andrea Polizzano.   

Δόθηκε δανεικός στην Calcio Catania μαζί με τον "συμπαίκτη" της Ίντερ, Davide Cordone τη σεζόν 2000–01.   Τον Ιούλιο του 2003, υπέγραψε από τη Ρίμινι σε συμφωνία συνιδιοκτησίας από την Internazionlae.  Το 2004, έφυγε για το Vis Pesaro, αλλά αφέθηκε ελεύθερος μετά την πτώχευση του συλλόγου τον Ιούνιο του 2005. Τον Δεκέμβριο του 2005 για τον Foligno,  όπου έπαιξε 3 σεζόν.

Τον Ιούλιο του 2008, υπέγραψε από την Τσεζένα μαζί με τον συμπαίκτη του Τζιανλούκα Σεγκαρέλι . 

Κέρδισε την άνοδο στη Serie A ως δευτεραθλητής της Serie B το 2010.

Καριέρα ως προπονητής 
Στις 4 Μαΐου 2015, ο Μπονούρα διορίστηκε υπηρεσιακός μάνατζερ του Γκούμπιο για το υπόλοιπο της σεζόν, μετά την απόλυση του Λεονάρντο Ακόρι .  Πριν από αυτό το ραντεβού, ο Μπονούρα εργαζόταν ως βοηθός μάνατζερ και προπονητής νέων για τον σύλλογο.

Το καλοκαίρι του 2016, στη συνέχεια διορίστηκε διευθυντής του ιταλικού ερασιτεχνικού συλλόγου GS Lama Calcio.  Πριν από τη σεζόν 2017–18, προσλήφθηκε ως προπονητής για το SSD Subasio. 

Στις 26 Μαΐου 2018, η Bastia 1924 ανακοίνωσε ότι διόρισε τον Μπονούρα ως νέο μάνατζερ.  Αντικαταστάθηκε στο τέλος της σεζόν. 

Τον Σεπτέμβριο του 2019, διορίστηκε προπονητής της Sansepolcro .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προφίλ στο FIGC 
  
 Προφίλ στο AIC.Football.it 
 Προφίλ στο Cesena

Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Τσεζένα
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Ρίμινι 1912
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Πράτο
Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Κατάνια
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Λιβόρνο Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Γκούμπιο 1910
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μόντσα
Ποδοσφαιριστές Σέριε Β
Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Πάολα Μαλατέστα

Η Πάολα-Ανιέζε, ιταλ.: Paola-Agnese Malatesta, επίσης Πάολα της Μάντοβας (1393 — 28 Φεβρουαρίου 1449) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλίδα αρχόντισσα, κόρη του κυρίου των Πέζαρο και Φοσομπρόνε.  Με τον γάμο της έγινε μαρκησία της Μάντοβας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Πέζαρο το 1393 από τον Μαλατέστα Δ΄ των Σονέτων, κύριο του Πέζαρο και του Φοσομπρόνε, και την Ελισαμπέτα ντα Βαράνο. Στις 22 Αυγούστου 1409 παντρεύτηκε τον Τζιανφραντσέσκο Γκοντσάγκα, μαρκήσιο της Μάντοβα, στο Πέζαρο. Ήταν η πρώτη μαρκησία της Μάντοβας, αφού ο σύζυγός της είχε λάβει τον τίτλο το 1407.  Η Πάολα είχε έξι παιδιά και έφερε τη γενετική ασθένεια της κύφωσης στην οικογένεια Γκοντσάγκα, η οποία εμφανίστηκε στις επόμενες γενιές.  

Ήταν γνωστή ως ευσεβής, αξιοπρεπής,  με οξύ χαρακτήρα γυναίκα και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Αυλή των Γκοντσάγκα. Η Πάολα επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την κουλτούρα των Μαντουανών, ενθαρρύνοντας τον σύζυγό της να φέρει τον Βιτορίνο ντα Φέλτρε στη Μάντοβα για να διδάξει τα παιδιά τους. Ο Βιτορίνο ήταν ένας πρώιμος ανθρωπιστής λόγιος.  Κατόπιν αιτήματος του Μπερναντίνο ντα Σιένα, ο οποίος την επισκέφθηκε το 1418,  η μαρκησία έκτισε την εκκλησία της Σάντα Πάολα με ένα παρακείμενο μοναστήρι στη Μάντοβα γύρω στο 1420 για τις Φραγκισκανές μοναχές των Πενήτων της Αγ. Κλάρας.   Αποσύρθηκε στο μοναστήρι αυτό μετά το τέλος τού συζύγου της το 1444.

Η Πάολα απεβίωσε στη Μάντοβα το 1449 και ενταφιάστηκε στο μοναστήρι της Σάντα Πάολα με μοναστικό τυπικό, σύμφωνα με την επιθυμία της. Είναι αγία στο Φραγκισκανικό μαρτυρολόγιο.

Εικόνες

Βιβλιογραφικές αναφορές

Βιβλιογραφία 
 
 
 

Οίκος των Μαλατέστα
Σώκια

Τα Σώκια ή Σόκε (τουρκικά: Söke) είναι πόλη στην επαρχία Αϊδινίου στην περιοχή Αιγαίου της δυτικής Τουρκίας. Το 2012 η πόλη είχε 70.522 κατοίκους. Απέχει 54 χιλιόμετρα από το Αϊδίνιο και 120 χιλιόμετρα από τη Σμύρνη. Κοντά στα Σώκια βρίσκονται το Κουσάντασι, η Πριήνη και η Μίλητος. Η πόλη είναι κτισμένη κοντά στις εκβολές του Μαιάνδρου.

Ιστορικά στοιχεία 
Τα Σώκια έχουν αναγνωρίστηκε ότι βρίσκονται στη θέση της αρχαίας πόλης Ανέας (ή Αννάιας), η οποία είχε πάρει το όνομά της από την Αμαζόνα Αναία. Ο Στέφανος Βυζάντιος ανέφερε ότι εκεί βρισκόταν ο τάφος της. Κατά τους βυζαντινούς χρόνους ήταν έδρα επισκόπου, όμως έγινε ανενεργή με την κατάκτηση της Μικράς Ασίας από τους Τούρκους. Η επισκοπή ανασυστάθηκε το 1802 ως επισκοπή Κρήνης και Ανέων και το 1906 έγινε μητρόπολη, με το όνομα μητρόπολη Ανέων. Αν και η πόλη είχε στις αρχές του 20ού αιώνα μουσουλμανική πλειοψηφία, γύρω τις υπήρχαν χωριά στα οποία κατοικούσαν Έλληνες. Ο Σ. Αντωνόπουλος το 1907 ανέφερε ότι ο πληθυσμός της πόλης ήταν 12.000 κάτοικοι, από τους οποίους οι 5.000 ήταν Έλληνες. Τότε υπήρχαν στα Σώκια σχολεία με 500 μαθητές και νοσοκομείο 8 κλινών. Η πόλη είχε αγροτική παραγωγή και αξιόλογη εμπορική κίνηση. 

Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 18 Μαρτίου 1919, Ιταλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στα Σώκια, όπου αντιμετώπισαν μεγάλο στράτευμα Τούρκων και Αράβων. Τον Απρίλιο του 1922 οι Ιταλοί αποσύρθηκαν από την περιοχή και εισήλθαν τα ελληνικά στρατεύματα. Μετά την ήττα των ελληνικών στρατευμάτων στον πόλεμο, οι Έλληνες είτε αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από την περιοχή και να πάνε στην Ελλάδα είτε σκοτώθηκαν από τα τουρκικά στρατεύματα.

Οικονομία 
Η πόλη βρίσκεται στην άκρη εύφορης πεδιάδας στην οποία η μεγαλύτερη σε έκταση καλλιέργεια είναι το βαμβάκι. Η πεδιάδα αποδίδει λίγο πάνω από το 10% της παραγωγής βαμβακιού της Τουρκίας. Στις αρχές του 20ού αιώνα οι κύριες καλλιέργειες ήταν τα δημητριακά, σουσάμι, σταφίδα, σύκα και γλυκόριζα. Στην περιοχή υπάρχουν κοιτάσματα λιγνίτη τα οποία στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν αντικείμενο εκμετάλλευσης από ορυχείο ιδιοκτησίας Μανωλόπουλου και Γάλλων επενδυτών. Ο λιγνίτης εξαγόταν στη Σμύρνη με τρένο, όμως θεωρούταν «κακής ποιότητας».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

 

Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Επαρχία Αϊδινίου
Νίκος Λυκομήτρος

Ο Νίκος Λυκομήτρος (γενν. Αθήνα, 1936) είναι Έλληνας ηθοποιός τηλεόρασης, κινηματογράφου και θεατρικών παραστάσεων.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στην Αθήνα. Με την ιδιότητα του μαθητή της συγκεκριμένης σχολής συμμετείχε στον Χορό Αττικής Κωμωδίας του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίστηκε το 1961, με τον Θίασο Ηνωμένων Καλλιτεχνών της Λιάνας Μιχαήλ, στο έργο του Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ "Η Βροχή". Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Ροντήρης διέκρινε το ταλέντο του και τον ενέταξε στον θίασο του Πειραϊκού Θεάτρου, όπου συμμετείχε σε παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας όπως "Ηλέκτρα", "Μήδεια", "Ιππόλυτος". Συμμετείχε σε πλήθος θεατρικών έργων, τα οποία προβλήθηκαν από την τηλεόραση. Εργάστηκε επί σειρά ετών και στις μεταγλωττίσεις ξένων τηλεοπτικών εκπομπών. Επίσης, έλαβε μέρος σε πολυάριθμες ραδιοφωνικές εκπομπές.

Έργα 
Ο Ν. Λυκομήτρος έχει συμμετάσχει σε πλήθος έργων, οι τίτλοι των οποίων αναφέρονται αναλυτικά παρακάτω

Κινηματογραφικές ταινίες

Θεατρικές παραστάσεις

Μαγνητοσκοπημένες θεατρικές παραστάσεις

Μεταγλωττισμένες παραγωγές

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ουζ

Με το όνομα Ουζ (εβραϊκά: ע֥וּץ ) συναντάμε τρία βιβλικά πρόσωπα στο Βιβλίο της Γένεσις:

 Στο εδάφιο Γένεσις 10:23, Ουζ ονομάζεται ο γιος του Αράμ, εγγονός του Σήμ και δισέγγονος του Νώε. Κατά τον Εβραίο ιστορικό Φλάβιο Ιώσηπο, ο Σημ υπήρξε ο γενάρχης όλων των Σημιτικών λαών και ο γιος του, Αράμ, γενάρχης των Συρίων. Αδελφοί του Ουζ υπήρξαν οι Ουλ (εβραϊκά: וְח֖וּל ), Γεθέρ(εβραϊκά: וְגֶ֥תֶר ) και Μας (εβραϊκά: וָמַֽשׁ )
 Στο εδάφιο Γένεσις 22:21, Ουζ ονομάζεται ο πρωτότοκος γιος του Ναχώρ και ανιψιός του Αβραάμ. Η μητέρα του ήταν η Μελχά κόρη του Αρράν, αδελφού του Αβραάμ. Οι αδελφοί του Ουζ ήταν οι Βουζ (εβραϊκά: בּ֣וּז ), Κεμουήλ (εβραϊκά: קְמוּאֵ֖ל ), Κεσέδ (εβραϊκά: כֶּ֣שֶׂד ), Αζαυ (εβραϊκά: חֲז֔וֹ ), Φαλδές (εβραϊκά: פִּלְדָּ֖שׁ ), Ιελδάφ (εβραϊκά: יִדְלָ֑ף ), Βαθουήλ (εβραϊκά: בְּתוּאֵֽל ) ενώ είχε και ετεροθαλείς αδερφούς, από την Ρεημά, τους Ταβέκ (εβραϊκά: טֶ֣בַח ), Γαχάμ (εβραϊκά: גַּ֔חַם ), Ταχάς (εβραϊκά: תַּ֖חַשׁ ), Μααχά (εβραϊκά: מַעֲכָֽה )
 Στο εδάφιο Γένεσις 36:26, Ουζ ονομάζεται ο γιος του Δησάν και απόγονος του Σηείρ του Χορίτη. Είχε αδελφό τον Αράν (εβραϊκά: וַאֲרָֽן )

Πηγές 

 Η Παλαιά Διαθήκη Κατά τους Εβδομήκοντα, Τόμος Α' υπό Ιωάννου Θ. Κολιτσάρα, Έκδοσις Αδελφότητος Θεολόγων η «ΖΩΗ»
 Η Αγία Γραφή σε μετάφραση του Νεόφυτου Βάμβα (MNB)

Παραπομπές 

Πρόσωπα της Βίβλου
Πρέσεβο

Το Πρέσεβο (σερβικά: Прешево/Preševo) είναι κωμόπολη και δήμος που βρίσκεται στο Διαμέρισμα Πτσίνια της νότιας Σερβίας. Είναι η νοτιότερη πόλη της Σερβίας (εξαιρουμένου του Κοσσυφοπεδίου) και η μεγαλύτερη στη γεωγραφική περιοχή της Κοιλάδας του Πρέσεβο.

Το Πρέσεβο είναι το πολιτιστικό κέντρο των Αλβανών στη Σερβία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, η κωμόπολη του Πρέσεβο ​​είχε πληθυσμό 13.426 κατοίκους, ενώ ο δήμος είχε 34.904 κατοίκους. Οι Αλβανοί αποτελούν την εθνοτική πλειοψηφία του δήμου, ακολουθούμενοι από τους Σέρβους, τους Ρομά και άλλες εθνικότητες.

Παραπομπές 

Πόλεις της Σερβίας
Κεσέδ

Ο Κεσέδ (εβραϊκά: כֶּ֣שֶׂד ) ήταν βιβλικό πρόσωπο στην Παλαιά Διαθήκη. Ήταν γιος του Ναχώρ και της Μελχά, ανιψιός του Αβραάμ και αδελφός των Βουζ (εβραϊκά: בּ֣וּז ), Κεμουήλ (εβραϊκά: קְמוּאֵ֖ל ), Αζαυ (εβραϊκά: חֲז֔וֹ ), Φαλδές (εβραϊκά: פִּלְדָּ֖שׁ ), Ιελδάφ (εβραϊκά: יִדְלָ֑ף ), Βαθουήλ (εβραϊκά: בְּתוּאֵֽל ) και Ουζ (εβραϊκά: ע֥וּץ ) ενώ είχε και ετεροθαλείς αδερφούς, από την Ρεημά, τους Ταβέκ (εβραϊκά: טֶ֣בַח ), Γαχάμ (εβραϊκά: גַּ֔חַם ), Ταχάς (εβραϊκά: תַּ֖חַשׁ ), Μααχά (εβραϊκά: מַעֲכָֽה )

Η Βιβλική Περικοπή 
Γένεσις 22:20-22

« Ἰδού, ἡ Μελχὰ ἐγέννησε καὶ αὐτή υἱοὺς εἰς τὸν Ναχὼρ τὸν ἀδελφὸν σου·τὸν Οὔζ πρωτότοκον αὐτοῦ, καὶ τὸν Βοὺζ ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ τὸν Κεμουήλ τὸν πατέρα τοῦ Ἀράμ,καὶ τὸν Κεσέδ, καὶ τὸν Ἀζαῦ, καὶ τὸν Φαλδές, καὶ τὸν Ἰελδάφ, καὶ τὸν Βαθουήλ.»

Πηγές 

 Η Παλαιά Διαθήκη Κατά τους Εβδομήκοντα, Τόμος Α' υπό Ιωάννου Θ. Κολιτσάρα, Έκδοσις Αδελφότητος Θεολόγων η «ΖΩΗ»
 Η Αγία Γραφή σε μετάφραση του Νεόφυτου Βάμβα (MNB)

Παραπομπές 

Πρόσωπα της Βίβλου
Ραπάλλο

Το Ραπάλο ή Ραπάλλο (ιταλικά: Rapallo) είναι παραθαλάσσιος δήμος στη Λιγουρία, βόρεια Ιταλία. Είναι τμήμα της μητροπολιτικής περιοχής της Γένοβας. Ο πληθυσμός το 2018 υπολογίστηκε σε 29.711 κατοίκους. Είναι κτισμένο στον ανατολικό μύχο του κόλπου του Ραπάλλο και απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα από τη Γένοβα. Στα νότια συνορεύει με δημοφιλή θέρετρα όπως το Πορτοφίνο και η Σάντα Μαργκερίτα Λίγκουρε.

Ιστορία 
Το Ραπάλο βρίσκεται πάνω σε πέρασμα και ως τέτοιο κατοικούταν από τους προ-ρωμαϊκούς χρόνους. Τον 10ο ή τον 11ο αιώνα πέρασε στην κατοχή των Γενοβέζων. Το 1550, μετά τη λεηλασία της πόλης από τον Τουργκούτ Ρέις, που πήρε τον πληθυσμό της ως σκλάβους, κατασκευάστηκαν οχυρώσεις σε όλο τον κόλπο. Η πόλη άρχισε να ακμάζει το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ως τουριστικός προορισμός. Το 1868 συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με τη Γένοβα και τη Λα Σπέτσια. Κατασκευάστηκαν πολυτελή ξενοδοχεία. Ανάμεσα σε αυτούς που εγκαταστάθηκαν στην πόλη ήταν οι Νίτσε, Φραντς Λιστ, Γκυ ντε Μωπασσάν, Θεόδωρος Ρούσβελτ και Έρνεστ Χέμινγουεϊ.

Στο Ραπάλο το 1917 έλαβε χώρα συνέδριο των Συμμάχων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1920, μετά τη λήξη του πολέμου υπογράφηκε στην πόλη συνθήκη μεταξύ Ιταλίας και Βασιλείου Σερβών, Κροατών και Σλοβένων ώστε να καθοριστούν τα σύνορα των δύο χωρών. Δύο χρόνια αργότερα, το 1922, στο Ραπάλλο υπογράφηκε συνθήκη μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης. Τον Ιούλιο του 1944 η πόλη βομβαρδίστηκε από τους συμμάχους.

Αξιοθέατα 
 Το Καστέλο σουλ Μάρε (Castello sul Mare - κάστρο στη θάλασσα), ανοικοδομήθηκε το 1551 ώστε να αντιμετωπιστούν οι συχνές πειρατικές επιθέσεις. Έχει μικρό παρεκκλήσι αφιερωμένο στον άγιο Γκαετάνο, κτισμένο το 1688.
 Το Καστέλο ντι Πούντα Παγκάνα (Castello di Punta Pagana) κτίστηκε από το τάγμα της Μάλτας και ολοκληρώθηκε το 1631
 Ο ιστορικός πύργος Φιέσκι και ο Τόρε Τσιβίκα (1473).
 Η Πόρτα ντέλε Σαλίνε, η μόνη σωζόμενη πύλη από τα αρχαία τείχη της πόλης.
 Η βασιλική των Αγίων Γερβασίου και Πρωτασίου, ο οποίος καθαγιάστηκε το 1118 και ανακαινίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα. Το 1679 προστέθηκε νέο ιερό. Έχει κεκλιμένο κωδωνοστάσιο.
 Ο ναός του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης (έναρξη κατασκευής το 1519).
 Το ιερό της Νόστρα Σινιόρα ντι Μονταλέγκρο (1558–1640).
 Το κατεστραμμένο μοναστήρι Βάλε Κρίστι (13ος αιώνας), εγκαταλείφθηκε το 1568, μετά τις πειρατικές επιδρομές.
 Η αρχαία ρωμαϊκή γέφυρα του Αννίβα, κτισμένη το 218 π.Χ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πόλεις της Λιγουρίας
Ρίτσαρντ Έβανς Σούλτις

Ο Ρίτσαρντ Έβανς Σούλτις (αγγλ. Richard Evans Schultes, 1915-2001) ήταν Αμερικανός βιολόγος, ο οποίος θεωρείται ο "πατέρας" της σύγχρονης Εθνοβοτανικής. Είναι γνωστός για τις μελέτες του σχετικά με τις χρήσεις των φυτών από τους αυτόχθονες πληθυσμούς, ιδιαίτερα τους αυτόχθονες πληθυσμούς της Αμερικής. Ερεύνησε και μελέτησε ενθεογονικά ή παραισθησιογόνα φυτά, ιδιαίτερα στο Μεξικό και τον Αμαζόνιο, που περιελάμβανε δια βίου συνεργασίες με χημικούς. 

Είχε χαρισματική επιρροή ως εκπαιδευτικός στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Αρκετοί από τους φοιτητές του και τους συναδέλφους του συνέχισαν να γράφουν δημοφιλή βιβλία και να αναλαμβάνουν θέσεις με επιρροή σε μουσεία, βοτανικούς κήπους και τη λαϊκή κουλτούρα.

Το βιβλίο του The Plants of the Gods: Their Sacred, Healing, and Hallucinogenic Powers (1979), σε συνεργασία με τον χημικό Άλμπερτ Χόφμαν, που ανακάλυψε του LSD, θεωρείται το πιο δημοφιλές έργο του. Το ίδιο έργο αθεωρήθηκε, σε μια εκτεταμένη δεύτερη έκδοση, βασισμένη σε γερμανική μετάφραση του Κρίστιαν Ρετς το 2001.

Επιλεγμένα έργα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ
Αμερικανοί βοτανολόγοι
Αντόνιο ντα Μοντεφέλτρο

Για τον κόμη του Ουρμπίνο, βλέπε Αντόνιο Β΄ ντα Μοντεφέλτρο

Ο Aντόνιο, ιταλ.: Αntonio da Montefeltro (1445 - 1508) από τον Οίκο του Μοντεφέλτρο ήταν νόθος γιος του Φεντερίκο Γ΄, δούκα του Ουρμπίνο.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Ουρμπίνο, κληρονόμησε τον τίτλο του κόμη του Καντιάνο μετά το πρόωρο τέλος του αδελφού του Μπουονκόντε το 1458. Το 1464 εγκατέλειψε τις σπουδές για τη στρατιωτική σταδιοδρομία, ακολουθώντας τον πατέρα του ενάντια στον παπικό στρατό με επικεφαλής τον Αλεσσάντρο Σφόρτσα. Το 1470 πήρε μέρος στη μάχη του Mουλατσάνo και δύο χρόνια αργότερα πήρε μέρος στην πολιορκία της Βολτέρρα, πάντα ως υποδιοικητής του Φεντερίκο Γ΄. Και οι δύο βρίσκοντο στην υπηρεσία του Αλφόνσο Ε΄ της Αραγονίας στο βασίλειο της Νάπολης το 1474.

Η σύζυγός του ήταν η Εμίλια ντι Κάρπι, κόρη του κόμη Mάρκο Β΄ του Κάρπι και του Σασουόλο. Ίσως αυτή να απεικονίστηκε από τον Ραφαήλ το 1504-05. Ο Aντόνιο απεβίωσε στο Γκούμπιο το 1508, πιθανότατα από σύφιλη.

Δείτε επίσης 
 Πορτρέτο της Eμιλία-Πία ντι Κάρπι

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Μοντεφέλτρο
Μεδίνα-Σιδόνια

Η Μεδίνα Σιδόνια (ισπανικά: Medina Sidonia) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία του Κάδιθ στην αυτόνομη κοινότητα της Ανδαλουσίας, στη νότια Ισπανία. , χρησιμοποιούμενη ως τοποθεσία στρατιωτικής αμύνης λόγω της υπερυψωμένης της θέσης. Η ονομασία της πόλης προέρχεται από την Μεδίνα (στα αραβικά σημαίνει πόλη) και την Σιδώνα. Η πόλη έχει πληθυσμό γύρω στους 12.000 κατοίκους.

Παραπομπές

Πόλεις της Ισπανίας
Ανδαλουσία
Παναγιώτης Πετρουλάκης

Ο Παναγιώτης Πετρουλάκης (Καλαμάτα,7 Οκτωβρίου 2002) Είναι Έλληνας πρωταθλητής, Ασημένιος πρωταθλητής στα 1.500μ στο πανελλήνιο πρωτάθλημα της Πάτρας το 2021. Θεωρείται  ένας από τους πιο ταλαντούχους αθλητές ημιαντοχής στην σύγχρονη Έλλαδα.
Γκαλεάτσο Μαλατέστα

Ο Γκαλεάτσο, ιταλ.: Galeazzo Malatesta (1385 – 1461) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλός κοντοτιέρο και άρχοντας του Πέζαρο και του Φοσομπρόνε.

Βιογραφία 
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Mαλατέστα Δ΄ και της Eλιζαμπέτα ντα Βαράνο. Το 1405 νυμφεύτηκε τη Μπατίστα ντα Μοντεφέλτρο. Είχε το παρωνύμιο «ο ανίκανος» (l' inetto) λόγω της έλλειψης θάρρους του και, διαφορετικός από τα περισσότερα άρρενα μέλη της οικογένειας που ήταν κοντοτιέροι, δεν αποδείχθηκε επιδέξιος στην τέχνη του πολέμου.

Το 1413 μαζί με τον πατέρα του συμμετείχε στην αποτυχημένη επίθεση στο Καποντιμόντε, κοντά στην Ανκόνα. Το 1416 βρέθηκε στη μάχη του Σαντ'Εγκίντιο, συνεργαζόμενος με τον εξάδελφο τού πάππου του Κάρλο Α΄ Μαλατέστα. Και οι δύο συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Όταν ελευθερώθηκαν, ο Γκαλεάτσo ακολούθησε τον Κάρλο Α΄ του σε άλλες μάχες, μέχρι το 1429, χρονιά του τέλους τόσο του πατέρα του όσο και του Κάρλο Α΄. Ο Γκαλεάτσο έγινε στη συνέχεια κύριος του Πέζαρο. Το 1430 υποστήριξε μία εξέγερση ενάντια στον συγγενή του Σιγισμόνδο-Παντόλφο Μαλατέστα του Ρίμινι (2ο εξάδελφο τού πατέρα του, ανιψιό του Κάρλο Α΄). Το 1431 εκδιώχθηκε από το Πέζαρο μαζί με τον αδελφό του Κάρλο Β΄, λόγω της κακής διακυβέρνησής του, και κατέφυγε στη Βενετία. Μετά από μία σειρά μαχών κατά των Παπικών Κρατών, μπόρεσε να επιστρέψει στο Πέζαρο το 1433.

Το 1433 προσέλαβε τον κοντοτιέρο Φεντερίκο Γ΄ ντα Μοντεφέλτρο, για να υπερασπιστεί το Πέζαρo και το Φοσομπρόνε ενάντια στον Σιγισμόνδο-Παντόλφο του Ρίμινι. Αν και μπόρεσε να διατηρήσει τα εδάφη του, ωστόσο πνιγμένος από τα χρέη που έκανε για να προσλάβει άλλους κοντοτιέρους, αναγκάστηκε το 1444 να πωλήσει το Πέζαρο στον Aλεσσάντρο Σφόρτσα με αντάλλαγμα 20.000 φλορίνια. Δύο χρόνια αργότερα έδωσε το Φοσομπρόνε στον Φεντερίκο Γ΄ για 13.000 φλορίνια. Αυτό έκανε τον πάπα να τον αφορίσει, αφού είχε πουλήσει δύο πόλεις που ήταν ονομαστικά υπό παπική κυριαρχία.

Το 1448 έκανε ειρήνη με τους συγγενείς του, Σιγισμόνδο-Παντόλφο και Ντομένικο Νοβέλλο Μαλατέστα (αδελφό του Σιγισμόνδου-Παντόλφο), οι οποίοι τον ώθησαν να επιτεθεί στο Πέζαρο. Ωστόσο, η προσπάθεια του Γκλεάτσο ματαιώθηκε με την παρέμβαση της Φλωρεντίας. Αργότερα έζησε στη Φλωρεντία, όπου και απεβίωσε το 1461

Οικογένεια
Το 1405 νυμφεύτηκε τη Μπατίστα ντα Μοντεφέλτρο, κόρη του Αντόνιο Β΄ κόμη του Ουρμπίνο, γυναίκα με Αναγεννησιακή μόρφωση και ποιήτρια.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σελίδα στο Dizionario Biografico degli Italiani (in Italian)

Παραπομπές σε πηγές

Πρόσωπα αφορισμένα από την Καθολική Εκκλησία
Οίκος των Μαλατέστα
Κάρλο Β΄ Μαλατέστα

Ο Κάρλο Β΄, ιταλ.: Carlo II Malatesta (π.1390 – 14 Νοεμβρίου 1438) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλός πολιτικός και κοντοτιέρος. Ήταν κύριος του Πέζαρο, της Γραντάρα, της Σενιγκάλλια, του Φοσομπρόνε και της Τσιβιτανόβα Μάρκε.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Mαλατέστα Δ΄ κυρίου των Πέζαρο, Γκραντάρα, Φοσομπρόνε  και της Eλιζαμπέτα ντα Βαράνο.

Το 1409 ακολούθησε τον πατέρα του στη Φλωρεντία, για να πολεμήσει εναντίον του στρατού του βασιλιά της Νάπολης. Το 1421 πολέμησε για τα Παπικά Κράτη εναντίον της Περούτζια και για ένα μικρό διάστημα για τους Φλωρεντίνους εναντίον του Μιλάνου. Αυτός και ο αδελφός του Γκαλεάτσο αιχμαλωτίστηκαν στη Γκραντάρα το 1424, μετά την ήττα του πατέρα τους και του εξαδέλφου τους Κάρλο Α΄ στη Τσαγκονάρα από τους Βισκόντι. Ο Κάρλο Β΄ εντάχθηκε στον στρατό των Βισκόντι και το 1426 πολέμησε στη Ρομάνια ενάντια στην Ένωση (Lega) των αντι-Βισκόντι.

Το 1427 έγινε αρχιστράτηγος των στρατών των Βισκόντι, δίνοντάς του oι Βισκόντι τη διοίκηση 1.200 ιππέων στη μάχη εναντίον του Φραντσέσκο Μπουσσόνε. Η δύναμη των Βισκόντι ηττήθηκε στο Πιτσιγκετόνε και ο Κάρλο Β΄ αιχμαλωτίστηκε ξανά, μέχρι να ελευθερωθεί όταν οι δύο πλευρές έκαναν ειρήνη. Το 1428 ο Κάρλο Β΄ παντρεύτηκε τη Βιτορια Κολόννα, ανιψιά του πάπα Mαρτίνου Ε΄, αλλά το ζευγάρι παρέμεινε άτεκνο. Το 1430 πολέμησε εναντίον τού Ρίμινι, αλλά ηττήθηκε και έφυγε από τον Σιγισμόντο-Πάντολφο Μαλατέστα. Λίγο αργότερα υπερασπίστηκε τη Μπολόνια σε επίθεση του Άντον Γκαλεάτσο Μπεντιβόλιο.

Το 1431 ξέσπασε μία εξέγερση στο Πέζαρο, αναγκάζοντας τον Κάρλο Β΄ να υποχωρήσει στο Φοσομπρόνε και στη συνέχεια στη Γκραντάρα και αλλού. Το 1433 βοήθησε τους Μοντεφέλτρο και τους Βισκόντι να ανακαταλάβουν τα εδάφη τους. Η συνθήκη που προέκυψε έφερε ειρήνη μεταξύ των Παπικών Κρατών και των δύο αδελφών Μαλατέστα, Κάρλο Β΄ και Γκαλεάτσο. Ο Κάρλο επέστρεψε στο Πέζαρο στις 24 Σεπτεμβρίου και σκότωσε όλους όσους είχαν επαναστατήσει δύο χρόνια νωρίτερα.

Οικογένεια
Το 1428 νυμφεύτηκε τη Βιτόρια Κολόννα, ανιψιά του πάπα Mαρτίνου Ε΄, αλλά το ζευγάρι παρέμεινε άτεκνο.

Βιβλιογραφία 
 E. Angiolini and A. Falcioni - La signoria di Malatesta dei Sonetti Malatesti (1391-1429) - Rimini, Ghigi, 2002, ISBN
 G. Franceschini - I Malatesta - Milano, Dall'Oglio, 1973.
 AF Massera - Note Malatestiane - Galileiana, Firenze, 1911.
 L. Tonini - Rimini nella signoria de' Malatesti: parte prima che comprende il secolo XIV, Vol.1 - Rimini, Albertini, 1880.
 MR Valazzi - Pesaro tra Medioevo e Rinascimento - Venezia, Marsilio, 1990, .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Οίκος των Μαλατέστα
Ανδρέας Μαλατέστα

Ο Ανδρέας της Τσεζένα, ιταλ.: Andrea Malatesta (30 Νοεμβρίου 1373 – 20 Σεπτεμβρίου 1416) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλός κοντοτιέρος, μέλος της οικογένειας Μαλατέστα της Ρομάνια. Είναι επίσης γνωστός ως Malatesta da Cesena, μία πόλη που είχε κληρονομήσει το 1385 από τον πατέρα του Γκαλεότο Α΄, μαζί με την Τσέρβια και το Bερτινόρο. Το 1388 αναγνωρίστηκε επίσης κύριος του Φοσομπρόνε.

Το 1397 πολέμησε για τους Μπολονέζους, οι οποίοι τον έστειλαν με 200 ιππότες για να υποστηρίξουν τους Φλωρεντίνους εναντίον του Τζιαν-Γκαλεάτσο Βισκόντι, δούκα του Μιλάνου. Απώθησε τα στρατεύματα του Αλμπερίκο ντα Μπαρμπιάνο και στη συνέχεια προχώρησε στην άμυνα της Μάντοβας. Ωστόσο ηττήθηκε από τον Τζάκοπο ντα Βέρμε, ο οποίος κατέλαβε την πόλη. Την επόμενη χρονιά τάχθηκε στο πλευρό του Μπράτσιο ντα Μοντόνε, ο οποίος ηγείτο ενός κόμματος εξόριστων από την Περούτζια, στην προσπάθεια να ανακαταλάβει τη Μάντοβα, που τώρα βρισκόταν υπό τον Μπιόρντο ντέι Μικελότι. Ο Μπιόρντo τον προσέλαβε για κάποιες επεμβάσεις στο Βαλ Νοτσέρα.

Το 1398 ο Ανδρέας έγινε συγκλητικός της Ρώμης από τον πάπα Βονιφάτιο Θ΄, μία θέση που κράτησε για περίπου έναν χρόνο, οδηγώντας σε ορισμένες επιθέσεις στα εδάφη του Οίκου των Κολόννα. Το 1399, καθώς η μερίδα των Γιβελλίνων στην πόλη είχε οργανώσει μία συνωμοσία εναντίον του, κατέσχεσε τα εδάφη τους, συμπεριλαμβανομένου του Βερούκιο. Το 1402, μαζί με τον αδελφό του Παντόλφο Γ΄, πήγε στην υπηρεσία του Γκαλεάτσο-Μαρία Βισκόντι, πολεμώντας στην εκστρατεία κατά της Μπολόνια και στη νικηφόρα μάχη του Καζαλέκιο. Μετά το τέλος του δούκα, προσλήφθηκε ξανά από τον πάπα και το 1403 μπόρεσε να εκδιώξει τους Βισκόντι από τη Μπολόνια, κατακτώντας μία μεγάλη λεία στις επόμενες εκστρατείες στην περιοχή. Το 1404 πολέμησε εναντίον του Αλμπερίκο ντα Μπαρμπιάνο και το 1406 κατέλαβε το Φορλί.

Το 1408 ο Ανδρέας προσλήφθηκε από τον Τζιοβάνι-Μαρία Βισκόντι του Μιλάνου, με αποστολή να αντιμετωπίσει τον Φατσίνο Κάνε στην επικράτεια της Παβίας. Πίσω στην Τσεζένα, συμμάχησε με τον Νικολό Γ΄ των Έστε της Φερράρα εναντίον του Oτομπόνο Τέρτσι κυρίου της Πάρμας, παίρνοντας μέρος στην ήττα του τελευταίου στη Μόντενα από τον Mούτσιο Ατεντόλο. Επέστρεψε στην Τσεζένα και το 1413 πολέμησε εναντίον του αντίπαπα Ιωάννη ΚΓ΄, ο οποίος υποστηρίχθηκε από τον επιθετικό νέο βασιλιά της Νάπολης Λαδίσλαο. Μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια να κατακτήσει τη Μπολόνια, τάχθηκε στο πλευρό του Λαδίσλαου στην κατάληψη της Ρώμης. Σύντομα έλαβε μέρος στην πολιορκία του Σπολέτο, την οποία εγκατέλειψε για να βοηθήσει τον Σφόρτσα ενάντια στον Πάολο Ορσίνι (1369-1416).

Μετά από άλλες μικρές επιχειρήσεις ο Ανδρέας προσλήφθηκε από την Περούτζια, η οποία τον ονόμασε αρχηγό του στρατού της (capitano generale), εναντίον του Μπράτσιο ντα Μοντόνε. Ωστόσο αρρώστησε και αντικαταστάθηκε από τον αδελφό του Κάρλο Α΄ Μαλατέστα. Απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 1416.

Οικογένεια
Η κόρη του:
 Παρισίνα 1404-1425, ήταν η δεύτερη σύζυγος του Νικολό Γ΄ των Έστε μαρκήσιου της Φεράρα.

Πηγές 

 Σημειώσεις 

 Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σελίδα στο condottieridiventura.it (in Italian)

Οίκος των Μαλατέστα
Νήσος Έλις

Η Νήσος Έλις είναι ένα ομοσπονδιακό νησί στο λιμάνι της Νέας Υόρκης που αποτέλεσε τον πιο πολυσύχναστο σταθμό επιθεώρησης μεταναστών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από το 1892 έως το 1954, σχεδόν 12 εκατομμύρια μετανάστες που έφτασαν στο λιμάνι της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ υπεβλήθησαν σε ελέγχους εκεί σύμφωνα με την ομοσπονδιακή νομοθεσία. Σήμερα, είναι μέρος του Εθνικού Μνημείου του Αγάλματος της Ελευθερίας και είναι προσβάσιμο στο κοινό μόνο με πλοίο. Στη βόρεια πλευρά του νησιού βρίσκεται το κεντρικό κτίριο που λειτουργεί ως εθνικό μουσείο μετανάστευσης. Η νότια πλευρά του νησιού, συμπεριλαμβανομένου του Νοσοκομείου Μεταναστών της Νήσου Έλις, είναι ανοικτό στο κοινό μόνον μέσω ξεναγήσεων.

Παραπομπές

 Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Μετανάστευση
Σύμφωνο Αντικομιντέρν

Το Σύμφωνο Αντικομιντέρν (γερμανικά: Antikominternpakt, ιαπωνικά: 防共協定, Bōkyō kyōtei), ή Σύμφωνο κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς () όπως ήταν ο πλήρης τίτλος του, ήταν συμφωνία  μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και την  Ιαπωνίας  που στρεφόταν κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Υπογράφηκε στις 25 Νοεμβρίου 1936 από τον γενικό πρεσβευτή της Γερμανίας Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ και τον Ιάπωνα πρεσβευτή στη Γερμανία Kintomo Mushanokōji. Η Ιταλία προσχώρησε το 1937, ακολούθησαν η Ισπανία και η Ουγγαρία το 1939.

Οι Ιάπωνες ήλπιζαν ότι το Σύμφωνο κατά της Κομιντέρν θα αποτελούσε ουσιαστικά μια συμμαχία ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, όπως σίγουρα το αντιλαμβάνονταν οι Σοβιετικοί.  Ωστόσο, μετά την ένταξη της Ιταλίας στο σύμφωνο και μετά το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, απέκτησε μια ολοένα και πιο αντι-Δυτική και αντιβρετανική υπόσταση.

Μετά την υπογραφή του Γερμανοσοβετικού συμφώνου μη επιθέσεως του 1939, η Ιαπωνία αποστασιοποιήθηκε από τη Γερμανία και στην ουσία κατέστη ανενεργό. Το Σύμφωνο ανανεώθηκε στη συνέχεια τον Νοέμβριο του 1941 με την είσοδο πολλών νέων μελών, όπως της Βουλγαρίας και της Φινλανδίας.

Κείμενο

Η Κυβέρνηση του Γερμανικού Ράιχ και η Αυτοκρατορική Ιαπωνική Κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας ότι ο στόχος της Κομμουνιστικής Διεθνούς, γνωστής ως Κομιντέρν, είναι να διαλύσει και να υποτάξει τα υπάρχοντα κράτη με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της· πεπεισμένοι ότι η ανοχή της παρέμβασης της Κομμουνιστικής Διεθνούς στις εσωτερικές υποθέσεις των εθνών όχι μόνο θέτει σε κίνδυνο την εσωτερική τους ειρήνη και την κοινωνική ευημερία, αλλά αποτελεί επίσης απειλή για την ειρήνη του κόσμου· επιθυμούν να συνεργαστούν ενάντια στην κομμουνιστική ανατροπή· έχουν συμφωνήσει ως εξής

Άρθρο 1: Τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Κράτη συμφωνούν να ενημερώνονται μεταξύ τους για τις δραστηριότητες της Κομμουνιστικής Διεθνούς, να διαβουλεύονται μεταξύ τους για τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα και να τα φέρουν εις πέρας σε στενή συνεργασία.

Άρθρο 2: Τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη θα καλέσουν από κοινού τρίτα κράτη των οποίων η εσωτερική ειρήνη απειλείται από τις ανατρεπτικές δραστηριότητες της Κομμουνιστικής Διεθνούς να λάβουν αμυντικά μέτρα στο πνεύμα αυτής της συμφωνίας ή να λάβουν μέρος στην παρούσα συμφωνία.

Άρθρο 3: Το γερμανικό καθώς και το ιαπωνικό κείμενο της παρούσας συμφωνίας θεωρείται το αρχικό κείμενο. Τίθεται σε ισχύ την ημέρα της υπογραφής και θα παραμείνει σε ισχύ για περίοδο πέντε ετών. Πριν από τη λήξη αυτής της περιόδου, τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη θα καταλήξουν σε συμφωνία σχετικά με τις περαιτέρω μεθόδους συνεργασίας τους.

Παραπομπές

 Συνθήκες Αντικομμουνισμός Ναζιστική Γερμανία
Φιλίπο Ρομάνια

Ο Φίλιπο Ρομάνια (γεννημένος στις 26 Μαΐου 1997) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως σέντερ μπακ για την ιταλική ομάδα της Serie A Sassuolo.

Καριέρα

Νεανική καριέρα 
Γεννημένος το 1997, ο Ρομάνια ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα με την τοπική ομάδα της γενέτειράς του, Fano . Σε ηλικία 10 ετών, ο Ρομάνια μετακόμισε στο Ρίμινι . Το 2011, η Ιντερνασιονάλε προσπάθησε να αποκτήσει τον Ρομάνια, αλλά τελικά εντάχθηκε στη Γιουβέντους FC Youth Sector. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην ακαδημία της Γιουβέντους, έγινε επίσης αρχηγός της ομάδας U19, η οποία αγωνίζεται στην Campionato Nazionale Primavera.

Γιουβέντους

Δανεικός σε Νοβάρα και Μπρέσια 
Στις 29 Αυγούστου 2016, δόθηκε δανεικός στην ομάδα της Serie B Novara μέχρι το τέλος της σεζόν 2016-17. Στις 22 Οκτωβρίου, έκανε το ντεμπούτο του σε επαγγελματικό και πρωτάθλημα ενάντια στο Stadio Silvio Piola, αντικαθιστώντας τον Gianluca Sansone στο 79ο λεπτό της εντός έδρας νίκης 1–0 επί της Αβελίνο. Στις 29 Νοεμβρίου. Ο Ρομάνια έπαιξε στον τέταρτο γύρο του Coppa Italia σε μια εκτός έδρας ήττα με 3–0 από την Κιέβο Βερόνα, έπαιξε ολόκληρο τον αγώνα. Ο Romangna έκλεισε τον δανεισμό του με μόλις 5 συμμετοχές. Τον Ιανουάριο ανακλήθηκε στην πρώτη ομάδα.

Τον Ιανουάριο του 2017 εστάλη δανεικός στην Μπρέσια της Serie B, προκειμένου να βρει περισσότερο χρόνο συμμετοχής. Έκανε το ντεμπούτο του με την Μπρέσια στις 24 Φεβρουαρίου 2017, στον αγώνα πρωταθλήματος που κέρδισε 4–1 εναντίον της Cittadella. Ο Ρομάνια έκλεισε τον 6μηνο δανεισμό του στην Μπρέσια με 14 συμμετοχές, όλες ως βασικός.

Κάλιαρι 
Στις 28 Ιουλίου 2017, η Κάλιαρι επιβεβαίωσε την υπογραφή του Ρομάνια με πενταετές συμβόλαιο. Στις 17 Σεπτεμβρίου έκανε το ντεμπούτο του για την Κάλιαρι στη Serie A ως αλλαγή, αντικαθιστώντας τον Joao Pedro στο 91ο λεπτό της εκτός έδρας νίκης 2–0 επί της SPAL.

Δανεικός στη Σασουόλο 
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2019, ο Ρομάνια εντάχθηκε στη Sassuolo ως δανεικός μέχρι τις 30 Ιουνίου 2020.

Σασουόλο 
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2020, ο Ρομάνια υπέγραψε στη Σασουόλο.

Διεθνή 
Ο Ρομάνια έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του σε διάφορες ηλικιακές ομάδες. Στις 19 Οκτωβρίου 2013, κλήθηκε για πρώτη φορά και έπαιξε για την Ιταλία U17 εναντίον της Ουκρανίας U17 . Με την Ιταλία U19 έλαβε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 της UEFA 2016, παίζοντας πέντε παιχνίδια στη διοργάνωση, με την Ιταλία να τερματίζει τη διοργάνωση δεύτερη.

Με την Ιταλία U20 έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-20 της FIFA 2017 .

Έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα U21 της Ιταλίας την 1η Σεπτεμβρίου 2017, σε φιλικό αγώνα που έχασε με 3–0 από την Ισπανία .

Διακρίσεις 
Ιταλία U20

 Χάλκινο μετάλλιο Παγκόσμιου Κυπέλλου FIFA U-20 : 2017

Στατιστικά καριέρας

Σύλλογος

Παραπομπές 

Ποδοσφαιριστές ΟΣ Σασουόλο Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Κάλιαρι Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Μπρέσια Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Νοβάρα Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Ποδοσφαιριστές Σέριε Β
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21
Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μετζίτλια

Η Μετζίτλια (σκοπιανικα]]: Меџитлија) είναι χωριό του δήμου Μοναστηρίου της Βόρειας Μακεδονίας, κατά μήκος των συνόρων με την Ελλάδα. Παλαιότερα αποτελούσε τμήμα του πρώην δήμου Μπίστριτσα. Το χωριό βρίσκεται 14 χλμ νότια του Μοναστηρίου στο συνοριακό πέρασμα Μετζίτλια-Νίκης.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε συνολικά 155 κατοίκους. Οι εθνότητες του χωριού περιλαμβάνουν 154 Αλβανούς και 1 Σλαβομακεδόνα.

Μετζίτλια-Νίκη
Η συνοριακή διέλευση Μετζίτλια-Νίκης ενώνει τη Βόρεια Μακεδονία με την Ελλάδα είναι ένα από τα τρία σημεία διέλευσης των οδικών οχημάτων μεταξύ των δύο κρατών. Απέχει 190 χλμ από τη Θεσσαλονίκη και από τα Σκόπια, Βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Οδό 65.

Παραπομπές

Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Βόρεια Μακεδονίας
Άγιος Γεράσιμος Μήλου

Ο Άγιος Γεράσιμος είναι οικισμός της Μήλου. Υπάγεται διοικητικά στην δημοτική κοινότητα Τριοβασάλου, του δήμου Μήλου, της  περιφερειακής ενότητας Μήλου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεράσιμος είναι πεδινός οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα της Μήλου, στον δρόμο προς Πολλώνια και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 9 χλμ. περίπου Α. της πρωτεύουσας του νησιού Πλάκας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τριοβασάλου. Με το ΦΕΚ 203Α - 05/12/1985 αποσπάστηκε από την κοινότητα Τριοβασάλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μήλου.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Χάρτες «ROAD» (Μήλος 1:50.000)

Χωριά της Μήλου
Αικατερίνη Τσύμπο

Η Αικατερίνη Τσύμπο, ιταλ.: Caterina Cybo (13 Σεπτεμβρίου 1501 – 17 Φεβρουαρίου 1557) ήταν με τον γάμο της Ιταλίδα ηγεμόνας, δούκισσα του Καμερίνο.

Βιογραφία
Από τον γάμο της με τον Τζιοβάννι-Μαρία δούκα του Καμερίνο απέκτησε το 1523 τη Τζούλια. Το 1527 απεβίωσε ο σύζυγός της και τον διαδέχθηκε η κόρη τους, που ήταν μόλις 4 ετών. Τότε η Αικατερίνη έγινε επίτροπος του δουκάτου του Καμερίνο μεταξύ 1527 και 1535 κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας της κόρης της Τζούλια.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε τον Τζιοβάννι Μαρία ντα Βαράνο και είχε τέκνο:
 Τζούλια ντα Βαράνο 1523-1547, παντρεύτηκε τον Γκουιντομπάλντο Β΄ ντελλα Ρόβερε, δούκα του Ουρμπίνο.
 Βιρτζίνια-Φέλτρια ντελλα Ρόβερε (γενν. 17 Σεπτεμβρίου 1544 – απεβ. Φεβρουάριο 1571), παντρεύτηκε πρώτα τον Φεντερίκo Μπορομέo, κόμη της Aρόνα (ανιψιό του πάπα Πίου Δ΄) και έπειτα τον Φερντινάντο Ορσίνι, δούκα της Γκραβίνα

Βιβλιογραφικές αναφορές
Κρούφκι

Τα κρούφκι (πολωνικά: krówki, πληθυντικός του krówka [κρούφκα]), το οποίο κυριολεκτικά σημαίνει «μικρές αγελάδες», είναι πολωνικές φατζ ημιμαλακές τόφι καραμέλες γάλακτος. Όταν είναι χειροποίητα, είναι σκληρά και τραγανά εξωτερικά, αλλά το εσωτερικό είναι πιο ρευστό παρά στερεό.

Είναι ένα από τα πιο κοινά πολωνικά γλυκίσματα, που πωλείται παγκοσμίως και μπορεί να θεωρηθεί «καραμέλα dulce de leche». Εμπορικά, πολλές μάρκες είναι διαθέσιμες, όπου οι περισσότερες από αυτές έχουν κάθε ξεχωριστή καραμέλα τυλιγμένη σε ασπροκίτρινο χαρτί με εικόνα μιας αγελάδας Χόλσταϊν-Φρίσλαντ. Είναι ευρέως γνωστά σε όλη την Ευρώπη, ακόμη και πριν από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και είναι κάτι σαν το αντίστοιχο της καραμέλας Λευκό Κουνέλι, διάσημη σε όλη την Ανατολική Ασία.

Η αρχική συνταγή περιέχει συνήθως γάλα, ζάχαρη και μερικές φορές βούτυρο, κρέμα γάλακτος και γεύση βανίλιας. Υπάρχουν επίσης διαθέσιμες εκδοχές γεύσεις φρούτων (π.χ. μπανάνα), κακάου, καφέ, ξηροών καρπών, γλυκόριζας, καθώς και εκδόσεις από γάλα σόγιας για καταναλωτές με δυσανεξία στη λακτόζη. Τα κρούφκι μπορούν να παρασκευαστούν στο σπίτι, χρησιμοποιώντας ένα απλό τηγάνι από χυτοσίδηρο και τα προαναφερθέντα συστατικά.

Η εταιρεία ζαχαροπλαστικής "L. Pomorski i syn" ισχυρίζεται ότι τα πρώτα κρούφκι κατασκευάστηκαν στο Πόζναν από την οικογένεια Πομόρσκι, η οποία αργότερα εκδιώχθηκε από τους Γερμανούς Ναζί στο Μιλανούβεκ, κοντά στη Βαρσοβία, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Στη Γερμανία, τα κρούφκι ονομάζονται συχνά Muh-Muhs (από τον ήχο που κάνουν οι αγελάδες) ή Kuhbonbons (μπομπονιέρες αγελάδων).

Δείτε επίσης 
 Καραμέλα
 Κρέμα καραμελέ
 Αντίδραση Μαϊγιάρ
 Πενούτσι
 Dulce de leche
 Prince Polo

Παραπομπές 

Τόφι
Πολωνικά εμπορικά σήματα
Πολωνικά επιδόρπια
Θάνος Τσίγκος

Ο Θάνος Τσίγκος (Ελευσίνα, 1914 - Αθήνα, 1965) ήταν Έλληνας ζωγράφος, σκηνογράφος και αρχιτέκτονας. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου το 1936 και εργάστηκε ως αρχιτέκτονας μέχρι το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1947 αναχώρησε για την Βραζιλία, όπου συνεργάστηκε με αρχιτέκτονες όπως ο Όσκαρ Νίεμαϊερ και ο Λούσιο Κόστα στην κατασκευή της Μπραζίλια. Αργότερα το ίδιο έτος, πήγε στο Παρίσι, όπου εγκατέλειψε την αρχιτεκτονική και ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και τη σκηνογραφία και ίδρυσε μαζί με τη σύζυγό του, την ηθοποιό Χριστίνα Τσίγκου, το δικό τους θέατρο. Παρέμεινε στο Παρίσι μέχρι το 1960, οπότε και επέστρεψε στην Αθήνα, όπου πραγματοποίησε μερικές εκθέσεις μέχρι το θάνατό του το 1965. Το ζωγραφικό του έργο στη πρώτη φάση του χαρακτηρίζεται από έντονα χρώματα και αφηρημένη σύνθεση και έχει ενταχθεί στο κίνημα της Αρτ Ινφορμέλ. Γνωστοί είναι οι πίνακές του με θέμα λουλούδια, τους όποιους άρχισε να φιλοτεχνεί μετά το 1955.

Παραπομπές

Πηγές 
 Χαράλαμπος Σφαέλλος, Χρύσανθος Χρήστου, Τώνης Σπητέρης; πρόλογος Δημήτρης Παπαστάμος (1980) Θάνος Τσίγκος, Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου

Έλληνες ζωγράφοι
Έλληνες αρχιτέκτονες
Έλληνες σκηνογράφοι
Ιβάν Κατσιόλι

Ο Ivan Cacchioli (γεννημένος στις 17 Ιουλίου 1990) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που παίζει ως τερματοφύλακας .

Καριέρα 
Περίπου το 2011 ο Ivan Cacchioli υπέγραψε από την Parma σε 5ετές συμβόλαιο.  προσχώρησε στην ομάδα της τρίτης κατηγορίας Παβία ως δανεικός αμέσως σε μια συμφωνία διάρκειας ενός έτους.   

Το 2014, υπέγραψε στην L'Aquila Calcio 1927 . 

Το 2015, υπέγραψε από την Lega Pro club Pontedera ως ελεύθερος.  Αφέθηκε ως ελεύθερος ξανά στη μέση της σεζόν.

Παραπομπές 

Ιταλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Σλοβενίας
Ποδοσφαιριστές ΝΝ Γκορίτσα
Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ζβόνιμιρ Σάρλια

Ο Ζβόνιμιρ Σάρλια (γενν. 29 Αυγούστου 1996, Κοπρίβνιτσα, Κροατία) είναι Κροάτης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει ως αμυντικός στον Παναθηναϊκό.

Καριέρα 
Στις 29 Ιουνίου 2019, η Σλάβεν Μπελούπο ανακοινώνει ότι ο Σάρλια μετακομίζει στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας  με την ΤΣΣΚΑ να επιβεβαιώνει τη συμφωνία δανεισμού διάρκειας μίας σεζόν, με οψιόν αγοράς.  Στις 18 Ιανουαρίου 2020, η ΤΣΣΚΑ Μόσχας επιβεβαίωσε ότι η συμφωνία δανεισμού της με τον Σάρλια είχε λήξει και ότι είχε ενταχθεί στην Κασίμπασα ως δανεικός για το υπόλοιπο της σεζόν 2019/20, με την Κασίμπασα να έχει την επιλογή να κάνει τη μεταγραφή μόνιμη στο τέλος της σεζόν.  

Στις 31 Αυγούστου 2020, ανακοινώθηκε ότι ο Σάρλια υπέγραψε στην τουρκική ομάδα Άνκαραγκιουτζου. Η αμοιβή του ήταν 350.000 €. 

Στις 30 Ιουλίου 2021 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό.

Στατιστικά καριέρας

Τίτλοι

Παναθηναϊκός 
Κύπελλο Ελλάδος (1): 2021-22

Παραπομπές 

Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Κροάτες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα
Ποδοσφαιριστές Σλάβεν Μπελούπο
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κροάτες ποδοσφαιριστές
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρωσία