joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αμφικτυονία

Η αμφικτυονία ήταν οργάνωση αρχαίων ελληνικών πόλεων, σε ενώσεις με μέλη από πολλές πόλεις, με κέντρο διάφορους ναούς. Υπήρχαν αρκετές Αμφικτυονίες, με πιο γνωστή αυτή της Κεντρικής Ελλάδας, με κέντρο τους Δελφούς. Είχαν σκοπό να ρυθμίζουν θέματα που σχετίζονταν με την λειτουργία και την ασφάλειά του.

Ετυμολογία 
Η λέξη αμφικτυονία προέρχεται από την λέξη «αμφικτύονας» που σημαίνει «αυτός που κατοικεί τριγύρω, ο γείτονας». Αυτή, με την σειρά της, προέρχεται από το πρόθεμα «αμφί-» και την λέξη «κτοίνα» που σημαίνει οικισμός. Κατά μία άλλη εκδοχή, η λέξη προέρχεται από τον Αμφικτύονα, τον αδερφό του Έλληνα, αλλά αυτή η εκδοχή αμφισβητείται.

Δελφική Αμφικτυονία 
Δείτε επίσης: Δελφική Αμφικτυονία
Η πιο σημαντική Αμφικτυονία της αρχαίας Ελλάδας αποτελούσε μία ομοσπονδία δώδεκα φυλών της Κεντρικής Ελλάδας, αλλά απέκτησε πανελλήνιο χαρακτήρα. Σε αυτήν μετείχαν οι Θεσσαλοί, οι Βοιωτοί (Θήβα), οι Δωριείς (Σπάρτη), οι Ίωνες (Αθήνα), οι Περραιβοί, οι Μάγνητες, οι Λοκροί (Οπούντιοι και Οζολοί), οι Οιταίοι, οι Αχαιοί, οι Φωκείς, οι Δόλοπες και οι Μαλιείς. Κάθε φυλή είχε δύο ψήφους. Κάθε μέλος της αμφικτυονίας είχε δικαίωμα συμμετοχής στο αμφικτυονικό συμβούλιο με τρεις εκπροσώπους που ονομάζονταν πυλαγόρες και με δύο ιερομνήμονες. Μετά τον Τρίτο Ιερό Πόλεμο οι ψήφοι που αντιστοιχούσαν στους Φωκείς δόθηκαν στους Μακεδόνες και την Ρωμαϊκή εποχή στη θέση των Δολόπων που καταστράφηκαν μπήκε η Νικόπολη. Το Συνέδριο λάμβανε χώρα δύο φορές τον χρόνο, την άνοιξη στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς και το φθινόπωρο στο ιερό της Δήμητρας στην Ανθήλη κοντά στις Θερμοπύλες. Αρχικά είχε σαν σκοπό την εποπτεία των ιερών τόπων όσον αφορά τα θρησκευτικά καθήκοντα καθώς και την τέλεση των Πυθίων, αλλά στην συνέχεια απέκτησε ισχυρή πολιτική εξουσία. Η παρουσία του στην περιοχή συνδέεται με τους Ιερούς Πολέμους εναντίον των Φωκέων και την ανάμιξη του Φιλίππου Β' στην πολιτική της Νοτίου Ελλάδας. Θεωρείται ως μία μικρογραφία των σύγχρονων διεθνών οργανισμών όπως ο ΟΗΕ και παλιότερα η Κοινωνία των Εθνών.

Υπόλοιπες Αμφικτυονίες 
Σε πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας υπήρχαν αμφικτυονίες. Είχαν θρησκευτικές αρμοδιότητες κυρίως, αφού συνδέονταν με κάποιο ιερό, και είχαν τοπικό χαρακτήρα. Από τις πιο γνωστές είναι: 
 στην Ογχηστό της Βοιωτίας, στο ιερό του Ποσειδώνα
 στη Καλαυρία (Πόρος), στο ιερό του Ποσειδώνα
 στη Τριφυλλία, στο ιερό του Ποσειδώνα
 στη Δήλο, στο ιερό του Απόλλωνα
 στο Άργος, στο ιερό του Πυθαέως Απόλλωνα
 
Άλλη γνωστή αμφικτυονία είναι η αμφικτυονία των έξι Δωρικών πόλεων στη Μικρά Ασία, στο Τριοπικό ιερό του Απόλλωνα. Η δημιουργία των αμφικτυονιών, εκτός των άλλων, αφορούσε και την εποπτεία των θησαυρών που υπήρχαν σε αυτά τα μεγάλα κοινά ιερά και την διαχείρισή τους.

Δείτε επίσης 
 Αμφικτυονία της Καλαυρίας

Πηγές

Βιβλιογραφία 
 Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Υπουργείο Πολιτισμού, Γλωσσάρι

 
Αμφικτυονια
Παρασιτισμός

Στη Βιολογία  ο όρος παρασιτισμός, (parasitism), χαρακτηρίζει αφενός μεν την αναγκαιότητα επιβίωσης ενός παρασίτου σε βάρος του ξενιστή, αφετέρου και την μεταξύ των δύο αυτών, διαφορετικού πάντα είδους οργανισμών, σχέση, που μπορεί να είναι συνεχής ή κατά τη διάρκεια κάποιας φάσης του βιολογικού κύκλου τους.

Όπως και να έχει η σχέση αυτή αποτελεί σ΄ όλες τις περιπτώσεις μια μονόπλευρη εξάρτηση χωρίς την οποία το παράσιτο δεν μπορεί να επιβιώσει, γεγονός που δεν ισχύει αντίθετα για τον ξενιστή.

Λογικό συμπέρασμα 
Λαμβάνοντας υπ΄ όψη, αφενός το γεγονός ότι σπάνια υφίσταται στη φύση οργανισμός που να μη φιλοξενεί παράσιτα διαφόρων ειδών, και αφετέρου ότι τα παράσιτα είναι πολύ περισσότερα αριθμητικά και μάλιστα εξειδικευμένα για κάθε ξενιστή, συναγεται το λογικό συμπέρασμα ότι περισσότερα από το 1/2 των ειδών και ίσως τα 2/3 των ατόμων των ζωντανών οργανισμών στη φύση είναι παράσιτα.

Δείτε επίσης 
Υπερπαρασιτισμός
Παρασιτολογία

Παράσιτα
Παρασιτολογία
Εθνική Νέων Ελλάδας (καλαθοσφαίριση)

Η Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης Νέων Ανδρών Ελλάδας εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο οποίο συμμετέχουν αθλητές έως και είκοσι (20) ετών και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο οποίο συμμετέχουν αθλητές έως εικοσιένα (21) ετών.

Αρχικά ονομαζόταν Εθνική Ελπίδων στην οποία συμμετείχαν αθλητές έως και είκοσι δύο (22) ετών.

Ιστορία

Ευρωμπάσκετ Ελπίδων 1992
Στο Ευρωμπάσκετ Ελπίδων 1992 που διοργανώθηκε στο Φάληρο η Εθνική Ελπίδων κατέκτησε το Αργυρό μετάλλιο
Στον τελικό  ηττήθηκε από την Εθνική Ελπίδων της Ιταλίας με 63-65.

Σύνθεση: Λημνιάτης, Λογοθέτης, Μπουντούρης, Μυριούνης, Μωραϊτης, Οικονόμου, Σιγάλας, Αβδάλας, Αλβέρτης, Γραικός, Ταμπάκης, Νούσης. Προπονητής: Γιώργος Τσίτσκαρης, Βοηθός: Κούλης Ταξιλδάρης

Ευρωμπάσκετ Νέων Ανδρών 2002
Στο Ευρωμπάσκετ Νέων Ανδρών 2002 που διοργανώθηκε στο Βίλνιους η Εθνική Νέων Ανδρών κατέκτησε το Χρυσό μετάλλιο
Στον τελικό η Ελλάδα την Εθνική Νέων Ανδρών της Ισπανίας 77-73.
 
Σύνθεση: Γεωργαλής, Α. Γκιζόγιαννης, Ζήσης, Καϊμακόγλου, Σπανούλης, Ταπούτος, Τσιάκος, Μισιακός, Χαριτόπουλος, Μπουρούσης, Κουμπούρας, Τσιάρας. Προπονητής: Νίκος Κεραμέας, Βοηθός: Νίκος Τούφας

Μουντομπάσκετ Νέων Ανδρών 2005
Στο Μουντομπάσκετ Νέων Ανδρών 2005 που διοργανώθηκε στο Μαρ Ντε Πλάτα η Εθνική Νέων Ανδρών κατέκτησε το Αργυρό μετάλλιο 
Στον τελικό η Ελλάδα ηττήθηκε από την Εθνική Νέων Ανδρών της Λιθουανίας με 63-65.

Σύνθεση: Βασιλειάδης, Βασιλόπουλος, Βουγιούκας, Ζευκιλής, Μόρφης, Ξανθόπουλος, Σουρλής, Γ. Αποστολίδης, Μαυροκεφαλίδης, Καραβανάς, Αγγελόπουλος, Αλ. Αποστολίδης, Κουπίδης, Μαυροειδής. Προπονητής: Μάνος Μανουσέλης, Βοηθός: Κώστας Κεραμιδάς

Ευρωμπάσκετ Νέων Ανδρών 2009
Στο Ευρωμπάσκετ Νέων Ανδρών 2009 που διοργανώθηκε στη Ρόδο η Εθνική Νέων Ανδρών κατέκτησε το Χρυσό μετάλλιο
Στον τελικό η Ελλάδα την Εθνική Νέων Ανδρών της Γαλλίας 90-85.

Σύνθεση: Παππάς, Γιαννόπουλος, Παπανικολάου, Σλούκας, Γιάνκοβιτς, Μπόγρης, Κασελάκης, Σακελλαρίου, Σαρικόπουλος, Μάντζαρης, Μούρτος, Τσακαλέρης. Προπονητής: Κώστας Μίσσας, Βοηθός: Τζώρτζης Δικαιουλάκος

Μετάλλια 
Μουντομπάσκετ
  1 αργυρό: 2005
 
Ευρωμπάσκετ
  3 χρυσά: 2002, 2009, 2017
  2 αργυρά: 1992 (Ως Εθνική Ελπίδων), 2010

Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπάσκετ Νέων Ανδρών

Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Νέων Ανδρών  
Η διοργάνωση του 2005 ήταν η τελευταία για το παγκόσμιο πρωτάθλημα για παίκτες κάτω των 21 ετών (U-21). Έκτοτε δεν έχει διεξαχθεί ξανά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η σελίδα της εθνικής Ελλάδος Νέων Ανδρών U-20
Η σελίδα της εθνικής Ελλάδος Νέων Ανδρών U-21

Παραπομπές
Κιτόι πολιτισμός

Οι Κιτόι (Kitoi) ήταν προϊστορικός λαός της Ρωσίας που ζούσε γύρω από τη λίμνη Βαϊκάλη ανάμεσα στην 3η και 2η χιλιετία π.Χ. 

Δεν έχει διασωθεί το πραγματικό όνομα τους, το όνομα Κιτόι δόθηκε από τους επιστήμονες. Ήταν κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες, κυνηγούσαν και έτρωγαν ζώα όπως ελάφια, τάρανδους, άλκες, ψάρια από τη λίμνη, ενώ μάζευαν φρούτα και μανιτάρια. Χρησιμοποιούσαν λίθινα εργαλεία που τα κατασκεύαζαν οι ίδιοι. Ζούσαν σε μεγάλες ομάδες χωρίς να έχουν πολλές και συχνές επαφές μεταξύ τους. Οι μετακινήσεις τους ήταν περιορισμένες και όχι πολλή μακριά από την περιοχή που ζούσαν. Σύμφωνα με τις έρευνες σε σκελετούς, αυτός ήταν και ο λόγος που οι Κιτόι χάθηκαν αφού για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν υπάρχουν καθόλου παιδικές ταφές, κάτι που δείχνει περιορισμό των γεννήσεων και σταδιακή εξαφάνιση τους.

Έχουν βρεθεί πολλά προϊστορικά νεκροταφεία της φυλής  με ταφές πλούσιες σε κτερίσματα, το σημαντικότερο είναι στη περιοχή Σαγκάν Ζάμπα, που θεωρείται από την αρχαιότητα ιερός χώρος και χρησιμοποιούταν ακόμα μέχρι τον 20ο αιώνα από Σαμάνους. Σύμφωνα με τις ανασκαφικές έρευνες για άγνωστο λόγο οι Κιτόι εγκατέλειψαν την περιοχή ή χάθηκαν σαν λαός και έτσι έμεινε ακατοίκητη για 700-800 χρόνια. Έχουν βρεθεί πολλές τοιχογραφίες σε σπήλαια και βράχους.

Σήμερα με το ίδιο όνομα είναι γνωστό βουνό και ποταμός της Ρωσίας και πόλη των ΗΠΑ στην Αλάσκα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Baikal Archaeology Project
archaeology library ,glossary, kitoi

Κιτοι
Προϊστορική Ρωσία

Όμπλαστ του Ιρκούτσκ
Ομπρέλα

Ομπρέλα ή ἀλεξιβρόχιο [ἀλέξω + βροχή] ονομάζεται το αντικείμενο το οποίο χρησιμεύει για την προστασία από τον ήλιο ή τη βροχή. Η ομπρέλα που χρησιμεύει για την προστασία από τον ήλιο επίσης λέγεται αλεξήλιο ή παρασόλι και η ομπρέλα που χρησιμοποιείται για την προστασία από τη βροχή επίσης ονομάζεται αλεξιβρόχιο. Η ομπρέλα αποτελείται από ένα ευθύγραμμο ξύλινο, πλαστικό ή μεταλλικό άξονα, πάνω στην άκρη του οποίου  στερεώνονται ακτίνες, οι οποίες στηρίζουν ύφασμα, το οποίο προσφέρει σκιά ή εμποδίζει τη βροχή. Οι ομπρέλες μπορεί να είναι φορητές ή στερεωμένες σε μόνιμες ή ημιμόνιμες κατασκευές. Χαρακτηριστικό τους είναι ότι για να τις χρησιμοποιήσει κανείς τις ανοίγει, έτσι ώστε να γίνεται πλήρης έκταση τους υφάσματος, ενώ μετά τη χρήση κλείνονται, ώστε να μην καταλαμβάνουν μεγάλο χώρο και να μη κινδυνεύουν από τον αέρα.

Οι ομπρέλες συνήθως προορίζονται να είναι σταθερές σε βάσεις όπου χρησιμοποιούνται σε ανοικτούς και αίθριους χώρους ή σαν έπιπλα εξωτερικού χώρου. Οι ομπρέλες κυρίως είναι φορητές συσκευές.  Οι ομπρέλες ηλίου  χρησιμοποιούνται περιστασιακά κατά τους θερινούς μήνες στην Ελλάδα. Τέλος, η ομπρέλα μπορεί να θεωρηθεί ως εξάρτημα ενδυμασίας.

Τις ομπρέλες τις διακρίνουμε σε σταθερές (με μόνιμη βάση) και σε φορητές. 
Ένας άλλος διαχωρισμός που μπορεί να γίνει είναι σε ομπρέλες ήλιου και σε ομπρέλες βροχής. Τέλος  μπορούν να διαχωριστούν σε ατομικές και επαγγελματικές ομπρέλες.

Ετυμολογία 

Η λέξη ομπρέλα είναι δάνειο από το ιταλ. ombrella, το οποίο ανάγεται στο λατινικό umbra = σκιά.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ομπρέλες - Εργοστάσιο κατασκευής

Αξεσουάρ
Βροχή
Προστατευτικός εξοπλισμός
Νίκη Ι (αντιτορπιλικό)

Το Νίκη Ι / 28, 67 ήταν αντιτορπιλικό. Για 40 χρόνια (1905-1946) έζησε ένδοξα στο πολεμικό ναυτικό. Ήταν παραγγελία της Ελληνικής κυβέρνησης το 1905 στα ναυπηγεία VULKAN Werks AG. Stettin–Bredow της Γερμανίας. Η καθέλκυσή του έγινε στις 30 Μαΐου 1906. Ομοίου τύπου πλοία ήταν τα: Ασπίς Ι, Βέλος Ι και Δόξα Ι. Από το 1916 μέχρι και το 1917 κατασχέθηκε από τους Γάλλους και χρησιμοποιήθηκε υπό Γαλλική σημαία και πλήρωμα σε ανθυπβρύχιες περιπολίες μεταξύ της νότιας Γαλλίας και της Κορσικής. Συμμετείχε στους πολέμους του 1912-1913, 1917-1918 και 1940-1945. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις συμπράξεως και υπεράσπισης του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία από τις 04/09/1922 όπου σκοτώθηκε ο κυβερνήτης του πλωτάρχης Δημ. Χατζίκος. Έγινε γενική επισκευή του μεταξύ 1925–1927 και εκσυγχρονισμός του στο ναύσταθμο Σαλαμίνας. Παροπλίστηκε μετά την απελευθέρωση το 1946.

Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Ελληνικά αντιτορπιλικά
Γονιδιακή έκφραση

Στη γενετική, και ειδικότερα στη μοριακή βιολογία, με τον όρο γονιδιακή έκφραση ή έκφραση γονιδίων (αγγλ.: gene expression) χαρακτηρίζεται η διαδικασία εκείνη που προκαλεί τη μεταφορά κωδικοποιημένων πληροφοριών (του γονιδίου) στο λειτουργικό προϊόν του γονιδίου (πρωτεΐνη ή RNA).

Γενικά η έκφραση γονιδίων εξισώνεται με τη διαδικασία της μεταγραφής και της μετάφρασης. Στη περίπτωση όμως που το προϊόν είναι μόνο RNA τότε εμπλέκεται μόνο η μεταγραφή. Έτσι όταν λέμε ότι ένα «γονίδιο εκφράζεται» αυτό σημαίνει πως πρόκειται για ενεργό γονίδιο.
OCaml

Objective Caml (OCaml, προφέρεται «Οκάμελ»), ή Αντικειμενοστρεφής Caml, είναι η κύρια υλοποίηση της γλώσσας προγραμματισμού Caml, η οποία δημιουργήθηκε από τον Ξαβιέ Λερουά, τον Ζερόμ Βουιγιόν, τον Νταμιέν Ντολιγιέ, Ντιντιέ Ρεμύ και άλλους, το 1996. Η OCaml είναι λογισμικό ανοικτού κώδικα, η διαχείριση και διατήρηση του οποίου γίνεται κυρίως από το INRIA.

Η γλώσσα OCaml επεκτείνει τον πυρήνα της γλώσσας Caml με αντικειμενοστρεφή στοιχεία.

Τα εργαλεία προγραμματισμού της OCaml περιλαμβάνουν έναν διαδραστικό (interactive) διερμηνέα, έναν μεταγλωττιστή bytecode και έναν μεταγλωττιστή κώδικα μηχανής. Διαθέτει μεγάλη βιβλιοθήκη που την κάνει χρήσιμη για πολλές από τις ίδιες εφαρμογές όπως η Python ή η Perl, καθώς και ένα εύρωστο σύστημα modules και αντικειμενοστραφείς προγραμματιστικές δομές που την κάνουν χρήσιμη και για μεγάλες εφαρμογές.

Η OCaml είναι ο διάδοχος της Caml Light και αποτελεί μέλος της οικογένειας των γλωσσών προγραμματισμού που κατάγονται από την ML. Τα αρχικά CAML αρχικά σήμαιναν Categorical Abstract Machine Language, αν και η OCaml δεν ακολουθεί την ίδια αφαιρετική μηχανή.

Η F# είναι μια διάλεκτος της OCaml (με αρκετές αλλαγές), που εκτελείται στην πλατφόρμα .NET της Microsoft.

Υποσημειώσεις

Δείτε επίσης 
 ML
 Συναρτησιακός προγραμματισμός

Βιβλιογραφία 
 "Developing applications with Objective Caml", O'Reilly & Associates, 2000 (δωρεάν δικτυακή έκδοση) 
 "Using, Understanding, and Unraveling The OCaml Language: From Practice to Theory and vice versa", Didier Remy, 2000-2001.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη σελίδα της Objective Caml 

Συναρτησιακές γλώσσες προγραμματισμού
Αντικειμενοστρεφείς γλώσσες προγραμματισμού
Δημοκρατικό Κέντρο - Αγροτική Φιλελευθέρα Ένωσις

Το Δημοκρατικό Κέντρο - Αγροτική Φιλελευθέρα Ένωσις συγκροτήθηκε το Φεβρουάριο του 1961 από κεντρώους βουλευτές που συνασπίστηκαν υπό την ηγεσία του Γεωργίου Παπανδρέου και αποτέλεσαν τον προθάλαμο για τη δημιουργία το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου της Ένωσης Κέντρου.

Ίδρυση 
Στις 29/10/1960 ιδρύεται η «Kίνηση Εθνικής Αναδημιουργίας» υπό το στρατηγό Γεώργιο Γρίβα-Διγενή. Συμμετέχουν το K.Φ. (Βενιζέλος), η EΠEK (Παπαπολίτης) το Λαϊκό Κοινωνικό Kόμμα (Στεφανόπουλος) και το Προοδευτικό Εργατοτεχνικό Kόμμα (Κατσώτας). Στις 8/9/1961 η KEA αποδεσμεύεται από τον Γρίβα. Στις 11/2/1961 συγχωνεύονται στο «Δημοκρατικό Kέντρο - Αγροτική Φιλελευθέρα Ένωσις» το ΦΔK (Παπανδρέου), η Nέα Πολιτική Kίνησις (Μητσοτάκης, Μαύρος, Zίγδης, Nόβας) και το KAE (Μπαλτατζής). Η Δημοκρατική Ένωσις (Τσιριμώκος) προσχωρεί στις 5/8/1961. Στις 19/9/1961 οι δύο κινήσεις αυτοκαταργούνται και συμπράττουν στην «Ένωσιν Kέντρου» υπό οκταμελή διοικούσα επιτροπή (ένας από κάθε κόμμα) με πρόεδρο τον Γ. Παπανδρέου.

Πηγές 
 «Κέντρο, από τη διάσπαση στην ενοποίηση», Χρήστος Χρηστίδης, Εφημερίδα Καθημερινή, 18.1.15
 http://www.hri.org/Samizdat/97-03-26.dir/art4.htm

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Δημήτρης Κουρμούλης

Ο Δημήτρης Κουρμούλης (Μεσσαρά Κρήτης 1765 - Φάληρο, 26 Απριλίου 1827) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης.

Γεννήθηκε στον Κουσέ στο Ηράκλειο της Κρήτης και ήταν ο μοναδικός γιος του καπετάν Μιχάλη Κορμούλη.

Όταν ο πατέρας του πέθανε το 1824 αποφάσισε να συνεχίσει τον  αγώνα του στην Κρήτη. Η απόφαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την καταδίωξή του από τους κατακτητές. Έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις στο νησί της Κρήτης, όπως στην πολιορκία της Γραμβούσας, στην Κακή Σκάλα στον Δραπανία και στη Γόρτυνα. Έπειτα από πολυάριθμες προσπάθειες κατάφερε να φτάσει στην Κάσο, όπου εντοπίστηκε ξανά. Έπειτα πηρέ την απόφαση να φτάσει στην Πελοπόννησο ως μόνο τρόπο σωτηρίας του. Πολέμησε ύπο τις διαταγές πολλών οπλαρχηγών όπως του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη, του Γκούρα, του Παπαφλέσσα και του Κριεζώτη. Αφού πρώτα πέρασε στην Κάρπαθο και στην συνεχεία στην Αστυπάλαια πέτυχε επιτέλους τον στόχο  του. Σε αυτό το  ταξίδι του είχε ως συνοδοιπόρο τον εξάδελφο του Μανώλη.

Ο  Δημήτριος Κορμούλης απεβίωσε στις  26 Απριλίου του 1827 στο Φάληρο έπειτα από μάχη έναντι των Τούρκων. Αφού πέθανε, Τούρκοι στρατιώτες έκοψαν το κεφάλι του και στην συνεχεία το έστειλαν ως μορφή λάφυρου στους ίδιους τους στρατηγούς τους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
https://www.asxetos.gr/pedia/biography/iroes-1821/kourmoulis-dimitrios-19118.html

https://e-mesara.gr/mesarites-agonistes-tis-eleytherias-dimitrios-koyrmoylis/

Βιβλιογραφικές Πηγές 
Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, ΙΒ

Παραπομπές 
Αγωνιστές του 1821
Κρητικοί οπλαρχηγοί
Εθνική Ελλάδας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας κάτω των 17 ετών είναι γνωστή ως Εθνική Παίδων αλλά και ως Εθνική Κ-17 (κάτω των 17). 

Περιλαμβάνει στη σύνθεσή της ποδοσφαιριστές που δεν έχουν συμπληρώσει τα 17 χρόνια κατά την έναρξη του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος κάτω των 17 ετών. Έως το 2002 στην ομάδα παίδων αγωνίζονταν αθλητές κάτω των 16 ετών (Κ-16) σύμφωνα με τους σχετικούς κανονισμούς της UEFA.

Ιστορία 
Η Εθνική Παίδων έχει σημειώσει τις παρακάτω σημαντικές διακρίσεις στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κ-16.

1985 
Το 1985 Εθνική Παίδων σημείωσε την πιο σημαντική επιτυχία της ιστορίας της. Αγωνίστηκε στον τελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος κάτω των 16 ετών. Στους προκριματικούς απέκλεισε την Κύπρο με νίκη 2-0 (Τεγκελίδης, Καρατζάς) στη Λεμεσό και 1-1 (Αλεξανδρής)) στη Ρόδο. Στην τελική φάση που διεξήχθη στην Ουγγαρία προκρίθηκε στην τετράδα τερματίζοντας πρώτη στον όμιλό της σημειώνοντας μόνο νίκες, επικρατώντας επί της Γαλλίας (2-0, Αλεξανδρής, Τεγκελίδης), της Σκοτίας (2-1, Τεγκελίδης 2) και της Ισλανδίας (4-0, Τεγκελίδης 2, Αλεξανδρής, Καβάσης). Στον ημιτελικό επικράτησε επί της Ισπανίας με 4-3 στα πέναλτι (0-0 ο αγώνας). Στον τελικό δεν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο καθώς ηττήθηκε με 4-0 από την Εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης.
Σύνθεση τελικής φάσης
Προπονητής: Στέφανος Πετρίτσης
Παίκτες: Λεκίδης, Παπαδόπουλος (Άρης Θ.), Καραγιοβάνης (Ηρακλής), Πετρόπουλος (Άτλας Θυμ.), Τσιφούτης (Νιγρίτα), Πάνου (Εορδαϊκός), Καρατζάς, Γιάννης Παπουλίδης (Πανιώνιος), Πενταλιός (Καμ. Βούρλα), Κιούπης (ΓΣ Πατησίων), Τεγκελίδης (Ξάνθη), Δέδες, Μαρίνος Ουζουνίδης (Εθνικός Αλεξανδρ.), Αλέξης Αλεξανδρής (Αναγέννηση Κιάτου), Καβάσης (Αγρ. Αστέρας), Κουτούγιας (Λάρισα).

1991 
Το 1991 κατέκτησε την τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου κάτω των 16 ετών στην Ελβετία. Προκρίθηκε στον ημιτελικό αήττητη από τον όμιλό της ξεπερνώντας την Πορτογαλία (1-1), την Πολωνία (1-0) και την Ελβετία (4-0). Στον ημιτελικό ηττήθηκε με σκορ 0-1 από την Ισπανία. Στο μικρό τελικό επικράτησε στα πέναλτι επί της Γαλλίας με 5-4.

1996 
Το 1996 κατέκτησε την 4η θέση Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου κάτω των 16 ετών στην Αυστρία. Τερμάτισε πρώτη και αήττητη στον όμιλό της αντιμετωπίζοντας τη Γερμανία (2-1), τη Ρουμανία (1-0) και την Ουκρανία (1-1). Στον ημιτελικό ηττήθηκε από την Πορτογαλία με 3-0 και στο μικρό τελικό από το Ισραήλ με 2-3.

2000 
Το 2000 κατέκτησε την 4η θέση Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου κάτω των 16 ετών στο Ισραήλ. Τερμάτισε πρώτη και αήττητη στον όμιλό της με αντιπάλους τη Ρουμανία (1-0), την Πολωνία (3-3) και την Ισπανία (2-1). Στον ημιτελικό ηττήθηκε με 2-1 από την Πορτογαλία και στο μικρό τελικό ηττήθηκε από την Ολλανδία με 5-0.

Συμμετοχές στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα

Δείτε επίσης 
 Εθνική Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)
 Εθνική Ελλάδας (ποδόσφαιρο γυναικών)
 Ολυμπιακή ομάδα Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)
 Εθνική Ελπίδων Ελλάδας (ποδόσφαιρο)
 Εθνική Ελλάδας Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών)
 Εθνική Νέων Ελλάδας (ποδόσφαιρο)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Η Εθνική Παίδων στην επίσημη ιστοσελίδα της Ε.Π.Ο.

Εθνική Ελλάδας (ποδόσφαιρο)
Ελλαδα
Εθνικές αθλητικές ομάδες της Ελλάδας
Αναδρομή

Αναδρομή στα μαθηματικά και την επιστήμη υπολογιστών είναι μια μέθοδος για τον ορισμό συναρτήσεων κατά την οποία η οριζόμενη συνάρτηση εφαρμόζεται στον ίδιο της τον ορισμό. Επίσης, ο όρος χρησιμοποιείται γενικότερα για να περιγράψει τη διαδικασία όπου αντικείμενα επαναλαμβάνονται με αυτο-όμοιο τρόπο. Για παράδειγμα, όταν οι επιφάνειες δυο καθρεπτών είναι σχεδόν παράλληλες μεταξύ τους, τα φωλιασμένα είδωλα που προκύπτουν αποτελούν μια μορφή αναδρομής.

Τυπικός ορισμός της αναδρομής 
Στα μαθηματικά και την επιστήμη υπολογιστών, η αναδρομή ορίζει (ή κατασκευάζει) μια τάξη αντικειμένων ή μεθόδων (ή ένα αντικείμενο μιας τάξης), ορίζοντας κάποιες απλές περιπτώσεις ή μεθόδους (συχνά μία και μόνη), και ορίζοντας κανόνες για τη διάσπαση πολύπλοκων περιπτώσεων σε απλότερες.

Για παράδειγμα, ο ακόλουθος είναι ένας αναδρομικός ορισμός για τους προγόνους ενός ατόμου.
 Οι γονείς κάποιου είναι πρόγονοί του (βασική περίπτωση)
 Οι γονείς των προγόνων κάποιου είναι και πρόγονοί του (αναδρομικό βήμα)

Μπορεί κανείς να σκεφτεί ότι ένας επαγωγικός ορισμός μιας τάξης αντικειμένων ορίζει νέα αντικείμενα χρησιμοποιώντας ήδη ορισμένα αντικείμενα της τάξης που ορίζεται.

Παρόμοιοι ορισμοί απαντώνται συχνά στα μαθηματικά. Για παράδειγμα, ο τυπικός ορισμός των φυσικών αριθμών στη θεωρία συνόλων είναι: το 1 είναι φυσικός αριθμός και κάθε φυσικός αριθμός έχει έναν επόμενο, που είναι επίσης φυσικός αριθμός.

Παραδείγματα μαθηματικών αντικειμένων που ορίζονται αναδρομικά είναι οι συναρτήσεις, τα σύνολα, και ειδικά τα fractals.

Αναδρομικό παραγοντικό 
Η μαθηματικη συνάρτηση του παραγοντικού, η οποία είναι το γίνόμενο όλων των θετικών ακέραιων αριθμών από το 1 έως κάποιον ανώτατο αριθμό n ορίζεται ως:

Εναλλακτικά, το παραγοντικό μπορεί να οριστεί αναδρομικά ως εξής:

Ο αναδρομικός ορισμός του παραγοντικού μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη συγγραφή μίας αναδρομικής μεθόδου σε κώδικά γλώσσας προγραμματισμού ώστε να υπολογιστεί η τιμή του παραγοντικού για δεδομένη είσοδο:int paragontiko(int n){
    if(n==0){
        return 1;
    } else {
        return n*paragontiko(n-1);
    }
}

 
Μαθηματική λογική
Θεωρία υπολογισμού
Μελιτίνη Λακωνίας

Η Μελιτίνη είναι μανιάτικο χωριό του Νομού Λακωνίας μεταξύ του Γυθείου και της Σπάρτης στους πρόποδες του Ταϋγέτου , με 130 κατοίκους το 2001. Η παλαιότερη ονομασία του είναι Ζελίνα (σημαίνει πράσινο στα Σλάβικα). Έχει το όνομα του παλιού Δήμου Μελιτίνης. Ο κεντρικός ναός είναι η Αγία Βαρβάρα . Με το Νόμο Καποδίστρια , ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Σμύνους. Στο χωριό αξιοθέατα είναι δύο πηγές, όπως επίσης και το παλαιό σχολείο, το οποίο φέρεται να ίδρυσε ο αγωνιστής του 1821, Παναγιωτάκης Γιατράκος.

Δ.δ. Μελιτίνης  
Το χωριό αποτελεί οικισμό ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος, που έχει συνολικά 242 κατοίκους. Οι οικισμοί του είναι:

 η Μελιτίνη ή Ζελίνα, έδρα.
 η Αγία Μαρίνα ή Τσέρια [ 54 ]
 η Λεμονέα ή Ρόζοβα [ 58 ].

Η κεντρική εκκλησία είναι η αγία Βαρβάρα στην Μελιτίνη με όμορφο πετρόκτιστο καμπαναριό από το 1910, ο Άγιος Νικόλαος στη Λεμονιά και Απόστολος Πέτρος στην Αγία Μαρίνα.
Η Αγία Μαρίνα είναι χωριό που σήμερα έχει ελάχιστους κατοίκους , περίπου 10-12 μόνιμους (το καλοκαίρι βέβαια αυξάνεται ο πληθυσμός του).Παλαιότερα είχε περισσότερους κατοίκους και βασιζόταν στην αγροτική οικονομία.Τα λούπινα (κυρίως για ζωοτροφές), οι ελιές , το εξαιρετικό ελαιόλαδο, αλλά και οι φακές είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.Και η κτηνοτροφία ήταν σημαντικός παράγοντας.Επειδή στο χωριό δεν υπήρχαν πηγές οι καλλιέργειες ήταν ξερικές.

Μετά από δωρεά ενός πλούσιου Πετρινιώτη (δηλ. κατοίκου του χωριού Πετρίνα) έχει δημιουργηθεί γεώτρηση στην Αγία Μαρίνα και από εκεί το νερό έρχεται στα σπίτια της Πετρ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επιμελητήριο Λακωνίας/Δήμος Σμύνους]

Μελιτινη
Μάνη
Δήμος Ανατολικής Μάνης
Κύναιθος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κύναιθος είναι γνωστός ο ένας από τους πενήντα γιους του Λυκάονα, του πρώτου (μυθικού) βασιλιά της Αρκαδίας. Ο Κύναιθος έδωσε το όνομά του στην πόλη Κυναίθη.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας
Αρχαίοι Αρκάδες
Αρκαδική Αζανία
Γιώργος Γεωργίου (αθλητικογράφος)

Ο Γιώργος Γεωργίου (Πετράλωνα, 26 Μαΐου 1952) είναι Έλληνας αθλητικογράφος και παρουσιαστής τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών.

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεωργίου γεννήθηκε στα Πετράλωνα της Αθήνας στις 26 Μαΐου 1952. Ήταν συμμαθητής στο ίδιο θρανίο με τον μετέπειτα επίσης γνωστό αθλητικογράφο Κώστα Καίσαρη. Η πρώτη του ενυπόγραφη παρουσία στην έντυπη δημοσιογραφία καταγράφηκε σε πολύ νεαρή ηλικία, στην εβδομαδιαία Παναθηναϊκή Φλόγα στις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Επαγγελματικά δραστηριοποιήθηκε στο χώρο από το 1982, ως μέλος της ιδρυτικής ομάδας της αθλητικής εφημερίδας Ο Φίλαθλος του εκδότη Γιώργου Κουρή, υπό τη διεύθυνση του Νίκου Καραγιαννίδη, ενώ έχει συνεργαστεί και με τα περιοδικά Σύγχρονος Αθλητισμός και Forza. Έγινε ευρύτερα γνωστός στο κοινό μέσω της καθημερινής στήλης που διατηρούσε στον Φίλαθλο, καθώς και με την αρχικά ραδιοφωνική, μετέπειτα τηλεοπτική εκπομπή του Το Καφενείο των Φιλάθλων.

Δηλώνει οπαδός του Απόλλωνα Σμύρνης αλλά στον Φίλαθλο τη δεκαετία του '80 έκανε το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού, πολλές φορές με επικριτικό και δηκτικό τρόπο (γενικότερο χαρακτηριστικό του Φιλάθλου εκείνα τα χρόνια). Τον χαρακτηρίζει η αντικειμενικότητα και η τάση του να τα λέει «έξω απ' τα δόντια», ασκώντας κριτική σε θεσμούς, πρόσωπα και καταστάσεις του αθλητισμού και κυρίως του ποδοσφαίρου.

Η εκπομπή Το Καφενείο των Φιλάθλων, τηλεοπτικά στο Κανάλι 5 του Γιώργου Κουρή και ραδιοφωνικά στον Sprint FM, υπήρξε η πρώτη ευρείας ακροαματικότητας εκπομπή στην Ελλάδα, που παρείχε βήμα στους φιλάθλους για να εκφράσουν τις απόψεις τους σχετικά με τα αθλητικά δρώμενα και όχι μόνο. Η τηλεοπτική του εκπομπή έχει κατά καιρούς φιλοξενηθεί στους σταθμούς Alpha, Channel 9, Τηλεάστυ, Extra 3, Action 24 και Kontra Channel.

Από το 2008 έως το 2021 πραγματοποιούσε καθημερινές ραδιοφωνικές εκπομπές στο ραδιοσταθμό Real FM 97.8 και είναι ένας από τους μακροβιότερους δημοσιογράφους του σταθμού από ίδρυσης του.

Τον Μάρτιο του 2010 ανακοίνωσε ξαφνικά την αποχώρησή του από την ενεργό δημοσιογραφία, απόφαση την οποία ανακάλεσε μία ημέρα αργότερα, αποδίδοντάς την σε προσωπικούς και όχι επαγγελματικούς λόγους.

Έχει νυμφευθεί δύο φορές, το 1980 την πρώτη του σύζυγο Μαρία και το 1997 την δεύτερη του σύζυγο Ευγενία. Έχει αποκτήσει με καθεμιά από τις δύο συζύγους του από ένα παιδί, τον Τάσο (ο οποίος γεννήθηκε το 1982 και απεβίωσε το 2017 λόγω της σπάνιας ασθένειας που ονομάζεται "Αταξία Φρίντριχ") και την Σταυρούλα (γενν. 1998) αντίστοιχα.

ΜΜΕ

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Ραδιόφωνο

Παραπομπές

Έλληνες αθλητικογράφοι
Δημοσιογράφοι στο ραδιόφωνο
Χένρι Τέρνερ

Ο Χένρι Τέρνερ (Henry Turner) είναι Αμερικάνος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής γεννημένος στο Όκλαντ των ΗΠΑ στις 18 Αυγούστου 1966. Έχει ύψος 2 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ.

Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Αφού αγωνίστηκε στο NBA, το CBA αλλά και σε Ιταλία και Ισπανία το 1993 αποκτήθηκε από τον Πανιώνιο. 

Τη χρονιά που αγωνίστηκε στον Πανιώνιο υπήρξε συμπαίκτης με τον Παναγιώτη Γιαννάκη το Φάνη Χριστοδούλου και τον Εντ Στόουκς και συνέθεσαν μια από τις πιο ισχυρές ομάδες στην ιστορία του Πανιωνίου σε μία από τις πιο ανταγωνιστικές χρονιές που γνώρισε το ελληνικό πρωτάθλημα. Κατέκτησε την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα, βρέθηκε στα ημιτελικά του κυπέλλου Ελλάδας αλλά και στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κόρατς όπου αποκλείστηκε από το μετέπειτα τροπαιούχο ΠΑΟΚ. Τα καρφώματά του Τέρνερ ήταν το σήμα κατατεθέν του παιχνιδιού του και αυτό τον έκανε το αγαπημένο πρόσωπο της κερκίδας. Το 1994 κατέκτησε την πρώτη θέση στο διαγωνισμό καρφωμάτων στο Ελληνικό All Star Game. Η πολύ καλή χρονιά όμως που είχε στη Νέα Σμύρνη του έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστεί και πάλι στο ΝΒΑ και πάλι στους Σακραμέντο Κινγκς.

Μετά το ΝΒΑ, αγωνίστηκε στη Φενέρ Μπακτσέ όπου και απόκτησε και την τουρκική υπηκοότητα και στη συνέχεια αγωνίστηκε για λίγους αγώνες στη Σιένα για να αντικαταστήσει στα μέσα της σεζόν (1998-1999) τον Τούλσον στην πρώτη χρονιά που διένυε το Μαρούσι στην Α1. Τερμάτησε με το Μαρούσι στην 7η θέση της Α1 και την επόμενη χρονιά στη 10η. Το 2000 αναδείθχηκε και πάλι νικητής στο διαγωνισμό καρφωμάτων στο Ελληνικό All Star Game. Τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε στην Ιταλία όπου και έκλεισε τη καριέρα του.

Ομάδες 
 1989-90  Σακραμέντο Κινγκς
 1990-91  Εμεζέτα Ούντινε
 1991-92  Πάνα Φλωρεντίας
 1993-94  Πανιώνιος
 1994-95  Σακραμέντο Κινγκς
 1995-98  Φενέρμπαχτσε
 1998-99  Ντουκάτο Σιένα
 1999-00  Μαρούσι 
 2000-01  BingoSNAI Μοντεκατίνι
 2001-02  Μίλερ Βερόνα
 2002  Ολίμπια Μιλάνου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 basketpedya.com
 NBA stats basketballreference.com
 «Ο πιο θεαματικός ξένος της Α1 έπαιζε στο «Αρτάκης»», αφιέρωμα στον ιστότοπο Gazzetta.gr, 22 Νοεμβρίου 2015.

Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Μεξικανοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές του NBA 
Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς
Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε
Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ
Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου
Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου
Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων
Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Πρόδρομος Νικολαΐδης

Ο Πρόδρομος Νικολαΐδης (13 Ιουλίου 1978) είναι Έλληνας  καλαθοσφαιριστής.

Καριέρα
 1994-1996 Γ.Α.Σ. Κομοτηνή
 1996-1999 ΑΕΚ
 1999-2000 Έσπερος Καλλιθέας
 2000-2001 Απόλλων Λεμεσού
 2001-2002 Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας
 2002-2003 Α.Σ. Άρης
 2003-2004 Μαρούσι
 2004-2005 Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας
 2005-2006 Ολύμπια Λάρισα
 2006 Βίρτους Μπολόνια
 2007 ΑΕΚ
 2007-2008 Αιγάλεω Α.Ο.
 2008-2009 Α.Ο.Τρίκαλα
 2009-2011 ΑΕΚ
 2011-2012 Μαρούσι
 2012-2012 Απόλλων Λεμεσού
 2012-2012 Ε.Κ. Καβάλας
 2012-2013 Απόλλων Λεμεσού
 2014 Καλαθοσφαίριση Αγίας Παρασκευής
 2016-2017 Α.Ε. Σαντορίνης
 2018-2019 Εθνικός Πειραιώς
 2019- Οίακας Ναυπλίου

Εθνική Ελλάδας
Αγωνίστηκε μία φορά με την Εθνική Ελλάδος Ελπίδων και 28 με την Εθνική Εφήβων.

Τίτλοι-Διακρίσεις
 Το 2003 κατέκτησε αγωνιζόμενος με τον Άρη το EuroCup Challenge, ενώ το 2004 ήταν φιναλίστ στο FIBA EuroCup ενώ αγωνιζόταν στο Μαρούσι.
 Έχει αναδειχθεί δευτεραθλητής στο κυπριακό πρωτάθλημα με τον Απόλλωνα Λεμεσού το 2001 και στο ελληνικό με το Μαρούσι το 2003.
 Έχει επίσης αγωνιστεί 2 φορές στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας: το 1999 με την ΑΕΚ και το 2003 με τον Άρη. Το 2008 αναδείχθηκε νικητής στό διαγωνισμό τριπόντων στο Ελληνικό All Star Game.
 Έχει συμμετάσχει στο διαγωνισμό τριπόντων στο Ελληνικό All Star Game το 2009, 2010, 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Κύπριοι καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας
Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Αιγάλεω
Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια
Καλαθοσφαιριστές Τρικάλων 2000
Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Λεμεσού
Καλαθοσφαιριστές Ολύμπιας Λάρισας
Σούτινγκ γκαρντ
Σμολ φόργουορντ
Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
Suhrkamp Verlag

Ο Suhrkamp Verlag είναι ένας εκδοτικός οίκος από την Φραγκφούρτη και απασχολεί 140 άτομα. Είναι ο σημαντικότερος εκδότης βιβλίων υψηλού επιπέδου στην Γερμανία. Πρώτος εκδότης ήταν ο Peter Suhrkamp, αλλά δυο χρόνια μετά, λόγω θάνατού του ανέλαβε ο Siegfried Unseld. Ο συνδυασμός από πρώτες εκδόσεις βιβλίων υψηλού επίπεδου σε συμβατή τιμή και με πρωτοποριακή γραφιστική ονομάζεται στην Γερμανία συχνά Suhrkamp-Kultur, δηλαδή πολιτισμός τύπου Suhrkamp. 

Στην εταιρία Suhrkamp ανήκουν και οι εκδόσεις Insel Verlag, Deutscher Klassiker Verlag και Jüdischer Verlag.

Φραγκφούρτη
Επιχειρήσεις της Γερμανίας
Πιατσέντσα

Η Πλακεντία ή Πιατσέντσα (Piacenza στα ιταλικά, Placentia στα λατινικά, Piasëinsa στην τοπική διάλεκτο) είναι πόλη της Βορειοδυτικής Ιταλίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, τμήματος της ευρύτερης περιφέρειας της Εμίλια-Ρομάνια.

Ιστορία
Πρώτοι κάτοικοι, σύμφωνα με τον αρχαίο Έλληνα ιστορικό Πολύβιο φέρονται οι Ετρούσκοι, ως πόλη ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους στη δεξιά όχθη του ποταμού Πάδου, μετά τη συμβολή του με τον ποταμό Τρέμπια, με το όνομα Placentia" στις 31 Μαΐου του 218 π.Χ. ως στρατιωτική επαρχία, παρέχοντας προστασία στο ρωμαϊκό στρατό μετά τη νίκη του Αννίβα στη μάχη παρά τον Τρεβία. Για την προστασία εκείνη οι Πλακεντίνοι θεωρούνταν από τη Ρώμη ισοπολίτες Ρωμαίοι. Στους μετέπειτα ρωμαϊκούς χρόνους περιελάμβανε ολόκληρη επαρχία που λεγόταν "Γαλατία η εντεύθεν του Πάδου" που οριζόταν από τον Πάδο, τον Ρουβικώνα και τς σειράς των Απεννίνων ορέων, περιλαμβάνοντας την Μοντίνη, τη Βονωνία και τη Ραύεννα.
Το 213 π.Χ. η πόλη πυρπολήθηκε από τους Γαλάτες αλλά οι Ρωμαίοι αξιοποιώντας τη στρατηγική της θέση το 190 π.Χ. την επανόρθωσαν εγκαθιστώντας 3.000 οικογένειες. Έκτοτε απετέλεσε πρωτεύον μέλος της λομβαρδικής συμμαχίας.

Μετά τη πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η  πόλη υπάχθηκε στο βυζαντινό εξαρχάτο της Ραβέννας. Το 570 κατελήφθη από τους Λογγοβάρδους και το 774 από τους Φράγκους. Το 1095 πραγματοποιήθηκε η ομώνυμη Σύνοδος της Πλακεντίας επί Πάπα Ουρβανού Β'. Κατά την περίοδο της Φεουδαρχίας περιήλθε σε πολλούς χωροδεσπότες. Στον Μεσαίωνα απετέλεσε Δουκάτο που περιήλθε στους Βισκόντι. Το 1447 καταλήφθηκε από τον Φρ. Σφόρτσα και το 1545 ενώθηκε πολιτικά με την Πάρμα. Στις 16 Ιουνίου του 1746 στη περίφημη μάχη της Πλακεντίας ο πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν νίκησε τους Γάλλους και Ισπανούς Το 1796 την Πλακεντία κατέλαβαν οι Γάλλοι και στη συνέχεια ο Ναπολέων την περιέλαβε στην Αυτοκρατορία του. Ακολούθως την κατέλαβαν οι Αυστριακοί υπό τους οποίους και παρέμεινε μέχρι το 1859. Στο μεταξύ το 1848, ένα δημοψήφισμα σηματοδότησε την είσοδο της πόλης στο Βασίλειο της Σαρδηνίας. Αργότερα στην ένωση με την Ιταλία ο Βασιλεύς την χαρακτήρισε ως "πρωτογέννητο έδαφος του Βασιλείου".
Στη διάρκεια του Β' Π.Π. η πόλη δέχθηκε πολλούς συμμαχικούς βομβαρδισμούς από τους οποίους καταστράφηκαν σχεδόν όλες οι γέφυρες του Πάδου, αλλά ευτυχώς διασώθηκαν τα ιστορικά κτίρια της πόλης. Το στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου υπό την κωδική ονομασία "Veano PG-29" ήταν σ΄ αυτή την πόλη.
 

Ο σημερινός πληθυσμός της ανέρχεται περίπου στους 102.871 κατοίκους. Η πόλη είναι περισσότερο γνωστή στους Έλληνες (ιδίως στους Αθηναίους) από τον πύργο της δούκισσας της Πλακεντίας που βρίσκεται στην Πεντέλη. Εδώ γεννήθηκε ο Πάπας Γρηγόριος Ι΄. Από την Πιατσέντσα επίσης κατάγονται ο γνωστός σχεδιαστής Τζιόρτζιο Αρμάνι καθώς και ο διεθνής ποδοσφαιριστής Φίλιπο Ιντζάγκι.

Παραπομπές

Πηγές 
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ.Κ΄, σελ.258 (Πλακεντία)

Πόλεις της Εμίλια-Ρομάνια
Μετρό Ρότερνταμ

To Μετρό του Ρότερνταμ (ολλανδικά: Rotterdamse Metro) είναι ο μητροπολιτικός σιδηρόδρομος του Ρότερνταμ. Εγκαινιάστηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1968 (τότε μόλις 1 γραμμή και μήκους μόλις 5,9 χιλιομέτρων) και σήμερα αποτελείται από 5 γραμμές, συνολικού μήκους 100,6 χιλιομέτρων και με 70 σταθμούς. Η κατασκευή μεγάλου μέρους του έγινε μέσα στο νερό, ενώ άλλα τμήματα του δικτύου είναι υπέργεια. Ορισμένα τμήματα σηράγγων του, κατασκευάστηκαν στην ξηρά και ποντίστηκαν μετά στη θάλασσα. Η γραμμή Ε συνδέει την πόλη απευθείας με τη διοικητική πρωτεύουσα Χάγη.

Δίκτυο 

Μετρο
Ροτερνταμ
Μετρο Ροτερνταμ
Γιακούτσκ

Το Γιακούτσκ (ρωσικά: Яку́тск) είναι πόλη της Σιβηρίας και πρωτεύουσα της ρωσικής Δημοκρατίας των Σαχά, η οποία συνήθως αναφέρεται ως Γιακουτία. Είναι επίσης το σημαντικότερο λιμάνι του πλωτού ποταμού Λένα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 269.601 κατοίκους. Από τη Μόσχα απέχει σε ευθεία γραμμή 4.880 χιλιόμετρα.

Η πόλη ιδρύθηκε το 1632 ως φρούριο από Κοζάκους, οι οποίοι εξερευνούσαν τη Σιβηρία για λογαριασμό του Ρωσικού Βασιλείου. Παρέμενε όμως άσημη έως τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα, όταν ανακαλύφθηκαν στο Λένα αποθέματα πολύτιμων μετάλλων και άρχισαν να συρρέουν χρυσοθήρες απ' όλη τη χώρα. Ο ορυκτός πλούτος αποτέλεσε τη βάση για την εκβιομηχάνιση της περιοχής, ιδιαίτερα κατά τη σοβιετική περίοδο. Δεδομένου ότι το 1/4 της παγκόσμιας παραγωγής διαμαντιών εξορύσσεται στη Γιακουτία, μπορεί να καταλάβει κανείς γιατί η πρωτεύουσά της θεωρείται ως μία από τις παγκόσμιες πρωτεύουσες του κλάδου.

Μία ιδιαιτερότητα της πόλης είναι ο τρόπος που επικοινωνεί οδικά με την απέναντι (ανατολική) όχθη του Λένα, συνεπώς με όσες περιοχές της Ρωσίας βρίσκονται ανατολικά της. Ελλείψει γέφυρας (ο Λένας είναι πολύ πλατύς και ορμητικός - σε ολόκληρη τη Γιακουτία δεν τον διασχίζει ούτε μία γέφυρα) το καλοκαίρι χρησιμοποιείται πορθμείο, ενώ το χειμώνα η επιφάνεια του ποταμού παγώνει και τα αυτοκίνητα κινούνται επάνω της! Στα ενδιάμεσα διαστήματα, όταν το στρώμα του πάγου είναι λεπτό, δεν μπορούν να κινηθούν ούτε τα πορθμεία ούτε τα αυτοκίνητα, με αποτέλεσμα να διακόπτεται πλήρως η επικοινωνία.

Οι κλιματολογικές συνθήκες στο Γιακούτσκ είναι ιδιαίτερα αντίξοες. Τον Ιανουάριο η μέση θερμοκρασία είναι κοντά στους -41 °C, όμως το καλοκαίρι συχνά εκτινάσσεται πάνω από τους 30 °C, μολονότι απέχει ελάχιστα από τον αρκτικό κύκλο.

Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο που φέρει το όνομά της (κωδικός ΙΑΤΑ: YKS).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Δημοκρατία των Σαχά
Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Κύναιθος ο Χίος

Ο Κύναιθος ο Χίος (ή και Κίναιθος) ήταν ένας ραψωδός, μέλος των Ομηριδών, που αναφέρεται από κάποιες πηγές ότι είχε συνθέσει τον «Ομηρικό Ύμνο» προς τον Απόλλωνα.

Η βασική πηγή πληροφοριών για τον Κύναιθο είναι τα «Σχόλια» πάνω στον Πίνδαρο. Αυτά αναφέρουν ότι η σχολή του Κυναίθου ήταν εξέχουσα ανάμεσα στους Ομηρίδες και παρεισήγαγε πολλές από τις συνθέσεις της μέσα στα έργα του Ομήρου. Ο ίδιος ο Κύναιθος ήταν ο πρώτος που απήγγειλε τα έπη του Ομήρου στις Συρακούσες, κατά την 69η Ολυμπιάδα (504-501 π.Χ.). Τον 19ο αιώνα πιστευόταν ότι αυτή η χρονολόγηση ήταν λανθασμένη, καθώς τα ομηρικά έπη θα έπρεπε να είχαν φθάσει στις Συρακούσες πολύ ενωρίτερα: Ο κλασικιστής Friedrich Gottlieb Welcker (Epischer Cyclus, σελ. 243) πρότεινε ότι η ορθή ανάγνωση του αποσπάσματος ήταν «Κατά την έκτην ή την ενάτην Ολυμπιάδα» αντί για «Κατά την εξηκοστήν ενάτην», και ότι ο Κύναιθος είχε ζήσει περί το 750 π.Χ.. Ωστόσο, το 500 π.Χ. ταιριάζει αρκετά καλά σε μία ανεξάρτητη πιθανή χρονολόγηση της συνθέσεως του Ομηρικού Ύμνου στον Απόλλωνα, το 522 π.Χ..

Βασιζόμενος προφανώς πάνω σε αυτό ή σε κάποιο παρόμοιο κείμενο, ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης κατονομάζει τον Κύναιθο ως τον πρώτο που διέδωσε τα ομηρικά έπη και ως δημιουργό ομηρικών στίχων (Ευσταθίου, Σχόλιον εις την Ιλιάδα, 1.11).

Βιβλιογραφία 
 Burkert, Walter: "Kynaithos, Polycrates and the Homeric Hymn to Apollo" στο Arktouros: Hellenic studies presented to B. M. W. Knox, ed. G.W. Bowersock, W. Burkert, M.C.J. Putnam (Berlin: De Gruyter, 1979), σσ. 53-62.
 West, M.L.: "Cynaethus' Hymn to Apollo".  The Classical Quarterly, New Series, Vol. 25, No. 2 (Δεκ. 1975), σσ. 161-170.
 --. "The Invention of Homer".  The Classical Quarterly, New Series, Vol. 49, No. 2 (1999), σσ. 364-382.

Κυναιθος
Κυναιθος
Κυρήνη (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία η Κυρήνη ήταν μία Νύμφη και η επώνυμη ηρωίδα της πόλεως Κυρήνης. Κατά την αρχαιότερη πηγή, η Κυρήνη ήταν κόρη του Λαπίθη βασιλιά Υψέως. Ως αδελφή της Κυρήνης αναφέρεται η Λάρισα. Στην αρχή η Κυρήνη ζούσε στο Πήλιο ως κυνηγός και φύλακας των κοπαδιών του πατέρα της. Μια μέρα ο θεός Απόλλων είδε την Κυρήνη να νικά ένα λιοντάρι που είχε επιτεθεί στα πρόβατα του πατέρα της. Ο θεός θαύμασε το θάρρος της και έτσι την πήρε και την οδήγησε (μετά από συμβουλή του Κενταύρου Χείρωνα) στη Λιβύη πάνω σε χρυσό άρμα. Από τότε η Κυρήνη έγινε κυρίαρχος της χώρας. Εκεί γέννησε (από τον Απόλλωνα) τον σημαντικό γονιμικό θεό Αρισταίο. Ο Σχολιαστής του Απολλωνίου (Β 498) γράφει ότι κατά τον Φερεκύδη και τον Άρατο η Κυρήνη έφθασε στη Λιβύη πάνω σε κύκνους (που έλκουν συνήθως το άρμα του Απόλλωνα).

Μια άλλη εκδοχή του μύθου συναντάται στους Κυρηναίους συγγραφείς των ελληνιστικών χρόνων. Ο Ακέσανδρος π.χ. και ο Καλλίμαχος αναφέρουν ότι η Κυρήνη οδηγήθηκε στη Λιβύη την περίοδο της βασιλείας του Ευρυπύλου, που είχε υποσχεθεί τον θρόνο του σε όποιον θα σκότωνε ένα λιοντάρι που ρήμαζε τη χώρα. Η Κυρήνη εξόντωσε το λιοντάρι και έτσι πήρε τη βασιλεία. Στη συνέχεια, γέννησε από τον Απόλλωνα τον Αρισταίο και τον Αυτούχο. Οι παραπάνω συμφωνούν ότι ο Απόλλων έφερε την Κυρήνη στη Λιβύη. Αλλά ο Μνασέας υποστηρίζει ότι η Κυρήνη ταξίδεψε στην Αφρική με δική της πρωτοβουλία.

Παραστάσεις της Κυρήνης σώζονται στο αέτωμα του «Θησαυρού των Κυρηναίων» στην Ολυμπία. Σε ανάγλυφο των ρωμαϊκών χρόνων από τον ναό του Απόλλωνα στην Κυρήνη, η Νύμφη εικονίζεται με δωρικό χιτώνα να σφίγγει με το αριστερό χέρι της ένα λιοντάρι. Επίσης απεικονίζεται και σε ένα μικρό άγαλμα που σώθηκε από τον ίδιο ναό.

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 133 Κυρήνη (133 Cyrene), που ανακαλύφθηκε το 1873, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή Νύμφη.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Κυρηνη
Κυρηνη
Αρχαία Λιβύη
Γυναίκες του Απόλλωνα
Τιμόθεος Β΄ Αλεξανδρείας

Ο Τιμόθεος Β΄, ο επονομαζόμενος Αίλουρος, ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας μεταξύ των ετών 457 και 460.

Ενώ το Θρόνο κατείχε ο Προτέριος, μπήκε επικεφαλής μονοφυσιτών στην προσπάθειά τους να τον εκθρονίσουν. Περιερχόταν τις νύχτες στα κελιά μοναχών, λέγοντας ότι είναι άγγελος και προτρέποντάς τους σε ακοινωνησία με τον Προτέριο. Εξελέγη από μερίδα του λαού Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας και αφού οι μονοφυσίτες δολοφόνησαν τον Προτέριο, παρέμεινε μόνος Αρχιεπίσκοπος.

Σύνοδος που συνεκλήθη το 458 στην Κωνσταντινούπολη ακύρωσε την εκλογή του και εν τέλει απομακρύνθηκε από τον Αυτοκράτορα Λέοντα Α΄, ο οποίος διέταξε να δικαστεί και να εξοριστεί στη Γάγγρα.

Πηγές 
 Πατριαρχείο Αλεξανδρείας
 Οικουμενικό Πατριαρχείο 
 athos.edo.gr

Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Ακεσαμενός

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ακεσαμενός (απαντώμενο και με τη γραφή Ακεσσαμενός) είναι γνωστός ο «επώνυμος ήρωας» της πόλεως Ακεσαμενές, δηλαδή το πρόσωπο εκείνο που έδωσε το όνομά του στην πόλη αυτή, της οποίας ήταν και ο ιδρυτής. Ο Ακεσαμενός ήταν μυθικός βασιλιάς της Πιερίας στη Μακεδονία. Ο Όμηρος τον αναφέρει ως πατέρα της Περιβοίας, της μητέρας του Πηλεγόνα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ακεσαμενος
Ακεσαμενος
Πύθων (μυθολογία)

Ο Πύθων ήταν φοβερό τέρας και χθόνια θεότητα της Ελληνικής μυθολογίας. Είχε σώμα φιδιού και φύλαγε το Μαντείο των Δελφών. Τον είχε γεννήσει η Γαία από την λάσπη του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα με τον οποίο ο Δίας τερμάτισε τον χρυσό αιώνα. 

Ο Πύθων ζούσε σε ένα σπήλαιο και προστάτευε το ιερό της Γαίας όπου ήταν αφιερωμένος αρχικά ο ιερός χώρος. Τον Πύθωνα σκότωσε ο θεός Απόλλων, μωρό ακόμα, γιατί με την βοήθεια της θεάς Ήρας κυνηγούσε την μητέρα του για να εμποδίσει την γέννηση του. Στην ενέργειά του αυτή τον βοήθησε και ο θεός Ήφαιστος, που του έφτιαξε και έδωσε την χρυσή του φαρέτρα με τα χρυσά του βέλη. Από τότε το ιερό αφιερώθηκε στον Απόλλωνα και η ιέρεια του μαντείου ονομαζόταν Πυθία.

Αναφορές

Βιβλιογραφία 
 Οβίδιος: Μεταμορφώσεις 1, 416 - 415.

Χθόνιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Αλεξανδρινός Κώδικας

Ο Αλεξανδρινός κώδικας (Λατ. Codex Alexandrinus)  είναι χειρόγραφος κώδικας που περιέχει τα βιβλία της Καινής Διαθήκης και ένα μέρος των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης. Χρονολογείται στην περίοδο της Ύστερης Αρχαιότητας (400-440 μ.Χ.).

Συμβολίζεται με το A ή το 02, ενώ φυλάσσεται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη του Λονδίνου όπου καταγράφεται ως Royal 1 D. VIII. 

Ο κώδικας είναι γραμμένος σε κεφαλαιογράμματη τετραγωνισμένη ελληνική γραφή και χρονολογείται στα μέσα του 5ου αιώνα. Η διάσταση της κάθε σελίδας είναι 32x26 εκατοστά. Το υλικό των φύλλων είναι εξαιρετικής ποιότητας περγαμηνή (vellum). Το κείμενο της Καινής Διαθήκης καλύπτει 143 φύλλα.

Υποσημειώσεις

Πηγές 

 Frederic G. Kenyon, Our Bible and the Ancient Manuscripts (4th ed.), London 1939.
 Bruce Metzger, The Text Of The New Testament: Its Transmission, Corruption and Restoration, 1968 etc, Oxford University Press.
 Lake, Kirsopp, Family Π and the Codex Alexandrinus. The Text According to Mark, London 1936

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Center for the Study of NT Manuscripts. Codex Alexandrinus 
 Facsimile of Codex Alexandrinus
 Codex Alexandrinus: information, zoomable image British Library website
 Codex Alexandrinus at the Encyclopedia of New Testament Textual Criticism

Σχετικά κύρια άρθρα  
 Μεγαλογράμματοι κώδικες της Καινής Διαθήκης
 Καινή Διαθήκη
 Σιναϊτικός Κώδικας

Χειρόγραφα της Αγίας Γραφής
Χειρόγραφα
Κλεοπάτρα ΣΤ΄ της Αιγύπτου

Η Κλεοπάτρα ΣΤ΄ Τρύφαινα ήταν Βασίλισσα της αρχαίας Αιγύπτου, μέλος της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε τη χώρα καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Η καταγωγή της είναι αδιευκρίνιστη, και μάλιστα η ίδια της η ύπαρξη αμφισβιτείται από ορισμένες πηγές.

Αντικρουόμενες πληροφορίες 
Γενικά δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή της και οι πηγές τείνουν να δίνουν αντικρουόμενες πληροφορίες. Μερικές την ταυτίζουν με την Κλεοπάτρα Ε΄, σύζυγο του φαραώ Πτολεμαίου ΙΒ΄ Αυλητή, ενώ άλλες θεωρούν πως η τελευταία υπήρξε μητέρα της. Αιτία της σύγχυσης είναι η προσωνυμία «Τρύφαινα», που αποδίδεται και στις δύο.

Συγκεκριμένα, υπάρχει μια περίπτωση η Κλεοπάτρα Ε΄ να πέθανε κάπου το 69 ή το 68 π.Χ. γιατί το όνομά της αρχίζει να εξαφανίζεται από μνημεία και παπύρους. Ωστόσο μια Κλεοπάτρα Τρύφαινα αναφέρεται ως συμβασίλισσα της Αιγύπτου την περίοδο 58 – 57 π.Χ., η οποία και πέθανε το 57 π.Χ. Ο Πορφύριος υποστηρίζει πως η δεύτερη Κλεοπάτρα ήταν κόρη της πρώτης, που αναφέρεται από ορισμένους μελετητές ως Κλεοπάτρα ΣΤ΄. Να τονιστεί ότι η αρίθμηση των βασιλέων και βασιλισσών της πτολεμαϊκής Αιγύπτου είναι σύγχρονη επινόηση, ενώ στην εποχή τους διακρίνονταν από τις επωνυμίες τους. Από την άλλη μια αφιέρωση στον Ναό του Εντφού, που χρονολογείται το 57 π.Χ., αναφέρει το όνομα της Κλεοπάτρας Τρύφαινας στο πλάι αυτού του Πτολεμαίου ΙΒ΄, κάτι που ενισχύει την υπόθεση πως ήταν σύζυγος και όχι κόρη του φαραώ. Επίσης είναι απίθανο να συνέχιζε να κατονομάζεται στα μνημεία αν είχε πεθάνει δώδεκα χρόνια πριν. Την ταύτιση των δύο προσώπων υποστηρίζει ο γεωγράφος Στράβων, που μας παρέχει τα ονόματα τριών μόνο θυγατέρων του Πτολεμαίου ΙΒ΄: τη Βερενίκη Δ΄, την Κλεοπάτρα Ζ΄ (τη διασημότερη Κλεοπάτρα της δυναστείας) και την Αρσινόη Δ΄.

Βιογραφικά στοιχεία 
Αν υποθέσουμε πως η Κλεοπάτρα ΣΤ΄ είναι διαφορετικό πρόσωπο από την Κλεοπάτρα Ε΄, το 58 π.Χ., οπότε κι ο Πτολεμαίος ΙΒ΄ έχασε προσωρινά το θρόνο, η ίδια παρέμεινε και συμβασίλεψε στην Αίγυπτο με την αδερφή της, Βερενίκη Δ΄. Ωστόσο πέθανε πριν την επιστροφή του Πτολεμαίου ΙΒ΄ στο θρόνο, ο οποίος ανέτρεψε και θανάτωσε μόνο τη Βερενίκη με την υποστήριξη των Ρωμαίων.

Χρονολόγιο

Πηγές 
 Βιογραφία από τον Christopher Bennett, Cleopatra V
 www.livious.org, Cleopatra VI Tryphaena 
 Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόφωνης wikipedia.

Δείτε Επίσης 
 Δυναστεία των Πτολεμαίων
 Αρχαία Αίγυπτος
 Ελληνιστική περίοδος
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου
Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Δυναστεία των Πτολεμαίων
Θεόδωρος Τσουκάτος

Ο Θεόδωρος Τσουκάτος είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην βουλευτής με το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

Το 2008 εθνικές διαστάσεις πήρε το σκάνδαλο της Siemens για το οποίο ο Θεόδωρος Τσουκάτος έλαβε 1 εκ. μάρκα, τα οποία όμως υποστήριξε ότι μετέφερε στο κομματικό ταμείο του ΠΑΣΟΚ.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε το 1952 στο Λεωνίδιο Αρκαδίας και σπούδασε στη φαρμακευτική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως φαρμακοποιός στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική. Ξεκίνησε ως στέλεχος της επαναστατικής εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, και συγκεκριμένα του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος Ελλάδας (ΕΚΚΕ). Αργότερα, το 1983, προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ.

Το 1978 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Δάφνης και το 1990 εκλέχτηκε για πρώτη φορά μέλος στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ. Τον Ιανουάριο του 1996 έγινε προϊστάμενος του «Γραφείου Κοινωνικού Διαλόγου» του πρωθυπουργού, Κώστα Σημίτη, και τον Απρίλιο του ίδιου έτους προκάλεσε πολλές εσωκομματικές αντιδράσεις όταν εξανάγκασε σε παραίτηση τον δημοφιλή γενικό γραμματέα Αθλητισμού Γιώργο Βασιλακόπουλο, που ήταν η «σημαία» του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ στον χώρο του αθλητισμού. Το 2000 εκλέχτηκε βουλευτής επικρατείας. Στις εκλογές του 2004 απέτυχε να επανεκλεγεί.

Προσωπική ζωή 
Διαμένει μόνιμα στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος με την Καλλιόπη Χωριανοπούλου και έχουν μια κόρη.

Υπόθεση Siemens 
Το 2008 οι εισαγγελικές αρχές ανακοίνωσαν ότι το 1999 είχαν κατατεθεί ένα εκατομμύριο μάρκα σε λογαριασμό του από την εταιρεία Siemens και δη τον Μιχάλη Χριστοφοράκο, ισχυρισμό τον οποίο ο ίδιος δεν αρνήθηκε. Πρόσθεσε επίσης ότι τα χρήματα μπήκαν σταδιακά στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ. Στην πρότασή του προς το Συμβούλιο Εφετών για την υπόθεση της Siemens, ο εισαγγελέας Γαληνός Μπρης αρχικά ζήτησε την παραπομπή 64 ατόμων, μεταξύ των οποίων και του Θεόδωρου Τσουκάτου, μόνο όμως για το αδίκημα της συνέργειας σε δωροδοκία, και όχι για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος.

Έντεκα χρόνια αργότερα κατά τη διάρκεια της απολογίας του ο Θεόδωρος Τσουκάτος υποστήριξε όσα είχε αναφέρει αρχικά το 2008, με σημαντικότερη τη κατηγορία ότι τα χρήματα κατέληξαν σε κομματικά ταμεία. Αυτό επιβεβαιώθηκε από κομματικά στελέχη που είχαν σχέση με τα οικονομικά του κόμματος. Μεταξύ άλλων, ο Θεόδωρος Τσουκάτος κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ λέγοντας ότι «Με πέταξαν στα σκυλιά», ενώ έκανε λόγο για συνολική ιδιωτική χρηματοδότηση για το κόμμα που άγγιζε εκείνη την εποχή τις 16 δις δραχμές.

Με τη σειρά της η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Μαριάννα Ψαρουδάκη διέταξε τη διερεύνηση των οικονομικών του ΠΑΣΟΚ.

Αναφορές

Τσουκάτος

Τ
Έλληνες φαρμακοποιοί