joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Χιου Λέοναρντ

Ο Χιου Λέοναρντ (Hugh Leonard, 9 Νοεμβρίου 1926 - 12 Φεβρουαρίου 2009) ήταν Ιρλανδός δραματουργός, σεναριογράφος για την τηλεόραση και δοκιμιογράφος. Η καριέρα του διήρκεσε περισσότερα από 50 χρόνια και στο διάστημα αυτό έγραψε περισσότερα από 18 θεατρικά έργα, δύο τόμους με δοκίμια και δύο αυτοβιογραφίες, ένα μυθιστόρημα και πολυάριθμα σενάρια για την τηλεόραση και για τον κινηματογράφο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έγραφε σε στήλη εφημερίδας, με το ψευδώνυμο «Παλιόγερος».

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Δουβλίνο στις 9 Νοεμβρίου του 1926 με το όνομα John Joseph Byrne και στη συνέχεια δόθηκε για υιοθεσία. Μεγάλωσε στο Ντάλκι, ένα προάστιο του Δουβλίνου. Για το υπόλοιπο της ζωής του με εξαίρεση το συγγραφικό ψευδώνυμο "Hugh Leonard" με το οποίο έγινε γνωστός, οι φίλοι του τον αποκαλούσαν «Τζακ».

Μορφώθηκε στο Εθνικό Σχολείο Αρρένων Χάρολντς στο Ντάλκι, και στη συνέχεια σε κολέγιο. Εργάστηκε ως υπάλληλος επί 14 χρόνια, γράφοντας παράλληλα και παίζοντας σε θεατρικά έργα για παροικιακές θεατρικές ομάδες.

Τρία από τα έργα του παρουσιάστηκαν στο θέατρο Μπρόντγουεϊ: The Au Pair Man (1973), , Ντα (1978) και A Life (1980). Το πλέον πετυχημένο από τα έργα αυτά ήταν το «Ντα». για το οποίο βραβεύτηκε και με Βραβείο Τόνι μεταξύ άλλων.. 

Ως το 2006 έγραφε στην ιρλανδική εφημερίδα 'Sunday Independent με το σκωπτικό ψευδώνυμο «The Curmudgeon», δηλαδή «Παλιόγερος». 

Ο Λέοναρντ απεβίωσε στην οικία του στο Ντάλκι, σε ηλικία 83 ετών, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια.
 Επιλεγμένα έργα 

Θεατρικά
 The Big Birthday Suit (1956)
 A Leap in the Dark (1957)
 Stephen D  (1962)
 The Poker Session (1964)
 Mick and Mick (1966)
 The Late Arrival of Incoming Aircraft (1968)
 The Patrick Pearse Motel (1971)
 The Au Pair Man (1974)
  Ντα (1975)
 Time Was (1980)
 A Life (1981)
 Summer Suburb of Babylon (τρία μονόπρακτα θεατρικά έργα) (1983)             
 "A Time of Wolves and Tigers"
 "Nothing Personal"
 "The Last of the Mohicans"
 Pizazz: (τρία μονόπρακτα) (1986)
 "A View from the Obelisk"
 "Roman Fever"
 "Pizazz"
 Moving (1994)

Μυθιστόρημα
 Parnell and the Englishwoman (1992)

Δοκίμια
 Rover and Other Cats (1972)
 Leonard's Last Book (1978)
 A Peculiar People and Other Foibles (1979)

Αυτοβιογραφίες
 Home Before Night (1979)
 Out After Dark'' (1989)

Ελληνική Παραστασιογραφία 
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων του Χ. Λέοναρντ.

Σημειώσεις και παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 O συγγραφέας στον ιστότοπο Irish Writers Online

Ιρλανδοί θεατρικοί συγγραφείς
Ιρλανδοί δοκιμιογράφοι
Ιρλανδοί σεναριογράφοι
Frost/Nixon: Η Αναμέτρηση

Η ταινία Frost/Nixon: Η Αναμέτρηση (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά: Frost/Nixon) είναι αμερικανικής παραγωγής του 2008 και βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Πίτερ Μόργκαν, το οποίο δραματοποιεί τις τηλεοπτικές συνεντεύξεις που έδωσε ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον το 1977 στον δημοσιογράφο Ντέιβιντ Φροστ (David Frost). Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Ρον Χάουαρντ και παραγωγοί ο Μπράιαν Γκρέιζερ για την Imagine Entertainment και οι Τιμ Μπέβαν και Έρικ Φέλνερ της Working Title Films για την Universal Pictures. Η ταινία επανασυνδέει τους δύο ηθοποιούς που είχαν αρχικά ανεβάσει το θεατρικό στο Μπρόντγουεϊ και στο Ουέστ Εντ, τον Φρανκ Λαντζέλα (Frank Langella) στον ρόλο του Νίξον και τον Μάικλ Σιν (Michael Sheen) στο ρόλο του Φροστ.

Παραγωγή 
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 27 Αυγούστου 2007 και η πρεμιέρα έγινε στις 15 Οκτωβρίου 2008 στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου. Η ταινία δέχθηκε πολλές υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες (5), BAFTA (6) και Όσκαρ (5).

Το 2008, η ταινία προβλήθηκε στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ως ταινία λήξης.

Ηθοποιοί και χαρακτήρες
Μάικλ Σιν ως ο Ντέιβιντ Φρόστ 
Φρανκ Λαντγκέλα ως ο Ρίτσαρντ Νίξον
Κέβιν Μπέικον ως ο Τζακ Μπρένναν
Ρεμπέκα Χολ ως η Καρολαΐν Κάσινγκ
 Όλιβερ Πλατ ως ο Ρόμπερτ Ζέλνινγκ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αμερικανικές ταινίες
Βρετανικές ταινίες
Γαλλικές ταινίες
Ταινίες του 2008
Ταινίες παραγωγής Universal Pictures
Αμερικανικές πολιτικές δραματικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Βρετανικές δραματικές ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Ταινίες παραγωγής StudioCanal
Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Αλίκ Λ. Αλίκ

Ο Αλίκ Λ. Αλίκ (Alik L. Alik) είναι διπλωμάτης και πολιτικός από τις Ομόσπονδες Πολιτείες Μικρονησίας, αντιπρόεδρος της χώρας από το 2007 ως το 2015. Είναι παντρεμένος με τη Σρα Λόνο και έχουν 2 παιδιά.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στο νησί Κοσράε, στις 26 Ιανουαρίου του 1953 και ολοκλήρωσε τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1973. Συνέχισε τις σπουδές του στη Χαβάη το 1973 - 1976 και στη συνέχεια στο Κολέγιο Γκρέισλαντ της Αϊόβα το 1976 - 1979. Στη συνέχεια εργάστηκε ως σχολικός σύμβουλος σε Γυμνάσιο της χώρας του .

Το 1982 έγινε αξιωματούχος της Υπηρεσίας Εξωτερικών Θεμάτων και στη συνέχεια προήχθη σε αναπληρωτή αρχηγό επί θεμάτων Νοτίου Ειρηνικού. Ο Αλίκ έγινε το 1989 ο πρώτος Μικρονήσιος πρεσβευτής στα Φίτζι, όπου υπηρέτησε ως το 1998. Ενώ βρισκόταν στα Φίτζι ήταν διαπιστευμένος πρεσβευτής της Μικρονησίας σε: Ισραήλ, Τόνγκα, Ναούρου, Κιριμπάτι, Σαμόα, Τουβαλού, Βανουάτου και στα Νησιά του Σολομώντα. Το 1998 διορίστηκε πρεσβευτής στην Ιαπωνία.

Η καριέρα του ως πολιτικός ξεκίνησε το 2003, όταν εξελέγη μέλος του 13ου Κογκρέσου και πρόεδρος της Επιτροπής Ανάπτυξης και Πόρων. Στο 14ο Κογκρέσο ανέλαβε επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων.

Στις 11 Μαΐου του 2007 ορκίστηκε ο 7ος αντιπρόεδρος της Μικρονησίας, με πρόεδρο το Μάνι Μόρι. Τον διαδέχθηκε στην αντιπροεδρία ο Γιοσίουο Π. Τζορτζ

Πηγές 
 Επίσημη βιογραφία

Αλ
Τζορτζ Μόλετ

Ο Σερ Ουίλιαμ Τζορτζ Μόλετ (Sir William George Mallet, 1923-2010) ήταν πολιτικός από την Αγία Λουκία. Διετέλεσε Γενικός Κυβερνήτης από το 1996 ως το 1997. Ήταν μέλος του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου (GCMG) και του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE).

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου του 1923. Υπηρέτησε ως υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού στην πρώτη κυβέρνηση της Αγίας Λουκίας μετά την ανεξαρτησία το 1979. Αργότερα θήτευσε και ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός Εξωτερικών και υπουργός Εσωτερικών.

Ως μέλος του Ενωτικού Κόμματος Εργατών (UWP), ο Μόλετ εξελέγη στην επαρχία του Κέντρου στο Κάστρις. Υπήρξε πολύ δημοφιλής και εκλεγόταν συνεχώς στην εκλογική του περιφέρεια. Έπειτα από την απόσυρσή του από την ενεργό πολιτική ζωή το 1996, ο Μόλετ διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης της Αγίας Λουκίας. Ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιουνίου του 1996 και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 17 Σεπτεμβρίου του 1997. Χρίστηκε Ιππότης το 1999. Η σύζυγός του, Λαίδη Μπέριλ Μόλετ, απεβίωσε στις 27 Αυγούστου του 2003.

Ο Σερ Τζορτζ Μόλετ πέθανε στις 20 Οκτωβρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος της Κυβέρνησης της Αγίας Λουκίας.

Μολετ
Παύλος Βαλδασερίδης

Ο Παύλος Βαλδασερίδης, (Λάρνακα 1892 - 1972) ήταν Κύπριος ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής και θεατρικός συγγραφέας.  

Καταγόταν από αρχοντική οικογένεια της Λάρνακας του 19ου αιώνα, με ρίζες στην Κεφαλλονιά.  Σπούδασε Φιλολογία, Θεολογία, Νομικά και Ξένες Γλώσσες στην Αθήνα και το Παρίσι.  Ασχολήθηκε με το εμπόριο και έζησε πολλά χρόνια στη Γαλλία από όπου, το 1941, επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στη Λάρνακα.  Έγραψε έργα τόσο στα ελληνικά, όσο και στα γαλλικά.  Απέδωσε επίσης νεοελληνικά αρχαίους Έλληνες συγγραφείς και βιβλικά κείμενα.  Η μακροχρόνια παραμονή του στη Γαλλία επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την λογοτεχνική του παραγωγή και πολλά έργα του έχουν γραφεί στη γαλλική γλώσσα.  Συνεργάσθηκε κατά καιρούς με τα περιοδικά Πάφος και Κυπριακά Γράμματα, καθώς και με διάφορες εφημερίδες.  Τα γαλλικά έργα του τα υπέγραφε ως Paul Baldassera, ενώ στα ελληνικά δημοσιεύματα του χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο "Παύλος Βάλδας".

Έργα 
Ποίηση:
Η αγάπη της ομορφιάς (1921)
Μαγιοβότανα (1938)
Ερμής(1947)
Κύπρος (1972)
Ίδε ο Καλός Ποιμήν

Πεζά:
Μια ματιά στη ζωή (1924)
Οι αθάνατοι (1943)

Θεατρικά Έργα:
Μάριος (1913)

Μεταφράσεις:Πλάτωνος Σοφιστής ή περί όντος λογικός (1948)
Ομήρου Ιλιάς (1954)Ιωάννου Αποκάλυψις (1977)

Τιμητικές Διακρίσεις
Ιππότης του Τάγματος Γραμμάτων και Τεχνών (Γαλλία)1972

 Παραπομπές 

Τιμή στον ποιητή Παύλο Βαλδασερίδη

 Βιβλιογραφία 
Κυριαζή Ν.Γ., Κυπριακή Βιβλιογραφία, εν Λάρνακι 1935
Βιογραφικόν Λεξικόν Κυπρίων 1800-1920, Γ΄Επηυξημένη έκδοσις'', Λευκωσία 1995

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παύλος Βαλδασερίδης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Κύπριοι ποιητές
Κύπριοι θεατρικοί συγγραφείς
Κύπριοι μεταφραστές
Αργκχαντάμπ (ποταμός)

Με το όνομα Αργκχαντάμπ ή Αργκαντάμπ (αρχαία ελληνικά: Αραχωτός (ποταμός) φέρεται ποταμός του Αφγανιστάν που ρέει σχεδόν παράλληλα με τον Χέλμαντ ποταμό όπου και τελικά συνδέεται μ΄ αυτόν, αποτελώντας παραπόταμό του.

Ο ποταμός Αργκχαντάμπ έχει συνολικό μήκος περίπου τα 400 χλμ. Πηγάζει από τους ορεινούς όγκους το Κεντρικού Αφγανιστάν (καλούμενο και Χαζαρατζάτ), ΒΔ. της περιοχής Γκαζνί και διαρρέοντας την ομώνυμη επαρχία Αργκχαντάμπ, του νομού Κανταχάρ χύνεται στον ποταμό Χέλμαντ. Γενικά θεωρείται ποταμός με υφάλμυρο νερό πλην όμως χρησινμοποιείται εκτεταμένα για άρδρευση της ομώνυμης κοιλάδας.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.12ος, σελ.374

Ποταμοί του Αφγανιστάν
Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος

Ο Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος (γενν. 1951) είναι παλαίμαχος αμυντικός ποδοσφαιριστής, με σημαντικές διακρίσεις κατά τη διάρκεια της θητείας του στον Πανιώνιο. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Νέων και την Εθνική Ενόπλων.

Βιογραφικό
Ο Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος γεννήθηκε το 1951 και από παιδί έζησε στη Νέα Σμύρνη. Εντάχθηκε στην εφηβική ομάδα του Πανιωνίου σε ηλικία 16 ετών και σχεδόν αμέσως προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα. Αγωνίστηκε στο σύλλογο εφτά χρόνια, από τη σεζόν 1967-68 ως το 1973-74. Υπήρξε βασικό μέλος της ποιοτικότερης ίσως ποδοσφαιρικής ομάδας στην ιστορία του Πανιωνίου, από την οποία αναδείχθηκαν πολλοί διεθνείς και μάλιστα το 1969 σημειώθηκε το ιστορικό ρεκόρ να αγωνιστούν ταυτόχρονα πέντε ποδοσφαιριστές της στην Εθνική ομάδα.

Με τον Πανιώνιο κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο το 1971 και τερμάτισε στη 2η θέση του πρωταθλήματος τη σεζόν 1970-71, μπροστά από τον τότε φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, Παναθηναϊκό. Την επόμενη σεζόν μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, αποκλείοντας στον α΄ γύρο τη δυνατή Αθλέτικο Μαδρίτης.
Το 1974 πήρε μεταγραφή στην μεγάλη ΑΕΚ του Λουκά Μπάρλου (μεταγραφές της σεζόν οι Δέδες, Σκρέκης, Θεοφιλόπουλος, Αρδίζογλου, Βάγκνερ, Τσάνλαϊτερ).
Στο τέλος της καριέρας του έπαιξε στην Καστοριά και τον Απόλλωνα Αθηνών.

Το 1970 αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων στην Άγκυρα κατά της Τουρκίας σε προκριματικό αγώνα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων.

Το 1972 αγωνίστηκε με την Εθνική Ενόπλων στους προκριματικούς αγώνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1972, αλλά δεν αγωνίστηκε στην τελική φάση.

Καριέρα

 Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81

Παραπομπές 

Θεοφιλόπουλος Βίκτωρας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Θεοφιλόπουλος Βίκτωρας
Θεοφιλόπουλος Βίκτωρας
Θεοφιλόπουλος Βίκτωρας
Θεοφιλόπουλος Βίκτωρας
Θεοφιλόπουλος Βίκτωρας
Θ
Υρμπαίν Μπραμς

Ο Υρμπαίν Μπραμς (Urbain Braems, 10 Νοεμβρίου 1933 - 9 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν παλαίμαχος Βέλγος ποδοσφαιριστής και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου.

Στην Ελλάδα εργάστηκε με μεγάλη επιτυχία στον Πανιώνιο τη δεκαετία του ΄80 και αποτέλεσε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία του. Παραμένει ως σήμερα ο μακροβιότερος προπονητής του ιστορικού συλλόγου της Νέας Σμύρνης, αφού παρέμεινε τρεις συνεχείς σεζόν στην τεχνική ηγεσία των «κυανέρυθρων», από το 1985 ως το 1988. Στη διάρκεια της θητείας του είχε θετικό ισοζύγιο αφού σε 90 ματς η ομάδα σημείωσε  33 νίκες, 30 ήττες και 27 ισοπαλίες.

Όταν ήρθε ο ομάδα προερχόταν από δύο τραυματικές σεζόν, στις οποίες είχε γλιτώσει τον υποβιβασμό κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, έπειτα από αγώνες μπαράζ, με το Μακεδονικό (3-2) το 1982-83 και με τον ΠΑΣ Γιάννινα στην παράταση (2-0) το 1983-84. Ο Μπραμς έφερε σταθερότητα στον σύλλογο, εμφύσησε ομαδικό πνεύμα στην ομάδα και στα χρόνια της παρουσίας του στον πάγκο όχι μόνο δεν κινδύνεψε αλλά και οδηγήθηκε ξανά σε επιτυχίες.

Απεβίωσε στις 9 Σεπτεμβρίου 2021.

Οι τρεις σεζόν στον Πανιώνιο

 Το 1985-86 τερμάτισε στην 5η θέση και συμμετείχε με επιτυχία στο Βαλκανικό Κύπελλο, στο οποίο έφτασε στον τελικό.
 Τη σεζόν 1986-87 τερμάτισε στην 4η θέση και προκρίθηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Την ίδια σεζόν είχε μια εκπληκτική πορεία στο Κύπελλο Ελλάδος. Αφού απέκλεισε κατά σειρά τους: Χαραυγιακό (2-0), ΑΕΚ (1-0), ΠΑΟΚ (3-0, 0-1) και Ολυμπιακό Π. (3-0, 0-1), αποκλείστηκε από τον  Παναθηναϊκό (1-3, 1-0) στα προημιτελικά, όντας άτυχος στη ρεβάνς στο γήπεδο Νέας Σμύρνης, όπου έχασε μεγάλες ευκαιρίες, ενώ ο αντίπαλος τερματοφύλακας Νίκος Σαργκάνης με εκπληκτικές αποκρούσεις έδωσε ουσιαστικά μόνος του την πρόκριση στους «πράσινους».
 Το 1987-88 μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όπου αποκλείστηκε από τη γαλλική Τουλούζ. Στο πρωτάθλημα είχε μέτρια χρονιά και τερμάτισε στη 10η θέση.

Ο Βέλγος τεχνικός εκτός από τον Πανιώνιο δεν εργάστηκε σε άλλη ελληνική ομάδα, παρά μόνο σε ομάδες της πατρίδας του και στην τουρκική Τραμπζονσπόρ. Θεωρείτο εδικός στο θεσμό του Κυπέλλου, αφού στη διάρκεια της προπονητικής του καριέρας έφτασε σε επτά τελικούς και κατέκτησε πέντε κύπελλα.

Πηγές 

 εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 7 (7-2-2009).

Βέλγοι ποδοσφαιριστές
Βέλγοι προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Προπονητές ποδοσφαίρου Τραμπζονσπόρ
Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΣΚ Άντερλεχτ
Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Μπρυζ
Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΣΚ Λόκερεν
Προπονητές ποδοσφαίρου Σερκλ Μπρυζ
Προπονητές ποδοσφαίρου Σταντάρ Λιέγης
Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΣΚ Μπέβερεν
Προπονητές ποδοσφαίρου Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου Πανιωνίου
Ποδοσφαιριστές ΚΡΣ Μέχελεν
Μάρτιν Λάτκα

Ο Μάρτιν Λάτκα (τσεχ.: Martin Latka) (γεν. 1984) είναι Τσέχος αμυντικός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στον Πανιώνιο.

Βιογραφικό 

Ο Λάτκα γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1984 στην πόλη Τσέσκε Μπουντεγιοβίτσε (České Budějovice). Έχει ύψος 1,93 και παίζει στο κέντρο της άμυνας. Ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα Ντιναμό της γενέτειράς του και το 2003 πήρε μεταγραφή για τη Σλάβια Πράγας, στην οποία αγωνίστηκε ως τον Ιανουάριο 2009 με διακοπή ένα εξάμηνο, το 2006, που έπαιξε ως δανεικός στην αγγλική Μπέρμιγχαμ Σίτι. Τον Ιανουάριο του 2009 υπέγραψε στον Πανιώνιο και έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 1 Φεβρουαρίου 2009 στο ματς Πανιώνιος-Πανθρακικός: 3-0.

Ο Λάτκα έχει αγωνιστεί 25 φορές στην Εθνική ελπίδων της χώρας του και 33 φορές στις μικρότερες εθνικές ομάδες.

Καριέρα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Στατιστικά σεζόν 2009-10 
 Στατιστικά σεζόν 2010-11 . 

 

Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Τσέχοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Σλάβια Πράγας
Ποδοσφαιριστές ΣΚ Ντιναμό Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε
Δείναρχος

Ο Δείναρχος (Κόρινθος, περ. 361 - περ. 291 π.Χ.) ήταν ο τελευταίος από τους δέκα Αττικούς ρήτορες, γιος του Σώστρατου (ή, κατά το λεξικό της Σούδας, ο Σωκράτης).

Μετοίκησε από νωρίς στην Αθήνα, και στην ηλικία περίπου των 25 ήταν ήδη ενεργός σαν λογογράφος. Ως ξένος δεν είχε το δικαίωμα να λαμβάνει μέρος στις δημόσιες συζητήσεις. Υπήρξε μαθητής τόσο του Θεόφραστου όσο και του Δημητρίου του Φαληρέως, και είχε από νωρίς αποκτήσει ιδιαίτερη ευφράδεια και προσαρμοστικότητα ύφους.

Στα 324, ο Άρειος Πάγος, κατόπιν συστηματικής έρευνας, άνεφερε ότι εννέα άνδρες είχαν δωροδοκηθεί από τον Άρπαλο, το συλλογικό ταμία του Αλεξάνδρου. Ανατέθηκαν δέκα δημόσιοι κατήγοροι. Ο Δείναρχος έγραψε, για έναν ή και περισσότερους από τους κατήγορους αυτούς, τους τρεις λόγους, που επιζούν και μέχρι σήμερα: Κατὰ Δημοσθένους, Κατὰ Ἀριστογείτονος, and Κατὰ Φιλοκλέους.

Οι πολιτικές προτιμήσεις του Δεινάρχουν ήταν προς μία αθηναϊκή ολιγαρχία κάτω από Μακεδονικό έλεγχο· πρέπει ωστόσο να υπενθυμίζεται ότι δεν ήταν Αθηναίος πολίτης. Οι Αισχίνης και Δημάδης δεν είχαν ανάλογη δικαιολογία. Στην υπόθεση του Αρπάλου, ο Δημοσθένης ήταν χωρίς αμφιβολία αθώος, και το ίδιο ισχύει, προφανώς, και για τους υπόλοιπους κατηγορούμενους. Ωστόσο, ο Υπερείδης, ο πιο ευερέθιστος από τους πατριώτες, ήταν με το μέρος του Δεινάρχου.

Υπό την εποπτεία του παλιού του δασκάλου, του Δημητρίου του Φαληρέως, ο Δείναρχος άσκησε έντονη πολιτική επιρροή. Τα χρόνια μεταξύ του 317 και του 307 ήταν τα πιο αποδοτικά στη ζωή του. Με την πτώση του Δημητρίου του Φαληρέως την αποκατάσταση της δημοκρατίας από το Δημητρίου του Πολιορκητή, ο Δείναρχος καταδικάστηκε σε θάνατο και αποσύρθηκε στην εξορία στη Χαλκίδα στην Εύβοια.

Γύρω στο 292, χάρη στο φίλο του Θεόφραστο, μπόρεσε να επιστρέψει στην Αθήνα, μοιράστηκε τον τόπο διαμονής στη χώρα μαζί με έναν πρώην συνέταιρο, τον Πρόξενο. Αργότερα έκανε αγωγή κατά του Προξένου με την κατηγορία της ληστείας. Ο Δείναρχος πέθανε στην Αθήνα γύρω στο 291 π.Χ..

Δικτυακοί τόποι 
 Minor Attic Orators, II, Lycurgus. Dinarchus. Demades. Hyperides, trans. J. O. Burtt, Harvard University Press, Loeb Classical Library, 1954.

Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Αρχαίοι Κορίνθιοι
Ελισάβετ Σενιέ

Η Ελισάβετ Σάντη Λουμάκη (ή Λομάκη ή Λουμάκα ή Μαμάκη) Σενιέ (1729 - 1808) ήταν λόγια - διανοούμενη κυπριακής καταγωγής, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Κωνσταντινούπολη, που παντρεύτηκε το 1755 τον Γάλλο έμπορο Λουδοβίκο Σενιέ και έζησε στο Παρίσι από το 1765.

Ήταν μητέρα δύο φημισμένων Γάλλων ποιητών της εποχής, του  Ανδρέα Μαρία Σενιέ (1762-1794), που καρατομήθηκε την παραμονή της πτώσης του Ροβεσπιέρου (συνήθιζε να υπογράφει ως Andreas Byzantinus), και του Ιωσήφ Σενιέ (1764-1811).

Στο φιλολογικό σαλόνι της, γνωστό κέντρο της φιλελληνικής κίνησης, έγιναν οι πρώτες συναντήσεις των μελών της οργάνωσης του Ελληνόγλωσσου Ξενοδοχείου. Μάλιστα κάποιοι θεωρούν ότι η ιδέα και η έμπνευση για την ίδρυση του “Ελληνόγλωσου Ξενοδοχείου” οφείλεται ακριβώς σε αυτήν, την περίφημη, για την εποχή της, “Μαντάμ Σενιέ”.

Στη Λευκωσία υπάρχει δρόμος με το όνομα οδός Ξάνθης Ξενιέρου (απόδοση του Santi Chénier), ο οποίος είναι αφιερωμένος σε αυτή.

Βιογραφία
Lettres grecques de Madame Chénier, Charavay Frères, Παρίσι 1879

Πηγές
rizokarpason.com

Κύπριοι λόγιοι
Αίλιος Θέων

Ο Αίλιος Θέων ήταν Αλεξανδρινός σοφιστής και συγγραφέας μιας συλλογής προγυμνασμάτων για εξάσκηση ρητόρων. Έζησε πιθανόν και συνέγραψε γύρω στα μέσα προς τέλη του 1ου αι. μ.Χ. και η πραγματεία του είναι η αρχαιότερη αναφερόμενη σε αυτού του είδους ασκήσεις. Το έργο (σωζόμενο, παρότι ανολοκλήρωτο), το οποίο σχημάτιζε μάλλον παράρτημα σε εγχειρίδιο ρητορικής, υποδεικνύει τρόπους μάθησης και ιδιαίτερες προτιμήσεις, και εμπεριέχει πολύτιμες σημειώσεις για το ύφος και τους λόγους των Αττικών ρητόρων. Ο Θέων έγραψε επίσης σχόλια για τον Ξενοφώντα, τον Ισοκράτη και το Δημοσθένη, και πραγματείες πάνω σε θέματα ύφους.

Διακρίνεται από το στωικό Θέωνα, ο οποίος έζησε την εποχή του Αυγούστου κι έγραψε επίσης πάνω σε θέματα ρητορικής.

Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Σοφιστές
Σέλευκος ο Σελεύκειος

Ο Σέλευκος ο Σελεύκειος ήταν σπουδαίος αρχαίος Έλληνας μαθηματικός και αστρονόμος. Άκμασε μεταξύ του 2ου και 1ου αιώνα π.Χ.. Καταγόταν από την Σελεύκεια τη Μεγάλη επί του Τίγρη ποταμού, εξ ου και η επωνυμία του.

Τον Σέλευκο τον Σελεύκειο αναφέρουν οι αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Πλούταρχος και Στράβων. Σύμφωνα με τις σημειώσεις και τις αναφορές αυτών ο Σέλευκος ο Σελεύκειος είχε λύσει πολλά αστρονομικά προβλήματα της εποχής του με κυρίαρχο εκείνο της περιστροφής της Γης γύρω από τον άξονά της και γύρω από τον Ήλιο (ηλιοκεντρικό σύστημα ή μοντέλο).
Συγκεκριμένα όπως σημειώνει ο Πλούταρχος, ο μεν Αρίσταρχος ο Σάμιος υποστήριζε το ηλιοκεντρικό σύστημα ως υπόθεση "υποτιθέμενος μόνον", ενώ ο Σέλευκος ο Σελεύκειος θεωρούσε αυτό ως δεδομένο "και αποφαινόμενος". Η σημείωση αυτή δηλώνει απερίφραστα ότι το ηλιοκεντρικό σύστημα ο Σέλευκος το είχε αποδείξει και δεν αποτελούσε γι΄ αυτόν απλή υπόθεση.

Επίσης ο Σέλευκος ο Σελεύκειος είναι ο πρώτος που αποκάλυψε τη σχέση του φαινομένου των παλιρροιών με τις κινήσεις της Σελήνης. Συγκεκριμένα παρατηρώντας επί μακρόν τις περιοδικές ανισότητες που παρουσίαζαν οι παλίρροιες στην Ερυθρά Θάλασσα αποκάλυψε τον λόγο δημιουργίας τους συνδέοντάς τις με τις διάφορες θέσεις της Σελήνης στο ζωδιακό κύκλο.

Επίσης όσον αφορά τις ετήσιες πλημμύρες, εξήγησε το φαινόμενο αυτό αποδίδοντας ως γενεσιουργό αιτία την αντίσταση της Σελήνης στην ημερήσια περιστροφή της ατμόσφαιρας. Βέβαια αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει, αλλά τουλάχιστον πέτυχε πρώτος να διακρίνει την ανισότητα της ταχύτητας περιστροφής της Γης με εκείνη της ατμόσφαιράς της.

Δυστυχώς όμως κανένα από τα συγγράμματα του Σέλευκου του Σελεύκειου δεν διασώθηκε.

Πηγές
"Πλούταρχος": Βίος Πλάτωνος - Βιβλίο Η'- 1
"Στράβων": Γεωγραφικά - Γ΄ 5, 9.
"Ruge S.": Seleukos - Dresden 1865.
"Health T.": Aristarchus σελ. 305-307 Oxford 1913
"Sarton G.": Indroduction to the History of Science τομ. 1ος, - F. Krieger Publ.Co / Malabar Fa  1975.
"Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.53ος, σελ.294.
"Γεωργακόπουλος Κ.":Αρχαίοι Έλληνες επιστήμονες σελ. 385. Αθήναι 1995.

Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι
Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί
Χάρμος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Χάρμος είναι γνωστός ένας γιος του Αρισταίου και της Αυτονόης, της κόρης του Κάδμου. Επομένως ο Χάρμος ήταν εγγονός του θεού Απόλλωνα (από την πλευρά του πατέρα του) και πρώτος εξάδελφος του θεού Διονύσου (από την πλευρά της μητέρας του). Αδελφοί του Χάρμου, ο οποίος γεννήθηκε και έζησε στη Βοιωτία, ήταν ο Ακταίωνας και ο Καλλίκαρπος.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 704

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αρχαίοι Βοιωτοί
Χάροπος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Χάροπος είναι γνωστός ένας βασιλιάς της νήσου Σύμης. Ο Χάροπος πήρε ως σύζυγό του μία Νύμφη, την Αγλαΐα, και απέκτησαν μαζί ένα παιδί, τον Νιρέα, που διαδέχθηκε τον Χάροπο στον θρόνο της Σύμης και έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως ένας από τους ωραιότερους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης. Ο Χάροπος αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Β, στίχος 672).

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 957

Χαροπος
Χιόνη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Χιόνη είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:

Θυγατέρα του ποτάμιου θεού Νείλου και της Ωκεανίδας Καλλιρρόης. Η Χιόνη ζούσε στους αγρούς και κάποτε κακοποιήθηκε από κάποιο γεωργό. Για το λόγο αυτό, η Χιόνη μεταμορφώθηκε από το θεό Ερμή, μετά από εντολή του θεού Δία, σε νεφέλη χιονιού, το οποίο πέφτοντας καταστρέφει τα σπαρτά.
 Θυγατέρα του Βορέου και της Ωρειθυίας (της κόρης του βασιλιά των Αθηνών Ερεχθέως). Αδέλφια της Χιόνης ήταν ο Ζήτης, ο Κάλαϊς και η Κλεοπάτρα. Η Χιόνη αυτή γέννησε ένα παιδί θεού, τον Εύμολπο από το θεό Ποσειδώνα, και για να το κρύψει (από φόβο να μην το μάθει ο πατέρας της), το πέταξε στη θάλασσα. Παρόλα αυτά ο Ποσειδώνας έσωσε το παιδί και το μεγάλωσε.
 Θυγατέρα του Αρκτούρου που την άρπαξε ο Βορέας, με τον οποίο απέκτησαν τρεις γιους, που έγιναν ιερείς του θεού Απόλλων στη χώρα των Υπερβορέων.
 Στις «Μεταμορφώσεις» του Ρωμαίου ποιητή Οβιδίου (ΧΙ 339) η Χιόνη ήταν η πανέμορφη κόρη του Δαιδαλίωνα. Με δύο θεούς, το θεό Απόλλωνα και το θεό Ερμή, κοιμήθηκε την ίδια νύχτα και έκαναν παιδιά μαζί της. Με τον Απόλλωνα γέννησε το Φιλάμμωνα, ο οποίος μετέπειτα έγινε βασιλιάς και μουσικός στη Φωκίδα και με τον Ερμή (κατά μία εκδοχή) τον Αυτόλυκο, ο οποίος είχε την ικανότητα να μεταμορφώνει ό,τι κλέβει. Έχοντας κάνει δύο θεούς να την ερωτευτούν μέσα σε μία μέρα, η Χιόνη μην μπορώντας να κρύψει την υπερηφάνειά της, άρχισε να καυχιέται για την ομορφιά και τα γυναικεία της προσόντα, τολμώντας να πει ότι είναι ομορφότερη από τη θεά Άρτεμη. Ακούγοντάς το αυτό η θεά, έστειλε τα βέλη της να της πάρουν τη ζωή.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 705

Χιονη
Γεωργία Κορώνη

Η  Γεωργία Κορώνη ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια (1929-2008). Ήταν προσφυγικής καταγωγής, από τον Εύξεινο Πόντο. Το πραγματικο επωνυμο της ηταν Κορωνιδου. Μεγάλωσε μέσα στο κλίμα αυτής της περιόδου και πέτυχε από μικρή ηλικία στο τραγούδι.
Τραγούδησε κυρίως το ελαφρό ελληνικό τραγούδι, την περίοδο 1950-1980. Είναι περισσότερο γνωστή για την επανέκδοση τραγουδιών της περιόδου '35-'50, συνθετών οπως οι Σακελλάριος, Σουγιούλ, Μουζάκης, Μωράκης, Σπάρτακος, Κοφινιώτης, αλλα και μεταγενέστερων όπως ο Χιώτης ή ο Θεοδωράκης.

Έλαβε μέρος και σε διάφορες ταινίες της περιόδου, όπως στην Όταν η μοίρα προστάζει, του 1964, σε σκηνοθεσία Γ. Σταματόπουλου.

Κορωνη
Σαμαλούτ

Η Σαμαλούτ είναι πόλη της άνω Αιγύπτου που βρίσκεται στο νομό (κυβερνείο) Μίνια, επί της δυτικής όχθης του Νείλου.

Πολύ κοντά στη πόλη αυτή βρίσκεται η κοπτική (σήμερα) Μονή της Παναγίας, το καθολικό της οποίας φέρεται ότι έκτισε η Αγία Ελένη, μητέρα του Αυτοκράτορα και Αγίου Μέγα Κωνσταντίνου, το 328 (μ.Χ.), που εξ αυτού αποτελεί και σημαντικό χριστιανικό προσκύνημα. Το σημείο της ίδρυσης της Μονής αυτής λέγεται ότι είναι ένα από τα πολλά σημεία που κατά την παράδοση ξαπόστασε η Αγία Οικογένεια κατά τη φυγή της στην Αίγυπτο.

Η περιοχή της Σαμαλούτ παρουσιάζει μεγάλη παραγωγή σε ζαχαροκάλαμο καθώς και σιτάρι. Ενώ η ίδια η πόλη από το 1900 αποτελεί θέρετρο πλουσίων οικογενειών της Αιγύπτου. Το 1982 αριθμούσε περίπου 30.000 κατοίκους.

Δείτε επίσης  
 Αίγυπτος

Πηγές
"Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.53ος, σελ. 93  

Πόλεις της Αιγύπτου
Μαγνητική ταινία

Πρόκειται για ταινία πλαστική, χάρτινη ή μεταλλική η οποία είναι καλυμμένη με λεπτό μαγνητιζόμενο οξείδιο του σιδήρου. Χρησιμοποιείται για εγγραφή και αναπαραγωγή εικόνας και ήχου αλλά και για αποθήκευση στοιχείων στον Η/Υ. Οι μαγνητικές ταινίες έφεραν την επανάσταση στις βιομηχανίες ραδιοφωνικής μετάδοσης, διότι στην εποχή που διεξάγονταν ζωντανά οι ραδιοφωνικές και έπειτα οι τηλεοπτικές εκπομπές επέτρεπαν την προεγγραφή της εκπομπής. Το μείζον πλεονέκτημα των μαγνητικών ταινιών είναι ότι επιτρέπουν τη μαζική αποθήκευση των δεδομένων ενός Η/Υ και τη διατήρησή τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Οι μαγνητικές ταινίες είναι ευρέως διαδεδομένες στην αρχειακή αποθήκευση με την μορφή καρουλιών, επειδή παρέχουν ικανοποιητικές δυνατότητες και αποτελούν ένα από τα οικονομικότερα μέσα αποθήκευσης. Το μειονέκτημα των μαγνητικών ταινιών είναι ότι για την ανάκτηση ενός συγκεκριμένου στοιχείου ή αρχείου θα πρέπει να προηγηθεί διαδοχική αναζήτηση στην επιφάνεια της ταινίας.

Βιβλιογραφία 

 Μονιάρου, Β. 2004. 'Ανάπτυξη και διαχείριση συλλογής'. Αθήνα: ΤΕΙ Αθηνών.

Μέσα αποθήκευσης
Ηχογράφηση
Αποθηκευτικός χώρος ήχου
Γερμανικές εφευρέσεις
Μεταπτυχιακό

Το μεταπτυχιακό δίπλωμα είναι ένας τίτλος σπουδών που αποδίδεται σε κάτοχο πτυχίου ύστερα από την παρακολούθηση ανάλογου κύκλου μαθημάτων. Η διάρκεια των μεταπτυχιακών σπουδών διαφέρει σε κάθε χώρα ή/και πανεπιστήμιο ανάλογα με το εκπαιδευτικό καθεστώς της χώρας και την πολιτική που ακολουθεί ο εκάστοτε εκπαιδευτικός φορέας. Για παράδειγμα, στις Η.Π.Α., στην Ελλάδα και στην Ιαπωνία για την απόκτηση μεταπτυχιακού διπλώματος πρέπει ο ενδιαφερόμενος να έχει ολοκληρώσει το πρώτο του πτυχίο, που έχει διάρκεια από ένα έως έξι χρόνια, και εν συνεχεία να παρακολουθήσει τα μεταπτυχιακά προγράμματα που διαρκούν, συνήθως, ένα έως δύο χρόνια. Σε άλλες χώρες όπως: Αγγλία, Σκωτία, Σουηδία και Ιρλανδία ο μεταπτυχιακός τίτλος απονέμεται στους φοιτητές με τη λήξη του τέταρτου έτους των προπτυχιακών τους σπουδών. Σε ορισμένες περιπτώσεις το αντικείμενο του πρώτου πτυχίου σπουδών πρέπει να είναι ίδιο με αυτόν του μεταπτυχιακού διπλώματος, καθώς πρόκειται για περαιτέρω εξειδίκευση στο αντικείμενο των προπτυχιακών σπουδών. Αυτό σημαίνει πως και κάποιος φοιτητής που εξειδικεύεται σε διδακτορικό επίπεδο θεωρείται πως κάνει το μεταπτυχιακό του.

Ελλάδα
Στην Ελλάδα θα πρέπει να κατέχει ήδη ένα πτυχίο όποιος ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει ένα πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών. Σε περίπτωση που κάποιος θέλει να πάρει διδακτορικό θα πρέπει ήδη να κατέχει μεταπτυχιακό, με εξαίρεση κάποιες ειδικότητες όπως η ιατρική όπου το μεταπτυχιακό δεν είναι απαραίτητο. Τα περισσότερα μεταπτυχιακά στην Ελλάδα είναι αυτοχρηματοδοτούμενα, δηλαδή δεν εμπίπτουν στην δημόσια δωρεάν παιδεία και οι φοιτητές καταβάλλουν δίδακτρα στο ίδρυμα.

Κριτήρια επιλογής 
Για την αποδοχή τους σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα, οι απόφοιτοι αξιολογούνται βάσει κάποιων κριτηρίων. Τα πιο συνηθισμένα είναι:
 Ο βαθμός πτυχίου
 Συστατικές επιστολές
 Προσωπική συνέντευξη
 Πρόσθετες γνώσεις και ικανότητες
 Επαγγελματική εμπειρία
 Εξωσχολικές δραστηριότητες και εθελοντική δράση

Δωρεάν Μεταπτυχιακό Πληροφορικής και Δικτύων
Ακαδημαϊκοί τίτλοι
Εκπαίδευση ανά βαθμίδες
Νέα έκδοση

Νέα αναθεωρημένη έκδοση πραγματοποιείται σε μια ήδη δημοσιευμένη εργασία ή σε βιβλία όταν κάποια σημεία τους τροποποιούνται  ουσιαστικά λόγω διάρθρωσης, διαγραφής ή προσθήκης υλικού από τον αρχικό συγγραφέα ή από τον επιμελητή ή τον εκδότη. Οι νέες ή αναθεωρημένες εκδόσεις στοχεύουν στην επέκταση και ενημέρωση του περιεχομένου του έργου.

Βιβλιογραφία
  ΚΟΥΒΑΚΑΣ, Θ., 1997. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα. Αθήνα: Πάπυρος.

Εκδόσεις
Πτυχίο

Πτυχίο είναι ο πρώτος ακαδημαϊκός βαθμός που απονέμεται σε κάποιον από ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Στην Ελλάδα η πλειοψηφία των πτυχίων απονέμεται από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Για την απόκτηση πτυχίου ο φοιτητής πρέπει να παρακολουθήσει 3 έως 6 χρόνια σπουδών, ανάλογα με τη σχολή ειδίκευσης που έχει επιλέξει. Στα ελληνικά πανεπιστήμια και τεχνολογικά ιδρύματα είναι από 4 έως 6 χρόνια. Επιπρόσθετα, κάποιες σχολές απαιτούν από τον φοιτητή 6μηνη ή 3μηνη πρακτική άσκηση πριν την περάτωση των σπουδών.

Ο κάτοχος του πτυχίου (αγγλικά: Bachelor, εν συντομία: BSc ή BA) είτε από Πανεπιστήμιο είτε από τεχνολογικό ίδρυμα έχει το δικαίωμα να συνεχίσει τις σπουδές του και να διεκδικήσει το μεταπτυχιακό δίπλωμα (αγγλικά: Master, εν συντομία:  MSc ή MA) και στην συνέχεια το διδακτορικό.

Ακαδημαϊκοί τίτλοι
Σαν Τζιμινιάνο

Η Σαν Τζιμινιάνο (ιταλ. San Gimignano) είναι μια από τις καλύτερα διατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις της Ιταλίας. Βρίσκεται πάνω σε λόφο, σε υψόμετρο 324 μ., στην επαρχία της Σιένας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης, στο βόρειο τμήμα της κεντρικής Ιταλίας. Η πόλη είναι διάσημη για την μεσαιωνική οχυρωματική της αρχιτεκτονική με τείχη, πύλες και πύργους που διακρίνονται από μεγάλη απόσταση. Επίσης η πόλη είναι γνωστή και για το εξαιρετικό  λευκό κρασί της, "Vernaccia di San Gimignano", που παράγεται στην περιοχή.

Η Σαν Τζιμινιάνο καταλαμβάνει έκταση με τις υπαγόμενες σε αυτή γύρω αγροτικές περιοχές 138 τ.χλμ. ενώ ο πληθυσμός της το 1981 αριθμούσε 7.390 κατοίκους, το 2005 δεν φέρεται να διαφοροποιήθηκε, αριθμούμενος σε 7.100. Η 31 Ιανουαρίου είναι ημέρα τοπικής εορτής του Αγίου Τζιμινιάνο.

Ιστορία 

Η Σαν Τζιμινιάνο φέρεται ν΄ αποτελούσε ένα μικρό χωριό, των Ετρούσκων από τον 3ο αιώνα π.Χ.. Ιστορικά αρχεία την παρουσιάζουν κατά τον 10ο αιώνα, ως εκκλησιαστική επισκοπή όπου και έλαβε το όνομα του επισκόπου Τζεμινιάνο που ανακηρύχθηκε άγιος από την υπεράσπιση της περιοχής κατά την επιδρομή του Αττίλα. 

Κατά το Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, αποτελούσε ένα ενδιάμεσο σημείο ανάπαυσης των καθολικών προσκυνητών στην πορεία τους προς τη Ρώμη. Η ανάπτυξη όμως της πόλης ήταν και αποτέλεσμα της βελτίωσης του εμπορίου των γεωργικών προϊόντων από τους εύφορους γειτονικούς λόφους. 
Στο 1199, η επισκοπή της πόλης ανεξαρτητοποιήθηκε οπότε και άρχισε η πολιτιστική της ανάπτυξη σε έργα τέχνης και πλούσιας αρχιτεκτονικής. Η πόλη τελικά άκμασε μέχρι το 1348, όταν η  πανώλης που επηρέασε σχεδόν το σύνολο της Ευρώπης, την υποχρέωσε να υπαχθεί στη Φλωρεντία. Από τότε η πόλη έχασε την αρχική της αίγλη  και αποτέλεσε δευτερεύουσα πόλη της περιοχής μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν άρχισε ν΄ αναγνωρίζεται ως τουριστικό θέρετρο και καλλιτεχνικό κέντρο.

Κύρια αξιοθέατα 
Ενώ σε άλλες πόλεις, όπως στη Μπολόνια τη Φλωρεντία, οι περισσότεροι ή όλοι τους οι μεσαιωνικοί πύργοι έχουν μειωθεί από πολέμους και καταστροφές, ή ανοικοδόμηση των αστικών κέντρων, η Σαν Τζιμινιάνο κατάφερε να διατηρήσει 14 ψηλούς πύργους, από τους 74 που είχε κάποτε, ποικίλου ύψους που έχουν γίνει το διεθνές σύμβολο της.

Από τα υφιστάμενα ιστορικά κτίρια της πόλης αυτά που ξεχωρίζουν είναι:
 το "Παλάτσο ντελ Πόπολο", που άρχισε να κτίζεται το 1288 και περατώθηκε το 1323. Σήμερα στεγάζει το δημοτικό μουσείο και την πινακοθήκη της πόλης με έργα σπουδαίων ζωγράφων.
 Η "Κολετζάτα", ονομασία με την οποία φέρεται ο παλαιός καθεδρικός ναός που εγκαινιάσθηκε το 1148.
 Η "εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου" της οποίας η ανέγερση ξεκίνησε το 1280 και ολοκληρώθηκε το 1298.
Η παλιά πόλη περιλαμβάνει τέσσερις πλατείες: τη Πιάτσα ντελά Κιστέρνα, τη Πιάτσα Ντουόμο, τη Πιάτσα Πεκόρι και τη Πιάτσα ντελ Έρμπε. Δύο σημαντικοί δρόμοι διασχίζουν τη πόλη από Βορρά προς Νότο, του Αγίου Ματθαίου (Σαν Ματέο) και του Αγίου Ιωάννη (Σαν Τζιοβάννι).

Πηγές 

 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ. 53ος, σελ. 148.

Πόλεις της Τοσκάνης
Σαν Τζοβάνι Βαλντάρνο

Η Σαν Τζοβάνι Βαλντάρνο (ιταλικά: San Giovanni Valdarno) είναι μια πόλη της Ιταλίας στην επαρχία Αρέτσο (Arezzo), της Τοσκάνης. Βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Άρνο, εξ ου και η επωνυμία της πόλης, Βαλντάρνο. Ο πληθυσμός της το 1982 αριθμούσε περί τους 19.500 κατοίκους.  

Το αρχικό όνομα της πόλης ήταν «Κάστρο του Αγίου Ιωάννη» (Castel San Giovanni). Φέρεται να σχεδιάστηκε από τον Arnolfo di Cambio (αν και δεν είναι απόλυτα σαφές ποιος ολοκλήρωσε το έργο της αστικοποίησης), αρχικά ως φυλάκιο της κεντρικής κυβέρνησης της Φλωρεντίας, που εξελίχθηκε στη συνέχεια ως πόλη.

Ο σχεδιασμός του ιστορικού κέντρου βασίζεται στο πολεοδομικό σχέδιο και οργάνωση των ρωμαϊκών πόλεων, με μεγάλη κεντρική πλατεία, στην οποία δύο κύριοι δρόμοι διασταυρώνονται κάθετα, και οι οποίοι στη συνέχεια διασταυρώνονται επιμέρους με δευτερεύοντες δρόμους.

Η πόλη θεωρείται ότι είναι η γενέτειρα του ζωγράφου της Αναγέννησης Masaccio.

Πηγές 
 «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τόμ.53ος, σελ.148.

Δήμοι της Επαρχίας του Αρέτσο
Ωρείθυια

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ωρείθυια, που σημαίνει «αυτή που τρέχει σαν τρελή στο βουνό» («η εν τω όρει ως μανιώδης τρέχουσα»), αναφέρονται τα παρακάτω πέντε πρόσωπα:

Σύμφωνα με τη μυθολογία 
 Μία από τις θυγατέρες του βασιλιά των Αθηνών Ερεχθέως και της συζύγου του Πραξιθέας. Ανάμεσα στα αδέλφια της Ωρειθυίας συγκαταλέγονται ο Κέκρωπας ο νεότερος, ο Άλκωνας, ο Ορνέας, ο Θέσπιος, ο Ευπάλαμος, ο Πάνδωρος, ο Μητίωνας, η Μερόπη, η Κρέουσα, η Πρόκρις και η Πρωτογένεια. Την Ωρείθυια την ερωτεύτηκε τρελά ο Βορέας (ο θεός του βόρειου ανέμου) και έτσι την απήγαγε στις όχθες του Ιλισού. Ο Βορέας τη μετέφερε στον «Βράχο του Σαρπηδόνα», κοντά στον ποταμό Εργίνο, στη Θράκη. Εκεί την τύλιξε μέσα σε ένα σύννεφο και ενώθηκε βίαια μαζί της. Το ζευγάρι απέκτησε δίδυμους γιους, τον Ζήτη και τον Κάλαϊ, καθώς και δύο κόρες, τη Χιόνη και την Κλεοπάτρα. Ο Αισχύλος έγραψε ένα σατυρικό δράμα σχετικώς με το περιστατικό, την «Ωρείθυια», το οποίο έχει χαθεί. Ο Πλάτων αναφέρει κάπως ειρωνικά, ότι ίσως υπάρχει μία λογική εξήγηση της ιστορίας: η Ωρείθυια μπορεί να έπεσε και να σκοτώθηκε στα βράχια του Ιλισού, όταν φύσηξε μια δυνατή ριπή βοριά και έτσι να ειπώθηκε ότι «την πήρε ο Βορέας». Προσθέτει και μία άλλη εκδοχή, κατά την οποία η αρπαγή της Ωρειθυίας έγινε όχι στον Ιλισό, αλλά στον Άρειο Πάγο (εκδοχή θεωρούμενη μεταγενέστερη και λιγότερο σοβαρή από τους νεότερους μελετητές).
 Μία από τις κόρες του αρχαιότερου βασιλιά των Αθηνών, του Κέκροπα. Η Ωρείθυια αυτή παντρεύτηκε τον Μακεδόνα, σύμφωνα με μία παράδοση και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Ευρωπό.
 Μία από τις Νηρηίδες, δηλαδή τις θυγατέρες του Νηρέα και της Δωρίδας. Η Νηρηίδα Ωρείθυια αναφέρεται στην Ιλιάδα (Σ 48).
 Μία Νύμφη, γιαγιά του Άδωνη κατά τον Αντωνίνο Λιβεράλις (Μεταμορφώσεις, 34).
 Αμαζόνα, κόρη της βασίλισσας των Αμαζόνων Μαρπησίας. Μετά τον θάνατο της μητέρας της, έγινε εκείνη βασίλισσα μαζί με την Αντιόπη. Προσπάθησε να εμποδίσει την κλοπή της ζώνης της βασίλισσας Ιππολύτης από τον Ηρακλή, χωρίς επιτυχία. Όταν οι Έλληνες φεύγοντας, απήγαγαν την Αντιόπη, η Ωρείθυια συγκέντρωσε στρατό και πολιόρκησε την Αθήνα για να την πάρει πάλι πίσω. Όμως η Αντιόπη πέθανε κατά την διάρκεια της μάχης και η Ωρείθυια τραυματίστηκε· μετά από λίγο πέθανε και εκείνη. Την διαδέχθηκε η Πενθεσίλεια.

Στον Πλατωνικό Φαίδρο
Πηγή:από Βικιθήκη ΦΑΙΔΡΟΣ[229b]

ΦΑΙΔΡΟΣ: εἰπέ μοι, ὦ Σώκρατες, οὐκ ἐνθένδε μέντοι ποθὲν ἀπὸτοῦ Ἰλισοῦ λέγεται ὁ Βορέας τὴν Ὠρείθυιαν ἁρπάσαι;
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: λέγεται γάρ. 

ΦΑΙΔΡΟΣ:  Για πες μου, Σωκράτη, από  τον Ιλισό, εδώ
κάπου δεν λένε πως άρπαξε ο Βορέας την Ωρείθυια ;
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: ΄Ετσι λένε.

Παραπομπές

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 708

Ωρειθυια
Ωρειθυια
Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Αμαζόνες
Μυθικές βασίλισσες των Αμαζόνων
Αλεξία Ροτσίδου

Η Αλεξία Ροτσίδου (Λεμεσός 12 Απριλίου 1966) είναι Κύπρια προπονήτρια της πετοσφαίρισης και πρώην διεθνής αθλήτρια. 

Γεννήθηκε στη Λεμεσό, έχει άλλα τρία αδέλφια και σπούδασε στη Αθήνα στη γυμναστική ακαδημία. Από μικρή ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και τη πετοσφαίριση. Αγωνίστηκε κατά σειρά στην ΑΕΛ Λεμεσού, στον Παναθηναϊκό, και τελείωσε την καριέρα της στην Α.Ε. Λεμεσού. Άρχισε την προπονητική της καριέρα στις νεανίδες του Παναθηναϊκού ενώ έχει καθίσει στον πάγκο πολλών ομάδων όπως ο Τριφυλλιακός Αθηνών, ο Απόλλων Λεμεσού, ο Πανιδαλιακός Δαλίου. Έχει πολλές συμμετοχές στην εθνική Κύπρου και έχει κατακτήσει πρωταθλήματα και κύπελλα Ελλάδος και Κύπρου. Είναι μέλος της επιτροπής του Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού «Αθλητισμός και γυναίκα». Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, όπως αυτό της καλύτερης αθλήτριας πετοσφαίρισης στην Κύπρο για το 1983 . 

Στις βουλευτικές εκλογές του 2001 ήταν υποψήφια βουλευτής Λεμεσού με το Αγωνιστικό Δημοκρατικό Κίνημα.

Παραπομπές 

Ροτσίδου Αλεξία
Ροτσίδου Αλεξία
Οι τρεις μορφές κυριαρχίας

Ο Μαξ Βέμπερ ξεχώρισε τρεις κατηγορίες πολιτικής κυριαρχίας και εξουσίας:
 Χαρισματική κυριαρχία (Οικογενειακή Θρησκευτική),
 Παραδοσιακή κυριαρχία (πατριάρχες,πατριμοναλισμός,Φεουδαρχία) 
 κυριαρχία του νόμου (σύγχρονη νομοθεσία και κράτος, γραφειοκρατεία). 

Αυτοί οι τρεις τύποι κυριαρχίας ανήκουν σε μια εξελικτική ιεραρχία.

Ένα κράτος εξελίσσεται από την  χαρισματική κυριαρχία , στην  '''παραδοσιακή κυριαρχία , και τελικά μετατρέπεται σε κράτος νόμιμης εξουσίας ' το οποίο είναι χαρακτηριστικό της σύγχρονης δημοκρατίας.

 Χαρισματική κυριαρχία 
Η χαρισματική κυριαρχία ανάγεται στην προσωπική γοητεία και και στη δύναμη της προσωπικότητας ενός ατόμου. Ο Βέμπερ σε ένα σεμινάριο την περιέγραψε ως «εξουσία αυτού που διαθέτει το χάρισμα». Την ξεχώρισε από τις άλλες μορφές κυριαρχίας υποστηρίζοντας ότι «οι άνθρωποι δεν τον υπακούουν λόγω της παράδοσης ή του αναστήματος, αλλά επειδή πιστεύουν σε αυτόν». Αυτή η μορφή κυριαρχίας συναντάται σε δικτατορίες όπου κάποιος ασκεί τον έλεγχο μέσω της προσωπικής του δημοτικότητας. Πολλά κράτη που βασίστηκαν σε αυτή τη μορφή κυριαρχίας δεν επιβίωσαν μετά το θάνατο ή την πτώση του «χαρισματικού» αρχηγού τους.

 Παραδοσιακή κυριαρχία 
Στην παραδοσιακή κυριαρχία, η νομιμότητα της εξουσίας προέρχεται από την παράδοση. Ο Βέμπερ την περιέγραψε ως «κυριαρχία του παντοτινού παρελθόντος» και την προσδιόρισε ως πηγή εξουσίας των μοναρχιών.

 Κυριαρχία του νόμου 
Στην κυριαρχία του νόμου ένας άνθρωπος ή ένας θεσμός ασκεί την εξουσία μέσω της νομιμότητας. Ο Βέμπερ προσδιόρισε τους «νόμους''» ως το επίκεντρο αυτής της μορφής εξουσίας. Οι σύγχρονες δημοκρατίες είναι παραδείγματα της κυριαρχίας του νόμου. Οι άνθρωποι υπακούουν σε αυτή τη μορφή κυριαρχίας επειδή δημιουργείται η αίσθηση ότι είναι για το καλό τους και για το καλό της κοινωνίας.

Γενικά συμπεράσματα 
Ο Βέμπερ υποστήριξε ότι η κυριαρχία του νόμου είναι η πιο προοδευτική και πως αναπόφευκτα οι άλλες δυο μορφές κυριαρχίας εξελίσσονται σταδιακά σε αυτή τη μορφή. Στη θρησκεία μπορούμε να βρούμε ένα παράδειγμα των τριών μορφών: κληρικοί (παράδοση), Χριστός (χάρισμα), Ρωμαιοκαθολική εκκλησία (νόμος). Ο Βέμπερ πίστευε ότι κάθε ιστορική σχέση μεταξύ αρχόντων και υπηκόων μπορεί να αναλυθεί μέσω της τριμερούς κατανομής των μορφών κυριαρχίας.

Αναφορές 

Ορολογία της κοινωνιολογίας
Ιστορία της πολιτικής φιλοσοφίας
Εξουσία
Μιντανάο

Το Μιντανάο είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Φιλιππίνων. Είναι ένα από τα τρία νησιωτικά συμπλέγματα των Φιλιππίνων μαζί με τη Λουζόν και τα Βισάγιας. Ιστορικά το νησί είναι γνωστό ως "Μεγάλες Μολούκες".

Ιστορία 
Το νησί έχει πάρει το όνομα του από τους Μαγκιντανάο ή Μόρο, οι οποίοι είναι μία από τις μεγάλες εθνότητες που ζουν στις Φιλιππίνες. Οι Μαγκιντανάο δημιούργησαν στο παρελθόν το Σουλτανάτο του Μιντανάο. Το Μιντανάο αρχικώς κατοικήθηκε από τους Νεγκρίτο και τους Αυστρονήσιους, οι οποίοι στη συνέχεια διασκορπίστηκαν στις υπόλοιπες Φιλιππίνες. Σήμερα το νησί αποτελείται από διάφορες εθνότητες γλωσσικές και φυλετικές.

Ο μουσουλμανισμός εξαπλώθηκε στο νησί τον 13ο αιώνα. Έπειτα δημιουργήθηκαν σουλτανάτα όπως το Σουλτανάτο του Μιντανάο και το Σουλτανάτο του Σούλου, τα οποία και ήρθαν σε σύγκρουση με τους Ισπανούς τον 16ο αιώνα.

Λανθασμένα πιστεύεται ότι ο μουσουλμανισμός είχε εξαπλωθεί σε όλο το νησί πριν την άφιξη των Ισπανών. Οι πληθυσμοί στα βόρεια και τα ανατολικά του νησιού πριν προσηλυτιστούν από τους Ισπανούς στον Χριστιανισμό λάτρευαν παγανιστικές θεότητες.

Γεωγραφία 
 Η έκταση του νησιού είναι 97.530 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Έχει πληθυσμό 21.582.540 κατοίκων. Στο νησί βρίσκεται το βουνό Άπο που είναι το υψηλότερο στις Φιλιππίνες.

Διοίκηση 
Το νησί χωρίζεται σε έξι διοικητικές περιφέρειες οι οποίες χωρίζονται σε 25 νομούς. Στις περιοχές όπου το μουσουλμανικό στοιχείο κυριαρχεί υπάρχει ημι-αυτόνομο καθεστώς.

Πολιτισμός 
Επί το πλείστον οι κάτοικοι του νησιού μιλούν τη γλώσσα Σεμπουάνο. Το 63% είναι Χριστιανοί και το 36% Μουσουλμάνοι.Οι κάτοικοι του Μιντανάο έχουν αναπτύξει ένα ιδιαίτερο πολιτισμό που είναι διαφορετικός από τους άλλους πολιτισμούς των νότιων Φιλιππίνων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Νησιά των Φιλιππίνων
Περιγραφική γλωσσολογία

Περιγραφική γλωσσολογία είναι το έργο της ανάλυσης και περιγραφής του τρόπου με τον οποίον η γλώσσα ομιλείται (ή ομιλούταν κατά το παρελθόν) από ομάδα ανθρώπων μέσα σε μια γλωσσική κοινότητα. Κάθε επιστημονική έρευνα στη γλωσσολογία είναι περιγραφική· όπως και οι άλλες επιστήμες, ο στόχος της είναι να παρακολουθήσει το γλωσσολογικό σύμπαν όπως είναι, χωρίς την προκατάληψη του πώς θα έπρεπε να είναι. Η μοντέρνα περιγραφική γλωσσολογία βασίζεται πάνω σε δομική προσέγγιση της γλώσσας, όπως υπάρχει για παράδειγμα στο έργο του Bloomfield και άλλων.

Η γλωσσολογική περιγραφή συχνά αντιπαραβάλλεται με τη γλωσσολογική εντολή, η οποία απαντάται κυρίως στην εκπαίδευση και στην εκδοτική. Η τελευταία επιδιώκει να καθορίσει πρότυπα γλωσσικά σχήματα και να δώσει συμβουλή στην αποτελεσματική χρήση της γλώσσας,  και μπορεί να θεωρηθεί ως η προσπάθεια παρουσίασης των καρπών της περιγραφικής έρευνας σε μορφή ικανή για μάθηση, αν και χρησιμοποιεί περισσότερο υποκειμενικές πλευρές της αισθητικής της γλώσσας. Η γλωσσολογική εντολή και περιγραφή είναι απαραιτήτως συμπληρωματικές, αλλά έχουν διαφορετικές προτεραιότητες και μερικές φορές φαίνονται να βρίσκονται σε σύγκρουση.

Η ακριβής περιγραφή της πραγματικής ομιλίας είναι δύσκολο πρόβλημα, και η γλωσσολογία έχει συχνά συμβιβαστεί με γενικές προσεγγίσεις. Σχεδόν κάθε γλωσσολογική θεωρία έχει ως προέλευσή της πρακτικά προβλήματα της περιγραφικής γλωσσολογίας. Η φωνολογία (και τα θεωρητικά της αναπτύγματα, όπως το φώνημα) ασχολείται με τη λειτουργία και ερμηνεία του ήχου στη γλώσσα. Η σύνταξη έχει αναπτυχθεί για την περιγραφή κανόνων που αφορούν στον τρόπο που οι λέξεις σχετίζονται μεταξύ τους έτσι ώστε να σχηματίσουν προτάσεις. Η λεξικολογία συλλέγει "λέξεις", παράγωγα και μετασχηματισμούς τους: δεν έχει προσφέρει τόσο στην ανάπτυξη γενικευμένης θεωρίας.

Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδων γλωσσολογικών αναλύσεων χιλιάδων γλωσσών που παρασκευάστηκαν από ανθρώπους χωρίς επαρκή γλωσσολογική εκπαίδευση. Πριν τον 20ό αιώνα, ήταν ελάχιστη η ακαδημαϊκή ενασχόληση με την περιγραφή της γλώσσας.

Μια γλωσσολογική περιγραφή θεωρείται περιγραφικά επαρκής αν επιτυγχάνει έναν ή και περισσότερους από τους παρακάτω στόχους:
 Περιγραφή της φωνολογίας της γλώσσας για την οποία γίνεται λόγος.
 Περιγραφή της μορφολογίας των λέξεων που ανήκουν στη γλώσσα αυτή.
 Περιγραφή της σύνταξης καλά οργανωμένων προτάσεων της γλώσσας αυτής.
 Περιγραφή των λεξιλογικών παραγόντων.
 Τεκμηρίωση του λεξιλογίου, συμπεριλαμβάνοντας τουλάχιστον χίλια λήμματα.
 Αναπαραγωγή μερικών γνησίων κειμένων.

Δείτε επίσης 
 GOLD (οντολογία)
 Λούντβιχ Βιτγκενστάιν

Παραπομπές 
 Antoinette Renouf, Andrew Kehoe, The Changing Face of Corpus Linguistics - 2006 - 408 pages, p. 377 
 Patrick R. Bennett, Comparative Semitic Linguistics: A Manual - 1998 - 269 pages, p. 3
 William A. Haviland, PRINS, WALRATH, Harald E. L. Prins, Dana Walrath, Bunny McBride, Cultural Anthropology: The Human Challenge - HAVILAND - 2004 - 496 pages, p. 93

Γλωσσολογία
Φιλοσοφική μεθοδολογία

zh:共时语言学
Νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση (νΚΑ) ονομάζονταν αρχικά Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας – Νέο Αριστερό Ρεύμα (KNE-ΝΑΡ) και είναι η οργάνωση νεολαίας του ΝΑΡ. Δημιουργήθηκε το 1989, μετά τη διάσπαση της ΚΝΕ.

Η ΝΚΑ διαθέτει προγραμματική διακήρυξη σύμφωνα με την οποία αγωνίζεται για την ανάσχεση της καπιταλιστικής επίθεσης στη νεολαία, για την σοσιαλιστική επανάσταση, την εργατική εξουσία (εργατική δημοκρατία) και τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό, ενώ συγκροτείται με οργανώσεις βάσης (ΟΒ).

Συμμετέχει μέσω των μελών της, στα σχήματα της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης (ΕΑΑΚ) στα Πανεπιστήμια και του Ανυπότακτου μαθητή σε διάφορα σχολεία της χώρας. Συμμετέχει επίσης σε εργατικά σχήματα με έμφαση στον ιδιωτικό τομέα. Εκδίδει το περιοδικό Αναιρέσεις, ενώ πραγματοποιεί κάθε χρόνο το Φεστιβάλ "Αναιρέσεις".

Ιστορία 
Η KNE-ΝΑΡ δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 1989 αμέσως μετά τη διάσπαση της ΚΝΕ και την αποχώρηση μελών και στελεχών μαζί με την πλειοψηφία του ΚΣ. Αρχικά έδρασε σαν ανεξάρτητη κομμουνιστική οργάνωση νεολαίας, διατηρώντας τον τίτλο της ΚΝΕ και συνεχίζοντας την έκδοση της εφημερίδας Οδηγητής, που μετονομάστηκε από τον Οκτώβρη του 1989 σε Οδηγητή της Νεολαίας, καθώς η ηγεσία του ΚΚΕ προσέφυγε στα δικαστήρια διεκδικώντας τον τίτλο. Οι αιτίες της διάσπασης εντοπίζονται στην γενικότερη πολιτική κρίση της Αριστεράς στην Ελλάδα, την κατάρρευση των χωρών του ανατολικού μπλοκ και την συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΚΚΕ-ΣΥΝ. 

Η ΚΝΕ-ΝΑΡ συγκροτήθηκε από το αποσχισθέν κομμάτι της ΚΝΕ με επικεφαλής τον Γραμματέα Γιώργο Γράψα, ο οποίος παρέμεινε Γραμματέας του ΚΣ έως το 5ο έκτακτο Συνέδριο. Τον Φεβρουάριο 1990, οι περισσότεροι από τους διαγραφέντες του ΚΚΕ συγκρότησαν το Νέο Αριστερό Ρεύμα. Ο τίτλος ΚΝΕ–ΝΑΡ κρατήθηκε έως το συνέδριο μετεξέλιξης το Μάρτη του 1995, όπου και ιδρύθηκε η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση ως συνέχεια της ΚΝΕ-ΝΑΡ.

Περιοδικό και φεστιβάλ 
Έντυπο της ΚΝΕ-ΝΑΡ ήταν αρχικά ο Οδηγητής της Νεολαίας και από το Μάρτη ως το Μάη του 1990 η εφημερίδα Αριστερή Παρέμβαση, που επανεκδόθηκε για ένα τεύχος ως περιοδικό το Δεκέμβρη του 1990. Από το Μάη του 1991 η ΚΝΕ-ΝΑΡ εξέδιδε το περιοδικό Αναιρέσεις το οποίο εκδίδει πλέον η ΝΚΑ, ενώ πραγματοποιούσε πολιτικά τριήμερα κάθε χρόνο. Από το 1995 η ΝΚΑ πραγματοποιεί κάθε χρόνο σε πανελλαδική κλίμακα και σε συνεργασία με το ΝΑΡ, το φεστιβάλ "Αναιρέσεις".

Συνέδρια και συνδιασκέψεις της ΝΚΑ
 5ο έκτακτο Συνέδριο (Μάρτης 1990)
 1η Συνδιάσκεψη (Μάρτης 1990)
 2η Συνδιάσκεψη (Μάης 1992)
 3η Συνδιάσκεψη (Μάης 1993)
 Συνέδριο επανίδρυσης (Μάρτης 1995 - 1ο συνέδριο ΝΚΑ)
 2ο Συνέδριο ΝΚΑ (Δεκέμβριος 2000)
 3ο Συνέδριο (Ιανουάριος 2010)
 4ο Συνέδριο (Ιανουάριος 2017)
 5ο Συνέδριο (Δεκέμβριος 2021)

Παραπομπές

Νεολαίες πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα
Ακροαριστερά