joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Παγετώνας Κόλκα

O παγετώνας Κόλκα (ρωσ. ледник Колка, αγγλ. Kolka Glacier, οσετ. Хъолхъа) είναι μία μάζα πάγου, η οποία βρίσκεται στη βόρεια πλαγιά της οροσειράς Καζμπέκ, του ορεινού συστήματος του Μεγάλου Καυκάσου, στη Βόρεια Οσετία, στη Ρωσία. Ο παγετώνας αυτός είναι γνωστός για τις χιονοστιβάδες του. Η πιο πρόσφατη και η πιο ισχυρή χιονοστιβάδα έλαβε χώρα στις 20 Σεπτεμβρίου 2002, η οποία οδήγησε στον θάνατο περίπου 140 ατόμων. Η χιονοστιβάδα αυτή είναι η μεγαλύτερη ιστορικά τεκμηριωμένη χιονοστιβάδα πάγου μέχρι στιγμής.

Σύμφωνα με τα ευρέως διαθέσιμα δεδομένα, το μήκος του παγετώνα Κόλκα σε ήσυχες περιόδους είναι 3,1 χλμ. με έκταση 2,5 χλμ.² Σύμφωνα με άλλα, ακριβέστερα επιστημονικά δεδομένα, το μήκος του παγετώνα είναι πολύ μεγαλύτερο, υπολογίζεται στα 8,4 χλμ. με έκταση 7,2 χλμ². 

Ο παγετώνας ξεκινά από την κορυφή της οροσειράς Καζμπέκ, στο ύψος 4.780 μ. και τελειώνει στα 1.981 μ. Ορισμένοι ερευνητές εκτιμούν ότι ανήκει στον παλλόμενο τύπο, ο οποίος χαρακτηρίζεται από μια απότομη πρόοδο του σώματος σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους (κινήσεις παγετώνων ή surges), συνοδευόμενες από καταρρεύσεις πάγου με ροές λάσπης.

Ιστορικό χιονοστιβάδων 
Το 1902, η πρώτη χιονοστιβάδα που καταγράφηκε σε αυτήν την κοιλάδα προκάλεσε τις ίδιες καταστροφές με το 2002 σκοτώνοντας 32 άτομα. Το 1969, ο παγετώνας Κόλκα αυξήθηκε σε μέγεθος, αλλά όταν προκλήθηκε χιονοστιβάδα, δεν υπήρξαν θύματα και τα χωριά δεν επηρεάστηκαν. Το κύμα του 1969 μελετήθηκε από μια ειδική αποστολή, αλλά αφού σταθεροποιήθηκε ο παγετώνας, η έρευνα στην περιοχή σταμάτησε. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η καταστροφή του 1902 προκλήθηκε από μία κατάρρευση. Ωστόσο, τα τελευταία στοιχεία για την καταστροφή του 2002 δημιουργούν αμφιβολίες σχετικά με αυτό το συμπέρασμα. Είναι πιθανό ότι το γεγονός του 1902 προέκυψε από μια σειρά από καταρρεύσεις.

Όταν ο παγετώνας Κόλκα προκάλεσε την κατάρρευση τον Σεπτέμβριο του 2002, πάγος, λάσπη και βράχοι κατέστρεψαν μεγάλο μέρος του χωριού Καρμαντόν. Τα συντρίμμια πέρασαν μέσα από την κοιλάδα του ποταμού Γκέναλντον, στηρίχτηκαν στην είσοδο ενός στενού φαραγγιού και λειτούργησαν ως φράγμα.

Έκθεση

Παραπομπές
CureVac

Η CureVac είναι γερμανική βιοφαρμακευτική εταιρεία με έδρα το Τύμπιγκεν της Γερμανίας, η οποία αναπτύσσει θεραπείες βασισμένες στο Αγγελιοφόρο RNA (mRNA). Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2000, από τον Dr. Ingmar Hoerr, ο οποίος ήταν διδακτορικός φοιτητής εκείνη την περίοδο, και αυτή την στιγμή απασχολεί περισσότερους από 600 εργαζόμενους. Εγκαταστάσεις της βρίσκονται επίσης στην Φρανκφούρτη της Γερμανίας και την Βοστώνη, των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Η CureVac συνεργάζεται με εταιρείες και οργανισμούς όπως η Bayern, Boehringer Ingelheim, CRISPR Therapeutics, Ίδρυμα Bill & Melinda Gates, CEPI, Ιατρική Σχολή του Harvard, Πανεπιστήμιο του Yale, Genmab, GlaxoSmithKline, Acuitas Therapeutics και Arcturus Therapeutics.

Η CureVac χρησιμοποιεί ως τεχνολογία τροποποιημένο mRNA για να δώσει στον οργανισμό του ασθενούς τις πληροφορίες που χρειάζεται ώστε να καταπολεμήσει κάποια πιθανή ασθένεια. Ένα μόριο mRNA μεταφέρει συγκεκριμένες πληροφορίες για την παραγωγή πρωτεϊνών που αποτελούν δομικά συστατικά κάθε κυττάρου, συμπεριλαμβανομένων των αντισωμάτων, ορμονών και ενζύμων που είναι σημαντικά για την υγεία κάθε οργανισμού. Η εταιρεία έχει αναλύσει εκατομμύρια φυσικές αλληλουχίες, ώστε να αποκτήσει εκτενή γνωσιακή βιβλιοθήκη που αφορά στην λειτουργία του mRNA. Αυτή την στιγμή αναπτύσσει 14 προγράμματα για θεραπείες, από τα οποία τα 9 σε στάδια κλινικών δοκιμών, ενώ ένα βρίσκεται στο τελικό τους στάδιο και αποτελεί εμβόλιο κατά του SARS-CoV-2 με ονομασία CVnCoV.

Το CVnCoV βρίσκεται στο τελικό στάδιο κλινικών δοκιμών με περισσότερους από 36.000 υγιείς εθελοντές, μεγαλύτερους των 18 ετών, οι οποίες ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2020 και αναμένεται να αδειοδοτηθεί σύντομα καθώς έχει ξεκινήσει ο έλεγχος των στοιχείων από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων από τον Φεβρουάριο του 2021.

Παραπομπές
Λιποβάνοι

Οι Λιποβάνοι (, , , ) είναι Παλαιοί Πιστοί από τη Ρουμανία, τη Μολδαβία και την Ουκρανία, κυρίως ρωσικής καταγωγής. Εγκαταστάθηκαν στο πριγκιπάτο της Μολδαβίας, στην ανατολική Βλαχία (Μουντενία) και στις περιοχές της Δοβρουτσάς και του Μπουντζάκ, κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα. Σύμφωνα με τη ρουμανική απογραφή του 2002, υπάρχουν συνολικά 35.791 Λιποβάνοι στη Ρουμανία, εκ των οποίων οι 21.623 ζουν στην Δοβρουτσά.

Όνομα 
Η προέλευση του ονόματος των Λιποβάνων δεν είναι γνωστή με ακρίβεια, αλλά ίσως προέρχεται από τις φλαμουριές ("λίπα" ή "Липа" στο ρωσικά) της περιοχής που κατοικούν η οποία συνορεύει με τα Άγρια Πεδία. Ωστόσο, μια ιστορία ισχυρίζεται ότι το όνομα των Λιποβάνων προέρχεται από τον Φίλιππο (1672-1742) που είναι σύμφωνα με ισχυρισμούς το πραγματικό όνομα του Νικίτα Πουστόσβιατ (πέθανε το 1683), ο οποίος σύμφωνα με τον αμφίβολο θρύλο ηγήθηκε μιας ομάδας αντιφρονούντων που μετανάστευσαν στην Ρουμανία, υιοθετώντας το όνομα Φιλίποφτσι που έγινε έπειτα Λιπόφτσι και Λιποβάνε. Μια άλλη ιστορία λέει ότι προέρχεται από το "Φιλίποφκα", όνομα αργίας αφιερωμένη στον Άγιο Φίλιππο της Μόσχας.

Ιστορία 

Οι Λιποβάνοι μετανάστευσαν από την Ρωσία τον 18ο αιώνα, ως αντιφρονούντες από την κύρια Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Εγκαταστάθηκαν κατά μήκος του Προύθου στη Μολδαβία και στο Δέλτα του Δούναβη. Έχουν διατηρηθεί ισχυρές θρησκευτικές παραδόσεις που προηγούνται των μεταρρυθμίσεων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που έγιναν από τον Πατριάρχη Νίκωνα. Όταν ο Πατριάρχης έκανε αλλαγές στον τρόπο προσκυνήματος το 1652, κάποιοι πιστοί άρχισαν να προσκυνούν με τον παλαιό τρόπο. Συνέχισαν έτσι να μιλάνε παλαιά ρωσικά, να κάνουν τον σταυρό τους με δύο αντί για τρία χέρια, και μεγάλωναν το μούσι τους. Η ρωσική κυβέρνηση και η επίσημη εκκλησία τους κυνήγησε και κάποιοι αυτοκτόνησαν αυτοπυρπολούμενοι (γνωστοί ως σοσιγκάτιελι), με πολλούς άλλους να μεταναστεύουν.Το 1876, οι Λιποβάνοι διευρύνθηκαν με την άφιξη των Σκόπτσι, που μετανάστευσαν στη Ρουμανία για να διαφύγουν την δίωξη.

Οι Λιποβάνοι θεωρούνται σχισματικοί από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, παρόλο που οι τελευταία οι σχέσεις έχουν βελτιωθεί. Δείτε το άρθρο για τους Παλαιούς Πιστούς.

Πληθυσμός 
Το κύριο κέντρο των Λιποβάνων της Ουκρανίας είναι το Βίλκοβε, στο οποίο διατηρούν την εκκλησία του Αγίου Νικόλα. Για να φτιάξουν τα σπίτια τους οι Λιποβάνοι δημιουργούν νησίδες ξερής γης σκάβοντας λάσπη από τάφρους και δημιουργώντας μια σειρά καναλιών. Οι τοίχοι των σπιτιών φτιάχνονται από καλαμιές και λάσπη, ενώ τα καλάμια είναι το υλικό της σκεπής. Λόγω των χαρακτηριστικών αυτών των υλικών, αυτά τα σπίτια τείνουν να βυθίζονται στη λάσπη και πρέπει να ξαναφτιάχνονται κάθε λίγα χρόνια.

Ο πληθυσμός είναι γνωστός για το γεγονός ότι έχει κόκκινα μαλλιά.

Για λεπτομέρειες σχετικά με τους Λιποβάνους της Βουλγαρίας, βλέπε Ρώσοι στη Βουλγαρία.

Δείτε επίσης 

 Κοινότητα των Λιποβάνων Ρώσων στη Ρουμανία
 Ορθόδοξη Παλαιοχριστιανική Εκκλησία των Λιποβάνων

Παραπομπές 

Πληθυσμιακές ομάδες στην Ουκρανία
Πληθυσμιακές ομάδες της Βουλγαρίας
Πληθυσμιακές ομάδες της Ρουμανίας
Σλαβικά έθνη
Στιβ Πριφοντέιν

Ο Στιβ Πριφοντέιν ήταν Αμερικανός δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Τα ατομικά του ρεκόρ ήταν 3.54.6 στο μίλι, 13.21.9 στα 5000μ. και 27.43.6 στα 10000μ. Την εποχή που μεσουράνησε κατείχε όλα τα εθνικά ρεκόρ των ΗΠΑ από τα 2000μ.-10000μ. Επίσης συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972 όπου και στα 5000μ. κατέλαβε την 4η θέση. Η πορεία του όμως στον αθλητισμό έκλεισε άδοξα και αρκετά σύντομα, καθώς στις 30/05/1976 έχασε την ζωή του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Ατομικά ρεκόρ

Ταινία
Το 1997 κυκλοφόρησε η ταινία Prefontaine με τον Τζάρεντ Λέτο, στον πρωταγωνιστικό ρόλο

Παραπομπές 

Δρομείς μεγάλων αποστάσεων
Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Ιερά Μητρόπολις Γρεβενών

Η Ιερά Μητρόπολις Γρεβενών είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η πόλη των Γρεβενών. Μητροπολίτης από το 2014 είναι ο Δαβίδ Τζιουμάκας.

Ιστορία 
Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε η Επισκοπή Γρεβενών, πάντως από την ίδρυσή της έως το 1767 υπαγόταν στην Αρχιεπισκοπή Αχριδών. Η επισκοπή δεν είναι στον κατάλογο επισκοπών που υπάρχει στο σιγίλλιο του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ (1020).

Τον 15ο αιώνα η Επισκοπή Γρεβενών προήχθη σε Μητρόπολη και κατέλαβε την έβδομη θέση στην ιεραρχία της Αρχιεπισκοπής Πρώτης Ιουστινιανής και πάσης Βουλγαρίας. Αργότερα, τον 17ο αιώνα, οι Μητροπολίτες της ανέβηκαν στην τέταρτη θέση και έλαβαν τον τίτλο του «Υπερτίμου» και αργότερα και τον τίτλο «Εξάρχου Νότιας Μακεδονίας», τον οποίο εξακολουθούν να φέρουν μέχρι σήμερα.

Ο Μικρασιάτης Μητροπολίτης Γρεβενών Αιμιλιανός Λαζαρίδης ανέπτυξε σημαντική δράση για τον Ελληνισμό της περιοχής και μαρτύρησε στις 30 Σεπτεμβρίου 1911 από κομιτατζήδες και ρουμανίζοντες το 1911 σε ηλικία 34 ετών.

Επισκοπικός κατάλογος

Ιερές Μονές 
 Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή του Οσίου Νικάνορα Ζάβορδας
 Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σπηλαίου
 Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Τορνικίου
 Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ
 Ιερά Μονή Ευαγγελισμού Παναγίας Μπουνάσιας

Τοπική Αγιολογία 
 Όσιος Νικάνωρ
 Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυς
 Άγιος Δημήτριος ο εκ Σαμαρίνης
 Εθνοϊερομάρτυρας Μητροπολίτης Γρεβενών Αιμιλιανός

Ιερά Μνημεία 
 Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου στη Σαρακήνα
 Ιερός Ναός Κοίμησης της Θεοτόκου Νουμπενίτσας
 Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής Παλαιοχωρίου
 Μεταβυζαντινός Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου
 Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου στο Δίπορο

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 

Γρεβενων
 
Νομός Γρεβενών
Γρεβενά
Ιρίνα Γκούρεβιτς

Η Ιρίνα Γκούρεβιτς (γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1976 στη Βίνιτσα της Ουκρανίας)  είναι σοβιετική και γερμανική επιστήμονας υπολογιστών. Είναι Καθηγήτρια στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών του Πολυτεχνείου του Ντάρμστατ και Διευθύντρια του Ubiquitous Knowledge Processing Lab.

Βιογραφία 
Η Γκούρεβιτς έλαβε το δίπλωμα της Αγγλικής και Γερμανικής Γλωσσολογίας από το Κρατικό Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο Βίνιτσα το 1998. Το 2001, έλαβε το διδακτορικό της στην Υπολογιστική Γλωσσολογία από το Πανεπιστήμιο του Ντούισμπουργκ-Έσσεν . 

Από το 2014, είναι συν-διευθύντρια του Κέντρου Ψηφιακού Ιδρύματος Έρευνας στις Ανθρωπιστικές, Κοινωνικές και Εκπαιδευτικές Επιστήμες (CEDIFOR), το οποίο χρηματοδοτείται από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Παιδείας και Έρευνας. 

Το άρθρο της το 2008 σχετικά με την εξαγωγή της λεξικής σημασιολογίας από τη Βικιπαίδεια και το Βικιλεξικό προκάλεσε το ενδιαφέρον να μελετήσει το τελευταίο περισσότερο επισταμένως.  Το 2016, σχετικά με τις ψευδείς ειδήσεις, είπε ότι θα είναι δύσκολο να επικυρωθεί το περιεχόμενο πληροφοριών για αλήθεια ή ψέμμα.  Είναι συγγραφέας του  Linked Lexical Knowledge Bases: Foundations and Applications. 

Η Ιρίνα Γκούρεβιτς έχει δημοσιεύσει πάνω από 300 δημοσιεύσεις σε διεθνή συνέδρια και περιοδικά. Είναι μέλος επιτροπών προγραμμάτων και συνεδρίων περισσότερων από 50 συνεδρίων και εργαστηρίων υψηλού επιπέδου (ACL, EACL, NAACL κ.λπ.) και κριτής για το DFG, Volkswagen Foundation, ERC, DAAD και BMBF. Έχει επιλεγεί ως ACL υπότροφος το 2020 της  Εταιρείας Υπολογιστικής Γλωσσολογίας (Association for Computational Linguistics) (ACL) για την εξαιρετική δουλειά της στην επεξεργασία φυσικών γλωσσών και την εκμάθηση μέσω μηχανών.

Βραβεία 

 Emmy-Noether  Βραβείο Καριέρας Αριστείας του Ερευνητή, (2007) 
 Βραβείο Lichtenberg-Professororship από το Ίδρυμα Volkswagen, (2007) 
UniTechSpin ειδικό βραβείο από το ISRA VISION AG, (2008)
Βραβείο καλύτερου άρθρου, KES  (μαζί με τους Καταρίνα Σβαρτς, Πάβελ Ρόιτμπεργκ, Γιοακείμ Κάσπαρ, Μίκαελ Γκέσελε και Χέντρικ Λενς) (2010)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Academia.net
Επιστήμονες υπολογιστών
Ουκρανοί επιστήμονες
Πανεπιστήμιο Χόφστρα

Το Πανεπιστήμιο Χόφστρα ή Πανεπιστήμιο Hofstra (αγγλικά: Hofstra University) είναι ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο στην Νέα Υόρκη και συγκεκριμένα στο Χέμπστεντ. Το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στο Λονγκ Άιλαντ,το Χόφστρα  ιδρύθηκε το 1935 ως παρακλάδι του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Έγινε ανεξάρτητο κολέγιο το 1939 και πανεπιστήμιο το 1963.  Αποτελούμενο από 10 σχολές, το Χόφστρα έχει αρκετά καλή φήμη σαν πανεπιστήμιο και εκεί έχουν διοργανωθεί μια σειρά από σημαντικά συνέδρια και προεδρικά ντιμπέιτ. 

Πιο γνωστές σχολές του Πανεπιστημίου είναι η Ιατρική Σχολή Νόρθουελ και η Νομική Σχολή Μόρις Α. Ντέιν, οι οποίες θεωρούνται ευρέως και οι καλύτερες του Πανεπιστημίου.

Προσωπικότητες που συνδέονται με το Χόφστρα  

Στις προσωπικότητες που συνδέονται με το Πανεπιστήμιο Χόφστρα περιλαμβάνονται οι:

 Τζέιμς Κάαν
 Φράνσις Φορντ Κόπολα
 Ντέιβιντ Πάτερσον
 Κρίστοφερ Γουόκεν
 Τσαρλς Τ. Τζένκινς
 Μάριαν Τραμπ
 Μπέρνι Μάντοφ
 Μάικλ Φρανζέσι

Παραπομπές 

Πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Πολιτισμός της Νέας Υόρκης (πολιτεία)
Τετιάνα Ντανιλένκο

Η Τετιάνα Βολοντιμίριβνα Ντανιλένκο ( , γεννημένη στις 30 Οκτωβρίου 1983 στο Ζιτόμιρ), είναι Ουκρανή τηλεοπτική δημοσιογράφος και τηλεοπτικός οικοδεσπότης για το Channel 5 και ο Hromadske.tv, συντάκτης ιστολογίου στο Ukrayinska Pravda.

Βιογραφία 

Η Ντανιλένκο γεννήθηκε σε μια οικογένεια του Ουκρανού συγγραφέα και καθηγητή Ουκρανικής γλώσσας, Βολοντίμιρ Ντανιλένκο. Μερικές φορές μεταξύ του 1998  -2001  μαζί με την οικογένειά της, μετακόμισε στο Κίεβο, όπου η Ντανιλένκο εγγράφηκε στο Ινστιτούτο Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου του Κιέβου. Το 2002 κατά τη διάρκεια του δεύτερου έτους σπουδών της, η Ντανιλένκο έγινε δεκτή ως ανταποκριτής στο STB όπου εργάστηκε μέχρι το 2004.

Το 2007-08 είχε σχέση με τον επιχειρηματία και πρώην πολιτικό Βλαντίσλαβ Κάσκιβ. 

Το 2010 η Ντανιλένκο εμπλέκεται ακούσια σε ξενοφοβική υπόθεση των αστυνομικών δυνάμεων της Ουκρανίας (militsiya) (μαζί με τον Μπέρκουτ) προς έναν άλλο Ουκρανό δημοσιογράφο Μουσταφά Νάγιεμ, όταν το αυτοκίνητό της σταμάτησε από αξιωματούχους. 

Από τις 23 έως τις 25 Αυγούστου 2011, μαζί με τον Παύλο Κούζεεβ, πραγματοποίησε τον Τηλεμαραθώνιο της Ουκρανικής Ανεξαρτησίας στο Channel 5, αφιερωμένο στην 20η επέτειο της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, η οποία διήρκεσε ακριβώς 52 ώρες.   Λόγω αυτού, μπήκε στο Guinness Book of Records και στα αρχεία της Ουκρανίας ως οικοδεσπότης της μεγαλύτερης τηλεοπτικής εκπομπής στην ιστορία. 

Φιλοξενούσε βραδινά προγράμματα στο "Radio NV",  φιλοξενούσε προηγουμένως προγράμματα « ΠΡΟΣΩΠΟ 2 ΠΡΟΣΩΠΟ »  σε τηλεοπτικά κανάλια ZIK TV,  ακόμη νωρίτερα στα  Αποτελέσματα της εβδομάδας "στο" [Κανάλι 5] και ".

Τον Αύγουστο του 2014, η Ντανιλένκο εξεπλάγη από το επίπεδο της ρωσικής προπαγάνδας όταν μίλησε με πολλούς ανθρώπους από τη Λευκορωσία που εμφανίστηκαν πολύ φιλοσοβιετικοί (βλ. Νεο-σοβιετισμός ) και τους χαρακτήριζαν ως σοβοκ . 

Το φθινόπωρο του 2017 ο υπουργός των Εσωτερικών της Ουκρανίας Αρσέν Αβάκοφ  μήνυσε την Τατιάνα Ντανιλένκο για σχόλια, που έγιναν κατά τη διάρκεια της συνέντευξης της με τον Μιχαήλ Σαακασβίλι. 

Το καλοκαίρι του 2018 το όνομά της (Danilenko ή Danylenko) εμφανίστηκε σε αναφορά του Γενικού Εισαγγελέα της Ουκρανίας (GPU) σε σχέση με την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Αρκάντι Μπαμπτσένκο και υποτίθεται ότι η Ντανιλένκο ήταν επίσης στη «λίστα υποψηφίων θυμάτων». 

Στις 4 Σεπτεμβρίου 2018 υπέγραψε επιστολή διαμαρτυρίας αφού ο Γενικός Εισαγγελέας της Ουκρανίας επέτρεψε την πρόσβαση σε πληροφορίες από ένα ιδιωτικό τηλέφωνο άλλης Ουκρανής δημοσιογράφου της Radio Liberty Ναταλία Σεντλέτσκα.

Παραπομπές 
 
Ουκρανοί δημοσιογράφοι
Η Κρήνη του Μπαχτσισαράι

Η Κρήνη του Μπαχτσισαράι (, προφ. Μπαχτσισαράι φοντάν) είναι ένα ποίημα του Αλεξάντρ Πούσκιν, γραμμένο κατά τα έτη 1821 έως 1823.

Δημιουργία 
Ο Πούσκιν άρχισε να γράφει την Κρήνη του Μπαχτσισαράι την άνοιξη του 1821, αφού επισκέφτηκε την Κρήνη των Δακρύων (ή Σιντριβάνι των Δακρύων) στο Παλάτι του Χαν στο Μπαχτσισαράι το 1820. Το μεγαλύτερο μέρος του ποιήματος γράφτηκε το 1822. Την άνοιξη του 1823, ολοκληρώθηκε το προσχέδιο καταχώρισης. Το φθινόπωρο του 1823, το ποίημα έλαβε την τελική του μορφή και προετοιμάστηκε για εκτύπωση. Η πρώτη έκδοση του «Η Κρήνη του Μπαχτσισαράι» δημοσιεύθηκε στις 10 Μαρτίου 1824.

Περιεχόμενο 
Η Κρήνη του Μπαχτσισαράι (το σιντριβάνι στο οποίο βασίζεται το ποίημα) ή Κρήνη των Δακρύων είναι μια πραγματική περίπτωση τέχνης με επήρεια την ίδια την ζωή. Το σιντριβάνι είναι γνωστό ως ενσάρκωση της αγάπης ενός από τους τελευταίους Κριμαίους Χανς, του Κιρί Γκιράι Χαν, για τη νεαρή του γυναίκα και τη θλίψη του μετά τον πρόωρο θάνατό της. Ο Χαν λέγεται ότι ερωτεύτηκε αυτή την Πολωνή κοπέλα, την Μαρία, από το χαρέμι ​​του. Η Μαρία θεωρείται ότι δολοφονήθηκε από την Γεωργιανή πρώην σύζυγο του Χαν, Ζαρέμα, η οποία είχε αντικατασταθεί από την αιχμαλωτισμένη Πολωνή. Παρά την σκληρότητά του στην μάχη, θρήνησε και έκλαψε όταν πέθανε, εκπλήσσοντας όλους εκείνους που τον γνώριζαν. Έδωσε εντολή να κατασκευαστεί μια μαρμάρινη κρήνη, έτσι ώστε ο βράχος να κλαίει, όπως αυτός, για πάντα. Το ποίημα ξεκινάει κάνοντας αναφορά στην θλίψη του Γκιράι:Ο Γκιράι έκατσε κάτω σιωπηλός με χαμηλομένα τα μάτια,Λες και κάποιο ξόρκι στη θλίψη τον έδεσε.Οι Σλάβοι αυλικοί του πλησιάζουν,με θλιβερή προσμονή στέκονται γύρω του.

Όλα τα χείλη είχαν σφραγιστεί στην σιωπή.Ενώ έσκυψαν πάνω του, όλοι φαίνονταν παρατηρητικοί.Είδαν το βαθύ ίχνος της θλίψης και του πάθους.Μόλις αποκαλύφθηκε το θλιβερό του φρύδι,αλλά ο περήφανος Χαν, σήκωσε το σκοτεινό του βλέμμακαι τους αυλικούς κοιτάζοντας έντονα,τους έδωσε εντολή να φύγουν!

Ο αρχηγός, χωρίς μαρτυρία και μόνος,Τώρα παραδίδεται στον πόνο του στήθους του,βαθιά στο φρύδι του σοβαρήανιχνεύεται η αγωνία της καρδιάς του.Καθώς τα γεμάτα σύννεφα στους καθρέφτες είναι καθαράαντανακλάται μία τρομερή εμφάνιση...

Κληρονομιά 
Το ποίημα έχει εμπνεύσει πολλά έργα. Το 1899, ο συνθέτης Αντόν Αρένσκι έγραψε μία πεντα-μερή καντάτα, συμπεριλαμβανομένης μιας άριας του Ζαρέμα. Το 1909-1910, δημιουργήθηκε μια ταινία μικρού μήκους με βάση το ποίημα από τον Γιακώβ Προταζάνοβ. Το 1934, ο Μπόρις Ασαφίεφ δημιούργησε ένα ομώνυμο μπαλέτο, εμπνευσμένο επίσης από το έργο του Πούσκιν, και ο Αλεξάντερ Ιλίνσκι συνέθεσε μια όπερα (1911) με βάση το ποίημα. Η όπερα Σαρέμα του Αλεξάντερ φον Τσεμλίνσκυ το 1897 πήρε το όνομά της από έναν χαρακτήρα στο ποίημα και βασίζεται σε αυτό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Κρήνη του Μπαχτσισαράι, το ποίημα στο Gutenberg.org, μεταφρασμένο στα Αγγλικά από τον Ουίλιαμ Ντ. Λούις
 Бахчисарайский фонтан, το ποίημα στα Ρωσικά, όπως γράφτηκε από τον Πούσκιν, στο Ρωσικό Wikisource

Παραπομπές 

Ποιήματα
Βίλις Λάτσις

Ο Βίλις Λάτσις (12 Μαΐου 1904 – 6 Φεβρουαρίου 1966) ήταν Λετονός συγγραφέας και κομμουνιστής πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου της Λετονικής ΣΣΔ από το 1940 έως το 1959 και πρόεδρος του Σοβιέτ των Εθνοτήτων από το 1954 έως το 1958.

Βιογραφία

Πρώτα χρόνια 
Ο Λάτσις γεννήθηκε με την ονομασία Γιάνις Βίλχελμς Λάτσε σε μια οικογένεια της εργατικής τάξης από το Βετσμιλγκράβις (μέρος της Ρίγας). Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένειά του κατέφυγε στην περιφέρεια Αλτάι στη Σιβηρία, όπου ο Λάτσις φοίτησε στο παιδαγωγικό σεμινάριο του Μπαρναούλ. Το 1921, ο Λάτσις επέστρεψε στην Ρίγα και εργάστηκε κατά περιόδους ως ψαράς, λιμενεργάτης, πυροσβέστης πλοίου και βιβλιοθηκάριος ενώ έγραφε στον ελεύθερο του χρόνου. Το 1933 δημοσίευσε το βιβλίο Zvejnieka dēls, μετάφραση: Ο γιος του ψαρά, το οποίο αποτέλεσε μια τεράστια εμπορική επιτυχία, κάνοντας τον ένα από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά Λετονούς συγγραφείς της δεκαετίας του 1930. Τα μυθιστορήματα του χαρακτηρίζονται ως λαϊκή φαντασία, που συχνά δεν είναι αρεστή σε κάποιους κριτικούς, αλλά πολύ δημοφιλές στον λαό.

Σταδιοδρομία ως συγγραφέας και πολιτικός 
Όλο αυτό το διάστημα, ο Λάτσις διατηρούσε υπόγειους δεσμούς με το επισήμως απαγορευμένο Κομμουνιστικό Κόμμα της Λετονίας. Ο Λάτσις ήταν υπό περιοδική επίβλεψη των μυστικών υπηρεσιών της Λετονίας λόγω των πολιτικών του δραστηριοτήτων. Έπειτα ο Λάτσις έγινε ένας από τους πιο αγαπημένους πολιτικούς του Κάρλις Ουλμάνις, ο οποίος προσωπικά διέταξε την καταστροφή των αρχείων της μυστικής αστυνομίας για αυτόν. Ο Λάτσις έγραψε επαινετικά άρθρα για τον Ουλμάνις διατηρώντας την κομμουνιστική ιδεολογία του, με την κυβέρνηση του Ουλμάνις να χρηματοδοτεί γενναιόδωρα την κινηματογραφική προσαρμογή του βιβλίου και το συγγραφικό του έργου. Κατά την διάρκεια της σοβιετικής εποχής, παρήχθησαν οχτώ ταινίες με βάση τα έργα του και μια νέα κινηματογραφική προσαρμογή του μυθιστορήματος Ο γιος του ψαρά, το 1957.

Μετά την ενσωμάτωση της Λετονίας στην ΕΣΣΔ τον Αύγουστο του 1940, ο Λάτσις έγινε Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου της Λετονικής ΣΣΔ, δηλαδή Πρωθυπουργός, και παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1959. Όταν η Ναζιστική Γερμανία κατέλαβε τη Λετονία από το 1941 έως το 1944, ο Λάτσις μεταφέρθηκε στην Μόσχα, όπου συνέχισε να γράφει με ένα σοσιαλιστικό ρεαλιστικό στυλ. Θεωρούταν πιο πολύ φαινομενικός αρχηγός, καθώς οι περισσότερες αποφάσεις γίνονταν από την κεντρική επιτροπή του κομμουνιστικού κόμματος. Ως πρώτος υπουργός εσωτερικών και έπειτα πρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιέτ, υποχρεώθηκε να πάρει προσωπικά την ευθύνη για τις Σταλινικές εκτοπίσεις και άλλες πτυχές του αστυνομικού κράτους, υπογράφοντας διατάγματα για την σύλληψη και απέλαση πάνω από 40.000 ατόμων.

Από το 1954 έως το 1958, ο Λάτσις ήταν πρόεδρος του Σοβιέτ των Εθνικοτήτων. Τιμήθηκε με το παράσημο του Λένιν εφτά φορές και με το Βραβείο Στάλιν δύο φορές, το 1949 και το 1952.

Τα βιβλία του Λάτσις έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 50 γλώσσες, με περισσότερες μεταφράσεις να υπάρχουν στα ρωσικά. Είναι ο πιο μεταφρασμένος Λετονός συγγραφέας.

Παραπομπές 

Σοβιετικοί συγγραφείς
Άννα Σρσεν

Η Άννα Σρσεν (κροατικά: Ana Sršen), η οποία γεννήθηκε το 1973 στο Ντουμπρόβνικ της Γιουγκοσλαβίας και ζει στο Ζάγκρεμπ, είναι η πρώτη εξέχουσα παραολυμπιακή κολυμβήτρια της σύγχρονης Κροατίας, που αργότερα έγινε προπονήτρια και ιδρύτρια της λέσχης κολύμβησης Natator. Η Σρσεν έχει καταρρίψει αρκετά ευρωπαϊκά ρεκόρ κατά τη διάρκεια των αγωνιστικών της χρόνων στην κολύμβηση και παρέμεινε ακτιβίστρια και υποστηρίκτρια τόσο της κολύμβησης όσο και άλλων αθλημάτων και αθλητών.

Βιογραφία 
Παρά τον ακρωτηριασμό των κάτω άκρων ο οποίος επήλθε ως αποτέλεσμα όγκου στην ηλικία των δεκατριών ετών, η Άννα δεν εγκατέλειψε τη σωματική δραστηριότητα. Μετακόμισε στο Λονδίνο για να σπουδάσει και για να προπονηθεί με πιο επαγγελματικό τρόπο. Το 1998, έγινε κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στα 100 μέτρα πρόσθιο. Το 2002, σημείωσε δύο παγκόσμια ρεκόρ στους Παγκόσμιους Αγώνες στο Ζάγκρεμπ: το ένα στα 200 μέτρα και το άλλο στα 800 μέτρα ελεύθερο. Πήρε μέρος σε τέσσερις Παραολυμπιακούς Αγώνες από το 1996 έως το 2008,  οπότε συμμετείχε στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2008. Αυτός υπήρξε και ο τελευταίος μεγάλος αγώνας της, λιγότερο από τέσσερις μήνες μετά τη γέννηση του γιου της. 

Η Άννα Σρσεν διευθύνει τον Κολυμβητικό Όμιλο Natator, ο οποίος είναι ένας από τους καλύτερους συλλόγους για τις νέες γενιές διεθνών παραολυμπιακών κολυμβητών.

Το 2006, ήταν ιδρυτική διευθύντρια της Κροατικής Παραολυμπιακής Ομοσπονδίας Κολύμβησης (Hrvatski plivački savez osoba s validitetom), όπου έμεινε για 12 χρόνια και επί του παρόντος είναι αντιπρόεδρος της Κροατικής Παραολυμπιακής Επιτροπής. 

Συχνά παίρνει μέρος σε παρουσιάσεις και ομιλίες υπέρ ενός πιο προσβάσιμου, κοινωνικά δίκαιου και δημοκρατικού αθλητικού συστήματος στο οποίο να μπορούν να συμμετάσχουν όλοι.  Μεταξύ των δράσεών της περιλαμβάνονται εμφανίσεων σε τηλεοπτικά κανάλια, σε έντυπα και σε διαδικτυακά μέσα που αυξάνουν τη δημοσιότητα των αθλητών με προσθετικά μέλη, καθώς και της διαθέσιμης υποστήριξης για παιδιά.   

Η Άννα Σρσεν είναι παντρεμένη με τον Μπόρις Σουσκόβιτς, ιδρυτή της αλυσίδας καταστημάτων WULF Sport και ShoeBeDo, με τον οποίο έχει δύο παιδιά. Το 2007, έχασε τον μικρότερο αδερφό της όταν αυτός ήταν ακόμη έφηβος ως αποτέλεσμα τροχαίου ατυχήματος στο νησί Μλιετ (στο οποίο κατοικεί η οικογένειά της) και λόγω δυσκολιών στις μεταφορές έκτακτης ανάγκης. Προς τιμήν του αδελφού της, ίδρυσε ένα ίδρυμα, αλλά και υποστήριξε την ενίσχυση των έργων υποδομής για αυτό το απομακρυσμένο νησί.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Κροατική αθλητική ιστορία
 Σελίδα του συλλόγου Natator 
 Βίντεο του συλλόγου Natator: LET'S SWIM TOGETHER 2020
Μονή Αγίου Γεωργίου Σεληνάρι

Η Μονή Αγίου Γεωργίου Σεληνάρι ή Σελλινάρι είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στην Κοινότητα Βραχασίου του δήμου Αγίου Νικολάου, στην ανατολική Κρήτη, κοντά στο χωριό Βραχάσι, επί της εθνικής οδού, 42 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο.

Ιστορία 
Στην περιοχή της μονής Σεληνάρι, με τις απότομες πλαγιές, στο παρελθόν ζούσαν ασκητές. Ο παλιός ναός της μονής χρονολογείται από τον 16ο αιώνα. Ήταν το καθολικό παλιάς μονής η οποία διαλύθηκε τον 19ο αιώνα και εγκαταλείφθηκε. Σύμφωνα με την παράδοση το 1522 κατέφυγαν τρία αδέλφια από τη Ρόδο. Ένα από αυτά, ο Νικόλαος, έγινε μοναχός και εγκαταστάθηκε στην περιοχή. Μια νύχτα είδε στην απέναντι πλαγιά ένα φως και μια φωνή να τον καλεί. Την επόμενη μέρα βρήκε εκεί μια εικόνα του Αγίου Γεωργίου και έτσι άρχιζε να κτίζει ένα ναό. Ο ίδιος συνέχισε να ζει στην περιοχή μέχρι το θάνατό του. Φαίνεται ότι εγκαταστάθηκαν σε κελιά και άλλοι μοναχοί μέχρι τον 19ο αιώνα. 

Μετά τη διάνοιξη της εθνικής οδού το 1925, ο ναός του Αγίου Γεωργίου έγινε τόπος προσκυνήματος για τους διερχόμενους οδηγούς, καθώς ο στενός ανηφορικός δρόμος περνούσε δίπλα από γκρεμό. Η σύγχρονη μονή ιδρύθηκε το 1961. Το 1963 ιδρύθηκε στο χώρο και γηροκομείο. Τη δεκαετία του 1990 είχε τρεις μοναχούς.

Περιγραφή 
Το μοναστηριακό συγκρότημα της μονής έχει δύο επίπεδα. Η είσοδος στη μονή γίνεται από πύλη με τριμερές αέτωμα και με ψηφιδωτά. Μετά την είσοδο βρίσκεται πέτρινη κρήνη με ανάγλυφη διακόσμηση, η οποία κτίστηκε το 1923. Δίπλα στην κρήνη, στο ανατολικό τμήμα της μονής βρίσκεται ο παλιός ναός του Αγίου Γεωργίου, πιθανόν της ενετικής εποχής. Έχει δύο θυρώματα, στη νότια και στη δυτική πρόσοψη, και ένα παράθυρο. Το αγιοθύριδο μεταφέρθηκε από άλλο ναό και φέρει τη χρονολογία 1813. Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό είναι σύγχρονες. 

Δυτικότερα βρίσκονται οι νεότεροι ναοί των Θεοφανίων και της Αναστάσεως. Ο ναός των Θεοφανείων ανεγέρθηκε το 2000 και ο ναός της Αναστάσεως το 1992. Δυτικά βρίσκεται το διώροφο συγκρότημα του γηροκομείου, το οποίο σήμερα στεγάζει την τράπεζα, τα γραφεία της μονής, κελιά μοναχών και εκκλησιαστική συλλογή. Σε ψηλότερο επίπεδο βρίσκεται το πυργώδες κωδωνοστάσιο και χώροι φιλοξενίας επισκεπτών.

Εικόνες

Παραπομπές 

Γεωργιου Λασιθιου
Δήμος Αγίου Νικολάου
Θανατική ποινή στην Εσθονία

Αυτό το άρθρο περιγράφει την κατάσταση της θανατικής ποινής στην Εσθονία. Η Εσθονία την έχει καταργήσει πλήρως από τις 18 Μαρτίου 1998 (όπως και σχεδόν κάθε Ευρωπαϊκή χώρα, εκτός από την Λευκορωσία και την Ρωσία), ενώ την εφάρμοσε επί Σοβιετικής εποχής και κατά την μεσοπολεμική περίοδο της ανεξαρτησίας της.

Ιστορία

Μεσοπολεμική Εσθονία 
Από την 1935 μέχρι την ενσωμάτωση της Εσθονίας στην Σοβιετική Ένωση το 1940, οι κρατούμενοι που καταδικάζονταν σε θάνατο από πολιτικά δικαστήρια είχαν το δικαίωμα είτε να εκτελέσουν την καταδίκη τους αυτοκτονώντας υποβοηθούμενοι από δηλητήριο ή από απαγχονισμό. Αυτά περιέγραφε ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας (ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 1 Φεβρουαρίου 1935): "Μία ώρα πριν την προγραμματισμένη ώρα της εκτέλεσης, ο κατάδικος θα πρέπει να μεταφερθεί σε κελί θανάτου, όπου ο εισαγγελέας θα διαβάσει τη θανατική καταδίκη και να ζητήσει από τον αιχμάλωτο εάν αυτός είναι διατεθειμένος να αυτοκτονήσει. Αν η απάντηση του είναι καταφατική, ο εισαγγελέας θα δώσει στον καταδικασμένο ένα ποτήρι δηλητήριο—το είδος του δηλητηρίου θα πρέπει να καθορίζεται από το Εθνικό Συμβούλιο Υγείας. Αν ο καταδικασμένος άνθρωπος αποτυγχάνει να πάρει το δηλητήριο μέσα σε πέντε λεπτά θα απαγχονιστεί.'" Οι στρατιωτικές εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν από ένα εκτελεστικό απόσπασμα οκτώ ανδρών.

Επί σοβιετικής και μετασοβιετικής Εσθονίας 
Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εποχής, η μέθοδος εκτέλεσης ήταν ο πυροβολισμός από όπλο στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Μέχρι το 1970 οι θανατικές καταδίκες στην Εσθονία λάμβαναν χώρα σε ειδικό κελί στο Τάλιν, αλλά από το 1970 και έπειτα οι θανατικές καταδίκες από την Εσθονία γίνονταν σε πόλεις άλλων σοβιετικών δημοκρατιών.

Η τελευταία εκτέλεση στην Εσθονία έλαβε χώρα δεκαπέντε μέρες μετά την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της χώρας από την Σοβιετική Ένωση, στις 11 Σεπτεμβρίου 1991, με την εκτέλεση του Ρέιν Ορούστε, που καταδικάστηκε για φόνο, πυροβολήθηκε στο πίσω μέρος του κεφαλιού στη φυλακή Παταρέι. Η θανατική ποινή είχε καταργήθηκε πλήρως στην Εσθονία στις 18 Μαρτίου 1998, όταν υπεγράφη το Πρωτόκολλο αρ. 6 της ΕΣΔΑ.

Παραπομπές 

Θανατική ποινή ανά χώρα
Φαράγγι Λόιτας

Το Φαράγγι Λόιτας ( ή αλλιώς Leutascher Geisterklamm) είναι ένα φαράγγι κοντά στο Μίτενβαλντ και το Ουντέρλουτας, στην περιοχή των συνόρων ανάμεσα στη Βαυαρία και το Τιρόλο μέσω του οποίου ρέει ο ποταμός Λόιτασερ Αχ. Το φαράγγι είναι πολύ απότομο και γι' αυτό, μέχρι το 2006, δεν είχε ανοίξει για επίσκεψη σε τουρίστες. Για να γίνει αυτό εφικτό, υλοποιήθηκε ένα αυστρογερμανικό έργο συνολικού ύψους 1,4 εκατομμυρίων ευρώ, με χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το έργο προέβλεπε την κατασκευή χαλύβδινων πεζογεφυρών και γεφυρών, για την κάλυψη μιας απόστασης 970 μέτρων. Με συνολικό μήκος 1.650 μέτρα, το Λόιτας είναι το μακρύτερο προσβάσιμο φαράγγι στις ανατολικές ασβεστολιθικές Άλπεις. Το φαράγγι άνοιξε για επίσκεψη από το κοινό στις 24 Μαΐου του 2006.

Τουριστική προβολή 
Ως τουριστικό έργο, το Φαράγγι Λόιτας προβλήθηκε με την επωνυμία Geisterklamm ("Φαράγγι των Πνευμάτων"), σε συνδυασμό με το Koboldpfad ("Μονοπάτι Κόμπολντ") ως οικογενειακός παράδεισος αναψυχής. Υπάρχουν 40 πίνακες με πληροφορίες για τους μύθους, τη γεωλογία, τη χλωρίδα και την πανίδα στη γύρω περιοχή, καθώς και ένα πνεύμα με μάτια που ανοιγοκλείνουν και πολύχρωμα παιχνίδια με ήχους. Οι διάδρομοι είναι οριζόντιοι όπου αυτό είναι εφικτό και έχουν κατασκευαστεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορεί κάποιος να τους διασχίσει χωρίς αναρριχητικό εξοπλισμό. Το όποιο άγχος που μπορεί να προκληθεί από τη διαφορά ύψους άνω των 50 μέτρων σε σημεία μεταξύ του διαδρόμου και του πάτου του φαραγγιού εξουδετερώνεται από τη συμπαγή σχεδίαση του διαδρόμου.

Επιπλέον, υπάρχει μια μικρή διαδρομή που οδηγεί σε έναν καταρράκτη μέσα στο φαράγγι.

Το Φαράγγι Λόιτας είναι κατά βάση ανοιχτό καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, εκτός εάν σημειώνονται έντονες χιονοπτώσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων παραμένει κλειστό. Η διάσχιση του φαραγγιού γίνεται δωρεάν, ενώ υπάρχει χρέωση μόνο για η διαδρομή προς τον καταρράκτη.

Ατυχήματα 
Στις 7 Ιουλίου του 2007, περισσότερα από αρκετές εκατοντάδες κιλά βράχου πάνω από το Φαράγγι Λόιτας έπεσαν ξαφνικά πάνω στον χαλύβδινο διάδρομο και τον κατέστρεψαν εν μέρει. Δεν υπήρξαν τραυματίες, αλλά το φαράγγι έκλεισε για δύο εβδομάδες για λόγους επισκευής.

Ederkanzel 
Το εστιατόριο Ederkanzel, το οποίο βρίσκεται στα 1.184 μέτρα, σε μια οροσειρά δυτικά και πάνω από το Φαράγγι Λόιτας αποτελεί ένα σπάνιο γεωπολιτικό αξιοθέατο. Ενώ η τραπεζαρία και οι τουαλέτες βρίσκονται στη Γερμανία, η βεράντα του εστιατορίου βρίσκεται σε αυστριακό έδαφος. Το επίσημο ορόσημο, το οποίο σηματοδοτεί τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών βρίσκεται δίπλα στην πόρτα της βεράντας, στον εξωτερικό τοίχο του κτηρίου του εστιατορίου. Τα ποτά και τα τρόφιμα που σερβίρονται στη βεράντα, ωστόσο, πωλούνται κατ' ακολουθία με τον γερμανικό φορολογικό κώδικα κατόπιν συμφωνίας μεταξύ των δύο αρμόδιων οικονομικών υπηρεσιών στις πόλεις Γκάρμις-Παρτενκίρχεν και Ίνσμπρουκ.

Άλλα γειτονικά φαράγγια 
Άλλα αξιοσημείωτα φαράγγια που βρίσκονται στην επαρχία Γκάρμις-Παρτενκίρχενείναι το φαράγγι Πάρτναχ κοντά στο Τσούγκσπιτσε και το φαράγγι Χόλενταλ κοντά στο Γκράιναου-Χάμερσμπαχ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Leutaschklamm  περιγραφή του "Geisterklamm"
 Φωτογραφίες
Τιρόλο
Ράφαελ Γουόρνοκ

Ο Ράφαελ Γαμαλιήλ Γουόρνοκ (αγγλικά: Raphael Gamaliel Warnock, 23 Ιουλίου 1969), είναι Αμερικανός πάστορας και πολιτικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Τζόρτζια από τον Ιανουάριο του 2021. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.

Είναι πάστορας στην Βαπτιστική ενορία "Ebenezer Baptist Church" στην Ατλάντα, στην οποία κατά τη δεκαετία του 1960, ήταν πάστορας ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. 

Ο Γουόρνοκ, νίκησε την εν ενεργεία Ρεπουμπλικανή Γερουσιαστή Κέλι Λέφλερ, στην επαναληπτική ειδική εκλογή της Τζόρτζια για την Γερουσία, στις 5 Ιανουαρίου του 2021, με ποσοστό 51,0% έναντι 49,0% της Λέφλερ. 

Επίσης, είναι ο πρώτος αφροαμερικανός Γερουσιαστής από την Τζόρτζια, και ο πρώτος αφροαμερικανός Δημοκρατικός Γερουσιαστής που εκλέγεται σε μία (πρώην συνομόσπονδη) πολιτεία του Νότου.

Τα προηγούμενα χρόνια, ήταν ενεργός στον πολιτικό ακτιβισμό και τα δικαιώματα ψήφου.

Παραπομπές 

Γερουσιαστές των ΗΠΑ
Τζόρτζια
Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Αμερικανοί θεολόγοι
Κληρικοί
Αμερικανοί πολιτικοί
Αμερικανοί ψυχολόγοι
Αφροαμερικανοί
Νέα Κεσσάνη Ξάνθης

Η Νέα Κεσσάνη είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Νέα Κεσσάνη βρίσκεται στην πεδιάδα της Ξάνθης με υψόμετρο 8 μέτρα, δίπλα στις δυτικές όχθες της Βιστωνίδας ενώ απέχει 20 χλμ. ΝΑ. από την πόλη της Ξάνθης και 11 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Γενισέα (έδρα του δήμου). Από δυτικά προς νότια περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής, βόρεια είναι το Σέλινο, δυτικά η Ποταμιά και νοτιοανατολικά ο Λάγος. Το χωριό ιδρύθηκε από πρόσφυγες σε περιοχή που παλιά ήταν τσιφλίκι με την ονομασία "Τεπέ Τσιφλίκ". Η εγκατάσταση των προσφύγων που αρχικά έμεναν σε αντίσκηνα έγινε σταδιακά και η προέλευσή τους ήταν από τρία διαφορετικά μέρη: το χωριό "Αγιος Βλάσης" της Μεσημβρίας της Ανατολικής Ρωμυλίας, το χωριό "Κατίκιοϊ" της Μακράς Γέφυρας και το χωριό "Μπασλίκι" της Κεσσάνης στην Ανατολική Θράκη.

Διοικητικά 
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 με την ονομασία Πλαστήρια να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γενισαίας. Η ονομασία Πλαστήρια δόθηκε προς τιμή του Νικόλαου Πλαστήρα που απαλλοτρίωσε και μοίρασε στους ακτήμονες πρόσφυγες τα κτήματα. Το 1931 με το ΦΕΚ 3Α - 08/01/1931 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Πλαστηρίων και το 1940 με το ΦΕΚ 271Α - 03/09/1940 μετονομάστηκε σε Νέα Κεσσάνη. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Λάγο, την Ποταμιά και τα Λουτρά Ποταμιάς αποτελούν την τοπική κοινότητα Νέας Κεσσάνης που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αβδήρων του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως τοπική κοινότητα έχει πληθυσμό 870 κατοίκους ενώ ως οικισμός 418.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 “Η Νέα Κεσσάνη – Τα Πλαστήρια Ξάνθης και η έρευνα της Δέσποινα Φυλακτάκη”. Tου Θ. Μουσόπουλου  από τον ιστότοπο https://www.xanthipress.gr/
 Αναβίωση του Έθιμου της «Μπάμπως ή της Μαμής» στην Νέα Κεσσάνη Ξάνθης  από τον ιστότοπο https://itsallaboutxanthi.gr/
 Καθορισμός ορίων οικισμού Νέας Κεσσάνης από τον ιστότοπο https://www.cityofxanthi.gr/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ξάνθης
Δήμος Αβδήρων
Χένρι Χιλ

Ο Χένρι Χιλ (αγγλικά: Henry Hill, 11 Ιουνίου 1943 - 12 Ιουνίου 2012) ήταν Αμερικανός γκάνγκστερ και πληροφοριοδότης ιρλανδικής και ιταλικής καταγωγής, γνωστός για το ότι η ταινία Goodfellas βασίστηκε στην ζωή του.

Βιογραφία 

Ο Χιλ γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου του 1943. 

Ήταν μέλος του πληρώματος Βάριο της Οικογένειάς Λουτσέζε. Συνελήφθη το 1980, δεν άντεξε την πίεση του FBI και έγινε πληροφοριοδότης κατά του πληρώματος του, καθώς και κατά άλλων πληρωμάτων, όπως το πλήρωμα Φρανζέσι. Η κατάθεση του οδήγησε σε περίπου 50 καταδίκες μαφιόζων, όπως του Κάπο Πολ Βάριο και του Τζέιμς Μπιουρκ. Μπήκε σε πρόγραμμα προστασίας από το FBI, αλλά το άφησε σε λίγο καιρό. 

Η ιστορία της ζωής του Χιλ αποτέλεσε την βάση για το βιβλίο Wiseguy: Life in a Mafia Family, το οποίο ενέπνευσε την ταινία Goodfellas, στην οποία ο Χιλ απεικονίζεται από τον Ρέι Λιότα. Είχε επίσης εμφανιστεί στην τηλεόραση πολλές φορές, πριν πεθάνει στις 12 Ιουνίου του 2012.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αμερικανοί Γκάνγκστερ
Αμερικανοί μαφιόζοι σικελικής καταγωγής
Αμερικανοί πληροφοριοδότες
Μπέερσε

Η Μπέερσε (Beerse, προφορά: [ˈBeːrsə] ) είναι δήμος που βρίσκεται στην βελγική επαρχία της Αμβέρσας . Ο δήμος περιλαμβάνει τις πόλεις Μπέερσε και Φλίμμερεν (Vlimmeren) . Την 1η Ιανουαρίου 2006, η Μπέερσε είχε συνολικό πληθυσμό 16.482 κατοίκων. Μέχρι το τέλος του 2007, ο αριθμός αυτός είχε αυξηθεί σε 16.757.  Η συνολική έκταση είναι 37,48 km² (14,5 τετραγωνικά μίλια) που δίνει πληθυσμιακή πυκνότητα 447 κατοίκων ανά km² (1239 / τετραγωνικά μίλια). Η φαρμακευτική εταιρεία Janssen Pharmaceuticals, η οποία ιδρύθηκε από τον Δρα. Πάουλ Γιάνσσεν, έχει την έδρα της στην Μπέερσε .

Βιομηχανία 
Αρκετές εταιρείες έχουν την έδρα τους στη Μπέερσε, εκ των οποίων οι πιο σημαντικές είναι:

 Janssen Pharmaceuticals ( φαρμακευτικά προϊόντα )
 Metallo-Chimique (μεταλλουργία )
 Wienerberger Beerse (τούβλα )
 Glacio (παγωτά )
 Aurora (χαρτί και πλαστικά )

Αξιοσημείωτοι κάτοικοι 

 Peter Evrard, τραγουδιστής
 René Verheyen, ποδοσφαιριστής
 Patrick Vervoort, ποδοσφαιριστής

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

    
 Κατανομή ηλικιών
Βάιολετ Γουέγκνερ

Η Βάιολετ Έμιλυ Γουέγκνερ, Κόμισσα του Ουσώ, πριγκίπισσα Λιούμπιτσα του Μαυροβουνίου, (1887-1960), ήταν κόρη ενός ντετέκτιβ του τμήματος έκδοσης της Σκότλαντ Γιαρντ,  Γουίλιαμ Τ. Γουέγκνερ και Αραμπέλα Ελίζα το γένος Ντάρμπυ, οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή του Λονδίνου που ονομάζεται Ταλς Χιλ.  Η Βάιολετ έκανε καριέρα στις μουσικές αίθουσες από την ηλικία των 15 ετών και έγινε γνωστή ως το "Είδωλο του Βερολίνου".

Ζωή 
Το 1912, η Βάιολετ παντρεύτηκε τον πρώτο σύζυγό της, Κόμη Σέρτζιο Φρανσέσκο Ενρίκο Μαρία Μπρουνέτα ντ' Ουσώ (γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1885, Τορίνο, Ιταλία), στο Λονδίνο. Οι γονείς του Σέρτζιο ήταν ο Κόμης Ευγένιος  Μπρουνέτα ντ' Ουσώ και η Ρωσσίδα κόμισσα Καταρίνα Ζάιφαρτ. Ο Ευγένιος ήταν Γενικός Γραμματέας της Ολυμπιακής Επιτροπής που που διήυθυνε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 1908. Ο Ευγένιος πέθανε το 1919 σε μυστηριώδεις συνθήκες. Η τύχη του Σέρτζιο είναι επίσης άγνωστη, παρόλο που υποτίθεται ότι προσπαθούσε να διευκρινίσει στις συνθήκες του θανάτου του πατέρα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. 

Η Βάιολετ απολάμβανε κάποια επιτυχία ως καλλιτέχνης και εμφανίστηκε σε πολλές παραγωγές σε όλη την Αγγλία και την ευρωπαϊκή ήπειρο. Ενώ ταξίδευε στην Ιταλία κατά τη διάρκεια του 1918, η Βάιολετ συναντήθηκε με τον Πρίγκιπα Πέτρο του Μαυροβουνίου, τον μικρότερο γιο του εξόριστου Βασιλιά Νικολάου Α' του Μαυροβουνίου. Η Βάιολετ συνοδευόταν από τη μητέρα της, Αραμπέλλα, η οποία τους συμβούλεψε να καθυστερήσουν το γάμο, έως ότου η νέα γιουγκοσλαβική κυβέρνηση απονέμει τα χρήματα που διεκδικούσε ο πρίγκιπας για τη δήμευση της περιουσίας της οικογένειάς του στο Μαυροβούνιο. Επειδή η Βάιολετ ήταν κοινή θνητή, η Αραμπέλλα φοβόταν ότι με τον γάμο τους μπορεί να έθεταν σε κίνδυνο την υπόθεση του αποζημίωσης του Πέτρου.  Η Βάιολετ παντρεύτηκε τον Πέτρο στο Παρίσι τον Απρίλιο του 1924, προτού γίνει οποιαδήποτε διευθέτηση. Μετά το γάμο της, η Βάιολετ βαπτίστηκε Χριστιανή Ορθόδοξη και έγινε πριγκίπισσα Λιουμπίτσα του Μαυροβουνίου και ως εκ τούτου νύφη της Βασίλισσας Έλενα της Ιταλίας, καθώς και συγγενής με μία σειρά από άλλους Ευρωπαίους πρίγκιπες και βασιλιάδες μέσω των αδελφών του συζύγου της.

Η Βάιολετ και ο Πέτρος συνέχισαν να ζουν στην ήπειρο, ειδικά στο Μόντε Κάρλο, όπου ήταν τακτικοί επισκέπτες στο καζίνο. Μόλις παντρεύτηκε, η Βάιολετ εγκατέλειψε την καριέρα της. Ωστόσο, δεν ξέχασε το προηγούμενο επάγγελμά της. Συγκεκριμένα, το μόνο στεφάνι που έστειλε οποιοδήποτε μέλος οποιασδήποτε βασιλικής οικογένειας στην κηδεία της διάσημης Λίλι Λάνγκτρι στο Τζέρσεϊ στις 23 Φεβρουαρίου 1929 στάλθηκε από τον Πρίγκιπα και την Πριγκίπισσα Πέτρο του Μαυροβουνίου.  Ο Πρίγκιπας Πέτρος πέθανε το 1932 σε ένα σανατόριο στο Μεράνο της Ιταλίας σε ηλικία 42 ετών.

Παραπομπές
Οφελιά Χαμπαρντζουμιάν

Η Οφέλια Καραπέτι Χαμπαρντζουμχάν ( , 9 Ιανουαρίου 1925 - 13 Ιουνίου 2016) ήταν Αρμένια λαϊκή τραγουδίστρια.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Ερεβάν της Αρμενίας SSR στις 9 Ιανουαρίου 1925. Από νεαρή ηλικία, αναγνωρίστηκε για την όμορφη φωνή της. Παρακολούθησε φωνητική εκπαίδευση στο Μουσικό Κολλέγιο Ρωμανός Μελικιάνα. Το 1944, έγινε σόλο τραγουδίστρια για το σύνολο των λαϊκών οργάνων του ραδιοφώνου της Αρμενίας, όπου αφιέρωσε τις προσπάθειές της στο σύνολο με επικεφαλής τον  .

Το ρεπερτόριό της περιελάμβανε κλασική αρμενική μουσική, μουσική Ασίκ και λαϊκά τραγούδια. Αναγνωρίστηκε ιδιαίτερα για τις ερμηνείες της στα τραγούδια του Ασούγκ Sayat-Nova, όπως "Յարէն էրուած իմ Yaren ervac im ", "Յիս կանչում եմ լալանին Yis kanchum em lalanin " και άλλα. Ερμήνευσε, επίσης, τη μουσική των Φαράντ, Τζιβάνι, Σεράμ. Επιπλέον, ερμήνευσε τα τραγούδια των σύγχρονων ΄της, , , και  και ήταν συχνά η πρώτη ερμηνευτής αυτών των τραγουδιών.

Η Οφέλια Χαμπαρντζουμχάν πέθανε στις 13 Ιουνίου 2016 στο Ερεβάν.

Βραβεία 
 People's Artist of Armenian SSR (1959)
 Μετάλλιο Mesrop Mashtots για σημαντική συμβολή στην τέχνη του αρμενικού τραγουδιού

Παραπομπές 

 
Αρμένισες τραγουδίστριες
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ντέιβιντ Πάτερσον

Ο Ντέιβιντ Αλεξάντερ Πάτερσον (αγγλικά: David Alexander Paterson, γενν. 20 Μαίου  1954) είναι Αμερικανός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε 55ος Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης από τις 17 Μαρτίου 2008 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2010 ως μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Είναι ο πρώτος τυφλός Κυβερνήτης στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο πρώτος Αφροαμερικανός Κυβερνήτης της πολιτείας.

Βιογραφία 
Ο Ντέιβιντ Πάτερσον γεννήθηκε στις 20 Μαίου 1954 στο Μπρούκλιν. 

Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια και την νομική σχολή του Πανεπιστημίου Χόφστρα, ο Πάτερσον ξεκίνησε να ασχολείται με την πολιτική. Το 1985, εξελέγη στην Γερουσία της Νέας Υόρκης και συνεργάστηκε με τον μελλοντικό Κυβερνήτη Έλιοτ Σπίτζερ. 

Μετά από ένα σκάνδαλο πορνείας, ο Σπίτζερ παραιτήθηκε και ο Πάτερσον ανέλαβε Κυβερνήτης. Ο Πάτερσον ήταν Κυβερνήτης κατά την διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης 2008 και θεωρείται ότι είχε μεγάλη επιτυχία σε αυτό το κομμάτι. Τον τελευταίο του χρόνο ως Κυβερνήτης, ο Πάτερσον αντιμετώπισε ισχυρισμούς διαφθοράς και πλήρωσε πρόστιμο. 

Επίσης, ο Πάτερσον είναι επιτυχημένος τηλεπαρουσιαστής και συγγραφέας. Κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο το 2020.

Παραπομπές 

Αμερικανοί πολιτικοί
Κυβερνήτες της Νέας Υόρκης
Αφροαμερικανοί
Αμερικανοί συγγραφείς
Αμερικανοί τηλεπαρουσιαστές
Πολιτικοί των ΗΠΑ
Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Λουτρά Ποταμιάς Ξάνθης

Τα Λουτρά Ποταμιάς ή Λουτρά Ποταμιάς - Νέας Κεσσάνης απογράφονται από το 1971 ως οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης. Πρόκειται για τις εγκαταστάσεις ιαματικών λουτρών τα οποία βρίσκονται σε απόσταση 22 χλμ. ΝΑ. από την πόλη της Ξάνθης, περίπου 13 χλμ. ΝΑ. από τη Γενισέα (έδρα του δήμου) και 11 χλμ. Α.-ΒΑ. από τα Άβδηρα. Βόρεια και ανατολικά περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής, δυτικά είναι το Πόρτο Λάγος ενώ νότια είναι τα παράλια του όρμου Βιστονίας καθώς και οι λιμνοθάλασσες  Λάφρα και Λαφρούδα, που χρησιμοποιούνται σαν ιχθυοδεξαμενές,  αποτελούν Βιότοπο Corine και εντάσσονται στο Εθνικό Πάρκο Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης.

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρονται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Νέας Κεσσάνης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Νέα Κεσσάνη, τον Λάγο και την Ποταμιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Νέας Κεσσάνης που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αβδήρων του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιαματικά και με ΦΕΚ τα Λουτρά Ποταμιάς από τον ιστότοπο https://empros.gr/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ξάνθης
Δήμος Αβδήρων
Ελεονόρα Ρόις τσου Κέστριτς

Η  Ελεονώρα Ρόις-Κέστριτς (22 Αυγούστου 1860 - 12 Σεπτεμβρίου 1917) ήταν η Τσαρίτσα (Βασίλισσα) της Βουλγαρίας και η δεύτερη σύζυγος του Φερδινάνδου Α' της Βουλγαρίας.

Ζωή 

Η Ελεονώρα Καρολίνα Γασπαρίνα γεννήθηκε στο Κάστρο Τρέμπσεν, στην πρωσική επαρχία του Βραδεμβούργου (σημερινή Πολωνία), κόρη του Χάινριχ Δ' Ρόις του Κέστριτς και της  Λουίζας Καρολίνας Ρόις του Γκράιτς. Ήταν, επίσης, η νεότερη αδερφή του Χάινριχ ΚΔ' Ρόις του Κέστριτς και πρώτη ξαδέλφη της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Παύλοβνα της Ρωσίας. Ο πατέρας της Ελεονώρας, Χάινριχ Δ και η μητέρα της Μαρία Αυγούστα ήταν αδελφός και αδελφή. Περιγράφηκε ως «μία απλή αλλά πρακτική ... ικανή και καλοκάγαθη γυναίκα».

Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Πάρμας, ο Τσάρος Φερδινάνδος αναζήτησε μία άλλη γυναίκα για να εκτελεί τα επίσημα καθήκοντα που απαιτούνται από τη σύζυγο ενός αρχηγού κράτους. Ως άντρας που δεν ήταν πλέον υποχρεωμένος να παράγει κληρονόμους, ο Φερδινάνδος όρισε στον βοηθό του ότι ήθελε μία νύφη που δεν περίμενε στοργή ή προσοχή. H λίστα υποψηφίων έφτασε στο όνομα της Ελεονώρας και εκείνη και ο Φερδινάνδος στη συνέχεια παντρεύτηκαν σε μία καθολική τελετή στις 28 Φεβρουαρίου 1908 στην εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου στο Κόμπουργκ και σε μία τελετή Προτεσταντών την 1η Μαρτίου 1908 στο Κάστρο Όστερστάιν. Αρχικά έχοντας τον τίτλο Πριγκίπισσα της Βουλγαρίας, η Ελεονώρα ανέλαβε τον τίτλο Τσαρίτσα ("Αυτοκράτειρα") στις 5 Οκτωβρίου 1908 μετά τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της Βουλγαρίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η Ελεονώρα παρέμενε παραμελημένη από τον Φερδινάνδο καθ 'όλη τη διάρκεια του γάμου τους, αφήνοντας την να μεγαλώσει τα παιδιά του και να αφιερωθεί στην ευημερία του βουλγαρικού λαού. Η Ελεονώρα αναδείχθηκε κατά τη διάρκεια των Βαλκανίκων Πολέμων και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου όταν, εργαζόμενη ακούραστα ως νοσοκόμα, ήταν μία πηγή μεγάλης φροντίδας για πολλούς τραυματίες και ετοιμοθάνατους Βούλγαρους στρατιώτες. Λέγεται ότι είχε "ένα ιδιαίτερο δώρο για την ανακούφιση από τα δεινά". 

Η Τσαρίτσα Ελεονώρα αρρώστησε σοβαρά κατά τα τελευταία χρόνια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, πέθανε στο Ευξείνογκραντ της Βουλγαρίας στις 12 Σεπτεμβρίου 1917. Η τελευταία της επιθυμία ήταν να ταφεί στο νεκροταφείο μίας εκκλησίας του 12ου αιώνα στο Μπογιάνα, κοντά στη Σόφια. Ωστόσο, κατά τη σοσιαλιστική περίοδο, ο τάφος διαρήχθηκε, τα κοσμήματά της κλάπηκαν και στη συνέχεια η πέτρα του μνημείου πιέστηκε μέσα στον τάφο, χωρίς να υπάρχουν σημάδια πάνω στο έδαφος. Ωστόσο, μετά τις δημοκρατικές αλλαγές το 1989, το αρχικό πέτρινο μνημείο ανασκάφηκε και ο χώρος αποκαταστάθηκε στην αρχική του κατάσταση.

Παραπομπές

Πηγές
 Aronson, T. (1986) Στέμμα σε σύγκρουση: ο θρίαμβος και η τραγωδία της ευρωπαϊκής μοναρχίας, 1910-1918, J. Murray, Λονδίνο
 Constant, S. (1979) Foxy Ferdinand, 1861-1948, Tsar of Bulgaria, Sidgwick and Jackson, London.ISBN 0-283-98515-1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Newspaper clippings about Eleonore Reuss of Köstritz in the 20th Century Press Archives of the ZBW

Πριγκίπισσες τoυ Ρόις
Ευρωπαίες βασίλισσες (σύζυγοι βασιλέων)
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βρυσιά Λάρισας

Πρόεδρος ΝΤΙΝΑΡΑΣ 
ΜΠΑΜΠΑΣ Ο ΚΑΛΎΤΕΡΟΣ σας χεζει στη μουρη και σας μπιππππ

Γεωγραφικές πληροφορίες 
Τα Βρυσιά Λάρισας βρίσκονται σε υψόμετρο 120 μέτρων και έχουν πληθυσμό 430 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.

Διοικητικές μεταβολές

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Φαρσάλων
Νταν Αβιντάν

Ο Λέι Ντάνιελ Αβιντάν (αγγλικά: Leigh Daniel Avidan) (γενν. στις 14 Μαρτίου 1979), επίσης γνωστός με το σκηνικό του όνομα Danny Sexbang, είναι Αμερικανός μουσικός, προσωπικότητα στο Διαδίκτυο, τραγουδιστής-τραγουδοποιός, κωμικός και ηθοποιός. Είναι το ήμισυ του μουσικού κωμικού ντουέτου Ninja Sex Party με τον Μπράιαν Γουέχτ, καθώς και ο συνδιοργανωτής της διαδικτυακής σειράς Let's Play Game Grumps με τον Άριν Χάνσον. Είναι επίσης μέρος του τρίου κωμικής μουσικής που βασίζεται στα βιντεοπαιχνίδια Starbomb, μαζί με τους Χάνσον και Γουέχτ.

Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση 
Ο Αβιντάν γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σπρίνγκφιλντ του Νιου Τζέρσεϋ, ο μεγαλύτερος των δύο παιδιών της Ντέμπρα Σβαρτς και του Αβιγκντόρ Άβινταν. Ο πατέρας του γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ισραήλ και υπηρέτησε στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ πριν μεταναστεύσει στην Αμερική όπου γνώρισε τη μητέρα του Αβιντάν. Η μικρότερη αδερφή του, η Ντάνα Αβιντάν Κον, είναι η εκτελεστική διευθύντρια της PopSugar. Ο παππούς του από την μεριά της μητέρας του, ο Μπέρναρντ Σβαρτς, βοήθησε στην εφεύρεση του ηλεκτροδίου του σώματος.

Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο Jonathan Dayton το 1997, ο Αβιντάν ασχολήθηκε με τη διαφήμιση στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης. Τελικά εισήλθε σε πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους του κολεγίου, παρακολουθώντας μαθήματα σε μια αποκεντρωμένη πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Ταφτς στο Talloires της Γαλλίας για να σπουδάσει βοτανική και επιδημιολογία.

Καριέρα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 

Αμερικανοί τραγουδιστές
Εβραίοι τραγουδιστές
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Αμερικανοί εβραϊκής καταγωγής