joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Χρήστος Καλαβρούζος

Ο Χρήστος Καλαβρούζος (ακριβές ονοματεπώνυμο: Χρήστος Καλαβρουζιώτης) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Καλαβρούζα της Ναυπακτίας το 1938. Στα χρόνια της καλλιτεχνικής του πορείας συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα στο χώρο της σκηνοθεσίας και της υποκριτικής. Έχει παίξει σε έργα της παγκόσμιας και της ντόπιας δραματουργίας, τόσο στα 15 χρόνια που βρέθηκε στο Εθνικό Θέατρο όσο και στο ελεύθερο - ιδιωτικό θέατρο.

Έχει εμφανισθεί σε πάρα πολλές θεατρικές παραστάσεις, σε κινηματογραφικά έργα και σε σίριαλ της τηλεόρασης, από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Γνωστότερες είναι οι παρουσίες του στην ταινία Μάθε παιδί μου γράμματα (1981) και στη θεατρική δημιουργία Το μεγάλο μας τσίρκο (1973)
Οι Σουλιώτες, ως Φώτος Τζαβέλας (1972)
Υπήρξε παντρεμένος με την ηθοποιό Δήμητρα Ζέζα.

Θεατρικές Παραστάσεις 
Συμπληρωματικός κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε ο Καλαβρούζος ως ηθοποιός.

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Φιλμογραφία

Τηλεοπτικές σειρές

Πηγές 
 Ο Χρήστος Καλαβρούζος στο ψηφιοποιημένο αρχείο του Εθνικού Θεάτρου

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αγία Βαρβάρα Παραβόλας Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία, δείτε: Αγία Βαρβάρα Αιτωλοακαρνανίας

Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραβόλας, του δήμου Αγρινίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.    Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας ανήκε στην επαρχία Τριχωνίδας του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
H Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή, βόρεια της Τριχωνίδας και δίπλα στο Κουβελόρεμα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Απέχει περίπου 42 χλμ. Β.ΒΑ. του Μεσολογγίου.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παραβόλας του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Με το ΦΕΚ 183Α - 27/12/1990, αποσπάστηκε από την κοινότητα Παραβόλας και προσαρτήθηκε στον δήμο Παραβόλας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Παραβόλας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγρινίου.

Αξιοθέατα
Ο ναός της Αγίας Βαρβάρας στη βορειοανατολική είσοδο του χωριού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Αγρινίου
Λάζαρος Τσαβδαρίδης

Ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης είναι βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Ημαθία.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1970 στη Βέροια. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πολιτικών επιστημών και Δημοσίου Δικαίου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.

Κοινοβουλευτικές Δραστηριότητες 
Εξελέγη Βουλευτής Ημαθίας στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2007. Στις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012 εξελέγη πρώτος Βουλευτής Ημαθίας. Τον Ιούλιο του 2012 εξελέγη Αναπληρωτής Γραμματέας Κ.Ο. της Ν.Δ. Από τον Νοέμβριο του 2012 ως την λήξη της κοινοβουλευτικής θητείας το 2014 ήταν Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας της Ελλάδας με την Ουκρανία, Αντιπρόεδρος της Ομάδας Φιλίας με το Κουβέιτ, ενώ παράλληλα, συμμετείχε ως μέλος στις Ομάδες Φιλίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιαπωνία. Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη βουλευτής.

Πολιτικές / Κοινωνικές Δραστηριότητες 
Υπήρξε Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Βεροίας κατά τα έτη 1998-2002. Το 2006 εξελέγη Νομαρχιακός Σύμβουλος Ημαθίας και ορίστηκε Αντινομάρχης Πολιτισμού, Τουρισμού, Παιδείας, Βιομηχανίας και Ανάπτυξης. Στέλεχος των οργανώσεων ΜΑ.ΚΙ., Ο.Ν.ΝΕ.Δ. και Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. Ημαθίας από το 1998-2004. Συμμετείχε σε πολλά επιστημονικά συνέδρια.
Από το 2010 είναι Δημοτικός Σύμβουλος Βέροιας, Επικεφαλής της Δημοτικής Ομάδας «Νέος Δήμος – Νέα Αρχή».

Παραπομπές

Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές Ημαθίας
Έλληνες νομικοί
Αγία Βαρβάρα Παρακαμπυλίων Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία, δείτε: Αγία Βαρβάρα Αιτωλοακαρνανίας

Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Σαργιάδας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παρακαμπυλίων, του δήμου Αγρινίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

Γεωγραφία
H Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή, νοτιοανατολικά της τεχνητής λίμνης Καστρακίου και στη βόρεια όχθη του ρέματος της Ζέρβας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει περίπου 54 χλμ. Β. του Μεσολογγίου.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Σαργιάδας του δήμου Παρακαμπυλίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Παρακαμπυλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγρινίου.

Αξιοθέατα
Η παλιά σιδερένια γέφυρα προς τον οικισμό Ραΐνα, στα νοτιοανατολικά

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Google Earth
eetaa.gr

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Αγρινίου
Αγία Βαρβάρα Παλαίρου Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία, δείτε: Αγία Βαρβάρα Αιτωλοακαρνανίας

Η Αγία Βαρβάρα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Περατιάς, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παλαίρου, του δήμου Ακτίου - Βόνιτσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.   Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Βονίτσης και Ξηρομέρου του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
H Αγία Βαρβάρα είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται απέναντι από την είσοδο της γέφυρας της Λευκάδας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει περίπου 111 χλμ. ΒΔ. του Μεσολογγίου.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Περατιάς του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Περατιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεκροπίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Παλαίρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ακτίου – Βόνιτσας.

Αξιοθέατα
Το Κάστρο του Γρίβα (Κούλια του Γρίβα, ή Φρούριο του Τεκέ), στα βόρεια του χωριού, πάνω σε χαρακτηριστικό βράχο στην αριστερή στροφή του δρόμου για τη Λευκάδα. Το έκτισε ο Αλή Πασάς στις αρχές του 19ου αιώνα στη θέση «Τεκές» για να καταλάβει το Κάστρο της Αγίας Μαύρας, αλλά μετά την κατάληψη των Επτανήσων από τους Γάλλους, δόθηκε στην οικογένεια των Γριβαίων.  Βρίσκεται σε αρκετά καλή κατάσταση και έχει εξαιρετική θέα προς τη Λευκάδα και τις γύρω περιοχές.
Η λιμνοθάλασσα της Βουλκαριάς στα βορειοανατολικά του χωριού, σημαντικός υγροβιότοπος της περιοχής

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Google Earth
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr
Γ. Φερεντίνου «Ιστορία της Ακαρνανίας», τ. Γ’

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.kastra.eu/castlegr.php?kastro=griva
https://www.youtube.com/watch?v=iIIZ66yJXrs

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας
Αγία Βλαχέρνα Ευρυτανίας

Η Αγία Βλαχέρνα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Καρπενησίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευρυτανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Ευρυτανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας. 
Μέχρι το 1930, ο οικισμός ονομαζόταν Ερκίστα.

Γεωγραφία
H Αγία Βλαχέρνα είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Ευρυτανίας. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές της κορυφής «Πικροβούνι» (1.637 μ.) και πολύ κοντά στο νότιο τμήμα της τεχνητής Λίμνης Κρεμαστών, στις βόρειες όχθες του ποταμού Αρβανίτη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 540. Απέχει περίπου 34 χλμ. ΝΔ. του Καρπενησίου.

Τοπική κοινότητα 
Η τοπική κοινότητα Αγίας Βλαχέρνας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός με έκταση 17,742 χμ² (2011). Στην κοινότητα υπάγονται και οι οικισμοί Αμπέλια και Βαμβακιές.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1836 ως Ερκίστα και προσαρτήθηκε στον δήμο Πολιτοχωρίων του, τέως, νομού Ακαρνανίας & Αιτωλίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Ευρυτανίας και το 1909 στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Το 1930 μετονομάστηκε σε Αγία Βλαχέρνα και το 1943 υπήχθη οριστικά στον νομό Ευρυτανίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Βλαχέρνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρπενησίου.

Ιστορικά στοιχεία
Κατά τα πρώιμα Βυζαντινά χρόνια λέγονταν Χρυσούπολη. Στη σύντομη κάθοδο των Σλάβων ονομάστηκε Ερκίστα, μέχρι και το 1930, όταν μετονομάστηκε σε Αγία Βλαχέρνα από τους κατοίκους της που έζησαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου υπήρχε ο φερώνυμος ναός. Το χωριό υπέστη ιστορικά κάποια γεωλογική καταστροφή (κατολίσθηση), που ακόμα και σήμερα αναφέρεται. Και στους τρεις μαχαλάδες του χωριού, υπάρχουν ακόμη παλιά αρχοντικά απομεινάρια μιας άλλης εποχής.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου 
Η Παναγία Βλαχέρνα σε πολύ όμορφη υψηλή τοποθεσία που πανηγυρίζει με μεγάλη λαμπρότητα κάθε 2 Ιουλίου.   
Ερείπια τειχών στις θέσεις «Παλιόκαστρο» και «Καστρί». Τα δύο αυτά κάστρα έφραζαν την μία από τις πέντε δυτικές εισόδους της εύφορης κοιλάδας του Καρπενησιώτη ποταμού.
Η σιδερένια κρεμαστή γέφυρα τύπου ‘’Belly’’, στη θέση «Στενά».

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Καρπενησίου
Μιχαήλ Θεοτοκάς

Ο Μιχαήλ Θεοτοκάς (1872-1951) ήταν ο πατέρας του λογοτέχνη Γιώργου Θεοτοκά. Ήταν νομικός και διετέλεσε σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ελληνικής αντιπροσωπείας στη διάσκεψη της Λωζάνης.

Βίος
Ο Μιχαήλ Θεοτοκάς γεννήθηκε στο Πυργί της Χίου το 1872. Αφού τελείωσε τις Γυμνασιακές σπουδές στην ιδιαίτερη πατρίδα του σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη.Παντρεύτηκε την Ανδρονίκη Νομικού και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Γιώργο και την Μαρία-Ελένη. Το 1897 δημοσιέυει τη Νομολογία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Διετέλεσε σύμβουλος των Πατριάρχη Κωνσταντίνος Ε΄ και Ιωακείμ Γ΄ Μεγαλοπρεπή και μέχρι το 1922, οπότε ήλθε στην Ελλάδα με την οικογένειά του.
Το 1910 εξελέγη αντιπρόσωπος της Κορυτσάς στην Εθνοσυνέλευση της Κωνσταντινουπόλεως. Τότε φυλακίζεται από τους Τούρκους. Συνέταξε υπόμνημα του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη Διάσκεψη της Ειρήνης του 1919. Κλήθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο να συμμετάσχει αργότερα στη διάσκεψη της Λωζάνης. Ο Μιχαήλ Θεοτοκάς συνέταξε το Σχέδιο Σύμβασης Ανταλλαγής των πληθυσμών Ελλάδος-Τουρκίας.

Πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 1951

Συγγραφικό έργο
''Νομικά και ιστορικά μελετήματα, 1947

Πηγή
Θεόδωρος Ξύδης, «Βιογραφικά και ιστορικά», Νέα Εστία,τομ.94 τχ.1114 (1η Δεκεμβρίου 1973), σελ.1559-1570

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιχαήλ Θεοτοκάς στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Θεοτοκας Μιχαηλ
Βαρέζε

Το Βαρέζε (Varese) είναι πόλη και δήμος στη βορειοδυτική Λομβαρδία της βόρειας Ιταλίας, και πρωτεύουσα της επαρχίας Βαρέζε. Η πόλη υπολογίζεται ότι έχει 79.287 κατοίκους (Οκτώβριος 2013). Βρίσκεται 55 χιλιόμετρα βόρεια του Μιλάνο. Είναι κτισμένη στους πρόποδες του Σάκρο Μόντε ντι Βαρέζε (ιερού βουνού του Βαρέζε), το οποίο από το 2003 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, κοντά στη λίμνη Βαρέζε. Άλλα αξιοθέατα της πόλης είναι το Παλάτσο Εστένσε, κατασκευασμένο από τους δούκες του Έστε το 1766-1772, το οποίο έχει μετατραπεί σε μουσείο, και η Βασιλική του Σαν Βιττόρε, με αγιογραφίες του 17ου αιώνα και μπαρόκ καμπαναριό. Στη πόλη εδρεύει ο σύλλογος καλαθοσφαίρισης Παλακανέστρο Βαρέζε, η οποία έχει κατακτήσει 10 φορές το ιταλικό πρωτάθλημα, 5 φορές τη Ευρωλίγκα ανδρών και 3 φορές το Διηπειρωτικό Κύπελλο, και η ποδοσφαιρική ομάδα ΑΣ Βαρέζε 1910. Στη πόλη βρίσκονται αρκετές βιομηχανίες, κυρίως επεξεργασίας δερμάτων, κατασκευής μηχανημάτων και πλαστικών και υφαντουργίες.

Παραπομπές 

Πόλεις της Λομβαρδίας
Αγία Δευτέρα Αιτωλοακαρνανίας

Η Αγία Δευτέρα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πεντακόρφου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παρακαμπυλίων, του δήμου Αγρινίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

Γεωγραφία
H Αγία Δευτέρα είναι ορεινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται σε ορεινή περιοχή του βορειοανατολικού Παναιτωλικού (κορυφή «Αετόπετρα» 636 μ.), νοτιοδυτικά του χωριού Πεντάκορφου και πάνω στον μικρό ποταμό Ζέρβα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 455. Απέχει 74 χλμ. περίπου Β. του Μεσολογγίου.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στον δήμο Πρακαμπυλίων του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Παρακαμπυλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγρινίου.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία της Αγίας Δευτέρας στο κέντρο του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Google Earth
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Αγρινίου
Ιωάννης Κοκκινάτος

Ο Ιωάννης Κοκκινάτος του Γερασίμου (Πρέβεζα, 1890 - Αθήνα, 1966) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Πρέβεζας από το 1928 έως το 1932.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1890. Ήταν γόνος ευκατάστατης οικογένειας και ο πατέρας του Γεράσιμος Κοκκινάτος διετέλεσε δημογέροντας της Πρέβεζας από το 1907 έως το 1909. Σπούδασε στη Σχολή της Νομικής του Πανεπιστημίου της Νεάπολης Ιταλίας. Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Πρέβεζας από το 1932 έως το 1934. Εκλέχθηκε βουλευτής Πρέβεζας στις εκλογές του 1928 με το κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου. Διετέλεσε Νομάρχης Κέρκυρας από 22 Μαρτίου 1945 έως 13 Ιουνίου 1945 και από 20 Φεβρουαρίου 1946 έως 8 Ιουλίου 1947. Σύμφωνα με τον Αγγελόπουλο, την περίοδο Μαΐου - Ιουλίου 1947 ήταν Νομάρχης Ημαθίας. Ο αδελφός του Παναγής Κοκκινάτος (1882-1959) ήταν και αυτός βουλευτής Πρέβεζας. Πέθανε στην Αθήνα στις 15 Αυγούστου 1966.

Βιβλιογραφικές παραπομπές 

Νομάρχες Ημαθίας
Νομάρχες Κέρκυρας
Βουλευτές Πρέβεζας
Ραμάλα

Η Ραμάλα (αραβικά:  رام الله, , εβραϊκά: רמאללה) είναι Παλαιστιανική πόλη, η οποία βρίσκεται στη κεντρική Δυτική Όχθη και αποτελεί το de facto διοικητικό κέντρο του Κράτους της Παλαιστίνης. Η πόλη στην απογραφή του 2007 είχε 27.092 κατοίκους. Βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα βόρεια της Ιερουσαλήμ, δίπλα στην αλ-Μπιρέ.

Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορία. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα από τους Χανταντίνς, μια αδελφότητα των χριστιανών Γασσανιδών από την Ιορδανία. Η πρώτη αναφορά της πόλης γίνεται το 1596 στους οθωμανικούς φορολογικούς καταλόγους, και αναφέρει ότι είχε 71 χριστιανικές οικογένειες και 9 μουσουλμανικές. Η πόλη στην συνέχεια αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα ως αγροτικό κέντρο προσελκύοντας κυρίως χριστιανούς, ενώ στη πόλη άρχισαν να δραστηριοποιούνται ξένες εκκλησίες. Το 1917 η πόλη κατελήφθη από τους Βρετανούς και παρέμεινε σε βρετανική κατοχή μέχρι το 1948, όταν και τη Δυτική Όχθη κατέλαβαν οι Ιορδανοί. Το Ισραήλ κατέλαβε τη περιοχή μετά τον πόλεμο των έξι ημερών. Η πόλη συμμετείχε στις αντισραηλινές εξεγέρσεις το 1987-1993 και το 2000-2005. Ο Γιασέρ Αραφάτ αποφάσισε τα γραφεία του κράτους της Παλαιστίνης να στεγαστούν προσωρινά στη Ραμάλα, καθιστώντας την, με αυτόν το τρόπο, de facto πρωτεύουσα του κράτους της Παλαιστίνης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πόλη της Ραμάλα

Παλαιστίνη
Πόλεις της Παλαιστίνης
Αγία Ειρήνη Κύθνου

Η Αγία Ειρήνη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δήμου Κύθνου, της περιφερειακής ενότητας Κέας-Κύθνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κέας του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

Γεωγραφία
Η Αγία Ειρήνη είναι παράλιος οικισμός στη βορειοανατολική Κύθνο. Βρίσκεται στον μυχό ορμίσκου κοντά στα Λουτρά, σε μέσο σταθικό υψόμετρο 5. Απέχει περίπου 6 χλμ. Β. της Χώρας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κύθνου. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κύθνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κύθνου.

Ιστορικά στοιχεία
Ολόκληρη η περιοχή κοντά στον οικισμό, ιδιαίτερα βόρεια των Λουτρών, έχει ανασκαφεί κατά τις τελευταίες δεκαετίες και, έχουν έρθει στο φως λείψανα προϊστορικών οικισμών, πιθανότατα της Μεσολιθικής Περιόδου (9η-8η χιλιετία π.Χ.)
Το μικρό, αλλά ασφαλέστατο, λιμανάκι του οικισμού γράφηκε στην ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας για τα αιματηρά γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκεί, τον Μάρτιο του 1862 και που έμειναν στην ιστορία ως Κυθνιακά. Τα γεγονότα αυτά υπήρξαν η απαρχή της έξωσης του Όθωνα από την Ελλάδα.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία της Αγίας Ειρήνης (Αγία Ιρίνα) στην παραλία του οικισμού, στην οποία οφείλεται η ονομασία του οικισμού. Εκεί υπάρχουν τρεις αναμνηστικές πλάκες εις ανάμνηση των «Κυθνιακών»
Η υπήνεμη, αμμώδης παραλία του οικισμού
Η παραλία Αρκούδι στα δυτικά
Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, με όμορφη ακρογιαλιά 
Η πετρόχτιστη πηγή πίσω από τον οικισμό

Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι της Αγίας Ειρήνης στις 5 Μαΐου

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Χάρτες «ROAD»
Google Earth
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.facebook.com/%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%95%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B7-%CE%9A%CF%8D%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%9A%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82-797034747034227/

Χωριά της Κύθνου
Πέρκα (Serranus scriba)

Η πέρκα (Serranus scriba - Σερρανέλος ο γραφεύς), πέρδικα, μπογιατζής, γραμματικός ή περκιά είναι υποτροπικό θαλάσσιο ψάρι της οικογένειας των Σερανιδών. Συγγενεύει με τον χάνο. Είναι το μικρότερο μέλος της ίδιας οικογένειας με το λαβράκι, τον ροφό και άλλα.

Βρίσκονται στην Μεσόγειο θάλασσα, και πλησίον αυτής στον ανατολικό Ατλαντικό ωκεανό και στην Μαύρη θάλασσα.

Περιγραφή
Το μήκος τους είναι 15-28 εκ.
Το χρώμα τους είναι πολύ ανοιχτό ροδί, με πέντε καφετιές διχαλωτές ταινίες στα πλευρά. Τα ενήλικα έχουν στην κοιλιά μια μενεξεδιά απόχρωση.
Το ραχιαίο πτερύγιο είναι μονοκόμματο με σκληρές αγκαθωτές ακτίνες εμπρός και μαλακές πίσω.

Αναπαραγωγή 
Είναι ψάρια ερμαφρόδιτα. Καθένα γεννά και γονιμοποιεί μόνο του τ’ αυγά του από τον Ιούλιο έως τα τέλη Αυγούστου. Η ωοτοκία είναι εποχιακή και εξαρτάται από την φάση της σελήνης. Τ’ αυγά μένουν κολλημένα σε πέτρες και σε βράχους κοντά στις ακτές.

Ενδιαίτημα και σίτιση
Ζουν σε βάθος από 2 έως 20 μέτρα σε πέτρες και σε φυκιάδες. Ξοδεύουν πολύ από τον χρόνο τους σε βραχώδεις κοιλότητες. Κατά το σούρουπο, βγαίνουν έξω για να τραφούν με καρκινοειδή, ψάρια και σκουλήκια. Είναι συνήθως μόνα τους ή σε μικρές ομάδες. Το κάθε ψάρι φρουρεί τη δική του περιοχή και διώχνει κάθε άλλο ψάρι ακόμα και του ίδιου είδους.

Ανθρώπινη χρήση
Ψαρεύονται με καθετή, από στεριάς κι από βάρκα. Με ψαροτούφεκο είναι αρκετά εύκολο να χτυπηθούν επειδή συχνά στέκονται ακίνητα. Το κρέας τους είναι αρκετά νόστιμο.

Παραπομπές

Πηγές
http://www.fishbase.org/summary/Serranus-scriba.html

http://www.homefood.gr/fishes/fish.asp?l=208&id=41

Σερρανίδες
Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Συλβάνα Ράπτη

Η Συλβάνα Ράπτη είναι Ελληνιδα οικονομολόγος, δημοσιογράφος, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ (S&D) και ιδρυτικό μέλος της ΕΛΙΑΣ - Δημοκρατικής Παράταξης.

Βιογραφικά Στοιχεία
Η Συλβάνα Ράπτη γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 10 Νοεμβρίου 1958. Στην Κέρκυρα τέλειωσε τις εγκύκλιες σπουδές της. Σπούδασε Οικονομικά στο Τμήμα Οικονομικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Εργάτηκε για αρκετά χρόνια ως δημοσιογράφος σε διάφορες εφημερίδες, ως αρχισυντάκτρια ένθετου περιοδικού εφημερίδας και παρουσιάστρια ειδήσεων της Ελληνικής Τηλεόρασης 2. Μάλιστα το 1998 έλαβε βραβείο Μπότση από το Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθανασίου Βασιλείου Μπότση για την προσφορά της στα θέματα παιδείας και έρευνας.

Το 2004 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Α' Αθηνών. Κατά την περίοδο 2004 έως 2006 διετέλεσε συντονίστρια του Κοινοβουλευτικού Τομέα Παιδείας, Υπεύθυνη Υγείας του Κοινοβουλευτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, υπεύθυνη του Τομέα Γυναικών του Κινήματος και υπεύθυνη της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Από το 2004 έως και σήμερα είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του "Ινστιτούτου Πολιτικής Επιμόρφωσης". Το 2007 επανεξελέγη βουλευτής στην Α' Περιφέρεια της Αθήνας. Το 2009 παραιτείται από την έδρα της για να συμμετέχει στη 2η θέση του ψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ για τις Ευρωεκλογές του 2009.

Το 2009 εξελέγη για πρώτη φορά ευρωβουλευτής. Από τότε μετέχει στην Επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων, ενώ είναι αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Εσωτερικής Αγοράς και Προστασίας των Καταναλωτών καθώς και της Επιτροπής Αναφορών.

Το 2014, τοποθετήθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο της Ελιάς - Δημοκρατικής Παράταξης, στην οποία εντάχηκε μαζί με το ΠΑΣΟΚ, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί ευρωβουλευτής λαμβάνοντας 100.241 σταυρούς προτίμησης.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα Σ. Ράπτη

Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Έλληνες οικονομολόγοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές Α' Αθηνών
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2009-2014
Βερεγγάριος Α΄ της Ιταλίας

Ο Βερεγγάριος Α΄ (Berengario del Friuli, Φρίουλι, περ. 850 – Βερόνα, 7 Απριλίου 924) από τον Οίκο των Ουνρουοχιδών ήταν μάργραβος του Φρίουλι από το 874 μέχρι τουλάχιστον το 890, αλλά σίγουρα έχασε τον έλεγχο των εδαφών της περιοχής από το 896. Έγινε βασιλιάς της Φραγκίας ("αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας") το διάστημα 915-924 και διεκδίκησε το βασίλειο της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") το 887-924 μαζί με άλλους έξι.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ήταν γιος του Εβεράρδος μαργράβου του Φρίουλι και της Γκιζέλας των Καρολιδών, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς, βασιλιά των Φράγκων και της Ακουιτανίας.
Ο Βερεγγάριος Α΄ αναδείχθηκε ως ένας από τους πιο σημαντικούς λαϊκούς της αυτοκρατορίας του Καρόλου Γ΄ του Παχύ, και εξελέγη για να αντικαταστήσει τον Κάρολο Γ΄ στην Ιταλία μετά την εναπόθεση του τελευταίου το Νοέμβριο του 887.

Η μακρά βασιλεία του των 36 ετών τον έφερε σε αντιπαράθεση με τουλάχιστον επτά άλλους διεκδικητές του Λομβαρδικού ("Ιταλικού") θρόνου. Η βασιλεία του χαρακτηρίζεται συνήθως ως «προβληματική», λόγω των πολλών ανταγωνιστών για το στέμμα και λόγω της άφιξης των Ούγγρων επιδρομέων στη Δυτική Ευρώπη.

Ένας από τους άνδρες του τον δολοφόνησε στις 7 Απριλίου 924 στη Βερόνα. Ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών, τον διαδέχθηκε ο Όθων Α΄, ο οποίος στέφθηκε το 962, μετά από ένα χρονικό διάστημα 38 ετών αδράνειας στο θρόνο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μπερτίλα των Σουππονιδών, κόρη του Σούππο Β΄ κόμη της Πάρμας, Άστι, Τορίνο και είχε τέκνα:
 Μπέρτα π.830-μετά το 952, ηγουμένη του αββαείου της Σάντα Τζούλια στη Μπρέσια.
 Γκίζελα π.873-μετά το 913, παντρεύτηκε τον Άνταλμπερτ Α΄ μαργράβο της Ιβρέας.
 Βερεγγάριος Β΄ π.900-966, μάργραβος της Ιβρέας, βασιλιάς της Λομβαρδίας.

To 915 απεβίωσε η Μπερτίλα και ο Βερεγγάριος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα της Προβηγκίας. Με το όνομα αυτό εκείνη την εποχή υπήρχε η κόρη του Λουδοβίκος Γ΄ των Μπιβινιδών του Παχύ, βασιλιά της Προβηγκίας και της Άννας των Μακεδόνων, κόρης του Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού. Έτσι προτείνεται η ταύτισή τους.

Παραπομπές

Πηγές 

 
 
 
 
 

Βασιλείς της Ιταλίας
Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Νίκος Λαγογιάννης

Ο Νίκος Γ. Λαγογιάννης, γεννήθηκε στον Νάξος το 1937, Έλληνας πρώην εκπαιδευτικός (δάσκαλος) στο επάγγελμα και διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου. Υπήρξε παρατηρητής διαιτησίας, κριτής στίβου, καθηγητής διαιτησίας και αθλητικογραφίας, ενώ διετέλεσε μέλος πάρα πολλών αθλητικών οργανισμών.

Ο Ν. Λαγογιάννης ήταν εν-ενεργεία διαιτητής από το 1959 έως και το 1981. Από το 1982 ως το 2000 ήταν Παρατηρητής Διαιτησίας. Από το 1975 είχε προαχθεί σε διαιτητή FIFA, λαμβάνων το σχετικό σήμα στα 1977. Καθηγητής στο αντικείμενο από το 1971, δίδαξε σε πολλά σεμινάρια και Σχολές στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Από το 1981 εως το 1985 διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Νικαίας. Από το 1989 έως το 1991 ήταν γραμματέας του Συμβουλίου Επιλογής Διαιτητών της Ε.Π.Ο. και από το 1991 έως το 1994 γραμματέας της (αιρετής)Ανώτατης Επιτροπής Διαιτησίας. Γενικός γραμματέας στο Σύνδεσμο Διαιτητών Πειραιά, όπου ανήκε, από το 1959 μέχρι το 1974, γραμματέας της Κεντρικής Διαιτησίας Ε.Π.Ο. (1997-2001), πρόεδρος του Σ.Δ. Πειραιά (2000-2003) και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Διαιτητών Ποδοσφαίρου Ελλάδας (2004-2006)

Από το 1964 διετέλεσε διεθνής κριτής στίβου, ενώ από το 2004 έως το 2006 ήταν πρόεδρος του Συνδέσμου Κριτών Κλασικού Αθλητισμού. Υπηρέτησε ως Αλυτάρχης στους Ολυμπιακούς και στους Παρά-Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας (2004). Έχει ασχοληθεί και με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ως γραμματέας του Δημοτικού Αθλητικού Οργανισμού του δήμου Χαϊδαρίου (2006).

Από το 1998 είναι διοικητικό στέλεχος της Ομοσπονδίας Ελλήνων Βετεράνων Αθλητών Στίβου.

Πηγές 
 "Κανονισμοί Παιδιάς Ποδοσφαίρου", Πειραιάς, Οκτώβριος 2009, έκδοση Ο.Δ.Π.Ε., σελ. 254 "Βιογραφικό σημείωμα Νίκου Γ. Λαγογιάννη".

Παραπομπές 

Έλληνες διαιτητές ποδοσφαίρου
Έλληνες κριτές κλασικού αθλητισμού
Αγία Ελεούσα Άνδρου

Η Αγία Ελεούσα είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Παλαιόπολης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Υδρούσας, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

Γεωγραφία
Η Αγία Ελεούσα είναι παράκτιος οικισμός της δυτικής Άνδρου. Βρίσκεται στους πρόποδες του Προφήτη Ηλία, δίπλα στην Παλαιόπολη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 70. Απέχει περίπου 17 χλμ. Δ. ΝΔ. της Χώρας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιοπόλεως της Άνδρου. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλαιοπόλεως και προσαρτήθηκε στο δήμο Υδρούσας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δημο Υδρούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου.

Αξιοθέατα
Η μικρή παραλία του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Χάρτες «ROAD»
Google Earth
eetaa.gr

[[Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου]
Αγία Ζώνη Σάμου

Η Αγία Ζώνη είναι χωριό της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα Βαθέος, του δήμου Σάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  

Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα  Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

Γεωγραφία
Η Αγία Ζώνη βρίσκεται στη ΒΑ. Σάμο, πάνω από την πεδιάδα της Βλαμαρής, στα πρώτα υψώματα του Μπαϊρακτάρη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Απέχει από την πόλη της Σάμου 3 χλμ. περίπου, προς τα Α.

Πληθυσμός

Μόνιμος

Πραγματικός (De Facto)

Αξιοθέατα
Η Μονή Αγίας Ζώνης (Βλαμαρής), δίπλα στο χωριό, ανδρική, ιδρυμένη από τον ιερομόναχο Μελέτιο και κατοίκους του χωριού, το 1695, πάνω σε παλαιότερο ερειπωμένο ναό. Το καθολικό της είναι μονόκλιτη βασιλική μετά τρούλου, με πολλές τοιχογραφίες, επίχρυσο ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1801, αξιόλογα σκεύη και επάργυρη εικόνα της Αγίας Ζώνης, του 1819. 
Στην δυτική όψη, στην είσοδο, φέρει μικρό, μαρμάρινο καμπαναριό, το όποιο κατασκευάστηκε το 1751 σύμφωνα με επιγραφή στη βάση του, ενώ μέσα στο χώρο του μοναστηριού υπάρχει μικρή βιβλιοθήκη όπου φυλάσσονται πέντε πατριαρχικά παλαιότατα έγγραφα. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες είχε πολλά δομικά προβλήματα, αλλά έγιναν εργασίες αποκατάστασης και συντήρησης, το 2012.

Εκδηλώσεις 
Η γιορτή της Μονής Αγίας Ζώνης στις 31 Αυγούστου.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΣΑ)
eetaa.gr

Χωριά της Σάμου
Λίμνη των Σιδηρών Πυλών

Η Λίμνη των Σιδηρών Πυλών (σερβικά : Ђердапско језеро, ρουμανικά : Lacului de acumulare Portia de Fier) είναι τεχνητή λίμνη στην κοίτη του ποταμού Δούναβη, στα σύνορα της Σερβίας με την Ρουμανία. Δημιουργήθηκε το 1972, όταν κατασκευάστηκε το φράγμα των Σιδηρών πυλών στο φαράγγι Σιδηρές πύλες. Τη λίμνη περιβάλλει το Εθνικό Πάρκο Σιδηρών πυλών.

Η λίμνη έχει μήκος 100 χιλιόμετρα και στο ευρύτερο σημείο της έχει 8 χιλιόμετρα πλάτος. Το μέγιστο βάθος φτάνει τα 100 μέτρα. Η επιφάνειά της ανέρχεται σε 253 τετραγωνικά χλμ, εκ των οποίων τα 163 τετραγωνικά χλμ ανήκουν στη Σερβία και τα 90 τετραγωνικά χλμ στη Ρουμανία. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη στα Βαλκάνια και η μεγαλύτερη στη Σερβία.

Ιστορία 
Η λίμνη δημιουργήθηκε το 1972, όταν η Ρουμανία και η Γιουγκοσλαβία αποφάσισαν και κατασκεύασαν το φράγμα και υδροηλεκτρικό εργοστάσιο "Σιδηρές πύλες 1" σε σχέδια του Sipskog Hugo Luter ο οποίος ήταν ο πρώτος που πρότεινε την κατασκευή φράγματος πάνω στο Δούναβη στις Σιδηρές Πύλες. Οι προκαταρκτικές εργασίες για την κατασκευή του υδροηλεκτρικού σταθμού ξεκίνησαν το 1964 και ολοκληρώθηκαν το 1972. Οι πρώτες υδροηλεκτρικές γεννήτριες τέθηκαν σε λειτουργία στις 5 Αυγούστου 1970.

Αναφορές 
 Мала енциклопедија Просвета, Треће издање (1985); Београд: „Просвета“; ISBN 86-07-00001-2
 Јован Ђ. Марковић (1990): Енциклопедијски географски лексикон Југославије Сарајево: „Свјетлост“, ISBN 86-01-02651-6

Τεχνητές λίμνες της Σερβίας
Λίμνες της Ρουμανίας
Δούναβης
Ιωάννης Σισμανόγλου

Ο Ιωάννης Σισμάνογλου (1820-1894) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και ευεργέτης.

Βιογραφικό 
Ο Ιωάννης Σισμάνογλου γεννήθηκε στην Άγκυρα. Όταν ήταν παιδί έχασε του γονείς του και σε ηλικία 14 ετών πήγε στη Νικομήδεια, όπου δούλεψε κοντά σε συγγενείς του. Γύρω στο 1840 έφυγε από τη Νικομήδεια και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο, εξελίχθηκε σε μεγάλο επιχειρηματία και έλαβε τίτλους από την Οθωμανική Κυβέρνηση. Παρόλη την οικονομική καταστροφή που υπέστη λόγω του Ρωσοτουρκικού Πολέμου, σιγά σιγά κατάφερε να ξαναδημιουργήσει την περιουσία του.

Είχε διοριστεί από τις οθωμανικές αρχές ως μέλος της «Επιτροπής της Δεκάτης», σκοπός της οποίας ήταν η είσπραξη του ομώνυμου φόρου. Απέκτησε μεγάλα κέρδη από τις τραπεζικές επιχειρήσεις με τις οποίες ασχολήθηκε και από μια βιομηχανία χρωμίου που είχε δημιουργήσει. Ενίσχυσε οικονομικά την «Επιτροπή της Ελληνικής Ορθοδόξου Κοινότητος» της Άγκυρας και με δικά του χρήματα ιδρύθηκε το πρώτο ελληνικό δημοτικό σχολείο στην πόλη. Επίσης, ενίσχυσε οικονομικά την Ελληνική Κοινότητα Κωνσταντινουπόλεως και έκανε μεγάλη δωρεά για την ανίδρυση της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Μετά τον θάνατό του άφησε τεράστια περιουσία, την οποία χρησιμοποίησαν τα παιδιά του, Αναστάσιος και Κωνσταντίνος, σε δωρεές και κοινωφελή έργα.

Πηγές 
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικκα, τ.46

Έλληνες επιχειρηματίες
Έλληνες ευεργέτες
Λίμνη Λιζίνσκι

Η Λιζίνσκι ή Λίζνια (σερβικά : Лисинско ή Лисина) είναι τεχνητή λίμνη της νότιας Σερβίας κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία. Βρίσκεται στην κοίτη του ποταμού Λιζίνσκα κοντά στο Μποζίλαγκραντ, χτίστηκε ως δευτερεύουσα δεξαμενή της λίμνης Βλασίσκο όπου την συμπληρώνει με νερό μέσο καναλιού. Χτίστηκε το 1978 ως μονάδα αντλιοταμίευσης.

Από τη λίμνη ξεκινούν δύο αντλίες με χωρητικότητα 15 κυβικά μέτρα νερού ανά δευτερόλεπτο όπου εκτινάσσουν το νερό σε ύψος 340 μ. στη λίμνη Βλασίσκο μέσο των αποστραγγιστικών καναλιών που οδηγούν σε ένα κεντρικό κανάλι. Το κανάλι έχει δύο σήραγγες συνολικού μήκους έξι χιλιομέτρων. Λεκάνη απορροής της καλύπτει 64 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Από την Λιζίνσκι μεταφέρονται στην Βλασίσκο ανά έτος 74.700.000 κυβικά μέτρα νερού.

Αναφορές 
 Мала енциклопедија Просвета, Треће издање (1985); Београд: „Просвета“; ISBN 86-07-00001-2, στα σερβικά
 Јован Ђ. Марковић (1990): Енциклопедијски географски лексикон Југославије Сарајево: „Свјетлост“; ISBN 86-01-02651-6, στα σερβικά

Τεχνητές λίμνες της Σερβίας
Βίβιεν Γουέστγουντ

Η Βίβιεν Γουέστγουντ, πραγματικό όνομα Vivienne Isabel Swire (γεν. 1941) είναι βρετανίδα σχεδιάστρια μόδας, επιχειρηματίας και ακτιβίστρια.

Πασίγνωστη για τις δημιουργίες της ανά τον κόσμο, εκθέτει τα έργα της σε διεθνείς συναντήσεις και εκδηλώσεις. Θεωρείται ως το άτομο που έκανε γνωστή τη μόδα της πανκ στο ευρύ κοινό. Θεωρείται αντισυμβατική, καθώς έχει επανειλημμένα προκαλέσει έκπληξη στη διεθνή κοινότητα με τις προκλητικές και πρωτοποριακές της επιλογές (που σχετίζονται και την δική της εμφάνιση), στην παρουσίαση των δημιουργιών της.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 8 Απριλίου του 1941 στην κομητεία του Ντέρμπισαϊρ της Βρετανίας. Σε μικρή ηλικία μετακόμισε οικογενειακώς στο Λονδίνο και αργότερα έγινε δάσκαλα, τελικά όμως ακολούθησε καριέρα στον κόσμο της μόδας. Το 1969 άνοιξε κατάστημα με την ονομασία «Let it Rock» στην Κίνγκς Ρόουντ του Λονδίνου, το οποίο ταυτίστηκε με το κίνημα της πανκ. Το 1982 άνοιξε νέο κατάστημα. Οι διάφορες κολεξιόν που έχει κατά καιρούς λανσάρει είναι επηρεασμένες πέραν από την πανκ και από διάφορους αρχαίους πολιτισμούς αλλά και από θεωρίες όπως λ.χ. η ύπαρξη εξωγήινων.

Έχει τιμηθεί τέσσερις φορές (1990, 1992, 1998 και 2003) με εγχώριες και διεθνείς διακρίσεις για την προσφορά της στο χώρο αλλά και για το μέγεθος των εξαγωγών των δημιουργιών της. Αρκετοί επώνυμοι καλλιτέχνες και άλλες προσωπικότητες έχουν επιλέξει να φορούν διάφορα αξεσουάρ της Β. Γουεστγουντ, ή να τα διαφημίζουν. Ανάμεσά τους συγκαταλέγονται η Δούκισσα της Κορνουάλης Καμίλα, η πριγκίπισα Ευγενία της Υόρκης, η Γαλλίδα ηθοποιός Μαριόν Κοτιγιάρ, η τραγουδίστρια Γκουέν Στεφάνι, ο τραγουδιστής Φάρελ Γουίλιαμς κ.ά.

Έχει παντρευτεί τρεις φορές, έχει δυο γιους και μια εγγονή.

Πηγές 

 Μαρία Αυδίκου:"Βίβιεν Γουέστγουντ - Η βασίλισσα της πανκ"

Παραπομπές 

Βρετανοί επιχειρηματίες
Βρετανοί σχεδιαστές μόδας
Βρετανοί ακτιβιστές
Έφη Γαζή

Η Έφη (Φωτεινή) Γαζή (γενν. Λευκάδα 1966) είναι Ελληνίδα ιστορικός. Είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια της Ιστορίας στο Τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1966. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στη συνέχεια έκανε το διδακτορικό της στην ιστορία στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας στην Ιταλία με θέμα «"Scientific" National History: The Greek Case in Comparative Perspective (1850-1920)». Από το 1997 έως σήμερα έχει διδάξει ιστορία τόσο σε ξένα όσο και σε ελληνικά πανεπιστήμια.

"Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα αφορούν στη θεωρία και τη μεθοδολογία της ιστορίας, στις δημόσιες χρήσεις της ιστορίας, στον εθνικισμό και τη θρησκεία, στην ιδεολογία και την πολιτική κουλτούρα, στην κοινωνικο-πολιτισμική και διανοητική ιστορία". Έχει δημοσιεύσει άρθρα σχετικά με ζητήματα διανοητικής και πολιτισμικής ιστορίας και ιστορίας της ιστοριογραφίας.

Είναι μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού Historein/Ιστορείν. Αρθρογραφεί σε τακτική βάση στην εφημερίδα Το Βήμα της Κυριακής.

Εργογραφία
(ενδεικτικά)
 Άγνωστη χώρα. Ελλάδα και Δύση στις αρχές του 20ού αιώνα, εκδ. «Πόλις», Αθήνα 2020. ISBN 978-960-435-735-2.
 Ο δεύτερος βίος των Τριών Ιεραρχών. Μια γενεαλογία του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού», εκδ. «Νεφέλη», Αθήνα 2004. ISBN 960-211-692-7.
 «Πατρίς θρησκεία, οικογένεια». Ιστορία ενός συνθήματος (1880-1930), εκδ. «Πόλις», Αθήνα 2011. ISBN 978-960-435-307-1.
 “Scientific” National History: The Greek Case in Comparative Perspective (1850-1920), Εuropean University Series, Lang Publishers, 2000.
 επιμέλεια του Μεταπολίτευση. Η Ελλάδα στο μεταίχμιο δύο αιώνων, εκδ. «Θεμέλιο», Αθήνα 2015. ISBN 978-960-310-381-3. (μαζί με τους Μάνο Αυγερίδη και Κωστή Κορνέτη)
 επιμέλεια του 16ου τόμου (τεύχη 1-2) του επιστημονικού ιστορικού περιοδικού Historein/Ιστορείν (2017) που είχε θέμα "Greek Historiography in the 20th Century: Opening a Research Agenda".
 επιμέλεια του 10ου τόμου του επιστημονικού ιστορικού περιοδικού Historein/Ιστορείν (2010) που είχε θέμα "History between Reflexivity and Critique".
 επιμέλεια του 4ου τόμου του επιστημονικού ιστορικού περιοδικού Historein/Ιστορείν (2003-2004) που είχε θέμα "Public Histories".
 επιμέλεια του 1ου τόμου του επιστημονικού ιστορικού περιοδικού Historein/Ιστορείν (1999) που είχε θέμα "History and Semiotics".

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ακαδημαϊκό προφίλ της Έφης Γαζή στην ιστοσελίδα "academia". uop-gr.academia.edu. Ανακτήθηκε: 31/01/2018.
 Αρθρογραφία της Έφης Γαζή στο Βήμα της Κυριακής. tovima.gr. Ανακτήθηκε: 14/12/2018.
 Αρχείο με τα τεύχη του επιστημονικού ιστορικού περιοδικού "Ιστορείν/Historein". ejournals.epublishing.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 30/01/2018.
 Βιογραφικό σημείωμα της Έφης Γαζή στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής. dsep.uop.gr. Ανακτήθηκε: 01/04/2014.
 Καταχώρηση για την Έφη Γαζή. biblionet.gr. Ανακτήθηκε: 01/04/2014.

Έλληνες ιστορικοί
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Κόνραντ Κέλτις

Ο Κόνραντ Κέλτις (Conrad Celtis ή Konrad Celtes, 1 Φεβρουαρίου 1459 - 4 Φεβρουαρίου 1508) ήταν Γερμανός ανθρωπιστής, λόγιος συγγραφέας καθώς και λυρικός ποιητής.

Βιογραφικό
Το πραγματικό του όνομα ήταν Μπίκελ (ή Πίκελ) Κέλτις. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Καθηγητής του υπήρξε ο ανθρωπιστής Ρούντολφ Αγκρίκολα. Δίδαξε την ποιητική και τη ρητορική τέχνη στα πανεπιστήμια της Λιψίας και της Βιέννης. Εξέδωσε στα 1486 την ποιητική εργασία «Ars versificandi et carminum» η οποία θεωρείται ως η πρώτη ποιητική εργασία του γερμανικού ανθρωπισμού. Τα ποιήματά του θεωρούνται ότι έχουν συμβολική δύναμη ενώ διακρίνονται και για το λυρισμό τους. Ακολουθώντας το πρότυπο των ιταλικών ακαδημιών, ίδρυσε με τη σειρά του εταιρείες διανοουμένων.

Φωτοθήκη

Πηγή

 Εγκυκλοπαίδεια Υδρία-Cambridge-Ήλιος, τ.6, Εκδόσεις ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΨΙΛΟΝ, Αθήνα 1992, λήμμα "Κέλτις Κόνραντ" (σελ. 1887). ISBN 960-7190-06-8

Γερμανοί συγγραφείς
Γερμανοί ποιητές
Γερμανοί δοκιμιογράφοι
Ποίηση
Παντελής Καψής

Ο Παντελής Καψής (3 Φεβρουαρίου 1955) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός.

Σπουδές 
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 3 Φεβρουαρίου του 1955. Ο πατέρας του ήταν ο πολιτικός Γιάννης Καψής, ενώ αδερφός του είναι ο δημοσιογράφος Μανώλης Καψής. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (UCL) και συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο Μπρουνέλ.

Επαγγελματική καριέρα 
Έκανε τα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία στα φοιτητικά του χρόνια, στην εφημερίδα Θούριος της οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος». Στη συνέχεια εργάστηκε στην εφημερίδα Τα Νέα ως οικονομικός και πολιτικός συντάκτης, αρχισυντάκτης του πολιτικού ρεπορτάζ και υπεύθυνος του ένθετου περιοδικού «Πρόσωπα» (1999-2001). Διετέλεσε διευθυντής στα ΝΕΑ (2001-2009) και στις εφημερίδες Το Βήμα και Το Βήμα της Κυριακής (2009-2011), ενώ την περίοδο 2012-2013 αρθρογραφούσε στο Έθνος.

Στην τηλεόραση εργάστηκε στο MEGA ως παρουσιαστής της πολιτικής εκπομπής «ΔΙΑΞΙΦΙΣΜΟΙ». Έχει επίσης εργαστεί στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Top fm και Flash.

Πολιτική 
Τον Δεκέμβριο του 2011 ανέλαβε για πρώτη φορά υπουργικά καθήκοντα ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος  και Υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον Λουκά Παπαδήμο.

Τον Ιούνιο του 2013 ορίστηκε Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ αρμόδιος για τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση . Το 2013 πήρε μέρος στην Πρωτοβουλία των 58. Μετείχε στην ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΕΛΙΑΣ. Αποδεχόμενος την πρόταση να είναι υποψήφιος Ευρωβουλευτής στο ψηφοδέλτιο της Ελιάς στις Ευρωεκλογές του 2014, ο Καψής υπέβαλε στις 14 Απριλίου 2014 την παραίτησή του από τη θέση του Υφυπουργού.

Είναι επίσης ερασιτέχνης μαραθωνοδρόμος. Έχει συμμετάσχει και τερματίσει ως τώρα σε πέντε μαραθώνιους.

Παραπομπές

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες υπουργοί Επικρατείας
Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ
Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου
Λίμνες Μπέλα Κρκβά

Οι Λίμνες Μπέλα Κρκβά (σερβικά : Белоцркванска) είναι τεχνητές μικρές λίμνες της Σερβίας στην περιφέρεια του Βανάτου κοντά στα σύνορα με την Ρουμανία. Αποτελούνται από επτά μεγάλες και αρκετές μικρότερες λίμνες. Καταλαμβάνουν συνολική έκταση 150 εκταρίων και δημιουργήθηκαν από την εκμετάλλευση του αμμοχάλικου της περιοχής για βιομηχανικούς σκοπούς. Οι λίμνες τροφοδοτούνται με νερό από αρτεσιανά πηγάδια και πηγές υπογείων υδάτων. Το νερό από τη λίμνη χρησιμοποιείται για την ύδρευση και άρδευση της γεωργικής γης.

Οι λίμνες έχουν ακτές και αμμώδες η με βότσαλο, το νερό έχει ημιδιαφανές χρώμα. Οι λίμνες και τα περίχωρα τους είναι ιδιαίτερα κατάλληλα για αναψυχή και πικ-νικ.

Ιστορία 
Το 1904 άρχισε η εξόρυξη από το έδαφος της περιοχής αμμοχάλικου για έργα, το σκάψιμο τότε γινόταν με τσάπες. Αργότερα η εκσκαφή συνεχίστηκε για πολλά χρόνια σε βάθος με μηχανήματα βυθοκόρησης και μεταφέρονταν σιδηροδρομικώς. Μέχρι το 1941 το χαλίκι και η άμμος χρησιμοποιούνται κυρίως για την κατασκευή φραγμάτων και δρόμων. Οι τρύπες αυτές στο έδαφος με τα χρόνια γέμισαν νερό και δημιουργήθηκαν οι σημερινές λίμνες.

Παραπομπές

Αναφορές 
 Мала енциклопедија Просвета, Треће издање (1985); Београд: „Просвета“; ISBN 86-07-00001-2, στα σερβικά
 Јован Ђ. Марковић (1990): Енциклопедијски географски лексикон Југославије Сарајево: „Свјетлост“; ISBN 86-01-02651-6, στα σερβικά

Τεχνητές λίμνες της Σερβίας
Άγκνιγια Κουζνετσόβα

Η Άγκνιγια  Εβγκένιεβνα Κουζνετσόβα (Ρώσικα: Агния Евгеньевна Кузнецова γεννημένη 15 Ιουλίου του 1985) είναι Ρωσίδα ηθοποιός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νοβοσιμπίρσκ το 1985. Ο πατέρας της ήταν ένας καλλιτέχνης και η μητέρα της καθηγήτρια στο Ινστιτούτο τεχνών και χειροτεχνίας. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο στο Νοβοσιμπίρσκ, συμμετέχοντας και σε δραματική σχολή.
Το 2006 αποφοίτησε από την Ανώτατη Σχολή Θεάτρου, από πολύ έμπειρους καθηγητές. Έγινε γνωστή για το ρόλο της στο Ψυχολογικό Θρίλερ Phobos. Λέσχη Φόβου το 2010 με συμπρωταγωνιστές της τους: Πιότρ Φιόντοροφ, Τιμοφέι Καρατάγεφ, Τατιάνα Κασματσιόβα, Αλεξέι Βορομπιόφ, Πιότρ Ταμασέφσκι, Ρενάτα Πιοτρόφσκι. Άλλος ένας ρόλος της ήταν το 2007 στο θρίλερ Cargo 200.

Ταινίες
 2005 - Τα πουλιά του ουρανού - Σάσα 
 2007 - Φορτίο 200 (ταινία) - Αντζέλικα 
 2007 - Τρία κορίτσια 
 2008 - Όλοι Πεθαίνουν Από Εμένα - Ζαν
 2008 - Το μόνο που χρειάζεσαι είναι αγάπη - Ντάσα
 2008 - Σπίτι μου, σπιτάκι, το σπίτι - Μάσα 
 2008 - Hot Ice - Άσια Σαμσόνοβ
 2009 - Αχ, μαμά ... - Ζαν 
 2009 - Φόβος. Λέσχη Τρόμου - Βίκα  
 2010 - Ινδός - ο κύριος ρόλος 
 2010 - Ένα ζευγάρι κόλπο - ο κύριος ρόλος 
 2010 - Άκου την καρδιά σου - Λούσι 
 2010 - Μπάσνια (τηλεοπτική σειρά) - Ζανόζα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 http://bestactor.ru/Kuznecova-Agniya
 http://www.kinomania.ru/people/1807864/
 http://www.kinopoisk.ru/name/1205144/
 http://www.imdb.com/name/nm2401938/

Ρωσίδες ηθοποιοί
Μαλαλάι Τζόγια

Η Μαλαλάι Τζόγια (Malalai Joya, Παστούν ملالۍ جویا, γεν.1978) είναι Αφγανή συγγραφέας και ακτιβίστρια  που αγωνίζεται για τη δημοκρατία και τα δικαιώματα των γυναικών στο Αφγανιστάν.

Από το 2005 μέχρι τις αρχές του 2007 ήταν μέλος της Wolesi Jirga, που είναι ένα από τα δύο νομοθετικά σώματα του Αφγανιστάν, από όπου εκδιώχθηκε επειδή είχε καταγγείλει δημόσια την συμμετοχή στο συγκεκριμένο σώμα πολεμάρχων που είχαν διαπράξει εγκλήματα πολέμου. Έχει ασκήσει πολλές φορές κριτική στην κυβέρνηση Καρζάι και στις δυτικές χώρες που την υποστηρίζουν και έχει ταχθεί υπερ της απομάκρυσνης των ξένων στρατευμάτων από το Αφγανιστάν.

Το 2010 το περιοδικό Time συμπεριέλαβε την Μαλαλάι Τζόγια στην λίστα με «τα 100 άτομα με την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο».  Την επόμενη χρονιά η εφημερίδα The Guardian την συμπεριέλαβε στην λίστα των «100 πιο σημαντικών γυναικών ακτιβιστριών».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

http://www.malalaijoya.com/dcmj/

Αφγανοί ακτιβιστές
Αφγανοί φεμινιστές
Δελησταύρου και υιός

Το Δελησταύρου και υιός είναι ελληνική, κωμική, κινηματογραφική ταινία, σε παραγωγή Όλυμπος φιλμς Α.Ε., του 1957, σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου και σε σενάριο Χρήστου Γιαννακόπουλου. Πρωταγωνιστεί ο Βασίλης Λογοθετίδης.

Πλοκή
Η ταινία αναφέρεται στις ερωτικές υποθέσεις ενός πατέρα κι ενός υιού, αλλά και το πώς περιπλέκονται.

Ο Γιώργος που σπούδαζε στη Σουηδία, υιός του Αντώνη Δελησταύρου, επιστρέφει στην πατρίδα του. Ο Αντώνης, που είναι χήρος εδώ και χρόνια, αναθέτει στον υιό του τη διεύθυνση του εργοστασίου του, ώστε να απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις και να ξαναφτιάξει τη ζωή του.

Εντούτοις, κάθε φορά που γνωρίζει μια ενδιαφέρουσα δεσποινίδα, συναντά πάντα μπροστά του τον ίδιο αντίζηλο: τον υιό του. Αρχικά χάνει τη Ρένα, που τη λογάριαζε για σίγουρη, όπως χάνει και τη φιλενάδα της Ρένας, την Μπίλυ, την οποία προσέγγισε δειλά και προσεχτικά όταν έχασε τη Ρένα. Κάθε φορά, ο υιός του ήταν εκεί. Τελικά αποφασίζει να φλερτάρει με τη θεία της Μπίλυ, την Αμαλία, χήρα, η οποία ζει κι αυτής μόνη της, για πάρα πολύ καιρό. Εν τέλει, δεν ήταν χήρα, αφού ο σύζυγος, που νόμιζε για νεκρό, επέστρεψε. Κι ο Αντώνης για άλλη μια φορά μένει σαν την καλαμιά στον κάμπο.

Διανομή
 Βασίλης Λογοθετίδης...	(Αντώνης Γ. Δελησταύρου)
 Βαγγέλης Πρωτοπαππάς...	(Μικές) 
 Δημήτρης Νικολαΐδης...	(Γιώργος Δελησταύρου) 
 Στέφανος Στρατηγός...	(Σπύρος Χατζηλουκάς) 
 Γιώργος Γαβριηλίδης...	(σχης Μάντζαρης)
 Ίλια Λιβυκού...      (Ρένα Χατζηλουκά)
 Τζένη Καρέζη...	    (Μπίλη Μαυρογιάννη)
 Μαρίκα Κρεβατά...	    (Αμαλία Μαυρογιάννη)

Πληροφορίες
Πρόκειται για κινηματογραφική μεταφορά, στο ομώνυμο έργω των Σακελλαρίου-Γιαννακόπουλου.

Το 1965, η ταινία διασκευάστηκε, από την ετερεία "Αφοί Ρουσσόπουλοι - Γ.Λαζαρίδης - Δ.Σαρρής - Κ.Ψαρράς Ε.Π.Ε.", σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου με τον τίτλο Υιέ μου... Υιέ μου... Τον αξέχαστο ρόλο του Βασίλη Λογοθετίδη τον υποδύεται στη διασκευή ο Λάμπρος Κωνσταντάρας. 

Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1956-57, κόβοντας 106.356 εισιτήρια. Κατέλαβε την 5η θέση σε 30 ταινίες.

Στην ταινία αντικατοπτρίζονται τα ήθη της εποχής, σύμφωνα με τα οποία ο έρωτας και ο γάμος ταιριάζουν μόνο στους νέους, οι οποίοι οφείλουν να συμπεριφέρονται με σοβαρότητα και κοσμικότητα, διαφορετικά γίνονται γελοίοι στα μάτια της κοινωνίας.

Παραπομπές

Πηγές
Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ταινίες του 1957
Ελληνικές ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Ταινίες σε σενάριο Χρήστου Γιαννακόπουλου
Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες