Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision (αγγλικά: Eurovision Song Contest, γαλλικά: Concours Eurovision de la chanson), μερικές φορές αναφέρεται και ως ESC και ως Eurovision, είναι ένας διεθνής διαγωνισμός τραγουδιού που διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU), όπου συμμετέχουν συμμετέχοντες που εκπροσωπούν ως επί το πλείστον ευρωπαϊκές χώρες. Κάθε συμμετέχουσα χώρα υποβάλλει ένα πρωτότυπο τραγούδι που εκτελείται σε ζωντανή τηλεόραση και ραδιόφωνο, το οποίο μεταδίδεται σε εθνικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς μέσω των δικτύων της Eurovision και του Euroradio της EBU, με τις διαγωνιστικές χώρες να ψηφίζουν για τα τραγούδια των άλλων χωρών για να καθορίσουν έναν νικητή.

Βασισμένη στο Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο που πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία από το 1951, η Eurovision πραγματοποιείται ετησίως (εκτός από το ) από το 1956, καθιστώντας τον τον πιο μακροχρόνιο ετήσιο διεθνή τηλεοπτικό διαγωνισμό μουσικής και ένα από τα πιο μακροχρόνια τηλεοπτικά προγράμματα στον κόσμο. Τα ενεργά μέλη της EBU, καθώς και τα προσκεκλημένα συνεργαζόμενα μέλη, έχουν δικαίωμα συμμετοχής και μέχρι το 2021, 52 χώρες έχουν συμμετάσχει τουλάχιστον μία φορά. Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός φορέας στέλνει ένα πρωτότυπο τραγούδι διάρκειας τριών λεπτών ή λιγότερο για να εκτελεστεί ζωντανά από έναν τραγουδιστή ή μια ομάδα έως έξι ατόμων ηλικίας 16 ετών και άνω. Κάθε χώρα απονέμει δύο σετ από 1 με 8, 10 και 12 βαθμούς στα αγαπημένα τους τραγούδια, με βάση τις απόψεις μιας συναρμολογημένης ομάδας επαγγελματιών μουσικής και το κοινό που παρακολουθεί από τη χώρα, με το τραγούδι που λαμβάνει τους περισσότερους βαθμούς να βγαίνει το νικητήριο. Άλλες παραστάσεις παρουσιάζονται παράλληλα με τον διαγωνισμό, συμπεριλαμβανομένης της εναρκτήριας παράστασης και της διαλειμματικής παράστασης στη μέση του διαγωνισμού, με ερμηνείες από μουσικούς και άλλες προσωπικότητες, κάποιοι από τους οποίους να είναι το Cirque du Soleil, η Madonna και η πρώτη παράσταση του Riverdance. Αρχικά ο διαγωνισμός αποτελούταν από ένα μόνο βραδινό σόου, αλλά επεκτάθηκε καθώς προσχώρησαν νέες χώρες, οδηγώντας στην καθιέρωση διαδικασιών υποβιβασμού στη δεκαετία του 1990 και τελικά στη δημιουργία ημιτελικών στη δεκαετία του 2000. Από το 2021, η  έχει διαγωνιστεί τις περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη χώρα, έχοντας συμμετάσχει σε όλες τις εκδόσεις εκτός από μία, ενώ η  κατέχει το ρεκόρ για τις περισσότερες νίκες, με συνολικά επτά νίκες.

Με το διαγωνισμό να διοργανώνεται παραδοσιακά στη χώρα που κέρδισε την εκδήλωση του προηγούμενου έτους, παρέχει την ευκαιρία να προωθηθεί η διοργανώτρια χώρα και η διοργανώτρια πόλη ως τουριστικός προορισμός. Χιλιάδες θεατές και δημοσιογράφοι παρευρίσκονται κάθε χρόνο και είναι παρόντες για να καλύψουν όλες τις πτυχές του διαγωνισμού, συμπεριλαμβανομένων των προβών στο χώρο, των συνεντεύξεων τύπου με τις διαγωνιστικές πράξεις και άλλων σχετικών εκδηλώσεων και παραστάσεων στη διοργανώτρια πόλη. Παράλληλα με το γενικό λογότυπο της Eurovision, ένα μοναδικό θέμα και σύνθημα χρησιμοποιείται συνήθως για κάθε εκδήλωση. Ο διαγωνισμός έχει προβληθεί σε χώρες σε όλες τις ηπείρους και είναι διαθέσιμος μέσω διαδικτύου μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της Eurovision από το 2000. Η Eurovision κατατάσσεται μεταξύ των πιο μη-αθλητικών εκδηλώσεων παγκοσμίως που παρακολουθούνται κάθε χρόνο, με εκατοντάδες εκατομμύρια θεατές παγκοσμίως, και η συμμετοχή στο διαγωνισμό έχει δώσει συχνά στους καλλιτέχνες μια τοπική ώθηση σταδιοδρομίας και, σε ορισμένες περιπτώσεις, μακροχρόνια διεθνή επιτυχία. Αρκετοί από τους καλλιτέχνες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στον κόσμο έχουν διαγωνιστεί σε προηγούμενες εκδόσεις, όπως οι ABBA, η Σελίν Ντιόν, ο Χούλιο Ιγκλέσιας, η Νάνα Μούσχουρη και η Ολίβια Νιούτον-Τζον, και μερικά από τα single με τις καλύτερες πωλήσεις στον κόσμο έχουν λάβει την πρώτη τους διεθνή παράσταση στη σκηνή της Eurovision.

Ο διαγωνισμός δέχτηκε κριτική για τη μουσική και καλλιτεχνική του ποιότητα και για μια αντιληπτή πολιτική πτυχή της εκδήλωσης. Οι διαγωνιστικές συμμετοχές έχουν προηγουμένως χλευασθεί για την κάλυψη διαφόρων εθνοτικών και διεθνών στυλ, και τα τελευταία χρόνια μια τάση για περίτεχνα σκηνικά σόου έχει επισημανθεί ως απόσπαση της προσοχής. Έχουν προβληθεί ανησυχίες σχετικά με τις πολιτικές φιλίες και τις αντιπαλότητες μεταξύ χωρών που ενδέχεται να επηρεάσουν τα αποτελέσματα. Οι αμφιλεγόμενες στιγμές από προηγούμενες εκδόσεις περιλαμβάνουν τις συμμετέχουσες χώρες που αποσύρονται σε καθυστερημένο στάδιο, λογοκρισία τμημάτων της μετάδοσης από ραδιοτηλεοπτικούς φορείς και πολιτικά γεγονότα που επηρεάζουν τη συμμετοχή. Ωστόσο, η Eurovision έχει αποκτήσει δημοτικότητα για την έκκληση του κιτς και την εμφάνισή της ως μέρος της κουλτούρας των ΛΟΑΤ, με αποτέλεσμα μια μεγάλη ενεργή βάση θαυμαστών και επιρροή στη λαϊκή κουλτούρα. Η δημοτικότητα του διαγωνισμού οδήγησε στη δημιουργία πολλών παρόμοιων εκδηλώσεων, είτε διοργανωμένων από την EBU είτε διοργανωμένων από εξωτερικούς οργανισμούς, και αρκετές ειδικές εκδηλώσεις έχουν οργανωθεί από την EBU για να γιορτάσουν επιλεγμένες επετείους ή ως αντικατάσταση λόγω ακύρωσης.

Στο διαγωνισμό συνήθως συμμετέχουν τραγούδια που εκπροσωπούν την ποπ μουσική. Εν τούτοις πολλές χώρες έχουν πειραματιστεί και με άλλα είδη μουσικής όπως η έθνικ, παραδοσιακές μουσικές από όλα τα μέρη του κόσμου, Λατινική, Ροκ, Ραπ και Χέβι Μέταλ. Κατά τη διάρκεια των ετών ο διαγωνισμός έχει μεταμορφωθεί από ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα σε έναν θεσμό γιγαντιαίων διαστάσεων. Όλες οι χώρες της Ευρώπης έχουν συμμετάσχει, έστω και μια φορά, στο διαγωνισμό με εξαίρεση το Λίχτενσταϊν, και το Βατικανό, ενώ η λέξη «Eurovision» είναι αναγνωρίσιμη σε όλη την Ευρώπη.

Για πρώτη φορά στα χρονικά του διαγωνισμού και έπειτα από 65 χρόνια συνεχούς παρουσίας, ο 65ος διαγωνισμός του 2020 ακυρώθηκε λόγω του COVID-19 και πραγματοποιήθηκε το 2021.

Προέλευση και ιστορία

Οι ρίζες του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision προέρχονται αρχικά από την επιθυμία να προωθηθεί η συνεργασία μέσω διασυνοριακών τηλεοπτικών εκπομπών μεταξύ ευρωπαϊκών χωρών κατά τα έτη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίες οδήγησαν στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης το 1950 για το σκοπό αυτό. Η λέξη "Eurovision" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε σχέση με το δίκτυο της EBU από τον Βρετανό δημοσιογράφο Τζορτζ Κάμπεϊ στο London Evening Standard το 1951, όταν αναφέρθηκε σε ένα πρόγραμμα του BBC που μεταδόθηκε από την ολλανδική τηλεόραση. Διάφορες εκδηλώσεις μεταδόθηκαν διεθνώς μέσω του δικτύου μετάδοσης της Eurovision στις αρχές της δεκαετίας του 1950, συμπεριλαμβανομένης της στέψης της Βασίλισσας Ελισσάβετ Β' το 1953, και μια σειρά προγραμμάτων διεθνούς ανταλλαγής το 1954. Μετά από αυτή τη θερινή περίοδο προγραμμάτων, μια επιτροπή της EBU, με επικεφαλής τον Μαρσέλ Μπεζανσόν, συγκροτήθηκε τον Ιανουάριο του 1955 για τη διερεύνηση νέων πρωτοβουλιών συνεργασίας μεταξύ ραδιοτηλεοπτικών φορέων. Αυτή η επιτροπή ενέκρινε για περαιτέρω μελέτη ενός ευρωπαϊκού διαγωνισμού τραγουδιού, από μια ιδέα που προτάθηκε αρχικά από τον Σέρτζιο Πουλιέζε. Η Γενική Συνέλευση της EBU συμφώνησε στη διοργάνωση του διαγωνισμού τραγουδιού τον Οκτώβριο του 1955, με τον αρχικό τίτλο του European Grand Prix (Ευρωπαϊκό Γκραν Πρι), και δέχτηκε πρόταση της ελβετικής αντιπροσωπείας να φιλοξενήσει την εκδήλωση στο Λουγκάνο την άνοιξη του 1956. Το Ιταλικό Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σαν Ρέμο, χρησιμοποιήθηκε ως βάση για τον αρχικό προγραμματισμό του διαγωνισμού, με πολλές τροποποιήσεις και προσθήκες που εισήχθησαν δεδομένου του διεθνούς χαρακτήρα του.

Επτά χώρες συμμετείχαν στον πρώτο διαγωνισμό, με κάθε χώρα να εκπροσωπείται από δύο τραγούδια μήκους μεταξύ 3 και 3½ λεπτών, τη μόνη φορά κατά την οποία επιτράπηκαν πολλαπλές συμμετοχές ανά χώρα. Το πρώτο τραγούδι που κέρδισε ήταν το "Refrain", που εκπροσωπούσε τη διοργανώτρια Ελβετία, ερμηνευμένο από τη Λις Άσια. Η ψηφοφορία κατά τη διάρκεια του πρώτου διαγωνισμού πραγματοποιήθηκε πίσω από "κλειστές πόρτες", με μόνο τον νικητή του διαγωνισμού να ανακοινώνεται στη σκηνή. Εμπνευσμένη από το Festival of British Popular Songs του BBC που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1956, το οποίο περιελάμβανε πίνακα αποτελεσμάτων και ψηφοφορία από περιφερειακές επιτροπές, η EBU αποφάσισε να ενσωματώσει αυτήν την ιδέα στον δικό της διαγωνισμό, έτσι ώστε το κοινό και οι τηλεθεατές να μπορούν να παρακολουθήσουν την ψηφοφορία στο σπίτι. Αρχικά η διοργανώτρια χώρα του διαγωνισμού αποφασίστηκε εκ των προτέρων από τους διοργανωτές του διαγωνισμού, αλλά με την αύξηση του αριθμού των χωρών που συμμετείχαν, από το 1958 ο διαγωνισμός έπρεπε τώρα να διοργανωθεί στη χώρα που είχε κερδίσει το προηγούμενο έτος, ορίζοντας ένα προηγούμενο το οποίο, χωρίς ορισμένες εξαιρέσεις, συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Νέες και βελτιωμένες τεχνολογίες στη μετάδοση θα εισαχθούν σύντομα στο διαγωνισμό, με τον 30ο διαγωνισμό να είναι ο πρώτος που θα μεταδοθεί μέσω δορυφόρου το 1985 και η 45η έκδοση η πρώτη που μεταδόθηκε ζωντανά μέσω του Διαδικτύου το 2000.

Η Eurovision άρχισε να επεκτείνεται ραγδαία καθώς νέες χώρες φαινόταν να εισέρχονται, με 16 έως 18 χώρες να ανταγωνίζονται τακτικά κάθε χρόνο μέχρι τη δεκαετία του 1960. Ο διαγωνισμός είδε σύντομα χώρες από τα παραδοσιακά σύνορα της Ευρώπης να εισέρχονται στο διαγωνισμό, ενώ χώρες από τη Δυτική Ασία και τη Βόρεια Αφρική εισήλθαν για πρώτη φορά στις δεκαετίες του 1970 και 1980. Αλλαγές στην Ευρώπη μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου είδαν μια νέα εισροή χώρες από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη που θέλουν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό για πρώτη φορά. Ο διαγωνισμός του 1993 περιείχε έναν ξεχωριστό προκριματικό γύρο, με επτά από αυτές τις νέες χώρες να διαγωνίζονται για τρεις θέσεις στην εκδήλωση. Από το 1994, ένα σύστημα υποβιβασμού εισήχθη για τη διαχείριση του αριθμού των διαγωνιστικών χωρών, με τις χώρες με τις χαμηλότερες επιδόσεις να απαγορεύεται να συμμετέχουν στο διαγωνισμό του επόμενου έτους και να αντικαθίστανται από εκείνες που είχαν χάσει σε προηγούμενες εκδόσεις. Από το 2004, ο διαγωνισμός επεκτάθηκε σε εκδήλωση πολλαπλών προγραμμάτων, όταν ο 48ος διαγωνισμός παρουσίασε την εισαγωγή ενός ημιτελικού, το οποίο επέτρεψε σε όλες τις ενδιαφερόμενες χώρες να ανταγωνίζονται στο διαγωνισμό κάθε χρόνο. Ένας δεύτερος ημιτελικός προστέθηκε τελικά το 2008.

Έχουν πραγματοποιηθεί 66 διαγωνισμοί από την πρώτη μετάδοσή του, καθιστώντας την Eurovision τον πιο μακροχρόνιο διεθνή τηλεοπτικό διαγωνισμό μουσικής που καθορίζεται από την Guinness World Records. Συνολικά 52 χώρες έχουν συμμετάσχει στην ιστορία του διαγωνισμού, με ένα ρεκόρ 43 χωρών να συμμετέχουν σε έναν διαγωνισμό το  και στη συνέχεια το  και το . Το  η Αυστραλία έγινε η πρώτη χώρα μέλος που δεν συμμετέχει στην EBU που συμμετείχε, όταν κλήθηκαν από την EBU να διαγωνιστούν στην 60η έκδοση του διαγωνισμού. Αρχικά, η συμμετοχή της Αυστραλίας ανακοινώθηκε ότι θα ήταν μία και η μοναδική, για να γιορτάσει την επέτειο του διαγωνισμού και για να τιμήσει την ιστορία της Αυστραλίας που μεταδίδει τον διαγωνισμό - ο Αυστραλός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός η SBS μεταδίδει το διαγωνισμό από το 1983 - η χώρα κλήθηκε πίσω τον επόμενο χρόνο και το 2019 εξασφάλισε δικαιώματα συμμετοχής έως το 2023.

Η Eurovision διεξήχθη κάθε χρόνο μέχρι το 2020, όταν ο διαγωνισμός εκείνου του έτους, που είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του COVID-19. Κανένα διαγωνιστικό γεγονός δεν μπόρεσε να λάβει χώρα λόγω της αβεβαιότητας που προκλήθηκε από την εξάπλωση του ιού στην Ευρώπη και των διαφόρων περιορισμών που επέβαλαν οι κυβερνήσεις των συμμετεχουσών χωρών. Στη θέση του, μια ειδική εκπομπή, το Eurovision: Europe Shine A Light, δημιουργήθηκε από τους Ολλανδούς διοργανωτές, οι οποίοι τίμησαν τα τραγούδια και τους καλλιτέχνες που θα είχαν διαγωνιστεί στο διαγωνισμό του 2020 σε μη ανταγωνιστική μορφή.

Ονομασία 
Το πρόγραμμα, αρχικά, ήταν γνωστό ως "Eurovision Grand Prix" (στα Αγγλικά). Το όνομα "Grand Prix" υιοθετήθηκε από τη Δανία, τη Νορβηγία και τις γαλλόφωνες χώρες, με τη γαλλική ονομασία να είναι . Το "Grand Prix" άλλαξε και αντικαταστάθηκε με το  (διαγωνισμός) στα Γαλλικά, αλλά όχι στα Δανικά και στα Νορβηγικά. Το δίκτυο Eurovision συνηθίζει να εκπέμπει νέα, ειδήσεις και αθλητικά προγράμματα παγκοσμίως, αλλά και άλλα γεγονότα της EBU. Ωστόσο, στο ευρύ κοινό, το όνομα "Eurovision" είναι πιο στενά συνδεδεμένο με τον διαγωνισμό τραγουδιού.

Μορφή
Η μορφή του διαγωνισμού έχει αλλάξει κατά τη διάρκεια των ετών, ωστόσο η κύρια μορφή του παραμένει η ίδια: Οι συμμετέχουσες χώρες εκπροσωπούνται από τραγούδια που πρέπει να ερμηνευτούν ζωντανά στο διαγωνισμό. Το πρόγραμμα μεταδίδεται ζωντανό και ταυτόχρονα από την EBU σε όλες τις συμμετέχουσες (και όχι μόνο) χώρες. Μια χώρα συμμετέχει εκπροσωπούμενη από τον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό της (κρατικό ή ιδιωτικό) που είναι μέλος της EBU. Το πρόγραμμα διοργανώνεται από μία από τις συμμετέχουσες χώρες και μεταδίδεται από ένα αμφιθέατρο στην επιλεγμένη διοργανώτρια πόλη. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος, αφού έχουν εκτελεστεί όλα τα τραγούδια, κάθε συμμετέχουσα χώρα προχωρά στην ψηφοφορία για τα τραγούδια των άλλων χωρών - δεν επιτρέπεται στα έθνη να ψηφίσουν για το δικό τους τραγούδι. Στο τέλος του προγράμματος, το τραγούδι που έχει λάβει τους περισσότερους πόντους δηλώνεται ως νικητής. Ο νικητής λαμβάνει, απλώς, το κύρος της νίκης - αν και είναι συνηθισμένο να απονέμεται ένα τρόπαιο στους νικητές ερμηνευτές και τραγουδοποιούς, και η νικήτρια χώρα καλείται επίσημα να φιλοξενήσει την εκδήλωση τον επόμενο χρόνο.

Ο διαγωνισμός είναι μη κερδοσκοπικός και η χρηματοδότηση συνήθως επιτυγχάνεται μέσω αμοιβής συμμετοχής από κάθε συμμετέχοντα ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, συνεισφορές από τον κεντρικό οργανισμό και τη διοργανώτρια πόλη, καθώς και εμπορικά έσοδα από χορηγίες, πωλήσεις εισιτηρίων, τηλεοπτικές προσφορές και εμπορεύματα.

Κάθε διαγωνισμός αποτελείται συνήθως από τρεις ζωντανές τηλεοπτικές εκπομπές που πραγματοποιούνται για μία εβδομάδα: δύο ημιτελικοί πραγματοποιούνται την Τρίτη και την Πέμπτη της «εβδομάδας της Eurovision», ακολουθούμενος από έναν μεγάλο τελικό το Σάββατο. Όλες οι συμμετέχουσες χώρες διαγωνίζονται σε έναν από τους δύο ημιτελικούς, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα του διαγωνισμού του εκάστοτε έτους και τις χώρες των "Μεγάλων Πέντε"/"Big Five" - , , ,  και  - οι οποίες, ως οι μεγαλύτεροι οικονομικοί συντελεστές, προκρίνονται αυτόματα στον τελικό. Οι υπόλοιπες χώρες χωρίζονται μεταξύ των δύο ημιτελικών, και οι 10 συμμετοχές με τη μεγαλύτερη βαθμολογία σε κάθε ημιτελικό προκρίνονται στον μεγάλο τελικό. Αυτό σημαίνει ότι 26 χώρες συνολικά ανταγωνίζονται στον μεγάλο τελικό κάθε χρόνο.

Ο διαγωνισμός συνοδεύεται πάντοτε από έναν ή περισσότερους παρουσιαστές, οι οποίοι καλωσορίζουν τους θεατές στην εκπομπή και καθοδηγούν τη διαδικασία ψηφοφορίας. Στα πρόσφατα χρόνια, ο Μεγάλος Τελικός άνοιγε με μια "Παρέλαση των Εθνών", γνωστή και ως "Παρέλαση των Σημαιών", με τους διαγωνιζόμενους καλλιτέχνες να μπαίνουν στην κύρια σκηνή πίσω από τη σημαία της χώρας τους, παρόμοια περίπτωση με την ακολουθία των διαγωνιζόμενων αθλητών στην Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Άλλες παραστάσεις εμφανίζονται συνήθως μαζί με τα διαγωνιστικά τραγούδια, με μία ή περισσότερες πράξεις που συνήθως εκτελούνται στο "διάλειμμα", μετά το τελευταίο τραγούδι και πριν από την παρουσίαση των ψήφων.

Καθώς οι εθνικοί ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί συμμετέχουν και εγκαταλείπουν τη ροή Eurovision που μεταδίδεται από την EBU, εμφανίζεται το λογότυπο του δικτύου EBU/Eurovision (για να μην συγχέεται με το λογότυπο του ίδιου του διαγωνισμού τραγουδιού). Η συνοδευτική μουσική (που χρησιμοποιούνται σε άλλες εκπομπές της Eurovision) είναι το "Te Deum" του Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ. Αρχικά, το ίδιο λογότυπο χρησιμοποιήθηκε τόσο για το δίκτυο της Eurovision όσο και για την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση, ωστόσο, τώρα έχουν δύο διαφορετικά λογότυπα. Όταν μεταδίδεται το αναγνωριστικό, εμφανίζεται το λογότυπο του δικτύου Eurovision.

Επιλογή

Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός φορέας έχει την αποκλειστική διακριτική ευχέρεια σχετικά με τη διαδικασία που μπορεί να χρησιμοποιήσει για να επιλέξει την είσοδό του στο διαγωνισμό, αν και η EBU ενθαρρύνει θερμά τους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς να εμπλέξουν το κοινό με την επιλογή της πράξης τους. Οι τυπικές μέθοδοι στις οποίες επιλέγονται οι συμμετέχοντες για το διαγωνισμό περιλαμβάνουν μια εθνική τηλεοπτική διαδικασία επιλογής που χρησιμοποιεί δημόσια ψήφο, εσωτερική επιλογή από επιτροπή που διορίζεται από τον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό και μέσω μιας μικτής μορφής όπου ορισμένες αποφάσεις λαμβάνονται εσωτερικά, συνήθως ο ερμηνευτής, με το κοινό να συμμετέχει στην επιλογή του διαγωνιστικού τραγουδιού. Μεταξύ των πιο επιτυχημένων τηλεοπτικών εκπομπών είναι το Melodifestivalen της Σουηδίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1959 και τώρα μία από τις πιο δημοφιλείς τηλεοπτικές εκπομπές της Σουηδίας, που παρακολουθείται κάθε χρόνο από χιλιάδες Σουηδούς.

Συμμετοχή

Ο διαγωνισμός είναι ανοιχτός για συμμετοχή στα λεγόμενα Ενεργητικά Μέλη (Αctive members), σε αντίθεση με τα Συνεργαζόμενα Μέλη (Associate Members) της EBU. Ενεργητικά μέλη είναι αυτά που τα όρια τους εμπίπτουν στο λεγόμενο Ευρωπαϊκό τηλεοπτικό χώρο, ή αλλιώς αυτά που είναι μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης. Τα ενεργά μέλη περιλαμβάνουν οργανισμούς μέσων ενημέρωσης των οποίων οι εκπομπές διατίθενται συχνά σε τουλάχιστον 98% των νοικοκυριών στη χώρα τους, τα οποία είναι εξοπλισμένα για να λαμβάνουν τέτοιες μεταδόσεις. Τα Συνεργαζόμενα Μέλη (Associate Members) μπορούν επίσης να είναι επιλέξιμοι για διαγωνισμό, ανάλογα με την έγκριση της ομάδας αναφοράς του διαγωνισμού.

Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Περιοχή ορίζεται από τη Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών:

Ενεργά μέλη θεωρούνται οι τηλεοπτικοί οργανισμοί που η μετάδοσή τους είναι διαθέσιμη στο πληθυσμό της χώρας όπου βρίσκεται η έδρα τους. Αν κάποιο ενεργητικό μέλος θέλει να συμμετέχει στον διαγωνισμό πρέπει να πληροί τους όρους του διαγωνισμού όπως αυτοί διαμορφώνονται κάθε χρόνο. Κύρια προϋπόθεση είναι να έχει μεταδώσει τον προηγούμενο διαγωνισμό ζωντανά και να πληρώσει το αντίτιμο της συμμετοχής της πριν τη λήξη της προθεσμίας για το έτος που θέλει να συμμετέχει.

Ωστόσο, συμμετοχή στο διαγωνισμό δεν έχουν μόνον οι χώρες της Ευρώπης, καθώς αρκετές χώρες εκτός των ορίων της ηπείρου ή ακόμα και διηπειρωτικές χώρες ανήκουν στη Ραδιοτηλεοπτική Περιοχή. Πολλές από αυτές τις χώρες έχουν συμμετάσχει, συμπεριλαμβανομένων χωρών στη Δυτική Ασία, όπως το Ισραήλ αλλά και χώρες που εκτείνονται σε Ευρώπη και Ασία όπως η Κύπρος η Ρωσία και η Τουρκία, και χώρες της Βόρειας Αφρικής όπως το Μαρόκο. Η Αυστραλία έγινε η πρώτη χώρα που συμμετείχε εκτός της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Περιοχής το 2015, μετά από πρόσκληση της Ομάδας Αναφοράς.

Τα μέλη της EBU που επιθυμούν να συμμετάσχουν πρέπει να πληρούν τους όρους που καθορίζονται από τους κανόνες του διαγωνισμού, ένα ξεχωριστό αντίγραφο του οποίου συντάσσεται ετησίως. Μέχρι 44 χώρες μπορούν να λάβουν μέρος σε έναν διαγωνισμό. Οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς πρέπει να έχουν καταβάλει στην EBU ένα ποσό συμμετοχής εκ των προτέρων έως την προθεσμία που ορίζεται στους κανόνες για το έτος στο οποίο επιθυμούν να συμμετάσχουν. Αυτή η χρέωση είναι διαφορετική για κάθε χώρα με βάση το μέγεθος και την προβολή της.

Πενήντα-δύο χώρες έχουν συμμετάσχει τουλάχιστον μια φορά. Αυτές καταγράφονται παρακάτω με τη χρονιά της πρώτης 

τους εμφάνισης:

Χώρες που συμμετείχαν παλαιότερα στην Eurovision, και Δεν υπάρχουν πλέον
  - Η άλλοτε Γιουγκοσλαβία συμμετείχε 27 φορές στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, από το 1961 και ανταγωνιζόμενος κάθε χρόνο μέχρι την τελευταία και οριστική εμφάνισή της το 1992, με εξαίρεση τα έτη 1977-1980 και 1985. Η Γιουγκοσλαβία κέρδισε μονάχα τον διαγωνισμό του 1989 και φιλοξένησε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1990. Το 1991, οι πρώην δημοκρατίες: η Κροατία, η Σλοβενία ​​και η ΠΓΔΜ διακήρυξαν ανεξαρτησία και, ως εκ τούτου, αποχώρησαν από τη Jugovizija, ενώ οι τότε ηγεσίες της Σερβίας και του Μαυροβουνίου συμφώνησαν να διατηρήσουν στενή συμμαχία.
  - Η Σερβία και Μαυροβούνιο συμμετείχε στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision μονάχα δύο φορές, το 2004 και το 2005. Η πρώτη συμμετοχή ήταν το 2004, μια επιτυχία, με τη χώρα να τερματίζει δεύτερη με τη συμμετοχή του Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς. Το 2005, η χώρα τερμάτισε 7η με το συγκρότημα No Name από την Ποντγκόριτσα του Μαυροβουνίου. Και οι δύο χώρες έστειλαν ξεχωριστές συμμετοχές στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2007, μετά το δημοψήφισμα του Μαυροβουνίου για την ανεξαρτησία και διάλυση της κρατικής ένωσης, τον Ιούνιο του 2006. Το Μαυροβούνιο έκανε το ντεμπούτο του ως ανεξάρτητο κράτος και έστειλε τον Στίβαν Φάντι και η Σερβία έστειλε τη Μαρίγια Σερίφοβιτς που έφερε το τρόπαιο στη Σερβία για πρώτη φορά.

Χώρες των οποίων ανεστάλη η συμμετοχή
 - Η Λευκορωσία συμμετείχε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 16 φορές, κάνοντας την πρώτη της εμφάνιση το 2004, και συνεχόμενα μέχρι το 2019. Η χώρα είχε πρόθεση να συμμετέχει και στον ακυρωμένο διαγωνισμό του 2020 και στον διαγωνισμό του 2021, αλλά από τον τελευταίο αποκλείστηκε καθώς θεωρήθηκε πως το τραγούδι ήταν πολιτικής φύσεως και παραβίαζε τους κανόνες του διαγωνισμού. Την 1η Ιουλίου 2021, η EBU απέκλεισε τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα της Λευκορωσίας, BTRC ως μέλος της, για λόγους που αφορούν κυρίως την παραβίαση του κριτηρίου της ελευθερίας της έκφρασης (Δικτατορία του Αλεξάντερ Λουκασένκο). Η αποβολή η οποία όπως ανακοινώθηκε μπορεί να αναθεωρηθεί, έχει διάρκεια τριών ετών. Αυτό σημαίνει ότι η Λευκορωσία δεν θα μπορεί να συμμετέχει για μεγάλο διάστημα στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. 
 - Η Ρωσία, αποκλείστηκε από την Eurovision το 2022, λόγω της Ρωσικής Εισβολής στην Ουκρανία. Στις 26 Μαϊου 2022, ανεστάλη επ' αορίστων και επίσημα η συμμετοχή των Ρωσικών μελών, VGTRK, από την EBU, πράγμα το οποίο σημαίνει πως η Ρωσία δεν θα μπορέσει να ξανασυμμετάσχει στον διαγωνισμό παρά μόνο αν οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς της χώρας ξαναγίνουν μέλη της EBU.

Χώρα διεξαγωγής
Οι περισσότερες δαπάνες του διαγωνισμού καλύπτονται από εμπορικούς χορηγούς και συνεισφορές από τα άλλα συμμετέχοντα έθνη. Ο διαγωνισμός θεωρείται μια μοναδική ευκαιρία για την προώθηση της χώρας υποδοχής ως τουριστικού προορισμού. Το καλοκαίρι του 2005, η Ουκρανία κατάργησε τη συνήθη απαίτηση θεώρησης για τους επισκέπτες από την ΕΕ ώστε να συμπέσει με τη φιλοξενία της εκδήλωσης.

Οι προετοιμασίες για την εκδήλωση ξεκινούν λίγες εβδομάδες μετά τη νίκη του οικοδεσπότη το προηγούμενο έτος και επιβεβαιώνουν στην EBU ότι προτίθενται - και έχουν την ικανότητα να φιλοξενήσουν το γεγονός. Εθνική ή περιφερειακή πρωτεύουσα - και προσδιορίζεται ένας κατάλληλος χώρος συναυλιών. Οι δύο μεγαλύτεροι χώροι συναυλιών ήταν ο Parken στην Κοπεγχάγη (ο οποίος φιλοξένησε περίπου 38.000 άτομα όταν η Δανία φιλοξένησε το 2001) και το Esprit Arena στο Ντίσελντορφ (το οποίο φιλοξένησε το 2011 περίπου 36.500 άτομα στη Γερμανία). Η μικρότερη πόλη που φιλοξενούσε ήταν το Μίλστριτ στην κομητεία Κορκ της Ιρλανδίας, το 1993. Το χωριό είχε πληθυσμό 1.500 - παρόλο που ο χώρος του Green Glens Arena μπορούσε να χωρέσει έως και 8.000 άτομα.

Το ξενοδοχείο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην περιοχή είναι πάντοτε χρήσιμα για την επιλογή μιας πόλης και ενός χώρου φιλοξενίας. Στο Κίεβο το 2005, τα δωμάτια των ξενοδοχείων ήταν σπάνια καθώς οι διοργανωτές του διαγωνισμού ζήτησαν από την ουκρανική κυβέρνηση να θέσει ένα μπλοκ στις κρατήσεις που δεν έλεγξαν οι ίδιοι μέσω των επίσημων εκχωρήσεων ή των πακέτων περιοδείας: αυτό οδήγησε στην ακύρωση των κρατήσεων ξενοδοχείων πολλών ατόμων.

Διοργανώτρια χώρα
Μετά τους δύο πρώτους διαγωνισμούς που φιλοξενήθηκαν από την Ελβετία και τη Γερμανία, αποφασίστηκε ότι η νικήτρια χώρα θα διοργανώνει τον διαγωνισμό το επόμενο έτος. Ο νικητής του διαγωνισμού του 1957 ήταν η Ολλανδία, και η ολλανδική τηλεόραση αρνήθηκε να διοργανώσει τον διαγωνισμό. Η ευθύνη της φιλοξενίας έγινε αποδεκτή το 1958. Σε όλα τα υπόλοιπα χρόνια ο κανόνας αυτός ήταν σε ισχύ, κάθε νικήτρια χώρα έχει φιλοξενήσει τον διαγωνισμό το επόμενο έτος. Οι εξαιρέσεις είναι οι εξής:

1960 - φιλοξενείται από το BBC στο Λονδίνο, όταν η Ολλανδία αν και νικήτρια της προηγούμενης χρονιάς, παραχώρησε τη διοργάνωση. Το Ηνωμένο Βασίλειο επιλέχθηκε για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό εκείνη τη χρονιά.
1963 - φιλοξενείται από το BBC στο Λονδίνο, όταν η Γαλλία αν και νικήτρια της προηγούμενης χρονιάς, αρνήθηκε να φιλοξενήσει το διαγωνισμό, λόγω δαπανών. Παρά το γεγονός ότι το Ηνωμένο Βασίλειο πήρε μόνο την τέταρτη θέση την προηγούμενη χρονιά, το Μονακό και το Λουξεμβούργο (που πήραν τη δεύτερη και την τρίτη θέση αντίστοιχα) είχαν αποποιηθεί.
1972 - φιλοξενείται από το BBC στο Εδιμβούργο, όταν το Μονακό αν και νικητής της προηγούμενης χρονιάς, αρνήθηκε να φιλοξενήσει το διαγωνισμό. Παραμένει η μοναδική χώρα που κέρδισε το διαγωνισμό αλλά δεν φιλοξένησε ποτέ την Eurovision.
1974 - φιλοξενείται από το BBC στο Μπράιτον, όταν το Λουξεμβούργο αν και νικητής της προηγούμενης χρονιάς, αρνήθηκε να φιλοξενήσει το διαγωνισμό, λόγω δαπανών. Εάν κάθε νικήτρια χώρα, αρνούνταν να φιλοξενήσει το διαγωνισμό, το BBC θα αναλάμβανε τη φιλοξενία του και έχει αναγνωριστεί ως ο επίσημος φιλοξενούμενος από προεπιλογή.
1980 - φιλοξενείται από την NOS (Ραδιοτηλεοπτικό Ίδρυμα της Ολλανδίας) στη Χάγη, όταν το Ισραήλ αν και νικητής της προηγούμενης χρονιάς, αρνήθηκε να φιλοξενήσει το διαγωνισμό, λόγω δαπανών. Υπήρχε και άλλη αιτία τότε, αφού στις 19 Απριλίου που διεξήχθη ο διαγωνισμός, παράλληλα ήταν η Ημέρα Μνήμης των Ισραηλινών Πεσόντων Στρατιωτών και των Θυμάτων της Τρομοκρατίας. Εκείνη τη χρονιά, οι Ολλανδοί προσφέρθηκαν να φιλοξενήσουν τον διαγωνισμό μετά από αρκετούς άλλους τηλεοπτικούς φορείς (συμπεριλαμβανομένου και του BBC) οι οποίοι αρνήθηκαν. Η απροθυμία αυτών των εθνικών ραδιοτηλεοπτικών φορέων για να οργανώσουν το διαγωνισμό οφείλονταν στο ότι έχουν ήδη φιλοξενήσει το διαγωνισμό τα προηγούμενα δύο έτη αλλά και λόγω δαπανών.
2023 - φιλοξενείται από το BBC, επειδή η Ουκρανία αν και νικητής της προηγούμενης χρονιάς, δεν μπορεί να φιλοξενήσει το διαγωνισμό, λόγω της Ρωσικής εισβολής, στην Επικράτεια της. Η Ουκρανία κέρδισε τον διαγωνισμό του 2022, και για τρίτη φορά στην ιστορία της. Επομένως σύμφωνα με την παράδοση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, η χώρα θα είχε διοργανώσει και τον διαγωνισμό του 2023. Η Ουκρανία είχε φιλοξενήσει στο παρελθόν τον διαγωνισμό του 2005 και του 2017. Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, υπήρξαν εικασίες για το αν η χώρα θα μπορούσε να πραγματοποιήσει αγώνα λόγω της ασταθούς κατάστασης. Τελικά δεν μπορεί να το πράξει. Για το λόγο αυτό, αρκετές χώρες εξέφρασαν ενδιαφέρον για τη φιλοξενία. Αυτές ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο (το οποίο τελικά επιλέχθηκε ως πρώτη επιλογή), η Σουηδία, η Ολλανδία, η Ιταλία (Ολλανδία και Ιταλία, αρνήθηκαν ευγενικά λόγω τού ότι ανέλαβαν τις προηγούμενες φιλοξενίες του 2021 και 2022 αντίστοιχα), η Πολωνία και η Ισπανία (Πολωνία και Ισπανία, αρνήθηκαν επίσης να φιλοξενήσουν κυρίως για οικονομικούς λόγους).

Επίσης, σε περίπτωση που Κερδίσει η Αυστραλία, τον Διαγωνισμό, έχει το δικαίωμα συνδιοργάνωσης, με οποιαδήποτε συμμετέχουσα Ευρωπαϊκή χώρα της Επιλογής της, καθότι δεν μπορεί η ίδια να διοργανώσει Eurovision, για λόγους μεγάλης απόστασης, επειδή βρίσκεται γεωγραφικά εκτός Ευρώπης (στην Ωκεανία).

Όλοι οι υπόλοιποι Διαγωνισμοί Τραγουδιού, που πραγματοποιήθηκαν, με εξαίρεση τους προαναφερόμενους, διεξάγονται στη χώρα που κέρδισε το προηγούμενο έτος.

Λογότυπο και θέμα

Το προηγούμενο γενικό λογότυπο εισήχθη για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2004 στην Τουρκία, για να δημιουργήσει μια συνεπή οπτική ταυτότητα. Η σημαία της χώρας υποδοχής εμφανίζεται στην καρδιά του γενικού λογότυπου. Κάθε χρόνο, η χώρα υποδοχής δημιουργεί ένα υποθέμα το οποίο συνήθως συνοδεύεται και εκφράζεται με υπολογότυπο και σύνθημα. Το θέμα και το σύνθημα ανακοινώνονται από την EBU και τον εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα της χώρας υποδοχής.

Το γενικό λογότυπο ανανεώθηκε το 2014, δέκα χρόνια μετά τη δημιουργία του πρώτου γενικού λογότυπου. Το ανανεωμένο λογότυπο διεξήχθη από τον επικεφαλής σχεδιαστή Κορνέλις Γιάκομπς και την ομάδα του Cityzen Agency. Το λογότυπο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο διαγωνισμό του 2015, την 60ή επέτειο του διαγωνισμού.

Σλόγκαν
Από το 2002, συνθήματα (ή σλόγκαν) έχουν εισαχθεί στον διαγωνισμό με μόνη εξαίρεση το 2009. Το σλόγκαν αποφασίζεται από τον τηλεοπτικό σταθμό που φιλοξενεί το διαγωνισμό και με βάση αυτό, καταρτίζεται το θέμα και η οπτική του σχεδιασμού.

Εβδομάδα της Eurovision
Ο όρος "Εβδομάδα της Eurovision" χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στην εβδομάδα κατά την οποία λαμβάνει χώρα ο Διαγωνισμός. Δεδομένου ότι είναι μια ζωντανή εκπομπή, ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision απαιτεί από τους καλλιτέχνες να έχουν τελειοποιήσει τις πράξεις τους σε πρόβες, ώστε το πρόγραμμα να τρέξει ομαλά. Εκτός από τις πρόβες στις χώρες καταγωγής τους, κάθε συμμετέχων έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει τη σκηνή της αίθουσας της Eurovision. Αυτές οι πρόβες πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών πριν από την επίδειξη του Σαββάτου και κατά συνέπεια οι αντιπροσωπείες φτάνουν στην πόλη υποδοχής πολλές ημέρες πριν από την εκδήλωση. Οι δημοσιογράφοι και οπαδοί είναι επίσης παρόντες κατά τις προηγούμενες ημέρες και έτσι τα γεγονότα της Eurovision διαρκούν πολύ περισσότερο από μερικές ώρες τηλεόρασης. Διάφορα επίσημα διαπιστευμένα ξενοδοχεία επιλέγονται για τις αντιπροσωπείες να παραμείνουν μέσα, Οι υπηρεσίες λεωφορείων χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά των ερμηνευτών και των συνοδών ανθρώπων προς και από το χώρο του διαγωνισμού.

Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός φορέας διορίζει έναν επικεφαλής αντιπροσωπείας, του οποίου το έργο είναι να συντονίζει τα κινήματα των μελών των εκπροσώπων και ο οποίος ενεργεί ως εκπρόσωπος της χώρας αυτής στην EBU στην πόλη υποδοχής. Τα μέλη των αντιπροσωπειών περιλαμβάνουν καλλιτέχνες, στιχουργούς, συνθέτες, επίσημους αξιωματούχους Τύπου και - στα χρόνια όπου ερμηνεύτηκαν τραγούδια με μια ζωντανή ορχήστρα - έναν αγωγό. Επίσης, εάν είναι επιθυμητό, ​​υπάρχει και ένας σχολιαστής: κάθε ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός μπορεί να παρέχει τα δικά του σχόλια για την τηλεοπτική ή / και ραδιοφωνική του ροή, τα οποία θα εκπέμπονται σε κάθε χώρα. Οι σχολιαστές δίδονται αφιερωμένα περίπτερα σχολιασμού που βρίσκονται γύρω από το πίσω μέρος της αρένας πίσω από το κοινό.

Πρόβες και συνεντεύξεις τύπου

Από το 2004, οι πρώτες πρόβες άρχισαν την Κυριακή σχεδόν δύο εβδομάδες πριν από τον Μεγάλο Τελικό. Υπάρχουν δύο περίοδοι πρόβας για κάθε χώρα. Οι χώρες που συμμετέχουν στους ημιτελικούς έχουν την πρώτη τους πρόβα για τέσσερις ημέρες από την πρώτη Κυριακή μέχρι την Τετάρτη. Το δεύτερο είναι από την Πέμπτη έως την Κυριακή. Οι χώρες που έχουν ήδη προκριθεί άμεσα στην πρόκριση του Μεγάλου Τάγματος το Σάββατο και την Κυριακή.

Μετά από πρόβες από κάθε χώρα, η αντιπροσωπεία συναντά τον καλλιτεχνικό διευθυντή της εκπομπής στην αίθουσα προβολής βίντεο. Εδώ, παρακολουθούν το βίντεο της πρόβας που μόλις εκτελέστηκε. Σε αυτό το σημείο, ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας μπορεί να γνωστοποιεί τυχόν ειδικές απαιτήσεις που απαιτούνται για την εκτέλεση και να τις ζητά από τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα. Μετά από αυτή τη συνάντηση, η αντιπροσωπεία διοργανώνει συνέντευξη Τύπου όπου τα μέλη του διαπιστευμένου Τύπου μπορεί να τους θέσει ερωτήσεις. Οι πρόβες και οι συνεντεύξεις τύπου διεξάγονται παράλληλα. Έτσι μια χώρα κρατάει τη συνέντευξη Τύπου, ενώ η επόμενη βρίσκεται στην αίθουσα πρόβας. Μια τυπωμένη περίληψη των ερωτήσεων και απαντήσεων που προκύπτουν από τις συνεντεύξεις Τύπου παράγεται από το γραφείο τύπου του κεντρικού γραφείου και διανέμεται στις περιστροφικές τρύπες των δημοσιογράφων.

Πριν από κάθε ημιτελικό διεξάγονται τρεις πρόβες φόρεμα. Δύο πρόβες πραγματοποιούνται την προηγούμενη μέρα (το απόγευμα και το άλλο το βράδυ), ενώ το τρίτο πραγματοποιείται το απόγευμα της ζωντανής εκδήλωσης. Δεδομένου ότι τα εισιτήρια για τις ζωντανές εμφανίσεις είναι συχνά σπάνια, τα εισιτήρια πωλούνται επίσης για να μπορέσει το κοινό να παραστεί σε αυτές τις πρόβες φόρεμα.

Το ίδιο ισχύει και για τον τελικό, με δύο πρόβες την Παρασκευή και το τρίτο το Σάββατο το απόγευμα πριν από τη ζωντανή μετάδοση του μεγάλου τελικού το Σάββατο το βράδυ. Και για τους ημιτελικούς και για τον τελικό, η δεύτερη πρόβα στο φόρεμα είναι και ο Τελικός της Κριτικής Επιτροπής, όπου οι κριτές από κάθε χώρα κατατάσσουν τις ψήφους τους. Αυτό σημαίνει ότι το 50% του αποτελέσματος έχει ήδη αποφασιστεί πριν από τη διεξαγωγή των ζωντανών αγώνων.

Πάρτι και Euroclub

Τη Δευτέρα το βράδυ της εβδομάδας Eurovision, γίνεται παραδοσιακά η υποδοχή ενός Δημάρχου, όπου η διοίκηση της πόλης φιλοξενεί μια γιορτή που έρχεται στην πόλη τους. Αυτό γίνεται συνήθως σε μια μεγάλη πόλη που ανήκει στο κέντρο της πόλης. Όλες οι αντιπροσωπείες καλούνται και το πάρτυ συνήθως συνοδεύεται από ζωντανή μουσική, δωρεάν φαγητό και ποτό και -τα τελευταία χρόνια - πυροτεχνήματα.

Μετά το ημιτελικό και το μεγάλο τελικό, υπάρχουν μέρη μετά την επίδειξη, που πραγματοποιούνται είτε σε μια εγκατάσταση στο συγκρότημα του χώρου είτε σε άλλη κατάλληλη θέση εντός της πόλης.

Ένα Euroclub πραγματοποιείται κάθε βράδυ της εβδομάδας: είναι ένα νυχτερινό κέντρο με θέμα την Eurovision, στο οποίο προσκαλούνται όλοι οι διαπιστευμένοι υπάλληλοι. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, πολλές αντιπροσωπείες φιλοξένησαν παραδοσιακά τα δικά τους κόμματα εκτός από τα επίσημα χορηγούμενα. Ωστόσο, στη νέα χιλιετία υπήρξε η τάση των εθνικών αντιπροσωπειών να συγκεντρώσουν τη δραστηριότητά τους και να πραγματοποιήσουν τις εορταστικές εκδηλώσεις τους στο ευρωπαϊκό κλαμπ.

Κανονισμοί
Πρέπει να τηρούνται πολλοί λεπτομερείς κανόνες από τα συμμετέχοντα έθνη και κάθε χρόνο να εκδίδεται νέα έκδοση, για παράδειγμα οι κανόνες ορίζουν διάφορες προθεσμίες, συμπεριλαμβανομένης της ημερομηνίας κατά την οποία όλοι οι συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί πρέπει να υποβάλουν στην EBU την τελική καταγεγραμμένη έκδοση του τραγουδιού τους. Οι κανόνες καλύπτουν επίσης τις συμφωνίες χορηγίας και τα δικαιώματα των ραδιοτηλεοπτικών φορέων να επαναμεταδώσουν την εκπομπή. Οι πιο αξιοσημείωτοι κανόνες που επηρεάζουν τη μορφή και την παρουσίαση του διαγωνισμού έχουν αλλάξει με την πάροδο των ετών και τονίζονται εδώ.

Ζωντανή μουσική
Όλα τα φωνητικά πρέπει να τραγουδηθούν ζωντανά. Δεν επιτρέπονται φωνές στις οπίσθιες τροχιές. Το 1999, το κροατικό τραγούδι που ερμήνευσε ο Ντόρις Ντράγκοβιτς και το οποίο συνέθεσε ο Τόντσι Χούλιτς χαρακτήρισε τους ήχους στην πίσω τροχιά τους που ακουγόταν ύποπτα σαν ανθρώπινες φωνές. Η κροατική αντιπροσωπεία δήλωσε ότι δεν υπήρχαν ανθρώπινες φωνές, αλλά μόνο ψηφιακά συνθετικοί ήχοι που αναπαράγουν φωνητικά. Εντούτοις, η EBU αποφάσισε ότι είχαν παραβιάσει το πνεύμα των κανόνων και τους αποδέσμευσε το 33% των συνολικών πόντων τους κατά το ίδιο έτος για τον υπολογισμό του πενταετούς μέσου όρου των σημείων τους για τα μελλοντικές προκρίσεις.

Από το 1956 έως το 1998, η χώρα υποδοχής ήταν υποχρεωμένη να παρέχει μια ζωντανή ορχήστρα. Πριν από το 1973, όλη η μουσική έπρεπε να παίξει από την ορχήστρα υποδοχής. Από το 1973 και μετά, έγιναν αποδεκτές οι προ-εγγεγραμμένες, μη φωνητικές διαδρομές υποστήριξης - παρόλο που η χώρα υποδοχής ήταν ακόμα υποχρεωμένη να παρέχει μια ζωντανή ορχήστρα προκειμένου να δώσει στους συμμετέχοντες τη δυνατότητα επιλογής. Αν χρησιμοποιήθηκε ένα υπόβαθρο, τότε όλα τα όργανα που ακούστηκαν στην πίστα έπρεπε να είναι παρόντα στη σκηνή. Το 1997, η απαίτηση αυτή καταργήθηκε.

Το 1999 καταργήθηκε η απαίτηση για μια ζωντανή ορχήστρα: έμεινε ως προαιρετική συνεισφορά. Ο ίδιος ο φιλοξενούμενος, IBA του Ισραήλ, αποφάσισε να μην χρησιμοποιήσει μια ορχήστρα για να εξοικονομήσει έξοδα και έτσι το 1999 ήταν το πρώτο έτος όπου όλα τα τραγούδια έπαιζαν ως προ-εγγεγραμμένα υποστηρικτικά κομμάτια (σε συνδυασμό με ζωντανά φωνητικά).

Γλώσσα

Κάθε υποβολή πρέπει να έχει φωνητικά. Η καθαρά οργανική μουσική δεν έχει ποτέ επιτραπεί. Στο παρελθόν, οι διαγωνιζόμενοι έπρεπε να τραγουδούν σε μία από τις δικές τους εθνικές γλώσσες, αλλά αυτός ο κανόνας έχει αλλάξει αρκετές φορές όλα αυτά τα χρόνια. Από το 1956 έως το 1965, δεν υπήρχε κανένας κανόνας που να περιορίζει τις γλώσσες στις οποίες θα μπορούσαν να τραγουδηθούν τα τραγούδια. Το 1966 επιβλήθηκε ένας κανόνας που ορίζει ότι τα τραγούδια πρέπει να εκτελούνται σε μία από τις επίσημες γλώσσες της χώρας που συμμετέχει, αφού η Σουηδία ήταν η πρώτη χώρα που δεν τραγούδησε στη γλώσσα της, καθώς ο τραγουδιστής της όπερας Ίνγκβαρ Βίξελ εκπροσώπησε τη Σουηδία το 1965 τραγουδώντας στα αγγλικά. Η σουηδική έκδοση του τραγουδιού είχε αρχικά επιλεγεί στο Melodifestivalen το 1965, αλλά στη συνέχεια μεταφράστηκε στα αγγλικά για τον διαγωνισμό Eurovision.

Ο περιορισμός της εθνικής γλώσσας συνεχίστηκε μέχρι το 1973, οπότε οι εκτελεστές μπορούσαν και πάλι να τραγουδούν σε οποιαδήποτε γλώσσα επιθυμούσαν. Αρκετοί νικητές στα μέσα της δεκαετίας του 1970 επωφελήθηκαν από αυτό: οι ερμηνευτές από μη αγγλόφωνες χώρες τραγουδούσαν στα αγγλικά, κάτι που έκαναν και οι ABBA το 1974.

Το 1977 η EBU αποφάσισε να επανέλθει στον περιορισμό της εθνικής γλώσσας. Ωστόσο, χορηγήθηκε ειδική απαλλαγή στη Γερμανία και στο Βέλγιο, δεδομένου ότι οι εθνικές τους επιλογές είχαν ήδη πραγματοποιηθεί πριν από τη λήψη της απόφασης. Οι συμμετοχές των δύο χωρών σε εκείνες τις χρονιές ήταν στην αγγλική γλώσσα.

Το 1999 ο κανονισμός άλλαξε και πάλι καθιστώντας ελεύθερη την επιλογή γλώσσας για μια ακόμη φορά, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα 12 από τις 23 χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, να τραγουδήσουν εκείνη τη χρονιά στα αγγλικά. Το Βέλγιο συμμετείχε στον διαγωνισμό του 2003 με το "Sanomi", ένα τραγούδι που τραγούδησε σε μια κατασκευασμένη γλώσσα, καταλήγοντας στη δεύτερη θέση. Το 2006 η ολλανδική καταχώρηση, "Amambanda", τραγουδήθηκε εν μέρει στα αγγλικά και εν μέρει σε μια τεχνητή γλώσσα. Το 2008 η βελγική συμμετοχή, "Ο Julissi", τραγουδήθηκε σε μια τεχνητή γλώσσα, αν και παρουσιάζει ομοιότητες με τα ουκρανικά. Το 2011, η νορβηγική συμμετοχή, "Haba Haba", η οποία τραγούδησε στην αγγλική γλώσσα και στη Σουαχίλι, ήταν το πρώτο τραγούδι που τραγουδήθηκε σε μια αφρικανική γλώσσα, εκτός από τα αραβικά. 

Μετά την αλλαγή νόμου το 1999 για τις γλώσσες, τα τραγούδια με Αγγλικό στίχο έχουν αυξηθεί πολύ. Το 2016, οι 33 από τις 36 συμμετοχές των ημιτελικών είχαν τραγούδια στα αγγλικά, αφού δύο χώρες (Βοσνία-Ερζεγοβίνη και ΠΓΔΜ) ερμήνευσαν τραγούδια στις μητρικές τους γλώσσες και η Αυστρία έστειλε ένα τραγούδι στα γαλλικά. Μετά τη νίκη του Σαλβαντόρ Σομπράλ το 2017 ένα πορτογαλικό τραγούδι, το 2018 είδε μια σημαντική αύξηση στη χρήση των εθνικών γλωσσών κάθε χώρας, με δώδεκα από τις 43 συμμετοχές να τραγουδάνε στην εθνική τους γλώσσα (χωρίς την Εσθονία, που τραγούδησε στα Ιταλικά).

Ψηφοφορία

Το σύστημα ψηφοφορίας που χρησιμοποιείται στον διαγωνισμό έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια. Το ισχύον σύστημα έχει τεθεί σε ισχύ από το 2016 και είναι ένα σύστημα ψηφοφορίας κατά θέσης. Κάθε χώρα απονέμει δύο ομάδες 12, 10, 8-1 βαθμών στα 10 αγαπημένα τραγούδια τους: μία από την επαγγελματική τους κριτική επιτροπή των πέντε επαγγελματιών μουσικής και η άλλη από την τηλεόραση.

Ιστορικά, οι αποφάσεις μιας εθνικής επιτροπής αποφασίστηκαν από μια εσωτερική κριτική επιτροπή, αλλά το 1997 πέντε χώρες (Αυστρία, Ελβετία, Γερμανία, Σουηδία και Ηνωμένο Βασίλειο) πειραματίστηκαν με τηλεοπτική μετάδοση, προσφέροντας στους πολίτες στις χώρες αυτές την ευκαιρία να ψηφίσουν μαζικά για Αγαπημένα τραγούδια. Το πείραμα ήταν επιτυχημένο, και από το 1998 και εφεξής όλες οι χώρες ενθαρρύνθηκαν να χρησιμοποιούν τηλεοπτικές εκπομπές όποτε είναι δυνατόν. Εφεδρικές δικαστικές επιτροπές εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται από κάθε χώρα σε περίπτωση αποτυχίας τηλεοπτικής μετάδοσης. Σήμερα, οι πολίτες μπορούν επίσης να ψηφίζουν μέσω SMS, εκτός από την τηλεοπτική μετάδοση. Από το 2013, το κοινό μπορεί επίσης να ψηφίσει μέσω μιας εφαρμογής για κινητά.

Η τρέχουσα μέθοδος καταχώρησης κατάταξης, που εισήχθη το 2016, είναι να συγκεντρώσει μαζί τους πόντους που υπολογίζονται από την τηλεφωνική ψηφοφορία και την κριτική επιτροπή χωριστά. Πριν από αυτό, οι βαθμολογίες της κριτικής επιτροπής και της τηλεοπτικής κλήσης συνδυάστηκαν 50/50 πριν υπολογιστεί ο αριθμός των πόντων. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στον τελικό της έκδοσης του 2009 και επεκτάθηκε το επόμενο έτος στους ημιτελικούς.

Ελεγκτές και Εκτελεστικοί Επόπτες

Από τις πρώτες εκδόσεις του διαγωνισμού, η διαδικασία ψηφοφορίας του διαγωνισμού προεδρεύθηκε από έναν ελεγκτή που ορίστηκε από την EBU, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη διασφάλιση ότι όλοι οι βαθμοί κατανέμονται σωστά και με τη σειρά τους. Αυτό έχει εξελιχθεί στον σημερινό ρόλο του Εκτελεστικού Επόπτη, ο οποίος μαζί με την εποπτεία της ψηφοφορίας είναι επίσης υπεύθυνος για τη διασφάλιση της διοργάνωσης του διαγωνισμού εκ μέρους της EBU, την επιβολή των κανόνων και την παρακολούθηση της τηλεοπτικής παραγωγής κατά τη διάρκεια των ζωντανών εκπομπών. Από το 2011, ο εκτελεστικός επόπτης επικουρείται από έναν επόπτη συμβάντων, ο οποίος επιβλέπει και συντονίζει άλλα θέματα που σχετίζονται με την εκδήλωση εκ μέρους της EBU. Ο παρακάτω πίνακας περιγράφει τους κατόχους των θέσεων του Εκτελεστικού Επόπτη και Επόπτη Συμβάντων στο ιστορικό του διαγωνισμού:

Σύμφωνα με μια μελέτη των προτύπων ψηφοφορίας της Eurovision, ορισμένες χώρες τείνουν να σχηματίζουν ομάδες ή κλίκες, ψηφίζοντας συχνά με τον ίδιο τρόπο.

Παρουσίαση των βαθμών
Αφού ολοκληρωθεί η πράξη διαλείμματος, όταν έχουν υπολογιστεί όλοι οι βαθμοί, ο/οι παρουσιαστής (-ες) της επίδειξης καλεί σε κάθε χώρα που θα διεξάγει την ψηφοφορία με τη σειρά της να τους καλέσει να ανακοινώσουν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας τους. Πριν από το 1994 οι ανακοινώσεις έγιναν μέσω τηλεφωνικών γραμμών. Με τον ήχο να διοχετεύεται στην αίθουσα για να ακούσει το ακροατήριο και πάνω από την τηλεοπτική μετάδοση. Ωστόσο, από το 1994 και εξής, οι ανακοινώσεις παρουσιάστηκαν οπτικά. Συχνά, κάθε χώρα έχει τη δυνατότητα να δείξει ότι ο εκπρόσωπός της βρίσκεται μπροστά σε ένα σκηνικό που περιλαμβάνει ένα διάσημο μέρος στη χώρα. Για παράδειγμα, ο Γάλλος εκπρόσωπος μπορεί να δει να στέκεται μπροστά στον Πύργο του Άιφελ ή ένας Ιταλός παρουσιαστής να μπορεί να δει με το Κολοσσαίο στο παρασκήνιο.

Από το 1957 έως το 1962, οι συμμετέχουσες χώρες κλήθηκαν στην αντίθετη σειρά της παρουσίασης των τραγουδιών τους και από το 1963 έως το 2003 κλήθηκαν στην ίδια σειρά με την παρουσίαση των τραγουδιών τους (εκτός από το 1974). Από το 2004, όταν εισήχθησαν οι ημιτελικοί, η σειρά των ανακοινώσεων των χωρών που ψήφισαν άλλαξε, Και οι χώρες που δεν έκαναν τον τελικό κάθε χρόνο θα μπορούσαν επίσης να ψηφίσουν. Το 2004, οι χώρες κλήθηκαν με αλφαβητική σειρά (σύμφωνα με τους κωδικούς τους ISO). Το 2005, οι ψήφοι των χωρών του ημιτελικού που δεν προκρίθηκαν ανακοινώθηκαν πρώτα, στην κανονική τους πορεία το βράδυ της Πέμπτης. Τότε οι φιναλίστ έδωσαν τις ψήφους τους στη δική τους σειρά απόδοσης. Μεταξύ του 2006 και του 2010 πραγματοποιήθηκε ξεχωριστή κλήρωση για να καθοριστεί η σειρά με την οποία οι χώρες θα παρουσιάσουν τις ψήφους τους. Το 2011, η σειρά ψηφοφορίας καθορίστηκε από τα αποτελέσματα μιας κριτικής επιτροπής την ημέρα πριν από τον τελικό, έτσι ώστε να δημιουργηθεί όσο το δυνατόν περισσότερη αγωνία κατά την αποκάλυψη των ψήφων.

Από το 1971 έως το 1973, κάθε χώρα έστειλε δύο ενόρκους, οι οποίοι ήταν παρόντες στο χώρο του διαγωνισμού (αν και οι επιτροπές του 1972 ήταν κλειδωμένες στη μεγάλη αίθουσα του Κάστρου του Εδιμβούργου) και ανακοίνωσαν τις ψήφους τους καθώς η κάμερα εκπαιδεύτηκε πάνω τους. Το 1973 ένας από τους Ελβετούς ενόρκους έκανε μια μεγάλη επίδειξη της παρουσίασης των ψήφων του με φανταχτερά χειρονομίες. Αυτό το σύστημα αποσύρθηκε το επόμενο έτος.

Το 1956 δεν παρουσιάστηκαν δημόσιες ψήφοι: μια κλειστή κριτική επιτροπή ανακοίνωσε απλώς ότι η Ελβετία είχε κερδίσει. Από το 1957 έως το 1987, οι βαθμοί επιδείχθηκαν σε ένα φυσικό πίνακα αποτελεσμάτων στην πλευρά της σκηνής. Καθώς προχωρούσε η ψηφιακή τεχνολογία γραφικών, οι φυσικοί πίνακες αποτελεσμάτων αντικαταστάθηκαν το 1988 από μια ηλεκτρονική αναπαράσταση που θα μπορούσε να εμφανιστεί στην οθόνη της τηλεόρασης με τη θέληση του διευθυντή του προγράμματος.

Το 2006, η EBU αποφάσισε να εξοικονομήσει χρόνο κατά τη διάρκεια της εκπομπής - πολλά από τα οποία είχαν αναληφθεί με την ανακοίνωση κάθε βαθμού - επειδή υπήρχε ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός χωρών που ψηφίζουν. Από τότε, οι βαθμοί από 1 έως 7 από κάθε χώρα εμφανίζονται αυτόματα στην οθόνη και οι υπόλοιποι βαθμοί (8, 10 και 12) αναγιγνώσκονται με αύξουσα σειρά από τον εκπρόσωπο, με αποκορύφωμα το μέγιστο 12 βαθμούς. Οι χώρες πρέπει να ανακοινώνουν τα ονόματα και τούς βαθμούς της χώρας είτε στα αγγλικά είτε στα γαλλικά και τα αποτελέσματα επαναλαμβάνονται από τους παρουσιαστές του διαγωνισμού στην άλλη γλώσσα. Για τον λόγο αυτό, η έκφραση douze points όταν ο οικοδεσπότης ή ο εκπρόσωπος δηλώνει την κορυφαία βαθμολογία στα γαλλικά συνδέεται ευρέως με τον διαγωνισμό σε ολόκληρη την ήπειρο. Από το 2016, ανακοινώνεται μόνο το όνομα της χώρας με τον κορυφαίο βαθμό (δωδεκάρι), με τους βαθμούς που απονεμήθηκαν στις άλλες 9 χώρες να εμφανίζονται σε πίνακα αποτελεσμάτων στην οθόνη κατά την ανακοίνωση. Επιπλέον, μόνο οι βαθμοί κριτικής επιτροπής ανακοινώνονται ανά χώρα. Τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας ανακοινώνονται συνολικά, από τη χαμηλότερη βαθμολογία στη χώρα έως την υψηλότερη. Μετά την ανακοίνωση του νικητή, οι βαθμοί της τηλεψηφοφορίας από τη χώρα από την οποία παρακολουθείται ο διαγωνισμός εμφανίζονται εν συντομία στην οθόνη.Από το 2019 τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας ανακοινώνονται με μία μικρή διαφορά: πλέον ανακοινώνονται αρχίζοντας με τη χώρα που συγκέντρωσε τη χαμηλότερη βαθμολογία στις κριτικές επιτροπές και τελειώνοντας με τη χώρα που συγκέντρωσε την υψηλότερη(στις κριτικές επιτροπές).Αυτή η αλλαγή έχει ως αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη αγωνία των τηλεθεατών.

Ισοπαλίες για την πρώτη θέση
Το 1969, τέσσερις από τις δεκαέξι χώρες που συμμετείχαν, η Γαλλία, η Ισπανία, οι Κάτω Χώρες και το Ηνωμένο Βασίλειο, έδεσαν την πρώτη θέση με 18 μονάδες. Δεν υπήρχε τίποτα στους κανόνες για να αποφασιστεί ένας τελικός νικητής, και οι τέσσερις δήλωσαν κοινά νικητές. Αυτό προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στις περισσότερες από τις άλλες συμμετέχουσες χώρες και απειλήθηκαν οι μαζικές απολύσεις. Η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Σουηδία και η Πορτογαλία δεν συμμετείχαν στον Διαγωνισμό του 1970 ως διαμαρτυρία ενάντια στα αποτελέσματα του προηγούμενου έτους. Αυτό οδήγησε την EBU να εισαγάγει έναν κανόνα διακοπής της ισοπαλίας.

Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες, σε περίπτωση που περισσότερες από μία χώρες βαθμολογούν τον ίδιο συνολικό αριθμό πόντων, υπολογίζεται ο αριθμός των χωρών που έδωσαν βαθμούς σε κάθε μία από τις συνδεδεμένες χώρες και εκείνος που έλαβε πόντους από τις περισσότερες χώρες Είναι ο νικητής. Εάν οι αριθμοί εξακολουθούν να είναι συνδεδεμένοι, υπολογίζεται πόσες ομάδες μέγιστων βαθμών (12 βαθμών) κάθε χώρας έλαβαν. Εάν υπάρχει ακόμα ισοπαλία, συγκρίνονται οι αριθμοί των βαθμολογιών των 10 σημείων - και στη συνέχεια οι αριθμοί των βαθμολογιών των 8 σημείων, όλος ο τρόπος κάτω από τη λίστα. Στην εξαιρετικά απίθανη εκδήλωση εκεί όπου εξακολουθεί να υπάρχει ισοπαλία για την πρώτη θέση, το τραγούδι που εκτελείται νωρίτερα με την τρέχουσα σειρά κηρύσσεται νικητής, εκτός εάν η χώρα υποδοχής εκτελείται πρώτα στην τρέχουσα σειρά. Από το 2008, ο ίδιος κανόνας ισοπαλίας ισχύει και για όλες τις υπόλοιπες θέσεις.

Μέχρι το 2019, η μόνη φορά από το 1969, όταν δύο ή περισσότερες χώρες ισοφάρισαν στην πρώτη θέση μόνο σε συνολικούς βαθμούς, ήταν το , όταν η Γαλλία και η Σουηδία έφτασαν στην πρώτη θέση με 146 βαθμούς. Εκείνη την εποχή, οι κανόνες δεν περιλάμβαναν τον υπολογισμό του αριθμού των χωρών που παραχώρησαν βαθμούς στα τραγούδια των χωρών αυτών, αλλά άρχισαν με την καταμέτρηση των δώδεκα βαθμών που απονεμήθηκαν. Τόσο η Γαλλία όσο και η Σουηδία είχαν λάβει τέσσερα σετ 12 πόντων. Ωστόσο, επειδή η Σουηδία έλαβε περισσότερα σύνολα βαθμολογιών των 10 βαθμών, κηρύχθηκαν νικητές. Εάν ο ισχύων κανόνας ήταν σε εξέλιξη, η Γαλλία θα είχε κερδίσει αντ' αυτού.

Εκπομπή
Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός υποχρεούται να μεταδίδει την εκπομπή στο σύνολό της: συμπεριλαμβανομένων όλων των τραγουδιών, της ανακεφαλαίωσης, της ψηφοφορίας και της επανάληψης, παρακάμπτοντας μόνο την πράξη διαστημάτων για διαφημιστικά διαλείμματα, αν το επιθυμούν. Από το 1999 και εξής, οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί που επιθυμούσαν να το κάνουν έλαβαν την ευκαιρία να λάβουν περισσότερα διαλείμματα διαφήμισης ως σύντομα, ενώ στο πρόγραμμα εισήχθησαν μη ουσιαστικά διαλείμματα. Τρεις μεγάλες διακοπές ή προαπαιτήσεις της μετάδοσης του διαγωνισμού έχουν πραγματοποιηθεί από το 1999. Ο ολλανδικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός έβαλε την εκπομπή του τελικού 2000 για να παράσχει κάλυψη ειδήσεων επειγόντων περιστατικών για ένα σημαντικό περιστατικό, την καταστροφή πυροτεχνημάτων του Ένσκεντε. Η RTVE της Ισπανίας καθυστέρησε τη μετάδοση του δεύτερου ημιτελικού στον διαγωνισμό του 2009, λόγω του τουρνουά τένις της Madrid Open. Ο αλβανικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός αναβάλλει την εκπομπή του πρώτου ημιτελικού το 2012 για να παρέχει κάλυψη ειδήσεων έκτακτης ανάγκης για το ατύχημα με το λεωφορείο Qafa e Vishës. Το 2018, ο Κινέζικος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Mango TV επεξεργάστηκε τα αλβανικά και ιρλανδικά τραγούδια από τη μετάδοση του πρώτου ημιτελικού για παραβιάσεις των κινεζικών ρυθμίσεων εκπομπής. Ο Αλβανός καλλιτέχνης είχε ορατά τατουάζ και το ιρλανδικό τραγούδι παρουσίαζε μια ιστορία που έδειχνε βινιέτες ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού. Η Eurovision τερμάτισε τα δικαιώματα μετάδοσης του Mango όταν ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός αρνήθηκε να δεχτεί τον δεύτερο ημιτελικό και τον μεγάλο τελικό χωρίς επεξεργασία.

Ο διαγωνισμός μεταδόθηκε για πρώτη φορά σε χρώμα το 1968 και μεταδόθηκε σε ευρεία οθόνη από το 2005 και σε υψηλή ευκρίνεια από το 2007.

Κατάσταση αρχείου
Ο πρώτος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision το 1956 μεταδόθηκε ζωντανά και δεν καταγράφηκε ποτέ και μόνο μια ηχητική καταγραφή της ραδιοφωνικής εκπομπής επέζησε από την αρχική εκπομπή. Η ένατη έκδοση το 1964 που φιλοξένησε το Danmarks Radio καταγράφηκε σε κασέτα, αλλά μια πυρκαγιά κατέστρεψε την ηχογράφηση και δεν είναι γνωστό αν κάποιος άλλος τηλεοπτικός σταθμός στην Ευρώπη έχει ένα άλλο αντίγραφο. Μόνο μικρά τμήματα της αρχικής εκπομπής και ήχου από τη ραδιοφωνική μετάδοση έχουν επιβιώσει.

Στα τέλη του 2011, η EBU είχε αρχίσει την αρχειοθέτηση όλων των διαγωνισμών από την πρώτη έκδοση του 1956, προκειμένου να οριστικοποιηθεί πριν από το Διαγωνισμό του 2015 για την 60η επέτειο. Αργότερα αναφέρθηκε ότι το αρχείο είναι έτοιμο και θα κυκλοφορήσει την 60η επέτειο με τη διάθεση του περιεχομένου στους δημοσιογράφους σε μορφή που είναι έτοιμη για εκπομπή, προσφέροντας ταυτόχρονα πρόσβαση στο "επιλεγμένο περιεχόμενο" μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της Eurovision.

Θέματα πολιτικής αναγνώρισης
Το 1978, που φιλοξένησε στο Παρίσι μόνο ένα μήνα μετά τη σύγκρουση στο Νότιο Λίβανο του 1978, κατά τη διάρκεια της ισραηλινής εισόδου, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός JRTV της Ιορδανίας ανέστειλε την εκπομπή και παρουσίασε φωτογραφίες λουλουδιών. Όταν έγινε φανερό κατά τα τελευταία στάδια της ακολουθίας των ψηφοφοριών ότι το τραγούδι του Ισραήλ "A-Ba-Ni-Bi" επρόκειτο να κερδίσει τον διαγωνισμό, η JRTV τερμάτισε απότομα τη μετάδοση. Στη συνέχεια, τα Ιορδανικά ΜΜΕ αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν ότι το Ισραήλ είχε κερδίσει και ανακοίνωσε ότι ο νικητής ήταν το Βέλγιο (που είχε έρθει στην 2η θέση). Το 1981, η JRTV δεν δημοσίευσε την ψηφοφορία επειδή το όνομα του Ισραήλ εμφανίστηκε στον πίνακα αποτελεσμάτων.

Το 2005, ο Λίβανος σκόπευε να συμμετάσχει στον διαγωνισμό. Ωστόσο, ο νόμος του Λιβάνου δεν επιτρέπει την αναγνώριση του Ισραήλ και, ως εκ τούτου, ο Λιβανέζος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Télé Liban δεν είχε την πρόθεση να διαβιβάσει την ισραηλινή είσοδο. Η EBU τους πληροφόρησε ότι μια τέτοια πράξη θα παραβίαζε τους κανόνες του διαγωνισμού και, στη συνέχεια, ο Λίβανος αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τον διαγωνισμό. Η καθυστερημένη ανάληψή τους έγινε πρόστιμο, αφού είχαν ήδη επιβεβαιώσει τη συμμετοχή τους και είχε λήξει η προθεσμία. Ωστόσο, τα λευκώματα του διαγωνισμού εξακολουθούσαν να πωλούνται στα λιβανέζικα μουσικά καταστήματα μέχρι το 2009, με τη λέξη Israel να διαγράφεται από το πίσω εξώφυλλο. Από το 2010, τα άλμπουμ απαγορεύτηκαν πλήρως από την πώληση.

Το 2009, το τραγούδι "We Do not Wanna Put In" επελέγη για να εκπροσωπήσει τη Γεωργία. Ωστόσο, το κείμενο του τραγουδιού απαγορεύτηκε από την Eurovision καθώς ερμηνεύτηκε ως κριτική εναντίον του πρωθυπουργού της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν μετά τον Ρωσο-Γεωργιανό πόλεμο το προηγούμενο έτος. Όταν ζητήθηκε να αλλάξει τους στίχους του τραγουδιού, ο γεωργιανός τηλεοπτικός οργανισμός GPB αποσύρθηκε από τον διαγωνισμό του 2009.

Άλλα
 Στον πρώτο διαγωνισμό το 1956, υπήρχε συνιστώμενο χρονικό όριο 3½ λεπτά ανά τραγούδι. Το 1957, παρά τις διαμαρτυρίες, το τραγούδι της Ιταλίας ήταν 5:09 λεπτά. Αυτό οδήγησε σε αυστηρότερο χρονικό όριο 3 λεπτών με ακρίβεια. Δεδομένου ότι το χρονικό όριο των τριών λεπτών υιοθετήθηκε το 1960, ορισμένοι καλλιτέχνες είχαν τραγούδια μεγαλύτερα από τρία λεπτά, τα οποία πρέπει να επεξεργαστούν σε 3 λεπτά, αν και ορισμένα τραγούδια υπερβαίνουν το χρόνο αυτό μερικά δευτερόλεπτα. Πολλές από τις καταχωρίσεις έχουν επίσης μεγαλύτερες εκδόσεις (συμπεριλαμβανομένων διαφορετικών γλωσσών) για εμπορική κυκλοφορία, και από τη δεκαετία του 1990, μερικές κυκλοφορούν σε επιπρόσθετες εκδόσεις.
 Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση δεν επιβάλλει περιορισμούς στις εθνικότητες των εκτελεστών ή των τραγουδοποιών. Εντούτοις, οι επιμέρους ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί επιτρέπεται να επιβάλλουν τους δικούς τους περιορισμούς κατά την κρίση τους. Περίπου δώδεκα καλλιτέχνες έχουν παρουσιάσει περισσότερες από μία φορές στο Διαγωνισμό που εκπροσωπεί διαφορετικές χώρες και ορισμένοι νικητές δεν γεννήθηκαν στη χώρα που εκπροσωπούσαν.
 Από το 1957 έως το 1970 (το 1956 δεν υπήρχε κανένας περιορισμός) μόνο σολίστες και δίδυμοι επιτράπηκαν στη σκηνή. Από το 1963, επιτράπηκε χορωδία μέχρι τριών ατόμων. Από το 1971 έχουν επιτραπεί έξι εκτελεστές στη σκηνή.
 Η παράσταση ή / και οι στίχοι ενός τραγουδιού "δεν πρέπει να φέρουν σε αμφισβήτηση τον Διαγωνισμό". Δεν επιτρέπονται στίχοι, ομιλίες, χειρονομίες πολιτικής ή παρόμοιας φύσης. Δεν επιτρέπεται η ορκωμοσία ούτε η απαράδεκτη γλώσσα, ούτε εμπορικά μηνύματα.
 Από το 1990 και μετά, όλοι οι άνθρωποι στη σκηνή πρέπει να είναι τουλάχιστον 16 ετών.
 Δεν επιτρέπονται ζώα.
 Κάθε καλλιτέχνης μπορεί να εκπροσωπεί μόνο μία χώρα ετησίως.
 Η μουσική και το κείμενο δεν πρέπει να έχουν δημοσιευθεί ή εκτελεστεί πριν από την 1η Σεπτεμβρίου του έτους πριν από τη διεξαγωγή του διαγωνισμού. Πολλές χώρες έχουν επίσης τον πρόσθετο κανόνα ότι το τραγούδι δεν θα έχει πραγματοποιηθεί ποτέ πριν από τον σχετικό εθνικό διαγωνισμό της Eurovision. Δεν επιτρέπονται εξώφυλλα, αναθεωρημένες ή δειγματοληπτικές εκδόσεις παλαιότερων τραγουδιών.

Επέκταση του Διαγωνισμού

Ο αριθμός των χωρών που συμμετέχουν αυξήθηκε σταθερά με την πάροδο του χρόνου, από επτά το 1956 σε πάνω από 20 στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το 1993 συμμετείχαν στον διαγωνισμό είκοσι πέντε χώρες, συμπεριλαμβανομένης, για πρώτη φορά, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, της Κροατίας και της Σλοβενίας, που εισήλθαν ανεξάρτητα λόγω της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Το 2019, συμμετείχαν συνολικά 41 χώρες, με 26 να εμφανίζονται στον τελικό.

Επειδή ο διαγωνισμός είναι ένα ζωντανό τηλεοπτικό πρόγραμμα, πρέπει να επιβληθεί εύλογο χρονικό όριο στη διάρκεια της εκπομπής. Τα τελευταία χρόνια το ονομαστικό όριο ήταν τρεις ώρες, με την εκπομπή περιστασιακά να ξεπερνά το όριο.

Προεπιλογές και υποβιβασμός
Από το 1993 και ύστερα από την παύση του δικτύου της Ανατολικής Ευρώπης OIRT και τη συγχώνευση με την EBU, υπήρξαν περισσότερες συμμετοχές από το χρόνο εύλογης συμπερίληψης τους σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Έχουν δοκιμαστεί αρκετά συστήματα υποβιβασμού ή προσόντων προκειμένου να περιοριστεί ο αριθμός των χωρών που συμμετέχουν στον διαγωνισμό ταυτόχρονα. Έτσι, ο Διαγωνισμός του 1993 εισήγαγε δύο νέα χαρακτηριστικά: πρώτον, διεξήχθη στη Λιουμπλιάνα ένας διαγωνισμός προεπιλογής στον οποίο επτά νέες χώρες αγωνίστηκαν για τρεις θέσεις στον διεθνή διαγωνισμό. Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κροατία, Εσθονία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Σλοβενία ​​και Σλοβακία έλαβαν μέρος στην Qualifikacija za Millstreet. Και οι τρεις πρώην γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Κροατία και η Σλοβενία, κατέκτησαν θέση στο διεθνή τελικό. Επίσης, το έτος αυτό ήταν υποβιβασμός: οι χώρες με τις χαμηλότερες θέσεις στον πίνακα αποτελεσμάτων του 1993 δεν προσκλήθηκαν το 1994, προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα στις χώρες που απέτυχαν την προεπιλογή του 1993 να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό του 1994. Ο Διαγωνισμός του 1994 περιελάμβανε - για πρώτη φορά - την Εσθονία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία, τη Λιθουανία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και τη Ρωσία.

Η απαγόρευση συνεχίστηκε το 1994 και το 1995, αλλά το 1996 χρησιμοποιήθηκε διαφορετικό σύστημα προεπιλογής, στο οποίο συμμετείχαν σχεδόν όλες οι χώρες. Οι κασέτες ήχου όλων των τραγουδιών στέλνονταν σε επιτροπές σε κάθε χώρα μερικές εβδομάδες πριν από την τηλεοπτική εκπομπή. Αυτές οι επιτροπές επέλεξαν τα τραγούδια που θα περιλαμβάνονταν στη διεθνή εκπομπή. Η Νορβηγία, ως χώρα υποδοχής το 1996 (έχοντας κερδίσει το προηγούμενο έτος), είχε αυτόματα προσόντα και έτσι δεν χρειάστηκε να περάσει από την προεπιλογή.

Μία χώρα που δεν κατάφερε να προκριθεί στην προεπιλογή του 1996 ήταν η Γερμανία. Ως ένας από τους μεγαλύτερους οικονομικούς συνεισφέροντες στην EBU, η μη συμμετοχή τους στον διαγωνισμό οδήγησε σε ένα θέμα χρηματοδότησης, το οποίο η EBU θα έπρεπε να εξετάσει.

Big Four (Μεγάλες Τέσσερις) και Big Five (Μεγάλες Πέντε)

Το 1999, οι κανόνες για τον υποβιβασμό χωρών άλλαξαν για να απαλλάξουν τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο από τον υποβιβασμό, δίνοντάς τους το αυτόματο δικαίωμα να ανταγωνίζονται ανεξάρτητα από τον μέσο όρο των πέντε ετών. Αυτή η ομάδα, ως τα μέλη με την υψηλότερη οικονομική συνεισφορά στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και στον διαγωνισμό κάθε χρόνο, στη συνέχεια έγινε γνωστή ως οι "Μεγάλες Τέσσερις"/"Big Four". Αυτή η ομάδα επεκτάθηκε το 2011 όταν η Ιταλία επέστρεψε στο διαγωνισμό, και έγιναν οι "Μεγάλες Πέντε"/"Big Five".

Αυτός ο κανόνας αρχικά εφαρμόστηκε για να αποφευχθεί η υποβιβασμός των μεγαλύτερων χρηματοοικονομικών υποστηρικτών του διαγωνισμού, και ως εκ τούτου η οικονομική συνεισφορά τους θα είχε χαθεί. Ωστόσο, από την εισαγωγή των ημιτελικών το 2004, οι "Big Five" προκρίνονται αυτόματα στον τελικό μαζί με τη διοργανώτρια χώρα.

Υπάρχει κάποια συζήτηση σχετικά με το κατά πόσον αυτή η κατάσταση βλάπτει τα αποτελέσματα των χωρών στο διαγωνισμό, με βάση την αναφερόμενη αντιπάθεια σχετικά με την αυτόματη πρόκρισή τους, καθώς και το πιθανό μειονέκτημα της απόδοσης λιγότερου χρόνου στην κύρια σκηνή, επειδή δεν χρειάζεται να διαγωνίζονται στους ημιτελικούς. Ωστόσο, αυτή η συζήτηση φαίνεται να είναι πολύ πιο περίπλοκη καθώς τα αποτελέσματα των χωρών της "Big Five" μπορούν να διαφέρουν πολύ στον ίδιο διαγωνισμό: στο διαγωνισμό του 2019, για παράδειγμα, η Ιταλία τερμάτισε στη δεύτερη θέση, ενώ άλλα τρία μέλη των "Big Five", δηλαδή η Γερμανία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, τερμάτισαν κάτω από την εικοσάδα. Αυτό το καθεστώς προκάλεσε επίσης ανησυχία για ορισμένες από τις άλλες συμμετέχουσες χώρες, και αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων πτυχών του διαγωνισμού, ως λόγος για τον οποίο η Τουρκία σταμάτησε να συμμετέχει στο διαγωνισμό μετά το 2012.

Πρόκριση και ημιτελικοί

Από το 1997 έως το 2001, οι χώρες που πληρούν τις προϋποθέσεις για κάθε διαγωνισμό με βάση το μέσο όρο των βαθμών τους για τις συμμετοχές τους κατά τη διάρκεια των προηγούμενων πέντε ετών. Εντούτοις, υπήρξε μεγάλη δυσαρέσκεια για το σύστημα αυτό, επειδή μια χώρα μπορούσε να αποκλειστεί απλώς και μόνο λόγω των φτωχών προηγούμενων αποτελεσμάτων, τα οποία δεν έλαβαν υπόψη πόσο καλή νέα προσπάθεια μπορεί να είναι. Αυτό οδήγησε την EBU να δημιουργήσει αυτό που ελπίζαμε ότι θα ήταν μια πιο μόνιμη λύση στο πρόβλημα. Ένας γύρος προεπιλογής, γνωστός ως ημιτελικός, εισήχθη για τον διαγωνισμό του 2004. Αυτό το ημιτελικό πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη κατά τη διάρκεια της εβδομάδας Eurovision και ήταν ένα πρόγραμμα παρόμοιο σε μορφή με τον μεγάλο τελικό, του οποίου το χρονικό περιθώριο παρέμεινε στις 22:00 ώρα Ελλάδας το Σάββατο. Τα υψηλότερα τοποθετημένα τραγούδια από τον ημιτελικό ήταν κατάλληλα για το μεγάλο τελικό, ενώ τα χαμηλότερα τοποθετημένα τραγούδια είχαν εξαλειφθεί. Από το 2005 έως το 2007, το ημιτελικό πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη της εβδομάδας της Eurovision. Σε αυτές τις δύο εκπομπές υπήρχε αρκετός χρόνος για να συμπεριληφθούν όλες οι χώρες που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν.

Οι δέκα υψηλότερα τοποθετημένες εκτός των Big Four στον μεγάλο τελικό ήταν εγγυημένες μια θέση στον μεγάλο τελικό του επόμενου έτους, χωρίς να χρειάζεται να πληρούν τις προϋποθέσεις. Εάν, για παράδειγμα, η Γερμανία έρθει στην πρώτη δεκάδα, η έβδομη χώρα εκτός Big Four θα αποκτήσει αυτόματα τον τελικό του επόμενου έτους. Οι υπόλοιπες χώρες - οι οποίες δεν είχαν αυτομάτως προκριθεί για τον τελικό - έπρεπε να εισέλθουν στον ημιτελικό.

Κατά την 50ή ετήσια συνεδρίαση της ομάδας αναφοράς της EBU το Σεπτέμβριο του 2007, αποφασίστηκε ότι, με την είσοδο ακόμη περισσότερων εθνών, ξεκινώντας από τον διαγωνισμό του 2008, θα διεξαχθούν δύο ημιτελικοί από τους οποίους θα μπορούσε κανείς να συμμετάσχει στον τελικό. Από το 2008 και μετά, η θέση του πίνακα αποτελεσμάτων των προηγούμενων ετών δεν ήταν σημαντική και - εκτός από τους αυτόματους προκριματικούς - όλες οι συμμετέχουσες χώρες έπρεπε να συμμετάσχουν στους ημιτελικούς, ανεξάρτητα από τη θέση του πίνακα αποτελεσμάτων του προηγούμενου έτους. Οι μόνες χώρες που είναι αυτομάτως δικαιούχοι του μεγάλου τελικού είναι η οικοδέσποινα χώρα και οι Μεγάλοι Πέντε: η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίες εξακολουθούν να απολαμβάνουν το προστατευόμενο καθεστώς τους.

Σε κάθε ημιτελικό η ψηφοφορία διεξάγεται μεταξύ των χωρών που συμμετέχουν σε αυτόν τον ημιτελικό. Όσον αφορά τους αυτόματους μεγάλους τελικούς προκριθέντες, οι οποίοι δεν συμμετέχουν στους ημιτελικούς, διεξάγεται κλήρωση για να προσδιοριστεί σε ποιο ημιτελικό θα επιτρέπεται σε κάθε ένα από αυτά να ψηφίσει. Αντίθετα, κάθε συμμετέχουσα χώρα σε ένα συγκεκριμένο έτος μπορεί να ψηφίσει στον μεγάλο τελικό του Σαββάτου - ανεξάρτητα από το αν το τραγούδι τους είναι κατάλληλο για τον τελικό ή όχι.

Οι δέκα χώρες που λαμβάνουν τις περισσότερες ψήφους σε κάθε ημιτελικό μπορούν να λάβουν μέρος στον μεγάλο τελικό. Ανακοινώνονται από τους παρουσιαστές στα αγγλικά και τα γαλλικά, με τυχαία σειρά. Τα πλήρη αποτελέσματα των ψηφοφοριών παρακρατούνται μετά τον μεγάλο τελικό, οπότε δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα της EBU.

Νικητές του διαγωνισμού

Νικητές καλλιτέχνες 
Υπήρξαν αρκετοί καλλιτέχνες και ομάδες της Eurovision, των οποίων η σταδιοδρομία ξεκίνησε αμέσως μετά τη νίκη τους. Σημαντικά παραδείγματα ήταν οι ABBA, η οποία κέρδισε τον διαγωνισμό για τη Σουηδία το 1974 με το τραγούδι τους "Waterloo", και έγινε μία από τις πιο επιτυχημένες μπάντες όλων των εποχών και η γαλλική καναδική τραγουδίστρια Céline Dion, που κέρδισε το διαγωνισμό Για την Ελβετία το 1988 με το τραγούδι "Ne partez pas sans moi", το οποίο στη συνέχεια βοήθησε να ξεκινήσει τη διεθνή του καριέρα και τους νικητές του διαγωνισμού του 1981, Bucks Fizz για το Ηνωμένο Βασίλειο με το τραγούδι "Making Your Mind Up" Που ξεκίνησε επίσης την επιτυχημένη διεθνή καριέρα τους.

Άλλοι καλλιτέχνες που έχουν επιτύχει διάφορους βαθμούς επιτυχίας μετά τη νίκη του διαγωνισμού είναι η Φρανς Γκαλ ("Poupée de cire, poupée de son", Λουξεμβούργο 1965), η Ντάνα ("All Kinds of Everything", Ιρλανδία 1970), Vicky Leandros "1972), οι Brotherhood of Man ("Save Your Kisses for Me ", Ηνωμένο Βασίλειο 1976), ο Τζόνι Λόγκαν (που κέρδισε δύο φορές για την Ιρλανδία, με το "What's Another Year" το 1980 και με το "Hold Me Now" το 1987.

Αρκετοί άλλοι νικητές ήταν γνωστοί καλλιτέχνες που κέρδισαν το διαγωνισμό στα μέσα της καριέρας τους μετά την ίδρυση τους, συμπεριλαμβανομένης της Κατρίνας και των Κυμάτων, που κέρδισαν το 1997 με το "Love Shine a Light", η Λουλού, νικητής το 1969 με το "Boom Bang-a-Bang" και η Σάντι Σο, νικητής το 1967 με το "Puppet on a String". Οι γυναίκες έχουν κυριαρχήσει στο διαγωνισμό από την ίδρυση του, είτε παίζουν σόλο είτε ως μέλος μιας ομάδας σε 49 από τους 64 νικητές μέχρι το 2016.

Ο πιο πρόσφατος νικητής είναι το ιταλικό ροκ συγκρότημα Måneskin, το οποίο κέρδισε το 2021, εκπροσωπώντας την Ιταλία.

Παρουσίαση του τροπαίου 

Κερδίζοντας το διαγωνισμό, οι καλλιτέχνες και οι τραγουδοποιοί λαμβάνουν ένα τρόπαιο, το οποίο από το 2008 έχει ένα τυπικό σχέδιο. Αυτό το τρόπαιο είναι ένα χειροποίητο κομμάτι γυαλιού αμμοβολής με βαμμένες λεπτομέρειες σε σχήμα μικροφώνου της δεκαετίας του 1950, σχεδιασμένο από τον Kjell Engman της Kosta Boda, που ειδικεύεται στην τέχνη γυαλιού. Οι τραγουδοποιοί και οι συνθέτες της επιτυχημένης συμμετοχής λαμβάνουν μικρότερες εκδόσεις του τρόπαιου.

Το τρόπαιο συνήθως παρουσιάζεται από τον νικητή του προηγούμενου έτους, ωστόσο άλλα άτομα έχουν κληθεί στο παρελθόν να απονείμουν το βραβείο, συμπεριλαμβανομένων εκπροσώπων από τον τηλεοπτικό οργανισμό υποδοχής, της EBU, πολιτικών, ακόμη και φανταστικών χαρακτήρων, όπως συνέβη το 2007 στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, όταν ο Joulupukki, γνωστός διεθνώς ως Άγιος Βασίλης, έδωσε το βραβείο στη νικήτρια Μαρίγια Σερίφοβιτς.

Νικήτριες χώρες 
Η Ιρλανδία κατέχει το ρεκόρ για τον μεγαλύτερο αριθμό κερδών, έχοντας κερδίσει τον διαγωνισμό επτά φορές - συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων φορές σε πέντε χρόνια το 1992, το 1993, το 1994 και το 1996. Η Σουηδία είναι η δεύτερη με έξι νίκες από το 2016. Η Γαλλία, το Λουξεμβούργο το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ολλανδία, είναι τρίτοι με πέντε νίκες. Στη συνέχεια έρχεται το Ισραήλ, με τέσσερις νίκες. Τρεις χώρες έχουν κερδίσει τρεις φορές, η Δανία, η Ιταλία και η Νορβηγία. Έξι χώρες έχουν κερδίσει δύο φορές, την Αυστρία, τη Γερμανία, την Ισπανία, την Ελβετία και την Ουκρανία.

Το Ηνωμένο Βασίλειο κατέχει το ρεκόρ για τον μεγαλύτερο αριθμό επιλαχόντων και έρχεται δεύτερος σε 15 φορές τουλάχιστον από το 2016. Η Γερμανία, η Ρωσία, η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιρλανδία έχουν τέσσερις συμμετοχές.

Τα πρώτα χρόνια του διαγωνισμού είδαν πολλές νίκες για τις παραδοσιακές χώρες της Ευρωζώνης: τη Γαλλία, τις Κάτω Χώρες και το Λουξεμβούργο. Ωστόσο, η επιτυχία αυτών των χωρών έχει μειωθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Οι Κάτω Χώρες κέρδισαν τη δεκαετία του '70 το 1975, μέχρι την τελευταία τους νίκη το 2019 πέρασαν 44 χρόνια. Η Γαλλία, το 1977 και το Λουξεμβούργο, το 1983. Το Λουξεμβούργο εισήλθε τελευταία στο διαγωνισμό το 1993.

Τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα παρήγαγαν πολλούς νικητές για πρώτη φορά, τόσο από τις καινούριες όσο και από τις μακρόχρονες χώρες που είχαν εισέλθει προηγουμένως πολλές φορές αλλά χωρίς νίκες. Κάθε χρόνο από το 2001 έως και το 2008, μια χώρα κέρδισε για πρώτη φορά. Η Εσθονία ήταν η πρώτη μετασοβιετική χώρα που κέρδισε το διαγωνισμό το 2001. Το 2005, η Ελλάδα κέρδισε για πρώτη φορά, 15 χρόνια μετά την τελευταία χώρα της Νότιας Ευρώπης, δηλαδή την Ιταλία το 1990. Συνολικά το νότο της Ευρώπης κέρδισε τον ανταγωνισμό μόνο τέσσερις φορές. Ο νικητής του 2006 ήταν η Φινλανδία με ένα τραγούδι που ερμήνευσε ένα hard rock συγκρότημα ντυμένο με τέρατα, κάνοντας την πρώτη νίκη της Φινλανδίας μετά από 45 χρόνια εισόδου στο διαγωνισμό. Η Ουκρανία, από την άλλη πλευρά, δεν έπρεπε να περιμένει τόσο πολύ, κερδίζοντας μόνο με τη δεύτερη εγγραφή τους το 2004.

Η Σερβία κέρδισε το πρώτο έτος που εισήλθε ως ανεξάρτητο κράτος, το 2007, με μπαλάντα στη σερβική γλώσσα. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι το 2004 η Σερβία και το Μαυροβούνιο κέρδισαν σχεδόν το πρώτο έτος που εισήγαγε ως ανταγωνιστικό κράτος, καταλήγοντας στη δεύτερη θέση πίσω από την Ουκρανία, και με μια μπαλάντα στη σερβική γλώσσα. Άλλοι σχετικά γρήγοροι νικητές ήταν η Ουκρανία με την πρώτη τους νίκη το 2004, στη δεύτερη τους εμφάνιση στο διαγωνισμό, η Λετονία, η οποία κέρδισε το 2002, μόνο το τρίτο έτος που ανταγωνίζεται, και το Αζερμπαϊτζάν, που κέρδισε το 2011 μόνο στο τέταρτο έτος τους στον διαγωνισμό.

Όταν η Πορτογαλία κέρδισε το 2017, τερμάτισαν μια 53χρονη πορεία συμμετοχών χωρίς νίκη. Η Μάλτα κατέχει τώρα αυτό το ρεκόρ και είναι επίσης η πιο επιτυχημένη χώρα χωρίς νίκη, επιτυγχάνοντας δύο δεύτερες και δύο τρίτες θέσεις.

Το 2009, η Νορβηγία κέρδισε το διαγωνισμό με 387 πόντους - ο Alexander Rybak κατείχε τον τίτλο με το τραγούδι του "Fairytale". Η εκπληκτική του απόδοση σήμαινε ότι είχε το υψηλότερο άθροισμα στην ιστορία του διαγωνισμού, καθιστώντας τον πρώτο αγωνιζόμενο να σκοράρει 300 ή περισσότερους πόντους, συμπεριλαμβανομένων 16 μέγιστων βαθμολογιών. Αυτό το κατόρθωμα μοιράστηκε το 2012, όταν η Σουηδία κέρδισε με 372 πόντους, αλλά με ένα νέο ρεκόρ 18 μέγιστων βαθμών. Το 2015, η Σουηδία κέρδισε τον διαγωνισμό με 365 πόντους, καθιστώντας την πρώτη χώρα που έφτασε ποτέ σε 300 πόντους ή περισσότερους δύο φορές, κερδίζοντας και τις δύο φορές. Η Ρωσία κατέγραψε τη δεύτερη θέση με 303 πόντους, καθιστώντας την πρώτη χώρα που σημείωσε περισσότερους από 300 πόντους χωρίς νίκη. Το 2016, το σύστημα βαθμολόγησης άλλαξε, πράγμα που σήμαινε ότι ήταν πολύ πιο εύκολο να επιτευχθούν πάνω από 300 βαθμοί - στην πραγματικότητα, ο νικητής - Τζαμάλα της Ουκρανίας, πέτυχε 534 πόντους, και τα 9 κορυφαία σημείωσαν 200 ή περισσότερους πόντους και οι 25 από τις 26 θέσεις πήραν τούς υψηλότερους τους βαθμούς ποτέ. Αυτό το κατόρθωμα επεκτάθηκε έπειτα το 2017 όταν ο Σαλβαδόρ Σομπράλ χτύπησε το ρεκόρ της Ουκρανίας με 224 πόντους, εκτός από τη Βουλγαρία που σημείωσε την ίδια βαθμολογία κατά 81 πόντους.

Από την εισαγωγή του συστήματος ψηφοφορίας 50/50 το 2009, οι κριτικές επιτροπές και οι τηλεψηφοφόροι διαφώνησαν με τον νικητή τρεις φορές το 2011, το 2015 και το 2016. Ο νικητής του 2011, το Αζερμπαϊτζάν κέρδισε μόνο την τηλεψηφοφορία, ο νικητής του 2015 η Σουηδία κέρδισε μόνο τις ψήφους των κριτικών επιτροπών (οι τηλεθεατές ψήφισαν ως νικητή την Ιταλία). Το 2016, η Ουκρανία δεν κέρδισε ούτε την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής ούτε την τηλεψηφοφορία, αλλά κέρδισε το διαγωνισμό με την υψηλότερη συνδυασμένη ψήφο. Την τηλεψηφοφορία κέρδισε η Ρωσία και την ψηφοφορία των κριτικών επιτροπών κέρδισε η Αυστραλία. Το 2018, το Ισραήλ που νίκησε, κέρδισε την τηλεψηφοφορία αλλά ήρθε τρίτο στις ψήφους των επιτροπών, οι οποίες κερδήθηκαν από την Αυστρία. Το 2019, η Ολλανδία που κέρδισε βγήκε μόλις 3η στις κριτικές επιτροπές, οι οποίες κερδήθηκαν από τη Σουηδία, και 2η στην τηλεψηφοφορία, που κερδήθηκε από τη Νορβηγία.

Επέτειοι
Αρκετές ειδικές εκπομπές έχουν ανατεθεί με την πάροδο των ετών για να σηματοδοτήσουν σημαντικές επετείους στην ιστορία του διαγωνισμού. Αυτές οι εκπομπές έχουν τόσο ανταγωνιστικές όσο και μη ανταγωνιστικές μορφές, και συνήθως αποτελούνται από παραστάσεις από νικητές και καλλιτέχνες του παρελθόντος, καθώς και από άλλες αξέχαστες στιγμές που είχαν δει σε προηγούμενους διαγωνισμούς.

Η EBU έχει διοργανώσει τέσσερις ειδικές εκπομπές ως το 2020 σε συνεργασία με ραδιοτηλεοπτικούς φορείς, οι οποίες έχουν μεταδοθεί μέσω των δικτύων της. Μεμονωμένοι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς έχουν επίσης αναθέσει τις δικές τους εκπομπές για το κοινό τους, οι οποίες ενδέχεται να διαθέτουν ή όχι στοιχείο ψηφοφορίας. Διάφορα εναλλακτικά προγράμματα ανατέθηκαν από τους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς μετά την ακύρωση του διαγωνισμού 2020, με την Αυστρία, τη Γερμανία, τη Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο μεταξύ των χωρών να οργανώνουν εκπομπές για το κοινό τους.

Songs of Europe (Τραγούδια της Ευρώπης)

Το 1981 πραγματοποιήθηκε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα συναυλιών για την εορτασμό της εικοστής πέμπτης επετείου του διαγωνισμού. Η εκδήλωση, με τίτλο Songs of Europe, πραγματοποιήθηκε στο Μίσεν της Νορβηγίας, όπου συμμετείχαν σχεδόν όλοι οι νικητές του διαγωνισμού, από το 1956 έως το 1981. Το φιλοξένησαν οι Ρολφ Κιρκβάαγκ και Τίτεν Τέι.

Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision

Το 2005, η EBU συμφώνησε με τον δανικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, DR, να εκπονήσει πρόγραμμα για τον εορτασμό της 50ής επετείου του διαγωνισμού. Η επίδειξη, με τίτλο Congratulations: 50 χρόνια του διαγωνισμού τραγουδιού Eurovision μετά τη συμμετοχή του Cliff Richard για το Ηνωμένο Βασίλειο το 1968, πραγματοποιήθηκε στην Κοπεγχάγη και χαρακτήρισε έναν διαγωνισμό ανάμεσα σε δεκατέσσερα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια των τελευταίων 50 χρόνων του διαγωνισμού. Μια τηλεφωνική ψηφοφορία πραγματοποιήθηκε για να προσδιοριστεί το πιο δημοφιλές τραγούδι της εποχής Eurovision, το οποίο κέρδισε το τραγούδι "Waterloo" του ΑΒΒΑ (νικητής για τη Σουηδία το 1974). Παρουσιαστές της εκδήλωσης ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού του 1997 για το Ηνωμένο Βασίλειο, Κατρίνα Λέσκανιτς, και ο εκπρόσωπος της Λετονίας στο ντεμπούτο της στον Διαγωνισμό του 2000, Ρέναρς Κάουπερς.

Eurovision Song Contest's Greatest Hits 

Το 2015, η EBU αποφάσισε και πάλι να τιμήσει τον εορτασμό του διαγωνισμού και συμφώνησε με τον τηλεοπτικό οργανισμό του Ηνωμένου Βασιλείου, BBC, να παρουσιάσει μια έκθεση για την 60ή επέτειο του διαγωνισμού μετά την αξιολόγηση αρκετών προτάσεων από τους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς μέλη σχετικά με την εορταστική επέτειο πριν το 2015 Διαγωνισμό τον Μάιο. Η εκδήλωση, με τίτλο Greatest Hits του Eurovision Song Contest, πραγματοποιήθηκε στο Eventim Apollo στο Χάμερσμιθ του Λονδίνου και χαρακτήρισε δεκαπέντε πράξεις από δεκατρείς χώρες στην επίσημη σειρά. Σε αντίθεση με την εκπομπή της 50ής επετείου το 2005 που μεταδόθηκε ζωντανά, η εκδήλωση αυτή δεν περιελάμβανε έναν διαγωνισμό και είχε προ-καταγραφεί για να μεταδοθεί σε όλη την Ευρώπη και σε άλλα μέλη της EBU σε διαφορετικό χρονοδιάγραμμα από τους αντίστοιχους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς. Η εκδήλωση φιλοξένησε ο Βρετανός σχολιαστής της Eurovision, Γκράχαμ Νόρτον, και η οικοδέσποινα των Διαγωνισμών του 2013 και του 2016, Πέτρα Μέντε.

Eurovision: Europe Shine a Light 

Το Eurovision: Europe Shine a Light ήταν ένα ζωντανό τηλεοπτικό πρόγραμμα που πραγματοποιήθηκε στις 16 Μαΐου 2020, που διοργανώθηκε από την EBU και παράχθηκε από τους ολλανδικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς NOS, NPO και AVROTROS. Με τη μετάδοση να γίνεται από το Studio 21 του Media Park στο Χίλβερσουμ της Ολλανδίας, το πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε ως αντικατάσταση του διαγωνισμού του 2020, που αρχικά είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στο Ahoy Rotterdam στο Ρότερνταμ την ίδια ημερομηνία, αλλά ακυρώθηκε τον Μάρτιο του 2020 λόγω της επιδημίας του COVID-19.

Το πρόγραμμα ήταν ένα σόου για τα 41 τραγούδια που θα είχαν διαγωνιστεί στον 65ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision σε μη ανταγωνιστική μορφή και φιλοξενήθηκε από τους Chantal Janzen, Edsilia Rombley και Jan Smit, με την NikkieTutorials να παρέχει διαδικτυακό περιεχόμενο. Η παράσταση διάρκειας δύο ωρών περιελάμβανε επίσης εμφανίσεις από προηγούμενους καλλιτέχνες της Eurovision που συνδέονται εξ αποστάσεως με εκείνους στο στούντιο Hilversum μέσω ζωντανών συνδέσμων βίντεο και μέσω προ-ηχογραφημένων ταινιών, συμπεριλαμβανομένου του πιο πρόσφατου νικητή Duncan Laurence, ο οποίος έπαιξε ζωντανά στο Χίλβερσουμ. Στην τελική παράσταση της βραδιάς, οι καλλιτέχνες της Eurovision 2020 συγκεντρώθηκαν ως εικονική χορωδία για την παράσταση "Love Shine a Light", το νικητήριο τραγούδι του διαγωνισμού του 1997 για το Ηνωμένο Βασίλειο.

Κριτικές
Ο διαγωνισμός αποτέλεσε αντικείμενο κριτικής όσον αφορά τόσο το μουσικό όσο και το πολιτικό του περιεχόμενο. Παραδείγματος χάριν, σε σπάνιες περιπτώσεις, ορισμένες χώρες έχουν γιουχαϊστεί όταν εκτελούν ή λαμβάνουν πόντους, ειδικά όταν τους παρέχεται από γειτονική χώρα. Πιο πρόσφατα, το 2014 και το 2015, η Ρωσία έπεσε έντονα όταν προκρίθηκε στον τελικό και έλαβε υψηλούς βαθμούς. Ο λόγος για τον πόλεμο θεωρείται ότι οφείλεται στη ρωσική στρατιωτική παρέμβαση στην Ουκρανία και στην αντίθεσή της στην πολιτική της χώρας για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ.

Μουσικό στυλ και παρουσίαση
Λόγω του γεγονότος ότι τα τραγούδια για ένα διεθνές κοινό με ποικίλα μουσικά γούστα, όπως και οι χώρες ζητούν περισσότερες ψήφους όσο το δυνατόν, τα περισσότερα από τα τραγούδια που χαρακτηρίζονται στο διαγωνισμό ανήκουν στο είδος ποπ. Επιπλέον, καθώς ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision είναι μια οπτική πανδαισία, πολλές παρουσιάσεις που προσπαθεί να επιστήσει την προσοχή στους ψηφοφόρους με άλλα μέσα που δεν είναι ακριβώς η μουσική (όπως οι στολές των Lordi, συγκρότημα που επεδίωξε να αποκτήσει επιπλέον αναγνώριση για την καθοδήγησή τους σεξουαλικά, κ.λπ.), η οποία έχει οδηγήσει πολλούς να επικρίνουν κάποια στοιχεία υποστηρίζοντας ότι η ποιότητα των παραστάσεων έχει μειωθεί, αν και στην πραγματικότητα το φεστιβάλ έχει επικριθεί από πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης από την αρχή σχεδόν. Άλλες επικρίσεις που σχετίζονται με την προτίμηση για την αγγλική γλώσσα τραγούδια σε βάρος των τοπικών γλωσσών, αν και αυτά εξακολουθούν να υπάρχουν, και η υποχρεωτική προ-ηχογραφημένη μουσική από το 1998, αντί της χρήσης ορχήστρας. Οι επικρίσεις αυτές αποφεύγεται με το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της ποπ παγκόσμιας αγοράς είναι στα αγγλικά ή τα περισσότερα από τα προγράμματα και τα τηλεοπτικά μουσικά γκαλά επίσης έχουν απαλλάξει τις ορχήστρες εδώ και χρόνια. Σήμερα, η ορχήστρα του διαγωνισμού θα πρέπει να παρασκευάζει σε λιγότερο από δύο μήνες περίπου 40 θέματα.

Πολιτική και γεωγραφική ψηφοφορία
Ο διαγωνισμός εδώ και πολύ καιρό έχει κατηγορηθεί από ορισμένες πολιτικές προκαταλήψεις. η αντίληψη είναι ότι οι δικαστές και οι τηλεθεατές κατανέμουν τούς βαθμούς βάσει της σχέσης του έθνους τους με τις άλλες χώρες, και όχι τα μουσικά πλεονεκτήματα των τραγουδιών. Σύμφωνα με μία μελέτη των προτύπων ψηφοφορίας της Eurovision, ορισμένες χώρες τείνουν να σχηματίζουν ομάδες ή κλίκες, ψηφίζοντας συχνά με τον ίδιο τρόπο. Μια άλλη μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι από το 2006, τα μπλοκ ψηφοφορίας έχουν επηρεάσει, τουλάχιστον δύο φορές, το αποτέλεσμα του διαγωνισμού. Από την άλλη πλευρά, άλλοι ισχυρίζονται ότι ορισμένες χώρες διαθέτουν δυσανάλογα υψηλούς βαθμούς σε άλλους λόγω παρόμοιων μουσικών προτιμήσεων και πολιτισμών και επειδή μιλούν παρόμοιες γλώσσες και είναι επομένως πιο πιθανό να εκτιμήσουν τη μουσική του άλλου. Μια πρόσφατη μελέτη στο παρουσιάζει μια νέα μεθοδολογική προσέγγιση που επιτρέπει την ανάλυση ολόκληρης της χρονικής περιόδου του διαγωνισμού (από το 1957 έως το 2017) για να διερευνηθεί η αθέμιτη σύμπραξη και τα μπλοκ συστάδων που αλλάζουν. Επιτρέπει στην ανάλυση να βρεθούν αθέμιτες συσχετίσεις σε περιόδους όπου το σχήμα ψηφοφορίας είναι μη ομοιογενές στο επιλεγμένο χρονικό παράθυρο και τα αποτελέσματα δείχνουν ένα μεταβαλλόμενο πρότυπο στις συμπαντικές τάσεις που συζητήθηκαν προηγουμένως. Η τρέχουσα έρευνα σχετικά με την ανάλυση των προτύπων ψηφοφορίας χρησιμοποιήθηκε σε αξιοσημείωτες πηγές, όπως ο Economist, για να διερευνηθεί κατά πόσον τέτοιες συμπαιγνίες αυξάνονται ή μειώνονται για περισσότερο από 10 χρόνια.

Για παράδειγμα, ο Τέρι Γιόγκαν, γνωστός παρουσιαστής της Eurovision για το Ηνωμένο Βασίλειο, από το 1980 και ένας από τους μόνο τρεις παρουσιαστές που αναφέρθηκαν ονομαστικά κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού, απέμεινε από την εκπομπή του BBC One το 2008, λέγοντας "Η ψηφοφορία που χρησιμοποιείται για να μιλάμε για τα τραγούδια Τώρα πρόκειται για εθνικές προκαταλήψεις Εμείς [το Ηνωμένο Βασίλειο] είμαστε μόνοι μας Είχαμε ένα πολύ καλό τραγούδι, έναν πολύ καλό τραγουδιστή, ήρθαμε από κοινού τελευταίοι Δεν θέλω να προεδρεύω μιας άλλης καταστροφής."

Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι το υψηλό ποσοστό των εκπατρισθέντων και των εθνικών μειονοτήτων που ζουν σε ορισμένες χώρες. Αν και οι δικαστές και οι τηλεθεατές δεν μπορούν να ψηφίσουν για την είσοδο της χώρας τους, οι ομογενείς μπορούν να ψηφίσουν για τη χώρα καταγωγής τους.

Ο συνολικός αριθμός των σημείων που κατανέμονται από κάθε χώρα είναι ίσος, ανεξάρτητα από τον πληθυσμό της χώρας. Έτσι, οι ψηφοφόροι σε χώρες με μεγαλύτερο πληθυσμό έχουν λιγότερη δύναμη ως άτομα να επηρεάζουν το αποτέλεσμα του διαγωνισμού από όσους ψηφίζουν σε μικρότερες χώρες. Για παράδειγμα, ο Άγιος Μαρίνος κατέχει την ίδια δύναμη ψήφου με τη Ρωσία παρά τις τεράστιες γεωγραφικές και πληθυσμιακές διαφορές μεταξύ τους.

Για να προσπαθήσουν να μειώσουν τις επιπτώσεις των συνασπισμών ψηφοφορίας, οι εθνικές επιτροπές επανεξήχθησαν παράλληλα με την τηλεοπτική μετάδοση στο τελικό του 2009: το καθένα συνεισέφερε το 50% των ψήφων. Αυτό το υβριδικό σύστημα επεκτάθηκε το 2010 και θα εφαρμοστεί και στους ημιτελικούς. Ωστόσο, από το 1994 καμία χώρα δεν έχει κερδίσει δύο συνεχόμενες ημέρες και οι ημιτελικοί έχουν επίσης κερδίσει από διαφορετικές χώρες, μέχρι το 2012, όταν η Σουηδία κέρδισε το δεύτερο ημιτελικό το 2011 και το 2012. Αν και πολλοί από αυτούς (7, 8 ή 10 βαθμοί) και ο αριθμός των χωρών που δίνουν βαθμούς σε μια συγκεκριμένη καταχώρηση, επίσης σε υψηλά επίπεδα, όπως η Κύπρο και η Ελλάδα, επηρεάζουν τις τελικές θέσεις.

Μια επισκόπηση της συνολικής προτίμησης μεταξύ των χωρών που παρουσιάζουν πρότυπα υψηλής κατανομής βαθμών είναι μια ερώτηση που εμφανίζεται συχνά και πρόσφατα μια νέα μελέτη διερευνά το θέμα της «αμέλειας» στον διαγωνισμό. Η έννοια της «παραμέλησης» εδώ αντιπροσωπεύεται από χώρες που παράγουν πρότυπα μεροληπτών χαμηλών ποσοστών κατανομής σε ορισμένες χώρες. Μαζί αυτά τα δύο πρότυπα παρέχουν μια καλύτερη εικόνα των εγγενών ζευγαριών ζεύγους χωρών του ανταγωνισμού. Τα αποτελέσματα μιας τέτοιας μελέτης παρουσιάζονται στο, Από την ανάλυση προκύπτει ότι οι χώρες που εκδηλώνουν αυτές τις προκαταλήψεις δεν δέχονται τιμωρία από άλλους συμμετέχοντες και ότι παρουσιάζεται ως μέσο συγκέντρωσης περισσότερων σημείων δημιουργώντας αυτές τις συμπράξεις.

Τρέχουσα σειρά των τραγουδιών που συμμετέχουν
Από το 2013 και μετά, η τελική και η ημιτελική σειρά των ανταγωνιστικών επιδόσεων στους ημιτελικούς και ο τελικός αποφασίστηκαν από τους παραγωγούς της επίδειξης και στη συνέχεια εγκρίθηκαν από τον Εκτελεστικό Επόπτη της EBU και την Ομάδα Αναφοράς. Για το τελικό και το ημιτελικό εμφανίζεται ισοπαλία κατανομής με κάθε έθνος που σχεδιάζει να εκτελέσει το πρώτο ή το δεύτερο μισό. Πριν από το 2013, η εντολή αποφασίστηκε τυχαία (αν και η χώρα που εκτελεί το έπαθλο εξακολουθεί να αποφασίζεται τυχαία, για να διασφαλιστεί η δικαιοσύνη). Η αλλαγή στη διαδικασία είχε ως στόχο να καταστήσει την επίδειξη πιο συναρπαστική και να εξασφαλίσει ότι όλοι οι διαγωνιζόμενοι είχαν την ευκαιρία να ξεχωρίσουν, εμποδίζοντας εισόδους που είναι πολύ παρόμοιες από την αμοιβαία ακύρωση. Η απόφαση προκάλεσε μικτές αντιδράσεις τόσο από τους οπαδούς όσο και από τους συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Ορισμένοι οπαδοί ισχυρίστηκαν ότι υπάρχει κίνδυνος διαφθοράς και ότι η εντολή μπορεί να χειριστεί για να ωφελήσει ορισμένες χώρες, δεδομένου ότι η διαταγή λειτουργίας θεωρείται σημαντική για το αποτέλεσμα. Μετά το διαγωνισμό του 2016, οι μόνες τακτικά αμφισβητούμενες θέσεις στην τρέχουσα σειρά που δεν έχουν κερδίσει ποτέ τον διαγωνισμό είναι αριθμοί 2 και 16, με τη θέση 21 να κερδίζει για πρώτη φορά το 2016. Η θέση 17 έχει τις περισσότερες νίκες, με 7. Θέσεις 25, 26 και 27 δεν έχουν κερδίσει, αλλά υπήρξαν ελάχιστοι τελικοί με πολλούς συμμετέχοντες.

Ορατότητα των ΛΟΑΤΚΙ 

Ο διαγωνισμός είχε μια μακροχρόνια βάση θαυμαστών στην κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ και οι διοργανωτές της Eurovision εργάστηκαν ενεργά για να συμπεριλάβουν αυτούς τους θαυμαστές από τη δεκαετία του 1990. Ο Paul Oscar έγινε ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος καλλιτέχνης του διαγωνισμού, όταν εκπροσώπησε την Ισλανδία στο διαγωνισμό του , και το  ο διαγωνισμός κερδήθηκε για πρώτη φορά με ΛΟΑΤ+ καλλιτέχνη: η Dana International ήταν η πρώτη trans performer του διαγωνισμού, και κέρδισε το διαγωνισμό για το Ισραήλ με το τραγούδι "Diva". Η επιλογή της Dana International για το διαγωνισμό του 1998 στο Μπέρμιγχαμ, χαρακτηρίστηκε από αντιρρήσεις και απειλές θανάτου από ορθόδοξα θρησκευτικά τμήματα της ισραηλινής κοινωνίας, και στον διαγωνισμό φέρεται ότι η διαμονή της ήταν στο μοναδικό ξενοδοχείο στο Μπέρμιγχαμ με αλεξίσφαιρα παράθυρα. Αρκετά ανοιχτά μέλη της κοινότητας LGBT+ έχουν προχωρήσει από τότε για να διαγωνιστούν και να κερδίσουν το διαγωνισμό: η Κοντσίτα Βουρστ, η τραγουδίστρια του ανοιχτού γκέι Θόμας Νιούγουιρθ, κέρδισε το διαγωνισμό του  για την Αυστρία και ο ανοιχτά αμφιφυλόφιλος ερμηνευτής Ντάνκαν Λόρενς ήταν ο νικητής του διαγωνισμού του  για την Ολλανδία. Η Μαρίγια Σερίφοβιτς, η οποία κέρδισε το διαγωνισμό για τη Σερβία το , βγήκε δημόσια ως λεσβία το 2013. Αρκετά από τα ανταγωνιστικά τραγούδια και παραστάσεις έχουν συμπεριλάβει αναφορές και υπαινιγμούς σε σχέσεις ομοφυλοφίλων: ένα από τα πρώτα νικηφόρα τραγούδια του διαγωνισμού, ο νικητής του Λουξεμβούργου το , "Nous les amoureux", επιβεβαιώθηκε από τον ερμηνευτή του Jean-Claude Pascal ότι περιέχει αναφορές σε έναν ομοφυλόφιλο, στη σχέση και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το ζευγάρι, που θεωρούνται αμφιλεγόμενες κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις εξακολουθούν να ποινικοποιούνται.

Τα τελευταία χρόνια, διάφορες πολιτικές ιδεολογίες σε ολόκληρη την Ευρώπη συγκρούστηκαν στο πλαίσιο της Eurovision, ιδίως για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ. Η Τουρκία, όπου κάποτε έστελνε τακτικά συμμετοχές στον διαγωνισμό, κερδίζοντας τον κιόλας μια φορά, αποχώρησε για πρώτη φορά από το διαγωνισμό το , επικαλούμενη δυσαρέσκεια στους κανόνες ψηφοφορίας. Πιο πρόσφατα όταν ρωτήθηκε για την επιστροφή στο διαγωνισμό ο Τούρκος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός TRT ανέφερε τις παραστάσεις των ΛΟΑΤ ως έναν άλλο λόγο για το συνεχιζόμενο μποϊκοτάζ τους. Αφού αρχικά σχεδίαζε να μεταδώσει το διαγωνισμό του 2013, η TRT αποφάσισε τελικά τη μη μετάδοσή της ως απάντηση στην ερμηνεύτρια της Φινλανδίας, Κρίστα Ζίεγκφριντς, της οποίας στη σκηνική παρουσία του τραγουδιού της "Marry Me" η Κρίστα φίλησε μία από τους θηλυκούς χορευτές της. Αν και δεν δόθηκε επίσημος λόγος από τον ουγγρικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό MTVA, αναφέρθηκε ότι η ορατότητα των ΛΟΑΤ στο διαγωνισμό ήταν επίσης καθοριστικός παράγοντας όταν η Ουγγαρία επέλεξε να μην συμμετάσχει στο διαγωνισμό του  εν μέσω της αύξησης του συναισθήματος κατά των ΛΟΑΤ στην ουγγρική κυβέρνηση του Βίκτορ Ορμπάν.

Μετά τη θέσπιση νόμου για την "ομοφυλοφιλική προπαγάνδα" στη Ρωσία το 2013, καθώς και των εξελίξεων στην Ουκρανία, ο διαγωνισμός του 2014 σημείωσε σημαντική αύξηση του ποσού των αποδοκιμασιών (booing στα αγγλικά), ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της ρωσικής παράστασης και κατά την ψηφοφορία όταν η Ρωσία έλαβε πόντους. Η νίκη της Conchita Wurst στο διαγωνισμό δέχθηκε επίσης κριτική από τη ρωσική πολιτική σκηνή, με αρκετούς συντηρητικούς πολιτικούς να εκφράζουν δυσαρέσκεια στο αποτέλεσμα. Σε απάντηση στο booing, οι παραγωγοί του διαγωνισμού του 2015 εγκατέστησαν την "τεχνολογία anti-booing" για τη μετάδοση, και οι παρουσιαστές του διαγωνισμού κάλεσαν επανειλημμένα το κοινό να μην αποδοκιμάσει. Ο Ρώσος συμμετέχων, Πωλίνα Γκαγκάρινα, έδωσε συνέντευξη στην Conchita στο green room κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος στην ψηφοφορία και προσέλκυσε κριτική από τους Ρώσους συντηρητικούς όταν δημοσίευσε ένα βίντεο στα παρασκήνια στα κοινωνικά μέσα που αγκαλιάζει την Conchita.

Έχουν συμβεί επίσης συγκρούσεις σχετικά με την ορατότητα των ΛΟΑΤ στο διαγωνισμό σε χώρες που δεν συμμετέχουν στον διαγωνισμό. Η Eurovision είχε μεταδοθεί στην Κίνα για αρκετά χρόνια, ωστόσο το 2018, τα δικαιώματα που κατέχει η Mango TV τερματίστηκαν κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού του 2018. Η ζωντανή μετάδοση του πρώτου ημιτελικού περιελάμβανε λογοκρισία για δύο από τις διαγωνιστικές συμμετοχές: η παράσταση του Ιρλανδού Ράιαν Ο'Σόνεσι που είχε δύο άνδρες χορευτές που απεικονίζουν μια σχέση ομοφυλοφίλων, η οποία φέρεται να αντιβαίνει στις κινεζικές οδηγίες που απαγορεύουν τις "ανώμαλες, σεξουαλικές σχέσεις και συμπεριφορές" και η παράσταση από τον Eugent Bushpepa της Αλβανίας που λογοκρίθηκε επίσης από τον διαδικτυακό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό λόγω της ανοιχτής προβολής τατουάζ, η οποία έσπασε τις κατευθυντήριες γραμμές που χαρακτηρίζουν τις λεγόμενες «υποκαλλιέργειες» και «απελπισμένους πολιτισμούς». Ως αποτέλεσμα του τερματισμού, ο κινέζικος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός δεν μπόρεσε να μεταδώσει το δεύτερο ημιτελικό ή τον μεγάλο τελικό του διαγωνισμού του 2018 ή μελλοντικούς διαγωνισμούς.

Συμμετοχή του Ισραήλ

Το Ισραήλ έκανε ντεμπούτο για πρώτη φορά στο διαγωνισμό το  και έγινε η πρώτη χώρα της Μέσης Ανατολής και η πρώτη μη Ευρωπαϊκή χώρα που συμμετείχε στο διαγωνισμό. Η συμμετοχή του στο διαγωνισμό με την πάροδο των ετών υπήρξε μερικές φορές αμφιλεγόμενη, αλλά παρέμεινε τακτικός συμμετέχων στο διαγωνισμό και στέφθηκε νικητής σε τέσσερις περιπτώσεις. Η πρώτη εμφάνιση της χώρας χαρακτηρίστηκε από αυξημένη παρουσία ασφαλείας στον χώρο του διαγωνισμού στην Πόλη του Λουξεμβούργου από ό,τι θα θεωρούσε φυσιολογικό στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αφού σε λιγότερο από έναν χρόνο πριν είχε γίνει η Σφαγή του Μονάχου, όπου 11 μέλη της ισραηλινής Ολυμπιακής ομάδας του 1972 σκοτώθηκαν από Παλαιστίνιους τρομοκράτες. Ένοπλοι φρουροί τοποθετήθηκαν στο χώρο και το κοινό που παρευρέθηκε προειδοποιήθηκε να μην σταθεί κατά τη διάρκεια της παράστασης με τον κίνδυνο πυροβολισμού.

Ο διαγωνισμός μεταδόθηκε τακτικά στον αραβικό κόσμο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ωστόσο, καθώς πολλές από αυτές τις χώρες δεν αναγνώρισαν το Ισραήλ, οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς τους συνήθως έκαναν διαφημίσεις όταν το Ισραήλ έπαιζε. Όταν το 1978 κατέστη προφανές ότι το Ισραήλ ήταν στην πορεία να κερδίσει το διαγωνισμό, η εκπομπή σε πολλές από αυτές τις χώρες κόπηκε λίγο πριν από το τέλος της ψηφοφορίας, με τον Ιορδανικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό JRTV να εξηγεί το τέλος της μετάδοσής τους λόγω "τεχνικών δυσκολιών", ολοκληρώνοντας τη μετάδοση με μια εικόνα μιας δέσμης με νάρκισσους. Τα Ιορδανικά ΜΜΕ ανακοίνωσαν αργότερα ότι το Βέλγιο, που τερμάτισε δεύτερο, είχε κερδίσει αντ' αυτού.

Η συμμετοχή του Ισραήλ στο διαγωνισμό σημαίνει ότι πολλά αραβικά κράτη που είναι επιλέξιμα να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό επιλέγουν να μην το πράξουν, ωστόσο ορισμένες προσπάθειες έχουν γίνει από ορισμένες χώρες. Η Τυνησία είχε υποβάλει αίτηση συμμετοχής στο διαγωνισμό του  και της είχε κληρωθεί η τέταρτη θέση ως σειρά εμφάνισης, αλλά αργότερα αποχώρησε. Το Μαρόκο συμμετείχε για πρώτη φορά, και μέχρι το 2020 τη μόνη φορά, το , όταν το Ισραήλ αποχώρησε από το διαγωνισμό, επειδή διοργανώθηκε την ίδια ημέρα με τον Yom HaShoah. Πιο πρόσφατα, ο Λίβανος είχε εγγραφεί για να συμμετάσχει στο διαγωνισμό του , και είχε επιλέξει το "Quand tout s'enfuit" ως τη συμμετοχή-ντεμπούτο του, που θα εκτελούσε η Αλίν Λαχούντ. Αφού ενημερώθηκε από την EBU ότι θα έπρεπε να μεταδώσουν ολόκληρο το πρόγραμμα, συμπεριλαμβανομένης της ισραηλινής συμμετοχής, η Télé Liban απάντησε ότι δεν θα μπορούσε να το εγγυηθεί αυτό, καθώς θα ήταν ασυμβίβαστο με τον νόμο του Λιβάνου. Ως εκ τούτου, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός απέσυρε τη συμμετοχή του, με αποτέλεσμα την επιβολή κυρώσεων από την EBU λόγω της καθυστερημένης απόσυρσης.

Το Ισραήλ έχει φιλοξενήσει το διαγωνισμό τρεις φορές, και λόγω της προετοιμασίας και των προβών που συνοδεύουν το διαγωνισμό, και τον μεγάλο τελικό το βράδυ του Σαββάτου να λαμβάνει χώρα, έχουν γίνει ενστάσεις από Ορθόδοξους θρησκευτικούς ηγέτες της χώρας σχετικά με τη δυνατότητα διακοπής του διαγωνισμού το Σάββατο και στις τρεις περιπτώσεις που το Ισραήλ ήταν διοργανωτής. Το  αυτές οι αντιρρήσεις αγνοήθηκαν σε μεγάλο βαθμό και οι προετοιμασίες για τον διαγωνισμό πραγματοποιήθηκαν ως επί το πλείστον αμετάβλητες από το πρότυπο, ωστόσο η Τουρκία πιέστηκε να αποχωρήσει από τον διαγωνισμό από αραβικά κράτη που αντιτάχθηκαν σε μια κυρίως μουσουλμανική χώρα που θα συμμετάσχει στο Ισραήλ. Οι αντιρρήσεις διατυπώθηκαν και πάλι το . Όσον αφορά τον διαγωνισμό που διεξάγεται γύρω από το Σάββατο, καθώς και την κριτική εναντίον της Dana International, του πρώτου τρανς νικητή του διαγωνισμού, που οδήγησε σε μια προσπάθεια να σταματήσει δια παντός ο διαγωνισμός στο Ισραήλ. Ωστόσο, όλες αυτές οι κριτικές ήταν μάταιες και ο διαγωνισμός προχώρησε όπως είχε προγραμματιστεί στην Ιερουσαλήμ.

Πιο πρόσφατα, το , εμφανίστηκαν αρκετά αμφιλεγόμενα περιστατικά πριν από τον διαγωνισμό εκείνου του έτους στο Τελ Αβίβ. Ελήφθησαν και πάλι αιτήματα από τους ορθόδοξους ηγέτες ότι ο διαγωνισμός δεν παρεμβαίνει στο Σάββατο, με μια επιστολή που γράφτηκε από τον Γιαάκοφ Λίτζμαν, αρχηγό του κόμματος υπέρ-Ορθόδοξης Ενωμένης Τορά Ιουδαϊσμού, σε διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες που απαιτούν ο διαγωνισμός να παραβιάσει τώρα την ιερή ημέρα. Οι Shalva Band, μία από τις διαγωνιστικές συμμετοχές στην εθνική επιλογή της χώρας για το διαγωνισμό της ίδιας χρονιάς, τελικά αποσύρθηκε από τον εθνικό τελικό όταν τους είπαν ότι, αν κερδίσουν, θα πρέπει να εκτελέσουν πρόβες το Σάββατο. Το συγκρότημα τελικά ήταν το "interval act" κατά τη διάρκεια του δεύτερου ημιτελικού του διαγωνισμού. Ο διαγωνισμός του 2019 στο Ισραήλ έλαβε επίσης κλήσεις από διάφορες ομάδες για μποϊκοτάζ της εκδήλωσης, η οποία περιελάμβανε υποστηρικτές του κινήματος μποϊκοτάζ, εκποίησης και κυρώσεων (BDS) ως απάντηση στις πολιτικές της χώρας έναντι των Παλαιστινίων στο τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, καθώς και σε αντίθεση με αυτό που ορισμένοι βλέπουν ως ισραηλινό «ροζ πλύσιμο». Ωστόσο, πολλοί άλλοι έκαναν εκστρατεία εναντίον του μποϊκοτάζ της εκδήλωσης, υποστηρίζοντας ότι οποιοδήποτε πολιτιστικό μποϊκοτάζ θα ήταν αντιθετικό στην προώθηση της ειρήνης στην περιοχή.

Βασισμένες εκπομπές στη Eurovision
Ένας αριθμός εκπομπών και ιμιτασιόν βασισμένων στη Eurovision έχουν παραχθεί στο πέρασμα των χρόνων, κάποιες εθνικές και κάποιες διεθνείς.

Παρόμοιοι διαγωνισμοί που έχουν γίνει, είναι οι εξής:

 Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σόποτ (1961–80, 1984–2003, 2005–09, 2012–14, 2017–), στο Σόποτ, Πολωνία.
 Östersjöfestivalen επίσης ονομάζεται Baltic Song Contest (1967–σήμερα), διεξάγεται κάθε χρόνο στο Κάρλσχαμν της Σουηδίας.
 Cân i Gymru (1969–72, 1974–), διεξάγεται κάθε χρόνο στην Ουαλία.
 Φεστιβάλ Τραγουδιού Καραϊβικής (1984–), διεξάγεται κάθε χρόνο μεταξύ μελών της Ένωσης Μεταδόσεων της Καραϊβικής.
 Festivali i Këngës (1962–), διεξάγεται κάθε χρόνο στα Τίρανα, της Αλβανίας, χρησιμοποιείται για την επιλογή της συμμετοχής της Αλβανίας για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision από το 2003.
 Liet-Lávlut (2002–), διεξάγεται κάθε χρόνο μεταξύ ευρωπαϊκών εθνικών μειονοτήτων και γλωσσών. Για πρώτη φορά διεξήχθη στη Φρίσλαντ.
 Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision (2003–), για Ευρωπαίους καλλιτέχνες ηλικίας κάτω των 15 ετών.
 Ασιατικό Φεστιβάλ Τραγουδιού (2004–), διεξάγεται κάθε χρόνο στη Νότια Κορέα.
 ABU Song Festivals (2012–), δύο εκδόσεις της Ασίας-Ειρηνικού, το διετήσιος Φεστιβάλ Ραδιοφωνικού Τραγουδιού ABU και το ετήσιο Τηλεοπτικό Φεστιβάλ Τραγουδιού ABU.
 Διαγωνισμός Τραγουδιού Turkvision (2013–15, 2019–), ένας ετήσιος διαγωνισμός που ξεκίνησε το 2013, για χώρες και αυτόνομες περιοχές που έχουν τουρκικούς δεσμούς.
 AfriMusic Song Contest (2018–), ετήσιος διαγωνισμός με Αφρικανούς καλλιτέχνες.
 Ασιατικός Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision (2019), ασιατικός αντίστοιχος με την Eurovision διαγωνισμός, με συμμετοχή των χωρών της Ένωσης Μεταδόσεων Ασίας-Ειρηνικού.

Παρόμοιοι διαγωνισμοί που δεν διεξάγονται πια είναι:

 Διαγωνισμός Τραγουδιού Castlebar (1966–86, 1988), διεξάγεται κάθε χρόνο στο Κάσλμπαρ στην κομητεία Μάγιο της Ιρλανδίας.
 Μουσικό Φεστιβάλ Yamaha, λέγεται και World Popular Song Festival (1970–87, 1989), στο Τόκιο της Ιαπωνίας.
 Φεστιβάλ OTI (1972–98, 2000) στην Πορτογαλία, την Ισπανία και σε χώρες της Αμερικής. Οι καλλιτέχνες των χωρών μπορούν να τραγουδούν μόνο στα ισπανικά και στα πορτογαλικά.
 Διαγωνισμός Τραγουδιού Intervision (1977–80, 2008), αρχικά διεξήχθη από τις ευρωπαϊκές χώρες του Ανατολικού Μπλοκ και τη Φινλανδία. Σήμερα διεξάγεται από μετασοβιετικά κράτη και μέλη του Οργανισμού Συνεργασίας της Σανγκάης.
 MGP Nordic (2002, 2006–09), για καλλιτέχνες ηλικίας κάτω των 16 ετών στη Σκανδιναβία και στη Φινλανδία.
 World Oriental Music Festival (2005)
 Bundesvision Song Contest (2005–15), διεξάγεται κάθε χρόνο με τη συμμετοχή 16 γερμανικών κρατιδίων.

Βραβεία Barbara Dex

Το Βραβείο Barbara Dex είναι ένα ετήσιο βραβείο των φαν του διαγωνισμού για τον καλλιτέχνη με το χειρότερο ντύσιμο στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision. Έχει το όνομά της από την Μπάρμπαρα Ντεξ, η οποία εκπροσώπησε το Βέλγιο στο διαγωνισμό του , και απονεμήθηκε από τη φαν ιστοσελίδα House of Eurovision από το 1997 έως το 2016 και από μια άλλη φαν ιστοσελίδα, Songfestival.be, από το 2017.

Δείτε επίσης
Melodifestivalen
Διαγωνισμός Νέων Μουσικών Eurovision
Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision
Διαγωνισμός Χορωδίας Eurovision
Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision Ασίας

Διευκρινήσεις Συμμετοχών

Σημειώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Eurovision