joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Βασίλι Μπίκοφ

Ο Βασίλι Μπίκοφ (λευκορώσικα: Васі́ль Уладзі́міравіч Бы́каў, 19 Ιουνίου 1924 – 22 Ιουνίου  2003) ήταν ένας διακεκριμένος Λευκορώσος συγγραφέας καθώς και κοινωνικός ακτιβιστής. Κυριότερο  θέμα της συγγραφής  του αποτέλεσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η τραυματική επίδραση του  στους ανθρώπους.

Βιογραφία
Ο Βασίλι Μπίκοφ γεννήθηκε σε ένα χωριό της Λευκορωσίας, το Μπυτσκί, από φτωχή οικογένεια. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Μπύτσκι, ενώ το 1942 εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησε στο δεύτερο και τρίτο  ουκρανικό μέτωπο, στις περιοχές της Γιουγκοσλαβίας,  Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Ουγγαρίας και Αυστρίας, ενώ τραυματίστηκε σοβαρά εις διπλούν. Επίσης, έχει λάβει το βραβείο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας, το 1984.

Το συγγραφικό του έργο ξεκίνησε το 1947,  ενώ το 1951 επισήμως. Η θεματολογία του βασίζεται  σε ιστορίες από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και τους στρατιώτες/ανθρώπους. Αρχικά, ο ασυμβίβαστος τρόπος συγγραφής του, κατηγορήθηκε από τους Σοβιετικούς ότι αμαυρώνει το σύστημά τους, έπειτα, το 1974, βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο από την ΕΣΣΔ, για το βιβλίο του Ζώντας μέχρι την αυγή. Το 1980 βραβεύτηκε ως ο Εθνικός Συγγραφές της Λευκορωσίας και, τέλος, το 1983 βραβεύτηκε με το Βραβείο Λένιν, για το έργο του "Το Σημάδι του Προβλήματος".

Τέλος, τη δεκαετία του 90 μετανάστευε, μεταξύ άλλων, στη Γερμανία, τη Φινλανδία και στην Τσεχία, και το 2003, επιστρέφοντας στην πατρίδα του, πέθανε από καρκίνο στο στομάχι στις 22 Ιουνίου, σε ηλικία 79 ετών.

Βιβλιογραφία

 1960 – "Crane's Cry" ("Жураўліны крык")
 1960 – "Knight move" ("Ход канём")
 1962 – "Third Rocket" ("Трэцяя ракета")
 1964 – "The Alpine Ballad" ("Альпійская балада")
 1965 – "One Night" ("Адна ноч")
 1970 – "The Ordeal" ("Сотнікаў")
 1971 – "The Obelisk" ("Абеліск")
 1973 – "To Live till Sunrise" ("Дажыць да світання")
 1974 – "Wolf Pack" ("Воўчая зграя")
 1975 – "His Battalion" ("Яго батальён")
 1978 – "To Go and not Return" ("Пайсці і не вярнуцца")
 1983 – "Sign of Misfortune" ("Знак бяды")
 1989 – "In the Fog" ("У тумане")
 1997 – "The Wall" ("Сцяна")
 2003 – "The Long Road Home" ("Доўгая дарога да дому")

Παραπομπές 

Λευκορώσοι συγγραφείς
Σοβιετικοί συγγραφείς
Βαν (Τουρκία)

Το Βαν (τουρκικά: Van, αρμενικά: Վան, κουρδικά: Wan) στα ελληνικά Εύα, είναι πόλη στην επαρχία Βαν της οποίας είναι πρωτεύουσα, στην ανατολική Τουρκία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, το Βαν έχει 370.190, αν και υπάρχουν εκτιμήσεις ότι ο πληθυσμός της πόλης είναι μεγαλύτερος, ενώ η περιφέρεια του Βαν έχει 472.069 κατοίκους. Το 2014, η περιφέρεια του Βαν χωρίστηκε διοικητικά στο Τούσπα και το Ιπέκιολου. Η πόλη είναι κτισμένη στις ανατολικές όχθες της λίμνης Βαν, σε υψόμετρο 1.730.

Το Βαν ήταν πρωτεύουσα του βασιλείου των Ουραρτού από τον 9ο αιώνα π.Χ. Μετά πέρασε στη κατοχή των Μηδών, των Αχαιμενιδών Περσών, τους βασιλειάδες του Πόντου, ενώ ήταν σημείο διαμάχης ανάμεσα στους Ρωμαίους και τους Σασσανίδες. Μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ, το 1071, το Βαν πέρασε στην κατοχή των Σελτζούκων Τούρκων. Το 1548 ενσωματώθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ρώσοι κατέλαβαν το Βαν από το 1915 μέχρι το 1917. Το Βαν περέμεινε ένα σημαντικό κέντρο του αρμενικού πολιτισμού μέχρι τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915. Σήμερα, στο Βαν υπάρχει κουρδική πλειονότητα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Κέντρα εξόντωσης κατά τη διάρκεια της Αρμενικής Γενοκτονίας
Βαν

Ο όρος βαν ή Βαν μπορεί να αναφέρεται στο:
 βαν (όχημα), τύπο οχήματος

 Γεωγραφία
 Βαν (Γαλλία) (Vannes), πόλη στην Γαλλία
 Βαν (Τουρκία), πόλη στην ανατολική Τουρκία
 επαρχία Βαν, επαρχία στην Τουρκία
 λίμνη Βαν, λίμνη στην Τουρκία
 Βαν (Τέξας), κωμόπολη στο Τέξας, ΗΠΑ

 Άλλα
 Βαν ΟΚ, γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα
 Μέθοδος ΒΑΝ
Ψυχοπομπός

Ψυχοπομπός ήταν σύμφωνα με τους αρχαίους ο συνοδός της ψυχής στον Άδη. 

Τον τίτλο αυτό έφεραν ο αγγελιοφόρος Ερμής και ο Απόλλων στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και ο κυνοκέφαλος αιγύπτιος θεός Άνουβις. Στην γερμανική μυθολογία συναντάμε τις κόρες Βαλκυρίες που συγκομίζουν τις ψυχές των ηρώων στα πεδία της μάχης για να τις οδηγήσουν στην Βαλχάλλα. Οι Κέλτες πίστευαν ότι ο ρήτορας Όγμα είχε την ίδια ιδιότητα.

Μυθολογικά όντα
Θεότητες του θανάτου
Μυθολογικά αρχέτυπα
Ειδύλιο του Ζίγκφριντ

Το Ειδύλιο του Ζίγκφριντ είναι μουσικό έργο του Βάγκνερ προς τιμή της συζήγου του, Κόζιμα.Συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα έργα του συνθέτη.

Ιστορικό 
Η σύνθεση διαρκείας περίπου 20' λεπτών δημιουργήθηκε το 1870 με μυστικό τρόπο για να αφιερωθεί στην μητέρα του νεογέννητου Ζίγκφριντ. Ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά το 1870 σε στενό οικογενειακό περιβάλλον.

Συμφωνικά ποιήματα
Συνθέσεις σε Μι μείζονα
Ούλριχ Ζβίγγλιος

Ο Χούλντριχ ή Ούλριχ Τσβίνγκλι, γνωστός με την εξελληνισμένη μορφή του ονόματός του ως Ζβίγγλιος (Huldrych/Ulrich(t) Zwingli, 1 Ιανουαρίου 1484 – 11 Οκτωβρίου 1531) ήταν πρωτοπόρος και ηγέτης του κινήματος που είναι γνωστό ως θρησκευτική Μεταρρύθμιση στην Ελβετία. Γεννημένος σε μία εποχή ανόδου του ελβετικού εθνικισμού, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και ιδίως στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, κέντρο του αναγεννησιακού ουμανισμού. Συνέχισε τις ουμανιστικές μελέτες του όσο υπηρετούσε ως βικάριος στο Γκλάρους και αργότερα στο Αϊνζήντελν, όπου επηρεάσθηκε από τα έργα του Εράσμου, τον οποίο επισκέφθηκε.

Το 1518 ο Ζβίγγλιος έγινε εφημέριος στην ενορία Γκροσμύνστερ στη Ζυρίχη, όπου άρχισε να κηρύσσει τις ιδέες του για τη μεταρρύθμιση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Στην πρώτη δημόσια ομιλία του, το 1522, επιτέθηκε κατά της νηστείας της Τεσσαρακοστής. Στις δημοσιεύσεις του σημείωνε τη διαφθορά στην εκκλησιαστική ιεραρχία, υποστήριζε ότι οι κληρικοί έπρεπε να νυμφεύονται και καταδίκαζε την προσκύνηση των εικόνων στους χώρους λατρείας. Το 1524 μετέβαλε την πίστη του για τον Μυστικό Δείπνο, μετά από ένα όνειρό του, όπως ισχυρίσθηκε, και το επόμενο έτος εισήγαγε μία νέα ακολουθία κοινωνίας προς αντικατάσταση της Θείας Λειτουργίας. Από την άλλη πλευρά, ο Ζβίγγλιος συγκρούσθηκε και με τους Αναβαπτιστές, κάτι που οδήγησε στη δίωξή τους.

Η Μεταρρύθμιση εξαπλώθηκε σε άλλα μέρη της Ελβετίας, αλλά αρκετά καντόνια αντιστάθηκαν σε αυτή, προτιμώντας να παραμείνουν ρωμαιοκαθολικά. Ο Ζβίγγλιος συγκρότησε μία συμμαχία των «μεταρρυθμισμένων» καντονίων, η οποία επέφερε τη διαίρεση της Συνομοσπονδίας σε θρησκευτική βάση. Το 1529 ένας πόλεμος ανάμεσα στις δύο πλευρές αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή. Στο μεταξύ, οι ιδέες του Ζβίγγλιου έγιναν γνωστές στον Λούθηρο και άλλους μεταρρυθμιστές. Συναντήθηκαν στη λεγόμενη «Συνάντηση του Μαρβούργου» τον Οκτώβριο του 1529 και, παρότι συμφώνησαν σε πολλά δογματικά σημεία, δεν μπόρεσαν να φθάσουν σε ομοφωνία πάνω στο θέμα της πραγματικής ή όχι παρουσίας του Χριστού στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Το 1531 η συμμαχία του Ζβίγγλιου εφάρμοσε έναν αποτυχημένο αποκλεισμό τροφοδοσίας στα ρωμαιοκαθολικά καντόνια, τα οποία απάντησαν με μία αντεπίθεση σε ώρα που η Ζυρίχη ήταν απροετοίμαστη. Ο Ζβίγγλιος σκοτώθηκε στη μάχη σε ηλικία 47 ετών. Οι απόψεις του συνεχίζουν να επιβιώνουν σήμερα στις καλβινιστικές ομολογίες.

 Ο αστεροειδής 7908 Ζβίνγκλι (Zwingli), που ανακαλύφθηκε το 1971, πήρε το όνομά του από τον Ζβίγγλιο.

Σημειώσεις

Βιβλιογραφία
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 , OCLC 820553.
 .
 .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοτόπος της Zwingli Association και του περιοδικού-επετηρίδας Zwingliana (στη γερμανική)

Προτεστάντες θεολόγοι
Ελβετοί θεολόγοι
Ελβετοί συγγραφείς
Δημήτριος Σταμέλος

Ο Δημήτριος (Δημήτρης) Σταμέλος (1931 – 30 Απριλίου 2005) ήταν Έλληνας συγγραφέας, δημοσιογράφος και λαογράφος.

Γεννήθηκε στο χωριό Μαραθιά της Ευρυτανίας. Πρωτοεμφανίσθηκε στα γράμματα σε ηλικία 17 ετών με στίχους και ταξιδιωτικές εντυπώσεις. Το 1948 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο, μία ποιητική συλλογή. Παράλληλα, σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Από το 1957 εξέδιδε και διεύθυνε την ετήσια φιλολογική και ιστορική περιοδική έκδοση Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο, που μέχρι το 1970 είχε εκδώσει 10 τόμους. Παράλληλα, από το 1962 μέχρι το 1967, ήταν συντάκτης στην αθηναϊκή εφημερίδα Ελευθερία και αργότερα στις εφημερίδες Τα σημερινά (1970-1973) και Ελευθεροτυπία (από το 1976 μέχρι το 1992, ως φιλολογικός συντάκτης και κριτικός βιβλίου). Κείμενά του εξάλλου δημοσιεύθηκαν στα περιοδικά Αιτωλικά γράμματα, Στερεά Ελλάδα και άλλα. Υπήρξε και συνεργάτης της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, από το 1960.

Συνολικά ο Δημήτριος Σταμέλος έγραψε 16 βιβλία, με θέμα κυρίως σημαντικά πρόσωπα και γεγονότα της Τουρκοκρατίας και της Εθνεγερσίας, αντιπροσωπευτικές μορφές της νεοελληνικής πνευματικής ζωής και εκδηλώσεις του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας δύο φορές, το 1976 και το 2001, καθώς και με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 1995. Τα σημαντικότερα από τα έργα του είναι τα εξής:

 Νεραϊδοφιλήματα (1949)
 Μακρυγιάννης: Το χρονικό μιας εποποιίας (1964, 1975 και 1995, εκδ. «Βιβλιοπωλείον της Εστίας») — Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο μυθιστορηματικής βιογραφίας
 Νεοέλληνες (δοκίμια, 1968)
 Ρουμελιώτικη πεζογραφία (1969)
 Κατσαντώνης: Ιστορικές διαστάσεις του θρύλου του (ιστορική μονογραφία, 1972)
 Νεοελληνική λαϊκή τέχνη: Πηγές, προσανατολισμοί και κατακτήσεις από τον 16ο αιώνα ως την εποχή μας (κριτική και αισθητική μελέτη, 1975. `Εκδ. αναθεωρημένη και επαυξημένη: Gutenberg - Γιώργος & Κώστας Δαρδανός, 1993)
 Το λιοντάρι της κλεφτουριάς (Ανδρούτσος, ο πατέρας του Οδυσσέα) (μυθιστορηματική βιογραφία, 1977 και: «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», 2000)
 Η μάνα στην ορεινή Ρούμελη (ιστορική και λαογραφική μελέτη, 1982)
 Πρωτοπόροι και ήρωες της Ελληνικής Δημοσιογραφίας: Βλάσης Γαβριηλίδης, Κλεάνθης Τριαντάφυλλος - Ραμπαγάς (1982)
 Ο θάνατος του Καραϊσκάκη (συμπτωματικό γεγονός ή οργανωμένη δολοφονία;) (1985 και 2000, «Βιβλιοπωλείον της Εστίας»)
 Η Δωρίδα στην Τουρκοκρατία (ιστορική μελέτη, 1986)
 Μάρτυρες και μαρτυρίες. Ηρωϊκές μορφές και οριακά γεγονότα του νεοελληνικού βίου (1995)
 Νικηταράς: πρότυπο παλικαριάς και αρετής (2000, «Βιβλιοπωλείον της Εστίας») — Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο χρονικού-μαρτυρίας
 Ανδρέας Μιαούλης: έπος και τραγωδία (2003, «Βιβλιοπωλείον της Εστίας»)

Πηγές
 Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 20, σελ. 805

Βιβλιογραφία 

Ευάγγελος Ανδρέου, Στοιχεία Ζωής, Έκδ. Νεοελληνικός Πολιτισμός, 1978  ("Στιγμές κοντά στον Αλέκο Κοντόπουλο", του Δημήτρη Σταμέλου  σ.33-35)
"Έδενα τα παληά με τα καινούργια" (Αφιέρωμα στο Δημήτρη Σταμέλο). Περιοδικό "ΕΙ"  τ.5/1994  σ.10&17-24

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ο Δημήτρης Σταμέλος στο βιβλιοnet
 Το λήμμα του στη livepedia
 «Εφυγε» ο λαογράφος Δημήτρης Σταμέλος στη Ναυτεμπορική

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες λαογράφοι
Γέφυρες

Οι Γέφυρες ήταν ένας συνασπισμός φιλελεύθερων ελληνικών κομμάτων με σκοπό τη συμμετοχή στις ευρωεκλογές και στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014.

Ιστορικό
Οι Γέφυρες ιδρύθηκαν στις 24 Απριλίου 2014, ύστερα από πρόταση του υποψηφίου για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τη Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη, Γκι Φερχόφσταντ, για την κοινή κάθοδο στις εκλογές των φιλελεύθερων κομμάτων.

Ωστόσο, στον εκλογικό συνασπισμό συμμετείχαν μόνο η Δράση και η δημιουργία, ξανά!.

Επίσης, αποφασίστηκε η υποστήριξη κοινού συνδυασμού για τις αυτοδιοικητικές εκλογές στην Περιφέρεια Αττικής, με επικεφαλής το Θάνο Τζήμερο.

Στις 12 Μαΐου ανακοινώθηκαν οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές και το ψηφοδέλτιο του συνδυασμού «Δημιουργούμε μαζί» για την Περιφέρεια Αττικής, με επικεφαλής τον Θάνο Τζήμερο.

Τελικά, στις ευρωεκλογές ο συνδυασμός συγκέντρωσε το 0,91% της λαϊκής ψήφου, χωρίς να εκλέξει ευρωβουλευτή, ενώ στην Περιφέρεια Αττικής, ο συνδυασμός του Θάνου Τζήμερου, με 2,97% εξέλεξε δύο περιφερειακούς συμβούλους.

Σκοπός του σχηματισμού, μετά της ευρωεκλογές, ήταν η αναζήτηση ευρύτερων συνεργασιών για την ενοποίηση όλων των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων του κέντρου, ώστε να συμμετέχει στις επόμενες εθνικές εκλογές. Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 2015, η Δράση αποφάσισε να στηρίξει Το Ποτάμι ενώ η δημιουργία, ξανά! δεν συμμετείχε.

Μετά τη διακοπή της συνεργασίας των δύο κομμάτων, το εγχείρημα διαλύθηκε και τυπικά.

Συμμετέχοντα κόμματα
Τα κόμματα που αποτελούσαν τις Γέφυρες ήταν:

Αποτελέσματα εκλογών

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα Δράσης 
Επίσημη ιστοσελίδα δημιουργίας, ξανά!

Καταργημένα φιλελεύθερα κόμματα στην Ελλάδα
Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα
Δημιουργία, ξανά!
Δράση (πολιτικό κόμμα)
Αλμπαθέτε

Το Αλμπαθέτε (Albacete) είναι πόλη και δήμος στην Καστίλλη-Λα Μάντσα, στην νοτιοανατολική Ισπανία, πρωτεύουσα της επαρχίας Αλμπαθέτε. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο δήμος Αλμπαθέτε έχει 171.999 κατοίκους και είναι ο μεγαλύτερος στην αυτόνομη κοινότητα της Καστίλλης-Λα Μάντσα. Βρίσκεται στο κεντρικό ιβηρικό οροπέδιο, σε υψόμετρο περίπου 700 μέτρων, στις όχθες του ποταμού Δον Χουάν. Το όνομα Αλμπαθέτε προέρχεται από το ανδαλουσιανό όνομα της περιοχής, με την πόλη να αποκαλείται αρχικά στα αραβικά  البسيط Αλ-Μπασίτ, το οποίο μεταφράζεται ως «η πεδιάδα», αναφερόμενο στο οροπέδιο που χαρακτηρίζει τη γεωγραφία της περιοχής.

Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε η σημερινή πόλη, αλλά μάλλον δημιουργηθήκε από τους Μαυριτανούς, οι οποίοι είχαν καταλάβει την Ισπανία. Η παλαιότερη αναφορά του γίνεται το 1241, όταν κατακτήθηκε από τους Χριστιανούς. Η πόλη επανιδρύθηκε ως Αλμπαθέτε το 1365. Η θέση της πόλης ανάμεσα στη Μαδρίτη και τη πρόσβαση στη θάλασσα είχε ως αποτέλεσμα να αναπτυχθεί σε πλούσιο αγροτικό κέντρο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής, ο βασιλιάς Φίλιππος Ε΄ κέρδισε κοντά στη πόλη τη μάχη της Αλμάσα το 1707. Το 1855 η πόλη συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με τη Μαδρίτη και το Αλικάντε, ενώ στην ανάπτυξη της πόλης συνεισέφερε και η αποξήρανση των βάλτων νότια της πόλης.

Η πόλη σήμερα είναι το σημείο διοχέτευσης των τοπικών προϊόντων στην αγορά. Στη πόλη λειτουργούν εργοστάσια μεταποίησης αγροτικών προϊόντων και μεταλλουργία. Τα μαχαίρια και τα στιλέτα του Αλμπαθέτε είναι διάσημα στην Ισπανία. Αξιοθέατα της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός και το Επαρχιακό Μουσείο του Αλμπαθέτε.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα της πόλης
 Τουριστικός οδηγός

Πόλεις της Ισπανίας
Καστίλη-Λα Μάντσα
Χερέθ ντε λα Φροντέρα

Η Χερέθ ντε λα Φροντέρα (ισπανικά: Jerez de la Frontera) είναι πόλη και δήμος στην Ανδαλουσία, στη νότια Ισπανία, η οποία βρίσκεται στην επαρχία του Κάδιθ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Χερέθ έχει 211.784 κατοίκους και είναι ο πολυπληθέστερος δήμος στην επαρχία και πέμπτος στην Ανδαλουσία. Επίσης είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση δήμος της επαρχίας. Η πόλη βρίσκεται κοντά στις βόρειες όχθες του Γουαδαλέτε, λίγα χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Κάδιθ.

Η πόλη δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε. Πιθανώς ταυτίζεται με την αποικία των Φοινίκων Ξέρα, από την οποία μπορεί να προέρχεται το σύγχρονο όνομα, και τη ρωμαϊκή Ασίντο Καισαριάνα. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Μαυριτανούς τον 8ο αιώνα μ.Χ.. Όταν κατακτήθηκε το 1264 από τον Αλφόνσο Ι΄ της Καστίλλης, η πόλη ήταν ήδη γνωστή για τα κρασιά της. Το Φροντέρα σημαίνει συνόρο και αναφέρεται στο γεγονός ότι αποτελούσε το σύνορο ανάμεσα στην Ισπανία και τα γειτονικά μαυριτανικά κράτη.

Η Χερέθ είναι γνωστή για το ποτό σέρι, το οποίο παράγεται στην πόλη, το φλαμένκο και τα άλογά της. Κύρια αξιοθέατα της πόλης είναι το αλκάθαρ (αραβικό παλάτι-οχυρό) και ο καθεδρικός ναός της πόλης, του 17ου αιώνα, αφιερωμένος στο Σαν Σαλβαδόρ. Εντός των ορίων του δήμου βρίσκεται επίσης η πίστα αγώνων ταχύτητας της Χερέθ, η οποία στο παρελθόν είχε φιλοξενήσει το ισπανικό και ευρωπαϊκό γκραντ-πρι.

Παραπομπές

Πηγές 
 Jerez de la Frontera, Encyclopædia Britannica

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 επίσημη ιστοσελίδα

Πόλεις της Ισπανίας
Ανδαλουσία
Λυσίμαχος Σαραφιανός

Ο Λυσίμαχος Γρηγ. Σαραφιανός (12 Μαρτίου 1916 - 8 Οκτωβρίου 2002) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός. Ήταν κλινικάρχης και βουλευτής Χαλκιδικής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αρναία Χαλκιδικής και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
Το 1956 ίδρυσε στη Θεσσαλονίκη την ιδιωτική κλινική που φέρει το όνομά του, με στόχο τη φροντίδα των αρρώστων "με ανθρώπινο πρόσωπο", σε ένα περιβάλλον με υψηλή τεχνογνωσία.

Κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές του 1946 με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) και πήρε 1093 ψήφους χωρίς να εκλεγεί.

Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου το 1950 και με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952.

Επανεξελέγη βουλευτής Χαλκιδικής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1956, του 1958 και του 1961.

Απεβίωσε το 2002. Ήταν παντρεμένος με τη Χρυσάνθη Πολυμέρη και είχαν 1 γιο και 1 κόρη.

Παραπομπές

Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Βουλευτές Χαλκιδικής
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου
Λάκης Παππάς

Ο Λάκης Παππάς (9 Ιανουαρίου 1938 - 26 Μαρτίου 2014) ήταν Έλληνας τραγουδιστής του νέου κύματος.

Βίος
Ο Λάκης Παππάς γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1938 και έκανε την πρώτη του καλλιτεχνική εμφάνιση το 1959. Αναδείχτηκε στον καλλιτεχνικό χώρο με τη συμμετοχή του στην «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι.
Ήταν από τους κυριότερους εκφραστές του νέου κύματος. Από τα πλέον γνωστά του τραγούδια ήταν «Πάει κι' αυτή η Κυριακή», «Μη κουραστείς να μ΄αγαπάς», «Ήταν καμάρι της Αυγής», «Μανούλα μου», «Ο Έκτορας κι η Ανδρομάχη», «Έλα μαζί μου», «Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι».

Πέθανε στις 26 Μαρτίου 2014, σε ηλικία 76 ετών, στην Αθήνα.

 

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Ελληνοχώρι Έβρου

Το Ελληνοχώρι είναι οικισμός του Νομού Έβρου. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του Νομού. Ανήκει στο Δήμο Διδυμοτείχου. Έχει 593 κατοίκους.

Γεωγραφικά Στοιχεία 
Το Ελληνοχώρι βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Ερυθροπόταμου, βορειοδυτικά από το κέντρο του Διδυμοτείχου. Κοντά του τα χωριά Καρωτή, Μάνη, Λαγός. Στην Δημοτική Κοινότητα του Ελληνοχωρίου ανήκουν οι οικισμοί Θυρέα και Λαγός.

Ιστορία 
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1454 ονομαζόταν Βολγκάρ Χάρι. Ωστόσο μέχρι και το 1528 δεν υπάρχουν αρκετές πηγές ούτε για την ονομασία του ούτε για τους πρώτους κατοίκους. Κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας το Ελληνοχώρι ονομάζονταν Γιουλγάρ-κιοϊ που μεταφράζεται ως Χωριό πάνω στο Δρόμο. Αυτό που είναι γνωστό στους τωρινούς κατοίκους του και συμπίπτει με το παραπάνω είναι πως το χωριό ιδρύθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους και πήρε το όνομα Βουλγαροχώρι (Βουλγάρ Κιόι) λόγω του βουλγαρικού πληθυσμού της. Εκχωρήθηκε στη Βουλγαρία το 1915  αλλά μετά τη συνθήκη του Νεϊγύ το 1919 (μετά την απελευθέρωση και την προσάρτηση της Θράκης στην Ελλάδα), έγινε μέρος της Ελλάδας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την ανταλλαγή του Βουλγαρικού και Τούρκικου πληθυσμού με Έλληνες πρόσφυγες από την Τουρκία, κυρίως. Το 1920, ο υπεύθυνος της ονομασίας των κατοικιών της Θράκης Γ. Λαμπουσιάδης, ονόμασε τον οικισμό Ελληνοχώρι.

Απογραφή 

 Το 2001 ο πληθυσμός για το Ελληνοχώρι ανερχόταν στους 756 κατοίκους και συνολικά 2372 κατοίκους για τη Δημοτική Κοινότητα., μαζί με τα χωριά Λάγος και Θυρέα.

Σημαντικοί Ελληνοχωρίτες 

 Μίνα Γκάγκα, ιατρός πνευμονολόγος - φυματιολόγος, αναπληρώτρια υπουργός Υγείας (2021)

Πηγές 
 Μετάφραση Αγγλικής Βικιπίδειας
 Το blog του χωριού

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Έβρου
Δήμος Διδυμοτείχου
Λάερμα Ρόδου

Τα Λάερμα είναι ένα ημιορεινό χωριό της Ρόδου στα Δωδεκάνησα και βρίσκεται σε υψόμετρο 289 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 361 κατοίκους και με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης από το 2011 αποτελεί τη Τοπική Κοινότητα Λαέρμων της Δημοτικής Ενότητας Λινδίων του Δήμου Ρόδου. Βρίσκεται σε απόσταση 58 χλμ. νότια της πόλης της Ρόδου στις πλαγιές του όρους Κάλαθος.

Οι εικασίες για την προέλευση του ονόματος είναι ποικίλες. Επικρατέστερη φαίνεται εκείνη που το αποδίδει σε παραφθορά της προελληνικής λέξης Λάδαρμα, καθώς το χωριό ιστορικά αποτελεί συνέχεια του αρχαίου δήμου της Λινδίας, Λάδαρμα, που βρισκόταν στην περιοχή κι ανήκε στο κράτος των Λινδίων, ενώ πιθανή είναι και η συσχέτισή του με τη λατρεία του Ερμή (Λάερμα < Λαός του Ερμή).

Το χωριό είναι πόλος έλξης τόσο για τους εκδρομείς που επιζητούν επαφή με τη φύση, καθώς διαθέτει πλούσια χλωρίδα και πανίδα, όσο και με τους θρησκευτικούς επισκέπτες, οι οποίοι καταφθάνουν για να προσκυνήσουν στο βυζαντινό μοναστήρι του Ταξιάρχη Μιχαήλ του Θαρρινού και να θαυμάσουν τον τοιχογραφικό του διάκοσμο που ανάγεται στον 12ο αιώνα έως τον 18ο αιώνα.

Παραπομπές

Χωριά της Ρόδου
Μελίνα



Όνομα 
Το όνομα Μελίνα'' προέρχεται είτε από το μέλι/τη μέλισσα (ή το αρχαιοελληνικό "μέλιττα"), είτε από το δέντρο μελιά (φράξο), είτε τέλος από το μελόκρασο. Στο ορθόδοξο εορτολόγιο η Μελίνα γιορτάζει είτε στις 16 Σεπτεμβρίου (όταν αναφέρεται στη μάρτυρα Αγ. Μελιτίνη), είτε στις 29 Οκτωβρίου(όταν προέρχεται από συνένωση άλλων ονομάτων).

 Πρόσωπα 
Το όνομα Μελίνα χωρίς χρήση επωνύμου είναι ταυτισμένο στην κοινή συνείδηση με τη διάσημη Ελληνίδα ηθοποιό και πολιτικό Μελίνα Μερκούρη (1920-1994).

Άλλα επώνυμα πρόσωπα, φορείς του ονόματος Μελίνα είναι οι:
 Μελίνα Αλμοδόβαρ (γενν. 1979), Πορτορικανή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός της σάλσα
 Μελίνα Ασλανίδου (γενν. 1970), Ελληνίδα τραγουδίστρια.
 Μελίνα Κανά (γενν. 1966), Ελληνίδα τραγουδίστρια.
 Μελίνα Κανακαρίδη (γενν. 1967), Ελληνοαμερικανίδα ηθοποιός.
 Μελίνα Νταγιαντά (1927-1999), Ελληνίδα σολίστ πιάνου.

Άλλες χρήσεις 
Άλλες χρήσεις της επωνυμίας Μελίνα''' απαντάται σε:

Τοπωνύμια 
 Μελίνα (Μπάνια Λούκα), οικισμός του δήμου Μπάνια Λούκα στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
 Μελίνα (Ντομπρετίτσι), οικισμός του δήμου Ντομπρετίτσι στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.

Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Καντόρες Μινόρες

Η Χορωδία αγοριών του Καθεδρικού Ναού του Ελσίνκι, Καντόρες Μινόρες (λατινικά: Cantores Minores) είναι φινλανδική παιδική χορωδία που ιδρύθηκε το 1952. Από το 2005, η διευθυντής χορωδίας έχει ο Χάννου Νόργιανεν (φινλανδικά: Hannu Norjanen). Το ρεπερτόριο της χορωδίας περιλαμβάνει έργα των Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και επίσης έργα σύγχρονων συνθετών.

Οι διευθυντές της χορωδίας 
 1952-1954 Ruth Ester Hillilä
 1954-1958 Peter Lacovich
 1959-1960 Harald Andersén
 1960-1962 Peter Lacovich
 1962-1987 Heinz Hofmann
 1987-2004 Christian Hauschild
 2005- Hannu Norjanen

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://www.cantoresminores.fi/

Χορωδίες
Μουσική στη Φινλανδία
Αρίσταινος

Ο Αρίσταινος ο Μεγαλοπολίτης ήταν επιφανής στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας από τη Μεγαλόπολη, η δράση του οποίου τοποθετείται στις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ..

Ο Αρίσταινος επιλέχθηκε από τη Συμπολιτεία τρεις φορές για το ανώτατο πολιτικό (και όχι στρατιωτικό) αξίωμα του στρατηγού:

 Το 199 π.Χ., διαδεχόμενος τον Κυκλιάδα, μέχρι το 198, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Νικόστρατος.
 Το 195 π.Χ., διαδεχόμενος τον Νικόστρατο, μέχρι το 194, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Φιλοποίμην.
 Το 186 π.Χ., διαδεχόμενος τον Φιλοποίμενα, μέχρι το 185, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Λυκόρτας.

Ο Αρίσταινος εκπροσωπούσε την άποψη της φιλίας με τους Ρωμαίους και είχε αντίθετό του σε αυτό τον Φιλοποίμενα. Στη μεγάλη συνέλευση των αντιπροσώπων της Αχαϊκής Συμπολιτείας, που έγινε στη Σικυώνα το 198 π.Χ., ο Αρίσταινος κατάφερε να υπερψηφισθεί η φιλία με τους Ρωμαίους και όχι με τον Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας. Το επόμενο έτος πήγε στη Βοιωτία για να προπαγανδίσει και εκεί τις φιλορωμαϊκές του απόψεις. Το 195 π.Χ. παρουσιάσθηκε στη συνέλευση της Κορίνθου για να τιμωρήσει τον Νάβιν. Από την άλλη, το 185 π.Χ. διεύθυνε με πολλή σύνεση στη Μεγαλόπολη τις διαπραγματεύσεις με τους αντιπροσώπους του Πτολεμαίου του Επιφανούς.

Πηγή
 Ρούσσος, Ε.: το λ. «Αρίσταινος» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 6 (1973), σελ. 562

Στρατηγοί Αχαϊκής Συμπολιτείας
Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Αρχαίοι Μεγαλοπολίτες
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης 1983-1984

Το  Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης εφήβων του 1984 διοργανώθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Άρτας από την ΕΟΚ, από 18 έως 22 Ιουλίου 1984. Συμμετείχαν έξι σύλλογοι, που προκρίθηκαν από τα τοπικά πρωταθλήματα. Τον τίτλο κατέκτησε ο Πανιώνιος για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.

Χρονικό

Προηγήθηκαν τα τοπικά και περιφερειακά εφηβικά πρωταθλήματα, από τα οποία προήλθαν οι έξι φιναλίστ του πανελληνίου πρωταθλήματος, ως εξής:
Αθήνας-Πειραιά: Πανιώνιος (στην τελική φάση επικράτησε του Πειραϊκού και του Γ.Σ. Περιστερίου).
Θεσσαλονίκης: Άρης Θεσσαλονίκης.
Κεντρικής Ελλάδας: Ολύμπια Λάρισας, Α.Γ.Ε. Χαλκίδα.
Νότιας Ελλάδας: Ε.Α. Πατρών, Γ.Ε. Ηρακλείου Κρήτης.

Ο άτυπος τελικός
Στους αγώνες του πανελλήνιου πρωταθλήματος κυριάρχησαν ο Πανιώνιος και ο Άρης, οι οποίοι επικράτησαν με άνεση όλων των υπολοίπων ομάδων. Έτσι ο τίτλος κρίθηκε στο μεταξύ τους παιχνίδι, στο οποίο επικράτησε ο Πανιώνιος με 57-56. Ο αγώνας ήταν αμφίρροπος και επεισοδιακός. Στο α΄ ημίχρονο προηγήθηκε ο Άρης με 34-28, ο οποίος συνέχισε να προηγείται στο σκορ ως το τελευταίο πεντάλεπτο, οπότε ανέτρεψαν την κατάσταση οι κυανέρυθροι. Ο αγώνας κρίθηκε από ένα καλάθι του Βλάσση στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Η διακύμανση του σκορ και οι συνθέσεις των δυο ομάδων του αποφασιστικού αγώνα ήταν:
Πανιώνιος  – Άρης Θεσσαλονίκης: 5-8, 17-12, 24-20, 28-34 (α΄ ημ.), 32-38, 38-42, 46-48, 57-56 (τελικό).
Πανιώνιος : Φ. Χριστοδούλου 15, Κορρές 2, Γάσπαρης 14, Φατούρος, Μουχτούρης 4, Βλάχος 2, Κοντός, Ζούρος 4, Καρτάλος, Βλάσσης 16.
Άρης Θεσσαλονίκης: Ρωμανίδης 20, Μαντόπουλος, Ζεϊμπέκης 8, Γιαρτζάς 2, Οικονομόπουλος 6, Τσιρακίδης 10, Περπατούλης 6, Πρόιος, Παυλίδης 4, Καραγιάννης

Βαθμολογία

Ο πρωταθλητής

Σύνθεση πρωταθλητή

Προπονητής:  
Καλαθοσφαιριστές:  Φάνης Χριστοδούλου, Κορρές, Γιώργος Γάσπαρης, Φατούρος, Μουχτούρης, Βλάχος, Κοντός, Ζούρος, Κάρταλος, Βλάσσης, Ανδριτσόπουλος, Ευαγγελίδης.

Πηγές 
 εφ. «Αθλητική Ηχώ», 23/7/1984.
"Ματιές στα σπορ", Ιανουάριος 1985.

1983 1984
Πανελληνιο Εφηβων
Αθλητισμός στην Άρτα
Νίκος Τριανταφύλλου

Για προσωπικότητες με ίδιο επίθετο, δείτε: Τριανταφύλλου

Ο Νίκος Τριανταφύλλου (1915-1948) ήταν δάσκαλος, αντιστασιακός, διοικητής τάγματος του ΕΛΑΣ και συνταγματάρχης του ΔΣΕ. Σκοτώθηκε τον Φεβρουάριο του 1948 στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου.

Βιογραφικό
Ο Νίκος Τριανταφύλλου γεννήθηκε το 1915 στο Ευπάλιο Δωρίδας, το μεγαλύτερο από πέντε παιδιά. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος. Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο χωριό του και το Γυμνάσιο Ναυπάκτου, σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Λαμίας και έγινε δάσκαλος. Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 πολέμησε στο μέτωπο σαν έφεδρος ανθυπολοχαγός.

Μετά την κατάρρευση του μετώπου επέστρεψε στην πατρίδα του. Στην Κατοχή εργαζόταν ως δάσκαλος, εντάχθηκε στο ΕΑΜ και αργότερα στον ΕΛΑΣ με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Ήδη από το 1942 είχε γίνει μέλος του ΚΚΕ. Αργότερα έγινε διοικητής τάγματος του ΕΛΑΣ.

Μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας και το ξέσπασμα της λευκής τρομοκρατίας, ο  Τριανταφύλλου πήρε τον δρόμο του βουνού και έγινε επικεφαλής ομάδας καταδιωκόμενων πρώην Ελασιτών στη Στερεά Ελλάδα. 
Τον Ιανουάριο του 1947 ανέλαβε διοικητής του Αρχηγείου Φθιώτιδας με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη.  
Ο Τριανταφύλλου αντιμετώπισε με επιτυχία τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις "Τέρμινους" και "Λαίλαψ" στη Στερεά Ελλάδα την άνοιξη και τον Σεπτέμβριο του 1947. 

Αργότερα, στα  τέλη του 1947, τοποθετήθηκε στη διοίκηση του Αρχηγείου Κεντρικής Μακεδονίας-Θράκης του ΔΣΕ με το βαθμό του συνταγματάρχη.  Ο Τριανταφύλλου οργάνωσε την επιχείρηση βομβαρδισμού της Θεσσαλονίκης στις 10 Φεβρουαρίου 1948 που είχε άδοξο τέλος. 
Δύο μέρες αργότερα, στις 12 Φεβρουαρίου, σκοτώθηκε σε ενέδρα του κυβερνητικού στρατού. Ορισμένοι σύντροφοί του απέδωσαν τον θάνατό του σε "αποστολή αυτοκτονίας" εξαιτίας των διαφωνιών του με τον Νίκο Ζαχαριάδη. Άλλοι κάνουν λόγο για αυτοκτονία η οποία οφειλόταν στην πρόβλεψή του ότι ο Δημοκρατικός Στρατός θα αντιμετώπιζε σκληρή ήττα.

Παραπομπές

Πηγές
 Η τρίχρονη εποποιϊα του ΔΣΕ 1946-49, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1995
 Βασίλης Αποστολόπουλος, Το χρονικό μιας εποποιϊας: Ο ΔΣΕ στη Ρούμελη, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2006
 Γιώργος Μαργαρίτης, Ιστορία του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, τόμος Α', Εκδόσεις Βιβλιόραμα, Αθήνα 2001

Έλληνες κομμουνιστές
Μέλη του ΕΛΑΣ
Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Toyota Mark X

To Toyota Mark X (επίσημη προφορά : Mark Ex) ήταν ένα μεσαίο 4-πορτο σεντάν αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota, από τον Νοέμβριο του 2004 έως τις 23 Δεκεμβρίου 2019. Αντικατέστησε τόσο το Toyota Mark II (Mark 2), όσο και το Toyota Verossa. Τον Οκτώβριο του 2009 ξεκίνησε η παραγωγή της δεύτερης γενιάς του μοντέλου, με μια ανανέωση που έλαβε χώρα τη σεζόν (model year) του 2017. Διατέθηκε κυρίως στην Ιαπωνία, αν και εξαγόταν και σε επιλεγμένες ασιατικές αγορές. Ειδικότερα στην αγορά της Κίνας, όπου υπήρξε και τοπική παραγωγή, κυκλοφόρησε ως Toyota Reiz και διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τις 27 Σεπτεμβρίου 2017, με τη συνολική κινέζικη παραγωγή να φτάνει τα 528.188 αντίτυπα από το 2004 έως το 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Mark X
Μεσαία αυτοκίνητα
Toyota Tacoma

Το Toyota Tacoma είναι ένα μεσαίο επαγγελματικό pick-up αυτοκίνητο, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota, από τον Ιανουάριο του 1995. Για πρώτη φορά κυκλοφόρησε στην αγορά των ΗΠΑ τον Μάρτιο του 1995, ενώ τον Αύγουστο του 2004, ταυτόχρονα με τη λήξη της παραγωγής της πρώτης γενιάς, ξεκίνησε η μαζική παραγωγή της δεύτερης γενιάς του και διήρκησε έως τον Αύγουστο του 2015. Τον Ιανουάριο του 2015 παρουσιάστηκε η τρίτη γενιά του, η οποία μπήκε στην παραγωγή και κυκλοφόρησε τον Αύγουστο. Διαχρονικά, το αυτοκίνητο έχει διαμήκη κινητήρα εμπρός και, ανάλογα με την επιλογή, κίνηση στους πίσω τροχούς ή στους τέσσερις τροχούς.

Το μοντέλο κατασκευάζεται κυρίως στη Βόρεια Αμερική και διατίθεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, το Μεξικό, τον Παναμά, τη Χιλή, τη Βολιβία, τις Βερμούδες και τη Γαλλική επικράτεια της Νέας Καληδονίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Επαγγελματικά αυτοκίνητα
Tacoma
Γέφυρα Πολύανθου

Η Γέφυρα Πολύανθου είναι μια γέφυρα οθωμανικής αρχιτεκτονικής (χρονολογείται 17ου-18ου αιώνα) πάνω στο ποταμό Κομψάτο η οποία βρίσκεται ανάμεσα από τον Ίασμο και τον Πολύανθο στο νομό Ροδόπης στην Θράκη. Πρόκειται για ένα γεφύρι με τρία τόξα και έχει κατεύθυνση από δύση προς ανατολή. Το κυρίως τόξο της γέφυρας έχει άνοιγμα 21,80 μέτρα και ύψος 12 μέτρα ενώ το ανατολικό τόξο έχει άνοιγμα 17 μέτρα. Χτίστηκε με  πλακαρές πέτρες από Ηπειρώτες μάστορες.

Στην ευρύτερη περιοχή έχουν εντοπιστεί θέσεις με προχριστιανικές αρχαιότητες όπως μια τρίκλιτη παλαιοχριστιανική βασιλική η οποία βρίσκεται ανάμεσα στο χωρίο Πολύανθος και την γέφυρα αλλά και το βυζαντινό κάστρο του Πολύανθου.

Η ταμπέλα που έχει τοποθετηθεί και κατευθύνει στην Γέφυρα Πολύανθου χαρακτηρίζει το γεφύρι ως Βυζαντινό / μεσαιωνικό παρόλο που το υπουργείο πολιτισμού στο βιβλίο  Οθωμανική Αρχιτεκτονική στην Ελλάδα παρουσιάζει ότι είναι Οθωμανικής αρχιτεκτονικής και περιόδου. Το βιβλίο A guide to Ottoman Bulgaria στο κεφάλαιο Οθωμανικές Γέφυρες σχολιάζει ότι μέσα στην λαϊκή μυθολογίας γέφυρες της Βουλγαρίας οι οποίες είναι οθωμανικές χαρακτηρίζονται στην λαϊκή παράδοση ως Ρωμαϊκές ενώ αντίστοιχα στην Ελλάδα οθωμανικές γέφυρες χαρακτηρίζονται από την λαϊκή παράδοση ως Βυζαντινές.

Παραπομπές

Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα
Δήμος Ιάσμου
Ραδιομέγαρο Αγίας Παρασκευής

Το Ραδιομέγαρο είναι κτίριο ραδιοτηλεοπτικών εγκαταστάσεων στην Αγία Παρασκευή Αττικής, συνολικής έκτασης 38.000τμ. Κατασκευάστηκε τη διετία 1968-1969 με ανάδοχο εταιρεία την ADK Βαλσαμάκης-Μαλφέσης για τη στέγαση του τότε ΕΙΡ και εγκαινιάστηκε τον Ιανουάριο του 1974. Από το 1975 στεγάζει τα γραφεία και τις υπηρεσίες της ΕΡΤ και αποτελεί κέντρο εκπομπής των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών προγραμμάτων. Το 2011 μετεγκαταστάθηκε η ΕΤ1 στο ραδιομέγαρο από την Κατεχάκη που αποτελεί έδρα της ΕΡΤ. Το προαύλιο του ραδιομεγάρου χρησιμοποιείται και ως χώρος εκδηλώσεων.

Στις 11 Ιουνίου του 2013 ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης Σαμαρά, Σίμος Κεδίκογλου ανακοίνωσε το κλείσιμο της ΕΡΤ, προκαλώντας αντιδράσεις σε πανελλήνιο επίπεδο και συγκεντρώθηκαν μέχρι το βράδυ στο κτίριο περίπου 10.000 άτομα για να διαμαρτυρηθούν. Έκτοτε και μέχρι τις 7 Νοεμβρίου το κτίριο τελούταν υπό κατάληψη από τους εργαζόμενους που συνέχιζαν την εκπομπή της ΝΕΤ και της ΕΡΑ Αθήνας. Την ίδια μέρα και έπειτα από εισαγγελική εντολή γίνεται έφοδος των ΜΑΤ και το κτίριο εκκενώνεται ώστε να μπορεί να εκπέμπει ο νέος ραδιοτηλεοπτικός φορέας. Οι απολυμένοι εργαζόμενοι συνέχισαν τις κινητοποιήσεις τους εκτός ραδιομεγάρου. Την Κυριακή 13 Απριλίου 2014, η κεντρική επιγραφή «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ», μαζί με τα υπόλοιπα διακριτικά της ΕΡΤ, απομακρύνθηκαν από το Ραδιομέγαρο και απενεργοποιήθηκε το ρολόι της Κεντρικής Πύλης. Από το 2014 το κτήριο ανήκε στην ΝΕΡΙΤ, ο οποίος στέγαζε εκεί τα γραφεία του και τις υπηρεσίες του μέχρι και τον τερματισμό της λειτουργίας του στις 11 Ιουνίου του 2015. Επίσης στις 20 Σεπτεμβρίου του 2014 εγκαταστάθηκε η επιγραφή της ΝΕΡΙΤ που έμεινε εκεί μέχρι της 8 Ιουνίου του 2015 όταν το «Ν» και το «Ι» αφαιρέθηκαν να γράφει ΕΡΤ.

Στις 4 Νοεμβρίου του 2017, τοποθετήθηκε η επιγραφή «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ» στην ταράτσα του Ραδιομεγάρου, η οποία είχε αφαιρεθεί στις 13 Απριλίου του 2014.

Παραπομπές

Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση
Κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα
Αγία Παρασκευή Αττικής
Νέα Ελληνική Ραδιοφωνία, Ίντερνετ και Τηλεόραση
Έδγαρ Μπενίτες

Ο Έδγαρ Μπενίτες (Édgar Benítez) ισπανική  προφορά ΔΦΑ:  [ˈeðɣar βeˈnites], που είναι Παραγουανός επιθετικός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για την Τολούκα στο Μεξικό. 

Ο Μπενίτες άρχισε την καριέρα του στην Κλουμπ 12 δε Οκτούμπρε πριν μετακομίσει στη Λιμπερτάδ της Ιταουγουά το 2005, όπου κέρδισε την Παραγουανή Πριμέρα Ντιβισιόν. Το 2008, προσλήφθηκε στην Σολ ντε Αμέρικα, όντας ένας από τους πρώτους σκόρερ της ομάδας.

Το 2008 μεταφέρθηκε στη ΚΦ Πατσούκα. Το 2010 δόθηκε δανεικός στην Σέρρο Πορτένιο και κέρδισε το πρωτάθλημα Απερτούρα το 2012.

Το 2013 η Τολούκα αγόρασε τον παίκτη.

Διεθνή γκολ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Transfermarkt profile
Προφίλ στο BDFA
Ο Έδγαρ Μπενίτες στο National-Football-Teams.com
Στατιστικά της Liga MX στο Medio Tiempo.com 

Παραγουανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Παραγουάης
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Λιμπερτάδ
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Σολ Ντε Αμέρικα
Ποδοσφαιριστές ΚΦ Πατσούκα
Ποδοσφαιριστές Σέρρο Πορτένιο
Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Τολούκα
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Παραγουάης U20
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
Φραγκίσκος Παπαμανώλης

Ο Φραγκίσκος Παπαμανώλης (γεννημένος στην Άνω Σύρο στις 5 Δεκεμβρίου 1936) είναι πρώην καθολικός Επίσκοπος Σύρου - Μήλου, Θήρας και Αποστολικός Τοποτηρητής Κρήτης.

Βιογραφία 
Έγινε δεκτός στο Τάγμα των Φραγκισκανών Καπουκίνων στις 7 Αυγούστου 1954. Χειροτονήθηκε ιερέας στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου της Άνω Σύρου στις 29 Απριλίου 1962, ενώ υπηρέτησε ως Εφημέριος την Ενορία της Ιεράς Καρδίας του Ιησού στην Κέρκυρα. 

Στις 3 Δεκεμβρίου 1968 διορίστηκε Γενικός Ηγούμενος των Πατέρων Καπουκίνων στην Ελλάδα. Με αυτή την ιδιότητα, φρόντισε για την ανοικοδόμηση της Ιεράς Μονής των Πατέρων Καπουκίνων (εγκαινιάστηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1970) και του Ιερού Ναού του Αγίου Φραγκίσκου (εγκαινιάστηκε στις 4 Οκτωβρίου 1970) στους Αγίους Αναργύρους Αττικής.

Υπήρξε μέλος των Συνοδικών Επιτροπών της Ποιμαντικής, της Κατηχητικής και της Λειτουργικής, ενώ η Ιεραρχία τον διόρισε και Δικαστή του Πρωτοβάθμιου Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου για υποθέσεις γάμων. Την περίοδο 1970-1974, οργάνωσε την ποιμαντική της περιοχής των Αγίων Αναργύρων Αττικής, την οποία το 1975 ο Αρχιεπίσκοπος Νικόλαος Φώσκολος ίδρυσε ως ενορία. 

Στις 27 Ιουνίου 1974, ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ τον ονόμασε Επίσκοπο Σύρου, Θήρας και Αποστολικό Τοποτηρητή Κρήτης. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 20 Οκτωβρίου 1974 στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στην Άνω Σύρο (έδρα της Επισκοπής Σύρου) από τον προκάτοχό του, Γεώργιο Ξενόπουλο και τους συγχειροτονούντες Αρχιερείς Ιωάννη Περρή (Αρχιεπίσκοπο Νάξου-Τήνου) και Νικόλαο Φώσκολο (Αρχιεπίσκοπο Αθηνών). 

Το 2014, έπειτα από σαράντα συναπτά έτη και αφού είχε ξεπεράσει κατά τρία χρόνια το όριο ηλικίας (75 έτη), αποφάσισε να αποχωρήσει από τη θέση του Επισκόπου. Στις 2 Ιουλίου του ίδιου έτους, χειροτόνησε στη θέση του τον Πέτρο Στεφάνου.

Είναι Πρόεδρος της Συνόδου της Ιεραρχίας και της Συνοδικής Επιτροπής για τη Θεία Λατρεία. Υπήρξε Πρόεδρος των Συνοδικών Επιτροπών για την Κατήχηση, την Ποιμαντική της Νεολαίας και Εκπρόσωπος της Ιεραρχίας στον Σύνδεσμο Καθολικού Εφημεριακού Κλήρου Ελλάδος.

Πηγές 
 Η Καθολική Εκκλησία στην Ελλάδα
 Βιογραφικό στο Catholic-hierarchy.org 

Επίσκοποι Σύρου
Επίσκοποι Θήρας
Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί
Σούζαν Κόλινς

Η Σούζαν Μαρί Κόλινς (γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου 1962) είναι Αμερικανίδα  τηλεοπτική συγγραφέας και μυθιστοριογράφος, περισσότερο γνωστή ως η συγγραφές των best-seller σειρών των The New York Times Τα Χρονικά της Κατωχώρας και της τριλογίας Αγώνες Πείνας (η οποία περιέχει τους Αγώνες Πείνας, τη Φωτιά και την Κοτσυφόκισσα).

Πρώτα Χρόνια 
Η Κόλινς γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου στο Χάρτφορντ (Κονέκτικατ). Ήταν η κόρη ενός αξιωματικού της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας που υπηρέτησε στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Ως η κόρη ενός στρατιωτικού αξιωματικού, αυτή και η οικογένεια της μετακόμιζαν συνεχώς. Πέρασε την παιδική της ηλικία στις ανατολικές Η.Π.Α. Η Κόλινς αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών της Αλαμπάμα στο Μπέρμιγχαμ το 1980 με σπουδές πάνω στις Θεατρικές Τέχνες, ενώ το 1985 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Ιντιάνα με διπλή ειδικότητα στο θέατρο και τις τηλεπικοινωνίες και το 1989 κέρδισε το M.F.A. της στη δραματική γραφή από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

Προσωπική ζωή 
Η Κόλινς ζει στο Σάντι Χουκ κοντά στο Νιούτον (Κονέκτικατ) με τον σύζυγο της και τα δύο τους παιδιά. Είναι Ρωμαιοκαθολική.

Έργα της

Τα Χρονικά της Κατωχάρας 
 Γκρέγκορ ο Ανωχωρίτης (Μάιος 2012). Στα αγγλικά: Gregor the Overlander (1 Σεπτεμβρίου 2003)
 Ο Γκρέγκορ και η Προφητεία του Ολέθρου (Μάρτιος 2013). Στα αγγλικά: Gregor and the Prophecy of Bane (1 Σεπτεμβρίου 2004)
 Gregor and the Curse of the Warmbloods (1 Ιουλίου 2005)
 Gregor and the Marks of Secret (1 Μαΐου 2006)
 Gregor and the Code of Claw (3 Απριλίου 2007)

Αγώνες Πείνας 
 Αγώνες Πείνας (Φεβρουάριος 2012). Στα αγγλικά: The Hunger Games (14 Σεπτεμβρίου 2008)
 Φωτιά (Νοέμβριος 2013). Στα αγγλικά: Catching Fire (1 Σεπτεμβρίου 2009)
 Κοτσυφόκισσα (Αύγουστος 2010). Στα αγγλικά: Mockingjay (24 Αυγούστου 2010)

Άλλα βιβλία 
Fire Proof: Shelby Woo #11 (1999)
When Charlie McButton Lost Power (2005)
Year of the Jungle (2013)

Πηγές 
Βικιπαίδεια στην Αγγλική γλώσσα
Ζώρας Τσάπελης

Ο Ζώρας Τσάπελης (1921 - 2002) υπήρξε ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου. Το πλήρες του όνομα, ήταν Ζώρας-Ζωγράφος Τσάπελης.

Γεννήθηκε στη Σαλαμίνα το 1921. Σπούδασε ηθοποιία στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πρωτοεμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή το 1945 στο θεατρικό έργο του Νικολάι Γκόγκολ «Ο Επιθεωρητής». Αφού συνεργάστηκε με διάφορους μουσικούς και θεατρικούς θιάσους, δημιούργησε το 1958 με τον Τίτο Βανδή και την Ελένη Χατζηαργύρη δικό του θίασο. Το 1966 προσλήφθηκε στο Εθνικό Θέατρο. Έπαιξε σε 34 κινηματογραφικές ταινίες , κυρίως σε ρόλους δευτεραγωνιστή.
Αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο και μετά από ασθένεια πέθανε στην Αθήνα στις 11 Ιανουαρίου 2002. Κηδεύθηκε στη Σαλαμίνα.

Φιλμογραφία
 Αδούλωτοι σκλάβοι (1946)
 Η κάλπικη λίρα (1955) ...Δημήτρης, βιομήχανος
 Αμαρυλλίς (Το κορίτσι της αγάπης) (1959) .... φύλακας
 Ο Αλή Πασάς και η Κυρά Φροσύνη (Η λίμνη των στεναγμων) (1959)
 Αμόκ (1963) ... ο πατέρας του Πίτερ
 Ζήλεια (1963) .... Ανδρέας 
 Κοινωνία Ώρα Μηδέν (1966) .... Σέργιος Μουρούζης
 Με τη λάμψη στα μάτια (1966) ... Γερμανός αξιωματικός
 Εκείνος κι Εκείνη (1967)
 Κοντσέρτο για πολυβόλα (1967) ... στρατηγός 
 Ο Λαμπίρης εναντίον των Παρανόμων (1967) .... Τζακ
 Το παρελθόν μιας γυναίκας (1968) ... Ιωσήφ Ραϊσης
 Η λεωφόρος της προδοσίας (1969) .... Ευγένιος Γιοβάνογλου
 Οταν η πόλις πεθαίνει (1969) ... Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Υγείας
 Πανικός (1969) .... Αστυνομικός Διευθυντής Αθηνών
 Το κορίτσι του 17 (1969)
 Το Λεβεντόπαιδο (1969) .... Κλέαρχος Αθανασίου
 Δραπέτες του Μπούλκες (1969)
 Ορατότης Μηδέν (1970) ... μέλος ανακριτικης επιτροπής του Υπουργείου Ναυτιλίας
 Εν ονόματι του νόμου (1970 .... ψυχίατρος, μάρτυρας σε δικαστίριο
 Ακόμα μια φορά... πριν ξεψυχήσω / Γυναίκες πολυτελείας / Ο εκβιασμός (1970) .... Νίκος Ζερβούλης 
 Ο μεγάλος ένοχος (1970)
 Εσχάτη προδοσία (1971) ... Ορέστης Γλαύκος
 Αυτοί που ξέχασαν τον όρκο τους (1971) .... Βλαδίμηρος Λιάσκος 
 Ο δρόμος των ηρώων (1971)
 Ερωτας και Προδοσία (1972)
 Επιχείρησις Κράιπε, ο τάφος του Γ` Ράιχ / Το Φρούριο των Αθανάτων (1972)
 Οι Εκβιασταί (1972) .... διευθυντής φυλακής
 Οι Απάνθρωποι (1972) .... Χανς
 Θέμα συνειδήσεως (1973) ... Εμμανουήλ Ζατζηγιώργος
 Οι γενναίοι πεθαίνουν δύο φορές (1973)
 Η δίκη των δικαστών (1974) .... υπουργός
 Σατανάδες στα σχολεία (1982) .... ‘Βαρώνος‘
 Αγόρια στην πορνεία (1985) .... Πέτρος Ζέγκελης

Θεατρικές Παραστάσεις 
 Δύσκολη ισορροπία (1976)
 Η τρισεύγενη (1969)
 Ερρίκος Δ΄ (1967)
 Ιβάνωφ (1966)
 Κρατικές υποθέσεις (1962)
 Η κυρία με τις καμέλιες (1959)
 Άμλετ (1954)
 Μια γυναίκα χωρίς σημασία (1954)
 Η νεράιδα του χιονιού (1950)
 Πρόσκλησις στον πύργο (1955)
 Ο βροχοποιός (1956)

Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Τσάπελης ως ηθοποιός

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Τηλεοπτικό θέατρο 
 Άλκηστις (2011) Βουλή TV
 Θείος Βάνιας (1986) ΕΡΤ

Τηλεόραση
 Μικρές Αγγελίες (1984), τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ2

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Δημαρχείο του Ούμεο

Το Δημαρχείο του Ούμεο είναι κτίριο στην πόλη Ούμεο της Σουηδίας. Ανοικοδομήθηκε στην θέση του παλαιότερου δημαρχείου το οποίο μετά από μεγάλη φωτιά στην πόλη το 1888 καταστράφηκε. Το προηγούμενο δημαρχείο είχε χτιστεί το 1600 ενώ η κατασκευή του νεότερου ολοκληρώθηκε το 1890.  Ο αρχιτέκτονας του δημαρχείου ήταν Φρέντρικ Ολάους Λιντστρέμ από την Στοκχόλμη. Στην νέα περιοχή οικιστικής ανάπτυξης ο αρχιτέκτονας έδωσε στο δημαρχείο περίοπτη θέση κοντά στις όχθες του ποταμού. Η κύρια πλευρά του κτηρίου έχει νότιο προσανατολισμό πρός το λιμάνι στο ποταμό Ούμε.

Παραπομπές

Ούμεο
Κτίρια και κατασκευές στη Σουηδία
Μουσείο κιθάρας του Ούμεο

Το Μουσείο κιθάρας του Ούμεο είναι μουσείο στο κέντρο του Ούμεο στη Σουηδία. Στεγάζεται σε κτήριο χτισμένο από πλίνθους και άρχισε να λειτουργεί τον Ιανουάριο του 2014 δια μέσου του Ευρωπαϊκού προγράμματος πολιτιστικής πρωτεύουσας. Στο παρελθόν εκεί στεγαζόταν το σχολείο Βασασκόλαν. Ο χώρος μοιράζεται με ένα κλαμπ ροκ μουσικής, ένα εστιατόριο και ένα μαγαζί πώλησης μουσικής. 
Η συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει ηλεκτρικές κιθάρες της δεκαετίας του 50 και 60 όπως ενισχυτές και αντικείμενα τα οποία σχετίζονται με την ιστορία της ηλεκτρικής κιθάρας. Η συλλογή των εκθεμάτων αποτελούσαν την ιδιωτική συλλογή των δίδυμων αδελφών Μίκαελ και Σάμουελ Όντεν. Τα αδέλφια αγόρασαν τις πρώτες κιθάρες τη δεκαετία του 1970.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 επίσημη ιστοσελίδα Μουσείου.

Ούμεο
Μετασύμπαν

Το μετασύμπαν είναι όρος που περιγράφει τη σύζευξη της πραγματικότητας και της εικονικής πραγματικότητας με αποτέλεσμα την επαυξημένη πραγματικότητα στο πλαίσιο των κοινωνικών δικτύων. Το μετασύμπαν με μια ευρύτερη έννοια μπορεί να μην αναφέρεται μόνο σε εικονικούς κόσμους που λειτουργούν από εταιρείες κοινωνικών μέσων, αλλά σε ολόκληρο το φάσμα της επαυξημένης πραγματικότητας. Ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και έχει απασχολήσει διάφορους ερευνητές έως και τις μέρες μας, ιδιαίτερα στο θέμα της ιδιωτικότητας.

Παραπομπές

Θέματα επιστημονικής φαντασίας Εικονική πραγματικότητα
Ιππότες της Εργασίας

Με την ονομασία Ιππότες της Εργασίας, (Knights (of) Labor) (1869-1939) φέρονταν τα μέλη οργάνωσης με αρχικό επίσημο όνομά Ευγενές και Άγιο Τάγμα των Ιπποτών της Εργασίας, που υπήρξε η μεγαλύτερη και μία από τις σημαντικότερες αμερικανικές εργατικές οργανώσεις της δεκαετίας του 1880. Ξεκίνησε ως μυστική οργάνωση χειραγώγησης των εργατικών δικαιωμάτων και προώθησης της κοινωνικής θέσης των εργατών απορρίπτοντας παράλληλα τον σοσιαλισμό και τον ριζοσπαστισμό καταλήγοντας σ' ένα κυρίαρχο εργατικό κίνημα της εποχής με δημοκρατικό μανδύα.

Ίδρυση
Ιδρύθηκε το 1869 και μέσα σε μια δεκαετία, το 1880 έφθασε τα 20.000 μέλη, το δε 1885 τα 100.000 μέλη και τον επόμενο χρόνο τα 800.000 μέλη με εξάπλωση ακόμα και στην Αυστραλία.
Σημαντικότεροι ηγέτες - μάγιστροι του "Ευγενούς και Αγίου Τάγματος των Ιπποτών της Εργασίας" ήταν ο Τέρενς Πάουντερλυ [Terence V. Powderly  (1879-1893)], ο Τζέημς Σόβεριν [James Sovereign (1893-1901)] και ο Τζον Χέης [John Hayes (1901-1917)]

Δράση
Η ιδιαίτερα ταχύτατη ανάπτυξη των Ιπποτών της Εργασίας οφειλόταν κυρίως στο συνδικαλιστικό κενό που είχε στο μεταξύ δημιουργηθεί μετά τη διάλυση της "Εθνικής Ένωσης Εργασίας", το 1873, που αποτελούσε την πρώτη σε εθνικό επίπεδο εργατική ομοσπονδία των ΗΠΑ. Το Τάγμα υιοθετώντας  τα συνθήματα της Εθνικής Ένωσης όπως π.χ. του εργατικού ημερήσιου οκταώρου και οργανώνοντας πολλές απεργίες με στόχο εργοδοτικές παραχωρήσεις, είχε αρχικά πολλές επιτυχίες που συνέβαλαν ουσιαστικά στην εξάπλωσή του με περιφερειακές οργανώσεις και λέσχες. Προκειμένου μάλιστα να μειώσει την εκδηλωθείσα δυσφορία εκ μέρους πολλών καρδιναλίων που θεωρούσαν το τάγμα τεκτονικό, όταν το 1884 περισσότεροι από 10 καρδινάλιοι ψήφισαν εναντίον, μεταξύ των οποίων και ο Αρχιεπίσκοπος του Κεμπέκ, μετά και την μεσολάβηση του Βατικανού.  αφαιρέθηκαν από τον επίσημο τίτλο οι λέξεις "Ευγενές και Άγιο".

Κατάρρευση
Η έλλειψη όμως οργάνωσης του κινήματος αυτού και η αδυναμία ουσιαστικής διαπραγμάτευσης με εργοδότες αφενός, καθώς και πολλές ρατσιστικές τάσεις και αποκλεισμοί επαγγελματικών τάξεων, όπως ιατρών, δικηγόρων, κ.ά. καθώς και πράξεις βίας που σημειώθηκαν οδήγησαν πολύ γρήγορα σε φθίνουσα κατάσταση και το 1890 τα μέλη δεν υπερέβαιναν τα 100.000.
Σημαντικότερες ρατσιστικές ενέργειες υπήρξαν σε βάρος κυρίως Aφροασιατών και ιδίως Κινέζων, με αποκλεισμούς συμβάσεων εργασίας αλλά και θηριωδίες όπως π.χ. η σφαγή της Ροκ Σπρίνγκς στην πολιτεία Ουαϊόμιγκ (το 1885) οι οποίες και οδήγησαν τελικά στην κατάρρευση και αυτής της οργάνωσης που ξεκίνησε το 1886.

Κατά το έτος αυτό, αφενός η τελική αποτυχία της "μεγάλης απεργίας των σιδηροδρομικών", του Μαρτίου, καθώς και η "σφαγή της Χαϊμάρκετ" στο Σικάγο, καλούμενη και "σφαγή του Σικάγου" που ακολούθησε στις 4 Μαΐου του 1886, αποτέλεσαν τα πρώτα μεγάλα πλήγματα του εργατικού συνδικαλισμού ενάντια του οποίου κλήθηκε σε πολλές των περιπτώσεων και ο αμερικανικός στρατός για την αποκατάσταση της τάξης. 
Η δε φθίνουσα κατάσταση συνεχίστηκε μέχρι το 1949 καταλήγοντας σε ένα μόλις 50μελές τοπικό σωματείο.

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ
Εργασία
Ανδρέας Αποστολίδης

Ο Ανδρέας Αποστολίδης του Περικλή (1895 - 1986) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός , ο οποίος διετέλεσε υπουργός και υφυπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Περικλή Αποστολίδη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το Κόμμα των Εθνικοφρόνων στη Λάρισα στις εκλογές του 1926, συγκεντρώνοντας 1.180 ψήφους. 
Αργότερα Στις 22 Ιανουαρίου 1937 ανέλαβε υφυπουργός Οικονομικών και στη συνέχεια, στις 10 Φεβρουαρίου 1938 υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Μεταξά, αξίωμα που κράτησε και στην κυβέρνηση Κορυζή (Ιανουάριος - Απρίλιος 1941). Το 1951 διεκδίκησε το δημαρχιακό θώκο του Βόλου, όμως ηττήθηκε.. Την ίδια χρονιά εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας με τον Ελληνικό Συναγερμό και επανεξελέγη στις εκλογές του 1952. Στην κυβέρνηση Παπάγου ανέλαβε υπουργός Γεωργίας από τις 19 Νοεμβρίου 1952 ως τις 29 Δεκεμβρίου 1953. 
Εντάχθηκε μετά στην ΕΡΕ, με την οποία εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας στις εκλογές του 1956. Στην πρώτη κυβέρνηση του Καραμανλή ήταν υπουργός Οικονομικών και προσωρινά Συντονισμού , από τις 6 Οκτωβρίου 1955 ως τις 29 Φεβρουαρίου 1956. Χρημάτισε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στην επόμενη κυβέρνηση Καραμανλή από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 ως τις 18 Ιουλίου 1957 και υπουργός Γεωργίας από τις 28 Μαΐου 1956 ως την 1η Ιουνίου 1957.

Από τον Αύγουστο του 1962 ως το Δεκέμβριο του 1963 ήταν διοικητής της ΑΤΕ.

Απεβίωσε πλήρης ημερών τον Φεβρουάριο του 1986.

Αναφορές

Βιβλιογραφία 
Δημήτρης Κωνσταντάρας-Σταθαράς, «Δρομο-λόγιο του Δήμου Βόλου», εκδόσεις Ίωνες, Νέα Ιωνία-Βόλος 2009, σελ.55
Βασιλεία Γιασιράνη-Κυρίτση, «Ιστορίες ζωής και θανάτου στο νεκροταφείο του Βόλου»,εκδόσεις Ώρες, σελ.52

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανδρέας Αποστολίδης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Βουλευτές Μαγνησίας
Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών
Έλληνες υπουργοί Γεωργίας
Έλληνες υπουργοί Συντονισμού
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Αντιπρόεδροι της Κυβέρνησης της Ελλάδας
Βουλευτές Λάρισας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικοφρόνων