joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Παύλος Δημητρίου (ποδοσφαιριστής)

Ο Παύλος Δημητρίου (Σέρρες, 1957) είναι έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Έκανε πολυετή καριέρα στην Α' Εθνική με τα χρώματα δυο διαφορετικών ομάδων, κυρίως του Πανσερραϊκού (1974-1985 και 1987-1989) αλλά και της ΑΕΚ (1986-1987).

Ξεκίνησε να αγωνίζεται στους "μικρούς" της ομάδας από ηλικία 12 ετών (1969) και στα 18 του χρόνια ντεμπουτάρισε στην πρώτη ομάδα ως αριστερός οπισθοφύλακας, αλλά σύντομα μεταπήδησε στο χώρο του κέντρου, παίζοντας σαν ηγετικός μέσος. Διετέλεσε αρχηγός της ομάδας του Πανσερραϊκού από το 1976 και μεταγράφηκε στην ΑΕΚ το Δεκέμβρη του 1985, δεν κατάφερε όμως να μονιμοποιηθεί λόγω των πολλών διοικητικών προβλημάτων στην "Ένωση" εκείνης της εποχής. Επέστρεψε στον Πανσερραϊκό το καλοκαίρι του 1987, όμως ένας σοβαρός τραυματισμός που υπέστη τη σεζόν 1988-89 ανέστειλε την πορεία του, με αποτέλεσμα να τερματίσει την σταδιοδρομία του ως παίκτης της ομάδας της Νιγρίτας, την περίοδο 1989-90, στη Γ΄Εθνική.  Με τον Πανσερραϊκό αναδείχθηκε πρωταθλητής Β΄Εθνικής την περίοδο 1979-80 (στο βόρειο όμιλο) και δευτεραθλητής την περίοδο 1984-85. Έχει λάβει μέρος σε συνολικά 262 αγώνες της μεγάλης κατηγορίας (243 με τον Πανσερραϊκό και 19 με την ΑΕΚ), έχοντας σκοράρει 20 φορές (19 με τον Πανσερραϊκό και μια με την ΑΕΚ).

Ως προπονητής έχει εργασθεί σε αρκετούς συλλόγους, μεταξύ των οποίων και ο Πανσερραϊκός.

Πηγές
 "ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ"
 ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ
 Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής" (Ένθετο περιοδικού "ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ", τεύχη ετών 1994-1996, έκδοση Κλεομένης Γεωργαλάς Ε.Π.Ε.)
 Ανδρέας Μπόμης, "ΑΛΜΑΝΑΚ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ", 1991 (Έκδοση περιοδικού "Εικόνες")
Δημητριου Παυλος (ποδοσφαιριστης)
Δημητριου Παυλος (ποδοσφαιριστης)
Δημητριου Παυλος (ποδοσφαιριστης)
Δημητριου Παυλος (ποδοσφαιριστης)
Δημητριου Παυλος (ποδοσφαιριστης)
Σάιμον Λε Μπόν

Ο Σάιμον Λε Μπον (Simon John Charles Le Bon, 27 Οκτωβρίου 1958) είναι Άγγλος καλλιτέχνης, ο οποίος είναι ευρέως γνωστός ως ο κύριος τραγουδιστής, στιχουργός και μουσικός του συγκροτήματος Duran Duran και του παρακλαδιού τους, των Arcadia.

Νεαρή Ηλικία
Ο Σάιμον Λε Μπον ήταν ο πρώτος γιος του John Le Bon και της Ann-Marie, οι οποίοι στη συνέχεια έκαναν άλλα δυο παιδιά τον David και τον Jonathan. Η μητέρα του τον βοήθησε να ανακαλύψει το καλλιτεχνικό του ταλέντο όταν ακόμα ήταν έξι ετών, όταν τον δήλωσε σε μια οντισιόν για μια τηλεοπτική διαφήμιση του απορρυπαντικού Persil. Εκείνος κέρδισε τον ρόλο και πρωταγωνίστησε σε αυτήν.
Από μικρή ηλικία, ήταν μέλος της εκκλησιαστικής χορωδίας αλλά παράλληλα εκπαιδευόταν και σαν ηθοποιός.
Πήγε στο ίδιο σχολείο με τον Έλτον Τζον, ο οποίος είχε ολοκληρώσει την φοίτηση του, λίγα χρόνια νωρίτερα.

Ξεκίνημα στους Duran Duran
Οι Duran Duran σχηματίστηκαν από τους παιδικούς φίλους John Taylor και Nick Rhodes μαζί με τον τραγουδιστή/συνθέτη Stephen Duffy το 1978, αλλά ο Duffy αποχώρησε έναν χρόνο μετά, πεπεισμένος πως το συγκρότημα δεν είχε μέλλον και εξέλιξη. Έτσι οι Duran Duran έμειναν χωρίς τραγουδιστή.
Η πρώην ερωμένη του Λε Μπον, Fiona Kemp εργαζόταν ως σερβιτόρα στο νυχτερινό μπαρ στο οποίο οι Duran Duran έκαναν πρόβες, τον σύστησε στο συγκρότημα τον Μάιο του 1980, προτείνοντας τον ως πιθανό τραγουδιστή.
Εκείνος άκουσε τα μουσικά κομμάτια που οι άλλοι δύο είχαν συνθέσει μόνοι τους, και προσπάθησε να ταιριάξει κάποια στιχάκια που ο ίδιος είχε συνθέσει, μέσα στην μουσική. Έτσι συμφώνησε να δοκιμάσει με τους Duran Duran για το καλοκαίρι. Μέσα σε διάστημα έξι εβδομάδων, το συγκρότημα έπαιζε σταθερά σε διάφορες περιοχές του Μπέρμιγχαμ, του Λονδίνο και του Νότιγχαμ .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Duran Duran official website

Άγγλοι μουσικοί
Άγγλοι συνθέτες
Άγγλοι τραγουδιστές
Τζων Όσμπορν (θεατρικός συγγραφέας)

Ο Τζων Όσμπορν (John James Osborne, 1929 – 24 Δεκεμβρίου 1994) ήταν Άγγλος θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και κριτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τζων Όσμπορν υπήρξε ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της γενιάς των «οργισμένων νέων», ένας από τους μεγαλύτερους δραματουργούς του 20ού αιώνα. Κατάφερε να γίνει πασίγνωστος από την ηλικία των 19 ετών, όταν συνέγραψε το έργο "Οργισμένα Νιάτα", το οποίο τον κατάστησε σύμβολο όλων των επαναστατημένων νέων της εποχής του. Πολέμιος κάθε είδους προσωπικής ή κοινωνικής σύμβασης, ιδιαίτερα ευερέθιστος αλλά και μανιώδης πότης και καπνιστής, εμπνεόταν από τον ίδιο το θυμό του, τον οποίο εξωτερίκευε στις δημιουργίες του. Τιμήθηκε με Όσκαρ σεναρίου για το έργο του Τομ Τζόουνς, η οποία μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Μπάρτον, στο ρόλο του Τζίμυ Πόρτερ.

Επιλογή έργων
 Look Back in Anger, 1956  (Κοίτα πίσω οργισμένος) - ελλην. μετάφραση Δέσπω Διαμαντίδου ως Οργισμένα νιάτα, εκδ. «Δωδώνη»
 The Entertainer, 1957 (Ο διασκεδαστής)
 Epitaph for George Dillon, 1958
 Luther, 1961
 Ανεπίτρεπτη Μαρτυρία
 Ψυχαγωγός
 Ένας Πατριώτης για μένα

Ελληνικές παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων των έργων του Τζων Όσμπορν.

Πηγές
 Χρονικό του 20ου Αιώνα (1994, σελ. 176)

Παραπομπές

Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Αλεξάντρ Οστρόβσκι

Ο Αλεξάντρ Οστρόβσκι  (Алекса́ндр Никола́евич Остро́вский, 1823-1886) ήταν Ρώσος θεατρικός συγγραφέας, θεωρούμενος ως ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της ρεαλιστικής περιόδου του ρωσικού θεάτρου.

Επιλογή έργων
Οικογενειακός πίνακας, 1847
Μεταξύ μας, θα συνεννοηθούμε, 1850
Η φτώχεια δεν είναι αμαρτία, 1854
Η μπόρα, 1859 - ελλην. μετάφραση Αθηνας Σαραντίδη ("ΘΕΑΤΡΟ 1966")   
Το δάσος, 1871
Ένοχοι δίχως ενοχή, 1881

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς
Αλφρέ ντε Μυσσέ

Ο Αλφρέ ντε Μυσσέ (Alfred de Musset, 1810-1857) ήταν Γάλλος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος.

Ο Αλφρέ Λουί Σαρλ ντε Μυσσε-Παταί γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν ο δεύτερος γιος και το τρίτο παιδί του λογίου Βικτόρ Ντονασιάν ντε Μυσσέ-Παταί και της Εντμέ Κλωντέτ Κριστίν Γκυγιό ντες Εμπιέρ. Εγκαταλείπει τις σπουδές του στα νομικά και την ιατρική, και το 1830 γράφει την Βενετσιάνικη νύχτα που ανεβαίνει στην σκηνή με παταγώδη αποτυχία. Αποφασίζει να μη ξαναγράψει πια θεατρικά έργα για την σκηνή αλλά μόνο για ανάγνωση, κάνει κοσμική ζωή γράφοντας ελάχιστα, και μόνο στα τέλη του 1832 δημοσιεύει έργα του με σχετική επιτυχία. 

Το 1833 εντάσσεται στους συνεργάτες της Revue des Deux Mondes (Επιθεώρηση των Δύο Κόσμων) και συνδέεται ερωτικά με την Γεωργία Σάνδη. Πρόκειται για ένα πολυτάραχο δεσμό με εκατέρωθεν απιστίες, χωρισμούς και επανασυνδέσεις, που διαρκεί δύο χρόνια. Ακολουθούν διάφορες σχέσεις του Μυσσέ με κοσμικές κυρίες. 

Παρά την απόφασή του να μη ξαναγράψει θεατρικά έργα για την σκηνή, ανεβαίνει το 1847 στην Κομεντί Φρανσαίζ το Καπρίτσιο του με μεγάλη επιτυχία, και το 1849 άλλα τρία έργα του. Το 1852 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.Πέθανε στο Παρίσι το 1857. 

Οι ποιητές του τέλους του 19ου αιώνα τον απέρριψαν, σήμερα όμως θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ρομαντισμού.

Επιλογή έργων

La confession d'un enfant du siècle (Η εξομολόγηση ενός παιδιού του αιώνα, 1836, αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα αναφερόμενο στην σχέση του με τη Γεωργία Σάνδη)

Ποίηση
Contes d'Espagne et d'Italie (Μύθοι της Ισπανίας και της Ιταλίας, 1829)
Les Nuits (Οι Νύχτες, 1835–1837)

Θέατρο
La nuit vénitienne (Η βενετσιάνικη νύχτα, 1830) 
André del Sarto, 1833 
Les caprices de Marianne (Τα καπρίτσια της Μαριάννας,1833) 
Lorenzaccio (Λορεντζάτσιο) 1833
Fantasio, 1834 
On ne badine pas avec l'amour (Δεν παίζουν με τον έρωτα, 1834) 
Le chandelier (Το κηροπήγιο, 1835) 
Il ne faut jurer de rien (Δεν πρέπει να ορκιζόμαστε για το τίποτα, 1836) 
Un caprice 1837 
Il faut qu'une porte soit ouverte ou fermée (Μια πόρτα πρέπει να είναι ανοιχτή ή κλειστή, 1845) 
On ne saurait penser à tout (Δεν μπορεί κανείς να σκέπτεται για όλα, 1849)

Ελληνικές μεταφράσεις
Το τραγούδι του Φορτούνιο. Μετάφραση Κώστα Βάρναλη, Ποιητικά, 1960, σελ. 261.
Η εξομολόγηση ενός παιδιού του αιώνα :  Έφη Κορομηλά (ΑΓΡΩΣΤΙΣ)
Les deux maîtresses (Οι δύο ερωμένες, 1840), Emmeline (1837), Le fils du Titien (Ο γιος του Τιτσιάνο, 1839), νουβέλλες : Βασιλική Χασάνδρα (PRINTA)
Λορεντζάτσιο, μετάφραση Νεκτάριος-Γεώργιος Κωνσταντινίδης, εκδόσεις Σοκόλη, Αθήνα 2016.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Γάλλοι ποιητές
Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Τζέιμς Χίλτον

Ο Τζέιμς Χίλτον (James Hilton, 9 Σεπτεμβρίου 1900 - 20 Δεκεμβρίου 1954) ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος, τα έργα του οποίου είχαν μεγάλη εμπορική επιτυχία.  			

Γιος εκπαιδευτικού, σπούδασε φιλολογία και ιστορία στο Καίμπριτζ και άρχισε να δημοσιογραφεί. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1920 και το 1931 γνώρισε την πρώτη του επιτυχία με το μυθιστόρημα Και τώρα αντίο. Καθιερώθηκε το 1933 με τον Χαμένο ορίζοντα.

Το μυθιστόρημα αυτό αφηγείται μιαν ιστορία για ένα παράδοξο βουδιστικό μοναστήρι, χαμένο στα βάθη του Θιβέτ, το Σάνγκρι-Λα. Η επιτυχία του ήταν τόση που το Σάνγκρι-Λα έγινε από τότε συνώνυμο μιας μυθικής ουτοπίας, της ευτυχισμένης ζωής μακριά από τον κόσμο. 

Την ίδια χρονιά δημοσιεύεται σε περιοδικά το γεμάτο ανθρωπιά και ευασθησία έργο του Αντίο, κύριε Τσιπς και το 1934 εκδίδεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, φθάνοντας στην πρώτη θέση των best sellers. Ακολουθούν αναρίθμητες εκδόσεις στην Αγγλία και παγκοσμίως. Το 1937 διασκευάζεται σε θεατρικό έργο και ανεβαίνει στο Λονδίνο με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Ρεντγκρέηβ.

Το 1935 ο Χίλτον εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Χόλλυγουντ, όπου και πέθανε.

Πολλά από τα βιβλία του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο. Ειδικά ο Χαμένος ορίζοντας μεταφέρθηκε δύο φορές και το Goodbye, Mr. Chips τέσσερις.

Επιλογή έργων
And Now Goodbye (Και τώρα αντίο, 1931)
Knight Without Armour (Ιππότης χωρίς πανοπλία, 1933)
Lost Horizon (Χαμένος ορίζοντας, 1933) - ελλην. μετάφραση Μάγδας Καϊναδά ("ΓΑΛΑΞΙΑΣ") 
Goodbye, Mr. Chips (Αντίο, κύριε Τσιπς, 1934 - ελλην. μετάφραση Θ.Κωστόπουλος ("ΒΙΒΛΙΟΑΘΗΝΑΪΚΗ")
We Are Not Alone (Δεν είμαστε μόνοι, 1937)
Random Harvest (''Τυχαίος θερισμός', 1941)

Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν

Ο Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν (Francisco de Zurbarán, 7 Νοεμβρίου 1598 - 27 Αυγούστου 1664) ήταν Ισπανός ζωγράφος θρησκευτικών κυρίως θεμάτων. Επονομάστηκε «Ισπανός Καραβάτζιο» για την εντυπωσιακή χρήση του κιαροσκούρο (chiaroscuro-φωτοσκίαση).

Έδρασε κυρίως στην Σεβίλλη, όπου μαθήτευσε τα έτη 1614-17. Το 1634-35 βρισκόταν στην Μαδρίτη, όπου φιλοτέχνησε για τον Κάρολο Δ΄ τους «Άθλους του Ηρακλή» και την «Άμυνα του Κάδιξ». Εκτός από τους πίνακες αυτούς και μερικές αριστοτεχνικές νεκρές φύσεις, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά σε θρησκευτικά θέματα. Η απλότητα και ο συναισθηματισμός των συνθέσεών του τον κατέστησαν ιδεώδη εκφραστή της Αντιμεταρρύθμισης.

Παραπομπές

Επιλογή έργων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ισπανοί ζωγράφοι
Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Δημήτριος Καρατζένης

Ο Δημήτριος Καρατζένης του Φώτη και της Βασιλικής  (Πράμαντα, 14 Νοεμβρίου 1904- Αθήνα, 1989) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως βουλευτής Άρτας συνολικά 7 φορές (1951, 52, 56, 58, 61, 63, 64). Για την προσφορά του τιμήθηκε με το Παράσημο του Τάγματος του Φοίνικα. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Λαλάκου και απέκτησαν 1 γιο και 1 κόρη.

Σταδιοδρομία 
Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο στην Άρτα, ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Εργάστηκε ως δικηγόρος. Ήταν ενεργός στην Τοπική Αυτοδιοίκηση στην ιδιαίτερη πατρίδα του ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '30. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Άρτας (1936-41). Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Άρτας στις εκλογές του 1951 με τον Ελληνικό Συναγερμό, κόμμα με το οποίο επανεξελέγη και την επόμενη χρονιά. Λίγο αργότερα πολιτεύτηκε με την ΕΡΕ και εξελέγη εκ νέου βουλευτής σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από το 1956, ως και το 1964.

Έργα 
Ασχολήθηκε με την νεότερη ιστορία της Άρτας του 19ου αιώνα και έγραψε πολλά ιστορικά βιβλία. Μερικά έργα του είναι «Η πολιτική ιστορία του Νομού Άρτας», που καλύπτει την περίοδο από το 1881 ως το 1981, «Η Επανάστασις της Άρτας του 1854» (Αθήνα 1973), «Η Άρτα εις την επανάστασιν του 1821 - Θυσίαι και Αγωνισταί», «Η εκατονταετηρίς της Άρτης, 1881-1981» (Αθήνα 1982), «Πολιτικές Προσωπικότητες νομού Άρτης: Ευάγγελος Π. Γαρουφαλιάς: Δήμαρχος – Βουλευτής» (Αθήνα 1983).

Παραπομπές

Πηγές 
 Άρθρο του Χρυσόστομου Μποκογιάννη για το Δημήτριο Καρατζένη, ανάκτηση 21-8-2013.
Ανέμη

Έλληνες δικηγόροι
Βουλευτές Άρτας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές Πρέβεζας
Ηλίας Αρμόδωρος

Ο Ηλίας Αρμόδωρος (γενν. Πειραιάς, 25 Ιανουαρίου 1960) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Προέρχεται από αθλητική οικογένεια του Πειραιά, αφού ο πατέρας του ήταν διαιτητής ποδοσφαίρου και ο παππούς του ήταν ένας εκ των ιδρυτών του Εθνικού Πειραιώς το 1923. Έκανε πολυετή καριέρα στην Α΄ Εθνική με τα χρώματα τριών διαφορετικών ομάδων, του Εθνικού, της ΑΕΚ και του Λεβαδειακού, ξεπερνώντας τις 300 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος. Αγωνιζόταν ως αριστερός ακραίος αμυντικός, ενώ μετά τη λήξη της ενεργού σταδιοδρομίας του εργάστηκε ως προπονητής ομάδων και των τριών εθνικών κατηγοριών. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με το εμπόριο αθλητικών ειδών.

Ο Αρμόδωρος ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία 14 ετών από τον ερασιτεχνικό σύλλογο του Α.Ο. Αγίου Δημητρίου Πειραιά και το καλοκαίρι του 1977 μεταγράφηκε στον Εθνικό. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως ερασιτέχνης την περίοδο 1977-78 -όταν υπήρξε απεργία των επαγγελματιών ποδοσφαιστών- και από την επόμενη χρονιά μονιμοποιήθηκε στην 11άδα. Παρέμεινε στην πειραϊκή ομάδα επί 8 συνεχόμενα έτη (169 συμμετοχές, 7 γκολ) και το καλοκαίρι του 1985 υπέγραψε στην ΑΕΚ, με την οποία αγωνίσθηκε τα δυο επόμενα χρόνια (42 συμμετοχές). Το καλοκαίρι του 1987 αποκτήθηκε από τον νεοφώτιστο στην Α΄ Εθνική Λεβαδειακό, με τα χρώματα του οποίου έπαιξε για τέσσερα χρόνια και έκλεισε την καριέρα του το 1991 (93 παρουσίες).

Συνολικά έλαβε μέρος σε 304 αγώνες της μεγάλης κατηγορίας. Πέρασε από όλες τις εθνικές ομάδες (περιλαμβανομένης της ολυμπιακής), πλην της ανδρών.

Στίς 3 Ιανουαρίου 2020 το Δ.Σ. του Εθνικού ΟΦΠΦ αποφάσισε ομόφωνα να αναθέσει την ευθύνη του ανδρικού ποδοσφαιρικού τμήματος στον Ηλία Αρμόδωρο και τους συνεργάτες της επιλογής του.

Πηγές
 Σύντομο βιογραφικό του ποδοσφαιριστή
 ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ
 Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής" (Ένθετο περιοδικού "ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ", τεύχη ετών 1994-1996, έκδοση Κλεομένης Γεωργαλάς Ε.Π.Ε.)

Παραπομπές

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού
Τροϊάν

Η Τροϊάν (βουλγαρικά: Троян) είναι πόλη της κεντρικής Βουλγαρίας, που μνημονεύει το όνομα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τραϊανού και ανήκει στην Επαρχία Λόβετς. Έχει πληθυσμό 21.723 κατοίκους (2012). Είναι διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου. Η πόλη βρίσκεται 162 χλμ. από την πρωτεύουσα της χώρας Σόφια. Το πλησιέστερο πολιτικό αεροδρόμιο είναι της Γκόρνα Οριαχόβιτσα σε απόσταση 105 χλμ. Ο ποταμός Μπέλι Οσαμ περνά από την καρδιά της πόλης. Με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του Τρόιαν ήταν 21.194 κάτοικοι. Από εθνική άποψη η πλειοψηφία των κατοίκων (87,29%) ήταν Βούλγαροι, με μειονότητες Ρομά (1,23%) και Τούρκων (1,03%). Το  10,21%  των κατοίκων είναι άγνωστης εθνικότητας. Το γεγονός μπορεί να συνδέεται με τις πολιτικές εθνικών μειονοτήτων της Σόφιας, που αρνείται να αναγνωρίσει τη μακρά ιστορικά Ρουμανική (Βλαχική) παρουσία στην περιοχή.

Ιστορία
Το Τρόιαν ονομάστηκε πόλη το 1868, οπότε αναπτύχθηκε ως κέντρο βιοτεχνίας της περιοχής. Μετά την απελευθέρωση αναπτύχθηκε με αργούς ρυθμούς. Εναυσμα για την ανάπτυξη της πόλης αποτέλεσε η δημιουργία ενός μικρού υδροηλεκτρικού έργου και εργοστασίων υφασμάτων. Το 1948 η πόλη συνδέθηκε με τη σιδηροδρομική γραμμή Λόβετς-Λέβσκι-Σβιστόφ. Αργότερα αναπτύχθηκαν στην πόλη εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικών μηχανών, προϊόντων ηλεκτροτεχνίας, δομικών μηχανημάτων, μαλιού και επίπλων.

Πολιτισμός
Στην περιοχή του Τρόιαν βρίσκεται η ομώνυμη Μονή, πολιτιστικό και ιστορικό μνημείο. Εορτάζει την 15 Αυγούστου (Κοίμηση της Θετόκου), οπότε συγκεντρώνεται χιλιάδες λαού από όλη τη χώρα για τον εορτασμό και να δουν μια μοναδική εικόνα της Παναγίας. Η εικόνα είναι μοναδική για το ότι έχει τρία χέρια από ασήμι. Η προέλευσή της είναι άγνωστη αλλά υπάρχουν πολλές ιστορίες, μερικές περιλαμβάνοντας θαύματα. 

Η πόλη φημίζεται για την παραδοσιακή της κεραμεική, που πιθανόν αναπτύχθηκε λόγω της ποσότητας των τοπικών αργιλωδών εδαφών. Η  κεραμεική ήταν βασική πηγή εισοδήματος για τους ντόπιους τεχνίτες την εποχή της Βουλγαρικής Αναγέννησης (1762–1878). Σήμερα τα χειροποίητα κεραμεικά αντικείμενα πωλούνται ως σουβενίρ στους τουρίστες. Θαυμάσια δείγματα της παραδοσιακής κεραμεικής υπάρχουν στο δημοτικό μουσείο, απέναντι από το δημαρχείο. 

Αξιόλογα είναι επίσης το Συγκρότημα Νούνκι και η Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, και τα δύο του πρώτου μισού του 19ου αιώνα.

Η παραγωγή παραδοσιακού πρώτης ποιότητας μπράντι από δαμάσκηνο (ρακίγια) έχει γίνει τμήμα της τοπικής κουλτούρας. Σχετική με αυτό είναι και η διεξαγωγή στην πολή της Γιορτής Δαμάσκηνου το φθινόπωρο. Το μπράντι από δαμάσκηνο του Τρόιαν έχει κερδίσει την εθνική και διεθνή αναγνώριση σε μεγάλες εκθέσεις.

Φύση
Η περιοχή του Τρόιαν έχει τρία καταφύγια άγριας ζωής : Κόζια Στένα, Στένετο και Σέβερεν Γιέντεμ, τμήματα του ευρύτερου Εθνικού Δρυμού του Κεντρικού Αίμου. Αυτά είναι πλούσια σε βραχώδεις σχηματισμούς, καταρράκτες και άγρια ζωή. Τα περισσότερα από τα ενδιαφέροντα σημεία είναι προσβάσιμα για τους τουρίστες.

Αδελφοποιημένες πόλεις 
  Βινιέ-συρ-Σεν - Γαλλία
  Δοϊράνη - Βόρεια Μακεδονία
  Ελβάνγκεν - Γερμανία
  Μαρίνα Χόρκα - Λευκορωσία
  Περν-λε-Φοντέν - Γαλλία
  Φορλί - Ιταλία

Φωτογραφίες

Πόλεις της Βουλγαρίας
Μπότεβγκραντ

Το Μπότεβγκραντ (βουλγαρικά: Ботевград) είναι πόλη της Βουλγαρίας και ανήκει στην επαρχία Σόφιας. Έχει πληθυσμό 20.444 κατοίκους (2012).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Βουλγαρίας
Κοσμάς Στράτος

Ο Κοσμάς Στράτος (γενν. Λάρισα, 3 Ιουλίου 1959) είναι Έλληνας πρώην διεθνής αθλητής στίβου («σπρίντερ») που διακρίθηκε για τις επιδόσεις του στο αγώνισμα των 100 μ., κατά τη δεκαετία της δεκαετίας του 1980.
Αγωνίσθηκε με τα χρώματα του Γ.Σ. Λάρισας και αναδείχθηκε πέντε φορές πρωταθλητής Ελλάδας, στα 1981 (με χρόνο 10,62), 1983 (10,38), 1985 (10,46), 1986 (10,40) και 1988 (10,61).

Υπήρξε στέλεχος της Εθνικής Ομάδας Στίβου των Ανδρών, δις βαλκανιονίκης (στο Βουκουρέστι το 1982, με χρόνο 10,42 και στη Σμύρνη το 1983 με χρόνο 10,58) και ο μοναδικός Λαρισινός που ανακηρύχθηκε "Αθλητής Χρονιάς" από τον Π.Σ.Α.Τ. Πήρε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που έγινε στην Αθήνα από 6-12 του Σεπτεμβρίου 1982, όπου τερμάτισε στην 8η θέση του Τελικού με χρόνο 12,56 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Ελσίνκι, όταν στις 7 Αυγούστου του 1983 κατετάγη 5ος στην 6η προκριματική σειρά, με επίδοση 10,65.

Πηγές
 Το διεθνές προφίλ του αθλητή
 "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ": Ο Κοσμάς Στράτος σχολιάζει

Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας
Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Τσάτσακ

Το Τσάτσακ (Σερβικά: Чачак/Čačak) είναι πόλη της Σερβίας και έχει πληθυσμό 73.331 κατοίκους (2011). Είναι κτισμένο στις όχθες του Δυτικού Μοράβα. Είναι το διοικητικό κέντρο της περιοχής Μοραβίτσα, ενώ ταυτόχρονα είναι το πολιτιστικό, οικονομικό και αθλητικό κέντρο της περιοχής. Περιλαμβάνει 58 οικισμούς. Κοντά στην πόλη βρίσκεται το φαράγγι Οβτσάρ-Κάμπλαρ στο οποίο έχουν κτιστεί 300 μοναστήρια το 14ο αιώνα και αποκαλείται το Άγιο Όρος της Σερβίας.

Η πόλη έχει το σημερινό της όνομα από το 1408. Το 1459 η πόλη περάσει υπό την κατοχή των Οθωμανών, το 1718 έγινε το νότιο άκρο της Αυτοκρατορίας των Αψβουργών και το 1739 κατελήφθη ξανά από της Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1878 έγινε μέρος της ανεξάρτητης Σερβίας, ενώ από το 2006 ανήκει στην Σερβία.

Πόλεις της Σερβίας
Φώτιος Πιτούλης

Ο Φώτιος Θ. Πιτούλης (1911 ή 1913 - 2 Αυγούστου 2002) ήταν Έλληνας πολιτικός. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του εξελέγη βουλευτής με διάφορα κόμματα και διετέλεσε υφυπουργός Οικονομικών (δις) και Συντονισμού.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε το 1913 στην Ηγουμενίτσα και ήταν γόνος της ισχυρής βλαχόφωνης οικογένειας Πιτούλη. Πήρε μέρος στις εκλογές του 1946 ως υποψήφιος βουλευτής Ιωαννίνων με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) και έλαβε 1.063 ψήφους. Εξελέγη βουλευτής το 1951 από τη β΄ κατανομή και το 1952 στη Θεσπρωτία με τον Ελληνικό Συναγερμό, το 1956 με την ΕΡΕ, το 1958 και το 1961 με το κόμμα των Φιλελευθέρων και το 1963 με την Ένωση Κέντρου. Στις εκλογές του 1964 επανεξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου. Το 1965 ήταν ανάμεσα στους 48 «αποστάτες» και μάλιστα έλαβε μέρος στην κυβέρνηση Νόβα του 1965 ως υφυπουργός Οικονομικών από τις 16 Ιουλίου ως τις 20 Αυγούστου 1965. 

Στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου ήταν υφυπουργός Συντονισμού από τις 5 Οκτωβρίου 1965 ως τις 10 Νοεμβρίου 1966 και υφυπουργός Οικονομικών στην ίδια κυβέρνηση από τις 10 Νοεμβρίου ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966.

Στις εκλογές του 1977 εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, συγκεντρώνοντας 4.562 σταυρούς προτίμησης. Ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ και στις εκλογές του 1981, αλλά δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσε 2.638 σταυρούς. 

Απεβίωσε τον Αύγουστο του 2002 και κηδεύτηκε στις 3 Αυγούστου από τον ιερό ναό Ευαγγελιστρίας της Ηγουμενίτσας. Κατέλιπε παιδιά και εγγόνια.

Παραπομπές

Πηγές 

 

Βουλευτές Θεσπρωτίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών
Έλληνες υφυπουργοί Συντονισμού
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Ισαάκ Καράσσο

Ο Ισαάκ Καράσσο (Θεσσαλονίκη, 1874 – Γαλλία, 19 Απριλίου 1939) ήταν Ισπανός γιατρός και επιχειρηματίας εβραϊκής καταγωγής από τη Μακεδονία. Είναι ο ιδρυτής μιας γαλακτοβιομηχανίας παραγωγής γιαουρτιού, που μετεξελίχθηκε αργότερα στη πολυεθνική Danone, η οποία ξεκινώντας από την Ισπανία, κατέκτησε με κύριο προϊόν της το γιαούρτι και το διέδωσε ως εμπορικό προϊόν στις αγορές της Δυτικής Ευρώπης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε το 1874 στη Θεσσαλονίκη από Εβραίους Σεφαρδίτες γονείς, μέλη της άλλοτε πολυπληθούς κοινότητας της πόλης. Ήταν ανηψιός του Οθωμανού πολιτικού που συνέβαλε στην Επανάσταση των Νεότουρκων, Εμμανουήλ Καράσσο. Ο υιός του Δανιήλ Καράσσο, υπήρξε στη συνέχεια στέλεχος της γαλακτοβιομηχανίας που επέκτεινε την δραστηριότητα της εταιρίας του πατέρα του στη Γαλλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Το 1918, έξι χρόνια αφότου η πόλη απελευθερώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, μετανάστευσε στη Βαρκελώνη και ίδρυσε μια βιομηχανία παρασκευής γιαουρτιού. Κατά την διάρκεια που διατηρούσε το ιατρείο του, παρατήρησε ότι πολλοί από τους νέους ασθενείς του πάσχουν από εντερικές και πεπτικές διαταραχές. Αυτό τον οδήγησε να μελετήσει τις εργασίες του Ρώσου ανατομιστή και βακτηριολόγου Ιλιά Μέτσνικοφ για τις ιδιότητες του γιαουρτιού. Ο Μετσνικόφ, εντυπωσιασμένος από την μακροβιότητα των κατοίκων της Βουλγαρίας που ίσως οφείλονταν στην κατανάλωση γιαουρτιού, που ήταν δημοφιλές στα Βαλκάνια αλλά σχετικά άγνωστο στην υπόλοιπη Ευρώπη, ξεκίνησε έρευνες με ποντίκια στο Ινστιτούτο Παστέρ στο Παρίσι και κατέληξε στο συμπέρασμα η βακτηριακή καλλιέργεια που υπήρχε στο γιαούρτι διασφάλιζε καλύτερη προστασία στο ανοσοποιητικό σύστημα των πειραματόζωων. Έπειτα ίδρυσε την δική του γαλακτοβιομηχανία το 1919 και ξεκίνησε την παραγωγή γιαουρτιού, που αρχικά διοχετεύονταν αποκλειστικά στα φαρμακεία. Αργότερα επέκτεινε τις δραστηριότητές του με την εμπορική ονομασία "Danone" και μετέφερε την εταιρία του στη Γαλλία το 1929. Η σύλληψη του ονόματος της εταιρίας, προήλθε από τον καταλανικό υποκοριστικό του ονόματος του υιού του Δανιήλ. Ο υιός του Δανιήλ Καράσσο, μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1939, κατέφυγε το 1941 στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αποφύγει την σύλληψή του μετά την προέλαση των ναζιστικών στρατευμάτων στη Γαλλία και ίδρυσε εταιρία με την εμπορική ονομασία "Dannon".

Παραπομπές 

Σεφαρδίτες
Εβραίοι επιχειρηματίες
Εβραίοι ιατροί
Έλληνες εβραϊκής καταγωγής
Ποταμός Κυθήρων

Ο Ποταμός είναι το μεγαλύτερο χωριό των Κυθήρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 476 μόνιμους κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 346 μέτρων στο βόρειο τμήμα του νησιού. Το χώριο παρουσιάζει αξιόλογη εμπορική κίνηση όλη τη διάρκεια του χρόνου, ενώ κάθε Κυριακή διοργανώνεται παζάρι με ντόπια γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα στην κεντρική πλατεία. Αποκαλείται επίσης «της Κυράς το χωριό» εξαιτίας της εικόνας της Παναγίας από τα Ιεροσόλυμα που βρίσκεται στο ιερό ναό της Παναγίας της Ιλαριώτισσας και ήταν γνωστό ως το Villa Grande (Mεγάλο Xωριό). Στον Ποταμό λειτουργούν πολλά καταστήματα, ξενοδοχεία και γραφεία. Θεωρείται επίσης το πολιτικό κέντρο του νησιού. Στο χωριό πάρθηκε η απόφαση τα Κύθηρα να αυτονομηθούν το 1917 και συνταχθούν με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και ήταν έδρα της Αντίστασης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στον Ποταμό σώζονται αρκετά παραδοσιακά σπίτια μαζί με κάποια νεοκλασσικά σπίτια. Τη δεκαετία του 1970 κατασκευάστηκε στον ποταμό του Κασιμάτειο Γηροκομείο. Πίσω από το γηροκομείο βρίσκεται το αγγλικό σχολείο. Ο Ποταμός έχει φιλαρμονική ορχήστρα και ανοικτό θέατρο. Στο Ποταμό βρίσκεται επίσης το Γενικό Νοσοκομείο-Κέντρο Υγείας Κυθήρων, γνωστό ως «Τριφύλλειο Ίδρυμα Κυθήρων». Το νοσοκομείο εγκαινιάστηκε το 1953. Κοντά στο δρόμο που συνδέει τον Ποταμό με την Αγία Πελαγία Κυθήρων, ένα τουριστικό θέρετρο στο βόρειο τμήμα του νησιού, βρίσκεται η γέφυρα του Ποταμού που κατασκευάστηκε επί Αγγλοκρατίας. Κοντά στον Ποταμό βρίσκεται η Μονή του Οσίου Θεοδώρου, η οποία κατασκευάστηκε τον 12ο και 13ο αιώνα, και η Παληόχωρα Κυθήρων, η οποία καταστράφηκε το 1537 από τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα.

Παραπομπές

Πηγές 
 Κύθηρα: Το όμορφο Τσιρίγο! news.gr, 13 Αυγούστου 2013
 kythera.gr: Ποταμός
 kithera.gr: Ποταμός 
 Visit Kythera: Ποταμός/

Χωριά των Κυθήρων
Δήμος Κυθήρων
Γλυκερία (τραγουδίστρια)

Η Γλυκερία (Άγιο Πνεύμα Σερρών, 16 Νοεμβρίου 1953) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες και δημοφιλέστερες ερμηνεύτριες του ελληνικού τραγουδιού. Σύμφωνα με τον «Κατάλογο της Ελληνικής Δισκογραφίας» συγκαταλέγεται (μετά από τις Χάρις Αλεξίου και Άννα Βίσση) στις εμπορικότερες Ελληνίδες τραγουδίστριες.

Βιογραφικά στοιχεία 

Η οικογένειά της έχει ρίζες από την Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας. Η μητέρα της είχε καταγωγή από την Κρήτη. Η Γλυκερία γεννήθηκε στο χωριό Άγιο Πνεύμα Σερρών στις 16 Νοεμβρίου του 1953. Από πολύ μικρή δέχθηκε μουσικά ερεθίσματα από τα Μικρασιατικα τραγούδια και το ρεμπέτικο από την οικογένειά της, με συνέπεια το τραγούδι να ριζώσει μέσα της σε πολύ μικρή ηλικία. Ο πατέρας και ο θείος της έπαιζαν ερασιτεχνικά μπουζούκι.

Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1974 στην τηλεοπτική εκπομπή Να η Ευκαιρία, ενώ η πρώτη της εμφάνιση στην ελληνική μουσική σκηνή ήταν το ίδιο έτος στην ταβέρνα Λητώ στην Πλάκα.

Στα χρόνια της ενασχόλησής της με το ελληνικό τραγούδι διατηρεί "χαμηλό προφίλ", πηγαία έκφραση και σταθερό κοινό.

Δισκογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://www.glykeria.net
Συνέντευξη της Γλυκερίας, Κωνσταντίνος Παυλικιάνης για το MusicHeaven
Glykeria on Europopmusic.eu (English)

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Βραβευμένοι με Αρίων
Μακεδόνες
Σίνισα Ντομπρασίνοβιτς

Ο Σίνισα Ντομπρασίνοβιτς (Κυριλλικό αλφάβητο: Синиша Добрашиновић, γενν. 17 Φεβρουαρίου 1977) είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής ο οποίος έχει γεννηθεί στο Μαυροβούνιο.

Καριέρα

Σύλλογοι
Έχει αγωνιστεί κατά σειρά στις ομάδες ΦΚ Ρουντάρ Πλιέβλια, Κ.Σ.Κ. Λόκερεν, Απόλλων Λεμεσού, Διγενής Ακρίτας Μόρφου, Α.Σ. Ομόνοια Λευκωσίας, Ανόρθωση Αμμοχώστου, ΑΟ Νέα Καβάλα και στη Π.Α.Ε. Βέροια. Την ποδοσφαιρική περίοδο 2013-14 αγωνίζεται στη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου, με την οποία υπέγραψε συμβόλαιο τον Αύγουστο του 2013.

Συμμετοχές στο Τσάμπιονς Λιγκ
Την περίοδο 2008-09 συμμετείχε με την Ανόρθωση στους ομίλους του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Είναι ο πρώτος ποδοσφαιριστής που σκόραρε στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ με φανέλα κυπριακής ομάδας.

Εθνική ομάδα
Παρόλο που έχει γεννηθεί στην πόλη Ίβανγκραντ της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου, που τότε ήταν μέρος της Γιουγκοσλαβία, το 2009 ο ποδοσφαιριστής επέλεξε να αποδεχθεί την πρόσκληση να εκπροσωπεί την Εθνική Κύπρου (αγωνιζόταν στην Κύπρο από το 2000), παίρνοντας την κυπριακή υπηκοότητα. Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Κύπρου στις 10 Οκτωβρίου 2009 στο νικηφόρο παιχνίδι με αντίπαλο την Εθνική Βουλγαρίας (4-1).

Συμμετοχές με Εθνική Κύπρου

Γκολ με Εθνική Κύπρου

Παραπομπές

Πηγές
«Προτίμησα την Αλκή γιατί...»
Προφίλ στη σελίδα national-football-teams.com
Προφίλ στη σελίδα transfermarkt.co.uk

Κύπριοι ποδοσφαιριστές
Μαυροβούνιοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρούνταρ Πλιέβλια
Ποδοσφαιριστές ΚΣΚ Λόκερεν
Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λεμεσού
Ποδοσφαιριστές Διγενή Μόρφου
Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας
Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα
Ποδοσφαιριστές Αλκής Λάρνακας
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζετισού
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας
Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου
Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου
Μαυροβούνιοι προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κύπριοι σερβικής καταγωγής
Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Σόμπορ

Το Σόμπορ (Σερβικά: Сомбор) είναι πόλη της Σερβίας και έχει πληθυσμό 47.623 κατοίκους (2011). Είναι διοικητικό κέντρο της περιοχής Δυτική Μπάτσκα. Το όνομά της η πόλη το πήρε από την οικογένεια Τζόμπορ (Czobor), στην όποια ανήκε η περιοχή της πόλης το 14ο αιώνα. Το Σέρβικο όνομά της πόλης καταγράφεται για πρώτη φορά το 1543. Η πρώτη αναφορά της πόλης γίνεται το 1340. Η πόλη αποτελούσε τη συνοριακή γραμμή ανάμεσα στην αυτοκρατορία των Αψβούργων και την Οθωμανική αυτοκρατορία μετά το 1687. Το 1918 η πόλη έγινε μέρος του βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.

Πόλεις της Σερβίας
Τιγγελλίνος

Ο Οφώνιος Τιγγελλίνος (Gaius Ofonius Tigellinus, 10 - 69) ήταν έπαρχος της ρωμαϊκής Πραιτωριανής Φρουράς, από το 62 έως το 68, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Νέρωνα.

Η ζωή του 
Ο Οφώνιος Τιγγελλίνος (Ofonius Tigellinus) γεννήθηκε πιθανώς το 10 μ.Χ. στον Ακράγαντα της Σικελίας. Το 39 μ.Χ. τον εξόρισε ο Καλιγούλας, αφού κατηγορήθηκε ότι διέπραξε μοιχεία με την αδελφή του αυτοκράτορα. Τον ανακάλεσε από την εξορία ο Κλαύδιος το 41.
Κληρονόμος σημαντικής περιουσίας, αγόρασε μεγάλες εκτάσεις στην Απουλία και στην Καλαβρία, και ασχολούνταν με την εκτροφή αλόγων για τις ιπποδρομίες.

Μέσω αυτής του της δραστηριότητας εξασφάλισε πρόσβαση στον Νέρωνα, στα όργια του οποίου συμμετείχε. Ήταν επικεφαλής του πυροσβεστικού σώματος της Ρώμης. Το 62 μ.Χ. έγινε διοικητής του σώματος των Πραιτοριανών. Πιθανώς ευθύνεται για τη μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης. Το 65 ο Γάιος Καλπούρνιος Πίσων οργάνωσε συνωμοσία κατά του Νέρωνα, η οποία απέτυχε. Ακολούθησε κύμα τρομοκρατίας, όπου ο Τιγγελλίνος πρωτοστάτησε. Το 67 ήταν στην ακολουθία του Νέρωνα, όταν ο αυτοκράτορας επισκέφτηκε την Ελλάδα.

Όταν ο Γάλβας στασίασε κατά του Νέρωνα, ο Τιγγελλίνος με τους Πραιτοριανούς εγκατέλειψαν το έως τότε αφεντικό τους. Με την τελική επικράτηση του Γάλβα απομακρύνθηκε από τη διοίκηση των Πραιτοριανών, αλλά έσωσε τη ζωή του δωροδοκώντας τον ευνοούμενο του νέου αυτοκράτορα, Τίτο Βίνιο.

Αλλά όταν τον Γάλβα διαδέχτηκε ο Όθωνας η καλή του τύχη τον εγκατέλειψε: ειδοποιήθηκε ότι είχε αποφασιστεί η θανάτωσή του οπότε, ευρισκόμενος στα λουτρά της Σινουέσας, έκοψε τον λαιμό του με ξυράφι. Ήταν 69 μ.Χ.

Πηγές 
 Livy «History of Rome» (Loeb Classical Library)

Ρωμαίοι αξιωματούχοι
Θωμάς Ε. Υψηλάντης

Ο Θωμάς Ε. Υψηλάντης (Ραπόλτενκίρχεν, συνοικία της πόλης Σίγκχαρτσκίρχεν, Αυστρία, 15 Αυγούστου 1909 - Αθήνα, 22 Δεκεμβρίου 1966) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρέσβης σε διάφορες χώρες και ως βουλευτής με την Ένωση Κέντρου μέχρι το θάνατό του. Για την προφορά του στο διπλωματικό σώμα τιμήθηκε με παράσημα, ανάμεσα στα οποία  ο Χρυσός Σταυρός του Γεωργίου Α' και ο Ταξιάρχης του Φοίνικος.

Βιογραφία
Καταγόταν από την οικογένεια Υψηλάντη, που έχει μακρά διπλωματική και πολιτική ιστορία. Ειδικότερα, ήταν εγγονός του Γρηγορίου Υψηλάντη (που ήταν αδερφός του Αλέξανδρου και του Δημητρίου Υψηλάντη).

Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο της Βιέννης (από το οποίο είχε αναγορευτεί διδάκτορας) και συνακόλουθα σταδιοδρόμησε στο διπλωματικό σώμα, ως υποπρόξενος στην Καζαμπλάνκα (1939), σύμβουλος πρεσβειών, γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο (1942), στο υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα και μετά σε άλλες διπλωματικές θέσεις στο Βερολίνο, στη Μόσχα, στο Λίβανο και στη Γιουγκοσλαβία. Τέλος, διορίστηκε πρεσβευτής στην Αιθιοπία το 1958 και στη Δυτική Γερμανία το 1959. Υπηρέτησε στο διπλωματικό σώμα ως την παραίτησή του, το 1961.

Εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου στην Α΄ Αθηνών, στις εκλογές του 1963 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. 

Πέθανε έπειτα από μακρά ασθένεια όντας εν ενεργεία βουλευτής, το Δεκέμβριο του 1966 και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη από το ναό της Μητρόπολης. Την έδρα του στη Βουλή κατέλαβε μετά το θάνατό του, η πρώτη επιλαχούσα Ηρώ Λάμπρου.

Από το γάμο του με την Έλλη Ράλλη απέκτησε 1 γιο.

Παραπομπές 

Βουλευτές Α' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Έλληνες διπλωμάτες
Αλέξιος Παπαλεξίου

Ο Αλέξιος Παπαλεξίου (και Παπαλέξης, 1924-28 Απριλίου 2000) ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτευτής της Αριστεράς. Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με την ΕΔΑ (1963).

Σταδιοδρομία 
Ανέπτυξε αντιστασιακή δραστηριότητα. Εξελέγη βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1963 με την ΕΔΑ.

Πήρε μέρος στις εκλογές του 1974 ως υποψήφιος βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης με την Ενωμένη Αριστερά και συγκέντρωσε 8.368 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί. Πολιτεύτηκε για τελευταία φορά ανεπιτυχώς στις εκλογές του 1981, με το ΚΚΕ Εσωτερικού λαμβάνοντας 406 σταυρούς.

Πέθανε σε ηλικία 76 ετών το 2000 και κηδεύτηκε στις 2 Μαΐου. Ήταν παντρεμένος με την Κούλα Παπαλεξίου.

Βιβλιογραφία
Κώστας Διγκαβές, Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985, εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986.

Παραπομπές 

Βουλευτές Α' Θεσσαλονίκης
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Έλληνες Αντιστασιακοί
Αμίλκαρε Πονκιέλλι

Ο Αμίλκαρε Πονκιέλλι (Amilcare Ponchielli, 31 Αυγούστου 1834 − 16 Ιανουαρίου 1886) ήταν Ιταλός συνθέτης. Αν και ήταν πολύ δημοφιλής κατά την διάρκεια της ζώης του, η μόνη όπερά του που εκτελείται σήμερα συχνά, με την εισαγωγή μεγαλύτερης ορχήστρας και πιο περίπλοκης ενορχήστρωσης, είναι η La Gioconda στην οποία κυρίως οφείλει την φήμη του.

Επιλογή μελοδραμάτων
I promessi sposi (Οι αρραβωνιασμένοι, 1856)
I Lituani (Οι Λιθουανοί, 1874)
La Gioconda (1876)
Marion Delorme, 1885

Παραπομπές

Ιταλοί συνθέτες
Συνθέτες όπερας
Συνθέτες του Ρομαντισμού
Μπαλντασσάρε Καστιλιόνε

Ο Μπαλντασσάρε Καστιλιόνε (Baldassarre Castiglione, Καζάτικο, περιοχή Μάντοβα, 6 Δεκεμβρίου 1478 - Τολέδο, 2 Φεβρουαρίου 1529) ήταν Ιταλός ουμανιστής και διπλωμάτης. 

Πατέρας του ήταν ο κόμης Κριστόφορο Καστιλιόνε και η μητέρα του ανήκε στον ηγεμονικό Οίκο των Γκοντζάγκα της Μάντοβα. Δεκαοκτώ χρόνων πήγε στο Μιλάνο, στην αυλή του Λουδοβίκου Σφόρτσα και άκουσε μαθήματα του Δημητρίου Χαλκοκονδύλη. Διακρίθηκε για τον καλό του χαρακτήρα και τις επιδόσεις του στον αθλητισμό, τα γράμματα, την μουσική και την τέχνη. Επέστρεψε όταν πέθανε ο πατέρας του, υπηρέτησε για λίγο στον στρατό του Γκουιντομπάλντο ντα Μοντεφέλτρο, δούκα του Ουρμπίνο, και τελικά εγκαταστάθηκε στο δουκικό ανάκτορο ως αυλικός.

Για μια σύντομη περίοδο την εποχή εκείνη, η αυλή του Ουρμπίνο ήταν το πρότυπο του πνευματικού πολιτισμού της Ιταλίας και σημαντικός παράγοντας διαμόρφωσής του. Ο Καστιλιόνε προσαρμόστηκε αμέσως, τόσο που ερωτεύτηκε την Ελιζαμπέττα Γκοντζάγκα, σύζυγο του Γκουιντομπάλντο. Προς αποφυγήν περιπλοκών ο τελευταίος τον έστειλε με αποστολή στην Αγγλία αλλά ο Καστιλιόνε φρόντισε επιστρέψει αμέσως. Τελικά ο δούκας κατάλαβε (κι απ' ό,τι ξέρουμε μέχρι σήμερα, καλά κατάλαβε) ότι ο έρωτας του αυλικού του ήταν πλατωνικός κι ο Καστιλιόνε παρέμεινε στο Ουρμπίνο μέχρι το 1517, οπότε ο ανεψιός και διάδοχος του Γκουιντομπάλντο (που πέθανε το 1508) εκθρονίστηκε από τον Πάπα. 

Ο Καστιλιόνε επέστρεψε στην Μάντοβα, παντρεύτηκε μια νεαρή είκοσι τρία χρόνια νεώτερή του και πήγε ως πρεσβευτής της Μάντοβα στην Ρώμη. Ύστερα από τέσσερα χρόνια γάμου έχασε την γυναίκα του.

Το 1524 ο Πάπας Κλήμης Ζ΄ τον έστειλε παπικό νούντσιο στην Μαδρίτη σε μια προσπάθεια συμφιλίωσής του με τον Κάρολο Ε΄. Η αποστολή απέτυχε οικτρά (χωρίς καθόλου να ευθύνεται ο Καστιλιόνε γι’ αυτό) με αποκορύφωμα την τρομερή λεηλασία της Ρώμης από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα το 1527. Ο Καστιλιόνε πέθανε στο Τολέδο δυο χρόνια αργότερα.

Περίφημο είναι το σε διαλογική μορφή έργο του Il Libro del Cortegiano (Το βιβλίο του αυλικού, 1528) που απεικονίζει την δουκική αυλή του Ουρμπίνο και αναφέρεται στα όσα πρέπει να χαρακτηρίζουν τον τέλειο αυλικό, και κατ’ επέκτασιν τον homo universalis της Αναγέννησης. Εδώ ο Καστιλιόνε περιγράφει μάλλον τον εαυτό του: τα προτερήματα που πρέπει να έχει ο αυλικός πρέπει να είναι η αριστοκρατική καταγωγή που θα του εμφυσήσει από νωρίς πνευματική χάρη, καλούς τρόπους και καλαισθησία, καθώς και ενασχόληση τόσο με τις πολεμικές τέχνες όσο και με τα γράμματα και τις τέχνες, σε ισορροπία μεταξύ τους. Παράλληλα περιγράφει και τις αρετές που πρέπει να διακρίνουν τις γυναίκες για ν’ αποτελούν πηγή έμπνευσης και παρακίνησης των ανδρών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Το πλήρες κείμενο του ''Βιβλίου του αυλικού, Internet Archive 

Ιταλοί αναγεννησιακοί ουμανιστές
Ιταλοί διπλωμάτες
Ιταλοί συγγραφείς
Βόλφραμ φον Έσενμπαχ

Ο Βόλφραμ φον Έσενμπαχ (Wolfram von Eschenbach, c. 1170 – c. 1220) ήταν Γερμανός ιππότης και ποιητής, ένας από τους μεγαλύτερους επικούς ποιητές της εποχής του. Ήταν επίσης λυρικός ποιητής (Minnesänger). Το σπουδαιότερο έργο του είναι ο Parzival, που αναφέρεται στην αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου από τον ομώνυμο ιππότη. Στο έργο του Βόλφραμ βασίστηκε η όπερα Πάρσιφαλ του Βάγκνερ.      

Ελάχιστα είναι γνωστά για τη ζωή του Έσενμπαχ, καθώς δεν υπάρχουν πουθενά ιστορικές αναφορές γι' αυτόν. Το έργο του είναι η μοναδική πηγή απ' όπου μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι ήταν Βαυαρός, καθώς στον Parzival αναφέρει τη φράση wir Beier (= εμείς οι Βαυαροί) και η διάλεκτος στην οποία έχει συγγράψει είναι αυτή της Ανατολικής Φρανκονίας.

Γερμανοί ποιητές
Μεσαιωνικοί ποιητές
Φρανθίσκο δε Κεβέδο

Ο Φρανθίσκο δε Κεβέδο (Francisco Gómez de Quevedo y Santibáñez Villegas, 14 Σεπτεμβρίου 1580 – 8 Σεπτεμβρίου 1645) ήταν Ισπανός ποιητής. 

Σπούδασε σχεδόν τα πάντα στο Αλκαλά ντε Ενάρες και στο Βαγιαδολίδ κι έγινε μέλος της αυλής, όπως ήταν κ’ οι γονείς του. Ήδη από το 1605 είχε καθιερωθεί ως ποιητής στους φιλολογικούς κύκλους.

Μολονότι μύωπας και στραβοκάνης ήταν δεινός μονομάχος. ΄Όταν σκότωσε ένα αντίπαλό του σε μονομαχία, κατέφυγε στην προστασία του παντοδύναμου δούκα της Οσούνα. Τον συνόδευσε ως γραμματέας του στην Ιταλία και όταν ο δούκας έγινε αντιβασιλιάς της Νεάπολης το 1616, ανέθεσε στον Κεβέδο τα οικονομικά της αντιβασιλείας. Το 1618 ο ποιητής έγινε ιππότης του Τάγματος του Σαντιάγο.

Το 1621 συμπαρασύρθηκε από την πτώση του Οσούνα και αναγκάστηκε να παραμείνει υπό περιορισμόν στα κτήματά του. Αλλά το 1621 ανέβηκε στον θρόνο ο Φίλιππος Δ΄ κι ο Κεβέδο βρήκε νέο προστάτη στο πρόσωπο του επίσης παντοδύναμου κόμη-δούκα Ολιβάρες. 

Ζούσε έκλυτη ζωή, ήταν τρόφιμος οίκων ανοχής και ταβερνείων κι όταν κάποτε αναγκάστηκε, μετά από πιέσεις της αυλής, να διακόψει την παράνομη συμβίωσή του με μια γυναίκα και να παντρευτεί μια χήρα, εγκατέλειψε την τελευταία ύστερα από τρεις μήνες. Παρά ταύτα το 1632 έγινε γραμματέας του βασιλιά.

Το 1639 τα βιβλία του -στα οποία είχε κατηγορήσει και σατιρίσει τον βασιλιά, τον πάπα, τον Ολιβάρες, τους μοναχούς και τις γυναίκες και τα οποία βιβλία του είχαν δημιουργήσει αναρίθμητους εχθρούς- κατασχέθηκαν. Συνελήφθη και κλείστηκε σε μοναστήρι. Αφέθηκε ελεύθερος το 1643, αλλά η υγεία του είχε καταστραφεί και μετά από δύο χρόνια πέθανε.   

Το ύφος του, που ονομάστηκε conceptismo, χαρακτηριζόταν από γοργό ρυθμό, απλό λεξιλόγιο, πνευματώδεις μεταφορές και λογοπαίγνια. Οι ποιητές, κατά τον Κεβέδο, δεν έπρεπε να αναζητούν ιδιότυπες φράσεις και λέξεις προς εντυπωσιασμόν αλλά ιδέες μεγαλείου και βάθους. Η ποιητική του ήταν στον αντίποδα του Γκονγκορισμού, του ύφους δηλαδή που ανέπτυξε ο ποιητής Λουίς ντε Γκόνγκορα, με τον οποίον ο Κεβέδο ήταν σε διαρκή διαμάχη.

Επιλογή έργων
Sueños y discursos (Όνειρα και λόγοι, σάτιρες σε πρόζα, 1606-1623, εκδ.1627) - ελλην. μετάφραση Ισμήνης Κανσή ("ΑΙΟΛΟΣ-ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ")
Historia de la vida del Buscón (Ιστορία της ζωής του Μπουσκόν, μυθιστόρημα πικαρέσκο, 1626)
El Parnaso español (Ο Ισπανικός Παρνασσός, 1648) και
Las Tres Musas Últimas Castellanas (Οι τρεις τελευταίες Μούσες της Καστίλλης, 1670, μεταθανάτιες εκδόσεις που περιλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του ποιητικού του έργου)

Ισπανοί ποιητές
Τομπάιας Σμόλετ

Ο Τομπάιας Σμόλετ (Tobias George Smollett, Ρέντον, Σκωτία 1721 - Ιταλία 1771) ήταν Σκωτσέζος ποιητής και μυθιστοριογράφος. Ήταν γνωστός για τα μυθιστορήματα σε ύφος πικαρέσκο.

Άρχισε σπουδές ιατρικής στο πανεπιστήμιο της Γλασκώβης αλλά έφυγε στο Λονδίνο πριν τις ολοκληρώσει, έχοντας μαζί του μια τραγωδία του η οποία όμως απορρίφθηκε από τον Γκάρρικ. Το 1740 κατατάχθηκε ως βοηθός χειρουργός στο πολεμικό ναυτικό και πήρε μέρος σε εχθροπραξίες στην Κολομβία. Στην Τζαμάικα εγκατέλειψε την υπηρεσία του και γνώρισε τη γυναίκα που παντρεύτηκε μετά την επιστροφή του στην Αγγλία το 1744. 

Άρχισε να ασκεί το επάγγελμα του χειρουργού αλλά η κλίση του ήταν προς τη λογοτεχνία. Η κλίση αυτή και εμπειρίες του από το ναυτικό έδωσαν το 1748 το φημισμένο μυθιστόρημά του Οι περιπέτειες του Ρόντερικ Ράντομ.

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα πικαρέσκο, αρκούντως βιογραφικό, επηρεασμένο από τον Θερβάντες και τον Λεσάζ, τα έργα των οποίων ο Σμόλετ μετέφρασε. Πόρνες, μαστροποί, εξαθλιωμένοι στρατιώτες, μικροπωλητές, τυχοδιώκτες, βίαιοι στρατολόγοι, δουλέμποροι, παρελαύνουν στις σελίδες του βιβλίου, το οποίο παρά ταύτα έχει ευτυχή κατάληξη, μέχρι του σημείου ν’ αποφασίσει και να τελέσει γάμο ο ήρωάς του παρά τα όσα είδαν τα μάτια του. 

Το 1750 ο Σμόλετ πήρε το πτυχίο της ιατρικής από το πανεπιστήμιο του Αμπερντήν, αλλά δεν ασχολήθηκε με το επάγγελμα και το 1751 δημοσίευσε τις Περιπέτειες του Πέρεγκραϊν Πικλ, ένα βιβλίο με πολλές περιπέτειες και πολύ χιούμορ.

Το 1763, εξ αιτίας της κλονισμένης υγείας του (κι ενδεχομένως των απότομων τρόπων του) έφυγε στην ηπειρωτική Ευρώπη, καλύπτοντας τα έξοδά του με τις εισπράξεις των Ταξιδιών στη Γαλλία και Ιταλία. 

Το 1769 έγραψε στην Ιταλία, το τελευταίο και από πολλούς θεωρούμενο καλύτερο έργο του την Αποστολή του Χάμφρυ Κλίνκερ. 

Από τον Σμόλετ λείπει η παραδοχή μιας φυσιολογικής ζωής και υστερεί στη διάρθρωση της πλοκής. Αλλά δημιούργησε ολοζώντανους χαρακτήρες και οι περιγραφές του προσώπων και καταστάσεων είναι πειστικότατες.

Επιλογή έργων
The Adventures of Roderick Random (Οι περιπέτειες του Ρόντερικ Ράντομ, 1748) και
The Adventures of Peregrine Pickle (Οι περιπέτειες του Περεγκράιν Πικλ, 1751), μυθιστορήματα σε ύφος πικαρέσκο που επηρέασαν μεταξύ άλλων τον Ντίκενς.
Travels through France and Italy (Ταξίδια στη Γαλλία και Ιταλία, 1766)
The Expedition of Humphry Clinker (Η αποστολή του Χάμφρυ Κλίνκερ, 1771)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Σκωτσέζοι ποιητές
Σκωτσέζοι μυθιστοριογράφοι
Σκωτσέζοι περιηγητές
Σκωτσέζοι ιατροί
Φρίντριχ Κλόπστοκ

Ο Φρίντριχ Κλόπστοκ (Friedrich Gottlieb Klopstock, Κβέντλινμπουργκ 1724 – Αμβούργο 1803) ήταν Γερμανός ποιητής γνωστός κυρίως για το επικό του ποίημα Ο Μεσσίας (Der Messias, 1748-1773). Η συνεισφορά του στην Γερμανική λογοτεχνία ήταν ότι δημιούργησε νέες προοπτικές πέρα από τα γαλλικά μοντέλα. Μέχρι τότε, στη γερμανική ποίηση χρησιμοποιούσαν τον αλεξανδρινό στίχο και ο Κλόπστοκ έθεσε νέα θεμέλια στη γερμανική λογοτεχνία, πάνω στα οποία στηρίχθηκαν ο Φρίντριχ Σίλερ και ο Γκαίτε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κλόπστοκ, Φρίντριχ Γκότλιμπ
Klopstock, Gottlieb Friedrich, λήμμα της Encyclopædia Britannica, 1911

Γερμανοί ποιητές
Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς
Γερμανοί δοκιμιογράφοι
Λώρενς Στερν

Ο Λώρενς Στερν (Laurence Sterne, 24 Νοεμβρίου 1713 - 18 Μαρτίου 1768) ήταν Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, γνωστός κυρίως για το έργο του Τρίστραμ Σάντυ, που άσκησε μεγάλη επίδραση στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία.

Επιλογή έργων
A Political Romance (Ένα πολιτικό μυθιστόρημα, 1759)
The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman (Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντυ, τζέντλεμαν, μυθιστόρημα, 1759-1767) - ελλην. μετάφραση Έφη Καλλιφατίδη (εκδ. "Gutenberg", 1992, ISBN:978-960-01-0364-Χ)
A Sentimental Journey Through France and Italy (Ένα συναισθηματικό ταξίδι στην Γαλλία και Ιταλία, 1768, απάντηση στο σχεδόν ομώνυμο έργο του Τομπάιας Σμόλετ)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Ιρλανδοί μυθιστοριογράφοι
Χένρυ Μπόλινμπροκ

Ο Χένρυ Μπόλινμπροκ (Henry St John, 1st Viscount Bolingbroke, 1678 – 1751) ήταν Άγγλος πολιτικός, ηγέτης των Τόρις, και πολιτικός φιλόσοφος. Υποστήριξε την Εκκλησία της Αγγλίας παρά τις αντιθρησκευτικές απόψεις του και την αντίθεσή του στη θεολογία. Υποστήριξε την εξέγερση των Ιακωβιτών το 1715, η οποία είχε ως σκοπό να εκθρονίσει τον Γεώργιο τον Α΄ και μετά διέφυγε στη Γαλλία. Το 1723 του επιτράπηκε να επιστρέψει στην Αγγλία.

Επιλογή έργων
Επιστολές
On the Idea of a Patriot King (Περί της ιδέας ενός πατριώτη βασιλιά, 1738)
On the Spirit of Patriotism (Περί του πνεύματος του πατριωτισμού)
The State of Parties at the Accession of George I (Η κατάσταση των κομμάτων κατά την ανάρρηση του Γεωργίου Α΄)
 

Άγγλοι πολιτικοί
Πολιτικοί φιλόσοφοι
Μαίρη Γουέμπ

Η Μαίρη Γουέμπ (Mary Webb, 1881-1927) ήταν Αγγλίδα ρομαντική μυθιστοριογράφος και ποιήτρια των αρχών του 20ου αιώνα. Τα έργα της διαδραματίζονται κυρίως στην εξοχή του Σρόπσερ και περιλαμβάνουν τους ανθρώπους της περιοχής και άτομα τα οποία γνώριζε. Τα έργα της έχουν δραματοποιηθεί επιτυχημένα, όπως η ταινία του 1950 Gone to Earth, που βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα.

Επιλογή έργων 
Gone to Earth (Έφυγε στην γη, μυθιστόρημα, 1917) - ελλην. μετάφραση Άννα Σικελιανού ως Η αλεπουδίτσα (ΝΕΦΕΛΗ)
Precious Bane (Ακριβό φαρμάκι, μυθιστόρημα, 1924) - ελλην. μετάφραση Άννα Σικελιανού (ΝΕΦΕΛΗ)
Fifty-One Poems (Πενηνταένα ποιήματα, 1946)

Παραπομπές

Άγγλοι ποιητές
Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ

Ο Αλεξάντρ Σεργκέφιεβιτς Γκριμπογέντοφ (, 15 Ιανουαρίου 1795 - 11 Φεβρουαρίου 1829) ήταν Ρώσος θεατρικός συγγραφέας, γνωστός για το έργο του «Συμφορά από το πολύ μυαλό» «Горе от ума») στο οποίο σατιρίζει τις αντιλήψεις της ρωσικής αριστοκρατίας της εποχής του.

Ο Γκριμπογέντωφ ήταν γόνος οικογένειας ευγενών και έλαβε την πληρέστερη μόρφωση που μπορούσε να λάβει νέος της τάξης του και της εποχής του. Γνώριζε τις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, έμαθε ελληνικά και λατινικά καθώς και ανατολικές γλώσσες. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας νομικά και φιλολογία καθώς και στοιχεία φυσικών επιστημών. Ήταν γνώστης και της μουσικής, έπαιζε πιάνο και συνέθετε μουσικά κομμάτια.
Ύστερα από τη στρατιωτική θητεία του, διορίστηκε υπάλληλος του υπουργείο Εξωτερικών και με αυτήν την ιδιότητα υπηρέτησε στην Τεχεράνη. Εκεί σκοτώθηκε από τον όχλο, που μανιασμένος εισέβαλλε στο κτίριο της Ρωσικής αποστολής επειδή έδωσαν άσυλο σε τρία πρόσωπα αρμενικής καταγωγής που δραπέτευσαν από τα βασιλικά χαρέμια.

Την κωμωδία με την οποία έγινε γνωστός, «Το πολύ μυαλό βλάφτει», ή «Συμφορά από το πολύ μυαλό» την έγραψε το 1823. Το έργο δημοσιεύτηκε το 1833 λογοκριμένο.  Το αυτούσιο κείμενο δεν δημοσιεύτηκε παρά το 1862. Όλα αυτά τα χρόνια κυκλοφορούσε χειρόγραφο, από χέρι σε χέρι, και παρόλα αυτά ήταν από τα διαβασμένα έργα της ρωσικής λογοτεχνίας.    
Ένας νέος της αριστοκρατίας, αφού έλειψε στο εξωτερικό για τρία χρόνια, γυρίζοντας βρίσκει  την αγαπημένη του να τον έχει ξεχάσει και να ετοιμάζεται να παντρευτεί έναν άνθρωπο ανύπαρκτης ποιότητας. Ο περίγυρος του Τσάτσκι – του ήρωα – είναι το περιβάλλον της κοσμικής Πετρούπολης, ένα περιβάλλον όμως γεμάτο κενότητα, ματαιοδοξία, επαρχιωτισμό, με λίγα λόγια οπισθοδρομικό σε σχέση με τον φιλεύθερο νέο.  Ο νέος – μην μπορώντας να προσαρμοστεί σε αυτό το περιβάλλον, εγκαταλείπει την Μόσχα και πάλι για το εξωτερικό.
Η αξία του έργου έγκειται στον χαρισματικό και άψογο τεχνικά τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας φωτίζει αυτά τα διάφορα πρόσωπα – σύμβολα της ρωσικής ζωής. 

Όπως έγραψε αργότερα ο Γκοντσαρώφ: «σαν το φως του ήλιου σε μια σταγόνα νερό, καθρεφτίστηκε όλη η παλιά Μόσχα, το πανόραμά της, το πνεύμα της, η ιστορική στιγμή, τα ήθη.»''

Στην Ελλάδα 
Η ραδιοφωνική διασκευή του έργου έγινε το 1980 από το «Θέατρο της Τετάρτης». ], σε μετάφραση Γιάννη Μότσιου. 
Στο θεάτρο ανέβηκε το 1986 από τον Λευτέρη Βογιατζή, στο «Θέατρο της οδού Κυκλάδων», σε μετάφραση του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου.
Το έργο μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Μήτσο Αλεξανδρόπουλο και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ, το 1990.

Παραπομπές

Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς
Ρώσοι διπλωμάτες