joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Βίων ο Βορυσθενίτης

Ο Βίων ο Βορυσθενίτης ήταν αρχαίος Έλληνας κυνικός φιλόσοφος, που έζησε τον 4ο ή 3ο αιώνα π.Χ. και καταγόταν από την περιοχή της νοτιοδυτικής Ουκρανίας, από όπου και το «Βορυσθενίτης» (από τον ποταμό Βορυσθένη).

Ο Βίων έζησε κυρίως στην Αθήνα, όπου υπήρξε μαθητής του Κράτητος και ανάμεσα σε άλλους φιλοσόφους άκουσε και τον Θεόφραστο. Παρότι κυνικός, η φιλοσοφία του εμπεριέχει και κάποιες ηδονιστικές τάσεις. Ο Βίων διακρίθηκε πάντως περισσότερο ως σατιρικός συγγραφέας και λιγότερο ως φιλόσοφος. Διακωμώδησε γραμματικούς, μουσικούς και όλους τους σημαντικούς φιλοσόφους σε έργα πεζά και έμμετρα. Το έργο του «Διατριβαί» έχει δηκτικό οίστρο και το ζήλεψε και το μιμήθηκε ο κορυφαίος Ρωμαίος λυρικός ποιητής Οράτιος. Εξαιτίας της ευστροφίας του στη διακωμώδηση, έχει συγκριθεί με τον Τίμωνα τον σιλλογράφο και με τον Βολταίρο.

Πηγές 
 Ιωάννη Κακαβούλια: «Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)», εκδ. Νικόδημος, Αθήνα

 
Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Κυνικοί φιλόσοφοι
Σκύθες
Αρχαίοι Έλληνες σκλάβοι
Δαβίδ ο Αρμένιος

Ο Δαυίδ ο Αρμένιος ή Δαβίδ ο Ανίκητος ήταν φιλόσοφος και γραμματικός της ύστερης αρχαιότητας από την Αρμενία, που άκμασε τον 5ο αιώνα μ.Χ.. Κατά την Αναγέννηση ήταν γνωστός μόνο ως ερμηνευτής της φιλοσοφίας των Περιπατητικών και ως σχολιαστής του Αριστοτέλη. Ωστόσο το έτος 1823, ανακαλύφθηκαν αξιόλογα φιλοσοφικά και φιλολογικά έργα του, γραμμένα τόσο στην ελληνική, όσο και στην αρμενική γλώσσα.

Δαβιδ
Δαβιδ
Ανδραίμονας ο Αιτωλός

Ο Ανδραίμονας αυτός υπήρξε σύζυγος της Γόργης, κόρης του βασιλιά της Καλυδώνας, του Οινέα, τον οποίο ο Ανδραίμονας αντικατέστησε στον θρόνο με τη βοήθεια του Διομήδη. Ο Ανδραίμονας, με τη βοήθεια των Αργείων, συνέτριψε τους Κουρήτες και ένωσε τα δύο βασίλεια σε ένα. Επίσης, υπήρξε οικιστής της Άμφισσας, στην οποία αναφέρεται ότι είχε στηθεί ανδριάντας του, ενώ ο Παυσανίας αναφέρει ότι στην πόλη υπήρχε τάφος, όπου είχε ταφεί μαζί του και η γυναίκα του Γόργη. Γιος τους ήταν ο ήρωας του Τρωικού Πολέμου Θόας.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Μυθικοί βασιλείς της Καλυδώνας
Χρυσόστομος Δασκαλάκης

Ο Χρυσόστομος Δασκαλάκης (κατά κόσμον Ιωάννης Δασκαλάκης, Αθήνα, 31 Αυγούστου 1906 – Κορώνη, 16 Απριλίου 1961) ήταν Έλληνας ιεράρχης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 31 Αυγούστου 1906 και γονείς του ήταν οι Μιχαήλ και Ζωή Δασκαλάκη. Σπούδασε θεολογία στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 7 Ιουνίου 1930 από τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο και πρεσβύτερος το 1933. Το διάστημα 1934-1939 διετέλεσε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Πεντέλης και το 1941 πρωτοσύγκελος της αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Χειροτονήθηκε μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Γυθείου και Οιτύλου στις 28 Φεβρουαρίου 1942. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ο Μητροπολίτης Γυθείου Χρυσόστομος Δασκαλάκης, μαζί με τον Μελέτιο Καραμπίνη  - τότε αρχιμανδρίτη και ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Γυθείου και Οιτύλου - συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ.. Παρέμεινε Μητροπολίτης Γυθείου έως τις 13 Οκτωβρίου 1945, όταν μετά από παραίτηση του Πολύκαρπου Συνοδινού, εξελέγη μητροπολίτης Μεσσηνίας. Εγκαταστάθηκε στη νέα του έδρα στις 4 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, ενώ τον Ιανουάριο του 1946 συμμετείχε μαζί με άλλους παράγοντες της πόλης στην αντιπροσωπεία που στάλθηκε στην μεσσηνιακή ύπαιθρο για διαπραγματεύσεις με ακροδεξιούς ένοπλους που υπό την ηγεσία του Βαγγέλη Μαγγανά, είχαν εισβάλει στην Καλαμάτα σκοτώνοντας μέλη και φίλους του ΕΑΜ και παίρνοντας μαζί τους δεκάδες ομήρους.

Στις 14 Απριλίου του 1961, υπέστη έμφραγμα κατά τη διάρκεια λιτανείας στην Κορώνη. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην τοπική μονή της Παναγίας Ελεήστριας όπου και απεβίωσε τα ξημερώματα της 16ης Απριλίου. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε δύο μέρες αργότερα στην Καλαμάτα, παρουσία του αρχιεπισκόπου Αθηνών Θεοκλήτου, έντεκα ακόμη μητροπολιτών αλλά και πλήθους κόσμου.

Αποτίμηση 
Εποίησε πλούσιο φιλανθρωπικό έργο.Ως ιεράρχης, ο Χρυσόστομος υπήρξε δραστήριος, με πολύπλευρη δράση, ενώ διακρίθηκε για τις ηγετικές του ικανότητες και για τις προσπάθειές του για την βελτίωση του μορφωτικού και βιοτικού επιπέδου των κληρικών και μοναχών της μητρόπολής του. Τα έτη 1956 και 1957 υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους υποψήφιους για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Μισό αιώνα μετά το θάνατό του Χρυσοστόμου, η μητρόπολη Μεσσηνίας όρισε το 2011 ως έτος αφιερωμένο στη μνήμη του Αθηναίου ιεράρχη.

Παραπομπές

Έλληνες ιεράρχες
Χρυσόστομος
Μητροπολίτες Γυθείου και Οιτύλου
Μέλη του ΕΑΜ
Πολύκαρπος Συνοδινός

Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Πολύκαρπος Συνοδινός (κατά κόσμον Γεώργιος Συνοδινός) ήταν Έλληνας ιεράρχης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Σίφνο το 1864. Το 1885 πήγε να σπουδάσει στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Από το 1900 περίπου υπηρέτησε σαν ιεροκήρυκας σε πολλές μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος και το 1923 εξελέγη Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, θέση που διατήρησε έως το 1933, οπότε και εκλέχθηκε με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας, μετά την εκδημία του Μελετίου Σακελαρόπουλου. Μητροπολίτης Μεσσηνίας παρέμεινε ως το 1945, οπότε και παραιτήθηκε. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ανέπτυξε πλούσια ποιμαντική και κοινωνική δράση.

Απεβίωσε στις 17 Σεπτεμβρίου 1947 στην Αθήνα και ετάφη στο Α' Κοιμητήριο των Αθηνών. Αργότερα τα λείψανά του μεταφέρθηκαν, βάσει της τελευταίας του επιθυμίας, στη Σίφνο, τα οποία βρίσκονται σήμερα σε ειδική κρύπτη, στον Ιερό Ναό του Ιωάννου του Θεολόγου "Μουγκού" στη Σίφνο και συγκεκριμένα στο παρεκκλήσι του Αγίου Πολυκάρπου.

Παραπομπές

Πολύκαρπος
Πολύκαρπος
Έλληνες ιεράρχες
Τρέισι Μακ Γκρέιντι

Ο Τρέισι Λαμάρ ΜακΓκρέιντι Τζ. (Tracy Lamar McGrady, Jr, γεννήθηκε 24 Μαΐου 1979) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν επαγγελματίας παίκτης μπέιζμπολ και αγωνίζεται στους Sugar Land Skeeters. Αγωνιζόταν στις θέσεις του σούτινγκ γκαρντ και του σμολ φόργουορντ. To 1997 επιλέχθηκε από τους Τορόντο Ράπτορς στην 9η θέση του ντραφτ του NBA. Έχει ύψος 2,03 μέτρα και βάρος 101 κιλά.

Καριέρα 
1997-2000, Τορόντο Ράπτορς (Toronto Raptors)
2000-2004, Ορλάντο Μάτζικ (Orlando Magic)
2004-2010, Χιούστον Ρόκετς (Houston Rockets)
2010,Νιου Γιορκ Νικς (New York Knicks)
2010-2011,Ντιτρόιτ Πίστονς (Detroit Pistons)
2012-2013, Σαν Αντόνιο Σπερς (S.A Spurs)

Βραβεία 
Έχει επιλεγεί 7 φορές να συμμετάσχει στο NBA All-Star Game
2 φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος
Τη σεζόν 2000-2001 ανακηρύχτηκε ως ο πιο βελτιωμένος παίκτης της χρονιάς
Επιλέχτηκε 6 φορές μέσα στη καλύτερη 5άδα του ΝΒΑ
Εχει κάνει ένα τεραστιο ρεκορ, με τους Χιούστον Ρόκετς (Houston Rockets), ενάντια στους San Antonio Spurs (S.A Spurs)  το 2004.13 πόντους σε 33 δευτερόλεπτα

Εξωτερικές Συνδέσεις 
Η επίσημη ιστοσελίδα του Μακ Γκρέιντι
H επίσημη ιστοσελίδα του ΝΒΑ

Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές

Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Καλαθοσφαιριστές του NBA 
Καλαθοσφαιριστές Τορόντο Ράπτορς
Καλαθοσφαιριστές Ορλάντο Μάτζικ
Καλαθοσφαιριστές Χιούστον Ρόκετς
Καλαθοσφαιριστές Νιου Γιορκ Νικς
Καλαθοσφαιριστές Ντιτρόιτ Πίστονς
Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς
Καλαθοσφαιριστές Σαν Αντόνιο Σπερς
Καλαθοσφαιριστές κινεζικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA)
Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Πίτσμπουργκ Στίλερς

Οι Πίτσμπουργκ Στίλερς (Pittsburgh Steelers) είναι επαγγελματική ομάδα του Αμερικανικού Ποδοσφαίρου και συμμετέχει στο NFL. Εδρεύει στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνιας, στο στάδιο  Heinz Feild, χωρητικότητας 65.050 θέσεων. Τα χρώματα της είναι το κίτρινο και το μαύρο και είναι οι μοναδικοί στο NFL που έχουν το διακριτικό της ομάδας μόνο στην δεξιά πλευρά του κράνους εν αντιθέσει με τις άλλες ομάδες του NFL που το έχουν και στις δυο πλευρές ή και καθόλου. 

Ο σύλλογος έχει κατακτήσει εξι φορές το πρωτάθλημα (Super Bowl) και πολλές φορές τον τίτλο του Πρωταθλητή Ομίλου ΑFC. Ειναι η μοναδικη ομαδα στο NFL που εχει εξι τιτλους (Super Bowl). Ιστορικα η ομαδα των Steelers εχει ιδιαιτερη σημασια και αξια για τους ανθρωπους της πολης του Πιτσμπουργκ. Εχει αναπτυχθει μια στενη οικογενειακη σχεση αναμεσα τους απο την δεκαετια του 1970 οταν ειχε καταρευσει οικονομικα η πολη και το μονο ηθικο στηριγμα των πολιτων ηταν η ομαδα των Steelers. Οι υποστηρικτες των Steelers ονομαζονται Steelers Nation(Εθνος των Steelers). Η ομαδα των Steelers εχει χαρακτηρισθει ως America's Team (Ομαδα της Αμερικης). 

Οι Pittsburgh Steelers δημιουργήθηκαν στις 8 Ιουλίου του 1933 από τον Άρθουρ Τζόσεφ Ρούνεϊ, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στον αθλητικό τότε κόσμο. Ο γιος του, Νταν Ρούνεϊ, είναι σήμερα ιδιοκτήτης και πρόεδρος της ομάδας. Ο σύλλογος ονομάστηκε αρχικά Pittsburgh Pirates (πειρατές του Πίτσμπουργκ), ωστόσο το 1940 μετονομάστηκε σε Pittsburgh Steelers (steelers ονομάζονται οι τεχνίτες που κατασκευάζουν μεταλλικά κτίρια, ουρανοξύστες).

 Επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου
'''

Αθλητικοί σύλλογοι Η.Π.Α.
Ομάδες αμερικανικού ποδοσφαίρου
Ο Ναύτης του Αιγαίου

Το εμβατήριο «o Ναύτης του Αιγαίου» είναι  ελληνικό εμβατήριο. Γράφτηκε (στίχοι και μουσική) το 1912 από τον Κωνσταντίνο Λυκόρτα ο οποίος και το είχε αφιερώσει στον Παύλο Κουντουριώτη με την εξής φράση: "ΑΦΙΕΡΟΥΤΑΙ ΤΩ ΓΕΝΝΑΙΩ ΠΡΟΜΑΧΩ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΠΑΥΛΩ ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗ ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΩ". 

Έχει καθιερωθεί ως ο "ύμνος" του Πολεμικού Ναυτικού και εκτελείται συνεχώς από την μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού σε όλες τις τελετές.

Με το ίδιο όνομα υπάρχει κινηματογραφική ταινία του 1968, του σκηνοθέτη Κώστα Στράντζαλη, με πρωταγωνιστές τους Γιάννη Μαλούχο, Ανδρέα Παπαδόπουλο, Περικλή Χριστοφορίδη και τη Ντίνα Τριάντη.

Ο Ναύτης του Αιγαίου

Είμαι ο Ναύτης του Αιγαίου
κρεβάτι έχω τα βαθιά νερά
και για την ένδοξη πατρίδα
είμαι όλος φλόγα και καρδιά

Εγώ της Θάλασσας δελφίνι
Τις τρικυμίες όλες αψηφώ
Και περιμένω να ΄ρθει η ώρα
Να πολεμήσω τον εχθρό

Να του κολλήσω μια τορπίλα
Το έταξα στην Παναγιά
Και τα καράβια τ΄όλα να βουλιάξω
Κάτω εις τα βαθιά νερά

Είμαι ο Ναύτης του Αιγαίου
Άλλος εγώ Θεμιστοκλής
Απόγονος εγώ της Μπουμπουλίνας
Και του Μιαούλη συγγενής

Με την ανδρεία του Κανάρη
Και με του Βότση την ψυχή
Τον δυστυχή εχθρό εγώ τρομάζω
Και δε τολμά να κινηθεί

Άγιε Νικόλα μας βοήθα
Ο Στόλος πάντα να νικά
Να προστατεύει την Ελλάδα
Την Κύπρο μας και τα νησιά.

Σημειώσεις 
Με το καιρό η σειρά των στίχων έχει πολλές φορές αλλάξει καθώς και κάποια μέρη όπως στο δεύτερο στίχο, αντί «και περιμένω την ώρα..»:
και περιμένω την αρμάδα
να βγει, που παίζει το κρυφτό.
Επίσης στο τρίτο στίχο αντί «και τα καράβια όλα...»:
και τα καράβια του να θάψω
στου Πόντου τα βαθειά νερά.
Ο τέταρτος στίχος, αντί «Και του Μιαούλη συγγενής» «Και του Πιπίνου συγγενής»  
Ο έκτος στίχος:  
 Άη Νικόλα μας βοήθα
 Ο Στόλος πάντα να νικά
 Να προστατεύεις όλην την Ελλάδα
την Κύπρο μας και τα νησιά.

Ο δε πέμπτος ήταν παλαιότερα ο δεύτερος και ο τέταρτος στίχος ήταν πάντα ο τελευταίος.

Ναυτης του αιγαιου

[Εξωτερικοί σύνδεσμοι: http://www.youtube.com/watch?v=7CRfUawLWRM]
Ντένες ναντ Μακεντόνιγια

Το τραγούδι Ντένες ναντ Μακεντόνιγια (κυριλλικά: Денес над Македонија, Ελληνική μετάφραση: «Σήμερα πάνω απ' τη Μακεδονία») είναι ο εθνικός ύμνος της Βόρειας Μακεδονίας.

Οι στίχοι του τραγουδιού γράφηκαν από τον Βλάντο Μάλεσκι το 1941 και η μουσική είναι του Τόντορ Σκαλόφκσι. Χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά  το 1944 ως ύμνος της  Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στην ενιαία, τότε,  Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας και από το 1992 αποτελεί τον ύμνο της ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας.

Στίχοι

Παραπομπές

Εθνικά σύμβολα της Βόρειας Μακεδονίας
Εθνικοί ύμνοι
Η Γιουγκοσλαβική Μακεδονία στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Γεγονότα Αυγούστου 2007



Γεγονοτα 08
Αυτόχθονες πληθυσμοί

Αυτόχθονες ή ιθαγενείς ονομάζονται στις μέρες μας οι μειονοτικοί πληθυσμοί ενός κράτους, στην περίπτωση που κατοικούσαν στο έδαφός του πριν την έλευση του μετέπειτα κυρίαρχου πληθυσμού.

Το Γλωσσάρι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τούς ορίζει ως πληθυσμούς που:
 κατοικούσαν σε μία περιοχή όταν κάποιος άλλος πολιτισμός έφθασε εκεί και κυριάρχησε μέσω κατάκτησης, εποικισμού ή με άλλον τρόπο  
 διατηρούν έναν τρόπο ζωής εγγύτερο στις κοινωνικές / οικονομικές / πολιτισμικές παραδόσεις τους, σε σύγκριση με τον τρόπο ζωής του κράτους όπου ανήκουν.

Όταν γίνεται λόγος για αυτόχθονες, πρέπει πάντα να γίνεται αναφορά στην ιστορική στιγμή κατά την οποία χαρακτηρίζονται ως τέτοιοι. Δεδομένου ότι η ιστορία της ανθρωπότητας χαρακτηρίζεται από την αδιάκοπη μετακίνηση ανθρωπίνων μαζών, είτε με ειρηνικό είτε με βίαιο τρόπο, δεν υπάρχει σχεδόν κανείς απόλυτα αυτόχθων πληθυσμός. Κάποιος που σήμερα θεωρείται αυτόχθων, πιθανότατα εγκαταστάθηκε στο σημερινό τόπο διαμονής τους εις βάρος ενός προηγούμενου. 

Με βάση τη σημερινή εκπροσώπησή τους, οι αυτόχθονες πληθυσμοί μπορούν να χωρισθούν σε τρεις κατηγορίες:

 Ενεργοί Όσοι συμπεριλαμβάνουν έναν αξιόλογο αριθμό μελών και διατηρούν κάποιες βασικές παραδόσεις τους όπως η γλώσσα, η θρησκεία, ιδιαίτερες μορφές κοινωνικής οργάνωσης ή έθιμα.
 Εξαφανισμένοι Όσοι δεν υπάρχουν πια διότι εξαφανίσθηκαν με βίαια μέσα (γενοκτονίες, εκτοπίσεις) ή επειδή τα μέλη τους αφομοιώθηκαν από την κυρίαρχη κουλτούρα του κράτους στο οποίο ανήκαν.
 Υπό απειλήΌσοι υπήρξαν ενεργοί στο πρόσφατο παρελθόν αλλά κινδυνεύουν με εξαφάνιση.;)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Διακήρυξη του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Αυτοχθόνων Πληθυσμών 
 Διαρκές Φόρουμ του ΟΗΕ για τους Αυτόχθονες Πληθυσμούς στα αγγλικά | γαλλικά | ισπανικά | ρωσικά
 DoCip: Κέντρο Τεκμηρίωσης, Έρευνας και Πληροφόρησης των Αυτοχθόνων Λαών στα αγγλικά | γαλλικά | ισπανικά | ρωσικά
 Κέντρο για τις Μελέτες των Αυτοχθόνων Λαών

Ανθρωπολογία
Ανθρωπογεωγραφία
Σβορώνος Πιερίας

Ο Σβορώνος είναι ένα χωριό της Πιερίας, με 1.948 κατοίκους (απογραφή 2011). Το χωριό είναι ανομοιογενές από άποψη προέλευσης κατοίκων, καθώς εκτός από ντόπιους, υπάρχουν Πόντιοι και πρόσφυγες. Αρκετοί από τους κατοίκους είναι γεωργοί και οι κύριες καλλιέργειες είναι ο καπνός, οι φράουλες (δραστηριοποιείται σχετικός συνεταιρισμός) και τα ακτινίδια. Μέχρι το 1953 το χωριό ονομαζόταν Κολοκούρι, από το κούρεμα των προβάτων στην ουρά και κοντά στην κοιλιά (παλαιότερα ήταν η κτηνοτροφία η κύρια ασχολία). Πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου. Από τα σημαντικότερα έθιμα στο χωριό είναι το κάψιμο του καρνάβαλου, ενώ την Καθαρά Δευτέρα οι γυναίκες μαζεύονται σε ένα πηγάδι στην πλατεία και καθαρίζουν τα μαγειρικά τους σκεύη με στάχτη. Η απόσταση του οικισμού από την Κατερίνη είναι 3 χιλιόμετρα.

Δημοτική Κοινότητα Σβορώνου 
ο Σβορώνος αποτελεί μέρος της Δημοτικής Κοινότητας Σβορώνου, με 3 συνολικά οικισμούς. Στη Δημοτική Κοινότητα ανήκουν επίσης:

 Η Αγία Βαρβάρα, με 69 κατοίκους.
 
Στην Αγία Βαρβάρα υπάρχει ένας συνοικισμός Ρωσοπροσφύγων και στρατόπεδο. Ως το 1965 ονομαζόταν Νέοι Ρωσοπρόσφυγες.

 Το Προσήλιο, με 158 κατοίκους, με βάση τα στοιχεία της απογραφής του 2011.

Υποδομή 
Στο Σβορώνο υπάρχουν δεξαμενές ύδρευσης, που εξυπηρετούν και τη γειτονική Κατερίνη. Έχει επίσης ένα εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο, ένα διθέσιο νηπιαγωγείο, γηροκομείο, ιερατική σχολή και ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Αντώνιο. Από αθλητική άποψη, ο ΓΑΣ Σβορώνος αγωνίζεται από το 2007-08 στην Δ΄ Εθνική Κατηγορία στο ποδόσφαιρο. Το κολυμβητικό τμήμα του ΓΑΣ Σβορώνου ιδρύθηκε το 1980 και ήταν το πρώτο στην Ελλάδα σε επίπεδο επαρχίας. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού ιδρύθηκε το 1970.

Ιστορικά 
Στο Κολοκούρι, όπως ονομαζόταν τότε το χωριό, έγινε η τελευταία σύγκρουση μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού στρατού κατά την απελευθέρωση της Κατερίνης. Η μάχη έγινε στις 15-16 Οκτωβρίου 1912 και σε αυτήν σκοτώθηκαν ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Σβορώνος, Κεφαλλονίτης αριστοκρατικής καταγωγής, ο Αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Νίκας και ο 17χρονος εθελοντής από την Κρήτη, Κονταξάκης. Το μνημείο που στήθηκε προς τιμήν των ηρώων βρίσκεται έξω από τη Νεοκαισάρεια, λίγο πριν από το Πλατανόδασος του χωριού.

Ο περιηγητής και στρατιωτικός Νίκος Σχοινάς (1844- 1912) αναφέρει το χωριό Κολοκούρι και λέει ήταν ένα από τα τρία χωριά της Κατερίνης, που είχε τρεις υδρόμυλους για το άλεσμα του σιταριού, πεδινό τσιφλίκι, με 30-40 σπίτια.

Παραπομπές

Πηγές 
Ι. Φ. Καζταρίδης, Η Πιερία των περιηγητών και των γεωγράφων, εκδόσεις Μάτι.

Χωριά του νομού Πιερίας
Σβορώνος
Δημήτρης Καλλιβωκάς

Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς (Αθήνα 30 Ιουλίου 1930-) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Αποφοίτησε το 1954 από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, όπου είχε καθηγητές τους Δημήτρη Ροντήρη, Αιμίλιο Βεάκη, Γ. Σιδέρη κ.ά. Αμέσως προσελήφθη στο Εθνικό Θέατρο, ενώ η πρώτη του συμμετοχή ήταν στο χορό της "Ορέστειας" του Αισχύλου στο Ηρώδειο, το καλοκαίρι του 1954. Παρέμεινε στο Εθνικό Θέατρο για τρία χρόνια παίζοντας αξιόλογους ρόλους, όπως Βαλεντίνο στον «Φάουστ» του Γκαίτε, Μαρτινέθ στην «Άμαξα του Μεριμέ», Όσβαλντ στο έργο «Βασιλιάς Ληρ» του Σαίξπηρ και δώδεκα ακόμη ρόλους. Μετά την αποχώρηση του από το Εθνικό θέατρο, το 1957, εργάστηκε στο «Ελεύθερο Θέατρο».

Έχει παίξει σε πολλά μεγάλα θέατρα, ενώ έχει συνεργαστεί με όλους σχεδόν τους σπουδαίους ηθοποιούς της χρυσής εποχής του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος των εταιρικών θιάσων Πειραϊκό Θέατρο - Δ.Ροντήρη, Εταιρικού θιάσου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, Προσκήνιο - Αλέξη Σολομού, Δημοτικό Θέατρο Θράκης, Θεατρική συνεργασία, και στο Δημοτικό Θέατρο Κηφισιάς.

Έχει λάβει μέρος συνολικά σε 95 θεατρικά έργα του ελληνικού και παγκοσμίου δραματολογίου, κωμωδίες και δράματα, κλασικά και σύγχρονα. Συμμετείχε σε 38 ταινίες μεγάλου μήκους, ελληνικές και ξένες. Ακόμη, έλαβε μέρος σε θεατρικά έργα στα ραδιόφωνα της ΕΡΤ και της ΥΕΝΕΔ, καθώς και σε πολλές τηλεοπτικές παραγωγές.

Φιλμογραφία

Τηλεοπτικές Εμφανίσεις

Θεατρικές παραστάσεις 
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Καλλιβωκάς ως ηθοποιός.

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Εθνόσημο της Λευκορωσίας

Το Εθνικό έμβλημα της Λευκορωσίας (στα λευκορωσικά, Дзяржаўны герб Рэспублікі Беларусь, στα ρωσικά Государственный герб Республики Беларусь), αποτελείται από μία κορδέλα στα χρώματα της σημαίας της χώρας. Το έμβλημα αυτό αντικατέστησε το ιστορικό έμβλημα της Παονίας (Пагоня), έπειτα από δημοψήφισμα (με 75% εγκρίθηκαν οι αλλαγές), που διεξήχθη στις 14 Μαΐου 1995. Στο έμβλημα υπάρχει επίσης ένας χάρτης της Λευκορωσίας, στάχυα σιταριού και ένα κόκκινο πεντάκτινο αστέρι. Το έμβλημα είναι παρόμοιο με αυτό της σοβιετικής Λευκορωσίας, που είχε σχεδιάσει ο I.I.Νουμπάζοφ το 1950.

Στο κέντρο του εμβλήματος βρίσκεται ένα πράσινο περίγραμμα της Λευκορωσίας, ενταγμένο πάνω από τις ακτίνες ενός χρυσού ήλιου.
Ο ήλιος καλύπτεται μερικώς από μια υδρόγειο με μέρος της Ευρασίας σε χρώμα μοβ και τους ωκεανούς σε χρώμα μπλε. Τα στάχυα έχουν επίσης και λουλούδια (γαρίφαλα).

Η κορδέλα φτάνει στο κάτω μέρος του εμβλήματος, όπου αναγράφεται η ονομασία της χώρας με χρυσά γράμματα (Рэспублiка Беларусь) στα λευκορωσικά (Δημοκρατία της Λευκορωσίας). Δεν υπάρχει επίσημος συμβολισμός για το έμβλημα.

Στοά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη περιγραφή του εθνοσήμου

Εθνικά σύμβολα της Λευκορωσίας
Λευκορωσία
Στάδιο Αλκαζάρ

Το στάδιο Αλκαζάρ, τμήμα του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου Λάρισας, είναι έδρα της μεγαλύτερης ποδοσφαιρικής ομάδας της Λάρισας, της ΑΕΛ. Το Αλκαζάρ (σημαίνει "κάστρο" στα αραβικά) είναι χωρητικότητας 13108 θεατών, κτίστηκε τον Ιανουάριο του 1932. Λίγους μήνες νωρίτερα, ο τότε Δήμαρχος Λάρισας, Μιχαήλ Σάπκας, παραχώρησε δημοτική έκταση 15 στρεμμάτων για τη δημιουργία του. Σε πρώτη φάση διαμορφώθηκε ο αγωνιστικός χώρος και δημιουργήθηκε περίφραξη με πασαλόξυλα και τσίγκους. Το 1936 κατασκευάστηκε περιμετρική προστασία από τούβλα, ο οποίος όμως κατέρρευσε στον σεισμό του 1942. Με την απελευθέρωση, το Αλκαζάρ αρχίζει να μορφοποιείται ως γήπεδο μέσα από κάποιες βελτιώσεις, ενώ αποκτά και στίβο από καρβουνόξυλα. Το πρώτο μεγάλο οργανωτικό βήμα έγινε στις 29 Δεκεμβρίου του 1959, δηλαδή πέντε χρόνια πριν από την ίδρυση της ΑΕΛ. Με απόφαση του Νομάρχη Λάρισας, διορίζεται η 1η Εφορία Σταδίου και αναλαμβάνει επίσημα καθήκοντα στις 4 Ιανουαρίου 1960. Την ίδια χρονιά αποφασίζεται η κατασκευή στίβου κανονικών προδιαγραφών. Στις 12/4/1962 μετονομάζεται από Εθνικό Στάδιο Λάρισας σε Εθνικό Στάδιο Ολυμπιονίκη Διαδόχου Κωνσταντίνου. Στις 7 Ιουνίου του 1964 η νεοσύστατη τότε ΑΕΛ δίνει τον πρώτο της επίσημο αγώνα με αντίπαλο τον Πανιώνιο (2-1). Στις 5 Ιουλίου 1984 με απόφαση της ΓΓΑ το Στάδιο Αλκαζάρ γίνεται τμήμα του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου Λάρισας (ΕΑΚ) , στο οποίο περιλαμβάνονται επίσης το Κολυμβητήριο, το κλειστό Γυμναστήριο και το Σκοπευτήριο και βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της Λάρισας στον δρόμο για την Κοζάνη δίπλα στο πάρκο Αλκαζάρ και στον Πηνειό ποταμό. Από τα μέσα της δεκαετίας του '80 ξεκινά μαι σειρά από σημαντικών έργων και σταδιακά το Αλκαζάρ αποκτά κερκίδες σε όλη του την περιφέρεια, σύγχρονα -για την εποχή- αποδυτήρια, αίθουσες εκγύμνασης και κυλικεία. Το ρεκόρ θεατών που έχει σημειωθεί έγινε στις 27 Δεκεμβρίου του 1987, 18.500 θεατές, σε ματς με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό που έληξε 2-1 υπέρ της ΑΕΛ με δύο γκολ του Γιώργου Μητσιμπόνα. Εκείνη τη σεζόν η ΑΕΛ κατέκτησε το πρώτο και μοναδικό μέχρι τώρα πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία της.

Η ΑΕΛ το 2010 μετακομίζει στο νεόδμητο AEL FC Arena, δίνοντας τον τελευταίο της αγώνα στο Αλκαζάρ εναντίον του Πανιωνίου  στις 21 Νοεμβρίου 2010, την ομάδα που πρώτη αντιμετώπισε η ΑΕΛ στο Αλκαζάρ (φιλικός αγώνας στις 7 Ιουνίου 1964). Μετά από τρία χρόνια, η ΑΕΛ επέστρεψε στην ιστορική της έδρα, υπό την πίεση οικονομικών προβλημάτων που οδήγησαν και στον υποβιβασμό της στην τρίτη εθνική κατηγορία.Έπειτα όμως την φυγή του του τότε προέδρου της η ΑΕΛ επιστρέφει ακόμα μια φορά στο AEL FC Arena για να ξαναφύγει πάλι το 2020 και να γυρίσει στο Αλκαζαρ

Δείτε επίσης 
AEL FC Arena

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Eικονική περιήγηση 360° του σταδίου Αλκαζάρ στην ιστοσελίδα myPanorama.gr 
το στάδιο Αλκαζάρ στην ιστοσελίδα stadia.gr

 

Αλκαζαρ
Αλκαζαρ Σταδιο
Αλκαζαρ
Λάρισα
Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ελλάδα
Εταιρική ταυτότητα

Ο όρος εταιρική ταυτότητα [corporate identity (κόρπορειτ ιντέντιτι) ή corporate design (κόρπορέιτ ντιζάιν)]  περιγράφει τα χαρακτηριστικά στοιχεία μιας επιχείρησης ή ενός οργανισμού που την κάνει να διαφοροποιείται. Είναι το σύνολο των αντιλήψεων, της κουλτούρας και της εταιρικής συμπεριφοράς. Η εταιρική ταυτότητα αποτυπώνεται στο σχεδιασμό των προϊόντων και της γραφιστικής (λογότυπο, εταιρικά χρώματα, εταιρικά έντυπα) και πολλές φορές περιγράφει τη στρατηγική της επιχείρησης. 

Η εταιρική ταυτότητα συμπεριλαμβάνει: 

-Την κουλτούρα της εταιρείας

-Την εταιρική συμπεριφορά

-Τη στρατηγική της εταιρείας 

Ο πρώτος εταιρικός σχεδιαστής ήταν ο Πέτερ Μπέρενς πού δημιούργησε ολόκληρη την εταιρική ταυτότητα της AEG (γραφιστική, σχεδιασμός προϊόντων, αρχιτεκτονική κ.λπ.) το 1907.

Επιχειρήσεις

de:Corporate Design
es:Identidad corporativa
fr:Charte graphique
it:Identità societaria
ja:コーポレートアイデンティティ
pt:Identidade corporativa
th:เอกลักษณ์องค์กร
tr:Kurumsal kimlik
zh:企业识别
Ρουρικίδες

Οι Ρουρικίδες (ουκρανικά: Рю́риковичі, «παιδιά του Ρούρικ») ήταν η κυβερνώσα δυναστεία του ανατολικού Σλαβικού κόσμου από τα τέλη του 9ου αιώνα μέχρι το 1598. Σύμφωνα με το Πρώτο Χρονικό, η δυναστεία ιδρύθηκε το 862 από το Ρούρικ, Βάραγγο φύλαρχο και ηγεμόνα τού Νόβγκοροντ, όταν η πόλη αυτή ήταν η de facto πρωτεύουσα του Χαγανάτου των Ρως. Το κατά πόσον ο Ρούρικ είναι υπαρκτό πρόσωπο ή (ακόμη και στην περίπτωση που υπήρξε) εάν πραγματικά ήταν αυτό που μαρτυρείται, αποτελεί αντικείμενο αμφισβήτησης, δεδομένου ότι το Πρώτο Χρονικό γράφτηκε δυόμιση αιώνες αργότερα. Ο πρώτος ιστορικά επιβεβαιωμένος Ρουρικίδης υπήρξε ο Όλεγκ, ιδρυτής του Κράτους των Ρως (βασίλευσε περ. 880 - 912). 

Μετά τη διάσπαση τού Κράτους των Ρως και ιδιαίτερα κατά τη μογγολική εισβολή (αρχές 13ου αι.), διάφοροι κλάδοι της δυναστείας κυβέρνησαν τα ημιαυτόνομα κρατίδια που προέκυψαν. Πολλές φορές οι κλάδοι αυτοί επιδόθηκαν σε έναν ανελέητο ανταγωνισμό μεταξύ τους για την εύνοια των κατακτητών ή τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και του εμπορίου. Προς τα τέλη του Μεσαίωνα κυριάρχησαν οι Ρουρικίδες της Μοσχοβίας, οι οποίοι τελικά εξεδίωξαν τους Μογγόλους (1480) και συνένωσαν τα ανατολικά Σλαβικά εδάφη (συνήθως δια της βίας) στο Βασίλειο της Ρωσίας.

Οι δύο πρώτοι τσάροι του Βασιλείου υπήρξαν οι τελευταίοι Ρουρικίδες: ο Ιβάν Δ' ο Τρομερός και ο Φιοντόρ Α' ο Κωδωνοκρούστης. Με το θάνατο του τελευταίου (1598) η Ρωσία μπήκε σε μία δεκαπενταετία απόλυτου χάους και πολωνικής κατοχής, την Εποχή των Αναστατώσεων (1598 - 1613). Όταν εκδιώχθηκαν οι Πολωνοί, νέος τσάρος ανέλαβε ο βογιάρος Μιχαήλ Α΄ Ρομάνοβ, ιδρυτής της δυναστείας των Ρομάνοβ, που κυβέρνησαν τη Ρωσία έως τη Επανάσταση του 1917.

Οι κλάδοι τού Οίκου
Οι δύο πρώτοι έγιναν εξαιρετέοι της διαδοχής (izgoi):
 Πολότσκ (izgoi)
 Γαλικίας (izgoi)
 Τσέρνιγοβ
 Τβερ
 Σουίσκι
Ο κύριος κλάδος του Κιέβου εξέλειπε το 1349.
 Κιέβου-Σμολένσκ
Ο Οίκος συνεχίστηκε με τον πλάγιο κλάδο τού Βλαντίμιρ, που τα μέλη του έγιναν πρίγκιπες της Μόσχας και μετά τσάροι της Ρωσίας.

Γενεαλογία Ρουρικιδών (9ος-11ος αι.)
 πρίγκιπας του Νόβγκοροντ
 μεγάλοι πρίγκιπες του Κιέβου
 βασιλείς της Γαλικίας-Βολυνίας
 μεγάλοι πρίγκιπες του Βλαντίμιρ
 μεγάλοι πρίγκιπες της Μόσχας
 Αυτοκράτορες της Ρωσίας

Οίκος Ρούρικ, Κλάδος Τσέρνιγοβ

Η κύρια γραμμή των μεγάλων πριγκίπων του Κιέβου, της Μόσχας και των πρώτων τσάρων της Ρωσίας

Πηγές

 Rulers_of_Russia_family_tree

Ρουρικίδες
 
 
Μεσαιωνική Ρωσία
Χορτερό Σερρών

Το Χορτερό είναι ένα χωριό 628 κατοίκων (απογραφή 2011), το οποίο βρίσκεται στο νομό Σερρών. Η πλειονότητα των κατοίκων ασχολείται με την γεωργία. Καλλιεργούνται κυρίως πατάτες, καλαμπόκι, βαμβάκι και μηδική.

Αθλητικοί οργανισμοί και εγκαταστάσεις
Στο Χορτερό υπάρχει αεροδρόμιο  για επιδείξεις και αγώνες ελαφρών αεροσκαφών και πίστα μότο-κρος.

Η Ελπίς Χορτερού είναι η ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα του Χορτερού και αγωνίζεται στη Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία του νομού Σερρών. Ιδρύθηκε τη σεζόν 1965-66. Κυρίαρχο χρώμα των εμφανίσεών της είναι το πράσινο. Η έδρα της ομάδας βρίσκεται στο Χορτερό Σερρών. Το γήπεδο της Ελπίδος είναι ανοιχτό με θέσεις ορθίων και βρίσκεται δίπλα στο αεροδρόμιο του Χορτερού, που εξυπηρετεί κυρίως αγροτικούς σκοπούς. Η Ελπίς έχει πάρει τα πρωταθλήματα της Β' και Γ' ερασιτεχνικής κατηγορίας του τοπικού πρωταθλήματος.

Προσωπικότητες 

 Κατάγονται από το Χορτερό
 Πόπη Ουζούνη, Ελληνίδα σφαιροβόλος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20200616185439/http://xortero.blogspot.com/

Δήμος Σιντικής
Χωριά του νομού Σερρών
Παύλος Χαϊκάλης

Ο Παύλος Χαϊκάλης (Κατάκολο Ηλείας, 30 Οκτωβρίου 1959) είναι Έλληνας  ηθοποιός.

Καριέρα ως ηθοποιός 
Έζησε τα παιδικά του χρόνια και πήγε σχολείο στην Πάτρα. Έχει εμφανιστεί στην ταινία Safe Sex, όπως και στις τηλεοπτικές σειρές Δύο Ξένοι, Τα κορίτσια του Μπαμπά, Η Πολυκατοικία, Πενήντα-Πενήντα, Βέρα στο δεξί και στο θεατρικό έργο Ψέμα στο ψέμα με τον Πέτρο Φιλιππίδη. Επίσης, έπαιξε στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Οι Συμμαθητές.

Πολιτική δραστηριότητα 
Στις εκλογές του 1993 ήταν υποψήφιος βουλευτής με την Πολιτική Άνοιξη. Κατέβηκε στην εκλογική περιφέρεια Αχαΐας λαμβάνοντας 1.006 σταυρούς προτίμησης, κατατασσόμενος στην πέμπτη θέση ανάμεσα στους 11 υποψηφίους του κόμματός του. 

Στις εκλογές του Μαΐου 2012 εξελέγη βουλευτής με τους Ανεξάρτητους Έλληνες στην εκλογική περιφέρεια Αττικής λαμβάνοντας 18.533 σταυρούς προτίμησης, κατατασσόμενος στην πρώτη θέση ανάμεσα στους 15 υποψηφίους του κόμματός του. Στις εκλογές του Ιουνίου 2012 επανεξελέγη βουλευτής, έχοντας τοποθετηθεί στην πρώτη θέση του ψηφοδελτίου του κόμματός του, πάλι στην περιφέρεια Αττικής.

Στις 2 Μαρτίου 2014 ανακοίνωσε ότι θα ηγηθεί του συνδυασμού «Αττική – Συμμέτοχοι στο Αύριο» στις αυτοδιοικητικές εκλογές για την Περιφέρεια Αττικής υποστηριζόμενος από το Κίνημα Ανεξάρτητοι Έλληνες.

Ανανέωσε τη θητεία του στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.

Στις 18 Ιουλίου 2015 ανέλαβε τη θέση του υφυπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης μέχρι και τις 27 Αυγούστου 2015, όταν παραιτήθηκε η κυβέρνηση Τσίπρα.

Τηλεόραση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφικό του στο Cine.gr
Συνέντευξη στο maximonline

Πρόεδροι Περιφερειακών Παρατάξεων
Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Βουλευτές εκλογικής περιφέρειας Αττικής 
Βουλευτές Αττικής
Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες
Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Έλληνες κωμικοί
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Πτολεμαίος Μεμφίτης

Ο Πτολεμαίος Μεμφίτης ήταν πρίγκιπας της Δυναστείας των Πτολεμαίων που κυβέρνησαν την Αίγυπτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Ήταν γιος της Βασίλισσας Κλεοπάτρας Β΄ από το δεύτερο γάμο της με τον αδερφό της Πτολεμαίο Η΄ Φύσκονα.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Ο Πτολεμαίος γεννήθηκε το 144 π.Χ. κατά τη διάρκεια των τελετών ενθρόνισης του πατέρα του στη Μέμφιδα. Για να εορταστεί η ευχάριστη αυτή σύμπτωση έλαβε το όνομα Πτολεμαίος Μεμφίτης. Αναγορεύτηκε σε διάδοχο του θρόνου πριν το Σεπτέμβριο του 142 π.Χ., οπότε και αφιερώθηκε ο μεγάλος ναός στο Εντφού. Λίγα χρόνια αργότερα τα μέλη της οικογένειάς του ήρθαν σε σύγκρουση μεταξύ τους και η μητέρα του, Κλεοπάτρα Β΄, πήρε υπό τον έλεγχό της την Αλεξάνδρεια το 131 π.Χ. Ο αλεξανδρινός όχλος προσπάθησε να βάλει φωτιά στο παλάτι και ο Πτολεμαίος Η' αναγκάστηκε να τραπεί σε φυγή. Κατέφυγε στην Κύπρο μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του (και κόρη της Κλεοπάτρας Β΄ από τον πρώτο της γάμο) την Κλεοπάτρα Γ΄, τα παιδιά που είχαν αποκτήσει μαζί και το μικρό Πτολεμαίο Μεμφίτη. 

Κατά τη διάρκεια της επανάστασης η χώρα διαιρέθηκε στα δύο και οι αντιμαχόμενες παρατάξεις κατάφεραν πλήγματα η μία στην άλλη. Κάποια στιγμή, ο λαός της Αλεξάνδρειας, αγανακτισμένος από την κίνηση του Πτολεμαίου Η' να θανατώσει ένα νόθο γιο του, γκρέμισε όλα τα αγάλματα του Φαραώ από την πόλη. Ο Πτολεμαίος Η' το εξέλαβε ως προσταγή της Κλεοπάτρας Β' και για να την εκδικηθεί θανάτωσε το νεαρό Μεμφίτη ανάμεσα στον Μάρτιο και τον Σεπτέμβριο του 130 π.Χ., τεμάχισε το σώμα του και το έστειλε σε ένα κουτί στην Αλεξάνδρεια, σαν μακάβριο δώρο για τα γενέθλια της Βασίλισσας.

Σημειώνεται πως για τους μελετητές υπάρχει κάποια σύγχυση ανάμεσα στους Πτολεμαίο Μεμφίτη, το νόθο γιο του που προαναφέρθηκε και τον Πτολεμαίο Ζ΄ Νέο Φιλοπάτορα, καθώς τόσο ο Πτολεμαίος Η' όσο και ο προκάτοχός του Πτολεμαίος ΣΤ΄ είχαν παραπάνω από έναν γιους με αυτό το όνομα.

Χρονολόγιο

Πηγές 
 The House of Ptolemy, by E. R. Bevan

Δείτε επίσης 
 Δυναστεία των Πτολεμαίων
 Αρχαία Αίγυπτος
 Ελληνιστική Περίοδος

Δυναστεία των Πτολεμαίων
Ελληνιστική περίοδος
Τίτος Βανδής

Ο Τίτος Βανδής (7 Νοεμβρίου 1917 - 23 Φεβρουαρίου 2003) ήταν Έλληνας ηθοποιός και βουλευτής του ΚΚΕ.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο. Σε μικρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά του στην Καβάλα, απ' όπου και η καταγωγή των γονιών του. Είχε τέσσερα αδέλφια, δύο αγόρια και δύο κορίτσια. Ο πατέρας του ήταν καπνέμπορος. Σε ηλικία πέντε χρονών έπαθε ελονοσία και γι' αυτό τον λόγο έφυγε με τη μητέρα και τα αδέλφια του για την Ελβετία. Πήγε σχολείο στη Λωζάνη.

Τέσσερα χρόνια αργότερα γύρισαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσε το Γαλλικό Λύκειο Θεσσαλονίκης. Σπούδασε στο Ωδείο Θεσσαλονίκης και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Το 1964 έφυγε για τις ΗΠΑ όπου συνέχισε την καριέρα του σαν ηθοποιός. Επέστρεψε, προσωρινά, στην Ελλάδα το 1979 και οριστικά το 1983.

Προσωπική ζωή 
Είχε παντρευτεί έξι φορές: Α) 1935-1937 με τη Μαρία Αλκαίου (1915-2005)
Β) 1943-1945 με την Καίτη Ασπρέα (1916-1977) με την οποία απέκτησε το 1944 μια κόρη την Τατιάνα (Τίτα), Γ) 1950-1956 με την Αλέκα Παΐζη (1919-2009) Δ) 1966-1969 με την Eleanore Mahlein (1939-) E) 1969-1984 με την Nancy Hall (1931-) και Στ) 1984-2003 με την, επίσης ηθοποιό, Μπέτυ Βαλάση (1937-).

Καριέρα

Θέατρο 
Στη σκηνή πρωτοεμφανίστηκε το 1934, με το έργο Ιούδας του Σπύρου Μελά στο Εθνικό Θέατρο. Μεγάλοι σταθμοί στην καριέρα του ήταν οι συνεργασίες με τον Μ. Κουνελάκη το 1938, με την Μαρίκα Κοτοπούλη το 1940 και με τον θίασο Κατερίνας Ανδρεάδη την περίοδο 1941-43. Το 1946 δημιούργησε τον πρώτο δικό του θίασο, που περιόδευσε σε αρκετές πόλεις στην Ελλάδα, ενώ την περίοδο 1951-56 ξαναπάτησε στο σανίδι του Θεάτρου Κοτοπούλη. Ακολούθησε μία πορεία με συμμετοχές στο ΚΘΒΕ, την Αθηναϊκή Σκηνή κι ένα νέο δικό του θίασο το 1964. Εμφανίστηκε στο Μπροντγουέι στο έργο Ίλια Ντάρλινγκ που αποτελεί μια θεατρική μεταφορά του Ποτέ την Κυριακή.

Κινηματογράφος 
Το 1960 ερμήνευσε τον Γιώργο στην ταινία Ποτέ την Κυριακή δίπλα στη Μελίνα Μερκούρη. Έπαιξε στην ταινία του Νίκου Κούνδουρου Ποτάμι. Το 1972 συμμετείχε στη ταινία του Γούντι Άλεν Τα πάντα γύρω από το σεξ, ενώ εμφανίστηκε και στον Εξορκιστή το 1973. Χαρακτηριστική είναι η ερμηνεία του στον ρόλο του αστυνόμου Μπέκα, του ήρωα των αστυνομικών μυθιστορημάτων του Γιάννη Μαρή, στην ταινία Έγκλημα στα παρασκήνια (1960) του Ντίνου Κατσουρίδη, κάνοντάς τον για κάποιους την πλέον εμβληματική ενσάρκωση του συγκεκριμένου ήρωα.

Φιλμογραφία

Ξένες παραγωγές

Ελληνικές ταινίες

Τηλεόραση 
Εμφανίστηκε στις τηλεοπτικές σειρές "Κότζακ", "Επικίνδυνες αποστολές", "Barney Miller", "Χαβάη 5-0", “The A-Team S04E07 Bodyslam”.

Τηλεοπτικές σειρές

Τηλεοπτικό θέατρο

Συγγραφή 
Το 1999 εξέδωσε το βιβλίο "Κουβέντα με τους φίλους μου" σε συνεργασία με τον Άγγελο Σιδεράτο, το οποίο χαρακτηρίστηκε και ως αυτοεξομολόγηση.

Θεατρικές παραστάσεις 

Συμπληρωματικός κατάλογος θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Βανδής, ως ηθοποιός.

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κιάνου Ριβς

Ο Κιάνου Ριβς (Keanu Charles Reeves, 2 Σεπτεμβρίου 1964) είναι Καναδός ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1964 στη Βηρυτό και έχει ρίζες από την Αγγλία, τη Χαβάη και την Κίνα. Τα δύο του πάθη ήταν η ηθοποιία (είχε αρχίσει να ασχολείται ήδη  από την ηλικία των 9) και το χόκεϊ επί πάγου. Στη ηλικία των 14 άρχισε σοβαρά να ασχολείται με την ηθοποιία. Αρχικά, εμφανιζόταν σε μικρούς ρόλους σε σειρές στην καναδέζικη τηλεόραση και σε διαφημίσεις. Το 1984 εγκατέλειψε το σχολείο για να κάνει την ίδια χρόνια το επαγγελματικό του ξεκίνημα σε μια θεατρική παραγωγή στο Τορόντο με το Wolfboy, ένα ερωτικό δράμα.

Ύστερα μετακόμισε στο Λος Άντζελες και μετά από οκτώ μήνες πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο δράμα River's Edge (1986), για τον οποίο απέσπασε καλές κριτικές. Εκτός από την ηθοποίια, έπαιζε μπάσο στο συγκρότημα Dogstar. 

Το 2000 ήταν να γίνει πατέρας από την τότε κοπέλα του, Jennifer Syme, αλλά το μωρό γεννήθηκε νεκρό τον Δεκέμβριο του 1999. Η Jennifer Syme τελικά σκοτώθηκε τον Απρίλιο του 2001 σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ενώ οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλ και πιθανώς και φαρμάκων, σε ηλικία μόλις 28 ετών.

Το 2012 ίδρυσε μαζί με τον φίλο του, Gard Hollinger, την εταιρία custom made μοτοσυκλετών Arch Motorcycle Company.

Έχει δώσει την φωνή του, τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, αλλά και παίζει τον χαρακτήρα του Johnny Silverhand στο βιντεοπαιχνίδι Cyberpunk 2077.

Ταινίες 
 Youngblood
 The Brotherhood Of Justice (TV Movie)
 Under The Influence (TV Movie)
 River's Edge
 Flying
 Babes in Toyland (TV Movie)
 The Prince of Pennsylvania
 The Night Before
 Parenthood
 Bill & Ted's Excellent Adventure
 I Love You To Death
 Point Break (Στην κόψη του κύματος)
 My Own Private Idaho (Το δικό μου Αϊντάχο)
 Bill & Ted's Bogus Journey
 Bram Stoker's Dracula
 Much Ado About Nothing
 Little Buddha
 Even Cowgirls Get The Blues
 Speed
 Johnny Mnemonic (Ο Φυγάς του Μέλλοντος)
 A Walk In The Clouds
 Feeling Minnesota
 Chain Reaction 
 The Last Time I Commited Suicide
 The Devil's Advocate
 The Matrix
 The Watcher
 The Replacements 
 The Gift
 Sweet November
 Hardball
 The Matrix Reloaded
 The Matrix Revolutions
 Something's Gotta Give
 Thumbsucker 
 Constantine
 The Lake House
 A Scanner Darkly 
 The Day The Earth Stood Still
 Street Kings
 Henry's Crime
 Generation Um...
 Man Of Tai Chi
 47 Ronin
 John Wick
 Knock Knock
 The Whole Truth
 The Neon Demon
 The Bad Batch
 Keanu
 Exposed
 To The Bone 
 SPF-18
 John Wick: Chapter 2

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κιάνου Ριβς στο IMDb.

Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Καναδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Εθνόσημο της Βόρειας Μακεδονίας

Το εθνόσημο της Βόρειας Μακεδονίας αποτελείται από μία γιρλάντα διπλά δεμένη με στάχυα σιταριού, φύλλα καπνού και σπόρους οπιούχου παπαρούνας, κύρια προϊόντα της χώρας, δεμένα με κορδέλα όλα διακοσμημένα με ένα παραδοσιακό βορειομακεδονικό κέντημα. Στο κέντρο του ελλειπτικού πλαισίου εικονίζονται ένα βουνό, μία λίμνη και η ανατολή του ηλίου. Το βουνό που εικονίζεται είναι το όρος Κόραμπ στα σύνορα Βόρειας Μακεδονίας - Αλβανίας, ενώ στο πρώτο εθνόσημο της χώρας την περίοδο 1944 - 1946 απεικονιζόταν τα όρη Πιρίν της Βουλγαρίας. Στην κορυφή του πλαισίου υπήρχε ως το 2009 ένα πεντάκτινο αστέρι ερυθρού χρώματος, σύμβολο του σοσιαλισμού. Το κόκκινο αστέρι αφαιρέθηκε από το εθνόσημο με το αιτιολογικό ότι αποτελούσε το κατάλοιπο μιας παλαιάς ιδεολογίας.

Τα σύμβολα αυτά αντιπροσωπεύουν τον παραγωγικό πλούτο της χώρας, τους αγώνες και την ελευθερία. Η όλη σύνθεση και το σχέδιο προσιδιάζουν με το εθνόσημο της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Ιστορία 
Το έμβλημα υιοθετήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1946 από τη Συνέλευση του Λαού της Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Παρέμεινε σε χρήση και έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας από τη Γιουγκοσλαβία, το 1991. Από το 1992 εκκρεμεί το ζήτημα αντικατάστασης του εθνοσήμου. Μία πρόταση για σύμβολο με ένα χρυσό λιοντάρι απορρίφθηκε από τους αλβανόφωνους και τους πολιτικούς, αφενός επειδή είναι μόνο σλαβικό, αφετέρου γιατί ο λέοντας αυτός είναι σύμβολο στο εθνόσημο της γειτονικής Βουλγαρίας.

Παραπομπές 

ΠΓΔΜ
Εθνικά σύμβολα της Βόρειας Μακεδονίας
Ασιατικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου

Το Ασιατικό Κύπελλο (αγγλικά: AFC Asian Cup) αποτελεί τη σημαντικότερη ποδοσφαιρική διοργάνωση στην Ασία. Είναι η δεύτερη παλαιότερη ποδοσφαιρική ηπειρωτική διοργάνωση εθνικών ομάδων στον κόσμο μετά Κόπα Αμέρικα (Copa América). Διοργανώνεται από την Ασιατική Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία (AFC). Η νικήτρια ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια Ασίας και αυτόματα προκρίνεται στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών της FIFA. Το 2011 το Ασιατικό Κύπελλο διεξήχθη στο Κατάρ. Η Ιαπωνία κατέκτησε τον τίτλο κερδίζοντας στον τελικό στις 29 Ιανουαρίου 2011 την ομάδα της Αυστραλίας, η οποία συμμετείχε για δεύτερη φορά στο θεσμό, με 1-0.

Το Κύπελλο Ασίας διεξαγόταν μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια, από το 1956 στο Χονγκ Κονγκ μέχρι το 2004 στην Κίνα. Ωστόσο, δεδομένου ότι οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου είχε προγραμματιστεί την ίδια χρονιά με το Κύπελλο Ασίας (2004, 2008, 2012 κλπ.), η AFC αποφάσισε να μεταφέρει τις ημερομηνίες των διοργανώσεων. Μετά το 2004, το τουρνουά πραγματοποιήθηκε το 2007 και φιλοξενήθηκε από τέσσερεις χώρες: (Ινδονησία, Μαλαισία, Ταϊλάνδη, Βιετνάμ), και πλέον διεξάγεται πάλι κάθε τέσσερα χρόνια.

Το Κύπελλο Ασίας γενικά κυριαρχείται από τις κορυφαίες ομάδες από την Ανατολική ή Δυτική Ασία. Αρχικά, επιτυχημένες ομάδες ήταν η Νότια Κορέα και το Ιράν. Πρόσφατα η Ιαπωνία και η Σαουδική Αραβία διακρίθηκαν και πήραν μέρος στους τελικούς. Άλλες ομάδες που έχουν διακριθεί κατά καιρούς είναι το Ιράκ, το Ισραήλ και το Κουβέιτ.

Η Αυστραλία, κυπελλούχος του 2015, είναι η πιο πρόσφατη χώρα στο θεσμό, καθώς έχει ενταχθεί στην Ασιατική Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία το 2007.

Στη διοργάνωση του 2019, τον τίτλο κατέκτησε το Κατάρ, για πρώτη φορά στην ιστορία του.

Οι Νικητες 

Σημειώσεις
[1] Οι διοργανώσεις των ετών 1956, 1960, 1964 και 1968 είχαν τη μορφή πρωταθλήματος. Ως εκ τούτου, η ομάδα με τους περισσότερους βαθμούς ήταν η νικήτρια.

Επιτυχίες εθνικών ομάδων 

* = ως διοργανωτές
# = Το Ισραήλ αποπέμφθηκε από την AFC στις αρχές της δεκαετίας του 1970

Ρεκόρ τερμάτων 
 Περισσότερα τέρματα σε έναν αγώνα από μία ομάδα: Ιράν 8–0 την Υεμένη το 1976
 Περισσότερα τέρματα σε έναν αγώνα, και από τις δύο ομάδες: Ιαπωνία 8–1 το Ουζμπεκιστάν το 2000.

Παρόμοιες διοργανώσεις 
Εκτός από το Ασιατικό Κύπελλο, υπάρχει και τουρνουά ποδοσφαίρου, το οποίο περιλαμβάνεται στους Πανασιατικούς Αγώνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Η διοργάνωση στο αρχείο του RSSSF 
 Όλοι οι Τελικοί

Διοργανώσεις Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου για εθνικές ομάδες
Ραϋμόνδος Βερεγγάριος της Άντρια

Ραϊμόνδος - Βερεγκάριος της Άντρια (1281 - 1307) κόμης της Άντρια και δούκας του Πεδεμοντίου. Πέμπτος υιός του Καρόλου B΄ του Χωλού βασιλιά της Νάπολης και της Μαρίας των Άρπαντ, κόρης του Στεφάνου ΣΤ¨ της Ουγγαρίας. 

Στην παιδική του ηλικία δεν έζησε στη Νάπολη, αλλά στη γενέτειρα του Προβηγκία (όπου γεννήθηκε σε μια σύντομη εκστρατεία του πατέρα του) υπό την κηδεμονία του Γουλιέλμου του Μανουάρ. Με τη συνθήκη του Κανφράνκ (1288) δόθηκε όμηρος με δύο μεγαλύτερους αδελφούς του στην Αραγωνική Αυλή, σε αντάλλαγμα της απελευθέρωσης του πατέρα τους. Ήταν άρρωστος εκείνη τη χρονιά και δεν στάλθηκε αμέσως, αλλά τον επόμενο χρόνο (1289). Τα τρία αδέλφια είχαν βασιλική μεταχείριση στην αιχμαλωσία τους και με τη συνοδεία 100 νέων ευγενών απελευθερώθηκαν (1295) με τη Συνθήκη του Ανάνι.

Μετά την απελευθέρωσή του, ταξίδεψε στη Νάπολη, επισκέφτηκε το Καστέλ ντελ' Όβο και ακολούθησε τον αδελφό του Λουδοβίκο επίσκοπο της Τουλούζης στη Ρώμη. Επέστρεψε στη Νάπολη με τους αδελφούς του Φίλιππο πρίγκιπα του Τάραντα και Ιωάννη κόμη της Γραβίνας προκειμένου να υποδεχτούν τη Γιολάντα, κόρη του Πέτρου Γ΄ της Αραγωνίας και νύφη του αδελφού τους Ροβέρτου της Νάπολης.

Το 1300 δέχτηκε τις κομητείες Γραβίνα και Άντρια και τους πύργους Βαϊράνο, Λεσίνα, και Τέρα ντι Μούρο. Έχασε τη Γραβίνα το 1302. Τον Δεκέμβριο του 1304 κλήθηκε στην κομητεία του Πεδεμοντίου. Λίγο αργότερα δημιουργήθηκε το Βασίλειο της Σικελίας και ο ίδιος διορίστηκε μέγας Ταξιάρχης (1305), αλλά η επιρροή του περιορίστηκε. Πολέμησε τους Αραγωνέζους στη Σικελία (1301), παραχωρώντας στους Ναΐτες μια έκταση γης κοντά στη Γραβίνα. Τον Ιούλιο του 1304, πήγε ξανά στη Νάπολη προκειμένου να υποδεχτεί τη νέα νύφη του αδελφού του Ροβέρτου, Σάντσα, κόρη του Ιακώβου Β΄ της Μαγιόρκας. 

Απεβίωσε λίγο μετά τον γάμο του με τη Μαργαρίτα, κόρη του Ροβέρτου κόμη του Κλερμόν.

Πρόγονοι

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Ανζού - Νάπολης
Κόμητες της Προβηγκίας
Τομάζο Τιττόνι

Ο Τομάζο Τιττόνι (ιταλικά: Tommaso Tittoni· Ρώμη, 16 Νοεμβρίου 1855 — 7 Φεβρουαρίου 1931) ήταν Ιταλός διπλωμάτης και πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1855 και σπούδασε στην Οξφόρδη, Λιέγη, Βερολίνο, Νάπολη και Ρώμη. Διακρίθηκε ιδιαίτερα για τις οικονομολογικές του γνώσεις. 

Εκλέχτηκε βουλευτής για πρώτη φορά το 1886 και κατείχε το αξίωμα μέχρι το 1897. Το 1902 έγινε γερουσιαστής μετά από επιλογή του βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ'. Από το 1903 μέχρι και το 1916 είχε διατελέσει επανειλημμένα υπουργός των Εξωτερικών της Ιταλίας καθώς και πρέσβης στο Λονδίνο (1906) και στο Παρίσι (1910-1916). Στο διάστημα μεταξύ 16 Μαρτίου και 27 Μαρτίου 1905 υπήρξε υπηρεσιακός πρωθυπουργός της Ιταλίας.

Το 1919, επί κυβερνήσεως Νίτι (Nitti), ανέλαβε πάλι υπουργός των Εξωτερικών και συμμετείχε ως πρώτος αντιπρόσωπος της Ιταλίας στη Συνδιάσκεψη Παρισίων (1919) όπου και υπέγραψε εκ μέρους της χώρας του το διμερές μυστικό Σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι. Αργότερα ο Τιττόνι υποστήριξε τη κυβέρνηση του Μουσσολίνι χωρίς όμως και να προσχωρήσει στο φασισμό. 

Ο Τιττόνι συνέγραψε πολλά άρθρα και βιβλία που αφορούσαν κυρίως την εξωτερική πολιτική της Ιταλίας καθώς και τα διεθνή οικονομικά προβλήματα της εποχής του.

Πέθανε στην Ιταλία το 1931.

Ιταλοί πολιτικοί
Ιταλοί διπλωμάτες
Ιταλοί συγγραφείς
Μικρασιατική Εκστρατεία
Τρίλοφος Πιερίας

Ο Τρίλοφος είναι χωριό στα βορειο-κεντρικά του Νομού Πιερίας, που ανήκει στο δήμο Κατερίνης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 300 μέτρων και το όνομά του το οφείλει στα σπίτια του, που είναι χτισμένα πάνω σε τρεις λόφους. Απέχει 12 χιλιόμετρα από την πόλη της Κατερίνης. Η καλλιέργεια καπνών είναι η κυριότερη ασχολία. Κάποιοι ασχολούνται και με την κτηνοτροφία. Ο πληθυσμός του Τριλόφου, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 είναι 521 κάτοικοι και συνιστά την ομώνυμη Τοπική Κοινότητα.

Οι κάτοικοι του Τριλόφου είναι Θρακιώτες, Πόντιοι  πρόσφυγες από τη Φάτσα και αλλα μερη του Ποντου, Μικρασιάτες και λίγοι ντόπιοι.

Υποδομή
Ο οικισμός έχει δυο ναούς, τον Άγιο Γεώργιο (πολιούχος)  και τον Άγιο Αθανάσιο όπου είναι και το κοιμητήριο. Υπάρχουν επίσης δυο ξωκλήσια, οι Άγιοι Θεόδωροι και η Αγία Τριάδα. Από  εκπαιδευτήρια, στο χωριό λειτουργούν ένα διθέσιο Δημοτικό Σχολείο και μονοθέσιο Νηπιαγωγείο. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος με την επωνυμία "Αριστοτέλης" ιδρύθηκε το 1982. Στο ποδόσφαιρο, ο Μέγας Αλέξανδρος Τριλόφου αγωνίζεται στη Γ΄ ερασιτεχνική κατηγορία (2ο όμιλο) του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας. Επίσης, ο Τρίλοφος διαθέτει γεωργικό συνεταιρισμό και αρδευτικό δίκτυο (έγινε μια λιμνοδεξαμενή). Το καλοκαίρι του 2007 ο Τρίλοφος αποτέλεσε επίκεντρο στη διαμάχη για το νερό με τον Κούκο.

Ιστορικά στοιχεία 
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Τόχοβα. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ήταν κεφαλοχώρι. Λίγο μετά ονομάστηκε "Παλιονέληνη" (ίσως από το: Παλιοί Έλληνες).

Ο περιηγητής Σχοινάς γράφει χαρακτηριστικά ότι η Τόχοβα "κείται επί των υπωρειών των Πιερίων ορέων και είναι το μόνο επίφοβον χωρίον της προς Βέροιαν οδού, αλλ'  είναι πανταχόθεν ευπρόσβλητον, αι δε οικίαι του εισίν εκ πλίνθων ως και το τέμενος αυτού".

Στις 17 Ιουλίου του 1943 εκτελέστηκαν στο χωριό 13 κάτοικοι, σε αντιποινα από τους Γερμανούς.

Το πολύ καλό και υγιεινό κλίμα στο χωριό συνετέλεσε στο να γίνει χώρος υποδοχής των φυματικών ασθενών. Μετά τη δεκαετία του '60 παρουσιάστηκε το φαινόμενο της έντονης μετανάστευσης στο εξωτερικό. Ενώ το 1940 το χωριό είχε γύρω στους 2.500 κατοίκους, σήμερα έχει περίπου 600.

Η Παλιονέληνη μετονομάστηκε σε Τρίλοφον το 1950.

Παραπομπές και σημειώσεις

Τρίλοφος
Τρίλοφος
Τζόζεφ Ενακαρίρε

Ο Τζόζεφ Ενακαρίρε (γεννημένος στις 6 Νοεμβρίου 1982) είναι Νιγηριανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Μπορούσε να αγωνιστεί είτε ως αριστερός αμυντικός, είτε ως κεντρικός αμυντικός.

Συλλογική Καριέρα 
Γεννημένος στο Ουόρι, ο Ενακαρίρε διακρίθηκε από νεαρή ηλικία αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Σταντάρ Λιέγης, προτού μεταγραφεί στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας ενόψει της σεζόν 2004-05, υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών, πετυχαίνοντας, σταδιακά, να αποτελέσει βασικό στέλεχος της ομάδας. Ωστόσο, ύστερα από παρουσίας μόλις μίας σεζόν στον σύλλογο, πωλήθηκε στην ρωσική ΦΚ Ντιναμό Μόσχας.

Αποτυγχάνοντας να προσαρμοστεί, ο Ενακαρίρε παραχωρήθηκε ως δανεικός, τον Αύγουστο του 2006, στην ομάδα της γαλλικής Λιγκ 1, ΦΚ Ζιροντέν ντε Μπορντώ, ενώ ένας πρώην συμπαίκτης του αμυντικός από την Σπόρτινγκ, ο Μπέτο, αναχωρούσε με προορισμό την Ρεκρεατίβο δε Ουέλβα, επίσης ως δανεικός. Είχε σχετικά σημαντικό χρόνο συμμετοχής στην διάρκεια της σεζόν ενώ, αφότου ο γαλλικός σύλλογος αποφάσισε να μην κάνει χρήση του σχετικού όρου αγοράς του, μετακόμισε στην Ελλάδα, για λογαριασμό του Παναθηναϊκού, υπό την μορφή δανεισμού για διάρκεια μίας σεζόν.

Τον Ιούλιο του 2009, ο Ενακαρίρε πραγματοποίησε, ανεπιτυχώς, δοκιμαστική περίοδο με την γαλλική ΦΚ Μετς. Την αμέσως επόμενη χρονιά, δοκιμαστικές περίοδοι τις οποίες πραγματοποίησε με τις Οντένσε Μπόλντκλουμπ και ΦΚ Ενεργκί Κότμπους είχαν ανάλογο αποτέλεσμα.

Στα τέλη Ιουνίου του 2012, έπειτα από διάστημα τεσσάρων ετών εκτός ποδοσφαιρικής δραστηριότητας, ο Ενακαρίρε αποκτήθηκε από την ΣΠ Λα Φιορίτα, προκειμένου να ενισχύσει την πρώτη προσπάθεια της ομάδας από τον Άγιο Μαρίνο στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Τον Μάρτιο της αμέσως επόμενης χρονιάς, μετακόμισε εκ νέου, αυτή την φορά στην Λετονία για λογαριασμό της πρωταθλήτριας ομάδας του λετονικού πρωταθλήματος, ΦΚ Ντάουγκαβα, ωστόσο το συμβόλαιό του με τον σύλλογο λύθηκε έπειτα από χρονικό διάστημα μόλις τεσσάρων μηνών.

Διεθνής Καριέρα 
Νιγηριανός διεθνής από το 2003, ο Ενακαρίρε αγωνίστηκε με τους Super Eagles στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2004 και του 2006. Αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας στην διάρκεια της τελευταίας διοργάνωσης, όπου και η χώρα του τερμάτισε στην τρίτη θέση, δεχόμενη μόλις τρία τέρματα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Μόσχας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νιγηρίας
Ποδοσφαιριστές Σ.Π. Λα Φιορίτα
Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντάουγκαβα
Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία