joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αμπελούζος Ηρακλείου

Ο  Αμπελούζος  είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου. Βρίσκεται στις νότιες προσβάσεις του Ψηλορείτη, κοντά στη Γεωργική Σχολή της Μεσαράς. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 46,6 χλμ.  Κύρια προϊόντα του είναι το ελαιόλαδο, η σταφίδα, τα σιτηρά και τα φρούτα. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Υπάρχουν Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο.

Κοινότητα Αμπελούζου 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Αμπελούζου έχει 320 κατοίκους, συμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 3,900 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Κοινοτάρχες Αμπελούζου 
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Στυλιανό Ξημεράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αμπελούζου.

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό βρίσκεται στην περιοχή της αρχαίας Γόρτυνας, όπου έχουν βρεθεί αγάλματα και λοιπά αρχαιολογικά αντικείμενα. Εδώ ανακαλύφθηκε το 1860 άγαλμα Μινωταύρου, το οποίο αγόρασε έπειτα από εντολή της αγγλικής πρεσβείας ο τότε πρόξενος της Αγγλίας Λυσ. Καλοκαιρινός και σήμερα  βρίσκεται στην Αγγλία.

Στην περιοχή του Αμπελούζου υπάρχει ένα λαβυρινθώδες λατομείο της αρχαίας Γόρτυνας. Μερικοί συγγραφείς πίστεψαν ότι είναι ο Λαβύρινθος, εντός του οποίου ήταν κλεισμένος ο Μινώταυρος. Είναι πράγματι λατομείο με δαιδαλώδεις υπόγειες σήραγγες. Οι πλάκες της περίφημης επιγραφής της Γόρτυνας, το οικοδομικό υλικό του ναού του Αγίου Τίτου και των άλλων οικοδομημάτων προέρχονται από το λατομείο αυτό. Πολλοί συγγραφείς που επισκέφθηκαν το λατομείο παλαιότερα, όπως ο Tournefort, o Cockerel, o Sieber, ο Spratt και άλλοι το περιγράφουν λεπτομερώς. Στα τοιχώματα των διαδρόμων υπάρχει τοιχοζωγραφική και χρονολογίες εκείνων που επισκέφτηκαν το λατομείο. Αναφέρονται χρονολογίες του 1495, 1560 κλπ.

Ο Αμπελούζος είχε 158 κατοίκους το 1583 και αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα (K 103) με την ονομασία Ambelluso. Στην περιοχή του υπάρχουν πολύ παλαιοί ελαιώνες με πανύψηλα ελαιόδεντρα από την εποχή της Βενετοκρατίας και για το λόγο αυτό λέγονται φράγκικες ελιές.

Το 1920 με το Νόμο 2155 ιδρύθηκε η Γεωργική Σχολή Μεσαράς, στην αρχή της διακλάδωσης προς Αμπελούζο. Η σχολή βρίσκεται στα κτήματα του μετοχίου της Αγίας Παρασκευής, τα οποία παραχώρησε η Μοναστηριακή Επιτροπή Ηρακλείου. Τα κτήρια έγιναν με δαπάνες της ίδιας Επιτροπής και ο εξοπλισμός με δαπάνες του Δημοσίου. Η σχολή προσφέρει υπηρεσίες για τη βελτίωση της γεωργικής παραγωγής της Μεσαράς.

Παραπομπές

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδ. Νομαρχία Ηρακλείου.
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Βιβλιογραφία
Guarducci M., Οι αρχαιότεροι επισκέπται του Λαβυρίνθου της Γόρτυνος, Κρητικά Χρονικά, τομ 4 (1950),σελ.527-528

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Στοιχεία για τον Αμπελούζο και τους ναούς στο χωριό
ΤΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

Αμπ
Αμπ
Γδόχια Λασιθίου

Τα  Γδόχια  είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Ιεράπετρας, στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται επί της επαρχιακής οδού Ιεράπετρας - Βιάννου και απέχει 20 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα σε υψόμετρο 258 μέτρα. Εντός του χωριού υπάρχουν τρεις συνοικισμοί: τα Δασκαλιανά, τα Παπαδιανά και τα Κάτω Γδόχια. Τα δύο πρώτα πήραν το όνομά τους αντίστοιχα από τον Παπαδάκη και το Δασκαλάκη, κατοίκους του χωριού.  Τα Κάτω Γδόχια ονομάστηκαν έτσι επειδή είναι κτισμένα σε πιο χαμηλή τοποθεσία. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία (ελαιοκομία).

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό υπήρχε από παλιά , πιθανότατα στο δρόμο προς Βάτο ήταν και πρωτομινωικός οικισμός, ενώ έχουν βρεθεί και θαλάσσια απολιθώματα. .

Το όνομα του χωριού πάντως κατά άλλη εκδοχή  πιθανόν να είναι αρχαϊκό ("Εκδόχια") που διασώθηκε, όπως και τόσα άλλα, τυπικά και φθογγικά αλώβητο.  Το αντίστοιχο ρήμα είναι το "εκδέχομαι" και η ερμηνεία του στην συγκεκριμένη περίπτωση, ότι λόγω της θέσης του, το χωριό "εκδέχεται καιρικά φαινόμενα, π.χ βροχή". 

Τα Γδόχια πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η εισβολή των Ναζί στο χωριό και οι εκτελέσεις έγιναν στις 15 Σεπτεμβρίου του 1943. Ο τελικός απολογισμός της επιχείρησης των Γερμανών στα Γδόχια ανέρχεται σε 42 εκτελεσθέντες, μεταξύ των οποίων τέσσερις (4) από Κάτω Σύμη και έναν από το Συκολόγο. Επίσης εκτελέστηκαν στην Άνω και Κάτω Σύμη ακόμη 6 κάτοικοι Γδοχίων.

Κοινότητα Γδοχίων 

Εκτός από τον την έδρα της, η Κοινότητα Γδοχίων περιλαμβάνει και τον παραθαλάσσιο οικισμό Βάτος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Βάτος, ο (11)
 Γδόχια, τα (63)

Συνολικά η κοινότητα έχει 74 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από την Πρόεδρο κα. Φωτεινή Σπυριδάκη-Μπεκράκη.

Κοινοτάρχες Γδοχίων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Γδοχίων.

Παραπομπές

Πηγές
Η ναζιστική θηριωδία στα Γδόχια.
Τα Γδόχια στο Διαδίκτυο

Γδ
Γδόχια
Λα Πάλμα

Η νήσος Λα Πάλμα (ισπανικά: La Palma) είναι το πέμπτο μεγαλύτερο νησί των Καναρίων Νήσων στον Ατλαντικό Ωκεανό ανοιχτά των ακτών του Μαρόκου. Η Λα Πάλμα βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του αρχιπελάγους, η έκταση της είναι περί τα 708,3 τ.χλμ., και έχει συνολικό πληθυσμό 83.690 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Πρωτεύουσα της νήσου είναι η Σάντα Κρουθ Ντε Λα Πάλμα με 16.330 κατοίκους (2013).

Γεωγραφία 

Είναι ηφαιστειογενές νησί, όπως και όλο το αρχιπέλαγος. Στο νησί βρίσκεται ο γνωστός κρατήρας της "Καλδέρα Δε Ταμπουριέντε", ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος εκρηξιγενής κρατήρας στον κόσμο, με εύρος 9 χλμ. και βάθος 1.500 μ., και ο οποίος περιβάλλεται από υψηλές βουνοκορφές από 1600 μ. και άνω. Από αυτές δεσπόζει η κορυφή «Ρόκε Ντε Λος Μουτσάτσος» με 2.423 μ. υψόμετρο. Από πλευράς βλάστησης το ανατολικό και το νότιο τμήμα της νήσου αυτής είναι άγονο ενώ αντίθετα το δυτικό καλύπτεται από δάση Καναρίου πεύκης.

Ηφαιστειακές εκρήξεις 
Έχουν καταγραφεί 14 συνολικά ηφαιστειακές εκρήξεις στο νησί κατά τη διάρκεια της γεωλογικής περιόδου του Ολόκαινου. Η πιο πρόσφατη έκρηξη έλαβε χώρα μεταξύ  Σεπτεμβρίου και Δεκεμβρίου του 2021, και είχαν προηγηθεί εκρήξεις κατά τα έτη 1971, 1949, 1712, 1677-1678, 1646 και 1585.

Παραπομπές 

Κανάριες νήσοι
Νησιά της Ισπανίας
Νησιά της Αφρικής
Εθνόσημο των Νησιών Κέιμαν

Το εθνόσημο των Νησιών Κέιμαν αποτελείται από έναν θυρεό, με τρία πράσινα αστέρια- σύμβολα των τριών κατοικημένων νησιών- να καταλαμβάνουν τα δύο τρίτα του. Τα άστρα βρίσκονται σε λευκές και μπλε κυματιστές γραμμές. Πάνω πάνω στο θυρεό βρίσκεται σε κόκκινο φόντο ένα λιοντάρι, με το ένα το πόδι έντονα υψωμένο, σύμβολο της Βρετανίας. Πάνω από το θυρεό βρίσκεται μια πράσινη χελώνα, που ακουμπάει σε σκοινί, που συμβολίζει τη βιοτεχνία ψάθας. Ένας χρυσός ανανάς (σύμβολο των δεσμών με την Τζαμάικα) βρίσκεται πίσω από τη χελώνα. Κάτω από το θυρεό βρίσκεται ένα χαρτί που ξετυλίγεται, με το ρητό He hath founded it upon the seas. Αυτό το εδάφιο από τους Ψαλμούς (24) πιστοποιεί ότι το νησί είναι χριστιανικό, όπως επίσης και τους δεσμούς με τη θάλασσα.

Η πρόταση για εθνόσημο εγκρίθηκε από τη Συνέλευση το 1957 και το Μάιο του επόμενου έτους εγκρίθηκε το σχετικό βασιλικό ένταλμα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εθνόσημο των Κέιμαν- Σημαίες του Κόσμου.

Κειμαν
Κειμαν Νησοι
Ταραμοσαλάτα

Η ταραμοσαλάτα είναι μεζές με κρεμώδη υφή που καταναλώνεται κυρίως στην Ελλάδα και στην Τουρκία. Στην Ελλάδα η ταραμοσαλάτα συνηθίζεται να καταναλώνεται σε περιόδους νηστείας (κυρίως την Καθαρά Δευτέρα), επειδή δεν περιέχει γαλακτοκομικά, αβγά (πουλερικών) κλπ.

Συστατικά
Βασικό της συστατικό είναι ο ταραμάς, δηλαδή αβγά ψαριού (κυπρίνου ή άλλων).

Παρασκευή
Ο ταραμάς αναμειγνύεται με ελαιόλαδο, ξερό ψωμί, πατάτα, κρεμμύδι και λεμόνι και ανακατεύεται καλά μέχρι να γίνει κρέμα. Η γεύση της ταραμοσαλάτας είναι ιδιαίτερη λόγω του ταραμά.

Είδη
Ανάλογα με το χρώμα του ταραμά προκύπτει και το χρώμα της ταραμοσαλάτας, δηλαδή ανοιχτό μπεζ ή ροζ. Στην βιομηχανική παραγωγή μπορεί να προστίθεται και χρώμα τροφίμων.

Δείτε ακόμα
 Ταραμάς

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αλείμματα
Εδέσματα Καθαράς Δευτέρας
Ελληνική κουζίνα
Κρύα ορεκτικά
Κυπριακή κουζίνα
Ρουμάνικη κουζίνα
Τουρκική κουζίνα
Ντιπ
Φρανκ Γουόκερ

Ο Φρανκ Γουόκερ (Frank Harrison Walker) ήταν ο πρώτος ανώτερος υπουργός στο Τζέρσεϊ. Εξελέγη από τους υπόλοιπους βουλευτές το 2005 και παρέμεινε στο αξίωμα ως το 2008.

Στη δεκαετία του '70 έγινε διευθυντής της εκδοτικής ομάδας Γκουιτόν και μετά πρόεδρος της εταιρείας, για να παραιτηθεί τον Φεβρουάριο του 2005.

Εξελέγη για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο του νησιού (States of Jersey) το 1990 και επανεξελέγη το 1993. Το 1996 εξελέγη γερουσιαστής και επανεξελέγη στις 12 Δεκεμβρίου του 2002.

Το 2005 εξελέγη ανώτερος υπουργός σε μυστική ψηφοφορία, λαμβάνοντας 38 ψήφους έναντι 14 για τον Στούαρτ Σάιβρετ και 1 άκυρου ψηφοδελτίου. Η πρώτη του αρμοδιότητα ήταν να προτείνει τα 9 μέλη που σχημάτισαν το Συμβούλιο των Υπουργών: όλοι αυτοί εξελέγησαν χωρίς αντίπαλο εκτός από το γερουσιαστή Λεν Νόρμαν, ο οποίος ηττήθηκε από το βουλευτή Γκάι ντε Φέι.

Παραπομπές 

Γουοκερ
Παμίρ

Το Παμίρ είναι πολύ μεγάλη οροσειρά στη κεντρική Ασία, που αποτελεί και τον πυρήνα του ορεινού συστήματός της. Το Παμίρ, με κέντρο την αυτόνομη διοικητική περιοχή Γκόρνο Μπαταχσάν του Τατζικιστάν εκτείνεται από του δυτικού Σινκιάνγκ του Τατζικιστάν μέχρι και του ανατολικού Αφγανιστάν και δυτικά της Κίνας. Η συνολική έκτασή του είναι 8.400 τ.χλμ. και ορίζεται βόρεια από τα Υπεραλάϊα Όρη, ανατολικά από την οροσειρά Σαρικόλ, νότια από τη λίμνη Ζορκούλ και τον ομώνυμο ποταμό Παμίρ στα σύνορα με το Αφγανιστάν και δυτικά από τμήμα της κοιλάδας Πιάντζ. Το οροπέδιο αυτό έχει μέσο ύψος 3900 μ. από επιφάνεια θαλάσσης και σ΄ αυτό υψώνονται βουνά που υπερβαίνουν τα 6000 μ. των οποίων μεγαλύτερες κορυφές είναι η του Ισμαήλ Σαμανί (7.500 μ.) και η κορυφή Λένιν (7.140 μ.). Χωρίζεται δε σε τρεις υψομετρικές ζώνες: η Τρανς Αλάι (α΄ ζώνη), του Μεγάλου Πέτρου (β΄ ζώνη) και του Ναούκ (γ΄ ζώνη).

Κυριότεροι ποταμοί του Παμίρ είναι ο ομώνυμος Παμίρ και ο Παντζ που χύνονται στον Αμού Ντάρια ποταμό ο οποίος στη συνέχεια εκβάλλει στη λίμνη Αράλη (ή Θάλασσα Αράλη). 

Το όνομα Παμίρ σημαίνει ορεινός λειμώνας και σε αυτό συναντώνται τα μεγαλύτερα ορεινά συγκροτήματα της Γης, του Τιεν-Σαν, του Καρακορούμ και Κουέν-Λουν προς ανατολάς, τα Ιμαλάια προς νότο και η οροσειρά του Χίντου Κους προς δυσμάς. Η χλωρίδα στη περιοχή αυτή είναι πολύ φτωχή και γενικά χαρακτηρίζεται άδενδρος. Μικρή βλάστηση παρατηρείται μόνο στα δυτικά και σε χαμηλό ύψος. Αντίθετα, στις κοιλάδες των ποταμών παρατηρείται πυκνή βλάστηση από ιτιές και λεύκες. Κυριότερα ζώα της περιοχής είναι το 'αρχάρ, πρόβατο βουνού, και το κίικ, είδος αγριοκάτσικου.

Χαρακτηριστικοί είναι και οι παγετώνες της περιοχής. Τα κράσπεδα του Παμίρ υπόκεινται σε τακτικούς σεισμούς που ταλαιπωρούν τακτικά τις γύρω χώρες (κυρίως Ιράν και Αφγανιστάν). Στις δυτικές παρυφές του, στη Ρωσία υπάρχουν πλούσια ανθρακωρυχεία. Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής, το 90%, ανήκουν στη φυλή των Τατζίκων και των Κιργισίων, που ασχολούνται με τη γεωργία και τη κτηνοτροφία και που ομιλούν τις λεγόμενες παμιρικές γλώσσες, διαλέκτους Σούγκνι και Γκαζκουλαμί.

Στην περιοχή υπάρχουν λίγοι αυτοκινητόδρομοι, μερικοί των οποίων ακολουθούν δύσβατες περιοχές των αρχαίων καραβανιών. Στα δυτικά όμως υπάρχουν υδροηλεκτρικοί σταθμοί και μεταλλεία αντιμονίου, υδραργύρου και αργύρου. Ορυκτός πλούτος υπάρχει και στα ανατολικά, με περιορισμένα όμως σε εκμετάλλευση ορυχεία λιγνίτη και ορυκτού άλατος.

Κατά την αρχαιότητα η εμπορική οδός μεταξύ Ρώμης και χωρών προς την Κίνα διερχόταν από το Βόρειο Παμίρ. Από την ίδια οδό οι Νεστοριανοί διέδωσαν τον Χριστιανισμό στην κεντρική Ασία. Μάλιστα από τη λεγόμενη δίοδο Τέρεκ, που βρίσκεται σε ύψος 3815 μέτρων. πέρασε το 1273 ο Μάρκο Πόλο.

Πηγές
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα'', τόμ. 48ος, σελ. 45

Παμίρ
Οροσειρές του Αφγανιστάν
Οροσειρές της Κίνας
Οροσειρές του Ουζμπεκιστάν
Οροσειρές του Πακιστάν
Οροσειρές του Τατζικιστάν
Παναραβισμός

Με τον όρο παναραβισμός χαρακτηρίζεται η προς ένωση και κοινή δράση όλων των αραβικών κρατών και λαών που τείνει περισσότερο σε μια πολιτική και μορφωτική κίνηση.

Καθ΄ όλη την περίοδο που οι Άραβες ήταν υποταγμένοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία -δηλαδή μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο- οι Οθωμανοί Σουλτάνοι  έφεραν και τον τίτλο του Χαλίφη (ως διάδοχοι του Μωάμεθ) και παρέμεναν ανώτεροι θρησκευτικοί Ηγέτες των απανταχού Μουσουλμάνων. Μετά όμως απ΄ αυτόν τον πόλεμο και την κατάλυση της Αυτοκρατορίας και του θρησκευτικού τίτλου με την παράλληλη ανεξαρτητοποίηση των αραβικών Χωρών, ο Παναραβισμός έλαβε καθαρά εθνικιστικό χαρακτήρα με πολιτικούς σκοπούς που επιχειρεί να συντονίσει ο Αραβικός Σύνδεσμος.

Κύριοι υποστηρικτές της κίνησης αυτής ήταν ο Νάσερ και ο Καντάφι.

Σημειώνεται ότι ο Παναραβισμός έχει πολιτικό χαρακτήρα, σε αντιδιαστολή με τον  Πανισλαμισμό που έχει θρησκευτικό χαρακτήρα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Άραβες
Πανεθνικισμός
Πολιτικά κινήματα

20ός αιώνας
Αθήρι

Η ποικιλία Αθήρι είναι ποικιλία πρώιμης ωρίμανσης και θεωρείται μία από τις καλύτερες λευκές ελληνικές ποικιλίες οινοποιίας. Πρέπει όμως να προσεχθεί ιδιαίτερα η ημερομηνία τρυγητού γιατί όταν ξεπεραστεί ο βαθμός ωριμότητας των σταφυλιών μειώνονται σημαντικά τα οξέα τους.

Προέλευση
 
Νησιά Αιγαίου

Συνώνυμα
 
Αθήρι λευκό, Αθήρι άσπρο, Ασπραθήρι.

Περιοχές καλλιέργειας
 
Κυκλάδες, Δωδεκάνησα, Κρήτη. Συναντάται επίσης στους νομούς Χαλκιδικής, Λακωνίας, Βοιωτίας, Θεσσαλονίκης και Ευβοίας.

Παραγωγή
 
Οίνος Ο.Π.Α.Π. Σαντορίνη, Ρόδος, Πλαγιές Μελίτωνα, Τοπικός Αγιορείτικος, Μακεδονικός, Λασηθιώτικος, Πλαγιές Βερτίσκου καθώς και Επιτραπέζιος οίνος.

Αμπελογραφικά χαρακτηριστικά
 
Είναι φυτό μεγάλης ζωηρότητας και παραγωγικότητας. Διαμορφώνεται σε χαμηλά κυπελλοειδή ή σε γραμμοειδή σχήματα Royat. Είναι αρκετά ανθεκτική στον περονόσπορο, όμως πολύ ευαίσθητη στο ωίδιο σε βαθμό που αποτελεί ένδειξη έναρξης προσβολής της ασθένειας για όλες τις συγκαλλιεργούμενες ποικιλίες.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Όλες οι Ελληνικές Ποικιλίες
Τόποι Καλλιέργειας

Ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών
Ασκάλαφος ο Ορχομένιος

Στην ελληνική μυθολογία ο βασιλιάς των Μινυών (Ορχομενού) Ασκάλαφος (< ἀσκάλαφος, που στην αρχαία ελληνική σημαίνει «βύας, μπούφος») ήταν γιος του θεού του πολέμου Άρη και της Αστυόχης. Κατά τον Απολλόδωρο έλαβε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία, ενώ στον Τρωικό Πόλεμο μαζί με τον αδελφό του Ιάλμενο οδήγησαν τριάντα μινυακά πλοία στην Τροία, της οποίας την τάφρο ανέλαβε να φρουρεί μαζί με άλλους έξι ηγεμόνες (Ιλιάδα). Γενικά ο Ασκάλαφος αναφέρεται συχνά στην Ιλιάδα: πήρε μέρος στη μάχη εναντίον του Αινεία για το πτώμα του Αλκαθόου, οπότε και σκοτώθηκε από τον Δηίφοβο. Ο θάνατός του προκάλεσε φοβερή οργή στον πατέρα του, τον Άρη.

Ο Ασκάλαφος θάφτηκε κατά την παράδοση στην Παλαιστίνη και από τον τάφο του, που ονομάσθηκε «σάμα (σήμα) Άρην», πήρε το όνομά της η περιοχή Σαμάρεια.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 201

Αργοναύτες
Μυθικοί βασιλείς του Ορχομενού
Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης
Αϊτάνια Ηρακλείου

Τα Αϊτάνια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος.  Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 20 χλμ. Παράγονται σταφίδα, λάδι, κρασί, επιτραπέζια σταφύλια και κτηνοτροφικά φυτά. Στα δυτικά του χωριού βρίσκεται η κοιλάδα του ποταμού Καρτερού. Η περιοχή υποφέρει από σεισμούς και πολλές φορές το χωριό έχει υποστεί σοβαρές ζημίες. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

Ιστορικά στοιχεία 
Τα Αϊτάνια αναφέρονται Icania σε έγγραφο του 1212, ιδιοκτησία της Μονής Santa Maria del Sinai και στον Καστροφύλακα (Κ94) ως Itagnia Cato με 112 κατοίκους και Itagnia Apano με 85 κατοίκους το 1583. Στις 12 Οκτωβρίου του 1856 σκοτώθηκαν 40 άτομα στο χωριό από το μεγάλο σεισμό των 8,2 Ρίχτερ που έπληξε τότε την  Κρήτη.

Πληθυσμός

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Αϊτανίων 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Αϊτανίων έχει 280 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,546 χμ² (2011).

Κοινοτάρχες Αϊτανίων 
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Πακιουφάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αϊτανίων.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομαρχία Ηρακλείου.

Αιτανια
Αιτανια
Δήμος Χερσονήσου
Σίβα Μαλεβιζίου

Η Σίβα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην επαρχία Μαλεβιζίου.  Βρίσκεται    280   μέτρα   υψόμετρο    και     απέχει    18,2  χλμ.   από    την    κεντρική  οδική   αρτηρίας προς  Τυμπάκι. Οι      κάτοικοι  ασχολούνται    κυρίως   από   την    αμπελοκαλλιέργεια   και   την    ελαιοκομία.    Ιεροί  ναοί είναι:  Αγ.  Γεώργιος,   εντός    του  χωριού   και    της    Παναγίας ,    της   Αγ.   Παρασκευής ,   του   Αγ.  Ιωάννου   και  του   Αγ.  Γεωργίου     του   Λειβαδιώτη. Το  1583   αναφέρεται    Siva    με  312  κατ.  (Καστροφύλακας, Κ  102).

Κοινότητα Σίβας Μαλεβιζίου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Σίβα έχει 169 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Γιαουζάκη.

Κοινοτάρχες Σίβας Μαλεβιζίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σίβας.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Σιβα
Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Σκούρβουλα Ηρακλείου

Τα Σκούρβουλα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 350 μέτρων, στις νότιες υπώρειες του όρους Σανίδα, με πανοραμική θέα προς την πεδιάδα της Μεσαράς. Απέχει από το  Ηράκλειο περί τα 60 χιλιόμετρα.

Οι κάτοικοι  ασχολούνται    κυρίως   με την κτηνοτροφία   και   την    ελαιοκομία.  Ο κύριος ναός των Σκουρβούλων είναι αυτός της Υπαπαντής. Υπάρχουν επίσης τα εξωκλήσια της Αγίας Άννας, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Νεκταρίου, Της Αγίας Ειρήνης, Και των Αγίων Πάντων. Το χωριό πανηγυρίζει στις 2 Φεβρουαρίου. Λειτουργεί δημοτικό και νηπιαγωγείο.

Κοινότητα Σκουρβούλων 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Σκουρβούλων έχει 423 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Στρατιδάκη.

Κοινοτάρχες Σκουρβούλων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σκουρβούλων.

Ιστορικά στοιχεία 
Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας ο οικισμός αναφέρεται ως Scurvula (Fr. Barozzi fo 23v) και το 1583 Scurgulla με 104 κατοίκους   (Καστροφύλακας, Κ  103)

Όπως και σε πολλά άλλα χωριά του νομού, τα Σκούρβουλα έγιναν θέατρο εκτελέσεων από τους Ναζί. Οι Γερμανοί εκτέλεσαν (en) 40 κατοίκους του χωριού στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα μνημείο, πριν το χωριό.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Σκουρβουλα
Σκουρβουλα
Δήμος Φαιστού
Τόμας Έντισον

Ο Τόμας Έντισον (Thomas Alva Edison, 11 Φεβρουαρίου 1847 – 18 Οκτωβρίου 1931) ήταν Αμερικανός εφευρέτης και επιχειρηματίας. Ήταν ο περισσότερο παραγωγικός εφευρέτης της σύγχρονης εποχής. Αν και αυτοδίδακτος και με κώφωση δραστηριοποιήθηκε σε πολλούς τομείς της τεχνικής. Από τις γνωστότερες εφευρέσεις του είναι το μικρόφωνο, ο φωνόγραφος και ο ηλεκτρικός λαμπτήρας. Πολλές από τις κατασκευές τού Έντισον  ήταν, βέβαια, είτε βελτιώσεις άλλων υπαρχουσών με κακή απόδοση είτε πρότυπα, τα οποία τελειοποιήθηκαν στη συνέχεια από άλλους τεχνικούς.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Μέιλαν της πολιτείας Οχάιο από πατέρα που εμπορευόταν δημητριακά. Ήδη στα 12 χρόνια του έπρεπε να εργαστεί για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του. Στα 15 του προσπάθησε να εκδώσει μια εφημερίδα και στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται ως τηλεγραφητής στα τρένα. Από αυτή τη θέση απολύθηκε, γιατί συνελήφθη να στέλνει το αναμενόμενο σήμα ελέγχου στον επόμενο σταθμό, αντί χειροκίνητα και με οπτική επαφή με το διερχόμενο τρένο, αυτόματα με μια συσκευή δικής του επινοήσεως. Το 1868 υπέβαλε αίτηση για την πρώτη ευρεσιτεχνία του με ένα τηλέγραφο χαρακτήρων. Ακολούθησε μεγάλος αριθμός άλλων ευρεσιτεχνιών.

Δημιούργησε το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που τροφοδότησε με ηλεκτρισμό τη Νέα Υόρκη και εξελίχθηκε στη γνωστή γιγαντιαία εταιρία General Electric. Η ανακάλυψή του για την εκπομπή ηλεκτρονίων από πυρακτωμένα μέταλλα, «φαινόμενο Edison», απετέλεσε προϋπόθεση για την κατασκευή της ηλεκτρονικής λυχνίας και την απαρχή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας. Όταν πέθανε ο Έντισον σε ηλικία 84 ετών, είχε αποκτήσει περισσότερα από 1000 διπλώματα ευρεσιτεχνίας, ανάμεσά τους για μία μέθοδο διαχωρισμού μεταλλευμάτων, ένα για την επεξεργασία και χύτευση του μπετόν, το οποίο απετέλεσε τη βάση για την κατασκευή προκατασκευασμένων οικιών.

Το 1896 έγινε παραγωγός στην ταινία The Kiss  όπου παρουσιάστηκε το πρώτο κινηματογραφικό φιλί. Η ταινία θεωρήθηκε άσεμνη και ο ίδιος ο Έντισον κατηγορήθηκε για πορνογραφία.

Πηγές

 Στ. Γ. Φραγκόπουλος, Thomas Alva Edison

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

ΤΟΜΑΣ ΕΝΤΙΣΟΝ (1847-1931), αφιέρωμα της εφημερίδας «Έθνος», 18/5/2006
Ιστορία του Ηλεκτρισμού

Εντισον Τομας
Εντισον Τομας
Πρωτοπόροι του κινηματογράφου
Διφθοροδιχλωρομεθάνιο

Το διφθοροδιχλωρομεθάνιο (αγγλικά: Dichlorodifluoromethane) είναι οργανική χημική ένωση με χημικό τύπο CCl2F2, γνωστή και με τον κωδικό R-12.  Είναι ένας φθοροχλωράνθρακας, που κυκλοφορούσε με την εμπορική ονομασία Φρέον-12 και χρησιμοποιούταν ως ψυκτικό υγρό και προωθητικό αέριο σε εμφυαλωμένα αερολύματα (αεροζόλ). Η κυκλοφορία του διακόπηκε το 1994 για οικολογικούς λόγους, μιας και θεωρείται καταστρεπτικό για την στοιβάδα του όζοντος που προφυλάσσει την Γη από την επικίνδυνη υπεριώδη ακτινοβολία. Είναι ευδιάλυτο σε πολλούς οργανικούς διαλύτες. Αποτελείται από δύο άτομα χλωρίου, δύο άτομα φθορίου και ένα άτομο άνθρακα στο κέντρο.

Αλομεθάνια
Φθοροχλωράνθρακες
ΓΚΣ Κατοβίτσε

Η Γ.Κ.Σ. Κατοβίτσε (GKS σημαίνει Górniczy Klub Sportowy = Αθλητικό Σωματείο Ανθρακωρύχων) είναι μια ιστορική ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην πόλη Κατοβίτσε της νότιας Πολωνίας. Ιδρύθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1964 και θεωρείται η ομάδα των εργατών των τοπικών ορυχείων .Τα χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο, το μαύρο και το πράσινο. Σήμερα η ομάδα αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας Πολωνίας αν και πριν μερικά χρόνια έπαιζε με μεγάλη επιτυχία στην πρώτη κατηγορία. 

Η ομάδα (αλλά και οι οπαδοί της) είναι αδελφοποιημένη με την τσέχικη ομάδα Φ.Κ. Μπάνικ Οστράβα και στα γήπεδα των 2 ομάδων υπάρχουν πάντα σημαίες και των 2 ομάδων.

 Μεγαλύτερη νίκη: 07.06.2006: Κατοβίτσε - Σομπιέρκι Μπιτόμ 9:0 (3:0)
 Μεγαλύτερη ήττα: 16.10.2004: Ζαγκλέμπιε Λούμπιν - Κατοβίτσε 7:0 (3:0)

Τίτλοι 
Κύπελλα Πολωνίας (3): 1986, 1991, 1993;
Φιναλίστ: 1985, 1987, 1990, 1995, 1997
Πολωνικό Σούπερ Καπ (2): 1991, 1995;

Διάσημοι παίκτες που φόρεσαν τη φανέλα της ομάδας 

 Μίροσλαβ Σνάουτσνερ
Γκρζέγκορζ Φονφάρα
Γιαν Φούρτοκ
Μίροσουαφ Κούμπισταλ
Μάρεκ Κονιάρεκ
Γιάνους Γιόικο

Ιστοσελίδες 
 gkskatowice.eu (Επίσημη) 
 GieKSiarze.pl (Ανεπίσημη)

Αθλητικοί σύλλογοι Πολωνίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1964
Κ
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1964
Ισκεντέρμπεκ Αϊνταραλίγιεφ

Ο Ισκεντέρμπεκ Αϊνταραλίγιεφ (Iskenderbek Aidaraliyev) είναι πολιτικός από την Κιργιζία. Διετέλεσε προσωρινός Πρωθυπουργός της χώρας από τις  28 Νοεμβρίου 2007 έως τις 24 Δεκεμβρίου 2008, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Ιγκόρ Τσουντίνοφ μετά τις βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2007.

Διορίστηκε στο αξίωμα αυτό έπειτα από την παραίτηση του Αλμαζμπέκ Αταμπάγιεφ. Προηγουμένως, υπήρξε προσωρινός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Κυβερνήτης της επαρχίας Τζαλάλ-Αμπάντ ως τις 27 Νοεμβρίου του 2007.

Αντικαταστάθηκε από τον Ιγκόρ Τσουντίνοφ στις 24 Δεκεμβρίου του 2007.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Κιργιζίας
Λες Σάνον

Ο Λες Σάνον (Les Shannon, 12 Μαρτίου 1926 – 2 Δεκεμβρίου 2007) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής και προπονητής.

Καριέρα ως παίκτης 

Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1926 στο Λίβερπουλ. Ως παίκτης ήταν κεντρώος επιθετικός. Η καριέρα του ξεκίνησε στην ομάδα της πατρίδας του, τη Λίβερπουλ Φ.Κ., το Νοέμβριο του 1944.

Τέσσερα χρόνια μετά, στις 17 Απριλίου του 1948, έπαιξε για πρώτη φορά με τη φανέλα των Κόκκινων, σε αγώνα επί της Μάντσεστερ Σίτι στο Άνφιλντ, αντικαθιστώντας τον Άλμπερτ Στάμπινς. Στις 30 Αυγούστου τυ 1948 πέτυχε ένα γκολ με την ομάδα του Μερσεϊσάιντ, στη νίκη με 2-1 επί της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ.

Το 1949 πήγε στην Μπέρνλεϊ Φ.Κ., με την οποία σκόραρε 39 τέρματα σε πάνω από 260 συμμετοχές. Εκεί αγωνίστηκε ως το τέλος της καριέρας του το 1958 και μάλιστα ως αρχηγός.

Το 1959 ξεκίνησε προπονητική καριέρα.

Προπονητική καριέρα 

Το 1959 ο Σάνον ανέλαβε την Έβερτον ως τεχνικός και το 1962 εντάχθηκε στο δυναμικό της Άρσεναλ.

Έπειτα από μία τετραετία στο γήπεδο του Χάιμπουρι, ανέλαβε προπονητής στην Μπέρι, ομάδα της Β΄ κατηγορίας. Το 1969, έπειτα από κάποια σκαμπανεβάσματα σε νίκες και ήττες, η ομάδα του υποβιβάστηκε και ο Σάνον ανέλαβε την προπόνηση των παικτών της Μπλάκπουλ ΦΚ, την οποία πέτυχε να την ξαναφέρει στην Α΄ κατηγορία. Δεν είχε όμως ίδια επιτυχία με τους Σισάιντερς το 1971.

Από το 1971 ως το 1974 ήταν τεχνικός του ΠΑΟΚ, με τον οποίο κατέκτησε δύο φορές το Κύπελλο Ελλάδος, το 1972 και το 1974. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του ήταν ότι δημιούργησε (στις αρχές της δεκαετίας του '70) έναν πολύ μεγάλο ΠΑΟΚ, που έφτασε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος (με τον Γκιούλα Λόραντ στον πάγκο) την περίοδο  1975-1976.

Η καριέρα του στην Ελλάδα συνεχίστηκε στον Ηρακλή (1975-76) με τον οποίο επίσης κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1976, στον ΟΦΗ (1979-80, 1982-84). Πέρασε επίσης από τον πάγκο του Ολυμπιακού Π., του Εθνικού Π. και του Α.Ο. Αιγάλεω. Το τελευταίο αθλητικό πόστο στην καριέρα του ήταν στη Λούτον Τάουν.

Πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου του 2007.

Σημειώσεις

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προφίλ στο  LFC History.net
 Προφίλ στο ClaretsMad

Άγγλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΦΗ
Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς
Προπονητές ποδοσφαίρου Αιγάλεω Α.Ο.
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπέρνλι ΦΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου Μπέρι ΦΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου Μπλάκπουλ ΦΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής
Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΚ Μπραν
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Β
Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Αβέρκιος Λαμπίρης

Ο Αβέρκιος Λαμπίρης (Βλασία Αχαΐας, 1821 - Πειραιάς, 1912), ήταν Έλληνας ιεράρχης που είχε διατελέσει και Αρχιεπίσκοπος Πατρών και Ηλείας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Βλασία της ιστορικής επαρχίας Καλάβρυτων. Ήταν γιος του Λουκά Λαμπίρη και αδελφός του Σπυρίδωνος Λ. Λαμπίρη ή Λουκόπουλου. Το 1877 μετά την δολοφονία του αδελφού του, ανέλαβε τη μόρφωση του ανιψιού του Αντώνιου μετέπειτα διδάκτωρ της ιατρικής. Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και στην Ευρώπη. Χρημάτισε μοναχός της Μονής Ταξιαρχών Αιγιαλείας.

Το 1871 είχε συμμετάσχει στην επιτροπή που μετέφερε το λείψανο του πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ από την Οδησσό στην Αθήνα, την περίοδο εκείνη ήταν αρχιμανδρίτης και Α΄ γραμματέας της Ιεράς Συνόδου.

Στις 11 Αυγούστου 1874 χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Πατρών και Ηλείας και παρέμεινε στον μητροπολιτικό θρόνο έως το 1884 όπου παραιτήθηκε μετά την ανάμιξή του ονόματος του στα Σιμωνιακά. Σύμφωνα με την κατηγορία ο Λαμπίρης και οι Καλλίνικος Αργολίδος, Σπυρίδων Κεφαλληνίας και Στέφανος Μεσσηνίας δωροδόκησαν υπουργούς της κυβέρνησης Βούλγαρη για να χειροτονηθούν μητροπολίτες. Το πολιτικό δικαστήριο καταδίκασε τους υπουργούς σε φυλάκιση, με επακόλουθο να παραιτηθεί η κυβέρνηση. Ο Αβέρκιος Λαμπίρης τιμωρήθηκε με πρόστιμο ενώ η Ιερά Σύνοδος δεν δέχτηκε την κατηγορία της σιμωνίας και μετά την παραίτηση των τεσσάρων τους επέτρεψε να φέρουν τον τίτλο του πρώην αρχιεπισκόπου και της ιεροσύνης τους.

Μετά την παραίτηση του από τον μητροπολιτικό θρόνο, μετεγκαταστάθηκε στον Πειραιά όπου και πέθανε τον Ιανουάριο του 1912. Στην διαθήκη του άφησε 100.000 δρχ στο εκκλησιαστικό ταμείο και 100.000 δρχ στα ανίψια του. Η κηδεία του έγινε στον Πειραιά με τιμές υποστράτηγου. Η σορός του αρχικά τέθηκε σε προσκύνημα στον ναό του Αγίου Κωνσταντίνου.

Εργογραφία 
Ακολουθία του Κοκκίνη (1822)
Η μίμησις του Χριστού (μετάφραση)
Θρησκευτικαί Σίβυλλαι, (1872)
Ακολουθία του αγίου ενδόξου ιερομάρτυρος Γρηγορίου του Ε' (του εκ Δημητσάνης) αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως και Οικ. Πατριάρχου (1822)

Παραπομπές

Έλληνες ιεράρχες
Αβεκιος
Μασσάι

Οι  Μασσάι ή Μαασάι (Massai ή Maasai) είναι μια νειλοχαμητική φυλή, που κατοικεί στην νοτιοδυτική Κένυα, στη βόρεια Τανζανία και -μία μικρή ομάδα- στην βορειο-κεντρική Κένυα, βόρεια του όρους Κένυα, δίπλα στην συγγενική τους φυλή, τους Σαμπούρου (Samburu). Κατάγονται από το Σουδάν, όπως όλες οι νειλοτικές φυλές, από την ανατολική περιοχή του Νείλου απ' όπου και μετανάστευσαν παλαιότερα προς τα νοτιοανατολικά, προς τα σημερινά εδάφη κατοίκησης.

Ασχολούνται με την κτηνοτροφία, διανύουν μεγάλες αποστάσεις με τις αγελάδες τους για να βρουν νερό και είναι φημισμένοι για τις πολεμικές τους ικανότητες. Οι άνδρες πολεμιστές βάφουν τα μαλλιά τους με μια ειδική κόκκινη βαφή (ώχρα).

Είναι μαύρου χρώματος και συνήθως φοράνε δέρματα ζώων.

Παραπομπές

Εξωερικοί σύνδεσμοι - Πηγές 
 ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ - Ποιοι είναι οι Μασάι www.mixanitouxronou.gr
 Μασάι​—Μοναδικός και Ζωηρόχρωμος Λαός 
 Η πρωτότυπη φυλή των Μασάι schoolpress.sch.gr
 Έθιμα και παραδόσεις των Μασάι www.actualidadviajes.com

Φυλές της Αφρικής
Εθνοτικές ομάδες χωρισμένες από διεθνή σύνορα
Mil Mi-26

Το Mil Mi-26 (ρωσικά Миль Ми-26, κωδικός ΝΑΤΟ: Halo) είναι ρωσικό, πρώην σοβιετικό, ελικόπτερο βαρέων μεταφορών, σε πολιτική και στρατιωτική υπηρεσία. Είναι το βαρύτερο και ισχυρότερο ελικόπτερο που έχει κατασκευαστεί ποτέ.

Σχέδιο και κατασκευή 
Τα Mil Mi-26 σχεδιάστηκαν για στρατιωτική και πολιτική χρήση και προορίστηκαν για να είναι σε θέση να σηκώνουν περισσότερο βάρος από οποιοδήποτε άλλο ελικόπτερο στο παρελθόν.
Η πρώτη πτήση ενός  Mil Mi-26 διεξάχθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1977 και η πρώτη πτήση στην υπηρεσία των σοβιετικών δυνάμεων έγινε το 1983.

Το Mil Mi-26 διαθέτει κύριο στροφείο με οκτώ πτέρυγες, και χάρη στο σύστημα καταμερισμού της ισχύος, μπορεί σε περίπτωση βλάβης να συνεχίσει την πτήση του ακόμα και με έναν κινητήρα.
Ζυγίζει λίγο περισσότερο από ένα Mil Mi-6, μπορεί όμως να σηκώνει πολύ μεγαλύτερο φορτίο, που μπορεί να φτάνει τους 20 τόνους.

Επιχειρησιακή Ιστορία

Το περιστατικό στην Τσετσενία 
Στις 19 Αυγούστου του 2002, Τσετσένοι αυτονομιστές πέτυχαν ένα Mil Mi-26 με βλήμα εδάφους αέρα, με αποτέλεσμα να το κάνουν να συντριβεί σε ένα ναρκοπέδιο.
Συνολικά 127 Ρώσοι σκοτώθηκαν στη συντριβή.
Μια έρευνα που έγινε, αποκάλυψε ότι το ελικόπτερο ήταν υπερφορτωμένο. Αντί για 80, το ελικόπτερο μετέφερε περίπου 150 στρατιώτες.

Μοντέλα και ειδικές προσαρμογές

Χρήστες

Στρατιωτικοί Χρήστες 
  (2)
 
 : Υπάρχουν σχέδια για την αγορά Mi-26T για ρόλους μεταφοράς και Mi-26TP για αεροπυρόσβεση.

Πολιτικοί Χρήστες 
 : Aeroflot
 : Avialift Vladivostok
 : UTair Aviation

Χαρακτηριστικά (Mi-26)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Rostov Helicopter Plant
 Aviation.ru - Mi-26
 Aeronautics.Ru - Mi-26
 Fas.org – Mi-26
 Mi-26TS Ε/Π πολλαπλού ρόλου

Mi
Mi
Mi
Mi
Προστάτης

Ο προστάτης είναι μικρός αδένας των αρσενικών θηλαστικών, περιλαμβανομένων και των ανδρών, που βρίσκεται κάτω από την ουροδόχο κύστη και περιβάλλει την ουρήθρα, δηλαδή το σωληνάκι που μεταφέρει τα ούρα στο εξωτερικό περιβάλλον από την ουροδόχο κύστη μέσω του πέους. Το βάρος του προστάτη είναι περίπου 11 g (κυμαίνεται μεταξύ 7 g και 16 g) και έχει σχήμα καρυδιού.

Η λειτουργία του προστάτη 
Ο προστάτης περιέχει μερικούς ομαλούς μυς που βοηθούν στο να αποβάλλεται το σπέρμα κατά τη διάρκεια της εκσπερμάτωσης. Ο ρόλος του προστάτη είναι να παράγει και να παρέχει ένα μέρος του υγρού που είναι απαραίτητο για την εκσπερμάτωση. Το υγρό αυτό βοηθά στη μεταφορά και τη διατροφή του σπέρματος και με τον τρόπο αυτό βοηθά τη διαδικασία της σύλληψης.

Οι παθήσεις του προστάτη 
 Καλοήθης διόγκωση ή υπερπλασία του προστάτη (ΚΥΠ)
 Προστατίτιδα
 Καρκίνος του προστάτη

Ο προστάτης βρίσκεται μπροστά από το ορθό (το τελευταίο τμήμα του παχέος εντέρου), γι' αυτό και η πιο απλή εξέτασή του είναι η δακτυλική εξέταση (ψηλάφηση) μέσω του ορθού.

Θεραπεία
Οι παθήσεις του προστάτη αρχικά αντιμετωπίζονται με φαρμακευτική αγωγή. Σε περιπτώσεις όπου η πάθηση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με φάρμακα, τότε ο ασθενής θα πρέπει να υποβληθεί σε εγχείρηση, κατά την οποία θα αφαιρεθεί ο ιστός που προκάλεσε τη διόγκωση του προστάτη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Προσ
Κάτω Αρχάνες

Οι  Κάτω Αρχάνες (επίσημο: Κάτω Αρχάναι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Τεμένους.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Οι Κάτω Αρχάνες βρίσκονται σε υψόμετρο 327 μέτρων, στην είσοδο της κοιλάδας των Αρχανών και επί της οδού προς τις Επάνω Αρχάνες. Απέχουν 12 χιλιόμετρα από το κέντρο του Ηρακλείου και 1,5 χιλιόμετρα από τις Επάνω Αρχάνες. Οι ναοί του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος και η Κοίμηση της Θεοτόκου. Στο χωριό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο.

Ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό Arcanes Catto αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ 101) με 136 κατοίκους και ο οικισμός Pacidhes Apano και Pacidhes Catto αναφέρεται στον κατάλογο του Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα του 1630.

Κοντά στο χωριό Πατσίδες έγινε η απαγωγή του Γερμανού στρατηγού Κράιπε, στην οποία είχε ενεργό συμμετοχή και ο Παύλος Ζωγραφιστός, με καταγωγή από το χωριό αυτό.

Διοικητικά στοιχεία 
Αναφέρεται επίσημα το 1925, με την παλιά ονομασία Καστέλι, στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της κοινότητας Επάνω Αρχανών. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τους οικισμούς Αμπελιά, Κερά Ελαιούσα και Πατσίδες.αποτελούν την κοινότητα Κάτω Αρχανών που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρχανών του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων και σύμφωνα με την Απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 610 κατοίκους.

Δείτε: Κοινότητα Κάτω Αρχανών

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Δες επίσης
Επάνω Αρχάνες Ηρακλείου

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Αρχανών
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Όστρακο (αρχαιολογία)

Κατά την Αρχαιολογία ο όρος όστρακο σημαίνει γενικά κάθε κυρτό αντικείμενο, ειδικότερα όμως κάθε τεμάχιο ή θραύσμα πήλινου αγγείου.

Από τις αρχαιολογικές έρευνες διαπιστώνεται πως τέτοια τεμάχια ή θραύσματα χρησιμοποιήθηκαν πολύ πρώιμα ως υλικό γραφής ή πινακίδια που χαράσσονταν με αιχμηρές γραφίδες ή γράφονταν με μελάνι επιγραφές σ΄ αυτά. Στην αρχαία Αθήνα, επίσης, τέτοια όστρακα χρησιμοποιούνταν και ως ψηφοδέλτια ιδίως σε ψηφοφορίες για εκτοπισμούς πολιτών τους γνωστούς οστρακισμούς ή εξοστρακισμούς, που ο θεσμός αυτός επεκτάθηκε αργότερα σ΄ όλο τον ελλαδικό χώρο. Τόσο το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο όσο και το Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχαίας Αγοράς έχουν περίφημες και πολύτιμες συλλογές από τέτοια όστρακα.

Γενικά τα όστρακα ως γραφικό υλικό τα μεταχειρίζονταν και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, από τους απώτατους χρόνους μέχρι και τους χριστιανικούς, όχι βέβαια ως ψηφοδέλτια αλλά, ως αντίγραφα θρησκευτικών ή φιλολογικών κειμένων, ή πινάκια διοικητικών πράξεων ή ως σημειώσεις λογαριασμών ή ακόμη και ως φυλαχτά με μαγικές ή αστρολογικές λέξεις, παραστάσεις.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://archaeology.about.com/od/oterms/g/ostraca.htm
http://edition.cnn.com/2008/WORLD/meast/10/30/israel.ancient.text/index.html
http://members.bib-arch.org/publication.asp?PubID=BSBA&Volume=36&Issue=2&ArticleID=9

Ορολογία της αρχαιολογίας
Σταλακτίτης

Ο σταλακτίτης δημιουργείται από τη σταδιακή εναπόθεση ανθρακικού ασβεστίου (ασβεστίτης) κατά τη διάρκεια σταγονοροής στο εσωτερικό των σπηλαίων και των εγκοίλων που βρίσκονται σε ασβεστολιθικά πετρώματα. Συνήθως έχουν κυλινδρικό - κωνικό σχήμα και κρέμονται από την οροφή των σπηλαίων. 

Η συνολική διαδικασία σχηματισμού ενός σταλακτίτη έχει ως εξής:

Το νερό της βροχής εισρέει στο έδαφος μέσα σε σχισμές και ρωγμές. Εφόσον πρόκειται για ασβεστόλιθους έχει την ικανότητα μέσα από συγκεκριμένες χημικές διαδικασίες να τους διαλύει και να συγκεντρώνει δισανθρακικό ασβέστιο. Μόλις το κορεσμένο από το δισανθρακικό ασβέστιο νερό φτάσει στην οροφή ενός σπηλαίου αρχίζει να στάζει ή και να τρέχει με μεγαλύτερη ροή προς τα κάτω. Στο σημείο αυτό της ροής, κάθε σταγόνα, πριν πέσει, αφήνει σε σχηματισμό δακτυλίου ανθρακικό ασβέστιο, στο οποίο έχει μετατραπεί το αρχικά διαλελυμένο δισανθρακικό ασβέστιο μετατρέπεται σε ανθρακικό ασβέστιο (δυσδιάλυτο), σχηματίζοντας τον σταλακτίτη.

Οι σταλακτίτες ανάλογα με την ποσότητα ανθρακικού ασβεστίου που κουβαλάει το νερό και ανάλογα με τη ροή και την ταχύτητά της, μπορούν να σχηματιστούν μέσα σε ελάχιστα χρόνια ή και μετά από την παρέλευση αιώνων. Σε κάθε περίπτωση όμως δημιουργούνται διάφοροι σχηματισμοί, πολλές φορές εντυπωσιακοί, που μένουν αξέχαστοι σε όσους τους έχουν δει. 

Οι χρωματισμοί των σταλακτιτών προέρχονται από διάφορα οξείδια, που περιέχονται διαλυμένα μέσα στο νερό. Έτσι, για παράδειγμα, οξείδια του σιδήρου θα δώσουν κόκκινους χρωματισμούς, ενώ οξείδια το μαγγανίου καστανομέλανες.

Στο σημείο που οι σταγόνες φθάνουν στο έδαφος σχηματίζονται οι σταλαγμίτες. Οι σταλαγμίτες σχηματίζονται με τον ίδιο τρόπο με τους σταλακτίτες, από το υπόλοιπο του ανθρακικού ασβεστίου που συμπαρασύρει η σταγόνα στο πέσιμό της, το οποίο πλέον το εναποθέτει στο έδαφος. Πολλές φορές οι σταλακτίτες ενώνονται με τους σταλαγμίτες από κάτω και δημιουργούν τις κολώνες. Πρόκειται για εντυπωσιακούς σχηματισμούς, που μπορούν να φθάσουν αρκετά μέτρα σε ύψος.

Σπηλαιολογία
NGC 5258

NGC 5258 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας που βρίσκεται στον αστερισμό της Παρθένου. Ο γαλαξίας αλληλεπιδρά κυρίως με το σπειροειδή γαλαξία NGC 5257. Οι δύο γαλαξίες είναι καταχωρημένοι μαζί στον Άτλαντα Ιδιόμορφων Γαλαξιών υπό την κωδική ονομασία Arp 240.  Οι δύο γαλαξίες διαστρεβλώνονται από την αλληλεπίδραση των πεδίων βαρύτητάς τους και συνδέονται μεταξύ τους μέσω μιας παλιρροϊκής γέφυρας, όπως μπορεί να δει κανείς στις εικόνες αυτών των γαλαξιών.

Παραπομπές 

Σπειροειδείς γαλαξίες
5258
Παρθένος (αστερισμός)
Γαλαξίες Arp
Παραναγκουά

Η Παραναγκουά είναι παραθαλάσσια πόλη και λιμένας της Βραζιλίας που βρίσκεται στην  περιφέρεια Παρανά παρά τη νότια πλευρά του ομώνυμου κόλπου Παραναγκουά, (νότια του Σάο Πάολο). Η Παραναγκουά είναι το επίνειο της Κουριτίμπα. Τον Ιανουάριο του 2006 αριθμούσε 147.000 κατοίκους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Βραζιλίας
Δρίμακος

Σύμφωνα με μία παράδοση που εντάσσεται στα πλαίσια της ελληνικής μυθολογίας, οι κάτοικοι της Χίου ήταν οι πρώτοι στον ελλαδικό χώρο που αγόρασαν δούλους, γεγονός που κίνησε την οργή των θεών. Τότε ένας σημαντικός αριθμός δούλων αποσκίρτησε και κατέφυγε στα βουνά, όπου και εγκαταστάθηκαν. Αρχηγός αυτών των πρώην δούλων ήταν ο Δρίμακος. Από εκεί, έκαναν επιδρομές εναντίον της χώρας και λεηλατούσαν τα κτήματα των πρώην κυρίων τους. Μετά από πολλές μάχες, οι κάτοικοι συμφώνησαν να κάνουν ανακωχή με τον Δρίμακο: Θα πλήρωναν ένα ποσό κάθε χρόνο και ο Δρίμακος δεν θα τους ξαναενοχλούσε. Παρά τη συμφωνία όμως, οι κάτοικοι της Χίου επικήρυξαν την κεφαλή του Δρίμακου. Μετά από καιρό ο αρχηγός των πρώην δούλων, μη μπορώντας πλέον να υποφέρει τη ζωή του κάτω από τη συνεχή καταδίωξη, έπεισε ένα πρόσωπο που αγαπούσε πολύ, να του κόψει το κεφάλι και να το πάει να εισπράξει την επικήρυξη, όπως και έγινε. Οι πρώην δούλοι όμως, μετά τον θάνατο του αρχηγού τους ξανάρχισαν τις λεηλασίες. Μετανοώντας, οι Χιώτες ίδρυσαν ιερό και καθιέρωσαν τη λατρεία του Δρίμακου. Από τότε, όταν κάποιος κινδύνευε από τους δούλους του, ο Δρίμακος παρουσιαζόταν στον ύπνο του και τον προειδοποιούσε.

Δριμακος
Δριμακος
Δριμακος
Βίτσεμπσκ

Το Βίτσεμπσκ (Λευκορωσικά: Ві́цебск, ; Ρώσικα: Ви́тебск, Βίτεμπσκ) είναι πόλη της Λευκορωσίας κοντά στα σύνορα με τη Ρωσία και τη Λεττονία. Είναι πρωτεύουσα της Περιφέρειας του Βιτσέμπσκ ενώ είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Λευκορωσίας, με πληθυσμό 342.381 κάτοικους (2004).

Ιστορία 

Το Βίτσεμπσκ αναπτύχθηκε από ένα παραποτάμιο λιμάνι στην συμβολή του ποταμού Βίτσμπα (Віцьба, από όπου και το όνομα της πόλης) με τον Ντβίνα. Το επίσημο έτος ίδρυσης της πόλης, βάσει ενός αναχρονιστικού θρύλου σύμφωνα με τον οποίο ιδρύθηκε από την Αγία Όλγα, είναι το  974. Η πρώτη όμως ιστορική αναφορά της πόλης χρονολογείται το 1021, όταν ο Γιάροσλαβ ο σοφός του Κιέβου το παρέδωσε στον Μπριάτσισλαβ Εζιασλάβοβιτς, πρίγκιπα του Πόλοτσκ. 

Τον 12ο και τον 13ο αιώνα το Βίτσεμπσκ ήταν η έδρα μιας ελάσσονος ηγεμονίας, η οποία ευδοκίμησε στο σταυροδρόμι των ποτάμιων οδών μεταξύ της Βαλτικής, της Μεσογείου και της Μαύρης θάλασσας. Το 1320 η πόλη ενσωματώθηκε στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας ενώ το 1569 αποτέλεσε μέρος της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις της Λευκορωσίας
Κράσι Ηρακλείου

Το  Κράσι (επίσημο: Κράσιον) είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Παλιότερα ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος.

Γενικά - Γεωγραφικά στοιχεία 
Βρίσκεται στις βορειοδυτικές υπώρειες του όρους Σελένα (υψηλότερη κορυφή 1.559 μ.) σε υψόμετρο 600 μέτρων ενώ απέχει 46,3 χλμ. από την πόλη του Ηρακλείου. Η κύρια απασχόληση των κατοίκων είναι η ελαιοκαλλιέργεια και η κτηνοτροφία.

Στα βορειοανατολικά του χωριού, στις βόρειες υπώρειες της Σελένας σώζονται δάση αζιλάκων, πουρναριών και σφενδάμης. Εξαίρεση αποτελεί το μικρό οροπέδιο στα πόδια του οικισμού και στην βόρειο ανατολική του πλευρά, που αν και μικρό σε έκταση, έχει πολύ εύφορο έδαφος και καλύπτει με τις καλλιέργειες του ένα μεγάλο μέρος των διατροφικών αναγκών των κατοίκων.

Αξιοθέατα 
Στο ψηλότερο σημείο του χωριού είναι η «Μεγάλη Βρύση» , πηγή με άφθονα νερά, τα οποία αρδεύουν μια μεγάλη περιοχή, με πολλά καρποφόρα δέντρα, κυρίως καρυδιές. Οι Βρύσες στο Κράσι αποτελούν ένα από τα ωραιότερα συγκροτήματα ύδρευσης στην Κρήτη. Σύμφωνα με την αναγραφόμενη πινακίδα, κατασκευάστηκαν το 1890 με δαπάνες της κοινότητας από Μοχιανούς μαστόρους που ήταν περιζήτητοι και καταξιωμένοι. 
Οι Βρύσες είναι δύο και όπως τις αναφέρουν οι κάτοικοι η πάνω Βρύση και η κάτω. Είναι θολωτές με μια γούρνα η καθεμία. Ακριβώς δίπλα στην κάτω Βρύση βρίσκονται οι πέτρινες γούρνες του χωριού στις οποίες τα παλιά χρόνια ήταν ο τόπος συνάντησης των γυναικών και των μικρών παιδιών αφού εκεί περνούσαν ατέλειωτες ώρες ασχολούμενες με το πλύσιμο των ρούχων. 

Κοντά στην πηγή βρίσκεται πελώριος πλάτανος με περιφέρεια κορμού 24 μέτρων και σκιάζει εκτεταμένη πλατεία, όπου η διαμονή κατά τους θερινούς μήνες είναι ευχάριστη και διοργανώνονται οι κοινωνικές εκδηλώσεις του χωριού. Ο πλάτανος είναι γνωστός για το μέγεθός του και για την ηλικία του η οποία, όπως εκτιμάται από τους κατοίκους είναι πάνω από χιλίων ετών, μεταξύ 1.800 και 2.000 ετών.

Ιστορικά στοιχεία 
Το Κράσι αναφέρεται σε συμβόλαια του 1280 ως Crassi και το 1583 είχε 169 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ94). Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας δεν κατοικούσαν Τούρκοι. Ο Καζαντζάκης παραθέριζε στο σημείο αυτό και τούτο διαφαίνεται στα έργα του, όπως στον «Καπετάν Μιχάλη», σκηνές των οποίων εκτυλίσσονται στη σκιά του γέρικου πλατάνου, στη Σελένα κλπ. Στη θέση Αρμί ανασκάφτηκε κυκλικός θολωτός τάφος με κυκλαδική επίδραση. Η ανασκαφή έγινε από τον Σπύρο Μαρινάτο.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Κρασίου 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Κρασίου έχει 147 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Αργυράκη.

Κοινοτάρχες Κρασίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κρασίου.

Πηγές 
 Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.
 Δημοτική Ενότητα Μαλίων
 Έργο : Ανάδειξη του αιωνόβιου πλάτανου στο Κράσι

Παραπομπές 

Κρασι
Κρασι
Μαγαρικάρι Ηρακλείου

Το  Μαγαρικάρι (επίσημο: Μαγαρικάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές προσβάσεις του Ψηλορείτη, με πανοραμική θέα.

Η κύρια απασχόληση των κατοίκων είναι η ελαιοκαλλιέργεια . Παράγει λάδι και αμύγδαλα τσουνάτα. Στο Μαγαρικάρι βρίσκονται οι ιεροί ναοί του Μιχαήλ Αρχαγγέλου, του Τιμίου Σταυρού, της Παναγίας Κεράς και του Αγίου Νεκταρίου. Στον οικισμό λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.

Κοινότητα Μαγαρικαρίου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Μαγαρικαρίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καλοχωραφίτης και Κισσοί. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Καλοχωραφίτης, ο (92)
 Κισσοί, οι (48)
 Μαγαρικάριον, το (295)

Συνολικά η κοινότητα έχει 435 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μιχαήλ Μαυράκη.

Κοινοτάρχες Μαγαρικαρίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μαγαρικαρίου.

Ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό αναφέρεται Magaricari σε απογραφή του 1583 οπότε είχε 140 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 100). Στην περίοδο της Κατοχής από τους Γερμανούς καταστράφηκε εντελώς και συνελήφθησαν ως όμηροι 47 από τους κατοίκους, οι οποίοι πνίγηκαν τον Ιούνιο του 1944 όταν τορπιλίστηκε το πλοίο Τάναϊς που τους μετέφερε στον Πειραιά.

Στις ενετικές απογραφές αναφέρονται και οι άλλοι οικισμοί: ο Καλοχωραφίτης Caloghorafiti με 108 κατ. (Καστροφύλακας Κ 100) και οι Κισσοί (Chissus)  με 157 κατοίκους το 1583.

Στο Μαγαρικάρι γεννήθηκε ο γνωστός αντιστασιακός Πετρακογιώργης.

Παραπομπές

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Μαγαρι
Μαγαρικαρι
Δήμος Φαιστού
Ντέιβις Καπ

Το Ντέιβις Καπ (αγγλικά: Davis Cup) ή Κύπελλο Ντέιβις, είναι το σημαντικότερο διεθνές ομαδικό τουρνουά αντισφαίρισης ανδρών. Αποτελεί τη μεγαλύτερη ετήσια διεθνή διοργάνωση στο άθλημα αυτό, το Κύπελλο διοργανώνεται από τη Διεθνή Ομοσπονδία Αντισφαίρισης (ITF) και ξεκίνησε το 1900. Η αντίστοιχη γυναικεία διοργάνωση είναι το Φεντ Καπ.

Οι ΗΠΑ κατέχουν σήμερα το ρεκόρ με τις περισσότερες νίκες στη διοργάνωση, έχοντας κερδίσει 32 Κύπελλα και έχοντας έρθει δεύτερες 29 φορές. Το 2010 η Σερβία κέρδισε τον τίτλο για πρώτη φορά στην ιστορία της στις 5 Δεκεμβρίου του 2010 στο Βελιγράδι επικρατώντας της Γαλλίας, με 3-2. Το 2016 κάτοχος του Κυπέλλου Ντέιβις έγινε η Αργεντινή, που επικράτησε της Κροατίας με 3-2 στο Ζάγκρεμπ, το Νοέμβριο του 2016, κατακτώντας τον τίτλο για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Κάτοχος του τίτλου για 6η φορά στην ιστορία της στις 23 Νοεμβρίου 2019 έγινε η Ισπανία νικώντας τον Καναδά με 2-0 στον τελικό στη Μαδρίτη και με πολυτιμότερο παίκτη τον Ραφαέλ Ναδάλ (κέρδισε 8 στους 8 αγώνες).

Ιστορία 
Η ιδέα για το τουρνουά ήρθε το 1899 από 4 τενίστες της πανεπιστημιακής ομάδας του Χάρβαρντ, που ήθελαν να αντιμετωπίσουν σε αγώνα τους Βρετανούς. Ένας εκ των 4, ο Ντουάιτ Ντέιβις, σχεδίασε ένα τουρνουά με δικά του έξοδα. 

Ο πρώτος αγώνας ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία και στις ΗΠΑ διεξήχθη το 1900.

Η αρχική ονομασία της διοργάνωσης ήταν Διεθνής Αναμέτρηση Αντισφαίρισης επί Χόρτου (International Lawn Tennis Challenge) και σύντομα μετονομάστηκε σε Κύπελλο Ντέιβις (Davis Cup), από το ασημένιο κύπελλο που είχε καθιερώσει ως τρόπαιο ο ίδιος ο Ντέιβις.

Κατά την 100ή επέτειο της διοργάνωσης, 129 χώρες έλαβαν μέρος στο Κύπελλο.

Ρεκόρ και αποτελέσματα

Οι νικητές στο ομαδικό

Τρόπαιο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος

Διοργανώσεις αντισφαίρισης