joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μηριόνης

Στην ελληνική μυθολογία ο Μηριόνης ήταν ήρωας από την Κρήτη, γιος του Μόλου, που έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Στην Ιλιάδα, ο Μηριόνης παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη ραψωδία Β, ως φίλος του αρχηγού των Κρητών Ιδομενέα, ενώ στις ραψωδίες Ν και Ψ ο Όμηρος περιγράφει τα κατορθώματά του: Ο Μηριόνης σκότωσε πολλούς εχθρούς, ανάμεσα στους οποίους οι Φέρεκλος, Αδάμας, Αθάμαντας, Ακάμαντας, Αρπαλίωνας, ο Λαόγονος και ο Ιπποτίωνας. Ακόμα, τραυμάτισε τον Δηίφοβο και απέφυγε με ταχύτατες μετακινήσεις τα χτυπήματα του Αινεία ο οποίος τον αποκαλούσε σκωπτικά «ορχηστή», δηλαδή «χορευτή». Πήρε μέρος στη μάχη που έγινε γύρω από το σώμα του νεκρού Πατρόκλου και στους ταφικούς αγώνες προς τιμή του, όπου αγωνίσθηκε σε τρία αθλήματα και πρώτευσε στην τοξοβολία, καθώς η Κρήτη θεωρούταν πατρίδα δεινών τοξοτών στα ομηρικά χρόνια.

Η προσωπικότητα του Μηριόνη διαφαίνεται από τα αποδιδόμενα σε αυτόν επίθετα στην Ιλιάδα: «ήρως», «δουρικλυτός», «δαΐφρων», «πεπνυμένος», ενώ για τη γενναιότητά του παρομοιάζεται με τον ίδιο τον θεό του πολέμου Άρη.
Μετά την άλωση της Τροίας, ο Μηριόνης με τον Ιδομενέα επέστρεψαν σώοι στην Κρήτη, όπου μετά τον θάνατό τους τιμήθηκαν από τους κατοίκους ως ήρωες. Στους πίνακες των βασιλέων της Κρήτης ο Μηριόνης φέρεται 17ος κατά σειρά.

Σύμφωνα με μια μεταγενέστερη παράδοση, ο Μηριόνης ταξίδεψε μετά και στη Σικελία, όπου τον υποδέχθηκαν οι εκεί Κρητικοί άποικοι στη Μινώα και στο Εγγύιον. Στο Εγγύιο αναφέρεται και λατρεία του ήρωα σε σωζόμενο ιερό όπου αποκαλύφθηκε κράνος με την επιγραφή «ΜΗΡΙΟΝΟΥ». Στον Μηριόνη αποδόθηκε και η ίδρυση της πόλεως Κρήσσα στην Παφλαγονία.

Δείτε επίσης 
 Ο Μηριόνης έδωσε το όνομά του στον αστεροειδή 3596 Μηριόνη (3596 Meriones) της Τρωικής Ομάδας, που ανακαλύφθηκε το 1985.

Πηγές
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τόμος 13ος, σελ. 502

Τρωικός Πόλεμος
Μυθικοί βασιλείς της Κρήτης
Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης
Θεολόγος Νικολούδης

Ο Θεολόγος Νικολούδης του Ιωάννη (Λέρος, 1890 - Αθήνα, 1946) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Λέρο στα Δωδεκάνησα το 1890. Τα πρώτα εγκύκλια μαθήματα τα έλαβε στη Σύρο και στη συνέχεια στο Κάιρο όπου και ακολούθησε εμπορικά μαθήματα ξεκινώντας τη καριέρα του ως υπάλληλος τράπεζας καλλιεργώντας όμως τα γράμματα. Νεότατος συνεργάσθηκε με εφημερίδες και περιοδικά της Αλεξάνδρειας και στη συνέχεια της Αθήνας. Το 1914 δημοσίευσε το πεζογράφημα Δειλινές κουβέντες. Το 1917 σε συνεργασία με τον Σ. Αλιμπέρτη την εφημερίδα Πολιτεία την οποία και συνέχισε να εκδίδει μόνος του μέχρι το 1929. Ακολουθώντας στη πολιτική τον Ιωάννη Μεταξά εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών το 1926 με το κόμμα των Ελευθεροφρόνων. Το 1927 ανέλαβε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στη κυβέρνηση συνασπισμού του Αλέξανδρου Ζαΐμη. Το 1931 επανεξέδωσε την Πολιτεία. Το 1936 μετά τη κήρυξη της δικτατορίας του Μεταξά στις 4 Αυγούστου, ανέλαβε υφυπουργός Τύπου και Τουρισμού στην Κυβέρνηση Μεταξά στις 31 Αυγούστου 1936, διατηρώντας το αξίωμα αυτό μέχρι την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς και στην Κυβέρνηση Τσουδερού τον Απρίλιο του 1941, όπου έλαβε και τον τίτλο του υπουργού Εθνικής Προνοίας οπότε διέφυγε στο εξωτερικό ως μέλος της. Επανήλθε μετά τη λήξη του πολέμου στην Αθήνα όπου και πέθανε σε ηλικία 56 ετών στις 8 Νοεμβρίου 1946.

Η σύζυγός του, Ειρήνη (ξαδέρφη της Ασπασίας Μάνου, πέθανε το 1972 σε ηλικία 72 ετών..

Παραπομπές 

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες πολιτικοί-επέκταση
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Πρόνοιας
Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων
Έλληνες υφυπουργοί Τύπου και Τουρισμού
Βουλευτές Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 12/2012
Δωδεκάνησα
Λέρος
Süddeutsche Zeitung

Η Süddeutsche Zeitung (SZ) είναι μία από τις σημαντικότερες καθημερινές εφημερίδες της Γερμανίας και ιδρύθηκε το 1945. Κυκλοφορεί καθημερινά στο Μόναχο (πλην της Κυριακής). Ενώ είναι μια από τις εφημερίδες με μεγάλο πολιτικό βάρος, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει και σημαντική πολιτιστική εφημερίδα. Η SZ έχει κυκλοφορία πάνω από 440.000 φύλλα καθημερινά. Συγκρίνεται με την Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η ψηφιακή έκδοση της εφημερίδας

Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Μόναχο
Εφημερίδες στη γερμανική γλώσσα
Der Spiegel

Der Spiegel (Ο Καθρέφτης) είναι ένα εβδομαδιαίο περιοδικό που εκδίδεται στο Αμβούργο της Γερμανίας. Περιέχει διεθνείς ειδήσεις, καθώς και ειδήσεις από τη Γερμανία και οικονομικά νέα. Ιδρύθηκε το 1946 στο Ανόβερο από τον Ρούντολφ Άουγκσταϊν.

Εκδίδεται κάθε Σάββατο και το 2006 είχε τιράζ 1 εκατομμύριο αντίτυπα την εβδομάδα. Η ψηφιακή έκδοση του περιοδικού εκδίδεται ήδη την Παρασκευή στις 18:00 το απόγευμα. Εμφανίζει ισχυρή άποψη για πολλά θέματα, ιδιαίτερα την πολιτική. Για πολλά χρόνια ήταν το μοναδικό μεγάλο εβδομαδιαίο περιοδικό πολιτικού περιεχομένου, και θεωρείται μέχρι σήμερα ιδιαίτερα αντικειμενικό.  

Κατά την διάρκεια της χούντας στην Ελλάδα έγραφε αποκαλυπτικά άρθρα για το καθεστώς και αποτελούσε σημαντική πηγή ενημέρωσης, πράγμα το οποίο προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν άνθρωποι της χούντας αγοράζοντας όλα τα αντίτυπα από τα περίπτερα της Ελλάδας. Η απάντηση του περιοδικού ήταν νέες αποστολές αντιτύπων και όλο πιο αναλυτικά άρθρα εναντίον του καθεστώτος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Spiegel.de Κύρια σελίδα του περιοδικού.

Spiegel
Spiegel
Πυανεψιών

Ο Πυανεψιών είναι ο τέταρτος στη σειρά μήνας στο Αττικό ημερολόγιο, που αντιστοιχούσε με το χρονικό διάστημα από μέσα Οκτωβρίου μέχρι μέσα Νοεμβρίου, αφιερωμένος στον Απόλλωνα.

Ετυμολογία της λέξης
Ο μήνας αυτός πήρε το όνομά του από την πιο σημαντική γιορτή του μήνα αυτού, τα Πυανέψια (Πυάνος+έψω=βράζω κουκιά) που γιορτάζονταν προς τιμή του Απόλλωνα. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ο Θησέας ξεκίνησε για την Κρήτη για να σκοτώσει τον Μινώταυρο, σταμάτησε καθ' οδόν στη Δήλο και έκανε θυσία στον Απόλλωνα, λέγοντας ότι σε περίπτωση που κερδίσει τη μάχη με τον Μινώταυρο θα του πρόσφερε στολισμένα κλαδιά ελιάς για να τον ευχαριστήσει. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, ο Θησέας εκπλήρωσε την υπόσχεσή του με αυτό τον θεσμό. Το φαγητό με τα κουκιά εξηγείται με το ότι κατά το ταξίδι του γυρισμού τα τρόφιμα στο καράβι είχαν τελειώσει. Έτσι την έβδομη μέρα οι σύντροφοι του Θησέα μάζεψαν ότι μπορούσαν να βρουν και το μαγείρεψαν κάνοντας ένα πρόχειρο φαγητό με βάση τα κουκιά. Το έθιμο αυτό, προς τιμή του Απόλλωνα διατηρήθηκε ως πυανέψια και έδωσε το όνομα στον μήνα αυτό.

Εορτές τον μήνα αυτό
Κατά το μήνα αυτό ετελείτο στην αρχαία Αττική η γιορτή Πυανέψια ή Πυανόψια προς τιμή του θεού Απόλλωνα, η οποία κατά τους κλασικούς χρόνους αποτελούσε μέρος της μεγάλης εορτής των Θησείων. Στους Μιλήσιους ήταν γνωστός ως Πυανοψιών.

Κυριότερες γιορτές κατά αυτό το μήνα ήταν επίσης τα Προηρόσια, τα Οσχοφόρια και τα Θεσμοφόρια. 

Άλλες μικρότερες εορτές των αρχαίων Αθηναίων ήταν και η «Κουρεώτις», η οποία γινόταν κατά τον μήνα αυτό, την τρίτη ημέρα των Απατουρίων, τα Σκιροφόρια, τα Σκίρα, τα εν Αλιμούντι Θεσμοφόρια, η Άνοδος, η Κάθοδος, η Νηστεία, και τα Καλλιγένεια. 

Την τελευταία μέρα του μήνα εορτάζονταν τα Χαλκεία (πρώην Εργάνεια) προς τιμήν της πολιούχου θεάς Αθηνάς.

Παραπομπές

Πηγές
 

Αττικό ημερολόγιο
ARD

Η ARD (γερμανικά: Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland, ελληνικά: Ένωση Δημοσίων Ραδιοτηλεοπτικών Φορέων της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας) είναι μια κοινοπραξία τοπικών σταθμών που εκπέμπει το πρώτο πρόγραμμα της Γερμανικής κρατικής τηλεόρασης. Η κοινοπραξία ARD είναι και ιδιοκτήτρια της DW-TV. Έδρα της κοινοπραξίας είναι η Φραγκφούρτη.

Ιστορία
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1950 είχε δημιουργηθεί μια μορφή ομοσπονδιακής ένωσης από τους περιφερειακούς οργανισμούς, η οποία ονομάζεται ARD.

Το 1954 η ARD συντόνισε τα προγράμματα των περιφερειακών οργανισμών και δημιούργησε το πρώτο εθνικό τηλεοπτικό κανάλι, την Deutscher Fernsehen (DFS). Το περιφερεικό ARD περιλαμβάνει προγράμματα πολιτιστικού περιεχομένου. Ωστόσο, όταν δημιουργήθηκαν τα ιδιωτικά κανάλια η ARD απέκτησε και ψυχαγωγικό χαρακτήρα.

Δομή και λειτουργία
Το 1955 η δομή και το σύστημα της λειτουργίας των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών αναδιοργανώθηκε. Η Γερμανία αποτελείται από ένα ολιγοπώλιο περιφερειακών οργανισμών, που δραστηριοποιούνται αυτόνομα. Μέσα σε αυτό είναι ένας σταθμός που δημιούργησε με την ονομασία Das Erste. Η ραδιοτηλεόραση ανήκει στη δικαιοδοσία της Γερμανίας, γι’ αυτό βάση του Συντάγματος υπάρχει νομοθεσία που καθορίζει τη λειτουργία της ραδιοτηλεόρασης σε όλα τα κράτη όπου η ραδιοτηλεόραση εκπέμπει.

Έσοδα και χρηματοδότηση
Η ARD απορροφά το 54% του ανταποδοτικού τέλους.Τα διαφημιστικά έσοδα όλων των κρατικών  σταθμών μειώθηκαν μετά την  εμφάνιση της ιδιωτικής τηλεόρασης. Από το 2013 το ανταποδοτικό τέλος είναι 17,98€ τον μήνα.

Μέλη

Bayerischer Rundfunk (BR), Βαυαρία
Hessischer Rundfunk (HR), Έσση
Mitteldeutscher Rundfunk (MDR), Σαξονία, Σαξονία-Άνχαλτ και Θουριγγία
Norddeutscher Rundfunk (NDR), Αμβούργο, Κάτω Σαξονία, Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Radio Bremen (RB), Βρέμη
Rundfunk Berlin-Brandenburg (RBB), Βερολίνο και Βρανδεμβούργο
Saarländischer Rundfunk (SR), Σάαρλαντ
Südwestrundfunk (SWR), Βάδη-Βυρτεμβέργη και Ρηνανία-Παλατινάτο
Westdeutscher Rundfunk (WDR), Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία

Λογότυπα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Φραγκφούρτης
Μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης
Θέρσανδρος

Στην ελληνική μυθολογία ως Θέρσανδρος (< θέρσος (θάρρος) + ἀνήρ, «ο θαρραλέος άνδρας» αναφέρεται γιος του Σισύφου και της Μερόπης, πατέρας του Προίτου, του Αλιάρτου και του Κορώνου.

Σύμφωνα με τη μυθολογία
Κυρίως όμως με αυτό το όνομα αναφέρεται ο γιος του Πολυνείκη και της Αργείας. Ο Θέρσανδρος αυτός ήταν ένα από τα κυριότερα πρόσωπα της εκστρατείας των Επιγόνων κατά της Θήβας. Αυτός δώρισε το πέπλο της Αρμονίας στην Εριφύλη, χήρα σύζυγο του Αμφιαράου, για να πείσει τον γιο της Αλκμέωνα να συμμετάσχει στην εκστρατεία (10 χρόνια νωρίτερα την είχε δωροδοκήσει ο Πολυνείκης με το περιδέραιο της Αρμονίας για να πείσει τον σύζυγό της να συμμετάσχει στην εκστρατεία των «Επτά επί Θήβας»). Μετά την άλωση της Θήβας ο Θέρσανδρος πήρε την εξουσία και κάλεσε πίσω τους Θηβαίους που είχαν καταφύγει στη γύρω περιοχή. Ο Θέρσανδρος πήρε ως σύζυγό του την κόρη της Εριφύλης, τη Δημώνασσα, και μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Τισσαμενό.

Αργότερα, ο Θέρσανδρος έλαβε μέρος στην πρώτη εκστρατεία του Τρωικού Πολέμου, όταν τα πλοία πήγαν κατά λάθος στη Μυσία. Ο Θέρσανδρος σκοτώθηκε από τον Τήλεφο. Ο Διομήδης τον κήδευσε με τιμές. Αλλά ο Βιργίλιος υιοθετεί μία άλλη παράδοση κατά την οποία ο Θέρσανδρος πολέμησε μπροστά στα τείχη της Τροίας και ήταν ένας από αυτούς που μπήκαν μέσα στον Δούρειο Ίππο.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 9817 Θέρσανδρος (9817 Thersander), που ανακαλύφθηκε το 1960 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τα μυθολογικά αυτά πρόσωπα.

Παραπομπές

Πηγές
  (Ιταλικά)
 Παυσανίας, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. . Online version at the Perseus Digital Library
Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903.  Greek text available at the Perseus Digital Library.
 Πίνδαρος, Odes translated by Diane Arnson Svarlien. 1990. Online version at the Perseus Digital Library.
 Pindar, The Odes of Pindar including the Principal Fragments with an Introduction and an English Translation by Sir John Sandys, Litt.D., FBA. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1937. Greek text available at the Perseus Digital Library.
 Απολλόδωρος, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website.

Θερσανδρος
Θερσανδρος
Θερσανδρος
Ζήθος

Στην ελληνική μυθολογία ο Ζήθος ήταν ο ένας από τα δίδυμα παιδιά της Αντιόπης και του Δία, που μεγάλωσαν στον Κιθαιρώνα αναθρεμμένα από κάποιο βοσκό. Ο Ζήθος βοήθησε να ανεγερθούν τα τείχη των Θηβών: Με τη μεγάλη του δύναμη μετέφερε στους ώμους του βράχους από τα γειτονικά βουνά, οι οποίοι, με τις θείες μελωδίες της λύρας του αδελφού του Αμφίονα, ανέβαιναν μόνοι τους και οικοδομούσαν τα τείχη. Ο Ζήθος υπήρξε αδίκως θύμα της οργής των θεών Απόλλωνα και Αρτέμιδος για την ανευλάβεια της συζύγου του Αμφίονα, της Νιόβης. Αναφέρεται ότι ο Ζήθος έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως ένας από τους αρχηγούς των Βοιωτών.

Ζήθος ονομάζεται ο μεγαλύτερος κρατήρας πάνω στον δορυφόρο Θήβη του πλανήτη Δία, ο μόνος κρατήρας της Θήβης που έχει δικό του όνομα.

Παραπομπές 

Ζηθος
Ζηθος
Ζηθος
Ανταίος

Ο Ανταίος ήταν μυθικός γίγαντας, γιος του θεού Ποσειδώνα και της Γης και βασιλιάς της Λιβύης. Αποτελεί κομμάτι και της ελληνικής μυθολογίας και της βερβερικής μυθικής παράδοσης.

Ο μύθος
Σύμφωνα με την παράδοση ο Ανταίος προκαλούσε όποιον περνούσε από τη χώρα του να παλέψουν και πάντα νικούσε, όντας αήττητος από την επαφή του με τη Γη. Τη δύναμη αυτή του Ανταίου αντιμετώπισε ο Ηρακλής και τον νίκησε σηκώνοντάς τον από το έδαφος. Ο Ηρακλής βρέθηκε στην περιοχή στο δρόμο του για τον 11ο άθλο του, την εύρεση του Κήπου των Εσπερίδων. 

Η πάλη Ανταίου και Ηρακλή αποτέλεσε έμπνευση για πολλούς καλλιτέχνες κατά την αρχαιότητα και την Αναγέννηση.

Ερμηνεία
Ο μύθος δηλώνει αφενός τη δύναμη του ριζωμένου στην πατρίδα ανθρώπου και αφετέρου την πάλη του γηγενούς στοιχείου του ευρύτερου ελληνικού χώρου με τους Δωριείς αποίκους.

Τοποθέτηση στο χάρτη
Μια τοποθεσία για την ύπαρξη του Ανταίου θα μπορούσε να είναι στην ευρύτερη περιοχή του Μαγκρέμπ. Όταν ο Ρωμαίος διοικητής Κουίντος Σερτώριος πέρασε από την Ισπανία στη Βόρεια Αφρική, κάτοικοι της περιοχής Τίγγη (σημερινή Ταγγέρη), δυτικά της Λιβύης, του μετέφεραν ότι είχαν βρεθεί σε έναν τύμβο τα γιγάντια λείψανα του Ανταίου. Σκάβοντάς τον, οι άνδρες του ανακάλυψαν έναν γιγαντιαίο σκελετό.

Στο 4ο Βιβλίο του έπους Φαρσάλια, ο Λουκανός αναφέρει πως ένας άγνωστος Λίβυος διηγήθηκε στο Ρωμαίο Κούριο την ιστορία της νίκης του Ηρακλή εναντίον του Ανταίου. Ο Πλούταρχος, στον οποίο παραπάνω εντοπίζεται η αναφορά για την εύρεση των λειψάνων του Ανταίου, επίσης αναφέρει παρακάτω στο ίδιο απόσπασμα έναν τοπικό μύθο, κατά τον οποίο ο Ηρακλής έσμιξε με τη γυναίκα του Ανταίου, Τίγγη, μετά το θάνατό του και έκαναν έναν γιο, τον Σόφακα, ο οποίος έδωσε στην πόλη το όνομα της μητέρας του. Επίσης, σύμφωνα με άλλες πηγές ο Ηρακλής είχε έναν γιο, τον Παλαίμονα, από την Ιφινόη, κόρη του Ανταίου.

Σχολιαστές του Πίνδαρου εντοπίζουν στον 9ο Πυθιόνικο διήγηση, κατά την οποία ο Ανταίος είναι βασιλιάς της πόλης Ίρασσα στη Λιβύη και έχει μια κόρη με το όνομα Αλκηίς ή Βάρκη. Ο Ανταίος είχε υποσχεθεί την κόρη του στο νικητή ενός αγώνα δρόμου. Ο Αλεξίδαμος βγήκε νικητής και την παντρεύτηκε.

Παραπομπές

Πηγές
Theoi Project, Ανταίος

Δείτε επίσης

 Στη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη, ο Ανταίος εμφανίζεται ως ένας γίγαντας που φρουρεί τον ένατο κύκλο της Κολάσεως και κατεβάζει τους Δάντη και Βιργίλιο στον παγωμένο Κωκυτό.

Γίγαντες
Ηρακλής
Παιδιά του Ποσειδώνα
Die Welt

Η Die Welt (Welt) ("Ο Κόσμος") είναι γερμανική καθημερινή εφημερίδα του εκδοτικού Ομίλου Springer. Ιδρύθηκε το 1946 στο Αμβούργο, σήμερα έχει έδρα το Βερολίνο. Συνεργάζεται διεθνώς στο European Dailies Alliance (EDA) μαζί με την Daily Telegraph, Le Figaro και Diario ABC.

Εκδίδει και μια μικρότερη έκδοση, την Welt Kompakt.

Welt
Welt
Handelsblatt

Η Handelsblatt είναι καθημερινή οικονομική εφημερίδα του Ομίλου Holzbrink στη Γερμανία. Ιδρύθηκε το 1946 και έχει την έδρα της στo Ντύσσελντορφ. Συνεργάζεται με το The Wall Street Journal και έχει κυκλοφορία πάνω από 140.000 φύλλα καθημερινά και πάνω από 87.000 συνδρομητές.

Από το 2005 εκδίδει το δωρεάν Διαδικτυακό λεξικό οικονομίας WirtschaftsWiki.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημος ιστότοπος εφημερίδας
 Επίσημος ιστότοπος οικονομικού λεξικού

Οικονομικές εφημερίδες και περιοδικά
Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Ντύσσελντορφ
Εφημερίδες στη γερμανική γλώσσα
Αμβρόσιος Νικολαΐδης

Ο Αμβρόσιος Νικολαΐδης ήταν Μητροπολίτης Φθιώτιδας, Μικρασιάτης στην καταγωγή. Γεννήθηκε το 1881 στην Προύσα της Μικράς Ασίας και καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές φοίτησε στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης της Κωνσταντινούπολης, από την οποία εξήλθε ως αριστούχος. Το 1904 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1905 προήχθη σε αρχιδιάκονο του Κασσανδρίας Ιωάννου και από το 1906 μέχρι το 1911 διετέλεσε Πρωτοσύγκελος του επισκόπου Βέροιας και στη συνέχεια Σερρών, Αποστόλου. Το 1911 χειροτονήθηκε επίσκοπος Χριστουπόλεως και το 1914 εξελέγη μητροπολίτης Ναυπακτίας και Ευρυτανίας, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1932, οπότε ανέλαβε μητροπολίτης Φθιώτιδας στη θέση του Ιωακείμ Αλεξόπουλου, ο οποίος μετετέθη στη Μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού. 

Ο Αμβρόσιος είχε ευρεία μόρφωση, θεολογική, κλασσική και εγκυκλοπαιδική. Μιλούσε επίσης γαλλικά, αγγλικά, τουρκικά και αραβικά. Άρχισε την εθνική του δράση στη Βέροια, όπου υπήρξς η 'ψυχή' του αντάρτικου αγώνα. Το Νεοτουρκικό κομιτάτο τον καταδίκασε σε θάνατο και όργανά του αποπειράθηκαν να τον δολοφονήσουν δύο φορές. Στην πυρπόληση των Σερρών από τους Βούλγαρους διέτρεχε τους δρόμους ανάμεσα στις φλόγες και ενθάρρυνε το ποίμνιό του. Από το 1914, ως επίσκοπος Ναυπακτίας και εν συνεχεία Φθιώτιδας, συνέχισε ακαταπόνητα τη θρησκευτική και πνευματική του δράση, ενώ ως Συνοδικός επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο στην επιβολή του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος. Επίσης, αντιπροσώπευσε την Εκκλησία της Ελλάδος στα εκκλησιαστικά συνέδρια της Λωζάνης το 1927, του Παρισίου το 1928, και του Άμστερνταμ το 1948.

Το 1938 στην εκλογή Αρχιεπισκόπου Αθηνών, υποστηρίζοντας τον τέως μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθο, δημιούργησε μεγάλο εκκλησιαστικό πρόβλημα ακύρωσης εκλογής του οριακά εκλεγμένου μητροπολίτη Κορινθίας Δαμασκηνού, ο οποίος είχε λάβει μία επιπλέον ψήφο από τον «υπό καθαίρεση» επίσκοπο Δρυϊνουπόλεως. Την ενέργειά του ακολούθησαν και άλλοι μητροπολίτες, με συνέπεια να αλλάξει ο νόμος της εκλογής μητροπολιτών, ορίζοντας μία μικρότερη επιτροπή η οποία ονομάστηκε «αριστίδην σύνοδος». Η διαδικασία εκλογής επανελήφθη, με αποτέλεσμα την τελική ανάδειξη του Χρύσανθου.

Στις 10 Ιουνίου του 1951, με τη συμπλήρωση 40 ετών αρχιερατείας, έγινε στη Λαμία μεγάλος εορτασμός, ο οποίος έδωσε την ευκαιρία σε υπέρ αυτού θερμές και ειλικρινείς εκδηλώσεις σεβασμού και εκτίμησης από μέρους του κλήρου και του λαού. Ο Αμβρόσιος έλαβε πολλά ανώτατα παράσημα, ελληνικά και ξένα, (είχε παρασημοφορηθεί από τρεις βασιλείς), καθώς και πολλές διακρίσεις. Πέθανε το 1960 και στον μητροπολιτικό θρόνο τον διαδέχθηκε ο Δαμασκηνός Παπαχρήστου (κατά κόσμο Νικόλαος Παπαχρήστου), ανηψιός του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού.

Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Φθιώτιδας
Μητροπολίτες Ναυπάκτου
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Πάπας Νικόλαος Α΄

Ο Πάπας Άγιος Νικόλαος Α΄ (Papa Niccolò I, 800 – 13 Νοεμβρίου 867) ήταν Πάπας από τις 24 Απριλίου του 858 μέχρι τον θάνατό του το 867. Διαδέχθηκε τον Πάπα Βενέδικτο Γ΄ και παρέμεινε Πάπας για εννέα χρόνια, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Πάπας Αδριανός Β΄.

Ο Πάπας Νικόλαος Α΄ ήταν ιδιαιτέρως μορφωμένος και υπήρξε σύμβουλος του Πάπα Λέοντος Δ΄ και του προκατόχου του Βενεδίκτου Γ΄. Κατόρθωσε να πραγματοποιήσει το τότε όνειρο της Δυτικής Εκκλησίας και να επιβληθεί στην Ευρώπη, εκμεταλλευόμενος την τριχοτόμηση του Φραγκικού Κράτους που επιβλήθηκε το 843 με τη Συνθήκη του Βερντέν. Επέδειξε μεγάλη αυστηρότητα στο ζήτημα του διαζυγίου του βασιλιά Λοθαρίου Β΄ και καθαίρεσε τους αρχιεπισκόπους Κολωνίας και Τρεβήρων, οι οποίοι αναγνώρισαν το διαζύγιο.

Ήταν ο κύριος εκφραστής του Παπικού Πρωτείου στις σχέσεις με την Εκκλησία της Ανατολής. Επιχειρώντας να επιβληθεί και στην Ανατολή, επωφελήθηκε της επί των ημερών του διαμάχης μεταξύ των Πατριαρχών Φωτίου Α΄ και Ιγνατίου. Επενέβη στα εσωτερικά της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, διατυπώνοντας επιφυλάξεις για την κανονικότητα της εκλογής του Πατριάρχη Φωτίου. Έφθασε στο σημείο να αφορίσει το 863, στη Σύνοδο του Λατερανού, τον Πατριάρχη Φώτιο, ως υπεύθυνο για την αναστάτωση της Εκκλησίας που θεώρησε ότι είχε προκαλέσει. Ο αφορισμός αυτός προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄, ο οποίος του έστειλε οξύτατες επιστολές.

Ο Πάπας Νικόλαος συνέχισε να προχωρεί σε προκλήσεις έναντι της Ανατολής. Επενέβη στην οργάνωση της Εκκλησίας της Βουλγαρίας, η οποία είχε συσταθεί κατόπιν ιεραποστολής του Βυζαντίου. Ο Πατριάρχης Φώτιος στη συνέχεια, λαμβάνοντας αφορμή από τις ενέργειες αυτές του Πάπα Νικολάου Α΄, δημοσίευσε «Εγκύκλιο» με την οποία συγκάλεσε το 867 μεγάλη Ενδημούσα Σύνοδο, η οποία αναθεμάτισε τον Πάπα Νικόλαο Α΄. Οργάνωνε μάλιστα αποστολή αντιπροσωπίας στη Ρώμη, η οποία θα του επέδιδε την απόφαση. Το ίδιο έτος όμως, δολοφονήθηκε ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ΄, αλλά σύντομα πέθανε και ο ίδιος ο Νικόλαος.  

Συμπερασματικά, ο Πάπας Νικόλαος Α΄ ενίσχυσε το κύρος του παπικού θρόνου σε Ανατολή και Δύση, αλλά συγχρόνως έθεσε και τις βάσεις του Σχίσματος των Εκκλησιών. Η Καθολική Εκκλησία τον έχει ανακηρύξει Μέγα και άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 13 Νοεμβρίου.

Δείτε επίσης
 Σχίσμα του 867

Πάπες
Ιταλοί Πάπες
Πάπες 9ου αιώνα
Πάπες άγιοι της Καθολικής Εκκλησίας
Γουές Μπέντλεϋ

Ο Γουές Μπέντλεϋ (Wesley Cook "Wes" Bentley, 4 Σεπτεμβρίου 1978) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Έκανε την πρώτη του σημαντική εμφάνιση στην ταινία American Beauty.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Τζόουνσμπορο του Αρκάνσας από την Τσέρι και τον Ντέιβιντ Μπέντλεϋ. Έχει τρεις αδερφούς: τον Φίλιπ, τον Τζέιμι και τον Πάτρικ. Μεγάλωσε στο Μάουντεν Χόουμ και αργότερα στο Σέργουντ. Φοίτησε στο λύκειο Σύλβιαν Χίλς και αφού νίκησε σε πολλούς τοπικούς διαγωνισμούς υποκριτικής, εισήχθη κατόπιν στη φημισμένη σχολή Τζούλιαρντ στη Νέα Υόρκη. Το 2001 παντρεύτηκε την Τζένιφερ Κουάνζ.

Ενώ ακόμη φοιτούσε στη σχολή έπαιξε σε θεατρικές παραστάσεις όπως ο «Ερρίκος Δ’», «Part 1» και «The Weavers». Το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο έκανε στην ταινία «Serendipity Lane» το 1995. Ο διασημότερος μέχρι σήμερα ρόλος του ήταν στην βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του 1999, με τίτλο «American Beauty», όπου υποδύθηκε το Ρίκι, το νεαρό γείτονα του πρωταγωνιστή Κέβιν Σπέισι. Κράτησε το δεύτερο ανδρικό ρόλο στην ταινία «Τα Τέσσερα Φτερά» του Σεχάρ Καπούρ, και πρόσφατα έλαβε μέρος στο ντοκιμαντέρ του T.W. Zierra με τίτλο «My Big Break».

Για την ερμηνεία του στο American Beauty έλαβε μια υποψηφιότητα για βραβείο BAFTA B’ ανδρικού ρόλου, ενώ κέρδισε το βραβείο του National Board of Review για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο το 1999.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα στο IMDb.

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γιώργος Λαζάνης

Ο Γιώργος Λαζάνης του Όθωνα (Αθήνα Δεκέμβριος 1928-5 Δεκεμβρίου 2006) ήταν σπουδαίος Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Βιογραφία 
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης από την οποία και αποφοίτησε το 1954. Υπήρξε επί 25 έτη βασικό στέλεχος του ίδιου θεάτρου ενώ από το 1964 είχε αναλάβει τη διεύθυνση της Δραματικής Σχολής. Ήταν ο κατ΄ εξοχή σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν.

Ήταν επίσης μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Θεάτρου Τέχνης και αναπληρωματικός διευθύνων σύμβουλος του ομώνυμου θεάτρου. Συμμετείχε σε διεθνή θεατρικά Φεστιβάλ στο Λονδίνο, Παρίσι, Μόσχα, Βαρσοβία, Στοκχόλμη, Όσλο κ.ά.

Παντρεύτηκε και χώρισε δύο φορές: πρώτα με την Έλενα Λαδικού και αργότερα με την Μάγια Λυμπεροπούλου. Ήταν μόνιμος κάτοικος κέντρου Αθήνας (οδό Ιπποκράτους).

Τηλεοπτικό θέατρο

Θεατρικές παραστάσεις

Ηθοποιός 

Συμπληρωματική λίστα με τις παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε ο Γ. Λαζάνης ως ηθοποιός.

Σκηνοθέτης 
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ο Γ. Λαζάνης

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Πηγές
Who's Who 1979 σ.351
Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών
www.90lepta.com
www.retroDB.gr

Έλληνες σκηνοθέτες
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Νικολάε Αλεξάντρου

Ο Νικολάε Αλεξάντρου (Nicolae Alexandru) ήταν πρίγκηπας της Βλαχίας από το 1352 έως και τον Νοέμβριο του 1364. Ήταν γιος του Βασάραβα Α΄ και της Ντοάμνα Μαργαρίτας.

Στην αρχή συγκυβέρνησε μαζί με τον πατέρα του Βασάραβα. Το 1359 ίδρυσε την μητρόπολη της Βλαχίας ενώ αντιμετώπισε τις πιέσεις του Βασιλείου της Ουγγαρίας για να γίνει υποτελής του. Έδωσε επίσης προνόμια στους Σάξονες εμπόρους, επιτρέποντάς τους να περνούν από το πριγκιπάτο χωρίς πληρωμή φόρων. Πέθανε στις 16 Νοεμβρίου 1364.

Βιβλιογραφία 
 Neagu Djuvara, Iarăşi despre Negru Vodă şi "Descălecătoare", Magazin Istoric, nr. 8 / 2000
 Daniel Barbu, Sur le double nom du prince de Valachie Nicolas-Alexandre, Revue Roumaine d’Histoire XXV, no. 4, 1986, pp. 287-300

Ηγεμόνες της Βλαχίας
Οίκος των Βασάραβα
Μεγαλοχώρι Θήρας

Το Μεγαλοχώρι είναι χωριό της Σαντορίνης, το οποίο βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της, περίπου 9 χιλιόμετρα από τα Φηρά. Κατά την απόγραφή του 2001 είχε 460 κατοίκους. Αποτελεί ξεχωριστό τοπικό διαμέρισμα του δήμου Θήρας. Είναι ένα από τα πιο γραφικά χωριά του νησιού και η ύπαρξη του καταγράφεται από τα μέσα του 17ου αιώνα.

Προϊστορικά Ευρήματα
Στην ευρύτερη περιοχή του Μεγαλοχωρίου έχουν βρεθεί ίχνη προϊστορικών οικισμών της Πρωτοκυκλαδικής και Υστεροκυκλαδικής περιόδου.

Εκκλησίες

Τοπικές εορτές
Την 1 Ιουλίου γίνεται πανηγύρι στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων.

Πρόσθετες πληροφορίες
Κατά την απογραφή του 1928 είχε 583 κατοίκους.

Χωριά της Σαντορίνης
Δήμος Θήρας
Στέφανος Καντακουζηνός

Ο Στέφανος Καντακουζηνός ήταν πρίγκηπας Βλαχίας  από τον Απρίλιο του 1714 και έως τις 21 Ιανουαρίου 1715. Γιος του ήταν ο  Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, ιστορικός και διπλωμάτης στη Βλαχία.

Συμμετείχε στη δολοπλοκία του πατέρα του ενάντια στον πρίγκηπα Κωνσταντίνο Μπασαράμπα Μπρανκοβεάνου (Constantin Brâncoveanu), όπου τον καταγγέλλει  στην Οθωμανική Αυτοκρατορία παραδίδοντας την μυστική αλληλογραφία του με τον ηγεμόνα του Αμβούργου. Μετά την καθαίρεση  του πρίγκηπα πήρε το θρόνο στο Βουκουρέστι ως οθωμανικός δικαιούχος, και αμέσως ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Βλαχίας. Το 1716 συνελήφθη από τους Οθωμανούς και με εντολή του σουλτάνου εκτελέστηκε στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον πατέρα και τον θείο του.

Στεφανος
Ηγεμόνες της Βλαχίας
Στράουσμπεργκ

Το Στράουσμπεργκ (γερμ.Strausberg) είναι πόλη του γερμανικού κρατίδιου του Βραδεμβούργου, η μεγαλύτερη στην επαρχία του Μέρκις-Όντερλαντ (Märkisch-Oderland).

Δημογραφία

Εικόνα

Αδελφοποιημένες πόλεις
  Ντέμπνο - Πολωνία
  Τερεζίν - Τσεχία
  Φράνκενταλ - Γερμανία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα
Στραουσμπεργκ.de
Στραουσμπεργκ-λαιβ
ΦΚ Στραουσμπεργκ
Σ.Ε. (σιδηρόδρομος)
Σταντβίκι Στράουσμπεργκ
Χάρτης Σ.Ε. (www.urbanrail.net)

Κωμοπόλεις της Γερμανίας
Πόλεις του Βρανδεμβούργου
Θεοδώρητος Βρεσθένης

Ο επίσκοπος Βρεσθένης Θεοδώρητος (1787 - 23 Απριλίου 1843) ήταν Έλληνας ιερωμένος και αγωνιστής του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Νεμνίτσα (σημ. Μεθύδριο) της Αρκαδίας. Ήταν αφιλοκερδής και άκρως πατριωτικός. Διετέλεσε επίσκοπος στην επισκοπή Βρεσθένης με έδρα τα Βρέσθενα της Λακωνίας. Υπήρξε από τους πρώτους μυηθέντες στην Φιλική Εταιρεία και αναδείχθηκε σε έναν από τους σπουδαιότερους παράγοντες της Ελληνικής Επαναστάσεως. Πολέμησε στο Βαλτέτσι, στη Βέρβαινα και στα Δολιανά. Στα Βέρβαινα από τα τέλη Μαρτίου 1821 είχε στηθεί το πρώτο σταθερό Ελληνικό στρατόπεδο το οποίο ήταν και το κέντρο εφοδιασμού των επαναστατικών δυνάμεων. Εκεί ο Θεοδώρητος μαζί με τον Κρεββατά, τον επίσκοπο Έλους Άνθιμο και τον Μαλτζίνης (Μέλισσα-Μαλτσίνα Λακωνίας) Ιωακείμ είχαν ηγετικό ρόλο. Όπως γράφει ο Νικητάράς "δεσποτάδες στα Βέρβενα εδιοικούσανε". Ο Κολοκοτρώνης σε μια επιστολή του προς τον Θεοδώρητο τον προσφωνεί "καπετάν δεσπότη". Επίσης αναφέρεται ότι αντί για ράσα φορούσε φουστανέλλα, όπως και ο Παπαφλέσσας και ο Έλους Άνθιμος.

Ένα περιστατικό από την παρουσία του Θεοδώρητου στις μάχες αναφέρει ο Αμβρόσιος Φραντζής σχετικά με τη μάχη Βερβένων-Δολιανών της 18 Μαΐου 1821. Σε κάποια κρίσιμη φάση της μάχης οι Τούρκοι είχαν καταλάβει ένα σημαντικό ύψωμα όπου έστησαν την ημισέληνο και έβαλαν κατά των Ελλήνων. Τότε δύο Έλληνες παρουσιάστηκαν στους αρχηγούς του στρατοπέδου και υποσχέθηκαν να φονεύσουν τον Τούρκο σημαιοφόρο, ζητώντας για αντάλλαγμα φυσέκια και την ευχή του επισκόπου Βρεσθένης. Πράγματι, σκότωσαν τον σημαιοφόρο και τον βοηθό του, έριξαν την Τουρκική σημαία και έστησαν την Ελληνική. Οι προληπτικοί Τούρκοι οπισθοχώρησαν και έχασαν τη μάχη.

Μετά την άλωση της Τριπολιτσάς ακολούθησε πολιτική σταδιοδρομία. Διετέλεσε πρόεδρος της Πελοποννησιακής Γερουσίας, αντιπρόεδρος της Β' Εθνοσυνελεύσεως στο Άστρος και αντιπρόεδρος του Βουλευτικού, μέχρι τον θάνατό του.

Απεβίωσε στις 23 Απριλίου 1843, εγκαταλελειμμένος στη Μονή Πετράκη των Αθηνών.

Παραπομπές

Πηγές 
 

Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Έλληνες ιεράρχες
Επίσκοποι Βρεσθένης
Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Έλληνες Γερουσιαστές
Έλληνες πληρεξούσιοι
Άνω Άγιος Ιωάννης Πιερίας

Ο Άνω Άγιος Ιωάννης (γνωστότερος ως Άνω Αγιάννης) είναι χωριό του νομού Πιερίας, στο Δήμο Κατερίνης. Έχει πληθυσμό 442 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η απόσταση του χωριού είναι 5 χιλιόμετρα από την πόλη της Κατερίνης.

Τοπική Κοινότητα  Άνω Αγίου Ιωάννου  
Ο Άνω Άγιος Ιωάννης είναι έδρα της Τοπικής Κοινότητας Άνω Αγίου Ιωάννου, η οποία περιλαμβάνει και τον οικισμό Νέος Άνω Άγιος Ιωάννης (35 κάτοικοι). Ο συνολικός πληθυσμός της είναι 477 κάτοικοι, κατά την Απογραφή του 2011. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 8,462 χμ² (2011).

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Υποδομή 
Το 2006 περατώθηκε η κατασκευή δρόμου μήκους 3.400μ. και διευκολύνθηκε η κίνηση μεταξύ του Κάτω Αγιάννη προς Άνω Αγιάννη, Τρίλοφο και Ρυάκια, αποφεύγοντας τη μεγάλη διαδρομή μέσω Κατερίνης, εξυπηρετώντας σε μεγάλο βαθμό τους επισκέπτες και τους αγρότες της περιοχής. 

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο ενοριακός Ναός του Άνω Προφήτη Ηλία, ο Άγιος Παντελεήμων και το ξωκλήσι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

Το χωριό διαθέτει Αθλητικό Ποδοσφαιρικό Σύλλογο, με την επωνυμία «Η Πίνδος» αγωνίζεται στη Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία του Νομού. Το Δημοτικό Σχολείο του συγχωνεύτηκε με το Δημοτικό Σχολείο της Γανόχωρας. Λειτουργεί μονοθέσιο νηπιαγωγείο και γεωργικός συνεταιρισμός. 

Εκτός από τα καπνά, που αποτελούν το κυριότερο γεωργικό προϊόν, στο χωριό ασχολούνται και με τις ελιές.

Το 2007 ολοκληρώθηκαν τα αντιπλημμυρικά έργα στην περιοχή.

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό ήταν και είναι γνωστό με την ονομασία «Τούμπα Αγιάννη», επειδή είναι κτισμένο πάνω σε ύψωμα (τούμπα). Οι κάτοικοί του είναι τουρκόφωνοι και Πόντιοι. Ο Άνω Αγιάννης ιδρύθηκε από πρόσφυγες προερχόμενους από την Καισάρεια και το Άργος της Καισάρειας (το μόνο χωριό της περιοχής που δεν είχε εξισλαμιστεί), μετά το 1922. Μάλιστα, οι κάτοικοι του Άργους είχαν τουρκικά ονόματα και μόνο μετά την έλευση της δημοκρατίας στην Τουρκία απέκτησαν ονόματα ελληνικά, καθώς με τη δημοκρατία  παραχωρήθηκαν ελευθερίες στα σχολεία. Ο πρώτος προορισμός των προσφύγων ήταν η Δράμα. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έντονο ήταν το φαινόμενο της μετανάστευσης των κατοίκων του χωριού, σε χώρες όπως η Γερμανία.

Ο περιηγητής Ζώτος Μολοσσός αναφέρεται στο χωριό γύρω στο 1880 με το όνομα «Μικρός- Μεγάλος Αγιάννης». Στην αναφορά του στο χωριό, ο Μολοσσός λέει ότι απέχει 1 ώρα από την Κατερίνη. «Κώμη 200 οίκων στους πρόποδες των Πιερίων με πεδιάδα αξιόλογον αρδευομένην υπό τερπνού ποταμού». .

Πολιτισμός
Κάθε χρόνο τον Ιανουάριο τηρείται το έθιμο του καψίματος των καλικάντζαρων στο δημοτικό διαμέρισμα του Άνω Αγιάννη. Οι καλικάντζαροι φτιάχνονται από κέδρα και οδηγούνται στην πυρά από το χέρι των κατοίκων, στην πλατεία του δημοτικού  διαμερίσματος. Τηρείται επίσης το έθιμο με τις αβγομαχίες. Η εκδήλωση συνδιοργανώνεται τα τελευταία χρόνια από το Δήμο Κατερίνης και τον Ποντιακό Πολιτιστικό Σύλλογο «Άργος».

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Ανω Αγιος
Άνω Άγιος Ιωάννης
Ιμομάλι Ραχμόν

Ο Ιμομάλι Ραχμόν (Περσικά:امامعلی رحمان, Ιμομάλι Ραχμόν, Эмомалии Раҳмон, πρώην Ιμομάλι Σαρίφοβιτς Ραχμόνοφ, Эмомалӣ Шарифович Раҳмонов, 5 Οκτωβρίου 1952) είναι ο δεύτερος πρόεδρος του Τατζικιστάν, αρχηγός κράτους από το 1992 και πρόεδρος από το 1994.

Προσωπική ζωή 
Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου του 1952 στην πόλη Ντανγάρα, ως Ιμομάλι Ραχμόνοφ και κατάγεται από τοπική αγροτική οικογένεια. Παντρεύτηκε την Αζίζμο Αζαντουλάγιεβα (Azizmo Asadullayeva) και έχουν 7 κόρες και 2 γιούς. Διέφυγε δολοφονικής απόπειρας το 1997 στο Χουτζάντ, ενώ εναντίον της κυβέρνησής του έγιναν δύο απόπειρες πραξικοπήματος, το 1997 και το 1998. Ανήκει στους Ζωροάστρες.

Πολιτική άνοδος 

Το 1990 εξελέγη βουλευτής στο Ανώτατο Σοβιέτ της ΣΣΔ Τατζικιστάν. Έτσι, εξελέγη Πρόεδρος του Ανωτάτου Συμβουλίου μετά την ανεξαρτητοποίηση της χώρας, το 1992 και Πρόεδρος στις 6 Νοεμβρίου 1994. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 16 Νοεμβρίου 1994 και επανεξελέγη (με το Δημοκρατικό Κόμμα του Λαού του Τατζικιστάν) στις 6 Νοεμβρίου 1999 για επταετή θητεία, με 97% των ψήφων,

Επανεκλογές 

Στις 22 Ιουνίου 2003, κέρδισε ένα δημοψήφισμα, με βάση το οποίο του επετράπη να διεκδικήσει άλλες δύο θητείες στο αξίωμα του Προέδρου μετά το 2006. Ο Ραχμόνοφ επανεξελέγη στις 6 Νοεμβρίου 2006 στην προεδρία της χώρας με περίπου 79% των ψήφων, στις εκλογές που μποϋκοτάρισε η αντιπολίτευση λόγω εκτεταμένης νοθείας. Ο κύριος αντίπαλος του Ραχμόνοφ, ο Ολιμζόν Μπομπόγεφ, του Οικονομικού Μεταρρυθμιστικού Κόμματος, έλαβε το 7,2% των ψήφων. Η συμμετοχή ανήλθε στο 91%. Το 2010 το κόμμα του κέρδισε και τις βουλευτικές εκλογές, στις οποίες υπήρξαν καταγγελίες για νοθεία, κάτι που τονίστηκε και από τον ΟΑΣΕ.

Έπειτα από τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2013, ο Ραχμόν επανεξελέγη για ακόμα μία επταετή θητεία, με ποσοστό γύρω στο 83%.

Ο Ραχμόν κέρδισε επανεκλογή επικρατώντας και στις προεδρικές εκλογές του 2020, κερδίζοντας ποσοστό άνω του 90% των ψήφων.

Αλλαγή επωνύμου 

Ο Ιμομάλι Ραχμόν αφαίρεσε το ρωσικό «οφ», τα δύο τελευταία γράμματα του επιθέτου του, στο πλαίσιο προσπάθειας για να αναβιώσει η κληρονομιά των Περσών στο Τατζικιστάν. Τον Απρίλιο του 2007 ανακοινώθηκε ότι οι ξένοι εταίροι είχαν ενημερωθεί για την αλλαγή του ονόματος σε Ραχμόν από Ραχμόνοφ. Η ανακοίνωση για την αλλαγή έγινε από τον ίδιο τον Πρόεδρο, το Μάρτιο του 2007.

Στο Τατζικιστάν οι κάτοικοι ομιλούν τη διάλεκτο Φαρσί, αλλά οι περισσότεροι είχαν προσθέσει ρωσικές καταλήξεις στα επίθετά τους όπως «οφ» ή «εφ» επί τσαρικού και σοβιετικού καθεστώτος. Ο Ραχμόν ενθάρρυνε και άλλους Τατζίκους να αφαιρέσουν τις σλαβικές καταλήξεις από τα ονόματά τους. Η αφαίρεση των καταλήξεων αυτών συνοδεύτηκε από μία σταδιακή επανεμφάνιση τοπικών διαλέκτων και πολιτισμών έπειτα από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πρόεδρος του Τατζικιστάν

Παραπομπές 

Ραχμον
Ραχμον
Πενταγιοί Φωκίδας

Οι Πενταγιοί Φωκίδος ή Πενταγιού, όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι, είναι ορεινό χωριό της τέως επαρχίας Δωρίδας. Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 950 μ.  και σε απόσταση 80 χλμ. ΒΔ από την πρωτεύουσα του νομού, Άμφισσα. Αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Πενταγιών και υπάγεται διοικητικά στην Δημοτική Ενότητα Βαρδουσίων του Δήμου Δωρίδος. Έχει μόνιμο πληθυσμό 246 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. 

Χτισμένο σε πλαγιά, το χωριό έχει θεά προς την ανατολή την κορυφογραμμή των Βαρδουσίων, ενώ τη δύση οριοθετεί το Ξεροβούνι.

Ιστορία

Το χωριό που συνδέεται με τον θρύλο της Μαρίας της Πενταγιώτισσας, ιδρύθηκε το 16ο αιώνα. Η ονομασία ίσως προήλθε από τους πέντε προστάτες αγίους του ή από τους πέντε δρόμους που ξεκινούν ακτινωτά από την Πενταγιού προς τα γύρω χωριά, ενώ κατά το μελετητή Ιωάννη Παπαγεωργίου, πήρε το όνομά του από τους πέντε αδερφούς (πέντε γιους) Καμπεραίους που πρωτοεγκαταστάθηκαν στο χωριό.

Κατά τον ιστορικό Δημήτρη Σταμέλο, στο σύγγραμμά του «Η Δωρίδα στην Τουρκοκρατία», το όνομα των Πενταγιών προήλθε από την επιτόπιο θανάτωση κατά τους διωγμούς Διοκλητιανού και Μαξιμιλιανού το 288 μ.Χ. πέντε νεαρών ατόμων, του Ευστρατίου, του Αυξεντίου, του Ευγενίου, του Μαρδαρίου και του Ορέστη λόγω των χριστιανικών τους πεποιθήσεων, οι οποίοι μετά την επικράτηση του χριστιανισμού ανακηρύχθηκαν Άγιοι. Προφανώς το χωριό λεγόταν αρχικώς «Πεντάγιοι» και αργότερα κατά παραφορά Πενταγιοί. Με την αυτή ονομασία λεγόταν για ένα διάστημα 30 ετών και το Γαλαξίδι κατά το τέλος του 17ου αιώνα.

Όταν το 1826, μετά την έξοδο του Μεσολογγίου, μία ομάδα αγωνιστών κατέφυγε στους Πενταγιούς, ο Μουσταφάμπεης με δύο χιλιάδες Τούρκους χτύπησε το χωριό. Έλληνες αγωνιστές με επικεφαλής τους Ράγκο και Τσόγκα τους καταδίωξαν προς τον ποταμό Κόκκινο όπου και νικήθηκαν από τον οπλαρχηγό Σκαλτσοδήμο στον ρύακα του Κόκκινου ποταμού, στην τοποθεσία που αποκαλείται μέχρι σήμερα «Τουρκόρεμα».

Απογραφές πληθυσμού

Το χωριό σήμερα
Κύρια ασχολία των κατοίκων η γεωργία και η κτηνοτροφία. Η πλούσια πανίδα της περιοχής έχει καταστήσει τους Πενταγιούς κέντρο συγκέντρωσης κυνηγών και ορειβατών. Σήμερα υπάρχουν δύο παραδοσιακοί ξενώνες που λειτουργούν όλο τον χρόνο.

Αξιοθέατα
 Η πλακόστρωτη πλατεία του χωριού, με έναν πλάτανο να δεσπόζει στη μέση.
 Η εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, με το ξυλόγλυπτο τέμπλο, δίπλα στην πλατεία.
 Το παλιό Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, δύο χιλιόμετρα από τους Πενταγιούς, που λειτουργεί τουλάχιστον από το 1416. 
 Η «μεγάλη βρύση», χώρος αναψυχής στο «κάτω χωριό» με πέντε πηγές και παιδική χαρά.
 Η «βρύση του Μαστρογιάννη» και τα «Τσωραίικα Πλατάνια», όπου λειτουργούσε παλιά η «πάνω πλατεία» του χωριού.
 Τα ορειβατικά μονοπάτια που οδηγούν στα εξωκλήσια.
 Το παραδοσιακό πανηγύρι στην πλατεία του χωριού, στις 26 και 27 Ιουλίου, στη γιορτή του Αγίου Παντελεήμονα.
 Το «ρουμελιώτικο αντάμωμα» που διοργανώνεται από τον Δήμο Βαρδουσίων. Ένα ολοήμερο παραδοσιακό ρουμελιώτικο γλέντι, κάθε καλοκαίρι το Σάββατο μετά τον Δεκαπενταύγουστο.
 Αρχοντικά Μαρίας Πενταγιώτισσας και Δημήτρη Τουρκάκη (Παπαγεωργίου)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Βαρδουσίων

Παραπομπές

Χωριά του νομού Φωκίδας
Δήμος Δωρίδος
Δωρόθεος Στέκας

Ο Δωρόθεος Στέκας (1913 - 14 Αυγούστου 2001) ήταν μητροπολίτης Σύρου, Τήνου και Μυκόνου. Γεννήθηκε στη Μύκονο το 1913. Μετά τις εγκύκλιες πουδές του στη Σύρο, αποφοίτησε της Θεολογικής Σχολής Αθηνών το 1937 όπου και συνέχισε επί μια διετία παρακολουθώντας μαθήματα στη Νομική Σχολή. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1934 και πρεσβύτερος - αρχιμανδρίτης το 1940. Τοποθετήθηκε ως ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Σύρου καθώς και Ηγούμενος της Μονής Τουρλιανής στη Μύκονο (1940-1965) την ιστορία της οποίας και συνέγραψε. Κατά τη διάρκεια της κατοχής στη Μονή αυτή περιέθαλψε Έλληνες και Άγγλους των οποίων και διευκόλυνε τη φυγάδευσή τους στη Μέση Ανατολή. Για την αντιστασιακή του αυτή δραστηριότητα τιμήθηκε τόσο από την Εκκλησία όσο και από την Πολιτεία με πολλά παράσημα και διακρίσεις. Μητροπολίτης Σύρου εκλέχθηκε το 1965.

Στα έργα του Δωροθέου στην Ιερά Μητρόπολη Σύρου περιλαμβάνονται η ανέγερση Εκκλησιαστικού οικοτροφείου, Γηροκομείου, Μουσείου (εκκλησιαστικού), καθώς και πνευματικά κέντρα. Επίσης διετέλεσε τοποτηρητής των Ιερών Μητροπόλεων Παροναξίας και Θήρας, ενώ είχε επισκεφθεί πολλά Πατριαρχεία και ξένες Εκκλησίες, από τις οποίες και είχε λάβει πολλές διακρίσεις.

Ο Μητροπολίτης Δωρόθεος, κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας, με σειρά επιστολών του προς τον δικτατορικό Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Κοτσώνη ζητούσε άδεια να επισκεφθεί τους εξόριστους στη Γυάρο αλλά και κατέθεσε πρόταση για την απελευθέρωση των εξορίστων του νησιού. Ο Ιερώνυμος όμως απέρριψε τα αιτήματα του Μητροπολίτη Δωρόθεου.

Ο Δωρόθεος Στέκας κοιμήθηκε παραμονή του Δεκαπενταύγουστου στις 14 Αυγούστου του 2001.

Παραπομπές

Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου
Αναγνώστης (Χριστιανισμός)

Ο Αναγνώστης στην Ορθόδοξη και στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι αυτόνομος βαθμός κατώτερου κληρικού, του οποίου η διακονία έχει να κάνει με την ανάγνωση αγιογραφικών κειμένων, τα οποία σε συνέχεια της ιουδαϊκής παράδοσης αναγιγνώσκονται στις χριστιανικές ακολουθίες κατά την τέλεση των Ιερών Μυστηρίων.

Συνήθως ο βαθμός του Αναγνώστη αποτελεί προπαρασκευαστικό στάδιο για την είσοδο κάποιου στον ανώτερο κλήρο ενώ αρκετές φορές απονέμεται και στους ιεροψάλτες. Η χειροθεσία κάποιου σε αναγνώστη γίνεται από τον Επίσκοπο ή τον Ηγούμενο ενός κοινοβίου με την ανάγνωση ειδικής ευχής. Ο κύριος λόγος της δημιουργίας αυτής της ειδικής τάξης κληρικών ήταν η ανάγκη για πρόσωπα με εξειδικευμένη καλλιέργεια στην ανάγνωση των Γραφών.

Στα πρωτοχριστιανικά χρόνια ο αναγνώστης εκφωνούσε και τον Απόστολο και το Ευαγγέλιο. Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας στην Απολογία του κάνει αναφορά στη συνήθεια της δημόσιας ανάγνωσης από τα  από τους πρώτους Χριστιανούς. Με την πάροδο του χρόνου όμως η σημασία του αξιώματος μειώθηκε και την ανάγνωση του Ευαγγελίου τελεί πλέον ο Διάκονος, ενώ ο Απόστολος εκφωνείται είτε από τον υποδιάκονο στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είτε από τον ψάλτη ή άλλον λαϊκό στη Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο ρόλος του αναγνώστη περιορίστηκε έτσι στα υπόλοιπα ιερά αναγνώσματα, τα οποία αναγιγνώσκονται στη χριστιανική λειτουργία (προφητείες, ψαλμοί και άλλα αποσπάσματα από την Παλαιά Διαθήκη).

Μέχρι τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο περίπου, οι αναγνώστες, ως κατώτεροι κληρικοί, αποκλείονταν και αυτοί όπως οι ανώτεροι από την υποχρεωτική στράτευση και επιστράτευση, ενώ ήταν υποχρεωτικό να φοράνε όχι μόνο μέσα στο ναό, αλλά και στις δημόσιες εμφανίσεις τους εσώρασο γκρίζου χρώματος και μαύρο εξώρασο, καθώς και να φέρουν υπογένειο. Άλλο επίσης χαρακτηριστικό της σπουδαιότητας του ρόλου του αναγνώστη στην εκκλησία, αλλά και της κοινωνικής αποδοχής και σεβασμού που απολαμβάνε, είναι το γεγονός, ότι έως και σήμερα στην Επτάνησο τον αναγνώστη τον αποκαλούν κατά το τοπικό ιδίωμα «abate» που στα ιταλικά σημαίνει ηγούμενος, ίσως γιατί στα μοναστήρια τα του αναγνώστη τα απαγγέλει συχνά ο προεστώς, δηλαδή ο ηγούμενος. Οι αναγνώστες ευλογούνταν από τον Επίσκοπο για να διαβάζουν και να υπομνηματίζουν τις Γραφές, στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Επίσης αναλάμβαναν κατηχητικό ρόλο και εκφωνούσαν ποιμαντικές ομιλίες προς την τοπική κοινότητα. Στα καθηκόντά τους περιλαμβανόταν και η συμμετοχή στην υμνολογία. Στην Εκκλησία της Ελλάδος, σήμερα, είναι ο μοναδικός, από τους πολλούς παλαιότερους, βαθμός κατώτερου κληρικού που εξακολουθεί να υφίσταται.

Υποσημειώσεις

Πηγές
 Αγγλική Ορθόδοξη Βίκι
 Καθολική Εγκυκλοπαίδεια

Χριστιανικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Αγαμήδη του Αυγεία

Η Αγαμήδη αυτή ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Αυγεία, βασιλιά της Ήλιδας, και επομένως εγγονή του θεού Ήλιου κατά την επικρατέστερη εκδοχή. Η Αγαμήδη παντρεύτηκε τον Μούλιο. Αναφέρεται σχετικά στην Ιλιάδα πως γνώριζε όλα τα βοτάνια και τις ιαματικές ιδιότητες του καθενός τους: «...το Μούλιο τον κονταριστή, που 'ταν γαμπρός του Αυγεία / κι είχε την πρώτη κόρη του, την καστανιά Αγαμήδη / που όσα η πλατιά φυτρώνει γης βοτάνια τά 'ξερε όλα» (Λ 740)

Ο Ρωμαίος μυθογράφος Υγίνος (Fabulae 157) γράφει ότι η Αγαμήδη απέκτησε, όχι με τον σύζυγό της, αλλά με τον θεό Ποσειδώνα, τρεις γιούς: τον Βήλο, τον Άκτορα και τον Δίκτυ. Ο Θεόκριτος πάλι στα «Ειδύλλια» (Β, 16) αναφέρει την Αγαμήδη με το όνομα Περιμήδη.

Αρχαίοι Ηλείοι
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αμφίονας της Αντιόπης

Ο Αμφίονας (Αμφίων) γεννήθηκε από την Αντιόπη μέσα σε σπηλιά κοντά στις Ελευθερές, κάτω από δραματικές και περιπετειώδεις συνθήκες. Η Αντιόπη καταδιωκόταν από τον πατέρα της, τον Ασωπό ή τον Νυκτέα, επειδή είχε μείνει έγκυος από τον Δία. Την είχε συλλάβει ο θείος της ο Λύκος μετά από όρκο που είχε δώσει στον πατέρα της πριν τον θάνατο του τελευταίου, και την πήγαινε στη Θήβα. Στον δρόμο την έπιασαν οι πόνοι του τοκετού και οι συνοδοί της αναγκάσθηκαν να την αφήσουν να γεννήσει στη σπηλιά τους δίδυμους Αμφίονα και Ζήθο. Ο Λύκος εγκατέλειψε μόνα τα νεογέννητα σε φαράγγι του Κιθαιρώνα και έφυγε με τη μητέρα τους στη Θήβα. Τα τέκνα ανατράφηκαν από κάποιο βοσκό και μεγάλωσαν χωρίς να μάθουν τις συνθήκες υπό τις οποίες γεννήθηκαν. Κάποτε η Αντιόπη κατάφερε να δραπετεύσει και να τα βρει, αλλά εκείνα δεν ήθελαν να την αναγνωρίσουν ως μητέρα τους και την κράτησαν μάλιστα αιχμάλωτη σε καλύβα. Μόνο με τη βοήθεια του Δία μπόρεσαν να την αναγνωρίσουν, οπότε μετά τιμώρησαν σκληρά τους διώκτες της, τον Λύκο και τη σύζυγό του Δίρκη, και εγκαταστάθηκαν με τη μητέρα τους στη Θήβα, όπου έγιναν θρυλικοί ήρωες της Βοιωτίας. Σε αυτούς αποδίδει ο μύθος την ανέγερση των πρώτων τειχών της «επτάπυλης» Θήβας: Οι βράχοι που μετέφερε ο Ζήθος, με τις θείες μελωδίες της λύρας του Αμφίονα, ανέβαιναν μόνοι τους και οικοδομούσαν τα τείχη! Ο Αμφίονας είχε μάθει αριστοτεχνικά να παίζει την επτάχορδη λύρα από τον θεό Ερμή (Απολλόδ. Γ 5, 5. Ορατίου Ωδή ΙΙΙ, 11, 1. Παυσ. Θ 17, 7. Ευσταθ. λ 263).

Οι δίδυμοι ήρωες ζούσαν ευτυχισμένοι στη Θήβα μέχρι που η πολύτεκνη σύζυγος του Αμφίονα, η Νιόβη, καυχήθηκε ότι είναι πολύ πιο ευτυχισμένη και εύτεκνη από τη Λητώ. Τότε τα παιδιά της Λητώς, οι θεοί Απόλλων και Άρτεμις, σκότωσαν τα παιδιά της Νιόβης.Ο Αμφίονας τοτε αυτοκτόνησε.

Ο Παυσανίας (Θ 17, 4) μας παραδίδει ότι οι Θηβαίοι φρουρούσαν προσεκτικά τον τάφο του Αμφίονα γιατί, σύμφωνα με κάποιο χρησμό, αν οι κάτοικοι της γειτονικής πόλης Τιθορέας έπαιρναν ποτέ χώμα από τον τάφο και το μετέφεραν στον τάφο της Αντιόπης στην Τιθορέα, η περιοχή τους θα γινόταν εύφορη και η περιοχή γύρω από τη Θήβα άγονη.

Δείτε επίσης 
 Ζήθος
 Νιόβη
 Αντιόπη η Βοιωτή
 Νιοβίδες

Παραπομπές

Πηγές 
 Tripp, Edward: Crowell's Handbook of Classical Mythology. New York: Thomas Crowell Company, 1970

Παιδιά του Δία
Αρχαίοι Βοιωτοί
Αμφιονας1
Αμφίονας της Νιόβης

Ο Αμφίονας της Νιόβης ήταν γιος της Νιόβης και του Αμφίονα, γιου της Αντιόπης. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν ο μόνος που σώθηκε από την εκδίκηση του Απόλλωνα κατά της μητέρας του (Απολλόδωρος Γ, 5, 6). Σε άλλους μύθους, αναφέρεται ως Αμφιαλεύς ή Αμφιλεύς. Ο Παυσανίας πάλι (Β 21, 9) αναφέρει ότι ο μόνος γιος της Νιόβης που διασώθηκε λεγόταν Αμύκλας.

Αμφιονας Νιοβης
Τρελλοί πολυτελείας

Το Τρελοί πολυτελείας (αρχικός τίτλος Τρελλοί πολυτελείας) είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1963, σε παραγωγή Νίκου Βερβερή. Η σκηνοθεσία και το σενάριο έγιναν από τον Στέφανο Φωτιάδη. Πρωταγωνιστούν οι Μίμης Φωτόπουλος, Γιάννης Γκιωνάκης και Γιώργος Πάντζας.

Πλοκή

Ένας νεαρός, γόνος πλούσιας οικογένειας, ερωτεύεται κεραυνοβόλα μια θεατρίνα με ιδιαίτερα ατίθασο χαρακτήρα και η σύγκρουση με την οικογένεια του δεν αργεί να έρθει.

Διανομή 

 Μίμης Φωτόπουλος - Κυριάκος
 Γιάννης Γκιωνάκης - Μπάμπης
 Γιώργος Πάντζας - Φαίδων Ζαράνης
 Ελένη Ανουσάκη - Μαρίνα
 Ρένα Ντορ - Θεανώ Σκρομπολίθρα
 Καίτη Πάνου - Μέλπω
 Γιώργος Κωνσταντίνου - Μηνάς
 Κλαίρη Δεληγιάννη - Γιούλη
 Γιώργος Τσιτσόπουλος - Αλέκος
 Αλέκος Λειβαδίτης - Λάζαρος
 Γιώργος Ρώης - Σάββας
 Κώστας Μεντής - ταχυδρόμος

Παραγωγή 
Το σενάριο βασίστηκε στο θεατρικό έργο του Στέφανου Φωτιάδη "Το μαγγανοπήγαδο". 

Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1962-1963 και, κόβοντας 13.966 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 46η θέση ανάμεσα σε 82 ταινίες της ίδιας σεζόν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τρελλοί πολυτελείας στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1963
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε σκηνοθεσία Στέφανου Φωτιάδη