Φλόρενς Γκρίφιθ-Τζόινερ

Η Φλόρενς Γκρίφιθ-Τζόινερ (Florence  Griffith Joyner, 21 Δεκεμβρίου 1959 – 21 Σεπτεμβρίου 1998) ήταν Αμερικανίδα αθλήτρια του στίβου, που αγωνιζόταν στους δρόμους ταχύτητας. Οι ατομικές της επιδόσεις στις αποστάσεις των 100 και των 200 μέτρων αποτελούν έως σήμερα παγκόσμια ρεκόρ, θεωρούμενη έτσι ως η ταχύτερη γυναίκα όλων των εποχών, και από τις κορυφαίες αθλήτριες στην ιστορία του κλασικού αθλητισμού.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 ήταν από τους πρωταγωνιστές με την κατάκτηση τριών χρυσών μεταλλίων.

Βιογραφία

Τα πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 1959 στο Λος Άντζελες, όπου και μεγάλωσε σε μία οικογένεια χαμηλής εισοδηματικής τάξης με 11 παιδιά. Στο σχολείο στην ηλικία των επτά ετών, άρχισε να ασχολείται με τον αθλητισμό με προτίμηση στο τρέξιμο και το μήκος. Το φυσικό της ταλέντο ήταν ξεκάθαρο: κέρδισε τους Εθνικούς Αγώνες Νέων «Τζέσε Όουενς» δύο συνεχόμενα χρόνια σε ηλικία 14 και 15 ετών. Στο γυμνάσιο πέτυχε επιδόσεις ρεκόρ για το σχολείο της  στο άλμα εις μήκος και στους διαγωνισμούς ταχύτητας. Παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Καλιφόρνια στο Νόρθριτζ και προπονήθηκε από τον Μπομπ Κέρσι. Αυτή η ομάδα, κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους κολεγίου της Γκρίφιθ. 

Το 1979 σταμάτησε να ασχολείται με τον αθλητισμό, καθώς έπρεπε να εγκαταλείψει και τις σπουδές για να στηρίξει την οικογένειά της.  Ανέλαβε δουλειά ως ταμίας τραπεζών αλλά ο τέως προπονητής της Μπομπ Κέρσι  της εξασφάλισε οικονομική βοήθεια και επέστρεψε στο κολέγιο το 1980, αυτή τη φορά στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA). Στο κολέγιο αρχίζει να δείχνει το εύρος των ικανοτήτων της. Σημειώνει αξιοπρόσεκτες επιδόσεις - 22,39 δευτερόλεπτα στα 200 μέτρα σε ηλικία 23 ετών, 40,59 στα 400 μέτρα στα 24 της χρόνια. Ενώ ήταν ακόμα στο κολέγιο, κατατάχθηκε τέταρτη στην αρχική ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες των 200 μέτρων του 1980, με το μποϊκοτάζ των ΗΠΑ στη διοργάνωση να αναστέλλει οποιαδήποτε επιδίωξη. Κέρδισε το πρωτάθλημα NCAA στα 200 μέτρα το 1982 και τον τίτλο στα 400 το 1983. Το 1983, αποφοίτησε από το UCLA με το πτυχίο της στην ψυχολογία.

Το 1983 έλαβε μέρος στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Ελσίνκι, τερματίζοντας στη τέταρτη θέση του αγώνα των 200 μέτρων με χρόνο 22,46 δευτερόλεπτα. Την περίοδο αυτή τράβηξε αρχικά το ενδιαφέρον λόγω της εμφάνισής της, καθώς τα νύχια των χεριών της ήταν ασυνήθιστα μακριά (έφταναν έως τα 15 εκατοστά) και πάντα βαμμένα με διάφορα χρώματα και μία αίσθηση κομψότητας που συγκρούονταν με την παρουσία της στους αγωνιστικούς χώρους. Το 1984 έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, κατακτώντας το αργυρό μετάλλιο στο αγώνισμα των 200 μέτρων με χρόνο 22,04 δευτερόλεπτα. Το 1985 νίκησε στον τελικό των Γκραν Πρι στα 100 μέτρα με χρόνο 11,00 δευτερόλεπτα. 
Μία διακοπή αθλητικής δραστηριότητας ακολούθησε το 1986, ενώ επανήλθε το 1987 έχοντας υιοθετήσει έντονο πρόγραμμα προπόνησης με βάρη και αλλάζοντας την αρχική της τεχνική. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ρώμης, όπου τερμάτισε ξανά στη δεύτερη θέση με χρόνο 21,96 δευτερόλεπτα. Με την ομάδα σκυταλοδρομίας των 100 μέτρων των ΗΠΑ κέρδισε επίσης το χρυσό μετάλλιο σε εκείνους τους αγώνες.

1988 
Η χρονιά ξεκίνησε πολύ καλά με την πρώτη της εμφάνιση στις 25 Ιουνίου στο Σαν Ντιέγκο να σημειώνει χρόνο 10,89 δευτερόλεπτα στα 100 μέτρα που ήταν ατομικό ρεκόρ. Η καλύτερη επίδοσή της ήταν μέχρι τότε 10,96 – ένας πολύ καλός χρόνος,  αλλά εκτός παγκόσμιου ρεκόρ, και μάλιστα αυτό είχε έρθει πέντε χρόνια νωρίτερα. 
Στις 16 Ιουλίου 1988, στην Ινδιανάπολη, κατά την διάρκεια των αγώνων ανάδειξης της ομάδας που θα λάμβανε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ με χρόνο 10,49 δευτερόλεπτα στην προημιτελική σειρά. Στον πρώτο γύρο, ωστόσο, σημείωσε χρόνο 10,60 δευτερόλεπτα (που δεν αναγνωρίστηκε ως παγκόσμιο ρεκόρ λόγω του ισχυρού βοηθητικού ανέμου, 3,2 μέτρα ανά δευτερόλεπτο) και στα συνέχεια είχε τη χρονομέτρηση στα 10,49, σε έναν αγώνα που πήρε τα ηνία του περίπου από τη μέση προκαλώντας με τον τελικό χρόνο ασύγκριτη έκπληξη. Αν και η μέτρηση του ανέμου έδειχνε πως επικρατούσε άπνοια, υπήρχαν αναφορές για βοήθεια από τον άνεμο, καθώς κάποιες στιγμές κατά τη διάρκεια των αγώνων ο άνεμος έφτανε τα 7 μέτρα/δευτερόλεπτο. Ένα πανομοιότυπο μέτρο μέτρησης του ανέμου στον διάδρομο του τριπλούν λίγα μέτρα μακριά, έδειχνε 4,3 μ/δ – αρκετά για να ακυρώσει το ρεκόρ. Οι 11.567 θεατές του σταδίου «Μάικλ Α. Κάρολ» έβλεπαν τις σημαίες που χτυπούσαν με μανία πάνω από το στάδιο. Ένας Ελβετός αξιωματούχος που συμμετείχε στη λειτουργία των ανεμόμετρων, εξήγησε ότι η μηδενική ένδειξη δεν σήμαινε απαραίτητα ότι δεν υπήρχε άνεμος. Διευκρίνισε ότι ήταν προφανές ότι υπήρχε άνεμος, ίσως ακόμη και άνεμος στην πλάτη της Γκρίφιθ για μέρος του αγώνα. Αλλά τις στιγμές της κούρσας είπε ότι υπήρχε πλευρικός άνεμος, ο οποίος όμως καταγράφεται ως καθόλου άνεμος, καθώς προφανώς δεν βελτιώνει την απόδοση ενός αθλητή. Παρών στον αγώνα ήταν και ο μετέπειτα χρυσός Ολυμπιονίκης των αγώνων ταχύτητας Μάικλ Τζόνσον, ο οποίος επιβεβαίωσε την ύπαρξη ισχυρού ανέμου, τονίζοντας όμως την έλλειψη οποιοδήποτε νέου ουσιαστικού στοιχείου για περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Στον ημιτελικό πέτυχε χρόνο 10,70 δευτερόλεπτα με βοηθητικό άνεμο 1,6 μ./δ. και στον τελικό επικράτησε με 10,61 (άνεμος +1,2 μ./δ), η δεύτερη καλύτερη αναγνώρισένη επίδοση κατά τη διάρκεια του συνόλου της καριέρας της. Σε τρεις από τους τέσσερις αγώνες της, φορούσε φόρμες με το αριστερό πόδι κομμένο. Στο άλλο, φορούσε ένα μαύρο κοντό παντελόνι και για  τα δύο πόδια. «Μονόποδα», αποκάλεσε τα κομμένα ρούχα της. «Τα σχεδίασα μόνη μου». Σε 24 ώρες είχε τρέξει τους τρεις ταχύτερους νόμιμους αγώνες 100 μέτρων γυναικών στην ιστορία, και πριν τελειώσουν οι δοκιμές, κατέρριψε και το ρεκόρ των 200 μέτρων των ΗΠΑ με χρόνο 21,77 δευτερόλεπτα, πολύ κοντά στο παγκόσμιο ρεκόρ της Ανατολικογερμανίδας Μαρίτα Κοχ και της συμπατριώτισσάς της Χάικε Ντρέξλερ. Λίγο μετά τις δοκιμές θα αλλάξει προπονητή (αναλαμβάνει ο σύζυγος της) και θα προσλάβει μάνατζερ.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ η Γκρίφιθ κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια και ένα ασημένιο. Στις 25 Σεπτεμβρίου στον τελικό των 100 μέτρων, νίκησε με χρόνο 10,54 δευτερόλεπτα, 0,29 δευτερόλεπτα μπροστά από την δεύτερη Έβελιν Άσφορντ (χρυσή Ολυμπιονίκη στο Λος Άντζελες και προηγούμενη κάτοχο του ολυμπιακού και του ρεκόρ κόσμου) και 0,31 από την Ανατολικογερμανίδα Ντρέξλερ, με ισχυρό βοηθητικό άνεμο που δεν επέτρεπε την αναγνώριση των επιδόσεων ως επίσημων ρεκόρ. Σημείωσε δύο φορές Ολυμπιακό ρεκόρ στην κορυφαία αθλητική διοργάνωση: στις 24 Σεπτεμβρίου πρώτευσε στον προκριματικά με 10,88 δευτερόλεπτα και στον προημιτελικό με 10,62. Το ολυμπιακό της ρεκόρ καταρρίφθηκε 33 χρόνια αργότερα από την Τζαμαϊκανή Ελέιν Τόμσον με ένα εκατοστό του δευτερολέπτου διαφορά. Ο τελικός ήταν τόσο άνετος που άρχισε να χαμογελάει στα 40 μέτρα πριν το τέλος, σίγουρη ότι η νίκη ήταν δική της, ενώ τερμάτισε με τα χέρια υψωμένα πανηγυρίζοντας. Στον προημιτελικό των 200 μέτρων κατέρριψε το ολυμπιακό ρεκόρ με 21,76 δευτερόλεπτα (προηγούμενο 21,81 από τη Βάλερι Μπρίσκο-Χουκς από το 1984), στους ημιτελικούς στις 29 Σεπτεμβρίου σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ με 21,56 δευτερόλεπτα, το οποίο όμως κατέρριψε στον τελικό της ίδιας ημέρας σημειώνοντας χρόνο 21,34 δευτερόλεπτα. Επίσης έτρεξε στη σκυταλοδρομία 4 επί 100 μέτρα κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο, ενώ η ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών ήρθε δεύτερη στη σκυταλοδρομία 4 επί 400 μέτρα. Την 1η Οκτωβρίου η Γκρίφιθ έτρεξε τρεις αγώνες σε 135 λεπτά. Πρώτα ήρθε ο ημιτελικός της σκυταλοδρομίας των 4 x 400 μέτρων, τον οποίο κέρδισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και ακολούθησε ο τελικός, στον οποίο η μη μη επιτυχημένη αλλαγή της τρίτης στη σειρά Γκρίφιθ με την Άσφορντ κινδύνευσε τον Ολυμπιακό τίτλο. Στη μεγάλη σκυταλοδρομία η Γκρίφιθ αγωνίστηκε τέταρτη και παρέλαβε τη σκυτάλη με ελάχιστη διαφορά από τις Σοβιετικές αθλήτριες που μπήκαν καθαρά μπροστά μετά την αλλαγή, αλλά παρά το εντυπωσιακό 48,1 χρόνο της δεν κατάφερε να πετύχει την ανατροπή με την Όλγα Μπρίζγκινα να αποδεικνύεται γρηγορότερη. Οι Σοβιετικές αθλήτριες κατέρριψαν το παγκόσμιο ρεκόρ, ενώ ο χρόνος των Αμερικανίδων παραμένει ο δεύτερος καλύτερος μέχρι και σήμερα. Εκείνη την εποχή, τα αποτελέσματά της την καθιστούσαν ως τη δεύτερη καλύτερη αθλήτρια στίβου στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων και σε μία διοργάνωση, πίσω από τη Φάνι Μπλάνκερς-Κουν που κέρδισε τέσσερα χρυσά μετάλλια το 1948.

Το 1988 επελέγη από το περιοδικό Track and Field ως η καλύτερη αθλήτρια στίβου της χρονιάς, ήταν η πρώτη νικήτρια του βραβείου της αθλήτριας της χρονιάς της IAAF, της απονεμήθηκε το βραβείο James E. Sullivan ως η καλύτερη ερασιτέχνης αθλήτρια των ΗΠΑ για εκείνη τη χρονιά, το Jesse Owens International Trophy Award ως ο η καλύτερη αθλήτρια του κόσμου το 1988 σε ένα ερασιτεχνικό άθλημα, ενώ ψηφίστηκε και ως η καλύτερη αθλήτρια της χρονιάς όλων των αθλημάτων από το Associated Press και το United Press International. Τέλος, επελέγη από τη γαλλική L'Équipe ως αθλητής / αθλήτρια της χρονιάς όλων των αθλημάτων (γαλλικά: Champion des champions de L'Équipe) για το 1988. Μετά από την Ολυμπιάδα της Σεούλ η Γκρίφιθ εγκατέλειψε τους αγώνες ανακοινώνοντας επίσημα την αποχώρησή της στις 25 Φεβρουάριου του 1989.

Λοιπά βιογραφικά στοιχεία 
Το 1987 παντρεύτηκε τον Ολυμπιονίκη των αγώνων του 1984 στο άθλημα του τριπλούν Αλ Τζόινερ και είχαν αποκτήσει μία κόρη το 1990. Μετά το γάμο της, έγινε γνωστή με το προσωνύμιο «Flo-Jo», ενώ το όνομά της αναφέρεται σε διάφορα τραγούδια Αμερικανών καλλιτεχνών. Μετά την αποχώρησή της στις αρχές του 1989, στρέφει την ενέργεια της στην ηθοποιία, το γράψιμο (ποίηση, παιδικά βιβλία, ρομαντικά μυθιστορήματα), τη σχεδίαση ρούχων, δημιουργεί σειρά καλλυντικών, ίδρυσε οργάνωση για τα μειονεκτούντα παιδιά, εμφανίστηκε στη σειρά  Santa Barbara, και από το 1993 έως το 1995 υπηρέτησε ως πρόεδρος του Συμβουλίου Φυσικής Κατάστασης. Έγινε σύμβολο μόδας που, αφού  αποσύρθηκε, της ανατέθηκε από τους Ιντιάνα Πέισερς να σχεδιάσει τις στολές τους. Οι "Flo-Jo's", όπως ονομάστηκαν, εξακολουθούν να είναι σύμβολο του μπάσκετ της δεκαετίας του 1990, ενώ ακόμα και σήμερα ανευρίσκονται επιρροές σε εμπορικές δραστηριότητες εταιρειών όπως η διαφήμιση. Το 1995 το USA Track And Field (διοικητικό όργανο του αθλήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες) την εισήγαγε στο Hall Of Fame. Στις αρχές του 1996 και παρά τα 36 της χρόνια, επιχείρησε να επανέλθει στην αγωνιστική δραστηριότητα προπονούμενη για τα 400 μέτρα των επερχόμενων Ολυμπιακών Αγώνων, όμως ένα πρόβλημα τενοντίτιδας δεν της έδωσε την ευκαιρία για ικανοποιητικους χρόνους και σύντομα σταμάτησε την προσπάθεια. Εξακολουθεί να κατέχει τα παγκόσμια ρεκόρ τόσο στα 100 μέτρα (10,49), όπως και στα 200 (21,34), από τα μακροβιότερα του κλασικού αθλητισμού μέχρι σήμερα.

Ο θάνατος 
Η Γκρίφιθ πέθανε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1998 σε ηλικία 39 ετών, κατά τη διάρκεια του ύπνου της. Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον είχε δηλώσει: «Ήμασταν έκθαμβοι από την ταχύτητά της, ταπεινωμένοι από το ταλέντο της και γοητευμένοι από το στυλ της. Αν και κατάφερε να φτάσει στα υψηλότερα επίπεδα του παγκόσμιου αθλητισμού, δεν ξέχασε ποτέ από πού κατάγεται. Αφιέρωσε μεγάλο μέρος του χρόνου και των εσόδων της για να βοηθήσει παιδιά σε δύσκολες γειτονιές. Αυτή η πλευρά της προσωπικότητάς της την κάνει ακόμα πιο ταλαντούχα». Στις 23 Οκτωβρίου του ίδιου έτους ανακοινώθηκε από τις αρχές του ότι η αιτία του θανάτου της ήταν η ασφυξία λόγω θέσης μετά από επιληπτική κρίση που οφειλόταν σε σπηλαιώδες αγγείωμα του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου, σπάνια πάθηση που ανευρίσκεται στο 0,25 % του πληθυσμού. Οι έλεγχοι για παρουσία αλκοόλ,  ναρκωτικών και φαρμάκων που βελτιώνουν την απόδοση ήταν αρνητικά. Τα αποτελέσματα αυτά οδήγησαν σε οργισμένη δήλωση του Ιταλού προέδρου της IAAF Πρίμο Νεμπιόλο κατά των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, καθώς διάφορες φήμες και δημοσιεύματα από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ήθελαν την υγεία της να είχε επιβαρυνθεί από την χρήση απαγορευμένων ουσιών. Η οικογένεια της υποστήριξε πως γνώριζε για την ύπαρξη της εκ γενετούς εγκεφαλικής δυσπλασίας, η οποία την καθιστούσε ευάλωτη σε κρίσεις και πριν από τον θάνατό της, είχε υποστεί άλλα τρία εγκεφαλικά επεισόδια και ένα ακόμα επεισόδιο το 1996 για το οποίο χρειάστηκε να νοσηλευτεί βραχυχρόνια. Το δημοτικό σχολείο της στο Λος Άντζελες μετονομάστηκε προς τιμήν της το 2000. Στην πόλη Μίσιον Βιέγο το πάρκο της πήρε το όνομά της.

Θεωρίες για αναβολικά 
Πολύ γρήγορα μετά την επίτευξη του παγκόσμιου ρεκόρ στην Ινδιανάπολη, διάφορες θεωρίες για χρήσεις απαγορευμένων ουσιών άρχισαν να εμφανίζονται καθώς τόσο η σωματοδομή της όσο και οι επιδόσεις της είχαν βελτιωθεί υπερβολικά σε μικρό χρονικό διάστημα. 
«Αυτή η αλλαγή ήταν πιο γρήγορη από οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς», έγραψε ο θρυλικός Καρλ Λιούις στην αυτοβιογραφία του το 1990. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο δις χρυσός Ολυμπιονίκης (1984, 1988) των 100 μέτρων Λιούις, την ίδια ημέρα (16 Ιουλίου) που κατέρριψε το ρεκόρ η Γκρίφιθ στην Ινδιανάπολη, επικράτησε στον τελικό των 100 μέτρων με χρόνο 9,78 δευτερόλεπτα, που όμως δεν αναγνωρίστηκε ως ρεκόρ κόσμου καθώς ο ευνοϊκός άνεμος ήταν 5,2 μέτρα/δευτερόλεπτο.
Πριν από το 1988 οι επιδόσεις της Αμερικανίδας αθλήτριας ήταν στα 10,96 δευτερόλεπτα στα 100 μέτρα (βελτιώνοντας τους χρόνους της κατά 0,47 δευτ.) και στα 200 μέτρα 21,96 δευτ. (διαφορά 0,62 δευτ.). Η διαφορά αυτή είναι μοναδική για αθλητή σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Η αποχώρησή της μετά την Ολυμπιάδα της Σεούλ ενίσχυσε αυτές τις υποψίες, καθώς από το 1989 θα ξεκινούσε η εφαρμογή των αιφνιδιαστικών ελέγχων ντόπινγκ. Ωστόσο, η ίδια είχε ελεγχθεί σύμφωνα με τους κανονισμούς και ήταν αρνητική για ανίχνευση απαγορευμένων ουσιών σε όλους τους ελέγχους που της έγιναν. «Μόνο το 1988 υποβλήθηκε σε έντεκα ελέγχους ντόπινγκ, αλλά σε κανένα δε βρέθηκε θετική», είχε δηλώσει ο διευθυντής της ομοσπονδίας στίβου των HΠA, Γκρεγκ Μάσμπακ.
   
Μετά το θάνατό της το 1998, ο πρόεδρος της ιατρικής επιτροπής της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, διευκρίνησε ότι η Γκρίφιθ επιλέχθηκε για επιπλέον, αυστηρές δοκιμές απαγορευμένων ουσιών κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1988 λόγω φημών για χρήση στεροειδών. Δήλωσε στους The New York Times ότι ο Μάνφρεντ Ντόνικε, ο οποίος τότε ήταν ο κορυφαίος ειδικός στο ντόπιγκ στον αθλητισμό, δεν κατάφερε να ανακαλύψει απαγορευμένες ουσίες κατά τη διάρκεια αυτών των ελέγχων. Ο υπεύθυνος της ΔΟΕ δήλωσε: «Πραγματοποιήσαμε όλες τις πιθανές και φανταστικές αναλύσεις πάνω της. Ποτέ δεν βρήκαμε τίποτα. Δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή υποψία». Μετέπειτα δημοσιεύσεις (με ανεπαρκή στοιχεία) για πιθανή χρήση απαγορευμένων ουσιών στους αγώνες πρόκρισης της αμερικανικής ομάδας για την Ολυμπιάδα της Σεούλ, οδήγησαν μετά και τον επίσημο έλεγχό τους στην επιβεβαίωση των μέχρι τότε ισχυόντων. Ο πρόεδρος της γερμανικής ομοσπονδίας αθλητισμού, Χέλμουτ Ντίτζελ, θέλοντας να θίξει μία άλλη διάσταση της υπόθεσης δήλωσε: «Ο θάνατος της Γκρίφιθ πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα προς αποφυγή στον πόλεμο κατά των αναβολικών. Στο δίκαιο "παιχνίδι" δεν υπάρχουν ένοχοι χωρίς αποδείξεις».

Καλύτερες επιδόσεις 
 100 μέτρα : 10,49 δευτερόλεπτα (16 Ιουλίου 1988)
 200 μέτρα : 21,34 (29 Σεπτεμβρίου 1988)
 400 μέτρα : 50,89 (8 Ιουνίου 1985)
 4 × 100 μέτρα 100 μέτρα : 41,55 (21 Αυγούστου 1987)
 4 × 400 μέτρα : 3.15,51 (1 Οκτωβρίου 1988)
 50 μέτρα κλειστού στίβου : 6,32 δευτερόλεπτα (16 Φεβρουαρίου 1986)

Πηγή : World Athletics

Διακρίσεις 
 Παγκόσμιο Κύπελλο Στίβου 1981 (Σκυταλοδρομία 4x100 μέτρα) : 2η θέση (42,82 δευτερόλεπτα)
 Ολυμπιακοί Αγώνες 1984 (200 μέτρα) : 2η (22,04)
 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 1987 (Σκυταλοδρομία 4x100 μέτρα) : 1η (41,58)
 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 1987 (200 μέτρα) : 2η (21,96)
 Ολυμπιακοί Αγώνες 1988 (100 μέτρα) : 1η (10,54)
 Ολυμπιακοί Αγώνες 1988 (200 μέτρα) : 1η (21,34)
 Ολυμπιακοί Αγώνες 1988 (Σκυταλοδρομία 4x100 μέτρα) : 1η (41,98)
 Ολυμπιακοί Αγώνες 1988 (Σκυταλοδρομία 4x400 μέτρα) : 2η (3.15,51)

Πηγή : World Athletics

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημο website
 World Athletics : Florence GRIFFITH-JOYNER
 TEAM USA HALL OF FAME 
 USA TRACK AND FIELD HALL OF FAME : Florence Griffith-Joyner 
 FloJo Made Speed Fashionable
 Φλόρενς Γκρίφιθ Τζόινερ: Fast and flashy 
 INTERNATIONAL OLYMPIC COMMITTEE : Olympic records in sprint events - Usain Bolt, Florence Griffith Joyner jewels in the crown
 WOMEN’S ATHLETICS WORLD RECORDS – 100M, 200M AND 400M (βίντεο) 

Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Δρομείς ταχύτητας
Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988