joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σανέλ Γιάχιτς

Ο Σανέλ Γιάχιτς (Sanel Jahić, 10 Δεκεμβρίου 1981) είναι Βόσνιος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Ελπίδων της Βοσνίας. Υπήρξε επί σειρά ετών ποδοσφαιριστής στην Βοσνιακή Ζελιέσνιτσαρ του Σαράγιεβο και μεταγράφηκε τον Ιανουάριο του 2008 στον Άρη Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Στρασβούργο της Γαλλίας. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στα τμήματα υποδομής της Ρασίνγκ Στράσμπουργκ και ακολούθως της Σοσό προτού μεταπηδήσει στην Βοσνία και στην Ζελέσνιτσαρ (ντεμπούτο στο βοσνιακό πρωτάθλημα στον αγώνα Žepče - Ζελέσνισταρ 1:1 στις 4.8.2002) με την οποία αναδείχτηκε πρωταθλητής Βοσνίας. Πρόκειται για πολυσύνθετο παίκτη που μπορεί και αγωνίζεται σε διάφορες θέσεις της άμυνας, άλλοτε ως δεξί μπακ, άλλοτε ως κεντρικός αμυντικός ή αμυντικός μέσος ενώ έχει παίξει και στην θέση του ακραίου επιθετικού ή του σέντερ φορ. Έχει ύψος 1.85 μ και βάρος 85 κιλά, ενώ διακρίνεται για την έφεση του στην εκτέλεση στημένων φάσεων (φάουλ, πέναλτι, κόρνερ).

Χάρη στις εντυπωσιακές του εμφανίσεις με την Ζελιέσνιτσαρ, κινήθηκαν για την απόκτησή του Ισπανικές ομάδες και το καλοκαίρι του 2003 μεταπήδησε στην Λας Πάλμας (Β' Εθνική Ισπανίας) όπου παρέμεινε μέχρι το 2005. Επόμενος σταθμός του η επίσης ισπανική Μέριδα (Γ' Εθνική Ισπανίας) και το καλοκαίρι του 2006 επέστρεψε στην Ζελιέσνιτσαρ. Στο χαμηλής δυναμικότητας Βοσνιακό Πρωτάθλημα, αν και μη αγωνιζόμενος ως επιθετικός, διακρίθηκε για την εκτελεστική του δεινότητα, φτάνοντας να πετύχει χατ-τρικ στον αγώνα κυπέλλου Ζελέζνιτσαρ-FK Modriča 3-2, τον Νοέμβριο του 2007 αλλά και συνολικά 12 γκολ σε 15 εμφανίσεις στο πρώτο μισό της αγωνιστικής σεζόν 2007-08.

Τον Νοέμβριο του 2007, εκπληρώθηκε ένα παιδικό του όνειρο, καθώς κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ομάδα της Βοσνίας στον εκτός έδρας αγώνα της χώρας του εναντίον της Τουρκίας για τα προκριματικά του Euro 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=27010 - Προφίλ.

Μέσοι ποδοσφαιριστές
Βόσνιοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό
Ποδοσφαιριστές Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ
Ποδοσφαιριστές Καρντεμίρ Καραμπούκσπορ
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Σαιντ-Τζόνστοουν ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Ποδοσφαιριστές ΟΝ Λας Πάλμας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Αριστοφάνης (εφημερίδα)

Η εφημερίδα "Αριστοφάνης" ήταν πολιτικοσατιρική εβδομαδιαία εφημερίδα που πρωτοεκδόθηκε από τον Παναγιώτη Πηγαδιώτη στις 25 Νοεμβρίου του 1874 στην Αθήνα ως συνέχεια των τότε σατιρικών εφημερίδων "Εμπαίκτης" και "Διογένης".

Η εφημερίδα αυτή ξεκίνησε με την ακόλουθη ιστορική δημοσιογραφική δήλωση:
Η γοερά φωνή της δεινοπαθούσης πατρίδος και οι θρηνωδίες αυτής, γογγυσμοί, τοσούτον αντήχησαν ώστε έφθασαν μέχρι του Άδου και ήγειραν τον από 2300 ετών κοιμώμενον μέγαν και ένδοξον Αριστοφάνη... όστις και παρακαλεί τους συνδρομητάς να σπεύσωσιν εις την αποστολήν της συνδρομής των, καθόσον τώρα ανελθών εκ του Άδου δεν έχει λεπτόν ο δυστυχής"!

Στην αρχή η εφημερίδα Αριστοφάνης εκδίδονταν εβδομαδιαία, αργότερα δισεβδομαδιαία (15νθήμερη) και πολύ αργότερα σε άτακτα χρονικά διαστήματα, μέχρι το 1883 που έπαυσε να κυκλοφορεί. Κατά τα 9 χρόνια της κυκλοφορίας της άσκησε βίαιη σατιρική πολεμική κατά του Δ. Βούλγαρη, ιδίως κατά τα Στηλιτικά. Κατά δε τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1878 κηρύχθηκε ανοικτά υπέρ της εξόδου της Ελλάδας στον πόλεμο, με το μέρος της Ρωσίας.

Στον "Αριστοφάνη" συνεργάσθηκαν, σε πεζό και έμμετρο λόγο, πολλοί τότε δημοσιογράφοι, λόγιοι και ποιητές. Επίσης σ΄ αυτόν πρωτοδημοσίευσε και ο Γεώργιος Σουρής τα πρώτα του σατιρικά  ποιήματα, ενώ λαϊκά μυθιστορήματα δημοσίευε και ο Ιωάννης Βερβέρης.

Πηγές 
Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.3ος, σ.590

Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Όντο της Γασκώνης

Ο Όντο της Γασκώνης (γαλλ. Eudes ή Odon, 1010 – 1039) δούκας της Γασκώνης (1032 - 1039) Δούκας της Ακουιτανίας και Κόμης του Πουατιέ (1038 - 1039)  ήταν δεύτερος γιος του Γουλιέλμου Ε΄ της Ακουιτανίας και της Πρίσκας κόρης του Γουλιέλμου Β΄ της Γασκώνης.
Διαδέχθηκε τον θείο του στην Γασκώνη (1032) χωρίς να το καταφέρει εξ'ολοκλήρου, ο ξάδελφος του Βερεγγάριος της Γασκώνης εμφανίζεται δούκας της Γασκώνης (1036). Το 1033 απέκτησε τον έλεγχο της κομητείας του Μπορντώ έδρας του δούκα της Γασκώνης. Διαδέχθηκε στην Ακουιτανία τον ετεροθαλή αδελφό του Γουλιέλμο ΣΤ΄ (1038) και ξεκίνησε πόλεμο προκειμένου να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του από την μητριά του και τον ετεροθαλή αδελφό του Γουλιέλμο Ζ΄. Σκοτώθηκε το 1039 στην μάχη του Μοζέ, τάφηκε δίπλα από τον πατέρα του και τον αδελφό του στο αβαείο του Αγίου Πέτρου στο Μαγιεζέ.

Παραπομπές

Πηγές
Higounet, Charles. Bordeaux pendant le haut moyen age. Bordeaux, 1963.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γασκώνη 

|-

Οίκος του Πουατιέ
Κόμητες του Πουατιέ
Δούκες της Ακουιτανίας
Δούκες της Γασκωνίας
Γουλιέλμος Ζ΄ της Ακουιτανίας

Ο Γουλιέλμος Ζ΄ της Ακουιτανίας ή Γουλιέλμος ο Αετός (1023 – 1058) Δούκας της Ακουιτανίας και Κόμης του Πουατιέ (1039 - 1058) ήταν μεγαλύτερος γιος του  Γουλιέλμου Ε΄  της Ακουιτανίας και της τρίτης συζύγου του Αγνής της Βουργουνδίας.

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γουλιέλμος Ζ΄ ανέλαβε πόλεμο εναντίον του ετεροθαλούς αδελφού του Όντο της Γασκωνίας που έπεσε στο πεδίο της μάχης του Μοζέ, ο Γουλιέλμος τον διαδέχθηκε. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Μαρτέλο, ο θετός του πατέρας αρνήθηκε να του παραχωρήσει τις περιοχές που του υποσχέθηκε και ο Γουλιέλμος του κήρυξε τον πόλεμο. Ο Γουλιέλμος πολιόρκησε τον Γοδεφρείδο Μαρτέλο στο Σωμύρ αλλά πέθανε από επιδημία δυσεντερίας. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Γουλιέλμος Η΄ της Ακουιτανίας.

Οικογένεια
Με την άσημη σύζυγό του Ερμεσίνδη απέκτησε:
 Κλημεντία, παντρεύτηκε τον Κορράδο Α΄ των Αρντέν κόμη του Λουξεμβούργου.
 Αγνή, παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ κόμη της Σαβοΐας

Παραπομπές

Πηγές
Nouvelle Biographie Générale. Paris, 1859.

|-

Δούκες της Ακουιτανίας
Οίκος του Πουατιέ
Κόμητες του Πουατιέ
Μουσικά γεγονότα του 2008

Το λήμμα αυτό περιέχει τα σημαντικότερα γεγονότα που σχετίζονται με το χώρο της Μουσικής για το έτος 2008, στην Ελλάδα και τον κόσμο. Αναφέρεται σε σημαντικές εκδηλώσεις βραβεύσεων, διεθνή φεστιβάλ, δισκογραφικά γεγονότα και ειδήσεις.

Ημερολόγιο Μουσικών Γεγονότων 
Ακολουθούν οι σημαντικότερες ειδήσεις που σχετίζονται με τη Μουσική για το έτος 2008. Είναι καταγεγραμμένα ημερολογιακά και μπορεί να εμπίπτουν σε κάποια από τις ακόλουθες κατηγορίες: φεστιβάλ, απονομές βραβείων, ανακοινώσεις μελλοντικών γεγονότων, πολιτιστικά δρώμενα κ.ά. Η διαχωριστική γραμμή χωρίζει τα παρελθόντα από τα μελλοντικά γεγονότα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα βραβείων Γκράμι
 Επίσημη ιστοσελίδα βραβείων Brits
 Επίσημη ιστοσελίδα του διαγωνισμού της Eurovision
 Επίσημη ιστοσελίδα των Mad Video Music Awards
 Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας 

2008
 |*
Προστατευόμενη ονομασία προέλευσης

Ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ) νοείται το όνομα μιας περιοχής, που χρησιμοποιείται στην περιγραφή ενός αγροτικού  προϊόντος που παράγεται σε αυτήν και η ποιότητα του ή τα χαρακτηριστικά οφείλονται κυρίως ή αποκλειστικά στο γεωγραφικό περιβάλλον. Το καθεστώς για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϊόντων θεσπίστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση το 1992 με τον κανονισμό 2081/92

Οίνοι Π.Ο.Π.
Για τους οίνους μιας περιοχής οι όροι καθορίζουν: 
Τη ζώνη παραγωγής του οίνου
Τη ποικιλιακή σύνθεση του αμπελώνα
Τις καλλιεργητικές τεχνικές
Τις μεθόδους οινοποίησης
Τον ελάχιστο αλκοολικό τίτλο
Τη στρεμματική απόδοση

Οι οίνοι ονομασίας προέλευσης αποτελούνται από τους οίνους Ελεγχόμενης Ονομασίας Προέλευσης και από τους οίνους Ονομασίας Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητας (O.Π.Α.Π). Οι παραπάνω όροι διαφέρουν για κάθε μία κατηγορία.

Άλλα προϊόντα Π.Ο.Π. 
 Τυριά
 Φέτα
 Κασέρι
 Γραβιέρα Νάξου
 Καλαθάκι Λήμνου
 Μανούρι
 Σφέλα
Γραβιέρα Κρήτης
 Άλλα τυριά  
 Μαστίχα Χίου
 Μήλα Ζαγοράς και Τριπόλεως
 Σταφίδα Αιγίου "Βοστίτσα"
Κρόκος Κοζάνης
 Ελαιόλαδα - Ελιές
Μέλι Ελάτης Βανίλια Μαινάλου
 Φιστίκι Αιγίνης
 Χαλλούμι Κύπρου
 Ξηρά Σύκα Κύμης, Σύκα Βραυρώνας, Ξηρά Σύκα Ταξιάρχη

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ (ΠΟΠ), ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΕΝΔΕΙΞΗ (ΠΓΕ), ΙΔΙΟΤΥΠΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΠΡΟΪΟΝ (ΙΠΠ)
Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, Κατάλογος Ελληνικών Προϊόντων ΠΟΠ-ΠΓΕ & Προδιαγραφές
Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, Οίνοι με προστατευόμενοι ονομασία προέλευσης

Τρόφιμα
Αστροχώρι Άρτας

Το Αστροχώρι είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τετραφυλίας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.  Μέχρι το 1954 ο οικισμός ονομαζόταν Καταβόθρα.

Γεωγραφία 
Το Αστροχώρι είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στις βόρειες κλιτύς των ορέων Βάλτου (κορυφή Αστρί), πάνω στον επαρχιακό δρόμο Άνω Καλεντίνης-Μηλιανών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 905. Απέχει 50 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας.

Τοπική κοινότητα 
Η τοπική κοινότητα Αστροχωρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 10,018 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βουτανιάδα, Καστανιές και Πλάτανος.

Πληθυσμός 

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη» 
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Καταβόθρα. Το 1954 μετονομάστηκε σε Αστροχώρι. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αστροχωρίου και ορίστηκε έδρα του δήμου Τετραφυλίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τετραφυλίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη.

Ιστορικά στοιχεία 
Το Αστροχώρι είναι κτισμένο σε κομβικό σημείο, στην περιοχή της αρχαίας Τετραφυλίας, μίας από τις σημαντικότερες πόλεις της Αθαμανίας.

Αξιοθέατα 
 Η εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας, κτισμένη το 1860 σε ειδυλλιακή τοποθεσία, με τρεχούμενα νερά και παλαιούς νερόμυλους.

Εκδηλώσεις 
Στον οικισμό διοργανώνονται οι γιορτές της Αγίας Βαρβάρας στις 4 Δεκεμβρίου και της Αγίας Κυριακής στις 7 Ιουλίου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ)
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010

 Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Χωριά του νομού Άρτας
Άντισσα Λέσβου

Η Άντισσα είναι ημιορεινός οικισμός (280 μ. υψόμετρο) της δυτικής Λέσβου. Είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας του νέου Δήμου Δυτικής Λέσβου, ενώ παλαιότερα αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Λέσβου και ακόμη παλαιότερα Δ.Δ του Δήμο Ερεσού-Αντίσσης. Ο πληθυσμός του χωριού που κάποτε ήταν αρκετά μεγάλος, τώρα ανέρχεται σύμφωνα με την απογραφή του 2011 σε 908 κατοίκους.

Βρίσκεται σε απόσταση 76 χλμ. από την πόλη της Μυτιλήνης πάνω σε μια ηφαιστειογενή πλαγιά που έχει θέα βόρεια προς το πέλαγος και την Μικρασιατική χερσόνησο της Τροίας.
Η Άντισσα διαθέτει και Κέντρο Υγείας που εξυπηρετεί όλα τα γύρω χωριά του δήμου και την Ερεσό και από πλευράς μαθητικής εκπαίδευσης διαθέτει Δημοτικό, Γυμνάσιο αλλά και το Ενιαίο Λύκειο Άντισσας.

Στην περιοχή του χωριού υπάρχει και η ιαματική πηγή Τελώνια, εξ' ου και η παλαιά ονομασία του χωριού. Στα 4 με 5 χλμ. βορειοανατολικά, στον δρόμο προς Μυτιλήνη, δίπλα στον ποταμό Βούλγαρη, βρίσκεται η μονή Περιβολής. Πιο βόρεια, στις ακτές ανατολικά του Γαββαθά και του κάμπου της Άντισσας, σώζονται τα ερείπια της αρχαίας Άντισσας, μιας αρκετά σημαντικής πόλης του νησιού κατά την αρχαιότητα.  

Ιστορικά το χωριό συνδέεται με τον Ορφέα, καθώς σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, στην αρχαία Άντισσα ξεβράστηκε απ' την θάλασσα η λύρα του.. Από την Άντισσα καταγόταν ο ολυμπιονίκης Αρίστανδρος του 2ου αιώνα π.Χ. σε αγώνισμα δρόμου. Υπάρχει η πιθανότητα άποικοι κατά τους ελληνιστικούς χρόνους να ίδρυσαν την Άντισσα στην Ινδία.

Δημοτική κοινότητα
Η δημοτική κοινότητα Αντίσσης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 78,405 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γαββαθάς, Κάμπος, Λυγερή, Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου, Πεδινό, Πόχης και Τζίθρα.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας)

Παραπομπές

Πηγές
 Μερικά στοιχεία: Εκδόσεις Δομή-Ελλάδα-Νομός Λέσβου (Ειδική προσφορά της εφημερίδας "ΤΟ ΒΗΜΑ")
 Κάμπος Άντισσας
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Χωριά της Λέσβου
Δήμος Δυτικής Λέσβου
Άτταλος Πρίσκος

Ο Άτταλος Πρίσκος, καλούμενος και Έλληνας ήταν Αυτοκράτορας, σφετεριστής της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ήταν Ίωνας στην καταγωγή, γιος ή στενός συγγενής του Αμπέλιου του Αντιοχέα που άκμασε περί το 400 (μ.Χ.). Έζησε στη Ρώμη ως «εθνικός» και συνδέονταν με τους επιφανέστερους αντιπροσώπους του εθνισμού και ιδίως με τον Σύμμαχο. Το 398 ανέλαβε υψηλό αξίωμα και το 409 στάλθηκε από τον Αυτοκράτορα Ονώριο ως πρέσβης στον Αλάριχο όπου και προάχθηκε σε πραίφεκτο. Στη συνέχεια ο Αλάριχος πολιόρκησε στενά τη Ρώμη και εγκατέστησε αυτοκράτορα τον Άτταλο που τότε ήταν έπαρχος της Ρώμης.

Ο Άτταλος μόλις ανέλαβε αυτοκράτορας προσπάθησε να επανασυνδέσει το ανατολικό με τη δυτικό Ρωμαϊκό κράτος σε μια αυτοκρατορία και να επαναφέρει αυτά στην παλαιά δόξα, αποκαθιστώντας και την πρότερη πατρογονική θρησκεία. Προς εκπλήρωση αυτών των σχεδίων του πολιόρκησε με τον Αλάριχο τον μέχρι τότε αυτοκράτορα Ονώριο στη Ραβέννα, μη αποδεχόμενος την πρόταση του Ονώριου για συμβασιλεία και αναγνωρίζοντας εκείνον ως συμβασιλέα. Στο μεταξύ άρχισε να μαστίζεται η Ρώμη από την πείνα λόγω παρεμπόδισης, από τους αντιπάλους του, της μεταφοράς σίτου από την Αφρική. Τότε ο Άτταλος αναγκάσθηκε να επιστρέψει στη Ρώμη. Στη συνέχεια όμως αρνήθηκε να στείλει τον Αλάριχο ως Ρωμαίο στρατηγό στην Αφρική. Η απόφασή του όμως αυτή προκάλεσε την αγανάκτηση του Αλάριχου ο οποίος αφού συμφιλιώθηκε με τον Ονώριο στράφηκε κατά του Αττάλου τον οποίον και εκθρόνισε. Τότε ο Άτταλος κατέφυγε με τους Γότθους στη Γαλλία και Ισπανία όπου και πάλι αναγορεύτηκε Αυτοκράτορας.

Τελικά το 415 συνελήφθη αιχμάλωτος από τον Κωνστάντιο ο οποίος και τον μετέφερε θριαμβευτικά στον Ονώριο, ο οποίος με τη σειρά του αφού αφαίρεσε (ακρωτηρίασε) δύο δάκτυλα από το χέρι του Άττάλου τον εξόρισε στη Λιπάρα όπου εκεί και πέθανε.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.3ος, σ.920.

Ατταλος
Πολίαρχοι Ρώμης
Ρωμαίοι σφετεριστές
Αμάτα Καμπούα

Ο Αμάτα Καμπούα (Amata Kambua, 1928-1996) ήταν ο πρώτος πρόεδρος των ανεξάρτητων Νησιών Μάρσαλ και η θητεία του διήρκεσε από το 1979 ως το 1996 (υπηρέτησε πέντε συναπτές θητείες).

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο νησί Τζαμπόρ της ατόλης Τζαλουίτ στις 17 Νοεμβρίου του 1928. Ξεκίνησε την καριέρα του ως εκπαιδευτικός και έγινε αρχηγός (φύλαρχος) στο Ματζούρο. Εξελέγη μέλος του Κογκρέσου το 1958 και το 1963 εξελέγη στο τότε Κογκρέσο της Μικρονησίας. Πριν ακόμα γίνει Πρόεδρος, ηγήθηκε των συνομιλιών για πλήρη ανεξαρτησία της χώρας του, κάτι που επιτεύχθηκε το 1979.

Το 1996 υπήρξε βασικός ομιλητής και διοργάνωσε στη χώρα του το Φόρουμ των Νησιών του Νοτίου Ειρηνικού στο Ματζούρο.

Επανεξελέγη πρόεδρος για 5η συνεχή φορά τον Ιανουάριο του 1996. Πέθανε εν ενεργεία, έπειτα από μακρά ασθένεια, στη Χαβάη, στις 20 Δεκεμβρίου του 1996. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο εξάδερφός του, Ιμάτα Καμπούα. Το όνομά του δόθηκε 
 στο Διεθνές αεροδρόμιο των νησιών Μάρσαλ.

Έγραψε τους στίχους και τη μουσική για τον εθνικό ύμνο της χώρας του, που έχει τον τίτλο Forever Marshall Islands.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο εθνικός ύμνος που έγραψε ο Καμπούα
 Βιογραφία

Παραπομπές 

Καμπουα
Αττικό δίκαιο

Ως Αττικό Δίκαιο ή Αττικόν Δίκαιον στη κυριολεξία θα έπρεπε να ονομάζεται το Δίκαιο που εφαρμοζόταν στην Αθήνα κατά την αρχαιότητα. Με την ευρύτερη όμως έννοια του όρου επικράτησε σήμερα να χαρακτηρίζεται συνολικά το Δίκαιο που ακολουθούσαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Η δε χρησιμοποίηση του όρου "Αττικόν" οφείλεται στην εξέχουσα θέση που είχε η Αθήνα και γενικά η νομοθεσία και η πολιτεία της, στον ελλαδικό χώρο.

Βιβλιογραφία
Κλαύδιος Σαλμάσιος (Claudius Salmasius), Παρατηρήσεις πάνω στο Αττικό και Ρωμαϊκό δίκαιο (1643)
Νικόλαος Πανταζόπουλος, Ιστορική εισαγωγή εις τας πηγάς του Ελληνικού δικαίου, 1953
Αττικό δίκαιο, εκδόσεις Αντωνίου Σάκκουλα
Μ. Γιούνη, Μορφές ποινών στο Αττικό Δίκαιο «Άτιμος έστω - Άτιμος τεθνάτω», εκδ.University Studio Press.
Λ. Ζάγκα, Ηλιαία, 2014
Μάκντουελ Ντάγκλας, Το δίκαιο στην Αθήνα των κλασικών χρόνων, εκδ. Παπαδήμα ISBN 960-206-035-2

Αρχαία Αθήνα
Αττικό Δίκαιο
Αγαύη (πριγκίπισσα των Θηβών)

Στην ελληνική μυθολογία η Αγαύη ήταν η όμορφη κόρη του βασιλιά των Θηβών Κάδμου και της Αρμονίας, κατά τη Θεογονία του Ησιόδου. Η Αγαύη είχε αδελφές την Ινώ, τη Σεμέλη και την Αυτονόη, όπως γράφει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (Δ 2, 1).

Η Αγαύη παντρεύτηκε τον Εχίονα και γέννησε τον Πενθέα (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ 4, 2). Η Αγαύη, ζηλεύοντας τη δόξα της αδελφής της, της Σεμέλης, που την είχε ερωτευθεί ο ίδιος ο πατέρας των θεών Δίας και από αυτόν είχε μείνει έγκυος στον θεό Διόνυσο, διέδωσε ότι η Σεμέλη έλεγε ψέματα και ότι πραγματικός πατέρας του παιδιού που θα έφερνε στον κόσμο ήταν κάποιος θνητός. Ο Δίας τότε χτύπησε με ένα κεραυνό του την Σεμέλη.

Πολύ αργότερα, όταν ο Διόνυσος μεγάλωσε και έμαθε τις συκοφαντίες της θείας του, απεφάσισε να εκδικηθεί για την προσβολή της μητέρας του: Πήγε στη Θήβα και προκάλεσε θεϊκή μανία στις γυναίκες, που παρακινήθηκαν από αυτόν να εορτάσουν μία βακχική γιορτή πάνω στο βουνό Κιθαιρώνας. Ο γιος της Αγαύης, Πενθέας, που στο μεταξύ είχε γίνει βασιλιάς των Θηβών, θέλησε να εμποδίσει την εισαγωγή της διονυσιακής λατρείας στο βασίλειό του, οπότε ανέβηκε απαρατήρητος στον Κιθαιρώνα για να κατασκοπεύσει τις Μαινάδες, τις γυναίκες δηλαδή που είχαν καταληφθεί από θεϊκή μανία. Διαμελίσθηκε όμως και κατασπαράχθηκε από την ίδια τη μητέρα του, την Αγαύη, που βρισκόταν επίσης σε έξαλλη κατάσταση. Με αυτό τον τρόπο, ο Διόνυσος εκδικήθηκε. Σε παραλλαγή του μύθου αυτού βασίζεται και η σωζόμενη τραγωδία Βάκχαι του Ευριπίδη.

Μετά από το κακούργημά της αυτό, η Αγαύη έφυγε από τη Θήβα και κατέφυγε στη μακρινή Ιλλυρία, όπου και παντρεύτηκε τον βασιλιά Λυκοθέρση, τον οποίο επίσης αργότερα σκότωσε για να δώσει τη βασιλεία στον πατέρα της, τον Κάδμο. Σε ένα νόμισμα της πόλεως Αμάστριδας παριστάνεται η Αγαύη να κρατά το κεφάλι του γιου της Πενθέα.

Γενεαλογικό δενδρο

Βιβλιογραφία
 Εγκυκλοπαίδεια Μαλλιάρης 2005

Αρχαίοι Βοιωτοί
Ασία (μυθολογία)

Με το όνομα Ασία στην ελληνική μυθολογία αναφέρονται δύο διαφορετικά πρόσωπα, τα εξής:

 Θυγατέρα του Τιτάνα Ωκεανού και της Τιτανίδας Τηθύος (κατά τον Ησίοδο) ή της Πομφολύγης (κατά τον Άνδρωνα). Η Ασία αυτή έδωσε το όνομά της στην ομώνυμη ήπειρο και παντρεύτηκε τον Τιτάνα Ιαπετό. Μαζί έκαναν τους Τιτάνες Προμηθέα, Επιμηθέα, Άτλαντα και Μενοίτιο. Η Ασία αυτή του Ωκεανού ταυτίζεται με την Ασώπι, που ο Πρόκλος αναφέρει ως σύζυγο του Ιαπετού και μητέρα του Προμηθέα. Ο Ηρόδοτος τη συγχέει με την κόρη του Ωκεανού Ησιόνη, που παντρεύτηκε τον Προμηθέα.
 Εγγονή του Μάνου από τον γιο του τον Κότυ και την Αλία (την αδελφή του Άτυος). Ο Ηρόδοτος πάλι τη συγχέει με κάποιον Ασιέα (Ασίη), γιο του Κότυος και εγγονό του Μάνου, τον οποίο θεωρεί ως τον επώνυμο της «Ασιάτιδος φυλής» και της ηπείρου Ασίας. Μία λυδική παράδοση αναφέρει τον Ασιέα ως επώνυμο της «Ασιάδος φυλής εν Σάρδεσι», δηλαδή της φυλής Ασιάδας στις Σάρδεις.

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 67 Ασία (67 Asia), που ανακαλύφθηκε το 1861, πήρε το όνομά του τόσο από την κόρη του Ωκεανού, όσο και από την ήπειρο Ασία.

Ασια
Μέροψ ο μάντης

Ο Μέροψ ο μάντης, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ήταν βασιλιάς της πόλεως Περκώτης στον Ελλήσποντο και ασκούσε τη μαντική τέχνη. Το όνομα της συζύγου του δεν αναφέρεται, αλλά παιδιά του ήταν οι Άδρηστος και Άμφιος, που πήγαν στην Τροία, έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο και έπεσαν πολεμώντας ηρωικά εναντίον των Ελλήνων. Θυγατέρα του Μέροπα αυτού ήταν η Κλείτη, σύζυγος του Κυζίκου, όπως και η Αρίσβη, η πρώτη σύζυγος του βασιλιά της Τροίας Πριάμου πριν αυτός παντρευτεί την Εκάβη.

Πηγές
 Ομήρου Ιλιάδα, Β 828 κ.ε., Λ 328 κ.ε.
 Απολλωνίου του Ροδίου Αργοναυτικά, Α 974 κ.ε.
 Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, 3.12.5

Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας
Μυθικοί βασιλείς της Μικράς Ασίας
Πέτρα Λέσβου

Η Πέτρα είναι ένας μεγάλος οικισμός στα βόρεια παράλια της Λέσβου με πληθυσμό των 1.246 κατ. (2001) και είναι η έδρα του πρώην Δήμου Πέτρας. Στην Πέτρα από πλευράς μαθητικής εκπαίδευσης υπάρχει Δημοτικό, Γυμνάσιο και Γενικό Λύκειο. Από την Πέτρα κατάγονται οι νομομαθείς Νεοκλής Καζάζης, Νικόλαος Ελευθεριάδης και ο δημοτικιστής Κίμων Μιχαηλίδης. Η Πέτρα είχε αξιόλογη πνευματική κίνηση στη γενιά του 1930, στη λεγόμενη Λεσβιακή Άνοιξη, με τους Θρασύβουλο Σταύρου, Δημήτριο Σταύρου και τη σύζυγό του Τατιάνα, Ορέστη Κανέλλη, Τάκη Ελευθεριάδη και άλλους. Από την Πέτρα κατάγεται ο επίσκοπος Μηθύμνης (1831-1842) Ιάκωβος Β' (Ιωάννης Παλαιολόγος), ο μεγάλος ευεργέτης Δημοσθένης Ραπτέλλης (1904-1970), η ζωγράφος Νίκη Ελευθεριάδη, η ψυχολόγος και συγγραφέας Ελευθερία (Λίμπυ) Τατά, μητέρα του σκηνοθέτη Νικολάι Αρσέλ, κ.ά.

Τουρισμός-Αξιοθέατα

Η οικονομία του οικισμού στηρίζεται κυρίως στον τουρισμό, καθώς πλήθη τουριστών συρρέουν κάθε καλοκαίρι στην Πέτρα για την όμορφη και μεγάλη παραλία της και τα αξιοθέατα της. Κύριο αξιοθέατο της Πέτρας δεν είναι άλλο απ΄τον ναό της Παναγίας Γλυκοφιλούσας που δεσπόζει πάνω σ΄έναν βράχο (εξ' ου και το όνομα Πέτρα) με τα 114 σκαλοπάτια του στο κέντρο του οικισμού.
Σύμφωνα με έναν τοπικό μύθο, η Παναγία έκανε το θαύμα της κατά την κατασκευή του ναού. Συγκεκριμένα, μια μέρα κατά την περάτωση του ιερού, ένας ντόπιος κάτοικος θέλησε να δροσίσει τους εργάτες στην σκαλωσιά και τους ανέβαζε νερό από τα αδιαμορφοποίητα ακόμα τοτε σκαλοπάτια. Λίγο πριν πατήσει στο κεφαλόσκαλο, παραπάτησε και άρχισε να πέφτει στο κενό. Εκεί λοιπόν που όλοι είχαν παγώσει, αναμένοντας να ακούσουν τον επιθανάτιο ρόγχο του άτυχου ανθρώπου, αυτός ξεπρόβαλλε και πάλι στα σκαλοπάτια, κρατώντας τον δίσκο με τα ποτήρια του νερού, δίχως να έχει πάθει την ελάχιστη αμυχή...

Αξιοθέατα αποτελούν επίσης ο Ναός του Αγίου Νικολάου και το αρχοντικό της Βαλερτζίδαινας.

Εικόνες

Πηγές
 δοκίμιο Ι.Ν.ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΕΤΡΑΣ, έκδοση 1989

Παραπομπές 

Πετρα
Δήμος Δυτικής Λέσβου
Πανασός Ηρακλείου

Ο  Πανασός είναι  χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Γόρτυνας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Καινουργίου.

Γεωγραφικά - Γενικά στοιχεία 
Ο Πανασός βρίσκεται σε υψόμετρο 450 μέτρων και είναι κατάφυτο από ελαιώνες, αμπελώνες και οπωροφόρα δέντρα.  Οι   άνθρωποι   ασχολούνται   με  την ελαιοκομία    και    με   την αμπελοκαλλιέργεια. Στο χωριό παράγονται εξαιρετικής ποιότητας κεράσια. Απέχει 32 χιλιόμετρα από το κέντρο του Ηρακλείου και 20 χιλιόμετρα από τις Μοίρες.    

Το χωριό εορτάζει στις 26 Ιουλίου, την ημέρα της Αγίας Παρασκευής και της Παναγίας, στις 8 Σεπτεμβρίου, όπως επίσης και την τελευταία Κυριακή του Μάη, οπότε και η εορτή των κερασιών. Οι ιεροί ναοί  στο χωριό είναι αφιερωμένοι στον Άγιο Γεώργιο, στην Αγία Παρασκευή, στο Σωτήρα, στην Παναγία, στον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο και στον Άγιο Νεκτάριο. Το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Πανασός τις δυο τελευταίες δεκαετίες είναι η μετεγκατάσταση των νέων στην πόλη, κυρίως του Ηρακλείου. Διαθέτει Δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο.  Εκκλησιαστικά αποτελεί μια ενορία, διατηρεί γεωργικό συνεταιρισμό και έχει δημιουργήσει Πολιτιστικό Σύλλογο (ιδρυθέντα το 1982). 

Στα ανατολικά του χωριού βρίσκεται το σπήλαιο των Μποροθιανών, που δεν έχει αξιοποιηθεί ακόμα.

Ιστορικά στοιχεία 
Το   όνομα    είναι προελληνικό και μπορεί   να   προέρχεται   από αρχαία πόλη. με το  ίδιο   όνομα , η  οποία   δεν    αναφέρεται   από   τους   συγγραφείς. Στην    περιοχή    του    χωριού   στις    θέσεις   Λενικά  και    Λούτρα    υπάρχουν    λείψανα   αρχαίων   κτηρίων.

Για την ετυμολογία του τοπωνυμίου θρυλείται ότι προέρχεται από τους δύο νεαρούς άρχοντες της Κρήτης, με ονόματα Παν και Άσσος, οι οποίοι παρέμειναν φίλοι αν και αγάπησαν την ίδια γυναίκα .

Σε   απόσταση   500  μ.   υπάρχει   θειούχος   πηγή, με την ονομασία   Βρωμολίμνη, της οποίας το νερό διοχετευόταν στα παλιά τα χρόνια με υδραγωγείο. Σώζονται ίχνη από αυτό το υδραγωγείο, στη θέση Λούτρα, όπου υπήρχαν εγκαταστάσεις λουτρών.    

Η πρώτη αναφορά γίνεται σε συμβολαιογραφικό έγγραφο του 1280 με το όνομα Panasso. Το 1583 αναφέρεται στη σχετική απογραφή ως Banasso, με 319 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 103).  

Οι κάτοικοι του χωριού έλαβαν μέρος ενεργά στην Κρητική Επανάσταση του 1866 και αγωνίστηκαν στην Εθνική Αντίσταση.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας, γραμμένος Πανασσός (δηλ. με δύο "σ") το οποίο διορθώθηκε το 1940. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Πανασού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ρούβα του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 179 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Πανασού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αναλυτικά ιστορικά στοιχεία

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Πανασος
Πανασος
Δήμος Γόρτυνας
Δημήτρης Δημακόπουλος

Ο Δημήτρης Δημακόπουλος (γεννήθηκε 28 Ιανουαρίου 1966) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,07 μέτρα αγωνιζόταν ως σέντερ.

Καριέρα 
Ξεκίνησε την καριέρα του στον Έσπερο Καλλιθέας και από νεαρή ηλικία διακρίθηκε και θεωρήθηκε ένα από ταλέντα της εποχής χωρίς ωστόσο να έχει την ανάλογη εξέλιξη. Στη συνέχεια αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό. Το 1992 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος με τον ΠΑΟΚ, ενώ ήταν και φιναλίστ του Ευρωπαϊκού κυπέλλου. Συνέχισε την καριέρα του στον Απόλλωνα Πατρών.

Εθνική Ελλάδος 
Συμμετείχε με επιτυχία στην εθνική παίδων και εφήβων, ενώ πολύ νωρίς αγωνίστηκε στην εθνική ανδρών με την οποία συμμετείχε στο  Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986.

Άλλα στοιχεία 
Ο γιος του Γιάννης Δημακόπουλος (ύψος 2,18) ξεκίνησε από τον Έσπερο Πατρών και αγωνίζεται στον ΠΑΟ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16
Καλαθοσφαιριστές Έσπερου Καλλιθέας
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986
Σέντερ
Όλυμπος Λέσβου

Ο Όλυμπος είναι βουνό της νότιας Λέσβου και έχει υψόμετρο περί τα 967 μ., με 2η κορυφή το όρος Σκοτεινό με 914 μ., το Ψηλοκούδουνο, τον Σορόκο κ.α. και σχηματίζει εκτεταμένο ορεινό όγκο από τον Κάμπο της Γέρας έως την πεδιάδα του Πολιχνίτου και από τον κάμπο του ποταμού Ευεργέτουλα έως τις ακτές του Πλωμαρίου.

Φύση
Ο Όλυμπος είναι ασβεστολιθικό βουνό και πνιγμένο στο πράσινο γιατί είναι κατάφυτο από δάση Τραχείας Πεύκης, δάση από καστανιές, λίγες συστάδες από μαύρη πεύκη νότια της κορυφής Σκοτεινό και μακία βλάστηση. Επίσης πλατάνια, καρυδιές και λεύκες φύονται κατά μήκος των χειμάρρων, κάποια φυτεμένα μεγάλα πλέων έλατα ανάμεικτα με καστανιές και τραχεία πεύκη στη θέση Σανατόριο και τέλος οι καλλιέργειες ελαιόδεντρων που φτάνουν ακόμη μέχρι και σε υψόμετρο των 450 μ. περίπου. Επίσης καλλιεργούνται στην περιοχή πολλά είδη οπωροφόρων δέντρων όπως η κερασιά, η μηλιά, η αχλαδιά, η ροδακινιά.
Η πανίδα του βουνού είναι αυτή που συναντάται και σε άλλα νησιά του Αιγαίου με εξαίρεση τα πρόσφατα εισαχθέντα στο νησί αγριογούρουνα και ίσως η ύπαρξη κάποιων ελαφιών που είχαν εισαχθεί αρχές της δεκαετίας του 90'.
Κυριότεροι ποταμοί της Λέσβου που πηγάζουν από τον Όλυμπο είναι ο Ευεργέτουλας που εκβάλλει στον Κόλπο Γέρας, ο Βούβαρης που εκβάλλει στον Κόλπο Καλλονής και ο χείμαρρος Σεδούντας που εκβάλλει στο Αιγαίο Πέλαγος διαρρέοντας την κωμόπολη του Πλωμαρίου.

Οικισμοί
Στο βουνό είναι χτισμένοι διάφοροι οικισμοί με κυριότερο την κωμόπολη της Αγιάσου και το χωριό Ασώματος στο ανατολικό τμήμα του, ενώ στο δυτικό συναντάται το χωριό Αμπελικό του Δήμου Πλωμαρίου. Στα νότια είναι το Μεγαλοχώρι και το Παλαιοχώρι, και νοτιοδυτικά το Νεοχώρι και  το Ακράσι, όλα του Δήμου Πλωμαρίου.
Στις ανατολικές παρυφές του ορεινού όγκου είναι χτισμένοι οι οικισμοί του Σκοπέλου και του Μεσαγρού του Δήμου Γέρας. 

Ο
Ολυμπος
Αντιστροφέας

Ο αντιστροφέας (επίσης μετατροπέας ή αναστροφέας) (inverter) είναι ένα ηλεκτρονικό κύκλωμα που μετατρέπει τη συνεχή τάση σε εναλλασσόμενη.

Ο αντιστροφέας είναι δυνατόν να υπάρχει ως αυτόνομη ηλεκτρονική συσκευή, ή ως βαθμίδα άλλης ηλεκτρονικής συσκευής. Ως αυτόνομη συσκευή, χρησιμοποιείται σε εγκαταστάσεις φωτοβολταϊκών συστημάτων, αυτόνομα συστήματα ενέργειας με συσσωρευτές, και όπου αλλού χρειάζεται να μετατρέψουμε συνεχή τάση 12 V ή 24 V (συνηθέστερες τιμές), σε εναλλασσόμενη 230 V ή 400 V. Ως τελική βαθμίδα, υπάρχει στα UPS (συστήματα αδιάλειπτης παροχής ισχύος) και στα Inverter (σε εφαρμογές ανελκυστήρων, τρένων, αυτοκινήτων, κλιματιστικών, ψυγείων, αντλιών, υδραυλικών συστημάτων, έλεγχο ταχύτητας οποιοδήποτε μηχανών [πετρελαιοκινητήρων, ηλεκτρογεννητριών κλπ])

Η κυριότερη διάκριση των αντιστροφέων όσον αφορά τη χρήση τους σε εγκαταστάσεις Α.Π.Ε. είναι σε αντιστροφείς "διασυνδεδεμένων συστημάτων" και "αυτόνομων συστημάτων".

Όσον αφορά την τεχνολογία κατασκευής αντιστροφέων "αυτόνομων συστημάτων", η κυριότερη διάκριση είναι ανάμεσα σε αντιστροφείς "καθαρού ημιτόνου" και "τροποποιημένου ημιτόνου". Οι μετατροπείς καθαρού ημιτόνου έχουν υψηλότερο κόστος αλλά επιτυγχάνουν υψηλότερο βαθμό απόδοσης, είναι συμβατοί με όλες τις συσκευές και έχουν γενικά μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.

Ηλεκτρικά εξαρτήματα

ja:イン
Μουράτ Α΄

Ο Μουράτ Α΄ (I. Murat Hüdavendigâr, 29 Ιουνίου 1326 – 28 Ιουνίου 1389) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1362 ως το 1389.

Βιογραφία

Ο Μουράτ Α΄ γεννήθηκε το 1326. Ήταν γιος του Ορχάν και της Ελληνίδας πριγκίπισσας του Βυζαντίου Νιλουφέρ Χατούν και διαδέχτηκε στον θρόνο τον πατέρα του μετά το θάνατό του το 1362.

Οργάνωση της Αυτοκρατορίας 
Μετέφερε τα παλάτια του στην πρόσφατα κατακτημένη Αδριανούπολη και επέκτεινε την οθωμανική κυριαρχία στα Βαλκάνια, αναγκάζοντας έτσι τον βυζαντινό Αυτοκράτορα να του πληρώνει φόρο υποτέλειας. Αυτός ουσιαστικά μετέτρεψε τη νομαδική φυλή των Οθωμανών σε Αυτοκρατορία. Το 1383 καθιέρωσε τον τίτλο του Σουλτάνου. Οργάνωσε το τάγμα των Γενιτσάρων, καθόρισε τη στρατιωτική δικαιοσύνη και το σύστημα συλλογής φόρων και δημιούργησε τις επαρχίες της Ανατολίας (Anadolu) και Ευρώπης (Rumeli).

Πόλεμοι 
Διεξήγαγε πολέμους εναντίον των Καραμανιδών στην Ανατολία, καθώς και των Σέρβων, Βουλγάρων και Ούγγρων στη Δύση. Η επεκτατική του πολιτική στα Βαλκάνια δημιούργησε μια Χριστιανική συμμαχία υπό το βασιλιά των Ούγγρων, η οποία όμως νικήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1371 στη Μάχη της Μαρίτσα από τον Lala Şâhin Paşa, πρώτο Κυβερνήτη (beylerbey) της επαρχίας της Ευρώπης, Το 1366 ο βασιλιάς των Σέρβων αναγκάστηκε και αυτός να πληρώνει φόρο υποτέλειας στο Σουλτάνο, ενώ το 1385 οι Οθωμανοί κατέλαβαν τη Σόφια.

Το 1389, ο στρατός του Μουράτ ήρθε αντιμέτωπος με τους Σέρβους στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου. Στη μάχη αυτή ο Μουράτ σκοτώθηκε από τον Miloš Obilić, ένα Σέρβο ευγενή, ο οποίος είχε νωρίτερα ορκιστεί να τον σκοτώσει. Αμέσως μετά Σουλτάνος ανέλαβε ο γιος του Βαγιαζήτ Α΄, ο οποίος, παρά την επιθυμία του πατέρα του, στραγγάλισε αμέσως τον νεότερο αδερφό του Γιακούμπ, για να μη διεκδικήσει το θρόνο.

Οικογένεια
Σύζυγοι
 Γκιουλτσιτσέκ Βαλιντέ Χατούν
 Πασά Μελέκ Χατούν
 Μαρία Ταμάρα Χατούν
 Φουλντανέ Χατούν

Παιδιά
Γιοι
Βαγιαζήτ Α΄ (1360-1403)
Γιαχσί Μπέης
Γιακούπ Τσελεμπή
Σαβτσί Μπέης
Ηγεμόνας Ιμπραήμ
Κόρες
Νεφισέ Μελέκ Χατούν (1363-1400)
Σουλτάν Χατούν

Μουρατ 01
Αρμονία (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία η Αρμονία ήταν κόρη δύο θεών, κατά τη Θεογονία του Ησιόδου: του Άρεως και της Αφροδίτης και αδελφή του Φόβου και του Δείμου. Παντρεύτηκε τον βασιλιά των Θηβών Κάδμο (Αισχύλου Επτά επί Θήβας, στ. 105, 140, και Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου Γ 4, 2).

Καταγωγή 
Οι περισσότερες από τις θηβαϊκές γενεαλογίες σχετίζονται με αυτό το βασιλικό ζεύγος, και όλες οι μεγάλες οικογένειες των Θηβών ισχυρίζονταν ότι κατάγονταν από αυτούς. Ακόμα και οι Αμαζόνες σύμφωνα με μία παράδοση ήταν κόρες της Αρμονίας. Ωστόσο, κατά μία άλλη εκδοχή, η Αρμονία ήταν κόρη του Δία και της Ηλέκτρας, και καταγόταν από τη Σαμοθράκη, από όπου είχε απαχθεί από τον Κάδμο. Αυτή την εκδοχή ασπάζεται ο Απολλώνιος ο Ρόδιος (Α 916).

Στους γάμους της Αρμονίας ήταν παρόντες όλοι οι θεοί και οι θεές, που κατέβηκαν από την κορυφή του Ολύμπου, με πλούσια και θαυμαστά δώρα, ενώ οι Μούσες τραγούδησαν τον ύμνο του υμεναίου. Παιδιά του Κάδμου και της Αρμονίας ήταν η Σεμέλη (μητέρα του θεού Διονύσου), η Ινώ (μητέρα του Μελικέρτη), η Αυτονόη (μητέρα του Ακταίωνα), η Αγαύη (μητέρα του Πενθέα και ο Πολύδωρος, πατέρας του Λαβδάκου, που έγινε πρόγονος του Οιδίποδα.

Κάποτε, ο Κάδμος και η Αρμονία εγκατέλειψαν τη Βοιωτία, αφήνοντας στον θρόνο τον εγγονό τους Πενθέα, και πήγαν να περάσουν τα ύστερά τους κοντά στους Ιλλυριούς. Στο τέλος της ζωής τους και οι δυο τους μεταμορφώθηκαν σε δράκοντες και μεταφέρθηκαν από τον Δία στα Ηλύσια Πεδία (Πίνδαρος, Ολυμπιόνικοι Β 78). Κοινό γνώρισμα της θηβαϊκής και της σαμοθρακικής παραλλαγής του μύθου της Αρμονίας είναι το ότι η Αρμονία φέρεται ως σύζυγος του Κάδμου.

Γαμήλια δώρα 
Ιδιαίτερη σημασία έχουν τα γαμήλια δώρα των θεών προς την Αρμονία: τα σπουδαιότερα δύο ήταν η εσθήτα και το περιδέραιο. Η εσθήτα πιστευόταν ότι ήταν δώρο της Αφροδίτης ή της Αθηνάς, υφασμένο από τις Χάριτες. Το περιδέραιο ήταν δώρο του θεού Ηφαίστου. Αλλά και τα δύο δώρα στάθηκαν μοιραία αργότερα, για κάποιους από τους απογόνους της Αρμονίας (βλ. Αλκμαίων, Αμφιάραος).
Σύμφωνα με άλλη παράδοση, αμφότερα ήταν δώρα του ίδιου του Κάδμου προς τη σύζυγό του, θεϊκής προελεύσεως βέβαια: ο Κάδμος τα διατηρούσε από την Ευρώπη, στην οποία τα είχε χαρίσει ο Δίας. Σε μια τρίτη παράδοση, η εσθήτα της Αρμονίας ήταν δημιούργημα της Αθηνάς και του Ηφαίστου ποτισμένο με δηλητήριο. Ο λόγος ήταν ότι οι δύο θεοί μισούσαν την Αρμονία ως καρπό της μοιχείας της Αφροδίτης με τον Άρη (η Αφροδίτη ήταν σύζυγος του Ηφαίστου).

Γενεαλογικό δενδρο

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 40 Αρμονία (40 Harmonia), που ανακαλύφθηκε το 1856, πήρε το όνομά του από τη μυθική βασίλισσα της Θήβας.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969.

Παραπομπές 

Αρμονια
Γιώργος Τσιάρας

Ο Γιώργος Τσιάρας (Λάρισα, 4 Μαΐου 1982) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν τιμ μάνατζερ του Ηρακλή. Με ύψος 2,07 μέτρα, αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ και ενίοτε ως σέντερ.

Σταδιοδρομία

Ως αθλητής 
Γεννήθηκε στη Λάρισα στις 4 Μαΐου 1982. Σε μικρή ηλικία βρέθηκε στην ΑΕΚ, αλλά και στις μικρές εθνικές ομάδες της Ελλάδας (Εφήβων και Νέων).

Με την ΑΕΚ συμμετείχε στην ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας το 2002. Από το 2006 εως το 2008 αγωνίστηκε στην Ολύμπια Λάρισας και αποτέλεσε έναν από τους καλύτερους σκόρερ της ομάδας. Το καλοκαίρι του 2008 υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα του ΠΑΟΚ. Το 2010 υπέγραψε με την CEZ Νίμπουργκ της Τσεχίας. Ακολούθησαν ο Πανιώνιος, η ιταλική Αρμάνι Τζινς Μιλάνο, ο Άρης Θεσσαλονίκης, η ρουμάνικη Γκαζ Μετάν, η ισπανική Μελίγια.

Στις 8 Μαΐου 2015 συμφώνησε την επιστροφή του στο ελληνικό πρωτάθλημα με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Τον Αύγουστο του 2015 ανακοινώθηκε από την ομάδα των Τρικάλων, ενώ τον Αύγουστο 2016 υπέγραψε στην ομάδα του Απόλλωνα Πάτρας. Την πρώτη σεζόν αγωνίστηκε στην Α1 και την δεύτερη στην Α2.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 2018, ανακοινώθηκε από την ομάδα της Κύμης.

Ως τιμ μάνατζερ 
Το 2020, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση και ανέλαβε χρέη τιμ μάνατζερ στον Ηρακλή (συνδετικός κρίκος μεταξύ τεχνικής ηγεσίας και παικτών).

Εθνική Ομάδα
Το 1998 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Εφήβων ενώ το 2000 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Νέων.

Τίτλοι-Διακρίσεις

Συλλογικοί

Α.Ε.Κ. 
 Πρωτάθλημα Ελλάδας : (2002)

Νίμπουργκ 

 Πρωτάθλημα Τσεχίας; (2010)
 Κύπελλο Τσεχίας: (2010)

Ατομικοί 

 Ελληνικό All-Star Game: (2008)

Εθνική Ελλάδας 
 Ευρωμπάσκετ Εφήβων: Χάλκινο μετάλλιο (1998)
 Ευρωμπάσκετ Νέων: Χρυσό μετάλλιο (2000)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Πάουερ φόργουορντ
Σέντερ
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Καλαθοσφαιριστές Ολύμπιας Λάρισας
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Τρικάλων BC
Καλαθοσφαιριστές Ικάρου Καλλιθέας
Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών
Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Κύμης
Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές τσεχικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές ρουμανικών συλλόγων
Νύβριτος Ηρακλείου

Η Νύβριτος (παλαιότερη γραφή: Νίβριτος) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Η Νύβριτος είναι κτισμένη στους νότιους πρόποδες του όρους Αμπελάκια (ύψος 1.445 μέτρων). Απέχει 38 χιλιόμετρα από το κέντρο του Ηρακλείου και 19 χιλιόμετρα από τις Μοίρες. Παλαιότερα ανήκε στον δήμο Ρούβα της Επαρχίας Καινουργίου. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκομία, η κτηνοτροφία και η συλλογή του αρωματικού φυτού φασκομηλιά (ελελίσφακος ο φαρμακευτικός, Salvia officinalis). Υδρεύεται από πηγή κοντά στο χωριό. Μέσα στο χωριό στην Πίσω Βρύση υπάρχει πελώριος πλάτανος.

Ιστορικά στοιχεία 
Το όνομα του χωριού είναι προελληνικό και η σωστότερη γραφή είναι ΝίβριτοςΤο 1583 αναφέρεται ως Ivrito με 210 κατ.και στον Basilicata αναφέρεται Gnivirto

Ο ναός της Παναγίας είναι ο σημαντικότερος και γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Επίσης στα βορειοδυτικά βλέπουμε επάνω από το χωριό, στην απόκρημνη θέση Καλύβες, μέσα σε σπήλαιο, το εκκλησάκι του Αγίου Μεθοδίου, ο οποίος ασκήτευσε εντός του σπηλαίου. Η περιοχή είναι κατάφυτη από πεύκα. Μέρος των λειψάνων του Αγίου μεταφέρθηκε  κατά την Τουρκοκρατία στην Ιερά Μονή Επανωσήφη, όπου ευρίσκονται σήμερα. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 25 Ιουνίου. Στο απολυτίκιό του αναφέρεται το όνοματου χωριού.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925, γραμμένος ως Νίβρητος, να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γέργερης. Το 1927 με το ΦΕΚ 38Α - 11/03/1927 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Γέργερης και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Νύβριτος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον οικισμό Δρόσοι αποτελούν την κοινότητα Νυβρίτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ρούβα του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 202 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Νυβρίτου

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Διαδραστικός χάρτης Ρούβα

Παραπομπές

Νυβριτος
Νυβριτος
Δήμος Γόρτυνας
Βραβεία Critics' Choice του 2007

Κατά τη διάρκεια της 13ης απονομής των Critics’ Choice Awards, που πραγματοποιήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2008 στο Santa Monica Civic Auditorium στην Καλιφόρνια, τιμήθηκαν  οι ηθοποιοί, οι δημιουργοί και τα έργα που ξεχώρισαν μέσα στο έτος 2007. 

Τα βραβεία ψήφισαν τα 200 μέλη της Broadcast Film Critics Association, η μεγαλύτερη ένωση κριτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 11 Δεκεμβρίου 2007. Τις περισσότερες συγκέντρωσε η ταινία Into The Wild με επτά υποψηφιότητες, ανάμεσα στις οποίες αυτές για την καλύτερη ταινία και ανδρική ερμηνεία.
Οι ταινίες Atonement, Michael Clayton, No Country for Old Men, Sweeney Todd και Hairspray συγκέντρωσαν από πέντε υποψηφιότητες.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού η εκδήλωση μεταδόθηκε ζωντανά στην τηλεόραση.

Ακολουθούν οι υποψηφιότητες για τα βραβεία. Με έντονη γραμματοσειρά σημειώνονται οι νικητές.

 

Το ειδικό τιμητικό βραβείο Joel Siegel δόθηκε στον Ντον Τσιντλ για την ανθρωπιστική δράση του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστοσελίδα της Broadcast Film Critics Association που ψηφίζει και απονέμει τα βραβεία.
The envelope, ρεπορτάζ, φωτογραφίες και άλλο υλικό.

2007
Critics' Choice Movie Awards
Αντινόη

Με το όνομα Αντινόη στην ελληνική μυθολογία αναφέρονται 4 διαφορετικά πρόσωπα, τα εξής:

 Κόρη του βασιλιά της Ιωλκού Πελία, δηλαδή μία από τις «Πελιάδες», αναφερόμενη μόνο από τον Παυσανία (Η 11, 3).
 Κόρη του Κηφέως η οποία έκτισε την πόλη Μαντίνεια κατά την τοπική παράδοση, οδηγημένη από παλαιό χρησμό και ακολουθώντας ένα φίδι (για τον λόγο αυτό και το γειτονικό ποτάμι ονομάσθηκε `Οφις). Στην Μαντίνεια υπήρχε μεγαλοπρεπέστατο μνημείο προς τιμή της. Ο τάφος της, που βρισκόταν κοντά στην επιτάφια στήλη του Γρύλου, γιου του στρατηγού και συγγραφέα Ξενοφώντα, και που λεγόταν «Εστία κοινή», σωζόταν κοντά στο αρχαίο θέατρο της Μαντινείας.
 Σύζυγος του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκούργου, μητέρα των ηρώων Αγκαίου και Επόχου. Αυτή η Αντινόη αναφέρεται και ως Κλεοφίλη ή Ευωνύμη (Σχόλια εις Απολλώνιον τον Ρόδιον Α 164 και Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου Γ 9, 2).
 Κόρη του βασιλιά της Θράκης Τηρέα, μητέρα του κουτσού ήρωα της Αργοναυτικής Εκστρατείας Παλαίμονα από τον Ηρακλή (σύμφωνα με άλλους από τον Ήφαιστο ή τον Αιτωλό).

Αρχαίοι Αρκάδες
Αρχαίοι Θράκες
Αρχαίοι Θεσσαλοί
Αντινοη
Μαντηλάρι

Το Μαντηλάρι ή Μανδηλάρι είναι τοπική ποικιλία ερυθρού σταφυλιού που συναντάται κυρίως στην Κρήτη και στα νησιά του Αιγαίου.

Προέλευση  
Νησιά Αιγαίου, Κρήτη

Συνώνυμα  
Μαντηλάρι, Αμοργιανό, Κουντούρα μαύρη, Κουτούρα, Κούντουρο, Δουμπραίνα μαύρη.

Περιοχές Καλλιέργειας  
Κρήτη, Ρόδος, Κυκλάδες, Αττική, Εύβοια, Βοιωτία, Αχαΐα, Ηλεία, Μεσσηνία, Χαλκιδική, νησιά Β.Αιγαίου και Δωδεκάνησα.

Παραγωγή  
Οίνος Ο.Π.Α.Π. Ρόδος, Πεζά, Αρχάνες, Πάρος, Τοπικός Λασηθιώτικος, Ηρακλειώτικος, Κισσάμου, Κρητικός, Δωδεκανησιακός καθώς και Επιτραπέζιος.

Αμπελογραφικά χαρακτηριστικά  
Είναι ζωηρή και παραγωγική ποικιλία. Η διαμόρφωσή της γίνεται σε κυπελλοειδή και γραμμοειδή σχήματα. Είναι πολύ ευαίσθητη στον περονόσπορο, τον βοτρύτη, την όξινη σήψη και ανθεκτικό στην ξηρασία.Η γεύση της ποικιλίας αυτής έχει δύναμη, η οποία προέρχεται από την καλή οξύτητα και τις δυνατές τανίνες.

Παραπομπές

Ελληνικό κρασί
Ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών
Άρβη Ηρακλείου

Η Άρβη (362 κάτοικοι το 2011) είναι παραθαλάσσιο χωριό της Κοινότητος Αμιρά στο Δήμο Βιάννου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Η θέση της Άρβης είναι σε μια κατάφυτη κοιλάδα από μπανάνες στο Λιβυκό Πέλαγος και η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 78,5 χιλιόμετρα. Η Άρβη διαθέτει ένα μικροκλίμα που χαρακτηρίζεται από υψηλή ηλιοφάνεια και απουσία ισχυρών ανέμων λόγω της προστασίας που προσφέρει το όρος Δίκτη. Κατά συνέπεια, η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η καλλιέργεια κηπευτικών (κυρίως ντομάτας) και  μπανάνας, ενώ την αμμώδη παραλία της την επισκέπτονται αρκετοί τουρίστες. Για το λόγο αυτό στην Άρβη βρίσκονται πολλά τουριστικά καταλύματα, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ξενοδοχεία, εστιατόρια και καφενεία. Κεντρικός ναός είναι του Αγίου Παντελεήμονα. Λειτουργεί περιφερειακό ιατρείο, Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο.

Στο βάθος της κοιλάδας βρίσκουμε το επιβλητικό φαράγγι της Άρβης, το οποίο αποτελεί αξιοθέατο σύμφωνα με τον Ξανθουδίδη (άξιον θέας). Εκεί υπάρχει πηγή με άφθονο νερό από το οποίο αρδεύεται όλη η περιοχή με τις μπανανιές. Στα ανατολικά από το φαράγγι δεσπόζει η Μονή του Αγίου Αντωνίου, που κτίστηκε τελευταία.

Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με τον Ξανθουδίδη, η Μονή του Αγίου Αντωνίου οικοδομήθηκε στη θέση του Αρβίου Διός, της ελληνικής περιόδου , τον οποίο αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος..

Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορική εποχή και αυτό καταδεικνύεται από τα λείψανα και τα όστρακα που έχουν ανακαλυφθεί. Βρέθηκαν επίσης πήλινα και λίθινα αγγεία, σφραγίδες και άλλα. 

Ανακαλύφθηκαν επίσης τελευταία πιθάρια και παλαιοχριστιανικά κιονόκρανα, που πιστοποιούν την ύπαρξη παλαιοχριστιανικής βασιλικής.  Στη θέση Απηγανιά ή Κισσοπόταμος βρέθηκαν τάφοι που χρονολογούνται από τα βυζαντινά χρόνια.

Κοντά στην ακτή βρέθηκε μαρμάρινη σαρκοφάγος με ανάγλυφη πομπή του Διονύσου, όπου παριστάνεται ο Διόνυσος με το αμπέλι σε άρμα. Στην ίδια παράσταση βλέπουμε Βάκχες, Σιληνούς, ελέφαντες, πάνθηρες και άλλα. Σήμερα εκτίθεται στο ΜουσείοΦιτς-Γουίλιαμ.

Πληθυσμός

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Βλέπε επίσης
Νέα Άρβη

Αρβη
Αρβη
Στέργιος Σπανάκης

Ο Στέργιος Σπανάκης (1900 - 8 Φεβρουαρίου 1994) ήταν Έλληνας συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Κρήτη και ασχολήθηκε με τη μελέτη της Ιστορίας της Κρήτης κατά την Ενετοκρατία.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1900 στο Τζερμιάδο . Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε έφορος της «Βικελαίας» Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ηρακλείου τα έτη 1926-1946.  Δίδαξε μεταξύ άλλων Τουριστική Γεωγραφία Κρήτης στη σχολή των Ξεναγών και στη Σχολή ταχύρρυθμης Εκπαίδευσης των Ξενοδοχοϋπαλλήλων. 

Έλαβε μέρος σε πολλά κρητολογικά συνέδρια, με σημαντικότερα αυτά των ετών 1961, 1966 και 1971 , καθώς επίσης και στο 17ο Συνέδριο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων για θέματα Τουρισμού (FIJET).

Υπήρξε μέλος της Ένωσης Ελλήνων Συγγραφέων και Δημοσιογράφων Τουρισμού, τακτικό μέλος του Διεθνούς Οργανισμού Φωνολογίας και ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Κρητικών Ιστορικών Μελετών (μέλος του Δ. Σ, κατά τα πρώτα έτη).

Για την προσφορά του τιμήθηκε με το βραβείο Ακαδημίας Αθηνών το 1976.

Πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου του  1994.

Εργογραφία (επιλεγμένα έργα)
Η Λότζα του Ηρακλείου, περιοδικό Κρητικαί Σελίδες, τόμος Γ΄, 1939.
Μνημεία της Κρητικής Ιστορίας, τόμοι I, II, III, IV. V.
Συμβολή στην Ιστορία του Λασιθίου κατά τη Βενετοκρατία, έκδ. Εταιρεία Κρητικών Ιστορικών Μελετών.
Η Κρήτη, Τουριστικός-Ιστορικός-Αρχαιολογικός Οδηγός, τόμος Α΄ Κεντρική και Ανατολική Κρήτη, τόμος Β΄ Δυτική Κρήτη.
Υπόμνημα του Μοροζίνι προς το Λουδοβίκο ΙΔ΄  το 1669, Κρητ. Χρονικά, τόμος Α΄ , σελ. 74.
Άγιος Νικόλαος Μεραμπέλου, περιοδικό «Αμάλθεια», Α΄, σελ.  73.
Σητεία, η χώρα των Ετεοκρητών και του Κορνάρου, περιοδικό «Αμάλθεια», Β΄, σελ.  73.
Η Επανάσταση του 1770 και ο Δασκαλογιάννης.
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, ο μάγος του χρωστήρα.
Πόλεις και χωριά της Κρήτης στο πέρασμα των αιώνων, δίτομο, (1993)

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομαρχίας Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Αναλυτική βιογραφία

Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες ιστορικοί
Βραβευθέντες Ακαδημίας Αθηνών
Λίο Φάλκαμ

Ο Λίο Φάλκαμ (Leo Amy Falcam, 1935-2018) ήταν Μικρονήσιος πολιτικός. Υπήρξε Πρόεδρος της νησιωτικής χώρας, από τις 11 Μαΐου 1999 ως τις 11 Μαΐου 2003.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου του 1935 στο Πονπέι. Χρημάτισε κυβερνήτης του Πονπέι την περίοδο από το 1979 ως το 1983 και αντιπρόεδρος της Μικρονησίας την περίοδο 1997-99.

Τον Μάιο του 1999 εξελέγη Πρόεδρος, αξίωμα που διατήρησε ως το 2003. Στις βουλευτικές εκλογές τον Μάρτιο του 2003 ο Φάλκαμ έχασε την έδρα του, γεγονός που δεν του επέτρεψε να διεκδικήσει και δεύτερη προεδρική θητεία. Τον διαδέχθηκε στο ύπατο αξίωμα ο Τζόζεφ Ουρουσεμάλ.

Απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία

Παραπομπές 

Φαλκαμ
Αντιπρόεδροι των Ομόσπονδων Πολιτειών Μικρονησίας