joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Δαμιανός

Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμιανός (κατά κόσμον Δημήτριος Γεωργίου Σαμαρτζής, Αθήνα, 4 Απριλίου 1935) είναι Έλληνας κληρικός, και θεολόγος, ιεράρχης του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, προκαθήμενος της Αυτόνομης Εκκλησίας του Όρους Σινά με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά.

Βιογραφία
Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1959. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του παρακολούθησε διαλέξεις για την ιατρική.

Υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό και μετά την αποφοίτησή του το 1961 έγινε δεκτός ως αρχάριος στην Ιερά Μονή  Αγίας Αικατερίνης Σινά. Το 1962 χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος από τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Πορφύριο και το 1965 ιερομόναχος.

Από το 1970 έως το 1971 βρισκόταν στην Ανατολική Αφρική ως μέλος ορθόδοξης ιεραποστολής.

Αργότερα διετέλεσε γραμματέας του 
Καθεδρικού  Ναού των πρεσβυτέρων της μονής, δίδαξε στη μοναστηριακή σχολή «Abetion» στο Κάιρο και στη συνέχεια άνοιξαν μια κλινική για ιατρική περίθαλψη για τους Βεδουίνους.

Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ
Το 1973 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Σινά. Ο Αρχιμανδρίτης Δαμιανός χειροτονήθηκε επίσκοπος και ανυψώθηκε στο βαθμό του αρχιεπισκόπου στις 23 Δεκεμβρίου 1973 από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Βενέδικτο.

Επισκέφτηκε επανειλημμένα τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία με ειρηνικές επισκέψεις (το 1987 επισκέφτηκε τη Μόσχα και αργότερα το Κίεβο).

Ένα από τα κύρια καθήκοντά του ως Αρχιεπίσκοπος Σινά ήταν να κάνει την πλούσια κληρονομιά της μονής προσιτή στους ευρύτερους κύκλους της επιστημονικής κοινότητας: τον Δεκέμβριο του 2001, στα μοναστήρια της Αρχιεπισκοπής Σινά διοργάνωσε εορτασμούς προς τιμή της 3300ης επετείου του Μωσαϊκού νόμου και της 2000ης επετείου του Χριστιανισμού, που τίμησαν με την παρουσία τους ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Βαρθολομαίος και ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β'. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η πρωτοβουλία του για τις εν' εξέλιξη εργασίες σχετικά με την ψηφιακή επεξεργασία αρχαίων χειρογράφων της μοναστηριακής βιβλιοθήκης, την έκδοση καταλόγων μοναστηριακών αρχαιοτήτων κ.λπ.

Από τις 3 Οκτωβρίου 2012 είναι ο αρχαιότερος ιεράρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ με επισκοπικό χειρισμό.

Βιβλιογραφία
Με τη συμμετοχή του Αρχιεπισκόπου Δαμιανού γράφτηκαν πλήθος επιστημονικών και λαϊκών επιστημονικών δημοσιεύσεων για τον πολιτισμό της Μονής Σινά:

«Θησαυροί της Μονής Αγίας Αικατερίνης». 2006. ISBN 978-88-544-0142-6 ( ISBN 88-544-0142-0 )
«Μονή Αγίας Αικατερίνης, Σινά, Αίγυπτος»
«Εικόνες από το Σινά»

Πηγές
 ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΙΝΑ κ.κ. ΔΑΜΙΑΝΟΣ (Επίτιμος Πρόεδρος του Συλλόγου Αμπετείου Σχολής)
 Дамиан (Самардзис Димитриос) // Православная энциклопедия. Т. 13
 Дамиан, Высокопреосвященнейший Архиепископ Синайский, Фаранский и Раифский
Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Λέσβου

Η Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου ή Μονή Υψηλού είναι ανδρώο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Λέσβου σε απόσταση περίπου 6 χλμ. Δ. από την Άντισσα, 37 χλμ. δυτικά από την Καλλονή και 76 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την πόλη της Μυτιλήνης. Είναι κτισμένη στην κορυφή του όρους Όρδυμνος σε υψόμετρο 634 μέτρα. Το μοναστήρι είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο του οποίου η μνήμη τιμάται στις 8 Μαίου. Θεωρείται το αρχαιότερο μοναστήρι του νησιού και από το 1964 έχει κηρυχθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Κτίστηκε την περίοδο του Βυζαντίου, πριν το 800, από τον Όσιο Θεοφάνη της Σιγριανής όπως μαρτυρείται σε Πατριαρχικό Γράμμα του 1331. Κατά τους υστεροβυζαντινούς χρόνους πιστεύεται ότι είχε εγκαταλειφθεί. Σύμφωνα με την παράδοση ονομαζόταν «Μονή Κόρακος» η οποία μετονομάστηκε σε «Μονή Ζήσυρα» την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Διασώζονται μόνο λίγα στοιχεία  από τη βυζαντινή φάση της μονής ενώ θεωρείται ότι την περίοδο των ύστερων βυζαντινών χρόνων είχε εγκαταλειφθεί και ερημώσει. Ακμάζει ξανά στους μεταβυζαντινούς χρόνους, αλλά στη συνέχεια καταστράφηκε από φωτιά. Το υπάρχον καθολικό της κτίστηκε το 1832 και είναι ενταγμένο σε τυπικό μοναστηριακό συγκρότημα, που αναπτύσσεται περιμετρικά του καθολικού. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το σκευοφυλάκιο και η βιβλιοθήκη χειρογράφων της.

Διοικητικά στοιχεία 
Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αντίσσης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίηση του άρθρου 1 ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αντίσσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ερεσού - Αντίσσης του Δήμου Δυτικής Λέσβου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 19 μοναχοί.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου (Μονή Υψηλού) στο https://www.youtube.com/
 Η ιστορία της μονής από τον ιστότοπο της Μητρόπολης Μυτιλήνης
 Οπτικοποίηση της Μονής Αγίου Ιωάννη Θεολόγου Υψηλού στη Λέσβο από το Ιδρυματικό Αποθετήριο HELLANICUS

Παραπομπές

Μοναστήρια
Λέσβος
Δήμος Δυτικής Λέσβου
Τόνι Φορντ (ποδοσφαιριστής, γεννήθηκε 1959)

Ο Άντονι «Τόνι» Φορντ (Anthony "Tony" Ford, MBE, γεννήθηκε 14 Μαΐου 1959) είναι Άγγλος πρώην ποδοσφαιριστής. Σε μία  καριέρα που διήρκεσε 27 χρόνια, σε τέσσερις δεκαετίες, έπαιξε 931 αγώνες πρωταθλήματος, το οποίο είναι το ρεκόρ όλων των εποχών για αγώνες που παίχθηκαν στο αγγλικό πρωτάθλημα από παίκτη γηπέδου (πλην τερματοφύλακα).

Καριέρα 

Ξεκίνησε την καριέρα του στο σύλλογο της πόλης του, Γκρίμσμπι Τάουν, όπου έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα ως 16χρονος στις 4 Οκτωβρίου του 1975. Ήταν ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του συλλόγου. Πέρασε 11 χρόνια εκεί, έκανε 355 εμφανίσεις σε αγώνες πρωταθλήματος και έκανε το όνομά του ως ένας από τους πιο ταλαντούχους παίκτες εκτός της κορυφαίας κατηγορίας. Το 1986, έφυγε από το σύλλογο έχοντας πρώτα μια σύντομη περίοδο δανεισμού στη Σάντερλαντ και αργότερα εντάχθηκε στη Στόουκ Σίτι σε μόνιμη συμφωνία. Αγωνιζόταν ως μέσος (συνήθως δεξιά), αν και προς το τέλος της σταδιοδρομίας του μετατοπίστηκε στο δεξί άκρο της άμυνας.

Πέρασε δυόμισι χρόνια στη Στόουκ, προτού μεταγραφεί στη Γουέστ Μπρόμγουιτς στα μέσα της σεζόν 1988-89. Εκείνη τη χρονιά έκανε και τις δύο μόνες διεθνείς εμφανίσεις του με τη δεύτερη ομάδα της Αγγλίας. Επανήλθε στην πρώτη του ομάδα στα τέλη του 1991. Η δεύτερη περίοδος του διήρκεσε τρεις σεζόν και έφυγε από τον σύλλογο στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1993–94, έχοντας παίξει 423 αγώνες πρωταθλήματος για τον σύλλογο, αριθμός ο οποίος είναι ο δεύτερος στη λίστα εμφανίσεων καριέρας του συλλόγου.

Το 1994, ο Φορντ εντάχθηκε στους μεγάλους αντιπάλους του Γκρίμσμπι,  Σκάνθορπ, όπου έπαιξε δύο σεζόν. Μετά από μια σύντομη περίοδο στην ομάδα Μπάροου που δεν ήταν πρωταθλήτρια, του ζήτησε ο Στιβ Πάρκιν, πρώην συμπαίκτης της Στόουκ και της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον, ο οποίος είχε πρόσφατα διοριστεί προπονητής στη  Μάνσφιλντ, να γίνει βοηθός του. Αυτό επέτρεψε στον Φορντ να συνεχίσει την καριέρα του και στις αρχές του 1999, έπαιξε τον 825ο αγώνα  πρωταθλήματος, καταρρίπτοντας το ρεκόρ του Τέρι Πέιν για εμφανίσεις σταδιοδρομίας από παίκτη γηπέδου. Το καλοκαίρι του 1999, ο Πάρκιν παραιτήθηκε από προπονητής της Μάνσφιλντ και διόρισε ξανά τον Φορντ ως βοηθό του και σε ηλικία 40 ετών, ο Φορντ συνέχισε να παίζει τακτικά. Το τελευταίο γκολ της καριέρας του ήταν το νικητήριος στη νίκη με 1–0 επί της Σουόνσι Σίτι στις 9 Οκτωβρίου 2001, και η τελευταία του επαγγελματική εμφάνιση ήρθε τον επόμενο μήνα στις 3, με αντίπαλο την Τόρκι Γιουνάιτεντ.

Δείτε επίσης 

 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις

Παραπομπές 

Άγγλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Γκρίμσμπι Τάουν
Ποδοσφαιριστές Σάντερλαντ ΑΦΚ
Ποδοσφαιριστές Στόουκ Σίτι Φ.Κ. 
Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον
Ποδοσφαιριστές Μπράντφορντ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Σκάνθορπ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Μάνσφιλντ Τάουν ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Ρότσντεϊλ ΑΦΚ 
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κακοκαιρία Ελπίς

Η Κακοκαιρία «Ελπίς» ήταν ένα καιρικό σύστημα που διήρκεσε από τις 23 Ιανουαρίου 2022 έως τις 26 Ιανουαρίου 2022.  Το καιρικό σύστημα έπληξε κυρίως την Αττική, την Εύβοια, τις Κυκλάδες και την Κρήτη φέρνοντας χιονοκαταιγίδες και χαμηλές θερμοκρασίες, καθώς ο υδράργυρος έφθασε έως και τους -18,1 βαθμούς Κελσίου και η χιονόστρωση τους 70 πόντους.

Λόγω της σφοδρής χιονόπτωσης και έλλειψης σχεδιασμού, εγκλωβίστηκαν πάνω από 5.000 οχήματα στην Αττική Οδό για πάνω από 30 ώρες με πάνω από 1.500 πυροσβέστες και 4.000 αστυνομικοί, με τη βοήθεια των Ενόπλων Δυνάμεων, να συνδράμουν στον απεγκλωβισμό. Αυτό, οδήγησε στην παραίτηση του Διευθύνοντος Συμβούλου της εταιρείας διαχείρισης και λειτουργίας του αυτοκινητοδρόμου, Αττικές Διαδρομές. Ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, ανακοίνωσε την αποζημίωση 2.000€ για τους εγκλωβισμένους στην Αττική Οδό και 1.000€ στην αμαξοστοιχία της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Παρακώλυση συγκοινωνιών παρουσιάστηκε και σε άλλους μεγάλους δρόμους της πρωτεύουσας, όπως στη Λεωφόρο Μεσογείων, Κατεχάκη και Μαραθώνος. Συγκεκριμένες περιοχές κηρύχθηκαν σε γενική αργία και τα σχολεία έμειναν κλειστά καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας. Προβλήματα επίσης παρουσιάστηκαν στο δίκτυο ηλεκτροδότησης. Λόγω των έντονων καιρικών φαινομένων υπήρξε σύγκρουση αμαξοστοιχίας και εγκλωβισμός επιβατών για αρκετές ώρες. Η κατάσταση έλαβε και πολιτικές προεκτάσεις, με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα, να καταθέτει πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης.

Παραπομπές 

Κύματα ψύχους στην Ευρώπη
Εμμανουήλ Βασκίντοβιτς

Ο Εμμανουήλ Βασκίντοβιτς (, 1795 – 30 Σεπτεμβρίου 1875) ήταν Βούλγαρος διαφωτιστής, ιδρυτής του πρώτου κοσμικού σχολείου σε βουλγαρικό έδαφος.  

Ο Βασκίντοβιτς γεννήθηκε με το όνομα Μανωλάκης Βασκίδης στην πόλη Μελένικο. Σπούδασε στο ελληνικό σχολείο της γενέτειράς του και στο ελληνικό γυμνάσιο της Χίου. Στη συνέχεια, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Βουκουρεστίου.  Το 1815, ίδρυσε το πρώτο ελληνικό σχολείο σε βουλγαρικό έδαφος στην παραδουνάβια πόλη Σβιστόφ.  Αργότερα οργάνωσε την πρώτη σχολική βιβλιοθήκη στη Βουλγαρία, στην οποία άφησε τους 800 τόμους της βιβλιοθήκης του. Το 1832, ο Βασκίντοβιτς εισήγαγε την αλληλοδιδακτική μέθοδο  Bell-Lancaster στη σχολή του Σβιστόφ, όπου διδάσκονταν γραμματική, αριθμητική και γεωγραφία. Μέχρι το 1845, ήταν ο επικεφαλής διδάσκων της σχολή του Σβιστόφ. Εκείνη τη χρονιά εκδιώχθηκε, για να επιστρέψει στη θέση του μεταξύ 1854 και 1863. Στο μεταξύ, εργάστηκε ως δάσκαλος στο Πλέβεν.  

Ο Βασκίντοβιτς υπήρξε συγγραφέας 15 εγχειριδίων και βιβλίων, μεταξύ των οποίων και μια γραμματική της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Το έργο είναι γραμμένο σε αρχαΐζουσα γλώσσα και αποτελείται από τέσσερα βιβλία: 

 Τα μέρη του λόγου
 Κανόνες συλλαβισμού, τονισμού, στίξης, κλίσης
 Συντακτικό
 Σχήματα λόγου

Η Γραμματική της αρχαίας ελληνικής τυπώθηκε στη Στεφανούπολη το 1837. 

Ο Βασκίντοβιτς ήταν ενεργό δημόσιο πρόσωπο, εκπροσωπώντας τον δήμο το Σβιστόφ στη Βλαχία, την Κωνσταντινούπολη και τη Βιέννη.

Διακρίσεις 
Η κορυφογραμμή Βασκίντοβιτς στην Ανταρκτική πήρε το όνομά της από τον Εμμανουήλ Βασκίντοβιτς.

Παραπομπές 

Έλληνες της Βουλγαρίας
Βούλγαροι συγγραφείς
Βούλγαροι εκπαιδευτικοί
Έλληνες εκπαιδευτικοί
Έλληνες συγγραφείς
Μπαρμπαλιάς Λέσβου

Ο Μπαρμπαλιάς είναι νησίδα της Λέσβου στο βόρειο Αιγαίο, η οποία βρίσκεται κοντά στα βορειοανατολικά παράλια του νησιού και τα θαλάσσια όρια με την Τουρκία στο ύψος του Αϊβαλί. Έχει έκταση 0,548 τ.χλμ. ανήκει στο σύμπλεγμα νησίδων Τομαρονήσια ή Τομάρια ή Τομκάκια (το μεγαλύτερο) και είναι μέρος της περιοχής Natura 2000 "Νησίδες Λέσβου" με κωδικό GR4110009. Βορειοανατολικά του είναι η βραχονησίδα Παναγιά, νότια τα Ασπρονήσια και νοτιοδυτικά η Μαύρη Πλακούδα. Αποτελεί συχνό προορισμό για σκάφη αναψυχής, ψάρεμα αλλά και καταδύσεις. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Μανταμάδου του τότε δήμου Μανταμάδου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η νησίδα Μπαρμπαλιάς

Παραπομπές 

Ποχης
Λέσβος
Δήμος Δυτικής Λέσβου
Τσέσλι Κριστ

Η Τσέσλι Κορίν Κριστ (αγγλικά: Cheslie Corrinne Kryst, 28 Απριλίου 1991 - 30 Ιανουαρίου 2022) ήταν Αμερικανίδα παρουσιάστρια, μοντέλο και δικηγόρος. Το 2019, στέφθηκε Miss USA και εκπροσώπησε τη χώρα της στον παγκόσμιο διαγωνισμό ομορφιάς Miss Universe, τερματίζοντας στην τελική δεκάδα.

Παραπομπές

Αμερικανίδες μοντέλα
Αμερικανοί μοντέλα
Δικηγόροι
Αμερικανοί δικηγόροι
Δικηγόροι ανά εθνικότητα
Αμερικανοί παρουσιαστές
Τσουκαλάς Λέσβου

Ο Τσουκαλάς είναι νησίδα της Λέσβου στο βόρειο Αιγαίο, η οποία βρίσκεται κοντά στα βορειοανατολικά παράλια του νησιού και τα θαλάσσια όρια με την Τουρκία στο ύψος του Αϊβαλί. Ανήκει στο σύμπλεγμα νησίδων Τομαρονήσια ή Τομάρια ή Τομκάκια και είναι μέρος της περιοχής Natura 2000 "Νησίδες Λέσβου" με κωδικό GR4110009. Βορειοανατολικά του είναι η νησίδα Ασπρονήσια και νότια η βραχονησίδα Άσπρη Πλακούδα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Μανταμάδου του τότε δήμου Μανταμάδου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

Παραπομπές 

Τσουκαλας
Λέσβος
Δήμος Δυτικής Λέσβου
Άσπρη Πλακούδα Λέσβου

Η Άσπρη Πλακούδα είναι βραχονησίδα της Λέσβου στο βόρειο Αιγαίο, η οποία βρίσκεται κοντά στα βορειοανατολικά παράλια του νησιού και τα θαλάσσια όρια με την Τουρκία στο ύψος του Αϊβαλί. Ανήκει στο σύμπλεγμα νησίδων Τομαρονήσια ή Τομάρια ή Τομκάκια και είναι μέρος της περιοχής Natura 2000 Νησίδες Λέσβου με κωδικό GR4110009. Δυτικά του είναι ο παραθαλάσσιος οικισμός Άγιος Στέφανος ενώ βορειοανατολικά η νησίδα Μπαρμπαλιάς και νοτιοανατολικά τα Ασπρονήσια και ο Τσουκαλάς. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Μανταμάδου του τότε δήμου Μανταμάδου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

Παραπομπές 

Ασπρη Πλακουδα
Λέσβος
Δήμος Δυτικής Λέσβου
Μπισκότο της τύχης

Το μπισκότο της τύχης είναι ένα τραγανό και ζαχαρούχο μπισκότο το οποίο συνήθως φτιάχνεται από αλεύρι, ζάχαρη, βανίλια και σησαμέλαιο με ένα κομμάτι χαρτί μέσα, την «τύχη» ή «μοίρα», συνήθως ένας αφορισμός ή μια αόριστη προφητεία. Το μήνυμα μέσα μπορεί επίσης να περιλαμβάνει μια κινεζική φράση με μετάφραση ή/και μια λίστα με τυχερούς αριθμούς που χρησιμοποιούνται από ορισμένους ως αριθμούς λοταρίας. Τα μπισκότα της τύχης σερβίρονται συχνά ως επιδόρπιο σε κινέζικα εστιατόρια στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και άλλες χώρες, αλλά δεν είναι κινεζικής προέλευσης. Η ακριβής προέλευση των μπισκότων της τύχης είναι ασαφής, αν και διάφορες ομάδες μεταναστών στην Καλιφόρνια ισχυρίζονται ότι τα έχουν διαδώσει στις αρχές του 20ου αιώνα. Πιθανότατα προήλθαν από μπισκότα που έφτιαχναν Ιάπωνες μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 19ου ή στις αρχές του 20ου αιώνα. Η ιαπωνική εκδοχή δεν είχε τους κινέζικους τυχερούς αριθμούς και τρώγονταν με τσάι.
Αμερικανικές εφευρέσεις
Τύχη
Μελέτιος ο Γαλησιώτης

Ο Όσιος Μελέτιος, που το αρχικό του όνομα ήταν Μιχαήλ, γεννήθηκε το έτος 1206 μ.Χ. στην πόλη Θεόδοτο του Πόντου και οι γονείς του ονομάζονταν Γεώργιος και Μαρία. Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός. Από την παιδική του ηλικία αγάπησε το μοναχικό βίο. Γι’ αυτό, αφού εγκατέλειψε τον κόσμο, έγινε μοναχός στο όρος Σινά και στη συνέχεια επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους, την Αίγυπτο και διάφορα μοναστήρια της Δαμασκού. Τελικά εγκαταβίωσε στη μονή του Αγίου Λαζάρου στο όρος του Γαλησίου της Μικράς Ασίας, όπου διήλθε το βίο του με άσκηση, προσευχή και νηστεία.

Μετά το 1261 μ.Χ. ήλθε στην Κωνσταντινούπολη και ασκήτευε στο όρος του Αυξεντίου. Παράλληλα περιερχόταν στις πόλεις και τα χωριά και στήριζε τους Χριστιανούς στην Ορθόδοξη πίστη, αφού ανήκε στην υπό τον μετέπειτα Πατριάρχη Γεώργιο Κύπριο (1283- 1 289 μ.Χ.) ανθενωτική μερίδα και αγωνίσθηκε κατά των ενωτικών ενεργειών του αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγου στη Σύνοδο της Λυώνος (1274 μ.Χ.).

Μεταξύ των ετών 1271 μ.Χ. και 1274 μ.Χ., επί της νησίδος προ της περιοχής του Ακρίτα, ίδρυσε μονή που την αφιέρωσε στον Απόστολο Ανδρέα τον Πρωτόκλητο.

Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ ο Παλαιολόγος τον εξόρισε στη νήσο της Σκύρου μαζί με τον μοναχό Γαλακτίωνα τον Γαλησιώτη, από την οποία επέστρεψε λίγα χρόνια αργότερα στην Κωνσταντινούπολη. Ο Πατριάρχης Ιωσήφ (1267 - 1275 μ.Χ., 1282 - 1283 μ.Χ.) θέλησε να τον χειροτονήσει Πρεσβύτερο, αλλά ο Άγιος αρνήθηκε. Έγραψε πολλά κατά των Λατίνων και έπαθε για την Ορθόδοξη πίστη του πολλά. Γι’ αυτό και χαρακτηρίζεται ως Ομολογητής.

Ο Όσιος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1283 μ.Χ. σε ηλικία 77 ετών και ενταφιάσθηκε στη Μονή του Αγίου Λαζάρου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 19 Ιανουαρίου.

Το σπουδαιότερο από τα έργα του είναι η «Αλφαβηταλφάβητος», ένα μεγάλο ποίημα από 13.000 περίπου στίχους, στο οποίο εκτίθενται θεολογικές σκέψεις και ιδέες. Έγραψε δε και περί της διδασκαλίας της Αγίας Τριάδος.

Βυζαντινοί μοναχοί
Καστόρειο Λακωνίας

Το Καστόρειο (παλαια ονομασία: Καστανιά) είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καστορείου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πελλάνας, του Δήμου Σπάρτης. Από το 1999 μέχρι το 2010, ήταν η έδρα του Δήμου Πελλάνας.

Γεωγραφικές πληροφορίες 
Το Καστόρειο βρίσκεται σε υψόμετρο 485 μέτρων και έχει πληθυσμό 466 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1921, ονομαζόταν Καστανιά.

Πληθυσμός 
Ο πληθυσμός του Καστορείου υπήρξε αυξητικός απο το 1861 μέχρι και το 1940 (το 1889 και την περίοδο 1907 - 1920 υπήρξε ελαφρά μείωση) αλλά έκτοτε έχει συρρικνωθεί σημαντικά.

Κοινότητα Καστορείου

Διοικητικές μεταβολές 

 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Λακωνίας - Καστόρειο, Καστανιά (εξωτερικός σύνδεσμος)
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων και Κοινοτήτων Λακωνίας - Κοινότητα Καστορείου, Κοινότητα Καστανιάς, Δήμος Καστορίου (εξωτερικός σύνδεσμος)
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων Λακωνίας - Δήμος Πελλάνας (εξωτερικός σύνδεσμος)
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων Λακωνίας - Δήμος Σπάρτης, Δήμος Σπαρτιατών (εξωτερικός σύνδεσμος)

Διοικητική υπαγωγή

Αποτελέσματα Εκλογών 

 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Κοινοτικές Εκλογές - Κοινότητα Καστορείου Λακωνίας (εξωτερικός σύνδεσμος)
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Δημοτικές Εκλογές - Δήμος Πελλάνας Λακωνίας (εξωτερικός σύνδεσμος)
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Δημοτικές Εκλογές - Δήμος Σπαρτιατών Λακωνίας (εξωτερικός σύνδεσμος)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το Καστόρι σήμερα (Καστόρι Λακωνίας)
 Καστόρι -  Καστόρειο - Λακωνίας | Kastori - Kastoreio - Lakonias (facebook)
 Καστόρειο Λακωνίας (The Hiking Experience)
 Καστόρι, Πόλεις και χωριά της Λακωνίας (lakonia mobi)
 Καστόρειο Λακωνίας / Kastoreio, Laconia, Greece (youtube)

Παραπομπές

Χάρτης 

Χωριά του νομού Λακωνίας
Δήμος Σπάρτης
Εύη Γκοτζαρίδη

Η Εύη Γκοτζαρίδη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στο Παρίσι.  Είναι ιστορικός της οποίας το έργο επικεντρώνεται στην ιρλανδική και ελληνική ιστορία του 20ού αιώνα.

Έργο 
Το βιβλίο της με τίτλο Trials of Irish History έλαβε εξαιρετικές κριτικές.         Έχει επίσης συγγράψει ένα βιβλίο με τίτλο A Pacifist's Life and Death, που αποτελεί την πρώτη ιστορική βιογραφία που περιγράφει λεπτομερώς τη ζωή και τα επιτεύγματα του Γρηγόρη Λαμπράκη.  Ο Λαμπράκης ήταν πρωταθλητής, γιατρός, πολιτικός και αφοσιωμένος υπερασπιστής της δημοκρατίας και της ειρήνης στην Ελλάδα. Χτυπήθηκε θανάσιμα στο κεφάλι με ρόπαλο από ανθρώπους του δεξιού παρακράτους, λίγο αφότου είχε εκφωνήσει την κεντρική ομιλία σε μια αντιπολεμική συνάντηση στη Θεσσαλονίκη, στις 22 Μαΐου 1963.

Κριτικές 
Οι ακαδημαϊκές κριτικές του Trials of Irish History ήταν συνολικά θετικές με περιστασιακές επικρίσεις του ύφους γραφής.   Ο Ντέιβιντ Φιτζπάτρικ του Trinity College στο Δουβλίνο περιέγραψε το βιβλίο ως «ιδιόρρυθμο», αλλά ήταν «ένα εξαιρετικά ζωντανό».  Ο Μάρτιν Πάουελ το χαρακτήρισε ως «αντιεθνικιστικό» στο ύφος.

Βιβλιογραφία 

 A Pacifist's Life and Death: Grigorios Lambrakis and Greece in the Long Shadow of Civil War by Evi Gkotzaridis, Cambridge Scholars Publishing (publisher), 2016
 Trials of Irish History: Genesis and Evolution of a Reappraisal 1938—2000 by Evi Gkotzaridis, Routledge (publisher), 2006

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστότοπος της Εύης Γκοτζαρίδη

Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού
Ελληνίδες συγγραφείς
Έλληνες ιστορικοί
Σάταλα

Τα Σάταλα (παλαιά αρμενικά: Սատաղ), σύμφωνα με τους αρχαίους γεωγράφους, βρίσκονταν σε μια κοιλάδα η οποία περιβάλλονταν από βουνά, λίγο βόρεια του Ευφράτη, όπου ο δρόμος από την Τραπεζούντα προς τα Σαμόσατα διέσχιζε τα σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν ήταν επισκοπή, η οποία παραμένει λατινική καθολική τιτουλάριος έδρα. Αργότερα συνδέθηκε με την Νικόπολη με δύο εθνικές οδούς. Τα Σάταλα αποκαλούνται σήμερα Σαντάκ, όντας ένα χωριό 500 κατοίκων, στην περιοχή Κελκίτ της επαρχίας Γκιουμούσχανε στη σημερινή Τουρκία.

Παραπομπές

Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία
Οικισμοί στην Αρχαία Καππαδοκία
Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Ακρόπολη Φαρσάλου

Η Ακρόπολη Φαρσάλου είναι μια ιστορική τοποθεσία στην κορυφή του άλσους Φαρσάλων στην Ελλάδα, που διαμορφώθηκε στην υστεροαρχαϊκή εποχή (τέλη του 6ου αιώνα π.Χ.) και καταλαμβάνει την κορυφή του υψώματος του Προφήτη Ηλία.

Περιγραφή 
Αποτελεί το νοτιότερο και υψηλότερο τμήμα της πόλης και το σχήμα της είναι επίμηκες, με κατεύθυνση ανατολικά – δυτικά και αποτελείται από δύο πεπλατυσμένες εξάρσεις στα άκρα, με ένα στενό διάσελο ανάμεσά τους. Το μήκος της φτάνει τα 500 μέτρα, ενώ το μέγιστο πλάτος της μόλις τα 60 μέτρα.

Λειτουργία 
Φαίνεται ότι εξυπηρετούσε καθαρά στρατιωτικούς – αμυντικούς σκοπούς. Η σημερινή της εικόνα είναι προϊόν των μετασκευών της βυζαντινής περιόδου. Στο σύστημα τροφοδοσίας και αποταμίευσης νερού της αρχαίας ακρόπολης ανήκει μία δεξαμενή σε σχήμα φιάλης, σκαμμένη στο βράχο και κτισμένη στην περιοχή του στομίου της κατά το εκφορικό σύστημα με ορθογώνιους κυβόλιθους σε δόμους.

Η πρόσβαση στην ακρόπολη γινόταν από δύο πύλες, τοποθετημένες βόρεια και νότια στο στενό διάσελο. Η βόρεια πύλη εξυπηρετούσε, κυρίως, την εσωτερική επικοινωνία με την πόλη, ενώ η νότια πύλη αποτελούσε την απευθείας έξοδο από αυτή.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  

Αρχαιολογικοί τόποι στη Θεσσαλία
Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Οι Μίτσελ και η Εξέγερση των Μηχανών

Οι Μίτσελ και η Εξέγερση των Μηχανών () είναι ο τίτλος αμερικανικής ταινίας κινουμένων σχεδίων με την χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών παραγωγής Η.Π.Α.. Δημιουργήθηκε από τους Μάικ Ριάντα, και διανεμήθηκε από την Netflix. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Άμπι Τζέικομπσον, Ντάνι ΜακΜπράιντ, Μάγια Ρούντολφ, Έρικ Αντρέ κ.ά.

Ελληνική μεταγλώττιση 
Οι ηθοποιοί που δανείζουν τις φωνές τους στην ελληνική μεταγλώττιση της ταινίας.

 Πηνελόπη Σκαλκώτου στο ρόλο του Κέιτι Μίτσελ
 Βασίλης Μήλιος στο ρόλο του Ρικ Μίτσελ
 Τάνια Παλαιολόγου στο ρόλο του Λίντα Μίτσελ
 Βαγγέλης Ζάπας στο ρόλο του Άαρων Μίτσελ
 Νίκος Παπαδόπουλος στο ρόλο του Μαρκ Μπόουμαν και Έρικ
 Μαρία Ζερβού στο ρόλο του ΠΑΛ
 Έλενα Δελακούρα στο ρόλο του Άμπυ Πόουζι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2021
Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Animation
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές buddy ταινίες
Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Αμερικανικές εφηβικές κωμικές ταινίες
Κατάλογος βραβεύσεων και υποψηφιοτήτων για ταινία Οι Εκδικητές (ταινία, 2012)

Η ταινία Οι Εκδικητές (πρωτότυπος τίτλος: The Avengers ή Marvel's The Avengers - γνωστή και ως Marvel Avengers Assemble σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία), είναι αμερικανική ταινία περιπέτειας με υπερήρωες παραγωγής 2012, σε σενάριο του Τζος Γουίντον και βασισμένη στην ομώνυμη ομάδα υπερηρώων της Marvel Comics. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Κρις Έβανς, Μαρκ Ράφαλο, Κρις Χέμσγουορθ, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Τζέρεμι Ρένερ, Τομ Χίντλστον, Κλαρκ Γκρεγκ, Κόμπι Σμόλντερς, Στέλαν Σκάρσγκορντ και Σάμιουελ Λ. Τζάκσον. Σε αυτήν, ο Νικ Φιούρι, διευθυντής της ειρηνευτικής οργάνωσης Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α., συγκεντρώνει τους Iron Man, Captain America, Hulk και Θορ για να σχηματίσει μία ομάδα, η οποία πρέπει να σταματήσει τον θετό αδελφό του Θορ, Λόκι, στην προσπάθειά του να υποτάξει τη Γη.

Η ταινία Οι Εκδικητές, με προϋπολογισμό που ανήλθε στα $220 εκατομμύρια, κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες των Ηνωμένων Πολιτειών στις 4 Μαΐου 2012, και τα συνολικά της έσοδα παγκοσμίως ξεπέρασαν τα $1,5 δισεκατομμύρια. Η ταινία έλαβε αρκετά βραβεία και υποψηφιότητες, με τα περισσότερα να αφορούν την ίδια την ταινία, τις ερμηνείες των ηθοποιών (ειδικά αυτές των Ντάουνι, Τζοχάνσον και Χέμσγουορθ), αλλά και τα οπτικά εφέ. Η ταινία ήταν υποψήφια στην κατηγορία των Οπτικών Εφέ τόσο στα Όσκαρ, όσο και στα Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA). Ήταν επίσης υποψήφια για τρία βραβεία Critics' Choice, πέντε βραβεία Empire, έξι Βραβεία Kids' Choice, έξι κινηματογραφικά βραβεία MTV (κερδίζοντας τα τρία), δεκατρία βραβεία People's Choice (κερδίζοντας τα τρία), έξι βραβεία Saturn (κερδίζοντας τα τέσσερα), έντεκα βραβεία Teen Choice (κερδίζοντας τα δύο) και έξι βραβεία VES (κερδίζοντας τα δύο).

Διακρίσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατάλογος με τα βραβεία της ταινίας στην IMDb

Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel
Βραβεια
Εκδικητες
Γλυκογονογένεση

Η γλυκογένεση είναι η διαδικασία σύνθεσης γλυκογόνου, κατά την οποία κατάλοιπα γλυκόζης προστίθενται στο μη αναγωγικό άκρο των αλυσίδων του γλυκογόνου. Αυτή η διαδικασία εξυπηρετεί την αποθήκευση γλυκόζης στο κύτταρο (ήπαρ, μύες, νεφρούς και άλλους ιστούς) και αποκρίνεται σε ορμονικό (ινσουλίνη, γλυκαγόνη, επινεφρίνη) και αλλοστερικό έλεγχο.

Βήματα 

 Η γλυκόζη μετατρέπεται σε 6-φωσφορική γλυκόζη με τη δράση της γλυκοκινάσης στο ήπαρ ή της εξοκινάσης στους μύες (και άλλους ιστούς) με τη μετατροπή του ATP σε ADP.
 Η 6-φωσφορική γλυκόζη μετατρέπεται σε γλυκόζη-1-φωσφορική με τη δράση της φωσφογλυκομουτάσης, περνώντας από την υποχρεωτική ενδιάμεση γλυκόζη-1,6-διφωσφορική.
 Η γλυκόζη-1-φωσφορική μετατρέπεται σε UDP-γλυκόζη με τη δράση του ενζύμου UDP-πυροφωσφορυλάση γλυκόζης. Σχηματίζεται πυροφωσφορικό, το οποίο αργότερα υδρολύεται από την πυροφωσφατάση σε δύο μόρια φωσφορικού.
 Το ένζυμο γλυκογονίνη χρειάζεται για τη δημιουργία αρχικών μικρών αλυσίδων γλυκογόνου, οι οποίες στη συνέχεια επιμηκύνονται και διακλαδίζονται από τα άλλα ένζυμα της γλυκογένεσης. Η γλυκογενίνη, ένα ομοδιμερές, έχει ένα υπόλειμμα τυροσίνης σε κάθε υπομονάδα που χρησιμεύει ως άγκυρα για το αναγωγικό άκρο του γλυκογόνου. Αρχικά, περίπου επτά με δώδεκα καταλοιπα γλυκόζης προστίθενται από UDP-γλυκόζης σε κάθε υπόλειμμα τυροσίνης από το ένα μονομερερές γλυκογονίνης στο άλλο μέσω αυτογλυκοζυλίωσης, σχηματίζοντας δεσμούς α(1→4).
 Μόλις σχηματιστεί μια αλυσίδα επτά  μονομερών γλυκόζης, η συνθάση γλυκογόνου συνδέεται με την αναπτυσσόμενη αλυσίδα γλυκογόνου και προσθέτει UDP-γλυκόζη στην ομάδα 4-υδροξυλίου του υπολείμματος γλυκόζης στο μη αναγωγικό άκρο της αλυσίδας γλυκογόνου, σχηματίζοντας περισσότερο α(1→ 4) ομόλογα στη διαδικασία.
 Οι κλάδοι δημιουργούνται από το ένζυμο διακλάδωσης γλυκογόνου (επίσης γνωστό ως αμυλο-α(1:4)→α(1:6)τρανσγλυκοζυλάση), το οποίο μεταφέρει το άκρο της αλυσίδας σε προγενέστερο τμήμα μέσω γλυκοσιδικού δεσμού α-1:6, σχηματίζοντας κλαδιά, τα οποία αναπτύσσονται περαιτέρω με την προσθήκη περισσότερων α-1:4 γλυκοσιδικών μονάδων.

Παραπομπές
Θεόδωρος Αγγελίνος

Ο Θεόδωρος (Τεντ)  Αγγελίνος (γεν. 29 Μαΐου 1984 στην Αθήνα), είναι Έλληνας τενίστας.

Βιογραφία 
Ο Θεόδωρος Αγγελίνος είναι γιος του Στράτου και της Ελένης Αγγελίνου. Παρακολούθησε το γυμνάσιο του Πανεπιστημίου CMA και το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια.

Καριέρα στο τένις 
Το 2010 ήταν η πρώτη χρονιά που ο Αγγελίνος έπαιξε επαγγελματικά. Μέχρι σήμερα έχει προταθεί συνολικά πέντε φορές.  Η τελική του κατάταξη για το 2013 ήταν στο νούμερο 256.  Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Ένωσης Επαγγελματιών Ανισφαιριστών, ο Αγγελίνος ήταν ο όγδοος καλύτερος Έλληνας τενίστας το 2018. 

Ο Αγγελίνος προπονήθηκε σε μια ακαδημία τένις στη Βαλένθια της Ισπανίας. Παίζει με το δεξί χέρι.  Έχει αποκομίσει 90.453 δολάρια σε χρηματικά έπαθλα και έχει κερδίσει το 57,4% του συνόλου των παιχνιδιών στα οποία συμμετείχε.  Ο προπονητής Κλάιν λέει:Το μεγάλο παιχνίδι, το ύψος και ο αθλητικός χαρακτήρας του Τεντ τον κάνουν αναγκαία προσθήκη στην ομάδα. Έχει πολύ ταλέντο και η διεθνής του εμπειρία στο μονό και το διπλό έχει εντυπωσιάσει τους συμπαίκτες του.

Τίτλοι 
Ο Αγγελίνος έχει κερδίσει 7 τίτλους σινγκλ ITF Future, τον τελευταίο από τους οποίους το 2009.

Παραπομπές 

Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης
Πολυχρόνης Τζωρτζάκης

Ο Πολυχρόνης Τζωρτζάκης (γεν. 3 Ιανουαρίου 1989 στα Χανιά) είναι Έλληνας ποδηλάτης δρόμου και στίβου, ο οποίος επί του παρόντος αγωνίζεται στην Kuwait Pro Cycling Team.  Εκπροσωπώντας την Ελλάδα, αγωνίστηκε στο ομαδικό αγώνισμα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας Στίβου UCI το 2010 και το 2011,   καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 του Τόκιο, όπου τερμάτισε στην 63η θέση με χρόνο 6:21.46. 

Στον Ποδηλατικό Γύρο της Σαουδικής Αραβίας 2022, ο Τζωρτζάκης αγωνιζόταν με την ομάδα του Κουβέιτ και κατέλαβε, στο πρώτο ετάπ, τη δεύτερη θέση. Στο 2ου ετάπ, ο Τζωρτζάκης εκπροσωπεί την Ελλάδα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πολυχρόνης Τζωρτζάκης στο Cycling Archives
 Πολυχρονης Τζωρτζάκης στο ProCyclingStats

Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013
Έλληνες αθλητές
Ποδηλασία
Άγιος Ιωάννης Αγίου Δημητρίου Πηλίου Μαγνησίας

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αγίου Δημητρίου, της δημοτικής ενότητας Μουρεσίου, του δήμου Ζαγοράς-Μουρεσίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι παράλιος οικισμός στην ανατολική ακτή του νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του Πηλίου, μετά τον Άγιο Δημήτριο, βόρεια της κοίτης του Κισσώτικου ρέματος και απέναντι του συνώνυμου οικισμού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 70 χλμ. περίπου ΒΑ. του Βόλου.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κισσού που, τότε, ανήκε στον νομό Λαρίσης. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Μαγνησίας και το 1909 ξανά στον νομό Λαρίσης. Το 1942 υπήχθη οριστικά στον νομό Μαγνησίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Δημητρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μουρεσίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μουρεσίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζαγοράς-Μουρεσίου.

Γενικά
Ο Άγιος Ιωάννης είναι από τα σημαντικότερα τουριστικά θέρετρα των ακτών του Πηλίου, με σημαντική τουριστική υποδομή (ξενοδοχεία, επιπλωμένα διαμερίσματα, κ.λπ). Τους θερινούς μήνες υπέρχει θαλάσσια συγκοινωνία με που συνδέουν τον οικισμό με Θεσσαλονίκη - Χαλκιδική - Σποράδες.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη (Αη Γιαννάκη) Θεολόγου, άλλοτε καθολικό μονής με αξιόλογο τέμπλο, στο ανατολικό τμήμα του οικισμού
Η εκκλησία της Ανάληψης, στην παραλία του οικισμού
Η εκτεταμένη βοτσαλωτή παραλία του οικισμού
Η παραλία «Πλάκα» βόρεια του οικισμού
Το γεφύρι «Ροβοάμ», στο Κισσώτικο ρέμα, που συνδέει τον οικισμό με τον Άγιο Ιωάννη Μουρεσίου

Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι του Αγίου Ιωάννη Θεολόγου στις 8 Μαΐου. 
Το τριήμερο πανηγύρι της Μεταμόρφωσης Σωτήρος στις 6 Αυγούστου.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Χάρτες «ROAD» (Πήλιο 1:60.000)
eetaa.gr

Χωριά του νομού Μαγνησίας
Δήμος Ζαγοράς - Μουρεσίου
Ισλαμικό Κίνημα Τζιχάντ στην Παλαιστίνη

Το Ισλαμικό Κίνημα Τζιχάντ στην Παλαιστίνη (αραβικά: حركة الجهاد الإسلامي في فلستين) είναι μια ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση με έδρα τη Ραμάλα, που ιδρύθηκε το 1981. Μαζί με τη Χαμάς και έξι άλλες φατρίες, είναι μέλος της Παλαιστινιακής Συμμαχίας και των Συμφωνιών του Όσλο με στόχο την ίδρυση ενός κυρίαρχου ισλαμικού παλαιστινιακού κράτους. Το Κίνημα Ισλαμικής Τζιχάντ στην Παλαιστίνη απορρίπτει τη λύση των δύο κρατών και προωθεί τη στρατιωτική καταστροφή των Εβραίων. Το Ισλαμικό Κίνημα Τζιχάντ στην Παλαιστίνη είναι μέλος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και ο Ζιγιάντ Νακάλα (Ziyad al-Nakhalah) είναι ο ηγέτης του.

Παρόλο που το Ισλαμικό Κίνημα Τζιχάντ στην Παλαιστίνη έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες επιθέσεις σε αμάχους του Ισραήλ, το Ιράν είναι ο μείζων οικονομικός υποστηρικτής του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Eπίσημη ιστοσελίδα 

Παλαιστίνη
Αντισιωνισμός
Παλαιστινιακά πολιτικά κόμματα
Τρομοκρατικές οργανώσεις
Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα
Κάστρο του Καΐς

Το Κάστρο του Καΐς (γαλλικά: Château de Caïx, πρφ. [kajs]) είναι κατοικία της Δανικής Βασιλικής Οικογένειας, το οποίο βρίσκεται στην οινοπαραγωγική περιοχή Καόρ (Cahors) στη νότια Γαλλία.

Iστορία
Στους μεσαιωνικούς χρόνους το κάστρο αποτελούσε μέρος της άμυνας της πόλης Λυζέκ (Luzech) λόγω της κυριαρχίας του στον ποταμό Λο (Lot).

Τον 15ο αι. το κάστρο ανήκε στην οικογένεια Κουντέρκ (Couderc), που ήταν συμβολαιογράφοι στο Λυζέκ, και τον 16ο αι. η οικογένεια Κουρτουά (Courtois) κατείχε το κάστρο. Με τον γάμο του με την Ελέν ντε Κουρτουά το 1640, ο Ζεράρ Λεφράν (Lefranc) έγινε κύριος της ιδιοκτησίας. Ήταν ο πρώτος κληρονομικός πρόεδρος του Φορολογικού Δικαστηρίου (Cours des Aides) στο κοντινό Καόρ. Ο εγγονός του Ζακ Λεφράν ήταν πρόεδρος, όταν το δικαστήριο μεταφέρθηκε στο Moντωμπάν (Montauban) το 1709, όπου αγόρασε ένα ακίνητο στο Πομπινιάν (Pompignan). Ο μεγαλύτερος γιος τού Ζακ, ο διάσημος Γάλλος ποιητής Ζαν-Ζακ Λεφράν μαρκήσιος του Πομπινιάν πέρασε το πρώτο μισό της ζωής του στο Καιξ και από εκεί εμπνεύστηκε τον κήπο του στο Σατώ ντε Πομπινιάν από την τοποθεσία και τη θέα (αν και όχι από την αρχιτεκτονική, μέχρι τότε ξεπερασμένη) του Καιξ. Ο δεύτερος γιος τού Ζακ, ο Ζαν-Ζορζ επίσκοπος του Βιέν (Vienne), που επίσης ήταν μία μορφή του Διαφωτισμού, μεγάλωσε εκεί επίσης. Η πώληση του Καιξ μπορεί να χρηματοδότησε ορισμένα από τα οικοδομικά έργα στο Πομπινιάν, το οποίο με τη σειρά του πωλήθηκε από τον εγγονό τού Ζαν-Ζακ το 1833. 

Το κάστρο οχυρώθηκε για πρώτη φορά τον 14ο αιώνα. Από τότε έχει ξανακτιστεί και ανακαινιστεί αρκετές φορές. Οι Λεφράν έκτισαν τα εκτεταμένα κελάρια κρασιού κάτω από το κάστρο.

Η προσβολή από φυλλοξήρα κατέστρεψε τους αμπελώνες στα τέλη του 19ου αι. και οι ιδιοκτήτες μετανάστευσαν στην Ινδοκίνα. Δεν επέστρεψαν στην Ευρώπη παρά το 1955. Το 1967 ο διάδοχος της οικογένειας Ανρί-Μαρί-Ζαν-Αντρέ ντε Λαμπόρντ ντε Μονπεζά, νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Mαργαρίτα, τότε διάδοχο του θρόνου της Δανίας, και έγινε πριγκιπικός σύζυγος της Δανίας, όταν αυτή διαδέχθηκε τον πατέρα της στον θρόνο της Δανίας.

Το βασιλικό ζεύγος αγόρασε το κάστρο και το κτήμα το 1974· έκτοτε το έχουν ανακαινίσει εκτενώς. Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της μοναρχίας της Δανίας, η κατοικία έχει μετατραπεί σε ένα «χαλαρό περιβάλλον για επανένωση ολόκληρης της Δανικής Βασιλικής Οικογένειας και των Γάλλων συγγενών τους».  Ήταν το σκηνικό για τις φωτογραφίες διακοπών για τη βασιλική οικογένεια της Δανίας, συμπεριλαμβανομένων των 80ών γενεθλίων του πρίγκιπα Ανρί. 

Η κατοικία δεν είναι ανοιχτή στο κοινό. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού είναι διαθέσιμη μία ξενάγηση στους κήπους. Το κάστρο εξακολουθεί να παράγει κρασί.

Παραπομπές 

Μοναρχία της Δανίας
Βασιλικές κατοικίες στη Γαλλία
Παλάτια στη Γαλλία
Χασούρι

Το Χασούρι (γεωργιανά: ხაშური) είναι πόλη στο κεντρικό τμήμα της Γεωργίας και ο 9ος μεγαλύτερος οικισμός στη χώρα. Είναι το διοικητικό κέντρο του δήμου Χασούρι. Βρίσκεται στην πεδιάδα του Σίντα Κάρτλι, στην όχθη του ποταμού Σουραμούλα, 700 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Το Χασούρι αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1693. Το σύγχρονο Χασούρι ιδρύθηκε το 1872 ως λιτή σιδηροδρομική στάση ονόματι «Μιχαήλοβο» προς τιμήν του Μιχαήλ Νικολάεβιτς της Ρωσίας, Αντιβασιλέα του Καυκάσου. Το 1917 μετονομάστηκε σε Χασούρι. Η πόλη έλαβε καθεστώς πόλεως το 1921. Ήταν γνωστή ως Σταλίνισι, από το όνομα του Ιωσήφ Στάλιν, από το 1928 έως το 1934. Τον 19ο αιώνα μετά την κορυφαία κύρια γραμμή Τιφλίδας-Πότι, το Χασούρι έγινε σταδιακά σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος. Οι σιδηρόδρομοι και οι αυτοκινητόδρομοι κατευθύνονταν προς το Μπορτζόμι και το Αχαλτσίχε.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2014, ο πληθυσμός της πόλης είναι 26.135 κάτοικοι.

Παραπομπές

Πόλεις της Γεωργίας
Παλάτι των Δουκών της Βουργουνδίας

Το Παλάτι των δουκών και της Διοίκησης της Βουργουνδίας ή Palais des ducs et des États de Bourgogne είναι ένα αξιοσημείωτα καλοδιατηρημένο αρχιτεκτονικό συγκρότημα στη Ντιζόν (Dijon). Το παλαιότερο τμήμα είναι το γοτθικό δουκικό ανάκτορο του 14ου και 15ου αι. και η έδρα των δουκών της Βουργουνδίας, που αποτελείται από ένα κατάλυμα, που εξακολουθεί να είναι ορατό στην Πλατεία Ελευθερίας, τις δουκικές κουζίνες στην αυλή του Μπαρ (cour de Bar), τον πύργο του Φιλίππου του Καλού (tour de Philippe le Bon), ένα παρατηρητήριο (guette) με θέα σε όλη την πόλη και τον πύργο του Μπαρ (tour de Bar). Ωστόσο, τα περισσότερα από αυτά που φαίνονται σήμερα, κτίστηκαν τον 17ο και ιδιαίτερα τον 18ο αι., σε κλασικό στυλ, όταν το παλάτι ήταν κτίριο βασιλικής κατοικίας και στέγαζε τη διοίκηση της Βουργουνδίας. Τέλος, η πρόσοψη τoυ 19oυ αι. του μουσείου, στην τοποθεσία του Αγίου Παρεκκλησίου (Sainte-Chapelle) προστέθηκε στη θέση του Αγίου Παρεκκλησίου του παλατιού, που κατεδαφίστηκε το 1802. Το Παλάτι στεγάζει το δημαρχείο της πόλης και το μουσείο Καλών Τεχνών.

Ιστορία του Παλατιού των Δουκών 

Το δουκάτο της Βουργουνδίας ιδρύθηκε τον 9ο αι., περί το έτος 880, από το βασίλειο της Βουργουνδίας από τους Καρολίγγειους βασιλείς της Γαλλίας Λουδοβίκο Γ΄ και Καρλομάν Β΄ και τους πρίγκιπες που μοιράστηκαν την Καρολίγγεια αυτοκρατορία, αφού αναδιοργάνωσαν ολόκληρο το βασίλειο σε δουκάτα και κομητείες. Ο Ριχάρδος, κόμης του Όουν, γνωστός ως «Ριχάρδος ο Δικαστής», ονομάστηκε πρώτος μάργραβος και δούκας της Βουργουνδίας. Ήταν ένας από τους έξι Γάλλους ευγενώείς, που είχε εγκατασταθεί υπό τον επικυρίαρχό του, τον βασιλιά Λουδοβίκο Γ΄ της Γαλλίας.

Η κατοικία του δούκα

Οι δούκες της Βουργουνδίας, ηγεμόνες του δουκάτου της Βουργουνδίας (1363–1477) 

 Φίλιππος Β΄ ο Τολμηρός (1342–1404), γιος του βασιλιά Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας
 Ιωάννης ο Ατρόμητος (1371-1419)
 Φίλιππος Γ΄ ο Καλός (1396–1467)
 Κάρολος ο Τολμηρός (1433-1477)

Παλάτι της Διοίκησης της Βουργουνδίας 
Το παλάτι μετατράπηκε σε βασιλική κατοικία, όταν το δουκάτο της Βουργουνδίας καταλήφθηκε από το βασίλειο της Γαλλίας μετά το τέλος του Καρόλου του Τολμηρού, το 1477, και τη συνθήκη του Αρράς του 1482 μεταξύ του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ΄ και του Μαξιμιλιανού Α΄, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Γερμανίας.

Κυβερνήτες της Βουργουνδίας 
Μετά το 1477, οι βασιλείς της Γαλλίας όρισαν κυβερνήτες για να κυβερνήσουν τη Βουργουνδία . Μερικές φορές έρχονταν προσωπικά στη Ντιζόν, όπου το παλάτι μετατράπηκε σε βασιλική κατοικία για να τους δεχτεί ενώ βρίσκονταν στην επαρχία της Βουργουνδίας.

Το παλάτι κατά την επανάσταση: γέννηση του μουσείου

Το παλάτι σήμερα 
Οι αναστηλωμένοι τάφοι των δουκών εγκαταστάθηκαν στην Αίθουσα της Διατήρησης (Salle de garde) μετά την κατεδάφιση του Σαρτρέζ ντε Σαμμόλ (Chartreuse de Champmol) τον 19ο αι. Κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης του παλατιού το 2010–12, μία σειρά από γλυπτά από τους τάφους ταξίδεψαν ως εκθέματα.

Δείτε επίσης 

 Μουσείο Καλών Τεχνών της Ντιζόν
 Δούκες της Βουργουνδίας
 Ντιζόν

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 
 Επίσημος ιστότοπος του Musée des Beaux-Arts de Dijon

Παλάτια στη Γαλλία
Ναός του Αγίου Βαλεντίνου (Κίντριχ)

Ο Ναός του Αγίου Βαλεντίνου (πλήρης ονομασία Βασιλική των Αγίων Διονυσίου και Βαλεντίνου) είναι ναός γοτθικού ρυθμού, ο οποίος βρίσκεται στο Κίντριχ, στο κρατίδιο της Έσσης, στη Γερμανία. Το 2010 ονομάστηκε ελάσσονα βασιλική.

Ο ναός 
Ο Ναός του Αγίου Βαλεντίνου χτίστηκε στα τέλη του 15ου αιώνα. Εκείνη την εποχή στους περισσότερους ναούς δεν υπήρχαν στασίδια και οι πιστοί παρακολουθούσαν τη λειτουργία όρθιοι. Στη συγκεκριμένη εκκλησία, επειδή προσέρχονταν και πολλοί επιληπτικοί, καθώς ο Άγιος Βαλεντίνος θεωρείται και προστάτης των ανθρώπων που πάσχουν από επιληψία, υπήρχαν ξύλινα στασίδια, που διασώζονται μέχρι σήμερα. Πολλά από αυτά φέρουν διακοσμητικά στοιχεία, όπως λουλούδια, και επιγραφές σε γοτθικό αλφάβητο. Σε ένα από τα στασίδια είναι σκαλισμένο σε σπειρωματική διάταξη, με κεφαλαία γράμματα, ένα ποίημα, (Gerechtigkeitsspirale -Σπείρα της δικαιοσύνης), έργο του ξυλουργού Έρχαρτ Φάλκενερ (Erhart Falckener), από το 1510.Το ποίημα διαβάζεται από το κέντρο προς τα έξω:  

 

Η κεντρική είσοδος του ναού βρίσκεται στη δυτική πλευρά του κτιρίου. Στο τύμπανο πάνω από τη πόρτα υπάρχει ανάγλυφη απεικόνιση της Ανάληψης και της Στέψης της Παναγίας. Το εκκλησιαστικό όργανο του ναού είναι ένα από τα παλαιότερα σωζόμενα εκκλησιαστικά όργανα, που συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα. Στο ναό υπάρχει και ένα ξύλινο, επιχρυσωμένο άγαλμα της Παναγίας, που χρονολογείται το 1330.

Φωτογραφίες

Παραπομπές  

Χριστιανικοί ναοί στη Γερμανία
Ψάθη Ίου

Η Ψάθη είναι μικρός οικισμός στην Ίο. Βρίσκεται 8 χλμ από τη Χώρα, την πρωτεύουσα της Ίου και 200 ​​χλμ από την Αθήνα.

Αρχαιολογική σημασία

Σύμφωνα με το ΦΕΚ Νο. 161 Β του 1995, η τοποθεσία που φαίνεται στον χάρτη θεωρείται αρχαιολογικός χώρος. Η απόφαση αυτή ελήφθη προκειμένου να διατηρηθούν τα ερείπια δύο αρχαίων ναών όπου σήμερα πάνω τους είναι χτισμένες δύο εκκλησίες, τα ερείπια ενός ρωμαϊκού υδραγωγείου και τα ερείπια ενός αρχαίου, πρωτοκυκλαδικού οικισμού και νεκροταφείου.

Παραπομπές

Χωριά της Ίου
Δήμος Ιητών
Άγιος Ιωάννης Επιδαύρου Λιμηράς Λακωνίας

Ο Άγιος Ιωάννης είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μονεμβασίας, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.  
Στην τοπική κοινότητα Αγίου Ιωάννη Επιδαύρου Λιμηράς ανήκουν και οι οικισμοί Κρεμμύδι, Παλιά Μονεμβασία και Πορί.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Λακωνίας, προς την πλευρά του Μυρτώου Πελάγους. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές υπώρειες του λόφου «Κεραμωτή» (367 μ.), βορειοδυτικά της Μονεμβασιάς και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 97 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 34,621 χμ² (2011).

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Μονεμβασίας και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Ιωάννη. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Ιωάννη και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας.

Αξιοθέατα
Η παραλία «Καστράκι», στον όρμο Κρεμμύδι, 4,5 χλμ. νοτιοανατολικά του οικισμού
Τα ερείπια της αρχαίας Επιδαύρου Λιμηράς, σε λόφο στην παραλία «Καστράκι». Σώζονται λείψανα της ακρόπολης, τείχος, πύργοι και αναλήμματα, καθώς και ένα τεχνητό επίπεδο στην κορυφή, που, ίσως, υποδεικνύει τη θέση ναού.
Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο κέντρο του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
eetaa.gr

Χωριά του νομού Λακωνίας
Δήμος Μονεμβασιάς
Σενάκι

Το Σενάκι (γεωργιανά: სენაკი· μιγγρελιανά: სანაკი) είναι πόλη στην περιφέρεια Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι της δυτικής Γεωργίας. Βρίσκεται 294 χιλιόμετρα από την Τιφλίδα μεταξύ των ποταμών Τεχούρι και Τσίβι, σε υψόμετρο 28–38 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2014, έχει 21.596 κατοίκους.

Το 1998 το Σενάκι αποτέλεσε κέντρο στρατιωτικής ανταρσίας.

Παραπομπές

Πόλεις της Γεωργίας
Βαΐλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας

Οι βάιλοι, ιταλ.: bailli, bailie ή δικαστικοί επιμελητές ήταν ο διοικητικός εκπρόσωπος των πριγκίπων της Αχαΐας, που κυβερνούσαν το πριγκιπάτο της Αχαΐας ερήμην του πρίγκιπα. Οι πρώτοι πρίγκιπες, που ανήκαν στην ιδρυτική δυναστεία των Βιλλεαρδουίνων, διέμεναν στο πριγκιπάτο και το κυβερνούσαν άμεσα. Όμως το 1278 η Αχαΐα πέρασε στον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού, τον βασιλιά της Νάπολης. Ο Κάρολος και πολλοί από τους διαδόχους του, κυβέρνησαν το πριγκιπάτο μέσω των βαΐλων τους και δεν το επισκέφτηκαν ποτέ αυτοπροσώπως. Αρχικά, οι βάιλοι ήταν αξιωματούχοι των Καπετιδών-Ανζού (Aνδεγαυών), αλλά η θέση συχνά δινόταν σε ισχυρούς φεουδάρχες από την Αχαΐα και την υπόλοιπη Φραγκική Ελλάδα.

Η διοίκηση και άλλων κτήσεων των Ανδεγαυών στην Ελλάδα, όπως του Λεπάντο και της παλατινής κομητείας της Κεφαλλονιάς και Ζακύνθου, ήταν επίσης ενωμένη στα χέρια των βαΐλων της Αχαΐας.

Κατάλογος βαΐλων

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 
 
 Fine, John Van Antwerp (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4.
 Longnon, Jean (1969) [1962]. "The Frankish States in Greece, 1204–1311". In Setton, Kenneth M.; Wolff, Robert Lee; Hazard, Harry W. (eds.). A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189–1311 (Second ed.). Madison, Milwaukee, and London: University of Wisconsin Press. pp. 234–275. ISBN 0-299-04844-6.  
 
 Topping, Peter (1975). "The Morea, 1311–1364". In Setton, Kenneth M.; Hazard, Harry W. (eds.). A History of the Crusades, Volume III: The Fourteenth and Fifteenth Centuries. Madison and London: University of Wisconsin Press. pp. 104–140. ISBN 0-299-06670-3.
 Topping, Peter (1975). "The Morea, 1364–1460". In Setton, Kenneth M.; Hazard, Harry W. (eds.). A History of the Crusades, Volume III: The Fourteenth and Fifteenth Centuries. Madison and London: University of Wisconsin Press. pp. 141–166. ISBN 0-299-06670-3.

Βαΐλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Καμπί Χρυσομηλιάς Φούρνων

Το Καμπί Χρυσομηλιάς ή Καμπί Χρυσομηλέας είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός, τοποθεσία αλλά και παραλία των Φούρνων Κορσεών στην Περιφερειακή Ενότητα Ικαρίας.

Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία 
Το Καμπί Χρυσομηλιάς βρίσκεται στο βόρειο τμήμα και τα δυτικά παράλια του νησιού με υψόμετρο 44 μέτρα. Απέχει περίπου 600 μέτρα νοτιοδυτικά από τη Χρυσομηλιά της οποίας αποτελεί το επίνειο καθώς και 15 χλμ. (οδικά) βορειοανατολικά από τη Χώρα Φούρνων και το λιμάνι του νησιού με το οποίο υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση με πλοιάρια. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Φούρνων Κορσεών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» υπάγεται στον Δήμο Φούρνων Κορσεών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 50 κατοίκους

Απογραφές πληθυσμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Καμπί Χρυσομηλιάς - Ιούλιος 2019 στο https://www.youtube.com/
 Αρχαίος Πύργος στη Χρυσομηλιά των Φούρνων από τον ιστότοπο odysseus.culture.gr

Σημείωση
Στα δυτικά του νησιού και κοντά στη Χώρα Φούρνων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Καμπί Φούρνων.

Παραπομπές 

Δήμος Φούρνων Κορσεών