joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κωνστάντιος Δούκας

Ο Κωνστάντιος Δούκας ο πορφυρογέννητος (1060 - 1082) από τη Δυναστεία των Δουκών ήταν συν-Αυτοκράτορας το διάστημα 1060-78, δηλ. από τότε που γεννήθηκε και κατά τις βασιλείες τού πατέρα του Κωνσταντίνου Ι΄, τού Ρωμανού Δ΄ και τού αδελφού του Μιχαήλ Ζ΄.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πορφύρα και ήταν ο τρίτος γιος τού Κωνσταντίνου Ι΄ και της Ευδοκίας Μακρεμβολίτισσας, κόρης τού Ιωάννη Μακρεμβολίτη. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Μιχαήλ Ζ΄ και ο Ανδρόνικος.

Στις 24 Νοεμβρίου 1059 ο Ισαάκιος Κομνηνός, λίγο πριν παραιτηθεί, εξέλεξε τον Κωνσταντίνο Ι΄ ως διάδοχό του και τον έστεψε. Το 1060 ο πατέρας του έκανε συμβασιλείς τον Μιχαήλ Ζ΄ και τον Κωνστάντιο (όχι όμως τον Ανδρόνικο). Εκτός από τη βασιλεία τού πατέρα του (1060-67) κράτησε τον τίτλο κατά τη βασιλεία τού πατριού του Ρωμανού Δ΄ Διογένη (1068-71) και τού Μιχαήλ Ζ΄ (1071-78). Στις 31 Μαρτίου 1078 παραιτήθηκε ο Μιχαήλ Ζ΄ ένεκα τού ότι ήταν αντιδημοφιλής και των δύο στάσεων, τού Νικηφόρου Βοτανειάτη και Νικηφόρου Βρυεννίου τού πρεσβυτέρου. Ο Μιχαήλ Ζ΄ αποσύρθηκε στη μονή τού Στουδίου και επέλεξε τον Κωνστάντιο ως διάδοχό του, μια και ο Ανδρόνικος είχε αποβιώσει λίγα έτη πριν.

Ο Βοτανιάτης στη μάχη της Καλαβρύης, κοντά στη Σηλυμβρία, νίκησε τον Βρυέννιο και τον τύφλωσε. Έτσι ο Κωνστάντιος είχε να ανταγωνιστεί μόνο τον Βοτανειάτη, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχε ικανότητα διοίκησης και έχασε τους υποστηρικτές του, που τον παρέδωσαν στον Βοτανειάτη. Αυτός τον έστειλε να ζήσει σε μονή στα Πριγκιπόνησα της θάλασσας τού Μαρμαρά (Προποντίδος) και διέκοψε τον αρραβώνα του με την Άννα Βσεβολόντοβνα του Κιέβου.

Όταν ανέλαβε ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός το 1081 τον ανακάλεσε· ο Κωνστάντιος ήταν εξάδελφος τού Ανδρονίκου, πεθερού τού Αλεξίου Α΄. Έγινε στρατηγός και απεστάλη στην εκστρατεία εναντίον των Νορμανδών, όπου σκοτώθηκε το 1082 εναντίον τους στο Δυρράχιο.

Αναφορές

Πηγές
 Canduci, Alexander (2010), Triumph & Tragedy: The Rise and Fall of Rome's Immortal Emperors, Pier 9, ISBN 978-1-74196-598-8
 Finlay, George (1844), History of the Byzantine and Greek Empires from 1057–1453, 2, William Blackwood & Sons, OCLC 25020128
 Kaldellis, Anthony (2017). Streams of Gold, Rivers of Blood: The Rise and Fall of Byzantium, 955 A.D. to the First Crusade. Oxford University Press. ISBN 9780190253233.
 Norwich, John Julius (1993), Byzantium: The Apogee, Penguin, ISBN 0-14-011448-3

Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Δυναστεία των Δουκών
Βυζαντινοί στρατηγοί
Βυζαντινοί Αυτοκράτορες
Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη
Dragon Ball (anime)

Το Dragon Ball (ιαπωνικά: ドラゴンボール, Χέπμπορν: Doragon Bōru) είναι ιαπωνική σειρά anime περιπέτειας και φαντασίας, βασισμένη στα πρώτα 194 κεφάλαια του manga με το ίδιο όνομα, που δημιουργήθηκε από την Toei Animation. Προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Fuji Television στις 26 Φεβρουαρίου του 1986 και ολοκληρώθηκε στις 12 Απριλίου του 1989, με 153 επεισόδια. Με 325 κεφάλαια του manga που παραλείφθηκαν ασχολείται το anime Dragon Ball Z. Η ιστορία εστιάζει στις περιπέτειες του δυνατού αλλά αφελή Goku και τους διάφορους εχθρούς που αντιμετωπίζει.

Κύκλοι 
Οι περίοδοι του Dragon Ball είναι οι εξής:

Έχουν κυκλοφορήσει οι ταινίες:
Dragon Ball Ο θρύλος του δράκου Σένρον (περιέχει μερικά στοιχεία από τον κύκλο Emperor Pilaf Saga)

Dragon Ball Η ωραία κοιμωμένη στο κάστρο των μυστηρίων (περιέχει στοιχεία μετά τα γεγονότα του Emperor Pilaf Saga κι στις αρχές του tournament Saga.)

Dragon Ball Το τουρνουά των Μιφάν (τα γεγονότα τοποθετούνται στο Tournament Saga και υπάρχουν στοιχεία από το Tien Shinhan Saga)

Dragon Ball Η γενιά των ηρώων (είναι μία διαφορετική εκδοχή της ιστορίας για το πώς ξεκίνησε το ταξίδι του ο Son Goku και πώς νίκησε τον στρατό της κόκκινης κορδέλας)

Κυκλοφορία 
Στην Ελλάδα, το Dragon Ball (όπως και το Dragon Ball Z) προβαλλόταν στον ANT1. Η σειρά είχε το αυθεντικό ιαπωνικό τραγούδι τίτλων διασκευασμένο στα ελληνικά με φωνητικά (και στίχους) του Πάνου Τσαπάρα και της Άννας Μερκούρη. Στις 31 Αυγούστου του 2010, η DeAgostini ξεκίνησε να κυκλοφορεί τις ταινίες Dragon Ball σε DVD, οι οποίες μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν προβληθεί στην ελληνική τηλεόραση ή τον κινηματογράφο. Η κυκλοφορία τους ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 2011. Έπειτα, η εταιρία κυκλοφόρησε το anime στις 8 Ιουνίου του 2011, με τα επεισόδια να έχουν την μεταγλώττιση του ANT1 από το 1995, αλλά χωρίς την ελληνική εκδοχή των τίτλων αρχής της σειράς.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Dragon Ball στην ιστοσελίδα της Toei Animation (ιαπωνικά)
 Dragon Ball στην ιστοσελίδα της Funimation
 Dragon Ball στην ιστοσελίδα της Madman (αρχειοθετημένο)
 Dragon Ball στο IMDb

Σειρές anime
Shōnen anime και manga
Κωμικά anime και manga
Anime και manga περιπέτειας
Anime και manga φαντασίας
Toei Animation
Πέτερ Πελεγκρίνι

Ο Πέτερ Πελεγκρίνι (Peter Pellegrini, 6 Οκτωβρίου 1975-) είναι σλοβάκος πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας του από τις 22 Μαρτίου του 2018 ως τις 20 Μαρτίου 2020. Έχει προηγουμένως υπηρετήσει σε πολλές κυβερνητικές θέσεις στην χώρα του, με πιο πρόσφατη αυτή του Αναπληρωτή Πρωθυπουργού για Επενδύσεις και Ψηφιοποίηση.

Μεταξύ του 2006 και του 2012 ήταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Σλοβακίας. Στη συνέχεια έγινε υπουργός Οικονομικών και υπηρέτησε στη θέση αυτή μέχρι τον διορισμό του ως υπουργός Παιδείας, Επιστημών, Έρευνας και Αθλητισμού, στις 3 Ιουλίου 2014. Ήταν πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου από τις 25 Νοεμβρίου 2014 ως τις 23 Μαρτίου 2016. Κατόπιν έγινε αναπληρωτής πρωθυπουργός για Επενδύσεις.

Βιογραφία 
Ο προπάππος του ήταν Ιταλός. Σπούδασε στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Ματέι Μπελ και στο Πολυτεχνείο του Κόσιτσε, στο δεύτερο με έμφαση στον τραπεζικό τομέα, τις επενδύσεις και τη χρηματοδότηση..Μεταξύ του 2002 και του 2006 εργάστηκε ως οικονομολόγος και αργότερα ως σύμβουλος του μέλους του Εθνικού Συμβουλίου, Λιουμπομίρ Βάζνι.

Πολιτική καριέρα 
Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 εξελέγη με το κόμμα "Κατεύθυνση - Κοινωνική Δημοκρατία (Smer-SD). Στις εκλογές του 2010 επανεξελέγη, το ίδιο και στις εκλογές του 2012.

Από το 2012 ως τις 3 Ιουλίου 2014 ήταν υπουργός Οικονομικών. Αργότερα έγινε για μικρό χρονικό διάστημα Υπουργός Παιδείας, Επιστημών, Έρευνας και Αθλητισμού. Στις 25 Νοεμβρίου 2014, εξελέγη Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου, διαδεχόμενος τον Παβόλ Πάσκα. Το 2015 διορίστηκε "Ψηφιακός Πρωταθλητής της Σλοβακίας" μια θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που σκοπό έχει να προωθήσει τα οφέλη από την ψηφιακή κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς. Ο Πελεγκρίνι στη συνέχεια έγινε αναπληρωτής πρωθυπουργός για Επενδύσεις το 2016, κατά τη διάρκεια της τρίτης κυβέρνησης του Ρόμπερτ Φίτσο.

Πρωθυπουργός της Σλοβακίας
Ο Πελεγκρίνι ορκίστηκε πρωθυπουργός μετά την παραίτηση του προκατόχου του, Ρόμπερτ Φίτσο στις 15 Μαρτίου 2018, στον απόηχο της δολοφονίας του δημοσιογράφου Γιαν Κούτσιακ. Ο Πρόεδρος Αντρέι Κίσκα ενέκρινε το υπουργικό συμβούλιο στις 21 Μαρτίου 2018 και 81 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου ψήφισαν υπέρ της έγκρισης του Υπουργικού συμβουλίου την επόμενη εβδομάδα.

Προσωπική ζωή 
Ο Πελεγκρίνι έχει ιταλικές ρίζες. Ο προπάππους του, Λεοπόλντο Πελεγκρίνι, ήρθε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία για να εργαστεί στην κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής μεταξύ Λέβιτσε και Ζβόλεν. Εκεί ερωτεύτηκε την ντόπια Μαρία Κουνόβσκα και αποφάσισε να εγκατασταθεί στο Λεχότκα ποντ Μπρέχμι, στην περιοχή της Ζιάρ ναντ Χρόνομ.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Σλοβακίας
Τιμούρ Γκαρέγιεβ

Ο Τιμούρ Γκαρέγιεβ (Timur Gareyev, 3 Μαρτίου 1988) είναι Αμερικανός πρωταθλητής στο σκάκι. Γεννήθηκε στην Τασκένδη από Τατάρους γονείς. Ήταν μέλος της ομάδας σκάκι στο Πανεπιστήμιο του Τέξας από τον Αύγουστο του 2005 έως τον Αύγουστο του 2006 και από τον Αύγουστο του 2009 έως τον Δεκέμβριο του 2011 όταν και βοήθησε το πανεπιστήμιο να λάβει το πρώτο του εθνικό πρωτάθλημα παράλληλα με άλλες τιμές. Το 2007 ισοδυνάμησε στην πρώτη θέση με τον Vladimir Egin και τον Anton Filippov στο Πρωτάθλημα Σκάκι στο Ουζμπεκιστάν. Ο Γκαρέγιεβ έχει συμμετάσχει σε δυο Σκακιστικές Ολυμπιάδες : στην Calvià της Ισπανίας το 2004 και στο Τορίνο της Ιταλίας το 2006. Ο Γκαρέγιεβ κέρδισε το 20ό Ετήσιο Πρωτάθλημα στο Σικάγο και το 11ο Μητροπολιτικό Πρωτάθλημα Σκακιού.

Ο Γκαρέγιεβ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τέξας όπου έλαβε πτυχίο στο Business Marketing. Σήμερα κατοικεί και προωθεί το σκάκι στην Νότια Καλιφόρνια. Ο Γκαρέγιεβ κέρδισε το Ανοιχτό Πρωτάθλημα Σκακιού της Βόρειας Αμερικής το 2012 και ισοβάθμισε για τρίτη φορά στην πρώτη θέση στο Πρωτάθλημα Σκακιού των ΗΠΑ το 2013. Το ρεκόρ του Γκαρέγιεβ στο τυφλό σκάκι περιλαμβάνει μια νίκη σε 19 συνεχόμενα παιχνίδια στο Τέξας τον Σεπτέμβριο του 2012, μια νίκη σε 27 συνεχόμενα παιχνίδια στην Χαβάη τον Δεκέμβριο του 2012, μια νίκη σε 33 συνεχόμενα παιχνίδια στο St Louis τον Μάιο του 2013 και ένα παγκόσμιο ρεκόρ 48 συνεχόμενων νικών στο Λας Βέγκας στις 4 Δεκεμβρίου 2016.

Αμερικανοί σκακιστές
Κριστίνα Αγκιλέρα (δισκογραφία)

Η Κριστίνα Αγκιλέρα είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και μουσικός παραγωγός. Είναι ενεργή από το 1993 στη μουσική βιομηχανία και έχει κυκλοφορήσει 7 στούντιο άλμπουμ, ένα extended play, 43 σινγκλ (εκ των οποίων στα οκτώ συμμετέχει) και 10 προωθητικά σινγκλ. Μέχρι σήμερα έχει πουλήσει πάνω από 50.000.000 άλμπουμ. Στις ΗΠΑ κατάφερε έως το 2014 να πουλήσει 17.9 εκατομμύρια άλμπουμ, με 14.5 εκατομμύρια μονάδες να έχουν πιστοποιηθεί από τη RIAA.

Αγκιλέρα έχει καταφέρει να κερδίσει -μεταξύ άλλων- 6 Γκράμι, 3 MTV και 1 Latin Award. Το 2012 κατάφερε να κερδίσει ένα ALMA Award. Με αυτό το βραβείο βραβεύτηκε ως η Φωνή του 2012 και το 2013 κέρδισε το βραβείο Choice Award, με το οποίο βραβεύτηκε ως η Φωνή της Γενιάς μας.

Άλμπουμ

Στούντιο άλμπουμ

Σάουντρακ άλμπουμ

Σινγκλ

Christina Aguilera 

 Genie in a Bottle (1999)
 What a Girl Wants (1999)

 I Turn to You (2000)
 Come on Over Baby (All I Want Is You) (2000)

Stripped 

 Dirrty (ft. Redman) (2002)
 Beautiful (2002)
 Fighter (2003)
 Can't Hold us Down (ft. Lil' Kim) (2003)
 The Voice Within (2003)

Back to Basics 

 Ain't No Other Man (2006)
 Hurt (2006)
 Candyman (2007)
 Slow Down Baby (2007, κυκλοφόρησε μόνο στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία)
 Oh Mother (2007, κυκλοφόρησε μόνο στη Κεντρική Ευρώπη)

Keeps Gettin' Better - A Decade of Hits 

 Keeps Gettin' Better (2008)

Bionic 

 Not Myself Tonight (2010)
 Woohoo (ft. Nicki Minaj) (2010)
 You Lost Me (2010)

Lotus 

 Your Body (2012)
 Just A Fool (2012)

Liberation 

 Accelerate (2018)

Ως featuring artist 

 Nobody Wants To Be Lonely με τον Ricky Martin (2001)
 Tilt Ya Head Back με τον Nelly (2004)
 Tell Me με τον Diddy (2006)
 Moves Like Jagger με τους Maroon 5 (2011)
 Feel This Moment με τον Pitbull (2013)
 Hoy Tengo Ganas De Ti με τον Alejandro Fernandez (2013)
 Say Something με τους A Great Big World (2013)
 Do What U Want (Remix) με τη Lady Gaga (2013)

Soundtrack / Άλλα Σινγκλ 

 Reflection (1998) από την ταινία Μουλάν της Disney.
 The Christmas Song3 (1999, κυκλοφόρησε μόνο στη Νότια Αμερική)
 Lady Marmalade με τις Lil'Kim, Missy Elliott, Pink και Mýa (2001)
 Car Wash με τη Missy Elliott (2004)

Παραπομπές

Δισκογραφία
Η Εις Άδου Κάθοδος (Νέα Μονή Χίου)

Η Εις Άδου Κάθοδος είναι ψηφιδωτή σκηνή από τον κυρίως ναό στη Νέα Μονή Χίου.

Περιγραφή 

Η σκηνή διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση.Από τις μορφές εκείνη τουΧριστού εχει υποστεί μικρή φθορά στο αριστερό τμήμα της κόμης, το οποίο συμπληρώθηκε με πορφυρο-μαύρο χρώμα και σε μικρές περιοχές της ενδυμασίας που συμπληρώθηκαν με ψηφίδες. Το περίγραμμα του ένσταυρου φωτοστέφανου του Χριστού δηλώνεται με μαύρο γυαλί. Οι κεραίες του εγγεγραμμένου σταυρού στολίζονται με τρία κόκκινα ρομβοειδή κοσμήματα σε μάυρα πλαίσια και με τέσσερις ψηφίδες από άσπρο ασβεστόλιθο, οι οποίες μιμούνται μαργαριτάρια.Τα μαλιά και το γένι της μορφής που δεν έχουν συμπληρωθεί απόδίδονται με ψηφίδες από καφέ-μαύρο γυαλί.Τα περιγράμματα έχουν χρώμα μαύρο. Οι μαρμάρινες ψηφίδες για τους ανοικτούς τόνους στο πρόσωπο του Χριστού έχουν υποστεί φθορά και αποχρωματισμό ακι μερικές λείπουν, ενώ σε ορισμένα σημεία έχουν βυθισθεί πιο κάτω από την αρχική τους θέση.Για τη φωτεινή σάρκα αξιοποιήθηκαν δυο τόνοι ρόδινου και ένας κοκκαλί μαρμάρου και άσπρος ασβεστόλιθος.Η φθορά τους δίνει μεγαλύτερη ένταση στη σκιά που αποδίδεται με το βαθύτερο τόνο του λαδί. Τα μάτια τονίζονται με το μέγεθος της κόρης και της ίριδας, με την κόκκινη καμπύλη στα βλέφαρα, και με τις ρόδινες ψηφίδες από κάτω.Στο πρόσωπο του Χριστού είναι ελαττωμένο το ρίδινο με έμφαση στο άσπρο, που αποκτά αντίθεση με τη σκούρα σκιά. Το άσπρο χρησιμοποιείται πιο πολύ στα χέρια,ενώ το ρίδινο είναι περιορισμένο.  Μια μεγάλη μάυρη ψηφίδα δηλώνει το  το σημάδι του καρφιού. στο δεξί χέρι και στα πόδια του Χριστού. Στα πόδια η σκιά δηλώνεται με σειρά καταστανών ψηφίδων και διαγράφεται το μεγάλο νύχι στο μεγάλο δάκτυλο του αριστερού ποδιού. Ο Χριστός φέρει χιτώνα σε δύο βαθύτερους τόνους του πορφυρού και ιμάτιοσε δύο βαθύτερους τόνους του βαθυγάλαζου με πορφυρό μαύρο για τα περιγράμματα και μαύρο για τις ακμές της πτυχολογίας. Χρυσογραφία έντονη έχει ο χιτώνας και το ιμάτιο. Ο διπλός σταυρός που κρατάει ο Χριστός με το αριστερό χέρι είναι πορφυρός και περιγράφεται με μια σειρά μαύρες ψηφίδες, η οποία γίνεται διπλή σε ορισμένα τμήματα προς δήλωση της σκιάς. Στα σημεία όπου τέμνονται οι διπλές κεραίες του σταυρού σχηματίζεται ένα τετράγωνο από χρυσές ψηφίδες.Ο Χριστός πατάει πάνω στα θυρόφυλλα της πύλης του Άδη, τα οποία αποδίδονται με ανοικτό καστανό γυαλί σε δύο τόνους και έχουν φατνώματα που διαγράφονται με χρυσό. Ο βαθύτερος τόνος του γκριζογάλαζου είναι διάσπαρτος με μαύρες ψηφίδες αξιοποιείται για την κοιλότητα του σπηλαίου, το περίγραμμα της οποίας δηλώνεται με δύο σειρές ψηφίδες από άσπρο ασβεστόλιθο, προς τα δεξιά, και από προκοννήσιο μάρμαρο,προς τα αριστερά. Στο σκοτεινό βάθος του σπηλαίου προβάλλονται μια κλειδαριά, δύο σύρτες, ένα κλειδί, καρφιά και δύο χειροπέδες. Όλα αυτά αποδίδονται με άσπρο ασβεστόλιθο και ασβεστόλιθο και γαλάζιο γυαλί.

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Πηγές 

 

Ψηφιδωτά
Μονές της Χίου
Μικρή Περιμετρική Πάτρας

Η Μικρή Περιμετρική Οδός Πάτρας (εναλλακτικά: Μίνι Περιμετρική) είναι δημόσιο τεχνικό έργο εντός της πόλης των Πατρών. Ολοκληρώθηκε και δόθηκε προς χρήση στις 22 Σεπτεμβρίου 2018.

Περιγραφή
Βασικός σκοπός δημιουργίας της αποτέλεσε η ανάγκη της διευκόλυνσης μετακινήσεων από και προς διάφορες περιοχές και προάστια της Πάτρας παρακάμπτοντας το ιστορικό κέντρο της πόλης, ώστε να μην επιβαρύνεται με κυκλοφοριακό φόρτο. Επί της ουσίας συνδέει το βόρειο με το ανατολικό και νότιο μέρος της πόλης και το αντίστροφο, χωρίς να απαιτείται ανάγκη διέλευσης μέσα από το κέντρο.

Κατασκευάστηκε με σκοπό να συμβάλλει σημαντικά στην αποσυμφόρηση της κίνησης στο κέντρο καθώς θα συνδέει τα Ταμπάχανα με την περιοχή του λεγόμενου Νέου Δρόμου, στο ύψος της συνοικίας της Αγίας Σοφίας, έτσι ώστε να μπορεί κανείς να μεταβεί γρηγορότερα σε περιοχές που, σε άλλη περίπτωση, θα χρειαζόταν να κινηθεί εντός του κέντρου. Είναι ένα έργο που προβλέπεται να βελτιώσει και να διευκολύνει τις μετακινήσεις για μεγάλο πλήθος οδηγών καθημερινώς. 

Παράλληλα με την κατασκευή της Μικρής Περιμετρικής, εκτελέστηκαν ή προβλέπεται να εκτελεστούν έργα διάνοιξης ή και πεζοδρομήσεις κάποιων οδών εντός του κέντρου της πόλης, με αποτέλεσμα να αλλάξει μερικώς ο χάρτης συγκοινωνιών και μετακινήσεων του ιστορικού της κέντρου της πόλης. 

Διαθέτει δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση, επαρκή φωτισμό σε όλο της το εύρος, και δύο σήραγγες.

Κατά την κατασκευή της Μικρής Περιμετρικής οι εργασίες καθυστέρησαν ή διακόπηκαν για κάποιο χρονικό διάστημα, κυρίως λόγω αρχαιοτήτων που βρέθηκαν στην περιοχή. Κατά καιρούς είχαν δοθεί διάφορες παρατάσεις ολοκλήρωσής της.

Γενικά στοιχεία
Η Μίνι Περιμετρική είχε αρχικό προϋπολογισμό 26.094.341,65 ευρώ με τίτλο «Ολοκλήρωση Κατασκευής Μικρής Περιμετρικής Οδού Πατρών και Κατασκευή Αγωγού Ομβρίων Σ1 περιοχής Αρόης». Εν συνεχεία ακολούθησε επαναδημοπράτησή της τον Νοέμβριο του 2013 και η σύμβαση υπογράφτηκε τον Μάιο του 2014. Ο ανάδοχος που ανέλαβε το έργο αρχικά ήταν η «ΔΟΜΟΚΑΤ ΑΕ», ενώ τελικός ανάδοχος υπήρξε η «Εργοδυναμική Πατρών ΑΤΕ». Ο προϋπολογισμός του έργου ανήλθε σε 21.951.219,51 ευρώ (ποσό χωρίς ΦΠΑ) και εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ: Επιχειρησιακό Πρόγραμμα (Ε.Π.) «Δυτική Ελλάδα – Πελοπόννησος – Ιόνιοι Νήσοι (2014-2020)», ενώ συγχρηματοδοτήθηκε από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (Ε.Τ.Π.Α.). Φορέας υλοποίησης του έργου ήταν η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας.

Μελλοντικά έργα
Μέσω συνδετήριας οδού με το τοπικό οδικό δίκτυο προβλέπεται η σύνδεση της Μικρής Περιμετρικής Πατρών με την Ευρεία Παράκαμψη Πατρών, μέσω του προβλεπόμενου νέου κόμβου στο ύψος του Ζαβλανίου. Ο νέος κόμβος χωροθετείται ανάμεσα στις σήραγγες «Γηροκομείο» και «Αρχαιολογικός», συνδέοντας την Ευρεία Παράκαμψη Πατρών με το αρκτικό τμήμα της πόλης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Βόλτα από...ψηλά στη μικρή περιμετρική της Πάτρας - Εντυπωσιακές εικόνες από drone. thebest.gr. 26/03/2017. Ανακτήθηκε: 16/07/2018.
 Πάτρα: Οι αρχαιολογικοί θησαυροί που κρύβονται στα χώματα της Μίνι Περιμετρικής. newsnowgr.com. 18/11/2014. Ανακτήθηκε: 16/07/2018.
 Ενδεικτική αρθρογραφία για τη Μίνι Περιμετρική Πάτρας . pelop.gr. Ανακτήθηκε: 25/09/2018.

Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα
Πάτρα
Second Life

Το Second Life είναι διαδικτυακός εικονικός κόσμος που αναπτύχθηκε και ανήκει στην εταιρεία Linden Lab που εδρεύει στο Σαν Φρανσίσκο και κυκλοφόρησε στις 23 Ιουνίου 2003. Μέχρι το 2013, το Second Life είχε περίπου ένα εκατομμύριο τακτικούς χρήστες. Με πολλούς τρόπους, το Second Life είναι παρόμοιο με μαζικά διαδικτυακά παιχνίδια ρόλων πολλαπλών παικτών. Ωστόσο, η Linden Lab είναι εμφατική ότι η δημιουργία της δεν είναι παιχνίδι: «Δεν υπάρχει κατασκευασμένη διαμάχη, κανένας καθορισμένος στόχος.»

Στον εικονικό κόσμο μπορεί να υπάρξει δωρεάν πρόσβαση μέσω προγραμμάτων-πελατών της Linden Lab ή μέσω εναλλακτικών εξωτερικών θεατών. Οι χρήστες του Second Life (επίσης αποκαλούμενοι ως κάτοικοι) δημιουργούν εικονικές αναπαραστάσεις των ίδιων, που ονομάζονται άβαταρ, και μπορούν να αλληλεπιδρούν με μέρη, αντικείμενα και άλλα άβαταρ. Μπορούν να εξερευνήσουν τον κόσμο, να συναντήσουν άλλους κατοίκους, να κοινωνικοποιηθούν, να συμμετάσχουν τόσο σε ατομικές όσο και σε ομαδικές δραστηριότητες, να χτίσουν, να δημιουργήσουν, να ψωνίσουν και να εμπορευθούν εικονικές ιδιοκτησίες και υπηρεσίες μεταξύ τους.

Η πλατφόρμα κατά κύριο λόγο περιλαμβάνει περιεχόμενο που παράγουν οι χρήστες βασισμένο στο 3D. Το Second Life έχει επίσης το δικό του εικονικό νόμισμα, το δολάριο Linden, το οποίο ανταλλάσσεται με νόμισμα του πραγματικού κόσμου.

Το Second Life απευθύνεται σε άτομα ηλικίας 16 ετών και άνω, με εξαίρεση τους χρήστες ηλικίας 13-15 ετών, οι οποίοι περιορίζονται στην περιοχή του Second Life από κάποιο ίδρυμα χορηγίας (π.χ. ένα σχολείο).

Φτιαγμένο στο λογισμικό είναι ένα εργαλείο 3D μοντελοποίησης βασισμένο σε απλά γεωμετρικά σχήματα, που επιτρέπει στους κατοίκους να δημιουργούν εικονικά αντικείμενα. Υπάρχει επίσης μια διαδικαστική γλώσσα δέσμης ενεργειών, η Γλώσσα Συγγραφής Linden, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προσθέσει διαδραστικότητα σε αντικείμενα. Τα δημιουργήματα (sculpties), η σύμπλεξη, η μορφή των ρούχων ή άλλων αντικειμένων, το ανιμέισον και οι χειρονομίες μπορούν να δημιουργηθούν χρησιμοποιώντας εξωτερικό λογισμικό και να εισαχθούν. Οι όροι υπηρεσίας του Second Life προβλέπουν ότι οι χρήστες διατηρούν πνευματικά δικαιώματα για οποιοδήποτε περιεχόμενο δημιουργούν και ότι ο διακομιστής και ο πελάτης παρέχουν απλές λειτουργίες διαχείρισης ψηφιακών δικαιωμάτων (DRM). Ωστόσο, η Linden Lab άλλαξε τους όρους παροχής υπηρεσιών τον Αύγουστο του 2013, για να μπορεί να χρησιμοποιήσει περιεχόμενο που δημιουργήθηκε από τους χρήστες για οποιονδήποτε σκοπό. Οι νέοι όροι υπηρεσίας εμποδίζουν τους χρήστες να χρησιμοποιούν μορφές από υπηρεσίες μορφών τρίτων, όπως επεσήμαναν ορισμένοι από αυτούς απερίφραστα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Βιντεοπαιχνίδια του Linux
Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου
Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Δυνητικές κοινότητες
Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Βιντεοπαιχνίδια του 2003
Βουαντίσουαφ Σπίλμαν

O Βλαντισλάβ Σπίλμαν (πολωνικά: Władysław Szpilman‎, 1911 - 2000) ήταν Πολωνός πιανίστας και συνθέτης κλασικής μουσικής. 

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έζησε για δύο χρόνια κρυμμένος στο Γκέτο της Βαρσοβίας κατορθώνοντας τελικά να επιβιώσει. Το διάστημα αυτό της ζωής του και ο τρόπος με τον οποίο κατάφερε να επιβιώσει αποτυπώνεται στη ταινία Ο Πιανίστας, του Ρομάν Πολάνσκι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πολωνοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Λετονική Ακαδημία Επιστημών

Η Λετονική Ακαδημία Επιστημών () είναι η επίσημη ακαδημία επιστημών της Λετονίας και η κρατική ένωση των πρώτιστων επιστημόνων της χώρας. Η ακαδημία ιδρύθηκε ως Ακαδημία Επιστημών της Λετονικής ΣΣΔ (). Εδρεύει στην Ρίγα. Ο σημερινός πρόεδρος της ακαδημίας είναι ο Ογιάρς Σπαρίτις.

Κτίριο 

Το κτίριο της Ακαδημίας Επιστημών χτίστηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ του 1951 και του 1961, αφότου βρέθηκε η χρηματοδότηση από τα νεοσύστατα κολχόζ στην Λετονία και καθώς περαιτέρω τα έξοδα αυξήθηκαν, η χρηματοδότηση της ακαδημίας γινόταν από μια "εθελοντική δωρεά" που παρακρατούταν από τους μισθούς του λετονικού αγροτικού πληθυσμού.

Το κτίριο είναι διακοσμημένο με πολλά σφυροδρέπανα, καθώς και με λετονικά λαϊκά στολίδια και μοτίβα. Το κωδωνοστάσιο αρχικά ήταν διακοσμημένο με ένα στεφάνι και ένα πεντάκτινο αστέρι, το οποίο αφαιρέθηκε μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Λετονίας το 1991. Το μέγιστο ύψος του είναι 108 μέτρα. Ήταν ο πρώτος ουρανοξύστης στη δημοκρατία και ήταν το ψηλότερο κτίριο μέχρι την κατασκευή της Έδρας της Swedbank στη Λετονία με ύψος 121 μέτρων, και εκείνη την εποχή, ήταν ένα από τα υψηλότερα κτίρια οπλισμένου σκυροδέματος στον κόσμο.

Το κτίριο, το οποίο σχεδιάστηκε από τους Όσβαλντς Τιλμάνις, Βαϊντελότις Απσίτις και Κάρλις Πλούκσνε, είναι ένας ξάδερφος των παρόμοιων ουρανοξυστών της Σταλινικής εποχής, οι οποίοι είναι αντιπροσωπευτικοί της Σταλινικής αρχιτεκτονικής (μερικές φορές αναφέρεται ως Σοσιαλιστικός Κλασικισμός). Η αρχιτεκτονική του ουρανοξύστη μοιάζει με πολλούς άλλους που χτίστηκαν στην Σοβιετική Ένωση εκείνη την περίοδο, με πιο σημαντικό το κεντρικό κτίριο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας. Τα τοπικά ψευδώνυμα περιλαμβάνουν τα Τούρτα γενεθλίων του Στάλιν και το Κρεμλίνο. 

Η θέα του τοπίου της Ρίγας είναι ανοιχτή για δημόσια προβολή από τον 17ο όροφο (με ύψος 65 μέτρων). Ο πύργος βρίσκεται στο προάστιο Μασκάβα Φόρσταντ.

Δείτε επίσης 
 Πανρωσικό Εκθεσιακό Κέντρο 
 Όγδοη Αδελφή
 Ξενοδοχείο Λενινγκράντσκαγια
 Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας
 Κτίριο Διοίκησης των Κόκκινων Πυλών
 Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας
 Παλάτι των Σοβιέτ
 Επτά Αδελφές (Μόσχα)
 Παλάτι του Θριάμβου
 Παλάτι του Πολιτισμού και της Επιστήμης στη Βαρσοβία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Διεθνής συνεργασία της Λετονικής Ακαδημίας Επιστημών
Κτίρια και κατασκευές στη Ρίγα
Αξιοθέατα στη Ρίγα
Ακαδημίες επιστημών
Σοσιαλιστικός ρεαλισμός
Σταλινική αρχιτεκτονική
Μέλη του Διεθνούς Συμβουλίου για την Επιστήμη
Μέλη του Διεθνούς Επιστημονικού Συμβουλίου
Μαύρος Σεπτέμβρης

Ο Μαύρος Σεπτέμβρης (αραβική γλώσσα: أيلول الأسود) ήταν σύγκρουση που πραγματοποιήθηκε στην Ιορδανία μεταξύ των ιορδανικών ενόπλων δυνάμεων, υπό την ηγεσία του βασιλιά Χουσεΐν, και της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), υπό την ηγεσία του Γιάσερ Αραφάτ, κυρίως μεταξύ 16 και 27 Σεπτεμβρίου του 1970, με ορισμένες ενέργειες να συνεχίζονται μέχρι τις 17 Ιουλίου του 1971.

Αφού η Ιορδανία έχασε τον έλεγχο της Δυτικής Όχθης από το Ισραήλ το 1967, οι Παλαιστίνιοι μαχητές γνωστοί ως Φενταγίν μετέφεραν τις βάσεις τους στην Ιορδανία και αύξησαν τις επιθέσεις τους στο Ισραήλ και στα κατεχόμενα από αυτό εδάφη. Ισραηλινά αντίποινα σε παλαιστινιακό στρατόπεδο με έδρα σε μία ιορδανική πόλη κατά μήκος των συνόρων με τη Δυτική Όχθη, εξελίχθηκε σε μάχη πλήρους κλίμακας, μετά την οποία αυξήθηκε η αραβική υποστήριξη των Παλαιστινίων μαχητών στην Ιορδανία. Η δύναμη της PLO στην Ιορδανία αυξήθηκε. Ενεργώντας ως παρακράτος, οι Φενταγίν αγνόησαν τους τοπικούς νόμους και κανονισμούς και προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον βασιλιά Χουσεΐν δύο φορές -οδηγώντας σε βίαιες αντιπαραθέσεις με τον ιορδανικό στρατό τον Ιούνιο του 1970. Ο Χουσεΐν ήθελε να απομακρύνει τους Φενταγίν από τη χώρα αλλά δίστασε να το κάνει γιατί δεν ήθελε να το χρησιμοποιήσουν οι εχθροί του εναντίον του εξισώνοντας τους Παλαιστίνιους μαχητές με πολίτες. Η δράση της PLO στην Ιορδανία κορυφώθηκε με τις αεροπειρατείες που πραγματοποιήθηκαν στον Σεπτέμβριο, κατά τις οποίες οι Φενταγίν κατέλαβαν τρία πολιτικά αεροσκάφη και τα εξανάγκασαν να προσγειωθούν στη Ζάρκα, παίρνοντας αλλοδαπούς ως ομήρους και αργότερα ανατινάζοντας τα αεροσκάφη μπροστά στον διεθνή Τύπο. Τότε ο Χουσεΐν διέταξε τον στρατό να κινηθεί. 

Στις 17 Σεπτεμβρίου, ο ιορδανικός στρατός περικύκλωσε πόλεις με παρουσία της PLO, συμπεριλαμβανομένου του Αμμάν και της Ιρμπίντ, και άρχισε να βομβαρδίσει τους Φενταγίν, που είχαν εγκατασταθεί στα παλαιστινιακά στρατόπεδα προσφύγων. Την επόμενη μέρα, δυνάμεις της Συρίας παρενέβησαν για να υποστηρίξουν τους Φενταγίν. Προχώρησαν ως την Ιρμπίντ, την οποία οι Φενταγίν ανακήρυξαν "απελευθερωμένη" πόλη. Στις 22 Σεπτεμβρίου, οι Σύροι αποσύρθηκαν αφού ο στρατός της Ιορδανίας εξαπέλυσε επιθέσεις που προκάλεσαν σοβαρές απώλειες στους Σύρους. Η πίεση που άσκησαν οι αραβικές χώρες οδήγησαν τον Χουσεΐν να σταματήσει τις μάχες. Στις 13 Οκτωβρίου υπέγραψε συμφωνία με τον Αραφάτ ρυθμίζοντας την παρουσία των Φενταγίν. Εντούτοις, ο ιορδανικός στρατός επιτέθηκε και πάλι τον Ιανουάριο του 1971. Οι Φενταγίν εκδιώχθηκαν από τις πόλεις μέχρις ότου 2.000 Φενταγίν παραδόθηκαν αφού περικυκλώθηκαν σ' ένα δάσος στις 17 Ιουλίου, σηματοδοτώντας το τέλος της σύγκρουσης.

Παραπομπές 

Συγκρούσεις του Ψυχρού Πολέμου
Λετονική Εθνική Όπερα

Η Εθνική Όπερα της Λετονίας (Latvijas Nacionālā opera) είναι η εθνική όπερα της Λετονίας. Εδρεύει στη Ρίγα. Η εταιρεία της όπερας περιλαμβάνει το Λετονικό Εθνικό Μπαλέτο, τη Χορωδία και την Ορχήστρα της Εθνικής Όπερας της Λετονίας.

Ιστορία 
Η Ρίγα είχε ήδη ένα γερμανόφωνο θέατρο, το οποίο προσέφερε επίσης όπερα και μπαλέτο από το 1782 το οποίο στεγαζόταν στο Θέατρο της Πόλης της Ρίγας από το 1863.

Η πρώτη προσπάθεια να δημιουργηθεί μια λετονική εθνική όπερα ήταν το 1893, όταν εκτελέστηκε το Spoku stunda ("Η Ώρα του Φαντάσματος") του Γιέκαμπς Οζόλς. Η Λετονική Όπερα (Latviešu Opera) ιδρύθηκε το 1912 από τον Πάβουλς Γιουργιάνς, όμως σχεδόν αμέσως, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο θίασος της όπερας έφυγε για τη Ρωσία. Η 1918, η όπερα επανιδρύθηκε (Latvju Opera) με επικεφαλής τον Γιάζεπς Βιτόλς, ιδρυτή της Λετονικής Ακαδημίας Μουσικής. Η συναυλία ντεμπούτου έγινε στις 23 Ιανουαρίου 1919 με τον Ιπτάμενο Ολλανδό του Βάγκνερ. Από το 1944, μετά την κατάληψη της Λετονίας από τη Σοβιετική Ένωση, και την ενσωμάτωσή της στην δεύτερη, η Εθνική Όπερα της λετονίας μετονομάστηκε σε Κρατική Όπερα και Θέατρο Μπαλέτου της Λετονικής ΣΣΔ.  Το 1990, το θέατρο μετονομάστηκε σε Εθνική Όπερα της Λετονίας, αλλά σχεδόν αμέσως το κτίριο έκλεισε μέχρι το 1995 για ανακαίνιση και η Λετονική Εθνική Όπερα μεταφέρθηκε σε προσωρινές εγκαταστάσεις. Για την επαναλειτουργία της το 1995, η  πρώτη όπερα ήταν η Uguns un nakts του Γιάνις Μεντίνς (Φωτιά και Βράδυ).

Κτίριο 

Η Εθνική Λυρική Σκηνή κατασκευάστηκε το 1863 από τον αρχιτέκτονα Λούντβιχ Μπόνστεντ (οι εσωτερικοί χώροι κατασκευάστηκαν από την εταιρεία του Άουγκουστ Βολτς), για το τότε γερμανόφωνο Θέατρο της Πόλης, και έχει ανακαινιστεί αρκετές φορές από τότε. Έχει ανακαινιστεί το 1882-1887 (μετά από μια πυρκαγιά το 1882), το 1957-1958 και το 1991-1995 (μετά την ανεξαρτησία). Ένα σύγχρονο παράρτημα προστέθηκε το 2001 με μια Νέα Αίθουσα 300 καθισμάτων.

Διευθυντές και μαέστροι

Γερμανικό Θέατρο της Ρίγας 
 Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ ήταν ο μουσικός διευθυντής στη Ρίγα το 1837-1839 πριν από το χτίσιμο της τρέχουσας όπερας. Ο Όττο Λόχσε έγινε ο πρώτος μαέστρος στο κτίριο της όπερας όταν αυτό ήταν το Γερμανικό Θέατρο το 1889.
 Άλλοι μαέστροι του γερμανικού θεάτρου είναι ο Μπρούνο Βάλτερ το 1898-1900, ο Φριτς Μπους το 1909-1991, ο Έριχ Κλάιμπερ, ο Κλέμενς Κράους το 1913-1914 και ο Χέρμαν Άμπεντμπροθ.

Λετονική Εθνική Όπερα 
 Γιάζεπς Βίτλος, 1919 - ιδρυτής
 Τέοντορς Ράιτερς 1918-1944.
 Εμίλ Κούπερ (Αγγλορώσος), 1925-1928.
 Γκέοργκ Σνέεβοϊγκτ (Φινλανδός), 1929-1931
 Ιγκνάτς Βάγκχαλτερ, 1933
 Λεο Μπλεχ (Γερμανός Εβραίος), 1937-1941
 Γιάνις Μέντινς,1920-1928
 Ταϊσίγια Μπέρνε, 1933-1944
 Ρούντολφς Μπέρζινς, 1944-1949
 Λεονίντς Βίγκνερς, 1944-1949
 Έντγκαρς Τονς, 1954-1967
 Γιάνις Χούνχενς, 1954-1986
 Ριχάρντς Γκλάζουπς, 1947-1975
 Αλεξάντρς Βιλουμάνις, 1970-1996.
 Γκιντάρας Ρινκεβίτσιους (Λιθουανός), 1996-2003
 Άντρις Νέλσονς, 2003-2007
 Μοντέστας Πιτρένας (Λιθουανός), 2008-σήμερα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Homepage
 Latvian National Opera and Ballet at Google Cultural Institute

Πολιτισμός της Λετονίας
Λετονικά μουσικά συγκροτήματα
Περιμετρική Οδός Πατρών

Η Περιμετρική Οδός Πατρών είναι αυτοκινητόδρομος ταχείας κυκλοφορίας που διασχίζει περιμετρικά την Πάτρα και παράλληλα συνδέει την Ολυμπία Οδό με την Ε.Ο. Πατρών - Πύργου. Κατασκευάστηκε το 2003 και αποτελεί, σύμφωνα με το πιο πρόσφατο ΦΕΚ για την αρίθμηση των αυτοκινητοδρόμων, τμήμα της Ιόνιας Οδού, που με την σειρά της θεωρείται τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 55 του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών. Συντηρείται από την Ολυμπία Οδό Α.Ε.

Περιγραφή
Έχει μήκος περίπου 20 χλμ. και διαθέτει κόμβους με εξόδους-εισόδους προς διάφορες περιοχές της πόλης της Πάτρας και της ευρύτερης περιοχής της. Τα δύο άκρα της βρίσκονται στο Μιντιλόγλι και το Ρίο. Στην απόσταση που διανύει η Περιμετρική υπάρχουν δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση καθώς και Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης (Λ.Ε.Α.). Διαθέτει επίσης: διαχωριστική νησίδα ανάμεσα στις δύο κατευθύνσεις κυκλοφορίας, προστατευτικές μπάρες στις άκρες του δρόμου, οδική σήμανση, ηλεκτρονικούς πίνακες σχετικών πληροφοριών, πλήρη και επαρκή φωτισμό, τηλέφωνα ανάγκης, κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης (κάμερες), και έργα υποδομής για την απομάκρυνση των όμβριων υδάτων. Επίσης, στο βόρειο τμήμα της διέρχεται από έξι σήραγγες (τούνελ) μετρίου και μικρού μήκους. 

Κατά περιοχές στον αυτοκινητόδρομο διαφέρει το μέγιστο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας των οχημάτων που κινούνται σε αυτόν, ωστόσο το μέγιστο όριο είναι τα 120 χιλιόμετρα.

Σκοπός
Βασικός σκοπός δημιουργίας της αποτέλεσε η ανάγκη της διευκόλυνσης των μετακινήσεων τόσο από και προς διάφορες περιοχές ή προάστια και περίχωρα της Πάτρας, που βρίσκονται μακριά μεταξύ τους, όσο και η παράκαμψη της πόλης της Πάτρας από διερχόμενα οχήματα στην περιοχή, ώστε να μην επιβαρύνεται με επιπλέον κυκλοφοριακό φόρτο το κέντρο και λεωφόροι της πόλης.

Κατάλογος κόμβων

* Σημείωση: Αναφέρονται ενδεικτικά: α) συνοικίες της Πάτρας, β) οικισμοί που αποτελούν προάστια ή περίχωρά της, καθώς και γ) υποδομές (π.χ. νοσοκομεία κ.λπ.), τα οποία προσεγγίζονται οδικώς από διερχόμενα οχήματα της Περιμετρικής Οδού Πατρών μέσω του εκάστοτε κοντινού κόμβου. Κάποιες τοποθεσίες αναφέρονται παραπάνω από μία φορές λόγω της δυνατότητας προσέγγισής τους και από άλλους κόμβους της οδού πέραν από αυτόν στον οποίο βρίσκονται πιο κοντά, με αυτό να γίνεται εφεδρικά ή λόγω της εγγύτητας τους σε δύο κόμβους με συντομότερη επιλογή -κόμβου- ανάλογα με την κατεύθυνση κάθε οχήματος (δηλ. προς Αθήνα ή προς Πύργο) για την εκάστοτε ακριβής θέση προορισμού.

Φωτογραφίες

Μελλοντικά έργα
Προβλέπεται να κατασκευαστεί ανάμεσα στις σήραγγες «Γηροκομείο» και «Αρχαιολογικός» νέος κόμβος με προϋπολογισμό 12.950.000 ευρώ, στο ύψος του Χ.Υ.Τ.Α. Ξερόλακκας, με σκοπό να συνδέει την Ευρεία Παράκαμψη Πατρών με το αρκτικό τμήμα της Πάτρας. Μέσω συνδετήριας οδού με το τοπικό οδικό δίκτυο προβλέπεται η σύνδεση της Μικρής Περιμετρικής Πατρών με την Ευρεία Παράκαμψη Πατρών.

Παραπομπές

Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα
Πάτρα
Μάραθον (Τέξας)

Το Μάραθον (Marathon) είναι χωριό στην Κομητεία Μπριούστερ του Τέξας, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ο πληθυσμός του ήταν 455 κάτοικοι στην απογραφή του 2000 και 430 στην απογραφή του 2010. Είναι ωστόσο ο δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός της κομητείας Μπριούστερ.

Απαρχές
Ο πρώην καπετάνιος Άλμπιον Ε. Σέπαρντ, που είχε εργασθεί ως τοπογράφος μηχανικός για τη σιδηροδρομική γραμμή, αγόρασε γη στην περιοχή τον Μάρτιο του 1882 και ίδρυσε το Ράντσο Άιρον Μάουνταιν στα βόρεια του σημερινού χωριού. Τον Σεπτέμβριο έκανε αίτηση για τη δημιουργία ταχυδρομικού γραφείου, γράφοντας ότι ο τοπικός πληθυσμός ήταν 130 κάτοκοι περίπου και «αυξανόταν ραγδαία». Πράγματι, ένα ταχυδρομείο ιδρύθηκε εκεί στις 13 Φεβρουαρίου 1883. Ο Σέπαρντ ονόμασε την τοποθεσία «Μάραθον», επειδή το έδαφός της τού θύμιζε την πεδιάδα του Μαραθώνα, στην Ελλάδα.

Γεωγραφία
Το Μάραθον είναι κτισμένο σε υψόμετρο 1.220 ως 1.235 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 30°12΄27΄΄ Β και μήκος 103°14΄36΄΄ Δ. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος της κομητείας Μπριούστερ.

Το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ ταξινομεί το Μάραθον ως «census-designated place» (δηλαδή δεν αποτελεί αυτόνομη διοικητική οντότητα) με έκταση 13,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το κλίμα του χωριού είναι ημίξηρο Η ελάχιστη θερμοκρασία που έχει σημειωθεί ποτέ είναι −21 °C, ενώ η μέγιστη 43 °C.

Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, υπήρχαν 198 νοικοκυριά και 126 οικογένειες στο χωριό. Το 82,4% των κατοίκων ήταν λευκοί, το 0,88% Αφροαμερικανοί και το 13,2% ανήκαν σε άλλες φυλές. Το 21,1% του πληθυσμού ήταν ηλικίας κάτω των 18 ετών και το 19,3% άνω των 64. Η διάμεση ηλικία ήταν 46 έτη. Η αναλογία ενηλίκων ανδρών και γυναικών ήταν 100 γυναίκες προς 108,7 άνδρες.

Το διάμεσο οικογενειακό ετήσιο εισόδημα ήταν 27.500 δολάρια, ενώ το κατά κεφαλή 17.884 δολάρια. Το 13,2% των οικογενειών και το 23,2% του πληθυσμού ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Αξιοθέατα

Το Gage Hotel, που κτίστηκε το 1927 από τον αρχιτέκτονα Χένρυ Τροστ, είναι διατηρητέο ξενοδοχείο 45 δωματίων. Στο χωριό γυρίστηκαν σκηνές της ταινίας Παρίσι, Τέξας (1984) του σκηνοθέτη Βιμ Βέντερς, καθώς και της ταινίας Φαντάνγκο (1985) με τον Κέβιν Κόστνερ.

Σεισμός
Στις 14 Απριλίου 1995 ένας σεισμός με μέγεθος 5,7 βαθμών Ρίχτερ συνέβη με επίκεντρο κοντά στο Μάραθον. Αυτός είναι μέχρι σήμερα (2008) ο δεύτερος μεγαλύτερος σεισμός στην ιστορία του Τέξας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημος ιστότοπος
 Το χωριό στο Handbook of Texas της Texas State Historical Association

Μαραθον
Μιχάλης Διακομιχάλης

Ο Μιχάλης Διακομιχάλης (Νίσυρος, 1959) είναι οικονομολόγος με ειδίκευση στα ζητήματα που αφορούν τον τουρισμό.  

Έχει σπουδές στα πανεπιστήμια City University of New York & State University of New York και στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Είναι διδάκτωρ στη Οικονομική του Τουρισμού και την Λογιστική Εθνικών Λογαριασμών. Είναι Καθηγητής στο Τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με Γνωστικό Αντικείμενο τη "Λογιστική του Εθνικολογιστικού Συστήματος και Ειδικές Λογιστικές", καθώς και ιδρυτής και πρώτος διευθυντής του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών στη Λογιστική-Χρηματοοικονομική και Διοικητική επιστήμη. Διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Parthenope της Νάπολη το 2018 και διδάσκει στο πρόγραμμα ΔΕΟ του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου ενώ  επιβλέπει διπλωματικές διατριβές στα προγράμματα ΔΤΕ, ΤΡΑ και ΜΒΑ. Έχει περί τις 150 δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά, σε πρακτικά συνεδρίων και σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, καθώς και πλήθος αναφορών στο έργο του.   

Στον Οδήγό με θέμα "Η μέτρηση της απασχόλησης στις τουριστικές βιομηχανίες - Οδηγός με βέλτιστες πρακτικές"  που εκδίδεται από τα Ηνωμένα Έθνη – Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού, σε συνεργασία με το Διεθνή Οργανισμό Εργασίας, -στη σελίδα Acknowledgments, αποδίδονται ευχαριστίες στον Μιχάλη Διακομιχάλη, για τα «ουσιώδη στοιχεία που του ζητήθηκαν και τις περιεκτικές και εμπνευσμένες συμβουλές που παραχώρησε κατά την προετοιμασία αυτού του έργου».  

Είναι συγγραφέας (μόνος ή με άλλους) των παρακάτω επιστημονικών βιβλίων, που διδάσκονται σε ελληνικά πανεπιστήμια:

 ΕΛΕΓΚΤΙΚΗ Θεωρία και Ασκήσεις με τις Λύσεις τους (2003), (ψηφιοποιημένο σε CD-ROM) 
Ο Θαλάσσιος Τουρισμός και οι οικονομικές επιδράσεις του (2009) 
 Σύστημα Εθνικής Λογιστικής (2012) 
 Ειδικές-Κλαδικές Λογιστικές (2013) 
 Δορυφόρος Λογαριασμός Τουρισμού: Η Εθνική Λογιστική του Τουρισμού και μία εμπειρική εφαρμογή στην Ελλάδα. (2012)
Αιτίες φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής στην Ελλάδα: Έρευνα σε Εφοριακούς, επιχειρηματίες και Λογιστές. (2019),  (με 2.789 Ερωτηματολόγια)
Λογιστική του Τουρισμού με ΕΓΛΣ και ΕΛΠ. (2020)
FINANCIAL AND QUANTITATIVE ISSUES IN TOURISM: Evidence from Greece. E-book library online. (2020) 

Έχει εκδώσει επίσης τα παρακάτω έργα:       

 Σκιρτήματα (1989) Ποιήματα
 Το νισύρικο πέλαγος (2001) Ποιήματα και πεζά 
Μεσοπέλαγα του νου (2021) Ποιήματα 
 "Παρακαλούσα το θάνατο - Το ημερολόγιο του αιχμαλώτου Stalag IVF 2371". (2012), Μαρτυρία από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Έλληνες οικονομολόγοι
Πανίκος Λεωνίδου

Ο Πανίκος Λεωνίδου (Πάχνα Λεμεσού, 15 Ιουνίου 1959) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2016 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Πανίκος Λεωνίδου γεννήθηκε στην Πάχνα στις 15 Σεπτεμβρίου 1959. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε δημόσια διοίκηση και πολιτικές επιστήμες στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και νομικά στο ίδιο πανεπιστήμιο. Στη συνέχεια ακολούθησε σπουδές στον ελληνικό πολιτισμό στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου. Εργάζεται ως δικηγόρος.

Είναι νυμφευμένος με την Ελένη Παπαϊωάννου και έχει δύο υιούς και μία κόρη.

Πολιτική διαδρομή 
Στις Δημοτικές εκλογές του 1991 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λεμεσού με το ΔΗΚΟ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 1996. Την περίοδο 1991-2000 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντας (ΣΑΛΑ). Την περίοδο 2003-2011 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Αρχής Λιμένων Κύπρου. Την περίοδο 2011-2016 ήταν αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρείας Θεατρικής Ανάπτυξης Λεμεσού (ΕΘΑΛ) και πρόεδρος του Παγκύπριου Συνδέσμου Δημόσιας Διοίκησης και Πολιτικών Επιστημών. Από τον Φεβρουάριου του 2014 είναι πρόεδρος της Επαρχιακής Επιτροπής ΔΗΚΟ Λεμεσού, μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΔΗΚΟ για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.

Ως βουλευτής, είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού. Από τον Οκτώβριο του 2018 είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ από τον Οκτώβριο του 2018.

Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.

Παραπομπές

Πηγές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα
Βουλευτές Λεμεσού
Κύπριοι δικηγόροι
Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Κωνσταντίνος Ευφορβηνός Κατακαλών

Ο Κωνσταντίνος Ευφορβηνός Κατακαλών ήταν ένας Βυζαντινός ευγενής, από τους πιο εξέχοντες στρατηγούς της βασιλείας του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Πολέμησε εναντίον των Κουμάνων και έλαβε τους τίτλους του πρωτοκουροπαλάτου και του νωβελίσσιμου.

Βιογραφία
Καταγόταν από τις ευγενείς Οικογένειες του Κατακαλώνος, ο πατέρας του και του Ευφορβηνού η μητέρα του. Αναφέρεται για πρώτη φορά στις πηγές, όταν διοικούσε το σώμα των Χωματινών (από το Χώμα του Μαιάνδρου) και τη μοίρα των Τούρκων στον στρατό του Αλεξίου Α΄ κατά τη μάχη των Καλαβρυών το 1078. Εμφανίζεται ξανά ως συμμετέχων στη Σύνοδο των Βλαχερνών το 1094 με τον τίτλο του πρωτοκουροπαλάτη. 

Το επόμενο έτος έλαβε μέρος στην εκστρατεία του Κομνηνού εναντίον των Κουμάνων, την οποία ήγειρε ο διεκδικητής ψευδο-Νικηφόρος Διογένης. Ο Αλέξιος Α΄ έστειλε τον Κωνσταντίνο να τους επιτεθεί, ενώ οι Κουμάνοι θα διέσχιζαν το πέρασμα του Ζυγού, αλλά οι εντόπιοι Βλάχοι τους οδήγησαν να το περάσουν νωρίτερα και οι αλλόφυλοι κατέλαβαν την πόλη Γολόη. Ωστόσο ο Κατακαλών επιτέθηκε σε τμήματά τους και κατάφερε να συλλάβει περίπου εκατό αιχμαλώτους, ανδραγάθημα για το οποίο προήχθη σε νωβελίσσιμο (ευγενέστατο). Η επόμενη αποστολή ήταν να βοηθήσει την Αδριανούπολη, που επολιορκείτο από τους Κουμάνους. Προσπάθησε να εισέλθει στην πόλη από τα νότια, αλλά τον αιφνιδίασαν στους βάλτους οι Κουμάνοι και μόλις που κατάφερε να σώσει τη ζωή του. Το 1096 ο Αυτοκράτορας τον έστειλε να περισώσει τα υπολείμματα της Σταυροφορίας του Λαού (προοίμιου της Α΄ Σταυροφορίας), που είχε ηττηθεί από τους Σελτζούκους και σχεδόν καταστραφεί. Οι Τούρκοι αποσύρθηκαν πριν την προώθησή του και ο Κωνσταντίνος μπόρεσε να σώσει τους επιζήσαντες Σταυροφόρους.

Περί το 1100 ονομάστηκε δούκας (στρατιωτικός διοικητής) της Κύπρου και κατείχε τη θέση αυτή ως το 1102/04 τουλάχιστον. Το 1108 ο Κατακαλών ήταν μέρος μίας πρεσβείας, που εστάλει από τον Αλέξιο στον Βοημούνδο πρίγκιπα του Τάραντα, που πολιορκούσε το φρούριο του Δυρραχίου. Η βυζαντινή αντιπροσωπεία έπεισε τον Νορμανδό να ζητήσει διευθέτηση με τη Ρωμανία και τον συνόδευσαν στο Αυτοκρατορικό στρατόπεδο της Δεαβόλεως, όπου υπογράφτηκε η σχετική Συνθήκη.

Έχει σωθεί σφραγίδα του, όπου στη μία όψη παρίσταται ο Χριστός όρθιος με γύρω την επιγραφή ΚΕ ΒΟΗΘΕΙ ΤΩ ΣΩ ΔΟΥΛΩ και στην άλλη όψη αναγράφεται + ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΩ ΤΩ ΚΑΤΑΚΑΛΩΝΩ. Ήταν ένας από τους πιο έμπιστους και αξιόλογους αξιωματούχους και ως δείγμα αυτού ο γιος του Νικηφόρος νυμφεύτηκε τη δεύτερη κόρη του Αυτοκράτορα, τη Μαρία.

Οικογένεια
Από τη σύζυγό του είχε τέκνο:
 Νικηφόρος απεβ. πριν το 1130, στρατηγός, πανυπερσεβαστός. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού.

Αναφορές

Πηγές
 Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8.
 Skoulatos, Basile (1980). Les personnages byzantins de l'Alexiade: Analyse prosopographique et synthèse [The Byzantine Personalities of the Alexiad: Prosopographical Analysis and Synthesis] (in French). Louvain-la-Neuve: Nauwelaerts.

Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Νωβελίσσιμοι
Βυζαντινοί στρατηγοί
Κουροπαλάτες
Κυβερνήτες του Θέματος Κύπρου
Βυζαντινοί δούκες
Πέτερις Βασκς

Ο Πέτερις Βασκς (γεννημένος στις 16 Απριλίου 1946) είναι Λετονός συνθέτης.

Ο Βασκς γεννήθηκε στην Αϊζπούτε της Λετονίας, στην οικογένεια ενός Βαπτιστή πάστορα. Εκπαιδεύτηκε ως βιολιστής στη Λετονική Ακαδημία Μουσικής Γιάζεπς Βίτολς, ως παίκτης κοντραμπάσου με τον Βιτάουτας Σερεϊκάαν στη Λιθουανική Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου. Έπαιξε σε διάφορες ορχήστρες της Λετονίας πριν την είσοδο στο Κρατικό Ωδείο στο Βίλνιους στη γειτονική Λιθουανία για να σπουδάσει σύνθεση με τον Βαλεντίν Ούτκιν, καθώς δεν μπορούσε να το κάνει στη Λετονία λόγω της Σοβιετικής κατασταλτικής πολιτικής απέναντι στους Βαπτιστές. Ξεκίνησε να γίνεται γνωστός εκτός Λετονία στη δεκαετία του 1990, όταν ο Γκίντον Κρέμερ ξεκίνησε να υπερασπίζεται τα έργα του και τώρα είναι ένας από τους πιο σημαντικούς και εξέχοντες Ευρωπαίους σύγχρονους συνθέτες.

Το πρώιμο ύφος του Βασκς οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στα πειράματα αλεατρικότητας του Βίτολντ Λουτοσλάβσκι, του Κριστόφ Πεντερέτσκι και του Τζορτζ Κραμπ. Τα ύστερα έργα του περιλαμβάνουν χαρακτηριστικά της λετονικής λαϊκής μουσικής, όπως το απαλό και ποιμαντικό κοντσέρτο αγγλικού κόρνου (1989). Τα έργα του είναι γενικά εξαιρετικά σαφή και επικοινωνιακά, με μια στερεή και μυϊκή αίσθηση της αρμονίας. Τα λυρικά περάσματα μπορεί να ακολουθούνται από ταραγμένες παραφωνίες, ή να διακόπτονται από ζοφερά τμήματα που θυμίζουν εμβατήρια. Έκανε εκτεταμένη χρήση μινιμαλιστικών τεχνικών, αλλά δεν συνδέεται με κάποια συγκεκριμένη μέθοδο.

Ο Βασκς αισθάνεται έντονα τα περιβαλλοντικά ζητήματα, και μια αίσθηση φύσης τόσο παρθένα και κατεστραμμένη μπορεί να βρεθεί σε πολλά από τα έργα του, όπως το Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 2 (1984). Άλλα σημαντικά έργα, περιλαμβάνουν το Κανταμπίλε (1979), το Μούσικα ντολορόσα (1984) και το Ταξίδι Μπάσου (2003) για σόλο κοντραμπάσο. Έχει γράψει πέντε κουαρτέτα εγχόρδων, από τα οποία το τέταρτο (2003) και το πέμπτο (2006) έχουν γραφτεί για το κουαρτέτο Κρόνος.

Ο Βασκς βραβεύθηκε με το Βραβείο Χέρντερ του Ιδρύματος Άλφερτ Τόεπφερ το 1996, καθώς και το Βραβείο για τη Λογοτεχνία, τις Τέχνες και την Επιστήμη της Βαλτικής Συνέλευσης. Έλαβε το λετονικό Μεγάλο Βραβείο Μουσικής το 1997 για το κοντσέρτο του για βιολί Tālā Gaisma («Μακρινό Φως», 1996-7). Έλαβε το Βραβείο Κλασικής Μουσικής Καννών το 2004. Τα σημαντικά έργα του περιλαμβάνουν επίσης το Βιατόρε, τη Συμφωνία #2 και «Μουσική για έναν νεκρό Φίλο».

Από το 1994 είναι επίτιμο μέλος της Λετονικής Ακαδημίας Επιστημών και το 2001 έγινε μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής. Το 1996 ήταν ο βασικός συνθέτης στο Φεστιβάλ Νέας Μουσικής στη Στοκχόλμη και το 2006 ήταν συνθέτης σε κατοικία στο φεστιβάλ μουσικής και τεχνών του Πρέστεϊν και στο Φεστιβάλ Βέιλ οφ Γκλαμόργκαν στην Ουαλία.

Το 2005 έλαβε το Εσθονικό Τάγμα του Λευκού Αστεριού Γ΄ τάξης.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Profile at Schott Music website
 Latvian Web Page on Vasks in English 
 Ondine Records: Peteris Vasks
 orfile  on Music.lv website
 Liner notes for Pater Noster performed by Latvian Radio Choir
 "Peteris Vasks: Composer and Sinfonietta Riga deplore destruction" Kokafi article

Βασκς, Πετερ
Ararat (μπράντι)

Το Αραράτ (στυλιζαρισμένο ως ArArAt), είναι  εμπορικό σήμα αρμενικού μπράντι (με στυλ κονιάκ) που παράγεται από την Εταιρεία Μπράντι του Ερεβάν από το 1887. Παράγεται από αρμενικά λευκά σταφύλια και νερό πηγής, σύμφωνα με την παραδοσιακή μέθοδο. Τα "συνηθισμένα μπράντι" του σήματος είναι ηλικίας μεταξύ 3 και 6 ετών. Το "ηλικιωμένο μπράντι" είναι μεταξύ 10 και 30 ετών.

Οι συγγραφείς ενός βιβλίου του 2003 του έγραψαν ότι είναι "Αναμφίβολα η κορυφή των κορυφών των ανατολικοευρωπαϊκών μπράντι." Το μπράντι Αραράτ κατά κύριο λόγο πωλούνται σε χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και μεταξύ αυτών, τη Ρωσία, τη Γεωργία, την Ουκρανία και την Λευκορωσία. Στις ρωσόφωνες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, το αρμενικό κονιάκ διατίθεται στην αγορά ως αρμενικό κονιάκ (). Το 1900, το κονιάκ κέρδισε το βραβείο Γκραν πρι στο Παρίσι. Ο όρος "μπράντι" δεν είχε συλληφθεί ποτέ πραγματικά στην περιοχή.

Στην πολιτική 
Ένα ατεκμηρίωτο ανέκδοτο ισχυρίζεται ότι κατά τη Διάσκεψη της Γιάλτας, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ ήταν τόσο εντυπωσιασμένος με το αρμενικό κονιάκ Ντβιν που του έδωσε ο Ιωσήφ Στάλιν όπου ζητούσε αρκετά μπουκάλια του κονιάκ να αποστέλλονται σε αυτόν κάθε χρόνο. Σύμφωνα με πληροφορίες 400 μπουκάλια Ντβιν στέλνονταν στον Τσώρτσιλ ετησίως. Αυτό το μπράντι ονομάστηκε προς τιμή της αρχαίας πρωτεύουσας Ντβιν, και παράχθηκε για πρώτη φορά το 1943.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης στην προσωπική του βίλα στο Σότσι, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έδωσε στο Βρετανό Πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον ένα μπουκάλι αρμενικού μπράντι ως δώρο, υπενθυμίζοντας την προσφορά του Στάλιν στον Τσώρτσιλ το 1945.

Εμπορικά σήματα 

 ArArAt Erebuni, 30 ετών.
 ArArAt Nairi, 20 ετών.
 ArArAt, 3, 5 και 25 ετών.
 ArArAt Tonakan, 15 ετών.
 ArArAt Akhtamar, 10 ετών.
 ArArAt Otborny, 7 ετών.
 ArArAt Ani, 6 ετών.
 ArArAt Dvin, συλλογή.
 ArArAt Αρμενία, τη συλλογή.

Τα εμπορικά σήματα που έχουν αποσυρθεί περιλαμβάνουν: 

 ArArAt Vaspurakan, 15 ετών.
 ArArAt Kilikia, 30 ετών.
 ArArAt Sparapet, 40 ετών.
 ArArAt Κιβωτός του Νώε, 70 ετών.

Δείτε επίσης 

 Νόι (κονιάκ)
 Εταιρεία Μπράντι του Ερεβάν

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Pernod Ricard Armenia
 Yerevan Brandy Company
 Vinorium (UK) Ltd.
Αρμενική κουζίνα