joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τεζκατλιπόκα

Στη μυθολογία των Αζτέκων, ο Τεζκατλιπόκα  ή Τεσκατλιπόκα (ισπ. Tezcatlipoca) είναι ο θεός του σκότους, του πειρασμού, της μαγείας, του πολέμου και των υλικών πραγμάτων. Είχε στην κατοχή του ένα μαγικό καθρέφτη που έβγαζε καπνούς και σκότωνε τους αντιπάλους του, γι' αυτό είναι επίσης γνωστός σαν "θεός του Καθρέφτη που Καπνίζει".

Ο Τεζκατλιπόκα ήταν ο αντίπαλος του πνευματικού Κετζαλκόατλ και μερικές φορές εμφανίζεται σαν αυτός που ωθεί τους ανθρώπους στο κακό. Τιμωρώντας όμως το κακό κι επιβραβεύοντας την καλοσύνη, έθετε σε δοκιμασίες το νου των ανθρώπων με πειρασμούς, αντί να τους σπρώχνει στην ακολασία. Σύμφωνα με τους Αζτέκους, ήταν ο θεός της διχόνοιας και της απάτης, αλλά κι ο θεός των αρχόντων, των πολεμιστών και της μαγείας. Σχετίζεται με την έννοια της μοίρας και του πεπρωμένου και με τον ιαγουάρο. Τις περισσότερες φορές εμφανίζεται ως μάγος, ενώ θεωρείτο θεός με την ικανότητα να μεταμορφώνεται και άλλες μυστήριες δυνάμεις.

Λατρεία του Τεζκατλιπόκα 
Η εορτή του Τεζκατλιπόκα ήταν τον πέμπτο μήνα του ημερολογίου των Αζτέκων. Η απόδοση τιμών προς τους θεούς τελείωνε με μια θυσία, στην οποία ξεριζωνόταν η καρδιά του θύματος και την κρατούσαν προς τον ήλιο. Οι προετοιμασίες ξεκινούσαν ένα χρόνο νωρίτερα. Οι ιερείς διάλεγαν ένα νεαρό άντρα, που στον επόμενο χρόνο θα ζούσε σαν άρχοντας: μάθαινε να παίζει αυλό, φορούσε χρυσά κοσμήματα και πολυτελή ρούχα, κάπνιζε και απολάμβανε το γενικό σεβασμό. Είκοσι ημέρες πριν από την τελετή παντρευόταν τέσσερις νέες γυναίκες και την τελευταία εβδομάδα τραγουδούσε, χόρευε και γιόρταζε. Την ημέρα της θυσίας, το θύμα ανέβαινε μόνος τα σκαλιά του ναού, σπάζοντας ένα πήλινο αυγό σε κάθε σκαλί. Όταν έφθανε στην κορυφή, η καρδιά του ξεριζωνόταν. Ο Τεζκατλιπόκα επίσης εορταζόταν κατά τον ένατο μήνα των Αζτέκων, στη Γιορτή των Νεκρών.

Απεικονίσεις 

Συνήθως απεικονίζεται με μια μαύρη λωρίδα στο πρόσωπό του, ενώ σχεδόν πάντα με τον Καθρέφτη που Καπνίζει, από οψιδιανό και αιματίτη. Στο δεξί του χέρι κρατάει τέσσερα βέλη, με τα οποία τιμωρεί τις αμαρτίες των ανθρώπων.

Πηγές 

Time-Life Παγκόσμια Ιστορία, Τόμος 12, Εκδόσεις Κ. Καπόπουλος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Encyclopedia Mythica

Θεότητες της μαγείας
Θεότητες του πολέμου
Τλαλόκαν

Το Τλαλόκαν θεωρείται στη μυθολογία των Αζτέκων σαν παράδεισος, ο οποίος κυβερνάται από το θεό της βροχής Τλάλοκ και τη Τσαλτσιουτλίκουε. Εξάλλου, η ονομασία Τλαλόκαν στην τοπική γλώσσα Νάουατλ σημαίνει "η περιοχή του Τλάλοκ". 

Το Τλαλόκαν ήταν ένα από τα επίπεδα του Παραδείσου στη μεταθανάτια ζωή κι έτσι εκεί πήγαιναν όσοι είχαν χάσει τη ζωή τους από πνιγμό ή οποιοδήποτε υδάτινο φαινόμενο, όπως κατακλυσμό, ή σε καταιγίδες με κεραυνούς και αστραπές. Επίσης, εκεί ήταν ο προορισμός όσων θεωρούνταν πως βρίσκονταν στη δικαιοδοσία του Τλάλοκ, όπως για παράδειγμα παραμορφωμένοι άνθρωποι.
Τλάλοκ

Στη μυθολογία των Αζτέκων, ο Τλάλοκ (ισπ. Tláloc) ήταν ο θεός της βροχής και της γονιμότητας. ΟΙ Αζτέκοι τον φοβούνταν πολύ. Πιστεύαν ότι αυτός έφερνε τις πλημμύρες και τους κατακλυσμούς. 

Προκειμένου να τον εξευμενίσουν, πραγματοποιούσαν ανθρωποθυσίες, συνήθως μικρών παιδιών που τα έπνιγαν. Προτού τη θυσία, μάζευαν τα δάκρυά τους σε ένα τελετουργικό κύπελλο και το αφιέρωναν στο θεό. 

Ο Τλάλοκ, μαζί με τη σύζυγό του, Τσαλτσιουτλίκουε, κυβερνάει το τέταρτο επίπεδο του Παραδείσου, που λέγεται Τλαλοκάν. Είναι πατέρας του Τεκσιζτέκατλ, θεού του σελήνης, ενώ έχει μια μεγαλύτερη αδερφή, την Ουιξτοσίουατλ.

Πηγές 

Θεότητες της βροχής
Θεότητες του κεραυνού
Τσαλτσιουτλίκουε

Στη μυθολογία των Αζτέκων, η Τσαλτσιουτλίκουε   (ισπ. Chalchiuhtlicue) ήταν η θεά των λιμνών και των γλυκών υδάτων. Στο μύθο των πέντε ηλίων, ήταν κυρίαρχη στην Τέταρτη Εποχή του κόσμου, ο οποίος καταστράφηκε από ένα μεγάλο κατακλυσμό. 

Σύζυγός της είναι ο θεός της βροχής Τλάλοκ, από τον οποίο γέννησε το θεό της σελήνης Τεκσιζτέκατλ (Tecciztécatl). Μαζί με τον Τλάλοκ, κυβερνούν το Τλαλόκαν. Σαν υδάτινη θεότητα, είναι προστάτιδα των ωκεανών, των ποταμών, των λιμνών και γενικά των υδάτων.

Πηγές 

Θεότητες-προστάτες των παιδιών
Σχολή Αργυροχρυσοχοΐας Στεμνίτσας

Η τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας στη νεώτερη Ελλάδα, αναπτύχθηκε ιδιαίτερα και ορισμένες περιοχές (Γιάννενα, Ρόδος) απέκτησαν μεγάλη φήμη για τα εργαστήρια των αργυροχρυσοχόων τους. Στη Στεμνίτσα της Αρκαδίας λειτουργεί Σχολή Αργυροχρυσοχοΐας, που ιδρύθηκε τη δεκαετία του ΄70 από το Κέντρο Χειροτεχνίας - Ε.Ο.Μ.Μ.Ε.Χ. Στη συνέχεια λειτούργησε ως (δημόσιο) Τεχνικό Επαγγελματικό Εκπαιδευτήριο (Τ.Ε.Ε.) και από το σχολικό έτος 2007-08 ως δημόσια Επαγγελματική Σχολή (ΕΠΑ.Σ).
Σήμερα λειτουργεί ως ΕΠΑ.Λ. και Δημόσιο ΙΕΚ και προσφέρει στον ελλαδικό χώρο άριστους τεχνίτες, συνεχιστές της μεγάλης παράδοσης.

Η Σχολή στεγάζεται σε διώροφο παραδοσιακό κτίριο, το οποίο ανακαινίστηκε τα τελευταία χρόνια από τον Δήμο Τρικολώνων με πλήρη υλικοτεχνική υποδομή (εργαστήρια κτλ.). Προσφέρει στους σπουδαστές της τη γνώση και εμπειρία του αντικειμένου και συμμετοχή σε εκθέσεις και εκπαιδευτικές εκδρομές κτλ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστοχώρος
 Σχολή Αργυροχρυσοχοΐας 

Νομός Αρκαδίας
Αρχιερατικός σάκκος

Ο αρχιερατικός σάκκος είναι Λειτουργικό ένδυμα1 του επισκόπου στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ετυμολογικά η λέξη αποδίδεται στην εβραϊκή λέξη  «σακ» που σημαίνει «το ένδυμα της μετάνοιας και ταπείνωσης».

Περιγραφή 
Αρχικά ο σάκκος ήταν επίσημο ένδυμα των Αυτοκρατόρων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, ο Οικουμενικός Πατριάρχης αντικατέστησε το πολυσταύριο φαιλόνιο, που ως τότε φορούσαν οι επίσκοποι, με το σάκκο, και στη συνέχεια τον ακολούθησαν όλοι οι επίσκοποι της Εκκλησίας. Αυτό έγινε για να καταδειχθεί ότι κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο Πατριάρχης με την Ιεραρχία συνέχιζαν, ως ένα βαθμό, την πολιτική οργάνωση του υπόδουλου λαού. (Ωμοίως και το αυτοκρατορικό στέμμα έγινε η μίτρα των επισκόπων). 

Ο σάκκος συμβολίζει τη χλαίνα της ύβρεως του Κυρίου. Φέρει δώδεκα κουδουνάκια, που συμβολίζουν τη διδασκαλία των δώδεκα Αποστόλων, την οποία συνεχίζουν οι επίσκοποι.

Σάκκος
Ιστορία της ένδυσης
1.Κarydis,C.2010.The Orthodox Christian Sakkos. Ecclesiastical Garments dating to the 15th- 20th c. from the Holy Mountain of Athos. Collection Survey, Scientific Analysis & Preventive Conservation. Oxford: Archaeopress British Archaeological Reports. ISBN: 9781407307169.
Ατσίχολος Αρκαδίας

Ο Ατσίχολος (ή Ατσίχωλος) είναι χωριό της επαρχίας Γορτυνίας του Νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του φαραγγιού του Λουσίου, 10 χλμ. βόρεια της Καρύταινας. Υπάγεται στον Δήμο Γόρτυνος με έδρα την Καρύταινα και έχει 60 περίπου μονίμους κατοίκους που ασχολούνται με τη γεωργία και κτηνοτροφία. Οδική πρόσβαση στο χωριό υπάρχει και από την κοντινή Αρχαία Γόρτυνα (3 χιλ.).

Στο δρόμο από την Καρύταινα υπάρχει το παλιό πετρόχτιστο γεφύρι του Ατσιχόλου επί του Λουσίου ποταμού. Το χωριό είναι χτισμένο αμφιθεατρικά στην πλαγιά και προσφέρει πανοραμική θέα που εκτείνεται από το φαράγγι του Λουσίου μέχρι το λεκανοπέδιο της Μεγαλόπολης. Αξιόλογη είναι η ενοριακή εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, χτισμένη από Λαγκαδινούς μαστόρους, με θαυμάσια εξωτερική αρμολόγηση της πέτρας και ωραία υπέρθυρα. Διασταύρωση του δρόμου για την Αρχαία Γόρτυνα οδηγεί μετά από ωραία κατηφορική διαδρομή στη Μονή Καλαμίου. 

Ο βυζαντινός Ατσίχολος έχει τοποθετηθεί σε παρόχθια περιοχή του Λουσίου ποταμού, δίπλα στα ερείπια της Αρχαίας πόλης Γόρτυνος. Η πρώτη μαρτυρία με το όνομά του, προέρχεται από την κτητορική επιγραφή του ασκητηρίου των Ταξιαρχών, του αρχαιοτέρου της περιοχής (15ου αιώνα). Άκμασε τον Μεσαίωνα και εγκαταλείφθηκε περί τα μέσα του 17ου αιώνα. Το 1826 ο Θ. Κολοκοτρώνης στον Ατσίχολο χτύπησε τη στρατιά του Ιμπραήμ και του προξένησε σημαντικές απώλειες.

Ιστορικό πληθυσμού

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Εικόνες από τον Ατσίχολο

Δήμος Μεγαλόπολης
Χωριά του νομού Αρκαδίας
Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Ολυμπία Δουκάκη

Η Ολυμπία Δουκάκη (αγγλικά: Olympia Dukakis, Λόουελ, Μασαχουσέτη, 20 Ιουνίου 1931 - Νέα Υόρκη, 1 Μαΐου 2021), ήταν Ελληνοαμερικανίδα ηθοποιός, κόρη Ελλήνων μεταναστών. Ο πατέρας της Κώστας Δουκάκης ήταν Μικρασιάτης που μετανάστευσε στις Η.Π.Α. 

Ξεκίνησε την θεατρική της καριέρα στην Βοστόνη το 1958 και το 1963 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία του Ρόμπερτ Ρόσεν Λίλιθ. Κέρδισε το Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου το 1987 για τη συμμετοχή της στην ταινία Κάτω από τη λάμψη του φεγγαριού (Moonstruck). Δίδαξε επίσης από το 1965 στο  τμήμα New School of Arts του πανεπιστημίου Καλών Τεχνών Tisch της Νέας Υόρκης. Προς τιμήν της δίνεται κάθε χρόνο υποτροφία με το όνομά της σε φοιτητή ή φοιτήτρια του πανεπιστημίου που σημείωσε ιδιαίτερα υψηλές αποδόσεις. Είναι ξαδέρφη του Μάικλ Δουκάκης, πολιτικού, υποψήφιου των Δημοκρατικών για την Προεδρία της Αμερικής το 1988. 

Το 2020, κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ με τίτλο Ολυμπία του Χάρη Μαυρομιχάλη το οποίο καταγράφει πτυχές από τη ζωή και τη προσωπικότητα της Ολυμπίας Δουκάκη. Την ίδια χρονιά έλαβε το "Life Achievement Award" στα πλαίσια του 11ου Bridges International Film Festival, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. 

Απεβίωσε την 1 Μαΐου 2021, στο σπίτι της, στη Νέα Υόρκη, έπειτα από πολύμηνης διάρκειας προβλήματα υγείας, σε ηλικία 89 ετών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  
Ολυμπία Δουκάκη στην BiblioNet (Ελληνικά)

Ελληνοαμερικανοί
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου
Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου
Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ωμοφόριο

Το ωμοφόριο είναι άμφιο του επισκόπου της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Είναι διακριτικό του βαθμού του και, σε περίπτωση που καθαιρεθεί ένας επίσκοπος, το ωμοφόριο είναι αυτό που του αφαιρείται.

Περιγραφή 
Είναι πλατιά λωρίδα υφάσματος. Φοριέται πάνω στους ώμους (εξ ου και ωμοφόριο, ώμος+φέρω). Υπάρχουν δύο είδη, το μεγάλο και το μικρό. Το μεγάλο είναι πιο μεγαλοπρεπές και το φορά ο επίσκοπος στη Θεία Λειτουργία μέχρι την ανάγνωση του Αποστόλου. Κατά την ανάγνωση του Ευαγγελίου δεν φορά ωμοφόριο, σε ένδειξη σεβασμού, καθώς με το Ευαγγέλιο μιλά ο ίδιος ο Χριστός. Από τον Χερουβικό Ύμνο και μετά φοράει το μικρό.

Το ωμοφόριο παραπέμπει στην παραβολή του «Καλού Ποιμένα», ο οποίος παίρνει στους ώμους του το πλανηθὲν πρόβατο για να το σώσει. Το ωμοφόριο συμβολίζει ακριβώς αυτό το πρόβατο, την αμαρτωλή ανθρωπότητα, γι' αυτό και συνηθίζεται (ή τουλάχιστον συνιστάται) να κατασκευάζεται με μαλλί προβάτου. Φορώντας το ο επίσκοπος γίνεται μιμητής του Ποιμένος Χριστού. Τέλος, οι σταυροί του ωμοφορίου καταδεικνύουν πως ο κάθε επίσκοπος πρέπει να σηκώνει το σταυρό του και να ακολουθεί τον Εσταυρωμένο Χριστό. Γι' αυτό και ενδύεται το ωμοφόριο με τα εξής λόγια "Επί τον ώμον Χριστέ την πλανηθείσαν άρας φύσιν, αναληφθείς τω Θεώ και Πατρί προσήγαγες, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Άμφια
Παναιτωλικό

Το Παναιτωλικό είναι το ψηλότερο βουνό του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Πρόκειται για οροσειρά που καταλαμβάνει την περιοχή από τα βόρεια - κεντρικά έως τα ανατολικά του νομού, κατά μήκος των συνόρων με τον νομό Ευρυτανίας. Καταλήγει στην περιοχή του Αγρινίου και της Τριχωνίδας.

Κορυφές του βουνού
Ψηλότερη κορυφή του είναι ο Κατελάνος με υψόμετρο 1.924 μ. ενώ άλλες σημαντικές κορυφές είναι η Κυρά-Βγένα, η Κόκα, ο Κούτουπας, η Τσόκα, η Κρημνίτσα και τα Αραποκέφαλα. Το Παναιτωλικό συνδέεται στα ανατολικά με το όρος Οξυά και στα βόρεια με τα όρη Χελιδώνα και Καλιακούδα.

Βουνοκορφές του Παναιτωλικού όρους στην ορεινή περιοχή του Δήμου Θέρμου είναι: η Τριανταφυλλιά (1.817 μ.), το Πλατάνι (1.777 μ.), ο Άννινος (1.701 μ.), το Τσιμπλοβούνι (1.679 μ.), το Μέγα Ίσιωμα (1.660 μ.), το Κουκουρέχι (1.746 μ.), το Χαλίκι (1.629 μ.), ο Μελιός (1.592 μ.), το Κέδρο (1.529 μ.), το Καραπιπέρη (1.407 μ.), η Λιάκουρα (1.374 μ.), τα Πετράλωνα (1.356 μ.), η Επάνω Κορυφή (1.310 μ.), η Τσούκκα (1.239 μ.), ο Άγιος Τρύφωνας (1.127 μ.), το Μαλοβούνι (1.067 μ.) και ο Κοκκινόβραχος (1.025 μ.).

Μορφολογία 
Το Παναιτωλικό είναι μια αρκετά εκτεταμένη οροσειρά με πολλές ξεχωριστές κορυφές που ξεκινούν από την περιοχή της λίμνης των Κρεμαστών και φτάνουν μέχρι την Τριχωνίδα. Ο ορεινός όγκος δεσπόζει πάνω από τον κάμπο του Αγρινίου. Οι πλαγιές του καλύπτονται με πλούσια δάση ελάτης και άφθονα νερά. Το Παναιτωλικό είναι ενταγμένο στο δίκτυο Natura 2000.

Ορειβασία 
Στο βουνό υπάρχει πλήθος πεζοπορικών - ορειβατικών διαδρομών που προσφέρονται για επισκέψεις όλη τη διάρκεια του χρόνου. Υπάρχουν διαδρομές διαφόρων επιπέδων δυσκολίας και η ανάβαση σε πολλές κορυφές είναι σηματοδοτημένη από μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου Αγρινίου. Ο ΕΟΣ Αγρινίου λειτουργεί και το καταφύγιο που κατασκευάστηκε το 2001 πάνω από το χωριό Περιστέρι σε απόσταση 24,5 χιλιομέτρων από το Αγρίνιο και σε υψόμετρο 1.170 μ. 

Ιδιαίτερα οι κορυφές Τριανταφυλλιά, Μελιός, Πλατάνι, Άννινος, Δίκορφο, Μέγα Ίσιωμα και Χαλίκι αποτελούν αγαπημένους προορισμούς για ορειβασία, ενώ η απλόχερη θέα που προσφέρουν ανταμείβει τους ορειβάτες, τους φυσιολάτρες κ.λπ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 ΕΟΣ Αγρινίου
 Βουνά της Ευρυτανίας

Βουνά της Αιτωλοακαρνανίας
Βουνά της Ευρυτανίας
Mozilla Thunderbird

Το Mozilla Thunderbird είναι πρόγραμμα ανοικτού κώδικα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, ροών ειδήσεων, συνομιλιών και ημερολογίων, το οποίο διατίθεται σε λειτουργικά συστήματα Windows, Linux και macOS. Αναπτύχθηκε από το ίδρυμα Mozilla. Ανήκει στην κατηγορία λογισμικού ανοικτού κώδικα και διατίθεται δωρεάν. Η πρώτη έκδοση διατέθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2004.

Στις 28 Ιανουαρίου 2020, το Ίδρυμα Mozilla ανακοίνωσε ότι το έργο θα λειτουργεί στο εξής από μια νέα εξ ολοκλήρου θυγατρική εταιρεία,την MZLA Technologies Corporation, προκειμένου να διερευνήσει την προσφορά προϊόντων και υπηρεσιών που δεν ήταν προηγουμένως δυνατές και τη συλλογή εσόδων μέσω συνεργασιών και με μη φιλανθρωπικές δωρεές.

Χαρακτηριστικά 
Στόχος του εγχειρήματος Thunderbird, είναι η δημιουργία ενός απλού και εύκολου στη χρήση πελάτη ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και ροών ειδήσεων, συνομιλιών και ημερολογίων. 

Μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά του Thunderbird είναι:

 Οδηγός ρύθμισης λογαριασμού
 Ευρετήριο διευθύνσεων με ένα κλικ
 Υπενθύμιση επισύναψης
 Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο σε καρτέλες
 Γραμμή γρήγορων φίλτρων
 Εργαλεία αναζήτησης
 Αρχειοθέτηση μηνυμάτων
 Διαχείριση μεγάλων μηνυμάτων 
Έξυπνοι φάκελοι
 Διαχειριστής πρόσθετων
Αυστηρό απόρρητο
Προστασία από ηλεκτρονικό "ψάρεμα"
Αυτόματη ενημέρωση
Αποκλεισμός ανεπιθύμητων μηνυμάτων
Ανοιχτός κώδικας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα του Mozilla Thunderbird 
The Mozilla Thunderbird Blog 

Ελεύθερο λογισμικό
Λογισμικό ανοικτού κώδικα
Λογισμικό
Λογισμικό Linux
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Άρνισσα

Η Άρνισσα είναι κωμόπολη του Δήμου Έδεσσας και βρίσκεται στις βορειοδυτικές όχθες της λίμνης Βεγορίτιδας  και στους πρόποδες του όρους Βόρα. Κατά την Απογραφή του 2011 η Άρνισσα είχε μόνιμο πληθυσμό 1.411 κατοίκων.

Όνομα 
Παλαιότερα ονομαζόταν Όστροβο, σλαβική λέξη που σημαίνει νησί, ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι το 1926 οπότε πήρε το όνομα Άρνισσα., το οποίο είναι προϊστορικό και ομόρριζο με το όνομα της πόλης Άρνη, στη λίμνη της Κωπαΐδας.

Ιστορία

Αρχαία ιστορία 
Η Άρνισσα ήταν ένα από τα αρχαιότερα μακεδονικά πολίσματα (αναφέρεται από τον Θουκυδίδη), που ταυτίζεται με τον αρχαίο ερειπιώνα κοντά στο σημερινό ομώνυμο χωριό και συγκεκριμένα στη μικρή χερσόνησο της Βεγορίτιδας λίμνης, όπου βρέθηκαν διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα (αρχιτεκτονικά μέλη και επιγραφές).

Νεότερη ιστορία 
Στα τέλη του 14ου αιώνα, με την οθωμανική κατάκτηση, το Όστροβο μετατράπηκε σε έδρα μουδιρλικίου ενώ το 1798 πέρασε στη δικαιοδοσία του Αλή πασά των Ιωαννίνων. Στα τέλη του 19ου αιώνα στον οικισμό κατοικούσαν 300 περίπου οικογένειες από τις οποίες οι 200 ήταν χριστιανικές και οι υπόλοιπες μουσουλμανικές ενώ ο πληθυσμός ήταν σλαβόφωνος. Παράλληλα, είχαν ξεκινήσει οι εντάσεις μεταξύ των πατριαρχικών και των εξαρχικών χριστιανών με τους τελευταίους να καταλαμβάνουν με τη βία τους δύο σημαντικότερους ιερούς ναούς του χωριού.

Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, πολλοί Οστροβίτες συμμετείχαν στα Ελληνικά αντάρτικα σώματα, με κυριότερους Μακεδονομάχους τον οπλαρχηγό Χρήστο Στογιαννίδη και τον διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Οστρόβου Σταύρο Χατζηχαρίση. Άλλοι Μακεδονομάχοι ήταν οι Παντελής Θεοδώρου, Φώτιος Θεοδώρου και Ιωάννης Κουτσάλης (Μακρής). Στην περιοχή σημειώθηκαν συγκρούσεις μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού στρατού στις 3 και 4 Νοεμβρίου 1912 κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Κατά το 1913, υπηρετούσε ως σταθμάρχης του οικισμού ο μακεδονομάχος Γεώργιος Δικώνυμος - Μακρής, ο οποίος το ίδιο έτος συνέβαλε στην εξόντωση του σημαντικού κομιτατζή Βασίλ Τσεκαλάρωφ.

Αρκετοί κάτοικοι της Άρνισσας σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1940 - 1941 υπηρετώντας στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.

Αξιοθέατα
Το 1953, όταν υποχώρησαν τα νερά της λίμνης, αποκαλύφθηκαν ερείπια προϊστορικής νεκρόπολης, τα οποία είναι και ένα από τα αξιοθέατα της περιοχής. Άξιοι αναφοράς είναι και οι ιεροί ναοί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1860) και της Αγίας Τρίαδας (κτίσμα του 1865).

Γεωγραφία 
Η Άρνισσα βρίσκεται σε υψόμετρο 560 μέτρα, απέχει 20 χλμ. από την Έδεσσα και βρίσκεται στα σύνορα με τον νομό Φλωρίνης, ενώ σε μικρή απόσταση, σε υψόμετρο 1.150 μέτρα, βρίσκεται ο παλαιός οικισμός του Αγίου Αθανασίου, ένα απ’ τα πιο γνωστά τουριστικά μέρη της περιοχής.

Οικονομία 
Η Άρνισσα είναι γνωστή για τις καλλιέργειες των μήλων της, ενώ δραστηριοποιείται και γυναικείος συνεταιρισμός που παράγει με πατροπαράδοτα μέσα, ζυμαρικά, γλυκά του κουταλιού, τουρσιά, πάπρικα και κομπόστες.

Απογραφές

Προσωπικότητες
Χρήστος Στογιαννίδης, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
Αικατερίνη Χατζηγεωργίου, Υφυπουργός Μακεδονίας - Θράκης

Υποσημειώσεις 

Δήμος Έδεσσας
Κωμοπόλεις του νομού Πέλλας
Μεταγραφή (γλωσσολογία)

Μεταγραφή είναι η πρακτική της μεταφοράς μιας λέξης ή κειμένου από ένα σύστημα γραφής σε ένα άλλο σύστημα. Είναι επίσης ένα προκαθορισμένο σύστημα κανόνων γι' αυτήν την πρακτική.

Υπάρχουν δύο ειδών μεταγραφές κειμένου. Παρόλο που στα ελληνικά δεν ξεχωρίζονται οι δύο έννοιες, στα αγγλικά προσδιορίζονται με διαφορετικές λέξεις: transliteration για τη μεταγραφή που βασίζεται στην ορθογραφία, ενώ transcription για τη μεταγραφή που βασίζεται στην ακουστική αντιγραφή κειμένου σε διαφορετικό σύστημα γραφής.

Παραδείγματος χάριν:

Γεια σου, τι κάνεις; 

Geia sou, ti kaneis? (transliteration)

Ya su, ti kanis? (transcription)

Στη γλωσσολογία γίνεται η διάκριση μεταξύ των δύο ειδών μεταγραφής, της φωνολογικής ή φωνημικής (phonemic) και της φωνητικής (phonetic).

Λόγω του ότι υπάρχει τεράστια διαφορά όταν γίνεται μεταγραφή, καθώς και ότι καταρρίπτεται μια ολόκληρη κληρονομιά γραφής τρέχοντος κειμένου, έχουν γίνει πολλές προσπάθειες να προτυποποιηθούν οι μεταγραφές. Έχουν γίνει πολλά συνέδρια και έχουν προγραμματιστεί αρκετά ακόμη. Η λύση (όπως φαίνεται από τα πολλά συνέδρια που έχουν γίνει) θα είναι στην διδασκαλία κανόνων μεταγραφής στα σχολεία. Μέχρι στιγμής στην Ελλάδα ο κόσμος μεταγράφει εμπειρικά παντού χωρίς να έχει διδαχθεί κανόνες μεταγραφής.

Στην περίπτωση της κινέζικης ιδεογραμματικής γραφής η μεταγραφή σε λατινικούς χαρακτήρες γίνεται ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα. Στις μέρες μας υπάρχει επίσημος οδηγός μεταγραφής κινεζικών σε λατινικά, ο οποίος χορηγείται από το τυπογραφείο του κράτους.

Για προφανείς λόγους, οι πλήρως φωνητικές γραφές του λατινικού αλφαβήτου είναι ευκολότερο να μεταγραφούν -στα λατινικά- με σκοπό να αναγνωστούν από διαφορετικούς αναγνώστες. Αυτήν την στιγμή πραγματοποιούνται και κάποιες έρευνες επί του θέματος. Φωνητικές γραφές όπως π.χ. αυτές των φινλανδικών και των τουρκικών, υστερούν μόνο σε τυπογραφικούς χαρακτήρες όπως π.χ. ä ö ü ç ğ ş, οι οποίοι αντικαθιστούνται από τα γράμματα από τα οποία προήλθαν. Π.χ. Kimi Räikkönen -> Kimi Raikkonen· Türkiye, Türkçesi -> Turkiye, Turkcesi. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορούν και οι μόνιμοι αναγνώστες της εκάστοτε γραφής να αναγνώσουν μεταγραμμένα κείμενα με σχετική άνεση.

συμβάσεις για τα γράμματα ä ö ü, τα οποία μπορούν να μεταγραφούν επίσης και ως ae oe uεκτόςγτων ια a o u.

Για την έννοια της μεταγραφής ο όρος transliteration είναι περισσότερο αποδεκτός έναντι του transcription, λόγω του ότι η πιο συνηθισμένη μεταγραφή που γίνεται από χρήστες της ελληνικής είναι τα greeklish, όπου διατηρείται η ορθογραφία.

Πίνακες μεταγραφής στα Λατινικά 

Οι παρακάτω πίνακες καταγράφουν μια σειρά από σχήματα μεταγραφής από το Ελληνικό στο Λατινικό αλφάβητο.  

 Η δασεία () στην μεταγραφή των αρχαίων ελληνικών συμβολίζεται με το γράμμα h (π.χ. Hellás).

Δείτε επίσης 
 Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο
 Σύστημα γραφής

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 (στα αγγλικά) Σελίδα του ΕΛΟΤ με τα πρακτικά ενός συνεδρίου (ISO/TC46/SC2) με θέμα την προτυποποίηση μεταγραφής .
 (στα αγγλικά) Διάφορα συστήματα γραφής ανά τον κόσμο

Γλωσσολογία
Kela

Ο Kela (φινλανδικά: Kansaneläkelaitos) είναι ο κρατικός μηχανισμός κοινωνικών ασφαλίσεων της Φινλανδίας. Ιδρύθηκε το 1937 για να διαχειρίζεται την συνταξιοδότηση των πολιτών, ενώ αργότερα την δεκαετία του 1980 και ειδικότερα του 1990 επεκτάθηκε και σε άλλα πεδία κοινωνικών ασφαλίσεων όπως φοιτητικά, παιδικά επιδόματα. Επιπροσθέτως παρέχει επιδόματα ανεργείας, ασθενειών κ.α.

Δείτε επίσης
 ΙΚΑ

Εξωτερικοί συνδέσμοι 
Ο επίσημος ιστότοπος του Οργανισμού

Φινλανδία
Δημόσιες υπηρεσίες
Αρχιερατικός μανδύας

Ο αρχιερατικός μανδύας είναι άμφιο του επισκόπου στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Περιγραφή 
Είναι μακρύ, κόκκινο εξωτερικό ένδυμα, αυτοκρατορικής προέλευσης. Φοριέται συνήθως από τον επίσκοπο σε τελετουργίες στις οποίες δεν απαιτείται πλήρης στολή (όπως ο Όρθρος) ή σε επίσημες τελετουργίες.Είναι διακοσμημένος με δύο  θυρεούς στο πάνω μέρος και με δύο  στο κάτω, όπου συμβολίζουν τα τέσσερα Ευαγγέλια . Στο πάνω μέρος ονομάζονται πόματα,και συνήθως αναπαριστούν την παράσταση του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Στο κάτω μέρος ονομάζονται πόλοι, και αναπαριστούν Χερουβείμ και Σεραφείμ. Στην Ελλάδα συνήθως γίνεται αναπαράσταση ή των τεσσάρων Ευαγγελιστών ή των Χερουβείμ και Σεραφείμ.
Επίσης υπάρχουν και 3 κόκκινες λωρίδες(στην Ελλάδα συνήθως χρυσές)  οπου καταλήγουν στο πίσω μέρος του μανδύα (εικόνα πάνω) , και ονομάζονται ποταμοί. Αυτοί  συμβολίζουν τις διδασκαλίες όπου ρέουν "αέναα" απο την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, σύμφωνα με τον Συμεών Θεσσαλονίκης .    

Στην ρωσική εκκλησία μανδύα έχουν το δικαίωμα να φορούν οι Ηγούμενοι, και ειναι συνήθως μαύρου χρώματος με διαφορετικό διάκοσμο στους πόλους και στα πόματα κυρίως με σταυρούς.  Επίσης υπάρχει και ποικιλία χρωμάτων. Ο μανδύας των επισκόπων ειναι ρόζ ή κόκκινος, των μητροπολιτών μπλέ, των αρχιεπισκόπων μώβ και του Πατριάρχη (Ρωσίας) πράσινος με κόκκινους ποταμούς. Τα πόματα  ειναι συνήθως διακοσμημένα με παραστάσεις και οι πόλοι  με τα αρχικά του εκάστοτε επισκόπου, μητροπολίτη κλπ.
 
Ο  αρχιερατικός μανδύας σε τελετές όπως σε Μεγάλο Εσπερινό ή αρτοκλασία, συνδυάζεται με πετραχήλι,  ωμοφόριο και επανοκαλυμαύχι. Στην ρωσική εκκλησία ειναι σύνηθες να φοριούνται και επιμανίκια. 

Μανδυας
Χριστιανικός μοναχισμός
Πανωφόρια
Ποιμαντορική ράβδος

Η ποιμαντορική ράβδος ή αγία ράβδος ή πατερίτσα είναι εξάρτημα - σύμβολο της αρχιερωσύνης στην Ορθόδοξη Εκκλησία (του επισκόπου, του Μητροπολίτου, του βοηθού επισκόπου, του Αρχιεπισκόπου και του Πατριάρχου), όπως και στην Καθολική, Αγγλικανική, και Ανατολική Εκκλησία, καθώς και κάποιων Λουθηρανικών, Μεθοδιστών, και Πεντηκοστιανών πρελάτων.

Ορθόδοξη Εκκλησία 
Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι σύμβολο της πνευματικής, ποιμαντικής και δικαστικής εξουσίας που έχει ο επίσκοπος. Για πιο εύκολη μεταφορά και αποθήκευση, η ποιμαντορική ράβδος αποτελείται από συναρμολογούμενα επάργυρα ή επίχρυσα, σκαλιστά, μεταλλικά τμήματα. Στην κορυφή της φέρει έναν σταυρό μεταξύ δύο αντιτακτών φιδιών.

Για τα φίδια αυτά υπάρχουν οι εξής εξηγήσεις:

 Παραπομπή στο χάλκινο φίδι που ύψωσε ο Μωυσής στην έρημο, ως προεικόνιση της Σταύρωσης του Χριστού.
 Παραπομπή στη ρήση του Χριστού «Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων. γίνεσθε οὒν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί»(Ματθ. ι´, 16).

Μια δεύτερη εκδοχή ποιμαντορικής ράβδου είναι το "αρχιερατικό μπαστούνι" ή "χαζράνι", το οποίο φέρουν οι επίσκοποι εκτός αρχιερατικής τελετουργίας. Σε αντίθεση με την ποιμαντορική ράβδο, το μπαστούνι είναι σημαντικά πιο κοντό και συνήθως μαύρου χρώματος. Στο επάνω μέρος προσαρτάται βιδωτή, επάργυρη, διακοσμημένη λαβή. 

Η ποιμαντική ράβδος φέρεται μόνο κατά την διάρκεια οποιασδήποτε αρχιερατικής ιερουργίας (Λειτουργία, Μυστήριο, Αγιασμό κ.λπ. ή αίθριες θρησκευτικές τελετές) με μόνη εξαίρεση την «εν πομπή» μετάβαση του αρχιερέα προς ενθρόνιση και της κατ΄ έθιμο σήμερα επίσημης φωτογράφισής του, φέροντας όμως υποχρεωτικά τον αρχιερατικό μανδύα. Κατά την επίδοση της στον Αρχιερέα, λέγεται η εξής ευχή : «Ράβδον δυνάμεως ἐξαποστελεῖ σοι Κύριος ἐκ Σιών, καὶ κατακυρίευε ἐν μέσῳ τῶν ἐχθρῶν σου, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου έχει αποκλειστικό δικαίωμα να έχει ράβδο σε σχήμα αυτοκρατορικού σκήπτρου, το οποίο του δώθηκε το 478 απο τον αυτοκράτορα Ζήνωνα μαζί με αλλά δύο προνόμια. (Το δεύτερο ήταν να υπογράφει το όνομά του με κιννάβαρι, και το τρίτο είναι να φοράει μωβ εξώρασο αντί για μαύρο).  

Γενικότερα, το μπαστούνι φέρεται και από ιερείς, οι οποίοι είναι τελετάρχες θρησκευτικής πομπής ή προϊστάμενοι ναών εν ώρα αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας , ή ηγούμενοι Ιερών Μονών, σαν γνώρισμα του αξιώματός τους.

Άμφια
Σίπε Τότεκ

Στη Μυθολογία των Αζτέκων, ο Σίπε Τότεκ (ισπ. Xipe Tótec) είναι ο θεός της γεωργίας, της άνοιξης και των εποχών. Είναι θεότητα που σχετίζεται με τον κύκλο της ζωής, του θανάτου και της αναγέννησης. Αφαιρούσε το ίδιο του το δέρμα για να δώσει τροφή στους ανθρώπους, όπως το καλαμπόκι έχανε την εξωτερική του φλούδα κατά τη βλάστηση. Χωρίς το δέρμα του, ο Σίπε Τότεκ απεικονίζεται συνήθως έχοντας χρυσό χρώμα.

Κάθε χρόνο, κάποιοι σκλάβοι επιλέγονταν για να θυσιαστούν προς τιμήν του Σίπε Τότεκ. Αφαιρούσαν το δέρμα τους προσεκτικά και το χρησιμοποιούσαν ως μανδύα οι ίδιοι ιερείς στις τελετές γονιμότητας που ακολουθούσαν τις θυσίες.
Σοτσιπίλλι

Στη μυθολογία των Αζτέκων, ο Σοτσιπίλλι (ισπ. Xochipilli) ήταν ο θεός της αγάπης, της ομορφιάς, των παιχνιδιών, του χορού και του τραγουδιού. Στη γλώσσα Νάουατλ, το όνομά του σημαίνει "άρχοντας (ή παιδί) των λουλουδιών". Αναφέρεται επίσης με το όνομα Μακουιλσότσιτλ (Macuilxochitl), που σημαίνει "πέντε λουλούδια". 

Σύζυγός του είναι η Μαγιάουελ και δίδυμη αδερφή του η Σοτσικέτζαλ. Σαν θεός της γεωργίας και της γονιμότητας, συχνά συνδέεται με το θεό της βροχής, Τλάλοκ.

Πηγές 
 

Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας
Σοτσικέτζαλ

Στη μυθολογία των Αζτέκων, η Σοτσικέτζαλ (ισπ. Xochiquétzal), που σημαίνει "λουλουδένιο πουλί" ή "φτερό λουλουδιού", ήταν θεά των λουλουδιών, της γονιμότητας και της γεωργίας, αλλά επίσης ήταν προστάτιδα των τεχνιτών, των ιερόδουλων και των εγκύων. Αρχικά ήταν θεότητα της σελήνης και του έρωτα.

Σύζυγός της ήταν ο Τλάλοκ, θεός της βροχής, μέχρι που την απήγαγε ο Τεζκατλιπόκα και την παντρεύτηκε. Από το Μιξκόατλ απέκτησε το Κετζαλκόατλ.
Ακόλουθοί της ήταν σμήνη από πουλιά και πεταλούδες. Κάθε οκτώ χρόνια, οι ακόλουθοί της πραγματοποιούσαν εορτές προς τιμήν της, κατά τις οποίες φορούσαν μάσκες ζώων και λουλουδιών. 

Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας
Θεότητες της μαγείας
Θεότητες της σελήνης
Θεότητες της χειροτεχνίας
Θεότητες-προστάτες των παιδιών
Ουεουετέοτλ

Στη μυθολογία των Αζτέκων, ο Σιουτεκούτλι (ισπ. Xiuhtecuhtli) ή Ουεουετέοτλ (ισπ. Huehuetéotl)  ("παλαιός θεός") ήταν η προσωποποίηση της ζωής μετά το θάνατο, της ζέστης μέσα στο κρύο, του φωτός μες στο σκοτάδι και της τροφής κατά περιόδους πείνας. Σύζυγός του ήταν η Τσαλτσιουτλίκουε. 

Στο τέλος κάθε αιώνα (52 χρόνια), οι Αζτέκοι πίστευαν ότι οι θεοί απαλλάσσονταν από τη συμφωνία τους με την ανθρωπότητα. Πραγματοποιούνταν εορτές προς τιμήν του Σιουτεκούτλι για να ικανοποιήσουν τις χάρες του και γίνονταν ανθρωποθυσίες, όπου πρόσφεραν στο θεό την καρδιά του θύματος.
Τλοκεναουάκε

Στη μυθολογία των Αζτέκων, ο Τλοκεναουάκε (ισπ. Tloquenahuaque)) ήταν ο δημιουργός θεός. 

Αυτός δημιούργησε το πρώτο ζευγάρι ανθρώπων και εξουσίαζε την πλάση στις τέσσερις πρώτες Εποχές του κόσμου. Πρόκειται για μια παράξενη και μάλλον άγνωστη θεότητα των Αζτέκων. Δεν υφίστανται γνωστές απεικονίσεις του.
Κετζαλκόατλ

Με το όνομα Κετζαλκόατλ, ή Κετσαλκόατλ (ισπ. Quetzalcóatl), που στη γλώσσα Νάουατλ σημαίνει "φτερωτό φίδι", είναι γνωστή μια από τις κυρίαρχες θεότητες των πολιτισμών του Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής γενικότερα. Οι Μάγια τον αποκαλούν Κουκουλκάν.

Μυθολογία
Ο Κετζαλκόατλ είναι ο θεός του ουρανού κι ο σοφός δημιουργός των νόμων. Συμμετείχε στη δημιουργία και την καταστροφή του κόσμου τις Τέσσερις πρώτες Εποχές, ενώ ήταν άρχοντας και δημιουργός της Πέμπτης Εποχής του κόσμου. Σύμφωνα με το μύθο, ο Κετζαλκόατλ πήγε στον κόσμο των Νεκρών και μάζεψε τα οστά των ανθρώπων από τις προηγούμενες εποχές του κόσμου. Χύνοντας το ίδιο του το αίμα πάνω από αυτά τα οστά, κατάφερε να δημιουργήσει τους ανθρώπους της νέας εποχής. 

Θεωρείται γιος της θεάς Κοατλίκουε και δίδυμος αδερφός του Σόλοτλ. Ο Κετζαλκόατλ έμαθε στους ανθρώπους τη γεωργία και τη χρήση του ημερολογίου, ενώ ταυτόχρονα είναι προστάτης των τεχνών.
Είναι επίσης θεός του ανέμου, των υδάτων και της γονιμότητας.

Σύμφωνα με ένα μύθο, ο Κετζαλκόατλ επέτρεψε στον εαυτό του να υποκύψει στις γητείες του Τεζκατλιπόκα, αλλά από τύψεις έπεσε σε μια μεγάλη πυρά. Μετά το θάνατό του, η καρδιά του έγινε ο Αυγερινός. Συχνά πάντως αναφέρεται στους μύθους είτε απεικονίζεται μαζί με τον Τεζκατλιπόκα, το θεό του σκότους, σαν αντίθετες θεότητες. Πάντοτε ο Τεζκατλιπόκα τον έστελνε μακριά, αλλά ο Κετζαλκόατλ γύριζε κάποτε. Γι' αυτό το λόγο, ο βασιλιάς των Αζτέκων Μοντεζούμα Β΄ πείστηκε εύκολα από τον Ισπανό κατακτητή Ερνάν Κορτές ότι ήταν προσωποποίηση του θεού Κετζαλκόατλ.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 1915 Κετζαλκόατλ, που ανακαλύφθηκε το 1953, πήρε το όνομά του από τον θεό αυτό.

Πηγές 

Δράκοι
Τσαντίκο

Στη μυθολογία των Αζτέκων, η Τσαντίκο (ισπ. Chantico), της οποίας το όνομα σημαίνει "αυτή που μένει στο σπίτι", ήταν η θεά της φωτιάς, των ηφαιστείων και της οικογενειακής εστίας. 

Κάποτε, η Τσαντίκο παραβίασε την περίοδο νηστείας κι έφαγε ψάρι με πάπρικα, μπαχαρικό απαγορευμένο στη διάρκεια αυτής της περιόδου. Για την πράξη της αυτή την τιμώρησε ο θεός Τονακατεκούτλι, μεταμορφώνοντάς την σε σκύλο.

Φοράει ένα στέμμα από δηλητηριώδη αγκάθια κάκτου και παίρνει τη μορφή κόκκινου ερπετού. Η Τσαντίκο είναι παράλληλα και θεά των πολύτιμων πραγμάτων, τα οποία πάντα φυλάει με ζήλο. Υπάρχουν πολλοί μύθοι σχετικά με την εκδίκησή της σε θεούς ή ανθρώπους, οι οποίοι παίρνουν τα υπάρχοντά της.

Θεότητες της οικίας και της εστίας
Θεότητες της φωτιάς
Μονή Προφήτη Ηλία Φωκίδος

Η Μονή Προφήτη Ηλία βρίσκεται Α - ΝΑ. της Άμφισσας σε απόσταση 17 χλμ. και ΒΔ. του Χρισσού (6,5 χλμ.) στο νομό Φωκίδας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 400 μέτρων, με θέα τον ελαιώνα της Άμφισσας, τον Κορινθιακό κόλπο, το Γαλαξίδι και τα απέναντι βουνά της Πελοποννήσου.

Ιστορία 
Από οθωμανικά έγγραφα που σώζονται στη βιβλιοθήκη της μονής, όπως ένα «Χοντζέτι» του 1572, ένα πατριαρχικό «Σιγίλλιον» του 1593 και ένα χειρόγραφο του 1834, υπολογίζεται ότι η μονή κτίσθηκε το 1019.

Λόγω της στρατηγικής της θέσης, το μοναστήρι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση του '21 ως ορμητήριο των Ελλήνων αγωνιστών, μέχρι τον Αύγουστο του 1825 οπότε και καταστράφηκε από τους Τούρκους. Στο καθολικό της μονής, στις 24 Μαρτίου 1821, ο Επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας, ο οπλαρχηγός Πανουργιάς και οι προεστοί της Άμφισσας (Σάλωνα) κήρυξαν την επανάσταση (βλ. Η επανάσταση Σαλώνων 1821).

Το μοναστήρι κάηκε ξανά το 1834, για να πυρποληθεί από τους Ιταλούς, την περίοδο της κατοχής, το Φλεβάρη του 1943. Μετά το 1961 άρχισε εκ νέου η ανοικοδόμησή του. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού της το οποίο έχει φιλοτεχνηθεί από τον Μετσοβίτη γλύπτη Αναστάσιο Μόσχο που αποτελείται από ατόφιο ξύλο καθώς και η βιβλιοθήκη του, όπου σώζονται, μεταξύ άλλων, έγγραφα από την περίοδο της Επανάστασης.

Κοντά στην είσοδο της Μονής, στον πέτρινο φράχτη δίπλα στο δεντράκι στην άκρη του γκρεμού κάθονταν παλιότερα οι γέροντες και αγνάντευαν. Η θέα από το σημείο αυτό είναι εξαιρετική και συνιστάται ιδιαίτερα κατά την ανατολή του ήλιου.

Διοικητικά 
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Χρυσού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Χρισσό συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Χρισσού που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Δελφών του Δήμου Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 8 κάτοικους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ι.Μ. Προφήτης Ηλίας Χρισσό  από τον ιστότοπο www.greece-panorama.com

Παραπομπές

Μονη Προφητη Ηλια
Μικτλαντεκούτλι

Στη μυθολογία των Αζτέκων, ο Μικτλαντεκούτλι (ισπ. Mictlantecuhtli) είναι ο θεός των Νεκρών και ο Άρχοντας της Μικτλάν, του κατώτερου επιπέδου του Κάτω Κόσμου. 

Απεικονίζεται σαν ένας σκελετός γεμάτος αίμα ή σαν άνθρωπος με γυμνό κρανίο. Στο κεφάλι του φοράει φτερά από κουκουβάγια ενώ στο λαιμό του έχει περασμένο ένα περιδέραιο από ανθρώπινα μάτια. 

Σύζυγός του είναι η Μικτεκασίουατλ. Μαζί διαμένουν σε ένα σπίτι δίχως παράθυρα στη Μικτλάν και εξουσιάζουν τους νεκρούς.

Δείτε επίσης 
 Μικτεκασίουατλ

Πηγές 

Θεότητες του θανάτου
Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Μικτεκασίουατλ

Στη μυθολογία των Αζτέκων, η Μικτεκασίουατλ (ισπ. Mictecacíhuatl) είναι η βασίλισσα της Μικτλάν, του Κάτω Κόσμου, και σύζυγος του Μικτλαντεκούτλι. Σύμφωνα με το μύθο, η Μικτεκακιχουάτλ πέθανε στη γέννα κι έτσι είναι γνωστή σαν Κυρά των Νεκρών. Καθήκον της είναι να φρουρεί τα οστά των νεκρών.

Μαζί με τον Μικτλαντεκούτλι ζουν σε ένα σπίτι δίχως παράθυρα στη Μικτλάν. Επίσης, η Μικτεκασίουατλ συσχετίζεται με τις αράχνες, τις κουκουβάγιες και τις νυχτερίδες.

Δείτε επίσης 
 Μικτλαντεκούτλι
 Ιζτακσίουατλ

Θεότητες του θανάτου
Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Μικτλάν

Στη μυθολογία των Αζτέκων, η Μικτλάν ήταν το ένατο και τελευταίο επίπεδο του Κάτω Κόσμου, μακριά προς το Βορρά. Στη Μικτλάν πήγαιναν οι πολεμιστές που πέθαιναν στη μάχη, καθώς κι όσοι είχαν χτυπηθεί από κεραυνό κι όσες γυναίκες είχαν πεθάνει στη γέννα. Το ταξίδι ήταν δύσκολο και διαρκούσε τέσσερα χρόνια, αλλά οι νεκροί συνοδεύονταν από τον ψυχοπομπό Σόλοτλ. 

Άρχοντες της Μικτλάν ήταν ο Μικτλαντεκούτλι και η Μικτεκασίουατλ.
Σόλοτλ

Στη μυθολογία των Αζτέκων και των Τολτέκων, ο Σόλοτλ (ισπ. Xólotl) ήταν θεός του κεραυνού και ψυχοπομπός, συνόδευε δηλαδή τους νεκρούς κατά το ταξίδι τους στη Μικτλάν.

Μύθοι και λειτουργία 

Ο Σόλοτλ ήταν επίσης θεός της φωτιάς και της κακοτυχίας. Ήταν δίδυμος αδερφός του Κετζαλκόατλ, γιος της Κοατλίκουε. Φρουρούσε τον ήλιο, όταν περνούσε τον Κάτω Κόσμο το βράδυ, ενώ δημιούργησε την ανθρωπότητα κι έφερε τη φωτιά από τον κόσμο των νεκρών.

Ο Σόλοτλ συνήθως απεικονίζεται σαν σκελετός ή σαν άνθρωπος με κεφάλι σκύλου, καθώς το όνομά του στη γλώσσα Νάουατλ μπορεί να σημαίνει και σκύλος.

Οι άλλοι θεοί αποφάσισαν μια φορά να θυσιάσουν τον Σόλοτλ, και για να το αποφύγει αυτός μετατράπηκε σε σαλαμάνδρα Αξολότλ (Ambystoma mexicanum). Οι Ισπανοί προσάρμοσαν το όνομα σε ajolote (αχολότε).

Θεότητες του θανάτου
Θεότητες του κεραυνού
Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Θεότητες της φωτιάς
Μυθολογικά κυνοειδή
Μυθολογικοί σκύλοι
Τσικομεκόατλ

Στη μυθολογία των Αζτέκων, η Τσικομεκόατλ (ισπ. Chicomecóatl) ή Σιλόνεν (Xilonen), της οποίας το όνομα σημαίνει "εφτά φίδια", ήταν θεά της τροφής και του αραβόσιτου και, κατ' επέκτασιν, θεά της γονιμότητας.

Κάθε Σεπτέμβριο, θυσίαζαν προς τιμήν της Τσικομεκόατλ ένα νεαρό κορίτσι. Το αποκεφάλιζαν και το αίμα το έχυναν στο άγαλμα της θεάς, ενώ το δέρμα το αφαιρούσαν προσεχτικά και ο ιερέας το φορούσε σαν μανδύα. 

Συχνά υιοθετεί ιδιότητες της θεάς Τσαλτσιουτλίκουε. Η Τσικομεκόατλ εμφανίζεται με τρεις διαφορετικές μορφές:
 Σαν νεαρό κορίτσι που μαζεύει λουλούδια
 Σαν γυναίκα που φέρνει το θάνατο σε όποιον αγκαλιάζει
 Σαν μητέρα που χρησιμοποιεί σαν ασπίδα τον ήλιο

Δείτε επίσης
Centeōtl (Αζτέκος θεός της σποράς)
Μάγια
Θεός Xilonen

Παραπομπές

Aguilar-Moreno, Manuel (2006). Handbook to life in the Aztec world. New York, NY: Facts on File. pp. 197–8
Gregg, Susan. The encyclopedia of angels: spirit guides & ascended masters: a guide to 200 celestial beings to help, heal, and assist you in everyday life. Beverly, Mass.: Fair Winds Press. p. 239
Coulter, Charles Russell; Turner, Patricia (2000). Encyclopedia of ancient deities. Jefferson, N.C.: McFarland
Coulter, Charles Russell; Turner, Patricia (2000). Encyclopedia of ancient deities. Jefferson, N.C.: McFarland. p. 508
Bernardino de Sahagún, Florentine Codex: General History of the Things of New Spain (Translation of and Introduction to Historia General de Las Cosas de La Nueva España; 12 Volumes in 13 Books ), trans. Charles E. Dibble and Arthur J. Ο Anderson (Salt Lake City: University of Utah Press, 1950-1982), p.4

Θεότητες του θανάτου
Ουιτζιλοπότστλι

Στη μυθολογία των Αζτέκων, ο Ουιτζιλοπότστλι, Ουιτσιλοπότστλι (ισπ. Huitzilopochtli) ή Βιτσιλοπότστλι ήταν θεός του πολέμου και του ήλιου και ο προστάτης της πόλης Τενοτστιτλάν. Ήταν ο εθνικός θεός των Αζτέκων κι ήταν επίσης θεός του θανάτου, των πολεμιστών, των καταιγίδων και οδηγός για μεγάλα ταξίδια.

Μητέρα του ήταν η Κοατλίκουε, που τον συνέλαβε από ένα θύσανο αιωρούμενων φτερών που κατάφερε ν΄ αρπάξει και να κρύψει στο κόλπο της. Λίγο χρόνο μετά το γεγονός αυτό γεννήθηκε ο τρομερός θεός έχοντας κοσμημένη τη κεφαλή του με δέσμη φτερών κρατώντας από δεξιά ρομφαία και από αριστερά ασπίδα ακριβώς τότε που η κόρη της, Κογιολξάουκι, προσπάθησε να τη σκοτώσει, γιατί έμεινε έγκυος με ντροπιαστικό τρόπο. Τότε ο Ουιτζιλοπότστλι πετάχτηκε από την κοιλιά της Κοατλίκουε, πλήρως ανεπτυγμένος, πλήρως οπλισμένος, με ασπίδα και λόγχη, σκότωσε την Κογιολξάουκι και τα άλλα 400 προηγούμενα παιδιά της μητέρας του Κοατλίκουε που είχαν στραφεί εναντίον της. Την αδερφή του την έστειλε στον ουρανό κι έγινε η Σελήνη, ώστε η μητέρα του να αισθάνεται όμορφα που θα έβλεπε την κόρη της κάθε μέρα στον ουρανό.
Το είδωλό του, τον παριστά με μεγάλο πρόσωπο και φοβερούς οφθαλμούς, ενώ και το αριστερό του πόδι ήταν κοσμημένο με φτερά κολυβρίου εξ ου και το όνομά του (ουιτζι=κολύβρι, και πότστλι=αριστερός). Επίσης έφερε χρυσή ζώνη που παρίστανε ιοβόλο φίδι και στο λαιμό του έφερε λουρί από το οποίο κρεμόνταν χρυσά και ασημένια αφιερώματα (κεφαλές και καρδιές).

Επίσης και οι ναοί οι αφιερωμένοι στον θεό αυτόν ήταν περίλαμπρα διακοσμημένοι και με εξέχουσα αρχιτεκτονική.

Πηγές 

Θεότητες του θανάτου
Θεότητες του πολέμου
Κογιολσάουκι

Στη μυθολογία των Αζτέκων, η Κογιολξάουκι  ή Κογιολσάουκι (ισπ. Coyolxauhqui) ήταν θεότητα της σελήνης. Ήταν κόρη της Κοατλίκουε και εξουσίαζε τους θεούς των αστεριών. Ήταν πανίσχυρη μάγισσα κι οδήγησε τα αδέρφια της εναντίον της μητέρας τους, Κοατλίκουε, επειδή έμεινε έγκυος από ένα θύσανο φτερών. Από την κοιλιά όμως της Κοατλίκουε ξεπήδησε πλήρως ανεπτυγμένος και οπλισμένος ο Ουιτζιλοπότστλι, θεός του ήλιου και του πολέμου, και τη σκότωσε. Έπειτα, προκειμένου να ανακουφίσει τη μητέρα του, που ήθελε να βλέπει την κόρη της κάθε μέρα, έστειλε την Κογιολξάουκι στον ουρανό και έγινε η Σελήνη.

Πηγές 
 

Θεότητες της μαγείας
Θεότητες της σελήνης
Μέξτλι

Στη μυθολογία των Αζτέκων, ο Μέξτλι (ή και Mέξιτλ ή Τεκσιζτέκατλ)(ισπ. Mextli) ήταν θεός του πολέμου και των καταιγίδων. Γεννήθηκε πλήρως ανεπτυγμένος και αρματωμένος πολεμιστής. 

Κάθε χρόνο δεχόταν εκατοντάδες θυσίες. Από τη ρίζα του ονόματος του Μέξτλι έχει προέλθει η ονομασία της χώρας του Μεξικού.
Internet Movie Database

Η Internet Movie Database (Διαδικτυακή βάση δεδομένων ταινιών), πιο γνωστή με την συντομογραφία IMDb,  είναι διαδικτυακή βάση δεδομένων με πληροφορίες για ηθοποιούς, ταινίες, τηλεοπτικά προγράμματα, παρουσιαστές της τηλεόρασης, βιντεοπαιχνίδια και συντελεστές παραγωγής ταινιών ή προγραμμάτων.

Ιστορία 
Η IMDb δημιουργήθηκε το 1990, όταν δεν υπήρχε ακόμη ο Παγκόσμιος Ιστός. Στα πρώτα χρόνια λειτουργούσε μέσω e-mail. Ο ενδιαφερόμενος έστελνε μήνυμα στη διεύθυνση της IMDb με τα στοιχεία που ζητούσε για κάθε ταινία και έπαιρνε μια αυτόματη απάντηση. Μετά την εμφάνιση και διάδοση του Παγκόσμιου Ιστού, η IMDb μετατράπηκε σε ιστοσελίδα, που ξεκίνησε να λειτουργεί, αρχικά, με την εργασία 20 εθελοντών. Από το 1998 ανήκει στην εταιρεία Amazon.

Η IMDb παρουσίασε το 2002 μια υπηρεσία που ονομάζεται IMDbPro. Μέσω αυτής της υπηρεσίας οι ηθοποιοί και οι υπόλοιποι συντελεστές μιας ταινίας μπορούν να αναρτήσουν το βιογραφικό τους και τη φωτογραφία τους, πληρώνοντας ετήσια συνδρομή.

Μέχρι το Σεπτέμβριο του 2017, η IMDb περιείχε πληροφορίες για 4,5 εκατομμύρια τίτλους, συμπεριλαμβανομένων επεισοδίων, καθώς και 8,1 εκατομμύρια προσωπικότητες, και 80 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Διαδικτυακές υπηρεσίες
Ιστότοποι
Κινηματογράφος
Νικητές Webby Award
Ιστότοπος για ταινίες
Εξαγορές της Amazon (εταιρία)
Γλαράκη Πάτρας

Η Γλαράκη είναι συνοικία της Πάτρας, κοντά στο κέντρο της πόλης.

Εκτείνεται στο τέρμα της οδού Γερμανού. Η ονομασία της προήλθε από τον έπαρχο (1832) της Αχαΐας, Γεώργιο Γλαράκη, ο οποίος διατηρούσε μεγάλες εκτάσεις στη συγκεκριμένη περιοχή. Σήμερα στην περιοχή βρίσκεται συγκρότημα δημόσιων εκπαιδευτηρίων, τα οποία φέρουν το όνομα Γλαράκη.

Παραπομπές

Πηγές
 Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995.
 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα "Γλαράκης".

Γ
Ουμβέρτος Αργυρός

Ο Ουμβέρτος Σ. Αργυρός (Καβάλα, 1882 ή 1884 – Αθήνα, 1963) ήταν Έλληνας ιμπρεσιονιστής ζωγράφος.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Καβάλα ενώ η οικογένεια του καταγόταν από τη Νιγρίτα. Σπούδασε από το 1900 ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, με δάσκαλους τους Νικηφόρο Λύτρα και Γεώργιο Ροϊλό και αποφοίτησε με άριστα το 1904. Αργότερα έλαβε υποτροφία και συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου από το 1907 ως το 1911. Παρέμεινε στην Γερμανία μέχρι το 1929 πραγματοποιώντας ταυτόχρονα μεγάλο ταξίδι εκπαιδευτικού χαρακτήρα στην Ευρώπη, την Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή. Το 1929 επέστρεψε στην Ελλάδα και εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, ενώ αργότερα διετέλεσε υποδιευθυντής και τρεις φορές διευθυντής της. 

Στο εργαστήριό του, μαθήτευσαν πολλοί μετέπειτα σημαντικοί Έλληνες καλλιτέχνες, όπως οι Στέφανος Αλμαλιώτης, Βλάσης Κανιάρης, Φώτης Ζαχαρίου, Τηλέμαχος Κάνθος, Χρήστος Καπράλος, Γιώργος Μανουσάκης, Γιάννης Μόραλης, Νίκη Καραγάτση, Νίκος Νικολάου, Θωμάς Φανουράκης, Γιάννης Σπυρόπουλος, Πάρις Πρέκας, Χρήστος Χρηστίδης κ.ά.

Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, έλαβε εντολή από την κυβέρνηση Μεταξά να πάει στο μέτωπο ως επίσημος πολεμικός εικονογράφος, μαζί με τον γλύπτη Φωκίωνα Ρωκ. Από την επίσκεψή του στο μέτωπο, δημιούργησε 32 πίνακες που απεικονίζουν το Έπος του 1940 και που σήμερα στολίζουν το Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας. Το 1952, η Ακαδημία Αθηνών τού απένειμε το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών και το 1959 τον εξέλεξε τακτικό της μέλος.  

Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του διαδρομής έλαβε μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Γερμανία, Μπιενάλε της Βενετίας τα έτη 1934 και 1936, κλπ) ενώ το 1925 παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση στην αίθουσα του φιλολογικού συλλόγου Παρνασσού. Πέθανε στην Αθήνα το 1963. Προτομή του υπάρχει στο Δημοτικό Πάρκο της Καβάλας ενώ η διώροφη οικία του αγόρασε στις Σέρρες λίγα χρόνια πριν το θάνατο του, αποτελεί αξιοθέατο της πόλης. Έργα του βρίσκονται σε διάφορα μουσεία και ιδρύματα όπως η Εθνική Πινακοθήκη, η Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας κλπ.

Τεχνοτροπία 
Ο Αργυρός ανήκει στη σχολή των ιμπρεσιονιστών. Κατά τα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του καταπιάστηκε με θέματα μυθολογικού και συμβολικού περιεχομένου ενώ τα επόμενα χρόνια δημιούργησε έργα με προσωπογραφίες, εικόνες της καθημερινότητας, γυμνά και εσωτερικούς χώρους.

Παραπομπές 

Έλληνες ζωγράφοι
Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Τέχνες-επέκταση
Δίκτυο υπολογιστών

Δίκτυο υπολογιστών είναι τηλεπικοινωνιακό σύστημα από αυτόνομους ή μη αυτόνομους διασυνδεδεμένους υπολογιστές. Οι υπολογιστές ή αλλιώς κόμβοι,  θεωρούνται διασυνδεδεμένοι όταν είναι σε θέση να ανταλλάξουν πληροφορίες σε μορφή κειμένου ήχου η και εικόνας μεταξύ τους και αυτόνομοι όταν δεν είναι δυνατό κάποιος υπολογιστής να ελέγξει τη λειτουργία (π.χ. εκκίνηση ή τερματισμό) κάποιου άλλου. Η επιστημονική μελέτη των δικτύων υπολογιστών γίνεται από τα υπολογιστικά συστήματα, έναν βασικό κλάδο της πληροφορικής. Το θεμελιώδες ηλεκτρονικό υλικό των τηλεπικοινωνιακών συσκευών μελετάται επίσης από την ηλεκτρονική μηχανική.

Σε ένα δίκτυο υπολογιστών μπορούν να διασυνδέονται μεταξύ τους εκτός από τα παραδοσιακά επιτραπέζια PC και άλλου τύπου συσκευές όπως PDAs (Personal Digital Assistants), κινητά τηλέφωνα, τηλεοράσεις, εκτυπωτές, σαρωτές.

Ταξινόμηση 
Τα δίκτυα φέρουν τους εξής χαρακτηρισμούς, που καθορίζουν και την κατηγορία τους :

 Ανάλογα με το φυσικό μέσο διασύνδεσής τους χαρακτηρίζονται ως «ενσύρματα» ή «ασύρματα».

 Ανάλογα με τον τρόπο πρόσβασης σε αυτά χαρακτηρίζονται ως «δημόσια» ή «ιδιωτικά» δίκτυα.

 Ανάλογα με την γεωγραφική κάλυψη του δικτύου χαρακτηρίζονται ως «τοπικά» (LAN και WLAN), «μητροπολιτικά» (MAN και WMAN), «ευρείας κάλυψης» (WAN και WWAN) και «προσωπικά» (PAN και WPAN).

Οι χαρακτηρισμοί με το πρόσθετο W ανταποκρίνονται στον ασύρματο (Wireless) τρόπο σύνδεσης.

Ανά γεωγραφική κάλυψη

Τοπικά 
Τα «τοπικά δίκτυα» ή και «LAN» (local area networks) είναι δίκτυα που συνδέουν υπολογιστές σε κοντινές αποστάσεις, π.χ. από υπολογιστές που βρίσκονται σε ένα δωμάτιο μέχρι υπολογιστές που απέχουν μερικά χιλιόμετρα μεταξύ τους. Χρησιμοποιούνται συνήθως για να συνδέουν προσωπικούς υπολογιστές και σταθμούς εργασίας σε γραφεία εταιρειών, εργοστάσια, πανεπιστήμια κ.λπ.

Μητροπολιτικά 
Ένα «μητροπολιτικό δίκτυο» ή και «MAN» (metropolitan area network) είναι μια μεγαλύτερη εκδοχή ενός τοπικού δικτύου καθώς καλύπτει μεγαλύτερες αποστάσεις, π.χ. από μια ομάδα γειτονικών γραφείων μιας εταιρείας έως μια πόλη.

Ευρείας περιοχής 
Τα «δίκτυα ευρείας περιοχής» ή «WAN» (wide area network) καλύπτουν μεγάλες γεωγραφικές περιοχές, π.χ. από σύνδεση μεταξύ διαφορετικών πόλεων μέχρι μιας ολόκληρης ηπείρου και μπορούν να συνδέσουν ακόμη και περισσότερα από ένα τοπικά δίκτυα καθώς και ομάδες τοπικών δικτύων. Τα περισσότερα δίκτυα ευρείας περιοχής χρησιμοποιούν τηλεφωνικά δίκτυα ή τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους.

Διαδίκτυα 
Τα «διαδίκτυα» είναι δίκτυα ευρείας περιοχής τα οποία καλύπτουν γεωγραφικές περιοχές μίας ή περισσοτέρων ηπείρων διασυνδέοντας επιμέρους δίκτυα. Σε ένα διαδίκτυο μπορεί να συνυπάρχουν διασυνδεδεμένοι υπολογιστές και δίκτυα που χρησιμοποιούν διαφορετικές τεχνολογίες και λειτουργικά συστήματα. Το Διαδίκτυο (Internet) είναι το μεγαλύτερο τέτοιου είδους δίκτυο.

Παραπομπές

Πηγές 
 Tanenbaum, Andrew S. [1996] 2000, "Δίκτυα Υπολογιστών", Τρίτη Έκδοση, Πρώτη Ελληνική Έκδοση, Εκδόσεις Παπασωτηρίου, ISBN 960-7510-70-4
 Σιδερίδη, Αλέξανδρου Β. 1998, "Εισαγωγή στην επιστήμη των υπολογιστών", ISBN 960-85647-1-4
 James F. Kurose, Keith W. Ross [2003] 2004, "Δικτύωση Υπολογιστών", Δεύτερη Έκδοση, Εκδόσεις Μ. Γκιούρδας, ISBN 960-512-387-8