joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Εύα Αντωνοπούλου

Η Εύα Αντωνοπούλου (γεννηθείσα στις 15 Απριλίου 1977) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος και παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών. Από το 2009 αποτελεί μέλος του δημοσιογραφικού δυναμικού του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ, όπου σε αυτό το διάστημα υπήρξε και απεσταλμένη του σταθμού στο εξωτερικό δυο φορές, (η πρώτη ήταν το 2010 όπου επισκέφθηκε την Αϊτή για να καλύψει δημοσιογραφικά τις συνέπειες του καταστροφικού σεισμού, και η δεύτερη τον Σεπτέμβριο του 2017 όπου και κάλυψε τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές από το Βερολίνο).

Πρώτα χρόνια 
Η Εύα Αντωνοπούλου γεννήθηκε στο Γουέιμουθ της Μεγάλης Βρετανίας και σε ηλικία 5 ετών, οι γονείς της χώρισαν. Με καταγωγή από την Αρκαδία, την Μάνη και το Γύθειο, μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη, όπου και μετά το τέλος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευση της, εισηχθεί στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και αποφοίτησε από το τμήμα Νομικών και Οικονομικών Επιστημών.

Καριέρα 
Η καριέρα της στη δημοσιογραφία ξεκίνησε ως παρουσιάστρια στο Omega TV της Θεσσαλονίκης,  λίγο πριν τελειώσει τις σπουδές της, όπου είχε πάει σε μια δοκιμαστική οντισιόν και στην συνέχεια άρχισε να παρουσιάζει ένα καθημερινό δίωρο magazino του καναλιού. Στην συνέχεια πήγε στην ΕΡΤ3 όπου και παρουσιάσε μια καθημερινή ζωντανή εκπομπή αλλά επίσης και μια ταξιδιωτική ταυτόχρονα. Παράλληλα ξεκίνησε και τις ραδιοφωνικές εκπομπές συνεργαζόμενη με τοπικούς σταθμούς της πόλης, όπως το Ράδιο Θεσσαλονίκη, ο Ερωτικός fm, ο Orange fm και ο Αngel fm. 

Οταν μετακόμισε στην Αθήνα ξεκίνησε να δουλεύει στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, 
έπειτα πήγε στον ΑΝΤ1 και στην συνέχεια στον ΣΚΑΙ, όπου και παραμένει από το 2009. Υπήρξε συμπαρουσιαστρια της καθημερινής μεσημεριανής εκπομπής « ΣΚΑΪ LIFE» για τρία χρόνια και της βραδινής «42 λεπτά» όπου πήρε συνέντευξη από πολλούς πολιτικούς και σημαντικές προσωπικότητες της Ελλάδος. Από το 2010 άρχισε να αρθρογραφεί σε πολλά γυναικεία έντυπα με έμφαση στα θέματα διατροφής και καλής ζωής. Από το 2016 άρχισε να παρουσιάζει το μεσημεριανό δελτίο του σταθμού, σημειώνοντας μέχρι και σήμερα μεγάλη επιτυχία

Προσωπική ζωή 
Την 1η Αυγούστου του 2013, η Αντωνοπούλου μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια σχέσης, παντρεύτηκε τον Παναγιώτη Αρκουμανέα με πολιτικό γάμο στη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού στην Αμερική.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 

Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Α.Ο. Καραβά Πειραιά

Ο Αθλητικός Όμιλος Καραβά Πειραιά είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος.

Ιστορικό 

Ιδρύθηκε το 1927 με την ονομασία «Αθλητική Ένωση Καραβά» και το 1969 έλαβε τη σημερινή του ονομασία, «Αθλητικός Όμιλος Καραβά». Με την ίδρυσή του αγωνίστηκε επί σειρά ετών σαν ανεξάρτητο σωματείο δίνοντας φιλικούς αγώνες με άλλες ανεπίσημες ομάδες του Πειραιά. Με το τέλος της κατοχής αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 157 και στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιά την αγωνιστική περίοδο 1945-46, ξεκινώντας έκτοτε την επίσημη αγωνιστική του δράση. Στις 9 Οκτωβρίου του 1949 και ενώ αποτελούσε ομάδα Β΄ κατηγορίας, έκανε την έκπληξη και απέκλεισε από το Κύπελλο Ελλάδας της περιόδου 1949-50 την Α.Ε. Νίκαιας, ομάδα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Πειραιά, επικρατώντας με 1-0 με τέρμα του Γιώργου Κοπανίδη.

Την αγωνιστική περίοδο 1964-65 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην κορυφαία κατηγορία των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Πειραιά, την Α΄ Κατηγορία. Την αγωνιστική περίοδο 2017-18 έφτασε για πρώτη φορά στην ιστορία του στον τελικό του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πειραιά, όπου επικρατώντας με 1-0 του Εθνικού και αναδείχθηκε κυπελλούχος. Την αγωνιστική περίοδο 2019-20 αναδείχθηκε τριταθλητής στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά και πανηγύρισε την ιστορική του άνοδο στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας, 4η τη τάξει εθνική κατηγορία, κερδίζοντας έτσι τη συμμετοχή σε εθνικό πρωτάθλημα για πρώτη φορά στην ιστορία του.

Ανέδειξε πλήθος σπουδαίων ποδοσφαιριστών όπως οι Γιώργος Κοπανίδης και Γιώργος Σιαβελλής μεταξύ άλλων.

Πηγές 
«Το ισχυρό ποδοσφαιρικό συγκρότημα της Α.Ε. Καραβά», εφ. Αθλητική Ηχώ, 23/6/1949.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη σελίδα Facebook του Α.Ο. Καραβά Πειραιά

Δείτε επίσης 
Αθλητική Ένωση Καραβά, πρώην Κυπριακό ποδοσφαιρικό σωματείο 
Αθλητική Ένωση Καραβά-Λάμπουσα, Κυπριακό σωματείο πετοσφαίρισης 

Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1927
Καστανάς Θεσσαλονίκης

Ο Καστανάς είναι χωριό και κοινότητα του Δήμου Χαλκηδόνος. Πριν το 2011 ο Καστανάς υπαγόταν στον Δήμο Κουφαλίων. Σύμφωνα με την Ελληνική απογραφή 2011 ο Καστανάς έχει 630 κατοίκους. Ο Καστανάς είναι μέρος της τοπικής κοινότητας Προχώματος.

Ιστορία
Ο πληθυσμός του Καστανά προερχέται απο πρόσφυγες της περιοχης του Αταπαζάρ αλλά ένας μικρός αριθμός από αυτούς είναι Σαρακατσανοί.

Δήμος Χαλκηδόνος
Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Ρινάτ Ντασάεφ

Ο Ρινάτ Ντασάεφ (ρωσικά:: Ринат Файзрахманович Дасаев, γεννήθηκε 13 Ιουλίου 1957) είναι Σοβιετικός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, αγωνίστηκε σε ομάδες όπως η Βόλγκαρ Αστραχάν, η ΦΚ Σπαρτάκ Μόσχας και η Σεβίλλη. Σε διεθνές επίπεδο, έλαβε μέρος σε τρία Μουντιάλ ως μέλος της Εθνική ΕΣΣΔ, ενώ κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 και ένα ασημένιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1988. 

Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο τη δεκαετία του 1980 καθώς και ο δεύτερος καλύτερος Ρώσος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών μετά τον Λεβ Γιάσιν. Το 1988 βραβεύτηκε ως ο καλύτερος τερματοφύλακας της χρονιάς από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου. Το 1999 σε μία ψηφοφορία διοργανωμένη από τον ίδιο οργανισμό, κατετάγη δέκατος έκτος στην κατάταξη με τους καλύτερους Ευρωπαίους ποδοσφαιριστές του εικοστού αιώνα. Το 2004, αναγνωρίστηκε από τον Πελέ ως ένας από τους κορυφαίους 125 εν ζωή ποδοσφαιριστές στον κόσμο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

FIFA 100
Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
Renault Vel Satis

Το Renault Vel Satis ήταν ένα μεσαίο πολυτελές hatchback αυτοκίνητο της κατηγορίας E που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Renault. Κατασκευάστηκε από τις αρχές του 2002 έως τις 27 Αυγούστου 2009 σε 62.201 αριστεροτίμονα αντίτυπα και από το 2002 έως το 2005 σε μόλις 1.293 δεξιοτίμονα αντίτυπα. Αντικατέστησε το Renault Safrane στον ρόλο του κορυφαίου μοντέλου της εταιρείας, αν και σημείωσε πολύ λιγότερες πωλήσεις από αυτό, καθώς είχαν παραχθεί 312.779 αντίτυπα σειράς Safrane. Επίσης, το Vel Satis ήταν και το πρώτο μοντέλο της Renault που προσέφερε Adaptive cruise control (κατασκευαζόταν από την Bosch). Τελικώς, αντικαταστάθηκε στα τέλη του έτους 2010 από το Renault Latitude.

Ονομασία 

Η ονομασία του μοντέλου προήλθε από τον συνδυασμό των λέξεων VELocité και SATISfaction (ταχύτητα και ικανοποίηση, ευχαρίστηση). Το μοντέλο μπήκε στη μαζική παραγωγή στις αρχές του 2002, αν και στα τέλη του 2001 είχαν κατασκευαστεί 412 πιλοτικά μοντέλα προ-παραγωγής.

Αισθητική 

Το ξεχωριστό χαρακτηριστικό του Vel Satis ήταν το ιδιαίτερα μεγάλο ύψος του, καθώς ήταν 13 εκατοστά ψηλότερο από τον προκάτοχο Renault Safrane. Αυτό του προσέδωσε άπλετους εσωτερικούς χώρους, αλλά ταυτόχρονα και μια εξωτερική αισθητική που θεωρήθηκε ως υπερβολικά ριζοσπαστική ή και άσχημη, με αποτέλεσμα πολλοί υποψήφιοι αγοραστές πολυτελών αυτοκινήτων να κρατήσουν απόσταση. Γενικότερα, η εξωτερική του εμφάνιση θεωρήθηκε ακόμα και από τον Τύπο αυτοκινήτου ως παράξενη και ότι είχε προσπαθήσει να συνδυάσει στοιχεία από διαφορετικές εκδοχές αμαξωμάτων ταυτόχρονα, με ένα άσχημο τελικό αποτέλεσμα. Λόγω του μεγάλου ύψους του αμαξώματος, ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του μοντέλου ήταν μέτριος για τα τότε στάνταρ, στο 0,335.

Επίπεδα εξοπλισμού 

 Initiale
 Privilege
 Expression
 Authentique

Ανανέωση του 2005 

Αν και τον Απρίλιο του 2005 το μοντέλο υπέστη μια ελαφριά ανανέωση, τόσο στην εξωτερική αισθητική, όσο και στον εξοπλισμό, ωστόσο δεν κατάφερε να βελτιώσει τις εξ αρχής χαμηλές και διαρκώς φθίνουσες πωλήσεις. Μάλιστα η νέα αυτή σειρά του Vel Satis δεν κυκλοφόρησε ποτέ στις δεξιοτίμονες χώρες, λόγω ανυπαρξίας ζήτησης.

Επίσημο προεδρικό αυτοκίνητο 

Μέχρι και το 2009, το Renault Vel Satis ανήκε στον κύκλο των επίσημων υπηρεσιακών αυτοκινήτων των Γάλλων Προέδρων, αρχικά του Ζακ Σιράκ και στη συνέχεια του Νικολά Σαρκοζί, οι οποίοι χρησιμοποίησαν ένα ειδικό αντίτυπο του Vel Satis, αν και χρησιμοποίησαν περισσότερο εκτενώς τα Citroën C6 πρώτης γενιάς και Peugeot 607.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Γνωριμία με το Renault Vel Satis (4Τροχοί - Μάρτιος 2002)

Vel Satis
Αυτοκίνητα πολυτελείας
Γαλλικά αυτοκίνητα
Αμπελώνας Ηλείας

Ο Αμπελώνας (πρώην Ρώμεσι και εναλλακτικά Ρομέσι) είναι πεδινό χωριό της Ηλείας. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 519 κατοίκων.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο Αμπελώνας βρίσκεται βόρεια του Πύργου σε απόσταση 8 χλμ. περίπου από το κέντρο της πόλης, κτισμένος σε υψόμετρο 120 μέτρων. Από τη δυτική πλευρά του χωριού περνάει ο Ιάρδανος ποταμός. Οι κάτοικοι του Αμπελώνα ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και λιγότερο με τη κτηνοτροφία, καλλιεργώντας σταφίδα, αμπέλια και ελιές. 

Η πρώτη γραπτή αναφορά για το χωριό είναι του 1461 και η παλιά του ονομασία Ρώμεσι. Την περίοδο της  Β΄ Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο αναφέρεται γραπτά να ανήκει στο 4ο Τερριτόριο Γαστούνης ως Romessi. Μετά την απελευθέρωση, το 1835, αναφέρεται επίσημα να προσαρτάται στον τότε δήμο Μυρτιάς ενώ το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Ρωμεσίου. Το 1959 με βάση το ΦΕΚ 5Α - 07/01/1959 μετονομάστηκε σε Αμπελών. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Κουζούλι και τα Ροζέϊκα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμπελώνος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου.

Από τον Αμπελώνα κατάγεται ο Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και πρωταθλητής Ευρώπης, Γιώργος Καραγκούνης.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η ιστοσελίδα του χωριού

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Πύργου
Ροζ Κριστιάν Ραποντά

Η Ροζ Κριστιάν Ραποντά (Rose Christiane Ossouka Raponda, γεννήθηκε το 1964) είναι πολιτικός της Γκαμπόν και σημερινή πρωθυπουργός της χώρας της από τις 16 Ιουλίου 2020, καθιστώντας την την πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό της χώρας.  Υπηρέτησε στο παρελθόν ως δήμαρχος της Λιμπρεβίλ και αργότερα ως υπουργός Άμυνας της χώρας από τον Φεβρουάριο του 2019 έως τον Ιούλιο του 2020.

Ιστορικό 
Η Ραποντά γεννήθηκε στη Λιμπρεβίλ.  Είναι μέλος της φυλής Mpongwe.  Η Ραποντά έλαβε πτυχίο στην Οικονομία και στα Δημόσια Οικονομικά από το Ινστιτούτο Οικονομίας και Οικονομικών της Γκαμπόν.

Καριέρα 
Η Ραποντά εργάστηκε ως Γενικός Διευθυντής της Οικονομίας και Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής της Τράπεζας Στέγασης της Γκαμπόν.  Υπηρέτησε ως υπουργός Προϋπολογισμού από τον Φεβρουάριο του 2012 έως τον Ιανουάριο του 2014.   Εξελέγη δήμαρχος της πρωτεύουσας Λιμπρεβίλ στις 26 Ιανουαρίου 2014, εκπροσωπώντας το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα της Γκαμπόν.  Ήταν η πρώτη γυναίκα που κατείχε τη θέση από το 1956 και υπηρέτησε μέχρι το 2019.   Έγινε επίσης πρόεδρος των Ηνωμένων Πόλεων και των Τοπικών Κυβερνήσεων της Αφρικής.  

Στις 12 Φεβρουαρίου 2019, η Ραποντά διορίστηκε υπουργός Άμυνας της Γκαμπόν από τον πρόεδρο Αλί Μπονγκό μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα τον Ιανουάριο του 2019.    Η Ραποντά αντικατέστησε τον Ετιέν Μασάρ Καμπίντα Μακανγκά, μέλος της οικογένειας Μπονγκό,  η Ραποντά διορίστηκε πρωθυπουργός της Γκαμπόν, αφού ο προκάτοχός της Ζιλιέν Ενκογκέ Μπεκάλε παραιτήθηκε.  Είναι η πρώτη γυναίκα που κατέχει τη θέση.  Ο διορισμός της έγινε κατά τη διάρκεια της διπλής κρίσης υγείας και οικονομίας λόγω της πανδημίας Covid-19 και της πτώσης της τιμής του πετρελαίου, ενός από τους κύριους πόρους της χώρας.

Παραπομπές 

Ραποντα
Ραποντα
Ραποντα
Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Νικόλας Γιατρομανωλάκης

Ο Νικόλας Γιατρομανωλάκης (Αθήνα, 17 Μαρτίου 1975) είναι Έλληνας πολιτικός επιστήμονας. Από τις 4 Ιανουαρίου 2021, είναι υφυπουργός Σύγχρονου Πολιτισμού. Διατέλεσε Γενικός Γραμματέας Σύγχρονου Πολιτισμού στο υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού από το 2019 έως το 2021. Είναι το πρώτο ανοιχτά ομοφυλόφιλο στέλεχος της ελληνικής κυβέρνησης.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Ο Νικόλας Γιατρομανωλάκης γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Είναι γιος του συγγραφέα και ακαδημαϊκού Γιώργη Γιατρομανωλάκη και της ακαδημαϊκού Ρένας Λεκανίδου. Είναι κάτοχος πτυχίου Πολιτικών Επιστημών & Διεθνών Σχέσεων από το Πάντειο Πανεπιστήμιο και μεταπτυχιακού τίτλου στη Δημόσια Πολιτική (MPP) από το John F. Kennedy School of Government του Πανεπιστημίου Harvard στις ΗΠΑ.

Επαγγελματική Σταδιοδρομία 
Από τον Ιανουάριο του 2017 έως και τον Ιούλιο του 2019 κατείχε τη θέση του Διευθυντή Marketing & Επικοινωνίας του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Στο παρελθόν έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος σε ελληνικές και πολυεθνικές επιχειρήσεις όπως η Microsoft, η V+O Communication, η  S&B Βιομηχανικά Ορυκτά και ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha TV, καθώς και στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής & Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) και το Πανεπιστήμιο Harvard, αλλά και ως ανεξάρτητος σύμβουλος στρατηγικής, εταιρικών υποθέσεων και επικοινωνίας. Η δουλειά του έχει βραβευθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2013 επελέγη ως Marshall Memorial Fellow. Το 2019 εξελέγη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Harvard Club of Greece.

Μεταξύ άλλων εκδόσεων, έχει επιμεληθεί το βιβλίο New Approaches to Balkan Studies και έχει συμμετάσχει στην έκδοση Global Competitiveness Report 2001 του World Economic Forum. Ήταν ο επιστημονικός επιμελητής της ελληνικής έκδοσης του NATO Handbook, και ο επιμελητής των μονογραφιών και εκδόσεων του ΕΛΙΑΜΕΠ την περίοδο 1996-98.

Πολιτική Σταδιοδρομία 
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και μέλος του Πολιτικού Σχεδιασμού στο Ποτάμι, ήταν επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του κόμματος στις Ευρωεκλογές του 2014, ενώ στις βουλευτικές εκλογές τον Ιανουάριο του 2015 κατετάγη δεύτερος σε σταυρούς στην Α’ Αθηνών. Αποχώρησε από το κόμμα το 2016. 

Έχει δραστηριοποιηθεί στον τομέα των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ειδικότερα των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ+ ατόμων, και έχει συμμετάσχει εθελοντικά σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς με αντικείμενο την κοινωνική ένταξη ευάλωτων πληθυσμών, και τη σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών. Δηλώνει ανοιχτά ομοφυλόφιλος.

Πολιτικά αξιώματα 
Από την 1η Αυγούστου του 2019, ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Γραμματέα Σύγχρονου Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι ο πρώτος που κατέχει αυτό το αξίωμα καθώς δεν προϋπήρχε αυτή η Γενική Γραμματεία. 

Στον ανασχηματισμό της 4ης Ιανουαρίου 2021, ανέλαβε υφυπουργός Πολιτισμού για θέματα Σύγχρονου Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Αναφορές 

Έλληνες πολιτευτές
ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα
Έλληνες υφυπουργοί Πολιτισμού
Έλληνες Γενικοί Γραμματείς
Κολίρι Ηλείας

Το Κολίρι είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 90 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κολίρι βρίσκεται βορειοανατολικά του Πύργου σε απόσταση περίπου 4 χλμ. από το κέντρο του. Η ίδρυση του χρονολογείται μερικές δεκαετίες πριν από την επανάσταση του 1821 και αρχικά κατοικήθηκε από μερικές οικογένειες που ζούσαν σε ορεινότερες γύρω περιοχές. Ενοριακός ναός  είναι η εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων στο κέντρο του χωριού και κοιμητηριακός του Αγίου Νικολάου. Αναφέρεται επίσημα πρώτη φορά ως Κολύρι  το 1835 να προσαρτάται στο τότε δήμο Λετρίνων. Το 1912με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Κολυρίου και το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Κολίριον. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τις Κολιρέικες Παράγκες αποτελούν την τοπική κοινότητα Κολιρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 979 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 621

Ιστοσελίδα  "Μια ιστορική αναδρομή στο χωριό Κολίρι". https://koliri.gr/

Φωτογραφίες

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Πύργου
Ιταλική Ριβιέρα

Η Ιταλική Ριβιέρα (Ιταλικά:Riviera ligure - Ligurian Riviera) είναι μια λωρίδα της ακτής της Ιταλίας μεταξύ της Θάλασσας της Λιγουρίας (το μεγαλύτερο μέρος του κόλπου της Γενόβας) και της οροσειράς που σχηματίζεται από τις θαλάσσιες Άλπεις και τα βουνά των Απένιννων, που εκτείνεται από τα σύνορα με τη Γαλλία (Γαλλική Ριβιέρα) στα σύνορα με την περιοχή της Τοσκάνης στα ανατολικά.

Στο κέντρο της ιταλικής Ριβιέρας βρίσκεται το λιμάνι της Γένοβας, χωρίζοντάς το στα δυτικά με το Riviera di Ponente και στα ανατολικά με το Riviera di Levante. Έτσι, η Ριβιέρα περιλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη την ακτή της περιοχής της Λιγουρίας.

Η ιταλική Ριβιέρα είναι γνωστή για το ήπιο κλίμα της, τα γοητευτικά παλιά λιμάνια και τα όμορφα τοπία, τα οποία το έχουν καταστήσει δημοφιλή τουριστικό προορισμό από την εποχή των ποιητών λόρδου Βυρώνα και του Σέλεϊ. Σε αυτήν την περιοχή υπάρχουν πολλές παγκοσμίου φήμης πόλεις - όπως το μικροσκοπικό Πορτοφίνο, οι πέντε πόλεις του Cinque Terre, τα μοντέρνα θέρετρα του Σαν Ρέμο, το Ραπάλλο κ.λπ. Μέρος της Riviera di Ponente με το κέντρο της πόλης Σαβόνα ονομάζεται "Riviera delle Palme" (" Palm Riviera "), και το τμήμα με το κέντρο στο Σαν Ρέμο ονομάζεται" Riviera dei Fiori ", προς τιμήν της βιομηχανίας ανθοκομίας που εδώ και πολύ καιρό σχηματίζεται εδώ.

Παραπομπές

 
Τουρισμός στην Ιταλία
Γεωγραφία της Ιταλίας
Καμπεονάτο Παουλίστα

Το Καμπεονάτο Παουλίστα είναι μία ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση της ομοσπονδίας ποδοσφαίρου της πολιτείας του Σάο Πάολο. Το πρώτο πρωτάθλημα διεξήχθη το 1902 και έτσι είναι το παλαιότερο πρωτάθλημα στην Βραζιλία. Το 1933, το πρωτάθλημα απέκτησε επαγγελματική μορφή.

Αγωνίζονται 16 ομάδες με τις κύριες ανταγωνίστριες του πρωταθλήματος να είναι οι τέσσερις μεγάλες ομάδες του Σάο Πάολο (Κορίνθιανς, Παλμέιρας, Σάντος, Σάο Πάολο). 

Πολυνίκης του πρωταθλήματος είναι η Κορίνθιανς με 30 τίτλους.

Πρωταθλήτριες ομάδες

Τίτλοι ανά σύλλογο

Αήττητα πρωταθλήματα ανά ομάδα

5 φορές 

  Κορίνθιανς - 1914, 1916, 1929, 1938, 2009

3 φορές 

  Παλμέιρας - 1926, 1932, 1972

2 φορές 

  Παουλιστάνο- 1905, 1927
  A.A. das Palmeiras - 1910, 1915
  Αμερικάνο- 1912, 1913

1 φορά 

 Σάο Πάολο ΦΚ - 1946
  Σάο Μπέντο - 1914
  Σάο Πάολο Αθλέτικ Κλούμπ - 1903

Ρεκόρ συνεχόμενων πρωταθλημάτων από μια ομάδα

4 συνεχόμενες χρονιές 

  Παουλιστάνο - 1 φορά (1916-1919)

3 συνεχόμενες χρονιές 

  Κορίνθιανς - 4 φορές (1922-1924, 1928-1930, 1937-1939, 2017-2019)
  Σάντος - 3 φορές (1960-1962, 1967-1969, 2010-2012)
  Παλμέιρας - 1 φορά (1932-1934)
  Σάο Πάολο Αθλέτικ Κλούμπ - 1 φορά (1902-1904)

2 συνεχόμενες χρονιές 

 Σάο Πάολο ΦΚ - 5 φορές (1945-1946, 1948-1949, 1970-1971, 1980-1981, 1991-1992)
  Σάντος - 4 φορές (1955-1956, 1964-1965, 2006-2007, 2015-2016)
  Κορίνθιανς - 2 φορές (1951-52, 1982-1983)
  Παλμέιρας - 2 φορές (1926-1927, 1993-1994)
  Πορτουγκέζα - 1 φορά (1935-1936)
  A.A. das Palmeiras - 1 φορά (1909-1910)
  Παουλιστάνο- 1 φορά (1926-1927)
  Αμερικάνο - 1 φορά (1912-1913)

Μεγαλύτερες προσελεύσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Home of the FPF (στα πορτογαλικά)
 Gazeta Esportiva History of the Campeonato Paulista (στα πορτογαλικά)

Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Βραζιλίας
Νούνο Γκόμες Ναμπιάμ

Ο Νούνο Γκόμες Ναμπιάμ (Nuno Gomes Nabiam, γεννημένος στις 17 Νοεμβρίου 1966) είναι πολιτικός της  Γουινέας-Μπισσάου  πρωθυπουργός της χώρας από τις 28 Φεβρουαρίου 2020.  Στις 29 Απριλίου 2020, αυτός και τρεις υπουργοί του βρέθηκαν θετικοί στην  COVID-19 .

Εκπαίδευση 
Ο Γκόμες Ναμπιάμ αποφοίτησε από το Εθνικό Γυμνάσιο Κουάμε Νκρούμαχ. Ολοκλήρωσε το πτυχίο του στο Ανώτερο Ινστιτούτο Πολιτικής Αεροπορίας Μηχανικών στο Κίεβο της Ουκρανίας και του απονεμήθηκε υποτροφία Πολιτικής Αεροπορίας το 1986. Αργότερα σπούδασε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη διοίκηση επιχειρήσεων.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Ο Γκόμες Ναμπιάμ έγινε ακτιβιστής στην Αφρικανική Νεολαία Αμίλκαρ Καμπράλ το 1978. Το 1980 έγινε μαχητής στο κόμμα PAIGC . Το 2012 διορίστηκε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας της Γουινέας-Μπισάου από την κυβέρνηση της χώρας.  

Στις 28 Φεβρουαρίου 2020 ο Γκόμες Ναμπιάμ διορίστηκε πρωθυπουργός της Γουινέας-Μπισάου. Είναι μέλος του κόμματος που λέγεται Συνέλευση του Ενωμένου Λαού.

Παραπομπές 

Γκομες Ναμπιαμ
Γκομες Ναμπιαμ
Ελίνα Κέφη

Η Ελίνα (Ευαγγελία) Κέφη (γεννηθείσα την 1 Δεκεμβρίου του 1973) είναι Ελληνίδα παρουσιάστρια και πρώην μοντέλο μόδας. Υπήρξε ένα πιο αναγνωρισμένα μοντέλα της δεκαετίας του 1990, όπου αργότερα στράφηκε προς την τηλεόραση δουλεύοντας ως μοντέλο και παρουσιάζοντας κυρίως τηλεπαιχνίδια.

Πρώτα χρόνια 
Η Κέφη γεννήθηκε στην Γερμανία από Έλληνες μετανάστες, με καταγωγή από την Άρτα. Πήρε μέρος στον διαγωνισμό ομορφιάς του 1991 που διοργάνωνε ο τηλεοπτικός σταθμός ANT1, κερδίζοντας τον τίτλο της αναπληρωματικής Μις Ελλάς.

Καριέρα 
Το 1991 ξεκίνησε να δουλεύει επαγγελματικά ως μοντέλο μόδας συνεργαζόμενη με πολλούς έλληνες 
σχεδιαστές, όπως ο Μιχάλης Ασλάνης, ο Μάκης Τσέλιος κτλ. καθιστωντάς την ένα από τα πιο αγαπημένα μοντέλα στο χώρο της μόδας. Παράλληλα έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο συμμετέχοντας στην ψυχαγωγική εκπομπή του ANT1, Πρωινός Καφές με παρουσιάστριες την Ρούλα Κορομηλά (1991-1994), την Πόπη Χατζηδημητρίου (1994-1995) και την Ελένη Μενεγάκη. Η Κέφη συμμετείχε στην εκπομπή ως μοντέλο και παρουσιάστρια μόδας.

Το 1991 επίσης η Κέφη συμμετείχε και στο τηλεπαιχνίδι Η Τιμή Τιμή δεν Έχει με παρουσιαστή τον Ηλία Μπενέτο και το οποίο προβάλλονταν κάθε Σαββατοκύριακο. Το 1998 έκανε το ντεμπούτο της ως παρουσιάστρια με το τηλεπαιχνίδι Super game πεντάλεπτης διάρκειας το οποίο προβάλλονταν από Δευτέρα έως Παρασκευή.

Το 2018 μετά από αρκετά χρόνια απουσίας επέστρεψε στην τηλεόραση παρουσιάζοντας την ψυχαγωγική εκπομπή “Παιδιά από σπίτι” στον τηλεοπτικό σταθμό Epsilon (μετέπειτα Open TV) που προβάλλονταν κάθε Σάββατο και Κυριακή το πρωί.

Προσωπική ζωή 
Η Ελίνα Κέφη παντρεύτηκε το 2008 τον επιχειρηματία Γιάννη Μαριγώνη, όπου και η ίδια αποφάσισε να αποσυρθεί από τον χώρο της τηλεόρασης. Ωστόσο το ζευγάρι χώρισε ύστερα από εξίμισι χρόνια γάμου το 2014.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ελληνίδες μοντέλα
Έλληνες παρουσιαστές
L'Europa riconosciuta

L'Europa riconosciuta (που σημαίνει «Η αποκαλυφθείσα Ευρώπη» ή «Η αναγνωρισμένη Ευρώπη») είναι μια όπερα σε δύο πράξεις του Αντόνιο Σαλιέρι, που χαρακτηρίζεται ως μουσικό δράμα και έχει μετατραπεί σε ιταλικό λιμπρέτο από τον Mattia Verazi. 

Η όπερα διαδραματίζεται στην Τύρο της Φοινίκης και αφηγείται μια ιστορία αγάπης, βίας και πολιτικής διαφωνίας στην αρχαιότητα. Ο κεντρικός χαρακτήρας, η Ευρώπη, ήταν κάποτε ερωμένη του Δία και βοηθά στην επίλυση όλων των διαφωνιών αφού αποκαλύψει την ταυτότητά της - εξού και ο τίτλος «Η αποκαλυφθείσα Ευρώπη». Αν και πρόκειται για μια παραδοσιακή όπερα, το έργο διαφοροποιείται από πολλά από τα χαρακτηριστικά του είδους. Για παράδειγμα: ένας φόνος γίνεται στη σκηνή και χρησιμοποιείται ένα εκτεταμένο φινάλε και στις δύο πράξεις, μια πρακτική πιο χαρακτηριστική της όπερας μπούφα. Μουσικά, η όπερα είναι αρκετά προκλητική, απαιτώντας τέσσερις κύριους τραγουδιστές που να είναι ικανοί να εκτείνονται σε μεγάλο εύρος τόνων, να διατηρούν μακρές φράσεις και να κάνουν επιδέξια άλματα.

Παραπομπές

Πηγές 
 Elena Biggi Parodi, Teatro alla Scala 1778: «Europa riconosciuta» inaugura a Milano l’opera europea, in Salieri sulle tracce di Mozart, Catalogo della Mostra, Milano, Palazzo Reale 2 dicembre 2004-30 gennaio Bärenreiter, 2004, pp. 35–44. .
 Elena Biggi Parodi, Preliminary observations on the «Ballo primo» of «Europa riconosciuta» by Antonio Salieri: Milan, The Scala Theatre, 1778, «Recercare», XVI 2004 (giugno 2005), pp. 263–303. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Libretto σε pdf
 Φωτογραφίες από την πρεμιέρα του έργου στη Σκάλα του Μιλάνου, 7 Δεκεμβρίου 2004, στονThe Guardian
 Απόσπασμα του έργου

Όπερες
Πρόεδρος της Γουιάνας

Ο Πρόεδρος της Συνεργατικής Δημοκρατίας της Γουιάνας είναι ο αρχηγός του κράτους και ο αρχηγός της κυβέρνησης της Γουιάνας, καθώς και ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων της Δημοκρατίας, σύμφωνα με το Σύνταγμα της Γουιάνας. Ο πρόεδρος είναι επίσης ο επικεφαλής (chancellor) των ταγμάτων (παρασήμων) της Γουιάνας.

Ιστορία και περιγραφή 
Όταν η Γουιάνα ανακηρύχθηκε δημοκρατία το 1970, ο πρόεδρος εξελέγη από την Εθνοσυνέλευση για πενταετή θητεία και διέθετε σε μεγάλο βαθμό τελετουργικές εξουσίες. Έπειτα από ένα δημοψήφισμα που διεξήχθη το 1980, το σύνταγμα τροποποιήθηκε για να καταστήσει τον πρόεδρο εκτελεστικό αξίωμα και ο πρόεδρος έγινε γνωστός ως εκτελεστικός πρόεδρος. Ο αρχηγός του κόμματος που λαμβάνει τις περισσότερες ψήφους στις γενικές και περιφερειακές εκλογές γίνεται πρόεδρος και κατέχει το αξίωμα για όσο χρόνο διαρκεί η θητεία του νομοθετικού σώματος - στην πράξη, πέντε χρόνια. 

Οι πρόεδροι υπολογίζονται ξεκινώντας από τον πρόεδρο Άρθουρ Τσουνγκ το 1970. Οι εκτελεστικοί πρόεδροι υπολογίζονται ξεκινώντας από τον πρόεδρο Φορμπς Μπερνάμ (πρώτος εκτελεστικός πρόεδρος) το 1980.

Πρόεδροι της Γουιάνας (1970–σήμερα)

Παραπομπές 

Πρόεδροι της Γουιάνας
Γουιανα
Φολίνιο

To Φολίνιο (ιταλ. Foligno, λατ. Fulginiae) είναι πόλη και δήμος στην κεντρική ανατολική Ούμπρια, στην κεντρική Ιταλία. Έχει νόμιμο πληθυσμό 56.892 κατοίκους (Ιανουάριος 2020), γεγονός που το κατατάσσει ως την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της περιφέρειας. Είναι κτισμένο επί του ποταμού Τοπίνο, στο σημείο όπου από τα Απέννινα εισέρχεται στην πεδιάδα του Κλιτούνο. Βρίσκεται 40 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Περούτζα, 10 χιλιόμετρα βόρεια από το Τρέβι και 6 χιλιόμετρα νότια από το Σπέλο. Αποτελεί επίσης σιδηροδρομικό κόμβο επί της γραμμής Ρώμη - Ανκόνα.

Το Φολίνιο φέρεται να ιδρύθηκε στα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ. Η πόλη κατά τον Μεσαίωνα άλλαζε συχνά χέρια και καταστράφηκε από την Περούτζα το 1281. Το 1305 ανέλαβαν την εξουσία η οικογένεια Τρίντσι, ως υποτελείς στην Αγία Έδρα, μέχρι το 1439, οπότε και αποφάσισαν να εναντιωθούν. Ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ έστειλε ισχυρό στρατό στον οποίο οι κάτοικοι της πόλης παραδόθηκαν και ο τελευταίος αρχηγός της οικογένειας Τρίντσι, ο Κορράντο Β΄, αποκεφαλίστηκε. Στη συνέχεια το Φολίνιο ανήκε στα Παπικά Κράτη μέχρι την ενοποίηση της Ιταλίας το 1860. Η πόλη υπέστη καταστροφές από σεισμό το 1832 και το 1997. 

Το ιστορικό κέντρο της πόλης έχει περίπου τετράγωνο σχήμα και περιβάλλεται από τείχη. Οι εκκλησίες της πόλης κοσμούνται από έργα ζωγραφικής των ζωγράφων της Ούμπρια, όπως ο Νικολό ντι Λιμπερατόρε, ο οποίος ζωγράφισε το κεντρικό τέμπλο του ναού του αγίου Νικολάου. Ο καθεδρικός, ναός, αφιερωμένος στο Σαν Φελισιάνο, έχει ρωμανική πρόσοψη του 1133, η οποία αποκαταστάθηκε το 1903, ενώ το εσωτερικό του ανακαινίσθηκε τον 18ο αιώνα. Στην πλατεία του καθεδρικού βρίσκονται επίσης το Παλάτσο ντελ Γκοβέρνο ή Παλάτσο Τρίντσι, του 1350, το οποίο έχει παρεκκλήσι με τοιχογραφίες του Οταβιάνο Νέλι (1424), το Παλάτσο Κομουνάλε, με πύργο ύψους 52 μέτρων, και το Παλάτσο ντελ Κανονίτσε. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης τα αναγεννησιακά Παλάτσο Ορφίνι και Παλάτσο Ντέλι. Τρία χιλιόμετρα ανατολικά βρίσκεται το αββαείο του Σασοβίβο, διακοσμημένο με μωσαϊκό.

Παραπομπές 

Πόλεις της Ούμπρια
Σπέλο

To Σπέλο (ιταλικά: Spello, αρχαίο όνομα: Hispellum) είναι πόλη και δήμος στην κεντρική ανατολική Ούμπρια, στην κεντρική Ιταλία. Έχει νόμιμο πληθυσμό 8.465 κατοίκους (Ιανουάριος 2020). Είναι κτισμένο σε πλαγιά λόφου 6 χιλιόμετρα βόρεια από το Φολίνιο και 10 χιλιόμετρα νότια από την Ασίζη.

Η πόλη ιδρύθηκε κατά την αρχαιότητα, όταν ο Οκταβιανός Αύγουστος ίδρυσε την αποικία Colonia Iulia Hispellum, με την επικράτειά της να επεκτείνεται μέχρι τις πηγές του Κλιτούμνου, οι οποίες αρχικά ανήκαν στην Μεβάνια. Ο Μέγας Κωνσταντίνος τις έδωσε το όνομα Flavia Constans και ένα αντίγραφο της μετονομασίας σώζεται σε μαρμάρινη πόλη στη σύγχρονη πόλη. Σώζονται μέχρι σήμερα οι αρχαίες πύλες της πόλης, καθώς και τμήμα των τειχών, κτισμένα από ορθογώνιους ασβεστολιθικούς ογκόλιθους.

Πέρα από τις αρχαίες οχυρώσεις άλλα αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνουν το ναό της Σάντα Μαρία Ματζόρε, με τοιχογραφίες του Πιντουρίκκιο (1501), όπως η Ανάληψη, ο Χριστός στο ναό και η προσκύνηση των μάγων. Χαρακτηριστικό τους είναι το πλούσιο υπόβαθρο και η επίχρυση διακόσμηση. Υπάρχει επίσης ένα τέμπλο από τον Περουτζίνο (1521) και ένας πρώιμος αναγεννησιακός θόλος από τον Ρόκο ντα Βιτσέντζα (1515). Στο χώρο των ενδυμάτων βρίσκεται ένα σταυρωμένος από ασήμι, έργο του Πάολο Βάνι (1398). Η λεκάνη αγιασμού χρονολογείται από τη ρωμαϊκή περίοδο. Έργο του Πιντουρίκκιο είναι και το κεντρικό τέμπλο του ναό Σαν Αντρέα.

Εικόνες

Παραπομπές 

Πόλεις της Ούμπρια
Ελένη (ταινία)

Η Ελένη είναι μια κινηματογραφική παραγωγή του 1985 από τον Ελληνοαμερικανό δημοσιογράφο Νίκο Γκατζογιάννη (Nicholas Gage) σε σκηνοθεσία του Πήτερ Γέητς και με  σενάριο του Στηβ Τέσιτς. Στη ταινία πρωταγωνιστεί ο Τζον Μάλκοβιτς, η Κέητ Νέλιγκαν, η Λίντα Χαντ και η Γκλεν Χίντλυ .

Η ταινία αφηγείται την επιστροφή του Γκατζογιάννη, που τώρα ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην πατρίδα του την Ελλάδα για να λύσει το μυστήριο του θανάτου της μητέρας του όταν ήταν παιδί. Η ταινία ανατρέχει στην επίδραση του ελληνικού εμφυλίου πολέμου της δεκαετίας του 1940 στο χωριό όπου μεγάλωσε, τον Λιά στη Θεσπρωτία, και διερευνά τι συνέβη στη μητέρα του όταν οι κομμουνιστές αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας (ΔΣΕ) εισέβαλαν στο χωριό.

Στην Ελλάδα όταν προβλήθηκε η ταινία, προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στους κύκλους της Αριστεράς και επεισόδια έξω από κινηματογράφους και, τελικά, διακόπηκε η προβολή της.

Ηθοποιοί
Η Κέητ Νέλιγκαν ως Ελένη Γκατζογιάννη
Ο Τζον Μάλκοβιτς ως Νίκος Γκατζογιάννης
Η Λίντα Χαντ ως Κατίνα
Η Ολιβ Κόττον  ως Καίτη
Ο Ρόναλντ Πίκαπ ως Σπύρος Σκεύης
Η Rosalie Crutchley ως γιαγιά
Η Γκλεν Χέντλι ως Τζόαν Γκατζογιάννη
Η Δήμητρα Άρλις ως Άννα

Δείτε επίσης
Νίκος Γκατζογιάννης
Ερυθρά τρομοκρατία
Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας
ΟΠΛΑ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αμερικανικές πολιτικές δραματικές ταινίες
Αλέξανδρος ντε Μπωαρναί

Ο Αλέξανδρος-Φραγκίασκος-Μαρία, γαλλ. Alexandre-François-Marie de Beauharnais (28 Μαΐου 1760 - 23 Ιουλίου 1794) από τον Οίκο του Μπωαρναί ήταν υποκόμης του Μπωαρναί, μορφή της πολιτικής και στρατηγός κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Ήταν ο πρώτος σύζυγος της Ιωσηφίνας Τασέρ ντε Λα Παζρί, η οποία έπειτα παντρεύτηκε τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη αυτοκράτορα των Γάλλων και έγινε αυτοκράτειρα της πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Ο Αλέξανδρος ντε Μπωαρναί εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα κατά την Περίοδο της Τρομοκρατίας.

Καταγωγή
Γεννήθηκε στο Φορ-Ρουαγιάλ (σημερινό Φορ-ντε-Φρανς) της Μαρτινίκας (νησιού στα ανατολικά της Καραϊβικής). Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φραγκίσκου Ε΄ υποκόμη του Λα Φερτέ-Μπωαρναί και της Μαρίας-Ερριέττας Πυβάρ ντε Σαστυλέ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Φραγκίσκος Δ΄ μαρκήσιος του Λα Φερτέ-Μπωαρναί.

Σταδιοδρομία
Ο Αλέξανδρος πολέμησε για τον στρατό του Λουδοβίκου ΣΤ΄ στον Πόλεμο της Αμερικανικής Επανάστασης. Αργότερα έγινε εκπρόσωπος των ευγενών της επαρχίας του Μπλουά στη Γενική Συνέλευση του 1789 και πρόεδρος της Εθνικής Συνταγματικής Συνέλευσης από τις 19 Ιουνίου ως τις 3 Ιουλίου 1791 και από τις 31 Ιουλίου ως τις 14 Αυγούστου 1791. Έγινε στρατηγός το 1792 κατά τη διάρκεια των Γαλλικών Επαναστατικών Πολέμων· αρνήθηκε τον Ιούνιο του 1793 να γίνει υπουργός Πολέμου. Ονομάστηκε Γενικός Διοικητής της Στρατιάς του Ρήνου το 1793.

Το τέλος του
Στις 2 Μαΐου 1794 η Επιτροπή της Γενικής Ασφάλειας διέταξε τη σύλληψή του. Κατηγορήθηκε ότι είχε ισχνά αμυνθεί το Μάιντς κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του 1793. Θεωρήθηκε ένας αριστοκράτης ύποπτος και φυλακίστηκε στη Φυλακή Κάρμες· καταδικάστηκε σε θάνατο κατά την Περίοδο της Τρομοκρατίας. Η σύζυγός του Ιωσηφίνα φυλακίστηκε στην ίδια φυλακή στις 21 Απριλίου 1794, αλλά ελευθερώθηκε έπειτα από τρεις μήνες, όταν καταδικάστηκε ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος. Ο Αλέξανδρος καρατομήθηκε στη λαιμητόμο μαζί με τον ανιψιό του Αυγουστίνο στην Πλατεία της Επανάστασης (σημερινή πλατεία Ομόνοιας) στο Παρίσι, πέντε μόνο ημέρες πριν την καθαίρεση και εκτέλση του Ροβεσπιέρου.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε στο Παρίσι στις 13 Δεκεμβρίου 1779 την Ιωσηφίνα Τασέρ ντε Λα Παζρί, κόρη του Ζοζέφ-Γκασπάρ Τασέρ ντε Λα Παζρί και απέκτησαν τέκνα:
 Ευγένιος 1781-1824, διοικητής της Στρατιάς της Ιταλίας, αντιβασιλιάς της Ιταλίας, 1ος δούκας του Λόιχτενμπεργκ.
 Ορτανσία 1783-1837, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Βοναπάρτη  βασιλιά της Ολλανδίας, αδελφό του Ναπολέοντα Α΄.

Πηγές
 Marek, Miroslav. "A listing of the descendants of the Beauharnais family". genealogy.euweb.cz.

Αναφορές σε πηγές

Οίκος του Μπωαρναί
Μυλοπόταμος Δράμας

Ο Μυλοπόταμος είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας. σε υψόμετρο 90 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Ο Μυλοπόταμος βρίσκεται στην πεδιάδα της Δράμας σε απόσταση 7 χλμ. δυτικά από το κέντρο της πόλης, κοντά στη συμβολή της ΕΟ Δράμας - Σερρών με την ΕΟ Δράμας - Κάτω Νευροκοπίου που καταλήγει στα σύνορα Ελλάδας - Βουλγαρίας.    

Η λίμνη Μυλοποτάμου είναι ταμιευτήρας που κατασκευάστηκε το 1992 με σκοπό την συλλογή των νερών και ο οποίος έχει μέγιστη χωρητικότητα περίπου 250.000 κυβικά μέτρα νερού. Στα νερά της αρκετοί κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται ερασιτεχνικά με το ψάρεμα ενώ έχει παρατηρηθεί να βρίσκουν στις θαμνώδεις όχθες της κορμοράνοι, ερωδιοί, λευκοτσικνιάδες κ.α. Στη δυτική άκρη του χωριού είναι το ενυδρείο Μυλοποτάμου Δράμας που αποτελεί μια προσπάθεια αναπαράστασης της λεπτής και εύθραυστης ισορροπίας των φυσικών υδροβιότοπων, φιλοξενεί είδη της πανίδας από τα συμπλέγματα των ποταμών Νέστου και Στρυμόνα, ανήκει στη Δημοτική Επιχείρηση του Δήμου Δράμας (ΔΕΚΠΟΤΑ) και στεγάζεται σε παλιό ανακαινισμένο υδρόμυλο, διπλά στις πηγές του Μυλοποτάμου.

Ιστορία 
Το χωριό Μυλοπόταμος υπήρχε επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με το όνομα Τουρκοχώρι. Οι κάτοικοι αποτελούνταν από ντόπιο χριστιανικό πληθυσμό αλλά και μουσουλμάνους καθώς και οικογένειες από την Αίγυπτο τους οποίους είχαν εγκαταστήσει Τούρκοι επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως δούλους. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών αποχώρισε ο μουσουλμανικός τουρκικός πληθυσμός και εγκαταστάθηκαν αρχικά 80 οικογένειες προσφύγων (303 άτομα) από την Ανατολική Θράκη και από τον Εύξεινο Πόντο. Η πλειοψηφία του πληθυσμού του χωριού είναι ποντιακής καταγωγής, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους κατάγονται από το Ακ-Νταγ Ματέν, το Αμπές (σήμερα Σεβάστεια) και τη Σάντα.   

Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1919 ως Παπάζ Κιόι στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βησωτσάνης. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Μυλοπόταμος . Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης  αποτελεί την τοπική κοινότητα Μυλοποτάμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 711 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Λίμνη Μυλοποτάμου Δράμας στο https://www.youtube.com/

Παραπομπές

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Δράμας
Škoda Kodiaq

Το Škoda Kodiaq είναι ένα μεσαίο crossover SUV αυτοκίνητο που παράγεται από την τσεχική αυτοκινητοβιομηχανία Škoda Auto, από τον Μάρτιο του 2017. Το μοντέλο είναι μεγαλύτερο από τα SUV Škoda Kamiq και Škoda Karoq, ενώ ειδικά η κορυφαίας ισχύος έκδοση Škoda Kodiaq TSI RS, που κατασκευάζεται από τον Ιούνιο του 2021, είναι το ταχύτερο και ακριβότερο αυτοκίνητο της εταιρείας και η επίσημη ναυαρχίδα της Škoda.

Αμάξωμα 

Στα πλαίσια της πολιτικής του Ομίλου Volkswagen, το Škoda Kodiaq μοιράζεται την πλατφόρμα Volkswagen Group MQB platform με τα Volkswagen Tiguan Allspace και SEAT Tarraco. Ωστόσο, το Kodiaq είναι μεγαλύτερο σε μήκος από το Tiguan και προσφέρει και μια 7-θέσια εκδοχή (ενώ η εκδοχή Tiguan Allspace είναι στάνταρ 7-θέσια). Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του Kodiaq είναι μόλις 0,33 - νούμερο κορυφαίο για μεσαίο crossover SUV.

Ενεργητική και παθητική ασφάλεια 

Το Škoda Kodiaq απέσπασε την μέγιστη δυνατή επίδοση 5 στα 5 αστέρια στις δοκιμές πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2017, καθώς μετρήθηκε στα εξής ποσοστά:

 Συνολική προστασία επιβατών = 
 35,3 πόντοι ή 92% στην προστασία ενηλίκων,
 38,2 πόντοι ή 77% στην προστασία ανηλίκων,
 6,5 πόντοι ή 54% για τα συστήματα ασφαλείας που διαθέτει στάνταρ και
 30,0 πόντοι ή 71% στην προστασία πεζών, σε προσομοίωση πρόσκρουσης με πεζούς.

Τεχνικά στοιχεία 

1 Μόνο στην Κίνα.
2 Από 11/2018 στα 400 N·m στις 1.900–3.300 στροφές το λεπτό.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του Škoda Kodiaq 

Kodiaq
Αυτοκίνητα SUV
Τσεχικά αυτοκίνητα
Σαν Μπενεντέτο ντελ Τρόντο

To Σαν Μπενεντένο ντελ Τρόντο (ιταλικά: San Benedetto del Tronto) είναι παραθαλάσσια πόλη στα Μάρκε, στην κεντρική Ιταλία. Κτισμένη στις εκβολές του ποταμού Τρόντο, είναι το επίκεντρο της Ριβιέρα ντέλε Πάλμε, στην Αδριατική, γνωστή για τους 8.000 φοίνικες διαφόρων ειδών. Με πληθυσμό 47.462 άτομα (2020) είναι ένας από τους πιο πυκνοκατοικημένους ιταλικούς δήμους επί της Αδριατικής και το λιμάνι του είναι ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια στην Αδριατική.

Η πόλη δημιουργήθηκε κατά τον Μεσαίωνα. Από τότε χρονολογείται ο Τόρε Γκαλτιέρι, στο άνω και παλαιότερο τμήμα της πόλης, ύψους 20 μέτρων.

Παραπομπές 

Πόλεις της Μάρκε
Έπαυλη Γιούζεφ Ρίχτερ

Η έπαυλη Γιούζεφ Ρίχτερ (πολωνικά: Willa Józefa Richtera) είναι έπαυλη που βρίσκεται στην οδό Σκορούπκι 10/12 (πρώην Πλατσόβα), στο πάρκο Μίχαου Κλέπατς του Γουντς.

Ιστορία 
Η έπαυλη χτίστηκε τα έτη 1888-1889, σύμφωνα με το σχέδιο του Πιότρ Μπρουκάλσκι, για τον Γιούζεφ Ρίχτερ. Το κτίριο ακολουθεί τα πρότυπα της Ιταλικής Αναγέννησης, με στοά που βλέπει στον κήπο. Σχεδιάστηκε για χρήση από μία οικογένεια. Μοιραζόταν το πάρκο με τη γειτονική έπαυλη Ρέινχολντ Ρίχτερ. 

Κατά την περίοδο 5 Μαρτίου 1933 έως 26 Απριλίου 1938, η έπαυλη ήταν η κατοικία του βοεβόδα του Γουντς, Αλεξάντερ Χάουκε-Νόβακ. Το 1939, η Γκερτρούντε Πάουλα Ράμις (το τελευταίο μέλος της οικογένειας Ρίχτερ), πούλησε την έπαυλη, μαζί με τα έπιπλα, στον Χέλμουτ Μπίντερμαν. 

Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το κτίριο στέγασε ένα ορφανοτροφείο και στη συνέχεια το Γραφείο Μητρώου του Γουντς-Πολέσιε. Μετά την αγορά του κτηρίου από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Λοτζ, το πανεπιστήμιο τοποθέτησε εκεί το Διεθνές Κέντρο Εκπαίδευσης, το οποίο βρισκόταν στη έπαυλη μέχρι το τέλος του ακαδημαϊκού έτους 2006-2007. Από το 2009, τα γραφεία διοίκησης του Πρύτανη βρίσκονται στη έπαυλη.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  
 Η έπαυλη του Γιούζεφ Ρίχτερ (φωτογραφίες) 

Κτίρια και κατασκευές στο Λοτζ
Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Λοτζ
Απιδούλα Ηλείας

Η Απιδούλα είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 325 μέτρων, σε κοντινή τοποθεσία κατάντη του Πηνειού, πολύ κοντά στα διοικητικά όρια με την Αχαΐα και τους αχαϊκούς οικισμούς Κάλφας και Μασουραίικα. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 32 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 38 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 56 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Κάλφα και «111»). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 45 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τον τομέα της κτηνοτροφίας.

Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Κακαρούκα και υπήχθη στον τότε δήμο Πύλου Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Πύλου, υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μαζαρακίου της οποίας αποτελούσε οικισμό μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Με το ΦΕΚ 156Α της 8ης Αυγούστου 1928 πήρε τη σημερινή του ονομασία. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Μαζαρακίου του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Μαζαρακίου του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας.

Πληθυσμός

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Απιδούλας Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μαζαρακίου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Ήλιδας
Δήμος Πηνείας
Σενιγκάλλια

Η Σενιγκάλλια (ιταλικά: Senigallia) είναι παραθαλάσσια πόλη στα Μάρκε, στην κεντρική Ιταλία. Κτισμένη στις εκβολές του ποταμού Μίζα, στην Αδριατική, περίπου 30 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Ανκόνα. Έχει πληθυσμό 44.651 άτομα (2020).

Η αρχαία Sena Gallica ήταν πόλη της Ούμπρια. Μια αποικία ιδρύθηκε εκεί από τους Ρωμαίους μετά τη νίκη τους επί των Σηνώνων, μάλλον πριν από το 280 π.Χ. Το μέρος αναφέρεται επίσης σε συνδυασμό με τη μάχη στον Μέταυρο το 207 π.Χ. Καταστράφηκε από τον Πομπήιο το 82 π.Χ. και δεν αναφέρεται συχνά μετά. Δεν σώζονται αρχαία ερείπια, μόνο πολύ λίγες επιγραφές. Το όνομα Gallica υπάρχει για να την ξεχωρίζει από τη Saena (Σιένα) στην Ετρουρία. Καταστράφηκε από τον Αλάριχο, οχυρώθηκε από τον έξαρχο Λογγίνο και έγινε τμήμα του Δουκάτου της Πενταπόλεως, αλλά καταστράφηκε από τους Λομβαρδούς τον 8ο αιώνα και από τους Σαρακηνούς τον 9ο αιώνα. Η Σενιγκαλία ισοπεδώθηκε ξανά σε τέτοιο βαθμό από τους πολέμους του Γουέλφων και Γιβελλίνων, και ιδιαίτερα σφοδρά από τον Γκίντο ντα Μοντεφέλτρο, ώστε επιλέχθηκε από τον Δάντη ως το τυπικό παράδειγμα μιας ερειπωμένης πόλης.

Τον 15ο αιώνα πολιορκήθηκε και επανακτήθηκε ξανά και ξανά από τους Μαλατέστα και τους αντιπάλους τους. Ο Σιγισμούνδος Μαλατέστα του Ρίμινι έκτισε ισχυρές οχυρώσεις γύρω από την πόλη το 1450–1455. Η κυριαρχία της Σενιγκαλίας παραχωρήθηκε από τον Πίο Β΄ στον ανιψιό του Αντόνιο Πιτσολομίνι, αλλά οι κάτοικοι της πόλης το 1464 έγιναν ξανά αυτόνομοι από τον Παύλο Β΄, και ο Τζακόμο Πιτσολομίνι το 1472 απέτυχε να την καταλάβει. Ο Πάπας Σίξτος Δ΄ ανέθεσε την κυριαρχία στην οικογένεια Ντέλα Ρόβερε, από την οποία την απέκτησε ο Λαυρέντιος των Μεδίκων το 1516. Μετά το 1624 αποτέλεσε μέρος των εδαφών του Ουρμπίνο.

Το Παλάτσο Κομουνάλε χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε μετά το 1787. Το κάστρο, γοτθικής προέλευσης, ανακαινίστηκε από τον Μπάκιο Ποντέλι, διάσημο στρατιωτικό αρχιτέκτονα, το 1492, ο οποίος έκτισε επίσης την εκκλησία της Σάντα Μαρία ντέλε Γκράτσιε από την πόλη. Η Σενιγκάλια ήταν τόπος κατοικίας των Μαστάι-Φερέτι και ο τόπος στον οποίο γεννήθηκε ο Πάπας Πίος Θ΄.

Παραπομπές 

Πόλεις της Μάρκε
Πρόδρομος Ηλείας

Ο Πρόδρομος είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 385 μέτρων, στο ενδιάμεσο περίπου των ανατολικών οχθών του φράγματος Πηνειού και των δυτικών παρυφών του πεδινού δρυοδάσους της Κάπελης. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 32-33 χιλιομέτρων ανατολικά-βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 34 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 62 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά της Πάτρας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 174 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τον τομέα της κτηνοτροφίας.

Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Χαλαμπρέζα και υπήχθη στον τότε δήμο Πύλου Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Πύλου, υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μαζαρακίου της οποίας αποτελούσε οικισμό μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Με το ΦΕΚ 156Α της 8ης Αυγούστου 1928 πήρε τη σημερινή του ονομασία. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Μαζαρακίου του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Μαζαρακίου του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας.

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πρόδρομου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μαζαρακίου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Ήλιδας
Δήμος Πηνείας
Μαρία Αμαλία της Βάδης

Η Μαρία Αμαλία, (γερμ. Marie Amelie von Zähringen von Baden, 11 Οκτωβρίου 1817 - 17 Οκτωβρίου 1888) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν κόρη του μεγάλου δούκα του Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Χάμιλτον.

Βιογραφία
Η Μαρία Αμαλία Ελισάβετ Καρολίνα γεννήθηκε στην Καρλσρούη και ήταν η τρίτη κόρη του Καρόλου, Μεγάλου Δούκα του Μπάντεν και της Στεφανίας ντε Μπωαρναί, κόρης του Κλωντ, 2ου Κόμη του Ρος-Μπαριτώ. Ήταν 3η εξαδέλφη του Ναπολέοντα Γ΄ Βοναπάρτη αυτοκράτορα των Γάλλων και φίλη της συζύγου του Ευγενίας ντε Μοντίχο. 

Η μητέρα της είχε υιοθετηθεί από τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη. Η Μαρία Αμαλία είχε δύο αδέλφια: τη Λουίζα Αμαλία, σύζυγο του Γουσταύου των Σ.Χ.Γκόττορπ, διαδόχου πρίγκιπα της Σουηδίας, που η κόρη τους Καρόλα παντρεύτηκε τον Αλβέρτο βασιλιά της Σαξονίας. Η άλλη αδελφή ήταν η Ιωσηφίνα, μητέρα της Στεφανίας (συζύγου του Πέτρου Ε΄ της Πορτογαλίας) και του Καρόλου Α΄ της Ρουμανίας.

Παντρεύτηκε τον Σκώτο ευγενή Γουλιέλμο Χάμιλτον αρχικά μαρκήσιο του Ντάγκλας & Κλάιντσντεϊλ, μόνο γιο του 10ου δούκα του Χάμιλτον. Έπειτα από τον γάμο εγκαταστάθηκε στο κάστρο Μπρόντικ στη νήσο Άρραν, που κτίστηκε προς τιμή της σε Βαυαρικό ρυθμό. Έπειτα μετακινήθηκε στο ανάκτορο Χάμιλτον στο Λάναρκσιρ της Σκωτίας. Ο σύζυγός της διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1852 ως 11ος δούκας του Χάμιλτον και ζούσε στο Μπάντεν-Μπάντεν και στο Παρίσι.

Αυτή και ο σύζυγός της συνόδευσαν τον Ναπολέοντα Γ΄ κατά την επίσημη είσοδό του στο Παρίσι το 1852. Ο αυτοκράτορας των Γάλλων την επισκέφθηκε το 1860 στο Μπάντεν, σε ένα δημοφιλές θερινό θέρετρο για την ανώτερη τάξη του Παρισιού. Επίσης η Μαρία Αμαλία συνόδευσε τον αυτοκράτορα το 1855 σε μία εορτή προς τιμή του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας και στη βάπτιση του Ναπολέοντα, αυτοκρατορικού πρίγκιπα, το 1856. Η αυτοκράτειρα Ευγενία, που ήταν φίλη της, έμενε συχνά σε αυτήν, όταν επισκεπτόταν το Μπάντεν ή τη Σκωτία. Η Ευγενία έκανε πολλούς να θυμώσουν, καθώς επέμενε η Μαρία Αμαλία να προηγείται και να κάθεται με την Αυτοκρατορική Οικογένεια. Το 1860 η εξουθενωμένη Ευγενία ήθελε να αφήσει τη Γαλλία, αλλά βρήκε ότι οι προορισμοί στην ηπειρωτική Ευρώπη ήταν περιορισμένοι λόγω πολιτικών ζητημάτων· τότε η Μαρία Αμαλία έδειξε συμπάθεια στην κατάστασή της και της πρόσφερε με επιτυχία διαμονή στο σπίτι του συζύγου της στη Σκωτία.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1843 τον Ουίλλιαμ, πρώτα μαρκήσιο του Ντάγκλας και μετά 11ο δούκα του Χάμιλτον, και είχε τέκνα:
 Ουίλλιαμ 1845-1895, 12ος δούκας του Χάμιλτον.
 Τσαρλς 1847-1886, 7ος κόμης του Σέλκιρκ, υπολοχαγός.
 Κάθριν Ελίζαμπεθ 1849-1894, παντρεύτηκε τον Μαρκ Τζέιμς.
 Μαίρυ Βικτόρια 1850-1922, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλβέρτο Α΄ πρίγκιπα του Μονακό και όταν διαζεύχθηκαν, παντρεύτηκε τον Ούγγρο Τάσιλο Φέστετιτς κόμη της Τόλνα.

Πηγές
 Sanders, L.C. (2004). "Hamilton, William Alexander Anthony Archibald Douglas-, eleventh duke of Hamilton and eighth duke of Brandon (1811–1863)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/7939.

Αναφορές σε πηγές

Γερμανοί ευγενείς
Οίκος του Τσέρινγκεν
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Μπάντεν
Βρετανίδες δούκισσες