Ιγνάτιος Μαρτίνοβιτς

Ο Ιγνάτιος Μαρτίνοβιτς (ουγγρικά: Ignác Martinovics, , Игњат Мартиновић· 20 Ιουλίου 1755 – 20 Μαΐου 1795) ήταν Ούγγρος λόγιος, φιλόσοφος, συγγραφέας, μυστικός πράκτορας, τέκτονας και ηγέτης του ουγγρικού κινήματος των Ιακωβίνων . Καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία και αποκεφαλίστηκε στις 20 Μαΐου 1795, μαζί με τους Jakab Sigray, Ferenc Szentmarjay, József Hajnóczy και άλλους.

Βιογραφία

Πρόωρη ζωή και εκπαίδευση 
Ο πατέρας του, Ματίας Μαρτίνοβιτς ήταν ένας από τους ευγενείς αλβανικής καταγωγής που, ως αποτέλεσμα του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου, άφησε την οθωμανική Σερβία το 1690 υπό την ηγεσία του Αρσένιου Γ' κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Μετανάστευσης των Σέρβων και εγκαταστάθηκε στο Ντελβίντεκ της Ουγγαρίας.       Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Ιγνάτιος δήλωσε ότι ο πατέρας του ήταν είτε Σέρβος ιδιοκτήτης ταβέρνας ή Αλβανός ευγενής σε στρατιωτική θητεία.  Ο Ματίας υπηρέτησε στον αυστριακό στρατό , μεταστράφηκε από την Ανατολική Ορθοδοξία στον Καρολικισμό και η οικογένειά του μετακόμισε στην Πέστη το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα. Εκεί παντρεύτηκε τη Μαρία Ποππίνι, εξέχουσα Γερμανίδα από τη Βούδα, με την οποία είχαν πέντε γιους και δύο κόρες. Ο Ιγνάτιος γεννήθηκε στην Πέστη και εκπαιδεύτηκε από Φραγκισκανούς. Τελείωσε τις πρώτες του τάξεις σε μια σχολή Πιαριστών και επέλεξε να εισέλθει στο Τάγμα των Φραγκισκανών. Ο Μαρτίνοβιτς παρακολούθησε θεολογικές σπουδές στο πανεπιστήμιο της Βούδας την περίοδο 1775-1779.

Πολιτική δραστηριότητα και εκτέλεση 

Από το 1783 ήταν καθηγητής φυσικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Λβιβ. Κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής του σταδιοδρομίας στο Λβιβ προσχώρησε στην αυστριακή μυστική υπηρεσία, όπου τα ταλέντα του αναγνωρίστηκαν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έπρεπε να ταξιδέψει πολύ, πραγματοποίησε πολλές αποστολές στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. 

Μετά το θάνατο του Ιωσήφ Β ' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον Φεβρουάριο του 1790, σταμάτησαν οι διαφωτισμένες μεταρρυθμίσεις στην Ουγγαρία και εξορίστηκαν πολλοί διανοούμενοι με γαλλόφωνο προσανατολισμό, οι οποίοι ήταν οπαδοί νέων ριζοσπαστικών ιδεών βασισμένων στη γαλλική φιλοσοφία και διαφωτισμό. 

Η καριέρα του Μαρτίνοβιτς στη μυστική υπηρεσία ήταν επιτυχημένη και ορίστηκε προσωπικός μυστικός πράκτορας από τον Λεοπόλδο Β' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι το 1792. Στο Oratio pro του Leopoldo II, ο Μαρτίνοβιτς είναι σαφής ότι πρέπει να αναγνωριστεί μόνο η αρχή που απορρέει από μια κοινωνική σύμβαση. Είδε την αριστοκρατία ως εχθρό της ανθρωπότητας, γιατί εμπόδισαν τους ανθρώπους να μορφωθούν. Σε ένα άλλο από τα έργα του, ο Κατηχισμός των Ανθρώπων και των Πολιτών, υποστήριξε ότι οι πολίτες τείνουν να αντιτίθενται σε οποιαδήποτε καταστολή και ότι η κυριαρχία ανήκει στον λαό. Ως ιδρυτής των Ούγγρων Ιακωβίνων, θεωρούνταν ιδεαλιστικός πρόδρομος της μεγάλης σκέψης από ορισμένους, και ένας αδίστακτος τυχοδιώκτης από άλλους. Έγινε ελευθεροτέκτονας. Ήταν υπέρ μιας ομοσπονδιακής δημοκρατίας για την Ουγγαρία, οπότε ίδρυσε δύο δημοκρατικούς μυστικούς συλλόγους: έναν για αριστοκρατικά μέλη και έναν για μέλη με αστικό υπόβαθρο. Ήταν υπεύθυνος να ξεσηκώσει μια εξέγερση εναντίον των ευγενών μεταξύ των ουγγρικών σκλάβων. Ίδρυσε τέσσερις εδαφικές διευθύνσεις για τις μυστικές εταιρείες, διευθυντές τους ήταν οι János Laczkovics, József Hajnóczy, Ferenc Szentmarjay και Jakab Sigray. Ο νέος μονάρχης, ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β΄ απέλυσε τον Μαρτίνοβιτς και το αφεντικό του, Φέρεντ Γκοτάρντι, τον πρώην αρχηγό της μυστικής αστυνομίας, για αυτές τις ανατρεπτικές πράξεις. Εκτελέστηκε, μαζί με έξι άλλους εξέχοντες Ιακωβίνους, στις 20 Μαΐου 1795. Συνελήφθησαν περισσότερα από 42 μέλη της δημοκρατικής μυστικής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένου του ποιητή János Batsányi και του γλωσσολόγου Ferenc Kazinczy .

Διακρίσεις 
Η σημαντικότερη τεκτονική στοά της Βουδαπέστης που ανήκει στην Ουγγρική Μεγάλη Ανατολή έχει το όνομά του. Δύο γραμματόσημα εκδόθηκαν προς τιμήν του από την Ουγγαρία: στις 12 Ιουνίου 1919  και στις 15 Μαρτίου 1947  .

Πηγές   
 «Paul Lendvai Die Ungarn. Ein Jahrtausend Sieger στο Niederlagen . C. Bertelsmann Verlag, München 1999.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο Μαρτίνοβιτς σχεδίασε μια επανάσταση με ορισμένους Ούγγρους και Κροάτες 
 Η ζωή και το έργο του Ignjat Martinović 
 Βιογραφία 
 Ο Μαρτίνοβιτς χειροτονήθηκε ιερέας στο Ιλόκ το 1772 
 Ο Μαρτίνοβιτς στην παγίδα του Διαφωτισμένου Απολυτισμού

Παραπομπές 

Ούγγροι γερμανικής καταγωγής