joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κάρολος Γ΄ της Πάρμας

Ο Κάρολος Γ΄ (1823 - 1854) ήταν δούκας της Πάρμας (1849 - 1854). Μοναδικός γιος του Καρόλου Λουδοβίκου της Πάρμας, πρίγκηπα της Λούκκα, και της Μαρίας Θηρεσίας της Σαβοΐας.

Το πλήρες όνομά του ήταν Φερδινάνδος Κάρολος Ιωσήφ Μαρία Βίκτωρ Βαλτάσσαρ και ως την άνοδο του στο θρόνο του δουκάτου αποκαλείτο Κάρολος Φερδινάνδος. 

Τα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής του έζησε στη Γερμανία, όπου τέθηκε υπό την εκπαίδευση του Ούγγρου ιερέα Zsigmond Deáki. Έμαθε ιταλική ιστορία από τον Λάζαρο Πάπι, διευθυντή της βιβλιοθήκης της πόλης Λούκα, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ισπανικά. Στάλθηκε στο Τορίνο (1841) για στρατιωτική εκπαίδευση.

Τον Δεκέμβριο του 1847 πέθανε η αυτοκράτειρα Μαρία Λουίζα, οπότε και δικαιωματικά ο πατέρας του πήρε τον τίτλο του δούκα της Πάρμας. Αλλά την αμέσως επόμενη χρονιά η επανάσταση ανάγκασε την οικογένεια των Βουρβόνων να εγκαταλείψει την πόλη. Ο Φερδινάνδος Κάρολος, αφού έμεινε αιχμάλωτος μερικούς μήνες σε Κρεμόνα και Μιλάνο, ελευθερώθηκε ύστερα από διαπραγματεύσεις της βρετανικής κυβέρνησης. 

Μετά από μια σύντομη παραμονή στη Μάλτα, ταξίδευσε σε Νάπολη και Κρεμόνα, όπου συνάντησε τη σύζυγο του και έκαναν τον πρώτο τους γιο. Στη συνέχεια δραπέτευσε με τη σύζυγο του σε Αγγλία και Σκωτία. 

Τον Αύγουστο του 1848, ο Αυστριακός στρατός εισήλθε στη Νάπολη και την ανακατέλαβε, αλλά ο Φερδινάνδος Κάρολος με την οικογένεια του εξακολουθούσε να παραμένει στην Αγγλία, αφού στην περιοχή της Πάρμας διεξάγονταν μάχες μεταξύ των δυνάμεων της Αυστρίας και του Πεδεμοντίου.

Τον Μάρτιο του 1849, ο πατέρας του παραιτήθηκε υπέρ αυτού στον τίτλο του δούκα της Πάρμας, που πήρε τότε το όνομα Κάρολος Γ΄. Εισήλθε στην Πάρμα αλλά ανέλαβε επίσημα τη διοίκηση τον Αύγουστο.

Στις 26 Μαρτίου 1854, κάνοντας βόλτα στους δρόμους της Πάρμας, μαχαιρώθηκε από έναν μαινόμενο δραπέτη και πέθανε την επόμενη μέρα.

Οικογένεια
Τον Δεκέμβριο του 1845, ο Φερδινάνδος Κάρολος νυμφεύτηκε τη Λουίζα Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων (1819-1864), κόρη του Καρόλου Φερδινάνδου, Δούκα του Μπερρύ, στην Αυστρία. Παιδιά τους ήταν:
 Μαργαρίτα 1847-1893, παντρεύτηκε τον Κάρολο, Δούκα της Μαδρίτης, διεκδικητή (κατά τους Καρλιστές) του Ισπανικού θρόνου.
 Ροβέρτος Α΄ 1848-1907, Δούκας της Πάρμας.
 Αλίκη 1849-1935, παντρεύτηκε τον Φερινάνδο Δ΄ της Τοσκάνης.
 Ερρίκος 1851-1905, Κόμης του Μπάρντι.

Πηγές
Cecchini, Bianca Maria. La danza delle ombre: Carlo III di Borbone Parma, un regicidio nell'Italia del Risorgimento. Lucca: Istituto storico lucchese, 2001. 
Franzè, Giuseppe. L'ultimo duca di Parma: potere, amministrazione e società dell'Ottocento. Modena: Artioli, 1984. 
Myers, Jesse. Baron Ward and the Dukes of Parma. London: Longmans, Green, 1938. 
Nettement, Alfred François. Madame la duchesse de Parme. Paris: J. Lecoffre, 1864.

Αναφορές

Δούκες της Πάρμας
Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
The Crow Road

Το The Crow Road είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο από τον Σκωτσέζο συγγραφέα Iain Banks το οποίο εκδόθηκε το 1992.

Εισαγωγή 
Το μυθιστόρημα περιγράφει την ενηλικίωση του Prentice McHoan μέσα στην πολυσύνθετη αλλά στενά δεμένη οικογένειά του,
μέσα από το πρίσμα της ενασχόλησής του με το σεξ, το θάνατο, τις σχέσεις, το ποτό (και άλλες απαγορευμένες ουσίες), και το Θεό, εξυμνώντας παράλληλα τις ομορφιές της σκωτσέζικης υπαίθρου.

Σύνοψη 

Το μυθιστόρημα ξεκινάει ως εξής: "Ήταν η μέρα που ανατινάχθηκε η γιαγιά μου. Καθόμουν στο κρεματόριο, ακούγοντας τον θείο Hamish να συνοδεύει με το σιγανό ροχαλητό του την Λειτουργία του Μπαχ σε λα μινόρε, και σκεφτόμουν ότι ήταν πάντα ο θάνατος που με έφερνε πίσω στο Gallanach."

Το οικογενειακό έπος είναι τοποθετημένο στη φανταστική πόλη Gallanach της περιοχής Argyll, στο πραγματικό χωριό Lochgair και στη Γλασκόβη όπου ζει ο Prentice. Ο Rory, ο αγαπημένος θείος του Prentice, εξαφανίζεται μυστηριωδώς την περίοδο που γράφει ένα βιβλίο με τίτλο The Crow Road. Ο Prentice παθιάζεται με τα γραπτά που έχει αφήσει πίσω του ο αγνοούμενος θείος του και ξεκινάει για να λύσει το μυστήριο. 

Ένα μεγάλο τμήμα της ενηλικίωσης του Prentice αφορά την σταδιακή κατανόηση της εύπορης και εκκεντρικής οικογένειάς του, ειδικά της τραγικής και περίπλοκης γενιάς των γονιών του. Αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία μετά το θάνατο του πατέρα, του Kenneth, ο οποίος όντας φανατικά άθεος στην προσπάθειά του να αποδείξει ότι δεν υπάρχει Θεός Τον προκαλεί σκαρφαλώνοντας σε ένα καμπαναριό αλλά τελικά πέφτει νεκρός από χτύπημα κεραυνού. Η οικογένεια είχε ήδη ζήσει μια τραγωδία με το θάνατο της αδερφής του Kenneth, της Fiona, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. 

Η Ashley Watt, παιδική φίλη του Prentice, καθώς και άλλοι, τον βοηθούν στην αναζήτηση της αλήθειας σχετικά με την εξαφάνιση του θείου του.

Λογοτεχνική αξία & Κριτική 

Το μυθιστόρημα συνδυάζει το απειλητικό (περιέχει το ανατριχιαστικό και πειστικό χρονικό ενός τέλειου φόνου),
με το μαύρο χιούμορ (όπως φαίνεται από την αρχή κιόλας του βιβλίου) με μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση μιας ερωτικής ιστορίας. Η χρήση πολλαπλών αφηγητών και προοπτικών βρίσκεται εδώ στο απόγειό της. Ακόμα και δευτερεύοντες χαρακτήρες όπως η γιαγιά του Prentice, η φανταστική πόλη Gallanach και το οικογενειακό σπίτι στο Lochgair, περιγράφονται με ιδιαίτερη προσοχή δίνοντας στη ζωή του Prentice βάθος και συνοχή.

Το μυθιστόρημα αφορά το ταξίδι της αναζήτησης του εαυτού του Prentice, των ανθρώπων που αγαπά και των τρόπων που λειτουργεί ο κόσμος.
Αυτός ο τύπος μυθιστορήματος συχνά ονομάζεται 'Bildungsroman'.

Η ονομασία The Crow Road, όπως εξηγείται στο μυθιστόρημα, αφενός αφορά μια πραγματική τοποθεσία στη δυτική Σκωτία, αφετέρου είναι μια έκφραση που σημαίνει τον θάνατο, όπως στη φράση "He's away the crow road". Η καταλληλότητα του τίτλου γίνεται περισσότερο εμφανής όσο εξελίσσεται το μυθιστόρημα.

Μεταφορές 
Το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε στην τηλεόραση από τον Bryan Elsley για λογαριασμό του BBC to 1996.

Βρετανικά μυθιστορήματα
Μυθιστορήματα μυστηρίου
Βορειοδυτικά Εδάφη

Τα Βορειοδυτικά Εδάφη (αγγλικά: Northwest Territories, γαλλικά: Territoires du Nord-Ouest) είναι διοικητική υποδιαίρεση του Καναδά, η οποία υπάγεται σε άμεσο διοικητικό έλεγχο από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της χώρας. Βρίσκεται στο βόρειο Καναδά, ανάμεσα στο Γιούκον και το Νούναβουτ. Στα νότια συνορεύει από τα δυτικά προς τα ανατολικά με τη Βρετανική Κολομβία, την Αλμπέρτα και το Σασκάτσουαν.

Η έκταση των Βορειοδυτικών Εδαφών είναι 1.346.106 τ.χλμ., αλλά ο πληθυσμός της περιοχής φτάνει μόλις τους 41.786 κατοίκους (απογραφή 2016). Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι αυτόχθονες Ινδιάνοι. Πρωτεύουσα των Βορειοδυτικών Εδαφών είναι το Γέλοουναϊφ (αγγλ., Yellowknife, δηλ. Κίτρινο μαχαίρι), που έχει πληθυσμό 18.884 κατοίκους (απογραφή 2016). Στα Βορειοδυτικά Εδάφη βρίσκονται οι δύο μεγάλες λίμνες, που είναι ολόκληρες στην επικράτεια του Καναδά, η Μεγάλη Λίμνη των Άρκτων και η Μεγάλη Λίμνη των Σκλάβων και ο ποταμός Μακένζι. Η μισή έκταση των Εδαφών καλύπτεται με δάση τάιγκας, ενώ η υπόλοιπη από αρκτική τούνδρα, όπως και το γειτονικό Νούναβουτ.

Η περιοχή είναι πλούσια σε ορυκτά και πολύτιμα μέταλλα. Τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει και η εξόρυξη διαμαντιών.

Δημογραφία

*Το Νούναβουτ χωρίστηκε επίσημα από τα Βορειοδυτικά Εδάφη την 1η Απριλίου του 1999

Εκλογές 
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 23 Νοεμβρίου 2015, εξελέγησαν μόνο ανεξάρτητοι. Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν την 1η Οκτωβρίου 2019. Στις 24 Οκτωβρίου 2019 ανέλαβε επικεφαλής μιας κυβέρνησης συναίνεσης η Καρολάιν Κοχρέιν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Κυβέρνηση των Βορειοδυτικών Εδαφών
 Τουριστικές πληροφορίες για τα Βορειοδυτικά Εδάφη
Νούναβουτ

Το Νούναβουτ (αγγλικά/γαλλικά: Nunavut) είναι η νεότερη και η μεγαλύτερη σε έκταση διοικητική διαίρεση του Καναδά. Το Νούναβουτ είναι ομοσπονδιακό έδαφος του Καναδά, δηλαδή περιφέρεια υπό τον άμεσο έλεγχο της καναδικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Το Νούναβουτ χωρίστηκε επίσημα από τα Βορειοδυτικά Εδάφη την 1η Απριλίου του 1999, μέσω του νόμου Νούναβουτ. Η δημιουργία του Νούναβουτ οδήγησε στην πρώτη σημαντική αλλαγή στο πολιτικό χάρτη του Καναδά από την ενσωμάτωση της επαρχίας Νέα Γη και Λαμπραντόρ το 1949. Πρωτεύουσα του Νούναβουτ είναι το Ικάλουιτ (πληθ. 7.082 άτομα) (απογραφή 2016), που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της νήσου Μπάφιν..

Η συνολική του έκταση φτάνει τα 2.093.190 τ.χλμ.. Είναι μια από τις πιο απομονωμένες και αραιοκατοικημένες περιοχές της Γης, με τον πληθυσμό του να ανέρχεται μόλις σε 35.944 άτομα (απογραφή 2016). Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής (~85%) είναι αυτόχθονες Ινουίτ, που συγγενεύουν φυλετικά με τους Εσκιμώους της Βόρειας Ευρώπης και της Γροιλανδίας.

Η λέξη Νούναβουτ σημαίνει «Η Δική μας Γη» στην γλώσσα Ινούκτιτουτ των αυτοχθόνων Ινουίτ. Η γλώσσα Ινούκτικουτ είναι, μαζί με τα αγγλικά και τα γαλλικά, επίσημη γλώσσα του Νούναβουτ.

Πολιτική

Το Νούναβουτ διοικείται από έναν επίτροπο που διορίζεται από τον ομοσπονδιακό υπουργό Ζητημάτων Αυτοχθόνων και Βορρά. Ο ρόλος του επιτρόπου είναι συμβολικός και εθιμοτυπικός, σε αντιστοιχία με εκείνον του Αντικυβερνήτη. 

Σημερινή επίτροπος (από τις 12 Ιανουαρίου 2021) είναι η Εύα Αάριακ.

Το Νούναβουτ εκλέγει έναν βουλευτή στη Βουλή των Κοινοτήτων του Καναδά, κάτι που το καθιστά ως την μεγαλύτερη σε έκταση εκλογική περιφέρεια παγκοσμίως. Το κοινοβούλιο (Νομοθετική Συνέλευση) αποτελείται από μη κομματικά μέλη. Το κοινοβούλιο σχηματίζεται έπειτα από συναίνεση. Ο αρχηγός της κυβέρνησης (πρωθυπουργός, αγγλ. Premier), εκλέγεται από τα μέλη της νομοθετικής συνέλευσης. Ο πρώην πρωθυπουργός Πολ Όκαλικ προέβη στη σύσταση ενός συμβουλευτικού συμβουλίου αποτελούμενου από 11 ηλικιωμένους, με στόχο να ενσωματώσει την κουλτούρα των Ίνουιτ και τη γνώση της παράδοσης στις πολιτικές και κυβερνητικές αποφάσεις.

Εκλογές 2017 
Στις πιο πρόσφατες εκλογές, στις 30 Οκτωβρίου 2017, εξελέγησαν 22 μη κομματικοί.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Κυβέρνηση του Νούναβουτ
 Τουριστικές πληροφορίες για το Νούναβουτ

Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1999
Μαρία Αμαλία της Σαξονίας (1724-1760)

Η Μαρία Αμαλία (1724 - 1760) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πριγκίπισσα της Σαξονίας και σύζυγος του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας.

Η Μαρία Αμαλία Χριστίνα Φραγκίσκη Ξαβερία Φλόρα Βαλπούργα γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1724 στη Δρέσδη και ήταν κόρη του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας και της Μαρίας Ιωσηφίνας της Αυστρίας. Ήταν εγγονή του Ιωησήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Παντρεύτηκε σε ηλικία 14 ετών τον Κάρολο των Βουρβόνων, Βασιλιά τότε των Δύο Σικελιών και, παρά το ότι ήταν γάμος σκοπιμότητας, το ζευγάρι δέθηκε πολύ στενά. Επίσης, σημειώθηκε και αναφέρθηκε στη πεθερά της στην Ισπανία, ότι ο Κάρολος φαινόταν ευτυχισμένος και ευχαριστημένος, όταν την γνώρισε για πρώτη φορά. Η Μαρία Αμαλία περιγράφηκε ότι ήταν όμορφη, επιδέξια αναβάτρια στην ιππασία και συνόδευε τον Κάρολο για το κυνήγι. Ως βασίλισσα άσκησε μεγάλη επιρροή στην πολιτική, παρά τις συχνές ασθένειές της και συμμετείχε ενεργά στις κρατικές υποθέσεις.

Ήταν μία πολύ καλλιεργημένη γυναίκα: εισήγαγε την κατασκευή πορσελάνης στην Νάπολη και συμμετείχε στην κατασκευή των ανακτόρων της Καζέρτα.

Το 1759 ο Φερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας, ετεροθαλής αδελφός του συζύγου της, απεβίωσε άτεκνος, οπότε ο σύζυγός της κατέστη νόμιμος διάδοχός του. Η Μαρία Αμαλία απεβίωσε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1760 από φυματίωση σε ηλικία 35 ετών: συντετριμμένος ο Κάρολος Γ΄, που την υπεραγαπούσε, αρνήθηκε να ξαναπαντρευτεί σε όλη του τη ζωή.

Οικογένεια
Από τον γάμο της (1738) με τον Κάρολο Γ΄ της Ισπανίας, παιδιά της ήταν:
 Μαρία Ισαβέλλα 1740-1742.
Μαρία Ιωσηφίνα 1742.
Μαρία Ισαβέλλα Άννα 1743-1749.
Μαρία Ιωσηφίνα 1744-1801.
 Μαρία Λουίζα 1745-1792, παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Β΄ της Αγίας Ρωμαίκής Αυτοκρατορίας.
 Φίλιππος 1747-1777, Δούκας της Καλαβρίας. Εξαιρέθηκε από το θρόνο λόγω της νοητικής του υστέρησης.
 Κάρολος Δ΄ 1748-1819, Βασιλιάς της Ισπανίας.
Μαρία Θηρεσία 1749-1750. 
 Φερδινάνδος Α΄ 1751-1825, Βασιλιάς των Δύο Σικελιών.
 Γαβριήλ Αντώνιος 1752-1788, Πρίγκιπας της Ισπανίας.
Μαρία Άννα 1754-1755.
 Αντώνιος Πασχάλιος 1755-1817, Πρίγκιπας της Ισπανίας.
 Φραγκίσκος Ιαβέρης 1757-1771.

Πινακοθήκη

Βασίλισσες της Ισπανίας
Βασίλισσες της Νάπολης
Οίκος των Βέττιν
Βασίλισσες της Σικελίας
Βασιλομήτωρ
Ισπανίδες Ινφάντας
Πολωνές πριγκίπισσες
Λουδοβίκος Αντώνιος των Βουρβόνων

Ο Λουδοβίκος Αντώνιος (Luis Antonio Jaime de Borbón y Farnesio, 25 Ιουλίου 1727 - 7 Αυγούστου 1785) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πρίγκιπας (infante) της Ισπανίας, καρδινάλιος-διάκονος της εκκλησίας Σάντα Μαρία ντελλα Σκάλα στη Ρώμη, αρχιεπίσκοπος του Τολέδο, πρωθιερέας της Ισπανίας, 13ος κόμης του Τσιντσόν. Στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες είναι καταχωρημένος ως ο νεαρότερος καρδινάλιος (έγινε 8 ετών). Επίσης ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Αντώνιος Ιάκωβος ήταν ο πέμπτος γιος (3ος από τον 2ο γάμο) του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας από τη 2η σύζυγό του Ελισάβετ Φαρνέζε, κόρη του Οδοάρδου Φαρνέζε, Διαδόχου της Πάρμας.

Σε ηλικία μόλις 8 ετών χρίστηκε αρχιεπίσκοπος του Τολέδο και της Σεβίλλης και ακολούθως Καρδινάλιος. Εγκατέλειψε την εκκλησιαστική ζωή (1754), για να πάρει τον τίτλο του κόμη του Τσιντσόν (Chinchón).

Με το τέλος των δύο μεγαλύτερων ετεροθαλών αδελφών του Λουδοβίκου Α΄ (1724) και Φερδινάνδου ΣΤ΄ (1759), βασιλέων της Ισπανίας χωρίς απογόνους, του παρουσιάστηκε η μοναδική ευκαιρία να γίνει βασιλιάς της Ισπανίας, γιατί οι δύο μεγαλύτεροι αμφιθαλείς αδελφοί του ζούσαν μακριά από τα πάτρια εδάφη: ο τριτότοκος Κάρολος ήταν βασιλιάς της Νάπολης & Σικελίας ενώ ο Φίλιππος ήταν ηγεμόνας της Πάρμα. Ωστόσο, τελικά έχασε τα δικαιώματα του, αφού τον θρόνο κατέλαβε ο αδελφός του Κάρολος Γ΄, ο οποίος άφησε τον τρίτο του γιο Φερδινάνδο Α΄ ως βασιλιά της Νάπολης & Σικελίας.

Ο Λουδοβίκος ήταν λάτρης των τεχνών, του μουσικού Λουίτζι Μποκερίνι, του αρχιτέκτονα Βεντούρα Ροδρίγεθ και των ζωγράφων Φρανθίσκο Γκόγια, Λουίς Παρέτ υ Αλκαζάρ και Σαρλ-Ζοζέφ Φλιπάρ.

Ο Κάρολος Γ΄, αναλαμβάνοντας το βασίλειο της Ισπανίας, φοβήθηκε την θέση του, που εποφθαλμιούσαν οι αδελφοί του και εξόρισε τον Λουδοβίκο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1776 μια Αραγωνέζα αριστοκράτισσα, ονόματι Μαρία Θηρεσία δε Βαγιαβρίγα υ Ρόθας Εσπανιόλ υ Ντράμμοντ. Ο μοργανατικός γάμος, απέκλειε τα παιδιά του να έχουν δικαιώματα στον βασιλικό θρόνο της Ισπανίας. Οι σχέσεις παρ' όλα αυτά με τον αδελφό του Κάρολο Γ΄ εξακολουθούσαν να είναι καλές. Απεβίωσε στην εξορία γεμάτος ντροπή, θλιμμένος για την απώλεια του θρόνου. Με τη σύζυγό του είχε τέκνα:
 Λουδοβίκος Μαρία 1777-1823, καρδινάλιος, 14ος Κόμης του Τσιντσόν και 1ος μαρκήσιος του Σαν Μαρτίν δε λα Βέγα.
 Μαρία Θηρεσία Καρολίνα 1779-1828, παντρεύτηκε τον Μανουέλ δε Γοδόι, υ Αλβάρεθ δε Φάρια, Πρίγκιπα δε λα Παθ (της Ειρήνης), 1ο δούκα της Αλκούδια, 1ο Δούκα της Σουέκα, 1ο Βαρόνο του Μασκαλμπό, Πρώτο Γραμματέα του Κράτους στην Ισπανία (1792-97, 1801-08), ευνοούμενο του βασιλικού ζεύγους. Απέκτησαν ένα τέκνο.
 Μαρία Λουίζα 1780-1846, Ευγενής Κυρία του Βασιλικού Τάγματος της Βασίλισσας Μαρίας-Λουίζας. Παντρεύτηκε τον Χοακίν Χοσέ δε Μελγαρέχο, 1ο Δούκα του Σαν Φερνάντο δε Κιρόγα, υπουργό των Εξωτερικών της Ισπανίας (1819-1820). Δεν απέκτησαν απογόνους.

Αναφορές

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Ισπανική τάξη ευγενών
Συμβάν της ανατολικής Μεσογείου

Το συμβάν της ανατολικής Μεσογείου ήταν μία μεγάλης ισχύος έκρηξη που συνέβη στις 6 Ιουνίου 2002 σε μεγάλο ύψος πάνω από την ανατολική Μεσόγειο θάλασσα σε συντεταγμένες 34ºN 21ºE (κατά προσέγγιση) ανάμεσα στη Λιβύη και την Κρήτη.

Η έκρηξη υπολογίστηκε ότι είχε ισχύ 26 κιλοτόνων - ήταν, δηλαδή, διπλάσια από αυτήν της Χιροσίμα και παρόμοιας ισχύος με αυτήν στο Ναγκασάκι. Αν είχε συμβεί πάνω από κατοικημένη περιοχή οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές.

Οφείλεται σε έναν δυνητικώς επικίνδυνο αστεροειδή (PHA – Potentially Hazardous Asteroid) ο οποίος δεν εντοπίστηκε καθώς πλησίαζε τη Γη. Την έκρηξη κατέγραψαν δορυφόροι και σεισμογραφικά κέντρα.

Ο αστεροειδής είχε διάμετρο 5-10 μέτρων. Όπως και στο συμβάν της Τουνγκούσκα, η έκρηξη οφείλονταν στην τριβή και τις υψηλές θερμοκρασίες κατά την είσοδο του αντικειμένου στην ατμόσφαιρα της Γης. Το αντικείμενο διαλύθηκε πλήρως και δεν διασώθηκαν ίχνη του. Παράλληλα, επειδή δεν έφτασε μέχρι την επιφάνεια της Γης, δεν δημιουργήθηκε κρατήρας ούτε τσουνάμι, όπως αν είχε καταπέσει στη θάλασσα.

Την ίδια εποχή η Ινδία και το Πακιστάν, χώρες που διαθέτουν πυρηνικά όπλα, ήταν σε κατάσταση αυξημένης επιφυλακής λόγω της μεταξύ τους έντασης. Υποστηρίζεται ότι αν η έκρηξη είχε συμβεί στην ευρύτερη περιοχή των δύο χωρών θα μπορούσε να γίνει αφορμή για έναν πόλεμο που ενδεχομένως θα ήταν και πυρηνικός (με πιθανούς απολογισμούς πάνω από 10 εκατομμύρια θύματα) αφού η μία από τις δύο πλευρές θα είχε εκλάβει την έκρηξη σαν επίθεση.

Αυτό δεν είναι απίθανο αφού το διαφιλονικούμενο Κασμίρ βρίσκεται στο ίδιο γεωγραφικό ύψος με τη Μεσόγειο και η έκρηξη, αν είχε συμβεί λίγες ώρες νωρίτερα λόγω της περιστροφής της Γης, θα τοποθετούνταν πάνω από την συγκεκριμένη περιοχή.

Δείτε επίσης 
 Συμβάν του Βιτίμ
 Συμβάν του Κάντο
 Συμβάν της Τουνγκούσκα

Σημειώσεις και παραπομπές 

Συμβάν
Συμβάντα Πρόσκρουσης
Ιστορία της Μεσογείου
Ανατολική Μεσόγειος
Εθνική Παράταξη

Η Εθνική Παράταξις ήταν ελληνικό εθνικιστικό και φιλοβασιλικό πολιτικό κόμμα.

Ιστορικό 
Η Εθνική Παράταξις ιδρύθηκε από τον Στέφανο Στεφανόπουλο, που ήταν πρώην ηγέτης της συντηρητικής πτέρυγας της Ενώσεως Κέντρου. Δεύτερος στην ιεραρχία ήταν ο Σπύρος Θεοτόκης, που είχε υπάρξει ηγετική μορφή στην ΕΡΕ και αργότερα εκλέχτηκε στο ελληνικό Κοινοβούλιο το 1981, με την Νέα Δημοκρατία. 

Συμμετείχε μόνο στις εκλογές του 1977, στις οποίες συγκέντρωσε ποσοστό 6,82%, εξασφαλίζοντας πέντε έδρες στη βουλή. Ο Στεφανόπουλος δεν κατάφερε να εκλεγεί, και επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ανέλαβε ο Σπύρος Θεοτόκης. Χαρακτηριστικό των προεκλογικών συγκεντρώσεων του κόμματος ήταν τα ακραία αντικομμουνιστικά συνθήματα. 

Η Εθνική Παράταξις διαλύθηκε λίγο πριν τις εκλογές του 1981, λόγω έντονων διαφωνιών στο θέμα της εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας. Τα περισσότερα στελέχη του κόμματος προσχώρησαν στη Νέα Δημοκρατία.

Η νεολαία του κόμματος, ΕΝΕΠ, αυτονομήθηκε και ακολούθησε διαφορετική πορεία. Στη συνέχεια διασπάστηκε και αργότερα μέρος της προσχώρησε στο Κόμμα Προοδευτικών του Μαρκεζίνη.

Ιδεολογικά το κόμμα εντασσόταν στην παραδοσιακή δεξιά εκφράζοντας τους συντηρητικούς βασιλόφρονες.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Ελλήνων

Παραπομπές

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Φιλομοναρχικά κόμματα στην Ελλάδα
Εθνικιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Κομμουνιστική Ανανέωση

Η Κομμουνιστική Ανανέωση είναι κομμουνιστική οργάνωση στην Ελλάδα.

Ιστορικό
Η ομάδα δημιουργήθηκε το 2000 μετά από τη διάσπαση της Α.Κ.Ο.Α.. Οι ιδρυτές της Κομμουνιστικής Ανανέωσης ήταν δυσαρεστημένοι με τη διακοπή της συνεργασίας με το Κ.Κ.Ε. και τη συνεργασία μεταξύ Α.Κ.Ο.Α. και Συνασπισμού. Στις εκλογές του 2000 η Κομμουνιστική Ανανέωση συνεργάστηκε με το Κ.Κ.Ε. και το ΔΗ.Κ.ΚΙ.. Η συμμαχία με το K.K.E. κατόπιν διακόπηκε αλλά ανανεώθηκε στις τοπικές εκλογές του 2006 για να ξαναδιακοπεί το 2007.

Η Κομμουνιστική Ανανέωση το 2009 προσχώρησε στη νεοσύστατη ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., από την οποία αποχώρησε τον Ιούνιο του 2013. Το 2015 συνεργάστηκε με την Λαϊκή Ενότητα, της οποίας αποτελεί συνιστώσα.

Εκδίδει το περιοδικό Στίγμα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα της Κομμουνιστικής Ανανέωσης
Ιστολόγιο της Κομμουνιστικής Ανανέωσης
Περιοδικό "Το Στίγμα"

Αντικαπιταλιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Κομμουνιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Pink Martini

Οι Πινκ Μαρτίνι (αγγλ.: Pink Martini) είναι ένα δωδεκαμελές μουσικό συγκρότημα από το Πόρτλαντ του Όρεγκον των ΗΠΑ. Δημιουργήθηκαν το 1994 από τον πιανίστα Τόμας Λάουντερντέιλ. Συνδυάζουν τέτοια διάφορα είδη της μουσικής, όπως: λάτιν, λάουντζ, κλασσική, και τζαζ.

Η ιστορία των Πινκ Μαρτίνι 

Αρχικά μαζεμένοι στο Πόρτλαντ, οι Πινκ Μαρτίνι έκαναν το ντεμπούτο τους στην Ευρώπη, στο Φεστιβάλ των Καννών. Το 2003, περιόδευσαν σε διάφορες χώρες, όπως σε: Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Βέλγιο, Ελβετία, Μονακό, Ελλάδα, Τουρκία, Ταϊβάν, Λιβάνο και ΗΠΑ, όπου εμφανίζονταν είτε μόνοι τους, είτε συνοδευόμενοι από διάφορες ορχήστρες.

Το πρώτο άλμπουμ των Πίνκ Μαρτίνι, Sympathique (που εκτός των άλλων περιελάμβανε διασκευή του Παιδιά του Πειραιά, και μάλιστα στα ελληνικά), κυκλοφόρησε από την Heinz Records το 1997, πουλώντας πάνω από 1,3 εκατομμύρια αντίγραφα παγκοσμίως.

Τον Οκτώβριο του 2004, κυκλοφόρησαν τη δεύτερη δουλειά τους, Hang on Little Tomato. Το εξώφυλλο του δίσκου έδειχνε έναν άντρα να σηκώνει ψηλά ένα χαρούμενο παιδί μπροστά σε ένα μπλε φόντο. Τα εισιτήρια για τη συναυλία της παρουσίασης του CD τους ξεπουλήθηκαν τόσο γρήγορα, που το συγκρότημα ανήγγειλε μια δεύτερη συναυλία.

Το 2007 κυκλοφόρησαν το τρίτο τους άλμπουμ Hey Eugene!.

Μέλη του συγκροτήματος 

 China Forbes — φωνητικά
 Thomas M. Lauderdale — πιάνο
 Αντώνης Ανδρέου - τρομπόνι
Robert Taylor — τρομπόνι
 Gavin Bondy — τρομπέτα
 Paloma Griffin — βιολί
 Doug Smith — βιμπαρόφωνο, κρουστά
 Brian Lavern Davis — κόγκα, τύμπανα, κρουστα
 Derek Rieth — κρουστά
 Martin Zarzar — τύμπανα
 Phil Baker — μπάσο
 Timothy Nishimoto — φωνητικά και κρουστά
 Maureen Love — βιολί

Στις περιοδείες 

 Pansy Chang — τσέλο
 Dan Faehnle — κιθάρα
 Claude Giron — τσέλο
 Brant Taylor — τσέλο
 Nicholas Crosa — βιολί

Δισκογραφία 

 Sympathique (1997)
 Hang on Little Tomato (2004)
 Hey Eugene! (2007)
 Splendor in the Grass (2009)
 Joy to the world (2010)
 A Retrospective (2011)
 1969 (duet with Saori Yuki) (2011)
 Get Happy (2013)
 Dream a Little Dream (2014)
 Je dis oui! (2016)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Official website
 Wrasse Records website

Αμερικανικά μουσικά συγκροτήματα
Μαριάννα Βικτωρία των Βουρβόνων

Η Μαριάννα Βικτωρία (ισπαν. Mariana Vitória de Borbón y Farnesio, 31 Μαρτίου 1718 – 15 Ιανουαρίου 1781) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας.

Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας από τη δεύτερη σύζυγό του Ελισάβετ Φαρνέζε, κόρη του Οδοάρδου Φαρνέζε, Διαδόχου της Πάρμας.

Βιογραφικά στοιχεία 

Το 1721, όταν ήταν σε βρεφική ακόμα ηλικία, αρραβωνιάστηκε τον ξάδελφό της Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας, αλλά επέστρεψε στην Ισπανία για να συνεχίσει την εκπαίδευσή της. Ο αρραβώνας διαλύθηκε το 1724, προκειμένου ο Γάλλος βασιλιάς να νυμφευτεί κάποια, η οποία ήταν σε κατάλληλη ηλικία για να τεκνοποιήσει. Λίγο αργότερα, το 1729, παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Α΄, διάδοχο και μετέπειτα βασιλιά της Πορτογαλίας .

Το 1774, όταν ο σύζυγός της κηρύχθηκε ανίκανος να κυβερνήσει, εκείνη ανακηρύχθηκε αντιβασίλισσα, ενώ με το τέλος του το 1777, ανέλαβε τον θρόνο η μεγαλύτερη κόρη τους Μαρία Α΄ της Πορτογαλίας.

Απεβίωσε στην Λισαβόνα στις 15 Ιανουαρίου του 1781.

Οικογένεια 
Από τον γάμο της με τον Ιωσήφ Α΄ της Πορτογαλίας απέκτησε:
 Μαρία Α΄ (1734 - 1816), Bασίλισσα της Πορτογαλίας & Βραζιλίας. Παντρεύτηκε τον θείο της Πέτρο Γ΄ της Πορτογαλίας. Γιος τους ήταν ο Ιωσήφ της Βραζιλίας.
 Μαρία Άννα Φραγκίσκη (1736 - 1813).
 θνησιγενής κόρη (Φεβρουάριος 1739).
 Μαρία Δωροθέα (1739 - 1771).
 θνησιγενής γιος (7 Μαρτίου 1741).
 θνησιγενής γιος (15 Οκτωβρίου 1742).
 θνησιγενής γιος (Μάιος 1744).
 Βενεδίκτη (1746 - 1829), παντρεύτηκε τον ανιψιό της Ιωσήφ της Βραζιλίας.

Παραπομπές 

Βασιλομήτωρ
Βασίλισσες της Πορτογαλίας
Αντιβασιλείς της Πορτογαλίας
Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Βραζιλιάνες πριγκίπισσες
Ισπανίδες Ινφάντας
Δούκισσες της Πορτογαλίας
Ινφάντας της Πορτογαλίας
Μαρία Α΄ της Πορτογαλίας

Η Μαρία Α΄ της Πορτογαλίας η επονομαζόμενη και Ευσεβής (Maria I de Portugal, Λισσαβώνα, 17 Δεκεμβρίου 1734 – Ρίο ντε Τζανέιρο, 20 Μαρτίου 1816) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν η μεγαλύτερη από τις τέσσερις κόρες του βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωσήφ Α΄ και της Μαριάννας Βικτωρίας των Βουρβόνων. Με την άνοδο του πατέρα της στον θρόνο το 1750 πήρε τον τίτλο της πριγκίπισσας της Βραζιλίας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Η Μαρία Φραγκίσκη Ισαβέλλα Ιωσηφίνα Αντωνία Γερτρούδη Ρίτα Ιωάννα παντρεύτηκε το 1760 τον θείο της, αδελφό του πατέρα της, Πέτρο, ο οποίος με την άνοδό της στον θρόνο έγινε συμβασιλέας του ηνωμένου βασιλείου της Πορτογαλίας και της Βραζιλίας. Η πρώτη της πράξη σαν βασίλισσα ήταν να απολύσει τον αντιδημοτικό πρωθυπουργό του πατέρα της, μαρκήσιο του Πομπάλ.

Η Πορτογαλία συμμετείχε στην Λίγκα της Ένοπλης Ουδετερότητας από το 1782 και επίσης της παραχωρήθηκε ο κόλπος Ντελαγκόα από την Αυστρία. Ο Ισπανός κυβερνήτης Μανουήλ του Γκοντόι επιτέθηκε στην Πορτογαλία το 1801, ύστερα από προτροπή του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, αλλά τον ίδιο χρόνο εγκατέλειψε την εκστρατεία. Η συνθήκη του Μπαδαχόθ πίεσε την Πορτογαλία να παραχωρήσει στην Ισπανία την Ολιβένζα και τμήμα της Γουιάνα.

Εξορία στην Βραζιλία 

Υπέφερε από θρησκευτικό αμόκ και μελαγχολία, ως εκ τούτου ήταν ιδιόρρυθμη και δεν μπορούσε να αναλάβει σοβαρές κρατικές υποθέσεις, κάτι που έκανε από το 1799 ο αντιβασιλιάς γιος της, Ιωάννης. Ο Γάλλος στρατηγός Ζυνό υπό τις διαταγές του Ναπολέοντα επιτέθηκε στην Πορτογαλία το 1807 και κατέλαβε την Λισσαβώνα, ενώ η βασιλική οικογένεια δραπέτευσε στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας.

Ο Αγγλικός στρατός υπό τον Άρθουρ Ουέλσλυ άρχισε να πολιορκεί την Λισαβώνα. Οι αρχικές όμως νίκες του επί του Ζυνό, εξαλείφθηκαν από τους ανωτέρους του στο Συνέδριο του Σίντρα στις 30 Αυγούστου 1808. Ο Ουέλσλυ κατέβηκε ξανά στην Πορτογαλία και επικεφαλής Πορτογαλικών και Αγγλικών δυνάμεων ετοιμάστηκε για νέο πόλεμο κατά των Γαλλο-Ισπανών στην άμυνα της γραμμής των Τόρες Βέδρας την περίοδο 1809 – 1810. Με την οριστική συντριβή του Ναπολέοντα το 1815, η Μαρία ανακηρύχθηκε βασίλισσα της Πορτογαλίας και της Βραζιλίας, ως ηνωμένο βασίλειο. Αλλά η υπέργηρη και ιδιότροπη Μαρία παρέμεινε στο Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου και πέθανε το 1816.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε το 1760 τον θείο της Πέτρο Γ΄ της Πορτογαλίας και παιδιά της ήταν:
 Ιωσήφ 1761–1788, πρίγκιπας της Βραζιλίας.
Ιωάννης 1762.
Ιωάννης Φραγκίσκος 1763.
 Ιωάννης ΣΤ΄ 1767-1826, βασιλιάς της Πορτογαλίας και της Βραζιλίας.
 Μαριάνα Βικτωρία 1768-1788, παντρεύτηκε τον Γαβριήλ Αντώνιο της Ισπανίας.
Μαρία Κλημεντία 1774-1776.
Μαρία Ισαβέλλα 1776-1777.

Πρόγονοι

Παραπομπές 

Μονάρχες της Πορτογαλίας
Αντιβασιλείς της Πορτογαλίας
Δούκες της Μπραγκάνσα
Οίκος της Μπραγκάνσα
Βραζιλιάνες πριγκίπισσες
Ινφάντας της Πορτογαλίας
Ιωάννης ΣΤ΄ της Πορτογαλίας

Ο Ιωάννης ΣΤ΄ της Πορτογαλίας (João VI de Portugal, 13 Μαΐου 1767 – 10 Μαρτίου 1826), ο λεγόμενος και ο Ήπιος από τον Οίκο της Μπραγκάνσα, ήταν βασιλιάς του ενωμένου βασιλείου Βραζιλίας και Πορτογαλίας από το 1815 μέχρι το 1825 με την ανεξαρτητοποίηση της Βραζιλίας υπό τον υιό του, Πέτρο. 

Ο Ιωάννης Μαρία Ιωσήφ Φραγκίσκος Ιαβέρης ντε Πάουλα Λουδοβίκος Δομίνικος Αντώνιος Ραφαήλ γεννήθηκε στο Κελούς της Πορτογαλίας και ήταν ο δεύτερος γιος της Μαρίας Α΄ και του Πέτρου Γ΄, βασιλέων της Πορτογαλίας. 

Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Ιωσήφ της Βραζιλίας, πέθανε πρόωρα άτεκνος οπότε και έγινε ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου. Το 1792 ανέλαβε ουσιαστική διακυβέρνηση, αφού η μητέρα του ήταν ανίκανη να κυβερνήσει, κυριευμένη από θρησκευτικό ζήλο. Το 1799 ανέλαβε ουσιαστικά και την αντιβασιλεία, τίτλο που κράτησε ως τον θάνατο της μητέρας του το 1816. Η σύζυγος του Καρλόττα Ιωακείμη της Ισπανίας, είχε ισχυρή επιρροή πάνω του.

Εξορία στην Βραζιλία και επαναφορά 

Το 1807, με την κατάληψη της χώρας του από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, η βασιλική οικογένεια κατέφυγε στην Βραζιλία, όπου ο ίδιος παρέμεινε και μετά την πτώση του Ναπολέοντα το 1815. Η δυσαρέσκεια λόγω της διακυβέρνησής του προκάλεσε ειρηνική επανάσταση το 1820. Ο ίδιος ανταποκρίθηκε, παραχώρησε σύνταγμα και επέστρεψε στην Πορτογαλία, αφήνοντας στην Βραζιλία τον γιο του, Πέτρο.

Στην Πορτογαλία συνάντησε την ανταρσία του άλλου γιου του, Δον Μιχαήλ, το 1821 και το 1823, που υποχρεώθηκε τελικά να τον εξορίσει. Νέα ανταρσία του Πέτρου στην Βραζιλία έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 1825, κατά την οποία ανακηρύχθηκε ανεξάρτητος αυτοκράτορας της Βραζιλίας ως Πέτρος Α΄, ιδρυτής της δυναστείας της Βραζιλίας. Ο Ιωάννης ΣΤ΄ αρχικά δυσαρεστήθηκε, αλλά στην συνέχεια υποχώρησε κηρύσσοντας τον γιο του βασιλιά της Πορτογαλίας και της Βραζιλίας, τονίζοντας ότι δεν υπάρχει λόγος διαχωρισμού τους. Πέθανε στη Λισαβόνα στις 26 Μαρτίου 1826, ενώ σύγχρονες έρευνες έδειξαν ότι δηλητηριάστηκε με αρσενικό.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε την Καρλόττα Ιωακείμη των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας, και είχε τέκνα:
 Μαρία Θηρεσία 1793–1874, παντρεύτηκε πρώτα τον Πέτρο Κάρολο της Ισπανίας και μετά τον Κάρολο Μαρία της Μολίνα.
 Φραγκίσκος Αντώνιος 1795–1801, Πρίγκιπας της Μπέιρα.
 Μαρία Ισαβέλλα 1797–1818, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας.
 Πέτρος Α΄ 1798–1834, Αυτοκράτορας της Βραζιλίας και, ως Πέτρος Δ΄, Βασιλιάς της Πορτογαλίας.
 Μαρία Φραγκίσκη 1800–1834, παντρεύτηκε τον Κάρολο Μαρία της Μολίνα.
 Ισαβέλλα Μαρία 1801–1876, Αντιβασιλέας της Πορτογαλίας.
 Μιχαήλ Α΄ 1802–1866, Βασιλιάς της Πορτογαλίας.
 Μαρία της Κοιμήσεως 1805–1834.
 Άννα του Ιησού Μαρία 1806–1857, παντρεύτηκε τον Νούνο Ζοσέ Σεβέρο ντε Μενντόσα Ρολίμ ντε Μόουρα Μπαρρέτο, 1ο Δούκα του Λοουλέ.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Βασιλείς της Πορτογαλίας
Αντιβασιλείς της Πορτογαλίας
Βασιλείς της Βραζιλίας
Δούκες της Μπραγκάνσα
Τάγμα της Περικνημίδας
Γεώργιος Παπαγιαβής

Ο Γεώργιος Παπαγιαβής (11 Ιανουαρίου 1911 - 28 Οκτωβρίου 2011) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Δρακοβούνι Γορτυνίας το 1911 αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Πάτρα. Ήταν εκπαιδευτικός, απόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας, ενώ αργότερα σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή Αθηνών, έλαβε το αντίστοιχο πτυχίο και άσκησε δικηγορία στην Πάτρα.

Στον πόλεμο του 1940 πολέμησε στη «ζώνη των πρόσω». Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες και τραυματίστηκε στα υψώματα του Τεπελενιού. Στην κατοχική περίοδο μπήκε στην Εθνική Αντίσταση από τους πρώτους με το ΕΑΜ. Για τη συμμετοχή του στην αντίσταση κατά της Ιταλογερμανικής κατοχής '41-'44, έλαβε τιμητικό δίπλωμα και μετάλλιο.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας το 1963. Διετέλεσε Υφυπουργός Γεωργίας της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας από τις 26 Ιουλίου 1974 έως τις 9 Οκτωβρίου 1974 με υπουργό τον Δ. Παπασπύρου. Εκλέχτηκε βουλευτής Αχαΐας στις εκλογές του 1974 με την Ένωση Κέντρου όταν και έλαβε 9,023 σταυρούς προτίμησης. Κατά τη διάρκεια της χούντας, μαζί με άλλους πατρινούς είχαν συστήσει παράρτημα της μυστικής επιτροπής δημοκρατικής νομιμότητας στην Πάτρα, δράση για την οποία διώχθηκε από το χουντικό καθεστώς. Για τον αντιδικτατορικό του αγώνα έχει τιμηθεί από το Πανεπιστήμιο Πατρών. Ήταν δύο φορές υποψήφιος για τον δημαρχιακό θώκο του δήμου Πατρέων χωρίς όμως επιτυχία.

Απεβίωσε στις 28 Οκτωβρίου 2011 στην Πάτρα. Γιος του είναι ο Παναγιώτης Παπαγιαβής, οδοντίατρος, που διετέλεσε Νομαρχιακός Σύμβουλος Αχαΐας & δημοτικός σύμβουλος Πατρών ενώ ήταν υποψήφιος βουλευτής Αχαΐας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2007.

Αναφορές 

Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας
Βουλευτές Αχαΐας
Υπεραιωνόβιοι
Έλληνες δικηγόροι
Δήμος Αγράφων (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο Δήμος Αγράφων ήταν καποδιστριακός δήμος και νυν δημοτική ενότητα του καλλικρατικού δήμου Αγράφων. Βρίσκεται στα βόρεια του νομού Ευρυτανίας και είχε σαν έδρα του το ομώνυμο χωριό Άγραφα. Ήταν ορεινός δήμος, καθώς βρίσκεται στην νότια πλευρά της Πίνδου, και συνόρευε με τον νομό Καρδίτσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 3.691 κατοίκους και έκταση 288.574 στρέμματα.

Ο δήμος περιελάμβανε 7 δημοτικά διαμερίσματα:

  Δ.δ. Αγράφων  
 τα Άγραφα 
 η Γαβρολισιάδα 
 τα Καμάρια 
 η Νεράιδα 
 η Παλαιόλακκα 
 η Παραμερίτα 
 τα Πετράλωνα 
  Δ.δ. Βραγγιανών  
 τα Βραγγιανά 
 το Βαλάρι 
 ο Δένδρος 
 ο Έλατος 
 η Καρυά 
 η Κουστέσα 
  Δ.δ. Επινιανών  
 τα Επινιανά 
 η Ανηφόρα 
 το Ασπρόρρευμα 
 η Πτέρη
  Δ.δ. Μαράθου 
 ο Μάραθος 
 ο Κατσαντώνης 
 το Σέλο 
  Δ.δ. Μοναστηρακίου  
 το Μοναστηράκι 
 το Κεφαλόβρυσο 
  Δ.δ. Τριδένδρου  -- το Τρίδενδρο 
  Δ.δ. Τροβάτου  
 το Τροβάτο 
 ο Άγιος Αθανάσιος 
 τα Καβάκια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σελίδα αφιερωμένη στο δήμο Αγράφων
 Στοιχεία για τον δήμο Αγράφων από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης
 Δήμος Αγράφων. Διαδραστικός & Περιηγητικός Χάρτης με όλα τα αξιοθέατά του

Α
Καρλόττα Χοακίνα της Ισπανίας

Η Καρλόττα Χοακίνα, (ισπαν. Carlota Joaquina de Burbón, 25 Απριλίου 1775 – 1830) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας και βασίλισσα, μετά αυτοκράτειρα, της Βραζιλίας.

Βιογραφία
Η Καρλόττα Ιωακείμη Θηρεσία Γαϊτανή ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας Λουίζας των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρης του Φιλίππου της Πάρμας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Παντρεύτηκε το 1785 τον Ιωάννη ΣΤ΄, μέλλοντα βασιλιά της Πορτογαλίας, δεύτερο γιο της βασίλισσας της Πορτογαλίας Μαρίας Α΄ και του συζύγου της και θείου της Πέτρου Γ΄. Το 1788 πέθανε πρόωρα ο μεγαλύτερος αδελφός του συζύγου της, ο Ιωσήφ της Βραζιλίας, και καθώς ήταν άτεκνος, έγιναν με τον σύζυγό της Ιωάννη οι νόμιμοι διάδοχοι του Πορτογαλικού στέμματος.

Μετά την κατάκτηση της Ευρώπης από τον Ναπολέοντα Α΄, οι γονείς της και όλα τα μικρότερα αδέλφια της ήταν αιχμάλωτοι στα χέρια του. Αυτή έκανε προσπάθειες με τον σύζυγό της να κρατήσει τις Αμερικάνικες Πορτογαλικές κτήσεις, θεωρώντας τον εαυτό της και νόμιμο διάδοχο του πατέρα της, αφού όλη η πατρική της οικογένεια βρισκόταν σε αβεβαιότητα.

Επιστροφή στην Πορτογαλία 

Μετά την οριστική πτώση του Ναπολέοντα, το 1821, επέστρεψε στην Πορτογαλία και βρήκε μια χώρα που είχε αλλάξει σημαντικά από τον μακροχρόνιο Ναπολεόντειο αυταρχισμό. Τα στρατεύματα του Ναπολέοντα γέννησαν στον λαό επαναστατικές ιδέες και μετά από ένα κίνημα στο Οπόρτο του Πορτογαλικού Κοινοβουλίου το 1820, αναγκάστηκε να παραχωρήσει Σύνταγμα, ενώ παρόμοια κινήματα έγιναν την ίδια εποχή και στην Ισπανία.

Η βασίλισσα διακατεχόταν από αυταρχικές ιδέες και αρνείτο την παραχώρηση Συντάγματος, σε αντίθεση με τον σύζυγό της, που δεν ήθελε να παραβεί τον όρκο του για τη δημοκρατία. Αυτό την ενόχλησε έντονα και συμμάχησε με τον μικρό της γιο, τον Μιχαήλ, κατά του συζύγου της.

Ο βασιλιάς συνελήφθη αιχμάλωτος στα ανάκτορα το 1824, ωστόσο με την βοήθεια Βρετανικών δυνάμεων ανέκτησε την θέση του, εξορίζοντας την Καρλόττα και τον μικρότερο γιο του στην Αυστρία.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε το 1785 τον Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και βασιλιά, μετά αυτοκράτορα, της Βραζιλίας και είχε τέκνα:
 Μαρία Θηρεσία 1793–1874, παντρεύτηκε πρώτα τον Πέτρο Κάρολο της Ισπανίας και μετά τον Κάρλος, κόμη της Μολίνα (ως 2η σύζυγος).
Φραγκίσκος Αντώνιος 1795 –1801.
 Μαρία Ισαβέλλα 1797–1818, παντρεύτηκε τον Φεδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας.
 Πέτρος Α΄ 1798–1834 της Βραζιλίας, Πέτρος Δ΄ ως βασιλιάς της Πορτογαλίας.
 Μαρία Φραγκίσκη 1800–1834, παντρεύτηκε τον Κάρλος, κόμη της Μολίνα (ως 1η σύζυγος).
 Ισαβέλλα Μαρία 1801–1876.
 Μιχαήλ Α΄ 1802–1866, βασιλιάς της Πορτογαλίας, μετά δούκας της Μπραγκάνσα.
 Μαρία της Κοιμήσεως 1805–1834.
 Άννα του Ιησού Μαρία 1806 –1857, παντρεύτηκε τον Νούνο Χοσέ Σεβέρο ντε Μεντόσα Ρολίμ ντε Μόουρα Μπαρέτο, 1ο δούκα του Λοουλέ.

Πινακοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Βασίλισσες της Πορτογαλίας
Βασιλομήτωρ
Βραζιλιάνες πριγκίπισσες
Βασιλικές πριγκίπισσες
Ισπανίδες Ινφάντας
Δούκισσες της Πορτογαλίας
Ιωσήφ της Βραζιλίας

Ο Ιωσήφ της Βραζιλίας ή Ιωσήφ της Μπραγκάνσα (1761 – 1788) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πρίγκηπας της Βραζιλίας, ο 16ος δούκας της Μπραγκάνσα και νόμιμος διάδοχος του Πορτογαλικού θρόνου, ως μεγαλύτερος γιος της βασίλισσας Μαρίας Α΄ και του συζύγου της Πέτρου Γ΄.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Λισαβώνα το 1761. Με τη γέννησή του, ο παππούς του δημιούργησε για αυτόν το δουκάτο του Μπέιρα, του οποίου ο τίτλος θα δινόταν σε έναν αρσενικό απόγονο. Σε ηλικία 15 ετών, νυμφεύτηκε την 30χρονη θεία του Βενεδίκτη, χωρίς όμως να αποκτήσει παιδιά. Τρεις ημέρες μετά τον γάμο, πέθανε ο παππούς του και πατέρας της συζύγου του, οπότε έγινε ο νόμιμος διάδοχος του Πορτογαλικού θρόνου.

Πέθανε από ευλογιά, σε ηλικία 27 ετών, το 1788 στη Λισαβόνα. Τα κληρονομικά του δικαιώματα παραχωρήθηκαν εξ ολοκλήρου στον μικρότερο αδελφό του Ιωάννη ΣΤ΄.

Πρόγονοι

Παραπομπές 

Δούκες της Μπραγκάνσα
Εύρηκα

Η αρχαία ελληνική ρηματική φράση «εύρηκα - εύρηκα» (αρχαία: εὕρηκα) είναι η πασίγνωστη ιστορική αναφώνηση του Αρχιμήδη (287 π.Χ.-212 π.Χ.) που λέγεται ότι όταν ανακάλυψε την γνωστή Αρχή περί της άνωσης τόσο πολύ είχε ενθουσιασθεί που εξήλθε στο δρόμο γυμνός και τρέχοντας επαναλάμβανε συνεχώς αυτή τη φράση.

Ιστορία του γεγονότος 
Μία μέρα, ο βασιλιάς Ιέρων Β΄ των Συρακουσών παρήγγειλε στο μεγαλύτερο καλλιτέχνη της πόλης να του φτιάξει μία κορώνα από καθαρό χρυσάφι. Όταν ο βασιλιάς πήρε την κορώνα, άρχισαν να διαδίδονται φήμες πως ο καλλιτέχνης τον είχε κοροϊδέψει, παίρνοντας ένα μέρος από το χρυσάφι για τον εαύτο του και αντικαθιστώντας το με άλλο μέταλλο. Ωστόσο, η τελειωμένη κορώνα είχε το ίδιο βάρος με το χρυσάφι του βασιλιά. Ο βασιλιάς κάλεσε τότε τον Αρχιμήδη να εξετάσει το ζήτημα. Στα πειράματά του, ο Αρχιμήδης βρήκε το νόμο του ειδικού βάρους. Ανακάλυψε πως όταν ένα στερεό σώμα μπει μέσα σε υγρό χάνει τόσο βάρος όσο είναι το βάρος του όγκου του νερού που εκτοπίζει. 

Ο Αρχιμήδης επινόησε ένα σύστημα που χρησιμοποιεί το ειδικό βάρος των στερεών σωμάτων. Ζύγιζε πρώτα το στερεό στον αέρα και έπειτα το ζύγιζε μέσα στο νερό. Και αφού το στερεό ζύγιζε λιγότερο μέσα στο νερό, αφαιρούσε το βάρος που είχε μέσα στο νερό από το βάρος που είχε στον αέρα. Τέλος, διαιρούσε το βάρος του στερεού σώματος στον αέρα με την απώλεια βάρους που είχε το σώμα μέσα στο νερό. Έμαθε έτσι, πως ένας δοσμένος όγκος από χρυσάφι ζυγίζει 19,32 φορές τον ίσο όγκο νερού.

Όμως, καθώς δεν μπόρεσε να προχωρήσει περισσότερο στο πρόβλημα της βασιλικής κορώνας, ο Αρχιμήδης σηκώθηκε να πάει στα λουτρά για να ξεκουραστεί. Εκεί βρήκε τη λύση. Μέσα στον ενθουσιασμό του βγήκε από το λουτρό γυμνός στο δρόμο φωνάζοντας: "Εύρηκα! Εύρηκα!". 

Ο Αρχιμήδης γύρισε στο σπίτι του, ζύγισε την κορώνα στον αέρα και ύστερα τη ζύγισε μέσα στο νερό. Με τη μέθοδο αυτή βρήκε το ειδικό βάρος της κορώνας. Το ειδικό βάρος της δεν ήτανε 19,3. Δεν μπορούσε, λοιπόν, η κορώνα να ηταν από καθαρό χρυσάφι. Ο Αρχιμήδης απέδειξε πως ο καλλιτέχνης ήταν απατεώνας.

Σ' αυτό το ιστορικό περιστατικό αποδίδεται σήμερα όλη η ουσία της Ανακριτικής. Και μάλιστα θεωρείται η πρώτη αναμφισβήτητα προσπάθεια που έγινε για τον σκοπό της αποκάλυψης εγκλήματος με προσφυγή σε επιστημονικές γνώσεις και εν προκειμένω του Αρχιμήδη, που ενήργησε ως πραγματογνώμων.

Μαθηματικά 
Το 1796 ο Καρλ Φρίντριχ Γκάους σημειώνει  στο ημερολόγιό του ότι κάθε θετικός ακέραιος αποτελεί  άθροισμα τριών τριγωνικών αριθμών: 
ΕΥΡΗΚΑ! num = Δ + Δ + Δ 
Το θεώρημα αυτό σήμερα είναι γνωστό ως θεώρημα ΕΥΡΗΚΑ του Γκάους.

Βιβλιογραφία
  Φιλίστωρ σύγγραμμα φιλολογικόν και παιδαγωγικόν

==

Ιστορικές φράσεις
Αρχιμήδης
Ανακριτική
Σύμβολα της Καλιφόρνια
Δήμος Στράτου

Ο δήμος Στράτου βρισκόταν στην Αιτωλοακαρνανία και όφειλε το όνομά του στη Στράτο, την πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της αρχαίας Ακαρνανίας. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αγρινίου. Ο συνολικός πληθυσμός του δήμου σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 6.144 μόνιμοι κάτοικοι και η έκτασή του ήταν 153.307 στρέμματα.

Έδρα του ήταν η Στράτος.

Δημοτικά διαμερίσματα
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
 Δ.δ. Στράτου -- ο Στράτος [1.127]
 Δ.δ. Γουριωτίσσης -- η Γουριώτισσα [622]
 Δ.δ. Καστρακίου -- το Καστράκι [442]
 Δ.δ. Κυψέλης (Σφήνας) -- η Κυψέλη (τ.Σφήνα) [371]
 Δ.δ. Λεπενούς [2.246]
 η Λεπενού [2.195]
 το Λαγκάδι [51]
 Δ.δ. Ματσουκίου -- το Ματσούκι [226]
 Δ.δ. Οχθίων -- τα Όχθια [606]
 Δ.δ. Ρίγανης -- η Ρίγανη [504]

Οικονομία
Οι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Αξιοθέατα
Στη Στράτο βρίσκεται ο σημαντικός αρχαιολογικός χώρος που περιλαμβάνει το αρχαίο θέατρο και τα ερείπια αρκετών ακόμα κτιρίων. Στην περιοχή βρίσκονται επίσης οι τεχνητές λίμνες Στράτου και Καστρακίου.

Παραπομπές

Πηγές
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Στράτου (1997-2010), eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/09/2016.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Στράτου (1836-1912), eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/09/2016.
Δικτυακός τόπος Τοπικής Κοινότητας Στράτου του καλλικρατικού Δήμου Αγρινίου
Επίσημος δικτυακός τόπος του καποδιστριακού Δήμου Στράτου (αρχειακό υλικό)
Πληροφορίες για τον δήμο από τη Νομαρχία Αιτωλοακαρνανίας
Δικτυακός τόπος Γυμνασίου Λεπενούς

Στρατος

Δήμος Αγρινίου
Παλαιά Μονή Τιμίου Προδρόμου Δεσφίνας

Η Παλαιά Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννη του Τιμίου Προδρόμου βρίσκεται Ν.Α. της Δεσφίνας Φωκίδος και σε απόσταση περίπου 5-6 χιλιομέτρων. Η τοποθεσία που έχει χτιστεί είναι μιά χαράδρα δύσβατη μέχρι απρόσιτη και λέγεται «Δρυμώνας», κτηματική περιφέρεια της Δεσφίνας. Είναι κτίσμα στους χρόνους των Παλαιολόγων επί Ανδρονίκου 1376-1379, του 13ου ή 14ου αιώνα. Κατά της περίοδο της Εθνικής Επανάστασης του 1821, το μοναστήρι αυτό δοξάστηκε σε μεγάλο βαθμό. Σε αυτή την Ιερά Μονή πρωτοεμόνασε ο εθνεγέρτης της Ρούμελης Δεσπότης Ησαΐας, Επίσκοπος Σαλώνων και φιλοξένησε στις μοναχικές τάξεις σε νεαρά ηλικία τον Αθανάσιο Διάκο τον μετέπειτα ήρωα της Μάχης της Αλαμάνας. Και ο στρατηγός Μακρυγιάννης στα Απομνημονεύματά του γράφει πολλά για το παλιό αυτό μοναστήρι, ως ευλαβής προσκυνητής του την περίοδο εκείνη.

Βιβλιογραφία 
 Ιερές Μνήμες, Νικόλαος Ιωαν. Παπαλουκάς, Δεσφίνα Φωκίδος 1999

Μονές του νομού Φωκίδας
Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας

Ο Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας (Λισαβόνα, 1802 – Καρλσρούη, 1866) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν βασιλιάς της Πορτογαλίας από το 1828 έως το 1834.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Μιχαήλ Μαρία ντο Πατροσίνιο Ιωάννης Κάρολος Φραγκίσκος ντε Ασσίς Ιαβέρης ντε Πάουλα Πέτρος ντε Αλκάνταρα Αντώνιος Γαβριήλ Ραφαήλ Ιωακείμ Ιωσήφ Γκοντζάγκα Ευάριστος ήταν ο δεύτερος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και της Καρλόττας της Ισπανίας. 

Ο Μιχαήλ ήταν άκρως συντηρητικός, θαυμαστής της Αυστριακής αυτοκρατορίας του Κλέμενς φον Μέττερνιχ. Έκανε επαναστάσεις κατά του πατέρα του με την συμπαράσταση της μητέρας του, με αποτέλεσμα την εξορία και των δύο στην Αυστρία. 

Αρραβωνιάστηκε το 1826 την ανιψιά του, Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας και ορίστηκε αντιβασιλέας, αλλά σύντομα κατέλαβε τον θρόνο ως μοναδικός απόλυτος μονάρχης, ανατρέποντας το Σύνταγμα που είχε καταρτίσει με τον αδελφό του το 1828. Ο αδελφός του Πέτρος, παραιτήθηκε στη Βραζιλία υπέρ του πεντάχρονου γιου του, Πέτρου, και έσπευσε στην Πορτογαλία να τον ανατρέψει το 1831. 

Ύστερα από έναν τριετή εμφύλιο πόλεμο, ο Μιχαήλ αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει και να ζήσει όλη την υπόλοιπη ζωή του στην εξορία. Το Ισπανικό Ανώτατο Δικαστήριο τον απέκλεισε και από την ισπανική διαδοχή λόγω της επανάστασης του θείου του Δον Κάρλος.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1850 την Αδελαΐδα (1831 – 1909), κόρη τού Κωνσταντίνου του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ, και είχε τέκνα:
 Μαρία ντας Νέβις 1852–1941, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Κάρολο των Βουρβόνων-Ισπανίας, Δούκα τού Σαν Ζάιμε.
 Μιχαήλ Β΄ 1853-1927, Δούκας της Μπραγκάνσα, διεκδικητής τού θρόνου, που υποστηριζόταν από τους Μιγκουελιστές. 
 Μαρία Θηρεσία 1855–1944, παντρεύτηκε τον Κάρολο Λουδοβίκο της Αυστρίας.
 Μαρία Ιωσηφίνα 1857–1943, παντρεύτηκε τον Κάρολο Θεόδωρο εν Βαυαρία.
 Αδελγόνδη 1858–1946, παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Βουρβόνων-Πάρμας, Κόμη τού Μπάρντι.
 Μαρία Άννα 1861–1942, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Δ΄ του Λουξεμβούργου.
 Μαρία Αντωνία 1862–1959, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Α΄ της Πάρμας.

Πρόγονοι

Παραπομπές 

Βασιλείς της Πορτογαλίας
Δούκες της Μπραγκάνσα
Οίκος της Μπραγκάνσα
Μιχαήλ Β΄ της Μπραγκάνσα

Να μη συγχέεται με τον νόθο Μιχαήλ της Μπραγκάνσα (1699-1724), μεγάλο θείο του Ιωάννη ΣΤ΄.

Μιχαήλ (Β΄) της Μπραγκάνσα (Miguel Maria Carlos Egídio Constantino Gabriel Rafael Gonzaga Francisco de Paula e de Assis Januário von Braganza, Βαυαρία, 19 Σεπτεμβρίου 1853 - 11 Οκτωβρίου 1927) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν διεκδικητής του Πορτογαλικού στέμματος (1866 - 1920) και δούκας της Μπραγκάνσα. Γεννημένος κατά την διάρκεια της εξορίας του πατέρα του στην Γερμανία, ήταν γιος του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της Αδελαΐδας, κόρης του Κωνσταντίνου διαδόχου στο πριγκιπάτο του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ.

Σύμφωνα με τον Πορτογαλικό νόμο (1834) και το Σύνταγμα (1838), ο πατέρας του ήταν ανεπιθύμητος να εισέλθει σε Πορτογαλικό έδαφος. Ο νεαρός Μιχαήλ εκπαιδεύτηκε σε Γερμανία και Αυστρία πλάι στον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ, που πολέμησε για λογαριασμό του στην κατάληψη της Βοσνίας και τον υπεραγάπησε. Του έδωσε πολλά προνόμια που τελικά του επέτρεψαν να μείνει Πορτογάλος παρά την άρνηση της πατρικής του χώρας.

Ήταν συνταγματάρχης της 7ης στρατιωτικής μεραρχίας των Ουσσάρων και με την έναρξη τού Α' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν αρχιστράτηγος των Αυστριακών δυνάμεων. Παραιτήθηκε, όταν η πατρίδα του Πορτογαλία εισήλθε στον πόλεμο σαν αντίπαλος. 

Εγκαταστάθηκε στη Μάλτα, όπου έζησε την υπόλοιπη ζωή του σε φτώχεια και ανυποληψία, ιδιαίτερα μετά την πτώση της Αυστρο-Ουγγρικής αυτοκρατορίας. Το 1920 παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του στον Πορτογαλικό θρόνο για λογαριασμό του 13χρονου τότε γιου του, Ντουάρτε.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελισάβετ (1860 - 1881), κόρη τού Μαξιμιλιανού-Αντωνίου διαδόχου τού Τουρν & Τάξις και ανιψιά τής Ελισάβετ, συζύγου τού Φραγκίσκου-Ιωσήφ αυτοκράτορα της Αυστρίας. Είχαν τέκνα:
 Μιχαήλ 1878-1923, δούκας του Βιζέου.
 Φραγκίσκος-Ιωσήφ 1879-1919, πρίγκιπας της Μπραγκάνσα.
 Μαρία-Θηρεσία 1881-1945, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Λουδοβίκο πρίγκιπα τού Τουρν & Τάξις.

Η Ελισάβετ απεβίωσε το 1881 και ο Μιχαήλ έκανε το 1893 δεύτερο γάμο με την εξαδέλφη του Μαρία-Θηρεσία, κόρη τού Καρόλου 6ου πρίγκιπα τού Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπερκ και είχε τέκνα:
 Ισαβέλλα-Μαρία 1894-1970, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο-Ιωσήφ 9ο πρίγκιπα τού Τουρν & Τάξις.
 Μαρία-Βενεδίκτη 1896-1971, άγαμη.
 Μαφάλντα 1898-1918, απεβ. 20 ετών.
 Μαρία-Άννα 1899-1971, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Αύγουστο 10ο πρίγκιπα τού Τουρν & Τάξις.
 Μαρία-Αντωνία 1903-1973, παντρεύτηκε τον Σίντνεϋ Άσλεϋ-Σάνλερ, γιο τού Γουίλιαμ Α. Σάνλερ γερουσιαστή στις ΗΠΑ.
 Φιλίππα 1905-1990, άγαμη.
 Ντουάρτε-Νούνο 1907-1976, δούκας της Μπραγκάνσα και διεκδικητής τού θρόνου.
 Μαρία-Αδελαΐδα 1912-2012, παντρεύτηκε τον δρ. Νικολάας φαν Ούντεν.

Πρόγονοι

Αναφορά σε πηγές

Δούκες της Μπραγκάνσα
Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας

Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) και υπάγεται στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων. Εποπτεύεται από Εφορεία με τριετή θητεία, η οποία ορίζεται από την Περιφέρεια και απευθύνεται κυρίως στους κατοίκους του Νομού αλλά και σε κάθε πολίτη που την επισκέπτεται και ερευνά τις συλλογές της ή χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες της. Το Παράρτημα της, στεγάζεται στο σχολικό συγκρότημα του 7ου και 11ου σχολείου δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Κύριος σκοπός της είναι να ψυχαγωγεί και να επιμορφώνει τους χρήστες της, να τους παρέχει υπηρεσίες και πηγές πληροφόρησης που θα καλύπτουν τις ανάγκες για πληροφόρηση και έρευνα και παράλληλα, να προωθεί τον πολιτισμό και την αγάπη για το βιβλίο και για τη βιβλιοθήκη. 

Η συλλογή της αποτελείται από ιστορικό υλικό του τόπου και της περιφέρειας, χρήσιμο για κάποιον ερευνητή και από τεκμήρια που καλύπτουν όλες τις επιστήμες και τα θεματικά πεδία που μπορεί να απασχολούν κάποιον. Περιλαμβάνει πάνω από 100.000 τόμους βιβλίων (50.000 από αυτούς είναι καταχωρημένοι σε ηλεκτρονική μορφή) καθώς και οπτικοακουστικό υλικό (VHS, DVD, CD-ROM, DVD-ROM, CD μουσικής). Μέλος της βιβλιοθήκης μπορεί να γίνει κάθε πολίτης του νομού Ημαθίας με τη προσκόμιση της αστυνομικής του ταυτότητας, ενώ για τα παιδιά του Δημοτικού σχολείου είναι απαραίτητη η παρουσία του κηδεμόνα για την έκδοση της κάρτας μέλους. 

Το 2009 η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της Βέροιας ξεκίνησε τη λειτουργία του νέο της  παιδικού τμήματος με το όνομα "Τα Μαγικά Κουτιά". Τη κατασκευή του νέο παιδικού τμήματος χρηματοδότησε το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και το εγκαινίασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. To 2010 βραβεύτηκε με το Βραβείο «Πρόσβαση στη Μάθηση» (Access to Learning Award - ATLA) από το Ίδρυμα Bill and Melinda Gates για τη δημιουργική χρήση των υπηρεσιών πληροφόρησης και τεχνολογίας για την ικανοποίηση των οικονομικών, εκπαιδευτικών και πολιτιστικών αναγκών.Access to Learning Award, Award Recipients, Bill and Melinda Gates Foundation]</ref>.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Η ιστοσελίδα της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Βέροιας
 2010 Access to Learning Award: Veria Central Public Library, Greece.  Bill & Melinda Gates Foundation
Δημιουργικό καλοκαίρι στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βέροιας
 Ε.Κ.Τ. - Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας 
 Δημόσιες Βιβλιοθήκες - Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας

Βεροια
Βέροια