joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νόρμαν Ρόκγουελ

Ο Νόρμαν Ρόκγουελ (αγγλικά: Norman Percevel Rockwell, 3 Φεβρουαρίου 1894 - 8 Νοεμβρίου 1978) ήταν Αμερικανός ζωγράφος και εικονογράφος. Τα έργα του έχουν ευρεία απήχηση στις ΗΠΑ καθώς αντανακλούν τον αμερικανικό πολιτισμό. Ο Ρόκγουελ είναι περισσότερο γνωστός για τα εικονογραφημένα εξώφυλλα με πλευρές της καθημερινής ζωής που δημιούργησε για το περιοδικό Saturday Evening Post για σχεδόν πέντε δεκαετίες. Μεταξύ των γνωστότερων έργων του Ρόκγουελ είναι τα Willie Gillis series, Rosie the Riveter, The Problem We All Live With, Saying Grace και Four Freedoms series. Είναι επίσης γνωστός για την 64χρονη συνεργασία του με τους προσκόπους των ΗΠΑ, κατά την διάρκεια της οποίας δημιούργησε τα εξώφυλλα για το περιοδικό και τα ημερολόγιά τους. Αυτά τε εξώφυλλα περιλαμβάνουν δημοφιλείς εικόνες και αντανακλούν την ζωή και την δράση των προσκόπων.

Ο Ρόκγουελ ήταν ένας ιδιαίτερα παραγωγικός καλλιτέχνης, με περισσότερα από 4000 πρωτότυπα έργα. Τα περισσότερα έργα του σώζονται σε δημόσιες συλλογές. Ο Ρόκγουελ ανέλαβε επίσης να εικονογραφήσει περισσότερα από 40 λογοτεχνικά βιβλία, μεταξύ των οποίων τον Τομ Σόγιερ και τον Χάκλμπερι Φιν, καθώς και τα πορτρέτα των προέδρων Κέννεντυ, Τζόνσον και Νίξον. Τελευταίο πορτρέτο του ήταν του συνταγματάρχη Σάντερς το 1973. Οι ετήσιες συνεισφορές του για τα ημερολόγια των προσκόπων από το 1925 έως το 1976 επισκιάστηκε ελαφρώς από τα δημοφιλή ημερολόγιά του Four Seasons για τους Brown & Bigelow, που κυκλοφόρησαν επί 17 χρόνια από το 1947 και αναπαράγονται από το 1964. Ζωγράφισε έξι φωτογραφίες για την διαφήμιση της Coca-Cola. Οι εικονογραφήσεις για εγχειρίδια, καταλόγους, αφίσες, παρτιτούρες, γραμματόσημα, τραπουλόχαρτα και τοιχογραφίες καθιέρωσαν τον Ρόκγουελ ως εικονογράφο.

Το έργο του Ρόκγουελ απορρίφθηκε από αρκετούς σημαντικούς κριτικούς τέχνης καθ'όλη την διάρκεια της ζωής του. Πολλά από τα έργα του φαίνονται υπερβολικά γλυκά κατά την άποψη των κριτικών, ειδικά τα εξώφυλλα του Saturday Evening Post, τα οποία τείνουν προς συναισθηματικές ή ιδεαλιστικές απεικονίσεις της αμερικανικής ζωής. Συνεπώς, ο Ρόκγουελ δεν θεωρείται "σοβαρός ζωγράφος" από ορισμένους σύγχρονους καλλιτέχνες, που θεωρούν το έργο του αστικό και κιτς. Ο συγγραφέας Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ δήλωσε ότι η τεχνική του Ρόκγουελ είχε μια "μπανάλ" χρήση και έγραψε στο βιβλίο του Πνιν : "Ο Νταλί είναι ο δίδυμος αδερφός του Νόρμαν Ρόκγουελ που απήχθη απο τσιγγάνους στην παιδική του ηλικία". Ορισμένοι κριτικοί τον ονομάζουν "εικονογράφο" και όχι καλλιτέχνη, ένας χαρακτηρισμός που δεν τον ενοχλούσε καθώς ως τέτοιο θεωρούσε τον εαυτό του.

Παραπομπές

Πηγές

Περαιτέρω μελέτη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Collection of mid-twentieth century advertising featuring Norman Rockwell illustrations from the TJS Labs Gallery of Graphic Design
Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ

Το Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ ήταν ένα ετήσιο βραβείο για τον "χειρότερα ντυμένο" καλλιτέχνη στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον, το οποίο ψηφιζόταν από τους φίλους τους διαγωνισμού. Δημιουργήθηκε από τους Έντβιν φαν Τίλο και Ρομπ Πάαρντεκαμ (ιδρυτές της ολλανδικής ιστοσελίδας The House of Eurovision) το 1997. Πήρε το όνομά του από τη βελγίδα τραγουδίστρια Μπάρμπαρα Ντεξ, η οποία εκπροσώπησε το Βέλγιο στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 1993 φορώντας ένα ημιδιαφανές φόρεμα που έφτιαξε μόνη της. Σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Λι Άνταμς του Wiwibloggs, το φόρεμα που φορούσε η Ντεξ την είχε κάνει "να μοιάζει με ένα αμπαζούρ", ένα χαρακτηριστικό που τελικά οδήγησε στην έναρξη του βραβείου. Η Ντέμπι Σκέρι, η οποία εκπροσωπούσε τη Μάλτα στον διαγωνισμό του 1997, ήταν η πρώτη καλλιτέχνιδα που έλαβε το βραβείο. Για την τρίτη έκδοση του βραβείου το 1999, το The House of Eurovision άνοιξε μια δημόσια ψηφοφορία για την επιλογή του νικητή, σε αντίθεση με την εσωτερική επιλογή των προηγούμενων δύο ετών. Για τελευταία φορά το βραβείο απονεμήθηκε το 2021.

Νικητές του βραβείου

Ανά χώρα

Διάδοχο βραβείο 
Στις 13 Μαρτίου 2022 η ιστοσελίδα Songfestival.be ανακοίνωσε ότι θα τερματιστεί το βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ, επικαλούμενη την αρνητική υποδήλωση που συνδέεται με αυτό. Αντί αυτού, θα οργανωθεί ένα νέο βραβείο για την "πλέον σημαντική ένδυση". Έπειτα από διαδικτυακή ψηφοφορία, το Songfestival.be ανακοίνωσε στις 29 Απριλίου ότι το νέο βραβείο θα ονομαστεί "Βραβείο Είσαι το Όραμα" ("You're a Vision Award"), προσθέτοντας ότι με το νέο όνομα προωθείται η δημιουργικότητα, η ποικιλομορφία και η θετική διάθεση στη μόδα της Eurovision εντός σκηνής. Πρώτος νικητής του νεοσύστατου βραβείου ήταν ο Αυστραλός Σέλντον Ρίλεϊ.

Παραπομπές 

Ειρωνικά και Χιουμοριστικά βραβεία
Eurovision
Χριστίνα Καρλόττα της Βυρτεμβέργης

Η Χριστίνα Καρλόττα (γερμ. Christine Charlotte της Βυρτεμβέργης, 21 Οκτωβρίου 1645, Στουτγάρδη - 16 Μαΐου 1699, Μπρούχαουζεν) ήταν κόρη του Δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ανατολικής Φρισίας. Έγινε επίτροπος της Ανατολικής Φρισίας κατά την ανηλικότητα του γιου της από το 1665 έως το 1690.

Βιογραφία 
Ήταν κόρη του Έμπερχαρντ Γ΄ της Βυρτεμβέργης από τον πρώτο γάμο του με την Άννα Δωροθέα, κόρη του Κόμη του Ζαλμ-Κύρμπουργκ. Σε ηλικία 17 ετών παντρεύτηκε στις 14 Μαΐου 1662 τον Γεώργιο Χριστιανό της Ανατολικής Φρισίας, ο οποίος αναβιβάστηκε τον ίδιο χρόνο στον κληρονομικό τίτλο του Πρίγκιπα.

Επιτροπεία 
Ο Γεώργιος Χριστιανός απεβίωσε στις 6 Ιουνίου 1665, αφήνοντας τη σύζυγό του έγκυο με το τρίτο παιδί τους. Τέσσερις μήνες αργότερα (1 Οκτωβρίου 1665), η Χριστίνα Καρλόττα γέννησε έναν γιο, τον Χριστιανό Εβεράρδος.

Ως μητέρα του νεογέννητου πρίγκιπα, έγινε η κηδεμόνας του και επίτροπος της Ανατολικής Φρισίας. Προσπάθησε να κυβερνήσει απόλυταρχικά, πράγμα που οδήγησε σε μία σειρά συγκρούσεων με την εξίσου συνειδητή Συνέλευση των ευγενών της Ανατολικής Φρισίας και έτσι η χώρα έφτασε στο χείλος του εμφυλίου πολέμου πολλές φορές.

Εθεωρείτο εξαιρετικά όμορφη, έξυπνη και εύγλωττη, αλλά επίσης δεσποτική, ανοικτίρμων, αμετανόητη και σπάταλη. Η βασιλεία της χαρακτηρίστηκε από διαμάχες στην Ανατολική Φρισία. Οι ιστορικοί έχουν αρνητική άποψη για τη συνολική απόδοσή της, η οποία μπορεί να οφείλεται στις συγκρούσεις της με τη Συνέλευση των ευγενών.

Η μεγάλη επιτυχία της εξωτερικής πολιτικής ήταν η συνθήκη των συνόρων με το Όλντενμπουργκ στις 22 Δεκεμβρίου 1666. Αυτή η συνθήκη δημιούργησε τη λεγόμενη χρυσή γραμμή, η οποία χωρίζει την Ανατολική Φρισία από το Φρήσλαντ του Όλντενμπουργκ μέχρι σήμερα.

Το 1690 ο αυτοκράτορας της Γερμανίας επικύρωσε τη Συνέλευση και κήρυξε τον γιο της ενήλικο.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε το 1662 τον Γεώργιο Χριστιανό της Ανατολικής Φρισίας και είχε τέκνα:
 Εβεραρδίνη Αικατερίνη (25 Μαΐου 1663-10 Ιουλίου 1664).
 Ιουλιανή Καρλόττα (3 Ιανουαρίου 1664-3 Ιουνίου 1666).
Χριστιανός Εβεράρδος (1665-1708), Πρίγκιπας της Ανατολικής Φρισίας.

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφικό λεξικό Ανατολικής Φρισίας

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Γιούζεφ Χεουμόνσκι

Ο Γιούζεφ Μάριαν Χεουμόνσκι (πολωνικά: Józef Marian Chełmoński) (7 Νοεμβρίου 1849 - 6 Απριλίου 1914) ήταν Πολωνός ζωγράφος της σχολής του ρεαλισμού με ρίζες στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο της ύστερης Ρομαντικής περιόδου στην διαμελισμένη Πολωνία. Είναι διάσημος για τους μνημειακούς πίνακες του, οι οποίοι τώρα βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη Σουκιενίτσε στην Κρακοβία και στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας.

Ζωή 
Ο Γιούζεφ Χεουμόνσκι γεννήθηκε στο χωριό Μπότσκι κοντά στο Γουόβιτς στην υπό το ρωσικό στρατιωτικό έλεγχο κεντρική Πολωνία του Συνεδρίου. Ο πρώτος καθηγητής ζωγραφικής του ήταν ο πατέρας του, Γιούζεφ Άνταμ (ένας μικρός μισθωτής και διαχειριστής του χωριού Μπότσκι). Η μητέρα του ήταν η Ιζαμπέλα, το γένος Γουοσκόφσκα. Αφού τελείωσε το λύκειο στη Βαρσοβία, ο Γιούζεφ σπούδασε στην τάξη σχεδίασης της Βαρσοβίας (1867-1871) και πήρε ιδιωτικά μαθήματα από τον Βόιτσεχ Γκέρσον. Από το 1871 έως το 1874 ο Χεουμόνσκι έζησε στο Μόναχο. Συνεργάστηκε με Πολωνούς ζωγράφους που συγκεντρώθηκαν γύρω από τον Γιούζεφ Μπραντ και τον Μαξιμίλιαν Γκιερίμσκι. Εκεί, σπούδασε επίσης για μερικούς μήνες στην ακαδημία των Χ. Άνσουλτς και A. Στράχουμπερ. Το 1872 και το 1874 ο Χεουμόνσκι επισκέφτηκε τα Πολωνικά Εδάφη (η Πολωνία, ως ανεξάρτητη χώρα, δεν υπήρχε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου), τα Όρη Τάτρα και την Ουκρανία.

Οι πρώτοι του πίνακες έγιναν υπό την επιρροή του Γκέρσον. Τα έργα που ακολούθησαν ήταν τοπία και χωριά. Το 1875 ο Χεουμόνσκι πήγε στο Παρίσι, όπου είχε πολλές σημαντικές εκθέσεις και έγινε γνωστός στην καλλιτεχνική σκηνή. Με πολλές παραγγελίες, το καλλιτεχνικό επίπεδο των έργων του μειώθηκε.

Από το 1878 έως το 1887 ο Χεουμόνσκι επισκέφθηκε την Πολωνία, τη Βιέννη και τη Βενετία. Το 1887 επέστρεψε στην Πολωνία και το 1889 εγκαταστάθηκε στο χωριό Κουκλούφκα Ζαζέτσνα. Η επαφή με την πατρίδα και τη φύση του είναι ποιότητες που αποκαλύπτονται στα έργα του. Από εκείνη την εποχή οι πιο αρεστοί, ή οι πιο αγαπημένοι από τους πίνακες του Χεουμόνσκι είναι πίνακες όπως ο Πέρδικα στο χιόνι, οι Πελαργοί ή ο Πριν από την καταιγίδα.

Ο Χεουμόνσκι αντιπροσώπευε την τάση στην τέχνη που ονομάστηκε «Πολωνική Πατριωτική Ζωγραφική». Πέθανε στην Κουκλούφκα Ζαζέτσνα, κοντά στο Γκρόντζισκ Μαζοβιέτσκι, το 1914.

Επιλεγμένα έργα

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Μάτσεϊ Μασουόφσκι: Malarski żywot Józefa Chełmońskiego (η ζωή του ζωγράφου Γιούζεφ Χεουμόνσκι), Βαρσοβία 1965, εκδ. "PIW" (εκδ. Εθνικό Εκδοτικό Ινστιτούτο, 2η έκδοση - 1972)
 Μάτσεϊ Μασουόφσκι: Józef Chełmoński, Βαρσοβία 1973, εκδ. «Auriga» - Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe (Εκδότες τέχνης και ταινιών).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Γιούζεφ Χεουμόνσκι (πολωνικά)
 Πίνακες ζωγραφικής

Πολωνοί ζωγράφοι
Ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Ζωγράφοι του 20ου αιώνα
Δημήτριος Μπατσάκος

Ο Δημήτριος Μπατσάκος ήταν ένας φτωχός ιερέας, ο οποίος θέλησε να συμμετάσχει στα αγωνίσματα δρόμου κατά τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1896.

Στην τοπική κοινωνία της Στερεάς Ελλάδας διεξάχθηκαν προκριματικοί αγώνες για την ανάδειξη των αθλητών που θα συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Στα πλαίσια αυτών των προκριματικών αγώνων, νικητής αναδείχθηκε ο ιερέας Δημήτριος Μπατσάκος ..

Οι συντοπίτες του παπά-Δημήτρη  με έρανο συγκέντρωσαν χρήματα και τα έδωσαν σε αυτόν, για να καλύψει τα έξοδα μεταβάσεως και παραμονής στην Αθήνα, ελπίζοντας ότι θα στεφόταν Ολυμπιονίκης . . 

Δυστυχώς, η οργανωτική επιτροπή των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων δεν δέχθηκε τη συμμετοχή του, παραπέμποντάς τον στην Ιερά Σύνοδο, για να λάβει άδεια. Η Ιερά Σύνοδος δεν του επέτρεψε να συμμετάσχει, οπότε αυτός αναγκάσθηκε να γυρίσει πεζός στο χωριό του. Πέραν της απογοητεύσεως από τη μη συμμετοχή του, ο παπα-Δημήτρης αντιμετώπισε πειθαρχική δίωξη ως "παρεκτραπείς"  .

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

 Καϊμακάμης Βασίλειος: Ειδικά θέματα Ολυμπιακών Αγώνων, Θεσσαλονίκη 2012.

 Έλληνες μαραθωνοδρόμοι
Τραγούδι του Αποχωρισμού

Το Τραγούδι του Αποχωρισμού ("Auld Lang Syne" ; σκωτσέζικη προφορά : [ˈɔːl(d) lɑŋˈsəin]) είναι ένα λαϊκό τραγούδι και ποίημα, παρόν κυρίως στον αγγλόφωνο κόσμο. Χρησιμοποιείται για τον αποχαιρετισμό του παλιού χρόνου τα μεσάνυχτα της Πρωτοχρονιάς. Τραγουδιέται επίσης σε κηδείες, αποφοιτήσεις και σε πλήθος άλλων περιπτώσεων. Οι πρόσκοποι το χρησιμοποιούν για να κλείσουν το γλέντι, το πανηγύρι ή άλλες εκδηλώσεις τους.

Το κείμενο είναι σε σκωτσέζικη διάλεκτο και γραμμένο από τον Ρόμπερτ Μπερνς το 1788 αλλά βασισμένο σε ένα παλαιότερο παραδοσιακό σκωτσέζικο τραγούδι. Το 1799, εισήχθη σε άλλο τόνο και από τότε καθιερώθηκε με αυτήν την μορφή. Το τραγούδι του αποχωρισμού βρίσκεται στις θέσεις 6294 και 13892 στον κατάλογο Roud Folk Song.

Ο τίτλος του ποιήματος μπορεί να μεταφραστεί ως "από τον παλιό καιρό" (αγγλικά : "old long since") ή, πιο ελεύθερα, ως "πολύ καιρό πριν", "περασμένοι καιροί" ή "τους παλιούς καιρούς". Συνεπώς, το "For auld lang syne", όπως εμφανίζεται στην πρώτη γραμμή του ρεφραίν, μπορεί να μεταφραστεί ως "για την ψυχή των παλιών καιρών".

Η φράση "Auld Lang Syne" χρησιμοποιείται επίσης σε παρόμοια ποιήματα από τους Robert Ayton (1570-1638), Allan Ramsay (1686-1757) και James Watson (1711) καθώς και σε παλιότερα παραδοσιακά τραγούδια που προηγήθηκαν του Μπερνς. Ο Matthew Fitt χρησιμοποιεί την φράση "in the days of auld lang syne" ως ισότιμη της φράσης "μια φορά και έναν καιρό" στα παραμύθια που έγραψε σε σκωτσέζικη διάλεκτο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Image of Robert Burns' autograph manuscript
 Auld Lang Syne score  from the Robert Burns website at National Library of Scotland
 Digitised copy of Auld Lang Syne in James Johnson's Scots Musical Museum, printed between 1787 and 1803, from National Library of Scotland. JPEG, PDF, and XML versions.
 Auld Lang Syne Sheet Music 
 Auld Lang Syne on Russian folk instruments, Quartet Skaz, Moscow.
 
 Scotland on TV Auld Lang Syne video performance with lyrics
 Article on songs variant perceptions
 The complete poem by James Watson in the National Library of Scotland
 Les Deux Love Orchestra Classic New Year's Eve Version (MP3)
 An Early American "Auld Lang Syne"

 Multiple versions and tunes at The Mudcat Cafe's "Digital Traditions"
 Song of the Old Folks at American Music Preservation.com
Μαγδαληνή Βιλελμίνη της Βυρτεμβέργης

Η Μαγδαληνή-Βιλλεμίνη, γερμ.: Magdalena Wilhelmine von Württemberg (7 Νοεμβρίου 1677, Στουτγκάρδη - 30 Οκτωβρίου 1742, κάστρο Kάρλσμπουργκ, Ντούρλαχ) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν. Είχε μία θέση στην επιτροπεία, κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του εγγονού της το 1738-42.

Βιογραφία 
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου-Λουδοβίκου δούκα της Βυρτεμβέργης]] και της Mαγδαληνής-Σιβυλλας, κόρης του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ. 

Προκειμένου να ενισχυθούν οι δεσμοί μεταξύ του Μπάντεν και της Βυρτεμβέργης, παντρεύτηκε στις 27 Ιουνίου 1697 τον Κάρολο Γ΄ Γουλιέλμο διάδοχο πρίγκιπα και αργότερα μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Καθώς η Mαγδαληνή-Βιλεμίνη είχε μεγάλη μύτη και ατέλειες, δεν πληρούσε τα ιδανικά της ομορφιάς που είχε ο Kάρολος Γ΄ Γουλιέλμος, που αγαπούσε τις όμορφες γυναίκες. Αφού του γέννησε γιο και διάδοχο, το ζεύγος έζησε σε διάσταση. Όταν το 1715 ο Κάρολος Γ΄ Γουλιέλμος ίδρυσε τη νέα του κατοικία στην Καρλσρούη, μετακόμισε στο νέο ανάκτορο και έζησε μόνος του, ενώ η σύζυγός του παρέμεινε στο κάστρο του Κάρλσμπουργκ.

Αφού ο Κάρολος Γ΄ Γουλιέλμος απεβίωσε το 1738, η Mαγδαληνή-Βιλελμίνη κατείχε θέση στην κυβέρνηση επιτρόπων για τον εννιάχρονο εγγονό της Κάρολο-Φρειδερίκο. Μετά το τέλος της τάφηκε στον μαργραβικό τάφο στην εκκλησία του Αγ. Μιχαήλ στο Πφόρτσχαϊμ.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε το 1697 τον Κάρολο Γ΄ Γουλιέλμο μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ και είχε τέκνα:
 Kάρολος-Μάγκνους (21 Ιανουαρίου 1701 - 12 Ιανουαρίου 1712), απεβ. 11 ετών.
 Φρειδερίκος (7 Οκτωβρίου 1703 - 26 Μαρτίου 1732), διάδοχος του Μπάντεν-Ντούρλαχ.
 Aυγούστα-Μαγδαληνή (13 Νοεμβρίου 1706 - 25 Σεπτεμβρίου 1709).

Πηγές 
 Annette Borchardt-Wenzel: Karl Friedrich von Baden. Ο άνθρωπος και ο θρύλος. Katz, Gernsbach 2006,.

Παραπομπές σε πηγές

Δούκισσες της Βυρτεμβέργης
Πάτερσον (Νιου Τζέρσεϊ)

Το Πάτερσον (αγγλικά: Paterson) είναι πόλη στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη έχει πληθυσμό 146.199 και είναι η 3η πολυπληθέστερη πόλη του Νιου Τζέρσεϊ και η 181η στις ΗΠΑ. Θεωρείται σημαντικό κέντρο του Μουσουλμανικού και του Αραβικού πληθυσμού.

Ιστορία 

Το Πάτερσον έγινε πόλη των ΗΠΑ το 1791 και υπήρξε μια από τις πιο αναπτυσσόμενες πόλεις στην πολιτεία για μεγάλο μέρος του 19ου αιώνα. 

Κατά την διάρκεια του δεύτερου μισού του αιώνα, η κορυφαία βιομηχανία της πόλης ήταν το μετάξι, αλλά αυτό σταδιακά σταμάτησε με το πέρασμα των χρόνων και η πόλη άρχισε να προσελκύει πολλούς μετανάστες από το Μπαγκλαντές, την Ινδία, την Νότια Ασία και τους Μουσουλμανικούς και Αραβικούς κόσμους.

Παραπομπές 

Πόλεις του Νιου Τζέρσεϊ
Ντίνο Καμπάνα

Ο Ντίνο Καμπάνα (ιταλικά: Dino Campana) γεννήθηκε στο Μαρράντι (Marradi), ένα μικρό χωριό στην περιοχή μεταξύ της Τοσκάνης και της Εμίλια-Ρομάνια, που βρίσκεται στην επαρχία της Φλωρεντίας, στις 20 Αυγούστου του 1885, γιος του Τζιοβάνι Καμπάνα ο οποίος ήταν καθηγητής δημοτικού σχολείου και αργότερα διευθυντής, που περιγράφεται ως ένας αξιοσέβαστος άνθρωπος αλλά με αδύναμο και υποτακτικό χαρακτήρα, και γιος της Φρανστέσκα Λούτι, γνωστή ως "Fanny", μια σοβαρή και καταναγκαστική γυναίκα, που έπασχε από διπολική διαταραχή και ήταν φανατική καθολική. Η Φραντσέσκα είχε αδυναμία στον γιο της Μάνλιο, ο οποίος ήταν δύο χρόνια νεότερος από τον Ντίνο.

Ο Ντίνο πέρασε την παιδική του ηλικία σχετικά ήρεμα στον τόπο του. Γύρω στα δεκαπέντε του χρόνια όμως, διαγνώστηκε με τις πρώτες ψυχικές διαταραχές, οι οποίες- πέρα από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε- δεν τον εμπόδισαν να συνεχίσει τις σπουδές του.

Πήγε στο δημοτικό σχολείο στο Μαρράντι (όπου είχε τον μελλοντικό θεατρικό συγγραφέα και στιχουργό Ανακλέτο Φραντσίνι ως συμμαθητή) και στη συνέχεια παρακολούθησε όλες τις τάξεις του γυμνασίου στο Σαλέζιαν στη Φαέντσα. Ξεκίνησε το λύκειο πρώτα στο Λύκειο του Τοριτσέλι της ίδιας πόλης, και αργότερα στην Καρμανιόλα (στην επαρχία του Τορίνου), στο τοπικό λύκειο Μπαλντεσάνο, όπου αποφοίτησε τον Ιούλιο του 1903.

Όταν επιστρέφει στο Μαράδι, οι νευρικές κρίσεις επιδεινώνονται, καθώς και οι συχνές μεταβολές της διάθεσής του. Οι κρίσεις αυτές ήταν σύμπτωμα της δύσκολης σχέσης του με την οικογένειά του (ειδικά με τη μητέρα του) και την πόλη του. Για να ξεπεράσει τη μονοτονία των βραδιών του Μαρράντι, ειδικά τη χειμερινή περίοδο, ο Ντίνο πήγαινε στη Γκερμπαρόλα, μια πόλη που δεν απείχε πολύ από το χωριό, όπου περνούσε ώρες με τους ντόπιους ,τρώγοντας ψητά κάστανα (τα κάστανα είναι τυπικός καρπός του Μαρράντι), που συνήθως αποκαλούνται "bruciati" (καμένα). Αυτός ο τρόπος ψυχαγωγίας φάνηκε να έχει θετικά αποτελέσματα στις ψυχικές διαταραχές του.

Παραπομπές

Ιταλοί ποιητές
Φρειδερίκη Φος

Η Φρειδερίκη-Μαργαρίτα Πορτ, γερμ.: Friederike Margarethe Porth, μετέπειτα Vohs (1777 - 10 Ιουνίου 1860) ήταν Γερμανίδα ηθοποιός και υψίφωνος της όπερας.

Βιογραφία 
Γεννημένη στο Χάλμπερστατ, η Πορτ ήρθε με τους γονείς της στο θέατρο της Βαϊμάρης το 1793, όπου παντρεύτηκε τον ηθοποιό Χάινριχ Φος στις 29 Ιουνίου 1793. Μαζί του είχε πέντε παιδιά.

Η Φος ήταν η πρώτη ηθοποιός που υποδύθηκε τον ρόλο του τίτλου στο δράμα του Σίλλερ Mαρία Στιούαρτ, στην παγκόσμια πρεμιέρα στις 14 Ιουνίου 1800 στο Γερμανικό Εθνικό Θέατρο και Κρατικό Παρεκκλήσιο της Βαϊμάρης. Ήταν επίσης η πρώτη "Θέκλα" στο έργο του Σίλλερ Βάλενσταϊν στο Μπαντ Λάουχστετ. Άλλοι ρόλοι που δημιούργησε ήταν η "Κρέουσα" στον Ίωνα του Άουγκουστ-Βίλχελμ Σλέγκελ το 1801, η "Τουραντό" στο ομώνυμο δράμα του Σίλλερ, καθώς και η "Ιφιγένεια" στο δράμα Ιφιγένεια στην Ταυρίδα του Γκαίτε, το 1802. Χάρη στο ταλέντο της στο τραγούδι βρήκε επίσης αναγνώριση στους ρόλους της όπερας, αλλά πήγε με τον σύζυγό της στη Στουτγκάρδη το 1802. Όταν χήρευσε, έγινε μητέρα μίας νόθης κόρης του Παύλου πρίγκιπα της Βυρτεμβέργης το 1805.

Έγινε μέλος του Aυλικού Θεάτρου της Βιέννης το 1808, απασχολήθηκε στη Φρανκφούρτη από το 1805 έως το 1817 και στο Αυλικό Θέατρο τη Δρέσδης από το 1818 έως το 1839. Το 1818 παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον αυλικό ηθοποιό της Δρέσδης Φρήντιχ-Άουγκουστ Βέρντυ (1770-1847).

Ένα πορτρέτο που προηγουμένως πιστευόταν ότι ήταν η σύζυγος του Γκαίτε Κριστιάνε Βούλπιους, που είναι ένα σχέδιο κιμωλίας του Φρήντριχ Μπέρυ από το έτος 1800, στην πραγματικότητα δείχνει τη Φρειδερίκη Φος. 

Απεβίωσε στη Φρανκφούρτη.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1793 τον ηθοποιό Χάινριχ Φος και απέκτησε:
 πέντε παιδιά.

Έπειτα η Φρειδερίκη έκανε δεύτερο γάμο το 1818 με τον Φρήντιχ-Άουγκουστ Βέρντυ, ηθοποιό στην Αυλή της Δρέσδης.

Από τη σχέση της με τον Παύλο δούκα της Βυρτεμβέργης είχε τέκνο:
 (νόθη) Καρολίνα φον Ρότενμπουρκ 1805-1872, παντρεύτηκε τον Καρλ βαρόνο φον Πφέφελ.
 Χούμπερτ βαρόνος φον Πφέφελ γενν. 1843, νυμφεύτηκε την Χέλεν φον Ριβιέρ.
 Μαρία-Λουίζα φον Ριβιέρ γενν. 1882, παντρεύτηκε τον Στάνλεϋ Γουίλιαμς.
 Ειρήνη Γουίλιαμς γενν. 1909, παντρεύτηκε τον Οσμάν Αλί Γουίλφρεντ Κεμάλ ή Γουίλφρεντ Τζόνσον (γιο του Αλί Κεμάλ μπέη).
 Στάνλεϋ Τζόνσον γενν. 1940, νυμφεύτηκε την Σαρλότ Φωσέτ.
 Μπόρις Τζόνσον γενν. 1964, δήμαρχος του Λονδίνου και υπουργός Εξωτερικών.

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Ulrike Müller-Harang, Das Bildnis der Friederike Voß [sic] und seine Umdeutung zu Christiane Vulpius. Untersucht anhand der Quellen, 2007 ( PDF-Datei ). 
 Birgit Himmelseher, Friederike Margarete Porth, verw. Βοχ, αδ. Κέιρ Werdy (1776–1860), σε Stefanie Freyer, Katrin Horn και Nicole Grochowina ), FrauenGestalten Weimar-Jena um 1800. Ein biobibliografisches Lexikon  ( Ereignis Weimar-Jena. Kultur um 1800, τόμος 22). Winter, Χαϊδελβέργη, 2009,    .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Frau Goethe hat ihr Gesicht verloren, στην BZ, 16 Απριλίου 2007

 
Γερμανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ

Το Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (γερμανικά: Herzogtum Braunschweig und Lüneburg) ήταν ένα ιστορικό δουκάτο που υπήρχε από τα τέλη του Μεσαίωνα έως την Ύστερη σύγχρονη περίοδο στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μέχρι το έτος της διάλυσης του. Το δουκάτο βρισκόταν σε μια βορειοδυτική Γερμανία. Το όνομά του προήλθε από τις δύο μεγαλύτερες πόλεις της περιοχής: Μπράουνσβαϊγκ και Λύνεμπουργκ.

Το δουκάτο εμφανίστηκε το 1235 από τα αλλοδικά εδάφη του Οίκου των Γουέλφων στη Σαξονία και παραχωρήθηκε ως αυτοκρατορικό φέουδο στον Όθωνα Α΄, εγγονό του Ερρίκου του Λέοντος. Το δουκάτο χωρίστηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ανάμεσα σε διάφορες κλάδους του Οίκου των Γουέλφων, αλλά κάθε κυβερνήτης χαρακτηρίστηκε "Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ" εκτός από τον δικό του συγκεκριμένο τίτλο. Μέχρι το 1692, τα εδάφη είχαν ενοποιηθεί σε δύο: το εκλεκτορικό τμήμα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (Ανόβερο) και το Πριγκιπάτο του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ

Το 1714, ο Ανοβεριανός κλάδος πέτυχε την διαδοχή του θρόνου της Μεγάλης Βρετανίας, το οποίο κυβερνούσαν σε προσωπική ένωση με το Ανόβερο μέχρι το 1837. Για το λόγο αυτό, πολλές πόλεις και επαρχίες σε πρώην βρετανικές αποικίες πήραν το όνομά τους από το Μπράουνσβαϊγκ ή το Λύνεμπουργκ. Οι Αννόβεροι δεν κυβέρνησαν ποτέ το Μπράουνσβαϊγκ , ενώ κατείχαν τον βρετανικό θρόνο, καθώς η πόλη ήταν μέρος του γειτονικού Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Μετά το Συνέδριο της Βιέννης το 1814/15, τα εδάφη του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ έγιναν το Βασίλειο του Ανόβερου και το Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ.

Παραπομπές

Πηγές
 Map of Lower Saxony 1789
 Royalty guide - Braunschweig
 Royalty guide - Braunschweig-Lüneburg

Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Αμαλία του Τεκ

Η Αμαλία (γερμ. Αmalie von Teck , 12 Νοεμβρίου 1838 - 20 Ιουλίου 1893) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης. Επειδή ο γάμος των γονιών της θεωρήθηκε μοργανατικός, είχε τον τίτλο της Κόμισσας του Χόενσταϊν, μετά της Πριγκίπισσας του Τεκ. Με τον γάμο της έγινε Κόμισσα του Χύγκελ. Η κόρη του αδελφού της Φραγκίσκου, Μαρία του Τεκ, ήταν σύζυγος του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.

Βιογραφία 
Η Αμαλία Ιωσηφίνα Ερριέττα Αγνή Σουζάνα ήταν η δεύτερη κόρη του Αλέξανδρου της Βυρτεμβέργης και της Κλάουντιν Ρίντεϋ, κόρης του Λάζλο, Κόμη του Κις-Ρίντε. Καθώς η Κλάουντιν δεν ανήκε σε κάποιον βασιλικό ή άμεσα υπαγόμενο στον αυτοκράτορα Οίκο, ο γάμος θεωρήθηκε μοργανατικός και στη μητέρα της απονεμήθηκε ο τίτλος της κόμισσας του Χόενσταϊν από τον Φερδινάνδο Α΄ της Αυστρίας.  Αυτόν τον τίτλο έφερε η Aμαλία και τα αδέλφια της από τη γέννησή τους. Αδέλφια της ήταν η Κλαούντινε (1836-1894), άγαμη και ο Φραγκίσκος, Κόμης του Χόενσταϊν, μετά Πρίγκιπας (και έπειτα Δούκας) του Τεκ (1837-1900), που νυμφεύτηκε τη Μαρία Αδελαΐδα, κόρη του Δούκα του Κέιμπριτζ.

Έμεινε ορφανή το 1841, όταν η μητέρα της απεβίωσε ως αποτέλεσμα ατυχήματος ιππασίας. Πέρασε τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στη Βιέννη με τον πατέρα και τα αδέλφια της. Στις 13 Οκτωβρίου 1863 παντρεύτηκε τον Παύλο, Κόμη του Χύγκελ, έναν Αυστριακό αξιωματικό.

Μετά τον γάμο, μετακόμισαν στο Κάστρο Ράινταλ, κοντά στο Γκρατς, που ανήκει στην οικογένεια του συζύγου της. Η αδελφή της Κλαούντινε μετακόμισε σε ένα σαλέ ελβετικού στυλ κοντά στο κάστρο. Η Αμαλία είχε μία ήσυχη και επαρχιακή ζωή με την οικογένειά της με περιστασιακές επισκέψεις από τον αδελφό της Φραγκίσκο και τη σύζυγό του Μαρία Αδελαΐδα (εξαδέλφη της Βικτωρίας), καθώς και τα παιδιά του, μεταξύ των οποίων ήταν η Μαρία του Τεκ, μελλοντική Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου.  Στις 16 Δεκεμβρίου 1871 ο εξάδελφός της Κάρολος Α΄ της Βυρτεμβέργης την αναβίβασε σε Πριγκίπισσα του Τεκ,  όπως ακριβώς και ο πατέρας του Γουλιέλμος Α΄ της Βυρτεμβέργης είχε κάνει με τα αδέλφια της την 1η Δεκεμβρίου 1863.  

Απεβίωσε το 1893 ως αποτέλεσμα καρκίνου. Τάφηκε στο κοιμητήριο του Αγ. Πέτρου στο Γκρατς.

Τίτλοι και στυλ 
 28 Αυγούστου 1837 - 16 Δεκεμβρίου 1871: Κόμισα Αμαλία του Χόενσταϊν 
 16 Δεκεμβρίου 1871 - 20 Ιουλίου 1893: Η γαλήνια πριγκίπισσα Αμαλία του Τεκ

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 "Familienarchiv von Hügel". Hauptstaatsarchiv Stuttgart. Landesarchiv Baden-Württemberg.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Κόμισσες της Αυστρίας
Πάουλα Σέλινγκ

H Πάουλα Σέλινγκ (ρουμανικά: Paula Seling, 25 Δεκεμβρίου 1978) είναι Ρουμάνα τραγουδίστρια, στιχουργός, παραγωγός δίσκων, DJ και τηλεοπτική προσωπικότητα. 

Εκπροσώπησε τη Ρουμανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2010, μαζί με τον Όβι, και το τραγούδι "Playing with Fire", τερματίζοντας στη 3η θέση στο τελικό.

Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Μπάια Μάρε, παρακολούθησε το Εθνικό Κολλέγιο Gheorghe Șincai και αργότερα μετακόμισε στο Βουκουρέστι για να ακολουθήσει καριέρα στη μουσική.

Έχει κυκλοφορήσει περισσότερα από δεκατρία άλμπουμ (συμπεριλαμβανομένων τριών Χριστουγεννιάτικων άλμπουμ) και πάνω από είκοσι single, συμπεριλαμβανομένων δύο κορυφαίων δέκα επιτυχιών στα Top 100 της Ρουμανίας, μια μικρή ευρωπαϊκή επιτυχία που μπήκε στα charts στη Φινλανδία και τη Νορβηγία, καθώς και το Βρετανικό Singles Chart, και κατείχε καλή θέση στο Starcount στο παγκόσμιο chart δημοτικότητας.

Η Πάουλα είναι δίγλωσση και μιλά, γράφει και εκτελεί στα Γαλλικά, Αγγλικά και Ρουμανικά. Επιπλέον, μιλάει και τα ιταλικά. Επίσης δάνεισε τη φωνή της, στην ταινία κινουμένων σχεδίων στο Cars 2. Είναι υποστηρίκτρια της προσωπικής ελευθερίας, των ατομικών δικαιωμάτων και των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Συμμετείχε στη δέκατη σεζόν της ρουμανικής έκδοσης του Dancing with the Stars, (Dansez Pentru Tine) όπου τερμάτισε τρίτη.

Το 2012, επιλέχθηκε από την Walt Disney για την ηχογράφηση του τραγουδιού "My Spirit Flies" ("Chiar pot zbura"), για το οσκαρικό κινούμενο σχέδιο της Pixar Brave.

Παραπομπές

Ρουμάνοι τραγουδιστές
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2012
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ρουμανία
Βόλτρι

Το Βόλτρι (Voltri) είναι συνοικία της ιταλικής πόλης Γένοβα, που βρίσκεται 17 χλμ. δυτικά του κέντρου της πόλης. Ήταν προηγουμένως ανεξάρτητη κοινότητα .

Το 2015, το Βόλτρι και τα κοντινά χωριουδάκια που περιλαμβάνονται στο δημοτικό διαμέρισμα της Γένοβας (Crevari, Acquasanta, Vesima, Fabbriche) είχαν συνολικό πληθυσμό 12.402 κατοίκων. Το Βόλτρι είναι ένας από τους τρεις πρώην δήμους (οι άλλοι είναι οι   Πρα' (Pra') και Πέλι (Pegli )), που ανήκουν στο διαμέρισμα VII της πόλης της Γένοβας.

Ιστορία 
Η περιοχή του Βόλτρι κατοικήθηκε από τους προϊστορικούς χρόνους, και ήταν το κέντρο των Λιγύρων,  φυλής του Βεϊτούρι, από την οποία ίσως πήρε το όνομά του. Κατά τον Μεσαίωνα ήταν χωριουδάκι της Δημοκρατίας της Γένοβας, με κύρια δραστηριότητα την παραγωγή χαρτιού.

Το 1796 ήταν πεδίο μάχης μεταξύ των γαλλικών στρατευμάτων του Ναπολέοντα Βοναπάρτη και της Αυστριακής Αυτοκρατορίας που συμμάχησαν με το Βασίλειο της Σαρδηνίας - Πεδεμοντίου. Μετά την πτώση της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, έγινε αυτόνομη κοινότητα στα εδάφη της Σαρδηνίας, κατάσταση που διατηρήθηκε μέχρι το 1926, όταν η φασιστική κυβέρνηση την ενώνει με τη Γένοβα.

Κύρια αξιοθέατα 

 Ιερό της Madonna delle Grazie, μοναστήρι Καπουτσίνων
 Το ιερό της Nostra Signora dell'Acquasanta (χτίστηκε το 1683-1718), μπαρόκ ιερό στεγαστικό, έργο των Lazzaro Tavarone, Anton Maria Maragliano, Antonio Brilla και Domenico Fiasella .
 Εκκλησία του Αγίου Αμβροσίου (Sant'Ambrogio)
 Βίλα Brignole Sale Duchessa di Galliera

Μεταφορές 
Το Βόλτρι εξυπηρετείται από σταθμό της σιδηροδρομικής γραμμής Genoa-Ventimiglia. Ένας άλλος σιδηροδρομικός σταθμός βρίσκεται στην Acquasanta κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής Genoa-Acqui Terme, 6 χλμ. από το Βόλτρι. Διασχίζεται επίσης από την εθνική οδό SS1 Via Aurelia και από τους αυτοκινητόδρομους Α10 και Α26. Η έξοδος του αυτοκινητόδρομου βρίσκεται στην Πρα', 1χλμ. από το Βόλτρι. Από το Βόλτρι μπορεί κανείς να διασχίσει τα Απέννινα όρη της Λιγυρίας ταξιδεύοντας μέσω του περάσματος del Turchino.

Παραπομπές
Ανοσοδοκιμασία

Ο ανοσολογικός έλεγχος, είναι μια βιοχημική εξέταση, που μετρά την παρουσία ή τη συγκέντρωση ενός μακρομορίου ή ενός μικρού μορίου σε ένα διάλυμα, μέσω της χρήσης ενός αντισώματος (συνήθως) ή ενός αντιγόνου (μερικές φορές). Το μόριο που ανιχνεύεται με την ανοσοδοκιμασία, αναφέρεται συχνά ως "αναλύτης", και σε πολλές περιπτώσεις είναι πρωτεΐνη, αν και μπορεί να είναι και άλλα είδη μορίων, διαφορετικών μεγεθών και τύπων, εφόσον αναπτυχθούν τα κατάλληλα αντισώματα που έχουν τις απαιτούμενες ιδιότητες για την ανάλυση. Αναλύτες σε βιολογικά υγρά όπως ο ορός ή τα ούρα μετρώνται συχνά με τη χρήση ανοσοδοκιμών για ιατρικούς και ερευνητικούς σκοπούς.

Οι ανοσοδοκιμές διατίθενται σε πολλές διαφορετικές μορφές και παραλλαγές. Οι ανοσοδοκιμές μπορεί να εκτελούνται σε πολλαπλά στάδια με αντιδραστήρια που προστίθενται και ξεπλένονται ή διαχωρίζονται σε διαφορετικά σημεία της ανάλυσης. Οι δοκιμασίες πολλαπλών βημάτων ονομάζονται συχνά ανοσοδοκιμασίες διαχωρισμού ή ετερογενείς ανοσοδοκιμασίες. Ορισμένες ανοσοδοκιμές μπορούν να εκτελεστούν απλά με την ανάμειξη των αντιδραστηρίων και του δείγματος και τη διενέργεια φυσικής μέτρησης. Τέτοιες αναλύσεις ονομάζονται ομογενείς ανοσοδοκιμές ή λιγότερο συχνά ανοσοδοκιμές, χωρίς διαχωρισμό.

Η χρήση βαθμονομητή χρησιμοποιείται συχνά στις ανοσοδοκιμές. Οι βαθμονομητές είναι διαλύματα, που είναι γνωστό ότι περιέχουν τον εν λόγω αναλυτή και η συγκέντρωση του εν λόγω αναλυτή είναι γενικά γνωστή. Η σύγκριση της απόκρισης μιας ανάλυσης σε ένα πραγματικό δείγμα με την απόκριση της ανάλυσης που παράγεται από τους βαθμονομητές καθιστά δυνατή την ερμηνεία της ισχύος του σήματος ως προς την παρουσία ή τη συγκέντρωση του αναλύτη στο δείγμα.

Παραπομπές

Υγειονομικές διαγνωστικές εξετάσεις
Ανοσολογία
Αθανάσιος Μπεκιάρης

Ο Αθανάσιος Μπεκιάρης (1904 - 1953) ήταν Έλληνας δρομέας και βαλκανιονίκης. Καταγόταν από τη Βέργη Σερρών.

Ασχολούνταν με αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες ως απλός εργάτης. Κάποιο πρωινό ενώ εργαζόταν σε ένα καπνοχώραφο, εμφανίστηκε ένας λύκος. Στη θέα του ο Μπεκιάρης όχι μόνο δε φοβήθηκε, αλλά τον κυνήγησε με τα πόδια και κατάφερε να τον πιάσει και να τον σκοτώσει. Στη συνέχεια έβαλε τον λύκο στην πλάτη του και τον πήγε στο χωριό του ως απόδειξη του κατορθώματος του. Λίγο καιρό αργότερα ενημερώθηκαν στην κοινότητα της Νιγρίτας για την διεξαγωγή του αγώνα Μαραθωνίου. Τότε οι συντοπίτες του θυμήθηκαν το κατόρθωμά του με τον λύκο και αποφάσισαν να τον στείλουν να πάρει μέρος στο Μαραθώνιο. Ο Μπεκιάρης αρνήθηκε φοβούμενος ότι θα χανόταν καθώς ήταν τελείως αγράμματος και δεν είχε φύγει ποτέ από το χωριό του. Τότε προσφέρθηκε να τον συνοδεύσει το αφεντικό του, στο οποίο εργαζόταν, μαζί με έναν ακόμη συγχωριανό του. Την ημέρα του αγώνα ο Μπεκιάρης κατάφερε και μπήκε πρώτος στο Καλλιμάρμαρο. Βλέποντας τον, το αφεντικό του φώναξε από την κερκίδα το όνομα του. Τότε ο Μπεκιάρης αναγνωρίζοντας τη φωνή του αφεντικού του, ανέπτυξε ταχύτητα όπως ένας αθλητής ταχύτητας 200 μέτρων και ολοκλήρωσε τον αγώνα κάνοντας επιπλέον 2 γύρους μέσα στο Καλλιμάρμαρο.
Τουρνουά των Υποψηφίων

Το Τουρνουά των Υποψηφίων (FIDE Candidates Tournament) είναι ένα σκακιστικό τουρνουά που διοργανώνεται από τη FIDE για την ανάδειξη του Διεκδικητή του τίτλου του Παγκόσμιου Πρωταθλητή. Ο νικητής του τουρνουά εξασφαλίζει τη συμμετοχή του στον τελικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος όπου αγωνίζεται απέναντι στον υπερασπιστή του τίτλου. Είναι ένα από τα σημαντικότερα τουρνουά στο σκάκι, καθώς συμμετέχουν αρκετοί από τους καλύτερους σκακιστές στον κόσμο. Πραγματοποιείται σε δεκατέσσερις γύρους, με μικρό χρονικό διάστημα ανάμεσα στους γύρους (περίπου 1-2 μέρες). Ο θεσμός έλαβε χώρα για πρώτη φορά το 1950. Από το 2014 πραγματοποιείται κάθε 2 χρόνια.

Πρόσφατα Τουρνουά

2020-21 
Το Τουρνουά των Υποψηφίων του 2020-21 επρόκειτο να λάβει χώρα στο Γεκατερινμπούργκ της Ρωσίας την Άνοιξη του 2020, όμως διεκόπη στις 28 Μαρτίου λόγω της πανδημίας COVID-19 και ενώ η διοργάνωση βρισκόταν στον 7ο γύρο. Τελικά, ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 2021, 13 μήνες μετά την έναρξή του και γι' αυτό θεωρείται το μακρύτερο σε διάρκεια σκακιστικό τουρνουά στην ιστορία. 

Νικητής αναδείχθηκε ο Ρώσος γκρανμαίτρ Ίαν Νεπομνιάτσι, που με αυτόν τον τρόπο προκρίθηκε στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στο Ντουμπάι τον Νοέμβριο του 2021 όπου ηττήθηκε από τον, επί 8 συναπτά έτη, παγκόσμιο πρωταθλητή Μάγκνους Κάρλσεν

2018 
Το Τουρνουά των Υποψηφίων του 2018 έλαβε χώρα στο Βερολίνο της Γερμανίας από τις 10 έως τις 28 Μαρτίου 2018. Νικητής αναδείχθηκε ο Αμερικανός Φαμπιάνο Καρουάνα, που κέρδισε το δικαίωμα να διεκδικήσει τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή από τον επί 5 συναπτά έτη κάτοχο του, τον Νορβηγό Μάγκνους Κάρλσεν. Ο Καρουάνα έγινε ο πρώτος Αμερικανός που προκρίνεται στον τελικό μετά από τον Μπόμπι Φίσερ, 46 χρόνια νωρίτερα, το 1972.

Πίνακας νικητών

Παραπομπές
Ελεονώρα Καρλόττα της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ

Η Ελεονώρα-Καρλόττα (γερμ.: Eleonore-Charlotte von Württemberg-Montbéliard, 20 Νοεμβρίου 1656 στο Χόμπουργκ - Απρίλιος 1743 στο Βρότσλαβ) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης, ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Βυρτεμβέργης-Ελς.

Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γεωργίου Β΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ (1626-1699) και της Άννας (1624-1680), κόρης του Γκασπάρ Γ΄ κόμη (μετά δούκα) του Κολινύ, στρατάρχη της Γαλλίας.

Στις 7 Μαΐου 1672 παντρεύτηκε στην Ολεσνίτσα με τον Σίλβιο Β΄ Φρειδερίκο δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς. Ο γάμος παρέμεινε άτεκνος.

Το 1676 η Καρλόττα-Ελεονώρα απέκτησε την κυριότητα στην πόλη της Τφαρντογκούρα και μετέφερε την κατοικία της εκεί. Επέκτεινε εκτενώς την πόλη με δικά της έξοδα και υποστήριξε νέους κατοίκους. Το 1688 αντικατέστησε την εκκλησία από μία μεγαλύτερη. Έλαβε φορολογική απαλλαγή για τους κατοίκους της πόλης για 100 χρόνια από τον Λεοπόλδο Α΄ της Γερμανίας.

Το 1712 είχε μία νομική διαμάχη με την Άννα-Σοφία του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1647-1726), τη χήρα δούκισσα της Βυρτεμβέργης-Γιούλιουσμπουργκ. Έχασε την υπόθεση και έπρεπε να αποδώσει την Tφαρνταγκούρα στην Άννα-Σοφία.

Οικογένεια
Στις 7 Μαΐου 1672 παντρεύτηκε στην Ολεσνίτσα με τον Σίλβιο Β΄ Φρειδερίκο δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς. Ο γάμος παρέμεινε άτεκνος.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Friedrich-Albert Zimmermann: Beyträge zur Beschreibung von Schlesien, σελ. 122

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://www.gross-wartenberg.de/sukgw/s209.html
 http://www.powiat-olesnicki.pl/index.php?kat=218

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Ελισάβετ Μαρία του Μύνστερμπεργκ-Ελς

Η Ελισάβετ-Μαρία, γερμ.: Elisabeth-Marie von Oels, τσεχ.:Poděbrad (11 Μαΐου 1625 - 17 Μαρτίου 1686) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν το τελευταίο μέλος του Οίκου της και επίτροπος του δουκάτου του Ελς κατά την ανηλικότητα των γιών της.

Βιογραφία 
Ήταν το μοναδικό παιδί του Καρόλου-Φρειδερίκου δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς (1593–1647) από τον πρώτο του γάμο με την Άννα-Σοφία των Βέττιν (1598–1641), κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.

Την 1η Μαΐου 1647 η Μαίρη-Ελισάβετ παντρεύτηκε στο Ελς τον Σίλβιο Α΄ Νίμροντ δούκα της Βυρτεμβέργης-Γιούλιουσμπουργκ. Ο πατέρας της απεβίωσε λίγο αργότερα, εκείνο τον μήνα στις 31. Αυτός ήταν το τελευταίο άρρεν μέλος του Οίκου του Ποντιέμπραντυ και ήλπιζε ότι θα μπορούσε να κληροδοτήσει το δουκάτο στην κόρη του. Ήδη το 1638, είχε κηρύξει τον Ελς ως «γυναικείο φέουδο». Ωστόσο ο Φερδινάνδος Γ΄ αυτοκράτορας της Γερμανίας προέβαλε αντιρρήσεις. Το 1648 επιτεύχθηκε ένας συμβιβασμός. Έτσι η κυριαρχία του Γιεβισόβιτσε της Μοραβίας παραχωρήθηκε στον αυτοκράτορα και ο αυτοκράτορας έδωσε στον Σίλβιο-Νίμροντ τα δουκάτα του Ελς και του Μπέρνστατ. Ο Οίκος του Ποντιέμπραντυ διατήρησε στη Μοραβία την κυριότητα του Στέρνμπερκ. Το δουκάτο του Μύνστερμπεργκ κηρύχθηκε κενό και επέστρεψε στον αυτοκράτορα. Ο αυτοκράτορας συνδύασε τα οικόσημα της Ελισάβετ-Μαρίας και του Σίλβιου-Νίμροντ.

Το 1652 η Eλισάβετ-Μαρία και ο Σίλβιος Α΄ Νίμροντ ίδρυσαν στο δουκάτο της Βυρτεμβέγης-Ελς το Τάγμα του Κρανίου.

Μετά το τέλος του Σίλβιου Α΄ Νίμροντ το 1664, η Eλισάβετ-Μαρία, ο Χριστιανός δούκας του Μπζεγκ και ο Aύγουστος δούκας της Λεγκνίτσα ενήργησαν από κοινού ως επίτροποι για τους τέσσερις ανήλικους γιους της. Το 1669 απεβίωσε ο πρώτος. Όταν ο δεύτερος και ο τρίτος έφτασαν στην ενηλικίωση, χώρισαν το δουκάτο το 1672· τον επόμενο χρόνο έληξε και η κηδεμονία της Ελισάβετ-Μαρίας από τον τέταρτο γιο της.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε τον Σίλβιο Α΄ Νίμροντ δούκα της Βυρτεμβέργης-Γιούλιουσμπουργκ και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:
 Κάρολος-Φερδινάνδος (1650–1669), απεβ. 19 ετών.
 Άννα-Σοφία (1650–1669), απεβ. 19 ετών.
 Σίλβιος Β΄ Φρειδερίκος (1651–1697), δούκας της Βυρτεμβέργης-Ελς.
 Χριστιανός-Ούλριχ Α΄ (1652–1704), δούκας της Βυρτεμβέργης-Μπέρνστατ.
 Ιούλιος-Σιγισμούνδος (1653–1684), δούκας της Βυρτεμβέργης-Γιούλιουσμπουργκ.
 Kουνιγκούντε-Γιουλιάνα (1655), απεβ. νήπιο.
 Σύλβιος (1660), απεβ. νήπιο.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Karl Friedrich Pauli: Allgemeine preussische staats-geschichte, samt aller dazu gehörigen ... σελ. 559 κ.λ.π.
 Zeitschrift des Vereins für Geschichte und Alterthum Schlesiens σ. 170 ff

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Βοημοί ευγενείς
Κορράδος Β΄ της Βυρτεμβέργης

Ο Κορράδος Β΄, γερμ.: Konrad II von Württemberg (απεβ. 1143) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν ο κόμης της Βυρτεμβέργης, που κυβέρνησε από το 1110 έως το 1143.  Υπηρέτησε ως στρατάρχης της Σουαβίας  και προϊστάμενος (advocate) της πόλης Ουλμ. Είχε μεγάλες ιδιοκτησίες στις κοιλάδες του Νέκαρ και του Ρεμς.

Βιογραφία 
Ο πατέρας του Κορράδου Β΄ είναι άγνωστος, αλλά πιστεύεται ότι ανήκε στην οικογένεια των κομήτων του Βέριγκεν (Βέριγκενστατ). Ο λόγος για να το πιστέψουμε αυτό οφείλεται στην ομοιότητα του θυρεού των κομήτων του Βέρινγεν με αυτόν των κομήτων του Βίρτενμπεργκ. Έτσι γενικά θεωρείται ότι και οι δύο ευγενείς οικογένειες σχετίζονται μεταξύ τους. Η μητέρα του Kορράδου, η Λούιγκαρντ του Μπόιτελσμπαχ ήταν αδελφή του προκατόχου του Kορράδου Α΄.

Μετά το τέλος του Kορράδου Α΄, ο Κορράδος Β΄ ανέλαβε την εξουσία ως κληρονόμος του κάστρου Βίρτενμπεργκ. Ο Kορράδος Β΄ εμφανίζεται στις 12 Μαΐου 1110 μαζί με τη σύζυγό του Χάντελβιχ ως δωρητής ιδιοκτησιών κοντά στο Γκέπινγκεν στο μοναστήρι Μπλάουμποϊρεν και στις 28 Δεκεμβρίου 1122 ως μάρτυρας του Ερρίκου Ε΄ της Γερμανίας στο Σπάιερ (στην πρώτη περίπτωση ως κόμης· στη δεύτερη χωρίς τίτλο, αλλά αναφέρεται μεταξύ των κομήτων). Απεβίωσε το 1143.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πριν το 1110 τη Χάντελβιχ και είχε τέκνο:
 Λουδοβίκος Α΄ π.1098-1158, κόμης τη Βυρτεμβέργης.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Boys and Noise

Οι Boys and Noise ήταν ένα ελληνικό boy band μουσικό συγκρότημα που ιδρύθηκε το 2013 από τους Playmen. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2016.

Ιστορία 
Το συγκρότημα Boys and Noise ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 2013. Τα μέλη του συγκροτήματος (Άρης Μακρής, Βαγγέλης Κακουριώτης, Δημήτρης Γιαννούλης) δήλωσαν συμμετοχή σε διαγωνισμό που διοργάνωνε η Amita Motion με τη φιλοδοξία να τους επιλέξουν οι Playmen ως τα ταλέντα που θα διαγωνιστούν.
Οι Playmen είχαν ως στόχο τη δημιουργία ενός boyband και γι' αυτό επέλεξαν τα 3 αυτά άτομα μέσα από χιλιάδες δηλώσεις.
Το Σεπτέμβριο του 2013 οι Boys and Noise αναδείχτηκαν νικητές του διαγωνισμού και τους ανέλαβε επίσημα η δισκογραφική εταιρία των Playmen - η PanikRecords.

Τον Φεβρουάριο του 2016 το συγκρότημα διαλύθηκε

Μέλη 
Άρης Μακρής

Ο Άρης Μακρής γεννήθηκε στις 23 Απριλίου του 1990 στην Αθήνα.

Jimmy Gian

Ο Jimmy Gian το πραγματικό του όνομα είναι Δημήτρης Λαοκράτης Γιαννούλης γεννήθηκε στις 11 Απριλίου του 1992 στην Αθήνα.

Βαγγέλης Κακουριώτης

Ο Βαγγέλης Κακουριώτης το δεύτερο του όνομα είναι Μύρωνας γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1996 στην Αθήνα.

Δισκογραφία

Άλμπουμς 
2013 "Έχω Εσένα"
2014 "Όλο Πιο Πολύ"
2015 "Ταινία Φαντασίας"

Τραγούδια

Παραπομπές 
Ελληνικά pop συγκροτήματα
Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Γοδεφρείδος Α΄ του Περς, Β΄ του Σατωντάν

Ο Γοδεφρείδος Β΄ (απεβ. 1040) ήταν υποκόμης του Σατωντάν και, ως Γοδεφρείδος Α΄, κόμης του Περς.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Φούλκωνα κόμη του Περς και της Mελισσάνθης, κόρης και διαδόχου του Ούγου υποκόμη του Σατωντάν.

Ορισμένες πηγές λένε ότι έγινε υποκόμης του Σατωντάν μετά τον διορισμό του εκ πατρός θείου του Ούγου Α΄ ως αρχιεπίσκοπου του Τουρ, διαδεχόμενος αυτόν στο Σατωντάν. Τότε ήταν πιθανώς υπό την επιτροπεία της μητέρας του.

Διαφώνησε με τους συγγενείς του, τους ευγενείς του Μπλουά και ξεκίνησε εχθροπραξίες εναντίον του Φούλμπερτ επισκόπου του Σαρτρ. Μία αποτυχημένη προσπάθεια αναζήτησης να βοηθηθεί στρατιωτικά από τον Θεοβάλδο Γ΄ κόμη του Μπλουά και τον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας είχε ως αποτέλεσμα τον αφορισμό του το 1029. Μόνο η εκκλησία του Αγίου Τάφου στο Σατωντάν, που είχε ιδρύσει, τον ελευθέρωσε από τον αφορισμό.

Το 1040, ενώ ήταν στο Σαρτρ, άρχισε μία ταραχή εναντίον της παρουσίας του και δολοφονήθηκε.

Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ούγος Β΄ ως κόμης του Περς και υποκόμης του Σατωντάν.

Οικογένεια 
Ο Γοδεφρείδος νυμφεύτηκε την Ελβίζ (Ελισάβετ) ντε Κορμπόν, κόρη του Ραινάρ κυρίου του Πιτιβιέρ και της συζύγου του Χέλβιζε. Ο Γοδεφρείδος και η Ελβίζ είχαν τρία παιδιά:
 Γοδεφρείδος (απεβ. μεταξύ 1015 και 1028).
 Ούγος Γ΄. υποκόμης του Σατωντάν και Α΄ κόμης του Περς.
 Ροτρού Α΄, υποκόμης του Σατωντάν και Β΄ κόμης του Περς.

Πηγές 
 Settipani, Christian, Les vicomtes de Châteaudun et leurs alliés, dans Onomastique et Parenté dans l'Occident médiéval, Oxford, Linacre, Μονάδα για την Προοπτική Έρευνα, 2000
 Μεσαιωνικό Έργο, Vicomtes de Châteaudun

Παραπομπές σε πηγές
Επαρχία Κουάντο Κουμπάνγκο

Το Κουάντο Κουμπάνγκο (, Ουμπούντου: Kwando Kubango Volupale) είναι επαρχία της Ανγκόλας με έκταση 199.049 χλμ2 και πληθυσμό 534.002 κατοίκους το 2014.Το Μενόνγκουε είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας. Ο κυβερνήτης της επαρχίας είναι ο Ζούλιο Μαρσελίνο Βιέιρα Μπέσα από τον Ιούλιο του 2019.

Το όνομα της επαρχίας προέρχεται από το όνομα των ποταμών Κουάντο και Κουμπάνγκο, που ρέουν από τα ανατολικά και δυτικά άκρα της επαρχίας, αντίστοιχα.

Γεωγραφία 
Το Κουάντο Κουμπάνγκο διασχίζεται από τη βορειοδυτική γραμμή ίσου γεωγραφικού πλάτους και μήκους. Βρίσκεται στα ακραία νοτιοανατολικά της Ανγκόλας. Στα βόρεια και βορειοανατολικά συνορεύει με την επαρχία Μοξίκο και στα δυτικά με τις επαρχίες Ουίλα και Κουνένε. Στα νότια του Κουάντο Κουμπένγκε συνορεύει με τη Ναμίμπια και στα ανατολικά με τη Ζάμπια.

Δήμοι και κοινότητες 
Η επαρχία του Κουάντο Κουμπάνγκο περιέχει τις ακόλουθες κοινότητες (comunas) ταξινομημένες στους αντίστοιχους δήμους τους:

 Δήμος Καλάι - Καλάι, Μαβένγκε, Μάουε
 Δήμος Κουάνγκαρ - Κάιλα, Κουάνγκαρ, Σαβάτε
 Δήμος Κουίτο Κουαναβάλε - Κουίτο Κουαναβάλε, Λόνγκα, Λουπίρε, Μπάισο Λόνγκα
 Δήμος Κούτσι - Βισάτι, Κουτάτο, Κούτσι, Τσινγκουάνζα
 Δήμος Μαβίνγκα - Κουνζάμπα Ντίμα, Κουτουίλε, Λουένγκε, Μαβίνγκα
 Δήμος Μενόνγκουε - Καϊούντο, Κουέιο, Μενόνγκουε, Μισόμπο
 Δήμος Νάνκοβα - Νάνκοβα, Ρίτο
 Δήμος Ντιρίκο - Μουκούσο, Ντίρικο, Σαμαβέρα
 Δήμος Ριβούνγκο - Ζάμπα-Κουέιο, Λουιάνα, Μαΐνια Νερικίνια, Τσιπούντο, Ριβούνγκο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Γεωγραφικές πληροφορίες επαρχίας στο geoview.info

Επαρχίες της Ανγκόλας
Μεγάλο Δουκάτο του Όλντενμπουργκ

Το Μεγάλο Δουκάτο του Όλντενμπουργκ (γερμανικά: Großherzogtum Oldenburg, επίσης γνωστό ως Χόλσταϊν-Όλντενμπουργκ) ήταν μεγάλο δουκάτο στη Γερμανική Συνομοσπονδία, τη Συνομοσπονδία της Βόρειας Γερμανίας και τη Γερμανική Αυτοκρατορία, που αποτελούνταν από τρία ευρέως διαχωρισμένα εδάφη: Όλντενμπουργκ, Οϊτίν και Μπίρκενφελντ. Κατατάχθηκε δέκατο μεταξύ των γερμανικών κρατών και είχε ψήφο στο Μπούντεσρατ και τρία μέλη στο Ράιχσταγκ.

Ο κυρίαρχος Οίκος του Όλντενμπουργκ, κυβέρνησε στη Δανία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, την Ελλάδα και τη Ρωσία. Οι κληρονόμοι μιας νεότερης γραμμής του ελληνικού κλάδου είναι, μέσω του Πρίγκιπα Φίλιππου, Δούκα του Εδιμβούργου, στη σειρά διαδοχής του θρόνου του Ηνωμένου Βασιλείου και της Κοινοπολιτείας μετά τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄.

Όπως είναι συνηθισμένο στους γερμανικούς οίκους, ο κυρίαρχος Οίκος του Όλντενμπουργκ, κυβέρνησε ως δούκας και αργότερα μέγας δούκας.

Παραπομπές

Μεγάλο Δουκάτο του Όλντενμπουργκ
Όλντενμπουργκ (κρατίδιο)
Πρώην μεγάλα δουκάτα
Κρατίδια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας
Κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας
Venus Frigida

Venus Frigida (Αφροδίτη που παγώνει) είναι ελαιογραφία του 1611 του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, η οποία σήμερα βρίσκεται στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας. Ανήκει σε μια μιρή ομάδα έργων που ο καλλιτέχνης υπέγραψε και χρονολόγησε. Ο πίνακας αντλεί τον τίτλο του από τη φράση του Ρωμαίου θεατρικού συγγραφέα Τερέντιου, "sine Cerere et Baccho friget Venus " ("χωρίς τη Δήμητρα και τον Βάκχο, η Αφροδίτη παγώνει") δηλαδή η αγάπη δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς φαγητό και κρασί). Η θεά κάθεται στο προσκήνιο και τρέμει από το κρύο. Στα πόδια της κάθεταο ο Έρως, ενώ πίσω της βρίσκεται ένας Σάτυρος. Ο Ρούμπενς έχει απεικονίσει την Αφροδίτη σε αυτήν τη στάση αντλώντας έμπνευση από το άγαλμα που αργότερα θα ονομαζόταν Lely Venus (από τον ζωγράφο και ειδήμονα τέχνης Σερ Πίτερ Λέλυ (Sir Peter Lely), στου οποίου την κατοχή περιήλθε κάποια στιγμή), το οποίο είδε στη συλλογή Γκοντσάγκα κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μάντοβα. Η απεικόνιση αυτή της Αφροδίτης έχει μεγάλη σημασία για την ανάπτυξη του εντυπωσιακού ύφους της γυμνής ζωγραφικής του Ρούμπενς.

Παραπομπές

Πηγές 

 http://www.kmska.be/nl/collectie/highlights/Venus_Frigida.html 
Πίνακες του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς
Ούγος Β΄ του Σατωντάν

Ο Ούγος Β΄, γαλλ.: Hugues II (απεβ. 10 Ιουνίου 1026) από τον Οίκο του Σατωντάν, ήταν υποκόμης του Σατωντάν και αρχιεπίσκοπος του Τουρ.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Ούγου Α΄ υποκόμη του Σατωντάν και της Χίλεγκαρντε, κόρης και διαδόχου του Ερβέ Α΄ κόμη του Περς. 

Ως διάκονος του καθεδρικού ναού του Τουρ, ο Ούγος ενέκρινε την κατασκευή του αβαείου του Μπουργκέιγ κοντά στο κάστρο Σατώ ντε Σινόν. Το αβαείο ιδρύθηκε από την Έμμα του Μπλουά, σύζυγο του Γουλιέλμου Δ΄ δούκα της Ακουιτανίας, σε μία γη που δωρήθηκε από τον πατέρα της Θεοβάλδο Α΄ κόμη του Μπλουά. Το 1008, μετά το τέλος του Αρσαμπώ ντε Συλύ, εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Τουρ με την υποστήριξη των συμμάχων του Όντο Β΄ κόμη του Μπλουά και Ροβέρτου Β΄ της Γαλλίας.

Ο Ούγος Β΄ είχε δύο παιδιά: Χελγκώ και Υγκ (= Ούγος). Τα παιδιά πιστεύεται ότι είναι νόθα (από ερωμένη ή ερωμένες), καθώς δεν τον διαδέχθηκαν. Τον διαδέχτηκε η αδελφή του Mελισσάνθη ως υποκόμισσα του Σατωντάν.

Πηγές 
 Kerrebrouck, Patrick van., Nouvelle histoire généalogique de l'auguste maison de France, τόμος. 1: La Préhistoire des Capétiens . 1993.
 Tout, Thomas Frederick, The Empire and the Papacy: 918-1273, Περίοδοι Ευρωπαϊκής Ιστορίας, Λονδίνο: Rivingtons, 1932
 Μεσαιωνικό Έργο, Vicomtes de Châteaudun

Οίκος του Σατωντάν και του Περς
Κεντητική

Η κεντητική' είναι η τέχνη της διακόσμησης ενός υφάσματος ή άλλων υλικών με την χρήση βελόνας και κλωστής ή νήματος. Το κέντημα μπορεί να περιλαμβάνει και άλλα υλικά όπως μαργαριτάρια, χάντρες και πούλιες. Σήμερα το κέντημα εμφανίζεται συνήθως σε καπέλα, παλτά, κουβέρτες, πουκάμισα, παντελόνια, φορέματα, κάλτσες ενώ διαθέτει μεγάλη ποικιλία χρωμάτων στις κλωστές και τα νήματα.

Μερικές από τις βασικές μορφές ή ραφές των πρώτων κεντημάτων είναι η αλυσιδωτή, ευθεία ή σταυτική ραφή που ακολουθεί το βελονάκι αλλά και οι οπές των κουμπιών που θεωρούνται οι κύριες μορφές της κεντητικής τέχνης.

Παραδοσιακή χειροποίηση κεντητική σε όλο τον κόσμο

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Περαιτέρω μελέτη 

Koll, Juby Aleyas (2019). Sarah's Hand Embroidery Tutorials.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Κέντημα
Τσάπα

Η τσάπα είναι ένα αρχαίο και ευέλικτο εργαλείο χειρός και κηπουρικής που χρησιμοποιείται για την διαμόρφωση του εδάφους, την αφαίρεση των ζιζανίων, τον καθαρισμό του εδάφους και την συγκομιδή των ριζών. Η διαμόρφωση του εδάφους περιλαμβάνει την συσσώρευση εδάφους γύρω από την βάση των φυτών, το σκάψιμο των στενών αυλακιών και τα ρηχά χαρακώματα για την φύτεση σπόρων ή βολβών. Το βοτάνισμα με μια τσάπα περιλαμβάνει την ανατάραξη της επιφάνειας του εδάφους ή την κοπή του φυλλώματος από τις ρίζες και τον καθαρισμό του εδάφους από παλιές ρίζες και υπολείμματα των καλλιεργειών. Η τσάπα για το σκάψιμο του εδάφους χρησιμοποιείται για την συγκομιδή ριζικών καλλιεργειών όπως οι πατάτες.

Παραπομπές

Περαιτέρω μελέτη
 Evans, Chris, “The Plantation Hoe: The Rise and Fall of an Atlantic Commodity, 1650–1850,” William and Mary Quarterly, (2012) 69#1 pp 71–100.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 "Scuffle hoe" or "Dutch hoe" as defined by Memidex/WordWeb dictionary/thesaurus 
 Photographs of horse hoes at Scales And Rural Museum