Σάμι Ντέιβις Τζούνιορ

Ο Σάμιουελ Τζορτζ Ντέιβις Τζούνιορ (8 Δεκεμβρίου 1925 – 16 Μαΐου 1990) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, χορευτής, ηθοποιός, κωμικός, παραγωγός ταινιών και τηλεοπτικός σκηνοθέτης.

Σε ηλικία τριών ετών, ο Ντέιβις ξεκίνησε την καριέρα του στο βαριετέ με τον πατέρα του και τον Γουίλ Μάστιν και η κινηματογραφική του καριέρα ξεκίνησε το 1933. Με το τρίο έγινε καλλιτέχνης ηχογράφησης. Το 1954, σε ηλικία 29 ετών, έχασε το αριστερό του μάτι σε τροχαίο. Αρκετά χρόνια αργότερα, ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό, βρίσκοντας κοινά σημεία μεταξύ της καταπίεσης που βιώνουν οι αφροαμερικανικές και οι εβραϊκές κοινότητες. 

Είχε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στο Μπρόντγουεϊ στο έργο Mr. Wonderful. Το 1960, εμφανίστηκε στην ταινία Ocean's 11 . Επέστρεψε στη σκηνή το 1964 σε μια μουσική προσαρμογή του Golden Boy. Ο Ντέιβις προτάθηκε για βραβείο Tony για την ερμηνεία του. Η παράσταση περιλάμβανε το πρώτο διαφυλετικό φιλί στο Μπρόντγουεϊ.  Το 1966, είχε το δικό του τηλεοπτικό σόου, με τίτλο The Sammy Davis Jr. Show . Ενώ η καριέρα του Davis επιβραδύνθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η μεγαλύτερη μουσική επιτυχία του, " The Candy Man ", έφτασε στην κορυφή του Billboard Hot 100 τον Ιούνιο του 1972 και έγινε αστέρι στο Λας Βέγκας.

Η δημοτικότητα του Ντέιβις βοήθησε να σπάσει το φυλετικό φράγμα της διαχωρισμένης βιομηχανίας ψυχαγωγίας.  Ωστόσο, είχε μια περίπλοκη σχέση με τη μαύρη κοινότητα και του ασκήθηκε κριτική αφού υποστήριξε δημόσια τον Πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον το 1972. 

Μετά την επανένωση με τον Φρανκ Σινάτρα και τον Ντιν Μάρτιν το 1987, ο Ντέιβις περιόδευσε μαζί τους και τη Λάιζα Μινέλι διεθνώς, πριν από το θάνατό του το 1990. Πέθανε με ανοιχτό χρέος προς την Υπηρεσία Εσωτερικών Εσόδων  και η περιουσία του αποτέλεσε αντικείμενο δικαστικών μαχών μετά το θάνατο της συζύγου του. Ο Ντέιβις τιμήθηκε με το μετάλλιο Σπίνγκαρν από το NAACP και ήταν υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα και Βραβείο Έμμυ για τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις. Έλαβε το βραβείο Kennedy Centre Honours το 1987 και το 2001 του απονεμήθηκε μεταθανάτια το βραβείο Grammy Lifetime Achievement Award .

Πρώιμη ζωή 
Ο Ντέιβις γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1925, στο τμήμα του Χάρλεμ του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη, γιος του αφροαμερικανού ψυχαγωγού και ερμηνευτή θεάτρου Σάμι Ντέιβις (1900–1988) και της χορεύτριας και ερμηνεύτριας θεάτρου Ελβίρα Σάντσεζ (1905–2000). Οι γονείς του Ντέιβις ήταν χορευτές βοντβίλ. Ως βρέφος, τον μεγάλωσε η γιαγιά του από τον πατέρα του. Όταν ήταν τριών ετών, οι γονείς του χώρισαν. Ο πατέρας του, μη θέλοντας να χάσει την επιμέλεια του γιου του, τον πήγε σε περιοδεία.

Ο Ντέιβις έμαθε να χορεύει από τον πατέρα του και τον νονό του Γουίλ Μάστιν. Ο Ντέιβις συμμετείχε στην παράσταση ως παιδί μαζί με τον Μάστιν και τον πατέρα του. Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Ντέιβις συμπερλάμβανε το τρίο στη χρέωσή του. Ο Μάστιν και ο πατέρας του τον προστάτευσαν από τον ρατσισμό. Ωστόσο, όταν ο Ντέιβις υπηρέτησε στον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, βρέθηκε αντιμέτωπος με έντονη προκατάληψη. Αργότερα είπε: «Μέσα σε μία νύχτα ο κόσμος φαινόταν διαφορετικός. Δεν ήταν πια μονόχρωμο. Μπορούσα να δω την προστασία που είχα λάβει όλη μου τη ζωή από τον πατέρα μου και τον Γουίλ. Εκτίμησα τη στοργική τους ελπίδα ότι δεν θα χρειαζόταν ποτέ να μάθω για την προκατάληψη και το μίσος, αλλά έκαναν λάθος. Ήταν σαν να περνούσα από μια αιωρούμενη πόρτα για 18 χρόνια, μια πόρτα που πάντα κρατούσαν κρυφά ανοιχτή.»  Σε ηλικία επτά ετών, ο Ντέιβις έπαιξε στην ταινία Rufus Jones for President, στην οποία τραγούδησε και χόρεψε με την Έθελ Γουότερς . Έζησε για αρκετά χρόνια στο South End της Βοστώνης.

Στρατιωτική θητεία 
Το 1944, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ντέιβις επιστρατεύτηκε στον αμερικανικό στρατό σε ηλικία 18 ετών  Πολλές φορές κακοποιήθηκε από λευκούς στρατιώτες από το Νότο.

Τοποθετήθηκε εκ νέου στο τμήμα Ειδικών Υπηρεσιών του Στρατού, το οποίο έκανε παραστάσεις για τα στρατεύματα.  Σε ένα σόου βρέθηκε να παίζει μπροστά σε στρατιώτες που τον είχαν κακοποιήσει στο παρελθόν ρατσιστικά.  Ο Ντέιβις, ο οποίος κέρδισε το Μετάλλιο Αμερικανικής Εκστρατείας και το Μετάλλιο Νίκης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, απολύθηκε το 1945 με τον βαθμό του στρατιώτη.  Αργότερα είπε: «Το ταλέντο μου ήταν το όπλο, η δύναμη, ο τρόπος για να πολεμήσω.»

Καριέρα 
Μετά την απόλυσή του, ο Ντέιβις επανενώθηκε στο τρίο, το οποίο έπαιζε σε κλαμπ γύρω από το Πόρτλαντ του Όρεγκον . Ηχογράφησε επίσης τραγούδια μπλουζ για την Capitol Records το 1949 με τα ψευδώνυμα Shorty Muggins και Charlie Green. 

Στις 23 Μαρτίου 1951, το τρίο εμφανίστηκε στο νυχτερινό κλαμπ Ciro's. Επρόκειτο να εμφανιστούν μόνο για 20 λεπτά, αλλά η αντίδραση από το γεμάτο διασημότητες πλήθος ήταν τόσο ενθουσιώδης, ειδικά όταν ο Ντέιβις έκανε ένα νούμερο με μιμήσεις διαφόρων διασημοτήτων, που έπαιξαν για σχεδόν μία ώρα. Ο Ντέιβις άρχισε να σημειώνει επιτυχία μόνος του και δέχτηκε πολλούς επαίνους από τους κριτικούς, κυκλοφορώντας πολλά άλμπουμ. 

Το 1953, προσφέρθηκε στον Ντέιβις το δικό του τηλεοπτικό σόου στο ABC, Three for the Road—with the Will Mastin Trio, στο οποίο θα πρωταγωνιστούσε το τρίο πατέρα, γιου και νονού.    Το δίκτυο ξόδεψε 20.000 δολάρια για τη μαγνητοσκόπηση του πιλότου, ο οποίος παρουσίαζε τους Αφροαμερικανούς ως αγωνιζόμενους μουσικούς, όχι ως κωμωδία ή τους στερεότυπους ρόλους μαύρων της εποχής. Το καστ περιλάμβανε τη Φράνσις Ντέιβις, η οποία ήταν η πρώτη μαύρη μπαλαρίνα που έπαιξε για την Όπερα του Παρισιού, τους ηθοποιοί Ρουθ Ατάγουεϊ και Τζέιν Γουάιτ και τον Φρέντερικ Ο'Νιλ, ο οποίος ίδρυσε το Αμερικανικό Θέατρο Νέγρων . Το δίκτυο δεν μπόρεσε να πάρει χορηγό, έτσι η εκπομπή σταμάτησε. 

Το 1954, ο Ντέιβις προσλήφθηκε για να τραγουδήσει το ομώνυμο τραγούδι για την ταινία της Universal Pictures Six Bridges to Cross .   Το 1956, πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ Mr. Wonderful .

Το 1958, ο Ντέιβις προσλήφθηκε για να στέψει τη νικήτρια του διαγωνισμού ομορφιάς Miss Cavalcade of Jazz για τη διάσημη 14η συναυλία Cavalcade of Jazz, που πραγματοποιήθηκε στο Shrine Auditorium στις 3 Αυγούστου.  

Το 1959, ο Ντέιβις έγινε μέλος του Rat Pack, με επικεφαλής τον φίλο του Φρανκ Σινάτρα, το οποίο περιλάμβανε τους συναδέλφους του Ντιν Μάρτιν, τον Τζόι Μπίσοπ και τον Πίτερ Λόφορντ, κουνιάδο του Τζον Φ. Κένεντι.

Η ομάδα έκανε πολλές ταινίες μαζί, συμπεριλαμβανομένων των ταινιών Ocean's 11 (1960), Sergeants 3 (1962) και Robin and the 7 Hoods (1964), και έπαιζαν μαζί στη σκηνή στο Λας Βέγκας. Το 1964, ο Ντέιβις έγινε ο πρώτος Αφροαμερικανός που τραγούδησε στο νυχτερινό κέντρο Copacabana στη Νέα Υόρκη. 

Ο Ντέιβις ήταν πρωτοπόρος στο The Frontier Casino στο Λας Βέγκας, αλλά λόγω των νόμων του Τζιμ Κρόου στο Λας Βέγκας, του ζητήθηκε (όπως και σε όλους τους μαύρους καλλιτέχνες τη δεκαετία του 1950) να μείνει σε ένα σπίτι στη δυτική πλευρά της πόλης αντί στα ξενοδοχεία όπως έκαναν οι λευκοί συνάδελφοί του. Δεν υπήρχαν καμαρίνια για τους μαύρους ερμηνευτές και έπρεπε να περιμένουν έξω μέχρι να ξεκινήσει η παράσταση. Ο Ντέιβις και άλλοι μαύροι καλλιτέχνες μπορούσαν να παίξουν, αλλά δεν μπορούσαν να μείνουν στα ξενοδοχεία όπου έπαιζαν, να παίξουν στα καζίνο ή να δειπνήσουν στα εστιατόρια και τα μπαρ του ξενοδοχείου. Ο Ντέιβις αργότερα αρνήθηκε να εργαστεί σε μέρη που ασκούσαν φυλετικό διαχωρισμό.

Ο Καναδάς παρείχε ευκαιρίες σε καλλιτέχνες όπως ο Ντέιβις που δεν μπορούσαν να σπάσουν το φράγμα του ρατσισμού στην τηλεοπτική μετάδοση των ΗΠΑ και το 1959 πρωταγωνίστησε στο δικό του τηλεοπτικό αφιέρωμα, Sammy's Parade, στο καναδικό δίκτυο CBC .  Ήταν ένα πρωτοποριακό γεγονός για τον ερμηνευτή, καθώς στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1950, οι εταιρικοί χορηγοί έλεγχαν σε μεγάλο βαθμό την οθόνη. «Οι μαύροι δεν απεικονίζονταν πολύ καλά στην τηλεόραση, αν όχι καθόλου καλά», σύμφωνα με τον Τζέισον Κινγκ του Ινστιτούτο Ηχογραφημένης Μουσικής Clive Davis. 

Το 1964, ο Ντέιβις πρωταγωνιστούσε στο Golden Boy τη νύχτα και γύριζε το δικό του απογευματινό talk show με έδρα τη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια της ημέρας. Όταν μπορούσε να πάρει μια μέρα άδεια από το θέατρο, ηχογραφούσε τραγούδια στο στούντιο, έπαιζε σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις στο Σικάγο, το Μαϊάμι ή το Λας Βέγκας, ή εμφανιζόταν σε τηλεοπτικά αφιερώματα στο Λος Άντζελες.

Αν και ήταν ακόμα δημοφιλής στο Λας Βέγκας, είδε τη μουσική του καριέρα να παρακμάζει στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Είχε μια Νο. 11 επιτυχία (Νο. 1 στο τσαρτ σινγκλ Easy Listening ) με το " I've Gotta Be Me " το 1969. Υπέγραψε με τη Motown για να βελτιώσει τα τραγούδια του και την έφεση προς το νεαρό κοινό.  Είχε μια απροσδόκητη Νο. 1 επιτυχία με το τραγούδι " The Candy Man " με την MGM Records το 1972. Δεν νοιαζόταν ιδιαίτερα για το τραγούδι και λυπόταν που είχε γίνει γνωστός γι' αυτό, αλλά ο Ντέιβις εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την ευκαιρία του και αναζωογόνησε την καριέρα του.

Αν και δεν είχε άλλες επιτυχίες, δέχτηκε δημοτικότητα με την ερμηνεία του το 1976 του θεματικού τραγουδιού από την τηλεοπτική σειρά Baretta, "Baretta's Theme (Keep Your Eye on the Sparrow)" (1975–1978), το οποίο κυκλοφόρησε ως single. Εμφανίστηκε σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές από τη δεκαετία του 1950, όπως το The Rifleman. Στο επιτυχημένο ιατρικό δράμα της δεκαετίας του 1960 του ABC, Ben Casey, ο Ντέιβις αναφέρθηκε στην απώλεια του ενός ματιού του. Όταν τα γουέστερν μειώθηκαν σε δημοτικότητα, δέχτηκε ρόλους σε κωμικές σειρές που κέρδισαν Emmy όπως το 1960 I Dream of Jeannie ή σε πολιτικά φορτισμένες σάτιρες, συμπεριλαμβανομένου του επεισοδίου του 1973 της σειράς All in the Family.

Στις 11 Δεκεμβρίου 1967, το NBC μετέδωσε ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα με τη Νάνσι Σινάτρα, την κόρη του Φρανκ Σινάτρα, με τίτλο Movin' with Nancy. Η σειρά ήταν αξιοσημείωτη για τη Νάνσυ Σινάτρα και τον Ντέιβις που χαιρετούν ο ένας τον άλλον με ένα φιλί, ένα από τα πρώτα ασπρόμαυρα φιλιά στην αμερικανική τηλεόραση . 

Ο Ντέιβις ήταν φίλος με τον Έλβις Πρίσλεϊ στα τέλη της δεκαετίας του 1960, καθώς και οι δύο ήταν κορυφαία νούμερα στο Λας Βέγκας. Ο Ντέιβις τραγούδησε μια εκδοχή του τραγουδιού του Πρίσλεϊ " In the Ghetto " και έκανε μια εμφάνιση στη συναυλία του Πρίσλεϋ το 1970, Elvis: That's the Way It Is. Ένα χρόνο αργότερα, έκανε μια εμφάνιση στην ταινία του Τζέιμς Μποντ That's the Way It Is, αλλά η σκηνή κόπηκε. Στην Ιαπωνία, ο Ντέιβις εμφανίστηκε σε πολλές τηλεοπτικές διαφημίσεις για καφέ και Suntory Whisky. Στις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τον Σινάτρα και τον Μάρτιν πρωταγωνιστούσαν σε μια ραδιοφωνική διαφήμιση για μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων στο Σικάγο.

Στις 27–28 Μαΐου 1973, ο Ντέιβις φιλοξένησε τον πρώτο ετήσιο 20ωρο τηλεμαραθώνιο του Ιδρύματος Ασφάλειας Αυτοκινητοδρόμων, με καλεσμένους όπως ο Μοχάμεντ Άλι, ο Πωλ Άνκα, ο Ρέι Τσαρλς, κ.α.. Ήταν μια οικονομική καταστροφή. 

Ο Ντέιβις ήταν μεγάλος θαυμαστής της ημερήσιας τηλεόρασης, ιδιαίτερα των σαπουνόπερων που παρήγαγε η American Broadcasting Company. Έκανε μια εμφάνιση στο σόου General Hospital και είχε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως Chip Warren στο One Life to Live, για το οποίο έλαβε και υποψηφιότητα βραβείου Daytime Emmy το 1980. Ήταν επίσης θαυμαστής των τηλεοπτικών παιχνιδιών. Εμφανίστηκε στο Family Feud το 1979 και στο Tattletales με τη σύζυγό του, Άλτοβις τη δεκαετία του 1970.

Μετά την πάλη του με κίρρωση, ο Ντέιβις ανακοίνωσε τη χορηγία του στο Εθνικό Ινστιτούτο Ήπατος του Σάμι Ντέιβις Τζούνιορ στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϋ το 1985.   Το 1988, ο Ντέιβις συμφώνησε να περιοδεύσει με τον Φρανκ Σινάτρα και τον Ντιν Μάρτιν, όπου ο Σινάτρα και ο Μάρτιν είχαν μια σύγκρουση.  Η Λάιζα Μινέλι αντικατέστησε τον Μάρτιν στην περιοδεία που ονομάστηκε ''The Ultimate Event''   Κατά τη διάρκεια της περιοδείας το 1989, ο Ντέιβις διαγνώστηκε με καρκίνο στο λαιμό. Οι θεραπείες του τον εμπόδισαν να αποδώσει.

Προσωπική ζωή

Ατύχημα και μετατροπή 

Ο Ντέιβις παραλίγο να πεθάνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις 19 Νοεμβρίου 1954, στο Σαν Μπερναρντίνο της Καλιφόρνια, καθώς έκανε το ταξίδι της επιστροφής από το Λας Βέγκας στο Λος Άντζελες.  Κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους, είχε δημιουργήσει μια φιλία με τον κωμικό και παρουσιαστή Έντι Κάντορ, ο οποίος του είχε δώσει μια εβραϊκή μεζούζα . Αντί να το βάλει δίπλα στην πόρτα του ως παραδοσιακή ευλογία, ο Ντέιβις το φόρεσε στο λαιμό του για καλή τύχη. Η μόνη φορά που το ξέχασε ήταν το βράδυ του ατυχήματος.  Το ατύχημα συνέβη σε μια διχάλα στο US Route 66 στη λεωφόρο Cajon και Kendall Drive.  Κατά συνέπεια, ο Ντέιβις έχασε το αριστερό του μάτι. Ο φίλος του, ο ηθοποιός Τζεφ Τσάντλερ, είπε ότι θα έδινε ένα από τα μάτια του για να αποτρέψει τον Ντέιβις από την πλήρη τύφλωση.  Ο Ντέιβις φορούσε έμπλαστρο στα μάτια για τουλάχιστον έξι μήνες μετά το ατύχημα.   Εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του ντεμπούτου άλμπουμ του και εμφανίστηκε στο περιοδικό What's My Line; φορώντας το έμπλαστρο.  Αργότερα, του τοποθετήθηκε ένα γυάλινο μάτι, το οποίο φορούσε για το υπόλοιπο της ζωής του.

Στο νοσοκομείο, ο Έντι Κάντορ περιέγραψε στον Ντέιβις τις ομοιότητες μεταξύ του εβραϊκού και του μαύρου πολιτισμού. Ο Ντέιβις, γεννημένος από καθολική μητέρα και βαπτιστή πατέρα, άρχισε να μελετά την εβραϊκή ιστορία, προσηλυτίζοντας στον Ιουδαϊσμό αρκετά χρόνια αργότερα το 1961.   Το ατύχημα σηματοδότησε μια καμπή στην καριέρα του Ντέιβις, μεταφέροντάς τον από γνωστό ψυχαγωγό σε εθνική διασημότητα.

Σχέσεις και γάμοι 

Το 1957, ο Ντέιβις είχε σχέση με την ηθοποιό Κιμ Νόβακ, η οποία είχε συμβόλαιο με την Columbia Pictures . Επειδή η Νόβακ ήταν λευκός, ο Χάρι Κον, ο πρόεδρος της Κολούμπια, ενέδωσε στις ανησυχίες του ότι η αντίδραση κατά της σχέσης θα μπορούσε να βλάψει το στούντιο. Υπάρχουν αρκετές αφηγήσεις για το τι συνέβη, αλλά συμφωνούν ότι ο Ντέιβις απειλήθηκε από πρόσωπα του οργανωμένου εγκλήματος οι οποίοι ήταν φίλοι του Κον.  Φήμες θέλουν τον Κον να τηλεφωνεί στον γκάνγκστερ JΤζον Ροσέλλι, στον οποίο είπε να ενημερώσει τον Ντέιβις ότι πρέπει να σταματήσει να βλέπει την Νόβακ. Για να προσπαθήσει να τρομάξει τον Ντέιβις, ο Ροζέλι τον απήγαγε για λίγες ώρες.  Μια άλλη φήμη, αναφέρει ότι η απειλή μεταφέρθηκε στον πατέρα του Ντέιβις από τον μαφιόζο Μίκυ Κοέν.  Ο Ντέιβις απειλήθηκε με απώλεια του άλλου ματιού του ή με σπασμένο πόδι, αν δεν παντρευόταν μια μαύρη γυναίκα εντός δύο ημερών. Ο Ντέιβις ζήτησε την προστασία του μαφιόζου του Σικάγο, Σαμ Τζιανκάνα, ο οποίος είπε ότι θα μπορούσε να τον προστατεύσει στο Σικάγο και στο Λας Βέγκας αλλά όχι στην Καλιφόρνια.   

Ο Ντέιβις παντρεύτηκε για λίγο τη μαύρη χορεύτρια Λόρι Γουάιτ το 1958 για να προστατευτεί από τη βία της μαφίας.   Της πλήρωσε ένα εφάπαξ - 10.000 $ ή 25.000 $ - για να κάνει γάμο με την προϋπόθεση ότι θα διαλυόταν πριν από το τέλος του έτους.   Ο Ντέιβις μεθύσε στον γάμο και προσπάθησε να στραγγαλίσει τη Γουάιτ καθ' οδόν για τη σουίτα του γάμου τους. Κάποια στιγμή, ο προσωπικός βοηθός του Ντέιβις, Άρθουρ Σίλμπερ Τζούνιορ, βρήκε τον Ντέιβις με ένα όπλο στο κεφάλι του. Ο Ντέιβις είπε απελπισμένα στον Σίλμπερ: «Γιατί δεν με αφήνουν να ζήσω τη ζωή μου;»  Το ζευγάρι δεν έζησε ποτέ μαζί  και ξεκίνησε διαδικασίες διαζυγίου τον Σεπτέμβριο του 1958  Το διαζύγιο εκδόθηκε τον Απρίλιο του 1959. 

Το 1960, υπήρξε άλλη μια ρατσιστικά φορτισμένη δημόσια διαμάχη, όταν ο Ντέιβις παντρεύτηκε τη λευκή, σουηδικής καταγωγής ηθοποιό Μέι Μπριτ, σε μια τελετή που τελούσε ο Ραβίνος Γουίλιαμ Μ. Κράμερ στο Ναό Ισραήλ του Χόλιγουντ. Ενώ ο διαφυλετικός γάμος ήταν νόμιμος στην Καλιφόρνια από το 1948, οι νόμοι κατά της μίξης στις ΗΠΑ εξακολουθούσαν να ισχύουν σε 23 πολιτείες και μια δημοσκόπηση του 1958 είχε βρει ότι μόνο το 4% των Αμερικανών υποστήριζε το γάμο μεταξύ μαύρων και λευκών συζύγων.  Κατά τη διάρκεια του 1964–66, ο Ντέιβις έλαβε ρατσιστικά μηνύματα μίσους ενώ πρωταγωνιστούσε στη μεταφορά του Golden Boy στο Μπρόντγουεϊ, στην οποία ο χαρακτήρας του είναι σε σχέση με μια λευκή γυναίκα, παραλληλίζοντας τη δική του διαφυλετική σχέση. Το 1967, οι νόμοι σε όλες τις πολιτείες κρίθηκαν αντισυνταγματικοί από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ. 

Ο γάμος με την Μπριτ είχε επίσης ως αποτέλεσμα, ο Πρόεδρος Κένεντι, να αρνηθεί να επιτρέψει στον Ντέιβις να παρεβρεθεί στην ορκωμοσία του .  

Το ζευγάρι, είχε μία κόρη, και υιοθέτησε δύο γιους.   Ο Ντέιβις έπαιζε σχεδόν συνεχώς και περνούσε λίγο χρόνο με τη γυναίκα του. Χώρισαν το 1968 αφού ο Ντέιβις παραδέχτηκε ότι είχε σχέση με την τραγουδίστρια Λόλα Φαλάνα . Μετά την κατάρρευση του γάμου του, ο Ντέιβις στράφηκε στο αλκοόλ και βρήκε παρηγοριά στα ναρκωτικά, ιδιαίτερα στην κοκαΐνη και πειραματίστηκε για λίγο με τον σατανισμό και την πορνογραφία.   

Το 1968, ο Ντέιβις άρχισε να βγαίνει με την Άλτοβις Γκορ, μια χορεύτρια στο Golden Boy . Παντρεύτηκαν στις 11 Μαΐου 1970 και υιοθέτησαν έναν γιο, το 1989  Ο Ντέιβις και η Γκορ παρέμειναν παντρεμένοι μέχρι τον θάνατό του το 1990

Πολιτικές πεποιθήσεις 

Ο Ντέιβις ήταν Δημοκρατικός και υποστήριξε την προεκλογική εκστρατεία του Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ το 1960 καθώς και την εκστρατεία του Ρόμπερτ Κέννεντυ το 1968 .  Ο Τζον Φ. Κένεντι θα αρνηθεί αργότερα να επιτρέψει στον Ντέιβις να εμφανιστεί στα εγκαίνια του λόγω του γάμου του με τη λευκή ηθοποιό Μέι Μπριτ.   Η Νάνσυ Σινάτρα αποκάλυψε στο βιβλίο της Φρανκ Σινάτρα: Ο πατέρας μου το 1986, πώς ο Κένεντι είχε σχεδιάσει να σνομπάρει τον Ντέιβις καθώς τα σχέδια για τον γάμο του με την Μπριτ ξετυλίγονταν.  Έγινε στενός φίλος του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον (Ρεπουμπλικανός) και τον υποστήριξε δημόσια στο Εθνικό Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών το 1972 .  Ο Ντέιβις έκανε επίσης μια περιοδεία στο Νότιο Βιετνάμ κατόπιν αιτήματος του Νίξον.

Τον Φεβρουάριο του 1972, κατά τη διάρκεια των τελευταίων σταδίων του πολέμου του Βιετνάμ, ο Ντέιβις πήγε στο Βιετνάμ για να παρακολουθήσει στρατιωτικά προγράμματα αποκατάστασης κατάχρησης ναρκωτικών και να μιλήσει και να ψυχαγωγήσει τα στρατεύματα. Αυτό το έκανε ως εκπρόσωπος του Γραφείου Ειδικής Δράσης για την Πρόληψη της Κατάχρησης Ναρκωτικών του Προέδρου Νίξον .

Ο Νίξον κάλεσε τον Ντέιβις και τη σύζυγό του, Αλτοβις, να κοιμηθούν στον Λευκό Οίκο το 1973. Ήταν η  πρώτη φορά που Αφροαμερικανοί προσκλήθηκαν να κάνουν κάτι τέτοιο.  Ο Ντέιβις αργότερα είπε ότι μετάνιωσε που υποστήριξε τον Νίξον, κατηγορώντας τον Νίξον ότι έδωσε υποσχέσεις για τα πολιτικά δικαιώματα που δεν τήρησε.  Αργότερα υποστήριξε την εκστρατεία του Τζέσι Τζάκσον για πρόεδρος το 1984.

Ασθένεια και θάνατος 

Τον Αύγουστο του 1989, ο Ντέιβις άρχισε να εμφανίζει συμπτώματα: γαργαλητό στο λαιμό του και αδυναμία να γευτεί το φαγητό.  Οι γιατροί βρήκαν έναν καρκινικό όγκο στο λαιμό του Ντέιβις.   Ήταν βαρύς καπνιστής και συχνά κάπνιζε τέσσερα πακέτα τσιγάρα την ημέρα ως ενήλικας.  Αρχικά υποβλήθηκε σε θεραπεία με συνδυασμό χημειοθεραπείας και ακτινοβολίας .  Ο λάρυγγας του αφαιρέθηκε αργότερα όταν επανεμφανίστηκε ο καρκίνος του.   Βγήκε από το νοσοκομείο στις 13 Μαρτίου 1990 

Ο Ντέιβις πέθανε από επιπλοκές από καρκίνο στο λαιμό δύο μήνες αργότερα στο σπίτι του στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια, τον Μάιο. 16, 1990, σε ηλικία 64 ετών.  Κηδεύτηκε στο Forest Lawn Memorial Park στο Glendale της Καλιφόρνια . Στις 18 Μαΐου 1990, δύο μέρες μετά τον θάνατό του, τα φώτα του Las Vegas Strip έσβησαν για δέκα λεπτά ως φόρο τιμής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ερμηνευτές βοντβίλ
Εβραίοι τραγουδιστές
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Articles with hCards
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις