joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Στυλιανός Κούνδουρος

Ο Στυλιανός Κούνδουρος (1902-1992) ήταν Έλληνας βιομήχανος και πολιτικός, βουλευτής Λασιθίου, δήμαρχος Αγίου Νικολάου και μέλος των κυβερνήσεων του Καραμανλή. Τιμήθηκε με το Μεγαλόσταυρο του Φοίνικα, την περίοδο που υπηρετούσε ως υπουργός Συγκοινωνιών.

Οικογενειακή ζωή και καριέρα ως βιομήχανος  
Ήταν γιος του Ανδρέα Κούνδουρου και μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο της Νεάπολης, ακολούθησε εμπορικές σπουδές. Ήταν παντρεμένος και απέκτησε 2 γιους (Ανδρέας και Ρούσσος) και 1 κόρη (Σμαράγδα). 

Σε ηλικία 24 ετών έγινε μέτοχος στην πυρηνελαιουργική εταιρεία "Ο Ρούσσος", στον Άγιο Νικόλαο.

Πολιτική καριέρα 
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λασιθίου στις εκλογές του 1952 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Το 1954 έγινε μέλος του Ελληνικού Συναγερμού. Τον Απρίλιο του 1954 διορίστηκε υπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Παπάγου, αξίωμα που διατήρησε ως την παραίτησή του, στις 15 Δεκεμβρίου 1954.

Το 1958 και το 1961 εξελέγη βουλευτής Λασιθίου με το κόμμα της ΕΡΕ. 

Εξελέγη Δήμαρχος του Αγίου Νικολάου το 1951 και από το 1951 ως το 1952 υπηρέτησε ως Γενικός Διοικητής Κρήτης.

Στην κυβέρνηση Καραμανλή ανέλαβε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, από το 1961 ως τις 19 Ιουνίου 1963. 

Στις εκλογές που διεξήχθησαν το 1974  κατήλθε με την νεοσύστατη ΝΔ και έλαβε 7.273 ψήφους. Το 1977 αποχώρησε από την ενεργό πολιτική.

Συνέγραψε απομνημονεύματα με τον τίτλο "Αφηγούμαι όσα ενθυμούμαι".

Πέθανε στις 30 Ιουνίου 1992, σε ηλικία 90 ετών, από ανακοπή της καρδιάς.

Παραπομπές 

Βουλευτές Λασιθίου
Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών
Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας
Έλληνες βιομήχανοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Δήμαρχοι Αγίου Νικολάου
Στυλιανος
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα
Μαρία Χατζηνικολάου

Η Μαρία Χατζηνικολάου είναι αθλήτρια της πετοσφαίρισης.

Βιογραφικό 
Η Μαρία Χατζηνικολάου είναι γεννημένη στις 30 Σεπτεμβρίου το 1978. Γεννήθηκε στην Ορεστιάδα από όπου και κατάγεται αλλά γρήγορα την εγκατέλειψε με τους γονείς της και εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη όπου και το άθλημα του βόλεϊ μπήκε στη ζωή της. Έχει ύψος 1,91μ.

Αθλητική Δραστηριότητα 
Η Μαρία Χατζηνικολάου ξεκίνησε να παίζει βόλεϊ το 1992, αγωνιζόμενη στη θέση της κεντρικού, από τις τοπικές ομάδες του Έβρου, ξεκινώντας από τον Ποντιακό και στη συνέχεια στη Νίκη Αλεξανδρούπολης. Το 1997 η Μαρία αφήνει την Αλεξανδρούπολη και κατεβαίνει Αθήνα όπου και παίζει στην ομάδα των Βριλησσίων όπου και συναντά την Ρούξι Ντουμιτρέσκου.Το 2005 η ομάδα διαλύεται και η Μαρία πηγαίνει στον Ολυμπιακό ενώ το 2009 μετεγγράφεται στον Παναθηναϊκό όπου και οι διακρίσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Έχει αγωνιστεί και με την Εθνική Ομάδα.

Τίτλοι 
Η Μαρία Χατζηνικολάου έχει κατακτήσει συνολικά 5 κύπελλα (4 με Φ.Ο. Βριλησσίων – 1999,2000,2003,2004 και 1 με Παναθηναϊκό το 2010). και 4 Πρωταθλήματα (2 με Φ.Ο. Βριλησσίων το 1999 και το 2000 και άλλα 2 με Παναθηναϊκό το 2010 και το 2011).

Ομάδες 
 Ποντιακός (1992-1995)
 Νίκη Αλεξανδρούπολης(1995-1996)
 Φ.Ο. Βριλησσίων (1997-2005)
 Ολυμπιακός (2005-2009)
 Παναθηναϊκός (2009 -2012)
 Παναξιακός (2012-2013)
 Φ.Ο. Βριλησσίων (2013-2014)
 Α.Σ. Ηλιούπολης (2015-2017)
 Νίκη Αλεξανδρούπολης(2017-2018)

Παραπομπές 

Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης
Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005
Αντρέα Κορνάρο

Ο Αντρέα Κορνάρο (Andrea Cornaro) (πέθανε 1323), μέλος της Ενετικής οικογένειας Κορνάρο, ήταν βαρώνος της Καρπάθου. Από το γάμο του έγινε εκτημόριος της Εύβοιας και μαρκήσιος του ημίσεως της Βοδονίτσας. Ήταν σύζυγος της Μαρίας νταλε Κάρτσερι εκτημορίου της Εύβοιας -ως κυρία του ημίσεως της Καρύστου- και μαρκησίας του ημίσεος της Βοδονίτσας. 

Ο Κορνάρο ως βαρώνος της Καρπάθου (Scarpanto) ήταν ευγενής στο Ενετικό Βασίλειο της Κρήτης. Το 1312 νυμφεύτηκε τη χήρα Μαρία ντελα Κάρτσερι, η οποία από το τριτημόριο της Καρύστου στην Εύβοια κατείχε το ήμισυ και από τον πρώτο της σύζυγο Αλβέρτο Παλαβιτσίνι κατείχε το ήμισυ της μαρκιωνίας της Βοδονίτσας. Μετά το θάνατο του Αλβέρτου, το Μαρκιωνία της Βοδονίτσας είχε διαιρεθεί μεταξύ της συζύγου του Μαρίας και της κόρης τους Γουλιέλμας. Ο γάμος του Αντρέα Κορνάρο με την Μαρία, ζητήθηκε από τη Μαρία προκειμένου να υπερασπιστεί τα δικαιώματα της κόρης της στη Βοδονίτσα, μετά από την πρόσφατη Μάχη του Αλμυρού, όπου απειλήθηκε πλήρως η πολιτική δομή της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα. 

Είχε αντιμετωπίσει εισβολή από την Καταλανική Εταιρεία του Δουκάτου των Αθηνών με γενικό βικάριό τους τον Αλφόνσο Φαδρίκ. Κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου, ο Αντρέα Κορνάρο συνελήφθη και μεταφέρθηκε σε φυλακή της Σικελίας. Τελικά έκανε συμφωνία με τους Καταλανούς: ήταν υποχρεωμένος να καταβάλλει ετήσιο φόρο στον γενικό βικάριο της Αθήνας. Τέσσερα χρόνια αργότερα, απεβίωσε.

Πηγές 
Setton, Kenneth M., gen. ed. A History of the Crusades: Volume III — The Fourteenth and Fifteenth Centuries. Harry W. Hazard, editor. University of Wisconsin Press: Madison, 1975.
Miller, W. "The Marquisate of Boudonitza (1204-1414)." Journal of Hellenic Studies, Vol. 28, 1908, pp 234–249.
 Latin Lordships of Greece: Boudonitza, ανακτήθηκε 24 Μαρτίου 2013

Μαρκήσιοι της Βοδονίτσας
Τριτημόριοι της Καρύστου
Αντρεα
Ιστορία της Καρπάθου
Μπαστάκ

Η Μπαστάκ είναι πόλη και πρωτεύουσα της περιοχής Μπαστάκ της επαρχίας Χορμοζγκάν του Ιράν. Στην απογραφή του 2006, είχε 8.376 κατοίκους. Οι κάτοικοι της πόλης μιλούν τα "Μπαστακί", μια διάλεκτο των Περσικών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις του Ιράν
Μπαντάρ Αμπάς

Το Μπαντάρ Αμπάς (περσικά: بندرعباس) είναι πόλη-λιμάνι και πρωτεύουσα της επαρχίας Χορμοζγκάν στη νότια ακτή του Ιράν, στον Περσικό Κόλπο. Η πόλη βρίσκεται σε στρατηγική τοποθεσία στα Στενά του Ορμούζ και αποτελεί την κύρια βάση του Ιρανικού Πολεμικού Ναυτικού. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Χορμοζγκάν με πληθυσμό 435.751 κατοίκους (απογραφή 2011).

Είναι το παλαιότερα γνωστό ως Καμπαράο και Πόρτο Κομοράο στους Πορτογάλους ναυτικούς, ως Γκομπρούν στους Εγγλέζους εμπόρους και ως Γκούμρουν ή Γκάμρουν στους Ολλανδούς θαλασσοπόρους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις του Ιράν
Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Νικόλαος Μαύρος

Ο Νικόλαος Μαύρος (Nicolas le Maure) ήταν Ανδεγαυός ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρώνος της Αρκαδίας και βάιλος από το 1313 έως το 1317. Η οικογένειά του ήταν κάτοχος φέουδων στην Μεσσηνία άγνωστο πού, και κατείχε, άγνωστο σήμερα, κάστρο στα Κοντοβούνια που το είχαν ονομάσει "Σαιν-Σωβέρ" (Saint-Sauveur, Άγιος Σωτήρ). Ο τίτλος τους ήταν "Κύριοι του Σαιν-Σωβέρ".

Διορίσθηκε βάιλος του Πριγκιπάτου, δηλαδή επίτροπος-διοικητής, από την πριγκίπισσα Ματθίλδη του Αινώ, στη θέση της πριγκίπισσας που δεν έμενε εκεί. Ήταν αυτός που μαζί με τον Λατίνο επίσκοπο και βαρώνο Ωλένης Ιάκωβο συνέλαβαν την Μαργαρίτα Βιλλεαρδουίνου και τη φυλάκισαν στη Γλαρέντζα, όπου και πέθανε το 1315.

Το 1315 μαζί με τον Νικολό Ορσίνη προσπάθησαν να εμποδίσουν τον Φερδινάνδο της Μαγιόρκας να αποβιβαστεί στο Πριγκιπάτο χωρίς να τα καταφέρουν. Έπειτα ο Νικόλαος Μαύρος υποχώρησε στην Καλαμάτα, όπου προσπάθησε από εκεί να οργανώσει την άμυνα. Συναντήθηκε με τον στρατό του Φερδινάνδου στο Κάστρο Μποβουάρ ή Μπελβεντέρε (το σημερινό Ποντικόκαστρο του Κατάκωλου) και στην Μάχη που ακολούθησε, ο Μαύρος υπέστη μεγάλη ήττα. Μετά την ήττα του αναγνώρισε τον Φερδινάνδο πρίγκιπα της Αχαΐας και υπέβαλε σε αυτόν την παραίτησή του, πράγματα που αργότερα αποδείχθηκαν κινήσεις τακτικής: όταν το 1316 έφτασε στο Πριγκιπάτο η νόμιμη πριγκίπισσα Ματθίλδη του Αινώ, ο Μαύρος την υποδέχτηκε δημόσια, αναγνωρίζοντάς την σαν νόμιμη πριγκίπισσα.

Γιος του ήταν ο Στέφανος Μαύρος (Étienne le Maure), μετέπειτα βαρώνος της Αρκαδίας μέσω της συζύγου του Αγνής ντ'Ωλναί .

Πηγές 
 Treccani, L' enciclopedia Italiana, FERDINANDO (Ferrán) di Maiorca, ανακτήθηκε 24 Μαρτίου 2013

Παραπομπές

Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Βαρωνία της Αρκαδιάς
Οικογένεια Λε Νουάρ
Ο Γυμνός Ήλιος

Ο Γυμνός ήλιος είναι το δεύτερο βιβλίο μετά το Σπηλιές από ατσάλι τής σειράς Ρομπότ του Ισαάκ Ασίμωφ. Στον πλανήτη Σολάρια δολοφονείται ένας επιστήμονας. Είναι το πρώτο έγκλημα πού γίνεται στον πλανήτη μετά από διακόσια χρόνια. Ο Σολάρια είναι ένας από τούς πενήντα κατοικημένους κόσμους μακριά από την Γη. Ένας πλανήτης τύπου Γης πού κατοικείται από δέκα χιλιάδες περίπου Διαστημικούς και ένα τεράστιο αριθμό ρομπότ. Οι Σολαριανοί έχουν αναπτύξει έναν προηγμένο πολιτισμό βασισμένο στα ρομπότ με αποτέλεσμα να ζουν πολύ μακριά ο ένας από τον άλλο απεχθανόμενοι την προσωπική επαφή και υπηρετούμενοι από χιλιάδες ρομπότ ο κάθε ένας. Σε αυτόν τον κόσμο καλείται ο Ελάιζα Μπέηλυ ένας μυστικός αστυνομικός από την Γη για να διαλευκάνει την υπόθεση. Ο Μπέηλυ μαζί με τον Ρ. Ντανιήλ Ολιβόου, ένα πολύ εξελιγμένο ρομπότ, τόσο πού δεν ξεχωρίζει από τον άνθρωπο, με τον οποίον είχαν συνεργαστεί λίγο καιρό πριν σε μία άλλη υπόθεση στην Γη, φτάνουν στον Σολάρια. Με την βοήθεια του Ντανηήλ, ο Μπέηλυ καταφέρνει να βρει τον δολοφόνο παρά τις δυσκολίες που του δημιουργούν οι Σολαριανοί με την απέχθειά τους για την προσωπική επαφή.

Παραπομπές

Γυμνος Ηλιος
Μυθιστορήματα του 1956
Φούλντα (αποσαφήνιση)

Με το όνομα Φούλντα είναι γνωστά τα:

Τοπωνύμια

Γερμανία
 Φούλντα (γερμ. Fulda), πόλη της Γερμανίας
 Φούλντα (ποταμός)
 Φούλντα (νομός)

ΗΠΑ
 Φούλντα, Καλιφόρνια
 Φούλντα, Μινεσότα
 Φούλντα, Ιντιάνα

Πρόσωπα
 Άνταμ φον Φούλντα, Γερμανός συνθέτης της Αναγέννησης

Άλλες έννοιες
 Φούλντα (ελαστικά), γερμανική εταιρία κατασκευής ελαστικών αυτοκινήτων, θυγατρική της Goodyear
Γισραέλ Μπεϊτέινου

Το Γισραέλ Μπεϊτέινου (εβραϊκά: ישראל ביתנו) είναι Ισραηλινό εθνικιστικό πολιτικό κόμμα. Το όνομά του σημαίνει στα εβραϊκά Το σπίτι μας. Παραδοσιακά, η εκλογική του βάση αποτελούνταν από κοσμικούς, ρωσόφωνους ψηφοφόρους. Το κόμμα αυτοχαρακτηρίζεται ως «ένα εθνικό κίνημα με ένα καθαρό όραμα να ακολουθήσει τον γενναίο δρόμο του Ζεβ Γιαμποτίνσκι», του ιδρυτή του ρεβιζιονιστικού Σιωνισμού. Παρ'όλο που αντιπροσωπεύει μετανάστες από την πρώην Σοβιετική Ένωση, έχει διευρύνει την επιρροή του και στο ευρύτερο ισραηλινό κοινό. Έχει διατηρήσει σκληρή στάση απέναντι στην ενσωμάτωση των Ισραηλινών Αράβων, όπως φαίνεται και από το σλόγκαν στις εκλογές του 2009 «Όχι αφοσίωση, όχι ιθαγένεια». Οι θέσεις του κόμματος περιλαμβάνουν την αναγνώριση της λύσης των δύο κρατών, τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους με την ανταλλαγή περιοχών της Δυτικής Όχθης που αποτελούνται κυρίως από Εβραίους με περιοχές του Ισραήλ που αποτελούνται κυρίως από Άραβες. Το κόμμα διατηρεί αντικληρική στάση και ενθαρρύνει τις κοινωνικο-οικονομικές ευκαιρίες για νέους μετανάστες σε συνάρτηση με τις προσπάθειες να αυξηθεί η εβραϊκή μετανάστευση. Στις εκλογές του 2009, το κόμμα κέρδισε το 11,70% των ψήφων και 15 από τις συνολικά 120 έδρες, το μεγαλύτερο αποτέλεσμα που έχει σημειώσει το κόμμα, ενώ στις εκλογές του 2013 συνεργάστηκε με το Λικούντ, συγκεντρώνοντας 11 από τις συνολικά 31 έδρες που κατέλαβε ο συνασπισμός.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ισραηλινά πολιτικά κόμματα
Εθνικιστικά κόμματα
Σεκουλαριστικά κόμματα
Γουλιέλμος ντε Λα Ρος

Ο Γουλιέλμος Α΄ ντε Λα Ρος (Guillaume de La Roche, πέθανε το 1287) μέλος του Οίκο ντε Λα Ρος ήταν Βουργουνδός Δούκας των Αθηνών (1280 - 1287) και  Ανδεγαυός Βάϊλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας (1285 - 1287). Ο Γουλιέλμος Α΄ ήταν δεύτερος γιος του Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος και της Αγνής. Διαδέχθηκε στο Δουκάτο των Αθηνών τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Α' ντε λα Ρος (1280).

Δούκας των Αθηνών

Ο Γουλιέλμος Α΄ ανέκτησε επιτυχώς όλες τις περιοχές που είχε χάσει ο αδελφός του επεκτείνοντας την κυριαρχία του δουκάτου από την Λαμία μέχρι το Γαρδίκι Τρικάλων. Παντρεύτηκε την Ελένη Αγγελίνα Κομνηνή κόρη του ηγεμόνα της Θεσσαλίας Ιωάννη Α΄ Δούκα δημιουργώντας μια ισχυρή συμμαχία με τον πεθερό του στην κεντρική Ελλάδα.

Βάϊλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας

Ο Κάρολος Β΄ της Νάπολης, νόμιμος πρίγκιπας της Αχαΐας, συνελήφθη από τον Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας (1283) και παρέμεινε αιχμάλωτος στην Αυλή της Αραγωνίας μέχρι το 1288. Την περίοδο αυτή ο αντιβασιλιάς του πριγκιπάτου, και δεύτερος γιος του Λουδοβίκου Η΄ της Γαλλίας, ο Ροβέρτος Α΄ του Αρτουά διόρισε τον Γουλιέλμο Α΄ ντε Λα Ρος "βάϊλο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας" (1285). Ο Γουλιέλμος έκτισε το κάστρο του Δημητρά για να υπερασπιστεί την Μεσσηνία από τη Ρωμανία· έγινε στην εποχή του ο ισχυρότερος ηγεμόνας κατά την περίοδο της Λατινοκρατίας. Όταν πέθανε η Ισαβέλλα Παλαβιτσίνι ξέσπασε σκληρή σύγκρουση ανάμεσα στον χήρο της Αντουάν λε Φλαμέν και τον εξάδελφό της Θωμά Παλαβιτσίνι σχετικά με τη διαδοχή στο Μαρκιωνία της Βοδονίτσας. Ο Γουλιέλμος έγινε διαιτητής και επέλεξε τον Θωμά.

Θάνατος

Η ηγεμονία του Γουλιέλμου ήταν ισχυρή αλλά σύντομη, πέθανε δυο χρόνια μετά τον υψηλό διορισμό του στην θέση του βάϊλος της Αχαΐας. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γκυ Β΄ ντε Λα Ρος που ήταν μόλις επτά ετών υπό την κηδεμονία της μητέρας του Ελένης Αγγελίνας Κομνηνής.

Παραπομπές

Πηγές
Jean Girard, La Roche ou l'Epopée Comtoise de Grèce, L'Atelier du Grand Tetras, Besançon, 1998.
Longnon, Jean (1969). "The Frankish States in Greece, 1204–1311". In Wolff, Robert Lee; Hazard, Harry W. A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189–1311
Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London: The Athlone Press.
Setton, Kenneth M. (general editor), A History of the Crusades: Volume II — The Later Crusades, 1189 – 1311. Robert Lee Wolff and Harry W. Hazard, editors. University of Wisconsin Press: Miliwaukee, 1969.
The Latins in Greece and the Aegean from the Fourth Crusade to the End of the Middle Ages, K. M. Setton, The Cambridge Medieval History:Vol IV, The Byzantine Empire, ed. J.M Hussey, D.M. Nicol and G. Cowan, (Cambridge University Press, 1966), 410.
Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit (2001). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit. Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften.

|-

|-

Δούκες των Αθηνών
Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
13ος αιώνας
Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας
Οικογένεια ντε Λα Ρος
Αλέξανδρος Σακελλαρίου

Ο Αλέξανδρος Σακελλαρίου (1 Ιανουαρίου 1887 – 7 Ιουλίου 1982) ήταν Έλληνας ναύαρχος και πολιτικός, αρχηγός του Βασιλικού Ναυτικού την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Την 1η Ιουλίου 1947 του απονεμήθηκε το ανώτατο ελληνικό πολεμικό παράσημο, ο Σταυρός Ταξιαρχών του Αριστείου Ανδρείας, σε ένδειξη αναγνώρισης του ρόλου του κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στη Μάνδρα Αττικής. Εισήχθη στη Ναυτική Ακαδημία το 1902 και αποφοίτησε από εκεί το 1906. Υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Το 1918 εκδιώχθηκε από το Ναυτικό εξαιτίας της αρνητικής του στάσης απέναντι στους βενιζελικούς κατά τον Εθνικό Διχασμό. Όπως έγινε με πολλούς άλλους βασιλόφρονες αξιωματικούς, κατατάχθηκε ξανά στο Ναυτικό τη δεκαετία του 1920.

Το Μάρτιο του 1935, έχοντας φτάσει πλέον στο βαθμό του Αντιναυάρχου, ήταν διοικητής των ναυτικών δυνάμεων που εστάλησαν με σκοπό την καταστολή της απόπειρας πραξικοπήματος από βενιζελικούς αξιωματικούς. Μετά την καταστολή του πραξικοπήματος, υπηρέτησε ως πρόεδρος του Στρατοδικείου που δίκασε τους στασιαστές αξιωματικούς και εν συνεχεία προήχθη σε αρχηγό της Διοίκησης του Στόλου. Από τη θέση αυτή διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο κατά το κίνημα του Κονδύλη τον Οκτώβριο του 1935, που είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση της Δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας. Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο ο Σακελλαρίου παρέμεινε στο αξίωμά του.

Έπειτα από την αυτοκτονία του πρωθυπουργού Κορυζή στις 18 Απριλίου 1941, στη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, ο Σακελλαρίου διορίστηκε από το Βασιλιά Γεώργιο Β΄ ως υπουργός Ναυτικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, με τον Εμμανουήλ Τσουδερό να αναλαμβάνει καθήκοντα πρωθυπουργού (στις 20 Απριλίου). Συνετέλεσε στη διαφυγή του ελληνικού στόλου στην Αίγυπτο στον απόηχο της γερμανικής προέλασης και των ηττών του ελληνικού στόλου. Στο Κάιρο σχηματίστηκε κυβέρνηση σε εξορία που παρέμεινε ως το 1944. Ο Σακελλαρίου παραιτήθηκε από τις κυβερνητικές του θέσεις στις 2 Μαΐου 1942, ωστόσο παρέμεινε επικεφαλής του Ελληνικού Ναυτικού κατά τον πόλεμο.

Έπειτα από την απελευθέρωση, το 1946 ο Σακελλαρίου κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές του 1946 και κέρδισε την έδρα της Αττικοβοιωτίας. Στις 29 Ιουλίου 1947 διορίστηκε υπουργός Ανεφοδιασμού και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη. Στην επόμενη κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη έγινε ξανά υπουργός Ναυτικών (ως τις 18 Νοεμβρίου 1948). 

Στην κυβέρνηση του Πλαστήρα, ο Σακελλαρίου διορίστηκε υπουργός Εθνικής Άμυνας το 1951. Στο αξίωμα αυτό παρέμεινε ως την παραίτησή του, στις 31 Μαρτίου 1952. Απεβίωσε πλήρης ημερών, το 1982.

Παραπομπές

Πηγές
 
 

Βουλευτές Αττικοβοιωτίας
Έλληνες υπουργοί Ναυτικών
Αντιπρόεδροι της Κυβέρνησης της Ελλάδας
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας
Έλληνες ναύαρχοι
Ταξιάρχης Αριστείου Ανδρείας
Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Ελλάδα)
Neues Deutschland

Η Neues Deutschland (στα ελληνικά Νέα Γερμανία) είναι γερμανική εφημερίδα με έδρα το Βερολίνο και διατηρεί ένα σοσιαλιστικό προφίλ. Η εφημερίδα πολιτικά όσο και οικονομικά συνδέεται με το κόμμα Η Αριστερά (Die Linke) και παλαιότερα η εφημερίδα ήταν η επίσημη εφημερίδα του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος στη Ανατολική Γερμανία. Ιδρύθηκε το 1946 και πουλάει περίπου 50.000 αντίτυπα, κατά το πλείστον σε συνδρομητές. Θεωρείται εφημερίδα ποιότητας.

Παραπομπές 

Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Βερολίνο
Εφημερίδες στη γερμανική γλώσσα
Η Αριστερά (Γερμανία)
Βασιλιάς Ληρ

Ο Βασιλιάς Ληρ (King Lear), είναι δράμα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ που γράφτηκε το 1609.

Το θέμα 
Το θέμα της τραγωδίας είναι η απόφαση του βασιλιά Λήρ να μοιράσει το βασίλειό του στις τρεις θυγατέρες του, τη Γονερίλη, τη Ρεγάνη και την Κορδέλια. Αυτή που θα τον πείσει για το μέγεθος της αγάπης της, θα πάρει το βασίλειο.

Παρά τις συμβουλές του δούκα του Κεντ, αποκληρώνει την Κορδέλια κι εξορίζει τον δούκα. Την αποκληρωμένη κόρη παντρεύεται ο βασιλιάς της Γαλλίας.

Ο Ληρ φιλοξενείται με τη σειρά κάθε μήνα από τις δυο μεγαλύτερες κόρες. Παρόλο που έχει παραδώσει την εξουσία, εξακολουθεί να συμπεριφέρεται με αυταρχισμό. Ο δούκας του Κεντ, μεταμφιεσμένος, μπαίνει στην υπηρεσία του και του συμπαραστέκεται στους εξευτελισμούς που υφίσταται. Τελικά οι δυο κόρες διώχνουν τον πατέρα τους Ληρ, που ακολουθούμενος από τον πιστό του δούκα, μεταμφιεσμένο πάντα, και από τον γελωτοποιό του περιπλανιέται μέσα σε μια άγρια νύχτα με καταιγίδα και καταφεύγει σ' ένα καλύβι ξεστομίζοντας βαριές κατάρες.
Από εκεί οι πιστοί του τον φυγαδεύουν στο Ντόβερ, απέναντι από τις γαλλικές ακτές.

Στο μεταξύ ο δούκας της Κορνουάλης, σύζυγος της Ρεγάνης, σκοτώνεται σε μια συμπλοκή, ενώ ο βασιλιάς της Γαλλίας αποβιβάζεται με στρατό στο Ντόβερ. Η Κορδέλια ειδοποιείται κι έρχεται να συναντήσει τον πατέρα της που βρίσκεται πια στα πρόθυρα της τρέλας. Η συνάντηση γίνεται στο φράγκικο στρατόπεδο. Ακολουθεί σύγκρουση των φράγκικων και αγγλικών στρατευμάτων και νικούν οι Άγγλοι. Ο Ληρ και η Κορδέλια συλλαμβάνονται και φρουρούνται. Ανάμεσα στις δυο βασίλισσες αδελφές, τη Γονερίλη και τη Ρεγάνη, ξεσπάει διχόνοια. Η Γονερίλη δηλητηριάζει τη Ρεγάνη και η ίδια αυτοκτονεί.

Η Κορδέλια δολοφονείται και ο Ληρ ξεψυχάει κρατώντας στην αγκαλιά του το σώμα της.

Γνώμες για το έργο
Βασίλης Ρώτας

«Ο Ληρ με την απόφασή του να ξεντυθεί την απολυταρχική εξουσία του - χωρίς ανάγκη και αρρώστια - μόνο επειδή έχει μπει στα χρόνια, έχει προχωρήσει πολύ πιο πέρα από καθέναν που έχει βρεθεί στην κορυφή της εξουσίας. Και η στιγμή που ζητάει από τις κόρες του να του πουν πόσο τον αγαπούν είναι μια πολύ ανθρώπινη στιγμή. Σαν να ζητάει μια εγγύηση, ένα στήριγμα για όταν δεν θα 'χει πια εξουσία, για να περάσει από την εξουσία στη μη εξουσία και να μην κακοπάθει».

Από την Εγκυκλοπαίδεια «Δομή»

 Περισσότερο λυρική δραματοποίηση παρά καθαυτό δράμα, η φυσιογνωμία του έκπτωτου και τρελού βασιλιά που περιφέρεται έρημος μέσα στη μαινόμενη καταιγίδα.
Η  τραγωδία αυτή, είναι φτιαγμένη από υλικά μιας πρωτόγονης εποποιίας, όπου πρωταγωνιστούν ο άνθρωπος και η φύση, συγκρουούμενοι σε μια αιώνια πάλη.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

 Βασιλιάς Ληρ, εκδ. «Κέδρος», ISBN 960-04-0892-0

Βασιλιας Ληρ
Ληρ
Τάσος Μήνης

Ο Αναστάσιος Μήνης γεννήθηκε στην  Καλαμάτα Μεσσηνίας (7 Νοεμβρίου 1919 - 6 Αυγούστου 2005) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αντιστασιακός και πολιτικός, με δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας του 1967. Υπηρέτησε ως βουλευτής το 1974-77.

Αγωνιστική δράση 
Ο Μήνης μπήκε πρώτος στη Σχολή Ικάρων (1940) και πολέμησε σε μάχες στη Μέση Ανατολή· τραυματίστηκε στο Ελ Αλαμέιν. Τον Μάιο του 1943 αναχωρώντας από το Κάιρο έπεσε με αλεξίπτωτο στον Ταύγετο στην Πελοπόννησο ως αρχηγός συμμαχικής αποστολής για να μεταδίδει μέσω ασυρμάτου στο Συμμαχικό Αρχηγείο τις θέσεις, τον οπλισμό και τις οχυρώσεις των γερμανικών στρατευμάτων καθώς και τις κινήσεις των γερμανικών πλοίων στα λιμάνια της νοτίου Πελοποννήσου. Με το βαθμό του σμηναγού ετέθη σε πολεμική διαθεσιμότητα το 1952 μετά την συντριβή του καταδιωκτικού του αεροπλάνου και τον σοβαρό τραυματισμό του κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (Απρίλιος 1949).  Τάχθηκε εναντίον της χούντας, γι' αυτό και συνελήφθη και βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ το 1972 και για 111 ημέρες. Τον επόμενο χρόνο καταδικάστηκε από το Έκτακτο Στρατοδικείο σε πρόσκαιρη φυλάκιση 9 ετών και 10 μηνών.  Στενός του συνεργάτης ήταν ο Σπύρος Μουστακλής. Στη διάρκεια του εγκλεισμού του στο ΕΑΤ-ΕΣΑ κατέγραφε σε χαρτί τουαλέτας όσα είχε ζήσει και κατόρθωσε να τα διοχετεύσει παράνομα προς τα ειδησεογραφικά μέσα της Ευρώπης ενώ βρισκόταν ήδη κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού. Το ημερολόγιο των βασανιστηρίων του μεταδόθηκε από την Deutsche Welle (Βόννη Δ. Γερμανίας), από το BBC, από τη "Φωνή της αλήθειας" (Μόσχα) και από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Παρισιού. 

Τον Αύγουστο του 1973 αποφυλακίστηκε έπειτα από την αμνηστία που δόθηκε εκείνη τη χρονιά. Την νύχτα του Πολυτεχνείου (17 Νοεμβρίου 1973) αξιωματικοί της ασφάλειας επιχείρησαν να τον συλλάβουν στην οικία του, αλλά ο Αναστάσιος Μήνης είχε ήδη περάσει στην παρανομία (από 17/11/1973 έως 24/7/1974). Μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου συνεχίστηκε η αναζήτησή του προσωπικά από τον "αόρατο δικτάτορα" Δ. Ιωαννίδη μέσω όλων σχεδόν των τμημάτων ασφαλείας Αττικής μέχρι την πτώση της δικτατορίας.

Πολιτική καριέρα 
Με τη Μεταπολίτευση κατήλθε στα κοινά ως υποψήφιος στις πρώτες εκλογές που έγιναν το 1974. Εξελέγη βουλευτής λαμβάνοντας 12.896 ψήφους στην Β΄ Αθηνών (υπόλοιπο πρώην Δήμου Αθηναίων) με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, η οποία μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976. Παρέμεινε βουλευτής ως τη λήξη της θητείας του, το 1977. Εντάχθηκε στο Συνασπισμό από την ίδρυσή του το 1989.

Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Παπάγου, τον Αύγουστο του 2005.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Αναστάσιος Μήνης, Ημερολόγιο βασανιστηρίων μαζί μ' ένα σημείωμα του Στέφανου Παντελάκη, Έκδοση "Αγώνας" [1972]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφία  στον ιστότοπο του Άγη Μπράτσου.

Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις
Βουλευτές Β' Αθηνών
Ιωάννης Μαλλιαρόπουλος

Ο Ιωάννης Μαλλιαρόπουλος (1847 - 1919) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός που δώρισε το Μαλλιαροπούλειο θέατρο στον δήμο Τρίπολης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε το 1843 στα Λαγκάδια και έζησε στην Τρίπολη, όπου εγκαταστάθηκε το 1879. Υπήρξε χειρουργός και υπηρέτησε ως βουλευτής Αρκαδίας με το κόμμα των Φιλελευθέρων στην Β΄ Αναθεωρητική Βουλή (1910-1911) και από το 1915 ως το 1917. Το 1905 δώρισε το θέατρο στον δήμο Τρίπολης, το οποίο ονομάστηκε Μαλλιαροπούλειο και εγκαινιάστηκε το 1910. Επίσης είχε δωρίσει την πολυτελή οικία του για να στεγαστεί νοσοκομείο. Σήμερα εκεί στεγάζεται το Πολεμικό Μουσείο Τρίπολης.

Ήταν παντρεμένος με την Άννα, κόρη του Nικολάου Bασιλείου, ενός εμπόρου της πόλης της Τρίπολης. Απεβίωσε το 1919 άτεκνος.

Παραπομπές 

Βουλευτές Αρκαδίας
Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Μπερτράν ντε Μπω

Ο Μπερτράν Α΄ ντε Μπω (γαλλικά: Bertrand des Baux) από τον Οίκο των Μπω (ιταλ.: Μπάλτσο), ήταν άρχοντας του Κουρτεζόν στην Προβηγκία, 3ος κόμης της Άντρια & του Σκουιλάτσε.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Άντρια και ήταν γιος του Ραϋμόνδου ντε Μπω και της Αλίκης της Μασσαλίας.
Τον Ιούλιο του 1336 ορίστηκε μαρεσάλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βάιλος και γενικός βικάριος της Αχαΐας, της Κεφαλληνίας, καθώς και της Ναυπάκτου για λογαριασμό της Αικατερίνης Β΄ του Βαλουά, εξουσιάζοντας έως την άφιξη της Αικατερίνης στο Πριγκιπάτο και την ανάληψη από την ίδια της άμεσης διακυβέρνησης το καλοκαίρι του 1338. Η θητεία του σημαδεύτηκε από μία βίαια διαμάχη του με τον Λατίνο Αρχιεπίσκοπο της Πάτρας, Γουλιέλμο Φραγκιπάνη. Όταν ο Γουλιέλμος απεβίωσε το 1337, ο Μπερτράν πολιόρκησε την Πάτρα, ελπίζοντας στην υποταγή της πριν την άφιξη του διαδόχου του, αρχιεπισκόπου Ρογήρου. Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΒ΄ αντέδρασε, κηρύσσοντας την πόλη ως "έδαφος της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας" και θέτοντας το Πριγκιπάτο υπό καθεστώς απαγόρευσης. Ως αποτέλεσμα, ο Μπερτράν υποχρεώθηκε σε υποχώρηση, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος κατέστη ανεξάρτητος, αν και τα κληρικά του φέουδα εξακολούθησαν να υπάγονται και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον Πρίγκιπα.

Ο Μπερτράν ορίστηκε εκ νέου ως βάιλος της Αχαΐας μετά την αναχώρηση της Αικατερίνης Β΄ για την Ιταλία το 1341, ενώ παρέμεινε στο αξίωμα του αυτό έως το 1344. Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Γαλλία, όπου το 1345 ο Πάπας Κλήμης ΣΤ΄ τον όρισε ως αντικαταστάτη τού Μαρτίνου Ζαχαρία, καθώς και των υπολοίπων ηγετών της Σταυροφορίας της Σμύρνης, μετά τον θάνατο των τελευταίων σε ενέδρα. Απεβίωσε το 1347 στη Νάπολη και τάφηκε στον Σαν Ντομένικο Ματζόρε.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1324 τη Μαργαρίτα του Ωλναί και είχε τέκνο:
 Φραγκίσκος π. 1330-1422, 1ος δούκας της Άντρια, κόμης του Μοντεσκαλιόζο & Σκουιλάτσε. Έκανε τρεις γάμους και απέκτησε πέντε τέκνα:
 Ιάκωβος, νυμφεύτηκε την Αγνή των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου.
 Αντωνία, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ της Σικελίας.
 Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου κόμη του Σαιν-Πολ.
 Γουλιέλμος, δούκας της Άντρια.
 Μπιανκίνο, κυβερνήτης της Πίζας και αρχηγός του στρατού του Μιλάνου.

Παραπομπές

Πηγές 
 
 

Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Οίκος των Μπω
Γες Ατίντ

Το Γες Ατίντ (εβρ. יש עתיד) είναι ισραηλινό φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα. Το όνομα του κόμματος μεταφράζεται και ως Υπάρχει Μέλλον και Το Κόμμα του Μέλλοντος. Ιδρυτής και ηγέτης του κόμματος είναι ο δημοσιογράφος Γιαΐρ Λαπίντ, ο οποίος ίδρυσε το κόμμα για να εκπροσωπηθεί αυτό που θεωρούσε ως το κέντρο της εβραϊκής κοινωνίας, δηλαδή την μεσαία κοσμική τάξη. Στις εκλογές του 2013, το κόμμα συγκέντρωσε 19 από τις συνολικά 120 έδρες στην Κνέσετ, καθιστώντας το ως το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα του. Το κόμμα συγκέντρωσε ποσοστά πολύ μεγαλύτερα από τις εκτιμήσεις. Στις 15 Μαρτίου 2013, το κόμμα συμφώνησε να συνεργαστεί με το Λικούντ για τον σχηματισμό κυβέρνησης. 

Σεκουλαριστικά κόμματα
Φιλελεύθερα κόμματα στο Ισραήλ
Σιωνιστικά κόμματα στο Ισραήλ
Κατάλογος δήμων της Ελλάδας

Ο κατάλογος αυτός περιλαμβάνει τους Δήμους της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκαν με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» (Ν. 3852/2010) και απο το Πρόγραμμα «Κλεισθένης» (Ν. 4555/2018) και ισχύουν με την παρούσα μορφή τους από την 1/9/2019, όταν μεταρρυθμίστηκε η Διοικητική Διαίρεση της χώρας τελευταία φορά. Εκτός από την επίσημη ονομασία του δήμου, περιλαμβάνονται η Περιφέρεια και η Περιφερειακή Ενότητα αυτής στην οποία βρίσκονται, η έκταση (σε τ.χλμ.), η δημογραφική πυκνότητα (κάτοικοι ανά τ.χλμ) και ο μόνιμος πληθυσμός όπως αυτός έχει καταγραφεί σύμφωνα με τις επίσημες εθνικές απογραφές του 2021, 2011, και του 2001 καθώς και η ποσοστιαία μεταβολή μεταξύ αυτών.

Δείτε επίσης 
 Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας
 Κατάλογος δήμων ανά νομό
 Κατάλογος δήμων και κοινοτήτων Ελλάδας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
 Κατάλογος δήμων ανά έκταση (σχέδιο Καποδίστριας)

Παραπομπές 

Δημοι
 
Πρόγραμμα Καλλικράτης
Ελλαδας
Αθανάσιος Νάκος

Ο Αθανάσιος Νάκος (8 Ιανουαρίου 1949 -28 Μαρτίου 2013) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, ο οποίος υπηρέτησε ως β' αντιπρόεδρος της Βουλής από το 2012, βουλευτής Μαγνησίας (με τη ΝΔ) από το 1993 και μέλος των κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή του 2004 και του 2007 ως υφυπουργός Εσωτερικών.

Σπουδές - επαγγελματική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Βόλο, γιος του Σταύρου και της Ροδόπης. Σπούδασε στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Νάκος κατήλθε υποψήφιος για πρώτη φορά με επιτυχία στις βουλευτικές εκλογές του 1993. Εξελέγη πρώτος στο νομό Μαγνησίας και έκτοτε εκλεγόταν συνεχώς μέχρι το θάνατό του, το 2013. Κέρδισε δηλαδή τις εκλογές των ετών 1993, 1996, 2000, 2004, 2007, 2009 και τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012.

Έπειτα από την ανάληψη της ηγεσίας της ΝΔ από τον Κώστα Καραμανλή, ο Αθανάσιος Νάκος ανέλαβε στην αρχή υπεύθυνος του Τομέα Αγροτικής Ανάπτυξης και στη συνέχεια του Τομέα Ανάπτυξης. Από τις 10 Μαρτίου 2004 ως τις 7 Οκτωβρίου 2009 υπηρέτησε ως υφυπουργός Εσωτερικών.

Τον Ιανουάριο του 2011 ανέλαβε τομεάρχης της Προστασίας του Πολίτη. Έπειτα από τη διεξαγωγή των των εκλογών του Μαΐου του 2012 εξελέγη Β΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Στο αξίωμα αυτό επανεξελέγη μετά τις επόμενες εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 2012.

Στη διάρκεια της θητείας του έγιναν χιλιάδες αναπτυξιακά έργα στους δήμους, στα πλαίσια του Σχεδίου "Θησέας". Το όνομά του συνδέθηκε επίσης με την παροχή φυσικού αερίου στα σχολεία, το εθνικό δημοτολόγιο και το θεσμό της μερικής απασχόλησης.

Το 2008 ορίστηκε από τον Κώστα Καραμανλή επικεφαλής της Διυπουργικής Επιτροπής για τη Διαχείριση των Στερεών Αποβλήτων σε όλη τη χώρα και κατόρθωσε να κλείσουν 2.500 παράνομες χωματερές στην Ελλάδα  και να αντικατασταθούν από σύγχρονους Χώρους Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (ΧΥΤΑ).

Τον Νοέμβρη του 2008 ανέλαβε την προεδρία του 3ου Παγκόσμιου Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη, που έγινε στην Αθήνα με την παρουσία του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι-μουν.

Θάνατος
Ο Θανάσης Νάκος πέθανε τo 2013 έπειτα από εγχείριση μπάι πας στην ΜΕΘ του νοσοκομείου "Υγεία", όπου νοσηλευόταν έχοντας παρουσιάσει λοίμωξη του αναπνευστικού. Με την πρώτη σύζυγο του Άννα απέκτησε ένα γιο, τον Σταυρή και μια εγγονή, την Άννα, και με τη δεύτερη σύζυγο του Δανάη απέκτησε μια κόρη, τη Ροδόπη.

Έπειτα από τον θάνατο του βουλευτή, την έδρα του κατέλαβε η Ζέτα Μακρή.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Πέθανε ο αντιπρόεδρος της Βουλής, Θανάσης Νάκος, madata.gr, 28-3-2013

Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών
Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Βουλευτές Μαγνησίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Αληθινό θράσος

Η κινηματογραφική ταινία Αληθινό θράσος (πρωτότυπος τίτλος: True Grit) είναι αμερικανικό γουέστερν που σκηνοθέτησαν και έγραψαν οι αδερφοί Κοέν. Είναι η δεύτερη προσαρμογή της νουβέλας του Τσαρλς Πόρτις, η οποία γυρίστηκε το 1969 με πρωταγωνιστή τον Τζον Γουέιν. Σε αυτή την εκδοχή πρωταγωνιστούν η Χέιλι Στάινφελντ ως Μάτι Ρος και ο Τζεφ Μπρίτζες ως Αστυνόμος Ρούμπεν Τζ. «Ρούστερ» Κόγκμπερν. Επίσης συμμετέχουν οι Ματ Ντέιμον, Τζος Μπρόλιν και Μπάρι Πέπερ.

Τα γυρίσματα άρχισαν τον Μάρτιο του 2010 και το Αληθινό θράσος κυκλοφόρησε επίσημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 22 Δεκεμβρίου 2010. Η ταινία άνοιξε το 61ο Φεστιβάλ Βερολίνου στις 10 Φεβρουαρίου 2011. Ήταν υποψήφιο για 10 Όσκαρ: Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία, Διασκευασμένο Σενάριο, Α' Ανδρικού Ρόλου, Β' Γυναικείου Ρόλου, Καλλιτεχνική Διεύθυνση, Φωτογραφία, Κοστούμια, Μίξη Ήχου και Μοντάζ Ηχητικών Εφέ. Η ταινία κυκλοφόρησε σε Blu-ray και σε DVD στις 7 Ιουνίου 2011.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες 
 Τζεφ Μπρίτζες ως ο Αστυνόμος των Η.Π.Α. Ρούμπεν Τζ. «Ρούστερ» Κόγκμπερν 
Χέιλι Στάινφελντ ως η Μάττι Ρος
 Ματ Ντέιμον ως ο Τεξανός Κυνηγός Λα Μπιφ
 Τζος Μπρόλιν ως ο Τομ Τσέινι
 Ντόουναλ Γκλίσον ως ο Μουν (το Παιδί)
 Μπρούς Γκριν ως ο Χάρολντ Παρμάλεε 
 Εντ Λι Κόρμπιν ως ο Άνθρωπος-Αρκούδα (Δρ. Φόρεστερ)
 Ροΐ Λι Τζόουνς ως Υάρνελ Ποΐντέξτερ
 Πόλ Ράε ως ο Έμετ Κουίνσυ 
 Νίκολας Σάντλερ ως ο Σάλιβαν 
 Ντάρκιν Μάθιους ως  ο συνταγματάρχης Στόουνχιλ
 Ελίζαμπεθ Μάρβελ και Ρουθ Μόρις ως Μάττι Ρος σε ηλικία 40 ετών
 Λέον Ράσομ ως ο Σερίφης  
 Τζέικ Γουόκερ ως ο Δικαστής Άιζακ Πάρκερ
 Ντον Πιρλ ως ο Κόουλ Γιάνγκερ
 Τζέιμς Μπρόλιν ως ο Φράνκ Τζεΐμς (απίστωτη σύντομη εμφάνιση)
 Τζάρλαθ Κόνροϊ ως  ο Εργολάβος Κηδειών
 Τζ. Κ. Σίμονς ως ο Δικηγόρος J. Noble Daggett (φωνή μόνο, απίστωτος)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Το Αληθινό θράσος στο IMDb

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες γουέστερν
Ταινίες του 2010
Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures
Ταινίες σε σκηνοθεσία Αδερφών Κοέν
Αμερικανικές δραματικές περιπετειώδεις ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στο Νέο Μεξικό
Ταινίες γυρισμένες στο Τέξας
Αγγλόφωνες ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση
Μιχαήλ Χλουβεράκης

Ο Μιχαήλ Χλουβεράκης (1905 - 8 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Λασιθίου. Ανηψιός του είναι ο επίσης βουλευτής και υπουργός Γιάννης Πλακιωτάκης.

Σπουδές, ιατρικό λειτούργημα και δημοσιογραφία 
Η καταγωγή του ήταν από την Τουρλωτή Λασιθίου, γιος του Μάρκου και της Στερεώ. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε το 1929. Εργάστηκε σε ιατρείο που άνοιξε ο ίδιος στη Σητεία. Είχε γίνει γνωστός ως «ο γιατρός με την άσπρη φοράδα» και αναφέρθηκε στον Τύπο της εποχής ως «έντιμος πολίτης, λευκός και άσπιλος πολιτικός».  

Υπηρέτησε ως γιατρός στη γραμμή των πρόσω. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση. Ευπροσήγορος, ειλικρινής και μειλίχιος, ενθάρρυνε τους ασθενείς του, καθώς ήταν πάντα γελαστός, όπως ανέφεραν οι νεκρολογίες του στον τοπικό Τύπο το 1970.
 
Από το Μάρτιο του 1945 ως τον Απρίλιο του 1946 εξέδιδε, μαζί με το Γαλανάκη, την εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα «Ελευθέρα Φωνή», η οποία ήταν η πρώτη εφημερίδα που κυκλοφόρησε στη Σητεία.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Η πρώτη του κάθοδος σε εκλογές έγινε με ανεξάρτητο συνδυασμό στις εκλογές του 1946. Στον ίδιο συνδυασμό ανήκαν οι Εμμανουήλ Γαλανάκης και Μιχαήλ Καταπότης. Στις εκλογές εκείνες ο συνδυασμός των τριών πολιτευτών ηττήθηκε.

Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια του Λασιθίου με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα το 1950 Επανεκλέχθηκε στις εκλογές των ετών 1951, 1952, 1956  (άνευ σταυρών με τη Δημοκρατική Ένωση, εξαιτίας του πλειοψηφικού),του 1961, 1963 και 1964 με την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. 

Στις 13 Ιουλίου 1951, έπειτα από το κίνημα του ΙΔΕΑ, ο Χλουβεράκης μαζί με πολλούς άλλους βουλευτές αποχώρησε από το κόμμα ΕΠΕΚ και πολιτεύτηκε στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις αρχικά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και έπειτα με την Ένωση Κέντρου. Με την τελευταία εκλέχθηκε στις εκλογές του 1961 συγκεντρώνοντας 9.500 ψήφους και με πρώτο τον Εμμανουήλ Κοθρή.

Θάνατος και τιμές 
Αναφέρεται ότι κάποτε που ήταν άρρωστος, η σύζυγός του τον συμβούλεψε να μην πάει στη Βουλή για να ψηφίσει, γιατί θα επιδεινωνόταν η κατάσταση της υγείας του. Η απάντηση του Χλουβεράκη ήταν: «Ας πεθάνω, Μαρία, αφού πρόκειται για την Κρήτη. Άντρες τα' ρίζουν τα Σφακιά».. 

Πέθανε στην Αθήνα το 1970 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο. Στη Σητεία έχει δοθεί το όνομα του Χλουβεράκη σε ένα πάρκο, με απόφαση του Δήμου Σητείας.

Παραπομπές 

Βουλευτές Λασιθίου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Άβας ο Αργείος

Ό Άβας ο Αργείος ήταν μυθικός ήρωας και βασιλιάς του Άργους, γιος του Λυγκέως και της Δαναΐδας, Υπερμήστρας, εγγονός του Δαναού, σύζυγος της Αγλαΐας και πατέρας των διδύμων Ακρισίου και Προίτου καθώς και της Ιδομένης. 

Σύμφωνα με την μυθική παράδοση ήταν ιδιαίτερα γενναίος πολεμιστής, γεγονός από το οποίο ετυμολογείται το όνομά του ως ανυποχώρητου και θαρραλέου με υπερφυσικές δυνάμεις. Η δε ασπίδα του καλούμενη «Αβαντεία ασπίς» λέγεται ότι και μόνο αυτή κατά θαυμαστό τρόπο έτρεπε σε φυγή τους εχθρούς του, την οποία αργότερα στους κλασικούς χρόνους τιμούσαν οι Αργείοι ως ιερό κειμήλιο. 
Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Άβας ο Αργείος φερόταν να ήταν ο οικιστής του «Πελασγικού Άργους».
Η άποψη ότι ο Άβας ο Αργείος ήταν ο γενάρχης του λαού των Αβάντων και ιδρυτής της πόλεως Άβαι στη Φωκίδα δεν έχει ιδιαίτερη βάση πέραν του ότι το όνομα ήταν ήδη διαδεδομένο με την επιστροφή των Ηρακλειδών, που συνέβη μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα.

Γενεαλογικό δενδρο

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τομ.1ος, σελ.57

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Βασιλείς του Άργους
Άβας ο Ευβοεύς

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ο  Άβας ο Ευβοεύς ήταν ο επώνυμος ήρωας και βασιλεύς των Αβάντων που φέρονταν να κατοίκησαν πρώτοι την Εύβοια, καλούμενη εξ αυτού Αβαντίδα, αμέσως μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, 

Ο Άβας ο Ευβοεύς φέρεται ως γιος του θεού Ποσειδώνα και της Νύμφης Αρέθουσας. Ο μύθος αυτός αποτελεί προσωποποίηση των διαφόρων μυθικών παραδόσεων περί της καθόδου των Αβάντων και της θαρραλέας εγκατάστασής τους ακόμα και σε παράλιους χώρους και νήσους μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Σημειώνεται ότι με το όνομα Αρέθουσα φερόταν η μεγάλη πηγή γλυκού νερού της αρχαίας Χαλκίδας.

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τομ.1ος, σελ.57

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1944

Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1944, θα ήταν γνωστοί και ως 5οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες, ήταν μία διεθνής αθλητική διοργάνωση προγραμματισμένη να διεξαχθεί στην περιοχή Κορτίνα Ντ' Αμπέτσο της Ιταλίας τον Φεβρουάριο του 1944. 

Η Κορτίνα επιλέχθηκε να διοργανώσει τους Αγώνες στις 9 Ιουνίου 1939 μπροστά από το Μόντρεαλ και το Όσλο. Η διοργάνωση όμως ματαιώθηκε το 1941 λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Τελικά, οι 5οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες έλαβαν χώρα στο Σανκτ Μόριτς της Ελβετίας το 1948, ενώ ένα χρόνο αργότερα η Κορτίνα Ντ' Αμπέτσο επιλέχθηκε να διοργανώσει τους Χειμερινούς Αγώνες του 1956.

Διαδικασία επιλογής

Δείτε επίσης 
 Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες
 Ολυμπιακοί Αγώνες
 Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή
 Άλλοι Αγώνες που ματαιώθηκαν λόγω πολέμου: 
 Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1916
 Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1940
 Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1940
 Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1944

1944
Ματαιωμένοι Ολυμπιακοί Αγώνες
Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1944
Αθλητισμός στην Ιταλία
Βεδισμός

Ο Βεδισμός (ή θρησκεία της Βέδα) ήταν παλαιά θρησκεία των Ινδών, μέχρι την εμφάνιση και επικράτηση του βραχμανισμού, αποτελώντας στην ουσία την πρωτόγονη μορφή του τελευταίου. Εκείνη την περίοδο συντάσσονται οι τέσσερις συλλογές (samhitas) των ιερών ύμνων των Ινδο-αρίων, που είναι γνωστές με το όνομα Βέδες (Veda) και αποτελούν τα αρχαιότερα φιλολογικά μημεία της Ινδίας. Γι' αυτό η περίοδος αυτή ονομάζεται και περίοδος Samhitas. Οι Βέδες μέχρι και σήμερα είναι το ιερό βιβλίο των Ινδών.

Το βασικό γνώρισμά της ήταν η λύτρωση του ανθρώπου μέσω των πράξεων, των έργων και όχι της θεωρίας και της γνώσης.

Ινδουισμός
Φωτολίβος Δράμας

Το Φωτολίβος είναι χωριό του δήμου Προσοτσάνης, της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας. Αποτελείται από τρεις συνοικισμούς: τον Σταθμό, το Τσιφλίκι και το Λαζοχώρι. Βρίσκεται κοντά στην ανατολική όχθη του Αγγίτη και 14 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Δράμας και 45 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά των Σερρών. . Στο Φωτολίβος υπάρχει ΚΕΠ του Δήμου Προσοτσάνης.

Στην περιοχή του Φωτολίβους έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός. Ο σύγχρονος οικισμός αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ως τσιφλίκι Ελιά Μπέη που αγοράστηκε από την κεντρική διοίκηση. Το χωριό ονομάζονταν Φωτίλοβο ή Φωτέλιγγο ή Φωτολείβος. Έως το 1864 στο τσιφλίκι καλλιεργούνταν αποκλειστικά βαμβάκι, ενώ από τότε και έπειτα η καλλιέργεια καπνού επικράτησε. Στο τσιφλίκι εργάζονταν κυρίως Τούρκοι και χριστιανοί Τσιγγάνοι. Υπήρχαν και 40-45 οικογένειες Ελλήνων που ήταν ενοικιαστές χωραφιών, ενώ κατά τους χειμερινούς μήνες ξεχειμάζαν και ορισμένες οικογένειες Βλάχων ποιμένων. Το 1922 το τσιφλίκι Φωτολίβους 16.500 στρεμμάτων περιήλθε στο Ελληνικό κράτος και το διένειμε σε ακτήμονες πρόσφυγες από τον Πόντο και την Βιθυνία (Κίζδερβεντ). Το χωριό είχε ονομαστεί επίσης Νέα Ταρσός, από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν εκεί για να τους θυμίζει τη γενέτειρά τους, την Ταρσό της Μικράς Ασίας. Από το Φωτολίβος διέρχεται η Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρουπόλεως. 

Σήμερα στο Φωτολίβος δραστηριοποιείται ο «Πολιτιστικός Σύλλογος Φωτολίβους». Κάθε χρόνο την καθαρά Δευτέρα διοργανώνεται Γιορτή Φασολάδας, ενώ εκδηλώσεις πραγματοποιούνται και κατά το πανηγύρι του χωριού του Προφήτη Ηλία. Την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου πραγματοποιείται η Γεωργική έκθεση και γιορτή βαμβακιού.

Επίσης στο Φωτολίβος εδρεύει ο αθλητικός σύλλογος «Γυμναστικός Σύλλογος Άρης Φωτολίβους» που ιδρύθηκε το 1947 και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου, μετέχοντας στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Δράμας. Έχει πλήθος συμμετοχών στην κορυφαία κατηγορία του πρωταθλήματος Ε.Π.Σ. Δράμας, με πιο αξιοσημείωτη την παρουσία του επί 15 συνεχή χρόνια από το 1992 έως το 2007. Επίσης έχει 2 συμμετοχές στον τελικό του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Δράμας, αμφότερα με αντίπαλο τον Πανδραμαϊκό, το 1999 γνωρίζοντας την ήττα και το 2015, όπου νικώντας με 1-4 αναδείχθηκε κυπελλούχος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σιδηροδρομικός Σταθμός Φωτολίβους
 Ιστορικά τεκμήρια, Φωτογραφική έκθεση, Ο φούρνος του Φωτολίβους
 Greece Guide4World, Φωτολίβος
 Πολιτιστικός Σύλλογος Φωτολίβους
 Δήμος Προσοτσάνης

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Προσοτσάνης
Νέγκρος

Το Νέγκρος είναι νησί, το οποίο ανήκει στο αρχιπέλαγος των Βισάγιας, στις κεντρικές Φιλιππίνες. Με έκταση 13.328 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί των Φιλιππινών μετά το Λουζόν και το Μιντανάο. Ο κύριος οικισμός του νησιού είναι το Μπακολόντ με 511.820 κατοίκους (2010).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Νησιά των Φιλιππίνων
Ιωάννης Αράπης

Ο Ιωάννης Αράπης (29 Οκτωβρίου 1931-20 Μαρτίου 2013) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής του ΔΗΚΚΙ στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Πειραιά από το 1996 ως το 2000.

Γεννήθηκε στο Κεντρικό Άρτας. Από το 1943 ως το 1944 ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Το 1964 ανέλαβε εκδότης της εφημερίδας "Περαμαϊκό Μέλλον" και την ίδια χρονιά εξελέγη για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος Περάματος. Μετά την πτώση της χούντας κέρδισε 4 συνεχείς επανεκλογές στο δημοτικό συμβούλιο. Ήταν επίσης πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, αντιδήμαρχος και πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου Περάματος.

Τη δεκαετία του '90 εντάχθηκε στο ΔΗΚΚΙ. Κέρδισε τις εκλογές του 1996 στη Β΄ Πειραιά και υπηρέτησε μία θητεία ως το 2000.

Ο Γιάννης Αράπης πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 82 ετών και κηδεύτηκε στο Πέραμα τον Μάρτιο του 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφικό του βουλευτή

Παραπομπές 

Έλληνες οικονομολόγοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα
Βουλευτές Β' Πειραιά
Πανάι

Το Πανάι είναι νησί, το οποίο ανήκει στο αρχιπέλαγος των Βισάγιας, στις κεντρικές Φιλιππίνες. Με έκταση 12.011 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το έκτο μεγαλύτερο νησί των Φιλιππινών μετά το Λουζόν, το Μιντανάο, το Νέγκρος, το Σαμάρ και το Παλαουάν. Ο κύριος οικισμός του νησιού είναι το Ιλόιλο με 424.619 κατοίκους (2010).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Νησιά των Φιλιππίνων
Μπιγκ Ι Λάνγκστον

Ο Έτορ Εουέν (Ettore Ewen, 1 Μαρτίου 1986) είναι Αμερικανός παλαιστής και πρώην αρσιβαρίστας, που εργάζεται για την εταιρεία πάλης WWE. Στα ρινγκ που εμφανίζεται είναι γνωστός ως "Μπιγκ Ι".

Πρόωρη ζωή
Ο Έουεν γεννήθηκε στη Φλόριντα απο Αφρό-Καραϊβικούς μετανάστες. Μεγαλώνοντας πέρασε απο διάφορα αθλήματα μέχρι που ασχολήθηκε με την άρση βαρών.

Καριέρα στην άρση βαρών
Σε ηλικία 24 ετών, ο Εουέν συμμετείχε σε διαγωνισμό άρσης βαρών, όπου έσπασε τέσσερα ρεκόρ στη πολιτεία της Φλόριντα.
Την επόμενη χρονιά στη Πενσιλβανία κατάφερε να σπάσει άλλο ένα ρεκόρ.

Καριέρα στο WWE

Ξεκίνημα και τίτλοι
Το 2009 υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και στάλθηκε στη θυγατρική εταιρεία Florida Championship Wrestling για να εκπαιδευτεί. Το 2012, ο Μπιγκ Ι Λάνγκστον κέρδισε το Πρωτάθλημα NXT, νικώντας τον Σεθ Ρόλινς.

Τον Δεκέμβριο του 2012, έκανε το ντεμπούτο του στο Raw ως ο σωματοφύλακας της Έι Τζέι Λι. Οι δύο τους συμμάχησαν με τον Ντολφ Ζίγκλερ και συνέχισαν ως τρίο στις εμφανίσεις τους στο σόου. Τον Αύγουστο του 2013 ο Λάνγκστον συνέχισε μόνος του, αφού έγινε face (δηλαδή συμπαθής στο κοινό). Τον Νοέμβριο σε επεισόδιο του Raw, ο Λάνγκστον νίκησε τον Κέρτις Άξελ και έγινε ο νέος Διηπειρωτικός Πρωταθλητής. Συνέχισε να υπερασπίζεται το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα και τον Φεβρουάριο του 2014 συνέχισε να εμφανίζεται απλώς ως "Μπιγκ Ι". Τον Μάιο έχασε το πρωτάθλημα απο τον Μπαντ Νιούζ Μπάρετ. Το καλοκαίρι ο Μπιγκ Ι ξεκίνησε μια κόντρα με τον Ρούσεβ. Σε δύο περιπτώσεις ο Μπιγκ Ι έχασε απο τον Ρούσεβ, τελειώνοντας έτσι τη κόντρα τους.

Νίου Ντέι
Το 2014, ο Μπιγκ Ι συμμετείχε στην ομάδα "Νίου Ντέι", μαζί με τους Κόφι Κίνγκστον και Εξέβιερ Γουντς. Οι τρεις τους, κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή του κοινού και να κατακτήσουν το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE 10 φορές.

Πηγές
 Προφίλ στο Prowrestling.about

Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE
Μιντόρο

Το Μιντόρο είναι νησί των Φιλιππίνων το οποίο βρίσκεται νοτιοδυτικά του Λουζόν και βορειοανατολικά του Παλαουάν. Με έκταση 10.572 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το έβδομο μεγαλύτερο μετά το Λουζόν, το Μιντανάο, το Νέγκρος, το Σαμάρ, το Παλαουάν και το Πανάι. Ο κύριος οικισμός του νησιού είναι το Καλαπάν με 124.173 κατοίκους (2010).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Νησιά των Φιλιππίνων
Πέταλο

Το πέταλο είναι συνήθως ένα σιδερένιο αντικείμενο σχεδιασμένο για να προσαρμόζεται στις οπλές των αλόγων, με σκοπό τη προστασία των πελμάτων τους. Η τοποθέτηση των πετάλων γίνεται από τον πεταλωτή. Θεωρείται σύμβολο της τύχης.

Λαογραφικά του πέταλου
Από την ύστερη αρχαιότητα έχουμε παραδόσεις για χρήση πετάλου. Σε μαγικούς παπύρους απαντάται μαρτυρία για χρήση πετάλου χρυσού, αργυρού, μολύβδινου, κασιτέρινου, σε φυλακτήρια για δαίμονες και φαντάσματα, σε φιλτροκαταδεσμούς, με σκοπό την εκπλήρωση άλλων επιθυμιών, και σε μαντικές ενέργειες.
Το πέταλο ευρέως χρησιμοποιείται ως προφυλακτικό μέσο από τη βασκανία. Έστι το κρεμούν για γούρι ή στις πόρτες ψηλά ή πίσω από αυτές και στην εισοδο του στάβλου. Η μαία το θέτει στο προσκέφαλο μωρού ή στην οσφυακή χώρα της λεχώνας. Τίθεται πάνω σε ζώα, και ως φυλακτήριο των ανθρώπων για αποτροπή της συκοφαντίας, επήρειας δαιμονικων όντων, με σκοπό την αποτροπή επικείμενης καταστροφής του αγρού, αν πέράσει κάποιος γυμνός μέσα από χωράφι σπαρμένο διά δημητριακών και κόψει στάχυ. Αν στην εορτή του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου (24 Ιουνίου) περάσει από χωράφι και σπείρει πέταλα. Στην λαϊκή ιατρική για τη θεραπεία της σπλήνας χρησιμοποιείται πυρωμένο πέταλο.

Παραπομπές

Πηγές
Άννα Παπαμιχαήλ, «Χρήσις των μεταλλών εις μαγικάς, δεισιδαίμονας και άλλας ενεργείας εις τον κοινωνικόν βίον του λαού», Επετηρίς του Λαογραφικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών, τομ.15-16 (1962-1963)σελ.62-91

Άλογα
Υποδήματα
Γεώργιος Βογιατζής

Ο Γεώργιος Βογιατζής (Κονίστρες Εύβοιας, 1913 - 29 Μαΐου 2003) ήταν Έλληνας πολιτικός που διατέλεσε βουλευτής Ευβοίας από το 1974 ως το 1985, υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας σε δύο κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Πρώτα χρόνια, σπουδές και επαγγελματική σταδιοδρομία
Ήταν γιος του Περικλή Βογιατζή και της Ελένης. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο ΕΜΠ και αγρονόμος τοπογράφος μηχανικόςυ. Απέκτησε επίσης μεταπτυχιακούς τίτλους από τα Πολυτεχνεία της Ζυρίχης και του Μιλάνου. Από το 1949 ως το 1951 υπηρέτησε ως πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος.

Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ευβοίας το 1946 με το Λαϊκό Κόμμα  και επανεκλεγόταν συνεχώς στην ίδια έδρα μέχρι και το 1981. 
Διετέλεσε επίσης ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στην πρώτη εκπροσώπηση της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. 

Ο Βογιατζής ανέλαβε για πρώτη φορά υπουργός στην κυβέρνηση του Παπάγου , υπηρετώντας ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, από τις 11 Απριλίου 1954 ως τις 29 Φεβρουαρίου 1956.

Στην κυβέρνηση Καραμανλή του 1958 υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 17 Μαΐου 1958 ως τις 20 Σεπτεμβρίου 1961. Κατά τη θητεία του στο υπουργείο Παιδείας υπέγραψε εγκύκλιο, βάσει της οποίας η εν χρω κουρά των μαθητών στα σχολεία δεν ήταν πλέον υποχρεωτική .

Για τελευταία φορά θήτευσε σε κυβερνητικό αξίωμα όταν έγινε υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή μετά τη Μεταπολίτευση, από τις 21 Νοεμβρίου 1974 ως τις 3 Αυγούστου 1976 και Συγκοινωνιών (απλώς μετονομάστηκε το υπουργείο) από τις 3 Αυγούστου 1976 ως τις 28 Νοεμβρίου 1977.

Πέθανε στο Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού (ΝΙΜΤΣ) στην Αθήνα σε ηλικία 90 ετών στις 29 Μαΐου 2003. Η κηδεία του έγινε στην πρωτεύουσα στις 31 Μαΐου από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών.  Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Βογιατζή.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  Βιογραφία, Προσωπικότητες του Δήμου Κύμης-Αλιβερίου, ανάκτηση 31-3-2013.

Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας
Βουλευτές Ευβοίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984