joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γεώργιος Νικολάγιεβιτς Μπαγκρατιόν

Ο πρίγκιπας Γκιόργκι Νικολόζις ντζε Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι, , (1834 - 1882) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού Οίκου τού Μουχράνι.

Βιογραφία 
Ήταν γιος τού πρίγκιπα Νικολάου Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι και της πριγκίπισσας Τάμαρ Γιοργιάτζε.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε την Εκατερίνε Αλέξι-Μεσχισβίλι (1845-1905) και απέκτησαν 17 παιδιά:
 Ρεβάζ
 Ροστεβάν
 Kαϊχοσρό
 Γιεσέ
 Γκιόργκι
 Tεϊμουράζ
 Πέτρε
 Βαχτάνγκ (γενν. 1862)
 Λεβάν (1863-1901)
 Νίκο «ο Μπόερ» (1865-1933)
 Iρακλί (γεν. 1867)
 Iβάνε (1868-1889)
 Mιχεΐλ (1872-1942)
 Aλεξάντερ (1873-1892)
 Νταβίτ (1877-1940)
 Iλία (1878-1885)
 Tάμαρ (1881-1960)

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 ბაგრატიონები: სამეცნიერო და კულტურული მემკვიდრეობა, მუხრან-ბატონთა და ბაგრატიონ-მუხრანელთა გენეალოგია, თბილისი, 2003
 მუხრანბატონთა გენეალოგიური ტაბულა: იური ჩიქოვანი, სოსო ბიჭიკაშვილი, დავით ნინიძე / კრებული "არტანუჯი" N 5 - 1996 წ. - გვ.28-36

 
Οίκος του Μουχράνι
Βαγράτ ντε Μπαγκρατιόν υ ντε Μπαβιέρα

Ο πρίγκιπας Ντον Μπαγράτ ντε Μπαγράτιον υ δε Μπαβιέρα (ισπαν.), ή πρίγκιπας Βαγράτ Μπαγκρατιόνι-Μουχρανέλι (γεωργ.), ή πρίγκιπας Bαγράτ Μπαγκρατιόν-Μουχράνσκι (ρωσ.), (12 Ιανουαρίου 1949 – 20 Μαρτίου 2017) τού Οίκου του Μουχράνι, κύριου κλάδου τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, που κάποτε κυβερνούσε το βασίλειο της Γεωργίας στον Καύκασο· επίσης απόγονος των Βίττελσμπαχ της Βαυαρίας και των Βουρβόνων-Ισπανίας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Μαδρίτη της Ισπανίας στις 12 Ιανουαρίου 1949 και ονομάστηκε Bαγράτ Χουάν Μαρία δε Φατίμα δε Τόδος λος Σάντος, ως το τρίτο παιδί τού πρίγκιπα Ηρακλή Μπαγκρατιόνι-Μουχράνιi (1909-1977) από την τρίτη σύζυγό του, ινφάντα Ντόνια Μαρία ντε λας Μερθέντες ντε Μπαβιέρα υ Μπορμπόν (1911-1953),  ανιψιά του βασιλιά Aλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας.  Νονοί του ήταν ο Δον Χουάν και η πριγκίπισσα Ντόνια Μερθέντες ντε Μπορμπόν-Ντος Σιθίλιας υ Ορλεάνς, κόμης και κόμισσα της Βαρκελώνης. Ο εκ μητρός προπάππος του ήταν ο βασιλιάς Αλφόνσος ΙΓ΄. Ο πρίγκιπας Χόρχε ντε Μπαγκρατιόν, Ισπανός οδηγός αγώνων και διεκδικητής τού θρόνου της Γεωργίας, ήταν ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του.

Αν και γεννήθηκε στην Τιφλίδα, ο πατέρας του εγκατέλειψε τη Γεωργία, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του εκεί, έζησε για λίγο στην Ιταλία και τη Γαλλία,  αλλά απέκτησε την ισπανική υπηκοότητα το 1947 . Η μητέρα του είχε γεννηθεί στη Μαδρίτη και παρόλο που ένα μέρος της νεότητάς της το πέρασε εξόριστη στα Πυρηναία της Γαλλίας,  ο Μπαγκράτ μεγάλωσε, μαζί με τον Χόρχε και τη μεγαλύτερη αδελφή του πριγκίπισσα Μαριάμ (γενν. 1947), από τον χήρο πατέρα του στη Μαδρίτη, στο Παλάθιο ντε Σαντιγιάνα ντελ Μαρ στο Σαντανέρ. 

Ήταν ιππότης του Βασιλικού Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας (ισπανικός τομέας, αρ. 21658 όπως αποφασίστηκε στο Ανάκτορο τού Μαγίστρου της Ρώμης στις 31 Ιανουαρίου 1980).

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε τη Ντόνια Mαρία δελ Κάρμεν δε Ουγιόα υ Σουέλβες (γενν. 6 Μαΐου 1953) στις 12 Νοεμβρίου 1976 στο Σαν Χερόνυμο ελ Ρεάλ στη Μαδρίτη.  Η Mαρία δελ Κάρμεν ήταν κόρη τού Γκονθάλο Μαρία δε Ουγιόα υ Ραμίρεθ δε Άρο, μαρκησίου δε Κάστρο-Θέρνα, κόμη δε Αδανέρο και της Ντόνια Μαρία Χοσέφα δε Σουέλβεσ υ Πονσίς. Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν οι πρίγκιπες Μπαγκρατιόν-Μουχράνσκι: 
 Χουάν-Χόρχε, γενν. 18 Αυγούστου 1977 στη Μαδρίτη. Νυμφεύτηκε τη Φλοριάν δελ Ρίο Τορν το 2003. Το ζευγάρι χώρισε το 2008, χωρίς να αποκτήσει απογόνους. Ο Χουάν ξανανυμφεύτηκε, το 2014, το γεωργιανό μοντέλο πριγκίπισσα Κριστίν Ντζιντζιγκούρι 
 Ινές, γενν. στις 4 Δεκεμβρίου 1980 στη Μαδρίτη.

Το ζευγάρι χώρισε στις 16 Σεπτεμβρίου 2005 και ο Βαγράτ ξανανυμφεύτηκε με πολιτικό γάμο, τη Φρανσουάζ Καζοντεόρ στις 7 Μαρτίου 2009 στο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι της Γαλλίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Bagrat, πρίγκιπας Bagration-Mukhransky
 Irakly, πρίγκιπας Bagration-Mukhransky

Ιππότες της Μάλτας
Οίκος του Μουχράνι
Πάντελ

Το πάντελ είναι άθλημα με ρακέτα που συνήθως παίζεται σε ζευγάρια σε κλειστό γήπεδο ελαφρώς μικρότερο από ένα διπλό γήπεδο τένις. Το σκορ μετριέται το ίδιο με το κανονικό τένις και οι μπάλες που χρησιμοποιούνται είναι παρόμοιες αλλά με λίγο λιγότερη πίεση. Οι κύριες διαφορές είναι ότι το γήπεδο έχει τοίχους και οι μπάλες μπορούν να παιχτούν πάνω τους με παρόμοιο τρόπο με το σκουός και ότι χρησιμοποιούνται συμπαγή, χωρίς κορδόνια ρακέτες. Το ύψος της μπάλας κατά το σερβίρισμα πρέπει να είναι στο επίπεδο της μέσης ή κάτω από αυτό.

Ιστορία 
Το άθλημα εφευρέθηκε στο Μεξικό από τον Ενρίκε Κορκουέρα το 1969.  Είναι πολύ δημοφιλές στην Ισπανία και σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, ιδιαίτερα στο Μεξικό, την Αργεντινή, τη Βραζιλία, τον Ισημερινό, τον Παναμά και τη Χιλή. 

Το Padel Pro Tour (PPT) δημιουργήθηκε το 2005 ως αποτέλεσμα της συμφωνίας μεταξύ μιας ομάδας διοργανωτών αγώνων πάντελ και της Ένωσης Επαγγελματιών Παικτών Πάντελ (AJPP) και της Ισπανικής Γυναικείας Ένωσης Πάντελ (AFEP). Σήμερα, το πιο σημαντικό πρωτάθλημα πάντελ είναι World Padel Tour (WPT), που ξεκίνησε στην Ισπανία αν και έχει ήδη επεκταθεί διεθνώς. Το 2014 το WPT ταξίδεψε στην Πορτογαλία, την Αργεντινή και το Ντουμπάι.

Η δημοτικότητα του αθλήματος κατά μήκος της Κόστα ντελ Σολ στη νότια Ισπανία και του Αλγκάρβε στη νότια Πορτογαλία το έχει εκθέσει σε μεγάλο αριθμό Βρετανών επισκεπτών, οδηγώντας σε αυξημένη δημοτικότητα του αθλήματος στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην έναρξη της Ομοσπονδίας Παντέλ του Ηνωμένου Βασιλείου το 2011.

Γήπεδο 

Οι κανόνες του πάντελ ορίζουν ότι ο αγωνιστικός χώρος πρέπει να είναι ορθογώνιος, πλάτους 10 μέτρων (οπίσθιος τοίχος) και μήκους  20 μέτρων (με ανοχή 0,5%), που περικλείεται από τοίχους. Στη μέση του αγωνιστικού χώρου υπάρχει ένα δίχτυ που χωρίζει το γήπεδο στα δύο. Το φιλέ έχει μέγιστο ύψος 88 εκ. στο κέντρο ανεβαίνοντας στα 92 εκατοστά στα πλάγια (με 0,5 εκατοστά ανοχή).

Η υπερκατασκευή είναι κατασκευασμένη από τη σύνδεση πάνελ ύψους 3 μ. x πλάτους 2 μ., με επιπλέον ύψος 1 μ. πάνω από τους γυάλινους πίσω τοίχους. Αυτό το επιπλέον ύψος 1 μ. συνεχίζεται για 2 μ. από κάθε γωνία πάνω από τα πλευρικά τοιχώματα επίσης. Αυτό σημαίνει ότι οι πίσω τοίχοι και οι γωνίες σερβίς έχουν στην πραγματικότητα ύψος 4 μέτρα, ενώ τα υπόλοιπα πλευρικά τοιχώματα έχουν ύψος 3 μέτρα.

Τα γυάλινα πάνελ αποτελούν τα πίσω τοιχώματα και οι πλευρικοί τοίχοι σερβίς (πλησιέστερα 2 πλαϊνά πάνελ στα πίσω τοιχώματα), ενώ τα μεταλλικά πάνελ καταλαμβάνουν τις πλευρές. 

Οι γραμμές σερβίς τοποθετούνται 3 μέτρα πριν από τον πίσω τοίχο και  υπάρχει επίσης μια άλλη γραμμή στη μέση που χωρίζει το κεντρικό ορθογώνιο στη μέση. Όλες οι γραμμές έχουν πλάτος 5 εκατοστά και πρέπει να είναι ευδιάκριτες.

Το ελάχιστο ύψος μεταξύ του αγωνιστικού χώρου και ενός εμποδίου (π.χ. οροφή) είναι 6 μέτρα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Διεθνής Ομοσπονδία Πάντελ
 World Padel Tour

Αθλήματα με ρακέτα
Μαχάμεντ Ντιόν

Ο Μαχάμεντ Ντιόν (Mahammed Boun Abdallah Dionne, γεννημένος στις 22 Σεπτεμβρίου 1959) είναι Σενεγαλέζος πολιτικός που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Σενεγάλης από το 2014 έως το 2019. Ήταν ο τρίτος πρωθυπουργός που διορίστηκε από τον πρόεδρο Μακί Σαλ. Υπηρέτησε στην Κεντρική Τράπεζα των Κρατών της Δυτικής Αφρικής, στον Οργανισμό Βιομηχανικής Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (ONUDI),  και ως σύμβουλος του προέδρου,  πριν διοριστεί ως πρωθυπουργός. Εκπαιδεύτηκε ως μηχανικός υπολογιστών.

Πρώτα χρόνια 
Ο Ντιόν γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1959 στην Γκόσας. Όταν η μητέρα του τον γέννησε, κατέφυγε σε μια τοποθεσία όπου έμενε η γιαγιά της. Ο πατέρας του εργαζόταν ως αστυνομικός επίτροπος.

Πολιτική καριέρα 
Ο Ντιόν εργάστηκε ως μηχανικός με ειδίκευση στα εφαρμοσμένα οικονομικά και εργάστηκε σε τράπεζα της Δυτικής Αφρικής και ως επικεφαλής του Γραφείου Οικονομικών στην πρεσβεία της Σενεγάλης στη Γαλλία.  Διετέλεσε διευθυντής του υπουργικού συμβουλίου του πρωθυπουργού Μακί Σαλ από το 2005 έως το 2007, και όταν ο Σαλ μετακόμισε στη θέση του Προέδρου της Εθνοσυνέλευσης το 2007 – 2008, ο Ντιόν συνέχισε να εργάζεται υπό τον Σαλ με την ίδια ιδιότητα.  Πριν διοριστεί ως πρωθυπουργός, υπηρέτησε από τον Μάρτιο έως τον Ιούλιο του 2014 ως υπουργός Εφαρμογής του Σχεδίου της  Αναδυόμενης Σενεγάλης (PSE), ενός σχεδίου οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης για να γίνει η χώρα αναδυόμενη οικονομία έως το 2035. 

Ήταν επικεφαλής της εθνικής λίστας υποψηφίων του Benno Bokk Yaakaar, του συνασπισμού που υποστηρίζει τον πρόεδρο Σαλ, στις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου του 2017 .  Μετά τη νίκη του Benno Bokk Yaakaar, ο πρόεδρος Σαλ διόρισε εκ νέου τον Ντιόν πρωθυπουργό στις 6 Σεπτεμβρίου 2017 

Το 2019 η θέση του πρωθυπουργού καταργήθηκε.

Βραβεία και διακρίσεις 

 :
  Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της Αξίας  (9 Ιουλίου 2015)
  Ιππότης του Εθνικού Ταγματος του Λέοντα

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Σενεγάλης
Αμαντού Μπα

Ο Αμαντού Μπα (Amadou Ba , γεννημένος στις 17 Μαΐου 1961) είναι Σενεγαλέζος πολιτικός. Διορίστηκε πρωθυπουργός της Σενεγάλης στις 17 Σεπτεμβρίου 2022. Διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών της Σενεγάλης από το 2019 έως το 2020 και υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας την περίοδο 2013-2019.

Ο Μπα αναφέρθηκε ως ένας από τους 100 κορυφαίους Αφρικανούς με τη μεγαλύτερη επιρροή από το περιοδικό New African τα έτη 2011,  2012 και 2013

Καριέρα 
Ο Μπα ήταν ασκούμενος επιθεωρητής στο Ντιουρμπέλ το 1989, στη συνέχεια Επικεφαλής Επιθεωρητής του πρώτου τμήματος φόρου προστιθέμενης αξίας στη Γενική Διεύθυνση Φόρων και Περιουσίας (DGID) στο Ντακάρ. Το 1991 μετεκπαιδεύτηκε στο Διεθνές Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης (Institut international d'administration publique) στο Παρίσι και στη Βαλτιμόρη. 

Από το 1990 έως το 1992, ο Μπα ήταν Επικεφαλής Επιθεωρητής για το Dakar-Plateau, στη συνέχεια κατείχε τη θέση του Επιτρόπου Ελέγχου Ασφαλίσεων στη Διεύθυνση Ασφαλίσεων μέχρι το 1994, και στη συνέχεια του Επιθεωρητή Επαλήθευσης στη Διεύθυνση Επαλήθευσης και Δημοσιονομικών Ερευνών. 

Έπειτα από περισσότερη εκπαίδευση το 2001 στην σχολή  στο Κλερμόν-Φεράν, ο Μπα έγινε επικεφαλής του Κέντρου Μεγάλων Επιχειρήσεων στη Διεύθυνση Φόρων το 2002. Το 2004 διετέλεσε διευθυντής Φορολογίας για ένα χρόνο. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους διορίστηκε γενικός διευθυντής Φόρων και Κτηματολογίου. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ένας νέος φορολογικός γενικός κώδικας  ξεκίνησε, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2013. 

Παράλληλα με αυτούς τους ρόλους, ο Μπα δίδαξε στο ENAM στο τμήμα φορολογίας και περιουσίας από το 1992 και στο COFEB/BCEAO από το 1995 έως το 2000. [

Όταν η Αμινατά Τουρέ έγινε πρωθυπουργός στις 2 Σεπτεμβρίου 2013, ο Μπα διορίστηκε υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας, αντικαθιστώντας τον Αμαντού Κανέ. Διατήρησε αυτή τη θέση όταν ο Μοχάμεντ Ντιόν ανέλαβε την πρωθυπουργία το 2014.

Αλλες δραστηριότητες 

 Αφρικανική Τράπεζα Ανάπτυξης (AfDB), Ex-officio μέλος του Συμβουλίου των Διοικητών (από το 2013) 
 Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), Ex-officio μέλος του Συμβουλίου των Διοικητών (από το 2013) 
 Πολυμερής Οργανισμός Εγγύησης Επενδύσεων (MIGA), Όμιλος Παγκόσμιας Τράπεζας, Ex-officio μέλος του Συμβουλίου των Διοικητών (από το 2013) 
 Παγκόσμια Τράπεζα, Ex-officio μέλος του Συμβουλίου των Διοικητών (από το 2013)

Προσωπική ζωή 
Ο Μπα είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.

Παραπομπές 

Μπα Αμαντου
Μπα Αμαντου
Τασισμός

Ο τασισμός (, από το tache, λεκές) είναι γαλλικό ύφος αφηρημένης ζωγραφικής, δημοφιλές στις δεκαετίες του 1940 και 1950. Ο όρος λέγεται ότι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά όσον αφορά το κίνημα το 1951. Συχνά θεωρείται ως η ευρωπαϊκή απάντηση και ισοδύναμο του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, αν και υπάρχουν υφολογικές διαφορές (ο αμερικανικός αφηρημένος εξπρεσιονισμός έτεινε να είναι πιο «επιθετικά ωμός» από τον τασισμό). Ήταν μέρος ενός ευρύτερου μεταπολεμικού κινήματος γνωστού ως άμορφη τέχνη (Art Informel ή Informel), το οποίο εγκατέλειψε τη γεωμετρική αφαίρεση υπέρ μιας πιο διαισθητικής μορφής έκφρασης, παρόμοιας με τη ζωγραφική της δράσης. Μια άλλη ονομασία του τασισμού είναι Abstraction lyrique (σχετίζεται με την αμερικανική λυρική αφαίρεση). Η COBRA σχετίζεται επίσης με τον τασισμό, όπως και η ιαπωνική ομάδα Gutai.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο όρος Σχολή του Παρισιού συχνά αναφερόταν στον τασισμό, το ευρωπαϊκό ισοδύναμο του αμερικανικού αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Σημαντικοί υποστηρικτές ήταν οι Ζαν-Πωλ Ριοπέλ, Βολς, Ζαν Ντυμπυφέ, Πιέρ Σουλάζ, Νίκολας ντε Στελ, Χανς Χάρτουνγκ, Ζεράρ Σνάιντερ, Σερζ Πολιακώφ, Ζορζ Ματιέ και Ζαν Μεσαζιέ, μεταξύ πολλών άλλων.

Σύμφωνα με τον Τσίλβερς, ο όρος τασισμός «χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά με αυτή την έννοια περίπου το 1951 (οι Γάλλοι κριτικοί Σαρλ Εστιέν και Πιερ Γκεγκέν θεωρούνται ο καθένας ότι τον επινόησαν) και έλαβε ευρεία διάδοση από τον [Γάλλο κριτικό και ζωγράφο] Μισέλ Ταπιέ στο βιβλίο του Un Art autre (1952)».

Ο τασισμός ήταν μια αντίδραση στον κυβισμό και χαρακτηρίζεται από αυθόρμητη πινελιά, σταγόνες και κηλίδες χρώματος κατευθείαν από το σωληνάριο, και μερικές φορές μουτζούρες που θυμίζουν καλλιγραφία.

Ο τασισμός είναι στενά συνδεδεμένος με τον ινφορμαλισμό ή Art Informel, ο οποίος, στο πλαίσιο της γαλλικής τεχνοκριτικής της δεκαετίας του 1950, δεν αναφερόταν τόσο στην έννοια της «άτυπης τέχνης» όσο στην «έλλειψη ή την απουσία της ίδιας της φόρμας» - μη τυπική ή μη διατυπωμένη - και όχι σε μια απλή μείωση της τυπικότητας ή της τυπολατρίας. Η Art Informel αφορούσε περισσότερο την απουσία προμελετημένης δομής, σύλληψης ή προσέγγισης (sans cérémonie) παρά μια απλή περιστασιακή, χαλαρή ή ελαστική καλλιτεχνική διαδικασία.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Chilvers, Ian; A dictionary of twentieth-century art Oxford ; New York City : Oxford University Press, 1998 
 Tapié, Michel; [http://www.worldcatlibraries.org/oclc/1110556&referer=brief_results Un art autre où il s'agit de nouveaux dévidages du réel'''] Paris, Gabriel-Giraud et fils, 1952 OCLC 1110556
 Tiampo, Ming. Gutai and Informel Post-war art in Japan and France, 1945—1965''. (Dissertation Abstracts International, 65-01A) ,

Καλλιτεχνικά ρεύματα
Μόντεστ Σοσένκο

Ο Μόντεστ Σοσένκο (Μόντεστ Ντανίλοβιτς Σοσένκο -Модест Данилович Сосенко) (28 Απριλίου 1875, Γαλικία, Αυστροουγγαρία— 4 Φεβρουαρίου 1920, Λβιβ, Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία) ήταν Ουκρανός ζωγράφος.

Βιογραφικό
Ο Μόντεστ Σοσένκο γεννήθηκε στο χωριό Porohy, στη Γαλικία, που τότε ανήκε στην Αυστροουγγαρία ενώ σήμερα βρίσκεται στην Ουκρανία, στο Ivano-Frankivsk Oblast. Ο πατέρας του ήταν ιερέας. Με την οικονομική υποστήριξη του Μητροπολίτη Αρχιεπισκόπου της Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας της Ουκρανίας, Αντρέι Σεπτίτσκι, σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών Jan Matejko, στη Κρακοβία, από το 1896 μέχρι το 1900, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, το 1901 και το 1902 και στο École nationale supérieure des arts décoratifs στο Παρίσι, από το 1902 μέχρι το 1905. Από το 1906 έζησε στο Λβιβ αλλά ταξίδευε συχνά στην Ιταλία το διάστημα 1908 -1913. Το 1914 επισκέφτηκε την Αίγυπτο και την Παλαιστίνη. Μεταξύ 1916 και 1918, στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολέμησε στη πρώτη γραμμή ως στρατιώτης του Αυστροουγγρικού Στρατού.

Ασχολήθηκε με τις προσωπογραφίες και την καταγραφή σκηνών της καθημερινής ζωής ενώ ζωγράφισε και το εσωτερικό ναών καθώς και τέμπλα. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του υπήρξε από τους πρωτοπόρους του καλλιτεχνικού ρεύματος του Boychukism συνδυάζοντας τη Βυζαντινή τέχνη με μοντέρνες καλλιτεχνικές προσεγγίσεις. 

Ο Σοσένκο πέθανε στο Λβιβ σε ηλικία 44 ετών και τάφηκε στο νεκροταφείο Janiwskyj.

Παραπομπές

Εξωτερικός σύνδεσμος
http://diasporiana.org.ua/wp-content/uploads/books/1269/file.pdf

Ουκρανοί ζωγράφοι
Μοσέ Αελιόν

O Μοσέ Αελιόν (Moshe Ha-Elion, Θεσσαλονίκη, 26 Φεβρουαρίου 1925 – Ισραήλ 1 Νοεμβρίου 2022), γράφεται επίσης Moshe Haelion, Moshe 'Ha-Elion, Moshe Ha-Elion, Moshe 'Ha-Elion, Moshé Haelyon, ήταν επιζών του Ολοκαυτώματος και συγγραφέας. Επέζησε του Άουσβιτς, της πορείας του θανάτου, του Μαουτχάουζεν, του Μελκ και του Έμπενσε. Είναι ο συγγραφέας ενός απομνημονεύματος, מיצרי שאול (Meizarey Sheol), που γράφτηκε αρχικά στα εβραϊκά και μεταφράστηκε στα αγγλικά ως The Straits of Hell: The Chronicle of a Salonikan Jew in the Nazi extermination camps Auschwitz, Mauthausen, Melk, Ebensee. Έγραψε τρία ποιήματα στα Λαντίνο με βάση την εμπειρία του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και την πορεία του θανάτου: «La djovenika al lager», «Komo komian el pan» και «En marcha de la muerte», που δημοσιεύτηκαν στα Λαντίνο και τα Εβραϊκά με τον τίτλο En los Kampos de la Muerte . Ο Μοσέ μετέφρασε την Οδύσσεια του Ομήρου στα Λαντίνο.  Ζούσε στο Ισραήλ. Είχε δύο παιδιά, έξι εγγόνια και εννέα δισέγγονα.

Ο Αελιόν είχε πει ότι έχει πάει στο Άουσβιτς 15 φορές, αλλά, παρατήρησε ειρωνικά, η πρώτη ήταν παρά τη θέλησή του.

Προσωπική ζωή και θάνατος 
Ο πατέρας του Μοσέ πέθανε στις 15 Απριλίου 1941, λίγες μόλις ημέρες μετά την εισβολή των Ναζί στη Θεσσαλονίκη (9 Απριλίου 1941). Η μητέρα και η αδερφή του Μοσέ πέθαναν σε θάλαμο αερίων στο Άουσβιτς κατά την άφιξη (13 Απριλίου 1943). Στις 2 Φεβρουαρίου 1947 ο Μοσέ παντρεύτηκε τη Haná Waldman στην Παλαιστίνη, την οποία είχε γνωρίσει στην Ιταλία. Είχαν μια κόρη που την έλεγαν Ραχήλ και έναν γιο τον Ελί. Η Haná Waldman πέθανε την 1η Σεπτεμβρίου 2010. Ο Αελιόν πέθανε την 1η Νοεμβρίου 2022, σε ηλικία 97 ετών.

Παραπομπές

Εβραίοι συγγραφείς
Έλληνες συγγραφείς
Επιζήσαντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς
Χέρμαν Άλμερς

Ο Χέρμαν Άλμερς (γερμ. Hermann Allmers, 11 Φεβρουαρίου 1821 – 9 Μαρτίου 1902) ήταν Γερμανός ποιητής και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στο Ρέχτενφλετ της Κάτω Σαξονίας και ήταν το μοναχοπαίδι οικογένειας ευγενών, οπότε αντί σχολείου έμαθε γράμματα με ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι. Αργότερα μελέτησε μόνος του ιστορία και φιλολογία. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1849 ανέλαβε τη διαχείριση του οικογενειακού αγροκτήματος.

Αργότερα ταξίδεψε σε όλη τη Γερμανία, την Ελβετία και την Ιταλία, όπου διέμεινε αρκετά χρόνια και απέκτησε γνωριμίες και φιλίες στους κύκλους των Ιταλών συγγραφέων και καλλιτεχνών. Γενικότερα στα ταξίδια του συνάντησε αρκετούς επιδραστικούς ανθρώπους που τον ενέπνευσαν στο να πάρει στα σοβαρά την ενασχόληση με τα γράμματα και τη συγγραφή. Επιστρέφοντας στην ιδιαίτερη πατρίδα του, διετέλεσε επί χρόνια πρόεδρος της κοινότητας του Ρέχτενφλετ και διεύθυνε ένα εργοστάσιο κεραμικής. Το 1858 δημοσίευσε για πρώτη φορά έργο του, το Marschenbuch. Γενικότερα έγραψε και στίχους για τραγούδια, που τραγουδήθηκαν και αγαπήθηκαν σε όλη τη Γερμανία. Σημαντικό είναι και το ποίημά του «Feldeinsamkeit», που μελοποιήθηκε από τον Γιοχάνες Μπραμς. Ωστόσο το σπουδαιότερο ίσως από τα έργα του είναι το μονόπρακτο δράμα Ηλέκτρα (1872), εμπνευσμένο από την Ιφιγένεια εν Ταύροις του Γκαίτε (Iphigenia auf Tauris, 1787). Η Ηλέκτρα του Άλμερς παίχθηκε με συνοδεία μουσικής του Ντήτριχ στο θέατρο του Όλντενμπουργκ, όπου γνώρισε αποθεωτική υποδοχή.

Μερικές ποιητικές συλλογές του είναι οι:

 Dichtungen (= «Ποιήματα»), εκδ. Heyse, Βρέμη 1860
 Römische Schlendertage (= «Ημέρες οκνηρίας στη Ρώμη»), 2 τόμοι, εκδ. Schulze, Oldenburg 1870
 Römischer Wandkalender deutscher Nation, 1884-1895
 Fromm und frei: Eine Ostergabe in religiösen Dichtungen, εκδ.Schulze, Oldenburg 1889

Η ποίηση του Άλμερς κρίνεται ως εύστοχη, απαλλαγμένη από περιττά φιλολογικά-καλολογικά στοιχεία και γεμάτη από ανθρωπιά και ουσιαστικές αναζητήσεις.

Ο Άλμερς πέθανε στο Ρέχτενφλετ σε ηλικία 81 ετών. Ένα έτος ενωρίτερα είχε αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης με την ευκαιρία των ογδοηκοστών γενεθλίων του.

Πηγές
 Το λήμμα «Άλλμερς Χέρμαν» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 419
 Το αντίστοιχο λήμμα της The New International Encyclopaedia, Dodd, Mead & company, 1906, σελ. 375

Αλμερς, Χερμαν
Άλοουα

Η Άλοουα (αγγλ. Alloa, γαελ. Alamhagh, πιθανώς σημαίνει «βραχώδης πεδιάδα») είναι μικρή πόλη της Σκωτίας, στην κομητεία Κλακμάνανσιρ. Ο πληθυσμός της το 2016 ήταν 14.440 κάτοικοι, ενώ το 1961 είχε απογραφεί με 13.895 κατοίκους.

Βασικά δεδομένα 
Είναι κτισμένη στη βόρεια όχθη του ποταμού Φορθ, στο σημείο όπου σύμφωνα με τη γνώμη μερικών παύει να είναι ποτάμι και γίνεται ο ποταμόκολπος του Φορθ. Η Άλοουα βρίσκεται νοτίως των λόφων Όουχιλ, 9 χιλιόμετρα ανατολικά του Στέρλινγκ και 12,7 χιλιόμετρα βορείως της πόλεως Φώλκερκ. Δια θαλάσσης η Άλοουα απέχει 40 χιλιόμετρα από το Γκράντον, το επίνειο του Εδιμβούργου.

Η πόλη, πρώην έδρα βαρονίας, είναι το διοικητικό κέντρο του κομητειακού συμβουλίου του Κλακμάνανσιρ. Ιστορικώς η οικονομία της βασιζόταν στο εμπόριο ανάμεσα στη Γλασκώβη και την ηπειρωτική Ευρώπη, που διεξαγόταν από το λιμάνι της. Υπήρχε επίσης αγγειοπλαστική. Ωστόσο αυτό το λιμάνι έπαψε να είναι ανταγωνιστικό και σταμάτησε να λειτουργεί το 1970. Σήμερα η τοπική οικονομία επικεντρώνεται στα καταστήματα και την αναψυχή, μετά και το κλείσιμο των μεγάλων βιομηχανιών (νηματουργίας και βιομηχανίας σιδήρου) και τη λειτουργία πλέον μόνο μιας ζυθοποιίας και ενός υαλουργείου. Ιστορικώς η πόλη ήταν ενωμένη με την κωμόπολη Τάλιμποντυ (Tullibody) στα βορειοδυτικά της, ενώ σήμερα αποτελεί ξεχωριστό δήμο.

Αξιοσημείωτα πρόσωπα από την Άλοουα 
 Ντέιβιντ Άλαν (1744-1796), ζωγράφος και εικονογράφος
 Τζωρτζ Μπράουν (1818-1880), μετέπειτα πολιτικός στον Καναδά και ιδρυτής ιστορικής εφημερίδας εκεί
 Άντριου Νόρμαν Μέλντραμ (1876-1934), χημικός («οξύ του Μέλντραμ»)
 Ντάνκαν Σκοτ, χρυσός και αργυρός ολυμπιονίκης στην κολύμβηση (απλώς μεγάλωσε στην πόλη)
 Τζων Τζέιμσον (1740-1823), ιδρυτής της «Jameson Irish Whiskey» και προπάππους του Γουλιέλμο Μαρκόνι
 Ντέιβιντ Γουίλσον, ο 26ος Κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ

Παραπομπές

Πηγές
 Το λήμμα «Άλλοα» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 419
 "Alloa and its Environs: A descriptive and Historical Sketch", Alloa Advertiser, 1861

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο Πύργος της Άλοουα (13ος αιώνας)
 Ιστορικοί χάρτες της Άλοουα από τον 16ο αιώνα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Σκωτίας
 Χαρακτικό της Άλοουα από το 1693 by John Slezer στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Σκωτίας
 Άρθρο σχετικώς με τη ζυθοποιία στην Άλοουα

Αλοουα
Μία Νικολάι

Η Μία Νικολάι (Ολλανδικά: Mia Nicolai, γεννημένη 1995 ή 1996) είναι Ολλανδή τραγουδίστρια. Έχει προγραμματιστεί να εκπροσωπήσει την Ολλανδία στο  μαζί με τον Ντιόν Κούπερ.

Πρόωρη ζωή 
Η Νικολάι άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα θεάτρου και μπαλέτου σε ηλικία τριών ετών. Σύμφωνα με τη Νικολάι, αυτό θα πυροδοτούσε το ενδιαφέρον για τη μουσική, το οποίο τελικά θα την οδηγήσει στο να παρακολουθήσει μαθήματα πιάνου και βιολιού.

Αφού μετακόμισε σε πολλά μέρη, όπως το Λονδίνο, τη Μελβούρνη και τη Νέα Υόρκη, η Νικολάι εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες.

Καριέρα

Πρώτα single (2018–2022) 
Το 2018, η Νικολάι κυκλοφόρησε το πρώτο της σινγκλ, μια διασκευή του "At Last" του Αμερικανού συνθέτη Γκλεν Μίλερ.

Το 2020, η Νικολάι κυκλοφόρησε τα "Set Me Free" και "Mutual Needs", το τελευταίο από τα οποία εμφανίστηκε στη ραδιοφωνική εκπομπή του DJ Zane Lowe. Σύμφωνα με τη Νικολάι, το "Mutual Needs" γράφτηκε το 2019. Σε μια συνέντευξη στο ON Magazine, η Νικολάι δήλωσε ότι το τραγούδι είχε να κάνει με την επιλογή του εαυτού σου από οποιονδήποτε άλλον, λέγοντας: "Πιστεύω πραγματικά ότι κάθε άνθρωπος θα φτάσει σε ένα σημείο στη ζωή του όπου θα τελειώσει σε μια σχέση όπου η αγάπη δεν ανταποκρίνεται εξίσου και οι ανάγκες σας δεν εκπληρώνονται πια. Η αγάπη για το άτομο είναι ακόμα εκεί, αλλά ξέρετε ότι πρέπει να αφήσετε το καλό για να γίνετε σπουδαίοι... αφού μάθετε ότι η σχέση στην οποία βρίσκεστε αυτή τη στιγμή δεν είναι η κατάλληλη, επιλέξτε τον εαυτό σας, ακόμα κι αν πονάει. Κανένας άνθρωπος δεν αξίζει να χάσεις την ηρεμία σου".

Στις 16 Απριλίου 2021, κυκλοφόρησε το "People Pleaser". Σε μια συνέντευξη στο αμερικανικό περιοδικό μόδας Flaunt, δήλωσε ότι το τραγούδι βασίστηκε στο να είσαι αποφασισμένη να είσαι ο εαυτός σου. Συνέχιζε λέγοντας "Αυτό το τραγούδι είναι για το ταξίδι προς την εύρεση του εαυτού σου. Μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να είσαι πιστός στις εσωτερικές σου αξίες όταν το μόνο που κάνεις είναι να ευχαριστείς τους ανθρώπους γύρω σου αντί για τις εσωτερικές σου ανάγκες. Πάντα έχω συναντήσει Ως άτομο με δυνατό μυαλό, αλλά στην πραγματικότητα, είμαι ικανός να βοηθήσω τους πάντες εκτός από τον εαυτό μου". Later in the year, she released her fifth single, "Dream Go".

Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision  (2023) 
Στις 1 Νοεμβρίου 2022, ο Ολλανδικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός AVROTROS ανακοίνωσε ότι η Νικολάι θα  στο  μαζί με τον Ντιόν Κούπερ. Η Νικολάι είχε γνωρίσει τον Κούπερ το 2020 όταν ο Ολλανδός συμμετέχων στη Eurovision και νικητής του , ο Ντάνκαν Λόρενς, μαζί με τον αρραβωνιαστικό του Λόρενς, Τζόρνταν Γκάρφιλντ, ζεύγωσαν και τους δύο.

Την ίδια μέρα με την ανακοίνωση, ανακαλύφθηκε μια καταχώριση στη γερμανική μουσική βάση GEMA και εικάζεται ότι ήταν η συμμετοχή τους στην Eurovision, το "Chasing Highs", αν και αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί από το AVROTROS.

Προσωπική ζωή 
Η Νικολάι γεννήθηκε στο Άμστερνταμ από Ρωσίδα μητέρα και Ολλανδό πατέρα. Το μουσικό είδωλο της Νικολάι είναι ο Βρετανός τραγουδιστής Ντέιβιντ Μπόουι.

Δισκογραφία

Singles

Παραπομπές 

Ολλανδοί τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023
Μάουρο Φοργκιέρι

Ο Μάουρο Φοργκιέρι (13 Ιανουαρίου 1935 – 2 Νοεμβρίου 2022)  ήταν Ιταλός μηχανολόγος μηχανικός, περισσότερο γνωστός για τη δουλειά του ως σχεδιαστής αγωνιστικών αυτοκινήτων της Φόρμουλα 1 με τη Scuderia Ferrari κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Του πιστώνεται η εισαγωγή των πρώτων σχεδιασμένων πίσω πτερύγων στη Formula 1 στο Βελγικό Grand Prix του 1968  και η σχεδίαση του πρώτου εγκάρσιου αυτόματου γραναζιού, επίσης γνωστό ως T gear.

Πρώτα χρόνια 
Ο Φοργκέρι εννήθηκε στη Modena της Emilia-Romagna, το μοναχοπαίδι του Ρεκλούς και της Άφρα Φοργκιέρι.  Ο πατέρας του Ρέκλους, ένας τορναδόρος, έκανε πολεμικές εργασίες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για τα μηχανικά εργαστήρια Ανσάλντο της Νάπολης . Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Μάουρο έζησε κυρίως με τη μητέρα του, περνώντας χρόνο στη Νάπολη, το Μιλάνο, τη Μόντενα και το Αμπιατεγκράσο . Μετά τον πόλεμο, η οικογένεια Φοργκιέρι επανενώθηκε και επέστρεψε στη Μόντενα, όπου ο Reclus άρχισε να εργάζεται στο εργαστήριο της Ferrari στο Maranello .  Εν τω μεταξύ, ο Μάουρο  ολοκλήρωσε το Επιστημονικό Λύκειο (Liceo Scientifico) και το 1959 απέκτησε βραβείο στη Μηχανολογία από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια .

Καριέρα

Σταδιοδρομία 

Παρά το αρχικό ενδιαφέρον του για το σχεδιασμό της αεροπορίας, ο Φοργκιέρι δέχτηκε μια προσφορά πρακτικής άσκησης από τη Ferrari, όπου είχε εισαχθεί από τον πατέρα του.  Ξεκινώντας την άνοιξη του 1960, ξεκίνησε μαθητεία στο τμήμα μηχανών. Ο Φοργκιέρι άρχισε να εργάζεται δίπλα σε πολλούς μηχανικούς που συμμετείχαν στην πρώιμη ιστορία της Ferrari, συμπεριλαμβανομένων των Βιτόριο Τζάνο, Κάρλο Τσίτι και Λουίτζι Μπάτσι, καθώς και του διευθυντή αγώνων Ρομόλο Ταβόνι. Εργάστηκε επίσης δίπλα στον Τζιανπάολο Νταλάρα, ο οποίος εντάχθηκε στη Ferrari λίγο μετά τον Φοργκιέρι το 1960. Η πρώιμη δουλειά του Μάουρο στο εργοστάσιο αφορούσε τόσο αγωνιστικά αυτοκίνητα όσο και αυτοκίνητα παραγωγής δρόμου. 

Το 1961, μερικά βασικά στελέχη της Ferrari, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής σχεδιαστή Carlo Chiti, έφυγαν για να ενταχθούν στην αποσχισθείσα ομάδα της Formula 1 της ATS, σε μια εκδήλωση που έγινε γνωστή ως «η μεγάλη απελευθέρωση» . Ο Forghieri παρέμεινε ως ο μόνος διαπιστευμένος μηχανικός στο προσωπικό. Αμέσως μετά την αποχώρηση, ο Φοργκιέρι κλήθηκε προσωπικά από τον Έντσο Φεράρι να αρχίσει να μελετά τις «πλήρες τεχνικές ερωτήσεις του Εργοστασίου» (λόγια του Φοργκιέρι). Καθώς ήταν μόλις 27 ετών εκείνη την εποχή, ο Forghieri έλαβε καθοδήγηση από μερικά πιο έμπειρα μέλη του προσωπικού, συμπεριλαμβανομένων των Franco Rocchi, Walter Salvarani και Angelo Bellei . Σύντομα ο Φοργκιέρι διορίστηκε τεχνικός διευθυντής αγωνιστικών αυτοκινήτων, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1984. Οι αρμοδιότητές του περιελάμβαναν την επίβλεψη της τεχνικής εξέλιξης, τη διαχείριση του τεχνικού τμήματος κατά τη διάρκεια των αγώνων και τη συνεργασία με άλλα τμήματα της Ferrari, συμπεριλαμβανομένου του τμήματος δοκιμών και του τμήματος σχεδίασης .

Παραπομπές

Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Μπολόνια
Ιταλοί μηχανικοί
Αναίδεια

Αναίδεια  είναι η προσωποποίηση της ασπλαχνίας, της αισχρότητας και της σκληρότητας στην ελληνική μυθολογία. Είναι η σύντροφος της Ύβρεως  . Οι Αθηναίοι την έκαναν θεότητα, που συμβολιζόταν με πέρδικα  .

Το αντίθετο 
Όπως συμβαίνει συχνά με τις προσωποποιήσεις, η Αναιδεία έχει μια αντίθετη θεότητα. Στην περίπτωση της Αναιδείας, το αντίθετό της είναι ο Έλεος, η θεά του ελέους.

Λατρεία 
Μια λατρεία στην Αθήνα αναφέρεται ήδη από τον Ξενοφώντα στο συμπόσιο του, που επιτρέπει στον Σωκράτη να συγκρίνει τους Αθηναίους με τους Σπαρτιάτες. Έτσι, σε αντίθεση με τους Αθηναίους που λατρεύουν την Αναιδεία, οι Σπαρτιάτες λατρεύουν την Αιδώ, η σεμνότητα προσωποποιήθηκε  .

Ο Θεόφραστος αναφέρει την ύπαρξη βωμού της Αναιδείας δίπλα σε βωμό της Ύβρης στην Αθήνα  .

Σε μεταγενέστερες ερμηνείες, οι βωμοί περιγράφονται ότι ανάγονται στον ιερέα και φιλόσοφο Επιμενίδη . Πράγματι, ο Κικέρων εξηγεί ότι ο Επιμενίδης έχτισε έναν ναό για εκείνη και για περηφάνια (Ύβρης) μετά τον λιθοβολισμό του Κύλωνα στο βωμό της Αθηνάς, γεγονός που περιγράφεται στην αθηναϊκή ιστοριογραφία ως «ιεροσυλία του Κύλωνα»  .

Οι βωμοί πιστεύεται ότι ήταν οι δύο ακατέργαστες πέτρες του Αρείου Πάγου, πάνω στους οποίους, όπως μας λέει ο Παυσανίας στην Περιγραφή της Ελλάδας, ο κατηγορούμενος και ο ενάγων έπρεπε να σταθούν ενώπιον δικαστηρίου:

«Τις άξεστες πέτρες [στον Άρειο Πάγο των Αθηνών] στις οποίες στέκονται οι κατηγορούμενοι και οι εισαγγελείς, τις ονομάζουν πέτρα της Ύβρεως και της Αναίδειας ».

Φιλοσοφία 
Η Αναίδεια ως φιλοσοφική αρχή αποτελεί ένα από τα τρία θεμελιώδη χαρακτηριστικά της μορφής των κυνικών φιλοσόφων, με αδιάφορα (αδιαφορία) και παρρησία (ειλικρίνεια και ελευθερία έκφρασης)  .

Είναι η αναιδέα που οδηγεί στη σύγκριση αυτών των φιλοσόφων με τα σκυλιά, από όπου προέρχεται η λέξη κυνικός. αφού όπως εκείνα τα ζώα που ζουν με τους ανθρώπους αλλά διατηρούν τις φυσικές τους συνήθειες, οι κυνικοί φιλόσοφοι συμπεριφέρονται ξεδιάντροπα, ασεβώς, ακολουθώντας την ικανοποίηση των αναγκών τους τόσο σωματικά όσο και πνευματικά  ,  .

Παραπομπές
Κακία (θεότητα)

Η Κακία ( Αρχαία Ελληνικά : Κακίαν)  είναι η Ελληνίδα θεότητα της κακίας, της αμαρτίας και του εγκλήματος. Απεικονιζόταν ως ματαιόδοξη, παχουλή και υψηλά καλλωπισμένη γυναίκα. Παρουσιάστηκε ως το αντίθετο της Αρήτης, την θεά της αριστείας και της αρετής.

Σύμφωνα με τους γνωστικιστές, η Κακία πιστεύεται ότι είναι το παιδί του πρώτου αγγέλου και της Αυθάδειας. Τα αδέρφια της ήταν ο Ζήλο, ο Φθόνος, οι Ερινύες και η Επιθυμία. 

Η Κακία προσπάθησε να πείσει πολλούς ανθρώπους να γίνουν κακοί, αλλά ο πιο διάσημος πειρασμός της ήταν αυτός του Ηρακλή, ένας από τους πιο γνωστούς θεϊκούς ήρωες της ελληνικής μυθολογίας . Του πρόσφερε μια ευχάριστη και εύκολη ζωή, χωρίς κακουχίες, ενώ η Αρετή πρόσφερε μια ένδοξη ζωή αλλά όπου θα χρειαζόταν δουλειά και προσπάθεια.   Ο Ηρακλής είδε τα αληθινά χρώματα της Κακίας. Αποκάλυψε το όνομά της και επομένως το νόημα αυτού στην παρακάτω συνομιλία:

Παραπομπές 

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Γουίλσον Κίπρουγκουτ

Ο Γουίλσον Κίπρουγκουτ (Wilson Chuma Kiprugut, 1938 – 1 Νοεμβρίου 2022) ήταν Κενυάτης σπρίντερ και δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 και του 1968 και κέρδισε δύο μετάλλια στα 800 μέτρα  το 1964 έτρεξε επίσης στα 400 μέτρα, αλλά δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος από την Κένυα που κέρδισε Ολυμπιακό μετάλλιο.  

Στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας του 1962 ήταν μέλος της ομάδας σκυταλοδρομίας 4 × 440 γιάρδων της Κένυας που τερμάτισε πέμπτος.  Στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας το 1966 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο 880 γιάρδων. Κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια (στα 400 και 800 μέτρα) στους πρώτους Παναφρικανικούς Αγώνες το 1965.

Το 2010 κέρδισε το βραβείο Αθλητικής Προσωπικότητας της Χρονιάς από την Κένυα. 

Ο Κίπρουγκουτ μεγάλωσε στο Κερίτσο και άρχισε να τρέχει ως παιδί ενώ ήταν στο Δημοτικό Σχολείο του Καπτεμπεσουέτ και στο Σχολείο Sitotwet Intermediate School. Το ταλέντο του αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά όταν έτρεξε στο Πρωτάθλημα Ανατολικής και Κεντρικής Αφρικής - μια διοργάνωση όπου κέρδισε τουλάχιστον τρεις τίτλους στις 880 γιάρδες. 

Ο Κίπρουγκουτ απεβίωσε την 1η Νοεμβρίου 2022, σε ηλικία 84 ετών.

Παραπομπές 

Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου
Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964
Κενυάτες Ολυμπιονίκες
Θάνατοι το 2022
Μιχάλης Δασκαλάκης

Ο Μιχάλης Δασκαλάκης (1914 - 1 Φεβρουαρίου 2004) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, τραγουδοποιός και οργανοπαίκτης της ρεμπέτικης μουσικής.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε το 1914 στον Πειραιά. 

Αποφοίτησε από το Σχολαρχείο στο Χατζηκυριάκειο και έπειτα έπιασε δουλειά, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του πήγαινε στην ταβέρνα της οικογένειας του «Ο Δασκαλάκης», όπου βρίσκονταν κοντά στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο λιμάνι του Πειραιά. Εκεί στην ταβέρνα άκουγε τους μουσικούς που ερχόντουσαν και αγάπησε το μπουζούκι.

Το 1943 άνοιξε μαζί με τον αδελφό του Γιάννη, μαγαζί στην Αθήνα με την ονομασία «Το Καρέ του Άσσου». Μετά την λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και την Απελευθέρωση, εργάστηκε σε πολλά λαϊκά μουσικά κέντρα της Αθήνας, όπως στο «Μπουκέτο» στο Μενίδι και στην «Πίνδο» στη Νέα Φιλαδέλφεια.  

Το 1963 άνοιξε δικό του μαγαζί στον Γέρακα και το 1968 μετακόμισε σε νέο κέντρο στο Πικέρμι, όπου μέχρι και το 1996 που έκλεισε, εμφανιζόταν ο ίδιος στο πάλκο μαζί με ορχήστρα και έπαιζε πάντοτε δίχως ηλεκτρικό ήχο και με το δικό του γνήσιο προσωπικό στυλ σε παίξιμο και ερμηνεία. 

Κάποια από τα τραγούδια που δημιούργησε είναι «Βλάμης από το Μιλάνο», «Ναζιάρα Μαριγούλα», «Όταν πεθάνω βάλτε με», «Νύχτωσε πάλι», ενώ έχει ηχογραφήσει και πολλά γνωστά τραγούδια άλλων λαϊκών καλλιτεχνών όπως «Εγώ κακός δεν ήμουνα», «Αντιλαλούν οι φυλακές», «Το μινόρε της αυγής», «Τον Χάρο τον αντάμωσαν», «Άνθρωπε μου», «Η αλεπού», «Δυό πόρτες έχει η ζωή», «Ο ζητιάνος», «Το θαμπό φανάρι», «Ο ψαράς», «Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά». 

Απεβίωσε την 1η Φεβρουαρίου του 2004, σε ηλικία 89 ετών και κηδεύτηκε στα Καλύβια Αττικής.

Παραπομπές

Πηγές 

 Εφημερίδα «Τα Νέα» : Μιχάλης Δασκαλάκης - Έφυγε ο τζέντλεμαν του ρεμπέτικου. Tanea.gr.
 Εφημερίδα «Τα Νέα» - Συνέντευξη Μ. Δασκαλάκη στον Π. Γεραμάνη τον Φεβρουάριο του 1990 : «Μάγκας σημαίνει τζέντλεμαν». Tanea.gr.

Εξωτερικοί συνδέσμοι 

 Discogs.gr : Μιχάλης Δασκαλάκης.

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες μπουζουκτσήδες
Ρεμπέτες
Βαλ Κίλμερ

Ο Βαλ Κίλμερ () (γεννημένος στις 31 Δεκεμβρίου 1959)  είναι Αμερικανός ηθοποιός. Αρχικά ηθοποιός του θεάτρου, ο Κίλμερ έγινε ευρέως γνωστός  μετά από εμφανίσεις σε κωμικές ταινίες, ξεκινώντας από το Top Secret! (1984) και Real Genius (1985), την ταινία δράσης Top Gun (1986) καθώς και την ταινία φαντασίας Γουίλοου, η οργή των θρύλων (Willow) (1988).

Ο Κίλμερ κέρδισε την αναγνώριση για την ερμηνεία του Τζιμ Μόρισον στο The Doors (1991) του Όλιβερ Στόουν. Η ανοδική πορεία του Κίλμερ συνεχίστηκε, καθώς συχνά έπαιρνε τον ρόλο του πρωταγωνιστή σε ταινίες με θετικές κριτικές, όπως το γουέστερν Σύγκρουση στον πράσινο βάλτο (Tombstone) (1993) και τα αστυνομικά δράματα True Romance (1993) και Ένταση (1995). Αντικατέστησε τον Μάικλ Κίτον υποδύοντας τον Μπρους Γουέιν/Μπάτμαν στο Μπάτμαν για πάντα (1995) του Τζόελ Σουμάχερ. Συνέχισε να παίζει σε ταινίες όπως τις The Ghost and the Darkness (1996), The Island of Dr. Moreau (1996), Ο Άγιος (The Saint) (1997), Ο πρίγκιπας της Αιγύπτου (1998), Pollock (2000), Αλέξανδρος (2004), Kiss Kiss Bang Bang (2005), Déjà Vu (2006), Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2009) και Song to Song (2017). «Αν υπάρχει βραβείο για τον πιο αφανή ηγέτη της γενιάς του, ο Κίλμερ θα πρέπει να το πάρει», έγραψε ο κριτικός Ρότζερ Ίμπερτ, «έχει υποδυθεί μια σειρά από χαρακτήρες τόσο πειστικούς που είναι πιθανό οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμη και τώρα, να μην το συνειδητοποιούν ότι κοιτούσαν τον ίδιο ηθοποιό». 

Από το 2015, ο Κίλμερ παλεύει με τον καρκίνο του λαιμού και έκανε μια επέμβαση στην τραχεία του που κατέστρεψε τις φωνητικές του χορδές σε σημείο που δυσκολευόταν πολύ να μιλήσει. Υποβλήθηκε επίσης σε χημειοθεραπεία και δύο τραχειοτομές.     Το 2020, δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του με τίτλο, I'm Your Huckleberry: A Memoir.  Η μάχη που δίνει για την υγεία του καταγράφηκε στο ντοκιμαντέρ του 2021 με τίτλο Val, το οποίο κατέγραψε θέματα καριέρας και υγείας. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών με την αποδοχή των κριτικών.  Το 2022, ο Κίλμερ επανέλαβε τον ρόλο του ως Iceman, επανασυνδέοντας τον Τομ Κρουζ στο Top Gun: Maverick (2022). Ένας από τους πιο καλοπληρωμένους ηθοποιούς της δεκαετίας του 1990, οι ταινίες με τον Κίλμερ έχουν εισπράξει πάνω από 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box office.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνεδσμοι 
 
 
 

Γερμανοαμερικανοί
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αραβισσός

Η Αραβισσός, αναφερόμενη και ως Τριπόταμος, ήταν πόλη στην αρχαία Καταονία στην Καππαδοκία και αργότερα στη ρωμαϊκή επαρχία της Μικρής Αρμενίας (Armenia Secunda). Εκεί γεννήθηκε το 539 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μαυρίκιος.

Τοποθεσία 
Η πόλη αντιστοιχεί στο σημερινό Afşin, πρώην Yarpuz, στην επαρχία Καχραμάνμαρας της Τουρκίας.

Εκκλησιαστική ιστορία 
Η Αραβησσός ήταν επισκοπική έδρα, υπαγόμενη στην Μελιτηνή.

Επίσκοποί της αναφέρονται ο Οτρέας, που συμμετείχε στην Α' Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381, ο Αδόλιος που συμμετείχε στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451, ο Αδέλφιος, ο οποίος υπέγραψε επιστολή 458 επισκόπων της επαρχίας της Μικράς Αρμενίας προς τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Λέοντα για να διαμαρτυρηθούν για τη δολοφονία του Προτέριου Αλεξανδρείας, και ο Γεώργιος, ο οποίος συμμετείχε στην εν Τρούλλω Πενθέκτη Σύνοδο του 692. Ο Μιχαήλ ο Σύρος αναφέρει αρκετούς Ιακωβίτες επισκόπους Αραβισσού τον 7ο έως 10ο αιώνα.

Ο τίτλος της Αραβισσού αποδίδεται σε τιτουλάριους επισκόπους του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και σήμερα φέρει τον τίτλο ο Κασσιανός (Νότης).

Παραπομπές 

Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία
Οικισμοί στην Αρχαία Καππαδοκία
Εθνικός κομμουνισμός

Ο όρος εθνικός κομμουνισμός έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει κινήματα και κυβερνήσεις που προσπάθησαν να σχηματίσουν μια ευδιάκριτα μοναδική παραλλαγή του κομμουνισμού με βάση διακριτά εθνικά χαρακτηριστικά και συνθήκες, αντί να ακολουθούν πολιτικές που ορίζονται από άλλα σοσιαλιστικά κράτη, όπως η Σοβιετική Ένωση . 

. Οι Ουκρανοί κομμουνιστές Vasil Shakhrai και Mazlakh, και στη συνέχεια ο Τατάρος Μιρσαΐντ Σουλτάν-Γκαλίεβ, θεωρούσαν τα συμφέροντα του μπολσεβίκικου ρωσικού κράτους σε αντίθεση με εκείνα των χωρών τους. Τα κομμουνιστικά κόμματα που προσπάθησαν να ακολουθήσουν ανεξάρτητες εξωτερικές και εσωτερικές πολιτικές που συγκρούονταν με τα συμφέροντα της Σοβιετικής Ένωσης έχουν περιγραφεί ως παραδείγματα εθνικοκομμουνισμού. . Παραδείγματα περιλαμβάνουν τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και την ανεξάρτητη πολιτική του που οδήγησε τη Γιουγκοσλαβία μακριά από τη Σοβιετική Ένωση, τον αντισοβιετικό προοδευτικό σοσιαλισμό του Ίμρε Νάγκυ, τον σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο του Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ και τον Κομμουνισμό των Γκούλας του Γιάνος Κάνταρ .  

Τα κομμουνιστικά κόμματα που προσπάθησαν να ακολουθήσουν τη δική τους παραλλαγή του κομμουνισμού συνδυάζοντας τα κομμουνιστικά/σοσιαλιστικά . Αυτά περιλαμβάνουν τη Δημοκρατία της Καμπουτσέας υπό τον Πολ Ποτ,  και τη Βόρεια Κορέα με το  Τζούτσε .

Παραπομπές 
Ακροαριστερά
Κομμουνισμός
Ενδιάμεσες εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών 2022

Οι ενδιάμεσες εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών του 2022 (αγγλικά: 2022 United States elections ή 2022 United States midterm elections) διεξήχθησαν την Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2022, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Άλλες επιμέρους και ειδικές εκλογές έγιναν κατά την διάρκεια της χρονιάς. 

Οι ενδιάμεσες εκλογές του 2022, καθόρισαν την σύνθεση και τον έλεγχο του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών. Πιο συγκεκριμένα, τέθηκε σε εκλογές το σύνολο των 435 μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών και περίπου το ένα τρίτο (35) των 100 εδρών της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εκλογές για το Κογκρέσο, θα διαμορφώσουν την σύνθεση του 118ου Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Στη Βουλή των Αντιπροσώπων, το κόμμα που θα διαθέτει τουλάχιστον 218 έδρες, θα κατέχει την πλειοψηφία των εδρών και τον έλεγχό της. Αντίστοιχα, στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, για να επιτευχθεί πλειοψηφία απαιτούνται τουλάχιστον 50 έδρες από το Δημοκρατικό Κόμμα (λόγω ότι η Αντιπρόεδρος Κάμαλα Χάρις, ως Πρόεδρος της Γερουσίας, ανήκει στο Δημοκρατικό Κόμμα), είτε 51 έδρες από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. 

Επιπλέον, στις ενδιάμεσες εκλογές του 2022, 36 από τις 50 θέσεις Κυβερνητών πολιτειών των ΗΠΑ, τέθηκαν σε εκλογές. Τέλος, διεξήχθη πλήθος άλλων πολιτειακών και τοπικών εκλογών ανά την επικράτεια της χώρας. 

Οι ενδιάμεσες εκλογές του 2022, ήταν οι πρώτες εκλογές της δεκαετίας του 2020 και οι πρώτες ύστερα από την ανακατανομή των εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων, που θα διεξαχθούν σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2020.

Εκλογές

Ομοσπονδιακές εκλογές

Εκλογές της Γερουσίας 
Στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, οι Δημοκρατικοί κατάφεραν να διατηρήσουν την πλειοψηφία τους, ύστερα από την επανεκλογή των γερουσιαστών Μαρκ Κέλι (Αριζόνα) και Κάθριν Κόρτεζ Μάστο (Νεβάδα). Επίσης, πρόσθεσαν μία ακόμη έδρα από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στο Δημοκρατικό, στην πολιτεία της Πενσυλβάνιας. Αναμένονται αποτελέσματα για την πολιτεία της Τζόρτζια, όπου και θα πραγματοποιηθούν επαναληπτικές εκλογές στις 6 Δεκεμβρίου 2022.

Εκλογές της Βουλής 
Οι Ρεπουμπλικανοί κατάφεραν να αποκτήσουν την πλειοψηφία και τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων. Στο επόμενο (118ο) Κογκρέσο θα έχουν αρκετά ισχνή πλειοψηφία έναντι των Δημοκρατικών.

Πολιτειακές και τοπικές εκλογές

Εκλογές Κυβερνητών πολιτειών 
Αμφότεροι Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί κατάφεραν να κρατήσουν το έλεγχο στις περισσότερες θέσεις Κυβερνητών. Οι Δημοκρατικοί ανέτρεψαν την Αριζόνα, το Μέριλαντ και τη Μασαχουσέτη, ενώ οι Ρεπουμπλικανοί κατάφεραν να ανατρέψουν τον εν ενεργεία Κυβερνήτη στη Νεβάδα. Αναμένονται για την πολιτεία της Αλάσκας.

Άλλες εκλογές

Αποτελέσματα

Παραπομπές 
Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών
Εκλογές του 2022
2022
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ελαιοχρωματιστής

Ένας ελαιοχρωματιστής ή μπογιατζής είναι ένας επαγγελματίας υπεύθυνος για τη βαφή και τη διακόσμηση κτιρίων. Ο σκοπός του ελαιοχρωματιστή είναι να βελτιώσει την εμφάνιση ενός κτιρίου και να το προστατεύσει από ζημιές από νερό, διάβρωση και μούχλα. Η βαφή ενός του σπιτιού μπορεί επίσης να είναι μια μορφή καλλιτεχνικής ή/και πολιτιστικής έκφρασης όπως η βαφή του σπιτιού Ndebele στη Νότια Αφρική.

Περιγραφή 
Η κύρια εργασία του ελαιοχρωματιστή είναι η ομοιόμορφη κατανομή του χρώματος στις επιφάνειες που πρόκειται να διακοσμηθούν με τη χρήση εργαλείων όπως πινέλα ή ρολά. Συνηθώς ο ελαιοχρωματιστής προσλαμβάνεται από τους κατασκευαστές ή ιδιοκτήτες των σπιτιών για να δώσει χρώμα και προστασία στους τοίχους και τις οροφές τους σύμφωνα με τα γούστα τους και το σχέδιο του σπιτιού.

Οι εργασίες του περιλαμβάνουν το ξύσιμο των τοίχων για την αφαίρεση της παλιάς μπογιάς ή της ταπετσαρίας πριν την εφαρμογή της νέας. Για να το κάνει αυτό, χρησιμοποιεί νερό και σπάτουλες. Επίσης τρίβει τις λείες επιφάνειες χρησιμοποιώντας γυαλόχαρτο ή μεταλλικές βούρτσες. 

Ο ελαιοχρωματιστής χρησιμοποιεί διαφορετικούς τύπους βαφής ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του δωματίου, τον τύπο της επιφάνειας και το επιθυμητό αποτέλεσμα. Έτσι, χρησιμοποιεί μεταλλικό χρώμα για να καλύψει μεταλλικούς σωλήνες και δοχεία, σμάλτο για καλοριφέρ ή ακρυλικό χρώμα για υγρές περιοχές ή περιοχές που έχουν επηρεαστεί από λίπη. Επίσης, χρησιμοποιεί βερνίκια σε ξύλινες επιφάνειες για να τις προστατέψει από την υγρασία και τη φθορά.

Παραπομπές 

Επαγγέλματα
Ραλφ Λόρεν

Ο Ραλφ Λόρεν (Ralph Lauren, 14 Οκτωβρίου 1939) είναι Αμερικανός σχεδιαστής μόδας, φιλάνθρωπος και επιχειρηματίας, γνωστός για την εταιρεία Ralph Lauren, μια παγκόσμια επιχείρηση πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Έγινε γνωστός για τη συλλογή του από σπάνια αυτοκίνητα, μερικά από τα οποία έχουν εκτεθεί σε μουσεία. Ο Λόρεν παραιτήθηκε από τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας τον Σεπτέμβριο του 2015, αλλά παραμένει εκτελεστικός πρόεδρος και επικεφαλής δημιουργικός υπεύθυνος. Τον Απρίλιο του 2022 η καθαρή του θέση του υπολογιζόταν σε 6,9 δισεκατομμύρια δολάρια.

Παραπομπές

Αμερικανοί σχεδιαστές μόδας
Αμερικανοί επιχειρηματίες
Αμερικανοί συλλέκτες αυτοκινήτων
Αμερικανοεβραίοι
The Waiter

Το The Waiter είναι ελληνική ταινία του 2018 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Στηβ Κρικρή. Αναφέρεται στον Ρένο, έναν σερβιτόρο που ζει μία μονότονη ζωή, ο οποίος ταράζεται όταν υποπτεύεται ότι ο γείτονάς του έπεσε θύμα δολοφονίας.

Είναι η πρώτη ελληνική ταινία που προβλήθηκε στο Netflix. Στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου του 2019 κέρδισε τέσσερα βραβεία: Α' Ανδρικού Ρόλου (Άρης Σερβετάλης), Β' Ανδρικού Ρόλου (Γιάννης Στάνκογλου), πρωτότυπης μουσικής (Coti K.) και σκηνογραφίας (Κώστας Παππάς).

Διανομή
Άρης Σερβετάλης ως Ρένος
Γιάννης Στάνκογλου ως Ξανθός
Αλέξανδρος Μαυρόπουλος ως Κεραυνός
Κιάρα Τζενσίνι ως Τζίνα
Αντώνης Μυριαγκός ως Μιλάν

Παραπομπές 

Ελληνικές ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες του 2018
Μπανφ

Το Μπανφ (αγγλικά Banff) είναι κωμόπολη εντός του Εθνικού Δρυμού Μπανφ στην Αλμπέρτα του Καναδά. Βρίσκεται στα Βραχώδη Όρη της Αλμπέρτας, κατά μήκος της υπερκαναδικής εθνικής οδού, περίπου 126 χιλιόμετρα δυτικά του Κάλγκαρι και 58 χιλιόμετρα ανατολικά του Λέικ Λουίζ. Το Μπανφ είναι η κοινότητα με το δεύτερο υψηλότερο υψόμετρο στην Αλμπέρτα, μετά το Λέικ Λουίζ, σε υψόμετρο 1.400 έως 1.630 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Η Κωμόπολη του Μπανφ ήταν ο πρώτος δήμος που ενσωματώθηκε σε καναδικό εθνικό δρυμό. Η κωμόπολη αποτελεί μέλος του Περιφερειακού Πολεοδομικού Συγκροτήματος του Κάλγκαρι.

Το Μπανφ είναι πόλη-θέρετρο και ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς του Καναδά. Γνωστό για το ορεινό περιβάλλον και τις ιαματικές πηγές, είναι ένας προορισμός για υπαίθρια αθλήματα και διαθέτει εκτενείς προορισμούς πεζοπορίας, ποδηλασίας, ορειβασίας και σκι στην περιοχή. Το Σάνσαϊν Βίλατζ (Sunshine Village), το Σκι Νόρκουεϊ (Ski Norquay) και το Λέικ Λουίζ (Lake Louise Ski Resort) είναι τα τρία κοντινά χιονοδρομικά κέντρα τα οποία βρίσκονται εντός του εθνικού δρυμού.

Παραπομπές

Πόλεις του Καναδά
Πόλεις της Αλμπέρτας
Μιχάλης Πρέκας

Ο Μιχάλης Πρέκας (Σαντορίνη, 1955 - Καλογρέζα, 1 Οκτωβρίου 1987) ήταν Έλληνας αναρχικός που σκοτώθηκε από σφαίρες της Ειδικής Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας κατά τη διάρκεια της επονομαζόμενης από τα Μ.Μ.Ε «Μάχης της Καλογρέζας».

Καταγόταν από το Μπραχάμι της Αθήνας, και διωκόταν από την αστυνομία για κλοπές και για τη συμμετοχή του σε αντιεξουσιαστικούς κύκλους. Τη 1 Οκτώβρη 1987, ύστερα από απόπειρα κλοπής ασυρμάτου από κρατικό αυτοκίνητο (ο οποίος θα επέτρεπε στο φυγόδικο τότε Πρέκα να γνωρίζει τις κινήσεις της αστυνομίας), αυτός και δύο σύντροφοί του (Κλέαρχος Σμυρναίος και Χριστόφορος Μαρίνος), καταδιώχτηκαν από τους αστυνομικούς. Στο περιστατικό που ακολούθησε, αποκαλούμενο “Μάχη της Καλογρέζας” από τα Μ.Μ.Ε. της εποχής, ο Πρέκας βγήκε ένοπλος στο μπαλκόνι για να διαπραγματευτεί με τους αστυνομικούς, όπου πυροβολώντας στον αέρα δέχτηκε σωρεία πυροβολισμών, οδηγώντας στο θάνατό του.

Η Βαγγελιώ Βογιατζή, σύντροφος του Μιχάλη Πρέκα και μητέρα το παιδιού του, αρχικά κατηγορήθηκε και φυλακίστηκε περίπου ένα χρόνο μεγαλώνοντας το μωρό της μέσα στη φυλακή. Αποφυλακίστηκε όταν αθωώθηκε μαζί με τον Μπουκουβάλα και προσπάθησε την καταδίκη των δολοφόνων του Μ. Πρέκα. Προσέφυγε στο ανώτατο δικαστήριο ζητώντας να αναιρεθεί το βούλευμα του συμβουλίου εφετών με το οποίο απαλλάχτηκε ο αστυνομικός Ν. Κ, ο οποίος φέρεται πως πυροβόλησε και σκότωσε στην μάχη της Καλογρέζας τον Οκτώβριο του 1987 τον Μιχάλη Πρέκα. Ουσιασικό επιχείρημα της Βαγγελιώς Βογιατζή είναι ότι ο αστυνομικός ανταπέδωσε τους πυροβολισμούς του Μιχάλη Πρέκα και τον σκότωσε από μεγάλη απόσταση και ενώ η κάλυψή του ήταν πλήρης με αποτέλεσμα να μην αιτιολογείται η απόφαση του δικαστικού συμβουλίου ότι ο αστυνομικός βρισκόταν σε κατάσταση νόμιμης άμυνας. Μετά από χρόνια αναβολών, το δικαστήριό έβγαλε το πόρισμα ότι ο Πρέκας δεν δολοφονήθηκε και απήλλαξε τους αστυνομικούς.

Παραπομπές

Έλληνες αναρχικοί