joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μπερτινιανά Χρονικά

Τα Μπερτινιανά Χρονικά (Annales Bertiniani) ή Χρονικά του Αγίου Μπερτίνου είναι ένα φραγκικό χρονικό που βρέθηκε στη Μονή του Αγίου Μπερτίνου, απ’ όπου οφείλει και το όνομά του. Αφηγείται τα γεγονότα των ετών 741 έως 882 στον τότε γερμανικό κόσμο, όμως πρωτότυπα είναι μόνο τα τμήματα από το 830 και μετά - τα χρόνια πριν το 830 περιγράφονται συνοπτικά και αποτελούν συρραφή άλλων πηγών. Είναι γραμμένο στα Λατινικά από πολλούς συγγραφείς, σύγχρονους της εποχής που καλύπτει αναλυτικά (μεταξύ αυτών αναφέρεται και ο Χίνκμαρ της Ρέμς).

Αν και τα περισσότερα γεγονότα που περιγράφει απαντώνται και σε άλλες μαρτυρίες, το χρονικό αποτελεί μία από τις ελάχιστες πηγές για τη μελέτη της ιστορίας των Βαράγγων κατά την περίοδο του Χαγανάτου των Ρως. Πιο συγκεκριμένα, στο κεφάλαιο του έτους 839 γίνεται αναφορά σε κάποια φυλή των Βίκινγκ που συνοδευόταν από πρέσβεις του βυζαντινού αυτοκράτoρα Θεόφιλου και συναντήθηκε με το βασιλιά Λουδοβίκο κοντά στο Μάιντς.

Μιλώντας με το φράγκο βασιλιά, είπαν πως το όνομα της φυλής τους ήταν Ρως και ζούσαν ανατολικά της Βαλτικής (δεν αναφέρεται έτσι στο πρωτότυπο), αλλά κατάγονταν από τη Σουηδία και ο αρχηγός τους έφερε τον τίτλο του χαγκάν. Στην ερώτηση πώς βρέθηκαν στα εδάφη του, απάντησαν ότι επέστρεφαν στη γη τους από την Κωνσταντινούπολη. Φοβήθηκαν όμως να διαβούν τις στέππες που κατοικούν βάρβαροι (ενν. τους Μαγυάρους) και προτίμησαν να περάσουν μέσα από τα φραγκικά εδάφη.

Πηγές
 Monumenta Germaniae Historica. Στην κατηγορία Scriptores / Scriptores rerum Germanicarum in usum scholarum separatim editi / Annales Bertiniani βρίσκεται πλήρης η έκδοση του Γκέοργκ Βάιτς (Ανόβερο, 1883) σε μορφή ψηφιακής απεικόνισης.

Μεσαιωνική Γερμανία
Χρονικά
Ακάμας (ακρωτήριο)

Ο Ακάμας ή Αρναούτης ή Αγίου Επιφανίου είναι ακρωτήριο της βορειοδυτικής άκρης της Κύπρου στη ομώνυμη χερσόνησο και το ομώνυμο δάσος στην Επαρχία Πάφου. Είναι το δυτικότερο ακρωτήριο της νήσου. Πάνω από το ακρωτίριο δεσπόζει το Ακρωτίριο του Αγίου Γεωργίου.

Στον Ακάμα υπάρχει ο νεότερος και ψηλότερος φάρος στη Κύπρο, χτισμένος το [1989], σιδερένια κατασκευή με ύψος 21 μέτρα. Το όνομα του προέρχεται από τον Ακάμα, οικιστή της περιοχής, γιό του Μίνωα και της Φαίδρας ή γιο του Θησέα. Μιά άλλη εκδοχή λέει ότι ονομάστηκε έτσι από το "άκαος" - άκαφτος, επειδή ήταν το μοναδικό μέρος της Κύπρου που δεν είχε καεί από τους Άραβες πειρατές.

Παραπομπές 

Ακρωτήρια της Κύπρου
Επαρχία Πάφου
Μήτσος Παπανικολάου

Ο Μήτσος Παπανικολάου (Ύδρα, 1900 - 1943) ήταν Έλληνας ποιητής του μεσοπολέμου. 

Γεννήθηκε στην Ύδρα από μικρός όμως εγκαταστάθηκε στον Πειραιά μαζί με την οικογένεια του. Τελειώνοντας το γυμνάσιο άρχισε να γράφει ποιήματα που δημοσίευε στο περιοδικό του Γρηγόριου Ξενόπουλου Η διάπλασις των Παίδων. Έγινε δημοσιογράφος και σύντομα  αρχισυντάκτης και διευθυντής στο περιοδικό Μπουκέτο.

Το μεγάλο του πάθος ήταν οι μεταφράσεις, μεταξύ των οποίων ποιήματα του Πωλ Βαλερύ, του Σαρλ Μπωντλαίρ, του Μιλόζ, του Πολ Βερλαίν, του Γκιγιώμ Απολλιναίρ και άλλων. Ασχολήθηκε επίσης με την κριτική και το δοκίμιο. 

Το ποιητικό του έργο είναι μικρό σε ποσότητα. Πρόκειται για 50 περίπου ποιήματα γεμάτα νοσταλγία για τη χαμένη πρώτη νιότη και γραμμένα με τη τεχνοτροπία του συμβολισμού. Τα ποιήματα αυτά εκδόθηκαν για πρώτη φορά σε τόμο το 1966. Η εισαγωγή και η επιμέλεια του τόμου αυτού που έχει τον τίτλο Ποιήματα είναι του ποιητή Τάσου Κόρφη.

Ο Παπανικολάου ήταν, όπως ο φίλος του Ναπολέων Λαπαθιώτης, χρήστης ναρκωτικών. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος και η Κατοχή , δεν μπορούσε να ικανοποιήσει το πάθος του και έτσι ξεπούλησε όλα τα πολύτιμα βιβλία του και άλλα πράγματα, που φύλαγε για χρόνια, και εγκαταστάθηκε σε ένα φτωχό δωμάτιο στην Κοκκινιά. Στο δωμάτιο αυτό ζούσε σε άθλιες συνθήκες γι' αυτό οι φίλοι του φρόντισαν να τον βάλουν στο δημόσιο Ψυχιατρείο. Εκεί πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών.

Δημοσιευμένα ποιήματά του υπάρχουν στα περιοδικά 'Διάπλαση των παίδων', 'Βωμός', 'Νεοελληνική Λογοτεχνία', 'Νέα Εστία', 'Μπουκέτο' κ.ά.

Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από το συγκρότημα Ντομένικα και από την συνθέτρια Μάρθα Μεναχέμ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
https://web.archive.org/web/20040808061207/http://www.geocities.com/join1_2002/PoetryPapanikolaou.htm

Παραπομπές 

Νεοέλληνες ποιητές
Γενιά του ’20
Νίκος Μαντζάρογλου

Ο Νίκος Μαντζάρογλου (Δρέσδη 1910 - Αθήνα 13 Απριλίου 1950) ήταν Έλληνας αθλητής της επιτραπέζιας αντισφαίρισης (πινγκ πονγκ), της αντισφαίρισης, του χόκεϊ επί χόρτου και γενικά ήταν ένας πολυτάλαντος αθλητής.

Βιογραφία 

Γεννήθηκε στην Δρέσδη της Γερμανίας από Έλληνες γονείς, είχε μία αδελφή σύζυγος Σταμένη. Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό από μικρή ηλικία και από 14 ετών διακρίθηκε στην επιτραπέζια αντισφαίριση.  Από το 1926 έως το 1929 που επέστρεψε στην Ελλάδα πήρε μέρος σε πολλά διεθνή τουρνουά ανά την Ευρώπη.

Ήταν και αθλητής της αντισφαίρισης και μέλος του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν δεύτερος στο διπλό αντρών το 1935 και το 1937, δεύτερος επίσης ήταν στο μεικτό το 1938. Στην επιτραπέζια αντισφαίριση αρχικά αναφέρεται αθλητής του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών, το 1950 του συλλόγου "Υπαίθρια Ζωή".

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην αντιστασιακή οργάνωση "Όμηρος". Στις 12 Απριλίου 1950 έπεσε θύμα τροχαίου στο κέντρο της Αθήνας, ενώ διέσχιζε πεζός το δρόμο. Μεταφέρθηκε στον Ερυθρό Σταυρό σοβαρά τραυματίας και υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση, αλλά υπέκυψε στα τραύματά του στις 13 Απριλίου 1950 και κηδεύτηκε την επομένη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Ο τελευταίος του σύλλογος στην επιτραπέζια αντισφαίριση, η Υπαίθρια Ζωή, διοργάνωσε το Κύπελλο Μαντζάρογλου. Επίσης, το 1932 αναφέρεται αθλητής του του χόκεϊ επί χόρτου στον Όμιλο αντισφαίρισης.

Αναδείχθηκε:
 Πρωταθλητής στο Αγγλικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης το 1927.
 Πρωταθλητής στο Γερμανικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (στο πρώτο εθνικό πρωτάθλημα της χώρας) στο μονό και στο διπλό ανδρών το 1931.
 Πρωταθλητής στο Γερμανικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης στο μονό ανδρών το 1932.
 Πρωταθλητής στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης το 1948.
 3ος (χάλκινο μετάλλιο) στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1931.
 2ος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 1932.
 1ος στο διεθνές τουρνουά της Βιέννης το 1932. 
 3ος στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1926 (Λονδίνο) και 1932 (Πράγα).

Παραπομπές

Πηγές 
 Βιογραφικό του αθλητή και απόσπασμα εφημερίδας της εποχής με την είδηση του θανάτου του στο dailygoal.gr
 

Έλληνες ομογενείς αθλητές
Έλληνες αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Μέλη της οργάνωσης "Όμηρος"
Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης
Αθλητές του ΟΑΑ
Έλληνες αθλητές του χόκεϊ επί χόρτου
Όπως στον Παράδεισο

Όπως στον Παράδεισο (Just Like Heaven) είναι το όνομα μιας ρομαντικής κομεντί, που κυκλοφόρησε στις ελληνικές αίθουσες στις 8 Δεκεμβρίου 2005. Πρωταγωνιστούν η Ρις Γουίδερσπουν και ο Μαρκ Ράφαλο, ενώ σκηνοθετήθηκε από τον Μαρκ Γουότερ. Τα γυρίσματα έγιναν στο Σαν Φρανσίσκο και το σενάριο αποτελεί διασκευή του μυθιστορήματος If Only It Were True (Et si c'était vrai...) του Μαρκ Λίβαϊ. Η ταινία κατάφερε να σκαρφαλώσει στο #1 του αμερικανικού box office.

Η Πλοκή 

Ο Ντέιβιντ, ένας αρχιτέκτονας εξωτερικών χώρων περνά τις δυσκολότερες ώρες τις ζωής του: αναρρώνει από μια οικογενειακή τραγωδία, δεν έχει καμία όρεξη να ασχοληθεί με την προσωπική του ζωή και αρχίζει να πίνει όλο και περισσότερο. Στα πλαίσια των αλλαγών που συμβαίνουν στη ζωή του είναι και η προσωρινή ενοικίαση ενός επιπλωμένου διαμερίσματος στο Σαν Φρανσίσκο. 

Κάποια νύχτα όμως, απρόσμενα ανακαλύπτει στο διαμέρισμά του μια νεαρή και όμορφη κοπέλα, η οποία επιμένει πως το σπίτι είναι δικό της και πως εκείνος, σαν καταπατητής πρέπει να φύγει. Αρχικά ο Ντέιβιντ θεωρεί πως έχει παραισθήσεις από το ποτό, αλλά η κοπέλα τείνει να εμφανίζεται όλο και συχνότερα, μέχρι που μένει στο πλάι του μονίμως. Σύντομα ο νεαρός άνδρας αντιλαμβάνεται πως η περίεργη συγκάτοικός του πράγματι γνωρίζει και του αποκαλύπτει λεπτομέρειες για το σπίτι που ο ίδιος δεν ήξερε, κάνοντας αισθητό πως το σπίτι ήταν κάποτε πράγματι στην κατοχή της.

Σε μια προσπάθεια να υπερασπιστεί την ήδη ταραγμένη ψυχολογία του - και για να προστατέψει την ψυχική του υγεία μιας και η κοπέλα είναι φορτική, φλύαρη και αδιάκριτη - , αρχίζει μια έρευνα για τον προηγούμενο ένοικο του σπιτιού, ενώ παράλληλα προσπαθεί να την πείσει πως ίσως δεν ανήκει στον κόσμο των ζωντανών, πράγμα που εκείνη δεν δείχνει να έχει αντιληφθεί.

Ενδιαφέρουσες Πληροφορίες 

 Το φιλμ, αν και επισκιάστηκε από τη σχεδόν ταυτόχρονη κυκλοφορία της ταινίας Walk the Line για την οποία η Γουίδερσπουν βραβεύτηκε με Όσκαρ, έλαβε αρκετά καλές κριτικές, το ίδιο και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών της.
 Η εμφάνιση στο φιλμ του Τζον Χέντερ διέψευσε έναν αστικό μύθο βάσει του οποίου ο νεαρός ηθοποιός πέθανε μετά την καλτ ταινία του Napoleon Dynamite.
 Το ομώνυμο τραγούδι που υπάρχει στο soundtrack της ταινίας, αποτελεί διασκευή ενός παλαιότερου των The Cure.
 Μετά από μια κακή λήψη στα γυρίσματα, ο Μαρκ Ράφαλο για πλάκα έπεσε από ένα παράθυρο. Προσγειώθηκε από κάτω σε ένα περβάζι, ωστόσο κατατρόμαξε το συνεργείο.

Διανομή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος
 Σελίδα στο IMDb

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2005
Ταινίες παραγωγής DreamWorks
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Αμερικανικές αισθηματικές ταινίες φαντασίας
Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο
Σαΐντ Μούσα

Ο Σαΐντ Μούσα (Said Musa- προφορά:Μιούζα) είναι πολιτικός της Μπελίζ. Χρημάτισε πρωθυπουργός από τις 28 Αυγούστου 1998 μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου 2008. Η μακρά περίοδος διακυβέρνησής του οδήγησε σε οικονομική ανάπτυξη στη χώρα του. Είναι παντρεμένος με την Τζόαν Μούσα.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο San Ignacio Cayo στις 19 Μαρτίου 1944 και είναι παλαιστινιακής καταγωγής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, για να επιστρέψει στην Μπελίζ αργότερα.

Πολιτική καριέρα

Πορεία προς την πρωθυπουργία 
Έγινε μέλος του Ενωμένου Κόμματος του Λαού (PUP) και συνετέλεσε στη δημιουργία του Συντάγματος του 1981. Ο Μούσα ανέλαβε την αρχηγία του PUP το 1996.

Πρωθυπουργός 
Εξελέγη Πρωθυπουργός το 1998 και ξανά το 2003, έπειτα από νέα νίκη του κόμματός του στις εκλογές. Την περίοδο 1998-2002 ήταν επίσης Υπουργός Εξωτερικών της χώρας.

Εκλογική ήττα 2008 
Ηγήθηκε ξανά του PUP και το οδήγησε στις εκλογές στις 7 Φεβρουαρίου 2008, τη φορά αυτή όμως το κόμμα του υπέστη μεγάλη ήττα από το UDP, κερδίζοντας μόνο 6 επί συνόλου 31 εδρών.Ο ίδιος ο Μούσα επανεξελέγη στην εκλογική περιφέρεια Φορτ Τζορτζ.Ο ηγέτης του UDP Ντιν Μπάροου διαδέχθηκε το Μούσα στην πρωθυπουργία, στις 8 Φεβρουαρίου 2008.

Παραπομπές 

Μουσα
DOS

Το DOS είναι ένα αρκτικόλεξο (Disk Operating System, λειτουργικό σύστημα δίσκου) που αναφέρεται σε μία ομάδα λειτουργικών συστημάτων, τα οποία έτρεχαν σε πολλές, διαφορετικές μεταξύ τους, παραλλαγές προσωπικών υπολογιστών με τη χρήση της γραμμής εντολών. Ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε, επίσημα, από μόνο του σαν ονομασία κάποιου λειτουργικού συστήματος. Η ονομασία χρησιμοποιείται, σήμερα, κυρίως για το λειτουργικό σύστημα MS-DOS της Microsoft, το οποίο μπορούσε να εγκατασταθεί σε προσωπικούς υπολογιστές συμβατούς με IBM.

Πολλά λειτουργικά συστήματα ενσωματώνουν στην ονομασία τους τα αρκτικόλεξα και συνήθως η ονομασία αυτή χρησιμοποιούνταν όταν γίνονταν αναφορά στο λειτουργικό σύστημα καθενός συγκεκριμένου υπολογιστή (AmigaDOS, Apple DOS, Atari DOS, Commodore DOS).

Ιστορικό 
Η ονομασία αρχικά πρωτοεμφανίστηκε στο λειτουργικό σύστημα DOS/360 της IBM το οποίο χρησιμοποιήθηκε στους κεντρικούς υπολογιστές της, οι οποίοι είχαν αρχιτεκτονική εντελώς διαφορετική από την αρχιτεκτονική που χρησιμοποιούσαν τα περισσότερα από τα υπόλοιπα λειτουργικά συστήματα στην ονομασία των οποίων περιλαμβάνονταν το DOS.

Το 1980 δημιουργήθηκε το 86-DOS (ή QDOS, Quick and Dirty Operating System), λειτουργικό σύστημα που χρησιμοποιούσε η Seattle Computer Products για τους υπολογιστές της που ήταν βασισμένοι στον επεξεργαστή 8086 της Intel.

Το 1981 η Microsoft δημιουργεί το MS-DOS για την IBM το οποίο αργότερα διαχωρίστηκε από το IBM PC DOS (ή PC DOS).

Παραπομπές 

DOS
Σίδνεϊ

Το Σίδνεϊ ή και Σύδνεϋ (αγγλικά: Sydney, προφέρεται Σίντνι) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Αυστραλίας, και πρωτεύουσα της Νέας Νότιας Ουαλίας (New South Wales) της πολυπληθέστερης πολιτείας της Ωκεανίας. Τα τρία μοναδικά χαρακτηριστικά της πόλης του Σίδνεϊ είναι το βαθύ φυσικό του λιμάνι, η γέφυρα του λιμανιού και το επιβλητικό κτίριο της όπερας.

Ιστορία της πόλης 
Η ιστορία της πόλης είναι πολύ νέα και ξεκινάει μόλις πριν από 200 και κάτι χρόνια,το 1770 όταν ο Βρετανός εξερευνητής πλοίαρχος Τζέιμς Κουκ έκανε την ιστορική του είσοδο στον κόλπο Μπότανι. Αφού έπλευσε κάποια μίλια προς το βορρά προσπέρασε ένα βαθύ φυσικό λιμάνι που το ονόμασε Πορτ Τζάκσον. Δεν πέρασε όμως ανάμεσα από τους δύο κάβους που οδηγούν στο εσωτερικό του λιμναίου. Κατόπιν το 1788 ο κυβερνήτης Άρθουρ Φίλιπ έφτασε από την Αγγλία με τον Πρώτο Στόλο, ο οποίος είχε για φορτίο Βρετανούς καταδίκους. Αυτός ανακάλυψε και αποβίβασε το στόλο στο βαθύ και ευρύχωρο κόλπο τον οποίο είχε προσπεράσει ο Κουκ. Με το φημισμένο του μήνυμα στον Λόρδο Σίδνεϊ, υπουργό εσωτερικών της Αγγλίας, ο Φίλιπ μετέφερε τις καλές εντυπώσεις του για το Πορτ Τζάκσον. Προς τιμήν του Λόρδου, ο Φίλιπ ονόμασε τον τόπο Σίδνεϊ και ίδρυσε εκεί τον πρώτο οικισμό. Το 1789 φτάνει στο Σίδνεϊ γαλλική εξερευνητική αποστολή μέσω της οποίας εξαπλώθηκε τεράστια επιδημία που είχε σαν αποτέλεσμα χιλιάδες ιθαγενείς Αβορίγινες να βρουν τον θάνατο.
Το 1808 ξεσπούν ταραχές και ένοπλη σύγκρουση μεταξύ του κυβερνήτη της πόλης και των κατασκευαστών πλοίων λόγω του λαθρεμπορίου αλκοόλ που ασκούσαν οι κατασκευαστές.

Απο το 1851 και μετά αρχίζει καταφθάνει πλήθος μεταναστών στην περιοχή,σε τέτοιο βαθμό που μέσα σε 20 χρόνια ο πληθυσμός του Σίδνεϊ αυξάνεται απο 39.000 σε 200.000 κατοίκους.Λίγο αργότερα δημιουργείται αντιπαλότητα με την άλλη μεγάλη πόλη της Αυστραλίας,την Μελβούρνη. 

Κατά τον 20ο αιώνα το Σίδνεϊ συνεχίζει την αλματώδη ανάπτυξη (χαρακτηριστικό είναι πως ενώ το 1901 είχε περίπου 500.000 κατοίκους, το 1925 ξεπερνά το 1.000.000) και νέοι μετανάστες καταφθάνουν στην πόλη (Έλληνες, Ιταλοί, Ασιάτες κλπ) δημιουργώντας ένα πολυπολιτισμικό μωσαϊκό εθνοτήτων που σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αριθμεί 4.391.673 κατοίκους (αύξηση 6,6% σε σχέση με το 2006). 

Το 2000 το Σίδνεϊ διοργάνωσε με απόλυτη επιτυχία τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 2016 μένουν περίπου 150,000 Έλληνες στο Σύδνευ. Η Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας ιδρύθηκε το 1924, έχει την έδρα της στο Σύδνευ.

Έλληνες του Σίδνεϊ

 Νίκος Πολίτης - πρόεδρος της ομάδας «Σίντνει Ρούστερς» 
 Χάρυ Πούλος - Πολιτικός Μηχανικός και Ακαδημαϊκός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

 
Διοργανώτριες πόλεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων
Όμπλαστ του Βορόνεζ

Το Όμπλαστ του Βορόνεζ (ρωσικά: Воро́нежская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Βρίσκεται στα σύνορα της χώρας με την Ουκρανία. Πρωτεύουσά της είναι το Βορόνεζ (889.680 κάτοικοι - απογρ. 2010), κτισμένο 12 χλμ. από τη συμβολή του ομώνυμου ποταμού με το Ντον. Από τις υπόλοιπες πόλεις, καμία δεν ξεπερνά σε πληθυσμό τους 80.000 κατοίκους. 

Η περιφέρεια έχει ανεπτυγμένη γεωργική παραγωγή χάρη στη Μαύρη γη - τον πλουσιότερο σε θρεπτικά συστατικά τύπο χώματος, που απαντάται σε αφθονία μόνο στα ρωσο-ουκρανικά σύνορα και τον κεντρικό Καναδά. Επίσης είναι η έδρα του εργοστασίου VASO, όπου παράγονται τα επιβατηγά αεροπλάνα Τουπόλεφ και Ιλιούσιν.

Ο πληθυσμός είναι σχεδόν αμιγώς ρωσικής καταγωγής (94%). Συναντώνται επίσης Ουκρανοί (3%).
Τενέα

Η Τενέα ήταν αρχαία πόλη των Κορινθίων χτισμένη στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται το χωριό Χιλιομόδι. Σύμφωνα με το μύθο οι πρώτοι κάτοικοι της Τενέας ήταν Τρώες αιχμάλωτοι στους οποίους ο Αγαμέμνονας επέτρεψε να χτίσουν μια νέα πόλη. Σύμφωνα με τον Βιργίλιο η Τενέα και η Ρώμη ήταν οι δύο πόλεις που ιδρύθηκαν από Τρώες φυγάδες μετά τον Τρωικό πόλεμο. Ο Παυσανίας αναφέρει πως στην Τενέα υπήρχε ιερό της Ειλειθυίας ενώ ο Στράβων αναφέρει πως στην Τενέα υπήρχε επίσης ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα. Στην Τενέα έχει βρεθεί το περίφημο άγαλμα Κούρου του 6ου αιώνα π.Χ., γνωστό ως κούρος της Τενέας που φυλάσσεται στο μουσείο του Μονάχου.

Αρχαιολογικές έρευνες 
Η πρώτη συστηματική αρχαιολογική έρευνα με στόχο τον εντοπισμό, την αποκάλυψη και την ανάδειξη της αρχαίας, ξεκίνησε το 2013, υπό τη διεύθυνση της Δρ. Έλενας Κόρκα και είναι γνωστή με το όνομα Tenea Project. Πρόκειται για εγκεκριμένο ερευνητικό πρόγραμμα με φορέα υλοποίησης τη Διεύθυνση Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αφορμή για την έναρξη του προγράμματος αποτελεί η αποκάλυψη μιας ολόλιθης σαρκοφάγου αρχαϊκών χρόνων, η οποία εντοπίστηκε το 1984 στη θέση Καμαρέτα Φανερωμένη. Η καλυπτήρια πλάκα της σαρκοφάγου, έφερε στην εσωτερική πλευρά της γραπτή σύνθεση αποτελούμενη από δύο αντωπούς λέοντες και ανθέμιο στο κέντρο, η οποία σήμερα εκτίθεται στο αρχαιολογικό μουσείο Κορίνθου. Από το 2013, έως σήμερα, το ερευνητικό πρόγραμμα έχει φέρει στο φως μεταξύ άλλων συστάδα αρχαϊκών τάφων, ρωμαϊκό ταφικό μνημείο, περιμετρικά του οποίου εντοπίστηκε οργανωμένο νεκροταφείο ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων, ιδιωτικά και δημόσια κτήρια όπως λουτρό, χώροι εργαστηριακής και εμπορικής δραστηριότητας, πηγάδια και δεξαμενές.

Παραπομπές

Πόλεις της αρχαίας Κορινθίας
Φίλα (κόρη Σελεύκου Α΄)

Η Φίλα Β'  ήταν πριγκίπισσα της Συρίας, μακεδονικής καταγωγής, που έζησε κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν κόρη της Στρατονίκης της Συρίας και του βασιλιά των Σελευκιδών Σέλευκου Α' Νικάτωρος. 

Διετέλεσε βασίλισσα της Μακεδονίας στο πλευρό του Αντίγονου Β' Γονατά, αδερφού της μητέρας της. Αποτέλεσε τη μοναδική σύζυγο του βασιλιά και μαζί απέκτησαν το διάδοχό του Δημήτριο Β' τον Αιτωλικό. Ο γάμος τους το 276 π.Χ. ξεκίνησε μια μακροχρόνια περίοδο συμμαχίας ανάμεσα στους Σελευκίδες και τους Αντιγονίδες.
Προς τιμήν της ιδρύθηκε η πόλη Φίλα στην νότια Πιερία.

Πηγές 
 www.livius.com

Δείτε επίσης 
 Δυναστεία των Αντιγονιδών
 Δυναστεία των Σελευκιδών
 Μακεδονικό βασίλειο
 Ελληνιστική περίοδος

Δυναστεία των Αντιγονιδών
Δυναστεία των Σελευκιδών
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή
Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Υβόν Σανσόν

Η Υβόν Σανσόν (Yvonne Sanson, Θεσσαλονίκη, 29 Αυγούστου 1925 – Μπολόνια, 23 Ιουλίου 2003) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, γνωστή από την εμφάνισή της στο πλευρό του Δημήτρη Χορν στην ταινία Μια ζωή την έχουμε (1958). Το πραγματικό της όνομα ήταν Φωτεινή Σαπουντζάκη.

Βιογραφία
Ήταν από Κωνσταντινοπολίτισσα  μητέρα και Γάλλο ρωσικής καταγωγής πατέρα. Στα 17 της χρόνια πήγε για σπουδές στη Ρώμη και έκτοτε έζησε στην Ιταλία. Το ντεμπούτο της στο σινεμά έγινε με την ταινία Ο Άγγελος της Νύχτας. Άλλες ταινίες που πρωταγωνίστησε ήταν Το αντάλλαγμα της ντροπής (1958), Λευκή σάρκα, μαύρη ψυχή (1961), Ο κομφορμίστας και πολλές ιταλικές δραματικές ταινίες. Επίσης, συμμετείχε στην ταινία Θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι εμείς (1972) του Κωστή Ζώη.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε στη Μπολόνια κοντά στην κόρη της Τζάνα, έχοντας σταματήσει τον κινηματογράφο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Βιογραφικό της Υβόν Σανσόν (στα ιταλικά)

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Νέρων (Χαίντελ)

Νέρων (Nero or Die durch Blut und Mord erlangte Liebe) (HWV 2) ονομάζεται όπερα του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ σε λιμπρέτο του Φρίντριχ Κρίστιαν Φόιστκινγκ. Η σύνθεση της όπερας ολοκληρώθηκε ταχύτατα στις αρχές του 1705. Το έργο ανέβηκε, μετά την επιτυχία της Αλμίρας, στις 25 Φεβρουαρίου του 1705 στο στο θέατρο του Gänsemarkt στο Αμβούργο.  Τον ρόλο του Νέρωνα ερμήνευσε ο Μάτεσον. Οι παραστάσεις σημείωσαν μεγάλη αποτυχία ενώ συνολικά έγιναν μόνο τρεις.
Η μουσική της όπερας, η οποία απότελούνταν σε ασυνήθηστα μεγάλο ποσοστό από μουσική μπαλέτου, έχει χαθεί. Το λιμπρέτο αναπτύσει την ζωή του ρωμαίου αυτοκράτορα Νέρωνα και αποτελείται από 25 άριες στα γερμανικά. Ο Γερμανός μουσικοκριτικός  Chrysander έχοντας διαβάσει το κείμενο 300 έργων όπερας από το Αμβούργο σχολίσε για το λιμπρέτο: «σε κανένα άλλο η ηλιθιότητα δεν φτάνει σε μεγαλύτερο βαθμό». Ενώ ο ίδιος ο Χαίντελ αναφέρθηκε σε αυτό: «Πώς μπορεί ένας μουσικός να συνθέσει καλή μουσική όταν δεν έχει καλά λόγια; Δεν υπάρχει ψυχή στην ποίηση, και είναι οδυνηρό να γράψεις μουσική για τέτοιο υλικό»

Χαρακτήρες

Παραπομπές

Πηγές 
 (σελ. 20)
 (σελ. 33)
 (σελ. 25)
 (σελ. 29)

Όπερες στη γερμανική γλώσσα
Όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ
Έλια Καλλιγεράκη

Η Έλια Καλλιγεράκη (1947) είναι Ελληνίδα μοντέλο και ηθοποιός.

Πρώιμα χρόνια 
Η Καλλιγεράκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947 από πατέρα Κρητικό και μητέρα Αιγυπτιώτισσα. Είναι ανιψιά του ηθοποιού Δήμου Σταρένιου.

Τελειώνοντας το σχολείο, τα πρωινά εργαζόταν ως δακτυλογράφος σε δικηγορικό γραφείο και τα απογεύματα φοιτούσε στη σχολή Μανεκέν της Αντουανέτας Ροντοπούλου.

Καριέρα

Μόντελινγκ 
Έλαβε μέρος στα Καλλιστεία και εξελέγη Σταρ Ελλάς 1967. Ταξίδεψε στο Μαϊάμι και συμμετείχε στο διαγωνισμό για τον τίτλο «Μις Υφήλιος», όπου κέρδισε μια θέση στην τελική δεκάδα αλλά και τον τίτλο «Μις Φωτογένεια». Εκεί, έκλεισε συμβόλαιο με την Comité Français De L'élégance (Γαλλική Επιτροπή Ομορφιάς) και περιόδευσε δουλεύοντας ως μοντέλο σε διάφορες χώρες της Ευρώπης.

Σπουδές 
Στη συνέχεια, γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Γρηγόρη Βαφιά ενώ παράλληλα εργάστηκε στο θέατρο με προσωρινή άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Επίσης παρουσίασε το πρόγραμμα σε ρεβύ πίστας στα κοσμικά κέντρα «Βράχος» στην Πλάκα και «Παγκόσμιο» στο Ελληνικό. Αποφοίτησε με άριστα από τη σχολή, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο στην Αντιγόνη του Ανούιγ, σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα.

Θέατρο 
Από το 1968 εργάστηκε στα θέατρα Εθνικού Κήπου, Βέμπο, Γκλόρια, Φλορίντα και Ρεξ. Ο Κώστας Πρετεντέρης την επέλεξε για έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, στο ξεκίνημα της τηλεοπτικής σειράς «Η Γειτονιά μας», και ερμήνευσε τη Νόρα Κασανδρή. Μαζί με το Βάσο Δελακοβία (Βάσος Αδριανός) αποτέλεσαν το ρομαντικό ζευγάρι της "Γειτονιάς". Ταυτόχρονα εμφανίστηκε και σε άλλες τηλεοπτικές εκπομπές.

Κινηματογράφος 
Στον κινηματογράφο ξεκίνησε με τις ταινίες της Φίνος Φιλμ Πανικός του Σταύρου Τσιώλη και Διακοπές στο Βιετνάμ του Πάνου Γλυκοφρύδη. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με την Καραγιάννης-Καρατζόπουλος στις ταινίες Ένας τρελός, τρελός Αεροπειρατής, Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη, Τι 30, τι 40, τι 50 και Τον Αράπη κι αν τον πλένεις.

Προσωπική ζωή 
Το 1974 εγκατέλειψε την καριέρα της για προσωπικούς λόγους. Εξακολούθησε να εργάζεται πίσω από την κάμερα μαζί με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Πέτρο Πανταζή, κάνοντας εκπομπές για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο αλλά και εκφωνήσεις σε διαφημιστικά σποτ και ντοκιμαντέρ.

Το 1976 παντρεύτηκε με τον Πέτρο Πανταζή και το 1979 απέκτησαν το γιο τους. Έζησαν μαζί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας μέχρι το Δεκέμβριο του 2008, όταν ο Πανταζής απεβίωσε λόγω καρκίνου.

Φιλμογραφία

Παραπομπές 

Ελληνίδες μοντέλα
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Νικήτριες Σταρ Ελλάς
Σαλαμίς Ι (θωρηκτό)

Σαλαμίς Ι (Θωρηκτό)

Παραγγελία από την Ελληνική Κυβέρνηση το 1912 στα Γερμανικά Ναυπηγεία ‘VULKAN’ συγχρόνως με την παραγγελία των 6 τορπιλοβόλων τύπου ‘ΑΙΓΛΗ’ (‘ΑΙΓΛΗ’, ‘ΑΛΚΥΟΝΗ’, ‘ΑΡΕΘΟΥΣΑ’, ‘ΔΑΦΝΗ’, ‘ΔΩΡΙΣ’ και ‘ΘΕΤΙΣ’). Το σκάφος θα είχε εκτόπισμα: 13000 τόνων. – Ταχύτητα : 21 κόμβους. – Οπλισμό : 6 πυροβόλων των 35 εκατοστών (3 δίδυμα) και 8 μονά των 15 εκατοστών. – Κόστος κατασκευής : 1.050.000 λίρες. Οι εργασίες άρχισαν αμέσως, όμως το Δεκέμβριο του 1912 διατυπώθηκαν απόψεις από το περιβάλλον του Ναυτικού ότι θα έπρεπε να αποκτήσει ο Ελληνικός Στόλος ένα πραγματικό Θωρηκτό τύπου ‘ΝΤΡΕΤΝΩΤ’ καθώς η Τουρκία είχε ήδη προχωρήσει σε ανάλογη παραγγελία δύο παρόμοιων πλοίων στην Αγγλία. Μετά απο αυτό οι εργασίες στο ‘ΣΑΛΑΜΙΣ’ ανεστάλησαν και επανεκκινήθηκαν μετά απο ριζικό επανασχεδιασμό του πλοίου. Το νέο πλοίο θα ήταν εκτοπίσματος 19500 τόνων. - Ταχύτητα : 23 κόμβους. - Οπλισμό : 8 πυροβόλων των 35 εκατοστών (4 δίδυμα) και 12 μονα των 15 εκατοστών, - Κόστος κατασκευής : 1,693,000 λίρες.  Οι εργασίες κατασκευής συνεχίστηκαν μέχρι τον Δεκέμβριο του 1914, όμως τα Γερμανικά Ναυπηγεία έδωσαν προταιρεότητα στην εκτέλεση των παραγγελιών της Γερμανικής Κυβέρνησης, λόγω του Α'ΠΠ  – διέκοψαν αυτεπάγγελτα την κατασκευή του ‘ΣΑΛΑΜΙΣ’. Μετά το τέλος του πολέμου και με το Τουρκικό ναυτικό αποδεκατισμένο, η Ελλάδα δεν δέχτηκε να παραλάβει το σκαρί και έτσι τα ναυπηγεία κατέθεσαν αγωγή το 1923. Μετά από διαιτησία που ολοκληρώθηκε το 1932 (!) η Ελλάδα πλήρωσε £30.000 επιπλέoν των £450.000 που είχε ως τότε πληρώσει για απλήρωτες εργασίες που είχαν γίνει και το πλοίο παρέμεινε ιδιοκτησία των ναυπηγείων(!)  Το ποσό της προκαταβολής των 11.548.690 δραχμών χάθηκε.
Διαλύθηκε στη Βρέμη την ίδια χρονιά, και ενώ είχαν υπάρξει και κάποιες σκέψεις να ολοκληρωθεί για το ανασυσταθέν γερμανικό Π.Ν. με το όνομα ΤΙRPITZ.
Τα πυροβόλα του ΣΑΛΑΜΙΣ που είχαν κατασκευασθεί στις ΗΠΑ, πήγαν στη Μ.Βρετανία και εγκαταστάθηκαν σε Βρετανικά monitor της κλάσης "Abercrombie".

Πηγές 

 Conway's All the World's Fighting Ships 1906-1922
 Naval warfare, 1815-1914 (Lawrence Sondhaus) - σελίδα 220

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
 www.naval-history.net
 www.battleships-cruisers.co.uk

Αναφορές και σημειώσεις 

Ελληνικά Θωρηκτά
Χρυσές Σφαίρες

Οι Χρυσές Σφαίρες (αγγλ. Golden Globe Awards) είναι κινηματογραφικά και τηλεοπτικά βραβεία που διοργανώνονται από το 1944 ετησίως στην Αμερική. 

Ο φορέας που διοργανώνει την εκδήλωση είναι η Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου (Hollywood Foreign Press Association) του Χόλυγουντ, η οποία αποτελείται από δημοσιογράφους που διαμένουν στο Χόλυγουντ και αρθρογραφούν σε εφημερίδες και περιοδικά εκτός των Η.Π.Α. Είναι τα βραβεία που μαζί με αυτά του Σωματείου των Ηθοποιών (Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών) κορυφώνουν το δρόμο προς τα Όσκαρ. Τα βραβεία ξεκίνησαν να μεταδίδονται από το τηλεοπτικό δίκτυο TBS και κατά καιρούς μεταδόθηκαν και από τα τρία μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα των Η.Π.Α. (ABC, CBS, NBC). Μετά το 1996 και την αποκλειστική συνεργασία με το τηλεοπτικό δίκτυο NBC η δημοφιλία τους αυξήθηκε με αποτέλεσμα να είναι αυτή τη στιγμή η τρίτη σε τηλεθέαση απονομή βραβείων πίσω από τα Όσκαρ και τα Γκράμι.

Οι Χρυσές Σφαίρες θεωρούνται από τα πιο σημαντικά κινηματογραφικά βραβεία και αποτελούν μεγάλη διάκριση για τους ηθοποιούς και τις ταινίες που κερδίζουν. Οι μεγάλες κινηματογραφικές εταιρείες παραγωγής χρησιμοποιούν τις υποψηφιότητες και τις διακρίσεις των ταινιών τους στις Χρυσές Σφαίρες στην εμπορική προώθηση των ταινιών.

Κατηγορίες 
Κινηματογραφικά Βραβεία:

Καλύτερη Ταινία (Δραματική)
Καλύτερη Ταινία (Μιούζικαλ ή Κωμωδία)
Καλύτερος Σκηνοθέτης
Καλύτερος Ηθοποιός (σε Δραματική ταινία)
Καλύτερος Ηθοποιός (σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ)
Καλύτερη Ηθοποιός (σε Δραματική ταινία)
Καλύτερη Ηθοποιός (σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ)
Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος
Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος
Καλύτερο Σενάριο
Καλύτερη Μουσική
Καλύτερο Τραγούδι
 Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία
Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων
 Βραβείο Συνολικής Προσφοράς "Σέσιλ Ντε Μίλ"

Τηλεοπτικά Βραβεία: (από το 1956 και μετά)

Καλύτερη δραματική σειρά
Καλύτερη κωμική σειρά η μιούζικαλ
Καλύτερος ηθοποιός σε δραματική σειρά
Καλύτερος ηθοποιός σε κωμική σειρά η μιούζικαλ
Καλύτερη ηθοποιός σε δραματική σειρά
Καλύτερη ηθοποιός σε κωμική σειρά η μιούζικαλ
Καλύτερη μίνι σειρά ή τηλεταινία
Καλύτερος ηθοποιός σε μίνι σειρά ή τηλεταινία
Καλύτερη ηθοποιός σε μίνι σειρά ή τηλεταινία
Β' Ανδρικός ρόλος σε μίνι σειρά ή τηλεταινία
Β' Γυναικείος ρόλος σε μίνι σειρά ή τηλεταινία

Δείτε επίσης 
 Χρυσές Σφαίρες του 2014
 Χρυσές Σφαίρες του 2013
 Χρυσές Σφαίρες του 2012
 Χρυσές Σφαίρες του 2011
 Χρυσές Σφαίρες του 2010
 Χρυσές Σφαίρες του 2009
 Χρυσές Σφαίρες του 2008
 Χρυσές Σφαίρες του 2007
 Χρυσές Σφαίρες του 2006
 Χρυσές Σφαίρες του 2005
 Χρυσές Σφαίρες του 2004
 Χρυσές Σφαίρες του 2003
 Χρυσές Σφαίρες του 2002
 Χρυσές Σφαίρες του 2001
 Χρυσές Σφαίρες του 2000
 Χρυσές Σφαίρες του 1999
 Χρυσές Σφαίρες του 1998

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Χόλυγουντ
 Λίστα με τα βραβεία στην IMDb 

 
Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ
Σάρκα και αίμα

Το Flesh & Blood (ελλ. τίτλος Σάρκα και Αίμα) είναι μια ιστορική περιπέτεια παραγωγής του 1985, σε σκηνοθεσία Πολ Βερχόφεν και με πρωταγωνιστές τους Ρούτγκερ Χάουερ και Τζένιφερ Τζέισον Λι. 

Είναι η πρώτη ταινία του Βερχόφεν μετά το πέρασμα του στο Χόλυγουντ ενώ ο τίτλος είναι μια σαφής αναφορά στο μοτίβο "Σεξ και Βία", θέμα που αποτελεί άλλωστε σήμα κατατεθέν του Ολλανδού σκηνοθέτη. Το σενάριο είναι εν μέρει βασισμένο σε αχρησιμοποίητο υλικό από την Ολλανδική τηλεοπτική σειρά Floris, που αποτέλεσε το ντεμπούτο τόσο του Πολ Βερχόβεν όσο και του Ρούτγκερ Χάουερ.

Περίληψη

Το 1501 κάπου στην Ιταλία, η οποία μαστίζεται από την πανούκλα, μια ομάδα μισθοφόρων ταπεινής καταγωγής με αρχηγό το Μάρτιν πολεμάει στο πλευρό του ευγενή Αρνολφίνι που αγωνίζεται να ξαναπάρει το κάστρο του πίσω, και αφού τους έχει υποσχεθεί μια τεράστια αμοιβή. Ο Αρνολφίνι προδίδει τους μισθοφόρους και εκείνοι αποφασίζουν να εκδικηθούν. Επιτίθενται σε ένα καραβάνι του οποίου ηγείται ο γιος του ευγενή, Στίβεν, και το κλέβουν. Σε μία από τις άμαξες ταξιδεύει η Άγκνες, αρραβωνιαστικιά του Στίβεν, την οποία απαγάγουν κατά λάθος. Η Άγκνες γίνεται το ταίρι του Μάρτιν και η ομάδα των μισθοφόρων αποφασίζει να επιτεθεί σε ένα κάστρο, αγνοώντας ότι ο στρατός του Αρνολφίνι είναι στο κατόπι τους.

Διανομή 
 Ρούτγκερ Χάουερ - Μάρτιν
 Τζένιφερ Τζέισον Λι - Άγκνες
 Jack Thompson - Χόκγουντ
 Tom Burlinson - Στίβεν
 Σούζαν Ταϊρέλ - Σελιέν
 Μπρούνο Κίρμπι - Ορμπέκ
 Ronald Lacey - Καρδινάλιος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
H ταινία στην IMDb
H ταινία στην επίσημη ιστοσελίδα του σκηνοθέτη

Ταινίες του 1985
Ταινίες παραγωγής Orion Pictures
Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία
Ολλανδικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Πολ Βερχόφεν
Νώε για μια Εβδομάδα

To Evan Almighty (ελλ. τίτλος Νώε για μια Εβδομάδα) είναι μια κωμωδία Αμερικανικής παραγωγής του 2007, συνέχεια της επιτυχημένης ταινίας του 2003, Bruce Almighty (ελλ. τίτλος Θεός για μια Εβδομάδα). Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Τομ Σάντιακ ενώ επανεμφανίζονται στους ρόλους τους από την πρώτη ταινία οι Στιβ Καρέλ και Μόργκαν Φρίμαν. Η ταινία κυκλοφόρησε στις ελληνικές αίθουσες στις 21 Ιουνίου 2007.

Περίληψη 

Ο νεοεκλεγμένος στο Κονγκρέσο Evan (Στιβ Καρέλ)μετακομίζει από τη Νέα Υόρκη σε ένα προάστιο της Βιρτζίνια. Τη φαινομένικα ήσυχη εκεί ζωή του έρχεται να ταράξει ο Θεός (Μόργκαν Φρίμαν) όταν εμφανίζεται και του αναθέτει να φτιάξει μια κιβωτό για να προφυλαχθεί από έναν επερχόμενο κατακλυσμό. Η οικογένεια του δεν μπορεί να καταλάβει αν ο Evan περνάει μια απλή κρίση της μέσης ηλικίας η αν έχει εμπλακεί σε γεγονότα βιβλικών διαστάσεων.

Διανομή 
 Στιβ Καρέλ στο ρόλο του Έβαν Μπαξτερ (Evan Baxter)
 Μόργκαν Φρίμαν στο ρόλο του Θεού (God)
 Λόρεν Γκράχαμ στο ρόλο της Τζοάν Μπάξτερ (Joan Baxter)
 Τζον Γκούντμαν στο ρόλο του Κόνγκρεσμαν Λόνγκ (Congressman Long)
 Γουάντα Σάικς στο ρόλο της Ρίτα (Rita)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη Ιστοσελίδα 
 Η ταινία στο Filmspot
 Trailer και Φωτογραφίες 

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2007
Ταινίες παραγωγής Universal Pictures
Αμερικανικές κωμικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στη Βιρτζίνια
Ταινίες γυρισμένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ.
Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Ταινίες spin-offs
Λέαρχος

Ο Λέαρχος ήταν αρχαίος Αθηναίος πολιτικός, γιος του στρατηγού Καλλιμάχου. Με απόφαση των συμπολιτών του εστάλη μαζί με τον Αμεινιάδη, το 430 π.Χ., στον Βασιλιά των Θρακών, τον Σιτάλκη προκειμένου να εμποδίσει την επιτυχή έκβαση του προσεταιρισμού του που επιχείρησαν προηγουμένως Σπαρτιάτες πρέσβεις, ώστε να τον εξεγείρουν κατά της Αθήνας. Τελικά ο Λέαρχος κατάφερε να φέρει σε πέρας την αποστολή του, αφού προηγουμένως είχε προσεγγίσει τον γιο του Βασιλιά και εκείνος έπεισε με τη σειρά του τον πατέρα του να μη προδώσει τη συμμαχία του με τους Αθηναίους.
 
Μάλιστα ο Λέαρχος και ο Αμεινιάδης κατάφεραν και να τους παραδώσει ο Βασιλιά των Θρακών, τους Σπαρτιάτες πρέσβεις, ως ένδειξη πίστης προς την Αθήνα, τους οποίους και ακολούθως μετέφεραν στην Αθήνα, όπου με απόφαση της Εκκλησίας του Δήμου εκτελέστηκαν δι' αποκεφαλισμού.

Πηγές
Θουκυδίδου Ιστορίαι, Βιβλίο Β', Κεφάλαιο 67, παράγραφος 2

Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί
Αρχαίοι Αθηναίοι
Ολύμποι Χίου

Οι Ολύμποι είναι χωριό της νοτιοδυτικής Χίου, σε οδική απόσταση 31 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Παλαιότερα ήταν έδρα κοινότητας, ενώ σήμερα αποτελεί ένα από τα εννέα δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Μαστιχοχωρίων. Οι Ολύμποι είναι πραγματικά ένα από τα 22 περίπου χωριά της νότιας Χίου όπου καλλιεργείται το μαστιχόδεντρο ή μαστιχοφόρος σχίνος (Pistacia lentiscus, var. Chia) από το οποίο εξάγεται η μαστίχα Χίου.

Οι Ολύμποι είναι κτισμένοι σε ομαλή έκταση, αλλά όχι κοντά στην ακτή. Το πλησιέστερο χωριό είναι τα Μεστά (3,5 χιλιόμ.). Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του οικισμού είναι 120 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, προς την οποία δεν έχει θέα. Στους Ολύμπους
διασώζεται, αν και σε μικρότερο βαθμό από ό,τι στα Μεστά, η μορφή του μεσαιωνικού «χωριού-κάστρου», κλειστού με τείχος που διαμορφώνουν οι ίδιοι οι τοίχοι των εξωτερικών σπιτιών, τα οποία ήταν ενωμένα μεταξύ τους, όπως ενωμένα στο ύψος του πρώτου ορόφου είναι και τα σπίτια του χωριού, αφήνοντας από κάτω τα εσωτερικά δρομάκια να σχηματίζουν κάπου-κάπου μικρές σήραγγες. Η ίδια μορφή σώζεται και στα μαστιχοχώρια Ελάτα και Πυργί. Οφείλεται στον φόβο των πειρατών, που αποβιβάζονταν κατά τον Μεσαίωνα και μέχρι την Τουρκοκρατία στις ακτές, και έκαναν επιδρομές στα χωριά για να λεηλατήσουν τη μαστίχα και τα άλλα προϊόντα τους. 

Οι κάτοικοι των Ολύμπων ονομάζονται Λυμπούσοι στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα. Η εξέλιξη του πληθυσμού των Ολύμπων στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα.

Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») των Ολύμπων τιμάται στο όνομα του Αγίου Γεωργίου. Αξιοθέατη είναι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής με το ξυλόγλυπτο τέμπλο, καθώς και η Τράπεζα των Ολύμπων, ένα διώροφο κτίριο με μακρόστενες αίθουσες που σώζεται από τον Μεσαίωνα σε καλή κατάσταση.

Στην περιοχή των Ολύμπων και σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το χωριό υπάρχει μικρό σπήλαιο του τύπου του σπηλαιοβάραθρου (κάθετη διάσταση μεγαλύτερη από τις οριζόντιες, περίπου 57 μέτρα βάθος), με αξιόλογο φυσικό διάκοσμο από σταλακτίτες, που εξερευνήθηκε μόλις το 1985 και άρχισε να είναι επισκέψιμο μετά το έτος 2000 κατά τη θερινή περίοδο (αρχές Μαΐου ως Οκτώβριο).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Σύντομη περιγραφή με εικόνες 
Πληροφορίες για το Σπήλαιο των Ολύμπων

Πηγές
 Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 18

Ολυμποι
Δήμος Χίου
Ίστρος ο Καλλιμάχιος

Ο Ίστρος ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, καταγόμενος από την Κυρήνη ή τη Μακεδονία ή την Πάφο. Η ακμή του τοποθετείται γύρω στο 220 π.Χ.. Γεννήθηκε δούλος, και διετέλεσε μαθητής του Καλλίμαχου, γεγονός από το οποίο ονομάσθηκε Καλλιμάχιος.

Ο Ίστρος συνέγραψε τα έργα Αττικά ή Συναγωγή των Ατθίδων, Αιγυπτίων αποικίαι, Ηλειακά, Περί Πτολεμαϊδος της εν Αιγύπτω πόλεως, και άλλα. Από τα έργα του διασώθηκαν λίγα αποσπάσματα.

Πηγές
 Ιωάννης Κακαβούλιας: Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή), εκδ. Νικόδημος, Αθήνα, σελ. 140

Ιστρος
Ιστρος
Γυμνισμός

Οι όροι Naturism , γυμνισμός και κοινωνική γυμνότητα ορίζεται γενικά ως η πρακτική της έκθεσης του γυμνού σώματος. Οι όροι naturism και γυμνισμός γενικά επίσης σημαίνουν ότι οι δραστηριότητες γίνονται σε μη σεξουαλικά ή οικογενειακά πλαίσια. Η χρήση και ο καθορισμός αυτών των όρων ποικίλλουν γεωγραφικά και ιστορικά. Προς το παρόν, στόχος είναι η δημιουργία ενός άρθρου απαριθμώντας την ιστορική χρήση των όρων naturism και γυμνισμού και πώς διαφέρουν μεταξύ των διαφορετικών πολιτισμών, των χωρών, και των χρονικών διαστημάτων στην ιστορία.  

Ένα κέντρο γυμνιστών (λέσχη, θέρετρο ή άλλη εγκατάσταση) είναι μια θέση όπου η γυμνότητα επιτρέπεται ανοιχτά.

Η ημέρα γυμνισμού γιορτάζεται στην Ελλάδα στις 28 Ιανουαρίου.

Φιλοσοφία και πρακτική

Οι γυμνιστές πιστεύουν ότι το γυμνό ανθρώπινο σώμα πρέπει να είναι αποδεκτό, να είναι σεβαστό και να το χαιρόμαστε. Πιστεύουν ότι η θέα του γυμνού σώματος δεν είναι ντροπή, δεν διαφθείρει, δεν είναι υποτιμητική ή επικίνδυνη. Δεν θεωρούν ότι η συνεύρεση γυμνών ανθρώπων είναι κάτι ανήθικο ή σεξουαλικό. Πιστεύουν ότι η γύμνια είναι μία υγιής φυσική κατάσταση, ότι η γύμνια είναι η πιο αγνή μας κατάσταση μια και έχουμε γεννηθεί γυμνοί.  

Το μοντέρνο κίνημα του γυμνισμού είναι μια αναβίωση αρχαίων εθίμων που ήταν κυρίαρχα σε μεγάλο μέρος του κόσμου. Ακόμα και οι Εσκιμώοι πήγαιναν γυμνοί στα ιγκλού τους. Την σημερινή εποχή μόνο μερικές απομονωμένες φυλές συνεχίζουν την πρακτική της γύμνιας με λίγα ή ακόμα και καθόλου ρούχα. Υπάρχουν τέτοιες κοινότητες στον Αμαζόνιο, στην υποσαχάρια Αφρική και στη Νέα Γουινέα.

Ο γυμνισμός δεν πρέπει να συγχέεται με την επιθυμία κάποιου να δει άλλους γυμνούς για σεξουαλικούς λόγους (ηδονοβλεψίας) ή με την επιθυμία κάποιου να τον δουν γυμνό για σεξουαλικούς λόγους (επιδειξίας).

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι με το να είναι γυμνοί γίνονται πιο αποδεκτοί από τους άλλους για αυτό που είναι, τόσο σωματικά όσο πνευματικά και συναισθηματικά. Χωρίς ρούχα η κοινωνική τάξη του καθενός δεν είναι άμεσα ορατή.

Ιστορική αναδρομή

Γυμνισμός στην Ελλάδα

Δείτε επίσης
Κατάλογος παραλιών γυμνιστών

Παραπομπές 

 
Γύμνια
Αντεργκράουντ κουλτούρα
Τριπλή Συμμαχία

Με τον όρο Τριπλή Συμμαχία χαρακτηρίστηκε ο αμυντικός συνασπισμός μεταξύ Γερμανίας, Αυστροουγγαρίας και Ιταλίας που συνάφθηκε μετά από εισήγηση του καγκελάριου της Γερμανίας Μπίσμαρκ και συνομολογήθηκε στις 20 Μαΐου του 1882. 

Μετά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο (1870-1871) ο Μπίσμαρκ άρχισε να εφαρμόζει πολιτική απομόνωσης της Γαλλίας. Επειδή όμως τόσο η Ρωσία όσο και η Αυστροουγγαρία ήταν πιθανόν να γίνουν σύμμαχες δυνάμεις της Γαλλίας ο Μπίσμαρκ πέτυχε σειρά μεμονωμένων συνθηκών - συμμαχιών των οποίων κύριος σκοπός ήταν ο αποκλεισμός της Γαλλίας από τις δυνάμεις αυτές. Έτσι στην αρχή προηγήθηκε η συμμαχία Αυστροουγγαρίας και Γερμανίας που το 1882 διευρύνθηκε με την προσχώρηση της Ιταλίας. Επειδή όμως ο Μπίσμαρκ συνέχιζε ν΄ ανησυχεί για τη πιθανή στάση της Ρωσίας, προσπάθησε να την προσεταιρισθεί, γεγονός που το πέτυχε σχετικά εύκολα, λόγω του αγγλορωσικού ανταγωνισμού στη Μέση Ανατολή και την Ασία.

Παρά όμως την υφιστάμενη αστάθεια των γερμανορωσικών σχέσεων ο Μπίσμαρκ επιθυμούσε πάντα τη διατήρηση φιλικών σχέσεων με την Ρωσία. Έτσι όταν η μετά της Ρωσίας συμμαχία της Γερμανίας, που ουσιαστικά ήταν "Συνθήκη Αμοιβαίας Ουδετερότητας" έληγε το 1890, ο Γερμανός καγκελλάριος προέβη σε σχετικά διαβήματα για την ανανέωσή της. Τότε όμως διαφώνησε ως προς την σύνδεση αυτή με την Ρωσία ο Αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β΄ οπότε και ακολούθησε αφενός μεν η αναγκαστική παραίτηση του Μπίσμαρκ και αφετέρου η αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής της Γερμανίας.

Ως αντίρροπος δύναμη της "Τριπλής Συμμαχίας" ιδρύθηκε η Τριπλή Συνεννόηση γνωστότερη ως Αντάντ Κορντιάλ.

Συνθήκες
Διεθνείς συνθήκες
Διεθνές Δίκαιο
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Ιστορία της Γερμανίας
Ιστορία της Αυστρίας
Ιστορία της Ιταλίας
Ιστορία της Ρωσίας
Ιστορία των διεθνών σχέσεων
Δρυοπίδα Κύθνου

Η Δρυοπίδα είναι παραδοσιακός οικισμός της Κύθνου των Κυκλάδων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 325 κατοίκους.

Γενικά στοιχεία 
Η Δρυοπίδα βρίσκεται στο νότιο μέρος του νησιού σε απόσταση 8 χιλιομέτρων από τη Χώρα και είναι κτισμένη ανάμεσα σε δύο λόφους, σε υψόμετρο 190 μέτρων. Κύριο γνώρισμα του οικισμού είναι τα κεραμίδια που καλύπτουν τις σκεπές των  περισσότερων σπιτιών, πράγμα κυρίως οφείλεται στην κεραμική ενασχόληση απόδημων εργατών σε καμίνια της Αθήνας, οι οποίοι μετέφεραν στη γενέτειρά τους την αστική συνήθεια της κεραμοσκεπής.  Διοικητικά υπαγόταν αρχικά στην επαρχία Κέας ως έδρα της κοινότητας Δρυοπίδος, ενώ το 1997, στα πλαίσια των διοικητικών μεταβολών του σχεδίου Καποδίστριας, υπήχθη στον δήμο Κύθνου, στον οποίο παρέμεινε και μετά τις αλλαγές του σχεδίου Καλλικράτης που δεν επηρέασαν την Δρυοπίδα.

Στη Δρυοπίδα λειτουργούν κάποιες τάξεις του διεδρικού Δημοτικού Σχολείου Κύθνου. Οι υποδομές του χωριού περιλαμβάνουν το υπαίθριο Θεατράκι Δρυοπίδας και το Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο του νησιού.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο οικισμός δημιουργήθηκε σε άγνωστη χρονική περίοδο, ενώ αργότερα εγκαταστάθηκαν σε αυτό πρόσφυγες από την Κρήτη. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση χτίστηκε σε μέρος που να μην είναι ορατό στους πειρατές. Αρχικά έφερε το όνομα Σύλλακας ή Χωριό, μετονομάστηκε όμως αργότερα σε Δρυοπίδα, όνομα που έφερε κατά την αρχαιότητα η Κύθνος, σε ανάμνηση των Δρυόπων που θεωρούνται οι πρώτοι οικιστές του νησιού. Από τους ντόπιους αναφέρεται ακόμα με τις παλιές ονομασίες  και οι κάτοικοι της ονομάζονται Συλλακώτες.

Το χωριό αναφέρεται το 1700 από Γάλλους Ιησουίτες που πραγματοποιούσαν προσηλυτιστικές αποστολές στο Αιγαίο. Αργότερα το επισκέφτηκαν και έγραψαν για αυτό διάφοροι περιηγητές. Κατά το παρελθόν στη Δρυοπίδα γνώρισε σημαντική ανάπτυξη η κεραμική, ενώ στον οικισμό λειτούργησε ορυχείο σιδήρου στο σπήλαιο Καταφύκι.

Σημεία ενδιαφέροντος
Στη Δρυοπίδα λειτουργεί το Λαογραφικό μουσείο της Κύθνου στο οποίο εκτίθενται ενδύματα, αντικείμενα και εργαλεία της παραδοσιακής ζωής των κατοίκων της. Επίσης λειτουργούν ένα μικρό Βυζαντινό Μουσείο που στεγάζεται στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου καθώς και Αγρομουσείο. Σημαντικό αξιοθέατο είναι και η εκκλησία του Αγίου Μηνά που διαθέτει ξυλόγλυπτο τέμπλο και εικόνες του 16ου αιώνα. 

Στη θέση Φιρές στον οικισμό, υπάρχει το σπήλαιο Καταφύκι που περιέχει αίθουσες με σταλακτίτες και σταλαγμίτες αλλά και μια αλληλουχία φυσικών στοών και τεχνητών ανοιγμάτων. Κατά την αρχαιότητα λειτούργησε ως ορυχείο σιδήρου, δραστηριότητα που επαναλήφθηκε μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Στο πέρασμα των αιώνων το σπήλαιο λειτούργησε και ως καταφύγιο και χώρος αποθήκευσης τροφίμων ή τέλεσης γιορτών.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Γιώργης Βενετούλιας, Του νησιού μου, Παραδόσεις της Κύθνου, ΕΝ ΠΛΩ, 2018.

Χωριά της Κύθνου
Κύθνος (Χώρα)

Η Χώρα της Κύθνου (και Μεσαριά) είναι η πρωτεύουσα της Κύθνου και έδρα του Δήμου Κύθνου. Σύμφωνα  με την απογραφή του 2011 ζουν σε αυτή 561 κάτοικοι.

Ονομασία 
Όπως πολλές πρωτεύουσες νησιών του Αιγαίου ονομάζεται Χώρα ωστόσο είναι γνωστή στους ντόπιους και με την ονομασία Μεσαριά. Η δεύτερη ονομασία προέρχεται από το γεγονός πως είναι χτισμένη στο εσωτερικό του νησιού. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή έχει τις ρίζες της στο φραγκικό Μισσαρία.  Ως εκ τούτου οι κάτοικοι της Χώρας ονομάζονται και Μεσσαριώτες.

Περιγραφή 

Η Χώρα βρίσκεται στην ενδοχώρα, κεντρικά/βόρεια του νησιού. Παλαιότερα ήταν ένα μικρό αγροτικό χωριό, αλλά αναπτύχθηκε από τον 17ο αιώνα και μετά. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση μετά από επίθεση του πειρατή Μπαρμπαρόσσα το 1537, οι κάτοικοι εγκατέλειψαν την πρωτεύουσά τους, το Κάστρο της Ωριάς ή Κατακέφαλο και προτίμησαν να εγκατασταθούν μακριά από τη θάλασσα, στη Μεσαριά. Η ίδια παράδοση αναφέρει πως τα πρώτα σπίτια χτίστηκαν γύρω από την Αγία Τριάδα.  Το 1791 ξεκίνησε να λειτουργεί στη Χώρα το πρώτο σχολείο. Λειτούργησε στο μοναστήρι της Παναγίας του Νίκους, λίγο έξω από τη Χώρα. Πρώτος δάσκαλος ήταν ο μοναχός Παρθένιος Κουλούρης από τη Σίφνο.Τον διαδέχτηκε το 1809 ο ντόπιος μοναχός Μακάριος Φιλιππαίος, ο οποίος δίδαξε με επιτυχία για αρκετά χρόνια. Η Χώρα μετά την Ελληνική Επανάσταση ορίστηκε και επίσημα πρωτεύουσα της Κύθνου.

Στη Χώρα στεγάζονται οι πρώτες τάξεις του διεδρικού Δημοτικού Σχολείου Κύθνου. Λειτουργούν ακόμα περιφερειακό ιατρείο  και διάφορες επιχειρήσεις τουρισμού και εστίασης.

Αξιοθέατα 
Στη Χώρα υπάρχουν πολλές εκκλησίες και δυο μοναστήρια: η Αγία Τριάδα (η παλαιότερη εκκλησία του νησιού), ο ναός του Αγίου Σάββα του 17ου αιώνα, ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος με τέμπλο του 17ου αιώνα, ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, ο Άγιος Νικόλαος, η Αγία Βαρβάρα στον Αστέρα, η μονή της Παναγίας του Νίκους και το μοναστήρι του Προδρόμου στο Χορδάκι. Στη Χώρα συναντά κανείς και τα απομεινάρια απο παλιούς ανεμόμυλους.

Στη Χώρα σχεδιάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο της Κύθνου που θα φιλοξενήσει πλήθος ευρημάτων απ' την αρχαία πρωτεύουσα του νησιού, το Βρυόκαστρο. Επίσης θα φιλοξενήσει την υπαίθρια Αρχαιολογική Συλλογή του Πάρκου του Καθολικού της Χώρας όπου έχουν τοποθετηθεί από το 1973 γλυπτά και αρχιτεκτονικά μέλη που έχουν βρεθεί στην Κύθνο.

Πληθυσμός 
Η πορεία του πληθυσμού στις απογραφές των τελευταίων ετών είναι η ακόλουθη:

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Α. ΜΑΖΑΡΑΚΗΣ ΑΙΝΙΑΝ, Αρχαία Κύθνος. Ιστοριογραφία και αρχαιολογικές έρευνες, στο Μενδώνη, Λ. Γ., Μαζαράκης Αινιάν, Α. Ι., επιμ. (1998). Κέα – Κύθνος: ιστορία και αρχαιολογία: πρακτικά του Διεθνούς Συμποσίου Κέα – Κύθνος, 22-25 Ιουνίου 1994. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών / Κέντρο Ελληνικής και Ρωμαϊκής Αρχαιότητος, σσ. 49-63.
 Στάθης Ι. Μενεΐδης, Νησιώτικα, Έκδοση Συνδέσμου Κυθνίων, Αθήνα 1991.
 Στέλιος Χιλιαδάκης, Κύθνος, Εκδόσεις Μαθιουδάκη.

Χωριά της Κύθνου
8 Γυναίκες

8 Γυναίκες (γαλλικά: 8 Femmes) είναι ο τίτλος της γαλλικής μαύρης κωμωδίας μυστηρίου, που κυκλοφόρησε στις ελληνικές αίθουσες στις 5 Απριλίου 2002. Πρωταγωνιστεί η αφρόκρεμα των γυναικών ηθοποιών του γαλλικού σινεμά, ανάμεσα στις οποίες οι Κατρίν Ντενέβ και Φανί Αρντάν, ενώ σκηνοθετήθηκε από τον Φρανσουά Οζόν. Το σενάριο αποτελεί διασκευή του θεατρικού έργου του Ρομπέρ Τομά "8 γυναίκες κατηγορούνται", το οποίο έχει ανέβει με επιτυχία στη σκηνή και στην Ελλάδα.

Πλοκή 
Σε μια μεγάλη εξοχική κατοικία, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1950, μια οικογένεια και το υπηρετικό της προσωπικό κάνουν προετοιμασίες για τη γιορτή των Χριστουγέννων. Ξαφνικά ο οικοδεσπότης ανακαλύπτεται νεκρός στην κρεββατοκάμαρά του με ένα μαχαίρι στην πλάτη. Εξαιτίας της κακοκαιρίας (αλλά και πιθανού σαμποτάζ) οι ένοικοι του σπιτιού μοιάζουν αποκλεισμένοι, χωρίς τα μέσα να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο προτού ο καιρός επιτρέψει να πάει κάποιος στην κοντινότερη πόλη. Για να περάσει η ώρα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να αναζητήσουν τον ένοχο ανάμεσά τους, μιας και η απομόνωση του σπιτιού καθιστά μάλλον αδύνατο το ενδεχόμενο να ήρθε κάποιος ξένος και να έκανε το στυγερό έγκλημα.

Ποιος είναι όμως ο δολοφόνος ανάμεσα στα μέλη του σπιτιού, που ανήκουν όλα στο γυναικείο φύλο; Η σύζυγος, η κουνιάδα, η πεθερά, η καμαριέρα, η μαγείρισσα, η αδερφή ή κάποια από τις κόρες του θύματος; Προκειμένου να υπερασπιστεί καθεμία τον εαυτό της, στρέφεται ενάντια στο πρόσωπο για το οποίο κρύβει τη μεγαλύτερη χολή βγάζοντας στη φόρα ανομολόγητα μυστικά με καταιγιστικό ρυθμό. Κάθε γυναίκα έχει μια ιστορία να πει και τα δικά της μυστικά να κρύψει.

Ενδιαφέρουσες πληροφορίες 
 Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Το σύνολο του καστ βραβεύτηκε με την Αργυρή Άρκτο στην κατηγορία Outstanding Artistic Achievement.
 Όταν η Λουίζ δείχνει μια φωτογραφία της παλιάς της κυρίας, πρόκειται για τη Ρόμι Σνάιντερ.
 Η Βιρζινί Λεντουαγιέν παίζει μια κοπέλα που είναι έγκυος, ενώ ήταν και εκείνη στην πραγματικότητα. Η Ντανιέλ Νταριέ αστειευόμενη είπε: "Στην πραγματικότητα ήταν εννέα γυναίκες και όχι οκτώ".

Διανομή

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος 
 Σελίδα στο IMDb

Ταινίες του 2002
Γαλλικές ταινίες
Ιταλικές ταινίες
Γαλλόφωνες ταινίες
Γαλλικές ταινίες μαύρης κωμωδίας
Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
Γαλλικές μουσικές ταινίες
Γαλλικές ταινίες μυστηρίου
Ιταλικές ταινίες μυστηρίου
Ιταλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Χριστουγεννιάτικες ταινίες
Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες
Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανσουά Οζόν
Εικονοστάσιο (οικιακό)

Το εικονοστάσιο, στα σπίτια ορθόδοξων χριστιανών, είναι μικρή κατασκευή, στην οποία αποθηκεύονται θρησκευτικές εικόνες, τα εικονίσματα και πιθανόν άλλα αντικείμενα σχετιζόμενα με τη θρησκευτική λατρεία όπως το θυμιατήρι, το καντήλι ή αγιασμός.

Είναι κατασκευασμένο είτε ως εσοχή είτε ως κατασκευή που μοιάζει με κουτί ανοικτό από τη μια πλευρά και καλύπτεται στη μπροστινή του πλευρά από διαφανές τζάμι.

Χριστιανική ορολογία