joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νετζμίε Παγκαρούσα

Η Νετζμίε Παγκαρούσα (αλβανικά: Nexhmije Pagarusha, 7 Μαΐου 1933 -7 Φεβρουαρίου 2020) ήταν Κοσοβάρα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Πολλές φορές της είχε δοθεί ο τίτλος της Βασίλισσας της Αλβανικής Μουσικής. 

Γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της Παγκαρούσα, κοντά στην πόλη Μαλίσεβε, στο Κοσόβου, όπου τελείωσε και το γυμνάσιο. Αργότερα πήγε στο Βελιγράδι, όπου παρακολούθησε μουσικό σχολείο για τρία χρόνια. Τα πρώτα της βήματα τα έκανε ως τραγουδίστρια στον ραδιοφωνικό σταθμό της Πριστίνα, το 1948.

Στην πολυετή καριέρα της είναι δύσκολο να πεις κανείς σε ποιο είδος ανήκε καθότι τραγούδησε πολλά διαφορετικά είδη. Οι ερμηνείες της τόσο στην παραδοσιακή μουσική όσο και στην κλασσική μουσική — και ιδιαίτερα στην όπερα — θεωρούνται εξίσου σπουδαίες. Μερικά άλλα παρωνύμια που της έχουν αποδοθεί είναι  Το Αηδόνι του Κοσόβου και Madam Butterfly. Ενώ στο Κόσοβο την αποκαλούσαν η Τραγουδίστρια του Αιώνα. 

Εκτός από το Κόσοβο και την Αλβανία είναι γνωστή και στη Βόρεια Μακεδονία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και τη Βουλγαρία καθώς και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες έκανε πολλές περιοδείες. Ένα από τα πιο γνωστά της τραγούδια είναι το Baresha, το οποίο το συνέθεσε ο άνδρας της Ρέτζο Μουλίκι ενώ τους στίχους τους έγραψε ο Ριφάτ Κουκάι. Εκτός από το τραγούδι ασχολήθηκε και με το θέατρο και τον κινηματογράφο. Η καριέρα της τερματίστηκε το 1984, με μια μεγάλη συναυλία στο Σαράγιεβο. Το 2000 τραγούδησε μετά από 16 χρόνια απουσίας το τραγούδι Për ty, για ένα αλβανικό τηλεοπτικό σόου. Το 2012 έλαβε το βραβείο Nderi i Kombit, από τον Αλβανό πρόεδρο Μπουγιάρ Νισάνι.

Singles 
Η Παγκαρούσα ερμήνευσε πάνω από 150 τραγούδια κατά τη διάρκεια της καριέρας της. Μερικά από τα πιο επιτυχημένα είναι τα εξής: 

 Baresha 
 Ani mori nuse 
 Mora testin 
 Kur më shkon si zog n'hava
 Kur më del në derë 
 Ke selvitë
 Ç'u ngrit lulja në mëngjes 
 Çil njat zemër plot kujtime
 Dallëndyshe
 Një lule 
 Zambaku i Prizrenit 
Sytë për ty i kam të njomë

Φιλμογραφία 
 Makedonska krvava svadba, (1967)
 Jugovizija,  (1973)
 Gëzuar viti i ri,  (1976)
 E kafshoja terrin,  (1977)
 I ikuri, (1980)
 Tre vetë kapërcejnë malin, (1981)
 Lepuri me pesë këmbë, 
 Fluturimi i Micakut, 
 Daullet e të çmendurve, 
 Rexha i nënës në grazhd të kalit, 
 Vrasësit bëjnë dasmë natën (1997)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Fan site (αλβανικά)

Αλβανοί τραγουδιστές
Κοσοβάροι
Νησίδα του Λοτ

Η νησίδα του Λοτ (αγγλικά: Lot's Eyot ή Ait)  είναι ακατοίκητη νησίδα έκτασης 0,004 τ.χλμ. στον ποταμό Τάμεση κοντά στην περιοχή του Μπρέντφορντ στο νοτιοδυτικό Λονδίνο. Συχνά συγκαταλέγεται μαζί με την γειτονική νησίδα του Μπρέντφορντ η οποία ωστόσο διοικητικά ανήκει εξ ολοκλήρου στον δήμο του Ρίτσμοντ, σε αντίθεση με αυτή του Λοτ η οποία κατά το μεγαλύτερο μέρος της ανήκει στον δήμο του Χούνσλοου και μόνο η όχθη που βλέπει προς την πλευρά του Ρίτσμοντ ανήκει στον ομώνυμο δήμο. Ιστορικά αποτελούσε πηγή ξυλείας και πρώτων υλών για την κατασκευή καλαθιών, καροτσιών και επίπλων. Έως το 1980 διέθετε ένα μικρό ναυπηγείο στο οποίο τελούνταν επισκευές πλοιαρίων, ενώ το 2011 αντικαταστάθηκε από νέο. Διαθέτει πλούσια βλάστηση, και είναι προσβάσιμο μέσω πεζογέφυρας, ενώ κατά τις ημέρες χαμηλής παλίρροιας είναι δυνατή η πρόσβαση του απευθείας από το Μπρέντφορντ.

Παραπομπές

Σχετική βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Lotsait.com - σελίδα του ναυπηγείου στην νησίδα

Η
Ρίτσμοντ (Λονδίνο)
Ακατοίκητα νησιά
Έρα Ιστρέφι

Η Έρα Ιστρέφι (αλβανικά: Era Istrefi, 4 Ιουλίου 1994 -) είναι Κοσοβάρα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Απέκτησε εγχώρια αναγνώριση, το 2013, με την κυκλοφορία του single Mani për money, όταν ήταν ακόμα 19 ετών. To 2016, πέτυχε παγκόσμια αναγνώριση με την κυκλοφορία του single BonBon. Μετά από αυτό άρχισαν να τη συγκρίνουν με δημοφιλείς τραγουδιστές του είδους όπως τη Rihanna και τη Sia. Μετά τη μεγάλη επιτυχία της, υπέγραψε συμβόλαιο με την αμερικανική δισκογραφική εταιρεία Sony Music, ενώ λίγο αργότερα και με την Ultra Music. Το 2017, κέρδισε το European Border Breakers Awards.

Ζωή και καριέρα

1994-2014: πρώιμα χρόνια και ξεκίνημα καριέρας 
Η Έρα Ιστρέφι γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου του 1994, στην Πριστίνα του Κοσόβου. Οι γονείς της είναι η τραγουδίστρια (1980s και 1990s) Σουζάνα Ταχιρσίλαϊ και ο δημοσιογράφος Νεζίρ Ιστρέφι. Μετά τον θάνατο του πατέρας της, το 2004,  η Σουζάνα εγκατέλειψε οριστικά την καριέρα της. Η Έρα έχει μία αδελφή τη Νόρα, η οποία είναι κι αυτή τραγουδίστρια.

Η Ιστρέφι έκανε το δισκογραφικό ντεμπούτο της το 2013, με το single Mani për money, ο οποίος περιέχει φράσεις της γεγκικής διαλέκτου και της αγγλικής γλώσσας. Έναν μήνα αργότερα κυκλοφόρησε το επίσης επιτυχημένο  "A Po Don?, το οποίο συνοδεύτηκε και με βίντεο κλιπ για την προώθησή του. Μες στο 2014, κυκλοφόρησε το τρίτο της single, το E Dehun, το οποίο εμπνεύστηκε από μία ηχογράφηση της Νετζμίε Παγκαρούσα την ίδια χρονιά. Το βίντεο κλιπ που συνόδευσε αυτό το τραγούδι της έδωσε βραβείο στα Videofest Awards, καθώς και το Καλύτερου Νέου Καλλιτέχνη.

Τον Δεκέμβριο του 2013, η τραγουδίστρια, κυκλοφόρησε την ποπ μπαλάντα της 13, το οποία παράχθηκε στις ΗΠΑ. Το συνοδευτικό βίντεο κλιπ του κομματιού έκανε 200.000 θεάσεις στο YouTube μέσα σε 24 ώρες, το οποίο έγινε θέμα στο περιοδικό V. Αυτή τη χρονιά η Ιστρέφι ανακοίνωσε ότι υποστηρίζει τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ. Από το 2016, κατέχει και την αλβανική υπηκοότητα.

2015 έως σήμερα: Διεθνή καταξίωση 
Η Ιστρέφι γνώρισε μεγάλη καταξίωση  στη διεθνή σκηνή, μετά την κυκλοφορία του single BonBon, το οποίο κυκλοφόρησε στις 30 Δεκεμβρίου του 2015, μαζί με ένα βίντεο κλιπ, που γυρίστηκε στο Κόσοβο. Το τραγούδι γνώρισε αμέσως την επιτυχία και έγινε viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Επιπλέον, ξεκίνησε να αποκτά διάσημους υποστηρικτές όπως την Αμερικανίδα ηθοποιό Κλόι Γκρέις Μορέτζ, καθώς και άλλους καλλιτέχνες. Πολλά Μέσα τότε ξεκίνησαν να τη λένε η «Rihanna και Sia της Αλβανίας».

Τον Φεβρουάριο του 2016, η Ιστρέφι υπέγραψε με μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες των ΗΠΑ, πρώτα στην Sony Music Entertainment και μετά στην Ultra Music. Λέχθηκε επίσης ότι η Ιστρέφι, τον ντεμπούτο δίσκο της θα τον κυκλοφορήσει με τη RCA Records. Τον Ιούνιο του 2016, κυκλοφόρησε και μία αγγλική έκδοση του Bonbon. Στις 24 Φεβρουαρίου του 2017, η Ιστρέφι κυκλοφόρησε νέο single ονόματι Redrum, στου οποίου την παραγωγή ήταν ο Φέλιξ Σνόου.
Στις 24 Φεβρουαρίου του 2017, η Ιστρέφι κυκλοφόρησε νέο single ονόματι Redrum, στου οποίου την παραγωγή ήταν ο Φέλιξ Σνόου.

Δισκογραφία

Βραβεύσεις και υποψηφιότητες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημο Κανάλι στο YouTube

Κοσοβάροι
Αλβανίδες τραγουδίστριες
Υφηγητής

Ο Υφηγητής (αντίστοιχος προς το γερμανικό Privatdozent) είναι ανώτατος ακαδημαϊκός-πανεπιστημιακός τίτλος σπουδών, αμέσως πριν τον τίτλο του καθηγητή.

Στην Ελλάδα, ο τίτλος ήταν σε ισχύ από το 1954 μέχρι το 1982 και απονεμόταν σε διδάκτορες ύστερα από εκπόνηση διατριβής "επί υφηγεσία" εγκεκριμένη από πανεπιστημιακή επιτροπή. Ο τίτλος των υφηγητών αντιστοιχούσε σε συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο (τομέα πανεπιστημιακού τμήματος), όπως για παράδειγμα Υφηγητής Αστικού Δικαίου σε αντιδιαστολή με το διδακτορικό τίτλο με ευρύ γνωστικό αντικείμενο (πανεπιστημιακού τμήματος), όπως για παράδειγμα Διδάκτωρ Φυσικών Επιστημών.

Συχνά, οι υφηγητές διορίζονταν σε πανεπιστημιακή θέση ως "Εντεταλμένοι Υφηγητές". Μετά την κατάργηση των πανεπιστημιακών εδρών και την αναδιάρθρωση των πανεπιστημιακών βαθμίδων με το Νόμο-Πλαίσιο 1268/1982, οι υφηγητές υπέβαλλαν αιτήσεις για να ενταχθούν στη νέα βαθμίδα των Επίκουρων Καθηγητών.

Αναφορές 

Πανεπιστημιακοί τίτλοι - βαθμοί
Σύνδρομο Γιάκομπς

Το σύνδρομο Γιάκομπς ή αλλιώς σύνδρομο ΧΥΥ ή σύνδρομο ΥΥ είναι μία μετάλλαξη και συγκεκριμένα αριθμητική χρωμοσωμική ανωμαλία. Πρόκειται για μία τρισωμία που παρατηρείται στα φυλετικά χρωμοσώματα του ανθρώπου και εμφανίζεται σχετικά σπάνια σε σχέση με άλλες τρισωμίες (Σύνδρομο Κλαϊνεφέλτερ, Σύνδρομο Ντάουν, Σύνδρομο Έντουαρντς, Σύνδρομο Πατάου), με συχνότητα 1:1000 γεννήσεις αγοριών. Τα άτομα με σύνδρομο ΧΥΥ διαθέτουν συνήθως φυσιολογικό φαινότυπο, έχουν πολύ υψηλό ανάστημα (στο χρωμόσωμα Υ εδράζονται γονίδια που σχετίζονται με το ύψος), παρουσιάζουν  μαθησιακές δυσκολίες, εμφανίζουν υπερδραστηριότητα και έχουν έφεση στον αθλητισμό.

Αιτιολογία 
Το φυσιολογικό σωματικό κύτταρο έχει 46 χρωμοσώματα (σε 23 ζεύγη), ενώ το γεννητικό κύτταρο (γαμέτης) έχει 23 (ένα από κάθε ζεύγος των σωματικών). Ο σχηματισμός των γεννητικών κυττάρων γίνεται με μια διαδικασία κυτταρικής διαίρεσης, που λέγεται μείωση. 

Υπάρχουν δύο τύποι συνδρόμου ΧYΥ:

 Το σύνδρομο Γιάκομπς οφείλεται στην παρουσία ενός επιπλέον χρωμοσώματος Υ, αντί του ζεύγους χρωμοσωμάτων ΧΥ που είναι το φυσιολογικό. Η ύπαρξη του επιπλέον χρωμοσώματος Υ είναι αποτέλεσμα μη διαχωρισμού των αδελφών χρωματίδων κατά το σχηματισμό γαμετών στη 2η μειωτική διαίρεση του πατέρα.

  Σύνδρομο Γιάκομπς μπορεί να προκληθεί και από λάθος που συμβαίνει κατά τις μιτωτικές διαιρέσεις του ζυγωτού, ενώ και οι 2 γαμέτες που συμμετείχαν στη γονιμοποίησή του ήταν φυσιολογικοί (ο τύπος αυτός εμφανίζεται σε μικρότερο βαθμό). Η μορφή αυτή του συνδρόμου έχει σαν αποτέλεσμα στο ίδιο άτομο ένα μέρος των κυττάρων του να έχουν φυσιολογικό αριθμό χρωμοσωμάτων (46), ενώ άλλα κύτταρα να διαθέτουν 47 χρωμοσώματα (ένα επιπλέον χρωμόσωμα Υ), σαν μωσαϊκό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 U.S. National Institute of Health
 NCBI PubMed

Χρωμοσωμικές ανωμαλίες
Σύνδρομα
Μονή Ρεοντινού Αρκαδίας

Η Μονή Ρεοντινού Αρκαδίας, είναι μία ιστορική, εγκαταλελειμμένη σήμερα, μονή. Βρίσκεται χτισμένη σε απόσταση 12 χλμ από τον Πραστό και ανάμεσα στα μοναστήρια της Αρτοκωστάς και Καρυάς. Η μονή αυτή, ήταν από ιστορικότερα και σημαντικότερα μοναστήρια της Τσακωνιάς.

Ιστορία

Η μονή, πήρε το όνομά της από την κοντινή μεσαιωνική πόλη του Οριόντα, που παραφθαρμένα ονομαζόταν Ρεοντινό. Η πόλη του Οριόντα, γνώρισε μεγάλη ακμή από την Βυζαντινή περίοδο έως και τον 17ο αιώνα, οπότε και εγκαταλείφθηκε, με αποτέλεσμα ο Πραστός, να αποκτήσει δύναμη και να γίνει πρωτεύουσα της Τσακωνιάς. Το μοναστήρι υπαγόταν στην Επισκοπή Ρέοντος - Πραστού. Σύμφωνα με κτητορική επιγραφή, η μονή χτίστηκε το 1634, από τον Εμμανουήλ Αλαγιούτζη και υπήρξε σταυροπηγιακό από την ίδρυση του. Η μονή, αναφέρεται για πρώτη φορά το 1698, όταν ο πραστιώτης Γεώργιος Καραμάνος έδωσε χρήματα για την ανακαίνισή του. Το 1734, σύμφωνα με επιγραφή, ανακαινίστηκε για άλλη μια φορά, από τον πραστιώτη προύχοντα Εμμανουήλ Καραμάνο. Η μονή αναφέρεται επίσης το 1792, το 1812 και το 1825, όταν ηγούμενος της μονής ήταν ο Παρθένιος.

Στην προσπάθεια του Ιωάννη Καποδίστρια το 1829 για την ανέγερση σχολείων, η μονή προσέφερε χρήματα στον μεγάλο έρανο του Λεωνιδίου για τον ίδιο σκοπό. Το 1834, η μονή διαλύθηκε με διάταγμα του βασιλιά Όθωνα και οι μοναχοί της εγκαταστάθηκαν στην γειτονική Μονή Αρτοκωστάς. Μετά από πολλές προσπάθειες, οι μοναχοί επέστρεψαν στο Ρεοντινό, μέχρι το 1853 οπότε και διαλύθηκε οριστικά.

Η μονή

Η μονή, βρίσκεται χτισμένη σε μια κατάφυτη ρεματιά σε υψόμετρο περίπου 700 μ. Από την μονή, σώζεται το καθολικό και ερείπια των κελιών. Το καθολικό της μονής, έχει χτιστεί σε ρυθμό σταυροειδούς εγγεγραμμένου με τρούλο, ενώ το δάπεδό του, έχει στρωθεί με μεγάλες πλάκες, φέροντας παραστάσεις λέοντος και δικέφαλου αετού, όπως σε πολλά μοναστήρια της Κυνουρίας. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου, αγιογραφήθηκε το 1698. Οι αγιογραφίες του διακρίνονται για την θερμότητα των χρωμάτων τους και τις ελεύθερες και ζωντανές εκφράσεις στις μορφές των αγίων.

Πηγές
 Πέτρος Σαραντάκης, Αρκαδία: Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες της, οδοιπορικό 10 αιώνων, Εκδόσεις Οιάτης, Αθήνα 2000, ISBN 960-91420-0-1
 Θάνου Κ. Βεγενά, Ιστορικά Τσακωνιάς και Λεωνίδιου, Δαπάνη Δήμου Λεωνιδίου, Αθήνα 1971

Μονές του νομού Αρκαδίας
Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Ινγκεμπόργκα Νταπκουνάιτε

Η Ινγκεμπόργκα Εντομούντοβνα Νταπκουνάιτε (λιθουανικά: Ingeborga Edmundovna Dapkūnaitė, 20 Ιανουαρίου 1963 -) είναι Λιθουανή ηθοποιός του κινηματογράφου και θεάτρου, που, ως επί το πλείστον, συμμετέχει σε ρωσικές ταινίες.  Το 1994, βραβεύθηκε από τα Nika Award με το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού. Το 2001, υπήρξε μέλος της επιτροπής, του 23ου Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας.

Πρώιμα χρόνια 
Η Ινγκεμπόργκα Νταπκουνάιτε γεννήθηκε το 1963 στο Βίλνιους της ΣΣΔ Λιθουανίας, η οποία αποτελούσε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Ο πατέρας της ήταν διπλωμάτης και η μητέρα της μετεορολόγος. Για αρκετά χρόνια οι γονείς της εργάζονταν στη Μόσχα, κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα η μικρή Ινγκεμπόργκα να του βλέπει μόνο στις διακοπές. Κατά τη μακρά τους απουσία, τη φροντίδα της κόρης τους την είχαν αναλάβει οι παππούδες και οι θείοι της, οι οποίοι ήταν μουσικοί σε μία ορχήστρα θεάτρου.

Σε ηλικία τεσσάρων ετών, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή, στην όπερα του Πουτσίνι, Madam Butterfly, την οποία την παρακολούθησαν οι παππούδες της και διευθυντής του θεάτρου του Βίλνιους. Μετά από το ντεμπούτο της, έδειξε να έχει μία κλίση προς την υποκριτική, τον χορό και τη μουσική. Παρόλο που, κατά τη διάρκεια της πρώιμης ηλικίας της, φαινόταν ότι θα ακολουθήσει μία καριέρα στον αθλητισμό, καθώς έκανε πατινάζ και έπαιζε και καλαθοσφαίριση, η οποία ήταν πολύ δημοφιλής στη Λιθουανία.

Καριέρα 
Παρ’ όλα αυτά ασχολήθηκε με την υποκριτική. Αρχικά, είχε αρκετούς μικρούς ρόλους, σε γνωστές ταινίες του Χόλυγουντ, όπως το Επικίνδυνες Αποστολές (1996) και το Εφτά Χρόνια στο Θιβέτ (1997). Ωστόσο, εγχώρια (και όχι μόνο) αναγνωρισιμότητα έλαχε το 1994, με το βραβευμένο έργο του Νικήτα Μιχαλκόφ, Ψεύτης ήλιος.

Αργότερα πρωταγωνίστησε στη γνωστή τηλεοπτική σειρά του BBC, The Lost Prince, (2003), στον ρόλο της Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα. Το 2007, ερμήνευσε τη μητέρα του Hannibal Lecter, στην ταινία Hannibal Rising. Κατόπιν συνέχισε ξανά στην τηλεόραση με το σόου   Ice Age και τη σειρά Bodies (κι αυτή του BBC). Σε όλη τη δεκαετία του 2010 συμμετέχει τόσο στον κινηματογράφο, όσο και στην τηλεόραση.

Φιλμογραφία

Προσωπική ζωή 
Η Ινγκεμπόργκα Νταπκουνάιτε έχει υπάρξει τρεις φορές παντρεμένη. Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ένας Βρετανός σκηνοθέτης, με τον οποίον χώρισε το 2009. Έτσι, η Νταπκουνάιτε, απέκτησε και τη βρετανική υπηκοότητα. Τον τρίτο της γάμο τον έκανε με έναν Ρώσο δικηγόρο και επιχειρηματία, ο οποίος είναι 12 χρόνια νεότερός της.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Λιθουανοί ηθοποιοί
Σοβιετικοί ηθοποιοί
Μπολσεουστγικίνσκογιε

Το Μπολσεουστγικίνσκογιε () είναι αγροτική περιοχή (σέλο) και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μετσετλίνσκι στο Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στην Ρωσία. Βρίσκεται κοντά στον ποταμό Άυ. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της δημοκρατίας. Σύμφωνα με την απογραφή 2010 το χωριό είχε πληθυσμό 6.397 κατοίκων.
Κατοικημένες περιοχές στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Ναϊστενγιέρβι

Το Ναϊστνεγιέρβι (ρωσικά: Найстенъярви, από την Καρελική, την Βεπσιανή και Φιννική λέξη που σημαίνει η λίμνη της γυναίκας) είναι δήμος στην Δημοκρατία της Καρελίας στην Ρωσία. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας. Ο ταχυδρομικός κώδικας είναι ο 186882.

Χωριά της Ρωσίας
Χιίτολα

Το Χιίτολα (; ) είναι μια αγροτική κοινότητα (ένας οικισμός) στην επαρχία Λαχντενπόχσκι στην Δημοκρατία της Καρελίας στην Ρωσία.

Ιστορία 
Το φινλανδικό όνομα του οικισμού (Χιίτολα) προέρχεται από το "Χίισι", το όνομα ενός πνεύματος του δάσους στην Καρελοφινλανδική μυθολογία.

Πριν από τον Σοβιετοφινλανδικό πόλεμο του 1939 ήταν δήμος της επαρχίας Βιιπούρι της Φινλανδίας.

Μεταφορές 
Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Χιίτολα είναι ένας σιδηροδρομικός κόμβος των σιδηροδρόμων Βύμποργκ-Γιοενσούου και Αγίας Πετρούπολης-Χιίτολα. Έχει άμεσες προαστιακές συνδέσεις με το Βίμποργκ, το Σορταβάλα και το Κουζνέτσνογιε. Ένα υπεραστικό τρένο μεταξύ της Αγίας Πετρούπολης και της Κοστομούκσα περνάει από την Χιίτολα κάθε δεύτερη ημέρα.

Αξιοσημείωτοι κάτοικοι 
 Εέβα Κίλπι (γεννηθείς το 1928), φεμινίστρια συγγραφέας
 Μάρττι Ταλβέλα (1935-1989), τραγουδιστής της όπερας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστορία της Χιίτολα (Ρωσικά)
Ru εικονίδιοRu εικονίδιο

Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Έρικ Κριστόφερσεν της Δανίας

Ο Έρικ Κριστόφερσεν της Δανίας (δανικά: Erik Christoffersen, 1307 - 1332) βασιλιάς της Δανίας (1321 - 1326 και 1329 - 1332) σε συμβασιλεία με τον πατέρα του ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Δανίας Χριστόφορου Β΄ και της Ευφημίας της Πομερανίας.

Συμβασιλέας της Δανίας

Εξελέγη συμβασιλέας της Δανίας (1321) και στέφθηκε συμβασιλέας μαζί με τον πατέρα του (15 Αυγούστου 1324).  Το 1325 πολεμώντας τους κόμητες του Χόλσταϊν για λογαριασμό του πατέρα του συνελήφθη αιχμάλωτος και φυλακίστηκε στο κάστρο του Άντερσλεβ, ο πατέρας του στην συνέχεια αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά την ανατροπή του από τον μεγάλο εχθρό του κόμη του Χόλσταϊν Γεράρδο Γ΄ και ο 12χρονος Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας από τον Οίκο του Άβελ της Δανίας εξελέγη για μια τριετία βασιλιάς της Δανίας (1326 - 1329) υπό τη κηδεμονία του Γεράρδου.  Μετά από μια τριετία εμφύλιων συγκρούσεων ο πατέρας του επανήλθε στον θρόνο της Δανίας με την βοήθεια του ετεροθαλούς από μητέρα αδελφού του κόμη Ιωάννη Γ΄, ο Έρικ ελευθερώθηκε (1330) υπό την προϋπόθεση να παντρευτεί την Ελισάβετ αδελφή του μεγάλου εχθρού του πατέρα του Γεράρδου Γ΄ με την οποία δεν απέκτησε παιδιά. Ο γάμος διαλύθηκε την επόμενη χρονιά όταν ο πατέρας του μαζί με τον Ιωάννη Γ΄ ήρθαν ξανά σε σύγκρουση με τον Γεράρδο Γ΄.

Θάνατος

Στην 30 Νοεμβρίου 1331 ο Έρικ τραυματίστηκε θανάσιμα στην μάχη του Ντάβερνικ εναντίον του Γεράρδου Γ΄ αλλά κατόρθωσε να δραπετεύσει στο Κίελο όπου πέθανε από τα τραύματα του λίγους μήνες αργότερα,  την ίδια χρονιά πέθανε και ο πατέρας του. Ο Έρικ δεν άφησε απογόνους και επικράτησε στην συνέχεια μεγάλο χάος στο βασίλειο της Δανίας το οποίο θα λύσει λίγα χρόνια αργότερα ο μικρότερος αδελφός του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας.

Παραπομπές

Πηγές

Danmarks Historie II www.perbenny.dk

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Έρικ
Έρικ της Πομερανίας
Έρικ

Βασιλείς της Δανίας
Οίκος του Έστριντσον
Όθων, δούκας του Λόλλαντ και της Εσθονίας

Ο Όθων, δούκας του Λόλλαντ και της Εσθονίας (1310 - μετά το 1346) Δανός πρίγκηπας από τον Οίκο της Έστριντ και δούκας του Λόλλαντ και της Εσθονίας, ήταν δεύτερος γιος του βασιλιά της Δανίας Χριστόφορου Β΄ και της Ευφημίας της Πομερανίας. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρικ Κριστόφφέρσεν της Δανίας και εξελέγη συμβασιλέας της Δανίας μαζί με τον πατέρα του.

Ο Όθων έγινε δούκας του Λόλλαντ και της Εσθονίας με εντολή να επεκτείνει τα εδάφη του στην Εσθονία με την Λιβονιακή Σταυροφορία. Ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του εκθρονίστηκαν (1326 - 1329) από τον μεγάλο εχθρό του πατέρα του Γεράρδο Γ΄ του Χόλσταϊν. Αυτήν την τριετία βασιλιάς τοποθετήθηκε ο  12χρονος Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας από τον Οίκο του Άβελ της Δανίας. Ο πατέρας του επανήλθε στον θρόνο (1329) αλλά αναγκάστηκε να υπογράψει καταστατικό σύμφωνα με το οποίο ήταν διακοσμητικός βασιλιάς χωρίς καμιά εξουσία. Το 1332 πέθαναν διαδοχικά ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρικ σε μάχη εναντίον του Γεράρδου Γ΄ αλλά και ο πατέρας του σε αιχμαλωσία. Με το βασίλειο ήταν ανύπαρκτο και υποθηκευμένο στους Γερμανού,ς ο Όθων σαν διάδοχος έκανε προσπάθεια να ανακτήσει τον θρόνο αλλά ηττήθηκε από τον Γεράρδο Γ΄ στο Βίμποργκ στις 7 Οκτωβρίου 1334 και φυλακίστηκε στο κάστρο του Σέγεμπεργκ. 

Ύστερα από 8 χρόνια χάους ο μικρότερος αδελφός του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας έγινε βασιλιάς της Δανίας (1340). Ο Όθων στην συνέχεια ελευθερώθηκε αφού πρώτα υπέγραψε ότι παραιτείται από όλα τα δικαιώματα του στον θρόνο της Δανίας. Λίγα χρόνια αργότερα πήγε στην Γερμανία όπου κατατάχθηκε στο Τευτονικό Τάγμα, αλλά δεν υπάρχει καμιά πληροφορία από τότε γι'αυτόν και είναι άγνωστη και η ημερομηνία θανάτου του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δανία, βασιλείς

Οίκος του Έστριντσον
Πρίγκιπες της Δανίας
Ευφημία της Πομερανίας

Η Ευφημία της Πομερανίας (1285 - 26 Ιουλίου 1330) βασίλισσα της Δανίας μέσω του γάμου της με τον βασιλιά της Δανίας Χριστόφορο Β΄ ήταν κόρη του Βογισλάου Δ΄, δούκα της Πομερανίας και της δεύτερης συζύγου του Μαργαρίτας του Ρουγκέν.
Ο γάμος της με τον Χριστόφορο (1300) έγινε σαν αποτέλεσμα συμμαχικής συνθήκης προκειμένου να εξασφαλίσει ο προβληματικός Δανός βασιλιάς την υποστήριξη των δυναστειών των γονέων της,  δεν είναι τίποτε άλλο γνωστό γύρω από την Ευφημία.
Τάφηκε στο αβαείο του Σόρο.

Κληρονόμοι

Με τoν σύζυγο της βασιλιά της Δανίας Χριστόφορο Β΄ παιδιά της ήταν :

Μαργαρίτα (1305 - 1340)
Έρικ Κριστόφερσεν της Δανίας
Όθων, δούκας του Λόλλαντ και της Εσθονίας
Αγνή
Έιλγουιγκ
Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας

Παραπομπές

Πηγές

Alf Henrikson: Dansk historia (Danish history) (1989) (Swedish)
Sven Rosborn (In Swedish): När hände vad i Nordens historia (When did what happen in the historiy of the Nordic countries) (1997)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ευθημία της Πομερανίας
Νορβηγικό Λεξικό

Βασίλισσες της Δανίας
Σκούποι

Οι Σκούποι (στα λατινικά Scupi) είναι αρχαιολογικός χώρος που βρίσκεται μεταξύ ενός λόφου και του ποταμού Αξιού, μερικά χιλιόμετρα από το κέντρο των Σκοπίων στην Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Στην αρχή ήταν ρωμαϊκό στρατόπεδο που ιδρύθηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. στην τοποθεσία ενός παλαιότερου Δαρδανικού οικισμού. Αργότερα έγινε αποικία λεγεωνάριων, η Colonia Flavia Aelia Scupi και πολλοί βετεράνοι λεγεωνάριοι εγκαταστάθηκαν εκεί. Την εποχή του Δομιτιανού (81-96 μ.Χ.) στη θέση του στρατοπέδου ιδρύθηκε μια  ρωμαϊκή πόλη και οι Σκούποι έγιναν το κέντρο του Ρωμαϊκής Δαρδανίας. Τελικά η πόλη εγκαταλείφθηκε το 518 μ.Χ. μετά από ένα σεισμό που την κατέστρεψε ολοσχερώς.

Ετυμολογία

Το όνομα (Σκούποι) πιθανότατα προέρχεται από τον ελληνικό επίσκοπος, δηλαδή παρατηρητής, αναφερόμενο στη θέση του σε  ένα ψηλό σημείο από το οποίο θα μπορούσε κάποιος να παρατηρεί ολόκληρη την περιοχή.

Ιστορία

Οι Σκούποι έγιναν η πρωτεύουσα της Δαρδανίας, η οποία τον 2ο αιώνα π.Χ. εκτείνονταν από τη Ναϊσσό έως τη Βυλάζωρα. Οι Δαρδάνιοι παρέμειναν ανεξάρτητοι μετά τη Ρωμαϊκή κατάκτηση της Μακεδονίας και της υπόλοιπης Ελλάδας, συμμαχώντας με τους Ρωμαίους και ελπίζοντας να διευρύνουν την επικράτειά τους με αυτό τον τρόπο. Πιθανότατα οι Δαρδάνιοι έχασαν την ανεξαρτησία τους το 28 π.Χ.. Οι Σκούποι μεγάλωσαν ως αποικία λεγεωνάριων, κυρίως απόμαχων της Legio IIV Claudia κατά την εποχή του Δομιτιανού. Οι Σκούποι συμπεριλήφθηκαν στην Άνω Μοισία μετά την ίδρυση της επαρχίας το 6 μ.Χ.. Από το 272 μ.Χ., ήταν μια αποικία στην ρωμαϊκή επαρχία της Δαρδανίας μετά την ίδρυση της Ρωμαϊκής Δαρδανίας. Οι Σκούποι το 269 μ.Χ. πέρασαν στην κυριαρχία των Γότθων, τον 5ο αιώνα των Ούννων και τελικά το έτος 518 καταστράφηκαν ολοσχερώς από σεισμό. Η ζωή στην πόλη σταμάτησε μετά τον σεισμό και θεωρείται ότι οι κάτοικοι της πόλης μετακινήθηκαν στην περιοχή του φρουρίου των Σκοπίων, ένα λόφο στο κέντρο των σημερινών Σκοπίων.

Η πόλη συνδέεται συχνά με την ίδρυση της Ιουστινιανής Πρώτης. Η Ιουστινιανή Πρώτη ήταν μια πόλη που ιδρύθηκε από τον Ιουστινιανό Α΄, ο οποίος βασίλεψε στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 527-565. Η σύνδεση της βασίζεται στην παραδοχή ότι το χωριό Ταόρ, που βρίσκεται κοντά στα Σκόπια είναι το Ταυρήσιον, η γενέτειρα του Ιουστινιανού Α΄, σύμφωνα με την περιγραφή της Ιουστινιανής Πρώτης από τον Προκόπιο.

Ανασκαφές
Οι ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο ξεκίνησαν την περίοδο μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Το 1925 ανακαλύθφηκε μία παλαιοχριστιανική βασιλική και ακολούθησε η πιο σημαντική ανακάλυψη όταν βρέθηκε το αρχαίο ρωμαϊκό θέατρο.
Τον 2008 βρέθηκε ένα καλά διατηρημένο ρωμαϊκό άγαλμα της θεάς Αφροδίτης.

Παραπομπές

Αρχαιολογικοί τόποι στη Βόρεια Μακεδονία
Άη Γιώργης (χορός)

Ο Άη Γιώργης είναι χορός, που χορεύεται σε κάποια από τα Ιόνια νησιά (Επτάνησα). Οφείλει την ονομασία του στα λόγια του τραγουδιού τα οποία τον συνοδεύουν: «Κάτω στον Άη Γιώργη στο κρύο το νερό σκοτώσαν τον Γιαννάκη τον ακριβό υιό…» και έχει μέτρο 2/4. Συγκεκριμένα, στην Κέρκυρα χορεύεται από γυναίκες που κρατούν μεγάλα μαντήλια, τα οποία μετακινούν δεξιά και αριστερά όταν σταυρώνουν αντίστοιχα τα πόδια.
Μύθος της πισώπλατης μαχαιριάς

Ο μύθος της πισώπλατης μαχαιριάς (, ) ήταν η διαδεδομένη μετά το 1918 σε δεξιούς κύκλους της Γερμανίας πεποίθηση, ότι ο γερμανικός στρατός δεν έχασε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πεδίο της μάχης, αλλά αντ' αυτού προδόθηκε από τους αμάχους στο εσωτερικό μέτωπο, ειδικά από τους δημοκρατικούς που ανέτρεψαν τη μοναρχία στην Γερμανική επανάσταση του 1918-19. Οι υποστηρικτές αυτής της πεποίθησης αποκήρυξαν τους επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης που υπέγραψαν την ανακωχή στις 11 Νοεμβρίου 1918 ως «εγκληματίες του Νοεμβρίου» ().

Όταν οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία το 1933, έκαναν τον μύθο αναπόσπαστο μέρος της επίσημης ιστορίας τους της δεκαετίας του 1920, απεικονίζοντας τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ως έργο των «εγκληματιών του Νοεμβρίου» που χρησιμοποίησαν την πισώπλατη μαχαιριά για να καταλάβουν την εξουσία, ενώ πρόδιδαν το έθνος. Η ναζιστική προπαγάνδα απεικόνισε τη Βαϊμάρη ως «ένα τέλμα διαφθοράς, εκφυλισμού, εθνικής ταπείνωσης, αδίστακτης δίωξης της ειλικρινούς «εθνικής αντιπολίτευσης»- δεκατέσσερα χρόνια κυριαρχίας από τους Εβραίους, τους Μαρξιστές και τους «πολιτιστικούς μπολσεβίκους», που τελικά σαρώθηκαν από το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κίνημα υπό τον Αδόλφο Χίτλερ και τη νίκη της «εθνικής επανάστασης» του 1933».

Οι μελετητές στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της Γερμανίας απορρίπτουν ομόφωνα την ιδέα, επισημαίνοντας ότι ο γερμανικός στρατός ήταν χωρίς εφεδρείες και συνθλιβόταν στα τέλη του 1918. Για πολλούς Γερμανούς, η έκφραση «μαχαίρι στην πλάτη» υποδηλώνει την όπερα «Το Λυκόφως των Θεών» του 1896 του Ρίχαρντ Βάγκνερ, όπου ο Χάγκεν δολοφονεί τον εχθρό του Ζίγκφριντ με ένα δόρυ στην πλάτη του.

Προέλευση

Δείτε επίσης 
 Αντισημιτισμός
 Γερμανική Επανάσταση του 1918-19
 Ναζισμός

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Antisemitism on the Florida Holocaust Museum website
 Die Judischen Gefallenen  A Roll of Honor Commemorating the 12,000 German Jews Who Died for their Fatherland in World War I.
 Book review by Harold Marcuse, with 15 "stab-in-the-back" illustrations, 1918–1942

Θεωρίες συνωμοσίας συσχετιζόμενες με τους Εβραίους
Δημοκρατία της Βαϊμάρης
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος

Η Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος (ΕΦΕΕ) ήταν τριτοβάθμια οργάνωση των φοιτητικών συλλόγων των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της Ελλάδας. 

Ιδρύθηκε το 1963 κατά το πρότυπο της αντίστοιχης οργάνωσης της Γαλλίας UNEF. 

Το πρώτο καταστατικό της είχε εκπονήσει ο Στέλιος Ράμφος. Το 1967 διαλύθηκε από τη δικτατορία και επανασυστήθηκε από την ίδια το 1971, ελεγχόμενη από το κράτος. Ηγετικά στελέχη της υπήρξαν φοιτητές που μετέπειτα έκαναν πολιτική σταδιοδρομία. 

Στη δεκαετία του 1980 πρακτικά έπαυσε να λειτουργεί λόγω ασυμφωνίας των φοιτητικών παρατάξεων να εκλέξουν διοικητικό συμβούλιο.

Εξωτερικές πηγές
 "Το χρονικό διάλυσης της ΕΦΕΕ", Ριζοσπάστης, 18 Μάρτη 2001

Παραπομπές

Φοιτητικές παρατάξεις στην Ελλάδα
Έντουαρντ Έβερετ

Ο Έντουαρντ Έβερετ (στα αγγλικά Edward Everett, ΗΠΑ, 11 Απριλίου 1794 – 15 Ιανουαρίου 1865) ήταν Αμερικανός πάστορας, διπλωμάτης, πολιτικός, φιλόλογος και ακαδημαϊκός, γνωστός επίσης για τις θέσεις του υπέρ του θεσμού της δουλείας αλλά και για το φιλελληνισμό του κατά τη διάρκεια της Ελληνικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα 1821-1828.

Το 1819 ο Έβερετ έφτασε περιοδεύοντας στην Ευρώπη, όπου μεταξύ άλλων επισκέφτηκε και την υπόδουλη στους Οθωμανούς Ελλάδα. Μετά από παρότρυνση φίλων του, μεσολάβησε στην κυβέρνηση των ΗΠΑ γνωστοποιώντας τη διεθνή έκκληση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη για τη στήριξη του Αγώνα της ανεξαρτησίας, η οποία συντάχθηκε στις 25 Μαρτίου του 1821 και βάσει της οποίας εξαγγέλθηκε το περίφημο δόγμα Μονρόε το Δεκέμβριο του 1822. Υπήρξε ακόμη, πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ το 1846 ενώ κατά καιρούς θήτευσε σε διάφορα δημόσια αξιώματα, ως μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων (1825 – 1835), πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στο Λονδίνο (1841 – 1845), υπουργός Εσωτερικών (1852) και γερουσιαστής (1853).

Πηγές 
 Ένθετο περιοδικό «Ιστορικά» της Ελευθεροτυπίας, τεύχος 277 (17 Μαρτίου 2005) με τίτλο «Φιλέλληνες», σελ. 30, στήλη «Πρόσωπα» (αναδημοσίευση από Εγκυκλοπαίδεια PAPYROS-LAROUS-BRITANNICA, 2000).

Αμερικανοί διπλωμάτες
Αμερικανοί πολιτικοί
Αμερικανοί φιλέλληνες
Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Τευμησσία αλεπού

Στην ελληνική μυθολογία, η Τευμησσία αλεπού, ή Καδμεία αλεπού, ήταν γιγαντιαία αλεπού που δεν προοριζόταν ποτέ να πιαστεί. Λέγεται ότι είχε σταλεί από τους θεούς (ίσως από τον Διόνυσο) για να καταδιώξει τα παιδιά της Θήβας ως τιμωρία για ένα εθνικό έγκλημα. Ο Κρέων, ο τότε Αντιβασιλέας της Θήβας, ανέθεσε στον Αμφιτρίωνα την αδύνατη αγγαρεία της καταστροφής αυτού του θηρίου. Ανακάλυψε μια φαινομενικά τέλεια λύση στο πρόβλημα, φέρνοντας το μαγικό σκυλί την Λαίλαπα, που προοριζόταν να πιάσει όλα όσα κυνηγούσε, για να πιάσει την Τευμησσία αλεπού. Ο Δίας, που αντιμετώπιζε μια αναπόφευκτη αντίφαση εξαιτίας της παράδοξης φύσης των αμοιβαία εξαιρουμένων ικανοτήτων τους, μετέτρεψε τα δύο θηρία σε πέτρα. Αυτά τα δύο εκδιώχθηκαν στα αστέρια και παρέμειναν ως ο Μέγας Κύων (η Λαίλαπα) και ο Μικρός Κύων (η Τευμησσία αλεπού).

Σημειώσεις

Παραπομπές
 Αντωνίνος Λιβεράλις, Μεταμορφώσεις 41, με n. 478
 Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου 2.4.6
 Κόριννα (fr. 672 PMG). 
 Επίγονοι (fr. 4 PEG).
 Υγινός, Poeticon astronomicon 2.35
 Οβίδιος, Μεταμορφώσεις 7.762
 Παυσανίας, Περιγραφή της Ελλάδας 9.19.1
 Σούδα, s.v. Τευμησία

Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Μυθολογικές αλεπούδες
Μανουήλ Παλαιολόγος (γιος Θωμά)

Ο Μανουήλ Παλαιολόγος (1455 - 1512) ήταν ο μικρότερος γιος του Θωμά, δεσπότη του Μωρέως, και της Αικατερίνης Ζαχαρία, πριγκίπισσας της Αχαΐας.

Βιογραφία
Η μητέρα του ήταν κόρη του Κεντυρίωνα Β΄ πρίγκιπα της Αχαΐας ο ίδιος γεννήθηκε στην Πάτρα. Αδέλφια του ήταν ο Ανδρέας τιτουλάριος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, η Ζωή (Σοφία) Παλαιολογίνα σύζυγος του Ιβάν Γ΄ μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας και η Ελένη σύζυγος του Λαζάρ Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας.

Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453, ο θείος του Δημήτριος Παλαιολόγος και ο πατέρας του Θωμάς ήταν δεσπότες του Μωρέως, υποτελείς του Μωάμεθ Β΄. Οι μεταξύ τους έριδες έδωσαν αφορμή στο σουλτάνο να καταλάβει τον Μωρέα. Ο Θωμάς διέφυγε με την οικογένειά του στην Κέρκυρα και, αφού την άφησε εκεί, μετέβη στη Ρώμη. Επειδή ο μεγαλύτερος Δημήτριος ζούσε υπό την επίβλεψη του Μωάμεθ Β΄, ο Θωμάς εθεωρείτο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων και έτσι τον υποδέχθηκε ο πάπας. Ο Μανουήλ με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ανδρέα μετέβησαν στη Ρώμη και συνάντησαν τον πατέρα τους λίγες ημέρες πριν αποβιώσει το 1465. 

Για τα επόμενα έτη τα δύο αδέλφια έμειναν υπό την επίβλεψη του Βησσαρίωνα του Τραπεζουντίου, που είχε γίνει καρδινάλιος. Ο πάπας Πίος Β΄ του παραχώρησε 50 δουκάτα το μήνα για τη διαβίωσή του. Το 1465 όμως απεβίωσε ο Πίος Β΄ και ο επόμενος πάπας Σίξτος Δ΄ μείωσε το ποσό. Το 1502 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ανδρέας και είναι αμφίβολο αν είχε γιο· αν όχι, ο Μανουήλ θα έγινε τιτουλάριος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. 

Έπειτα από αρκετά έτη διαμονής στη Ρώμη, ο Μανουήλ εξέπληξε όλους εκεί, όταν μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και έθεσε τον εαυτό του υπό τον Μωάμεθ Β΄. Ο σουλτάνος του παραχώρησε περιουσία και ένα άνετο εισόδημα· τότε νυμφεύτηκε και απέκτησε δύο γιους. Απεβίωσε το 1512. Η ταύτισή του με έναν αξιωματούχο της Αυλής από τον Στ. Ράνσιμαν αποδείχθηκε μεταγενέστερα λανθασμένη.

Οικογένεια
Όταν μετέβη στην Κωνσταντινούπολη νυμφεύτηκε και απέκτησε δύο τέκνα:
 Ιωάννης Παλαιολόγος, απεβίωσε σε νεαρή ηλικία.
 Ανδρέας Παλαιολόγος, μεταστράφηκε στο Ισλάμ.

Σύγχρονες αναφορές στο όνομά του
Στο βιντεοπαιχνίδι "H πίστη του δολοφόνου: Αποκαλύψεις" (Assassin's creed: Revelations) του 2011 ο Μανουήλ Παλαιολόγος συγκεντρώνει μεγάλο στράτευμα για να το χρησιμοποιήσει στην ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, αλλά στην προσπάθειά του σκοτώνεται.

Αναφορές

Δυναστεία των Παλαιολόγων
Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Δημήτριος Κατσίνας

Ο Δημήτριος Κατσίνας (1874 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ήταν γιος του Λουκά Κατσίνα και καταγόταν από την Θήβα. Ήταν δικηγόρος. Δίδυμος αδερφός του ήταν ο Γεώργιος Κατσίνας. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Θηβών στις εκλογές του 1906 και επανεξελέγη βουλευτής Αττικής & Βοιωτίας στις εκλογές του 1915 (Μαΐου) και βουλευτής Θηβών σε αυτές του 1923. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Αττικής & Βοιωτίας για εννιαετή θητεία με το Κόμμα των Φιλελευθέρων.

Παραπομπές 

Βουλευτές Θηβών
Έλληνες Γερουσιαστές
Βουλευτές Αττικοβοιωτίας
Γεράσιμος Ανδρεάτος

Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος (2 Οκτωβρίου 1962) είναι Έλληνας τραγουδιστής.

Βιογραφία 
Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου του 1962 στην Αθήνα. Ο πατέρας του ήταν από την Κεφαλονιά και η μητέρα του από την Ικαρία, ενώ ο ίδιος μεγάλωσε στη Γλυφάδα. Μία ελληνική ταινία με θέμα τη ζωή ενός μπουζουξή έμελλε να τον σημαδέψει και να μάθει να παίζει μπουζούκι. Το πρώτο του μπουζούκι του το αγόρασε ο πατέρας του όταν ο Γεράσιμος Ανδρεάτος πήγαινε στην έκτη δημοτικού. Από μικρή ηλικία, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα μουσικής με τον Παναγιώτη Βεσμεδιώτη και τον Θέμη Παπαβασιλείου και φωνητικής με τον Φραγκίσκο Βουτσίνο, τον Τάσο Αποστόλου και τον Γιώργο Μισαηλίδη.  

Ξεκίνησε να τραγουδάει επαγγελματικά από το 1985 και από τότε έχει συνεργαστεί με τους: 

 Δήμητρα Γαλάνη, 

 Χάρις Αλεξίου, 

 Χρόνη Αηδονίδη, 

 Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα, 

 Ελευθερία Αρβανιτάκη, 

 Τα παιδιά από την Πάτρα, 

 Ελένη Τσαλιγοπούλου, 

 Βαγγέλη Κορακάκη, 

 Πέτρο Ταμπούρη, 

 Αναστασία Μουτσάτσου, 

 Μελίνα Κανά, 

 Εργαστήρι Παλιάς Μουσικής, 

 Αλκίνοο Ιωαννίδη, 

 Χρήστο Νικολόπουλο, 

 Γιάννη Σπανό, 

 Κατερίνα Κούκα, 

 Γιάννη Μαρκόπουλο, 

 Γιώργο Χατζηνάσιο,

 Χρήστο Λεοντή και 

 Παντελή Θαλασσινό.

Η χρονιά που εκδόθηκε η πρώτη του δισκογραφική δουλειά ήταν το 1991, αλλά η συμμετοχή που τον έκανε ευρύτερα γνωστό ήταν αυτή στον δίσκο του Βαγγέλη Κορακάκη Λαύριο το 1993. Έχει συμμετάσχει επίσης στους δίσκους Μισμαγιά σε επιμέλεια του Πέτρου Ταμπούρη, Οι Βετεράνοι Του Ρεμπέτικου, Η Δήμητρα Γαλάνη Στο Χάραμα, Τα Πορφυρά Καμπάγια και Χάδια Και Καρφιά των Πέτρου Ταμπούρη και Θοδωρή Γκόνη όπου είναι ο βασικός ερμηνευτής, Πασπαρτού του Λάκη Παπαδόπουλου, Παντελώς Χειροποίητα του Παντελή Αραμπατζή και Αναγέννηση του Γιάννη Μαρκόπουλου.

Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος θεωρείται από τους πιο χαρακτηριστικούς τραγουδιστές της εποχής του, μία γνήσια λαϊκή φωνή που ξεχωρίζει για τις εξαιρετικές ερμηνείες του και το ήθος του αλλά και για τις αυστηρές και συνεπείς καλλιτεχνικά επιλογές και αναζητήσεις του, με μια σημαντική καριέρα και μια μεγάλη προσωπική δισκογραφία στον χώρο της έντεχνης λαϊκής μουσικής. Είναι πατέρας τριών παιδιών.

Δισκογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Γεράσιμος Ανδρεάτος: «Κάτω από την ονομασία "έντεχνο" κρύβονται πολλοί κακότεχνοι!» Enter TV

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες μουσικοί
Σφοδρίας

Ο Σφοδρίας ήταν Σπαρτιάτης πρόκριτος, αρμοστής στις Θεσπιές, με την εντολή να συγκροτήσει μισθοφορικό στρατό (378 π.Χ.). Ο Σφοδρίας επιχείρησε, χωρίς την άδεια της Σπάρτης, να καταλάβει τον Πειραιά, σε εποχή που η Σπάρτη δε βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την Αθήνα. Οι Αθηναίοι αντιδράσανε και η Σπάρτη, για να τους καθησυχάσει, τον καθαίρεσε. Ο Σφοδρίας δικάστηκε αλλά αθωώθηκε γιατί συγγένευε και με τους δυο βασιλιάδες της Σπάρτης. Οι Αθηναίοι τόσο αγανάχτησαν, ώστε συμμάχησαν με τους Θηβαίους. Ο Σφοδρίας σκοτώθηκε στη μάχη των Λεύκτρων (371 π.Χ.), πολεμώντας ως αξιωματικός του στρατού της Σπάρτης.
Σπαρτιάτες
Χριστόφορος, δούκας του Λόλλαντ

Ο Χριστόφορος, δούκας του Λόλλαντ (δανικά: Christopher Valdemarsen, 1341 - 11 Ιουνίου 1363) ήταν μεγαλύτερος γιος και παιδί του βασιλιά Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας και  της συζύγου του Χέλβιγκ του Σλέσβιχ, διορίστηκε (1359) δούκας του Λόλλαντ και διάδοχος του θρόνου της Δανίας.
Αναφέρεται για πρώτη φορά όταν στάλθηκε από τον πατέρα του (1354-1355, 1358) στην Νίμποργκ προκειμένου να διαπραγματευτεί με τους επαναστατημένους κατοίκους της Γιουτλάνδης, διορίστηκε στην συνέχεια από τον πατέρα του δούκας του Λόλλαντ και διάδοχος του θρόνου των Δανών και των Σλάβων, συμμετείχε ενεργά στους πολέμους του πατέρα του στην Σκανία. Στην διάρκεια του πολέμου του Έλσινγκμποργκ (1362) τραυματίστηκε σοβαρά, σύμφωνα με χρονικογράφους δέχτηκε μια πέτρα στο κεφάλι που του έφερε μεγάλη διανοητική διαταραχή,  πέθανε την επόμενη χρονιά στην Κοπεγχάγη πιθανότατα από τα τραύματα. 

Σε αντίθεση με τους γονείς του ο Χριστόφορος δεν τάφηκε στο αβαείο του Σόρο μαζί με τους γονείς του αλλά στον Καθεδρικό ναό του Ροσκίλντε μαζί με την μικρότερη αδελφή του Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας, στον τάφο του υπάρχει μια αλαβάστρινη μορφή ενός βαριά οπλισμένου νέου ιππότη με τις ασπίδες της Δανίας, του Άλλαντ και του Λόλλαντ. Το μνημείο του καταστράφηκε κατά την διάρκεια της Μεταρρύθμισης αλλά η αλαβάστρινη μορφή του αποκαταστάθηκε (1879) από τον γλύπτη Βίλχελμ Βίσσεν.

Παραπομπές

Πηγές

Jörgensen Ellen: Valdemar Atterdag. Utvalg af kilder. Copenhagen 1911.
Gottfrid Carlsson (1945). Medeltidens nordiska unionstanke. Stockholm: Gebers. 
Nordisk familjebok (1911), band 14, s. 1453–1454

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Χριστόφορος
Βιογραφικό Λεξικό της Δανίας
Οπλισμένος Χριστόφορος

Οίκος του Έστριντσον
Πρίγκιπες της Δανίας
Χέλβιγκ του Σλέσβιχ

Η Χέλβιγκ του Σλέσβιχ (περί το 1320  - 1374), βασίλισσα της Δανίας ως σύζυγος του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας και μητέρα της Μαργαρίτας Α΄ της Δανίας ήταν κόρη του Έρικ Β΄ του Σλέσβιχ και της Αδελαΐδας του Χόλσταϊν- Ρέντσμπουργκ, η ημερομηνία γέννησης της είναι άγνωστη αλλά είναι βέβαιο οτι είχε γεννηθεί αυτή όπως και όλα τα αδέλφια της όταν πέθανε ο πατέρας της (1325), νεώτερες εκτιμήσεις τοποθετούν την ημερομηνία γέννησης της γύρω στο 1320.

Γάμος με τον βασιλιά της Δανίας Βάλντεμαρ Δ΄ και βασίλισσα της Δανίας

Ο αδελφός της Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας εξελέγη βασιλιάς της Δανίας την τριετία (1326 - 1329) το μοναδικό μέλος από τον Οίκο του Άβελ της Δανίας που ανέβηκε στον θρόνο και επειδή ήταν ακόμα παιδί βρισκόταν υπό την κηδεμονία του από μητέρα θείου Γεράρδου του Χόλσταϊν ο οποίος είχε ανατρέψει τον βασιλιά Χριστόφορο Β΄. Την δεκαετία του 1330 πραγματοποιήθηκε συμμαχία ανάμεσα στον αδελφό της Βάλντεμαρ ο οποίος είχε ανατραπεί και στον νέο βασιλιά της Δανίας Βάλντεμαρ Δ΄ γιο του Χριστοφόρου Β΄ εναντίον του θείου του Γεράρδου του Χόλσταϊν, σαν επισφράγιση της συμμαχίας ήταν ο γάμος της Χέλβιγκ με τον ίδιο τον βασιλιά, η γαμήλια τελετή έγινε στο κάστρο του Σόντεμπουργκ (1340) στην συνέχεια μετακινήθηκα στο Βίμποργκ όπου χαιρετήθηκαν σαν βασιλικό ζεύγος.  
Η προίκα που έφερε στον σύζυγο της ήταν μια περιοχή στην βόρεια Γιουτλάνδη βόρεια του ποταμού Κονγκέα.

Διαζύγιο με τον Βάλντεμαρ μετά την γέννηση του τελευταίου τους παιδιού

Ελάχιστες αναφορές υπάρχουν για τον ρόλο της Χέλβιγκ ως βασίλισσας, η μοναδική αναφορά φαίνεται την εποχή που είχε τον ρόλο της αντιβασίλισσας στο ταξίδι του Βάλντεμαρ σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους (1346) αλλά τίποτε άλλο πέρα απο αυτό, ζούσε μαζί μέχρι τον σύζυγο της μέχρι την γέννηση του τελευταίου τους παιδιού Μαργαρίτας αλλά μετά χώρισαν. Υπάρχουν πολλές θεωρίες για τον λόγο του διαζυγίου τους μια παραδοσιακή θεωρία από κάποιο λαϊκό τραγούδι λέει ότι φυλακίστηκε στο κάστρο του Σόμποργκ αλλά μένει ανεπιβεβαίωτη, άλλη μια θεωρία λέει ότι χώρισαν λόγω της οργής της για την ερωμένη του Βάλντεμαρ Τόβ αλλά ούτε και αυτή έχει επιβεβαιωθεί. 
Το βέβαιο είναι ότι μετά το διαζύγιο τους έμεινε στα αβαείο του Εσρούμ όπου πέθανε ως μοναχή έναν χρόνο πριν τον θάνατο του συζύγου της, τάφηκε μαζί με τον Βάλντεμαρ Δ΄ στο αβαείο του Σόρο, τον θρόνο της Δανίας διαδέχθηκε η μικρότερη κόρη τους Μαργαρίτα.

Κληρονόμοι

Με τον σύζυγο της Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας παιδιά τους ήταν :

Χριστόφορος του Λόλλαντ
Ίνγκεμποργκ της Δανίας
Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας

Παραπομπές

Πηγές

Alf Henrikson: Dansk historia (Danish history) (1989) (Swedish)
Sven Rosborn (In Swedish): När hände vad i Nordens historia (When did what happen in the historiy of the Nordic countries) (1997)
https://web.archive.org/web/20161122000742/http://www.xn--nstvedhistorie-0ib.dk/dronning_helvig.pdf
Dansk Biografisk Leksikon, 1933-34

Βασίλισσες της Δανίας
Ίνγκεμποργκ της Δανίας, δούκισσα του Μεκλεμβούργου

Η Ίνγκεμποργκ της Δανίας, δούκισσα του Μεκλεμβούργου (δανικά: Ingeborg Valdemarsdatter Κάστρο του Σόντεμπουργκ, 1 Απριλίου 1347 - 16 Ιουνίου 1370), δούκισσα του Μεκλεμβούργου - Σβερίν λόγω του γάμου της με τον δούκα Ερρίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δεύτερη κόρη και τρίτο παιδί του βασιλιά Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας και της συζύγου του Χέλβιγκ του Σλέσβιχ, διάδοχος του θρόνου της Δανίας και μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτας Α΄ της Δανίας.

Γάμος της Μαργαρίτας με τον Ερρίκο του Μεκλεμβούργου 

Η Ίνγκεμποργκ είχε δυο αδελφές με το όνομα Μαργαρίτα η μεγαλύτερη πέθανε σε ηλικία 5 ετών (1350) γι'αυτό οι γονείς της προτίμησαν να δώσουν το ίδιο όνομα στη μικρότερη κόρη τους που γεννήθηκε αργότερα (1353), μετά τον θάνατο της μεγαλύτερης Μαργαρίτας η Ίνγκεμποργκ αρραβωνιάστηκε τον Ερρίκο του Μεκλεμβούργου, ο γάμος τους έγινε με την ενηλικίωση της Ίνγκεμποργκ (1362). Η Ίνγκεμποργκ με τον θάνατο και του μεγαλύτερου αδελφού της Χριστόφορου, δούκα του Λόλλαντ έγινε διάδοχος του θρόνου της Δανίας αφού οι γονείς της δεν είχαν άλλους γιους αλλά δεν πρόλαβε να γίνει βασίλισσα επειδή πέθανε πρόωρα στις 16 Ιουνίου 1370 σε ηλικία 23 ετών πριν από τον πατέρα της.

Διαδοχή στον θρόνο της Δανίας

Ο πατέρας της Ίνγκεμποργκ πέθανε (1375) μετά από 5 χρόνια ασθένειας από ουρική αρθρίτιδα χωρίς να ορίσει διάδοχο, ο θρόνος της Δανίας έμενε κενός και οι ευγενείς συνήλθαν στο Όντενσε προκειμένου να εκλέξουν νέο βασιλιά. Οι προτιμήσεις τους ήταν μοιρασμένες οι μισοί ευγενείς ήθελαν βασιλιά τον γιο της Ίνγκεμποργκ, Αλβέρτο Δ΄, δούκα του Μεκλεμβούργου, οι υπόλοιποι μισοί τη μικρότερη αδελφή της Μαργαρίτα η μόνη από τα αδέλφια της που βρισκόταν τότε στη ζωή και τον γιο της Όλαφ Χάακορσον. Στην τελική εκλογή υπερίσχυσε ο Όλαφ, οι λόγοι ήταν τα έντονα αντί - Γερμανικά αισθήματα της Μαργαρίτας και το γεγονός υπήρχε ήδη ένας βασιλιάς στη Σουηδία ο Αλβέρτος του Μεκλεμβούργου κουνιάδος της Μαργαρίτας και δεν ήθελαν οι ευγενείς άλλον βασιλιά από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου σε Σκανδιναβικό βασίλειο. Ο Όλαφ ορκίστηκε βασιλιάς (1376) με τη μητέρα του Μαργαρίτα αντιβασίλισσα και κηδεμόνα,  μετά τον πρόωρο θάνατο του Όλαφ (1387) η Μαργαρίτα διάλεξε ως διάδοχο της τον μικρανεψιό της Έρικ της Πομερανίας.

Κληρονόμοι

Με τον γάμο της με τον Ερρίκο του Μεκλεμβούργου παιδιά της ήταν :

Ευφημία (πέθανε το 1400)
Αλβέρτος Δ, δούκας του Μεκλεμβούργου (1362 - 1388)
Μαρία (1363 - 1403)
Ίνγκεμποργκ (1368 - 1408)

Παραπομπές

Πηγές

Cawley, Charles, DENMARK, Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
Our Family History and Ancestry. "Ingeborg Valdemarsdatter, Prinsesse of Denmark". Retrieved 2011-05-05.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Μαργαρίτα της Δανίας

Οίκος του Έστριντσον
Harrods

Το Harrods είναι πολυτελές πολυκατάστημα που βρίσκεται στην  στο  του Λονδίνου. Είναι ιδιοκτησία του κράτους του Κατάρ. Το σύνθημα του Harrods είναι η λατινική φράση Omnia Omnibus Ubique, που σημαίνει «όλα τα πράγματα για όλους τους ανθρώπους, παντού». Αρκετές από τις υπηρεσίες του Harrods, είναι ευρέως γνωστές συμπεριλαμβανομένων και των εποχιακών χριστουγεννιάτικων τμημάτων αλλά και τις αίθουσες φαγητού.

Επιχειρήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου
Ποδόσφαιρο 5x5

Το ποδόσφαιρο 5x5 είναι μια παραλλαγή του ποδοσφαίρου, όπου κάθε ομάδα αποτελείται από πέντε παίκτες (τέσσερις εκτός έδρας παίκτες και έναν τερματοφύλακα). Άλλες διαφορές από το κλασικό ποδόσφαιρο περιλαμβάνουν το μικρότερο γήπεδο, μικρότερα τέρματα και μειωμένη διάρκεια παιχνιδιού. Οι αγώνες παίζονται σε εσωτερικούς χώρους ή σε εξωτερικούς χώρους με χλοοτάπητα και συχνά ο αγωνιστικός χώρος περικλείεται σε "κλωβό" για να αποτρέπεται η έξοδος της μπάλας από την περιοχή παιχνιδιού και να διατηρείται η  ομαλή ροή του αγώνα.
Κωνσταντίνος Χρυσοχοΐδης

Ο Κωνσταντίνος Χρυσοχοΐδης (1873 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Καταγόταν από τις Μηλιές Πηλίου. Είχε σπουδάσει νομικά και ασκούσε την δικηγορία. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λαρίσης στις εκλογές του 1910 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1912 και του 1915. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Λάρισας για τριετή θητεία με το Κόμμα των Φιλελευθέρων.

Παραπομπές 

Βουλευτές Λάρισας
Έλληνες Γερουσιαστές
Παντελής Χριστίδης

Ο Παντελής Χριστίδης (1869 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ήταν δικηγόρος. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Φλώρινας για εξαετή θητεία με το Κόμμα των Φιλελευθέρων.

Παραπομπές 

Έλληνες Γερουσιαστές
Αγνή του Βρανδεμβούργου

Η Αγνή του Βρανδεμβούργου (περί το 1257 - 29 Σεπτεμβρίου 1304) βασίλισσα της Δανίας ως σύζυγος του Έρικ Ε΄ της Δανίας και αντιβασίλισσα της Δανίας ως κηδεμόνας του ανήλικου γιου της Έρικ ΣΤ΄ της Δανίας (1286 - 1293) ήταν κόρη του μαργράβου Ιωάννη Α΄ του Βρανδεμβούργου και της Μπριγκίτας της Σαξονίας. Παντρεύτηκε στις 11 Νοεμβρίου 1273 στο Σλέσβιχ τον βασιλιά της Δανίας Έρικ κατά τη διάρκεια που ο Έρικ ήταν αιχμάλωτος τη δεκαετία του 1260 στο Βρανδεμβούργο με συμφωνία να ελευθερωθεί μόνο αν παντρευτεί την Αγνή χωρίς προίκα, η Δανία και το Βρανδεμβούργο είχαν μακρόχρονες παραδόσεις γάμων ανάμεσα στις δυναστικές τους οικογένειες. 
Το 1286 με τη δολοφονία του συζύγου της έμεινε χήρα και έγινε αντιβασίλισσα της Δανίας για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Έρικ ΣΤ΄, οι διαδικασίες στην εποχή που ήταν αντιβασίλισσα δεν είναι σαφής χωρίς να γνωρίζουμε με ακρίβεια αν έπαιρνε τις αποφάσεις η ίδια ή το βασιλικό συμβούλιο, ο Πέτερ Νίλσεν Χοσεόλ που ήταν πολύ ευνοούμενος από την αντιβασιλεία δέχτηκε υποστήριξη από την οικογένεια της. Το 1290 χρηματοδότησε μια μεγάλη μικρογραφία στην εκκλησία του Αγίου Μπέντ στο Ρίνγκστεντ που την είχε παραστήσει σε μια κυρίαρχη μορφή, εγκατέλειψε την αντιβασιλεία με την ενηλικίωση του γιου της (1293). Παντρεύτηκε στη συνέχεια την ίδια χρονιά (1293) τον Γεράρδο Β΄ του Χόλσταϊν - Πλόν με τον οποίο απέκτησε τον Ιωάννη Γ΄ κόμη του Χόλσταϊν - Πλόν, επισκεπτόταν πολύ συχνά τη Δανία μετά τον δεύτερο γάμο της, την είχε ως δεύτερη πατρίδα.

Παραπομπές

Πηγές
Alf Henrikson: Dansk historia (Danish history) (1989) (Swedish)
Sven Rosborn (In Swedish): När hände vad i Nordens historia (When did what happen in the history of the Nordic countries) (1997)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγνή

Βασίλισσες της Δανίας
Βασιλομήτωρ
Έρικ ΙΒ΄ της Σουηδίας

Ο Έρικ ΙΒ΄ της Σουηδίας  ή Έρικ Μάγκνουσον (σουηδ: Erik Magnusson, 1339 - 20 Ιουνίου 1359), βασιλιάς της Σουηδίας (1356 - 1359) σαν αντίπαλος του πατέρα του ήταν μεγαλύτερος γιος του Μάγκνους Δ΄ της Σουηδίας και της Λευκής του Ναμύρ, παντρεύτηκε τη Βεατρίκη της Βαυαρίας (1344-1359) κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Βαυαρίας.
Το 1343 ο Έρικ και ο μικρότερος αδελφός του Χάακον ΣΤ' της Νορβηγίας εξελέγησαν αντίστοιχα διάδοχοι του Σουηδικού και του Νορβηγικού θρόνου, το βασίλειο κινδυνεύει να διασπαστεί και οι ευγενείς προκάλεσαν τον Έρικ σε εξέγερση εναντίον του πατέρα του (1355), το 1357 είχε καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Σουηδίας και τη Φινλανδία. Το βασίλειο ενώθηκε ξανά όταν ο Έρικ συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του λίγους μήνες πριν τον θάνατο του (1359), στην αρχή κατηγορήθηκε για τον πρόωρο θάνατο του ότι η μητέρα του Λευκή τον δηλητηρίασε αλλά σύντομα αποδείχτηκε ότι πέθανε από την επιδημία της Μαύρης πανώλης από την οποία πέθαναν αμέσως μετά η σύζυγος του Βεατρίκη και οι δυο γιοι του.

Παραπομπές

Πηγές
Ingvar Andersson, Histoire de la Suède… des origines à nos jours, Éditions Horvath, Roanne, 1973
Lucien Musset, Les Peuples scandinaves au Moyen Âge, Paris, Presses universitaires de France, 1951, 342 p. 
Ragnar Svanström et Carl Fredrik Palmstierna (trad. Lucien Maury), Histoire de la Suède, Paris, Stock, 1944, 384 p.

Βασιλείς της Σουηδίας
Οίκος του Μπγιέλμπο
Μαρία του Αρτουά

Η Μαρία του Αρτουά (Marie d'Artois, 1291 - 22 Ιανουαρίου 1365) Κυρία του Μερόντ ήταν τέταρτη κόρη του Φιλίππου του Αρτουά και της Λευκής της Βρετάνης.

Βιογραφία
Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ των Νταμπιέρ μαρκήσιο του Ναμύρ, γιο του Γκυ του Νταμπιέρ και της δεύτερης συζύγου του Ισαβέλλας του Λουξεμβούργου.  Ο γάμος έγινε στο Παρίσι στις 6 Μαρτίου 1310 και κατοχυρώθηκε στο Πουασί τον Ιανουάριο του 1313, στον Ιωάννη παραχωρήθηκε το κάστρο του Βίζνενταλ στην Φλάνδρα και κατοχυρώθηκε από τον Ροβέρτο Γ΄ ετεροθαλή αδελφό του Ιωάννη (1313).

Οικογένεια
Παιδιά τους ήταν:
 Ιωάννης Β΄ μαρκήσιος του Ναμύρ.
 Γκυ Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ.
 Ερρίκος του Ναμύρ (1312 - 1333)
 Φίλιππος Γ΄ μαρκήσιος του Ναμύρ.
 Λευκή
 Μαρία του Ναμύρ (1322 - 1357)
 Μαργαρίτα του Ναμύρ (1323 - 1383)
 Γουλιέλμος Γ΄ μαρκήσιος του Ναμύρ.
 Ροβέρτος του Ναμύρ (1325 - 1391)
 Λουδοβίκος του Ναμύρ (1325 - 1386)
 Ελισάβετ του Ναμύρ (1329 - 1382)

Παραπομπές

Πηγές
Arblaster, Paul (2012-06-13). A History of the Low Countries. Palgrave Macmillan.

Οίκος των Καπετιδών
Οίκος του Αρτουά