joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ισαυρία

Η Ισαυρία ήταν αρχαία χώρα της Μικράς Ασίας. Είναι μια απομονωμένη περιοχή στο εσωτερικό της Νότιας Μικράς Ασίας, με διαφορετική έκταση σε διαφορετικές περιόδους, αλλά γενικά τοποθετείται στην περιοχή Bozkır και τα περίχωρά της, της επαρχίας Ικονίου της Τουρκίας ή ο πυρήνας της είναι τα βουνά του Ταύρου.

Οφείλει το όνομά της στην αμφιλεγόμενη φυλή των Ισαύρων και τους δίδυμους οικισμούς Παλαιά Ίσαυρα και Νέα Ίσαυρα. Οι Ίσαυροι ήταν ανεξάρτητοι ορεσίβιοι άνθρωποι που δημιουργούσαν χάος σε γειτονικές περιοχές υπό μακεδονική και ρωμαϊκή κατοχή.

Ο κύριος πυρήνας της Ισαυρίας ήταν η περιοχή βόρεια της οροσειράς του Ταύρου που βρίσκεται ακριβώς στα νότια του Ικονίου και των Λύστρων. Η Λυκαονία επεκτεινόταν σε όλη την πεδιάδα του Ικονίου ενώ η Ισαυρία άρχιζε από τους πρόποδες του Ταύρου.
Τον 4ο αιώνα π.Χ., Ισαυρία ονομαζόταν η περιοχή γύρω από τα Παλαιά Ίσαυρα και τις όχθες του ποταμού Καλύκαδνου. Όταν η πρωτεύουσα, Παλαιά Ίσαυρα, μια ισχυρά οχυρωμένη πόλη, στους πρόποδες του όρους Ταύρου, πολιορκήθηκε από τον Περδίκκα, τον μακεδόνα αντιβασιλέα μετά το θάνατο του Μέγα Αλεξάνδρου, οι Ίσαυροι έβαλαν στην πόλη φωτιά, αντί να υποταχθούν.

Παραπομπές

Δείτε επίσης
 Ισαυριανή γλώσσα

Ιστορικές περιοχές της Τουρκίας
Belarus 4

Το Belarus 4 είναι περιφερειακό κρατικό κανάλι της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας, και ξεκίνησε την λειτουργία του τον Σεπτέμβριο του 2015, με το παράρτημα του καναλιού στο Μογκιλιόφ.

Ιστορία 
Η πρωτοβουλία για το κανάλι άρχισε από την Λευκορωσική Ραδιοτηλεοπτική Εταιρεία, υποστηρίχθηκε από το Υπουργείο Πληροφοριών και από περιφερειακές εκτελεστικές επιτροπές. Δημιουργήθηκε λόγω της έλλειψης περιφερειακού χρόνου στα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια της χώρας. Η πρώτη πόλη στην οποία το κανάλι άρχισε να εκπέμπει στις 8 Σεπτεμβρίου 2015 ήταν το Μογκιλιόφ. Μέχρι το τέλος του έτους, το κανάλι άρχισε να εκπέμπει στο Γόμελ, το Βιτσέμπσκ, το Χρόντνο και το Μπρεστ. 

Το λογότυπο του καναλιού εμφανίζει τις λέξεις Λευκορωσία 4, καθώς και το όνομα των πόλεων στις οποίες εδρεύουν τα παραρτήματα του καναλιού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Λευκορωσική Ραδιοτηλεοπτική Εταιρεία
Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2015
Τηλεοπτικά κανάλια στην Λευκορωσία
Γουλιέλμος, κόμης του Σαλλί

Ο Γουλιέλμος, κόμης του Σαλλί ή Γουλιέλμος ο Απλός (Guillaume de Sully, περί το 1085 - περί το 1150) κόμης του Μπλουά και του Σαρτρ (1102 - 1107) ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Στεφάνου-Ερρίκου του Μπλουά και της Αδέλας της Νορμανδίας, κόρης του Γουλιέλμου του Κατακτητή. Ο Γουλιέλμος του Σαλλί ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Θεοβάλδου του Μέγα, κόμητος της Καμπανίας, του βασιλιά Στεφάνου της Αγγλίας και του Ερρίκου, επισκόπου του Ουίντσεστερ.

Διεκδικητής του Αγγλικού θρόνου

Σε περίπτωση που ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας πέθαινε χωρίς γιους ο Γουλιέλμος θεωρείτο ο πρώτος υποψήφιος διάδοχος για τον Αγγλικό θρόνο λόγω της μητέρας του, γι'αυτό βρισκόταν σε συνεχή εχθρότητα με την κόρη του Ερρίκου Αυτοκράτειρα Ματθίλδη η οποία είχε παντρευτεί τον Γοδεφρείδο Πλανταγενέτη. Οι ιστορικοί της εποχής του δεν τον είχαν για σοβαρό υποψήφιο διάδοχο του Αγγλικού θρόνου, αναφέρεται ότι είχε μια μορφή διανοητικής καθυστέρησης γι αυτό ονομάστηκε "Γουλιέλμος ο Απλός" αλλά δεν έχει επιβεβαιωθεί.

Απώλεια της Καμπανίας από τον αδελφό του Θεοβάλδο

Ο πατέρας του τον όρισε διάδοχο να κληρονομήσει την κομητεία της Καμπανίας και του Σαρτρ λίγο πριν αναχωρήσει για την Β΄ Σταυροφορία (1102). Η μητέρα του ωστόσο τον θεωρούσε ακατάλληλο γι'αυτή την θέση λόγω της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς του γι'αυτό όταν ο δεύτερος αδελφός του Θεοβάλδος ενηλικιώθηκε (1107) η μητέρα του τον τοποθέτησε στην θέση του κόμη αναγκάζοντας τον Γουλιέλμο να αποσυρθεί στα εδάφη της συζύγου του στο Σαλλί. Αναφέρεται ένα περιστατικό στο οποίο ο Γουλιέλμος επιτέθηκε να σκοτώσει τον επίσκοπο του Σαρτρ λόγω μιας δικαστικής διαμάχης που είχε μαζί του.

Οικογένεια

Με την σύζυγο του Αγνή του Σαλλί απέκτησε:

 Ραούλ 1102-1176, ηγούμενος στο αββαείο του Κλυνύ.
 Μαργαρίτα 1105-1145, παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Νορμανδίας κόμη του Ε.
 Ερρίκος απεβ. 1189, ηγούμενος του αββαείου του Φεκάμπ.
 Ροδόλφος 1104-1176.
 Ελισάβετ 1105-1128, ηγουμένη του αββαείου του Καέν.
 Εύδης-Αρσαμπώ Γ΄, κύριος του Σαλλί.

Παραπομπές

Πηγές

Adela of Blois: Familial Alliances and Female Lordship, Kimberly A. LoPrete, Aristocratic Women in Medieval France, ed. Theodore Evergates, (University of Pennsylvania Press, 1990)
Crouch, David The Reign of King Stephen; 1135–1154 Harlow:Pearson Education Lmt, 2000 
LoPrete, Kimberly Adela Countess and Lord Dublin:Fourcourts Press, 2007

Κόμητες του Μπλουά
Οίκος του Μπλουά
Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας

Το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (Α.K.E.) είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε ως προσπάθεια ανασύστασης του ιστορικού Αγροτικού Κόμματος (1914), μετά την πτώση της επταετούς δικτατορίας (1967-1974). 

Αρχικά συνεργαζόταν με το Κ.Κ.Ε., με το οποίο εκλεγόταν βουλευτής ο ηγέτης του, Κώστας Νάσσης. 

Παλαιότερα, εξέδιδε την εφημερίδα "Δρόμος της Αγροτιάς".

Το 1984 διασπάστηκε και κάποια στελέχη του με επικεφαλής τον Σπύρο Σελιανίτη ίδρυσαν το Προοδευτικό Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (Π.Α.Κ.Ε.). Τόσο το Α.Κ.Ε., όσο και το Π.Α.Κ.Ε. το 1989 εντάχθηκαν στον Συνασπισμό της Αριστεράς, από τον οποίο αποχώρησαν το 1991, στηρίζοντας το Κ.Κ.Ε.

Τα τελευταία χρόνια έχει εκσυγχρονιστεί πλήρως ως προς τις βαθμίδες διοίκησής του, αλλά και ως προς τους σκοπούς και στόχους του Κόμματος.

Στις ευρωεκλογές του 2019 το κόμμα συνεργάστηκε με το Λ.Ε.Υ.Κ.Ο. και τις Ενώσεις Πολιτισμού και Ανάπτυξης. Στις βουλευτικές εκλογές της 26ης Μαΐου του ίδιου έτους, το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος, εξετέθη στις εκλογές με την συνεργασία πάλι του Λ.Ε.Υ.Κ.Ο. και των Ενώσεων Πολιτισμού και Ανάπτυξης.

Και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις κατετέθησαν στον Άρειο Πάγο ενστάσεις, οι οποίες απορρίφθηκαν με τις αποφάσεις 65/2019 και 78/2019 οι οποίες διευκρινίζουν τη νομιμότητα του Προέδρου Χρήστου Μαστραντώνη και του Διοικητικού του Συμβουλίου.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
Γιώργος Αλεξάτος, Ιστορικό Λεξικό του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος, εκδόσεις Κύμα

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος ελληνικών πολιτικών κομμάτων

Ελληνικά πολιτικά κόμματα
Χαρά Παπαδοπούλου

Η Χαρά Παπαδοπούλου (9 Δεκεμβρίου 1996, Αθήνα) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα του Ηλυσιακού Αθηνών στη Πρε Λιγκ Γυναικών της Ελλάδας ως πασαδόρος.

Καριέρα 
Η Χαρά Παπαδοπούλου ξεκίνησε την καριέρα της από την Φιλαθλητική Ένωση Ιωαννίνων σε μικρή ηλικία. Ύστερα από μία ασυμφωνία με τον σύλλογό της άρχισε να προπονείται με τον Ηρακλή Ιωαννίνων από τον Ιανουάριο του 2012. Τελικά μετά από προσφυγή στο ΑΣΕΑΔ όπου και δικαιώθηκε, εντάχθηκε επίσημα στον Ηρακλή τον Μάρτιο του 2013, που τότε αγωνιζόταν στον Γ' όμιλο της Α2.
Το καλοκαίρι του 2014 η Χαρά Παπαδοπούλου συμμετέχοντας στις Πανελλαδικές Εξετάσεις εισάγεται στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έτσι αναγκάζεται να μετακομίσει στην Αθήνα και εντάσσεται στον Παναθηναϊκό, στον οποίον παραμένει μέχρι το 2017, αγωνιζόμενη συνήθως ως αναπληρωματική πασαδόρος, αλλά πάντα με μεγάλη επιτυχία, όπως μαρτυρούν οι κλήσεις της, τόσο στις μικρές Εθνικές ομάδες, όσο και στη βασική Εθνική Γυναικών.
Τον Μάιο του 2017 η Χαρά Παπαδοπούλου αποδέχεται την πρόταση του Ολυμπιακού Πειραιώς και υπογράφει συμβόλαιο διετούς διαρκείας με τις νταμπλούχες Ελλάδας. Έτσι συμμετέχει στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού Κυπέλλου Θριάμβου, αλλά και στις κατακτήσεις του πρωταθλήματος και του κυπέλλου Ελλάδας από τις ερυθρόλευκες την περίοδο 2017-18, που αποτελούν τους πρώτους τίτλους στην καριέρα της.
Τον Μάιο του 2018, Ολυμπιακός και Παπαδοπούλου αποφασίζουν να λύσουν τη συνεργασία τους, παρά το διετές συμβόλαιο που ειχε συναφθεί ένα χρόνο νωρίτερα. Έτσι η Χαρά Παπαδοπόύλου αποφασίζει να συνεχίσει την καριέρα της στον Ηλυσιακό Αθηνών.

Διεθνής καριέρα 
Χαρακτηριστικό του ταλέντου της είναι το γεγονός ότι κλήθηκε στην Εθνική Κορασίδων το 2012, εποχή που απλώς συμμετείχε στις προπονήσεις του Ηρακλή, χωρίς να αγωνίζεται, λόγω της έλλειψης του δελτίου της. Έκτοτε είχε διαρκείς συμμετοχές στις Εθνικές Κορασίδων και Νεανίδων, συμμετέχοντας σε προκριματικούς Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων, αλλά και του Παγκόσμιου του 2015. Στις 29 Αυγούστου του 2015 η Χαρά Παπαδοπούλου πήρε το βάπτισμα του πυρός και στην Εθνική Γυναικών, αγωνιζόμενη εναντίον του Ισραήλ σε αγώνα για την Ευρωπαϊκή Λίγκα.

Συλλογικοί τίτλοι - Διακρίσεις

Διεθνείς διοργανώσεις 
Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ)
  1η θέση: 2018 (Ολυμπιακός Πειραιώς)

 Εθνικά Πρωταθλήματα 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας 2017-18 (Ολυμπιακός Πειραιώς)

 Εθνικά Κύπελλα 1 Κύπελλο Ελλάδας
 2018 (Ολυμπιακός Πειραιώς)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές 
 Στον Ηρακλή Ιωαννίνων www.volleynews.gr
 Οι διεθνείς συμμετοχές της Παπαδοπούλου  www.cev.eu
 Χαρά Παπαδοπούλου - Ατομικά στοιχεία www.greekvolley.gr
 Εθνική Κ19 - Προκριματικά Ευρωπαϊκού 2014  www.cev.eu
 Εθνική Ελλάδας Γυναικών - Ατομικές συμμετοχές www.volleyball.gr

Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης
Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος
Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Τσουγκράνα

Η τσουγκράνα είναι ένα εργαλείο για την απομάκρυνση των πετρών από το χώμα. Κάθε βράδυ βλέπω τον ήλιο.Χρησιμοποιείται στην δόμηση, στην κηπουρική και στον αγροτικό τομέα. Είναι ένα συνήθως χειροκίνητο εργαλείο.

Κατασκευή
Οι τσουγκράνες γίνονται συνήθως από σίδηρο ή χάλυβα.
Τα δόντια είναι διπλωμένα στην πλάτη και αυτό τους παρέχει επιπλέον ακαμψία.
Οι λαβές κατασκευάζονται συνήθως από ξύλο, χάλυβα ή ακόμη και ελαφρά συνθετικά υλικά και είναι καρφωμένες στα δόντια.

Χρήσεις των τσουγκράνων
Η τσουγκράνα χειρός μπορεί να προσαρμοστεί για πολλές διαφορετικές εργασίες και περιβάλλοντα, για παράδειγμα:

Μία τσουγκράνα για χώμα και βράχους έχει στη λαβή καμπυλωτά δόντια και δύο λυγισμένες καμπύλες.

Μία τσουγκράνα για φύλλα και γρασίδι έχει περισσότερα καμπυλωτά δόντια και στη μέση ένα μακρόστενο κομμάτι από μέταλλο. Ανάμεσα στη λαβή και στα δόντια μπορεί να μπει από γύρω κι ένα άλλο μικρό κομμάτι από μέταλλο. Είναι σχεδιασμένη τόσο για να μαζεύει τα πεσμένα φύλλα.

Οι τσουγκράνες - παιχνίδια είναι πλαστικές για να παίζουν τα παιδιά σε αμμώδεις παραλίες.

Κατηγορίες τσουγκράνων
Η τσουγκράνα αποτελείται από δύο μέρη, το στέλεχος και την χειρολαβή. Το στέλεχος βοηθάει στην απομάκρυνση των πετρών από το χώμα. Η χειρολαβή βοηθάει στο να μπορούμε εύκολα να συγκρατήσουμε την τσουγκράνα και προσαρμόζεται, ανάλογα με το είδος της τσουγκράνας.
Υπάρχουν πολλά είδη τσουγκράνων. Μερικά από αυτά είναι:
Τσουγκράνα χειρός 
Τσουγκράνα για χώμα και βράχους
Τσουγκράνα για φύλλα και γρασίδι

Ιστορία
Οι άνθρωποι στην Πρωτόγονη εποχή συνήθιζαν να δημιουργούν από τη φύση τους εργαλεία κατάλληλα για τις ανάγκες της εποχής. Η τσουγκράνα από τότε άρχισε να χρησιμοποιείται πολύ πιο συχνά και όχι μόνο για την ανακάλυψη πραγμάτων κάτω από το έδαφος. Αργότερα  χρησιμοποιήθηκε και για το μάζεμα των πεσμένων φύλλων. Οι άνθρωποι αυτή την εποχή συνήθιζαν να της δίνουν διαφορετικά μεγέθη και σχέδια για να ικανοποιήσουν την κάθε τους ανάγκη. Με την  εξέλιξη των χρονών οι τσουγκράνες τελειοποιούνταν και εξελίσσονταν. Οι άνθρωποι προσπαθούσαν να τις δημιουργήσουν όσο το δυνατότερο πιο πρακτικά και πιο κατάλληλα για τις ανάγκες τους. Με την πάροδο των χρονών αυτή η χρήση των τσουγκράνων συνεχιζόταν. Η τσουγκράνα είναι ένα εργαλείο το οποίο μας βοηθά να σκάβουμε. Αποτελείται από την χειρολαβή και το στέλεχος. Η χειρολαβή μας βοηθά στο να πιάνουμε την τσουγκράνα, έτσι ώστε να μένει σταθερό. Κινούμε τη χειρολαβή με τη βοήθεια της βαρύτητας εφόσον τη γέρνουμε προς τα κάτω. Η χειρολαβή μάς βοηθά ιδιαίτερα στην εύκολη χρήση και στήριξη της τσουγκράνας αφού η χειρολαβή είναι αρκετά μακριά ώστε να μην χρειάζεται να σκύβουμε.

Εργαλεία
Γλώσσα Τσορτί

Η γλώσσα Τσορτί (ISO 639-3: caa, Ethnologue: Ch’orti’ ή Chorti, Glottolog: chor1273) ανήκει στην γλωσσική οικογένεια Μάγια και ομιλείται από τους ιθαγενείς Μάγια κυρίως στην Γουατεμάλα και δευτερευόντως στις Ονδούρες, με τον πληθυσμό να είναι γνωστός και ως Τσορτί Μάγια και τους φυσικούς ομιλητές να φτάνουν τους 30.000. Διδάσκεται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, και χρησιμοποιεί την λατινική γραφή.

Η γλώσσα προέρχεται απευθείας από την κλασική γλώσσα Μάγια η οποία χρησιμοποιούνταν στις αρχαίες επιγραφές του πολιτισμού των Μάγια με χρήση της ομώνυμης γραφής πριν την έλευση των Ευρωπαίων. Επίσης αποτελεί την σύγχρονη εκδοχή της γλωσσικής ομάδας Τσολάν των Μάγια (Ch'olan σε χρήση μεταξύ 250 με 850 μ.Χ.), Άλλες συγχρονες διάλεκτοι των παλιών γλωσσών είναι η Τσοντάλ και η Τσολ.. Η γλώσσα θεωρείται σημαντική για την αποκρυπτογράφηση εν γένει των αρχαίων γλωσσών Μάγια.

Φωτογραφικό υλικό

Παραπομπές 

Μάγια
Τσατίρ-Τάου

Το Τσατύρ-Τάου ή Τσατυρτάου (Ρωσικά: Чатыр-тау, Чатыртау; Ταταρικά: Чатыр-тау, ταταρικά λατινικά: Çatır-Taw, Çatırtaw, προφέρεται ɕʌˌtɯrˈtɑʊ), επίσης ονομάζεται ως Σατιόρ-Γκόρα (ρωσικά: ‎ Шатёр-гора, κυριολεκτικά Βουνό της Σκηνής), είναι οροπέδιο κοντά στο Αζνακάγιεβο της Δημοκρατίας του Ταταρστάν στην Ρωσία. Μερικές φορές ονομάζεται ως η μόνη οροσειρά του Ταταρστάν. Το υψηλότερο σημείο του βουνού ανέρχεται στα 321.7 μέτρα. Η οροσειρά είναι φυσικό μνημείο του Ταταρστάν από το 1972.

Παραπομπές 

Οροσειρές της Ρωσίας
Σίσσυ Πιάνα

Η Σίσσυ Πιάνα είναι Ελληνογαλλίδα γλύπτρια και ζωγράφος. Γεννήθηκε στο Βόλο Μαγνησίας, όπου και τελείωσε το Λύκειο. Αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών της Μασσαλίας, όπου ζει και δημιουργεί μέχρι σήμερα.

Είναι δημιουργός μπούστων προσωπικοτήτων, όπως η προτομή του Γάλλου συγγραφέα Μισέλ Τουρνιέ (Michel Tournier), αποκτημένο από την πόλη της Choisel-Paris,  όπου ζούσε ο συγγραφέας, των Rolling Stones, αποκτημένα από το μουσείο Stones fun museum του Lüchow Γερμανίας, του Μίκη Θεοδωράκη, της Μαρίας Κάλλας, που αποτελεί μέρος της έκθεσης, αφιερωμένης στη ντίβα στο Ίδρυμα Θεοχαράκη (15 Μαΐου- 29 Οκτωβρίου 2017).

Παραπομπές 

 
Έλληνες ζωγράφοι
Έλληνες γλύπτες
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Γάλλοι ελληνικής καταγωγής
Θεοβάλδος Β΄ του Μπλουά

Ο Θεοβάλδος Β΄ του Μπλουά (Thibaut II, 985 - 11 Ιουλίου 1004), κόμης του Μπλουά (995 - 1004) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Όντο Α΄ του Μπλουά και της Μπέρτας της Βουργουνδίας κόρης του Κορράδου της Βουργουνδίας. Θετός γιος του Ροβέρτου Β΄ της Γαλλίας,  κληρονόμησε από τον πατέρα του το Μπλουά, το Σατεντάν, το Σαρτρ και την Ρενς (995). Πέθανε πρόωρα χωρίς απογόνους, τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Όντο Β΄ του Μπλουά.

Παραπομπές

Πηγές

Tout, Thomas Frederick (1906), The Empire and the Papacy: 918-1273, Periods of European history
Bachrach, Bernard S. (1993), Fulk Nerra, the Neo-Roman Consul, 987-1040: A Political Biography of the Angevin Count, University of California Press
Commire, Anne (2000), Women in World History, 10, Gale, p. 637

Κόμητες του Μπλουά
Κόμητες της Σαρτρ
Οίκος του Μπλουά
Όντο Α΄ του Μπλουά

Ο Όντο Α΄ του Μπλουά ή Εύδης Α΄ του Μπλουά (Eudes Ier de Blois, περί το 950 - 12 Μαρτίου 996) κόμης του Μπλουά, Σαρτρ, Ρενς (975 - 995) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Θεοβάλδου Α΄ κόμη του Μπλουά και της Λιουτγκάρδης του Βερμαντουά. Δέχτηκε από τον βασιλιά των Φράγκων Λοθάριο τον τίτλο του κόμητος του Παλατινάτου ο οποίος ανήκε παραδοσιακά στην οικογένεια του. 
Όπως όλοι οι συγγενείς του οι κόμητες του Βερμαντουά παρέμεναν πιστοί στους Καρολίδες στον πόλεμο με τους Καπέτες, στον πόλεμο ανάμεσα στον πατέρα του και τον Οδαλρίκ, αρχιεπίσκοπο του Ρενς για το κάστρο του Κουκί ο ίδιος ο Όντο ανέλαβε να προστατέψει το κάστρο από τον αρχιεπίσκοπο. Στα μέσα της δεκαετίας του 970 στον πόλεμο διαδοχής της Βρετάνης κατόρθωσε να υποτάξει την κομητεία του Ρενς και ο κόμης Κόναν Α΄ της Βρετάνης επιβεβαίωσε τα δικαιώματα του στην περιοχή, με τον θάνατο του πατέρα του γύρω στο 995 κληρονόμησε τις υπόλοιπες κομητείες.

Υποστήριξε τον Κάρολο της Κάτω Λωρραίνης στην ανακατάληψη της Λoν (Laon) το 988. To 991 πολιόρκησε το Μελάν το οποίο ανήκε στον Μπουσάρ τον σεβάσμιο υποτελή του Ούγου Καπέτου, σύντομα συνασπίστηκαν εναντίον του ο Ούγος Καπέτος, ο Ριχάρδος Α΄ της Νορμανδίας και ο Φούλκων Γ΄ του Ανζού οι οποίοι τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την πολιορκία. Ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στον ίδιο και τον Φούλκωνα (995) ο οποίος βρισκόταν ήδη σε πόλεμο με τον Γοδεφρείδο Α΄ της Βρετάνης, ο Όντο συμμάχησε εναντίον του Φούλκωνα με τον γαμπρό του Γουλιέλμο Δ΄ της Ακουιτανίας και τον Βαλδουίνο τον Γενειοφόρο, στο πλευρό του ήρθε ακόμα και ο παλιός του εχθρός Ριχάρδος της Νορμανδίας. Τον χειμώνα του 995 - 996 στην πολιορκία του Λανγκέ αρρώστησε, μεταφέρθηκε στο μοναστήρι του Μαρμουτιέ στην Τουρ όπου και πέθανε στις 12 Μαρτίου 996.

Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Μπέρτα της Βουργουνδίας απέκτησε τέκνα:
 Ροβέρτος
 Θεοβάλδος Β΄ του Μπλουά
 Όντο Β΄ του Μπλουά
 Τιερρύ
 Αγνή
 Ρογήρος

Παραπομπές

Πηγές
 Bradbury, Jim (2007). The Capetians: The History of a Dynasty. Hambledon Continuum.
 Bachrach, Bernard S. (1993). Fulk Nerra, the Neo-Roman Consul, 987-1040: A Political Biography of the Angevin Count. University of California Press.
 Bennett, Matthew; Bradbury, Jim; DeVries, Kelly; Dickie, Iain; Jestice, Phyllis, eds. (2005). Fighting Techniques of the Medieval World: Equipment, Combat Skills and Tactics. St. Martin's Press.
 Bourchard, Constance Brittain (1999). "Burgundy and Provence 879-1032". In Reuter, Timothy. The New Cambridge Medieval History. Vol. III. Cambridge University Press.

Κόμητες του Μπλουά
Κόμητες της Σαρτρ
Οίκος του Μπλουά
Μάρσα Μέι

Η Μάρσα Μέι, γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1995 και είναι Αμερικανίδα ηθοποιός ερωτικών ταινιών. Σήμερα, είναι μια από τις πιο διάσημες ηθοποιούς του είδους έχοντας γυρίσει πάνω από εκατό ταινίες σε όλη διάρκεια της καριέρα της.

Παιδικά χρόνια 
Η Μάρσα Μει(γεννημένη ως Bianca Byndloss), γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου του 1995 στο Μαϊάμι της Φλόριντα. Έχει Ιταλική, Κουβανική και Βρετανική καταγωγή. Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στο Μαϊάμι μαζί με την οικογένειά της όπου την αγαπά πολύ και συνεχίζει να τη στηρίζει μέχρι και σήμερα για την απόφαση της να ασχοληθεί με το πορνό. Η Μάρσα έκανε πρώτη της φορά έρωτα, όταν φοιτούσε στην τελευταία τάξη του λυκείου, με έναν άντρα που ήταν γείτονάς της και με τον οποίο είχε σχέση για ενάμιση χρόνο. Ωστόσο, από την ηλικία των δεκαέξι μέχρι την ηλικία των δεκαοκτώ, είχε σχέση με πολλά αγόρια καθώς και με κορίτσια από το σχολείο της, τα οποία ήταν ομοφυλόφιλα και της ζητούσαν να κάνουν μαζί της πρώτη φορά σχέση και έρωτα. Επίσης, στο λύκειο είχε δημιουργήσει ένα blog όπου ανέβαζε βίντεο μέσα από τα οποία έδινε συμβουλές για τη σωστή εκτέλεση στοματικού σεξ. Τα βίντεο αυτά έγιναν τόσο δημοφιλή στην περιοχή της, όπου μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα έγιναν viral.

Καριέρα 
Η καριέρα της στην βιομηχανία πορνό, ξεκίνησε από τα δεκαοκτώ της, όταν κατά την διάρκεια της φοίτησής της στο λύκειο είχε δημιουργήσει ένα δικό της blog αφιερωμένο στον φετιχισμό ποδιών και στοματικό σεξ. Η Μάρσα Μέι μέσω αυτού του blog απόκτησε μεγάλη διασημότητα, ώστε πολλοί άντρες της περιοχής της, την πλήρωναν για να κάνουν έρωτα μαζί της. Αυτός είναι και ο λόγος που άρχισε την δική της καριέρα στην βιομηχανία πορνό. Το 2014, σε ηλικία δεκαεννέα ετών ξεκίνησε να συμμετέχει σε ταινίες hardcore. Από την αρχή της καριέρας της μέχρι και σήμερα, έχει εμφανιστεί σε βίντεο πολλών εταιριών του είδους όπως Brazzers, BangBros, Team Skeet, Jules Jordan και Evil Angel.

Προσωπική ζωή 
Η Μάρσα Μέι αγαπά τον γυμνισμό και συχνά εμφανίζεται σε πάρτι χωρίς ρούχα, ολόγυμνη. Στον ελεύθερο χρόνο της, απολαμβάνει να πηγαίνει για ψώνια με τις φίλες και να κάνει live βίντεο σε webcam ιστοσελίδες πορνό. Αγαπά τα τατουάζ γι'αυτό έχει διάσπαρτα σε όλο το σώμα της. Η Μάρσα Μέι έχει δηλώσει ότι ανά διαστήματα είχε σχέσεις και με άνδρες και με γυναίκες. Επίσης, σε συνέντευξή της παλιότερα, έχει δηλώσει ότι έχει  ως είδωλο και άτομο που θαυμάζει, την επίσης ηθοποιό ταινιών πορνό Σάσα Γκρέϊ.
Γκιγιόμ Ζιλέ

Ο Γκιγιόμ Ζιλέ (γαλλικά: Guillaume Gillet, 9 Μαρτίου 1984 -) είναι Βέλγος επαγγελματίας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος στην Εθνική Βελγίου, με τελευταίο του σύλλογο τον Ολυμπιακό Πειραιώς.

Γεννημένος στη Λιέγη, πέρασε σχεδόν όλη του καριέρα στο Βελγικό Πρωτάθλημα, με μεγαλύτερο σταθμό της καριέρας του την Άντερλεχτ, στην οποία παρέμεινε για επτά χρόνια, κατακτώντας όλες τις εγχώριες διοργανώσεις: τέσσερα πρωταθλήματα, τρία σούπερ καπ κι ένα κύπελλο. Κατόπιν αγωνίστηκε για τρία χρόνια στη Γαλλία, σε Μπαστία και Ναντ.

Το 2007, έκανε και το ντεμπούτο του με την Εθνική Βελγίου, έχοντας συμμετάσχει και στα προκριματικά ματς παγκοσμίου κυπέλλου. Το μοναδικό του γκολ με την Εθνική του το πέτυχε το 2012, κόντα στην Κροατία. Συνολικά έχει κάνει πάνω από 20 συμμετοχές με την εθνική ομάδα της χώρας του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Belgium Stats at Belgian FA
Guillaume Gillet at Footballdatabase

Βέλγοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου
Ποδοσφαιριστές ΡΣΣ Βιζέ
Ποδοσφαιριστές ΚΑΣ Όιπεν
Ποδοσφαιριστές ΚΑΑ Γάνδη
Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ
Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου
Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο σάλας)



Πρώτη ίδρυση
Η πρώτη ίδρυση τμήματος ποδοσφαίρου σάλας του Παναθηναϊκού χρονολογείται στα τέλη της δεκαετίας του '90 έχοντας μάλιστα επιτυχίες στα τμήματα υποδομής. Παρ' όλα αυτά η προσπάθεια δε μακροημέρευσε.

Παναθηναϊκός/Αθήνα 90 (2017-2022) 
Η επανεμφάνιση του Παναθηναϊκού στο ποδόσφαιρο σάλας ανακοινώθηκε στις 8 Αυγούστου του 2017, μετά από τη σύναψη πενταετούς συνεργασίας με το σύλλογο «Αθήνα 90», τον πολυνίκη της Ελλάδας στο συγκεκριμένο άθλημα, ώστε να φέρει την ονομασία "Παναθηναϊκός Futsal" (σε επίσημα έγγραφα της ΠΕΠΣΣ αναφερόταν και ως  "Παναθηναϊκός/Αθήνα 90"). 

Ως ΠΑΟ/Αθήνα 90 συμμετείχε για πέντε σεζόν στις ελληνικές διοργανώσεις της ΠΕΠΣΣ, χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τρόπαιο, και καλύτερη θέση τη δεύτερη σε πρωτάθλημα (2018 και 2019) και κύπελλο (2019). Το 2021 παρουσίασε και γυναικεία ομάδα.

Μετά τη λήξη της πενταετούς συμφωνίας, η ομάδα αυτή επανήλθε στην αρχική της ονομασία ως Αθήνα 90.

Επανίδρυση 
Με το πέρας της πενταετούς συμφωνίας με την Αθήνα 90 το 2022, ο Παναθηναϊκός Α.Ο. ανακοίνωσε την επανίδρυση του τμήματος, που ξεκινά από τη Β' Εθνική. Την 1 Ιουλίου η ΠΕΠΣΣ ανακοίνωσε την επίσημη ένταξη του στο ποδόσφαιρο σάλας ως Παναθηναϊκός Α.Ο.

Ομάδα γυναικών 
Ταυτόχρονα με την επανίδρυση της ομάδας ανδρών, ιδρύθηκε και ομάδα γυναικών η οποία θα λάβει μέρος στο πρώτο επίσημο πανελλήνιο πρωτάθλημα.

Τρέχουσα σύνθεση

Ποδοσφαιριστές 

 (C)

Τίτλοι
 1 πρωτάθλημα Ελλάδας παίδων: 1998

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα του τμήματος 

Παναθηναϊκός Α.Ο.
Παναθηναικος
Τζαμί Κολσαρίφ

Το Τζαμί Κολσαρίφ (προφέρεται kɔlʃæˈriːf, επίσης γράφεται ως Κολ Σαρίφ, Κολ Σερίφ και Κολ Σάριφ μέσω του ταταρικού Qol Şärif mäçete, Qolşärif mäçete, και Kul Sharif μέσω του Ρωσικού мечеть Кул-Шариф, mechet Kul-Sharif) βρίσκεται στο Κρεμλίνο του Καζάν, και κατά την διάρκεια της κατασκευής του ήταν φημισμένο ως ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά στην Ρωσία, και στην Ευρώπη έξω από την Κωνσταντινούπολη.

Ιστορία 
Αρχικά, το τζαμί χτίστηκε στο Κρεμλίνο του Καζάν, τον 16ο αιώνα. Πήρε το όνομά της από τον Κολσαρίφ, που υπηρετούσαν εκεί. Ο Κολσαρίφ πέθανε με τους πολυάριθμους μαθητές, ενώ υπερασπιζόταν το Καζάν από τις ρωσικές δυνάμεις στην 1552. Πιστεύεται ότι το κτίριο περιείχε μιναρέδες, τόσο με τη μορφή τρούλων όσο και σκηνών. Το σχέδιο ήταν παραδοσιακό για τη Βουλγαρία του Βόλγα, αν και στοιχεία της πρώιμης Αναγέννησης και Οθωμανικής αρχιτεκτονικής θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιηθεί. Το 1552, κατά την άλωση της πόλης, το τζαμί καταστράφηκε από τον Ιβάν τον Τρομερό.

Τάταροι μελετητές έχουν εικασίες ως προς το κατά πόσον ορισμένα στοιχεία του τζαμιού υπάρχουν στο Καθεδρικό Ναό Αγίου Βασιλείου στη Μόσχα (το οποίο έχει 8 μιναρέδες, κεντρικό τρούλο, το οποίο δεν είναι τυπικό για την ρωσική αρχιτεκτονική). Από το 1996, το τζαμί έχει ανακατασκευαστεί στο Κρεμλίνο του Καζάν, αν και εμφανισιακά είναι αποφασιστικά μοντέρνο. Τα εγκαίνιά του στις 24 Ιουλίου, 2005, σηματοδότησαν την έναρξη των εορταστικών εκδηλώσεων αφιερωμένες στην Χιλιετία του Καζάν. Μπορεί να φιλοξενήσει έως 6.000 πιστούς. 

Πολλές χώρες συνέβαλαν στο ταμείο που δημιουργήθηκε για την επαναδημιουργία του τζαμιού, όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. 

Σήμερα το τζαμί λειτουργεί κυρίως ως μουσείο του Ισλάμ. Την ίδια στιγμή, κατά τη διάρκεια των μεγάλων Μουσουλμανικών γιορτών, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται για να προσευχηθούν.

Το συγκρότημα του Κολσαρίφ είχε προβλεφθεί να είναι ένας σημαντικός ακρογωνιαίος λίθος του αρχιτεκτονικού τοπίου του Καζάν. Εκτός από το κύριο τζαμί, το κτίριο περιλαμβάνει μια βιβλιοθήκη, εκδοτικό οίκο και το γραφείο του Ιμάμη.

Δείτε επίσης 
 Ισλάμ στην Ρωσία
 Κατάλογος των τζαμιών στην Ρωσία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Βίντεο του Κουλ Σαρίφ
 Το τζαμί Κολσαρίφ στην ιστοσελίδα "Ρωσικά Τζαμιά"
 Τζαμί Κολσαρίφ (Καζάν)
Τζαμιά στη Ρωσία
Υποστράτηγος (Αστυνομίας)

Ο Υποστράτηγος είναι βαθμός αξιωματικού στην ιεραρχία της Ελληνικής Αστυνομίας. Ανήκει στην κατηγορία των Ανωτάτων Αξιωματικών από κοινού με τον Ταξίαρχο και τον Αντιστράτηγο. Αποτελεί βαθμό μεγαλύτερο του Ταξιάρχου και μικρότερο του Αντιστρατήγου. Αντίστοιχοι βαθμοί στον Στρατό Ξηράς και στην Πυροσβεστική είναι ο Υποστράτηγος, στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό ο Υποναύαρχος και στην Πολεμική Αεροπορία ο Υποπτέραρχος.

Ο Υποστράτηγος καταλαμβάνει οργανική θέση Υποστρατήγου. Ο ελάχιστος χρόνος παραμονής στον βαθμό είναι 1 έτος στο βαθμό υπό την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 39 του Π.Δ. 24/1997 (ΦΕΚ Α-29/1997).

Διακριτικά 
Τα διακριτικά βαθμού του Ταξιάρχου αποτελούνται από δύο αδαμάντινους αστέρες, σύμπλεγμα ράβδου και σπάθης και φλογοφόρο ροιά τα οποία τοποθετούνται στον διαμήκη άξονα των επωμίδων, κατά σειρά από την κορυφή προς την βάση, η φλογοφόρος, το σύμπλεγμα ράβδου και σπάθης, κατά τρόπο ώστε το άνοιγμα να βρίσκεται προς τα εμπρός και στη συνέχεια δύο αστέρες. Στην στολή εκστρατείας τοποθετούνται στο αριστερό πέτο κεντητά σε μικρογραφίες.

Παραπομπές 

Ελληνική Αστυνομία
Αστυνομικοί βαθμοί
Κλίμα της Σαουδικής Αραβίας

Το κλίμα της Σαουδικής Αραβίας χαρακτηρίζεται από υψηλές θερμοκρασίες την ημέρα και χαμηλές θερμοκρασίες το βράδυ. Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας έχει κλίμα ερήμου, εκτός από τα νοτιοδυτικά, τα οποία έχουν ημίξηρο κλίμα.

Παραπομπές 

Κλίμα ανά χώρα
Γεωγραφία της Σαουδικής Αραβίας
Αυστραλιανή Ομοσπονδιακή Αστυνομία

Η Αυστραλιανή Ομοσπονδιακή Αστυνομία (αγγλικά: Australian Federal Police, AFP) είναι η κύρια ομοσπονδιακή υπηρεσία επιβολής του νόμου της αυστραλιανής κυβέρνησης με μοναδικό ρόλο να διερευνήσει το έγκλημα και να προστατεύσει την εθνική ασφάλεια της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας. Η AFP είναι μια υπηρεσία του Τμήματος του Γενικού Εισαγγελέα και είναι υπεύθυνη προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης.

Η AFP επικεντρώνεται στην πρόληψη, τη διερεύνηση και τη διατάραξη του διακρατικού, σοβαρού, πολύπλοκου και οργανωμένου εγκλήματος, συμπεριλαμβανομένης της τρομοκρατίας και του βίαιου εξτρεμισμού, του εγκλήματος στον κυβερνοχώρο, της εκμετάλλευσης παιδιών, του λαθρεμπορίου ναρκωτικών και της εμπορίας ανθρώπων. Η AFP είναι επίσης υπεύθυνη για την παροχή κοινοτικής αστυνόμευσης στην Επικράτεια Αυστραλιανής Πρωτεύουσας μέσω της αστυνόμευσης ACT και σε άλλα εξαρτώμενα εδάφη, παρέχοντας ασφάλεια σε μεγάλα αεροδρόμια και στενή προστασία για αξιοματούχους, συμπεριλαμβανομένου του Πρωθυπουργού της Αυστραλίας και των ξένων διπλωματικών αποστολών, από κοινού με τους εταίρους της Ασίας-Ειρηνικού, ενεργώντας ως εκπρόσωπος της διεθνούς επιβολής του νόμου και αστυνόμευσης της Αυστραλίας και συμβάλλοντας στη διατήρηση της ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών σε όλο τον κόσμο. Η AFP είναι επίσης μέλος της Εθνικής Κοινότητας Πληροφοριών και συνεργάζεται στενά με τον Αυστραλιανό Οργανισμό Πληροφοριών για την Ασφάλεια, την Αυστραλιανή Συνοριακή Δύναμη και την Αυστραλιανή Ποινική Επιτροπή Πληροφοριών.

Ιστορία 
Η AFP συστάθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979 στο πλαίσιο του νόμου της Αυστραλιανής Ομοσπονδιακής Αστυνομίας του 1979, μετά τη συγχώνευση της πρώην Αστυνομίας της Κοινοπολιτείας και της Αστυνομίας της Αυστραλιανής Πρωτεύουσας. Αυτό συνέβη μετά την ανασκόπηση της αντιτρομοκρατικής ικανότητας της Αυστραλίας από τον Σερ Ρόμπερτ Μαρκ, πρώην Επίτροπο της Μητροπολιτικής Αστυνομίας στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο οποίος ανατέθηκε από την κυβέρνηση Φρέιζερ μετά τον βομβαρδισμό του Hilton το 1978. Το Νοέμβριο του 1979, το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ναρκωτικών μεταφέρθηκε στη νέα υπηρεσία. Το 1984, το προστατευτικό στοιχείο συντήρησης της AFP διαχωρίστηκε σχηματίζοντας την Αυστραλιανή Υπηρεσία Προστασίας υπό τη διοικητική υπηρεσία και αργότερα έγινε η υπαγωγή του Τμήμα του Γενικού Εισαγγελέα. Ο οργανισμός αυτός μεταφέρθηκε πίσω στην AFP το 2004 και είναι πλέον γνωστός ως Αυστραλιανή Ομοσπονδιακή Αστυνομική Ομοιόμορφη Προστασία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Σώματα ασφαλείας
Λιουτγκάρδη του Βερμαντουά

Η Λιουτγκάρδη του Βερμαντουά (Luitgarde of Vermandois, περί το 914 - 9 Φεβρουαρίου 978) ήταν Γαλλίδα ευγενής, κόρη του κόμη του Βερμαντουά από την γέννηση της, δούκισσα της Νορμανδίας λόγω του πρώτου της γάμου και κόμισσα του Μπλουά λόγω του δεύτερου γάμου της. Η Λιουτγκάρδη ήταν κόρη του Ερβέρτου Β΄ κόμη του Βερμαντουά και της Αδέλας κόρης του Ροβέρτου Α΄ της Γαλλίας. Παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον δούκα της Νορμανδίας Γουλιέλμο τον Μακρόξιφο (940) χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Μετά τον θάνατο της (942) παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο της τον Θεοβάλδο Α΄ κόμη του Μπλουά (943) με τον οποίο απέκτησε:

 Θεοβάλδος (πέθανε το 962)
 Ούγος, αρχιεπίσκοπος του Μπουργκ (πέθανε το 985) 
 Όντο Α΄ του Μπλουά 
 Χιλντεγκάρδη
 Έμμα, σύζυγος του Γουλιέλμου Δ΄ της Ακουιτανίας

Παραπομπές

Πηγές
 The Annals of Flodoard of Reims, 919–966, eds. Steven Fanning; Bernard S. Bachrach (Toronto: University of Toronto Press Inc., 2011)

Δούκισσες της Νορμανδίας
Τονικό ύψος

Τονικό ύψος (ή οξύτητα) είναι η συχνότητα που αντιστοιχεί σε κάθε νότα καθορίζει και το τονικό ύψος της, για παράδειγμα το τονικό ύψος της νότας λα είναι στα 440HZ. Χαμηλότερες νότες θεωρούνται αυτές που είναι πιο κάτω από τα 440 HZ και υψηλότερες αυτές που έχουν περισσότερα από 440 HZ.

Στη τονική μουσική κατά την άποψη του συγκερασμένου συστήματος (τόνος-ημιτόνιο με χώρισμα της οκτάβας σε 12 όμοια ημιτόνια ) υπάρχουν χαμηλές νότες και υψηλές.

Το τονικό ύψος εν τέλει χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη συχνότητα που εκπέμπει  κάθε ήχος.

Ήχος
Αντίληψη
Ακουστική
Σταυρούλα Τσολακίδου

Η Σταυρούλα Τσολακίδου (γεννημένη 24 Μαρτίου 2000) είναι Ελληνίδα σκακίστρια από την Καβάλα. Αγωνίζεται στον Σκακιστικό Όμιλο Καβάλας. Έχει κερδίσει το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Παίδων-Κορασίδων κάτω των 18 ετών το 2016, κάτω των 16 ετών το 2015 και κάτω των 14 ετών το 2013. Το Σεπτέμβριο του 2016, βρισκόταν στη 14η θέση της παγκόσμιας κατάταξης της Διεθνούς Σκακιστικής Ομοσπονδίας (FIDE) για κορίτσια Κ-21.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 FIDE ratings

 

Τσολακιδου, Σταυρουλ
Χουρέμ Καντινεφέντι

Η Χουρέμ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:خارى الماجستير الإناث) (Τούρκικα: Hürrem Kadınefendi, 6 Δεκεμβρίου 1692 - 25 Ιουνίου 1760) ήταν η δέκατη τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Hürrem Kadın Efendi Hazretleri

Βιογραφία
Η Χουρέμ Καντινεφέντι γεννήθηκε ως Ντιάνα Γεκατερίνα Ναζίμοβα στις 6 Δεκεμβρίου 1692 στην Μόσχα, και ήταν κόρη του Αλεξάντρ Ναζίμοφ και της συζύγου του Μαρίγια Γεφίμοβα. Το 1701 οι Τάταροι εισέβαλαν στην Μόσχα και η Χουρέμ αιχμαλωτίστηκε και στάλθηκε ως σκλάβα στην Κωνσταντινούπολη. Η Χουρέμ επέστησε την προσοχή της Γκιουλνούς Σουλτάν ανάμεσα στις παλλακίδες του χαρεμιού. Η  Γκιουλνούς Σουλτάν έδωσε την Χουρέμ ως παλλακίδα στο γιο της Αχμέτ Γ΄. 

Της έδωσε το όνομα "Χουρέμ", επειδή ήταν τόσο ζωντανή όσο και η σύζυγος του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄, η Χουρέμ Σουλτάν. Είχε πυρόξανθα μαλλιά, κόκκινα μάγουλα, γαλάζια μάτια και μεγάλα χείλη.

Η Χουρέμ χάρησε στον σουλτάνο Αχμέτ πέντε γιους:
τον Ηγεμόνα Ισά (23 Φεβρουαρίου 1706 - 25 Μαΐου 1706)
τον Ηγεμόνα Σελίμ (6 Σεπτεμβρίου 1707 - 4 Μαΐου 1708)
τον Ηγεμόνα Μεχμέτ (17 Οκτωβρίου 1712 - 15 Ιουλίου 1713)
τον Ηγεμόνα Αμπντουλάχ (18 Δεκεμβρίου 1719 - 19 Δεκεμβρίου 1719)
τον Ηγεμόνα Ορχάν (1722)

Η Χουρέμ Καντινεφέντι πέθανε στις 25 Ιουνίου 1760 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 67 ετών.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κάρολος του Λα Ρος-συρ-Ιόν

Ο Κάρολος, γαλλ. Charles (1515 - 1565) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν πρίγκιπας του Ρος-συρ-Υόν.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου πρίγκιπα του Λα Ρος-συρ-Ιόν και της Λουίζας των Βουρβόνων, κόρης και κληρονόμου του Γιλβέρτου κόμη του Μονπανσιέ. Την κομητεία του Μονπανσιέ κληρονόμησε ο πρωτότοκος αδελφός του Λουδοβίκος. 

Μαζί με τον Λουδοβίκο συμμετείχε στους πολέμους εναντίον του Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων στην Προβηγκία (1536), στο Αρτουά (1537), στο Ρουσιγιόν (1542) και στην Καμπανία (1544). Αιχμαλωτίστηκε κοντά στο Σαλόν-συρ-Μαρν. Όταν ελευθερώθηκε, έλαβε μέρος στην άμυνα του Μετς, όταν την πόλη πολιόρκησε ο Κάρολος Ε΄ το 1552. Έπειτα ακολούθησε τον Ερρίκο Γ΄ της Γαλλίας στην πολιορκία του Ρεντί στο Αρτουά.

Κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών Πολέμων έλαβε μέρος στις πολιορκίες των πόλεων Μπουρζ και Ρουέν (1562). Ήταν οικείος της Αικατερίνης των Μεδίκων και, αν και ο αδελφός του Λουδοβίκος ακολούθησε τους Ουγενότους του δούκα του Γκιζ, εκείνος έμεινε μετριοπαθής Καθολικός.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1544 τη Φιλίππα ντου Μοντεσπεντόν κυρία του Πμωπρώ και είχε τέκνο:
 Ερρίκος απεβ. 1560, μαρκήσιος του Μπωπρώ.

Οίκος των Βουρβόνων
Λουδοβίκος Αύγουστος του Μαιν

Ο Λουδοβίκος Αύγουστος (Louis-Auguste, 31 Μαρτίου 1670 - 14 Μαΐου 1736) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν δούκας του Μαιν. Ήταν ο ευνοούμενος γιος του Λουδοβίκου ΙΔ΄.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι και ήταν ο πρώτος (επιζήσας) νόθος γιος του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της επίσημης ερωμένης του Φρανσουάζ Ατεναΐς, Μαρκησίας του Μοντεσπάν, κόρης του Γκαμπριέλ, Δούκα του Μορτεμάρ. Έλαβε τα ονόματα Λουδοβίκος προς τιμήν του πατέρα του και Αύγουστος προς τιμήν του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυγούστου.

Οικογένεια
Το 1692 νυμφεύτηκε την 4η εξαδέλφη του Λουίζα Βενεδίκτη των Βουρβόνων, κόρη του Ερρίκου Γ΄ του Κονντέ, και είχε τέκνα:
 κόρη (11 - 24 Σεπτεμβρίου 1694).
 Λουδοβίκος Κωνσταντίνος (1695 - 1698).
 κόρη (1697 - 1699).
 Λουδοβίκος Αύγουστος (1700 - 1755), Πρίγκιπας του Ντομπ.
 Λουδοβίκος Κάρολος (1701 - 1775), Κόμης του Ε.
 Κάρολος (1704 - 1708).
 Λουίζα Φραγκίσκη (1707 - 1743).

Παραπομπές

Αναφορές
 Lewis, W.H., Louis XIV, the Sun King, ISBN 978-3-453-55034-6
 Wolf, J. B., Louis XIV, New York: Norton, 1968.
 Lewis, W.H., Sunset of the splendid century; the life and times of Louis Auguste de Bourbon, duc du Maine, 1670-1736, Eyre & Spottiswoode, London, 1955.
 Hilton, Lisa, Athénaïs:The Real Queen of France.
 Antonia Fraser, Love and Louis XIV.
 Nancy Mitford, The Sun King.

Οίκος των Βουρβόνων
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Κομητεία Αουάτ

Η Κομητεία Αουάτ (Ουιγουρικά: ئاۋات ناھىيىسى, Ават Наһийиси‎, Ουιγουρικό Λατινικό Αλφάβητο: Awat Nahiyisi, Ουιγουρικό Νέο Αλφάβητο: Avat Nah̡iyisi) είναι κομητεία στην Αυτόνομη Ουιγουρική Περιφέρεια Σιντσιάνγκ και βρίσκεται κάτω από την διοίκηση του Νομού Ακσού. Καταλαμβάνει έκταση 13.976 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η κομητεία είχε πληθυσμό 237.562 κατοίκων.

Δείτε επίσης 
 Χάρτης Μακάν
Κομητείες του Σιντσιάνγκ
Λουδοβίκος Κάρολος του Ε

Ο Λουδοβίκος-Κάρολος, γαλλ. Louis-Charles (15 Οκτωβρίου 1701 - 13 Ιουλίου 1775) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόμης του Ε.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σατώ ντε Σκω, κοντά στις Βερσαλίες. Ήταν ο δευτερότοκος (επιζήσας) γιος του Λουδοβίκου-Αυγούστου δούκα του Μαιν, νόθου γιου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της ερωμένης του Φραγκίσκης-Αθηναΐδας μαρκησίας ντε Μοντεσπάν. Μητέρα του Λουδοβίκου-Καρόλου ήταν η Λουίζα-Βενεδικτίνη, κόρη του Ερρίκου Γ΄ Ιουλίου πρίγκιπα του Κοντέ. 

Το 1736 απεβίωσε ο πατέρας του και κληρονόμησε τον τίτλο του δούκα του Ωμάλ και έλαβε τη θέση εκείνου ως μεγάλος Διδάσκαλος του Πυροβολικού. 

Ο μεγαλύτερος αδελφός του απεβίωσε σε μία μονομαχία το 1755 και ο Λουδοβίκος-Κάρολος κληρονόμησε την περιουσία του, τους πολλούς πύργους του και τη διακυβέρνηση του Λανγκεντόκ.

Όπως και ο Λουδοβίκος-Aύγουστος, διέμενε λίγο στην Αυλή και προτιμούσε το κυνήγι στην ιδιοκτησία του Σατώ ντ' Ανέ. Το 1762 αντάλλαξε με τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας, που ήταν γιος του εξαδέλφου του, το πριγκιπάτο του Ντομπ με το δουκάτο του Ζοσόρ και τις ιδιοκτησίες Γκρετς-Αρμαινβίλ και Πονκαρέ. Δεν νυμφεύτηκε. Πρότεινε την πώληση των κτήσεων Ωμάλ, Ε και Ανέ στον Λουδοβίκο ΙΕ΄, αλλά ο βασιλιάς απεβίωσε πριν γίνει η αγορά. 

Ήταν δημοφιλής, όπως και ο εξάδελφός του Λουδοβίκος-Ιωάννης-Μαρία δούκας του Παντιέβρ, λόγω των φιλάνθρωπων δωρεών του. Απεβίωσε 73 ετών στο Σκω· πιο πριν κατέστησε κληρονόμο του τον εξάδελφό του δούκα του Παντιέβρ.

Οίκος των Βουρβόνων
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Λουδοβίκος Αλέξανδρος της Τουλούζης

Ο Λουδοβίκος-Αλέξανδρος, γαλλ. Louis-Alexandre (6 Ιουνίου 1678 - 1 Δεκεμβρίου 1737) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόμης της Τουλούζης.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σατώ ντε Κλανύ και ήταν ο δεύτερος (επιζήσας) νόθος γιος του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της ερωμένης του Φραγκίσκης-Αθηναΐδας ντε Ροσεσουάρ μαρκησίας του Μοντεσπάν, κόρης του Γαβριήλ δούκα του Μορτεμάρ.

Τέθηκε στη φροντίδα της μαντάμ ντε Μονσεβρέιγ μαζί με την αδελφή του Φραγκίσκη-Μαρία. Νομιμοποιήθηκε και έγινε κόμης της Τουλούζης (1681) και σε ηλικία πέντε ετών έγινε μέγας Ναύαρχος. Το 1684 έγινε συνταγματάρχης ενός πεζικού σώματος που έφερε το όνομά του και το 1693 κύριος του Στρατοπέδου ενός συντάγματος Ιππικού. Το 1689 ορίστηκε κυβερνήτης του Γκυγιέν και έξι έτη μετά αντάλλαξε την περιοχή με αυτήν της Βρετάνης. Το 1696 έγινε στρατάρχης της Γαλλίας και το επόμενο έτος διοικητής του στρατού της Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής (1702-14) ανέλαβε την άμυνα της Σικελίας και διοίκησε τον Στόλο στη μάχη της Μάλαγα το 1704.

Ο πατέρας του δήλωσε ότι αυτός και ο μεγαλύτερος αδελφός του θα έχουν δικαίωμα διαδοχής, αλλά όταν ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ απεβίωσε, η Συνέλευση του Παρισιού ανέτρεψε το δικαίωμα αυτό. Κατά την αντιβασιλεία που ακολούθησε, συμμετείχε ως υπουργός των Ναυτικών.

Οικογένεια
Το 1723 νυμφεύτηκε τη Μαρία-Βικτώρια, κόρη του Άννα-Ιουλίου δούκα του Νοάιγ. Η τελετή έγινε ιδιωτικά και κρατήθηκε μυστική ώσπου απεβίωσε ο αντιβασιλιάς Φίλιππος Β΄ δούκας της Ορλεάνης. Είχε τέκνο:
 Λουδοβίκος-Ιωάννης-Μαρία 1725-1793, δούκας του Παντιέβρ.

Αναφορές
 Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Toulouse, Louis Alexandre de Bourbon, Count of". Encyclopædia Britannica. 27 (11th ed.). Cambridge University Press.
 Lenotre, G., Le Château de Rambouillet : six siècles d'histoire, Calmann-Lévy, collection « Châteaux : décors de l'histoire », Paris, 1930, 256 p. Réédition : Denoël, Paris, 1984, 215 p. (ISBN 2-207-23023-6).
  - Scroll down to 41st paragraph to sentence beginning « Le mardi 25 novembre 1783, S.A.S. Mgr Louis Jean Marie de Bourbon, duc de Penthièvre, prince d’Anet et comte de Dreux, a fait transporter de l’église de Rambouillet dans la collégiale de Saint-Etienne de cette ville le cercueil de S.A.S. Mgr le comte de Toulouse, son père...»

Οίκος των Βουρβόνων
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Δούκες του Παντιέβρ
Νουρή Φετά

Ο Νουρή Φετά (Νουρή Ογλού Οσμάν Φετά , 1902  - 28 Απριλίου 1990) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και βουλευτής.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Εξελέγη βουλευτής  Ροδόπης για πρώτη φορά το 1946 με το συνδυασμό της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (μέρος της Δημοκρατικής Ένωσης), λαμβάνοντας 2.232 ψήφους και εξελέγη βουλευτής από την δεύτερη κατανομή.
Στη συνέχεια εξελέγη ξανά βουλευτής Ροδόπης με το κόμμα των Φιλελευθέρων το 1950 και το 1951 και Ξάνθης το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό και Ξάνθης-Ροδόπης το 1956 με την ΕΡΕ. Με το ίδιο κόμμα εξελέγη βουλευτής Ξάνθης ξανά το 1958  και το 1961 Στις εκλογές του 1963 εξελέγη βουλευτής Ξάνθης με την Ένωση Κέντρου.

Πέθανε σε ηλικία 88 ετών το 1990.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επιστολή των μουσουλμάνων βουλευτών Ροδόπης, Ίδρυμα Βενιζέλου,  6-2-1947, προσπελάστηκε στις 10-8-2017.

Παραπομπές 

Βουλευτές Ξάνθης
Βουλευτές Ροδόπης
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Βουλευτές Ξάνθης - Ροδόπης
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Γκωτιέ Β΄ ντ'Αβέν

Ο Γκωτιέ ή Βάλτερ Β΄ της Αβέν (γαλλ. Gautier, γερμ. Walter II d'Avesnes, 1170 - 1244) από τον Οίκο του Αβέν ήταν κύριος της Αβέν, του Λεζ-αν-Αινώ, του Κοντέ και της Γκιζ, και μέσω του γάμου του με την Μαργαρίτα του Μπλουά κόμης του Μπλουά και της Σαρτρ, ήταν γιος του Ιακώβου Α΄ κυρίου του Αβέν και της Αδέλας του Γκιζ. Ο Βάλτερ πολέμησε στο πλευρό του Φερδινάνδου, κόμη της Φλάνδρας στη μάχη του Μπουβίν (1214) και στην συνέχεια αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους. Συνελήφθη αιχμάλωτος, απελευθερώθηκε ύστερα από τα λύτρα που πλήρωσαν οι Ναΐτες Ιππότες και στην συνέχεια βοήθησε στην κατασκευή του κάστρου του Πιλγκρίμ (1218), δωρίζοντας για αυτήν περίπου 1000 Σαρακηνά μπεζάντια.  
Με τα έσοδα που είχε από τα εδάφη του Γκιζ, μπόρεσε να ενισχύσει όλα τα κάστρα του. Έκτισε επιπλέον ένα μεγάλο κάστρο, προκειμένου να ελέγξει τον δρόμο προς την κομητεία του Αινώ.

Οικογένεια

Με την σύζυγό του Μαργαρίτα κόμισσα του Μπλουά, κόρη του Θεοβάλδου Ε΄ κόμη του Μπλουά απέκτησε:

 Μαρία 1200-1241, κόμισσα του Μπλουά, παντρεύτηκε τον Ούγο Ε΄ των Σατιγιόν κόμη του Σαιν-Πολ.
 Ισαβέλλα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη κύριο του Ουαζύ & Μοντρέιγ.

Παραπομπές

Πηγές

F. Raymond, Histoire populaire illustree de la Champagne du Barrois et de la Brie, Vol. I, (Librairie Historique des Provinces, 1903)
Hugh Kennedy, Crusader Castles, (Cambridge University Press, 2001)
Jaroslav Folda, Crusader Art in the Holy Land, From the Third Crusade to the Fall of Acre, (Cambridge University Press, 2005)
Henri Platelle, Presence de l'au-dela: une vision medievale du monde, 284.

Κόμητες του Μπλουά
Οίκος του Αβέν
Μαρία του Μπλουά

Η Μαρία του Μπλουά ή Μαρία του Αβέν (Marie d'Avesnes, 1200 - 1241), κόμισσα του Μπλουά (1230 - 1241) από τον Οίκο του Αβέν ήταν κόρη του Γκωτιέ Β΄ ντ'Αβέν και της Μαργαρίτας του Μπλουά.  Παντρεύτηκε (1226) τον Ούγο Α΄ του Σατιγιόν, γιο του Γκωσέ Α΄ του Σατιγιόν και της Ελισσάβετ του Σεν Πολ με τον οποίο απέκτησε :

 Ιωάννης Α΄ του Μπλουά (πέθανε το 1280), κόμης του Μπλουά 
 Γκυ Β΄ (πέθανε το 1289), κόμης του Σεν Πόλ 
 Γκωσέ (πέθανε το 1261), λόρδος του Κρεκί 
 Ούγος (πέθανε το 1255)
 Βασιλική (πέθανε το 1280), μοναχή

Στην κομητεία του Μπλουά την διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος της Ιωάννης.

Παραπομπές

Πηγές

Henri Platelle, Presence de l'au-dela: une vision medievale du monde, (Presses Universitaires du Septentrion, 2004)
Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007)

Κόμητες του Μπλουά
Οίκος του Αβέν
Ιωάννης Α΄ του Μπλουά

Ο Ιωάννης Α΄ (Jean de Châtillon, πέθανε στις 5 Μαΐου 1280) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμης του Μπλουά και κύριος του Σατιγιόν (1241 - 1280).

Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ούγου Α΄ του Σατιγιόν και της Μαρίας του Αβέν. 

Νυμφεύτηκε την Ιωάννα της Βρετάνης και απέκτησε κόρη την Ιωάννα.

Το 1256, με τον θάνατο της εξαδέλφης του Ματθίλδης του Μπλουά, κατόρθωσε να ενώσει ξανά τις κομητείες του Μπλουά και του Σαρτρ, τις οποίες κληροδότησε στην κόρη του Ιωάννα.   

Ο Ιωάννης και η σύζυγός του ίδρυσαν πολλά μοναστήρια, όπως το μοναστήρι του Λα Γκις. Επέτρεψε στην ενορία του Κουσύ την διεξαγωγή αθλητικών αγώνων, που έμειναν γνωστοί σαν αγώνες ράγκμπι (1260) και συνεχίστηκαν για άλλους 5 αιώνες. Αργότερα πολλές άλλες μονές ακολούθησαν το συγκεκριμένο παράδειγμα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε (1254) την Αλίκη των Ντρε, κόρη του Ιωάννη Α΄ της Βρετάνης και της Λευκής της Ναβάρρας, με την οποία απέκτησε τέκνο:
 Ιωάννα 1253;-1291, κόμισσα του Μπλουά, παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ των Καπετιδών κόμη του Αλανσόν.

Παραπομπές

Πηγές
 M. A. Pollock, Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296, (The Boydell Press, 2015)

Κόμητες του Μπλουά
Οίκος του Σατιγιόν
Ούγος Β΄ του Μπλουά

Ο Ούγος Β΄ (Hugues II de Châtillon, πέθανε το 1307) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμης του Μπλουά (1291 - 1307) και, ως Ούγος Δ΄, κόμης του Σεν Πολ (1289 - 1292).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκυ Γ΄ κόμη του Σαιν-Πολ και της Ματθίλδης της Βραβάντης, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης. Ήταν εγγονός -από πατέρα- του Ούγου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Βεατρίκη του Νταμπιέρ (1287) κόρη του Γκυ της Φλάνδρας και της Ισαβέλλας του Λουξεμβούργου, με την οποία απέκτησε : 

 Γκυ Α΄ απεβ. 1342, κόμης του Μπλουά.
 Ιωάννης, απεβ. το 1329.

Παραπομπές

Πηγές

Randall Fegley, The Golden Spurs of Kortrijk: How the Knights of France Fell to the Foot Soldiers of Flanders in 1302, (McFarland & Co., 2002)

Κόμητες του Μπλουά
Οίκος του Σατιγιόν
Λουδοβίκος του Σουασόν

Ο Λουδοβίκος (γαλλ.: Louis de Bourbon, 1 Μαΐου 1604 - 6 Ιουλίου 1641) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κοντέ ήταν κόμης του Σουασόν (Soissons).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Καρόλου κόμη του Σουασόν και της Άννας, κόρης του Λουδοβίκου κόμη του Μονταφιέ.

Οικογένεια
Από τη μη νόμιμη σχέση του με την Ελισάβετ ντε Χάιγ είχε ένα φυσικό τέκνο:
 Λουδοβίκος-Ερρίκος 1640-1703, νυμφεύτηκε την Αγγελική-Κουνιγούνδη ντε Μονμορανσύ-Λουξεμβούργου, κόρη του Φραγκίσκου-Ερρίκου ντε Μονμορανσύ, δούκα του Λουξεμβούργου. Είχαν τέκνο:
 Λουίζα-Λεοντίνη 1696-1721, πριγκίπισσα του Νεσατέλ, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Φίλιππο των Αλμπέρ δούκα του Λυύν (Luynes).

Οίκος των Βουρβόνων-Κοντέ
Κόμητες του Σουασόν
Ούγος Α΄ του Μπλουά

Ο Ούγος Α΄ (Hugues Ier de Châtillon, 1198 - 9 Απριλίου 1248) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμης του Μπλουά (1230 - 1241) (από τη σύζυγό του)· ως Ούγος Ε΄ κόμης του Σαιν-Πολ (1226 - 1248) (από τη μητέρα του) και κύριος του Σατιγιόν (από τον πατέρα του).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκωτιέ/Βάλτερ Γ΄ κυρίου του Σατιγιόν και της Ελισάβετ, κόρης και κληρονόμου του Ούγου Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ. 

Ο Ούγος Α΄ ίδρυσε μονή Κιστερκιανών στο Κουιγύ (Couilly) (1226) και στο Τρουασύ (Troissy) (1232).  
Στόχευε να ακολουθήσει τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας στην Ζ΄ Σταυροφορία, αλλά απεβίωσε πριν πραγματοποιηθεί.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε στον πρώτο του γάμο την Αγνή του Μπαρ-λε-Ντυκ, κόρη του Θεοβάλδου/Τιμπώ Α΄ του Μπαρ-λε-Ντυκ και της Ερμεσέντ του Μπαρ-συρ-Σεν (1216), η οποία απεβίωσε το 1225 .

Το 1226 ο Ούγος νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την Μαρία του Μπλουά κόρη του Βάλτερ Β΄ κυρίου του Αβέν και της Μαργαρίτας των Μπλουά κόμισσας του Μπλουά, με την οποία απέκτησε:

 Ιωάννης Α΄ απεβ. 1280, κόμης του Μπλουά .
 Γκυ Γ΄ απεβ. 1289, κόμης του Σαιν-Πολ 
 Γκωτιέ/Βάλτερ Δ΄ απεβ. 1261, κύριος του Σατιγιόν  Γιος του ήταν ο:
 Γκωσέ Ε΄ γενν. π. 1249, κύριος του Σατιγιόν. Μεταξύ των τέκνων του ήταν η:
 Ιωάννα π. 1285-1354, παντρεύτηκε τον Γκωτιέ/Βάλτερ Ε΄ κόμη του Μπριέν και δούκα των Αθηνών.
 Ούγος απεβ. 1255.
 Μπαζίλ απεβ. 1280, ηγουμένη του αββαείου της Νοτρ Νταμ ντυ Βαλ.

Όταν απεβίωσε η Μαρία το 1241, ο Ούγος νυμφεύτηκε στον τρίτο του γάμο την Μαώ, αδελφή του Βαλδουίνου Γ΄ κόμη του Γκιν (Guînes).

Παραπομπές

Πηγές
Anne E. Lester, Creating Cistercian Nuns: The Women's Religious Movement and Its Reform in Thirteenth Century Champagne, (Cornell University Press, 2011)
Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007)

Κόμητες του Μπλουά
Οίκος του Σατιγιόν
Πέτρος Κάρολος της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα

Ο Πέτρος-Κάρολο (πορτογαλικά: Pedro Carlos, γενν. 31 Οκτωβρίου 1945) από τον Οίκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα είναι πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα και διεκδικητής αυτοκράτορας της Βραζιλίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο και είναι ο πρωτότοκος γιος του Πέτρου-Γκαστάο και της Μαρίας ντε λα Εσπαράνθας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Καρόλου πρίγκιπα των Δύο Σικελιών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1975 την Ρόνη Κουν ντε Σούζα και έχει τέκνο:
 Πέδρο-Τσιάγκο γενν. 1979, πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα, διεκδικητής διάδοχος της Βραζιλίας.

Το 1979 απεβίωσε η Ρόνη Κουν ντε Σούζα και ο Πέτρος-Κάρολος έκανε δεύτερο γάμο, με την Πατρίτσια-Αλεξάνδρα Μπανσκόμπε και έχει τέκνο:
 Φίλιππος-Ροντρίγκο γενν. 1982, πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα.

Το 2007 η Πατρίτσια-Αλεξάνδρα απεβίωσε στο ανάκτορο του Γκράο-Παρά στην Πετρόπολις.

Οίκος της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα