joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μπάυρον, Η Μπαλάντα ενός Δαιμονισμένου

Το Μπάυρον, η μπαλάντα ενός δαιμονισμένου είναι ο τίτλος μιας ιστορικής, ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας, παραγωγής 1992, σε σκηνοθεσία Νίκου Κούνδουρου, βασισμένη σε σενάριο του ιδίου και του Φώτη Κωνσταντινίδη. Ενδυματολόγος ο Διονύσης Φωτόπουλος. Μια ταινία - αφορμή στοχασμού σε μια ποικιλία προτάσεων φιλοσοφικού και υπαρξιακού περιεχομένου.  

 Πρωτότυπος τίτλος: Μπάυρον: μπαλάντα ενός δαιμονισμένου, Μεταφρασμένος τίτλος: Byron: Ballad of a Demon.
 Γνωστή και ως: Μπάυρον: μπαλάντα σ' έναν δαίμονα ή Byron: μπαλάντα για έναν δαίμονα.

Πρόκειται για τη σημαντικότερη ταινία του Νίκου Κούνδουρου και για μια από τις κορυφαίες του ελληνικού κινηματογράφου.

Πλοκή 
Η ταινία καταγράφει τις τελευταίες μέρες του ποιητή και αντιφατικού διανοούμενου Λόρδου Βύρωνα, μέσα στον πυρετό της Επανάστασης και τον ίλιγγο των αδιέξοδων παθών του.    

Τον Ιανουάριο του 1824, ο Λόρδος Βύρων φτάνει στο Μεσολόγγι. Με πρόθεση να βοηθήσει με τα χρήματά του τους επαναστατημένους Έλληνες, αλλά και να μεγαλουργήσει στη χώρα με το ένδοξο παρελθόν, δεν έχει κανέναν ενδοιασμό για την ορθότητα της απόφασής του.

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 
Η ταινία συμμετείχε στο 33ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1992 – που διεξήχθη από τις 6-15 Νοεμβρίου 1992 – και απέσπασε πολλά βραβεία και διακρίσεις.

Βραβεία Ελληνικού κινηματογράφου

Ελλάδα 1992 

 Βραβείο Τεχνικής Αρτιότητας – από την Ένωση Τεχνικών Κινηματογράφου-Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ)
 Ειδική Μνεία – από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ)

Κρατικά βραβεία ποιότητας ΥΠΠΟ  

 Καλύτερης Ταινίας
 Καλύτερης Φωτογραφίας
 Καλύτερων Σκηνικών
 Καλύτερων Κοστουμιών
 Καλύτερου Ήχου
 Καλύτερου Μοντάζ

Ο Κούνδουρος για την ταινία 
Η ταινία που εγώ ξεχωρίζω είναι η ταινία μου αφιερωμένη στον Μπάυρον. Αφενός είμαι λάτρης της προσωπικότητας του Λόρδου Μπάυρον, ο Μπάυρον ήταν ένας ξεχωριστός νέος με τον οποίο ήσαν ερωτευμένες όλες οι Ευρωπαίες πριγκίπισσες εκείνη την εποχή. Ο Μπάυρον ασκούσε πάνω μου μια γοητεία από τότε που ήμουν πιτσιρίκος, υπέρμαχος της πανελευθερίας, μου άρεσε ο αναρχισμός του, μου άρεσε ο ουμανισμός του, ο ρομαντισμός του, ακόμη και ο θάνατός του. Επίσης για τον Μπάυρον είχα πολύ μεγάλες οικονομικές ενισχύσεις όταν γύριζα την ταινία και μπορούσα να κάνω ότι ήθελα κυριολεκτικά. Όμως η ταινία αν και πολυβραβευμένη και πολυδιαφημισμένη έκοψε ασήμαντο αριθμό εισιτηρίων.

Διανομή 

 Μάνος Βακούσης
 Μανώλης Σορμαΐνης
 Άκης Σακελλαρίου
 Βασίλης Λάγγος
 Ηλίας Τσέχος
 Vera Sotnikova ( Ве́ра Миха́йловна Со́тникова )
 Igor Yasulovich ( И́горь Никола́евич Ясуло́вич )
 Farkhad Makhmudov 
 Θεοδόσης Ζαννής 
 Andrei Astrakhantsev 
 Armen Dzhigarkhanyan ( Арме́н Бори́сович Джигарханя́н )

Παραπομπές 

Βραβείο_Καλύτερης_Ταινίας_στο_Φεστιβάλ_Κινηματογράφου_Θεσσαλονίκης
Ιστορικές_ταινίες
Ταινίες_του_1992
Ταινίες_σε_σκηνοθεσία_Νίκου_Κούνδουρου
Ταινίες σε σενάριο Νίκου Κούνδουρου
Ταινίες_με_μουσική_σύνθεση_Γιάννη_Μαρκόπουλου
Ελληνικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες_γυρισμένες_στην_Ελλάδα
Μπερνάρντο Σίλβα

Ο Μπερνάρντο Μότα Βέιγκα ντε Καρβάλιο ε Σίλβα (Bernardo Mota Veiga de Carvalho e Silva, 10 Αυγούστου 1994), γνωστός ως Μπερνάρντο Σίλβα (Bernardo Silva), είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τη Μάντσεστερ Σίτι  και την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας.

Ο Σίλβα γεννήθηκε στη Λισαβόνα και ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Μπενφίκα. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την πρώτη ομάδα το 2014, με την οποία όμως αγωνίστηκε ελάχιστα. Τη σεζόν 2014-15 δόθηκε δανεικός στη Μονακό, με τους Μονεγάσκους να τον αποκτούν τον χειμώνα του 2015. Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2017, αποκτήθηκε από τη Μάντσεστερ Σίτι για 43,5 εκατομμύρια λίρες. Την πρώτη του σεζόν στους πολίτες κέρδισε το πρωτάθλημα και το  EFL Cup και την επόμενη το εγχώριο τρεμπλ, παίζοντας κύριο ρόλο. Ονομάστηκε παίκτης της χρονιάς για τη Μάντσεστερ Σίτι το 2019 και ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς για τη Πρέμιερ Λιγκ.

Ο Σίλβα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Πορτογαλίας το 2015. Ήταν μέλος της εθνικής Πορτογαλίας στο κύπελλο συνομοσπονδιών το 2017 και Μουντιάλ 2018, ενώ ανακηρύχθηκε παίκτης των τελικών του κυπέλλου εθνών της ΟΥΕΦΑ 2019, το οποίο κατέκτησε η Πορτογαλία.

Παραπομπές 

Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας
Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Γκονσάλο Γκέδες

Ο Γκονσάλο Γκέδες (Gonçalo Guedes, 29 Νοεμβρίου 1996) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος επιθετικός ή ως δεύτερος επιθετικός, για τη Βαλένθια και την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας.

Ξεκίνησε την καριέρα του από την Μπενφίκα, όπου πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την κύρια ομάδα το 2014. Με τη Μπενφίκα συμμετείχε σε 63 αγώνες σκοράροντας 11 φορές και κέρδισε πέντε τρόπαια. Τον Ιανουάριο του 2017 πήρε μεταγραφή για την Παρί Σεν Ζερμέν για 30 εκατομμύρια ευρώ. Έπαιξε σε 13 αγώνες με την ΠΣΖ πριν δοθεί δανεικός στη Βαλένθια, η οποία τον απέκτησε για 40 εκατομμύρια ευρώ τον Αύγουστο του 2018.

Ο Γκέδες πραγματοποίησε το ντεμπούτο με την εθνική ομάδα αντρών της Πορτογαλίας το Νοέμβριο του 2015 και ήταν μέλος της αποστολής που συμμετείχε στο Μουντιάλ 2018. Σκόραρε το νικητήριο τέρμα στον τελικό του κυπέλλου Εθνών ΟΥΕΦΑ το 2019.

Παραπομπές 

Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας
Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Β
Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα
Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν
Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Κάι Χάβερτς

Ο Κάι Χάβερτς (γερμανικά: Kai Havertz, γενν. στις 11 Ιουνίου 1999) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός ή δεξιός επιθετικός για την Τσέλσι ΦΚ και την εθνική ομάδα της Γερμανίας.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους 
Ο Χάβερτς πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στη Λεβερκούζεν το 2016, και ήταν ο νεαρότερος παίκτης που αγωνίστηκε με τον σύλλογο στη Μπουντεσλίγκα, ενώ έγινε ο νεαρότερος σκόρερ της το 2017. Ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς για τη Μπουντεσλίγκα τη σαιζόν 2018-19 και με 17 γκολ, έγινε ο έφηβος με τα περισσότερα γκολ σε μία σαιζόν στη Μπουντεσλίγκα. Επίσης είναι ο νεαρότερος παίκτης που πραγματοποίησε 50 και 100 συμμετοχές στο πρωτάθλημα Γερμανίας, σπάζοντας το ρεκόρ του Τίμο Βέρνερ. Με τη Λεβερκούζεν σκόραρε 36 φορές και έδωσε 25 ασίστ σε 118 συμμετοχές.

Τα μεσάνυχτα του Σαββάτου 5 Σεπτεμβρίου 2020 ανακοινώθηκε από την Τσέλσι ΦΚ και η μεταγραφή κόστισε 71 εκατομμύρια λίρες μαζί με τα μπόνους, γεγονός που τον κατατάσσει ως τη δεύτερη ακριβότερη μεταγραφή του συλλόγου μετά τον Κέπα Αριθαμπαλάγα. Με τη Τσέλσι κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2020-2021, πετυχαίνοντας το μοναδικό γκολ του τελικού με αντίπαλο την Μάντσεστερ Σίτι. Σημαντική ήταν και η συνεισφορά του στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων 2022 εναντίον της Παλμέιρας. Η Τσέλσι επιβλήθηκε της Παλμέιρας με 2-1 στην παράταση, με τον Χάβερτς να πετυχαίνει το γκολ της νίκης με πέναλτι λίγο πριν την λήξη της παράτασης.

Εθνική ομάδα 
Ο Χάβερτς πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα το 2018 και έκτοτε έχει πραγματοποιήσει 7 συμμετοχές με την εθνική ομάδα.

Παραπομπές 

Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας
Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ16
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ19
Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Καβούσι Ρεθύμνου

Το Καβούσι (επίσης Καβούσιον) είναι ορεινός οικισμός της Τοπικής Κοινότητος Χαρκίων, του Δήμου Ρεθύμνης και της Περιφερειακής Ενότητος Ρεθύμνης επί της νησού Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 560 μέτρων.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Καβούσι βρίσκεται σε απόσταση 20 χλμ. ΝΑ. από την πόλη του Ρεθύμνου (μέσω Άδελε) και ανάμεσα στα Χάρκια (Δ.) και τη Μονή Αρκαδίου (Α.). Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την τουρκική λέξη Kavouz που σημαίνει  πηγή, ενώ ο Φραντσέσκο Μπαρότσι, το 1577, το αναφέρει ως Cavussi. Αξιοθέατό του είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου που χρονολογείται από την εποχή της ενετοκρατίας με την καμπάνα της να προέρχεται από το Τριέστι και το διπλανό δάσος βελανιδιάς με το σπάνιο είδος Αριές (Quercus ilex). Οι ντόπιοι το ονόμαζαν "του Μαναρή το δάσος" από την οικογένεια του χωριού Μαναρή. Από αυτήν καταγόταν ο ηγούμενος της μονής Αρκαδίου Γαβριήλ Μαναρής. Επί τουρκοκρατίας, υπήρξε από τα χωριά της Κρήτης που υπέστησαν μεγάλες καταστροφές από τους Τούρκους λόγω της αντίστασης τους. Ο ποιητής Μαρίνο Τζανέ Μπουνιαλή αναφέρει: "...Αλιάκες, Χάρκια παίρνουσι, Καβούσι και Κυριάννα...".

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αμνάτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Χάρκια, αποτελούν την τοπική κοινότητα Χαρκίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρκαδίου του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο οικισμός έχει μόνιμο πληθυσμό 16 κατοίκους.

Από το Καβούσι καταγόταν ο Τιμόθεος Λαγουδάκης, θεολόγος και διάκονος με σημαντική κοινωνική προσφορά και αντιδικτατορική δράση και βοήθεια προς τους εξεγερμένους του Πολυτεχνείου το 1973. Δολοφονήθηκε στις 25 Μαΐου 1974 από τη Δικτατορία με προσχεδιασμένο αυτοκινητιστικό δυστύχημα μαζί με τον επίσης αντιστασιακό ιερέα Παντελεήμονα Κατσούλη.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Δήμος Ρεθύμνης
Αυτοδιαχειριζόμενο και ανακατειλημμένο εργοστάσιο TRADOC

Το Αυτοδιαχειριζόμενο και ανακατειλημμένο εργοστάσιο TRADOC ιδρύθηκε το 1928 στη Γουαδαλαχάρα με ισπανικά κεφάλαια και ασχολήθηκε με την παραγωγή ελαστικών και αθλητικών παπουτσιών, ενώ αρκετά χρόνια αργότερα, το 1970 αλλάζει και αναπτύσσεται σε βιομηχανία παραγωγής αποκλειστικά ελαστικών αυτοκινήτων. Είκοσι οχτώ χρόνια μετά, αλλάζει ιδιοκτησιακό καθεστώς και περνά στα χέρια της γερμανικής Continental, η οποία αποφάσισε το κλείσιμο και την μεταφορά του εργοστασίου σε άλλη χώρα. Έμειναν άνεργοι περισσότεροι από 1100 εργάτες, οι οποίοι προχώρησαν σε απεργία τουλάχιστον για τρία χρόνια, περιφρουρώντας κάθε έξοδο του εργοστασίου, ώστε η ιδιοκτήτρια μέχρι τότε εταιρεία να μη μπορεί να μεταφέρει τον εξοπλισμό αλλού. Επιχείρησε με την βοήθεια του κράτους μάταια πολλές φορές και με πολλούς τρόπους η γερμανική εταιρεία να πάρει στα χέρια της το εργοστάσιο. Οι εργάτες ωστόσο είχαν στο πλευρό τους συνδικάτα, κινηματικές οργανώσεις που οργάνωσαν κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις, συνεντεύξεις, ώστε να διεθνοποιήσουν τον αγώνα τους. Στις 18 Φεβρουαρίου 2005 και μετά από τρία χρόνια συνεχών διαμαρτυριών, το εργοστάσιο δόθηκε στους εργαζόμενους και λίγες μέρες μετά ξεκίνησε και πάλι η λειτουργία του με το όνομα TRADOC(TrabajadoresDemocráticosdeOccidente–Δημοκρατικοί Εργάτες της Δύσης).  

Σήμερα το εργοστάσιο λειτουργεί χωρίς αφεντικά και απασχολούνται σε αυτό γύρω στους 1200 εργάτες. Αφεντικό πλέον είναι η συνέλευση όλων των εργαζομένων που το απαρτίζουν. Φροντίζουν μέσα από αυτές τα μηχανήματα να είναι τελευταίας γενιάς και να εκσυγχρονίζονται διαρκώς, παράγοντας περίπου 1.200.000 ελαστικά αυτοκινήτων το χρόνο.     

Πρόκειται για ένα επιτυχημένο εγχείρημα εργατικής αυτοδιαχείρισης στο Μεξικό. Στηρίχτηκε όχι μόνο από συνδικάτα  και οργανώσεις αλλά και διάφορα μέσα ενημέρωσης, τα οποία ανέδειξαν τις κινητοποιήσεις και τον αγώνα τους τόσο στο Μεξικό, όσο και σε Γερμανία και ΗΠΑ. Μετά την νίκη με την επίτευξη της συμφωνίας και το πέρασμα του εργοστασίου στους εργαζόμενους, το εργοστάσιο αναδείχτηκε ως το πιο σύγχρονο στη Λατινική Αμερική.  

Εντύπωση θετική προκαλεί το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι δημιούργησαν έναν καταπράσινο από γκαζόν και δέντρα περιβάλλοντα χώρο, ποτίζοντάς τον με καθαρό νερό που διυλίστηκε με ειδικές μεθόδους από τα χημικά υγρά απόβλητα του εργοστασίου.   https://www.youtube.com/watch?v=PUsw-YOmasU

Το παράδειγμα του αυτοδιαχειριζόμενου ανακατειλημμένου εργοστασίου TRADOC ενέπνευσε την πραγματοποίηση πολλών Παναμερικανικών συναντήσεων στο Μεξικό. Συναντήσεις στις οποίες συζητιούνται η οικονομία των εργαζομένων, η αυτοδιαχείριση αλλά και η άμεση δημοκρατία στους χώρους δουλειάς. Κατά καιρούς, έχουν πραγματοποιηθεί και επισκέψεις στις σύγχρονες εγκαταστάσεις του εργοστασίου. 

Επίσης, στις 22 Μαρτίου 2017 η ακτιβίστρια Maria Atilano Uriarte παρουσίασε το βιβλίο της, το οποίο εμπνεύστηκε από τις διηγήσεις των εργατών του εργοστασίου TRADOC, με σκοπό να γνωρίσει ο αναγνώστης πώς μέσα από την στήριξη και την αλληλεγγύη μπορεί ένα εργοστάσιο να περάσει στα χέρια των εργατών και να έχει επιτυχημένη διαχείριση.

Παραπομπές
Μπαλάς

Ο μπαλάς (επιστημονική ονομασία: Dentex macrophthalmus)  είναι ψάρι της οικογένειας των Σπαρίδων που απαντά στην Μεσόγειο και στις ακτές του ανατολικού Ατλαντικού.

Βιολογία 
Ο μπαλάς είναι ψάρι του ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού, από την Πορτογαλία στο βορρά μέχρι τη Ναμίμπια στο νότο, συμπεριλαμβανομένων των Καναρίων Νήσου, του Πράσινου Ακρωτηρίου και τη Μεσόγειο, ιδίως στο ανατολικό τμήμα, αλλά απουσιάζει από τη Μαύρη Θάλασσα. Ο μπαλάς ζει τόσο σε βραχώδεις όσο και αμμώδεις βυθούς.

Ανάλογα από τις τοπικές συνθήκες και τη φάση του κύκλου ζωής, τα ψάρια μετακινούνται ανάμεσα στα παραλιακά ύδατα και τον κύκλο ζωής, με τα μεγαλύτερα ψάρια να ζουν σε μεγαλύτερο βάθος. Στον Ατλαντικού φτάνουν σε βάθος μέχρι 500 μέτρα ενώ στη Μεσόγειο σε μικρότερο βάθος, ενώ στην περιοχή του Αιγαίου φτάνουν μέχρι τα 200 μέτρα βάθος.

Η δίαιτα του μπαλά αποτελείται από ψάρια και καρκινοειδή. Μια έρευνα για τη διατροφή των μπαλάδων στην Αγκόλα βρήκε ότι είναι οπορτουνιστική, αποτελούμενη κατά 80% από ψάρια, 12% από κριλ και σε μικρότερο βαθμό από πολύχαιτους, καρκινοειδή και κεφαλόποδα.

Τα ψάρια φτάνουν σε ηλικία αναπαραγωγής στα δύο χρόνια, όταν έχουν μήκος 24 εκατοστά. Η περίοδος αναπαραγωγής είναι από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο. Είναι γονοχωρικά.

Περιγραφή 
Ο μπαλάς φτάνει συνήθως σε μήκος τα 30 εκατοστά, με μέγιστο μήκος τα 65 εκατοστά. Έχει οβάλ και πιεσμένο σώμα. Χαρακτηριστικό είναι τα μεγάλα μάτια του, τα οποία έχουν διάμετρο μεγαλύτερη από το μήκος του ρύγχους. Το στόμα είναι χαμηλά και έχει πολλές σειρές από δόντια, με μεγαλύτερα αυτά στην εξωτερική σειρά, με τέσσερα μεγάλα μπροστινά δόντια στην άνω γνάθο και δέκα μικρότερα στην κάτω γνάθο.

Το ραχιαίο πτερύγιο έχει 11 ή 12 άκανθες, αυξάνοντας σε μέγεθος από την πρώτη μέχρι την τέταρτη με πέμπτη, ενώ οι υπόλοιπες έχουν ίδιο μέγεθος και έχει και 10 με 11 μαλακές ακτίνες. Το πρωκτικό πτερύγιο αποτελείται από 3 άκανθες και 8 ή 9 μαλακές άκανθες. Το χρώμα του μπαλά είναι κοκκινωπό στο σώμα και στα πτερύγια, και γίνεται εντονότερο κατά την περίοδο της αναπαραγωγής, ενώ και η πλευρική γραμμή είναι εντονότερα κόκκινη.

Αλιεία 
Ο μπαλάς αλιεύεται συνήθως με τράτες, με παραγάδι και με αγγίστρι. Η μέγιστη αλιεία από πλευρά βάρους ήταν το 1977. Το κρέας του εκτιμάται πολύ, ιδιαίτερα φρέσκο, και μοιάζει με συναγρίδα, ενώ εξάγεται επίσης και λάδι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Σπαρίδες
Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Αλιεύματα
Μυρτιές Καλύμνου

Οι Μυρτιές ή Μυρτέες είναι παραθαλάσσιο χωριό της Καλύμνου στα Δωδεκάνησα σε υψόμετρο 40 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Μυρτιές βρίσκονται στις δυτικές ακτές του νησιού, απέναντι από τη νήσο Τέλενδο, σε απόσταση 7 χλμ. ΒΔ. από το λιμάνι της Καλύμνου (Πόθια) Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να προσαρτάται στο δήμο Καλύμνου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Καλυμνίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 325 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά της Καλύμνου
Μαουρίσιο Ποτσετίνο

Ο Μαουρίσιο Ποτσετίνο (Mauricio Pochettino, 2 Μαρτίου 1972) είναι Αργεντινός προπονητής ποδοσφαίρου και παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής.Είναι προπονητής της Έβερτον 

Ως κεντρικός αμυντικός, αγωνίστηκε 17 χρόνια επαγγελματικά, από τα οποία τα 10 τα πέρασε στην Εσπανιόλ όπου σημείωσε 13 γκολ και 275 εμφανίσεις, ενώ κέρδισε και δύο Κόπα ντελ Ρέι. Ξεκίνησε την καριέρα του από τη Νιούελς Ολντ Μπόις και αγωνίστηκε επίσης στις Παρί Σεν Ζερμέν και Μπορντώ. Με την εθνική ομάδα της Αργεντινής αγωνίστηκε για τρία χρόνια, εκπροσωπώντας τη χώρα στο Μουντιάλ 2002 και στο Κόπα Αμέρικα 1999, πραγματοποιώντας 20 συμμετοχές με το εθνόσημο.

Ο Ποκετίνο ξεκίνησε την καριέρα του ως προπονητής από την Εσπανιόλ τον Ιανούαριο του 2009, και παρέμεινε προπονητής της για τέσσερα χρόνια. Στη συνέχεια μετακινήθηκε στο Πρέμιερ Λιγκ, πρώτη στη Σαουθάμπτον, φτάνοντας στην 8η θέση το 2013-14, την υψηλότερη μετά το 2002-03. Την επόμενη χρονιά αποκτήθηκε από την Τότεναμ, με την οποία τερμάτησε στις τρεις πρώτες θέσεις τις τέσσερις πρώτες σαιζόν του, ενώ έφτασε μέχρι τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2019, για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου. Το Νοέμβριο του 2019 αντικαταστάθηκε από τον Ζοζέ Μουρίνιο.
Από το 2021 είναι προπονητής της Παρί Σεν Ζερμέν ΦΚ.

Παραπομπές 

Αργεντινοί ποδοσφαιριστές
Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Ποδοσφαιριστές Νιούελς Ολντ Μπόις
Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ
Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν
Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999
Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚΝ Εσπανιόλ
Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου Τότεναμ Χότσπερ
Προπονητές ποδοσφαίρου Παρί Σεν Ζερμέν
Μαρκίνιος

O Μάρκους Αοάς Κορέα (Marcos Aoás Corrêa, 14 Μαΐου 1994), περισσότερο γνωστός ως Μαρκίνιος (Marquinhos), είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός στη Παρί Σεν Ζερμέν και στην εθνική ομάδα της Βραζιλίας. Αγωνίζεται κυρίως ως κεντρικός αμυντικός, αλλά μπορεί να αγωνιστεί και ως δεξιός αμυντικός ή αμυντικός μέσος.

Ο Μαρκίνιος ξεκίνησε την καριέρα του από την Κορίνθιας και αφότου κατέκτησε το Κόπα Λιμπερταδόρες το 2012 αποκτήθηκε από τη Ρόμα για 3 εκατομύρια ευρώ. Ο Μαρκίνιος αγωνίστηκε για μία σαιζόν στη Ρόμα, αποκτώντας θέση βασικού, και στη συνέχεια αποκτήθηκε από τη Παρί Σεν Ζερμέν τον Ιούλιο του 2013 για 31,4 εκατομύρια ευρώ, ένα από τα μεγαλύτερα ποσά για παίκτη κάτω των 20. Με την ΠΣΖ κατέκτησε πολλούς τίτλους, συμπεριλαμβανομένων πέντε πρωταθλημάτων. Στην Παρί είχε ανταγωνισμό από τον Νταβίντ Λουίζ, αλλά με την πώληση του δεύτερου το 2016 απέκτησε πάλι θέση βασικού. Ο Μαρκίνιος έγινε ο πρώτος κεντρικός αμυντικός που σκόραρε σε προημιτελικά και ημιτελικά σε δύο συνεχόμενες σαιζόν στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο Μαρκίνιος πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Βραζιλίας το 2013 και έκτοτε έχει πραγματοποιήσει 47 συμμετοχές με το εθνόσημο. Ήταν μέλος της αποστολής στο Μουντιάλ 2018 και στα Κόπα Αμέρικα 2015, Σεντενάριο και 2019, κατακτώντας το τελευταίο, καθώς και της ολυμπιακής ομάδας που κατέκτησε το χρυσό το 2016.

Παραπομπές 

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιανς Παουλίστα
Ποδοσφαιριστές Ρόμα
Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας
Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες
Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021
Ρενάτο Σάντσες

Ο Ρενάτο Σάντσες (Renato Sanches, 18 Αυγούστου 1997) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τη Λιλ και την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας.

Ο Σάντσες ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Μπενφίκα, πραγματοποιώντας την πρώτη του εμφάνιση με την πρώτη ομάδα τον Οκτώβριο του 2015. Στη μία και μοναδική του σαιζόν με την Μπενφίκα κατέκτησε το νταμπλ και κέρδισε τα βραβεία καλύτερα βελτιωμένου παίκτη της Πρίμειρα Λιγκ και το βραβείο Golden Boy.

Ο Σάντσες αποκτήθηκε τότε από τη Μπάγερν Μονάχου έναντι 35 εκατομμυρίων ευρώ, το υψηλότερο εκείνη την εποχή για Πορτογάλο που αγωνιζόταν στην Πριμέιρα Λιγκ. Εκεί οι επιδόσεις του έπεσαν και βρέθηκε να συναγωνίζεται εμπειρότερους παίκτες, με αποτέλεσμα να αγωνίζεται σπάνια, οπότε και δόθηκε δανεικός στη Σουόνσι Σίτι. Όμως εκεί δεν βελτιώθηκε και αντιμετώπισε τραυματισμούς. Με την επιστροφή του στη Μπάγερν ενσωμάτωθηκε καλύτερα και τον Αύγουστο του 2019 αποκτήθηκε από τη Λιλ για 25 εκατομμύρια ευρώ, ποσό ρεκόρ για τον σύλλογο.

Ο Σάντσες πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα το Μάρτιο του 2016 και ήταν μέλος της αποστολής στο Euro 2016, με αποτέλεσμα σε ηλικία 18 ετών να γίνει ο νεαρότερος Πορτογάλος σε διεθνές τουρνουά και ο νεαρότερος παίκτης που κέρδισε το ευρωπαϊκό κύπελλο. Στο Euro σκόραρε μία φορά και κέρδισε το βραβείο καλύτερου νέου ποδοσφαιριστή.

Παραπομπές 

Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας
Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Β
Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα
Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα
Ποδοσφαιριστές Σουόνσι Σίτι
Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Πορτογάλοι με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο
Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Αυτοοργανωμένη Δομή Υγείας Εξαρχείων

Η Αυτοοργανωμένη δομή υγείας Εξαρχείων (Α.Δ.Υ.Ε.) αποτελεί μια αυτοργανωμένη προσπάθεια κοινοτικής πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Στεγάζεται στην πλατεία Εξαρχείων και συγκεκριμένα στον υπόγειο χώρο του Κατειλημμένου Κοινωνικού Χώρου Κ*ΒΟΞ, στη συμβολή των οδών Θεμιστοκλέους και Αραχώβης (είσοδος από Αραχώβης 56), σε ένα κτίριο που ανήκει στο ΙΚΑ. 

Στις αρχές του 2012, και συγκεκριμένα την 21η Απριλίου 2012, το κτίριο κατελήφθη από άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου και μετατράπηκε σε ανοιχτό κοινωνικό κέντρο, που σήμερα, μεταξύ άλλων, προσφέρει υπηρεσίες υγείας.  Η αστυνομία την ημέρα των εγκαινίων προσπάθησε να εκκενώσει το εν λόγω κτίριο, τοποθετώντας λαμαρίνες έτσι ώστε να μην μπορέσουν να εισέλθουν εκ νέου οι αναρχικοί που έκαναν την πρώτη κατάληψη. Ωστόσο, με τους κατοίκους της περιοχής αφαίρεσαν τις λαμαρίνες που έβαλε η αστυνομία και η κατάληψη λειτούργησε κανονικά. 

Η δομή αυτή στελεχώνεται από γιατρούς κάποιων ειδικοτήτων, καθώς και ψυχολόγους, νοσηλευτές, φαρμακοποιούς  αλλά και αλληλέγγυους κατοίκους της περιοχής των Εξαρχείων. Λειτουργεί ως κοινωνικό εγχείρημα και είναι ανοιχτό να συμμετέχει κάθε επιστήμονας του χώρου της υγείας που επιθυμεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του δωρεάν για όλους ανεξαιρέτως χωρίς διακρίσεις εντάσσοντάς τη στα κοινά, αλλά και οποιοσδήποτε μη ειδικός του χώρου της υγείας. Σε αυτή την αυτοοργανωμένη δομή όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται από την ανοιχτή συνέλευση της ΑΔΥΕ, η οποία πραγματοποιείται κάθε Τρίτη στις 20:00 στον υπόγειο χώρο του Κατειλημμένου Κοινωνικού Χώρου Κ*ΒΟΞ. Η ΑΔΥΕ έχει κινηματικό και αντιθεσμικό χαρακτήρα και διέπεται από την ισότιμη συμμετοχή των μελών της και τον αμεσοδημοκρατικό τρόπο λήψης αποφάσεων στις συνελεύσεις της. 

Μάλιστα, η ιστοσελίδα του δικτύου κοινωνικής αλληλεγγύης το αναφέρει ως ένα από τα κοινωνικά ιατρεία αλληλεγγύης.

Παραπομπές
Ζωρζ Αρνό

Ο Ζωρζ Αρνό (1917 - 1987) υπήρξε γάλλος συγγραφέας. 
Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1917 στο Μονπελιέ. Σπούδασε στο Παρίσι. Πήρε δίπλωμα νομικής και άδεια να δικηγορεί. Παρακολούθησε τις παραδόσεις στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Απαλλάχθηκε από την στρατιωτική υπηρεσία, όμως το 1940 κατατάχθηκε εθελοντικά. Αιχμαλωτίστηκε και δραπέτευσε αμέσως. Εγκαταστάθικε στο Παρίσι όπου άρχισε να γράφει. Ύστερα έφυγε για τη Νότια Αμερική, από την οποία επέστεψε το 1949. Έφερε μαζί του ένα χειρόγραφο: "Το μεροκάματο του τρόμου", που προκάλεσε τον ενθουσιασμό των κριτικών . 

"Παίρνει τον αναγνώστη μαζί του" έγραφε ο Pierre Loewel στην Aurore κι ο Jean Cau στην Opera, δήλωνε: "Τι βιβλίο! Ξεκίνησα μαζί του απ' τις πρώτες σελίδες και παρασύρθηκα σε μια εξαίσια περιπέτεια". Αυτή την περιπέτεια ο  Ανρί-Ζωρζ Κλουζό, ο σκηνοθέτης των μεγάλων επιτυχιών "Το κοράκι" και "Μανον" , την ξαναζωντανεύει μέσα στην ταινία που έβγαλε απ' αυτό το βιβλίο και πήρε το Μέγα Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ των Καννών 1953.

Παραπομπές 

Γάλλοι συγγραφείς
Le Coq Sportif

Η Le Coq Sportif (προφέρεται: , «ο αθλητικός κόκορας») είναι γαλλική εταιρεία παραγωγής αθλητικών παπουτσιών, αθλητικών ενδυμάτων και αθλητικών αξεσουάρ. Ιδρύθηκε το 1882 από τον Εμίλ Καμουζέτ και έχει έδρα το Έντζχαϊμ της Γαλλίας. Η εταιρεία παρήγαγε για πρώτη φορά αντικείμενα με την επωνυμία της με το πλέον διάσημο εμπορικό σήμα με τον κόκορα το 1948. Το όνομα και το εμπορικό σήμα της εταιρείας προέρχονται από τον γαλλικό κόκορα, ένα εθνικό σύμβολο της Γαλλίας. Η εταιρεία είναι θυγατρική της Airesis SA με έδρα την Ελβετία.

Χορηγίες 

Η εταιρεία έχει συμφωνίες χορηγίας με διάφορους ποδοσφαιρικούς συλλόγους, κυρίως με τους ευρωπαϊκούς συλλόγους Σαιντ-Ετιέν και Φιορεντίνα. Επιπλέον, η εταιρεία είναι χορηγός στις ομάδες ποδηλασίας Quick Step-Innergetic και Team Milram. Η Le Coq Sportif παρείχε εμφανίσεις στην ομάδα της Τότεναμ που κέρδισε το Κύπελλο Αγγλίας το 1981 και το 1982, στην Άστον Βίλα το 1982 που κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών, στην Τσέλσι (1981-1986), στη Σάντερλαντ (1981 -1983), στη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ (1997-2000 και 2002-2009), στην Έβερτον (1983-1986 και 2009-2012)  και στον Άγιαξ (1 / 1973-6/1977 και 7/1980-12/1984), καθώς και στις ομάδες που κέρδισαν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου της Ιταλίας το 1982 και της Αργεντινής το 1986. Η εταιρεία ήταν επίσης χορηγός τη βραζιλιάνικης Ιντερνασιονάλ το 1982. Ο σύλλογος κέρδισε το παραδοσιακό Τρόπαιο Ζουάν Γκαμπέρ στο Καμπ Νόου της Βαρκελώνης ενώ χρησιμοποίησε εμφανίσεις της Le Coq. Η Ιντερνασιονάλ κέρδισε επίσης το Καμπεονάτο Γκαούτσο του 1982 φορώντας Le Coq Sportif. Η Φλουμινένσε είναι ένας άλλος σπουδαίος βραζιλιάνικος σύλλογος που φορούσε εμφναίσεις Le Coq Sportif στη δεκαετία του '80 και κέρδισε τον τίτλο του Εθνικού Πρωταθλήματος το 1984, καθώς τρεις διαδοχικές φορές το Καμπεονάτο Καριόκα το 1983, το 1984 και το 1985. 

Ο Νοτιοκορεάτης παίκτης του γκολφ Γιανγκ Γιονγκ-ουν φόρεσε φανέλα Le Coq Sportif την τελευταία ημέρα του πρωταθλήματος PGA το 2009, το οποίο κέρδισε.     

Η Le Coq Sportif προσέλαβε τοπικούς σχεδιαστές στην Ιαπωνία και στην Νότια Κορέα για να ολοκληρώσει και να προσαρμόσει την παγκόσμια συλλογή για την τοπική αγορά. Υπέγραψαν επίσης ορισμένες συνεργασίες για την κυκλοφορία ειδικών μοντέλων. Η Le Coq Sportif στην Ιαπωνία συνεργάστηκε με την Sou για τη δημιουργία χειροποίητων παπουτσιών και τάμπι. Κυκλοφόρησαν επίσης μια σειρά παπουτσιών με τον σχεδιαστή Καμίσιμα Τσινάμι. Για την Le Coq Sportif Νότιας Κορέας, η συνεργασία έγινε με τον κατασκευαστή αυτοκινήτων Peugeot για τη δημιουργία ενός παπουτσιού με το όνομα «Peugeot 207cc». Τα παπούτσια ανακλήθηκαν το 2009 για σφάλμα προϊόντος, καθώς όταν το ύφασμα εκτέθηκε σε νερό το ράψιμο του παπουτσιού χαλούσε. Αυτό με τη σειρά του έφερε απώλεια εκατομμυρίων στα έσοδα της εταιρείας.     

Το 2012, η Le Coq Sportif επέστρεψε στην επαγγελματική ποδηλασία και δημιούργησε τις φανέλες για τον Γύρο της Γαλλίας βάσει ενός νέου πενταετούς συμβολαίου με την Amaury Sport Organisation. Η Le Coq Sportif άρχισε να χορηγεί για πρώτη φορά τον Γύρο της Γαλλίας το 1951.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Κατασκευαστές αθλητικών ενδυμάτων
Γαλλικά εμπορικά σήματα
Τμήμα Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας, ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας

Το Τμήμα Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας, της Σχολής Τεχνολογικών Εφαρμογών του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Δυτικής Μακεδονίας, υπήρξε τμήμα ανώτατης τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που έδρευε στην πόλη της Καστοριάς. Το 2013 έλαβε επίσημα την υπόστασή του, σε διακριτό συνδυαστικό κλάδο σπουδών στα ψηφιακά μέσα και την επικοινωνία ως μετεξέλιξη του πρώην Τμήματος Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας, λειτουργώντας μετέπειτα με το νέο αναβαθμισμένο επιστημονικό του αντικείμενο. Σήμερα, έχει αλλάξει μορφή  και δεν υφίσταται ως ΤΕΙ, ενταγμένο βάση του Ν. 4610/2019 στην Σχολή Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας με νέο ιδρυματικό τίτλο ως Τμήμα Επικοινωνίας και Ψηφιακών Μέσων.

Παραπομπές

Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα
Πραγματευτής Αρκαδίας

Ο Πραγματευτής είναι χωριό στο Δήμο της Νότιας Κυνουρίας του νομού Αρκαδίας. Γνωστό και ως Πραγματευτή βρίσκεται σε μια προνομιακή θέση και περιλαμβάνει τις παραλίες της Σαμπατικής και του Θιοπάφτου. Αν και οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού είναι ελάχιστοι σε σχέση με την περίοδο της ακμής του, οι επισκέπτες αυξάνουν τον πληθυσμό κατά την περίοδο των διακοπών και των εορτών. Μόνο λίγοι από τους κατοίκους παρέμειναν στην περιοχή και ασχολούνται με τις αγροτικές εργασίες. Οι υπόλοιποι μετανάστευσαν οικογενειακά ή στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας, στον Πειραιά και στο εξωτερικό στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Αυστραλία και στην Βραζιλία.

Δείτε επίσης 
 Αρκαδική Ριβιέρα
 Τσάκωνες
 Τσακωνική διάλεκτος
 Τσακώνικη ενδυμασία

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αρκαδίας
Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Δήμος Νότιας Κυνουρίας
Monos

Το Monos είναι πολεμική δραματική ταινία διεθνούς συμπαραγωγής του 2019, σε σκηνοθεσία του Αλεχάντρο Λάντες, σε σενάριο των Λάντες και Αλέξης ντος Σάντος και σε παραγωγή των Φερνάντο Έπσταϊν, Σαντιάγκο Ζαπάτα, Martin Solibakke, Χριστίνα Λάντες και ο Λάντες. Πρωταγωνιστούν η Τζούλιαν Νίκολσον και ο Μοϊσές Άριας. Η ταινία ακολουθεί μια ομάδα ένοπλων εφήβων ανταρτών που έχουν αναλάβει να περιφρουρούν μια όμηρο. Η ταινία κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 13 Σεπτεμβρίου 2019 από τους Neon και Participant, λαμβάνοντας θετικά σχόλια από κριτικούς.

Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς 2019 στις 26 Ιανουαρίου 2019, όπου κέρδισε το Βραβείο Ειδικής Κριτικής Επιτροπής για το Δραματικό Παγκόσμιο Κινηματογράφο. Επιλέχθηκε ως η επίσημη πρόταση της Κολομβίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία μεγάλου μήκους στα 92α Όσκαρ και το Βραβείο Γκόγια Καλύτερης ιβηροαμερικανικής ταινίας στα 34α βραβεία Γκόγια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές πολεμικές δραματικές ταινίες
Κολομβιανές ταινίες
Ισπανόφωνες ταινίες
Ταινίες του 2019
Κάρλαϊλ

Το Κάρλαϊλ, (αγγλικά: Carlisle, ) είναι πόλη της βόρειας Αγγλίας και έδρα της κομητείας Κάμπρια. Η πόλη είναι χτισμένη στη συμβολή των ποταμών Eden, Caldew και Petteril, μόλις 16 χιλιόμετρα από τα σύνορα της Σκωτίας, γι' αυτό και το προσωνύμιό της είναι Border city (συνοριακή πόλη).

Ο πληθυσμός της πόλης το 2008 ήταν 73.900 κάτοικοι, ενώ του ευρύτερου δήμου, που έχει έκταση 1.040 τ.χλμ., αριθμούσε 107.466 κατοίκους το 2011. 

Τον χειμώνα του 2005 μετά από έντονες βροχοπτώσεις τα ποτάμια της πόλης υπερχείλισαν με αποτέλεσμα να πλημμυρίσουν 1.700 κτίρια και να χάσουν τη ζωή τους 3 άνθρωποι.

Στην πόλη εδρεύει η ποδοσφαιρική ομάδα Κάρλαϊλ Γιουνάιτεντ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις της Αγγλίας
Κάμπρια
Νομοθεσία αρμενικής υπηκοότητας

Το αρμενική νομοθεσία περί υπηκοότητας βασίζεται κυρίως στο κριτήριο του «δικαίου του αίματος» (jus sanguinis). Εγκρίθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1995 και αναθεωρήθηκε το 2007, όταν επιτράπηκε για πρώτη φορά η κτήση διπλής υπηκοότητας.

Απόκτηση αρμενικής υπηκοότητας
Η υπηκοότητα του πολίτη της Αρμενίας αποκτάται:

 μέσω αναγνώρισης της υπηκοότητας
 μέσω της γέννηση
 μέσω της αποδοχής της υπηκοότητας
 μέσω της επανάκτησης της υπηκοότητας
 μέσω της αποδοχής της υπηκοότητας ομαδικά
 από το πλαίσιο που προβλέπεται στις διεθνείς συνθήκες της Αρμενίας
Περιλαμβάνει το δικαίωμα επιστροφής της υπηκοότητας για πολίτες της αρμενικής διασποράς.

Γέννηση
Ένα παιδί που γεννιέται στην Αρμενία αποκτά την αρμενική υπηκοότητα εάν:

οι γονείς έχουν την αρμενική υπηκοότητα κατά τη στιγμή της γέννησης του παιδιού, ανεξάρτητα από τον τόπο γέννησης·
ο ένας γονέας έχει την αρμενική υπηκοότητα κατά τη στιγμή της γέννησης του παιδιού, ενώ ο άλλος γονέας είναι άγνωστος ή άγνωστης υπηκοότητας.
Εάν, κατά τη στιγμή της γέννησης του παιδιού, ένας από τους δύο γονείς έχει αρμενική υπηκοότητα και ο άλλος γονέας είναι αλλοδαπός πολίτης, ο προσδιορισμός της υπηκοότητας του παιδιού προσδιορίζεται με γραπτή συγκατάθεση και των δύο γονέων.

Ένα παιδί γονιών, οι οποίοι δεν διαθέτουν καμία υπηκοότητα, αλλά γεννήθηκε στο έδαφος της Αρμενίας αποκτά την υπηκοότητα της Αρμενίας.

Αναγνώριση
Τα ακόλουθα άτομα αναγνωρίζονται ως πολίτες της Αρμενίας:

 Οι πολίτες της πρώην Αρμενικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας που διαμένουν μόνιμα στο έδαφος της Δημοκρατίας της Αρμενίας, οι οποίοι μέχρι την θέσπιση του παρόντος συντάγματος, δεν είχαν αποκτήσει την υπηκοότητα άλλου κράτους ή απορρίψει την υπηκοότητα αυτή.
 Άτομα χωρίς υπηκοότητα ή πολίτες άλλων πρώην Δημοκρατιών της Σοβιετικής Ένωσης, που διαμένουν μόνιμα στην Αρμενία, και είχαν υποβάλει αίτημα για την απόκτηση της υπηκοότητας πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2003.
 Πολίτες της πρώην Αρμενικής ΣΣΔ, οι οποίοι ζουν έξω από τη Δημοκρατία της Αρμενίας και δεν έχουν αποκτήσει την υπηκοότητα άλλης χώρας.

Πολιτογράφηση 
Κάθε πρόσωπο που δεν έχει την αρμενική υπηκοότητα μπορεί να την λάβει εάν:
 είναι ηλικίας 18 ετών και άνω
 έχει διαμείνει νόμιμα στην Αρμενία τα τελευταία 3 χρόνια
 μιλάει άπταιστα την αρμενική γλώσσα
 είναι εξοικειωμένος με το Σύνταγμα της Αρμενίας

Ένα άτομο που δεν έχει την αρμενική υπηκοότητα, μπορεί να την λάβει χωρίς την προϋπόθεση της παραμονής στη χώρα, εάν:
 έχει γονείς ή τουλάχιστον έναν γονέα που είχε την υπηκοότητα της Αρμενίας στο παρελθόν 
 είχε γεννηθεί στο έδαφος της Αρμενίας και είχε υποβάλει αίτηση για την απόκτηση υπηκοότητας της Αρμενίας εντός 3 ετών από την ηλικία των 18 ετών
 είναι Αρμένιος από καταγωγή και έχει διαμείνει στο έδαφος της Αρμενίας

Το άτομο που αποδέχεται την υπηκοότητα της Αρμενίας πρέπει να διαβάσει ένα ειδικό κείμενο ορκομωσίας στα αρμενικά και να το υπογράψει.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Κείμενα του αρμενικού νόμου για την υπηκοότητα

Δίκαιο της Αρμενίας
Ιδιώματα του Νομού Σερρών

Στην περιοχή του Νομού Σερρών υπάρχουν διάφορα τοπικά ιδιώματα και ντοπιολαλιές. Για πολλά από αυτά, έχουν δημιουργηθεί διάφορα έργα όπως λεξικά, γλωσσάρια, εργασίες ενώ έχουν πραγματοποιηθεί και έρευνες.

Νταρνάκικο Ιδίωμα 

Υπάρχει το Νταρνάκικο ιδίωμα το οποίο ομιλείται στα Δαρνακοχώρια, μια ιστορική περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας η οποία περιλαμβάνει 5 χωριά: Εμμανουήλ Παπάς Σερρών, Άγιο Πνεύμα Σερρών, Νέο Σούλι Σερρών, Χρυσό Σερρών και Πεντάπολη Σερρών. Παλαιότερα, ως Δαρνακοχώρια θεωρούνταν επίσης τα χωριά Τούμπα και Συκιά Σερρών.

Η Σερραϊκή διάλεκτος 

Επίσης, αναφέρεται η ύπαρξη ομιλητών ενός Σερραϊκού ιδιώματος στην πόλη των Σερρών, ενώ μάλιστα το 1957 εκδόθηκε έργο που αφορά την κατονομαζόμενη «Σερραϊκή διάλεκτο». Είναι πιθανή η ανάμειξη στοιχείων προσφυγικών και προϋπαρχόντων τοπικών ιδιωμάτων με την «Σερραϊκή διάλεκτο». Δεν υπάρχει άλλο έργο που να πραγματεύεται το συγκεκριμένο ιδίωμα, παρ' όλο που έχει αποδειχθεί η ξεχωριστή του ύπαρξη. Για αυτό το γεγονός, πιθανότατα να ευθύνεται ο αόριστος χαρακτηρισμός του ως «χωριάτικα».

Διάφορα άλλα τοπικά ιδιώματα 

Επίσης, υπάρχουν ντοπιολαλιές όπως του Βαμβακόφυτου Σερρών, της περιοχής Τερπνής - Νιγρίτας, του Δημητριτσίου Σερρών, της Βέργης Σερρών, της Πρώτης Σερρών και του ευρύτερου νοτιοανατολικού τμήματος του Νομού Σερρών. Το 1922, οι Μικρασιάτες αλλά και οι Θρακιώτες και Πόντιοι πρόσφυγες έφεραν από τις ιδιαίτερες πατρίδες τους διάφορα ιδιώματα και διάφορες λέξεις, οι οποίες αναμίχθηκαν με τις ήδη υπάρχουσες της ευρύτερης περιοχής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την μείωση της ισχύος των ντοπιολαλιών, σε συνδυασμό και με την αστικοποίηση. Σε αυτό το σημείο βέβαια πρέπει να σημειωθεί ότι εξαίρεση αποτελεί το Νταρνάκικο ιδίωμα.

Λέξεις ανά τον Νομό 

Σε διάφορες περιοχές του Νομού, παρατηρείται διαφοροποίηση για ορισμένες λέξεις ακόμη και σε επίπεδο χωριών. Χαρακτηριστική λέξη είναι το ποπ-κορν. Έτσι, αν και σε όλο τον νομό συναντάται ως πατλάκια ή παπαλούτσες, εντούτοις τοπικά συναντάται και ως σκαστερά (Μαυροθάλασσα Σερρών), φούσκες (Αηδονοχώρι Σερρών), πατλαντίκες και πατλάκια (Σκούταρι Σερρών), παπαλιόσκες (Νικόκλεια Σερρών), παρπαζόλες ή παπαρούσκες (περιοχή της Νιγρίτας), παπαλούτσκες (Βαμβακούσσα Σερρών) ή παπόσκες (Χρυσό Σερρών).

Παραπομπές 

Νομός Σερρών
Κοτομπουκιά

Οι κοτομπουκιές (αγγλικά: chicken nuggets) είναι μικρές μπουκιές που προέρχονται από το στήθος του κοτόπουλου. Στην ουσία είναι παναρισμένα κομμάτια που τηγανίζονται ή ψήνονται στον φούρνο. Αρκετά παρόμοιο φαγητό με τις κοτομπουκιές είναι το σνίτσελ, φαγητό που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αυστριακή/ γερμανική κουζίνα. Οι κοτομπουκιές είναι γνωστό φαγητό τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, κυρίως στις ΗΠΑ.

Η παγκόσμια ημέρα κοτομπουκιάς γιορτάζεται στις 6 Αυγούστου προς τιμή των θεών της Κοτομπουκίας.
Αμερικανική κουζίνα
Ζόρκα του Μαυροβουνίου

H Ζόρκα του Μαυροβουνίου (Zorka Petrović-Njegoš/Зорка Петровић-Његош, γεννημένη ως Λιούμπιτσα του Μαυροβουνίου, 23 Δεκεμβρίου 1864 - 16 Μαρτίου 1890) ήταν κόρη του Βασιλιά Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1864 στο Τσέτινιε, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου και της Μιλένα Βούκοτιτς.

Την 1η Αυγούστου 1883 παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Πέτρο Καραγεώργεβιτς στο Τσέτινιε. Λίγο πριν το γάμο άλλαξε το όνομα της σε Ζόρκα. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
την Πριγκίπισσα Ελένη (1884-1962), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας. Απέκτησαν 2 παιδιά.
την Πριγκίπισσα Μιλένα (1886-1887), πέθανε σε ηλικία 1,5 έτους.
τον Πρίγκιπα Γεώργιο (1887-1972), παντρεύτηκε την Ραντμίλα Ράντονιτς. Δεν απέκτησαν παιδιά.
τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο (1888-1934), παντρεύτηκε την Μαρία της Ρουμανίας. Απέκτησαν 3 παιδιά.
τον Πρίγκιπα Ανδρέα (1890-1890), πέθανε λίγες ώρες μετά την γέννηση του.

Πέθανε στον τοκετό στις 16 Μαρτίου 1890 στο Τσέτινιε σε ηλικία 25 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην Τοπόλα της Σερβίας.

Στις 3 Ιουνίου 1926 ανεγέρθηκε ένα μνημείο προς τιμήν της. Ήταν το πρώτο μνημείο που ανεγέρθηκε για γυναίκα στην Σερβία.

Παραπομπές
 Royal Mausoleum Oplenac
 The Njegoskij Fund Public Project : Private family archives-based digital documentary fund focused on history and culture of Royal Montenegro.
 Crnogorska princeza Zorka 
 Crnogorske princeze 

Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος
Οίκος των Καραγεώργεβιτς
Υπηρέτης του Λαού (πολιτικό κόμμα)

Ο Υπηρέτης του Λαού ( ) είναι ένα πολυσυλλεκτικό πολιτικό κόμμα στην Ουκρανία που ιδρύθηκε στις 31 Μαρτίου 2018. Το κόμμα ιδρύθηκε από τους δημιουργούς της ομότιτλης τηλεοπτικής σειράς Υπηρέτης του Λαού. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο πρωταγωνιστής που υποδύθηκε τον Πρόεδρο της Ουκρανίας στη σειρά, κατάφερε πράγματι να κερδίσει στις εκλογές της 21ης Απριλίου 2019 και έγινε ο 6ος Πρόεδρος της χώρας. 

Στις Ουκρανικές βουλευτικές εκλογές του 2019, το κόμμα κέρδισε τις 254 από τις 450 έδρες του Βερχόβνα Ράντα, και τώρα είναι το κυβερνών κόμμα.

Ιστορία 
Το 2015 ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έγινε το αστέρι της τηλεοπτικής σειράς Υπηρέτης του Λαού, στην οποία υποδύθηκε τον Πρόεδρο της Ουκρανίας. Η σειρά ήταν παραγωγής της "Κβάρταλ 95", της οποίας συνιδρυτής είναι ο Ζελένσκι. Το ομότιτλο κόμμα ιδρύθηκε επίσημα στις 31 Μαρτίου 2018, και πρώτος αρχηγός του κόμματος ήταν ο δικηγόρος της "Κβάρταλ 95", ο Ιβάν Μπακάνοφ. Ωστόσο, νομικά το κόμμα διαδέχθηκε το Κόμμα της Αποφασιστικής Αλλαγής που υπήρχε από τον Απρίλιο του 2016. 

Ο Ζελένσκι εκπροσώπησε το Υπηρέτης του Λαού στις Ουκρανικές προεδρικές εκλογές του 2019, και κέρδισε τον πρώην Πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο συγκεντρώνοντας το 73,22% των ψήφων στον δεύτερο γύρο. Κατά την προεκλογική περίοδο, ο Ζελένσκι δήλωσε ότι το κόμμα του δεν θα συμμαχήσει με το κόμμα του Ποροσένκο, ούτε με το κόμμα των Μέντβεντσουκ και Μπόικο. Στις 27 Μαΐου ο Ντμίτρο Ραζούμκοφ έγινε αρχηγός του κόμματος. Στις 2 Ιουνίου 2019 έληξε η υποβολή των υποψηφιοτήτων για τις βουλευτικές εκλογές της 21ης Ιουλίου.  Στις 7 Ιουνίου 2019 ο Ραζούμκοφ επιβεβαίωσε ότι όλοι οι υποψήφιοι του κόμματος ήταν νέοι πολιτικοί, και κανείς τους δεν έχει ξαναμπεί στη βουλή. Στις εκλογές το κόμμα ήρθε πρώτο, συγκεντρώνοντας το 43,16% των ψήφων (254 έδρες) και σχημάτισε κυβέρνηση πλειοψηφίας. Όλοι οι βουλευτές του ήταν πράγματι νέοι πολιτικοί, με μέσο όρο ηλικίας 39 ετών. Την 29η Αυγούστου ο Ραζούμκοφ έγινε Πρόεδρος του Κοινοβουλίου. Στις 10 Νοεμβριόυ ο Ολεξάντρ Κορνιένκο έγινε ο νέος αρχηγός του κόμματος.

Αποτελέσματα εκλογών

Βερχόβνα Ράντα

Προεδρικές εκλογές

Παραπομπές 

Ουκρανικά πολιτικά κόμματα
Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουκρανικά (uk)
Δεκαετία 1880

18ος αιώνας | 19ος αιώνας | 20ός αιώνας

Δεκαετία 1860 | Δεκαετία 1870 | Δεκαετία 1880 | Δεκαετία 1890 | Δεκαετία 1900

1880 | 1881 | 1882 | 1883 | 1884 | 1885 | 1886 | 1887 | 1888 | 1889

Ειδήσεις 
 1882: Ο αμυντικός συνασπισμός μεταξύ Γερμανίας και Αυστρίας του 1879 διευρύνθηκε με προσχώρηση της Ιταλίας σε τριπλή συμμαχία. 
 1881 έως 1889: Ο Μπίσμαρκ εισάγει στη Γερμανία κοινωνικούς νόμους για την ασφάλιση υγείας, ατυχήματος, σύνταξης και αναπηρίας.

Λογοτεχνία 

 Ο Φριδερίκος Νίτσε εκδίδει το έργο «Τάδε έφη Ζαρατούστρας». 

 Ο Μαρκ Τουαίην δημοσιεύει το «Οι περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν» . 
 Ο Ντοστογιέφσκι γράφει τους «Αδελφούς Καραμαζώφ». 
 Ο Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον δημοσιεύει «Το νησί των θησαυρών» και το «Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ». 
 Δημοσιεύεται η πρώτη έκδοση του Oxford English Dictionary . 
 Ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ δημοσιεύει την πρώτη του έκδοση του «Σέρλοκ Χολμς». 
 Εγκαινιάζεται το Άγαλμα της Ελευθερίας το 1886.

Προσωπικότητες 
 Φραντς Γιόζεφ Α', αυτοκράτορας της Αυστρο-Ουγγαρίας. 
 Βίλεμ Α', αυτοκράτορας της Γερμανικής Αυτοκρατορίας 
 Βίλεμ Β', αυτοκράτορας της Γερμανικής Αυτοκρατορίας 
  Όττο φον Μπίσμαρκ, Καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας 
 Ουμβέρτος Α΄, βασιλιάς της Ιταλίας 
 Πάπας Λέων ΙΓ΄ 
 Αλέξανδρος Γ', Τσάρος της Ρωσίας 
 Jules Grévy, Γάλλος Πρόεδρος 
 Βικτώρια, βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας 
 Ρόμπερτ Γκασκόυν-Σέσιλ, 3ος Μαρκήσιος του Σώλσμπερυ , Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας 
 Γουίλιαμ Γκλάντστοουν, πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας 
 Τζον Μακντόναλντ, πρωθυπουργός του Καναδά 
 Γκρόβερ Κλίβελαντ, Πρόεδρος των ΗΠΑ 
 Τσέστερ Άρθουρ, Πρόεδρος των ΗΠΑ 
 Μεϊτζί, αυτοκράτορας της Ιαπωνία 
 Τσισί, Αυτοκράτειρα της Κίνας 
 Naser ad-Din Shah, Σάχης της Περσίας 
 Friedrich Nietzsche, συγγραφέας 
 Μαρκ Τουαίην, Αμερικανός συγγραφέας 
 Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Ρώσος συγγραφέας 
 Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, συγγραφέας 
 Έλεν Κέλερ, αμερικανίδα συγγραφέας, τυφλή και κωφή

Δεκαετίες
Λουκάνικο Βιέννης

Το λουκάνικο Βιέννης (γνωστό και με τις ονομασίες Φρανκφούρτερ και Φρανκ - με τη δεύτερη να είναι η ανεπίσημη ονομασία -, , αυστριακά γερμανικά: Frankfurter Wurstel ή Würstl; ελβετικά γερμανικά Wienerli, γερμανική διάλεκτος Σουηβίας: Wienerle ή Saitenwurst) είναι λεπτό βραστό λουκάνικο. Παράγεται παραδοσιακά από χοιρινό και βοδινό κρέας, με την προσθήκη περιβλήματος από το έντερο του προβάτου. Έπειτα το λουκάνικο Βιέννης βράζεται σε χαμηλή θερμοκρασία. Στα γερμανικά, η λέξη Βίνερ σημαίνει Βιεννέζικο. Στην Αυστρία, η ονομασία "λουκάνικο Βιέννης" δεν χρησιμοποιείται συχνά. Αντ'αυτού, στην Αυστρία το λουκάνικο Βιέννης συνήθως ονομάζεται λουκάνικο Φρανκφούρτης.

Τα συστατικά, ο χρόνος προετοιμασίας, το μέγεθος και η γεύση ποικίλουν σημαντικά, ανάλογα με τον κατασκευαστή και τις συνθήκες της περιοχής στην οποία παράγεται.

Παραπομπές 

Αμερικανική κουζίνα
Καπνιστό κρέας
Άννα του Μαυροβουνίου

Η Άννα του Μαυροβουνίου (Ana Petrović-Njegoš/Анна Петровић-Његош, 18 Αυγούστου 1873 - 22 Απριλίου 1971) ήταν κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1873 στο Τσέτινιε και ήταν το έβδομο παιδί και η έκτη κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου και της Μιλένα Βούκοτιτς.

Στις 18 Μαΐου 1897 παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Ιωσήφ του Μπάττενμπεργκ στο Τσέτινιε. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.

Πέθανε στις 22 Απριλίου 1971 στο Μοντρέ σε ηλικία 97 ετών. Είναι θαμμένη στο Σαφχάουζεν της Βιέννης.

Τίτλοι
18 Αυγούστου 1874 – 18 Μαΐου 1897: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Άννα Πέτροβιτς-Νιέγκος του Μαυροβουνίου
18 Μαΐου 1897 – 28 Αυγούστου 1910: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Άννα του Μπάττενμπεργκ
28 Αυγούστου 1910 – 22 Απριλίου 1971: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Άννα του Μπάττενμπεργκ

Παραπομπές

Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος
Οίκος Μπάττενμπεργκ
Κορόιδο γαμπρέ

Το Κορόιδο γαμπρέ είναι μια κωμωδία ελληνικής παραγωγής του 1962 σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη και σενάριο Νίκου Τσιφόρου. Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Αυλωνίτης, Νίκος Σταυρίδης, Γιάννης Γκιωνάκης, Μίρκα Καλατζοπούλου και Άννα Παϊτατζή.

Πλοκή
Ο Διαμαντής και ο Σαράντης είναι δυο γεροντοπαλίκαρα, οι οποίοι με το παραμικρό καβγαδίζουν.
Ο πρώτος είναι ιδιοκτήτης ένος οινομαγειρείου, στο οποίο ο δεύτερος εργάζεται ως σερβιτόρος. 
Και οι δυο τους όμως ειναι ερωτευμένοι με μια νεαρή και όμορφη κοπέλα της γειτονιάς, την Φανή. 
Ερωτευμένος με τη Φανή είναι επίσης και ο Λούλης, ένας λίγο βλάκας νεαρός, αλλά η πλούσια και σνομπ θεία του δεν θέλει να ακούσει λέξη για την Φανή επειδή είναι φτωχή και θεωρεί 
ότι ο ανιψιός της πρέπει να βρει κάποια πλούσια.

Κάποια μέρα, ο Διαμαντής με τον Σαράντη αγοράζουν ένα λαχείο, το οποίο κερδίζει τον πρώτο λαχνό της κλήρωσης. Οι δυο τους αρχίζουν να σκέφτονται πώς θα αξιοποιήσουν τα χρήματα που κέρδισαν.
Όταν ο ιδιοκτήτης του παλιού κτίριου, όπου στεγάζεται η ταβέρνα του Διαμαντή, 
αποφασίζει να το γκρεμίσει για να φτιάξει στην θέση του μια νεα πολυκατοικία, 
όπου βρίσκεται το οινομαγειρείο του Διαμαντή, βέβαιοι ότι σύντομα θα παντρευτούν ο ένας από τους δυο την Φανή, αγοράζουν ένα μεγαλύτερο εστιατόριο, στο οποίο έρχεται να δουλέψει και ο Λούλης, προκειμένου να απαλλαγεί απ’ την θεία του. 
Ο Διαμαντής και ο Σαράντης γίνονται πλέον συνέταιροι και αποφασίζουν να προσλάβουν στο νέο εστιατόριο τους και την Φανή ως ταμία. 
Η δουλειά τους πάει παρα πολύ καλά και ο καθένας τώρα σκέφτεται, πώς να βρει τρόπο για ζητήσει την Φανίτσα να γίνει γυναίκα του!…Η Φανή όμως είναι ερωτευμένη με εναν νεαρό μηχανικό αυτοκινήτων, τον Μηνά, ο οποίος διστάζει να παντρευτεί την Φανή, θεωρώντας οτι αυτήν θα πρέπει να έχει ενα καλύτερο στην ζωή της. 
Ο Διαμαντής με τον Σαράντη βλέποντας στεναχωρημένη την Φανή και μαθαίνοντας τον λόγο, συνειδητοποιούν ότι και δυο είναι αρκετά μεγάλοι σε ηλικία, για να παντρευτούν την Φανή. Τότε αποφασίζουν να την βοηθήσουν και να την στηρίξουν οικονομικά για να παντρευτεί τον Μηνά. 
Η ταινία τελειώνει με τους δυο να ανταλλάσουν με ειρωνεία ο ένας προς τον άλλον την φράση Κορόιδο γαμπρέ.

Διανομή ρόλων

Βασίλης Αυλωνίτης ως Διαμαντής Σαραντόπουλος 
Νίκος Σταυρίδης ως Σαράντης Διαμαντόπουλος 
Γιάννης Γκιωνάκης ως Λούλης
Μίρκα Καλατζοπούλου ως Φανή (Φανίτσα)
Χρήστος Ζορμπάς ως Μηνάς
Άννα Παϊτατζή ως θεία του Λούλη
Ράλλης Αγγελίδης ως μάγειρας
Δέσποινα Στυλιανοπούλου ως Ματίνα
Γιώργος Βελέντζας ως ιδιοκτήτης της ταβέρνας
Γιώργος Ζαϊφίδης ως γιατρός

Συμμέτεχουν 
Τάσος Καμπάκης
Αντώνης Μαρκαντωνάτος
Γιώργος Παπαγεωργίου
Μαίρη Κόκκαλη 
Βίκυ Παππά

Box office
Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1962-1963 και έκοψε 16.997 εισιτήρια.
Ήρθε στην 42η θέση σε 82 ταινίες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

Ελληνικές ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη
Σενάρια του Νίκου Τσιφόρου
Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα 
Ταινίες του 1962
Ταινίες παραγωγής Φοίνιξ Φιλμ
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ξένια του Μαυροβουνίου

Η Ξένια του Μαυροβουνίου (Ksenija Petrović-Njegoš/Ксения Петровић-Његош, 22 Απριλίου 1881 - 10 Μαρτίου 1960) ήταν κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1881 στο Τσέτινιε και ήταν το δέκατο παιδί και η όγδοη κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου και της Μιλένα Βούκοτιτς.

Η Ξένια ήταν μια όμορφη μελαχρινή κοπέλα με μακριά μαλλιά και καστανά μάτια. Παρά τις αμέτρητες φήμες που κυκλοφορούσαν για διάφορους επικείμενους αρραβώνες και γάμους της, η Ξένια επέλεξε να μην παντρευτεί ποτέ. 

Το 1909, κατά τη διάρκεια ορισμένων διαφωνιών μεταξύ Μαυροβουνίου και Αυστρίας, η Ξένια συμμετείχε με εμφανή και ηγετικό ρόλο σε ορισμένες αντι-αυστριακές διαδηλώσεις στο Τσέτινιε. Η αυστριακή κυβέρνηση θεώρησε ως προσβολή τις ενέργειές της. Ο Νικόλαος ήταν υπόχρεος στην Αυστρία για την οικονομική βοήθεια που του είχε παρασχεθεί στο παρελθόν, και δεν ήταν σίγουρος τι τιμωρία θα έπρεπε να επιβάλει στην κόρη του, και τελικά αποφάσισε να την εξορίσει προσωρινά στη Γαλλία. Η Ξένια συμφώνησε στο αίτημα του πατέρα της να φύγει, όπου πέρασε το χρόνο της για ψώνια, πηγαίνοντας στο θέατρο και την όπερα, και διασκεδάζοντας με ηγέτες στην παρισινή κοινωνία.

Πέθανε στις 10 Μαρτίου 1960 στο Παρίσι σε ηλικία 78 ετών.

Τίτλοι
22 Απριλίου 1881 – 10 Μαρτίου 1960: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ξένια Πέτροβιτς-Νιέγκος του Μαυροβουνίου

Παραπομπές

Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος
Οίκος Μπάττενμπεργκ