joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Διεθνές Αεροδρόμιο Τζον Κένεντι

Το Διεθνές Αεροδρόμιο "Τζον Φ. Κένεντι" της Νέας Υόρκης (αγγλικά: John F. Kennedy International Airport, IATA: JFK, ICAO: KJFK, FAA LID: JFK) είναι το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και ένα από τα πλέον πολυσύχναστα παγκοσμίως. Ο αερολιμένας βρίσκεται στο Λονγκ Άιλαντ, σε απόσταση περίπου 25 χιλιόμ. από το Μανχάταν και αποτελεί τη μεγαλύτερη, από άποψη επιβατικής κίνησης, πύλη εισόδου στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Είναι η βάση δύο μεγάλων αμερικανικών αεροπορικών εταιρειών, της Delta και της American Airlines καθώς και κύρια βάση για την JetBlue Airways.  

Εξυπηρετώντας περίπου 60 εκατομμύρια επιβάτες κάθε χρόνο το αεροδρόμιο Κένεντι της Νέας Υόρκης έχει τέσσερις βασικούς αεροδιαδρόμους και οκτώ τερματικούς σταθμούς. Περίπου 90 διεθνείς και εθνικές αεροπορικές εταιρείες διατηρούν γραφεία εντός του αεροδρομίου Κένεντι το οποίο συνεισφέρει περίπου 30,1 δισεκατομμύρια δολάρια στην οικονομική δραστηριότητα της πόλης της Νέας Υόρκης. Το αεροδρόμιο Κένεντι, είναι το 13ο πιο πολυάσχολο αεροδρόμιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και αποτελέι την μεγαλύτερη πύλη διεθνών επιβατών στη χώρα.  

Πήρε το όνομα του του δολοφονημένου 35ου προέδρου των ΗΠΑ Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι το 1963. Πριν από τότε, ονομαζόταν απλώς «Διεθνές Αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης».

Χώροι του αεροδρομίου Κένεντι εμφανίζονται σε πλήθος ταινιών του Χόλυγουντ, ενώ η πρόσφατη ταινία "Terminal" (2004) σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς, έχει γυριστεί εξ' ολοκλήρου στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης.

Δείτε ακόμα 

 Ηνωμένες Πολιτείες
 Νέα Υόρκη
 Διεθνές Αεροδρόμιο Νιούαρκ Λίμπερτι

Παραπομπές 

Αεροδρόμια στις Ηνωμένες Πολιτείες
Διεθνή αεροδρόμια
Μεταφορές στη Νέα Υόρκη
Κουίνς
Εθνικός ύμνος του Σουδάν

Nahnu Jund Allah Jund Al-Watan () είναι ο εθνικός ύμνος του Σουδάν.

Αραβικοί στίχοι 

نحن جند الله جند الوطن *** إن دعا داعي الفداء لم نخــن

نتحدى الموت عند المحن *** نشترى المجد بأغلى ثمن

هذه الأرض لنا فليعش *** سوداننا علماً بين الأمم

يابني السودان هذا رمزكم *** يحمل العبء ويحمى أرضكم

Στίχοι στα ελληνικά (μετάφραση) 
"Είμαστε ο στρατός του Θεού και της χώρας μας,
Ποτέ δεν πρέπει να αποτύχουμε όταν η πατρίδα μας καλεί να θυσιαστούμε.
Αψηφούμε το θάνατο στους δύσκολους καιρούς ,
Θα αγοράσουμε τη δόξα, με οποιοδήποτε τίμημα.
Αυτή η γη είναι δική μας, είθε το Σουδάν να ζει αναγνωρισμένο ανάμεσα στα άλλα κράτη.
Λαέ του Σουδάν αυτή είναι η σημαία σου
Που θα επωμιστεί το φορτίο και θα προστατεύει την γη σου."

Σημείωση 
Ο σημερινός εθνικός ύμνος της Δημοκρατίας του Σουδάν ήταν αρχικά ο ύμνος των Ενόπλων Δυνάμεων της αφρικανικής χώρας. Καθώς η ανεξαρτησία είχε επισπευστεί, οι ηγέτες του Σουδάν την περίοδο εκείνη δεν είχαν γράψει έναν νέο εθνικό ύμνο και αξιοποίησαν τον ύμνο των Ενόπλων Δυνάμεων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σημαία και εθνικός ύμνος του Σουδάν

Εθνικά σύμβολα του Σουδάν
Εθνικοί ύμνοι
CEV Cup πετοσφαίρισης γυναικών

Το Κύπελλο Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας (πρώην CEV Top Teams Cup) αποτελεί επίσημη διοργάνωση της γυναικείας πετοσφαίρισης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Διεξάγεται κάθε χρόνο. Ονομαζόταν Κύπελλο Πρωταθλητριών την περίοδο 1972/73 και  Κύπελλο κορυφαίων ομάδων από τις περιόδους 2000/01 ως 2006/07. Το 2007 μετονομάστηκε σε CEV Cup.

Νικήτριες 

 Από τη σαιζόν 2010-11 καθιερώθηκαν οι διπλοί τελικοί. Σε περίπτωση που οι δύο φιναλίστ σημειώσουν από μία νίκη, τότε ο τίτλος κρίνεται στο χρυσό σετ που λήγει στους 15 πόντους. Η έντονη γραφή δηλώνει τη γηπεδούχο ομάδα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος της CEV

CEV Cup Γυναικων
CEV Cup Γυναικων
CEV Cup
Πολυεθνικά επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα
Λίμνη Κάρλα

Η λίμνη Κάρλα, ή λίμνη Βοιβηίδα (παλαιότερα) και κατά την αρχαιότητα Βοιβηΐς, ή Βοιβιάς, ή Βοίβη, ή λίμνη της Πελασγιώτιδος, είναι λίμνη η οποία αποξηράνθηκε το 1962, επειδή την εποχή εκείνη προκαλούσε πλημμύρες στις πέριξ γεωργικές καλλιέργειες, ενώ ορισμένες βαλτώδεις εκτάσεις γύρω της προκαλούσαν την έντονη παρουσία εντόμων.
Βρισκόταν νοτιοανατολικά της Λάρισας, κοντά στις βόρειες πλαγιές του Πηλίου, στα όρια των Νομών Λαρίσης και Μαγνησίας.

Η αποξήρανση της λίμνης Κάρλας άρχισε στο τέλος Αυγούστου του 1962 με τα εγκαίνια της σήραγγας μήκους 10.150 μέτρων και ήταν από τα σημαντικότερα έργα για την ανάπτυξη της ελληνικής γεωργίας. Αποδόθηκαν 80.000 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης στους αγρότες της Θεσσαλίας, σε μία εποχή που η ελληνική γεωργία πραγματοποιούσε τα πρώτα βήματά της προς την εκβιομηχάνιση αλλά και την αντιμετώπιση του ευρωπαϊκού ανταγωνισμού.

Ωστόσο, διαπιστώθηκε ότι οι επιπτώσεις στο οικοσύστημα της περιοχής ήταν μεγαλύτερες από το όφελος που προσέφερε η αποξήρανσή της. Έτσι, σήμερα γίνεται προσπάθεια για αναδημιουργία της λίμνης, που θα έχει μέγεθος 38.000 στρέμματα. Η αρχική λίμνη είχε μέγεθος 180- 195 χιλιάδες στρέμματα και το βάθος της έφτανε τα 4-6 μ. Το Δεκέμβριο του 2010 άρχισε η άντληση νερού από τον ποταμό Πηνειό, ενώ όταν τεθούν σε πλήρη λειτουργία τα πέντε αντλιοστάσια του Πηνειού θα τροφοδοτούν τη λίμνη με 14 κυβικά μέτρα νερού το δευτερόλεπτο.

Το έργο αναμένεται να συμβάλλει μεταξύ άλλων στην αντιπλημμυρική προστασία, την αποκατάσταση του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα, την άρδευση 100.000 στρεμμάτων, την ενίσχυση της ύδρευσης της πόλης του Βόλου με 15 εκατ. κυβικά μέτρα νερού ετησίως - το 50% των αναγκών της πόλης.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών για την ανασύσταση της λίμνης ήρθαν στο φως σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα (ενδεικτικά: κοσμήματα, αγγεία, νομίσματα, κλίβανοι, υπολείμματα κτιρίων, αγωγοί, τάφοι). Το υπουργείο Πολιτισμού αποφάσισε μάλιστα τη διατήρηση και μετατροπή σε επισκέψιμο αρχαιολογικό χώρο, ενός τμήματος προϊστορικού οικισμού, έκτασης 3,5 στρεμμάτων, του τέλους της Νεολιθικής Εποχής.

Μετά την επιτυχή άρδευση η Λίμνη «εγκαινιάσθηκε» τον Οκτώβριο του 2018.

Με το όνομα Βοιβηίς φέρονταν παλαιότερα πετρελαιοφόρο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 
 «Αργοπεθαίνει» η λίμνη Κάρλα Θεσσαλίας, πριν καλά καλά αναγεννηθεί, Εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 04 Ιουν. 2011
 «Καμπανάκι» για την πανίδα στη λίμνη Κάρλα, Εφημερίδα Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ, 10 Μαΐου 2012
 Περπατώντας πάνω στη λίμνη Κάρλα, Εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27 Σεπ. 2014
 Γερμανική έρευνα για τη λίμνη Κάρλα, ARD, 2014
 Χάνεται η λίμνη Κάρλα, Εφημερίδα Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, 02 Φεβ. 2015
 Μέχρι το τέλος του 2016 θα αποκατασταθεί η Λίμνη Κάρλα, EPT, 02 Ιουν. 2016
 Η φονική μόλυνση της Κάρλας ήταν γνωστή από το 2011 (έγγραφο), GreenAgenda 29 Αυγ. 2016
 Νεκρά ψάρια στην Κάρλα, TRT, 08 Ιαν. 2018
 Η λίμνη Κάρλα με τις προοπτικές της αλλά και τα προβλήματά της MAGNESIA NEWS 11 Ιαν. 2018
 Αλήθειες και ψέματα για τα νεκρά ψάρια της Κάρλας, Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ 29 Ιαν. 2018

Καρλα
Κάρλα
Λαγός

Ο λαγός (αρχ. ελλ.: «λαγωός», λατ. ονομ.: «Lepus») είναι γένος φυτοφάγων θηλαστικών, το οποίο ανήκει στην οικογένεια των λαγιδών. Το μήκος του κυμαίνεται από τα 50 εκ. στα 75 εκ. Το βάρος του φτάνει τα 4-6 κιλά. Το τρίχωμά του αποτελείται από κοντές τρίχες σαν μαλλί και μακριές σαν στάχυα. Αλλάζει χρώμα ανάλογα με την εποχή και το περιβάλλον, και είναι γρήγορο και ευκίνητο ζώο. Τρέχει με 70 χιλιόμετρα την ώρα, αλλά ποτέ σε ευθεία, έτσι ώστε να παραπλανεί τους διώκτες του. Μπορεί να πηδήξει πάνω από 5 μέτρα. Κατοικεί σε ποικιλία βιότοπων, από ερήμους και εύφορες πεδιάδες και δασώδεις βουνοπλαγιές μέχρι την τάιγκα του μακρινού βορρά. Είναι μάλλον νυκτόβια ζώα, και τρέφονται με λαχανικά και τεύτλα.

Είδη 
 
Γένος Lepus
 Υπογένος Macrotolagus
 Λαγός αντιλόπη, Lepus alleni
 Υπογένος Poecilolagus
 Χιονολαγός, Lepus americanus
 Υπογένος Lepus
 Αρκτικός λαγός, Lepus arcticus
 Λαγός της Αλάσκας, Lepus othus
 Ορεινός λαγός, Lepus timidus
 Υπογένος Proeulagus
 Μαυρόουρος λαγός, Lepus californicus
 Λαγός ο λεύκωψ, Lepus callotis
 Λαγός του Ακρωτηρίου, Lepus capensis
 Λαγός του Νότιου Μεξικού, Lepus flavigularis
 Μαύρος λαγός, Lepus insularis
 Λαγός σφουγγαρίστρα, Lepus saxatilis
 Λαγός της ερήμου, Lepus tibetanus
 Λαγός του Τολάι, Lepus tolai
 Υπογένος Eulagos
 Λαγός σκούπα, Lepus castroviejoi
 Λαγός του Γιουνάν, Lepus comus
 Λαγός της Κορέας, Lepus coreanus
 Κορσικός λαγός, Lepus corsicanus
 Ευρωπαϊκός λαγός, Lepus europaeus
 Ιβηρικός λαγός, Lepus granatensis
 Λαγός της Μαντζουρίας, Lepus mandschuricus
 Μαλλιαρός λαγός, Lepus oiostolus
 Ορεινός λαγός της Αιθιοπίας, Lepus starcki
 Λευκόουρος λαγός, Lepus townsendii
 Υπογένος Sabanalagus
 Λαγός της Αιθιοπίας, Lepus fagani
 Λαγός της σαβάνας, Lepus microtis
 Υπογένος Indolagus
 Λαγός του Χαϊνάν, Lepus hainanus
 Ινδικός λαγός, Lepus nigricollis
 Λαγός της Νοτιοανατολικής Ασίας, Lepus peguensis
 Υπογένος Sinolagus
 Κινέζικος λαγός, Lepus sinensis
 Υπογένος Tarimolagus
 Λαγός Γιάρκαντ, Lepus yarkandensis
 Incertae sedis
 Ιαπωνέζικος λαγός, Lepus brachyurus
 Λαγός της Αβυσσηνίας, Lepus habessinicus

Παραπομπές 

Λαγοειδή
Θυμβραίος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Θυμβραίος είναι γνωστός ένας από τους Τρώες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Θυμβραίος σκοτώθηκε σε αυτό τον πόλεμο από τον Διομήδη με λόγχη. Ο Θυμβραίος αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Λ, στίχος 320): «Είπε και από την άμαξαν με λόγχην τον Θυμβραίον / στην γην εβρόντησε νεκρόν...» (μετάφραση Ι. Πολυλά).

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 405

Θυμβραιος
Ικετάονας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ικετάονας (Ικετάων) είναι γνωστός ένας Τρώας πρίγκηπας, γιος του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα και αδελφός του βασιλιά Πριάμου. Ο Ικετάονας, που ήταν πατέρας του Μελανίππου, αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Γ, στίχος 147 και ραψωδία Υ, στ. 238), όπου χαρακτηρίζεται ως «βλάστημα του Άρη» και «κακό του Άρη θρέμμα» αντίστοιχα (μετάφραση Ι. Πολυλά).

Πηγή
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 418

Ικεταονας
Αζώθ (αλχημεία)

Με το τετραγράμματο όνομα αζώθ αποκαλούσαν οι αλχημιστές τον υδράργυρο.

Η λέξη αυτή συγκροτείται από το πρώτο και τελευταίο γράμμα τριών αλφαβήτων: της ελληνικής, λατινικής και εβραϊκής γλώσσας, δηλαδή από το πρώτο κοινό γράμμα Α, και από τα τελευταία Ζ (της λατινικής), Ω (της ελληνικής) και Θ ή Τ (της εβραϊκής γλώσσας).

Οι αποκρυφολόγοι χρησιμοποιούσαν την λέξη αυτή με την έννοια και το συμβολισμό της αρχικής μονάδας η οποία και είναι η "πρωταρχική φύση" από την οποία απορρέουν τα πάντα. Κατ΄ ακολουθία το Αζώθ αποδίδει την εικόνα του Σύμπαντος κόσμου. Με τα τέσσερα γράμματα της λέξης αυτής στολίζονταν οι τέσσερις άκρες ιερών εικονογραφημάτων, μανδηλίων, τραπεζών κ.ά.

Όσον αφορά στην ένθεση του τετραγράμματου αυτού σε σταυρόνημα σύμβολα,  ταυτίζεται κατά σειρά απολήξεων, στο μεν οριζόντιο κέρας Α-Ω (που δηλώνει αρχή και τέλος), στο δε κάθετο κέρας Ζ-Θ (που δηλώνει στην ελληνική γλώσσα ζωή και θάνατο).

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 1ος, σελ. 571.

Αλχημεία
Αποκρυφισμός
Εργατική Ολυμπιάδα

Η Εργατική Ολυμπιάδα (ισπ: Olimpiadas Obreras) υπήρξε μια διεθνής αθλητική διοργάνωση του μεσοπολέμου, που διεξήχθη τρεις φορές από το 1925 ως το 1937.

Ιστορικά στοιχεία 

Η Εργατική Ολυμπιάδα διοργανώθηκε από τη Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνή, που είχε ιδρύσει η Β΄ Διεθνής, σε αντίπραξη των Ολυμπιακών Αγώνων αλλά και της Σπαρτακιάδας της Γ΄ Διεθνούς και συμμετείχαν μόνο εργάτες μέλη της Διεθνούς Εργατικής Ομοσπονδίας. Είχε διεθνιστικό χαρακτήρα και γι’ αυτό δεν ακούγονταν οι εθνικοί ύμνοι αλλά μόνο ο ύμνος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Είχε καθοριστεί μία διοργάνωση ανά εξαετία. Διεξήχθησαν τρεις θερινές διοργανώσεις, το 1925, το 1931 και το 1937 ενώ μια τέταρτη που είχε προγραμματιστεί για το 1943 ματαιώθηκε αφού είχε ξεσπάσει ο β΄ παγκόσμιος πόλεμος. Επίσης, πραγματοποίηθηκαν δύο χειμερινές, το 1925 και το 1931. 

Μεταπολεμικά η διοργάνωση δεν συνεχίστηκε.

Αθλήματα 

Στους θερινούς αγώνες περιλαμβάνονταν αγωνίσματα από τέσσερα αθλήματα:

 Γυμναστική
 Ποδηλασία
 Ποδόσφαιρο
 Στίβος

Διοργανώσεις

Θερινές 

 1925: Ι Θερινή Εργατική Ολυμπιάδα: Φραγκφούρτη (Γερμανία): 24 ως 28 Ιουλίου 1925. Την παρακολούθσαν περίπου 150.000 θεατές. Καταρρίφθηκε το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 μ. γυναικών
 1931: ΙΙ Θερινή Εργατική Ολυμπιάδα: Βιέννη (Αυστρία): 19 ως 26 Ιουλίου 1931. Στους αγώνες μετείχαν 80.000 αθλητές και τους παρακολύθησαν περίπου 250.000 θεατές. Οι αγώνες είχαν πολύ ευρύτερη συμμετοχή σε αθλητές και θεατές από ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες που έγιναν στο Λος Άντζελες την επόμενη χρονιά.
 1937: ΙΙΙ Θερινή Εργατική Ολυμπιάδα: Αμβέρσα (Βέλγιο): 25 Ιουλίου ως 1 Αυγούστου 1937. Για πρώτη φορά μετείχαν μη μέλη της SASI. Μια αντιπροσωπεία της ΕΣΣΔ έλαβε μέρος και κέρδισε στον τελικό του ποδοσφαίρου. Περίπου 50.000 άτομα παρακολούθησαν την τελευταία ημέρα των αγώνων και συνολικά 200.000 πήραν μέρος στις εκδηλώσεις της λήξης. Δεν έγινε Χειμερινή Εργατική Ολυμπιάδα.
 1943: ΙV Θερινή Εργατική Ολυμπιάδα: Ελσίνκι (Φινλανδία): ματαιώθηκε.

Χειμερινές 

 1925: Ι Χειμερινή Εργατική Ολυμπιάδα: Σραϊμπερχάου (Schreiberhau), Γερμανία. Μετείχαν 12 εθνικές αντιπροσωπείες.
 1931: ΙΙ Χειμερινή Εργατική Ολυμπιάδα: Μίρτσουσλαγκ (Mürzzuschlag), Αυστρία. Όπως οι αντίστοιχοι Θερινοί, είχαν πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή σε αθλητές και θεατές από τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες που έγιναν στο Λέικ Πλέισιντ (Lake Placid) το 1932.

Δες επίσης 

 Σπαρτακιάδα
 Λαϊκή Ολυμπιάδα
 Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνής

Εργατική Ολυμπιάδα
Ναρσής (Καμσαρακάν)

Ο Ναρσής (478 - 574) ήταν Βυζαντινός στρατηγός στην υπηρεσία του Ιουστινιανού του Α' . Πέρασε το περισσότερο κομμάτι της ζωής του ως ευνούχος στο παλάτι των αυτοκρατόρων της Κωνσταντινούπολης.

Βιογραφία
Αν και λίγα είναι γνωστά για την καταγωγή του, θεωρείται γόνος της περιώνυμης αριστοκρατικής οικογένειας Καμσαρακάν της περσικής Αρμενίας.Ο Νάρσης αγωνίστηκε σκληρά μαζί με τον αδερφό του Αράτιο εναντίον των νεαρών Βυζαντινών στρατηγών Βελισάριου και Σίττα, όταν οι τελευταίοι επιχείρησαν επιδρομές στην περιοχή το 526-527. Τρία χρόνια αργότερα οι δύο Καμσαρακάν εγκατέλειψαν την περσική πλευρά και προσχώρησαν στους Βυζαντινούς. Ο επίσης Αρμένιος ευνούχος σακελλάριος του Ιουστινιανού Ναρσής τους επιφύλαξε θερμή υποδοχή με πλούσια δώρα. Από τότε χρησιμοποιήθηκε σε διάφορα μέτωπα. Το 538 πολέμησε εναντίον των Οστρογότθων στην Ιταλία υπό τις διαταγές του Βελισάριου, ενώ ένα χρόνο νωρίτερα εμφανίζεται ως δούκας της Θηβαΐδας της Αιγύπτου, όταν με εντολή του Ιουστινιανού κατέλυσε την παγανιστική θρησκεία στα νότια σύνορα της Αιγύπτου. Το 543 υπό τις διαταγές του βυζαντινού στρατηγού Βαλεριανού πολέμησε εναντίον των Περσών στη Μέση Ανατολή. Πέθανε στη Ρώμη, πιθανότατα το 574.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ, τόμος 38, σελ. 371
 J.A.S. Evans, Η εποχή του Ιουστινιανού, εκδόσεις Οδυσσέας, 1999, ISBN 960-210-342-6

Βυζαντινοί στρατηγοί
Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής
Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Βυζαντινοί Ευνούχοι
Ιππόδαμος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιππόδαμος είναι γνωστός ένας από τους Τρώες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Ιππόδαμος, που υποτίθεται ότι ήταν γιος του βασιλιά Μέροπα της Περκώτης, σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Οδυσσέα, που τον λόγχισε μαζί με τον αδελφό του. Ο Ιππόδαμος αναφέρεται στην Ιλιάδα, όπου παρατηρείται μία σύγχυση: Στη ραψωδία Λ (στίχ. 334) ο αδελφός του, που σκοτώνεται μαζί του, έχει το όνομα Υπείροχος. Αλλά στη ραψωδία Β (στ. 830) μνημονεύονται οι μόνοι αληθινοί γιοί του Μέροπα: οι Άδρηστος και Άμφιος — όχι ο Ιππόδαμος. Επομένως οι Ιππόδαμος και Υπείροχος δεν πρέπει να ήταν γιοι του Μέροπα.

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 426

Ιπποδαμος
Αιαμήνη

Με την ονομασία Αιαμήνη φέρονται στην ιστορία μία αρχαία ελληνική πόλη στη Μακεδονία και μία περιοχή στην Αραβία.

Για μεν την αρχαία ελληνική πόλη Αιαμήνη τίποτα δεν είναι ακόμα μέχρι σήμερα γνωστό. Για δε την ομώνυμη περιοχή της Αραβίας είναι η χώρα των Ναβαταίων στην Πετραία Αραβία, της οποίας οι κάτοικοι προσωνομάζονταν και "Ουράνιοι".

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.1ος, σελ.645.

Αρχαίες πόλεις της Μακεδονίας
Γεωγραφία της Βίβλου
Ιστορία της Σαουδικής Αραβίας
Λοκομοτίβ Μπέλγκοροντ

Η Λοκομοτίβ-Μπέγκοροντ ή Λοκομοτίβ-Μπελογκόριε (ρωσικά: Локомотив-Белогорье) είναι αθλητικός σύλλογος πετοσφαίρισης με βάση δραστηριοτήτων την πόλη Μπέλγκοροντ, στην Ρωσία. Αγωνίζεται στην ανώτατη διοργάνωση της χώρας. Αποτελεί το σύλλογο με τους περισσότερους τίτλους στην ιστορία της Ρωσίας αλλά και της Ευρώπης, αφού σε ευρωπαϊκό επίπεδο μπορεί να καυχηθεί για την κατάκτηση τριών Κυπέλλων Πρωταθλητριών (2003, 2004, 2014) και δυο Κυπέλλων CEV (2009, 2018). Το σύλλογο χρηματοδοτούν από την περίοδο 2001-2002 οι Ρωσικοί Σιδηρόδρομοι (από όπου προκύπτει και η λέξη «Λοκομοτίβ» στον τίτλο του).

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1992
Ρωσικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης
Σανδαράχη (ερυθρά)

Η ερυθρά σανδαράχη (αγγλ. realgar) είναι θειούχο ορυκτό του αρσενικού με χημικό τύπο AsS. Το όνομά της προέρχεται από το αρχ. "σανδαράκη", το οποίο θεωρείται δάνειο από κάποια ανατολική γλώσσα, ενώ ο αγγλικός όρος προέρχεται από την αραβική φράση "rahj al ghar", δηλ. "η σκόνη του ορυχείου". Μερικές φορές αναφέρεται και ως "αρσενολίτης". Είναι, μαζί με την συγγενική της κίτρινη σανδαράχη από τα ελάχιστα διαφανή και μικρής σκληρότητας σουλφίδια. Η κρυσταλλική δομή της μοιάζει με του θείου, το οποίο, στην οκτατομική μορφή του, σχηματίζει δακτυλίους από οκτώ άτομα θείου (S8). Ανάλογα, η ερυθρά σανδαράχη εμφανίζει παρόμοια δομή, σχηματίζοντας δακτυλίους του τύπου As4S4. Η παρουσία των ατόμων αρσενικού είναι που μεταβάλλει την δομή του κρυστάλλου, προκαλώντας την κρυστάλλωση της ερυθράς σανδαράχης στο μονοκλινές, αντί του ορθορομβικού (θείο).

Ανευρίσκεται σε υδροθερμικές φλέβες χαμηλών θερμοκρασιών, σε αποθέσεις θερμών πηγών και ως προϊόν κρυσταλλώσεως θειούχων ηφαιστειακών ατμίδων (φουμαρόλες, συνδεδεμένη με άλλα ορυκτά του αρσενικού και του αντιμονίου. Ανευρίσκεται, επίσης, μερικές φορές σε ανθρακικά και αργιλικά ιζηματογενή πετρώματα.

Είναι ασταθές ορυκτό και εξαλλοιώνεται εύκολα σε παρασανδαράχη και, τελικά, σε σκόνη, η οποία είναι μίγμα κίτρινης σανδαράχης και αρσενολίτη (As2O3). Η διαδικασία αυτή επιταχύνεται με την έκθεση στο φως, γι' αυτό και τα δείγματά της φυλάσσονται σε φωτοστεγείς θήκες. Όταν η ερυθρά σανδαράχη κονιοποιηθεί, αναδίδει έντονη οσμή σκόρδου.

Η οικονομική της σημασία είναι μικρή. Χρησιμοποιείται για την παρασκευή αρσενικού (επουσιώδες ορυκτό του), ενώ παλαιότερα, σε μορφή σκόνης, προστίθονταν σε πυροτεχνήματα για να προσδώσει έντονο λευκό φως.

Όμορφα δείγματα ερυθράς σανδαράχης υπάρχουν στην Σαξονία, στην Ρουμανία (περιοχή Baia Sprie), στην Τσεχία, στην Ρωσία, στην Κίνα και στις ΗΠΑ.

Πηγές
Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Mindat.org
Galleries.com
Handbook of Mineralogy

Βιβλιογραφία
James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X

Ορυκτά του θείου
Ορυκτά του αρσενικού
Βιντσέντζο Μπελίνι

Ο Βιντσέντζο Μπελλίνι ή Βικέντιος Μπελλίνι (ιταλ.: Vincenzo Salvatore Carmelo Francesco Bellini, 3 Νοεμβρίου 1801 - 23 Σεπτεμβρίου 1835) ήταν Ιταλός συνθέτης από την Κατάνια της Σικελίας. Το πλήρες όνομά του ήταν Βιντσέντζο Σαλβατόρε Καρμέλο Φραντσέσκο Μπελλίνι.

Σπούδασε μουσική στο Ωδείο της Νεάπολης, υπό τον Νικολό Τσινγκαρέλλι (Nicolò Zingarelli), και από πολύ νωρίς, πριν περατώσει τις σπουδές του, άρχισε να συνθέτει με μεγάλη επιτυχία, όπως την όπερα Άντελσον και Σαλβίνι και κάποια έργα εκκλησιαστικής μουσικής. Τον επόμενο χρόνο, μετά από παραγγελία του θεάτρου Σαν Κάρλο της Νεάπολης συνέθεσε το μονόπρακτο Μπιάνκα και Φαρνάντο. Μετά και την επιτυχία που σημείωσε αυτό, κλήθηκε πλέον από το περίφημο μουσικό θέατρο της Ιταλίας, τη Σκάλα του Μιλάνου, όπου και σύνθεσε τον Πειρατή και αμέσως μετά την Ξένη, της οποίας η επιτυχία ξεπέρασε κάθε προσδοκία φθάνοντας τις τριάντα συνεχείς παραστάσεις.

Το 1830 μετέβη στο Παρίσι, όπου παρουσίασε το 12ο σκηνικό του έργο Οι Πουριτανοί που ανεβάστηκε στο εκεί ιταλικό θέατρο. Μετά όμως την αποτυχία που σημείωσε το έργο του Ζαΐρα στο θέατρο της Πάρμα, ακολούθησε ο μεγάλος θρίαμβος στο έργο του Υπνοβάτις, στο Μιλάνο το 1831. Αυτής ακολούθησε η επίσης μεγάλη επιτυχία του τραγικού μελοδράματος Νόρμα, σε κείμενο του Φελίτσε Ρομάνο.

Γενικά ο Μπελλίνι αντιπροσωπεύει τον ρομαντισμό και την ελεγειακή μορφή του ιταλικού μελοδράματος. Είχε επιβληθεί περισσότερο για τη φυσικότητα της μουσικής του σύνθεσης, που τόσο θαύμαζε ο Βάγκνερ και που φαίνεται να είχε υποστεί την επίδρασή της τουλάχιστον στα νεότερα έργα του.

Ο Μπελλίνι πέθανε σε ηλικία 34 ετών. Στη γενέτειρά του υπάρχει σπουδαίος μαρμάρινος ανδριάντας του, περιβαλλόμενος στη βάση με τέσσερις ανδριαντοποιήσεις των περίφημων έργων του, του Πειρατή, της Ξένης, της Υπνοβάτιδος και της Νόρμας.

Παραπομπές

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τόμ. 13ος, σελ. 932.

Συνθέτες του Ρομαντισμού
Ιταλοί συνθέτες όπερας
Ιταλοί συνθέτες
Κική Σαραντάκου

Η Αγγελική (Κική) Σαραντάκου (Αίγινα, 10 Οκτωβρίου 1934 - ...) είναι Ελληνίδα ποιήτρια.

Βιογραφικό
Η Αγγελική Σαραντάκου γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1934 στην Αίγινα. Οι γονείς της ονομάζονταν Γεώργιος Πρωτονοτάριος και Ευθυμία Μοίρα. Σπούδασε χημικός κι έκανε μεταπτυχιακό στην πυρηνική χημεία. Ειδικεύτηκε στην κλινική χημεία κι από το 1965 εργάστηκε στο ορμονολογικό εργαστήριο του Αρεταίειου νοσοκομείου. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα κι έγινε διαδοχικά λέκτορας της ιατρικής (1974), επίκουρος (1983) και αναπληρώτρια καθηγήτρια (1995). Έχει  και πολλές δημοσιεύσεις σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά. Παράλληλα ασχολείται με την ποίηση από νεαρή ηλικία.

Βιβλία
Ποιήματά της έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς και έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές.
 «Του Έρωτα και του Αγώνα» (1986), ποιητική συλλογή.
 «Με την Άμπωτη» (1989), ποιητική συλλογή.
 «Εφεδρείες» (1994), ποιητική συλλογή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://www.sarantakos.com

Πηγή
 Ντόναλντ Μακφαίηλ, "Οικογενειακή λογοτεχνική και πνευματική πανδαισία από τους Σαραντιάνους της Γέρμας", περιοδικό "Μάνη, χθες, σήμερα, αύριο", τ. 38 (Ιανουάριος-Μάρτιος 2009), σελ. 45-52.

Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες συγγραφείς
Λήμματα με θέματα αμφίβολης σπουδαιότητας
Λήμματα που χρειάζονται διευκρίνιση
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση
Βασίλειος Σαχίνης

Ο Βασίλειος Σαχίνης (Δούβιανη Δρόπολης, 1894 - 17 Νοεμβρίου 1943) υπήρξε Έλληνας αντιστασιακός, ηγέτης της βορειοηπειρώτικης αντίστασης (Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου), που οργανώθηκε μετά την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την Βόρειο Ήπειρο (1942-1943).

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1894 στη Δούβιανη της Δρόπολης (νότια του Αργυροκάστρου). Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο δημοτικό σχολείο της γενέτειράς του και στη συνέχεια μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου ήταν εγκατεστημένος ο πατέρας του. Εκεί έπειτα από εισαγωγικές εξετάσεις έγινε δεκτός στην Ροβέρτειο Σχολή. Λόγω των Βαλκανικών Πολέμων αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του και να επιστρέψει οικογενειακώς τo 1913 στην πατρίδα του. Αργότερα, κατά τη διάρκεια του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα συμμετείχε ως ειδικός γραμματέας στην προσωρινή κυβέρνηση της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου και χρησιμοποιήθηκε από τον πρόεδρο της επαναστατικής κυβέρνησης, Ζωγράφο, ως διερμηνέας. 

Με την επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων στα εδάφη της Βόρειας Ηπείρου, διορίστηκε δάσκαλος ελληνικών σε γυμνάσιο του Αργυροκάστρου, θέση που κράτησε ως το 1916 όταν η περιοχή κατελήφθη από τα ιταλικά στρατεύματα. Τότε απολύθηκε και αναγκάστηκε να δουλέψει ως μεταφραστής. Τα επόμενα χρόνια κατάφερε να αποκτήσει σημαντική οικονομική επιφάνεια μέσω της ενασχόλησής του με χρηματιστηριακές συναλλαγές. Παράλληλα αποτέλεσε σημαντικό ακτιβιστή της ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας με αποτέλεσμα να υποστεί διώξεις από το καθεστώς του Αχμέτ Ζώγου. Αρχικά, κατά το 1929 φυλακίστηκε για ένα εξάμηνο στα Τίρανα, στα πλαίσια του εκκλησιαστικού ζητήματος ενώ μετά την δυναμική ανάμειξή του το 1933 στο ζήτημα των ελληνικών σχολείων της χώρας εκτοπίστηκε στην κωμόπολη Λέζα του αλβανικού Βορρά. Μετά την κατάληψη της Αλβανίας από την φασιστική Ιταλία και μέχρι και τις παραμονές του ελληνοϊταλικού πολέμου δρούσε ως πληροφοριοδότης του ελληνικού στρατού. Η δράση του οδήγησε στη σύλληψη από τις δυνάμεις κατοχής και στον εκτοπισμό του μαζί με άλλους παράγοντες της μειονότητας στην Ιταλία, από την οποία επέστρεψε μετά το τέλος των εχθροπραξιών. 

Τον Ιούλιο του 1942, μαζί με άλλα σημαντικά πρόσωπα της ελληνικής μειονότητας, πρωτοστάτησε στην ίδρυση της οργάνωσης ΜΑΒΗ, η οποία έδρασε κατά των κατοχικών ιταλικών δυνάμεων και αργότερα γερμανικών δυνάμεων, όπως και των αλβανικών αντιστασιακών οργανώσεων στην περιοχή της Βόρειας Ηπείρου. Παράλληλα αντιδρούσε με τις διαμαρτυρίες του στους Ιταλούς για υπόθαλψη της αλβανικής καταπίεσης στους ελληνικούς πληθυσμούς της περιοχής.
Στις 17 Νοεμβρίου 1943 συνελήφθη από το αλβανικό κομμουνιστικό κόμμα και εκτελέστηκε.

Παραπομπές 

Έλληνες Αντιστασιακοί
Μορφότυπο

Στην επιστήμη υπολογιστών ο όρος μορφότυπο (αγγλ. format) αφορά έναν σαφώς προσδιορισμένο και προτυποποιημένο τρόπο κωδικοποίησης ψηφιακής πληροφορίας, είτε για αποστολή της υπό μορφή μηνύματος είτε για αποθήκευση σε αρχείο, έτσι ώστε ο παραλήπτης του μηνύματος ή το πρόγραμμα ανάγνωσης του αρχείου (οι οποίοι είναι ενήμεροι για το χρησιμοποιούμενο μορφότυπο) να μπορούν να εξάγουν την ορθή πληροφορία από το μήνυμα ή από το αρχείο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
   ΙΑΤΕ - Διαδραστική Ορολογία για την Ευρώπη - Μεταφράσεις του όρου format 
 "TELETERM" (ΜΟΤΟ-Μόνιμη Ομάδα Τηλεπικοινωνιακής Ορολογίας, ΟΤΕ, ΕΛΕΤΟ, ΕΛΟΤ) - Μεταφράσεις του όρου format 
 Συζήτηση στο Φόρουμ του Translatum.gr - format -> μορφοποίηση (κειμένου), διαμόρφωση (δίσκου), μορφή, μορφότυπο, μορφότυπος (αρχείου) 
 Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων 

Μνήμη υπολογιστή
Graphics Interchange Format

Graphics Interchange Format (GIF) ονομάζεται μέθοδος συμπίεσης ή/και κωδικοποίησης γραφικών στους υπολογιστές, καθώς και ο αντίστοιχος τύπος αρχείου (μορφότυπο) εικόνας που παράγεται μέσω αυτής. Στα ελληνικά αναφέρεται ως «μορφότυπο εναλλαγής γραφικών» αλλά χρησιμοποιείται η συντομογραφία GIF. Αναπτύχθηκε από την αμερικανική εταιρεία CompuServe και παρουσιάστηκε το 1987. Για αρκετά χρόνια ήταν ο πλέον διαδεδομένος τύπος γραφικών. Διακρίνονται δύο εκδόσεις αρχείων GIF: η αρχική έκδοση GIF87a του 1987 και η νεότερη βελτιωμένη έκδοση GIF89a που παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 1989. Υποστηρίζει μέχρι 256 χρώματα, με 1-8 bits ανά pixel, καθώς και δυνατότητα αποθήκευσης πολλαπλών εικόνων στο ίδιο αρχείο. Η συμπίεση εικόνων GIF γίνεται με χρήση του αλγορίθμου Lempel-Ziv-Welch (LZW). Το γεγονός πως η συγκεκριμένη μέθοδος αποτελούσε μέχρι το 2003/4 ευρεσιτεχνία κατοχυρωμένη τελικά στην εταιρεία Unisys, αποτέλεσε αιτία νομικής διαμάχης της με την CompuServ, όταν από το 1994 η Unisys απαιτούσε αμοιβή για τη χορήγηση άδειας στη χρήση αρχείων GIF.

Βιβλιογραφία 

 Miano, John, Compressed image file formats, Addison-Wesley Professional, 1999

Γραφικά υπολογιστών
Θεέ, ευλόγησε τη Λετονία

Το Θεέ, ευλόγησε τη Λετονία! (λετονικός τίτλος: Dievs, svētī Latviju!) είναι ο εθνικός ύμνος της Λετονίας. Τη μουσική και τους στίχους έγραψε το 1873  ο δάσκαλος Κάρλις Μπαουμάνις (Kārlis Baumanis, 1834-1904), ο οποίος ήταν μέλος του εθνικιστικού κινήματος της Λετονικής Νεολαίας. Πιθανολογείται ότι ο Μπαουμάνις διασκεύασε τα λόγια του γνωστού τραγουδιού God Save the Queen και συνέθεσε δική του μουσική για τον ύμνο. Ο ύμνος επιλέχθηκε το 1920

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 The National Anthem - ο ιστότοπος  "Welcome to Latvia" έχει σελίδα για τον εθνικό ύμνο.
 Χορωδιακή εκτέλεση του ύμνου από στα Wikimedia Commons.

Εθνικά σύμβολα της Λετονίας
Εθνικοί ύμνοι
Νελαχόζεβες

Το Νελαχόζεβες (τσέχικα: Nelahozeves γνωστό παλαιότερα και ως Nalhozeves ή Nalzoves, γερμανικά: Mühlhausen ή αλλιώς Ναχάλοβες) είναι χωριό στην αριστερή όχθη του ποταμού Μολδάβα, 35 χιλιόμετρα βόρεια της Πράγας, στην Τσεχία. Ο πληθυσμός του είναι 1.375 κάτοικοι (2007).

Το παλαιότερο γνωστό έγγραφο που αναφέρεται στην ύπαρξη του Νελαχόζεβες χρονολογείται από το 1352. Στο χωριό υπάρχει αναγεννησιακό κάστρο ιταλικού τύπου, χτισμένο τον 16ο αιώνα από τον Φλόριαν Γκρίσπεκ (Florian Griespek), το οποίο από το 1623 ανήκει στην οικογένεια Λόμπκοβιτς.

Μέρος της συλλογής των Λόμπκοβιτς φυλάσσεται στο κάστρο. Στην συλλογή περιλαμβάνονται ζωγραφικοί πίνακες του Βελάθκεθ, του Καναλέττο, του Μπρούγκενς του Ρούμπενς και άλλων.

Στο χωριό Νελαχόζεβες γεννήθηκε ο ρομαντικός συνθέτης Αντονίν Ντβόρζακ. 

Γεωγραφία της Τσεχίας
Συμβούλιο Περιφερειακής Συνεργασίας

Το Συμβούλιο Περιφερειακής Συνεργασίας ή RCC (αγγλικά: Regional Co-operation Council) είναι ένα περιφερειακό δίκτυο συνεργασίας των χωρών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, με δεδηλωμένο σκοπό την προώθηση αμοιβαίας συνεργασίας και την Ευρωπαϊκή και Ευρω-Ατλαντική ολοκλήρωση της Νοτιοανατολικής Ευρώπης με σκοπό την αναζωογόνηση της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης στην περιοχή προς όφελος των λαών της. Διαδέχτηκε το Σύμφωνο Σταθερότητας για την Νοτιοανατολική Ευρώπη στις 27 Φεβρουαρίου του 2008. Το ΣΠΣ συντονίζεται με την Διαδικασία Συνεργασίας της Νοτιονατολικής Ευρώπης.

Έδρα του ΣΠΣ είναι το Σαράγεβο, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και στεγάζεται στο Κτήριο Φιλίας Ελλάδας Βοσνίας-Ερζεγοβίνης που αποτελεί δωρεά της Ελλάδας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί δεσμοί 
 Επίσημη ιστοσελίδα]
 σχετικό δελτίο τύπου
 Περιφερειακή Συνεργασία και Διαδικασία Συνεργασίας ΝΑ - Ελληνικό ΥΠΕΞ

Βαλκάνια
Διεθνείς οργανισμοί
Νίσυρος ΙΙ (ακταιωρός)

Μία από τις 15 ακταιωρούς (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’. Εκτόπισμα : 65ΤΝ – Διαστάσεις : 112Χ18Χ9 Πόδια – Ιπποδ. : 1200HP – διπλέλικο – Ταχύτητα : 18 κόμβους (καύσιμο βενζίνη) – Οπλισμός : 1 πυροβόλο 40 χιλιοστών, 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών, 4 πυροβόλα. Χρησιμοποιήθηκε για πολλά χρόνια σαν Βασιλική άκατος.

Ιδίου τύπου πλοία:Δολιανά, Τήλος, Κως ΙΙΙ, Κάσος ΙΙ, Καστελόριζο, Δομοκός, Κάρπαθος Ι, ‘Δοξάτο’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’, ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’, ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'

Από τα σκάφη αυτά τα :΄'Τήλος’, ‘Κως ΙΙΙ’, ‘Κάσος ΙΙ', ’Δολιανά’, , ‘Δομοκός’, ‘Καστελόριζο’και ‘Κάρπαθος Ι’, επεστράφησαν κατά τα έτη 1951-1952. Τα : ‘ΔΟΞΑΤΟ’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’ και ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’ επεστράφησαν κατά τα έτη 1959-1960. Τα : ‘‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ' επεστράφησαν το 1964.

Ελληνικές ακταιωροί
Στέφανος Τηλικίδης

Ο Στέφανος Τηλικίδης (1923 - 1995) ήταν Έλληνας ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και πεζογράφος.

Η ζωή και το έργο του 
Ο Στέφανος Τηλικίδης γεννήθηκε το 1923 στο Κρεπασνόι του Καυκάσου. Σε ηλικία 6 ετών εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στο χωριό Τέρπυλος του νομού Κιλκίς. Εκεί διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα. Στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο του Κιλκίς. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Στα χρόνια της Κατοχής οργανώθηκε στις τάξεις του Ε.Α.Μ.. 

Στα ελληνικά γράμματα εμφανίστηκε το 1953 με την ποιητική συλλογή «Δημοτικά Μοτίβα» σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο.
 
Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Στη Θεσσαλονίκη έζησε μέχρι το θάνατό του το 1995.

Έργα 

 «Δημοτικά Μοτίβα», Ποίηση, 1953
 «Για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά» (τραγούδια της σκλαβιάς και της αντίστασης), Ποίηση, Α΄έκδοση 1956, Β' έκδοση 1973
 «Ζήσης Γραβιάς», Τραγωδία, 1957
 «Ποιος έκλεψε τους οικτιρμούς μας», Θέατρο πρόζας, 1966
 «Το είδωλο του Κύκλωπα», Διηγήματα, Α΄έκδοση 1967 , Β' έκδοση 1996 
 «Ειρήνη πληγή μου» Ποίηση, 1972
 «Εδώ Πολυτεχνείο» Ποίηση, 1974
 «Σταλαχτίτες από δάκρυ» Ποίηση, 1979
 «Γρηγορείτε...» Ποίηση, 1982
 «Ειρηνιστικά» Ποίηση, 1985

Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν τα έργα:

 «Στ' αχνάρια του Κύκλωπα» Διηγήματα, 1996,
 « Το Είδωλο του Κύκλωπα» Διηγήματα, Β΄έκδοση 1996
 «Ισόβια στράτευση» Ποίηση, 1998

Επίσης, υπάρχει ακόμη άφθονο ανέκδοτο υλικό.

Διακρίσεις 
 Το 1963, βραβεύτηκε στον Καλοκαιρίνειο Διαγωνισμό του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός" για το θεατρικό του έργο με τον τίτλο «Αυτή που δεν ξέχασε».
 Το 1983, βραβεύτηκε με το Βραβείο Ειρήνης και Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί για τα ποιήματά του «Αγάλιασμα», «Ογλούμ» και «Γράμμα στον Αζίζ Νεσίν».
 Το 1994, η Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Ύφεσης και Ειρήνης Θεσσαλονίκης (ΕΔΥΕΘ) του απένειμε μετάλλιο για την προσφορά του στους αγώνες του φιλειρηνικού κινήματος, καθώς το σύνολο του έργου του είναι αφιερωμένο στον άνθρωπο και την Ειρήνη.

Άλλες Πληροφορίες 
Η λογοτεχνική κριτική του απένειμε τον τίτλο του «Ποιητή της Ειρήνης». 
 
Οι στίχοι του ποιήματός του «Γρηγόρης Λαμπράκης» βρίσκονται χαραγμένοι στη βάση του μνημείου προς τιμήν του Γρ. Λαμπράκη επί της οδού Ερμού στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες και συμπεριλαμβάνονται σε Ελληνικές και ξένες ποιητικές ανθολογίες.

Ποιήματά του από την συλλογή «Για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά» μελοποιήθηκαν από τον συνθέτη και τραγουδιστή Πάνο Τζαβέλα.

Η κρατική τηλεόραση ΕΤ2 παρουσίασε επανειλημμένα σε επετείους του Πολυτεχνείου το χρονικό του ποιητή «Εδώ Πολυτεχνείο», με απαγγελία ηθοποιών και μελοποιημένο από τον συνθέτη Γιώργο Γεωργιάδη.

Νεοέλληνες ποιητές
Νεοέλληνες λογοτέχνες
Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Ίκαρος (αρχαία πόλη)

Η Ίκαρος είναι αρχαία ελληνική πόλη στη νήσο Φαϊλάκα στον περσικό κόλπο, διοικητικά ο αρχαιολογικός χώρος και η νήσος ανήκουν στο Κουβέιτ.

Η Ίκαρος κτίστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ.  από τον ναύαρχο του Μέγα Αλέξανδρου Νέαρχο σαν στρατιωτικό φυλάκιο κατά το πέρασμα του από το νησί στην διάρκεια του πλου προς τα δυτικά. Μετά τον θάνατο του Μέγα Αλέξανδρου η Ίκαρος αποτέλεσε πόλη του βασιλείου των Σελευκίδων. Ο Σέλευκος έκτισε ναό αφιερωμένο στην Άρτεμη με Ιωνικό αλλά και περσικό ρυθμό.  

Οι πρώτες ανασκαφές στην αρχαία πόλη ξεκίνησαν το 1957 και συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Έχει ανασκαφεί ο ναός της Αρτέμιδος και ερείπια κτιρίων. Το σημαντικότερο εύρημα, έως σήμερα, είναι στήλη στα ελληνικά. Σημαντικό επίσης εύρημα είναι ένα πανέρι με υπολείμματα ψαριών, στο ένα μάλιστα έχουν διατηρηθεί τα λέπια.

Οι ανασκαφικές έρευνες στη πόλη έδειξαν ότι ο τρόπος τοιχοποιίας ήταν ο ίδιος με αυτόν της αρχαίας Πέλλας και τα αγγεία που βρέθηκαν είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτά που ανευρίσκονται στην Μακεδονία.

Πηγές 
Υπουργείο πολιτισμού
Έθνος online

Ι
Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Γεωγραφία του Κουβέιτ
L-Innu Malti

L-Innu Malti (στα ελληνικά Ο Ύμνος της Μάλτας) είναι ο εθνικός ύμνος της Μάλτας. Είναι γραμμένος υπό τη μορφή προσευχής προς το Θεό. Συνθέτης του είναι ο Ρόμπερτ Σάμιουτ (Robert Samut) και στιχουργός ο Ντουν Καρμ Ψάιλα (Dun Karm Psaila).

Ιστορία 
Το 1850 ο Γκαν Άντον Βασάλο (Ġan Anton Vassallo) συνέθεσε το τραγούδι "Innu Lil Malta", το οποίο παιζόταν παλιότερα σε διάφορες μαλτέζικες εκδηλώσεις. Το 1922 ο καθηγητής Σάμιουτ (Robert Sammut) συνέθεσε μια σύντομη μελωδία. Έπειτα από έναν χρόνο ο διευθυντής των Δημοτικών Δρ Α. Β. Λαφέρλα απέκτησε τη σύνθεση εκείνη, καθώς ήθελε έναν ύμνο για να ψάλλεται από τους μαθητές και τις μαθήτριες στα σχολεία. Ο Λαφέρλα ζήτησε από τον Ντουν Καρμ να γράψει στίχους που θα ταίριαζαν στη μελωδία του Σαμιούτ. Το Δεκέμβριο του 1922 ο ύμνος τραγουδήθηκε, ιδίως σε κυβερνητικά σχολεία. Για πρώτη φορά ακούστηκε στο κοινό στις 27 Δεκεμβρίου του 1922 και ξανά στις 6 Ιανουαρίου του 1923, στη διάρκεια δύο συναυλιών στο θέατρο Μανοέλ. Ωστόσο, κατά την πρώτη ακρόαση του ύμνου, κάποιος άλλαξε κάποιους στίχους από την πρώτη στροφή. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον Ντουν Καρμ, ο οποίος έγραψε άρθρο διαμαρτυρίας σε τοπική εφημερίδα. Έκτοτε δεν έχει αλλάξει ούτε μια λέξη. Στις 3 Φεβρουαρίου του 1923 σε άλλη συναυλία στο θέατρο Μανοέλ τραγουδήθηκαν οι αρχικοί στίχοι του Καρμ από παιδιά.

Η κυβέρνηση της Μάλτας καθιέρωσε τον ύμνο ως εθνικό στις 22 Φεβρουαρίου του 1941. Με το Σύνταγμα του 1964 ορίστηκε επίσημα ως εθνικός ύμνος.

Στίχοι

Μαλτέζικα

Μία από τις αγγλικές εκδόσεις
Guard her, Ο Lord, as ever Thou hast guarded,
This Motherland so dear whose name we bear!
Keep her in mind whom Thou hast made so fair!

May he who rules for wisdom be regarded,
In master mercy, strength in man increase!
Confirm us all in unity and peace!

Ελληνική μετάφραση
Φύλαξέ την, Ω Κύριε, όπως τη φύλαξες πάντα!
Αυτή η Μητέρα Πατρίδα που είναι τόσο αγαπημένη και της οποίας φέρουμε το όνομα!
Έχε την στη σκέψη σου, Εσύ που την κατέστησες τόσο όμορφη !
Είθε αυτός που κυβερνά, να θεωρείται σοφός!
Με τον κυρίαρχο οίκτο, αυξάνεται η δύναμη στον άνθρωπο!
Σιγούρεψε όλους μας, με ενότητα και ειρήνη!

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος για τον ύμνο- Υπουργείο Πληροφοριών της Μάλτας.
   - INNU MALTI, die Nationalhymne der Republik Malta - περιλαμβάνει τον ύμνο σε αρχείο μορφής MP3 και σύντομη ιστορία του στα γερμανικά.
 Malta Hymne - A page on the anthem at the Swiss site "Malta4You". Με ορχηστρικές εκδόσεις σε αρχεία μορφής MIDI και MP3 .
 Dun Karm Psaila - Βιογραφία.
 Himnuszok - Έκδοση του ύμνου με τραγούδι, στον ιστότοπο "Himnuszok" .

Παραπομπές

Εθνικά σύμβολα της Μάλτας
Εθνικοί ύμνοι
Εθνικοί ύμνοι σε Λα ύφεση μείζονα
Τσαντ Κρέγκερ

Ο Τσαντ Ρόμπερτ Κρέγκερ (Chad Robert Kroeger, πραγματικό όνομα: Chad Robert Turton, γενν. 15 Νοεμβρίου 1974) είναι Καναδός μουσικός και παραγωγός, περισσότερο γνωστός ως ο βασικός τραγουδιστής και κιθαρίστας του καναδέζικου ροκ συγκροτήματος Nickelback.

Βιογραφία
Ο Τσαντ Κρέγκερ γεννήθηκε στη Χάνα του Καναδά. Σήμερα όμως μένει στο Βανκούβερ στην Βρετανική Κολομβία του Καναδά. Μαζί με τον αδερφό του Μάικ Κρέγκερ και τον ξάδερφό του Μπράντον Κρέγκερ είναι τα ιδρυτικά μέλη των Nickeback. Εκτός από τραγουδιστής και κύριος κιθαρίστας είναι και παραγωγός και στιχουργός. Έχει γράψει πολλά τραγούδια που έχουν γίνει επιτυχίες του συγκροτήματος όπως How you remind me, Gotta be somebody κ.α. το τραγούδι Hero που έγραψε ανεξάρτητα του συγκροτήματος έφτασε στο #1 των κατηγοριών Modern Rock και Mainstream Rock και έγινε 4 φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ και 8 φορές στον Καναδά.

Συνεργασίες 
Το 2002 ο Κρέγκερ μαζί με τον τραγουδιστή των Saliva, Τζόζι Σκοτ (Josey Scott), τον κιθαρίστα των Theory of a deadman, Τάιλερ Κόνολι (Tyler Conolly) και τον ντράμερ των Our Lady Peace, Τζέρεμι Τάγκαρτ (Jeremy Taggart), παρουσίασαν το Hero, το βασικό τραγούδι της ταινίας Spider-Μan το 2002. Ακόμη την ίδια χρονιά έγραψε και τραγούδησε το Why don't you and I? για το άλμπουμ του Κάρλος Σαντάνα Shaman. Ξανασυνεργάστηκε πέντε χρόνια αργότερα, το 2007, με τον Σαντάνα, αφού τραγούδησε το Into the night για το άλμπουμ Ultimate Santana του μεξικανού μουσικού. Τέλος, ο Chad έγραψε τους στίχους και έπαιξε κιθάρα στο τραγούδι των Bo Bice, You're Everything.Avril Lavigne

Προβλήματα 
Τον Ιούνιο του 2006, ο Κρέγκερ πιάστηκε από τις αρχές να οδηγεί μεθυσμένος. Μετά από δίκη που έγινε τον Μάιο του 2008, κρίθηκε ένοχος και αναγκάστηκε να πληρώσει 600$. Επίσης του αφαιρέθηκε η άδεια οδήγησης για ένα χρόνο.

Εξοπλισμός 
Ο Κρέγκερ χρησιμοποιεί κιθάρες Paul Reed Smith. Επίσης χρησιμοποιεί σπανιότερα  Martin, Yamaha, Fender, Babicz και ακουστικές κιθάρες Tacoma. Ακόμη κάποιες φορές χρησιμοποιεί την ακουστική κιθάρα του Ryan Peake, που την έχει πάρει από τον πατέρα του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Modern Rock Band  από την Adriana Down
 Βιογραφικό στο Starpulse 

Καναδοί μουσικοί
Καναδοί τραγουδιστές
Σελεύκεια η Πιερία

Η Σελεύκεια βρισκόταν στην επαρχία Πιερία της βορείου Συρίας (ονομάστηκε έτσι από τους Έλληνες που ήλθαν από την Πιερία της Μακεδονίας). Ο Σέλευκος Α΄ την έκτισε το 300 π.Χ. λίγο πιο νότια από το παλαιότερο Ποσείδιον, στις εκβολές του ποταμού Ορόντη. Χρησίμευσε ως επίνειο της πρωτεύουσας των Σελευκιδών της Αντιόχειας. Κατά τον Γ΄ Συριακό πόλεμο (246 -241 π.Χ.) ο Πτολεμαίος Γ΄ Ευεργέτης την κατέλαβε για λογαριασμό της Αιγύπτου. Το 219 π.Χ. κατά τον Δ΄ Συριακό πόλεμο ο Αντίοχος την ανέκτησε για την απαλλαγή των νώτων της Αντιόχειας. Το 64 π.Χ. ο Πομπήιος την κατέστησε ελεύθερη πόλη. Τα ερείπιά της βρίσκονται κοντά στην σημερινή Σαμαντάγ, στα τουρκοσυριακά σύνορα, από την πλευρά της Τουρκίας.

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Αρχαία Πιερία
Αναστάσιος Β΄ Σιναΐτης

Ο Αναστάσιος (ο λεγόμενος Σιναΐτης) ήταν σημαντικός εκκλησιαστικός συγγραφέας του 7ου αιώνα. Ήταν μοναχός στην Ιεράς Μονής Όρους Σινά και διετέλεσε και ηγούμενός της, αλλά και επίσκοπος Αντιοχείας κατά τα έτη 599-610.

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και ανήκε σε ευκατάστατη οικογένεια. Σε μικρή ηλικία εκάρη μοναχός, και αφού ταξίδεψε στη Συρία, την Αίγυπτο και τα Ιεροσόλυμα, κατέληξε στη Μονή Σινά. Παρέμεινε εκεί και αργότερα έγινε και ηγούμενός της. Αγωνίστηκε κατά του Μονοφυσιτισμού, γι' αυτό ονομάστηκε και Ομολογητής, ενώ οι σύγχρονοί του τον αποκαλούσαν και «νέο Μωυσή».

Αναφέρεται ότι βρήκε μαρτυρικό τέλος το 610, όταν όχλος Εβραίων τον έκαψε ζωντανό. Παρά ταύτα, λόγω της σύγχυσης που υπήρχε και υπάρχει με τον προκάτοχό του, αυτό δεν μπορεί να είναι σίγουρο. Για παράδειγμα, άλλη πηγή αποδίδει αυτόν ακριβώς το μαρτυρικό θάνατο στον προκάτοχό του, αν και στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει λογική συνέχεια με το ότι ο Αυτοκράτορας Φωκάς διέταξε αντίποινα (η βασιλεία του Φωκά ξεκίνησε το 602). Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 21 Απριλίου.

Έργα
Ήταν πολυγραφότατος συγγραφέας και τα σημαντικότερα έργα του είναι τα ακόλουθα:
 «». Αποτελείται από 24 κεφάλαια και σκοπό έχει να αποτελέσει «οδηγό» της Ορθοδοξίας ως προς τον Μονοφυσιτισμό
 «». Γίνεται λόγος για διάφορα θέματα, κατά τη μέθοδο των ερωταποκρίσεων που ακολουθούσε και ο Μάξιμος ο Ομολογητής.
 «», για τη Θεία Ευχαριστία
 «»
 «». Αφορά τη δημιουργία του ανθρώπου
 «». 
 Αντιαιρετικά αποσπάσματα.

Παραπομπές

Πηγές
Συναξαριστής
Συναξαριστής, Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αναστάσιος Σιναΐτης, Καθολική Εγκυκλοπαίδεια

Βυζαντινοί συγγραφείς
Επίσκοποι Αντιοχείας
Πατριάρχες Αντιοχείας
Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Χριστιανοί μάρτυρες του 7ου αιώνα
Αλίτης

Ο αλίτης, (αγγλ. halite), γνωστός και ως ορυκτό αλάτι είναι ορυκτό χλωριούχο νάτριο. Το όνομά του προέρχεται από την ομηρική λέξη "αλς" = θάλασσα, από την οποία, κατά την αρχαιότητα (και μέχρι σήμερα) λαμβανόταν.

Χαρακτηριστικά 
Είναι ορυκτό ιζηματογενούς προελεύσεως, χαρακτηριζόμενο ως "εβαπορίτης", επειδή προέρχεται από εξάτμιση υδάτινων μαζών, στις οποίες υπήρχε διαλυμένο. Γι' αυτό συνδέεται και με άλλους εβαπορίτες, όπως ο συλβίνης, η γύψος, ο ανυδρίτης και ο δολομίτης. Διαλύματά του συνδέονται, επίσης, με την εμφάνιση πετρελαίου, ανευρισκόμενα στην βάση του πετρελαιοφόρου κοιτάσματος.

Η φύση του ορυκτού μπορεί να διαπιστωθεί με απλή γευστική δοκιμασία. Ωστόσο, αυτή πρέπει να γίνεται ως εξής: Ο δοκιμαστής βρέχει ένα από τα δάκτυλά του, με το βρεγμένο δάκτυλο τρίβει ελαφρά το ορυκτό και στην συνέχεια δοκιμάζει την γεύση από το δάκτυλο. Αυτό γίνεται επειδή η απευθείας επαφή του ορυκτού με την γλώσσα μπορεί να προκαλέσει διάλυση μεγαλύτερης ποσότητάς του και, καθώς η σύσταση του δείγματος είναι άγνωστη, είναι πιθανόν να περιέχει δηλητηριώδεις προσμίξεις.

Ο αλίτης απαντά σε πολλά μέρη ανά τον κόσμο. Οι πλέον γνωστές εμφανίσεις του είναι στην περιοχή του Σάλτσμπουργκ (Αυστρία, η πόλη οφείλει το όνομά της στον (αλμυρό) ποταμό Σάλτσα (Salza) που την διασχίζει, αφού πρώτα διέλθει από αποθέσεις αλίτη), στην Γερμανία, στην Σιλεσία της Πολωνίας, όπου παρουσιάζονται κοιτάσματα με πολύ όμορφους κρυστάλλους, στην Ισπανία, στην Ρουμανία, στον Καναδά, στο Μεξικό. Στην περιοχή της Μυλούζ της Γαλλίας εμφανίζονται χαρακτηριστικές ινώδεις μορφές του, ενώ στην Αυστραλία απαντά σταλακτιτική παραλλαγή του.

Στις ΗΠΑ εκτεταμένες εμφανίσεις αλίτη υπάρχουν κατά μήκος των Απαλαχίων ορέων αλλά και κατά μήκος των ακτών του Τέξας και της Λουϊζιάνα. Το μεγαλύτερο, όμως, κοίτασμα στον κόσμο απαντά στην περιοχή Σαλάρ ντε Ουγιούνι (Salar de Uyuni) της Βολιβίας, το οποίο δεν έχει τύχει, ακόμη, εντατικής εκμετάλλευσης.

Ο αλίτης σπάνια χρησιμοποιείται ως εδώδιμος. Οι βασικές του χρήσεις είναι στα ψυκτικά μίγματα (καταβιβάζει το σημείο πήξης του νερού) και, γι' αυτό, ρίπτεται στα παγωμένα οδοστρώματα, για να προκαλέσει τήξη του πάγου. Αν είναι αρκετά καθαρός, χρησιμοποιείται και στην βιομηχανία για την παρασκευή νατρίου, χλωρίου, υδροχλωρίου, αλάτων του νατρίου και υποχλωριωδών αλάτων.

Δείτε επίσης 

 Αλάτι

Πηγές 

 Mindat.org
 Minerals.net
 Webmineral.com
 Galleries.com

Βιβλιογραφία 
 James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
 Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2

Σημειώσεις 

Αλίτης
Αλογονίδια
Όθων

Όθων είναι αντρικό κύριο όνομα γερμανικής προέλευσης.
 Όθων (όνομα)

Μερικά σημαντικά πρόσωπα με αυτό το όνομα:

 Μάρκος Σάλβιος Όθων, Ρωμαίος αυτοκράτορας το 69.
 Όθων της Γασκωνίας (1010 - 1039)
 Όθων των Μπάμπενμπεργκ π. 1114-1158, επίσκοπος του Φράιζινγκ
 Όθων ντε λα Ρος απεβ. πριν το 1234, δούκας των Αθηνών (1208-1225)
 Όθων 1815-1867, βασιλιάς της Ελλάδας (1832-1862)
 Όθων 1848-1916, βασιλιάς της Βαυαρίας (1886-1913)
 Όθων των Αψβούργων 1912-2011, διάδοχος της Αυστρίας
 Όθων Α΄ της Γερμανίας (912-973)
 Όθων Β΄ της Γερμανίας (955-983)
 Όθων Γ΄ της Γερμανίας (980-1002)
 Όθων Δ΄ της Γερμανίας (1175/1176-1218)
 Όθων Α΄ π.851-912, δούκας της Σαξονίας
 Όθων Α΄ των Οθωνιδών 954-982, δούκας της Σουηβίας (973-982) και της Βαυαρίας (976-982)
 Όθων Α΄ των Χοενστάουφεν 1170–1200, κόμης της Βουργουνδίας (1190-1200)
 Όθων Α΄ των Βίττελσμπαχ π.1020-πριν το 1072, κόμης του Σάυερν
 Όθων Α΄ των Καρολιδών απεβ. 987, 1ος κόμης του Σινύ
 Όθων Α΄ των Ασκάνια απεβ. 1304, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Άσερσλέμπεν
 Όθων Α΄ των Γουέλφων π.1204-1252, δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
 Όθων Α΄ των Σαλίων 948-1004, δούκας της Καρινθίας
 Όθων Α΄ π.1247-1290, κόμης μέρους του Νασσάου
 Όθων Α΄ των Ασκάνια π.1118-1184, μάργραβος του Βρανδεμβούργου
 Όθων Α΄ της Σαβοΐας 1023-1057, κόμης της Σαβοΐας
 Όθων Α΄ της Έσσης 1272-1328, λάντγκραβος της Έσσης
 Όθων Α΄ των Γκρίφφινς 1279-1344, δούκας της Πομερανίας-Στεττίν
 Όθων Α΄ της Ελλάδας

Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ο μαθητής ον ηγάπα ο Ιησούς

Ο  αγαπητός μαθητής του Ιησού είναι ένα ανώνυμο πρόσωπο (για πολλούς) που αναφέρεται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο. Παρουσιάζεται στο συγκεκριμένο σημείο των Αγίων Παθών. Είναι ο μόνος μαθητής που παρευρίσκεται στον σταυρό του Ιησού, χωρίς όμως να αναφέρεται το όνομά του.

Ο Αγαπητός Μαθητής, κατά τις γραφές, ειναι ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος ο οποίος έφτασε μέχρι κατω απο τον Σταύρό μαζί με την Μητέρα του Ιησού, την Παναγία  και την παρέλαβε στο σπίτί του μετά τον θάνατο του Ιησού πάνω στόν Σταυρό δεν μας αναφέρει το όνομά του από ταπείνωση και όχι μόνον στο σημείο των Παθών αλλά και σε όλο το Κατα Ιωάννην Ευαγγέλιο.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Martin Hengel: Die johanneische Frage. Ein Lösungsversuch. Mit einem Beitrag zur Apokalypse von Jörg Frey. WUNT 67. Mohr, Tübingen 1993 ISBN 3-16-145836-2
 Walter Simonis: Markus, der Evangelist und Jünger, den Jesus liebte. Frankfurt a.M. 2004, ISBN 3-631-52463-3
 Reinhard Nordsieck: Johannes. Zur Frage nach Verfasser und Entstehung des vierten Evangeliums. Neukirchen 1998 ISBN 3-7887-1670-3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Αποσαφήνιση 
 Ποιος ήταν ο αγαπητός μαθητής;

Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης
Βιβλικές εκφράσεις