joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Εδιμβούργο των 7 Θαλασσών

Το Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών είναι ο μοναδικός κύριος οικισμός του νησιού Τριστάν ντα Κούνια. Μαζί με τα νησιά της Αγίας Ελένης,της Ασενσιόν καθώς και μερικά ακόμα ακατοίκητα νησιά αποτελούν το Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος της Αγίας Ελένης, Ασενσιόν και Τριστάν ντα Κούνια στο Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό. Μεταξύ των ντόπιων αναφέρεται πάντα ως ο Οικισμός (The Settlement) ή το Χωριό (The Village).

Το Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών θεωρείται ως ο πιο απομακρυσμένος μόνιμος οικισμός στην Γη, έχοντας 2.173 χιλιόμετρα (1.350 μίλια) από τον εγγύτερο κατοικίσιμο οικισμό, στην Αγία Ελένη.

Γεωγραφία 
Ο οικισμός βρίσκεται στην βόρεια ακτή του νησιού με συντεταγμένες 37°4′2.2″S 12°18′36″W  και έχει πληθυσμό περίπου 250 κατοίκους, ενώ πήρε το όνομά του προς τιμή του Πρίγκιπα Alfred, Δούκα του Εδιμβούργου, ο οποίος επισκέφτηκε το νησί το 1867. 

Στο Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών υπάρχει ένα μικρό λιμάνι, η κατοικία του Διοικητή,ταχυδρόμείο καθώς και επιστημονικός σταθμός παρακολούθησης
΄

Παραπομπές 

Νήσος Αγίας Ελένης
Ζώνη Έβρου

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ζώνη (τοπωνύμια)  

Η Ζώνη είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 110 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ζώνη βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, προς τη  μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και απέχει 39 χλμ. δυτικά από την Ορεστιάδα. Σε τοποθεσία, βορειοανατολικά του χωριού και ανάμεσα στα χωριά Μικρή Δοξιπάρα (ΒΑ.) και Χελιδόνα (Α.), υπάρχει τούμπα - τύμβος διαμέτρου 60 μέτρων και ύψους 7,5 που κατασκευάστηκε σταδιακά, στις αρχές του 2ου αιω. επάνω σε φυσικό ύψωμα, ώστε ο τύμβος να είναι ορατός από μακριά και βρισκόταν στο δρόμο που ένωνε την Αδριανούπολη με τη Φιλιππούπολη. Σε αυτόν ενταφιάστηκαν, μετά από καύση, τέσσερα μέλη μιας πλούσιας οικογένειας γαιοκτημόνων και δίπλα τα κτερίσματά τους, πέντε άμαξες που τους μετέφεραν στην περιοχή του τύμβου, τα υποζύγιά τους και πέντε ακόμη άλογα. Η περιοχή από το 2011 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος με την ονομασία Τύμβος Μικρής Δοξιπάρας - Ζώνης.

Ονομασία - Διοικητικά 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζώνης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τη Μικρή Δοξιπάρα και τη Χελιδόνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Ζώνης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κυπρίνου του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 150 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μικρή Δοξιπάρα-Ζώνη από τον ιστότοπο Οδυσσεύς του Υπουργείου Πολιτισμού

Δείτε επίσης 
Τον αρχαιολογικό χώρο Μεσημβρία - Ζώνη κοντά στην Αλεξανδρούπολη.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Έβρου
Χελιδώνα Έβρου

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Χελιδώνα Ευρυτανίας  

Η Χελιδόνα ή Χελιδώνα, είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 180 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Χελιδώνα βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, προς τη  μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και απέχει 30,5 χλμ. δυτικά από την Ορεστιάδα. Σε τοποθεσία, βόρεια του χωριού και ανάμεσα στα χωριά Μικρή Δοξιπάρα (Β.) και Ζώνη (Δ.), υπάρχει τούμπα - τύμβος διαμέτρου 60 μέτρων και ύψους 7,5 που κατασκευάστηκε σταδιακά, στις αρχές του 2ου αιω. επάνω σε φυσικό ύψωμα, ώστε ο τύμβος να είναι ορατός από μακριά και βρισκόταν στο δρόμο που ένωνε την Αδριανούπολη με τη Φιλιππούπολη. Σε αυτόν ενταφιάστηκαν, μετά από καύση, τέσσερα μέλη μιας πλούσιας οικογένειας γαιοκτημόνων και δίπλα τα κτερίσματά τους, πέντε άμαξες που τους μετέφεραν στην περιοχή του τύμβου, τα υποζύγιά τους και πέντε ακόμη άλογα. Η περιοχή από το 2011 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος με την ονομασία Τύμβος Μικρής Δοξιπάρας - Ζώνης. Όταν ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός πέρασε από τη Θράκη (1763 - 1773), πιθανολογείται ότι δίδαξε στην περιοχή και στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται το ομώνυμο παρεκκλήσι έξω από το χωριό.

Ονομασία - Διοικητικά 
Πριν την απελευθέρωση αναφέρεται με το όνομα ''Χαλβατζί".  Ως Χελιδών αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζώνης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τη Μικρή Δοξιπάρα και τη Χελιδόνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Ζώνης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κυπρίνου του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 90 κατοίκους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Μικρή Δοξιπάρα-Ζώνη από τον ιστότοπο Οδυσσεύς του Υπουργείου Πολιτισμού
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός δίδαξε στη Χελιδόνα Έβρου

Χωριά του νομού Έβρου
Σπήλαιο Έβρου

Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Σπήλαιο (αποσαφήνιση)

Το Σπήλαιο είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 80 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Σπήλαιο βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, προς τη μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας με την Τουρκία και τη Βουλγαρία. Είναι κτισμένο ανάμεσα στον Άρδα ποταμό (νότια) και τον Έβρο (βόρεια). Απέχει 17 χλμ. Δ. από τον Συνοριακό Σταθμό Καστανιών (για Τουρκία), 22 χλμ. ΒΔ. από τον Συνοριακό Σταθμό Ορμενίου (για Βουλγαρία) και 33 χλμ. ΒΔ. από την Ορεστιάδα. Τα σπίτια του χωριού έχουν κόκκινες στέγες από κεραμίδια και χτιστές καμινάδες με τα δικά τους περιβόλια και δένδρα. Η πλατεία του χωριού έχει υπεραιωνόβια δένδρα. Στο χωριό είναι η έδρα του αγροτουριστικού Συνεταιρισμού Γυναικών Τριγώνου Ν. Έβρου "Γαία" που ειδικεύεται στην παρασκευή παραδοσιακών τοπικών εδεσμάτων. Βόρεια του χωριού, στην τοποθεσία "Κορυφή", υπάρχει το δημοτικό αναψυκτήριο σε χαμηλό ύψωμα με θέα τον κάμπο του Άρδα και την Αδριανούπολη. Στο υπόγειό του υπάρχει η αρχαιολογική εκπαιδευτική έκθεση Σπηλαίου. Πρόκειται για φωτογραφική αρχαιολογική έκθεση με ευρήματα από τις ανασκαφές των τύμβων του Σπηλαίου και άλλων περιοχών του βορείου τμήματος του Έβρου.

Ονομασία - Διοικητικά 
Πριν την απελευθέρωση αναφέρεται με το όνομα "Ισπιτλί". Ως Σπήλαιο αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κομάρων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Σπηλαίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τριγώνου του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 334 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Έβρου
Μαρία Ανδρούτσου

Η Μαρία Ανδρούτσου (Θεσσαλονίκη, γενν. 26 Νοεμβρίου 1969) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1969. Από μικρή ηλικία ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική και συγκεκριμένα με το πιάνο πάνω στο οποίο έχει πάρει και δίπλωμα. Τελειώνοντας το σχολείο έκανε σπουδές στην υποκριτική, τη μουσική και το χορό ενώ για κάποιο διάστημα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να παρακολουθήσει και εκεί μαθήματα μουσικής.

Βιογραφικό

Τηλεόραση 
Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο ως ηθοποιός, το 2000, στην κωμική σειρά του Χάρη Ρώμα Λίφτινγκ που προβλήθηκε για δύο τηλεοπτικές σεζόν από τον Ant1. Τη σεζόν 2003-2004 έπαιξε στην κωμική σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη Σαββατογεννημένες ενώ το 2004 συμμετείχε σε ένα επεισόδιο της σειράς Επτά Θανάσιμες Πεθερές.

Έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από τη σειρά Πενήντα Πενήντα και το ρόλο της Ξανθίππης Αλεβίζου. Εκεί συμπρωταγωνίστησε μαζί με τους Πέτρο Φιλιππίδη, Πάυλο Χαϊκάλη, Σάκη Μπουλά, Άβα Γαλανοπούλου και Βάνα Ραμπότα για δύο τηλεοπτικές σεζόν (2005-2007). Λόγω της μεγάλης επιτυχίας της σειράς ακολούθησε μία τηλεταινία το 2010 ενώ τη σεζόν 2010-2011 προβλήθηκε και ο τρίτος και τελευταίος κύκλος της σειράς.

Το 2015 επέστρεψε τηλεοπτικά με μία guest εμφάνιση στη σειρά Μάλιστα, Σεφ! ενώ τις σεζόν 2016-2017 είχε ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά του Alpha Έλα στη θέση μου.

Κινηματογράφος 
Το 2009 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία του Βασίλη Μυριανθόπουλου "Σούλα Έλα Ξανά".

Το 2017 συμμετείχε στην ιστορική ταινία Έξοδος 1826.

Προσωπική ζωή 
Αδερφή της είναι η επίσης ηθοποιός Θωμαΐς Ανδρούτσου ενώ έχουν κι έναν ακόμη αδερφό τον Γιώργο Ανδρούτσο.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Σωτήρης Σόρογκας

Ο Σωτήρης Σόρογκας (Αθήνα 1936) είναι Έλληνας ζωγράφος. Σπούδασε με κρατική υποτροφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών απ' όπου αποφοίτησε το 1961. Είχε και έχει πλήθος εκθέσεων με χορηγία του Υπουργείου Πολιτισμού σε Ελλάδα, Ιαπωνία, Βέλγιο, Ιρλανδία, Βραζιλία, ΗΠΑ, Γαλλία, Ιταλία, Ελβετία κι αλλού. Ήταν καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο στην Σχολή Αρχιτεκτόνων από το 1964 έως το 2003. Το 2004 έλαβε βραβείο καλλιτεχνικής συνεισφοράς από την Ακαδημία Αθηνών. Είναι συνιδρυτής της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού. Το 2018, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος του απένειμε το Παράσημο του Ανωτέρου Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής.

Την ίδια επίσης χρονιά, φιλοξενήθηκε στο Τελλόγλειο Ίδρυμα αναδρομική έκθεση με περίπου ενενήντα έργα όλης της εικαστικής διαδρομής του ζωγράφου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 'Μονόγραμμα, Σωτήρης Σόρογκας

Βιβλιογραφία 
 Προσεγγίσεις στη ζωγραφική του Σωτήρη Σόρογκα

Παραπομπές 

Έλληνες ζωγράφοι
Θωμαΐς Ανδρούτσου

Η Θωμαΐς Ανδρούτσου (27 Απριλίου 1974, Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και του θεάτρου.

Βιογραφία 
Η Θωμαΐς Ανδρούτσου γεννήθηκε στις 27 Απριλίου του 1974 στην Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Τελειώνοντας το σχολείο σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή Βεάκη.

Καριέρα

Τηλεόραση 
Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο τη σεζόν 2002-2003 στον δεύτερο κύκλο της οικογενειακής σειράς Άκρως Οικογενειακόν με πρωταγωνιστές τους Γιάννη Μπέζο και Ναταλία Τσαλίκη. Τη σεζόν 2004-2005 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Σπύρο Παπαδόπουλο και την Κατερίνα Παπουτσάκη στην κωμική σειρά "Η απλή μέθοδος των τριών".

Τη σεζόν 2006-2007 είχε ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη σειρά του Δημήτρη Αρβανίτη "Τύχη Βουνό" ενώ την επόμενη σεζόν έπαιξε στη σειρά Super Μπαμπάς. Το 2009 συμμετείχε στις σειρές "Έχω ένα μυστικό..." και Εργαζόμενη Γυναίκα. Από το 2009 μέχρι το 2010 ερμήνευσε το ρόλο της Πελαγίας Καρρά στην κωμική σειρά του Αλέξανδρου Ρήγα Η Οικογένεια Βλάπτει παίζοντας μαζί με τους Χρύσα Ρώπα, Σάκη Μπουλά, Αγγελική Λάμπρη, Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη κ.ά.. 

Το 2015 έκανε μία guest εμφάνιση στο δεύτερο κύκλο της σειράς Μην αρχίζεις τη μουρμούρα ενώ τη σεζόν 2015-2016 πρωταγωνίστησε στην οικογενειακή κωμική σειρά Τρελή Οικογένεια. Το 2017 έκανε μία σύντομη εμφάνιση στη σειρά Το σόι σου ενώ τη σεζόν 2017-2018 πρωταγωνίστησε μαζί με τις Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Νίκη Γρανά και Κατερίνα Μισιχρόνη στη σειρά "4χχχ4".

Κινηματογράφος 
Έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1999 στην ταινία "Αυτή η νύχτα μένει". Ακολούθησαν οι ταινίες Μια φορά και ένα... μωρό (2011), Στα Καλά Καθούμενα (2014) και Μαζί τα φάγαμε (2018).

Προσωπική Ζωή 
Αδερφή της είναι η επίσης ηθοποιός Μαρία Ανδρούτσου ενώ έχουν κι έναν ακόμη αδερφό τον Γιώργο Ανδρούτσο.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Εσπεράντο Κώδικας Μπράιγ

Ο Εσπεράντο Κώδικας Μπράιγ είναι το αλφάβητο μπράιγ στην γλώσσα εσπεράντο. Υπάρχουν δυο περιοδικά σε εσπεράντο κώδικα μπράιγ ; το Aŭroro που κυκλοφορεί από το 1920, και το Esperanta Ligilo που κυκλοφορεί από το 1904.

Αλφάβητο

Γραφή των ξένων γραμμάτων
Πέρα από τα βασικά ξένα γράμματα λατινικής καταγωγής q, w, x, y, υπάρχουν κάποια γράμματα για ορισμένα φωνήεντα που συναντώνται στην γραπτή γερμανική γλώσσα, ä, ö, ü:

Additional accented letters in other languages are handled by separate braille cells for the diacritics.  These do not have a one-to-one correspondence with print:

These conventions are used for foreign names adapted to Esperanto Braille.  Unassimilated text in another braille alphabet is indicated by the code .

Σημεία στίξης

Single punctuation

The apostrophe and abbreviation point are both transcribed , which is distinct from the period/stop, .

Paired punctuation

Quotation marks in print Esperanto are highly variable, and tend to follow the conventions of the country a text is published in.  This is irrelevant for printing in braille.

Αριθμοί
The apostrophe/abbreviation point  is used to group digits within numbers, like the comma in English.  In both print and braille Esperanto, the comma is used as the decimal mark, so:
 print English 100,000.00 
= print Esperanto 100 000,00 
= braille .

Μορφοποίηση
Capitals are only marked for proper names and at the beginning of a sentence.

Κώδικας Μπράιγ
Just Dance (σειρά βιντεοπαιχνιδιών)

Το Just Dance είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών χορού από την Ubisoft. Αρχικά η ιδέα δημοσιεύτηκε το 2009 στην Γαλλία.

Ο τίτλος της σειράς βιντεοπαιχνιδιών προέρχεται από το τραγούδι της Lady Gaga με το ίδιο όνομα. Το πρωτότυπο παιχνίδι Just Dance κυκλοφόρησε για την παιχνιδοκονσόλα Wii το 2009 για τη Βόρεια Αμερική, Ευρώπη και Αυστραλία.

Το Just Dance είναι ένα βιντεοπαιχνίδι χορού, που λειτουργεί με χειριστήρια Wii στις πρώτες κυκλοφορίες ή με ένα οποιδήποτε κινητό μετά το 2017, που το κρατάς στο χέρι και αντιγράφεις τις κινήσεις της φιγούρας, που είναι στο παιχνίδι. Απλά διαλέγεις το τραγούδι που θες να χορέψεις, συνδιασμένο με μουσική και παίρνεις αστέρια και βαθμούς. Στο Just Dance υπάρχουν δωρεάν χοροί, ή και επι πληρωμή, που για να τους χορέψεις μπορείς να είσαι μόνος σου, ή ακόμα και με 4 άτομα, με τα πιο πασίγνωστα τραγούδια, ή ακόμα και τα πιο σπάνια.

Η τελευταία  έκδοσή του είναι το Just Dance 2021.

Παραπομπές 

Βιντεοπαιχνίδια του 2009
Τάταροι Μισάρ

Οι τάταροι Μισάρ (αυτοορισμός: мишәрләр, мишәр татарлары) είναι μια υποομάδα των Τάταρων του Βόλγα, των Τατάρων και των αυτοχθόνων πληθυσμών των δημοκρατιών της Μορδοβίας, Ταταρστάν, Μπασκορτοστάν, και Τσουβασίας της ρωσικής Ομοσπονδίας και τις περιφέρειες Πένζα, Ουλιάνοφσκ, Ορενμπούργκ, Νίζνι Νόβγκοροντ, Σαμάρα,  Βόλγκογκραντ, Σαράτοφ της Ρωσίας και τη μεταναστευτική κοινότητα της Φινλανδίας. Η πλειοψηφία των Φινλανδών Τατάρων είναι τάταροι Μισάρ. Η διάλεκτος Μισάρ Τατάρ είναι μια από τις δύο ταταρικές διαλέκτους.

Ιστορία 
Η προέλευση των τατάρων Μισάρ παραμένει ένα επίμαχο σημείο. Ορισμένοι επιστήμονες του 19ου και 20ου αι., με βάση την ισοδυναμία των Τουρκικών εθνωνυμίων Μαντζάρ (παραλλαγές: Ματζγκάρ, Μοτζάρ, Μισάρ, Μοτσάρ) με την ουγγρική ονομασία Μαγυάρ, που συνδέονται με τους ουγγρόφωνους Μαγυάρους, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι Μισάρ είναι τουρκοποιημένοι Ούγγροι που παρέμειναν στο χώρο κατοικίας τους, όταν οι υπόλοιποι Ούγγροι μετακόμισαν στην δύση, των 8ο αιώνα.

Μερικοί σύγχρονοι ερευνητές υποθέτουν ότι είναι απόγονοι των φυλών Κουμάνων-Κιπτσάκων που αναμείχθηκαν με τους Βουρτάσους στην περιοχή του μέσου ποταμού Οκά και τη Μεστσιόρα. Η προέλευση των τατάρων της Μισάρ Γιουρτ είναι Μεστσέρα (Μεστσεριανοί), μορδβίνοι Μόκσα που ήρθαν υπό ταταρική επιρροή, υιοθετώντας την γλώσσα και τη Σουνιτική Μουσουλμανική θρησκεία. Σύμφωνα με τον Ερτζάν Αλκάγια, οι Μισάρ προέρχονται από την αφομοίωση των Βουρτάσων, των φιννοουγγρικών και μαγυαρικών φυλών του παλαιού Κιπτσακικού έθνους. Αντιτίθεται στους μελετητές που πιστεύουν ότι οι Μισάρ είναι ταταροποιημένοι Μορδβίνοι, ή προέρχονται από το έθνος Μεστσιόρα, φινλανδικής καταγωγής, που ζούσε στην όχθη του ποταμού Ουκά (Οκά) πριν από λίγο καιρό.

Παραπομπές 

Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Ντέρμπι ΑΕΚ - ΠΑΟΚ

Το Ντέρμπι των Δικέφαλων Αετών ή Ντέρμπι Δικεφάλων, είναι η αθλητική αναμέτρηση ανάμεσα στον Π.Α.Ο.Κ. και την Α.Ε.Κ., δύο συλλόγων με έδρα την Αθήνα ή την Θεσσαλονίκη, σε όλα τα ομαδικά αθλήματα, αλλά κυρίως στο ποδόσφαιρο. Οι προαναφερθέντες σύλλογοι έχουν τις ίδιες προσφυγικές ρίζες από τη Κωνσταντινούπολη και ιδρύθηκαν από πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα με την ανταλλαγή πληθυσμών  μετά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1919–1922 και την Μικρασιατική Καταστροφή.

Το έμβλημα και των δύο ομάδων είναι ο Δικέφαλος αετός, και συνδέεται με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αλλά με κάποιες διαφορές. Ο Δικέφαλος της Α.Ε.Κ. είναι με ανοιχτά φτερά, και φέρει στέμμα, σπαθί και σφαίρα, ενώ τα χρώματα του είναι το κίτρινο που υποδηλώνει την ελπίδα μετά τον ξεριζωμό των χιλιάδων προσφύγων το 1922, αλλά έχει ρίζες και στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και το μαύρο που υποδηλώνει τον πόνο της γενιάς εκείνης, που αναγκάστηκε να μεταφερθεί στα αστικά κέντρα της Ελλάδας. Αντίθετα, από το 1991 και έπειτα, τα φτερά του Δικεφάλου του Π.Α.Ο.Κ. εμφανίζονται πένθιμα κλειστά, και δεν φέρει στέμμα, σπαθί ή σφαίρα, ενώ τα χρώματα του είναι το μαύρο ως ένδειξη πένθους για την πτώση του Ελληνισμού της Ανατολής, και το λευκό που συμβολίζει την ελπίδα για αναγέννηση.

Η πρώτη συνάντηση των δύο συλλόγων πραγματοποιήθηκε στο Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης για την τελική φάση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος 1930-1931 (8 Μαρτίου 1931; Αποτέλεσμα: 1–1).

Στατιστικά

Τίτλοι

Νίκες ανά διοργάνωση και ανά γήπεδο
Μέχρι και: 30/10/2022

Γκολ ανά διοργάνωση

Ποδόσφαιρο στην Ελλάδα
Ποδοσφαιρικά παιχνίδια ελληνικών ομάδων
ΠΑΟΚ
Ποδοσφαιρικά ντέρμπι
Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας

Η Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας (Ιταλικά : Città metropolitana di Messina) αποτελεί Μητροπολιτική πόλη της Ιταλίας στην Περιφέρεια Σικελία, η πρωτεύουσα της είναι η πόλη της Μεσσήνης. Η Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία της Μεσσίνας, αποτελείται από την πρωτεύουσα Μεσσίνα και άλλες 107 πόλεις και κοινότητες. Η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία σύμφωνα με την Απογραφή του 2014 καταγράφει τον πληθυσμό της Ευρύτερης αστικής περιοχής στους 277.584 κατοίκους. 

Η Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας δημιουργήθηκε με διοικητική μεταρρύθμιση σύμφωνα με την οποία αντικαταστάθηκαν πολλές παλιές Ιταλικές επαρχίες με Ιταλικές Μητροπολιτικές πόλεις (15 Αυγούστου 2015).
 Συνορεύει με την Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο την πρώην Επαρχία του Παλέρμο, την Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας την πρώην Επαρχία της Κατάνιας και την Επαρχία της Έννα. Η Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας περιέχει το μεγαλύτερο μέρος από το Στενό της Μεσσήνης το οποίο μοιράζεται με το Ρήγιο.

Κύριοι δήμοι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
EUROSTAT
Περιφέρεια της Σικελίας

Μητροπολιτικές πόλεις της Ιταλίας
Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας
Επαρχίες της Ιταλίας
Αναίρεση (μουσική)

Η αναίρεση είναι όρος της μουσικής σημειογραφίας που συμβολίζεται με το σύμβολο ♮ και γράφεται μπροστά από το φθογγόσημο και σημαίνει ότι μια αλλοίωση που είχε πριν σε αυτή τη νότα, τώρα δεν την έχει.

Επίσης χρησιμοποιείται η διπλή αναίρεση  (συμβολίζεται με ♮♮), δηλαδή με δύο χωριστές αναιρέσεις.

Δείτε επίσης
 δίεση
 ύφεση
 μουσική κλίμακα

Μουσική
Αναγνώριση ενώσεων του ιδίου φύλου στην Ουγγαρία

Η Ουγγαρία έχει παράσχει καταχωρημένη συμβίωση () για ζευγάρια του ίδιου φύλου από την 1η Ιουλίου 2009. Αυτό το καθεστώς προσφέρει σχεδόν όλα τα οφέλη του γάμου. Η μη καταχωρημένη συμβίωση () για ζευγάρια του ίδιου φύλου αναγνωρίζεται και τοποθετείται σε ισότιμη βάση με τη μη καταχωρημένης συμβίωση ζευγαριών διαφορετικού φύλου το 1996. Ωστόσο, ο γάμος του ίδιου φύλου απαγορεύεται από το Σύνταγμα της Ουγγαρίας του 2011, η οποία τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2012.

Μη καταχωρημένη συμβίωση 
Ο νόμος συμβίωσης ισχύει για τα ζευγάρια που ζουν μαζί σε μια οικονομική και σεξουαλική σχέση, συμπεριλαμβανομένου του αντίθετου φύλου και ζευγαριών του ίδιου φύλου. Δεν απαιτείται επίσημη εγγραφή. Ο νόμος δίνει κάποια συγκεκριμένα δικαιώματα και οφέλη για δυο άτομα που ζουν μαζί, όπως επίσκεψη στο νοσοκομείο και πρόσβαση σε ιατρικές πληροφορίες, δικαιώματα επίσκεψης ενός φυλακισμένου ατόμου στη φυλακή, δικαίωμα λήψης αποφάσεων για την κηδεία του αποθανόντα σύντροφο, σύνταξη χηρείας, μεταναστευτικά δικαιώματα κλπ. Μερικά από αυτά τα οφέλη απαιτούν μια επίσημη δήλωση από την κοινωνική υπηρεσία της τοπικής αυτοδιοίκησης, που αποδεικνύει ότι οι εταίροι πράγματι συγκατοικούν.

Καταχωρημένη σχέση συμβίωση 
Το 2007, η Κυβέρνηση, συνασπισμός της Συμμαχίας των Ελεύθερων Δημοκρατών (SZDSZ) και του Ουγρικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (MSZP), υπέβαλε νομοσχέδιο στο Κοινοβούλιο που θα εισάγει καταχωρημένες συμβάσεις συμβίωσης, τόσο για ζευγάρια ιδίου και διαφορετικού φύλου. Το κοινοβούλιο ενέκρινε το νομοσχέδιο στις 17 Δεκεμβρίου 2007. Αυτή η πράξη παρείχε όλα τα δικαιώματα ενός παντρεμένου ζευγαριού εκτός από το κοινό επώνυμο και το δικαίωμα υιοθεσίας. Ο νόμος περί συμφώνου συμβίωσης θα έμπαινε σε ισχύ στις 1η Ιανουαρίου 2009, αλλά στις 15 Δεκεμβρίου 2008 το ουγγρικό Συνταγματικό Δικαστήριο το κήρυξε αντισυνταγματικό επειδή αναπαρήγαγε τον γάμο για ζευγάρια διαφορετικού φύλου. Το Δικαστήριο έκρινε ο νόμος καταχωρημένης συμβίωσης για ζευγάρια του ιδίου φύλου είναι συνταγματικά και βρήκε ότι το κοινοβούλιο μπορούσε να θεσπίσει τέτοιο νόμο. Ο πρωθυπουργός Φέρεντς Γκιουρτσάνι έδωσε εντολή στον Υπουργό Δικαιοσύνης να συντάξει νέο, αναθεωρημένο νομοσχέδιο που θα συμμορφώνεται με την απόφαση του Δικαστηρίου.

Στις 23 Δεκεμβρίου 2008 η Κυβέρνηση της Ουγγαρίας ανακοίνωσε ότι θα εισαγάγει ένα νέο νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης, σύμφωνα με την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Η νομοθεσία θα προσφέρει στα ζευγάρια του ίδιου φύλου όλα τα δικαιώματα που προσφέρονται από τον προηγούμενο νόμο, και θα υποβληθεί στο Κοινοβούλιο το συντομότερο τον Φεβρουάριο του 2009.

Στις 12 Φεβρουαρίου 2009, η ουγγρική Κυβέρνηση ενέκρινε το νέο νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης που θα ισχύει μόνο για ζευγάρια του ίδιου φύλου, παρέχοντας όλα τα δικαιώματα του γάμου, εκτός από την υιοθεσία και την ικανότητα ανάληψης του ίδιου επωνύμου.

Παραπομπές 

Pages with unreviewed translations
Κοινωνία της Ουγγαρίας
Τσίκα

Η Τσίκα (Čika, στα Λατινικά: Chicca) ήταν Κροάτισσα ευγενής και μετέπειτα μοναχή, η οποία το 1066 ίδρυσε το Μοναστήρι της Παναγίας στο Ζαντάρ.

Βιογραφικό
Η Τσίκα γεννήθηκε στο Ζαντάρ το πρώτο μισό του 11ου αιώνα και ανήκε στην οικογένεια ευγενών Μάντι (Madi). Μετά το θάνατο του συζύγου της Andrija ίδρυσε με τη βοήθεια της οικογένειάς της το Μοναστήρι της Παναγίας στο Ζαντάρ. Στη συνέχεια το μοναστήρι τέθηκε υπό τη βασιλική προστασία από το βασιλιά Πέταρ Κρέσιμιρ Δ' (Petar Krešimir IV). Η Τσίκα έγινε μοναχή προς το τέλος της ζωής της και χάρισε στο μοναστήρι διάφορα πολύτιμα αντικείμενα μεταξύ των οποίων και ένα εικονογραφημένο βιβλίο με προσευχές, το Βιβλίο των Ωρών της Τσίκα, που είναι το παλαιότερο βιβλίο με προσευχές για προσωπική χρήση στην Ευρώπη. Πέθανε στο Ζαντάρ μετά το 1095.

Στο Μοναστήρι της Παναγίας στο Ζαντάρ έγινε μοναχή και η κόρη της Τσίκα, Vekenega, μετά το θάνατο του δικού της συζύγου.

Κροάτες
Πασχαλινός φοίνικας

Ο Πασχαλινός φοίνικας (, ) είναι ένα παραδοσιακό Πολωνικό και Λιθουανικό έθιμο συμβολικής διακόσμησης που σχετίζεται με την Κυριακή των Βαΐων. Το έθιμο τηρείται και από τους απόδημους Πολωνούς του εξωτερικού.

Εμφάνιση και σύνθεση 

Παραδοσιακά, οι Πασχαλινοί φοίνικες ετοιμάζονται την Τετάρτη των Τεφρών (πρώτη Τετάρτη της Σαρακοστής), από κλάδους ιτιάς (με ίουλους). Καθώς τα φοινικόδεντρα δεν είναι ενδημικά στην Πολωνία, χρησιμοποιούνται κλαδιά ιτιάς ως συμβολικά υποκατάστατα των κλαδιών φοίνικα. Ο Πασχαλινός φοίνικας διακοσμείται με κορδέλες,  αποξηραμένα λουλούδια ή άλλα φυτά.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, γύρω από το Βίλνιους (, τώρα ανήκει στη Λιθουανία αλλά μεσοπολεμικά ήταν μέρος της Πολωνίας), οι διακοσμήσεις που έμοιαζαν με στολισμένους φοίνικες άρχισαν να πωλούνται κάθε χρόνο την Κυριακή των Βαΐων. Οι πασχαλινοί φοίνικες δεν ξεπερνούσαν σε ύψος το 0,5 μέτρο, σύντομα έγιναν δημοφιλείς σε ολόκληρη την Πολωνία και σημαντικές ποσότητές τους εξήχθησαν στη Γαλλία. Πιθανολογείται ότι ίσως προέρχονται από σχέδιο του Πολωνού μεσοπολεμικού καλλιτέχνη Φερντίναντ Ρούστζτσυτς.

Ένας Πασχαλινός φοίνικας μπορεί να φθάσει σε ύψος και τα 10 μέτρα. Στον διαγωνισμό για Πασχαλινούς φοίνικες, που πραγματοποιείται ετήσια από το 1958, το 2011 μία συμμετοχή ξεπέρασε σε ύψος τα 36 μέτρα και ήταν ο υψηλότερος Πασχαλινός φοίνικας που έχει καταγραφεί ποτέ.

Υπάρχουν πολλές περιφερειακές παραλλαγές στον τρόπο που ετοιμάζονται οι Πασχαλινοί φοίνικες στην Πολωνία. Στα νότια της χώρας, κλάδοι ιτιάς διαφόρων μηκών δένονται μαζί, ίσως με κλάδους φουντουκιάς ή ψάθα, και η διακόσμηση ολοκληρώνεται με ένα μεγάλο μπουκέτο από λουλούδια και άλλα στολίδια, με συμπεριλαμβανόμενο έναν χρυσό σταυρό. Στην περιοχή Κουρπιέ ο Πασχαλινός φοίνικες στολίζεται σε όλο το μήκος του με λουλούδια. Το Εθνογραφικό Μουσείο της Κρακοβίας διαθέτει πάνω από 200 Πασχαλινούς φοίνικες στη συλλογή του.

Πολιτιστική σημασία 
Οι Πασχαλινοί φοίνικες είναι ένα σημαντικό μέρος των Πολωνικών Πασχαλινών εορτασμών. Καθαγιάζονται σε μια εκκλησία και στη συνέχεια παρελαύνουν. Σε ορισμένες περιοχές το έθιμο θέλει να χρησιμοποιούνται οι φοίνικες για να ραντίσουν ένα σπίτι με νερό, να ταΐζονται σε ζώα, να διακοσμούν τις αγιογραφίες, και να καίγονται προς τέφρα που φυλάσσεται για τις τελετές της Τετάρτης των Τεφρών του επόμενου έτους. Λέγεται ότι οι Πασχαλινοί φοίνικες φέρνουν καλή συγκομιδή όταν «φυτεύονται» σε ένα χωράφι.

Όπως και άλλα Χριστιανικά σύμβολα και παραδόσεις, το έθιμο του Πασχαλινού φοίνικα ίσως προέρχεται από παγανιστικές θρησκείες στις οποίες η ιτιά διέθετε ευεργετικές ιδιότητες, και συμβόλιζε την μακροχρόνια ζωή και την αναγέννηση. Με τον καιρό, η ιτιά υιοθετήθηκε ως Χριστιανικό σύμβολο στην Πολωνία.

Αναφορές 

Χριστιανισμός στην Πολωνία
Πασχαλινές παραδόσεις
Πολωνικές παραδόσεις
Οι Πειρατές του Αιγαίου (τηλεοπτική σειρά)

Οι Πειρατές του Αιγαίου είναι ο τίτλος της σειρά ιστορικών δραματοποιημένων ντοκιμαντέρ που έκανε πρεμιέρα  την Τρίτη 19 Μαρτίου και προβάλεται την τηλεοπτική σεζόν 2018-2019 στο τηλεοπτικό κανάλι Open TV με σενάριο του Γιώργου Αυγερόπουλου και σκηνοθεσία του Χρίστου Γεωργίου, του Γιώργου Γκικαπέππα και του Αλέξανδρου Χαντζή.

Επισκόπηση σειράς

Επεισόδια

1ος Κύκλος 
 Λάμπρος Κατσώνης, ο κουρσάρος του Αιγαίου
 Μπαρμπαρόσα, η Μεγάλη Κάθοδος των Οθωμανών στη Μεσόγειο
 Φωτιά στις Κυκλάδες
Άσπρη Θάλασσα

Πηγές 
https://www.tvopen.gr/videos/92/oipeiratestoyaigaioy

Ελληνικά ντοκιμαντέρ
Καρωτή Έβρου

Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Καρωτή Ρεθύμνου

Η Καρωτή είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 70 μέτρα.

Γεωγραφία-ιστορία 
Η Καρωτή βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, βόρεια του Ερυθροποτάμου και σε απόσταση 10,5 χλμ. βορειοδυτικά από το Διδυμότειχο. Το χωριό πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά των Μάρηδων, μιας ομάδας γηγενών Θρακών με δική τους ενδυμασία και γλωσσικά ιδιώματα και οι κάτοικοί του  ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Είναι ο τόπος καταγωγής πολλών μουσικών της Θρακιώτικης παράδοσης όπως: του Χρόνη Αηδονίδη, του Καρυοφύλλη Δοϊτσίδη, των Θεοπούλας και Λαμπριάνας Δοϊτσίδη και του Βαγγέλη Δημούδη. Η παλιά του ονομασία ήταν "Γκουρουντζί" ή "Κουρτσί". Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ελληνοχωρίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Καρωτής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Διδυμοτείχου του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 271 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 "Θράκη – Η Μουσική των Μάρηδων", Μπακλατζής Πρόδρομος
 Καρωτή Έβρου 2018 - Θέατρο Δόρα Στράτου στο https://www.youtube.com

Παραπομπές

Χωριά του νομού Έβρου
Δήμος Διδυμοτείχου
Βάση Σούδας

Η Βάση της Σούδας αποτελεί στρατιωτική βάση των Αμερικανών στην Κρήτη. Η Σούδα βρίσκεται κάτω από την ελληνική κυβέρνηση όμως οι Αμερικανοί έχουν δικό τους προσωπικό, υλικά, γραφεία και πυρομαχικά. Η βάση της Σούδας αποτελεί υπερπολύτιμο στρατηγικό σημείο γιατί από εκείνη την περιοχή οι ΗΠΑ μπορούν να ελέγχουν την ανατολική Μεσόγειο, τον Εύξεινο Πόντο, την Ερυθρά Θάλασσα, τη Μέση Ανατολή και το Ισραήλ που οι ΗΠΑ διατηρούν μια φιλία διαφορετική από τις άλλες. Υπάρχουν 2 εγκαταστάσεις διευκόλυνσης λειτουργίας. Η πρώτη εγκατάσταση είναι η αεροπορική βάση που βρίσκεται στο χωριό Μουζουράς - βορειοανατολικά του αεροδρομίου Χανίων. Η δεύτερη βάση είναι η ναυτική βάση στο Μαράθι που βρίσκονται όλα τα πολεμικά πλοία των συμμάχων. Η βάση στη Σούδα είναι εξίσου σημαντική διότι συνδέεται με το λιμάνι του Πειραιά - το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδος - και μπορούν να προσδεθούν τα πολεμικά πλοία στο λιμάνι της (Σούδα).

Αρχικές επιχειρήσεις των Αμερικανών από τη βάση

Από αυτήν τη βάση στάλθηκαν στρατεύματα για τον πόλεμο στο Ιράκ το 1991 και στο Αφγανιστάν το 2003. 

Χανιά
Στρατιωτικά κτίρια και κατασκευές‎
Παλιούρι Έβρου

Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Παλιούρι

Το Παλιούρι, επίσημα Παλιούριον  είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 120 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Παλιούρι βρίσκεται βόρεια του Ερυθροπόταμου σε απόσταση 25 χλμ. βορειοδυτικά του Διδυμοτείχου και 5 χλμ. ανατολικά της μεθοριακής γραμμής με τη Βουλγαρία. Στα βόρεια του χωριού περνάει η επαρχιακή οδός Διδυμοτείχου - Μεταξάδων από τους οποίους απέχει 2,5 χλμ. ανατολικά. Σε 2 χλμ. ανατολικά του χωριού, στην τοποθεσία "Παλιές εκκλησίες" έχει βρεθεί προϊστορικός τύμβος και η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Είναι γραφικό χωριό με αρκετά πέτρινα σπίτια κτισμένα από την τουρκοκρατία με μια είσοδο, πολλά παράθυρα μπρος και πίσω και χτιστό φούρνο όπου οι γυναίκες έψηναν ψωμί ή διάφορα παραδοσιακά φαγητά στις μεγάλες γιορτές και στους γάμους. Στο χωριό υπάρχει και ο μεταβυζαντινός ναός Αγίου Παντελεήμονα. Η παλιά του ονομασία ήταν "Τσαλίκιοϊ" ή "Τσαλί". Το 1978 με το ΦΕΚ Δ-594 α/ 13.11.1978 του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. χαρακτηρίστηκε παραδοσιακός οικισμός.

Διοικητικά 
Το χωριό αναφέρεται επίσημα το 1924 γραμμένο ως Παληούρι και το 1940 διορθώθηκε σε Παλιούριον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Παλιουρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεταξάδων του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 468 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Έβρου
Δήμος Διδυμοτείχου
Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο

Η Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο (Ιταλικά : Citta metropolitana di Palermo) είναι Μητροπολιτική πόλη της Ιταλίας στην Περιφέρεια Σικελία, η πρωτεύουσα της είναι η πόλη της Παλέρμο. Η Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία του Παλέρμο, αποτελείται από την πρωτεύουσα Παλέρμο και άλλες 82 πόλεις και κοινότητες. Η Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο δημιουργήθηκε με διοικητική μεταρρύθμιση με την οποία αντικαταστάθηκαν πολλές παλιές Ιταλικές επαρχίες με Μητροπολιτικές πόλεις (15 Αυγούστου 2015).
 

Η συνολική έκταση της Μητροπολιτικής πόλης είναι 5,009.28 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την Απογραφή του 2017 1.260.193 κάτοικοι. Συνορεύει στα βόρεια με την Τυρρηνική θάλασσα, στα δυτικά με την Επαρχία του Τράπανι στα νότια με την Επαρχία του Αγκριτζέντο και με την Επαρχία της Καλτανισσέττα και στα ανατολικά με την Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας και με την Επαρχία της Έννα. Το νησί Ούστικα βρίσκεται μέσα στην Μητροπολιτική πόλη.

Κύριοι δήμοι 

Η Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο έχει 82 Δήμους οι σημαντικότεροι από τους οποίους είναι :

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ISTAT
Μητροπολιτικές πόλεις της Σικελίας

Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο
Μητροπολιτικές πόλεις της Ιταλίας
Επαρχία του Παλέρμο
Θρησκεία στη Σοβιετική Ένωση

Η Σοβιετική Ένωση ιδρύθηκε από τους Μπολσεβίκους το 1922, στη θέση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Την ώρα της επανάστασης του 1917, η ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν ενταγμένη στο τσαρικό κράτος, απολαμβάνοντας επίσημο καθεστώς. Αυτό ήταν σημαντικός παράγοντας που συνέβαλε στην Μπολσεβίκικη στάση προς τη θρησκεία και τα μέτρα που πήραν για να την ελέγξουν.
Έτσι, η ΕΣΣΔ έγινε το πρώτο κράτος που στόχευε, σύμφωνα με την επίσημη ιδεολογία της, στην εξάλειψη των υφιστάμενων θρησκειών, και την πρόληψη μελλοντικής εμφάνισης θρησκευτικών πεποιθήσεων, με στόχο να δημιουργηθεί ο κρατικός αθεϊσμός (γκόσατεϊζμ). Σύμφωνα με το δόγμα του κρατικού αθεϊσμού στη Σοβιετική Ένωση, υπήρχε μια "κυβερνητικό πρόγραμμα μετατροπής προς τον αθεϊσμό" που διεξαγόταν από τους Κομμουνιστές. Το Κομμουνιστικό καθεστώς στόχευε τις θρησκείες με βάση τα συμφέροντα του Κράτους, και ενώ οι περισσότερες οργανωμένες θρησκείες ήταν πάντα νόμιμες, τα θρησκευτικά κτίρια κατάσχονταν, οι πιστοί παρενοχλούνταν, και η θρησκεία γελοιοποιούταν, ενώ ο αθεϊσμός διαδόθηκε στα σχολεία. Το 1925 η κυβέρνηση ίδρυσε τη Λίγκα των Μαχητικών Άθεων για να εντείνουν τις διώξεις. Κατά συνέπεια, η προσωπική έκφραση της θρησκευτικής πίστης δεν ήταν σε καμία περίπτωση απαγορευμένη, αλλά η ισχυρή αίσθηση του κοινωνικού στίγματος που είχε επιβληθεί από τις επίσημες κρατικές δομές και τα κοσμικά μέσα μαζικής ενημέρωσης έκανε γενικά να θεωρείται απαράδεκτο για τα μέλη ορισμένων κυβερνητικών επαγγελμάτων (εκπαιδευτικοί, κρατικοί γραφειοκράτες, στρατιώτες) να είναι ανοιχτά θρησκευόμενοι και αντικοσμικοί.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων στη Ρωσική αυτοκρατορία ήταν, κατά το χρόνο της επανάστασης, θρησκευόμενοι. Οι κύριες θρησκείες της προεπαναστατικής Ρωσίας συνέχισαν να υπάρχουν σε ολόκληρη τη Σοβιετική περίοδο, αλλά ήταν μόνο ανεκτές εντός ορισμένων ορίων. Γενικά, αυτό σήμαινε ότι οι πιστοί ήταν ελεύθεροι για να προσκυνήσουν ιδιωτικά και στα αντίστοιχα θρησκευτικά κτίρια (εκκλησίες, τζαμιά, συναγωγές κλπ.), αλλά οι δημόσιες εμφανίσεις της θρησκείας, απαγορεύονταν.

Το σοβιετικό κράτος υποστήριξε με πράξεις τον έλεγχο, την καταστολή και εξάλειψη της θρησκείας. Μέσα σε περίπου ένα χρόνο από την επανάσταση, το κράτος απαλλοτρίωσε όλη την περιουσία της εκκλησίας προς όφελος του λαού, και κατά την περίοδο από το 1922 μέχρι το 1926, 28 ρώσοι ορθόδοξοι επίσκοποι και περισσότεροι από 1.200 ιερείς σκοτώθηκαν. Πολλοί περισσότεροι διώχθηκαν.

Οι Χριστιανοί ανήκαν σε διάφορες εκκλησίες: Ορθόδοξη (όπου άνηκε η πλειοψηφία των πιστών), Καθολική, Βαπτιστές και διάφορες άλλες Προτεσταντικές εκκλησίες. Η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων στη Σοβιετική Ένωση ήταν Σουνίτες, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση του Αζερμπαϊτζάν, όπου η πλειοψηφία ήταν οι Σιίτες. Ο ιουδαϊσμός, είχε πολλούς οπαδούς. Άλλες θρησκείες που ασκούνταν από ένα μικρό αριθμό πιστών, περιλαμβάνουν τον Βουδισμό και τον Σαμανισμό.

Παραπομπές 

 
Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης
Γεώργιος Παλαιολόγος Δισύπατος

Ο Γεώργιος Παλαιολόγος Δισύπατος, (γνωστός στη Γαλλία ως Georges Palaiologue de Bissipat, ή Georges de Bissipat, μερικές φορές Georges de Dissipat, και Georges ο έλλην (πέθανε το 1496), ήταν ναύαρχος του Γαλλικού στόλου, βυζαντινής/ελληνικής καταγωγής, που υπηρέτησε τους βασιλείς της Γαλλίας Κάρολο Ζ', Λουδοβίκο ΙΑ' και Κάρολο Η' μετά την Άλωση το 1453.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στα μέσα του 15ου αιώνα σε άγνωστη τοποθεσία. Δεν υπάρχει καμμία απόδειξη για την τυχόν ευγενή καταγωγή από την οικογένεια δυναστεία Παλαιολόγων και πιο πιθανό είναι να 'ταν απλά ισχυρισμός του. Και το άλλο επίθετό του Δισύπατος σχετίζεται με βυζαντινή οικογένεια ευγενών όμως και πάλι δεν υπάρχουν αποδείξεις σχέσης.

Αναφέρεται για πρώτη φορά το σε γαλλική επιστολή με ημερομηνία 24 Απριλίου 1460. Ενεπλάκη σε ριψοκίνδυνες αποστολές εναντίων των Φλαμανδών, έχοντας ως σύντροφο έναν ναύτη Guillaume de Casenove, γνωστό και ως Coullon (πέθανε το 1483).

Το 1473 φέρεται να ζει στο Μπορντώ όπου έλαβε επιστολές ως ναύτης κι αργότερα ως καπετάνιος.

Αργότερα έζησε και στο Παρίσι, όπου γνωρίστηκε με το λόγιο Ανδρόνικο Κάλλιστο.

Τού έστειλε γράμμα το 1476 από φυλακή στη Ρώμη ο δάσκαλος ελληνικών Γεώργιος Ερμώνυμος, ζητώντας του να ζητήσει τη διαμεσολάβηση του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ για την απελευθέρωσή του διότι κατηγορούνταν άδικα για κατασκοπεία.

Έλαβε τη γαλλική υπηκοότητα το 1477 από την οποία μάς σώζεται η συγχαρητήρια επιστολή. Στα τέλη του ίδιου έτους εστάλη σε ναυτική αποστολή στην Πορτογαλία και το βασιλιά Αλφόνσο E'.

Στις 9 Απριλίου 1478 αποδεσμεύτηκε προσωρινά από την αποστολή του και του χορηγήθηκε από το γάλλο βασιλιά χρηματικό επίδομα.

Ωστόσο τον κάλεσε και πάλι την άνοιξη του 1483 σε νέα δύσκολη ναυτική αποστολή. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ' έπασχε από μια δερματοπάθεια (ο ίδιος πίστευε λέπρα) κι έστειλε μερικά πλοία στα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου στον Ατλαντικό, όπου πιστευόταν οτι υπάρχει αντίδοτο, ωστόσο ο βασιλιάς πέθανε στις 30 Αυγούστου πριν επιστρέψει η αποστολή.

Την 1η Αυγούστου 1485, υπό το νέο βασιλιά Κάρολο Η', ο Δισύπατος ηγήθηκε γαλλικού στολίσκου επτά πλοίων στην Αγγλία κατά του σφετεριστή Ερρίκου Ζ' Τούντορ και διακρίθηκε για την ανδρεία του.

Παντρέυτηκε δύο φορές, η δεύτερη το 1478, αποκτώντας δυο γιους από τον πρώτο και δυο γιους και μια κόρη από το δεύτερο. Κατοικούσε σε παλάτι που του παραχωρήθηκε στη βόρεια Γαλλία, συγκεκριμένα στο d'Hannaches (επαρχία Oise). Δε μας έχει γίνει γνωστό πότε πέθανε αν και εικάζεται το 1496.

Μύθος 
Έχει συνδεθεί εσφαλμένα με το Χριστόφορο Κολόμβο και την ανακάλυψη της Αμερικής. Πρόκειται όμως περί σύγχυσης, καθώς απλά συνεργάστηκε με τον θείο του Κολόμβου, το νάυτη Guillaume de Casenove, γνωστό και ως Coullon

Παραπομπές

Πηγές 
 Κων. Σάθας https://archive.org/details/neoellnikphilol01sathgoog/page/n106
 Pinterest https://www.pinterest.at/pin/567664728022067741/

Γεωργιος
Γάλλοι ναύαρχοι
Πραγγί Έβρου

Το Πραγγί, επίσημα Πραγγίον, είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 30 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Πραγγί βρίσκεται στο βόρειο Έβρο και κοντά στα ανατολικά σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία. Απέχει 8 χλμ. ανατολικά από το Διδυμότειχο και είναι κτισμένο σε περιοχή με μεγάλα λιβάδια δίπλα στις όχθες του ποταμού Έβρου.

Στα βόρεια του χωριού και προς το Πύθιο, στη τοποθεσία "Πανωκκλήσι" ή "Γνηματούδια" έχει ανασκαφεί βυζαντινή βασιλική εκκλησία του 13ου αιω. και πολλά αρχιτεκτονικά μέλη (καθολικό, παρεκκλήσια, λίθινη αυλή και ταφές). Η περιοχή από το 1979 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός τόπος.

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο Διοικητικά ανήκει στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πυθίου. Το 1946 ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πραγγίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Διδυμοτείχου του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 304 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
"Ιστορικά εγκαταλείματα στο Πραγγί Διδυμοτείχου", Χρήστος Γιαννόπουλος
8 Ιουλίου 2018 – Κυριακή στο Χωριό – ΠΡΑΓΓΙ ΕΒΡΟΥ από τον ιστότοπο https://webtv.ert.gr

Παραπομπές

Χωριά του νομού Έβρου
Δήμος Διδυμοτείχου
Σκαραβαίος της Καρδιάς της Χατνεφέρ

Ο Σκαραβαίος της Καρδιάς της Χατνεφέρ είναι κτέρισμα, ένα ταφικό κόσμημα που χρονολογείται στον 15ο αιώνα π.Χ., φτιαγμένο από χρυσό και σερπεντινίτη. Οι Σκαραβαίοι της Καρδιάς ήταν αντικείμενα προορισμένα να ενταφιάζονται μαζί με τους νεκρούς υψηλής σημασίας και κοινωνικής θέσης, αποτελώντας απαραίτητο μέρος του "ταφικού εξοπλισμού" τους για τον Άλλο Κόσμο. Σήμερα το τέχνεργο αυτό ανήκει στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Περιγραφή 
Ο σκαραβαίος ως σύμβολο είναι ένα από τα αρχαιότερα του Aιγυπτιακού πολιτισμού και συνδέεται με τον Θεό Κεπρί. Το έργο αυτό, που είναι δημιουργία εποχής της 18ης Δυναστείας της Αιγύπτου, χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα και λεπτομέρεια στη διακόσμηση. Ο σκαραβαίος είναι διαμορφωμένος σε περίαπτο και αναρτημένος από περίτεχνη χρυσή αλυσίδα. Είναι λαξευμένος σε ένα κομμάτι γκριζοπράσινου σερπεντινίτη λίθου με προσμίξεις, οι οποίες δημιουργούν στικτές χρωματικές διαβαθμίσεις. Ο σκαραβαίος έχει προσαρμοστεί σε χρυσό σκελετό και είναι ασφαλισμένος στη ράχη του με χρυσό δέσιμο. Στη βάση του φέρει επιγραφή στα ιερογλυφικά. Πρόκειται για ένα απόσπασμα από το Βιβλίο των Νεκρών, το οποίο πληροφορεί ότι το κόσμημα ήταν προορισμένο να ενταφιαστεί μαζί με μία ευγενικής καταγωγής Αιγύπτια, την Χατνεφέρ. Συγκεκριμένα, η επιγραφή επικαλείται το μαγικό ξόρκι 30 του Κεφαλαίου Α του Βιβλίου των Νεκρών, όπου η Χατνεφέρ ικετεύει την ίδια την καρδιά της να μην στραφεί εναντίον της την ώρα της Κρίσεως μπροστά στους Θεούς στη Μεταθανάτια ζωή (Ντουάτ): 

" ... καρδιά μου σε ικετεύω, μην με κατηγορήσεις μπροστά στην Θεά της Δικαιοσύνης και της Αλήθειας (Μάατ) ... αλλά να μιλήσεις με καλά λόγια για μένα ώστε αυτή να χαρεί ... μην επινοήσεις ψέματα εναντίον μου μπροστά στους Θεούς ... (επειδή κάτι τέτοιο θα μου στερήσει την είσοδό μου στον Άλλον Κόσμο) ". 

Όπως αναφέρεται στην περιγραφή του αντικειμένου από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, το όνομα της Χατνεφέρ είναι λαξευμένο επάνω σε ένα άλλο όνομα, στοιχείο που φανερώνει ότι αρχικά ο σκαραβαίος δεν κατασκευάστηκε για την ίδια, αλλά τελικά αποτέλεσε δικό της ταφικό δώρο.

Παραπομπές 

Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
18η Αιγυπτιακή Δυναστεία
Ταφική τέχνη
Ταφικά έθιμα
Ουχτανές της Σεβαστείας

Ο Ουχτανές της Σεβάστειας ή Ουχτανές Σεμπαστατσί (αρμενικά: , π. 935-1000) ήταν Αρμένιος ιστορικός του 10ου αιώνα. Άφησε ως έργο ιστοριογραφικό σύγγραμα υπό τον τίτλο Ιστορία εις τρία μέρη.

Βιογραφία 
Ο Ουχτανές γεννήθηκε προς το 935, ενώ έλαβε την εκπαίδευσή του στο μοναστήρι του Ναρέκ, πλησίον της Λίμνης Βαν, το οποίο, σήμερα, βρίσκεται στην Τουρκία, του οποίου ηγείτο ο θείος του, Ανανίας του Ναρέκ. Ο συγκεκριμένος μοναχός κατέστη Επίσκοπος της Σεβαστείας (σημερινή Σιβάς) από, περίπου, το 970 έως το 985, ενώ, στη συνέχεια, πιθανώς διετέλεσε Επίσκοπος της Έδεσσας (σημερινή Σανλιούρφα), ενώ απεβίωσε το 1000.

Εργογραφία 
Κατόπιν σχετικής παραγγελίας του θείου του, ο Ουχτανές συνέγραψε έργο υπό τον τίτλο Ιστορία εις τρία μέρη, τα οποία ήσαν τα κάτωθι:
 «Ιστορία των πατριαρχών και των βασιλέων της Αρμενίας», η οποία ξεκινά από τον Αδάμ και ολοκληρώνεται με τον Τιριδάτη Δ΄,
 «Ιστορία του διαχωρισμού των Γεωργιανών εκ των Αρμενίων», το οποίο αναλύει την απόσχιση της Γεωργιανής Εκκλησίας και την προσχώρησή της στον Χαλκηδονισμό, το 608,
 «Περί της βαπτίσεως του επονομαζόμενου έθνους των Τζαντ», το οποίο, πιθανώς, να επρόκειτο για πληθυσμιακή κοινότητα αρμενικής καταγωγής.

Παραπομπές

Πηγές 

 

Αρμένιοι ιστορικοί
Αρμένιοι του Μεσαίωνα
Δρουσίλλα της Μαυριτανίας η Νεότερη

Η Δρουσίλλα η Νεότερη (38 μ.Χ. - 79) γεννήθηκε πριγκίπισσα της Μαυριτανίας και με τον 2ο γάμο της έγινε βασίλισσα της Έμεσας.

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο τού Πτολεμαίου της Μαυριτανίας και της Ιουλίας Ουρανίας. Ο Πτολεμαίος ήταν βασιλιάς υποτελής στους Ρωμαίους, γιος τού Ιόβα Β΄ της Νουμιδίας & μετά της Μαυριτανίας και της Κλεοπάτρας Σελήνης Β΄. Η τελευταία ήταν κόρη τού Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας Ζ΄ της Αιγύπτου. Η μητέρα της ίσως ήταν Σύρια πριγκίπισσα από τη βασιλική δυναστεία της Έμεσας.

Ο πρώτος γάμος της
Μάλλον γεννήθηκε στην πρωτεύουσα της Μαυριτανίας, την Καισάρεια (νυν Τσερτσέλ Αλγερίας) το 38 μ.Χ. Έλαβε το όνομα της 2ης εξαδέλφης της Ιουλίας Δρουσίλλας, αδελφής τού Καλιγούλα, η οποία απεβίωσε το έτος αυτό. Η εκ πατρός θεία της ονομαζόταν Δρουσίλλα η Πρεσβύτερη.

Το έτος 40 ο πατέρας της κλήθηκε στη Ρώμη και φονεύθηκε από τον Καλιγούλα. Η Μαυριτανία προσαρτήθηκε στη Ρώμη και διαιρέθηκε σε δύο επαρχίες. Η Δρουσίλλα η Νεότερη μάλλον ανατράφηκε στην αυτοκρατορική οικογένεια της Ρώμης. Περί το 53 ο Κλαύδιος κανόνισε τον γάμο της με τον Μ. Αντώνιο Φήλικα, Έλληνα απελεύθερο που είχε διατελέσει κυβερνήτης της Ιουδαίας. Περί το έτος 55 ο Φήλικας διαζεύχθηκε τη Δρουσίλλα τη Νεότερη για να νυμφευτεί τη Δρουσίλλα των Ηρωδιανών, με την οποία είχε ερωτευτεί.

Η Δρουσίλλα η Νεότερη έφερε, όπως μας πληροφορεί ο Σουητώνιος, τον τίτλο της βασίλισσας (regina). Αν και κανονικά ο όρος χρησιμοποιείται για γυναίκες, που βασίλευαν οι ίδιες ή οι σύζυγοί τους, ωστόσο ο ιστορικός την αναφέρει ως μία από τις τρεις βασίλισσες συζύγους τού Φήλικα. Ίσως ο τίτλος της να ήταν τιμητικός, ή ίσως να αποκαλύπτει την επιρροή τού Φήλικα, την υψηλή θέση στην οποία ο Κλαύδιος τον είχε διορίσει και τη σχεδόν βασιλική θέση του στην Αυλή. Ο ιστορικός Τάκιτος μας πληροφορεί, ότι ο Φήλικας καταγόταν από τους βασιλείς της Αρκαδίας. Την εποχή τού γάμου της η Δρουσίλλα η Νεότερη ήταν κόρη ενός (αποβιώσαντος) βασιλιά σε ένα πρώην βασίλειο, το οποίο ίσως εξηγεί τον τίτλο της. Μάλλον όμως το βασίλισσα να προέρχεται από τον 2ο σύζυγό της.

Ο δεύτερος γάμος της
Το 56 η Δρουσίλλα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον -ίσως συγγενή της- Σόαιμο, ιερέα-βασιλιά της Έμεσας (βασ. 54-73). Ο Σόαιμος ήταν ιερέας τού Συριακού θεού Ήλιου (αραμαϊκά: Ελ-Γκεμπάλ). Με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Έμεσας, κράτους υποτελούς στη Ρώμη. Απέκτησαν γιο τον Γ. Ιούλιο Αλεξίωνα (Β΄), που αργότερα διαδέχθηκε τον πατέρα του. Ίσως απόγονός του να είναι η Ζηνοβία της Παλμύρας (βασ. 260-272).

Οικογένεια
Περί το 53 παντρεύτηκε πρώτα τον Μάρκο Αντώνιο Φήλικα πρώην διοικητή της Ιουδαίας, αλλά περί το 55 διαζεύχθηκαν.

Το 56 έκανε δεύτερο γάμο με τον Σόαιμο ιερέα-βασιλιά της Έμεσας στη Συρία και είχε τέκνο:
 Γάιος Ιούλιος Αλεξίων Β΄ ιερέας-βασιλιάς της Έμεσας (βασ. 73-78).

Υποσημειώσεις

Πηγές
 Chris Bennett (2010) [2001]. "Cleopatra Selene (footnote 10)". The Ptolemaic Dynasty. Retrieved 2015-01-28.
 Suetonius, Caligula, 26

Δυναστεία των Πτολεμαίων
Αρχαία Μαυριτανία
Δήμος Άεροντρομ

Ο Δήμος Άεροντρομ ( ) είναι ένας από τους δέκα δήμους που αποτελούν την πόλη των Σκοπίων στη Βόρεια Μακεδονία.

Γεωγραφία
Ο Δήμος Άεροντρομ συνορεύει με:
τον Δήμο Κίσελα Βόντα στα νοτιοδυτικά,
τον Δήμο Τσένταρ στα βορειοδυτικά,
τον Δήμο Γκάζι Μπάμπα στα βορειοανατολικά,
τον Δήμο Στουντενίτσανη στα νότια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας
Δήμοι των Σκοπίων
Δήμος Άεροντρομ
Ελαία Έβρου

Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Ελιά (αποσαφήνιση)

Η Ελαία ή Ελιά είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 56 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Ελαία βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, στις βόρειες όχθες του Άρδα ποταμού και προς το "Τριεθνές" (το κοινό σημείο συνόρων Ελλάδας - Βουλγαρίας - Τουρκίας). Απέχει 17 χλμ. ΝΔ. από τον Συνοριακό Σταθμό Καστανιών (για Τουρκία), 25 χλμ. ΝΑ. από τον Συνοριακό Σταθμό Ορμενίου (για Βουλγαρία) και 33 χλμ. ΒΔ. από την Ορεστιάδα. Πριν την απελευθέρωση αναφέρεται με το όνομα "Ντελελί". Αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 ως Εληά να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κομάρων. Το 1940 το όνομά του διορθώνεται σε Ελαία. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Ελαίας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τριγώνου του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 428 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Έβρου
Δήμος Ορεστιάδας
Γάιος Ιούλιος Αλεξίων

O Γάιος Ιούλιος Αλεξίων, λατιν. Gaius Julius Alexion (έζησε τον 1ο αι. μ.Χ.) από τη Δυναστεία της Έμεσας ήταν πρίγκιπας της Έμεσας στη Συρία, κράτους υποτελούς των Ρωμαίων.

Βιογραφία

Η καταγωγή του
Ήταν το μόνο τέκνο τού Σόαιμου ιερέα-βασιλιά της Έμεσας στη Συρία (βασ. 54-73) και της Δρουσίλας της Νεότερης, κόρης τού Πτολεμαίου της Μαυριτανίας. Ο Πτολεμαίος ήταν γιος τού Ιόβα Β΄ της Νουμιδίας & μετά της Μαυριτανίας και της Κλεοπάτρας Σελήνης Β΄, κόρης τού Μάρκου Αντωνίου και της Κλεοπάτρας Ζ΄ της Αιγύπτου. Η σύζυγος τού Πτολεμαίου, η Ιουλία Ουρανία, ίσως καταγόταν από τη βασιλική οικγένεια της Έμεσας. Ώστε ο Γ. Ι. Αλεξίων είχε καταγωγή Συριακή, Βερβερική, Ελληνική και Ρωμαϊκή.

Αδέλφια τού πατέρα του ήταν ο Γάιος Ιούλιος Αζίζος ιερέας-βασιλιάς της Έμεσας, η Ιοτάπα και η Μαμαία. Το όνομα Αλεξίων είναι όμοιο τού Αλεξάνδρου, σύνηθες όνομα στη βασιλική οικογένεια της Έμεσας, στους Πτολεμαίους και τους Σελευκίδες. Οι Πτολεμαίοι ισχυριζόταν συγγένεια με τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μεγάλο.

Ο βίος του
Ο Αλεξίων γεννήθηκε και ανατράφηκε στην Έμεσα. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε ως ιερέας-βασιλιάς της Έμεσας (βασ. 73-78). Ήταν σύγχρονος τού Αυτοκράτορα Βεσπασιανού. Ήταν ιερέας τού Συριακού θεού Ηλίου, γνωστού στα Αραμαϊκά με το όνομα Ελ-Γκεμπάλ. Ό,τι γνωρίζουμε για τον Αλεξίωνα είναι από επιγραφές στην Έμεσα. Μία τέτοια από ένα επιτύμβιο μνημείο τού γιου του αναφέρει:

Γάιος Ιούλιος Φαβία Σαμσιγέραμος ο και Σείλας, Γαΐου Ιουλίου Αλεξιώνος υιός, ζων εποίησεν εαυτώ και τοις ιδίοις, έτους οτ΄ = 370 = 78/79.

Έπειτα από αυτόν οι επόμενες γενεές δεν καταγράφτηκαν με ακρίβεια ως προς τη γενεαλογία τους. Απόγονός του είναι ο Ιούλιος Βασσιανός αρχιερέας, πατέρας της Ιουλίας Δόμνας, συζύγου τού Αυτοκράτορα Σεπτιμίου Σεβήρου. Άλλος πιθανός απόγονός του είναι η Ζηνοβία της Παλμύρας (βασ. 260-272).

Πηγές
 H. Temporini & W. Haase, Aufstieg und Niedergang der römischen Welt: Geschichte und Kultur Roms im spiegel der neueren Forschung, Walter de Gruyter, 1977
 D.W. Roller, The Building Program of Herod the Great, University of California Press, 1998
 A.R. Birley, Septimius Severus: the African emperor, Routledge, 1999

Δυναστεία της Έμεσας