joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Επινιανά Ευρυτανίας

Τα Επινιανά (ή Πιγκιανά στην τοπική διάλεκτο) είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Είναι χτισμένα σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις πλαγιές της Φτέρης της οροσειράς των Αγράφων. Τα Επινιανά ανήκουν στον καλλικρατικό  δήμο Αγράφων και απέχουν 71 χλμ. από το Καρπενήσι. Στα Επινιανά ανήκουν και τρεις μικρότεροι οικισμοί: Φτέρη ή Πτέρη (υψόμετρο 950), Ανηφόρα (παλιά ονομασία Τσίρτια, υψόμετρο 840) και Ασπρόρεμα (υψόμετρο 1070 μ.).

Απέναντι και ανατολικά από το χωριό, βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας της Στάνας (Ιερά Μονή Γενεσίου της Θεοτόκου), η οποία τιμάται από τους κατοίκους των Αγράφων στις 7 Σεπτεμβρίου. Από το 1991 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο "ως δείγμα της αρχιτεκτονικής και ζωγραφικής τέχνης στην περιοχή αυτή κατά τα τέλη του 18ου αιώνος και αρχές 19ου αι.".

Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό είχε 151 κατοίκους. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής:

Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Επινιανών 
...
1983-1990 Λάμπρος Αποστόλου 
1991-1994 Θεόδωρος Αβράμπος
1995-1998 Ηλίας Ταλαντζής

Πρόεδροι Τοπικής Κοινότητας (από το 2019 Κοινότητας) Επινιανών 
...
2014-2018 Λευτέρης Αβράμπος (1942-2018) Σκοτώθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2018 έπειτα από πτώση από σκάλα στο Παναιτώλιο Αιτωλοακαρνανίας, ενώ ήταν εν ενεργεία πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Επινιανών.
2018- Κωνσταντίνος Γαντζούδης

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Συλλογικό έργο, 2006, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή 
Τάκης Ντάσιος, 1999, Στ' Άγραφα, Αθήνα, Εκδόσεις Μίλητος, ISBN 960-8460-13-1
Μ. Σταματελάτος - Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδος, ΄Εκδοση εφημερίδας το "Βήμα" 2006, Τόμος 2, σελ.62

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επινιανά. Φωτογραφικό οδοιπορικό
Η εφημερίδα "Επαινιανών λόγος" - Χειμώνας 2014

χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Αγράφων
Γραφίτης

Ο γραφίτης (αγγλ. graphite) είναι ορυκτή πολυμορφική μορφή του άνθρακα. Το όνομά του προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό γράφειν, λόγω της ιδιότητάς του να αποβάφει όταν τρίβεται σε μαλακή επιφάνεια. Τα άτομα του άνθρακα σχηματίζουν επίπεδα "φύλλα", με δεσμούς πολύ ισχυρούς μεταξύ των ατόμων του ίδιου φύλλου, οι δεσμοί, όμως, μεταξύ των φύλλων είναι ασθενείς. Ως συνέπεια, ο γραφίτης εμφανίζεται μαλακός και σχίζεται σε φυλλάρια (νιφάδες) πολύ εύκολα, ενώ οι συνήθεις σχηματισμοί του στη φύση είναι επίσης πλακώδεις. Εμφανίζεται, όμως, και σε στηλοειδείς, ακτινωτές και ακανόνιστες συμπαγείς μάζες.

Ανευρίσκεται σε ζώνες καθολικής μεταμόρφωσης ή μεταμόρφωσης επαφής εντός γνευσίων, σχιστολίθων (κρυσταλλοσχιστώδη) αλλά και μεταμορφωμένων ασβεστολίθων. Ανευρίσκεται, επίσης, σε υδροθερμικές φλέβες και σε μερικούς σιδηρομετεωρίτες καθώς και σε ορισμένες περιφερειακές ζώνες ανθρακωρυχείων, προερχόμενος από μεταμόρφωση άλλων μορφών ορυκτού άνθρακα, ενώ έχει ανευρεθεί και ως συστατικό πυριγενών πετρωμάτων. Συνδέεται με χαλαζία, ασβεστίτη, μαρμαρυγίες και ορυκτά της ομάδας του τουρμαλίνη.

Παρά το ότι χημικά είναι όμοιος σε σύσταση με το διαμάντι, οι διαφορές τους είναι αξιοσημείωτες και οφείλονται στην διαφορετική διάταξη των ατόμων του άνθρακα. Εκτός από τη σκληρότητα, ο γραφίτης είναι καλός αγωγός του ηλεκτρισμού, αδιαφανής, και χρησιμοποιείται ως πρόσθετο σε λιπαντικά (π.χ. γραφιτούχος βαλβολίνη, η οποία περιορίζει τους θορύβους σε συστήματα μετάδοσης οχημάτων).

Χρησιμοποιείται, υπό μορφή παχέων πλακών, στους πυρηνικούς αντιδραστήρες, ως επιβραδυντής νετρονίων. Είναι, επίσης, το βασικό συστατικό για την κατασκευή των κοινών μολυβιών. Σημαντικές χρήσεις του είναι, επίσης, η κατασκευή ηλεκτροδίων (η ηλεκτρόλυση αλουμίνας για την παρασκευή αργιλίου πραγματοποιείται με ηλεκτρόδια από γραφίτη), στην βιομηχανία χάλυβα και ορειχάλκου, στην κατασκευή μπαταριών (οι κοινές μπαταρίες έχουν ηλεκτρόδιο ανόδου από γραφίτη) και στην κατασκευή πυρίμαχων υλικών.

Απαντά σε πολλές περιοχές του κόσμου. Οι περιοχές που ανευρίσκονται μεγάλοι κρύσταλλοι και είναι, επίσης, οικονομικά εκμεταλλεύσιμος, είναι στην Καρελία και στο Τουρουκάνσκ (Turukhansk) (επί του ποταμού Ιενεσέη) της Ρωσίας, στο Κεμπέκ (Καναδάς), στην Σρι Λάνκα (μεγάλο κοίτασμα με εξαιρετικής ποιότητας γραφίτη), στο Μεξικό (περιοχή της Σονόρα), προερχόμενος από μεταμόρφωση λιθανθρακοφόρων κοιτών, και στην πολιτεία της Νέας Υόρκης (Μονρόε και Τικοντερόγκα) των ΗΠΑ.

Πηγές 
 Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
 Mindat.org
 Galleries.net
 Mineral Web, University of Manchester 
 Handbook of Mineralogy

Βιβλιογραφία 
 
 James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
 Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2

Γραφίτης
Άνθρακας
Αλλοτροπία
Ανταρτικό Φλώρινας

Το Ανταρτικό (παλαιότερη ονομασία Ζέλοβο) είναι ορεινό χωριό του νομού Φλώρινας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.044 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βαρνούντα και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Φλώρινας. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού ανέρχεται στους 84 κατοίκους.

Ονομασία
Η αρχική ονομασία του οικισμού ήταν Ζέλοβο, μετονομάστηκε όμως το 1927 σε Ανταρτικό. Η ονομασία δόθηκε προς τιμήν των πολυάριθμων κατοίκων του χωριού που συμμετείχαν στον Μακεδονικό Αγώνα.

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό ιδρύθηκε γύρω στα 1800 από οικογένειες Ηπειρωτών, καθώς και Σλάβων από την περιοχή της Δίβρης (Βόρεια Μακεδονία). Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα το Ανταρτικό αποτέλεσε προπύργιο των ελληνικών δυνάμεων ένεκα της επικράτησης της πατριαρχικής παράταξης, η οποία παρά τις απώλειες που είχε υποστεί στις αρχές του 20ού αιώνα με την προσχώρηση αρκετών κατοίκων στη βουλγαρική Εξαρχία, εξακολουθούσε να έχει τον έλεγχο. Η επικράτηση της πατριαρχικής παράταξης, έκανε το Ανταρτικό στόχο των κομιτατζήδικων ένοπλων σωμάτων που ήταν εγκατεστημένα στο γειτονικό Τρίγωνο. Για την προστασία του χωριού, έδρασε κατά τα τέλη του 1904 στην ευρύτερη περιοχή το αντάρτικο σώμα των Καούδη - Κύρου. Στις 29 Νοεμβρίου του 1904, στο χωριό ξέσπασε μάχη μεταξύ μακεδονομάχων και κομιτατζήδων, η οποία διακόπηκε με την επέμβαση του οθωμανικού στρατού. Τον Νοέμβριο του 1906, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια σύγκρουσης με οθωμανικές δυνάμεις σε τοποθεσία κοντά στο Ανταρτικό, ο οπλαρχηγός Δημήτριος Νταλίπης. Την ίδια εποχή, ο οικισμός διέθετε σχολείο αρρένων με τέσσερις τάξεις και 95 μαθητές καθώς και παρθεναγωγείο με 60 μαθήτριες. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, περίπου 100 κάτοικοι του χωριού εξοπλίστηκαν από την δοσιλογική οργάνωση του Βουλγαρικού Κομιτάτου Από την περίοδο του Εμφυλίου και έπειτα, μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού εγκατέλειψε το Ανταρτικό

Διοικητικά, ο οικισμός ανήκε μέχρι το 1997 στην επαρχία Φλώρινας. Αργότερα, υπήχθη στα όρια του καποδιστριακού δήμου Πρεσπών ενώ από το 2011 υπάγεται στον διευρυμένο ομώνυμο δήμο που προέκυψε από το Πρόγραμμα «Καλλικράτης».

Από το Ανταρτικό κατάγονταν αρκετοί μακεδονομάχοι (όπως ο Παύλος Κύρου, ο γιος του Λάζαρος, ο Ναούμ Ανδρέου, ο Τραϊανός ("Τράικος") Λιαντζάκης , ο Ηλίας Μήρτσιος, ο δάσκαλος Χρήστος Τραϊανός, ο Βασίλειος Μπάλκος κ.ά), καθώς και ο καρδιοχειρουργός και αθλητικός παράγοντας του Άρη, Παναγιώτης Σπύρου.

Γενικά στοιχεία
Το Ανταρτικό ανήκει στον δήμο Πρεσπών. Ο οικισμός του Ανταρτικού έχει ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και είναι ανακηρυγμένος ως παραδοσιακός οικισμός ενώ οι κάτοικοί του ασχολούνται κατά κύριο λόγο με την κτηνοτροφία. Αξιοθέατα αποτελούν οι ιεροί ναοί του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Αθανασίου. Σε απόσταση 7 χιλιομέτρων από το Ανταρτικό βρίσκεται η πηγή Πελιόρ.

Απογραφές

Σημαντικοί Άνθρωποι
 Δημήτριος Ι. Δούκας- Διδάκτωρ Ηλεκτρολόγος μηχανικός, Ευεργέτης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Φλώρινα - Ανταρτικό
 GTP - Greek Travel Pages

Χωριά του νομού Φλώρινας
Δήμος Πρεσπών
Negaraku

"Negaraku" (που σημαίνει: Η χώρα μου) είναι ο εθνικός ύμνος της Μαλαισίας. Επιλέχθηκε ως εθνικός ύμνος όταν η Μαλαϊκή Ομοσπονδία έγινε ανεξάρτητη από τη Βρετανία το 1957. Η μελωδία αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως κρατικός ύμνος του Περάκ.. Η μελωδία χρησιμοποιήθηκε επίσης και σε ένα δημοφιλές τραγούδι της περιόδου εκείνης, το "Terang Bulan"..

Στίχοι

Ελληνική μετάφραση 
Χώρα μου, γη όπου χύνεται το αίμα μου,
Οι άνθρωποι ζουν ενωμένοι και προοδεύουν,
Είθε ο Θεός να δώσει τις ευλογίες της ευτυχίας,
(Και ότι) ο βασιλιάς μας θα βασιλεύει εν ειρήνη.
Είθε ο Θεός να δώσε ευλογίες της ευτυχίας,
(Και ότι) ο βασιλιάς μας θα βασιλεύει εν ειρήνη.

Ιστορία 
Την περίοδο της ανεξαρτησίας καθεμιά από τις 11 πολιτείες της Μαλαισίας είχε δικό της ύμνο, όμως δεν υπήρχε ένας για όλη την Ομοσπονδία. Ο τότε ανώτερος υπουργός και υπουργός Εσωτερικών, Τουνκού Αμπντούλ Ραχμάν οργάνωσε μια επιτροπή με την αποστολή να επιλέξει έναν εθνικό ύμνο. Κατόπιν πρότασης, διεξήχθη διεθνής διαγωνισμός και συμπληρώθηκαν 514 συμμετοχές από όλο τον κόσμο. Καμία όμως από αυτές δεν κρίθηκε κατάλληλη.

Εν συνεχεία η επιτροπή αποφάσισε να καλέσει επιλεγμένους συνθέτες διεθνούς φήμης με σκοπό να προτείνουν τις δικές τους συνθέσεις. Οι συνθέτες που επιλέχθηκαν ήταν ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν, Σερ Ουίλιαμ Ουόλτον, Τζιανκάρλο Μενότι και Ζουμπίρ Σαΐντ (ο τελευταίος συνέθεσε αργότερα τον ύμνο της Σιγκαπούρης). Όλοι οι συνθέτες απορρίφτηκαν.

Τελικά, στις 5 Αυγούστου του 1957 επιλέχθηκε ως ύμνος για το παραδοσιακό του ύφος ο ύμνος της πολιτείας Περάκ (Allah Lanjutkan Usia Sultan). Γράφτηκαν από ειδικό επιτελείο δικαστών νέοι στίχοι στον ύμνο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Περιγραφή του ύμνου στο AllMalaysia.info
 Negaraku με τραγούδι
 M. J. Bristow, F.R.G.S., "History of 28 national anthems".
 BBC, "New Anthem Marks Malaysia's Independence Day"
 Negaraku was a rip off from Mamula Moon?

Εθνικοί ύμνοι
Εθνικά σύμβολα της Μαλαισίας
Εθνικοί ύμνοι σε Λα ύφεση μείζονα
Ακτίνιο (μονάδα μέτρησης)

Το ακτίνιο (rad) είναι μονάδα μέτρησης της γωνίας. Ένα ακτίνιο (1 rad) είναι η επίπεδη γωνία η οποία όταν γίνει επίκεντρη ορίζει τόξο, σε οποιοδήποτε κύκλο, με μήκος ίσο με την ακτίνα του.

Στο σύστημα SI το ακτίνιο θεωρούταν παλιότερα ως "συμπληρωματικό μέγεθος", αλλά αυτή η κατηγορία μεγεθών καταργήθηκε το 1995, και θεωρείται τώρα παράγωγο μέγεθος. Από τον ορισμό οι διαστάσεις του ακτίνιου στο SI είναι m∙m−1, είναι δηλαδή αδιάστατο μέγεθος.

Μετατροπή σε μοίρες 
Ένα ακτίνιο ισούται με 180/π μοίρες, επομένως για να μετατρέψουμε ακτίνια σε μοίρες πολλαπλασιάζουμε με 180/π, για παράδειγμα:

Αντίστροφα, για να μετατρέψουμε μοίρες σε ακτίνια πολλαπλασιάζουμε με π/180, για παράδειγμα:

Γωνιακή ταχύτητα

Στην φυσική η γωνιακή ταχύτητα είναι ένα διανυσματικό μέγεθος που εκφράζει την ταχύτητα ενός σώματος που εκτελεί κυκλική κίνηση και ισούται με τον ρυθμό μεταβολής του τόξου που διαγράφει το σώμα σε κυκλική κίνηση και δίνεται από την σχέση:

Όπου  η μεταβολή της γωνίας που αντιστοιχεί στο διαγραφόμενο τόξο και οι μονάδες μέτρησης είναι rad/sec.

Πηγές 

 Φυσική θετικής και τεχνολογικής κατεύθυνσης Γ΄ λυκείου, ΟΕΔΒ σελ. 8

Φυσικές μονάδες μέτρησης
Τριγωνομετρία
Γεωμετρικά μεγέθη
Παραγόμενες μονάδες του SI
Διχώρι Φωκίδας

Το Διχώρι είναι ορεινό χωριό του Νομού Φωκίδας. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 1.120 μέτρων στις πλαγιές των Βαρδουσίων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Κωστάρ(ι)τσα, μέχρι το 1927. 

Το Διχώρι τοπική κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βαρδουσίων του Δήμου Δωρίδος και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, απογράφησαν 204 κάτοικοι.

Απογραφές πληθυσμού

Διχωρίτες 
 Θοδωρής Αλούπης: ποδοσφαιριστής
 Βασίλης Σιώκος: ποδοσφαιριστής

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το Διχώρι της ορεινής Δωρίδας

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Φωκίδας
Δήμος Δωρίδος
Ραντ

Ραντ (μονάδα), σύμβολο rd, μονάδα ακτινοβολίας 
 Ακτίνιο (μονάδα μέτρησης), σύμβολο rad, μονάδα μέτρησης γωνίας
 Ραντ (νόμισμα)
 ΦΚ Ραντ Βελιγραδίου, ποδοσφαιρικός σύλλογος στην Σερβία.
Ασκεναζί

Ασκεναζίτες (εβραϊκά: אַשְכְּנַזִים) αποκαλούνται τα μέλη των εβραϊκών κοινοτήτων στη δυτική και ανατολική Ευρώπη.

Ιστορία 
Οι Ασκεναζίτες προέρχονται από Ιουδαίους που είχαν καταφύγει στην κεντρική Ευρώπη το 70 μ.Χ. για να αποφύγουν τους διωγμούς από τους Ρωμαίους. Κυρίως εγκαταστάθηκαν στην κοιλάδα του Ρήνου. Η παλαιότερη ιστορική αναφορά εβραϊκής κοινότητας στην Κεντρική Ευρώπη, είναι από το 321 μ.Χ. στην Κολωνία. Οι Ασκεναζίτες διατήρησαν τη γλώσσα και τη θρησκεία τους διαμέσου των αιώνων, ανεξάρτητα της καθόδου των φυλών και των άλλων γεγονότων του Μεσαίωνα. Για γλώσσα χρησιμοποιούσαν μια παραλλαγή της γερμανικής με εβραϊκές λέξεις και εκφράσεις, ενώ για αλφάβητο χρησιμοποιούσαν την εβραϊκή γραφή. Σημαντικές εβραϊκές κοινότητες αναδείχτηκαν στις πόλεις Σπάιερ, Βορμς και Μάιντς. Οι Εβραίοι κυνηγήθηκαν την εποχή των Σταυροφοριών και αργότερα την εποχή της πανούκλας, αναγκασμένοι ξανά να καταφύγουν, αυτή την φορά στην Πολωνία και τη Λιθουανία.

Βιβλιογραφία 
 Gerd Mentgen: Die Juden in den SCHUM-Gemeinden Speyer, Worms und Mainz, in: DAMALS, 12/2004, S. 36-41.
 Fritz Reuter: Warmaisa. 1000 Jahre Juden in Worms, 1987, Jüdischer Verlag; erste Auflage, ISBN 978-3-633-54008-2

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 www.wissenschaft.de: Vier Mütter mit Millionen Kindern
 Doron Behar - Technion and Rambam Medical Center, Haifa - et al.: American Journal of Human Genetics, Online-Vorabveröffentlichung
 Magenza, das jüdische Mainz 
 Bewerbung Weltkulturerbe

Εβραίοι
Εβραϊκή ιστορία
Σημιτικοί λαοί
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Γρεβενών

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Γρεβενών (Ε.Π.Σ.Γ.) είναι αρμόδια για το ποδόσφαιρο στο νομό Γρεβενών. Εδρεύει στα Γρεβενά και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

Ο πρωταθλητής Γρεβενών λαμβάνει μέρος στο Ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο. για την άνοδο στη χαμηλότερη εθνικού επιπέδου κατηγορία.

Ιστορία 
Η Ε.Π.Σ. Γρεβενών ιδρύθηκε το 1982, με έδρα τα Γρεβενά, όταν οι σύλλογοι του νομού αποσπάστηκαν από την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βορειοδυτικής Μακεδονίας με έδρα την Κοζάνη. Το πρώτο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας διοργανώθηκε την αγωνιστική περίοδο 1983-1984 με τους συλλόγους Άρης Καρπερού, ΑΦΣ Αμυγδαλίων, Αλιάκμων Πόρου, Άρης Μηλιάς, Δόξα Παλουριάς, ΑΓΟ Δήμητρας, Μέγας Αλέξανδρος Τρικκοκιάς, Μέρας Γρεβενών, Μαύρη Θύελλα Κνιδής, Αλιάκμων Κιβωτού, Κεραυνός Αγίου Γεωργίου και Μέγας Αλέξανδρος Γρεβενών. Τα πρώτα χρόνια ο πρωταθλητής Γρεβενών έπαιζε αγώνα μπαράζ με τον πρωταθλητής της ΕΠΣ Κοζάνης για την άνοδο στην Δ΄εθνική. Την ίδια περίοδο διοργανώθηκε και πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας.

Πρωτάθλημα 

Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Γρεβενών είναι η εξής:

 Α΄ Κατηγορία
 Β΄ Κατηγορία

Πρωταθλήτριες

Κύπελλο 

Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Γρεβενών.

Κυπελλούχες

Το δυναμικό της ΕΠΣ

Παραπομπές

Πηγές 
 Χρήστος Μπούζμπας, 50 Χρόνια Α.Σ. Χασίων Κασπερού - Η ιστορία μας, εκδόσεις Σάββας Ηλιάδης, 2005.
 epsgrevenon.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Επίσημo ιστολόγιο (ως το 2016)
Ωτουνίτης

Ο ωτουνίτης (αγγλ. autunite) είναι ένυδρο φωσφορικό ορυκτό του ουρανίου. Το όνομά του προέρχεται από την περιοχή της Ωτέν (Autun) του νομού Σων ε Λουάρ (Saône-et-Loire) της Γαλλίας. Δομικά, τα τετράεδρα της φωσφορικής ομάδας συνδέονται με τα συμπλέγματα των ατόμων ουρανίου - οξυγόνου σχηματίζοντας "φύλλα", τα οποία συνδέονται χαλαρά με τη βοήθεια του κρυσταλλικού νερού. Η δομή αυτή είναι που προσδίδει την λεπιδοειδή υφή και εξηγεί τόσο τον τέλειο σχισμό προς μια διεύθυνση όσο και τη σχετικά μικρή σκληρότητα του ορυκτού. Οι λεπτοί κρύσταλλοι, που προέρχονται από σχισμό, είναι εύκαμπτοι.

Ο ωτουνίτης είναι δυνατόν να χάσει μόρια κρυσταλλικού νερού, μετατρεπόμενος σε μεταωτουνίτη-1 (Ca(UO2)2(PO4)2 - 2-6H2O), με δομή παρόμοια με των φυλλοπυριτικών ορυκτών, χωρίς, όμως να αλλάξει συμμετρία (σύστημα κρυστάλλωσης), γι' αυτό και θεωρείται ψευδόμορφος του ωτουνίτη. Το ορυκτό αυτό δεν απαντά συχνά στην φύση.

Ο ωτουνίτης, λόγω του περιεχομένου ουρανίου, είναι ραδιενεργό ορυκτό, το οποίο εμφανίζει αχνό πράσινο φθορισμό, ο οποίος γίνεται ιδιαίτερα έντονος με την επίδραση υπεριώδους ακτινοβολίας. Όταν παραμένει εκτεθειμένος σε ξηρό περιβάλλον, χάνει εύκολα μόρια νερού.

Είναι δευτερεύον ορυκτό του ουρανίου, προερχόμενο από οξείδωση πρωτογενών ορυκτών σε υδροθερμικές φλέβες, γρανιτικούς πηγματίτες κτλ. Σχετίζεται με ουρανινίτη, τορμπερνίτη, ουρανοφανή και μεταωτουνίτη.

Απαντά, εκτός από την Ωτούν, και σε άλλες περιοχές της Γαλλίας, στην Πορτογαλία, στο Πιεμόντε της Ιταλίας, στην περιοχή Μπέργκεν (Bergen - Vogtland) της Γερμανίας και στην Κορνουάλλη της Βρετανίας. Επίσης στην Βραζιλία (Minas Gerais) και στην Αυστραλία.

Πηγές
Handbook of Mineralogy 
Mindat.org
Galleries.com
Webmineral.com

Βιβλιογραφία
James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
 Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις

Ωτουνίτης
Ορυκτά του ουρανίου
Φωσφορικά ορυκτά
Ένυδρα ορυκτά
Πάδες Ιωαννίνων

Οι Πάδες είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων. Είναι χτισμένοι σε υψόμετρο 1.140 μέτρων στις πλαγιές του Σμόλικα και αποτελούν έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Ιωαννίνων. Διοικητικά οι Πάδες ανήκουν στον δήμο Κόνιτσας και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 67 κάτοικοι.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του χωριού ετυμολογείται από τη βλάχικη λέξη «πάντε» που σημαίνει ίσιωμα (επίπεδος τόπος). Στους Πάδες γεννήθηκε ο ομογενής επιχειρηματίας και τοπικός ευεργέτης Νικόλαος Ιω. Τσουμάνης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πάδες Ιωαννίνων

Δήμος Κόνιτσας
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δρυμάδες Ιωαννίνων

Οι Δρυμάδες είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Οι Δρυμάδες βρίσκονται δίπλα στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και ιστορικά ανήκουν στα Πωγωνοχώρια. Είναι χτισμένες σε υψόμετρο 1.040 μέτρων στις πλαγιές του όρους Δούσκο (ή Νεμέρτσικα) και αποτελούν έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Ιωαννίνων. Απέχουν 72 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα, 39 χλμ. ΒΔ. από το Καλπάκι και 8 χλμ. Β. από την Πωγωνιανή. Το χωριό, μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1920 στο ΦΕΚ 158Α - 18/07/1920 να  προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σταυροσκιαδίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Πωγωνιανή, το Σταυροσκιάδι και το Δολό αποτελούν τη δημοτική ενότητα Πωγωνιανής  που ανήκει στο Δήμο Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 34 μόνιμους κατοίκους, ενώ με την  απογραφή του 2001 είχε 127.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοινότητα Πωγωνιανής

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Πωγωνίου
Δίστρατο Ιωαννίνων

Το Δίστρατο είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων και του Δήμου Κόνιτσας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στους πρόποδες της Βασιλίτσας και του Σμόλικα. Απέχει από την Κόνιτσα περίπου 54χλμ., ενώ από τα Γρεβενά  65 χλμ. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 279 κάτοικοι. Το παλιό βλάχικο όνομα του χωριού είναι Μπριάζα ή Βριάζα.

Η ονομασία του χωριού δείχνει και την προνομιακή γεωγραφική του θέση. Είναι πάνω σε δύο στράτες. Η μια για την Κόνιτσα και η άλλη για τα Γρεβενά.

Λόγω της γειτνίασης του με το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας (μόλις 12χλμ. απόσταση) , το Δίστρατο αρχίζει να αναπτύσσεται τουριστικά. 

Διαθέτει κατάλληλη υποδομή για ύπνο με αξιόλογους ξενώνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια, αλλά και για νόστιμο φαγητό με ταβέρνες και καφενεία. 

Στην περιοχή επικρατεί η μυρωδιά του πεύκου, του κέδρου καθώς και το άκουσμα των νερών απ'τα ρυάκια με τα γάργαρα νερά τους να καταλήγουν στον Αώο ποταμό. 

Η υλοτομία, είναι παραδοσιακό επάγγελμα των κατοίκων του χωριού, που πέρασε από γενιά σε γενιά. Το 1970 ξεκίνησαν οι δραστηριότητες γύρω από την πέστροφα και δημιουργήθηκαν δύο ιχθυοτροφεία, που κράτησαν τον κόσμο στο χωριό. 

Η πέστροφα του Διστράτου, έχει ξεχωριστή νοστιμιά, γιατί ζει σε κρύα καθαρά νερά. Είναι τα νερά των πηγών της Βασιλίτσας και η νοστιμιά της συναγωνίζεται με τη νοστιμιά της άγριας πέστροφας. 
 
Είναι το μοναδικό από τα 42 χωριά του δήμου Κόνιτσας που έχει σε λειτουργία Δημοτικό Σχολείο με 7 μαθητές. 

  
Αξιοσημείωτα της Ιστορίας: 

Στον Κάτω Μαχαλά του Διστράτου βρέθηκαν τάφοι βυζαντινής καθώς και ρωμαϊκής εποχής.

Κατά την Επανάσταση του 1821, αρκετοί κάτοικοι του χωριού πολέμησαν στο Μεσολόγγι, ενώ το 1878 επίσης συμμετείχαν στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο. 

Το 1906 στο χωριό ιδρύθηκε ρουμανικό σχολείο, με δάσκαλο τον Αθανάσιο Τσιαμπραγκάνη. 

Κατά τον πόλεμο του '40, στις 2 Νοεμβρίου 1940 οι Ιταλοί κατέλαβαν προσωρινά το Δίστρατο. Το χωριό πυρπολήθηκε δυο φορές από τους Γερμανούς το 1943 και το 1944. Απώλειες υπέστη το χωριό και κατά τα χρόνια του Εμφυλίου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δίστρατο Ιωαννίνων - Ιστορία
 Ιστορία του Διστράτου - Γεγονότα και παραδόσεις

Χωριά του νομού Ιωαννίνων

Δήμος Κόνιτσας
Λεύκα Αποδοτίας Αιτωλοακαρνανίας

Η Λεύκα είναι ορεινό χωριό της Ναυπακτίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Λεύκα βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 1.080 μέτρων στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Οξυά και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας. Η παλαιά σλαβική ονομασία του χωριού μέχρι το 1927 ήταν Μικρά Παλούκοβα, σε αντίθεση με τη Μεγάλη Παλούκοβα, όπως ονομαζόταν τότε η Μανδρινή Αιτωλοακαρνανίας. Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την κατονομάζει με το όνομα Μικρά Παλούκοβα στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων να κατοικείται από 10 οικογένειες. Το 1850, στο χωριό έγινε καθίζηση του εδάφους, με αποτέλεσμα να βουλιάξουν περίπου όλα τα σπίτια στις βροχές του χειμώνα. Κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν τόσο στην Επανάσταση του 1821, όσο στους Βαλκανικούς Πολέμους και στην Κατοχή. Η μεγαλύτερη γιορτή του χωριού είναι το τριήμερο πανηγύρι στις 26 Ιουλίου, ανήμερα της Αγίας Παρασκευής.

Διοικητικά 
Ως Μικρά Παλούκοβα αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε  δήμο Οφιονίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε Λεύκα. Από το 1997, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Λεύκας που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 116 κάτοικοι.

Απογραφές πληθυσμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η Λεύκα (Μικρή Παλούκοβα) από το http://www.nafpaktos.gr
 Λεύκα - Μικρή Παλούκοβα από το https://web.archive.org/web/20171101004828/http://www.kravara.com/
 Ιστορία του χωριού

Παραπομπές 

Κράβαρα
Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Ναυπακτίας
Ζεύγμα

Η Σελεύκεια η επί του Ζεύγματος ή Σελεύκεια η προς Ευφράτη ή απλώς Ζεύγμα (Ζεῦγμα) ήταν αρχαία ελληνιστική πόλη στη σημερινή νότιο ανατολική Τουρκία.  Η περιοχή εκείνη την εποχή ήταν τμήμα της Άνω Συρίας, ανήκε στο βασίλειο των Σελευκιδών και για ένα διάστημα στο βασίλειο της Κομμαγηνής. Το 80% του αρχαιολογικού χώρου βρίσκεται από το 2000 βυθισμένο στην τεχνητή λίμνη που σχηματίστηκε από το φράγμα Μπιρετσίκ.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε το 300 π.Χ. από τον Σέλευκο Α΄ τον Νικάτορα στη δυτική όχθη του Ευφράτη αλλά η κατοίκηση στην περιοχή ξεκινά από τη Νεολιθική εποχή. Στην ακμή της έφτανε τους 25.000 κατοίκους. Το όνομά της το οφείλει στη γέφυρα με λέμβους που κατασκευάστηκε στην πόλη από τον Σέλευκο, ώσπου ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τραϊανός έκτισε νέα, λίθινη. Απέναντι από τη Σελεύκεια, στην άλλη όχθη του Ευφράτη, υπήρχε μια άλλη ελληνιστική πόλη, η Απάμεια. Εδώ παντρεύτηκε ο Αντίοχος Γ' ο Μέγας ενώ η πόλη χρησιμοποιήθηκε ως πέρασμα για τον στρατό των Σελευκιδών στις εκστρατείες τους στη Παρθία και στη Βακτριανή. Τον 1ο αιώνα π.Χ. ο βασιλιάς της Αρμενίας Τιγράνης ο Μέγας φυλάκισε και σκότωσε, στην ακρόπολη που βρισκόταν στη Σελεύκεια, την Κλεοπάτρα Σελήνη. 

Τον 1ο π.Χ. αιώνα το Ζεύγμα έγινε τμήμα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Την ίδια εποχή οι Πάρθοι κατέλαβαν την Απάμεια. Έτσι το ο Ευφράτης με το Ζεύγμα έγιναν σύνορο της αυτοκρατορίας. Η πόλη γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη ενώ έγινε και έδρα της 5ης Σκυθικής λεγεώνας (Legio IV Scythica) που παρέμεινε εκεί μέχρι το 252 μ.Χ., όταν ο ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε από τον Σαπώρ Α', στη Βαρβαλισσό . 

Το Ζεύγμα πέρασε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και διατηρήθηκε στην επικράτειά της έως το 637 μ.Χ. όταν καταλήφθηκε και λεηλατήθηκε από τους Άραβες. Μετά η πόλη σταδιακά εγκαταλείφθηκε.

Ανασκαφές 

Οι πρώτες ανασκαφικές έρευνες πραγματοποιήθηκαν από τον Τόμας Έντουαρντ Λόρενς το 1917 και συνεχίστηκαν το 1970 από τον Τζον Βάγκνερ. Από το 1990 οι έρευνες συνεχίστηκαν με εντατικούς ρυθμούς, λόγω της ανόδου του νερού. Ανασκάφτηκε σχεδόν το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης.

Κοντά στο Ζεύγμα έχουν ανευρεθεί θέσεις της νεολιθικής εποχής. Επίσης βρέθηκαν πολλά ψηφιδωτά της ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής με θέματα από την ελληνική μυθολογία, όπως ο Ωκεανός με την Τηθύ, ο Δαίδαλος με τον Ίκαρο, ο Αχιλλέας στην αυλή του βασιλιά Λυκομήδη, και ο Διόνυσος με την Αριάδνη. Ακόμη, βρέθηκαν τοιχογραφίες, νομίσματα, κεραμικές σφραγίδες αγάλματα και εκατοντάδες κινητά ευρήματα. 

Στη δεκαετία του 2010 οι ανασκαφές συνεχίζονται με ευρήματα όπως μωσαϊκά της ρωμαϊκής εποχής.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα μεταφέρθηκαν στο αρχαιολογικό μουσείο της πόλης Γκαζίαντεπ.

Παραπομπές

Πηγές 
 Περιοδικό CORPUS Αρχαιολογία Ιστορία των Πολιτισμών, Τεύχος 28, Ιούνιος 2001.
 [...] πρῶτος δὲ Εὐφράτην γεφυρώσας ποταμόν· Ζεῦγμά τε ὠνομάσθη πόλις καθ´ ὅ τι ἐζεύχθη τῆς χώρας ὁ Εὐφράτης,[...] Παυσανία Φωκικά, Λοκρών Οζόλων [10.28]
Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Επαρχία του Γκαζιαντέπ
Μέγα Ρεύμα Καρδίτσας

Μέγα Ρέμα Καρδίτσας

Το Μέγα Ρέμα είναι ορεινό χωριό του νομού Καρδίτσας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.160 μέτρων στις πλαγιές των Αγράφων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Το Μέγα Ρέμα ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Καρίτσης Δολόπων του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 5 κάτοικοι. Το χωριό βρισκόταν αρχικά στην τοποθεσία Ξεροκαμάρα στις όχθες του Καριτσιώτη ποταμού. Μεταξύ 1920 και 1930 μετά από μια συνεχόμενη βροχόπτωση η οποία διήρκησε 40 μέρες (σύμφωνα με τις μαρτυρίες των παλαιότερων) τα περισσότερα σπίτια παρασύρθηκαν από τα ορμητικά νερά του ποταμού και έτσι το χωριό μεταφέρθηκε στην θέση που βρίσκεται και σήμερα, στις πηγές του Καριτσιώτη. Στα ΒΔ του βρίσκεται η κορυφή Βουτσικάκι(2154μ) η οποία το χωρίζει από τα χωριά της Ανατολικής Αργιθέας(Πετρίλο κ.α.).

Βιβλιογραφία
Φαίδωνος Κουκουλέ, «Ιστορικά σημειώματα περί των σχολών Μεγάλου Ρεύματος»,  Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ.Ζ, σελ.120-140

Χωριά του νομού Καρδίτσας
Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Oh Land of Beauty

"Ο Land of Beauty!" είναι ο εθνικός ύμνος του Σαιντ Κιτς και Νέβις. Γράφτηκε από τον Κένρικ Τζορτζ (Kenrick Georges), ο οποίος είναι και ο συνθέτης του ύμνου. Καθιερώθηκε με την ανεξαρτησία της χώρας από το Ηνωμένο Βασίλειο, το 1983.

Στίχοι στα αγγλικά 
Ο Land of Beauty!
Our country where peace abounds,
Thy children stand free
On the strength of will and love.
With God in all our struggles,
St. Kitts and Nevis be
A nation bound together,
With a common destiny.

As stalwarts we stand
For justice and liberty.
With wisdom and truth
We will serve and honour thee.
No sword nor spear can conquer
For God will sure defend.
His blessings shall forever
To posterity extend.

Ελληνική μετάφραση 
Ω όμορφη χώρα!
Η χώρα μας όπου αφθονεί η ειρήνη,
Τα παιδιά σου στέκουν ελεύθερα
Με τη δύναμη της θέλησης και της αγάπης.
Με το Θεό σε όλους τους αγώνες μας,
Ο Άγιος Χριστόφορος και Νέβις θα είναι
Ένα κράτος ενωμένοι μαζί,
Με μια κοινή μοίρα.

Ακλόνητοι υποστηρικτές στέκουμε
Για δικαιοσύνη και ελευθερία.
Με σοφία και αλήθεια
Θα σε υπηρετούμε και θα σε τιμούμε.
Κανένα ξίφους και καμιά ασπίδα δεν μπορεί να (μας) κατακτήσει 
Γιατί ο Θεός στα σίγουρα μας εξασφαλίζει.
Είθε οι ευλογίες Του
Μέχρι τις επόμενες γενιές να φτάνουν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ακούστε το O Land of Beauty (ορχηστρική έκδοση, σε μορφή mp3)

Εθνικοί ύμνοι
Εθνικά σύμβολα του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις
Ålänningens sång

To Ålänningens sång (Σουηδικά:"Τραγούδι του κατοίκου του Ώλαντ"), είναι ο επίσημος εθνικός ύμνος των νήσων Ώλαντ, που είναι μια αυτόνομη Σουηδόφωνη επαρχία της Φινλανδίας. Οι στίχοι του ύμνου γράφτηκαν από τον Γιον Γκράντελ, και η μουσική συνθέθηκε από τον Γιόχαν Φρίντολφ Χάγκφορς. Ο ύμνος καθιερώθηκε το 1922.

Ο ύμνος 

Εθνικοί ύμνοι
Άγραφα Ευρυτανίας

Τα Άγραφα είναι ορεινό χωριό και κοινότητα του νομού Ευρυτανίας.

Γεωγραφία 
Τα Άγραφα είναι χτισμένα σε υψόμετρο 840 μέτρων στην καρδιά της οροσειράς των Αγράφων και στους πρόποδες του όρους Κουκουρούντζος. Από τους πρόποδες του χωριού και στις τοποθεσίες «Σμπορν» και «Χοντέικα» πηγάζει ο ποταμός Αγραφιώτης. Το χωριό από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Αγράφων ενώ μέχρι το 2010 αποτελούσε την έδρα του καποδιστριακού δήμου Αγράφων και ανέκαθεν ήταν το παραδοσιακό κέντρο της περιοχής στη βόρεια Ευρυτανία. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 310 κάτοικοι. Τα Άγραφα εξακολουθούν να μην συνδέονται με ασφαλτοστρωμένο δρόμο με την γύρω περιοχή. Ο δρόμος μέσω Καρπενησίου έχει σχεδόν ασφαλτοστρωθεί πλήρως (απομένει κομμάτι 6χλμ χωματόδρομος). Μέσω Καρδίτσας η σύνδεση γίνεται με δυο τρόπους είτε  από την Λίμνη Πλαστήρα μέσω του χωριού Βραγγιανά (15χλμ χωματόδρομος) είτε μέσω του χωριού Σάικα (Πετράλωνα) διασχίζοντας την κορυφογραμμή  πάνω απο τον οικισμό Καμάρια (25 χλμ χωματόδρομος).Απέχουν 68 χλμ. από το Καρπενήσι και 66χλμ από Καρδίτσα.

Ιστορικά στοιχεία 
Τα Άγραφα είναι συνδεδεμένα με γεγονότα της Τουρκοκρατίας, όπως τις μάχες κατά των Τουρκαλβανών, τη δράση των κλεφτών και των αρματολών, όπως του Κατσαντώνη.

Το 1942, το χωριό κάηκε από τους Ιταλούς, αλλά ανοικοδομήθηκε, διατηρώντας το παραδοσιακό στοιχείο στην αρχιτεκτονική.

Σε πρόσφατη αρχαιολογική έρευνα, ανακαλύφθηκαν λίθινα εργαλεία στην περιοχή, που αποτελούν τα πρώτα δείγματα ανθρώπινης δραστηριότητας από τη Μέση Παλαιολιθική Εποχή

Από τα παλαιότερα σωζόμενα κτίσματα του χωριού είναι οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και της Παναγίας, οι οποίες χτίστηκαν το 1610 και το 1600 αντίστοιχα.

Δημογραφικά στοιχεία
Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού Άγραφα είναι η εξής:

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 [https://web.archive.org/web/20140424090923/http://thesis.ekt.gr/thesisBookReader/id/23989#page/1/mode/2up Παναγιώτης Δημ. Ντάσιος, Η "στράτα" των νομάδων Σαρακατσαναίων Αγραφιωτών και το πολιτισμικό ίχνος της], αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών-Τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού, Αθήνα 2011
 Τάκης Ντάσιος, Στ' Άγραφα, Εκδόσεις Μίλητος, Αθήνα 1999 ISBN 960-8460-13-1
 Συλλογικό έργο, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά: ΕΛΛΑΔΑ, Εκδόσεις Δομή, Αθήνα 2006

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Άγραφα
Δήμος Αγράφων
Γράμος Καστοριάς

Ο Γράμος (ή Γράμμος) είναι ορεινός οικισμός στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς της Μακεδονίας, σε πολύ μικρή απόσταση από τα ελληνοαλβανικά σύνορα και υπάγεται στον Δήμο Νεστορίου. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.380 μέτρων στις πλαγιές του όρους Γράμμου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας. Μέχρι το 1927, ο οικισμός είχε την βλάχικη ονομασία Γράμμο(υ)στα.

Ο Γράμος αποτελεί ξεχωριστή δημοτική ενότητα και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 18 κατοίκους. Ο Γράμος τις προηγούμενες δεκαετίες είχε ερημώσει τελείως, αλλά τα τελευταία χρόνια αρχίζει να αξιοποιείται τουριστικά. Πάνω από το χωριό βρίσκεται η ψηλότερη κορυφή του όρους Γράμμου καθώς και η αλπική λίμνη Γκιστόβα, με αποτέλεσμα το χωριό να είναι αφετηρία ορειβατών. Απέχει 70 χλμ. από την Καστοριά.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο ευρύτερος οικισμός εικάζεται πως δημιουργήθηκε από συνένωση μικρότερων κατά τον 17ο αιώνα. Οι κάτοικοί του ασχολούνταν με την νομαδική κτηνοτροφία και τη βιοτεχνία. Επίσης διέθετε αρκετούς τεχνίτες, ενώ κατά τον 17ο αιώνα η Γράμμουστα ήταν ονομαστή για τους αγιογράφους της. 

Η ανάπτυξη της οικονομίας του Γράμου οδήγησε στον υπερπληθυσμό των κοπαδιών και ανθρώπων στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Από το 1756, στο χωριό λειτουργούσε ελληνικό σχολείο. Από τον Γράμο καταγόταν ο ιατροφιλόσοφος Ιωάννης Νικολίδης, μέλος του ιατρικού συλλόγου της Βιέννης, ήδη από το 1871.

Το χωριό δέχτηκε επίθεση το Δεκαπενταύγουστο του 1760 κι έτσι οι κάτοικοι έφυγαν από το χωριό, καταφεύγοντας σε άλλες περιοχές της Μακεδονίας, όπως στα Λιβάδια Κιλκίς. Το χωριό δεν ερημώθηκε, αλλά αντιμετώπισε και την επίθεση του Αλή Πασά στις αρχές του 19ου αιώνα, οπότε και παρατηρήθηκε ξανά ρεύμα μετακίνησης κατοίκων προς άλλες περιοχές. 

Κατά το Μακεδονικό Αγώνα, λειτούργησε στο χωριό ρουμανικό σχολείο. Οι κάτοικοι συμμετείχαν στον Αγώνα, ενώ από το χωριό καταγόταν ο Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Ιωάννης Νακίτσας και ο Αργύριος Χατζόπουλος. 

Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, στο χωριό ζούσαν 300 περίπου Βλάχοι. Μετά το τέλος του Εμφυλίου, το χωριό ήταν εντελώς κατεστραμμένο, ωστόσο ανοικοδομήθηκε σταδιακά.

Προσωπικότητες
Ιωάννης Νικολίδης (1745 - ;), ιατροφιλόσοφος, μέλος της Ακαδημίας Βιέννης.
Ιωάννης Νακίτσας, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός.
Βασίλειος Ραπότικας (1888-1943), μακεδονομάχος και μετέπειτα μέλος της δοσιλογικής Ρωμαϊκής Λεγεώνας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Oρεινο καταφυγιο Grammos Lodge 
 Οδοιπορικό στη Γράμμουστα
 Σύντομη ιστορία του χωριού και δημογραφικά στοιχεία
 Mapping Migration in Kastoria, Macedonia 

Χωριά του νομού Καστοριάς
Δήμος Νεστορίου
Γραμμοχώρια
Ξηρολίβαδο Ημαθίας

Το Ξηρολίβαδο είναι ορεινό χωριό του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού, 21 χλμ. ΝΔ της Βέροιας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.220 μέτρων σε ένα οροπέδιο του όρους Βερμίου και αποτελεί έναν από τους ορεινότερους οικισμούς της Ελλάδας. Δίπλα στον οικισμό κατά τους καλοκαιρινούς κυρίως μήνες σχηματίζεται μία μικρή λίμνη, που οι κάτοικοι της περιοχής την ονομάζουν Μπάρα.

Ιστορική αναδρομή
Ο οικισμός είναι πολύ παλιός και ανέρχεται στους βυζαντινούς χρόνους, χωρίς να είναι γνωστό πως ονομάζονταν τότε. Αναφέρεται γραπτώς στα έγγραφα του Τουρκικού ιεροδικείου της Βέροιας από το 1640-41 και ύστερα. Ξέρουμε επίσης ότι καταστράφηκε πολλές φορές πιο πριν από πυρπολήσεις και από ληστές. Καταστράφηκε το 1795 από ληστές και οι κάτοικοι των 300ων περίπου σπιτιών σκορπίστηκαν σε άλλα μέρη, ιδίως στη Μακεδονία. Ξανά χτίστηκε, ίσως το 1805 και έγινε τσιφλίκι του Αλή Πασά. Ξανά καταστράφηκε το 1822 μαζί με την καταστροφή της Νάουσας, και ξανά οικοδομήθηκε το 1880-90.
Οι κάτοικοι του Ξηρολίβαδου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Γεώργιος (Λιόλιος) Ξηρολειβαδίτης, γαμπρός του Μάρκου Μπότσαρη, καθώς παντρεύτηκε την αδερφή του Δέσπω .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δήμος Βέροιας-Ξηρολίβαδο
Πολιτιστικός σύλλογος Ξηρολίβαδο

Ξηρολιβαδο
Ξηρολιβαδο
Νεράιδα Ευρυτανίας

Η Νεράιδα (πρώην Νιάλα) είναι οικισμός της Ευρυτανίας που βρίσκεται βορειανατολικά του οικισμού των Αγράφων, χτισμένη σε υψόμετρο 850 μέτρων. Μέχρι το 1955 ονομαζόταν Νιάλα. Κατά την απογραφή του 2011 απογράφηκαν στην Νεράιδα 20 κάτοικοι.

Ο οικισμός βρίσκεται δυτικότερα του αυχένα της Νιάλας, στην οποία εκτυλίχθητε μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της περιόδου του εμφυλίου, που έχει καταγραφεί ως τραγωδία της Νιάλας. Πρόκειται για τον θάνατο δεκάδων στρατιωτών του Δημοκρατικού στρατού και αμάχων που τους συνόδευαν, κατά την επιχείρησή διάσχισης του αυχένα της Νιάλας προκειμένου να αποφύγουν τον εγκλωβισμό τους από τις δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού. Αιτία υπήρξαν οι αντίξοες καιρικές συνθήκες που συνάντησαν στην περιοχή όπου επικρατούσαν πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και βρισκόταν σε εξέλιξη σφοδρή χιονοθύελλα. Στην ίδια επιχείρηση καταγράφηκε και ένα περιστατικό συμφιλίωσης μεταξύ των στρατιωτών των αντίπαλων πλευρών, οι οποίοι μοιράστηκαν για ένα βράδυ τις ίδιες σκηνές για να προφυλαχτούν από την χιονοθύελλα.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Αγράφων
Γαλατινή

Η Γαλατινή είναι ορεινή κωμόπολη του νομού Κοζάνης. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.010 μέτρων στις πλαγιές του όρους Άσκιο και αποτελεί μια από τις πιο ορεινές κωμοπόλεις της Ελλάδας. Η Γαλατινή ανήκει στον δήμο Βοΐου και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 1795 κάτοικοι. Το παλιό όνομα του χωρού είναι Κόντζικο.

Δημογραφική εξέλιξη 

Πορεία του πληθυσμού:

Αξιόλογοι Γαλατινιώτες 
 Γεώργιος Δούκας (Νταβέλης), οπλαρχηγός της Μακεδονικής Επανάστασης του 1896 - 1897
 Λάζαρος Βαρζής, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Κοζάνης
Δήμος Βοΐου
Άγιος Αθανάσιος Πέλλας

Ο Άγιος Αθανάσιος είναι ορεινό χωριό του νομού Πέλλας σε πολύ μικρή απόσταση από τα σύνορα Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.200 μέτρων στις πλαγιές του όρους Καϊμάκτσαλαν. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός το 1992.

Ο Άγιος Αθανάσιος ανήκει στον δήμο Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 184 κατοίκους. Ο Άγιος Αθανάσιος αναπτύσσεται ταχύτατα τουριστικά λόγω της γειτνίασης του με το χιονοδρομικό κέντρο του  Καϊμάκτσαλαν. Διαθέτει πολλές μοντέρνες ταβέρνες και καφετέριες καθώς και σύγχρονους ξενώνες. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Τσέγανη ή Τσεγάνη. Απέχει 30 χλμ. από την Έδεσσα και 120 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη.

Μαζί με τον Νέο Άγιο Αθανάσιο αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγίου Αθανασίου, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως αγροτικός ορεινός οικισμός με έκταση 57,952 χμ² (2011).

Ιστορία 
Το χωριό χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα μάλλον από κτηνοτρόφους και χτίστες από την Ήπειρο και βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος είχε παραχωρήσει κάποια προνόμια στους κατοίκους για την αυτοδιαχείριση των κτημάτων. Το 1803, μια επιτροπή μετέβη στα Ιωάννινα και παρέδωσε επιστολή στα Ελληνικά, με την οποία ζητούσε την ευνοϊκή ρύθμιση μέρους των χρεών τους.

Στην περιοχή, βρέθηκαν ερείπια από κατοικίες και οχυρώσεις από τα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια, κάτι που δικαιολογείται λόγω της εγγύτητας του οικισμού με την Εγνατία Οδό. 

Το 1870, στο χωριό λειτούργησε ελληνικό σχολείο. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα, η ευρύτερη περιοχή αποτέλεσε θέατρο συγκρούσεων μεταξύ των Ελληνικών και Βουλγαρικών δυνάμεων, ενώ ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος βρήκε Σέρβους και Βούλγαρους να διεκδικούν την κορυφή του Προφήτη Ηλία. 

Στην Κατοχή, στο χωριό συγκεντρώνονταν ομάδες αντίστασης, ενώ κατά τον Εμφύλιο εκκενώθηκε από τον Ελληνικο-Εθνικό Στρατό για να αποκοπεί ο Δημοκρατικός Στρατός. 

Μεταπολεμικά, ο πληθυσμός του χωριού μειώθηκε λόγω μετανάστευσης προς χώρες του εξωτερικού. Μόλις τη δεκαετία του '70 συνδέθηκε το χωριό με την Έδεσσα μέσω ασφαλτοστρωμένου δρόμου. 

Κατά τη δεκαετία του '80, ιδρύεται πεδινότερα και το χωριό Νέος Άγιος Αθανάσιος, καθώς το παλιό χωριό κρίθηκε ανασφαλές από γεωλογικής άποψης μετά από σεισμούς. Ο παλιός οικισμός εγκαταλείφθηκε πλήρως μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90, οπότε δημιουργήθηκαν ξενώνες και αναπτύχθηκε τουριστική δραστηριότητα λόγω του χιονοδρομικού κέντρου του Καϊμακτσαλάν.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αγιος Αθανάσιος (Τσέγανη)
 Πληροφορίες για τον Άγιο Αθανάσιο Πέλλας και εικονική περιήγηση 360°, από το 360sites.gr 

Χωριά του νομού Πέλλας
Δήμος Έδεσσας
Κερπινή Αρκαδίας

Η Κερπινή είναι ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.  Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 950 μέτρων στις βόρειες πλαγιές του όρους Μαίναλο και αποτελεί ένα από τα πιο ορεινά χωριά της Αρκαδίας. Η Κερπινή ανήκει στο Δήμο Γορτυνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 112 κατοίκους. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην Κερπινή υπάρχει παραδοσιακό καφενείο που λειτουργεί και ως παντοπωλείο, βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του χωριού και είναι σημείο συνάντησης μικρών και μεγάλων. Απέχει 63,3 χμ από την Τρίπολη, 33 χμ από τη Βυτίνα και 46,3 χμ από τη Δημητσάνα.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Η Κερπινή είναι κτισμένη σε υψόμετρο 950 μέτρων στις βόρειες πλαγιές του όρους Μαίναλο και αποτελεί ένα από τα πιο ορεινά χωριά της Αρκαδίας. Η Κερπινή ανήκει στο Δήμο Γορτυνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 112 κατοίκους. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην Κερπινή υπάρχει παραδοσιακό καφενείο που λειτουργεί και ως παντοπωλείο, βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του χωριού και είναι σημείο συνάντησης μικρών και μεγάλων. Απέχει 63,3 χμ από την Τρίπολη, 33 χμ από τη Βυτίνα και 46,3 χμ από τη Δημητσάνα.

Η σπηλιά του Αγιοταξιάρχη και το φαράγγι του ποταμού Ρεντεζέλα απέχουν 3 χιλιόμετρα από την Κερπινή. Η λίμνη του λάδωνα απέχει από την Κερπινή 15 χιλιόμετρα. Στον λόφο του Αγιοθανάση υπάρχουν τμήματα αρχαίου κάστρου της Μυκηναϊκής εποχής.

Το χωριό αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρνεσίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Από το 1927 έως το 1940 είχε μετονομαστεί σε Μονάστρα.

Σύμφωνα με την παράδοση, την περίοδο πριν την Επανάσταση του 1821, αποτελούσε κρησφύγετο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και δύο φορές κινδύνευσε να συλληφθεί από τους Τούρκους. Πηγές αναφέρουν ότι η Κερπινή είναι από τα πρώτα χωριά που υπάρχει στρατόπεδο των εξεγερμένων, που θεωρείται ότι είναι από τις πρώτες κινήσεις που γίνονται για την πολιορκία της Τριπολιτσάς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σύλλογος Απανταχού Κερπινιωτών
 Κερπινή Αρκαδίας-Ιστορικά στοιχεία
 Πανεπιστήμιο Πατρών-Κερπινή Αρκαδίας
 Κερπινή: Το γραφικό χωριό της Αρκαδίας μέσα στο πράσινο 
 Κερπινή Αρκαδίας:το κρησφύγετο του Γέρου του Μοριά

Παραπομπές 

Δήμος Γορτυνίας
Δήμος Κλείτορος
χωριά του νομού Αρκαδίας
Ελάτη Αρκαδίας

Η Ελάτη (παλαιά ονομασία: Γαρζενίκος, παλαιότερα: Δίρρεμα) είναι ορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Είναι χτισμένη  σε υψόμετρο 1.200 μέτρων, στις  πλαγιές του όρους Μαίναλο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού. Ανήκει στον δήμο Βυτίνας και .Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 27 μόνιμους κατοίκους. Απέχει 10 χιλιόμετρα απο τη Βυτίνα και 60 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.

Στο χωριό υπάρχει εργαστήρι ξυλογλυπτικής. Κοντά στην κοινότητα βρίσκεται το υδραγωγείο του Μεθυδρίου, καθώς και το αρχαίο Μεθύδριο και η Μονή των Αγίων Θεοδώρων.

Πληθυσμός 
Ο πληθυσμός της Ελάτης παρέμεινε σταθερός την περίοδο 1879 - 1940 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί σημαντικά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σύντομη παρουσίαση του χωριού

Δήμος Γορτυνίας
Χωριά του νομού Αρκαδίας
Δήμος Βυτίνας
Χωριά του Μαινάλου
Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Καρδαράς Αρκαδίας

Ο Καρδαράς ή Καρδαρά είναι ορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Είναι χτισμένος  σε υψόμετρο 1.030 μέτρων στις ανατολικές πλαγιές του όρους Μαίναλο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αρκαδίας. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Το χωριό Καρδαράς οφείλει το όνομά του στην πλούσια ποιμενική του ιστορία και στο σκεύος που δε λείπει από κανένα σπίτι της περιοχής, την καρδάρα (δοχείο που μαζεύουμε το γάλα κατά το άρμεγμα). Ο Καρδαράς βρίσκεται κάτω από την κορυφή της Οστρακίνας, 18 χιλιόμετρα από την Τρίπολη. Το χειμώνα υποδέχεται όλους όσους συνδυάζουν τα χειμερινά αθλήματα στην Οστρακίνα, με την ατόφια φιλοξενία ενός παραδοσιακού τόπου. Η ανάπτυξη του τόπου ήταν ραγδαία και από ένα χωριό ποιμένων, μέχρι πρόσφατα, έχει εξελιχθεί σε τόπο συνάντησης όσων αγαπούν την ορεινή φύση.

Ο Καρδαράς ανήκει στον δήμο Λεβιδίου και απέχει από την Τρίπολη Αρκαδίας 20 χλμ.

Ιστορικό πληθυσμού

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σύντομες πληροφορίες για το χωριό
Καρδαράς - Μαντινεία
ΕΡΤ - Μένουμε Ελλάδα - Στον Άνω Καρδαρά Αρκαδίας
 Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης 

Χωριά του νομού Αρκαδίας
Δήμος Τρίπολης
Χωριά του Μαινάλου
Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Ηράκλεια Μεσοποταμίας

Η πόλη Ηράκλεια της Μεσοποταμίας, ήταν αρχαία ελληνιστική πόλη στη νότια Οσροηνή. Βρίσκεται στην Harqalah, δίπλα στην Αl Raqqah (Νικηφόριον), όπου βρέθηκαν ερείπια, στη Συρία.

Η πόλη ήταν χτισμένηνστη βόρεια όχθη του ποταμού Ευφράτη, κοντά στη Θάψακο και σχεδόν απέναντι από την πόλη Σούρα. Ίσως να κτίστηκε, αν όχι από τον Μέγα Αλέξανδρο (όπως η Ηράκλεια στην Μηδία), ίσως από τους Σελευκίδες για τιμήσουν τον Ηρακλή που θεωρείτο πρόγονος του Μακεδόνα βασιλιά.

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Λιβάδια Κιλκίς

Τα Λιβάδια είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας. Είναι χτισμένα σε οροπέδιο του όρους Πάικο σε υψόμετρο 1.200 μέτρων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Μακεδονίας. Ανήκουν στο Δήμο Παιονίας και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 404 κάτοικοι. Απέχουν 28 χιλιόμετρα από τη Γουμένισσα και 24  από τη Γρίβα.

Το χωριό είναι επίσης γνωστό απλά κι ως Μεγάλο Λιβάδι. Μέχρι το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, θεωρούνταν από τα μεγαλύτερα βλαχοχώρια της Μακεδονίας.

Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού προέρχονται από τη Γράμμοστα , οι οποίοι εγκαθίστανται το 1760 στη μεταγενέστερη θέση Μικρά Λιβάδια. Πρόκειται και για κτηνοτρόφους από την Ήπειρο, οι οποίοι ήθελαν να γλιτώσουν από την τουρκική κατοχή και τους Τουρκαλβανούς ληστές. Βλάχοι συρρέουν στα Λιβάδια και από άλλες περιοχές της Πίνδου, όπως τη Σαμαρίνα και το Περιβόλι Γρεβενών, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας μεγαλύτερος οικισμός με το όνομα Λιβάδια. 

Οι κάτοικοι των Λιβαδιών διέφεραν από τους Μογλενίτες Βλάχους ως προς τη διάλεκτο, τα ήθη και έθιμα, τις ασχολίες, την ενδυμασία κ.ά.

Η ορεινή κοινότητα αναπτύχθηκε οικονομικά, κυρίως από την κτηνοτροφία, την καλλιέργεια πατάτας αλλά και το εμπόριο, ενώ οι κάτοικοί της κάποια στιγμή το 19ο αιώνα έφτασαν στους 5.000. Μάλιστα σύμφωνα με τις μαρτυρίες των κατοίκων εκείνη την περίοδο πραγματοποιούνταν υπαίθριες αγορές (παζάρι) τρεις φορές την εβδομάδα, και περιλάμβανε όλα τα είδη ένδυσης (π.χ. μεταξένια υφάσματα) και διατροφής, άλλωστε και η παραδοσιακή ενδυμασία τους μαρτυρά τον τρόπο ζωής τους.

Κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1878, οι Λιβαδιώτες συμμετείχαν ενεργά και αρκετοί πήραν τα όπλα και κινητοποιήθηκαν.Συμμετείχε ενεργά στο Μακεδονικό Αγώνα με σημαντικότερους οπλαρχηγούς τους Στέργιο Ναούμ, Νικόλαο Νέσιο, Αναστάσιο Μπέλλη Κουλίνα και Νικόλαο Νταβέλη, και στην Αντίσταση κατά των Γερμανών, οι οποίοι το 1944 κατέστρεψαν ολοσχερώς το χωριό, με αποτέλεσμα να διασκορπιστεί ο πληθυσμός τους στις γύρω πεδινότερες περιοχές.

Ανήμερα το Δεκαπενταύγουστο, στο χωριό γίνεται πανηγύρι και αναπαράσταση βλάχικου γάμου, αναβιώνοντας έτσι το έθιμο, κατά το οποίο την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου τελούνταν οι περισσότεροι γάμοι ετησίως, ενω όλο το χωριό συμμετείχε στις γαμήλιες γιορτές.

Πρόσβαση

Η πρόσβαση στα Μεγάλα λιβάδια γίνεται : 
...μέσω της Εθνικής οδού E75 μέχρι τον κόμβο Πολυκάστρου.
Κατόπιν κατευθύνεστε Δυτικά προς  Αξιούπολης, Γοργόπη, Στάθη, Γουμένισσα, Γρίβα και Καστανερή. 
...μέσω της Εθνικής οδού E86 μέχρι τα Γιαννιτσά.
Κατόπιν κατευθύνεστε Βορειο-Ανατολικά προς Γουμένισσα μέσω Δαμιανού, Λεπτοκαρυάς.
Απο την Γουμένισσα, σε μια ορεινή διαδρομή στο όρος Πάικο, και αφού περάσετε διαδοχικά τα χωριά Γρίβα και Καστανερή φτάνετε στα Λιβάδια.

Προσωπικότητες
Στέργιος Ναούμ Σταμπουλής, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
Νικόλαος Νέσιος, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
Αναστάσιος Μπέλλης Κουλίνας, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός 
Νικόλαος Νταβέλης, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κοινότητα Λιβαδίων
Χωριά του νομού Κιλκίς
Δήμος Παιονίας