joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Φόβος. Λέσχη Τρόμου

Φόβος. Λέσχη Τρόμου (Ρώσικα: Фобос. Клуб страха ή Фобос) είναι Ρωσική ταινία τρόμου και Ψυχολογικό Θρίλερ του 2010 με το σλόγκαν Ο φόβος σκοτώνει.

Πλοκή

Ένα βροχερό καλοκαιρινό απόγεμα...Μια ομάδα νεαρών καταφθάνουν στο νέο μοδάτο κλαμπ με το όνομα "Φόβος" το οποίο βρίσκεται ακόμα υπό κατασκευή. Ή, μάλλον, σε ανακατασκευή, αφού πρόκειται για ένα παλαιό καταφύγιο το οποίο χρησιμοποιούταν ως καταφύγιο από τους βομβαρδισμούς και το οποίο ανασκευάζεται για να μετατραπεί σε κλαμπ.Αρχικά, η παρέα δεν βρίσκουνε τίποτα το παράξενο, αλλά σύντομα οι πόρτες της ανθρακαποθήκης διαπιστώνεται πως είναι κλειστές και οι έφηβοι βρίσκονται παγιδευμένοι κάτω από την γη, χωρίς φως και χωρίς τη δυνατότητα επικοινωνίας. Σε πρώτη φάση, όλοι τους αστειεύονται και δεν συνειδητοποιούν το πόσο επικίνδυνη είναι η κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει. Στη συνέχεια αρχίζουν να πανικοβάλλονται. Όλοι τους θα πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι με τους φόβους τους και να τους ξεπεράσουν, προτού η ανθρακαποθήκη τους αφήσει και πάλι ελεύθερους.

Ηθοποιοί και χαρακτήρες
 Τιμοφέι Καρατάγεφ - Αλεξάντρ - φόβος: αγάπη
 Πιότρ Φιόντοροφ - Μάικ - φόβος: αλήθεια
 Τατιάνα Κοσματσιόβα - Γιούλια - φόβος: φωτιά
 Αλεξέι Βορομπιόφ - Ζένια - φόβος: μόλυνση, τα μικρόβια 
 Άγκνιγια Κουζνετσόβα - Βίκα - φόβος: νερό
 Πιότρ Τομασέφσκι - Ρόμαν - φόβος: πτώματα
 Ρενάτα Πιοτρόφσκι - Ήρα - φόβος: ποντίκια, αρουραίους, αράχνες, κατσαρίδες κλπ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το λήμμα στη ρωσική Βικιπαίδεια
http://www.imdb.com/title/tt1489253/

Ρωσικές ταινίες
Ταινίες του 2010
Ρωσόφωνες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία
Ρωσικές θρίλερ ταινίες
Ρωσικές ταινίες τρόμου
Ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Παγοκάλυμμα

Το παγοκάλυμμα (ή κάλυμμα πάγου) είναι μια μάζα πάγου που καλύπτει λιγότερο από 50.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα έκτασης γης (που καλύπτει συνήθως μια ορεινή περιοχή). Οι μάζες του πάγου που καλύπτουν πάνω από 50.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα ονομάζονται στρώμα πάγου (ice sheet).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Υποχωρεί «σταθερό» τμήμα του παγοκαλύμματος της Γροιλανδίας

Παγετωνολογία
Γεωγραφικοί σχηματισμοί
Πάγος
Γιάννης Κεσκελίδης

Ο Γιάννης Κεσκελίδης ή Κεσκιλίδης (5 Ιουνίου 1929 – 25 Μαΐου 2019), ή γνωστός με το προσωνύμιο «Σαμψών», ήταν Έλληνας πρωτοπαλαιστής και μασίστας. 

Προέρχονταν από οικογένεια ποντίων οι οποίοι έφθασαν και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα ύστερα από τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Όταν ήταν ακόμα σε μικρή ηλικία η οικογένεια του μετακόμισε στην Αθήνα όπου ασχολήθηκε από μικρός με τον αθλητισμό, καθώς εντάχθηκε στο δυναμικό του Πειραϊκού Συνδέσμου, ως αθλητής ελευθέρας πάλης. Τα επόμενα χρόνια διακρίθηκε σε σωρεία διοργανώσεων στη χώρα και στο εξωτερικό, ενώ από τη δεκαετία του '50 ασχολήθηκε με αγώνες επιδείξεως της τεράστιας δύναμής του σε ανοικτούς χώρους (πλατείες, πάρκα κλπ) δίνοντας παραστάσεις που τον κατέστησαν πάρα πολύ δημοφιλή, έως του σημείου από πολλούς να χαρακτηρισθεί σαν "λαϊκός ήρωας". 

Την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014 διοργανώθηκε στη γειτονιά του, τη Νέα Ιωνία ο λαϊκός αγώνας δρόμου "Ολύμπιος Σαμψών"
 προς τιμή του. Ο Γιάννης Κεσκελίδης ήταν παρών, παραδίδοντας τα βραβεία στους νικητές.

Έφυγε από τη ζωή ξημερώματα Σαββάτου 25 Μαΐου 2019, μετά από σύντομη νοσηλεία στο "Αγία Όλγα" λόγω πνευμονίας. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 28 Μαΐου στη Νέα Ιωνία.

Παραπομπές

Κεσκελιδης Γιαννης
Έλληνες μασίστες
Gorillaz

Οι Gorillaz είναι αγγλικό μουσικό εικονικό συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε το 1998 από τους Damon Albarn και Jamie Hewlett. Το εγχείρημα αποτελείται από τη μουσική των Gorillaz και μια σειρά χαρακτήρων καρτούν, οι οποίοι αποτελούν το εικονικό συγκρότημα. Αποτελείται από τέσσερα κινηματογραφημένα μέλη, τους 2D (φωνητικά, πλήκτρα), Murdoc Niccals (μπάσο), Noodle (κιθάρα, πλήκτρα και δεύτερη φωνή) και Russel Hobbs (ντραμς).

Η πρώτη δουλειά τους, το άλμπουμ Gorillaz, έχει πουλήσει πάνω από εφτά εκατομμύρια αντίτυπα και έτσι κατέχουν το ρεκόρ Γκίνες ως το πιο επιτυχημένο εικονικό συγκρότημα. Το δεύτερο στούντιο άλμπουμ τους Demon Days που κυκλοφόρησε το 2005, έγινε πέντε φορές πλατινένιο στο Ηνωμένο Βασίλειο, διπλά πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχε πέντε υποψηφιότητες στα Grammy Award για το 2006 και κέρδισε μία από αυτές στη κατηγορία Best Pop Collaboration with Vocals. Το συγκρότημα έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων δύο MTV Video Music Awards, ένα βραβείο NME, τρία MTV Europe Music Awards, και έχουν προταθεί για εννέα Brit Awards. Το ύφος τους είναι μια σύνθεση πολλών μουσικών ειδών, με ένα μεγάλο αριθμό επιρροών, συμπεριλαμβανομένων της εναλλακτικής ροκ, ροκ, χιπ χοπ, ηλεκτρονικής, dub, ρέγκε και ποπ.

Δισκογραφία 

 Gorillaz (2001)
 Demon Days (2005)
 Plastic Beach (2010)
 The Fall (2011)
 Humanz (2017)
 The Now Now (2018)
Song Machine, Season One (2020)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βρετανικά rock συγκροτήματα
Βραβευμένοι με Γκράμι
Britpop συγκροτήματα
Trip hop συγκροτήματα
Μαίρη Λίντα

Η Μαίρη Λίντα (9 Νοεμβρίου 1935) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια λαϊκής μουσικής. Το πραγματικό της όνομα είναι Μαίρη Δημητροπούλου και η καταγωγή της είναι από τον Πύργο Ηλείας.

Βιογραφία
Ξεκίνησε σε μικρή ηλικία από τα ταλέντα του  Ορέστη Λάσκου, συνέχισε στα βαριετέ και καμπαρέ της εποχής ώσπου συνάντησε το Μανώλη Χιώτη και δημιούργησαν ένα από τα δημοφιλέστερα ντουέτα της δεκαετίας του '60. Υπήρξε μάλιστα και σύζυγός του για μια δεκαετία, με τον οποίο εμφανίσθηκαν μαζί σε αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Έκανε έναν δεύτερο γάμο, με τον Αλέξανδρο Θεοχάρη, από τον οποίο απέκτησε μία κόρη. Όπως έχει δηλώσει η ίδια, ήταν σκληρός μαζί της και την κακοποιούσε. «Όμως, δεν άντεχα άλλο την πολύ κακή συμπεριφορά και το ξύλο. Έφυγα. Είχα τη δύναμη, όμως, γιατί είχα ένα χρυσό βραχιόλι στο χέρι μου, τη φωνή μου» έχει πει σε μια από τις συνεντεύξεις της το 2012.

Το 1961 στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης πήρε το Α' βραβείο με το τραγούδι «Απαγωγή». Πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία με το τραγούδι του Κώστα Καπλάνη «Πικρό ποτήρι».

Το 1964, κατά τη διάρκεια περιοδείας της με τον Χιώτη στις Ηνωμένες Πολιτείες, τραγούδησε στο Λευκό Οίκο προς τιμήν του προέδρου Λίντον Τζόνσον. Στον κατάλογο των δημοφιλών θαυμαστών του ζεύγους ανήκε επίσης ο θρυλικός Άντονυ Πέρκινς καθώς και η παγκοσμίου φήμης σοπράνο Μαρία Κάλλας. 

Το 2011 συνεργάστηκε με την Άννα Βίσση στο νυχτερινό κέντρο Rex για την σεζόν 2011-2012.

Δισκογραφία
Εκτός του σπουδαίου Μανώλη Χιώτη, συνεργάστηκε με τους μεγάλους συνθέτες, Μίκη Θεοδωράκη και Μάνο Χατζιδάκι.

Μεγάλες επιτυχίες της:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η επίσημη ιστοσελίδα του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Μαργαρίτα Μαργαρώ
 

Λιντα
Λαϊκοί τραγουδιστές
Δροσερό Τρικάλων

Το Δροσερό είναι πεδινός οικισμός  και ανήκει στο Δήμο Πύλης της Περιφερειακής Κοινότητας Τρικάλων που ανήκει στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Το Δροσερό μέχρι το 1955 ονομαζόταν Στεφανοσαίοι . 
Το Δροσερό βρίσκεται σε απόσταση 6χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Τρικάλων και 15 από την πόλη της Πύλης. Έχει υψόμετρο 110 μέτρα  από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο πληθυσμός του είναι 421 κάτοικοι (2011).

Πληθυσμιακή εξέλιξη

Διοικητικές μεταβολές 

 Το 1883, ο οικισμός, με την τότε ονομασία Στεφανοσαίοι και πληθυσμό 110 κατοίκους, προσαρτάται στο δήμο Πιαλίων, με έδρα τον οικισμό Καρβουνολεπενίτσα τη σημερινή Πιαλεία.
 Το 1912, ο οικισμός Στεφανοσαίοι αποσπάται από το δήμο Πιαλείας και προσαρτάται στην κοινότητα Μεγάλων Καλυβίων.
Το 1919, ο οικισμός, λόγο του ότι έχει σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης, αποσπάται από την κοινότητα Μεγάλων Καλυβίων και ορίζεται έδρα της κοινότητας Στεφανοσαίων.
Το 1955, ο οικισμός και η ομώνυμη κοινότητα μετονομάζονται σε  Δροσερόν.
 Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97),  ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Γόμφων με έδρα τον οικισμό Λυγαριά.
 Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Γόμφων και προσαρτάται στο δήμο Πύλης.

Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόμφων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.

Παραπομπές 

 

Χωριά του νομού Τρικάλων
Δήμος Πύλης
Κοινότητα Καλεντζίου

Η Κοινότητα Καλεντζίου υπήρξε κοινότητα και διοικητική διαίρεση του Νομού Αχαΐας που συστάθηκε με το "Σχέδιο Καποδίστριας" το 1997. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 493 μόνιμοι κάτοικοι.

Έδρα της υπήρξε ο ομώνυμος οικισμός.

Οικισμοί
Η κοινότητα αποτελείται από ένα κοινοτικό διαμερίσμα στο οποίο ανήκουν οι οικισμοί:
 Κ.δ. Καλεντζίου [ 493 ]
 ο Άγιος Γεώργιος [ 96 ]
 το Αβράμιον [ 121 ]
 το Καλέντζιον [ 74 ]
 τα Μπαντσαίικα [ 202 ]

Δημοτική Ενότητα Καλεντζίου
Από το 2010 κ.εξ., βάσει του σχεδίου "Καλλικράτης", αποτελεί τμήμα του νεοπαγούς Δήμου Ερυμάνθου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η νυν Δημοτική Ενότητα Καλεντζίου (πρώην κοινότητα) είχε πληθυσμό 380 κάτοικους.

Παραπομπές και υποσημειώσεις

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
 Γεώργιος Αθ. Πετρόπουλος, Καλέτζι και Καλετζιώτες, Αθήνα 2003.
 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμοι Α΄-Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καλεντζίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/11/2017.
 Κοινότητα Καλεντζίου. erymanthos.eu. Ανακτήθηκε: 08/09/2016.
 Τουριστικός οδηγός Νομού Αχαΐας - Κοινότητα Καλεντζίου Αχαΐας. nea.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 04/09/2016.
 Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας 

Καλεντζίου
Κοινότητα Καλεντζίου
Κ
Δρομόνερο Χανίων

Το Δρομόνερο είναι οικισμός της κοινότητος Ζυμπραγού του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 9 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 430. Αν και το τοπωνύμιο αναφέρεται ως δήμος Δρομόνερου το 1900, ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1940, όταν και αναγνωρίστηκε ως οικισμός. Υπάχθηκε στην κοινότητα Ζυμπραγού, της επαρχίας Κισσάμου του νομού Χανίων. Το 1997, με το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον τοτε δήμο Κολυμβαρίου και το 2010 πάλι ως οικισμός της κοινότητος Ζυμπραγού στο δήμο Πλατανιά. Στις απογραφές, το Δρομόνερο είχε 73 (1940), 97 (1951), 75 (1961), 62 (1971), 53 (1981) και 35 κατοίκους (2001).

Το ελαιοτριβείο του χωριού, το οποίο λειτουργούσε μέχρι το 1980 σήμερα έχει μετατραπεί σε μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, το οποίο εγκαινιάστηκε τις 7 Αυγούστου 2011.

Στο Δρομόνερο στις 14 Ιουνίου 1896 διεξήχθη μια σημαντική μάχη ανάμεσα στον Τούρκικο τακτικό στρατό που αριθμούσε 2000 στρατιώτες και σε 600 Κρητικούς οι οποίοι ανέκοψαν την πορεία τους προς το Σέλινο για τον απεγκλοβισμό των Τούρκων της περιοχής.

Γεγονότα
 Μάχη Δρομόνερου 14 Ιουνίου 1896

Πηγές

Χωριά του νομού Χανίων
Δήμος Πλατανιά
Δροσερό Κοζάνης

Το Δροσερό είναι ορεινός οικισμός  στην επαρχία Εορδαίας του νομού Κοζάνης. Βρίσκεται στα βόρεια του νομού και Β.Δ. της Πτολεμαΐδας. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων , τα Ελληνικά στρατεύματα απελευθερώσανε το χωριό. Τη δεκαετία του 1920, ο τουρκικός πληθυσμός του Δροσερού, μετανάστευσε στην Τουρκία ενώ το 1928 στο χωριό σύμφωνα με τα στοιχεία της επιτροπής αποκαταστάσεως προσφύγων έμεναν ήδη 59 ντόπιες οικογένειες και 235 Έλληνες πρόσφυγες .  Τα προηγούμενα ονόματα του χωριού ήταν Κονούφι μέχρι το 1927  και Έλος μέχρι την οριστική αλλαγή του το 1955.

Απογραφές 

 1913 - 464 άτομα
 1920 - 462 άτομα
 1928 - 437 άτομα
 1940 - 523 άτομα
 1961 - 486 άτομα
 1971 - 392 άτομα
 2001 - 327 άτομα
 2011 - 342 άτομα

Πηγές - Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

Δήμος Εορδαίας
Χωριά του νομού Κοζάνης
RMS Queen Mary 2

Το RMS Queen Mary 2 (επίσης αναφερόμενο ως QM2) είναι υπερωκεάνιο. Ήταν το πρώτο μεγάλο υπερωκεάνιο που κατασκευάστηκε μετά το Queen Elizabeth 2 το 1969, το σκάφος το οποίο διαδέχθηκε ως ναυαρχίδα της Cunard Line. Το νέο πλοίο ονομάστηκε Queen Mary 2 από την Βασίλισσα Ελισάβετ Β' το 2004 μετά το πρώτο RMS Queen Mary, το οποίο είχε ολοκληρωθεί το 1936. Το Queen Mary είχε πάρει το όνομά του από την Μαίρη του Τεκ, σύζυγο του Βασιλιά Γεωργίου Ε'. Με την απόσυρση του Queen Elizabeth 2 από την ενεργό υπηρεσία το 2008, το Queen Mary 2 είναι το μόνο υπερατλαντικό υπερωκεάνιο με γραμμή μεταξύ του Σαουθάμπτον και της πόλης της Νέας Υόρκης, η οποία λειτουργεί ένα μέρος κάθε έτους.  Το πλοίο επίσης χρησιμοποιείται για κρουαζιέρες, περιλαμβανομένης μιας ετήσιας παγκόσμιας κρουαζιέρας.

Παρότι Γαλλικής κατασκευής, το πλοίο σχεδιάστηκε από μια ομάδα Βρετανών αρχιτεκτόνων πλοίων, με επικεφαλής τον Στίβεν Πέιν. Την εποχή της κατασκευής της το 2003 από την Chantiers de l'Atlantique, το Queen Mary 2 ήταν το μακρύτερο, πλατύτερο και ψηλότερο επιβατηγό πλοίο που  κατασκευάστηκε ποτέ, και με ολική χωρητικότητα 148.528 είναι επίσης το μεγαλύτερο. Δεν φέρει πλέον αυτή τη διάκριση μετά την κατασκευή του  MS Harmony of the seas της Royal Caribbean International με 226.963 GT τον Μάιο 2016. Αν και μεταγενέστερα κρουαζιερόπλοια είναι μεγαλύτερα, το Queen Mary 2 παραμένει το μεγαλύτερο υπερωκεάνιο (σε αντίθεση με τα κρουαζιερόπλοια) που κατασκευάστηκε ποτέ.

Το Queen Mary 2 επρόκειτο να διασχίζει τακτικά τον Ατλαντικό Ωκεανό, και ούτως σχεδιάστηκε διαφορετικά από πολλά άλλα επιβατηγά πλοία. Το τελικό κόστος του πλοίου ήταν περίπου $300.000 ΗΠΑ ανά κλίνη, σχεδόν διπλάσιο από εκείνο πολλών σύγχρονων κρουαζιερόπλοιων. Οι δαπάνες αυξήθηκαν από την υψηλή ποιότητα των υλικών, και έχοντας σχεδιαστεί ως υπερωκεάνιο, απαιτούσε 40% περισσότερο χάλυβα από ένα τυπικό κρουαζιερόπλοιο. Το Queen Mary 2 έχει μέγιστη ταχύτητα λίγο παραπάνω από 30 κόμβους (56 km/h· 35 mph) και ταχύτητα κρουαζιέρας 26 κόμβους (48 km/h· 30 mph), πολύ μεγαλύτερες από αυτές ενός σύγχρονου κρουαζιερόπλοιου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Cunard: Queen Mary 2, Official website
 Cunard Line's U.S Website
 Cunard Line's U.K Website
 Queen Mary 2 on Chris' Cunard Page
 Video Clips of QM2 at Newport and Boston
 "Queen Mary 2" – review by Douglas Ward in The Daily Telegraph, London.

Επιβατηγά πλοία
Μαρμαρίδα

Η Μαρμαρίς ή Μαρμαρίδα (τουρκικά: Marmaris, αρχαία ελληνικά: Φύσκος) είναι παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο και λίμανι στις τουρκικές ακτές του Αιγαίου. Ανήκει στην επαρχία Μούγλων. Η πόλη το 2012 είχε 34.047 κατοίκους ενώ η περιφέρεια Μαρμαρίς είχε 83.081 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται απέναντι από τη πόλη της Ρόδου.

Στον 6ο αιώνα π.Χ. στη θέση της σύγχρονης πόλης βρισκόταν η αρχαία ελληνική πόλη Φύσκος. Η πόλη ανήκε στην Καρία και ήταν επίνειο των Μυλασών. Στην πόλη στρατοπέδευσε ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής κατά την εκστρατεία του για την κατάκτηση της Ρόδου το 1522, η οποία ανήκε στους Ιωαννίτες Ιππότες. Η πόλη καταστράφηκε από σεισμό το 1957 και στη συνέχεια ξαναχτίστηκε.
 Η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται πολύ γρήγορα από τη δεκαετία του 1980 και μετά ως τουριστικός προορισμός. Σήμερα αποτελεί σημαντικό τουριστικό προορισμό κατά μήκος της τουρκικής ριβιέρας στον οποίο λειτουργούν πέντε μαρίνες.

Παραπομπές 

Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Επαρχία Μούγλων
Αριστόβουλος o Κασσάνδρειoς

Ο Αριστόβουλος o Κασσάνδρειoς (περ. 375 π.Χ. – 301 π.Χ.), ήταν Έλληνας ιστορικός, γιος του Αριστόβουλου, πιθανόν Φωκέας που εγκαταστάθηκε στην Κασσάνδρεια, συνόδεψε τον Μέγα Αλέξανδρο στις εκστρατείες του. Σε αυτές υπηρέτησε ως αρχιτέκτονας και πολεμικός μηχανικός, ενώ ήταν και στενός φίλος του Αλέξανδρου, απολαμβάνοντας την βασιλική εμπιστοσύνη. Ανέλαβε το έργο της επισκευής του τάφου του  Κύρου του Μέγα στην πόλη Πασαργάδες.

Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, γύρισε στην Ελλάδα, και πιθανότατα εγκαταστάθηκε στην Κασσάνδρεια. Οι πηγές αναφέρουν ότι έζησε στα βαθιά γεράματα (ως τα 90 σύμφωνα με έναν ανώνυμο συγγραφέα των Μακρόβιων, ψευδολουκιανός),αλλά δεν είναι δυνατόν να είμαστε σίγουροι για την χρονολογία του θανάτου του.  

Έγραψε μια καταγραφή, κυρίως γεωγραφική και εθνολογική. Το έργο του δεν έχει διασωθεί παρά μόνο αποσπασματικά, και δεν έχουμε ενδείξεις για έκτασή του και για τον αριθμό των έργων του. Θα κάλυπτε ίσως όλα τα γεγονότα της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου από την καταστροφής της Θήβας (335 π. Χ.), μέχρι το θάνατο του μακεδόνα βασιλιά.  

Το έργο του χρησιμοποιήθηκε κατά μεγάλο μέρος από τον Αρριανό. Ο Πλούταρχος επίσης τον αναφέρει σαν πηγή.      

Ο Γιακόμπι, στο μνημειώδες έργο του Die Fragmente der griechischen Historiker (Αποσπάσματα Ελλήνων Ιστορικών), Berlino-Leiden, 1923-58) έχει συλλέξει 63 αποσπάσματα συναφή με τον Αριστόβουλο, από τα οποία μόνο ένα δεν είναι σχετικό με τα έργα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Τα αποσπάσματα παρέχουν πληροφορίες για στρατό του Αλέξανδρου, τις συνομωσίες της μακεδονικής αυλής, σε γεωγραφικές και εθνολογικές λεπτομέρειες, και στις χλωρίδα και πανίδα των χωρών από τις οποίες πέρασε ο Αλέξανδρος.

Παραπομπές
Ancient Library

Βιβλιογραφία 
P. A. BRUNT, Notes on Aristobulus of Cassandria, in «CQ» XXIV, 1974, pp. 65–69
L. PEARSON, Aristobulus the Phocian, in «AJPh» LXXIII, 1952, pp. 71–75
L. PEARSON, The lost histories of Alexander the Great, Chico 1983 [1960]
P. PÉDECH, Historiens compagnons d’Alexandre. Callisthène – Onésicrite – Néarque – Ptolémée - Aristobule, Paris 1984

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Aristobulus at Livius.org
Aristobulus  at the Wiki Classical Dictionary

Αρχαίοι Έλληνες μηχανικοί
Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι
Γεωγράφοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Αριστόβουλος της Χαλκίδας

Ο Αριστόβουλος της Χαλκίδας ήταν γιος του Ηρώδη της Χαλκίδας και της πρώτης γυναίκας αυτού, της Μαριάμνης, και κατά συνέπεια δισέγγονος του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου. 

Το 55 μ.Χ. διορίστηκε από τον Νέρωνα βασιλιάς της Μικράς Αρμενίας, και συμμετείχε με τις δυνάμεις του στον πόλεμο του 58-63 μεταξύ των Ρωμαίων και Πάρθων, όπου και πήρε ένα μικρό μέρος της Αρμενίας σαν αντάλλαγμα. Παρέμεινε ηγεμόνας της μέχρι την ενσωμάτωση εκ νέου της περιοχής στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 72 μ.Χ. Φέρεται επίσης να του είχε κατοχυρωθεί το βασίλειο της Χαλκίδος<ref>William Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, pp. 301-302 </ref>, ενώ η περίοδος της βασιλείας του χρονολογείται στο 57-92 μ.Χ.     

Νυμφεύτηκε την Σαλώμη μετά το θάνατο του πρώτου άνδρα της, Φίλιππου του Τετράρχη. Με αυτήν ο Αριστόβουλος απέκτησε τρία παιδιά. Έχουν βρεθεί τρία νομίσματα, που απεικονίζουν αυτόν και τη γυναίκα του .

Το όνομα "Σαλώμη" δίνεται στην προγονή του Ηρώδη Αντίπα (που δεν κατονομάζεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου και Μάρκου) στο έργο του Φλάβιου Ιώσηπου Ιουδαϊκή Αρχαιολογία'' (Βιβλίο XVIII, Κεφάλαιο 5, 4).

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σαλώμη Γ΄, κόρη του Ηρώδη Β΄ Φιλίππου πρίγκιπα της Ιουδαίας και είχε τέκνα:
 Ηρώδης Η΄ Τιμόθεος.
 Αγρίππας Δ΄.
 Αριστόβουλος.

Παραπομπές 

Ηρωδιανή Δυναστεία
Αγδίνες Ευβοίας

Οι Αγδίνες (ή Αγδινοί) είναι  χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αρτεμισίου, του δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευβοίας, στην περιφέρεια  Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ιστιαίας του νομού Ευβοίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
Οι Αγδίνες είναι χωριό στο βόρειο τμήμα της Εύβοιας, στις βόρειες απολήξεις του όρους Ξηρού και πάνω από τον μικρό ποταμό Κάλα (Ξηριά) σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 380. Ο οικισμός απέχει περίπου 114 χλμ. ΒΔ. της Χαλκίδας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένες ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 10,893 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρτεμισίων του νομού Ευβοίας. Το 1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγδινών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρτεμισίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αρτεμισίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιστιαίας-Αιδηψού.

Ονομασία
Υπάρχουν δύο εκδοχές για το όνομα του χωριού: σύμφωνα με την πρώτη, η ονομασία είναι παράφραση του ρήματος αγναντεύω, λόγω της θέσης του χωριού και τη δυνατότητα να αγναντεύει κάποιος μακριά και προς όλες τις διευθύνσεις. Σύμφωνα με την άλλη -και πιθανότερη- εκδοχή, η ονομασία προέρχεται από κάποιον Αϊγκτίν Αγά, έναν από τους ιδιοκτήτες της περιοχής. Πάντως, η ονομασία του χωριού μετά την τουρκοκρατία και μετά την απελευθέρωση της Εύβοιας, είχε μικρές διαφοροποιήσεις. Επί τουρκοκρατίας ονομαζόταν Άγδινος, ενώ ο   Ραγκαβής αναφέρεται στο χωριό με το όνομα Άγδινον. Τέλος σε κείμενο του 1836 βρίσκουμε τις Αγδίνες και ως Ογδίνους.

Αξιοθέατα
Ο ναός του Αγίου Ιωάννη Θεολόγου στο βοριοκεντρικό τμήμα του οικισμού
Ο μεταβυζαντινός ναός της Αγίας Τριάδας, μέσα στο δάσος της περιοχής
Η εγκατελειμμένη βρύση και το τουρκικό σπίτι από την εποχή τηςΤουρκοκρατίας 
Ο καταρράκτης στη θέση Κρέμασι ή Κρέμαση, εξαιρετικής ομορφιάς 

Οι Αγδίνες, όπως και όλα τα χωριά της περιοχής υπέστησαν μεγάλες καταστροφές από την πυρκαγιά της Β. Εύβοιας, τον Αύγουστο του 2021.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
agdines.gr
http://mia-matia-ston-ilio.blogspot.gr/2013/08/blog-post.html

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Κασσάνδρεια (αρχαία)

Η Κασσάνδρεια ήταν μια από τις πιο σημαντικές πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας, η οποία ιδρύθηκε από τον Κάσσανδρο το 316 π.Χ. και πήρε το όνομά του. Βρισκόταν στη θέση της προηγούμενης αρχαίας πόλης της Ποτίδαιας στον ισθμό της  χερσονήσου της Κασσάνδρας. Το γεγονός ότι ο Κάσσανδρος έδωσε το όνομά του στην πόλη υποδηλώνει ότι μπορεί να σκόπευε να την κάνει πρωτεύουσά του, και αν ανασκαφτόταν το κανάλι που κόβει σε αυτό το σημείο την χερσόνησο, ή τουλάχιστον υπήρχαν πλάνα να γίνει αυτό, ο Κάσσανδρος μπορεί να σκόπευε να αναπτύξει τις ναυτικές του δυνάμεις εκεί, χρησιμοποιώντας τα δύο λιμάνια στην ανατολική και δυτική πλευρά.   

Η Κασσάνδρεια έγινε σύντομα μεγάλη και ισχυρή πόλη, ξεπερνώντας τις άλλες μακεδονικές πόλεις σε πλούτου. Ο Φίλιππος Β΄ έκανε την Κασσάνδρεια την κυριώτερη ναυτική βάση του.Το 43 π.Χ. , με διαταγή του Βρούτου, ο τότε ανθύπατος της Μακεδονίας Q. Hortensius Hortalus ίδρυσε στην Κασσάνδρεια μια αξιόλογη ρωμαϊκή αποικία (colonia), η οποία το 30 π.Χ., επί Αυγούστου, ενισχύθηκε με νέους αποίκους (Ιταλούς πολίτες και απόμαχους του ρωμαϊκού στρατού) και έλαβε την επίσημη ονομασία Colonia Iulia Augusta Cassandrensis. Η επικράτεια (territorium) της αποικίας είχε συμπεριλάβει μέσα στα όριά της ολόκληρη τη χερσόνησο της Παλλήνης, καθώς και τα εδάφη που εκτείνονταν βόρεια από τη διώρυγα ως τους πρόποδες του Χολομώντα και ανατολικά ως τη σημερινή Νικήτη. Όπως αναφέρεται στην εγκυκλοπαίδεια του Πλίνιου  και τις καταγραφές τις, η αποικία είχε το στάτους ius Italicum, τιμητική απόδοση σε πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά την οποία αυτή η πόλη απολάμβανε κάποια προνόμια. Καταστράφηκε από τους Ούννους και τους Σλάβους γύρω στο 540 μ.Χ..

Ο σύγχρονος  οικισμός της Κασσάνδρειας (που ονομαζόταν Βάλτα πριν το 1955) είναι νότια της αρχαίας τοποθεσίας. Η αρχαία τοποθεσία της Κασσάνδρειας κοντά στην πόλη της Νέα Ποτίδαια δεν έχει ακόμα ανασκαφεί.

Προσωπικότητες 
Αριστόβουλος της Κασσάνδρειας (4ος αιώνας π.Χ.), ιστορικός
 Ποσείδιππος (3ος αιώνας π.Χ.), κωμικός ποιητής

Παραπομπές

F. Papazoglou, Les villes de Macédoine à l'époque romaine, Supplément du BCH 16, Αθήνα, 1988.
D. Samsaris, La colonie romaine de Cassandréa en Macédoine. Colonia Iulia Augusta Cassandrensis (The Roman Colony of Cassandra in Macedonia.  Colonia Iulia Augusta Cassandrensis). Dodona 16(1), 1987, 353-437.
John R. Melville-Jones, 'L'ixola di Caxandria' in Thesaurismata 27, 1997, 125-138.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Greek Coinage of Cassandreia, by Moushmov number

Πόλεις της αρχαίας Χαλκιδικής
Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Ακρωτήρια της Ελλάδας
Σπαθαραίοι Σάμου

Οι Σπαθαραίοι είναι ορεινό χωριό της Σάμου με πληθυσμό 236 κατοίκους (2011). Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Πυθαγορείου του Δήμου Σάμου.

Γεωγραφική Θέση
Το χωριό βρίσκεται στα νότια του νησιού σε υψόμετρο 582 μέτρων. Είναι ίσως το πιο ορεινό χωριό του νησιού.

Περιγραφή 
Οι Σπαθαραίοι είναι σχεδόν χτισμένοι στην κορυφή του βουνού "Μπουρνιάς" , έτσι που αν δεν έχει συννεφιά, μπορείς να βλέπεις το σύμπλεγμα των Φούρνων και την Ικαρία και Νοτιοανατολικά μέχρι την Πάτμο.  Γι' αυτό και οι Σαμιώτες αποκαλούν το χωριό ως "το μπαλκόνι του Αιγαίου". 

Το χωριό είναι ονομαστό επίσης για την του γραφική πλατεία με το Γιασεμί (Δέντρο) και τον αιωνόβιο Πλάτανο, ενώ η Εκκλησία των Ταξιαρχών, δίπλα ακριβώς στην Πλατεία, είναι το κέντρο του Χωριού. Τα πανηγύρια για την Κοίμηση της Θεοτόκου (15 Αυγούστου) και για τον Πολιούχο Ταξάρχη Μιχαήλ (9 Νοεμβρίου) είναι ονομαστά. Επίσης στο χωριό την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς τελείται ακόμα και σήμερα το έθιμο του Καδή.  Το Έθιμο του Καδή έχει την καταγωγή του στην ιστορία του νησιού και σχετίζεται με την επίσημη εδραίωση του Καδή στο νησί το 1617.Ο Καδής επισκεπτόμενος το νησί δυο φορές το χρόνο εισέπραττε τους φόρους αλλά και ασχολείτο και με την εκδίκαση διαφόρων ζητημάτων. Η διαφθορά, η αυστηρότητα και οι αυθαιρεσίες που διέπραττε τον έκαναν να είναι μισητός στους κατοίκους του νησιού.

Οι Σπαθαραίοι βρίσκονται σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το χωριό Πύργος στο δρόμο προς το χωριό Παγώνδας, ενώ με αγροτικό δρόμο επικοινωνεί και με το χωριό Σκουραίϊκα.   

Το όνομά του οφείλεται στον παπά Πέτρο Σπάθα που το πρωτοκατοίκησε και δημιούργησε το χωριό με τα 18 παιδιά του. Άλλη εκδοχή είναι ότι κατά τον επαν-εποικισμό του νησιού το κατοίκησαν έποικοι από το Σπαθάρι της Εύβοιας. Τέλος μια άλλη ακόμα εκδοχή συνδέει το χωριό με τους Σπαθάριους (Latin Spatharii) της Βυζαντινής Αυλής. Η εκδοχή αυτή στηρίζεται στο γεγονός ότι λόγω της θέσης του το χωριό θα μπορούσε να είναι χώρος όπου θα εξορίζονταν οι Σπαθάριοι, όταν άλλαζε η φατρία που κυβερνούσε στην Κωνσταντινούπολη, αλλά επίσης και στο ότι έχουν βρεθεί ευρήματα στην ευρύτερη περιοχή του χωριού (θέσεις "Καστρί & Παλιοεκκλησιές") και δικαιολογούν την ύπαρξη κατοίκων  πριν τον επαν-εποικισμό. 

Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την γεωργία με σημαντικότερη καλλιέργεια την ελιά. 

Στους Σπαθαραίους ανήκουν και οι νεώτεροι παραλιακοί οικισμοί Αβάντι, (Ζέφυρος), Απόστολος Παύλος ( Παύλου), Βεργή, Καλογερά, Κυργιάννη, Λιμνιωνάκι, Μετόχι, Συκιά και το νησάκι  Σαμιοπούλα.

Παραπομπές

Χωριά της Σάμου
Σάμος
L'Indépendant (Ανατολικά Πυρηναία)

Η L'Indépendant είναι καθημερινή γαλλική τοπική εφημερίδα, η έδρα της οποίας βρίσκεται στο Περπινιάν. Κυκλοφορεί κυρίως στους νομούς της Ωντ και των Ανατολικών Πυρηναίων.

Ιστορία 

Ιδρυμένη στο Περπινιάν την 1η Ιανουαρίου 1846, από υποστηρικτές του Φρανσουά Αραγκό, υπό τον τίτλο L'Indépendant des Pyrénées-Orientales, ήταν προσκείμενη στον ρεπουμπλικανισμό σε αυτή την περίοδο κατά την οποία οι ρεπουμπλικάνοι είχαν υιοθετήσει μια επιθετική πολιτική απέναντι στην Μοναρχία του Ιουλίου με ρεπουμπλικανικές συγκεντρώσεις να λαμβάνουν χώρα. Απαγορεύτηκε κατά την Απελευθέρωση καθώς εξακολούθησε να κυκλοφορεί και υπό το καθεστώς το Βισύ, και στη συνέχεια κατά τη γερμανική κατοχή. Τελικώς η δίκη της εφημερίδας δεν έλαβε χώρα, με την τελευταία να βγαίνει, έτσι, κερδισμένη.

Επανακυκλοφόρησε στις 18 Απριλίου 1950 υπό τον τίτλο L'Indépendant du matin, και στη συνέχεια L'Indépendant catalan, ενώ τελικά έλαβε τον τίτλο L'Indépendant. Ένα από τα τρία σημαντικότερα περιουσιακά στοιχεία του ομίλου Midi Libre, υπήρξε ιδιοκτησίας του ομίλου La Vie-Le Monde το διάστημα μεταξύ 2000 και τέλη 2007.

Αποτελεί, από τον Ιανουάριο του 2008, μέσω των Journaux du Midi, ιδιοκτησία του ομίλου Sud Ouest.

Η κυκλοφορία του για το 2009 ήταν της τάξεως των 63.585 αντιτύπων.

Δείτε επίσης

Βιβλιογραφία 
 Gérard Bonet, L'Indépendant des Pyrénées-Orientales. Un siècle d'histoire d'un quotidien, 1846-1950, éd. Publications de l'Olivier, Perpignan, 2005, ISBN 2908866218

Σχετικά Λήμματα 
 Les Journaux du Midi

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα της εφημερίδας
Η εφημερίδα συμπληρώνει την ενημέρωση του αναγνωστικού κοινού της μέσω blogs τα οποία και ανήκουν σε συντάκτες της:
 Plan-séquence : νέα από τον χώρο του κινηματογράφου από τον Ρισάρ Πεβνί
 lelitoulalu : λογοτεχνικές κριτικές από τον Μισέλ Λιτού

Παραπομπές

Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Περπινιάν
Εφημερίδες στη γαλλική γλώσσα
Ο αρχιτέκτων Μάρθας

Ο αρχιτέκτων Μάρθας είναι θεατρικό έργο του Παύλου Νιρβάνα

Υπόθεση 
Ο απόστρατος συνταγματάρχης Βάρδας ζει με την κόρη του Μίνα σε ένα σπίτι με θέα τη θάλασσα, αλλά λόγω οικονομικών δυσχερειών πρέπει να το εγκαταλείψουν. Ο Παύλος Μάρθας, αρχιτέκτονας είναι ερωτευμένος με τη Μίνα, αλλά μαζί του είναι ερωτευμένη και η εξαδέλφη της Μίνας η Ιουλία. Η Μίνα είναι θλιμμένη για το θάνατο του καναρινιού της και ο Μάρθας της υπόσχεται να της φτιάξει ένα μαυσωλείο στον κήπο του σπιτιού της για το καναρίνι της.
Ο Μάρθας ζητά από το συνταγματάρχη την Μίνα σε γάμο μα εκείνος δεν του τη δίνει. Το νεαρό ζευγάρι σχεδιάζει να φύγει μαζί κρυφά,όμως η Μίνα το μετανιώνει επειδή δεν θέλει να αφήσει το πατέρα της μόνο του. Καθώς όμως ακούγεται το βράδυ το πλοίο να σαλπάρει εκείνη τον ακολουθεί σχεδόν υπνωτισμένη. Στην επέτειο του πρώτου έτους των γάμων τους στο νησί όπου μένει το νεαρό ζευγάρι, φθάνει η είδηση για τον θάνατο του πατέρα της. Ο Παύλος δεν της το λέει και κάνουν και οι δύο μαζί ένα μεγάλο ταξίδι και τελικά και οι δύο πνίγονται σε φουρτούνα που ξεσπά.

Πληροφορίες 
Πρωτοπαίχθηκε το 1907 από τον θίασο της Κοτοπούλη. Το έργο εκδίδεται το 1921-1922. Ο Νιρβάνας,γιατρός ο ίδιος ασχολείται με παθολογικές ψυχολογικές καταστάσεις. Με τη μορφή της Μίνας επιχειρεί μια σπουδή της γυναικείας υστερίας και νευρικότητας.

Εκδόσεις 
 Θέατρον. Τόμος πρώτος: Ο Αρχιτέκτων Μάρθας, κριτικό σημείωμα Κωστή Παλαμά - Μαρία Πενταγιώτισσα. Δράμα σε μέρη τρία, κριτικό σημείωμα Γ. Τσοκόπουλου, Αθήναι, "Ιωάννης Ν.Σιδέρης", 1921

Παραπομπές

Πηγές 
 Βάλτερ Πούχνερ, «Ο αρχιτέκτων Μάρθας», Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας,τομ.Β-βιβλίο 2, Από την Επανάσταση του 1821 ως την Μικρασιατική Καταστροφή, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2006, σελ.811-821

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο αρχιτέκτων Μάρθας 

αρχιτεκτων Μαρθας Ο
Σενίκο Ιωαννίνων

Το Σενίκο είναι ιστορικό ημιορεινό χωριό (υψόμ. 480 μ.), που βρίσκεται στην βόρεια απόληξη της Κοιλάδας των Σελλών και υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων (2014). Είναι έδρα της ομώνυμης κοινότητας (7 τ. χλμ.), στην οποία ανήκουν και άλλα δύο χωριά, το Μικροχώρι (υψόμ. 540 μ.) και η Δομολεσσά (υψόμ. 340 μ.). Απέχει περίπου 480 χλμ από την Αθήνα και 30 χλμ από τα Γιάννενα. Ο βασικός δρόμος ξεκινάει από την Πεδινή Ιωαννίνων, όπου μέσω της κεντρικής αρτηρίας της "Εγνατίας" μπορεί σε 10 μόλις λεπτά να φθάσει στον κόμβο του χωριού Τύρια, και σε άλλα 7-8 περίπου λεπτά να βρίσκεται στο Σενίκο.

Ανήκει στα χωριά της Λάκας Σουλίου και παλιότερα υπαγόταν στην Παραμυθία Θεσπρωτίας. Αργότερα πέρασε στην Επαρχία Δωδώνης μετέπειτα στο Δήμο Σελλών και τώρα με το σχέδιο Καλλικράτης πάλι στο Δήμο Δωδώνης. Σαν περιοχή από παλιά η λάκα που βρίσκεται και το Σενίκο λεγόταν Ντουσκάρα.

Κοντινά μέρη που υπάρχουν, είναι το αρχαίο θέατρο της Δωδώνης, το μοναστήρι του Αη-Δημήτρη στο Διχούνι, το αυτοφυές δρυόδασος της Αγίας Μαρίνας, οι πηγές του Αχέροντα στο Σιστρούνι Λάκκας Σουλίου, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στη Δομολεσσά που ανακαινίστηκε το 1850 και κατασκευάστηκε πολύ παλαιότερα, η Παραμυθιά κ.α. Μπορεί εύκολα να βρεθεί πάνω από το χωριό Ζωτικό, όπου και θα θαυμάσει τα άγρια άλογα που ζουν στα όρη του Σουλίου. Τα τοξωτά πέτρινα γεφύρια (μονότοξα) που υπάρχουν στην είσοδο του χωριού, δένουν άψογα με το τοπίο και δημιουργούν μια μαγευτική εικόνα.

Οι λιγοστοί κάτοικοι που έχουν απομείνει σήμερα στο χωριό, ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και γεωργικές ασχολίες. Φυσικά, η ελληνική πολιτεία δεν έχει μεριμνήσει για τη μελέτη της τοπικής ιστορίας της περιοχής.

Πηγές 
 Seniko.gr

Δήμος Δωδώνης
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Λατζόι Ηλείας

Το Λατζόι ή Λαντζόι είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 13,42 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 81 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 343 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Στην Τοπική Κοινότητα ανήκουν και οι οικισμοί Άγιος Γεώργιος Λατζοΐου, Αλμυρίκι και Γραμματικός. Ο συνολικός πληθυσμός της Τοπικής Κοινότητας συμπεριλαμβανομένων και των οικισμών της ανέρχεται σε 512 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Γενικά στοιχεία

Ονομασία 
Εικάζεται ότι το τωρινό όνομα του οικισμού προέρχεται από την Λατινική λέξη "lanjo" που σημαίνει μισθοφόρος. Παλαιότερα ονομαζόταν Λαζαρίνα.

Ιστορία 
Στην ευρύτερη περιοχή έγινε στις 10 Μαΐου του 1821 η ονομαζόμενη ως "Μάχη του Λαντζοΐου" στην οποία και σκοτώθηκε ο Ήλειος οπλαρχηγός Χαράλαμπος Βιλαέτης, η μνήμη του οποίου τιμάται κάθε χρόνο σε σχετική εκδήλωση της Κοινότητας.

Στην Τοπική Κοινότητα υπάρχουν πολλές αμπελοκαλλιέργειες. Αυτή της η δραστηριότητα βραβεύτηκε με σχετικό δίπλωμα (Χρυσό Βραβείο) που της απονεμήθηκε στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1931 για το προϊόν της Κορινθιακής σταφίδας.

Διοικητικές μεταβολές
Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Ωλεναίων. Τα χρονικά διαστήματα 1841-1869 και 1883-1912 αποτελεί την έδρα του τότε Δήμου Ωλένης. Με το Φ.Ε.Κ. 256 Α της 28/08/1912 προσαρτάται στην κοινότητα Λαντζοΐου. Με το Φ.Ε.Κ. 244 Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στον Δήμο Ωλένης μέχρι το 2010 όπου και εντάχθηκε στον Δήμο Πύργου (Φ.Ε.Κ. 87 Α - 07/06/2010) βάση της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".

Τοπική κοινωνία 
Στην Τοπική Κοινότητα δραστηριοποιείται ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος "Άγιος Δημήτριος" καθώς και ο ποδοσφαιρικός σύλλογος "Ενιππέας Λατζοΐου" (ο οποίος έχει πάρει το όνομά του από τον ομώνυμο ποταμό εγγύς του οποίου βρίσκεται η Κοινότητα) που αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Ηλείας.

Παλαιότερα η Τοπική Κοινότητα διέθετε και Αστυνομικό Τμήμα.

Εκπαίδευση 
Η Τοπική Κοινότητα διαθέτει μονο Νηπιαγωγείο.

Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής:

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012)
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λαντζοΐου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 22/03/2014.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λαντζοΐου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016.
 Ιστολόγιο για το χωριό

Σημειώσεις 
Η παλαιότερη ονομασία "Λαζαρίνα" χρήζει τεκμηρίωσης.

Πρέπει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΕΤΑΑ  δεν προκύπτει ουδεμία σχέση με την Λαζαρίνη

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Ωλένης
Δήμος Πύργου
Τζέσι Γκόντερζ

Ο Τζέσι Γκόντερζ (γενν. 23 Απριλίου 1986) είναι Αμερικάνος επαγγελματίας παλαιστής, που εργάζεται στην εταιρεία πάλης TNA Wrestling.

Καριέρα στη πάλη

TNA Wrestling
Αφού έγινε γνωστός μέσα απο ριάλιτι σόου για πέντε χρόνια, ο Γκόντερζ αποφάσισε να γίνει παλαιστής και υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης TNA Wrestling το 2011. Στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε στη θυγατρική εταιρεία του TNA, το Ohio Valley Wrestling, όπου και κατέκτησε πέντε φορές τον ομαδικό τίτλο.

Τον Οκτώβριο του 2012 έκανε το ντεμπούτο του στο Impact Wrestling, που είναι το τηλεοπτικό σόου του TNA. Ο Γκόντερζ παρουσιάστηκε ως ο μάνατζερ της Τάρα και συχνά επενέβαινε στους αγώνες της. Τον Μάιο του 2013, ο Γκόντερζ συμμάχησε με τον Ρόμπι Ι και έγιναν γνωστοί ως οι "Μπρο Μανς". Αφού έγιναν αντιπαθείς στο κοινό, υποδυόμενοι τους πάρτι άνιμαλς, νίκησαν τους Τζέιμς Στορμ & Γκάνερ, κατακτώντας το Ομαδικό Πρωτάθλημα TNA τον Οκτώβριο στο Bound for Glory. Έπειτα, διατήρησαν το πρωτάθλημα κόντρα στους προκατόχους του και απέκτησαν τον προσωπικό τους Ντι Τζέι και μάνατζερ, Ζίμα Άιον. Τον Φεβρουάριο του 2014 έχασαν το πρωτάθλημα απο τους Γουλφς, όμως το επανέκτησαν τον Μάρτιο σε ένα σόου στην Ιαπωνία. Στη συνέχεια, διατήρησαν το πρωτάθλημα απέναντι στους Σανάντα & Τίγκρε Ούνο και στους Γουλφς σε επεισόδιο του Impact Wrestling.

Πρωταθλήματα
 Ομαδικό Πρωτάθλημα TNA (2 φορές) - με τον Ρόμπι Ι

Πηγές

 http://wrestlinginc.com/wi/profiles/426/jessie-godderz/
 https://web.archive.org/web/20140426081709/http://www.wrestlingrevealed.com/wrestler/jessie-godderz

Επαγγελματίες Παλαιστές
Επαγγελματίες Παλαιστές του TNA
Πεδινοί και Ορεινοί (ελληνικές παρατάξεις)

Οι Πεδινοί και οι Ορεινοί ήταν παρατάξεις  που συγκροτήθηκαν μέσα στην Εθνοσυνέλευση του 1862 - 1864, μετά, δηλαδή την εκθρόνιση του Όθωνος.

Πεδινοί

Στοιχεία και Χαρακτηριστικά 
Η Παράταξη είχε ως ηγέτη τον Δημήτριο Βούλγαρη. Ο Βούλγαρης υπονόμευε τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς.  Προχώρησε σε παρεμβάσεις στο στρατό και προσπάθησε να δημιουργήσει σώμα "πραιτωριανών", για την εξασφάλιση της παραμονής του στην εξουσία.

Οι οπαδοί της παράταξης προέρχονταν από αυτούς που διορίστηκαν παράνομα στο δημόσιο και το στρατό, όπως επίσης και σε άνεργους πτυχιούχους και μικροκαλλιεργητές.

Ορεινοί

Στοιχεία και Χαρακτηριστικά 
Η παράταξη απαρτίστηκε από διάφορες ομάδες, με επικεφαλής τους Δ.Γρίβα και Κ.Κανάρη. Η παράταξη είχε στόχο να αντισταθεί στην πολιτική που ακολουθούσαν οι "Πεδινοί".

Η παράταξη των Ορεινών, αν και αντιμάχονταν τους "Πεδινούς",  δεν επιζήτησαν κάποια ριζοσπαστική λύση. Αντιθέτως, ήθελαν να πάρουν με το μέρος τους, τους παλιούς κομματάρχες και  να εκτοπίσουν τον Βούλγαρη. Μάλιστα, ξεκίνησαν να πλησιάζουν και τους οθωνιστές. Συγκεκριμένα ο Γρίβας, που θεωρούσε, πως μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα, άλλαξε ιδέες και δεν έκρυβε τη συμπάθεια τους για τους οθωνιστές.  

Τέλος, η παράταξη υποστηρίχτηκε κυρίως, από μικροκαλλιεργητές, κτηνοτρόφους, εμπόρους και πλοιοκτήτες.

Ονομασία 
Οι ονομασίες "Ορεινοί" και οι "Πεδινοί" παρουσιάστηκαν πρώτα στη Γαλλική Επανάσταση, η ονομασία, όμως, που πήραν οι δύο ελληνικές παρατάξεις ("Ορεινοί" και "Πεδινοί") δεν είχαν την ίδια πολιτική σημασία, με αυτή  που είχαν στη Γαλλία.  Η ονομασία τους προέκυψε, εξ αιτίας του ότι αντιμάχονταν μεταξύ τους, και οι μεν είχαν την υποστήριξη του ορειβατικού πυροβολικού και οι δε του πεδινού.

Τα Φεβρουαριανά
Κύριο λήμμα: Τα Φεβρουαριανά

Στις 8 Φεβρουαρίου 1863, οι Ορεινοί είχαν πληροφορίες, πως ο Βούλγαρης, με τους στρατιωτικούς του οργάνωνε κίνημα, ώστε να εξαναγκάσει την Εθνοσυνέλευση να τον ανακηρύξει δικτάτορα. Οι Ορεινοί αποφάσισαν να αναμετρηθούν με τους Πεδινούς τη νύχτα εκείνη, χαλώντας έτσι τα σχέδια του Βουλγαρη.

Παραπομπές

Πηγές
 Βασική Παγκόσμιος Εγκυκλοπαίδεια (Χάρη Πάτση), σελ.336
 Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας (Γ.Κορδάτου), σελ. 121
 Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας (Γ.Κορδάτου), σελ. 135

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Αγία Αικατερίνη Καινουργίου Φθιώτιδας

Η Αγία Αικατερίνη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καινουργίου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Καμένων Βούρλων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φθιώτιδας, στην περιφέρεια  Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.  Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λοκρίδος του νομού Φθιώτιδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
Η Αγία Αικατερίνη είναι παράλιος οικισμός του νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται στο σημείο όπου ο Μαλιακός συναντά τον Βόρειο Ευβοϊκό, λίγο βορειότερα από τα Καμένα Βούρλα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Aπέχει περίπου 43 χλμ. ΝΑ. της Λαμίας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καινουργίου του νομού Φθιώτιδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καινουργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καμένων Βούρλων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καμένων Βούρλων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μώλου-Αγίου Κωνσταντίνου ο οποίος, το 2018, μετονομάστηκε σε δήμο Καμένων Βούρλων.

Αξιοθέατα
Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στο βόρειο τμήμα του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Δήμος Καμένων Βούρλων

Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Αγία Αικατερίνη Αρκίτσας Φθιώτιδας

Η Αγία Αικατερίνη είναι  οικισμός της τοπικής κοινότητας Αρκίτσας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Δαφνουσίων, του δήμου Λοκρών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φθιώτιδας, στην περιφέρεια  Στερεάς Ελλάδας.  Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λοκρίδος του νομού Φθιώτιδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
Η Αγία Αικατερίνη είναι παραθαλάσσιος οικισμός του νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του Κόλπου της Αταλάντης, μεταξύ Αρκίτσας και Αγίου Κωνσταντίνου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Aπέχει περίπου 58 χλμ. ΝΑ. της Λαμίας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αρκίτσας του νομού Φθιώτιδας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρκίτσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Δαφνουσίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Δαφνουσίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Λοκρών.

Αξιοθέατα
Η ερειπωμένη βασιλική της Αγίας Αικατερίνης (Δαφνουσίων) στο βόρειο τμήμα του οικισμού. Η θέση πιθανόν να ταυτίζεται με την αρχαία Αλόπη.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Λοκρών
Αγία Αναστασία Κυθήρων

Η Αγία Αναστασία είναι οικισμός των Κυθήρων. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Ποταμού, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κυθήρων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κυθήρων του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
Η Αγία Αναστασία είναι ηπειρωτικός οικισμός στο βόρειο τμήμα των Κυθήρων. Βρίσκεται μεταξύ των χωριών Ποταμός και Καραβάς, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 320. Απέχει περίπου 24 χλμ. Β.ΒΑ. της Χώρας Κυθήρων.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός, ακολουθώντας τις διοικητικές μεταβολές του νησιού των Κυθήρων, ανήκε διαδοχικά σε διάφορους νομούς ή νομαρχίες. Στα τέλη του 19ου αιώνα ανήκε στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας και κατόπιν στον νομό Λακωνικής. Το 1929 η επαρχία ενσωματώθηκε στον νομό Αττικής και, το 1964, στο νομό Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 66Α - 8/05/1972 επανεντάχθηκε στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Ποταμού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυθήρων.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Χάρτες «ROAD»
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.youtube.com/watch?v=qrT3uZCFz3c

Χωριά των Κυθήρων
Δήμος Κυθήρων
Αγία Αναστασία Ιωαννίνων

Η Αγία Αναστασία είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Δωδώνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. 
Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Πλέσια Τσαρκοβίστης.

Γεωγραφία
Η Αγία Αναστασία είναι ορεινό χωριό στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στις βόρειες απολήξεις του όρους Τόμαρος και δίπλα στην Εγνατία Οδό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 700. Aπέχει περίπου 25 χλμ. ΝΔ. των Ιωαννίνων.

Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αγίας Αναστασίας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός με έκταση 7,815 χμ²  (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Ζωοδόχος Πηγή.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Πλέσια Τσαρκοβίστης και ορίστηκε έδρα της ομώνημης κοινότητας. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αγία Αναστασία. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Αναστασίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωδώνης.

Ιστορικά στοιχεία
Η Αγία Αναστασία πρωτοκατοικήθηκε από εργαζόμενους στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής (1700-1800), το οποίο κατέστρεψε ο Αλή Πασάς. Οι κάτοικοι έκτισαν και την εκκλησία της Αγίας Αναστασίας, που το 1932 καταστράφηκε από κατολισθήσεις. Ο οικισμός κάηκε από τους Γερμανούς το 1943, ως αντίποινα για τη δράση ανταρτών στην περιοχή.

Αξιοθέατα
Κοντά στην κεντρική εκκλησία του οικισμού, υπάρχουν ερείπια αρχαίας ακρόπολης. 
Το ξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής. Γιορτάζει στις 26 Ιουλίου

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Google Earth</ref>
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.facebook.com/Agia-Anastasia-Dodoni-Ioannina-155313787852958/

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Δωδώνης
Mario (χαρακτήρας)

Μάριο είναι φανταστικός χαρακτήρας, πρωταγωνιστής της σειράς βιντεοπαιχνιδιών Super Mario της Nintendo. Δημιουργήθηκε από τον σχεδιαστή παιχνιδιών Σιγκέρου Μιγιαμότο. Χρησιμοποιείται ως μασκότ της Nintendo και ο Μάριο έχει εμφανιστεί σε πάνω από 200 παιχνίδια από τη δημιουργία του. Απεικονίζεται ως ένας μικρός, κοντόχοντρος, Ιταλός υδραυλικός ο οποίος μένει στο Mushroom Kingdom, που διασώζει επανειλημμένα την Πριγκίπισσα Πίτς από τον κακό Bowser και σταματά τα πολυάριθμα σχέδια του να τον καταστρέψει και να αναλάβει το βασίλειο. Ο Μάριο έχει επίσης άλλους εχθρούς και αντιπάλους, συμπεριλαμβανομένου του Donkey Kong και του Wario. 

ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ 

Ο Μάριο έκανε την πρώτη του παρουσία στο παιχνίδι Donkey Kong (1981), όπου ήταν arcade και ο τίτλος του παιχνιδιού ήταν ο εχθρός του πρωταγωνιστή. Ήταν το πιο δημοφιλής παιχνίδι της εποχής όπου δημιούργησε τον σημερινό ήρωα που γνωρίζουμε σήμερα. Πια είναι τελείως διαφορετικό το gameplay όπως και τα graphics του και έχει εμφανιστεί σε διάφορες εκδοχές από τοτε. Στο Donkey Kong στόχος ήταν η αποφυγή βαρελιών ώσπου να έφτανες τον γορίλα που είχε αιχμάλωτη την Πριγκίπισσα. Σήμερα κατέληξε να είναι third-person, RPG, auction, 3D κτλ, όμως ακόμα έμεινε η παράδοση της αποφυλάκισης της Princess Peach.  

ΔΗΜΟΤΙΚΟΤΗΤΑ - ΕΚΔΟΧΕΣ  

Το franchize του Mario είναι το πιο επιτυχημένο εισπρακτικά στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών. Τα παιχνίδια, στο σύνολό τους, πάνω από 210 εκατομμύρια μονάδες, καθιστώντας το Mario ως το καλύτερο σε πωλήσεις franchise βιντεοπαιχνιδιού όλων των εποχών. Εκτός από τη σειρά Super Mario έχει εμφανιστεί και σε άλλα είδη βιντεοπαιχνιδιών, συμπεριλαμβανομένης της σειράς αγωνιστικών παιχνιδιών Mario Kart, αθλητικά παιχνίδια, όπως το Mario Tennis και τη σειρά Mario Golf, βιντεοπαιχνίδια ρόλων, όπως το Paper Mario και το Super Mario RPG, και εκπαιδευτικά παιχνίδια, όπως το Mario Is Missing και Mario's Time Machine. Εμπνεύστηκε σε τηλεοπτικές εκπομπές, ταινίες, κόμικς και μια σειρά από εμπόρευμα. Από το 1995, ο Charles Martinet πρωταγωνίστησε στο ρόλο του Μάριο.

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΣΕ ΚΟΝΣΟΛΕΣ

Εχει παρουσιαστεί σε κάθε κονσόλα της Nintendo (Game and Watch, NES, SNES, Virtual Boy, N64, Game boy original and color, Game Boy advance, GameCube, DS, Wii, 3DS, Wii U, Nintendo Switch), διότι ήταν το πρώτο της παιχνίδι πριν ακολουθήσουν οι επόμενοι χαρακτήρες της.

ΤΟ ΠΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ 

Τα MARIO GAMES, σχεδόν πάντα συνοδεύονταν με special items, όπως (τα πιο γνωστά) Mushroom, Fire Flower, Ice flower κτλ. Αυτά έδιναν στον χαρακτήρα κι από μια ιδιότητα. Π.χ. Το μανιτάρι σου έδινε ύψος και μια έξτρα ζωή, το λουλούδι της φωτιάς σου έδινε δύο έξτρα ζωές και πέταγες πύρινες φλόγες από τα γάντια, το λουλούδι της φωτιάς έκανε παρόμοια δουλειά με της φωτιάς καθ' εξέρενση το ότι έριχναν πάγο. Τα items παρουσιάζονταν συχνά και σε κάθε παιχνίδι έβαζαν και μερικές νέες οι οποίες έδιναν αμοιβαία ικανοποίηση στον παίχτη. Τα πρώτα βγήκαν στο παιχνίδι Mario Bros (NES) και ακολούθησαν στα επόμενα Mario Bros, Mario Party, Mario Kart, Mario Galaxy 1 και 2, Mario and Luigi κλπ.

Παραπομπές 

Μασκότ βιντεοπαιχνιδιών
Πρωταγωνιστές βιντεοπαιχνιδιών
Χαρακτήρες του Mario