joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Στίβεν Σόντχαϊμ

Ο Στίβεν Τζόσουα Σόντχαϊμ (Stephen Joshua Sondheim, 22 Μαρτίου 1930 – 26 Νοεμβρίου 2021) ήταν Αμερικανός συνθέτης και στιχουργός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1930 στη Νέα Υόρκη από εβραϊκή οικογένεια γερμανικής και λιθουανικής καταγωγής και σπούδασε στο Κολλέγιο Ουίλιαμς. Το 2017 παντρεύτηκε τον σύντροφό του, Τζέφρι Σκοτ Ρόμλεϊ.

Το ενδιαφέρον του Σόντχαϊμ για το μουσικό θέατρο ξεκίνησε σε νεαρή ηλικία υπό την καθοδήγηση του Όσκαρ Χάμερσταϊν II. Ξεκίνησε την καριέρα του γράφοντας τους στίχους για το West Side Story (1957) και το Gypsy (1959). Στη συνέχεια στράφηκε στη συγγραφή τόσο μουσικής όσο και στίχων για το θέατρο, με τα πιο γνωστά έργα του τα: A Funny Thing Happened on the Way to the Forum (1962), Company (1970), Follies (1971), A Little Night Music (1973), Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ (1979), Merrily We Roll Along (1981), Sunday in the Park with George (1984) και Τα Μυστικά του Δάσους (1987).

Οι πολυάριθμες διακρίσεις του περιλαμβάνουν οκτώ βραβεία Tony (συμπεριλαμβανομένου ενός Lifetime Achievement Tony το 2008), ένα Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού, οκτώ βραβεία Grammy, ένα βραβείο Λόρενς Ολίβιε, ένα βραβείο Πούλιτζερ, ένα Kennedy Center Honor και ένα Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας.

Απεβίωσε στις 26 Νοεμβρίου 2021 από καρδιαγγειακή πάθηση σε ηλικία 91 ετών.

Παραπομπές

Αμερικανοί συνθέτες
Αμερικανοί στιχουργοί
Αμερικανοεβραίοι
Αμερικανοί λιθουανικής καταγωγής
Γερμανοαμερικανοί
ΛΟΑΤ Εβραίοι
ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού
Νικητές βραβείου Tony
Βραβευμένοι με Grammy
Hanson (band)

Να μην μπερδευτεί με τους Hanson brothers, Hanson (British band), ή The Hanson Brothers (band)

Οι Hanson είναι ένα αμερικάνικο συγκρότημα της pop μουσικής από την Tulsa, Oklahoma και δημιουργήθηκε απο τα αδέρφια Isaac Hanson (κιθάρα, φωνητικά, μπάσο, πιάνο), Taylor Hanson (πλήκτρα, φωνητικά, κρουστά) και Zac Hanson (drums, φωνητικά, πιάνο). Επιπλέον μέλη που υποστηρίζουν την μπάντα στις συναυλίες και περιοδειες τους είναι οι Dimitrius Collins (καθάρα) και Andrew Perusi (μπάσο) από το 2007.

Οι Hanson εγιναν γνωστοί με το τραγούδι τους MMM Bop το 1997 από το πρώτο τους album με τίτλο Middle of Nowhere, που κυκλοφόρησε απο την Mercury/Polygram Records κερδίζοντας τρεις υποψηφιότητες για Grammy. Η δισκογραφική Mercury Records του γκρουπ συγχωνεύτηκε με τις θυγατρικές δισκογραφικές και το συγκρότημα μεταφέρθηκε στην Island Def Jam Music Group. Μετά και απο την κυκλοφορία ενός album με την τελευταία, η συνεργασία σταμάτησε δια παντός. Οι Hanson έχουν πουλήσει πάνω απο 16 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως και είχαν 3 album στο top 20 των Ηνωμένων Πολιτειών. Το συγκρότημα πλέον ηχογραφεί με τη δική του ανεξάρτητη δισκογραφική, την 3CG Records.

Βιογραφία - Μέλη

Isaac Hanson 
Ο Isaack Clarke Hanson γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1980 στην Tulsa της Oklahoma. Είναι ο μεγαλύτερος απο τα τρία αδέρφια και ήταν μόλις 11 χρονών όταν ξεκίκησαν το 1992. Τραγουδάει ως βασική φωνή κάνοντας και δεύτερα φωνητικά και παίζει ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, καθώς και πιάνο, μπάσο και συνθεσάιζερ. Ο Isaac παντρεύτηκε τη Nikki Dufresne στις 30 Σεπτεμβρίου 2006.

Taylor Hanson 
Ο Jordan Taylor Hanson γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1983 στην Tulsa της Oklahoma. Ο Taylor ήταν 9 χρονών όταν ξεκίνησε και είναι η βασική φωνή της μπάντας. Κάνει και δεύτερα φωνητικά και παίζει πλήκτρα και κρουστά (συμπεριλαμβανομένου bongos και congas), κιθάρα, φυσαρμόνικα και πιάνο. Επίσης είναι ο βασικός τραγουδιστής των Tinted Windows. Στις 8 Ιουνίου 2002, ο Taylor παντρεύτηκε τη Natalie Anne Bryant, την οποία είχε γνωρίσει για πρώτη φορά το 2000. Έχουν επτά παιδιά.

Zac Hanson 
Ο Zachary Walker Hanson γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1985 στην Arlington της Virginia αλλά μεγάλωσε στην Tulsa της Oklahoma. Είναι ο μικρότερος αδερφός και ξεκίνησε στα 9 του χρόνια. Παίζει drums, κρουστά, πιάνο και κάνει δεύτερα φωνητικά. Σε ηλικία 12 ετών και 126 ημερών, είναι ο έκτος νεότερος υποψήφιος για Grammy όλων των εποχών. Κατέχει τον τίτλο του νεότερου συνθέτη που προτάθηκε για βραβείο Grammy (την ίδια χρονιά). Ο Ζακ παντρεύτηκε την Kate Tucker στις 3 Ιουνίου 2006 και έχουν πέντε παιδιά. Τον Οκτώβριο του 2019 είχε ένα ατύχημα με τη μοτοσυκλέτα στην Tulsa της Οκλαχόμα, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα πέντε σπασμένα οστά: τρία σπασμένα πλευρά, μια σπασμένη κλείδα και μια ραγισμένη ωμοπλάτη.

Δισκογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημος ιστότοπος
Ουμούρ του Αϊδινίου

Ο Ουμούρ Γαζί, Γαζί Ουμούρ ή Ουμούρ το Λιοντάρι , σύγχρονη τουρκική: Aydınoğlu Umur Bey, (π. 1309–1348), γνωστός και ως Ουμούρ Πασάς  ήταν ο δεύτερος Τούρκος μπέης τού Αϊδινίου, στην ακτή τού Αιγαίου της Μ. Ασίας, από το 1334 έως το 1348. Ήταν διάσημος για τις ναυτικές του αποστολές. Ως συγγραφέας, ποιητής και προστάτης των τεχνών και των επιστημών, το Kαλιλά και Ντεμνά μεταφράστηκε για πρώτη φορά στα περσικά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.

Σταδιοδρομία 
Ο Ουμούρ περιγράφηκε σε ένα επικό χρονικό Düstürnâme-i Enverî, γραμμένο από τον ποιητή και ιστορικό Ενβερί κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού σουλτάνου Μεχμέτ Β΄, ως «το «λιοντάρι τού Θεού» που ηγείται ενός δίκαιου και ιερού πολέμου κατάκτησης εναντίον των «κακών» και των απίστων Χριστιανών".  Σύμφωνα με μία αναξιόπιστη, αλλά περιγραφική πηγή, δύο Βενετοί πρεσβευτές παρατήρησαν ότι ήταν πάρα πολύ παχύς με στομάχι «σαν κασετίνα κρασιού». Τον είχαν βρει να φοράει μεταξωτά, να πίνει γάλα αμυγδάλου και να τρώει αυγά με μπαχαρικά από χρυσό κουτάλι.  Ο Ουμούρ Γαζί ήταν πιστός σύμμαχος και φίλος τού Αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τού παρείχε υλική βοήθεια κατά τις στρατιωτικές του εκστρατείες, ιδιαίτερα κατά τον Βυζαντινό Εμφύλιο Πόλεμο των ετών 1341–1347.  Προφανώς έστειλε 380 πλοία και 28.000 άνδρες για να τον βοηθήσουν στη σύγκρουση, και πολιόρκησε την πόλη Διδυμότειχο στη Θράκη, στην Ελλάδα.  Ο Αυτοκράτορας Ιωάννης ΣΤ΄ φέρεται να θρήνησε τον θάνατό του.  Στο απόγειο της ισχύος του, το εμιράτο τού Αϊδινίου διέθετε 350 πλοία και 15.000 άνδρες.

Η λεηλασία τού Ουμούρ στη χριστιανική ναυτιλία, οδήγησε στην κήρυξη των Σταυροφοριών για τη Σμύρνη εναντίον του από τον πάπα Κλήμη ΣΤ΄ το 1343. Το 1348 ο στόλος του καταστράφηκε από συμμαχικό στόλο από τη Βενετία, τους Ιππότες της Ρόδου και την Κύπρο. Ο Ουμούρ σκοτώθηκε από καταιγισμό βελών, σκαρφαλώνοντας στα τείχη τού Κάστρου της Σμύρνης, κατά τη διάρκεια μίας προσπάθειας ανακατάληψης. Στη θέση του διορίστηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Χιζίρ Μπέης. 

Η σύγχρονη συνοικία της Σμύρνης Gaziemir (Γαζί Εμίρ) πήρε το όνομά του.

Bιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 
 

Βυζαντινοτουρκικοί Πόλεμοι
Νταρ ελ-Μαχζέν (Ραμπάτ)

Το Νταρ ελ-Μαχζέν (, Βερβερικά:  ⵜⴰⴷⴰⵔⵜ ⵏ ⵎⴿⵣⵏ) είναι η κύρια και επίσημη κατοικία του βασιλιά του Μαρόκου. Βρίσκεται στην κοινότητα Τουάργκα του Ραμπάτ, της πρωτεύουσας του Μαρόκου. Η επίσημη ονομασία του είναι El Mechouar Essaid Palace, που σημαίνει «Ο χώρος του Παλατιού της Ευτυχίας».

Ιστορία 
Οι αλαουίτες σουλτάνοι και οι βασιλιάδες διατηρούν ένα παλάτι στο Ραμπάτ από τον 18ο αιώνα, που βασιλεύει ο σουλτάνος Μοχάμεντ μπεν Αμπντάλα, ο οποίος χρησιμοποίησε το Ραμπάτ ως μια από τις αυτοκρατορικές του κατοικίες και ανακαίνισε βασιλικά ανάκτορα σε άλλες πόλεις.   Το σημερινό κτήριο χτίστηκε το 1864 από τον Μωάμεθ Δ', για να αντικαταστήσει το παλαιότερο παλάτι. 

Όταν το μεγαλύτερο μέρος του Μαρόκου τέθηκε υπό γαλλικό έλεγχο το 1912, η αποικιακή διοίκηση ήθελε ο σουλτάνος να τοποθετηθεί σε μεγάλο βαθμό σε ένα μέρος, κοντά στο δικό του διοικητικό αρχηγείο, προκειμένου να δείξει την αποδοχή του στο νέο καθεστώς.  Αν και οι βασιλιάδες είχαν πολλές κατοικίες στη διάθεσή τους, όταν ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία το 1955, επέλεξαν να διατηρήσουν το παλάτι Νταρ ελ-Μαχζέν ως το κύριο παλάτι του μονάρχη.  

Μερικοί μονάρχες, ιδιαίτερα ο Μωάμεθ Ε ', προτιμούσαν το μικρότερο και σχετικά απομονωμένο παλάτι του Νταρ ες-Σαλάαμ, πιο έξω από το κέντρο της πόλης, διατηρώντας το Νταρ ελ-Μαχζέν ως επίσημη και διοικητική κατοικία τους. 

Πολλά σημαντικά γεγονότα στη ζωή αρκετών Μαροκινών βασιλιάδων έχουν λάβει χώρα στο παλάτι, συμπεριλαμβανομένης της γέννησης του Χασάν Β' το 1929  και της τελετής γάμου του Μωάμεθ ΣΤ' και της Σαλμά Μπενάνι το 2002.

Σχεδιασμός και κατασκευή 

Το παλάτι βρίσκεται στο τέλος του mechouar, ενός μεγάλου χώρου παρελάσεων που περιέχει επίσης ένα μικρό τζαμί. Το mechouar χρησιμοποιείται για μεγάλες δημόσιες συνελεύσεις, όπως η επιστροφή από την εξορία του Μωάμεθ Ε' το 1955.

Εκτός από χώρο διαβίωσης για τον βασιλιά και τη βασιλική οικογένεια, υπάρχει κατάλυμα για τη Μαροκινή Βασιλική Φρουρά. Το συγκρότημα του παλατιού περιέχει επίσης το Collège Royal, ένα σχολείο για ανώτερα μέλη της βασιλικής οικογένειας,  ένα σχολείο μαγειρικής,  και μια βιβλιοθήκη στο ισόγειο, που χτίστηκε, για να περιέχει τη συλλογή χειρογράφων του Χασάν Β'. 

Υπάρχουν εκτεταμένοι κήποι γύρω από το παλάτι, ο σχεδιασμός των οποίων επηρεάστηκε από τη γαλλική επισημότητα, τα παραδοσιακά αραβικά μοτίβα και την τοπική κηπουρική.

Παραπομπές 

Μαρόκο
Κτίρια και κατασκευές στο Μαρόκο
Μαροκινή μοναρχία
Σουλεϊμάν Α΄ της Περσίας

Ο Σουλεϊμάν Α΄,  Σαχ Σολεϊμάν, γεννημένος ως Σαμ Μιρζά, (Φεβρουάριος ή Μάρτιος 1648 – 29 Ιουλίου 1694) ήταν ο 8ος και ο προτελευταίος σάχης τού Ιράν των Σαφαβιδών από το 1666 έως το 1694. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού Aμπάς Β΄ και της παλλακίδας του Nακιχάτ Χανούμ. Γεννημένος ως Σαμ Μιρζά, πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο χαρέμι ανάμεσα σε γυναίκες και ευνούχους, και η ύπαρξή του ήταν κρυμμένη από το κοινό. Όταν ο Aμπάς Β΄ απεβίωσε το 1666, ο μεγάλος βεζίρης του Mιρζά Μοχάμαντ Καρακί, δεν γνώριζε ότι ο σάχης είχε έναν γιο. Ο 19ετής Σαμ Μιρζά στέφθηκε βασιλιάς με το βασιλικό όνομα Σαφί Β', από το όνομα τού παππού του, Σαφί Α΄. Η βασιλεία του ως Σαφί Β΄ υπέστη ενοχλητικά γεγονότα, που οδήγησαν σε μία δεύτερη στέψη, που τού έγινε στις 20 Μαρτίου 1668, ταυτόχρονα με το Nοβρούζ, στην οποία στέφθηκε βασιλιάς ως Σουλεϊμάν Α'.

Μετά τη δεύτερη στέψη του, ο Σουλεϊμάν Α΄ αποσύρθηκε στο χαρέμι του για να απολαύσει τις ερωτικές δραστηριότητες και το υπερβολικό ποτό. Ήταν αδιάφορος για τις κρατικές υποθέσεις και συχνά δεν εμφανιζόταν στο κοινό για μήνες. Ως αποτέλεσμα της αδράνειάς του, η βασιλεία τού Σουλεϊμάν Α΄ ήταν απαλλαγμένη από θεαματικά γεγονότα, με τη μορφή μεγάλων πολέμων και εξεγέρσεων. Για τον λόγο αυτό, οι δυτικοί σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν τη βασιλεία τού Σουλεϊμάν Α΄ ως «αξιοσημείωτη για το τίποτα», ενώ τα χρονικά της αυλής των Σαφαβιδών απέφυγαν να καταγράψουν τη θητεία του. Η βασιλεία τού Σουλεϊμάν Α΄ είδε την παρακμή τού στρατού των Σαφαβιδών, σε σημείο που οι στρατιώτες έγιναν απείθαρχοι και δεν έκαναν καμία προσπάθεια να υπηρετήσουν, όπως τους απαιτούνταν. Ταυτόχρονα, τα ανατολικά σύνορα τού βασιλείου ήταν υπό τις συνεχείς επιδρομές από τους Ουζμπέκους και τους Καλμίκους.

Στις 29 Ιουλίου 1694, ο Σουλεϊμάν Α΄ απεβίωσε από συνδυασμό ποδάγρας (ουρικής αρθρίτιδας) και χρόνιου αλκοολισμού του. Συχνά θεωρούμενη ως αποτυχία στην εξουσία, η βασιλεία τού Σουλεϊμάν ήταν η αφετηρία της τελικής παρακμής των Σαφαβιδών: η αποδυναμωμένη στρατιωτική ισχύς, η πτώση της γεωργικής παραγωγής και η διεφθαρμένη γραφειοκρατία, όλα ήταν μία προειδοποίηση για την ανησυχητική διακυβέρνηση τού διαδόχου του, Σολτάν Χοσεΐν, τού οποίου η βασιλεία είδε το τέλος της δυναστείας των Σαφαβιδών. Ο Σουλεϊμάν Α΄ ήταν ο πρώτος σάχης των Σαφαβιδών, που δεν περιπολούσε το βασίλειό του και δεν οδήγησε ποτέ στρατό, παραχωρώντας έτσι τις κυβερνητικές υποθέσεις στους με επιρροή ευνούχους της αυλής, στις γυναίκες του χαρεμιού και στον σιιτικό ανώτατο κλήρο. Ίσως η μόνη θαυμαστική πτυχή της βασιλείας του ήταν η εκτίμηση της τέχνης, γιατί το Φαράνγκι-Σαζί, ή το δυτικό στυλ ζωγραφικής, είδε το ζενίθ του υπό τη χορηγία τού Σουλεϊμάν Α΄.

Η κατάσταση πριν από αυτόν

Πρώιμη ζωή

Βασιλεύει ως Σαφί Β΄

Πρώτη στέψη

Αναταραχή και καταστροφές

Δεύτερη στέψη

Βασιλεύει ως Σουλεϊμάν Α΄

Αποξενώνεται ως βασιλιάς

Μεγάλος Βεζίρης τού σεΐχ Αλί Χαν

Οι κενές αυλικές θέσεις

Μετέπειτα έτη και τέλος

Πολιτική

Θρησκεία

Διπλωματία

Τέχνες

Προσωπικότητα και εμφανίσεις

Νομισματοκοπία

Υστεροφημία

Βιβλιογραφικές αναφορές

Σημειώσεις

Αναφορές

Βιβλιογραφία
Ταχμάσπ Β΄ της Περσίας

Ο Ταχμάσπ Β΄,  ή  , (1704; – 11 Φεβρουαρίου 1740) ήταν ένας από τους τελευταίους Σαφαβίδες ηγεμόνες της Περσίας (Ιράν).

Το όνομα 
"Tαχμάσπ" ( Ταχμάσμπ) είναι ένα νέο περσικό όνομα, που τελικά προέρχεται από το παλαιό ιρανικό *ta(x)ma-aspa, που σημαίνει «έχοντας γενναία άλογα».  Το όνομα είναι μία από τις λίγες περιπτώσεις ενός ονόματος από το Σαχναμέχ, που χρησιμοποιείται από μία δυναστεία της ισλαμικής εποχής με έδρα το Ιράν.  Στο Σαχναμέ, ο Tαχμάσπ είναι ο πατέρας του Zαάβ, τού προτελευταίου σάχη της δυναστείας των Πισνταντιάν.

Βιογραφία 
Ο Ταχμάσπ ήταν γιος τού Σολτάν Χοσεΐν, τού σάχη τού Ιράν εκείνη την εποχή. Όταν ο Σολτάν Χοσεΐν αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τους Αφγανούς το 1722, ο πρίγκιπας Tαχμάσπ ήθελε να διεκδικήσει τον θρόνο. Από την πολιορκημένη πρωτεύουσα των Σαφαβιδών, το Ισπαχάν, κατέφυγε στην Ταμπρίζ, όπου ίδρυσε κυβέρνηση. Κέρδισε την υποστήριξη των σουνιτών μουσουλμάνων τού Καυκάσου (ακόμη και των προηγουμένως επαναστατημένων Λεζγκίων), καθώς και πολλών φυλών Κιζιλμπάς (συμπεριλαμβανομένων των Αφσάρ, υπό τον έλεγχο τού -μελλοντικού ηγεμόνα του Ιράν- Ναντέρ Σαχ).

Ρωσο-περσικός πόλεμος 
Τον Ιούνιο του 1722 ο Πέτρος Α΄ ο Μέγας, τσάρος της γειτονικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας, κήρυξε τον πόλεμο στο Ιράν των Σαφαβιδών σε μία προσπάθεια να επεκτείνει τη ρωσική επιρροή στις περιοχές της Κασπίας και τού Καυκάσου και να αποτρέψει την αντίπαλό του, την Οθωμανική αυτοκρατορία, από εδαφικά κέρδη στην περιοχή, σε βάρος του παρακμιακού Ιράν των Σαφαβιδών.

Η ρωσική νίκη επικυρώθηκε με την εκχώρηση από τους Σαφαβίδες εδαφών τού Ιράν στον Βόρειο και Νότιο Καύκασο και τη σύγχρονη ηπειρωτική χώρα τού Βόρειου Ιράν, που περιλαμβάνει τις πόλεις Ντένμπεντ (νότιο Νταγκεστάν) και Μπακού και τα κοντινά γύρω εδάφη τους, καθώς και τις επαρχίες Γκιλάν, Σιρβάν, Mαζανταράν, και Aστραμπάντ στη Ρωσία σύμφωνα με τη συνθήκη της Αγίας Πετρούπολης (1723) . 

Ο Ταχμάσπ Β΄ κέρδισε επίσης τελικά την αναγνώριση τόσο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όσο και της Ρωσίας, που η καθεμία ανησυχούσε μήπως η άλλη αποκτούσε υπερβολική επιρροή στο Ιράν. 

Μέχρι το 1729, ο Tαχμάσπ Β΄ είχε τον έλεγχο τού μεγαλύτερου μέρους της χώρας. Αμέσως μετά την ανόητη οθωμανική εκστρατεία τού 1731, καθαιρέθηκε από τον μελλοντικό Nαντέρ Σαχ το 1732 υπέρ τού γιου του, Aμπάς Γ΄. Και οι δύο δολοφονήθηκαν στο Σαμπζεβάρ το 1740 από τον μεγαλύτερο γιο τού Nαντέρ Σαχ, Ρεζά-κολί Μιρζά.

Δείτε επίσης 
 Η εκστρατεία του Tαχμάσπ το 1731
 Οθωμανο-περσικός πόλεμος (1730-35)

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 
 
 
 
 
 
 Lawrence Lockhart, Nadir Shah (London, 1938)
 The Armenian Rebellion of the 1720s and the Threat of Genocidal Reprisal, Armen Ayvazyan, Yerevan 1997
Αμπάς Γ΄ της Περσίας

Ο Αμπάς Γ΄ (Ιανουάριος 1732 – Φεβρουάριος 1740) ,, ήταν γιος τού Σαχ Tαχμάσπ Β΄ και της Σαχπαρί Μπεγκούμ της δυναστείας των Σαφαβιδών και βασίλευσε από το 1732 έως το 1736. Μετά την εκθρόνιση τού πατέρα του από τον Nαντέρ Χαν (τον μελλοντικό Nαντέρ Σαχ), το νήπιο Αμπάς διορίστηκε ονομαστικός ηγεμόνας τού Ιράν στις 7 Σεπτεμβρίου 1732.  Ο Nαντέρ Χαν, ο οποίος ήταν ο πραγματικός ηγεμόνας της χώρας, ανέλαβε τις θέσεις τού αναπληρωτή τού κράτους και τού αντιβασιλιά. Ο Aμπάς Γ΄ καθαιρέθηκε τον Μάρτιο τού 1736, όταν ο Nαντέρ Χαν είχε στεφθεί ως Nαντέρ Σαχ. Αυτό σήμανε το επίσημο τέλος της δυναστείας των Σαφαβιδών. Ο Aμπάς στάλθηκε για να ενωθεί με τον πατέρα του στη φυλακή στο Σαμπζεβάρ τού Χορασάν. 

Το 1738, ο Nαντέρ Σαχ ξεκίνησε εκστρατεία στο Αφγανιστάν και την Ινδία, αφήνοντας τον γιο του Ρεζά Κολί Μιρζά να κυβερνά το βασίλειό του ερήμην του. Ακούγοντας φήμες ότι ο πατέρας του είχε αποβιώσει, ο Ρεζά έκανε προετοιμασίες για την ανάληψη του στέμματος. Σύμφωνα με την πιο «έγκριτη αφήγηση»,  ο Moχάμεντ Χοσεΐν Χαν Κατζάρ, στον οποίο είχε ανατεθεί η επίβλεψη τού Αμπάς Γ΄ και τού πατέρα του σε αιχμαλωσία, προειδοποίησε τον Ρεζά, ότι στο άκουσμα της είδησης τού θανάτου τού Nαντέρ, οι κάτοικοι τού Σαμπζεβάρ θα ξεσηκωθούν σε εξέγερση, ελευθερώνοντας τον Tαχμάσπ Β΄ και τοποθετώντας τον ξανά στον θρόνο. Ο Ρεζά έδωσε στον Μοχάμεντ Χοσεΐν εντολή να εκτελέσει τον Ταχμάσπ Β΄ και τους γιους του, για να αποφευχθεί αυτό.

Ο Μοχάμεντ Χοσεΐν στραγγάλισε τον Ταχμάσπ Β΄, έκοψε τον νεαρό Αμπάς Γ΄ με το σπαθί του και σκότωσε επίσης τον αδελφό του Εσμαΐλ. Σύμφωνα με τον Mιχαήλ Άξγουορθι, η χρονολόγηση αυτών των γεγονότων είναι εικαστική, αλλά πιθανότατα έλαβαν χώρα τον Μάιο ή τον Ιούνιο του 1739.  Άλλες πηγές ( Ιρανική Εγκυκλοπαίδεια, Λόκχαρτ) προτιμούν το 1740.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Βιβλιογραφία 
 Michael Axworthy Sword of Persia: Nader Shah: From Tribal Warlord to Conquering Tyrant (IB Tauris, 2006)
 L. Lockhart, Nadir Shah, Λονδίνο, 1938
 RM Savory, Encyclopaedia Iranica
Μονή Κορώνης Καρδίτσας

Η Μονή Κορώνης ή το Μοναστήρι της Παναγιάς της Κορώνας ή Ιερά Κοινοβιακή Μονή Παναγίας Κορώνης βρίσκεται στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, δυτικά της Λίμνης Πλαστήρα, σε απόσταση περίπου 10 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Μορφοβούνι και 18 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Από το 1967 έχει κηρυχθεί  ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Ιστορικά στοιχεία
Η Μονή Κορώνης αρχικά κτίστηκε στις αρχές του 12ου αιώνα (1123) από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Κομνηνό Β' επάνω στα ερείπια αρχαίου ειδωλολατρικού ναού, όταν βρέθηκε στο σημείο όπου σήμερα είναι το παρεκκλήσι της Παναγίας των Αγγέλων, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Κορώνης. Η τότε ονομασία της ήταν "Μονή της Κρυεράς Πηγής" αλλά στη συνέχεια το μοναστήρι παρήκμασε και καταστράφηκε, πιθανόν από επιδρομές βαρβάρων. Ξανακτίστηκε τον 16ο αιώνα και το καθολικό του, το οποίο είναι αφιερωμένο στο Γενέθλιον της Θεοτόκου, είναι τετρακιόνιος αθωνίτικου τύπου ναός, κατάγραφος στο εσωτερικό του με τοιχογραφίες του 1587. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας  λειτουργούσε Σχολή του Γένους στην οποία δίδαξαν προσωπικότητες της εποχής, όπως ὁ Αναστάσιος Γόρδιος, αλλά και Κρυφό Σχολειό. Στη μονή φυλάσσεται η Κάρα του Νεομάρτυρα Σεραφείμ. 

Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην κοινότητα Μεσενικόλα. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο:

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η ιστοσελίδα της Μονής Κορώνης

Φωτογραφίες

Παραπομπές

 

Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Κορωνης
Ισμαήλ Β΄ της Περσίας

Ο Ισμαήλ Β΄, , γεννημένος ως Ισμαήλ Μιρζά, (31 Μαΐου 1537 – 24 Νοεμβρίου 1577) ήταν ο τρίτος σάχης τού Ιράν των Σαφαβιδών από το 1576 έως το 1577. Ήταν ο δεύτερος γιος τού Tαχμάσπ Α΄ από την κύρια σύζυγό του, Σουλτανούμ Μπεγκούμ. Με τις διαταγές τού Ταχμάσπ Α΄, ο Iσμαήλ Β΄ πέρασε είκοσι χρόνια φυλακισμένος στο Κάστρο Καχνταχέχ. είτε για τις επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις του με τους ισχυρούς υποτελείς τού βασιλείου, είτε για την αυξανόμενη δημοτικότητά του μεταξύ των φυλών των Κιζιλμπάς, με αποτέλεσμα ο Ταχμάσπ Α΄ να γίνει επιφυλακτικός με την επιρροή τού γιου του.

Ο Tαχμάσπ Α΄ απεβίωσε το 1576 χωρίς να έχει ορίσει κληρονόμο. Ο Ισμαήλ, με την υποστήριξη της αδελφής του, Παρί Χαν Χανούμ, νίκησε τους αντιπάλους του και σφετερίστηκε το στέμμα. Για να ανακουφιστεί από πιθανούς διεκδικητές, ο Ισμαήλ Β΄ εκκαθάρισε όλα τα άρρενα μέλη της βασιλικής οικογένειας, εκτός από τον αμφιθαλή αδελφό του, Μοχάμαντ Χονταμπάντα και τους τρεις γιους του. Φοβούμενος την επιρροή των Κιζιλμπάς στη διοίκηση και τον στρατό, ο Ισμαήλ Β΄ τους αντικατέστησε με άτομα που εμπιστευόταν. Ο Ισμαήλ Β΄ υποτίμησε τους μελετητές τού Σιιτικού Ισλάμ και αναζήτησε πνευματική καθοδήγηση με τους σουνιτικούς ουλεμάδες τού Ισλάμ. Αυτό ήταν ίσως από κακία για τον πατέρα του, ο οποίος ήταν αφοσιωμένος Σιίτης.

Προς τους τελευταίους μήνες της βασιλείας του, ο Ισμαήλ Β΄ απέφευγε την Παρί Χαν και ζήτησε τη σύλληψή της, παρά τις προσπάθειές της να τον κάνει βασιλιά. Στις 24 Νοεμβρίου 1577, ο Ισμαήλ Β΄ απεβίωσε απροσδόκητα από άγνωστους λόγους, αλλά η γενική άποψη είναι ότι δηλητηριάστηκε είτε από την Παρί Χαν Χανούμ, είτε από τους ηγέτες των Κιζιλμπάς. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, ο τυφλός Moχάμαντ Χονταμπάντα. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούσαν τον Ισμαήλ Β΄ ως έναν παράλογο, διεστραμμένο και ανίκανο ηγεμόνα, που έφερε τη δυναστεία των Σαφαβιδών στο χείλος της κατάρρευσης. Ωστόσο, ορισμένοι σύγχρονοι χρονικογράφοι τον παρουσιάζουν και ως δίκαιο βασιλιά. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν τις πολιτικές του καταστροφικές και την προσωπικότητά του ασυνήθιστα αδίστακτη, ακόμη και για τα πρότυπα της περιόδου.

Πρώιμη ζωή

Πριν την ενθρόνιση

Κυβερνήτης τού Χεράτ

Φυλάκιση

Βασιλεία

Οικογενειακή εκκαθάριση

Το τέλος

Ιστοριογραφία

Νομισματοκοπία

Βιβλιογραφικές αναφορές

Σημειώσεις

Αναφορές

Βιβλιογραφία
Ισμαήλ Γ΄ της Περσίας

Ο Αμπού Τοράμπ (), περισσότερο γνωστός με το δυναστικό του όνομα Ισμαήλ Γ΄ (  ), ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών, ο οποίος βασίλευσε ως ανδρείκελο υπό την εξουσία τού Aλί Μαρντάν Χαν Μπαχτιαρί για σύντομο χρονικό διάστημα από το 1750 έως το 1751, και στη συνέχεια υπό τον ηγεμόνα των Zαντ, Kαρίμ Χαν Ζαντ από το 1751 μέχρι το τέλος του το 1773.

Βιογραφία 
Τον Μάιο τού 1750 ο φύλαρχος των Τσαχάρ Λανγκ, Aλί Μαρντάν Χαν Μπαχτιαρί και ο οπλαρχηγός Ζαντ Kαρίμ Χαν εισέβαλαν στις πύλες τού Iσπαχάν: ο κυβερνήτης του Aμπούλ-Φαθ Χαν Μπαχτιαρί και άλλοι εξέχοντες κάτοικοι συγκεντρώθηκαν για να προστατεύσουν το φρούριο της πόλης, αλλά συμφώνησαν να παραδοθούν και να συνεργαστούν μαζί τους, μετά τις εύλογες προτάσεις τού Aλί Μαρντάν.  Ο Αμπούλ-Φαθ, μαζί με τον Aλί ΜΑρντάν και τον Kαρίμ Χαν, σχημάτισαν συμμαχία στο δυτικό Ιράν υπό την κάλυψη της αποκατάστασης της δυναστείας των Σαφαβιδών, διορίζοντας τον 17χρονο Aμπού Τοράμπ ως μαριονέτα-κυβερνήτη: στις 29 Ιουνίου, ο Αμπού Τοράμπ ανακηρύχθηκε σάχης και έλαβε το δυναστικό όνομα Ισμαήλ Γ΄. 

Ο Aλί ΜΑρντάν πήρε στη συνέχεια τον τίτλο τού Βακιλ-έ νταουλάτ ("αναπληρωτής τού κράτους")  ως επικεφαλής της διοίκησης, ενώ ο Aμπούλ-Φαθ διατήρησε τη θέση του ως κυβερνήτη τού Ισπαχάν και ο Kαρίμ Χαν διορίστηκε διοικητής (σαρντάρ) τού στρατού, και τού δόθηκε το καθήκον να κατακτήσει το υπόλοιπο Ιράν. Ο Aλί Μαρντάν τελικά έσπασε τη συμμαχία, σκοτώνοντας τον Aμπουλ-Φαθ και αποσπώντας βαρύ φόρο από τους κατοίκους.

Τον Ιανουάριο του 1751, ο Καρίμ Χαν επέστρεψε στο Ισπαχάν και αποκατέστησε την τάξη στην πόλη. Σύντομα έλαβε χώρα μία μάχη μεταξύ αυτού και του Αλί Μαρντάν στο Λουριστάν: κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Ισμαήλ Γ΄ και ο Ζακαρία Χαν (που ήταν τώρα βεζίρης του), μαζί με αρκετούς εξέχοντες αξιωματικούς, εγκατέλειψαν τον Αλί Μαρντάν και ενώθηκαν με τον Καρίμ Χαν, ο οποίος τελικά βγήκε νικητής, αναγκάζοντας τον Αλί Μαρντάν και τα υπολείμματα των ανδρών του, μαζί με τον κυβερνήτη τού Λουριστάν, Ισμαήλ Χαν Φεϊλί, να υποχωρήσουν στο Χουζεστάν.  Μετά την άνοδο τού Καρίμ Χαν ως βακίλ (αντιβασιλιά) την ίδια χρονιά, ο Ισμαήλ κρατήθηκε σε ασφαλή κράτηση στο οχυρό τού Αμπαντέχ, όπου έζησε μέχρι το τέλος του, το 1773.

Πηγές 
 Perry, John R. (2011). "Karim Khan Zand". Encyclopaedia Iranica, Vol. XV, Fasc. 6. pp. 561–564.
 Perry, John R. (1998). "Esma'il Safawi". Encyclopaedia Iranica, Vol. VIII, Fasc. 6. p. 636.

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Perry, John R. (1983). "Abu'l-Fath Khan Bakhtiari". Archived copy. Encyclopaedia Iranica, Vol. I, Fasc. 3. p. 285. Archived from the original on 2013-05-16. Retrieved 2017-04-11.

Παραπομπές
Σουλεϊμάν Β΄ της Περσίας

O Mιρ Σαγιέντ Mουχάμαντ Mαρασί (Ιούνιος 1714Μάιος 1763), περισσότερο γνωστός με το δυναστικό του όνομα Σουλεϊμάν Β΄ (), ήταν ένας διεκδικητής των Σαφαβιδών, που κατάφερε για λίγο να γίνει ηγεμόνας ορισμένων περιοχών τού Ιράν από το 1749 έως το 1750. Ήταν υπεύθυνος για τις υποθέσεις τού ιερού τού Ιμάμη Ρεζά στην πόλη Μασχάντ.

Ο νεαρός Σαχρόχ είχε ενθρονιστεί στη Mασχάντ τον Οκτώβριο του 1748 από Ιρανούς ευγενείς. Δύο μήνες αργότερα ο Ιμπραήμ αυτοανακηρύχτηκε σάχης, αλλά νικήθηκε και τράπηκε σε φυγή. Ο Σαγίντ Mουχάμαντ αρνήθηκε να τον δεχτεί στο ιερό της πόλης Mασάντ. Η μητέρα τού Σαγίντ Μουχάμαντ ήταν κόρη τού σάχη Σουλεϊμάν Α΄  των Σαφαβιδών και έτσι το 1750 ενθρονίστηκε από τον Μιρ Αλάμ Χαν Χουζαϊμά και ορισμένους Κούρδους και Τζαλαγιρίδες αρχηγούς ως Σουλεϊμάν Β΄. Ο Σαχρόχ τυφλώθηκε, αλλά αποκαταστάθηκε στον θρόνο μετά από λίγους μόνο μήνες, καθώς ο Σουλεϊμάν Β΄ απομακρύνθηκε και τυφλώθηκε.

Πηγές
Λαδερά

Τα λαδερά (τούρκικα: zeytinyağlı, αραβικά: بالزيت) είναι κατηγορία πιάτων λαχανικών που μαγειρεύονται σε ελαιόλαδο στην ελληνική, στην τουρκική και στην αραβική κουζίνα.

Τα λαδερά αποτελούνται από λαχανικά, σκέτα ή γεμιστά, μαγειρεμένα σε σάλτσα με τομάτα, κρεμμύδι, σκόρδο και ελαιόλαδο και συνήθως δεν περιέχουν κρέας. Παλαιότερα, ο χυμός λεμονιού χρησιμοποιήθηκε όταν οι τομάτες ήταν εκτός εποχής.

Μπορούν να μαγειρευτούν στο ταψί ή να ψηθούν στο φούρνο.

Τα λαδερά μπορεί να σερβιριστούν μόνα τους, συνήθως με φέτα και ψωμί, ή με πατάτες, πλιγούρι ή ζυμαρικά. Μπορούν επίσης να σερβιριστούν ως συνοδευτικό για ψάρι ή κρέας.

Σερβίρονται συχνά ζεστά ή σε θερμοκρασία δωματίου και είναι δημοφιλή το καλοκαίρι. Επίσης τρώγονται συνήθως ως νηστίσιμο φαγητό.

Παραδείγματα περιλαμβάνουν:

 Λαχανικά όπως φασολάκια, κολοκυθάκια, μπάμιες, πράσα και μελιτζάνες
 Με λεμόνι, αρακά, αγκινάρες, κουκιά, καρότα και κολοκυθάκια
 Ένα μείγμα λαχανικών, που ονομάζεται τουρλού ή μπριάμ
 Ιμάμ μπαϊλντί
 Πολλά είδη φύλλων τυλιγμένα γύρω από τις γεμίσεις (κουπέπια)
 Πολλά είδη γεμιστών λαχανικών (ντολμάδες)

Δείτε επίσης 
 Γιαχνί
 Πλακί

Παραπομπές 

Χορτοφαγική κουζίνα
Ελληνική κουζίνα
Τουρκική κουζίνα
Αραβική κουζίνα
Ελαιόλαδο
Νηστίσιμα τρόφιμα
Σολτάν Μοχάμαντ Μιρζά

Ο Σολτάν Μοχάμαντ Μιρζά, γνωστός και ως Ρουζάκ Μιρζά ή Ρεζά Χονταμπαντέχ Μιρζά από τον ομώνυμο παππού του, ήταν ο τρίτος γνωστός γιος τού Σαφαβίδη σαχ Aμπάς Α΄ τού Μεγάλου (βασ. 1588-1629). 

Γεννήθηκε το 1597-98 και τυφλώθηκε το 1620-21 με εντολή τού πατέρα του.

Πηγές 
 
 Roemer, H. R. (1986). "The Safavid Period". In Lockhart, Laurence; Jackson, Peter (eds.). The Cambridge History of Iran, Volume 6: The Timurid and Safavid Periods. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20094-6.

Παραπομπές
Σαμ Μιρζά Σαφαβί

Ο Aμπολνάσρ Σαμ Μιρζά Σαφαβί (16 Οκτωβρίου 1517 – 1566) ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών, γιος τού βασιλιά (σάχη) Ισμαήλ Α΄ (βασ. 1501–1514). Ήταν λάτρης της τέχνης και ήταν ο συγγραφέας τού βιβλίου Tazkare ye Sami ή Tohfe ye Sami για την ποίηση και τους ποιητές.

Σταδιοδρομία 

Ο Ταχμάσπ Α΄, ο μεγαλύτερος αδελφός τού Σαμ Μιρζά, τον διόρισε έφηβο ως κυβερνήτη τού Χεράτ στην τρίτη του εκστρατεία στο Χορασάν και διόρισε τον Αγκζιβάρ Χαν ως επίτροπο τού Σαμ Μιρζά.

Ο Σαμ Μιρζά αρνήθηκε την ενέργεια τού αδελφού του μετά από παρότρυνση των υποστηρικτών του, αλλά μετάνιωσε αργότερα και ζήτησε συγχώρεση από τον αδελφό του. Ο Ταχμάσπ Α΄ τον συγχώρησε και τον μετέθεσε από το Χορασάν στο Καζβίν. Στο Καζβίν, ο Σαμ Μιρζά ήταν ακόλουθος τού Tαχμάσπ Α΄. Το 1549, ο Σαμ Μιρζά ζήτησε από τον αδελφό του να τού επιτρέψει να παραμείνει σε ένα μέρος για προσευχή. Ο Ταχμάσπ Α΄ τον διόρισε ως φύλακα τού μαυσωλείου τού Σαφι-αντ-ντίν Αρνταμπιλί και κυβερνήτη του Αρνταμπίλ. Την εποχή εκείνη ήταν κυβερνήτης και το σπίτι του ήταν ο τόπος συνάντησης επιστημόνων, ποιητών και καλλιτεχνών.

Το 1561 ο Σαμ Μιρζά ζήτησε από τον Ταχμάσπ Α΄ να τον στείλει στο Χορασάν. Ο Σάχης συμφώνησε, αλλά άλλαξε γνώμη αργότερα και έστειλε αυτόν και τα δύο παιδιά του στο κάστρο Καχκαχέχ κοντά στο Aρνταμπίλ. Τελικά το 1566, ο Ταχμάσπ Α΄ διέταξε το τέλος τού Σαμ Μιρζά και των παιδιών του, καθώς και των παιδιών τού Αλκά Μιρζά.

Προσωπική ζωή 
Ο Σαμ Μίρζα γεννήθηκε από μία από τις Γεωργιανές συζύγους τού Ισμαήλ Α΄.  Το 1578 ο Iσά Χαν Γκορτζί (Ιεσσαί) νυμφεύτηκε μία κόρη τού Σαμ Μιρζά, από τη σύζυγό του, μία κόρη τού Χουσάιν Χαν-έ Σαμλού.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές
Αλκάς Μιρζά

Ο Αμπούλ Γκαζί Σουλτάν Αλκάς Μιρζά (), περισσότερο γνωστός ως Aλκάς Μιρζά , (15 Μαρτίου 1516 – 9 Απριλίου 1550), ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών και δεύτερος γιος τού βασιλιά (σάχη) Ισμαήλ Α΄ (βασ. 1501–1524). Στις αρχές του 1546, με τη βοήθεια των Οθωμανών, οργάνωσε μία εξέγερση εναντίον τού αδελφού του Ταχμάσπ Α΄ (βασ. 1524–1576), που ήταν βασιλιάς εκείνη την εποχή.

Βιογραφία 
Από τους τέσσερις γιους που επέζησαν του Ισμαήλ Α΄, ο Αλκάς ήταν ο δεύτερος. Ο Σαμ Μιρζά ήταν πιθανώς ο αμφιθαλής αδελφός του, ενώ ο Μπαχράμ Μιρζά και ο (μελλοντικός βασιλιάς) Ταχμάσπ ήταν αδέλφια που γεννήθηκαν από άλλες μητέρες. Το 1532/33 τού δόθηκε η διακυβέρνηση τού Ασταραμπάντ από τον Ταχμάσπ Α΄ (που από τότε ήταν βασιλιάς), ενώ ο Μπαντρ Χαν Ουστατζλού έγινε αντιβασιλιάς του (λαλά). Τον Μάρτιο τού 1538 ο Ταχμάσπ Α΄ διέταξε τον Αλκά με τον αντιβασιλιά του να κινηθούν εναντίον τού επαναστάτη Σιρβανσάχ και έξι μήνες αργότερα διορίστηκε κυβερνήτης τού Σιρβάν, όπου παρέμεινε για τα επόμενα οκτώ χρόνια. Κατά τις συχνές εκστρατείες τού Καυκάσου υπό τη θητεία τού Ταχμάσπ Α΄, ο Αλκάς διατάχθηκε να επιτεθεί στους Κιρκάσιους, οι οποίοι ωστόσο τον νίκησαν. Στη συνέχεια διορίστηκε κυβερνήτης τού Ντερμπέντ (Darband). Εκεί άρχισε να επαναστατεί ανοιχτά, που περιελάμβανε την κοπή των δικών του νομισμάτων. Όταν το άκουσε αυτό ο Tαχμάσπ Α΄, που εκείνη την εποχή ήταν σε μία χειμερινή εκστρατεία στη Γεωργία, άρχισε να βαδίζει στο Ντερμπέντ. Ο Αλκάς στη συνέχεια διέφυγε από το Ντερμπέντ προς την Κριμαία, ενώ στις αρχές τού 1547 ο Ταχμάσπ Α΄ είχε ήδη ανακαταλάβει το Ντερμπέντ.

Καθώς η Κριμαία πέρασε στα χέρια των Οθωμανών εκείνη την εποχή, ο Αλκάς μετέβη στην Κωνσταντινούπολη δια θαλάσσης, φτάνοντας εκεί προς τα τέλη τού καλοκαιριού τού 1547.  Στην Κωνσταντινούπολη επικοινώνησε με τον Οθωμανό σουλτάνο Σουλεϊμάν, εξηγώντας τον λόγο της αναχώρησής του από το Ιράν, καθώς και την επιθυμία του να επιστρέψει εκεί ως Οθωμανός πελάτης. Όταν το άκουσε αυτό, ο Σουλεϊμάν μετακόμισε βιαστικά από την Αδριανούπολη για να συναντήσει τον εξόριστο Αλκά,  ο οποίος υποσχέθηκε την ισχυρή υποστήριξη των Κιζιλμπάς, εάν ο Σουλεϊμάν μπορούσε να τον βοηθήσει. Τότε μπορεί να είχε προσηλυτιστεί στον Σουνισμό.

Δείτε επίσης 
 Οθωμανο-σαφαβιδικός πόλεμος (1532-55)

Πηγές

Παραπομπές
Μπαχράμ Μιρζά Σαφαβί

Ο Μπαχράμ Μιρζά () ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών, κυβερνήτης τού Χορασάν, τού Γκιλάν και τού Χαμαντάν. Είναι επίσης γνωστό ότι είναι καλλιγράφος, ζωγράφος, ποιητής, μουσικός και προστάτης των τεχνών.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1517 από τον Ισμαήλ Α΄ και την Τουρκμένια σύζυγό του Tατζλού Χανούμ στα λιβάδια τού Σουρλούκ κοντά στη Mαραγκά -ένα μέρος που ο Ισμαήλ αγαπούσε να περνάει χρόνο - ως ο μικρότερος γιος του. Ήταν αμφιθαλής αδελφός τού μελλοντικού σάχη Ταχμάσπ Α΄. Η δημόσια υπηρεσία του ξεκίνησε το 1530, όταν ήταν μόλις 13 ετών, με μία θέση στη διακυβέρνηση του Χορασάν με τον Γκαζί Χαν Τακαλού ως κηδεμόνα (<i>λάλα</i>) με πρωτεύουσα την επαρχία Χεράτ. Αυτή η εμπειρία αποδείχθηκε πολύ δύσκολη για τον νεαρό πρίγκιπα, καθώς έπρεπε να αντιμετωπίσει τον Ουμπαϊντουλάχ Χαν των Σαϊμπανιδών. Ωστόσο, μόλις ο Ουμπαϊντουλάχ υποχώρησε, ο Tαχμάσπ έφτασε στο Χορασάν το 1533 για να πολεμήσει ενάντια στους Ουζμπέκους. Ο Μπαχράμ συνόδευσε τον αδελφό του στο κεντρικό πλευρό στη μάχη κοντά στο Τζαμ.  Ωστόσο, δεδομένου ότι οι δυνάμεις Tακαλού έφυγαν από τη μάχη, ο κυβερνήτης τού Χορασάν ανακλήθηκε από τον Γκαζί Χαν Τακαλού και τον Μπαχράμ Μιρζά από τον Tαχμάσπ, ο οποίος το παραχώρησε σε έναν άλλο αδελφό, τον Σαμ Μιρζά.

Συμμετείχε στον Οθωμανο-Σαφαβιδικό πόλεμο με τον Αλκά Μιρζά το 1534, όπου απέδειξε τη στρατιωτική του ανδρεία.  Μετά από λίγο, ονομάστηκε κυβερνήτης τού Γκιλάν από τον Tαχμάσπ, που σχεδίαζε να προσαρτήσει εδάφη τού Kαρκιγιά Χασάν (πατέρα τού Χαν Αχμάντ Χαν). Ωστόσο, δεν κατάφερε να επιβάλει την κεντρική εξουσία και κατέφυγε στο Καζβίν μετά από λίγο. Σύμφωνα με τον Κόλιν Μίτσελ, αυτό οδήγησε στην αποδοκιμασία τού αδελφού του. 

Ο επόμενος διορισμός του ήταν στη διακυβέρνηση τού Χαμαντάν το 1546. Αυτό ήταν επίσης το μέρος, όπου άρχισε να υποστηρίζει πολλούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Ντουστ Μουχάμαντ,  Ρουστάμ Αλί (ανιψιός του Kαμάλ ουντ-Ντιν Μπεχζάντ) και Μπουντάκ Μονσί Καζβινί. Εντάχθηκε σε έναν ακόμη πόλεμο αργότερα, αυτή τη φορά εναντίον τού ετεροθαλούς αδελφού του Αλκά, που ήταν υποστηρικτής της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ωστόσο, ο Aλκάς λεηλάτησε το Χαμαντάν, ενώ συνέλαβε και την οικογένεια τού Μπαχράμ. Ήταν ο Μπαχράμ, που επέτυχε την παράδοση τού Αλκά το 1549 στο Μαριβάν. Απεβίωσε στις 11 Οκτωβρίου 1549.

Οικογένεια 
Η μόνη γνωστή σύζυγος τού Μπαχράμ ήταν η Ζεϊνάμπ Σουλτάν Χανούμ, αδελφή κάποιου Ιμαντουντίν Σιρβανί. Ήταν μητέρα τού γιου του, Ιμπραήμ Μιρζά. Απεβίωσε στο Καζβίν τον Οκτώβριο τού 1570 και τάφηκε στο Mασχάντ.  Είχε τουλάχιστον τρεις γιους:

 Χουσαΐν Μιρζά  (απεβ. 1576) — Κυβερνήτης τού Σιστάν (1555-1557), τού Κανταχάρ (1557-1576), του Zαμινταβάρ και του Γκαρμσίρ (1558-1566).
 Iμπραχίμ Μιρζά  , κυβερνήτης τού Mασχάντ (1555-1562/1565-1567), τού Aρνταμπίλ (1562), τού Καέν (1562-1565), τού Σαμπζαβάρ (1567-1574), Μεγάλος Μαγιστρος των Τελετών (1574-1577) και Φύλακας τού Βασιλικού Ρεάλ (Mοχρντάρ) (1576-1577).
 Μπαντί αλ-Ζαμάν Μιρζά Σαφαβί , κυβερνήτης τού Σιστάν (1558-1577).

Βιβλιογραφικές αναφορές

Περαιτέρω ανάγνωση
Μπαντι-άλ Ζαμάν Μιρζά Σαφαβί

Ο Μπαντι-άλ Ζαμάν Μιρζά ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών, γιος τού εξέχοντος στρατιωτικού ηγέτη Μπαχράμ Μιρζά, ο οποίος ήταν ο νεότερος γιος τού Ισμαήλ Α΄, τού ιδρυτή της αυτοκρατορίας των Σαφαβιδών.

Ο Μπαντι-άλ Ζαμάν είχε δύο αδέλφια, που ονομάζονταν Iμπραχίμ Μιρζά και Σουλτάν Χουσαΐν Μιρζά.  Όταν ο πατέρας τού Μπαντι-άλ Ζαμάν απεβίωσε το 1549, αυτόν, μαζί με τα άλλα αδέλφια του φρόντισε ο θείος τους Tαχμάσπ Α΄ Σαφαβί, ο οποίος μάλιστα ανακοίνωσε τον Μπαντι-άλ Ζαμάν ως δικό του γιο. Ο Μπαντι-άλ Ζαμάν διορίστηκε κυβερνήτης τού Σιστάν το 1557 και νυμφεύτηκε την Παρί Χαν Χανούμ (η οποία ήταν τότε 10 ετών). Ωστόσο, επειδή ήταν η αγαπημένη κόρη τού Tαχμάσπ Α΄, δεν της επετράπη να πάει μαζί με τον σύζυγό της στο Σιστάν.  Σύμφωνα με τους άλλους ιστορικούς, ωστόσο, η Παρί Χαν Χανούμ αρραβωνιάστηκε μόνο με τον Μπαντι-άλ Ζαμάν, κάτι που σύμφωνα με τον Γκολσορκλί φαίνεται πιο πιστευτό. Φέρεται ότι ο γάμος δεν προχώρησε περισσότερο, αφού η Παρί Χαν Χανούμ επέλεξε μία γραφειοκρατική ζωή στην πρωτεύουσα, δίπλα στον πατέρα της, αντί για τον έγγαμο βίο στο Σιστάν. 

Στις 26 Μαρτίου 1577, ο Μπαντι-άλ Ζαμάν Μιρζά δολοφονήθηκε στην Κανταχάρ με εντολή του σάχη Ισμαήλ Β΄ (βασ. 1576–77), γιού τού Ταχμάσπ Α΄.

Πηγές 
 Soucek, P. (1988). "BAHRĀM MĪRZĀ". Encyclopaedia Iranica, Vol. III, Fasc. 5. pp. 523–524.
 Parsadust, Manuchehr (2009). "PARIḴĀN ḴĀNOM". Encyclopaedia Iranica.

Παραπομπές
Ιμπραχίμ Μιρζά

Ο πρίγκιπας Iμπραχίμ Μιρζά, Σολτάν Εμπραχίμ Μιρζά, πλήρες όνομα Aμπούλ Φαθ Σουλτάν Ιμπραχίμ Μιρζά () (Απρίλιος 1540 – 23 Φεβρουαρίου 1577) ήταν Πέρσης πρίγκιπας της δυναστείας των Σαφαβιδών, ο οποίος ήταν ευνοούμενος τού θείου και πεθερού του σάχη Ταχμάσπ Α΄. Τώρα τον θυμούνται κυρίως ως προστάτη των τεχνών, ιδιαίτερα της περσικής μικρογραφίας . Αν και το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιοθήκης και της συλλογής έργων τέχνης του καταστράφηκε -όπως φαίνεται από τη σύζυγό του- μετά τη δολοφονία του, τα σωζόμενα έργα που παρήγγειλε ο ίδιος περιλαμβάνεται το χειρόγραφο Επτά Θρόνοι (Haft Awrang) τού ποιητή Τζαμί, που βρίσκεται τώρα στη Γκαλερί Τέχνης Φρέερ στην Ουάσιγκτον DC .

Βιογραφία

Προστάτης των τεχνών

Πινακοθήκη

Σημειώσεις

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Abisaab, Rula Jurdim, Converting Persia: θρησκεία και δύναμη στην αυτοκρατορία των Safavid, IBTauris, 2004,, 9781860649707
 Babaie, Sussan, Slaves of the Shah: new elites of Safavid Iran, IBTauris, 2004, ,
 Μπρεντ, Μπάρμπαρα. «Μια άλλη καριέρα για τον Μίρζα Αλί;» στο Newman, Andrew J. (επιμ.), Κοινωνία και πολιτισμός στην πρώιμη σύγχρονη Μέση Ανατολή: μελέτες για το Ιράν στην περίοδο των Σαφαβιδών, Τόμος 1998, Τόμος 46 της Ισλαμικής ιστορίας και πολιτισμού, BRILL, 2003, ,
 "Islamic" - Μπρεντ, Μπάρμπαρα. Ισλαμική τέχνη, Harvard University Press, 1991,, 9780674468665
 Simpson, Marianna S., Ebrāhīm Mīrzā in Encyclopedia Iranica, 1997, διαδικτυακό κείμενο, πρόσβαση στις 25 Φεβρουαρίου 2011
 Soudavar, Abolala, The Age of Muhammadi, Muqarnas, 2000, PDF
 Titley, Norah M., Persian Miniature Painting, and its Influence on the Art of Turkey and India, 1983, University of Texas Press, 0292764847
 Welch, Stuart Cary. Royal Persian Manuscripts, Thames & Hudson, 1976,

Περαιτέρω ανάγνωση 
  hardback:

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Freer Gallery Διαδικτυακή έκθεση του Freer Jami
Γκάρολντ Ρεγκιστάν

Ο Γκάρολντ Γκαμπριέλιεβιτς Ρεγκιστάν (, , γεννηθείς Ουρεκλιάν, 28 Απριλίου 1924, Τασκένδη - 4 Νοεμβρίου 1999, Μόσχα) ήταν Σοβιετικός ποιητής και μεταφραστής.

Βιογραφία 
Γιος του συγγραφέα Γκαμπριέλ Αρκάντιεβιτς Ελ-Ρεγκιστάν, συν-συγγραφέα των στίχων του ύμνου της ΕΣΣΔ.

Στιχουργός περισσότερων από 400 τραγουδιών. Στρατιώτης πρώτης γραμμής.

Αποφοίτησε από το Λογοτεχνικό Ινστιτούτο το 1951. Εκτός από τη συγγραφή δικών του ποιημάτα, έκανε πολλές μεταφράσεις από τις γλώσσες των λαών της ΕΣΣΔ. Μαζί με τον συνθέτη Αντρέι Μπαμπάγιεφ, έγραψε τραγούδια για την ταινία "Γνώρισα ένα κορίτσι", τους στίχους των οποίων μετέφρασε από τα τατζικικά. Σε συνεργασία με τον συνθέτη Αρνό Μπαμπατζανιάν, έγραψε ένα από τα καλύτερα τραγούδια του, "Αναμονή", το οποίο ερμήνευσε ο Μουσλίμ Μαγκομάγιεφ.

Πέθανε το 1999. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Νοβοντέβιτσι.

Βραβεία 

 Τάγμα του Σήματος της Τιμής (27/04/1984)
Ποιητές του 20ού αιώνα
Ρώσοι ποιητές
Γκαμπριέλ Ελ-Ρεγκιστάν

Ο Γκαμπριέλ Αρκάντιεβιτς Ελ-Ρεγκιστάν (, , γεννηθείς Ουρεκλιάν, 15 Δεκεμβρίου 1899 - 30 Ιουλίου 1945) ήταν Σοβιετικός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Συν-συγγραφέας (μαζί με τον Σεργκέι Μιχαλκόφ) των στίχων του Κρατικού Ύμνου της ΕΣΣΔ (1945).

Βιογραφία 

Ο Γκαμπριέλ Ουρεκλιάν γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1899 στη Σαμαρκάνδη, σε αρμενική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν διευθυντής του γραφείου Σαμαρκάνδης της Ανατολικής Κοινωνίας, αργότερα ηγήθηκε του υποκαταστήματος της Σιβηρικής Εμπορικής Τράπεζας στη Σαμαρκάνδη.

Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα στις εφημερίδες "Η αλήθεια της Ανατολής", "Ουζμπεκική Αλήθεια". Συμμετείχε στην εκστρατεία κατά του Αρχιεπισκόπου Λουκά (Β. Φ. Βόινο-Γιασενέτσκι).

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, μετακόμισε στη Μόσχα και έγινε ανταποκριτής της εφημερίδας Ιζβέστια, έγραψε φειλέτες, δοκίμια, ταξιδιωτικές σημειώσεις (Μπελομορκανάλ, Μπαλχάς, Καραγκαντά, Τιεν-Σαν, Κουζμπάς, Μαγκνίτκα, εργοστάσιο τρακτέρ Στάλινγκραντ, Ουραλμάς, Σιμπμάς). Συμμετείχε στο ράλι Καρακούμ, σε αρκτικές πτήσεις. Γνώριζε πολλές ανατολίτικες γλώσσες. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, ήταν ανταποκριτής πρώτης γραμμής για την εφημερίδα της Πολεμικής Αεροπορίας «Γεράκι του Στάλιν».

Το 1943, μαζί με τους Μιχαλκόφ και Αλεξάντροφ, έγραψε τον Ύμνο της ΕΣΣΔ.

Σεναριογράφος της ταινίας "Ντζουλμπάρς" (1936).

Πατέρας του ποιητή Γκάρολντ Ρεγκιστάν (1924-1999).

Πέθανε στις 30 Ιουλίου 1945 στη Μόσχα. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Νοβοντέβιτσι.

Βραβεία 

 Τάγμα του Πατριωτικού Πολέμου 2ης τάξης
 Τάγμα του Ερυθρού Αστέρα

Σύνδεσμοι 

 
 Панасенко, Наталья. Маленький гигант большого гимна // Московский комсомолец. — 2003. — 5 декабря.
 Галанина-Эль-Регистан, Валентина Григорьевна [: вдова поэта Регистана] В соавторстве со Сталиным // Независимая газета. 2003. 26 сентября.
 Статья в газете «Известия» об Эль-Регистане.
Σοβιετικοί συγγραφείς
Δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Σοβιετικοί δημοσιογράφοι
Δυναστεία των Αφσαριδών

Η δυναστεία των Αφσαριδών () ήταν μία ιρανική  δυναστεία, που ιδρύθηκε από τον Nαντέρ Σαχ (βασ. 1736–1747 ) τού γένους Κιρκλού, της φυλής των Τουρκομάνων Αφσάρ.

Κατάλογος Αφσαριδών μοναρχών

Οικογενειακό δέντρο

Πηγές 

 
 
 
 
 Bulookbashi, Ali A.; Negahban, Farzin (2008). "Afshār". In Madelung, Wilferd; Daftary, Farhad (eds.). Encyclopaedia Islamica Online. Brill Online. ISSN 1875-9831.
 Oberling, P. (1984). "AFŠĀR". In Yarshater, Ehsan (ed.). Encyclopædia Iranica, Volume I/6: Afghanistan–Ahriman. London and New York: Routledge & Kegan Paul. pp. 582–586. ISBN 978-0-71009-095-9.
 Stöber, Georg (2010). "Afshār". In Fleet, Kate; Krämer, Gudrun; Matringe, Denis; Nawas, John; Rowson, Everett (eds.). Encyclopaedia of Islam, THREE. Brill Online. ISSN 1873-9830.
 Tucker, Ernest (2012). "Afshārids". In Fleet, Kate; Krämer, Gudrun; Matringe, Denis; Nawas, John; Rowson, Everett (eds.). Encyclopaedia of Islam, THREE. Brill Online. ISSN 1873-9830.

Παραπομπές

Τουρκικές δυναστείες
Σιιτικές δυναστείες
Μεσανατολικές δυναστείες
Αντέλ Σαχ

Ο Αλί-Κολί, , κοινώς γνωστός με τον βασιλικό του τίτλο Aντέλ Σαχ (επίσης γράφεται Aντίλ ;  , "ο Δίκαιος Βασιλιάς") ήταν ο δεύτερος σάχης του Ιράν των Αφσαριδών, που κυβέρνησε από το 1747 έως το 1748. Ήταν ανιψιός και διάδοχος τού Nαντέρ Σαχ (βασ. 1736–1747), ο ιδρυτής της δυναστείας των Αφσαριδών.

Ο Αντέλ Σαχ κυβέρνησε ένα πολύ μικρότερο βασίλειο από αυτό τού προκατόχου του. Η κυριαρχία του εξασφαλίστηκε μόνο στο ανατολικό Ιράν και αργότερα προσπάθησε να την εξασφαλίσει και στο δυτικό Ιράν. Χωρίς επιτυχία, σύντομα καθαιρέθηκε από τον αδελφό του Eμπραχίμ Αφσαρί, ο οποίος είχε εγκαθιδρύσει την κυριαρχία του στο δυτικό Ιράν και τώρα ανακηρύχθηκε σάχης.

Καταγωγή και πρώιμη σταδιοδρομία

Βασιλεία

Πηγές 
 
 
 Hambly, Gavin R. G. (1991). "Agha Muhammad Khan and the establishment of the Qajar dynasty". In Avery, Peter; Hambly, Gavin R. G.; Melville, Charles Peter (eds.). The Cambridge History of Iran, Volume 7: From Nadir Shah to the Islamic Republic. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 104–144. ISBN 0-521-20095-4.
 Hussein-zadeh, Huda Seyyed; Negahban, Farzin (2008). "Afshārids". In Madelung, Wilferd; Daftary, Farhad (eds.). Encyclopaedia Islamica Online. Brill Online. ISSN 1875-9831.
 
 
 Perry, John. R. (1983). "ʿĀdel Shah Afšār". In Yarshater, Ehsan (ed.). Encyclopædia Iranica, Volume I/5: Adat–Afghanistan. London and New York: Routledge & Kegan Paul. p. 452. ISBN 978-0-71009-094-2.
 Perry, John. R. (1984). "Afsharids". Encyclopædia Iranica, Vol. I, online edition, Fasc. 6. New York. pp. 587–589.
 Perry, John. R. (1997). "Ebrāhīm Shah Afšār". Encyclopædia Iranica, Vol. VIII, online edition, Fasc. 1. New York. pp. 75–76.
 Perry, John. R. (1991). "The Zand dynasty". In Avery, Peter; Hambly, Gavin R. G.; Melville, Charles Peter (eds.). The Cambridge History of Iran, Volume 7: From Nadir Shah to the Islamic Republic. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 63–104. ISBN 0-521-20095-4.
 Roemer, H. R. (1986). "The Safavid period". In Lockhart, Laurence; Jackson, Peter (eds.). The Cambridge History of Iran, Volume 6: The Timurid and Safavid Periods. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 189–351. ISBN 0-521-20094-6.  
 
 Tucker, Ernest (2012). "Afshārids". In Fleet, Kate; Krämer, Gudrun; Matringe, Denis; Nawas, John; Rowson, Everett (eds.). Encyclopaedia of Islam, THREE. Brill Online. ISSN 1873-9830.

Παραπομπές
Εμπραχίμ Αφσάρ

Ο Εμπραχίμ Μιρζά ή Eμπραχίμ Σαχ Αφσάρ, , (απεβ. το 1749) από τη Δυναστεία των Αφσαριδών ήταν ο σάχης της Περσίας κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας των Αφσαριδών από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 1748.

Βιογραφία 
Γεννημένος με το όνομα Moχάμαντ-Αλί, ήταν γιος του Eμπραχίμ Χαν Αφσάρ (Mοχάμαντ-Εμπραχίμ Μπεγκ), και επομένως αδελφός τού Aντέλ Σαχ και ανιψιός τού Nαντέρ Σαχ.  Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1739, πήρε το όνομα Eμπραχίμ Μπεγκ.  Ανέτρεψε τον αδελφό του για να καταλάβει την εξουσία και τον τύφλωσε στις 6 Ιουλίου 1748. Ωστόσο, δύο μήνες αργότερα τα δικά του στρατεύματα επαναστάτησαν εναντίον του. Σκοτώθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου, τερματίζοντας τη σύντομη βασιλεία του. Τον Εμπραχίμ διαδέχθηκε ο εγγονός τού Ναντέρ, ο Σαχρόχ Μιρζά, ο οποίος εξελέγη από τους ευγενείς για να ανέβει στο θρόνο.

Πηγές 
 Perry, John R. (1997). "EBRĀHĪM SHAH AFŠĀR". Encyclopaedia Iranica, Vol. VIII, Fasc. 1. pp. 75–76.
Καρίμ Χαν Ζαντ

Ο Moχάμαντ Καρίμ Χαν Ζαντ,  Μοχάμαντ Καρίμ Χαν-έ Ζαντ, ( ) ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Ζαντ, που κυβέρνησε από το 1751 έως το 1779. Κυβέρνησε όλο το Ιράν (Περσία) εκτός από το Χορασάν.  Κυβέρνησε επίσης μερικά από τα εδάφη τού Καυκάσου και κατέλαβε τη Βασόρα για μερικά χρόνια.

Ενώ ο Καρίμ ήταν ηγεμόνας, το Ιράν ανέκαμψε από την καταστροφή 40 χρόνων πολέμου, παρέχοντας στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο χώρα μία ανανεωμένη αίσθηση ηρεμίας, ασφάλειας, ειρήνης και ευημερίας. Τα χρόνια από το 1765 έως το τέλος τού Καρίμ Χαν το 1779, σημάδεψαν το ζενίθ της κυριαρχίας των Ζαντ.  Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, οι σχέσεις με τη Βρετανία αποκαταστάθηκαν και επέτρεψε στην Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών να έχει εμπορικό σταθμό στο νότιο Ιράν. Έκανε το Σιράζ πρωτεύουσά του και διέταξε την κατασκευή αρκετών αρχιτεκτονικών έργων εκεί. Όπως σημειώνεται από το Λεξικό της Οξφόρδης για το Ισλάμ, «ο Kαρίμ Χαν Ζαντ κατέχει μία διαρκή φήμη ως ο πιο ανθρώπινος Ιρανός ηγέτης της ισλαμικής εποχής».  Μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, τα ονόματα των προηγούμενων ηγεμόνων του Ιράν έγιναν ταμπού και οι πολίτες τού Σιράζ αρνήθηκαν να μετονομάσουν τους δύο κεντρικούς δρόμους τού Σιράζ, ο ένας από τους οποίους ήταν η οδός Kαρίμ Χαν Ζαντ (η άλλη ήταν η οδός Λοφτ Αλί Χαν Ζαντ). 

Μετά το τέλος τού Καρίμ Χαν, ξεκίνησε για άλλη μία φορά εμφύλιος πόλεμος και κανένας από τους απογόνους του δεν μπόρεσε να κυβερνήσει τη χώρα τόσο αποτελεσματικά, όσο εκείνος. Ο τελευταίος από αυτούς τους απογόνους, ο Λοτφ Αλί Χαν, εκτελέστηκε από τον ηγεμόνα των Κατζάρ, Αγκά Μοχάμαντ Χαν, ο οποίος έγινε ο μοναδικός ηγεμόνας τού Ιράν.

Υπόβαθρο και πρώιμη ζωή

Άνοδος στην εξουσία

Επιστροφή στο δυτικό Ιράν

Πόλεμος με τον Aλί Μαρντάν Χαν Μπαχτιαρί για την υπεροχή στο δυτικό Ιράν

Βασιλεία

Πόλεμος με την Οθωμανική αυτοκρατορία (1775-1776)

Σχέσεις με τον Aγκά Μοχάμαντ Χαν Κατζάρ

Χαρακτηριστικά και κληρονομιά

Διακυβέρνηση, πολιτική και κοινωνία

Η γραφειοκρατία

Σχέσεις με τις φυλετικές γενιές τού Ιράν

Επαρχιακή διοίκηση

Στρατός

Κατασκευές

Θρησκευτικές πολιτικές

Στην τέχνη

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 
 
 
 Perry, John R., Karīm Khān Zand: a history of Iran, 1747–1779 University of Chicago Press, 1979,  and One World Publications, 2006 .
 Malcolm, John, Sir, The history of Persia, from the most early period to the present time containing an account of the religion, government, usages, and character of the inhabitants of that kingdom in 2 volumes; London : Murray, 1815.; re-published by Adamant Media Corporation 2004 vol 1. ISBN 978-1-4021-5134-7; vol. 2 .

Περαιτέρω ανάγνωση
Λοτφ Αλί Χαν

Ο Λοτφ Αλί Χαν, , ( ) ήταν ο τελευταίος σάχης της δυναστείας των Ζαντ. Κυβέρνησε από το 1789 έως το 1794.

Πρώιμη ζωή

Βασιλεία 

Λίγο μετά την ανάληψη τού τίτλου του, ο κύριος αντίπαλος τού Λοτφ Αλί Χαν, ο Αγά Μοχάμαντ Χαν της δυναστείας των Κατζάρ, βάδισε νότια προς το Σιράζ. Οι δύο στρατοί τους συναντήθηκαν έξω από την πόλη, σε μία μάχη στην οποία ο Αγά Μοχάμαντ Χαν επικράτησε, χρησιμοποιώντας καμήλες για να τρομάξει τα άλογα τού Ζαντ στο πεδίο της μάχης. Παρά την ήττα αυτή, ο ηγέτης των Ζαντ μπόρεσε να κρατήσει το Σιράζ, έως ότου οι δυνάμεις των Κατζλαρ αποσύρθηκαν στην Τεχεράνη.

Το επόμενο έτος 1790, ο Λοτφ Αλί Χαν οδήγησε τις δυνάμεις του εναντίον τού κυβερνήτη τού Κερμάν, ο οποίος είχε αρνηθεί να εμφανιστεί αυτοπροσώπως, για να αναγνωρίσει τον ηγέτη του Ζαντ. Αυτή η εκστρατεία απέτυχε λόγω των σκληρών χειμερινών συνθηκών, που οδήγησαν στην απώλεια μεγάλου αριθμού ανδρών.

Το 1791 ο Λοτφ Αλί Χαν παρέλασε για να αποκαταστήσει τον έλεγχό του στο Ισπαχάν. Είχε γίνει όλο και πιο καχύποπτος για την πίστη του Χατζί Ιμπραΐμ, του καλαντάρ τού Σιράζ. Ως αποτέλεσμα, πήρε μαζί του και τον γιο τού καλαντάρ. Μόλις ο στρατός τού Ζαντ έφυγε από την πόλη, ο Χατζί Ιμπραΐμ έβαλε τους υπόλοιπους αξιωματικούς τού Ζαντ να συλλάβουν και να ειδοποιήσουν τον αδελφό του, μέλος τού στρατού τού Λοτφ Αλί, ότι η πόλη ήταν τώρα υπό τον έλεγχό του. Ακολούθησε ανταρσία και ο Λοτφ Αλί και αρκετές εκατοντάδες πιστοί στρατιώτες κατέφυγαν πίσω στο Σιράζ, όπου βρήκαν τις πύλες φραγμένες εναντίον τους. Φοβούμενοι αντίποινα εναντίον των οικογενειών τους, που ήταν κλειδωμένες μέσα στις πύλες, οι περισσότεροι άνδρες τού Λοτφ Αλί τον εγκατέλειψαν.

Αιχμαλωσία και θάνατος 

Τελικά, ο Λοτφ Αλί Χαν προδόθηκε από τον ηγεμόνα τού Μπαμ, που φοβόταν ότι ο αδελφός του είχε πέσει στα χέρια των Κατζάρ στο Kερμάν. Ο Λοφτ Αλί Χαν συνελήφθη αμέσως μετά, κοντά. Σύμφωνα με το μύθο, ο Λοφτ Αλί Χαν πολέμησε μόνος του 14 άνδρες για δύο ολόκληρες ώρες πριν πέσει.

Ο τελευταίος από τους ηγεμόνες των Ζαντ παραδόθηκε τελικά στον Αγά Μοχάμαντ Χαν Κατζάρ, ο οποίος περίμενε πολύ καιρό να εκδικηθεί τον αρχαίο αντίπαλό του. «Η σελίδα της ιστορίας θα λερωθεί από μία επίδειξη της ταπεινότητας, που προσφέρθηκε στον βασιλικό αιχμάλωτο. . ."  Αναφέρεται ότι ο Λοφτ Αλί Χαν τυφλώθηκε. Ο Λοτφ Αλί Χαν φυλακίστηκε και βασανίστηκε στην Τεχεράνη, προτού πνιγεί μέχρι θανάτου στα τέλη του 1794.

Υστεροφημία

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 Perry, John R., Karim Khan Zand A History of Iran 1747–1779 ,, Παν. of Chicago Press, 1979, σσ. 299–301
 Mostafa, Abdollah, The Administrative and Social History of the Qajar Period Vol. 1 ,, Mazda Publishers, 1997, pp. 6–8
 Malcolm, John, "The History of Persia, Volume II Part 1, 1829 (Reprinted 2004 by Elibron Classics)
 Sykes, Percy Molesworth, "A History of Persia Vol 1", MacMillan and Co, 1915