joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Δήμος Ερέτριας

Ο Δήμος Ερέτριας είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας στην κεντρική Εύβοια, που συστάθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αμαρυνθίων και Ερέτριας.

Έδρα του δήμου είναι η Ερέτρια, ενώ δεύτερη μεγαλύτερη πόλη η Αμάρυνθος.

Διαίρεση 
Ο Δήμος Ερέτριας διαιρείται σε δύο δημοτικές ενότητες, οι οποίες ταυτίζονται με τους παλαιούς «καποδιστριακούς» δήμους και οι οποίες διαιρούνται περαιτέρω σε δημοτικές και τοπικές κοινότητες. Ακολουθεί ο πληθυσμός των Δημοτικών και Τοπικών Κοινοτήτων, βάσει της Απογραφής του 2011.

Δημοτική Ενότητα Αμαρυνθίων 
 Δημοτική Κοινότητα Αμαρύνθου [ 3.672 ]
 η Αμάρυνθος [ 3.647 ]
 τα Γαλάζια Νερά [ 25 ]
 Τοπική Κοινότητα Άνω Βάθειας [ 468 ]
 η Άνω Βάθεια [ 372 ]
 το Κουκάκι [ 83 ]
 η Μονή Αγίου Νικολάου [ 13 ]
 Δημοτική Κοινότητα Γυμνού [ 2.033 ]
 το Γυμνό [ 2.008 ]
 η Μεταμόρφωση [ 22 ]
 Τοπική Κοινότητα Καλλιθέας  [ 458 ] 
 η Καλλιθέα [ 458 ]
 Τοπική Κοινότητα Σέτας [ 92 ]
 η Σέτα [ 60 ]
 η Κάτω Σέτα [ 32 ]

Δημοτική Ενότητα Ερέτριας 
 Δημοτική Κοινότητα Ερέτριας [ 6.330 ]
 η Ερέτρια [ 4.166 ]
 η Αγία Τριάδα (νησίδα) [ 0 ]
 ο Γέροντας [ 4 ]
 η Μαγούλα [ 1.063 ]
 η Μαλακώντα [ 1.097 ]

Δήμαρχοι Ερέτριας 
Ο δήμος συστάθηκε για πρώτη φορά το 1835 και το 1912 καταργήθηκε και ιδρύθηκε η Κοινότητα Νέων Ψαρών, η οποία μετονομάστηκε σε Ερέτρια το 1960. Στις 28 Μαΐου 1985 η Κοινότητα αναγνωρίστηκε σε Δήμο Ερετρίας.

Πρόεδροι της Κοινότητας Ερέτριας 
...
1979-1982 Ιωάννης Παπαχαραλάμπους (19??-2000)
1983-1985 Αντώνιος Θεοδώρου (1938-2018)

Δήμαρχοι Ερέτριας (1985-σήμερα) 
1985-1990 Αντώνιος Θεοδώρου (1938-2018)   Πρώτος δήμαρχος μετά την επανασύσταση του δήμου το 1985. Επανεκλογή το 1986. Απεβίωσε στις 5 Φεβρουαρίου 2018 στην Αθήνα.
1991-1998 Ιωάννης Γουρνής
1999-2002 Διάγγελος Γούναρης
2003-2006 Ιωάννης Γουρνής
2007-2010 Διάγγελος Γούναρης
2011-2014 Βασίλειος Βελέντζας
2014-2019 Αμφιτρίτη Αλημπατέ
2019-σήμερα: Ιωάννης Δημητρόπουλος

Πηγή: ΕΕΤΑΑ

Πηγές 
 Αποτελέσματα Απογραφής 2011 της ΕΛ.ΣΤΑΤ - Ελληνική Στατιστική Αρχή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ν. 3852/2010 "Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης − Πρόγραμμα Καλλικράτης." (ΦΕΚ 87Α / 07.06.2010)
 Απόφαση 45892 του Υπουργού Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης (ΦΕΚ 1292Β / 11.08.2010)

Παραπομπές
Δήμος Αγράφων

Ο Δήμος Αγράφων είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ευρυτανίας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, ο οποίος συστάθηκε το 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αγράφων, Απεραντίων, Ασπροποτάμου, Βίνιανης και Φραγκίστας, βάσει των διατάξεων του Προγράματος «Καλλικράτης». Έδρα του δήμου είναι το Κερασοχώρι.

Απλώνεται στο νότιο τμήμα των Αγράφων, από τα οποία έλαβε και την ονομασία του. Συνορεύει με τις περιφερειακές ενότητες Καρδίτσας και Αιτωλοακαρνανίας. Αποτελεί έναν από τους πλέον ορεινούς δήμους όλης της χώρας και οι οικισμοί του είναι αποκλειστικά χωριά.

Διαίρεση 
Ο  Δήμος Αγράφων διαιρείται σε 5 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 5 καταργηθέντες δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε δημοτικές και τοπικές «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων δήμων.

Πιο συγκεκριμένα, με αστερίσκο σημαίνονται οι έδρες των δημοτικών ενοτήτων, ακολουθεί η ονοματολογία, βάσει της απ. 45892 του Υπουργείου Εσωτερικών, και τα πληθυσμιακά στοιχεία, βάσει της Απογραφής του 2011:

Δήμαρχοι 
Το φθινόπωρο του 2013 ο Δημήτριος Τάτσης, δήμαρχος Αγράφων, τέθηκε σε αργία για 3 μήνες και νέα δήμαρχος εξελέγη (με 15 ψήφους) η 26χρονη Βασιλική Φεγγούλη, που ήταν έως εκείνη τη στιγμή αντιδήμαρχος. Η Φεγγούλη έγινε η νεαρότερη σε ηλικία δήμαρχος στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Στις Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2014 το Πρωτοδικείο Ευρυτανίας έθεσε εκτός εκλογών το συνδυασμό του έτερου υποψηφίου για το δημαρχιακό θώκο, Χρήστου Δημητρόπουλου, και έτσι μοναδικός υποψήφιος χωρίς αντίπαλο ήταν ο Θεόδωρος Μπαμπαλής.

Διατελέσαντες δήμαρχοι

Πρόεδροι Κοινότητας Αγράφων 
...
Σωτήριος Χόντος 1979 - 1982 
Γεώργιος Μπαμπαλής 1983 - 1990
Κωνσταντίνος Γάτης 1991 - 31 Δεκεμβρίου 1998

Δήμαρχοι Αγράφων (1998- σήμερα) 
Ευάγγελος Κατσιφός 1η Ιανουαρίου 1999 - 31η Δεκεμβρίου 2002
Χρήστος Μπούρας 1η Ιανουαρίου 2003 - 31η Δεκεμβρίου 2010
Δημήτριος Τάτσης 1η Ιανουαρίου 2011 - 16η Σεπτεμβρίου 2013 & 16η Ιανουαρίου 2014 - 31η Αυγούστου 2014
Βασιλική Φεγγούλη 16η Σεπτεμβρίου 2013 - 16η Ιανουαρίου 2014
Θεόδωρος Μπαμπαλής 1η Σεπτεμβρίου 2014 - 31 Αυγούστου 2019
Αλέξανδρος Καρδαμπίκης 1η Σεπτεμβρίου 2019 - σήμερα (εκλεγείς το 2019 με ποσοστό 52,68% των ψήφων).

Πηγές 
 Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010
 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης  - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010
Αποτελέσματα εκλογών στο Δήμο Αγράφων από το 1998, ΕΕΤΑΑ
Αποτελέσματα εκλογών στην Κοινότητα Αγράφων από το 1978, ΕΕΤΑΑ

Παραπομπές

Αγραφων
Δήμος Καρπενησίου

Ο Δήμος Καρπενησίου είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ευρυτανίας, στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, ο οποίος συστάθηκε το 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων, Καρπενησίου, Δομνίστας, Κτημενίων, Ποταμιάς, Προυσού και Φουρνάς. Έδρα του Δήμου είναι η μοναδική κωμόπολη της περιοχής, το Καρπενήσι.

Είναι ορεινός Δήμος και συνορεύει με τις Περιφερειακές Ενότητες, Καρδίτσας, Φθιώτιδας και Αιτωλοακαρνανίας.

Διοικητική διαίρεση

Δήμος Καρπενησίου

Δημοτική Ενότητα Καρπενησίου

Δημοτική Ενότητα Δομνίστας

Δημοτική Ενότητα Κτημενίων

Δημοτική Ενότητα Ποταμιάς

Δημοτική Ενότητα Προυσού

Δημοτική Ενότητα Φουρνάς

Διοικητικές μεταβολές 

 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές - Δήμος Καρπενησίου (εξωτερικός σύνδεσμος)

Διατελέσαντες Δήμαρχοι

Παραπομπές

Καρπενησιου
Σούπα

Η σούπα είναι είδος φαγητού που γίνεται με βράσιμο σε νερό ή άλλα υγρά στερεών τροφών όπως κρέας και λαχανικά. Για να πυκνώσουν οι σούπες χρησιμοποιούνται συνήθως αμυλούχες τροφές, όπως ρύζι, αλεύρι, ζυμαρικά ή σιτάρι. Υπάρχουν όμως και σούπες οι οποίες δεν απαιτούν βράσιμο, όπως το γκασπάτσο.

Διατροφική αξία
Ζεστές σούπες καταναλώνονται κυρίως το χειμώνα καθώς αυξάνουν τη θερμοκρασία του σώματος, αλλά και στην παραδοσιακή ιατρική για την πρόληψη και θεραπεία ασθενειών, καθώς απορροφούνται εύκολα οι υδατοδιαλυτές βιταμίνες που περιέχουν, ενισχύοντας το ανοσοποιητικό σύστημα.

Ευρώπη

Ελλάδα
Οι ελληνικές σούπες χαρακτηρίζονται από την απλότητα των υλικών και την προετοιμασία τους. Σε αντίθεση με αρκετές άλλες χώρες αποφεύγεται το αλεύρι. Το άμυλο για το πήξιμο της σούπας προέρχεται συνήθως από ρύζι, ζυμαρικά ή όσπρια. Ορισμένες θρησκευτικές εορτές συνοδεύονται κατά παράδοση από την κατανάλωση σούπας:
 την ημέρα των Χριστουγέννων καταναλώνεται κοτόσουπα.
 την Καθαρά Δευτέρα σε πολλές περιοχές μοιράζεται φασολάδα.
 το Πάσχα, το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου τρώγεται παραδοσιακά μαγειρίτσα, από τα εντόσθια του οβελία.
Άλλες γνωστές ελληνικές σούπες είναι η σούπα αυγολέμονο και τα γιουβαρλάκια, η σούπα από φακές, τραχανά ή μακαρόνια, η κακκαβιά, ο πατσάς και ο φιδές.

Παραπομπές

 
Παγκόσμια κουζίνα
Τύποι φαγητού
Κέβιν Κόστνερ

Ο Κέβιν Κόστνερ (Kevin Michael Costner, 18 Ιανουαρίου 1955) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, μουσικός και παραγωγός ταινιών. Έκανε το ντεμπούτο του στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και το 1987 πρωταγωνίστησε στη μεγάλη επιτυχία Οι Αδιάφθοροι. Από τότε η καριέρα του άρχισε να πηγαίνει πολύ καλά με αποκορύφωμα την ταινία Χορεύοντας με τους Λύκους, με την οποία απέσπασε δύο Όσκαρ και δύο Χρυσές Σφαίρες (σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας). Έχει πρωταγωνιστήσει σε μεγάλες εισπρακτικές επιτυχίες μεταξύ των οποίων τα: Silverado (1986), JFK, η Ιστορία που Χαράχτηκε στη Μνήμη μας  (1991), Ρομπέν των Δασών: ο Πρίγκιπας των Κλεφτών (1991), Ο Σωματοφύλακας (1992), Waterworld (1995), Tin Cup (1996), Ο Φύλακας (2006), Mr. Brooks (2007), Άνθρωπος από Ατσάλι (2013) και 3 Μέρες διορία (2014).

Παραπομπές

Αμερικανοί σκηνοθέτες
Αμερικανοί τραγουδιστές
Αμερικανοί μουσικοί
Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Αμερικανοί επιχειρηματίες
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας

Ο Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας είναι δήμος της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, το 2011, από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ανακτορίου, Μεδεώνος και Παλαίρου.

Η έκτασή του ανέρχεται σε 662,94 τ.χλμ. και ο πληθυσμός σε 17.370 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Έδρα του νέου δήμου είναι η μεγαλύτερη κωμόπολή του, η Βόνιτσα. Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δημοτικές ενότητες, τοπικές κοινότητες, πόλεις, χωριά και οικισμοί του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας.

 Τα στοιχεία προέρχονται από την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012): "Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας" (αρχείο pdf), λαμβάνοντας ωστόσο υπόψη και την τροποποίηση του προαναφερθέντος αρχείου σύμφωνα με το ΦΕΚ 698/Β'/20.03.2014.
 Ο πληθυσμός που αναφέρεται είναι ο μόνιμος πληθυσμός.



Διοικητική ιστορία

Δήμαρχοι Ακτίου - Βόνιτσας 
2011-2014 Νικόλαος Σολδάτος
2014-σήμερα: Γεώργιος-Θεόδωρος Αποστολάκης

Πηγή:  ΕΕΤΑΑ

Δήμαρχοι Ανακτορίου 
1999-2002 Άγγελος Αποστολάκης
2003-2010 Γεώργιος-Θεόδωρος Αποστολάκης
Πηγή:  ΕΕΤΑΑ

Δήμαρχοι Μεδεώνος 
1999-2002 Δημήτριος Τζαβαλάς
2003-2010 Ιωάννης Σεράφης

Πηγή:  ΕΕΤΑΑ

Δήμαρχοι Παλαίρου

Κοινοτάρχες Παλαίρου 
...
1979-1982 Σπυρίδων Αχείμαστος
1983-1986 Κωνσταντίνος Βίτσας
1987-1990 Σπυρίδων Αχείμαστος
1991-1994 Κωνσταντίνος Βίτσας

Πηγή: ΕΕΤΑΑ

Δήμαρχοι Παλαίρου 
1995-1998 Κωνσταντίνος Βίτσας
1999-2006 Σπυρίδων Αχείμαστος
2007-2010 Νικόλαος Σολδάτος

Πηγή: ΕΕΤΑΑ

Κοινοτάρχες Βόνιτσας (1912-1985) 
1912-1978 ?
1979-1982 Λεωνίδας Καραγκούνης
1983-1985 Κωνσταντίνος Δρίβας

Δήμαρχοι Βόνιτσας 
1985-1986 Κωνσταντίνος Δρίβας
1987-1990 Σπυρίδων Ασημάκης
1991-1994 Άγγελος Αποστολάκης
1995-1998 Νικόλαος Αρνής

Πηγή:  ΕΕΤΑΑ

Πηγές 
 Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010
 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010

Ακτιου
Δήμοι του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Άργους - Μυκηνών

Ο Δήμος Άργους - Μυκηνών είναι Δήμος της Περιφέρειας Πελοποννήσου, που συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και λειτουργεί από 01-01-2011. Δημιουργήθηκε από την συνένωση 6 προϋπαρχόντων Δήμων και 2 Κοινοτήτων, που λειτούργησαν από 01-01-1999, μέχρι 31-12-2010 και είχαν δημιουργηθεί το 1997, με το Σχέδιο «Καποδίστριας». Οι Δήμοι αυτοί ήταν, ο Δήμος Άργους, ο Δήμος Μυκηναίων, ο Δήμος Κουτσοποδίου, ο Δήμος Λέρνας, ο Δήμος Λυρκείας, ο Δήμος Νέας Κίου, η Κοινότητα Αλέας και η Κοινότητα Αχλαδοκάμπου, οι οποίοι στη συνέχεια μετατράπηκαν σε Δημοτικές Ενότητες. Έδρα του διευρυμένου Δήμου Άργους - Μυκηνών, ορίσθηκε το Άργος και ιστορική έδρα οι Μυκήνες. Τα όρια του Δήμου, αντιστοιχούν στα όρια της παλαιότερης Επαρχίας Άργους.

Διοικητική διαίρεση

Δήμος Άργους - Μυκηνών

Δημοτική Ενότητα Άργους

Δημοτική Ενότητα Μυκηναίων

Δημοτική Ενότητα Κουτσοποδίου

Δημοτική Ενότητα Λέρνας

Δημοτική Ενότητα Λυρκείας

Δημοτική Ενότητα Νέας Κίου

Δημοτική Ενότητα Αλέας

Δημοτική Ενότητα Αχλαδοκάμπου

Διοικητικές μεταβολές

Διατελέσαντες Δήμαρχοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Άργους - Μυκηνών (ιστότοπος Δήμου Άργους - Μυκηνών)

Παραπομπές 

Δήμοι του νομού Αργολίδας
Δήμος Ξηρομέρου

Ο Δήμος Ξηρομέρου είναι δήμος της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αστακού, Φυτειών και Αλυζίας. Η έκτασή του είναι 584,82 τ.χλμ. και ο πληθυσμός 11.737 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Τα σύνορα του Δήμου δεν συμπίπτουν με ολόκληρη την έκταση της περιοχής του Ξηρομέρου. Για παράδειγμα κάτοικοι γειτονικών χωριών όπως η Κατούνα αυτοαποκαλούνται επίσης Ξηρομερίτες. 

Έδρα του δήμου ορίστηκε ο Αστακός και περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές ενότητες, τοπικές κοινότητες, πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά και οικισμούς:
 Τα στοιχεία προέρχονται από την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012): "Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας" (αρχείο pdf).
 Ο πληθυσμός που αναφέρεται είναι ο μόνιμος πληθυσμός.



Δήμαρχοι Ξηρομέρου 
Αιρετοί δήμαρχοι Ξηρομέρου διετέλεσαν οι εξής:

Παραπομπές

Πηγές
Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010
 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010
Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης

Ξ
Χεράκλες Άλμελο

Η Χεράκλες Άλμελο είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Άλμελο της Ολλανδίας. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1903 και πήρε το όνομα του από τον μυθικό ήρωα Ηρακλή. Το στάδιο της ομάδας είναι το Πόλμαν, με χωρητικότητα 8.500 θέσεων. Ο σύλλογος αγωνίζεται στην Ερεντιβίζιε και την σεζόν 2012-13 κατέλαβε την 12η θέση.

Πηγές-Συνδέσεις 

 Η επίσημη ιστοσελίδα της Χεράκλες (Ολλανδικά)

Άλμελο
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1903
Χεράκλες Άλμελο
Μπιόρν Φλέμινκξ

Ο Μπιόρν Φλέμινκξ (φλαμανδ. Bjorn Vleminckx) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής που γεννήθηκε στο Μπούμ της Αμβέρσας το 1985. Ο Φλέμινκξ αγωνίζεται στην Ολλανδική N.E.C. και στην Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Βελγίου. Από το καλοκαίρι του 2015 αγωνίζεται στην Γκεζτεπέ ΣΚ.

Καριέρα 
Ο Φλέμινκξ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Μπέβερεν, με την οποία αγωνίστηκε για τρία χρόνια. 
Τη σαιζόν 2005-2006 έπαιξε δανεικός στην ομάδα της Οστάνδης και το 2006 υπέγραψε συμβόλαιο με την Μέχελεν. 
Στις 6 Ιουνίου το 2009, η N.E.C. αγόρασε τον Φλέμινκξ για 1,8 εκατομμύρια ευρώ και του έκανε συμβόλαιο για 4 χρόνια μέχρι το 2013. Την σαιζόν 2010- 2011 πραγματοποιεί εξαιρετική χρονιά αφου μέχρι την χειμερινή διακοπή, είχε σημειώσει 13 γκολ και βρίσκεται στην πρώτη θέση του πίνακα των σκόρερ της Ερεντιβίζιε. Στις 25 Μαρτίου 2011 ο Φλέμινκξ υπέγραψε συμβόλαιο με την Κλαμπ Μπρυζ το οποίο έχει ισχύ από τον Ιούνιο του 2011. Η N.E.C. έλαβε το ποσό των 3.3 εκατομμυρίων ευρώ για την πραγματοποίηση της μεταγραφής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το προφίλ του παίκτη στην σελίδα της N.E.C. (Ολλανδικά)

Βέλγοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου
Ποδοσφαιριστές Ν.Ε.Κ.
Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Μπρυζ
Ποδοσφαιριστές Γκεντσλερμπιρλιγκί Σπορ Κουλουμπού
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου ανδρών U19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21
Ποδοσφαιριστές ΚΣΚ Μπέβερεν
Ποδοσφαιριστές ΚΦ Μέχελεν
Ποδοσφαιριστές ΚΒ Οστένδη
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Δήμος Ναυπλιέων

Ο Δήμος Ναυπλιέων είναι Δήμος της Περιφέρειας Πελοποννήσου, ο οποίος συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και λειτουργεί από 01-01-2011. Δημιουργήθηκε από την συνένωση 4 προϋπαρχόντων Δήμων, που λειτούργησαν από 01-01-1999, μέχρι 31-12-2010 και είχαν δημιουργηθεί το 1997, με το Σχέδιο «Καποδίστριας». Οι Δήμοι αυτοί ήταν, ο Δήμος Ναυπλιέων, ο Δήμος Ασίνης, ο Δήμος Μιδέας και ο Δήμος Νέας Τίρυνθας, οι οποίοι στη συνέχεια μετατράπηκαν σε Δημοτικές Ενότητες. Έδρα του διευρυμένου Δήμου Ναυπλιέων, ορίσθηκε το Ναύπλιο.

Ιστότοπος Δήμου 

 Δήμος Ναυπλιέων (ιστότοπος Δήμου Ναυπλιέων)

Διοικητικές μεταβολές 

 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές - Δήμος Ναυπλιέων (εξωτερικός σύνδεσμος)

Διοικητική διαίρεση

Δήμος Ναυπλιέων

Δημοτική Ενότητα Ναυπλιέων

Δημοτική Ενότητα Ασίνης

Δημοτική Ενότητα Μιδέας

Δημοτική Ενότητα Νέας Τίρυνθας

Διατελέσαντες Δήμαρχοι 
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Δημοτικές Εκλογές - Δήμος Ναυπλιέων (εξωτερικός σύνδεσμος)

Κατάλογος Δημάρχων 

 Κατάλογος δημάρχων Ναυπλιέων

Παραπομπές

Χάρτης 

Δήμοι της Περιφέρειας Πελοποννήσου
Δήμοι του νομού Αργολίδας
Οχοτσκική θάλασσα

Η Οχοτσκική Θάλασσα ή Θάλασσα του Οχότσκ είναι θάλασσα του Ειρηνικού Ωκεανού. Πήρε το όνομά της από την πόλη Οχότσκ, τον πρώτο οικισμό των Ρώσων στην Άπω Ανατολή. Βρίσκεται μεταξύ της Σιβηρίας και της Ιαπωνίας. 

Η Οχοτσκική θάλασσα περικλείεται από τα ομόσπονδα υποκείμενα της Ρωσίας Καμτσάτκα (βορειοανατολικά), Μαγκαντάν (βόρεια), Χαμπάροβσκ (δυτικά-νοτιοδυτικά) και τη νησιωτική Σαχαλίνη (νοτιοδυτικά), ενώ βρίσκεται βορειοδυτικά των νησιών Κουρίλων (που διοικούνται από την Ρωσία, αλλά διεκδικούνται από την Ιαπωνία) και βόρεια του νησιού Χοκάιντο της Ιαπωνίας. Νοτιοανατολικά της Σαχαλίνης επικοινωνεί με τη Θάλασσα της Ιαπωνίας. Η έκτασή της είναι όσο η μισή Μεσόγειος (1.578.000 τ. χλμ.). Σε αυτή χύνονται τα νερά των ποταμών Αμούρ, Οχότα, Τογκούρ και Ούντα. Το μεγαλύτερο βάθος της, κοντά στη νήσο Σαχαλίνη, φτάνει τα 3.378 μέτρα. Τον χειμώνα επικρατούν ομίχλες που κάνουν δύσκολη κι επικίνδυνη τη ναυσιπλοΐα. Γύρω στις ακτές παγώνει, καθώς και τα ποτάμια που χύνονται σε αυτή.

Πηγές 
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.ΙΘ΄, σελ.302.

Ειρηνικός Ωκεανός
Γεωγραφία της Ασίας
Θάλασσες της Ρωσίας
Χρονολόγιο της ανθρώπινης εξέλιξης

Το χρονολόγιο της ανθρώπινης εξέλιξης περιλαμβάνει τα σημαντικότερα γεγονότα της εξελικτικής πορείας του ανθρώπινου είδους και των προγόνων του. Αποτελείται από μία συνοπτική περιγραφή μερικών ζώων, ειδών ή γενών, που πιθανότατα υπήρξαν πρόγονοι του Homo sapiens sapiens. Το χρονολόγιο βασίζεται σε παλαιοντολογικά, εξελικτικά, μορφολογικά, ανατομικά και γενετικά δεδομένα. Η μελέτη της ανθρώπινης εξέλιξης είναι μείζονος σημασίας στην επιστήμη της ανθρωπολογίας.

Ταξινομία Homo sapiens 
Η κλαδιστική πορεία (ταξινομία) του homo sapiens sapiens (σύγχρονος άνθρωπος) έχει ως εξής:Επικράτεια: ευκαρυωτικά (2.100.000.000 χρόνια πριν)Βασίλειο: ζώα (590.000.000 χρόνια πριν)Συνομοταξία: χορδωτά (530.000.000 χρόνια πριν)Υποσυνομοταξία: σπονδυλωτά (505.000.000 χρόνια πριν)Υπερομοταξία:Τετράποδα (395.000.000 χρόνια πριν)Ομοταξία: θηλαστικά (220.000.000 χρόνια πριν)Υφομοταξία: θηρία (160.000.000 χρόνια πριν)Ανθυφομοταξία: ευθήρια (125.000.000 χρόνια πριν)Μεγατάξη: βορεοθήριαΥπερτάξη: ευάρχοντα (100.000.000 χρόνια πριν)Τάξη: πρωτεύοντα (75.000.000 χρόνια πριν)Υποτάξη: απλόρρινοι (τάρσιοι, πίθηκοι, μαϊμούδες) (63.000.000 χρόνια πριν)Ανθυποτάξη:σιμιόμορφα (σιμιίδες, "ανώτερα" πρωτεύοντα) (40.000.000 χρόνια πριν)Μικροτάξη: κατάρρινοι (30.000.000 χρόνια πριν)Υπεροικογένεια: ανθρωπίδες (πίθηκοι) (28.000.000 χρόνια πριν)Οικογένεια: ανθρωπίδαι (μεγάλοι πίθηκοι) (15.000.000 χρόνια πριν)Υποοικογένεια: ανθρωπίναι (14-12.000.000 χρόνια πριν)Φύλο: ανθρωπίνοι (10-8.000.000 χρόνια πριν)Υποφύλο: ανθρώπινα (7-4.000.000 χρόνια πριν)Γένος: homo (άνθρωποι) (2.500.000 χρόνια πριν)Είδος: homo sapiens (500.000 χρόνια πριν)Υποείδος: homo sapiens sapiens (ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι) (200.000 χρόνια πριν)

Χρονολόγιο

Πρώτες μορφές ζωής

Χορδωτά

Τετράποδα

Θηλαστικά

Πρωτεύοντα

Ανθρωπίδαι

Άνθρωποι

Δείτε επίσης 
 Ανθρώπινη εξέλιξη
 Γένος Homo
 Κοινός πρόγονος
 Εξέλιξη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Palaeos
 Berkeley Evolution
 Tree of Life Web Project 
 History of Animal Evolution
 Human Evolution Timeline Interactive

Ανθρώπινη εξέλιξη
ανθρωπινης εξελιξης
Ραβδωτός ταμίας

Ο ραβδωτός ταμίας (Tamias striatus) είναι είδος σκίουρου με κόκκινο-καφέ γούνα στον κορμό του και πέντε σκούρες καφέ ρίγες που έρχονται σε αντίθεση με ανοιχτόχρωμες καφέ ρίγες κατά μήκος της πλάτης του καταλήγοντας σε μια σκουρόχρωμη ουρά.  Ζει σε δάση στη Βορειοανατολική Αμερική και περνά τον περισσότερο χρόνο του στο έδαφος. Οι ταμίες είναι θαρραλέα και περίεργα ζώα και δεν φοβούνται τους ανθρώπους. Συνήθως τρώνε βολβούς, σπόρους, πράσινα φυτά, μανιτάρια, έντομα, σκουλήκια και αυγά πουλιών. Έχει μήκος μέχρι 30εκ μαζί με την ουρά. Όπως και τα άλλα είδη σκίουρων μεταφέρουν την τροφή τους σε σάκους στα μάγουλά τους. Γεννούν σε λαγούμια και ανατρέφουν περίπου οχτώ μικρά το χρόνο.

Σκιουρίδες
Θηλαστικά του Καναδά
Οικογένεια Λάτση

Η οικογένεια Λάτση είναι ισχυρή οικογένεια εφοπλιστών και επιχειρηματιών που βρίσκεται ανάμεσα στις 50 πλουσιότερες του πλανήτη, με συνολική περιουσία που ξεπερνά τα 11 δισεκατομμύρια δολάρια.

Μέλη 

 Σπύρος Λάτσης, ψαράς και σύζυγος της Αφροδίτης.

Γιάννης Λάτσης, εφοπλιστής, επιχειρηματίας, ευεργέτης, σύζυγος της Εριέττας Τσουκαλά
Σπύρος Λάτσης (1946-), εφοπλιστής, τραπεζίτης, σύζυγος της Ντόροθι Μπράντλεϊ και γιος του Γιάννη
 Τζον Λάτσης, καθηγητής πανεπιστημίου και γιος του Σπύρου
Μαριάννα Λάτση (1953-), επιχειρηματίας, σύζυγος σε α΄ γάμο του Γρηγόρη Κασιδόκωστα και σε β΄ γάμο του Νίκου Κούρκουλου
Πάρης Κασιδόκωστας (1982), παραγωγός, εφοπλιστής, επιχειρηματίας και γιος της Μαριάννας
 Εριέττα Κούρκουλου (1993), σύζυγος του Βύρωνα Βασιλειάδη και κόρη της Μαριάννας
 Φίλιππος Κούρκουλος (1998), γιος της Μαριάννας
 Μαργαρίτα Λάτση, επιχειρηματίας και κόρη του Γιάννη
 Γιάννης Κατσιάπης, γιός της Μαργαρίτας
 Τατιάνα Κατσιάπη, κόρη της Μαργαρίτας
 Κώστας Λάτσης, επιχειρηματίας και γιος του Σπύρου
 Ρενάτα Λάτση, κόρη του Κώστα
Χανς Ζίμμερ

Ο Χανς Ζίμμερ (Hans Florian Zimmer [ Χανς Φλόριαν Τσίμα], Φρανκφούρτη, 12 Σεπτεμβρίου 1957) είναι Γερμανός συνθέτης και μουσικός παραγωγός. Για σχεδόν τρεις δεκαετίες έχει συνθέσει μουσική για πάνω από 100 ταινίες.

Πέρασε το πρώτο μέρος της καριέρας του στο Ηνωμένο Βασίλειο πριν μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι επικεφαλής του τμήματος μουσικής των ταινιών των στούντιο της DreamWorks, και συνεργάζεται με άλλους συνθέτες, μέσω της δικής του εταιρίας, Remote Control Productions. 

Επίσης εχει γράψει την μουσική για τις ταινίες Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Το Σεντούκι του Νεκρού (Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest), Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Στο Τέλος του Κόσμου (Pirates of the Caribbean: At World's End) και Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Άγνωστα Νερά (Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides)

Τα έργα του διακρίνονται για την σύνθεση ήχων ηλεκτρονικής μουσικής με πιο παραδοσιακά ορχηστρικά μοτίβα.

Έχει κερδίσει τέσσερα Βραβεία Γκράμι, δύο Χρυσές Σφαίρες, ένα Classical BRIT Award, και δύο Βραβείο Όσκαρ. Ο Ζίμμερ έχει επίσης ταξινομηθεί ως 72ος στον κατάλογο με τις "100 μεγαλύτερες ιδιοφυΐες εν ζωή», που δημοσιεύθηκε από την The Daily Telegraph.

Βραβεία 
Ο Ζίμμερ έχει προταθεί 8 φορές για βραβεία Όσκαρ καλύτερου μουσικού θέματος, το οποίο όμως έχει κατακτήσει μόνο μια φορά για την ταινία Ο Βασιλιάς των Λιονταριών. Έχει προταθεί επίσης 9 φορές για Χρυσή σφαίρα και 7 φορές βραβεία Γκράμι.

Έχει κατακτήσει τα παρακάτω βραβεία:

 Βραβεία Όσκαρ 
 1994: The Lion King 
 2022: Dune 
 Χρυσές Σφαίρες 1995: The Lion King 
 2001: Gladiator 
 Βραβεία Γκράμι 1996: Crimson Tide 
 2009: The Dark Knight - μαζί με τον James Newton Howard 
 Satellite Awards 1999: The Thin Red Line
 2001: Gladiator 
 2004: The Last Samurai 
 Saturn Awards 2009: The Dark Knight - μαζί με τον James Newton Howard 
 Annie Awards'''
 2008: Kung Fu Panda (Music in an Animated Feature Production) 
 2008: Secrets of the Furious Five (Music in an Animated Television Production or Short Form ) 

Έχει επίσης προταθεί μια φορά για βραβείο Tony (το 1998 για την μουσική του μιούζικαλ ο Βασιλιάς των Λιονταριών) και μια φορά για βραβείο Έμμυ (το 2010 για την μουσική της μίνι σειράς The Pacific).

Παραπομπές 

Γερμανοί μουσικοί παραγωγοί
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής
Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Γερμανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Συνθέτες βιντεοπαιχνιδιών
Βασίλισσα Ράνια της Ιορδανίας

Η Ράνια της Ιορδανίας (αραβικά: رانيا العبد الله, Rāniyā al-ʻAbd Allāh, 31 Αυγούστου 1970) γεννήθηκε ως Ράνια Αλ Γιασίν και είναι βασίλισσα της Ιορδανίας, από το 1999 και σύζυγος του βασιλιά Αμπντάλα Β΄ της Ιορδανίας.  

Θεωρείται ότι είναι μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες του κόσμου, εστιάζει την ενέργειά της υπέρ των δικαιωμάτων της γυναίκας, ενώ σε τακτικές εμφανίσεις της στην τηλεόραση μιλάει για τις λανθασμένες αντιλήψεις που έχει ο κόσμος για το Ισλάμ.

Προσωπική ζωή 
Έχει γεννηθεί το 1970 στο Κουβέιτ, από Παλαιστίνιους γονείς, όπου πήγε και σχολείο, ενώ αργότερα βρέθηκε για σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο στο Κάιρο. Μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε στη Citibank αλλά και στην Apple Computer, ενώ σήμερα διαθέτει και το προσωπικό της YouTube κανάλι. Γνώρισε τον τότε πρίγκιπα της Ιορδανίας Αμπντάλα Β΄ το 1993 σε ένα πάρτι τον Ιανουάριο του 1993. Δύο μήνες αργότερα, ανήγγειλε τη δέσμευσή τους και στις 10 Ιουνίου 1993, παντρεύτηκαν.  

Έχουν τέσσερα παιδιά: 

 Διάδοχος του θρόνου Πρίγκιπα Χουσεΐν (γεννημένος 28 Ιουνίου 1994)
 Πριγκίπισσα Ιμάν (γεννηθείσα στις 27 Σεπτεμβρίου 1996)
 Πριγκίπισσα Σάλμα (γεν. 26 Σεπτεμβρίου 2000)
 Πρίγκιπα Χασέμ (γεννηθείς στις 30 Ιανουαρίου 2005)

Το έργο της 
Η Βασίλισσα Ράνια έχει χρησιμοποιήσει τη θέση της για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των διαφόρων τομέων της κοινωνίας στην Ιορδανία αλλά και στο εξωτερικό. Στην Ιορδανία δραστηριοποιείται και υποστηρίζει την εκπαίδευση, την χειραφέτηση, τον τουρισμό και την νεολαία. Σε παγκόσμιο επίπεδο υποστηρίζει ένθερμα την Παγκόσμια εκπαίδευση και τον διαπολιτισμικό και διαθρησκευτικό διάλογο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι   
 Η επίσημη ιστοσελίδα της Βασίλισσας Ράνια της Ιορδανίας    
 Ισχυρή, όμορφη και... διαδικτυωμένη    
 Οι 10 ωραιότερες γυναίκες στην πολιτική σκηνή

Ιορδανοί ευγενείς
Μεσανατολίτες φεμινιστές
Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF
Σύνδρομο Πλάμερ-Βίνσον

Το σύνδρομο Πλάμερ-Βίνσον (Plummer-Vinson), ή όπως αλλιώς ονομάζεται σύνδρομο Πάτερσον-Μπράουν-Κέλι (Patterson-Brown-Kelly) ή σιδηροπενική δυσφαγία παρουσιάζεται με την τριάδα συμπτωμάτων: δυσφαγία, γλωσσίτιδα και σιδηροπενική αναιμία.

Αίτια 
Τα αίτια του συνδρόμου είναι άγνωστα. Ωστόσο φαίνεται ότι γενετικοί παράγοντες και διατροφικές ανεπάρκειες παίζουν κάποιο λόγο στην παθογένεσή του.
Το σύνδομο είναι πιο συχνό στις γυναίκες, ιδιαίτερα της μέσης ηλικίας. Σε αυτές τις ασθενείς το ρίσκο για ανάπτυξη οισοφαγικού καρκινώματος εκ πλακωδών κυττάρων είναι αυξημένο.

Συμπτώματα 
Οι ασθενείς που πάσχουν από το σύνδρομο συχνά αναφέρουν αίσθημα καύσου στη γλώσσα και στο στοματικό βλεννογόνο. Επίσης οι γλωσσικές θηλές ατροφούν και έτσι η ραχιαία επιφάνεια της γλώσσας είναι λεία και γυαλιστερή. Επίσης έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκινώματος.

Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν:
 Δυσφαγία (δυσχέρεια στην προώθηση τροφών μετά από φυσιολογική κατάποση)
 Πόνο
 Αδυναμία
 Οδυνοφαγία
 Ατροφική γλωσσίτιδα
 Γωνιακή χειλίτιδα
 Κοιλονυχία
 Σπληνομεγαλία

Διάγνωση 
Η αξονική τομογραφία με σκιαγραφικό ή η οισοφαγογαστροσπόπηση του ανώτερου πεπτικού μπορεί να αποκαλύψει το οισοφαγικό πλέγμα. Στη γενική αίματος βλέπουμε υπόχρωμη μικροκυτταρική αναιμία που είναι σύμφωνη με σιδηροπενική αναιμία. Βιοψία του προσβεβλημένου βλεννογόνου δείχνει επιθηλιακή ατροφία και χρόνια υποβλεννογόνια φλεγμονή. Επίσης μπορεί να υπάρχει επιθηλιακή ατυπία ή δυσπλασία.

Θεραπεία και πρόγνωση 
Η θεραπεία αρχικά στοχεύει στην αποκατάσταση της σιδηροπενικής αναιμίας. Αυτό μπορεί να βελτιώσει τη δυσφαγία. Επίσης μπορούν να γίνουν διαστολές κατά τη διάρκεια ενδοσκοπήσεων. Οι ασθενείς συνήθως ανταποκρίνονται στη θεραπεία.

Επιπλοκές  
Κίνδυνος διάτρησης κατά τη διάρκεια των διαστολών και αυξημένος κίνδυνος ανάπτυξης καρκινώματος του οισοφάγου, της στοματικής κοιλότητας και του υποφάρυγγα.

Βιβλιογραφία 
 Novacek G (2006). "Plummer-Vinson syndrome". Orphanet J Rare Dis 1: 36. doi:10.1186/1750-1172-1-36. PMID 16978405. PMC 1586011. http://www.ojrd.com/content/1//36.

 Enomoto M, Kohmoto M, Arafa UA, et al. (2007). "Plummer-Vinson syndrome successfully treated by endoscopic dilatation". J. Gastroenterol. Hepatol. 22 (12): 2348–51. doi:10.1111/j.1440-1746.2006.03430.x. PMID 18031398. https://web.archive.org/web/20181228035404/http://www.blackwell-synergy.com/openurl?genre=article&sid=nlm:pubmed&issn=0815-9319&date=2007&volume=22&issue=12&spage=2348.

Plummer Vinson
Γαστρεντερολογία
Γενετικές διαταραχές
Εμπρόσνερος Χανίων

Ο Εμπρόσνερος (ή Μπρόσνερος) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Την περίοδο 1999-2010 υπαγόταν στον δήμο Κρυονερίδος.

Γεωγραφικά στοιχεία και παρουσίαση

Ο Εμπρόσνερος βρίσκεται 38 χλμ νοτιοανατολικά των Χανίων στους πρόποδες των Λευκών Ορέων σε υψόμετρο 260 μέτρων στην είσοδο των στενών της Κράπης και του Κατρέ, που οδηγούν στην περιοχή των Σφακίων.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, έχει πληθυσμό 268 κατοίκων που ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, την ελαιοκαλλιέργεια, την αμπελοκαλλιέργεια και την καλλιέργεια χαρουπιών. Η περιοχή είναι πλούσια σε υδάτινους πόρους και σε αυτούς οφείλεται κατά πολλές εκδοχές, η ονομασία του χωριού αλλά και της ευρύτερης περιοχής η οποία πριν την διοικητική αναδιάρθρωση του 2010 ονομαζόταν Δήμος Κρυονερίδος, με πρωτεύουσα τις Βρύσες.

Κοινότητα Εμπροσνέρου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Εμπροσνέρου περιλαμβάνει και τον οικισμό Βατουδιάρης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Βατουδιάρης, ο (76)
 Εμπρόσνερος, ο (268)

Συνολικά η κοινότητα έχει 344 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωσήφ Γιανναράκη.

Κοινοτάρχες Εμπροσνέρου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Εμπροσνέρου.

Ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό έχει αρχαιολογικό και τουριστικό ενδιαφέρον. Σε ανασκαφές που έχουν γίνει βρέθηκαν πήλινα αγγεία, τάφοι και πέτρινα τοιχώματα, που ίσως ανήκουν σε αγωγούς ύδρευσης αρχαίας πόλης. Η παλαιότερη μνεία του χωριού γίνεται το 1355 όπου αναφέρεται ως Brusnero. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρει το χωριό ως Obrosnero, ενώ στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 (Κ237) αναφέρεται ως Brosnero με 389 κατοίκους και στο Κ223 ως Ombros nero. Στον Εμπρόσνερο είχε την κατοικία του ο περιώνυμος Τουρκοκρητικός γενίτσαρος, Αληδάκης αγάς. Το 1774, Έλληνες από τα Σφακιά επιτέθηκαν στον Εμπρόσνερο επιτυγχάνοντας ύστερα από φονική μάχη να εξοντώσουν τον Αληδάκη καθώς και αρκετούς Τουρκοκρητικούς. Η προσωρινή διοίκηση της Κρήτης το 1822 είχε την έδρα της στο χωριό. Στο χωριό γεννήθηκε το 1873 ο αγιορείτης μοναχός Αβιμέλεχ, κατά κόσμον Γεράσιμος Μπονάκης. Επίσης από τον Εμπρόσνερο κατάγεται η οικογένεια Μεγαλακάκη και η ηθοποιός Ελπίδα Μπραουδάκη.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Χανίων
Δήμος Αποκορώνου
Τέντι Πέντεργκρας

Ο Τεοντόρ «Τέντι» Πέντεργκρας (αγγλικά: Theodore DeReese "Teddy" Pendergrass, 26 Μαρτίου 1950 – 13 Ιανουαρίου 2010) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός της R&B και σόουλ μουσικής.

Γεννημένος στη Φιλαδέλφεια της Πενσιλβάνια των Η.Π.Α., ο Πέντεργκρας έγινε διάσημος ως τραγουδιστής του συγκροτήματος «Harold Melvin & the Blue Notes» κατά τη δεκαετία του 1970 προτού ακολουθήσει επιτυχημένη σόλο καριέρα. Το 1982, τραυματίστηκε σοβαρά σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στη Φιλαδέλφεια, με αποτέλεσμα να μείνει παράλυτος από τη μέση και κάτω. Μετά το περιστατικό αυτό, ο καλλιτέχνης ίδρυσε το «Teddy Pendergrass Alliance», ένα ίδρυμα για την υποστήριξη ατόμων με τραυματισμούς της σπονδυλικής στήλης.

Αμερικανοί μουσικοί
Αμερικανοί τραγουδιστές
Πολιτισμός της Φιλαδέλφειας (Πενσυλβάνια)
Κακόπετρος Χανίων

Ο Κακόπετρος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κισσάμου του Νομού Χανίων.

Γεωγραφικά στοιχεία
Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο από 400 μέχρι 800 μέτρα. Απέχει από τα Χανιά 35 χλμ. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 86 κάτοικοι. Οι συνοικίες (γειτονιές) του χωριού είναι οι: Ποντικού Πλάτανος, Μιχελιανά, Κοτσιφιανά, Μαρκετιανά, Γανιανά, Σελί, Παπαδιανά, Σχολείο, Μετόχι, Τσιχλιανά, Χατζιανά. Τα κυριότερα προϊόντα της περιοχής είναι λάδι, κάστανα, κρασί, φρούτα εποχής, μέλι, κτηνοτροφία.

Ονομασία
Για την ονομασία του χωριού, αναφέρονται δύο εκδοχές. Η μία τον αποδίδει στο κακοτράχαλο του εδάφους και η άλλη, που θεωρείται επικρατέστερη, στο ότι στο χωριό, κατά την Τουρκοκρατία, ζούσε κάποιος Πέτρος, τον οποίο φοβούνταν πολύ οι ντόπιοι Τούρκοι και  διερχόμενοι Τούρκοι της Καντάνου και γι αυτό τον αποκαλούσαν Κακόπετρο.

Κοινότητα Κακοπέτρου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κακοπέτρου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κοτσυφιανά και Μεσαύλια. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Κακόπετρος, ο (50)
 Κοτσυφιανά, τα (10)
 Μεσαύλια, τα (29)

Συνολικά η κοινότητα έχει 89 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Τσιχλάκη.

Κοινοτάρχες Κακοπέτρου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κακοπέτρου.

Ιστορικά στοιχεία
Πρώτη αναφορά υπάρχει σε απογραφή του 1577, από τον Φραγκίσκος Μπαρόκιος ως Cacopetro στην επαρχία Κισσάμου.
Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα ως Cacopetro με 96 κατοίκους .
Το 1630 από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα ως Cacopetro.
To 1834 στην Αιγυπτιακή απογραφή αναφέρεται ως Kakopetro με 4 χριστιανικές και 4 τούρκικες οικογένειες.
Το 1881 ανήκε στο Δήμο Βουκολιών με 188 Χριστιανούς κατοίκους.
Το 1900 στον ίδιο Δήμο με 229 κατοίκους.
Το 1920 εμφανίζεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου με 198 κατοίκους.
Το 1928 στην κοινότητα Ζυμβραγού με 252 κατοίκους.
Το 1940 εμφανίζεται ως έδρα ομώνυμης κοινότητας με 236 κατοίκους.
Το 1951 με 211 κατοίκους
Το 1961 με 176 κατοίκους.
Το 1971 με 149 κατοίκους.
Το 1981 με 114 κατοίκους.
Το 2001 με 112 κατοίκους.
 Στην απογραφή του 2011 εμφανίζονται 60 κάτοικοι.
Ο Κακόπετρος συμμετείχε στους απελευθερωτικούς αγώνες των Ελλήνων και οι απώλειες των κατοίκων του σε αυτούς ήταν μεγάλες. Έτσι, τον Ιούλιο του 1867 έγινε μάχη μεταξύ επαναστατών και Τούρκων υπό την αρχηγία του Αλή Σαρχός πασά. To 1896, στη μάχη του Δρομονέρου, οι Κακοπετριανοί συνέβαλαν αποφασιστικά στη νίκη των Χριστιανών κατά των Τούρκων, συμμετέχοντας με ομάδα του Δεσποτομανώλη ο οποίος τραυματίσθηκε θανάσιμα. Στον Μακεδονικό Αγώνα πήραν ενεργό μέρος τέσσερις Κακοπετριανοί, όπως και στους Βαλκανικούς πολέμους. Στη Μικρασιατική εκστρατεία, ο Κακόπετρος συμμετείχε με δώδεκα πολεμιστές.

Ανήκει στα μαρτυρικά χωριά της Ελλάδας, έχοντας υποφέρει σημαντικά κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής.

Παραπομπές

Πηγές
 Greek Holocausts - Κακόπετρος 1941-1944, (από άρθρο του Αλέκου Μιχ. Θεοδωρογλάκη, Περιοδικό Ελλωτία Δήμου Χανίων, Χανιά 1994)</ref>.
 Δεσποτάκης Ιωαν. Εμμανουήλ, Ο Κακοπέτρος στις φλόγες του πολέμου, Εκδ. Γ΄, Χανιά 2006

Χωριά του νομού Χανίων
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1932

Οι Πανελλήνιοι Κολυμβητικοί αγώνες του 1932, έγιναν στις 10-11 Σεπτεμβρίου στο Μικρολίμανο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. ενώ το πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης κατέκτησε ο Άρης Θεσσαλονίκης.

Η διοργάνωση

Η μεγάλη ανάπτυξη των κολυμβητικών αγωνισμάτων οδήγησε την ΕΚΟΦ να καθιερώσει τοπικά πρωταθλήματα μικρών ηλικιών, Βόρειο στη Θεσσαλονίκη και νότιο στον Πειραιά, τα οποία έγιναν στις 16-17 Ιουλίου. Σε αυτά κάθε σύλλογος μετείχε με πέντε το πολύ αθλητές αρχάριους, παίδες, εφήβους και κορασίδες σε διάφορα αγωνίσματα από 25 ως 100μ.

Στους πανελλήνιους αγώνες κάνει για πρώτη φορά την εμφάνιση του ο Παναθηναϊκός, ανήκωντας πλέον στην δύναμη της ΕΚΟΦ, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κερδίσει βαθμούς. Στα αξιοσημείωτα είναι τα σοβαρά επεισόδια που διαδραματίστηκαν με το τέλος του ημιτελικού αγώνα ουότερ πόλο ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον ΕΘνικό (3-1), κάτι που οδηγεί την ομοσπονδία να τιμωρήσει τις 2 ομάδες με αποκλεισμό και να ανακηρύξει στα χαρτιά, άνευ τελικού αγώνος, πρωταθλητή τον Άρη Θεσσαλονίκης και 2ο τον Ν.Ο Μυτιλήνης, βασιζόμενη στον τελευταίο μεταξύ τους ημιτελικό αγώνα (5-1 υπέρ του Άρη).

Αποτελέσματα 

 Πολυνίκης Σύλλογος: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
 Πρωταθλητής Γενικής Βαθμολογίας: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
 Πρωταθλητής Υδατοσφαίρισης: Άρης Θεσσαλονικης
 Πολυνίκης Αθλητής:

Βαθμολογίες

 Γενική βαθμολογία
1: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. βαθμοί 27
2: Άρης Θεσσαλονίκης  βαθμοί 13
3: Ν.Ο. Μυτιλήνης βαθμοί 10
4: Α.Ο. Παλαιό Φάληρο  βαθμοί 11
5: Εθνικός Πειραιώς βαθμοί 4

Τελική κατάταξη Ουώτερ πόλο
1: Άρης Θεσσαλονίκης
2: Ν.Ο. Μυτιλήνης

Πηγές 
 Αρχείο Ελληνικής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας
 Εφημερίδα "Ακρόπολις"

Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης
1932
Αθλητικά γεγονότα του 1932
Διοργανώσεις υγρού στίβου στον Πειραιά
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1937

Οι Πανελλήνιοι Κολυμβητικοί αγώνες του 1937, έγιναν στις 11-12-14 Σεπτεμβρίου. Μετείχαν 125 κολυμβητές από 14 συλλόγους και 9 ομάδες υδατοσφαίρισης.

 Πολυνίκης Σύλλογος: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
 Πρωταθλητής Γενικής Βαθμολογίας: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
 Πρωταθλητής Υδατοσφαίρισης: Ν.Ο. Πατρών

Αγώνες ουώτερ πόλο 

 Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. - Α.Ο Παλαιού Φαλήρου 4-0 (1-0 )
 Κ.Ο. Πειραιά - Ναυτικός Αθλητικός Σύνδεσμος 6-0 (3-0 )
 Ηρακλής Θεσσαλονίκης - Ν.Ο. Πειραιά 1-0 (1-0 )
 Ηρακλής Θεσσαλονίκης - Άρης Θεσσαλονίκης 3-0 (0-0 )
 Ν.Ο. Πατρών - Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. 3-2 (1-2 )
 Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. - Κ.Ο. Πειραιά (άνευ αγώνα)
 Τελικός Ν.Ο. Πατρών - Εθνικός Ο.Φ.Π.Φ. 3-2 (0-1 )

Αποτελέσματα 

 Γενική βαθμολογία
1: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. βαθμοί 70
2: Ν.Α.Σύνδεσμος  βαθμοί 33
3: Εθνικός Πειραιώς βαθμοί 31
4: Κ.Ο Πειραιώς βαθμοί 30
5: Παλαιό Φάληρο  βαθμοί 24
6: Ν.Ο Βόλου  βαθμοί 24
7: Ν.Ο Πατρών βαθμοί 14
8: Άρης Θεσσαλονίκης βαθμοί 9
9: Ν.Ο Μυτιλήνης βαθμοί 7

Τελική κατάταξη Ουώτερ πόλο
1: Ν.Ο. Πατρών (3-2 τον Εθνικό)
2: Εθνικός Ο.Φ.Π.Φ.
3: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
4: Κ.Ο Πειραιώς
5: Ηρακλής Θεσσαλονίκης
6: Άρης Θεσσαλονίκης

Πηγές 
 Αρχείο Ελληνικής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας
 Εφημερίδα "Αθλητισμός"
 Εφημερίδα "Ακρόπολις"

Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης
1937
Αθλητικά γεγονότα του 1937
Διοργανώσεις υγρού στίβου στον Πειραιά
Σαλαμίνα (πόλη)

Η Σαλαμινα είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα του ομώνυμου νησιού. Ο πληθυσμός της είναι 25.370 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Αποτελεί έδρα του Δήμου Σαλαμίνας, όπως προέκυψε με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, και περιλαμβάνει ολόκληρο το νησί.. Η πόλη βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού, στον μυχό του όρμου της Σαλαμίνας. Αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους νησιωτικούς οικισμούς της Ελλάδας.

Περιγραφή του οικισμού
Η πόλη της Σαλαμίνας είναι χτισμένη στο βορειότερο τμήμα του νησιού. Καλύπτει την έκταση μεταξύ του όρμου της Σαλαμίνας 
Πρόκειται ουσιαστικά για τη συνέχεια του πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας, με το οποίο γειτνιάζει. Το ανατολικό της τμήμα περιλαμβάνει τη συνοικία Παλούκια, στην οποία βρίσκεται το κύριο λιμάνι του νησιού. Τα Παλούκια υπήρξαν παλαιότερα ξεχωριστός οικισμός. Σταδιακά ενώθηκαν πολεοδομικά με τη Σαλαμίνα και αποτέλεσαν συνοικία της πόλης. 

Η πόλη διαθέτει αρχαιολογικό μουσείο που στεγάζεται από το 2010 στο κτίριο του παλιού Καποδιστριακού σχολείου του νησιού και λαογραφικό μουσείο που στεγάζεται σε αίθουσα του νέου δημαρχείου.

Αξιόλογα κτίρια της πόλης είναι οι ναοί τους Αγίου Μηνά και Αγίου Δημητρίου που βρίσκονται στο κέντρο της. Ο ναός του Αγίου Μηνά είναι ο μητροπολιτικός ναός της Σαλαμίνας. Εγκαινιάστηκε το 1869 και περιλαμβάνει έργα του Γιαννούλη Χαλεπά.  Ο ναός του Αγίου Δημητρίου κατασκευάστηκε το 1806. Περιλαμβάνει γλυπτά έργα του Γιαννούλη Χαλεπά και αγιογραφίες του Πολυχρόνη Λεμπέση. Στον ναό βρίσκεται επίσης ο τάφος του Γεώργιου Καραϊσκάκη.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Σαλαμίνας

Σαλαμίνα (νησί)
Πόλεις της Αττικής
Ινδοελληνικό βασίλειο

,
Το Ινδοελληνικό ή Ελληνοϊνδικό βασίλειο ήταν ελληνιστική ηγεμονία η οποία είχε στην επικράτειά της διάφορες περιοχές της νότιας Ασίας -κυρίως τις περιοχές που αντιστοιχούν στο σημερινό Αφγανιστάν και σημερινό Πακιστάν- κατά τους δύο αιώνες της ύπαρξής του. Ιδρύθηκε όταν ο Δημήτριος Α´ ο Ανίκητος, βασιλιάς του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής, εισέβαλε τον 3ο αι. π.Χ. στις περιοχές της βορειοανατολικής Ινδίας, τις οποίες τα ινδικά βασίλεια είχαν ανακαταλάβει υπό τον Τσαντραγκούπτα Μωρύα από το Σέλευκο Α΄ στα τέλη του 4ου αι. π.Χ.. Έτσι τα ελληνικά βασίλεια της κεντρικής Ασίας διαχωρίστηκαν σε αυτά του βασιλείου της Βακτριανής και της Ινδίας στην ανατολή, και αυτό των Σελευκιδών -από το οποίο και προέρχονταν αρχικά- στη δύση. Ο πλέον διάσημος Ελληνοϊνδός ηγεμόνας ήταν ο Μένανδρος ο Δίκαιος -ή Μιλίντα κατά την ινδική παράδοση-, ο οποίος είχε την πρωτεύουσά του στη Σαγάλα της Πενταποταμίας, τη σημερινή Σιαλκότ στο Παντζάμπ του Πακιστάν.

Ο όρος Ινδοελληνικό βασίλειο περιγράφει γενικά έναν αριθμό από διάφορες τοπικές ηγεμονίες, οι οποίες είχαν τις πρωτεύουσές τους στα Τάξιλα, Πουσκαλαβάτι και Σάγαλα. Υπήρχαν και άλλες πόλεις για τις οποίες γίνονται αναφορές, όπως για παράδειγμα η Θεοφίλα, την οποία αναφέρει ο Κλαύδιος Πτολεμαίος στα Γεωγραφικά του και η οποία πιθανώς υπήρξε βασιλική έδρα.

Ο Ευθύδημος Α´ ήταν σύμφωνα με τον Πολύβιο Έλληνας από τη Μαγνησία. Ο γιος του, Δημήτριος Α´ ο Ανίκητος, υπήρξε ο ιδρυτής του ελληνοϊνδικού βασιλείου. Κατά τη σύναψη ειρηνευτικής συμφωνίας με τον Αντίοχο Γ´ τον Μεγάλο, ο Δημήτριος Α΄ νυμφεύτηκε μία από τις κόρες του, η οποία είχε περσική καταγωγή κατά το ήμισυ. Η εθνικότητα των υπολοίπων ηγεμόνων είναι λιγότερο ξεκάθαρη.

Κατά τους δύο αιώνες της κυριαρχίας τους, οι Ινδοέλληνες βασιλείς συνδύασαν την ελληνική και τις ινδοϊρανικές γλώσσες και σύμβολα, όπως μαρτυρείται από τα νομίσματα της περιόδου, καθώς και τα θρησκευτικά έθιμα του Ινδουισμού, τού Βουδισμού και της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, όπως φαίνεται από τα αρχαιολογικά τεκμήρια στις πόλεις τους. Υπήρξαν υποστηρικτές του Βουδισμού, τον οποίο συνδύασαν με ινδουιστικά και ελληνιστικά στοιχεία. Ο πολιτισμικός αυτός συνδυασμός είναι συλλογικά γνωστός ως ελληνοβουδισμός και ελληνοβουδιστική τέχνη.

Οι Ινδοέλληνες σταμάτησαν ως πολιτική οντότητα περί το 10 μ.Χ. μετά τις επιδρομές των Κουσανιτών και των Ινδοσκυθών, αν και υπήρξαν ομάδες ελληνικού πληθυσμού, που πιθανώς παρέμειναν για αρκετούς αιώνες υπό την ηγεμονία των Ινδοπάρθων και των Κουσανιτών.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Richard C. Foltz: Religions and the Silk Road, St. Martin's Press

Ελληνικό Βασίλειο της Βακτρίας
Πρώην κράτη της Ασίας
Ινδοελληνικο
Ελληνιστικά κράτη
Αγιογραφία

Αγιογραφία είναι η τέχνη της απεικόνισης ιερών προσώπων ή θρησκευτικών σκηνών· είναι η ζωγραφική παράσταση θρησκευτικών θεμάτων. Οι αγιογραφίες αντλούν τα θέματά τους από τη ζωή και κυρίως τα θαύματα των ανδρών και γυναικών που αγιοποιήθηκαν από την Εκκλησία. Η αγιογραφία είναι κεντρικής σημασίας στην Ορθόδοξη παράδοση και λιγότερο στις Δυτικές Χριστιανικές παραδόσεις όπως η Ρωμαιοκαθολική και Αγγλικανική.

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση, η αγιογραφική εικόνα δεν στοχεύει σε μια ρεαλιστική αναπαράσταση ενός προσώπου αλλά έχει πρωτίστως πνευματική σημειολογία αφού μέσω αυτής μπορεί να επιτευχθεί μια σχέση ζωής με το Θεό και τους Αγίους Του. Η εικόνα δημιουργεί μια αίσθηση ζωντανής παρουσίας και φέρνει τον πιστό σε προσωπική σχέση και επαφή με την υπόσταση του εικονιζόμενου. Η αγιογραφία λοιπόν δε θεωρείται ως ένα απλό έργο τέχνης ή ένας θρησκευτικός πίνακας αλλά είναι ένα μέσο με το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στην αγιότητα.

Η εκκλησιαστική παράδοση αναφέρει ότι η πρώτη εικόνα, με την έννοια της αναπαραστάσεως, έγινε από τον ίδιο τον Χριστό και μάλιστα αχειροποίητη. Η ιστορία της εικόνας αυτής συνοπτικά έχει ως εξής: Ο Aύγαρος, βασιλιάς στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας, υπέφερε από λέπρα. Έγραψε, λοιπόν στον Κύριο επιστολή, με την οποία τον παρακαλούσε να πάει στην Έδεσσα για να τον θεραπεύσει. Την επιστολή μετέφερε στην Παλαιστίνη ο υπηρέτης του Ανανίας. Αυτός προσπάθησε και να ζωγραφίσει τον Κύριο χωρίς όμως να το κατορθώσει. Ο Κύριος που αντιλήφθηκε την προσπάθεια του Ανανία, ζήτησε νερό για να νιφτεί και σκούπισε το πρόσωπό Του με ένα μανδήλιο. Η θεία μορφή του Κυρίου αποτυπώθηκε θαυματουργικά και το εν λόγω μανδήλιο είναι γνωστό ως το Άγιο Μανδήλιο. Ακόμη η παράδοση αναφέρει ως πρώτο αγιογράφο τον Ευαγγελιστή Λουκά. Ο Ευαγγελιστής πρώτος ζωγράφισε τρεις εικόνες (από κερί, μαστίχα και χρώμα) της Υπεραγίας Θεοτόκου φέρουσα στην αγκαλιά της τον Κύριο Ιησού Χριστό. Κατόπιν τις πρόσφερε στην ίδια θέλοντας να μάθει εάν είναι αρεστές σε αυτήν. Η Μητέρα του Κυρίου τις δέχτηκε με αγάπη και είπε: «Η χάρις του εξ εμού τεχθέντος είη δι' εμού μετ' αυτών». Από αυτές τις τρεις άγιες εικόνες, η μία βρίσκεται στην Πελοπόννησο στην Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, η δεύτερη στη Ρωσία και η τρίτη εικόνα βρίσκεται στην Κύπρο στην Ιερά Μονή του Κύκκου. Επίσης κατά την παράδοση ο Ευαγγελιστής Λουκάς ζωγράφισε και τις εικόνες των Αγίων Αποστόλων.

Οι ιστορικοί διαιρούν την ιστορία της Βυζαντινής αγιογραφίας σε τέσσερις περιόδους:

 Οι πρώτοι αιώνες μέχρι την Εικονομαχία. Η περίοδος αυτή υποδιαιρείται στην πρωτοχριστιανική (μέχρι τους χρόνους του Μ. Κωνσταντίνου) και την παλαιοχριστιανική 320-720 μ.Χ. (από τους χρόνους του Μ. Κωνσταντίνου μέχρι την εικονομαχία).
 Οι χρόνοι της Εικονομαχίας (724-843 μ.Χ.).
 Οι χρόνοι των Μακεδόνων και Κομνηνών (867-1204 μ.Χ.).
 Η Παλαιολόγεια Αναγέννηση (1204-1453 μ.Χ.) ή Υστεροβυζαντινή περίοδος.

Δείτε επίσης 
 Βυζαντινή αγιογραφία
 Ιερές συντομογραφίες
 Αγιολογία
 Φώτης Κόντογλου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

I.Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου 
Αγιογραφία Χριστού Παντοκράτορος
Εικόνες Ιεράς Μονής Καρακάλλου, 'Αγιον Όρος
Η Αγιογραφία Ως Τέχνη Ιερά. 

Αγιογραφία
Αγιολογία
Ορθοδοξία
Αγιολογία

Η Αγιολογία είναι ο κλάδος της χριστιανικής θεολογίας, που μελετά τους βίους των αγίων. Η μελέτη της αγιολογίας εκτός του ότι αποτελεί ένα είδος κατήχησης των Χριστιανών, προσφέρεται παράλληλα και για έρευνα θεμάτων που σχετίζονται με τη θεολογία, ιστορία, πολιτική αλλά και την κοινωνία και πολιτισμό της εποχής που ζήσανε οι υπό μελέτη Άγιοι.

Τα αγιολογικά κείμενα υπήρξαν ένα από τα σπουδαιότερα και δημοφιλέστερα είδη της βυζαντινής γραμματείας καθώς βρισκόταν στην πρώτη σειρά των προτιμήσεων του κοινού όλων των τάξεων και των κοινωνικών στρωμάτων. Τα σπουδαιότερα συγγράφονται τον 4ο-5ο και 14ο αιώνα, ενώ αξιόλογη ακμή αγιολογικών κειμένων παρατηρείται και από τον 9ο μέχρι τον 11ο αιώνα.

Η σπουδαιότητα της αγιολογίας ως επιστήμης έγκειται στο ότι προσφέρει ανεξάντλητο πλούτο ιστορικών πληροφοριών για το δημόσιο και ιδιωτικό βίο της εποχής τους. Η σύγχρονη επιστήμη, όμως, αξιολογεί πλέον την αγιολογική γραμματεία σε πολλαπλά επίπεδα πέρα από αυτό της ιστορικής πηγής.

Δείτε επίσης 
 Αγιολόγιο
 Συναξάριο
 Μαρτυρολόγιο
 Αγιογραφία

Παραπομπές

Επιπλέον βιβλιογραφία
Δ. Τσάμης, Αγιολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, Θεσσαλονίκη 1999. 
Π. Β. Πάσχος, Άγιοι, οι φίλοι του Θεού. Εισαγωγή στην Αγιολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Αθήνα 1997
Θ. Δετοράκης, Εισαγωγή στη σπουδή των αγιολογικών κειμένων, Ρέθυμνο 1992
Κ. Μέντζου-Μεϊμάρη, Βυζαντινή Αγιολογική Βιογραφία, Αθήνα 2002
Δ. Σοφιανός., «Η Ορθόδοξη Αγιολογία σημαντικό κεφάλαιο της Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής Γραμματείας», Πρακτικά Διορθοδόξου Επιστημονικού Συνεδρίου “Κων­σταν­τί­νος ο Υδραίος – Νεομάρτυρες προάγγελοι της αναστάσεως του Γένους, Ύδρα 2007, σελ 77-101.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αμαλία Ηλιάδη, «Εισαγωγή στην Αγιολογία της Μέσης Βυζαντινής περιόδου»
 Ορθόδοξη Βικιπαίδεια

el:Αγιογραφία
Μεταβυζαντινή περίοδος

Η Μεταβυζαντινή περίοδος (1453-1821) αρχίζει με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους, η οποία έβαλε τέλος στη ζωή της βυζαντινής αυτοκρατορίας ως κρατικής οντότητας. Ωστόσο, αυτή η βίαιη τομή ήταν η αρχή για ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του ελλαδικού χώρου, που χαρακτηρίζεται από την επιβίωση της βυζαντινής κληρονομιάς στους υπόδουλους Έλληνες.

Κύριοι εκφραστές αυτής της περιόδου είναι οι Γεννάδιος Σχολάριος, Αδαμάντιος Κοραής, Θεόδωρος Πουλάκης, Ρήγας Φεραίος και άλλοι.

Δείτε επίσης 
Πρωτοχριστιανική περίοδος, έως το 330μ.Χ.
Παλαιοχριστιανική περίοδος, 4ος-7ος αιώνας μ.Χ.
Μεσοβυζαντινή περίοδος, 7ος αιώνας έως το 1204, οπότε καταλαμβάνεται η Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους.
Υστεροβυζαντινή περίοδος, 1204-1453

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
Βυζαντινό & Χριστιανικό Μουσείο / Από το Βυζάντιο στη Νεότερη Εποχή

Βυζαντινή ιστορία ανά περίοδο