joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λειβαδίτης Ξάνθης

Ο Λειβαδίτης είναι ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Λειβαδίτης είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.200 μέτρα στο όρος Χαϊντού (Ερύμανθος) της οροσειράς Κούλας, στην οροσειρά της Ροδόπης. Αποτελεί το ψηλότερο κατοικήσιμο χωριό της Θράκης. Βρίσκεται 51 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ξάνθης, στις νοτιοδυτικές απολήξεις του όρους Κούλα. Το κλίμα είναι ιδιαίτερα δριμύ και το χειμώνα το χωριό αποκλείεται από τα χιόνια πολύ συχνά. Οι θερμοκρασίες φτάνουν έως τους -25°C. Σε μικρή απόσταση από το χωριό, βρίσκεται ο καταρράχτης του Τραχωνίου Δράμας, ο οποίος είναι ο ψηλότερος των Βαλκανίων, αφού τα νερά του πέφτουν από 50 μέτρα ύψος. Τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες ανάδειξης της περιοχής. Στην περιοχή λειτουργούν οι ξενώνες του δασικού χωριού, στον Ερύμανθο. Επίσης στο χωριό υπάρχει και ταβέρνα. Παλαιότερα υπήρχε αστυνομία η οποία δεν λειτουργεί πια.

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Άνω Καρυόφυτο, το Κάτω Καρυόφυτο και τον Καστανίτη αποτελούν την τοπική κοινότητα Καρυοφύτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σταυρούπολης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 12 κάτοικοι ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ανέρχεται στα 66 άτομα, και σύμφωνα με προηγούμενες απογραφές 103 (1981) και 60 (1991).

Παραπομπές

Λειβαδιτης
Χωριά του νομού Ξάνθης
Ύδρα (θωρηκτό)

To Β.Π. Θ/Κ Ύδρα ναυπηγήθηκε στο Saint-Nazaire της Γαλλίας μεταξύ των ετών 1887-1889, μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης, με σχέδια και μελέτες του Γάλλου ναυάρχου Dupont. Ιδίου τύπου αδελφά πλοία ήταν τα Β.Π. Θ/Κ Σπέτσαι και Ψαρά.

Τον Ιανουάριο του 1897 με Κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Ι. Βωκό και Διοικητή της Θωρηκτής Μοίρας τον Πλοίαρχο Α. Ραϊνέκ, στάλθηκε στην Κρήτη με τα Αλφειός, Μυκάλη και Πηνειός και άλλα μικρότερα πλοία με σκοπό να προστατεύσει το διωκόμενο χριστιανικό ελληνικό πληθυσμό του νησιού από τους Τούρκους και να υποστηρίξει τον Ελληνικό Στρατό υπό τον Συνταγματάρχη Τ. Βάσσο, που είχε αποβιβασθεί στο Κολυμπάρι Σελίνου.

Συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό πολέμο του 1897, στους Βαλκανικούς 1912-1913 και στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο με τη λήξη του οποίου, τον Νοέμβριο του 1918 παροπλίστηκε. Από το 1922 μέχρι και το 1929 χρησιμοποιήθηκε για την στέγαση της Σχολής Πυροβολικού. Στο χρονικό διάστημα μεταξύ των ετών 1929-1930 φέρεται να διαλύθηκε.

Πηγές 

 Κ. Παϊζη-Παραδέλη "Τα πλοία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού 1830-1979" ΓΕΝ, Αθήνα 1980.

Ελληνικά Θωρηκτά
Ύδρα V (φρεγάτα)

Η Ύδρα V (Φρεγάτα)/ F-452 'ΜΕΚΟ 200 ΗΝ’ είναι πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού.

Το όνομα του προέρχεται από το νησί Ύδρα οι κάτοικοι του οποίου κατά τον αγώνα του 1821 αφού εξόπλισαν τον αξιόλογο ιστιοφόρο τους Στόλο τον διέθεσαν για να αποκτηθεί η θαλάσσια κυριαρχία στο Αιγαίο. Το πλοίο ναυπηγήθηκε στο Αμβούργο της Γερμανίας το 1992.

Μήκος : 117 μέτρα. – Πλάτος : 14,8 μέτρα. – Μέγιστο βύθισμα : 6,5 μέτρα. – Εκτόπισμα 3200 ΤΝ. – Πρόωση : 2 αεροστρόβιλοι  General Electric 2Χ30000 HP LM2500, 2 Diesel MTU 20V956, 4 Ηλεκτρομηχανές MTU 8V396. – Μέγιστη ταχύτητα 32,4 κόμβοι.  – Οικονομική ταχύτητα : 16 κόμβοι. – Μέγιστη αυτονομία : 4100 ν.μ. (με 16 κόμβους), 1600 ν.μ. (με 31 κόμβους). – Πλήρωμα : 34 Αξιωματικοί, 100 Υπαξιωματικοί και 55 Ναυτοδίοποι.

Ιδίου τύπου πλοία : 'Ύδρα V', ‘ΣΠΕΤΣΑΙ’, ‘Ψαρά V’ και ‘ΣΑΛΑΜΙΣ’.

Βιβλιογραφία
Eric Wertheim, The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World, Naval Institute Press, 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιστοσελίδα στο Ελληνικό πολεμικό ναυτικό

Υδρα
Ψαρά (θωρηκτό)

Το Β.Π. Θ/Κ Ψαρά / 02 ναυπηγήθηκε μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης μεταξύ 1888-1890 στη Χάβρη με σχέδια και μελέτες του Γάλλου ναυάρχου Ντυπόν στα ναυπηγεία Forges et Chantiers de la Mediterranée της Γκρανβίλ. Ιδίου τύπου αδελφά πλοία ήταν τα Β.Π. Θ/Κ Σπέτσαι και Ύδρα.

Ο Διοικητής (Πλοίαρχος Κ. Σαχτούρης και κατόπιν ο Υποναύαρχος Γ. Σταματέλλου) της Θωρηκτής Μοίρας είχε έδρα του το θωρηκτό Ψαρά.

Στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 συμμετείχε με κυβερνήτη τον Αντιναύαρχο Κ. Χατζηκυριάκου.

Το 1899 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στη Μασσαλία στις εκδηλώσεις για την επέτειο της ιδρύσεώς της. Στην συνέχεια εκπροσώπησε την Ελλάδα στις εορτές της στέψης του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και στη συνέχεια πραγματοποίησε περιοδεία στη Βόρεια Θάλασσα και στη Βαλτική Θάλασσα.

Συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912–1913) με Κυβερνήτη τον Πλοίαρχο Α. Μιαούλη, όπου και έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Έλλης και στη ναυμαχία της Λήμνου.

Στη συνέχεια για μακρύ χρονικό διάστημα χρησιμοποιήθηκε σαν Σχολή Ναυτοδιόπων στον Πόρο.

Εκποιήθηκε και διαλύθηκε το 1932.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος των υφιστάμενων πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού
 Ψαρά
 Ψαρά (πολεμικό πλοίο)
 Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό

Πηγές 
 Κ. Παΐζη-Παραδέλη "Τα πλοία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού 1830-1979" ΓΕΝ, Αθήνα 1980.

Ελληνικά Θωρηκτά
Ψαρά IV (αντιτορπιλικό)

Το Ψαρά ΙV / D-98 ήταν αντιτορπιλικό τύπου DARDO.

Ναυπηγήθηκε κατά τα έτη 1931-1933 στα ναυπηγεία ‘Italy – Odero Terni – Orland, Sestri Ponente, La spezia’. Καθελκύστηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1932. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στις 1 Μαΐου 1933 στην πόλη La Spezia.

Βυθίστηκε στις 20 Απριλίου 1941 από γερμανική αεροπορική επίθεση – Κυριακή του Πάσχα κοντά στα Μέγαρα. Στο ναυάγιο 37 άνδρες χάθηκαν και 57 τραυματίστηκαν. Ο αυτόπτης μάρτυρας Ιωάννης Ν. Τούμπας γράφει "Επέθαναν ωραία όμως τα ΨΑΡΑ. Τα Α/Α πολυβόλα του εξηκολούθουν να βάλλουν και αφού είχε χτυπηθή. Μπράβο ΨΑΡΑ!"

Συμμετείχε στις Ναυτικές πολεμικές επιχειρήσεις του 1940-1941, στις 3 επιδρομές στο στενό του Οτράντο (14-15/11/1940, 15-16/12/1940, 4-5/01/1941) σε συνοδείας νηοπομπών. Στις 12 Μαρτίου 1941 σε θέση 11 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της Φαλκονέρας με Κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Π. Κώνστα. Υπήρξαν ενδείξεις ότι προξένησε σοβαρές ζημιές σε ιταλικό Υ/Β. Στοιχεία υπήρχαν ότι στις 26 Μαρτίου 1941 5 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της νήσου Ψαρών έπληξε εχθρικό Υ/Β.

Ομοίου τύπου πλοία ‘Ύδρα ΙV‘, ‘Κουντουριωτησ ΙΙ’ και ‘Σπετσαι IV’.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος των υφιστάμενων πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού
 Ψαρά
 Ψαρά (πολεμικό πλοίο)
 Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό

Παραπομπές

Πηγές 
 Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
 www.hellasarmy.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 31 Οκτώβρη 1940 

Ελληνικά αντιτορπιλικά
Ψαρά V (φρεγάτα)

Η φρεγάτα Ψαρά V (Φρεγάτα) / (F-454) είναι μια Φρεγάτα τύπου 'ΜΕΚΟ 200 ΗΝ’ του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Γερμανικής σχεδίασης, κατασκευάστηκε από τα Ελληνικά Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Παρελήφθη από το Πολεμικό Ναυτικό τον Απρίλιο του 1998.

Τέθηκε επικεφαλής της Επιχείρησης Αταλάντα στη Σομαλία, ενισχυμένη με ένα ελικόπτερο, μια ομάδα βατραχανθρώπων και πλήρωμα περίπου 200 αξιωματικών. Η φρεγάτα «Ψαρά» ολοκλήρωσε τη συμμετοχή της στην επιχείρηση στις 6 Απριλίου 2009.

Τωρινός κυβερνήτης είναι ο αντιπλοίαρχος Παναγιώτης Λυμπέρης, γιος του ναυάρχου Χρήστου Λυμπέρη, που διετέλεσε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ το διάστημα 1993-1996.

Ιδίου τύπου πλοία : 'Ύδρα V', ‘Σπετσαι’ και ‘Σαλαμισ’.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος των υφιστάμενων πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού
 Ψαρά
 Ψαρά (πολεμικό πλοίο)
 Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό

Βιβλιογραφία & Παραπομπές

Eric Wertheim, The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World, Naval Institute Press, 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό Φ/Γ ΨΑΡΑ

Ελληνικές φρεγάτες
Τυράννιος Ρουφίνος

Ο Τυράννιος Ρουφίνος ή Ρουφίνος της Ακυληίας (λατ:Rufinus Aquileiensis) ήταν Λατίνος μοναχός ,ιστορικός και θεολόγος που άκμασε κατά τον 4ο και 5ο μ.Χ. αιώνα.Είναι περισσότερο γνωστός ως μεταφραστής έργων εκκλησιαστικών πατέρων απο τα ελληνικά στα λατινικά.

Βιογραφία
Ο Ρουφίνος γεννήθηκε το 344 ή 345 στη ρωμαϊκή πόλη Ιουλία Κονκόρδια της Ακυληίας.
Σπούδασε στη Ρώμη όπου και συνδέθηκε με τον Ιερώνυμο και γύρω στο 372, κατά τα πρώτα χρόνια της εμφάνισης του μοναχισμού στη Δύση, θέλοντας να γνωρίσει καλύτερα τις ρίζες του φαινομένου αυτού ταξίδευσε στην Ανατολή όπου και παρακολούθησε μαθήματα του Διδύμου στην Αλεξάνδρεια και στη συνέχεια επισκέφτηκε τους μοναχούς της Νιτρίας και της Σκήτης. Αργότερα ταξίδευσε στην Ιερουσαλήμ όπου και έζησε ως ερημίτης αφού προηγουμένως ίδρυσε γυναικείο μοναστήρι.

Εκεί επανασυνδέθηκε με τον Ιερώνυμο,γρήγορα όμως διαχώρισαν τις απόψεις τους καθώς αν και αρχικά αμφότεροι θαύμαζαν τον Ωριγένη,το 394 ο Ιερώνυμος στράφηκε κατά της διδασκαλίας του Ωριγένη ενώ ήδη απο το 390 ο Ρουφίνος χειροτονήθηκε ιερέας.

Το Φθινόπωρο του 397 επέστρεψε στη Ρώμη και πέθανε το 411 στη Σικελία.

Συγγραφικό Έργο
Ως συγγραφέας ο Ρουφίνος ήταν περιορισμένης συγγραφικής δεξιότητας και ασχολήθηκε κυρίως με μεταφράσεις από τα ελληνικά στα λατινικά,στρέφοντας την προτίμησή του κυρίως στα έργα των αλεξανδρινών συγγραφέων.

Κυριότερα Πρωτότυπα Έργα
Commonitorium in symbolum Apostolorum
De Adulteratione Librorum Origenis
Historia ecclesiastica (μεταφράζει και συνεχίζει το έργο του Ευσέβιου)
Historia Eremitica

Κυριότερες Μεταφράσεις
Περί αρχών (Ωριγένη)
Όροι (Μ.Βασιλείου)
Απολογία υπέρ Ωριγένους (Πάμφυλου)
Ιστορία μοναχών της Αιγύπτου

Βιβλιογραφία
Π.Κ. Χρήστου,Εκκλησιαστική Γραμματολογία,Πατέρες και Θεολόγοι του  Χριστιανισμού,τόμος Ά,σελ 249-250,εκδ. Κυρομάνος (2005)

Ρουφίνος
Θεολόγοι
Κρητική φορεσιά

Η κρητική φορεσιά αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της λαογραφίας της Κρήτης. Οι άνδρες φορούν βράκα με σαλβάρια, τον επενδυτή, γελέκο, μεϊντάνι, ζώνη, καρτσόνια και καπότο, επίσης ασημένιο μαχαίρι στη μέση, βουργίδι και κρατούν κατσούνα. Άλλες φορές αντί βράκα φορούν κυλότα σε τύπο στρατιωτικό που μπαίνει μέσα στα στιβάνια (τις μαύρες μπότες που συμπληρώνουν την ενδυμασία), γελέκο με φαρδιά ζώνη και κρουσάτο μαντίλι. 

Οι γυναίκες φορούν φούστα με σάκο, κατινάκι (φόρεμα με μπούστο ραμμένο σε πλατιά φούστα), τζεμπέρι στο κεφάλι, μπροστοποδιά, σαλβάρι (μακριά βράκα), ποκαμίσα και μαύρα παπούτσια, καθώς και πολλά χρυσαφικά κυρίως λίρες.

Η χειροποίητη κιλότα αποτελεί παραδοσιακή Κρητική ενδυμασία η οποία αντικατέστησε την βράκα μετά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο. Η ενδυμασία αυτή φορέθηκε κατά την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης επί Κρητικής Πολιτείας.

Η κιλότα φοριέται με μαύρο πουκάμισο, γιλέκο, πλατιά υφαντή ζώνη, μαύρο μαντίλι στο κεφάλι και στιβάνια.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ:

ΑΝΔΡΙΚΗ ΚΡΗΤΙΚΗ ΦΟΡΕΣΙΑ

Φωτογραφίες

Πολιτισμός της Κρήτης
Κρητική ενδυμασία
Βασίλης Τσιβιλίκας

Ο Βασίλης Τσιβιλίκας (Θεσσαλονίκη, 17 Ιανουαρίου 1942 - Αθήνα, 29 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός με σημαντική παρουσία στον ελληνικό κινηματογράφο, την τηλεόραση και ιδιαίτερα το θέατρο.

Βιογραφικό 
Είχε καταγωγή από τα Δομνίστα και Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας. Ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας και είχε δύο αδερφές. Η αδελφή του Ελένη Τσιβιλίκα είναι σημαντική αρχαιολόγος του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών, με ανασκαφικό έργο στην Κρήτη και τις Κυκλάδες. Ο πατέρας του ήταν καταστηματάρχης ο οποίος εξασφάλισε άνετη ζωή στην οικογένειά του και αγαπούσε το θέατρο.

Φοίτησε στο Αμερικάνικο Κολέγιο της Θεσσαλονίκης "Anatolia". Εκεί οι καθηγητές του τον παρότρυναν να ασχοληθεί με την υποκριτική, συμμετέχοντας αρχικά στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του πέρασε στην Αγγλική Φιλολογία, την οποία όμως εγκατέλειψε για να κατεβεί στην Αθήνα και να ασχοληθεί επαγγελματικά πλέον με την υποκριτική.

Μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια να εισαχθεί στο Θέατρο Τέχνης, σπούδασε τελικά στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη.

Πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1965 στη Νέα Ιωνία. Δύο χρόνια αργότερα ο Κάρολος Κουν τον καλεί στο Θέατρο Τέχνης. Στις αρχές της δεκαετίας του 70 ξεκινά να ασχολείται με την επιθεώρηση και στα μέσα της με την πρόζα. Η δεκαετία του '70 ήταν η περίοδος που πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο. Η πρώτη ταινία που συμμετείχε ήταν Η θεία μου η χίπισσα του Αλέκου Σακελλάριου.

Προσωπική ζωή 
Ήταν παντρεμένος με την δικηγόρο και νομικό Αλίκη Τσιβιλίκα και πατέρας ενός γιου και μιας κόρης.

Απεβίωσε στις 29 Φεβρουαρίου 2012 σε ηλικία 70 ετών. Εμφάνισε πρόβλημα στην καρδιά και εξέπνευσε κατά τη διακομιδή του στο Σισμανόγλειο Γενικό Νοσοκομείο. Μέχρι την τελευταία στιγμή έπαιζε στο θέατρο, στην παράσταση "Η Ζωή ποδήλατο".

Θεατρικές παραστάσεις

Βιντεοταινίες 

Παραπομπές

Πηγές 
 Πινακοθήκη Γέλιου,από το Λογοθετίδη και μετά, Κώστας Παπασπήλιος, Εμπειρία εκδοτική, 2002, ISBN 960-417-002-3, σελ. 158-167
 «Βασίλης Τσιβιλίκας: Δεν με ενδιαφέρουν οι μυημένοι», «Το Βήμα», 14 Ιανουαρίου 2001, ανακτήθηκε 19 Σεπτεμβρίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πληροφορίες για το Βασίλη Τσιβιλίκα από την imdb
 Πληροφορίες για το Βασίλη Τσιβιλίκα από τα 90lepta
 

Έλληνες κωμικοί
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μίνα Γιάννου

Η Ασημίνα (Μίνα) Γιάννου (1916 - 27 Φεβρουαρίου 2011) ήταν Ελληνίδα πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916 και σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ. Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος ενώ υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος του πολιτικού γραφείου του Κ.Κ.Ε και του γραφείου εσωτερικού. Το 1949 συνελήφθη και εκτοπίστηκε στη Χίο. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις φυλακές Αβερωφ, όπου και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 20 ετών από έκτακτο στρατοδικείο. Το 1953 αθωώθηκε από το Εφετείο Αθηνών και αποφυλακίστηκε. Το 1961 εξελέγη βουλευτής με την ΕΔΑ. Κατα τη διάρκεια της Χούντας συνελήφθη αρκετές φορές από την αστυνομία και εκτοπίστηκε μέχρι το 1971. Μετά τα γεγονότα του πολυτεχνείου η αστυνομία την οδήγησε μαζί με τους Αντ. Αμπατιέλο, Δ. Γόντικα και Καλούδη στο Μπογιάτι. Για μια περίοδο είχε φυλακιστεί και στις φυλακές Αλικαρνασσού. Τον Δεκέμβριο του 1972, στην Βουδαπέστη, συμμετείχε ως μέλος του προεδρίου της 17ης ολομέλειας του Κ.Κ.Ε. που εξέλεξε ως γραμματέας του κόμματος τον Χαρίλαο Φλωράκη. 

Μετά τη δικτατορία των συνταγματαρχών, το 1974, εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με την υποστήριξη του ΚΚΕ. Ανήκε στην λεγόμενη "δογματική ομάδα". Επανεξελέγη το 1977 και το 1978 κατόπιν πιέσεων της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την βουλευτική ιδιότητά της για να αντικατασταθεί από τον Δημήτριο Σαχίνη. Όπως και ο σύζυγός της, έτσι και η Μίνα Γιάννου, εργαζόταν στην Εθνική τράπεζα, όπου ανέπτυξε σημαντική συνδικαλιστική δράση. Στην Εθνική Τράπεζα είχε προσληφθεί το 1936, απολύθηκε όμως λόγω της πολιτικής της δράσης το 1948. Επίσης είναι ιδρυτικό μέλος της "Ενωσης Γυναικών Ελλάδας".

Απεβίωσε στα Εξάρχεια στις 27 Φεβρουαρίου 2011. Ήταν παντρεμένη με τον Αντώνη Γιάννου (1902 - 2004), μέλος του Κ.Κ.Ε. και του ΕΑΜ και είχε ενα γιό, τον Δημήτριου Γιάννου, καθηγητή Πανεπιστημίου.

Αναφορές

Έλληνες κομμουνιστές
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Καλοχώρι Λάρισας

Το Καλοχώρι (πρώην Τόιβασι) είναι ένα χωριό του νομού Λάρισας με 543 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται στην πεδινή λεκάνη του Συκουρίου, στα ριζά του Κισσάβου με υψόμετρο 90 μ., σε απόσταση 17 χλμ από τη Λάρισα σε Νοτιοανατολική κατεύθυνση. Το παλιό του όνομα ήταν Τόϊβασι-Ορτά (ορτά =μεσαίο) και υπήρξε από το 1912 έδρα της Κοινότητας Τόϊβασι, που περιλάμβανε και τους οικισμούς Σουφλάρ (σήμερα Χειμάδι) και Τζαμί (νυν Νέσσων). Το 1926 το χωριό Τζαμί αποσχίστηκε για να αποτελέσει ιδιαίτερη Κοινότητα. Το 1999  η Κοινότητα Καλοχωρίου εντάχθηκε στο δήμο Νέσσωνος και το 2011 με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» εντάχθηκε στον Δήμο Τεμπών 

Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία ενώ παράλληλα σε ανάπτυξη βρίσκεται η κτηνοτροφία και το ζωεμπόριο, ενώ αρκετοί δουλεύουν στη Λάρισα ή σε επιχειρήσεις στην περιοχή Ομορφοχωρίου. Μετά το 1950 ως σήμερα σπούδασαν πολλοί νέοι και έγιναν επαγγελματίες ή  δημόσιοι υπάλληλοι.

Γεωγραφία
Απέχει περίπου 6 χλμ από την ΑΘΕ με την οποία συνδέεται στο κόμβο Συκουρίου. Γειτονικά χωριά είναι το Χειμάδι και ο Νέσσωνας. Στα όρια του χωριού υπάρχει κοίτη χειμάρρου Μπαρτσιά, που έρχεται από τον Κίσσαβο πλάϊ στο Συκούριο, ο οποίος καταλήγει στη γειτονικό έλος Τόϊβασι που παλιότερα προκαλούσε ελονοσία από τα πολλά κουνούπια και με τις βροχές υπερχείλιση και πλημμύρες που το 1946 και 1978 έκανε μεγάλες ζημιές στα σπίτια του Καλοχωρίου και στις καλλιέργειες. Από το 1987 με τεχνικό έργο περιορίστηκε το έλος σε μικρή έκταση και δόθηκαν χωράφια για καλλιέργειες.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Οι κάτοικοι του χωριού, όπως και των γειτονικών, Νέσσων και Χειμάδι, είναι Βλάχοι, σε μεγάλο ποσοστό, με καταγωγή από το Περιβόλι Γρεβενών, και ήταν σκηνίτες (μετακινούμενοι) κτηνοτρόφοι που τα καλοκαίρια πήγαιναν πριν το 1927 στην Οχρίδα και μετά στα βουνά της Φλώρινας και αλλού με το σύστημα των τσελιγκάτων. Την περιοχή κατοικούσαν ως το 1881 οι τούρκοι Κονιάροι από τους οποίους αγόρασαν οι σημερινοί κάτοικοι τη γη, εκείνοι αναχώρησαν σταδιακά. Στα σπίτια οι οικογένειες μιλούν την προφορική βλάχικη γλώσσα και το γεγονός αυτό καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την πολιτιστική ταυτότητά τους (σήμερα παρατηρούμε υποχώρηση της γλώσσας). Η ηπειρώτικη μουσική είναι από τα βασικά ακούσματα ενώ αντίστοιχα είναι και τα ήθη και έθιμα. 

Γύρω από το χωριό υπάρχουν 3-4 θέσεις προϊστορικής κατοίκησης του 6-5000 π.Χ. (βλέπε αρχαιολόγους Δ.Θεοχάρη και Κ,Γαλλή) ενώ κοντά σε χωράφια του Καλοχωρίου προ Ελευθέριο βρίσκονται επιγραφές του 4ου- 2ου αι. π.Χ. που δείχνουν λατρεία Της Αρτέμιδος Θροσίας(=προστάτης του τοκετού) και του Ηρακλή. 

Το παλιό Δημοτικό Σχολείο του 1908 (δωρεά του Συγγρού) έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος από το 1978, δραστηριοποιείται με διάφορες εκδηλώσεις. Σημαντική εκδήλωση επίσης αποτελεί το καρναβάλι που διοργανώνεται κάθε Καθαρή Δευτέρα. Προστάτης του χωριού είναι ο Άγιος Ιωάννης με την εκκλησία να εορτάζει 7 Ιανουαρίου. 

Στο Καλοχώρι γεννήθηκε το 1956 ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Βασίλης Έξαρχος.

Αθλητισμός
Στον οικισμό εδρεύει ο Αθλητικός Όμιλος Αναγέννηση Καλοχωρίου, με έτος ίδρυσης το 1969.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Τεμπών
Μαράσια Έβρου

Τα Μαράσια είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου, και ανήκει στη δημοτική ενότητα Τριγώνου του Δήμου Ορεστιάδας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 40 μέτρων.

Γεωγραφία - Ιστορία
Τα  Μαράσια βρίσκονται δίπλα στη μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας με την Τουρκία στον βόρειο Έβρο. Το χωριό είναι κτισμένο στο σημείο που ο Άρδας ποταμός (νότια) συναντάει τον Έβρο (βόρεια). Απέχει 3,5 χλμ. ΒΔ. από τον Συνοριακό Σταθμό Καστανιών και (ΝΑ.) και 22 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Ορεστιάδα. Στα ανατολικά, απέναντι από τα σύνορα και σε απόσταση 4,5 χλμ. βρίσκεται η Αδριανούπολη. Δίπλα από τα Μαράσια περνάει η σιδηροδρομική γραμμή Ορμενίου - Αλεξανδρούπολης και στα δυτικά σε απόσταση 3 χλμ. η ΕΟ Καστανιών - Ορμενίου (προς Βουλγαρία).

Στην τοποθεσία "Φύλακες", στην πλαγιά χαμηλού υψώματος, έχει εντοπιστεί οικισμός της πρώιμης εποχής του Σιδήρου με χειροποίητη στιλβωμένη κεραμική με ραβδωτή και εμπίεστη διακόσμηση. Την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν μικτό χωριό με χριστιανούς και μουσουλμάνους κατοίκους. Μετά την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες κυρίως από την Αδριανούπολη, αλλά και από την υπόλοιπη Ανατολική Θράκη. Είναι τόπος καταγωγής της οικογένειας Μαρασλή και του μεγαλεμπόρου Γρηγορίου Μαρασλή (1780-1851) ενός από τους πρώτους οικιστές της Οδησσού.

Το χωριό έγινε γνωστό όταν το 2007 η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε την "Κυρά των Μαρασίων" (Βασιλική Λαμπίδου - Φωτάκη), η οποία απεβίωσε στις 21 Ιουνίου 2011, σε ηλικία 107 ετών και κηδεύτηκε µε τιµές εν ενεργεία αξιωµατικού των Ενόπλων ∆υνάµεων.

Ονομασία - Διοικητικά 
Το χωριό αναφέρεται από το 1400 και καταγράφεται σε έγγραφο του 1528 ως βακούφι του σουλτάνου Μουράτ Β` και αργότερα ως προάστιο της Αδριανούπολης. Το όνομά του προέρχεται από την τουρκική λέξη Maraş που σημαίνει προάστιο και το τουρκικό όνομα του χωριού ήταν Maraşköy  (δηλ. το χωριό προάστιο). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καστανεών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Μαρασίων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τριγώνου του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 140 κατοίκους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστορικά στοιχεία για το χωριό Μαράσια - Μέρος 1ο

Χωριά του νομού Έβρου
Δήμος Ορεστιάδας
Δομικός μαρξισμός

Ο δομικός μαρξισμός δηλώνει κυρίως το θεωρητικό έργο των φιλοσόφων Λουί Αλτουσέρ, Νίκου Πουλαντζά, Ετιέν Μπαλιμπάρ κ.α. πάνω στο μαρξισμό, που διατύπωσαν τις απόψεις τους κυρίως κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970. Τόσο οι ίδιοι, όσο και αυτοί που αποδέχονται τις θέσεις τους, απορρίπτουν τον όρο, ο οποίος υπονοεί ότι αποτελούν τμήμα του (γαλλικού) στρουκτουραλισμού στις κοινωνικές επιστήμες. 

Ο δομικός μαρξισμός αποτελεί προσπάθεια επιστροφής στο έργο του Καρλ Μαρξ και ανάδειξης του επιστημονικού του χαρακτήρα. Κατά την άποψη του Αλτουσέρ, ο μαρξισμός διαμορφώθηκε ως επιστημονική θεωρία στο βαθμό που ο Μαρξ ερχόταν σε ρήξη με τις εγελιανές καταβολές της σκέψης του. Βασική θέση αποτελεί η απόρριψη του φιλοσοφικού ανθρωπισμού, της αντίληψης του ατόμου ως υποκειμένου της Ιστορίας. Η θέση αυτή επεκτείνεται και στις κοινωνικές τάξεις, κατά συνέπεια και στην εργατική τάξη, που δεν είναι αντικαπιταλιστική λόγω της υποκειμενικής της συνειδητοποίησης, αλλά λόγω της αντικειμενικής της θέσης στην παραγωγική διαδικασία.

Σύμφωνα με τους θεωρητικούς του δομικού μαρξισμού, η πάλη των τάξεων δεν προκύπτει σα συνέπεια της ανάπτυξης ταξικής συνείδησης, αλλά αποτελεί αντικειμενική διαδικασία, μέσα στην οποία διαμορφώνονται οι κοινωνικές τάξεις. Η ταξική πάλη διεξάγεται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής δομής: στο οικονομικό, το ιδεολογικό και το πολιτικό. Ανάμεσα σ' αυτά υπάρχει αλληλεπίδραση. Το οικονομικό επίπεδο είναι καθοριστικό, αλλά μόνο σε τελευταία ανάλυση, καθώς συνήθως επικαθορίζεται από τα άλλα δυο. Κατά συνέπεια, ο δομικός μαρξισμός απορρίπτει και τον οικονομικό ντετερμινισμό που, την περίοδο αρχικής ανάπτυξης του δομικού μαρξισμού, εκφραζόταν κυρίως από την πολιτική της ΕΣΣΔ και των χωρών του ανατολικού μπλοκ.

Οι απόψεις των θεωρητικών του δομικού μαρξισμού έχουν επηρεαστεί σε σημαντικό βαθμό από το έργο του Αντόνιο Γκράμσι και του Μάο Τσετούνγκ, αλλά και διαφόρων φιλοσόφων (Σπινόζα, Χάιντεγκερ).

Ο δομικός μαρξισμός στην Ελλάδα
Τις απόψεις του δομικού μαρξισμού υποστήριξαν, εκτός απ' το Νίκο Πουλαντζά, και άλλοι Έλληνες μαρξιστές, που συνδέονταν και αυτοί κυρίως με το χώρο του ΚΚΕ εσωτερικού. Ανάμεσά τους ήταν ο Άγγελος Ελεφάντης, εκδότης του περιοδικού «Πολίτης», ο πανεπιστημιακός Αριστείδης Μπαλτάς κ.α. Ο δομικός μαρξισμός αποτέλεσε το θεωρητικό πλαίσιο αναφοράς της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος - Β΄ Πανελλαδική, απ' την οποία προέρχεται ο Γιάννης Μηλιός, διευθυντής του μακρόβιου περιοδικού «Θέσεις». 

Στη θεωρητική παράδοση του δομικού μαρξισμού αναφέρονται οι οργανώσεις Αριστερή Ανασύνθεση και ΑΡΑΣ και Έλληνες μαρξιστές, όπως οι Τάσος Κυπριανίδης, Δημήτρης Δημούλης, Παναγιώτης Σωτήρης, Γιώργος Οικονομάκης.

Μαρξισμός
Δομισμός
Πέλος Κατσέλης

Ο Πέλος (Πελοπίδας) Κατσέλης (1907 - 19 Αυγούστου 1981) ήταν Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και δάσκαλος της υποκριτικής.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Ναζλί της Μικράς Ασίας το 1907. 

Ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και τις ολοκλήρωσε στην Αθήνα, όπου και γράφτηκε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε στη σχολή θεάτρου του Φώτου Πολίτη, ενώ συνέχισε τις σπουδές θεάτρου στη Γερμανία και την Αυστρία.

Ξεκίνησε την πορεία του στο θέατρο σαν ηθοποιός, γρήγορα όμως αρχίζει να ασχολείται κυρίως με τη σκηνοθεσία. Το 1939 ανέλαβε τη διεύθυνση του κινούμενου θίασου του Εθνικού Θεάτρου, Άρμα Θέσπιδος. Στα χρόνια του εμφυλίου απομακρύνθηκε από το Εθνικό Θέατρο λόγω των αριστερών φρονημάτων του.

Το 1951 ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής της Ελληνικής Περιηγητικής Λέσχης. Στα πλαίσια του εγχειρήματος αυτού, το οποίο ο ίδιος αποκαλούσε «Φυσικό Θέατρο», ανέβαζε παραστάσεις σε ανοικτό χώρο.

Εκτός από την ηθοποιία και τη σκηνοθεσία ασχολήθηκε και με την αρθρογραφία και την κριτική, ενώ και συνέγραψε και μελέτες με θέμα τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Σύζυγος του ήταν η επίσης ηθοποιός, Αλέκα Κατσέλη, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, τη Νόρα και τη Λούκα.

Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Αυγούστου του 1981.

Διδασκαλία
Σημαντικό μέρος της ζωής του Πέλου Κατσέλη αποτέλεσε η διδασκαλία της υποκριτικής. Από το 1941 έως το 1946 δίδασκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, το 1956 στη σχολή Σταυράκου και το αμέσως επόμενο έτος ίδρυσε τη δικιά του δραματική σχολή.

Παραστασιογραφία 
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων τις οποίες ο Π. Κατσέλης σκηνοθέτησε.

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Παραπομπές

Πηγές
 
 «Ο δάσκαλος Κατσέλης», των Μ. Πετρούτσου, Σ. Μανιάτη, Δ. Παπαγεωργίου, «Ελευθεροτυπία», 9 Ιουνίου 2008, ανακτήθηκε 22 Σεπτεμβρίου 2008.

Βιβλιογραφία
 Αντώνης Γλυτζουρής, «Ο νεαρός Πέλος Κατσέλης: η σταδιακή διαμόρφωσή του σε σκηνοθέτη στα χρόνια του Μεσοπολέμου», Αριάδνη, Επιστημονική Επετηρίδα της Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Κρήτης, τομ. 10,(2004),σελ. 169-191.

Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κέλλυ Κελεκίδου

Η Κυριακή "Κέλλυ" Κελεκίδου (Θεσσαλονίκη, 9 Απριλίου 1978) είναι Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια.

Προσωπική ζωή 
Το 2004 ξεκίνησε τη σχέση της με τον λαϊκό τραγουδιστή Νίκο Κουρκούλη, με τον οποίο παντρεύτηκαν το 2009. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ραφαήλ (γενν. 13 Αυγούστου 2009) και την Ελπινίκη (γενν. 15 Νοεμβρίου 2014). Από το 2014 μέχρι το 2018 ζούσαν στο Ντάργουιν της Αυστραλίας.

Έχει δύο αδελφές, την Άννα (γενν. 1977) και τη Μαρίνα (γενν. 1990).

Έχει καταγωγή από τo Κοκκινόχωμα Καβάλας και το Χαμηλό Κιλκίς.

Δισκογραφία

Άλμπουμ
2005: Κέλλυ Κελεκίδου (Ελλάδα #16)
2006: Συγκεντρώσου (Ελλάδα #11)
2008: Μακριά σου δεν υπάρχω
2010: Άγγελοι στην Κόλαση

CD Singles
2007: Σε θέλω με τρέλα
2010: Καλώς ήρθες

Τραγούδια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος
 Σελίδα στο Myspace
 Προφίλ στη SONY BMG
 Η καλλιτέχνιδα στο IMDB

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Μακεδόνες
Wendy's

Η Wendy's είναι μία αμερικανική αλυσίδα εστιατορίων ταχείας εστίασης («fast-food»), που ιδρύθηκε από τον Dave Thomas, το Νοέμβριο του 1969 στο Κολόμπους της πολιτείας του Οχάιο των ΗΠΑ . Η εταιρεία, που προβάλλει στο λογότυπό της το μήνυμα «Old Fashioned Hamburgers», είναι μια από τις μεγαλύτερες του χώρου, διαθέτοντας περισσότερα από 6.600 σημεία παρουσίας σε όλη την υφήλιο.

Τα περισσότερα καταστήματά της βρίσκονται στις ΗΠΑ, ενώ δραστηριοποιείται ακόμη στον Καναδά, τη Λατινική Αμερική, καθώς και σε πολλές ασιατικές χώρες. Η εταιρεία που «φημίζεται» για τα τετράγωνα μπιφτέκια των χάμπουργκερ που προσφέρει, οφείλει το όνομά της σε μία από τις κόρες του ιδρυτή της .

Πηγές αναφοράς

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Εστιατόριο
Πολυεθνικές επιχειρήσεις τροφίμων
Εταιρείες ιδρυθείσες το 1969
Προκατασκευασμένη δόμηση

Προκατασκευασμένη δόμηση (αγγλικά: Tract Housing) αποκαλείται η μορφή οικοδομικής ανάπτυξης, σύμφωνα με την οποία πολλά πανομοιότυπα ή παραπλήσια σπίτια κατασκευάζονται μαζικά για τη στέγαση μιας κοινότητας. Η πρακτική αυτή μπορεί να καταλαμβάνει ολόκληρες εκτάσεις τετραγωνικών χιλιομέτρων σε πολλές περιοχές. Οι κατασκευές tract housing συνήθως συναντώνται στα προάστια της Βόρειας Αμερικής.

Οι κατασκευές αυτές εστιάζονται σε λίγα μόλις αρχιτεκτονικά σχέδια και τα εργατικά κόστη περιορίζονται καθώς οι εργάτες απλά απαιτείται να μάθουν τις δεξιότητες και τον τρόπο εργασίας πάνω στην οικοδόμιση μιας περιορισμένης κλίμακας σχεδίων. Επιπροσθέτως, όπως όλα τα σπίτια του έργου θα οικοδομηθούν κατά την ίδια χρονική περίοδο, το κόστος της αγοράς και της μεταφοράς οικοδομικών υλικών μπορούν να μειωθούν λόγω των οικονομιών κλίμακας. Συστατικά όπως υποστηρίγματα οροφής, υδραυλικά και σκαλοσιές συχνά κατασκευάζονται σε εργοστάσια και τοποθετούνται επιτόπου. Αυτό επιτρέπει στους εργολάβους να ρίξουν τις τιμές, το οποίο στη συνέχεια κάνει τα σπίτια πιο προσιτά στο ευρύ κοινό, κάτι το οποίο επιτρέπει και στους πωλητές να εξασφαλίσουν υψηλότερα κέρδη.

Έκαστο προκάτατασκευασμένο σπίτι είναι πανομοιότυπο με τα γειτονικά, όμως πιο πρόσφατες κατασκευές διαφοροποιούν λίγο την εξωτερική όψη των σπιτιών. Οι διαφορές συνήθως ποικίλουν, από υποτυπώδεις, αισθητικές διαφοροποιήσεις σε πληθώρα διαφοροποιήσεων στον οικοδομήσιμο χώρο, την όψη της οροφής και τα υλικά. Επιπλέον, τα σχέδια των ορόφων μπορούν να μεταβληθούν, ή δωμάτια και γκαράζ δύνανται να προστεθούν ή να αφαιρεθούν. Όσοι κατασκευάζουν ή αγοράζουν νέα σπίτια μπορούν επίσης να εξειδικεύσουν τα σχέδια στις ανάγκες τους.

Στην Ελλάδα η συγκεκριμένη μορφή οικοδομικής ανάπτυξης δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη και έκαν την εμφάνισή της σε μικρότερη κλίμακα κυρίως κατά τη δεκαετία του 2000.

Σχεδιασμένη δόμηση
Ελμπρούς

Το Ελμπρούς είναι το υψηλότερο όρος του Καυκάσου και το ψηλότερο σημείο της Ευρώπης. Το όρος χωρίζει βαθύ διάσελο σε δυτική (5621 μ.) και ανατολική κορυφή (5325 μ.). Στην ανατολική πλευρά πρώτος ανέβηκε ο Κ. Χασίροβ το 1829 και στη δυτική μια αγγλική ομάδα ορειβατών με αρχηγό τον Φ. Γκρόουβ το 1874.

Το Ελμπρούς έχει δύο κορυφές και οι δύο "κοιμώμενα" ηφαίστεια. Η δυτική κορυφή του βρίσκεται στα , ενώ η ανατολική κορυφή είναι λίγο χαμηλότερη . Στη χαμηλότερη από τις δύο κορυφές έγινε πρώτη ανάβαση στις 10 Ιουλίου 1829 (Ιουλιανό ημερολόγιο) από τον Κίλαρ Χασίροφ (Khillar Khachirov), έναν Καρατσάι οδηγό επιστημονικής αποστολής του αυτοκρατορικού ρωσικού στρατού υπό τον στρατηγό Εμανουέλ και η υψηλότερη (κατά 20 m—70 ft) το 1874 από αγγλική αποστολή υπό τον Φ. Κρόφορντ Γκρόουβ στην οποία έλαβαν μέρος οι Φρέντερικ Γκάρνερ, Χόρας Γουόκερ και ο Ελβετός οδηγός Πίτερ Κνούμπελ από το Σεντ Νικλάους στο καντόνι Βαλέ.

Υπάρχουν διφορούμενες απόψεις για το πώς κατανέμεται το Ελμπρούς ανάμεσα σε Ευρώπη και Ασία. Οι πλέον σύγχρονες απόψεις καθορίζουν ηπειρωτικό σύνορο τη λεκάνη απορροής του Καυκάσου, κάτι που τοποθετεί το Ελμπρούς ως την υψηλότερη κορυφή της Ευρώπης.

Σημειώσεις παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση
 Anthony Huxley (ed). (1962). Standard Encyclopedia of the World's Mountains New York: Ρutnam.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Mount Elbrus on CHEBANDA
 Mount Elbrus on SummitPost
 "Elbrus, Mount." Encyclopædia Britannica. 2006. Encyclopædia Britannica Online. 14 Nov 2006  <http://www.britannica.com/eb/article-9032240>.
 Computer generated summit panoramas North South. There are a few discontinuities due to incomplete data. 
 NASA Earth Observatory pages on Mount Elbrus: Mt. Elbrus (July 2003) , Mt. Elbrus, Caucasus Range (Nov 2002) 
 Mt. Elbrus Expedition Cybercast Archives
 Elbrus Photos (Hundreds of large photographs of Mt. Elbrus and the vicinity)
 A trip report

Βουνά της Ρωσίας
Ηφαίστεια της Ρωσίας
Βουνά της Ευρώπης
Οροσειρά του Καυκάσου
Βατερά Λέσβου

Τα Βατερά είναι περιοχή στα νότια της Λέσβου με αμμώδη παραλία μήκους 8 χιλιομέτρων, τη μεγαλύτερη σε μήκος παραλία του νησιού. Απέχει 55 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα, Μυτιλήνη. Στο παρελθόν αποτελούσε παραθεριστικό χωριό για τους κατοίκους γειτονικών κωμοπόλεων, ωστόσο τα τελευταία 20 χρόνια άρχισε να αναπτύσσεται τουριστικά και να δέχεται πολλούς επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Το χειμώνα τα Βατερά έχουν πληθυσμό περίπου 150 κατοίκων. 

Η παραλία βλέπει προς τη Χίο, τα Ψαρά, και την Τουρκία, ενώ σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το παραθαλάσσιο χωριό βρίσκεται το ακρωτήρι του Αγίου Φωκά, όπου σώζονται μέχρι σήμερα ερείπια από ναό του Διονύσου και μιας βασιλικής των παλαιοχριστιανικών χρόνων. 

Τα Βατερά έχουν πλούσια χλωρίδα και πανίδα, ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκεται επίσης το χωριό Βρίσα, όπου στεγάζεται το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, με απολιθώματα της γύρω περιοχής από την Παλαιολιθική Περίοδο.

Αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό εγχώριου τουρισμού και προσφέρει άνετη πρόσβαση στη παραλία και τη θάλασσα της Νότιας Λέσβου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://www.vatera.gr
 Information about Vatera village
 http://sites.google.com/site/syllogosvrissas/

Χωριά της Λέσβου
Δήμος Δυτικής Λέσβου
Χένρυ Μόργκενταου

Ο Χένρυ Μόργκενταου (αγγλικά: Henry Morgenthau, 1856–1946) ήταν Αμερικανός δικηγόρος, διπλωμάτης και επιχειρηματίας, Γερμανοεβραίος στην καταγωγή, που συνδέθηκε στενά με το Προσφυγικό ζήτημα.

Γεννήθηκε το 1856 στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας (ως Heinrich Morgenthau) και το 1865 μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Το 1877 αποφοίτησε από τη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Κολούμπια όπου και άρχισε να δικηγορεί. Το 1913 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον τον διόρισε πρέσβη στη Κωνσταντινούπολη όπου και υπηρέτησε μέχρι το 1916. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Μόργκενταου χειρίστηκε πολλά διπλωματικά ζητήματα των Συμμάχων της Αντάντ με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, παρακολουθώντας όμως στενά το κίνημα και την άνοδο των Νεοτούρκων, καθώς και τις συνεχείς και διογκούμενες διώξεις των Αρμενίων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
 
Το 1920 τοποθετήθηκε πρέσβης στο Μεξικό και τρία χρόνια αργότερα, το 1923 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η Κοινωνία των Εθνών τον διόρισε Πρόεδρο στην Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων στην Αθήνα. Αργότερα ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Γενικά ο Μόργκενταου κατεχόμενος από φιλελεύθερες πεποιθήσεις υπήρξε ακριβοδίκαιος στις κρίσεις του και συμπεριέλαβε στοιχεία στα απομνημονεύματά του σχετικά με τις διώξεις, τον εξανδραποδισμό και τον αφανισμό του Ελληνισμού της Ανατολής. Ειδικότερα σε αυτά περιγράφει τα Τάγματα Εργασίας που στελεχώνονταν υποχρεωτικά από Έλληνες και τελικά οδηγούσαν στην εξόντωσή τους.

Από το συγγραφικό του έργο ξεχωρίζουν Τα μυστικά του Βοσπόρου (Secrets of the Bosphorus, 1918) και Η αποστολή μου στην Ελλάδα (I was sent to Athens, 1929). Η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ κατέχει περίπου 30.000 έγγραφα από το προσωπικό αρχείο του Μόργκενταου.

Στην Ελλάδα έχει τιμηθεί με πολλές οδούς που φέρουν το όνομά του όπως στη Θεσσαλονίκη, τη Δράμα, τον Υμηττό και τον Βύρωνα, ενώ παλιότερα υπήρχε αντίστοιχη οδός και στη Νίκαια και τη Νέα Ιωνία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μ.Κ. Κωνσταντίνης, «Ο Ερρίκος Μοργκεντάου και η Ελλάδα», Χρονικά  (Όργανο του ΚΙΣ της Ελλάδος), 147 (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1997), σσ. 14-19. 

Αμερικανοί διπλωμάτες
Μικρασιατική Εκστρατεία
Κωνσταντίνα (τραγουδίστρια)

Η Κωνσταντίνα Κωνσταντίνου (7 Οκτωβρίου 1963), γνωστή και ως Κωνσταντίνα, είναι Ελληνοκύπρια τραγουδίστρια.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Λευκωσία στις 7 Οκτωβρίου 1963 και από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με την μουσική. Τραγούδησε σε διάφορα μαγαζιά και συνεργάστηκε με σπουδαίους συνθέτες και τραγουδιστές όπως οι Μαρινέλλα, Βίκυ Μοσχολιού, Άννα Βίσση, Χαρούλα Αλεξίου, Μάριος Τόκας, Γιάννης Πάριος, Μανώλης Λιδάκης, Μαίρη Λίντα, Καίτη Γκρέυ, Πόλυ Πάνου, Σταμάτης Γονίδης, Χρήστος Νικολόπουλος, Κώστας Χατζής, Βασίλης Καρράς, Γιάννης Πλούταρχος Στέφανος Κορκολής, Μιχάλης Βιολάρης, Στέλλα Γεωργιάδου, Κωνσταντίνος Χριστοφόρου, Μάκης Χριστοδουλόπουλος, Στέλιος Διονυσίου, Φοίβος, Σταύρος Σιδεράς. Το 1987 κυκλοφόρησε ο πρώτος της δίσκος με τίτλο Τραγούδια για την Κωνσταντίνα με την συμμετοχή των Τόκα και Πάριου. Το 1983 συμμετείχε στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού "Eurovision" για λογαριασμό της Κύπρου με τον Σταύρο Σιδερά στο τραγούδι "Η αγάπη ακόμα ζει".

Δισκογραφία

Προσωπικοί Δίσκοι 
Όσα φέρνει το τραγούδι (Athenaeum, 1984)
Τραγούδια για την Κωνσταντίνα (Lyra, 1987)
Σε ζητώ (Lyra, 1988)
Στον επόμενο τόνο... και άλλες επιτυχίες της (Lyra, 1989)
Θα φύγω με τους φίλους μου για Κάιρο (Lyra, 1990) - χρυσός δίσκος
Δυο τριαντάφυλλα (Lyra, 1991)
Μια Ελλάδα Φως (BMG, 1992)
Η καρδιά μου τραγουδά τη Μεσόγειο (BMG, 1993) - κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία και το Ισραήλ
Χαμογελώ (BMG, 1994)
Έρχομαι (MINOS - EMI, 1996) - χρυσός δίσκος
Δυνατά (MINOS, 1997)
Σημείο Επαφής (MINOS, 1999)
Λάθος (MINOS, 2002)
Τι μπήκε ανάμεσά μας (V2 Records, 2006) (Ντουέτο με τον Γιάννη Πλούταρχο)
Άγνωστο (V2 Records, 2009)

Συμμετοχές  
Καυτές βραδιές του Χάρη Χαλκίτη (1990)
Το προσκλητήριο του Μάκη Χριστοδουλόπουλου (1991)
Οι μέρες της φωτιάς του Στέφανου Κορκολή (1995)
Κρυφά ταξίδια του Άνδρου Κωνσταντίνου (1996)
Το δηλητήριο toy Βασίλη Καρρά (1996)
Ζήτημα ζωής του Χαράς Κωνσταντίνου (1997)
Πνοή του ουρανού του Βασίλη Σαλέα (1997)
Ονείρου Φως του Τάσου Κατοπόδη (2019)
Όλα Καλά του KISS MY CASH (2022)

Συλλογές 
Οι Μεγάλες Επιτυχίες (1994)
Τα τραγούδια της Κωνσταντίνας (1995)
Οι μπαλάντες της Κωνσταντίνας (1996)
Best of (2002)

Live 
Κωνσταντίνα Live (1993)
Μια βραδιά στο "Ποσειδώνιο" με τον Σταμάτη Γονίδη και την Καίτη Γκρέυ (1995)
Η Δική Μας Αγάπη - Live Στο Κατράκειο (Heaven, 2017)

Singles 
Τόποι Μου Που Γεννήθηκα / Ο Καημός Της Μάνας (2012) 
Ε Τότε Θα Μείνω (2013)
Της Γενιάς Μου Τα Παιδιά (2014)
Αν Δεν Είχες Φύγει (2015)
Στη Μέση (2016) 
Ένα Καράβι (2019)
Η αγάπη αυτή (2020)
Μη Φέγγεις Ζηλεύω (2021)

Πηγές και Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η επίσημη ιστοσελίδα της Κωνσταντίνας - Βιογραφικό, Χρονολόγιο, Δισκογραφία. 

Κύπριες τραγουδίστριες
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Διαστημικό Κέντρο Ζιουκουάν

Το Διαστημικό Κέτρο του Ζιουκουάν (ΔΚΖ) βρίσκεται στην Κίνα. Είναι ένα διαστημοδρόμιο, δηλαδή ένας χώρος εκτόξευσης διαστημικών οχημάτων. Η ακριβής του τοποθεσία είναι στην έρημο Γκόμπι, στην εσωτερική Μογγολία και απέχει περίπου 1.600 χιλιόμετρα από το Πεκίνο.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε το 1958 κι είναι το πρώτο από τα σημερινά τρία διαστημικά κέντρα της Κίνας. Οι πιο πολλές κινεζικές διαστημικές αποστολές έχουν πραγματοποιηθεί στο Ζιουκουάν. Ονομάστηκε έτσι γιατί η πόλη Ζιουκουάν είναι η κοντινότερη πόλη προς το Κέντρο.

Το διαστημικό αυτό κέντρο είναι στην πραγματικότητα μέρος της διαστημικής πόλης Ντόνφενγκ, που είναι γνωστή ως Βάση 20 ή Βάση του Ντόνγκφενγκ και περιλαμβάνει εγκαταστάσεις δοκιμών πτήσεων, ένα διαστημικό μουσείο κι ένα νεκροταφείο μαρτύρων.

Τρέχουσα χρήση 
Το ΔΚΖ χρησιμοποιείται συνήθως για την εκτόξευση οχημάτων σε χαμηλές και μεσαίες τροχιές με μεγάλη τροχιακή κλίση, καθώς επίσης και για τη δοκιμή πυραύλων, μικρού και μεγάλου βεληνεκούς. Οι εγκαταστάσεις του είναι πολύ προχωρημένης τεχνολογίας και παρέχουν υποστήριξη σε κάθε φάση μιας αποστολής εκτόξευσης δορυφόρων. Επίσης περιλαμβάνει τεχνικό κέντρο, πεδίο εκτόξευσης, κέντρο ελέγχου εκτοξεύσεων, αρχηγείο καθώς και κέντρο ελέγχου αποστολών καθώ και άλλου τύπου υποστήριξης λογιστικά συστήματα.

Το κέντρο καλύπτει μια έκταση 2.800 τετραγωνικών χιλιομέτρων και μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι και 20.000 ανθρώπους. Οι εγκαταστάσεις και ο μηχανισμός υποστήριξης εκτοξεύσεων υπήρχαν και στα διαστημικά κέντρα της Σοβιετικής Ένωσης, μέχρι και τη δεκαετία του 1960, και από εκεί μπορεί να αντλήθηκε τεχνική υποστήριξη για το Ζιουκουάν.

Το ΔΚΖ χρησιμοποιήθηκε για πολλές σημαντικές αποστολές της Κίνας στο διάστημα,όπως του πρώτου κινεζικού δορυφόρου Ντονγκ Φανγκ Χονγκ 1 το 1970, της πρώτης κινεζικής επανδρωμένης αποστολής στο διάστημα Σένζου 5 στις 15 Οκτωβρίου του 2003, της δεύτερης επανδρωμένης κινεζικής αποστολής στο διάστημα τον Οκτώβριο του 2005, καθώς και της τρίτης τον Οκτώβριο του 2008. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για την πρώτη κινεζική αποστολή στη Σελήνη το Τσανγκ-ε τον Νοέμβριο του 2007.

Δείτε επίσης 

 Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
 Σένζου (Διαστημόπλοια)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Google Maps
 http://www.globalsecurity.org/space/world/china/

Διαστημικά κέντρα
Διαστημικό πρόγραμμα της Κίνας
Ταλαάτ πασάς

Ο Μεχμέτ Ταλαάτ πασάς (Mehmet Tâlât, 1 Σεπτεμβρίου 1874 - 15 Μαρτίου 1921) ήταν Τούρκος πολιτικός, που μαζί με τους Ενβέρ και Τζεμάλ αποτελούσε την τριανδρία του τουρκικού κομιτάτου "Ένωση και Πρόοδος" των Νεότουρκων από την επικράτησή τους το 1908 μέχρι την τουρκική ήττα του 1918.

Βιογραφικά στοιχεία 
 
Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη το 1874, που τελούσε ακόμα υπό Οθωμανική Αυτοκρατορία και ήταν γιος κατώτερου Οθωμανού αξιωματούχου. Αρχικά προσλήφθηκε από την τηλεγραφική εταιρεία στην Αδριανούπολη πλην όμως το 1893 συνελήφθη για ανατρεπτική δράση. Μετά την από δύο ετών αποφυλάκισή του διορίστηκε  γενικός γραμματέας των οθωμανικών ταχυδρομείων στη Θεσσαλονίκη όπου και εντάχθηκε από τους πρώτους στο κίνημα των Νεότουρκων, το 1908, με συνέπεια το ίδιο έτος να απολυθεί από την υπηρεσία του. Στη συνέχεια ανέλαβε μέλος της Επιτροπής για την Ένωση και Πρόοδο (ΕΕΠ), που αποτελούσε τον συνωμοτικό πυρήνα του κινήματος. Αργότερα με την επικράτηση των Νεότουρκων εκπροσωπώντας την γενέτειρά του στο οθωμανικό κοινοβούλιο  ανέλαβε Υπουργός Εσωτερικών (1913-1917), υπουργός Ταχυδρομείων, και γενικός γραμματέας της ΕΕΠ.
Σημειώνεται ότι πριν το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ο Ταλαάτ υποστήριζε τις δυνάμεις της Αντάντ. Με την έναρξη όμως του πολέμου η Οθωμανική Αυτοκρατορία τάχθηκε στο πλευρό των κεντρικών δυνάμεων κατά την τότε επιθυμία όπως αποδείχθηκε του υπουργού Στρατιωτικών Εμβέρ Πασά. Τότε ως υπουργός Εσωτερικών ο Ταλαάτ ανέλαβε την ευθύνη για τον εκτοπισμό των μειονοτήτων και κυρίως Αρμενίων και Ελλήνων.
Το 1917 ανέλαβε Μέγας Βεζίρης (1917-1918), θέση από την οποία και παραιτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1918, λίγο πριν τη συνθηκολόγηση 

Διακρινόταν για την οξύνοια, την τόλμη αλλά και την απίστευτη σκληρότητά του, πρωτοστατώντας στα υπό των Γερμανών οργανωτών του οθωμανικού στρατού υποδειχθέντα σχέδια εκτοπισμού κάθε ελληνογενούς στοιχείου από τη Θράκη, τα παράλια της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Ήταν ο κύριος υποκινητής και πρωταγωνιστής της διπλής γενοκτονίας αρχικά των Αρμενίων και στη συνέχεια των Χριστιανών Ελληνογενών, (παρότι επίσημα ήταν Οθωμανοί υπήκοοι), με σφαγές και εκτοπισμούς κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου που υλοποιήθηκαν με δική του εντολή από την Άνοιξη του 1914 μέχρι το 1918. 

Μία από τις πολλές μαρτυρίες της οργανωμένης εκείνης εξολόθρευσης είναι και η ακόλουθη διαταγή του Ταλαάτ ως υπουργού Εσωτερικών προς τη νομαρχία Χαλεπίου, που βρέθηκε στο Χαλέπι το 1918, μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου κατά το πιθανότερο παρόμοιες πρέπει να εστάλησαν και σε άλλες νομαρχίες, αν όχι σ΄ όλες.

Αμέσως μετά την υπογραφή της ανακωχής του Μούδρου ο Ταλαάτ μαζί με τους άλλους δύο ηγέτες της τριανδρίας, Εμβέρ πασά και Κεμάλ πασά, διέφυγαν στη Γερμανία. Εκεί τρία χρόνια μετά, το 1921, ο Ταλαάτ δολοφονήθηκε από τον Αρμένιο φυγά Τεϋλιριάν.

Δείτε επίσης
Κατάλογος Μεγάλων Βεζίρηδων

Παραπομπές

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.17ος, σ.564
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.56ος, σελ.314.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το διάταγμα για τη σύλληψη των Αρμενίων ηγετών, από την τουρκική Βικιθήκη (τουρκικά).

Μεγάλοι Βεζίρηδες
Κρήτη IV (αντιτορπιλικό)

Το Κρήτη ΙV / L-84, 11, D-48 ήταν αντιτορπιλικό τύπου ΗUNT II (πρώην HMS HURSLEY).

Κατασκευάστηκε μεταξύ του 1940 – 1942 στα Ναυπηγεία ‘SWAN-HUNTER’. Παραχωρήθηκε από το βρετανικό Ναυτικό στις 3 Σεπτεμβρίου 1943. Ένα από τα τρία Α/Τ συνοδείας που παραχωρήθηκαν επί δανεισμού – κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Άγγλους (βλέπε πλοίο ‘Αιγαίον ΙΙ’).

Του ιδίου τύπου πλοία : Κρήτη ΙV, ‘ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ II’ και ’Αιγαίον ΙΙ’. Παρελήφθη στις 3 Νοεμβρίου 1943 παρουσία του Βασιλέως Γεωργίου από τον Αντιπλοίαρχο Γ. Μανωλάτο (Ύψωση Ελληνικής Σημαίας). Έλαβε μέρος στις Ναυτικές επιχειρήσεις τις Μεσογείου μεταξύ των οποίων στις αποβατικές επιχειρήσεις στο Άντζιο της νότιας Γαλλίας. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1944 πραγματοποίησε 49.830 μίλια και παρέμεινε εν πλώ - 3890 ώρες. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του εμφυλίου.

Επεστράφη στην Αγγλία στις 12 Δεκεμβρίου 1959.

Ελληνικά αντιτορπιλικά
Κρήτη V (αρματαγωγό)

Το Κρήτη V / L-171 είναι αρματαγωγό τύπου ‘LST1-510’, πρώην ‘USS PAGE COUNTY LST 1076’.

Παραχωρήθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό από τις Η.Π.Α. στα πλαίσια της Στρατιωτικής βοήθειας στις 5 Μαρτίου 1971.

Ιδίου τύπου πλοία ‘ Ρόδος ΙΙ’, ‘Ικαρία Ι’, ‘Λέσβος ΙV’ και ‘Κρήτη V’.

Μεταφορική ικανότητα : 2100 ΤΝ.

Παρελήφθη στις 5 Μαΐου 1971 στο Σαν Ντιέγκο Η.Π.Α. Κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 25 Ιουλίου 1971.

Πηγές 

Ελληνικά Αρματαγωγά
APT

Το Ανεπτυγμένο Εργαλείο Πακεταρίσματος, (Advanced Packaging Tool), ή APT, είναι ελεύθερο λογισμικό και αποτελεί μια διεπαφή-πρόσοψη , που δουλεύει-βασίζεται σε βασικές βιβλιοθήκες με σκοπό να προσφέρει μια υπηρεσία πιο εύκολης διαχείρισης (εγκατάστασης/απεγκατάστασης) πακέτων σε σχέση με την βασική λειτουργικότητα του dpkg.

Χρήση 
Δεν υπάρχει συγκεκριμένο πρόγραμμα "apt", το apt είναι το όνομα ενός πακέτου που περιέχει ένα σύνολο από εργαλεία και βιβλιοθήκες που υποστηρίζουν την λειτουργικότητά του.
Ένα σημαντικό μέρος του apt είναι μια βιβλιοθήκη συναρτήσεων γραμμένη σε C++ (μαζεμένες σε ένα ξεχωριστό πακέτο, το libapt) η οποία χρησιμοποιείται από τα προγράμματα προσόψεις που χειρίζονται πακέτα, όπως το apt-get και το apt-cache. Αυτά είναι τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα λόγω της απλότητάς τους και καθολικότητας αφού έχουν και τα δύο προτεραιότητα "important" σε όλες τις τρέχουσες εκδόσεις του Debian και συνεπώς είναι προκαταβολικά εγκατεστημένα σε μια προκαθορισμένη εγκατάσταση Debian. Το Apt λειτουργικά μπορεί να θεωρηθεί σαν μια πρόσοψη του dpkg, και μια φιλικότερη πρόσοψη σε αυτό από το dselect.Ενώ το dpkg εκτελεί ενέργειες σε μεμονωμένα πακέτα, τα εργαλεία apt χειρίζονται σχέσεις (κυρίως εξαρτήσεις) ανάμεσα σ' αυτά, καθώς και διαχείριση πηγών και διαχείριση υψηλού επιπέδου αποφάσεις σχετικές με εκδόσεις (παρακολούθηση έκδοσης και κάρφωμα έκδοσης).

Το APT συχνά εξυμνείται σαν ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της διανομής Debian .

Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του APT είναι ο τρόπος που καλεί το dpkg - κάνοντας τοπολογική ταξινόμηση της λίστας των πακέτων που πρόκειται να εγκατασταθούν ή να απομακρυνθούν και καλεί το dpkg στην καλύτερη πιθανή ακολουθία.

Οι πιο συχνά χρησιμοποιημένες εντολές του apt-get είναι οι apt-get install όνομα πακέτου , apt-get update, upgrade και apt-get dist-upgrade.

Αρχεία 
 /etc/apt/sources.list : Τοποθεσίες λήψης πακέτων.
 /etc/apt/sources.list.d/ : Επιπρόσθετα κομμάτια της λίστας πηγών.
 /etc/apt/apt.conf : Αρχείο διαμόρφωσης APT.
 /etc/apt/apt.conf.d/ : Κομμάτια αρχείου διαμόρφωσης APT.
 /etc/apt/preferences : Αρχείο προτιμήσεων εκδόσεων. Εδώ μπορείς να καθορίσεις το κάρφωμα πακέτων , δηλ.. την προτίμηση να πάρεις κάποια συγκεκριμένα πακέτα από διαφορετική πηγή ή από διαφορετική έκδοση από αυτήν που περιέχει μια διανομή.
 /var/cache/apt/archives/ : Περιοχή αποθήκευσης για τα ληφθέντα αρχεία πακέτων
 /var/cache/apt/archives/partial/ : Περιοχή αποθήκευσης για αρχεία πακέτων που βρίσκονται σε μεταφορά.
 /var/lib/apt/lists/ : Περιοχή αποθήκευσης για πληροφορίες κατάστασης για κάθε πηγή πακέτων που αναφέρεται στο αρχείο sources.list
 /var/lib/apt/lists/partial/ : Περιοχή αποθήκευσης για κατάσταση πληροφορίας για πακέτα σε διακίνηση (in transit).

Παραπομπές και σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 wiki.debian.org/Apt
 Python-apt
 APT HOWTO

Ελεύθερο λογισμικό
Ελεύθερο λογισμικό προγραμματισμένο σε C++
Debian
Ιωάννης Πάγκας

Ο Ιωάννης Πάγκας (ή Μπάγκας) (Κορυτσά, 1814 - Αθήνα, 1895) υπήρξε Έλληνας εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε το 1814 στην Κορυτσά. Πατέρας του ήταν ο επίσης ευεργέτης και έμπορος Γεώργιος Πάγκας.

Έφυγε από το σπίτι του, το 1833 για να αποφύγει τον γάμο στον οποίο τον εξανάγκαζε ο πατέρας του. Αρχικά εγκαταστάθηκε στη Θήβα και τη Χαλκίδα. Διαμέσου της Χαλκίδας εξέπλευσε για την Αλεξάνδρεια. Εγκαταστάθηκε στο Κάιρο ως ράπτης σε μια πολυάριθμη Ηπειρωτομακεδονική αποικία. Μάζεψε χρήματα και συντηρούσε τους γονείς του στην μακρινή πατρίδα και άλλους συγγενείς.

Καταπιάστηκε με την γεωργία και αναζητώντας πιο ευνοϊκές κλιματικές συνθήκες πήγε στην Ρουμανία, όπου κατά συμβουλή και μίμηση του Ευάγγελου Ζάππα μίσθωσε μεγάλες εκτάσεις και τις καλλιέργησε. Επέστρεψε πλούσιος στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Απεβίωσε το 1895.

Ευεργετικό του έργο 
Ο Πάγκας δαπάνησε επί σαράντα πέντε χρόνια επανειλημμένα ποσά για την ανέγερση σχολείων. Την περίοδο 1887–88 προσέφερε σημαντική χορηγία για την συνέχιση της απρόσκοπτης λειτουργίας της ελληνικής σχολής Κορυτσάς, των διδακτηρίων και της βιβλιοθήκης της. Το 1889 έκτισε, σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλλερ ένα μέγαρο στη γωνία της πλατείας Ομονοίας και οδού Αθηνάς, στο κέντρο της Αθήνας, που έγινε γνωστό ως ξενοδοχείο «Μέγας Αλέξανδρος», καθώς και ένα δίδυμό του κτήριο, το «Μπάγκειον», στην αντικριστή γωνία, που ολοκληρώθηκε το 1894, πάλι σε σχέδια του Τσίλλερ. Με συμβολαιογραφική πράξη που συνέταξε στις 16 Αυγούστου 1889, δώρισε ολόκληρη την περιουσία του στο ελληνικό κράτος. Ο Πρόεδρος της Ελληνικής κυβέρνησης έθεσε την «Μπάγκειο Επιτροπή» προς διαχείρισή του ποσού των άνω των δύο εκατομμυρίων δραχμών. Είναι από τους εθνικούς ευεργέτες που πρόσφερε την περιουσία του εν ζωή και όχι μετά τον θάνατο του, παραχωρώντας την όπως τόνισε για έργα «εθνωφελή και φιλάνθρωπα».

Δείτε επίσης
 Ιωάννης Χατζηκυριακός

Παραπομπές

Πηγές 
 Γιάννενα, πόλη των ευεργετών
 Άρθρο για την προσφορά του στο Ελληνικό Δημόσιο
 Ιωάννης Μπαγκάς συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μπάγκειον Ίδρυμα

Έλληνες ευεργέτες
Βορειοηπειρώτες