joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σωτήρης Παναγιωτόπουλος

Ο Σωτήρης Παναγιωτόπουλος (1804-1863) ήταν σταφιδέμπορος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αίγιο το 1804 και ήταν γιος του χρυσοχόου Παναγιώτη Χρυσικού. Ασχολήθηκε με το εμπόριο σταφίδας. Αρχικά συνεργάστηκε με τον σταφιδέμπορα Ανδριόπουλο ενώ στη συνέχεια με τον οίκος Μπαρδ και με τον επίσης Αιγιώτη Σταυρουλόπουλο. Σημαντική ώθηση στην επαγγελματική του σταδιοδρομία έδωσε ο γάμος του με την Αικατερίνη Πετιμεζά, κόρη του Νικόλαου Πετιμεζά. Εκμεταλλευόμενος την πολιτική και οικονομική ισχύ της οικογένειας Πετιμεζά κατόρθωσε μέσα σε λίγα χρόνια να εξελιχθεί σε έναν από τους πιο πλούσιους σταφιδεμπόρους της Ελλάδας, με επιχειρήσεις στον Πύργο, στο Ναύπλιο, στο Γαλαξίδι, στην Κόρινθο κ.α. Με την πολιτική ασχολήθηκε παρασκηνιακά στηρίζοντας την οικογένεια Λόντου, και συγκεκριμένα τον Λουκά Λόντο. Απεβίωσε το 1863, αφήνοντας περιουσία άνω των 7 εκατομμυρίων χρυσών φράγκων. Είχε τέσσερις γιούς, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Ανδρέας Παναγιωτόπουλος, μετέπειτα βουλευτής & υπουργός.

Έλληνες επιχειρηματίες
Όμπλαστ του Βολγκογκράντ

Το Όμπλαστ του Βολγκογκράντ (ρωσικά: Волгогра́дская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Νότιο Διαμέρισμα. Ένα τμήμα της στα ΝΑ συνορεύει με το Καζακστάν.

Πρωτεύουσά της είναι το Βολγκογκράντ (Τσαρίτσιν μεταξύ 1598-1925, Σταλινγκράντ μεταξύ 1925-1961), μία από τις μεγαλύτερες ρωσικές πόλεις (1.021.215 κάτοικοι - απογρ. 2010). Άλλες μεγάλες πόλεις είναι το Βόλζισκι (313.169) και το Καμίσιν (127.891). Γενικά είναι ένα από τα σημαντικότερα βιομηχανικά κέντρα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, με κυρίαρχους τομείς τη μεταλλουργία, τη διύλιση πετρελαίου και τη βιομηχανία χημικών, πράγμα που όμως έχει οδηγήσει και σε πολύ μεγάλη οικολογική υποβάθμιση.

Τα εδάφη της περιφέρειας Βολγκογκράντ έγιναν θέατρο ενός από τα γνωστότερα πολεμικά γεγονότα όλων των εποχών, της Μάχης του Στάλινγκραντ ανάμεσα στη Ρωσία και τη Γερμανία. Η Μάχη, όπως επιγραμματικά αποκαλείται το σύνολο των πολεμικών επιχειρήσεων πεντέμισι μηνών (21 Αυγούστου 1942 - 2 Φεβρουαρίου 1943), έληξε με νίκη του Κόκκινου Στρατού και θεωρείται ως η απαρχή της πτώσης του Άξονα. Δεν ήταν απλά η πρώτη ήττα των χιτλερικών στρατευμάτων, αλλά μία πραγματική πανωλεθρία με τεράστιο υλικό και ψυχολογικό βάρος. Οι εισβολείς είχαν συνολικές απώλειες περίπου 900.000 ανδρών: 400.000 γερμανοί, 200.000 ρουμάνοι, 130.000 ιταλοί, 120.000 ούγγροι στρατιώτες και 50.000 ρώσοι δωσίλογοι έπεσαν νεκροί, τραυματίσθηκαν ή αιχμαλωτίσθηκαν. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που ένας ανώτατος ναζί αξιωματικός (Αρχιστράτηγος Φρίντριχ Φον Πάουλους) παραδιδόταν.

Στην σημαία και τον θυρεό της Περιφέρειας εικονίζεται το άγαλμα Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Τεντούρα

Η τεντούρα είναι το παραδοσιακό ηδύποτο της Πάτρας, το οποίο έχει ιδιαίτερα γλυκιά και ευχάριστη γεύση (αλλά και αρκετά σημαντική περιεκτικότητα αλκοόλ) και παρασκευάζεται με αρωματισμό ή εκχύλιση διαφόρων τύπων αποσταγμάτων, όπως ρούμι ή μπράντι ή και αλκοόλη ποτοποιίας με συνοδεία διαφόρων βοτάνων και μπαχαρικών, με κύρια συστατικά την κανέλα και το γαρύφαλλο. Στην Πάτρα και την ευρύτερη περιοχή σήμερα όλες οι ποτοποιίες παρασκευάζουν τεντούρα και η καθεμία με τη δική της ξεχωριστή γεύση.

Περιγραφή και στοιχεία
Η τεντούρα έχει μαύρο χρώμα και πολύ γλυκιά γεύση. Πίνεται σκέτη ή με πάγο σαν απεριτίφ, ακόμα και σαν χωνευτικό μετά το φαγητό λόγω των συστατικών της. Χρησιμοποιείται στην μαγειρική σαν αρωματικό στα φαγητά, στα γλυκά, στον καφέ, καθώς και σε κοκτέιλ ποτών.

Ονομασία, ιστορία και παραδόσεις
Σύμφωνα με μία παράδοση η προέλευσή της ανάγεται στον 15ο αιώνα, την εποχή της Ενετοκρατίας. Οι παλιοί Πατρινοί την ονόμαζαν επίσης και «μοσχοβολήθρα» επειδή είχε έντονο άρωμα και την έπιναν συνήθως μετά από ένα καλό γεύμα, σαν χωνευτικό λικέρ, αλλά και κατά τα διαλείμματα μιας κοπιαστικής αγροτικής εργασίας, κυρίως στα αλώνια. Η ετυμολογική της προέλευση πιθανολογείται στη λατινική λέξη tinctura που μεταφράζεται ως «βάμμα - εκχύλισμα».

Άλλη παράδοση λέει ότι φτιαχνόταν και πινόταν από λίγους καλόγερους και άρχοντες, άγνωστο πότε φτιάχτηκε πρώτη φορά και σύμφωνα με την παράδοση αυτή το ποτό αυτό δεν είχε συγκεκριμένο ή και καθόλου όνομα. Όταν οι Φράγκοι κατέλαβαν την Πελοπόννησο και την χώρισαν σε βαρονίες, άρχισαν να διοργανώνουν και αγώνες για την διασκέδαση τους τις γνωστές κονταρομαχίες. Σε μια τέτοια κονταρομαχία το 1218 που νίκησε ο βαρόνος της Χαλανδρίτσας Κουράνδος, και δόθηκε γεύμα προς τιμήν του όπου σερβιρίστηκε και το ποτό. Τότε σηκώθηκε κάποιος και κάλεσε και τους υπόλοιπους να κάνουν πρόποση για τον νικητή φωνάζοντας "ten hurrah" , αυτοί σηκώθηκαν και φώναξαν "tent hurrah" και από έμεινε η ονομασία τεντούρα προς ανάμνηση του γεγονότος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τηλεοπτικός σταθμός Skai, Video εκπομπής "Γυρίσματα" Video - Ποτό Τεντούρα
 Απόψεις σε θέματα Νομοθεσίας για την παρασκευή τεντούρας

Πάτρα
Λικέρ
Ηλεκτρική ισχύς

Η ηλεκτρική ισχύς είναι ο ρυθμός με το οποίον ηλεκτρική ενέργεια μεταφέρεται από ένα ηλεκτρικό κύκλωμα. Η μονάδα της ισχύος στο SI είναι το watt.

Μαθηματικά

Κυκλώματα 

Η ηλεκτρική ισχύς, όπως η μηχανική, παριστάνεται με το γράμμα P στις σχετικές εξισώσεις, αναφερόμενη στην ενεργή ισχύ. Η συνολική ισχύς ονομάζεται φαινόμενη ισχύς και συμβολίζεται με το γραμμα S. Η φαινόμενη ισχύς αποτελείται από την προαναφερθείσα ενεργή ισχύ και, επιπλέον, από την άεργη ισχύ (συμβολίζεται με το γραμμα Q) υπό την σχέση:
 

οπού i η φανταστική μονάδα:  

Το μέτρο (αριθμητική τιμή) της φαινόμενης ισχύος ισούται με τη ρίζα του αθροίσματος των τετραγώνων της Ενεργής και της Άεργης ισχύος.
 
Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η άεργη ισχύς εμφανίζεται μόνο στην περίπτωση εναλλασσόμενου ρεύματος και μόνο όταν υπάρχουν επαγωγικά ή χωρητικά στοιχειά. Επαγωγικά στοιχεία είναι τα πηνία, ενώ χωρητικά είναι οι πυκνωτές. Στην περίπτωση συνεχούς ρεύματος ή εναλλασσομένου ρεύματος όπου υπάρχουν μόνο αντιστάσεις, η άεργη ισχύς είναι ίση με 0 με αποτέλεσμα η συνολική ισχύς (φαινόμενη) να ισούται με την ενεργή.

Συνεχές ρεύμα 

Σε κυκλώματα αντιστάσεων συνεχούς ρεύματος, η ηλεκτρική ισχύς υπολογίζεται χρησιμοποιώντας τη σχέση:

όπου P η ηλεκτρική ισχύς, V η διαφορά δυναμικού και I το ηλεκτρικό ρεύμα.

Ο παραπάνω νόμος, αν συνδυαστεί με τον νόμο του Ohm, δίνει την ισχύ που παράγεται από μια ηλεκτρική αντίσταση όταν περνά από μέσα της ηλεκτρικό ρεύμα έντασης I: 

Όσο πιο μεγάλη είναι η μέγιστη ισχύς της αντίστασης, τόσο μεγαλύτερη είναι η ένταση του ρεύματος που μπορεί να την διαπεράσει χωρίς να την αλλοιώσει.

Στο χώρο 
Η ηλεκτρική ισχύς υπάρχει οπουδήποτε συνυπάρχουν ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία. Το πιο απλό παράδειγμα είναι ένα ηλεκτρικό κύκλωμα, όπως περιγράφεται παραπάνω. Στη γενική περίπτωση, όμως, η απλή εξίσωση  πρέπει να αντικατασταθεί από μια πιο πολύπλοκη, το ολοκλήρωμα του εξωτερικού γινομένου του ηλεκτρικού επί του μαγνητικού πεδίου σε μια περιοχή, δηλαδή:

Το αποτέλεσμα της ολοκλήρωσης αυτής είναι ένα διάνυσμα, καθώς η ισχύς έχει και μέτρο και κατεύθυνση.

Δείτε επίσης 
 Διάνυσμα Πόιντινγκ

Ηλεκτρομαγνητισμός
Ηλεκτρική ισχύς
Ρόμπερτ Οπενχάιμερ

Ο Τζούλιους Ρόμπερτ Οπενχάιμερ (Julius Robert Oppenheimer, 22 Απριλίου 1904 – 18 Φεβρουαρίου 1967) ήταν Αμερικανός θεωρητικός φυσικός, γερμανικής καταγωγής, γνωστός κυρίως για τη δουλειά του στην κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας γι' αυτό είναι γνωστός ως "ο πατέρας της ατομικής βόμβας".

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη τον Απρίλιο του 1904 όπου και μεγάλωσε, από Εβραίους γονείς. Σπούδασε στα πανεπιστήμια του Χάρβαρντ και Κέμπριτζ. Έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Ασχολήθηκε με την κβαντική φυσική των υποατομικών σωματιδίων και τις πυρηνικές αντιδράσεις. Εκτός από τη φυσική, τον γοήτευε η φιλοσοφία και η γαλλική φιλολογία, ενώ έμαθε λατινικά, αρχαία ελληνικά και σανσκριτικά.

Έγινε γνωστός για τον ρόλο του ως διευθυντής του Σχεδίου Μανχάτταν, την προσπάθεια της κατασκευής του πρώτου πυρηνικού όπλου, στο μυστικό εργαστήριο στο Λος Άλαμος στην πολιτεία του Νέου Μεξικού. Ως «πατέρας της ατομικής βόμβας», που είχε ισχύ 18.000 τόνων ΤΝΤ, υποστήριξε τη χρήση της, που κατέστρεψε τις ιαπωνικές πόλεις της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι στις 6 και 9 Αυγούστου 1945, στην τελική φάση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Άλλες εργασίες του είχαν σχέση με τη θεωρητική αστρονομία, την κβαντική θεωρία πεδίου και τη φασματοσκοπία. Πεθανε στις 18 φεβρουαρίου του 1967 με αιτία θανάτου καρκίνος του λάρυγγα.

Μετά τον πόλεμο
Μετά τον πόλεμο έγινε επικεφαλής σύμβουλος στη νεοσύστατη Επιτροπή Ατομικής Ενεργείας των Ηνωμένων Πολιτειών και χρησιμοποίησε τη θέση του για να ασκήσει πιέσεις για τον διεθνή έλεγχο της πυρηνικής ενέργειας και την αποτροπή της διάδοσης των πυρηνικών όπλων και της κούρσας εξοπλισμών με τη Σοβιετική Ένωση. Η μεγάλη συμβολή του στον σχεδιασμό και την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας αλλά και στη δημιουργία μίας ισχυρής παράδοσης στη θεωρητική φυσική στις Η.Π.Α., με σημαντικό ρόλο και σε θέματα στρατιωτικών εξοπλισμών, δεν στάθηκαν ικανά να τον προστατεύσουν την μακαρθική περίοδο. Αφού προκάλεσε την οργή πολλών πολιτικών με τις ειλικρινείς απόψεις του κατά τη διάρκεια του δευτέρου «Ερυθρού Τρόμου», κρίθηκε "ακατάλληλος να υπηρετήσει τη χώρα", σύρθηκε σε δίκη -με πολύ μεγάλη δημοσιότητα- για τις φιλειρηνικές και δημοκρατικές του θέσεις και η διαβάθμιση ασφαλείας του ανακλήθηκε το 1954 και ουσιαστικά έχασε την άμεση πολιτική επιρροή του. Συνέχισε να παραδίδει μαθήματα, να γράφει και να εργάζεται στη φυσική. Μία δεκαετία αργότερα, αποκαταστάθηκε όταν ο πρόεδρος Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι του απένειμε (και ο Λίντον Τζόνσον του παρέδωσε) το βραβείο «Ενρίκο Φέρμι» ως χειρονομία της πολιτικής αποκατάστασης.

Ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ πέθανε το 1967. Ο θάνατός του αποτέλεσε μεγάλη απώλεια για τον επιστημονικό χώρο.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Μαγκίρης, Βαγγέλης: «J. Robert Oppenheimer (1904-1967): Η αυγή της Πυρηνικής Εποχής», Περισκόπιο της Επιστήμης, τεύχος 208 (Ιούλιος-Αύγ. 1997), σσ. 12-13

Αμερικανοί φυσικοί
Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες
Θεωρητικοί της σχετικότητας
Αγνωστικιστές
Γκέοργκ-Μέλχες-Στάντιον

Το Γκέοργκ-Μέλχες-Στάντιον ήταν ως το 2012 το στάδιο της ποδοσφαιρικής ομάδας Ροτ-Βάις Έσσεν και βρισκόταν στη γερμανική πόλη Έσσεν. Εκτός από γήπεδο της ομάδας, χρησιμοποιείτο και για άλλες εκδηλώσεις. Η συνολική του χωρητικότητα ανερχόταν στις 15.000 θέσεις. Το 1964 πήρε το όνομα του συνιδρυτή της ομάδας, Γκέοργκ Μέλχες.

Τοποθεσία 
Το Γκέοργκ-Μέλχες-Στάντιον βρισκόταν στο βόρειο Έσσεν, κοντά στα σύνορα με την πόλη Μπότροπ στην οδό Hafenstraße 97a.
Το 2012 το γήπεδο κατεδαφίστηκε, ενώ η Ροτ-Βάις Έσσεν απέκτησε νέο στάδιο, το Stadion Essen.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Περιγραφή του σταδίου με φωτογραφίες (γερμ.)

Στάδια ποδοσφαίρου στη Γερμανία
Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία
Ροτ-Βάις Έσσεν
Ηλιακή δομή

Με δεδομένα τις γνώσεις για τη θερμοκρασίας του Ηλίου, συμπεραίνεται ότι ο Ήλιος συνίσταται από διάπυρα αέρια που αποτελούν την ύλη του και που βρίσκεται διατεταγμένη σε ομόκεντρες περιοχές, των οποίων η πυκνότητα ελαττώνεται από το κέντρο προς την επιφάνειά του.

Οι περιοχές αυτές είναι ο πυρήνας, η ζώνη ακτινοβολίας, η ζώνη μεταφοράς, η φωτόσφαιρα και η ατμόσφαιρα (που περιλαμβάνει τη χρωμόσφαιρα και το στέμμα).

Πυρήνας Ηλίου 
Ο πυρήνας βρίσκεται στο κέντρο της ηλιακής σφαίρας και έχει διάμετρο περίπου 175.000 χλμ. (0,25 ηλιακές ακτίνες). Υπολογίζεται ότι στην περιοχή του κέντρου του η πυκνότητα της ηλιακής ύλης είναι 70 φορές μεγαλύτερη του ύδατος ενώ η πίεση φθάνει τις 2 Χ 1011 ατμόσφαιρες (atm). Κάτω από τέτοιες συνθήκες και με θερμοκρασία 14 Χ 106 βαθμούς, τα άτομα των στοιχείων βρίσκονται σε ιονισμένη κατάσταση και τόσο συμπιεσμένα, ώστε η ύλη του ηλιακού πυρήνα αν και αεριώδης είναι περισσότερο συνεκτική και από τα στερεά. Φυσικό επόμενο λοιπόν και η ακτινοβολία των εσωτερικών στρωμάτων του πυρήνα να προκαλεί πίεση στα υπερκείμενα στρώματα.

Φωτόσφαιρα 
Πάνω ακριβώς από τον ηλιακό πυρήνα υπάρχει στιβάδα πάχους 400 χλμ. η οποία και φθάνει μέχρι την επιφάνεια. Η στιβάδα αυτή της ηλιακής σφαίρας από την οποία και προέρχεται όλη η ακτινοβολούμενη ηλιακή ενέργεια, δηλαδή η θερμότητα και το φως ονομάστηκαν φωτόσφαιρα. Συνεπώς ο παρατηρούμενος κάθε φορά δίσκος του Ηλίου αντιστοιχεί στη φωτόσφαιρα.

Ατμόσφαιρα Ηλίου 
Πάνω από την φωτόσφαιρα εξακριβώνεται ότι υπάρχει ηλιακή ύλη και μάλιστα σε στρώμα μεγάλου πάχους. Αυτό ονομάζεται ηλιακή ατμόσφαιρα ή ατμόσφαιρα Ηλίου. Η ατμόσφαιρα του Ηλίου δεν είναι ορατή, διότι η θερμοκρασία της και κατ' επέκταση η λαμπρότητά της είναι μικρότερη από της φωτόσφαιρας, και τόσο που να αποκρύπτεται από το έντονο διάχυτο φως της ημέρας, όπως ακριβώς αποκρύπτονται και οι αστέρες. Γίνεται όμως ορατή στις ολικές εκλείψεις του Ηλίου ως λαμπρός φωτοστέφανος που περιβάλλει τον δίσκο του Ηλίου.
Η ηλιακή ατμόσφαιρα διακρίνεται σε δύο επιμέρους στιβάδες. Η πρώτη εξ αυτών που βρίσκεται αμέσως πάνω από την φωτόσφαιρα καλείται χρωμόσφαιρα. Το ύψος της φθάνει περί τα 15.000 χλμ., ενώ η θερμοκρασία της ανέρχεται στους 100.000° Κ. Παρουσιάζει έντονο ρόδινο χρώμα, εξ ου και έλαβε το όνομα χρωμόσφαιρα. Πάνω από την χρωμόσφαιρα βρίσκεται το στέμμα ή ηλιακό στέμμα, του οποίου τα όρια φθάνουν σε απόσταση πέντε ηλιακών ακτίνων. Η θερμοκρασία του στέμματος ανέρχεται περίπου στο 1,5 εκατομμύριο βαθμούς.

 Τα 9/10 της ηλιακής μάζας αντιστοιχούν στο πυρήνα και μόνο το 1/10 στη φωτόσφαιρα και την ατμόσφαιρα του Ηλίου.
 Η χρωμόσφαιρα κατά την παρατήρηση του ηλιακού φάσματος ονομαζόταν παλιότερα και απορροφητική στιβάδα ή ανατρεπτική στιβάδα, επειδή οι αστρονόμοι πίστευαν ότι στη στιβάδα αυτή δημιουργούνταν οι σκοτεινές γραμμές Fraunhofer (γραμμές απορρόφησης), ενώ στην πραγματικότητα δημιουργούνται στη φωτόσφαιρα.

Δομη
Ευαντζελίστα Τοριτσέλι

Ο Εβαντζελίστα Τορικέλι (Ιταλ.: Evangelista Torricelli, 15 Οκτωβρίου 1608 – 25 Οκτωβρίου 1647) ήταν Ιταλός φυσικός και μαθηματικός, που έγινε περισσότερος γνωστός για την εφεύρεση του υδραργυρικού βαρόμετρου και την πρώτη μέτρηση της ατμοσφαιρικής πίεσης. Η μονάδα Τορ οφείλει την ονομασία της σε αυτόν.

Βιογραφία 
Ο Τοριτσέλι γεννήθηκε στο παπικό κράτος Φαέντσα (Faenza). Όταν ήταν σε νεαρή ηλικία ο πατέρας του πέθανε και ο ορφανός Εβαντζελίστα εκπαιδεύτηκε υπό την φροντίδα ενός μοναχού Camaldolese, ο οποίος έβαλε αρχικά τον νέο Τοριτσέλι σε ένα κολλέγιο Ιησουϊτών το 1624, όπου σπούδασε μαθηματικά και φιλοσοφία μέχρι το 1626.

Το 1627 τον έστειλαν στη Ρώμη για να συνεχίσει τις σπουδές του, στις επιστήμες και τα μαθηματικά. Το 1632, αμέσως μετά από την δημοσίευση του έργου του Γαλιλαίου Διάλογος για τα δύο παγκόσμια συστήματα ο Τοριτσέλι έγραψε μια επιστολή στον Γαλιλαίο, εκφράζοντάς του τον ενθουσιασμό του, για το έργο του. Το Βατικανό καταδίκασε τον Γαλιλαίο, τον Ιούνιο του 1633, και αυτό ήταν ο μόνος γνωστός λόγος για τον οποίο ο Τοριτσέλι, στη μοναδική αυτή περίπτωση, δήλωσε ανοιχτά ότι είχε τις ίδιες απόψεις με τον Κοπέρνικο, τη θεωρία του οποίου υποστήριζε ο Γαλιλαίος στο βιβλίο του. 

Εκτός από διάφορες επιστολές, λίγα είναι γνωστά για τις δραστηριότητες του Τοριτσέλι στα έτη μεταξύ 1632 και 1641. Μετά από το θάνατο του Γαλιλαίου στις 8 Ιανουαρίου 1642, ο μεγάλος δούκας Φερδινάνδος ο Β' των Μεδίκων ζήτησε από τον Τοριτσέλι να πάρει τη θέση του Γαλιλαίου ως μαθηματικός της αυλής και καθηγητής των μαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Πίζας. Υπό αυτόν τον ρόλο έλυσε μερικά από τα μεγάλα μαθηματικά προβλήματα της εποχής, όπως η εύρεση του εμβαδού μιας κυκλοειδούς περιοχής και του κέντρου βάρους. Σχεδίασε επίσης και κατασκεύασε διάφορα τηλεσκόπια και απλά μικροσκόπια. Ο Τοριτσέλι πέθανε στη Φλωρεντία από τυφοειδή πυρετό.

Ο αστεροειδής 7437 Τοριτσέλι ονομάστηκε προς τιμήν του.

Έργο 
Ο Γαλιλαίος Γαλιλέι ανέλαβε την προστασία του εντυπωσιασμένος από μια εργασία του Τοριτσέλι για την ισορροπία υλικού συστήματος. Το 1643 απέδειξε πειραματικά την ύπαρξη της ατμοσφαιρικής πίεσης. Το 1644 διατύπωσε το Θεώρημα του Τοριτσέλι για τη ροή των υγρών. Την ίδια χρονιά ανακάλυψε το υδραργυρικό βαρόμετρο.

Στα έργα του Τοριτσέλι περιλαμβάνονται επίσης οδηγίες για τις μεθόδους κατασκευής απλών μικροσκοπίων και τις μεθόδους λείανσης των φακών για τα τηλεσκόπια. Στις μαθηματικές του επίσης έρευνες χρησιμοποίησε και τελειοποίησε τη μέθοδο των αδιαιρέτων, εφάρμοσε ευρύτατα τη μέθοδο της κινηματικής θεωρίας για τη λύση των προβλημάτων των εφαπτόμενων κ.ά. Μετά το θάνατο του Γαλιλαίου, ο διάσημος αυτός μαθηματικός, φυσικός και γεωμέτρης, πήρε την έδρα του στην Ακαδημία της Φλωρεντίας. Πολλά έργα του Τοριτσέλι έμειναν για μεγάλο χρονικό διάστημα αδημοσίευτα.

Ιταλοί φυσικοί
Ιταλοί αστρονόμοι
Φυσικοί του 17ου αιώνα
ΕΛΠΑ

Η Ελληνική Λέσχη Περιηγήσεων και Αυτοκινήτου (ΕΛΠΑ) είναι σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. 

Ιδρύθηκε το 1924 από ελάχιστους τότε φίλους του αυτοκινήτου και των τεχνολογικών εξελίξεων της εποχής και σαν κύριο σκοπό της έταξε την πρόοδο του μηχανοκίνητου τουρισμού και αθλητισμού.

Για την κατανόηση της τότε κατάστασης από πλευράς αυτοκινητιστικής είναι χαρακτηριστικό ότι το πρώτο αυτοκίνητο που κυκλοφόρησε στην επικράτεια το 1896 ήταν ένα τρίτροχο ΠEZΩ, με ιδιοκτήτη κάποιον Κο Κοντογιαννάκη και ότι μέχρι το 1912, που άρχισε η περίοδος του Πολέμου, το σύνολο των αυτοκινήτων στην Αθήνα δεν υπερέβαινε τα 50.

Από το 1912 όμως έχει ιδρυθεί η Διεθνής Ομοσπονδία Μοτοσυκλετισμού (ΔOM), το δε 1922 έχει ήδη αρχίσει να λειτουργεί στο Παρίσι η Διεθνής Επιτροπή Αγώνων της ΔOA και φυσικά αντίλαλος της κίνησης αυτής φθάνει και στην Ελλάδα από φορείς που επικοινωνούν με το εξωτερικό, όπως είναι οι διάφοροι νεαροί Ελληνες επιστήμονες και επιχειρηματίες που ταξιδεύουν και που πρωτοστατούν στην ίδρυση της «EΛΛHNIKHΣ ΛEΣXHΣ AYTOKINHTOY KAI ΠEPIHΓHΣEΩN- EΛΠA»

Υπάρχουν αναφορές ότι η ΕΛΠΑ έκλεισε οριστικά το 2019 αλλά το Υπουργείο Μεταφορών την αναφέρει ακόμα ως αρχή έκδοσης Διεθνούς Άδειας Οδήγησης. Η ΕΛΠΑ έχει κλείσει οριστικά. Πρώτα το γραφείο της Αθήνας στις 10/11/2022 και έπειτα το γραφείο της Θεσσαλονίκης στις 11/11/2022. Έμεινε ανοιχτό μόνο το παράρτημα που είναι υπεύθυνο για την έκδοση διπλωματικών εξωτερικού και ιστορικών πινακίδων.

Παραπομπές

Αυτοκίνητο
Άγιος Αθανάσιος Αθωνίτης

Ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης ήταν μοναχός καταγόμενος από την Αντιόχεια και θεωρείται ο θεμελιωτής του μοναχισμού στο Άγιο Όρος.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε γύρω στο 930 μ.Χ. στην Τραπεζούντα της Μικράς Ασίας. Οι γονείς του, οι οποίοι κατάγονταν από την Αντιόχεια, πέθαναν πολύ νωρίς, ο πατέρας του πριν γεννηθεί, ενώ η μητέρα του λίγο καιρό μετά την γέννηση του, αφού προηγουμένως του έδωσε το όνομα Αβράμιος. Το πεντάρφανο μωρό μεγάλωσε μια μοναχή, φίλη της μητέρας του, η οποία όμως και αυτή πέθανε όταν ο Αβράμιος έγινε επτά ετών. Κοντά σε αυτή ο Άγιος γνώρισε και αγάπησε το Χριστιανισμό και το μοναχισμό.

Έμαθε τα πρώτα γράμματα στην Τραπεζούντα και κατόπιν συνέχισε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί έμεινε στο σπίτι μιας ξαδέλφης του, η οποία ήταν παντρεμένη με έναν αξιωματικό που ονομαζόταν Ζεφινεζέρ. Στην Κωνσταντινούπολη φοίτησε στη σχολή του Αθανάσιου, ο οποίος θεωρούνταν σοφός δάσκαλος. Στη σχολή αυτή δίδαξε κατόπιν και ο ίδιος και απέκτησε μεγάλη φήμη. 

Αργότερα γνώρισε τον Όσιο Μιχαήλ τον Μαλεΐνο, ο οποίος ήταν ηγούμενος στη Μονή Κυμινά στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας. Μαζί με αυτόν, γνώρισε και τον ανηψιό του, Νικηφόρο Φωκά, ο οποίος μετά από μερικά χρόνια έγινε Αυτοκράτορας. Ο Αβράμιος ακολούθησε τον Όσιο Μιχαήλ στη Μονή Κυμινά, όπου εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Αθανάσιος. Μετά από τέσσερα χρόνια αποσύρθηκε στην έρημο, όπου ασκήτεψε, μέχρι τη στιγμή που ο Όσιος Μιχαήλ τον όρισε πνευματικό πατέρα του Νικηφόρου Φωκά. Αυτό μεγάλωσε τη φήμη του, πράγμα το οποίο ο ίδιος δεν ήθελε. Έτσι, πήγε στο μοναστήρι του Ζυγού στον Άθω, όπου παρουσιάστηκε με το όνομα Βαρνάβας, επιζητώντας την αφάνεια. Η ταυτότητα του όμως έγινε γνωστή και ο Νικηφόρος Φωκάς ζήτησε να τον δει και εκδήλωσε την επιθυμία του να γίνει μοναχός. Του ζήτησε μάλιστα να κτίσει μια εκκλησία και ένα ησυχαστήριο στον Άθω, στέλνοντάς του για το σκοπό αυτό αρκετό χρυσάφι.

Έτσι ο Αθανάσιος έκτισε το 963 τη Μονή Μεγίστης Λαύρας στην άκρη του Άθω. Το έτος αυτό θεωρείται και το έτος έναρξης του μοναστηριακού κοινοβιακού βίου στο λεγόμενο πλέον «Άγιο Όρος». Γύρω από το καθολικό της μονής κτίστηκαν κελιά, μαγειρείο, τράπεζα, νοσοκομεία, ξενώνες, υδραγωγείο, μύλος. Πολλοί μοναχοί ήρθαν να ζήσουν στη Μονή υπό την καθοδήγηση του Αγίου Αθανασίου, ο οποίος εφάρμοσε καινοτομίες στο μοναστικό βίο του Αγίου Όρους. Οι μοναχοί άρχισαν να καλλιεργούν την γη και να συνδυάζουν την προσευχή με την εργασία και τη δημιουργία, ενώ ως τότε ζούσαν περισσότερο ασκητικό, αναχωρητικό βίο.

Στη Μονή αυτή έμεινε ο Άγιος Αθανάσιος για σαράντα χρόνια. Κατά τη διάρκεια οικοδόμησης μιας εκκλησίας, κατέρρευσε ένα τμήμα του τρούλου και τον καταπλάκωσε, με αποτέλεσμα να τον σκοτώσει, ενώ κατά μία άλλη εκδοχή βρήκε τραγικό θάνατο όταν μαζί με άλλους μοναχούς έπεσαν από την κόγχη του Ιερού. Η μνήμη του τιμάται στις 5 Ιουλίου.

Παραπομπές

Πηγές
 Donald Nicol: Βιογραφικό Λεξικό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μτφρ. Ευγένιος Πιερρής, εκδ. Ελληνική Ευρωεκοδοτική, Αθήνα 1993, σσ. 38-39

Αθανασιος
Αθανασιος
Αγιορείτες
Πρώτοι του Αγίου όρους
Κατάλογος ελληνικών συνοικιών Σμύρνης

Οι ελληνικές συνοικίες της Σμύρνης όπως ήταν πριν από το 1922:

 Άγιου Βουκόλου – λαϊκή συνοικία που έλαβε το όνομά της από τον Άγιο Βουκόλο, επίσκοπο Σμύρνης.
 Αγίου Γεωργίου
 Άγιος Ιωάννης – λαϊκή συνοικία
 Άγιος Νικόλαος – λαϊκή συνοικία
 Άγιος Τρύφωνας – λαϊκή συνοικία
 Αγίας Αικατερίνης - την συνοικία διέσχιζε μικρός ποταμός
 Αγία Φωτεινή
 Απάνω Μαχαλάς
 Βουτζάς ή Μπουτζάς
 Και – (από το γαλλικό Quai, αποβάθρα) παραλιακή και κοσμοπολίτικη συνοικία όπου κατοικούσαν πλούσιοι Ευρωπαίοι αλλά και πολλοί Έλληνες.
 Καραντίνα
 Μορτάκια – λαϊκή συνοικία
 Μπασμανέ - συνοικία όπου κατοικούσαν εύποροι Έλληνες και Εβραίοι
 Μπέλα Βίστα
 Μπογιατζίδικα - την συνοικία διέσχιζε μικρός ποταμός
 Μπουρνόβας – βορειοανατολικό προάστιο όπου κατοικούσαν εύπορες οικογένειες και ξένοι (κυρίως Άγγλοι). Από τον Μπουρνόβα ξεκίνησαν όλες οι αθλητικές δραστηριότητες στη Σμύρνη
 Νέος Μαχαλάς
 Παράδεισος
 Πούντα - σημερινό Alsancak
 Ρόδων ή Κοπριές
 Σερβατάδικα
 Φασουλά
 Τράσσα
 Τσικουδιά
 Φραγκομαχαλάς
 Χατζήφράγκου – λαϊκή συνοικία την οποία απαθανάτισε στο ομώνυμο έργο ο Κοσμάς Πολίτης
 Χιώτικα ή Άγιος Κωνσταντίνος ή Ντεμίρ Γιολού - κακόφημη συνοικία με πορνεία.

Πηγές και σημειώσεις
Και (συνοικία)

Με το όνομα Καί ή Κε, (από το γαλλικό Quai, αποβάθρα) φέρονταν η, κατά μήκος της παραλίας, ξακουστή συνοικία της Σμύρνης.

Το Κε ήταν η παραλιακή και πιο κοσμοπολίτικη συνοικία της Σμύρνης. Εκεί βρίσκονταν τα μεγαλύτερα θέατρα, οι κινηματογράφοι, όλες οι τράπεζες και τα γραφεία των ατμοπλοϊκών εταιρειών, αντίστοιχα με την παραλία της Θεσσαλονίκης. Στο Κε από τις αρχές του 19ου αιώνα είχαν μεταφέρει τις κατοικίες τους οι πλούσιοι Ευρωπαίοι αλλά και πολλοί Έλληνες. Ο κεντρικός δρόμος, η Οδός προκυμαίας, ήταν λιθόστρωτος με πλάκες από την Νεάπολη, ενώ την διέσχιζε ιππήλατος σιδηρόδρομος. 
Μπροστά στο Και διαμορφώνονταν το λιμάνι της Σμύρνης αλλά και στο νότιο άκρο οι  μεγάλοι στρατώνες και σχεδόν τα πιο πολλά δημόσια κτίρια. Σε νοικιασμένη έκταση κατασκεύασε ο Πανιώνιος το πρώτο του γήπεδο. Στην παραλία αυτή είχαν αναπτυχθεί πολλές ναυταθλητικές δραστηριότητες, κυρίως από τον ναυταθλητικό όμιλο Πέλοπα. 

Από τον κεντρικό προβλήτα της παραλίας του Κε, στις 2 Μαΐου 1919 αποβιβάστηκε και προέλασε στην προκυμαία ο Ελληνικός στρατός και το 1/38 σύνταγμα Ευζώνων. Εκεί τον Αύγουστο του 1922 στοιβάχθηκαν και πέθαναν χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες με την ελπίδα να φύγουν στην Ελλάδα μετά την κατάρρευση του μετώπου. Δυστυχώς όμως τα ελληνικά πολεμικά και εμπορικά πλοία ήταν δεσμευμένα από κινηματίες στο λιμάνι της Χίου, ενώ το μόνιμα αγκυροβολημένο στη Σμύρνη ελληνικό Θωρηκτό Κιλκίς είχε μεθορμίσει στη Σάμο για την επιβολή της επανάστασης.
Όλη η συνοικία του Κε κάηκε κατά την είσοδο των Τούρκικων στρατευμάτων στη Σμύρνη στις 31 Αυγούστου 1922.

Δείτε επίσης
Καταστροφή της Σμύρνης

Πηγές
Βιβλίο Η Σμύρνη του Πανιώνιου Πέτρου Λινάρδου, Έκδοση Οι φίλοι των τεχνών, Νέα Σμύρνη 1998 ISBN 960-86238-0-4
Εφημερίδα Καθημερινή, ένθετο «Επτά ημέρες», 3 Μαΐου 1998

Συνοικίες και περιοχές της Σμύρνης
Ρωμανός Αλυφαντής

Ο Ρωμανός Αλυφαντής (21 Μαρτίου 1986) είναι πρωταθλητής της κολύμβησης από την Αθήνα. Το πλήρες όνομά του είναι Ιάσωνας - Ρωμανός Αλυφαντής. Αγωνίστηκε στα 200μ. πρόσθιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όμως αποκλείστηκε από τον τελικό το 2004. Το 2005 σημείωσε πολλά ρεκόρ. Το 2008 έλαβε μέρος ξανά σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στο Πεκίνο, χωρίς διάκριση.

Επιτυχίες 2005-2007
Στα 100μ. με επίδοση 1:01.57, κέρδισε αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005, στην Αλμερία της Ισπανίας, που αποτελεί πανελλήνιο ρεκόρ. Την προηγούμενη επίδοση κατείχε ο ίδιος, με 1:02.74, από τις 13 Ιουνίου 2005 στο μίτινγκ Mare Nostrum που διεξήχθη στη Ρώμη. 

Στο ανοιχτό πρωτάθλημα κολύμβησης της Ισπανίας,  στο Σαβαδέλ, ο Έλληνας πρωταθλητής, μετά τη νίκη του στα 200μ. μικτή ατομική, πρώτευσε και στα 100μ. πρόσθιο, με χρόνο 1:01.13, το Μάρτιο του 2006.
Στα  προκριματικά μάλιστα, ο Αλυφαντής κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ με επίδοση 1:00.74 (προηγούμενο δικό του με 1:00.82 από τις 2 Φεβρουαρίου 2006 στο ΟΑΚΑ), που αποτελεί και ρεκόρ αγώνων, πλησιάζοντας παράλληλα ακόμη περισσότερο το ρεκόρ Ευρώπης του Ρόμαν Σλούντνοφ (1:00.36).

Ο Ρωμανός Αλυφαντής ήταν 5ος στα 200μ. πρόσθιο στη Βαρκελώνη, όπου διεξήχθη, τον Ιούνιο του 2006,  το τελευταίο μίτινγκ κολύμβησης της σειράς «Mare Nostrum». Ο Έλληνας πρωταθλητής σημείωσε επίδοση 2:17.35 στον τελικό, ενώ στον προκριματικό ήταν τέταρτος με 2:19.09. 

Παράλληλα, ο Αλυφαντής κατετάγη πέμπτος στα προκριματικά των 200μ. μικτή ατομική με 2:07.05, αλλά δεν «έπεσε» στον τελικό, παρότι είχε δικαίωμα συμμετοχής, ενώ δεν συμμετείχε καθόλου στα 50μ. πρόσθιο. Τον Ιούνιο του 2007 πέτυχε νέο ρεκόρ στα 100μ..

Στις 16 Δεκεμβρίου του 2007, αν και αποκλείστηκε από τον τελικό, πέτυχε πανελλήνια επίδοσημε 2.09.58 στα 200 μ. πρόσθιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 25άρας πισίνας, που  διεξήχθη στο Ντέμπρετσεν της Ουγγαρίας.

Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2008 
Ο αθλητής έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο, τον Αύγουστο του 2008, χωρίς να καταφέρει να προκριθεί σε τελικό.  Στα 100 μ. πρόσθιο αποκλείστηκε από την ημιτελική φάση, καθώς κατατάχθηκε 50ός στο σύνολο.. Χωρίς πρόκριση ήταν και η συμμετοχή του στα προκριματικά των 400 μ. μικτής ατομικής, όπου κατετάγη 25ος. Στα προκριματικά των 200 μ. πεταλούδα ήταν 27ος στο σύνολο και αποκλείστηκε. Στα 200 μ. πρόσθιο ήταν 41ος στα προκριματικά με συνέπεια να αποκλειστεί και πάλι.

Μετέπειτα καριέρα 
Τον Δεκέμβριο του 2008 πέτυχε πανελλήνια επίδοση στα 200 μ. στο πρόσθιο. Στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2009 στην Πεσκάρα της Ιταλίας, κατέκτησε ένα χάλκινο μετάλλιο στα 200 μ. μικτή ατομική.

Παραπομπές

Αλυφαντ
Κολυμβητές ΠΑΟ
Σπαράγγι

Το σπαράγγι (Asparagus officinalis) ήταν γνωστό στην αρχαία Αίγυπτο καθώς έχουν βρεθεί τοιχογραφίες στις πυραμίδες όπου πιστεύεται ότι χρονολογούνται γύρω στο 5000 π.Χ. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι το καλλιεργούσαν, μπορεί να ήταν και αυτοφυές.

Στη Μικρά Ασία πιστεύεται ότι καλλιεργήθηκε 2000 χρόνια πριν από την εποχή των Ρωμαίων, ήταν γνωστό φάρμακο για τον οδοντόπονο, καρδιοπάθεια, νύγματα εντόμων και άλλες περιπτώσεις. Από τη Μεσόγειο διαδόθηκε στη Βόρεια Ευρώπη και από εκεί στη Βόρεια Αμερική. Στη Βόρεια Ευρώπη διαδόθηκε η παραγωγή λευκών σπαραγγιών, ενώ στη Βόρεια Αμερική η καλλιέργεια πράσινου σπαραγγιού.

Στην Ελλάδα εμφανίστηκε ως άγριο, αυτοφυές φυτό σε πολλές υγρές, ημιορεινές περιοχές με την ονομασία «βλαστάρια». Γρήγορα εκτιμήθηκε η αξία του για τις διάφορες φαρμακευτικές και διαιτητικές του ιδιότητες, γι' αυτό και άρχισε η εντατική καλλιέργειά του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Παραγωγή σπαραγγιού με βιολογικές μεθόδους

Λαχανικά
Φαρμακευτικά φυτά
Φυτά εισβολείς
Ασπαραγοειδή
Αναπηρία

Αναπηρία είναι η οποιαδήποτε κατάσταση του σώματος και του νου ενός ατόμου, που δυσκολεύει την επικοινωνία του με το κόσμο γύρω του (κοινωνικά και υλιστικά), αλλά και την εκτέλεση διάφορων ενεργειών του. Η αναπηρία μπορεί να είναι σωματική, διανοητική, ψυχολογική, αναπτυξιακή, αισθητηριακή, γνωστική ή ένας συνδυασμός τους. Ακόμα, αυτές χωρίζονται σε ολικής και μερικής αναπηρίας.

Αρχαιότητα 
Υπάρχουν ενδείξεις ότι άνθρωποι κατά την προϊστορία, φρόντιζαν τα άτομα με αναπηρία. Συγκεκριμένα, στον αρχαιολογικό χώρο του Γουίντοβερ της Φλόριντας (6.000-5.000 π.Χ.), ένας από τους σκελετούς που βρέθηκαν ήταν ενός εφήβου περίπου 15 ετών, ο οποίος έπασχε από μυελομηνιγγοκήλη. Το αγόρι ήταν πιθανώς παράλυτο από τη μέση και κάτω, αλλά τον φρόντιζε η κοινότητα κυνηγών και συλλεκτών στην οποία ανήκε.

Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε αρχιτεκτονική πρόνοια που επέτρεπε στα άτομα με μειωμένη κινητικότητα να έχουν πρόσβαση σε ναούς και σε θεραπευτικά ιερά. Συγκεκριμένα, τουλάχιστον από το 370 π.Χ., στο σημαντικότερο θεραπευτικό ιερό της ευρύτερης περιοχής, το Ιερό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο, υπήρχαν 11 μόνιμες πέτρινες ράμπες που παρείχαν πρόσβαση σε επισκέπτες με κινητικά προβλήματα σε εννέα διαφορετικούς χώρους.

Ολική αναπηρία 
 
 Η παντελής απώλεια της όρασης και στα δύο μάτια
 Η ολοκληρωτική γενική μετατραυματική παράλυση
 Η απώλεια των άνω άκρων, των χεριών
 Ο ακρωτηριασμός και των δύο μηρών ή κνημών
 Η παραπληγία
 Η ψυχοπάθεια, προερχόμενη από τραύμα στο κεφάλι
 Η «προϊούσα κινητική αταξία», ύστερα από τραύμα
 Η απώλεια ενός άκρου και η αχρήστευση του άλλου

Μερική αναπηρία 

Η μερική αναπηρία έχει ελαφρότερο χαρακτήρα και κυμαίνεται σε ποσοστά αναπηρίας.

Πιστοποίηση αναπηρίας 
Στην Ελλάδα, ο αρμόδιος κρατικός φορέας για την πιστοποίηση της αναπηρίας (σε ποσοστό επί τοις εκατό %) είναι τα ΚΕ.Π.Α. (Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας) Οι ασθενείς μπορούν να αποκτήσουν διάφορα δικαιώματα εφόσον τους αποδοθεί ποσοστό αναπηρίας τουλάχιστον 67%, όπως φοροαπαλλαγή, δωρεάν μετακινήσεις με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, εκπτώσεις σε πολιτιστικά δρώμενα, θέση στάθμευσης αναπήρου, αναπηρικό όχημα και άλλα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία
 Άτομα με αναπηρία - Συνήγορος του Πολίτη, Ανεξάρτητη Αρχή
 http://amea-blog.blogspot.com
 http://goneisfiloiamea.blogspot.gr

 
Παθήσεις
Μάτι Τυρνάβου

Είναι λίμνη βορειοανατολικά της πόλης του Τυρνάβου.

Το Μάτι αποτελεί σήμερα τη μοναδική φυσική λίμνη της Θεσσαλίας και παρά τη μικρή της έκταση (250 στρ.) αποτελεί τον πυρήνα ενός οικοσυστήματος με πλούσια χλωρίδα και πανίδα.
Μαζί με τον Πηνειό ποταμό αποτελούν τους μοναδικούς υδροβιότοπους του νομού.

Λίμνες της Θεσσαλίας
Λαγυνά

Τα  Λαγυνά είναι μια κωμόπολη του νομού Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στον δήμο Λαγκαδά και απέχει 13 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη.

Πληθυσμός 
Σύμφωνα με την καταμέτρηση πληθυσμού που πραγματοποιήθηκε το 2011, το χωριό σημείωσε μόλις 3.591 κατοίκους.

Ονομασία 
Το όνομα του χωριού προήλθε από έναν κατασκευαστή λαγηνιών, ο οποίος κατασκεύαζε εκεί τα λαγήνια του εξαιτίας του κατάλληλου χώματος. Παλαιότερα, δεν υπήρχε όνομα για την περιοχή. Έτσι οι κάτοικοι, την αποκαλούσαν "Λαγυνά", κι έτσι από τότε έμεινε μέχρι και σήμερα.

Εκπαίδευση 
Το χωριό διαθέτει ένα νηπιαγωγείο, ένα δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο και λύκειο.

Αξιοθέατα 
Η κεντρική πλατεία του χωριού.
Το πάρκο, το οποίο βρίσκεται νοτιοανατολικά.
Ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου, που βρίσκεται νοτιοδυτικά του χωριού.
Το μικρό παρεκκλήσι του Αγίου Ραφαήλ.
Η Παλαιοημερολογίτικη Μονή Αγίας Τριάδος και Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, η οποία βρίσκεται νότια/νοτιοανατολικά του χωριού.
Η μεγάλη έκταση του πάρκου «Δερβενίου».
Ο μικρός καταρράκτης και το ποτάμι «Μύλος» της έκτασης του πάρκου του '''Δερβενίου.

Αριθμητικά δεδομένα 

 Αποστάσεις από γειτονικά χωριά 

 Αποστάσεις αστικών κέντρων

Γειτονικές περιοχές

Παραπομπές και πηγές 
lagina.net

Δήμος Λαγκαδά
Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Γένοβα

Η Γένοβα (, ; ) και κατά τον Μεσαίωνα Γένουα, είναι σημαντική ιστορική πόλη της Ιταλίας με περίπου 800.000 κατοίκους (ευρύτερη περιοχή), πρωτεύουσα της Λιγουρίας, στο κέντρο του ομώνυμου κόλπου (Κόλπος Γένοβας) και πολύ σημαντικό λιμάνι της Ιταλίας. Είναι η έκτη ιταλική πόλη σε πληθυσμό, τρίτη στην Βόρεια Ιταλία και αποτελεί μέρος του εμπορικού τριγώνου Τορίνο-Γένοβα-Μιλάνο. 

Η ιστορία της συνδέεται με το εμπόριο και την ναυτιλία.  Το λιμάνι της είναι το πιο σημαντικό της Ιταλίας. Σύμβολο της πόλης είναι ο φάρος της, γνωστός ως «La lanterna». Υπήρξε έδρα της EXPO το 1992, συγκέντρωσης των G8 το 2001 και το 2004 ήταν Ευρωπαική πρωτεύουσα Πολιτισμού. 

Η Γένοβα απέκτησε το προσωνύμιο "la Superba" λόγω του ένδοξου παρελθόντος καθώς και των εντυπωσιακών αξιοθεάτων της πόλης. Το μέρος στο ιστορικό της κέντρο στο οποίο υπάρχουν πολλά παλάτια  της παλιάς πόλης της Γένοβας ανακηρύχτηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 2006 από την UNESCO. Στο παλάτι San Giorgio, είχε την έδρα της η Τράπεζα του San Giorgio, από τις αρχαιότερες στον κόσμο. Οι τέχνες, η μουσική, η γαστρονομία, η αρχιτεκτονική και η ιστορία της πόλης συνέβαλλαν ώστε να γίνει το 2004 Ευρωπαϊκή Πολιτιστική πρωτεύουσα. Είναι επίσης η γενέτειρα του Χριστόφορου Κολόμβου. Σώζονται πολλά κτίρια γοτθικού και αναγεννησιακού ρυθμού. Διατηρούνται επίσης σε καλή κατάσταση και αρκετές εκκλησίες, καθώς και το σπίτι που γεννήθηκε ο Κολόμβος. Το εμπόριο αποτελεί τη βάση της οικονομίας της Γένοβας, τελευταία όμως γνωρίζει και τη σημαντική βιομηχανική ανάπτυξη. Η Γένοβα ήταν εμπορικό κέντρο με μεγάλη κίνηση, ήδη από τον 4ο π.Χ. αιώνα. Αργότερα έγινε μεγάλη ναυτική δύναμη και κύριος αντίπαλος της Βενετίας. Οι Γενοβέζοι, γνωστοί παλαιότερα ως Γενουάτες, πήραν μέρος στις Σταυροφορίες και με τους Βενετούς συντέλεσαν στην άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Κλίμα
Η Γένοβα έχει ένα οριακά υγρό υποτροπικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa) και μεσογειακό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Csa), δεδομένου ότι μόλις ένα μήνα το καλοκαίρι έχει ύψος  βροχοπτώσεων μικρότερο από 40 mm, αποτρέποντας από το να χαρακτηριστεί ως αποκλειστικά υγρό υποτροπικό ή μεσογειακό. Έχει δροσερούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια.

Πρόσωπα 
 Πάπας Αδριανός Ε΄, 1205-1276
 Καρολίνα Στραμάρε, 1999, Μις Ιταλία 2019.

Δείτε επίσης 
 Δημοκρατία της Γενούης
 Ο αστεροειδής 485 Γένουα (485 Genua), που ανακαλύφθηκε το 1902, πήρε το όνομά του από την ιστορική αυτή πόλη.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκιπίων ο Αφρικανός

Ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων ο Αφρικανός (Publius Cornelius Scipio Africanus, 235 π.Χ. - 183 π.Χ.), γνωστός και ως Σκιπίων ο Αφρικανός, ήταν στρατηγός κατά το Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο και πολιτικός της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.

Βιογραφία
Ο Σκιπίων γεννήθηκε στα 235 π.Χ. και, ενώ ακόμη ήταν πολύ νέος, έλαβε μέρος στη μάχη που έγινε στον Τίκινο ποταμό και σύμφωνα με μία παράδοση έσωσε μάλιστα και τη ζωή του πατέρα του. Όταν οι Ρωμαίοι νικήθηκαν στις Κάννες, ο Σκιπίων, επικεφαλής ενός σώματος νεαρών πολεμιστών, αγωνίστηκε για τη διάσωση της πατρίδας του.

Όταν έγινε ανθύπατος της Ισπανίας, κυρίευσε την Καρχηδόνα και αργότερα νίκησε τον Ασδρούβα, τον αδελφό του Καρχηδονίου στρατηγού Αννίβα. Στα 207 π.Χ. έγινε ύπατος και, για να αναγκάσει τον Αννίβα να εκκενώσει την Ιταλία, μετέφερε τον πόλεμο στην Μικρά Αφρική, εκστρατεύοντας εναντίον των Καρχηδονίων. Στη μάχη των "Μεγάλων Πεδίων" κατόρθωσε να τους νικήσει. Ως εκ τούτου, πέτυχε να επισπεύσει την ανάκληση του Αννίβα στην Καρχηδόνα. Εγκαταλείποντας τις μέχρι πρότινος κατακτήσεις του, ο Αννίβας αποχώρησε εσπευσμένα από την ιταλική χερσόνησο, και το επίκεντρο του πολέμου μεταφέρθηκε στη Βόρεια Αφρική. Η καθοριστική νίκη του Σκιπίωνα στη Ζάμα (202 π.Χ.) οδήγησε στη λήξη του Δεύτερου Καρχηδονιακού πολέμου. Μετά από την ειρήνη που υποχρεώθηκε να συνάψει ο Αννίβας, ο Σκιπίων γύρισε στη Ρώμη θριαμβευτής και για το θρίαμβο που πέτυχε, επονομάστηκε Αφρικανός.

Ανέλαβε μεγάλα αξιώματα κι εγένετο ακόμα και πρόεδρος της συγκλήτου. Στην εκστρατεία όμως που ανέθεσε στον αδελφό του, εναντίον του Αντιόχου Γ', και στην οποία πήρε μέρος και ο ίδιος, απέτυχε και κατηγορήθηκε από τους Ρωμαίους, επειδή συνθηκολόγησε με τον Αντίοχο. Μετά από αυτό το γεγονός, ο Σκιπίων αυτοεξορίστηκε στο Λίτερνο. Λέγεται ότι πριν το τέλος του ζήτησε να ταφεί μακριά από την πόλη της Ρώμης, την οποία θεωρούσε αχάριστη.

Γενεαλογία του Πούμπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα Αφρικανού

Παραπομπές 

Ρωμαίοι πολιτικοί
Στρατιωτικοί της Αρχαίας Ρώμης
Πρωταγωνιστές του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου
Βερενίκη

Βερενίκη είναι ένα ελληνικό γυναικείο όνομα, που προέρχεται από την Αρχαία Μακεδονία. Το λήμμα Βερενίκη μπορεί να αναφέρεται:

Βασίλισσες & Πριγκίπισσες Ελληνιστικής Εποχής 
 Βερενίκη Α΄ της Αιγύπτου
 Βερενίκη Β΄ της Αιγύπτου
 Βερενίκη Γ΄ της Αιγύπτου
 Βερενίκη Δ΄ της Αιγύπτου
 Βερενίκη Φερνοφόρος
 Βερενίκη (κόρη Πτολεμαίου Γ΄), κόρη της Βερενίκης Β΄.
 Βερενίκη (κόρη Πτολεμαίου Η΄), κόρη του Πτολεμαίου Η΄.
 Βερενίκη της Περγάμου, βασίλισσα της Περγάμου.

Πριγκίπισσες των Ιουδαίων 
 Βερενίκη (κόρη της Σαλώμης), κόρη της Σαλώμης Α΄, αδελφής του Ηρώδη του Μέγα.
 Βερενίκη (κόρη του Αγρίππα Α΄), κόρη του Αγρίππα Α΄.
 Βερενίκη (κόρη της Μαριάμης), κόρη της Μαριάμης και του Ιούλιου Αρχελάου του Επιφανούς.

Τοποθεσίες 
 Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Λιβύης, η Βεγγάζη, ονομαζόταν κάποτε Βερενίκη.
 Βερενίκη, σημαντικό λιμάνι της ελληνιστικής και ρωμαϊκής Άνω Αιγύπτου στα παράλια της Ερυθράς Θάλασσας.
 Βερενίκη, η αρχαία Ελληνιστική πόλη στο σημερινή Δήμο Πρέβεζας (λόφοι Μιχαλιτσίου).
 Βερενίκη Πάγχρυσος, λιμάνι της Ερυθράς Θάλασσας.
 Βερενίκη επί Δειρής, λιμάνι της Ερυθράς Θάλασσας.

Λογοτεχνία 
Βερενίκη, έργο του Γάλλου δραματουργού Ρακίνα.
Βερενίκη, όπερα του Χαίντελ.
Βερενίκη, όπερα του Αλμπερίκ Μανιάρ.
Βερενίκη, διήγημα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε.

Πυραυλική 
Βερενίκη 001 έως 012, σειρά γαλλικών πειραματικών πυραύλων.

Βοτανική 
Βερενίκη, ένα φυτό της οικογένειας των Καμπανουλακιδών.

Αστρονομία 
 Κόμη Βερενίκης, αστερισμός.
Βερενίκη, το όνομα ενός αστεροειδούς.
Βερενίκη, όνομα νεφελώματος. 

Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κεφαλληνία (αερόστρωμνο αποβατικό)

Το ΠΤΜ «Κεφαλληνία» L-180 είναι το πρώτο Πλοίο Ταχείας Μεταφοράς (ΠΤΜ) που παρελήφθηκε από το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό. Είναι ρωσικής προελεύσεως και σχεδιάσεως, τύπου Zubr (Νατοϊκή ονομασία POMORNIK). Ναυπηγήθηκε το 1993 στην Αγία Πετρούπολη και παραδόθηκε στο Ρωσικό Ναυτικό το 1994. Το 2000 αγοράστηκε από την Ελλάδα. Σύμφωνα με την σύμβαση που υπογράφηκε έγινε από την Ρωσική πλευρά πλήρης επισκευή όλων των συστημάτων του σκάφους με κύριες μετασκευές στα συστήματα ψύξεως ελαίου των κυρίων μηχανών, την προσθήκη δύο επιπλέον συστημάτων κλιματισμού και την προσθήκη δύο μετατροπέων ηλεκτρικής ισχύος. Από τον Οκτώβριο έως τον Νοέμβριο του 2000 διεξήχθησαν οι έλεγχοι του σκάφους εν όρμω (harbor trials) και εν πλω (sea trials) στην Αγία Πετρούπολη Ρωσίας.

Η επίσημη παραλαβή του πλοίου από το Πολεμικό Ναυτικό και η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας έγινε στις 22 Ιανουαρίου 2001.

Γενικά χαρακτηριστικά

Μήκος:57,3μ 
Πλάτος:25,6μ 
Ύψος:21,9 μ
Εκτόπισμα:555τ
Αιώρηση:2 Αεροστρόβιλοι ZORYA 10000 HP
Πρόωση:3 Αεροστρόβιλοι ZORYA 10000 HP
Ταχύτητα:60 κόμβοι
Πλήρωμα:33
Οπλισμός: 
2 x ΑΚ 630 εξάκαννα Gatling των 30mm
2 x MS-227 εκτοξευτές ρουκετών των 22 σωλήνων έκαστος, διαμέτρου 140mm 
Μεταφορική ικανότητα: Τρία άρματα πενήντα τόνων, ή Δέκα ΤΟΜΠ, ή Οκτώ ΤΟΜΑ, ή Πεντακόσιοι στρατιώτες .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Το ΠΤΜ «Κεφαλληνία» στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού

Κεφαλληνια
Πεζοναύτες

Οι πεζοναύτες (αγγλικά: marine corps) αποτελούν κλάδο των ενόπλων δυνάμεων μίας χώρας που μεταφέρεται συνήθως από τον στόλο.  Προορίζεται για τη διεξαγωγή αμφίβιων  ή/και  συνδυασμένων επιχειρήσεων με την συμμετοχή και άλλων όπλων(πεζικού, τεθωρακισμένων, αεροσκαφών, ελικοπτέρων και πλοίων). Ο ρόλος και η οργάνωση των πεζοναυτών διαφέρει μεταξύ των χωρών.

Στρατός
Βερενίκη Α΄ της Αιγύπτου

Η Βερενίκη Α΄ της Αιγύπτου ( περίπου 340 - 277 π.Χ. ), κόρη του Μάγα τού Μακεδόνα και της Αντιγόνης των Αντιπατριδών, κόρης τού Κάσσανδρου ευγενούς Μακεδόνα, αποτέλεσε βασίλισσα της Αιγύπτου, πλάι στον Πτολεμαίο Α΄ το Σωτήρα, ιδρυτή της Δυναστείας των Πτολεμαίων. Αποτέλεσε την τέταρτη κατά σειρά σύζυγό του και τη μητέρα του διαδόχου του, Πτολεμαίου Β΄ του Φιλάδελφου.

Στη Μακεδονία 
Πρώτος σύζυγος της Βερενίκης ήταν ο Φίλιππος, ένας Μακεδόνας ευγενής, με τον οποίο έφερε στον κόσμο το Μάγα, μέλλοντα βασιλιά της Κυρήνης, τη Θεοξένα των Συρακουσών και την Αντιγόνη, σύζυγο του Πύρρου, βασιλιά της Ηπείρου. Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου του Μεγάλου το 323 π.Χ. στη Βαβυλώνα, ξεσπά μια σειρά εμφυλίων πολέμων ανάμεσα στους διαδόχους του. Τη μεγαλύτερη ισχύ αποκτά ο Περδίκκας, πράγμα που κάνει τους άλλους διεκδικητές να συνάψουν μεταξύ τους συμμαχίες. Ενώ ο Φίλιππος είχε πεθάνει, η Βερενίκη συνόδευσε στην Αίγυπτο σαν κυρία επί των τιμών την Ευρυδίκη, την κόρη του Αντίπατρου, η οποία επρόκειτο να παντρευτεί στα πλαίσια αυτών των συμμαχιών τον Πτολεμαίο.

Βασίλισσα της Αιγύπτου 
Η Βερενίκη τράβηξε την προσοχή του βασιλιά, ο οποίος τελικά την παντρεύτηκε. Του χάρισε δύο κόρες, την Αρσινόη, μέλλουσα βασίλισσα της Θράκης, αλλά και της Αιγύπτου, και τη Φιλωτέρα. Απέκτησαν ακόμη το 308 π.Χ. ένα γιο, τον Πτολεμαίο. Ο τελευταίος, ονομάστηκε διάδοχος ως Πτολεμαίος Β΄ Φιλάδελφος, παραμερίζοντας τους γιους της Ευρυδίκης (κατόπιν έγιναν βασιλείς της Μακεδονίας). Ο Πτολεμαίος Α΄ φρόντισε ώστε και τα υπόλοιπα παιδιά της, ακόμη και αυτά από τον πρώτο της γάμο, να καταλάβουν διοικητικές θέσεις ή να παντρευτούν άτομα από άλλους βασιλικούς οίκους, ασκώντας παράλληλα διπλωματική πολιτική. Η Βερενίκη ήρθε σε ρήξη με την Ευρυδίκη και τελικά η δεύτερη αποχώρησε. Εκδικούμενη πάντρεψε την κόρη της, Πτολεμαΐδα με τον Δημήτριο τον Πολιορκητή, μεγάλο εχθρό του πρώην συζύγου της.

Η Βερενίκη, που έμεινε πλέον μόνη βασίλισσα στην Αίγυπτο, επηρέαζε το σύζυγό της σε όλα τα κρατικά θέματα. Μάλιστα πολέμησε και πλάι του στο πεδίο της μάχης. Εκείνος για να την τιμήσει, χάρισε το όνομά της σε ένα λιμάνι της Ερυθράς Θάλασσας. Μετά το θάνατό της, ο γιος της Πτολεμαίος Β΄ της απέδωσε θεϊκές τιμές.

Χρονολόγιο

Πηγές 
 Βιογραφία από τον Christopher Bennett.
 Βιογραφία στο livius.org. 

Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου
Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Δυναστεία των Πτολεμαίων
Νόμος του Κουλόμπ

Ο Νόμος του Κουλόμπ που διατυπώθηκε από τον Γάλλο φυσικό Σαρλ Ογκυστέν ντε Κουλόμπ, εκ του οποίου έλαβε και το όνομα, αναφέρεται στην ηλεκτροστατική, και είναι αυτός που παρέχει το μέτρο της ασκούμενης κάθε φορά δύναμης μεταξύ δύο ηλεκτρικών φορτίων.

Ηλεκτρισμός 
Μεταξύ φορτισμένων σωματιδίων που βρίσκονται ακίνητα (ή σχεδόν ακίνητα), αναπτύσσονται ηλεκτρικές δυνάμεις που προκαλούνται από αυτά και ονομάζονται ηλεκτροστατικές. Η ηλεκτροστατική δύναμη μεταξύ φορτίων με το ίδιο πρόσημο είναι απωστική, ενώ μεταξύ φορτίων με αντίθετο πρόσημο είναι ελκτική.

Το μέτρο της ηλεκτρικής δύναμης, την οποία ένα σωματίδιο  ασκεί σε ένα άλλο , είναι ευθέως ανάλογο προς το γινόμενο των φορτίων τους, και αντιστρόφως ανάλογο προς το τετράγωνο της μεταξύ τους απόστασης .

Η μαθηματική διατύπωση του νόμου του Κουλόμπ είναι η εξής:

Η διεύθυνση της δύναμης είναι κατά μήκος της ευθείας που ενώνει τα δύο σωματίδια, ενώ με  συμβολίζεται η σταθερά αναλογίας η οποία ονομάζεται και ηλεκτροστατική σταθερά και ισούται με

όπου  είναι μια σταθερά η οποία ονομάζεται απόλυτη διηλεκτρική σταθερά του κενού και έχει τιμή στο S.I. :

Όταν όμως παρεμβάλλεται μονωτικό υλικό  μεταξύ των φορτίων με διηλεκτρική σταθερά ε, τότε η τιμή που παίρνει η σταθερά k δίνεται από τον τύπο:

Ανεξάρτητα από το πόσο είναι το φορτίο ή η μάζα καθενός από τα  και , το μέτρο της δύναμης που ασκεί το πρώτο στο δεύτερο και το μέτρο της δύναμης που ασκεί το δεύτερο στο πρώτο είναι ίσα.

Σύμφωνα με την αρχή της επαλληλίας, όταν τα φορτισμένα σωματίδια είναι παραπάνω από δύο, η ολική δύναμη που δέχεται ένα σωματίδιο είναι το διανυσματικό άθροισμα των δυνάμεων που θα του ασκούσε καθένα από τα υπόλοιπα φορτία ξεχωριστά.

Κάθε φορτισμένο σώμα είναι η αιτία που δημιουργείται ένα ηλεκτρικό πεδίο στο χώρο γύρω από αυτό. Μάλιστα, όταν θέλουμε να διαπιστώσουμε αν υπάρχει ηλεκτρικό πεδίο σε κάποιο σημείο, τοποθετούμε ένα φορτισμένο σώμα, που αποκαλούμε δοκιμαστικό φορτίο(υπόθεμα) , σε εκείνο το σημείο. Αν στο δοκιμαστικό φορτίο επιδράσει ηλεκτρική δύναμη, τότε γνωρίζουμε πως σε εκείνη την περιοχή υπάρχει ηλεκτρικό πεδίο.

Ο Νόμος 

Το μέτρο της ηλεκτρικής δύναμης (F) με την οποία αλληλεπιδρούν δύο σημειακά φορτία (q1 και q2) είναι ανάλογο του γινομένου των φορτίων και αντιστρόφως ανάλογο του τετραγώνου της μεταξύ τους απόστασης (r).

 

Ηλεκτροστατική
Μαγνητισμός
Φυσικοί νόμοι
Αρσινόη Α΄ της Αιγύπτου

Η Αρσινόη Α΄  (316 – 270-260) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχιδών ήταν πριγκίπισσα από τη Θράκη που έγινε βασίλισσα της Αιγύπτου περίπου το 282 π.Χ. Ήταν κόρη του Λυσίμαχου, ενός από τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και της Νίκαιας. Αποτέλεσε την πρώτη σύζυγο του Πτολεμαίου Β’ του Φιλάδελφου, φαραώ της Δυναστείας των Πτολεμαίων. Ήταν επίσης η μητέρα του διαδόχου του, Πτολεμαίου Γ’ του Ευεργέτη.

Βιογραφία
Ο γάμος της, περίπου το 284 – 281 π.Χ., ήταν προϊόν πολιτικής συμφωνίας με σκοπό να αποτρέψει το Σέλευκο από το να εισβάλει στη Μικρά Ασία. Ο πατέρας της, Λυσίμαχος, την πάντρεψε με τον Πτολεμαίο Β', ενώ ο ίδιος νυμφεύτηκε την αδελφή του Πτολεμαίου, την Αρσινόη Β'. Έγινε μητέρα του Πτολεμαίου του Ευεργέτη, του Λυσίμαχου και της Βερενίκης της Φερνεφόρου, μετέπειτα συζύγου του Αντίοχου Β' του Θεού. 

Μέσα σε λίγα χρόνια, οι πολιτικές ίντριγκες, σε συνδυασμό με το θάνατο του πατέρα της την έσπρωξαν στην εξορία. Συγκεκριμένα, το 279 π.Χ., η φιλόδοξη χήρα του Λυσίμαχου, η Αρσινόη Β’, έχοντας ήδη σπείρει αρκετά προβλήματα στη Θράκη, επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια με σκοπό να ζητήσει καταφύγιο από τον αδελφό της Πτολεμαίο Β’. Θέλοντας να κερδίσει το θρόνο, υποκίνησε κατηγορίες πως η Αρσινόη σχεδίαζε τη δολοφονία του Πτολεμαίου κάπου την περίοδο 279 - 274 π.Χ. Ο Πτολεμαίος αποκήρυξε τη σύζυγό του και παντρεύτηκε την αδελφή του. Με αυτό τον τρόπο υιοθέτησε την αιγυπτιακή βασιλική παράδοση, που ήθελε η βασιλεία να παραμένει σε άτομα του ίδιου αίματος, ωστόσο αυτό αποτέλεσε σκάνδαλο για τον ελληνικό κόσμο. Παρόλο που τα τρία παιδιά της Αρσινόης Α’ παρέμειναν στο παλάτι, η ίδια εξορίστηκε στην Άνω Αίγυπτο όπου και πέθανε στην αφάνεια. Τα παιδιά της παρουσιάζονταν από εκεί και πέρα στα επίσημα έγγραφα του κράτους σαν επίσημα τέκνα της Αρσινόης Β’.

Χρονολόγιο

Πηγές 
 www.livius.com 
 Αρσινόη Α' , βιογραφία από τον Chris Bennett.

Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Θράκης
Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Δυναστεία των Λυσιμαχιδών
Παναγιώτης Ποταγός

Ο Παναγιώτης Ποταγός (Βυτίνα, 1838 – Νύμφες, 1903) ήταν Έλληνας ιατρός από την Αρκαδία, ο μοναδικός Έλληνας εξερευνητής των νεότερων χρόνων.

Βιογραφία
Μεταξύ του 1867 και του 1882, ο Παναγιώτης Ποταγός πραγματοποίησε δύο μεγάλα εξερευνητικά ταξίδια στην Κεντρική Ασία (από το Ιράν ως τη Μογγολία) και ένα στην Κεντρική Αφρική. Χωρίς καμιά υποστήριξη από τη χώρα του ή από οπουδήποτε αλλού, προσπάθησε να συναγωνιστεί τους διάσημους εξερευνητές των εθνικών Γεωγραφικών Εταιρειών της Ευρώπης.

Κατόρθωσε να δημοσιεύσει μόνο τον πρώτο τόμο των Περιηγήσεών του σε μία ελληνική (1883) και μία γαλλική έκδοση (1885). Το έργο του είναι μοναδικό, τόσο για τη γεωγραφική του πλευρά όσο και για την εθνολογική του, που αφορά ιδιαίτερα τις ελληνιστικές επιβιώσεις στο Αφγανιστάν, αλλά παραμένει εντούτοις σχεδόν άγνωστο στην εποχή μας. Το χειρόγραφο του (κυρίως εθνολογικού περιεχομένου) β΄ τόμου των «Περιηγήσεων» δεν δημοσιεύθηκε ποτέ και δυστυχώς χάθηκε, καθώς το κατέστρεψαν οι ίδιοι οι κληρονόμοι του Ποταγού.

Μεταξύ άλλων ανακάλυψε τον μεγάλο ποταμό Μπόμου της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας (1877) και σταμάτησε, με το κύρος του, τον εμφύλιο πόλεμο στο Αφγανιστάν (1875).

Τιμήθηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση, τη Γεωγραφική Εταιρία της Γαλλίας και τον βασιλιά του Βελγίου Λεοπόλδο Β΄, πρόεδρο τότε της Παγκόσμιας Γεωγραφικής Εταιρίας, ο οποίος και έδωσε το όνομά «Λεωφόρος Ποταγού» σε κεντρική αρτηρία της πόλης Ισίρο (Παουλίς) του Βελγικού Κογκό. Όταν του ζήτησε να υπογράψει στη χρυσή βίβλο των περιηγητών, εκείνος έγραψε μόνο δυο λέξεις: «Εις Ελλην».

Παραπομπές

Πηγές
 Σπύρος Αναγνώστου & Εμμανουήλ Β. Μαρμαράς: Ο εξερευνητής Παναγιώτης Ποταγός και η συμβολή του στη γεωγραφική γνώση για την Κεντρική Ασία του 19ου αιώνα, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Τμήμα Γεωγραφίας

Βιβλιογραφία
 Εις Έλλην, Κάρολου Μωραΐτη.
 Ανδρέας Καπογιαννόπουλος: Παναγιώτης Ποταγός - Ο λησμονημένος Οδυσσέας της Αφρικής και της Ασίας
 Φώτη Κόντογλου: Φημισμένοι άνδρες και λησμονημένοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι  
 Arcadians (Αρκάδες Εσμέν), αποσπάσματα από το έργο του στα γαλλικά και βιβλιογραφία

Έλληνες εξερευνητές
Έλληνες ιατροί
Εξερευνητές της Αφρικής
Εξερευνητές της Ασίας
Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα