joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών

Η Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών ιδρύθηκε το 1948, μετά από διάσπαση της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, συσπειρώνοντας στους κόλπους της συγγραφείς κυρίως του κεντροδεξιού πολιτικού χώρου, με αντικείμενο τις δημοκρατικές ελεθερίες και την προάσπιση των δικαιωμάτων των συγγραφέων.  Στα ιδρυτικά μέλη της περιλαμβάνονταν οι Στρατής Μυριβήλης, Ηλίας Βενέζης, Τάσος Αθανασιάδης, Άγγελος Δόξας, Άλκης Θρύλος, Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Άγγελος Τερζάκης, Πέτρος Χάρης και άλλοι διάσημοι συγγραφείς και ποιητές.

Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της, το 1948, αποτέλεσαν οι Κ. Τσάτσος, Στρ. Μυριβήλης, Κώστας Ουράνης, Άγγελος Τερζάκης, Αντρ. Καραντώνης, Μ. Καραγάτσης, Ν. Προεστόπουλος, Σπ. Παναγιωτόπουλος, Γεώργιος Θεοτοκάς και Μιχ. Περάνθης.

Τα γραφεία της βρίσκονται στον 3ο όροφο της οδού Ιπποκράτους 63, Αθήνα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κέντρο Βιβλίου
 Ελευθεροτυπία
Επίσημη ιστοσελίδα ΕΕΕΛ

Εθνικη Εταιρ
Ρόμπερτ Φούλτον (Κυβερνήτης)

Ο Αντιστράτηγος Σερ Ρόμπερτ Φούλτον (Sir Robert Fulton) είναι στρατιωτικός καριέρας από τη Βρετανία και χρημάτισε Κυβερνήτης του Γιβραλτάρ από το Σεπτέμβριο του 2006 ως το 2009. Τιμήθηκε από τη Βασίλισσα της Αγγλίας με το Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (KBE).

Καριέρα 
Γεννήθηκε το 1948 και σπούδασε στο Κολέγιο Ίτον και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας. Ο Φούλτον κατατάχθηκε στους Βασιλικούς Πεζοναύτες το 1972. Για αρκετά χρόνια υπηρέτησε εκεί ως κατώτερος αξιωματικός και στη συνέχεια διορίστηκε στο Επιτελείο του Γουορμίνστερ (Staff College). Την περίοδο από το 1983-1985 ήταν Διοικητής (Company Commander) στην Ταξιαρχία 42 Commando. Συνακόλουθα, ανέλαβε και άλλα διοικητικά καθήκοντα στο Υπουργείο Άμυνας. Το 1995 υπηρέτησε στη Δύναμη Ταχείας Επέμβασης του ΟΗΕ (UNPROFOR) προτού παραδώσει την εξουσία στην IFOR. 

Το 1998 ανέλαβε Γενικός Διοικητής των Βασιλικών Πεζοναυτών και το 2001 μεταφέρθηκε στο Υπουργείο Άμυνας ως υπεύθυνος για τον εξοπλισμό. Το 2003 προήχθη σε Αντιστράτηγο. Είναι παντρεμένος με 2 γιους. 

Το Σεπτέμβριο του 2006 ανέλαβε Κυβερνήτης του Γιβραλτάρ. Το 2007 άρχισε έρευνα για τις συνθήκες αιχμαλώτισης 15 Βρετανών στρατιωτών από δυνάμεις του Ιράν εκείνη τη χρονιά.

Τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης ο Σερ Άντριαν Τζονς.

Παραπομπές 

Φ
Αγλαΐα Παπά

Η ζωγράφος Αγλαΐα Παπά γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1904 και καταγόταν από το Γιαννιτσάτι της Βορείου Ηπείρου. Αδελφή της ήταν η λογοτέχνις Κατίνα Παπά.

Βιογραφία 
Τα πρώτα της μαθήματα τα πήρε στη γενέτειρά της από τον Μάρκο Ζαβιτσιάνο και τον Κωνσταντίνο Παρθένη την περίοδο 1915-1917. Αργότερα σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών έχοντας ως καθηγητές τους Θωμά Θωμόπουλο, Νικόλαο Λύτρα αλλά και τον Παρθένη με τον οποίο γνωριζόταν από παλιότερα.

Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Αθήνα μετέβη σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις (Τεργέστη, Βιέννη και Μιλάνο) όπου παρακολούθησε μαθήματα χαρακτικής και Ιστορίας της Τέχνης.Κατά τον Μεσοπόλεμο συμμετείχε στην Ομάδα Τέχνη ενώ στα τέλη του 1949 προσχώρησε στην καλλιτεχνική ομάδα Στάθμη μαζί με καλλιτέχνες όπως οι Σπύρος Βασιλείου, Βάσω Κατράκη, Γιώργος Σικελιώτης, Γιάννης Μηταράκης, Ελένη Πασχαλίδου – Ζογγολοπούλου κ.ά. Υπήρξε επίσης μέλος του Καλλιτεχνικού Σωματείου Ελληνίδων και του Καλλιτεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Για μεγάλα χρονικά διαστήματα δίδαξε ζωγραφική και διακοσμητική στην επαγγελματική Σχολή του Αμαλιείου Ορφανοτροφείου.

Πρωτοπαρουσίασε έργα της το 1935. Κατόπιν εξέθεσε το 1950, το 1955, το 1966 το 1972 και το 1980, στην αναδρομική της, που οργάνωσε η Εθνική Πινακοθήκη. Από το 1938 συμμετέχει σε όλες τις Πανελλήνιες.

Σε ομαδικές εκθέσεις του εξωτερικού πήρε πολλές φορές μέρος, όπως στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1934 και το 1936, στην Διεθνή του Παρισιού το 1937, που της απονεμήθηκε το αργυρό μετάλλιο, στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας το 1957 κι ακόμα, στην Πράγα, τη Στοκχόλμη, τη Μόσχα, τη Νέα Υόρκη, την Τεργέστη, το Λονδίνο, το Ζάγκρεμπ, το Κάϊρο, το Σαντιάγο κ.α.

Η Αγλαΐα Παπά πέθανε σε κλινική του Πειραιά στις 12 Ιουνίου του 1984.

Τεχνοτροπία 

Κατά τις πρώτες δεκαετίες της καλλιτεχνικής της πορείας οι δημιουργίες της ήταν έντονα επηρεασμένες από τον Κωνσταντίνο Παρθένη με τα τοπία, τις προσωπογραφίες και τις στέρεες, γεωμετρικές αναφορές να κατέχουν δεσπόζουσα θέση. Από τη δεκαετία του '60 και έπειτα στράφηκε προς πιο αφαιρετικές τάσεις με σκοπό την απόδοση της δομής και της εσωτερικής ζωής των πραγμάτων.

Παραπομπές

Πηγές
 Τώνη Σπητέρη: «3 αιώνες νεοελληνικής τέχνης, 1660-1967», εκδ. «Πάπυρος», σ.σ. 224-225 (β΄τόμος)   και σ. 213 (γ΄τόμος).
 Κώστα Δαφνή: περιοδικό «Κερκυραϊκά Νέα», Ιούνιος 1984, σ. 10.
 Φώτου Γιοφύλλη: «Ιστορία της νεοελληνικής τέχνης», εκδ. «Ελληνικό βιβλίο», 1963, τόμος β΄, σ. 443.
 Έκδοση Εθνικης Πινακοθήκης: «Αγλαϊα Παπά», 1980.
 Άγγελου Προκοπίου: εφημ. «Καθημερινή», 20.3.1955.

 
Παπα Αγλαια
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Ψαθόπυργος Αχαΐας

Ο Ψαθόπυργος είναι χωριό του Νομού Αχαΐας που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ρίου του Δήμου Πατρέων. Αποτελεί τον βορειότερο οικισμό της Πελοποννήσου και απέχει περίπου 18 χλμ. από το κέντρο της πόλης της Πάτρας. 

Την περίοδο 1997-2010 αποτέλεσε έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του πρώην Δήμου Ρίου ενώ από το 2011 και έπειτα αποτελεί την έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας στην οποία ανήκει και η Κάτω Ροδινή. Με βάση την εθνική απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του Ψαθόπυργου ήταν 663 κάτοικοι ενώ της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας 796 κάτοικοι.

Ιστορία
Η περιοχή κατοικείτο από την αρχαιότητα, στο σημείο που βρίσκεται το χωριό σχηματίζεται μικρός κόλπος όπου εκεί κατέφευγαν τα καΐκια σε θαλασσοταραχές. Κατά τον Μεσαίωνα λεγόταν Πύργος από τα ερείπια αρχαίου οικοδομήματος-πύργου που διασώζονταν εκεί.

Λόγω της θέσης του και του φυσικού λιμένα, είχε σημαντικό ρόλο σε πολλούς πολέμους, μάλιστα αναφέρεται ότι από εκεί πέρασε με τον στρατό του στην απέναντι ακτή ο Βιλλεαρδουίνος για να βοηθήσει τον Δεσπότη της Ηπείρου και πεθερό του. Το 1821 αποβιβάστηκε ο Οθωμανικός στρατός πηγαίνοντας στο Αίγιο που μόλις είχε κηρυχθεί η Επανάσταση και το 1829 αποβιβάστηκε ο Καποδίστριας. Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκε ως λιμάνι διακίνησης στρατού και εφοδίων στο Αλβανικό μέτωπο. Το 1941 το χωριό αλλά και όλη η παράλια περιοχή από το Ρίο έως τα Αραχωβίτικα βομβαρδίστηκε από την Γερμανική αεροπορία οκτώ φορές.

Σε ενετικές και οθωμανικές απογραφές αναφέρεται το 1689 με 29 κατοίκους και το 1700 με 25 κατοίκους. Από τον 17ο αιώνα αναφέρεται εναλλάξ με τα ονόματα Πύργος ή Ψαθόπυργος. Μετά την Επανάσταση του 1821 στην περιοχή αναφέρεται ότι υπάρχει μόνο λιμάνι και όχι οικισμός. Εδώ έρχονταν για να δουλέψουν στις σταφίδες τα καλοκαίρια καλλιεργητές από την Ζάχολη Κορινθίας. Από το 1866 άρχισαν να φτιάχνονται μόνιμες κατοικίες στον Ψαθόπυργο. Εγκατάσταση νέων κατοίκων από την Ζάχολη αναφέρεται μέχρι το 1899. Έτσι από ένας μικρός οικισμός, έφτασε το 1899 να έχει 352 κατοίκους. Από τους νέους κατοίκους αναφερόταν πολλές φορές και Ζαχουλίτικα ή Ζαχουλιώτικα, ονομασίες που ωστόσο δεν επικράτησαν.

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
 Αλέξιος Παναγόπουλος, Ιστορικό λεξικό περιοχής Δήμου Ρίου Νομού Αχαΐας (από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα), Εκδόσεις «περί τεχνών», Πάτρα 2003. ISBN 960-8260-32-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Η Αιγιάλεια διεκδικεί Παναγοπούλα-Ροδινή. aigialeianews.gr. 22 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.
 Η Πάτρα μπήκε 8χλμ μέσα στην Αιγιάλεια. pelop.gr. 08/04/2018. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.
 Ιστοσελίδα του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Ψαθόπυργου. psathopirgos.gr
 Παραλία του Ψαθόπυργου. e-city.gr

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Ρίου
Δήμος Πατρέων
Παραλίες της Αχαΐας
Μαϊντάν Βαρντάκ (περιοχή)

Η Μαϊντάν Βαρντάκ είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο  κεντρικό τμήμα της Χώρας και είναι μία από τις ιστορικές περιοχές. Η έκτασή της  είναι περίπου 9.000 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, (κατ΄ εκτίμηση), το 1980 ήταν 318.000, ενώ σήμερα αριθμεί περίπου τους 413.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 10 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η πάστο ή παστού. Θεωρείται από τους πιο πυκνοκατοικημένους νομούς.
Πρωτεύουσα της Μαϊντάν Βαρντάκ είναι η Μεϊντάν ή Μεϊντάν Σαρ.

Επαρχίες 
Οι 10 υπαγόμενες στη Μαϊντάν Βαρντάκ επαρχίες είναι αλφαβητικά: η Αμπ Καμαρί, η Μαρκαζί Μπισούντ, η Μεϊντάν Σαρ, όπου και η ομώνυμη Πρωτεύουσα του νομού, η Νιρχ, η Ντάι Μιντράτ, η Σαϊνταμπάντ, η Σακί Βαρντάκ, η Τζαλρέζ, η Τζαγχατού* και η Χισάι Αβαλίτ Μπισούντ.  
 (*) Η Τζαγχατού δημιουργήθηκε τελευταία κατόπιν απόσπασης από όμορο νομό.

Πηγές 
 «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Γκαζνί (περιοχή)

Η Γκαζνί είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο  κεντρικό τμήμα της Χώρας και είναι μία από τις ιστορικές περιοχές. Η έκτασή της  είναι περίπου 23.000 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, (κατ΄ εκτίμηση), το 1980 ήταν 719.000, ενώ σήμερα αριθμεί περίπου τους 930.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 18 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η δαρδική ή νταρί (περσική διάλεκτος της φάρσι), η χαζαρική και η πάστο ή παστού. Πρωτεύουσα του νομού είναι η ομώνυμη Γκαζνί.

Επαρχίες
Οι 18 υπαγόμενες στη Γκαζνί επαρχίες κατ΄ αλφαβητική σειρά είναι: η Αμπάντ, η Αντάρ, η Ατζριστάν, η Βαγκάζ, η Γκαζνί, όπου και η ομώνυμη Πρωτεύουσα του νομού, η Γκελάν, η Γκίρο ή Γκιρό, η Ζάνα Χαν, η Καραμπάχ, η Κβάζα Ουμαρή, η Κουγιανή, η Μαλιστάν, η Μουκούρ, η Νάβα ή Ναβά, η Ναβούρ, η Ντιγιάγκ, η Ρασιντάν και η Τζαχόρη.

Πηγές
«Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Αλνταΐρ

Ο Αλνταΐρ Νασιμέντο Ντος Σάντος (πορτ:Aldair Nascimento dos Santos) ή απλά Αλνταΐρ είναι διεθνής Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός. Ήταν μέλος της Εθνικής Βραζιλίας που κατέκτησε το Μουντιάλ του 1994 ενώ τέσσερα χρόνια μετά ήταν και στην ομάδα που έφτασε μέχρι τον τελικό της ίδιας διοργάνωσης. Πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στην ιταλική ΑΣ Ρόμα και το 2003,όταν και έφυγε από την ομάδα αποσύρθηκε τιμής ένεκεν η φανέλα με το νούμερό του (#6).

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1965 στην Βραζιλία και ξεκίνησε την καριέρα του το 1985 από την Φλαμένγκο.Το 1989 μεταπήδησε στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Μπενφίκα.Ύστερα από ένα χρόνο παραμονής στους Αετούς της Λισαβώνας αποκτήθηκε από την Ρόμα,όπου έμεινε μέχρι το 2003 μετρώντας συνολικά 415 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήνματος,όντας 4ος σε συμμετοχές όλων των εποχών και πρώτος ξένος.Με την ομάδα της Ρώμης πανηγύρισε την κατάκτηση ενός Κυπέλλου το 1991.ενός πρωταθλήματος το 2001 και ενός Σούπερ Καπ την ίδια χρονιά.Μάλιστα από το 1998 μέχρι το 2003 διετέλεσε αρχηγός της ομάδας.

Μετά την αποδέσμευσή του από την ΑΣ Ρόμα αγωνίστηκε για μια σεζόν στην Τζένοα και στη συνέχεια αγωνίστηκε για λίγο στην βραζιλιάνικη Ρίο Μπράνκο όπου και έκλεισε προσωρινά την πλούσια καριέρα του για να επιστρέψει στους αγωνιστικούς χώρους το 2007 για λογαριασμό της μαλτέζικης Μουράτα.

Εθνική Ομάδα 
Ο Αλνταΐρ έχει συνολικά 93 συμμετοχές με το εθνόσημο.Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του το 1989 και έδωσε τον τελευταίο του αγώνα το 2000.Συμμετείχε με την Εθνική Βραζιλίας τρεις φορές σε τελικά του Μουντιάλ,άλλες τρεις φορές στην τελική φάση του Κόπα Αμέρικα ,καθώς και στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 1997 καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο.

Στατιστικά

Τίτλοι

Συλλογικό Επίπεδο 
 Πρωτάθλημα Πολιτείας Ρίο:1986
 Πρωτάθλημα Βραζιλίας:1987
 Κύπελλο Ιταλίας:1991
 Σούπερ Καπ Ιταλίας:1991
 Serie A:2001
 Campeonato Capixaba:2005
 Πρωτάθλημα Μάλτας:2008

Διεθνές Επίπεδο 
 Κόπα Αμέρικα:1989, 1997
 Μουντιάλ:1994
 Κύπελλο Συνομοσπονδιών:1997

Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες
Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ρόμα
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1997
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1995
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1997
Ποδοσφαιριστές Σ.Σ. Μουράτα
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο
Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα
Ποδοσφαιριστές Τζένοα
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Γκοούρ (περιοχή)

Η Γκοούρ ή Γκορ ή Γκουρ είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο  κεντρικό τμήμα της χώρας και είναι μία από τις ιστορικές περιοχές. Η έκτασή της είναι περίπου 36.500 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της (κατ΄ εκτίμηση) το 1980 ήταν 350.000, ενώ σήμερα (2002) αριθμεί περί τους 485.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 10 επαρχίες. Στην περιοχή αυτή κατοικούν αναλογικά περισσότεροι οι Τατζίκοι, αγρότες και χειροτέχνες. Επικρατούσα γλώσσα στην περιοχή είναι η δαρδική ή νταρί (διάλεκτος της φαρσί). Πρωτεύουσα του νομού είναι η Τζαχαράν.

Επαρχίες 
Οι 10 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Γκορ, κατ' αλφαβητική σειρά, είναι: η Νταουλάτ Γιαρ, η Ντου Λάινα ή Νουλάινα, η Λάλουα Σαρτζανγκάλ, η Πασαμπάντ, η Σαγκάρ, η Σαράκ, η Ταϊβάρα, η Τσαρσάντα, η Τζαχαράν και η Τουλάκ.

Πηγές 
«Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα», τόμ. 12ος, σελ. 377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Τεγεάτης

Ως Τεγεάτης στην ελληνική μυθολογία είναι γνωστός ο επώνυμος ήρωας της πόλεως Τεγέας της Αρκαδίας, δηλαδή το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του στην πόλη που ίδρυσε. Αναφέρεται ως γιος του Λυκάονος. Ο Τεγεάτης πήρε σύζυγό του τη Μαίρα, κόρη του Άτλαντος. Αγάλματα του Τεγεάτου βρίσκονταν στην αγορά της Τεγέας. Παιδιά του ήταν οι Σκέφρος, Λειμών, Κύδων, Αρχήδιος και Γόρτυς.

Εξαιτίας διωγμού που ξεκίνησε από την εισαγωγή της ειδωλολατρίας, οι γιοί του Τεγεάτου και άλλοι συμπατριώτες τους πήγαν στην Κρήτη

Πηγές 

 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Αναφορές 

Τεγεατης
Αρχαίοι Αρκάδες
Τεγύριος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τεγύριος είναι γνωστός ένας βασιλιάς της αρχαίας Θράκης. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Τεγύριος υποδέχθηκε τον Εύμολπο και το γιο του Ίσμαρο, οι οποίοι είχαν εκδιωχθεί από την Αιθιοπία. Ο Τεγύριος πάντρεψε την κόρη του με τον Ίσμαρο. Και από τη Θράκη όμως εκδιώχθηκε ο Εύμολπος, καθώς αποκαλύφθηκε ότι είχε λάβει μέρος σε μία συνωμοσία κατά του Τεγυρίου, και βρήκε καταφύγιο στην Ελευσίνα. Μετά τον θάνατο του γιου του μετακλήθηκε από τον Τεγύριο στη Θράκη, με τον οποίο συμφιλιώθηκε και τον διαδέχθηκε στον θρόνο μετά από επιθυμία του ίδιου του Τεγυρίου.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Τεγυριος
Καμπούλ (περιοχή)

Η Καμπούλ είναι η κυριότερη από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα της χώρας. 

Βρίσκεται στο κεντρικό ανατολικό τμήμα του Αφγανιστάν και είναι από τις ιστορικότερες περιοχές. Η έκτασή της είναι περίπου 4.460 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, (κατ΄ εκτίμηση), το 1980 ήταν 1,5 εκατομμύρια, ενώ σήμερα (2006) αριθμεί περίπου τα 3.314.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 15 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η νταρί (περσική) και η παστού.Πρωτεύουσα του νομού είναι η Καμπούλ.

Επαρχίες
Οι 15 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Καμπούλ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Γκουλντάρα, η Ισταλίφ, η Καμπούλ όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα Καμπούλ, η Καλακάν, η Καραμπάχ, Κχακή Ζαμπάρ, η Μιρμπάχα Κοτ, η Μουσαχί, η Μπαγράμη, η Ντεχ Ζαμπς, η Πάγχμαν, η Σακαρντάρα, η Σαχάρ Ασιάντ, η Σουρόπμπι και η Φάρζα.

Πηγές
«Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ. 377.

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Τέκταμος

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Τέκταμος ή Τέκταφος ή Τεύταμος ή Τεκταύος ή Τεκταίος που το όνομα του μεταφράζεται ως "Κτίστης" ήταν μυθικός βασιλιάς της Κρήτης. Ο Ζοζέφ Βεντρί γράφει ότι το όνομα του προέρχεται από την ρίζα "τευτέχα" που μεταφράζεται στην Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή γλώσσα ως "φυλή" ή "λαός". Οι μετέπειτα ιστορικοί επιβεβαιώνουν ότι ονόματα με την ίδια ρίζα εμφανίζονται αργότερα στην Ιταλία.
Ο Τέκταμος ήταν γιος του Δώρου, του μεγαλύτερου γιου του Έλληνος. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι ο Τέκταμος επιτέθηκε στην Κρήτη μαζί με Αιολείς και Πελασγούς και έγινε βασιλιάς του νησιού. Οι οικιστές του Τέκταμου ήταν η τρίτη φυλή της Κρήτης, σύμφωνα με άλλη παράδοση τον ακολούθησαν Αχαιοί και Δωριείς. Παντρεύτηκε την κόρη του Κρηθέως Μύρινα, σύμφωνα με άλλη παράδοση η Μύρινα παντρεύτηκε τον Θόαντα. Ο ιστορικός Κτησίας κατέγραψε έναν βασιλιά της Ασσυρίας τον Τεύταμο, πιθανότατα έχει σχέση με τον Μέμνων γιο της Ηώς.

Παραπομπές

Πηγές

Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Diodorus Siculus, The Library of History translated by Charles Henry Oldfather. Twelve volumes. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1989. Vol. 3. Books 4.59–8. Online version at Bill Thayer's Web Site
Graves, Robert, The Greek Myths: The Complete and Definitive Edition. Penguin Books Limited. 2017.

Τεκταμος
Empire: Total War

To Empire: Total War είναι βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής που αναπτύχθηκε από την The Creative Assembly και κυκλοφόρησε από την Sega το Μάρτιο του 2009. Πρόκειται για το πέμπτο μέρος της σειράς Total War διαδραματίζεται στην ιστορική περίοδο μεταξύ 1700 και 1800 μ.Χ.. Το παιχνίδι ακολουθεί τα πρότυπα των προηγούμενων της σειράς: ο παίκτης επιλέγει κάποιο συγκεκριμένο κράτος (αλλιώς φατρία-faction όπως αναφέρεται στο παιχνίδι) με σκοπό να επιβληθεί στο παγκόσμιο στερέωμα μέσω διαφόρων τρόπων: στρατιωτικά, πολιτικά, διπλωματικά, οικονομικά. Παρόλο που το κυρίως παιχνίδι (που εξελίσσεται στον χάρτη εκστρατείας-campaign element) είναι στατικού χαρακτήρα υιοθετώντας σύστημα γύρων (turn-based), ο παίκτης μπορεί να αποκτήσει σε πραγματικό χρόνο έλεγχο των στρατιωτικών του δυνάμεων κατά τη διάρκεια κάθε συγκεκριμένης πολεμικής σύγκρουσης. Το Empire: Total War είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς που δίνει τη δυνατότητα για ναυμαχίες σε πραγματικό χρόνο.

Πηγές 
 Gameover.gr

Total War
Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής
Βιντεοπαιχνίδια του 2009
Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Άμυνα ζώνης (τηλεοπτική σειρά)

Το άρθρο αφορά την τηλεοπτική σειρά και όχι το ομώνυμο μυθιστόρημα.

Εννέα χρόνια μετά από το Νυχτερινό Δελτίο, το πρώτο μυθιστόρημα του Πέτρου Μάρκαρη με ήρωα τον Κώστα Χαρίτο, που πρώτο παρουσιάστηκε στην τηλεόραση το 1998-1999, η ΕΡΤ ανακοίνωσε την προβολή ως τηλεοπτικής σειράς του δεύτερου βιβλίου του ίδιου συγγραφέα, με τίτλο «Άμυνα Ζώνης».

Τηλεοπτικό είδος και αφηγηματική τεχνική 

Η σειρά ακολουθεί πιστά το μυθιστόρημα ως προς την πλοκή (με διαφορετικά κάποια στοιχεία π.χ. ο Χαρίτος εμφανίζεται να κατοικεί στην οδό Φυλής και όχι στην οδό Αριστοκλέους, ενώ διαφορές έχουν οι ρόλοι των συγγενών της Αδριανής στο νησί).

Για να μεταφερθεί το αφηγηματικό ύφος του πρώτου προσώπου που υπάρχει στα μυθιστορήματα του Πέτρου Μάρκαρη, η σειρά αρχίζει από το τέλος. Συγκεκριμένα, ο αστυνόμος Χαρίτος, νοσηλευόμενος στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο μετά από τον πυροβολισμό που δέχεται από άγνωστο, αφηγείται στο γιατρό του, Φάνη Ουζουνίδη (που στο μεταξύ έχει συνάψει δεσμό με την κόρη του Χαρίτου, την Κατερίνα, που εκπονεί τη διδακτορική διατριβή της στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) την ιστορία που οδήγησε στον πυροβολισμό του. Στα μέσα της ιστορίας, ένας άλλος ασθενής μοιράζεται τον ίδιο θάλαμο με το Χαρίτο (τον υποδύεται ο Μάρκος Λεζές) και συμμετέχει κι αυτός στην εξιστόρηση των γεγονότων.

Το καστ της σειράς επέλεξε τους γνωστούς ηθοποιούς για τον Κώστα Χαρίτο και την Αδριανή (όπως και στο Νυχτερινό Δελτίο, πάλι τους ερμηνεύουν ο Μηνάς Χατζησάββας και η Σοφία Σεϊρλή), καθώς επίσης και για το ζεύγος Κούστα. Υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στους υπόλοιπους ρόλους, σε σχέση με το Νυχτερινό Δελτίο: ο Ταξίαρχος Νικόλαος Γκίκας (και όχι Αριστείδης Γκίκας, όπως στη σειρά) ερμηνεύεται από τον Κώστα Τριανταφυλλόπουλο, αντί του Χρήστου Βαλαβανίδη, τον υπαστυνόμο Σωτήρη Βλασσόπουλο ερμηνεύει ο Γιώργος Σουξές αντί του Γιώργου Γιαννόπουλου, η Μαρία Λεκάκη ως αστυφύλακας Κούλα Καλαφάτη έδωσε τη θέση της στη Γεωργία Τσαγκαράκη, ενώ εδώ το δημοσιογράφο Μένη Σωτηρόπουλο δεν υποδύθηκε ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης.

Σε σχέση, τέλος, με το «Νυχτερινό Δελτίο» (που είχε σκηνοθετήσει ο Πάνος Κοκκινόπουλος σε σενάριο της Κάκιας Ιγερινού), η ροή της αφήγησης είναι ταχύτερη, αφού σε 3 λιγότερα επεισόδια συμπυκνώθηκε ένα μεγαλύτερο μυθιστόρημα.

Παραπομπές 

Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ
Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές δράσης
Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία
Κανταχάρ (περιοχή)

Με το όνομα Κανταχάρ, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται ακριβώς στο νοτιοανατολικό τμήμα της Χώρας στα σύνορα με το Πακιστάν. Η έκτασή της  είναι περίπου 54.000 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, (κατ΄ εκτίμηση), το 1980 ήταν περίπου 715.000, ενώ το 2002 αριθμούσε περίπου τους 890.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 16 επαρχίες. . Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η παστού. 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η ομώνυμη Κανταχάρ.

Επαρχίες
Οι 16 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Κανταχάρ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αρχαντάμπ, η Αργιστάν, η Γκοράκ, η Ζχάρη, η Κανταχάρ όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Κχακρέζ ή Κακρέζ, η Μαρούφ, η Μεϊβάντ, η Μιγιάν Νασίν, η Ναΐς, η Νταμάν, η Παντζβάγη, η Ρίγκ, η Σαχ Βαλικότ ή Σαχ Βαλι-Κότ, η Σοράμπακ, και η Σπιν Μπολντάκ.

Πηγές
 «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Καπίσα (περιοχή)

Η Καπίσα είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο βόρειοανατολικό τμήμα της Χώρας και είναι μία από τις ιστορικότερες περιοχές του Αφγανιστάν. Η έκτασή της  είναι σχετικά πολύ μικρή, περίπου 1.840 τ.χλμ, ο μικρότερος σε έκταση νομός της χώρας, και ο πληθυσμός της το 2002 αριθμούσε περίπου τους 360.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 7 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική νταρί. 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Μαχμούντ Ρακί της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες
Οι 7 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Καπίσα, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αλασάη, η Ίσα Αβάλ Κοϊστάν, η Ίσα Ντουβούμ Κοϊστάν, που άλλοτε οι δύο τελευταίες αποτελούσαν μια επαρχία, η Κοχ Μπαντ ή Κοχμπάντ, η Μαχμούντ Ρακί όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Νιτζράμπ και η Ταγκάμπ.

Πηγές
«Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Κουνάρ (περιοχή)

Η Κουνάρ ή Κοναρά είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο βόρειοανατολικό τμήμα της Χώρας στα σύνορα με το Πακιστάν και είναι μία από τις ιστορικές περιοχές του Αφγανιστάν, αλλά και η περισσότερο προβληματική ως χώρος δράσης του Μπιν Λάντεν. Η έκτασή της  είναι σχετικά μικρή, περίπου 10.000 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε 330.00 κατοίκους ενώ το 2002 η εκτίμηση ήταν ότι έχει μειωθεί. Περιλαμβάνει 15 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική φάρσι. 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Ασανταμπάντ της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες
Οι 15 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Κουνάρ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ασανταμπάντ με την ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Βάτα-Πουρ, η Γκαζιαμπάτ, η Κας Κουνάρ, η Μαραουάρα ή Μαραβάρα, η Μπαρκουνάρ ή Μπαρ Κουνάρ, η Ναράγκ-Βα-Μπαντίλ, η Ναρή, η Νουργκάλ, η Νταγκάμ, Ντάρα-ι-Πετς, η Σάβκεη, η Σαϊγκάλ-Βα-Σιλτάν, η Σάπα Ντάρα και η Σιρκανάη.

Πηγές
«Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Λαγκμάν (περιοχή)

Η Λαγκμάν είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο κεντρικό ανατολικό τμήμα της Χώρας. Η έκτασή της  είναι είναι σχετικά μικρή, περίπου 3.800 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε περίπου τους 400.000  κατοίκους, ενώ σήμερα φέρονται λιγότεροι περί τους 370.000. Η Λαγκμάν περιλαμβάνει μόλις 5 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η πάστο ή παστού και η περσική η νταρί. Θεωρείται ένας τους περισσότερο πυκνοκατοικημένους νομούς.
Πρωτεύουσα της Λαγκμάν είναι η πόλη Μεχταρλάμ  ή Μεχτάρ Λαμ.

Επαρχίες 
Οι 5 υπαγόμενες στη Λαγκμάν επαρχίες, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αλιγκάρ, η Αλισίγκ, η Καρχαγή, η Μεχταρλάμ όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού και η Νταουλάτ Σαχ.

Πηγές 
«Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Ούστι ναντ Λαμπέμ

Ούστι ναντ Λαμπέμ τσεχική  προφορά ΔΦΑ:  [ˈuːsciː ˈnad labɛm], ή παλιότερα Άουσιγκ (τσέχικα: Ústí nad Labem, γερμανικά: Aussig) ονομάζεται μια πόλη της Τσεχίας, έδρα της ομώνυμης βορειοανατολικής επαρχίας στη Βοημία και ένατη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της χώρας. 

Η πόλη αποτελεί σημαντική σιδηροδρομική σύζευξη, καθώς και σημαντικό λιμάνι κοντά στη συμβολή των ποταμών Μπιλίνα και Έλβα, απ' όπου και πήρε το όνομά της.

Ιστορία 
Το Ούστι ναντ Λαμπέμ αναφέρεται για πρώτη φορά ως εμπορικό κέντρο το 993, ενώ ως πόλη ιδρύθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα από το βασιλιά Ότακαρ Β' της Βοημίας. Το 1426, πολιορκήθηκε από τους Χουσσίτες, οι οποίοι στις 16 Ιουνίου του έτους νίκησαν σε μεγάλη σφαγή τον υπερέχοντα σε αριθμό γερμανικό στρατό. Η πόλη ανοικοδομήθηκε το 1429, ενώ υπέφερε κατά τον Τριακονταετή και τον Επταετή Πόλεμο. 

Κατά το 19ο αιώνα, η πόλη βιομηχανοποιήθηκε, αναπτύσσοντας δραστηριότητες στον τομέα της βιομηχανίας χημικών και τις ποτάμιες μεταφορές, ενώ ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα λιγνίτη και κατασκευάστηκαν ορυχεία. Μεταξύ 1840 και 1860, ο πληθυσμός της πόλης τετραπλασιάζεται και φτάνει τους 7.950 κατοίκους, φτάνοντας τους 16.500 κατοίκους το 1880. Στο τέλος του 19ου αιώνα, η πόλη θεωρείται το πρώτο λιμάνι της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, ξεπερνώντας την Τεργέστη στην Αδριατική θάλασσα. 

Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη βομβαρδίστηκε από τους Συμμάχους το τριήμερο 17-19 Απριλίου 1945, όπου έχασαν τη ζωή τους 500 άνθρωποι, ενώ στις 31 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε η σφαγή Γερμανών πολιτών στο Ούστι ναντ Λαμπέμ.  

Κατά τα επόμενα δυο χρόνια, πάνω από 53.000 Γερμανοί εκδιώχθηκαν ως εθνική μειονότητα από την περιοχή, στην οποία εγκαταστάθηκαν μετανάστες από τη Σοβιετική Ένωση, τη Σλοβακία (η οποία αποτελούσε ενιαίο κράτος με την Τσεχία, βλέπε Τσεχοσλοβακία) και τη Ρουμανία, ανάμεσα στους οποίους πολλοί Ρομά. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Τσεχοσλοβακία κατά τη Βελούδινη επανάσταση του 1989, η βαριά βιομηχανία της πόλης δέχτηκε μεγάλο οικονομικό πλήγμα. 

Στα νότια προάστια της πόλης βρίσκεται το Κάστρο Στρζέκοφ.

Αδελφοποιημένες πόλεις 

  Βλαντίμιρ, Ρωσία
  Κέμνιτς, Γερμανία
  Χάλτον, Ηνωμένο Βασίλειο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ο ιστότοπος του Δήμου
Αρχιτεκτονική στο Ούστι ναντ Λαμπέμ

Πόλεις της Τσεχίας
Σταλινισμός

Ο Σταλινισμός είναι ιστορικός και πολιτικός όρος. Ιστορικά αναφέρεται στο σύστημα διακυβέρνησης του Ιωσήφ Στάλιν ως ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης - δεν περιγράφει τα συνολικά πεπραγμένα του, αλλά τον τρόπο με τον οποίο άσκησε την εξουσία στα ζητήματα της δημοκρατίας και της ελευθερίας λόγου. Με το πέρασμα του χρόνου έλαβε ευρύτερη πολιτική σημασία, αποδιδόμενος σε κάθε αυταρχική μέθοδο όταν καταλογίζεται σε κομμουνιστικές κυβερνήσεις ή κόμματα.

Αν και επινοήθηκε από τον Λάζαρ Καγκανόβιτς, στενότατο συνεργάτη και πιστό φίλο του Στάλιν, πρέπει να τονισθεί ότι χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά με αρνητική χροιά - από αντιπάλους της Αριστεράς ή από αριστερούς που δεν υιοθετούν το «σταλινικό» μοντέλο.

Χαρακτηριστικά 
Σε γενικές γραμμές, τόσο με την ιστορική όσο και με τη μεταφορική-πολιτική σημασία του, ο σταλινισμός παραπέμπει στην εγκαθίδρυση ενός λενινιστικού πολιτειακού και οικονομικού συστήματος (ως μία εφαρμογή της μαρξιστικής μεταβατικής δικτατορίας του προλεταριάτου, η οποία υποτίθεται πως θα οδηγήσει σταδιακά στην ακρατική κομμουνιστική κοινωνία) που εφαρμόζει επί μακρόν όλα ή κάποια από τα παρακάτω:

 Ολοκληρωτικό καθεστώς, με τη διαμόρφωση ενός μικρού και κλειστού κέντρου λήψης αποφάσεων.
 Αδιάκοπη παρακολούθηση της καθημερινής ζωής των πολιτών από μυστικές υπηρεσίες, με στόχο την εύρεση των αντιφρονούντων.
 Πολιτική καταστολή στο ιδεολογικό πεδίο, με ποινικοποίηση απόψεων αντίθετων από αυτές των κυβερνώντων και εξόντωση (φυσική, πολιτική, επαγγελματική) των αντιπάλων, ή απλών υπόπτων, για παρέκκλιση από τις αρχές του καθεστώτος.
 Έλλειψη διάκρισης της εκτελεστικής από τη δικαστική εξουσία, με κατασταλτικούς μηχανισμούς και έκτακτα δικαστήρια υπό τον άμεσο έλεγχο της κυβέρνησης.
 Άυξηση των βιομηχανιών που συνεπάγεται με μείωση της ανεργίας και καλύτερη παραγωγικότητα

Υπάρχουν πολιτικές σχολές που προσθέτουν στον σταλινισμό και άλλα χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, οι τροτσκιστές συμπεριλαμβάνουν τη θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια χώρα». Άλλοι, κυρίως φιλελεύθεροι, θεωρούν το σταλινισμό ως αναπόφευκτη κατάληξη οποιασδήποτε σοσιαλιστικής επανάστασης, συνεπώς τον ταυτίζουν με τον ίδιο τον κομμουνισμό.

Εναλλακτικά, για τον σταλινισμό έχουν επινοηθεί διάφοροι όροι, οι οποίοι έχουν σχεδόν την ίδια σημασία γι' αυτούς που τους χρησιμοποιούν. Οι αντικομμουνιστές αναφέρουν συχνά τους όρους Κόκκινος Φασισμός ή Κόκκινος Τρόμος - ιδιαίτερα στις ΗΠΑ κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Δείτε επίσης
 Μεγάλη Εκκαθάριση

Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης
Κομμουνισμός
Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης
Δαμάστιον

Με την ονομασία Δαμάστιον ή Δαμάστιο αναφέρεται από τον Στράβωνα αρχαία ελληνική πόλη με μεταλλεία αργύρου που βρισκόταν μεταξύ της Μακεδονίας και Βορείου Ηπείρου. Περί της ύπαρξης αυτής της πόλης το πιστοποιούν σπουδαία ασημένια νομίσματα του 4ου αιώνα π.Χ. που έχουν βρεθεί τα επονομαζόμενα "Δαμαστινά"

Τα νομίσματα αυτά απεικονίζουν στη μία όψη το κεφάλι του Απόλλωνα ενώ στην άλλη τρίποδα με διάφορα σύμβολα και την επιγραφή "ΔΑΜΑΣΤΙΝΩΝ", εξ ου και η ονομασία αυτών των νομισμάτων.

Η θέση της αρχαίας αυτής πόλης δεν έχει μέχρι σήμερα εξακριβωθεί, υποστηρίζεται κατ΄ άλλους ότι είναι το σημερινό Αργυρόκαστρο και κατ΄ άλλους το Τεπελένι στη σημερινή Αλβανία.

Το αρχαίο νόμισμα του Δαμάστιου

Το Δαμάστιο είχε κόψει νόμισμα, και μερικά αρχαία κέρματα έχουν διασωθεί. 
 Ο αργυρός Φοινικικός στατήρας του Δαμαστίου του 4ου αι. π.Χ. απεικονίζει το δεξί προφίλ της προτομής του Απόλλωνα. Έχει κοντά μαλλιά και είναι δαφνοστεφανωμένος. Η πίσω όψη φέρει την επιγραφή ΚΗΦΙ ΔΑΜΑΣΤ και ΙΝΩΝ στο αριστερό, κάτω και δεξιό άκρο αντίστοιχα. Απεικονίζει έναν τρίποδα. Το κέρμα έχει διάμετρο 26,5 χιλ. και ζυγίζει 13,11 γραμ..

Παραπομπές

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.5ος, σ.766
"Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα τ.19ος, σ.368

Αρχαίες πόλεις της Μακεδονίας
Πόλεις της αρχαίας Ηπείρου
Μπαγκλάν (περιοχή)

Η Μπαγκλάν ή Μπαγλάν, και παλαιότερα Καταγλάν, είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.

Βρίσκεται στο  βορειοανατολικό τμήμα της Χώρας. Είναι ιστορική περιοχή τμήμα της οποίας είναι η αρχαία Βακτριανή. Η έκτασή της  είναι περίπου τα 21.100 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε περί τους 500.000 κατοίκους ενώ το 2006 είχει ανέλθει περί τους 780.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 12 επαρχίες από τις οποίες τελευταία αποσπάστηκαν κάποια τμήματα και έφθασαν τις 15. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική φάρσι.

Πρωτεύουσα του νομού είναι η Πουλ-ι-Χομρί ή «Πολ-ε-Χουμρί», της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες 
Οι 15 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Μπαγκλάν, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ανταράμπ, η Γκουζαρκάι Νουρ, η Κιτζάν, η Κουάτζα Χιτζράν, η Κχοστ-Βα-Φερέγκ, η Μπαγκλανί Τζαντίντ (πρώην Μπαγκλάν), η Μπούρκα, η Ναχρίν, η Νταηάνα-ι-Γκουρί, η Ντι Σαλάχ, η Ντουσί, η Πουλ-ι-Χισάρ όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Πουλ-ι-Χομρί, η Τάλα-Βα-Μπαρφάκ και η Φαράγκ-Βα-Γκαρού.

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ. 12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Μπαλχ (περιοχή)

Η Μπαλχ ή Μπαλκχ είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Χώρας. Αποτελεί μεθόριο περιοχή στα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν. Καταλαμβάνει έκτασή περίπου 17.250 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε περί τους 580.000 κατοίκους ενώ το 2006 είχε σχεδόν διπλασιαστεί περί τους 1.096.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 13 επαρχίες από τις οποίες τελευταία αποσπάστηκαν κάποια τμήματα και έφθασαν τις 15. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική φαρσί, αν και ένα μεγάλο μέρος του λαού είναι Ουζμπέκοι. 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Μαζάρι Σαρίφ ή «Μαζάρ-ι-Σαρίφ», της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες 
Οι 15 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Μπαλχ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ζάρη, η Καλντάρ, η Κισιντίχ, η Κχούλμι, η Μαζάρι Σαρίφ, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Μαρμούτ, η Μπαλχ , η Νάχρι Σαγί, η Νταουλατάμπατ, η Ντιγντάντι, η Σαχάρ Κιντ, η Σαχάρ Μπολάκ, η Σιμντάλ, η Σολγκάρα και η Σορτέπα.

Πηγές 
 «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Μπαμιάν (περιοχή)

Η Μπαμιάν ή Μπαμιγιάν είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της Χώρας. Κατοικείται κυρίως από Χαζαρά εξ ου και γενικότερη ονομασία της περιοχής σε Χατζαραζάτ. Καταλαμβάνει έκτασή περίπου 14.150 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε περί τους 292.000 κατοίκους ενώ το 2006 ξεπέρασε τους 387.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 5 επαρχίες από τις οποίες τελευταία αποσπάστηκαν δύο τμήματα από την όμορη Μπαγκλάν και έφθασαν τις 7. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική νταρνί ή δαρδική, και η χαζαρική. 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η ομώνυμη Μπαμιάν, της ομώνυμης επαρχίας.

Η περιοχή αυτή απετέλεσε σταθμό στις διελεύσεις των διαφόρων εθνών κατά περιόδους και αποτελεί το πέρασμα στην ανατολική Ασία. Πρόκειται για ιστορική περιοχή με πολλά αρχαιολογικά ευρήματα.

Επαρχίες 
Οι 7 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Μπαμιάν, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Βαράς, η Γιακαουλάγκ, η Κχαμάρντ, η Μπαμιάν, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Παντζάμπ, Μπαμιάν, η Σεϊγκάν και η Σιμπάρ.

Πηγές 
 «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Δαμηγέρων

Ο Δαμηγέρων ή Δαμογέρων ήταν αρχαίος Έλληνας συγγραφέας που άκμασε περί τον 2ο με 3ο αιώνα (μ.Χ.). Είχε ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη μαγεία για την οποία και είχε συγγράψει τη πραγματεία του "Περί της μαγικής δυνάμεως των λίθων", με επιδράσεις από ανάλογα έργα του Ζωροάστρη.

Το έργο αυτό του Δημογέροντος, που είχε γραφτεί αρχικά στην ελληνική απειχόντας παλαιότερα κείμενα φαίνεται πως εγνώριζε ο Απουλήιος, καθώς επίσης είναι γνωστό και ένα αρχαίο ποίημα της ορφικής λογοτεχνίας. Ωστόσο η λατινική μετάφραση του 6ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως πηγή του Αέτιου με το όνομα Δημοσθένης Διογένης και φαίνεται πως αυτό είχε επηρεάσει σημαντικά τους μάγους-ιατρούς του Μεσαίωνα για τους οποίους και αποτελούσε σπουδαιότατη επιστημονική πραγματεία.

Το σύγγραμμα αυτό του Δαμηγέροντος περιλαμβάνεται σε όλη τη σχετική βιβλιογραφία περί των ιδιοτήτων των λίθων ως "Λιθικά". 
Βάσει δε αυτού έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα πολλά σχετικά βιβλία με ίδιο αντικείμενο.

Παραπομπές

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.5ος, σ.768.
"Εγκυκοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τ.19ος, σ.368-369.

Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Ελληνιστική περίοδος
Μαγεία
Ρεβντά

Η Ρεβντά (ρωσικά: Ревда) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην περιφέρεια Σβερντλόφσκ, με πληθυσμό 61.875 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Βρίσκεται στην όχθη του ποταμού Ρεβντά, στο 43 χλμ. από Γεκατερίνμπουργκ, κοντά στο Περβοουράλσκ. Αποτελεί σιδηροδρομικό σταθμό στην γραμμή Καζάν-Γεκατερίνμπουργκ. Ιδρύθηκε στον πρώτο μισό του 18ο αιώνα. Έχει μεταλλουργία, ελαφρά βιομηχανία και παραγωγή λιπασμάτων. Υπάρχουν μουσείο και θέατρο. Δήμαρχος είναι ο Β.Α.Γουζάνιν. Στο 1824-1826 στη Ρεβντά έγιναν ταραχές από εργάτες της τοπικής μεταλλουργίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Πολεφσκόι

Το Πολεφσκόι (ρωσικά: Полевской) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην περιφέρεια Σβερντλόφσκ, με πληθυσμό 64.220 κατοίκους. Απέχει 40 χλμ. από το Γεκατερίνμπουργκ και 8 χλμ. από το σιδηροδρομικό σταθμό Πολεφσκόι. Ιδρύθηκε το 1718. Η πόλη διαθέτει εργοστάσια μεταλλουργίας, ελαφράς βιομηχανίας. Στο Πολεφσκόι λειτουργούν επίσης μεταλλεία εξόρυξης χαλκού. Υπάρχουν μουσεία. 
Δήμαρχος είναι ο Βίκτορ Ρέιτερ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Νίζνιαγια Σαλντά

Η Νίζνιαγια Σαλντά (ρωσ. Нижняя Салда) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 17.900 κατοίκων. Βρίσκεται στην όχθη του ποταμού Σαλντά, σε απόσταση 203 χλμ. από το Γεκατερίνμπουργκ και 54 χλμ. από το Νίζνι Ταγκίλ. Ιδρύθηκε το 1760. Στην περιοχή υπάρχει βιομηχανία τσιμέντου.

Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Μπαντγκίς (περιοχή)

Το Μπαντγκίς ή Μπαντγκισάτ είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Χώρας, στα σύνορα με το Τουρκμενιστάν. Κατοικείται κυρίως από Τατζίκους αγρότες και χειροτέχνες. Το όνομα Μπατγκίς, ή Μπαντκισάτ, ή ακόμη και Μπατγκιστάν σημαίνει στα περσικά «Χώρα των ανέμων». Καταλαμβάνει έκτασή περίπου 20.500 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε περί τους 250.000 κατοίκους ενώ το 2006 ξεπέρασε τους 420.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει σήμερα 7 επαρχίες μετά το χωρισμό μιας παλαιότερης. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική νταρνί. 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Καλ-έχγιε-Νόου, ή Καλ εχ-γιε Νόου ή Καλά-ι-Νάου, ανάλογα των γλωσσικών ιδιωμάτων.

Στη περιοχή αυτή κατοικούν κυρίως Τατζίκοι, Τουρκμένοι ή Τουρκμάνοι και Πέρσες. Και αυτή η περιοχή υπήρξε προβληματική από τη δράση των Ταλιμπάν ή Ταλεμπάν (Σουνίτες Ισλαμιστές =«μαθητές του Αλλάχ»)

Επαρχίες 
Οι 7 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Μπαντγκίς, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αμπ Καμαρί, η Γκόρμαχ, η Καντίς, η Κάλα-ι-Νάου, όπου και η πρωτεύουσα του νομού, η Μουγκράμπ, η Μουκούρ και η Τζαβάντ.

Πηγές 
 «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Βάραζντιν

Το Βάραζντιν (Κροατικά: Varaždin) είναι πόλη της Κροατίας, 81 χλμ. βόρεια του Ζάγκρεμπ με πληθυσμό 46.946 (2011), επί του Δράβου ποταμού, πολύ κοντά στα σύνορα με τη Σλοβενία. Είναι γνωστή για τα κτίρια σε στυλ μπαρόκ και τις βιομηχανίες υφασμάτων, τροφίμων και πληροφορικής.

Ιστορία 

Η πόλη πρωτοαναφέρεται το 1181 σε έγγραφο του βασιλιά Μπέλα Γ' της Ουγγαρίας και έγινε οικονομικό και στρατιωτικό κέντρο της βόρειας Κροατίας. Οχυρώθηκε για να αντισταθεί στις τουρκικές επιδρομές και στις αρχές του 13ου αιώνα εγκαταστάθηκαν στην πόλη του Ιππότες του Αγίου Ιωάννη (Οσπιτάλιοι ή Οσπιταλιέρι), που έχτισαν εκκλησία και μοναστήρι.

To 1756 το Βάραζντιν έγινε πρωτεύουσα της Κροατίας, όταν μετέφερε την έδρα του εκεί ο Μπαν Φράνιο Ναντάσντι. Μια φωτιά το 1776 κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης και πρωτεύουσα έγινε ξανά το Ζάγκρεμπ.

Στον 20ο αιώνα το Βάραζντιν εξελίχθηκε σε βιομηχανικό κέντρο της βορειοδυτικής Κροατίας. Στον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Κροατίας από τη Γιουγκοσλαβία το 1991, η πόλη δεν υπέφερε, επειδή η στρατιωτική βάση της περιοχής παραδόθηκε γρήγορα.

Παλάτια Μπαρόκ 
Υπάρχουν αρκετά παλάτια της εποχής Μπαρόκ στην πόλη. Ένα από αυτά στεγάζει το Δημαρχείο.

Οικονομία 
Η οικονομία της πόλης δεν επηρεάστηκε από τον πόλεμο του 1991. Υπάρχουν σημαντικές βιομηχανίες όπως η Varteks (υφάσματα), η Vindija (τρόφιμα), μεταλλουργικές και κατασκευαστικές εταιρείες, εταιρείες πληροφορικής και οικονομικού-τραπεζικού τομέα.

Τουρισμός 

Το Βάραζντιν είναι δημοφιλής προορισμός για τουρίστες το καλοκαίρι, ιδιαίτερα κατά το Σπάντσιρ Φεστ (Špancir Fest) που διαρκεί 10 ημέρες (τέλος Αυγούστου-αρχές Σεπτεμβρίου).

Αδελφοποιημένες πόλεις 

  Γκιμαράες, Πορτογαλία
  Ζάλαεγκερσεγκ (Zalaegerszeg), Ουγγαρία
  Κόμπλεντς, Γερμανία
  Μοντάλε (Montale), Ιταλία
  Μπαντ Ράντκερσμπουργκ (Bad Radkersburg), Αυστρία
  Οσέρ, Γαλλία
  Πούλα, Κροατία
  Πτούι, Σλοβενία
  Ράβενσμπουργκ (Ravensburg), Γερμανία
  Τρνάβα, Σλοβακία

Αθλητισμός 

Στο Βάραζντιν υπάρχουν πολλές αθλητικές ομοσπονδίες, επαγγελματικές και ημιεπαγγελματικές. Το 2009 έγιναν εκεί αγώνες για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χάντμπολ Ανδρών, σε νέο αθλητικό κέντρο δίπλα στον ποταμό Δράβο.

Εκπαίδευση 
Το Βάραζντιν έχει δύο πανεπιστημιακές σχολές (τη Σχολή Οργάνωσης και Πληροφορικής και τη Γεωτεχνική Σχολή), ως παράρτημα του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Βάραζντιν
 Νυχτερινή άποψη του Βάραζντιν

Παραπομπές 

Πόλεις της Κροατίας
Ρας Ντασέν

Ρας Ντασέν (αμχ.ራስ ደጀን) είναι η ονομασία του υψηλότερου βουνού της Αιθιοπίας. Βρίσκεται στα βόρεια της χώρας, κοντά στην πόλη Γκοντάρ. Έχει ύψος 4550 μέτρα και Αποτελεί μέρος του Εθνικού Πάρκου Σίμιεν, που έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Η πρώτη ανάβαση στο βουνό έγινε από τους Γάλλους Φερρέ και Γκαλινιέ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://web.archive.org/web/20091028022914/http://www.geocities.com/Yosemite/1015/sim.htm
 https://web.archive.org/web/20110514125331/http://www.peakware.com/peaks.html?pk=215
 http://www.viewfinderpanoramas.org/elevmisquotes.html

Βουνά της Αιθιοπίας
Προσόμοιο τροπάριο

Προσόμοιον ονομάζεται σε ένα σύνολο τροπαρίων τα τροπάρια εκτός τού πρώτου, που ακολουθούν το μέλος τού πρώτου από αυτά, το οποίο έχει ιδιαίτερη (δική του) μελωδική γραμμή και ονομάζεται αυτόμελο. Π.χ. στο Κοντάκιο ο πρώτος οίκος είναι αυτόμελο και οι υπόλοιποι προσόμοιοι αυτού.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει στον ειρμό (πρώτη στροφή) σε κάθε ωδή τού Κανόνα, όπου ο ειρμός έχει δικό του μέλος, ενώ οι υπόλοιπες στροφές (τροπάρια) της ωδής ακολουθούν πιστά το μέλος τού ειρμού.

Στα Λειτουργικά βιβλία, χειρόγραφα ή έντυπα δηλώνεται πάντοτε ο Ήχος και το αυτόμελο: "Προσόμοιον, Ήχος ..., προς το ...".

Το σύστημα αυτόμελο-προσόμοια έχουμε συνήθως στα Στιχηρά και τα Απόστιχα, δηλ. τροπάρια που άδονται μετά τους τελευταίους στίχους Ψαλμών, στην αρχή και το τέλος αντίστοιχα ακολουθιών, όπως είναι ο Εσπερινός και ο Όρθρος. Το πλήθος των τροπαρίων εξαρτάται από το μέγεθος της εορτής, που μπορεί Κανόνας της να είναι εις δ΄ ή εις ς΄ ή εις η΄ ωδές, όπως ορίζει το Τυπικό της Εκκλησίας.

Πηγές
 Θεοχάρης Δετοράκης, Βυζαντινή Υμνογραφία (Πανεπιστημιακές παραδόσεις), Ηράκλειο 21997.

Δείτε επίσης
 Βυζαντινή μουσική

Εκκλησιαστική υμνολογία
Λειτουργική
Ανάπτυξη του ανθρώπου

Η λέξη ανάπτυξη, όταν αναφέρεται στον άνθρωπο, εννοεί την ψυχοσωματική ανάπτυξη του ανθρώπου, την ανάπτυξη της συμπεριφοράς του μέσω των αλληλεπιδράσεών του με άλλους ανθρώπους και με το περιβάλλον του. Η ανάπτυξη είναι αντικείμενο μελέτης της Εξελικτικής Ψυχολογίας καθώς και της Παιδαγωγικής Ανθρωπολογίας.

Μελέτη της ανάπτυξης 
Ο σκοπός της μελέτης της ανάπτυξης είναι διπλός: αφενός η κατανόηση της συμπεριφοράς του νέου ανθρώπου και αφετέρου η ερμηνεία της συμπεριφοράς των ενηλίκων. Επιπλέον, οδηγεί στην κατανόηση των κοινωνικών προβλημάτων που σχετίζονται με την ανατροφή και την ανάπτυξη των παιδιών.

Η ανάπτυξη είναι η πρώτη βασική περίοδος της ζωής ενός ανθρώπου. Έχει ως αφετηρία τη σύλληψη του νέου ανθρώπου και φτάνει ως την είσοδό του στη φάση της ωριμότητας (18ο έτος). Η βαθμιαία ποσοτική και ποιοτική εκδίπλωση του «δυνάμει είναι» του ανθρώπου επιτελούμενη βάσει ενός σχεδίου και αποβλέπουσα προς έναν ορισμένο σκοπό, υπό την επίδραση ενδογενών (π.χ κληρονομικών) και εξωτερικών (π.χ περιβαλλοντικών) αιτιών, ονομάζεται ανάπτυξη. Η φυσική ανάπτυξη και εξέλιξη του ατόμου δεν προχωρά και δε μελετάται χωριστά από τις άλλες πτυχές της προσωπικότητάς του. Υπάρχει μία συνεχής αλληλεπίδραση αυτών των πτυχών της προσωπικότητας.

Παρ’όλο που υπάρχουν κάποιοι «κανόνες ανάπτυξης», εντούτοις, είναι κοινώς αποδεκτό ότι το κάθε άτομο αναπτύσσεται διαφορετικά από το άλλο. Υπάρχουν ομοιότητες αλλά και διαφορές στις αναλογίες αλλά και στην έκταση της ανάπτυξης π.χ ενός ατόμου από ένα άλλο. Η φανερή έκφραση της ανάπτυξης δεν είναι πάντα ορατή ή παρατηρήσιμη, καθώς υπάρχει το ονομαζόμενο «συνεχές της ανάπτυξης».

Κύρια γνωρίσματα της ανάπτυξης 
α) Η ανάπτυξη της προσωπικότητας τόσο στο σύνολό της, όσο και στις επιμέρους εξελίξεις της (κοινωνική, γλωσσική, κινητική) ακολουθεί ορισμένο σχέδιο, οικείο προς το είδος, ελάχιστα μεταβαλλόμενο από την εμπειρία.

β) Η ανάπτυξη προχωράει από τη γενική προς τις ειδικές εκδηλώσεις της, δηλαδή από τη μαζική ανάπτυξη με συνολικές κινήσεις επέρχεται με την πάροδο του χρόνου η διαφοροποίηση στην ανάπτυξη με τις επιμέρους κινήσεις. Βασικός νόμος της ανάπτυξης: πορεία εκ των άνω( κεφαλή) προς τα κάτω(πόδια), και από το κέντρο(σπονδυλική στήλη), προς τα άκρα(χέρια).

γ)Οι ψυχικές δεξιότητες, οι οποίες εμφανίζονται αλληλοδιαδόχως κι όχι ταυτόχρονα, άλλες νωρίτερα κι άλλες πιο αργά. Ο καθορισμός της εμφάνισής τους εξαρτάται από βιολογικούς παράγοντες, όπως για παράδειγμα η χρονική περίοδος της ανάγκης χρησιμοποίησής τους.

δ)Η ανάπτυξη, φυσιολογική και ψυχική, είναι σταθερή στα διάφορα άτομα. Ενώ όμως η ανάπτυξη στο σύνολό της παραμένει σταθερή, η πορεία της ανάπτυξης γίνεται με εναλλασσόμενο ρυθμό, πραγματοποιείται δηλαδή με διακυμάνσεις. Π.χ, μια λειτουργία του ατόμου μπορεί να προχωράει κανονικά, έπειτα να αναστέλλεται και μετά να αυξάνεται με ταχύτερο ρυθμό.

ε)Πολλά χαρακτηριστικά του αναπτυσσόμενου ανθρώπου βρίσκονται σε συνάφεια. Αυτό οφείλεται στη συλλειτουργικότητα των πτυχών της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου.

Παιδαγωγική
Κλάδοι της ψυχολογίας
Εξελικτική βιολογία
Ανθρώπινη συμπεριφορά
Σεξουαλική έλξη
Ντεϊκούντι (περιοχή)

Με το όνομα Ντεϊκούντι, ή Νταϊκόντι, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται ακριβώς στο κεντρικότερο τμήμα της Χώρας, ισαπέχουσα κατ΄ έναντι των συνόρων της. Δημιουργήθηκε μόλις το 2004 μετά από απόσπαση μεγάλου τμήματος της περιοχής  Ορουζγκάν. Η έκτασή της φθάνει περίπου τα 8.100 τ.χλμ. Ο δε πληθυσμός της, το 2006 πλησίαζε τους 400.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει σήμερα 8 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική δαρνική, η χαζαρική και ή πάστο ή παστούν. 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Νίλι, της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες 
Οι 8 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Ντεϊκούντι, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ισχταρλάι, η Καζιράν ή Καζράν, η Κίτι,  η Κχεντίρ, η Μιραμόρ, η Νίλι, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Σανγκί Ταχτ και το, ή, η Σαχριστάν.

Πηγές 
«Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Επαρχίες του Αφγανιστάν
Αγαμήδης

Στην ελληνική μυθολογία ο Αγαμήδης (από το άγαν + μήδος = ο πολύ συνετός) ήταν γιος του Στυμφάλου, βασιλιά της Αρκαδίας, ή του θεού Απόλλωνα και της Επικάστης, ή του ίδιου του Δία και της Ιοκάστης. Ορθότερη όμως εκδοχή είναι ότι ο Αγαμήδης και ο Τροφώνιος ήταν γιοι του Εργίνου, βασιλιά του Ορχομενού.

Ο Αγαμήδης αναφέρεται και ως χθόνια θεότητα, ταυτόσημη με τον Ερμή, τον Ευβουλέα και τον Δία τον Σκοτίδα. Κυρίως όμως ήταν διάσημος ως θρυλικός αρχιτέκτονας και κτίστης, που μαζί με τον Τροφώνιο έκτισε θαυμαστά οικοδομήματα της μυθολογίας και της προϊστορικής εποχής. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζουν: ο θάλαμος της Αλκμήνης, ο ναός του Ποσειδώνα στη Μαντίνεια, το υπόγειο ιερό της Λεβάδειας, ο ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς, κ.ά..

Επίσης, κατά την παράδοση, ο Αγαμήδης και ο Τροφώνιος ανεκάλυψαν τα μέταλλα, επενόησαν τη λατρεία, και είχαν μεγάλες μαγικές ικανότητες: μπορούσαν να προκαλούν βροχή ή χαλάζι για να ωφελούν τα κτήματα των φίλων ή να βλάπτουν εκείνα των εχθρών τους.

Κάποτε οι δύο αδελφοί ανέλαβαν να ανεγείρουν ένα μεγάλο θησαυροφυλάκιο για τον βασιλιά της Βοιωτίας Υριέα. Εκείνοι όμως, κρυφά απ' αυτόν, έφτιαξαν σε κάποιο τοίχο του μυστικό πέρασμα. Από το άνοιγμα αυτό, περνώντας τις νύχτες, κατάφερναν να κλέβουν σιγά-σιγά τους θησαυρούς του βασιλιά Υριέα. Τελικά ο Υριέας υποψιάσθηκε την κλοπή και έστησε παγίδα. Την ίδια νύχτα πιάστηκε σε αυτή ο Αγαμήδης. Ο Τροφώνιος μάταια προσπάθησε να τον ελευθερώσει από την παγίδα. Το ξημέρωμα, για να μη συλληφθεί και αυτός αιχμάλωτος από τον βασιλιά, έκοψε με μαχαίρι το κεφάλι του Αγαμήδη και πήγε να φύγει από το κρυφό πέρασμα. Αλλά οι θεοί τον τιμώρησαν αμέσως για το έγκλημά του: η γη άνοιξε ξαφνικά και τον κατάπιε.

Και από εκεί ξεκίνησε ο χρησμός του Τροφωνίου οπού εκείνος εισερχόταν μέσα στο άντρο δεν μπορούσε να γελά και οι ίδιοι προσερχόμενοι όφειλαν την ίδια νύχτα να κάνουν θυσία ένα κριάρι και να επικαλεστούν τον Αγαμήδη.

Κατά μία άλλη παράδοση αυτό το συμβάν μετατίθεται στην Ήλιδα οπού ο Αγαμήδης του Στυμφάλου και οι δυο του γιοι, Τροφώνιος και Κερκύων, έκλεψαν τον θησαυρό του Αυγείου και μετά τον εκτελεστικό θάνατο του Αγαμήδη, ο Τροφώνιος έφυγε στο Ορχομενό ενώ ο Κερκύων στην Αθήνα.

Όμοια διηγείται ο Ηρόδοτος  ως παρόμοιο συμβάν στην Αίγυπτο, εις στον θησαυρό του βασιλιά Ραμψινίτου, και πιθανότατα ο μύθος μετέβη εκεί λόγω επιμιξία της Ελλάδος και της Αιγύπτου.

Δείτε επίσης 
 Τροφώνιος
 Μαντείο Τροφωνίου

Αναφορές

Πηγές 
 Παυσανίας Η΄ 4.5, 5.3
 Στράβων ΙΧ 421
 Ηρόδοτος Β 121
 Ο Αγαμήδης αναφέρεται, μεταξύ άλλων, και από τον ποιητή Ευγάμμονα και από τον ομηρικό «`Υμνο στον Απόλλωνα» (στίχος 296).
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σ. 11-12
Εγκυκλοπαίδεια Μαλλιάρης Παιδεία 2005
Thesaurus Linguae Graecae

Αγαμηδης
Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας