joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιωάννης Κορβίνος

Ο Ιωάννης, ουγγρ.: Corvin János (2 Απριλίου 1473 - 12 Οκτωβρίου 1504) από τον Οίκο του Ουνιάδη ήταν νόθος γιος του βασιλιά της Ουγγαρίας και μόνο τέκνο του.

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ματθία Κορβίνου της Ουγγαρίας από την ερωμένη του Βαρβάρα Έντελποκ. Γεννήθηκε στη Βούδα και έλαβε το επώνυμο από το κοράκι (λατιν.: corvinus) στον θυρεό του πατέρα του. 

Αρχικά προοριζόταν για την Εκκλησία, αλλά όταν ο Ματθίας έχασε την ελπίδα του να αποκτήσει τέκνα από τη σύζυγό του Βεατρίκη όρισε, προς το τέλος της ζωής του, διάδοχο του θρόνου τον νεαρό Ιωάννη. Τον γέμισε τιμές και πλούτη, ώσπου έγινε κατά πολύ ο πλουσιότερος γαιοκτήμονας. Τον ανακήρυξε δημόσια ως διάδοχό του και τον έκανε πρίγκιπα με αχανείς εκτάσεις ως προσόδους στη Σιλεσία (δουκάτο του Γκλόγκουφ). Έκανε τους διοικητές όλων των φρουρίων του βασιλείου να ορκιστούν υποστήριξη σε αυτόν και προσπάθησε να κανονίσει τον γάμο του με τη Μπιάνκα-Μαρία Σφόρτσα του Μιλάνου, σχέδιο που ματαιώθηκε από τις δολοπλοκίες της Βεατρίκης. 

Ο Ματθίας ήθελε να αναγνωριστεί ο Ιωάννης ως βασιλικός πρίγκιπας της Ουγγαρίας από τον Φρειδερίκο Γ΄ των Αψβούργων, αλλά το αιφνίδιο τέλος του άφησε το πράγμα σε εκκρεμότητα. Ο νεαρός πρίγκιπας βρέθηκε ξαφνικά μόνος μεταξύ εχθρών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1496 τη Βεατρίκη Φρανκοπάν, κόρη του Μπερναντίν πρίγκιπα του Κρκ και Μόντους στην Κροατία και είχε τέκνα:
 Χριστόφορος 1499-1505, πρίγκιπας της Ουγγαρίας.
 Ελισάβετ 1496-1508, απεβ. 12 ετών.

Πηγές
 Kubinyi, András (2008). Matthias Rex. Balassi Kiadó. ISBN 978-963-506-767-1.
 Mureşanu, Camil (2001). John Hunyadi: Defender of Christendom. The Center for Romanian Studies. ISBN 973-9432-18-2.

Οίκος του Ουνυάδη
Βουκ Γκργκούρεβιτς

Ο Βουκ Γκργκούρεβιτς, σερβ.: Вук Гргуревић Бранковић (π. 1440 - 16 Απριλίου 1485) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς ήταν τιτουλάριος δεσπότης της Σερβίας (1471-85). Κληρονόμησε τον τίτλο του δεσπότη (η Σερβία ήταν υπό Οθωμανική κατοχή) από τον Ματθία Κορβίνο της Ουγγαρίας και κυβέρνησε το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Βοϊβοντίνα, υπό την επικυριαρχία της Ουγγαρίας. Είναι γνωστός στη Σερβική επική ποίηση για την ανδρεία και τον ηρωισμό του, όπου καλείται Βουκ ο (πύρινος) δράκος. Διοίκησε τον Ουγγρικό στρατό (Μέλανα Στρατό) σε αρκετές από τις μάχες του εναντίον των Οθωμανών. Θεωρείται ιδρυτής του μοναστηριού Γκργκέτεγκ.

Βιογραφία
Ο πατέρας του Γκρίγκορ Μπράνκοβιτς, κυβερνήτης μέρους της Σερβίας, ήταν γιος του Γεωργίου δεσπότη της Σερβίας και της Ειρήνης Καντακουζηνής. Ο Γκρίγκορ είχε τυφλωθεί από τους Οθωμανούς το 1441.

Με την πτώση του Σερβικού δεσποτάτου το 1459, ο Βουκ ήταν αρχικά υποτελής των Οθωμανών, αλλά το 1465 προσχώρησε στην υπηρεσία του Ματθία Κορβίνου και έγινε ο διοικητής της Σερβικής στρατιωτικής μοίρας στη Σύρμια.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βαρβάρα Φρανκοπάν.

Πηγές
 Dr. Aleksa Ivić, Istorija Srba u Vojvodini, Novi Sad, 1929.
 Dr. Dušan J. Popović, Srbi u Vojvodini, knjiga 1, Novi Sad, 1990.
 Ćirković, Sima (2004). The Serbs. Malden: Blackwell Publishing.

Δυναστεία των Μπράνκοβιτς
BMP-1

Τα BMP-1 (ρωσ. ) είναι αμφίβια τεθωρακισμένα οχήματα μάχης σοβιετικής κατασκευής που συγκαταλέγονται στα πιο διαδεδομένα θωρακισμένα οχήματα στον κόσμο.

Τεθωρακισμένα
Μικαέλ Κουιζάνς

Ο Μικαέλ Μπρουνό Ντομινίκ Κουιζάνς (γαλλικά: Michaël Bruno Dominique Cuisance, γενν. στις 16 Αυγούστου 1999) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Ολιμπίκ Μαρσέιγ, δανεικός από την Μπάγερν Μονάχου.

Πρώιμη ζωή 
Ο Κουιζάνς γεννήθηκε στο Στρασβούργο της Αλσατίας.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Πρώιμη σταδιοδρομία 
Ο Κουιζάνς είναι «προϊόν» των ακαδημιών των Στρασμπούρ και ΑΣ Νανσί.

Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ 
Στις 9 Μαΐου 2017, ο Κουιζάνς υπέγραψε με την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ. Έκανε το ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα στις 19 Σεπτεμβρίου 2017, στην εντός έδρας νίκη με 2-0 εναντίον της Στουτγκάρδης για τη Μπούντεσλιγκα. Ο Κουιζάνς ψηφίστηκε ως ο Παίκτης της Χρονιάς της Μενχενγκλάντμπαχ για τη σεζόν 2017-18, καθώς είχε πολλές εξαιρετικές εμφανίσεις για το σύλλογο.

Μπάγερν Μονάχου 
Στις 17 Αυγούστου 2019, ο Κουιζάνς υπέγραψε με τη Μπάγερν Μονάχου, έναντι αμοιβής περίπου 10 εκατομμυρίων ευρώ, έως το 2024. Έκανε το ντεμπούτο του στις 31 Αυγούστου σε μια νίκη με 6-1 εναντίον της Μάιντς 05, όταν μπήκε ως αλλαγή στον Τιάγκο Αλκάνταρα στο 79ο λεπτό. Στις 27 Ιουνίου 2020, ο Κουιζάνς σημείωσε το πρώτο του γκολ στην Μπούντεσλιγκα, σε μία νίκη με 4-0 εναντίον της Βόλφσμπουργκ. 

Εθνική ομάδα 

Ο Κουιζάνς έχει αγωνιστεί στις «μικρές» εθνικές Γαλλίας U16, U17, U18, U19 και U20.

Διακρίσεις 
Μπάγερν Μονάχου ΙΙ 

 3. Λίγκα: 2019–20

Μπάγερν Μονάχου 

 Μπούντεσλιγκα: 2019-20 
 Κύπελλο Γερμανίας: 2019–20

Ατομικές 

 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 Ομάδα της Διοργάνωσης: 2018 
 Παίκτης της Σεζόν της Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ: 2017–18

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ στον ιστότοπο της Μπάγερν Μονάχου 
 Προφίλ στο Transfermarkt.com

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ16
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ20
Ποδοσφαιριστές Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος Γαλλίας 2
Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ ΙΙ
Ποδοσφαιριστές Ρεγκιονάλλιγκα
Ποδοσφαιριστές 3. Λίγκα
Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Β
Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Χριστόδουλος Γοργίας

Ο Χριστόδουλος Γοργίας (1906-1997), του Γεωργίου, ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Σερρών από το 1950 ως το 1952. Στη συνέχεια διηύθυνε την επιχείρηση "Δήμητρα", την οποία ο ίδιος ίδρυσε.

Πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε το 1906 και εργάστηκε ως υπάλληλος σε τράπεζα.

Κοινοβουλευτική δραστηριότητα 
Στις εκλογές του 1950 εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά με το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (ανήκε τότε στον εκλογικό συνδυασμό της ΕΠΕΚ, με 3.956 ψήφους και επανεξελέγη το 1951 με την ΕΠΕΚ.

Επιχειρηματική δραστηριότητα 
Το 1955 ίδρυσε την εταιρεία "Η Δήμητρα" (ως κοινοπραξία ΣΕΚΕ-Δήμητρα), με την εισαγωγή των τρακτέρ Zetor από την Τσεχοσλοβακία στην Ελλάδα. Με τον τρόπο αυτό αξιοποιήθηκε η καπνοπαραγωγική δραστηριότητα στη χώρα.

Θάνατος 
Ο Χριστόδουλος Γοργίας απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών στις 28 Οκτωβρίου 1997 και κηδεύτηκε την μεθεπομένη από τον ιερό ναό του Αγίου Τρύφωνος, στο νεκροταφείο Κηφισιάς. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Ευαγγελία, και 3 παιδιά (δύο γιους, 1 κόρη).

Παραπομπές 

Γοργιας Χριστοδουλος
Γοργιας
Μαρία του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ

Η Μαρία του Σβάρτσμπουρκ-Ρούντολστατ (Marie von Schwarzburg-Rudolstadt, 29 Ιανουαρίου 1850 - 22 Απριλίου 1922) ήταν κόρη του Αδόλφου του Σβάρτσμπουρκ-Ρούντολστατ.

Βιογραφία
Η Μαρία Καρολίνα Αυγούστα γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1850 στο Ράμπεν Στάινφελντ, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Αδόλφου του Σβάρτσμπουρκ-Ρούντολστατ και της Ματθίλδης του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ.

Στις 4 Ιουλίου 1868 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Φραγκίσκο Β΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν στο Ρούντολστατ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
την Ελισάβετ Αλεξανδρινή Ματθίλδη Αυγούστα (1869-1955), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Αύγουστο του Όλντενμπουργκ. Απέκτησαν 5 παιδιά.
τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Αδόλφο Γκύντερ (1871-1897).
τον Αδόλφο Φρειδερίκο Αλβέρτο Ερρίκο (1873-1969), παντρεύτηκε (1) την Βικτωρία Φεοδώρα του Ρόις-Σλάιτς. Απέκτησαν 1 παιδί και (2) την Ελισάβετ του Στόλμπερκ-Ρόσσλα. Δεν απέκτησαν παιδιά.
τον Ερρίκο Βλαδίμηρο Αλβέρτο Ερνέστο (1876-1934), παντρεύτηκε την Βιλελμίνη της Ολλανδίας. Απέκτησαν 1 παιδί. Είχε επίσης δύο νόθα παιδιά από την ερωμένη του Μάιν Λίαρ-Βέννεκερ.

Πέθανε στις 22 Απριλίου 1922 στη Χάγη σε ηλικία 72 ετών. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό Ναό του Σβερίν.

Τίτλοι
29 Ιανουαρίου 1850 – 4 Ιουλίου 1868: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία του Σβάρτσμπουρκ-Ρούντολστατ
4 Ιουλίου 1868 – 15 Απριλίου 1883: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Μεγάλη Δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
15 Απριλίου 1883 – 21 Απριλίου 1892: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
21 Απριλίου 1892 – 22 Απριλίου 1922: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Μεγάλη Δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Παραπομπές

thePeerage.com Marie Prinzessin von Schwarzburg-Rudolstadt

|-

Οίκος του Μεκλεμβούργου
Γερμανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Αρχοντία της Τερβουνίας

Η Αρχοντία ή Αρχοντάτο της Τερβουνίας ήταν διοικητική διαίρεση, κατώτερη από το Θέμα, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην σημερινή Ερζεγοβίνη. Διοικητής ήταν ο "Άρχοντας" ο οποίος στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν γηγενής, ντόπιος, αριστοκράτης.

Το αρχοντάτο δημιουργήθηκε μετά το 1018 και την ανακατάληψη της περιοχής από τους βυζαντινούς και τον Βασίλειο Β΄, ο οποίος διατήρησε τα κρατίδια που κατέλαβε και τα ενέταξε στην αυτοκρατορία σαν αρχοντάτα. Μέχρι το 1043 η περιοχή είχε καταληφθεί από την Σερβική Αυτοκρατορία.

Η αρχοντία περιελάμβανε δύο περιοχές, την Τερβουνία και την Καναλή, Τερβουνίτες και Καναλίτες οι κάτοικοι, επεκτείνεται από το Κάστρο Δεκατέρων που ήταν η έδρα του άρχοντα, μέχρι το Ραούσιον και στα ορεινά πλησιάζει την Σερβία. Κατοικημένα χωριά, κάστρα, αναφέρονται την ίδια εποχή το Δεκατέρε, ο Όρμος, η Ρίσενα, το Λουκάβετε και η Ζετλίβη .

Παραπομπές 

Αρχοντάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Αρχοντια της Τερβουνιας
11ος αιώνας στη Σερβία‎
Ιστορία της Ερζεγοβίνης
Καμόλι

Το Καμόλι ή Καμόγλι (ιταλικά: Camogli, γενοβέζικα: Camoggi) είναι παραθαλάσσιος δήμος στη Λιγουρία, βόρεια Ιταλία. Βρίσκεται στην Ιταλική Ριβιέρα, περίπου 25 χιλιόμετρα ανατολικά από τη Γένοβα. Τον Ιανουάριο του 2020 είχε 5.163 κατοίκους.

Το Καμόλι είναι γνωστό για τους βαθμιδωτούς δρόμους και τη βοτσαλωτή παραλία στον όρμο της πόλης. Χαρακτηριστικά είναι τα σπίτια και μέγαρα της πόλης, βαμμένα με κόκκινα, κίτρινα ή καφέ χρώματα, ώστε να είναι καλύτερα ορατή από τη θάλασσα. Το Καμόλι είναι ακόμη και σήμερα αλιευτικό καταφύγιο. Το δεύτερο σαββατοκύριακο του Μαΐου κάθε χρόνο στη πόλη διοργανώνεται η Σάγκρα ντελ Πέσκε, ένα φεστιβάλ στο οποίο λαμβάνει χώρα του τηγάνισμα μεγάλου αριθμού ψαριών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πόλεις της Λιγουρίας
Άνθρωποι και ποντίκια

Το Άνθρωποι και ποντίκια (τίτλος πρωτοτύπου: Of Mice and Men) είναι ένα μυθιστόρημα (ακριβέστερα μια μεγάλη νουβέλα) γραμμένο από τον Αμερικανό βραβευμένο με Νόμπελ συγγραφέα Τζον Στάινμπεκ. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1937 και αφηγείται τις εμπειρίες του Τζωρτζ Μίλτον και του Λένι Σμολ, δύο εργατών αγροκτημάτων που περιφέρονται σε αναζήτηση εργασίας στην Καλιφόρνια κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Οικονομικής Ύφεσης στις ΗΠΑ.

Ο Στάινμπεκ βάσισε το βιβλίο πάνω σε δικές του εμπειρίες, όταν εργαζόταν ως έφηβος πλάι σε μετανάστες κατά τη δεκαετία του 1910. Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το ποίημα του Ρόμπερτ Μπερνς «To a Mouse».

Παρά το ότι το έργο διδάσκεται σε πολλά σχολεία των αγγλόφωνων χωρών, έχει αποτελέσει συχνά στόχο λογοκρισίας για «χυδαιότητα» και για κάτι που μερικοί θεωρούν προσβλητική και ρατσιστική γλώσσα.

Παραπομπές 

Αμερικανικά μυθιστορήματα
Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Μυθιστορήματα που έγιναν όπερες
Ανατολικά της Εδέμ (μυθιστόρημα)

Το Ανατολικά της Εδέμ (τίτλος πρωτοτύπου: East of Eden) είναι μυθιστόρημα γραμμένο από τον Αμερικανό βραβευμένο με Νόμπελ συγγραφέα Τζον Στάινμπεκ. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1952 και χαρακτηρίζεται συχνά ως το πλέον φιλόδοξο μυθιστόρημα του Στάινμπεκ. Περιγράφει με λεπτομέρεια τις σχέσεις και τη ζωή δύο οικογενειών, των Τρασκ και των Χάμιλτον. Αρχικώς απευθυνόταν στους δυο μικρούς τότε γιους του συγγραφέα, τον Τομ και τον Τζων, και ο συγγραφέας ήθελε να τους περιγράψει τη ζωή στην αγροτική Κοιλάδα Σαλίνας στην Καλιφόρνια με κάθε λεπτομέρεια: το τοπίο, τους ήχους, τις μυρωδιές και τα χρώματα.

Οι Χάμιλτον στο βιβλίο λέγεται ότι βασίζονται στην πραγματική οικογένεια του Σάμουελ Χάμιλτον, του παππού του συγγραφέα από την πλευρά της μητέρας του. Ο ίδιος ο Στάινμπεκ σε νεαρή ηλικία εμφανίζεται επίσης φευγαλέα στο μυθιστόρημα ως ένα δευτερεύον πρόσωπο.

Σύμφωνα με την τρίτη και τελευταία σύζυγό του, την Ιλέιν, ο Στάινμπεκ θεωρούσε το Ανατολικά της Εδέμ ως το αριστούργημά του. Ο ίδιος είχε δηλώσει για αυτό: «Περιέχει το καθετί που έχω μπορέσει να μάθω για την τέχνη ή το επάγγελμά μου όλα αυτά τα χρόνια.» και: «Θαρρώ πως κάθε άλλο πράγμα που έχω γράψει υπήρξε, κατά μία έννοια, μια πρακτική για αυτό.»

Παραπομπές

Αμερικανικά μυθιστορήματα
Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Καλλίφυτος Δράμας

Η Καλλίφυτος είναι μεγάλο ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.

Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία 
Η Καλλίφυτος βρίσκεται στα βόρεια της πεδιάδας της Δράμας σε υψόμετρο 216 μέτρα, απέχει μόλις 7 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης και μπορεί να φτάσει κανείς με αυτοκίνητο ή με αστικό λεωφορείο. Νότια είναι η Χωριστή και περνάει η ΕΟ Δράμας - Ξάνθης, νοτιοδυτικά είναι το Πανόραμα και βορειοανατολικά ο Ξηροπόταμος. Στο χωριό υπάρχουν δημοτικό σχολείο, νηπιαγωγείο, περιφερειακό ιατρείο, εμπορικά καταστήματα και κέντρα εστίασης (παντοπωλείο, καφενεία, καφετέριες- μπαρ, ταβέρνες) καθώς και οι εκκλησίες Ζωοδόχου Πηγής και η ενοριακή του Αγίου Παντελεήμονα που πανηγυρίζει στις 27 Ιουλίου  ενώ το κοιμητήριο είναι στη νότια άκρη του. Δραστηριοποιείται επίσης πολιτιστικός σύλλογος.  Στα δυτικά του χωριού λειτουργεί πίστα cart με αναψυκτήριο όπου κάποιος μπορεί να περάσει πολύ ευχάριστα την ώρα του. Διεξάγονται αγώνες με μηχανές και cart.

Αξιοθέατα 
Στην Καλλίφυτο εδρεύει το Κοινωφελές ίδρυμα - Πνευματικό κέντρο "Αιμίλιος Θεοχάρης Καλαϊτζίδης" που περιλαμβάνει θέατρο, βιβλιοθήκη, πινακοθήκη και άλλους χώρους πολιτισμού όπου διοργανώνει ποικίλες εκδηλώσεις (επιστημονικά συνέδρια, μουσικές και θεατρικές παραστάσεις κ.α.). 

Νότια του χωριού, προς τη γειτονική Χωριστή, υπάρχει σπήλαιο - βάραθρο με την τοπική ονομασία "Του κοριτσιού η Τρύπα", που διανοίγεται σε μάρμαρα και ασβεστόλιθους της Μάζας της Ροδόπης, στην τεκτονική ενότητα Παγγαίου.

Ι.Ν Αγίου Παντελεήμονος 
Ο Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος Καλλιφύτου είναι κτισμένος στο κέντρο του χωριού, δίπλα από την πλατεία της Καλλιφύτου. 

Ο Ναός οικοδομήθηκε το 1967 με πολύ κόπο λόγω των δύσκολων συνθηκών που επικρατούσαν . 

Ο πρώτος εφημέριος, για 50 ολόκληρα χρόνια επιτέλεσε πρωτοπρεσβύτερος, έως το 2011. Από το 2011 έως σήμερα εφημέριος του Ναού είναι ο πανοσιολογιότατος αρχιμανδρίτης Φιλόθεος Σταυρίδης ο οποίος διακονεί με πολύ ζήλο και αγάπη προς όλους τους συγχωριανούς. 

Τέλος, ιεροψάλτης του Ναού μέχρι πέρυσι επιτέλεσε ο μακαριστός πλέον Δημήτριος Ακριτίδης τον οποίο διαδέχτηκε ο Ιεροψάλτης Νικόλαος Τσολακίδης.

Διοικητικά στοιχεία 
Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1919 ως Ραβίκα στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τσατάλτζης (σημερινή Χωριστής). Το 1924 με το ΦΕΚ 49Α - 06/03/1924 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε  Καλλίφυτον. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Πανόραμα αποτελούν την τοπική κοινότητα Καλλιφύτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 1.600 κατοίκους ενώ ως οικισμός 1.282.

Προσωπικότητες 
 Σωκράτης Δημητριάδης: νομάρχης Δράμας
 Γιώργος Καραϊβάζ: δημοσιογράφος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Καλλίφυτος Δράμας από ψηλά στο https://www.youtube.com/
 Φωτογραφίες από την Καλλίφυτο Δράμας στον ιστότοπο https://www.greece.com/
 Το Ίδρυμα  "Αιμίλιος Θεοχάρης Καλαϊτζίδης" στο netflix
 Αρχείο Αθανασίου Κάζη από το Εθνικό Ευρετήριο Αρχείων

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Δράμας
Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων Θεόκλητος

Ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων Θεόκλητος (κατά κόσμον Δημήτριος Λαμπρινάκος) είναι Έλληνας θεολόγος και Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδας

Βιογραφικά Στοιχεία 
Ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων Θεόκλητος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Φεβρουαρίου 1967. 

Σπούδασε τη Θεολογία στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. 

Το 1985 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Βουλκάνου Μεσσηνίας. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1988 από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο Θέμελη και Πρεσβύτερος το 1989 από τον ίδιο Μητροπολίτη. Το 1998 έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Μεσσηνίας από το 2003 μέχρι το 2017. Διορίσθηκε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Βουλκάνου από το 2007 μέχρι το 2009, από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο (Σαββάτο). 

Π̪αράλληλα, υπηρέτησε ως Εφημέριος - Ιερατικός Προϊστάμενος σε διαφόρους Ενοριακούς Ναούς της υπαίθρου ενώ τα τελευταία 20 χρόνια στον Ιερό Ναό Ταξιαρχών Καλαμάτας. Ανέπτυξε πλούσιο ποιμαντικό, φιλανθρωπικό και συγγραφικό έργο, δημοσιεύοντας πολλά άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες. Επιπλέον, υπήρξε υπεύθυνος Ύλης του περιοδικού "Διδαχή" της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας. Εκπροσώπησε την Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας σε διάφορα συνέδρια, όπως στο Χαλέπι της Συρίας, στην Ιταλία και σε διάφορες αποστολές στο Ντητρόιτ, στην Αγία Πετρούπολη.

Στις 6 Οκτωβρίου 2017 εξελέγη Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων με 54 ψήφους (επί 80 ψηφισάντων) έχοντας συνυποψηφίους τους Αρχιμανδρίτες Νήφωνα Καψάλη (17 ψήφοι) και Γρηγόριο Κωνσταντίνου (5 ψήφοι, 3 λευκές και 1 άκυρη ψήφος). Στις 7 Οκτωβρίου 2017 χειροτονήθηκε στον Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αθηνών Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων. Τη χειροτονία τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, συμπαραστατούμενος από Μητροπολίτες και Επισκόπους της Εκκλησίας της Ελλάδας και του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Η ενθρόνισή του στην έδρα της Μητρόπολης, την Καλαμπάκα, έγινε στις 25 Νοεμβρίου 2017, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Βησσαρίωνος Καλαμπάκας.

Το 2019 ίδρυσε την Μητροπολιτική Ακαδημία Θεολογικών και Ιστορικών Ερευνών Αγίων Μετεώρων, με έδρα την Καλαμπάκα.

Συγγραφικό Έργο 

 ΤΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗ-ΣΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΜΜΕΓΙΣ-ΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ (2010)
 ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ ΘΕΙΑΣ ΔΟΞΗΣ (2016)

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 Επίσημη Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Σταγών και Μετεώρων/

Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Σταγών και Μετεώρων
Συνθήκη του Λατερανού

Η Συνθήκη του Λατερανού (ιταλικά: Patti Lateranensi) αποτέλεσε μέρος των Συμφώνων του Λατερανού του 1929, μεταξύ του Βασιλείου της Ιταλίας υπό τον Μπενίτο Μουσολίνι και της Αγίας Έδρας υπό τον Πάπα Πίο ΙΑ΄, για την επίλυση του μακροχρόνιου Ρωμαϊκού Ζητήματος. Η συνθήκη και τα συναφή σύμφωνα πήραν το όνομά τους από το Παλάτι του Λατερανού, όπου υπογράφηκαν στις 11 Φεβρουαρίου 1929. Το ιταλικό κοινοβούλιο τα επικύρωσε στις 7 Ιουνίου 1929. Η συνθήκη αναγνώρισε την Πόλη του Βατικανού ως ανεξάρτητο κράτος υπό την κυριαρχία της Αγίας Έδρας. Η ιταλική κυβέρνηση συμφώνησε επίσης να δώσει χρηματική αποζημίωση στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για την απώλεια των Παπικών Κρατών. Το 1947, η Συνθήκη του Λατερανού αναγνωρίστηκε από το Σύνταγμα της Ιταλίας ως ρυθμιστικός παράγοντας των σχέσεων μεταξύ της νέας Δημοκρατίας και της Καθολικής Εκκλησίας.

Περιεχόμενο
Τα Σύμφωνα του Λατερανού παρουσιάζονται συχνά ως τρεις ξεχωριστές συνθήκες: μια συνθήκη συνδιαλλαγής 27 άρθρων, μια χρηματοοικονομική σύμβαση τριών άρθρων και ένα εκκλησιαστικό σύμφωνο 45 άρθρων. Ωστόσο, ο ιστότοπος της Αγίας Έδρας παρουσιάζει την οικονομική σύμβαση ως παράρτημα της συνθήκης συνδιαλλαγής, θεωρώντας ότι τα σύμφωνα αποτελούνται από δύο έγγραφα:
 Μια πολιτική συνθήκη για την αναγνώριση της πλήρους κυριαρχίας της Αγίας Έδρας στο Κράτος της Πόλης του Βατικανού, το οποίο ιδρύθηκε με αυτόν τον τρόπο, συνοδευόμενη από τέσσερα παραρτήματα:
 Έναν χάρτης της επικράτειας του Κράτους του Βατικανού
 Χάρτη των κτιρίων με εξωεδαφικά προνόμια και απαλλαγή από απαλλοτρίωση και φόρους (ανήκουν στην Αγία Έδρα αλλά βρίσκονται στην Ιταλία και δεν αποτελούν μέρος της Πόλης του Βατικανού)
 Χάρτες κτιρίων με απαλλαγή από απαλλοτρίωση και φόρους (αλλά χωρίς εξωεδαφικά προνόμια)
 Μια οικονομική σύμβαση που αποτέλεσε έναν οριστικό διακανονισμό των αξιώσεων της Αγίας Έδρας, εξαιτίας της απώλειας το 1870 των εδαφών και της ακίνητης περιουσίας του.
 Ένα εκκλησιαστικό σύμφωνο (Κονκορδάτο) που ρύθμισε τις σχέσεις μεταξύ της Καθολικής Εκκλησίας και του ιταλικού κράτους

Παραπομπές

Συνθήκες του 20ού αιώνα
Συνθήκες της Ιταλίας
Βέρα Κρούσκα

Η Βέρα Κρούσκα (γεννηθείσα το 1947) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Ξεκίνησε την καριέρα της ως χορεύτρια στο μπαλέτο του Φώτη Μεταξόπουλου, 
ενώ άρχισε να εμφανίζεται στον κινηματογράφο σε υποστηρικτικούς μικρούς ρόλους στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Μερικοί από τους πιο σημαντικούς ρόλους της είναι στις ταινίες:
«Κατηγορώ το κορμί μου (1969)», «Άγιος Νεκτάριος (1969)», «Ο Τελευταίος των Κομιτατζήδων (1970)», «Οι τελευταίοι του Ρούπελ (1971)» και «Δώστε τα χέρια (1971)».

Πρώτα χρόνια 
Η Βέρα Κρούσκα με καταγωγή από τη Σπάρτη γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Άγιο Λουκά στα Πατήσια. Σε ηλικία 15 ετών πήρε άδεια από την τότε επιτροπή «Εξαιρετικών ταλέντων» για να φοιτήσει στη Δραματική Σχολή του Μουσικού θεάτρου του Ωδείου Αθηνών, ενώ παράλληλα άρχισε να κάνει μαθήματα κλασικού και μοντέρνου χορού με δασκάλες τη Σόνια Μοριάνοβα, τη Μύριαμ Σουάζι και την Κέι Χόλντεν.

Καριέρα
Ξεκίνησε την επαγγελματική της σταδιοδρομία στην αρχή ως χορεύτρια ενώ παράλληλα έκανε το ντεμπούτο της στην κινηματογράφο με έναν μικρό ρόλο στην ταινία «Ο Ταξιτζής» (1962). Τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο τον πήρε το 1967 με την ταινία «Έρωτες στη Λέσβο» του παραγωγού Τζέιμς Πάρις, με τον οποίο η Κρούσκα υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο συνεργασίας. 

Η πρώτη εμφάνιση της στο θέατρο έγινε το 1968 με το έργο «Σαράντα καράτια» δίπλα στην Έλλη Λαμπέτη. Επίσης έλαβε μέρος ως πρωταγωνίστρια στα έργα: «Το άνθος του κάκτου» με τον θίασο της Έλλης Λαμπέτη και «Τάβαριτς», «Πικ νικ», «Όσκαρ», με το θίασο του Κώστα Μουσούρη. Στη συνέχεια ακολούθησε η συνεργασία της με το Εθνικό Θέατρο και με τα έργα «Ο κατά φαντασία ασθενής» (1991), «Οι εγκληματίες» (1992), «Ο έμπορος της Βενετίας» (1995), «Βίρα τις άγκυρες» (1997) και «Άμλετ» (2003). 

Το 2019 στο πλαίσιο του 5ου Πανοράματος του Ελληνικού Κινηματογράφου «Θόδωρος Αγγελόπουλος» που διεξηχθεί στη Λάρισα η Αντιδημαρχία Πολιτισμού και η Κινηματογραφική Λέσχη Λάρισας βράβευσαν την ηθοποιό για τη συνολική πορεία στη καριέρα της αλλά και γενικότερα για τη στάση ζωής της.

Προσωπική ζωή 
Το 1976 η Βέρα Κρούσκα παντρεύτηκε τον ηθοποιό Κώστα Αρζόγλου, τον οποίο είχε γνωρίσει κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής σειράς Εν Αθήναις σε σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη. Το ζευγάρι χώρισε πέντε χρόνια αργότερα το 1981.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Θεατρικές παραστάσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η 

Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Χρήστος Τζόλης

Ο Χρήστος Τζόλης (30 Ιανουαρίου 2002, Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας επαγγελματίας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός/πλάγιος μέσος για την ΦΚ Τβέντε, με δανεισμό από τη Νόριτς Σίτι.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Πρώτα χρόνια 
Ο Χρήστος Τζόλης ξεκίνησε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην ακαδημία της ομάδας του χωριού του, τη Δόξα Πενταλόφου, όπου αγωνίστηκε στις ακαδημίες της ομάδας από το 2006 έως και το 2010, όταν και μετακινήθηκε στον ΠΑΟΚ.

ΠΑΟΚ  
Ο Τζόλης σε 23 αγώνες της Σούπερ Λιγκ 2019-20 σημείωσε 19 γκολ. Στις 20 Ιουνίου 2020, μόλις στη δεύτερη εμφάνιση του στην πρώτη ομάδα, ο 18χρονος επιδεικνύοντας εξαιρετική τεχνική σημείωσε το γκολ της ισοφάρισης στην τελική νίκη με 3-1 επί του ΟΦΗ. Ο Τζόλης έγινε ο νεότερος παίκτης που σημείωσε γκολ στη Σούπερ Λιγκ κατά τη διάρκεια της σεζόν 2019-20. 

Στις 25 Αυγούστου 2020, σημείωσε δύο γκολ και έδωσε μία ασίστ στον Δημήτρη Πέλκα στη νίκη με 3-1 εναντίον της Μπεσίκτας για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ 2020-21. Στης 20 Ιανουαρίου 2021, κόντρα στην ΑΕΛ, πέτυχε το πρώτο του επαγγελματικό χατ τρικ. Με τον ΠΑΟΚ, κέρδισε το Κύπελλο Ελλάδας 2020-2021.

Νόριτς Σίτι 
Στις 12 Αυγούστου 2021, ο Τζόλης μεταγράφηκε στην Νόριτς Σίτι της Πρέμιερ Λιγκ με πενταετές συμβόλαιο. Έκανε εντυπωσιακό ντεμπούτο για τα Καναρίνια στις 24 Αυγούστου, καθώς σημείωσε δύο γκολ και έδωσε δύο ασίστ, για να βοηθήσει την ομάδα του να κερδίσει με 6-0 την Μπόρνμουθ και να προχωρήσει στον τρίτο γύρο του Λιγκ Καπ Αγγλίας. Ψηφίστηκε Παίκτης του Αγώνα για την απόδοσή του.

Τβέντε 
Στις 22 Ιουλίου 2022, εντάχθηκε στην ολλανδική ΦΚ Τβέντε με μονοετή δανεισμό.

Εθνική ομάδα 
Ο Τζόλης έχει αγωνιστεί στις εθνικές Ελλάδας Κ17 και Κ19.

Ο Τζόλης κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδας για τους αγώνες του Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ 2020-21 εναντίον της Σλοβενίας και του Κοσόβου στις 3 και 6 Σεπτεμβρίου 2020, αντίστοιχα, χωρίς να αγωνιστεί. Στις 7 Οκτωβρίου 2020, έκανε το ντεμπούτο του στην φιλική ήττα με 2-1 εναντίον της Αυστρίας, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 82ο λεπτό στη θέση του Δημήτρη Λημνιού. Τη στιγμή του ντεμπούτου του έγινε ο 7ος νεότερος παίκτης στην ιστορία της Εθνικής Ελλάδας. Στις 11 Νοεμβρίου 2020, σημείωσε το πρώτο του γκολ στη νίκη με 2-1 εναντίον της Κύπρου και έγινε ο 2ο νεότερος σκόρερ της Εθνική Ελλάδας, πίσω από τον Σωτήρη Νίνη.

Καταγωγή 
Οι γονείς του Τζόλη είναι Έλληνες από τη Βόρεια Ήπειρο και έχουν καταγωγή από τη Δρόπολη.

Διακρίσεις 
 ΠΑΟΚ
 Κύπελλο Ελλάδος: 2020-21

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ στο Transfermarkt.com

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Βορειοηπειρώτες
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Νόριτς Σίτι
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τβέντε
Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι
Άννα του Ρόις-Κέστριτς

Η Άννα του Ρόις-Κέστριτς (Anna Reuß zu Köstritz, 9 Ιανουαρίου 1837 - 2 Φεβρουαρίου 1907) ήταν κόρη του Ερρίκου ΞΓ´ Ρόις του Κέστριτς.

Βιογραφία
Η Άννα Ελισάβετ γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1837 στη Δρέσδη, και ήταν κόρη του Ερρίκου ΞΓ´ Ρόις του Κέστριτς και της δεύτερης συζύγου του Καρολίνας του Στόλμπεργκ-Βερνιγκερόντε.

Είχε καλλιτεχνικό ταλέντο και το 1862 πήγε στο Βερολίνο, όπου έλαβε μαθήματα ζωγραφικής και μουσικής. Εκεί γνώρισε και τον μελλοντικό της σύζυγο Όθωνα του Στόλμπεργκ-Βερνιγκερόντε. Ο γάμος τους έγινε στις 22 Αυγούστου 1863 στο Κάστρο του Στανίσοβ της Κάτω Σιλεσίας. Μαζί απέκτησαν επτά παιδιά:
τον Χριστιανό Ερνέστο (1864–1940), παντρεύτηκε την Μαρία του Κάστελλ-Ρυντενχάουζεν.
την Ελισάβετ (1866–1928), παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο του Στόλμπεργκ-Βερνιγκερόντε.
τον Χέρμαν (1867–1913), παντρεύτηκε την Δωροθέα του Ζολμς-Χόχενσολμς-Λιχ.
τον Γουλιέλμο (1870–1932), παντρεύτηκε την Ελισάβετ του Έρμπαχ-Σένμπεργκ.
τον Ερρίκο (1871-1874).
την Μαρία (1872–1950), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Ζολμς-Λάουμπαχ.
την Έμμα (1875–1956), παντρεύτηκε τον Κάρολο του Ζολμς-Χόχενσολμς-Λιχ.

Πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου 1907 στο Βερνιγκερόντε σε ηλικία 70 ετών.

Παραπομπές

 Konrad Breitenborn: Graf Otto zu Stolberg-Wernigerode: Deutscher Standesherr und Politiker der Bismarckzeit. Ausgewählte Dokumente, Jüttners Buchhandlung, Wernigerode, 1993, 
 Konrad Breitenborn (eds.): Die Lebenserinnerungen des Fürsten Otto zu Stolberg-Wernigerode (1837-1896), Jüttners Buchhandlung, Wernigerode 1996, 
 Sunhild Minkner: Bemerkenswerte Frauen, paperback, Wernigerode 1999

Γερμανοί ευγενείς
Γερμανίδες κόμισσες
Καθεδρικός Ναός της Ατσιρεάλε

Ο Καθεδρικός Ναός της Ατσιρεάλε (ιταλικά: Duomo di Acireale - Cattedrale Maria Santissima Annunziata) είναι ένας Ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου στην πόλη Ατσιρεάλε της επαρχίας της Κατάνης στο νησί της Σικελίας. Από το 1870 αποτελεί την έδρα του Επισκόπου του Ατσιρεάλε.

Ο σημερινός καθεδρικός ναός, ο οποίος βρίσκεται στην «Πλατεία Ντουόμο» (Piazza Duomo), κατασκευάστηκε μεταξύ του 1597 και του 1618 ως μια απλή ενοριακή εκκλησία, η οποία διευρύνθηκε σημαντικά λίγα χρόνια αργότερα όταν έλαβε τα λείψανα της Αγίας Βενέρας, μια εκ των δύο πολιούχων της πόλης. Το κτίριο, που δέχτηκε σημαντικές μεταβολές κατά τη διάρκεια των αιώνων, άντεξε τον καταστροφικό σεισμό του 1693 που αποτέλεσε σημαντικό πλήγμα για τη Σικελία.

Αξιοσημείωτο αρχιτεκτονικό γνώρισμα του ναού αποτελεί η μπαρόκ πύλη που αντιπροσωπεύει τον Ευαγγελισμό, έργο του Πλάτσιντο Μπλανταμόντε από τη Μεσσήνη, και η νεογοτθική δυτική πρόσοψη του Τζιοβάν Μπατίστα Φιλίπο Μπαζίλε. Τα δύο καμπαναριά μανιεριστικού στυλ, τοποθετημένα σε οκταγωνικές βάσεις, κατασκευάστηκαν σε διαφορετικές περιόδους το ένα από το άλλο (το νότιο το 1655 και το βόρειο το 1890). Το εσωτερικό του ναού είναι μπαρόκ ύφους του 17ου αιώνα. Η εσωτερική διακόσμηση περιλαμβάνει έργα από τους Πιέτρο Πάολο Βάστα, Φραντσέσκο Μαντσίνι Αρντιτσόνε, Αντόνιο Φιλικάμο, Τζουζέπε Σκιούτι, Φραντσέσκο Πατανέ και Τζατσίντο Πλατάνια.

Σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Catholic Encyclopedia: Diocese of Aci-Reale
 Catholic Hierarchy: Diocese of Acireale
 Diocese of Acireale: επίσημος ιστότοπος  (στα ιταλικά)
Μανώλης Καλαϊτζάκης

Ο Μανώλης Καλαϊτζάκης (1940-1989) ήταν Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος και πολιτικός από το Ρέθυμνο. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Ρεθύμνου από το 1975 ως τις 31 Δεκεμβρίου 1978.

Πρώτα χρόνια, σπουδές και σταδιοδρομία εκτός αυτοδιοίκησης 
Γεννήθηκε στο Σπήλι Ρεθύμνου το 1940 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.Εργάστηκε ως δικηγόρος, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Ήταν αρθρογράφος στην εφημερίδα "Κρητική Επιθεώρηση", την αρχαιότερη της Κρήτης.

Δήμαρχος 
Ο Καλαϊτζάκης κέρδισε τις εκλογές του 1975 συγκεντρώνοντας 2.940 ψήφους και ποσοστό 54%.  Τον Μάιο του 1975 ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα ως ο πρώτος αιρετός δήμαρχος μετά την πτώση της χούντας. Kατά την περίοδο της δημαρχίας του άρχισε να λειτουργεί το Πανεπιστήμιο Κρήτης.

Θάνατος 
Ο Μανώλης Καλαϊτζάκης απεβίωσε από καρδιακό επεισόδιο σε ηλικία 48 ετών τα μεσάνυχτα της 25ης προς 26 Αυγούστου 1989 και κηδεύτηκε την επομένη (27 Αυγούστου) το πρωί στο Ρέθυμνο (η εξόδιος ακολουθία εψάλη στον ναό των Τεσσάρων Μαρτύρων). Κατέλιπε τη σύζυγό του, Ευαγγελία Αρκολάκη και τα παιδιά του, Ιωάννη και Μελχισεδέκ.

Παραπομπές 

Καλαιτζακης Μανωλης
Καλαιτζακης Μανωλης
Μακρυπλάγιο Δράμας

Το Μακρυπλάγι είναι ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.

Η επίσημη ονομασία του χωριού αυτού είναι Μακρυπλάγιο. Έδρα του δήμου είναι η Δράμα και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Μακεδονίας.

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο "Καποδίστριας", μέχρι το 2010, το Μακρυπλάγιο ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Μακρυπλαγίου, του πρώην δήμου Δράμας του νομού Δράμας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Πολύκαρπο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μακρυπλαγίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 40 κάτοικοι.

Το Μακρυπλάγιο έχει υψόμετρο 736 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 41,2223865845 και γεωγραφικό μήκος 24,2606852978.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Δράμας
Αεροδρόμιο Βαρκελώνης - Ελ Πρατ

Ο Αερολιμένας Ζουζέπ Ταραδέλιας Βαρκελώνη - Ελ Πρατ (IATA:BCN, ICAO:LEBL) (κατ.Aeroport Josep Tarradellas Barcelona-El Prat, ισπ. Aeropuerto Josep Tarradellas Barcelona-El Prat) παλιά γνωστός ως Διεθνές Αεροδρόμιο Βαρκελώνη - Ελ Πρατ, είναι διεθνής αερολιμένας στην Βαρκελώνη, μεγαλύτερος στην Καταλονία και δεύτερος στην Ισπανία. 

Ο αερολιμένας βρίσκεται περίπου στα 10 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του κέντρου την Βαρκελώνης, στο δήμο Ελ Πρατ ντε Λιομπρεγκάτ. Η αεροπορική διαδρομή μεταξύ Μαδρίτης και Βαρκελώνης, γνωστή ως "Pont Aeri" στα καταλανικά ή "Puente Aéreo" στα ισπανικά που σημαίνει "αερογέφυρα" ήταν η πιο φορτωμένη διαδρομή έως το 2008.

Παραπομπές 

Αεροδρόμια στην Ισπανία
Διεθνή αεροδρόμια
Μεταφορές στη Βαρκελώνη
Οικία Χρονάκη

Η οικία Χρονάκη είναι αριστοκρατικό σπίτι χτισμένο επί εποχής Τουρκοκρατίας στο Ηράκλειο Κρήτης (τότε Χάνδακας), του οποίου ο τελευταίος ιδιοκτήτης ήταν ο τότε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου της πόλης Γιάννης Χρονάκης, το 1975, και το οποίο ανακαινίστηκε από την τεχνική υπηρεσία του δήμου Ηρακλείου, κατόπιν απολλοτρίωσής του. Το παραδοσιακό αρχοντικό κτίστηκε μετά τον μεγάλο σεισμό του 1856. Άνοιξε τις πύλες του στο κοινό το 1991 και έκτοτε φιλοξενεί διάφορα αντικείμενα τα οποία αποτελούν έργα τέχνης. Ο δρόμος στον οποίο βρίσκεται, πήρε το όνομα του Γιάννη Χρονάκη, και συναντάμε αυτό το διατηρητέο στον αριθμό 26 αυτής της οδού. Φιλοξενεί παραδοσιακά έπιπλα, χάρτες και γκραβούρες του 17-18ου αιώνα, συλλογή καρτ ποστάλ και αντίγραφα των ιεροδικαστικών κωδίκων του Τουρκικού αρχείου Ηρακλείου.

Πηγές 
2.   Οικία Χρονάκη, https://www.cretanbeaches.com/el/%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82/%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B7-%CE%B7%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B7%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85/%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CE%AE-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%B9-%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%AF%CF%87-%CE%BC%CF%80%CE%AD%CE%B7-%CE%B1%CF%83%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7

4.   O Γιάννης Χρονάκης και η συμβολή του στο Ηράκλειο, https://www.neakriti.gr/article/kriti/irakleio/1541252/1975-i-istoriki-sunedriasi-pou-evale-ta-themelia-tou-politistikou/

5.   Οικία Χρονάκη (Από Βικελαία Δημοτική βιβλιοθήκη), https://www.heraklion.gr/vikelaia/photo/photo-xronaki.html

Παραπομπές, δείτε τα λήμματα που έχω συμπεριλάβει

1.   ↑ «Σεισμός στη Ρόδο (1856)».

Κτίρια και κατασκευές στο Ηράκλειο
Αλέξανδρος του Βαντόμ

Ο Αλέξανδρος του Βαντόμ, γνωστός ως «Ιππότης του Βαντόμ»,(19 Απριλίου 1598 - 28 Φεβρουαρίου 1629) ήταν Γάλλος ιππότης της τάξης του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ.

Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος ήταν ο δεύτερος νόθος γιος του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας από την Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ, ερωμένη του. Από τη γέννησή του μέχρι το θάνατό του, κατείχε το αξίωμα του κυβερνήτη της Καέν και έγινε ιππότης της τάξης του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ το 1604.

Ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας αποφάσισε να στείλει πρεσβεία στη Ρώμη κοντά στον Πάπα Παύλο Ε΄, το έτος μετά την ενθρόνισή του, τον Οκτώβριο του 1614. Ο Αλέξανδρος, ετεροθαλής αδερφός του, επιλέχθηκε ως ηγέτης των πρεσβευτών.

Θάνατος
Το 1626, μαζί με τον αδερφό του Καίσαρ του Βαντόμ και τον ετεροθαλή αδελφό του Γκαστόν της Ορλεάνης, ο Αλέξανδρος συμμετείχε στη συνωμοσία του του κόμη του Σαλαί εναντίον του καρδινάλιου Ρισελιέ, ο οποίος ήταν ο πρωθυπουργός του Βασιλιά Λουδοβίκου. Συνελήφθη, φυλακίστηκε στο Αμπουάζ και μετά στο Βινσέν, όπου πέθανε το 1629.

Πηγές
 
 Henri de Curzon, Une réception au Temple. Alexandre de Vendôme, 1er février 1604, dans Bibliothèque de l'École des chartes, 1886, tome 47,  (lire en ligne)

Παραπομπές

Οίκος των Βουρβόνων
Νεγκέβ

Το Νεγκέβ (, τιβεριανή εκφορά: ;  αν-Νακάμπ) είναι έρημη και ημιέρημη περιοχή στο νότιο Ισραήλ. Η μεγαλύτερη πόλη και το διοικητικό κέντρο του νότιου Ισραήλ είναι η Μπερ Σεβά (με πληθυσμό 209.687 κατοίκων), στο βόρειο Νεγκέβ. Το νότιο άκρο του Νεγκέβ βρίσκεται στον κόλπο της Άκαμπα και το θέρετρο Εϊλάτ. Περιέχει αρκετές αναπτυξιακές πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Ντιμόνα, του Αράντ και του Μίτσπε Ραμόν. Στην πόλη βρίσκεται ένας μικρός αριθμός πόλεων Βεδουίνων όπως το Ραχάτ, το Τελ ασ-Σαμπί και το Λακιάχ. Υπάρχουν διάφορα κιμπουτσίμ στο Νεγκέβ, συμπεριλαμβανομένων του Ρεβιβίμ και του Σντε Μποκέρ. Στο Σντε Μποκέρ αποσύρθηκε ο Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν, ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, αφού αποσύρθηκε από την πολιτική.

Η έρημος του Νεγκέβ είναι η έδρα του Πανεπιστήμιο του Νεγκέβ Μπεν-Γκουριόν. Περιλαμβάνει διάφορα τμήματα, όπως τα Ινστιτούτα Γιάκομπ Μπλάουσταϊν για την Έρευνα της Ερήμου και την Διεθνή Σχολή Άλμπερτ Κατς για τις Μελέτες της Ερήμου, τα οποία βρίσκονται στην πανεπιστημιούπολη Μιντρεσέτ Μπεν-Γκουριόν κοντά στο Σντε Μποκέρ. 

Παρόλο που ιστορικά ήταν ξεχωριστή περιοχή, το Νεγκέβ προστέθηκε στην προτεινόμενη περιοχή της Παλαιστίνης υπό Βρετανική εντολή, μεγάλο τμήμα της οποίας αποτελεί σήμερα το Ισραήλ. Η ένταξη του Νεγκέβ στην βρετανική Παλαιστίνη έγινε από τον βρετανό αντιπρόσωπο Στ. Τζον Φίλμπι, στο "όνομα της Υπεριορδανίας".

Τον Οκτώβριο του 2012, ο παγκόσμιος εκδότης ταξιδιωτικών οδηγών Lonely Planet κατέταξε το Νεγκέβ δεύτερο στη λίστα των δέκα καλύτερων περιφερειακών ταξιδιωτικών προορισμών για το 2013, σημειώνοντας την τρέχουσα μεταμόρφωση της μέσω της ανάπτυξης.

Το κλίμα της περιοχής είναι ξερό στο μεγαλύτερο μέρος της, ενώ είναι ημίξηρο στη Μπερ Σεβά και στα βορειότερα τμήματα του Νεγκέβ. Οι βροχοπτώσεις είναι λίγες στα βόρεια και σπάνιες στα νότια. 

Το 2010 ο πληθυσμός του Νεγκέβ ήταν 630.000 άτομα, αν και καταλαμβάνει μια έκταση που ξεπερνά τα 13.000 τ.χλμ. (πάνω από τη μισή έκταση του Ισραήλ). Περίπου 470.000 από αυτούς είναι Εβραίοι, ενώ 160.000 είναι Βεδουίνοι. Ωστόσο η περιοχή καταγράφει γρήγορη πληθυσμιακή ανάπτυξη και αναμένεται να φτάσει τους 1.2 εκατομμύρια κατοίκους μέχρι το 2025.

Παραπομπές 

Γεωγραφία του Ισραήλ
Homo homini lupus

Η έκφραση «Homo homini lupus» (ή στην πλήρη εκδοχή Homo homini lupus est) είναι μια παροιμία-γνωμικό στη λατινική γλώσσα, που σημαίνει «Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος». Αναφέρεται σε καταστάσεις όπου άνθρωποι συμπεριφέρονται προς συνάνθρωπο ή συνανθρώπους τους με τρόπο άγριο ή άγρια ανταγωνιστικό, καθώς εδώ ο λύκος παρουσιάζεται παραδοσιακά, με αρνητικά χαρακτηριστικά, ως ζώο αρπακτικό, σκληρό, δηλαδή ως «άγριο ζώο».

Ιστορικό
Η έκφραση πρωτοεμφανίζεται, παραλλαγμένη, στον στίχο 495 της κωμωδίας Asinaria του Ρωμαίου Πλαύτου: «Lupus est homo homini, non homo, quom qualis sit non novit». Αυτή μεταφράζεται ως «ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος, αλλά λύκος για έναν ξένο», ή «ο άνθρωπος είναι λύκος αντί άνθρωπος προς έναν άλλο άνθρωπο, όταν δεν γνωρίζει το ποιόν του».

Ως αντίστιξη ο φιλόσοφος Σενέκας έγραψε στις Epistulae morales ad Lucilium (Epistula XCV, παράγραφος 33), "homo, sacra res homini", Ο
Έρασμος συμπεριέλαβε το γνωμικό στη συλλογή του Adagia (1500), γράφοντας σχετικώς με την παραλλαγή του Πλαύτου: «Εδώ προειδοποιούμαστε να μη εμπιστευόμαστε έναν άγνωστο άνθρωπο, αλλά να είμαστε προσεκτικοί σαν να ήταν λύκος.»

Ο Ισπανός θεολόγος και νομομαθής μοναχός Φραγκίσκος ντε Βιτόρια έγραψε σε μία από τις Relectiones Theologicae ότι ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος διαφωνούσε με το γνωμικό και έλεγε ότι «ο άνθρωπος δεν είναι λύκος προς τον συνάνθρωπό του, αλλά άνθρωπος».

Ο Σίγκμουντ Φρόυντ συμφωνούσε με την παροιμία, καθώς γράφει στο έργο του Ο Πολιτισμός Πηγή Δυστυχίας (1930): «Οι άνθρωποι δεν είναι ευγενή πλάσματα, που επιθυμούν να αγαπηθούν, που το πολύ αμύνονται αν δεχθούν επίθεση. Αντιθέτως, είναι όντα μεταξύ των ενστικτωδών προικισμάτων των οποίων πρέπει να αναγνωρισθεί ένα ισχυρό μερίδιο επιθετικότητας. Ως αποτέλεσμα, ο πλησίον τους είναι για αυτούς όχι ένας δυνητικός βοηθός ή αντικείμενο έρωτα, αλλά επίσης κάποιος που τους θέτει σε πειρασμό να ικανοποιήσουν την επιθετικότητά τους επάνω του, να εκμεταλλευθούν το εργασιακό του δυναμικό χωρίς αποζημίωση, να τον χρησιμοποιήσουν σεξουαλικά χωρίς τη συγκατάθεσή του, να πάρουν τα αγαθά του, να τον εξευτελίσουν, να του προκαλέσουν πόνο, να τον βασανίσουν και να τον σκοτώσουν. Homo homini lupus. Ποιος, με δεδομένη όλη την εμπειρία του της ζωής και της Ιστορίας, θα έχει το θάρρος να αμφισβητήσει αυτό το συμπέρασμα;»

Δείτε επίσης
 Λύκοι στη λαογραφία, θρησκεία και μυθολογία

Παραπομπές

Λατινικές φράσεις
Λάζαρος Ρότα

Ο Λάζαρος Ρότα (γενν. 23 Αυγούστου 1997, Κατερίνη) είναι Έλληνας, αλβανικής καταγωγής, επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για την Α.Ε.Κ Αθηνών και την Εθνική Ελλάδας.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Πρώτα χρόνια 
Ο Ρότα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ακαδημία νέων του Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια, εντάχθηκε στην ΦΚ Σλάβοϊ Τρεμπίσοφ στη 2. Λίγκα Σλοβακίας. Εκεί παρέμεινε για μια σεζόν (2017-2018), κάνοντας 12 συμμετοχές και σκοράροντας 1 γκολ.

Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε 
Ο Ρότα έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα Σλοβακίας με την Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε εναντίον της Ντούναϊσκα Στρέντα στις 29 Ιουλίου 2018, όπου αγωνίστηκε σε όλη της διάρκεια της εκτός έδρας ήττας με 4-1.

Φορτούνα Σιτάρντ 
Στις 31 Ιανουαρίου 2020, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στη Φορτούνα Σίταρντ, όπου υπέγραψε συμβόλαιο 3,5 ετών με τον ολλανδικό σύλλογο.

ΑΕΚ 
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2021, η Α.Ε.Κ. ανακοίνωσε την απόκτηση του 24χρονου Ρότα με τριετές συμβόλαιο.

Εθνική ομάδα 
Ο Ρότα κλήθηκε πρώτη φορά στην Εθνική Ελλάδας για τους αγώνες του Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ 2020-21 εναντίον της Σλοβενίας και του Κοσόβου στις 3 και 6 Σεπτεμβρίου 2020, αντίστοιχα. Στις 11 Οκτωβρίου 2020, έκανε το ντεμπούτο του, ως αλλαγή στο 69ο λεπτό, στη νίκη με 2-0 εναντίον της Μολδαβίας, για την ίδια διοργάνωση.

Στατιστικά σταδιοδρομίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημο προφίλ στη Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε  
   
 Προφίλ στο Futbalnet 
 Προφίλ στη Fortuna Liga 
 Προφίλ στο Transfermarkt.com 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Έλληνες αλβανικής καταγωγής
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σλάβοϊ Τρεμπίσοφ
Ποδοσφαιριστές 2. Λίγκα Σλοβακίας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Σλοβακία
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές ΜΦΚ Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε
Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Σλοβακίας
Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Σίταρντ
Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Αμαλία της Βάδης

​
Η Αμαλία της Βάδης (Amalie von Baden), γεννηθείσα ως Αμαλία του Χόχμπερκ (Amalie von Hochberg, 26 Ιανουαρίου 1795 - 14 Σεπτεμβρίου 1869) ήταν κόρη του Καρόλου Φρειδερίκου της Βάδης.

Βιογραφία
Η Αμαλία Χριστίνα Καρολίνα γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1795 στο Παλάτι της Καρλσρούης, και ήταν το τέταρτο παιδί και η μοναχοκόρη του Καρόλου Φρειδερίκου της Βάδης και της δεύτερης μοργανατικής συζύγου του, Λουίζας Καρολίνας του Χόχμπεργκ.

Στις 19 Απριλίου 1818 παντρεύτηκε τον Κάρολο Έγκον Β΄ του Φύρστενμπεργκ. Μαζί απέκτησαν επτά παιδιά:
την Μαρία Ελισάβετ (1819-1897).
τον Κάρολο Έγκον Γ' (1820-1892), παντρεύτηκε την Ελισάβετ του Ρόις-Γκράιτς. Απέκτησαν 3 παιδιά.
την Μαρία Αμαλία (1821-1899), παντρεύτηκε τον Βίκτωρα του Ράτιμπορ. Απέκτησαν 10 παιδιά.
τον Μαξιμιλιανό Έγκον Α' (1822-1873), παντρεύτηκε την Λεοντίνε φον Κέβενχουλερ-Μετς. Δεν απέκτησαν παιδιά.
την Μαρία Ερριέτα (1823-1834).
τον Αιμιλιανό Έγκον (1825-1899), παντρεύτηκε την Λεοντίνε φον Κέβενχουλερ-Μετς. Δεν απέκτησαν παιδιά.
την Παυλίνα Βιλελμίνη (1829-1900), παντρεύτηκε τον Ούγκο του Χοενλόε-Έρινγκεν. Απέκτησαν 9 παιδιά.

Πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 1869 στην Καρλσρούη σε ηλικία 74 ετών.

Τίτλοι
26 Ιανουαρίου 1795 - 1796: Βαρώνη Αμαλία του Χόχμπερκ
1796 - 1817: Κόμισσα Αμαλία του Χόχμπερκ
1817 - 19 Απριλίου 1818: Η Μεγάλη Δουκική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αμαλία της Βάδης
19 Απριλίου 1818 – 22 Οκτωβρίου 1854: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Πριγκίπισσα του Φύρστενμπεργκ
22 Οκτωβρίου 1854 - 14 Σεπτεμβρίου 1869: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Πριγκίπισσα του Φύρστενμπεργκ

Παραπομπές
 Hansmartin Schwarzmaier: Die Markgrafen von Baden, in: Die Zähringer – Eine Tradition und ihre Erforschung. Jan Thorbecke Verlag, Sigmaringen 1986
 C. Arnold McNaughton, The Book of Kings: A Royal Genealogy, in 3 volumes (London, U.K.: Garnstone Press, 1973), volume 1, page 483.
 Karl Siegfried Bader: Fürstenberg. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 5, Duncker & Humblot, Berlin 1961, ISBN 3-428-00186-9, S. 695.
 Constantin von Wurzbach: Fürstenberg, das Geschlecht der Grafen, Fürsten und Landgrafen. In: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich. 5. Theil. Verlag der typogr.-literar.-artist. Anstalt (L. C. Zamarski & C. Dittmarsch.), Wien 1859, S. 14 – 16
 Detlev Schwennicke, Europaische Stammtafeln, New Series, Vol. I/2, Tafel 272.
 Europaische Stammtafeln, by Wilhelm Karl, Prinz zu Isenburg, Vol. V, Tafel 18.
 ~Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser. 1951.

Γερμανοί ευγενείς
Οίκος του Τσέρινγκεν
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Μπάντεν
Γερμανίδες βαρώνισσες
Γερμανίδες κόμισσες
Σχεδίαση ξύλου

Η σχεδίαση ξύλου ή "νερά" (αγγλ. wood grain) είναι η ιδιαίτερη εξωτερική εμφάνιση που έχει το ξύλο ανάλογα με την κατεύθυνση των ινών του και τα «σχέδια» που παρουσιάζει. Οι ίνες του ξύλου ανάλογα με την κοπή μπορεί να μοιάζουν σαν παράλληλες, παραβολοειδείς, στρεβλές, λοξές, ή κυματοειδείς γραμμές.

Χαρακτηριστικά 
Η κατανομή των χαρακτηριστικών του ξύλου, λ.χ. ακτίνες, δακτύλιοι κ.ά., στην ακτινική και την εφαπτομενική τομή του ονομάζεται νερά του ξύλου. Η εμφάνιση των ακτινικών τομών λέγεται «ισόβενα νερά» και ομοιάζει με παράλληλες γραμμές. Πολλές φορές επιδιώκεται η δημιουργία τέτοιων τομών κατά την παραγωγή λεπτών φύλλων ξύλου.

Επιπλέον, υπάρχει και η σχεδίαση στην εφαπτομενική τομή - που ομοιάζει με παραβολές- και λέγεται «φαρδύβενα νερά», όπως λ.χ. στην καστανιά, δεσποτάκι, φτελιά. Πολλές φορές διακοσμητικές επιφάνειες και δάπεδα (παρκέτα) έχουν τη σχεδίαση αυτή, δηλ. την φαρδύβενη (= φαρδιές βένες).

Διακοσμητική αξία 
Τα «νερά» του ξύλου σε μία κουζίνα, έπιπλο, παρκέτο ή άλλη κατασκευή, έχουν σημαντική διακοσμητική αξία. Σε αρκετές περιπτώσεις, η σχεδίαση μπορεί να βοηθά στην αναγνώριση και την ταυτοποίηση του είδους.  Δύο χαρακτηριστικοί τύποι σχεδίασης είναι η χρυσαλίδα που απαντάται σε ξύλο λευκής ή ερυθράς δρυός (Quercus sp.), και η βροχή που απαντάται κυρίως στην οξιά (Fagus sp.) σε ακτινική τομή, αλλά επίσης και στα είδη, σφενδάμι και πλατάνι.

Ως ιδιαίτερο γνώρισμα του ξύλου, η σχεδίαση προσδίδει ομορφιά, φυσικότητα και ωραία αισθητική. Πολλές κατασκευές από άλλα συνθετικά υλικά λ.χ. πλαστικού, αλουμινίου, πολυμερών, παράγονται έτσι, ώστε να φέρουν νερά -σαν του ξύλου- στην επιφάνειά τους.

Παραπομπές

Ξύλο
Ξυλουργική
Βικτώρια της Πρωσίας

Η Βικτωρία της Πρωσίας (Viktoria von Preußen, 12 Απριλίου 1866 - 13 Νοεμβρίου 1929) ήταν κόρη του Αυτοκράτορα της Γερμανίας Φρειδερίκου Γ´.

Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Αμαλία Βιλελμίνη Βικτωρία γεννήθηκε στις 12 Απριλίου 1866 στο Νέο Παλάτι του Πότσδαμ, και ήταν το πέμπτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Γ´ της Γερμανίας και της Βικτωρίας, Βασιλικής Πριγκίπισσας του Ηνωμένου Βασιλείου.

Σε νεαρή ηλικία ερωτεύτηκε τον Αλέξανδρο του Μπάττενμπεργκ (αργότερα Πρίγκιπα της Βουλγαρίας). Οι γονείς της ήταν υπέρ ενός μελλοντικού γάμου με τον νεαρό Αλέξανδρο, αλλά ο παππούς της, ο Αυτοκράτορας Γουλιέλμος, και ο καγκελάριος του Όττο φον Μπίσμαρκ ήταν αντίθετοι. Πίστευαν ότι αν η Βικτωρία παντρευόταν τον Αλέξανδρο, αυτό θα ήταν άδικο για τους Ρώσους, τους οποίους ο Αλέξανδρος αμφισβητούσε.

Τελικά παντρεύτηκε τον Αδόλφο του Σάουμπουργκ-Λίππε στις 19 Νοεμβρίου 1890. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. 

Το 1927 παντρεύτηκε τον Ρώσο φοιτητή Αλεξάντρ Ζούμπκοφ στο δημαρχείο της Βόννης και μετά σε ελληνορθόδοξη εκκλησία. Χωρίς να ζητήσει άδεια από τον τέως αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄, παραιτήθηκε από τους τίτλους της. Στο γάμο η οικογένεια της δεν ήταν παρούσα. 

Πέθανε από πνευμονία στις 13 Νοεμβρίου 1929 στο Νοσοκομείο Άγιος Φραγκίσκος στη Βόννη σε ηλικία 63 ετών. Είναι θαμμένη στο Παλάτι Φρίντριχσχοφ στο Κρόνμπεργκ ιμ Τάουνους.

Τίτλοι
12 Απριλίου 1866 – 19 Νοεμβρίου 1890: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Βικτωρία της Πρωσίας
19 Νοεμβρίου 1890 – 9 Ιουλίου 1927: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αδόλφου του Σάουμπουργκ-Λίππε, Πριγκίπισσα της Πρωσίας
9 Ιουλίου 1927 – 13 Νοεμβρίου 1929: Κα. Βικτωρία Ζούμπκοφ

Παραπομπές

Van der Kiste, John. The Prussian Princesses, 2014

Οίκος των Χοεντσόλερν
Πρώσοι ευγενείς
Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Μοργανατικοί γάμοι
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Σάουμπουργκ-Λίππε
Πηνελόπη Σχιζοδήμου

Η Πηνελόπη Σχιζοδήμου (1957) είναι Έλληνίδα ζωγράφος από τα Μεγάλα Καλύβια.

Βιογραφικό

Σπουδές και διδακτική καριέρα 
Γεννήθηκε το 1957 στα Μεγάλα Καλύβια. Από το 1978 έως το 1982 έκανε καλλιτεχνικές σπουδές ζωγραφικής στο Καλλιτεχνικό Εντευκτήριο Βόλου με την Ντόρα Λιβανού. Από το 1981 έως το  1985 δίδαξε ζωγραφική στην Α’ βάθμια και Β΄ βάθμια εκπαίδευση. Από το 1998 έως το 2008 ζωγράφιζε με τον Θεόδωρο Πάντο. Το 2008 επέστρεψε στα Τρίκαλα όπου ζει και εργάζεται. Ανήκει στην καλλιτεχνική ομάδα Καρδίτσας "Τεχνοθύρα".

Εκθέσεις 
Το 1978 έκανε την πρώτη της έκθεση την οποία ακολούθησαν άλλες δέκα εκθέσεις στο εσωτερικό. Έχει συμμετάσχει και σε πλήθος ομαδικών εκθέσεων. Το 2000έκανε έκθεση στη Βοστώνη και το 2002 στις Βρυξέλλες. Από το 2002 συμμετέχει τακτικά στις εκθέσεις που γίνονται στη Μότολα της Ιταλίας. Είναι μέλος στην Γκαλερί ΣΥΝ στην Αθήνα.

Έργο 
Ασχολείται με τη ζωγραφική, τα ψηφιδωτά και τα βιτρό. Στη ζωγραφική ασχολείται με την τοπιογραφία, την προσωπογραφία, την ηθογραφία και με συμβολικά θέματα μέσα στα πλαίσια των παραστατικών τάσεων. Τα υλικά που χρησιμοποιεί είναι ακριλικά, λάδια, ακουαρέλες, σινική μελάνη, τέμπερες και κάρβουνο. Έχει βραβευτεί κατά καιρούς σε Πανελλήνιες εκθέσεις και από Πολιτιστικούς Συλλόγους.

Αναφορές 

 http://www.poppe.gr/viografiko.html.
 http://www.poppe.gr/
 https://www.lifo.gr/guide/arts/646

Έλληνες ζωγράφοι