joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μούτσιο Κλεμέντι

Ο Μούτσιο Κλεμέντι (Muzio Clementi, Ρώμη, 23 Ιανουαρίου 1752 - Ίβσαμ, 10 Μαρτίου 1832) ήταν Ιταλός συνθέτης, πιανίστας, παιδαγωγός, διευθυντής ορχήστρας, μουσικός εκδότης και κατασκευαστής πιάνων. Είναι περισσότερο γνωστός για τις σονάτες, τις σονατίνες και τις σπουδές του για το πιάνο.

Βιογραφία 
Ο Μούτσιο Κλεμέντι γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1752 στη Ρώμη. Ο πατέρας του, Νικολό Κλεμέντι ήταν σιδεράς και αναγνώρισε πρώτος το μουσικό ταλέντο του γιου του. Έτσι, το 1770, σε ηλικία 18 ετών, έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως οργανίστας στην εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου στη Ρώμη, όπου και εντυπωσίασε με το παίξιμό του. Προηγουμένως, το 1766, ο Άγγλος ευγενής Σερ Πίτερ Μπέκφορντ ανακάλυψε το μουσικό ταλέντο του Κλεμέντι και τον έπεισε να έρθει μαζί του στην έπαυλή του στην Αγγλία. Τα επόμενα επτά χρόνια έμεινε στην έπαυλη τού Σερ Πίτερ Μπέκφορντ, όπου συνέθετε κομμάτια, τα περισσότερα από τα οποία έχουν εξαφανιστεί. Το 1781, ο Κλεμέντι ξεκίνησε την περιοδεία του στην Ευρώπη. Όταν έφτασε στην Βιέννη, συναντήθηκε με τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, όπου έπαιξαν πιάνο μπροστά στον ίδιο τον βασιλιά της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ιωσήφ Β΄. Από το 1782 και για τα επόμενα 20 χρόνια, ο Κλεμέντι αφοσιώθηκε στη διδασκαλία. Ο Κλεμέντι είχε ξεκινήσει μάλιστα δική του επιχείριση κατασκευής πιάνων, ωστόσο το 1807 το εργοστάσιό του κάηκε. Στις 10 Μαρτίου 1832, ο Κλεμέντι πέθανε στο  Ίβσαμ του Ουόρτσεστερ στην Αγγλία. Ετάφη στο Αββαείο του Γουέστμινστερ. Αργότερα ετάφησαν μαζί του οι μαθητές του Johann Baptist Cramer, John Field και Ignaz Moscheles. Είχε παντρευτεί τρεις φορές και πιστεύεται πως απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Το έργο του 
Ο Μούτσιο Κλεμέντι θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους του πιάνου, καθώς και ο πρώτος βιρτουόζος του οργάνου. Έγραψε περίπου 110 σονάτες, από τις οποίες οι πιο όψιμες ήταν λιγότερο εξεζητημένες από τις πιο σύγχρονες. Πολλοί από τους μεγαλύτερους συνθέτες όλων των εποχών, ο Μπετόβεν, ο Μότσαρτ, ο Τσέρνυ και ο Λίστ αναγνώρισαν το ιδιαίτερο ταλέντο του στην σύνθεση.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 
 Η ιστοσελίδα του Μούτσιο Κλεμέντι.

Συνθέτες της κλασικής εποχής
Ιταλοί συνθέτες
Ιταλοί πιανίστες
Στέλιος Ταβουλάρης

Ο Στέλιος Ταβουλάρης ήταν Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής, γεννημένος στις 1 Φεβρουαρίου 1937 στον Πειραιά. Έζησε και μεγάλωσε δίπλα στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και έτσι εντάχθηκε στις παιδικές ομάδες καλαθοσφαίρισης του ΠΑΟ το 1951. Το 1954 στα 16 χρόνια αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την ανδρική ομάδα του ΠΑΟ και υπήρξε ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Κατέκτησε 3 πρωταθλήματα Ελλάδας (1954, 1961, 1962) και 1 πρωτάθλημα Εφήβων. Φόρεσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού έως το 1966. Πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
basketpedya.com

Πηγές 
 Εφημερίδα Πράσινη, 200+1 Μεγάλοι Παναθηναϊκοί του Αιώνα, 4 Ιουλίου 2009
 Αθλητική Ηχώ 27/2/1954 σελ.3-4

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανελευσινιακού
Σπήλαιο Ανεμότρυπα

Η ιστορία του Σπηλαίου Ανεμότρυπα στα Πράμαντα, Ιωαννίνων ξεκινάει κάπου στο έτος 1960. Δύο νέοι της εποχής, ο Αποστόλης Λάμπρης και Γεώργιος Κ. Καρακώστας, πήραν εντολή από τον τότε πρόεδρο της Κοινότητας να διανοίξουν σχισμή, η οποία εξέπεμπε δροσερό αέρα, για να εξερευνηθεί το εσωτερικό της, με την ευκαιρία της άφιξης της Επίτιμης Προέδρου της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας, της αείμνηστης Αννας Πετροχείλου. Ερποντας με μεγάλη δυσκολία μετά από 10 μέτρα διαπίστωσαν ευρύ κοίλωμα.

Το σπήλαιο έχει τρία επίπεδα. Το μεσαίο, έχει αξιοποιηθεί τουριστικά. Ο ποταμός που φαίνεται στο τέλος του τουριστικού μονοπατιού, δημιουργεί ένα καταρράκτη 2 μέτρων, λίγο χαμηλότερα από το μονοπάτι. Το νερό του εμφανίζεται ξανά σε πηγή που βρίσκεται στην χαράδρα, 25 μέτρα κάτω από την είσοδο της σπηλιάς.

Το  αξιοποιημένο τμήμα έχει μήκος 250 μ.  Κάτω από πανέμορφα χρωματισμένους σταλαγμίτες έχουν σχηματιστεί τρεις λιμνούλες σε αποχρώσεις του γκρι, ροζ και άσπρου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ShowCaves.gr: Σπήλαιο Ανεμότρυπα Πραμάντων

Ανεμοτρυπα
Νομός Ιωαννίνων
Αγιαστικό κίνημα

Το Αγιαστικό κίνημα είναι Χριστιανικό κίνημα το οποίο διδάσκει ότι η σαρκική φύση των ανθρώπου είναι δυνατόν να καθαριστεί με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, και οι αμαρτίες του συγχωρούνται μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό.

Το Αγιαστικό κίνημα επιδιώκει να προωθήσει ένα πρακτικό και αναζωπυρωτικό Χριστιανισμό που αλλάζει ζωές και στηρίζεται στην προσωπική σχέση του πιστού με τον Ιησού Χριστό. Βασικές πεποιθήσεις του κινήματος είναι:
 Αναγέννηση δια της χάριτος μέσω της πίστης, με διασφάλιση της σωτηρίας από τη μαρτυρία του Αγίου Πνεύματος
 Ολοκληρωτικός αγιασμός επίσης δια της χάριτος, ο οποίος επιτυγχάνεται με το βάπτισμα και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος.

Το Αγιαστικό κίνημα έχει Μεθοδιστική καταγωγή και από αυτό προήλθαν οι εκκλησίες της Πεντηκοστής.

Ευαγγελικαλισμός
Οδύσσεια Τουρδητανίας

Η Οδύσσεια είναι αινιγματική αρχαία ελληνική πόλη η οποία αναφέρεται από αρχαίους συγγραφείς, η θέση της οποίας δεν έχει προσδιοριστεί με ακρίβεια. Θεωρείται ότι βρίσκεται στην περιοχή της Ανδαλουσίας, στη σημερινή Ισπανία. 

Η ύπαρξη της πόλεως αναφέρεται από τον Ποσειδώνιο και τον Αρτεμίδωρο τον Εφέσιο. Η μαρτυρία του τελευταίου αναφέρεται στο έργο του Στράβωνα. Σύμφωνα με αυτούς, η Οδύσσεια βρισκόταν στην αρχαία Τουρδητανία (σημερινή Ανδαλουσία), στα ορεινά της φοινικικής αποικίας Άβδηρα (σημ. Adra). Ο Αρτεμίδωρος εξηγεί την ύπαρξή της ετυμολογικά, ανατρέχοντας στις περιπλανήσεις του Οδυσσέα. Κατά τον Ασκληπιάδη τον Μυρλεανό, στην πόλη υπήρχε ναός της Αθηνάς με αφιερώματα από ναυτικούς.

Κατά μερικούς ερευνητές, τοποθετείται στη σημερινή κωμόπολη Ugíjar, στην επαρχία της Γρανάδας, κοντά στην Αλμερία. Μία δεύτερη άποψη την τοποθετεί κοντά στη σημερινή Λόχα (Loja), στην περιοχή της Γρανάδας, ενώ κατά άλλη άποψη βρισκόταν κοντά στη Σεβίλλη.

Παραπομπές

Πηγές

 Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Β΄ τόμος εκδ. Νέα θέσις.
 Π. Δρανδάκη, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τ. ΙΗ΄, σελ. 713

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Ισπανίας
Γεροντόσπηλιος

Το Σπήλαιο Μελιδoνίoυ γνωστό και ως Γεροντόσπηλιος βρίσκεται στο νομό Ρεθύμνου στην Κρήτη. Παρουσιάζει μάλιστα σημαντικό αρχαιολογικό και ιστορικό ενδιαφέρον.

Οι ανασκαφικές έρευνες στο σπήλαιο κατέδειξαν την συνεχή χρήση του χώρου ως τόπου εποχιακής κατοίκησης και λατρείας από την ύστερη νεολιθική περίοδο έως τα ρωμαϊκά χρόνια. Στην κλασική αρχαιότητα το σπήλαιο ήταν αφιερωμένο στο θεό Ερμή και στο χάλκινο γίγαντα Τάλω.

Το 1823 ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στο χωριό για να παραχειμάσει. Οι κάτοικοι του χωριού κυρίως γυναικόπαιδα, ηλικιωμένοι και μερικοί ένοπλοι άνδρες, γύρω στις 370 άτομα, κατέφυγαν και oχυρώθηκαν στο σπήλαιο. Οι Τούρκοι μετά από πολλές απoτυxημένες προσπάθειες να καταλάβουν με έφοδο τον χώρο, αποφάσισαν να κλείσουν την είσοδο με κλαδιά και άλλες εύφλεκτες ύλες και τους έβαλαν φωτιά, με αποτέλεσμα οι έγκλειστοι να βρουν τραγικό θάνατο. Το γεγονός είναι γνωστό ως η Καταστροφή του Μελιδονίου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ShowCaves.gr: Γεροντόσπηλιος

Γεροντοσπηλιος
Νομός Ρεθύμνης
Σπήλαιο Γλυφάδα Διρού

Το Σπήλαιο Γλυφάδα (ή Βλυχάδα) Διρού βρίσκεται στα δυτικά παράλια της Λακωνικής Χερσονήσου, στον Ορμο του Διρού, Δήμος Οιτύλου.

Η ύπαρξη του ήταν γνωστή στους ντόπιους από το 1900 περίπου. Το 1949 οι ιδρυτές της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας, Γιάννης και Αννα Πετροχείλου, άρχισαν να το εξερευνούν συστηματικά.  Εως το 1960 είχαν εξερευνηθεί και χαρτογραφηθεί 1.600 μέτρα ενώ σήμερα το γνωστό μήκος του σπηλαίου ξεπερνά τα 15 χιλιόμετρα. Το 1970 έγινε η πρώτη υποβρύχια εξερεύνηση. Σε ένα σημείο του σπηλαίου το βάθος φτάνει περίπου τα 100 μέτρα.

Το σπήλαιο άρχισε να σχηματίζεται πριν από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες που σήμερα βρίσκονται κάτω από το νερό σχηματίστηκαν όταν η επιφάνεια της θάλασσας βρισκόταν πολύ χαμηλότερα από το σημερινό της επίπεδο. Το νερό μέσα είναι υφάλμυρο και έχει μεγάλη σκληρότητα. Η θερμοκρασία του είναι περίπου 14 C, ενώ του αέρα κυμαίνεται από 16 έως 19 C.

Η φυσική του είσοδος έχει διάμετρο μόλις μισού μέτρου και βρίσκεται πολύ κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας. Σε παλαιότερες εποχές το σπηλαίο είχε και άλλες εισόδους οι οποίες σταδιακά έκλεισαν.

Μέσα στο σπήλαιο έχουν βρεθεί απολιθωμένα οστά πάνθηρα, ύαινας, λιονταριού, ελαφιού, κουναβιού και το μεγαλύτερο κοίτασμα ιπποπόταμων στην Ευρώπη. Κοντά στην φυσική του είσοδο έχουν βρεθεί κεραμικά που υποδηλώνουν την ανθρώπινη παρουσία.

220 μ. ανατολικά της Γλυφάδας βρίσκεται το Σπήλαιο "Αλεπότρυπα". Το Σπήλαιο αυτό περιέχει Πετρόγλυφα.

Γλυφαδα
Νομός Μεσσηνίας
Σπήλαιο Αγίας Σοφίας

Το Σπηλαίο Αγίας Σοφίας βρίσκεται στον όρμο Κόκκαλα, στο Μυλοπόταμο Κυθήρων, λίγο ψηλότερα από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι ήπια αξιοποιημένο.

Σύμφωνα με την παράδοση, το σώμα της Αγίας Σοφίας βρέθηκε μέσα στη σπηλιά και γι' αυτό το λόγο, το τέμπλο που βρίσκεται στην πρώτη αίθουσα είναι ζωγραφισμένο με πολύ σπάνιες αγιογραφίες του 13ου αιώνα. Βαθύτερα στο σπήλαιο βρίσκεται το εκκλησάκι της Αγ. Σοφίας.

Η πρώτη συστηματική έρευνα έγινε το 1930 από τον Ιωάννη Πετρόχειλο, ιδρυτή της Ελληνικής  Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας. Το 1955 το σπήλαιο εξερευνήθηκε και χαρτογραφήθηκε από το ζεύγος Πετροχείλου και το 1970 η Αννα Πετροχείλου ολοκλήρωσε τη μελέτη αξιοποίησής του.

Το εσωτερικό του σπηλαίου είναι ευρύχωρο και γεμάτο με σταλακτιτικό διάκοσμο. Το σπήλαιο έχει έκταση 2.000 τετραγωνικά μέτρα, από τα οποία επισκέψιμα είναι 200 μέτρα. Το σπήλαιο είναι επισκέψιμο από την 1η Ιουλίου μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου.

Στο σπήλαιο ζει το μικρό ισόποδο Kithironiscus paragamiani.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ShowCaves.gr: Σπηλαίο Αγίας Σοφίας
Kythera.gr: Σπήλαιο Μυλοποτάμου (Αγίας Σοφίας) 
Δήμος Κυθήρων: Μυλοπόταμος

Αγιας Σοφιας
Κύθηρα
Σπήλαιο Αγίου Γάλακτος

Το Σπήλαιο του Αγίου Γάλακτος βρίσκεται στη Χίο. Είναι ένα από τα δύο επισκέψιμα σπήλαια του νησιού.

Ο θρύλος λέει ότι κάποιος Βασιλιάς του Βυζαντίου εξόρισε τη λεπρή κόρη στη Βόρειο-Δυτική Χίο. Η άρρωστη έφτασε σε μια σπηλιά όπου βρήκε καταφύγιο και μια μαυροφόρα η οποία ανέλαβε τη φροντίδα της. Μετά από τρία χρόνια ο Βασιλιάς μετάνιωσε για την πράξη του και έστειλε καράβι να τη φέρει πίσω όπως κι αν είναι. Οι απεσταλμένοι του Βασιλιά τη βρήκαν θεραπευμένη με φάρμακο το νερό που έσταζε από τη σπηλιά. Ο Βασιλιάς τότε διάλεξε μια τοποθεσία κοντά στο χωριό για να χτίσει την εκκλησιά που έταξε. Οι εργάτες όμως έβρισκαν κάθε πρωί τα εργαλεία τους έξω από τη σπηλιά. Έτσι η εκκλησία χτίστηκε έξω από αυτή γιατί θεωρήθηκε θέλημα Θεού και η περιοχή πήρε το συμβολικό όνομα "Άγιο Γάλας". Το ίδιο όνομα με τον καιρό πήρε και το χωριό που πριν ονομαζόταν "Άγιος Θαλελαίος".

Η Αγιογαλούσαινα χτίστηκε το 13ο-14ο αιώνα στην είσοδο του μεσαίου από τα 3 σπήλαια που είναι διανοιγμένα το ένα κάτω από το άλλο. 
Το σπήλαιο εξερευνήθηκε και χαρτογραφήθηκε από την Άννα Πετροχείλου μαζί με το ζεύγος Γκουρβέλου το 1969 κατόπιν προσκλήσεως της Περιηγητικής Λέσχης Χίου.

Μορφολογικά, είναι ένας επιμήκης διάδρομος συνολικού μήκους 220 μ. που σχηματίζει μαιάνδρους ενώ τοπικά διευρύνεται δημιουργώντας ευρύχωρες αίθουσες και δαιδαλώδη σύνολα θαλάμων. Η υγρασία και η σταγονορροή είναι έντονες αλλά η θερμοκρασία μεταβάλλεται. Τον Απρίλιο μετρήθηκε στους 12,5ο C το Μάιο στους 14,5ο C ενώ το Σεπτέμβριο στους 17,5ο C.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ShowCaves.gr:Σπήλαιο Αγίου Γάλακτος

Αγιου Γαλακτος
Χίος
Σπήλαιο Δρογκαράτη

Το Σπήλαιο της Δρογκαράτης βρίσκεται σε απόσταση 3 χλμ από τη Σάμη, στην περιοχή των Χαλιωτάτων στην Κεφαλονιά.

Η είσοδός του είναι σε υψόμετρο 120 μέτρων και το βάθος του φθάνει τα 95 μέτρα, ενώ η θερμοκρασία του είναι 18ο κελσίου. 
Έχει εξερευνηθεί απο την Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία. 

Θεωρείται από τα καταλληλότερα σπήλαια στην Ελλάδα για σπηλαιοθεραπεία. Η αίθουσά του είναι πολύ μεγάλων διαστάσεων (65 x 45 και ύψος 20 μέτρα περίπου) και διαθέτει εξαίρετη ακουστική. Για το λόγο αυτόν, έχουν πραγματοποιηθεί εδώ σημαντικές συναυλίες, όπως της Μ. Φαραντούρη και της υψίφωνου Εφ. Καράγιαννη. 

Η φύση έχει δημιουργήσει ένα μοναδικό έργο γλυπτικής, από σταλαγμίτες και σταλακτίτες που δημιουργούνται εδώ και χιλιάδες χρόνια. 

Το σπήλαιο είναι σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο και έχει αξιοποιηθεί τουριστικά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σπήλαιο Δρογκαράτης | KefaloniaVisit.com
ShowCaves.gr: Σπήλαιο Δρογκαράτης

Δήμος Σάμης: Δρογκαράτη

Δρογκαρατη
Κεφαλονιά
Σπήλαιο Περάματος

Το Σπήλαιο του Περάματος βρίσκεται πλάι στη λίμνη, τέσσερα χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων, στο Πέραμα. Ανακαλύφθηκε τυχαία το 1940, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και μετά το τέλος του, φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά από τον Κωνσταντίνο Κασβίκη, γυμναστή και ερασιτέχνη σπηλαιολόγο.

Έτσι έμαθαν για το σπήλαιο ο Ιωάννης και η Άννα Πετροχείλου (ιδρυτές της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας), και άρχισαν τη συστηματική εξερεύνηση και χαρτογράφησή του, ώστε να γίνει το πρώτο τουριστικά διευθετημένο στην Ελλάδα.

Αποτελείται από πολλές διαδοχικές αίθουσες και διαδρόμους με σταλακτίτες, σταλαγμίτες, κουρτίνες και εντυπωσιακές κολώνες σε συμπλέγματα. Το 1956 βρέθηκαν απολιθωμένα δόντια και οστά της αρκούδας των σπηλαίων. 

Καταλαμβάνει έκταση 14.800 τ.μ. και η επισκέψιμη διαδρομή είναι συνολικά 1.100 μέτρα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ShowCaves.gr: Σπήλαιο του Περάματος
Σπήλαιο Περάματος

Περαματος
Νομός Ιωαννίνων
Αρχαιολογικοί τόποι στα Ιωάννινα
Σπήλαιο Σφενδόνη Ζωνιανών

Το Σπήλαιο Σφενδόνη (ή Σφεντόνη) βρίσκεται στο χωριό Ζωνιανά του Νομού Ρεθύμνης και απέχει 43χιλ. από το Ηράκλειο και 52χιλ. από το Ρέθυμνο. 

Καταλαμβάνει έκταση περίπου 3.000 τ.μ. Στα 270 μέτρα της διαδρομής του υπάρχουν ογκώδεις κολώνες που δημιουργούν δαιδαλώδη διαμερίσματα. Αναρίθμητοι  σταλακτίτες και σταλαγμίτες, ποικιλόμορφοι και πολύχρωμοι, διακοσμούν τις αίθουσες του ενώ σε πολλά σημεία υπάρχουν λιθωματικές λεκάνες νερού και μαργαριτάρια σπηλαίων. 

Το ειδικό μονοπάτι περιήγησης επιτρέπει την ασφαλή επίσκεψη στο σπήλαιο ακόμα και σε άτομα με ειδικές ανάγκες. Το σπήλαιο είναι μέρος του Φυσικού Πάρκου Ψηλορείτη που με τη σειρά του ανήκει στο Ευρωπαϊκό δίκτυο Γεωπάρκων, ένα δίκτυο προστατευόμενων περιοχών με ιδιαίτερη γεωλογική κληρονομιά που τελεί υπό την αιγίδα της UNESCO.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ShowCaves.gr:  Σπήλαιο Σφενδόνη Ζωνιανών

Σφενδονη Ζωνιανων
Νομός Ρεθύμνης
Σπήλαιο των Ολύμπων

Το Σπήλαιο των Ολύμπων βρίσκεται 8χλμ. νότια του μεσαιωνικού οικισμού Ολύμποι της Χίου. Το 1972 η τότε κοινότητα Ολύμπων ζήτησε από την Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία να το εξερευνήσει, πράγμα που έγινε το 1985. Από το 2003 είναι ανοιχτό για το κοινό.

Είναι διανοιγμένο σε πετρώματα ηλικίας 195-140 εκατομμυρίων ετών. Η χρονολόγηση διαφόρων δειγμάτων ανθρακικών υλικών του σπηλαίου, από το Εργαστήριο Πυρηνικής Φυσικής «Δημόκριτος» έδειξε ότι το αρχαιότερο από αυτά δημιουργήθηκε πριν από 230 χιλιάδες χρόνια. 
Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό σπηλαιοβάραθρο που έχει μέγιστο βάθος 52m. Αποτελείται από μία μεγάλη, ευρύχωρη αίθουσα με εξαιρετικά πλούσιο και εντυπωσιακό διάκοσμο και ένα στενό, επιμήκη διάδρομο.

Από τη φυσική του είσοδο που βρίσκεται στην οροφή της μεγάλης αίθουσας μπαίνει ακτίνα φωτός και σε συνδυασμό με τα φυσικά χρώματα των σχηματισμών δημιουργεί εικόνες μαγικές που σπάνια απαντώνται σε σπήλαια.

Η θερμοκρασία (17οC) και η υγρασία (95%) στο εσωτερικό του παραμένουν σχεδόν σταθερές όλο το χρόνο ενώ η σταγονορροή μεταβάλλεται εποχιακά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ShowCaves.gr: Σπήλαιο των Ολύμπων

Ολυμπων
Χίος
Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας

Το Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας είναι το πρώτο και μοναδικό σπηλαιολογικό πάρκο στην Ελλάδα. Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Βόρας, κοντά στο χωριό Λουτράκι του Δήμου Αλμωπίας και εντός των ορίων των εγκαταστάσεων των Ιαματικών Λουτρών.

Περίπου 15 σπήλαια και έγκοιλα έχουν καταγραφεί και ερευνηθεί από το 1990 μέχρι σήμερα. Από αυτά τα σπήλαια, το Βάραθρο έχει αναδειχθεί τουριστικά και είναι επισκέψιμο, η Αρκουδοσπηλιά έχει παλαιοντολογικό ενδιαφέρον, το Σπήλαιο των Ανταρτών έχει αρχαιολογικό ενδιαφέρον, ενώ τα υπόλοιπα παρουσιάζουν ποικίλο, αλλά μικρότερο ενδιαφέρον.  

Το Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας αποτελεί μία ιδιαίτερη περιοχή με έντονο ενδιαφέρον όσον αφορά τη γεωλογία, την παλαιοντολογία και την αρχαιολογία. Τα απολιθώματα από τις ανασκαφές στεγάζονται στις παλαιοντολογικές εκθέσεις του Φυσιογραφικού και Λαογραφικού Μουσείου Αλμωπίας στα Λουτρά και στο δημοτικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στην Αριδαία. 

Εκτός από τα σπήλαια στην περιοχή υπάρχουν ιαματικά λουτρά και το  φαράγγι του Βόρα με καταρράκτες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ShowCaves.gr: Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας

Αλμωπιας
Νομός Πέλλας
Γιόρμουνγκαντ

Ο Γιόρμουνγκαντ(ερ) το ερπετό της γης είναι μυθική μορφή ενός τεραστίου φιδιού στην μυθολογία των βορείων λαών (Σκανδιναβών). Είναι γιος του Λόκι και της γιγάντισσας Ανγκρόμποντα, οι οποίοι έζησαν μαζί τρία χρόνια και απέκτησαν τρία παιδιά, ένα κορίτσι, τη Χελ, τον Γιόρμουνγκαντ και ένα λύκο τον Φένριρ.Ο Θωρ απολάμβανε το ψάρεμα του όταν ξαφνικά στο αγκίστρι του έπιασε τον Γιόρμουνγκαντ

Αφού ο Όντιν έμαθε για την σχέση αυτή του Λόκι καθώς και για τα προϊόντα της, διέταξε τον Θωρ και τον Τυρ, να φέρουν τα τρία παιδιά στο Άζγκαρντ. Ο Γιόρμουνγκαντ μεταφέρθηκε τυλιγμένος σε ένα δέντρο, και μέχρι να φτάσει στο βασίλειο τον Θεών είχε μεγαλώσει εντυπωσιακά. Ο Όντιν ρώτησε το φίδι τι θα ήθελε και έπειτα από σκέψη τον τοποθέτησε στον ωκεανό που περιβάλει το Μίντγκαρντ, δηλαδή την κατοικία των ανθρώπων.

Πρόκειται για τον αιώνιο αντίπαλο του θεού Θωρ. Στο Ράγκναροκ θα βγει και θα δηλητηριάσει τον ουρανό, την θάλασσα και την γη. Ο Θωρ τον σκοτώνει αλλά πεθαίνει και ο ίδιος 9 βήματα πιο πέρα, από το δηλητήριό του.

Σκανδιναβική μυθολογία
Δράκοι
Βάρβιτος

Η βάρβιτος ή το βάρβιτον ήταν αρχαίο έγχορδο μουσικό όργανο, μια παραλλαγή της λύρας.

Περιγραφή
Η βάρβιτος ήταν πιο στενή από τη λύρα και μακρύτερη, επομένως οι χορδές της ήταν μακρύτερες και η έκταση χαμηλότερη. 

Στον Αθήναιο υπάρχουν δύο διαφορετικές εκδοχές για την εφεύρεσή του. Κατά τον Πίνδαρο, ο Τέρπανδρος υπήρξε ο εφευρέτης του μουσικού αυτού οργάνου . Κατά τον Νεάνθη όμως τον ιστορικό από την Κύζικο, το βάρβιτον ήταν εφεύρεση του Ανακρέοντα . Βέβαιο είναι ότι ήταν όργανο που απολάμβανε μεγάλη τιμή στη σχολή της Λέσβου (Τέρπανδρος, Αλκαίος, Σαπφώ, Ανακρέων). 

Ο αριθμός των χορδών του βάρβιτου δεν είναι γνωστός. Ο Θεόκριτος αναφέρει πως ήταν ένα πολύχορδο όργανο ("βάρβιτον ες πολύχορδον"), ενώ ο κωμικός ποιητής Αναξίλας στο Λυροποιό του μιλά για τριχόρδους βαρβίτους ("εγώ δε βαρβίτους τριχόρδους"). Στον Αθήναιο συναντώνται και άλλα ονόματα, όπως βάρμος, βάρωμος και βαρύμιτον, συναντώνται αντί του βάρβιτον, αν και ο βάρωμος αναφέρεται σαν καθαρά διαφορετικό όργανο. Η λέξη βαρύμιτον προέρχεται από το βαρύς (χαμηλός) και μίτος (χορδή). 

Για την έκφραση "παίζω το (τη) βάρβιτο" χρησιμοποιούσαν το ρήμα βαρβιτίζω. Ο εκτελεστής του βαρβίτου λεγόταν βαρβιτιστής και ο τραγουδιστής, που συνόδευε ο ίδιος το τραγούδι του στο βάρβιτο, βαρβιτωδός.

Παραπομπές

Πηγές
 Σόλωνας Μιχαηλίδης, Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής, Εκδόσεις Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, 1999, ISBN 960-250-174-Χ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Musipedia - Βάρβιτος
Μουσικά όργανα της αρχαίας Ελλάδας, Ελένη Πάλλη
Μουσείο Χαλκιά - Αρχαία ελληνικά μουσικά όργανα

Αρχαία μουσικά όργανα

Έγχορδα μουσικά όργανα
Αρχαία ελληνική μουσική
Μουσικά όργανα
Εφαρμοσμένα μαθηματικά

Εφαρμοσμένα μαθηματικά είναι κλάδος των μαθηματικών που ασχολείται με τις μαθηματικές μεθόδους που χρησιμοποιούνται για την επιλύση προβλημάτων στους τομείς των άλλων θετικών επιστημών, όπως είναι η φυσική, η χημεία, η πληροφορική και τα οικονομικά. Τα εφαρμοσμένα μαθηματικά είναι ο ένας μεγάλος κλάδος των μαθηματικών - ο άλλος είναι τα καθαρά ή θεωρητικά μαθηματικά που ασχολούνται με την επίλυση προβλημάτων μέσα στα ίδια τα μαθηματικά. 

Ο όρος «εφαρμοσμένα μαθηματικά»  περιγράφει τον κλάδο που στοχεύει στην επίλυση πρακτικών προβλημάτων και στη διαμόρφωση και μελέτη μαθηματικών μοντέλων. Στο παρελθόν, οι πρακτικές εφαρμογές ήταν το κίνητρο για την ανάπτυξη των μαθηματικών θεωριών, οι οποίες στη συνέχεια γίνονταν αντικείμενο μελέτης από τα καθαρά μαθηματικά: τα μη εφαρμοσμένα μαθηματικά, τα οποία αναπτύσσονται και μελετώνται χωρίς να είναι στόχος η άμεση εφαρμογή τους στην επίλυση προβλημάτων από άλλες επιστήμες. Γι' αυτό και η λειτουργία των εφαρμοσμένων μαθηματικών είναι εξαιρετικά συνδεδεμένη με την έρευνα σε καθαρά μαθηματικά.

Τα όρια ταξινόμησης των γνωστικών αντικειμένων σε πεδία δεν είναι ξεκάθαρα, αλλά ενδεικτικά δίνονται παρακάτω κάποια επιμέρους πεδία των μαθηματικών που συνήθως κατατάσσονται στα εφαρμοσμένα μαθηματικά:
 διαφορικές εξισώσεις
 αριθμητική ανάλυση
 θεωρία πιθανοτήτων
 στατιστική
 θεωρία αυτομάτου ελέγχου
 θεωρία γραφημάτων
 θεωρία πληροφορίας
 κρυπτογραφία
 θεωρία παιγνίων
 επεξεργασία σήματος

Παραπομπές
Ίρις Κάρτερ

Η Ίρις  Κάρτερ ήταν Ελληνίδα υψίφωνος και καθηγήτρια μονωδίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1899 και ήταν κόρη του  ζωγράφου Γεωργίου Σαμαρτζή. Σπούδασε τραγούδι και πιάνο αρχικά με τον Εδουάρδο Βουσολίνο στη γενέτειρά της, όπου έκανε επανειλημμένες εμφανίσεις σε καλλιτεχνικές  εκδηλώσεις, κυρίως με την «Ένωση Ερασιτεχνών», της οποίας ήταν πρόεδρος η βαρονέσσα Ερνεστίνα φον  Μάλοβιτς  (σύζυγος του συγγραφέα Ντίνου Θεοτόκη) και γραμματέας η ποιήτρια Ειρήνη Δενδρινού. «Υπέροχο, θαυμάσιο το τραγούδι της κ. Κάρτερ. Πάθος απόδοσης, μεταπτώσεις, ένας φωνητικός θησαυρός», είχε γράψει τότε ένας γνωστός Κερκυραίος μουσικοκριτικός.
Κατόπιν συνέχισε τις σπουδές της με τον Κίμωνα Τριανταφύλλου, στο «Εθνικό Ωδείο Αθηνών». «Πρόκειται για μια μεγάλη φωνή», βεβαίωσε ο Ιωάννης Ψαρούδας στο «Ελεύθερον Βήμα» (Ιούνιος, 1937).

Στην Πάτρα, όπου έζησε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ίδρυσε ιδιωτική σχολή μονωδίας, ενώ παράλληλα δίδασκε και στο εκεί παράρτημα του «Ελληνικού Ωδείου». Η τάξη της απετέλεσε φυτώριο νέων τραγουδιστών, μερικοί από τους οποίους διέπρεψαν στον μουσικό χώρο. Οι συναυλίες της Σχολής της ήταν πάντοτε ένα καλλιτεχνικό γεγονός στην Πάτρα και το σύστημα της διδασκαλίας της είχε αναγνωριστεί από τους επαΐοντες.

Η Ίρις Κάρτερ πέθανε στις 22 Ιουνίου 1994 στην Αθήνα, «αφήνοντας στη ζωή τη μνήμη της έντονης πνευματικής προσωπικότητάς της»,  καθώς γράφτηκε στον τύπο. Μεγάλο μέρος από τα κατάλοιπά της, βρίσκονται στα Αρχεία της «Αναγνωστικής Εταιρίας  Κέρκυρας».

Πηγές
  Αρχείο Αναγνωστικής Εταιρίας Κέρκυρας – Φάκελος: Ίρις N. Κάρτερ
  Εφημερίδα «Κέρκυρα», 25.2.37
  Εφημερίδα    «Νεολόγος», 24.5.3
  Π. Γιοχάλας: εφ. «Ελευθερία», 27,2.48
  Δ. Φωτόπουλος: εφ. «Εθνικός Κήρυξ», 15.8.48
  Ν. Δεληγιαννάκης: εφ: Νεολόγος», 12.11.48
  Εφημ. «Πελοπόννησος», 1.7.94
  Εφημερίδα     «Τα Νέα» 2.8.94

Καρτερ
Nu Metal



1993-1998: Πρόωρη ανάπτυξη και άνοδος 
Ο Joel McIver αναγνώρισε τον Korn ως το συγκρότημα που δημιούργησε και πρωτοστάτησε στο είδος nu metal με το demo του μυαλού Neidermayer's Mind, το οποίο κυκλοφόρησε το 1993. Ο McIver αναγνώρισε επίσης το Korn ως το συγκρότημα που ξεκίνησε το New Wave της American Heavy Metal, που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990. Τα επιθετικά riffs του Korn, ο rapping της Limp Bizkit και οι μελωδικές μπαλάντες του Staind δημιούργησαν το ηχητικό πρότυπο για το nu metal. Η προέλευση του όρου "nu metal" αποδίδεται συχνά στο έργο του παραγωγού Ross Robinson, που ονομάζεται "Ο Νονός του Nu Metal" μεταξύ παραγωγών. Ο Robinson παρήγαγε για μπάντες όπως το Korn, το Limp Bizkit και το Slipknot. Πολλές από τις πρώτες nu metal μπάντες, όπως οι Korn και Deftones, ήρθαν από την Καλιφόρνια. Ωστόσο, το είδος γεννήθηκε σύντομα σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και πολλές μπάντες προέκυψαν από διάφορα κράτη, όπως η Limp Bizkit από τη Φλώριδα, η Staind από τη Μασαχουσέτη και η Slipknot από την Αϊόβα. Στο βιβλίο Brave Nu World, ο Tommy Udo έγραψε για το συγκρότημα Coal Chamber, "Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι το Coal Chamber ήταν η πρώτη μπάντα στην οποία εφαρμόστηκε η ετικέτα 'nu metal', σε μια ζωντανή ανασκόπηση στο περιοδικό Spin . "

"Κεφάλαιο" από την Deftones με τον Max Cavalera (1997)

MENU0: 00

Το "Headup" της Deftones χαρακτηρίζει το Max Cavalera και περιγράφεται από τον Decibel ως το "πιο nu-metal κομμάτι" του Around the Fur.

Προβλήματα αναπαραγωγής αυτού του αρχείου; Ανατρέξτε στη βοήθεια μέσων.

Το 1994, οι korn κυκλοφόρησαν το αυτοβιογραφικό τους ντεμπούτο άλμπουμ, το οποίο θεωρείται ευρέως το πρώτο metal album. Το Korn γνώρισε την υπόγεια δημοτικότητα αυτή τη στιγμή. το ντεμπούτο τους album κορυφώθηκε στον αριθμό 72 στο Billboard 200. Την ίδια χρονιά απελευθερώθηκε και το άλμπουμ του P.O.D., το Snuff the Punk, το οποίο αργότερα αναγνωρίστηκε ως άλλο πρώιμο παράδειγμα του metal. Το άλμπουμ των Roots του Sepultura του 1996 δεν έχει μεταλλικά στοιχεία που θεωρήθηκαν επίδραση στο είδος, ενώ οι Roots επηρεάστηκαν από το αυτοβιογραφικό άλμπουμ του Korn. Λίγα μπάντες έπαιζαν το metal μέχρι το 1997 όταν κυκλοφόρησαν όλα τα ντεμπούτο άλμπουμ τους συγκροτήματα όπως το Coal Επιμελητήριο, ο Limp Bizkit και οι Papa Roach. Η προσοχή μέσω του MTV και του Ozzy Osbourne το 1995 για την εισαγωγή του Ozzfest ήταν αναπόσπαστο στοιχείο για την έναρξη της καριέρας πολλών nu metal bands, συμπεριλαμβανομένης της Limp Bizkit το 1998

Συγκροτήματα αξιόλογα του είδoυς 
 Slipknot, 
 Korn, 
 SOAD,
 Limb Bizkit, 
 P.O.D.,
 Linkin Park
 Papa Roach
 RATM
 Deftones
 Disturbed
 Coal Champer
 Mudvayne
 Saint Asonia
 Mushroomhead
 Crazy Town
 Static-X

 Drowing Pool
 Three Days Grace

Πηγές
 Εισαγωγή στο Nu Metal
 Ιστορικό 

Είδη heavy metal
Μουσική στην Καλιφόρνια
Δημήτριος Σαμοθράκης

Ο Δημήτριος Σαμοθράκης ήταν Έλληνας πρωτοπόρος πρωταθλητής στίβου του Πανιωνίου Γ.Σ. κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα στη Σμύρνη. Διακρινόταν στους δρόμους ημιαντοχής 800 μ., 1500 μ., 880 γιάρδες, μίλι αλλά αγωνιζόταν και σε μεγάλες αποστάσεις (10.000 μ.). Το 1899 σημείωσε πανελλήνιο ρεκόρ στα 1500 μ. με 4.44.5. Νίκησε στους τρεις πρώτους Πανιώνιους Αγώνες στο μίλι και μια φορά στις 880 γιάρδες. Επίσης, μετείχε σε διάφορους σημαντικούς αγώνες της εποχής, όπως τα Α΄ Σωτήρια.

Καριέρα 

Ο Δημήτριος Σαμοθράκης γεννήθηκε γύρω στο 1875. Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για την οικογένειά του και τον τόπο καταγωγής του, αλλά ζούσε στη Σμύρνη και ήταν αθλητής του συλλόγου Γυμνάσιον Σμύρνης. Το Γυμνάσιον είχε δημιουργηθεί το 1893 από αθλητές που είχαν αποχωρήσει από το σύλλογο Ορφεύς Σμύρνης αλλά το 1898 συνενώθηκε ξανά με τον Ορφέα δημιουργώντας τον Πανιώνιο.

Ο Σαμοθράκης πρωτοεμφανίζεται στον αθλητισμό το 1896 στους Α΄ Δημόσιους Αγώνες της Σμύρνης που διοργάνωσε ο σύλλογός του, το Γυμνάσιον Σμύρνης, οι οποίοι από τον τύπο της πόλης αποκλήθηκαν Πανιώνιοι Αγώνες, ονομασία που τελικά επικράτησε. Κατέκτησε την πρώτη θέση στο μίλι (1609,34 μ.) με 5.09.0, επιτυχία που θα επαναλάβει και στους αγώνες του 1898.

Το Μάιο του 1899 μετέχει στα Α΄ Σωτήρια, που διοργάνωσε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. στο Ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου, σε ανάμνηση της διάσωσης του βασιλιά Γεώργιου Α΄ από δολοφονική απόπειρα. Ο Σαμοθράκης νικά σε τρία αγωνίσματα, στα 800 μ. με 2.17.6, στα 1500 μ. με 4.44.5 και στα 10.000 μ. με 36.05.2. Η επίδοσή του στα 1500 μ. αποτελεί πανελλήνιο ρεκόρ. Το ίδιο έτος θριαμβεύει στους Πανιώνιους Αγώνες στις 880 γιάρδες με 2.16.5 και στο μίλι με 5.07.2.

Αν και βρίσκεται σε κορυφαία φόρμα στη συνέχεια χάνεται από το προσκήνιο.

Τίτλοι - Διακρίσεις 

 Πανελλήνιο ρεκόρ
 1500 μ.: 4.44.5 (1899)
 Πανιώνιοι Αγώνες (4 νίκες)
 1896 (1): μίλι
 1898 (1): μίλι
 1899 (2): 880 γιάρδες, μίλι
 Σωτήρια 1899 (3 νίκες)
 800 μ.: 2.17.6
 1500 μ.: 4.44.5
 10.000 μ.: 36.05.2
 Ατομικές επιδόσεις
 800 μ.: 2.17.6 (1899)
 880 γιάρδες: 2.16.5 (1899)
 1500 μ.: 4.44.5 (1899)
 Μίλι: 5.07.2 (1899)
 10.000 μ.: 36.05.2 (1899)

Πηγές 

 Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998.

Σαμοθράκης
Σαμοθράκης
Σαμοθράκης
Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων
Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας
Πέτρος Δημητρόπουλος

Ο Πέτρος Δημητρόπουλος (Πήτερ Ντέμος) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος το 1923. Αγωνίστηκε με επιτυχία στον Ολυμπιακό και από το 1948 στον Παναθηναϊκό με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας καθώς ήταν από τους διακριθέντες της εποχής του. Υπήρξε 2 φορές διεθνής με την τότε νεοσύστατη  Εθνική Ελλάδος και σημείωσε 13 πόντους. Το 1950 μετανάστευσε στην Αυστραλία και μετέτρεψε το όνομά του σε Πήτερ Ντέμος. Αγωνίστηκε με την ομάδα Βιτώρια και διακρίθηκε. Για την προσφορά του τιμήθηκε από τον Παναθηναϊκό ως μέλος των πρωτοπόρων ομάδων του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ 27/6/1055 σελ.5

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Καλαθοσφαιριστές αυστραλιανών συλλόγων
Οίνοπας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Οίνοπας (Οίνοψ, δηλαδή αυτός που έχει την όψη ή το χρώμα του κρασιού) είναι γνωστός ένας από τους ευγενείς κατοίκους της Ιθάκης. Ο Οίνοπας ήταν ο πατέρας του Λειώδη, ενός από τους μνηστήρες της Πηνελόπης που τελικά σκοτώθηκε από τον Οδυσσέα. Ο Οίνοπας αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου (ραψωδία φ, στίχος 144).

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελίδα 622

Οινοπας
Όρθη

Με το όνομα Όρθη είναι γνωστή μία αρχαία πόλη της Θεσσαλίας, στην Περραιβία, που απέστειλε στρατό στον Τρωικό Πόλεμο και για τον λόγο αυτό αναφέρεται στη ραψωδία Β της Ιλιάδας, στον λεγόμενο «Νεών κατάλογο» (Β 739). Οι στρατιώτες της Όρθης, μαζί με τους στρατιώτες 4 άλλων θεσσαλικών πόλεων είχαν κοινό αρχηγό στον Τρωικό Πόλεμο, τον Πολυποίτη. Σύμφωνα όμως με τον γεωγράφο Στράβωνα (9, 5, 19) και μερικούς άλλους συγγραφείς, η Όρθη ήταν απλώς η ακρόπολη της Φάλαννας.

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 647

Πόλεις της Αρχαίας Θεσσαλίας
Νικόλαος Κονταξόπουλος

Ο  Νικόλαος Κονταξόπουλος (αναφέρεται και ως Ι. Κονταξόπουλος) ήταν Έλληνας πρωτοπόρος πρωταθλητής στο στίβο και στην ενόργανη γυμναστική του Πανιωνίου Γ.Σ. κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα στη Σμύρνη. Διακρινόταν στους δρόμους μεσαίων αποστάσεων αλλά και στην ενόργανη γυμναστική. Συμμετείχε με επιτυχία σε διάφορους σημαντικούς αγώνες της εποχής, όπως στους Α΄ και Β΄ Πανιώνιους Αγώνες (1896, 1898) και στα Τήνια (1895).

Καριέρα 

Ο Νικόλαος Κονταξόπουλος γεννήθηκε γύρω στο 1875. Δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα για την οικογένειά του και τον τόπο καταγωγής του, αλλά ζούσε στη Σμύρνη και ήταν αθλητής του συλλόγου Γυμνάσιον Σμύρνης. Το Γυμνάσιον είχε δημιουργηθεί το 1893 από αθλητές που αποχώρησαν από το σύλλογο Ορφεύς Σμύρνης, για να ξαναενωθούν το 1898 δημιουργώντας τον Πανιώνιο Γ.Σ. Σμύρνης.

Πρωτοεμφανίζεται στον αθλητισμό τον Αύγουστο του 1895 στα «Τήνια», αγώνες που έγιναν στην Τήνο με συμμετοχή 100 και πλέον αθλητών από όλο τον ελληνικό χώρο. Περιλάμβαναν διάφορα αθλήματα και αποτέλεσαν προανάκρουσμα των Ολυμπιακών Αγώνων που ακολούθησαν την επόμενη άνοιξη. Δόθηκαν μετάλλια στους δύο πρώτους σε κάθε αγώνισμα, ασημένιο και χάλκινο, όπως στην Α΄ Ολυμπιάδα. Στους αγώνες αυτούς ο Κονταξόπουλος ήρθε τρίτος στα 1500 μ. και στο δίζυγο. Από άλλους σημειώνεται ως Ν. Κονταξόπουλος και από άλλους ως Ι. Κονταξόπουλος. Ίσως πρόκειται για δύο πρόσωπα: έναν δρομέα και έναν αθλητή γυμναστικής.

Το 1896 μετέχει στους Α΄ Δημόσιους Αγώνες της Σμύρνης που διοργάνωσε ο σύλλογός του, το Γυμνάσιον Σμύρνης, οι οποίοι από τον τύπο της πόλης αποκλήθηκαν Πανιώνιοι Αγώνες, ονομασία που τελικά επικράτησε. Εκεί κυριαρχεί στις 440 γιάρδες (402,16 μ.) με επίδοση 61.2, νίκη που θα επαναλάβει το 1898, χωρίς να είναι γνωστός ο χρόνος του. Αυτή είναι η τελευταία αγωνιστική πληροφορία που υπάρχει γι’ αυτόν τον πρωτοπόρο αθλητή.

Τίτλοι - Διακρίσεις 

 Τήνια 1895
 γ΄ θέση: 1500 μ.
 γ΄ θέση: δίζυγο
 Πανιώνιοι Αγώνες (2 νίκες)
 1896 (1): 440 γιάρδες
 1898 (1): 440 γιάρδες
 Ατομικές επιδόσεις
 440 γιάρδες: 61.2 (1896)

Πηγές 

 Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998.

Κονταξόπουλος
Κονταξόπουλος
Κονταξόπουλος
Έλληνες αθλητές της ενόργανης γυμναστικής
Μόντσα

Η Μόντσα (ιταλικά: Monza, , λατινικά: Modoetia, λομβαρδικά:  Monça) είναι πόλη στην βόρεια Ιταλία, πρωτεύουσα της επαρχίας Μόντσα-Μπριάντσα (από το 2004), στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Η πόλη βρίσκεται δίπλα σε έναν παραπόταμο του Πάδου, ο οποίος ονομάζεται Λάμπρο. Βρίσκεται βορειοανατολικά του Μιλάνου και απέχει περίπου 15 χιλιόμετρα από αυτό. Πριν ανακηρυχτεί πρωτεύουσα επαρχίας, αποτελούσε δήμο (comune) της επαρχίας του Μιλάνου. Η πόλη είναι διάσημη διεθνώς για την πίστα αγώνων ταχύτητας, στην οποία λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο διάφοροι αγώνες παγκοσμίων πρωταθλημάτων. Ο πληθυσμός της φτάνει περίπου τους 120.398 κατοίκους. Είναι έτσι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Λομβαρδίας, ενώ αποτελεί και βιομηχανικό κέντρο για την περιοχή της, καθώς υπάρχει εκεί βιομηχανία υφαντών. 

Η ιστορία της πόλης φτάνει στην Ρωμαϊκή εποχή (3ος π.Χ. αιώνας), όταν στην περιοχή εγκαταστάθηκαν γαλατικές φυλές. Κατά την Ρωμαϊκή εποχή ήταν γνωστή με το όνομα Μοδικία. Μετά την είσοδο των Λομβαρδών η περιοχή ονομάστηκε Μοδοετία. Κατά τον Μεσαίωνα η Μόντσα άλλοτε ήταν αυτόνομη και άλλοτε αποτελούσε μέρος του Μιλάνου υπό  τον έλεγχο της οικογένειας των Βισκόντι. Το 1840 η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή στη βόρεια Ιταλία ήταν αυτή ανάμεσα στη Μόντσα και το Μιλάνο. Το 1900 ο βασιλιάς της Ιταλίας Ουμπέρτο ο Πρώτος δολοφονήθηκε στη Μόντσα από τον Γκαετάνο Μπρέσι.

Από τα αξιοθέατα της πόλης ξεχωρίζει το ιστορικό της κέντρο, με έναν αριθμό από ιστορικά κτήρια με κύριο τον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννη (Duomo di Monza), από την εποχή των Λομβαρδών, αλλά και το πάρκο της Μόντσα, ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα στον κόσμο.

Προσωπικότητες από την Ποντεβίκο 
 Βιντσέντσο Ντι Μάουρο (1951), επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα το Βιτζέβανο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 Πόλη της Μόντσα
 Monza Duomo
 Ac Monza Brianza

Πόλεις της Λομβαρδίας
Μίντλεσμπρο

Το Μίντλεσμπρο (αγγλικά: Middlesbrough) είναι πόλη που βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Τις στη βορειοανατολική Αγγλία, στην κομητεία του Βόρειου Γιορκσάιρ. Η τοπική αρχή είναι το συμβούλιο του Μίντελσμπρο (Middlesbrough Borough Council).

Από το 1889, το Μίντλεσμπρο ήταν δήμος νομών στο Γιορκσάιρ, αλλά το 1968 έγινε το κέντρο της κομητείας Τισάιντ, η οποία στη συνέχεια απορροφήθηκε από το μη-μητροπολιτικό νομό του Κλίβελαντ το 1974. Το 1996, το Κλίβελαντ καταργήθηκε, και το Μίντλεσμπρο έγινε μια ενιαία αρχή, και κομητεία του Βόρειου Γιορκσάιρ. Το "Erimus" ("Θα είναι"), στα λατινικά, επιλέχθηκε ως σύνθημα για το Μίντλεσμπρο το 1830, για να δηλώσει τη θέλησή της πόλης για ανάπτυξη. 

Πόλεις της Αγγλίας
Γερμανόφωνη κοινότητα του Βελγίου

Η Γερμανόφωνη κοινότητα του Βελγίου (γερμανικά:Deutschsprachige Gemeinschaft Belgiens, DG) αριθμεί περίπου 70.000 από τους συνολικά 10.666.866 κατοίκους του Βελγίου. Θεωρείται η καλύτερα προστατευμένη μειονότητα στην Ευρώπη. Παρ' όλα αυτά, σημειώνεται τάση της Γερμανόφωνης κοινότητας προς την απόκτηση περισσότερης αυτονομίας από την Βαλλωνική Περιοχή. Ο σημερινός πρόεδρος της διοίκησης της κοινότητας, Καρλ-Χάινζ Λάμπερτζ, διεκδικεί την απόκτηση τοπικής αυτονομίας, θέλοντας να την αποκόψει ολοκληρωτικά από τη Βαλλωνία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Deutschsprachige Gemeinschaft Η επίσημη ιστοσελίδα της Γερμανόφωνης κοινότητας του Βελγίου

Βαλλωνία
Βέλγοι
Πέττεια

Η πέττεια (ή πεττεία) ήταν επιτραπέζιο παιχνίδι στρατηγικής που έπαιζαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Το παιχνίδι είναι γνωστό από την αρχαιότητα. Σύμφωνα με τους Έλληνες, ήταν ανακάλυψη του Παλαμήδη. Συναντάται όμως και σε αρχαιότερα μνημεία των Αιγυπτίων. Ο Όμηρος το αναφέρει στην Οδύσσεια, όπου μνημονεύει τους μνηστήρες της Πηνελόπης να παίζουν πέττεια.

Περιγραφή του παιχνιδιού

Οι κανόνες του παιχνιδιού δεν διασώθηκαν. Σκοπός του παιχνιδιού ήταν να κλείσουμε τα πούλια του άλλου έτσι ώστε να μην μπορεί να κάνει κίνηση. 

Σε μια φιγούρα τερακότας που βρέθηκε στα βασιλικά ανάκτορα της Αθήνας βλέπουμε μια σκηνή πέττειας. Δυο παίκτες είναι καθισμένοι αντικριστά και τόσο κοντά που τα γόνατά τους ακουμπάνε, ενώ ένας τρίτος παρατηρεί το παιχνίδι με έντονο ενδιαφέρον. Ο ένας παίχτης που γέρνει το κάθισμα προς τα πίσω έχει γένια και μοιάζει με άντρα, ενώ ο άλλος παίκτης έχει μακρυά μαλλιά και φοράει γυναικεία ενδύματα. Πάνω στα γόνατα οι δύο παίκτες έχουν μια βαριά σανίδα, της οποίας η επάνω επιφάνεια είναι χωρισμένη σε τετράγωνα. Πάνω στην σανίδα είναι σκόρπια αραδιασμένα δώδεκα μεγάλα πούλια. Η γυναίκα μάλλον έκανε μια απροσδόκητη κίνηση και κέρδισε το παιχνίδι. Ο άνδρας φαίνεται να αμφισβητεί την ορθότητα της έκβασης του παιχνιδιού, γι'αυτό και η γυναίκα κρατάει τα χέρια της επάνω από το παιχνίδι, ενώ  γίνεται η συζήτηση. Ο παρατηρητής παρακολουθεί με ενδιαφέρον την συζήτηση ή παίρνει το μέρος της γυναίκας.

Η πέττεια στους Ρωμαίους
Το παιχνίδι διαδόθηκε με το όνομα ludus latrunculorum' ή latrunculi και στους Ρωμαίους. Αντί για πούλια έχουμε πιόνια και αξιωματικούς. Οι κινήσεις που κάνουν είναι σε ευθεία γραμμή ή κάνοντας άλματα. Σκοπός του παιχνιδιού ήταν να κερδίσουμε το παιχνίδι χάνοντας όσο το δυνατόν λιγότερα πιόνια.

Έχουν βρεθεί πιόνια της Ρωμαϊκής εποχής που έχουν χρώμα κίτρινο, κόκκινο και μαύρο.

Πηγές 
 
 
 

Αρχαία παιχνίδια
Νούφαρο

Το Νούφαρο (Νυμφαία) είναι γένος υδρόβιων φυτών με παγκόσμια εξάπλωση. Αριθμεί περίπου 50 είδη. Το αρχαίο όνομα του φυτού είναι νυμφαία που προέρχεται από την ελληνική λέξη Νύμφη. 

Τα άνθη του νούφαρου είναι ακτινωτά και εξέρχονται από το κεντρικό μίσχο του φυτού. Έχουν πέταλα πολύ μεγαλύτερα από τα σέπαλα. Τα άνθη φτάνουν σε διάμετρο μέχρι και 30 εκατοστά και έχουν ποικιλία χρωμάτων συνήθως λευκό, κόκκινο, μωβ ή ροζ. 

Τα νούφαρα είναι πολύ συνηθισμένο φυτό του Νείλου. Στον Νείλο κυριαρχούν το μπλε και το λευκό νούφαρο. Το μπλε νούφαρο ανοίγει τα άνθη του την ημέρα και τα κλείνει την νύχτα ενώ το λευκό νούφαρο ανοίγει τα άνθη του την νύχτα και τα κλείνει την ημέρα. Γι' αυτό το λόγο οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν συνδέσει το φυτό με τον διαχωρισμό των θεοτήτων τους, σε θεότητες του πάνω και του κάτω κόσμου, ενώ συνέδεαν επίσης το φυτό με τις πεποιθήσεις τους για τον θάνατο και την μετά θάνατον ζωή.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι  
  

 Νούφαρο, Λουλούδια της Ελλάδας Ανακτήθηκε 23-9-2009

Νυμφαιοειδή
Υδρόβια φυτά
Καλλωπιστικά φυτά
Άνθη
Γένη φυτών
Απολλώνιο

Στην ελληνική αρχαιότητα με το όνομα Απολλώνιο (Απολλώνιον), ονομάζονταν οτιδήποτε  ανήκε, από αφιέρωση, στον θεό Απόλλωνα. Συνηθέστερα όμως καλούνταν Απολλώνια οι αρχαίοι ναοί και μαντεία που ήταν αφιερωμένα στον Απόλλωνα. Κυριότερα Απολλώνια ήταν:
 Το Ιερό των Δελφών, με το ομώνυμο μαντείο, που ήταν και το διασημότερο.
 Το Ιερό της Δήλου, που ήταν το δεύτερο σε διασημότητα.
 Το Απολλώνιο της Αβύδου, στην Αίγυπτο.
 Το Απολλώνιο του Ακτίου.
 Το Απολλώνιο στην Απολλωνία του Ευξείνου, απ΄ όπου ο Λούκουλος αφαίρεσε τον κολοσσό του Απόλωνα, έργο του Καλαμίδα, και τον μετέφερε στο Καπιτώλιο της Ρώμης.
 Το Απολλώνιο της Αδράστειας στο οποίο υπήρχε και μαντείο
 Το περίφημο ιερό των Αμυκλών που το κοσμούσε ο περιβόητος θρόνος του Απόλλωνα έργο του Βαθυκλή.
 Το Απολλώνιο της Ανάφης, που ονομαζόταν και ιερό του Αιγλήτου Απόλλωνα.
 Το Απολλώνιο της Βοιωτίας, στην ομώνυμη πόλη των Ταναγραίων.
 Το Απολλώνιο των Βραγχιδών αφιερωμένο στον Διδυμαίο Απόλλωνα το οποίο πυρπόλησε ο Ξέρξης.
 Το Απολλώνιο του Γρυνείου
 Το Ιερό του Δηλίου, εντός του Αργολικού κόλπου, στην αριστερή ακτή κατά τον είσπλου.
 Το Ιερό της Καλιδώνης, αφιερωμένο στον Λάφριο Απόλλωνα.
 Το Απολλώνιο της Καρχηδόνας.
 Το Απολλώνιο ιερό των Κλαζομενών.
 Το Απολλώνιο του άλσους της Κολοφώνος όπου υπήρχε και μαντείο
 Το Απολλώνιο του Κρότωνα.
 Το Απολλώνιο της Νάξου
 Το Απολλώνιο της Ναυπάκτου.
 Το Απολλώνιο των Οροβιών στην Εύβοια, στο οποίο υπήρχε και μαντείο.
 Το Απολλώνιο στο Παλατίνο λόφο της Ρώμης.
 Το Απολλώνιο της Ρόδου, αφιερωμένο στον Ερυθίβιο Απόλλωνα.
 Το Ιερό του Σελινουντίου Απόλλωνα, στη Σελινούντα.
 Το Απολλώνιο της Σικυώνας.
 Το Απολλώνιο της Τενέας στη Κορινθία.
 Το Απολλώνιο στη Χίο.
 Το Απολλώνιο στη Χρύση της Τροίας, αφιερωμένο στον Σμυνθέα Απόλλωνα, κ.ά.

Αρχαία ιερά
Καφεόδεντρο

Το καφεόδεντρο (επιστ. Καφέα, Coffea) αποτελεί γένος φυτών υπό μορφή αειθαλούς και κορμώδους θάμνου που μοιάζει πολύ με την κερασιά. Από τους κόκκους του προέρχεται ο καφές. Ανήκει στην οικογένεια των Ερυθροδανοειδών και έχει 66 αναγνωρισμένες ποικιλίες. Τα καφεόδενδρα ζουν περίπου 25 - 30 χρόνια και ευδοκιμούν κυρίως σε τροπικά κλίματα. Τα άγρια φτάνουν σε ύψος τα 10 μέτρα, το ύψος όμως των καλλιεργούμενων περιορίζεται, για ευκολότερη συγκομιδή. Υπάρχουν δυο βασικά είδη καφεόδενδρου, η Καφέα η αραβική (Coffea arabica) που προέρχεται από την Αιθιοπία και δίνει τους καρπούς με την καλύτερη γεύση και άρωμα, και η Coffea canephora (robusta - Καφέα η εύρωστη), οι καρποί της οποίας περιέχουν περισσότερη καφεΐνη, και προέρχεται απ' την Ουγκάντα.

Οι κάλυκες του καφέ (καρπού) αναπτύσσονται κατά μήκος των κλαδιών και χρειάζονται σχεδόν ένα χρόνο μέχρι να ωριμάσουν, παίρνοντας ένα κοκκινωπό χρώμα. Ο κόκκος του καφέ είναι ο πυρήνας (κουκούτσι) του καρπού του δέντρου· βρίσκεται στο κέντρο του, κάτω από τη σάρκα και το φλοιό του καρπού, που απομακρύνονται κατά την προεπεξεργασία του καφέ. Ο κόκκος χωρίζεται συνήθως σε δύο μέρη ή μπορεί να είναι ακόμη και μονός, γνωστός και ως μαργαριταρένιος (Pearl Coffee).

Ερυθροδανοειδή
Χλωρίδα της Αφρικής
Αφέψημα
Διεγερτικά φυτά
Θάμνοι
Φυτικά και μυκητιακά διεγερτικά
Ολιβιέ Σορλέν

Ο Ολιβιέ Σορλέν είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 9 Απριλίου 1979 στην πόλη Σαιντ-Ετιέν. Ο Σορλέν αγωνιζόταν ως μέσος στην ομάδα του ΠΑΟΚ.Απο το καλοκαίρι του 2010 ανήκει στην Γαλλική Εβιάν.

Καριέρα 
Ο Σορλέν αγωνίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στην Γαλλία έχοντας αγωνιστεί με τις ομάδες Βαλένς, Μονπελιέ, ΑΣ Μονακό και Ρεν. Τον Ιανουάριο του 2008 ήρθε ως δανεικός στον ΠΑΟΚ από την Ρεν όπου εντυπωσίασε με την απόδοση του. Το Ιούνιο  του 2009 υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα της Θεσσαλονίκης που τον απέκτησε με μεταγραφή από την Ρεν. Στις 29 Αυγούστου 2010, ο Σορλεν ζητησε να συναντηθει με τον προεδρο του ΠΑΟΚ. Στην συνάντηση που είχαν του ανακοινωσε οτι αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά οικογενειακά προβληματα τα οποία τον αναγκάζουν να επιστρέψει στην Γαλλία και ζήτησε να λυθεί το συμβόλαιο του. Συνέχισε την καρίερα του στην ποδοσφαιρικη ομάδα του Εβιάν, η οποία αγωνίζεταν στην Β' Γαλλίας στο τέλος της σεζόν 2010-11 πανηγύρισε την άνοδο με την ομάδα στην μεγάλη κατηγορία στο Γαλλικό πρωτάθλημα.

Πηγές-Συνδέσεις 
Τα στατιστικά του Ολιβιέ Σορλέν στο Γαλλικό πρωτάθλημα
Τα στατιστικά του Σορλέν στο Ελληνικό πρωτάθλημα

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί
Ποδοσφαιριστές Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές ΑΣΟΑ Βαλάνς
Ιωάννα της Γαλλίας (1391-1433)

Η Ιωάννα της Γαλλίας (1391 – 1433) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της Ισαβέλλας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Στεφάνου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας. Η Ιωάννα ήτα αδελφή του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Αικατερίνης, συζύγου πρώτα του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας και μετά του Όουεν Τυδώρ.

Βιογραφικά στοιχεία 
Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ των Ντρε-Μονφόρ, δούκα της Βρετάνης. Οι κόμητες του Παντιέβρ δεν είχαν ακόμη δεχτεί το γεγονός ότι έχασαν την Βρετάνη το 1365, κατά την διάρκεια του Βρετονικού πολέμου διαδοχής, που έληξε με τη συνθήκη του Γκεράντ. Το 1420 προσκάλεσαν σε ένα συμπόσιο τον σύζυγό της Ιωάννη Ε΄, όπου τον απήγαγαν και τον έκλεισαν φυλακή, διαδίδοντας φήμες ότι πέθανε. Η Ιωάννα πολιόρκησε όλα τα κάστρα του Παντιέβρ, εξαναγκάζοντας τελικά τη χήρα κόμισσα του Παντιέβρ, Μαργαρίτα, να ελευθερώσει τον δούκα.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης, με τον οποίο έκανε 7 παιδιά μεταξύ των οποίων:
 Ισαβέλλα (1411 – 1442), παντρεύτηκε τον Γκυ ΙΔ΄ κόμη του Λαβάλ.
 Φραγκίσκος Α΄ 1414-π.1450, δούκας της Βρετάνης.
 Πέτρος Β΄ 1418-π.1457, δούκας της Βρετάνης.
 Ζιλ 1420-1450, κύριος του Σαντοσέ.
 Άννα 1409-π.1415, Μαργαρίτα 1412-π.1421, Αικατερίνη 1416-π.1421, απεβίωσαν μικρά.

Παραπομπές 

Οίκος των Βαλουά
Δούκισσες της Βρετάνης
Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Κόπερ

Το Κόπερ (σλοβενικά: Koper, ιταλικά: Capodistria, κροατικά: Kopar) είναι πόλη επί της Αδριατικής και το μοναδικό λιμάνι της Σλοβενίας. Μέχρι το 1954 κατοικούσαν στην πόλη ως επί το πλείστον Ιταλοί. Εκτός από το λιμάνι σημαντικό είναι και το πανεπιστήμιο που διαθέτει η πόλη. Απέχει 10 χιλιόμετρα από το λιμάνι της Τεργέστης. Σήμερα το πολεοδομικό συγκρότημα έχει πληθυσμό 53.292 κατοίκους και αποτελεί την 4η μεγαλύτερη πόλη της χώρας, εκ των οποίων οι 1.200 περίπου αποτελούν την Ιταλική μειονότητα της πόλης. 

Ο Ιωάννης Καποδίστριας καταγόταν από την πόλη. Το όνομα της οικογένειας ήταν Βιτόρι (Vitori) ή Βιττόρι (Vittori).

Αδελφοποιημένες πόλεις 

  Κέρκυρα, Ελλάδα
  Φερράρα, Ιταλία
  Σαμάρα, Ρωσία
  Μούτζια, Ιταλία
  Σαν Ντορλίγκο ντέλλα Βάλλε, Ιταλία
  Μπούζετ, Κροατία
  Ζίλινα, Σλοβακία
  Τζιουτζιάνγκ, Κίνα
  Σαιντ Τζον, Νιου Μπράνσγουικ, Καναδάς

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Λιμάνι του Κόπερ

Πόλεις της Σλοβενίας
Ερτουγρούλ Οσμάν

Ο Οσμάν Ερτουγρούλ (Ertuğrul Osman Osmanoğlu, 18 Αυγούστου 1912 – 23 Σεπτεμβρίου 2009) ήταν πρώην πρίγκιπας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εγγονός του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Ο πλήρης τίτλος του ήταν Devletli Necabetli Ertuğrul Osman Efendi Hazretleri και ο 43ος στην αυτοκρατορική διαδοχή στη δυναστεία των Οσμάν, η οποία κυβέρνησε από το 1281 ως το 1922. Έπειτα από την κατάργηση της μοναρχίας το 1923, η Τουρκία έγινε δημοκρατία. Ο τελευταίος εναπομείνας διεκδικητής του θρόνου, θεωρούνταν στην Τουρκία ως ο "τελευταίος Οθωμανός".

Ζωή
Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Γιλντίζ (Yıldız Sarayı) στην Κωνσταντινούπολη ή στο Νισάντασι του Πέρα (σημερινό Μπέιογλου). Ήταν ο νεότερος γιος του πρίγκιπα (σεχζαντέ) Μεχμέτ Μπουρχανεντίν Εφέντι(Şehzade Mehmed Burhaneddin Efendi, 1885 - 15 Ιουνίου 1949), βασιλέα της Αλβανίας το 1914.

Το 1924 έμαθε, ενώ ο ίδιος σπούδαζε στη Βιέννη, ότι όλα τα μέλη της οικογένειας του σουλτάνου επρόκειτο να σταλούν στην εξορία. Δεν επέστρεψε στην Τουρκία παρά μόνο τη δεκαετία του 1990, οπότε και του δόθηκε η τουρκική υπηκοότητα. Από το 1933 έζησε στη Νέα Υόρκη. Έγινε ο 45ος αρχηγός της Αυτοκρατορικής Δυναστείας των Οσμάν το 1994.

Έζησε στη Νέα Υόρκη σε ένα λιτό διαμέρισμα με δύο υπνοδωμάτια. 

Μιλούσε τουρκικά, αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά με ευφράδεια, ενώ καταλάβαινε και ισπανικά, όπως επίσης και ιταλικά.

Ο Ερτουγρούλ Οσμάν Ε΄ απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 97 ετών στις 23 Σεπτεμβρίου του 2009. Σύμφωνα με το υπουργείο πολιτισμού της Τουρκίας ο θάνατός του επήλθε από νεφρική ανεπάρκεια. Ο Οσμάν νοσηλευόταν επί μία εβδομάδα σε νοσοκομείο λίγο πριν το θάνατό του.

Γάμοι
Παντρεύτηκε δύο φορές, πρώτα στη Νέα Υόρκη, στις 20 Ιανουαρίου του 1947 με την Γκούλντα ("Gulda Twerskoy Hanım Efendi" , 20 Μαρτίου 1915 - 16 Σεπτεμβρίου 1985), χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Η δεύτερη σύζυγός του, την οποία παντρεύτηκε στη Νέα Υόρκη στις 27 Σεπτεμβρίου 1991, ήταν η Ζεϊνέπ (Zeynep Tarzi Hanım Efendi, γενν. στις 16 Δεκεμβρίου 1940), ανεψιά του πρώην βασιλιά του Αφγανιστάν, Αμανουλάχ Χαν. Ο τελευταίος γάμος διήρκεσε ως το θάνατό του, το 2009.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 άρθρο στους New York Times
 Γενεαλογικό δένδρο 
 άρθρο για τον Οσμάν στην τουρκική εφημερίδα Zaman Gazetesi

Οθωμανοί