joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τσάλκα

Η Τσάλκα (Γεωρ. წალკა) είναι πόλη η οποία βρίσκεται στην Νότια Γεωργία. Η σύγχρονη πόλη ιδρύθηκε από τους Έλληνες που μετανάστευσαν στην περιοχή από την Ανατολική Τουρκία και συγκεκριμένα από το χωριό Παρμακσίζ του νομού Ερζουρούμ (Δημοτικό διαμέρισμα Χινίς - Hinis, Parmaksiz) στις αρχές του 19ου αιώνα. Στο παρελθόν ήταν αμιγώς ελληνική πόλη. Είναι πρωτεύουσα της διοικητικής περιφέρειας Τσάλκα που περιλαμβάνει περίπου 48 χωριά εκ των οποίων τα 27 είναι Ελληνικά, ενώ στα υπόλοιπα διαμένουν Αρμένιοι, Αζέροι και Γεωργιανοί.

Γεωγραφία 

Η περιοχή βρίσκεται στο οροπέδιο Τριαλέτι, 1.450 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα και το καλοκαίρι ο τόπος παραμένει δροσερός ενώ το χειμώνα το κλίμα είναι ψυχρό. Μέσα από την πόλη περνά σιδηροδρομική γραμμή Τιφλίδα-Αχαλκελέκι. Η πόλη διαθέτει έναν υδροηλεκτρικό σταθμό (Υ.Η.Σ.) που βρίσκεται στη λίμνη της Τσάλκας. Η λίμνη είναι τεχνητή και δημιουργήθηκε με σκοπό την ηλεκτροδότηση της περιοχής. Η λίμνη δημιουργήθηκε πάνω σε ένα χωριό που ονομαζόταν Σαναμέρ που προέρχεται από λέξεις "σαν" και "ημέρα" οι κάτοικοι του οποίου αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν. Η περιοχή είναι περικυκλωμένη από βουνά, πλούσια δάση με μεγάλη πυκνότητα δέντρων. Ο χειμώνας στην Τσάλκα είναι ψυχρός με πολλές χιονοπτώσεις και θύελλες, ενώ ο καιρός το καλοκαίρι είναι ζεστός την ήμερα και δροσερός τη νύχτα.

Ιστορία 

Ιστορικά, η περιοχή ονομαζόταν Τριαλέτι και αργότερα, το 1830, αναφερόταν ως Παρμακσίζ που στα Τουρκικά σημαίνει χωρίς δάκτυλα, μέχρι το 1930 όταν μετονομάστηκε σε Τσάλκα. Στη περιοχή αυτή περίπου 200 χρόνια έως και σήμερα εξακολουθούν να ζουν Έλληνες - Πόντιοι οι οποίοι προέρχονται από χωριά του Ερζερούμ, του Καρς, του Μπαϊμπούρτ, της Τραπεζούντας, της Αργυρούπολης και του Αρνταχάν. Στο παρελθόν αποτελούσαν την πλειοψηφία της πόλης και των γύρω χωριών, αλλά τώρα ο πληθυσμός τους μειώθηκε σημαντικά λόγω της μετανάστευσης κυρίως στην Ελλάδα, τη Ρωσία και την Κύπρο.

Πληθυσμός των Ελλήνων της Τσάλκας

Η περιοχή της Τσάλκας το 1979 αριθμούσε 30.811 Έλληνες (Ουρούμ), το 1989 περίπου 50.000, το 2005  ο αριθμός αυτός έφτασε στους 1.500, ενώ η τελευταία απογραφή που πραγματοποιήθηκε το έτος 2014 έδειξε περαιτέρω μείωση σε 1.292 χιλιάδες.

Ελληνικά χωριά 

Τα Ελληνικά χωριά της Τσάλκας είναι: Αβρανλό, Αχαλίκ, Γεντί-Κιλσέ, Γκούνια-καλά, Ημέρα, Καρακόμ, Κιαριάκ, Γκουμπάτι, Λιβάδ, Μπεντιάνι, Μπεστασένι, Μπασκόφ, Νέον Χαραμπά, Ολιάνκ, Σάντα, Σιπιάκ,Τιακ-Κιλισά Τσιντσκαρό, Τριαλέτι, Τσατάχι, Τσαπάεβκα, Ταρσόν, Τζινίς, Χαραμπά, Χαντίκ, Χαντό, Τεκ-Κιλσέ και το Χραμ(γκές) - ΥΗΣ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Caucasian Urums and Urum language
Ταξίδι με drone στην Τσάλκα 
 Γενική απογραφή πληθυσμού της Γεωργίας 2014 (αγγλικά) 
 "Γεννηθείς εις Καύκασον Ρωσίας" 
Trialeti

Δείτε επίσης 
 Ουρούμ
 Πόντιοι

Πόλεις της Γεωργίας
Αρμενικές κοινότητες της διασποράς
Ποντιακός Ελληνισμός
Βενέδικτος του Αλάτρι

Ο Βενέδικτος του Αλάτρι (ιταλικά : Benedetto d'Alatri), γνωστός στη ελληνική βιβλιογραφία και σαν Μπενέτος ή Μπενεδέτος, ήταν Λατίνος Αρχιεπίσκοπος της Πάτρας και βαρώνος της Εκκλησιαστικής βαρωνίας της Πάτρας την περίοδο 1273-1295 μ.Χ. καταγόμενος από το Αλάτρι της Ιταλίας.

Ο Βενέδικτος ήταν αρχικά ψάλτης στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής της Πάτρας όταν μετά τον θάνατο του αρχιεπίσκοπου Γωφρίδου εκλέχτηκε από τους λατίνους κληρικούς της πόλης αρχιεπίσκοπος. Μετά τον θάνατο του πρίγκιπα Γουλιέλμου και λόγω ότι δεν είχε αρσενικό απόγονο διορίσθηκε επιτροπή να εκτελέσουν τη διαθήκη του. Την επιτροπή αποτελούσαν ο Βενέδικτος και ο επίσκοπος Μεθώνης, οι οποίοι μοίρασαν τη περιουσία του όπως όριζε η διαθήκη του.

Το 1278 στη συνέλευση που έγινε στη Γλαρέντζα για την υποδοχή του βάϊλου Γαλερανού μίλησε εκ μέρους όλων των υπολοίπων βαρώνων. Το ελληνικό Χρονικό του Μορέως αναφέρει ότι "τον εκλέξανε οι υπόλοιποι φλαμπουραίοι, καβαλαραίοι κι αρχιερείς". Στη ομιλία του είπε ότι όφειλε ο ίδιος ο νέος πρίγκιπας, ο Κάρολος του Ανζού, να εμφανιστεί στη συνέλευση να του ορκιστούν πίστη κι όχι να στείλει εκπρόσωπο δείχνοντας ότι δεν τον αποδέχεται. Τέλος αφού επικράτησε η άποψη των περισσοτέρων παρευρισκόμενων αποδέχτηκε τον Βάϊλο κι έγινε η ορκωμοσία.

Πηγές 
 Στέφανος Θωμόπουλος, Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821, Εκ της βασιλικής τυπογραφίας Νικολάου Γ. Ιγγλέση, Εν Αθήναις 1888
 Chroniques greco-romanes : inedites ou peu connues avec notes et tables genealogiques / par Charles Hopf. -- Berlin : Weidmann, 1873. -- xlviii, 538 p. : fold. geneal. tables
Το Χρονικόν του Μωρέως

Παραπομπές 

Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας
Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας
Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Τσουμπάκα

Ο Τσουμπάκα, επίσης γνωστός και ως Τσούι, είναι φανταστικός χαρακτήρας της σειράς ταινιών Ο Πόλεμος των Άστρων, τον οποίο υποδύθηκε ο ηθοποιός Πίτερ Μέιχιου. Ο Γιόνας Σουόταμο ανέλαβε την απεικόνιση του ρόλου μετά την ταινία Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει, όπου τον είχε υποδυθεί μαζί με τον Μέιχιου. Ο Τσουμπάκα είναι ο πιστότερος φίλος και συνεργάτης του Χαν Σόλο, και συγκυβερνήτης στο διαστημόπλοιο του τελευταίου, το Μιλένιουμ Φάλκον. Ο Τσουμπάκα είναι ένας από τους λίγους φανταστικούς χαρακτήρες στους οποίους έχει απονεμηθεί Lifetime Achievement Award στα Βραβεία MTV.

Χαρακτήρας 
Ο Τσουμπάκα είναι ένα Γούκι ηλικίας 200 ετών. Γίνεται σύντροφος του Χαν Σόλο όταν ο Χαν, ο οποίος ήταν αξιωματικός της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας, εκδιώχθηκε από τον Αυτοκρατορικό Στρατό και έγινε λαθρέμπορος. Ο Τσουμπάκα ακολούθησε την τέχνη του λαθρεμπορίου και έγινε συγκυβερνήτης του Μιλένιουμ Φάλκον για το υπόλοιπο της ζωής του Χαν. Με ύψος 2,28 μέτρα, ο Τσουμπάκα είναι τρομερός στην όψη. Το όπλο του είναι ένα τόξο-λέιζερ των Γούκι. Ο Τσουμπάκα ονομάστηκε ως ένας από "καλύτερους συντρόφους" στην κινηματογραφική ιστορία από το Entertainment Weekly.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Star Wars (χαρακτήρες)
I Rave You (Give It to Me)

Το I Rave You είναι μουσικό κομμάτι του Βέλγου DJ και συνθέτη Basto το οποίο κυκλοφόρησε στις 28 Μαΐου 2012. Το όνομα της φωνητικής του έκδοσης είναι I Rave You (Give It to Me). Το single κυκλοφόρησε από την γαλλική εταιρεία παραγωγής ηλεκτρονικής μουσικής Happy Music στην Γαλλία και από την ARS στο Βέλγιο. Το single αυτό το οποίο διαδέχτηκε το Cloudbreaker που είχε κυκλοφορήσει το ίδιο έτος, διανεμήθηκε από την την δισκογραφική εταιρεία Universal. Το κομμάτι γράφτηκε και συντέθηκε από τον Basto. Το single βρέθηκε εντός 2 hit-parades διαφορετικών χωρών στην Γαλλία και το Βέλγιο (Βαλλωνία).

Το μουσικό βίντεο του κομματιού κυκλοφόρησε στις 23 Αυγούστου 2012 στον λογαριασμό της εταιρείας παραγωγής HappyMusic, με το βίντεο να δείχνει τον Basto ενώ παίζει ζωντανά μουσική στο μουσικό φεστιβάλ Summer Festival.

Κατάλογος Κομματιών 
Promo - Digital Spinnin' 	
 I Rave You (Radio Edit) - 3:29	
 I Rave You (Original Mix)	 - 5:25

Παραπομπές 

Basto
Τραγούδια του 2012
Singles του 2012
Μουζίλο Ευρυτανίας

Το Μουζίλο (ή Μουζήλο) είναι χωριό της κεντρικής Ευρυτανίας. Συνορεύει με τα χωριά Κλαύσι, Άγιος Ανδρέας και Ανιάδα, ενώ υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Καρπενησίου. Απέχει 11 περίπου χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, το Καρπενήσι. Είναι κτισμένο στα 860 μέτρα και η έκτασή του είναι 8,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα, αν και άλλες πηγές αναφέρουν ότι η έκταση του χωριού είναι 11 τετραγωνικά χλμ. Αρχικά, κατά τη σύσταση των πρώτων δήμων της Ευρυτανίας, υπήχθη το 1836 στον τότε Δήμο Οιχαλίας (Καρπενησίου)-το 1912 αναγνωρίσθηκε ως κοινότητα-, με 129 κατοίκους, και αργότερα,στον Δήμο Ποταμιάς, όπου και έμεινε μέχρι το 2011, όταν και υπήχθη στον Δήμο Καρπενησίου, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται η παλαιά εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, χτισμένη το 1650, με ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1864, αλλά και εικόνες του 18ου αιώνα. Κοντά στο χωριό, προς το ποτάμι, υπάρχει το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, το οποίο χτίστηκε το 1700.

Πληθυσμιακή εξέλιξη

Παραπομπές
 https://web.archive.org/web/20081207090447/http://www.evrytan.gr/ENCYKLOPAIDIA0/dioikitika2/Oikismoi_Potamias_1.htm

Πηγές
Δημήτριος Ε. Μπούκας, Η Ιστορία και η Λαογραφία του Μουζήλου Ευρυτανίας Μακεδονικές Εκδόσεις 1998

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Καρπενησίου
Δήμος Ποταμιάς Ευρυτανίας
Γ.Σ. Τιτάνες Παλαμά

Ο Γυμναστικός Σύλλογος Παλαμά «Οι Τιτάνες» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο, που δραστηριοποιείται με έδρα την περιοχή του Παλαμά, στην Καρδίτσα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1979 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Έδρα της ομάδας είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Παλαμά «Αεθλίου Μέλαθρον», χωρητικότητας 350 θεατών. Διατηρεί τμήματα ανδρικής και γυναικείας καλαθοσφαίρισης, καθώς και τμήματα υποδομής για νεαρές πετοσφαιρίστριες.

Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών 

Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1980 και ανήκει στο δυναμικό των ομάδων της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Θεσσαλίας. Κατά τη έτη 1996, 1999 και 2012 κατέκτησε τη μεγαλύτερη διάκριση σε τοπικό επίπεδο, το Πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας Ανδρών. Και τα τρία τρόπαια συνοδεύτηκαν από άνοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Το υψηλότερο επίπεδο στο οποίο έχει ποτέ φτάσει ο σύλλογος είναι η Β' Εθνική, ενώ δεν έχει ακόμη συμμετάσχει στο Κύπελλο Ελλάδος.

Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών 

Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2016-17, ο Γ.Σ. Τιτάνες Παλαμά διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών που διοργανώνει η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Θεσσαλίας. Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Παλαμά «Αεθλίου Μέλαθρον», χωρητικότητας 350 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Βάιος Μπακαβέλος και Γενικός Αρχηγός ο Κώστας Νούλας. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Λευτέρης Χαντζιάρας.

Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

 
Αθλητικοί σύλλογοι Καρδίτσας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1979
Τιτανες Παλαμα Γυναικων
Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης
Τιτανες Παλαμα Γυναικων
Τιτανες Παλαμα Γυναικων
Ταλάς (ποταμός)

Ο Ταλάς είναι ποταμός που ξεκινά από την ομώνυμη επαρχία της Κιργιζίας και ρέει δυτικά μέσα στο Καζακστάν. Σχηματίζεται από τη συμβολή των ποταμών Καρακόλ και Ουτς-Κοσόϋ. Ρέει διαμέσου της πόλης Ταράζ της επαρχίας Ζαμπύλ του Καζακστάν και στερεύει πριν φτάσει στη λίμνη Αϊντίν. 

Οι ποταμοί Ιλί, Τσου και Ταλάς είναι τρεις ποταμοί της στέπας, που αρχικώς ρέουν σε δυτική κατεύθυνση και μετά στρέφονται βορειοδυτικά. Ο ποταμός Ιλί πηγάζει από την περιοχή Ξινγιάνγκ, ρέει δυτικά έως ένα σημείο βόρεια της λίμνης Ισσύκ-Κουλ και κατόπιν στρέφεται βορειοδυτικά και εκβάλλει στη λίμνη Μπαλκάς. Ο ποταμός Τσου πηγάζει σε σημείο δυτικά της λίμνης Ισσύκ Κουλ, ρέει στη στέπα και στερεύει πριν φτάσει στον ποταμό Συρ Ντάρια. Ο ποταμός Ταλάς πηγάζει δυτικά και νότια του ποταμού Τσου, ρέει σε δυτική κατεύθυνση και βορειοδυτική, και στερεύει πριν φτάσει στον ποταμό Τσου.

Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της μάχης του ποταμού Ταλάς το 751 μ.Χ., οι ενωμένες αραβικές και τουρκικές δυνάμεις του Χαλιφάτου των Αββασιδών νίκησαν τους εισβολείς Κινέζους της δυναστείας Τανγκ, σταματώντας έτσι την προέλασή τους στα δυτικά.

Ταλας
Ταλας
Διεθνείς ποταμοί της Ασίας
Τρέβορ Μπόλντερ

Ο Τρέβορ Μπόλντερ (αγγλ. Trevor Bolder, 9 Ιουνίου 1950 – 21 Μαΐου 2013) ήταν Άγγλος μπασίστας, συνθέτης και παραγωγός, γνωστός για τη συνεργασία του με τον Ντέιβιντ Μπόουι και τους Uriah Heep.

Βιογραφία
Ο Τρέβορ Μπόλντερ γεννήθηκε το καλοκαίρι του 1950, στο Κίνγκστον απόν Χαλ της Αγγλίας.

Στη μουσική σκηνή εμφανίστηκε παίζοντας για τους Rats του κιθαρίστα Μικ Ρόνσον και το 1971, αντικατέστησε τον Τόνι Βισκόντι στο προσωπικό σχήμα του Ντέιβιντ Μπόουι. Η πρώτη ηχογράφηση του με τον Μπόουι ήταν για το άλμπουμ "Hunky Dory" τον Δεκέμβριο του 1971, το οποίο ανέβηκε στο # 3 των βρετανικών τσαρτ. Η επόμενη ηχογράφηση του Μπόλντερ με τους Spiders from Mars του Μπόουι ήταν για έναν από τους δημοφιλέστερους δίσκους του, το πλατινένιο "The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars". Το 1973, κυκλοφόρησε τα τελευταία του άλμπουμ με τον Μπόουι, "Aladdin Sane" και "Pin Ups", τα οποία ανέβηκαν στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ.

Ο Μπόλντερ αποχώρησε το 1974 και έπαιξε στα άλμπουμ του Μικ Ρόνσον "Slaughter on 10th Avenue" (1974) και "Play Don't Worry" (1975). Το 1976, ηχογράφησε με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος του Μπόουι, πλην του ίδιου του Μπόουι, το δίσκο "Spiders from Mars" και μετά εντάχθηκε στο χαρντ ροκ συγκρότημα των Uriah Heep αντικαθιστώντας τον Τζον Γουέτον. Μαζί τους ηχογράφησε τα άλμπουμ "Firefly" (1977), "Innocent Victim" (1977), "Fallen Angel" και "Conquest" (1980) για να αποχωρήσει το 1981 και να αντικατασταθεί από τον Μπομπ Ντέισλι.

Το 1980 συμμετείχε στον προσωπικό δίσκο του κιμπορντίστα των Uriah Heep, Κεν Χένσλεϊ, με τίτλο "Free Spirit", ενώ το 1982, πραγματοποίησε τη μοναδική του ηχογράφηση με το συγκρότημα των Wishbone Ash, στο δίσκο "Twin Barrels Burning". Την επόμενη χρονιά επανήλθε στους Uriah Heep, για την περιοδεία του δίσκου "Head First", ενώ το 1985 κυκλοφόρησαν το "Equator". Ακολούθησε το "Raging Silence" το 1989 και το "Different World" του 1991, του οποίου ανέλαβε και την παραγωγή. Το 1994 συμμετείχε στο "From Time to Time" του Κεν Χένσλεϊ, ενώ με τους Uriah Heep κυκλοφόρησαν το 1995 το "Sea of Light", το 1998 το "Sonic Origami", το 2008 το "Wake the Sleeper", το 2009 το "Celebration" και το 2011 το "Into the Wild".

Ο Μπόλντερ πέθανε στις 21 Μαΐου 2013 στο νοσοκομείο Castle Hill του Κότινγχαμ λόγω καρκίνου στο πάγκρεας.

Δισκογραφία

Πηγές

 Trevor Bolder - Uriah Heep
 Music | Barnes & Noble - Trevor Bolder
 Interview with TREVOR BOLDER (URIAH HEEP) | DMME.net 

Ροκ μουσικοί
Άγγλοι μουσικοί
Μπασίστες
Αχιλλέας Λυμπουρίδης

Ο Αχιλλέας Λυμπουρίδης ήταν κύπριος μουσικοσυνθέτης.

Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1917. Μετά το Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας, σπούδασε μουσική και βιολί στο Ελληνικό Ωδείο Κύπρου. Ως μουσικοσυνθέτης επικεντρώθηκε κυρίως στο έντεχνο λαϊκό τραγούδι και επηρέασε αρκετά τα μουσικά δρώμενα της εποχής του. Τα τραγούδια του «τα Μαύρα Μάδκια», «το Αερούδι», «η Αππωμένη», «η Δροσούλα», «η Γιαλλουρού», άντεξαν στο χρόνο επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη διαχρονικότητα.

Το 1964 συνεργάστηκε με τη Λυρική Σκηνή και την Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών και έδωσε συναυλίες με τραγούδια και χοροδράματά του στην Αθήνα και στον Πειραιά. Το 1969, στα πλαίσια της Β΄ Ολυμπιάδας Διεθνούς Τραγουδιού, εκτελέστηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο έργα του που αφορούσαν την Κύπρο. Εκεί ακούστηκε για πρώτη φορά το τραγούδι του «Μαύρα Μάδκια», που σημείωσε πανελλήνια επιτυχία.

Ο Λυμπουρίδης αγαπούσε πολύ και το θέατρο και ασχολήθηκε και με αυτό. Το 1942 ίδρυσε, μαζί με τον Φοίβο Μουσουλίδη, το πρώτο μόνιμο επαγγελματικό θέατρο στην Κύπρο, το «Λυρικό Θέατρο». Παράλληλα, έγραψε και θεατρικά έργα, ηθογραφικές κωμωδίες όπως «Ο Ττοουλής ο Ξενοχωρίτης», ενώ μετέφρασε ξένες θεατρικές επιτυχίες.

Το 1952 ίδρυσε το μηνιαίο περιοδικό έρευνας και τέχνης «Ο Φακός», ενώ παρουσίασε και συγγραφικό έργο. Έργα του η «Ιστορία της Κυπριακής Δημοσιογραφίας» (1878-1960), «Κυπριακές Θεατρικές Σελίδες» (1971), «Η Θέμις επί Αγγλοκρατίας στην Κύπρο» (1980), «Η Αγγλοκρατία στην Κύπρο» σε δύο τόμους (1985 και 1987), «Ο Τεχνολογικός Πολιτισμός στη Ζωή των Κυπρίων» (1988), και «Εξέχουσες Μορφές της Κυπριακής Ιστορίας» (1989).

Για την πολύπλευρη πολιτιστική προσφορά του, ο Αχιλλέας Λυμπουρίδης έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων. Βραβεύτηκε, μεταξύ άλλων, από το Δήμο Λευκωσίας, από το Πανεπιστήμιο Κύπρου και από πολλούς άλλους οργανισμούς και φορείς. Το 1997 η Κυπριακή Δημοκρατία τον τίμησε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, την ανώτατη διάκριση για το έργο και την προσφορά του στον πολιτισμό της Κύπρου. Υπηρέτησε άξια την «κυπριακή ντοπιολαλιά», αφού «πάντρεψε» κυρίως στίχους της κυπριακής διαλέκτου με την κατάλληλη μουσική σύνθεση. Το παραδοσιακό ηχόχρωμα που έδινε ο Λυμπουρίδης στις συνθέσεις του του έδωσε τον τίτλο του «πρωτοπόρου της κυπριακής έντεχνης λαϊκής μουσικής».

Πέθανε στις 20 Αυγούστου 2008 σε ηλικία 91 ετών.

Πηγές
 Πορτραίτο Αχιλλέα Λυμπουρίδη
 Ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας για το θάνατο του Κύπριου συνθέτη Αχιλλέα Λυμπουρίδη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 «Τα μαύρα μάδκια», τραγούδι σε μουσική Αχιλλέα Λυμπουρίδη
 «Το στομόσιειλον», τραγούδι σε μουσική Αχιλλέα Λυμπουρίδη
 «Το αερούδιν», τραγούδι σε μουσική Αχιλλέα Λυμπουρίδη

Κύπριοι συνθέτες
Κύπριοι στιχουργοί
Κύπριοι θεατρικοί συγγραφείς
Κύπριοι ιστορικοί
Μάρκος Νάτσινας

Ο Μάρκος Νάτσινας (Σιάτιστα, 1925 - Οξφόρδη, 23 Απριλίου 2001) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, βουλευτής και υπουργός επί ΠΑΣΟΚ.

Σπουδές και καριέρα 
Από οικογένεια δικηγόρων, ο πατέρας του, Ιωάννης, ήταν ο πρώτος πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Κοζάνης το 1918. Ο Μάρκος σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Το 1977 ορκίστηκε βουλευτής Κοζάνης μετά την έκπτωση του Δαβιδόπουλου. Κέρδισε για πρώτη φορά τις εκλογές του 1981 και επανεξελέγη το 1985. Υπηρέτησε ως βουλευτής ως τον Ιούνιο του 1989.

Ο Νάτσινας ήταν αντιπρόεδρος της Βουλής από το 1981 ως το 1985. Από τις 25 Απριλίου ως τις 31 Οκτωβρίου 1986 ο Νάτσινας υπηρέτησε στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου ως υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας.

Θάνατος 
Πέθανε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2001 και κηδεύτηκε από το Α΄ Νεκροταφείο στις 28 Απριλίου 2001. Ήταν παντρεμένος με τη δικηγόρο Ειρήνη Νάτσινα και απέκτησαν 2 παιδιά.

Παραπομπές 

Βουλευτές Κοζάνης
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 1998-1999

Α1 Γυναικών 1998-1999

Το πρωτάθλημα μπάσκετ γυναικών της περιόδου 1998-99 ήταν το δεύτερο στην ιστορία της Α1 Εθνικής. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Σπόρτιγκ, ενώ οι Εσπερίδες και ο Ολυμπιακός Βόλου υποβιβάστηκαν στην Α2.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαθμολογία Αρχείο ιστότοπου sport.gr
Αποτελέσματα Αρχείο ιστότοπου sport.gr

Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών
Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 1998 1999
Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 1998 1999
Βαρθολομαίος ντε Παπαζούρι

Ο Βαρθολομαίος ντε Παπαζούρι (ιταλικά : Bartolomeo di Giovanni dei Pappazuri da Roma) , το όνομα του αναφέρεται αρχικά σαν de Rommano, έπειτα de Papazuris και τέλος de Pappazuri. Ήταν Ιταλός, Ρωμαιοκαθολικός, επίσκοπος Τιάνο , επίσκοπος Κιέτι, Αρχιεπίσκοπος Πάτρας και Βαρώνος της Πάτρας. 

Γεννήθηκε στη Ρώμη πατέρας του ήταν ο Ιωάννης και είχε δύο αδελφούς τον Ιάκωβο και τον Άγγελο . Σπούδασε φιλοσοφία σε μοναστήρι στη Σιένα, έπειτα σε μονή της Τουλούζης έγινε Δομινικανός μοναχός. Έγινε επίσκοπος Τιάνο την περίοδο 1348-1353, μετατέθηκε στην επισκοπή Κιέτι το 1353 έως το 1363, κι έπειτα Αρχιεπίσκοπος Πάτρας την περίοδο 1363-1365 στην Πάτρα ήταν και πολιτικός διοικητής, βαρώνος. Στην Πάτρα δεν έφτασε ποτέ να ασκήσει επίσημα τα καθήκοντα του φοβούμενος τη Οθωμανική απειλή αλλά παρέμεινε φιλοξενούμενος στη Βενετία στο σπίτι του Πετράρχη. 

Πέθανε το 1365 στην Πάντοβα όπου τάφηκε εκεί στη εκκλησία των Δομινικανών.

Πηγές 
 Emilio Panella OP, Bartolomeo di Giovanni dei Pappazuri da Roma OP († 1365) e Francesco Petrarca Firenze SMN, aprile 2009 

Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας
Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας
Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Ιταλοί Επίσκοποι
Ευστάθιος Μαλαμίδας

Ο Ευστάθιος Μαλαμίδας (1890 - 22 Ιουλίου 1966) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Αποκλήθηκε από ορισμένους ως ο μπαρμπα-Στάθης, ο προστάτης των αδυνάτων. Ίδρυσε το σανατόριο και το Γενικό Νοσοκομείο της Λαμίας.

Καριέρα 
Εργάστηκε ως γιατρός στην Αθήνα από το 1916 ως το 1926 και ειδικεύτηκε στην ουρολογία. Είχε σπουδάσει παράλληλα Νομικά και άρχισε να ασχολείται με τα κοινά από τη δεκαετία του ' 20, αρχικά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. 

Για πρώτη φορά υπουργός ανέλαβε το 1945, στο υπουργείο Υγιεινής, ως το 1946. Στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίων Έργων, από το 1948 ως το 1949. Το Μάρτιο του 1950 ανέλαβε υπουργός Μεταφορών, Ταχυδρομείων, Τηλεγραφείων και Τηλεφώνων και προσωρινά Δημοσίων Έργων, Οικισμού Ανοικοδομήσεως και Εργασίας στην κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου. Από τις 4 Σεπτεμβρίου 1950 ως τις 13 Σεπτεμβρίου 1950 ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου (με χρέη υφυπουργού Ναυτικών) στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.

Πέθανε το 1966 και κηδεύτηκε στη Λαμία, με την παρουσία πολλών επισήμων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφικά στοιχεία για το Μαλαμίδα.

Παραπομπές 

Βουλευτές Φθιώτιδας
Έλληνες υπουργοί Υγιεινής
Έλληνες ουρολόγοι
Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων
Έλληνες υπουργοί Μεταφορών
Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων, Οικισμού και Ανοικοδομήσεως
Έλληνες υπουργοί Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων
Έλληνες υπουργοί Εργασίας
Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου
Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Ρεϊμόν ντε Μπον ντε Λεντιγκιέρ

{| class="infobox" style="font-size: 90%; text-align: left;"
|-
| colspan="2" align=center style="font-size:1.3em" | Ρεϊμόν ντε Μπον ντε ΛεντιγκιέρRaymond de Bonne de Lesdiguières
|-
| colspan="2" style="text-align: center;"|
|-
| colspan="2" style="text-align: center;"|Βαρώνος της ΠάτραςΡωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Πάτρας
|-
|Γέννηση|| ;  ; 
|-
|Θάνατος|| ;  ; 
|-
| colspan="2" style="text-align: center;"|Ρωμαικαθολική Αρχιεπισκοπή Πάτρας&Βαρωνία της Πάτρας|-
|προηγούμενος||Ραϊνάλδος
|-
|επόμενος||Ιωάννης Γ΄
|-
|}
Ο Ρεϊμόν ντε Μπον ντε Λεντιγκιέρ (γαλλικά : Raymond de Bonne de Lesdiguières), ήταν Γάλλος μοναχός, Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Πάτρας και βαρώνος της Πάτρας κατά τον Μεσαίωνα. Μέλος της γαλλικής οικογένειας ντε Μπόν (de Bonne) που ήταν δούκες και φεουδάρχες του Λεντιγκιέρ στη Γαλλική επαρχία του Δελφινάτου. 

Ήταν ηγούμενος την περίοδο 1319-1322 της μονής του Κλουνύ σπουδαίου πνευματικού και πολιτιστικού κέντρου της εποχής με πολιτική επιρροή. Αργότερα αναφέρεται ηγούμενος της Φραγκισκανικής μονής του Αγίου Νικολάου στο Λίντο της Βενετίας (San Nicolo del Lido). Είχε ταξιδέψει στη Ελλάδα και τη Αίγυπτο σαν πρεσβευτής για να διαπραγματευτή τα Ενετικά εμπορικά συμφέροντα και την ελεύθερη διέλευση των πλοίων της Ενετικής δημοκρατίας. Την περίοδο 1357-1360 χρημάτισε ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος Πάτρας και πολιτικός διοικητής, βαρώνος, με το όνομα Ραϊμόνδος' αντικαθιστώντας τον Ραϊνάλδο. 

 Πηγές Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι το 1821'', Στέφανος Θωμόπουλος, επιμέλεια Λάζαρης, Αχαϊκές εκδόσεις, ISBN 9607960084

Παραπομπές 

Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας
Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας
Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Γάλλοι μοναχοί
Νέο Πετρίτσι

Το Νέο Πετρίτσι είναι κωμόπολη του Δήμου Σιντικής στον Νομό Σερρών, της πρώην επαρχίας Σιντικής και έδρα του πρώην ομώνυμου δήμου.  Σήμερα, έχει πραγματικό πληθυσμό 1.932 κατοίκους (επίσημη Απογραφή 2011), και έκταση 117.140 στρέμματα. Το Νέο Πετρίτσι βρίσκεται στις νότιες παρυφές του όρους Κερκίνη (Μπέλες) και βόρεια της λίμνης Κερκίνης. Η Δημοτική Ενότητα (πρώην δήμος) Πετριτσίου έχει μόνιμο πληθυσμό 4.832 κατοίκους.

Κοινότητα

Ιστορία 
Η κωμόπολη απελευθερώθηκε από ελληνικό στρατό στις 27 Ιουνίου 1913 με την Μάχη της Βέτρινας η οποία ουσιαστικά απελευθέρωσε ολόκληρη την Ανατολική Μακεδονία. Από το 1913 και μετά εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από το χωριό Στάρτσοβο που σήμερα βρίσκεται στην Βουλγαρία και Βλάχοι από τη Ράμνα. Οι Σταρτσοβίτες διέσωσαν και μετέφεραν από το Στάρτσοβο στον νέο οικισμό τους, κειμήλια μεταξύ των οποίων και η εικόνα του Αγίου Μηνά. Η εορτή του τιμάται κάθε χρόνο με Λειτουργία και παραδοσιακό κουρμπάνι στο ναό του αγίου Μηνά Νέου Πετριτσίου που κτίσθηκε σε ανάμνηση του ομώνυμου ναού στο Στάρτσοβο της σημερινής Βουλγαρίας. Το 1923 εγκαταστάθηκαν στην Μεσαία (βόρεια του Νέου Πετριτσίου) πρόσφυγες από τον Πόντο, οι οποίοι στον Β΄ΠΠ εγκαταστάθηκαν κι αυτοί στο Νέο Πετρίτσι.

Ονομασία 	
Η ονομασία του χωριού οφείλεται στο παλαιό Πετρίτσι. Μια πόλη βόρεια της Κερκίνης, που μέχρι το 1913 ζούσε ανθηρή Ελληνική κοινότητα. Μετά το τέλος του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου και τη Συνθήκης του Βουκουρεστίου (Αύγουστος 1913), το Πετρίτσι (σήμερα Πετρίτς) πέρασε στη δικαιοδοσία της Βουλγαρίας και ο Ελληνικός πληθυσμός του εγκαταστάθηκε στο (σημερινό) Νέο Πετρίτσι και τη γύρω περιοχή.

Διατελέσαντες Δήμαρχοι

Προσωπικότητες 
 Γεννήθηκαν στο Νέο Πετρίτσι
 Νικόλαος Καπετανόπουλος, Έλληνας Μακεδονομάχος
 Χρήστος Καπετανόπουλος, Έλληνας οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα
 Κατάγονται από το Νέο Πετρίτσι
 Σωτηρία Κυρμανίδου, Ελληνίδα συγγραφέας
 Αντώνης Μάστορας, Έλληνας αθλητής του άλματος εις ύψος
 Γιώργος Τάτσιος, Έλληνας φαρμακοποιός και αρθρογράφος, πρόεδρος της παράταξης «Νίκη της Σιντικής» και υποψήφιος Δήμαρχος Σιντικής και πρώτος πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων
 Ιωάννα Τούνη, Ελληνίδα μοντέλο
 Δημήτριος Χαλκίδης, Έλληνας μέλος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, Δίκαιος των Εθνών
 Στέργιος Χατζηνούσκας, Έλληνας ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ

Φωτοθήκη

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Σερρών
Νέο Πετρίτσι
Βέρβεροι

Οι Βέρβεροι είναι οι ιθαγενείς της Βορείου Αφρικής, δυτικά της κοιλάδας του Νείλου. Είναι διαμοιρασμένοι κυρίως στην Αλγερία, Τυνησία, Μαρόκο και Λιβύη. Ιστορικώς μιλάνε τη βερβερική γλώσσα και τοπικές διαλέκτους της, οι οποίες όλες μαζί σχηματίζουν το βερβερικό κλάδο της αφροασιατικής γλωσσικής οικογένειας. Σήμερα, διάλεκτοι της καθομιλουμένης αραβικής του Μαγκρέμπ ομιλούνται από μεγάλο τμήμα των Βερβέρων, εκτός της δικής τους βερβερικής γλώσσας. Ξένες γλώσσες όπως τα γαλλικά και τα ισπανικά, απότοκες της κληρονομιάς από την ευρωπαϊκή κατοχή, ομιλούνται από κάποιους Βέρβερους στο Μαρόκο, την Τυνησία και την Αλγερία, σε συγκεκριμένα πεδία όπως της ανώτερης εκπαίδευσης και των επιχειρήσεων. Υπάρχουν πάνω από 50 εκατομμύρια Βέρβεροι σε όλο το κόσμο.

Η λέξη Βέρβερος προέρχεται από την αραβική λέξη Αλ Μπαρμπάρ, η οποία με τη σειρά της προήλθε από την ελληνική λέξη βάρβαρος.

Διάσημα πρόσωπα με βερβερικές ρίζες είναι οι Γάλλοι ποδοσφαιριστές Ζινεντίν Ζιντάν, Καρίμ Μπενζεμά κ.ά.

Μαυριτανοί
Φυλές της Αφρικής
Πληθυσμιακές ομάδες της Αλγερίας
Ιστορία του Ισλάμ

Ομάδες 

Αν και οι περισσότεροι Μαγκρέμπι είναι βερβερικής καταγωγής, μόνο μερικές διάσπαρτες βερβερικές εθνότητες κατάφεραν να διατηρήσουν τις βερβερικές γλώσσες στη σύγχρονη εποχή.
Ιδρισίδες

Οι Ιδρισίδες (αραβικά: الأدارسة, al-Idārisah) ήταν σιιτική δυναστεία του Μαρόκου, που κυβέρνησε από το 788 ως το 974 μ.Χ., σχεδόν διακόσια χρόνια. Πήρε το όνομά της από τον ιδρυτή της, Ιντρίς Α΄, δισέγγονο του Χασάν ιμπν Αλί, ιστορική μορφή του Ισλάμ. Οι Ιδρισίδες θεωρούνται παραδοσιακά ως οι ιδρυτές του κράτους του Μαρόκου.

Παραπομπές 

Βασιλείς του Μαρόκου
Ιστορία του Μαρόκου
Πρώην κράτη της Αφρικής
Πρώην μοναρχίες της Αφρικής
Ανδρόνικος Ασάν Ζαχαρίας

Ο Ανδρόνικος Ασάν Ζαχαρίας (Andronikos Asen Zaccaria, πέθανε το 1401) από την Οικογένεια Ζαχαρία ήταν από τον πατέρα του Βαρώνος της Χαλανδρίτσας (1382 - 1401) και από τη σύζυγό του Βαρόνος της Αρκαδίας (1388 - 1401) στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Καταγόταν από την Οικογένεια Ζαχαρία από την Γένοβα, που διετέλεσαν Λατίνοι ηγεμόνες της Χίου (1304 - 1329) με πολλά φέουδα στην Πελοπόννησο, και από τον Οίκο των Ασέν, που διετέλεσαν ηγεμόνες της Βουλγαρίας.

Κληρονόμος της Χαλανδρίτσας, της Βελιγοστής και της Αρκαδίας
Ήταν γιος του Κεντυρίωνα Α΄, βαρώνου της Βελιγοστής, του Δαμαλά και της Χαλανδρίτσας και αδελφός της Μαρίας Ζαχαρία, συζύγου του πρίγκιπα της Αχαΐας. Κληρονόμησε από τον πατέρα του την βαρονία της Χαλανδρίτσας, (1382) και μέσω του γάμου του κληρονόμησε την βαρονία της Αρκαδίας. Η Βαρωνία της Βελιγοστής που κατείχε ο πατέρας κατακτήθηκε με τον θάνατό του (1382) από το Δεσποτάτο του Μυστρά. Ο πατέρας του ήταν ένας από τους ισχυρότερους βαρόνους στο πριγκιπάτο της Αχαΐας, έγινε Μέγας Κοντόσταυλος, κυβέρνησε τον Δαμαλά (Τροιζήνα), τη Χαλανδρίτσα Αχαΐας και την Αλισσό Αχαΐας.

Συμμαχία με τον γαμπρό του Πέτρο των Ναβαρραίων

Ο Κεντυρίων Α΄ πέθανε γύρω στο 1282 και ο γιος του Ανδρόνικος κληρονόμησε όλα τα εδάφη και τους τίτλους του· έγινε επίσης Μέγας Κοντόσταυλος της Αχαΐας.
Παντρεύτηκε την κόρη του βαρώνου της Αρκαδίας Εράρδου Γ΄ Μαύρου και με τον θάνατο του -χωρίς γιο- πεθερού του (το 1388) προστέθηκαν στις κτήσεις του και η Αρκαδία (σημερινή Κυπαρισσία). Ο Καταλανός Πέτρος του Σαν Σουπεράνο, σύζυγος της αδελφής του Μαρίας Β΄ Ζαχαρία, έγινε πρόεδρος στην Εταιρεία των Ναβαρραίων, βάιλος στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας (1386 - 1396) και κατόπιν πρίγκιπας της Αχαΐας (1396 - 1402).
Ο Ανδρόνικος Ασάν και ο Πέτρος του Σαν Σουπεράνο ηττήθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν από τους Ρωμαίους του Μυστρά (4 Ιουνίου 1395). Ελευθερώθηκαν τον Δεκέμβριο, αφού πλήρωσαν οι Βενετοί τα τεράστια λύτρα που έφταναν τα 50.000 Υπέρπυρα.. Ο Πάπας Βονιφάτιος Θ΄ του έστειλε επιστολή, στην οποία του δήλωσε την προστασία του και τον παρότρυνε να προχωρήσει σε εκστρατεία εναντίον των Οθωμανών.

Οικογένεια
Με τη σύζυγό του από τον Οίκο Λε Μαούρ, κόρη του βαρόνου της Αρκαδίας, απέκτησε:
 Κεντυρίων Β΄ πρίγκιπας της Αχαΐας.
 Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Θωμά Παλαιολόγο δεσπότη του Μωρέως.
 Εράρδος Δ΄.
 Βενέδικτος.
 Στέφανος Ζακαρία, Λατίνος αρχιεπίσκοπος της Πάτρας.

Τον Ανδρόνικο διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Κεντυρίων Β΄, που έγινε ο τελευταίος πρίγκιπας της Αχαΐας (1404 - 1430) μέχρι την εκθρόνιση του από το Δεσποτάτο του Μυστρά (1430).

Παραπομπές

Πηγές 
 Latin Lordships in Greece, ανακτήθηκε 21 Μαρτίου 2013
 Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe (in French). Paris: De Boccard.
 Topping, Peter (1975). "The Morea, 1364–1460". In Hazard, Harry W. A History of the Crusades, Volume III: The fourteenth and fifteenth centuries. Madison, Wisconsin: University of Wisconsin Press.

|-

Ανδρονικος Ασαν
Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Βαρώνοι της Χαλανδρίτσας
Βαρωνία της Αρκαδιάς
Alfa Romeo 75

Η Alfa Romeo 75 (εσωτερικός κωδικός: Tipo 161) ήταν ένα μεσαίο σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Alfa Romeo, από τον Μάιο του 1985 έως τον Δεκέμβριο του 1992. Αντικατέστησε την Alfa Romeo Giulietta και αντικαταστάθηκε τον Ιανουάριο του 1992 από την Alfa Romeo 155. Συνολικά κατασκευάστηκαν 386.767 αντίτυπα της 75 στα 7,5 έτη παραγωγής της. Τα έτη 1986 έως 1989 η 75 διατέθηκε επίσημα και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου κυκλοφόρησε ως Alfa Romeo Milano.

Βασικά στοιχεία 

Το μοντέλο παρουσιάστηκε στις 11 Μαΐου 1985, στα πλαίσια του εορτασμού της 75-ης επετείου της Alfa Romeo, από την οποία και πήρε το όνομά του, και μπήκε τον ίδιο μήνα στη μαζική παραγωγή.

Ιστορικά, η 75 υπήρξε το τελευταίο μοντέλο που κυκλοφόρησε στην αγορά πριν την εξαγορά της Alfa Romeo από την FIAT το 1986 - αν και ενίοτε αναφέρεται λανθασμένα η Alfa Romeo 164, η οποία ήταν το τελευταίο μοντέλο που εξελίχθηκε πριν την εξαγορά, πλην όμως κυκλοφόρησε στα τέλη του 1987.

Αναφορές

Βιβλιογραφία 
 Miti da guidare-Vol. 1: Alfa Romeo 75, Marco Codazzi e Davide Franchi, Edisport. Settembre 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστορία της Alfa Romeo 75
 «The 75» by www.alfaromeo75.it
 www.alfamilano.com
 UK based but worldwide forum for 75 owners

Μοντέλα Alfa Romeo
Μεσαία αυτοκίνητα
Αυτοκίνητα ράλλυ
Βιλαίν Α΄ ντ'Ωλναί

Ο Βιλαίν ντ'Ωλναί ή ντ'Ωνουά (Villain d'Aulnay/d'Aunoy, ... - 1269) ήταν Γάλλος ιππότης από το Ωλναί-Λ'Έτρ της Καμπανίας που έγινε στρατάρχης της Λατινικής Αυτοκρατορίας και πρώτος βαρώνος της Αρκαδίας στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Στην ελληνική εκδοχή του Χρονικού του Μορέως αναφέρεται ως Βηλὲς ντὲ Ἀνόε, μορφή που πέρασε και σε άλλες εκδοχές του Χρονικού ως Anoé, Annoée ή Anoée.

Βιογραφία 
Ο Βιλαίν ήταν μάλλον γιος του Ουντάρ ντ'Ωλναί (Oudard d'Aulnay), ενός Γάλλου ευγενή της Καμπανίας ο οποίος το 1206 διαδέχτηκε τον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο ως μαρεσάλος της Καμπανίας, μετά την αναχώρηση του τελευταίου για την Δ΄ Σταυροφορία. Ο J. Longon θεωρεί πιθανό η μητέρα του Ουντάρ, Αντελίν, να ήταν αδερφή του Γοδεφρείδου. Ο Ουντάρ είχε τρεις γιους, τους Εράρδο, Γοδεφρείδο και Βιλαίν. Οι δυο πρώτοι παρέμειναν στην Καμπανία, ενώ ο Βιλαίν αναζήτησε την τύχη του στη λατινική Ανατολή.

Ο Βιλαίν εμφανίζεται στη Λατινική Αυτοκρατορία το 1229, όταν, μαζί με τον Πονς ντε Λυόν, του ανατέθηκε από τους ευγενείς της Αυτοκρατορίας να προσφέρει την κηδεμονία του ανήλικου αυτοκράτορα Βαλδουίνου Β΄ στον Ιωάννη του Μπριέν. Το 1238, εμφανίζεται ήδη ως κάτοχος της θέσης του μαρεσάλου της Λατινικής Αυτοκρατορίας, στην συμφωνία υποθήκης του ακάνθινου στεφανιού του Χριστού στον Βενετό Νίκολα Κιρίνι (Nicolas Quirini) έναντι 13.134 χρυσών υπέρπυρων. Το 1243, του ανατέθηκε πιθανόν μια αποστολή στη Βασίλισσα της Γαλλίας, Μπλανς της Καστίλλης εκ μέρους του Βαλδουίνου.

Φαίνεται ότι ο Βιλαίν ανελάμβανε συχνά αποστολές στη Γαλλία, και έτσι το Φεβρουάριο του 1249, ο Πρίγκηπας της Αχαΐας Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος, ξάδερφος του Βιλαίν, του παραχώρησε με γράμμα του στον Θεοβάλδο Δ΄ (Thibaud IV), Κόμη της Καμπανίας, τα έσοδα όλων των κτημάτων της οικογένειας των Βιλλαρδουίνων στην Καμπανία. Το 1261, με την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς, ο Βιλαίν, όπως και αρκετοί άλλοι αξιωματούχοι της πρώην Λατινικής Αυτοκρατορίας, κατέφυγε στο Μοριά. Εκεί ο Γουλιέλμος Β΄ συνέστησε μια νέα βαρωνία για τον ξάδερφό του, τη Βαρωνία της Αρκαδίας, από εδάφη που πριν ανήκαν στις πριγκιπικές κτήσεις. Ο Βιλαίν πέθανε το 1269, και τον διαδέχτηκαν οι δυο γιοί του, Εράρδος Α΄ (Erard) και Γοδεφρείδος (Geoffroi).

Παραπομπές

Πηγές
 
 

Βαρωνία της Αρκαδιάς
Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Αικατερίνη Ζαχαρία Παλαιολογίνα

Η Αικατερίνη Ζαχαρία (Caterina Zaccaria, απεβ. 26 Αυγούστου 1462) από την Οικογένεια Ζαχαρία ήταν κόρη του πρίγκιπα της Αχαΐας και με τον γάμο της έγινε δέσποινα του Μυστρά. Επίσης ως σύζυγος του Θωμά Παλαιολόγου η Αικατερίνη ήταν τιτουλάρια αυτοκράτειρα των Ρωμαίων έπειτα από την Πτώση του 1453.

Βιογραφία
Ήταν γενοβέζικης καταγωγής από την οικογένεια Ζακκαρία παλαιών ηγεμόνων της Χίου και της Αχαΐας. Ήταν κόρη του Κεντυρίωνα Β΄ Ζαχαρία, τελευταίου πρίγκιπα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και της Κρέουσας Τόκκου, κόρης του Λεονάρδου Β΄ από την Κεφαλλονιά. Όταν το 1429/30 κατέρρευσε το φράγκικο Πριγκιπάτο της Αχαΐας και πέρασε στα χέρια των Βυζαντινών του Μυστρά, ο Κεντυρίων Β΄ έκανε συμφωνία και παραχώρησε τα δικαιώματά του στον Θωμά Παλαιολόγο, τον οποίο και νύμφευσε με την κόρη του Αικατερίνη τον Ιανουάριο του 1430, με αντάλλαγμα να κρατήσει ως προσωπική κτήση τη Βαρωνία της Αρκαδίας. Μετά την οθωμανική κατάκτηση του Μωρέως το 1460 κατέφυγε στην Κέρκυρα, όπου και πέθανε στις 26 Αυγούστου 1462.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1430 τον Θωμά Παλαιολόγο δεσπότη του Μωρέως και είχε τέκνα:
 Ελένη 1431-1473, παντρεύτηκε τον Λαζάρ Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας.
 Ανδρέας 1453-1502, δεσπότης του Μωρέως και τιτουλάριος Αυτ. των Ρωμαίων.
 (Ζωή) Σοφία 1455-1503, παντρεύτηκε τον Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας. Μέσω αυτής ο τίτλος του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων περιήλθε στον εγγονό της Ιβάν Δ΄. πρώτου Τσάρου (=Αυτοκράτορα).
 Μανουήλ 1455-1512, κατέφυγε στη Ρώμη.

Αναφορές σε πηγές

Πηγές 
 Στέφανος Θωμόπουλος, Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821, Εκ της βασιλικής τυπογραφίας Νικολάου Γ. Ιγγλέση, Εν Αθήναις 1888
 

Οικογένεια Ζαχαρία
Ζαχαρια Αικατερινη
Αικατερινη
Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Αδελφός Γεράρδος

Ο Αδελφός Γεράρδος ή Πιέρ-Ζεράρ ντε Μαρτίγκ (1040 εντός οικογένειας της περιοχής του Αμάλφι – 3 Σεπτεμβρίου 1120) ήταν ο ιδρυτής του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Αποκαλείται συχνά, εσφαλμένα, Γεράρδος Τένκιος ή Τουμ, Τουν, ή ακόμη Τομ. Αυτό το μπέρδεμα προέρχεται από ένα μεταφραστικό λάθος του Πιέρ-Ζοζέφ ντε Αιτζ ο οποίος μετέφρασε τα λατινικά κείμενα, μεταξύ άλλων, για την συγγραφή του έργου του Histoire de la vie et du culte du bienheureux Gérard Tenque, fondateur de l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem. Σε αυτό είχε αποκαλέσει τον Αδελφό Γεράρδο, Γεράρδο Τένκιο : « Fr. Gerardus tunc Hospitalis praefectus cum a Christianis duce Godefredo Hyerusalem capta est anno domini MLXXXIX » όπου tunc έπρεπε να μεταφραστεί ως « τότε » : « Ο Αδελφός Γεράρδος, τότε διοικητής των Οσπιταλιέρων ... » και όχι ως « Ο Αδελφός Γεράρδος, διοικητής των Οσπιταλιέρων ... ». Ήταν ο Φερδινάνδος του Χέλβαλντ που κατέδειξε το λάθος στην μετάφραση του 1885.

Ήταν ως oblatus των μοναχών της Αγίας-Μαρίας-της-Λατίνας που ξεκίνησε να φροντίζει τους ασθενείς στο xenodochium (νοσοκομείο) της Ιερουσαλήμ το οποίο έμποροι από το Αμάλφι είχαν κατασκευάσει μεταξύ 1068 και 1071 και το οποίο ήταν αφιερωμένο στον μακάριο Ιωάννη τον Ελεήμων. Στη διάρκεια της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ από τους Σταυροφόρους του Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν, κατηγορούμενος για δοσοληψίες με τον εχθρό, θα υποβληθεί σε βασανιστήρια, ενώ με την κατάληψη της πόλης θα θέσει τις υπηρεσίες του στη διάθεση των Σταυροφόρων τραυματιών. Διαχωρίστηκε από τους μοναχούς της Αγίας-Μαρίας-της-Λατίνας, και ίδρυσε, υπό την προστασία του Αγίου-Ιωάννη του Βαπτιστή, ένα νέο xenodochium υπό την ονομασία του Νοσοκομείου του Αγίου-Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Οι πρώτοι σύντροφοί του εντός του Τάγματος που ίδρυσε διετέλεσαν ως θεράποντες ιατροί, όντες εντυπωσιασμένοι από την αφοσίωσή του και την πίστη του. Ήταν ο Πάπας Πασχάλης Β΄ που κατέστησε στη συνέχεια τον Γεράρδο ως τον ιδρυτή και αρχηγό του Τάγματος των Οσπιταλιέρων σε μια βούλα με τίτλο Pie postulatio voluntatis η οποία χρονολογείται στις 15 Φεβρουαρίου 1113.

Ο Αδελφός Γεράρδος θεωρείται ως μακάριος από την Καθολική Εκκλησία.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Bernard Galimard Flavigny (2006) Histoire de l'ordre de Malte, Perrin, Paris
 Alain Beltjens, « Trois questions à propos de l'hospitalier Gérard : les reliques, qui ont reposé pendant plusieurs siècles dans la chapelle du château de Manosque, appartenaient-elles au premier chef de l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem ? Dans la négative, de qui étaient-elles et sommes nous encore en droit de décerner à l'hospitalier Gérard le titre de bienheureux ? », Revue de la société de l'histoire et du patrimoine de l'ordre de Malte, no 19 et 20, 2008 et 2009 

Ηγούμενοι του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ
Γάλλοι κληρικοί
Νέα Μεταρρυθμιστική Ριζοσπαστική Ανασυγκρότηση

Η Νέα Μεταρρυθμιστική Ριζοσπαστική Ανασυγκρότηση (Νέα ΜΕ.Ρ.Α.) ήταν ένα κεντροδεξιό ελληνικό πολιτικό κόμμα, που ιδρύθηκε το 2013 από τον πρώην βουλευτή και υπουργό, Χρήστο Ζώη.

Ιστορικό
Η Νέα Μεταρρυθμιστική Ριζοσπαστική Ανασυγκρότηση ιδρύθηκε στις 21 Μαρτίου 2013 από τον πρώην βουλευτή Χρήστο Ζώη και τα υπόλοιπα στελέχη που είχαν αποχωρήσει από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, το Δεκέμβριο του προηγούμενου χρόνου. Στο νέο κόμμα εντάχθηκε και ο προερχόμενος από τη Νέα Δημοκρατία, βουλευτής Φθιώτιδας Νίκος Σταυρογιάννης, καθώς και άλλα στελέχη που αποχώρησαν από τη Ν.Δ.. Στις 28 Μαρτίου, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση, όπου παρουσιάστηκαν οι θέσεις του κόμματος.

Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, πραγματοποιήθηκε το ιδρυτικό συνέδριο της Νέας ΜΕ.Ρ.Ας, κατά το οποίο εξελέγη ομόφωνα πρόεδρος ο Χρήστος Ζώης και τα μέλη της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής.

Στις 21 Νοεμβρίου 2013, οι δύο βουλευτές της Νέας Μεταρρυθμιστικής Ριζοσπαστικής Ανασυγκρότησης, εντάχθηκαν στην νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα, την οποία συγκρότησαν οι ανεξάρτητοι βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Το όνομα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ήταν «Ανεξάρτητοι Δημοκρατικοί Βουλευτές».

Το Φεβρουάριο του 2014, η Νέα ΜΕ.Ρ.Α. συμμετείχε μαζί με το διαγραφέντα από τη Νέα Δημοκρατία βουλευτή, Βύρωνα Πολύδωρα, στην ίδρυση της Ένωσης για την Πατρίδα και τον Λαό, χωρίς να αναστείλει τη λειτουργία της, ενώ και άλλα στελέχη, προερχόμενα από τη Νέα Δημοκρατία και το Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό εντάχθηκαν στο κόμμα.

Με το σχήμα αυτό συμμετείχε στις ευρωεκλογές του ίδιου χρόνου, στις οποίες συγκέντρωσε το 1,04% της λαϊκής ψήφου, και δεν εξέλεξε ευρωβουλευτή.

Στις 26 Αυγούστου 2014, ο βουλευτής του κόμματος Νίκος Σταυρογιάννης παραιτήθηκε του βουλευτικού του αξιώματος, καθώς εξελέγη Δήμαρχος Λαμιέων. Η έδρα του επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία και τον διαδέχτηκε ο Δημήτρης Μπριάνης.

Μετά τις ευρωεκλογές, η Νέα ΜΕ.Ρ.Α. ακολούθησε αυτόνομη πορεία.

Τον Ιανουάριο του 2015, εν όψει των βουλευτικών εκλογών, η Πολιτική Γραμματεία του κόμματος αποφάσισε να μη συμμετάσχει στις εκλογές. Ωστόσο, στελέχη του κόμματος, όπως ο Θύμιος Δρόσος, ο Γιώργος Βάμβουκας και ο Παναγιώτης Καρβελάς, αποχώρησαν και εντάχθηκαν στους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Ελλήνων

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Συντηρητικά κόμματα
Ούγος ντε Μπριέλ

Ο Ούγκος ντε Μπριέλ ή ντε Μπρυγέρ (γαλλικά:  Hugues de Briel/de Bruyères), ήταν Γάλλος ιππότης κι ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρώνος της Καρύταινας. Γεννήθηκε το 1183 στην Γαλλία, στο Μπριέλ της Καμπανίας, παντρεύτηκε το 1222 την Αλίξ, κόρη του Γοδεφρείδου Α' Βιλλεαρδουίνου και απέκτησε μαζί της τον Γοδεφρείδο, διάδοχο του στην βαρωνία, πέθανε μετά το 1230 στο κάστρο της Καρύταινας.

Ο Ούγος είχε συμμετάσχει στην Δ΄ Σταυροφορία με τον στρατό του Γοδεφρείδου Α' Βιλλεαρδουίνου, του μετέπειτα γαμπρού του. Το 1209 του δόθηκε η βαρωνία της Καρύταινας μαζί με 22 τιμάρια στην Αρκαδία και την κώμη της Καρύταινας. Ο Ούγος έχτισε το Κάστρο της Καρύταινας που αργότερα απέκτησε μεγάλη φήμη και αποκαλούνταν  "Τολέδο της Πελοποννήσου". Το Ελληνικό χρονικό του Μορέως αναφέρει :

Ο Ούγος κατέλαβε την Καρύταινα σχεδόν αμαχητί αφού οι Γορτύνιοι που είχαν οχυρωθεί σε έναν λόφο δίπλα στην κώμη παραδόθηκαν. Η παράδοση αναφέρει ότι πολλοί από τους ντόπιους είχαν κρυφτεί στα σπήλαια του βράχου που χτίστηκε μετέπειτα το κάστρο, ανάμεσα τους και η όμορφη κόρη του Βυζαντινού άρχοντα της περιοχής, ο Ούγος όταν το έμαθε πήγε στο σπήλαιο και την αναγνώρισε μέσα στο πλήθος από το δακτυλίδι που φορούσε. Ο Ούγος μαγεμένος από την ομορφιά της ζήτησε να την κάνει γυναίκα του αλλά αυτή μην θέλοντας να γίνει σύζυγος του κατακτητή έπεσε στα βράχια και σκοτώθηκε.

Πηγές 
 Latin Lordships in Greece, ανακτήθηκε 20 Μαρτίου 2013
 Juan Fernandez de Heredia, Alfred Morel -Fatio, Libro de los fechos et conquistas del principado de la Morea compilado por comandamiento de Don, Imprimerie Jules -Guillaume Fick 1885, (Αραγωνικό Χρονικό)
 Chroniques greco-romanes : inedites ou peu connues avec notes et tables genealogiques / par Charles Hopf. -- Berlin : Weidmann, 1873.
Το Χρονικόν του Μωρέως
 Η Γορτυνία / Υπό Τάκη Χ. Κανδηλώρου, Εν Πάτραις: Τυπογραφείον Ανδρέου Β. Πασχά, 1898.

Παραπομπές 

Γάλλοι Σταυροφόροι
Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Βαρωνία της Καρύταινας
Γιάννης Κουράκος

Ο Γιάννης Κουράκος, είναι Έλληνας ηλεκτρολόγος μηχανικός, πολιτικός και πρώην βουλευτής της Νέας Μεταρρυθμιστικής Ριζοσπαστικής Ανασυγκρότησης.

Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Γιάννης Κουράκος γεννήθηκε στον Πειραιά στις 20 Νοεμβρίου 1956, ενώ η καταγωγή του είναι από την Μάνη και συγκεκριμένα την Γαρδενίτσα. Σπούδασε Ηλεκτρικός Μηχανικός, ενώ εργάστηκε για πολλά χρόνια στην Τεχνική Υπηρεσία του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Ακόμα ήταν Έκτακτος Καθηγητής του Τ.Ε.Ι. Χαλκίδας και του Τ.Ε.Ι. Πειραιά από το 1984 έως το 2004.

Το 1983, εξελέγη Γενικός Γραμματέας της Ο.Ν.Ν.Ε.Δ. Αμφιάλης. Το 1984, εξελέγη πρόεδρος της Τοπικής Οργάνωσης της Νέας Δημοκρατίας Αμφιάλης. Το 1990 εξελέγη πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής της Ν.Δ. της Β΄ Εκλογικής Περιφέρειας Πειραιά, θέση την οποία διατήρησε έως το 1998. Το 2007 εξελέγη Αναπληρωτής Γραμματέας των πρώην Βουλευτών και πολιτευτών της Νέας Δημοκρατίας. Από το 1993 έως το 2012, συμμετείχε στην Κεντρική Επιτροπή της Ν.Δ.

Το 2004 εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου στην Β΄ Εκλογική Περιφέρεια του Πειραιά με την Νέα Δημοκρατία, έως το 2007. 

Στις 24 Φεβρουαρίου 2012, αποχώρησε από την Νέα Δημοκρατία, συμμετέχοντας στην ίδρυση του κόμματος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, μαζί με τον Πάνο Καμμένο.

Στις Εθνικές Εκλογές Μαΐου και Ιουνίου 2012, εξελέγη πρώτος σε σταυρούς Βουλευτής Β΄ Πειραιώς με τους ΑΝ.ΕΛ., ανέλαβε Αναπληρωτής Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος.

Τον Δεκέμβριο του 2012, ανεξαρτητοποιήθηκε και αποχώρησε από το κίνημα του Πάνου Καμμένου, αναφέροντας ότι πίσω από το κίνημα είναι ο Γιώργος Βουλγαράκης.

Στις 21 Μαρτίου 2013, μαζί με τον Χρήστο Ζώη και τους υπόλοιπους αποχωρήσαντες από τους ΑΝ.ΕΛ., τον περασμένο Δεκέμβριο, ίδρυσαν νέο πολιτικό κόμμα, τη Νέα Μεταρρυθμιστική Ριζοσπαστική Ανασυγκρότηση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα Ι. Κουράκου

Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες
Βουλευτές Β' Πειραιά
Μαρία Κίτσου

Η Μαρία Κίτσου (5 Αυγούστου 1979) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1979. Μεγάλωσε στο Αιγάλεω, όπου ως μαθήτρια Γυμνασίου ήλθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη θεατρική τέχνη. 

Πέρασε στο τμήμα Θεολογίας το οποίο παρακολούθησε για τρία χρόνια, όμως παρόλο που της άρεσε, ήθελε να κάνει κάτι άλλο. 

Στα 24 της έδωσε εξετάσεις για τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στην οποία πέρασε με τη δεύτερη. Την παραμονή της πρεμιέρας της στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού με το έργο «Ο ηλίθιος» (Φιόντορ Ντοστογιέφσκι) σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, ο πατέρας της πεθαίνει ξαφνικά.

Η ίδια έχει δηλώσει για το θέμα αυτό:«Με θυμάμαι να βγαίνω στην σκηνή, να παίζω, και μετά να καταρρέω. Με κρατούσαν στα χέρια... Με βοήθησε πολύ το θέατρο για να το παλέψω όλο αυτό. Ήμουν συγκροτημένη από μικρή.»Το 2009 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά Καρυωτάκης, ενσαρκώνοντας το πρόσωπο της ποιήτριας Μαρία Πολυδούρη. 

Το 2012 κατέκτησε το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη για την ερμηνεία στα «Ορφανά» του Ντένις Κέλι, σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Για το ίδιο βραβείο ήταν υποψήφια και το 2008, για την ερμηνεία της στην παράσταση «Στον βυθό» του Μαξίμ Γκόρκι.

Το 2014 κατέκτησε το 1ο Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας ερμηνείας στα 2α Θεατρικά Βραβεία Κοινού All4fun για την ερμηνεία της στην παράσταση "Αρμαντέιλ" σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ασπιώτη.

Το 2016 κατέκτησε το 1ο Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας ερμηνείας στα 4α Θεατρικά Βραβεία Κοινού All4fun για την ερμηνεία της στην παράσταση "Δεσποινίς Τζούλια" σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ.

Έγινε ιδιαιτέρως γνωστή στο ευρύ κοινό για τη συμμετοχή της στη δραματική σειρά Άγριες μέλισσες (2019-2022) που προβαλλόταν στον ΑΝΤ1. Στη σειρά υποδύεται έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, την Ελένη Σταμίρη.

Καριέρα

Θέατρο

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Γκιλάν

Η Γκιλάν (περσικά: استان گیلان, Ostān-e Gīlān, παλαιότερα Νταϋλάμ) είναι μία από τις 31 επαρχίες του Ιράν. Βρίσκεται κατά μήκος της Κασπίας Θάλασσας, λίγο δυτικότερα της επαρχίας Μαζανταράν, ανατολικά της επαρχίας Αρνταμπίλ και βόρεια των επαρχιών Ζαντζάν και Καζβίν.

Η περιοχή έχει έκταση 14.042 τετ.χλμ. και πληθυσμό 2.404.861 κατοίκων (απογραφή 2006). Το βόρειο τμήμα της επαρχίας είναι μέρος της περιοχής του Νότιου (ιρανικού) Ταλύς. Στο κέντρο της επαρχίας βρίσκεται η πόλη της Ραστ. Άλλες πόλεις στην επαρχία είναι η Ασταρά, η Αστανέχ-ι Ασραφίγιε, η Φουμάν, η Λαχιτζάν, η Λανγκρούντ, η Μασουλέχ, η Μαντζίλ, η Ρουντσάρ, η Σαφτ, η Ταλές και η Σουμαχέ Σαρά. Το κύριο λιμάνι της επαρχίας είναι το Μπαντάρ-ι Ανζαλί (πρώην Μπαντάρ-ι Παχλαβί).

Στην αρχαία περσική εποχή, η περιοχή αποτελούσε επίσης διοικητική επαρχία, με την ονομασία Νταϋλάμ (κάποιες φορές απαντάτο ως Νταϋλαμάν ή Ντελάμ, ελλ. Δαϋλάμ).

Επαρχίες του Ιράν
Αλμοάδες

Οι Αλμοάδες (αραβικά: الموحدون, αλ-μουαχιντούν, "οι μονοθεϊστές") ήταν μαροκινό βερβερικό μουσουλμανικό κίνημα που ιδρύθηκε το 12ο αιώνα

Το κίνημα των Αλμοαδών ιδρύθηκε από τον Ιμπν Τούμαρτ από τις βερβερικές φυλές του νότιου Μαρόκου. Ίδρυσε το βερβερικό κράτος του στο Τιν Μαλ στην οροσειρά του Άτλαντα το 1121.

Παραπομπές 

Μουσουλμανικές δυναστείες
Ιστορία του Μαρόκου
Πρώην κράτη της Αφρικής
Αλμοραβίδες

Οι Αλμοραβίδες  (αραβικά: المرابطون Al-Murābiṭūn) ήταν βερβερική δυναστεία του Μαρόκου, που σχημάτισε αυτοκρατορία τον 11ο αιώνα, η οποία εκτεινόταν στο δυτικό Μαγκρέμπ και την Ανδαλουσία. Πρωτεύουσά τους ήταν το Μαρακές, που ιδρύθηκε το 1062. Η δυναστεία καταγόταν από τις βερβερικές νομαδικές φυλές της Σαχάρας, Λαμτούνα και Γκουντάλα, που διαβιούσαν στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Ντραά, Νίγηρα και Σενεγάλη.

Παραπομπές 

Μουσουλμανικές δυναστείες
Ιστορία του Μαρόκου
Πρώην κράτη της Αφρικής
Ιστορία της Αλγερίας
Δυτική Περιφέρεια (NBA)

Η Δυτική Περιφέρεια (αγγλικά: Western Conference) του ΝΒΑ αποτελείται από 15 ομάδες  οι οποίες διαιρούνται σε τρεις υποκατηγορίες των πέντε ομάδων. Από το 2006, οι τρεις νικητές κάθε κατηγορίας και ο δεύτερος με το καλύτερο ρεκόρ καταλαμβάνουν τις θέσεις 1 έως 4 για τα πλέι-οφ, ενώ οι υπόλοιπες ομάδες καταλαμβάνουν τις θέσεις 5 έως 8. Τα πλέι-οφ της Δυτικής Περιφέρειας χωρίζονται σε δύο γύρους, και τον τελικό όπου βγαίνει ο πρωταθλητής της Περιφέρειας που θα αντιμετωπίζει τον πρωταθλητή της Ανατολικής Περιφέρειας στα τελικά του NBA. Οι Λος Άντζελες Λέικερς έχουν τους περισσοτέρους τίτλους Περιφέρειας (32).

Ομάδες

Πρωταθλητές

Τίτλοι ανά ομάδα

 32: Λος Άντζελες Λέικερς
 9: Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς
 6: Σαν Αντόνιο Σπερς
 4: Χιούστον Ρόκετς
 4: St. Louis Hawks
 4: Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ / Σιάτλ Σούπερσονικς
 3: Φοίνιξ Σανς
 3: Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς
 2: Fort Wayne Pistons
 2: Μιλγουόκι Μπακς
 2: Γιούτα Τζαζ
 2: Ντάλας Μάβερικς
 1: Μπάλτιμορ Μπούλετς
 1: Σικάγο Σταγς
 1: Ρότσεστερ Ρόιαλς

Λογότυπα 
Ακολουθούν τα λογότυπα της περιφέρειας με χρονολογική σειρά:

Παραπομπές 

NBA