joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Το σωφεράκι

Το σωφεράκι είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1953, σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα. Η παραγωγή ανήκει στη Φίνος Φιλμ, και πρωταγωνιστούν οι Μίμης Φωτόπουλος και Σμαρούλα Γιούλη.

Πλοκή 

Ο Βάγγος Τσιρίκος (Μίμης Φωτόπουλος), ένας αλητάκος ταξιτζής, οδηγεί ένα παλαιού τύπου σαραβαλάκι. Περνά τον ελεύθερο χρόνο του πίνοντας και ξενυχτώντας με διάφορες γυναίκες, ώσπου ερωτεύεται τη Λέλα (Σμαρούλα Γιούλη) και, παρά την αντίδραση της μητέρας της (Λέλα Πατρικίου), βελτιώνεται ο χαρακτήρας του χάρη σε αυτήν. Υπό την επίδραση της Λέλας, ο Βάγγος αποφασίζει να εγκαταλείψει την εργένικη ζωή και να αγοράσει ένα καινούργιο ταξί. Επειδή, όμως, η μητέρα της Λέλας κλειδώνει την κόρη της στο σπίτι επειδή έχει αντιρρήσεις να παντρευτεί τον Βάγγο, αυτός συνεργάζεται με τους φίλους του και την κλέβει. Για να το πετύχει αυτό, χρησιμοποιεί το αυτοκίνητο του αφεντικού του. Η απαγωγή αποτυχαίνει, αφού το ζευγάρι συλλαμβάνεται από την αστυνομία. Στο αστυνομικό τμήμα, η Λέλα κατευνάζει το εξαγριωμένο αφεντικό του Βάγγου, εξηγώντας του τον λόγο για τον οποίο ο υπάλληλός του δανείστηκε το αυτοκίνητό του. Το ζευγάρι καταλήγει να παντρευτεί, μετά και τον εξευμενισμό της μητέρας της Λέλας.

Διανομή 

 Μίμης Φωτόπουλος - Βάγγος Τσιρίκος
 Σμαρούλα Γιούλη - Λέλα
 Σπεράντζα Βρανά - Βιργινία
 Έλσα Ρίζου - Κική
 Κώστας Παπαχρήστος - Γρηγόρης
 Λέλα Πατρικίου - μητέρα Λέλας
 Νίκος Ρίζος - Μίστος
 Τζένη Σταυροπούλου - Ευδοξία
 Θάνος Τζενεράλης - αστυνόμος
 Παναγιώτης Καραβουσιάνος - οδηγός
 Γιώργος Λουκάκης - φιλόσοφος
 Γιώργος Βλαχόπουλος - Γρηγόρης
 Γιάννης Ιωαννίδης - Νέστωρ
 Νίκος Φέρμας - φυλακισμένος
 Λόλα Φιλιππίδου - Πολυξένη
 Κώστας Καρανάσος - άνδρας στο κλαμπ
 Ερρίκος Κονταρίνης - επιβάτης

Παραγωγή 
Πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση της Έλσας Ρίζου στον κινηματογράφο, με το όνομα "Έλσα Λαμπροπούλου". 

Περιλαμβάνεται η πρώτη ηχογράφηση της επιτυχίας "Μια ζωή την έχουμε" σε μουσική Μιχάλη Σουγιούλ και στίχους Γιώργου Τζαβέλλα, το οποίο έδωσε τον τίτλο στην ομότιτλη ταινία του Τζαβέλλα με τον Δημήτρη Χορν και την Υβόν Σανσόν πέντε χρόνια αργότερα. 

Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 2 Φεβρουαρίου 1953 και, κόβοντας 190.589 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην πρώτη θέση ανάμεσα σε 22 ταινίες της ίδιας σεζόν.  Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 10 Οκτωβρίου 2006.

Παραπομπές

Βιβλιογραφική πηγή
Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του, εκδ. Εξάντας, Αθήνα, σελ.65

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1952
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ηθογραφικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα
Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Τζαβέλλα
Ταινίες με μουσική σύνθεση Μιχάλη Σουγιούλ
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Οι ουρανοί είναι δικοί μας

Το Οι ουρανοί είναι δικοί μας είναι μια ελληνική αισθηματική-κωμική-δραματική ταινία, του 1953, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σενάριο και σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου.

Πλοκή 

Μια μικρή και φτωχή κοπέλα (Αντιγόνη Βαλάκου) που ζει με την άρρωστη θετή γιαγιά της γνωρίζει και ερωτεύεται με ένα απότακτο της Πολεμικής Αεροπορίας (Αλέκος Αλεξανδράκης). Φίλος του είναι ένας σμήναρχος της Αεροπορίας (Λάμπρος Κωνσταντάρας). Αυτός με τη γυναίκα του (Αλέκα Κατσέλη) έχουν χάσει το κοριτσάκι τους εδώ και αρκετά χρόνια. Τελικά αποδεικνύεται πως η φτωχή κοπέλα ήταν η κόρη τους, που βρίσκει μετά από χρόνια τους χαμένους της γονείς.

Παραγωγή
Αρχικά το σενάριο επρόκειτο να είναι μια διασκευή του θεατρικού έργου "Το κουρέλι" του Ντάριο Νικοντέμι. Σε αυτό θα έπαιζαν ο Δημήτρης Χορν, η Έλλη Λαμπέτη και ο Γιώργος Παππάς.  Η διασκευή ανατέθηκε στον Ντίνο Δημόπουλο ο οποίος τελικά το διασκεύασε με τίτλο ‘’Το σπουργιτάκι’’ και τελικά σε ‘’Οι Ουρανοί είναι δικοί μας’’.

Είναι η πρώτη ταινία του Ντίνου Δημόπουλου.  Η μουσική είναι του Μάνου Χατζιδάκι. 

Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 7 Δεκεμβρίου 1953.  Κόβοντας 44.156 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 8η θέση ανάμεσα σε 21 ταινίες της ίδιας σεζόν.

Παραπομπές

Βιβλιογραφική πηγή
Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του, εκδ. Εξάντας, Αθήνα, σελ.66

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1953
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου
Ταινίες σε σενάριο Ντίνου Δημόπουλου
Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι
Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες
Με φόβο και πάθος

Το Με φόβο και πάθος είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1972, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σενάριο και σκηνοθεσία Νίκου Φώσκολου.

Πλοκή
Σε αυτό το αισθηματικό δικαστικό δράμα, ο Νίκος Φαναριώτης (Νίκος Κούρκουλος), ένας νεαρός ανακριτής, αποφασίζει να ερευνήσει μια υπόθεση ξανά, επειδή πιστεύει πως η Ελβίρα Βιάσκου (Ελένη Ερήμου), μια αθώα -παλιά του αγαπημένη και κόρη πάμπλουτου επιχειρηματία- έχει οδηγηθεί στη φυλακή. Βοηθούμενος από κάποιον άγνωστο σκοτεινό τύπο, αρχίζει να διαπιστώνει πως είναι μπλεγμένος σε ένα σχέδιο που αποσκοπεί στην αθώωση της κοπέλας, που είναι όντως ένοχη. Τελικά, αυτός που κινούσε τα νήματα δεν ήταν άλλος από τον Θεμιστοκλή Βιάσκο (Γιώργος Μούτσιος), τον αδελφό της κοπέλας, που ήθελε να πάρει την οικογενειακή περιουσία στα χέρια του, στέλνοντας την αδελφή του στη φυλακή και τον πατέρα τους, Αλέξανδρο Βιάσκο (Μάνος Κατράκης), στον τάφο.

Διανομή 
 Νίκος Κούρκουλος - Νίκος Φαναριώτης
 Μάνος Κατράκης - Αλέξανδρος Βιάσκος
 Ελένη Ερήμου - Ελβίρα Βιάσκου
 Γιώργος Μούτσιος - Θεμιστοκλής Βιάσκος
 Βάσος Ανδρονίδης - Ράγος
 Νίκος Παπαναστασίου - Σάκης Ζαρίφης
 Γιώργος Ευαγγελάτος - άγνωστος

Παραγωγή και παραλειπόμενα
Ο Νίκος Κούρκουλος διαφώνησε με τον σκηνοθέτη της ταινίας σχετικά με το ποια ηθοποιός θα ήταν η συμπρωταγωνίστριά του: ο Κούρκουλος ήθελε την Μαρία Σκούντζου, ενώ ο σκηνοθέτης την Ελένη Ερήμου. Τη λύση έδωσε ο Φίνος, ο οποίος πρότεινε να γυρίσουν από μια σκηνή με την καθεμιά ως πρωταγωνίστρια. Επρόκειτο για τη σκηνή της φυλακής, με τον ίδιο φακό και τον ίδιο διάλογο. Ο Φίνος μετά από ιδιωτική προβολή επέλεξε την Ερήμου, ως πιο κινηματογραφική.

Στην ταινία τραγουδούν οι αδελφές Δήμα.

Επίσης, είναι η τελευταία ταινία που γύρισε ο Νίκος Φώσκολος με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο. 

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 3 Ιανουαρίου 1972, ενώ στην πρώτη της κινηματογραφική προβολή έκοψε 372.819 εισιτήρια και κατέλαβε την 4η θέση σε σύνολο 90 ταινιών της περιόδου.

Παραπομπές

Πηγές
Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του, εκδ. Εξάντας, Αθήνα, σελ. 189
Γιάννης Σολδάτος, Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, τομ. Δ', εκδ. Αιγόκερως, 1991
Μάκης Δελαπόρτας, Ο άγνωστος Νίκος Φώσκολος, εκδ. Ορφέας, Αθήνα, 2004

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1972
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Δικαστικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Φώσκολου
Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Χατζηνάσιου
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Κατάχρησις εξουσίας

Το Κατάχρησις εξουσίας είναι μία δραματική αστυνομική ταινία που γυρίστηκε το 1971 σε σενάριο Νίκου Φώσκολου και σκηνοθεσία Σταύρου Τσιώλη.

Πλοκή  
Ένας νεαρός εγκαταλείπει τις σπουδές του, προκειμένου να εκδικηθεί τον θάνατο του πιανίστα αδελφού του από ναρκωτικά και κατατάσσεται στο Σώμα Δίωξης Ναρκωτικών με στόχο να ανακαλύψει τον επικεφαλής της σπείρας που διακινεί τα ναρκωτικά. 

Στην πορεία, ερωτεύεται την αδελφή του προϊσταμένου του τμήματος και γι' αυτό ο τελευταίος προσπαθεί να τον υπονομεύσει. Ο νεαρός χρησιμοποιεί ασυνήθιστες για την αστυνομία μεθόδους, προκαλώντας έτσι αναβρασμό σε όλο το Σώμα, αλλά του επιτρέπεται να συνεχίσει τις έρευνες, γιατί ως άγνωστος στο συγκεκριμένο κύκλωμα θεωρείται πως έχει μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Όταν γνωρίζεται με τα μέλη της σπείρας, αυτοί ανακαλύπτουν την ταυτότητά του και τον εθίζουν και εκείνον στα ναρκωτικά. Κάνοντας υπεράνθρωπες προσπάθειες, ο νεαρός κατορθώνει τελικά να αποτοξινωθεί και να εξαρθρώσει τη σπείρα.

Παραγωγή 
Στην ταινία περιλαμβάνονται σκηνές από τη Θράκη, π.χ. στη λίμνη Βιστωνίδα και στο τελωνείο του Έβρου.

Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 8 Νοεμβρίου 1971. Κόβοντας 378.790 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 3η θέση ανάμεσα σε 90 ταινίες της ίδιας σεζόν.

Παραπομπές

Εξωτερικές πηγές 
Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του, εκδ. Εξάντας, Αθήνα, σελ. 186
Κατάχρησις εξουσίας στη Φίνος Φιλμ

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1971
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνικές ταινίες δράσης
Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ποδοσφαιρικά βραβεία ΠΣΑΠ

Τα ποδοσφαιρικά βραβεία ΠΣΑΠ είναι ετήσια βραβεία που απονέμει ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών (ΠΣΑΠ), στους κορυφαίους της χρονιάς, έπειτα από ψηφοφορία των μελών του. Τα βραβεία απονέμονται σε ειδική τελετή που αποκαλείται «γιορτή του ποδοσφαιριστή» και στην οποία δίνεται επίσημος χαρακτήρας με τη συμμετοχή προσωπικοτήτων από όλους τους χώρους.

Κατηγορίες βραβείων
Τα βραβεία χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, στα κύρια και στα ειδικά βραβεία. Στα κύρια βραβεία περιλαμβάνονται οι κατηγορίες:
Βραβείο καλύτερου Έλληνα ποδοσφαιριστή του ελληνικού πρωταθλήματος
Βραβείο καλύτερου ξένου ποδοσφαιριστή του ελληνικού πρωταθλήματος 
Βραβείο καλύτερου προπονητή του ελληνικού πρωταθλήματος
Βραβείο καλύτερου τερματοφύλακα του ελληνικού πρωταθλήματος
Βραβείο καλύτερου νέου ποδοσφαιριστή του ελληνικού πρωταθλήματος
Βραβείο πολυτιμότερου ποδοσφαιριστή του πρωταθλήματος της Β΄κατηγορίας 
Βραβείο πολυτιμότερου ποδοσφαιριστή του πρωταθλήματος της Γ΄κατηγορίας 
Βραβείο καλύτερου διαιτητή
Στα ειδικά βραβεία περιλαμβάνονται οι κατηγορίες:
Βραβεία πρώτων σκόρερ Α, Β και Γ Εθνικής κατηγορίας
Βραβείο του ευ αγωνίζεσθαι σε ομάδα ή ποδοσφαιριστή.

Βραβεία A' κατηγορίας

Καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής ελληνικού πρωταθλήματος

Καλύτερος ξένος ποδοσφαιριστής

Καλύτερος προπονητής

Καλύτερος τερματοφύλακας

Καλύτερος νέος ποδοσφαιριστής

Βραβεία Β΄ κατηγορίας

Καλύτερος ποδοσφαιριστής Β΄ κατηγορίας

Καλύτερος τερματοφύλακας Β΄ κατηγορίας

Καλύτερος νέος ποδοσφαιριστής Β΄ κατηγορίας

Καλύτερος ξένος ποδοσφαιριστής Β΄ κατηγορίας

Καλύτερος προπονητής Β΄ κατηγορίας

Βραβεία Γ΄ κατηγορίας

Καλύτεροι ποδοσφαιριστές Γ΄ κατηγορίας

Καλύτερος νέος ποδοσφαιριστής Γ΄ κατηγορίας

Καλύτερος τερματοφύλακας Γ΄ κατηγορίας

Καλύτερος διαιτητής

Δείτε επίσης
Ποδοσφαιρικά βραβεία της Σούπερ Λίγκας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Ποδοσφαιρικά βραβεία στην Ελλάδα
Σιπριάνο Χόρχε Ντομίνγκες

Ο Σιπριάνο Χόρχε Ντομίνγκες (ισπανικά: Cipriano Jorge Domínguez) γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1904 και απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου 1995 λίγο πριν ολοκληρώσει το 91o έτος της ηλικίας του στο Καράκας της Βενεζουέλας. Υπήρξε αρχιτέκτονας, μηχανικός, διδάκτωρ στη φυσική και τα μαθηματικά, καθώς και καθηγητής της Αρχιτεκτονικής Σύνθεσης, της θεωρίας της αρχιτεκτονικής και του αρχιτεκτονικού σχεδίου στο Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας.

Βιογραφία 
Τις πρώτες του σπουδές έκανε στο Collège Français και στο Salesian collège στη γενέτειρα του, απ' όπου αποφοίτησε το 1922. Το 1924 έγινε δεκτός από το Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας όπου απέκτησε το τίτλο του πολιτικού μηχανικού και το 1928 του διδάκτορα στη φυσική και τα μαθηματικά. Σε μία περίοδο που η αρχιτεκτονική δεν υπήρχε ως επάγγελμα στη Βενεζουέλα απέκτησε το 1955 το τίτλο του αρχιτέκτονα.

Αργότερα ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε την σχολή αρχιτεκτονικής του Παρισιού. Στην παραμονή του εκεί εργάστηκε στο στούντιο του Λε Κορμπυζιέ  το 1931-1932 και επηρεάστηκε από τις ιδέες του προς μια Νέα Αρχιτεκτονική. Το 1933 επιστρέφει στην Βενεζουέλα όπου και διορίζεται μηχανικός στο Υπουργείο Δημόσιων Έργων. Το ίδιο έτος, στο Πανεπιστήμιο Μηχανικών της Βενεζουέλας παρέδωσε μία διάλεξη μιλώντας για τα πέντε σημεία της νέας αρχιτεκτονικής του Λε Κορμπυζιέ.

Ο ίδιος υπήρξε συνεργάτης του περιοδικού της Σχολής Μηχανικών της Βενεζουέλας από το 1936-1944. Από το 1947-1955 ήταν μέλος της αντιπροσωπίας που εκπροσωπεί τη Βενεζουέλα σε διάφορα παν-αμερικανικά συνέδρια Αρχιτεκτονικής και προήδρευσε της Εθνικής Επιτροπής πολεοδομίας στην οποία υπήρξε μέλος από το 1943.

Το 1990, τέλος, του απένειμαν το Εθνικό Βραβείο Αρχιτεκτονικής.

Σημαντικά έργα
To 1936 σχεδίασε το δημόσιο σχολείο Φέρμιν Τόρο ( Liceo Bolivariano de Formación Cultural Fermín Toro) στο Καράκας, στη Βενεζουέλα .

Το 1945 ιδρύει τον αρχιτεκτονικό σύλλογο αρχιτεκτόνων στη Βενεζουέλα και τη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Κεντρικού Πανεπιστημίου της Βενεζουέλας.

Το 1948 κλήθηκε από την Εθνική Επιτροπή της Πολεοδομίας να σχεδιάσει ένα αστικό συγκρότημα, το Centro Simón Bolivar, επίσης γνωστό και ως οι πύργοι της σιωπής (Towers of Silence) . Το έργο το οποίο χτίστηκε στην κορυφή της λεωφόρου Ρότιβαλ (Avenida Rotival), σημείωσε μία τελείως διαφορετική προσέγγιση της πόλης. Σχεδιάστηκε ώστε να αποτελεί από μόνο του μία πόλη, αφού περιελάμβανε όλα τα υπουργικά γραφεία της κυβέρνησης, αλλά και συγκροτήματα κατοικιών, μαγαζιά, εστιατόρια, στοές, χώρους στάθμευσης, πεζοδρόμους σε διάφορες στάθμες και την κεντρική στάση του λεωφορείου. Το σχέδιο ήταν μνημειώδες και συμμετρικά τοποθετημένο και στις δύο πλευρές της λεωφόρου, οι οποίες επικοινωνούσαν μεταξύ τους μέσω μιας υπόγειας διάβασης. Το 1954-1957, έγινε πρόεδρος του Simón Bolivar Center, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1957.

Πηγές
Arquitectura e historia: curso de historia de la arquitectura, Vol. 1. By Manuel Antonio López Villa
Building the New World: Studies in the Modern Architecture of Latin America 1930-1960. By Valerie Fraser

Βενεζουελάνοι αρχιτέκτονες
Γκι Σ. Κλαιρ

Ο Γκι Σ. Κλαιρ (γεννημένος το 1940) είναι ένας Αμερικανός βιβλιοθηκάριος και επαγγελματίας. Αυτός ίδρυσε το One-Person Librarian ενημερωτικό δελτίο, επινοώντας τον όρο "one-person librarian", γνωστό τώρα και ως μεμονωμένη βιβλιοθηκονομία. Είναι πρώην πρόεδρος (1991–1992) του Special Libraries Association (SLA). Του απονεμήθηκε το SLA’s Επαγγελματικό Βραβείο το 1989 και δόθηκε το όνομά του SLA's Hall of Fame in 2010. Σήμερα είναι πρόεδρος και προσφέρει συμβουλευτικές εξειδικευμένες γνώσεις για τις υπηρεσίες του SMR.

Εκτός από την εργασία στο SMR, ο Guy St. Clair είναι ένας λέκτορας και ειδικός σύμβουλος στο M.S. in Information and Knowledge Strategy, ενός προγράμματος του Πανεπιστήμιο Κολούμπια. 

Το βιβλίο του SLA at 100: From “Putting Knowledge to Work” to Building the Knowledge Culture. ανιχνεύει την ιστορία του SLA. Στα τελευταία δύο κεφάλαια και στον επίλογο του βιβλίου, ο Σ. Κλαιρ προσφέρει τις απόψεις και προβλέψεις του σχετικά με το ρόλο του εξειδικευμένης βιβλιοθηκονομίας για το μέλλον, δίνοντας έμφαση στις συνδέσεις της υπηρεσίας παράδοσης της εξειδικευμένης βιβλιοθηκονομίας με τη διαχείριση της γνώσης.

Παραπομπές

Βιβλία

St. Clair, Guy (2009). SLA at 100: From "Putting Knowledge to Work" to Building the Knowledge Culture. Washington, DC: Special Libraries Association. ISBN 0-87111-559-X

St. Clair, Guy (2002). Beyond Degrees: Professional Learning for Knowledge Services. Walter de Gruyter. ISBN 3-598-24369-3

St. Clair, Guy (1999). Change Management in Action: The InfoManage Interviews. Special Libraries Association. ISBN 0-87111-500-X

St. Clair, Guy; Berner, Andrew (1996). The Best of OPL II: Five Years of The One-Person Library, 1989-1994. Washington, DC: Special Libraries Association. ISBN 0-87111-438-0

St. Clair, Guy (1996). Entrepreneurial Librarianship: The Key to Effective Information Services Management. London and New Brunswick, NJ: Bowker-Saur. ISBN 1-85739-014-8

St. Clair, Guy (1994). Power and Influence: Enhancing Information Services within the Organization. New York, New York: Bowker-Saur. ISBN 1-85739-098-9

St. Clair, Guy (1993). Customer Service in the Information Environment. New York, New York: Bowker-Saur. ISBN 1-85739-004-0

St. Clair, Guy; Williamson, Joan (1992). Managing the New One-Person Library.. New York, New York: Bowker-Saur. ISBN 0-86291-630-5

St. Clair, Guy (1991). A Venerable and Cherished Institution: The University Club of New York 1865-1990. New York, NY: University Club of New York
Κριτική Γεωγραφία

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960  κοινωνικές αναταραχές, Μάης του 1968 στην Ευρώπη, πόλεμος του Βιετνάμ στην Αμερική, συγκλόνισαν τον αναπτυγμένο κόσμο. Η αποβιομηχάνιση, η ανεργία και η οικονομική κρίση έφεραν στην επιφάνεια προβλήματα που μέχρι τότε υπέβοσκαν. Οι διαδηλωτές, πλην των αιτημάτων για ειρήνη και εργασιακά δικαιώματα, είχαν βάλει στην ατζέντα και ζητήματα βελτίωσης των συνθηκών της ζωής στις πόλεις καθώς και οικολογικά και περιβαλλοντικά θέματα (Κορλιούρος, 2008). 

Η Κριτική Γεωγραφία από την δεκαετία του 1970 άρχισε να ασχολείται με τα κοινωνικά φαινόμενα της μετανάστευσης, της παγκοσμιοποίησης, της άνισης ανάπτυξης κ.α .Η διατύπωση ότι γεωγραφικά φαινόμενα δεν είναι αποτέλεσμα γεωγραφικών αιτιών (Κορλιούρος, 2008:174) είναι κάτι παραπάνω από επιτυχής. Σήμερα είναι απόλυτα βέβαιο ότι τα φαινόμενα αυτά είναι πρωτίστως κοινωνικά και οικονομικά, αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων στο χώρο. Γι΄ αυτό το λόγο οι κριτικοί γεωγράφοι μελετούν και εντρυφούν σε επιστήμες όπως τα οικονομικά και η κοινωνιολογία (Λεοντίδου,2011).

Βιβλιογραφία 

Κουρλιούρος Ηλίας. Ευρωπαϊκές γεωγραφίες, τεχνολογία και υλικός πολιτισμός, ΕΑΠ, 2008 

Λεοντίδου Λίλα. Ευρωπαϊκές γεωγραφίες, τεχνολογία και υλικός πολιτισμός, ΕΑΠ, 2008

Λεοντίδου Λίλα. Αγεωγράφητος χώρα, εκδόσεις Προπομπός, 2011
Σίμον Σύρκους

Ο Σίμον Σύρκους (Szymon Syrkus) ήταν  Πολωνός αρχιτέκτονας και θεωρητικός της αρχιτεκτονικής. Γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1893 και πέθανε τον Ιούνιο 1964 στη Βαρσοβία.

Βιογραφία 
Ο Σύρκους αποφοίτησε από το Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πολυτεχνείου της Βαρσοβίας το 1922 ενώ λίγα χρόνια αργότερα (1949) δίδαξε και ως καθηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο. Επίσης, σπούδασε στην Ακαδημία Τέχνης της Κρακοβίας (1918-21) και στην Ecole des Beaux-Arts στο Παρίσι (1922-24). Κατά την περίοδο 1922-1924 έζησε στη Βαϊμάρη, το Βερολίνο και το Παρίσι, όπου ήρθε σε επαφή με το Μπάουχαους και το κίνημα του De Stijl. Η σύζυγος του Helena (1900-1982) υπήρξε η κύρια συνεργάτης του καθ όλη την διάρκεια της ζωής του.1 

Ο Σίμον και η Helena Σύρκους είναι οι ιδρυτές του κινήματος της Συστηματικής Κοινωνιολογίας  στην αρχιτεκτονική της χώρας τους. Κατά την πρόταση τους και σύμφωνα με τον Σίμον εγκαθιδρύθηκε μια ομάδα καλούμενη 'Praesens' την οποία αποτελούσαν αρχιτέκτονες, ζωγράφοι και γλύπτες και διέδιδε τις αρχές της λειτουργικότητας των κτιρίων, της τυποποίησης και της προκατασκευής στην αρχιτεκτονική. Έμπνευση αποτέλεσαν  πρακτικές εργασίες των  Λε Κορμπυζιέ, Γιάκομπους Γιοχάνες Πίτερ Ουντ, Καζιμίρ Μαλέβιτς καθώς επίσης και κατασκευές κτιρίων σε διάφορες χώρες  μεταξύ άλλων στην Γερμανία και τις ΗΠΑ. Η Helena και Σίμον δούλεψαν ενεργά για λογαριασμό του Διεθνούς Συνεδρίου και επιτηρούσαν το πρόγραμμα της χάρτας των Αθηνών (1933).

Μετά το 1945 άλλαξαν τις απόψεις τους ριζικά και τις προσάρμοσαν στο ύφος της σοβιετικής αρχιτεκτονικής. Την ίδια στιγμή έκαναν μια αυτοκριτική και διαχώρισαν τις απόψεις τους όχι μόνο από τον πόλεμο αλλά και από τους Λε Κορμπυζιέ και Καζιμίρ Μαλέβιτς. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου,ο  Σίμον κρατήθηκε φυλακισμένος στο Άουσβιτς και  σε άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα εδάφη της Γερμανίας (1942 - 1945). Μετά τον πόλεμο, συμμετείχε στην ανάπτυξη της έννοιας της αστικής ανοικοδόμησης της Βαρσοβίας.

Έργο 
Στη δεκαετία του 1920 και του 1930, σχεδίασε κτίρια ιδιωτικών κατοικιών που τα διέκρινε η  λειτουργικότητα και μεταφέρουν τις τελευταίες τάσεις στην αρχιτεκτονική. Κατά τα έτη 1932-1934 ανέβασε επίσης πειραματικό θέατρο στη Βαρσοβία (Żoliborz). Από το 1940 μέχρι το 1960 εργάστηκε για την ενοποίηση των στεγαστικών προγραμμάτων, κυρίως στην περιοχή Koto στη Βαρσοβία (1947-1962)»

Παραπομπές

Πηγές 
 Institute of the History of Science, Polish Academy of Sciences. Quarterly Journal of the History of Science and Technology year: 2009, vol: 54, number: 3-4, pages: 123-164 

1Article from The Great Soviet Encyclopedia (1979)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πολωνοί αρχιτέκτονες
Νέα Αντικειμενικότητα

Ο όρος Νέα Αντικειμενικότητα () δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1920 για να περιγράψει το κίνημα που ξεκίνησε στη Γερμανία μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, μια εποχή επαναστατική όχι μόνο στην πολιτική αλλά και στην τέχνη, όπου, μετά από μια περίοδο μεγάλων ελπίδων, ένα γενικευμένο συναίσθημα παραίτησης και  κυνισμού επικρατούσε στη χώρα. Το κίνημα αυτό με βασικούς εκπροσώπους τους: Ότο Ντιξ, Μαξ Μπέκμαν και Τζορτζ Γκρος πρότεινε μια πρακτική -ρεαλιστική- παραστατική προσέγγιση του κόσμου, ενώ ερχόταν σε ρήξη με κάθε τάση ρομαντισμού ή ιδεαλισμού του Εξπρεσιονισμού που προηγήθηκε. Το όνομά της νέας αντικειμενικότητας επινοήθηκε μετά από μια έκθεση τέχνης μετα-εξπρεσιονισμού, στην Kunsthalle στο Mannheim.

Περιγραφή
Είναι μια καλλιτεχνική τάση η οποία ξεπηδάει από τον εξπρεσιονισμό, αλλά σε αντίθεση με αυτόν εκφράζει μια νέα ρεαλιστική, σκεπτικιστική αντίληψη των φαινομένων της ζωής, απαλλαγμένη πλήρως από συναισθηματισμούς, αποδίδοντας πιστά, παραστατικά, με έμφαση και καθαρές γραμμές, χωρίς προκαταλήψεις θέματα που αντλούνται με ριζοσπαστικό τρόπο από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της εποχής. Ο καλλιτέχνης χαρακτηρίζεται από την επιθυμία μιας ψυχρής απεικόνισης της ανθυγιεινής και διεφθαρμένης μεταπολεμικής κοινωνίας και στρέφει το βλέμμα του προς κάθε τι το καθημερινό, το πεζό, μη έχοντας κανέναν ενδοιασμό να παρουσιάσει το σκληρό, το κυνικό, ”το άσχημο”. Για παράδειγμα, έργα του Ότο Ντιξ και του Τζορτζ Γκρος ασκούσαν έντονη κριτική στη Γερμανική κοινωνία της εποχής με συχνές αναφορές στη φονοφιλία ή το σεξουαλικό έγκλημα που ήταν σε άνοδο στη μετά τον πόλεμο Γερμανία. Έστρεφαν την προσοχή στη σκοτεινή όψη της ζωής και απεικόνιζαν χωρίς έλεος την πορνεία, τη βία, τα γηρατειά και τον θάνατο.

Το κίνημα έληξε το 1933 με την πτώση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (καθώς πολλοί καλλιτέχνες της νέας αντικειμενικότητας είχαν συσχετιστεί με αυτή) και την άνοδο των Ναζί. Δεν ήταν λίγοι οι καλλιτέχνες που προτίμησαν την έξοδο από τη χώρα και τη φυγή από το Χιτλερικό καθεστώς.

Προεκτάσεις
Από τη νέα αντικειμενικότητα επηρεάστηκαν και άλλοι τομείς της τέχνης όπως ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία, η μουσική, η αρχιτεκτονική, η φωτογραφία κ.λ.π.

Καλλιτέχνες της νέας αντικειμενικότητας
 Ότο Ντιξ
 Μαξ Μπέκμαν
 Τζορτζ Γκρος

Σχετικά Άρθρα
 Μοντέρνα τέχνη
 Εξπρεσιονισμός
 Kunsthalle Mannheim

Βιβλιογραφία
 Άρθρο του Παντελή Βατικιώτη "Νέα αντικειμενικότητα ή νέος πραγματισμός"
 Μάκη Μωραΐτη "Η φωτογραφική πράξη".
 Κenneth Frampton “Mοντέρνα Αρχιτεκτονική”
 "Μνήμες της Βαϊμάρης" Έρικ Χομπσμπάουμ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 www.arthistoryarchive.com
 www.moma.org
 www.artmag.gr

Νεα Αντικειμενικοτητα
Τσακιτζής

Ο Τσακιτζής ήταν μυθικός λαϊκός ήρωας Τούρκων και Ελλήνων της Μ. Ασίας, της Αν. Ρωμυλίας και της Πόλης. Ο Τσακιτζής ήταν ένας ληστής-αντάρτης (Ρομπέν των δασών) υπερασπιστής των φτωχών, που στα δημοτικά άσματα της εποχής (19ος-20ος αιώνας) έκλεβε τους πλούσιους για να βοηθήσει τους φτωχούς και να παντρέψει άπορες κοπέλες.

Μέσ' της Σμύρνης τα βουνά 
και τα άγρια τα νερά Ι 
με λεν εμένα Τσακιτζή 
αχ παλικάρι στην καρδιά 
αχ λεοντάρι στην καρδιά Ι Δις  

Κάθε μια μου τουφεκιά 
είναι και παλικαριά Ι 
με λεν εμένα Τσακιτζή 
αχ παλικάρι στη καρδιά 
αχ λεοντάρι στην καρδιά Ι Δις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φωτογραφία του περίφημου Ζεϋμπέκη μαυρομούστακου / καραμπουζουκλή,  Çakırcalı Mehmet Efe, 1871, γνωστού ώς Çakıci/ Τσακιτζή από την περιοχή της Σμύρνης Μ. Ασίας.

Λαογραφία
Ληστές
Πάσια Αγγέλινα

Η Πάσια Αγγέλινα (Ρωσικά: Паша Ангелина, εκλατινισμένο ώς Pasha Angelina, Ангелина, Прасковья Никитична στα Ρωσικά και Ангеліна Парасковія Микитівна στα Ουκρανικά) έμεινε γνωστή ως μια από τις πρώτες γυναίκες στη Σοβιετική Ένωση που οδήγησε τρακτέρ, το 1929, και οργανώτρια γυναικείων ομάδων οδηγών τρακτέρ στα μετέπειτα χρόνια. Υποστηρίζοντας από το 1946 το σύνθημα "Εκατό χιλιάδες φιλενάδες στα τρακτέρ!" η Αγγέλινα τιμήθηκε ως ουντάρνικος (υπερπαραγωγικός εργάτης που ξεπερνά κατά πολύ τα πλάνα και το καθήκον του), δυο φορές ως Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας, έλαβε τρεις φορές το παράσημο του Τάγματος του Λένιν και μια το παράσημο του Τάγματος της Κόκκινης Σημαίας της Εργασίας. Εκλέχτηκε δε τρεις φορές στο Ανώτατο Σοβιέτ, το 1937, το 1946 και το 1950.

Γεννήθηκε το 1912 στο Ντονέτσκ σε μια οικογένεια Ελλήνων αγροτών.

Η ζωή της περιγράφεται σε εκτενές ποίημα του Λεόντιου Κυριάκοβ, Ρωμιού ποιητή από το χωριό Σαρτανά (κοντά στη Μαριούπολη Ουκρανίας).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Η λεπτομερής, ρεαλιστική και συνάμα ποιητικά διατυπωμένη αυτή βιογραφία μεταφρασμένη στην κοινή Νεοελληνική
Το ποίημα του Λεόντιου Κυριάκοβ που περιγράφει τη ζωή της Πάσιας Αγγέλινα στη ρωμαίικη διάλεκτο της Ουκρανίας (μέσα στο όλο έργο θα πρέπει να γίνει αναζήτηση με "ΠΆςΑ ΑΝΓΕΛΗΝΑ")
Συνέντευξη με ενδιαφέρουσες πληροφορίες και φωτογραφίες 
Ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την Π. Αγγέλινα κ άλλους επιφανείς Ρωμιούς του Donetsk Ουκρανίας

Σοβιετικοί
Τραγονήσι Πάτμου

Το Τραγονήσι είναι νησίδα της Πάτμου στην είσοδο του κόλπου του Γροίκου, στα νότια της Πάτμου. Η νησίδα ανήκει διοικητικά στο Δήμο Πάτμου. Το Τραγονήσι προστατεύει τον κόλπο του Γροίκου από την κακοκαιρία (εκτός από τους νοτιοανατολικούς ανέμους). Πάνω σε αυτό υπάρχουν κατσίκια.

Στο 7ο παγκόσμιο συνέδριο του club "the most beautiful bays in the world" (οι ομορφότεροι κόλποι του κόσμου), που έγινε στη Σενεγάλη (22-26 Μαΐου 2011), ο κόλπος του Γροίκου στην Πάτμο, στο κέντρο του οποίου βρίσκεται το Τραγονήσι, εντάχθηκε επίσημα στους ομορφότερους κόλπους του κόσμου.

Παραπομπές

{Δωδεκάνησα}}

Βραχονησίδες της Πάτμου
Ιφρικίγια

Η Ιφρικίγια (αραβικά:إفريقية, Αφρική στα ελληνικά) ήταν η περιοχή που περιελάμβανε την Τριπολίτιδα (δυτική Λιβύη), τη σημερινή Τυνησία και την Κωνσταντίνη (ανατολική Αλγερία). Η περιοχή αυτή περιελάμβανε τα εδάφη της παλαιάς ρωμαϊκής επαρχίας της Αφρικής, το όνομα της οποίας κληρονόμησε μετά την αραβική κατάκτηση στα τέλη του 7ου αιώνα μ.Χ.. Περί το 800, η Ιφρικίγια υπό τους Αγλαβίδες, αυτονομήθηκε από το Χαλιφάτο των Αββασιδών, ενώ κατόπιν πέρασε στους Φατιμίδες, τους Ζιρίδες και τους Χαφσίδες. Οι Αγλαβίδες εμίρηδες της Ιφρικίγια κατέκτησαν επίσης τη Σικελία από τους Βυζαντινούς. Πρωτεύουσά της ήταν η πόλη Καϊρουάν στην κεντρική Τυνησία.

Η Ιφρικίγια συνόρευε στα νότια με τις ημιάνυδρες εκτάσεις και τα αλμυρώδη έλη της περιοχής που ονομάζεται ελ-Ντζερίντ.

Ιστορία της Τυνησίας
Ιστορία της Αλγερίας
Γεωγραφία της Αφρικής
Ιστορικές περιοχές
Νίκος Σουλτανίδης

Ο Νίκος Σουλτανίδης (γεννημένος στην Κομοτηνή στις 2 Ιανουαρίου 1977) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην θέση του επιθετικού. Έχει συνδέσει την καριέρα του κυρίως με το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής  στο οποίο έχει σημειώσει πολύ μεγάλο αριθμό συμμετοχών και τερμάτων
 και έχει αναδειχθεί μία φορά πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Έχει επίσης βραβευτεί από τον ΠΣΑΠ, ως πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος για την περίοδο 2008-09.

Καριέρα
Ο Νίκος Σουλτανίδης ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από τον Κιλκισιακό, στον οποίο αγωνίστηκε 3 χρόνια πετυχαίνοντας 36 γκολ σε 88 αγώνες. Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή για τον Ηρακλή στον οποίο δεν κατάφερε να καθιερωθεί. Συνέχισε στον Α.Ο. Χανίων και στην συνέχεια επέστρεψε για άλλη μία χρονιά στον Κιλκισιακό. Το καλοκαίρι του 2003 πήγε στην Καστοριά που αγωνιζόταν στην Γ΄Εθνική και συνέβαλε σημαντικά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος από την ομάδα του σημειώνοντας 19 γκολ. Αγωνίστηκε άλλες δύο χρονιές με την Καστοριά στα γήπεδα της Β΄Εθνικής. Στο διάστημα αυτό ξεχώρισε η πορεία της Καστοριάς στο κύπελλο Ελλάδος της περιόδου 2004-05 που έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση. Αποκλείστηκε τελικά από τον Ολυμπιακό, τον οποίο όμως κατάφερε να κερδίσει στον πρώτο αγώνα με σκορ 2-1, με τον Σουλτανίδη να σημειώνει και τα δύο γκολ της Καστοριάς.
Τις περιόδους 2006-07 και 2007-08 ο Σουλτανίδης αγωνίστηκε στον Αγροτικό Αστέρα, στον οποίο είχε καλή παρουσία και διατήρησε τις καλές επιδόσεις του στην επίθεση.

Το καλοκαίρι του 2008 πήρε μεταγραφή για την Καβάλα και συνέβαλλε καθοριστικά στην άνοδο της ομάδας στην Α΄Εθνική. Η παρουσία του στην Καβάλα την περίοδο 2008-09 υπήρξε η σημαντικότερη της καριέρας αφού πέρα από την επιτυχία της ομάδας που εξασφάλισε την άνοδο στην Α΄Εθνική, ο Σουλτανίδης αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και επιπλέον αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος στην ετήσια τελετή βράβευσης του ΠΣΑΠ. Συνέχισε άλλη μία χρονιά στην Καβάλα αγωνιζόμενος στην Α΄ Εθνική, πετυχαίνοντας ένα γκολ σε αγώνα με αντίπαλο τον Ατρόμητο. Το καλοκαίρι του 2010 αποκτήθηκε από τον Πανθρακικό που αγωνιζόταν στην Β΄Εθνική και  κατάφερε να αναδειχθεί πρωταθλητής Β΄Εθνικής την περίοδο 2011-12. Την περίοδο 2012-13 συνέχισε την καριέρα του στον Κιλκισιακό, επιστρέφοντας στην πρώτη του ομάδα μετά από 10 χρόνια.

Διακρίσεις

Ομαδικές
Πανθρακικός
Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 2011-12
Καστοριά
Πρωτάθλημα Γ΄Εθνικής 2003-04

Ατομικές
Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Β΄ Εθνικής (2008-09)
Βραβείο πολυτιμότερου παίκτη του πρωταθλήματος Β΄ Εθνικής από τον ΠΣΑΠ (2008-09)

Παραπομπές

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού
Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα
Ποδοσφαιριστές Α.Γ.Σ. Καστοριάς
Ποδοσφαιριστές Αγροτικού Αστέρα Ευόσμου Π.Μ.Α.Σ.
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κιλκισιακού
Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Χανιά
Ελευθερία ή θάνατος

Ελευθερία ή θάνατος είναι εθνικό σύνθημα της Ελλάδας, ενώ αναφέρεται ορισμένες φορές και ως το σύνθημα της Κύπρου, παρόλο που το κυπριακό σύνταγμα δεν καθορίζει κάτι σχετικό. Διαδόθηκε ευρύτερα στον ελλαδικό χώρο κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του ’21 (1821-1829), οπότε χρησιμοποιήθηκε ως πολεμική ιαχή και αναγραφόταν σε πολεμικές σημαίες του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων εναντίον της οθωμανικής κυριαρχίας. ενώ αναφέρεται η χρήση του συνθήματος και κατά την Κρητική Επανάσταση του 1866-1899. Η χρήση του συνθήματος γίνεται και μεταγενέστερα, κατά τον αγώνα για την απελευθέρωση της Κύπρου από την βρετανική κυριαρχία. Η επίσημη όμως χρήση του στο Ελληνικό Κράτος ως εθνικού συνθήματος έγινε αρκετά αργότερα. Το σύνθημα συνδέεται σήμερα με την λαϊκή δοξασία ότι οι εννέα συλλαβές του, συνδέονται με τον αριθμό των λωρίδων που υπάρχουν στην ελληνική σημαία, με την λέξη «ε-λευ-θε-ρί-α» να συμπληρώνει τις πέντε γαλάζιες και τις λέξεις «ή θά-να-τος» να συμπληρώνουν τις τέσσερις λευκές λωρίδες. 

Το σύνθημα συμβόλιζε, και εξακολουθεί να συμβολίζει, την αποφασιστικότητα των Ελλήνων για τον συνεχή αγώνα ενάντια στη τυραννία και στη καταπίεση, αψηφώντας τον θάνατο. Το ίδιο εθνικό σύνθημα έχουν σήμερα, η Ουρουγουάη (, προφορά: λιμπερτάδ ο μουέρτε) και η Βόρεια Μακεδονία (, προφορά: σλόμποντα ίλι σμρτ).

Φωτογραφίες

Δείτε επίσης
 Ισχύς μου η αγάπη του λαού

Παραπομπές 

Εθνικά σύμβολα της Ελλάδας
Ελληνική Επανάσταση του 1821
Επαναστάσεις της Κρήτης
Εθνικά συνθήματα
Πολεμικές ιαχές
Κλεάνθης Θεοφανόπουλος

Ο Κλεάνθης Θεοφανόπουλος, (Χρυσοπηγή Αχαΐας 1878 - Αθήνα 1958), ήταν Έλληνας δικαστικός και πολιτικός από την Αχαΐα.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Χρυσοπηγή Αχαΐας και ήταν αδελφός του Ιωάννη Θεοφανόπουλου.. Τελείωσε το Β' Γυμνάσιο Πατρών Σπούδασε νομικά, άσκησε τη δικηγορία στην Αθήνα και διετέλεσε πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Αθηνών το 1945-46. Ήταν ο πρώτος εισαγγελέας του Πρωτοδικείου Πειραιώς που αργότερα έγινε αντιεισαγγελέας εφετών.

Εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών το 1946 με το Λαϊκόν Κόμμα παίρνοντας 24.224 ψήφους. Ήταν υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Παπάγου από τις 11 Απριλίου 1954 έως τις 6 Οκτωβρίου 1955.. Είχε διατελέσει Νομάρχης Μυτιλήνης και αντιπρόεδρος της βουλής των Ελλήνων από το 1946 έως το 1947.

Παραπομπές 

Βουλευτές Α' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Νομάρχες Λέσβου
Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Έλληνες δικαστικοί
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Κεντρικού Τομέα Αθηνών

Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Κεντρικού Τομέα Αθηνών.
 Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου  της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011.
 Ο αριθμός μέσα στις αγκύλες [ ] είναι ο μόνιμος πληθυσμός.
 Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική.

Η Περιφερειακή Ενότητα Κεντρικού Τομέα Αθηνών έχει πληθυσμό 1.029.520 κατοίκους.

Δήμος Αθηναίων
Έδρα του δήμου είναι η Αθήνα. Ο Δήμος Αθηναίων έχει μόνιμο πληθυσμό 664.046 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
η Αθήνα [ 664.046 ]

Δήμος Βύρωνος
Έδρα του δήμου είναι ο Βύρωνας. Ο Δήμος Βύρωνος έχει μόνιμο πληθυσμό 61.308 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
ο Βύρωνας [ 61.308 ]

Δήμος Γαλατσίου
Έδρα του δήμου είναι το Γαλάτσι. Ο Δήμος Γαλατσίου έχει μόνιμο πληθυσμό 59.345 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
το Γαλάτσι [ 59.345 ]

Δήμος Δάφνης - Υμηττού
Έδρα του δήμου είναι η Δάφνη. Ο Δήμος Δάφνης - Υμηττού έχει μόνιμο πληθυσμό 33.628 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:

Δημοτική ενότητα Δάφνης

Δημοτική Κοινότητα Δάφνης [ 22.913 ]
η Δάφνη [ 22.913 ]

Δημοτική ενότητα Υμηττού

Δημοτική Κοινότητα Υμηττού [ 10.715 ]
ο Υμηττός [ 10.715 ]

Δήμος Ζωγράφου
Έδρα του δήμου είναι ο Ζωγράφος. Ο Δήμος Ζωγράφου έχει μόνιμο πληθυσμό 71.026 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
ο Ζωγράφος [ 71.026 ]

Δήμος Ηλιούπολης
Έδρα του δήμου είναι η Ηλιούπολη. Ο Δήμος Ηλιουπόλεως έχει μόνιμο πληθυσμό 78.153 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
η Ηλιούπολη [ 78.153 ]

Δήμος Καισαριανής
Έδρα του δήμου είναι η Καισαριανή. Ο Δήμος Καισαριανής έχει μόνιμο πληθυσμό 26.458 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
ο Βλητικός Σταθμός [ 88 ]
η Καισαριανή [ 26.370 ]

Δήμος Φιλαδέλφειας - Χαλκηδόνας
Έδρα του δήμου είναι η Νέα Φιλαδέλφεια. Ο Δήμος Φιλαδέλφειας - Χαλκηδόνας έχει μόνιμο πληθυσμό 35.556 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:

Δημοτική ενότητα Νέας Φιλαδέλφειας

Δημοτική Κοινότητα Νέας Φιλαδέλφειας [ 25.734 ]
η Νέα Φιλαδέλφεια [ 25.734 ]

Δημοτική ενότητα Νέας Χαλκηδόνας

Δημοτική Κοινότητα Νέας Χαλκηδόνας [ 9.822 ]
η Νέα Χαλκηδόνα [ 9.822 ]

Δείτε επίσης 
 Διοικητική διαίρεση Περιφέρειας Αττικής

Κεντρικού Τομέα Αθηνών
Χρυσόστομος Ζέρβας

Ο Επίσκοπος Χρυσόστομος Ζέρβας, ήταν Έλληνας Επίσκοπος και Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Καρυστίας και Σκύρου. Ο κατά κόσμον Χρήστος Ζέρβας γεννήθηκε στις Κονίστρες Καρυστίας το 1898. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1924. Το ίδιο έτος χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος από τον Καρυστίας Παντελεήμονα Φωστίνη. Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας στις Μητροπόλεις Καρυστίας (1924-1931), Δημητριάδος, Χαλκίδος, Σερβίων, Σισανίου και Πρωτοσύγκελος στη Μητρόπολη Χαλκίδος (1941-1957). Στις 26 Νοεμβρίου 1957 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Καρυστίας και Σκύρου. Εκοιμήθη στην Αθήνα στις 11 Ιουλίου 1968.
Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Καρυστίας και Σκύρου
Αμπντούλ Ραζαγκί Καμαρά

Ο Αμπντούλ Ραζαγκί Καμαρά είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από την Γουινέα, ο οποίος διαθέτει επίσης την γαλλική εθνικότητα, γεννημένος στις 20 Φεβρουαρίου 1990 στο Μαμού (Γουνέα), και που αγωνίζεται στον ΠΑΟΚ υπό την μορφή δανεικού από την ΦΚ Σοσό.

Βιογραφία 
Ο Αμπντούλ Ραζαγκί Καμαρά ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την ομάδα της ΟΣ Φιβ, ομάδα της ομώνυμης συνοικίας της Λιλ.
Έχοντας εντοπιστεί σε ηλικία 14 ετών από την Σταντ Ρενναί, κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας U-17 στο τέλος της σεζόν 2006-2007. Συμμετέχοντας στην αποστολή της Γαλλίας που θα λάμβανε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο της αντίστοιχης ηλικιακής κατηγορίας, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της διοργάνωσης στον πάγκο της ομάδας.

Θύμα σοβαρού τραυματισμού στη διάρκεια της σεζόν, κατάφερε ωστόσο να υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο με την Σταντ Ρενναί. Στο τέλος της σεζόν, αν και δεν αγωνιζόταν ως βασικός, συμμετείχε στην νίκη της Σταντ Ρενναί στο Κύπελλο Γκαμπαρντελά.

Αγωνίστηκε στον πρώτο του αγώνα για την Λιγκ 1 στις 30 Μαΐου 2009 απέναντι στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Στις 3 Αυγούστου 2009, παραχωρήθηκε δανεικός για μια σεζόν στην Βαν ΟΚ και στις 18 Σεπτεμβρίου 2009 πέτυχε το πρώτο του τέρμα ως επαγγελματίας απέναντι στην Σατορού. Στις 9 Ιανουαρίου 2011, πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τα χρώματα της Σταντ Ρενναί, στον θεσμό του Κυπέλλου Γαλλίας, απέναντι στην ΑΣ Κάννες (7-0). Ο Καμαρά σημείωσε το έβδομο και τελευταίο τέρμα της αναμέτρησης.

Στις 30 Αυγούστου 2011, μεταγράφηκε στην ΦΚ Σοσό με την οποία και υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών. Στα τέλη Ιανουαρίου του 2013, παραχωρήθηκε δανεικός με οψιόν αγοράς έως το τέλος της σεζόν στον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης.

Τον Δεκέμβριο του 2011, ο Καμαρά κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Γουινέας για μια προετοιμασία ενόψει του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής του 2012 προτού κληθεί να συμμετάσχει σε αυτή την διοργάνωση.

Τίτλοι 

 2007 : Πρωταθλητής Γαλλίας U-18. 
 2008 : Κύπελλο Γκαμπαρντελά.

Παραπομπές

Εξωτερικός Σύνδεσμος 
 Abdoul Razzagui Camara, footballdatabase.eu

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές από τη Γουινέα
Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί
Ποδοσφαιριστές Βαν ΟΚ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γουινέας
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18
Ευθύμιος Καράκαλος

Ο Ευθύμιος Καράκαλος, (Δημητσάνα 1836 - Αθήνα 1934), ήταν Έλληνας δικαστικός συγγραφέας και πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Δημητσάνα και καταγόταν από την ιστορική οικογένεια των Καράκαλων-Ταμπακόπουλου. Έζησε στην Πάτρα όπου ήταν πρωτοδίκης κι έπειτα εφέτης. Το 1894-1895 ταξίδεψε για δέκα μήνες στην Ρωσία με σκοπό την προώθηση της σταφίδας και αργότερα εξέδωσε βιβλίο για το ταξίδι αυτό. Για να κάνει το ταξίδι αυτό παραιτήθηκε από την θέση του εφέτη κι επιστρέφωντας στην Πάτρα άσκησε την δικηγορία. έπειτα διορίστηκε στην Κρήτη σύμβουλος δικαιοσύνης της ελληνικής αρμοστείας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στα κτήματα του στην Τρίπολη όπου έγινε κι ευεργέτης του εκεί νοσοκομείου "Ευαγγελισμός". Πέθανε και τάφηκε στην Αθήνα το 1934. 

Εκλέχτηκε και βουλευτής Πατρών  στις εκλογές του 1895.

Εργογραφία 
 Συλλογή νόμων και Βασ. Διαταγμάτων (Των σπανιωτέρων και μάλλον εν χρήσει,) : Εκδοθέντων από του 1855-1873 έτους. / Υπό Ε. Κ. Εκδίδοται δαπάνη Β. Π. Σεκοπούλου]], 1874
 Πραγματεία περί σταφιδικού ζητήματος 
 Ημερολόγιον περιοδείας εν Ρωσσία, προς διάδοσιν της κορινθιακής σταφίδος (1894-1895)
 Ο θεσμός της προσωπικής κρατήσεως, 1893

Παραπομπές 

Βουλευτές Πατρών
Έλληνες συγγραφείς
Αστέρω (ταινία, 1959)

Η Αστέρω είναι ελληνική κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1959.

Πλοκή
Σε κάποιο πελοποννησιακό χωριό, χτισμένου κάτω από τον Χελμό, η Αστέρω (Αλίκη Βουγιουκλάκη), ψυχοκόρη του άρχοντα Μήτρου (Τίτος Βανδής), ερωτεύεται τον γιο του, Θύμιο (Δημήτρης Παπαμιχαήλ). Ο Μήτρος, όμως, αποφασίζει να παντρέψει τον γιο του με την πλούσια τσελιγκοπούλα Μάρω και την Αστέρω με τον Θάνο, πλούσιο κτηματία. Η πανούργα Σταματίνα συνεχώς σοφίζεται τεχνάσματα, για να εμποδίσει τη συνεύρεση Αστέρως-Θύμιου.

Η Μάρω δέχεται να παντρευτεί τον Θύμιο, με τον οποίο είναι ερωτευμένη, αγνοώντας την ιστορία του ειδυλλίου με την Αστέρω. Μόλις μαθαίνει ότι το προξενιό της ήταν αποτέλεσμα μηχανορραφίας, αρνείται να παντρευτεί. Την ίδια ημέρα, η Αστέρω χάνει τα λογικά της και το σκάει, ενώ ο Θύμιος φεύγει και ψάχνει να την βρει. Κατά την αναζήτησή του, παίζει τη φλογέρα του, από τον ήχο της οποίας τον αναγνωρίζει η Αστέρω και φανερώνεται. 

Ο πατέρας του Θύμιου γεμίζει τύψεις, ειδικότερα όταν οι παλιοί του χωριού του υπενθυμίζουν πως όσα δημιούργησε ο ίδιος, τα οφείλει στην περιουσία της Αστέρως, την οποία και εκμεταλλεύτηκε.

Ηθοποιοί 

 Αλίκη Βουγιουκλάκη - Αστέρω
 Τίτος Βανδής - Μήτρος Μπιθωκούκουρας
 Δημήτρης Παπαμιχαήλ - Θύμιος
 Γεωργία Βασιλειάδου - Σταματίνα
 Στέφανος Στρατηγός - Θάνος
 Γιώργος Δαμασιώτης - Θανάσης
 Αθανασία Μουστάκα - Ασημίνα Μπιθωκούκουρα
 Γιάννης Αυλωνίτης
 Νίκη Λινάρδου - Μάρω 
 Σούλα Αθανασιάδου - Ηγουμένη 
 Θεόδωρος Ανδρικόπουλος
 Γιώργος Αντωνάκης
 Κία Μπόζου 
 Εύα Ευαγγελίδου
 Νίκος Φωκάς
 Μαίρη Φορμόζη
 Λάμπρος Κοτσίρης
 Μαίρη Μεταξά
 Αθηνά Μιχαηλίδου
 Ρέα Μώρου
 Στέλιος Παπαδάκης
 Ελένη Παπαδημοπούλου
 Κώστας Παπαχρήστος
 Δημήτρης Σημιριώτης
 Βιολέττα Σούλη

Υποδοχή
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 23 Απριλίου 1959  κόβοντας 139.501 εισιτήρια, ενώ κατατάχθηκε 1η ανάμεσα σε 51 άλλες ταινίες της ίδιας σεζόν.  Όταν προβλήθηκε, η Ελένη Βλάχου χαρακτήρισε την Βουγιουκλάκη, «η εθνική μας Σταρ Α.Β.».  

Παρουσιάστηκε στο 9ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και αποτέλεσε την πιο εμπορική ταινία-φουστανέλα του ελληνικού κινηματογράφου.

Είναι η πρώτη ταινία με συμπρωταγωνιστές το ζεύγος Βουγιουκλάκη-Παπαμιχαήλ και η πρώτη συνεργασία της πρωταγωνίστριας με τη Φίνος Φιλμ. Πολλά από τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στη Ζαχλωρού και στο σπήλαιο των Ιωαννίνων. 

Η Αστέρω κυκλοφόρησε σε μορφή ντιβιντί στις 10 Αυγούστου 2009.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του, εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 2000, σελ.82

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η 
Τρέιλερ της ταινίας
Κριτική της ταινίας από τη Λευκή Κανελλίδου

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1959
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες με μουσική σύνθεση Τάκη Μωράκη
Ταινίες βασισμένες σε έργα
Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κωνσταντίνος Καρύδας

Ο Κωνσταντίνος Καρύδας (Πάτρα 1919- Νέα Υόρκη 1987), ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός επί χούντας από την Αχαία.

Γεννήθηκε στην Πάτρα, ακολούθησε τον στρατιωτικό κλάδο κι έφτασε μέχρι τον βαθμό του ταξίαρχου στο πεζικό. Φοίτησε στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και στη Σχολή Εθνικής Αμύνης, καθώς και σε σχολές στις ΗΠΑ. Έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο 1940-1941), στις επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή (ελ-Αλαμέιν και Ρίμινι) και στον Εμφύλιο πόλεμο, 1946-1949. Παραιτήθηκε το Δεκέμβριο του 1967 και αποστρατεύθηκε με το βαθμό του ταξίαρχου. 

Ήταν από τους πρωτεργάτες του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 και στη δίκη των πρωταιτίων που έγινε το 1975 αθωώθηκε λόγω αμφιβολιών. 

Επί δικτατορίας της 21ης Απριλίου διετέλεσε: γενικός διευθυντής Τύπου (1967-1968), γενικός γραμματέας του υπουργείου Δημοσίων Έργων (1968-1971), υφυπουργός-περιφερειακός διοικητής Πελοποννήσου-Στερεάς Ελλάδος (26 Αυγούστου 1971-31 Ιουλίου 1972), αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας (31 Ιουλίου 1972-8 Οκτωβρίου 1973). 

Ασθένησε από καρκίνο και πέθανε κατά τη νοσηλεία του στη Νέα Υόρκη.

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 32, σελ. 252

Παραπομπές 

Κ
Κ
Έλληνες υφυπουργοί Συντονισμού
Είμαι αθώος

Το Είμαι αθώος είναι μια ιστορική/δικαστική κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1960, σε παραγωγή Κλέαρχου Κονιτσιώτη και Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη.

Πλοκή 
Η υπόθεση της ταινίας εκτυλίσσεται στη Γαλλία, στις αρχές του 20ού αιώνα. Ένας φιλοχρήματος και γυναικάς υπαξιωματικός, κατηγορεί ψευδώς τον λοχαγό του πυροβολικού Αλφρέδο Ντρέιφους για για εσχάτη προδοσία, επειδή υποτίθεται ότι μεταφέρει κρατικά μυστικά στους Γερμανούς. Μετά από μια παρωδία δίκης, ο Ντρέιφους καταδικάζεται σε καθαίρεση και ισόβια δεσμά και, στη συνέχεια, φυλακίζεται.

Όμως, ο Εμίλ Ζολά μαζί με τον συνταγματάρχη Πικάρ και μια ομάδα ατόμων από το επιτελείο, πιστεύουν ακράδαντα ότι ο Ντρέιφους είναι αθώος και δίνουν μια γενναία και αποτελεσματική μάχη υπέρ του με σύμμαχο τον Τύπο. Στο τέλος, η συνομωσία θα αποκαλυφθεί και η τιμή του λοχαγού Ντρέιφους θα αποκατασταθεί, αφού αποδειχθεί πανηγυρικά η αθωότητά του.

Διανομή 

 Δημήτρης Μυράτ - λοχαγός Αλφρέδος Ντρέιφους
 Βούλα Ζουμπουλάκη - Λουκία Ντρέιφους
 Αλέκος Αλεξανδράκης - ταγματάρχης Καρλ Εστερχάζι
 Λάμπρος Κωνσταντάρας - συνταγματάρχης Πικάρ
 Γιάννης Αργύρης - Εμίλ Ζολά
 Βύρων Πάλλης - λοχαγός Αρμάν ντι Πατί ντε Κλαμ
 Σπύρος Καλογήρου - συνταγματάρχης Ανρί
 Κλεό Σκουλούδη - Κοζέτ
 Αλίκη Γεωργούλη - Μπέρτα Ανρί
 Θόδωρος Έξαρχος - συνταγματάρχης Ζαν Σαντέρ
 Νίκος Δενδρινός - Ματιέ Ντρέιφους
 Γιώργος Τζιφός - δεσμοφύλακας

Παραγωγή 
Το σενάριο της ταινίας βασίστηκε στο θεατρικό έργο Υπόθεση Ντρέιφους του Μανώλη Σκουλούδη που πραγματευόταν την ομώνυμη δικαστική υπόθεση, ενώ η αρχική πηγή για το θεατρικό ήταν η αμερικανική βιογραφική ταινία του 1937 Η ζωή του Αιμίλιου Ζολά. 

Η πρώτη προβολή έγινε στις 3 Δεκεμβρίου 1960. Κόβοντας 22.999 εισιτήρια, το Είμαι αθώος κατατάχθηκε στην 22η θέση ανάμεσα σε 58 ταινίες της ίδιας σεζόν. 

Πρόκειται για την πρώτη συνεργασία της Βούλας Ζουμπουλάκη με τη Φίνος Φιλμ.  Έναν από τους δεύτερους ρόλους κρατά η Κλεό Σκουλούδη, κόρη του σεναριογράφου της ταινίας, Μανώλη Σκουλούδη.

Παραπομπές

Εξωτερικές πηγές
Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του, εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 2000, σελ.96
Είμαι αθώος στη Φίνος Φιλμ
Είμαι αθώος στην IMDB

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1960
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Δικαστικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες σε παραγωγή Κλέαρχου Κονιτσιώτη
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Το κλωτσοσκούφι

Το κλωτσοσκούφι είναι μια κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1960 σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου και σενάριο Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου.

Πλοκή 

Η Μαίρη (Αλίκη Βουγιουκλάκη), μια όμορφη αλλά άτυχη κοπέλα, επειδή δεν μπορεί να βρει μόνιμη εργασία και τα αφεντικά της συνεχώς της ρίχνονται, αναγκάζεται να καταφύγει σε έναν εφοπλιστή, τον Τζώρτζη (Αλέκος Αλεξανδράκης) προκειμένου να τη βοηθήσει να μεταναστεύσει στην Αυστραλία, όπου έχει εγκατασταθεί ένας θείος της. Ο Τζώρτζης καταγοητεύεται από τη Μαίρη και υπόσχεται να τη βοηθήσει. Όμως, το οικογενειακό του περιβάλλον αντιδρά με διάφορους τρόπους. Ένας από αυτούς είναι η επίμονη σεξουαλική παρενόχληση που δέχεται η Μαίρη από τον Λάκη Αγγελίδη (Στέφανος Ληναίος), τον επιπόλαιο ανιψιό του Τζώρτζη, ο οποίος είναι φοιτητής και συντηρείται οικονομικά από τον θείο του. Μετά από διάφορες παρεξηγήσεις που τους απομακρύνουν, οι δυο τους σμίγουν για την Αυστραλία.

Διανομή 

 Αλίκη Βουγιουκλάκη - Μαίρη Γεωργαντά
 Αλέκος Αλεξανδράκης - Τζώρτζης Βέγγελης
 Στέφανος Ληναίος - Λάκης Αγγελίδης
 Μαρίκα Κρεβατά - Θεοδώρα Αγγελίδη
 Θανάσης Βέγγος - κλητήρας
 Τζόλυ Γαρμπή - Ελένη
 Σταύρος Ξενίδης - Σταύρος Ντανάκουλης
 Τασσώ Καββαδία - Ουρανία Βέγγελη
 Ράλλης Αγγελίδης - υφασματέμπορος
 Γιάννης Μαλούχος - καφετζής

Παρατηρήσεις
Σύμφωνα με τα λεγόμενα της Βουγιουκλάκη, αρχικά η ταινία γυρίστηκε με πρωταγωνιστή τον Μιχάλη Νικολινάκο, αλλά επειδή ο ηθοποιός δεν άρεσε στον Φίνο, πρότεινε την αντικατάστασή του από τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, μα εκείνος δεν μπορούσε λόγω θεατρικών υποχρεώσεων και τελικά επελέγη ο Αλεξανδράκης. 

Πολλά από τα εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στο Καλαμάκι. 

Η ταινία στην πρώτη της προβολή (21 Μαρτίου 1960)  έκοψε 202.542 εισιτήρια  και έλαβε τη 2η θέση σε σύνολο 52 ταινιών της περιόδου.

Πρόκειται για μια ακόμη ταινία στην οποία οι κοινωνικές διαφορές γεφυρώνονται χάρη στον έρωτα, δίνοντας ελπίδα για μια καλύτερη ζωή στο, ως επί το πλείστον, φτωχό κοινό της εποχής εκείνης.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Γιάννης Σολδάτος, Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, τομ.Δ', εκδ. Αιγόκερως, 1991

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το κλωτσοσκούφι στη Φίνος Φιλμ

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1960
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου
Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου
Ταινίες σε σενάριο Χρήστου Γιαννακόπουλου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες