joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γιοχάννες Ωωγκώωρντ

Ο Γιοχάννες Μόνραντ Ωωγκώωρντ (29 Απριλίου 1928 - 23 Μαρτίου 2007) ήταν Δανός θεολόγος και ιεροκήρυκας. Ήταν καθηγητής ιεραποστολογίας στο Πανεπιστήμιο του Άαρχους και ήταν ενεργός στο Χριστιανικό Αντιδογματικό Κίνημα ως ιδρυτής του Διεθνούς Κέντρου Διαλόγου, μιας διεθνούς εκπαιδευτικής οργάνωσης που ασχολείται με ομάδες που ορίζει ως λατρευτικά καλτ (κοινωνικές ομάδες που ορίζονται από τις ασυνήθιστες θρησκευτικές, πνευματικές ή φιλοσοφικές τους πεποιθήσεις) και άλλα νέα θρησκευτικά κινήματα. 

Ο Ωωγκώωρντ είχε ταξιδέψει στην Ασία και ανησυχούσε για τον Βουδισμό και άλλες ανατολικές θρησκείες, τις οποίες ένιωθε ότι ασκούσαν επιρροή στην Ευρώπη.  Το 1973 ο Ωωγκώωρντ ίδρυσε το Κέντρο Διαλόγου, το οποίο αργότερα είχε μεγάλη επιρροή στην προώθηση μιας αρνητικής κοινής γνώμης για τις λατρείες στη Δανία και σε άλλα ευρωπαϊκά έθνη. Θεώρησε ότι η Σαηεντολογία ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνη, αλλά αργότερα στη ζωή του δήλωσε ότι το Ισλάμ ήταν μία ακόμη μεγαλύτερη απειλή. Άλλες ανησυχίες περιελάμβαναν ομάδες Σατανισμού και Νέας Εποχής . Ο Ωωγκώωρντ συνεργάστηκε τόσο με θρησκευτικούς όσο και με κοσμικούς αντι-λατρικούς, αλλά αντιτάχθηκε στον αποπρογραμματισμό των μελών της λατρείας, καθώς ένιωθε ότι ήταν αναποτελεσματικό και συχνά αντιπαραγωγικό. Αποσύρθηκε από το Κέντρο Διαλόγου το 2002.

Βιβλιογραφία 

 Αποστολή, Ονομασία, Εκκλησία: Το πρόβλημα της ολοκλήρωσης τον 19ο αιώνα στη Γερμανία, Γκλήηρουπ, 1967 
 Αποστολές από τον Βορρά: Σκανδιναβικό Συμβούλιο Ιεραποστολής, 50 χρόνια, συν-συγγραφέας με τον Καρλ Φ. Χαλλενκρόϊτς, Πανεπιστημιακές εκδόσεις, 1974 
 Νέα θρησκευτικά κινήματα στην Ευρώπη, συν-συγγραφέας με την Χέλλε Μέλντγκωωρντ, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Άαρχους, 1997 
 Ταυτότητα σε σύγκρουση: κλασική χριστιανική πίστη και θρησκευτική απόκρυψη, συν-συγγραφέας με τους Μότι Λαλ Πάνντιτ, Χέλλε Μέλντγκωωρντ, Μάικ Γκάρντε, Εκδόσεις Μουνσιράμ Μανοχαρλάλ, 1998 
 Ο κρυμμένος τρόπος: μια μελέτη στον σύγχρονο θρησκευτικό εσωτερικό, συν-συγγραφέας με τον Μότι Λαλ Πάνντιτ, Εκδόσεις Μουνσιράμ Μανοχαρλάλ, 2002

Παραπομπές

Eξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Διεθνές Κέντρο Διαλόγου 

Δανοί
θεολόγοι
Ερμίνε του Βάλντεκ και Πύρμοντ

Η Ερμίνε του Βάλντεκ και Πύρμοντ (Ermine zu Waldeck und Pirmont, 29 Σεπτεμβρίου 1827 - 16 Φεβρουαρίου 1910) ήταν κόρη του Γεωργίου Β΄ του Βάλντεκ και Πύρμοντ.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1827 στο Μπαντ Άρλοσεν, και ήταν το τρίτο παιδί και η νεότερη κόρη του Γεωργίου Β΄ του Βάλντεκ και Πύρμοντ και της Έμμας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ.

Στις 25 Οκτωβρίου 1844 παντρεύτηκε τον Αδόλφο Γεώργιο του Σάουμπουργκ-Λίππε στο Άρλοσεν. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά:
την Ερμίνε (1845-1930), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο της Βυρτεμβέργης. Δεν απέκτησαν παιδιά.
τον Στέφανο Αλβέρτο Γεώργιο (1846-1911), παντρεύτηκε την Μαρία Άννα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Απέκτησαν 9 παιδιά.
τον Πέτρο Χέρμαν (1848-1928).
την Έμμα Φρειδερίκη Ίντα (1850-1855).
την Ίντα Ματθίλδη Αδελαΐδα (1852-1891), παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΚΒ΄ Ρόις του Γκράιτς. Απέκτησαν 6 παιδιά.
τον  Όθωνα Ερρίκο (1854-1935), παντρεύτηκε την Άννα φον Κούπεν. Απέκτησαν 3 παιδιά.
τον Αδόλφο Γουλιέλμο Βίκτωρα (1859-1917), παντρεύτηκε την Βικτωρία της Πρωσίας. Δεν απέκτησαν παιδιά.
την Έμμα Ελισάβετ Μπατίλντις Αυγούστα Αγνή (1865-1868).

Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1910 σε σε ηλικία 82 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία της Αγίας Μαρτίνης στο Στατχάγκεν.

Τίτλοι
29 Σεπτεμβρίου 1827 – 25 Οκτωβρίου 1844: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Ερμίνε του Βάλντεκ και Πύρμοντ
25 Οκτωβρίου 1844 – 21 Νοεμβρίου 1860: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Κληρονομική Πριγκίπισσα του Σάουμπουργκ-Λίππε
21 Νοεμβρίου 1860 – 8 Μαΐου 1893: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Πριγκίπισσα του Σάουμπουργκ-Λίππε
8 Μαΐου 1893 – 16 Φεβρουαρίου 1910: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Χήρα Πριγκίπισσα του Σάουμπουργκ-Λίππε

Παραπομπές
 Köbler, Gerhard (1988). Historisches Lexikon der deutschen Länder. Munich: Verlag C. H. Beck. p. 639. ISBN 3-406-33290-0.
 Marlene A. Eilers, Queen Victoria's Descendants (Baltimore, Maryland: Genealogical Publishing Co., 1987), page 163.
 C. Arnold McNaughton, The Book of Kings: A Royal Genealogy, in 3 volumes (London, U.K.: Garnstone Press, 1973), volume 1, page 234.
 ~The Royal House of Stuart, London, 1969, 1971, 1976, Addington, A. C. 344.
 Hermine Prinzessin zu Waldeck und Pyrmont, Genealogics ~ Leo van de Pas continued by Ian Fettes
 Hermine von Waldeck-Pyrmont, Prinzessin zu Schaumburg-Lippe, geni.com
 Prinzessinnen von Waldeck, geneall.net
 Schaumburg-Lippe Genealogy
 Waldeck, angelfire.com

Γερμανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες του Βάλντεκ και Πύρμοντ
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Σάουμπουργκ-Λίππε
Κώστας Μουρατίδης

Ο Κώστας Μουρατίδης (Δράμα, 1 Μαρτίου 1964) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός στα άκρα της επίθεσης. Είχε τις ικανότητες να αγωνίζεται τόσο ως αμυντικός όσο και επιθετικός στα άκρα της ομάδας. Καθαρός ακραίος εξτρέμ που έπαιζε όλη την πλευρά, βραχύσωμος, ταχύς και διεμβολιστής με έκρηξη στο παιχνίδι του, άρτια τεχνική κατάρτιση με  ιδιαίτερη έφεση στις ασίστ.

Καριέρα 

Ξεκίνησε τo ποδόσφαιρο στους Μαυραετούς Μεγαλοκάμπου και το 1981 μεταγράφηκε στον Πανδραμαικο, όπου μετά τις πολύ καλές εμφανίσεις τράβηξε πάνω του τα μάτια των ανθρώπων του Άρη και σε ηλικία είκοσι περίπου χρόνων, έγινε η ακριβότερη μεταγραφή ποδοσφαιριστή από το ερασιτεχνικό στο επαγγελματικό ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, όπου και ξεκίνησε την επαγγελματική του ποδοσφαιρική σταδιοδρομία και ανδρώθηκε σαν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.

Την σεζόν 1985-86 έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική με τη φανέλα του Άρη. Συνέχισε να φοράει τη φανέλα του Θεού του πολέμου για εννιά συναπτά έτη, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε πολλές θέσεις μέσα στο γήπεδο. Τον Δεκέμβριο του 1993, μετά από 184 εμφανίσεις και 13 τέρματα αποχώρησε για τον επόμενο σταθμό της καριέρας του.

Τον Ιανουάριο του 1994 «μετακόμισε» στην Λάρισα όπου και συνέχισε τις πολύ καλές εμφανίσεις για τα επόμενα τρία χρόνια, πετυχαίνοντας δεκαπέντε τέρματα μετά από 99 συμμετοχές σε πρωτάθλημα και κύπελλο, αυτή την φορά όμως από την θέση του δεξιού μπακ.

Αποχώρησε από τους "βυσσινί" το καλοκαίρι του 1997, συνεχίζοντας την καριέρα του στην ομάδα του Εδεσσαϊκού για ένα χρόνο, όπου μετά από 21 συμμετοχές, επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Δράμα, για τα ασπρόμαυρα της Δόξας Δράμας, όπου και έκλεισε την καριέρα του μετά από δύο σεζόν, σε ηλικία 36 ετών.

Στατιστικά με τον Άρη

</div>

Παραπομπές

Πηγές

 Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας
Ποδοσφαιριστές Εδεσσαϊκού
Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Μαρία του Μπάττενμπεργκ

Η Μαρία του Μπάττενμπεργκ (Marie von Battenberg, 15 Φεβρουαρίου 1852 - 20 Ιουνίου 1923) ήταν κόρη του Αλέξανδρου της Έσσης.

Βιογραφία
Η Μαρία Καρολίνα γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1852 στο Στρασβούργο, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και η μοναχοκόρη του Αλέξανδρου της Έσσης και της μοργανατικής συζύγου του Ιουλίας φον Χάουκε.

Στις 19 Απριλίου 1871 παντρεύτηκε τον Γουσταύο του Έρμπαχ-Σένμπεργκ στο Ντάρμστατ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
τον Αλέξανδρο (1872-1944), παντρεύτηκε την Ελισάβετ του Βάλντεκ και Πύρμοντ, απέκτησαν 4 παιδιά.
τον Μαξιμιλιανό (1878-1892).
τον Βίκτωρα (1880-1967), παντρεύτηκε την Ελίζαμπετ Σετσένυι ντε Σαρβάρ ετ Φέλσο-Βιντέκ.
την Μαρία Ελισάβετ (1883-1966), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο του Στόλμπεργκ-Βερνιγκερόντε, απέκτησαν 2 παιδιά.

Πέθανε στις 20 Ιουνίου 1923 στο Σαίνμπεργκ σε ηλικία 71 ετών. Είναι θαμμένη στο Σαίνμπεργκ.

Τίτλοι
15 Ιουλίου 1852 – 26 Δεκεμβρίου 1858: Η Επιφανειακή Υψηλότητα Κόμισσα Μαρία του Μπάττενμπεργκ
26 Δεκεμβρίου 1858 – 19 Απριλίου 1871: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία του Μπάττενμπεργκ
19 Απριλίου 1871 – 18 Αυγούστου 1903: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία, Κόμισσα Γουσταύου του Έρμπαχ-Σένμπεργκ
18 Αυγούστου 1903 – 20 Ιουνίου 1923: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Πριγκίπισσα του Έρμπαχ-Σένμπεργκ

Παραπομπές
Marie of Erbach-Schönberg: Memoirs of Princess Marie of Erbach-Schönberg, Princess of Battenberg, 1852–1923, nd V. 1958 
Marie von Erbach-Schönberg: Meine Reise nach Bulgarien im Jahre 1884, Heller, 1916 Marie of Erbach-Schoenberg: My trip to Bulgaria in 1884, Heller, 1916
Sophie Pataky: Lexikon deutscher Frauen der Feder, Bd. 1. Sophie Pataky: Encyclopedia of German women of the pen, 1st Bd Berlin, 1898., S. 194. Berlin, 1898., P. 194

Αναφορές σε πηγές

Οίκος Μπάττενμπεργκ
Γερμανοί ευγενείς
Ιστορία της Ουγγαρίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Βασίλειο της Ουγγαρίας ήταν μέλος των δυνάμεων του Άξονα. Στη δεκαετία του 1930, το Βασίλειο της Ουγγαρίας στηρίχθηκε στην επέκταση των εμπορικών συναλλαγών με την Φασιστική Ιταλία και την Ναζιστική Γερμανία για να βγει από τη Μεγάλη Ύφεση και να ανακάμψει. Η ουγγρική πολιτική και εξωτερική πολιτική έγινε αυστηρά εθνικιστική το 1938 και η Ουγγαρία υιοθέτησε μια αλυτρωτική πολιτική παρόμοια με της Γερμανίας, επιχειρώντας να ενσωματώσει τις περιοχές με ουγγρική πλειοψηφία στις γειτονικές χώρες στην Ουγγαρία. Η Ουγγαρία είχε βραχύβια εδαφικά οφέλη από την ένταξη της στον Άξονα. Έγιναν διακανονισμοί σχετικά με τις εδαφικές αξιώσεις με την Τσεχοσλοβακική Δημοκρατία, τη Σλοβακική Δημοκρατία και το Βασίλειο της Ρουμανίας. Το 1940, η Ουγγαρία προσχώρησε στις δυνάμεις του Άξονα. Το επόμενο έτος, οι ουγγρικές δυνάμεις συμμετείχαν στην εισβολή στη Γιουγκοσλαβία και την εισβολή στη Σοβιετικής Ένωσης. Από την εισβολή στην Γιουγκοσλαβία ενσωματώθηκαν ορισμένα εδάφη στην Ουγγαρία. Η συμμετοχή σημειώθηκε από τους γερμανούς παρατηρητές για την ιδιαίτερη βιαιότητά της, με τους κατεχόμενους λαούς να υποβάλλονται σε αυθαίρετη βία. Οι Ούγγροι εθελοντές, σύμφωνα με ορισμένες παρατηρήσεις, έκαναν "τουρισμό της δολοφονίας".

Ενώ πολεμούσε κατά της Σοβιετικής Ένωσης η Ουγγαρία είχε αρχίσει να διαπραγματεύεται εκεχειρία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Χίτλερ ενημερώθηκε για την προδοσία αυτή και τον Μάρτιο του 1944 οι Γερμανικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ουγγαρία. Όταν οι Σοβιετικές δυνάμεις άρχισαν να απειλούν την Ουγγαρία, η Ουγγαρία και η Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν εκεχειρία με τον αντιβασιλέα Μίκλος Χόρτι να υπογράφει την εκεχειρία εκ μέρους της Ουγγαρίας. Λίγο αργότερα Γερμανοί κομάντο απήγαγαν τον γιο του Χόρτι και ο Χόρτι αναγκάστηκε να ακυρώσει την εκεχειρία. Μετά ο αντιβασιλέας Χόρτι αναγκάστηκε να παραιτηθεί ενώ ο Ούγγρος φασιστής ηγέτης Φέρεντς Σάλασι ίδρυσε μια νέα φασιστική κυβέρνηση με γερμανική υποστήριξη. Το 1945 οι Ουγγρικές και Γερμανικές δυνάμεις στην Ουγγαρία ηττήθηκαν από τον στρατό της Σοβιετικής Ένωσης.

Περίπου 300.000 Ούγγροι στρατιώτες και πάνω από 600.000 πολίτες σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 400.000 Εβραίων και 28.000 Ρομά. Πολλές πόλεις υπέστησαν ζημιές, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την Βουδαπέστη. Οι περισσότεροι Εβραίοι στην Ουγγαρία προστατεύτηκαν από την απέλαση σε γερμανικά στρατόπεδα εξόντωσης για τα πρώτα χρόνια του πολέμου, παρόλο που για μια μεγαλύτερη περίοδο επηρεάζονταν από μια σειρά αντιεβραϊκών νόμων που επέβαλαν περιορισμούς στην συμμετοχή των Εβραίων στην δημόσια ζωή και την οικονομία της Ουγγαρίας. Αφού ξεκίνησε η Γερμανική κατοχή της Ουγγαρίας το 1944, οι Εβραίοι και οι Ρομά εκτοπίστηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Μέχρι το τέλος του πολέμου, θανατώθηκαν 450.000 με 606.000 Ούγγροι Εβραίοι και περίπου 28.000 Ρομά της Ουγγαρίας. Μετά την παράδοση των Ούγγρων, τα σύνορα επέστρεψαν στα σύνορα προ του 1938 (που είναι και τα σημερινά).

Παραπομπές
Ρίσλινγκ

Το ρίσλινγκ (γερ. Riesling) είναι ποικιλία αμπελιών η οποία χρησιμοποιείται για παραγωγή λευκών κρασιών. Καλλιεργείται σε πολλές χώρες του κόσμου, κυρίως στην Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία και Αυστραλία, επίσης στην Ρωσία, Βουλγαρία, Ελβετία, Ουγγαρία, ΗΠΑ και Αργεντινή.

Αναφέρεται την πρώτη φορά στον 15ο αιώνα στην κοιλάδα του Ρήνου και Μοζέλλα. Έχει μεγαλύτερες εκτάσεις στην Γερμανία (23.596 εκ) και Γαλλία, κυρίως στην Αλσατία (3.350 εκ.).

Η ποικιλία έχει δυνατότητα να προσαρμοστεί στα διάφορα είδη εδαφών. Έχει σχετικά μικρή απόδοση και η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις κλιματικές συνθήκες και τρόπους καλλιέργειας. Η ποικιλία δεν έχει αντοχή στις περισσότερες ασθένειες, όμως έχει καλή αντοχή στον  περονόσπορο.

Παραπομπές 

Διεθνείς ποικιλίες σταφυλιών
Βερενίκη (κόρη της Σαλώμης Α΄)

Η Βερενίκη Α΄ ήταν κόρη του κυβερνήτη της Ιουδαίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ιουδαίας.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Κοστόβαρου κυβερνήτη της Ιουδαίας και της Σαλώμης Α΄ του Οίκου του Ηρώδη, κόρης του Αντιπάτρου του Ιδουμαίου, πρωθυπουργού της Ιουδαίας. Αδελφός της Σαλώμης Α΄ ήταν ο Ηρώδης Α΄ ο Μέγας, βασιλιάς της Ιουδαίας.

Πρώτα παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Αριστόβουλο, γιο του Ηρώδη Α΄ για να μειωθεί η διχοστασία μέσα στον Οίκο, από το ότι ο Ηρώδης Α΄ έδειχνε εύνοια στη (2η) σύζυγό του Μαριάμνη Α΄. Ο γάμος της έγινε ως προσπάθεια ένωσης των δύο μερών του Οίκου και ελάφρυνε την ένταση γύρω από το ποιας συζύγου του Ηρώδη Α΄ τα παιδιά θα τον διαδεχθούν. Όμως το πρόβλημα δεν λύθηκε και ο Αριστόβουλος εκτελέστηκε από τον πατέρα του το 6 π.Χ., ενώ η Βερενίκη κατηγορήθηκε για συνενοχή. Με τον Αριστόβουλο είχε κάνε πέντε παιδιά.

Η Βερενίκη διατήρησε την εκλεκτή θέση της στην Ιουδαία με τους στενούς δεσμούς του Οίκου του Ηρώδη με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική οικογένεια. Αυτοί οι διασύνδεση επέτρεψε στον γιο της Αγρίππα να ανατραφεί στη Ρώμη με της Αντωνίας της Νεότερης την οικογένεια, η οποία μετέπειτα ανήλθε στην εξουσία (ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος ήταν γιος της Αντωνίας της Νεότερης). Τελικά η Βερενίκη ξαναπαντρεύτηκε, με τον Θευδίωνα, αδελφό της Δωρίδας (1ης συζύγου του Ηρώδη Α΄) με σκοπό να ενισχύσει τις πολιτικές συνδέσεις της οικογένειάς της. Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη Βερενίκη μετά το τέλος του θείου της, αλλά μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο κανονισμένος γάμος της δεν επέζησε του Ηρώδη Α΄.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον εξάδελφό της Αριστόβουλο Δ΄ πρίγκιπα της Ιουδαίας (γιο του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου) και είχε τέκνα:
 Ηρώδης Αγρίππας Α΄ 11 π.Χ.-44 μ.Χ., βασιλιάς της Ιουδαίας.
 Ηρώδης Ε΄ απεβ. 48/49 μ.Χ., βασιλιάς της Χαλκίδας στην Ιτουρέα.
 Αριστόβουλος ο Νεότερος άκμασε 1ος αι. π.Χ.-1ος αι. μ.Χ., πρίγκιπας της Ιουδαίας.
 Μαριάμνη Γ΄, ίσως να είναι η Μαριάμνη που παντρεύτηκε τον Αντίπατρο διάδοχο της Ιουδαίας (γιο του Ηρώδη Α΄ από την 1η σύζυγό του Δωρίδα).
 Ηρωδιάς π.15 π.Χ.-μετά το 39 μ.Χ., παντρεύτηκε πρώτα τον θείο της Ηρώδη Β΄ Φίλιππο πρίγκιπα της Ιουδαίας (γιο του Ηρώδη Α΄ από την 3η σύζυγό του Μαριάμνη Β΄) και μετά τον θείο της Ηρώδη Γ΄ Αντίπα τετράρχη της Γαλιλαίας & Περαίας (γιο του Ηρώδη Α΄ από την 4η σύζυγό του Μαλθάκη). Από τον 1ο της σύζυγο, κόρη της ήταν η:
 Σαλώμη Γ΄ δεκαετία του 10 μ.Χ.-δεκαετία του 60, παντρεύτηκε πρώτα τον θείο της Φίλιππο τον Τετράρχη και μετά τον εξάδελφό της Αριστόβουλο της Χαλκίδας.

Έπειτα η Βερενίκη έκανε δεύτερο γάμο, με τον Θευδίωνα, αδελφό της Δωρίδας (1ης συζύγου του Ηρώδη Α΄).

Πηγές
 Josephus, Antiq. Jud.,16,2
 Greenwalt, William. "Salome (c. 65 BCE–10 CE)." Women in World History: A Biographical Encyclopedia, edited by Anne Commire, vol. 13, Yorkin Publications, 2002, pp. 704-708.
 Schalit, Abraham. "Berenice." Encyclopaedia Judaica, edited by Michael Berenbaum and Fred Skolnik, 2nd ed., vol. 3, Macmillan Reference USA, 2007, pp. 410-411.
 Greenwalt, William. "Berenice (c. 35 BCE–?)." Women in World History: A Biographical Encyclopedia, edited by Anne Commire, vol. 2, Yorkin Publications, 2002, pp. 444-448

Ηρωδιανή Δυναστεία
Ant-Man (soundtrack)

Το Ant-Man (Original Motion Picture Soundtrack) αποτελεί το soundtrack άλμπουμ της ταινίας Ant-Man των Marvel Studios. Τη μουσική συνέθεσε ο Κρίστοφ Μπεκ και το άλμπουμ κυκλοφόρησε από τη Hollywood Records σε ψηφιακή και φυσική μορφή στις 17 Ιουλίου και 7 Αυγούστου 2015 αντίστοιχα.

Ένα επιπρόσθετο τραγούδι με τίτλο «Plainsong» από το συγκρότημα The Cure συμπεριλαμβάνεται στην ταινία, αλλά δεν συμπεριλήφθηκε στο soundtrack άλμπουμ. Η Siri παίζει το τραγούδι κατά τη διάρκεια της μάχης μεταξύ Yellowjacket και Ant-Man μέσα στον χαρτοφύλακα, προς το τέλος της ταινίας.

Υπόβαθρο
Τον Φεβρουάριο του 2014, ο Ράιτ ανακοίνωσε πως ο Στίβεν Πράις θα συνέθετε τη μουσική της ταινίας. Ωστόσο, ο Πράις εγκατέλειψε το πρότζεκτ λίγο μετά την αποχώρηση του Ράιτ τον Μάιο του 2014. Τον Ιανουάριο του 2015, ο Κρίστοφ Μπεκ, ο οποίος είχε δουλέψει στο παρελθόν με τον Ριντ στην ταινία Ο πυρετός της νίκης, προσλήφθηκε για να αντικαταστήσει τον Πράις. Περιγράφοντας τη μουσική της ταινίας, ο Μπεκ είπε: «Για τον Ant-Man, ήθελα να συνθέσω κάτι από τη μεγάλη συμφωνική παράδοση των αγαπημένων μου ταινιών με υπερήρωες, με περιεκτική μουσική και ένα μεγάλο, πιασάρικο βασικό θέμα. Αλλά, το τι κάνει αυτή τη μουσική να ξεχωρίζει ανάμεσα στις άλλες ταινίες της Marvel, είναι η ύπουλη αίσθηση της διασκέδασης αφού είναι, κατά τα άλλα, όχι μόνο μια ταινία με υπερήρωες, αλλά και μία κωμική ταινία ληστείας». Το soundtrack κυκλοφόρησε ψηφιακά στις 17 Ιουλίου 2015 και σε φυσική μορφή στις 7 Αυγούστου 2015, από τη Hollywood Records.

Λίστα κομματιών

Παραπομπές 

Άλμπουμ του 2015
Soundtracks Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel
Πατροβάς του Ποτόλε

Ο Άγιος Πατροβάς,  (Parrobus of Pottole, Patrobos, Patrobus, Patrobas), συγκαταλέγεται μεταξύ των εβδομήντα μαθητών (Εβδομήκοντα).

Ήταν επίσκοπος της Νεάπολης (Νάπολη) ή των Ποτιόλων (σύμφωνα με την απαρίθμηση του Δωρόθεου), αναφέρεται στη Γραφή όταν ο Άγιος Παύλος τον υποδέχεται στην επιστολή του προς τους Ρωμαίους. Η Ορθόδοξη και Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τιμά τον Άγιο Πατροβά στις 5 Νοεμβρίου, με τους συναδέλφους του αποστόλους, Ερμάς, Λίνους, Γάιος και Φιλόλογος.

Παραπομπές 

Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης
Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Εβδομήκοντα Απόστολοι
Χριστιανοί άγιοι από την Καινή Διαθήκη
Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης
Ινίγκα του Τουρν και Τάξις

Η Ινίγκα του Τουρν και Τάξις (Iniga von Thurn und Taxis, 25 Αυγούστου 1925 - 17 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν κόρη του Λουδοβίκου Φίλιππου του Τουρν και Τάξις.

Βιογραφία
Η Ινίγκα Άννα Μαργαρίτα Βιλελμίνη Λουίζα γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1925 στο Κάστρο Νίντεραϊμπαχ, και ήταν το νεότερο παιδί και η μοναχοκόρη του Λουδοβίκου Φίλιππου του Τουρν και Τάξις και της Ελισάβετ του Λουξεμβούργου.

Στις 18 Μαΐου 1948 παντρεύτηκε τον Εμπερχάρδο του Ούραχ στο Ρέγκενσμπουργκ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
την Αμαλία (γενν. το 1949-), παντρεύτηκε τον Κουρτ-Χίλντεμπραντ Άϊζιντελ. Απέκτησαν 8 παιδιά.
την Ελισάβετ (1952-2012).
τον Κάρολο Άνσελμο Φραγκίσκο Ιωσήφ Γουλιέλμο Λουδοβίκο Φίλιππο Γκέρο Μαρία (γενν. το 1955-), παντρεύτηκε (1) την Σάσκια Βύστχοφ. Απέκτησαν 2 παιδιά και (2) την Ούτα Μαρία Πρίμερ. Δεν απέκτησαν παιδιά.
τον Γουλιέλμο Αλβέρτο Ραφαήλ Μαρία(γενν. το 1957-), παντρεύτηκε την Κάρεν φον Μπράουσιτς. Απέκτησαν 3 παιδιά.
τον Ινίγκο (γενν. το 1965-), παντρεύτηκε την Ντανιέλα φον Μπόντμαν. Απέκτησαν 3 παιδιά.

Πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου 2008 στο Άουφχάουζεν σε ηλικία 83 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Άουφκιρχεν.

Τίτλοι
25 Αυγούστου 1925 - 18 Μαΐου 1948: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ινίγκα του Τουρν και Τάξις
18 Μαΐου 1948 - 17 Σεπτεμβρίου 2008: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα του Ούραχ, Κόμισσα της Βυρτεμβέργης, Πριγκίπισσα του Τουρν και Τάξις

Παραπομπές

Γερμανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες του Τουρν και Τάξις
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Κόμισσες της Βυρτεμβέργης
Φορτουνάτος Α΄ της Νάπολης

Ο Άγιος Φορτουνάτους , ήταν χριστιανός επίσκοπος του 4ου αιώνα.

Βιογραφία 
Είναι ο πρώτος ιστορικά πιστοποιούμενος επίσκοπος της Νάπολης, ως ένας από τους αποδέκτες μιας επιστολής που γράφτηκε από εκείνους που συμμετείχαν στην κατά του Αρειανισμού σύνοδο της Φιλιππούπολης το 340 , η παράδοσή του αναφέρει ότι ήταν ένας σκληρός αντίπαλος του Αρειανισμού. Η θητεία του ως επίσκοπος θεωρείται παραδοσιακά από 347 έως 359.

Τιμάται ως άγιος από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 14 Ιουνίου καιείναι  τοπική γιορτή στη Νάπολη στις 8 Νοεμβρίου, την ημέρα που γιορτάζει τη μνήμη όλων των «αγίων επισκόπων της Εκκλησίας της Νάπολης».Από τον 13ο αιώνα τα λείψανα του βρίσκονται στον ναό του Αγίου Εφραίμ Βέκιο (Sant'Eframo Vecchio).

Παραπομπές 

Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης
Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Ασπρένας της Νάπολης

Ο Άγιος Ασπρένας ή Άσπρεν , ήταν χριστιανός άγιος του 1ου αιώνα και ο πρώτος επίσκοπος της Νάπολης.

Ο Ασπρένας έζησε στα τέλη του 1ου αιώνα - αρχές του 2ου αιώνα, όπως επιβεβαιώνεται από αρχαιολογικές μελέτες σχετικά με την πρώιμη Ναπολιτανική Εκκλησία, καθώς και το γεγονός ότι το "Άσπερν" ήταν κοινό όνομα κατά τις ημέρες της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και τα πρώτα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά στη συνέχεια έπεσε σε αχρηστία .

Το Μαρμάρινο Ημερολόγιο της Νάπολης (Calendario Marmoreo di Napoli) πιστοποιεί την ύπαρξη του Άσπρεν και το γεγονός ότι έζησε κατά τη διάρκεια των βασιλείων του Τραϊανού και του Αδριανού. Η επισκοπική του θητεία αναφέρεται ότι διάρκεσε είκοσι τρία χρόνια .

Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή του, αλλά ένας αρχαίος θρύλος υποστηρίζει ότι ο Άγιος Πέτρος, στο δρόμο του προς τη Ρώμη, σταμάτησε στη Νάπολη και θεράπευσε μία ηλικιωμένη γυναίκα από ασθένεια. Τότε πολλοί μεταστράφηκαν στο χριστιανισμό, συμπεριλαμβανομένου του Άσπρεν, που και ο ίδιος θεραπεύτηκε από αρρώστια είτε από τον ίδιο τον Πέτρο είτε από την Καντίντα , την ηλικιωμένη που θεράπευσε ο Πέτρος
. Ο θρύλος υποστηρίζει ότι ο Πέτρος έκανε τον Άσπρεν επίσκοπο της Νάπολης και του ζήτησε να κατασκευάσει την Σάντα Μαρία ντελ Πρίνσιπιο, η οποία θα αποτελούσε τη βάση για τη βασιλική της Santa Restituta. Το San Pietro ad Aram λέγεται επίσης ότι χτίστηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου .

Μετά το θάνατο του Άσπρεν, του αποδόθηκαν πολλά θαύματα και ο τάφος του έγινε στη Σάντα Μαρία ντελ Πρίνσιπιο, αν και ορισμένοι μελετητές δηλώνουν ότι ο τάφος του βρισκόταν στις κατακόμβες του Αγίου Τζενάρο). Ο Ιωάννης Δ΄,  Επίσκοπος της Νάπολης, μετέφερε τα λείψανα του στη βασιλική της Santa Restituta, στο παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άσπρεν). Ο Άσπρεν ονομάστηκε ο δεύτερος (το 1673) της μεγάλης ομάδας περισσότερων από 50 προστατών αγίων της Νάπολης (ο Άγιος Τζενάρρο είναι ο πρώτος).

}}

Παραπομπές 

Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης
Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Ιταλοί Ρωμαιοκαθολικοί άγιοι
Τάσος Μπαρτζώκας

Ο Τάσος Μπαρτζώκας είναι Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής Ημαθίας της Νέας Δημοκρατίας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Μελίκη του Νομού Ημαθίας το 1979, όπου και μεγάλωσε. Γονείς του είναι ο Στέργιος Μπαρτζώκας, συνταξιούχος δάσκαλος και η Ευδοξία Μπαρτζώκα – Θεοδωρακοπούλου,  συνταξιούχος ελεύθερη επαγγελματίας. Αποφοίτησε το 1997 από το Λύκειο Μελίκης, τελείωσε τη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης το 2003 και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, λαμβάνοντας εξειδίκευση  από το Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στις Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας.

Είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Ελευθερία Δεληγιάννη, με την οποία έχουν αποκτήσει έναν γιο, τον Στέργιο.

Επαγγελματική Σταδιοδρομία 
Έχει διατελέσει Σύμβουλος - Υπεύθυνος για το Νομό Ημαθίας - των Θυρίδων Νεανικής Επιχειρηματικότητας της Γ.Γ. Νέας Γενιάς, στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων την περίοδο 2008-2009. Επιπλέον, έχει διατελέσει από το 2004 ως το 2010 Πρόεδρος της Ένωσης Νέων Δικηγόρων και Ασκουμένων Θεσσαλονίκης, η οποία υπήρξε η μεγαλύτερη Ένωση Νέων Δικηγόρων Θεσσαλονίκης. Από το 2006 έως σήμερα ασκεί μάχιμη δικηγορία, διατηρώντας μαζί με τη σύζυγό του, το δικό τους δικηγορικό γραφείο στη Βέροια Ημαθίας.

Πολιτική Σταδιοδρομία 

Την περίοδο 2001-2002 διετέλεσε  Πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών της Νομικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης  και μέλος της Γραμματείας Πόλης της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Κομοτηνής.

Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ, Υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της ΝΟΔΕ Ημαθίας και Υπεύθυνος για την κατάρτιση του Προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας για το Νομό Ημαθίας.

Το 2013 εκλέχθηκε μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ.

Συμμετείχε για πρώτη φορά ως υποψήφιος βουλευτής στην εκλογική Περιφέρεια Ημαθίας  με τη Νέα Δημοκρατία στις εθνικές εκλογές τον Ιανουάριο του 2015, όπου παρ’ ότι πρωτοεμφανιζόμενος κατέλαβε την τρίτη θέση με περίπου 7.000 ψήφους. Στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου, οι οποίες ανέδειξαν την ΙΗ' Αναθεωρητική Βουλή της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, εξελέγη βουλευτής στην τετραεδρική Περιφέρεια Ημαθίας, λαμβάνοντας περίπου 11.000 σταυρούς προτίμησης.

Μετά την εκλογή του ορίστηκε ως μέλος στις κάτωθι Κοινοβουλευτικές Επιτροπές:

 Διαρκής Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων
 Ειδική μόνιμη επιτροπή σωφρονιστικού συστήματος και λοιπών δομών εγκλεισμού κρατουμένων
 Κοινοβουλευτική Ομάδα Φιλίας Ελλάδας - Λετονίας
 Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή προς διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης σχετικά με τη διερεύνηση αδικημάτων που τυχόν έχουν τελεστεί από τον πρώην Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Δ. Παπαγγελόπουλο
Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Έρευνας και Τεχνολογίας
Γραμματέας στην Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή προς διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, σχετικά με τη διερεύνηση αδικημάτων που τυχόν έχουν τελεστεί από από τον πρώην Υπουργό κ. Νικόλαο Παππά
Εξεταστική Επιτροπή για τη διερεύνηση της επιχείρησης πολιτικής χειραγώγησης της κοινής γνώμης, ευτελισμό των θεσμών και κατασπατάληση δημοσίου χρήματος

Παραπομπές 

Βουλευτές Ημαθίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Πρωτότυπα Γερμανικά αεροσκάφη στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου

Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1930, η Λουφτβάφε (Luftwaffe, Γερμανική πολεμική Αεροπορία), χαρακτηρίζεται από νεωτερισμό, δημιουργικότητα και σχεδιαστική εξέλιξη. Στις 20 Ιουνίου του 1939, ο Έριχ Βάρσιτζ, πιλότος δοκιμών της Χάινκελ, πιλοτάρει το πρώτο αεροσκάφος χωρίς έλικα, το πυραυλοκίνητο Heinkel He 176, ενώ δύο μήνες μετά, στις 27 Αυγούστου του 1939, ο ίδιος πιλοτάρει το πρώτο αεριωθούμενο αεροσκάφος, το Heinkel He 178.

Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Λουφτβάφε, εκτός από τα «συνήθη» αεροσκάφη, τα οποία αποτελούσαν τμήμα της πολεμικής της μηχανής και παράγονταν σε πολύ μεγάλους αριθμούς (της τάξεως των εκατοντάδων ή χιλιάδων), δημιουργεί και άλλα σε μικρότερους ή πολύ μικρούς αριθμούς, τα οποία ενσωμάτωναν πρωτοποριακές τεχνικές κατασκευής, έφεραν πολύ εξελιγμένα συστήματα προώθησης και πλοήγησης και εμφάνιζαν τεχνολογικές καινοτομίες τόσο προηγμένες, που θα ενσωματώνονταν χρόνια ή και δεκαετίες αργότερα στις αεροπορίες των άλλων χωρών.

Σε γενικές γραμμές μπορούμε να ομαδοποιήσουμε τα πρωτότυπα και προηγμένα αεροσκάφη της εποχής σε τρεις κατηγορίες: α) αυτά που έμειναν στη φάση του σχεδιασμού, β) αυτά που παρήχθησαν σε πολύ μικρούς αριθμούς και γ) αυτά που παρήχθησαν σε μεγαλύτερους αριθμούς και έδρασαν επιχειρησιακά (χωρίς βέβαια κανένα στρατηγικό αποτέλεσμα). Άκρως ενδιαφέροντα, είναι βέβαια αυτά που ανήκουν στις δύο τελευταίες κατηγορίες. Παραδείγματα της δεύτερης κατηγορίας αποτελούν το Heinkel He 162 “Volksjäger”, ένα μονοκινητήριο αεριωθούμενο που πέρασε από το στάδιο του σχεδιασμού, σε πτητική κατάσταση σε διάστημα λίγων μόλις μηνών και το Bachem Ba 349 “Natter”, το πρώτο επανδρωμένο (πυραυλοκίνητο) αεροσκάφος κάθετης απογείωσης. Στην τρίτη κατηγορία ανήκουν τα γνωστότερα Messerschmitt Me 262, το πρώτο αεριωθούμενο μαχητικό που έδρασε επιχειρησιακά, το Messerschmitt Me 163 το πρώτο πυραυλοκίνητο αεροσκάφος που έδρασε επιχειρησιακά και το Arado Ar 234, το πρώτο αεριωθούμενο βομβαρδιστικό που έδρασε επιχειρησιακά.

Θα περίμενε κανείς, ότι τους τελευταίους μήνες του πολέμου και με δεδομένο την δεινή θέση στην οποία είχε περιέλθει η Γερμανική πολεμική μηχανή, θα σταματούσε κάθε προσπάθεια εξέλιξης στην αεροναυπηγική. Ακριβώς το αντίθετο συνέβη. Μέσα σε εργοστάσια που βρίσκονται σε ορυχεία ή σε δάση, όλες οι μεγάλες εταιρείες ναυπήγησης αεροσκαφών, (Messerschmitt, Heinkel, Arado, Junkers), σπαταλώντας πολύτιμες πρώτες ύλες και θυσιάζοντας ανθρώπινες ζωές, συνεχίζουν να σχεδιάζουν και να δοκιμάζουν πρωτοποριακά αεροσκάφη και κινητήρες. Οι πιλότοι με φανατισμό και κίνδυνο της ζωής τους δημιουργούν πρωτιές σε διάφορους τομείς της αεροπορίας. 

Στις τραγικές συνθήκες που επικρατούν στην Γερμανία τους τελευταίους μήνες του πολέμου στην Ευρώπη, όλα αυτά συνθέτουν για την Γερμανική Πολεμική Αεροπορία εκείνης της εποχής, ένα δραματικό και μυστηριώδες σκηνικό.

Παραπομπές 

Αεροπορία στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Ναζιστική Γερμανία
Αθανάσιος Β΄ της Νάπολης

Ο Αθανάσιος, (πέθανε το 898) ήταν Επίσκοπος Νάπολης (ως Αθανάσιος Β ') και Δούκας της Νάπολης (ως Αθανάσιος Α΄) από το 878 έως το θάνατό του, υποτελείς του Βυζαντινού αυτοκράτορα. Είχε τους τίτλους του δουξ, ύπατου και μάγιστρου.  Ήταν γιος του Γρηγόριου Γ΄ και αδελφός του Σεργίου Β', τον οποίο συνέλαβε, τύφλωσε, και σφετερίστηκε την θέση σαν δούκας ενώ ήταν ήδη επίσκοπος.

Σε αυτόν τον σφετερισμό, ο Αθανάσιος υποστηρίχθηκε αρχικά (οικονομικά) από τον Πάπα Ιωάννη Η΄, ο οποίος ήθελε να σπάσει τη ναπολιτάνικη φιλία με τους Σαρακηνούς.

Το 879, ο Ιωάννης αφόρισε τον Αθανάσιο, γιατί ο τελευταίος δεν είχε ακόμη σπάσει τη συμμαχία με τους Μουσουλμάνους. Αντί αυτού συμμετείχε στους πολέμους κατά της Κάπουα. Βοήθησε τον Λομβαρδό Ατενούφ εναντίον των αδελφών και των ξαδέλφων του. Με τα βυζαντινά στρατεύματα, πολιόρκησε την ίδιο τον Κάπουα. Από το 881, ο ίδιος κυβερνούσε την Κάπουα, τεχνικά υποτελής του πρίγκιπα Γκουαϊμάρ Α΄ του Σαλέρνο. Πολέμησε με τον Γκουαϊμάρ κατά των Σαρακηνών. Το 886 ο Αθανάσιος από τότε που απελευθερώθηκε από τον αφορισμό, συμμάχησε ξανά με τους Σαρακηνούς και έλαβε απειλή από τον Πάπα Στέφανο Ε΄ για αποκλεισμό της Νάπολης.

Το 888, ο Αθανάσιος και ο Ατενούλφ αμφισβήτησαν την περιοχή της "Λιβύρης" και πήγαν σε πόλεμο. Το 895, ο Αθανάσιος πυροδότησε μια εξέγερση των Ναπολιτάνων στην πόλη του Σαλέρνο. Ωστόσο μικρός γιος του Γκουαϊμάρ, ο Γκουαϊμάρ Β΄την κατέστειλε.

Εσωτερικά, ο Αθανάσιος αύξησε τη δύναμη και το κύρος της Νάπολης. Ήταν ελληνόφιλος που εργάστηκε για να συντηρήσει πολλά ελληνικά χειρόγραφα και να διατηρήσει καλές σχέσεις με το Βυζάντιο. Είχε μια κόρη, τη Γκέμμα, που παντρεύτηκε τον Λαντούλφο Α΄ του Μπενεβέντο, γιο του πρώην συμμάχου του Ατενούλφου.

Παραπομπές

Πηγές 
Engreen, Fred E. "Pope John the Eighth and the Arabs." Speculum, Vol. 20, No. 3. (Jul., 1945), pp. 318–330.
Erchempert, Historia Langabardorvm Beneventarnorvm. at The Latin Library.
Caravale, Mario (ed). Dizionario Biografico degli Italiani: IV Arconati – Bacaredda. Rome, 1962.

Δούκες της Νάπολης
Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Βυζαντινοί δούκες
Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης
Βυζαντινοί Ύπατοι
Μάγιστροι
Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Σιρά

Το σιρά ή σιράζ είναι μια ποικιλία της αμπέλου που χρησιμοποιείται για παραγωγή ερυθρών και ροζ κρασιών, όσο παραδοσιακών ξηρών, τόσο και εμπλουτισμένων κρασιών. Καλλιεργείται σχεδόν σε κάθε χώρα με παρουσία παραγωγής κρασιών. Ωστόσο οι μεγαλύτερες εκτάσεις βρίσκονται στη Γαλλία, Αυστραλία, Ιταλία, ΗΠΑ, Νότια Αφρική, Χιλή και Αργεντινή. Συνολικά σε όλο τον κόσμο καλλιεργούνται 142.600 εκ. 

Τα συνώνυμα της ποικιλίας είναι: Antourenein noir, Candive, Entournerein, Hermitage, Hignin noir, Marsanne noir, Shiraz, Sira, Sirac, Sirah, Syra, and Syrac.

Καταγωγή 
Η ποικιλία κατάγεται από την περιοχή του Ροδανού στη Γαλλία. Το 1998 μια μελέτη που διεξήχθη από την ερευνητική ομάδα της Κάρολ Μέρεντιθ στο Τμήμα Αμπελουργίας και Οινολογίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Ντέιβις χρησιμοποίησε δακτυλογράφηση DNA και εκτεταμένο υλικό αναφοράς σταφυλιών από τον αμπελουργικό ερευνητικό σταθμό στο Μονπελιέ της Γαλλίας και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το σιρά είναι ο απόγονος των ποικιλιών σταφυλιών Ντουρέζα (πατέρας) και Μοντιέζ μπλανς (μητέρα).

Παραπομπές 

Διεθνείς ποικιλίες σταφυλιών
Κωνσταντίνος Τζολάκης

Ο Κωνσταντίνος Τζολάκης  (Χανιά, 8 Νοεμβρίου 2002)  είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και διεθνής με τις μικρές Εθνικές ομάδες της Ελλάδας που αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα στη Σούπερ Λιγκ, για τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Ήταν βασικός τερματοφύλακας στο πρόσφατο τελικό κυπέλλου όπου ο Ολυμπιακός νίκησε την ΑΕΚ και κατέκτησε το τρόπαιο

Σε ηλικία 20 χρονών (2022) η αξία του στον χώρο του ποδοσφαίρου ανέρχεται στα 1,2 εκατομμύρια ευρώ.

Διακρίσεις
 Ολυμπιακός Πειραιώς
 Πρωτάθλημα Ελλάδος 2020, Πρωτάθλημα Ελλάδος 2021, Πρωτάθλημα Ελλάδος 2022
 Κύπελλο Ελλάδος 2020

Παραπομπές

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Β
Σφαγή της οδού Γκέγκα

Ως Σφαγή της οδού Γκέγκα (στα ιταλικά: Eccidio di via Ghega) είναι γνωστή η εκτέλεση δια απαγχονισμού από Γερμανούς ναζιστές,  51 ατόμων,  στο Παλάτσο Ριτμέγιερ, στην οδό Κάρλο Γκέγκα αρ. 12, στη Τεργέστη, στις 23 Απριλίου 1944.  

Την προηγούμενη μέρα είχε εκραγεί βόμβα στο κτίριο, στο οποίο στεγαζόταν το Σπίτι του Γερμανού Στρατιώτη (Deutsches Soldatenheim), με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τέσσερις Γερμανοί στρατιώτες και μια Ιταλίδα. Τη βόμβα είχαν τοποθετήσει  δύο Σοβιετικοί στρατιώτες, οι οποίοι συνεργάζονταν με Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους.  Με διαταγή του Γερμανού διοικητή ως αντίποινα επιλέχτηκαν 51 άτομα, κρατούμενοι των φυλακών και περαστικοί που συνελήφθησαν χωρίς να έχουν έγγραφα, και μεταφέρθηκαν στο Παλάτσο Ριτμέγιερ, όπου εκτελέστηκαν δια απαγχονισμού. Ειδικότερα οι Γερμανοί Ναζιστές κρέμασαν τα θύματα (μεταξύ των οποίων ήταν αρκετοί έφηβοι 16 -17 χρονών και έξι γυναίκες)   από τα κιγκλιδώματα στις σκάλες στο εσωτερικό του κτιρίου, από τους πολυέλαιους στα δωμάτια και στους διαδρόμους και από τα παράθυρα και τα άφησαν κρεμασμένα για πέντε μέρες προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους περαστικούς. 

Το 1947 τοποθετήθηκε στη πρόσοψη του κτιρίου από το δήμο της Τεργέστης τιμητική πλάκα για τα θύματα της σφαγής. Το 1952 το Πανεπιστήμιο της Τεργέστης αποφάσισε να απονείμει τιμητικά μετά θάνατο το πτυχίο στα οικονομικά και το εμπόριο στον αλβανικής καταγωγής φοιτητή από το Μπρίντεζι, Μάρκο Εφτιμιάντι, που ήταν μεταξύ των θυμάτων της σφαγής στο Παλάτσο Ριτμέγιερ. Τα θύματα της σφαγής σήμερα είναι θαμμένα στο νεκροταφείο της Αγίας Άννας, στη Τεργέστη.

Στο Παλάτσο Ριτμέγιερ στεγάζεται σήμερα το Ωδείο Τζουζέππε Ταρτίνι (Conservatorio Giuseppe Tartini).

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Silvio Maranzana, Le armi per Trieste italiana, Trieste, 2003, σελ. 213-244.
Marina Rossi, , in Un percorso tra le violenze del Novecento nella provincia di Trieste/Po poteh nasilja v 20. stoletju v Tržaški pokrajini, Trieste, Istituto regionale per la storia del movimento di liberazione nel Friuli Venezia Giulia - Provincia di Trieste, 2006, σελ. 57-62.
Marina Rossi, Soldati sovietici nelle formazioni partigiane del Friuli-Venezia Giulia, in Angelo Ventura (a cura di), La società veneta dalla Resistenza alla Repubblica – Atti del Convegno di Studi, Padova, 9-11 maggio 1996.

Μ
Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Νήσος των Χοίρων

Η Νήσος των Χοίρων είναι ακατοίκητο νησί στο Αρχιπέλαγος Κροζέ. Η έκτασή του είναι 67 τ.χλμ (26 τετ. μιλ) και είναι το τρίτο σε μέγεθος του νησιωτικού συμπλέγματος. Διοικητικά ανήκει στα Γαλλικά Νότια και Ανταρκτικά Εδάφη.

Βρίσκεται περίπου 3.000 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Νότιας Αφρικής και 2.300 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ανταρκτικής. Το νησί είναι ηφαιστειογενές με την ψηλότερη κορυφή του σε υψόμετρο 775 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.

Η Νήσος των Χοίρων είναι ένα πολύ σημαντικό μέρος αναπαραγωγής για διάφορα θαλασσοπούλια, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και η μεγαλύτερη αποικία βασιλικών πιγκουίνων.

Το 2018, με αναφορές στο Antarctic Science, ερευνητές εκτίμησαν ότι ο πληθυσμός των βασιλικών πιγκουίνων στο νησί έχει μειωθεί από 500.000 ζευγάρια για αναπαραγωγή σε μόλις 60.000. Με την τελευταία καταμέτρηση των πιγκουίνων το 1982, η πιο πρόσφατη παρουσιάζει μια μείωση του πληθυσμού της αποικίας της τάξης του 88%. Οι ερευνητές, μη γνωρίζοντας τον λόγο της μείωσης του πληθυσμού, στράφηκαν σε αιτίες όπως η κλιματική αλλαγή, κάποια αρρώστια ή την έλλειψη τροφής.

Παραπομπές 

Γαλλικά Νότια και Ανταρκτικά Εδάφη
Υπερπόντια Γαλλία
Ειδικά εδάφη των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Άννα της Έσσης και του Ρήνου

Η Άννα της Έσσης και του Ρήνου (Anna von Hessen und bei Rhein, 25 Μαΐου 1843 - 16 Απριλίου 1865) από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν κόρη του Κάρολου της Έσσης και παρά τω Ρήνω.

Βιογραφία
Η Μαρία Άννα Βιλελμίνη Ελισάβετ Ματθίλδη γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1843 στο Μπέσσουνγκεν, και ήταν το τρίτο παιδί και η μοναχοκόρη του Κάρολου της Έσσης και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ των ΧοεντσόλΛερν, κόρης του Γουλιέλμου της Πρωσίας.

Οικογένεια
Στις 4 Ιουλίου 1864 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Φραγκίσκο Β΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν στο Ντάρμστατ. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί:
 Άννα Ελισάβετ Αυγούστα Αλεξανδρινή (1865-1882).

Απεβίωσε από επιλόχειο πυρετό μία εβδομάδα μετά τον τοκετό στις 16 Απριλίου 1865 στο Σβερίν σε ηλικία 21 ετών. Τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Σβερίν.

Τίτλοι
25 Μαΐου 1843 – 4 Ιουλίου 1864: Η Μεγάλη Δουκική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Άννα της Έσσης και του Ρήνου
4 Ιουλίου 1864 – 16 Απριλίου 1865: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Μεγάλη Δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Παραπομπές

thePeerage.com Anne Prinzessin von Hessen und bei Rhein

Παραπομπές σε πηγές

|-

Οίκος της Έσσης
Γερμανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες της Έσσης
Καυσόξυλα

Καυσόξυλα (firewood) είναι η ξυλεία οποιασδήποτε μορφής (πριστής, στρογγυλής ή σχιστής) που προορίζεται για καύση είτε σε τζάκι, φούρνο ή άλλη εστία καύσης (σόμπα). Συνήθως τα καυσόξυλα δεν έχουν υποστεί μηχανική επεξεργασία και περιέχουν τη φλούδα τους (φλοιό). Τυπικά είναι σε μορφή στρογγυλή ή σχετικά κυλινδρική και έχουν μικρό μήκος (25-40cm). Τα καυσόξυλα συνήθως υφίστανται ατελή καύση και πολλές φορές λόγω της υπέρμετρα υψηλής τους υγρασίας, παράγουν καυσαέρια επικίνδυνα και προκαλούν μορφές αιθαλομίχλης στο περιβάλλον, ιδίως το αστικό.

Τα καυσόξυλα μπορεί να απαντώνται είτε ξερά είτε να περιέχουν υγρασία και να είναι χλωρά. Τα δεύτερα δεν είναι τα πιο κατάλληλα για καύση και σχετίζονται με το θέμα της ρύπανσης του αέρα στις μεγάλες πόλεις και την πνιγερή ατμόσφαιρα ειδικά τον χειμώνα.

Είδη ξύλου
Δεν είναι κατάλληλα όλα τα είδη για καύσιμη ύλη. Πολλά περιέχουν δυσάρεστα στην οσμή, εκχυλίσματα. Άλλα είδη είναι κατάλληλα για «προσάναμμα» και άλλα είδη είναι κατάλληλα για την «κυρίως καύση». Η δεύτερη αυτή καύση πρέπει να είναι πολύ αργή. Τα πιο συνηθισμένα στη χώρα μας είδη, κατάλληλα για καυσόξυλα, είναι η δρυς, το πουρνάρι, η ελιά, και η οξιά. Η λευκή δρυς (δένδρο) είναι σίγουρα το πιο διαδεδομένο καυσόξυλο στα Βαλκάνια. Αρκετά καλής ποιότητας καυσόξυλα προέρχονται κι από άλλα είδη, π.χ. αείφυλλα πλατύφυλλα (αριά, κουμαριά, φιλύκι) και άλλα οπωροφόρα δέντρα, λ.χ. μηλιά, κερασιά, αμυγδαλιά. Η χρήση ξύλου ακακίας ή καστανιάς (προερχόμενης από δασικές φυτείες) για καυσόξυλα είναι απολύτως αμφιλεγόμενη. 

Τα πεύκα, λόγω του ρετσινιού που περιέχουν, πρέπει να αποφεύγονται σαν κύρια καυσόξυλα, διότι είναι πολύ εύφλεκτα και επικίνδυνα για ανεξέλεγκτη καύση, ιδίως στα τζάκια με ανοιχτή αλλά και κλειστή εστία.

Το ξύλο της δρυός (ειδικά λευκής δρυός) προτιμάται στις περισσότερες των περιπτώσεων, διότι αφενός μεν δίνει ωραία φλόγα, χωρίς προβλήματα και αφετέρου έχει μεγάλη διάρκεια καύσης. Μεγάλο ρόλο παίζει και η διαθεσιμότητα των καυσόξυλων. Στα νησιά  συνηθίζεται η ελιά, ενώ στις περιοχές που γειτονεύουν με την οροσειρά της Πίνδου η οξιά συναγωνίζεται τις δρύες. Την τελευταία δεκαετία έχει αυξηθεί κατακόρυφα η εισαγωγή καυσόξυλων ιδίως από τη Βουλγαρία και την Αλβανία.

Αποθήκευση καυσόξυλων
Ιδιαίτερη μέριμνα πρέπει να δίνεται στην αποθήκευση των καυσόξυλων τόσο στον τρόπο στοίβαξης όσο και στο μέρος της αποθήκευσής τους. Είναι κανόνας ότι τα καλύτερα καυσόξυλα είναι αυτά που έχουν αποθηκευτεί για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από δύο έτη και έχουν πλήρως ξηραθεί. Τα ξύλα πρέπει να αποθηκεύονται σε στεγασμένο και καλά αεριζόμενο χώρο και η περιεχόμενη υγρασία τους να είναι κάτω από 20%.

Καυσόξυλα και κίνδυνοι
Πρέπει να αποφεύγεται η καύση παλιών επίπλων ή παλιών μοριοσανίδων, ινοσανίδων (MDF), κόντρα-πλακέ ή επενδεδυμένων με μελαμίνες προϊόντων, διότι περιέχουν συνθετικά υλικά και χημικές ουσίες που παράγουν τοξικές αναθυμιάσεις και επικίνδυνα καυσαέρια όταν καίγονται.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Το ξύλο ως καύσιμη ύλη, των Γ. Μαντάνη & Ι. Κακαρά
 Τεχνικό άρθρο των Σ. Καραστεργίου & Ι. Κακαρά

Παραπομπές

Ξύλο
Καύσιμα
Μουριά Ηλείας

Η Μουριά είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 71 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μουριά βρίσκεται σε απόσταση 10 χλμ. Α. από την Αρχαία Ολυμπία (έδρα του δήμου) και 25 χλμ. Α. από τον Πύργο. Είναι κτισμένη βόρεια του Αλφειού ποταμού, δίπλα στην ΕΟ Ολυμπίας - Τρίπολης, ανάμεσα στη Λιναριά και την Νέα Κάμενα. Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας γραμμένη ως Μουργιά και έτσι αναγράφεται μετά την απελευθέρωση το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ολυμπίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας  κοινότητας και το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Μουριά. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μουριάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 140 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αρχειακό και οπτικο-ακουστικό υλικό ερευνών από τη Μουριά Ηλείας από το Ψηφιακό Αποθετήριο της Ακαδημίας Αθηνών

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Βιλελμίνη της Βάδης

Η Βιλελμίνη της Βάδης (Wilhelmine von Baden, 21 Σεπτεμβρίου 1788 - 27 Ιανουαρίου 1836) ήταν κόρη του Κάρολου Λουδοβίκου της Βάδης.

Βιογραφία
Η Βιλελμίνη Λουίζα γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1788 στη Καρλσρούη, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Κάρολου Λουδοβίκου, Κληρονομικού Πρίγκιπα της Βάδης, και της Αμαλίας της Έσσης-Ντάρμστατ.

Στις 19 Ιουνίου 1804 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄, Μέγα Δούκα της Έσσης στη Καρλσρούη. Μαζί απέκτησαν επτά παιδιά:
τον Λουδοβίκο (1806-1877), παντρεύτηκε (1) την Ματθίλδη Καρολίνα της Βαυαρίας. Δεν απέκτησαν παιδιά και (2) την Μαγκνταλένε Άππελ. Δεν απέκτησαν παιδιά.
θνησιγενή γιο (1807).
τον Κάρολο Γουλιέλμο Λουδοβίκο (1809-1877), παντρεύτηκε την Ελισάβετ της Πρωσίας. Απέκτησαν 4 παιδιά.
την Αμαλία Ελισάβετ Λουίζα Καρολίνα Φρειδερίκη Βιλελμίνη (1821-1826).
θνησιγενή κόρη (1822).
τον Αλέξανδρο Λουδοβίκο Γεώργιο Φρειδερίκο Αιμίλιο (1823-1888), παντρεύτηκε τον Ιουλία φον Χάουκε. Απέκτησαν 5 παιδιά.
την Μαξιμιλιανή Βιλελμίνη Αυγούστα Σοφία Μαρία (1824-1880), παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Β' της Ρωσίας. Απέκτησαν 8 παιδιά.

Υπάρχουν εικασίες ότι τα τέσσερα τελευταία παιδιά δεν είναι του Λουδοβίκου, αλλά του εραστή της Βιλελμίνης, Βαρόνου Άουγκουστ φον Σεναρκλάνς ντε Γκρανσύ.

Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1836 στο Παλάτι Ροζενχόχε σε ηλικία 47 ετών.

Παραπομπές
 Egon Caesar Conte Corti: Unter Zaren und gekrönten Frauen. Schicksal und Tragik europäischer Kaiserreiche an Hand von Briefen, Tagebüchern und Geheimdokumenten der Zarin Marie von Rußland und des Prinzen Alexander von Hessen. Editorial Pustet, 1949.
 Wilhelmine Louise, princess of Baden in: geneall.net [retrieved 5 February 2016].

|-

Οίκος του Τσέρινγκεν
Γερμανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες του Μπάντεν
Πριγκίπισσες της Έσσης
Μεγάλες δούκισσες της Έσσης
Μεότο Ίουα

Τα Μεότο Ίουα (Meoto iwa) ή οι Παντρεμένοι Βράχοι  (Wedded Rocks) είναι δύο  βράχοι, που θεωρούνται ιεροί για τον Σιντοϊσμό, και βρίσκονται στην νότια Ιαπωνία στο νησί Χονσού, στο νομό Μίε, στο χωριό Φουτάμι (Futami).  Στα Ιαπωνικά Meoto σημαίνει ζευγάρι και Iwa βράχος.

Περισσότερες πληροφορίες 
Σε κοντινή απόσταση από την περιοχή, όπου είναι τα  Μεότο Ίουα, βρίσκεται η πόλη Ίσε με τον σπουδαίο σιντοϊστικό ναό Μεγάλο Ιερό της Ίσε (Grand Shrine of Ise ή στα Ιαπωνικά Ise-jingū).  Πολύ κοντά στα Μεότο Ίουα βρίσκεται επίσης ο Σιντοϊστικός ναός Φουτάμι-Οκιτάμα (Futami-Okitama) με θέα στον ωκεανό, που διαθέτει έναν μεγάλο αριθμό γλυπτών με βατράχους. Η λέξη «βάτραχος» (kaeru)  στα Ιαπωνικά είναι ομόηχη με τη λέξη «επιστρέφω». Οι Ιάπωνες λατρεύουν τους βατράχους, γιατί θεωρούν ότι μπορούν να τους φέρουν καλή τύχη, που συνδυάζεται με επιστροφή χαμένων αντικειμένων, χρημάτων, κ.ά. Τα Μεότο Ίουα ουσιαστικά αποτελούν προέκταση του Σιντοϊστικού ναού Φουτάμι-Οκιτάμα (Futami-Okitama). Τα Μεότο Ίουα βρίσκονται στην άκρη της θάλασσας και αποτελούνται από δύο βράχους. Ο μεγαλύτερος βράχος συμβολίζει τον θεό Ιζανάγκι (Izanagi) και ο μικρότερος τη θεά Ιζανάμι (Izanami). Αυτοί οι δύο θεοί ήταν σύζυγοι και σύμφωνα με την Ιαπωνική μυθολογία δημιούργησαν τα νησιά του Ιαπωνικού αρχιπελάγους και πολλούς θεούς. Αυτοί οι δύο ιεροί βράχοι ενώνονται με ένα σχοινί, που είναι φτιαγμένο από στάχυα ρυζιού και ονομάζεται σιμενάουα (shimenawa). Το σχοινί αυτό συμβολίζει την ένωση των δύο θεοτήτων και γενικότερα του αρσενικού με το θηλυκό στοιχείο. Το σχοινί αντικαθίσταται τρεις φορές το χρόνο με συγκεκριμένες τελετουργίες. Στην κορυφή του μεγαλύτερου βράχου υπάρχει μία μικρή πύλη (τορίι, torii). Όταν έχει άμπωτη υποχωρεί πολύ η θάλασσα και οι δύο βράχοι ενώνονται.

Τα Μεότο Ίουα προσελκύουν όχι μόνο πιστούς, αλλά και άλλους τουρίστες, για να δουν το τοπίο, που είναι ιδιαίτερα ρομαντικό κατά την ανατολή ή τη δύση του ηλίου τους καλοκαιρινούς μήνες. Ο ήλιος συνήθως ανατέλλει ανάμεσα από τους δύο βράχους και όταν η ορατότητα είναι αρκετά καλή στο βάθος φαίνεται το όρος Φούτζι. Οι ερωτευμένοι προσεύχονται στα Μεότο Ίουα, για να έχουν ευτυχία και για να διαρκέσει πάρα πολύ ο γάμος τους.

Εικόνες

Πηγές 

 https://www.japan.travel/en/
 https://www.japan-guide.com
 https://www.iaponia.gr
 http://goinjapanesque.com 
 Japan: Meoto Iwa, η πλωτή γέφυρα ανάμεσα στη Γη και τον ουρανό, Shintō.
 Το αντρόγυνο των βράχων  άρθρο του Παπαλεξανδρόπουλου Στέλιου στην ιστοσελίδα https://www.greecejapan.com/japanesestudies.

Παραπομπές 

Ιαπωνία
Ιαπωνική μυθολογία
Ιαπωνική θρησκεία
Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Αδελαΐδα του Σάουμπουργκ-Λίππε (1821-1899)

Η Αδελαΐδα του Σάουμπουργκ-Λίππε (Adelheid von Schaumburg-Lippe, 9 Μαρτίου 1821 - 30 Ιουλίου 1899) ήταν κόρη του Γεωργίου Γουλιέλμου του Σάουμπουργκ-Λίππε.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1821 στο Μπύκεμπουργκ, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Γεωργίου Γουλιέλμου του Σάουμπουργκ-Λίππε και της Ίντα του Βάλντεκ και Πύρμοντ.

Στις 16 Οκτωβρίου 1841 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ στο Μπύκεμπουργκ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
την Μαρία Καρολίνα Αυγούστα Ίντα Λουίζα (1844-1932), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ. Απέκτησαν 1 παιδί.
τον Φρειδερίκο Φερδινάνδο Γεώργιο Χριστιανό Κάρολο Γουλιέλμο (1855-1934), παντρεύτηκε την Καρολίνα Ματθίλδη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ. Απέκτησαν 6 παιδιά.
την Λουίζα Καρολίνα Ιουλιανή (1858-1936), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Βίκτωρα του Βάλντεκ και Πύρμοντ. Απέκτησαν 1 παιδί.
την Μαρία Βιλελμίνη Λουίζα Ίντα Φρειδερίκιη Ματθίλδη Ερμίνε (1859-1941), δεν παντρεύτηκε ποτέ.
τον Αλβέρτο Χριστιανό Αδόλφο Κάρολο Ευγένιο (1863-1948), παντρεύτηκε (1) την Ορτρούδη του Ίζενμπουργκ και Μπύντινγκεν. Απέκτησαν 4 παιδιά και (2) την Χέρτα του Ίζενμπουργκ και Μπύντινγκεν. Απέκτησαν 1 παιδί.

Πέθανε στις 30 Ιουλίου 1899 στο Ίτσεχοε σε ηλικία 78 ετών.

Τίτλοι
9 Μαρτίου 1821 – 16 Οκτωβρίου 1841: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αδελαΐδα του Σάουμπουργκ-Λίππε
16 Οκτωβρίου 1841 – 19 Δεκεμβρίου 1863: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Φρειδερίκου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
19 Δεκεμβρίου 1863 – 24 Οκτωβρίου 1878: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Φρειδερίκου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
24 Οκτωβρίου 1878 – 27 Νοεμβρίου 1885: Η Υψηλότητα Η Δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
27 Νοεμβρίου 1885 – 30 Ιουλίου 1899: Η Υψηλότητα Η Χήρα Δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ

Παραπομπές

Πηγές
 Wieden, Helge bei der: Schaumburg-lippische Genealogie: Stammtafeln der Grafen – später Fürsten – zu Schaumburg-Lippe bis zum Thronverzicht 1918, Melle 1995 (Schaumburger Studien/Historische Arbeitsgemeinschaft für Schaumburg, ZDB 503935 – 6 25.
 Paul Theroff: Lippe, Paul Theroff's Royal Genealogy Site, angelfire.com
 Paul Theroff: Schleswig-Holstein, Paul Theroff's Royal Genealogy Site, angelfire.com
 C. Arnold McNaughton, The Book of Kings: A Royal Genealogy, in 3 volumes (London, U.K.: Garnstone Press, 1973), volume 1, page 139.
 ~L'Allemagne dynastique,, Huberty, Giraud, Magdelaine. vol II page 269.
 Adelheid Prinzessin zu Schaumburg-Lippe, Genealogics ~ Leo van de Pas continued by Ian Fettes
 Adelheid Christine Juliane Charlotte Prinzessin zu Schaumburg-Lippe, ww-person.com
 Adelheid,Prinzessin zu Schaumburg-Lippe, geni.com
 Adelheid Christine zu Schaumburg-Lippe (1821 – 1899), familypedia.wikia.org
 Prinzessinnen von Schaumburg-Lippe, geneall.net

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Οίκος του Γκλύξμπουργκ
Γερμανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Σάουμπουργκ-Λίππε