joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Βασίλειος Μπάλκος

Ο Βασίλειος Μπάλκος (1874 - 5 Απριλίου 1943) ήταν Έλληνας θεολόγος και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Πρέβεζας (1917-20, 1920-22), Δήμαρχος Πρέβεζας (1923, 1924-29, 1934-41), Νομάρχης Ηλείας (1930), Νομάρχης Φλώρινας (1930-32) και Νομάρχης Κεφαλονιάς (1933).

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1874 και καταγόταν από καλή οικογένεια της πόλης. Σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης από την οποία αποφοίτησε το 1895. Ως κληρικός εστάλη στη Ρουμανία για να διδάξει σε Ελληνικά σχολεία. Εκεί αγάπησε τη δασκάλα Ματρώνα, την οποία παντρεύτηκε χωρίς να αποκτήσουν απογόνους. Το 1903 πήγε στο Μοναστήρι (Μπίτολα) ως αντιπρόσωπος του Μακεδονικού Κομιτάτου. Εκεί γνωρίστηκε και συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Δημήτριο Λαμπράκη, εκδότη κατόπιν της εφημερίδας το Βήμα. Το 1911 ήρθε στην Πρέβεζα. Το 1912-13 διετέλεσε διοικητής του Καζά Μαργαριτίου. Το 1913 απέβαλε τα ράσα και έγινε θερμός οπαδός του Ελευθέριου Βενιζέλου. Εκλέχτηκε βουλευτής Πρέβεζας το 1917-1920 και 1920-1922. Διορίστηκε Δήμαρχος Πρέβεζας το 1923 και εκλέχτηκε δήμαρχος τις ίδιας πόλης το 1924, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1929. Στις 7 Μαΐου του 1930 ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον διόρισε, μετά από υπόδειξη του Δημητρίου Λαμπράκη, νομάρχη Ηλείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 3 Οκτωβρίου 1930. Διορίστηκε νομάρχης Φλώρινας από το 1930 μέχρι το 1932, και Καστοριάς το 1933. Το 1934 εκλέχθηκε και πάλι δήμαρχος της Πρέβεζας και παρέμεινε μέχρι τις 20 Απριλίου 1941, οπότε παύτηκε από τους Ιταλούς. Είναι ο μακροβιότερος συνολικά δήμαρχος Πρέβεζας με 15 περίπου χρόνια δημαρχίας σε τέσσερις θητείες. Πέθανε φτωχός το 1943 στην Αθήνα.

Στην πόλη της Πρέβεζας κεντρική οδός, στην οποία στέκει το κτήριο της Λαϊκής Αγοράς που κτίστηκε επί δημαρχίας του, φέρει το όνομά του. Ο οικογενειακός τους τάφος είναι στο κοιμητήριο της Πρέβεζας.

Βιβλιογραφικές Παραπομπές 

Νομάρχες Ηλείας
Νομάρχες Κεφαλληνίας
Νομάρχες Φλώρινας
Βουλευτές Θεσπρωτίας
Βουλευτές Πρέβεζας
Δήμαρχοι Πρέβεζας
Μακεδονομάχοι
Γούρνες Γουβών Ηρακλείου

Οι Γούρνες είναι κωμόπολη και έδρα του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Οι Γούρνες βρίσκονται στα βόρεια παράλια της Κρήτης σε απόσταση 14,5 χλμ. ανατολικά του Ηρακλείου σε υψόμετρο 40 μέτρων, στην κεντρική οδική αρτηρία προς τον Άγιο Νικόλαο. Η γεωργία αποτελεί την κύρια ασχολία των κατοίκων τους. Παράγονται ελαιόλαδο, κρασί, σταφίδα και κηπευτικά. Στο χωριό βρίσκονται δυο ναοί, ο Άγιος Γεώργιος και ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, καθώς επίσης Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο. Ο οικισμός είναι ευρύτερα γνωστός για τον Θαλασσόκοσμο (Cretaquarium), το μοναδικό ενυδρείο της Κρήτης που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχουν πληθυσμό 1.814 κατοίκους .

Ιστορικά στοιχεία 
Στην περιοχή του χωριού η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε τα ερείπια ενός μινωικού συνοικισμού. Ειδικότερα, σε ανασκαφές που διενεργήθηκαν από ομάδα με επικεφαλής τον Ιωσήφ Χατζηδάκη ανασκάφηκαν τάφοι που χρονολογούνται από τη Μεσομινωική Εποχή. Μέσα σε αυτούς βρέθηκαν αγγεία, ειδώλια και σφραγίδες. Σε λόφους, κοντά στο σημείο (στα ανατολικά) όπου είχε εγκατασταθεί η Αμερικανική Βάση Γουρνών, βρέθηκαν απολιθώματα θαλασσίων οργανισμών.

Ο οικισμός αναγράφεται με την ονομασία Gurnes και με 146 κατοίκους το 1583. Η ονομασία αυτή οφείλεται στις γούρνες (urna), δηλαδή δοχεία με νερό για το πότισμα των ζώων.

Διοικητικά στοιχεία 
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ανωπόλεως. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997  αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανωπόλεως και προσαρτήθηκε στο δήμο Γουβών ενώ το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αφού προσαρτήθηκε στο δήμο Χερσονήσου ορίστηκε έδρα του. Μαζί με την Ανώπολη, τη Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου και το Κοκκίνη Χάνι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ανωπόλεως που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γουβών (πρώην Καποδιστριακός δήμος) του Δήμου Χερσονήσου.

Πηγές 
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές 

Γούρνες Πεδιάδος
Γούρνες
Γούρνες
Σταφυλόκοκκος

Ο Σταφυλόκοκκος είναι γένος των βακτηρίων που είναι θετικoί κατά Γκραμ κόκκοι.

Εμφάνιση
Κάτω από το μικροσκόπιο το βακτήριο του σταφυλόκοκκου φαίνεται σε ομάδες που μοιάζουν με τσαμπί σταφυλιού που σχηματίζονται όταν οι κόκκοι διαιρούνται τυχαία και εκεί οφείλει την ονομασία του.

Ταξινόμηση
Το γένος του σταφυλόκοκκου περιλαμβάνει 45 διαφορετικά είδη βακτηρίων. Σημαντικά παθογόνα για τον άνθρωπο είναι τα: 
Χρυσίζων σταφυλόκοκκος
Σταφυλόκοκκος ο επιδερμικός
Σταφυλόκοκκος ο σαπροφυτικός
Staphylococcus lugdunensis

Ιστορία
Ο σταφυλόκοκκος αναγνωρίσθηκε για πρώτη φορά το 1878 από τον Παστέρ.

Λοιμώξεις από σταφυλόκοκκο 
Σταφυλόκοκκος είναι ένα Γκράμ - θετικό βακτήριο που ζει στο ανθρώπινο σώμα σαν τμήμα της φυσικής χλωρίδας του δέρματος, στη μύτη, και στην περιοχή γύρω από τα γεννητικά όργανα και στα δύο φύλα.

Η λοίμωξη με σταφυλόκοκκο αφορά αρκετά συχνά δερματικές βλάβες. Ωστόσο αν καταφέρει το βακτήριο να εισέλθει στην κυκλοφορία του αίματος, μπορεί να προκαλέσει λοιμώξεις σε διάφορα σημεία, όπως ενδοκαρδίτιδα, οστεομυελίτιδα, μηνιγγίτιδα ή πνευμονία. Μπορεί επίσης να επιμολύνει ενδοφλέβιους καθετήρες.

Τροφική δηλητηρίαση μπορεί να προκύψει από κατανάλωση της εντεροτοξίνης του σταφυλοκόκκου, η οποία είναι ανθεκτική στο μαγείρεμα.

Τέλος, μικροβιαιμία από σταφυλόκοκκο μπορεί να προκαλέσει το σύνδρομο τοξικής καταπληξίας.

Θεραπεία 

Η θεραπεία του σταφυλόκοκκου γίνεται με χειρουργικό καθαρισμό αντιβιοτική αγωγή- μια σταφυλοκοκκική πενικιλίνη ή βανκομυκίνη με την προσθήκη ενός αναστολέα πρωτεϊνικής σύνθεσης για αναστολή παραγωγής σταφυλοκοκκικών τοξινών.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 

Θετικά κατά Gram βακτήρια
Μικροβιολογία
Βακτηριακές νόσοι
Βασιλική Ηρακλείου

Η  Βασιλική  είναι χωριό και και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Καινούργιου στο νομό Ηρακλείου. 

Η πρόσβαση στο χωριό γίνεται μέσω διακλάδωσης από τα Βασιλικά Ανώγεια. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 56 χιλιόμετρα. Η θέση του είναι στα 260 μ. κοντά στα Αστερούσια Όρη. Πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου και στις 29 Αυγούστου. Κεντρικός ναός στο χωριό είναι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Στην περιοχή της Βασιλικής βρίσκεται το φαράγγι του Αγίου Σάββα, μήκους 4 χλμ. το οποίο καταλήγει σε αμμώδη παραλία στο Λιβυκό Πέλαγος, όπως επίσης και το Δάσος του Αγίου Σάββα, που βρίθει ελαιόδεντρων και χαρουπόδενδρων σε ήμερη και άγρια κατάσταση. Στο χωριό υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

Κοινότητα Βασιλικής 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Βασιλικής περιλαμβάνει και τον οικισμό Κανδήλα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Βασιλική, η (188)
 Κανδήλα, η (48)

Συνολικά η κοινότητα έχει 236 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Δημήτριο Μουλιανάκη.

Κοινοτάρχες Βασιλικής 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Βασιλικής.

Ιστορικά στοιχεία 
Στο χωριό βρίσκονται οι εκκλησίες του Ευαγγελισμού (του 1876 με ξυλόγλυπτο τέμπλο) και του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου. Στην Κανδήλα υπάρχουν δυο ναοί καθιερωμένοι στο Γενέσιο της Θεοτόκου επίσης με ξυλόγλυπτο τέμπλο.  Στον ενετικό κατάλογο του Καστροφύλακα το βρίσκουμε Vasiglichi με 406 κατοίκους. Ο οικισμός Καντήλα αναφέρεται Candila et Camaria, με 166 κατοίκους το 1583. Στην τουρκική απογραφή του 1834 αναφέρεται ότι είχε 5 τουρκικές και ισάριθμες χριστιανικές οικογένειες, ενώ το 1881 οι Χριστιανοί κάτοικοι ήταν 123 και οι Τούρκοι 45.

Σημειώσεις και παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Βασιλική
Δήμος Γόρτυνας
Βαθμός ελευθερίας συστήματος

Ο αριθμός n των συντεταγμένων που απαιτούνται για να καθοριστεί η "θέση" ενός συστήματος ενός ή περισσότερων σωμάτων σε κάποιο χώρο, λέγεται αριθμός των βαθμών ελευθερίας του συστήματος.

Οι γενικευμένες συντεταγμένες που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν την κατάσταση του συστήματος μπορούν να είναι αποστάσεις, γωνίες ή ακόμα ποσότητες που εξαρτώνται από τέτοια μεγέθη.

Οι βαθμοί ελευθερίας ενός συστήματος δεν είναι πάντοτε ίσοι με τους θεωρητικά δυνατούς, αλλά μειώνονται και μάλιστα σημαντικά καμιά φορά, όταν το σύστημα που εξετάζουμε κινείται κάτω από περιορισμούς.

Στατιστική μηχανική
Πλάτανος Ηρακλείου

Ο Πλάτανος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην Επαρχία Καινούργιου στο νομό Ηρακλείου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 51 χιλιόμετρα. Η θέση του είναι στα 95 μ. κοντά στη Μεσαρά. Το όνομα του  προέρχεται από αιωνόβιο δέντρο. Οι κάτοικοι ασχολούνται  με την γεωργία και παράγεται ελαιόλαδο. Στον οικισμό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Στο χωριό υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

Κοινότητα Πλατάνου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Πλατάνου περιλαμβάνει και τον οικισμό Τρυπητά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Πλάτανος, ο (234)
 Τρυπητά, τα (10)

Συνολικά η κοινότητα έχει 244 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Κυπράκη.

Κοινοτάρχες Πλατάνου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πλατάνου.

Ιστορικά στοιχεία 
Στη βενετική απογραφή και την τουρκική του 1671 δεν αναφέρεται. Το 1834 είχε 15 χριστιανικές οικογένειες και το 1881 162 χριστιανούς και 13 Μουσουλμάνους. Το 1878 συγκεντρώθηκαν περισσότεροι από 4.000 αδερφοχτοί για να διαμαρτυρηθούν επειδή δεν πήγαιναν προμήθειες για βοήθεια  που  έστελναν από την Ελλάδα και επειδή υπέστησαν καταπίεση από τους καπετάνιους για να εισπράττουν το φόρο της δεκάτης και το μισό της σοδειάς από τις εγκαταλελειμμένες τουρκικές περιουσίες. Μάλιστα, κατά τις συζητήσεις με τους καπεταναίους έφθασαν στο σημείο να σκοτώσουν το Γεώργιο Μαρή και το Γεώργιο Παπαχατζάκη. Στα δυτικά, σε απόσταση 500 μ. στη θέση Μοναστηριακές Αχλάδες και Γουδιές βρισκόταν Πρωτομινωικός συνοικισμός. Ο Ξανθουδίδης ανακάλυψε το 1915 δύο θολωτούς τάφους, μέσα στους οποίους βρέθηκαν πρωτομινωικές σφραγίδες, λίθινα αγγεία κλπ.

Σημειώσεις και παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Πλατανος
Δήμος Γόρτυνας
Κέβιν Κάρτερ

Ο Κέβιν Κάρτερ (Kevin Carter, Γιοχάνεσμπουργκ, 13 Σεπτεμβρίου 1960 - Γιοχάνεσμπουργκ, 27 Ιουλίου 1994) ήταν Νοτιοαφρικανός φωτορεπόρτερ, βραβευμένος με το Βραβείο Πούλιτζερ για Αξιόλογη Φωτογραφία. Ξεκινώντας την καριέρα του ως φωτορεπόρτερ αθλητικών γεγονότων για την τοπική εφημερίδα Sunday Express, αργότερα ως μέλος μιας τετραμελούς ομάδας λευκών φωτορεπόρτερ γνωστής ως The Bang Bang Club κάλυψε στη δεκαετία του '80 τον ξεσηκωμό για την άρση του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Τα γεγονότα που αποτύπωσε με τον φακό του προβλήθηκαν στο Time, ενίοτε ως εξώφυλλα, γεγονός που του προσέδωσε κύρος και δημοσιότητα. Ήταν εκείνος που αποτύπωσε φωτογραφικά τη «μέθοδο εκτέλεσης με το κολλιέ».

Σε συνεργασία με το Reuters και τη Sigma Photo NY η δράση του επεκτάθηκε σε όλες τις διενέξεις της Νότιας Αφρικής και η δημοσιότητα που αποκόμισε του απέφερε αρκετές βραβεύσεις.

Νότιο Σουδάν

Την άνοιξη του 1993 ο Κάρτερ ταξίδεψε στο Νότιο Σουδάν μαζί με τον Ζοάο Σίλβα, ακολουθώντας τα ίχνη της τοπικής εξέγερσης. Απαθανάτισε με τον φακό του τη φτώχεια και την εξαθλίωση του γηγενούς πληθυσμού. Στο χωριό Αγιόντ ο Κάρτερ συνάντησε ένα μικρό κορίτσι εξαντλημένο από την πείνα λίγο πριν φτάσει στον σταθμό τροφοδοσίας του ΟΗΕ. Ακολουθώντας τις γενικές οδηγίες της μη επαφής με τα θύματα ο Κάρτερ φωτογράφισε το μικρό κορίτσι, προσθέτοντας στο θέμα και το όρνεο που περίμενε το θάνατό του. Οι New York Times αγόρασαν και δημοσίευσαν αμέσως τη φωτογραφία, η οποία προκάλεσε σημαντικές διαμαρτυρίες και ξεσήκωσε κατηγορίες εναντίον του φωτογράφου. Η δημοσίευση της φωτογραφίας ωστόσο, έφερε ως αποτέλεσμα την αύξηση της βοήθειας στα πληγέντα χωριά του Σουδάν.

Ένα χρόνο μετά, τον Μάιο του 1994 ο Κέβιν Κάρτερ παρέλαβε το Βραβείο Πούλιτζερ για Αξιόλογη Φωτογραφία (Pulitzer Prize for Feature Photography) στη Βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου της Κολούμπια.

Αυτοκτονία
Τον Ιούλιο του 1994 ο Κάρτερ αυτοκτόνησε με μονοξείδιο του άνθρακα σε ηλικία 33 ετών από βαθιά κατάθλιψη εξαιτίας του γεγονότος και των κατηγοριών που ακολούθησαν. 

Τμήμα του σημειώματος αυτοκτονίας που άφησε:

Έχω κατάθλιψη... χωρίς τηλέφωνο.. λεφτά για νοίκι..λεφτά για υποστήριξη παιδιών..λεφτά για χρέη.. λεφτά!!!... Με στοιχειώνουν οι ζωντανές αναμνήσεις θανάτων και πτωμάτων και θυμού και πόνου .. αναμνήσεις παιδιών που λιμοκτονούν ή είναι τραυματισμένα, τρελών πολεμάρχων, δολοφόνων εκτελεστών.. Πάω να συναντήσω τον Ken (πρόσφατα εκλιπών συνάδελφός του, Ken Oosterbroek) αν είμαι τόσο τυχερός.

Παραπομπές σημειώσεις

Διαδικτυακοί τόποι 
 TIME Domestic (September 12, 1994), Volume 144, No. 11, "The Life and Death of Kevin Carter"  by Scott MacLeod, Johannesburg. Retrieved February 19, 2006. 
 "The Death of Kevin Carter: Casualty of the Bang Bang Club". HBO documentary. August 17, 2006,
 https://web.archive.org/web/20080311123733/http://www.thisisyesterday.com/ints/KCarter.html
 "The boy who became a postcard" (Ehagakini Sareta Shōnen). Akio Fujiwara 2005. ISBN 4-08-781338-X

Νοτιοαφρικανοί φωτογράφοι
Φοίβος Δεληβοριάς

Ο Φοίβος Δεληβοριάς (29 Σεπτεμβρίου 1973) είναι Έλληνας τραγουδοποιός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Φώτη Δεληβοριά, στελέχους της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Μεγάλωσε στην Καλλιθέα και έκανε μαθήματα κλασσικής κιθάρας με τον Ορφέα Περίδη. Το 1988 πήγε κάποια από τα τραγούδια του στον Μάνο Χατζιδάκι, με αποτέλεσμα την κυκλοφορία του πρώτου προσωπικού του δίσκου «Η παρέλαση» τον Νοέμβριο του '89. 

Το 1995 υπέγραψε με την δισκογραφική εταιρεία "Sony Music" κυκλοφορώντας τον δεύτερο δίσκο του με τίτλο «Η ζωή μόνο έτσι είν' ωραία». Την ίδια χρονιά συμμετείχε για πρώτη φορά σε ζωντανή μουσική παράσταση, με τον Διονύση Σαββόπουλο. Το 1998 ακολούθησε ο δίσκος «Χάλια», και το καλοκαίρι του 2003 ο «Καθρέφτης». Το 2007 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Έξω» και το 2008 «Οι απίθανες περιπέτειες του Φοίβου Δεληβοριά». Το 2010 αποχώρησε από την Sony και υπέγραψε με την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία "Inner Ear", από την οποία κυκλοφόρησε, τον ίδιο χρόνο, τον δίσκο με τίτλο «Ο Αόρατος Άνθρωπος». Το 2015 κυκλοφόρησε τον επόμενο δίσκο του με  τίτλο «Καλλιθέα» (Inner ear). Το 2017 δημιουργεί την "Ταράτσα του Φοίβου", ένα μουσικό πολυθέαμα που θα διαρκέσει ως το 2021 και θα γίνει θεσμός.  Ο τελευταίος, μέχρι στιγμής, δίσκος του κυκλοφόρησε το 2022 και έχει τίτλο «ANIME». 

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τα Ημισκούμπρια, τον Θανάση Βέγγο, την Αρλέτα, τον Παύλο Παυλίδη, τον Αργύρη Μπακιρτζή, την Ελένη Τσαλιγοπούλου κ.α. Κατά καιρούς αρθρογραφεί σε διάφορα περιοδικά.

Κατοικεί στο Μετς, είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Βάσω Καβαλιεράτου κι έχουν μία κόρη, την Ιόλη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Eπίσημη ιστοσελίδα με αναλυτική δισκογραφία και συμμετοχές

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες στιχουργοί
Κωνσταντίνος Καραπάνος

Ο Κωνσταντίνος Καραπάνος (4 Μαρτίου 1840 - 22 Μαρτίου 1914) ήταν Έλληνας πολιτικός, τραπεζίτης, γαιοκτήμονας και αρχαιολόγος του 19ου αιώνα.

Βιογραφία

Ο Καραπάνος γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1840 στην Άρτα, η οποία τότε αποτελούσε έδαφος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά έλκυε την καταγωγή του από την Ακαρνανία και συγκεκριμένα από τη Ζάβιτσα του Ξηρόμερου. Πατέρας του ήταν ο Γεράσιμος Καραπάνος (επιστάτης των κτημάτων του Οθωμανού Μουσταφά Ναϊλί πασά) και παππούς του ο πολιτικός και συνονόματος Κωνσταντίνος Καραπάνος. Ο Καραπάνος ήταν μεγάλος τσιφλικάς της περιοχής της Άρτας, αγοράζοντας από τους Τούρκους χωριά της Άρτας και των Τζουμέρκων.. Επέβαλε μεγάλους φόρους σε όλους του αγρότες που ζούσαν εκεί και προσπάθησε να εδραιώσει την κυριαρχία του χρησιμοποιώντας την πολιτική και εξαγοράζοντας πρακτικά την εκλογή του σε βουλευτικά αξιώματα. Είναι γνωστή η φράση «Ο Τούρκος έφυγε, ο Καραπάνος έμεινε» που οι κάτοικοι της περιοχής της Άρτας χρησιμοποιούσαν για τον δυνάστη.  

Τις εγκύκλιες σπουδές του τις έκανε στα Ιωάννινα και στην Κέρκυρα και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και οικονομολογία στο Παρίσι. Στη γαλλική πρωτεύουσα διορίστηκε το 1861 υπάλληλος της οθωμανικής πρεσβείας, καθότι υπήκοος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αργότερα χρημάτισε γραμματέας της Γενικής Εταιρείας του Οθωμανικού Κράτους. Το 1864 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου άσκησε το επάγγελμα του τραπεζίτη. 

Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την αρχαιολογία. Με άδεια της τουρκικής κυβέρνησης και δικά του έξοδα, διεξήγαγε ως αρχαιολόγος ανασκαφές στην περιοχή της αρχαίας Δωδώνης το διάστημα 1875-1877 όπου ανακάλυψε τα ερείπια της αρχαίας πόλης και το μαντείο της. Την πλούσια αρχαιολογική του συλλογή τη δώρισε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Το 1882, ένα χρόνο μετά την προσάρτηση της Άρτας στο ελληνικό κράτος, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Άρτης, υποψήφιος με το κόμμα του Κουμουνδούρου και ανέλαβε υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις. Εκλέχτηκε πολλές φορές βουλευτής στην επαρχία Άρτας, συγκεκριμένα 11 συνεχόμενες φορές, από το 1882 έως το 1910. Αποχωρώντας από το κόμμα του Κουμουνδούρου προσχώρησε σε αυτό του Τρικούπη, αλλά διαφωνώντας με την πολιτική του, προσχώρησε στη συνέχεια σε αυτό του Δηλιγιάννη. Το 1887 δημιούργησε δικό του κόμμα, το Προοδευτικόν όπως ονομάστηκε, το οποίο μετά λίγους μήνες διαλύθηκε. Υπήρξε υπουργός Οικονομικών το 1890, υπουργός Ναυτικών το 1902 και 1903 και Δικαιοσύνης το διάστημα 1904-1905.

Απεβίωσε στις 22 Μαρτίου 1914 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Ζωγράφου και γιοι του ήταν οι Πύρρος και Αλέξανδρος, ο οποίος υπήρξε πολιτικός και διπλωμάτης.

Παραπομπές

Πηγές
 Νικόλαου Πατσέλη, Οι πολιτικοί άνδρες της Ηπείρου, Έκδοση Ηπειρωτική Εστία, Ιωάννινα 1959
 Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, τόμος 13ος (1928)

Έλληνες αρχαιολόγοι
Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Έλληνες υπουργοί Ναυτικών
Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Βουλευτές Άρτας
Κωνσταντινος
Μπενεβέντο (επαρχία)

Η επαρχία του Μπενεβέντο (ιταλικά: Provincia di Benevento) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Καμπανίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.071τ.χμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 289.057 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Μπενεβέντο (Benevento). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 78 δήμους. 

Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Μολίζε (επαρχία του Καμπομπάσσο), ανατολικά με την Απουλία (επαρχία της Φότζια), νότια με τις επαρχίες της Νάπολης και του Αβελλίνο και δυτικά με την επαρχία της Καζέρτας. 

Πρόσφατα προτάθηκε να γίνει δημοψήφισμα στην επαρχία ώστε να αποσχισθεί από την Καμπανία και να ενσωματωθεί στην περιφέρεια του Μολίζε.

Οικονομικά στοιχεία 
 ΑΕΠ (κατά κεφαλήν): 15.882 €
 ΑΕΠ συν.: 4.577,9 εκατ. €
 Ανεργία: 10,8%
 Εργατικό δυναμικό: 93.025
 Διανομή εργατικού δυναμικού:
 Γεωργία: 11,53% Βιομηχανία: 21,50% Υπηρεσίες: 66,97%

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Οργανισμός Τουρισμού (στα ιταλικά) 

Επαρχίες της Καμπανίας
Καζέρτα (επαρχία)

Η επαρχία της Καζέρτας (ιταλικά: Provincia di Caserta) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Καμπανίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.639 τ.χλμ και ο πληθυσμός της φτάνει τους 901.420 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Καζέρτας (Caserta). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 104 δήμους. 

Συνορεύει βορειοδυτικά με την περιφέρεια του Λάτσιο (επαρχία της Λατίνα και επαρχία του Φροζινόνε), βόρεια με την περιφέρεια του Μολίζε (επαρχία της Ισέρνια και επαρχία του Καμπομπάσο), ανατολικά με την επαρχία του Μπενεβέντο, νότια με αυτήν της Νάπολης ενώ νοτιοδυτικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα. 

Η επαρχία της Καζέρτας αναφέρεται στην σειρά Οι Σοπράνος ως ο τόπος καταγωγής της Δρ. Τζένιφερ Μέλφι, της Ιταλοαμερικανίδας ψυχιάτρου του Τόνι Σοπράνο.

Ιστορία 
Η περιοχή της επαρχίας της Καζέρτας αποτελούσε τμήμα του Βασιλείου της Νεάπολης και του Βασιλείου των δυο Σικελιών.

Το 1863 διασπάστηκε από την επαρχία μέρος της κοιλάδας του Βολτούρνο, το οποίο ενσωματώθηκε στην περιφέρεια του Μολίζε (που συνέπιπτε τότε με την επαρχία του Καμπομπάσο), την σημερινή επαρχία της Ισέρνια. Ένα άλλο τμήμα, της Βάλλε Καουντίνα, χωρίστηκε στην τότε νεοϊδρυθείσα επαρχία του Μπενεβέντο και την επαρχία του Αβελλίνο.

Το 1927 ο Μπενίτο Μουσολίνι, εξαιτίας κάποιας διαμάχης με κατοίκους της Καζέρτας, αποφάσισε τη διάλυση της επαρχίας. Ένα μέρος της ενσωματώθηκε στην επαρχία της Ρώμης, ένα άλλο στην τότε ιδρυθείσα επαρχία του Φροζινόνε, η κοιλάδα του Βολτούρνο μοιράστηκε στις επαρχίες του Μπενεβέντο και του Καμπομπάσο και το υπόλοιπο, συμπεριλαμβανομένης της πόλης της Καζέρτας, ενσωματώθηκε στην επαρχία της Νάπολης. Το 1934 το τμήμα που ανήκε στην επαρχία της Ρώμης πέρασε στην επαρχία της Λιττόρια (επαρχία της Λατίνα από το 1946).

Το 1945 ιδρύθηκε η σημερινή επαρχία της Καζέρτας, πολύ μικρότερη ωστόσο σε σχέση με το παρελθόν, ανακτώντας το τμήμα που είχε περιέλθει στην επαρχία της Νάπολης, εκτός από ένα μικρό κομμάτι, τους δήμους της κοιλάδας του Βολτούρνο που ανήκαν στις επαρχίες του Μπενεβέντο και του Καμπομπάσο. Ένα τμήμα παρέμεινε στην επαρχία του Φροζινόνε και την επαρχία της Λατίνα και άρα στο Λάτιο, παρ' ότι έχει στενούς πολιτισμικούς και ιστορικούς δεσμούς με την Καμπανία.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημο Blog της επαρχίας της Καζέρτας 

Επαρχίες της Καμπανίας
Επαρχία του Φροζινόνε

Η επαρχία του Φροζινόνε (ιταλικά: Provincia di Frosinone) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Λάτιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.244 τ.χμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 496.419 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη Φροζινόνε (Frosinone). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 91 δήμους. 

Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Αμπρούτσο (επαρχία της Άκουιλα), ανατολικά με την περιφέρεια του Μολίζε (επαρχία της Ισέρνια), νότια με τις επαρχία της Λατίνας και δυτικά με την επαρχία της Ρώμης.

Δείτε επίσης 
 Λατινική Κοιλάδα

Επαρχίες του Λάτιου
Γιάννα Περσάκη

Η Γιάννα Περσάκη (5 Ιουνίου 1921 - 20 Ιανουαρίου 2008) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος αφηρημένης τέχνης και σύντροφος του ποιητή Μίλτου Σαχτούρη. 

Γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1921. Σε ηλικία 8 ετών παρακολουθεί τα πρώτα της μαθήματα ζωγραφικής από τη ζωγράφο Ελευθερία Σταθοπούλου και αργότερα από τους Φάνη Γαλανό και Δημήτρη Δαβή. Το 1943 παντρεύεται τον γλύπτη Κώστα Κουλεντιανό. Ο γάμος δεν θα κρατήσει παρά μονάχα τρία χρόνια. Το 1945 συμμετέχει στην πρώτη της ομαδική έκθεση, όπου και την ξεχωρίζει ο ζωγράφος Κωνσταντίνος Παρθένης, με τον οποίον αναπτύσσουν μια σχέση αμοιβαίου θαυμασμού. 
Το 1946 φεύγει για το Παρίσι, και συνεχίζει εκεί τις σπουδές της δίπλα στον Fernand Léger. 

Από τις πρώτες καλλιτέχνιδες της αφηρημένης τέχνης της Ελλάδας, θεωρείται επίσης πρωτοπόρος του τρίτου κύματος του μοντερνισμού (τα προηγούμενα ήταν ο κύκλος του Παρθένη και η γενιά του '30). 

Το 1949 παίρνει υποτροφία από τη Γαλλία για να φοιτήσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών νωπογραφία στο εργαστήρι του Ducos de la Haye. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής, σχεδίου και κεραμικής και έκανε μαθήματα στα εργαστήρια των André Lhote και Jean Souverbie, καθώς και στην Ακαδημία Grande Chaumière.

Το 1955 επιστρέφει στην Ελλάδα για οικογενειακούς λόγους. Δύο χρόνια αργότερα και μέχρι το 1982 αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Χ.Ε.Ν. όπου διδάσκει σχέδιο, ζωγραφική και κεραμική. Την ίδια χρονιά γνωρίζει τον ποιητή Μίλτο Σαχτούρη. Εννιά χρόνια αργότερα γίνονται ζευγάρι αλλά δεν θα παντρευτούν ποτέ, ούτε καν θα συγκατοικήσουν. Το 1971 της αφιερώνει την ποιητική συλλογή του Το σκεύος. Η Περσάκη απεβίωσε στις 20 Ιανουαρίου του 2008.

Δυο χαρακτηριστικά έργα της κοσμούν κτίρια της Αθήνας επί των οδών Μαυρομματαίων 5 και Αμερικής 11. Ένα από τα έργα της στη Συλλογή Καγκελάρη () εκτέθηκε στην Δημοτική Πινακοθήκη Ψυχικού (2008-2009), στο πλαίσιο της έκθεσης "Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική: Συλλογή Καγκελάρη".

Πηγές
Σταύρος Διοσκουρίδης, «Γιάννα Περσάκη» μικρό αφιέρωμα στη στήλη ΜΙΑ ΖΩΗ της εβδομαδιαίας εφημερίδας LIFO, 7 Φεβρουαρίου 2008.
ΓΙΑΝΝΑ ΠΕΡΣΑΚΗ (1921-2008) - Σύντομο βιογραφικό και φωτογραφίες 2 έργων της Γιάννας Περσάκη που ανήκουν στη Συλλογή Καγκελάρη («Η Χαρά της Ελευθερίας» του 1989 και «Ο Παλιάτσος» του 1995). 
http://www.enet.gr/online/online_print?id=13132512

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Όλγα Σελλά, «Σώπασε ο «άνεμος» του Σαχτούρη» από τη στήλη ΑΡΧΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, της εφημερίδας Καθημερινή, 30 Μαρτίου 2005.

Ενδεικτική βιβλιογραφία 

 Π.Δ.Καγκελάρη, Αναζητήσεις στη Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική - Η Συλλογή Καγκελάρη, τόμ.2, Αθήνα 1999. ISBN 960-85532-1-0

 Δημοτική Πινακοθήκη Ψυχικού - Κληροδότημα Μ. & Τ. Λέφα, Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική: Συλλογή Καγκελάρη (κατάλογος της έκθεσης), Ψυχικό 2008

Έλληνες ζωγράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Επαρχία της Άκουιλα

Η Επαρχία της Άκουιλα (Provincia dell'Aquila) είναι η μεγαλύτερη, πιο ορεινή και η πιο αραιοκατοικημένη  επαρχία της Ιταλίας στην περιοχή του Αμπρούτσο της κεντρικής Ιταλίας. Καταλαμβάνει περίπου την μισή έκταση του Αμπρούτσο και καταλαμβάνει το δυτικό μέρος της περιοχής. Συνορεύει με τις επαρχίες του Τέραμο στα βόρεια, της Πεσκάρα και του Κιέτι στα ανατολικά, της Ισέρνια (στην περιοχή Μολίζε) στα νότια και του Φροζινόνε, της Ρώμης και του Ριέτι (στην περιοχή Λάτιο) στα δυτικά. Η πρωτεύουσα της είναι η Λ' Άκουιλα. Η Επαρχία της Λ'Άκουιλα περιλαμβάνει τα υψηλότερα βουνά των Απέννινων (Γκραν Ζάσο, Μαιέλλα και Βελίνο-Σιρέντε), την υψηλότερη κορυφή τους, το Κόρνο Γκράντε, το υψίπεδο του Κάμπο Ιμπερατόρε, και τον νοτιότερο παγετώνα της Ευρώπης, τον Καλντερόνε. Οι μεγαλύτεροι ποταμοί της επαρχίας είναι ο Ατέρνο-Πεσκάρα, ο Σάνγκρο, ο Λίρι, ο Σάλτο, και ο Τουράνο. Οι κυριότερες λίμνες της είναι η Σκάννο (Lago Scanno) και η Μπαρέα (Lago Barrea). Κάποτε περιελάμβανε την μεγαλύτερη λίμνη της Ιταλικής χερσονήσου, τη Λίμνη Φουτσίνο, που αποξηρθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα τεχνικά έργα του 19ου αιώνα.  Η λεκάνη της λίμνης είναι σήμερα μια ανθούσα αγροτική λίμνη και σημαντική τεχνολογική περιφέρεια.

Οικονομία και Πληθυσμός 
Η επαρχία είναι γνωστή για τα πολλά κάστρα της, τα φρούρια και παλιές μεσαιωνικές λοφώδεις πόλεις. Οι δυο μεγάλες πόλεις της επαρχίας, Λ'Άκουιλα και Αβεττσάνο, βίωσαν ραγδαία οικονομική επέκτση στις τελευταίες δυο δεκαετίες με την ανάπτυξη της βιομηχανίας μεταφορών, των τηλεπικοινωνιών, και της βιομηχανίας υπολογιστών. Κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, οι εξοχικές περιοχές της επαρχίας βίωσαν σοβαρές μειώσεις πληθυσμού με την σχεδόν κατάρρευση της ποιμαντικής αγροτικής οικονομίας.  Σε πρόσφατα έτη με τη δημιουργία του Εθνικό Πάρκο Γκραν Σάσσο ε Μόντι ντέλλα Λάγκα, του Εθνικού Πάρκου Majella και του Περιφερειακού Πάρκου Sirente-Velino, ο τουρισμός έχει ενισχύσει την οικονομία της αγροτικής Λ'Άκουιλα και άρχισε να αναστρέφει την μείωση πληθυσμού της.

Έχει έκταση 5.034 τ.χλμ., και συνολικό πληθυσμό 297.592 (2001).

Σεισμοί 

Οι σεισμοί σημαδεύουν την επαρχία, ειδικά την πρωτεύουσα Λ'Άκουιλα, η οποία χτυπήθηκε από σεισμούς τον 14ο, 15ο, και 16ο αιώνα και πιο πρόσφατα στις 6 Απριλίου 2009 προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές στην ποόλη και σε περιοχές της επαρχίας λίγο έξω από την Λ'Άκουιλα, ειδικά κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου SS 17. Στις 01:32 GMT (03:32 CEST) στις 6 Απριλίου ένας σεισμό μεγέθους 6.3 MW χτύπησε την κεντρική Ιταλία με επίκεντρο κοντά στην Λ'Άκουιλα ().

Πόλεις και Κωμοπόλεις 

Υπάρχουν 108  δήμοι (comunes) σε όλη 

Οι μεγαλύτερες είναι:

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Provincia dell'Aquila Επίσημος ιστότοπος 

Επαρχίες του Αμπρούτσο
Νέα Ηράκλεια Χαλκιδικής

Η Νέα Ηράκλεια είναι προσφυγικό χωριό του Δήμου Νέας Ηράκλειας στο νομό Χαλκιδικής. Αριθμεί 698 κατοίκους το 2001 και αποτελεί οικισμό του Δημοτικού Διαμερίσματος Αγίου Παύλου. Βρίσκεται σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων στα βορειοδυτικά της Νέας Καλλικράτειας. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό, τη γεωργία και την αλιεία. Μεταξύ άλλων στο χωριό λειτουργεί , νηπιαγωγείο και δραστηριοποιείταιαπό αθλητική άποψη  ποδοσφαιρικός σύλλογος Διόνυσος, που αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα της  Ε.Π.Σ .Χαλκιδικης. Ο επισκέπτης θα συναντήσει παραλίες και μπορεί να βρει ταβέρνες και καταλύματα. Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ιερός ναός Αγίου Γεωργίου "Αραπ-Γιώργης".

Ιστορικά και λαογραφικά στοιχεία
Στον οικισμό βρέθηκε,αργυρή λάρνακα που χρονολογείται από τον 4ο-5ο αιώνα μ.Χ. με γλυπτές παραστάσεις από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη και στις τέσσερις πλευρές της. Οι παραστάσεις απεικονίζουν τον Χριστό  ανάμεσα στους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο, το Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων, τους τρεις Παίδες εν καμίνω και το Μωυσή στο Όρος Σινά την ώρα που παίρνει τις Δέκα Εντολές. Το εύρημα αυτό φυλάγεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος του Δήμου Καλλικράτειας

Δήμος Νέας Προποντίδας
Νεα Ηρακλεια
Νεα Ηρακλεια
Νίκος Φιλιππόπουλος

Ο Νίκος Φιλιππόπουλος (Βόλος 22 Μαρτίου 1928 - Αθήνα 27 Δεκεμβρίου 2020) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Βόλο στις 22 Μαρτίου 1928 και σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Σπούδασε επίσης βυζαντινή και ευρωπαϊκή μουσική και ραδιοσκηνοθεσία.

Ως παιδί, συμμετείχε στην εκπομπή Η Ώρα του Παιδιού (Αντιγόνη Μεταξά) ενώ συμμετείχε και στο θέατρο της Αντιγόνης Μεταξά. Έλαβε μέρος σε ραδιοφωνικές εκπομπές και ανέπτυξε σκηνοθετική δραστηριότητα : σκηνοθέτησε θεατρικά έργα του ελληνικού και ξένου δραματολογίου, ιστορικά και λαογραφικά χρονικά, εκπομπές με θρησκευτικά θέματα κ.ά. 

Το 1928 διασκεύασε διάφορα θεατρικά κείμενα. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1948 και μέχρι το 1982 συμμετείχε σε 62 παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου. Έγινε γνωστός όταν ενσάρκωσε τον αδερφό της Μάρως Κοντού στην κινηματογραφική ταινία "Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα".

Ήταν σύζυγος της ηθοποιού Λευκής Βεντουράτου.

Απεβίωσε σε ηλικία 92  ετών

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Πηγές
 Θόδωρος Έξαρχος: ‘Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες

Ηθοποιοί-επέκταση
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Παραστασεις στο Θεατρο: 
1969 Ο Βυσσινοκηπος (Αντον Τσεχωφ) Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή 
10/01/1969 - 02/03/1969 Εθνικό Θέατρο, Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα, Ελλάδα
Γιώργος Τζώρτζης

Ο Γιώργος Τζώρτζης (Αθήνα, 30 Ιουλίου 1938 - Αθήνα, 14 Ιανουαρίου 2019) ήταν Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Αυγούστου 1938. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1960 και στον κινηματογράφο το 1961. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο στο έργο του Αλέξανδρου Κασσόνα "Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια", με τον θίασο των Βασίλη Διαμαντόπουλου και Μαρίας Αλκαίου. Ακολούθησαν συμμετοχές σε πολλούς άλλους θιάσους, με πιο μακροχρόνια αυτήν με τον θίασο των Δημήτρη Μυράτ και Βούλας Ζουμπουλάκη.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 δημιούργησε τον δικό του θίασο μαζί με την τότε σύζυγό του Τόνια Καζιάνη με τον οποίο ανέβασε σημαντικά έργα του διεθνούς ρεπερτορίου.

Έπαιξε και στην τηλεόραση με πιο γνωστή συμμετοχή να είναι στην σειρά, "Λάμψη", του Νίκου Φώσκολου, στο ρόλο του αρχηγού της Αστυνομίας. Άλλες τηλεοπτικές συμμετοχές του ήταν στον "Άγνωστο Πόλεμο", στις "Μάγισσες της Σμύρνης" αλλά και στα "Ματωμένα Χώματα" το 2008 όπου συμπρωταγωνίστησε με την Άννα Συνδινού.

Ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Τόνια Καζιάνη, με την οποία γνωρίστηκε στα γυρίσματα της ταινίας "Ένας Γερμανός στα Καλάβρυτα" και με την οποία πρωταγωνίστησε και στο σίριαλ "Άγνωστος Πόλεμος". Απέκτησαν μια κόρη, την Ευγενία, η οποία δεν ασχολήθηκε με τον χώρο της υποκριτικής.

Απεβίωσε ηλικία 81 ετών στις 15 Ιανουαρίου του 2019.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος 
 Συνοικία το "όνειρο" (1961)
 Εσχάτη προδοσία (1971) ... Θανάσης
 Τα δίχτυα της ντροπής (1965) ... Στέφανος
Εγκατάλειψη (1965) ... Άρης
 Η 7η ημέρα της δημιουργίας  (1966) ... Αλέκος Σταθάκης
Το κανόνι και τ' αηδόνι (1968)
Η ώρα της οργής (1968) ... Μάρκος Χαλκιάς
 Οι όμορφες μέρες (1970)
 Παύλος Μελάς (1973) ... Καπετάν Κόττας
Ο φακίρης (1989) ... Γρηγόρης

Τηλεόραση

Θεατρικές παραστάσεις 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Χρήστος Νέγκας

Ο Χρήστος Νέγκας (1936 - 21 Ιουνίου 1981) ήταν Έλληνας ηθοποιός. 

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1936. Το 1960 πραγματοποίησε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, στην ταινία "Το αγρίμι". Έπαιξε στον κινηματογράφο κυρίως σε δραματικούς αλλά και σε κωμικούς ρόλους. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στο Σούνιο ενώ κολυμπούσε, στις 21 Ιουνίου του 1981. Κηδεύτηκε στο Α΄Νεκροταφείο. Το όνομα του ηθοποιού δόθηκε στο Δημοτικό θερινό κινηματογράφο της Ζακύνθου. Απέκτησε μία κόρη, την ραδιοφωνική παραγωγό Αθηναΐδα Νέγκα.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Ταινίες (αλφαβητικά)
Ο μπαμπάς μου κι εγώ 	1963
Άπονη ζωή 	1964
Έκλαψα πικρά για σένα 	1964
Αέρα,αέρα,αέρα 	1972
Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος 	1966
Αντίζηλοι 	1967
Αντίο για πάντα 	1967 [Χρήστος]
Για την τιμή και τον έρωτα 	1969 [(ανθλγός) Σπύρος Κλαδάς]
Δακρυσμένα μάτια 	1967
Δώστε τα χέρια 	1971
Εμείς οι αμαρτωλοί 	1966 [Πέτρος Αθανασιάδης]
Επιχείρηση Δούρειος Ίππος 	1966
Η αχάριστη 	1966
Η δική σου μοίρα με σέρνει 	1964
Η κραυγή μιας αθώας 	1969 [Αλέξης Βεργής]
Η μεγάλη Ανάσταση 	1969
Η μοίρα μιας ορφανής 	1965
Η μοδιστρούλα 	1964
Καρδιές που ξέρουν ν’ αγαπούν 	1967
Κατάρα με δέρνει βαριά 	1965
Κάτι να καίει 	1963  [Φάνης]
Κλαίω και σ’ αναζητώ 	1965
Μεθύστακας του λιμανιού 	1967
Ο μπαμπάς μου κι εγώ	1963
Ο ουρανοκατέβατος 	1965 [Τίμος Μπιρμπιλόπουλος]
Ο πολύτεκνος 	1964
Ορφανή στους πέντε δρόμους 	1964
Παιδί μου δεν αμάρτησα 	1964
Παράνομοι πόθοι 	1966
Πληγωμένα νιάτα 	1969
Πόνεσα πολύ για σένα 	1964 [Κώστας Χαρίδημος]
Το αγρίμι 	1960
Το χαμόγελο της Πυθίας 	1979
Τόσα όνειρα στους δρόμους 	1968
Φεύγω με πίκρα στα ξένα 	1964
Φτωχολογιά 	1965
Χίλιες παρά μια νύχτες 	1960

Τηλεόραση 
Κουσούρης 	(1973) 	ΥΕΝΕΔ
Κρουαζερόπλοιο 	(1973) 	ΕΙΡΤ
Ξενοδοχείο ο 7ος ουρανός 	(1972) 	ΕΙΡΤ
Φάκελος 38 	(1978) 	ΕΡΤ

Παραστασιογραφία  
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Χ. Νέγκας συμμετείχε ως ηθοποιός.

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αναλυτική φιλμογραφία στο IMDB
Φωτογραφία του ηθοποιού και φιλμογραφία

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Λουκιανός Ροζάν

Ο Λουκιανός Ροζάν (1920-1994) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1920. Χαρακτηριστικός του ρόλος στην ταινία Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα, όπου έκανε τον Μιχαλάκη, τον έφορο φίλο του Γιώργου Κωνσταντίνου. Επίσης εργάστηκε ως εκφωνητής στο ραδιόφωνο με χαρακτηριστική φωνή και πολύ σωστή φωνητική άρθρωση. Πέθανε το 1994.

Φιλμογραφία

Θεατρικές παραστάσεις 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Πηγές 
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 90lepta
 Θόδωρος Έξαρχος, ‘Έλληνες ηθοποιοί‘

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Άννα Φόνσου

Η Άννα Φόνσου (Καισαριανή, 6 Ιουλίου 1939) είναι Ελληνίδα ηθοποιός με μεγάλη κοινωνική δράση.

Βιογραφία
Μεγάλωσε στην Τήνο, από όπου είναι και η καταγωγή της. Σπούδασε στη δραματική σχολή του Δημήτρη Ροντήρη. Σπούδασε χορό με τη Ραλλού Μάνου και τραγούδι με την Πόπη Πετριόλη. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1956 με το θίασο της Κατερίνας και στον κινηματογράφο το 1957 στην ταινία Το παιδί του δρόμου. Το 1965, ίδρυσε το Προσκήνιο μαζί με τους Αλέξη Σολομό και Αιμίλιο Χουρμούζιο.

Στον κινηματογράφο έπαιξε σε δεκάδες ταινίες, σχεδόν αποκλειστικά πρωταγωνιστικούς ρόλους, τόσο σε δραματικές όσο και σε κωμωδίες μαζί με διάσημους κωμικούς όπως ο Θανάσης Βέγγος με τον οποίο συμπρωταγωνίστησε σε αρκετές ταινίες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 έκανε και μια σειρά ερωτικών ταινιών, κυρίως με σκηνοθέτη τον Όμηρο Ευστρατιάδη, που σήμερα θεωρούνται καλτ.

Στην τηλεόραση πήρε μέρος σε διάφορες σειρές (Οι δυο ορφανές, Ρακοσυλλέκτες κ.ά.) και σε θεατρικά στην εκπομπή Το Θέατρο της Δευτέρας. Πρωταγωνίστησε στην Λυρική Σκηνή στην  οπερέτα Οι Απάχηδες των Αθηνών, ενώ από το 2001 ανήκει στο δυναμικό του ΚΘΒΕ.

Στις βουλευτικές εκλογές του 1996 και του 2000 ήταν υποψήφια με το ΚΚΕ και στις βουλευτικές εκλογές του 2009 και του 2012 ήταν υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ στην Α' Αθήνας. 

Το 1997 ίδρυσε με δικό της κεφάλαιο το κοινωφελές ίδρυμα «Το σπίτι του Ηθοποιού» για τη φιλοξενία άπορων ηθοποιών, του οποίου αποτελεί ισόβια πρόεδρο. Κατά καιρούς ανεβάζει θεατρικές παραστάσεις τα έσοδα των οποίων διατίθενται επίσης στο «Σπίτι του Ηθοποιού». Την περίοδο
1998-2000 διετέλεσε πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών.

Το 2016 βραβεύτηκε με το βραβείο Νικολάου Καρόλου της Ακαδημίας Αθηνών για την κοινωνική της δράση σχετικά με το «Σπίτι του Ηθοποιού».

Υπήρξε παντρεμένη με τον θεατρικό επιχειρηματία και πολιτικό μηχανικό Κώστα Παλτόγλου, τον αρχιτέκτονα Νίκο Σοφιανό και το 1985 με τον τραγουδοποιό και μουσικοσυνθέτη Τάκη Μπουγά, μέχρι το 1993 που πήραν διαζύγιο. Χαρακτηριστικό της αγάπης τους υπήρξε το τραγούδι "Άννα" (πρώτη ερμηνεία Κώστας Καράλης) που γράφτηκε για την ίδια.

Φιλμογραφία

Υπόμνημα: ★ = α' γυναικείος ρόλος, ☆ = β' γυναικείος ρόλος

Σειρές

Θεατρικές παραστάσεις

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Πηγές
Multimedia CD-ROM Ελληνικός Κινηματογράφος 1997 ΕΘΝΟDATA 
Σπίτι του Ηθοποιού - Άννα Φόνσου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλμογραφία στην IMDb

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αβελλίνο (επαρχία)

Η επαρχία του Αβελλίνο (ιταλικά: Provincia di Avellino) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Καμπανίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.792 χμ2 και ο πληθυσμός της φτάνει τους 439.444 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Αβελλίνο (Avellino). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 119 δήμους.

Δεν έχει σε κανένα σημείο της πρόσβαση στη θάλασσα, ενώ συνορεύει βορειοδυτικά με την επαρχία του Μπενεβέντο, βορειοανατολικά με την Απουλία επαρχία της Φότζια), νοτιοανατολικά με την περιφερέρια της Μπαζιλικάτα (επαρχία της Ποτέντσα), νότια με την επαρχία του Σαλέρνο, και δυτικά με αυτήν της Νάπολης.

Παλαιότερα ονομαζόταν Ιρπίνια (ιταλ.: Irpinia), από παραφθορά του αρχαίου "hirpus", ένα είδος λύκου που υπάρχει, αν και σε μειωμένους πληθυσμούς, ακόμα και σήμερα στην περιοχή, η οποία, εξάλλου, παρουσιάζει μεγάλο περιβαντολογικό ενδιαφέρον, αφού εκεί υπάρχουν δύο Εθνικά Πάρκα (Μόντι Πιτσεντίνι και Παρτένιο) και δύο οάσεις της WWF.

Η επαρχία χαρακτηρίζεται από το πολύ χαμηλό βαθμό αστικοποίησης, αφού μόνο δύο πόλεις συγκεντρώνουν πληθυσμό πάνω από 20.000 κατοίκους (Αβελλίνο και Αριάνο Ιρπίνο). 

Επαρχίες της Καμπανίας
Πηγαϊδάκια Ηρακλείου

Τα  Πηγαϊδάκια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι στα δυτικά των Αστερουσίων, νότια του οικισμού Πόμπια. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 66 χιλιόμετρα. 

Οι κάτοικοι ασχολούνται  με την γεωργία και την παραγωγή οπωροκηπευτικών στην παράλια περιοχή. Επίσης,  στις ασχολίες συγκαταλέγεται και  η κτηνοτροφία. Κάποιοι από τους κατοίκους εργάζονται στην εταιρεία ανεφοδιασμού για τα καράβια, στους Καλούς Λιμένες. Στον οικισμό λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.

Ιστορικά στοιχεία 
Το τοπωνύμιο οφείλει την ονομασία του στα μικρά πηγάδια, τα οποία βρίσκονται γύρω από το χωριό. Στον οικισμό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Σε εξωκλήσια, όπως στον Άγιο Ιωάννη, σώζονται υπολείμματα από τοιχογραφίες. Επίσης, βλέπουμε χαραγμένη την επιγραφή 1507. Το 1583 το χωριό αναφέρεται στην ενετική απογραφή του Καστροφύλακα με την ονομασία Pigadachia  με 319 κατοίκους

Διοικητικά στοιχεία 

Δείτε Κοινότητα Πηγαϊδακίων

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πόμπιας. Το 1927 με το ΦΕΚ 5Α - 12/01/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Παραπομπές

Πηγα
Πηγα
Δήμος Φαιστού
Ουινόνα Ράιντερ

Η Ουινόνα Ράιντερ (Winona Ryder, πραγματικό όνομα: Ουινόνα Λόρα Χόρογουιτς, Winona Laura Horowitz, 29 Οκτωβρίου 1971) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.

Γεννήθηκε στην πόλη Ουινόνα της Μινεσότα. Το 1978 η οικογένειά της μετακόμισε σε ένα κοινόβιο ράντσο κοντά στο Ελκ στη Βόρεια Καλιφόρνια, όπου ζούσαν με επτά ακόμα οικογένειες, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Ωστόσο η μητέρα της οργάνωνε κινηματογραφικές προβολές σε μια κοντινή φάρμα, γεγονός που την έκανε να αναπτύξει ενδιαφέρον για την υποκριτική. Στην ηλικία των 10 ετών μετακόμισε με τους γονείς της στην Πεταλούμα, κοντά στο Σαν Φρανσίσκο, όπου δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε μαθήματα υποκριτικής στο American Conservatory Theater. Ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Σέλτζερ την πρόσεξε σε μια οντισιόν και της έδωσε ρόλο στην ταινία Λούκας (1986). Όταν τη ρώτησε πως θα ήθελε να εμφανίζεται το όνομά της στους τίτλους, η Ουινόνα ζήτησε να χρησιμοποιήσει το επίθετο Ράιντερ, γιατί εκείνη τη στιγμή άκουγε έναν δίσκο του Μιτς Ράιντερ.

Ο πρώτος της σημαντικός ρόλος ήρθε το 1988 στην ταινία Ο Σκαθαροζούμης. Η Ράιντερ επελέγη για το ρόλο της Μαίρη Κορλεόνε στο Νονός: Μέρος III το 1990, αλλά αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω ασθενείας. Αργότερα έπαιξε στην ταινία Τα χρόνια της αθωότητας (1993) σε σκηνοθεσία του Μάρτιν Σκορσέζε, τον οποίο θεωρεί «τον καλύτερο σκηνοθέτη στον κόσμο». Για την ερμηνεία της κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ γυναικείου ρόλου. 

Είναι γνωστή η σχέση της με τον ηθοποιό Τζόνι Ντεπ στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Επίσης τράβηξε την προσοχή των ΜΜΕ με τη συμμετοχή της στην έρευνα της απαγωγής και δολοφονίας της Πόλυ Κλάας το 1993, η οποία ήταν από την Πεταλούμα, πόλη που μεγάλωσε και η Ράιντερ. Απασχόλησε εκ νέου τα ΜΜΕ το 2001, καθώς συνελήφθη για κλοπή ρούχων και αξεσουάρ αξίας $5.500 σε εμπορικό κέντρο στο Μπέβερλι Χιλς. Το 2010 έπαιξε στο μεταφυσικό θρίλερ του Ντάρεν Αρονόφσκι Μαύρος κύκνος.

Από τον Οκτώβριο του 2000 έχει το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ της Καλιφόρνιας.

Νονός της Ράιντερ είναι ο ψυχολόγος και συγγραφέας Τίμοθι Λίρι.

Ταινίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  
 http://movies.yahoo.com/movie/contributor/1800010920
 http://www.allmovie.com/cg/avg.dll?p=avg&sql=2:62446

Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Πυρσόγιαννη Ιωαννίνων

Η Πυρσόγιαννη αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα χωριά της επαρχίας Κονίτσης. Η διασταύρωση για το χωριό και σήμερα Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Μαστοροχωρίων βρίσκεται στον επαρχικό δρόμο Ιωαννίνων-Κοζάνης στο 27ο χιλιόμετρο μετά την Κόνιτσα. 

Αποτελεί την έδρα  του Δήμου Μαστοροχωρίων, την έδρα του Πολυδύναμου Αστυνομικού Τμήματος της περιοχής (κυρίως για  φύλαξη των συνόρων) και διαθέτει τις βασικές υποδομές εστιάσης και φιλοξενίας τουριστών. Τόπος αναφοράς του χωριού είναι και το Ξενοδοχείο της Πυρσόγιαννης που χτίστηκε με δαπάνες των ίδιων των Πυρσογιαννιτών. 

Ο Άι-Γιώργης είναι μια πέτρινη εκκλησία του χωριού με εντυπωσιακό  καμπαναριό. Επίσης το νεοϊδρυθέν Μουσείο των Μαστόρων της Πέτρας που στεγάζεται στο ισόγειο του Σχολείου της Πυρσόγιαννης και συγκεντρώνει σημαντικά εκθέματα και αρχεία από την ζωή των μαστόρων.

Πηγές 
 Ιστοσελίδα του Δήμου Μαστοροχωρίων
 Διάφορα πληροφοριακά στοχεία
Πληροφορίες για την περιοχή

Πυρσογιαννη
Δήμος Μαστοροχωρίων
Δήμος Κόνιτσας
Δρυόφυτο Πρέβεζας

Το Δρυόφυτο είναι χωριό του Δήμου Ζηρού  (πρώην Δήμου Φιλιππιάδας) του Νομού Πρεβέζης.

Βρίσκεται σε απόσταση 45 χιλιομέτρων βορειοανατολικά από την Πρέβεζα και 25 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Άρτας. Από την πόλη της Φιλιππιάδας, έδρα του  Δήμου, απέχει 9 χιλιόμετρα.

Στο χωριό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, διαμένουν 268 κάτοικοι (Εφημερίς της Κυβερνήσεως, Αρ. φύλλου 630, 20  Μαρτίου 2013, Τεύχος Δεύτερο),  ενώ το 2001 είχαν απογραφεί 313 κατοίκοι. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Σφελένικο. Η νέα του ονομασία έχει άμεση σχέση με τις βελανιδιές (δρυς) που ευδοκιμούν στην περιοχή.

Παραπομπές

Πηγές
Δήμος Φιλιππιάδας-Δρυόφυτο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Ζηρού
 Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας

Χωριά του νομού Πρέβεζας
Δήμος Ζηρού
Αραμαϊκή γλώσσα

Η Αραμαϊκή είναι αρχαία γλώσσα του βορειοδυτικού σημιτικού κλάδου, η οποία συγγενεύει στενά με την εβραϊκή. 

Το όνομά της προέρχεται πιθανώς εκ της Βιβλικής χώρας Αράμ-ναχαραΐμ, που σημαίνει «υψίπεδο μεταξύ δύο ποταμών» (Ευφράτης και Τίγρης) και συνήθως αναφέρεται στην Άνω Μεσοποταμία ή, κατ’ άλλη άποψη, σε αρχαία ονομασία τής Συρίας. Διάφορες διάλεκτοι της Αραμαϊκής συνεξελίχθηκαν με την Εβραϊκή σε μεγάλο τμήμα τής κοινής τους ιστορίας. Η ονομασία Παδάν-αράμ περιγράφει κυρίως την περιοχή γύρω από την πόλη Χαρράν στην Άνω Μεσοποταμία.

Ως επίσημη γλώσσα
Η γλώσσα τής Νεοβαβυλωνιακής αυτοκρατορίας πιθανώς ήταν διάλεκτος της Αραμαϊκής, ενώ σταδιακά είχε ήδη γίνει προηγουμένως η διεθνής γλώσσα των συναλλαγών την εποχή της Ασσυριακής Αυτοκρατορίας. Η Περσική αυτοκρατορία που μερικές δεκαετίες αργότερα κυρίευσε τη Βαβυλωνία υιοθέτησε την αυτοκρατορική Αραμαϊκή ως επίσημη διεθνή γλώσσα της. Ο Ισραηλιτικός πληθυσμός, ο οποίος είχε εξοριστεί στη Βαβυλώνα από την Ιερουσαλήμ και από τα περίχωρα του βασιλείου τού Ιούδα, έλαβε την άδεια να επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ και να ιδρύσει μια περσική επαρχία, η οποία συνήθως απεκαλείτο Ιουδαία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η Αραμαϊκή έγινε η διοικητική γλώσσα τής Ιουδαίας στις σχέσεις της με την υπόλοιπη Περσική αυτοκρατορία.

Αλφάβητο
Η αραμαϊκή έχει τα ίδια γράμματα στο αλφάβητό της με την εβραϊκή. Η αραμαϊκή γραφή εξελίχθηκε με τη σειρά της από τη χαναανική γραφή, αλλά οι δύο γραφές παρουσίασαν αξιοσημείωτη απόκλιση. Κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., η δάνεια αραμαϊκή γραφή αναπτύχθηκε στη διακριτή τετράγωνη εβραϊκή γραφή (γνωστή επίσης ως Ασσυριακή Γραφή, Ktav Ašuri), η οποία διασώζεται στους παπύρους τής Νεκράς Θαλάσσης και είναι παρόμοια με τη γραφή που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα.

Διάδοση
Η αραμαϊκή διαδόθηκε και ως καθομιλουμένη. Πριν την χριστιανική περίοδο ομιλούνταν σε όλο το έδαφος μεταξύ Μεσογείου και μεσημβρινού και βορείου μέρους των αρμενικών ορέων και του Κουρδιστάν. Ήταν μία από τις τρεις γλώσσες στις οποίες γράφτηκαν τα πρωτότυπα κείμενα της Αγίας Γραφής, και ειδικότερα στα συγγράμματα του Έσδρα, του Ιερεμία και του Δανιήλ. Ήταν ομιλούμενη γλώσσα στην Παλαιστίνη μαζί με την εβραϊκή, την λατινική και την ελληνική και ήταν η γλώσσα την εποχή που έδρασε ο Ιησούς Χριστός και οι μαθητές του. Η είσοδος της αραμαϊκής στην Παλαιστίνη έγινε αρχικά ως γλώσσα της διπλωματίας πριν από την Βαβυλώνια αιχμαλωσία (6ος αι. π.Χ.) και μετά την επιστροφή των Εβραίων στα εδάφη τους άρχισε η διάδοση της στον λαό.

Κείμενα αραμαϊκά βρίσκονται διάσπαρτα από την Αίγυπτο έως την Κίνα και ήταν τόσο καλά ριζωμένη η γλώσσα αυτή, ώστε μόνο η αραβική κατόρθωσε να την εκτοπίσει με την εξάπλωση του αραβικού κράτους μετά τον θάνατο του Μωάμεθ.

Απαγόρευση
Στην Τουρκία η διδασκαλία της αραμαϊκής στα συριακά μοναστήρια απαγορεύτηκε με διαταγή του υπουργείου παιδείας το 1997 με την αιτιολόγηση ότι οι Σύροι χριστιανοί δεν αποτελούν αναγνωρισμένη μειονότητα και δεν απολαμβάνουν της προστασίας της Συνθήκης της Λωζάνης. Η απαγόρευση αυτή άρθηκε με δικαστική απόφαση το 2013.

Υποσημειώσεις

Δείτε επίσης 
 Ιουδαιοπαλαιστινιακή αραμαϊκή γλώσσα
 Εβραϊκή γλώσσα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιερές γλώσσες
Ασσυρία
Αραμαϊκές γλώσσες
Λάκκωμα Χαλκιδικής

Το  Λάκκωμα είναι ημιορεινός οικισμός και ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Νέας Προποντίδας στο νομό Χαλκιδικής. Σύμφωνα με τη νεότερη απογραφή  του 2011 έχει 1.171 κατοίκους. Η θέση του είναι πάνω από τη γέφυρα της Εθνικής Οδού Θεσσαλονίκης - Νέων Μουδανιών.

Γενικά στοιχεία
Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη βιομηχανία και τη γεωργία. Στην περιοχή λειτουργεί Βιοτεχνικό Οικολογικό Πάρκο με σκοπό την παραγωγή βιοκαυσίμου. Στον οικισμό λειτουργεί νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Υπάρχει Σύλλογος Ποντίων που δημιουργήθηκε το 1980 και Σύλλογος Ανατολικοθρακιωτών που δημιουργήθηκε το 2003. Στο Λάκκωμα εδρεύει και η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα Διγενής, που αγωνίζεται στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής και ιδρύθηκε το 1958.Επίσης το 2010 ιδρύθηκε ο Α.Σ ΣΟΤΟΚΑΝ ΚΑΡΑΤΕ ΛΑΚΚΩΜΑΤΟΣ με δάσκαλο τον Παγκόσμιο Πρωταθλητη Παπαδόπουλο Κωστα και Πρόεδρο του Συλλόγου τον Στέργιο Τζίλια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος του Δήμου Καλλικράτειας

Λακκωμα
Λάκκωμα
Δήμος Νέας Προποντίδας
Ευρύτη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευρύτη αναφέρονται τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα:

 Νύμφη της Αττικής, μητέρα του Αλιρρόθιου, τον οποίο απέκτησε από έναν ερωτικό δεσμό της με το θεό Ποσειδώνα. Ο μύθος αυτός συμπλέκεται με τον μύθο της Αλκίππης, της κόρης του Άρη (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ΄ 14, 2).
 Ηρωίδα της Αιτωλίας, κόρη του Ιπποδάμαντα. Η Ευρύτη αυτή παντρεύτηκε τον Πορθάονα και παιδιά τους ήταν ο Οινέας, ο Αλκάθοος, ο Άγριος, ο Λευκοπέας, ο Μέλας και η Στερόπη.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969.

Ευρυτη
Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας