joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Θλίψη (Βαν Γκογκ)

Η Θλίψη είναι ένα από τα σκίτσα του Βίνσεντ βαν Γκογκ σχεδιασμένο το 1882. Το έργο δημιουργήθηκε μόλις δύο χρόνια μετά την απόφαση του βαν Γκογκ να γίνει καλλιτέχνης και απεικονίζει μια τριανταδυάχρονη έγκυο γυναίκα, την Clasina Maria Hoornik, γνωστότερη στους οικείους της ως Sien. Το έργο μπορεί να θεωρηθεί ως ένα απο τα αριστουργήματα του είδους του, το αποκορύφωμα μίας μακρόχρονης και αρκετές φορές αμφιλεγόμενης μαθητείας του καλλιτέχνη στην τέχνη της σκιτσογραφίας.  Το έργο ανήκει πλέον στη συλλογή Garman Ryan που βρίσκεται στην γκαλερί The New Art Gallery Walsall στην πόλη Walsall της M. Βρετανίας ενώ στο παρελθόν αποτελούσε μέρος της ιδιωτικής συλλογής της Αμερικανίδας καλλιτέχνιδας και συλλέκτριας Sally Ryan η οποία κρατούσε το έργο κρεμασμένο στη μόνιμη σουίτα της στο ξενοδοχείο Dorchester Hotel του Λονδίνου.  Είναι μέρος μίας σειράς έργων στα οποία ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί την Sien για μοντέλο. Ο καλλιτέχνης αναφέρεται συχνά στο συγκεκριμένο έργο σε αρκετά γράμματά του με μεγάλη εκτίμηση και φαίνεται να το θεωρεί πολύ σημαντική δουλειά ενώ το περιγράφει ως  το καλύτερο σχέδιο που έχω ζωγραφίσει.  Σ'ένα άλλο γράμμα του τον Ιούλιο του 1882, δηλώνει: θέλω να φτιάξω σχέδια που αγγίζουν κάποιους ανθρώπους. Η θλίψη είναι ένα μικρό ξεκίνημα [...] αλλά υπάρχει τουλάχιστον κάτι βγαλμένο απευθείας απο την καρδιά μου. Το έργο συμπεριλαμβάνεται στον catalogue raisonné του Jacob Baart de la Faille, με τον αριθμό F929a.

Η σχέση με την Sien

Η πρώτη συνάντηση του καλλιτέχνη με την Sien Hoornik φέρεται να συνέβη στη Χάγη τον Ιανουάριο του 1882 καθώς η νεαρή γυναίκα περιπλανιόταν στους δρόμους της πόλης έχοντας την πεντάχρονη κόρη της, Wilhelmina, στην αγκαλιά. Η Sien, έγκυος και άπορη, εθισμένη στο αλκοόλ και τον καπνό ενώ πηγές αναφέρουν πώς εργαζόταν ως πόρνη. Στον ένα χρόνο σχέσης τούς το 1882 με 1883 ο Βαν Γκόχ φρόντιζε την Hoornik ομολογουμένως απο συμπόνια και απο καποια αίσθηση καθήκοντος. Απο την πλευρά της Sien η σχέση αυτή ήταν μια βολική λύση στις δύσκολες καταστάσεις της ζώής της.  Παρόλα αυτά λεγεται οτι ο Βαν Γκόχ σχεδίαζε να τη παντρευτεί. Καθ' όλη την γνωριμία τους ο Βαν Γκοχ παρείχε στέγη στην Hoornik και εκείνη ως αντάλλαγμα ήταν το μοντέλο του.

Τον Ιούλιο του 1882 η Hoornik γέννησε ένα γιό, τον Willem, στο νοσοκομείο Maternity της Leiden και αμέσως μετά η ίδια της και ο καλλιτέχνης μετακομίζουν σε ένα διαμέρισμα με στούντιο. Σύμφωνα με μαρτυρίες, αυτή ήταν μία ευτυχισμένη περίοδος για τον Βαν Γκόγκ.

Άλλες Εκδοχές

Παραπομπές

Έργα ζωγραφικής του Βίνσεντ βαν Γκογκ
Χαφίζ Αχμέτ Πασάς

Ο Χαφίζ Αχμέτ Πασάς (Μουεζίναντε Ζαφίζ Αχμέτ Πασά, 1564 γεννήθηκε στο Φιλιμπέ της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, σημερινό Πλόβντιβ/ Φιλλιπούπολη στην Βουλγαρία και πέθανε το 1632 στην Κωνσταντινούπολη) ήταν Οθωμανός μέγας βεζύρης. Ήταν γιος ενός Πομάκου μουεζίνη, μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη στην ηλικία των 15 και ήταν υπάλληλος στο ανάκτορο του Σουλτάνου για πολλά χρόνια. Από το 1609 έγινε Διοικητής της Δαμασκού (Συρία), της Βαν (Τουρκία), Ερζερούμ (Τουρκία), Βαγδάτης (Ιράκ) και άλλα βιλαετίων της Ανατολίας.

Διετέλεσε Μέγας Βεζύρης δύο φορές.

1η φορά: 28 Ιανουαρίου 1625 – 1η Δεκεμβρίου 1626
Προκάτοχος: Τσερκέζ Μεχμέτ Πασάς, Μέγας Βεζύρης από 28η Ιανουαρίου 1625- 1 Δεκεμβρίου 1626
Διάδοχος: Δαμάτ Χαλίλ Πασάς

2η φορά: 25 Οκτωβρίου 1631 – 10η Φεβρουαρίου 1632
Προκάτοχος: Εκρέμ Χουσρέβ Πασάς, Μέγας Βεζύρης από 25η Οκτωβρίου 1631- 10 Φεβρουαρίου 1632
Διάδοχος: Τοπάλ Ρετσέπ Πασάς

Ο Χαφίζ Αχμέτ Πασάς απεβίωσε σε μια επανάσταση των γενίτσαρων όταν προσπάθησαν να ανατρέψουν τον Σουλτάνο Μουράτ τον Τέταρτο.

Παραπομπές

Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Δώδεκα

Η λέξη Δώδεκα μπορεί να αναφέρεται:

 Στο έτος 12 μ.Χ.
 Στο έτος 12 π.Χ.
 Στον φυσικό αριθμό 12
Σαργών Β΄

Ο Σαργών Β' (765 π.Χ. - 705 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας (722 π.Χ.-705 π.Χ.) γιος του Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ' ή σφετεριστής διάδοχος του Σαλμανασέρ Ε', ο Χαλδαίος Μαρδούκ απλά Ιντινά Β' επαναστάτησε και με την βοήθεια του Ελαμίτη βασιλιά Ουμμανιγκάς στέφθηκε βασιλιάς της Βαβυλώνας. Ο Σαργών μετά από σκληρό δεκάχρονο αγώνα ανακατέλαβε την Βαβυλώνα (710 π.χ.) ανατρέποντας τον Μαρδούκ - απλά - Ιντινά έμεινε ο ίδιος στην πόλη ως βασιλιάς για 3 χρόνια και επέτρεψε στην συνέχεια στην Νινευή αφήνοντας διοικητή της πόλης τον γιο του Σενναχειρείμ. Τα πρώτα χρόνια νίκησε συνασπισμό Παλαιστινίων με Αιγυπτίους ολοκληρώνοντας την κατάκτηση της Παλαιστίνης, στην συνέχεια κατέλυσε τα κράτη των νέο - Χετταίων καταλαμβάνοντας την Καρσεμίς (717). Το 714 π.Χ. πραγματοποίησε την όγδοη εκστρατεία του εναντίον της Ουραρτού που είχε αποδυναμωθεί από τις επιθέσεις των Κιμμερίων, σε προσευχή του στον θεό Ασσούρ λέει για τις τεράστιες δυσκολίες που συνάντησε ο στρατός του λόγω του ανώμαλου εδάφους, ο  βασιλιάς Ρούσας Β' των Ουραρτού κινήθηκε εναντίον του. 
Ο Σαργών τον συνέτριψε σφάζοντας ολόκληρο τον στρατό του αλλά ο ίδιος ο Ρούσας κατάφερε να διαφύγει, στην συνέχεια ο Σαργών λεηλάτησε την πρωτεύουσα Μουσασίρ και τον ναό του θεού Χαλντί μεταφέροντας 1 τόνο χρυσού και 5 τόννους ασήμι στην Νινευή. Επιστρέφοντας (713) έχτισε νέα μεγαλοπρεπή ανάκτορα βόρεια της Νινευή, ο Σαργών Β' ήταν τέλος ο κατακτητής της Κύπρου σύμφωνα με σφηνοειδείς επιγραφές που βρέθηκαν στα ανάκτορα του Χορσαμπάν προκύπτει ότι η Κύπρος κατελήφθη από τον Σαργών το (709 π.χ.) Ο Σαργών έστησε την θριαμβευτική στήλη του Κιτίου όπου αναφέρει ότι 7 βασιλείς της Γιατνάκα (Κύπρου στα Ασσυριακά) τον προσκύνησαν και του φίλησαν τα πόδια, στην συνέχεια έκτισε στην Κύπρο τα μεγαλοπρεπή ανάκτορα του Χορσαμπάν που εγκαινιάστηκαν (706 π.χ.) έναν χρόνο πριν τον θάνατο του, σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον των Κιμμερίων τον διαδέχθηκε ο γιος του Σενναχειρείμ.

Πηγές

Victor Avigdor Hurowitz, ""Shutting Up" the Enemy: Literary Gleanings from Sargon's Eighth Campaign," in Mordechai Cogan and Dan'el Kahn (eds), Treasures on Camels''' Humps: Historical and Literary Studies from the Ancient Near East Presented to Israel Eph'al (Jerusalem, Magnes Press, 2008)''

Βασιλείς της Ασσυρίας
Βασιλείς της Βαβυλώνας
Εθνική Μεξικού (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μεξικού αντιπροσωπεύει το Μεξικό στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και διοικείται από τη Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FMF), το όργανο που είναι υπεύθυνο για το ποδόσφαιρο στο Μεξικό. Η έδρα της εθνικής ομάδας του Μεξικού είναι το στάδιο Αζτέκα, στη Πόλη του Μεξικού. Το 2012 βρέθηκε 16η στην παγκόσμια κατάταξη της FIFA και 13η στη βαθμολογία του World Football Elo.

Το Μεξικό συμμετείχε στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της ΦΙΦΑ συνολικά δεκατέσσερις φορές, ενώ λαμβάνει μέρος σε αυτό από το 1994 ανελλιπώς. Η εθνική ομάδα του Μεξικού αντιμετώπισε την αντίστοιχη της Γαλλίας στο πρώτο ματς του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου στις 13 Ιουλίου του 1930. Η καλύτερη πορεία στα τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν τις χρονιές που έφτασε στα προημιτελικά τόσο το 1970 όσο και το 1986, τα οποία διεξήχθησαν στα γήπεδα του Μεξικού.

Το Μεξικό είναι ιστορικά η πιο επιτυχημένη εθνική ομάδα στην περιφέρεια της ΚΟΝΚΑΚΑΦ, καθώς είναι η μοναδική ομάδα από την περιοχή που κατάφερε να κερδίσει έναν επίσημα αναγνωρισμένο τίτλο της ΦΙΦΑ. Είναι κάτοχος ενός Κυπέλλου Συνομοσπονδιών της ΦΙΦΑ, εννέα κυπέλλων των διοργανώσεων της ΚΟΝΚΑΚΑΦ σε επίπεδο εθνικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένων έξι Γκολντ Καπ της ΚΟΝΚΑΚΑΦ, ενός Κυπέλλου Εθνών Βορείου Αμερικής και δύο κυπέλλων των πρωταθλημάτων της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Βορείου Αμερικής.

Παρά το γεγονός ότι το Μεξικό βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της ΚΟΝΚΑΚΑΦ, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου προσκαλείται τακτικά από την ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ παίρνοντας μέρος στο Κόπα Αμέρικα από το 1993 που διεξήχθη στο Εκουαδόρ στο οποίο τερμάτισε 2η (ως φιναλίστ), ενώ σε τρεις περιπτώσεις κατέλαβε την 3η θέση.

Στάδιο 
Έδρα της εθνικής ομάδας αποτελεί το Εστάδιο Αστέκα, χωρητικότητας 87.000 θεατών, που βρίσκεται στην Πόλη του Μεξικού.

Στατιστικά

Πρώτοι σε συμμετοχές

Πρώτοι σκόρερ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημη ιστοσελίδα
Ο Σκορπιός και ο Βάτραχος

Ο Σκορπιός και ο Βάτραχος είναι ένας  μύθος άγνωστης προέλευσης, που έχει σχέση με τον μύθο του Αισώπου «Γεωργός και έχιδνα» ως προς τα δευτερεύοντα ηθικά ζητήματα «δίκαια πάσχω τον πονηρόν οικτείρας» αλλά και της αχαριστίας που επιπρόσθετα συμπεραίνεται.

Θεματολογία
Ένας σκορπιός που αναζητά τροφή στην απέναντι όχθη του ποταμού προτείνει
στο βάτραχο να τον διαπεραιώσει μεταφέροντάς τον στην πλάτη του. Στις αντιρρήσεις του βατράχου ότι κινδυνεύει να τον θανατώσει με το κεντρί του επειδή είναι επιρρεπής σε τέτοιες περιπτώσεις ο σκορπιός αντεπιχειρηματαλογεί ότι σε τέτοια περίπτωση θα πνίγονταν και ίδιος μια και δεν γνωρίζει να κολυμπά.  

Πείθεται ο βάτραχος, αλλά περίπου στο μέσο της διαδρομής η τρυφερή σάρκα του βατράχου έβαλε τον σκορπιό σε πειρασμό και τον κέντρισε. 

Τότε ο βάτραχος πρόλαβε και αναφώνησε «γιατί το έκανες αφού και οι δυο μας είμαστε πια χαμένοι». 

«Το ξέρω» απάντησε ο σκορπιός, «αλλά είναι στη φύση μου να κεντρίζω».

Αναφορές
Θεόδωρος Κουλουμπής, Διεθνείς σχέσεις «Εξουσία και δικαιοσύνη» κεφ. 10 «Τα αίτια του πολέμου», πανεπιστημιακές παραδόσεις, εκδόσεις Παπαζήση, 1980
Κάρλο Τσιπόλλα «Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας», εκδόσεις Κέδρος, 2012 ISBN 978-960-04-4325-7
The Crying Game, ταινία 1992, του Neil Jordan.
Skin Deep, 1989
Natura Born Killers (Γεννημένοι δολοφόνοι), 1994
Gilmore Girls season 6, episode 1

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Giancarlo Livraghi, The Poweder of the Stupidity

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Scorpion and Frog

Παραδοσιακές ιστορίες
Ισαβέλλα ντε Μπριέν

Η  Ισαβέλλα ντε Μπριέν ή Ισαβέλλα της Βρυέννης (γαλλικά: Isabelle de Brienne, 1306 - 1360) από τον Οίκο του Μπριέν ήταν κόμισσα του Μπριέν, κόμισσα του Λέτσε, κόμισσα του Κονβερσάνο, κυρία του Ramerupt, κυρία του Άργους και της Ναυπλίας και τιτουλάρια δούκισσα των Αθηνών. Ήταν κόρη του Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν κόμη του Μπριέν και του Λέτσε και της Ιωάννα του Σατιγιόν. Αδελφός της ήταν ο Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν.

Διαδέχτηκε τον αδελφό της Γκωτιέ ΣΤ΄ το 1356 μετά τον θάνατο του στην Μάχη του Πουατιέ, εφόσον αυτός δεν είχε απογόνους και την ίδια σχεδόν χρονιά μοίρασε την περιουσία ανάμεσα στους γιους της. Είχε παντρευτεί το 1320 τον Γκωτιέ Γ΄ του Ανγκιάν και μαζί του απέκτησε παιδιά:
 Σιγκέρ Β΄.
 Λουδοβίκος.
 Γκυ.
 Ιωάννης.
 Γκωτιέ/Βάλτερ.
 Ιζαμπώ.
 Μαργαρίτα.
 Ιάκωβος.
 Ένγκελμπερτ.
 Φρανσουάζ.
 Ιωάννα.

Απεβίωσε το 1360.

Παραπομπές

Πηγές 
 Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910
 Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμούς, Ενετοκρατία, ανακτήθηκε 2 Ιουνίου 2013

|-

Δούκισσες των Αθηνών
Οίκος του Μπριέν
Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας
Κόμητες του Λέτσε
Κόμητες της Βρυένης
Ομάδες Δίκυκλης Αστυνόμευσης

Οι ομάδες δίκυκλης αστυνόμευσης (ΔΙΑΣ) δημιουργήθηκαν τον Μάρτιο του 2010 με σκοπό την πρόληψη, τον έλεγχο, την καταστολή βίαιων και εγκληματικών ενεργειών, όπως είναι οι ανθρωποκτονίες, οι ληστείες κ.α. Αποτελούνται από δικυκλιστές, ιδιαίτερα από τη μονάδα των Ειδικών Φρουρών.

Η πολιτική πρωτοβουλία για την δημιουργία της ΔΙΑΣ ανήκει στον τότε υπουργό Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Εμπνευστής της ομάδας ΔΙΑΣ ήταν ο τότε υπαρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., Αντιστράτηγος Γιάννης Ραχωβίτσας. Μαζί με τον τότε υποστράτηγο Γρήγορη Μπαλάκο και τον ταξίαρχο Γιώργο Σταύρακα ανέλαβαν την δημιουργία της. Την διοίκησή τους ανέθεσαν στον τότε ταξίαρχο Σταύρακα. Παλαιότερα οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει και την ομάδα  ΔΕΛΤΑ (Δύναμη Ελέγχου Ταχείας Αντίδρασης).

Η ομάδα ΔΙΑΣ είναι εξοπλισμένη με μοτοσυκλέτες με τις οποίες περιπολούν σε 75 Δήμους της Αττικής, συμπεριλαμβανομένου του κέντρου της Αθήνας και του Πειραιά, και σε 21 περιοχές της Θεσσαλονίκης.

Οι 2.448 αστυνομικοί που απαρτίζουν τις ομάδες (ειδικοί φρουροί στη πλειοψηφία)  ακολούθησαν εκπαίδευση, η οποία και θα επαναλαμβάνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα με σκοπό να βελτιώνεται η ετοιμότητα και η επίδοσή τους. Ο εξοπλισμός τους περιλαμβάνει: 
Αλεξίσφαιρα γιλέκα ELMON νέας γενιάς
Πιστόλια Heckler & Koch USP, και υποπολυβόλα Heckler & Koch MP5 τελευταίας τεχνολογίας
Φορητούς πομποδέκτες
Στολές ειδικής προστασίας, σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά Πρότυπα Ασφαλείας αναβατών δικύκλων
Κράνη μοτοσικλετιστών, τύπου full face
Ειδικές μπότες μοτοσικλετιστών
Γάντια μοτοσικλετιστών
Αστυνομικές ράβδους

Δύο αστυνομικοί της ΔΙΑΣ, ο Ιωάννης Ευαγγελινέλης, 23 ετών, και ο Γεώργιος Σκυλογιάννης, 22 ετών, σκοτώθηκαν το 2011, στο Ρέντη, σε συμπλοκή με κακοποιούς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εκπαίδευση Ομάδας ΔΙ.ΑΣ.

Παραπομπές 

Ελληνικά σώματα ασφαλείας
Ελληνική Αστυνομία
Σώματα ασφαλείας
Νίκανδρος Κεπέσης

Ο Νίκανδρος Κεπέσης του Μηνά (Λιβίσι, Μικρά Ασία, 1914 - 3 Ιουνίου 2009) ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτικός του ΚΚΕ, με το οποίο υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1978 ως το 1981. Συνέγραψε αρκετά βιβλία και ήταν επίτιμος πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Κατά την πρώτη περίοδο μετά τη νόμιμη επανέκδοση του Ριζοσπάστη, ο Κεπέσης ανέλαβε πρώτος εκδότης της εφημερίδας, από το Σεπτέμβριο του 1974 ως το 1978.

Δράση και βουλευτική θητεία 
Εντάχθηκε στη νεολαία του ΚΚΕ από την ηλικία των 16 ετών και έγινε μέλος του κόμματος το 1936. Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41 πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο και στη συνέχεια στην αντίσταση διακρίθηκε ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ στον Πειραιά με το 6ο ανεξάρτητο σύνταγμα, όπου και συμμετείχε στην Μάχη της Ηλεκτρικής. Έπειτα από την απελευθέρωση πιάστηκε και φυλακίστηκε, καταδικασμένος σε ισόβια, ενώ ως το 1963 παρέμεινε εκτοπισμένος. Κατά την περίοδο της δικτατορίας του 1967 διώχθηκε, φυλακίστηκε επί 4 και πλέον χρόνια.

Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 1977 ο Κεπέσης έγινε βουλευτής μετά την παραίτηση του Δημητρίου Γόντικα, τον Ιούλιο του 1978 στην Β΄ Πειραιά.

Εκλεγόταν συνεχώς στην Κ.Ε. του ΚΚΕ από τη δεκαετία του ' 50 ως το 1987. Πέθανε πλήρης ημερών το 2009.

Παραπομπές 

Μέλη του ΕΛΑΣ
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Βουλευτές Β' Πειραιά
Έλληνες κομμουνιστές
11 (αριθμός)

Το 11 (ένδεκα ή έντεκα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 10 και πριν από το 12. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 11 συμβολίζεται ως XI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΙΑ´ ή ια´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

Στα μαθηματικά
 Το 11 είναι ο μικρότερος διψήφιος πρώτος αριθμός, αλλά ο πέμπτος συνολικά, μετά από τους 2, 3, 5 και 7, αφού οι μόνοι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1 και 11, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Επίσης, ο μόνος μικρότερος διψήφιος, το 10, είναι σύνθετος αριθμός. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 13.
 Στη γεωμετρία, το ενδεκάγωνο είναι ένα πολύγωνο σχήμα.

Άλλες πράξεις
Οι τετραγωνικές ρίζες του 11 είναι δύο άρρητοι αριθμοί, ίσοι κατά προσέγγιση ±3,3166247903553998491149327366707
 11! = 11·10·9·8·7·6·5·4·3·2 = 39.916.800
211 = 11↑↑2 = 1111 = 285.311.670.611.

Το 11 στις επιστήμες

Στη χημεία
 Ο ατομικός αριθμός 11 αντιστοιχεί στο νάτριο.
 Η ατομική μάζα 11 (κατά προσέγγιση μονάδας) αντιστοιχεί στο βόριο.
 Η ομάδα 11 του περιοδικού πίνακα των χημικών στοιχείων αντιστοιχεί IB ομάδα, δηλαδή την ομάδα των ευγενών μετάλλων ή «ομάδα του χαλκού».
Το ενδεκάνιο (C11H24)  είναι η απλούστερη οργανική ένωση με ένδεκα (11) άτομα άνθρακα. 
Το αντίστοιχο κορεσμένο αλειφατικό μονοκαρβοξυλικό οξύ με ένδεκα (11) άτομα άνθρακα είναι το ενδεκανικό οξύ (ή ενδεκανοϊκό οξύ, C10H21COOH), που έχει επίσης την εμπειρική ονομασία «ενδεκυλικό οξύ».

Στη γεωγραφία
 Τα Έντεκα βράχια είναι σύμπλεγμα σκοπέλων στον Σαρωνικό Κόλπο.

Το 11 στην ιστορία

 Το Μπλοκ 11 ή «Μπλοκ του θανάτου» ήταν κτίριο στο «κεντρικό στρατόπεδο» του Άουσβιτς (Άουσβιτς Ι, Stammlager), εσωτερική φυλακή, τόπος βασανιστηρίων και εκτελέσεων των κρατουμένων.
 Στις πολυήρεις της ελληνιστικής εποχής ανήκαν και οι «ενδεκήρεις», που είχαν ένδεκα (11) σειρές κωπηλάτες. Διάταξη κωπηλατών  4:4:3 ή 6:5. Υπάρχουν δύο (2) αναφορές ύπαρξής τους: α) Στο στόλο του Δημήτριου του Πολιορκητή, χωρίς να διευκρινίζεται ο αριθμός τους, και β) στο στόλο του Πτολεμαίου Δ΄, όπου αναφέρεται η ύπαρξη 14 τέτοιων πλοίων. Αντίθετα, στη ναυμαχία του Άκτιου, δεν αναφέρεται να συμμετείχε κανένα πλοίο μεγαλύτερο από δεκήρη.

Αναφορές και παρατηρήσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

11
11
Δίδυμοι πρώτοι αριθμοί‎
Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄

Ο Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (745 - 727 π.Χ.) : σφετεριστής ανέτρεψε τον προηγούμενο βασιλιά Ασούρ Νιραρί Ε' σφάζοντας ολόκληρη τη βασιλική οικογένεια, ο ίδιος έλεγε ότι ήταν γιος του Αντάντ Νιραρί Γ' αλλά αυτό γινόταν με όλους τους σφετεριστές που ισχυρίζονταν την καταγωγή από κάποιον προηγούμενο βασιλιά για να δικαιολογήσουν τη νομιμότητά τους τον θρόνο. Ο ίδιος προχώρησε σε μεγάλες καινοτομίες και επαναστατικές αλλαγές που σύντομα θα μετατρέψουν την Ασσυρία στο ισχυρότερο βασίλειο του κόσμου περιορίζοντας αμέσως την εξουσία των αριστοκρατών που ροκάνιζαν τον βασιλιά. Η μεγαλύτερη καινοτομία ήταν η παρουσία αιχμαλώτων από κατακτημένους λαούς στον Ασσυριακό στρατό ειδικά στο πεζικό ενώ οι ίδιοι οι Ασσύριοι συμμετείχαν περισσότερο στα ανώτερα στρατιωτικά σώματα όπως το ιππικό. Νίκησε τους Ουραρτού που η ηγεμονία τους επί Σαρντούρι του 2ου είχε επεκταθεί σε Μικρά Ασία, Ιράν και Συρία κατέλαβε τα βασίλεια των νέο - Χετταίων και της Φοινίκης κατέλαβε το Αρπάντ (740) ύστερα από τρία χρόνια πολιορκίας και έκανε τον βασιλιά του Ιούδα Οζία υποτελή του. Κατέλαβε στη συνέχεια τα κράτη των Μήδων και Περσών (737/6), οι αιχμάλωτοι σφαγιάστηκαν ή απελάθηκαν σε απόμερες περιοχές κατέλαβε τέλος τη Βαβυλώνα (729) και στέφθηκε ο ίδιος βασιλιάς της αφού συνέλαβε τον βασιλιά Ναβού μουκίν ζερί έκτισε νέα μεγάλα ανάκτορα στη Νιμρούδ.

Πηγές

Healy, Mark (1991). The Ancient Assyrians. London: Osprey. 
Luckenbill, D. D. Ancient Records of Assyria and Babylonia, vol II, (Chicago, 1927).
Saggs, H. The Might that was Assyria (London, 1984).
Tadmor, Hayim, The inscriptions of Tiglath-pileser III, King of Assyria: critical edition, with introductions, translations, and commentary (Jerusalem, Israel Academy of Sciences and Humanities, 1994).
Yehuda Kaplan, "Recruitment of Foreign Soldiers into the Neo-Assyrian Army during the Reign of Tiglath-pileser III," in Mordechai Cogan and Dan`el Kahn (eds), Treasures on Camels' Humps: Historical and Literary Studies from the Ancient Near East Presented to Israel Eph'al (Jerusalem, Magnes Press, 2008)

Βασιλείς της Ασσυρίας
Βασιλείς της Βαβυλώνας
Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Αντάντ Νιραρί Γ΄

Ο Αντάντ Νιραρί Γ' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (811 π.Χ. – 783 π.Χ.) μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Σαμσί Αντάντ Ε', τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ήταν ανήλικος κυβερνώντας υπό την κηδεμονία της μητέρας του Σαμμουραμάτ η οποία ήταν γνωστή στους Έλληνες ως Σεμιραμίς. Η παρακμή ύστερα από τους εμφύλιους του πατέρα του με τον αδελφό του για την Ασσυρία ήταν πολύ μεγάλη ο ίδιος προσπάθησε να ανακτήσει τις κτήσεις του παππού του Σαλμανασέρ Γ', μετά από πολιορκία της Δαμασκού (796 π.χ.) ανακατέλαβε το Αραμαϊκό βασίλειο της Συρίας, είχε επίσης έντονη οικοδομική δραστηριότητα ανοικοδομώντας τον ναό του Ναμπού στην Νινευή.

Πηγές
 Georges Roux: Ancient Iraq, Penguin Books, London 1992

Βασιλείς της Ασσυρίας
Σαλμανασέρ Γ΄

Ο Σαλμανασέρ Γ' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (859 π.Χ. - 824 π.Χ.) γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Ασουρνασιρπάλ Β'. Ξεκίνησε τη νέα ένδοξη Ασσυριακή αυτοκρατορία από τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του αντιμετωπίζοντας συνασπισμό εναντίον του με Αιγύπτιους, Ισραηλίτες, Αμμωνίτες υπό την ηγεσία του βασιλιά της Δαμασκού Ανταντεζέρ. Αντιμετώπησε  τον συνασπισμό στη μάχη του Καρκάρ (853 π.Χ.)  μετατρέποντας τους Ισραηλίτες σε υποτελείς του οι οποίοι θα δεχτούν το τελικό χτύπημα τον επόμενο αιώνα με τον Σαργών Β'. Ο βασιλιάς του Ισραήλ Ιηού και οι Φοινικικές πόλεις του αποδίδουν φόρο τιμής (841 π.Χ.). Το 842 π.Χ. εκστρατεύει στη Συρία εναντίον του γιου του Αντανεζέρ Αζαέλ. Δεν κατάφερε να κυριεύσει την Δαμασκό αλλά θα λεηλατήσει όλα τα περίχωρα, κατέλαβε τη Βαβυλώνα θανατώνοντας τον βασιλιά. Λίγο πριν το τέλος της ζωής του θα επαναστατήσει η Βαβυλώνα εναντίον του. Είναι γνωστός από τον περίφημο κύλινδρο του Σαλμανασέρ το αρχαιότερο αρχαιολογικό εύρημα σχετικό με την ιστορία του Ισραήλ όπου εμφανίζει κάποιον βασιλιά του Ισραήλ με το όνομα "Ιηού γιος του Αμρί" να τον προσκυνάει αποδίδοντας του τιμές. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Σαμσί Αντάντ Ε'.

Παραπομπές

Πηγές 
 Empires and Exploitation: The Neo-Assyrian Empire, P Bedford, WA Perth, 2001
 Georges Roux: Ancient Iraq, Penguin Books, London 1992

Βασιλείς της Ασσυρίας
Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Σιγκέρ Β΄ του Ανγκιάν

Ο Σιγκέρ Β΄ ντ' Ανγκιάν (γαλλικά: Siger ή Sohier d'Enghien) , Σιγκέρ Β΄ ως κόμης του Ανγκιάν και Σιγκέρ Α΄ ως (τιτουλάριος) δούκας των Αθηνών. Ο Σιγκέρ ήταν κόμης του Μπριέν, κόμης του Ανγκιάν, κόμης του Ramerupt, κόμης του Κονβερσάνο, τιτουλάριος δούκας των Αθηνών και μέγας κοντόσταυλος της Γαλλίας.

Βιογραφία
Ήταν το τρίτο παιδί του Γκωτιέ Γ΄ κόμη του Ανγκιάν και της Ισαβέλλας ντε Μπριέν, κόρης του Γκωτιέ Ε΄ κόμη του Μπριέν. Γεννήθηκε το 1324 και εκτελέστηκε στις 21 Μαρτίου 1364.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του τον Δεκέμβριο του 1345, έγινε άρχοντας του Ανγκιάν, του Ramerupt και του Lembeek. Το 1360 μετά τον θάνατο της μητέρας του, κληρονόμησε τον τίτλο του Κόμη του Μπριέν, του Λέτσε, του Κονσερβάνο και τον τίτλο του δούκα των Αθηνών. Το 1356, μετά τον θάνατο του θείου του Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν, κληρονόμησε τον τίτλο του μεγάλου κοντόσταυλου του βασιλείου της Γαλλίας.

Το 1361 επέκτεινε τα εδάφη του αγοράζοντας την περιοχή του Βασιλί (της Φλάνδρας) από τη Marie de Braine(-le-Comte). Συγκρούστηκε με τους κόμητες της Φλάνδρας και του Αινώ· πιάστηκε αιχμάλωτος και εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό: το 1350 διαδόθηκε η φήμη ότι ο Σιγκέρ Β' είχε παρακινήσει τη δολοφονία του κόμη και της κόμισσας της Φλάνδρας, όμως με παρέμβαση του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας αθωώθηκε ο Σιγκέρ Β'· ο κόμης της Φλάνδρας όμως Αλβέρτος του Αινώ συνέλαβε τον Σιγκέρ και τον εκτέλεσε στις 21 Μαρτίου 1364.

Οικογένεια
Ο Σιγκέρ Β΄ είχε κάνει δύο γάμους και απέκτησε πέντε παιδιά. Τον διαδέχθηκε ο υιός του:
 Γκωτιέ Δ΄ κόμης του Ανγκιάν.

Παραπομπές

Πηγές 
 Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910
 Fondation pour la généalogie médiévale (en anglais) ;
  Heraldus, ανακτήθηκε 3 Ιουνίου 2013
 Etienne Pattou, ανακτήθηκε 3 Ιουνίου 2013.

|-

Δούκες των Αθηνών
Κόμητες της Βρυένης
Οίκος των Ανγκιάν
Λουδοβίκος του Ανγκιάν

Ο Λουδοβίκος του Ανγκιάν (Louis d'Enghien, ... - 17 Μαρτίου 1394) ήταν  κόμης του Μπριέν, κόμης του Ανγκιάν, κόμης του Ramerupt και του Lembeek, κόμης του Κονβερσάνο, τιτουλάριος δούκας των Αθηνών και μέγας κοντόσταυλος της Γαλλίας. Ήταν γιος του Γκωτιέ Γ΄ κόμη του Ανγκιάν και της Ισαβέλλας ντε Μπριέν, κόρης του Γκωτιέ Ε΄ κόμη του Μπριέν & Λέτσε.

Βιογραφία
Διαδέχτηκε τον αδελφό του Σιγκέρ Β΄ του Ανγκιάν όταν αυτός εκτελέστηκε στις κτήσεις και τα φέουδα του και τον ανιψιό του Γκωτιέ Δ΄ του Ανγκιάν στον τίτλο του δουκάτου των Αθηνών το 1381. 

Ήταν επίσης αυθέντης του Άργους και Ναυπλίας σαν επίτροπος της ανήλικης ανιψιάς του Μαρίας του Ανγκιάν, μέχρι το 1381 που αυτή παντρεύτηκε. Επίσης βάιλος στο πριγκιπάτο της Αχαΐας του Φιλίππου Β΄ πρίγκιπα του Τάραντα. Το 1371 με την βοήθεια των αδελφών του Ιωάννη και Γκυ μάζεψε στρατό και επιτέθηκε στην Καταλανική εταιρεία, η οποία κατείχε το Δουκάτο των Αθηνών. Μετά την αποτυχημένη αυτή εκστρατεία σύναψε ανακωχή με τους Καταλανούς. Το 1378 έκανε νέα εκστρατεία για να ανακτήσει το δουκάτο από τους Καταλανούς, πάλι χωρίς επιτυχία. Απεβίωσε στο Κονβερσάνο της Ιταλίας περίπου το 1394.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Γιοβάνα του Σαν Σεβερίνο και απέκτησαν πέντε παιδιά:
 τον Αντώνιο που απεβ. 16 ετών, 
 την Μαργαρίτα, κληρονόμο της οικογένειας. Παντρεύτηκε πρώτα τον Πέτρο ντε Μπω, μετά τον Ιάκωβο του Σανσεβερίνo και έπειτα τον τρίτο σύζυγό της Ιωάννη του Οίκου του Λουξεμβούργου, κύριο του Μπωβουάρ.
 τη Γιολάντα, 
 την Ελένη και 
 την Ισαβέλλα.

Παραπομπές

Πηγές 
 Etienne Pattou γενεαλογία των Ανγκιάν, ανακτήθηκε 3 Ιουνίου 2013.
 Αργολική αρχειακή βιβλιοθήκη ιστορίας και πολιτισμού, Η Αργολίδα την περίοδο 1350-1400 – Το τέλος της Φραγκοκρατίας και η αρχή της Βενετοκρατίας, ανακτήθηκε 3 Ιουνίου 2013

|-

Δούκες των Αθηνών
Κόμητες της Βρυένης
Οίκος του Ανγκιάν
Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας
Γκι ντ'Ενγκιέν

Ο Γκυ του Ανγκιάν (γαλλικά : Guy of Enghien) (; - 1377),  ήταν  αυθέντης του Άργους, της Ναυπλίας και του Κιβερίου (1356–1376), υποτελής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και τιτουλάριος δούκας των Αθηνών ως Γκυ Β΄. Ήταν γιος του Γκωτιέ Γ΄ του Ανγκιάν και της Ισαβέλλας ντε Μπριέν και αδελφός του Λουδοβίκου, του Ιωάννη και του Σιγκέρ.

Παντρεύτηκε την Μπον Φοσερόλ και κόρη τους ήταν η Μαρία κληρονόμος του στο Άργος και την Ναυπλία. Το 1356 πήρε το Άργος το Κίβερι και όλη την Ναυπλία ως φέουδο από την μητέρα του, που τη διοίκησε με βάιλους. Το 1363 αναγκάστηκε να μεταβεί ο ίδιος στο Ναύπλιο, μετά από επανάσταση του λαού κατά των βαΐλων του, λόγω της κακής διοίκησής τους. Το 1362 συμμάχησε με τους Βενετούς και το 1371 με την βοήθεια των αδελφών του Λουδοβίκου και Ιωάννη μάζεψε στρατό και επιτέθηκε στους Καταλανούς του δουκάτου του Αθηνών, χωρίς επιτυχία. Ο Λουδοβίκος παρέμεινε στην Ναυπλία μέχρι τον θάνατό του το 1376 ή 77.

Παραπομπές

Πηγές 

 Etienne Pattou γενεαλογία των Ανγκιάν, ανακτήθηκε 3 Ιουνίου 2013.
 

Δούκες των Αθηνών
Οίκος των Ανγκιάν
Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας
Μαρία ντ'Ανγκιάν

Η Μαρία του Ανγκιάν (Maria d'Enghien, 1367 - 9 Μαΐου 1446) ήταν κόμισσα του Λέτσε και, από τον δεύτερο γάμο της, βασίλισσα της Νάπολης. Επίσης ήταν κυρία Άργους και της Ναυπλίας, υποτελής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, τελευταία Φράγκα αυθέντης της περιοχής. Ήταν κόρη του Γκυ του Ανγκιάν και της Μπον Φοσερόλ.

Βιογραφία
Μετά το τέλος του πατέρα της, Γκυ, το 1376 ή 1377 κληρονόμησε το φέουδο της οικογένειας στο Άργος και τη Ναυπλία. Επειδή ήταν ανήλικη, 13 ετών (είχε γεννηθεί το 1363-64) ανέλαβε την κηδεμονία της ο θείος της Λουδοβίκος του Ανγκιάν. Ο θείος της Λουδοβίκος την αρραβώνιασε με τον Ενετό Πέτρο Κορνάρο από το Άργος, για να κερδίσει την συμμαχία της Βενετίας κατά των Ατσαγιόλι του δουκάτου των Αθηνών και των επεκτατικών σχεδίων τους. 

Το 1377 παντρεύτηκε στη Βενετία τον Πέτρο Κορνάρο και διέμειναν εκεί έως το 1383, οπότε πήγαν στο Ναύπλιο. Το 1388 όμως ο Πέτρος πέθανε και η Μαρία πώλησε το φέουδο και τα δικαιώματά της στη Βενετία, έναντι χρηματικών ανταλλαγμάτων.

Πηγές 
 Etienne Pattou γενεαλογία του Ανγκιάν, ανακτήθηκε 3 Ιουνίου 2013.
 Αργολική αρχειακή βιβλιοθήκη ιστορίας και πολιτισμού, Η Αργολίδα την περίοδο 1350-1400 – Το τέλος της Φραγκοκρατίας και η αρχή της Βενετοκρατίας, ανακτήθηκε 3 Ιουνίου 2013

Οίκος του Ανγκιάν
Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας
Πριγκίπισσες του Τάραντα
Βασίλισσες της Νάπολης
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2013

Το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2013 ήταν το 38ο Σούπερ Καπ, έναν ετήσιο ποδοσφαιρικό αγώνα που διοργανώνεται από την UEFA, όπου συμμετείχαν η νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ 2012-13, Μπάγερν και η νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ 2012–13, Τσέλσι. Ήταν το πρώτο Σούπερ Καπ από το 1998 που δεν διεξήχθη στο Στάδιο Λουί Β΄ του Μονακό.

Η Μπάγερν αναδείχθηκε νικήτρια, νικώντας την Τσέλσι στη διαδικασία των πέναλτι με 5-4 (2-2 ο κανονικός αγώνας).

Στάδιο 
Στις 16 Ιουνίου 2011 ανακοινώθηκε από την UEFA ότι η Άντεν Αρίνα θα φιλοξενήσει το Σούπερ Καπ 2013. Εγκαινιάστηκε το 2008, κατασκευασμένο στη τοποθεσία του παλαιότερου γηπέδου. Είναι έδρα της Σλάβια Πράγας.

Ομάδες

Εισιτήρια 
Τα εισιτήρια του αγώνα άρχισαν να πουλιούνται από τις 14 Ιουνίου ως τις 5 Ιουλίου 2013. Οι τιμές ήταν €130, €90, και €50.

Αγώνας 

{| width=100% style="font-size:90%"
|
MVP:
 Φραν Ριμπερί (Μπάγερν)

Στατιστικά 

</div>

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, UEFA.com
Ιστορία Σούπερ Καπ, 2013, UEFA.com

ΟΥΕΦΑ Σούπερ Κύπελλο
Shameless

Το Shameless είναι Αμερικανική τηλεοπτική σειρά το οποίο μεταδίδεται απο το τηλεοπτικό κανάλι Showtime. Είναι μια μεταποίηση μιας ομότιτλης Βρετανικής τηλεοπτικής σειράς.Η σειρά διαδραματίζεται στις νότιες περιοχές του Σικάγου και συγκεκριμένα στην γειτονιά του Canaryville.Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 9 Ιανουαρίου του 2011. Στις 8 Ιανουαρίου 2012 προβλήθηκε για πρώτη φορά το πρώτο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν, ενώ αντιστοίχως το πρώτο επεισόδιο της τρίτης σεζόν στις 13 Ιανουαρίου 2013.

Πλοκή
Η σειρά αυτή εστιαζει στη ζωη της δυσλειτουργικής οικογένειας του Frank Gallagher.Ο Frank Gallagher είναι πατέρας 6 παιδιών,ο οποίος είναι αλκοολικός.Όταν μεθάει,τα παιδία του οφείλουν να διαχειρίζονται μόνοι τους τον εαυτό τους.

Ηθοποιοί και χαρακτήρες 
 Γουίλιαμ H.Μέϊσι στον ρόλο του Frank Gallagher   
 Cameron Monaghan στον ρόλο του Ian Gallagher   
 Έμμυ Ρόσουμ στο ρόλο της Fiona Gallagher   
 Justin Chatwinστο ρόλο του Steve Wilton/Jimmy Lishman  
 Jeremy Allen White στο ρόλο του Phillip "Lip" Gallagher
 Emma Kenney  στο ρόλο της Debbie Gallagher
 Ethan Cutkosky στο ρόλο του  Carl Gallagher 
 Brennan Kane Johnson & Blake Alexander Johnson  στο ρόλο του  Liam Gallagher
 Steve Howey στο ρόλο του Kevin "Kev" Ball
 Joan Cusack στο ρόλο της Sheila Jackson 
 Laura Slade Wiggins στο ρόλο της Karen Jackson
 Noel Fisher στο ρόλο του Mickey Milkovich 
 Jane Levyκαι η Emma Greenwell  στο ρόλο της Mandy Milkovich
 Zach McGowan στο ρόλο του Jody Silverman 
 Amy Smart στο ρόλο της Jasmine Hollander
 Tyler Jacob Mooreστο ρόλο του Tony Markovich

Παραγωγή
Η HBO ξεκίνησε να αναπτύσσει την Αμερικανική εκδοχή τουShameless αφότου κατάφερε και εφτασε σε μια συμφωνία με τον Τζόν Γουέλς  τον Ιανουάριο του 2009.Κατα τον Οκτώβριο του 2009 κανάλι Showtime πήρε τα δικαιώματα ανάπτυξης. Το Στούντιο Παραγωγής του Τζόν Γουέλς γύρισε το πρώτο επεισόδιο για το δίκτυο τον Δεκέμβριο του 2009. Αν και η σειρά διαδραματίζεται στο Σικάγο,το μεγαλύτερο μέρος της γυρίστηκε στο Λος Αντζελες κυρίως, με επιπλέον σκηνές μόνο να γυρίζονται στο Σικάγο.

Αναφορές

Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Τηλεοπτικές σειρές του Showtime
Βερεγγάριος Εστανιόλ

Ο Βερεγγάριος Εστανιόλ ντε Αμπούριας (ισπανικά : Berenguer Estañol de Ampurias), ήταν καταγόμενος από την Αμπούριας (αρχικά ελληνική πόλη - αποικία γνωστή ως "Εμπόριον") Ισπανός γενικός βικάριος του Δουκάτου των Αθηνών την χρονική περίοδο 1312-1316. Είχε διορισθεί από τον Φρειδερίκο Β΄της Σικελίας για λογαριασμό του ανήλικου γιου του, 5 ετών τότε, Μανφρέδου ο οποίος είχε ανακηρυχθεί δούκας των Αθηνών μετά από αίτημα της Καταλανικής εταιρείας.

Ο Βερεγγάριος έφτασε στον Πειραιά το 1312, ήταν ικανός κυβερνήτης και εδραίωσε την καταλανική κυριαρχία στην Αττική και Βοιωτία. Αντιμετώπισε επιτυχημένα επιθέσεις από του Βενετούς του Νεγροπόντε, από τους Δούκες των Νέων Πατρών και του Δεσποτάτου της Ηπείρου αλλά και τον Νικόλαο Φοσερόλ διοικητή του Άργους και Ναυπλίας.

Αρρώστησε βαριά και πέθανε το 1316, τον αντικατέστησε ο Αλφόνσο Φαδρίκ.

Πηγές

Setton, Kenneth M. Catalan Domination of Athens 1311–1380. Revised edition. Variorum: London, 1975.

Βικάριοι του Δουκάτου των Αθηνών
Δημήτρης Γιαχνής

Ο Δημήτρης Γιαχνής του Χαραλάμπους (Αθήνα, 24 Δεκεμβρίου 1915- 12 Οκτωβρίου 1999) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Β' Αθηνών με την ΕΔΑ το 1958.  Ήταν επίσης Γενικός Γραμματέας του Σωματείου των εργαζομένων στον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρίκα Σμυρνάκη, που πέθανε πρόωρα και απέκτησαν ένα αγόρι και ένα κορίτσι.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Καταγόταν από οικογένεια προσφύγων που είχαν έρθει από τη Μικρά Ασία. Έπειτα από περιπλανήσεις, εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στο Χαϊδάρι Αττικής. Από το 1941 άρχισε να εργάζεται στους ηλεκτρικούς σιδηροδρόμους όπου ανέπτυξε και αντιστασιακή δράση με το εκεί ΕΑΜ. Την ίδια περίοδο πολέμησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος και αγωνίστηκε για τον εκδημοκρατισμό των συνδικάτων.

Εξελέγη βουλευτής έπειτα από τις εκλογές του 1958, κατά τις οποίες η ΕΔΑ ήρθε δεύτερο κόμμα. Ήταν επίσης υποψήφιος και στις επόμενες εκλογές, που διεξήχθησαν το 1961, αλλά δεν εξελέγη. Κατά τη διάρκεια της χούντας του 1967-74 υπέστη διώξεις.

Δήμαρχος 
Διετέλεσε ο πρώτος δήμαρχος Χαϊδαρίου μετά τη Μεταπολίτευση από το 1975 ως το 1978 και με δική του πρωτοβουλία  ο χαρακτηρισμός του ιστορικού τόπου για το Παλατάκι και το κτήριο του Γύζη επεκτάθηκε και στην υπόλοιπη έκταση. Το όνομά του δόθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Χαϊδαρίου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφικό του Δημήτρη Γιαχνή στον ιστότοπο της Ένωσης Εργαζομένων του ΗΣΑΠ, του Γιάννη Παπαδημητρίου, από την εφημερίδα "Ηλεκτρικός", ανάκτηση 3-6-2013.

Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Βουλευτές Β' Αθηνών
Δήμαρχοι Χαϊδαρίου
Ασούρ ετίλ ιλανί

Ο Ασούρ ετίλ ιλανί υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (627 - 625 π.Χ.) μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ασουρμπανιπάλ με τον θανάτου του οποίου ήρθε αμέσως η κατακόρυφη πτώση για την Ασσυρία, οι Ελαμίτες, οι Μήδοι και οι Πέρσες με επιδρομές του κατέστρεψαν τις επαρχίες της χώρας τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Σισαρισκούν.

Πηγές

''Zawadzki, S., The fall of Assyria and Median-Babylonian relation in light of the Nabopolassar chronicle, Poznan 1988.

Βασιλείς της Ασσυρίας
Σισαρισκούν

Ο Σισαρισκούν υπήρξε  βασιλιάς της Ασσυρίας (625 π.Χ. - 612 π.Χ.) μικρότερος γιος του Σαρδανάπαλου. Διαδέχθηκε στον θρόνο της Ασσυρίας τον μεγαλύτερο αδελφό του Ασούρ ετίλ ιλανί συνεχίστηκε η πτώση στην Ασσυρία σε ταχύτερους ρυθμούς ο Χαλδαίος Ναβοπολάσαρ πατέρας του Ναβουχοδονόσορα με στρατό κατέλαβε τη Βαβυλώνα και την κήρυξε ανεξάρτητη, το 621 π.χ. ο Ναβοπαλάσαρ κατέλαβε την Νιππούρ ολοκληρώνοντας την κατάκτηση του νότου. Από το 616 π.Χ. ο Ναβοπαλάσαρ άρχισε τις επιδρομές στον βορρά στις μεγάλες πόλεις της Ασσυρίας με την βοήθεια των Ελαμιτών, των Σκυθών και των Μήδων κατέστρεψε την Νινευή, την Ασούρ και την Νιμρούδ η τύχη του Σισαρισκούν χάθηκε στην πολιορκία της Νινευή, τον διαδέχθηκε ο γιος του Ασούρ Ουμπαλίτ Β' ο τελευταίος βασιλιάς της Ασσυρίας.

Πηγές

Zawadzki, S., The fall of Assyria and Median-Babylonian relation in light of the Nabopolassar chronicle, Poznan 1988.

Βασιλείς της Ασσυρίας
Τουκουλτί Νινουρτά Β΄

Ο Τουκουλτί Νινουρτά Β'υπήρξε  βασιλιάς της Ασσυρίας (891 π.Χ. - 884 π.Χ.), γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Αντάντ Νιραρί Β'. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ασουρνασιρπάλ Β΄

Πηγές
 Healy, Mark (1991). The Ancient Assyrians. New York: Osprey. p. 10.

Βασιλείς της Ασσυρίας
Αντάντ Νιραρί Β΄

Ο Αντάντ Νιραρί Β' (911 π.Χ. - 891 π.Χ.) υπήρξε γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Ασούρ Νταν Β'. Ήταν ο ιδρυτής της νεοασσυριακής αυτοκρατορίας. Με αναδιοργανωμένη την Ασσυριακή οικονομία λόγω των σιτηρών άρχισε τις επεκτάσεις σε βάρος των Αραμαίων και των νέο-Χετταίων.

Πηγές

Healy, Mark (1991). The Ancient Assyrians. New York: Osprey. p. 10.

Βασιλείς της Ασσυρίας
Μπάμπης Μαστρογιάννης

Ο Χαράλαμπος (Μπάμπης) Μαστρογιάννης (γεν. Αθήνα, 17 Αυγούστου 1951- 2 Φεβρουαρίου 2021) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, με πολυετή καριέρα.

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την ομάδα της γενέτειρας περιοχής του, Εθνικό Αστέρα Καισαριανής, την περίοδο 1968-69 στην Β΄ Εθνική, με τα χρώματα του οποίου έγινε πολύ δημοφιλής. Αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή ως ηγετικός χαφ ("δεκάρι"), ενώ ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικός στις εκτελέσεις στημένων φάσεων. Είχε σκοράρει πάρα πολλές φορές με απευθείας κτυπήματα φάουλ, τα οποία αιφνιδίαζαν τους αντίπαλους τερματοφύλακες. Παρά τη φήμη του και όλες τις δελεαστικές προτάσεις που δεχόταν για μετεγγραφή, η διοίκηση της ομάδας του ουδέποτε τον παραχώρησε σε σύλλογο Α΄ Εθνικής. Ο Μαστρογιάννης ήταν ένας από τους ποδοσφαιριστές που παρότι δεν αγωνίσθηκαν ποτέ στη μεγάλη κατηγορία, έχαιραν αναγνωρισιμότητας και εκτίμησης από τους φιλάθλους όλων των ομάδων της εποχής τους. Με τη φανέλα του Εθνικού Αστέρα αγωνίστηκε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 80, οπότε και το 1983 πήρε μεταγραφή στην Προοδευτική, για να επιστρέψει στην ομάδα της Καισαριανής ξανά το 1984. Το 1985 μεταπήδησε στον Κεραυνό Κερατέας, με τη φανέλα του οποίου τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία το 1989, έχοντας αναδειχθεί Κυπελλούχος και Πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Αθηνών το 1986 και το 1989 αντίστοιχα. Ήταν διεθνής με τη Μεσογειακή Ομάδα του 1975 και την Εθνική Ομάδα Νέων. Ο γιος του έγινε επίσης ποδοσφαιριστής.

Ο Μπάμπης Μαστρογιάννης απεβίωσε στις 2 Φεβρουαρίου 2021, θύμα τροχαίου ατυχήματος.

Παραπομπές

Πηγές
Εφημερίδες "ΦΩΣ των Σπορ" & "Αθλητική Ηχώ"

Μαστρογιαννης Χαραλαμπος
Μαστρογιαννης Χαραλαμπος
Μαστρογιαννης Χαραλαμπος
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Μαστρογιαννης Χαραλαμπος
Μαστρογιαννης Χαραλαμπος
13 (αριθμός)

Το 13 (δέκα τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 12 και πριν από το 14. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 13 συμβολίζεται ως XIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΙΓ´ ή ιγ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

Στα μαθηματικά
 Το 13 είναι ένας πρώτος αριθμός, ο έκτος μετά τους 2, 3, 5, 7 και 11, αφού οι μόνοι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1 και 13, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 17.
 Το 13 μαζί με το 11 είναι Δίδυμοι πρώτοι αριθμοί.
 Το 13 είναι αριθμός Φιμπονάτσι.
 Τα Στερεά του Αρχιμήδη είναι 13.

Οι τετραγωνικές ρίζες του 13 είναι δύο άρρητοι αριθμοί, ίσοι κατά προσέγγιση ±3,6055512754639892931192212674705

Άλλες πράξεις
 13! = 13·12·11·10·9·8·7·6·5·4·3·2 = 6.227.020.800
213 = 13↑↑2 = 1313 = 302.875.106.592.253

Το 13 στη Χημεία 
 Ο ατομικός αριθμός 13 αντιστοιχεί στο στοιχείο αργίλιο.
 Η ομάδα 13 του περιοδικού πίνακα των χημικών στοιχείων αντιστοιχεί στην IIIA ομάδα, δηλαδή την ομάδα του βορίου ή των γαιών.

Το 13 στην Αστρονομία και την εξερεύνηση του διαστήματος
 Το Μεσιέ 13 είναι ένα μεγάλο σφαιρωτό σμήνος.
 Ο 13 Ηγερία είναι ένας μεγάλος αστεροειδής.
 Ο S/2004 S 13, είναι φυσικός δορυφόρος του Κρόνου.
 Το Απόλλων 13 ήταν επανδρωμένη διαστημική πτήση προς τη Σελήνη, στην οποία βασίζεται και ομώνυμη ταινία
 Expedition 13, αποστολή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
 Συγκρότημα εκτοξεύσεων 13, εξέδρα εκτοξεύσεων

Τέχνες
13 (άλμπουμ των Black Sabbath).
Παρασκευή και 13: Ταινία του 1980 & του 2009
13 Εγκλήματα Ζητούν Ένοχο, ταινία.
Αριθμός 13, σκηνοθετική απόπειρα του Άλφρεντ Χίτσκοκ.

Άλλες χρήσεις
Παρασκευή και 13 ως κακότυχη ημέρα.
Η Εθνική Οδός 13 (Ελλάδα) είναι εθνικός δρόμος στη Βόρεια Ελλάδα.
Το FIFA 13 είναι βιντεοπαιχνίδι.
Το Datsun 13, ήταν προπολεμικό αυτοκίνητο της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας.
Το Τορπιλοβόλο-13, ήταν ελληνικό πολεμικό πλοίο.

Αναφορές και παρατηρήσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

13
13
13
13
Ειρήνη Μεγαπάνου

Η Ειρήνη η Αθηναία (λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Ειρήνης ή Ευρυδίκης Μεγαπάνου) (γενν. περ. 1885/1890 - πέθανε το 1955) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας. 

Σύζυγος του Πολύβιου Δημητρακόπουλου, υπέγραφε άλλοτε ως Ειρήνη Μεγαπάνου, άλλοτε ως Ειρήνη η Αθηναία και άλλοτε ως Ειρήνη Πολ. Δημητρακοπούλου. Μετά το χωρισμό της με τον Πολύβιο Δημητρακόπουλο συνδέθηκε ερωτικά με τους Αθανάσιο Σουλιώτη-Νικολαΐδη και Ίωνα Δραγούμη. Εργάστηκε στο Υφυπουργείο Τύπου και Τουρισμού, στην υπηρεσία της λογοκρισίας της μεταξικής δικτατορίας.

Η πρώτη της δημοσίευση έγινε στον Νουμά και συνέχισε με ποιήματα αφορισμούς και γνωμικά σε ελεύθερο στίχο. Το πρώτο της βιβλίο ήταν μια συλλογή πεζών ποιημάτων με τίτλο Νύχτες.
Τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο πεζογραφίας του 1938 για τα Σιωπηλά, που μοιράστηκε με τον Κοσμά Πολίτη και τον Μενέλαο Λουντέμη.

Εργογραφία 
 Νύχτες, πεζά ποιήματα. χ.χ.
 Το σφυρί, θεατρικό μονόπρακτο. Αθήνα, έκδοση του περιοδικού Παναθήναια, 1910.
 Η υιοθετημένη, κοινωνικό μυθιστόρημα. Αθήνα, Φέξης, 1914.
 Εποχές, Αθήνα, Φλάμμα, 1934.
 Σιωπηλά, Αθήνα, 1938.
 Τελευταία Άνοιξη, Αθήνα, 1953.

Βιβλιογραφία
Ειρήνη Μεγαπάνου, ΕΚΕΒΙ

Νεοέλληνες λογοτέχνες
Ελληνίδες συγγραφείς
Ράινπαρκ Στάντιον

Το Ράινπαρκ Στάντιον είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Βαντούζ του Λίχτενσταϊν και αποτελεί έδρα της Βαντούζ και της Εθνική Λίχτενσταϊν.

Ιστορία 
Το γήπεδο άρχισε να κατασκευάζεται από την 1 Ιουλίου 1997 και εγκαινιάστηκε περίπου ένα χρόνο μετά, στις 31 Ιουλίου 1998, με την αναμέτρηση: Βαντούζ-Καϊζερσλάουτερν, την τότε πρωταθλήτρια Γερμανίας. Η Καϊζερσλάουτερν κέρδισε με το εμφατικό 8-0. Βρίσκεται κοντά στον ποταμό Ρήνο, λίγα μέτρα μακριά από τα σύνορα με την Ελβετία. Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 7.789 άτομα συνολικά, αλλά οι θέσεις καθήμενων είναι 6.127.

Το 2005 πραγματοποιήθηκε ένας φιλικός αγώνας ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στη Λίβερπουλ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
Το στάδιο στην επίσημη ιστοσελίδα της LFV
Το στάδιο στην επίσημη ιστοσελίδα της Βαντούζ

Στάδια ποδοσφαίρου στο Λίχτενσταϊν
Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Λίχτενσταϊν
Βαντούζ
ΦΚ Βαντούζ
Εθνική Λίχτενσταϊν (ποδόσφαιρο)
Yle

Η τηλεόραση Yle είναι ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Φινλανδίας και ιδρύθηκε το 1926. Η Yleisradio Oy είναι ανώνυμη η οποία κατά κύριο λόγο ανήκει στο Φινλανδικό Κράτος. Η Yle έχει τέσσερα εθνικά τηλεοπτικά κανάλια, 38 ραδιοφωνικούς σταθμούς (οι 25 είναι περιφερειακοί). Αξίζει να πούμε ο,τι το 5% περίπου της χώρας έχει ως μητρική γλώσσα την Σουηδική.

Στον τομέα της διεθνούς μετάδοσης, μία από τις πιο γνωστές υπηρεσίες είναι Nuntii Latini δηλαδή η είδηση ​​στα λατινικά, η οποία μεταδίδεται σε όλο τον κόσμο και διατίθεται μέσω του Διαδικτύου. Η Yle ήταν επίσης ένα από τα 23 ιδρύματα ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοφωνίας από το 1950. Η Yle φιλοξένησε το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2007 στο Ελσίνκι.

Τηλεόραση
 Yle TV1
Είναι το πρώτο κανάλι της Φινλανδικής τηλεόρασης. Προβάλλει ειδήσεις, ταινίες, σειρές, παιδικά, ντοκιμαντέρ και σατιρικές εκπομπές.
 Yle TV2
Το δεύτερο κανάλι ιδρύθηκε το 1964 είναι κανάλι το οποίο μεταδίδει πολλά παιδικά και εφηβικές σειρές. Επίσης μεταδίδει την Eurovision
 Yle Fem
Μεταδίδει προγράμματα στην Σουηδική γλώσσα. Μεταδίδει πολλές σειρές και παιδικά από την Τηλεόραση της Σουηδίας.
 Yle Teema
Μεταδίδει βίντεο από τοπικά μέρη της Φινλανδίας.
 TV Finland
Είναι το δορυφορικό κανάλι που μεταδίδεται σε μέρη της Ευρώπης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Φινλανδίας
Επιχειρήσεις της Φινλανδίας
Μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λίχτενσταϊν

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λίχτενσταϊν (γερμανικά: Liechtensteiner Fussballverband, LFV) αποτελεί τον ανώτατο οργανισμό διοίκησης του ποδοσφαίρου στο Λίχτενσταϊν. Ιδρύθηκε το 1934, ενώ το 1974 έγινε μέλος της FIFA και της UEFA. Είναι η μόνη χώρα-μέλος της UEFA που δεν διοργανώνει πρωτάθλημα, καθώς οι ομάδες είναι λίγες. Αντίθετα διοργανώνει κάθε χρόνο το Κύπελλο Λίχτενσταϊν (FL1 Aktiv-Cup), ενώ είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και διοίκηση των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Λίχτενσταϊν. Πρόεδρος της ομοσπονδίας μέχρι πρότινος ήταν ο Ράινχαρντ Βάλσερ.

Λογότυπο 
Το λογότυπο της Ομοσπονδίας αλλάζει κατά καιρούς. Η τελευταία αλλαγή έγινε το 2018.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η επίσημη ιστοσελίδα της LFV
 H LFV στην επίσημη ιστοσελίδα της FIFA 
 H LFV στην επίσημη ιστοσελίδα της UEFA

Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Λίχτενσταϊν
Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Leave Scars

{{Infobox Album
| Όνομα  = Leave Scars
| Είδος  = Στούντιο άλμπουμ
| Καλλιτέχνης  = Dark Angel
| Εξώφυλλο  = Leavescars.jpg
| Background = lavender
| Κυκλοφορία  = 24 Ιανουαρίου 1989
| Ηχογράφηση  = Μάιος - Ιούλιος 1988 στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ
| Είδος_Μουσικής = Thrash Metal
| Διάρκεια  = 50:06
| Δισκογραφική  = Combat Records
| Παραγωγός  = Μάικλ Μόναρχ, Dark Angel
| Προηγούμενο album  = Darkness Descends (1986)| Αυτό το album  = Leave Scars (1989)| Επόμενο album  = Time Does Not Heal (1991)}}
Το Leave Scars είναι το τρίτο άλμπουμ του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Dark Angel, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου το Ιανουάριο του 1989 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Combat Records" και επανεκδόθηκε σε μορφή CD στις 18 Οκτωβρίου του 1999 από την "Century Media".

Το άλμπουμ ήλθε μετά από ένα διάστημα λίγο μεγαλύτερο των δύο χρόνων από το προηγούμενο άλμπουμ τους "Darkness Descends", συνεχίζοντας στο επιθετικό thrash metal του συγκροτήματος από το Λος Άντζελες. Το "Leave Scars" περιέχει τα ορχηστρικά κομμάτια "Cauterization" και "Worms", όπως και μία διασκευή στο "Immigrant Song" από το τρίτο άλμπουμ των Led Zeppelin.

Αυτός ήταν ο μοναδικός δίσκος των Dark Angel ο οποίος κατάφερε να μπει στο Billboard 200, ανεβαίνοντας στο # 159.

Τραγούδια
1. The Death of Innocence (Durkin, Hoglan) - 3:49
2. Never to Rise Again (Durkin, Hoglan, Reinhart) - 3:55
3. No One Answers (Durkin, Hoglan) - 7:50
4. Cauterization (Durkin, Hoglan) - 7:20
5. Immigrant Song (Page, Plant) - 1:47
6. Older Than Time Itself (Durkin, Hoglan) - 6:59
7. Worms (Durkin, Hoglan) - 2:18
8. The Promise of Agony (Durkin, Hoglan) - 8:25
9. Leave Scars (Durkin, Hoglan) - 7:40

Θέσεις τσαρτ
Leave Scars (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 24 Ιανουαρίου 1989

Τα μέλη του συγκροτήματος 
Το "Leave Scars" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:

 Ρον Ράινχαρτ - φωνητικά
 Έρικ Μέγιερ - κιθάρα
 Τζιμ Ντάρκιν - κιθάρα
 Μάικ Γκονζάλεζ - μπάσο
 Τζην Χόγκλαν - τύμπανα
 Ρον Έρικσεν - φωνητικά στο "The Promise of Agony"

Πηγές
 Leave Scars - Dark Angel | Songs, Reviews, Credits | AllMusic
 Εκδόσεις
 Dark Angel - Leave Scars - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
 Dark Angel - Chart history | Billboard 

Δισκογραφία των Dark Angel
Άλμπουμ του 1989
Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου

Η Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ισπανικά: Real Federación Española de Fútbol - RFEF) είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ισπανία. Ιδρύθηκε το 1913, αν και έχει ως άμεση προηγούμενή της την Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Σωματείων, που ιδρύθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1909. Είναι μέλος της FIFA, της UEFA και της ΔΟΕ.

Η έδρα της Ισπανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας βρισκόταν στην πρωτεύουσα της Ισπανίας, τη Μαδρίτη. Το 2003 η έδρα μεταφέρθηκε στη γειτονική πόλη του Λας Ρόθας και συγκεκριμένα στο κτιριακό συγκρότημα το οποίο ονομάζεται Θιουδάδ ντελ Φούτμπολ.

Οι πρώτοι σύλλογοι που συνεργάστηκαν με την ομοσπονδία ήταν η Μπαρτσελόνα, η Βίγο, η Ταρραγόνα, η Παμπλόνα, κ.α. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν εγγραφεί χιλιάδες σύλλογοι. Συγκεκριμένα στις 30 Ιουνίου 2007 είχαν εγγραφεί 18.286 σύλλογοι και 697.195 ποδοσφαιριστές στον κατάλογο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, η οποία την καθιστά την αθλητική ομοσπονδία με τις περισσότερες εγγραφές στην Ισπανία.

Δείτε επίσης 
 Εθνική Ισπανίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Ισπανίας
Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ