joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Παναγιώτα Καραγκούνη

Η Παναγιώτα Καραγκούνη (γενν. την 1η Ιουλίου 1993) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του μπιτς βόλεϊ. Η πρώτη της εμφάνιση σε τουρνουά μπιτς βόλεϊ έγινε το 2013 όταν αντικατέστησε τη Μαρία Τσιαρτσιάνη ως συμπαίκτρια της Βίκυς Αρβανίτη.

Σταδιοδρομία 
Στην πρώτη της σεζόν στο μπιτς βόλεϊ και παρόλο που ήταν νέο μέλος στην ομάδα, κατάφερε (μαζί με την Αρβανίτη) να κατακτήσει την πέμπτη θέση στους τελικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που έλαβε χώρα στην Αυστρία.

Η μεγαλύτερη κατάκτησή της μέχρι σήμερα είναι το αργυρό μετάλλιο που κατέκτησε με την Αρβανίτη στους 17ους Μεσογειακούς Αγώνες στο Μέρσιν της Τουρκίας. Επιπλέον, στις 28 Ιουλίου 2013 κατέλαβε την πρώτη θέση στο Ελληνικό Πρωτάθλημα μπιτς βόλεϊ που έγινε στην Αθήνα και - ξανά με την Αρβανίτη - έγινε η αθλήτρια που θα εκπροσωπούσε την ελληνική εθνική ομάδα σε όλους τους διεθνείς διαγωνισμούς τον επόμενο χρόνο.

Στις 14 Δεκεμβρίου 2013 πέτυχε το σημαντικότερο γεγονός της αθλητικής σταδιοδρομίας της, καταλαμβάνοντας την ένατη θέση στο FIVB Beach Volleyball Durban Open για πρώτη φορά στην καριέρα της. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της ελληνικής ομάδας από την έναρξη της συνεργασίας της με τη Βίκυ Αρβανίτη.

Τον Απρίλιο 2014, η Μαρία Τσιαρτσιάνη επέστρεψε στον αθλητισμό μετά από μια επιτυχημένη εγχείριση στον δεξί ώμο και μόλις λίγους μήνες μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού της. Έγινε ξανά ομάδα με την Αρβανίτη.

Συνεπώς, η Καραγκούνη συμμετείχε στο Continental Cup Round 1 ως η δεύτερη ελληνική ομάδα μπητς βόλεϊ, μαζί με την Ευαγγελία Χρήστου. Κατάφεραν να κατακτήσουν την πρώτη θέση, δίνοντας την ευκαιρία στις ελληνικές εθνικές ομάδες να διαγωνιστούν στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος που θα έδινε το εισιτήριο για τους ΟΑ του Ρίο 2016.

Λίγο καιρό αργότερα, συνεργάστηκε με την Πηγή-Άννα Μεθενίτη (με την οποία έπαιξε μέχρι τα τέλη 2015) και λίγες εβδομάδες αργότερα κατέλαβαν τη δεύτερη θέση στο Ελληνικό Πρωτάθλημα πίσω από τις Αρβανίτη/Τσιαρτσιάνη.

Η Καραγκούνη και η Μεθενίτη συμμετείχαν στους πρώτους Ευρωπαϊκούς Αγώνες στο Μπακού, όπου κατέλαβαν τη δέκατη έβδομη θέση στην πρώτη τους διεθνή εμφάνιση.

Την ίδια χρονιά, τερμάτισαν στη δεύτερη θέση στο Ελληνικό Πρωτάθλημα, χάνοντας 2-1 από τις Αρβανίτη/Τσιαρτσιάνη το 2014. Επίσης, συμμετείχαν σε δυο αγώνες στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα στο Μπουρχανιγιέ και στη Θεσσαλονίκη, όπου κατέλαβαν την τρίτη και τη δεύτερη θέση αντίστοιχα. Τέλος, συμμετείχε στο CEV Continental Cup Rounds 3 και 4 όπου κατέλαβε τη δεύτερη θέση και έλαβε ένα εισιτήριο για τους τελικούς της διοργάνωσης που έγιναν στη Νορβηγία τον Ιούνιο 2016.

Διακρίσεις

Παραπομπές 

Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013
Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης επί άμμου
Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Γυαλιά εικονικής πραγματικότητας

Τα γυαλιά εικονικής πραγματικότητας (αγγλ.: Virtual reality headset) είναι συσκευή προσαρμοζόμενη στο κεφάλι που παρέχει εικονική πραγματικότητα για τον χρήστη. Τα γυαλιά εικονικής πραγματικότητας (VR) χρησιμοποιούνται ευρέως με τα βιντεοπαιχνίδια, αλλά χρησιμοποιούνται και σε άλλες εφαρμογές, συμπεριλαμβανομένων προσομοιωτών και εκπαιδευτών. Περιλαμβάνουν μια στερεοσκοπική οθόνη τοποθετημένη στο κεφάλι (παρέχοντας ξεχωριστές εικόνες για το κάθε μάτι), στερεοφωνικό ήχο και αισθητήρες παρακολούθησης κινήσεως της κεφαλής (που μπορεί να περιλαμβάνουν γυροσκόπια, επιταχυνσιόμετρα, μαγνητόμετρα, συστήματα δομημένου φωτός κ.λπ.). Ορισμένα γυαλιά VR διαθέτουν επίσης αισθητήρες παρακολούθησης των ματιών και χειριστήρια παιχνιδιών.

Παραπομπές

Περιφερειακά υπολογιστών
Αμερικανικές εφευρέσεις
Oculus Rift

Η Oculus Rift είναι σειρά γυαλιών εικονικής πραγματικότητας ανεπτυγμένα και κατασκευασμένα από την Oculus VR, τμήματος της Facebook Inc., που κυκλοφόρησε στις 28 Μαρτίου 2016.

Το 2012 η Oculus διεξήγαγε εκστρατεία της Kickstarter για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης του Rift, αφού ιδρύθηκε ως ανεξάρτητη εταιρεία δύο μήνες πριν. Το έργο αποδείχθηκε επιτυχές, συγκεντρώνοντας σχεδόν 2,5 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ από περίπου 10.000 συνεισφέροντες. Στη συνέχεια, τον Μάρτιο του 2014, η Oculus αγοράστηκε από το Facebook για 2 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το Rift πέρασε από διάφορα μοντέλα προπαραγωγής από τότε που είχε γίνει η εκστρατεία της Kickstarter, περίπου πέντε από τα οποία παρουσιάστηκαν στο κοινό πριν φτάσουν στην εμπορική τους κυκλοφορία. Δύο από αυτά τα μοντέλα εστάλησαν σε υποστηρικτές, επισημασμένα ως κιτ ανάπτυξης· το DK1 στα μέσα του 2013 και το DK2 στα μέσα του 2014, με σκοπό να παρέχουν στους προγραμματιστές μια πλατφόρμα για την ανάπτυξη περιεχομένου εγκαίρως για την κυκλοφορία του Rift. Ωστόσο, και τα δύο αγοράστηκαν επίσης από πολλούς θαυμαστές που ήθελαν να αποκτήσουν μια πρώιμη προεπισκόπηση του τεχνολογικού γνωρίσματος. Το Rift είδε την εμπορική του κυκλοφορία τον Μάρτιο του 2016 με το Rift CV1, το οποίο διακόπηκε τον Μάρτιο του 2019 με την κυκλοφορία του διαδόχου του, του Oculus Rift S.

Παραπομπές

Αμερικανικές εφευρέσεις
Λεοπάρδαλη της Ανατολίας

Η λεοπάρδαλη της Ανατολίας    (Panthera pardus tulliana)  είναι κινδυνέυον υποείδος λεοπάρδαλης, το οποίο ζει στην νοτιοδυτική Ασία. Λέγεται επίσης και λεοπάρδαλη της Μικράς Ασίας, και έγινε αποδεκτό ως υποείδος τον 19ο αιώνα, ως υποείδος λεοπάρδαλης ιθαγενές στην Τουρκία.

Ταξινόμηση 
Η ονομασία Felis Tuliana  δόθηκε από τον Achille Valenciennes το 1856 ο οποίος μελέτησε μια λεοπάρδαλη που βρέθηκε στην δυτική Τουρκία, στην Σμύρνη πιο συγκεκριμένα. Τον 19ο και τον 20ό αιώνα, η λεοπάρδαλη της Ανατολίας θεωρείτο ότι ζουσε μόνο στην δυτική Τουρκία. Το 2017, το P.p.ciscaucasia μεταφέρθηκε στο P.p.tulliana.

Χαρακτηριστικά 
Το 1856 η λεοπάρδαλη της Ανατολίας περιγράφηκε με γκρίζα προς κοκκινωπή γούνα με μεγάλες κηλίδες οι οποίες ήταν μικρότερες στο στήθος και στα πόδια. Έχει παρόμοιο μέγεθος με την αφρικανική λεοπάρδαλη.

Βιότοπος 
Η λεοπάρδαλη της Ανατολής θεωρείται ότι ζούσε στα δυτικά μέρη της Τουρκίας. Δεν καταγράφηκε στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου. Πέτρινες παγίδες για λεοπάρδαλες και τίγρεις της Κασπίας που χρονολογούνται στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εξακολουθούν να υπάρχουν στα Όρη του Ταύρου. 

Δεδομένου ότι οι έρευνες δεν πραγματοποιήθηκαν στη δυτική Τουρκία μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, οι βιολόγοι αμφισβητούσαν  εάν οι λεοπαρδάλεις επέζησαν ακόμη σε αυτό το τμήμα της Ανατολίας. Αναφορές παρατήρησης από τα περίχωρα της Αλάνιας στα νότια της χερσονήσου της Λυκίας έδειξαν ότι υπήρχε ένας διάσπαρτος πληθυσμός μεταξύ Φοίνικα, Αντάλια και Αλάνια στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Φρέσκα κόπρανα  που βρέθηκαν στο Εθνικό Πάρκο Τέρμεσος το 1992 αποδόθηκαν σε μια ανατολική λεοπάρδαλη. Μια δεκαετία αργότερα, δεν εντοπίστηκαν σημάδια παρουσίας λεοπαρδάλεων στο Εθνικό Πάρκο Τερμησσού. Οι συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν με ντόπιους και προσωπικό του εθνικού πάρκου δεν επιβεβαίωσαν την παρουσία λεοπαρδάλων σε αυτήν την περιοχή. 

Κατά τη διάρκεια ερευνών που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1993 και 2002, οι ζωολόγοι βρήκαν στοιχεία για λεοπάρδαλες στα  δάση και τις αλπικές ζώνες των Ποντικών βουνών στη βόρεια Ανατολία. Σε αυτήν την περιοχή, τα πιθανά είδη θηραμάτων περιλαμβάνουν άγρια ​​οπληφόρα όπως ελάφια, σαμουά, αγριοκάτσικα, αγριογούρουνα, αλλά και λαγούς της Ευρώπης. Είναι άγνωστο εάν υπάρχει σημαντικός αριθμός λεοπαρδάλεων στην Ανατολία. Το εκτεταμένο κυνήγι τροπαίων θεωρείται ο πρωταρχικός παράγοντας για την παρακμή και την πιθανή εξαφάνιση της ανατολικής λεοπάρδαλης. Ένας κυνηγός με το όνομα Μαντολού Χασάν σκότωσε τουλάχιστον δεκαπέντε λεοπαρδάλεις μεταξύ 1930 και 1950. 

Στην ανατολική Τουρκία, το εύρος της ανατολικής λεοπάρδαλης συγκλίνει με το εύρος της περσικής λεοπάρδαλης. Μια αρσενική λεοπάρδαλη  που παγιδεύτηκε στο Γεωργιανό Εθνικό Πάρκο Vashlovani το 2003 θεωρήθηκε λεοπάρδαλη του Καυκάσου.

Οι λεοπαρδάλεις που καταγράφονται στη Γαλιλαία, και τα υψίπεδα του Γκολάν  θεωρούνται αραβικές λεοπαρδάλεις. Η τελευταία λεοπάρδαλη στη Συρία θεωρείται ότι σκοτώθηκε το 1963 στα Όρη Alauwit.

Λεοπαρδάλεις
Σφιεντσόνκα

Η Σφιεντσόνκα (πολωνικά: Święconka, ), που σημαίνει «ευλογία των πασχαλινών καλαθιών», είναι μία από τις πιο μακροχρόνιες και αγαπημένες πολωνικές παραδόσεις το Μεγάλο Σάββατο. Με ρίζες που χρονολογούνται από την πρώιμη ιστορία της Πολωνίας, παρατηρείται επίσης από τους απόδημους Πολωνούς στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία και άλλες πολωνικές κοινότητες.

Προέλευση 
Η παράδοση της ευλογίας των τροφίμων το Πάσχα, η οποία έχει πρώιμες μεσαιωνικές ρίζες στη χριστιανική κοινωνία, πιθανώς προήλθε από μία ειδωλολατρική τελετή. Η παράδοση λέγεται ότι χρονολογείται από τον 7ο αιώνα στη βασική της μορφή και η σύγχρονη μορφή, που περιέχει ψωμί και αυγά (σύμβολα της ανάστασης και του Χριστού) λέγεται ότι χρονολογείται από τον 12ο αιώνα.

Σύγχρονοι καιροί 

Καλάθια που περιέχουν δείγμα πασχαλινών φαγητών φέρονται στην εκκλησία για να ευλογηθούν το Μεγάλο Σάββατο. Το καλάθι είναι παραδοσιακά επενδεδυμένο με λευκό λινό ή δαντέλα και είναι διακοσμημένο με κλαδάκια από πυξό, το τυπικό πασχαλινό αειθαλές. Οι Πολωνοί υπερηφανεύονται για την προετοιμασία ενός διακοσμημένου και καλαίσθητου καλαθιού με ευδιάκριτα λινά, κεντημένα για την περίσταση με πυξό και κορδέλα πλεγμένα στη λαβή. Η παρατήρηση της δημιουργικότητας άλλων ενορίτων είναι μία από τις ιδιαίτερες χαρές της εκδήλωσης. 

Ενώ σε ορισμένες παλαιότερες ή αγροτικές κοινότητες, ο ιερέας επισκέπτεται τα σπίτια για να ευλογήσει τα τρόφιμα, η συντριπτική πλειονότητα των Πολωνών επισκέπτονται την εκκλησία το Μεγάλο Σάββατο, όπου προσεύχονται στον Τάφο του Κυρίου (τον δέκατο τέταρτο και τελευταίο Σταθμό του Σταυρού). Η Ευλογία του Φαγητού είναι, ωστόσο, μία εορταστική περίσταση. Οι τριμερείς προσευχές ευλογίας αφορούν συγκεκριμένα τα διάφορα περιεχόμενα των καλαθιών, με ειδικές προσευχές για τα κρέατα, τα αυγά, τα κέικ και τα ψωμιά. Ο ιερέας ή ο διάκονος ψεκάζει τα καλάθια με αγιασμό. 

Οι πιο παραδοσιακές πολωνικές εκκλησίες χρησιμοποιούν μία αχυρένια βούρτσα για να ραντίσουν το νερό. Άλλοι χρησιμοποιούν το πιο σύγχρονο μεταλλικό ραβδί αγιασμού. Σε ορισμένες ενορίες, τα καλάθια παρατάσσονται σε μεγάλα τραπέζια. Σε άλλες, οι ενορίτες μετακινούνται στο μπροστινό μέρος του βωμού μεταφέροντας τα καλάθια τους, σαν να ήταν σε γραμμή Κοινωνίας. Παλαιότερες γενιές Πολωνών Αμερικανών, που κατάγονται από μετανάστες στις αρχές του 19ου αιώνα, τείνουν να ευλογούν ολόκληρες ποσότητες γεύματος, που συχνά μεταφέρονται σε αίθουσες εκκλησιών ή καφετέριες σε μεγάλα καλάθια και καλάθια για πικνίκ. 

Τα τρόφιμα στα καλάθια έχουν συμβολική σημασία: 

 αυγά - συμβολίζουν τη ζωή και την ανάσταση του Χριστού 
 ψωμί - συμβολίζει τον Ιησού 
 αρνί - αντιπροσωπεύει τον Χριστό 
 αλάτι - αντιπροσωπεύει τον εξαγνισμό 
 χρένο - συμβολίζει την πικρή θυσία του Χριστού 
 ζαμπόν - συμβολίζει τη μεγάλη χαρά και αφθονία. 

Το φαγητό που ευλογήθηκε στην εκκλησία παραμένει ανέγγιχτο σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις μέχρι το Σάββατο το απόγευμα ή το πρωί της Κυριακής.

Δείτε επίσης 

 Πασχαλινό καλάθι 
 Πασχαλινά αυγά 
 Πισάνκα 
 Διακόσμηση αυγών στο σλαβικό πολιτισμό

Παραπομπές 

Μεγάλη Εβδομάδα
Πασχαλινές παραδόσεις
Πολωνικές παραδόσεις
Τζόζεφ Αλεξάντερ Έιμς

Ο Τζόζεφ Αλεξάντερ Έιμς (Joseph Alexander Ames, 1816-1872) ήταν Αμερικανός ζωγράφος, κυρίως γνωστός από τις προσωπογραφίες του. Αρχικώς ονομαζόταν Τζόζεφ Ημς (Joseph Emes) και γεννήθηκε στο χωριό Ρόξμπερυ του Νιου Χάμσαϊρ. Ξεκίνησε να ζωγραφίζει από παιδί και όταν ήταν 12 ετών ο συγγραφέας Χένρυ Θήοντορ Τάκερμαν έγραψε για έναν από τους πίνακές του. Αυτοδίδακτος, μετά από μέτρια επιτυχία στο Σώγκας της Μασαχουσέτης, ο Έιμς εγκαταστάθηκε στη Βοστώνη το 1841. Εκεί επεχείρησε να μιμηθεί το στιλ του Ουάσινγκτον Όλστον. Το 1848 ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου ζωγράφισε μια καλή προσωπογραφία του Πάπα Πίου Θ΄, η οποία παρουσιάσθηκε στην ετήσια έκθεση της Εθνικής Ακαδημίας Σχεδίου (Νέα Υόρκη) το 1850. Επιστρέφοντας από την Ιταλία στις ΗΠΑ, του παραγγέλθηκαν πορτρέτα από τους πολιτικούς Ρούφους Τσόουτ, Ντάνιελ Γουέμπστερ και Αβραάμ Λίνκολν. Διατηρούσε ατελιέ στο κεντρικό Μέγαρο Έιμορυ (Amory Hall) της Βοστώνης περί το 1849 και αργότερα (περί το 1856) στην οδό Τρέμοντ και την οδό Σάμερ. Εκθέσεις των έργων του γίνονταν στο Boston Athenæum, στην Εθνική Ακαδημία Σχεδίου και την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια. Στα τελευταία του χρόνια εγκαταστάθηκε στη Βαλτιμόρη και μετά στη Νέα Υόρκη, όπου και πέθανε σε ηλικία 56 ετών από «εγκεφαλικό πυρετό» (ασαφής όρος που μπορεί να αντιστοιχούσε σε εγκεφαλίτιδα, μηνιγγίτιδα ή εγκεφαλικό επεισόδιο από έντονη συγκίνηση).

Ο Τζόζεφ Έιμς ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Λέσχης Τεχνών της Βοστώνης.

Ο μικρός αδελφός του, ο Νέιθαν Έιμς, ήταν ποιητής και εφευρέτης, που κατοχύρωσε μεταξύ άλλων την πρώτη ευρεσιτεχνία για κυλιόμενη σκάλα στις ΗΠΑ. Επίσης, η σύζυγος του Τζόζεφ, η Σάρα Φίσερ-Έιμς (1817-1901), ήταν γλύπτρια.

Παραπομπές

Πηγές
 
 
 
 
 Το λήμμα «Αίημς Ιωσήφ Αλέξανδρος» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 676

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ο Έιμς στην American Art Gallery
 «Γυφτοπούλα», by Ames, about 1850–70
 Η Λέσχη Τεχνών της Βοστώνης
 Ο Έιμς στην Askart.com

Αμερικανοί ζωγράφοι
Μπολέσλαφ Γ΄ ο Γενναιόδωρος

Ο Μπολέσλαφ Γ΄ ο Γενναιόδωρος, πολων. Bolesław III Rozrzutny (23 Σεπτεμβρίου 1291 - 21 Απριλίου 1352) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα & του Μπζεγκ/Μπρηγκ (1296-1342) και του Βρόκλαφ (1296-1311).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Ε΄ του Παχύ δούκα του Γιάβορ/Γιάουερ, Λεγκνίτσα/Λήγκνιτς, Βρόκλαφ/Μπρέσλαου και της Ελισάβετ των Πιαστ, κόρης του Μπολέσλαφ του Ευσεβούς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1318 τη Μαργαρίτα των Πρεμυσλιδών, κόρη του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας & Πολωνίας και είχε τέκνα:
 Βεντσέσλαος Α΄ 1318-1364, δούκα του Ναμύσλουφ & Λεγκνίτσα-Μπζεγκ.
 Λουδοβίκος Α΄ π.1321-1398, δούκας των Λεγκνίτσα, Μπζεγκ.
 Νικόλαος 1322, απεβ. νήπιο.

Το 1322 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ο Μπολέσλαφ Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αικατερίνη Σούμπιτς, κόρη του Μλάντεν Γ΄ μπάνου της Κροατίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Cawley, Charles, Bolesław III of Breslau: Dukes of Liegnitz (Legnica) (Piast), Dukes of Liegnitz (Legnica) 1278–1409 (Chap 7A), Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,[self-published source][better source needed]
 BOLESŁAW III ROZRZUTNY (HOJNY, SZCZODRY, SZTYLET)

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βόιτσεχ Στάτλερ

Ο Βόιτσιχ Στάτλερ (Wojciech Korneli Stattler ή Albert Kornel Stattler) (20 Απριλίου 1800 – 6 Νοεμβρίου 1875) ήταν Πολωνός ρομαντικός ζωγράφος με ελβετική αριστοκρατική καταγωγή. Υπήρξε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών στη Κρακοβία και μαθητής του ήταν ο ζωγράφος Γιαν Ματέικο.

Βιογραφικό
Ο Βόιτσιχ Στάτλερ γεννήθηκε στη Κρακοβία, στις 20 Απριλίου 1800. Πατέρας του  ήταν o Joachim Stattler, δημοτικός σύμβουλος στη Κρακοβία.  Το 1816 ξεκίνησε να σπουδάζει μαθηματικά και φυσικές επιστήμες αλλά ένα χρόνο μετά γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Κρακοβίας και παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου με καθηγητές τους Άντιν Μπροντόφσκυ (Antoni Brodowski), Józef Peszka και Franciszek Lampi.

Από το 1818 μέχρι το 1827 έζησε στην Ιταλία όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Σαν Λούκα, στη Ρώμη, με τον Αντρέα Πότσι και ιδιωτικά με τους Βιτσέντζο Καμουτσίνι και  τον Μπέρτελ Θόρβαλντσεν. Σπούδασε επίσης στην Ακαδημία της Βιέννης με τον Αντόνιο Κανόβα. Το διάστημα  1819 -1825 έλαβε αρκετές κρατικές υποτροφίες. 

Το 1829 πήγε στην πόλη Łańcut, στη νοτιοανατολική Πολωνία, όπου έκανε επί πληρωμή τα πορτρέτα  των παιδιών του Κόμη Αλεξάντερ Ποτότσκι (Aleksander Potocki) και άλλων  μελών της οικογένειας. Το 1830 παντρεύτηκε στη Βιέννη την Ιταλίδα Klementyna Zerboni di Colonna. Την ίδια χρονιά, στην πόλη Puławy, έκανε τα προκαταρκτικά σχέδια για το πορτρέτο του Πρίγκιπα  Adam Czartoryski και το 1831 έγινε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Κρακοβία, όπου έκανε μεγάλες αλλαγές χρησιμοποιώντας ζωντανά και γυμνά μοντέλα. Υπηρέτησε στη Σχολή μέχρι το 1857.

Το 1843 -44 πήγε στο Παρίσι όπου κέρδισε, στο Παρισινό Σαλόνι, το Χρυσό Μετάλλιο Λουδοβίκος Φίλιππος για τον πίνακά του Οι Μακκαβαίοι.  Στον πίνακα αυτό απεικονίζεται ο Αντίοχος που ζητά την παράδοση και την υποταγή των Μακκαβαίων, που ήταν Εβραίοι επαναστάτες, όπως, σύμφωνα με τον Juliusz Słowacki,  απαίτησαν οι Ρώσοι από τους Πολωνούς μετά την Επανάσταση του Νοεμβρίου (1830 -31). Σήμερα ο εν λόγω πίνακας εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας.

Το 1870 για οικονομικούς λόγους ο Στάτλερ μετακόμισε με την οικογένειά του στη Βαρσοβία αλλά αρνήθηκε να ζωγραφίσει 50 πορτρέτα του Τσάρου Αλεξάνδρου έναντι μεγάλης αμοιβής. Σε μεγάλη ηλικία ζωγράφισε θρησκευτικά θέματα.

Ο Στάτλερ  πέθανε στη Βαρσοβία, στις 6 Νοεμβρίου 1875 και τάφηκε στο Νεκροταφείο Powązki. Υπήρξε φίλος των Γιούλιους Σλοβάτσκι, Αλεξάντερ Φρέντρο, Antoni Odyniec  και Άνταμ Μιτσκιέβιτς. Είχε αποκτήσει ένα γιό, τον Henryk, το 1834.

Ορισμένα έργα του Στάτλερ

Παραπομπές 

Στάτλερ
Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Η Δίψα

Η Δίψα (γνωστή και ως Δίψα) είναι ελληνική τηλεοπτική σαπουνόπερα, παραγωγής 1990-1991, που δημιουργήθηκε από τον Λευτέρη Καπώνη και τον Στράτο Μαρκίδη και προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel από τις 19 Φεβρουαρίου του 1990 μέχρι τις 10 Μαΐου του 1991. Η σειρά αποτελεί τη δεύτερη σαπουνόπερα που προβλήθηκε από την ελληνική ιδιωτική τηλεόραση στις αρχές της δεκαετίας του 1990, με τη σειρά Οικογένεια του ANT1 να προηγείται της πρεμιέρας της ένα μήνα. Η σειρά παρουσιάζει την οικογενειακή και κοινωνική ζωή του επιχειρηματία Αντώνη Σέκερη και τα πρόσωπα που ανήκουν στο κύκλο του καθώς και τις μεταξύ τους σχέσεις.

Το μόνιμο πρωταγωνιστικό καστ αποτελείται από ηθοποιούς όπως ο Γιάννης Βούρος, η Κοραλία Καράντη, η Όλγα Πολίτου και ο Αντώνης Καφετζόπουλος ενώ το ρόλο του επιχειρηματία Αντώνης Σέκερη ερμηνεύει ο Γιάννης Βόγλης. Ρόλους κλειδιά στη σειρά είχαν διάφοροι ηθοποιοί όπως η Βάνα Μπάρμπα, ο Απόστολος Σοφιανός, ο Βαγγέλης Τραϊφόρος, η Γκέλυ Γαβριήλ, ο Κώστας Τσάκωνας και ο Βλάσσης Μπονάτσος. Την σκηνοθεσία της σειράς ανέλαβε ο Μάριος Ρετσίλας ενώ τη μουσική των τίτλων έγραψε ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς.

Η σειρά προβλήθηκε τις τηλεοπτικές σεζόν 1989-1990 και 1990-1991 και αποτελείται συνολικά από 102 επεισόδια. Η προβολή της σειράς γινόταν αρχικά δύο φορές την εβδομάδα ενώ από τα τέλη του πρώτου κύκλου η προβολή περιορίστηκε σε μία φορά την εβδομάδα στην prime time ζώνη του σταθμού.

Υπόθεση 
Ο Αντώνης Σέκερης είναι αποφασισμένος να πετύχει κοινωνικά χωρίς να υπολογίζει το κόστος των αποφάσεών του. Στην προσπάθειά του αυτή, παραμελεί την γυναίκα του Δώρα, η οποία αναζητά την φροντίδα που της λείπει στο πρόσωπο ενός άλλου άντρα. Η κόρη του Λίζα ερωτεύεται τον χειρότερό εχθρό του ενώ η ερωμένη του Άντζελα μαζί με το θετό του γιο μηχανορραφούν εναντίον του με σκοπό να τον εκδικηθούν.

Διανομή

Καστ

Άλλοι χαρακτήρες

Συντελεστές 
 Γιάννης Θεοδοσιάδης - Βίντεο 
 Φάνης Μερόντης - Ήχος 
 Απόστολος Ντασκαγιάννης - Βοηθός οπερατέρ 
 Τάκης Ποδαρόπουλος - Βοηθός οπερατέρ 
 Δημήτρης Τζιτζικάκης - Διεύθυνση παραγωγής 
 Χρήστος Καραμάνος - Ενδυματολόγος 
 Έλενα Γουνέλα - Μακιγιάζ 
 Μιχάλης Λαγουδάκος - Φροντιστής 
 Τάσος Καρανίκας - Φωτογράφος 
 Νίκος Δάλλας - Μοντάζ 
 Κώστας Ρεβύθης - Οργάνωση παραγωγής 
 Γιώργος Κριμιζάκης - Μουσική 
 Λουκάς Βαρθαλάμης - Διευθυντής φωτογραφίας 
 Λευτέρης Καπώνης - Σεναριογράφος 
 Μάριος Ρετσίλας - Σκηνοθεσία 
 Στράτος Μαρκίδης - Παραγωγή

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Τηλεοπτικές σειρές Mega
Ελληνικές σαπουνόπερες
Λυκότραφος Μεσσηνίας

Ο Λυκότραφος είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 176 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.<ref></re

Τοποθεσία 
Ο Λυκότραφος ανήκει στην Κοινότητα Λυκότραφου, υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μεσσήνης, του Δήμου Μεσσήνης και βρίσκεται σε υψόμετρο 73 μέτρων.

Παναγιώτης Μιχαλόπουλος 
Από τον Λυκότραφο καταγόταν ο μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής Παναγιώτης Μιχαλόπουλος. Γεννήθηκε στις 24-03-1924 στον Λυκότραφο και πέθανε στις 28-08-1992 στην Αθήνα.

Διοικητικές μεταβολές 

 21-04-1835, ο οικισμός Λυκότραφος προσαρτάται στο Δήμο Παμίσου, με έδρα το Νησί (Μεσσήνη).
 31-08-1912, ο οικισμός Λυκότραφος αποσπάται από το Δήμο Παμίσου και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Λυκοτράφου.
 04-12-1997, ο οικισμός Λυκότραφος αποσπάται από την Κοινότητα Λυκοτράφου και προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Μεσσηνίας
Δήμος Μεσσήνης
Οροσειρά Σλοβακικός Παράδεισος

Η οροσειρά Σλοβακικός Παράδεισος είναι οροσειρά στην ανατολική Σλοβακία. Είναι ένα μέρος του Spiš-Gemer Karst, το οποίο με τη σειρά του είναι μέρος των σλοβακικών βουνών Ore, μια σημαντική υποδιαίρεση των Δυτικών Καρπαθίων .Βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Spišská Nová Ves στα βόρεια και Dobšiná στα νότια. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τα φαράγγια και τους καταρράκτες και αποτελεί δημοφιλή προορισμό για πεζοπόρους καθώς έχει μια σειρά από ασυνήθιστες διαδρομές μέσα από φαράγγια και καταρράκτες. Υπάρχουν πολλά τμήματα στα οποία η ανάβαση γίνεται με σκάλες. Η περιοχή προστατεύεται από το Εθνικό Πάρκο Σλοβακικός Παράδεισος (πάρκο Národný Slovenský raj).

Χαρακτηριστικά 

Η οροσειρά Σλοβακικός Παράδεισος είναι μια πεδιάδα με ψηλά οροπέδια. Το ψηλότερο βουνό είναι το Ondrejisko στα 1.270 μ. Η περιοχή αποτελείται κυρίως από ασβεστόλιθο καρστ (πεδιάδες Geravy, Glac, Pelc και Skala) και δολομίτη. Στα καρστικά οροπέδια εμφανίζονται φαινόμενα όπως καταβόθρες και σχηματισμοί ασβεστόλιθου. Το κλίμα είναι αρκετά κρύο.

Τυπικά χαρακτηριστικά είναι τα φαράγγια και οι χαράδρες (Sokol, Suchá Belá, Piecky και Kyseľ), που σχηματίζουν γραφικές βραχώδεις σκηνές και καταρράκτες, οι οποίοι δημιουργήθηκαν κυρίως από τους ποταμούς Hnilec και Hornád και τους παραποτάμους τους. Το ογδόντα τοις εκατό της περιοχής καλύπτεται από έλατα και ίταμους.

Υπάρχουν περισσότερες από 200 σπηλιές και υπόγειοι άβυσσοι. Μεταξύ των σπηλαίων το Dobšinská ľadová jaskyňa (Dobšinská σπηλιά πάγου) και το Medvedia jaskyňa (Σπηλιά της αρκούδας) είναι τα πιο γνωστά. Κάποτε υπήρχαν επίσης πολλοί οικισμοί ξυλοκόπων και λατομεία τα οποία μετατράπηκαν σε τουριστικά κέντρα όπως τα: Dobšinská Maša, Dedinky, Mlynky και Stratená.

Πανίδα 
Στα αξιοσημείωτα και σπάνια ζώα περιλαμβάνονται η καφέ αρκούδα (Ursus arctos), ο χρυσαετός, ο κοινός γερανός και ο μαύρος πελαργός. Αρκετά κοινά είναι τα κόκκινα ελάφια και οι αγριόχοιροι, ο λύκος (Canis lupus), ο λύγκας (Lynx lynx) και η βίδρα (Lutra lutra).

Χλωρίδα 
Η περιοχή καλύπτεται από ερυθρελάτη (Picea abies), δασική οξιά (Fagus sylvatica), έλατο, αγριόπευκο και δασική πεύκη (Pinus sylvestris). Σημαντικά ενδημικά φυτά στην περιοχή είναι η Καμπανούλα των Καρπαθίων (Campanula carpatica), Pulsatilla slavica, Hesperis silvestris, Liguria sibirica, και Saxifraga paniculate. Άλλα φυτά που υπάρχουν σε αυτήν την περιοχή είναι το λουλούδι Soldanella montana, το Λείριο το μάρταγο (Lilium martagon) και το Aconitum variegatum.

Παραπομπές 

 "Slovensky raj National Park | Slovakia.com"
 Scheffel, Richard L.; Wernet, Susan J., eds. (1980). Natural Wonders of the World. United States of America: Reader's Digest Association, Inc. p. 348.

Δείτε επίσης 

 Σλοβακικός Παράδεισος
 Καρπάθια Όρη

Βουνά της Σλοβακίας
Ίντα του Σάουμπουργκ-Λίππε

Η Ίντα του Σάουμπουργκ-Λίππε (Ida von Schaumburg-Lippe, 28 Ιουλίου 1852 - 28 Σεπτεμβρίου 1891) ήταν κόρη του Αδόλφου Α΄, Πρίγκιπα του Σάουμπουργκ-Λίππε.

Βιογραφία
Η Ίντα Ματθίλδη Αδελαΐδα γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1852 στο Μπύκεμπουργκ, και ήταν το πέμπτο παιδί και τρίτη κόρη του Αδόλφου Α΄ του Σάουμπουργκ-Λίππε και της Ερμίνε του Βάλντεκ & Πύρμοντ.

Παρά την υψηλή τους θέση, η Ίντα και τα αδέλφια της μεγάλωσαν πολύ απλά. Μια έκθεση ανέφερε ότι "ήξεραν περισσότερα για την κουζίνα από πολλές γυναίκες κατώτερου βαθμού". Η Ίντα ήταν επίσης καλά μορφωμένη και ήταν σε θέση να συνομιλήσει για τη φιλοσοφία και την επιστήμη με ανθρώπους του πριγκιπάτου.

Στις 8 Οκτωβρίου 1872 παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΚΒ΄, Πρίγκιπα Ρόις του Γκράιτς. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
τον Ερρίκο ΚΔ΄ (1878-1927).
την Έμμα (1881-1961), παντρεύτηκε τον Ερρίκο Κύνιγκλ του Έρενμπουργκ.
την Μαρία (1882-1942), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο του Γκναγκνόνι.
την Καρολίνα (1884-1905), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ερνέστο της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Δεν απέκτησαν παιδιά.
την Ερμίνα (1887-1947), παντρεύτηκε τον (1) Ιωάννη Γεώργιο του Σουνάϊκ-Κάρολαθ (απέκτησαν 5 παιδιά) και τον (2) Γουλιέλμο Β΄ της Γερμανίας. Δεν απέκτησαν παιδιά.
την Ίντα (1891-1977), παντρεύτηκε τον Χριστόφορο Μαρτίνο Γ΄ του Στόλμπεργκ-Ρόσλα.

Πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1891 στο Σλάις σε ηλικία 39 ετών.

Τίτλοι
28 Ιουλίου 1852 – 8 Οκτωβρίου 1872: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ίντα του Σάουμπουργκ-Λίππε
8 Οκτωβρίου 1872 – 28 Σεπτεμβρίου 1891: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Πριγκίπισσα Ρόις του Γκράιτς

Παραπομπές

Γερμανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Σάουμπουργκ-Λίππε
Πριγκίπισσες τoυ Ρόις
Λευκό Εργοστάσιο

Το Λευκό Εργοστάσιο (πολωνικά: Biała Fabryka) είναι ένα κλασσικιστικό κτήριο στο Γουντς της Πολωνίας, που κατασκευάστηκε το 1835-1839 για να φιλοξενήσει ένα εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας, που ανήκε στον Λούντβικ Γκέιερ. Σήμερα φιλοξενεί το Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας και τη μπάντα παραδοσιακών χορών Harnam. Θεωρείται ένα εξαιρετικό παράδειγμα πρώιμης βιομηχανικής αρχιτεκτονικής στο Γουντς. Το κτήριο βρίσκεται στο νότιο άκρο της οδού Πιοτρκόφκσα, νότια του κέντρου της πόλης.

Ιστορία 
Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, το Γουντς, που ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και προηγουμένως μία μικρή πόλη, γνώρισε ταχεία οικονομική και βιομηχανική ανάπτυξη. Η πόλη ήταν ανοιχτή για μετανάστες και ο Γκέιερ, ένας Γερμανός με καταγωγή από τη Σαξονία, μετακόμισε στην πόλη για να ξεκινήσει την παραγωγή κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων. Το κτίριο ανακατασκευάστηκε αρκετές φορές μετά το 1830, αλλά διατηρεί το αρχικό του σχέδιο. Το 1955, λήφθηκε η απόφαση να φιλοξενηθεί το Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας στο κτίριο και το 1958 ξεκίνησαν οι εργασίες ανακατασκευής που έκαναν το κτίριο κατάλληλο ως μουσείο. Το μουσείο ιδρύθηκε ως ανεξάρτητο ίδρυμα το 1960. Ταυτόχρονα, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ακόμη ως εργοστάσιο μέχρι το 1990, όταν σταμάτησε η παραγωγή στην ανατολική πτέρυγα. Η πτέρυγα μεταφέρθηκε στο μουσείο το 2002, ολοκληρώνοντας τη μεταφορά ολόκληρου του συγκροτήματος.

Το Λευκό Εργοστάσιο είναι ένα τετραπτέρυγο κτήριο με αυλή. Η παλαιότερη πτέρυγα είναι η δυτική, με θέα στην οδό Πιοτρκόφσκα. Η βόρεια πτέρυγα είναι από το 1838, η νότια είναι από το 1847 και η ανατολική πτέρυγα χτίστηκε το 1886. Στην αυλή, είναι χτισμένο το Παλαιό Οίκημα Βρασμού. Το συγκρότημα διαθέτει υψηλή καμινάδα, δύο πύργους σκόνης και δύο πύργους νερού, κάτι που αποτελεί ασυνήθιστη λύση για το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Νότια του κτιρίου, έχει δημιουργηθεί μία λίμνη. Δίπλα στο Λευκό Εργοστάσιο, που εξακολουθεί να βρίσκεται σε βιομηχανικό έδαφος, άνοιξε το Υπαίθριο Μουσείο Αρχιτεκτονικής Ξύλου του Γουντς το 2009. 

Το κτίριο έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς.

Παραπομπές 

Κτίρια και κατασκευές στο Λοτζ
Μεγαλούπολη

Η μεγαλούπολη (εναλλακτικοί όροι: μεγαπόλη, μεγαπεριοχή, σύμπλεγμα πόλεων, υπερπόλη) συνήθως ορίζεται ως μια ομάδα δύο ή περισσότερων παραπλήσιων μητροπολιτικών περιοχών, οι οποίες μπορεί να είναι κάπως διαχωρισμένες ή να συγχωνεύονται σε μια συνεχή αστική περιοχή. Επίσης, η έννοια της μεγαλούπολης αναφέρεται σε μια πόλη πολύ μεγάλου πληθυσμού. Η έννοια της μεγαλουπόλεως έχει μεγάλη επιρροή, καθώς εισήγαγε μια νέα, μεγαλύτερη κλίμακα στη σκέψη και μελέτη για τις αστικές συμπεριφορές και την αστική ανάπτυξη.

Μερικές μεγαλουπόλεις είναι για παράδειγμα η Αθήνα, το Παρίσι, το Βερολίνο, η Ρώμη, η Λισαβόνα, η Βαρσοβία, η Μόσχα, το Βελιγράδι, το Πεκίνο, η Σεούλ, το Τόκυο, το Κάιρο, η Νέα Υόρκη.

Παραπομπές 

Πόλη
Παναγιώτης Φιλιππαίος

Ο Παναγιώτης Φιλιππαίος (γεν. 7 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Έλληνας ηθοποιός και γραφίστας. Από το 1999 μέχρι το 2006 έπαιξε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές με πιο γνωστή συμμετοχή αυτή στη σειρά Είσαι το Ταίρι Μου την περίοδο 2001-2002. Ακόμη έχει λάβει μέρος σε δύο κινηματογραφικές ταινίες.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε το 1991 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Σε ηλικία 8 ετών ξεκίνησε να ασχολείται με την υποκριτική παίζοντας σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές συνήθως ρόλους μικρών παιδιών.

Η πρώτη του εμφάνιση έγινε το 1999 στο Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου της κωμικής σειράς Εγκλήματα στον ANT1 όπου υποδύθηκε ένα παιδάκι που λέει τα κάλαντα στο σπίτι της οικογένειας Μητρόπουλου. Λίγους μήνες μετά επανεμφανίστηκε στα Εγκλήματα αύτη τη φορά υποδυόμενος το γιο του Αλέκου Παπαδήμα σε όνειρο. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και σε άλλες σειρές. Πιο συγκεκριμένα συμμετείχε σε κάποια επεισόδια της δραματικής σειράς Σύνορα Αγάπης, έλαβε μέρος σε μία ιστορία της σειράς Αθώος ή Ένοχος και τέλος έπαιξε στη νεανική σειρά Δούρειος Ίππος. Το 2000 εντάχθηκε στο καστ της καθημερινής σειράς του Νίκου Φώσκολου Καλημέρα Ζωή υποδυόμενος το μικρό γιο του ταξίαρχου Στάθη Θεοχάρη, Βασίλη Θεοχάρη στον όγδοο και ένατο κύκλο της σειράς. Το 2001, πέρα από την παρουσία του στην καθημερινή σειρά, έκανε έκτακτες εμφανίσεις στις σειρές Μικρές αμαρτίες και Επιφάνεια.

Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό από το ρόλο του μικρού Μιλτιάδη Ζύγουρα στη κωμική σειρά του Λευτέρη Παπαπέτρου Είσαι το Ταίρι Μου στο Mega Channel. Εκεί τη σεζόν 2001-2002 είχε το ρόλο του μικρότερου μέλους της οικογένειας Μπεζεντάκου που ακολουθούσε πιστά τον τρόπο διαπαιδαγώγησης της αυταρχικής μητέρας του Αννέτας (Δάφνη Λαμπρόγιαννη) μέχρι που γνωρίζει τη Στέλλα (Βίκυ Σταυροπούλου) και προσπαθεί να συμβαδίσει με τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδάκια της ηλικίας του. Την επόμενη σεζόν ήταν μέρος του καστ της κοινωνικής σειράς Ζευγάρια στον ANT1 έχοντας το ρόλο του Αλέξη, του μικρού γιού του Γιώργου Νινιού και της Άννας Αδριανού. Το 2002 πρωταγωνίστησε στη δραματική ταινία μικρού μήκους Έγκλημα και τιμωρία. Το 2004 έκανε μία guest εμφάνιση στην κωμική σειρά Φάε τη σοκολάτα σου υποδυόμενος τον κεντρικό χαρακτήρα της σειράς σε παιδική ηλικία. Το 2004 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Δήμητρα Χατούπη στην κοινωνική ταινία Χαιρέτα μας τον πλάτανο. Τη σεζόν 2005-2006 έπαιξε μαζί με την Ελένη Καστάνη στη σειρά Η κατάλληλη στιγμή. Το 2011 έκανε μία σύντομη εμφάνιση στη Γενιά των 592 ευρώ. Το 2014, ύστερα από αποχή πολλών χρόνων, δέχτηκε την πρόταση του σεναριογράφου Λευτέρη Παπαπέτρου, με τον οποίο συνεργάστηκαν στο Είσαι το Ταίρι Μου, για ένα μικρό ρόλο σε ένα επεισόδιο της μαύρης κωμωδίας Κάτω Παρτάλι. Έτσι εμφανίστηκε στο ενδέκατο επεισόδιο του πρώτου κύκλου της σειράς όπου έπαιξε ξανά μαζί με τη Βίκυ Σταυροπούλου μετά από 13 χρόνια.

Τελειώνοντας το σχολείο σπούδασε στο Τμήμα Δημοσιογραφίας του Παντείου Πανεπιστημίου ενώ τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως γραφίστας.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κάμπος Απλαδιανών Ρεθύμνης

Ο Κάμπος Απλαδιανών είναι ημιορεινό χωριό της Τοπικής Κοινότητος Απλαδιανών του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε απόσταση 42 χλμ. Α. από το Ρέθυμνο (μέσω Πάνορμο) και 15 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Πέραμα (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένος στην εύφορη κοιλάδα του Μυλοποτάμου, στους νότιους πρόποδες από τα Ταλαία Όρη (Κουλούκωνας) σε υψόμετρο 200 μέτρα. Το χωριό είναι δίπλα και νότια από τα Απλαδιανά (Β.), δυτικά από τον Κάμπο Δοξαρού ενώ μέσα από αυτό περνάει η παλιά ΕΟ Ηρακλείου - Ρεθύμνου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Απλαδιανών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Απλαδιανά αποτελούν την Κοινότητα Απλαδιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουλούκωνα του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 205 κατοίκους.

Παραπομπές

Δήμος Μυλοπόταμου
Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Θρησκεία στο Καζακστάν

Σύμφωνα με διάφορες έρευνες η πλειοψηφία των πολιτών του Καζακστάν, στην πλειοψηφία τους Καζάκοι, αυτοπροσδιορίζονται ως μη θρησκευόμενοι Μουσουλμάνοι. Άλλοι Καζάκοι είναι Σουνίτες της σχολής Χαναφί. Οι Σουνίτες Χαναφί στο Καζακστάν είναι κατά κύριο λόγο Καζάκοι (οι οποίοι αποτελούν το 63.6% του πληθυσμού του Καζακστάν) καθώς και Ουζμπέκοι, Ουιγούροι και Τατάροι. Μια μειοψηφία, η οποία δεν υπερβαίνει το 1% του πληθυσμού,ανήκει στη μουσουλμανική σχολή Σαφί'ι (κυρίως Τσετσένοι) ή Σιίτες. Στο Καζακστάν υπάρχουν 2.300 τζαμιά, τα οποία είναι συνδεδεμένα με την "Πνευματική Ένωση των Μουσουλμάνων του Καζακστάν" (ΠΕΜΚ). Ο ηγέτης της ΠΕΜΚ είναι ο ανώτατος μουφτής Σερικμπάι Σατιμπαλντιούλι Οράζ (2020). Στο Καζακστάν, το Ιντ αλ-αντχά (μουσουλμανική εορτή) είναι εθνική εορτή.

Περίπου το ένα τέταρτο (γύρω στο 25%) του πληθυσμού του Καζακστάν είναι Ορθόδοξοι, που ανήκουν στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι κύριες Ορθόδοξες εθνότητες του Καζακστάν είναι οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί, οι Λευκορώσοι και οι Έλληνες. Στο Καζακστάν εντοπίζονται και άλλα χριστιανικά δόγματα όπως τα παρακάτω: Καθολικοί, Προτεστάντες (Βαπτιστές, Πρεσβυτεριανοί, Λουθηρανοί, Πεντηκοστιανοί, Μεθοδιστές, Μεννονίτες και Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας), Μάρτυρες του Ιεχωβά και Μορμόνοι. Στο Καζακστάν υπάρχουν 265 εγγεγραμμένες Ορθόδοξες εκκλησίες, 93 Καθολικές εκκλησίες και 543 Προτεστανικές εκκλησίες και οίκοι προσευχές. Τα Χριστούγεννα (7 Ιανουαρίου) είναι επίσης εθνική εορτή του Καζακστάν. Τα Χριστούγεννα εορτάζονται στις 7 Ιανουαρίου και όχι στις 25 Δεκεμβρίου καθώς εορτάζονται κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο όπως και στην Ρωσία.

Άλλες καταγεγραμμένες θρησκευτικές ομάδες στο Καζακστάν είναι ο Ιουδαϊσμός, η Πίστη Μπαχάι, ο Ινδουισμός, ο Βουδισμός, η Εκκλησία της Σαηεντολογίας, η Χριστιανική Επιστήμη και η Εκκλησία της Ενοποίησης.

Η χώρα είναι πολυεθνική. Το Καζακστάν έχει μια μακρά παράδοση θρησκευτικής ανοχής και κοσμικισμού. Από την ανεξαρτητοποίηση του Καζακστάν ο αριθμός τζαμιών και εκκλησιών έχει μεγαλώσει σημαντικά. Ωστόσο, ο πληθυσμός είναι μερικές φορές επιφυλακτικός όσον αφορά τις μειονοτικές θρησκευτικές ομάδες και θρησκευτικές ομάδες που προσηλυτίζουν. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου πολίτες υπέβαλαν καταγγελίες ή μηνύσεις αφού συγγενικά τους πρόσωπα άρχισαν να εμπλέκονται σε τέτοιες ομάδες. Οι ηγέτες των τεσσάρων θρησκευτικών ομάδων τις οποίες η κυβέρνηση θεωρεί "παραδοσιακές" (Ισλάμ, Ρωσική Ορθοδοξία, Καθολικισμός, Ιουδαϊσμός) ανέφεραν ότι απολάμβαναν γενική αποδοχή και ανοχή, ένα καθεστώς το οποίο άλλες θρησκευτικές ομάδες δεν απολαμβάνουν πάντα.

Παραπομπές 

Πολιτισμός του Καζακστάν
Κοινωνία του Καζακστάν
Καζακσταν
Μέμφις Ντεπάι

Ο Μέμφις Ντεπάι (Memphis Depay, 13 Φεβρουαρίου 1994) ή απλά Μέμφις είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός και αγωνίζεται για την Μπαρτσελόνα και την εθνική ομάδα της Ολλανδίας. Είναι γνωστός για το ρυθμό του, την ντρίπλα του και το μακρινό σουτ.

Ο Ντεπάι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την ΠΣΦ Αϊντχόφεν όπου, υπό τον προπονητή Φιλίπ Κοκού, έγινε βασικό μέλος της ομάδας, σκοράροντας 50 φορές σε 124 εμφανίσεις σε όλους τους διαγωνισμούς. Τη σαιζόν 2014-15 ήταν πρώτος σκόρερ της Ερεντιβίζιε με 22 γκολ σε 30 αγώνες, και βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει το πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά το 2008. Επίσης κέρδισε το βραβείο Ολλανδού ποδοσφαιριστή της Χρονιάς εκείνη τη χρονιά. Επίσης το περιοδικό France Football τον χαρακτήρισε καλύτερο νέο παίκτη στον κόσμο το 2015. Ο Ντεπάι αποκτήθηκε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον Ιούνιο του 2015 έναντι 25 εκατομμυρίων λιρών, όμως μετά από απογοητευτικές εμφανίσεις εκεί αποκτήθηκε από τη Λιόν τον Ιανουάριο του 2017.

Ο Μέμφις συμμετείχε στις νεανικές εθνικές ομάδες της Ολλανδίας και ήταν μέλος της εθνικής ομάδας Κ-17 η οποία κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το 2011. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα αντρών το 2013 και την επόμενη χρονιά ήταν μέλος της εθνικής ομάδας η οποία κατέκτησε την τρίτη θέση στο Μουντιάλ 2014, όπου σκόραρε δύο φορές. Έχει πάνω από 60 εμφανίσεις με το εθνόσημο, έχοντας σκοράρει 27 φορές.

Παραπομπές 

Ολλανδοί ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας
Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν
Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί
Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Δεινοπίθηκος

Ο Δεινοπίθηκος είναι εξαφανισμένο γένος υπερμεγέθων μπαμπουίνων που έζησαν κατά τον Πλειόκαινο και τον Πλειστόκαινο, στην Νότια Αφρική. Το γένος ονομάστηκε από τον Σκωτσέζο παλαιοντολόγο Ρόμπερτ Μπρουμ το 1937. Το μόνο είδος που αναγνωρίζεται είναι το D. ingens, καθώς το Dinopithecus quadratirostris έχει ενταχθεί στο γένος Soromandrillus.

Περιγραφή
Το Dinopithecus ingens είχε το διπλάσιο μέγεθος από τους μεγαλύτερους εν ζωή μπαμπουίνους, με τα αρσενικά να φτάνουν σε μάζα τα 46 kg, και τα θηλυκά 29 kg. Το κρανίο τους ήταν παρόμοιο με αυτό των σημερινών μπαμπουίνων, με μικρές διάφορες στην κάτω γνάθο. Για αυτούς τους λόγους, πολλές φορές ο δεινοπίθηκος θεωρείται υπογένος του Papio.

Πρωτεύοντα
Εξαφανισμένα ζώα
Λαουτάρο Μαρτίνες

Ο Λαουτάρο Μαρτίνες (Lautaro Martínez, 22 Αυγούστου 1997) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Ίντερ Μιλάνου και την εθνική ομάδα της Αργεντινής.

Ο Μαρτίνες ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Αργεντινή και τη Ρασίγκ Κλουμπ το 2015. Αγωνίστηκε με τη Ρασίνγκ για τέσσερις σαιζόν τόσο στο πρωτάθλημα όσο και στο Κόπα Λιμπερταδόρες, σκοράροντας 27 τέρματα σε 60 εμφανίσεις. Τον Ιούλιο του 2018 αποκτήθηκε για 22,7 εκατομμύρια ευρώ. Στην Ίντερ εκμεταλλευόμενος την απουσία του Μάουρο Ικάρντι απέκτησε θέση βασικού και τη σαιζόν 2019-20 σκόραρε σε τέσσερα συνεχόμενα παιχνίδια Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο Μαρτίνες έχει εκπροσωπήσει την Αργεντινή σε διάφορα νεανικά επίπεδα και αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής 2017 Κ-10 και στο παγκόσμιο κύπελλο Κ-20 του 2017. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα αντρών τον Μάρτιο του 2018 και ήταν μέλος της αποστολής της Αργεντινής στο Κόπα Αμέρικα 2019.

Παραπομπές 

Αργεντινοί ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Ποδοσφαιριστές Ράσινγκ Κλουμπ
Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021
Γκαμπριέλ Ζεσούς

Ο Γκαμπριέλ Φερνάντο ντε Ζεσούς (πορτογαλικά: Gabriel Fernando de Jesus, γενν. στις 3 Απριλίου 1997), γνωστός ως Γκαμπριέλ Ζεσούς, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιρστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Άρσεναλ και την Εθνική Βραζιλίας.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Παλμέιρας 
Ο Ζεσούς ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του με την Παλμέιρας και το 2015 ψηφίστηκε ως καλύτερος νεοεισερχόμενος στο πρωτάθλημα Βραζιλίας, σε μία χρονιά που βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει το Κόπα ντο Μπραζίλ. Τον επόμενο χρόνο ψηφίστηκε παίκτης της χρονιάς για την Παλμέιρας, η οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά από 22 χρόνια.

Μάντσεστερ Σίτι 
Τον Ιανουάριο του 2017 αποκτήθηκε από την Μάντσεστερ Σίτι για 32 εκατομμύρια ευρώ και κέρδισε την Πρέμιερ Λιγκ το 2018, 2019, 2021 και 2022 το Λιγκ Καπ Αγγλίας το 2018, 2019 και 2020 και το Κύπελλο Αγγλίας το 2019. Σε 236 εμφανίσεις σκόραρε 95 φορές.

Άρσεναλ 
Τον Ιούλιο του 2022 αποκτήθηκε από την Άρσεναλ για 45 εκατομμύρια λίρες.

Εθνική ομάδα 
Αφότου είχε 21 συμμετοχές και εφτά γκολ με τις νεανικές εθνικές ομάδες, φτάνοντας στον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου Κ-20 και κατακτώντας το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2016, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική αντρών το Σεπτέμβριο του 2016. Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας που αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 και στο Κόπα Αμέρικα 2019, το οποίο και κατέκτησε. Σε 39 εμφανίσεις με το εθνόσημο έχει σκοράρει 18 φορές.

Παραπομπές 

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας ανδρών Κ20
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019
Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021
Χακίμ Ζιγές

Ο Χακίμ Ζιγές (Hakim Ziyech, 19 Μαρτίου 1993) είναι Μαροκινός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος για την Τσέλσι και την εθνική ομάδα του Μαρόκου. Είναι γνωστός για το τελείωμά του, τη ντρίπλα, τις σέντρες, την τεχνική και τα στημένα.

Ο Ζιγές γεννήθηκε στην Ντρόντεν της Ολλανδίας και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από τη Χερενφέιν το 2012 πρωτού αποκτηθεί από την Τβέντε δύο χρόνια αργότερα. Η σαιζόν 2015-16 ήταν η πιο παραγωγική, με 17 γκολ και 10 ασσίστ στο πρωτάθλημα. Το 2016 ο Ζιγές αποκτήθηκε από τον Άγιαξ με πενταετές συμβόλαιο για έντεκα εκατομμύρια ευρώ. Το 2019 συμπεριλήφθηκε στους 20 καλύτερους παίκτες του Τσάμπιονς Λιγκ εκείνης της σαιζόν. Τον Φεβρουάριο του 2020 αποκτήθηκε από τη Τσέλσι για τη σαιζόν 2020-21 έναντι 40 εκατομμυρίων ευρώ συν τα μπόνους.

Ο Ζιγές ήταν επιλέξιμος να αγωνιστεί τόσο με την Ολλανδία όσο και το Μαρόκο, όμως το 2015 επιβεβαίωσε ότι επέλεξε να αγωνιστεί με το Μαρόκο σε επίπεδο εθνικών. Ήταν μέλος της αποστολής του Μαρόκου για το Μουντιάλ 2018.

Παραπομπές 

Μαροκινοί ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαρόκου
Ποδοσφαιριστές ΣΚ Χέρενφεν
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τβέντε
Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Μαροκινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
Κοραντέν Τολισό

Ο Κοραντέν Τολισό (Corentin Tolisso, 3 Αυγούστου 1994) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής τογκολέζικης καταγωγής ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Μπάγερν Μονάχου και την εθνική ομάδα της Γαλλίας.

Προερχόμενος από τις ακαδημίες της Λυόν, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για το κλαμπ το 2013, με το οποίο αγωνίστηκε σε 160 αγώνες, σκοράροντας 29 φορές. Ανακηρύχθηκε μέλος της ομάδας της σαιζόν για το Γιουρόπα Λιγκ 2016-17. Το καλοκαίρι του 2017 αποκτήθηκε από την Μπάγερν Μονάχου για 41,5 εκατομμύρια ευρώ, ποσό ρεκόρ για γερμανικό σύλλογο.

Ο Τολισό έχει αγωνιστεί στις νεανικές εθνικές ομάδες της Γαλλίας και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών το 2017. Ήταν μέλος της ομάδας η οποία κατέκτησε το Μουντιάλ 2018. Αγωνίστηκε στον τελικό ως αλλαγή του Μπλαιζ Ματουιντί στο 73ο λεπτό.

Παραπομπές 

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί
Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Καταραμένοι στρατιώτες

Ο όρος καταραμένοι στρατιώτες αναφέρεται στους Πολωνούς αντάρτες που μάχονταν εναντίον των Σοβιετικών και κομμουνιστικών αρχών γύρω στο 1945 και είναι το σύμβολο διαφόρων μορφών του εορτασμού τους.  Η ονομασία τους προέρχεται από την κομμουνιστική προπαγάνδα . Οι συγκεκριμένοι στρατιώτες κατόρθωσαν να προκαλέσουν αρκετές ζημιές στο αντίπαλο καθεστώς.  Αποτελούμενοι κατά κύριο λόγο από στρατιώτες του Στρατού της Πατρίδας επιτέθηκαν σε  αστυνομικούς σταθμούς, κατασκηνώσεις συγκέντρωσης κομμουνιστών και σε μέλη κομμουνιστικών οργανώσεων.  Οι Σοβιετικοί απάντησαν με ομαδικές εκτελέσεις και βασανισμούς στις Πολωνικές φυλακές, αλλά και εξορία στην Σιβηρία . Bάσει των επίσημων αρχείων μόνο οι εκτελεσθέντες των καταραμένων στρατιωτών ξεπέρασαν τους 6000 άνδρες και γυναίκες, ενώ υπολογίζεται ότι περίπου 21.000  πέθαναν στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο τελευταίος καταραμένος στρατιώτης Γιοσέφ Φράντσακ σκοτώθηκε τον Οκτώβριο του 1963 πάνω στη μάχη του με μια 35μελή επιχειρησιακή ομάδα των Σοβιετικών.

Ιστορικό υπόβαθρο 
Τον Μάιο του 1945,  οι Πολωνοί αντιστασιακοί,με αρχηγό τον Φρανσίσεκ Πρισιένιανσκ (Franciszek Przysiężniak), σκότωσαν περίπου 70 Σοβιετικούς μυστικούς πράκτορες σε έναν οικισμό κοντά στη κοινότητα Κιριλόβκα. Ο  Βλάντισλαβ Γκομούλκα, ο γενικός γραμματέας του  Εργατικού Κόμματος Πολωνίας, επισήμανε ότι οι στρατιώτες του Στρατού της Πατρίδας αποδείχθηκαν εχθρικό στοιχείο που πρέπει να αφαιρεθεί. Το 1956 35.000 πρώην στρατιώτες του Εσωτερικού Στρατού απελευθερώθηκαν από τις Πολωνικές φυλακές αλλά οι διώξεις συνεχίστηκαν μέχρι το 1963, με το θάνατο του Γιοσέφ Φράντσακ.

Αναγνώριση του όρου 
Πρώτες προσπάθειες αμφισβήτησης της επίσημα προωθημένης ερμηνείας των Σοβιετικών άρχισαν στις δεκαετίες του 1970 και 1980 από μετανάστες Πολωνούς συγγραφείς που ζούσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο  και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν πρώην αντάρτες.Η εφεύρεση  και αναγνώριση του όρου των καταραμένων στρατιωτών αποτελείται από τρία στάδια: η κληρονομιά τους διεκδικήθηκε από τη λαϊκή γνώμη στα τέλη της δεκαετίας του 1980, σταδιακά αναγνωρίστηκε από το κράτος γύρω στο 2011 και τελικά επισημοποιήθηκε από μια πολιτική δύναμη το 2015.  Οι ποινές του Στρατού της Παρτίδας, που είχαν επιβληθεί από τους Σοβιετικούς, αναθεωρήθηκαν το 1989.Από τo 2011 στην Πολωνία η 1η Μαρτίου κάθε έτους τιμάται η ''Ημέρα Μνήμης των Καταραμένων Στρατιωτών''.

Παραπομπές

Αντικομμουνιστικές οργανώσεις
Πολιτικά κινήματα στην Πολωνία
Σταλινισμός στην Πολωνία
Αντικομμουνισμός στην Πολωνία
Μαρία Πρωτόπαππα

Η Μαρία Πρωτόπαππα (Κορυδαλλός, 28 Φεβρουαρίου 1971) είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Πρώιμα χρόνια 
Η Μαρία Πρωτόπαππα γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Κορυδαλλό της Αττικής. Στην εφηβεία της, γράφτηκε σε ερασιτεχνικό θίασο και, αργότερα, σπούδασε στο Θέατρο Τέχνης, απ' όπου αποφοίτησε στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Τα επόμενα έξι χρόνια, εργάστηκε ως ηθοποιός στο θέατρο, αποκλειστικά σε παραστάσεις του.

Καριέρα 
Το τηλεοπτικό της ντεμπούτο έγινε το 1999, μέσα από τη συμμετοχή της στη δραματική σειρά ''Η συκοφαντία του αίματος'' στην ΕΤ1. Τα επόμενα χρόνια, πήρε μέρος στις αστυνομικές σειρές ''Επιφάνεια'' και ''Ξέχασέ με'' του Βασίλη Τσελεμέγκου, πρωταγωνίστησε στην κοινωνική σειρά του Alpha ''Το Δέκα'', που βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Καραγάτση κι έπαιξε στις σειρές ''Για πάντα φίλες'' και ''Φιλί ζωής''. Πιο γνωστές είναι οι συνεργασίες της με τον Θοδωρή Παπαδουλάκη στις σειρές ''Το Νησί'' στο Mega τη σεζόν 2010-11 και ''Η λέξη που δε λες'' στον Alpha τη σεζόν 2016-17. Τη σεζόν 2021-2022 παίζει στη σειρά Σασμός του Alpha.  

Παράλληλα, κατά τη δεκαετία του 2000, έπαιξε στον κινηματογράφο: ''2000 +1 Στιγμές'', ''Ένας κι Ένας'', ''Κανείς δε χάνει σ' όλα'', ''Μπραζιλέρο'', ''Οι θεατρίνες'', ''Πριν τη νύχτα'', ''Παρέες'' και ''Χορεύοντας στον πάγο''. Οι πιο πρόσφατες ταινίες, στις οποίες μετείχε, είναι: ''Η υπογραφή'' το 2011 και ''Ενήλικοι στην Αίθουσα'' το 2019.

Αξιοσημείωτη είναι η πορεία της στο θέατρο. Από το 1990 μέχρι το 1996, έπαιζε αποκλειστικά σε παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με το Θέατρο Τζένη Καρέζη, το Θέατρο Δημήτρη Χορν, με το Εθνικό Θέατρο, καθώς και με πολλά άλλα. Επιπρόσθετα, τα τελευταία χρόνια, έχει εργαστεί και ως σκηνοθέτις, βοηθός σκηνοθέτη και σκηνογράφος, ενώ έχει αναλάβει τη διασκευή, τη μουσική επιμέλεια και έχει εμπνευστεί το σενάριο ορισμένων έργων. Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Η συκοφαντία του αίματος και Επιφάνεια και Για πάντα φίλες και Φιλί Ζωής και Ξέχασέ με και Το Δέκα και Το Νησί και Η λέξη που δε λες και Σάσμος ,Μια νύχτα του Αυγούστου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η θεατρογραφία της Μαρίας Πρωτόπαππα από το 1990 έως το 2014 στο periergos.gr

 Η θεατρογραφία της Μαρίας Πρωτόπαππα από το 2008 έως σήμερα στο unstage.gr

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου