joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αλάστωρ

Το όνομα Αλάστωρ αναφέρεται στις εξής προσωπικότητες και αντιλήψεις:

 Προσωνύμιο του Δία στην ελληνική μυθολογία, σύμφωνα με τον Ησύχιο από την Αλεξάνδρεια στο Μέγα Ετυμολογικόν. Εκδικητής των κακών πράξεων, ειδικά οικογενειακών εγκλημάτων. Ως προσωποποίηση κατάρας, συνδέεται και με τις Ερινύες.  Η ονομασία χρησιμοποιείται ειδικά από τους τραγικούς συγγραφείς για να κατονομάσουν οποιαδήποτε θεότητα ή δαίμονα εκδικείται ανθρώπινα αδικήματα. Βωμός προς τιμήν του Διός Αλάστορα βρισκόταν έξω από τα τείχη της πόλης της Θάσου.
 Ήδη τον 4ο αιώνα π.Χ., ο όρος αλάστωρ είχε υποτιμηθεί και χρησιμοποιούνταν ως προσβολή.
 Πρίγκιπας της Πύλου και γιος του βασιλιά Νηλέα από την Χλωρίδα. Ήταν αδελφός της Πηρούς, του Ταύρου, του Αστέριου, του Πυλάονα, του Δηίμαχου, του Ευρύβιου, του Ευαγόρα, του Ευρυμένη, του Επίλαου, του Φράσιου, του Νέστορα και του Περικλύμενου. Μαζί με τον πατέρα του και άλλα αδέρφια, εκτός από τον Νέστορα, σκοτώθηκε από τον Ηρακλή κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Πύλου. 
 Σύμμαχος του Σαρπηδόνα από την Λυκία, που σκοτώθηκε από τον Οδυσσέα.
 Στρατιώτης από τον Πύλο, που πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο υπό το βασιλιά Νέστορα. 
 Μαύρο άλογο του θεού Άδη, ένα από τα τέσσερα άλογα που έσερναν το άρμα του, όταν ανέβηκε από τον Κάτω Κόσμο για να πάρει την Περσεφόνη μαζί του. 
 Στη χριστιανική δαιμονολογία, θεωρούνταν δαιμονική οντότητα. Παρομοιαζόταν με την Νέμεση. Η ονομασία "αλάστωρ" χρησιμοποιούνταν επίσης ως γενικευμένος όρος για κακά πνεύματα.
"Alastor", φανταστικός χαρακτήρας της online σειράς " Hazbin Hotel". Γνωστός ως "The Radio Demon" και "Al".

Παραπομπές

Πηγές 

 

Ελληνική μυθολογία
Γκλόρια Γκουίντα

Η Γκλόρια Γκουίντα (ιταλικά: Gloria Guida), (19 Νοεμβρίου 1955), είναι Ιταλίδα ηθοποιός και πρώην μοντέλο.
Έγινε γνωστή ευρέως ως πρωταγωνίστρια ερωτικών κωμωδίων την δεκαετία του 1970.

Βιογραφία και καριέρα 
Η Γκουίντα γεννήθηκε στο Μεράνο, μιας κωμόπολης του Τρεντίνο. 
Μετακόμισε με την οικογένειά της στην Μπολόνια σε μικρή ηλικία. 
Ξεκίνησε πρώτα  μια σταδιοδρομία ως τραγουδίστρια, αρχής γενομένης από τον χώρο του πατέρα της που εργαζόταν στις ακτές της Εμίλια Ρομάνα. 
Στη συνέχεια, συνέχισε στο  
μοντέλινγκ, για να γίνει Mis Teenage Italia το 1974.

Η Γκουίντα στη συνέχεια μπήκε στον κινηματογράφο  και πρωταγωνιστήσε πολλές ερωτικές κωμωδίες. 
Δύο από τις πρώτες ταινίες της, το La ragazzina και το La minorenne, γυρίστηκαν το καλοκαίρι του 1974, και είναι ιστορίες νεαρών γυναικών που ανακαλύπτουν την σεξουαλικότητά  τους. 
Έκανε πραγματική επανάσταση το 1975 με την ταινία La liceale. Μια άλλη ταινία της με ιδιαίτερη επιτυχία ήταν το Avere vent'anni το 1978, όπου πρωταγωνίστησε μαζί με την Λιλί Καράτι.

Το 1981, η Γκουίντα παντρεύτηκε τον τραγουδιστή και ηθοποιό Τζόνι Ντορέλι, τον οποίο γνώρισε σε μια μουσική σκηνή το 1979 και απέκτησαν μία κόρη.

Φιλμογραφία 

Monika (1974)
La minorenne (1974)
That Malicious Age (1975)
Blue Jeans (1975)
La novizia (1975)
So Young, So Lovely, So Vicious... (1975)
La liceale (1975)
Il gatto mammone (1975)
Il medico... la studentessa (1976)
Il solco di pesca (1976)
Scandalo in famiglia (1976)
Ragazza alla pari (1976)
L'affittacamere (1976)
Maschio latino... cercasi (1977)
Orazi e Curiazi 3 - 2 (1977)
The Bermuda Triangle (1978)
La liceale nella classe dei ripetenti (1978)
Being Twenty (1978)
The Perfect Crime (1978)
Travolto dagli affetti familiari (1978)
Night Nurse (1979)
How to Seduce Your Teacher (1979)
La liceale, il diavolo e l'acquasanta (1979)
Fico d'India (1980)
Bollenti spiriti (1981)
La casa stregata (1982)
Sesso e volentieri (1982)
Festa di Capodanno, (TV, 1988)
Fratelli Benvenuti, (TV, 2010)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Η  

Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ιταλίδες μοντέλα
Ι (Κυριλλικό)

Το И (И и. η σε πλάγια γραφή: И и) είναι ένα γράμμα που χρησιμοποιείται σε όλα σχεδόν τα Κυριλλικά αλφάβητα, όπως το ρωσικό, το βουλγαρικό, το σερβικό και πολλά άλλα.

Ιστορία 
Το κυριλλικό γράμμα  И προέρχεται αποκλειστικά από το ελληνικό γράμμα Ήτα (Η η). 

Το αρχικό όνομα του το Κυριλλικού γράμματος И  ήταν ижє (ίζε), που σημαίνει "το οποίο".

Υπολογιστικών κωδίκων

Αναφορές

Εξωτερικές συνδέσεις 

 
 
[[Κατηγορία:Κυριλλικό αλφάβητο]]

Κυριλλικό αλφάβητο
Ντούζτζε (ΤΔΒΚ)

Το Ντούζτζε είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Άχνα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Ντερίντζε

Το Ντερίντζε είναι πόλη, λιμάνι και περιοχή της επαρχίας Κοτζάελι στην Τουρκία. Δήμαρχος είναι ο Αζίζ Αλεμντάρ. Στην περιοχή βρίσκεται το Ισμέτπασα Σταντιουμού.

Αδελφοποιήσεις
Το Ντερίντζε είναι αδελφοποιημένο με:

  Ντέγκου, Νότια Κορέα
  Ευπατορία, Ουκρανία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις της Τουρκίας
Ευγενία Σαμαρά

H Ευγενία Σαμαρά (Θεσσαλονίκη, 30 Αυγούστου 1987) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Πρώτα Χρόνια 
Γεννήθηκε το 1987 στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Το 2005, τελειώνοντας το σχολείο, πέρασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στο τμήμα Γεωπονίας, Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος. Λίγο μετά αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική ξεκινώντας παράλληλα σπουδές στη Δραματική Σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Ακόμη έχει πτυχίο από την Δραματική Σχολή Ανδρέας Βουτσινάς. Το 2008, πέρασε από δοκιμαστικό για την σατιρική εκπομπή Ράδιο Αρβύλα που έψαχνε δύο γυναίκες συμπαρουσιάστριες. Τελικά επιλέχθηκε για μία από τις δύο θέσεις. Εκεί, παρουσίαζε βίντεο που στέλναν οι τηλεθεατές και άλλοτε συμμετείχε στο σατιρικό μέρος της εκπομπής. Αποχώρησε από την εκπομπή το 2013.

Βιογραφικό

Τηλεοπτικές σειρές 
Τη σεζόν 2014-2015 συμμετείχε στη δραματική σειρά του ΑΝΤ1, Εκδρομή, της οποίας τα γυρίσματα ξεκίνησαν το 2013 στη Νάουσα. Την αμέσως επόμενη σεζόν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινή δραματική σειρά 9 Μήνες. Τα γυρίσματα της σειράς πραγματοποιούνταν εξ ολοκλήρου στην Κύπρο ενώ ολοκληρώθηκε το 2017 μετά από δύο κύκλους επεισοδίων. Ακολούθησε η καθημερινή κωμική σειρά Παρθένα Ζωή τη σεζόν 2017-2018 που αποτέλεσε την μεταφορά στα ελληνικά δεδομένα της σειράς Jane the Virgin.

Τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά  του ΣΚΑΪ, Όσο Έχω Εσένα ενώ τη σεζόν 2019-2020 έπαιξε στη δραματική σειρά του ALPHA, Έρωτας Μετά.

Το 2021, συμμετείχε σε ένα επεισόδιο της σειράς Μην αρχίζεις τη μουρμούρα ενώ τη σεζόν 2021-2022, συμμετέχει στη σειρά του ALPHA, Σασμός.

Προσωπική ζωή 
Από το 2015 είναι ζευγάρι με τον επίσης ηθοποιό Γιάννη Ποιμενίδη.

Εργογραφία

Τηλεόραση

Kινηματογράφος

Θέατρο

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Έβα Γκριμάλντι

Η Έβα Γκριμάλντι (ιταλικά: Eva Grimaldi), (7 Σεπτεμβρίου 1961), είναι Ιταλίδα ηθοποιός και πρώην μοντέλο.

Καριέρα 
Γεννήμενη στη Βερόνα η Μίλβα Περονίνι, όπως είναι το πραγματικό όνομα της, ξεκίνησε να δουλεύει ως μοντέλο κάνοντας γυμνές φωτογραφίσεις.

Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε το 1985 στην ταινία "Intervista" του Φεντερίκο Φελίνι. 
Επαίξε σε παρά πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, τόσο στην Ιταλία αλλά και στην Γαλλία. Η Γκριμάλντι συνεργάστηκε με διάφορους γνωστούς σκηνοθέτες, όπως ο Φεντερίκο Φελίνι, Μάριο Μονιτσέλι,
Ντίνο Ρίζι, Νταμιάνο Νταμιάνι και Κλωντ Σαμπρόλ.

Η Γκριμάλντι είναι επίσης πολύ δραστήρια και στο θεάτρο, παιζόντας σε αρκετές παραγωγές.

Φιλμογραφία 
D'Annunzio (1985)
La monaca nel peccato (1986)
Rimini Rimini - Un anno dopo(1987)
Non scommettere mai con il cielo (1987)
Cobra nero (1987)
Intervista (1987)
Mia moglie è una bestia (1988)
Pathos - Segreta inquietudine (1988)
Quella villa in fondo al parco (1988)
Cobra nero 2 (1988)
Delitti e profumi (1988)
Intimo (1988)
Vincere per vincere (1988)
La maschera del demonio (1989)
Kinski Paganini (1989)
Alcune signore per bene (1990)
Tolgo il disturbo (1990)
Giorni felici a Clichy (1990)
Donne di piacere (1990)
Abbronzatissimi (1991)
Per sempre (1991)
Miliardi (1991)
Cattive ragazze (1992)
L'angelo con la pistola (1992)
Mutande pazze (1992)
Abbronzatissimi 2 - Un anno dopo (1993)
Cari fottutissimi amici (1994)
Soldi proibiti (1995)
Simpatici e antipatici (1998)
Paparazzi (1998)
L'educazione fisica delle fanciulle (2005)
Babbo Natale non viene da Nord (2015)
Il traduttore (2016)
Il mio uomo perfetto (2018)
Respiri (2018)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η  

Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ιταλίδες μοντέλα
Φερδινάνδος της Γκουάρντα

Ο Φερδινάνδος, πορτογαλ. Fernando (6 Ιουνίου 1507 - 7 Νοεμβρίου 1534) από τον Οίκο των Καπετιδών-Πορτογαλίας-Αβίς ήταν δούκας της Γκουάρντα (1530-34).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της Μαρίας των Τραστάμαρα, κόρης τού  Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας.

Γεννήθηκε στο Αμπράντες και κατά τη γέννησή του έγινε από τον πατέρα του δούκας της Γκουάρντα. Επίσης κύριος τού Αλφάιατες, Σαμπουγκάλ & Αμπράντες και κυβερνήτης των Τράνκοσο, Λαμέγκο & Μαριάλβα.

Έκανε γάμο το 1530 με τη Γκουιομάρ Κοουτίνο 5η κόμισσα της Μαριάλβα και 3η τού Λοουλέ, μία πλούσια κληρονόμο από ευγενή οικογένεια της Πορτογαλίας. Ο γάμος κανονίστηκε από τον πρωτότοκο αδελφό του Ιωάννη Γ΄ της Πορτογαλίας. Το ζεύγος εγκαταστάθηκε στο Αμπράντες, όπου γεννήθηκαν τα τέκνα τους. Η κόρη του απεβίωσε τον Οκτώβριο τού 1534, τριών ετών. Ένα μήνα μετά απεβίωσε και ο Φερδινάνδος στο Αμπράντες σε ηλικία 27 ετών και τάφηκε στον εκεί ναό τού Αγ. Δομίνικου. Η χήρα του απεβίωσε ένα μήνα μετά.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1530 τη Γκουιομάρ Κοουτίνο 5η κόμισσα της Μαριάλβα και 3η κόμισσα τού Λοουλέ και είχε τέκνα:
 Λουίζα 1531-1534.
 (γιος) 1533, απεβ. το ίδιο έτος.

Πρόγονοι

Πηγές
 Sanceau, Elaine (1970). Reign of the Fortunate King, 1495–1521: Manuel I of Portugal. Hamden, Conn.: Archon Books. ISBN 0-2080096-8-X.

Οίκος των Αβίς
Αλφόνσος, καρδινάλιος-πρίγκιπας της Πορτογαλίας

Ο Αλφόνσος, πορτογαλ. Afonso (23 Απριλίου 1509 - 21 Απριλίου 1540) από τον Οίκο των Καπετιδών-Πορτογαλίας-Αβίς ήταν πρίγκιπας της Πορτογαλίας, αρχιεπίσκοπος της Λισσαβόνας και καρδινάλιος.

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος τού Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της Μαρίας των Τραστάμαρα, κόρης τού Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας.

Γεννήθηκε στην Έβορα και ήταν πρίγκιπας (infante) της Πορτογαλίας. Έγινε αρχιεπίσκοπος της Λισσαβόνας και καρδινάλιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το 1540 απεβίωσε σε ηλικία 31 ετών στη Λισσαβόνα.

Τάφηκε αρχικά στον καθεδρικό της Λισσαβόνας και έπειτα η σορός του μεταφέρθηκε στη μονή Χερόνιμος.

Πρόγονοι

Πηγές
 Sanceau, Elaine (1970). Reign of the Fortunate King, 1495–1521: Manuel I of Portugal. Hamden, Conn.: Archon Books. ISBN 0-2080096-8-X.

Οίκος των Αβίς
Εδουάρδος, 4ος δούκας του Γκουιμαράες

Ο Εδουάρδος, πορτογαλ. Duarte (7 Οκτωβρίου 1515 - 20 Σεπτεμβρίου 1540) από τον Οίκο των Καπετιδών-Πορτογαλίας-Αβίς ήταν 4ος δούκας τού Γκουιμαράες (1537-40).

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος τού Εμμανουήλ Α΄ και της Μαρίας των Τραστάμαρα, κόρης τού Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας.

Γεννήθηκε στη Λισσαβόνα ως πρίγκιπας (infante) της Πορτογαλίας. Εκπαιδευτής του ήταν ο Αντρέ ντε Ρεσένντε, δομινικανός μοναχός και αρχαιολόγος, που αργότερα έγραψε τη βιογραφία τού Ντουάρτε. Τού Εδουάρδου τού άρεσε να κυνηγά και ήταν αρκετά καλός μουσικός. Έκανε γάμο με την κόρη τού 3ου εξαδέλφου του Ιακώβου δούκα της Μπραγκάνσα, που είχε προίκα το δουκάτο τού Γκουιμαράες, στο οποίο ήταν δούκισσα ιδίω δικαιώματι. Μετά τον γάμο του έγινε ο 4ος δούκας τού Γκουιμαράες.

Απεβίωσε στη Λισσαβόνα το 1540 σε ηλικία 25 ετών και τάφηκε στη μονή τού Ζερόνιμος στη Λισσαβόνα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1537 την Ισαβέλλα, δούκισσα suo jure τού Γκουιμαράες, κόρη τού Ιακώβου δούκα της Μπραγκάνσα και είχε τέκνα:
 Μαρία 1538-1577, παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Φαρνέζε δούκα της Πάρμας.
 Αικατερίνη 1540-1614, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ δούκα της Μπραγκάνσα (εγγονό του Ιακώβου δούκα της Μπραγκάνσα).
 Εδουάρδος 1541-1576, 5ος δούκας τού Γκουιμαράες.

Πρόγονοι

Πηγές
 ”Nobreza de Portugal e do Brasil” – Vol. I, page 387. Published by Zairol Lda., Lisbon 1989.

Οίκος των Αβίς
Εκλογική περιφέρεια Μαγνησίας

Η εκλογική περιφέρεια Μαγνησίας είναι μία από τις τέσσερις περιφέρειες της μείζονος εκλογικής περιφέρειας Θεσσαλίας. Αποτελείται από 8 δήμους σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Καλύπτει σήμερα την έκταση της που είχε ο νομός Μαγνησίας.

Από το 1974 έως το 2000 η περιφέρεια Μαγνησίας έδινε έξι έδρες στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Από το 2004 έως το 2012 έδινε πέντε, ενώ από το 2015 ο αριθμός των εδρών επανήλθε στις έξι.

Δήμοι και Ψηφοφόροι
Στην Εκλογική περιφέρεια Μαγνησίας υπάγονται οκτώ καλλικρατικοί δήμοι: 
 Δήμος Βόλου ( εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι)
 Δήμος Αλμυρού ( εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι)
 Δήμος Νοτίου Πηλίου ( εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι)
 Δήμος Σκιάθου ( εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι)
 Δήμος Ρήγα Φεραίου ( εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι)
 Δήμος Ζαγοράς - Μουρεσίου ( εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι)
 Δήμος Σκοπέλου ( εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι)
 Δήμος Αλοννήσου ( εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι)

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από τη Μεταπολίτευση και μετά στην εκλογική περιφέρεια Μαγνησίας. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση. Στις εκλογές του 1974 κατήλθαν στην περιφέρεια τέσσερα κόμματα.

Ευρωεκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1981 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Μαγνησίας. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.

Πηγές
Βουλ. 1974: Κώστα Διγκαβέ, «Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης-Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986.
Βουλ. 1977: Κώστα Διγκαβέ, «Εκλογές 1977», Εκδόσεις Μπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1979.
Βουλ. 1981, Ευρ. 1981 και Ευρ. 1984: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1985.
Βουλ. 1985: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1986», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986.
Βουλ. Ι. 1989, Ευρ. 1989, Βουλ. Ν. 1989 και Βουλ. 1990: Γ. Αναστασάκος, Γ. Βούλγαρης, Η. Νικολακόπουλος, «Εκλογές 1989 - 1990», Εκδόσεις Τα Νέα, Αθήνα 1990.
Βουλ. 1993: Συλλογικό, «Οι εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993», Εκδόσεις Το Ποντίκι, Αθήνα 1994.
Ευρ. 1994: Εφημερίδα Το Ποντίκι, Τρίτη 14 Ιουνίου 1994.
Από το 1996 και μετά: Ιστοσελίδα Υπουργείου Εσωτερικών .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://web.archive.org/web/20090221030720/http://www.in.gr/news/ekloges/ekloges2.htm 
 https://web.archive.org/web/20120308033606/http://www.kalpes.gr/info/egk.asp
 http://www.ypes.gr/ekloges/content/gr/VouleutSyndiasmoi.htm

Παραπομπές

Μαγνησίας
Νομός Μαγνησίας
Βαλερί Λαγκράνζ

Η Βαλερί Λαγκράνζ (γαλλικά: Valerie Lagrange), (25 Φεβρουαρίου 1942), είναι Γαλλίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Πρωταγωνίστησε στην ταινία περιπέτειας του 1960, Μόργκαν ο Πειρατής.

Φιλμογραφία 
 The Green Mare (1959)
 Morgan, the Pirate (1960)
 The Corsican Brothers (1961)
 Hardi Pardaillan! (1964)
 Up to His Ears (1965)
 A Man and a Woman (1966)
 My Love, My Love (1967)
 Weekend (1967)
 Satyricon (1969)
 La Vallée (1972)
 My Nights Are More Beautiful Than Your Days (1989)
 Queen to Play (2009)
 On My Way (2013)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου 
Γάλλοι τραγουδιστές
Ιωάννης Εμμανουήλ της Πορτογαλίας

O Ιωάννης-Εμμανουήλ, πορτογαλ. João Manuel (4 Ιουνίου 1537 - 2 Ιανουαρίου 1554) από τον Οίκο των Καπετιδών-Πορτογαλίας-Αβίς ήταν πρίγκιπας (infante) της Πορτογαλίας και διάδοχος.

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος τού Ιωάννη Γ΄ της Πορτογαλίας και της Αικατερίνης των Αψβούργων, κόρης τού Φιλίππου Α΄ της Καστίλης.

Γεννήθηκε στο ανάκτορο της Έβορα και έγινε διάδοχος το 1539, όταν απεβίωσε 6 ετών ο μεγαλύτερος αδελφός του. Άλλοι τρεις μεγαλύτεροι αδελφοί απεβίωσαν 1, 3 και 6 ετών. Ως έφηβος ήταν ασθενής και οι συχνές επιγαμίες μεταξύ των Οίκων της Πορτογαλίας και της Ισπανίας πιστεύεται, ότι ήταν η αιτία για την κακή υγεία του.

Απεβίωσε από φυματίωση το 1554 σε ηλικία 16 ετών, αλλά μερικοί ιστορικοί πιστεύουν, ότι η αιτία ήταν ο διαβήτης, ασθένεια πού ίσως κληρονόμησε από τον πάππο του Φίλιππο Α΄. Δεκαοκτώ ημέρες μετά γεννήθηκε ο γιος του Σεβαστιανός, που τον διαδέχθηκε.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1552 την εξαδέλφη του (από τη μεριά τού πατέρα του και της μητέρας του) Ιωάννα των Αψβούργων, κόρη τού Καρόλου Α΄ της Ισπανίας και είχε τέκνα:
 Σεβαστιανός 1554-1578, βασιλιάς της Πορτογαλίας.

Πρόγονοι

Πηγές
 Chisholm, Hugh, ed. (1911). "John III. of Portugal". Encyclopædia Britannica. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 444.

Οίκος των Αβίς
Εδουάρδος, 5ος δούκας του Γκουιμαράες

Ο Εδουάρδος, πορτογαλ. Duarte (Μάρτιος 1541 - 28 Νοεμβρίου 1576) από τον Οίκο των Καπετιδών-Πορτογαλίας-Αβίς ήταν 5ος δούκας τού Γκουιμαράες (1541-76).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Εδουάρδου 4ου δούκα του Γκουιμαράες και της Ισαβέλλας, κόρης τού Ιακώβου δούκα της Μπραγκάνσα. Ο πατέρας του ήταν γιος τού Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Αδελφές του ήταν η Μαρία, σύζυγος Αλεξάνδρου Φαρνέζε δούκα της Πάρμας και η Αικατερίνη, σύζυγος τού Ιωάννη Α΄ δούκα της Μπραγκάνσα.

Γεννήθηκε υστερότοκος και διαδέχθηκε τον πατέρα του στο δουκάτο τού Γκουιμαράες. Ήταν ένας από τους πιο με επιρροή ευγενείς στην Αυλή τού θείου του Ιωάννη Γ΄ και τού Σεβαστιανού. Ως μέλος τού Συμβουλίου ψήφισε το 1569 υπέρ της υποψήφιας νύφης τού Σεβαστιανού, της Μαργαρίτας των Βαλουά. Τελικά ο γάμος δεν έγινε. Συνόδευσε τον Σεβαστιανό στο ταξίδι του στην Ταγγέρη της Βόρειας Αφρικής. Το 1557 απεβίωσε ο Ιωάννης Γ΄ και επειδή ο γιος του είχε προαποβιώσει, τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Σεβαστιανός. Επόμενος στη σειρά διαδοχής ήταν ο καρδινάλιος Ερρίκος και ο Εδουάρδος. Ο Σεβαστιανός τον ζήλευε γι' αυτό και μερικές φορές τού έδειχνε την απαρέσκειά του. Όταν ο Σεβαστιανός δεν τον κάλεσε στις βασιλικές ταυρομαχίες, ο Εδουάρδος δυσαρεστήθηκε και αποσύρθηκε στην Έβορα, όπου λίγους μήνες μετά απεβίωσε άγαμος σε ηλικία 35 ετών.

Επειδή η αδελφή του Αικατερίνη είχε παντρευτεί Πορτογάλο, τον κληρονόμησε στο δουκάτο. Το 1578 τον Σεβαστιανό διαδέχθηκε ο καρδινάλιος Ερρίκος, ο οποίος απεβίωσε το 1580. Προκλήθηκε κρίση διαδοχής, όπου η Αικατερίνη και ο σύζυγός της Ιωάννης Α΄ διεκδίκησαν τον θρόνο της Πορτογαλίας. Τελικά η χώρα θα περιέλθει στην Ισπανία για 59 έτη.

Πηγές
 Genealogy of Infante Duarte II, 5th Duke of Guimarães, in Portuguese

Οίκος των Αβίς
Πύργος Ιωαννίνων

''Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Πύργος (αποσαφήνιση)

Ο Πύργος είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 940 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Πύργος βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, στα δυτικά του ποταμού Σαραντάπορου στο σημείο που αυτός ενώνεται με τον Βουρκοπόταμο. Απέχει 88 χλμ. Β. από τα Ιωάννινα και 26,5 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Κόνιτσα. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Στράτσιανη. και είναι κτισμένο με θέα προς τη κοιλάδα του Σαρανταπόρου, το όρος Σμόλικα και τα γύρω βουνά. Αξιοθέατα θεωρούνται η ερειπωμένη μονή Αγίας Τριάδας έξω από το χωριό, που καταστράφηκε ολοσχερώς το 1930 και οι περίτεχνες εικόνες και αγιογραφίες της διασώθηκαν και φυλάσσονται στον ενοριακό ναό του Αγίου Γεωργίου.

Διοικητικά 
Ως κοινότητα Στράτσιανης αναφέρεται, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 με έδρα τον οικισμό και μέχρι το 1954 οπότε μετονομάστηκε σε Πύργος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Πύργου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 50 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο Πύργος Κόνιτσας - Στράτσιανη  από τον ιστότοπο https://www.greek-drone-tube.eu

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Καμμένη Σαντορίνης (Μαλέας)

Καμμένη Σαντορίνης είναι ζωγραφικό έργο του Κωνσταντίνου Μαλέα.

Πληροφορίες 
Καμμένη Σαντορίνης είναι λάδι σε χαρτόνι , 50Χ 56 εκ δημιουργημένο στα 1924. .Βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος. Εδώ είναι ισότιμη η συμμετοχή φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος.

Παραπομπές

Πηγές 
 

Έργα ζωγραφικής του Κωνσταντίνου Μαλέα
Πυξαριά Ιωαννίνων

Η Πυξαριά είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 580 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Πυξαριά βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και βόρεια του Σαραντάπορου ποταμού. Το χωριό είναι κτισμένο σε λόφο κάτω από στο ύψωμα  Χονδροβούνι, που αποτελεί τη νοτιότερη απόλυξη της οροσειράς του Γράμμου. Απέχει 80 χλμ. Β.-ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 18,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Κόνιτσα. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Μπελθούκι. και περιβάλλεται από δρυς, κουμαριές, πουρνάρια και θάμνους πυξάρια, στους οποίους οφείλεται η σημερινή του ονομασία. Προς τα νότια του χωριού και δίπλα στον Σαραντάπορο στην τοποθεσία "Στενά Σαρανταπόρου" βρίσκεται ένα φαράγγι του ομώνυμου ποταμού ανάμεσα στα χωριά Καβάσιλα, Εξοχή και Πυξαριά. Έχει κάθετα τοιχώματα, που το ύψος τους μερικές φορές ξεπερνά τα 150 μέτρα, χαρακτηρίζεται από αξιόλογη παραποτάμια μεσογειακή βλάστηση και το μήκος του φθάνει σχεδόν το 1 χλμ.. Στην ίδια κατεύθυνση υπάρχουν και τα παλιά λουτρά της Πυξαριάς.

Διοικητικά 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα με το όνομα Μπελθούκι, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 μετονομάστηκε σε Πυξαριά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Βαρβάρα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αγίας Βαρβάρας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 50 κατοίκους.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Ζακ Ρουφιό

Ο Ζακ Ρουφιό (γαλλικά: Jacques Rouffio), (14 Αυγούστου 1928 - 8 Ιουλίου 2016), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Η ταινία του Mon beau-frère a tué ma sœur προβλήθηκε στο 36ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.

Φιλμογραφία  
 L'Horizon (1967) "Mon beau-frère a tué ma sœur" 
 Sept morts sur ordonnance (1975) 
 Violette et François (1977)
 Le sucre (1978) 
 La Passante du Sans-Souci (1982) 
 Mon beau-frère a tué ma sœur (1986)
 State of Grace (1986)
 L'Argent (1988) (TV)
 L'Orchestre rouge (1989)
 Le Stagiaire (1991) (TV)
 V'la l'cinéma ou le roman de Charles Pathé'' (1995) (TV)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο  

Ραφ Βαλόνε

Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Γενί Ερένκιοϊ

Η Γιαλούσα είναι κατεχόμενο χωριό της Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Γιαλούσα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Πουρνιά Ιωαννίνων

Η Πουρνιά είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 900 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Πουρνιά βρίσκεται στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Σμόλικα στην κοιλάδα του Βουρκοπόταμου, παραπόταμου του Σαραντάπορου. Το χωριό είναι κτισμένο σε επικλινές έδαφος ανάμεσα σε δάση από δρυ και μαύρη πεύκη. Απέχει 87 χλμ. Β. από τα Ιωάννινα και 25,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Κόνιτσα. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Σταρίτσιανηκαι χαρακτηριστικά του είναι τα πλούσια νερά, οι ανακαινισμένες πέτρινες βρύσες, ο φωτισμός του και οι λιθόστρωτοι δρόμοι του.

Γεφύρι μαύρης Πέτρας 
Στην είσοδο του χωριού και σε απόσταση 3,5 χλμ. περίπου  βρίσκεται το πέτρινο γεφύρι της "Μαύρης Πέτρας" ή "Σελλού" ή "Σελιού" χρονολογίας 1817 το οποίο έχει χαρακτηριστεί από το 2010 ως μνημείο και δείγμα της λαϊκής Ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής, αποτελεί τοπόσημο και σημείο αναφοράς για την περιοχή και τους κατοίκους της και ταυτόχρονα αποτελεί σημαντική ιστορική μαρτυρία για τον τρόπο επικοινωνίας και την κοινωνικοοικονομική οργάνωση της περιοχής. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι τα τεταρτοκυκλικά ανακουφιστικά τόξα του και μαζί με τον απότομο βράχο (ζωγραφισμένο με αγιογραφία του Παντοκράτορα) πάνω από το γεφύρι, την πέτρινη βρύση, τον ερειπωμένο νερόμυλο συνθέτουν ιδιαίτερο τοπίο.ref></ref>.

Στό σημείο τού γεφυριού τής Μαύρης Πέτρας ή Μαυροπέτρας, υπάρχουν δύο παραδοσιακά λιθόκτιστα γεφύρια.

Τό ένα είναι αυτό τής Μαύρης Πέτρας ή Μαυροπέτρας, πού είναι καί τό μεγαλύτερο καί τό άλλο είναι τό γεφύρι τού Σελλού (μικρότερο) , τό οποίο ανακηρύχθηκε Μνημείο τό 2010, από τήν Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων τού Υπουργείου Πολιτισμού.

Διοικητικά 
Ως οικισμός αναφέρεται με το όνομα Σταρίτσιανη, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1928 μετονομάστηκε σε Πουρνιά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Πουρνιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 35 κατοίκους.

Προσωπικότητες
Βασίλης Έξαρχος (γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό) - από αυτόν πήρε το όνομα της η συνοικία των Εξαρχείων της Αθήνας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πουρνιά από τον ιστότοπο https://epirusexplorer.com
 Εξάρχεια – Πουρνιά Κόνιτσας και μια όμορφη ιστορία από την εκπομπή Στα μικρόφωνα της ΕΡΑ

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Έγκωμη Αμμοχώστου

Η Έγκωμη είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Τούζλα (ΤΔΒΚ)

Η Τούζλα είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Έγκωμη Αμμοχώστου. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Τούζλα (αποσαφήνιση)

Η ονομασία Τούζλα μπορεί να αναφέρεται σε:

Τούζλα, πόλη στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Τούζλα (ΤΔΒΚ), χωριό στην ΤΔΒΚ
Τούζλα (Κωνσταντινούπολη), δήμος στην Κωνσταντινούπολη
Νέα Τούζλα-Καραμπουρνάκι, προσφυγική συνοικία της Θεσσαλονίκης
Τσαγιονού

Το Τσαγιονού είναι ένας νεολιθικός οικισμός στην Τουρκία, ο οποίος κατοικείτο μεταξύ 7200 και 6600 π.Χ. Βρίσκεται 40 χιλιόμετρα μακριά από το Ντιγιάρμπακιρ, στους πρόποδες της οροσειράς Ταύρος.

Δείτε ακόμη
Γκεμπεκλί Τεπέ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Τσαγιονού από About.com
Τσαγιονού από Ancient Near East

Αρχαιολογικοί τόποι στη Νοτιοανατολική Ανατολία
Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Γεωγραφία της Επαρχίας του Ντιγιάρμπακιρ
Κτίρια και κατασκευές στην Επαρχία του Ντιγιάρμπακιρ
Νίνγκτσι

Το Νίνγκτσι, γνωστό και ως Λίνζι, είναι πόλη περιφερειακού επιπέδου στη νοτιοανατολική περιοχή της Αυτόνομης Περιοχής του Θιβέτ. Η διοικητική έδρα του Νίνγκτσι είναι η περιφέρεια Μπάγι. Οι κινέζοι διεκδικούν μέρος του Αρουνάτσαλ Πραντές, το οποίο είναι μία από τις πολιτείες της Ινδίας, ως μέρος της νομαρχίας.

Το Νίνγκτσι είναι η τοποθεσία του Μοναστηρίου Μπούτσου. Σήμερα η πόλη έχει πληθυσμό 195.109 κατοίκων.

Τουρισμός
Η επαρχία Κουανγκτούνγκ ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να επενδύσει περισσότερα από 400 εκατομμύρια Ρενμίνμπι (50 εκατομμύρια ευρώ) στην τουριστική βιομηχανία του Νίνγκτσι. Σύμφωνα με το σχέδιο, το Κουανγκτούνγκ θα βοηθήσει στην κατασκευή 22 «ευκατάστατων μοντέλων χωριών» στο Νίνγκτσι σε κομητείες όπως οι Μπόμπε και Ζάγιου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Tibetinfor.com
 Πληροφορίες και ταξιδιωτικοί οδηγοί για το Νίνγκτσι στο Nyingchi.com

Πόλεις της Κίνας
Κουμιάλι

Το Κούμγιαλι είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Κώμα του Γιαλού. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Μπουγιούκ Κονούκ

Το Μπουγιούκ Κονούκ είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Κώμη Κεπίρ. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Αγκίλαρ

Το Αγιλλάρ () είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Μάντρες Τρικώμου. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Ριζοκάρπασο

Το Ριζοκάρπασο είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. Στο Ριζοκάρπασο βρίσκεται η ιστορική Μονή του Αποστόλου Ανδρέα.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.

Διοικητική διαίρεση

Το Ριζοκάρπασο, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται στις εξής 3 συνοικίες:
Αγία Τριάδα
Ανάβρυση
Λεκό

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Κουρουντερέ

Το Κουρουντερέ είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Μουσουλίτα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές 

Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Καλόβρυση Ιωαννίνων

Η Καλόβρυση είναι ημιορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 370 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Η Καλόβρυση βρίσκεται δίπλα στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και τον Σαραντάπορο ποταμό, που στο σημείο εκείνο αποτελεί το φυσικό όριο των δύο χωρών. Το χωριό είναι κτισμένο σε πλαγιά κατάφυτου λόφου με θέα προς τη μικρή κοιλάδα του ποταμού. Απέχει 62 χλμ. ΒΔ.-Β. από τα Ιωάννινα και 19 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Κόνιτσα. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Πυροβίτσικα..' Σε απόσταση 2 χλμ.  περίπου χωματόδρομο από αυτό υπάρχει η μονή του Αγίου Νικολάου Καλόβρυσης με υπέροχη θέα από τη Νεμέρτσικα (Δούσκο) μέχρι το Γράμμο. Στη μονή, που χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. διασώζονται το καθολικό της μαζί με ελάχιστα υπολείμματα αγιογραφιών στον τρούλο, ενώ γύρω από αυτήν είναι διασκορπισμένα  αρκετά ερείπια από τα κελιά του μοναστηριού. Στα νοτιοδυτικά της Καλόβρυσης και στις όχθες του ποταμού Σαραντάπορου υπάρχουν τα δύο βάθρα της πέτρινης γέφυρας της Μέρτζανης που χρησιμοποίησαν για περάσουν στην Ελλάδα οι Ιταλοί το 1940 κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Σε κοντινή απόσταση υπάρχει η σύγχρονη γέφυρα Μέρτζιανης που συνδέει τις 2 χώρες και τα αντίστοιχα τελωνεία τους. (βλ. σχεδιάγραμμα open street map)

Διοικητικά 
Ως οικισμός αναφέρεται με το όνομα Πυροβίτσικα, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 ως μέρος της τότε κοινότητας Μελισσόπετρας. Το 1927 μετονομάστηκε σε Καλόβρυση. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Μελισσόπετρα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μελισσόπετρας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 10 κατοίκους.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Εξοχή Κόνιτσας Ιωαννίνων

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε: Εξοχή

Η Εξοχή είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 720 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Η Εξοχή βρίσκεται προς στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, δίπλα στην επαρχιακή οδό Κόνιτσας - Λουτρών Αμάραντου και συμπεριλαμβάνεται στα Μαστοροχώρια. Απέχει 73 χλμ. Β. από τα Ιωάννινα και 11 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Κόνιτσα. Το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά με θέα προς τον ποταμό Σαραντάπορο και το βουνό Κούκος, σε περιοχή με πυκνά δάση δρυών. Βορειοδυτικά του χωριού και δίπλα στον Σαραντάπορο στην τοποθεσία "Στενά Σαρανταπόρου" βρίσκεται το φαράγγι του ομώνυμου ποταμού ανάμεσα στα χωριά Καβάσιλα, Εξοχή και Πυξαριά. Έχει κάθετα τοιχώματα, που το ύψος τους μερικές φορές ξεπερνά τα 150 μέτρα, χαρακτηρίζεται από αξιόλογη παραποτάμια μεσογειακή βλάστηση και το μήκος του φθάνει σχεδόν το 1 χλμ..

Διοικητικά 
Ως κοινότητα οργανώθηκε με τη παλιά ονομασία του Ζέλιστα (ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919) και έδρα τον οικισμό. Το 1927 μετονομάστηκε σε Εξοχή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Τράπεζα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Εξοχής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 41 κατοίκους ενώ ως οικισμός 29.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εξοχή Κόνιτσας Μάϊος 2018 από το https://www.youtube.com

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Στέλιος Διονυσίου

Ο Στέλιος Διονυσίου (Αθήνα, 16 Απριλίου 1974) είναι Έλληνας τραγουδιστής.

Είναι γιος του τραγουδιστή Στράτου Διονυσίου και αδελφός του επίσης τραγουδιστή Άγγελου Διονυσίου. Το 1993 αποφοίτησε από τη "Σχολή Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου". Από το 1996 που εμφανίστηκε στη δισκογραφία ακολούθησαν πολλοί προσωπικοί δίσκοι, αλλά και συμμετοχές σε άλμπουμ άλλων καλλιτεχνών, ζωντανές εμφανίσεις και συνεργασίες.  Το 2014 συμμετείχε στην παράσταση Πριν Το Χάραμα των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου στο θέατρο Βέμπο.

Δισκογραφία

Singles 
 2017 – Εγώ είμαι ελεύθερος
 2014 – Νιώσε με 
 2014 – Ισόβια
 2021 – Αλήτικα Βράδια

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Λαϊκοί τραγουδιστές
Γεώργιος ντε Λενκάστρε της Κοΐμπρα

Ο Γεώργιος ντε Λενκάστρε (πορτογαλ.: Jorge de Lencastre, 1481 - 22 Ιουλίου 1550) από τον Οίκο των Αβίς ήταν 2ος δούκας της Κοΐμπρα (1495-1550), μάγιστρος τού Τάγματος του Σαντιάγκο και διοικητής τού Τάγματος τού Αβίς.

Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Ιωάννη Β΄ της Πορτογαλίας και της ερωμένης του Άννα ντε Μεντόσα, υπηρέτριας της Ιωάννας των Τραστάμαρα, εξαδέλφης του και μητριάς του. Γεννήθηκε στο Αμπράντες και ανατράφηκε από την αδελφή τού Ιωάννη Β΄, την Ιωάννα, δομινικανή μοναχή, στη μονή του Ιησού στο Αβέιρο. Το 1490 απεβίωσε η Ιωάννα και ο Γεώργιος ήλθε στην Αυλή, όπου τέθηκε υπό την επίβλεψη του αρχι-κυνηγού (monteiro-mor) Ντιόγκο Φερνάνντες ντε Αλμέιντα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1500 την εξαδέλφη του Βεατρίκη των Μπραγκάνσα, κόρη του Άλβαρο 4ου γιου του δούκα της Μπραγκάνσα και είχε τέκνα:
 Ιωάννης ντε Λενκάστρε 1501-1571, 1ος δούκας τού Αβέιρο.
 Αλφόνσος, αρχι-διοικητής (comendador-mor) τού Σαο Τιάγκο. Γιος του ήταν ο:
 Άλβαρο 1540-1626, 3ος δούκας τού Αβέιρο.
 Λουδοβίκος, αρχι-διοικητής τού Αβίς.
 Ιάκωβος, βοηθός ηγούμενος τού Σαο Πέντρο ντε Τόρρες Βέρντας, 1ος Ιεροεξεταστής τού βασιλείου.
 Ελένη, προϊσταμένη της βασιλικής μονής τού Σάντος.
 Μαρία, εσωτερική στη μονή τού Αγ. Ιωάννη στο Σετούμπαλ.
 Φιλίππα, βοηθός ηγουμένη στη μονή του Αγ. Ιωάννη στο Σετούμπαλ.
 Ισαβέλλα, εσωτερική στη μονή του Αγ. Ιωάννη στο Σετούμπαλ και μετά στη βασιλική μονή του Σάντος.

Πηγές
 Zúquete, A. (1989). Nobreza de Portugal e do Brasil. Vol. I. Lisbon: Zairol. pp. 342, 347.
 Subrahmanyam, S. (1997). The Career and Legend of Vasco da Gama. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 0-521-47072-2.

Από μη νόμιμες σχέσεις είχε αρκετά φυσικά τέκνα.

Οίκος των Αβίς
Άγιος Παρθένιος Λαμψάκου

Ο Άγιος Παρθένιος ήταν επίσκοπος Λαμψάκου στη Μικρά Ασία τον 4ο μ.Χ αιώνα. Η μνήμη του τιμάται στις 7 Φεβρουαρίου.

Βιογραφία 
Ο Άγιος Παρθένιος έζησε τον τέταρτο μ.Χ. αι., την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο πατέρας του ήταν διάκονος στην Εκκλησία της Μελιτοπόλεως. Ασχολείτο με την αλιεία και με τα ψάρια που έπιανε βοηθούσε αυτούς που είχαν ανάγκη. Αν και εντελώς αγράμματος, υπήρξε τόσο ενάρετος που το Άγιο Πνεύμα τον κατέστησε θαυματουργό. Μάλιστα, σε γεροντική ηλικία έμαθε να διαβάζει την Αγία Γραφή κ.α, οπότε απέκτησε θεωρητική και θεολογική μόρφωση και παράλληλα πρόκοβε στην αρετή, γι' αυτό και ο Επίσκοπος Μελιτοπόλεως τον χειροτόνησε Πρεσβύτερο και λίγο αργότερα ο Επίσκοπος Κυζίκου τον χειροτόνησε Επίσκοπο Λαμψάκου, όπου έγινε γνωστός για τα πολλά θαύματα Του. Θεράπευε ασθενείς κυρίως που έπασχαν από καρκίνο, ανέστησε κάποιον που από την κακία του πονηρού έπεσε κι έχασε αδίκως τη ζωή του, βοήθησε τους ψαράδες στην αλιεία τους, όταν τους εμπόδιζε ο δαίμονας, θεράπευσε έναν νεαρό δαιμονισμένο, που ο ίδιος δεν γνώριζε ότι έχει μέσα του δαιμόνιο. Πολλά και άλλα θαυμαστά έργα επιτέλεσε ο Άγιος Παρθένιος με τη Χάρη του Θεού. Οργάνωσε όσο το δυνατόν καλύτερα την Εκκλησία της Λαμψάκου και αφού προείπε τα μέλλοντα που θα συμβούν εξεδήμησε ειρηνικά προς Κύριο. Η μνήμη Του τιμάται από την Εκκλησία στις 7 Φεβρουαρίου. Θεωρείται προστάτης των καρκινοπαθών.

Ιερά Λείψανα 
Όπως αναφέρεται στον Ορθόδοξο Συναξαριστή, η Ι. Κάρα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους, ενώ τμήμα αυτής φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μακρυμάλλης Ψαχνών της Εύβοιας. Απότμημα του ιερού λειψάνου του Αγίου Παρθενίου βρίσκεται στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ιπποδρομίου Θεσσαλονίκης.

Υμνογραφία

Απολυτίκιον 
Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Τω μύρω του Πνεύματος, ποιμήν Λαμψάκου οφθείς, την θείαν ενέργειαν, παρά Θεού δαψιλώς, θαυμάτων επλούτησας, δαίμονας απελαύνειν, ασθενούντας ιάσθαι, νόσους αποδιώκειν και πληρών τας αιτήσεις, Παρθένιε Ιεράρχα, των προσιόντων Σοι.

Μεγαλυνάριον 
Νόσους θεραπεύεις οδυνηράς, και καρκίνου πάθος, ιασάμενος συμπαθώς, δίδου ημίν ρώσιν, εν βίω και υγείαν, Παρθένιε παμμάκαρ, τη αντιλήψει Σου.

Παραπομπές 

Παρθένιος Επίσκοπος Λαμψάκου ο Θαυματουργός
Άγιοι από την Μικρά Ασία
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Βυζαντινοί επίσκοποι
Άλβαρο ντε Λενκάστρε του Αβέιρο

Ο Άλβαρο ντε Λενκάστρε, πορτογαλ. Álvaro de Lencastre (1540 - 1626) από τον Οίκο του Αβίς ήταν 3ος δούκας τού Αβέιρο (1598-1626).

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αλφόνσου ντε Λενκάστρε, 2ου γιού τού Γεωργίου ντε Λενκάστρε 2ου δούκα της Κοΐμπρα.

Το 1578 ο Γεώργιος ντε Λενκάστρε 2ος δούκας τού Αβέιρο σκοτώθηκε στην κταστροφική μάχη τού Αλκάσερ Κουιμπίρ μαζί με τον Σεβαστιανό της Πορτογαλίας και πολλούς ευγενείς της Πορτογαλίας. Τότε το δουκάτο τού Αβέιρο διεκδίκησαν η κόρη του Ζουλιάνα και ο εξάδελφός του Άλβαρο ντε Λενκάστρε.

Σύμφωνα με τον Νοερό Νόμο τα θήλεα τέκνα δεν μπορούσαν να κληρονομήσουν εδάφη και φέουδα, εκτός ειδικής άδειας του βασιλιά. Ο Άλβαρο ήταν ο πλησιέστερος άρρην συγγενής τού εκλιπόντος. Η διαφωνία κράτησε 20 έτη, ώσπου ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας, ως Φίλιππος Α΄ της Πορτογαλίας αποφάσισε οι δύο αντίδικοι να παντρευτούν και να κληρονομήσουν τις ιδιοκτησίες των Λενκάστρε. Πράγματι έγινε ο γάμος και ο βασιλιάς χορήγησε ειδικές τιμές: α) θα ανανεώνει τον τίτλο στον κληρονόμο β) δημιούργησε τον τίτλο τού δούκα τού Τόρρες Νάβας για τον διάδοχο τού δούκα τού Αβέιρο (ως τότε ήταν μαρκήσιος) γ) ο τιμητικός τίτλος της Αυτού Εξοχότητος, που δόθηκε στον κλάδο των Αβίς-Μπραγκάνσα το 1579, παραχωρείται και στον κλάδο Αβίς-ντε Λενκάστρε.

Το ανάκτορο τού δούκα βρισκόταν στο Ασεϊτάο, όπου δίπλα κτίστηκε και ένα νοσοκομείο. Με τη σύζυγό του χορήγησε τεράστια προστασία στη μονή Αρράμπιντα, που είχε ιδρυθεί από τον Ιωάννη ντε Λενκάστρε 1ο δούκα τού Αβέιρο, πατέρα τού Γεωργίου 2ου δούκα τού Αβέιρο. Ο Άλβαρο και η Ζουλιάνα τάφηκαν στη μονή.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1598 τη Ζουλιάνα ντε Λενκάστρε, κόρη τού εξαδέλφου του Γεωργίου 2ου δούκα τού Αβέιρο και είχε τέκνα:
 Γεώργιος 1594 - 1632, 1ος δούκας τού Τόρρες Νόβας.
 Αλφόνσος 1597-1654, ευγενής.
 Μανταλένα γενν. 1599, παντρεύτηκε τον Ντίνις ντε Φάρο 3ο κόμη τού Φάρο
 Μαρία γενν. 1602, παντρεύτηκε τον Μανρίκε Σίλβα 1ο μαρκήσιο της Γκουβέια.
 Βιολάντε/Γιολάντα γενν. 1604, παντρεύτηκε τον Λοουρένσο Πίρες ντε Κάστρο 3ο κόμη τού Μπάστο.
 Πέτρος 1608-1673, 5ος δούκας τού Αβέιρο, αρχιεπίσκοπος της Έβορα & Μπράγκα, επίσκοπος της Γκουάρντα.
 Λουδοβίκος 1609-1673.
 άλλοι δύο γιοί έγιναν ιερείς και άλλες τέσσερις κόρες έγιναν μοναχές.

Οίκος των Αβίς
Τρίκωμο

Το Τρίκωμο είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Στο Τρίκωμο γεννήθηκε ο Κύπριος αρχαιολόγος Βάσος Καραγιώργης και πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο Γεώργιος Γρίβας. Μετά την κατάληψή του οικισμού από τα τουρκικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Κύπρο και στα χρόνια που ακολούθησαν, σημειώθηκαν σοβαρές καταστροφές στο τοπικό ελληνορθόδοξο κοιμητήριο.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. Παράλληλα, στη θέση των Ελληνοκύπριων προσφύγων που εγκατέλειψαν τις εστίες τους εγκαταστάθηκαν αντίστοιχοι Τουρκοκύπριοι εκτοπισμένοι από τη συνοικία Σκάλα της Λάρνακας.

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Τράπεζα Ιωαννίνων

Η Τράπεζα είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο, σε υψόμετρο 710 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Η Τράπεζα βρίσκεται δίπλα στην εθνική οδό Κοζάνης - Ιωαννίνων και νοτιοδυτικά του ποταμού Σαραντάπορου. Απέχει 73 χλμ. βόρεια από τα Ιωάννινα και 11 χλμ. βόρεια από τη Κόνιτσα. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Βράνιστα και συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των Μαστοροχωρίων, που δηλώνει ότι οι κάτοικοί της τα παλιότερα χρόνια ήταν τεχνίτες της πέτρας που οργανωμένοι σε μπουλούκια ("κουδαραίοι") ταξίδευαν για δουλειά σε όλα τα Βαλκάνια. Τη σημερινή εποχή οι λιγοστοί κάτοικοί της ασχολούνται με την οικόσιτη γεωργία και κτηνοτροφία.

Διοικητικά 
Ως οικισμός περιλαμβάνεται στην απογραφή επίσημα με το όνομα Βράνιστα, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 ως μέρος της τότε κοινότητας Βράνιστας. Το 1954 μετονομάστηκε σε Τράπεζα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Εξοχή αποτελούν τη τοπική κοινότητα Εξοχής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 12 κατοίκους.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Αλφόνσος ντε Λενκάστρε

Ο Αλφόνσος ντε Λενκάστρε, πορτογαλ. Afonso de Lencastre (1597 - 1654) από τον Οίκο των Αβίς-Λενκάστρε ήταν ευγενής της Πορτογαλίας.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Άλβαρο ντε Λενκάστερ 3ου δούκα τού Αβέιρο και της Ζουλιάνας ντε Λενκάστρε, κόρης τού Γεωργίου 2ου δούκα τού Αβέιρο. Γεννήθηκε στο ανάκτορο Αζεϊτάο τού Οίκου του, κοντά στο Σετούμπαλ.

Το 1627 ο Φίλιππος Δ΄ της Ισπανίας, ως Φίλιππος Γ΄ της Πορτογαλίας απένειμε στον Αλφόνσο τον νέο τίτλο τού μαρκησίου τού Πόρτο Σεγκούρο. Παρά την εξέγερση στην Πορτογαλία το 1640, ο Αλφόνσος παρέμεινε πιστός τους Αψβούργους της Ισπανίας. Για να τον ανταμείψει για την εμπιστοσύνη του, ο Φίλιππος Δ΄ τού χορήγησε το 1642 με διάταγμα τους νέους τίτλους τού δούκα τού Αμπράντες και τού μαρκησίου τού Σαρντόαλ. Όμως ο Φίλιππος Δ΄ δεν ήταν πια βασιλιάς της Πορτογαλίας και οι δύο τίτλοι δεν αναγνωρίστηκν ποτέ από τις Πορτογαλικές αρχές.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1627 την Άννα δε Σάνδε δε Παδίγια 2η μαρκησία τού Βαλδεφουέντες από την Ισπανία και είχε τέκνα:
 Αγκουστίν ντε Λενκάστρε Παδίγια υ Βοβαδίγια 1639-1720, δούκας τού Αμπράντες.
 Μαρία 1639-1692, παντρεύτηκε τον Πέδρο δε Λέιβα-Λασέρδα μαρκήσιο δε Λανδράδα από την Ισπανία.

Πηγές
 "Nobreza de Portugal e do Brasil" – Vol. III, page 173. Published by Zairol Lda., Lisbon 1989.

Οίκος των Αβίς
Πέτρος ντε Λενκάστρε του Αβέιρο

Ο Πέτρος ντε Λενκάστρε, πορτογαλ. Pedro de Lencastre (1608 - 1673) από τον Οίκο των Αβίς-Λενκάστρε ήταν 5ος δούκας τού Αβέιρο (1666-73), μαρκήσιος τού Τόρρες Νάβας (1636-66), αρχιεπίσκοπος της Έβορα (1648-54), της Μπράγκα (1654-70) και επίσκοπος της Γκουάρντα (1643-48).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Άλβαρο ντε Λενκάστρε 3ου δούκα τού Αλβέιρο κα της Ζουλιάνα ντε Λενκάστρε, κόρης τού Γεωργίου 2ου δούκα τού Αβέιρο.

Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα και έγινε διαδοχικά επίσκοπος της Γκουάρντα, αρχιεπίσκοπος της Έβορα και αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα. Παρά την εξέγερση των Πορτογάλων ενάντια στους Αψβούργους της Ισπανίας, ο ανιψιός του Ραϊμούνντο ντε Λενκάστρε υποστήριξε ενεργά τους Ισπανούς, έτσι το 1663 ο Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας νέος βασιλιάς από τον κλάδο των Αβίς-Μπραγκάνσα, κατάσχεσε το δουκάτο τού Ραϊμούνντο. Ο Πέτρος, που ήταν υποστηρικτής των Μπραγκάνσα, ζήτησε την ακύρωση της απόφασης αυτής. Τελικά το 1668 αναγνωρίστηκε ως 5ος δούκας τού Αβέιρο και μαρκήσιος τού Τόρρες Νόβας.

Αργότερα το ίδιο έτος, όταν υπογράφτηκε ειρήνη μεταξύ Πορτογαλίας και Ισπανίας, η αδελφή τού Ραϊμούνντο, η Μαρί ντε Γκουαντελούπε ντε Λενκάστρε, ζήτησε να ακυρωθεί η παραχώρηση στον θείο της για να λάβει εκείνη το δουκάτο. Το 1673 απεβίωσε ο Πέτρος και η ανιψιά του Μαρία αναγνωρίστηκε 6η δούκισσα τού Αβέιρο, με τον όρο ότι θα έπρεπε να επιστρέψει στην Πορτογαλία.

Πηγές
 ”Nobreza de Portugal e do Brasil” – Vol. II, page 345. Published by Zairol Lda., Lisbon 1989.

Οίκος των Αβίς
Δημήτρης Καμπόσος

Ο Δημήτρης Καμπόσος (γεννημένος στο Άργος) είναι δήμαρχος του δήμου Άργους-Μυκηνών. Γεννήθηκε και τελείωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Άργος. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο ΤΕΦΑΑ Αθηνών. Είναι πρόεδρος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Πελοποννήσου από το 2014. 

Είναι από τους μακροβιότερους δήμαρχους στον Δήμο Άργους Μυκηνών από το 2011 μέχρι και σήμερα και με μεγάλα ποσοστά εκλογής. Στις δημοτικές εκλογές του 2019 επανεξελέγη δήμαρχος με ποσοστό 55.86% από τον 1ο γύρο. Γνωστά του έργα, η Αίθουσα Τέχνης & Πολιτισμού Μέγας Αλέξανδρος, η ανάπλαση 50 στρεμμάτων στο Ιστορικό Κέντρο του Άργους, η οποία πήρε και το χρυσό βραβείο στα Βραβεία Καλύτερης Πόλεως 2017. 

Ετέθη εκτός κόμματος της Νέας Δημοκρατίας στις 8 Ιουνίου 2018 λόγω εκφράσεών του για τον Γιάννη Μπουτάρη. Έχει επικριθεί για το ότι ξοδεύτηκε δημόσιο χρήμα για να του απονεμηθούν βραβεία από τον οργανισμό πώλησης βραβείων Europe Business Assembly.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Δήμαρχοι Άργους-Μυκηνών