joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αρταξίας Γ΄ της Αρμενίας

O Αρταξίας Γ΄, αρμεν. Արշամայի (13 π.Χ. - 34 μ.Χ.), που πιο πριν ονομαζόταν Ζήνων, από τη Δυναστεία του Πολέμωνα, ήταν αρχικά πρίγκιπας τού Κιμμερίου Βοσπόρου, τού Πόντου, της Κιλικίας, της Καππαδοκίας και με το νέο του όνομα έγινε βασιλιάς της Αρμενίας, υποτελής των Ρωμαίων.

Βιογραφία
Γεννήθηκε ως Ζήνωνας και ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Πολέμωνα Α΄ τού Πόντου και της Πυθοδωρίδας, κόρης τού βαθύπλουτου Πυθοδώρου τού Τραλλιανού. Αδέλφια του ήταν ο Πολέμων Β΄ του Πόντου και η Αντωνία Τρύφαινα, σύζυγος τού Κότυος Γ΄ (Σαπαίων) της Θράκης.

Οι γονείς τού πατέρα του ήταν ο Ζήνων -εξέχων ρήτορας, αριστοκράτης και φίλος τού Μάρκου Αντωνίου- και η μάλλον ονομαζόμενη Τρύφαινα. Γονείς της μητέρας του ήταν ο Πυθόδωρος, φίλος τού Πομπήιου και η Αντωνία, κόρη τού Μάρκου Αντωνίου και της 2ης συζύγου του Αντωνίας Υβρίας της Νεότερης. Αυτό τον έκανε 2ο εξάδελφο τού Καλιγούλα και τού Νέρωνα.

Το 8 π.Χ. απεβίωσε ο πατέρας του και η μητέρα του βασίλισσα τού Πόντου παντρεύτηκε τον Αρχέλαο της Καππαδοκίας, υποτελή των Ρωμαίων. Έτσι η οικογένεια μετακινήθηκε στην Καππαδοκία· μεγάλωσε με τα αδέλφια του στην Αυλή τού πατριού του. Το 17 μ.Χ. απεβίωσε ο Αρχέλαος και η μητέρα του, τώρα βασίλισσα τού Πόντου και της Καππαδοκίας, μετέβη με τον αδελφό του στον Πόντο.

Από μικρός αρεσκόταν στο να αντιγράφει τα έθιμα και τα ενδύματα των Αρμενίων· να κυνηγά, να εορτάζει και να περνά τον χρόνο του όπως αυτοί. Το 18 μ.Χ. ο Βονώνης Α΄ των Αρσακιδών της Αρμενίας εξορίστηκε και ο Ζήνων έγινε δημοφιλής στους Αρμενίους και απέκτησε την εύνοιά τους. Ο Γερμανικός, εξάδελφος της Πυθοδωρίδας, με τη συγκατάθεση τού θείου του Τιβερίου, συμφώνησε με την Αρμενική αριστοκρατία και έστεψε τον Ζήνωνα ως βασιλιά της Αρμενίας, υποτελή των Ρωμαίων.

Οι Αρμένιοι τον χαιρέτησαν ως υποτελείς του και τον ονόμασαν Αρταξία Γ΄ από το όνομα της πόλης Αρταξάτα, όπου ανακηρύθηκε βασιλιάς. Οι συγκλητικοί έλαβαν την είδηση της στέψης του, οργάνωσαν πανηγυρική είσοδο όταν ο Γερμανικός και ο Δρούσος ο Νεότερος (γιος τού Τιβερίου) εισήλθαν στην πόλη, και η Σύγκλητος όρισε να στηθούν τα αγάλματά τους εκατέρωθεν τού ναού τού Άρεως Εκδικητή.

Ο Αρταξίας Γ΄ βασίλευσε, ώσπου απεβίωσε το 34 μ.Χ.. Δεν είχε νυμφευτεί και τον διαδέχθηκε ο Αρσάκης Α΄ της Αρμενίας, γιος τού Αρταβάνου Γ΄ της Παρθίας.

Παραπομπές

Πηγές
 Tacitus, Annals of Imperial Rome

Βασιλείς της Αρμενίας
Ντέλο Τρουντά

Η Ντέλο Τρουντά (κυριολεκτικά: Εργατική Υπόθεση, Ρωσικα: Дело Труда) ήταν ένα αναρχικό και πλατφορμιστικό περιοδικό που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1925 από την «Ομάδα Ρωσών Αναρχικών στο Εξωτερικό».

Ήταν Ρώσοι πολιτικοί εξόριστοι οι οποίοι σχημάτισαν την ομάδα στο Παρίσι, μετά το τέλος της Ρωσικής Επανάστασης του 1917. Μεταξύ των μελών ήταν οι Νέστορ Μαχνό, Πιοτρ Αρσίνοφ, Γκρεγκόρι Μαξιμόφ, Ιντα Μετ και Νίκολας Λαζαρέβιτς.

Η ήττα τους από τους μπολσεβίκους έπεισε την ομάδα ότι οι αναρχικοί χρειάζονται μια ισχυρότερη πολιτική δομή, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών φατριών, μιας πολιτοφυλακής και μιας εκτελεστικής επιτροπής. Άρχισαν να δημοσιεύουν το Dielo Truda το 1925 και το επόμενο έτος δημοσίευσαν ένα οριστικό και επιβλητικό πλατφορμιστικό φυλλάδιο με τίτλο ''«Οργανωτική πλατφόρμα της Γενικής Ένωσης Αναρχικών» 

Σύντομα, οι πιέσεις των σταλινιστών και των γαλλικών αρχών τους οδήγησαν να εγκατασταθούν από το Παρίσι στο Σικάγο.

Το περιοδικό δημοσιεύθηκε με τον τίτλο Dielo Truda μέχρι το 1939, όταν συγχωνεύθηκε με ένα αναρχοσυνδικαλιστικό περιοδικό για να γίνει Dielo Trouda-Probuzhdenie. Ο Γκρεγκόρι Μαξιμόφ επεξεργάστηκε αυτή τη δημοσίευση μέχρι το 1950. 

Η Ντέλο Τρουντά προώθησε ένα πλατφορμιστικό μοντέλο που προκάλεσε μια κριτική απάντηση από τον Ερρίκο Μαλατέστα, τον Sébastien Faure, τονΑλεξάντερ Μπέρκμαν και μερικούς άλλους αναρχικούς. Το χαρακτήρισαν αυταρχικό και επομένως αντίθετο στον αναρχισμό. Παρόλο που οι περισσότεροι σύγχρονοι αναρχικοί στοχαστές αντέδρασαν με αμφιθυμία, η πλατφορμιστική αναζωπύρωσε τη δεκαετία του 1950 και υπάρχουν σήμερα πολυάριθμοι αναρχικοί οργανισμοί που επηρεάζονται από την πλατφόρμα, όπως ο κοινός αγώνας (κοινός αγώνας - φιλελεύθερη κοινοβουλευτική ομοσπονδία, πρώην Βορειοανατολική ομοσπονδία αναρχικών κομμουνιστών) στις Ηνωμένες Πολιτείες , και το Κίνημα Αλληλεγγύης των Εργαζομένων στην Ιρλανδία.

Παραπομπές

Ελευθεριακός πολιτισμός
Περιοδικά με τόπο έκδοσης το Παρίσι
Ίντα Μετ

H Ίντα Μετ Ida Mett (γεννημένη Ida Gilman, 20 Ιουλίου 1901 στο Smarhoń, αυτοκρατορική Ρωσία - 27 Ιουνίου 1973 στο Παρίσι, Γαλλία) αναρχική και συγγραφέας.

Η Mett είχε ενεργή συμμετέχή στο ρωσικό αναρχικό κίνημα στη Μόσχα και συνελήφθη από τις σοβιετικές αρχές για ανατρεπτικές δραστηριότητες. Δραπέτευσε σύντομα. Από τη Ρωσία έφυγε στην Πολωνία, αργότερα στο Βερολίνο και τελικά στο Παρίσι (1926) όπου δραστηριοποιήθηκε με Dielo Trouda Group και συνεξέδιδε το περιοδικό Dielo Truda.

Η Mett έγραψε την ιστορία της εξέγερσης της Κροστάνδης, το 1948. Πέθανε στο Παρίσι στις 27 Ιουνίου 1973.

Δημοσιεύσεις
 The Kronstadt Commune (1948)
 The Russian Peasant in the Revolution and Post Revolution (1968)
 Medicine in the USSR (1953)
 The Soviet School (1954)

Παραπομπές

Ρώσοι αναρχικοί
Ρώσοι συγγραφείς
Ρώσοι ιστορικοί
Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης

Το Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης (, ή ανεπίσημα απλά Die Angewandte) είναι μία σχολή καλών τεχνών και ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη Βιέννη, την πρωτεύουσα της Αυστρίας. Το πανεπιστημιακό επίπεδο της σχολής αναγνωρίστηκε το 1970.

Ιστορία 
Ο πρόδρομος του ιδρύματος ήταν η Βιεννέζικη Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων που ιδρύθηκε το 1863, ακολουθώντας το παράδειγμα του  Μουσείου Βικτωρίας και Αλβέρτου, για να αποτελέσει ένα κέντρο προηγμένης εκπαίδευσης για τους σχεδιαστές και τεχνίτες στη Βιέννη. Συνδεόταν, επίσης, άμεσα με το Αυτοκρατορικό Βασιλικό Αυστριακό Μουσείο Τέχνης και Βιομηχανίας, που σήμερα είναι γνωστό ως το Mουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης. 

Ήταν η πρώτη σχολή του είδους της στην Ευρώπη. Το 1941 έγινε ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, την περίοδο 1941-45 ονομαζόταν Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών του Ράιχ, και το 1948 περιήλθε στην ιδιοκτησία του Αυστριακού κράτους και συνέχισε να λειτουργεί ως ακαδημία. Το 1970 αναγνωρίστηκε το πανεπιστημιακό επίπεδο της ακαδημίας και το 1998 μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο εφαρμοσμένων τεχνών.

Διάσημοι καλλιτέχνες όπως οι Γκούσταφ Κλιμτ, Όσκαρ Κοκόσκα, Κόλομαν Μόζερ, Βίβιεν Γουέστγουντ, Καρλ Λάγκερφελντ, Ζαν-Τσαρλς ντι Καστελμπαζάκ, Πολ Κιρνίγκ, Τζιλ Ζάντερ, Πιπιλότι Ριστ, Ματέο Τουν, Φρανσουά Βαλεντίντι, Χιούγκο Μάρκλ και Στέφαν Σαγκμέιστερ, έχουν περάσει από το πανεπιστήμιο ως μέρος του προσωπικού ή του φοιτητικού σώματος. Σήμερα η σχολή συνδέεται με πολλούς διακεκριμένους καλλιτέχνες και καθηγητές, όπως οι Τζούντιθ Ίσλερ, Έρβιν Βουρμ, Χάρτμουτ Έσλινγκερ, Γκρεγκ Λυν, Βολφ Ντ. Πρι (της εταιρείας αρχιτεκτονικού σχεδιασμού Coop Himmelb(l)au), Πήτερ Βίμπελ και τον φιλόσοφο Μπέργκαρτ Σμίντ.

Σήμερα 
Επί του παρόντος το πανεπιστήμιο έχει ~1.800 φοιτητές και ~380 διδάσκοντες. Οι φοιτητές προέρχονται από 70 διαφορετικές χώρες και σπουδάζουν στους 29 καλλιτεχνικούς κλάδους της σχολής, εκ των οποίων το 60% είναι Αυστριακοί, το 25% είναι Ευρωπαίοι και το 15% προέρχονται από άλλες χώρες. Τα έργα τους παρουσιάζονται δημόσια σε ~200 εκθέσεις ετήσια και πολυάριθμες εκδηλώσεις και άλλες δημόσιες περιστάσεις.

Αξιοσημείωτοι απόφοιτοι 
Περιλαμβάνονται οι:

 Ουόλτερ Μπός (1904-1979), καλλιτέχνης μοντερνιστικών γλυπτών από ορείχαλκο
 Ντόριτ Ντεκ (1917--2014), γραφίστρια, χαράκτρια και καλλιτέχνιδα
 Μπριγκίτε Κόβανζ (γεννηθείσα το 1957), καλλιτέχνιδα
 Ματίας Λαούρενζ Γκρεφ (γεννηθείς το 1984), καλλιτέχνης
 Χιούγκο Μαρκλ (γεννηθείς το 1964), καλλιτέχνης, έφορος
 Πιπιλότι Ριστ. (γεννηθείσα το 1962), εικαστική καλλιτέχνιδα
 Φέλις Ριξ-Ουενό (1893-1967), κλωστοϋφαντουργικές τέχνες
 Στέφαν Σαγκμέιστερ (γεννηθείς το 1962), σχεδιαστής
 Στυλιανός Σίχο (γεννηθείς το 1977), καλλιτέχνης
 Έυα Σλέγκελ (γεννηθείσα το 1960), καλλιτέχνιδα και καθηγήτρια στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης
 Πολα Στουτ (1902-1984), σχεδιάστρια κλωστοϋφαντουργίας
 Ερνεστίν Ταχέντλ (γεννηθείσα το 1940), καλλιτέχνιδα
 Ματίας Ταράσιεβιτζ (γεννηθείς το 1979), επιμελητής και ερευνητής
 Έρβιν Βουρμ (γεννηθείς το 1954), καλλιτέχνης
 Λίσμπετ Λβέργκερ (γεννηθείσα το 1954), εικονογράφος

Αναφορές 

Πολιτισμός της Βιέννης
Καρλ Μάρτιν Σινιγιάρβ

Ο Καρλ Μάρτιν Σινιγιάρβ (εσθονικά: Karl Martin Sinijärv) γεννημένος στις 4 Ιουνίου του 1971 στο Ταλίν, Εσθονική ΣΣΔ, Σοβιετική Ένωση) είναι Εσθονός δημοσιογράφος και ποιητής.

Από το 1977 μέχρι το 1988 σπούδασε στο 2ο Λύκειο του Τάλιν και το 1988 άρχισε να σπουδάζει εσθονική φιλολογία στο πανεπιστήμιο του Τάρτου. Ταυτόχρονα, εργάστηκε στην αναπτυξιακή εταιρεία Ουράνια του 1988 και 1989 ως ανταποκριτής για το περιοδικό Πολιτισμός και Ζωή. 

Από το 1992, ο Σινιγιάρβ εργάζεται για την Eesti Ekspress και από το 1993 για το Liivimaa kroonika. Ήταν μέλος του Estonian NAK πριν προσχωρήσει στην Εσθονική Ένωση Συγγραφέων. Από τον Απρίλιο του 2007 έως τον Απρίλιο του 2016 ήταν πρόεδρος της ένωσης.

Βιογραφία 
Μέχρι το 2011, ο Σινιγιάρβ είχε δημοσιεύσει 8 βιβλία ποίησης και ένα βιβλίο μαγειρικής. Η ποίησή του έχει χαρακτηριστεί ως εθνοφουτουριστική, φέρνοντας την αποξένωση της γλώσσας στο χείλος της αυτοπαρωδίας. Ο Σινιγιάρβ εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με ποιήματα το 1989, σε μια συλλογή με άλλα τρία βιβλία ποίησης από τους Τόνου Τρουμπέτσκι, Ρίνγκο Ρίνγκβεε και Μαρτ Βαλγιατάγκα. 

Ο Σινιγιάρβ έχει γράψει πολλά άρθρα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Είναι επίσης ο παρουσιαστής των πολιτιστικών προγραμμάτων "OP!" και "Jüri Üdi klubi" (από το 2010 έως το 2014) στην εσθονική δημόσια τηλεόραση Eesti Televisioon για περισσότερο από 10 χρόνια..

Από τον Απρίλιο του 2007 έως τον Απρίλιο του 2016, ο Σινιγιάρβ ήταν ο πρόεδρος της Εσθονικής Ένωσης Συγγραφέων..

Ο Καρλ Μάρτιν Σινιγιάρβ είναι ο υιός του πολιτικού και διπλωμάτη Ρίινο Σινιγιάρβ. Ο παππούς του ήταν ο μελλοντολόγος και σοσιαλιστής ποιητής Έρνι Χίιρ.

Βιβλία 

 "Kolmring", ποιήματα (1989)
 "Vari ja viisnurk", ποιήματα (1991)
 "Sürway", ποιήματα (1992)
 "Neli sada keelt", ποιήματα (1997)
 "Poissmehe kokaraamat", ("Πτυχίο μαγειρικής", 2000)
 "Towntown & 28", ποιήματα (2000)
 "Artutart ja 39", ποιήματα (2002)
 "Kaamose kiuste", ποιήματα (2004)
 "Krümitor 0671", ποιήματα (2011)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ποίηση από τον Karl Martin Sinijärv στα εσθονικά Λογοτεχνικό Περιοδικό αριθ. 18, Άνοιξη 2004
 Βιογραφία, Εσθονικά Λογοτεχνία Κέντρο

Εσθονοί δημοσιογράφοι
Εσθονοί ποιητές
Μπεν Σαπίρο

Ο Βενιαμίν Άρον Σαπίρο (γεννημένος την 15η Ιανουαρίου 1984) είναι Αμερικανός πολιτικός σχολιαστής, συγγραφέας και δικηγόρος. Αρκετά αμφιλεγόμενος λόγω των συντηρητικών απόψεων του, είναι επίσης πολύ δημοφιλής, ειδικά στο διαδίκτυο.  Έχει γράψει δέκα βιβλία, αρχίζοντας να γράφει σε ηλικία 17 ετών. Στην ηλικία αυτή έγινε ο νεότερος συνδικαλισμένος αρθρογράφος στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Νεανικά χρόνια
Ο Σαπίρο γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Η οικογένειά του είναι εβραϊκή, έχοντας μεταναστεύσει από τη Ρωσία και τη Λιθουανία. Ο Σαπίρο ανέπτυξε τα ταλέντα του στο βιολί και στο πιάνο σε νεαρή ηλικία. Οι γονείς του Σαπίρο είχαν εργαστεί και στο Χόλιγουντ. Η μητέρα του εργάστηκε ως εκτελεστικό μέλος μιας τηλεοπτικής εταιρείας και ο πατέρας του ως συνθέτης.

Ο Σαπίρο πήγε από στο γυμνάσιο του Walter Reed και στο Γυμνάσιο του Πανεπιστημίου Yeshiva του Λος Άντζελες, από όπου αποφοίτησε το 2000 σε ηλικία 16 ετών. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια το 2004, σε ηλικία 20 χρονών, με πτυχίο Bachelor of Arts στην πολιτική επιστήμη και στη συνέχεια, από το Harvard Law School, το 2007. Τον Μάρτιο του 2012 ίδρυσε μια ανεξάρτητη νομική συμβουλευτική εταιρεία.

Παραπομπές 

Αμερικανοί πολιτικοί
Αμερικανοί δικηγόροι
Αμερικανοί συγγραφείς
Erinaceidae

Οι Erinaceidae είναι οικογένεια θηλαστικών της τάξης των ευλιπότυφλων. Έχουν περιγραφεί 12 γένη  με 43 είδη, τα οποία απαντούν στην Ευρώπη, στην Αφρική και στην Ασία. Είναι ζώα μικρά, πελματοβάμονα, με κοντά πόδια και πέντε δάχτυλα σε κάθε πόδι. Έχουν γενικά μυτερό ρύγχος, περισσότερο ή λιγότερο επίμηκες και μικρούς οφθαλμούς. Οι ερινακεΐδες χωρίζονται σε δύο υποοικογένειες που περιλαμβάνουν τους γύμνουρους και τους σκαντζόχοιρος αντίστοιχα, με τους δεύτερους να φέρουν χαρακτηριστικά αγκάθια στο τρίχωμά τους. Ο αριθμός των δοντιών τους ποικίλει από 36 έως 44. Το μήκος του σώματός τους κυμαίνεται από 10 έως 30 εκατοστά, ενώ το βάρος τους από 15 γραμμάρια έως επάνω από ένα κιλό. Τα ενδιαιτήματα των σκαντζόχοιρων περιλαμβάνουν δάση, αγρωστολίβαδα, ερήμους και αστικά πάρκα ενώ οι γύμνουροι περιορίζονται σε υγρά δάση και λιβάδια.

Παραπομπές

Πηγές
 Grzimek's Animal Life Encyclopedia, Second Edition 
 Εγκυκλοπαίδεια Δομή
Οικογένειες θηλαστικών
Ρουμανικός σκαντζόχοιρος

Ο ρουμανικός σκαντζόχοιρος (Erinaceus roumanicus) είναι είδος σκαντζόχοιρου που απαντά στην Ανατολική Ευρώπη από την Πολωνία έως την Σιβηρία Γενικά δεν υπάρχουν ενδείξεις για μείωση του πληθυσμού του.

Ταξινομικά, θεωρούνταν αρχικά υποείδος του Erinaceus europaeus, και αργότερα του Erinaceus concolor. Από το 1990, θεωρείται ξεχωριστό είδος και με βάση νέες γενετικές και μορφολογικές μελέτες διακρίνεται περαιτέρω σε 5 υποείδη  - E. roumanicus roumanicus, E. roumanicus bolkayi, E. roumanicus drozdovskii, E. roumanicus nesiotes, and E. roumanicus pallidus.

Παραπομπές

Ακανθοχοιρίδες
Όμορφος Κόσμος το πρωί

Όμορφος Κόσμος το πρωί είναι τίτλος ελληνικής τηλεοπτικής εκπομπής που προβλήθηκε από το Mega Channel κατά τις τηλεοπτικές περιόδους 2003-2010. Παρουσιαστής της εκπομπής ήταν ο Γρηγόρης Αρναούτογλου από 2003 μέχρι και το 2009, ενώ ο τίτλος της εκπομπής προέκυψε από προηγούμενη εκπομπή του παρουσιαστή στο ίδιο κανάλι μία σεζόν πριν (2002-2003) με τίτλο "Όμορφος Κόσμος". 

Το καλοκαίρι του 2009, μετά την ολοκλήρωση της έκτης σεζόν της εκπομπής και ενώ ο παρουσιαστής είχε ένα χρόνο ακόμη συμβόλαιο για την παρουσίαση μίας ακόμη σεζόν, αποφάσισε να αποχωρήσει. Την παρουσίαση της έβδομης σεζόν (2009-2010) του "Όμορφου Κόσμου" ανέλαβαν από κοινού οι Νίκος Παπαδάκης, Δούκισσα Νομικού, Δημήτρης Ουγγαρέζος, Κατερίνα Καινούργιου και Μαρία Αραμπατζή. 

Η εκπομπή προβλήθηκε για πρώτη φορά τη Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2003 ενώ η τελευταία εκπομπή την Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010.

Ιστορικό

Περιεχόμενο 
Η δομή της εκπομπής περιλάμβανε τις κλασσικές ενότητες των πρωινών προγραμμάτων όπως: μαγειρική, αστρολογία, διακόσμηση, μόδα, gossip, καλεσμένοι, ζωντανές συνδέσεις, ενημέρωση, τραγούδι ενώ είχε σε μεγάλο μέρος της παιχνίδια μεταξύ παρουσιαστών και τηλεθεατών.

Προβολή 
Η ζώνη προβολής της εκπομπής τις δύο πρώτες σεζόν (2003-2005) ήταν Δευτέρα-Παρασκευή 11:00-14:00. 

Από το 2005 μέχρι το 2010 η προβολή της εκπομπής γινόταν Δευτέρα-Παρασκευή 10:00-13:10.

Συντελεστές

Συμπαρουσιαστές 
Μαζί με τον κεντρικό παρουσιαστή της εκπομπής υπήρχαν και διάφοροι συμπαρουσιαστές. Κάποιοι από αυτούς ήταν οι Ράνια Θρασκιά (2003-2006), Σοφία Βογιατζάκη (2003-2005), Σίσσυ Χρηστίδου (2005-2008), Κωνσταντίνος Αγγελίδης (2005-2007), Τάνια Ιακωβίδου (2006-2007), Νίκος Μουτσινάς (2007-2008), Ευαγγελία Αραβανή (2007-2008), Χριστιάνα Αριστοτέλους (2007-2008), Νάντια Μπουλέ (2008-2009), Σοφία Μουτίδου (2008-2009), Εύα Τσουρέκα (2008-2009) και Νίκος Μανώλας (2008-2009).

Ενότητες 
Την παρουσίαση κάποιων επιμέρους στηλών της εκπομπής είχαν αναλάβει οι Άση Μπήλιου (Αστρολογία, 2003-2007), Βίκυ Παγιατάκη (Αστρολογία, 2009-2010), Χρήστος Νέζος (Συνδέσεις, 2003-2010), Σπύρος Σούλης (Διακόσμηση, 2003-2005), Έλενα Παπαβασιλείου (Διακόσμηση, 2005-2007), Νότης Χριστοδούλου (Διακόσμηση, 2005-2008), Αρετή Ζαχαριάδου (2004-2005, Παρουσίαση Μόδας), Ελίνα Κέφη (2005-2008, Παρουσίαση Μόδας), Μαρία Λόη (Μαγειρική, 2003-2007), Ναταλί Κάκκαβα (Παρουσιάστρια Καιρού, 2007-2009), Παναγιώτης Χατζηδάκης (Τεχνολογία, 2009-2010), Βασίλης Καλλίδης (Μαγειρική, 2009-2010).

Παραπομπές 

Τηλεοπτικές εκπομπές
Ελληνικές τηλεοπτικές εκπομπές
Ελληνικές ψυχαγωγικές τηλεοπτικές εκπομπές
Μακάβριος Χορός (Νότκε)

Ο Μακάβριος Χορός είναι πίνακας ζωγραφικής από τον Μπερντ Νότκε. Το αρχικό κομμάτι από το αρχικό πίνακα πλάτους 30 μέτρων (ζωγραφίστηκε στο τέλος του 15ου αιώνα), έχει διατηρηθεί και σήμερα εμφανίζεται στο Ναό του Αγίου Νικολάου στο Τάλιν, πρωτεύουσα της Εσθονίας.

Ανάλυση 
Ο Χορός του Θανάτου αποτελεί θέμα που εμφανίζεται συχνά στην ύστερη μεσαιωνική τέχνη και λογοτεχνία. Μία ώθηση για αυτό ήταν η μαύρη πανώλη που ρήμαξε την Ευρώπη στα μέσα του 14ου αιώνα. Τα σκελετικά στοιχεία προσωποποιούν το χορό του θανάτου εναλλάξ στους θνητούς, ως memento mori (υπενθύμιση της ανθρώπινης ευπάθειας). Οι θνητοί κατατάσσονται σε μια ιεραρχία, αρχίζοντας με τον δυνατότερο άνθρωπο του κόσμου – τον πάπα και τους αυτοκράτορες – και τελειώνει με τους αγρότες, τους ανόητους ή το βρέφος.

Ο Μπερντ Νότκε ζωγράφισε αυτό το έργο στο τέλος του 15ου αιώνα, και είναι η συγγραφική επανάληψη ενός Χορού του Θανάτου στην Εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Λυβέκκης. Η έκδοση της Λυβέκκης δεν έχει διασωθεί. Το 1701, καθώς ο αρχικός πίνακας ζημιωνόταν όλο και περισσότερο, ο ζωγράφος Άντον Βόρτμαν δημιούργησε ένα αντίγραφο. Το αντίγραφο καταστράφηκε στην πυρκαγιά στο 1942: Εκκλησία της Αγίας Μαρίας. Αυτό ήταν το σχήμα 49, όπου ο χορός ξεκινούσε με ένα φλάουτο που φυσούσε με το θάνατο και τελείωνε ένα βρέφος. Τα έργα του Τάλιν σώζονται μόνο στην αρχή του κομματιού 13 του σχήματος. Είναι άγνωστο πόσες φιγούρες είχε, πόσο μακριά ήταν και ποιος τη παρήγγειλε. Καθώς το έργο του βιβλίου λογαριασμών της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου (1465-1520) δεν το αναφέρει, μπορεί να υποτεθεί ότι ήταν δωρεά από λίγους πλούσιους ιδιώτες, μια συντεχνία ή αδελφότητα.

Ο πίνακας αποκαταστάθηκε το 1962-1964 στη Μόσχα από μια ομάδα συντηρητών (Π. Μπαράνοφ, Σ. Γκλομπάτσεβα, Σ. Τίτοφ, Γ. Κάρλσεν) σε σκηνοθεσία της Β. Καράσεβα. 

Ο Χορός του Θανάτου του Νότκε που βρίσκεται στο παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου, στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Είναι πιθανό ότι ο πίνακας αγοράστηκε αρχικά για το εκκλησάκι. Το Εκκλησάκι χτίστηκε το 1486-1493.

Παραπομπές 

Γοτθική ζωγραφική
Έργα γερμανικής ζωγραφικής
Μουσείο Τέχνης της Εσθονίας

Το Μουσείο Τέχνης της Εσθονίας (εσθονικά: Eesti Kunstimuuseum) αποτελεί το εθνικό μουσείο τέχνης στην Εσθονία, το οποίο ιδρύθηκε το 1919. Αρχικά βασιζόταν στο παλάτι Κάντριοργκ, ωστόσο το μουσείο έχει επεκταθεί σε διάφορες τοποθεσίες κατά την διάρκεια της ιστορίας του. Τα εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνουν εγχώρια και διεθνή έργα. Στο τέλος της δεκαετίας του 1970 και κατά τη δεκαετία του 1980 ιδρύθηκαν τα πρώτα παραρτήματα του Μουσείου Τέχνης της Εσθονίας. Από το 1995, όλα τα παραρτήματα προσφέρουν διαφορετικά εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά και νέους. Το 1996, άνοιξε ο νέος εκθεσιακός χώρος στον πρώτο όροφο της αποθήκης Ρότερμαν Σαλτ, ωστόσο το παράρτημα έκλεισε τον Μάιο του 2005.

Επισκόπηση 
Το Μουσείο τέχνης της Εσθονίας αποτελείται από τους εξής κλάδους:

 Στη περιοχή πάρκου του Κάντριοργκ:
 Μουσείο Τέχνης Κούμου (κεντρικό κτίριο του Εσθονικού Μουσείου Τέχνης) - εμφανίζει την εσθονική τέχνη από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα.
 Μουσείο Τέχνης Κάντριοργκ – το ξενοδοχείο βρίσκεται στο παλάτι Κάντριοργκ, εμφανίζει τις μεγαλύτερες και πιο σημαντικές συλλογές της Ρωσικής και Δυτικής Ευρωπαϊκής τέχνης που εκτείνονται από τον 16ο έως τον 20ό αιώνα.
 Μουσείο Μίκελ - εμφανίζει την συλλογή έργων τέχνης του Γιοχάνες Μίκελ.
 Αλλού στο Τάλιν: 
 Μουσείο Νιγκουλίστε (στεγάζεται στο πρώην Ναό του Αγίου Νικολάου) – εμφανίζει μια συλλογή από ιστορική εκκλησιαστική τέχνης που εκτείνεται σε σχεδόν επτά αιώνες, συμπεριλαμβανομένης της μεσαιωνικής και μεταμεταρρυθμισιακής τέχνης στην Εσθονία.
 Μουσείο Άνταμσον-Έρικ – εμφανίζει το έργο του το Άνταμσον-Έρικ, ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους στην Εσθονία. Η συλλογή περιλαμβάνει πίνακες, κεραμικά, δερμάτινα, κοσμήματα, υφάσματα και έπιπλα.

Γκαλερί

Δείτε επίσης 

 Πολιτισμός της Εσθονίας
 Κατάλογος μουσείων στην Εσθονία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το Μουσείο τέχνης της Εσθονίας την ιστοσελίδα σας
 Ψηφιακό Μουσείο Τέχνης
 το έργο Εντοπισμού Bosch και Bruegel – Τέσσερις Πίνακες Μεγεθύνονται (Hieronymus Bosch (1450-1516) και Pieter Bruegel the Elder)
Μουσεία μοντέρνας τέχνης
Λάδη Έβρου

Η Λάδη είναι ένας πεδινός οικισμός της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 90 μέτρα ο οποίος βρίσκεται βόρεια του Ερυθροπόταμου που καταλήγει στον ποταμό Έβρο και ανατολικά της μεθοριακής γραμμής με τη Βουλγαρία. Απέχει 25,5 χλμ. ΒΔ. του Διδυμοτείχου και 35 χλμ. Δ.-ΝΔ. της Ορεστιάδας. Την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι Τούρκου αγά, αναφερόταν με την ονομασία "Εμπλιντίν" ή "Ιμπλιντίν" και αποτελούσε ενδιάμεσο σταθμό μεταξύ του Ορτάκιοϊ (σημερινό Ιβαΐλοβγκραντ της Βουλγαρίας) – Διδυμοτείχου. Οι ντόπιοι Έλληνες εργάτες που δούλευαν στο τσιφλίκι αγόρασαν τα κτήματα και ίδρυσαν τη Λάδη. Με το όνομα αυτό αναφέρεται επίσημα στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να ορίζεται έδρα της τότε κοινότητας Τραύας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Λάδης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεταξάδων του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 180 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Έβρου
Δήμος Διδυμοτείχου
Ισαάκιο Έβρου

Το Ισαάκιο είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 45 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Ισαάκιο βρίσκεται 4,5 χλμ. Β.-ΒΑ. του Διδυμοτείχου, προς τη μεθοριακή γραμμή με την Τουρκία και τον ποταμό Έβρο. Παλιότερα, επί τουρκοκρατίας, αναφερόταν ως "Ισάκ Πασά" και συμμετείχε στο ξεσηκωμό της περιοχής την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, με πρωτεργάτη τον αγωνιστή Γεώργιο Λιόλογλου. Η προσπάθεια αυτή κατέληξε σε αποτυχία, μετά την ήττα των επαναστατικών δυνάμεων στη Μάχη του Σαλτίκιοϊ και το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από τον Τούρκο προύχοντα Χατζηεστρέφ αγά. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Διδυμοτείχου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Ισαακίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Διδυμοτείχου του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 407 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Tο θρακικό ιδίωμα στο Ισαάκιο Διδυμοτείχου και στο Λυκοδρόμιο της Ξάνθης από τον ιστότοπο http://www.paratiritis-news.gr
 Το έθιμο του Πουρπούρη αναβίωσε στο Ισαάκιο από τον ιστότοπο https://www.youtube.com

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Έβρου
Δήμος Διδυμοτείχου
Μητροπολίτης Αχελώου Ευθύμιος Στύλιος

Ο Μητροπολίτης Αχελώου Ευθύμιος Στύλιος (κατά κόσμον Ευθύμιος Κ. Στύλιος, γεννήθηκε την Πρωτομαγιά του 1929, στο Αγρίνιο) ήταν Έλληνας αρχιερέας και συγγραφέας. Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1952 και αποτελούσε διδάκτωρ της από το 1980. Ήταν ο γραμματέας του Συνδέσμου Παγκόσμιας Ενώσεως Ορθόδοξης Νεολαίας από το 1955 έως το 1964.

Χειροτονήθηκε διάκονος το 1962 και πρεσβύτερος το 1963. Στις 22 Δεκεμβρίου 1968 χειροτονήθηκε τιτουλάριος επίσκοπος Αχελώου. Εδώ και σχεδόν 50 χρόνια, συνεργάζεται με την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών ως βοηθός.

Το συγγραφικό έργο του περιλαμβάνει 120 βιβλία, στα οποία διαφαίνεται ο συνδυασμός της επιστημοσύνης με την ποιμαντική πράξη. Χαρακτηριστικό των συγγραμμάτων του, αυτοτελών βιβλίων, μονογραφιών, άρθρων και μελετών, είναι η αξιοποίηση της διεθνούς βιβλιογραφίας, λόγω της γλωσσομάθειάς του, προσανατολισμένη στη σύγχρονη πραγματικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Το 2000 προάχθηκε σε τιτουλάριο μητροπολίτη Αχελώου.

Εκοιμήθη στις 24 Δεκεμβρίου 2019 στην οικία του.

Παραπομπές 

Μητροπολίτες
Βερενίκη της Χίου

Η Βερενίκη (απεβ. π. 72/71 π.Χ.) καταγόταν από τη Χίο και έγινε βασίλισσα τού Πόντου, ως η 3η σύζυγος τού Μιθριδάτη ΣΤ΄.

Βιογραφία
Το 86 π.Χ. ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ του Πόντου διέταξε έναν στρατηγό του να εκτοπίσει τους κατοίκους της πόλης της Χίου, πρωτεύουσας τού νησιού. Μοίρασε τη γη σε Πόντιους εποίκους, που εγκατάστησε εκεί.

Κάποια στιγμή συνάντησε τη Βερενίκη, που ήταν από την πόλη της Χίου. Την έκανε αρχικά ερωμένη του και μετά τρίτη σύζυγό του. Λίγα είναι γνωστά για τη σχέση τους. Υπάρχει η πιθανότητα ο βασιλιάς να μετονόμασε την πόλη της Χίου σε Βερενίκεια προς τιμήν της. Η πόλη έφερε το όνομα της Βερενίκης, ώσπου οι Ρωμαίοι προσάρτησαν τη νήσο το 85 π.Χ..

Περί το 72/71 π.Χ. ο Πλούταρχος αναφέρει, ότι ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ πρόσταξε στα μέλη της οικογένειάς του να αυτοκτονήσουν για να μην αιχμαλωτιστούν από τον Ρωμαίο ύπατο Λ. Λ. Λούκουλλο, που ερχόταν κατόπιν του. Η Βερενίκη αποφάσισε να δηλητηριαστεί· η μητέρα της, που ήταν δίπλα της, ζήτησε να το μοιραστούν. Το δηλητήριο σκότωσε τη μητέρα της, που ήταν γηραιότερη, όχι όμως τη Βερενίκη, έτσι στραγγαλίστηκε από έναν φρουρό τού ανακτόρου.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου ως η 3η σύζυγός του. Δεν αναφέρονται τέκνα.

Πηγές
 Plutarch (1844). The civil wars of Rome: select lives. Translated by Long, George. Charles Knight & Co. p. 67.
 Mayor, A. (2009). The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome’s deadliest enemy. Princeton University Press.
 Getzel, Cohen M. (1995). Hellenistic settlements in Europe, the islands, and Asia Minor. University of California Press. p. 141.
Υψικράτεια

Η Υψικράτεια (άκμασε το 63 π.Χ.) ήταν από τον Καύκασο και έγινε βασίλισσα τού Πόντου, όταν παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ ως 5η σύζυγός του. Ήταν αρρενωπή, εξοικειωμένη με τα όπλα και τον πόλεμο και τον ακολουθούσε αφοσιωμένα στις μάχες και τις περιπλανήσεις του, όταν εκείνος έγινε φυγάς.

Βιογραφία
Ήταν η πιο διάσημη σύζυγός του και τον αγάπησε τόσο, που φορούσε ανδρική αμφίεση και έμαθε πολεμικές δεξιότητες. Όταν ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ ηττήθηκε και άρχισε τη φυγή, τον ακολούθησε στην εξορία, όπου και αν εκείνος ζητούσε καταφύγιο, ακόμη και στην πιο ερημική απομόνωση. Θεωρούσε, ότι όπου ήταν ο άνδρας της, εκεί ήταν το βασίλειό της, ο πλούτος της, η χώρα της· έγινε η μεγαλύτερη ευχαρίστηση και παρηγοριά τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ στις κακοτυχίες του. Τον βοήθησε σε όλες τις κακουχίες, ακόμη και στους κινδύνους τού πολέμου. Ίππευε μαζί του στη μάχη, για να κατασταλούν εξεγέρσεις ή για να πολεμήσουν εναντίον των Ρωμαίων.

Κατά την ήττα τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ από τον Γ. Πομπήιο η Υψικράτεια έσπασε τον κλοιό τού Πομπήιου και ενώ οι περισσότεροι σκορπίστηκαν, έμεινε μαζί με άλλους δύο στην πλευρά τού βασιλιά. Ο Πλούταρχος γράφει, ότι "ήταν ανδροπρεπής και πολύ σκληρή, έτσι ο βασιλιάς αρεσκόταν να την καλεί Υψικράτη." Ο Βαλέριος Μάξιμος παρατηρεί: "η βασίλισσα Υψικράτεια αγαπούσε τόσο πολύ τον άνδρα της, που άφησε αυτά που είναι ελκυστικά σε μία γυναίκα και για χάρη του θεωρούσε ευχαρίστηση να αλλάξει την υπέροχη ομορφιά της για να μοιάζει με άνδρα. Έτσι έκοψε τα μαλλιά της και εξοικειώθηκε με τα άλογα και τα όπλα, για να μπορεί εύκολα να συμμετέχει στις επιχειρήσεις του και τους κινδύνους. Πράγματι όταν αυτός ηττήθηκε από τον Γ. Πομπήιο και ζούσε ως φυγάς ανάμεσα σε άγριους λαούς, αυτή τον ακολούθησε ακαταπόνητη. Η πίστη της ήταν για τον Μιθριδάτη η μεγαλύτερη παρηγοριά του και η πιο ευχάριστη αναψυχή του στις πικρές και δύσκολες συνθήκες· ο βασιλιάς θεωρούσε, ότι περιπλανιόταν με το "σπίτι του", καθώς η σύζυγός του ήταν μαζί του στην εξορία".

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου· δεν αναφέρονται τέκνα.

Πηγές
 Orosius, Historiae adversus paganos vi.5.3-5
 Valerius Maximus, Factorum et dictorum memorabilium libri vi.6

Βασίλειο του Πόντου
Αρχαίες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες
Γιολάντα Οκέλι

Η Γιολάντα Οκέλι (), γεννημένη στην Γουατεμάλα, είναι ηγέτιδα της κοινότητας στην περιοχή του San José del Golfo (Guatemala) FRENAM  (Frente Norte Metropolitan Area). Μία εξέχουσα ακτιβίστρια η οποία έχει δεχθεί επίθεση για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιώματα της κοινότητας της.

Τον Ιούνιο του 2012 τραυματίστηκε σοβαρά από πυροβολισμό σε απόπειρα δολοφονίας λόγω της έντονης αντίθεσής της για την κατασκευή του χρυσωρυχείου στην πόλη της.

Η υπόθεση της απόπειρας δολοφονίας δεν έχει διαλευκανθεί, καθώς δε βρέθηκε ο υπαίτιος. Η οικογένεια και το σπίτι της έχουν υποστεί πολλαπλές απειλές και επιθέσεις. Για μήνες αναγκαζόταν να αλλάζει συνεχώς τη διεύθυνσή της για να διατηρήσει τη φυσική της ακεραιότητα.

Από το Σεπτέμβριο του 2012 η Γιολάντα και η οικογένειά της χαίρουν την κρατική προστασία της Γουατεμάλα, χάρις την απόφαση της Διαμερικανικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Πάραυτα, ακόμη και με αυτή την προστασία, υπάρχει ο κίνδυνος περαιτέρω επιθέσεων.

Η Διεθνής Αμνηστία , ειδικά το τμήμα του Καναδά , έχει μελετήσει την υπόθεση της Οκέλι.

Παραπομπές 

Γουατεμαλτέκοι
Όσιος Αρσένιος ο ασκητής

Ο Αρσένιος (Όσιος Αρσένιος ο ασκητής ή ο εν Λάτρω), 10ος-110ος αιώνας, ήταν βυζαντινός αξιωματικός που εκάρει μοναχός με ένα άτυχο συμβάν στην στρατιωτική του καριέρα.

Ο Αρσένιος καταγόταν από αριστοκρατική και πλούσια οικογένεια της Κωνσταντινούπολης κι ακολούθησε καριέρα στρατιωτικού. Αρχικά πατρίκιος κι έπειτα στρατηγός-διοικητής του Θέματος Κιβυρραιωτών. Σαν διοικητής του στόλου του έπεσε με αυτόν σε δυνατή θαλασσοταραχή όπου καταστράφηκε όλος ο στόλος κι επέζησε μόνο αυτός, τότε ο Αρσένιος αποφάσισε να γίνει μοναχός.

Αρχικά μόνασε σε άγνωστη τοποθεσία κι έπειτα στο όρος Λάτρος κι τέλος στην Μονή Κελλιβάρων όπου κι πέθανε. Από την ορθόδοξη εκκλησία η μνήμη του εορτάζεται στις 13 Δεκεμβρίου.

Παραπομπές 

Κυβερνήτες του Θέματος Κιβυρραιωτών‎
Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Βυζαντινοί στρατηγοί
Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Χριστιανοί μοναχοί
Ασπρονέρι Έβρου

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ασπρονέρι (αποσαφήνιση)

Το Ασπρονέρι, επίσημα Ασπρονέριον, είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 120 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Ασπρονέρι βρίσκεται νότια του Ερυθροποτάμου σε απόσταση 20 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Διδυμότειχο και 32 χλμ. ΝΔ. από την Ορεστιάδα. Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά των Μάρηδων, μιας ομάδας γηγενών Θρακών με δική τους ενδυμασία και γλωσσικά ιδιώματα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να ορίζεται έδρα της τότε κοινότητας Βρυσικών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τους Γιατράδες αποτελούν την τοπική κοινότητα Ασπρονερίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεταξάδων του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 466 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 23,829 χμ² (2011).

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ασπρονέρι  Έβρου από το Εργαστήριο Λαογραφίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας
 Ασπρονέρι από τον ιστότοπο https://web.archive.org/web/20170707024614/http://www.greece.terrabook.com/

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) 

Χωριά του νομού Έβρου
Δήμος Διδυμοτείχου
Βρυσικά Έβρου

Τα Βρυσικά, είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 60 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Τα Βρυσικά βρίσκονται σε κοιλάδα νότια του Ερυθροποτάμου σε απόσταση 17,5 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Διδυμότειχο και 27 χλμ. ΝΔ. από την Ορεστιάδα. Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά των Μάρηδων, μιας ομάδας γηγενών Θρακών με δική τους ενδυμασία και γλωσσικά ιδιώματα. Όλη η κοιλάδα Ασβεστάδων - Κουφόβουνου - Βρυσικών μαζί με τις διπλανές καλλιεργούμενες εκτάσεις (αμπελώνες, οπωρώνες, χωράφια δημητριακών) και τη λοφώδη χώρα που καλύπτεται από βελανιδιές είναι καταφύγιο πουλιών και σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Λιοστριτσίδα (Hippolais olivetorum) και Παρδαλοκέφαλο (Lanius nubicus). Από το 2005 μια αγροτική οικία του χωριού μαζί με το πρόσκτισμα (φούρνο) έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο αγροτικής κατοικίας "διότι πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα δείγματα αγροικίας στην περιοχή του Έβρου, που διασώζει ενδιαφέροντα κατασκευαστικά στοιχεία και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της λαϊκής αρχιτεκτονικής στα τέλη του 19ου αιώνα".

Ιστορία 
Στην περιοχή υπάρχουν ευρήματα που φανερώνουν συνεχή κατοίκησή της από την πρώιμη εποχής του Σιδήρου μέχρι τα βυζαντινά χρόνια. Κεραμικά όστρακα και λαξεύματα στους βράχους της περιοχής "Ζωντάν" χρονολογούνται γύρω στο 1000 π.Χ. ενώ έχουν βρεθεί πολλά νομίσματα (συλλογή Βρυσικιώτη) διαφόρων εποχών. Σύμφωνα με τον λαογράφο Αθανάσιο Γουρίδη, τον 16ο αιώνα γηγενείς Θράκες και καταδιωγμένοι από τους Τούρκους πελοποννήσιοι ίδρυσαν στη σημερινή του θέση το χωριό γύρω από ένα πηγάδι. Το βάθος και το χρώμα του ήταν μαύρο και έτσι προέκυψε το όνομά "Καρά μπουνάρ" (σημαίνει Μαυροπήγαδο) που είχε το χωριό επί τουρκοκρατίας.

Διοικητικά 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βρυσικών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τη Σαύρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Βρυσικών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεταξάδων του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 304 κατοίκους ενώ ως οικισμός 162.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Έβρου
Δήμος Διδυμοτείχου
Αγροτικόν Δημοκρατικόν Κόμμα

Το Αγροτικό Δημοκρατικό Κόμμα ήταν πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1930.

Ιστορία 
Το κόμμα συμμετείχε στις εθνικές εκλογές τον Ιανουάριο του 1936  κερδίζοντας μία έδρα στη Βουλή με το 1% των ψήφων. 

Οι εκλογές του 1936 ήταν οι τελευταίες πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου ανέλαβε την εξουσία τον Αύγουστο και το κόμμα δεν επέστρεψε σε εκλογές μετά τον πόλεμο.

Παραπομπές 

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Μερκάδα Φθιώτιδας

Η Μερκάδα είναι ορεινό χωριό του νομού Φθιώτιδας, που ανήκει στον Δήμο Μακρακώμης. Βρίσκεται 61 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λαμίας.

Τοποθεσία 
Βρίσκεται στο όρος Τυμφρηστός σε υψόμετρο 850 περίπου μέτρων. Έχει ανατολικό προσανατολισμό και σε περιοχή με πλούσια βλάστηση.

Η έκταση της Μερκάδας είναι μεγάλη και εκτείνεται από τους παραποτάμους του Σπερχειού Τυμφρηστιώτη και Διπόταμο έως τους Αγίους Αποστόλους (παρυφές Βελουχίου), όπου κάθε χρόνο γίνεται το ετήσιο αντάμωμα των Σαρακατσαναίων στη εορτή των Αγίων Αποστόλων.

Τα δάση της Μερκάδας αποτελούνται από έλατα, καστανιές, βελανιδιές και από ένα πευκοδάσος, που δημιουργήθηκε πειραματικά πριν από 40 περίπου χρόνια από το Δασαρχείο Σπερχειάδας.

Το χωριό επίσης διαθέτει περιβόλια με πολλά οπωροφόρα δέντρα όπως κερασιές, καρυδιές, μηλιές, δαμασκηνιές, βαρδακιές και άγριες αχλαδιές.

Γεωγραφία 
Το έδαφος είναι πολύ εύφορο και αρδεύεται από το Βελούχι. Φημισμένα είναι οι γίγαντες και τα φασόλια Μερκάδας, τα φασολάκια, οι πατάτες και οι ντομάτες.

Ιστορία 
Λόγω της αργιλώδους μορφής του υπεδάφους (κοκκινόχωμα), τα παλαιότερα χρόνια κατασκεύαζαν κεραμίδια σε ειδικούς φούρνους, που έφτιαχναν οι κάτοικοι, σε μία συγκεκριμένη τοποθεσία, την επονομαζομένη «Κεραμαδιό».

Η Μερκάδα αποτέλεσε κέντρο εμπορίου κατά την ισπανική κυριαρχία και από κει προέρχεται το όνομα Μερκάδα, που σημαίνει εμπορική.

Το 1836, ο οικισμός προσαρτάται στον δήμο Τυμφρηστού. Το 1912, ορίζεται ως έδρα της κοινότητας Μερκάδας. Το 1943, ο οικισμός αποσπάται από τον νομό Φθιώτιδος και Φωκίδος και υπάγεται στον νομό Φθιώτιδος.

Το 1997, σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας», ο οικισμός προσαρτάται στον δήμο Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού, ενώ το 2010, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», προσαρτάται στον δήμο Μακρακώμης.

Το χειμώνα έχει λιγοστούς κατοίκους (50 οικογένειες), αλλά το καλοκαίρι ο πληθυσμός αυξάνεται από παραθεριστές.

Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί ο χειμερινός τουρισμός, καθώς σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το χιονοδρομικό κέντρο Καρπενησίου.

Παραπομπές 

Δήμος Μακρακώμης
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Λευκορωσικός γοτθικός ρυθμός

Ο λευκορωσικός γοτθικός ρυθμός (Λευκορωσίας беларуская готыка [bełaruskaja hotyka]) είναι το αρχιτεκτονικό ύφος της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του 15ου και 16ου αιώνα σε περιοχές της σύγχρονης της Λευκορωσίας, της Λιθουανίας και της ανατολικής Πολωνίας. Παρόλο που τα κτίρια αυτά έχουν τυπικά χαρακτηριστικά της Γοτθικής αρχιτεκτονικής όπως υψηλοί πύργοι, που φέρουν αντηρίδες, οξυκόρυφα τόξα και θολωτές οροφές, μπορούν επίσης να περιέχουν στοιχεία που δεν θεωρούνται συνήθως Γοτθικά από την Κεντρική και τη Δυτική Ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική.

Κατασκευή 
Με το βάπτισμα του μεγάλου πρίγκιπα Βλαδίμηρου του Μέγα και τον Εκχριστιανισμό των Ρως του Κιέβου, η περιοχή επηρεάστηκε ιδιαίτερα από την Βυζαντινή αρχιτεκτονική. Κατά τη διάρκεια του 13ου και τις αρχές του 14ου αιώνα οι ηγεμονίες της σημερινής Λευκορωσίας είχαν κατακτηθεί από το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, ένα κράτος, που αντιστάθηκε στους καθολικούς Τεύτονες. Το δουκάτο και η αριστοκρατία του έγινε κυρίαρχη στο 14ο αιώνα, και η επίσημη γλώσσα ήταν τα Ρουθηνικά.

Αφού ο Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν στέφθηκε Βασιλιάς της Πολωνίας το 1386, η Πολωνία και η Λιθουανία ενοποιήθηκαν σε μια χώρα. Αυτό γέννησε μια αύξηση της επικοινωνίας με τη δυτική και τη νότια Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Γοτθική αρχιτεκτονική έφτασε στις Σλαβικές περιοχές, αλλά στην κεντρική και νότια Ευρώπη είχε εκτοπιστεί από την Αναγεννησιακή αρχιτεκτονική.

Η νότια Λιθουανία και η Λευκορωσία μοιράζονται πολλά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά. Το 1346, ο Ορθόδοξος Καθεδρικός ναός της Θεοτόκου κατασκευάστηκε στο Βίλνιους.Ο λευκορωσικός γοτθικός ρυθμός συνδυάζει Βυζαντινή, Γοτθική και Αναγεννησιακή αρχιτεκτονική. Ορισμένα κτίρια έχουν βορειογερμανικό τούβλινο γοτθικό σχεδιασμό. Τα περισσότερα κτίρια ήταν οχυρωμένα, με σύντομα κλίτος και ένα μικρό πύργο σε κάθε γωνία. Άλλα έχουν ένα κοινό, υψηλό, δυτικό καμπαναριό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο νάιτζελ Ρόμπερτς, Λευκορωσία, σελ. 185 (google books)
 Rainer Lindner, Historiker und Herrschaft: Nationsbildung und Geschichtspolitik σε Weißrußland im 19. Und 20. Jahrhundert, Oldenbourg Verlag 1999, , Σ. 256, II. Έθνος und Geschichte im Stalinismus → 3. Rivalität der Mythen (Έθνος-κτίριο και πολιτική ιστορία στην Λευκορωσία κατά τον 19ο & 20ο αιώνα) – στα γερμανικά
 Τα αρχεία της Λευκορωσίας, η Αρχιτεκτονική της Εκκλησίας
 Беларуская готыка ў пабудове культавых будынкаў XV-XVI стст.  – Λευκορωσίας Gothic και σε θρησκευτικά κτίρια του 15ου και 16ου αιώνα (στα Λευκορωσικά, πολύ εικονογραφημένο) 
Γοτθική αρχιτεκτονική
Πολιτισμός της Λευκορωσίας
Πεπρωμένο (πολιτικό κόμμα)

Το Πεπρωμένο () ήταν πολιτικό κόμμα της Μουσουλμανικής μειονότητας της Ελλάδας στην περιοχή της Ξάνθης.

Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά στις εθνικές εκλογές το 1989  αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει έδρα στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 1989 Ωστόσο, κέρδισε μία έδρα στις εκλογές του Νοεμβρίου 1989, διατηρώντας την στις εκλογές του Απριλίου 1990· σε αυτές εκλέχτηκε βουλευτής ο Αχμέτ Φαΐκογλου. Στις εκλογές του 1993 το κόμμα απώλεσε την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση  και δεν συμμετείχε σε επόμενες εθνικές εκλογές.

Παραπομπές 

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Κουφόβουνο Έβρου

Το Κουφόβουνο είναι πεδινό χωριό που βρίσκεται στην περιφερειακή ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 70 μέτρα. Το χωριό ανήκει στα 13 χωριά των Μάρηδων.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Το Κουφόβουνο βρίσκεται σε χαμηλό λόφο κοντά στις νότιες όχθες του ποταμού Ερυθροπόταμου λίγο πριν αυτός καταλήξει στον Έβρο και σε απόσταση 4,5 χλμ. δυτικά του Διδυμότειχου. Αξιοθέατο της περιοχής θεωρείται το σπήλαιο Βούβα στην ομώνυμη τοποθεσία προς την κατεύθυνση για Διδυμότειχο. Το έδαφός του σκεπάζεται από παχύ στρώμα ΄΄γουανό΄΄, που οφείλεται στον πολύ μεγάλο αριθμό των νυχτερίδων που διαβιούν σε αυτό. Έχει βρεθεί προϊστορική κεραμική και από το 1979 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.  Όλη η κοιλάδα Ασβεστάδων - Κουφόβουνου - Βρυσικών μαζί με τις διπλανές καλλιεργούμενες εκτάσεις (αμπελώνες, οπωρώνες, χωράφια δημητριακών) και τη λοφώδη χώρα που καλύπτεται από βελανιδιές είναι καταφύγιο πουλιών και σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Λιοστριτσίδα (Hippolais olivetorum) και Παρδαλοκέφαλο (Lanius nubicus).

Διοικητικά 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κυανής. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Κουφοβούνου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Διδυμοτείχου του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 629 κατοίκους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τουριστικά αξιοποιήσιμα τα σπήλαια Καγιάλι και Βούβα από τον ιστότοπο http://www.ert.gr
 Το Κουφόβουνο Έβρου από τον ιστότοπο Θρακικός Ηλεκτρονικός Θησαυρός

Χωριά του νομού Έβρου
Δήμος Διδυμοτείχου
Πολιά Έβρου

Η Πολιά είναι πεδινό χωριό που βρίσκεται στην  περιφερειακή ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 50 μέτρα, βόρεια του Ερυθροπόταμου και δίπλα στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Απέχει 29 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Διδυμότειχο και 2,5 χλμ. Β. από τους Μεταξάδες. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1760 από Τούρκους και με την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 κατοικήθηκε από Θράκες πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης και κυρίως από το χωριό Τσόγγαρα της περιοχής των Σαράντα Εκκλησιών. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τραύας (Ελαφοχώρι). Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το Αλεποχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αλεποχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεταξάδων του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 128 κατοίκους.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Έβρου
Δήμος Διδυμοτείχου
Εθνικό Πάρκο των Κάτω Τάτρα

Το Εθνικό Πάρκο των Κάτω Τάτρα‎ () είναι εθνικό πάρκο στην Κεντρική Σλοβακία, μεταξύ του ποταμού Βαχ και τη κοιλάδα του Χρον. Το πάρκο και η ζώνη ασφαλείας καλύπτουν όλη την οροσειρά των Κάτω Τάτρα. Το Εθνικό Πάρκο καλύπτει έκταση 728τ.χλμ. και η ουδέτερη ζώνη, καλύπτει έκταση 1.102 τ.χλμ., αποτελώντας έτσι το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο στη Σλοβακία.

Είναι χωρισμένο μεταξύ των περιφερειών Μπάνσκα Μπιστρίτσα, Ζίλινα και Πρέσοφ. Η ψηλότερη κορυφή είναι η Ντούμπιερ (2.043 μέτρα). Τέσσερις μεγάλοι ποταμοί στη Σλοβακία πηγάζουν από τη κορυφή Κράλοβα χόλα: οι Βαχ, Χρον, Χνίλετς, Χορνάντ.

Ιστορία 
Η διαδικασία προστασίας των Κάτω Τάτρα ως εθνικό πάρκο άρχισε με προσπάθειες από το 1918-1921 και αμέσως μετά το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1963 έγινε πρόταση για την ίδρυση του Εθνικού Πάρκου των Κάτω Τάτρα με το όνομα Εθνικό Πάρκο της Κεντρικής Σλοβακίας. Κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ του 1965 και 1966, λίγο πριν την ολοκλήρωση της τελευταίας πρότασης, δημιουργήθηκε πρόταση για το εθνικό πάρκο Ντούμπιερ. Ο στόχος αυτού του σχεδίου ήταν να περιλαμβάνει το βόρειο και το νότιο τμήμα των κεντρικών Κάτω Τάτρα. Από το 1967 μέχρι το 1968 το σχέδιο αναδιατυπώθηκε με σκοπό να δημιουργηθεί στην 25η επέτειο της σλοβακικής Εθνικής Εξέγερσης. Αλλά χρειάστηκαν άλλα 10 χρόνια για να ξεπεραστούν διάφορα εμπόδια που απέτρεψαν την ίδρυση του εθνικού πάρκου. Το 1978, ιδρύθηκε το εθνικό πάρκο με το κανονισμό 119/1978 της Σλοβακικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Η περιοχή του εθνικού πάρκου ορίζεται σε 81.095 εκτάρια και η ζώνη προστασίας σε 123.990 εκτάρια. Το καθεστώς του εθνικού πάρκου δημοσιεύτηκε το ίδιο έτος από το Υπουργείο Πολιτισμού της Σλοβακικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, με βάση το κανονισμό 120/1978. Ο παρών κανονισμός καθορίζει τους όρους για την προστασία συγκεκριμένων περιοχών.

Τα σύνορα του πάρκου και οι ζώνες προστασίας αναθεωρήθηκαν στις 17 Ιουνίου 1997 από τον κανονισμό Αριθ. 182/1997 της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Σλοβακίας. Η αναθεωρημένο έκταση του εθνικού πάρκου αποτελούταν από 72.842 εκτάρια, 8.253 εκτάρια λιγότερα, από την αρχική έκταση. Η αναθεωρημένη έκταση των ζωνών προστασίας μειώθηκε κατά 13.828 εκτάρια στα 110.162 εκτάρια.

Τουρισμός 
Το πάρκο έχει εξαιρετικές συνθήκες για πολλές αθλητικές δραστηριότητες. Μερικά από τα θέρετρα περιλαμβάνουν τα Γιάσνα Κάτω Τάτρα, Τάλε, Ντεμιάνοβσκα ντόλινα και Τσερτόβιτσα. Οι ακόλουθες σπηλιές είναι ανοικτές για το κοινό: Ντεμιάνοβσκα γιάσκινια Σλομπόντι (Σπήλαιο της Ελευθερίας Ντεμιάνοβσκα), Ντεμιάνοβσκα λιάντοβα γιάσκινια (Σπήλαιο Πάγου Ντεμιάνοβσκα), Σπηλιά Μπίστρα, Σπήλαιο Βάζετσκα και Σπήλαιο των Νεκρών Νυχτερίδων.

Προστατευόμενες περιοχές 
Επί του παρόντος, οι ακόλουθες προστατευόμενες περιοχές είναι εγκατεστημένες στην περιοχή του πάρκου ή της νεκρής ζώνης, που καλύπτει 98.89 τ.χλμ.:

 10 εθνικοί δρυμοί
 10 αποθεματικά φύσης, συμπεριλαμβανομένου του Χορνέ λάζι
 5 εθνικά μνημεία φύσης
 6 μνημεία φύσης
 1 προστατευόμενη περιοχή

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Low Tatras National Park at Slovakia.travel
Κάρλο Μαρσουπίνι

Ο Κάρλο Μαρσουπίνι (1399-1453), γνωστός και ως Κάρλο Αρετίνο(ς), λατινικά και Carolus Arretinus, ήταν Ιταλός αναγεννησιακός ανθρωπιστής, λόγιος και καγκελάριος της Φλωρεντινικής Δημοκρατίας . 

Γεννήθηκε στη Γένοβα σε οικογένεια από το Arezzo, αλλά μεγάλωσε και πέθανε στη Φλωρεντία . Ο πατέρας του Γκρεγκόριο ήταν κυβερνήτης της Γένοβας υπό τον Κάρολο ΣΤ' της Γαλλίας . Ο Κάρλο έμαθε καλά ελληνικά, πιθανώς από το Μανουήλ Χρυσολωρά. Συνδέθηκε με την οικογένεια των Mεδίκων και ήταν δάσκαλος του Lorenzo di Giovanni di Medici κατά τη δεκαετία του 1420.  Περί το 1433, εξορίστηκε για ένα χρόνο στη Βερόνα μαζί με τον Lorenzo και τον μεγάλο αδελφο του Κοσμά.  Ήταν παρών στη Σύνοδο της Φλωρεντίας το 1439 κι άκουσε τις διαλέξεις του Γεώργιου Πλήθωνα Γεμιστού. Το 1444 διαδέχτηκε τον Λεονάρντο Μπρούνι ως καγκελάριος της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας. Μαζί του απεικονίζεται τιμητικά σε μνημείο που σχεδίασε ο γλύπτης Desiderio da Settignano στην εκκλησία Santa Croce της Φλωρεντίας. Μετά το θάνατό του το 1453 τον διαδέχτηκε στην καγκελαρία ο Πότζιο Μπρατσολίνι. 

Μετά το θάνατο του πατέρα του Γκρεγκόρι το 1444, ο Κάρλο ανέθεσε στο ζωγράφο Φιλίππο Λίππι ένα μνημείο για να τοποθετηθεί στην εκκλησία της Μονής των Ολυβέτων στο Αρέτσο. Το εικονοστάσι απεικονίζει τη στέψη της Παναγίας, με τον Άγιο Ιωάννη και τον Άγιο Βενέδικτο (που ονομάζεται στέψη Μαρσούππινι, και σώζεται πια στη Ρώμη, στην Πινακοθήκη του Βατικανού . 

Ήταν άνθρωπος μεγάλης μόρφωσης, συγγραφέας πεζών αλλά και μερικών ποιημάτων. Μεταξύ των έργων του: ένα κονσολάτιο με αξιοσημείωτη χριστιανική έμπνευση (που έρχεται σε αντίθεση με τη φήμη του για απιστία) που γράφτηκε με αφορμή το θάνατο της Contessina de 'Bardi, για το σύζυγό της και φίλο του Κοσμά των Μεδίκων και στο γιο της Λορέντσο. Ο Πάπας Νικόλαος Ε' του αναθέτει το 1452 να μεταφράσει την Ιλιάδα του Ομήρου στα Λατινικά, ωστόσο πέθανε πριν τελειώσει. 

Δύο γιοι του Μασουρπίνι, ο Κριστόφορο και ο μικρός Κάρλο εμφανίζονται ως χαρακτήρες στο Commentarium στο Convivium Platonis de Amore ("Σχόλιο για το Συμπόσιο του Πλάτωνα ") του Marsilio Ficino . Μεταξύ των μαθητών του Κάρλο ήταν κι ο Giovanni Forteguerri της Pistoia. 

Ο Μαρσούπινι στέφθηκε μεταθανάτια στέμμα ποιητής. Η επικήδεια ομιλία προς τιμήν του διαβάστηκε από τον Matteo Palmieri .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αναφορές 

Ιταλοί αναγεννησιακοί ουμανιστές
Pages with unreviewed translations
Κόμμα της Τσαμουριάς

Το Κόμμα της Τσαμουριάς () ήταν μικρό, βραχύβιο πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα, το οποίο είχε ως στόχο να εκπροσωπήσει τους Τσάμηδες στο ελληνικό κοινοβούλιο. Δημιουργήθηκε από τον Αλή Ντίνο, διάσημο γελοιογράφο από τη Πρέβεζα και βουλευτή.

Συμμετοχή σε εκλογές 
Το κόμμα συμμετείχε μόνο στις γενικές εκλογές του 1926 συγκεντρώνοντας 1.539 ψήφους από τους νομούς Πρέβεζας και Ιωαννίνων. Στις επόμενες εκλογές, το κόμμα δεν κέρδισε την υποστήριξη του ντόπιου αλβανικού πληθυσμού και ο Αλή Ντίνο συμμετείχε με τη θέση Αγρότης-Εργάτης, κερδίζοντας μόλις 67 ψήφους το 1932.

Δείτε επίσης 
 Τσάμηδες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Mavrogordatos, George Th. Stillborn republic: social coalitions and party strategies in Greece, 1922-1936. University of California Press. California, 1983.

Τσάμηδες
Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Λευκή τρομοκρατία (Ελλάδα)

Στην Ελλάδα, ο όρος Λευκή Τρομοκρατία αναφέρεται  στις διώξεις και την βία που ξέσπασε εις βάρος των φιλικά προσκείμενων στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ Ελλήνων αμέσως μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας το Φεβρουάριο  του 1945.  

Κύρια δύναμη κρούσης της Λευκής Τρομοκρατίας ήταν δεξιοί και ακροδεξιοί παρακρατικοί ένοπλοι σχηματισμοί, οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό απαρτίζονταν από πρώην μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας, συγγενείς σκοτωμένων από τον ΕΛΑΣ κατά τη διάρκεια της Κατοχής και κατά δεύτερο λόγο η Χωροφυλακή και η Εθνοφυλακή. Συχνά αυτές οι επιχειρήσεις είχαν άμεσο καθοδηγητή τις ίδιες τις κρατικές Αρχές και στελέχη των τότε κυβερνήσεων. 

Το ξέσπασμα της Λευκής Τρομοκρατίας είχε σοβαρό αντίκτυπο και στο ξέσπασμα του Εμφυλίου Πολέμου και τη συγκρότηση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, του οποίου, σύμφωνα με το Μάρκο Βαφειάδη, αρχικός σκοπός ήταν η αυτοάμυνα από τις επιθέσεις του παρακράτους.

Απώλειες από τη συμφωνία της Βάρκιζας μέχρι τις εκλογές του 1946 
 Φόνοι: 1289
 Τραυματισμοί: 6671
 Συλλήψεις: 34931
 Βασανισμοί: 31632
 Λεηλασίες-καταστροφές: 18767
 Καταστροφές γραφείων: 677
 Απόπειρες φόνων: 509
 Βιασμοί γυναικών: 165

Ως αριθμός, οι 1289 νεκροί που αποδίδονται στην Λευκή Τρομοκρατία, πιθανότατα βρίσκονται κοντά στην αλήθεια. Από τους νεκρούς αυτούς, οι 953 αποδίδονται σε παραστρατιωτικές οργανώσεις, οι 250 στην Εθνοφυλακή, οι 82 στη Χωροφυλακή και άλλοι 4 στα βρετανικά στρατεύματα.

Παραπομπές

Πηγές

Πολιτική καταστολή στην Ελλάδα
Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949
Ελλάδα
Αντικομμουνιστική τρομοκρατία