joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νταζβόγ

Ο Νταζβόγ (σλαβ. Dažbog)  ήταν ένας από κυριότερους θεούς στη σλαβική μυθολογία, θεότητα του ήλιου. Αναφέρεται από διάφορα μεσαιωνικά χειρόγραφα, όπως το Πρώτο Χρονικό, απόδειξη για την αυθεντικότητά του και τη λατρεία του από όλα τα σλαβικά έθνη, κατά περιπτώσεις με διαφορετικές ονομασίες. 

Ως Νταζβόγ λατρευόταν σε περιοχές όπως η Ουκρανία, η Πολωνία και η Ρωσία. Είναι γιος του Σβαρόγ, του θεού του ουρανού και το όνομά του σημαίνει ο θεός που δίνει. Αυτός ξεκίνησε τη μέτρηση του χρόνου και δημιούργησε το πρώτο ημερολόγιο, ενώ θεωρείται ο πρόγονος όλων των Ρώσων. Απεικονίζεται ως γηραιός άνδρας με ξανθά μαλλιά που χαρίζει δύναμη, υγεία και σοφία. Σύμφωνα με το μύθο, γεννιέται κάθε μέρα και διασχίζει τον ουρανό με το άρμα του, όπως ο Φαέθων στην ελληνική μυθολογία, μέχρι τη νύχτα, οπότε και έχει γίνει γέρος. 

Στη Σερβία, ο Ντάβογκ ήταν ένας κουτσός και άσχημος βοσκός μιας αγέλης λύκων, δαίμονας που εξουσίαζε τον Κάτω Κόσμο και ταξίδευε στον κόσμο των ανθρώπων. Αν και στους λαϊκούς μύθους δεν ήταν πάντοτε κακός, ο θεός συχνά παρουσιαζόταν ως εχθρός του χριστιανικού Θεού και παραλληλιζόταν με το Σατανά. Το γεγονός αυτό μπορεί να οφείλεται είτε στη δαιμονοποίηση της παλιάς μεγάλης σλαβικής θεότητας του Ήλιου κατά την περίοδο εκχριστιανισμού των σλαβικών φυλών είτε στον αρχικό, πρώιμο χαρακτήρα της θεότητας, που είχε χθόνιες ιδιότητες.

Σύγχρονη κουλτούρα
 Dazhbog Ensemble ονομάζεται ένα μουσικό σύνολο από τη Σλοβενία, που ασχολείται με world και παραδοσιακή μουσική, τζαζ και φλαμένκο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Encyclopedia Mythica Online
Bookrags.com
O Arise, All You Sons

Το «Ο Arise, All You Sons» είναι ο εθνικός ύμνος που έχει η Παπούα Νέα Γουινέα. Καθιερώθηκε μόλις η χώρα έγινε ανεξάρτητη, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1975. Συνθέτης του ύμνου είναι ο Τομ Σάκλαντι, πρώην Βασιλικός Πεζοναύτης και Αυστραλός στρατιώτης.

Στίχοι 
Ο arise all you sons of this land,
Let us sing of our joy to be free,
Praising God and rejoicing to be
Papua New Guinea.

Shout our name from the mountains to seas
Papua New Guinea;
Let us raise our voices and proclaim
Papua New Guinea.

Now give thanks to the good Lord above
For His kindness, His wisdom and love
For this land of our fathers so free,
Papua New Guinea.

Shout again for the whole world to hear
Papua New Guinea;
We're independent and we're free,
Papua New Guinea.

Ελληνική μετάφραση 
Ξυπνήστε εσείς, όλοι οι γιοι αυτής της χώρας,
Ας ψάλλουμε με χαρά για την ελευθερία μας,
Δοξάζοντας το Θεό και πανηγυρίζοντας που είναι η
Παπούα Νέα Γουινέα.

Φωνάξτε το όνομά μας από τα βουνά ως τις θάλασσες 
Παπούα Νέα Γουινέα
Ας υψώσουμε τον τόνο της φωνής μας και ας ανακηρύξουμε την
Παπούα Νέα Γουινέα.

Τώρα ευχαριστήστε τον πανάγαθο Κύριο που βρίσκεται επάνω 
Για την ευγένειά Του,τη σοφία Του και την αγάπη
Για τη γη αυτή των πατέρων μας, την τόσο ελεύθερη,
Παπούα Νέα Γουινέα.

Φωνάξτε ξανά να ακουστεί σε όλο τον κόσμο
Παπούα Νέα Γουινέα
Είμαστε ανεξάρτητοι και είμαστε ελεύθεροι,
Παπούα Νέα Γουινέα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 MIDI αρχείο και στίχοι
 Σύνδεσμος σε αρχείο MP3

Εθνικοί ύμνοι
Εθνικά σύμβολα της Παπούα Νέας Γουινέας
Γάιος Φλαμίνιος Νέπος

Ο Γάιος Φλαμίνιος Νέπος (Gaio Flaminio Nepote, 265 π.Χ. - 24 Ιουνίου 217 π.Χ.) ήταν πολιτικός και ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Πρόκειται για το σημαντικότερο φιλολαϊκό πολιτικό που απείλησε την εξουσία της Συγκλήτου πριν από τους αδερφούς Γράκχους έναν αιώνα αργότερα.

Μετά το πέρας του Α' Καρχηδονιακού Πολέμου, ο Φλαμίνιος τέθηκε επικεφαλής μιας μεταρρυθμιστικής κίνησης που είχε σαν στόχο τον αναδασμό της κρατικής γης στην Ιταλία. Από το αξίωμα του Δημάρχου το 232 π.Χ., κατάφερε με δημοψήφισμα να μοιραστεί και να παραχωρηθεί σε φτωχές οικογένειες που είχαν καταστραφεί από τον πόλεμο η έκταση νότια του Αριμίνουμ, η οποία είχε αποσπαστεί από τους Γαλάτες δεκαετίες πριν. Η Σύγκλητος προέβαλε αντίσταση αλλά ο Φλαμίνιος δεν την συμβουλεύτηκε, αντίθετα με το σύνταγμα και την παράδοση. 

Το 227 π.Χ. ο Φλαμίνιος διετέλεσε κυβερνήτης της Σικελίας. Στο μεταξύ, ο αναδασμός της γης επέφερε ατυχώς μια νέα επίθεση στα ρωμαϊκά εδάφη από γαλατικές φυλές, τις οποίες τελικά οι Ρωμαίοι κατάφεραν να νικήσουν στη Μάχη του Τελαμώνα, το 224 π.Χ. Την επόμενη χρονιά ο Φλαμίνιος εκλέχτηκε ύπατος για πρώτη φορά, και με τον Πόπλιο Φούριο Φίλο ανάγκασε τους Γαλάτες να υποταχθούν στους Ρωμαίους δημιουργώντας την επαρχία της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας.

Το 221 π.Χ. ο Φλαμίνιος υπηρέτησε ως ίππαρχος υπό τον Μάρκο Μινούκιο Ρούφο. Κατόπιν, το 220 π.Χ. εξελέγη κήνσορας μαζί με τον Λεύκιο Αιμίλιο Πάπο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του φρόντισε για την κατασκευή της Φλαμινίας Οδού (Via Flaminia) που ένωνε τη Ρώμη με το Αριμίνουμ, ίδρυσε αποικίες στην Κρεμόνα και την Πλακεντία και αναδιοργάνωσε την comitia centuriata ώστε να δώσει περισσότερα πολιτικά δικαιώματα στις φτωχές τάξεις. Τέλος οριοθέτησε το Τσίρκους Φλαμίνιους στο νότιο άκρο του Πεδίου του Άρεως. Το 218 π.Χ. ως μέλος της Συγκλήτου, ήταν ο μόνος από τους συναδέλφους του που υποστήριξε τον Lex Claudia, ένα νόμο που απαγόρευσε στην τάξη των Συγκλητικών να ασχολείται με το θαλάσσιο εμπόριο.

Το 217 π.Χ., κατά την εισβολή του Αννίβα στην Ιταλία, επανεξελέγη ύπατος με το Γναίο Σερβίλιο Γέμινο. Ο Φλαμίνιος συγκέντρωσε νέες λεγεώνες και προέλασε βόρεια για να αναχαιτίσει τον Καρχηδόνιο στρατηγό. Ωστόσο έπεσε σε ενέδρα στη λίμνη Τρασιμένη. Στη μάχη που ακολούθησε, ο στρατός του καταστράφηκε ολοσχερώς και ο ίδιος έχασε τη ζωή του. Οι υποστηρικτές του στη Σύγκλητο έχασαν σταδιακά τη δύναμή τους από φιλοαριστοκρατικές φατρίες, ενώ στην πόλη εξαπλωνόταν ο φόβος για πολιορκία από τον Αννίβα.

Δείτε επίσης 
 Αρχαία Ρώμη
 Β' Καρχηδονιακός Πόλεμος
 Δουκάριος
 Τσίρκους Φλαμίνιους

Παραπομπές 

Φλαμινιος Νεπος Γαιος
Φλαμινιος Νεπος Γαιος
Πρωταγωνιστές του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου
Κορνηλία Σκιπιώνις Αφρικάνα

Η Κορνηλία Σκιπιώνις Αφρικάνα  (περ. 189 π.Χ. – 110 π.Χ.) ήταν η δεύτερη κόρη του Πούμπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα του Αφρικανού, Ρωμαίου ήρωα του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου και της Αιμιλίας Τερτίας. Ήταν η μητέρα των αδερφών Γράκχων, οι οποίοι αμφισβήτησαν τους πολιτικούς θεσμούς της Ρώμης και προσπάθησαν να περάσουν ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις. Οι Ρωμαίοι την θυμούνταν ως τέλειο παράδειγμα ενάρετης Ρωμαίας γυναίκας.

Ο πατέρας της, Σκιπίων ο Αφρικανός προώθησε την ελληνική κουλτούρα στην Αρχαία Ρώμη. Η ίδια η Κορνηλία μεγάλωσε σε περιβάλλον μορφωμένων ανθρώπων που προστάτευαν τα γράμματα. Μάλιστα στον κύκλο τους άνηκαν ο ποιητής Έννιος, ο ιστορικός Πολύβιος και ο θεατρικός συγγραφέας Τερέντιος.

Η Κορνηλία παντρεύτηκε τον Τιβέριο Σεμπρόνιο Γράκχο. Αν και το ζευγάρι είχε μεγάλη διαφορά ηλικίας - ο Γράκχος ήταν περίπου 45 ετών, ενώ η Κορνηλία μόλις 18 - η ένωση αυτή αποδείχτηκε ευτυχισμένη και μαζί απέκτησαν δώδεκα παιδιά, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο στα ρωμαϊκά δεδομένα. Από αυτά μονάχα τρία επιβίωσαν μέχρι την ενηλικίωση: η Σεμπρονία, που παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Πούμπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Αιμιλιανό, καθώς και δύο αγόρια, ο Τιβέριος και ο Γάιος. Μετά το θάνατο του συζύγου της, η Κορνηλία επέλεξε να παραμείνει χήρα, παρόλο που το χέρι της διεκδίκησε ο βασιλιάς της Αιγύπτου, Πτολεμαίος Η' Φύσκων, ώστε να ασχοληθεί εξ ολοκλήρου με την ανατροφή των παιδιών της, χωρίς να χρησιμοποιεί κάποια παραμάνα. Αργότερα στη ζωή της η Κορνηλία μελέτησε την ελληνική και λατινική γλώσσα και λογοτεχνία. Πάντα υποστήριζε τις πράξεις των γιων της, ακόμη κι όταν αυτές εξόργιζαν τις συντηρητικές οικογένειες των πατρικίων, στις οποίες γεννήθηκε και η ίδια. Μετά το βίαιο θάνατό τους, έφυγε από τη Ρώμη για να κατοικήσει στο Misenum, ωστόσο εξακολούθησε να δέχεται επισκέπτες. 

Ένα ιστορικό ανέκδοτο, που ίσως δεν είναι παρά μια επινόηση, αναδεικνύει την αφοσίωση της Κορνηλίας στους γιους της. Όταν κάποιες φίλες της την ρώτησαν για ποιον λόγο επέλεγε να ντύνεται πολύ απλά κι όχι όπως αρμόζει σε μια πατρικία, η Κορνηλία έδειξε τα δύο αγόρια της λέγοντας: «Αυτά είναι τα κοσμήματά μου!». Σύμφωνα με το Σένεκα, όταν έχασε τους γιους της απαγόρευσε στους οικείους τη να καταριούνται την τύχη και δεν εξέφρασε καμία μεταμέλεια. 

Η Ρώμη έτρεφε μεγάλη εκτίμηση στις αρετές της και όταν απεβίωσε, σε προχωρημένη ηλικία, οι πολίτες αποφάσισαν να στήσουν άγαλμα προς τιμήν της.

Σημειώσεις

Δείτε επίσης 
 Σκιπίων ο Αφρικανός
 Γράκχοι
 Αρχαία Ρώμη

Βιβλιογραφία 
 Βαλέριος Μάξιμος, Factorum et dictorum memorabilium, βιβλία IX IV 4,4 
 Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Τιβέριος & Γάιος Γράκχος 
 Τάκιτος, Dialogus de oratoribus, 28

Επιπλέον βιβλιογραφία 

 Τάκης Παπανικολάου, Μορφές της Ιστορίας σε ποιητική Μετάπλαση, από τον Αλκιβιάδη και τους Γράκχους ως τον Τόμας Μπέκετ και τον Παύλο Μελά. Εκδόσεις Αντωνίου Ν. Σάκκουλα Ε.Ε, 2021

Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Αγία Τριάδα Θεσσαλονίκης

Η Αγία Τριάδα είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας  και δήμου Θερμαϊκού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσσαλονίκης, στην περιφέρεια Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. 

Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Θεσσαλονίκης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. 
Από το 1918 μέχρι το 1928 ονομαζόταν Μπαξέ Τσιφλίκ. Επειδή όμως, στο μεταξύ, ο οικισμός εντάχθηκε στην κοινότητα Νέων Επιβατών το 1928, και παρόλο που αποσπάστηκε από αυτήν το 1948, η ονομασία Μπαξέ Τσιφλίκ παραδοσιακά αποδίδεται στους Νέους Επιβάτες.

Γεωγραφία
Η Αγία Τριάδα είναι παραθαλάσσια κωμόπολη στον νότιο μυχό του κόλπου Θεσσαλονίκης, δίπλα στους Νέους Επιβάτες. Η δημοτική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αστικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,116 χμ² (2011) και μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Βρίσκεται 27 χλμ. περίπου Ν. του κέντρου της Θεσσαλονίκης, και 15 χλμ. από τα νότια προάστιά της.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Μπαξέ Τσιφλίκ

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Επανωμής
Με το ΦΕΚ 217Α - 30/06/1926 αποσπάστηκε από την κοινότητα Επανωμής και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Περαίας
Με το ΦΕΚ 195Α - 16/09/1927 αποσπάστηκε από την κοινότητα Περαίας και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νέων Επιβατών
Στις 16/05/1928 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Αγία Τριάδα

Ως Αγία Τριάδα
Με το ΦΕΚ 222Α - 07/09/1948 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Νέων Επιβατών και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίας Τριάδας
Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Τριάδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Θερμαϊκού

(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/nommet_details.php?id=16141)

Τουρισμός
Η Αγία Τριάδα στις τελευταίες δεκαετίες έχει μεταμορφωθεί από απλό χωριό σε κωμόπολη, ένα από τα μεγαλύτερα τουριστικά θέρετρα του νομού Θεσσαλονίκης, με πολύ σημαντική ξενοδοχειακή υποδομή.

Ιστορικά στοιχεία
Η περιοχή του σημερινού οικισμού, επί τουρκοκρατίας ονομαζόταν «Λευκή Βρύση». Εδώ εγκαταστάθηκαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή 40 οικογένειες από το Εξάστερο και 45 οικογένειες από το Οικονομειό, που βρισκόταν πολύ κοντά στην κωμόπολη Επιβάτες της Κωνσταντινούπολης. Επίσης, ήλθαν οικογένειες από την Ηράκλεια. Στη δεκαετία 1960-1970 την Αγία Τριάδα επισκέπτονταν καθημερινά χιλιάδες επισκεπτών από τη Θεσσαλονίκη οι οποίοι έφταναν εδώ ακτοπλοϊκώς από τον Λευκό Πύργο. 
Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Μητρόπολη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς

Αξιοθέατα
Ο ναός της Αγίας Τριάδας
Το παρεκκλήσι του Αγίου Στυλιανού
Η εκτεταμένη παραλία της περιοχής.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
eetaa.gr

Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμος Θερμαϊκού
Κύπελλο Τουρκίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Το Κύπελλο Τουρκίας (τουρκικά: Türkiye Kupası) είναι ετήσια διοργάνωση κυπέλλου της Τουρκικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, η δεύτερη σε ενδιαφέρον μετά το πρωτάθλημα. Διεξάγεται από το 1962-63.

Στη διοργάνωση μετέχουν οι 54 ομάδες των ανώτερων κατηγοριών του πρωταθλήματος. Στους δύο πρώτους γύρους οι αγώνες είναι νοκ-άουτ και δεν μετέχουν οι σύλλογοι της ανώτερης κατηγορίας. Ο τρίτος γύρος διεξάγεται σε ομίλους, από τους οποίους προκρίνονται οκτώ ομάδες στα προημιτελικά. Στη συνέχεια αγωνίζονται με σύστημα νοκ-άουτ ως τον τελικό.

Τελικοί

2001 ως σήμερα

1981 ως 2000

1963 ως 1980

Τίτλοι ανά σύλλογο 

Τους 56 τίτλους έχουν κατακτήσει 15 διαφορετικοί σύλλογοι. Άλλοι επτά έχουν αγωνιστεί στον τελικό χωρίς να κερδίσουν κύπελλο. Πολυνίκης είναι η Γαλατασαράι με 18 κύπελλα. Οι κατακτήσεις ανά σύλλογο είναι (σε παρένθεση οι συνολικές παρουσίες σε τελικούς).

 Γαλατασαράι: 18 (23)
 Μπεσίκτας: 10 (15)
 Τραμπζονσπόρ: 9 (14)
 Φενερμπαχτσέ: 6 (15)
 Αλτάι Σμύρνης: 2 (7)
 Γκεντσλερμπιρλιγκί: 2 (5)
 Ανκαραγκιουτσού: 2 (5)
 Γκιόζτεπε: 2 (3)
 Κοτζάελισπορ: 2 (2)
 Μπούρσασπορ: 1 (6)
 Εσκισεχίρσπορ: 1 (4)
 Ακχισάρσπορ: 1 (2)
 Καϊσέρισπορ: 1 (1)
 Σακάρια Σπορ: 1 (1)
 Κόνιασπορ: 1 (1)
 Αντάλιασπορ: 0 (2)
 Μπασακσεχίρ: 0 (2)
 Μπολούσπορ: 0 (1)
 Άδανα Ντεμίρσπορ: 0 (1)
 Μερσίν: 0 (1)
 Σαμσούνσπορ: 0 (1)
 Καϊσέρι Ερκιγιέσπορ: 0 (1)

Λογότυπο 
Το λογότυπο του κυπέλλου εμπεριέχει και τον κύριο χορηγό. Το 2005 ο θεσμός του κυπέλλου αναφερόταν επίσημα ως «Fortis Türkiye Kupası». Το 2009, η διοργάνωση μετονομάστηκε σε «Ziraat Türkiye Kupası» για εμπορικούς λόγους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα της Τουρκικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας 

Τ
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Τουρκίας
Αγία Τριάδα (αποσαφήνιση)

Το όνομα Αγία Τριάς ή Αγία Τριάδα (αναφερόμενη στην Ορθόδοξη έννοια της Αγίας Τριάδας Πατρός-Υιού-Αγίου Πνεύματος), χρησιμοποιείται για πολλούς οικισμούς της Ελλάδας. Αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί και νησίδες:

Οικισμοί (ανά γεωγραφικά διαμερίσματα)

Ήπειρος 
 Αγία Τριάδα Άρτας
 Αγία Τριάδα Αγίου Δημητρίου Ιωαννίνων
 Αγία Τριάδα Μελιγγών Ιωαννίνων
 Αγία Τριάδα Πρέβεζας

Θεσσαλία 
 Αγία Τριάδα Καρδίτσας
 Αγία Τριάδα Λάρισας
 Αγία Τριάδα Μηλεών Μαγνησίας
 Αγία Τριάδα Σούρπης Μαγνησίας
 Αγία Τριάδα Τρικάλων

Θράκη

Κρήτη 
 Αγία Τριάδα Ηρακλείου, ένας αρχαιολογικός τόπος του Μινωικού πολιτισμού
 Αγία Τριάδα Λασιθίου
 Αγία Τριάδα Ρεθύμνου
 Αγία Τριάδα Χανίων

Μακεδονία 
 Αγία Τριάδα Φαλήρου, συνοικία της πόλης της Θεσσαλονίκης
 Αγία Τριάδα, κωμόπολη του Νομού Θεσσαλονίκης
 Αγία Τριάδα Γρεβενών
 Αγία Τριάδα Ημαθίας
 Αγία Τριάδα Πιερίας

Νησιά Αιγαίου Πελάγους
 Αγία Τριάδα Σάμου

Νησιά Ιονίου Πελάγους
 Αγία Τριάδα Κέρκυρας

Πελοπόννησος
 Αγία Τριάδα Αργολίδος
 Αγία Τριάδα Ηλείας
 Αγία Τριάδα Καλαμάτας Μεσσηνίας
 Αγία Τριάδα Κορώνης Μεσσηνίας

Στερεά Ελλάδα
 Αγία Τριάδα Ανοιξιάτικου Αιτωλοακαρνανίας
 Αγία Τριάδα Μακρινούς Αιτωλοακαρνανίας
 Αγία Τριάδα Γούναρη Αιτωλοακαρνανίας
 Αγία Τριάδα Δρυμώνος Αιτωλοακαρνανίας
 Αγία Τριάδα Στύλιας Αιτωλοακαρνανίας
 Αγία Τριάδα Χόμορης Αιτωλοακαρνανίας
 Αγία Τριάδα Αφιδνών Αττικής
 Αγία Τριάδα Μαρκοπούλου Αττικής
 Αγία Τριάδα Μεγαρέων Αττικής
 Αγία Τριάδα Βοιωτίας
 Αγία Τριάδα Καρπενησίου Ευρυτανίας
 Αγία Τριάδα Αγράφων Ευρυτανίας
 Αγία Τριάδα  Εύβοιας
 Αγία Τριάδα Φθιώτιδας

Νησίδες
 Αγία Τριάδα, νησίδα  του νομού Ευβοίας

Κύπρος
Αγία Τριάς (Λεμεσός), συνοικία του Δήμου Λεμεσού
Αγία Τριάδα Αμμοχώστου, χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου
Αγία Τριάδα (συνοικία Ριζοκαρπάσου), συνοικία του Ριζοκαρπάσου

Δείτε επίσης
 Τριάδα (όνομα)
 Αγία Τριάδα Μεσσηνίας
 Αγία Τριάδα Πάτρας (συνοικία)

Αγια Τριαδα
Ορχιδέα

Οι Ορχιδέες είναι καλλωπιστικά μονοκοτυλήδονα φυτά τα οποία συνθέτουν την οικογένεια των Ορχιδοειδών, τη μεγαλύτερη  των ανθοφόρων φυτών (Αγγειόσπερμων). Στον κατάλογο του Βασιλικού Βοτανικού Κήπου του Kew βρίσκονται 880 γένη και σχεδόν 22.000 είδη ορχιδέας. Ο συνολικός αριθμός των ειδών ορχιδέας σ' όλον τον πλανήτη εκτιμάται γύρω στις 25.000, αλλά διαφωνίες ταξινόμησης μεταξύ των ειδικών κάνουν αδύνατο για την ώρα τον προσδιορισμό του ακριβή αριθμού των ειδών της οικογένειας. 

Τα μεγαλύτερα γένη της οικογένειας είναι τα ακόλουθα:
 Βολβόφυλλο - Bulbophyllum (~2.000 είδη)
 Επίδενδρον - Epidendrum (~1,500 είδη)
 Δεδρόβιο - Dendrobium (~1.400 είδη)
 Πλευροθαλή - Pleurothallis (~1.000 είδη)

Επίσης είναι εξαιρετικά δημοφιλή τα ακόλουθα καλλιεργούμενα γένη:
 Βανίλια- Vanilla
 Όρχις - Orchis
 Φαλαίνοψις - Phalaenopsis
 Κατλέγια ή Κατλέια - Cattleya

Από την εισαγωγή τροπικών ειδών κατά τον 19ο αιώνα, οι κηπουροί έχουν δημιουργηθεί πάνω από 100.000 υβρίδια και ποικιλίες.

Εξάπλωση 
Οι ορχιδέες είναι κοσμοπολίτικες, καταλαμβάνοντας σχεδόν κάθε οικοσύστημα, εκτός από ερήμους και παγοκαλύμματα. Η πλειοψηφία των ειδών της όμως φύεται στις τροπικές χώρες, κυρίως στην Ασία και την Κεντρική και Νότια Αμερική. Βρίσκονται ακόμη πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο, στη Νότια Παταγωνία, ακόμη και στο Μακάριο Νησί, κοντά στην Ανταρκτική.

Η κατανομή των γενών της αποδίδεται περίπου από την παρακάτω λίστα:

 Τροπική Ασία: 260-300 γένη.
 Τροπική Αμερική: 250-270 γένη.
 Τροπική Αφρική: 230-270 γένη.
 Ωκεανία: 50-70 γένη.
 Ευρώπη και μέση Ασία: 40-60 γένη.
 Βόρεια Αμερική: 20-25 γένη.

Ταξινόμηση οικογένειας 
Η ταξινόμηση της οικογένειας ορχιδέων εξελίχθηκε αργά τα τελευταία 150 χρόνια, αρχίζοντας με τον Λινναίο, που το 1753 αναγνώρισε 8 γένη. Ο ντε Ζισιέ αναγνώρισε με τη σειρά του ότι οι ορχιδέες αποτελούν ολόκληρη ξεχωριστή οικογένεια το 1789. Ο Όλοφ Σβαρτς αναγνώρισε 25 γένη το 1800. Ο Λουί Κλοντ Ρισάρ το 1817 δημοσίευσε μια περιγραφική ορολογία για τις ορχιδέες. Το επόμενο βήμα στην ταξινόμηση έγινε την περίοδο 1830-1840 από τον Τζον Λίντλεϊ που αναγνώρισε 4 υποοικογένειες. Γενικά θεωρήθηκε ως ο «πατέρας της ταξινόμησης των ορχιδέων». Το επόμενο σημαντικό βήμα έγινε από τον Τζορτζ Μπένθαμ το 1881 με μια νέα ταξινόμηση, αναγνωρίζοντας περιγραφές για πρώτη φορά. Οι επόμενες μεγάλες συνεισφορές έγιναν από τους Φίτσερ (Pfitzer) (1887), Σλέχτερ (1926), Μάνσφελντ (1937), Ντρέσλερ και Ντόντσον (1960), Γκαράι (1960, 1972), Φερμόιλεν (1966), ξανά Ντρέσλερ (1981) και Μπερνς-Μπάλο και Φανκ (1986).

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ορχεοειδή
Αγριολούλουδα
Άνθη
Νεπτούνους

Ο Νεπτούνους (λατινική γλώσσα: Neptunus) ήταν ο θεός του νερού και της θάλασσας κατά τη ρωμαϊκή μυθολογία, αντίστοιχος – αν και με κάποιες διαφορές – του ελληνικού θεού Ποσειδώνα. Αδέρφια του ήταν ο Γιούπιτερ και ο Πλούτο, ο Δίας και ο Πλούτωνας αντίστοιχα στην ελληνική μυθολογία.

Η ρωμαϊκή αντίληψη για το θεό αυτό επηρεάστηκε πολύ από τον θεό Νεθούνς, των Ετρούσκων. Αρχικά επρόκειτο για ένα θεό ιταλικής προέλευσης, ο οποίος ήταν σύζυγος της Σαλασίας, θεότητας του αλμυρού νερού. Το 399 π.Χ. ταυτίστηκε με τον Ποσειδώνα, όταν τα Σιβυλλικά Κείμενα διέταξαν να γίνει μια τελετή προς τιμήν του (Lectisternium). Κατά την πρώιμη ρωμαϊκή περίοδο ήταν ο θεός Πορτούνες αυτός που δέχονταν ευχαριστίες για νίκες σε ναυμαχίες, αλλά ο Νεπτούνους τον είχε αντικαταστήσει στο ρόλο αυτό μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ. Συγκεκριμένα γνωρίζουμε πως ο Σήξτος Πομπήιος αποκάλεσε τον εαυτό του «γιο του Νεπτούνους». 

Ο Νεπτούνους συσχετιζόταν και με το γλυκό νερό σε αντιδιαστολή με τον Ωκεανό, θεό του υδάτινου κόσμου που περιέβαλλε τη Γη. Όπως και ο Ποσειδώνας, έτσι και ο Νεπτούνους, τιμόταν από τους Ρωμαίους ως θεός των αλόγων. Η γιορτή προς τιμήν του, τα Νεπτουνάλια, λάμβανε χώρα στις 23 Ιουλίου. Στην πόλη της Ρώμης υπήρχαν δύο ναοί προς τιμήν του. Ο πρώτος στεκόταν κοντά στο Τσίρκους Φλαμίνιους (όπου διεξάγονταν ιππικοί αγώνες) και περιείχε ένα διάσημο γλυπτό θαλάσσιων πλασμάτων από τον Σκόπα. Το δεύτερο, η Basilica Neptuni, βρισκόταν στο Πεδίον του Άρεως. Αφιερώθηκε από τον Αγρίππα μετά τη νίκη του στη Ναυμαχία του Ακτίου.

Δείτε επίσης 
 Ποσειδώνας
 Ρωμαϊκή μυθολογία
 Ρωμαϊκή θρησκεία
 Αρχαία Ρώμη

Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Γιούργκεν Σπάρβασερ

Ο Γιούργκεν Σπάρβασερ (Jürgen Sparwasser, γεννήθηκε 4 Ιουνίου 1948) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Ήταν επίσης διεθνής με την Εθνική Ανατολικής Γερμανίας.

Βιογραφία 
Ο Σπάρβασερ γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1948 στο Χάλμπερσταντ της Σαξωνίας και αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του (από το 1966 ως το 1979) στο Μαγδεβούργο. Με τη φανέλα του Μαγδεβούργου πανηγύρισε την κατάκτηση τριών πρωταθλημάτων, τεσσάρων κυπέλλων καθώς και ενός Κυπέλλου Κυπελλούχων.

Σε επίπεδο εθνικών ομάδων είχε 48 επίσημες συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ανατολικής Γερμανίας, σημειώνοντας 14 τέρματα. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 ως μέλος της ολυμπιακής ομάδας, ενώ δύο χρόνια μετά ήταν ο σκόρερ του νικητήριου τέρματος στον αγώνα ενάντια στην Δυτική Γερμανία, στο πλαίσιο της φάσης των ομίλων του Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974. Για αυτό του το τέρμα θεωρήθηκε ως ήρωας από το κομμουνιστικό καθεστώς της χώρας του, ο ίδιος όμως δεν θέλησε να εμπλακεί με την πολιτική και μερικά χρόνια αργότερα κατέφυγε στην Δυτική Γερμανία ως πολιτικός πρόσφυγας.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ακολούθησε την προπονητική όντας αρχικά βοηθός προπονητή στην Άιντραχτ Φρανκφούρτης ενώ έπειτα ανέλαβε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα τα ηνία της Ντάρμσταντ.

Στατιστικά

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ανατολικής Γερμανίας
Ποδοσφαιριστές Μαγδεβούργο ΦΚ
Ποδοσφαιριστές της ολυμπιακής ομάδας Ανατολικής Γερμανίας
Evocatus

Evocatus είναι ο λατινικός όρος που αναφέρεται στο στρατιώτη εκείνο του ρωμαϊκού στρατού που ολοκλήρωσε τη θητεία του, έλαβε το απολυτήριό του («missio»), ωστόσο επέλεξε εθελοντικά να καταταγεί και πάλι, έπειτα από πρόσκληση κάποιου υπάτου ή άλλου διοικητή.

Από ό,τι φαίνεται, πάντα υπήρχε σημαντικός αριθμός από evocati σε κάθε αξιόλογο στρατό, και όταν ο στρατηγός ήταν αγαπητός στους άνδρες του, ο αριθμός βετεράνων που κατατάσσονταν και πάλι στα στρατεύματά του ήταν αυξημένος. Οι evocati απαλλάσσονταν, όπως οι vexillationes, από τις συνηθισμένες στρατιωτικές αγγαρείες, όπως για παράδειγμα την ύψωση οχυρωμάτων για το στρατόπεδο ή την κατασκευή δρόμων Ο βαθμός τους γενικότερα θεωρείτο υψηλότερος από αυτόν των συνηθισμένων λεγεωναρίων. Ορισμένες φορές γίνεται κοινή αναφορά σε αυτούς με τους ιππείς, ενώ άλλες φορές κατατάσσονται με τους εκατοντάρχους. Φαίνεται δε πως συχνά λάμβαναν προαγωγή για το αξίωμα του εκατοντάρχου. Συνεπώς, ο Πομπήιος παρακίνησε πολλούς από τους βετεράνους που υπηρέτησαν υπό τις διαταγές του σε προγενέστερα έτη να ενωθούν μαζί του κατά την περίοδο των εμφυλίων πολέμων, υποσχόμενος ανταμοιβές και τη διοίκηση εκατονταρχιών. Ωστόσο δεν μπορούσαν όλοι οι evocati να γίνουν εκατόνταρχοι, ούτε να αποτελέσουν τμήμα ορισμένων από τις κοόρτεις. Ο ρήτορας Κικέρων  κάνει αναφορά σε κάποιον «praefectus evocatorum»,<ref>Κικέρων, Epistulae ad Familiares, 15.4 §3, Ιούλιος Καίσαρ, Commentarii de Bello Civili 3.91, Σουητόνιος, Βίοι των Δώδεκα Καισάρων: Αύγουστος 56, Justus Lipsius, De Militia Romana 1.8</ref> έναν αξιωματικό επικεφαλής για τους evocati.

Με το όνομα evocati ήταν επίσης γνωστά τα μέλη ενός επίλεκτου σώματος νεαρών ανδρών από την τάξη των ιππέων στους οποίους ανέθεσε ο Αυτοκράτορας Διομητιανός να φυλάσσουν την κρεβατοκάμαρά του. Ορισμένοι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι το σώμα αυτό επιβίωσε και κατά την εποχή επόμενων αυτοκρατόρων, με αποτέλεσμα να ταυτίζεται με εκείνους που αργότερα έγιναν γνωστοί ως «Evocati Augusti»''.

Σημειώσεις

Βαθμοφόροι ρωμαϊκού στρατού
Κόλπος του Άντεν

Ο Κόλπος του Άντεν (Αραβικά: خليج عدن) βρίσκεται στην Αραβική Θάλασσα ανάμεσα στην Υεμένη της νότιας ακτής της Αραβίας και τη Σομαλία στο Κέρας της Αφρικής. Στα βορειοδυτικά, συνδέεται με την Ερυθρά Θάλασσα μέσω του στενού Μπαμπ ελ Μαντέμπ.

Ο κόλπος είναι επίσης γνωστός ως σοκάκι των πειρατών λόγω της Σομαλικής πειρατείας που πλήττει την περιοχή.

Εμπορικές δραστηριότητες στον Κόλπο 
Ο Κόλπος του Άντεν είναι μια σημαντική εμπορική ναυτική δίοδος, ειδικά για το πετρέλαιο του Περσικού Κόλπου, κάτι που τον καθιστά βασικότατο για την παγκόσμια οικονομία. Περίπου το 11% του πετρελαίου θαλάσσιων κοιτασμάτων περνά από τον Κόλπο του Άντεν στο δρόμο του για τη Διώρυγα του Σουέζ, ή κοντινά διϋλιστήρια. Τα κυριότερα λιμάνια κατά μήκος του Κόλπου είναι το Άντεν στην Υεμένη, και η Ζέιλα, Βερβέρη και Μποσάσο στη Σομαλία.

Κατά την πρώιμη ιστορία, η πόλη του Κρατέρ, ανατολικά της σημερινής πόλης Άντεν, ήταν ένα σημαντικό λιμάνι του τοπικού εμπορίου. Ήταν το κύριο λιμάνι του βασιλείου του Αβσάν, και μετά την κατάκτησή του από τους Σαβαίους, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην «επικοινωνία» της Αφρικής με την Αραβία.

Οικολογία του Κόλπου 

Όντας από γεωλογικής απόψεως μια σχετικά «νέα» μάζα νερού, ο Κόλπος του Άντεν έχει μοναδική βιοποικιλότητα που περιέχει πολλά είδη ψαριών, κοραλλιών, θαλάσσιων πτηνών, και ασπόνδυλων. Αυτή η πλούσια οικολογική ποικιλία έχει ωφεληθεί από τη σχετική έλλειψη ρύπανσης κατά διάρκεια των ανθρώπινων εγκαταστάσεων γύρω από τον κόλπο, αλλά οι περιβαλλοντικές ομάδες φοβούνται πως η έλλειψη συντονισμένης προσπάθειας για τον έλεγχο της ρύπανσης μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τα οικοσυστήματα του κόλπου.

Σημειώσεις 

Γεωγραφία της Σομαλίας
Γεωγραφία της Υεμένης
Κόλποι
Μαρία ντε Ζεσούς

Η Μαρία ντε Ζεσούς (Maria de Jesus, 10 Σεπτεμβρίου 1893 - 2 Ιανουαρίου 2009) ήταν υπεραιωνόβια από την Πορτογαλία. Από τις 26 Νοεμβρίου του 2008 ως το θάνατό της ήταν το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο. Στις 11 Ιουνίου του 2008, σε ηλικία 114 ετών και 275 ημερών, κατάφερε να υπερβεί το ρεκόρ μακροζωίας στην Πορτογαλία, που ως τότε είχε η Μαρία ντο Κούτο Μάγια-Λόπες.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1893 με το όνομα Μαρία ντος Σάντος και παντρεύτηκε το 1919. Ο σύζυγός της απεβίωσε το 1951, όταν εκείνη ήταν 57 ετών. Από το γάμο της αυτόν απέκτησε 5 παιδιά, εκ των οποίων την περίοδο που η ντε Ζεσούς κέρδισε τον τίτλο του γηραιότερου προσώπου στον κόσμο (Νοέμβριος 2008) ζούσαν ακόμα τα τρία. Η κόρη της, Μανταλένα (γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου του 1924), ένα από τα τρία εν ζωή παιδιά της, ζούσε μαζί της την ίδια περίοδο. Απέκτησε 11 εγγόνια, 16 δισέγγονα και 6 τρισέγγονα. Σε όλη τη ζωή της επισκέφτηκε νοσοκομείο μόνο μία φορά και η υγεία της ήταν σε καλή κατάσταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ζούσε στην οικία της και όχι σε οίκο ευγηρίας. Μπορούσε να περπατήσει με τη βοήθεια μπαστουνιού αλλά δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τα αγαπημένα της πρόσωπα. Από τις αγαπημένες της ασχολίες ήταν να βλέπει παλιά οικογενειακά άλμπουμ, να απολαμβάνει τη λιακάδα στην ταράτσα της και να κάνει μπάνια. Τρεφόταν όχι με κρέας αλλά με ψάρι και λαχανικά και επίσης αγαπημένα της φαγητά ήταν η πορτογαλική πουτίγκα με ρύζι και παγωτό. Δεν κάπνισε ή ήπιε αλκοόλ ποτέ στη ζωή της.

Γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο 
Η Πορτογαλίδα έγινε επίσημα το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο σε ηλικία 115 ετών και 77 ημερών, όταν πέθανε η προηγούμενη κάτοχος του τίτλου, η Αμερικανίδα Έντνα Πάρκερ, στις 26 Νοεμβρίου του 2008  Στις 25 Ιουλίου του 2005 είχε ήδη γίνει το γηραιότερο πρόσωπο στην Πορτογαλία (σε ηλικία 111 ετών και 318 ημερών, με το θάνατο της επίσης Πορτογαλίδας, Μαρίας ντο Κούτο Μάγια-Λόπες.  Έγινε γηραιότερο πρόσωπο στην Ευρώπη σε ηλικία 112 ετών και 336 ημερών έπειτα από το θάνατο της ηλικίας 114 ετών Γαλλίδας Καμίλ Λουαζό, στις 12 Αυγούστου του 2006. Η ντε Ζεσούς ήταν το τελευταίο πρόσωπο που είναι σήμερα εν ζωή και πιστοποιείται επίσημα ότι γεννήθηκε το 1893.

Θάνατος 
Σχεδόν έναν μήνα μετά την απόκτηση του τίτλου του γηραιότερου προσώπου στον κόσμο, η ντε Ζεσούς απεβίωσε στις 2 Ιανουαρίου του 2009.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ρεπορτάζ για τα 115α γενέθλια της ντε Ζεσούς
 Ερευνητική Ομάδα Γεροντολογίας 

Υπεραιωνόβιοι
Λεγάτος (Αρχαία Ρώμη)

Ο λεγάτος ήταν κατά την αρχαιότητα υψηλόβαθμος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού. Προερχόμενος από την τάξη των συγκλητικών, ήταν άμεσος προϊστάμενος ενός δούκα, ενώ ήταν ανώτερος ιεραρχικά από τους τριβούνους, οι οποίοι διοικούσαν τις κοόρτεις. Προκειμένου να διοικήσουν ένα στράτευμα ανεξάρτητα, κι όχι υπό τις διαταγές ενός δούκα ή επάρχου, οι λεγάτοι έπρεπε να κατέχουν τουλάχιστον το αξίωμα του πραίτορα. 

Οι λεγάτοι είχαν μεγάλο μερίδιο στα πολεμικά λάφυρα, κάτι που καθιστούσε το αξίωμα πολύ επικερδές. Συνεπώς, προσήλκυε ακόμη και διακεκριμένους πολιτικούς.

Υπήρχαν δύο θέσεις λεγάτων:
 ο legatus legionis (λεγάτος της λεγεώνας) ήταν πρώην πραίτορας, ο οποίος αποκτούσε τη διοίκηση κάποιας διακεκριμένης λεγεώνας.
 ο legatus pro praetore (λεγάτος εκ πραίτορος) διοριζόταν από τον αυτοκράτορα έπαρχος σε κάποια από τις «αυτοκρατορικές επαρχίες». Για να είναι επιλέξιμος, έπρεπε να έχει διατελέσει στο παρελθόν ύπατος. Είχε ταυτόχρονα τις εξουσίες ενός λεγάτου και ενός πραίτορα, κάτι που του παρείχε ανάλογα με την περίπτωση τη διοίκηση τεσσάρων ή και περισσότερων λεγεώνων. 

Τον τίτλο του λεγάτου κατείχε επίσης ο γενικός διοικητής των λεγεώνων. Την ανάθεση της θέσης αυτής αποφάσιζε συνήθως ο αυτοκράτορας. Το πρόσωπο που επιλεγόταν ήταν πρώην τριβούνος και η θητεία του κρατούσε για 3 ή 4 χρόνια. Ωστόσο υπήρχαν και περιπτώσεις ατόμων που υπηρέτησαν για μακρύτερο χρονικό διάστημα.

Επίσης λεγάτοι ονομάζονταν οι πρεσβευτές του ρωμαϊκού κράτους, στους οποίους η Σύγκλητος ανέθετε μια αποστολή σε ξένη χώρα, αλλά και οι αντιπρόσωποι ξένων κρατών στην πόλη της Ρώμης. Αυτή η έννοια της λέξης επιβιώνει μέχρι τις ημέρες μας και συγκεκριμένα στο αξίωμα του Παπικού Λεγάτου.

Δείτε επίσης 
 Ρωμαϊκός στρατός

Βαθμοφόροι ρωμαϊκού στρατού
Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι
Δήμος Κομποτίου

Ο Δήμος Κομποτίου ήταν δήμος του νομού Άρτας. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο δήμο Νικολάου Σκουφά. Βρισκόταν στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού και ήταν πεδινός και ημιορεινός δήμος. Καταλάμβανε έκταση 38.486 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.485  κατοίκους. Έδρα του ήταν η κωμόπολη Κομπότι. Ο δήμος αυτός καταργήθηκε.

Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 3 δημοτικά διαμερίσματα:
  Δ.δ. Κομποτίου  
 το Κομπότι [2128]
 ο Άγιος Νικόλαος  [229]
  Δ.δ. Σελλάδων  
 οι Σελλάδες  [687]
 τα Αλώνια   [67]
  Δ.δ. Φωτεινού   -- το Φωτεινό [374]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου
 Στοιχεία για το δήμο Κομποτίου από το Υπουργείο Εσωτερικών 
Πληροφορίες για το δήμο Κομποτίου από τη  Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Άρτας 

Κομποτιου
Άντερο Βίπουνεν

Στην Φινλανδική μυθολογία ο Άντερο Βίπουνεν , (Antero Vipunen), ήταν γίγαντας, προστάτης της βαθύτερης γνώσης και της μαγείας.

Σύμφωνα με την Καλεβάλα, τον επισκέφτηκε ο Βέινεμουινεν για να του πει τις μαγικές λέξεις της γνώσης κατασκευής των βαρκών. Όταν o Άντερο Βίπουνεν όμως αρνήθηκε, ο ήρωας μπήκε στο στομάχι του, του ζήτησε να βγει έξω αλλά αυτός αρνήθηκε ζητώντας να του πει τις μαγικές λέξεις πρώτα. Τότε ο Άντερο Βίπουνεν τραγούδησε δίνοντας στον Βέινεμουινεν τη γνώση και τη μαγεία της επιστήμης. Κατα αυτόν τον τρόπο, ο Βέινεμουινεν βγήκε από το στομάχι του και κατάφερε να κατασκευάσει τη βάρκα.

Με το ίδιο όνομα υπάρχει και θεατρικό βιβλίο του Yrjö Karilas.

Φινλανδική μυθολογία
Μαριούς Μπερλιέ

Ο Μαριούς Μπερλιέ (21 Ιανουαρίου 1866,Λυών – 17 Απριλίου 1949,Κάννες) ήταν κατασκευαστής αυτοκινήτων, ιδρυτής της μάρκας Μπερλιέ.

Ξεκίνησε κατασκευάζοντας κινητήρες και αυτοκίνητα το 1894, αργότερα φορτηγά, το 1906. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ειδικεύτηκε στην κατασκευή βαρέων οχημάτων, όπως φορτηγά και λεωφορεία.

Το 1915, για να μπορέσει να ανταποκριθεί στη μεγάλη ζήτηση για στρατιωτικά οχήματα, εγκαθιστά τα εργοστάσιά του σε μια μεγάλη έκταση και για να στεγάσει τους εργάτες του, διατάζει την κατασκευή του συγκροτήματος Μπερλιέ.

Μετά τις δικαστικές εκκαθαρίσεις κατά την απελευθέρωση της Γαλλίας, το Σεπτέμβρη του 1944, οι δραστηριότητες του σταματούν. Καταδικάζεται σε 2ετή φυλάκιση και κατάσχεση των υπαρχόντων του, τον Ιούνιο του 1946, από το δικαστικό μέγαρο της Λυών, για συνεργασία με τους Ναζί κατά την κατοχή. Στις 22 Ιουλίου 1949, το Γαλλικό Συμβούλιο Επικρατείας επιστρέφει τα εργοστάσια στην οικογένεια Μπερλιέ.

Το 1978 η μάρκα Μπαρλιέ έπαψε να υφίσταται, καθώς η εταιρεία «απορροφήθηκε» από την Ρενό.

Γάλλοι επιχειρηματίες
Αυτοκίνητο
Γιοάχιμ Στράιχ

Ο Γιοάχιμ Στράιχ (γερμ. Joachim Streich, 1951-2022) ήταν  Γερμανός ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Διατέλεσε διεθνής με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ανατολικής Γερμανίας, έχοντας το ρεκόρ διεθνών συμμετοχών και τερμάτων.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου του 1951 στο Βίσμαρ (Wismar) και αφού αγωνίστηκε αρχικά σε ομάδες νέων της γενέτειράς του, μεταγράφηκε το 1967 στη Χάνσα Ρόστοκ όπου και έπαιξε για πρώτη φορά σε ανδρική ομάδα. Στην Χάνσα έμεινε μέχρι το 1973 και επόμενος σταθμός του ήταν το Μαγδεβούργο, στο οποίο και έκλεισε την καριέρα του το 1985. Με τη φανέλα του Μαγδεβούργου πανηγύρισε αρκετούς τίτλους, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1974, όπου παρά το γεγονός ότι έχασε λόγω τραυματισμού τον μεγάλο τελικό με τη Μίλαν ήταν ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας. Πέτυχε συνολικά 229 γκολ σε 378 συμμετοχές στα πλαίσια του Πρωταθλήματος και 17 γκολ σε 42 αναμετρήσεις στα κύπελλα Ευρώπης.

Ο Στράιχ θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε η πρώην Ανατολική Γερμανία και είναι πρώτος σε τέρματα και συμμετοχές με την Εθνική της Ανατολικής Γερμανίας, μετρώντας 53 γκολ σε 98 συμμετοχές (η RSSSF αναγνωρίζει 55 τέρματα σε 102 συμμετοχές). Ήταν μάλιστα μέλος της ομάδας, που έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 σημειώνοντας 2 γκολ σε 4 αναμετρήσεις. Έχει επίσης κατακτήσει ένα χάλκινο μετάλλιο με την ποδοσφαιρική Ολυμπιακή ομάδα της χώρας του το 1972.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας εργάστηκε ως προπονητής, περνώντας από τους πάγκους του Μαγδεβούργου, της Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ και της Τσβίκαου.

Απεβίωσε σε ηλικία 71 ετών στις 16 Απριλίου 2022.

Στατιστικά

Τίτλοι και Διακρίσεις 
 Όμπερλιγκα (2): 1974, 1975
 Κύπελλο Λ.Δ. Γερμανίας (3): 1978, 1979, 1983
 Ολυμπιακοί Αγώνες (χάλκινο μετάλλιο): 1972
 Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς (2): 1979, 1983

Δείτε επίσης
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ
 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές

Στραιχ Γιοαχιμ
Στραιχ Γιοαχιμ
Στραιχ Γιοαχιμ
Στραιχ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ανατολικής Γερμανίας
Ποδοσφαιριστές Μαγδεβούργο ΦΚ
Ποδοσφαιριστές της ολυμπιακής ομάδας Ανατολικής Γερμανίας
Προπονητές ποδοσφαίρου Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ
Προπονητές ποδοσφαίρου Μαγδεβούργο ΦΚ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χάνσα Ρόστοκ
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972
Φραντσέσκο Μαρία Ντελ Μόντε

Ο Φραντσέσκο Μαρία ντελ Μόντε (ιταλ.:Francesco Maria del Monte, Βενετία, 5 Ιουλίου 1549 - Ρώμη, 27 Αυγούστου 1627), γνωστός περισσότερο ως cardinal Del Monte, ήταν Ιταλός καρδινάλιος, διπλωμάτης, συλλέκτης έργων τέχνης. Είναι διάσημος ακόμη ως προστάτης του Καραβάτζιο και του Γαλιλαίου.

Ιταλοί διπλωμάτες
Φερντινάν Φος

Ο Φερντινάν Φος (γαλλικά: Ferdinand Foch, 2 Οκτωβρίου 1851 - 20 Μαρτίου 1929), γνωστότερος στην ελληνική βιβλιογραφία ως Φερδινάνδος Φος, Επίτιμος Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Λουτρού, Επίτιμο Μέλος του Τάγματος της Αξίας, Επίτιμο Μέλος του Τάγματος Επιφανούς Στρατιωτικής Υπηρεσίας, ήταν Γάλλος στρατάρχης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Έγινε στρατάρχης τριών ευρωπαϊκών κρατών: της πατρίδας του Γαλλίας, της Μεγάλης Βρετανίας και της Πολωνίας.

Σταδιοδρομία 
Ο Φος γεννήθηκε στην Ταρμπ (Tarbes) και φοίτησε σε σχολεία της Ταρμπ και του Σαιντ-Ετιέν. Στις αρχές του Γαλλοπρωσικού Πόλεμου το 1870 υπηρέτησε στο 4ο Σύνταγμα Ιππικού. Αργότερα σπούδασε στο Πολυτεχνείο (École Polytechnique) από όπου αποφοίτησε το 1873 λαμβάνοντας παράλληλα τον βαθμό του ανθυπολοχαγού του Πυροβολικού. Υπηρέτησε ως ανθυπολοχαγός στο 2ο Σύνταγμα Πυροβολικού και έκανε αίτηση για την εισαγωγή του στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου της Γαλλίας. Αν και ξεκίνησε ως φοιτητής, διορίστηκε σύντομα καθηγητής πολεμικής στρατηγικής στην ίδια σχολή, και μάλιστα το 1908 έγινε διοικητής της σχολής. Είχε άριστες επιδόσεις στον τομέα της στρατιωτικής ιστορίας και της στρατιωτικής τακτικής. Το 1907 πήρε τον βαθμό του ταξίαρχου. Το 1911 έγινε διοικητής μεραρχίας, και τελικά, το 1913, διοικητής του 20ού Σώματος στο Νανσύ. Υπήρξε ηγετική προσωπικότητα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου πήρε μέρος στις μάχες της Λωρραίνης ως διοικητής των δυνάμεων. Στην πρώτη Μάχη του Μάρνη ήταν διοικητής της 9ης Στρατιάς και στη διάρκεια του «αγώνα δρόμου προς τη θάλασσα» ήταν συντονιστής των συμμαχικών δυνάμεων. Λόγω των αιματηρών απωλειών στις μάχες του Αρτουά (1915) και του Σομμ (1916) έχασε την επιρροή του. Αποκαταστάθηκε όμως το 1917 και τοποθετήθηκε μαζί με τον στρατηγό Πεταίν στη θέση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου.

Το 1918, όταν οι Γερμανοί ξεκίνησαν την Εαρινή Επίθεση, ο Φος προάχθηκε στον βαθμό του στρατάρχη γενικού διοικητή για ολόκληρο το Δυτικό Μέτωπο. Το απόγειο της σταδιοδρομίας του ήρθε τον Νοέμβριο, όταν παρέλαβε προσωπικά το αίτημα της Γερμανίας για υπογραφή ανακωχής. Ο Φος συνέταξε το έγγραφο της ανακωχής που υποχρεώθηκε να δεχτεί η νεαρή Γερμανική Δημοκρατία, και ήταν μεταξύ αυτών που συνυπέγραψαν την ανακωχή στο δάσος της Κομπιένης το πρωινό της 11ης Νοεμβρίου 1918. Ο Φος βγήκε σε αποστρατεία το 1921 και παρέμεινε ως στρατιωτικός σύμβουλος της γαλλικής κυβέρνησης.

Μαυσωλείο 

Ο στρατάρχης Φος ενταφιάστηκε σε έναν από τους τιμητικούς τάφους στον ναό του Αγίου Λουδοβίκου (Saint Louis) που βρίσκεται στο σύμπλεγμα κτηρίων Les Invalides (Κτήριο των Απομάχων). Οι τάφοι αυτοί είναι διατεταγμένοι πάνω στην περιφέρεια ενός νοητού κύκλου που έχει για κέντρο τον τάφο του Ναπολέοντα Α΄.

Έργα του Φος 

 Les principes de la guerre (1903) (Οι βασικές αρχές της πολεμικής τέχνης)
 La conduite de la guerre (1904) (Οι κανόνες του πολέμου)
 Mémoire pour servir à l'histoire de la guerre 1914-1918 (1918) (Απομνημονεύματα του Πολέμου 1914-1918)

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Gaquere, François: Le maréchal Foch. – Tours, 1932

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Γάλλοι στρατιωτικοί
Στρατάρχες της Γαλλίας
Στρατάρχες της Μεγάλης Βρετανίας
Στρατάρχες της Πολωνίας
Καπέσοβο Ιωαννίνων

Το Καπέσοβο είναι χωριό του Ζαγορίου, ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ζαγορίου ενώ έως το 2010 υπαγόταν στον Δήμο Τύμφης. Απέχει 43 χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα.

Το χωριό βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το φαράγγι του Βίκου, όπου από ορισμένα σημεία του χωριού η θέα προς αυτό είναι πανοραμική. Αξιοσημείωτο είναι και το πετρόκτιστο μονοπάτι που συνδέει το Καπέσοβο με το γειτονικό Βραδέτο (σκάλα Βραδέτου). 

Τον 17ο και 18ο αιώνα πολλοί Καπεσοβίτες διακρίθηκαν ως αγιογράφοι (μπογάδες στην τοπική διάλεκτο) και ξυλογλύπτες και πολλές από τις εκκλησίες του Ζαγορίου και γενικότερα της Ηπείρου διακοσμήθηκαν από έργα εντόπιων τεχνιτών. Από το χωριό κατάγονται και οι ευεργέτες Κωνσταντίνος και Παύλος Πασχάλης, οι οποίοι ίδρυσαν με δικές τους δαπάνες την Πασχάλειο σχολή (ιδρύθηκε το 1861), όπου φιλοξενεί σήμερα ένα από τα τρία πρωτότυπα έντυπα της Χάρτας του Ρήγα Φεραίου.

Σήμερα το χωριό διατηρεί την παραδοσιακή ζαγορήσια αρχιτεκτονική, ξεχωρίζουν ο ναός του Αγίου Νικολάου, κτισμένος το 1793 με δαπάνη του Καπεσοβίτη Ιωαννούτσου Καραμεσίνη, το πολιτιστικό κέντρο και το λαογραφικό μουσείο. Κατά τους χειμερινούς μήνες αποτελεί τουριστικό προορισμό για Έλληνες και ξένους περιηγητές.

Αξιομνημόνευτοι Καπεσοβίτες 
Από το Καπέσοβο κατάγονταν ο αγιογράφος Αναγνώστης Οικονόμος, οι έμποροι και ευεργέτες Κωνσταντίνος και Παύλος Πασχάλης, ο γενικός προεστός του Ζαγορίου επί τουρκοκρατίας Γιαννούτσος Καραμεσίνης και ο σύμβουλος του Αλή πασά και πολιτικός της Ελληνικής Επανάστασης, Αλέξιος Νούτσος.

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Βιβλιογραφία - Πηγές 
 M. Braud-Bovy, «Τα σπίτια του Καπέσοβο», άρθρο στο περιοδικό Αρχιτεκτονική, τχ. 39 (1963), σελ. 69-74. (ανακτήθηκε την 01/11/2013)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Τύμφης
 Τουριστικός οδηγός νομού Ιωαννίνων (σελ. 15)

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Τύμφης
Δήμος Ζαγορίου
Εκατομβαιών

Ο Εκατομβαιών είναι ο πρώτος μήνας στο Αττικό ημερολόγιο, που ακλουθεί τη νέα σελήνη (Νουμηνία) μετά το θερινό ηλιοστάσιο. Δεν υπάρχουν σταθερές ημερομηνίες διότι οι Μήνες αλλάζουν  με τη Νουμηνία (Νέα σελήνη).  

Ενώ στην Αθήνα την εποχή του Θησέα ο μήνας αυτός ονομαζόταν Κρονιών (προς τιμην του Κρονου), πήρε αργότερα το όνομά του από τα Εκατόμβαια, μία γιορτή που γινόταν προς τιμή του Απόλλωνα, στην οποία θυσιάζονταν εκατόμβαι, δηλαδή μεγαλοπρεπής θυσία 100 βοδιών, ταύρων κ.ά.Η μεγαλύτερη γιορτή του Εκατομβαιώνος μηνός ήταν τα παναθήναια προς τιμή της θεάς Αθηνάς 

Κυριότερες γιορτές στην αρχαία Αθήνα κατά το μήνα αυτό ήταν τα Παναθήναια, τα Κρόνια και τα Συνοίκια.

Παραπομπές

Πηγές
 

Αττικό ημερολόγιο
Θαργηλιών

Ο Θαργηλιών είναι ο ενδέκατος μήνας στο αττικό ημερολόγιο. Ήταν αφιερωμένος στους θεούς Απόλλωνα και Άρτεμη, ενώ αντιστοιχεί με το χρονικό διάστημα Νεας σεληνης μαιου με Νεα σεληνη Ιουνιου ( το αρχαιο Αττικο ημερολογιο ειναι σεληνιακο). Π.χ. το 2015 ο μηνας αρχιζει την 18η Μαιου και τελειωνει την 16η Ιουνιου. 

Κυριότερες γιορτές του μήνα αυτού ήταν τα ομώνυμα Θαργήλια, που κρατούσαν δυο ημέρες, τα Βενδίδεια, τα οποία αναφέρονται και στη Πολιτεία του Πλάτωνα, καθώς και τα Καλλυντήρια και τα Πλυντήρια, δυο γιορτές προς τιμήν της θεάς Αθηνάς.

Πηγές
 

Αττικό ημερολόγιο
Συμβούλιο Κηδεμονίας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών

Το Συμβούλιο Κηδεμονίας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, (αγγλικά:  United Nations Trusteeship Council), είναι το τέταρτο κατά σειρά κύριο όργανο του ΟΗΕ, του οποίου η σύσταση, οι επιμέρους αρμοδιότητές και τα καθήκοντα προβλέπονται από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Αρμοδιότητες Σ.Κ. 
Κύρια αρμοδιότητα του Συμβουλίου Κηδεμονιών είναι η εποπτεία της διοίκησης των περιοχών εκείνων που βρίσκονται "υπό κηδεμονία", δηλαδή υπό το καθεστώς του Διεθνούς Συστήματος Κηδεμονίας του οποίου τελικός στόχος είναι η προαγωγή της προόδου των κατοίκων των περιοχών αυτών και η προοδευτική ανάπτυξή τους προς ικανότητα αυτοκυβέρνησης και ανεξαρτησίας.

Πολλές χώρες που σήμερα χαίρονται την ανεξαρτησία τους με παράλληλη ειρηνική εσωτερική αυτοδιοίκηση το οφείλουν στην επιτυχή άσκηση του διεθνούς αυτού συστήματος, ενώ πολλά επίσης εδάφη ενώθηκαν με τις όμορες ανεξάρτητες χώρες, μετά το τέλος της "υπό κηδεμονία" περιόδου.

Μέλη του Συμβουλίου 
Ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ δεν ορίζει συγκεκριμένο αριθμό μελών του Συμβουλίου αυτού. Προβλέπει όμως την εκπροσώπηση μελών που ασκούν διοίκηση κηδεμονίας και μελών που δεν ασκούν παρόμοια διοίκηση. Με τον περιορισμό όμως του αριθμού των Χωρών που ασκούσαν κηδεμονία εδαφών, περιορίστηκε και ο απαραίτητος αριθμός των μελών του Συμβουλίου. 
Έτσι σήμερα το Συμβούλιο Κηδεμονιών απαρτίζεται από πέντε μόνο μέλη που είναι οι ΗΠΑ που ασκούσαν μέχρι τελευταία σε κάποια νησιά του Ειρηνικού κηδεμονία εδαφών (π.χ. νήσοι Μάρσαλ), καθώς και τα υπόλοιπα τέσσερα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, (δηλαδή η Γαλλία, η Αγγλία, η Ρωσία και η Κίνα), επειδή τα υπό κηδεμονία αυτά εδάφη είχαν παράλληλα χαρακτηριστεί και ως "στρατιωτικές ζώνες".

Εξουσιοδοτήσεις Σ.Κ. 
Το Συμβούλιο Κηδεμονιών προκειμένου ν΄ ασκήσει εποπτεία διοίκησης των υπό κηδεμονία ευρισκομένων εδαφών, σύμφωνα με το Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών εξουσιοδοτείται:
 Να καταρτίζει σχετικά ερωτηματολόγια περί της οικονομικής, κοινωνικής και εκπαιδευτικής ανάπτυξης των κατοίκων των υπό κηδεμονία εδαφών. Με βάση αυτά τα ερωτηματολόγια θα πρέπει οι Χώρες που ασκούν την κηδεμονία να συντάσσουν ετήσιες εκθέσεις τις οποίες και θα πρέπει στη συνέχεια να υποβάλουν στο Συμβούλιο. 
 Να εξετάζει και να συζητά τις υποβληθείσες ετήσιες εκθέσεις των Χωρών που ασκούν κηδεμονία.
 Να εξετάζει αιτήματα των κατοίκων σε συνεργασία με τις δυνάμεις που ασκούν κηδεμονία
 Να προβαίνει σε περιοδικές επιθεωρήσεις στα υπό κηδεμονία εδάφη. Σημειώνεται ότι οι επιθεωρήσεις αυτές πραγματοποιούνται χρονικά κατόπιν συνεννόησης με τη Χώρα που ασκεί κηδεμονία.

Παραπομπές

Πηγές 
 Ανδρέα Ζιμπουλάκη "Διεθνές Δίκαιο" Αθήνα 1979, σ.125-126

Διεθνές Δίκαιο
Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών
Παναγιώτης Κερμανίδης

Ο Παναγιώτης Κερμανίδης είναι παλαίμαχος Έλληνας  ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως επιθετικός.

Βιογραφικό
Ο Κερμανίδης γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1950 στην Πολωνία από γονείς πολιτικούς πρόσφυγες, ενώ στη συνέχεια η οικογένεια του μετανάστευσε στην Ουγγαρία. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την ερασιτεχνική Κουουλάι της Βουδαπέστης, συνέχισε στην ΚΙΣΤΕΞΤ και το 1971 στην ΜΤΚ. Το Σεπτέμβριο του 1973 μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 1981. Στο «Δικέφαλο του Βορρά» γρήγορα ξεχώρισε για τις επιθετικές του αρετές και το πάθος του, ενώ ήταν βασικό στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1974 και το Πρωτάθλημα του 1976. Σε οκτώ χρόνια παραμονής στην Τούμπα κατάφερε να πετύχει 60 τέρματα σε 233 εμφανίσεις, επίδοση που τον κατατάσσει στην 8η θέση των σκόρερ του ΠΑΟΚ όλων των εποχών. Σημείωσε επίσης 12 τέρματα σε 36 αγώνες Κυπέλλου Ελλάδος, 7 τέρματα σε 10 αγώνες θερινού πρωταθλήματος ΟΠΑΠ, καθώς επίσης άλλα 3 σε 16 αγώνες για τα Κύπελλα Ευρώπης.

Στη συνέχεια αγωνίστηκε αρχικά μια τριετία στον Μακεδονικό και κατόπιν μια διετία στη Νάουσα, ολοκληρώνοντας την καριέρα του σε ηλικία 36 ετών. Κατόπιν ασχολήθηκε με την προπονητική αναλαμβάνοντας κατά καιρούς την Αναγέννηση Καρδίτσας, την Ξάνθη, τα Τρίκαλα, τη Βέροια, τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, τον Εορδαϊκό, τον Αγροτικό Αστέρα, τον Εδεσσαϊκό και τον Ποσειδώνα Νέας Μηχανιώνας.

Στατιστικά

Παραπομπές

Πηγές 

Συνέντευξη Κερμανίδη
Βιογραφικό
Στατιστικά ποδοσφαιρικής καριέρας
Στατιστικά προπονητικής καριέρας

Κερμανιδης Παναγιωτης
Κερμανιδης Παναγιωτης
Κερμανιδης Παναγιωτης
Κερμανιδης Παναγιωτης
Κερμανιδης Παναγιωτης
Κερμανιδης Παναγιωτης
Κερμανιδης Παναγιωτης
Κερμανιδης Παναγιωτης
Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Ε. Βέροιας
Κ
Κ
Κ
Βαγγέλης Κουτσόπουλος

Ο Βαγγέλης Κουτσόπουλος είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως ακραίος αμυντικός στην ΑΕΛ.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1980 στην Καρδίτσα και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στο χώρο του ποδοσφαίρου από τον Ηρακλή Σοφάδων.Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Νάουσα και την Αναγέννηση Καρδίτσας ενώ το 2000 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α' Εθνική ως παίκτης του Πανηλειακού. Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική και το Λεωνίδιο. Το καλοκαίρι του 2001 έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα του υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας με τον ΠΑΟΚ. Στον δικέφαλο του Βορρά δεν είχε τον πρώτο χρόνο συμμετοχές στο πρωτάθλημα καθώς δεν κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Ντούσαν Μπάγεβιτς. Με την αποχώρηση του Σερβοέλληνα τεχνικού και την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Άγγελο Αναστασιάδη ο Κουτσόπουλος καθιερώνεται ως ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας και συμμετέχει στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος του 2003.

Κατά τον πρώτο γύρο της περιόδου 2005/06 τίθεται εκτός πλάνων και τον Ιανουάριο του 2006 μεταγράφεται στον Πανιώνιο, βοηθώντας στην επίτευξη του στόχου εκείνης της χρονιάς, που ήταν η παραμονή στην Α' Εθνική. Από τη σεζόν 2007/08 κατάφερε να γίνει βασικό στέλεχος της ομάδας της Νέας Σμύρνης. Τον Μάιο του 2009 μεταγράφηκε στον Ατρόμητο Αθηνών και τον Γενάρη του 2010 υπέγραψε 1,5+1 συμβόλαιο συνεργασίας με το ΑΠΟΕΛ.

Στατιστικά

Τίτλοι
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου αντρών 2003

Πηγές 

Βαγγέλης&paiktisid=1316 Στατιστικά καριέρας
«Γαλαζοκίτρινος» ο Βαγγέλης Κουτσόπουλος!

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πανηλειακού
Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού
Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ
Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Ποδοσφαιριστές Φ.Α.Σ. Νάουσας
Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Αναγέννησης Καρδίτσας 1904
Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας