joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
ΦΑΡ Ραμπάτ

Η ΦΑΡ Ραμπάτ είναι μια μαροκινή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ραμπάτ. Ιδρύθηκε το 1958. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Ben Ahmed El Abdi χωρητικότητας 15000 θεατών. Είναι μία από τις διασημότερες ομάδες της χώρας μαζί με τις Ραζά Κλαμπ Ατλετίκ και Ουιντάντ Καζαμπλάνκα.

Τίτλοι

Εθνικοί
Πρωτάθλημα Μαρόκου
Νικήτρια (12): 1961, 1962, 1963, 1964, 1967, 1968, 1970, 1984, 1987, 1989, 2005, 2008
Φιναλίστ (7): 1960, 1971, 1991, 2004, 2006, 2007, 2013

Κύπελλο Μαρόκου
Νικήτρια (11): 1959, 1971, 1984, 1985, 1986, 1999, 2003, 2004, 2007, 2008, 2009
Φιναλίστ (5): 1988, 1990, 1996, 1998, 2012

Διεθνείς
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής
Νικήτρια: 1985

CAF Confederation Cup
Νικήτρια: 2005
Φιναλίστ: 2006

African Cup Winners' Cup: 0
Φιναλίστ: 1997

Σούπερ Καπ Ποδοσφαίρου Αφρικής: 0
Φιναλίστ: 2005

Ποδοσφαιρικές ομάδες Μαρόκου
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1958
Κλουμπ ντε Φούτμπολ Σακατεπέκ

Η Κλουμπ ντε Φούτμπολ Σακατεπέκ είναι μια μεξικανική ποδοσφαιρική ομάδα από την Μορέλος. Ιδρύθηκε το 1948. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Coruco Diaz χωρητικότητας 24443 θεατών. Συμμετέχει στην Ascenso MX. Έχει κατακτήσει δύο φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μεξικού (1954-55, 1957-58).

Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948
Κώστας Αϊδινίου

Ο Κώστας Αϊδινίου (Φλώρινα, 2 Φεβρουαρίου 1948) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο 
Έγινε ευρύτερα γνωστός αγωνιζόμενος με τη φανέλα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης επί μία δεκαετία (1964-74) ως μέσος. Ακολούθησε το 1974 ο Ολυμπιακός, παραμένοντας μέχρι το 1978, όταν και επέστρεψε στον Ηρακλή για μία περίοδο (1978-79), όπου και κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.

Στις εθνικές ομάδες 
Αγωνίστηκε 7 συνολικά φορές με την εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1968-1974, σημειώνοντας τρία τέρματα. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1968 στον εντός έδρας νικηφόρο φιλικό αγώνα με την Αίγυπτο (4-1), όταν υπό τις οδηγίες του Νταν Γεωργιάδη αγωνίστηκε σε ολόκληρο το ενενηντάλεπτο, σημειώνοντας παράλληλα και το δεύτερο τέρμα της ελληνικής ομάδας.

Επίσης, αγωνίστηκε στην εθνική Ελπίδων, με την οποία το 1969 κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο.

Ως προπονητής 

Μετά την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο, εργάστηκε ως προπονητής σε διάφορες ομάδες όπως στην Καστοριά, τον Πιερικό, τον Κολινδρό, την Φλώρινα και για ένα μικρό χρονικό διάστημα στον Ηρακλή (1987) μαζί με τον Γιώργο Κούδα. Μετά την αποχώρησή του από τον Ηρακλή έγινε αθλητικός διευθυντής στην Ξάνθη και τεχνικός Εθνικών Ομάδων Ελπίδων και Νέων στη Βόρεια Ελλάδα (1990-93).

Παραπομπές

Πηγές 

Η καριέρα του Κώστα Αϊδινίου στο soccerway 
Το προφίλ του Κώστα Αϊδινίου στο transfermarkt
Ο Κώστας Αϊδινίου στο epo.gr
 "Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας και πως φθάσαμε στην Αφρική" (Ανδρέας Μπόμης 2009)

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Α.Ο. Ταταύλα

Ο Α.Ο. Ταταύλα ιδρύθηκε το 1896 στα Ταταύλα της Κωνσταντινούπολης και αποτελεί από τους αρχαιότερους ελληνικούς αθλητικούς συλλόγους. Το 1968 ιδρύθηκε στην Αθήνα, αρχικά στα Πατήσια και έπειτα στο Παλαιό Φάληρο, διαθέτοντας ιδιόκτητα γραφεία και αθλητικούς χώρους. Διαθέτει τμήματα καλαθοσφαίρισης, επιτραπέζιας αντισφαίρισης, ποδοσφαίρου σάλας (5x5) και αγωνιστικού μπριτζ.

Με πλούσια κοινωνική, καλλιτεχνική και πάνω απ' όλα αθλητική δράση ο σύλλογος στην μακρόχρονη πορεία του ανέδειξε πολλόυς και αξιόλογους αθλητές, καλλιτέχνες και ανθρώπους των γραμμάτων, όπως τους ολυμπιονίκες αδερφούς Γεώργιο και Νικόλαο Αλιμπράντη.

Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε στα Ταταύλα της Κωνσταντινούπολης το 1896 με την ονομασία «Α.Σ. Ταταύλα» από τους Μενέλαο Καροτσιέρη και Γιασουμή Σκέντρη, έπειτα τη συγχώνευση των συλλόγων Γυμναστικός Σύλλογος «Ηρακλής» και Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα «Η Πρόοδος». Το 1968 ιδρύθηκε στην Αθήνα με την ονομασία «Α.Ο. Ταταύλα», αρχικά στα Πατήσια και έπειτα στο Παλαιό Φάληρο, όπου εδρεύει μέχρι σήμερα.

Με πλούσια κοινωνική, καλλιτεχνική και αθλητική δράση, ο σύλλογος στην μακρόχρονη πορεία του ανέδιξε αξιόλογους αθλητές, καλλιτέχνες και ανθρώπους των γραμμάτων. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906 στην Αθήνα, στεφανώθηκαν οι Ολυμπιονίκες στο πένταθλο και στην αναρρίχηση επί κάλω Αλιμπράντης Γεώργιος και Αλιμπράντης Νικόλαος. Μέχρι τα μέσα του 1900, κατείχε αξιόλογη θέση ανάμεσα σε όλα τα σωματεία στην Τουρκία, διαθέτοντας τμήματα μεταξύ άλλων μπάσκετ, βόλλεϋ, ποδοσφαίρου, τέννις, πιγκ- πογκ, πάλης, ποδηλασίας και ενόργανης γυμναστικής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημος ιστότοπος συλλόγου
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ tatavlasc.gr
Α.Ο. Ταταύλα 121 χρόνια στην υπηρεσία του Ελληνικού Αθλητισμού tatavlasc.gr

Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης
Ελληνικοί σύλλογοι αντισφαίρισης
Ελληνικοί σύλλογοι επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Ελληνικοί σύλλογοι μπριτζ
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1896
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Προγκρές Μ-24

Το Προγκρές Μ-24 ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 1994 για να ανεφοδιάσει τον διαστημικό σταθμό Μιρ. Ήταν το τεσσαρακοστό τέταρτο από τα 64 συνολικά διαστημόπλοια Προγκρές που έφτασαν στον Μιρ. Στην δεύτερη προσπάθεια του να συνδεθεί με τον σταθμό συγκρούστηκε με αυτόν προκαλώντας του αμελητέες ζημιές. Το συγκεκριμένο διαστημόπλοιο ήταν της έκδοσης Προγκρές Μ και είχε αριθμό σειράς 224. Μετέφερε τρόφιμα, νερό, οξυγόνο, καύσιμα καθώς και εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας. Στο φορτίο του περιλαμβάνονταν μεταξύ των άλλων δύο καινούργιες διαστημικές στολές, τρεις πυροσβεστήρες και υλικά για την επισκευή του συστήματος υποστήριξης ζωής του σταθμού.

Αποστολή 
Το Προγκρές Μ-24 εκτοξεύτηκε στις 25 Αυγούστου 1994 (14:25:12 UTC) με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. Μετά από δύο ημέρες επιχειρήθηκε η σύνδεση του με την εμπρόσθια θύρα του κύριου τμήματος (αγγλικά: core module) του Μιρ χωρίς επιτυχία. Στις 30 Αυγούστου έγινε δεύτερη απόπειρα, επίσης ανεπιτυχής, με το Προγκρές να συγκρούεται μάλιστα με τον διαστημικό σταθμό. Η τρίτη προσπάθεια σύνδεσης έγινε χειροκίνητα, από τον κοσμοναύτη Γιούρι Μαλεντσένκο, στις 2 Σεπτεμβρίου.

Το διαστημόπλοιο αποσυνδέθηκε από τον σταθμό στις 4 Οκτωβρίου (18:55:52 UTC) για να καταστραφεί στην ατμόσφαιρα πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό λίγες ώρες αργότερα.

Δείτε επίσης 
 Διαστημικές αποστολές το 1994

Παραπομπές 

Αποστολές στο Διαστημικό Σταθμό Μιρ
Αποστολές διαστημοπλοίων Πρόγκρες
Διαστημικές αποστολές το 1994
Κάνσας Σίτι Κόμετς

Η Κάνσας Σίτι Κόμετς ήταν μια επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου κλειστού χώρου από το Κάνσας Σίτυ (Μιζούρι). Συμμετείχε στην Major Indoor Soccer League (1978–1992). Έδρα της ομάδας ήταν το Kemper Arena.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Kansas City Comets on FunWhileItLasted.net
 Kansas City Comets
 MISL history

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1979
Ομάδες ποδοσφαίρου κλειστού χώρου ΗΠΑ
Ιερά Αρχιεπισκοπή Μαρωνιτών Κύπρου

Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Μαρωνιτών Κύπρου (λατινικά: Archidioecesis Cyprensis Maronitarum) ιδρύθηκε στη Λευκωσία το 1316, με πρώτο επίσκοπο τον Ανανία. Μετά τον θάνατο του Κύπριου Επισκόπου Λουκά το 1673, μεταφέρθηκε στη Βηρυτό για να επιστρέψει ξανά στη Λευκωσία το 1988. Από το 1840 ακολουθεί το λατινικό ημερολόγιο. Σημερινός αρχιεπίσκοπος είναι ο Ιωσήφ Σουέηφ.

Δείτε επίσης 
 Μαρωνίτες της Κύπρου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σταυρούλα Ξουλίδου

Η Σταυρούλα Ξουλίδου είναι  πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής της Β' Θεσσαλονίκης με το κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1965 στην Κοζάνη και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη από το 1971. Το 1983 αποφοίτησε από το 13ο Λύκειο Θεσσαλονίκης . Το 1983 εισήχθηκε τρίτη στο  Τμήμα της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. από όπου πήρε το πτυχίο της το 1987. Παρακολούθησε ως το 1989 το μεταπτυχιακό τμήμα της σχολής της στον Τομέα της Κοινωνιολογίας και εργαστήρια Παιδαγωγικής. Μετά το τέλος των σπουδών της παρακολούθησε σεμινάρια management και marketing στην ΕΕΔΕ. Είναι έγγαμη και μητέρα .
Η διδακτική της δραστηριότητα ξεκίνησε το 1993 κι από τότε υπηρέτησε ως αναπληρώτρια σε γυμνάσια και λύκεια της χώρας ως θεολόγος. Από το 2000 ως τις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 υπηρέτησε ως καθηγήτρια.

Στις βουλευτικές εκλογές της 6ης Μαΐου 2012, εκλέχτηκε Βουλευτής καταλαμβάνοντας τη μοναδική έδρα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων στη Β΄ εκλογική περιφέρεια Νομού Θεσσαλονίκης. 

Στις βουλευτικές εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012 επανεκλέχθηκε Βουλευτής των Ανεξαρτήτων Ελλήνων στη Β' εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης, όπως και στις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015. Ορίστηκε Υπεύθυνη Κοινοβουλευτικού Τομέα Παιδείας, Θρησκευμάτων & Αθλητισμού των Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

Πολιτικές και κοινωνικές δραστηριότητες 
Αρθρογραφεί σε περιοδικά  κι έχει συγγράψει μια ιστορική διατριβή με τίτλο:«ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ-ΜΙΣΕΛΛΗΝΕΣ-ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ». Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Πολυτέκνων του Δήμου Μυγδονίας και διετέλεσε Πρόεδρος του συλλόγου και στις πρόσφατες εκλογές εκλέχθηκε Αντιπρόεδρος. Συμμετείχε στην Ένωση Γονέων του Δήμου Μυγδονίας και στη Σχολική Επιτροπή του Γυμνασίου –Λυκείου.

Παραπομπές

Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης
Έλληνες θεολόγοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες
Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Γάιος Μάρκιος Κοριολανός

Ο Γάιος Μάρκιος Κοριολανός (Gaius Marcius Coriolanus, γενν. 527 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατηγός. Έλαβε το τοπωνυμικό παρατσούκλι του "Κοριολανός" λόγω της εξαιρετικής ανδρείας του, όταν κυρίευσε τα Κορίολα (Corioli), πόλη των Ουόλσκων, το 493 π.Χ.<ref>Τίτος Λίβιος, Ab urbe condita, 2.33</ref>. Ήταν όμως οργίλος και δεν είχε την πραότητα και την ανεξικακία ούτε του Θεμιστοκλή, ούτε του Αριστείδη. Ο Κοριολανός έγινε αρχηγός των ακραίων αριστοκρατικών και με την ιδιότητα αυτή υποκίνησε πολλές αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις και ενέργειες, όπως π.χ. αντιτάχθηκε στη διανομή σικελικού σταριού στον λαό σε περίοδο λιμού και, αυταρχικός όπως ήταν, πρότεινε στη Σύγκλητο την κατάργηση του θεσμού των δημάρχων. Εξαιτίας της πολιτικής του έγινε μισητός στο λαό. Οι δικτατορικές ενέργειές του και η τυραννική του συμπεριφορά εξόργισαν τους συμπολίτες του, γι' αυτό και τον εξόρισαν από τη Ρώμη. Γεμάτος από το πάθος της εκδίκησης, ο Κοριολανός κατέφυγε στους Ουόλσκους, που ήταν εχθροί των Ρωμαίων, έγινε αρχηγός τους και ξεκίνησε εναντίον της πατρίδας του.

Όταν έφτασε έξω από τη Ρώμη και απειλούσε να την καταστρέψει, οι Ρωμαίοι κατατρομαγμένοι έστειλαν διάφορες πρεσβείες για συμφιλίωση. Ο Κοριολανός όμως ήταν άκαμπτος. Τότε πήγε στο στρατόπεδό του η μητέρα του και του είπε γονατιστή:
- Κοριολανέ, αν επιμένεις να μπεις εχθρικά στη Ρώμη, θα πατήσεις πρώτα στο πτώμα της μητέρας σου. Γιατί δεν μπορώ να ανεχθώ να είναι το παιδί μου ο καταστροφέας της πατρίδας του.Ο Κοριολανός ανασήκωσε τη γονατισμένη μητέρα του και αγκαλιάζοντάς την της απάντησε:
- Νίκησες, μητέρα, ευτυχισμένη νίκη για την πατρίδα, αλλά καταστρεπτική για τον γιο σου. Φεύγω μακριά από τη Ρώμη, νικημένος από τη μητέρα μου.Και αμέσως έλυσε την πολιορκία της Ρώμης. Ο Πλούταρχος αναφέρει πως οι Ουόλσκοι τον σκότωσαν, όταν επέστρεψε, γιατί θεώρησαν πως τους εξαπάτησε. Άλλοι λένε πως έζησε κι άλλο και πως έγραψε κι ένα επίγραμμα για τη δύσκολη ζωή ενός γέροντα εξόριστου.

Στην ύστερη αρχαιότητα, ήταν γενικά αποδεκτό από τους ιστορικούς ότι ο Κοριολανός ήταν πραγματικό ιστορικό πρόσωπο και εμφανίστηκε μια συναινετική αφηγηματική ιστορία της ζωής του, την οποία επανέλαβαν κορυφαίοι ιστορικοί όπως ο Τίτος Λίβιος, ο Πλούταρχος και ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς. Πιο πρόσφατες μελέτες έχουν εκφράσει αμφιβολίες για την ιστορικότητα του Κοριολανού, απεικονίζοντάς τον είτε ως μια εντελώς θρυλική προσωπικότητα ή, τουλάχιστον, αμφισβητώντας την ακρίβεια της συμβατικής ιστορίας της ζωής του ή τη χρονική αλληλουχία των γεγονότων.

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, στους προγόνους του περιλαμβάνονται εξέχοντες πατρίκιοι, ακόμα κι ένας βασιλιάς της Ρώμης.

Η ιστορία του είναι η βάση της τραγωδίας Κοριολανός, που γράφτηκε από τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, καθώς και σειράς άλλων έργων, συμπεριλαμβανομένης και της Εισαγωγής Κοριολανός του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν.

Παραπομπές

Δείτε επίσης
Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι/Γάιος Μάρκιος''
Τάκης Παπανικολάου, Μορφές της Ιστορίας σε ποιητική Μετάπλαση, από τον Αλκιβιάδη και τους Γράκχους ως τον Τόμας Μπέκετ και τον Παύλο Μελά, εκδόσεις Αντωνίου Ν. Σάκκουλα Ε.Ε, 2021

Κοριολανος
Καραμπόλα (φρούτο)

Η καραμπόλα (γνωστή και ως Star fruit) είναι ένα φυτό το οποίο καλλιεργείται στην Ινδονησία, την Ινδία και τη Σρι Λάνκα, όπου είναι αυτοφυές, αλλά και στην Αμερικανική ήπειρο. Το φρούτο έχει το σχήμα αστεριού, είναι ιδιαίτερα ζουμερό και αν ασκηθεί δύναμη επάνω του συρρικνώνεται (μαζεύει). Μπορεί να φαγωθεί ωμή, αλλά χρησιμοποιείται και ως υλικό σε γκοφρέτες, σάλτσες, μπισκότα και πίτσες. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στον Νότιο Ειρηνικό και τη Νοτιοανατολική Ασία. Η γεύση της είναι παρόμοια με την γεύση του αχλαδιού αλλά πολύ πιο γλυκιά. Στην Ινδία, η καραμπόλα έχει κυρίως φαρμακευτική χρήση.

Πηγές
http://www.dinfo.gr/%CF%84%CE%B1-10-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CE%B1-%CF%86%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC/

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Τροπικά φρούτα
Τροπική γεωργία
Χλωρίδα της Ινδονησίας
Χλωρίδα της Ινδίας
Χλωρίδα της Σρι Λάνκα
Χλωρίδα της Νοτιοανατολικής Ασίας
Αθανάσιος Δημητρακόπουλος

Ο Αθανάσιος Δημητρακόπουλος (14 Μαΐου 1936 - 8 Ιουλίου 2022) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στις 14 Μαΐου 1936 στον Πλάτανο Ναυπακτίας Αιτωλοακαρνανίας. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και άσκησε τη δικηγορία.

Ήταν βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του ΠΑΣΟΚ από το 1981 μέχρι το 1996, και διετέλεσε υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως από το Σεπτέμβριο του 1987 μέχρι τον Ιούνιο του 1988.

Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά, ένα γιο και μία κόρη.

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας
Έλληνες υφυπουργοί Προεδρίας
Μπάμπης Φυλακτός

Ο Μπάμπης Φυλακτός είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Υπήρξε από τους πρώτους που φόρεσε τη φανέλα και των δύο "αιώνιων" αντιπάλων, του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, αν και με τον τελευταίο δεν αγωνίστηκε ποτέ σε επίσημο αγώνα.

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο 
Έγινε ευρύτερα γνωστός αγωνιζόμενος με τη φανέλα του Παναθηναϊκού την περίοδο 1947-1954, όπου κατέκτησε δύο φορές τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας (1948-49, 1952-53) και τέσσερις φορές αυτόν του πρωταθλητή Αθηνών (1948-1949, 1951-1954), συμμετέχοντας το διάστημα αυτό σε 84 αγώνες συνολικά (πρωτάθλημα, κύπελλο, εθνική ομάδα), επιτυγχάνοντας 22 τέρματα. Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Κώστας Λινοξυλάκης, Γιάννης Παπαντωνίου, Βαγγέλης Πανάκης και Λάκης Πετρόπουλος. Ακολούθησε μια διετία (1954-56) στον Ολυμπιακό, για να κλείσει την καριέρα του στον Παναιγιάλειο το 1960, σε ηλικία 34 ετών.

Στην Εθνική Ελλάδας 
Με την Ελλάδα αγωνίστηκε την περίοδο μεταξύ 1948-1952. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1948, στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Τουρκίας, υπό τις οδηγίες του Κώστα Νεγρεπόντη, όπου σημείωσε και το μοναδικό τέρμα της ελληνικής ομάδας στην αναμέτρηση, αλλά και δικό του στις 10 συνολικά φορές που αγωνίστηκε με τη γαλανόλευκη φανέλα.

Παραπομπές

Πηγές 
Ο Μπάμπης Φυλακτός στο epo.gr
Το προφίλ του Μπάμπη Φυλακτού στο transfermarkt

"Γκολ 2000 - Ένας αιώνας ποδόσφαιρο" (Ανδρέας Μπόμης 2000)
"Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας" (Ανδρέας Μπόμης 2009)

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Παναιγιάλειου
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Μπάρυ Γουάιτ

Ο Μπάρυ Γουάιτ (Barry White, πραγματικό όνομα: Barry Eugene Carter, 12 Σεπτεμβρίου 1944 – 4 Ιουλίου 2003) ήταν Αμερικανός συνθέτης, παραγωγός, τραγουδοποιός και τραγουδιστής γνωστός για την μπασοβαρύτονη φωνή του.
Νικητής τρεις φορές των μουσικών βραβείων Γκράμι, με τη σταδιοδρομία του να φτάνει στο απόγειο στα μέσα του 1970 μαζί με την πασίγνωστη ορχήστρα του, την "The Love Unlimited Orchestra" με το  σινγκλ "love theme" (1973).
Κατά την διάρκεια της καριέρας του έφθασε τα 106 χρυσά άλμπουμ εκ των οποίων τα 40 έγιναν πλατινένια.

Η ζωή του 
Αν και γεννήθηκε στο Γκάλβεστον του Τέξας,  μεγάλωσε στις γειτονιές υψηλής εγκληματικότητας του κεντρικού Λος Άντζελες, ακούγοντας τη συλλογή δίσκων κλασικής μουσικής της μητέρας του. Εκεί, ο αδελφός του σκοτώθηκε  σε σύγκρουση με αντίπαλη συμμορία και ο ίδιος ο Μπάρι σε ηλικία 17 χρονών πήγε στη φυλακή για κλοπή ελαστικών ενός αυτοκινήτου. Στην φυλακή άκουγε το τραγούδι του Έλβις it’s Now or Never στο ραδιόφωνο, εμπειρία που αργότερα άλλαξε τη ζωή του.

Η μουσική του σταδιοδρομία 
Μετά την αποφυλάκισή του ξεκινά τη μουσική του σταδιοδρομία κατά τη δεκαετία του 1960, με μουσικά γκρούπ. Ο μουσικός παραγωγός  Bob Keane τον ανακαλύπτει το 1965 και η καριέρα του εκτινάσσεται.
Το 1972 δημιουργεί ένα εκπληκτικό γυναικείο φωνητικό τρίο αποτελούμενο από τη μέλλουσα γυναίκα του την αδελφή της και την εξαδέλφη τους, το Love Unlimited. Τότε με το From A Girl's Point of View We Give to You... Love Unlimited, αρχίζει ο χορός των χρυσών και πλατινένιων άλμπουμ.

Το τέλος 
Κατά το 1995 είναι υπέρβαρος και εισάγεται σε νοσοκομείο με πρόβλημα υψηλής πίεσης. Το 1999 αναγκάζεται να ακυρώσει περιοδείες του, λόγω εξάντλησης και, τελικά, το 2002 μεταφέρεται στο νοσοκομείο με νεφρική ανεπάρκεια, λόγω των προβλημάτων διαβήτη. Τελικά, το 2003, σε ηλικία 58 αφήνει την τελευταία του πνοή στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια.

Παραπομπές

Αμερικανοί τραγουδιστές
Αμερικανοί τραγουδοποιοί
Κρούστας Λασιθίου

Ο Κρούστας είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Κοινότητας που βρίσκεται στον νομό Λασιθίου και ανήκει στον δήμο Αγίου Νικολάου (Επαρχία Μιραμπέλλου). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 476 κατοίκους και έκταση 30,481 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 540 μέτρων και κοντά του βρίσκεται η Κριτσά, ενώ από τον Άγιο Νικόλαο απέχει γύρω στα 13 χιλιόμετρα.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο Κρούστας αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 (Κ138) ως Crusta με 362 κατοίκους, και ανήκε στην επαρχεία Ιεράπετρας. Αναφέρεται επίσης από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 και στην τουρκική απογραφή του 1671, αλλά στην επαρχεία Μεραμπέλου. Στην απογραφή του 1834 είχε 30 χριστιανικές οικογένειες. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Διοικητική ιστορία 
Από το 1925 αποτελεί έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Από το 1964 μέχρι την καθαίρεσή του από τη χούντα το 1967 πρόεδρος της Κοινότητας υπήρξε ο αντιστασιακός Γιώργος Γεροντής (1925 - 13 Ιανουαρίου 1980). Από το 1997 ανήκει στο δήμο Αγίου Νικολάου.

Κοινότητα Κρούστα 

Περιλαμβάνωντας μόνο τήν έδρα της, η κοινότητα έχει 476 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Βάρδα.

Κοινοτάρχες Κρούστα 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κρούστα.

Αξιοθέατα 
Στη θέση Λάκκοι βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή του ανοικοδομήθη ή ανεκαινίσθη και τοιχογραφήθηκε το 1348. Είναι μονόχωρος καμαροσκέπαστος και ενδιαφέρον παρουσιάζει το κτιστό τέμπλο του.

Πηγές 

Κρουστας
Δήμος Αγίου Νικολάου
Γυναικωνίτης

Γυναικωνίτης είναι ο ειδικός χώρος ενός σπιτιού στον οποίο παλαιότερα διέμεναν οι γυναίκες, με την πρακτική αυτή να τηρείται επίσης στις ινδουιστικές και μουσουλμανικές παραδόσεις (γνωστό ως ζενάνα) της νότιας Ασίας.Μεταγενέστερα και σε ότι αφορά την ορθόδοξη εκκλησία, είναι γνωστός ως ο ειδικός χώρος για τις γυναίκες σε χριστιανικούς ναούς ώστε να είναι απομονωμένες από τους άνδρες.

Ιστορία

Ο γυναικωνίτης εμφανίζεται από τα αρχαία χρόνια, ενώ μεταλαμπαδευόταν από εποχή σε εποχή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ύπαρξη του μέχρι και την σύγχρονη εποχή με την παρουσία του στους ναούς της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Αρχαία Χρόνια
Από την εποχή του Ομήρου συναντιέται ο όρος γυναικωνίτης. Σε πολλά μυκηναϊκά ανάκτορα υπήρχαν ειδικά μέγαρα που βρίσκονταν πίσω από το κύριο ή στα πλάγια αυτού. Επίσης, γυναικωνίτες υπήρχαν και σε πολλές κατοικίες της κλασικής και της ελληνιστικής εποχής.

Βυζαντινά Χρόνια
Ο γυναικωνίτης κάνει την εμφάνιση του και στους βυζαντινούς ναούς, συνεχίζοντας την παράδοση, με σκοπό την παραμονή των γυναικών σ' αυτόν κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας. Βρισκόταν στο βορινό κλίτος του ναού (ως επί το πλείστον), αλλά και στο υπερώο. Ειδικότερα βρισκόταν στο κεντρικό μέρος του Π που σχηματίζει, δηλαδή στο δυτικό άκρο του ναού. 

Ο περιορισμός των γυναικών εκτός του γυναικωνίτη, γινόταν και με την δημιουργία χωρισμάτων από το υπόλοιπο ναό, δηλαδή μέσω των παραπετασμάτων και των ξύλινων δικτυωτών.

Σύγχρονη Εποχή
Γυναικωνίτες υπάρχουν ακόμη και σήμερα σε ορθόδοξους ναούς, αλλά πλέον οι θέσεις των γυναικών βρίσκονται στον κυρίως ναό, διαχωρισμένες, όμως, από αυτές των αντρών. Κατασκευάζονται και στους σύγχρονους ναούς χωρίς να έχουν τα ίδια λειτουργικά στοιχεία με το παρελθόν και χρησιμοποιούνται απλώς ως την απόκτηση μεγαλύτερου χώρου.

Παραπομπές 

Ναοί
Σοφία Λασκαρίδου

Η Σοφία Λασκαρίδου (Φεβρουάριος του 1876 στην Αθήνα - 13 Νοεμβρίου 1965 Καλλιθέα Αττικής) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1876. Ήταν κόρη του Λάσκαρη Λασκαρίδη (1820- 1899) και της Αικατερίνης Χρηστομάνου, (1842 - 1916) πρωτοπόρου παιδαγωγού, μεγάλωσε μαζί με τις δυο ακόμα αδερφές της Ειρήνη (1882-1958) και Μελπομένη σε οικογενειακό περιβάλλον που ενθάρρυνε τις καλλιτεχνικές της κλίσεις. Μετά από ιδιωτικά μαθήματα ζωγραφικής στην Αθήνα, φοίτησε στο Παρίσι, στην Académie Julian, με δασκάλους τους B. Constant και J. P. Laurens. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, κατατάχθηκε στο Σχολείο Καλών Τεχνών της Αθήνας, μετά από δική της δυναμική παρέμβαση προς τον βασιλιά Γεώργιο τον Α΄, υπέρ της εισδοχής γυναικών στο Σχολείο Καλών Τεχνών και διακρίθηκε για τον αγώνα της υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών στο Σχολείο Καλών Τεχνών. Εκεί υπήρξε μαθήτρια, μεταξύ άλλων, των Νικηφόρου Λύτρα και Γεώργιου Ιακωβίδη. Ακολούθως, έφυγε στη Γερμανία, όπου φοίτησε σε διάφορες σχολές ζωγραφικής (Dachau, Künstlerinnenverein), και πάλι στο Παρίσι, στην Académie de la Grande Chaumière, την Colarossi κ.α. Επηρεασμένη από το ρεαλισμό του J. Millet, τον ιμπρεσιονισμό των κύκλων του Honfleur και της Barbizon, αλλά και των πρώτων της δασκάλων Οδυσσέα Φωκά και Γεώργιου Ροϊλού, άντλησε στοιχεία για τον εκφραστικό της προσανατολισμό και από την προσωπική της επαφή με τη γαλλική τέχνη. Χαρακτηριστικά του έργου της αποτελούν επίσης το υποκειμενικό στοιχείο και μια ρομαντική διάθεση. Το έργο της Λασκαρίδου, αρκετά εκτεταμένο, ποσοτικά και θεματολογικά, είναι τοπιογραφικό στο μεγαλύτερο μέρος του, ενώ περιλαμβάνει και συνθέσεις με σκηνές της καθημερινής ζωής, όπου κυριαρχούν οι γυναικείες μορφές, προσωπογραφίες και νεκρές φύσεις.

Το έργο της Κοιμωμένη Πόρου (Τροιζήνας) ανήκει στη Συλλογή Πινάκων του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός. Είναι φτιαγμένο από λάδι σε κοντραπλακέ, διαστάσεων 0,28 x 0,42 μ. και ανήκει στις τοπιογραφίες.

Έργο ρεαλιστικού προσανατολισμού με έντονες επιρροές από τον ιμπρεσιονισμό της γαλλικής τέχνης των αρχών του 20ου αιώνα, όπου κυριαρχεί το υποκειμενικό στοιχείο και μια έντονη ρομαντική διάθεση. Ενδιαφέρουσα η αφαιρετική οπτική μέσα από την οποία αποδίδεται το θαλασσινό τοπίο και η ιδιαίτερη χρωματική γκάμα που αποτυπώνει την ώρα του σούρουπου.

Το σπίτι όπου μεγάλωσε στην Καλλιθέα, το οποίο έχτισαν οι γονείς της με βάση τα σχέδια του γνωστού αρχιτέκτονα Έρνεστ Τσίλερ, στεγάζει σήμερα τη Δημοτική Πινακοθήκη Καλλιθέας. Εκεί μπορεί κανείς να δει φωτογραφίες της, έργα της και προσωπικά της αντικείμενα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Έλληνες ζωγράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Ελληνίδες φεμινίστριες
Ίρις Λογοθετοπούλου

Η Ίρις Λογοθετοπούλου είναι ζωγράφος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923. Σπούδασε ζωγραφική στο Μόναχο, τη Βιέννη και τέλος στην Αθήνα με τον Σπυρίδωνα Βικάτο. Το έργο της περιλαμβάνει προσωπογραφίες, ανθογραφίες και διακοσμητικές συνθέσεις και διακρίνεται για την ευαισθησία στον τρόπο απόδοσης των θεμάτων. Ακόμα, έχει την ευχέρεια να κινείται με επιτυχία στο πεδίο της αφαίρεσης, όπως αποδεικνύουν οι μνημειακές συνθέσεις της. Παρουσίασε έργα της σε ατομικές (Αθήνα, 1952) και ομαδικές εκθέσεις (Πανελλήνιες 1952, 1960). Πέθανε στην Αθήνα το 1971.

Το έργο της «Άνθη» ανήκει στη Συλλογή Πινάκων του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός. Είναι φτιαγμένο από λάδι σε καμβά, διαστάσεων 0,43 x 0,56 μ. και ανήκει στις ανθογραφίες.

Σύνθεση με άνθη. Τα άνθη ζωγραφίζονται με ζωηρή πινελιά, επιδιώκεται τολμηρή χρωματική αντίθεση των τόνων του κόκκινου (τα άνθη) και του μπλε (βάζο). Τα φύλλα παρουσιάζονται περισσότερο σχηματοποιημένα και αποτελούν μαζί με το υποχρωματισμένο φόντο και το θαμπό λευκό του τραπεζομάντιλου ιδανικό μέσο για την ανάδειξη της αντίθεσης που δημιουργούν τα ζωντανά, δυναμικά μικρά σύνολα των λουλουδιών, που είναι τοποθετημένα με τρόπο ώστε να ισορροπεί η σύνθεση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Διαδικτυακή Πύλη Πολιτισμού Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός

Έλληνες ζωγράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Ελληνικά Λουτρά (Αρχαία Ολυμπία)

Τα Ελληνικά Λουτρά είναι λουτρά εντός του αρχαιολογικού χώρου της αρχαίας Ολυμπίας.

Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία

Είναι τα αρχαιότερα λουτρά του χώρου και βρίσκονται δυτικά, έξω από τον ιερό περίβολο της Άλτεως, κοντά στον ποταμό Κλαδέο. Κατασκευάστηκαν κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. και συνέχισαν να διαμορφώνονται καθ' όλη τη διάρκεια που χρησιμοποιούνταν. Τον 2ο αιώνα μ.Χ. χρησιμοποιήθηκαν ως θεμέλια για να χτιστούν πάνω τους οι Θέρμες του Κλαδέου.

Ο χαρακτηρισμός τους ως «ελληνικά» τα διακρίνει από τα υπόλοιπα λουτρά της περιοχής, που χτίστηκαν κατά τη ρωμαϊκή εποχή. Το απλό κτίσμα με το πηγάδι, που χρησιμοποιήθηκε στην αρχή, μετατράπηκε σταδιακά σε ένα πολυτελή χώρο με πιο σύνθετη αρχιτεκτονική και πλούσια διακόσμηση και ψηφιδωτά. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, τελειοποιήθηκε και το σύστημα υδροδότησης και αποχέτευσης ενώ κατασκευάστηκε και πισίνα. Τα λουτρά ήταν ψυχρά και θερμά, πράγμα συνηθισμένο στους προπονητικούς και αγωνιστικούς χώρους. Στις μέρες μας, το εσωτερικό των κτηρίων δεν είναι επισκέψιμο στο κοινό.

Τα Ελληνικά Λουτρά χτίστηκαν για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των αθλητών, καθώς τα χρησιμοποιούσαν για να πλυθούν μετά τις προπονήσεις ή τους αγώνες. Κατά την αρχαιότητα, οι αθλητές, για να πετύχουν την καλύτερη δυνατή απόδοση, συνήθιζαν κατά την προετοιμασία τους, να αλείφουν το σώμα τους με έλαια και στη συνέχεια να ρίχνουν επάνω τους σκόνη. Ήταν μια διαδικασία χρονοβόρα, αλλά απαραίτητη, και γινόταν με έναν τελετουργικό τρόπο. Την ίδια βαρύτητα έδιναν οι αθλητές και για τον καθαρισμό του σώματος στο τέλος των προπονήσεων και των αγώνων. Σε πρώτη φάση, χρησιμοποιούσαν τη μεταλλική στλεγγίδα (στλεγγίς), για να ξύσουν με αυτή και να απομακρύνουν τα έλαια, τη σκόνη και τον ιδρώτα. Ακολουθούσαν μαλάξεις για να καταπραΰνουν το νευρικό σύστημα. Στο τελικό στάδιο, γινόταν ο καθαρισμός του σώματος και της ψυχής με νερό.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Νικόλαος Καλτσάς, Ολυμπία, Υπουργείο Πολιτισμού Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα, 2005

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
από τον κόμβο Οδυσσεύς του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Η αθλητική προπόνηση των Aρχαίων Eλλήνων.
κατόψεις των Ελληνικών λουτρών στις διάφορες φάσεις οικοδόμησής τους από τη ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus του Tuft University

Αρχαία Ολυμπία
Ολυμπιακές αφίσες

Οι Ολυμπιακές αφίσες αποτελούν τμήμα του γενικότερου σχεδιασμού που αναλαμβάνει κάθε φορά η διοργανώτρια χώρα των Ολυμπιακών αγώνων για την καλύτερη και ευκολότερη επικοινωνία του μεγάλου αυτού αθλητικού γεγονότος. Οι αφίσες είναι στενά συνδεδεμένες με τον τόπο και τον χρόνο που έχουν δημιουργηθεί και αντανακλούν κάθε φορά την κοινωνική, πολιτιστική, ίσως και πολιτική κατάσταση της διοργανώτριας χώρας. 

Για τη δημιουργία της αφίσας, συνήθως γίνεται καλλιτεχνικός διαγωνισμός από την Οργανωτική Επιτροπή της διοργανώτριας χώρας. Στη συνέχεια, ειδική επιτροπή αποφασίζει ποια αφίσα είναι πιο κατάλληλη να την εκπροσωπήσει επικοινωνιακά. Συχνά η δημιουργική διαδικασία δεν είναι εντελώς ελεύθερη, καθώς η επιτροπή έχει προαποφασίσει στοιχεία που επιθυμεί να περιλαμβάνονται στον σχεδιασμό αλλά και μηνύματα που πρέπει να αναδειχθούν. 

Παρόλο που σήμερα η δημιουργία της αφίσας κρίνεται αναγκαία, στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες δεν υπήρχαν αφίσες ειδικά σχεδιασμένες για αυτό το σκοπό. Η πρώτη επίσημη αφίσα, ειδικά σχεδιασμένη για τη διοργάνωση που χρησιμοποιήθηκε ύστερα από την έγκριση της αρμόδιας επιτροπής ήταν αυτή των αγώνων που έγιναν στην Στοκχόλμη, το 1912. Η συγκεκριμένη αφίσα, δημιούργημα του Σουηδού Olle Hjortzberg, απεικόνιζε την πορεία των εθνών μέσα από την εκπροσώπησή τους από αθλητές που κρατούσαν τις εθνικές τους σημαίες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Olympic Summer Games Posters from Athens 1896 to London 2012.
Athens Info Guide.
Svenskt biografiskt lexikon.

Αφίσες
Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων είναι ένα διεθνές αθλητικό γεγονός που διοργανώνεται κάθε τέσσερα χρόνια από τη ΔΟΕ και στο οποίο συμμετέχουν νέοι και νέες ηλικίας από 15 ως 18 ετών.  Το πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων νέων βασίζεται στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων. Περιλαμβάνει εικοσιοκτώ αθλήματα στους θερινούς αγώνες και εφτά στους χειμερινούς, ενώ έχουν προστεθεί και κάποιες καινούργιες κατηγορίες, όπως το μπάσκετ με τρεις παίκτες, αλλά και δραστηριότητες με ομαδική συμμετοχή, παράλληλα από διάφορες χώρες και από τα δύο φύλα.

Οι Ολυμπιακοί αγώνες νέων έγιναν για πρώτη φορά στη Σιγκαπούρη από τις 14 έως τις 26 Αυγούστου του 2010 και οι χειμερινοί αγώνες στο Ίνσμπουργκ από τις 13 έως τις 22 Ιανουαρίου το 2012.

Ιστορική Αναδρομή
Την ιδέα για την δημιουργία ειδικών αγώνων για νέους την είχε ο Αυστριακός Johann Rosenzopf, ο οποίος θεωρούσε ότι με αυτό τον τρόπο θα ενθαρρύνει τους νέους να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, θα καταπολεμήσει τα σύγχρονα προβλήματα που τους αφορούν, αλλά και θα δημιουργήσει νέες συμμετοχές και προοπτικές για τους Ολυμπιακούς αγώνες. Ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ήταν αρνητική στη δημιουργία αγώνων με αποκλειστικά αθλητικό χαρακτήρα. Ο Ζακ Ρογκ, που υπήρξε ο όγδοος πρόεδρος της Δ.Ο.Ε. (2001-2013), όταν ανακοίνωσε σε συνδιάσκεψη στη Γουατεμάλα, το 2007, την απόφαση πραγματοποίησης των αγώνων, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση και στους στόχους τους, οι οποίοι από τον Ιούνιο του 2014 αναθεωρήθηκαν και είναι, να: φέρουν κοντά σε μια παγκόσμια γιορτή, τους καλύτερους νέους αθλητές από όλο τον κόσμο, κάνουν μία μοναδική και δυναμική εισαγωγή για τον Ολυμπισμό, καινοτομήσουν στην εκπαίδευση και στο διάλογο γύρω από τις Ολυμπιακές αξίες, μοιραστούν και να γιορτάσουν τις κουλτούρες όλων των χωρών, προσεγγίσουν νεανικές κοινότητες σε όλο τον κόσμο, οι οποίες θα προωθήσουν τις Ολυμπιακές αξίες, αυξήσουν τη συμμετοχή στον αθλητισμό, ειδικά στις νεαρές ηλικίες, λειτουργήσουν ως πλατφόρμα για πρωτοβουλίες και ιδέες μέσα στο Ολυμπιακό κίνημα, αποτελέσουν ένα αθλητικό γεγονός με υψηλά διεθνή στάνταρ.
   
Μέσα σε αυτό το πνεύμα, οι δεύτεροι Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων που πραγματοποιήθηκαν στο Νάντζινγκ της Κίνας το 2014 είχαν ως μότο το “Share the Games, Share our Dreams” (Μοιράσου τους Αγώνες, Μοιράσου τα Όνειρά μας). Οι διοργανωτές στο Νάντζινγκ θέλησαν να προωθήσουν έτσι, την ενεργή συμμετοχή και δημιουργικότητα των νέων, τόσο στον αθλητικό στίβο, όσο και στην καθημερινή τους ζωή. Να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, αλλά και να τους βοηθήσουν να κατανοήσουν τις άλλες κουλτούρες, να χτίσουν φιλίες και να αποκτήσουν υπευθυνότητα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 THE YOUTH OLYMPIC GAMES VISION AND PRINCIPLES.
Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων του Νάντζινγκ.

 
Αθλητικές διοργανώσεις που διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια
Ιωάννης Ζήσης

Ο Ιωάννης Δ. Ζήσης (Μάκρη Φθιώτιδας 1881 – Τουρκία, 9 Απριλίου 1941) υπήρξε Υποστράτηγος του Ελληνικού Στρατού.

Κατά τη Μάχη των Οχυρών, τον Απρίλιο του 1941, υπηρέτησε ως Διοικητής της Ταξιαρχίας του Έβρου, η οποία είχε αναλάβει να είναι διατεταγμένη από τη λίμνη Βιστωνίδα μέχρι τον Έβρο ποταμό. Στις 7 Απριλίου 1941 και μετά την είσοδο των Γερμανών στη Θράκη, τα τμήματα προκαλύψεως της Ταξιαρχίας, λόγω του κινδύνου της αιχμαλωσίας από τους Γερμανούς, πέρασαν στο τουρκικό έδαφος όπου και αφοπλίστηκαν από τους Τούρκους στα Ύψαλα της Ανατολικής Θράκης. Γλύτωσε μόνο ένα μικρό τμήμα της Ταξιαρχίας, το οποίο, αφού συμπτύχθηκε στη Μάκρη, προωθήθηκε στο εσωτερικό της χώρας. Οι Έλληνες, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, παρέδωσαν τον οπλισμό τους και τότε οι Τούρκοι τους ανακοίνωσαν ότι θα παρέμεναν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μέχρι το τέλος του πολέμου. Ο Υποστράτηγος Ζήσης, βλέποντας ότι γλύτωσε τη μονάδα του από τη Γερμανική αιχμαλωσία αλλά αυτή οδηγήθηκε στην τουρκική, αποσύρθηκε και αυτοκτόνησε με περίστροφο, στις 9 Απριλίου.

Το όνομά του δόθηκε σε στρατόπεδο της Αλεξανδρούπολης, το οποίο σήμερα ονομάζεται Στρατόπεδο "Ζήση".

Παραπομπές

Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Σβορωνάτα

Τα Σβορωνάτα είναι ένα χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Λειβαθούς, του δήμου Κεφαλονιάς της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας ανήκε στην επαρχία Κράνης του νομού Κεφαλλονιάς.

Γεωγραφία
Τα Σβορωνάτα είναι χωριό της νοτιοδυτικής Κεφαλονιάς. Απέχει 9 χιλιόμετρα από το Αργοστόλι και βρίσκεται πολύ κοντά στο αεροδρόμιο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 90 μέτρων. Στο χωριό βρίσκονται οι παραλίες Άμμες και Άη Χέλης. Τα πιο κοντινά χωριά είναι τα Ντομάτα, Σαρλάτα, Μεταξάτα, Λακήθρα, Κουρκουμελάτα.

Πληθυσμιακά στοιχεία

Τουριστική Ανάπτυξη
Το χωριό έχει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη αφού βρίσκεται κοντά στην πρωτεύουσα και στο αεροδρόμιο. Έχει πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια, ξενοδοχεία, ταβέρνες, εστιατόρια καθώς και οργανωμένες παραλίες. Διαθέτει επίσης μαρίνα για σκάφη (Αγία Πελαγιά).

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό πήρε το όνομα του από την αριστοκρατική οικογένεια Σβορώνου στα μέσα του 13ου αιώνα.
Οι συνοικισμοί του πήραν τα ονόματα τους από τα επώνυμα των κατοίκων τους (Ιγγλεσάτα από τους Ιγγλέσιδες - Σερράτα από τους Σέρρες - Στρατιωτάτα από τους Στρατιώτες - Δημησιανάτα από τους Δημησιανούς). Στα Σβορωνάτα λειτουργούσε δημοτικό σχολείο από τα μέσα του 19ου αιώνα. Σε αυτό φοιτούσαν μόνο αγόρια. Οι μαθητές παρακολουθούσαν εκτός των άλλων και "ναυτικά μαθήματα". Πολλοί Σβορώνοι μετανάστευσαν ενωρίς στην Ρουμανία και Ρωσία, όπου διακρίθηκαν σε διάφορους τομείς οικονομικής δραστηριότητας. Από τα Σβορωνάτα καταγόταν ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Σβορώνος ο οποίος σκοτώθηκε μαχόμενος στην τελευταία μεγάλη μάχη εις τα Στενά Πόρτας των Σερβίων (Σιδηρόπορτας) Κατερίνης πάρα πολύ κοντά στο χωριό Κολοκούρι μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού στρατού κατά την απελευθέρωση της Κατερίνης. Η μάχη έγινε στις 15-16 Οκτωβρίου 1912. Προς τιμήν του, το χωριό Κολοκούρι της Πιερίας μετονομάστηκε σε Σβορώνο το 1953. Προτομή του ήρωα υπάρχει στην πλατεία των Σβορωνάτων που φέρει το όνομα του. Επίσης από το ίδιο χωριό καταγόταν ο Χριστόδουλος Τσιγάντες (30/1/1897 - 12/10/1970) Έλληνας στρατιωτικός, διοικητής του Ιερού Λόχου της Μέσης Ανατολής, σχολιαστής εφημερίδων, Γενικός Διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας και υποψήφιος πολιτευτής με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννης Τσιγάντες (1897 - 14 Ιανουαρίου 1943) Έλληνας στρατιωτικός. Απότακτος αξιωματικός του φιλοβενιζελικού κινήματος του 1935, ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση κατά τη διάρκεια της Κατοχής στα πλαίσια της οργάνωσης Μίδας 614. Σκοτώθηκε από τις ιταλικές αρχές Κατοχής στην Αθήνα στις 14 Ιανουαρίου του 1943.

Εκδηλώσεις
Πανηγύρι Ανάληψης.

Παραπομπές 

Δήμος Κεφαλονιάς
Χωριά της Κεφαλονιάς
Δίσκος (γεωμετρία)

Ονομάζεται κυκλικός δίσκος με κέντρο το 0 και ακτίνα ρ . Το  μέρος του επιπέδου που περιέχεται μέσα σ'έναν κύκλο με κέντρο 0 καί ακτίνα ρ μαζί με τον κύκλο αυτόν

Ιδιότητες 
Όλα τα σημεία του κυκλικού δίσκου απέχουν από το κέντρο Κ απόσταση μικρότερη ή ίση με την ακτίνα ρ.

Εξισώσεις 
Σε ένα καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων ο κλειστός δίσκος D με κέντρο Κ και ακτίνα ρ δίνεται από την εξίσωση:

ενώ ο ανοιχτός δίσκος D με το ίδιο κέντρο K και την ίδια ακτίνα ρ δίνεται από την εξίσωση:

Εμβαδόν δίσκου 
Το εμβαδόν Ε ενός κυκλικού δίσκου ακτίνας ρ δίνεται από τη σχέση:

Βιβλιογραφία 

Ευκλείδεια Γεωμετρία
Ρήγας Φεραίος (γλυπτό του 1867)

Ο Ρήγας Φεραίος είναι γλυπτό που δημιουργήθηκε το 1867 από τον Ιωάννη Κόσσου. Ανήκει στη Συλλογή Γλυπτών του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός. Είναι φτιαγμένο από μάρμαρο και ανήκει στους ανδριάντες κλειστού χώρου.

Λεπτομέρειες
Η μορφή του Ρήγα απασχόλησε τον καλλιτέχνη από την αρχή της σταδιοδρομίας του. Σε αυτό το μικρών διαστάσεων άγαλμα, ο Ρήγας απεικονίζεται όχι στον τύπο του αγωνιστή αλλά σε εκείνον του ποιητή-διανοούμενου. Το άγαλμα δημιουργήθηκε παραγγελία και δαπάνη του Γεωργίου Αβέρωφ του εξ Ηπείρου, για γαμήλιο δώρο του στο βασιλιά Γεώργιο τον Α΄, στους γάμους του με την μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας Όλγα, εκτέθηκε στην έκθεση των Ολυμπίων του 1870, μαζί με την προτομή του Γεωργίου του Α΄, και βραβεύτηκε. Το άγαλμα ήταν περιουσία της Βασιλικής Οικογένειας. Την δεκαετία του 1930, ο Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός» είχε οργανώσει εκδήλωση για τον Ρήγα Φεραίο. Στην εκδήλωση αυτή παρίστατο και ο βασιλιάς Γεώργιος ο Β΄. Η εκδήλωση συγκίνησε τόσο πολύ τον Γεώργιο τον Β΄, ώστε, την επόμενη μέρα, να δωρίσει στον «Παρνασσό» το άγαλμα. Εκτός του Φ.Σ.Π. το άγαλμα έχει εκτεθεί στη Βουλή των Ελλήνων, το 1998 (έκθεση προς τιμή των Ρήγα Φεραίου και Διονυσίου Σολωμού), στο Εθνικό Μουσείο του Μονάχου, το 1999 (έκθεση: «Η νέα Ελλάδα-Έλληνες και Βαυαροί επί Λουδοβίκου Α΄) και στην Εθνική Πινακοθήκη, το 2000 (έκθεση: «Αθήνα-Μόναχο, Τέχνη και Πολιτισμός στη νέα Ελλάδα»).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Διαδικτυακή Πύλη Πολιτισμού Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός
Γλυπτά του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός
Νταμπολά (νομαρχία)

Η Νταμπολά (γαλλ: Dabola) είναι μία από τις τέσσερις νομαρχίες της περιφέρειας Φαρανά στη Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι η Νταμπολά.

Γεωγραφία
Η Νταμπολά βρίσκεται κεντρικά της Γουινέας και της Φαρανά. Συνορεύει στα βόρεια με το Ντινγκιράιγ, στα νοτιοανατολικά με τη Φαρανά, στα ανατολικά με την Κουρουσσά, στα δυτικά με το Μαμού και στα νότια με τη Σιέρρα Λεόνε.

Δήμοι

 Αρφαμουσσαγιά (Arfamoussaya)
 Κανκαμά (Kankama) 
 Κιντογέ (Kindoyé)
 Κονιντού (Konindou)
 Μπανκό (Banko)
 Μπισσικριμά (Bissikrima)
 Ν'Ντεμά (N'Déma)
 Νταμπολά-Σεντρ (Dabola-Centre)
 Ντογκομέ (Dogomet)

Πηγές
 Αγγλική Βικιπαίδεια (Dabola Prefecture)

Δείτε επίσης
 Νομαρχίες της Γουινέας

Ν
Φυλακές Αβέρωφ

Οι φυλακές Αβέρωφ ήταν σωφρονιστικό ίδρυμα που λειτούργησε στην Αθήνα από το 1892 έως το 1971. Ήταν χτισμένες στη τοποθεσία που σήμερα βρίσκεται το κτήριο του Αρείου Πάγου. Η κατασκευή τους ολοκληρώθηκε με δαπάνες του εθνικού ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ, ο οποίος τις πρόσφερε στην βασίλισσα Όλγα, σύζυγο του Γεωργίου Α΄, επ’ αφορμής της συμπλήρωσης τριάντα ετών γάμου του βασιλικού ζεύγους. Τέσσερα χρόνια αργότερα, η βασίλισσα Όλγα μεταβίβασε την κυριότητα των φυλακών στο ελληνικό δημόσιο (1896).

Οι φυλακές ήταν χτισμένες επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στους Αμπελοκήπους, απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟ και προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν για τον σωφρονισμό ανηλίκων, όπως και έγινε αρχικά.

Ίδρυση και αρχική χρήση 
Η Καλλιόπη Κεχαγιά (1839-1905), πρωτοπόρος εκπαιδευτικός και φεμινίστρια του 19ου αιώνα, ανέλαβε την πρωτοβουλία για την ανέγερση και σύσταση του Εφηβείου. Σύμφωνα με την Κεχαγιά, η κατάσταση των ελληνικών φυλακών για τους ανήλικους ήταν απαράδεκτη, καθώς ανήλικοι τρόφιμοι συμβίωναν με τους ενήλικες με αποτέλεσμα συχνά η φυλακή από μέρος σωφρονισμού να μετατρέπεται σε ένα σχολείο παραβατικότητας. Το Εφηβείο Αβέρωφ αποτέλεσε υπόδειγμα σωφρονιστικού καταστήματος την εποχή εκείνη για την Ελλάδα. Διέθετε σχολείο, βιβλιοθήκη, εργαστήρια σε ειδικούς χώρους στα οποία εξασκούνταν οι τρόφιμοι, νοσοκομείο με αυτόνομους χώρους αναρρώσεως, μαγειρείο, τραπεζαρία και ναό. Πρότυπος θεωρείται και ο τρόπος και η διαφάνεια στην εξασφάλιση και διαχείριση των οικονομικών πόρων, η οργάνωση των εθελοντών, η αρχιτεκτονική του χώρου και ο εξοπλισμός του κτιρίου.

Λίγα χρόνια όμως μετά την κατασκευή τους, και παρά το αρχικό όραμα, λόγω της ταραγμένης περιόδου του εθνικού διχασμού μετατράπηκαν άτυπα σε φυλακές πολιτικών κρατουμένων, αντιπάλων του εκάστοτε καθεστώτος.

Τόπος μαρτυρίου 
Την ίδια χρήση είχαν και στα χρόνια της δικτατορίας του Ι. Μεταξά (1936 – 1941), όταν σε αυτές εγκλείσθηκαν και βασανίσθηκαν πολλοί κομμουνιστές αλλά και κατά τη διάρκεια της κατοχής, όταν φιλοξενούσαν κυρίως μελλοθάνατους, πριν αυτοί οδηγηθούν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Με την Απελευθέρωση σε αυτές φυλακίσθηκαν δωσίλογοι και συνεργάτες των Γερμανών. Στα χρόνια του Εμφυλίου στο χώρο αυτό φυλακίστηκαν εκατοντάδες συλληφθέντες άνδρες και γυναίκες  του ΔΣΕ.

Το τέλος 
Μετά την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου του 1967, οι φυλακές Αβέρωφ ξανάγιναν χώρος κράτησης αντιφρονούντων, μάλιστα σε αυτές κλείσθηκε επί αρκετούς μήνες ο Ανδρέας Παπανδρέου. Στα 1971 οι φυλακές έκλεισαν και τον επόμενο χρόνο (1972) κατεδαφίσθηκαν, παραχωρώντας τη θέση τους στο «Θέμιδος Μέλαθρον», δηλαδή στις εγκαταστάσεις του Αρείου Πάγου και άλλων δικαστικών υπηρεσιών.

Εικόνες

Πηγές 
 "Οι φυλακές Αβέρωφ (1892-1971)"

Παραπομπές 

Φυλακές στην Ελλάδα
Δικαιοσύνη
Γιομού (νομαρχία)

Το Γιομού (γαλλ: Yomou) είναι μία από τις έξι νομαρχίες της περιφέρειας Νζερεκορέ στη Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι το Γιομού.

Γεωγραφία
Το Γιομού βρίσκεται νότια της Γουινέας και του Νζερεκορέ. Συνορεύει στα βόρεια με τη Μασεντά, στα βορειοανατολικά με το Νζερεκορέ και στα νότια, δυτικά και ανατολικά με τη Λιβερία.

Δήμοι

 Γιομού-Σεντρ (Yomou-Centre)
 Μπανιέ (Banié)
 Μπεετά (Bheeta)
 Μπινιαμού (Bignamou)
 Μποβέ (Bowé)
 Ντζεκέ (Djécké)
 Πελά (Péla)

Πηγές
 Αγγλική Βικιπαίδεια (Yomou Prefecture)

Δείτε επίσης
 Νομαρχίες της Γουινέας

Γ
Γκουεκεντού (νομαρχία)

Το Γκουεκεντού (γαλλ: Guéckédou) είναι μία από τις έξι νομαρχίες της περιφέρειας Νζερεκορέ στη Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι το Γκουεκεντού.

Γεωγραφία
Το Γκουεκεντού βρίσκεται νότια της Γουινέας και δυτικά του Νζερεκορέ. Συνορεύει στα ανατολικά με τη Μασεντά, στα βόρεια με το Κισσιντουγκού, στα δυτικά με τη Σιέρρα Λεόνε και στα νότια με τη Λιβερία.

Δήμοι

 Γκεντεμπού (Guendembou)
 Γκουεκεντού-Σεντρ (Guéckédou-Centre)
 Κασσαντού (Kassadou)
 Κουντού (Koundou)
 Μπολοντού (Bolodou)
 Νονγκοά (Nongoa)
 Ουεντέ-Κενεμά (Ouéndé-Kénéma)
 Τεκουλό (Tekoulo)
 Τερμεσσαντού-Ντιμπό (Termessadou-Dibo)
 Φανγκαμαντού (Fangamadou)

Πηγές
 Αγγλική Βικιπαίδεια (Guéckédou Prefecture)

Δείτε επίσης
 Νομαρχίες της Γουινέας

Γ
Οδός Ακαδημίας

Η Οδός Ακαδημίας είναι ιστορικός δρόμος της πόλης της Αθήνας στην 1η δημοτική ενότητα. Εντάσσεται στο ρυμοτομικό πλέγμα του πολεοδομικού σχεδίου που εφαρμόστηκε βόρεια της παλαιάς πόλης, αναπτυσσόμενη περιμετρικά του ιστορικού κέντρου και παραλλήλως της Σταδίου και της Πανεπιστημίου. Η ονομασία του δρόμου προέρχεται από την Ακαδημία των Αθηνών από την οποία διέρχεται, συνδέοντας το Κολωνάκι με τα Εξάρχεια. Η Ακαδημίας στεγάζει πολλά άλλα σημαντικά κτίσματα όπως το Πανεπιστήμιο των Αθηνών, τον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής και κατά καιρούς έχει προταθεί η πεζοδρόμησή της.

Η οδός ξεκινά από την Βασιλίσσης Σοφίας στο Σύνταγμα και διασχίζει το Κολωνάκι, τη Πλατεία Κάνιγγος και τα Εξάρχεια προτού καταλήξει στην Ομόνοια. Έχει μήκος 1,2 χιλιόμετρα με φορά νοτιοδυτικά - βορειοανατολικά. Διαθέτει τρεις λωρίδες κυκλοφορίας.

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου είχε ονομαστεί σε Οδό  Φραγκλίνου  Ρούσβελτ, προς τιμήν του Αμερικανού προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ, αλλά οι Αθηναίοι εξακολουθούσαν να την αποκαλούν με το αρχικό της όνομα.

Ακαδημίας οδός
Πλατεία Κάνιγγος

Η Πλατεία Κάνιγγος είναι πλατεία στην 1η δημοτική ενότητα του δήμου Αθηναίων. Η ονομασία της προέρχεται από το εξελληνισμένο όνομα του Άγγλου πολιτικού και πρωθυπουργού Τζωρτζ Κάνινγκ, ο ανδριάντας του οποίου βρίσκεται εκεί μέχρι και σήμερα. Στην πλατεία οδηγούν οι οδοί Χαλκοκονδύλη από την Πατησίων και Κάνιγγος από τη Στουρνάρα. Αρχικά είχε σχήμα κυκλικό και θεωρούνταν εφάμιλλη της πλατείας Ομόνοιας. Γύρω απ' την Πλάτεία Κάνιγγος αναπτύχθηκε η ομώνυμη συνοικία της Αθήνας. Διαχρονικά στην ευρύτερη περιοχή βρίσκονται εκπαιδευτήρια και φροντιστήρια λόγω της συγκέντρωσης πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, εκπαιδευτικών ινστιτούτων και επαγγελματικών καταστημάτων στη ζώνη από την Ομόνοια και προς την οδό Πατησίων, όπως το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Ιταλικό Ινστιτούτο, ιδιωτικά κολέγια, ΙΕΚ και άλλα.

Συγκοινωνία
Στην πλατεία υπάρχουν στάσεις τρόλει και υπόγειος χώρος στάθμευσης ΙΧ.

Εικόνες

Η ομώνυμη συνοικία

Η Πλατεία Κάνιγγος είναι συνοικία στην περιοχή του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας. Συνορεύει με τις συνοικίες Ομόνοια, Πολυτεχνείο, Βάθης, Μουσείο και Εξάρχεια. Πήρε το όνομά της απ' την Πλατεία Κάνιγγος γύρω απ' την οποία αναπτύχθηκε. Εξυπηρετείται απ' τον σταθμό Ομόνοια του μετρό και πολλές γραμμές λεωφορείων και τρόλεϊ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  (Δήμος Αθηναίων)

Κάνιγγος
Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Kiske/Somerville

Οι Kiske/Somervillle είναι ένα χάρντ ροκ / heavy metal ντουέτο project το οποίο δημιουργήθηκε το 2010 από τον διευθυντή της δισκογραφικής εταιρίας Frontiers Records. Οι Kiske/Somervillle αποτελούνται από τον Μίκαελ Κίσκε (Helloween, Unisonic, Place Vendome), την Αμάντα Σόμερβιλλε (Aina, Trillium), τον Μάτ Σίννερ (Sinner, Primal Fear) και τον Μάγνο Κάρλσεν (Primal Fear). 

To πρότζεκτ έχει κυκλοφορήσει τα άλμπουμ  Kiske/Somerville το 2010 και City of Heroes το 2015.

Βιογραφία
Στο το τελος του 2009, ο διευθυντή της δισκογραφικής εταιρίας Frontiers Records Σεραφίνο Περουτζίνο, προσέλαβε τον Μάτ Σίννερ και τον Μάγνο Κάρλσεν για να συνθέσουν τα τραγούδια και να αναλάβουν την παραγωγή ενός project ντουέτων μετάξι του Γερμανού τραγουδιστή Μίκαελ Κίσκε και της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Αμάντα Σόμερβιλλε.

Το πρότζεκτ ονομάστηκε Kiske/Somervillle και συμπεριλάμβανε τους Κίσκε και Σόμερβιλλε στα φωνητικά, τον Μάτ Σίννερ στο μπάσο, τον Μάγνο Κάρλσεν στην κιθάρα, τον Σάντερ Γκόμμανς (After Forever) στην κιθάρα, τον Τζίμι Κρέσικ (Voodoo Circle) στα πλήκτρα και τον Μάρτιν Σμιντ στα τύμπανα. 

Οι Kiske/Somerville κυκλοφορήσαν ένα  ομότιτλο άλμπουμ στις 24 Σεπτεμβρίου του 2010 και δυο μουσικά βίντεο για τα τραγούδια "If I Had A Wish" και "Silence". Την πλειοψηφία των τραγουδιών έγραψαν οι Σίννερ και Κάρλσεν με μικρότερη συνεισφορά από τους Σόμερβιλλε και Γκόμμανς.

Το δεύτερο άλμπουμ του πρότζεκτ με τίτλο City of Heroes κυκλοφόρησε στις 17 Απριλίου του 2015 μαζί με δυο μουσικά βίντεο για τα τραγούδια "City Of Heroes" και "Walk On Water". Ο Μάτ Σίννερ συμμετείχε και πάλι στο μπάσο, όπως και ο Μάγνο Κάρλσεν στην κιθάρα και στα πλήκτρα, με την Βερόνικα Λουκέσοβα να έχει αναλάβει τα τύμπανα. Την πλειοψηφία των τραγουδιών έγραψαν οι Σίννερ και Κάρλσεν με μια συνεισφορά από τους Σόμερβιλλε και Γκόμμανς.

Δισκογραφία
  Kiske/Somerville (2010)
 City of Heroes (2015)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Frontiers Records
 Official Michael Kiske Website - Kiske/Somerville

Γερμανικά heavy metal συγκροτήματα
Γερμανικά hard rock συγκροτήματα
Έντι Τζόρνταν

Ο Έντι Τζόρνταν(Δουβλίνο, Ιρλανδία, 30 Μαρτίου 1948 - ...) είναι Ιρλανδός
πρώην ιδιοκτήτης ομάδας Φόρμουλα 1, έμπορος, επιχειρηματίας, μουσικός και σύβουλος. Συγκεκριμένα ίδρυσε και
διηύθυνε την ομώνυμη ομάδα από το 1981 μέχρι τις αρχές του 2005.

Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στο Δουβλίνο στις 30 Μαρτίου του 1948, ο Τζόρνταν αρχικά ήθελε να γίνει παπάς, εξ αιτίας του
γεγονότος πως είναι βαθιά θρησκόληπτος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Παράγοντες της Φόρμουλα 1
Οικογένεια Λιβανού

Η οικογένεια Λιβανού είναι εφοπλιστική οικογένεια με καταγωγή από τα Καρδάμυλα της Χίου.

Μέλη 

 Γιώργος Λιβανός, πλοιοκτήτης και γενάρχης της εφοπλιστικής οικογένειας
 Σταύρος Λιβανός, εφοπλιστής, σύζυγος Αρριέτας Λιβανού και γιος του Γιώργου
 Τίνα Λιβανού, κοσμική, σύζυγος Αριστοτέλη Ωνάση, Σταύρου Νιάρχου, δούκα του Μπλάντφορντ Τζων Σπενσερ - Τσώρτσιλ και κόρη του Σταύρου
 Χριστίνα Ωνάση, επιχειρηματίας και κόρη της Τίνας
 Αθηνά Ωνάση, κληρονόμος της περιουσίας Ωνάση και κόρη της Χριστίνας
 Αλέξανδρος Ωνάσης, επιχειρηματίας και γιος της Τίνας
 Ευγενία Λιβανού, σύζυγος Σταύρου Νιάρχου και κόρη του Σταύρου
 Φίλιππος Νιάρχος, επιχειρηματίας, εφοπλιστής, συλλέκτης έργων τέχνης και γιος της Ευγενίας
 Σπύρος Νιάρχος, επιχειρηματίας και γιος της Ευγενίας
 Κωνσταντίνος Νιάρχος, ορειβάτης και γιος της Ευγενίας
 Γιώργος Λιβανός, εφοπλιστής και γιος του Σταύρου

Παραπομπές και σημειώσεις 

Λιβανου