joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κυβέρνηση Νικολάου Στράτου 1922

Η Κυβέρνηση Νικολάου Στράτου 1922  (Μάιος 1922) σχηματίστηκε μετά την παραίτηση και της δεύτερης - διαδοχικά - κυβέρνησης του Δημητρίου Γούναρη, η οποία έχασε την εμπιστοσύνη της Βουλής. Ύστερα από διαβουλεύσεις του Βασιλιά, με τους πολιτικούς αρχηγούς που συμμετείχαν στον συνασπισμό της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης - και παρακάπτοντας την αξιωματική αντιπολίτευση - ο Κωνσταντίνος διόρισε πρόεδρο της κυβέρνησης, τον δραστήριο αρχηγό του μικρού «Εθνικού Συντηρητικού Κόμματος», τον Νικόλαο Στράτο. 
Στην κοινοβουλευτική συνεδρίαση της 4ης Μαΐου, αφού ανακοινώθηκε η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου και ο νέος πρωθυπουργός διάβασε τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του, ζήτησε «ψήφο εμπιστοσύνης». Όμως - και στα πλαίσια των συζητήσεων που είχαν ξεκινήσει για μια κυβέρνηση συνασπισμού των αρχηγών των κομμάτων που απάρτιζαν την Ηνωμένη Αντιπολίτευση - η Γ' Εθνική Συνέλευση καταψήφισε, με ψήφους 170 κατά, και 155 υπέρ, την «κυβέρνηση Στράτου». 
Ο πρωθυπουργός όπως όφειλε, έθεσε θέμα κυβερνητικής κρίσης, και η Εθνοσυνέλευση διέκοψε τις εργασίες της μέχρι την όρκιση της νέας κυβέρνησης.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου 
 
 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Νικόλαος Στράτος

 «Επί των Εξωτερικών υπουργός»: προσωρινά, Νικόλαος Στράτος
 «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Κωνσταντίνος Λυκουρέζος
 «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Γεώργιος Καρπετόπουλος
 «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: Δημήτριος Χατζίσκος
 «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Εμμανουήλ Λαδόπουλος
 «Επί της Εθνικής Οικονομίας υπουργός» : Αχιλλέας Μαλαμίδης
 «Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υπουργός»: Κωνσταντίνος Δροσόπουλος
 «Επί της Γεωργίας και Δημοσίων κτημάτων υπουργός» : προσωρινά, Εμμανουήλ Λαδόπουλος
 «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Νικόλαος Στράτος
 «Επί των Ναυτικών υπουργός»: αντιναύαρχος, Κωνσταντίνος Αλφονσάτος - Τυπάλδος
 «Επί του Επισιτισμού και Αυταρκείας υπουργός» : Ιωάννης Λεωνίδας
 «Επί της Περιθάλψεως υπουργός»: προσωρινά, Ιωάννης Λεωνίδας

Αναφορές

1922 05 03
1922
Στυλιανός Βλασόπουλος

Ο κόμης Στυλιανός Βλασ(σ)όπουλος (Signore-Conte Stelio Vlasopulo, 1748 - 1822) ήταν γόνος της αριστοκρατικής δυναστείας Βλασοπούλου της Κέρκυρας η οποία ήταν εγγεγραμμένη από το 1642 στη Χρυσή Βίβλο των ευγενών (Libro d'Oro).

Ο Στυλιανός ήταν γιος του Don Τιμόθεου Βλασόπουλου και της κόμισσας Μιλούλιας Βούλγαρι(η) εκ της γνωστής οικογένειας της Κέρκυρας. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στη γενέτειρα του την Κέρκυρα και αργότερα έφυγε για την Ιταλία όπου σπούδασε νομικά και ανακηρύχτηκε διδάκτορας στο πανεπιστήμιο της Πάντοβας. Διετέλεσε δικαστής του ανωτάτου δικαστηρίου, μέλος του δικαστικού συλλόγου Κέρκυρας, δικηγόρος, σύνεδρος της Ιονίου Ακαδημίας κατά την περίοδο της Γαλλικής κατάκτησης καθώς και πολιτικός του κράτους των Επτανήσων σε θέσεις κλειδιά με τα αξιώματα του γερουσιαστή, του συντακτικού νομοθέτη, στέλεχος τοπικής αυτοδίοικησης Κέρκυρας καθώς και Πρύτανης (Διοικητής) της Λευκάδας.
 
Κατά τη διάρκεια της θητείας του Βλασόπουλου στη Λευκάδα ο Αλή πασάς έστειλε τελεσίγραφο στον Στυλιανό Βλασόπουλο να του παραδώσει τους αρματολούς οι οποίοι καταδιωκόμενοι από ίδιο τον Αλή κατάφυγαν στη Λευκάδα και στις οικογένειές τους. Ο Βλασόπουλος πρόβαλε εσκεμμένα διάφορες κωλυσιεργίες και έτσι ο Αλή διέταξε τη συγκέντρωση τηλεβόλων και στρατευμάτων στην Άρτα την Πρέβεζα και τη Βόνιτσα και στη στεριά απέναντι από τη Λευκάδα με σκοπό να εισβάλει σε αυτήν. Ο Βλασόπουλος κατάφερε μέσω των διπλωματικών του ικανοτήτων να σώσει το λαό της Λευκάδος από τη σφαγή την τελευταία στιγμή.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του διετέλεσε και σύμβουλος της κυβερνήσεως του κράτους των Επτανήσων. Στην Κέρκυρα άσκησε το επάγγελμα του δικαστή και του δικηγόρου ενώ ταυτόχρονα αφοσιώθηκε και στη συγγραφή διάφορων επιστημονικών έργων στην ιταλική γλώσσα με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Βλάσσιος Κολόννας. Ένα από τα σημαντικότερα έργα του είναι η Υπεράσπιση της Ελληνικής Εκκλησίας ( La Difesa della Chiesa Greca) το οποίο γράφτηκε το 1800. Για μια περίοδο της ζωής του διατέλεσε συντάκτης των κερκυραϊκών εντύπων Mercurio Litterario (1805 - 1808) καθώς και του εντύπου Cazetta Urbana (1802 - 1803).

Από τον γενεαλογικό κλάδο του Στυλιανού Βλασόπουλου υπάρχουν άμεσοι απόγονοι του έως και τις μέρες μας σε διάφορα μέρη της Ελλάδος με κυριότερα την Κέρκυρα, τη Λήμνο, τη Χίο, το Αγρίνιο και την Αθήνα καθώς και σε χώρες του εξωτερικού όπως τις Η.Π.Α. και τη Γερμανία.

Εργογραφία

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή
Ιστορικό αρχείο της Κέρκυρας
Αναγνωστική εταιρεία της Κέρκυρας
Προσωπικό αρχείο οικογένειας Βλασοπούλου
 
"Biagio+Colonna"+"La+difesa+della+Chiesa+Greca"&source=bl&ots=r60g1TMfnp&sig=CRY9GKmTrxOoAZgDVlqogpH2v2
"Stelio+Vlassopulo"&source=bl&ots=SMVw0lY10d&sig=YcqKNbHuUcibd3q_MvTHKOxjQsc&hl=en&ei=BWiCTuasA5TD8QP1yPEJ&sa=X&oi=book_

Έλληνες Γερουσιαστές
Έλληνες νομικοί
Έλληνες συγγραφείς
Στυλιανος
Ορθόδοξοι λόγιοι
Ζέλιγκ

Ζέλιγκ (αγγλικά: Zelig) είναι μια αμερικανική ταινία σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γούντι Άλεν. Βγήκε στις αίθουσες το 1983.

Υπόθεση
Ο Λέοναρντ Ζέλιγκ είναι ένας άνθρωπος-χαμαιλέων: δίπλα σε χοντρούς, γίνεται χοντρός · δίπλα σε έναν μαύρο, η επιδερμίδα του αρχίζει να σκουραίνει · ανάμεσα σε γιατρούς, υποστηρίζει ότι έχει δουλέψει στη Βιέννη με το Σίγκμουντ Φρόυντ, κτλ. Όπως είναι αναμενόμενο, οι γιατροί ενδιαφέρονται για την περίπτωσή του, χωρίς να καταφέρνουν να ανακαλύψουν το μυστικό του, μέχρι την ημέρα που η Δρ Φλέτσερ (Μία Φάροου), απομονώνεται μαζί του στην εξοχή και καταφέρνει να τον θεραπεύσει μέσω της ύπνωσης. Δυστυχώς για τον Ζέλιγκ, τον κατηγορούν ότι έχει παντρευτεί διάφορες γυναίκες στις τέσσερις γωνιές της χώρας κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του. Ο ίδιος δε θυμάται να έχει κάνει τίποτα από όσα του προσάπτουν και, καταδικασμένος από την κοινωνία, βλέπει την αρρώστια του να υποτροπιάζει. Αργότερα, γίνεται ναζί στη Γερμανία, όπου η Δρ Φλέτσερ, πάντα ερωτευμένη μαζί του, καταφέρνει να τον αναγνωρίσει μέσα στο πλήθος...

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1983
Ταινίες παραγωγής Orion Pictures
Αμερικανικές κωμικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γούντι Άλεν
Ταινίες σε σενάριο Γούντι Άλεν
Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ
Εσάμ Σαράφ

Ο Εσάμ Σαράφ (Essam Abdel-Aziz Sharaf, στα αραβικά:  عصام عبد العزيز شرف, ʕeˈsˤɑːm ʕæbdelʕæˈziːz ʃɑɾˤɑf, γεννήθηκε το 1952) είναι Αιγύπτιος πολιτικός και υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της χώρας του από τις 3 Μαρτίου 2011 ως το Δεκέμβριο του 2011. Υπηρέτησε επίσης στο αξίωμα του υπουργού μεταφορών από το 2004 ως το 2005.

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην πόλη Γκίζα. Απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ πολιτικού μηχανικού από το πανεπιστήμιο του Καΐρου το 1975. Συνέχισε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο Παρντιού και το 1980 πήρε πτυχίο Μάστερ στην Μηχανολογία. Το 1984 απέκτησε και διδακτορικό τίτλο.

Πολιτική και ακαδημαϊκή καριέρα
Ο Σαράφ ανέλαβε επίκουρος καθηγητής στο Παρντιού το 1984 και στο πανεπιστήμιο του Καΐρου τον επόμενο χρόνο. Το 1990 ήταν επίκουρος καθηγητής των πολιτικών μηχανικών στο πανεπιστήμιο του Βασιλέα Σαούντ, στην Σαουδική Αραβία, για να επιστρέψει στο πανεπιστήμιο της αιγυπτιακής πρωτεύουσας τον επόμενο χρόνο. Το 1996 έγινε καθηγητής αρμόδιος για τα οδικά έργα και σύντομα ανέλαβε θέση συμβούλου στο υπουργείο συγκοινωνιών και αεροπορίας στην Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας. Το 1999 έγινε σύμβουλος του Αιγύπτιου υπουργού μεταφορών και το 2003 εργάστηκε ως τεχνικός σύμβουλος στον δήμο Αλ Αΐν, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. 

Υπηρέτησε ως υπουργός συγκοινωνιών της Αιγύπτου από τις 13 Ιουλίου 2004 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2005. Παραιτήθηκε από το υπουργικό αξίωμα επειδή είχε διαφορές με τον πρωθυπουργό Αχμέτ Ναζίφ, ο οποίος έθεσε την Ένωση Μηχανικών Αιγύπτου υπό τον κρατικό έλεγχο. Αργότερα υποστήριξε ότι τα γεγονότα εκείνα είχαν ως αποτέλεσμα το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Καλιούμπ το 2006.

Έπειτα από την παραίτησή του, επέστρεψε στην ακαδημαϊκή του καριέρα και απέκτησε μία έδρα στο πανεπιστήμιο του Καΐρου. Παρέμεινε επικριτής του καθεστώτος του Χόσνι Μουμπάρακ. Κατά την περίοδο εκείνη υπηρέτησε επίσης ως σύμβουλος της Αρχής των Δρόμων και των Μεταφορών στο Ντουμπάι. Ίδρυσε την Αιγυπτιακή Επιστημονική Εταιρεία μαζί με τους Μοχάμετ Ελ Μπαραντέι, Αχμέτ Ζεγουάιλ και άλλους επιστήμονες.

Πρωθυπουργός 
Στις 3 Μαρτίου 2011 έλαβε την εντολή από το ανώτατο στρατιωτικό συμβούλιο να σχηματίσει κυβέρνηση, έπειτα από την παραίτηση του Αχμέτ Σαφίκ.

Υπήρξε ενεργός κατά τις διαδηλώσεις του 2011 στην Πλατεία Ταχρίρ, γεγονός που οδήγησε στην επιλογή του για την πρωθυπουργία.  Στις 4 Μαρτίου 2011 απηύθυνε ομιλία  προς τα πλήθη των ακτιβιστών υπέρ της δημοκρατίας στην πλατεία Ταχρίρ, μία ασυνήθιστη κίνηση για Αιγύπτιο πολιτικό. 

Ο Σαράφ είναι έντονα αντίθετος προς την ομαλοποίηση των δεσμών της χώρας του με το Ισραήλ και δίνει έμφαση στην λύση του Παλαιστινιακού Προβλήματος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πρωθυπουργοί της Αιγύπτου
Γαρδίκι Σουλίου

Το Γαρδίκι Σουλίου είναι ελληνικό χωριό του δήμου Σουλίου της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης). 

Παλαιότερα  ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την  τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμου Αχέροντα. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Αχέροντα, του Δήμου Σουλίου.Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της άλλοτε επαρχίας Σουλίου, στις νοτιοδυτικές πλαγιές των Όρων Παραμυθίας και συγκεκριμένα του Όρους Γορίλα σε υψόμετρο 200 μ. Δυτικα  του χωριού ρέει ο ποταμός Κωκυτός. Πρόκειται για ένα ημιορεινό χωριό, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με τη γεωργία αλλά και με τη κτηνοτροφία σε μικρότερη κλίμακα, το 1928 αριθμούσε 550 κατοίκους, κατά το ήμισυ μουσουλμάνους, έχοντας δημοτικό σχολείο και ταχυδρομικό γραφείο. Τότε υπαγόταν στη κοινότητα Δραγουμής. Το 1971 είχε 534 κατοίκους, το 1981 ήταν 652, ενώ το 2001 αριθμούσε 803 κατοίκους. 

Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Ο ναός του χωριού είναι αφιερωμένη στην Αγία Κυριακή.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Laousse Britannica" τομ.16ος, σελ.195.
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Η΄, σελ.143.

Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Δήμος Σουλίου
Ομορφοκκλησιά Καστοριάς

Η Ομορφοκκλησιά Καστοριάς (παλιότερα ονομαζόταν Κάλλιστα ή Γκάλλιστα) είναι ορεινός οικισμός του Δήμου Καστοριάς της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας (Πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στο Δήμο Αγίας Τριάδας. Βρίσκεται Νοτιοδυτικά της πόλης της Καστοριάς σε υψόμετρο 800 μέτρα και σε απόσταση 21 χλμ. από την πόλη της Καστοριάς και κατά την απογραφή του 2011 είχε  πληθυσμό 23 κατοίκους, ενώ του 2001 47 κατοίκους.

Η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου
Είναι γνωστή για την εκκλησία της και το μοναδικό ολόσωμο ξύλινο ανάγλυφο του Αγίου Γεωργίου που την κοσμεί ύψους περίπου 3 μέτρα του 13ου αι. Η υπέρθυρη κτητορική επιγραφή του αναφέρει έτος 1286/87 που οι Άρχοντες Νετζάδες «Ανδρόνικος, Νικηφόρος και Ιωάννης» ανέλαβαν τα έξοδα της ανοικοδόμησης στα χρόνια του αυτοκράτορα Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγου Το 1684 μαζί με τh Μονή Τσούκας Καστοριάς είχε ενταχθεί στο μοναστήρι της Μαυριώτισσας. Έχει ανακηρυχθεί, μαζί με την κοντινή μονή Παμμέγιστων Ταξιαρχών Τσούκας, ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1924.

Κατά το Μακεδονικό αγώνα οι Γκαλιστινοί διακρίθηκαν σε προσφορά, όπως ο οπλαρχηγός Μέλλιος Γιαννούσης.

Γνωστοί Ομορφοκκλησιώτες 
 Μέλλιος Γιαννούσης, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Πηγές
 Παντελής Τσαμίσης, Η Καστοριά και τα Μνημεία της, τύποις Αλευροπούλου, Εν Αθήναις 1949, σ.149
 D.Nicol Two Churches of west Makedonia, περ. Byzantinisch Zeitschrift, τ.49. σελ.99-100,1956. 
 Νίκος Μουτσόπουλος, το ξύλινο ανάγλυφο του Αγίου Γεωργίου στο ομώνυμο ναό της Ομορφοκκλησιάς και ορισμένες ξυλόγλυπτες εικόνες της περιοχής, Περ. Κληρονομιά, τ. 25, σ.34

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Υπουργείο Πολιτισμού: Ναός Αγίου Γεωργίου Ομορφοκκλησιάς

Χωριά του νομού Καστοριάς
Δήμος Καστοριάς
1051 Μερόπη

Η Μερόπη (Merope) (που δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο αστέρα των Πλειάδων) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,959. Ανακαλύφθηκε το 1925 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τα ομώνυμα πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Μερόπης εκτιμάται σε 67,20 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0429. Η Μερόπη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 27 ώρες και 12 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Μεροπη
1054 Φορσυτία

Η Φορσυτία (Forsytia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,424. Ανακαλύφθηκε το 1925 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο γένος φυτών.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Φορσυτίας εκτιμάται σε 45,48 χιλιόμετρα. Η μάζα της εκτιμάται σε 99 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0648 ± 0,014. Η Φορσυτία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 39 λεπτά.

Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της Φορσυτίας εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Φορσυτια
Σαρλ Περώ

Ο Σαρλ Περώ (Charles Perrault, Παρίσι, 12 Ιανουαρίου 1628 – 16 Μαΐου 1703) ήταν Γάλλος λαογράφος και συγγραφέας, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε αρχικά ως υπεύθυνος των βασιλικών κτηρίων. Άρχισε να γίνεται γνωστός ως λογοτέχνης το 1660 περίπου με ερωτικά ποιήματα. Αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του στη μελέτη της ποίησης και των καλών τεχνών. Ήταν αδελφός του Κλωντ Περώ (Claude Perrault, 1613 – 1688), αρχιτέκτονα του Λούβρου.

Ο Σαρλ Περώ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη φιλολογική διαμάχη αναφορικά με την υπεροχή αρχαίων και νεότερων συγγραφέων. Το 1671 ο Περώ εκλέχτηκε στη Γαλλική Ακαδημία, όπου διάβασε το 1687 το ποίημά του «Ο αιώνας του Μεγάλου Λουδοβίκου» (Le siècle de Louis le Grand, 1687), με αφορμή του οποίου η Γαλλική Ακαδημία διχάστηκε και ξέσπασε η αποκαλούμενη «Διαμάχη των Παλαιών και των Νέων». 

Στη διαμάχη αυτή, ο Περώ έλαβε μέρος με τους «Παραλληλισμούς των Παλαιών και των Νέων» (Paralleles des Anciens et des Modernes, 1688 – 1698, 4 τόμοι), υποστηρίζοντας την υπεροχή και τοποθετώντας σε υψηλότερη θέση τους συγχρόνους του συγγραφείς, όπως τον Μολιέρο και τον Φρανσουά ντε Μαλέρμπ, από τους αρχαίους κλασικούς Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς. Βασικός του αντίπαλος σ’ αυτή τη διαμάχη ήταν ο Νικολά Μπουαλώ – Ντεπρώ (Nicolas Boileau – Despreaux, 1636 - 1711).

Ο Σαρλ Περώ είναι όμως περισσότερο γνωστός σ’ όλο τον κόσμο από τη συλλογή παραμυθιών για παιδιά, που περιλαμβάνονται στις «Ιστορίες της μαμάς μου της χήνας» (Contes de ma mère l’ oye, 1697), που τα έγραψε για τη διασκέδαση των παιδιών του και που έφεραν στη λογοτεχνία τη μόδα των «παραμυθιών» (contes de fées). Ανάμεσα σ’ αυτά περιλαμβάνονται η «Κοκκινοσκουφίτσα», η «Σταχτοπούτα», «Ο Παπουτσωμένος Γάτος», «Η Ωραία Κοιμωμένη», «Κυανοπώγων», «Ο Κοντορεβιθούλης» κ. ά.

Μνημείο Σαρλ Περώ 
Στον Κήπο του Κεραμεικού (Jardin des Tuileries) στο Παρίσι ανεγέρθηκε το 1908 περίτεχνο μαρμάρινο μνημείο προς τιμήν του Γάλλου συγγραφέα Σαρλ Περώ, με γλυπτές παραστάσεις στη βάση του ηρώων από τα παραμύθια του (π. χ. Παπουτσωμένος γάτος), έργο του Γάλλου γλύπτη Γκαμπριέλ Εντουάρ Μπατίστ Πες (Gabriel Edouard Baptiste Pech, 1854 - 1908).

Πηγές 
• Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Περώ, Σαρλ», τόμος 49, σελ. 91, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.

• Εγκυκλοπαίδεια «ΔΟΜΗ», λήμμα «Περρώ, Σαρλ», τόμος 13, σελ. 71, Εκδόσεις «ΔΟΜΗ» ΕΛΛΑΣ – I.G.D.A. Italia, Αθήνα, 1972.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Γάλλοι συγγραφείς
Γάλλοι ποιητές
Γάλλοι λαογράφοι
Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2005

Το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2005 διεξάχθηκε στη Γερμανία και ήταν η έβδομη διοργάνωση του θεσμού. Η Αργεντινή κατέκτησε για δεύτερη φορά το Κύπελλο νικώντας στον τελικό της Φραγκφούρτης τη Βραζιλία με σκορ 4-1.

Ομάδες

Σημείωση: Η Αργεντινή συμμετείχε στο Κύπελλο γιατί η Βραζιλία είχε κατακτήσει μαζί το Κόπα Αμέρικα 2004 και το Παγκόσμιο Κύπελλο 2002. Σε τέτοιες περιπτώσεις συμμετέχει η δεύτερη στην εσωτερική ηπειρωτική διοργάνωση, δηλαδή τώρα η Αργεντινή.

Διαιτητές

Στάδια

Φάση Ομίλων

Όμιλος Α

Παιχνίδια

Όμιλος Β

Παιχνίδια

Φάση Νοκ-Άουτ

Ημιτελικοί

Τρίτη θέση (Μικρός τελικός)

Τελικός

Πηγές - Παραπομπές

Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2005
Ράντι Ρόουντς

Ο Ράνταλ Γουίλιαμ "Ράντι" Ρόουντς (Randall William "Randy" Rhoads, 6 Δεκεμβρίου 1956 – 19 Μαρτίου 1982) ήταν Αμερικανός χέβι μέταλ κιθαρίστας, ο οποίος έπαιζε μαζί με τον Όζι Όσμπορν και στην μπάντα Quiet Riot. Αφοσιωμένος στην κλασική κιθάρα, ο Rhoads συχνά συνδύαζε επιρροές από την κλασσική μουσική με το δικό του προσωπικό στυλ. Όσο ήταν σε περιοδεία με τον Ozzy Osbourne, έψαχνε καθηγητές για κλασική κιθάρα. 

Παρά την σύντομή του καριέρα, ο Rhoads επηρέασε σημαντικά τους νεο-κλασικούς κιθαρίστες που αναδείχτηκαν την δεκαετία του '80. Έχει ασκήσει επίσης μεγάλη επιρροή σε κιθαρίστες όλων των ειδών. Συμπεριλαμβάνεται σε πολλές λίστες μεγάλων κιθαριστών. Σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1982. Ο οδηγός του λεωφορείου της μπάντας αποφάσισε να πιλοτάρει, χωρίς άδεια, ένα μικρό Beechcraft F35 και έπεισε τον κιθαρίστα και την κομμώτριά τους να επιβιβαστούν για μια μικρή βόλτα. Κατά την πτήση, το ένα φτερό του αεροπλάνου έσπασε, καταλήγοντας σε αναπόφευκτη συντριβή. Το πτώμα του Ρόουντς βρέθηκε καμένο και αναγνωρίστηκε από τα κοσμήματα που συνήθιζε να φέρει ο κιθαρίστας. Στην κηδεία του ήταν παρών ο Όζι Όσμπορν.

Δισκογραφία

Με Quiet Riot 
 Quiet Riot (1978)
 Quiet Riot II (1978)
 The Randy Rhoads Years (1993)

Με Ozzy Osbourne
 Blizzard of Ozz (1980)
 Mr. Crowley Live EP (1980)
 Diary of a Madman (1981)
 Tribute (1987)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αμερικανοί κιθαρίστες
Κρητική Λογοτεχνία

Η Κρητική Λογοτεχνία ακμάζει τον 17ο και 18ο αιώνα στην Κρήτη.
Οι μεγάλοι λογοτέχνες της Κρητικής Λογοτεχνίας είναι ο Βιτσέντζος Κορνάρος και ο Γεώργιος Χορτάτσης. 
Την περίοδο εκείνη στην Κρήτη αναπτύσσεται η ποίηση και το Θέατρο.

Χαρακτηριστικά έργα
Μερικά έργα που ανήκουν στην Κρητική Λογοτεχνία είναι:
 η Βοσκοπούλα 
 ο Στάθης
 ο Κατσούρμπος 
 ο Φορτουνάτος
 η Μούκα Λόγου
Εκείνη την εποχή γράφτηκε ένα έργο όπου ακόμα και σήμερα παραμένει ένα δημοφιλές κλασσικό έργο,
ο Ερωτόκριτος που είναι ένα μεγάλο αφηγηματικό ποίημα με 10.012 στίχους όπου οι τελευταίοι 12 αναφέρονται στον ποιητή του έργου (Β.Κορνάρος).
Το θέμα του είναι ο έρωτας ανάμεσα σε δύο νέους τον Ερωτόκριτο ο οποίος είναι πιστός βοηθός του Βασιλιά και την Αρετούσα η οποία είναι η κόρη του Βασιλιά.
Άλλα θέματα που αναπτύσσονται γύρω από αυτόν τον έρωτα είναι η τιμή, η γενναιότητα, το κουράγιο και η φιλία.

και ήταν και πάρα πολύ ωραία η λογοτεχνία για να αρέσει και στον Τζορτζ κλουνεει καθώς έχει ο ιδιος αγοράσει με 1.000.000 ευρό ένα βιβλίο όπου οι κρητικοί φιλοξενούν στο μουσείο τούς
Λίρα της Γκάνας

Η λίρα ήταν το νόμισμα της Γκάνας από το 1958 έως το 1965 οπότε και εφάρμοσε το δεκαδικό σύστημα στο νόμισμά της. Υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1 λίρα = 240 πένες).

Ιστορία
Μέχρι το 1958 το νόμισμα της Γκάνας ως αποικία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ήταν η λίρα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής. Στις  6 Μαρτίου 1957  ανεξαρτητοποιήθηκε και το 1958  υιοθέτησε την λίρα της Γκάνας  με ισοτιμία 1/1 σε σχέση με τη λίρα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής. Το 1965 με την εφαρμογή του δεκαδικού συστήματος στο νόμισμα της, η λίρα της Γκάνας αντικαθίσταται με το  Σέντι με ισοτιμία 1 λίρα = 2,4 σέντι (δηλαδή 1 σέντι = 100 πένες) και παύει να υφίσταται πλέον ως νόμισμα.

Κέρματα 
Τα κέρματα εκδόθηκαν το 1958. Στην μια όψη τους απεικονιζόταν ο Κβάμε Νκρούμαχ ενώ στην άλλη ένα αστέρι. Τα κέρματα αυτά είχαν τις εξής ονομαστικές αξίες:

 ½ πένα
 1 πένα
 3 πένες
 6 πένες
 1 σελίνι
 2 σελίνια

Τραπεζογραμμάτια
Το 1958 η Τράπεζα της Γκάνας (Bank Of Ghana) εξέδωσε χαρτονομίσματα με τις εξής ονομαστικές αξίες:
 10 σελίνια
 1 λίρα
 5 λίρες
Τα χαρτονομίσματα  της 1 και των 5 λιρών συνέχισαν να τυπώνονται έως το 1962 ενώ το χαρτονόμισμα των 10 σελινίων έως  το 1963.

Πηγές
Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.
Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.

  Τράπεζα της Γκάνα Σύντομη ιστορία των νομισμάτων της Γκάνας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κέρματα της λίρας της Γκάνα
 Χαρτονομίσματα της Λίρας της Γκάνας

Ιστορικά νομίσματα
Οικονομία της Γκάνας
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ανδόρρας

Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ανδόρρας (καταλανικά: Federació Andorrana de Futbol, FAF) αποτελεί τον οργανισμό διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ανδόρρα. Ιδρύθηκε μόλις το 1994 ως αποτέλεσμα πολιτικών ανακατατάξεων (δημιουργία συντάγματος και προσχώρηση της χώρας στον ΟΗΕ). Δύο χρόνια αργότερα, το 1996, γίνεται μέλος της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA) και της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA).

Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ανδόρρας διοργανώνει τα πρωταθλήματα της Πριμέρα Ντιβιζιό και της Σεγκόνα Ντιβιζιό. Ακόμα διοργανώνει το Κύπελλο, το Σούπερ Καπ και το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας. Τέλος, είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και διοίκηση των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ανδόρρας. 

Στις αρμοδιότητες της ομοσπονδίας είναι και η διοργάνωση των διαφόρων ποδοσφαιρικών κατηγοριών βάσης (παίδων και νέων). Στο πλαίσιο αυτό η ομοσπονδία θα δημιουργήσει το 1998 εθνική σχολή ποδοσφαίρου ως φυτώριο για τη νέα γενιά ποδοσφαιριστών.

Λογότυπο 
Το λογότυπο της Ομοσπονδίας αλλάζει κατά καιρούς.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Επίσημη ιστοσελίδα
 Ιστοσελίδα της ΦΙΦΑ 
 Ιστοσελίδα της ΟΥΕΦΑ

Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Ανδόρρας
Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Άρθουρ Χιουζ

Ο Άρθουρ Χιούζ (Arthur Hughes, 1832 – 1915) ήταν Άγγλος ζωγράφος και εικονογράφος βιβλίων, ένας από τους συνοδοιπόρους της «Προραφαηλιτικής Αδελφότητας» (Pre-Raphaelite Brotherhood) και τους αξιολογότερους εκπροσώπους της τελευταίας φάσης του Προραφαηλιτισμού.

Τα πρώτα χρόνια
Ο Άρθουρ Χιούζ γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 27 Ιανουαρίου 1832.  Το 1846 μπήκε στη Σχολή Σχεδίου (School of Design) στο Σόμερσετ Χάουζ του Λονδίνου με καθηγητή τον Άγγλο ζωγράφο και γλύπτη Άλφρεντ Στήβενς (Alfred Stevens, 1818 – 1875), ενώ το 1847 συνέχισε τις σπουδές του στη Βασιλική Ακαδημία. Το 1850, ο Χιούζ προσχώρησε στο κίνημα του Προραφαηλιτισμού, αφού διάβασε το περιοδικό του "The Germ" (= Ο Σπόρος) και συνδέθηκε με τους προραφαηλίτες ζωγράφους Ροσέτι, Χαντ και Μιλαί, υιοθετώντας τις ιδέες τους.

Τα θέματά του

Οι πίνακες του Άρθουρ Χιούζ διακρίνονται για τη λυρικότητα της γραμμής και των χρωμάτων τους. Χρησιμοποιούσε πολλά νεαρά κορίτσια για μοντέλα στους πίνακές του, αλλά η πιο ευνοούμενή του ήταν η Tryphena Ford, την οποία πρωτοσυνάντησε το 1850, αλλά την παντρεύτηκε πέντε χρόνια αργότερα και με την οποία απέκτησε έξι παιδιά.     

Ο Χιούζ ζωγράφιζε πίνακες με συμβολικές εκφάνσεις του έρωτα, με φανερές επιρροές από το έργο του Τζων Έβερετ Μιλαί (John Everett Millais), όπως είναι το αριστουργηματικό έργο «Έρωτας του Απρίλη» (1855, Πινακοθήκη Τέητ, Λονδίνο), που εκτέθηκε στη Βασιλική Ακαδημία το 1856, καθώς και «Ο μακρόχρονος δεσμός» (1859, Πινακοθήκη του Μπέρμιγχαμ, Αγγλία). Ένας ακόμη από τους πιο αξιόλογους πίνακες του είναι «Πίσω στο σπίτι από τη θάλασσα» (1862), που βρίσκεται στο Ασμόλειο Μουσείο της Οξφόρδης.  

Ο Χιούζ είχε επίσης ζωγραφίσει, όπως και ο Μιλαί, μιαν «Οφηλία» (1852, Πινακοθήκη Τέχνης, Μάντσεστερ) και μια δεύτερη παραλλαγή της στα 1863 – 64. Εικονογράφησε ακόμη το ποίημα «Η Παραμονή της Αγίας Αγνής» του Τζων Κητς (1856) , Λονδίνο, Τέιτ Μπρίταιν.

Το τέλος
Ο Άρθουρ Χιούζ πέθανε στο Κιου Γκρην (Kew Green) του Λονδίνου στις 22 Δεκεμβρίου του 1915, απομονωμένος και αποτραβηγμένος από τον κόσμο. Άφησε πίσω του 700 περίπου πίνακες και σχέδια και πάνω από 750 εικονογραφήσεις βιβλίων.

Παραπομπές

Πηγές
Julian Treuherz: “Pre-Raphaelite Paintings”, Manchester City Art Gallery, Manchester, England, 1993.
 Edmund Swinglehurst: “The Art of the Pre-Raphaelites”, p. 73, Parragon Book Service Limited, London, 1994.
 Gay Daly: "Pre-Raphaelites in Love", Fontana, London, 1990.
 Χέρμπερτ Ρηντ: «Λεξικό Εικαστικών Τεχνών», λήμμα «Χιούζ, Άρθουρ», σελ. 371, ελληνική έκδοση, Εκδόσεις ΥΠΟΔΟΜΗ ΕΠΕ, Αθήνα, 1986.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Άγγλοι ζωγράφοι
Προραφαηλίτες ζωγράφοι
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αγίου Μαρίνου

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σαν Μαρίνο (ιταλικά: Campionato Sammarinese di Calcio) είναι η σημαντικότερη ποδοσφαιρική διοργάνωση του Αγίου Μαρίνου. Ξεκίνησε το 1985. Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η Τρε Φιόρι. Το πρωτάθλημα του Σαν Μαρίνο συγκαταλέγεται στα πιο αδύναμα πρωταθλήματα που συμμετέχουν στις διοργανώσεις της UEFA αφού το 2022 κατείχε την τελευταία θέση στην ειδική βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ (55η).

Κανόνες 
Μέχρι το 1996, το πρωτάθλημα είχε δύο κατηγορίες, την Σέριε Α1, την Σέριε A2 και σύστημα ανόδου/υποβιβασμού. Ωστόσο, οι ομάδες που προβιβάζονταν από την Σέριε Α2, μπορούσαν επίσης να συμμετάσχουν στα play-off εναντίον των ομάδων που προπορεύονταν στην Σέριε Α1. Σήμερα, όλες οι ομάδες αγωνίζωνται στην ίδια κατηγορία, η οποία χωρίζεται σε δύο τμήματα που ονομάζονται Τζιρόνε (Girone). Οι τρεις πρώτες ομάδες σε κάθε Τζιρόνε συνεχίζουν στα play-off σε νοκ-άουτ αγώνες για την ανάδειξη του πρωταθλητή ο οποίος αποκτά μια θέση στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ και του φιναλίστ με μια θέση για τα προκριματικά του Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ. Ο εκάστοτε Κυπελλούχος του Σαν Μαρίνο κερδίζει επίσης μια θέση στα προκριματικά του Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ.

Οι ομάδες παίζουν εντός και εκτός έδρας αγώνες με τις αντίστοιχες που απαρτίζουν το Τζιρόνε τους και μια φορά με τις ομάδες από το άλλο Τζιρόνε.

Τίτλοι ανά έτος
1986: Κάλτσιο Φαετάνο 
1987: Λα Φιορίτα 
1988: Τρε Φιόρι 
1989: ΦΚ Ντομαγκνιάνο 
1990: Λα Φιορίτα 
1991: Κάλτσιο Φαετάνο 
1992: Μοντεβίτο 
1993: Τρε Φιόρι 
1994: Τρε Φιόρι 
1995: Τρε Φιόρι 
1996: Λιμπερτάς 
1997: Φολγκόρε Φαλτσιάνο
1998: Φολγκόρε Φαλτσιάνο
1999: Κάλτσιο Φαετάνο 
2000: Φολγκόρε Φαλτσιάνο
2001: ΦΚ Κόσμος 
2002: ΦΚ Ντομαγκνιάνο 
2003: ΦΚ Ντομαγκνιάνο 
2004: Πεννιαρόσα 
2005: ΦΚ Ντομαγκνιάνο 
2006: Μουράτα 
2007: Μουράτα  
2008: Μουράτα 
2009: Τρε Φιόρι 
2010: Τρε Φιόρι
2011: Τρε Φιόρι    
2012: Τρε Πέννε 
2013: Τρε Πέννε
2014: Λα Φιορίτα
2015: Φολγκόρε Φαλτσιάνο
2016: Τρε Πέννε
2017: Λα Φιορίτα 
2018: Λα Φιορίτα  
2019: Τρε Πεννε 
2020: Τρε Φιόρι *
2021: Φολγκόρε Φαλτσιάνο
2022: Λα Φιορίτα

-Τη σεζόν 2019-2020, το Πρωτάθλημα δεν ολοκληρώθηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Η Τρε Φιόρι, που είχε τους περισσότερους βαθμούς μέχρι την διακοπή, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια και πήρε το εισιτήριο για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ.

Τίτλοι ανά ομάδα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πρωτάθλημα Σαν Μαρίνο

Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Ποδόσφαιρο στον Άγιο Μαρίνο
Παις του Κριτίου

Ο Παις του Κριτίου είναι αριστουργηματικό έργο αρχαίας γλυπτικής τέχνης. Φιλοξενείται στο Μουσείο της Ακρόπολης, ενώ αντίγραφό του εκτίθεται και στο αρχαιολογικό μουσείο της Βασιλείας.

Προέλευση του ευρήματος
Βρέθηκε το 1865 νοτιοανατολικά του Παρθενώνα στην Ακρόπολη των Αθηνών κατά την διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών. Το σώμα βρέθηκε στην Περσική τάφρο, όπου ήταν θαμμένος και ο Μοσχοφόρος. Αποκαταστάθηκε στην σημερινή του μορφή το 1888, όταν βρέθηκε το σωστό κεφάλι μεταξύ μουσείου και νοτίου τείχους της Ακρόπολης και προσαρμόστηκε στον κορμό από τον καθηγητή Άντολφ Φουρτβένγκλερ.

Περιγραφή
Πρόκειται για ανδριάντα από μάρμαρο Πάρου ύψους 117 εκατοστών. Παριστάνει ξανθό έφηβο, αν κρίνουμε από τα χρωστικά υπολείμματα στην κόμη. Λείπουν οι ένθετοι βολβοί των ματιών, τα χέρια από τους αγκώνες, το δεξί πόδι από το γόνατο και το αριστερό πόδι λίγο πιο πάνω από τον αστράγαλο. Φέρει φθορές στην μύτη, το πηγούνι, μάγουλα και λαιμό. Το σώμα στηρίζεται στο αριστερό πόδι, ενώ το δεξί κάνει ένα βήμα μπροστά, λυγίζοντας στο γόνατο. Τα χέρια ήταν κάθετα και ενωμένα με τους μηρούς. Το κεφάλι έχει μια μικρή κλίση προς το δεξί ώμο. Στο σώμα και τα μαλλιά διατηρούνται ίχνη ζωγραφικής.

Ερμηνεία
Το έργο είναι ανάθημα στην Ακρόπολη προς τιμή νεαρού νικητή των Παναθηναίων.

Ιστορική τοποθέτηση
Διαφέρει από την αρχαϊκή τέχνη διότι δεν παρουσιάζει το αρχαϊκό μειδίαμα, αλλά και ως προς τον βηματισμό, διότι βαδίζει με το δεξί πόδι μπροστά. Επίσης η ανατομία του βαδίσματος είναι πιο φυσιολογική. Πρόκειται για μεταβατικό έργο μεταξύ όψιμης αρχαϊκής και πρώιμης κλασικής τέχνης, λίγο πριν του 480 π.Χ.. Αν και το όνομα του Κριτία αναφέρεται και έχει επικρατήσει, το έργο ετούτο είναι μεταγενέστερο. Πιστεύεται ότι κατασκευάστηκε λίγο πριν από την καταστροφή της Ακρόπολης από τους Πέρσες, το 480 π.Χ.

Πηγές 

 
 Παρουσίαση του Έφηβου του Κριτίου από το Πανεπιστήμιο του Γκαίτινγκεν 
 Παρουσίαση του Έφηβου του Κριτία από σχολή της Ελβετίας
 
 
 

Κούροι
Μουσείο Ακρόπολης
Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Μπράιαν Μέι

Ο Μπράιαν Χάρολντ Μέι (αγγ.: Brian Harold May, Λονδίνο, 19 Ιουλίου 1947) είναι Άγγλος μουσικός, συνιδρυτικό μέλος του ροκ συγκροτήματος Queen και αστροφυσικός. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών. Έγραψε το τραγούδι We Will Rock You, το οποίο είναι ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια των Queen.

Παραπομπές 

Άγγλοι μουσικοί
Νικητές Ivor Novello Awards
Βρετανοί κιθαρίστες
Queen
Σωτήριος Δάκαρης

Ο Σωτήριος Δάκαρης (1916-1996), ήταν αρχαιολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και για πολλά μεταπολεμικά χρόνια Διευθυντής της ΙΒ Εφορείας Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων.

Βίος-έργο
Γεννήθηκε το έτος 1916. Το αρχαιολογικό ανασκαφικό του έργο είναι τεράστιο. Έγινε διεθνώς γνωστός από τις εξής ανασκαφικές εργασίες:
 Ανάδειξη του Παλαιολιθικού Σπήλαιου Ασπροχάλικο Πρέβεζας (200.000 π.Χ.) και Καστρίτσα Ιωαννίνων, με τον Έρικ Χιγκς (Eric Higgs). Με την ανακάλυψη αυτή τεκμηριώθηκε μαζί με τον Άρη Πουλιανό (σπήλαιο Πετραλώνων 400.000 π.Χ.), ότι η ζωή στην Ευρώπη χρονολογικά αρχίζει από την Ελλάδα.
 Ανακάλυψη του Αρχαίου Νεκρομαντείου του Αχέροντα, στο λόφο του χωριού Μεσοποτάμου (1950-1952).
 Ανάδειξη της Αρχαίας Κασσώπης μετά τις ανασκαφές που έκανε με το Αρχαιολογικό ινστιτούτο του Βερολίνου (1970).
 Ταυτοποίησε τα ονόματα των 4 Ηλειακών Ακροπόλεων του Ν. Πρέβεζας (Αρχαία Πανδοσία, Αρχαία Ελάτρεια, Αρχαίες Βατίες, Βουχέτιον) και του Αρχαίου Ορράου).
Ήταν στενός φίλος με τον Νίκολας Χάμοντ και με αυτόν είχαν «σαρώσει με τα πόδια όλη την Ήπειρο», όπως δήλωσαν στο τελευταίο νοκιμαντέρ της ΕΤ, που γυρίστηκε στη Δωδώνη το 1996, λίγο πριν πεθάνει.

Παραπομπές

Έλληνες αρχαιολόγοι
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Καθηγητές Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Προύθος

Ο Προύθος είναι ένας ιστορικός, διεθνής σήμερα, ποταμός στην Ανατολική Ευρώπη συνολικού μήκους  950 χλμ.

Γενικά 
Ο Προύθος πηγάζει στο όρος Γοβέρλα, ή Χοβέρλα του βορειοανατολικού ορεινού συγκροτήματος των Καρπαθίων όπου με πορεία αρχικά βόρεια και στη συνέχεια ανατολική,  νοτιοανατολική και νότια εκβάλλει 16 χλμ. ανατολικά του Γκαλατσίου στον Δούναβη του οποίου τελικά τυγχάνει παραπόταμος, μόλις πριν το μεγάλο δέλτα των εκβολών του, στη Μαύρη θάλασσα. Η συνολική έκταση της λεκάνης υδρορροής του φθάνει τα 27.500 τ.χλμ. δημιουργώντας την ομώνυμη κοιλάδα.

Στην αρχαιότητα ήταν γνωστός με τις ελληνικές ονομασίες "Πυρετός", "Ιεράσιος", ή "Γεράσιος", της άλλοτε Ευρωπαϊκής Σαρματίας ή Δακίας. Τον 17ο αιώνα αποτελούσε τα γεωγραφικά σύνορα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας με την Βλαχία. Αργότερα αποτέλεσε γεωγραφικό σύνορο της Ρουμανίας με την Μολδαβία. Από την κατάληψη της Βεσσαραβίας από την Σοβιετική Ένωση (1918) και μέχρι το 1940 ο Προύθος έρρεε  σχεδόν σε όλο το μήκος του εντός της Ρουμανίας. Σήμερα ένα τμήμα του μήκους του 681 χλμ. οριοθετεί τα Μολδαβο-Ρουμανικά σύνορα.

Ο Προύθος είναι πλεύσιμος ποταμός σε ποταμόπλοια από τις εκβολές του και μέχρι το πρανές της Λιόβα, περίπου 270 χλμ,. όπου σχηματίζεται καταρράκτης. Περίπου σε 40 αριθμούνται οι επιμέρους παραπόταμοι που εκχύνονται σ΄ αυτόν, με πρώτο τον Τσερέμο, ενώ περισσότερες από 10 πόλεις έχουν αναπτυχθεί στις όχθες του.

Διεθνές δίκαιο 
Ο Προύθος έχει χαρακτηριστεί "διεθνής ποταμός" και η ποταμοπλοΐα σ΄ αυτόν είναι ελεύθερη σε πλοία κάθε σημαίας ή εθνικότητας.

Ιστορία

Φωτογραφίες ποταμού

Δείτε επίσης 
« Συνθήκη του Προύθου

Πηγές 

 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Κ΄, σελ.804
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica"  τομ.51ος, σελ.56
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.16ος , σελ.445.

Ποταμοί της Μολδαβίας
Ποταμοί της Ρουμανίας
Ποταμοί της Ουκρανίας
Παραπόταμοι του Δούναβη
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1909-1910

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του 1909-1910 διοργανώθηκε από το Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών & Αθλητικών Σωματείων ΣΕΓΑΣ (τότε ΣΕΑΓΣ), ο οποίος το χαρακτηρίζει ως το 2ο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, ίσως επειδή τα προηγούμενα δεν τα θεώρησε επίσημα. Συμμετείχαν έξι (6) ομάδες, για πρώτη φορά τόσες πολλές, αλλά προς το παρόν δεν έχουν γίνει γνωστά το σύστημα διεξαγωγής και τα αποτελέσματα. Οι τρεις από τις έξι ήταν ομάδες σχολών, ενώ εσωτερικές συγκρούσεις και αποχώρησεις οδήγησαν στη μη συμμετοχή του προηγούμενου πρωταθλητή Ποδοσφαιρικού Ομίλου Αθηνών, προγόνου του Παναθηναϊκού. Αυτός εξακολουθούσε, πάντως, να αποτελεί ενεργό σωματείο με δικό του εντευκτήριο και αθλητικές εγκαταστάσεις στην Κυψέλη, κοντά στο γυμναστήριο του Πανελληνίου ΓΣ, και στις 22 Νοεμβρίου 1909 έδωσε φιλικό αγώνα στο Ποδηλατοδρόμιο με τον ΣΠ Γουδή που έληξε 0-0.

Όλοι οι αγώνες διεξήχθησαν στο Ποδηλατοδρόμιον του Νέου Φαλήρου (στη θέση του σημερινού Καραϊσκάκης). Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Σύλλογος Ποδοσφαιρίσεως Γουδή, ενώ δεύτερος ο Πειραϊκός Σύνδεσμος.

Μετέχουσες ομάδες

Πρωταθλητής: Σύλλογος Ποδοσφαιρίσεως Γουδή
Σύνθεση της πρωταθλήτριας ομάδας (σύστημα 2-3-5)
 Τερματοφύλακας: Θ. Φιλάρετος
 Οπισθοφύλακες: Παναγιώτης Μποτάσης, Δ. Φούγιας
 Μέσοι: Α. Πρωτόπουλος, Όμηρος Ιωσηφόγλου, Πέτρος Σκουζές
 Εμπροσθοφύλακες: Α. Πάντος, Α. Αργυρόπουλος, Θεόδωρος Νικολαΐδης, Παναγής Βρυώνης (αρχηγός), Ν. Χάρος.

Παραπομπές

Πηγές
"Γκολ 2000: ένας Αιώνας Ποδόσφαιρο", Ανδρέας Μπόμης, Εκδόσεις Πελεκάνος, Αθήνα 2000, σ. 39.
Εφημ. «Εμπρός», 23/11/1909, σ. 2.

Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1909-1910
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου
Διοργάνωση ποδοσφαίρου Ελλάδας 1911

Το τουρνουά αυτό διοργανώθηκε το 1911 από τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο, η ομάδα του οποίου τελούσε υπό τιμωρία από τον ΣΕΑΓΣ. Οι αγώνες έγιναν υπό την έγκριση της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων. Δεν επρόκειτο για επίσημο πρωτάθλημα αλλά για τουρνουά. Νικητής αναδείχθηκε ο Π.Π.Ο.

Λεπτομέρειες

Σύμφωνα με τον κανονισμό του ΣΕΑΓΣ: 

"Αθλητής παραιτηθείς ή αποκλεισθείς υπό τίνος Σωματείου και γενόμενος δεκτός εν ετέρω τοιούτω, δεν δύναται να διαγωνισθεί εις οίους δήποτε αγώνας ως αθλητής του νέου Σωματείου, ει μή μετά παρέλευση 14 μηνών". Η ομάδα του Πανελληνίου Ποδ. Ομίλου, την οποία είχε ιδρύσει ο Καλαφάτης, όταν αποχώρησε από τον Ποδ. Όμιλο Αθηνών, ως τη λήξη της δεκατετράμηνης τιμωρίας της, θεωρούνταν επισήμως παρακλάδι του Ποδοσφαιρικού Όμιλου Αθηνών. 

Οι αγώνες έγιναν υπό την έγκριση της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων αλλά επρόκειτο για ένα ανεπίσημο τουρνουά. Το επόμενο πρωτάθλημα θα κατακτούσε αργότερα η ομάδα του ΠΠΟ, το οποίο καταγράφηκε στο επίσημο δελτίο του ΣΕΑΓΣ.

Σύμφωνα με το επίσημο δελτίο του ΣΕΓΑΣ νικητής του τουρνουά αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος. Όπως αναφέρεται: 

"Ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος πάντοτε προσπαθεί να διαδώση την ωραίαν ταύτην παιδιάν και τούτου ένεκεν διαρκώς από της ιδρύσεως αυτού μετά διαφόρων Συλλόγων και πληρωμάτων ξένων πολεμικών πλοίων (Άγγλων) εκτέλεσε Match εις α πάντοτε διεκρίνετο και ενίκα. Ετέλεσε δε και αγώνας τοιούτους κατά Φεβρουάριον του 1911 τη εγκρίσει της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων, εις ους συμμετέσχον ο Εθνικός Σύλλογος, ο Σύλλογος Γουδί και η ομάς της Σχολής Ευελπίδων και εις ους ανεκυρήχθη νικητής δια των τριών αυτού ομάδων. Ούτος διοικείται εκ 15μελούς συμβουλίου ως εξής: Ε. Χρύση προέδρου, Γ. Δουκάκη ειδ. γραμματέως, Α. Καλαφάτη ταμείου, Γ. Καλαφάτη γεν. αρχηγού και Αγ. Ζητώμη, Δ. Δεμερτζή, Γ. Σκανδαλίδου, Ι. Γαρουφαλιά, Ε. Πρίντεζη, Α. Παπαδημητρίου συμβούλων."

Οι αγώνες με τον Πανιώνιο

Τον Απρίλιο του 1911 ο ΣΕΓΑΣ διοργάνωσε αγώνες των αθηναϊκών ομάδων με την ποδοσφαιρική ομάδα του Πανιώνιου στο Ποδηλατοδρόμιο, με διαιτητή τον Παναγή Βρυώνη. Τα αποτελέσματα:
11 Απριλίου 1911: Πανιώνιος - Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών: 5-3
12 Απριλίου 1911: Πανιώνιος - Μικτή Π.Ο.Α./Πειραϊκού Συνδέσμου: 1-1

Πηγές 

 Ανδρέα Μπόμη, "Γκολ 2000, Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", εκδ. Πελεκάνος, σ. 40.
 Εφημερίδα "Εμπρός", 12 και 14/4/1911.

Παραπομπές 

Ποδόσφαιρο το 1911
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ελλάδας
Μελίνα Κανακαρίδη

Η Μελίνα Κανακαρίδη (Melina Eleni Kanakaredes Constantinides, 23 Απριλίου 1967) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός ελληνικής καταγωγής. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή πρωταγωνιστώντας στις σειρές CSI: Νέα Υόρκη και Providence.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Άκρον του Οχάιο από Έλληνες γονείς (ποντιακής καταγωγής). Ξεκίνησε σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο (Ohio State University) και στη συνέχεια σπούδασε θέατρο στο Point Park College, στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια, από όπου αποφοίτησε το 1989.
 
Από το 1991 και μέχρι το 1995 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή σειρά Guiding Light. Για το ρόλο της στη σειρά αυτή προτάθηκε δύο φορές για το βραβείο Έμμυ, για τηλεοπτική σειρά που προβάλλεται σε καθημερινή βάση (Daytime Emmy Award). Από το 1999 μέχρι το 2002 υποδύθηκε την Dr. Sydney Hansen στη σειρά Providence και από το 2004 μέχρι το 2010 την Ντετέκτιβ Πρώτου Βαθμού Στέλλα Μπονασέρα στην αστυνομική σειρά CSI: Νέα Υόρκη.

Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε στις ταινίες The Long Kiss Goodnight και 15 Λεπτά (15 Minutes), όπου συμπρωταγωνίστησε με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Επρόκειτο να υποδυθεί την πρωταγωνίστρια στην ταινία Γάμος...αλά Ελληνικά (My Big Fat Greek Wedding), κάτι που τελικά δεν έγινε λόγω της εγκυμοσύνης της, αντικαθιστώμενη από την επίσης ελληνοαμερικανίδα Νία Βαρντάλος. Το 2010 υποδύθηκε τη θεά Αθηνά στην ταινία Ο Πέρσι Τζάκσον και η κλοπή της αστραπής.

Είναι παντρεμένη με έναν πρώην σύμβουλο εστιατορίων, τον Πέτρο Κωνσταντινίδη (Peter Constantinides) και έχει δύο κόρες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Βιογραφία της Μελίνας Κανακαρίδη (αγγλ.) στον ιστότοπο www.notablebiographies.com
 Βιογραφία της Μελίνας Κανακαρίδη (αγγλ.) στον ιστότοπο www.thefamouspeople.com

Ελληνοαμερικανοί
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Αμερικανίδες ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού
Δρόμος χωρίς χαρά

Ο Δρόμος χωρίς χαρά (γερ, Die freudlose Gasse) είναι γερμανικό έργο του βωβού κινηματογράφου σε σκηνοθεσία Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ, του έτους 1925 και με πρωταγωνίστρια την Γκρέτα Γκάρμπο.

Πλοκή 
Βρισκόμαστε στην Βιέννη του μεσοπολέμου, στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Η φτώχεια μαι η δυστυχία μαστίζει την πόλη. Στην οδό Μελχιόρ-Γκάσε δυο εύποροι άνθρωποι ζουν ανάμεσα στην φτωχολογιά. Ο χασάπης Γιόζεφ Γκάιρινγκερ και η Κυρά Γκράιφερ, η οποία εκτός από ένα κατάστημα ρουχισμών διατηρεί και ένα κέντρο νυκτερινής διασκέδασης δίπλα στον οίκο ανοχής «Μερκλ». 

Οι μετοχές ανεβοκατεβαίνουν στο χρηματιστήριο και οι μεν κερδοσκόποι σπαταλούν τα χρήματα, ο δε λαουτζίκος που χάνει τα λεφτά του χρεοκοπεί και ξεπουλάει τα πάντα για να επιζήσει. Η Γκρέτε είναι υπάλληλος σε ένα γραφείο και ο μικρός της μισθός δεν φτάνει για να θρέψει την ανήλικη αδελφή της και τον πατέρα της. Ο αφεντικός της όλο την εκμεταλλεύεται και προσπαθεί να της βάλει χέρι. Όταν αυτή μένει ανένδοτη, ο αφεντικός της γίνεται έξω φρενών και την απολύει. Ο πατέρας της, συνταξιούχος υπουργός, υποβάλει αίτηση εξόφλησης της σύνταξής του, για να κάνει την τύχη του στο χρηματιστήριο. Εκεί, με την πρώτη του αγορά πέφτει έξω και γίνεται απένταρος. Η Γκρέτε πέφτει στα νύχια της κυρίας Γκράιφερ και πιάνει δουλειά στο νυκτερινό κέντρο.

Καλλιτεχνική ερμηνεία 
Ο «Δρόμος χωρίς χαρά» θεωρείται το πρώτο κινηματογραφικό έργο της «νέας αντικειμενικότητας». Αποχωρίζεται τα εκφραστικά στοιχεία του Εξπρεσιονισμού, και θεμελιώνει τον Πάμπστ ως κυρίαρχο σκηνοθέτη του γερμανικού ρεαλισμού.

Βιβλιογραφία 
 Hugo Bettauer: Die freudlose Gasse. Ein Wiener Roman aus unseren Tagen. Mit einem Nachwort von Murray G. Hall. Ullstein, Frankfurt am Main, Berlin 1988, ISBN 3-548-37147-7. 
 Jan-Christopher Horak: Der Fall Die Freudlose Gasse. Eine Rekonstruktion im Münchner Filmmuseum. In: Ursula von Keitz (Hrsg.): Früher Film und späte Folgen. Marburg 1998, S. 48–65.
 Ursula von Keitz: Vorwort. In: Ursula von Keitz (Hrsg.): Früher Film und späte Folgen. Marburg 1998, S. 7–10.
 Gerald Koll: Pandoras Schätze. Erotikkonzeptionen in den Stummfilmen von G. W. Pabst. München 1998.
 Michael Pabst: Die freudlose Gasse. In: Wolfgang Jacobsen (Hrsg.): G. W. Pabst. Berlin 1997, S. 137–150.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Die freudlose Gasse - Παρουσίαση στο www.filmportal.de στα γερμανικά

Ταινίες του 1925
Γερμανικές ταινίες
Βωβές ταινίες
Γερμανόφωνες ταινίες
Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Βιμ Βέντερς

Ο Έρνεστ Βίλχελμ "Βιμ" Βέντερς (γερμ.: Wim Wenders, 14 Αυγούστου 1945) είναι Γερμανός σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας, συγγραφέας, φωτογράφος και κινηματογραφικός παραγωγός.

Βιογραφία 
Ο Βιμ Βέντερς γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου 1945 στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας. Πήγε λύκειο στο Ομπερχάουζεν και, ύστερα, σπούδασε ιατρική και φιλοσοφία στο Φράιμπουργκ και στο Ντίσελντορφ αντίστοιχα, ωστόσο εγκατέλειψε τις σπουδές του. Αργότερα, έδωσε εξετάσεις για την εθνική σχολή κινηματογράφου του Παρισιού, απέτυχε, ωστόσο, σε αυτές. Λίγο καιρό αργότερα, άρχισε να αρθρογραφεί για τις εφημερίδες Süddeutsche Zeitung και Der Spiegel, καθώς και για το περιοδικό Twen. 

Ως σκηνοθέτης, έχει γυρίσει πολλές ταινίες και ντοκιμαντέρ, ενώ είναι ένας από τους εκπροσώπους του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία στην καριέρα του, όπως τον Χρυσό Φοίνικα και το BAFTA καλύτερης σκηνοθεσίας για την ταινία "Παρίσι, Τέξας" (που θεωρείται η καλύτερη δουλειά του) και τον Χρυσό Λέοντα για την ταινία "Η κατάσταση των πραγμάτων". Έχει τιμηθεί από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού και το Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λουβαίν ως επίτιμος διδάκτωρ, ενώ έχει σκηνοθετήσει βίντεο κλιπ για γνωστά μουσικά συγκροτήματα, όπως οι U2 και οι Talking Heads.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Γερμανοί σεναριογράφοι
Γερμανοί συγγραφείς
Γερμανοί φωτογράφοι
Γερμανοί παραγωγοί ταινιών
Γερμανοί παραγωγοί ντοκιμαντέρ
Βραβευμένοι με BAFTA
Γερμανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Διοργάνωση ποδοσφαίρου Ελλάδας 1908

Διεξήχθη κατ' εντολήν της ολυμπιακής επιτροπής, τη διοργάνωση ανέλαβε ο ΣΕΓΑΣ και συμμετείχαν τρεις (3) ομάδες που διαγωνίστηκαν σε τουρνουά ενός γύρου (3 αγώνες). Νικητής αναδείχθηκε ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών (ο μετέπειτα Παναθηναϊκός), στην πρώτη παρουσία του, που δημιουργήθηκε κυρίως από ποδοσφαιριστές του Πανελληνίου. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 16 Νοεμβρίου 1908 και όλοι πραγματοποιήθηκαν στο Ποδηλατοδρόμιο του Νέου Φαλήρου.

Νικητής: Π.Ο. Αθηνών

Αποτελέσματα 

Είναι γνωστά τα εξής αποτελέσματα:

 16 Νοεμβρίου 1908: Σ.Π. Γουδή - Εθνικός Γ.Σ. 3-1
 23 Νοεμβρίου 1908: Π.Ο. Αθηνών - Εθνικός Γ.Σ. 2-0
 30 Νοεμβρίου 1908: Σ.Π. Γουδή - Π.Ο. Αθηνών 0-2 ά.α. Δεν έγινε γιατί παραιτήθηκε και αποκλείστηκε το Γουδί.

Κατάταξη

Συνθέσεις ομάδων
Στον αγώνα ΠΟΑ-Εθνικού οι δύο σύλλογοι αγωνίστηκαν με τους εξής παίκτες:
Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών: Δ. Δουκάκης, Γ. Καλαφάτης (αρχηγός), Λοράνδος, Ψαχαρόπουλος, Χ. Σημηριώτης, Παπάς, Αλεξάνδερ, Χατζηζαφειρίου, Κουτρουμπής, Αβραμίδης, Κωνσταντίνος Τσικλητήρας (τερματοφύλακας).
Εθνικός Γ.Σ.: Ζέπος, Θεολόγου, Μεσημέρης, Πίσσας, Κοκκινόπουλος, Μπουλούκος, Δραγούμης, Παύλος Μελάς (αρχηγός), Ρ. Ρωσσέτης, Μπουλαντεράκης, Αργυρίου (τερματοφύλακας).

Αγώνες β΄ ομάδων 
Την περίοδο των εορτών αναφέρεται και τουρνουά β΄ ομάδων χωρίς να είναι γνωστά όλα τα αποτελέσματα. Νικητής αναδείχθηκε ο Εθνικός ΓΣ. Είναι γνωστοί οι αγώνες:
 28/12/1908: ΑΟ Διαγόρας Αθηνών - Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς: νίκησε ο Διαγόρας.
 28/12/1908: ΠΟ Αθηνών - Εθνικός ΓΣ: 2-1
 30/12/1908: Πειραϊκός Σύνδεσμος - Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς:

Πηγές 
 Εφ. "Σκριπ", 17/11/1908, σ. 4
 Εφ. "Σκριπ", 24/11/1908, σ. 4
 Άρθρο Γιάννη Γεωργάκη στην εφημερίδα «Το Βήμα» για τα 100 χρόνια του Παναθηναϊκού
 Εφημερίδα Πράσινη, 29 Μαρτίου 2012 σελ.3-8

Παραπομπές 

Ποδόσφαιρο το 1908
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ελλάδας
Παύλος Οικονόμου - Γκούρας

Ο Παύλος Οικονόμου - Γκούρας (1897 - 27 Απριλίου 1991) ήταν Έλληνας διπλωμάτης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Καταγόταν από τα Γκούρα Κορινθίας και ήταν απόγονος παλιάς οικογένειας της περιοχής. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ακολούθησε καριέρα διπλωμάτη εισερχόμενος στο διπλωματικό σώμα το 1921. Υπηρέτησε σε αρκετές χώρες μεταξύ άλλων στο Ιράν, την Πορτογαλία, την Τουρκία, τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ως σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας, την Βραζιλία και τη Νότια Αφρική. Την περίοδο 1960 με 1961, διετέλεσε μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ). Επίσης είχε διατελέσει υπουργός εξωτερικών στις κυβερνήσεις Στυλιανού Μαυρομιχάλη Ιωάννη Παρασκευόπουλου και στην δικτατορική Κωνσταντίνου Κόλλια.

Είχε συγγράψει το έργο Το Δόγμα Τρούμαν και η αγωνία της Ελλάδος (Αθήνα, 1990). 

Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Α΄ Νεκροταφείου, στις 30 Απριλίου 1991.

Παραπομπές

Έλληνες διπλωμάτες
Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Γ
Ορθή γωνία

Στη γεωμετρία και τριγωνομετρία ορθή γωνία είναι αυτή που διχοτομεί (κόβει στα δύο) τη γωνία που σχηματίζεται από τις δύο ημιευθείες μιας ευθείας γραμμής. Πιο συγκεκριμένα, εάν ένα ευθύγραμμο τμήμα τοποθετηθεί έτσι ώστε το ένα άκρο του να είναι πάνω σε μια γραμμή και οι δύο παρακείμενες γωνίες που σχηματίζονται να είναι ίσες, τότε αυτές είναι ορθές γωνίες. Η ορθή γωνία αντιστοιχεί στο ένα τέταρτο του πλήρους κύκλου.

Άμεσα σχετιζόμενες και σημαντικές γεωμετρικές έννοιες είναι η καθετότητα (δύο γραμμές είναι κάθετες όταν σχηματίζουν ορθή γωνία στο σημείο τομής τους) και η ορθογωνιότητα (η οποία είναι έννοια που ορίζεται σε διανυσματικούς χώρους, δύο διανύσματα είναι ορθογώνια όταν το εσωτερικό γινόμενο τους ισούται με μηδέν). Ένα ορθογώνιο τρίγωνο ορίζεται ως το τρίγωνο που έχει μια ορθή γωνία.Ορθή γωνία λέγεται η γωνία με 90 μοίρες 

Γωνία
Ιζβέστια

Η Ιζβέστια (ρωσ. Известия) είναι μια πολύχρονη και μεγάλης κυκλοφορίας καθημερινή εφημερίδα στη Ρωσία. Στα ρωσικά, η λέξη «Ιζβέστια» προέρχεται από το ρήμα извещать [ɪzvʲɪ'ɕːætʲ] (πληροφορώ, ενημερώνω) και  σημαίνει «ειδήσεις, νέα». Στο χώρο της δημοσιογραφίας, συνήθως μεταφράζεται ως «ρεπορτάζ» ή «τα νέα».

Προέλευση 
Η εφημερίδα ξεκίνησε ως «Τα Νέα των Εργατικών Αντιπροσώπων του Σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης» στις 13 Μαρτίου (π/η 28 Φεβρουαρίου) 1917 στην Αγ. Πετρούπολη. Στην αρχή η εφημερίδα εξέφραζε τις απόψεις των Μενσεβίκων και του Σοσιαλιστικού-Επαναστατικού Κόμματος. Τον Αύγουστο του 1917 μετονομάστηκε σε «Νέα της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής των Εργατών και Στρατιωτών του Σοβιέτ της Αγ. Πετρούπολης». Τον Οκτώβριο 1917 άλλαξε σε «Νέα της Επιτροπής Εργατικών και Στρατιωτικών Αντιπροσώπων των Σοβιέτ» και τελικά σε «Νέα των Σοβιετικών Αντιπροσώπων του Λαού».
Μετά το δεύτερο Πανενωτικό Συνέδριο των Σοβιέτ, η Ιζβέστια έγινε επίσημο όργανο της Σοβιετικής κυβέρνησης (Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης και του Σοβναρκόμ).

Μετέπειτα ιστορία 
Στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης (1917-1991), ενώ η Πράβντα αποτελούσε τη φωνή του Κομμουνιστικού Κόμματος, η Ιζβέστια εξέφραζε τις επίσημες θέσεις της κυβέρνησης όπως αυτές ανακοινώνονταν από το Πρεζίντιουμ. 
Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το 1992, η Ιζβέστια αυτοχαρακτηρίστηκε ως πανεθνικό έντυπο της Ρωσίας. Η εφημερίδα ανήκε σε Συμμετοχική Εταιρεία υπό τον Βλαντίμιρ Ποτάνιν που διατηρούσε στενές σχέσεις με την κυβέρνηση. Η κρατική Γκάζπρομ αγόρασε σημαντικό μερίδιο μετοχών της Ιζβέστια στις 3 Ιουνίου 2005 και το έντυπο περιήλθε στον έλεγχο της συμμετοχικής Γκάζπρομ Μίντια. Σύμφωνα με ισχυρισμούς της μη-κυβερνητικής Επιτροπής Προστασίας Δημοσιογράφων, ο Ραφ Σακίροφ, διευθυντής σύνταξης της Ιζβέστια, αναγκάστηκε σε παραίτηση ύστερα από την εκπεφρασμένη δυσαρέσκεια του Κρεμλίνου για την κάλυψη της σφαγής του Μπρεσλάν (Σεπτ. 2004). Άλλες πηγές αναφέρουν ότι του ζητήθηκε να αποχωρήσει υπό το φόβο του εκρηκτικού θυμού του Κυβέρνησης για τις φωτογραφίες της σφαγής που δημοσίευσε η Ιζβέστια.

Εν έτει 2010, η Ιζβέστια είχε ημερήσια κυκλοφορία της τάξης των 234.500 φύλλων. 

Ως και τον Οκτώβριο του 2008, διευθυντής εικονογράφησης ήταν ο Μπορίς Γιεφίμοφ, ο 107 ετών πολιτικός γελοιογράφος του Στάλιν. 

Το 2008, η Γκάζπρομ Μίντια πούλησε την εφημερίδα στον όμιλο National Media Group.

Σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα www.izvestia.ru/

Εφημερίδες στη ρωσική γλώσσα
Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αγία Πετρούπολη
Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Σοβιετική Ένωση
Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Ρωσική Αυτοκρατορία