joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αλέκος Λειβαδίτης

Ο Αλέκος Λειβαδίτης  του Λυσάνδρου (15 Δεκεμβρίου 1914 – 23 Μαρτίου 1980) ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν τελειόφοιτος Μέσης Εμπορικής Σχολής. Καταγόταν από την Κοντοβάζαινα Γορτυνίας από την πλευρά του πατέρα του, Λύσανδρου Λειβαδίτη. Αδερφός του ήταν ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης. Η πρώτη του εμφάνιση ήταν στην ταινία Το τραγούδι του χωρισμού (1940). Ακολούθησαν: Η φωνή της καρδιάς (1942), Η βίλα με τα νούφαρα (1944), Γαμπρός με δόσεις (1947), Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1963) κ.ά. Το 1942 πήρε άδεια άσκησης επαγγέλματος και εμφανίσθηκε στο θέατρο πρόζας με τον θίασο Χριστοφόρου Νέζερ - Άννας Λώρη το 1948, στο Ακροπόλ. Από τότε συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, όπως με τον θίασο Καλουτά - Κρεββατά - Ρένας Ντορ (1949), με τον θίασο Καλουτά (1950) και αργότερα με αυτούς των Ο. Μακρή, Β. Αυλωνίτη, Ν. Σταυρίδη, Ρ. Βλαχοπούλου, Κ. Χατζηχρήστου, Κ. Ντιριντάουα και Σ. Βέμπο, σε πολλές μουσικές επιθεωρήσεις και κωμωδίες.

Το 1949 ξεκίνησε περιοδείες στο εξωτερικό, στην Αίγυπτο, Κύπρο, Κωνσταντινούπολη, τις οποίες και επανέλαβε το 1951 και το 1961. Την περίοδο 1968-1971 έκανε επίσης πολλές περιοδείες σε πόλεις της Ελλάδας.Ο Αλέκος Λειβαδίτης υπήρξε και σκηνοθέτης της ταινίας Εκατό χιλιάδες λίρες (1948). Υπήρξε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ) και Πρόεδρος του Ταμείου Αλληλοβοηθείας του ΣΕΗ. Είχε τιμηθεί από τον βασιλέα Γεώργιο Β' με μετάλλια Αλβανικού Πολέμου, καθώς και από τον βασιλέα Παύλο για την προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό. Τιμητικές, επίσης, διακρίσεις είχε λάβει και από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Βοτανικού).

Θάνατος 
Ο ηθοποιός απεβίωσε τα ξημερώματα στις 23 Μαρτίου 1980, από ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής και κηδεύτηκε την επομένη στο Γ΄ Νεκροταφείο, παρουσία εκατοντάδων συναδέλφων και φίλων του, σύμφωνα με την εφημερίδα Ριζοσπάστης (25/3/1980, σελ. 4). Ειδικότερα, ο Λειβαδίτης έπασχε από κήλη, την οποία δεν είχε αφαιρέσει χειρουργικά και παρουσίασε επώδυνη διόγκωση. Αναγκάστηκε να διακόψει τις εμφανίσεις του στο Θέατρο Βέμπο, εξαιτίας του προβλήματος, μεταφέρθηκε σε ιδιωτική κλινική και έπειτα στον Ευαγγελισμό, σε κωματώδη κατάσταση. Η κατάστασή του επιδεινώθηκε, με αποτέλεσμα τον θάνατό του στο νοσοκομείο.

Φιλμογραφία

Τηλεοπτικό θέατρο 
 Αχαριστία (1980) ΥΕΝΕΔ
 Το χρήμα (1980) ΥΕΝΕΔ

Θέατρο 
 Σταυροφορίες (1979)
 Ο 13ος Θεός (1963)
 Καζανόβας με το ζόρι (1958)
 Ο ρωμιός ξαναψηφίζει (1958)
 Γαλανός ουρανός (1951)
 Σκάνδαλα γυναικών (1951)
 Ελληνικά όνειρα (1950)
 Φοιτηταί (1950)
 Δώδεκα παρά πέντε (Ι) (1949)
 Δώδεκα παρά πέντε (ΙΙ) (1949)
 Ελληνικά όνειρα (1948)
 Η Λούση και τα κορίτσια της (1948)
 Μ' αγαπά δε μ' αγαπά (ΙΙ) (1948)
 Γελάτε χωρίς βέτο (1947)
 Μ' αγαπά δε μ' αγαπά (ι) (1947)

Πηγές 
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 90lepta.com
 retroDB.gr

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1972

Το 13ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε από τις 25 Σεπτεμβρίου 1972 έως την 1 Οκτωβρίου 1972 στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους 

Το προξενιό της Άννας: 5 βραβεία (καλύτερης καλλιτεχνικής ταινίας, α’ γυναικείου ρόλου, β’ γυναικείου ρόλου, β’ ανδρικού ρόλου και πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη)

Θανάση πάρε το όπλο σου: 2 βραβεία (α’ ανδρικού ρόλου και τιμητική διάκριση για τα σκηνικά)

Μέρες του '36: 2 βραβεία (σκηνοθεσίας και φωτογραφίας)

Ναι μεν αλλά..: 2 βραβεία (σεναρίου και τιμητική διάκριση για το μοντάζ)

Ο Ιπποκράτης και η δημοκρατία: 1 βραβείο (τιμητική διάκριση για τα σκηνικά)

Λυσιστράτη: 1 βραβείο (αρτιότερης παραγωγής)

Μπουμ ταραταζούμ: 1 βραβείο (τιμητική διάκριση για τα σκηνικά)

Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους 

Βαρθολομαίος (πληροφοριακό τμήμα)

Διαμάντια στο γυμνό σου σώμα

Η λίμνη των πόθων (εκτός συναγωνισμού)

Η τελευταία άνοιξη

Οργισμένη γενιά

Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους 

Για λίγες μόνο παραστάσεις: 1 βραβείο (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη μικρού μήκους με υπόθεση)

Γράμματα από την Αμερική: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους με υπόθεση)

Μάνη: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους ντοκιμαντέρ)

Χρυσές συλλογές από το Θέατρο Τέχνης: 1 βραβείο (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη μικρού μήκους ντοκιμαντέρ)

Συμμετοχές ταινιών μικρού μήκους 

2-3 πράγματα (πληροφοριακό τμήμα)

Άλμπουμ ποδοσφαίρου

Απολογία

Βάπτισμα

Εκ των περάτων του ουρανού

Κρήτη και Καζαντζάκης ο κρητικός

Μελλελέ

Μικρή περιγραφή της επιστροφή του

Ο Οδυσσέας ζει πάντα – ελληνικές θάλασσες (εκτός συναγωνισμού)

Ποιήματα αγάπης

Σημειώσεις για μια ταινία μεγάλου μήκους

Στα περίχωρα της Κερύνειας

Το κρεβάτι

Το πακέτο (πληροφοριακό τμήμα)

Φωτεινή

Έκθεση 

Έκθεση κινηματογραφικού βιβλίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

1972
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1973

Το 14ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 24-30 Σεπτεμβρίου 1973 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους 

Ιωάννης ο βίαιος: 4 βραβεία (σκηνοθεσίας, σεναρίου, α’ ανδρικού ρόλου και τιμητική διάκριση φωτογραφίας)

Λάβετε θέσεις: 4 βραβεία (καλύτερης καλλιτεχνικής ταινίας, φωτογραφίας, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και τιμητική διάκριση ερμηνείας)

Κρανίου τόπος: 3 βραβεία (τιμητική διάκριση φωτογραφίας, τιμητική διάκριση σκηνοθεσίας και κριτικών καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)

Ένας ήρως με μνημοσκόπιο: 2 βραβεία (αρτιότερης παραγωγής και μουσικής)

Ο βάλτος: 1 βραβείο (τιμητική διάκριση φωτογραφίας)

Ο επισκέπτης: 1 βραβείο (β’ ανδρικού ρόλου)

Ο μεγάλος ερωτικός: 1 βραβείο (τιμητική διάκριση φωτογραφίας)

Οι προστάτες: 1 βραβείο (β’ γυναικείου ρόλου)

Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους 

Κυριακάτικο ξύπνημα (εκτός συναγωνισμού)

Μαύρο άσπρο

Μεταμορφώσεις

Ο αποστάτης

Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους 

Αδιέξοδο: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους ντοκιμαντέρ)

Η γραμμή: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους με υπόθεση)

Η τελευταία πρόβα: 1 βραβείο (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη μικρού μήκους με υπόθεση)

Ήταν μέρα γιορτής: 1 βραβείο (κριτικών καλύτερης ταινίας μικρού μήκους ντοκιμαντέρ)

Θαύμα: 1 βραβείο (κριτικών καλύτερης ταινίας μικρού μήκους ντοκιμαντέρ)

Κατάθεση: 1 βραβείο (κριτικών α’ γυναικείου ρόλου σε μικρού μήκους)

Πεισίστρατος Γκούρας: 1 βραβείο (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη μικρού μήκους ντοκιμαντέρ)

Τα πλούτη του Μίδα: 1 βραβείο (κριτικών α’ ανδρικού ρόλου σε μικρού μήκους)

Υπογράψτε παρακαλώ: 1 βραβείο (κριτικών καλύτερης ταινίας μικρού μήκους με υπόθεση)

Συμμετοχές ταινιών μικρού μήκους 

Αι ωραίαι γυναίκες και αι κακαί συνήθειαι

Ακρόπολις Εξπρές

Άνθρωπος και ευτυχία

Αποχωρισμός

Γυναίκες από πουθενά

Επιστροφή στην Κάρπαθο

Ζαγορίτικο πανηγύρι

Η μέρα τελείωσε

Η στιγμή

Κέρκυρα

Μάσκα

Ο εγκέφαλος και το λουτρό του

Ο μάγος Καλλιόστρο

Όμορφη πόλη

Παιχνίδια στις ράγες

Πλούσιος

Ρίζες και εικόνες

Σκηνές επανάστασης

Τήνος

Τι ώρα είναι;

Φυγή

Χιονάνθρωπος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

1973
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1974

Το 15ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 23-29 Σεπτεμβρίου 1974 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους 

Κιέριον: 3 βραβεία (καλύτερης καλλιτεχνικής ταινίας, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και τιμητική διάκριση ερμηνείας)

Η δίκη των δικαστών: 2 βραβεία (τιμητική διάκριση για το μακιγιάζ και κοινού χειρότερης ταινίας μεγάλου μήκους)

Η φόνισσα: 2 βραβεία (σκηνοθεσίας και α’ γυναικείου ρόλου)

Μέγαρα: 2 βραβεία (αρτιότερης παραγωγής και κοινού καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)

Γάζωρος Σερρών: 1 βραβείο (αρτιότερης παραγωγής)

Δι' ασήμαντον αφορμήν: 1 βραβείο (α’ ανδρικού ρόλου)

Μοντέλο: 1 βραβείο (καλύτερης καλλιτεχνικής ταινίας)

Τα χρώματα της Ίριδος: 1 βραβείο (φωτογραφίας)

Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους 

Βαρθολομαίος (εκτός συναγωνισμού)

Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους 

Έλληνες λαϊκοί ζωγράφοι: 2 βραβεία (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους ντοκιμαντέρ και κοινού καλύτερης ταινίας μικρού μήκους)

Απόπειρα για κοινωνιολογική έρευνα στην Ελλάδα: 1 βραβείο (τιμητική διάκριση)

Η αφήγηση της Αντιγόνης: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους με υπόθεση)

Μη: 1 βραβείο (κοινού χειρότερης ταινίας μικρού μήκους)

Ο παππούς μου: 1 βραβείο (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη μικρού μήκους με υπόθεση)

Συμμετοχές ταινιών μικρού μήκους 

Smile

Αθήναι

Δράκοι

Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών

Ένας κάποιος Σίσυφος

Παρασκευή 9 Αυγούστου

Πασαρέλα

Το ξύπνημα της άνοιξης

Έκθεση 

Έκθεση φωτογραφίας για την Κύπρο, που επιμελήθηκε ο Ντίνος Κατσουρίδης.

Συνέδριο 

Τριήμερο κινηματογραφικό συνέδριο.

Κριτική επιτροπή 

Παύλος Ζάννας Πρόεδρος

Θόδωρος Αγγελόπουλος

Τώνια Μαρκετάκη

Νίκος Κούνδουρος

Ντίνος Κατσουρίδης

Βασίλης Βασιλικός

1974
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1975

Το 16ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 22-28 Σεπτεμβρίου 1975 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους 

Ο θίασος: 7 βραβεία (α’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, σκηνοθεσίας, σεναρίου, φωτογραφίας, α’ γυναικείου ρόλου, α’ ανδρικού ρόλου και κοινού καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)

Βιο-γραφία: 2 βραβεία (γ’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους και κοινού καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)

Ευρυδίκη Β.Α. 2037: 2 βραβεία (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και σκηνογραφίας)

Ο αγώνας: 2 βραβεία (β’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους και κοινού καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)

Αλδεβαράν: 1 βραβείο (τιμητική διάκριση σκηνοθεσίας)

Η Μάνη: 1 βραβείο (τιμητική διάκριση σκηνοθεσίας)

Ο Καραγκιόζης: 1 βραβείο (τιμητική διάκριση σκηνοθεσίας)

Πολεμόντα: 1 βραβείο (κοινού καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)

Προμηθέας σε δεύτερο πρόσωπο: 1 βραβείο (μουσικής)

Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους 

Είκοσι τέσσερις Ιουλίου `74 (πληροφοριακό τμήμα)

Μαρτυρίες

Μητροπόλεις

Ο νέος Παρθενώνας

Το κελί μηδέν

Το χρονικό μιας Κυριακής

Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους 

Συμπτώσεις μιας διαδρομής: 1 βραβείο (α’ βραβείο μικρού μήκους)

Ο ταύρος και το άγαλμα: 1 βραβείο (γ’ βραβείο μικρού μήκους)

Πίστωμα: 1 βραβείο (δ’ βραβείο μικρού μήκους)

Τελευταίος σταθμός Κρόιτσμπεργκ: 1 βραβείο (β’ βραβείο μικρού μήκους)

Τερμίτες: 1 βραβείο (τιμητική διάκριση)

Συμμετοχές ταινιών μικρού μήκους 

1950, κόκκινη σιωπή

Βαθμού απροσδιορίστου

Η άλλη σκηνή

Η μοναξιά στην ποίηση του Ζακ Πρεβέρ

Καβάλα, Νοέμβρης 1974

Παρασκευή με Δευτέρα

Στην ταβέρνα

Τοπίο ολέθρου

Αφιέρωμα στον κυπριακό κινηματογράφο 

Ήταν ένα νησί του Ανδρέα Κωνσταντινίδη

Κύπρος 1974 - με τα μάτια των παιδιών του Γιάννη Καραολή

Τα παιδιά του Πειραιά του Κύρου Ρωσσίδη

Χρονικό της κυπριακής συμφοράς του Παύλου Παύλου

Δόθηκαν βραβεία στις ταινίες: Κύπρος 1974 - με τα μάτια των παιδιών και Χρονικό της κυπριακής συμφοράς.

1975
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1976

Το 17ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε από τις 24 Σεπτεμβρίου 1976 έως τις 3 Οκτωβρίου 1976 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους 

Happy Day: 6 βραβεία (α’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, σκηνοθεσίας, μουσικής, τιμητική διάκριση ερμηνειών, τιμητική διάκριση ηχοληψίας και κριτικών καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)

Κύπρος η άλλη πραγματικότητα: 2 βραβεία (γ’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους και τιμητική διάκριση για το μοντάζ)

Το άλλο γράμμα: 2 βραβεία (β’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους και φωτογραφίας)

Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους 

Γράμμα στον Ναζίμ Χικμέτ

Έξοδος

Η διαδικασία

Μάης

Οι Γερμανοί ξανάρχονται (εκτός συναγωνισμού)

Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους 

Ελληνική κοινότητα Χαϊδελβέργης: 2 βραβεία (β’ βραβείο μικρού μήκους και ειδική μνεία κριτικών)

Όπερα: 2 βραβεία (βραβείο δήμου και κριτικών καλύτερης ταινίας μικρού μήκους)

Γελεκάκι: 1 βραβείο (μνεία δήμου)

Κρεπ ντεσίν: 1 βραβείο (βραβείο δήμου)

Λίβιος: 1 βραβείο (βραβείο δήμου)

Μοναστηράκι: 1 βραβείο (βραβείο δήμου)

Νικόλας: 1 βραβείο (βραβείο δήμου)

Νύχτες: 1 βραβείο (α’ βραβείο μικρού μήκους)

Πλην – κάδρο: 1 βραβείο (δ’ βραβείο μικρού μήκους)

Τσάμικος – μια ηρωική παράσταση: 1 βραβείο (γ’ βραβείο μικρού μήκους)

Συμμετοχές ταινιών μικρού μήκους 

Άβυσσος

Απογευματινός υπνάκος

Αρχίλοχος

Άτιτλο

Επεισόδιο

Καταπίεση

Μαρτυρία

Μεταίχμιον

Οι μετανάστες

Προ του τέλους

Πρόσωπα στον τοίχο

Ραδιοτηλεσκόπιο – σπουδή

1976
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1977

Το 18ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε από τις 26 Σεπτεμβρίου 1977 έως τις 2 Οκτωβρίου 1977 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους 

Αλέξανδρος ο μέγας: 3 βραβεία (β’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, μουσικής και τιμητική διάκριση για το μοντάζ)

Η μεγάλη απόφαση: 2 βραβεία (φωτογραφίας και τιμητική διάκριση ηχοληψίας)

Ιφιγένεια: 2 βραβεία (α’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους και α’ γυναικείου ρόλου)

Κλειστό παράθυρο: 2 βραβεία (σκηνογραφίας και τιμητική διάκριση ερμηνείας)

Μακάριος, η μεγάλη πορεία: 1 βραβείο (τιμητικό δίπλωμα)

Συμμετοχές ταινίών μεγάλου μήκους 

Γάμος αλά Ελληνικά (εκτός συναγωνισμού)

Ηλιογραφία

Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους 

Ετάνα, ο πρώτος αστροναύτης: 1 βραβείο (α’ βραβείο μικρού μήκους)

Κι εμείς καλύτερα: 1 βραβείο (γ’ βραβείο μικρού μήκους)

Νεβέσκα: 1 βραβείο (τιμητική διάκριση σκηνοθεσίας)

Ο θάνατος στην αρχαιότητα: 1 βραβείο (β’ βραβείο μικρού μήκους)

Σκυριανή αποκριά: 1 βραβείο (δ’ βραβείο μικρού μήκους)

Συμμετοχές ταινιών μικρού μήκους 

Γιατί δε φωνάζει πια

Διακοπές

Η άλλη πόλη

Η γιορτή των σφουγγαράδων

Λαϊκές ζωγραφιές στην Ήπειρο

Ξανθός ιππότης

Ο νικητής λαός

Σκιάθος, το νησί του Παπαδιαμάντη

Στάτους κβο

Το πένθος

Ψευδαισθήσεις

1977
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1977 (ΑΝΤΙ)

Αντί-φεστιβάλ
Έλαβε χώρα από τις 3-9 Οκτωβρίου 1977 στον κινηματογράφο Ράδιο Σίτι.

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους 

Το βαρύ πεπόνι: 6 βραβεία (α’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, σκηνοθεσίας, σεναρίου, α’ γυναικείου ρόλου, α’ ανδρικού ρόλου και κριτικών καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)

Εύβοια Μαντούδι '76: 3 βραβεία (β’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, φωτογραφίας, μοντάζ)

Άρχοντες: 2 βραβεία (τιμητική διάκριση κοστουμιών και τιμητική διάκριση φωτογραφίας)

Οι γυναίκες σήμερα: 2 βραβεία (γ’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους και κριτικών ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους)

Παραλλαγές στο ίδιο θέμα: 2 βραβεία (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και κριτικών καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)

Αλέξανδρος ο μέγας: 1 βραβείο (μουσικής)

Ο αγώνας των τυφλών: 1 βραβείο (β’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)

Ο τοίχος: 1 βραβείο (ηχοληψίας)

Παιδεία: 1 βραβείο (γ’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)

Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους 

Vortex (εκτός συναγωνισμού)

Οι κυνηγοί (εκτός συναγωνισμού)

Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι (εκτός συναγωνισμού)

Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους 

Καρβουνιάρηδες: 2 βραβεία (δ’ βραβείο μικρού μήκους και ειδική μνεία κριτικών)

Μια άχρηστη ταινία μικρού μήκους: 2 βραβεία (γ’ βραβείο μικρού μήκους και τιμητική διάκριση ερμηνείας)

Γιορτή στη Δραπετσώνα: 2 βραβεία (α’ βραβείο μικρού μήκους και κριτικών καλύτερης ταινίας μικρού μήκους ντοκιμαντέρ)

Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις: 2 βραβεία (β’ βραβείο μικρού μήκους και κριτικών καλύτερης ταινίας μικρού μήκους με υπόθεση)

Ο τραγικός θάνατος του παππού: 2 βραβεία (α’ βραβείο μικρού μήκους και ειδική μνεία κριτικών)

Εντός των τοιχών: 1 βραβείο (β’ βραβείο μικρού μήκους)

Έπεα: 1 βραβείο (δ’ βραβείο μικρού μήκους)

Καληνύχτα: 1 βραβείο (γ’ βραβείο μικρού μήκους)

Συμμετοχές ταινιών μικρού μήκους 

Αγαπητέ λοχία

Από τη μια άκρη στην άλλη

Βουνίσιος ψαλμός (εκτός συναγωνισμού)

Για την Ικαρία

Έξοδα (εκτός συναγωνισμού)

Η πορεία μπροστά

Η τέχνη που ήξερε κανείς

Καλλονή (εκτός συναγωνισμού)

Κάτω από κλασικό άνεμο (εκτός συναγωνισμού)

Μερικά επεισόδια από μια μέρα της ζωής μου

Μετατοπίσεις

Μπροστά στο νόμο (εκτός συναγωνισμού)

Ο τρελός (εκτός συναγωνισμού)

Οι χαμάληδες

Παραμύθι χωρίς καπελωμένους γάτους και πράσινα άλογα

Πρωτοχρονιά (εκτός συναγωνισμού)

Φως ιλαρόν

Χορτιάτης – υψόμετρο 670 μ.

Χωρική μελέτη

Παραπομπές 

1977 (ΑΝΤΙ)
Η μαύρη τουλίπα

Η Μαύρη Τουλίπα (La Tulipe Noire) είναι μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά που δημοσιεύθηκε το 1850.

Πλοκή 
Το μυθιστόρημα εξελίσσεται στην Ολλανδία του 17ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1672.

Σε μια εποχή με έντονες πολιτικές κρίσεις ανεβαίνει στην εξουσία ο Γουλιέλμος της Οράγγης και σκοτώνονται οι αδερφοί ντε Βιτ, Κορνέιγ και Ζαν. Ο κεντρικός ήρωας της Μαύρης Τουλίπας, ο μέγας λάτρης των λουλουδιών Κορνέιγ Βαν Μπέρλ, είναι βαφτισιμιός του νεκρού Κορνέιγ ντε Βιτ. Το γεγονός ότι ο τελευταίος βρίσκεται πολύ κοντά στο να δημιουργήσει ένα πολύ σπάνιο είδος φυτού, τη μαύρη τουλίπα, τυφλώνει από ζήλια τον ανταγωνιστή του. Κι είναι ακριβώς η σχέση του με τον μισητό πολιτικό που θα οδηγήσει αδίκως τον Κορνέιγ Βαν Μπέρλ ως προδότη στην φυλακή. Εκεί εκτυλίσσεται και το μεγαλύτερο μέρος της πλοκής, με τον Δουμά να παρακολουθεί τις προσπάθειες του ήρωα να υλοποιήσει το όραμα του και την σχέση που αναπτύσσει με την Ρόζα, την κόρη του δεσμοφύλακα του. Στην αρχή, ο Κορνέιγ δεν σκέφτεται παρά μόνο τη μαύρη τουλίπα. Σταδιακά ωστόσο, καθώς η φιλία του με την κοπέλα εξελίσσεται σε έναν μεγάλο έρωτα, οι αξίες μέσα του θα ιεραρχηθούν διαφορετικά κι η μοίρα των ανθρώπων γύρω του δεν θα τού είναι πια αδιάφορη.

Μαυρη τουλιπα
Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Ήβη Σοφιανού

Η Ήβη Σοφιανού (γεν. 20 Μαΐου 1955 στην Κωνσταντινούπολη) είναι Ελληνίδα σεναριογράφος, παραγωγός και σκηνοθέτης, μέλος της γνωστής οικογένειας Σοφιανού. Σε δικές της ιδέες βασίστηκαν οι σειρές Οι Μύθοι του Αισώπου, Του Κουτιού τα Παραμύθια, Ψαροκωστούλα, αγάπη μου και Κουκλομέγαλοι και Πολυσπόρια. Σπούδασε Θεολογία στην Αθήνα και τηλεόραση στο Λονδίνο. 

Μαζί με τον αδερφό της (σκηνοθέτη, παραγωγό και μουσικό) Φαίδωνα Σοφιανό θεωρούνται δύο από τους καλύτερους κουκλοπαίχτες παγκοσμίως και τα τηλεοπτικά τους προγράμματα έχουν διακριθεί στο εξωτερικό και έχουν προβληθεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Το ελληνικό κοινό τούς γνώρισε μέσα από εκπομπές, όπως η Φρουτοπία του Ευγένιου Τριβιζά, το Μυστικό του Μπρουμ, το Στούντιο Φούσκοι, το Disney club, του Κουτιού τα παραμύθια, τα παραμύθια του Ευγένιου Χρυσοβελόνη, Κλείτος και Σια, Ποπ και Πάμε, η Φραπαιδιά με Μαρμελλάδα, Μικρομέγαλοι και Πολυσπόρια, οι Μύθοι του Αισώπου και την εκπομπή Σεφ Πάστα Βράστα.

Έλληνες σεναριογράφοι
Έλληνες σκηνοθέτες
Οικογένεια Σοφιανού
Χοηφόροι (Αισχύλου)

Η τραγωδία Χοηφόροι ή Χοηφόρες (από το «φέρω χοές» δηλ. τιμές στον νεκρό, στον τάφο του - λάδι, κρασί, μέλι, σπόροι βρασμένοι κλπ.) του Αισχύλου αποτελεί το δεύτερο μέρος της Ορέστειας, της μοναδικής σωζόμενης αρχαίας τριλογίας Αγαμέμνονας, Χοηφόροι, Ευμενίδες. Αποτελείται από 1.076 στίχους.

Σύνοψη
Το έργο αφηγείται τον φόνο της Κλυταιμνήστρας και του Αιγίσθου από τον Ορέστη. Ο Ορέστης, συνοδευόμενος από τον πιστό του φίλο Πυλάδη επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Άργος, για να θρηνήσει στον τάφο του πατέρα του. Όταν φθάνει, ο χορός των χοηφόρων ακολουθούμενος από την αδελφή του Ηλέκτρα, κρύβεται και, αφού παρακολουθήσει τις σπονδές, αποκαλύπτει την ταυτότητά του. Αμέσως, θέτει σε εφαρμογή το σχέδιό του, έχοντας τη συμπαράσταση της αδελφής του και του χορού. Ζητά φιλοξενία στο ανάκτορο του πατέρα του, προσποιούμενος τον ξένο, και αναγγέλλει αρχικά τον δήθεν θάνατο του Ορέστη.

Δομή
Από τους 1.076 στίχους του έργου, οι μισοί σχεδόν είναι εξολοκλήρου: επανάληψη, επιβεβαίωση, όξυνση, διεύρυνση και επεξεργασία του ίδιου πάθους. Είναι λοιπόν το έργο, κυρίως, έμμονο και οι Χοηφόρες είναι εμμανείς· μέχρι τα άκρα. Στον Αγαμέμνονα αυτό το έμμονο εκφράζεται με το πλήθος των συσσωρευμένων προγονικών δεινών και τη «βουβή» σχεδόν προετοιμασία και έκρηξη της Κλυταιμνήστρας. Ενώ εδώ εκφράζεται με τη συνεχή παράθεση επαναληπτικών φορτίσεων για το ίδιο θέμα:
-κατάρες όταν φτάνει ο Χορός για χοές
-κατάρες όταν κάνει η Ηλέκτρα τις χοές
-πάλι οι ίδιες κατάρες όταν αναγνωρίζονται τα αδέλφια
-μετά, διαδοχικά, απ΄τους τρεις, κατάρες που συναγωνίζονται μεταξύ τους
-πάλι ύστερα κατάρες με επίκληση στον Αγαμέμνονα να τις στέρξει
-πάλι κατάρες και αγαλλίαση απ΄το Χορό, όταν ο Ορέστης λέει το σχέδιο
-πάλι κατάρες απ΄ το Χορό όταν η τροφός πάει να φωνάξει τον Αίγισθο
-θρίαμβος ύστερα απ΄το φόνο, επειδή οι κατάρες έπιασαν κλπ.
και ανάμεσα, κάθε φορά, αναφορά στο Δεινό και επίκληση της Δίκης.

Παραστάσεις 
Η πρώτη παραγωγή της τραγωδίας από το Εθνικό Θέατρο Ελλάδας έκανε πρεμιέρα στις 8 Σεπτεμβρίου 1949 στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού σε μετάφραση Ιωάννη Γρυπάρη και σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη. Μεταξύ άλλων μέλη του θιάσου ήταν οι Δημήτρης Μυράτ, Έλσα Βεργή, Άγγελος Γιαννούλης, Μαρίκα Κοτοπούλη, Αθανασία Μουστάκα, Αλέκος Πέτσος και Νίκος Χατζίσκος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κώστας Βάρναλης, Ορέστης
 

Τραγωδίες του Αισχύλου
Κώστας Καρράς

Ο Κώστας Καρράς (Αθήνα, 21 Ιουνίου 1936 - Αθήνα, 6 Μαΐου 2012) ήταν Έλληνας ηθοποιός και πολιτικός.

Βιογραφία 
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Λονδίνο και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ήταν απόφοιτος της Royal Academy of Arts του Λονδίνου. Το 1963 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στην Ποντικοπαγίδα της Άγκαθα Κρίστι. Τότε ξεκίνησε την επιτυχημένη του συνεργασία με την Έλλη Λαμπέτη με την οποία διατηρούσε σχέση και εμφανίστηκε μεταξύ άλλων και σε έργα όπως Γυμνοί στο πάρκο του Νιλ Σάιμον (Neil Simon's "Barefoot in the Park") (στο ρόλο του Paul Parker) και Λεωφορείον ο πόθος του Τένεσι Ουίλιαμς (στο ρόλο του Κοβάλσκι). Από τότε δημιούργησε δικά του θεατρικά σχήματα και σημείωσε προσωπική επιτυχία στο Ημερολόγιο ενός τρελού του Νικολάι Γκόγκολ και στο Πονηρό πνεύμα του Νόελ Κάουαρντ (ως Τσαρλς).

Σημαντική είναι η συνεισφορά του ως ηθοποιού στον ελληνικό κινηματογράφο, όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1961. Η καλύτερή του ωστόσο κινηματογραφική εμφάνιση θεωρείται ο ρόλος του Μενέλαου στην Ιφιγένεια του Μιχάλη Κακογιάννη (1977). Στην ελληνική τηλεόραση πρωταγωνίστησε με μεγάλη επιτυχία σε πολλά σίριαλ.

Από το 2000 μέχρι το 2007 ήταν βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Υπήρξε επίτιμος πρόεδρος στο Χαμόγελο του παιδιού από το 1994. Διοργάνωσε τον πρώτο διεθνή έρανο για τα θύματα του Πολέμου της Βοσνίας. Επανειλημμένως έδωσε παραστάσεις για την ενίσχυση ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Βραβεύθηκε από πολλές οργανώσεις και συλλόγους για την κοινωνική και ανθρωπιστική του δράση (Λάιονς, Χαμόγελο του Παιδιού, Δήμοι και Κοινότητες). Από τον Ιούλιο του 2000 ήταν υπεύθυνος του κλάδου Πολιτιστικής κίνησης της Ν.Δ. πολιτιστικών σωματείων και οικονομικών του Πολιτισμού.

Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Μπαρούτσου και είχε έναν γιο, τον Βασίλη. Πέθανε σε ηλικία 76 ετών από καρκίνο στις 6 Μαΐου 2012.

Φιλμογραφία

Σειρές

Ελληνικές βιντεοταινίες 
Τα καμακια

Θεατρικές Παραστάσεις 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

Παραπομπές

Πηγές 
 «Έλληνες Ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες» ( 1925 - 1940 ), Θεόδωρου Έξαρχου , Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών.

Βουλευτές Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμισός

Η Αμισός ή Σαμισός (σήμερα Σαμψούντα απο το εις την Αμισό) ήταν ο αμέσως μετά την Σινώπη ακμαιότερος ελληνικός λιμένας στη νότια ακτή του Ευξείνου Πόντου, λίγα μίλια δυτικά των εκβολών του Λυκάστου. Αποικίστηκε αρχικά από Μιλησίους, στη συνέχεια παρήκμασε και αποικήθηκε εκ νέου από τους Αθηναίους πιθανώς στις αρχές του 4ου αι. π.Χ. και μετονομάστηκε Πειραιεύς. Στα χρόνια των βασιλέων του Πόντου επανήλθε το αρχαίο όνομα της πόλης. Στα χρόνια της ρωμαϊκής κυριαρχίας οι αντιστράτηγοι Κ. Παπίριος Κάρβων και Κ. Καικίλιος Κορνούτος (56 π.Χ.) έκοψαν νόμισμα που έφερε το όνομά τους. Μετά την ήττα του Φαρνάκου, γιου του Μιθριδάτη στη μάχη των Ζήλων (47 π.Χ.), ο Καίσαρας χάρισε στην πόλη την ελευθερία της. Η Αμισός εφάρμοσε χρονολογικό σύστημα (από το 33 π.Χ.) όταν η πόλη απελευθερώθηκε υπό τον Αύγουστο από κάποιον τύραννο.

Η Αμισός ήταν ιδιαίτερη πατρίδα του  Γραμματικού Τυραννίωνα  που αιχμαλωτίσθηκε κατά τη διάρκεια των Μιθριδατικών Πολέμων και μεταφέρθηκε από τον Ρωμαίο Στρατηγό Λεύκιο Λύκινο Λούκουλλο στη Ρώμη

Εξήγαγε ιδιαίτερα φημισμένο καπνό και αποτελούσε ένα από τα κυριότερα λιμάνια για το διαμετακομιστικό εμπόριο κατά τον 19ο αιωνα μέχρι το 1869 ,οπότε και κατασκευάστηκε η διώρυγα του Σουέζ και αρχησε να παρακμάζει. Επίσης, Έλληνες της Σαμψούντας προσέφεραν το 1912, 12.000 λίρες στο ελληνικό ναυτικό . Η ελληνική παρουσία στην Αμισό ήταν τέτοιαν ώστε από το 1869 οι 156 από τις 214 επιχειρήσεις στην περιοχή ανήκαν σε Έλληνες.

Παραπομπές

Πηγές

Θέματα Νεοελληνικής Ιστορίας Γ΄ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ  . http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547/2758/Themata-Neoellinikis-Istorias_G-Lykeiou_html-apli/index5_4.html

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού

Αποικίες της Μιλήτου
Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Απεικόνιση

Η απεικόνιση είναι διακόσμηση, ερμηνεία ή οπτική εξήγηση ενός κειμένου, μιας έννοιας ή μιας διαδικασίας, σχεδιασμένη για ενσωμάτωση σε έντυπα, όπως αφίσες, φυλλάδια, περιοδικά, βιβλία, διδακτικό υλικό, κινούμενα σχέδια, βιντεοπαιχνίδια και ταινίες.

Σύγχρονη απεικόνιση 
Η σύγχρονη απεικόνιση χρησιμοποιεί ένα ευρύ φάσμα στυλ και τεχνικών όπως: σχέδιο, ζωγραφική, εκτύπωση, κολάζ, μοντάζ, ψηφιακό σχέδιο, πολυμέσα, μοντελοποίηση σε 3D. Οι περισσότεροι εικονογράφοι εργάζονται σε ανεξάρτητη βάση.

Ανάλογα με τον σκοπό, η απεικόνιση μπορεί να είναι εκφραστική, στυλιζαρισμένη, ρεαλιστική ή υψηλά τεχνική. 

Οι ειδικευμένες περιοχές περιλαμβάνουν:

 Αρχαιολογική απεικόνιση
 Αρχιτεκτονική απεικόνιση
 Βοτανική απεικόνιση
 Απεικόνιση μόδας
 Τεχνική απεικόνιση
 Ιατρική απεικόνιση
 Αφηγηματική απεικόνιση
 Βιβλία εικόνων
 Καλλιτεχνική απεικόνιση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Τέχνες
Κοινωνικό φαντασιακό

Πρόκειται για μία σύλληψη του Κορνήλιου Καστοριάδη, ο οποίος ονομάζει κοινωνικό φαντασιακό ένα μείγμα κοινωνικών σημασιών που έχουν φαντασιακό χαρακτήρα και των οποίων η δημιουργία δεν προέρχεται από μία ή περισσότερες ψυχικές διεργασίες ορισμένων ατόμων ή ομάδων.

Κοινωνική φιλοσοφία
Το μπλόκο

Το μπλόκο είναι μια ελληνική αντιστασιακή ταινία του Άδωνι Κύρου που αναφέρεται στο μπλόκο της Κοκκινιάς.

Πλοκή

Μια νύχτα του 1944 οι Γερμανοί συλλαμβάνουν έναν μαυραγορίτη ενώ διασκεδάζει σε μια κακόφημη γειτονιά της Κοκκινιάς και τον πιέζουν να καταδώσει τους αντιστασιακούς, αλλιώς θα τον εκτελέσουν. Ο μαυραγορίτης δέχεται τη συνεργασία και συμβάλει στη μαζική τραγωδία του λεγόμενου «Μπλόκου της Κοκκινιάς», που οδήγησε στη σύλληψη εκατοντάδων, στον βασανισμό τους και στον τραγικό τους θάνατο.

Παραγωγή 
Η μουσική της ταινίας είναι του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ ανάμεσα στους συντελεστές της ταινίας βρίσκονταν και οι Γιώργος Πανουσόπουλος και Σταύρος Τορνές, που στη συνέχεια έγιναν σκηνοθέτες. 

Το μπλόκο κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1965-1966 και, κόβοτνας 165.426 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 36η θέση ανάμεσα σε 101 ταινίες της ίδιας σεζόν. 

Η ταινία προβλήθηκε στην «Εβδομάδα κριτικής» του Φεστιβάλ Καννών 1966.  Επανακυκλοφόρησε με αφορμή τα 45 της χρόνια, τον Αύγουστο του 2011, με προβολή της στο φυσικό χώρο που έγιναν οι εκτελέσεις, στη «Μάνδρα» - Μουσείο Εθνικής Αντίστασης της Νίκαιας, αλλά και σε διάφορους θερινούς κινηματογράφους, επανέκδοση που συμπληρώθηκε και με την κυκλοφορία της ταινίας σε DVD.

Γράφει για την ταινία ο Μανώλης Κρανάκης:Στο «Μπλόκο» δεν υπάρχουν γκρίζες γραμμές, υπάρχουν μόνο δύο πλευρές. Και αν αυτό δεν ενοχλεί στην σχεδόν αγιοποιημένη απεικόνιση των αντιστασιακών, μοιάζει γραφικό στην περίπτωση των Γερμανών και απλοϊκό στην περίπτωση του κεντρικού χαρακτήρα (Κώστα Καζάκου). Η αδυναμία του Κύρου να εμβαθύνει στην τραγικότητα που φέρει ο νιόπαντρος μαυραγορίτης που πρέπει να αποφασίσει αν θα γίνει καταδότης, είναι έκδηλη ακόμη και στη μεγάλη του τελική σκηνή. Εκεί όπου κανονικά αυτός ο άνθρωπος θα έπρεπε να εξωτερικεύσει την εσωτερική του πάλη και ακολουθώντας αντίστροφη πορεία να γίνει από ένας μικρός «άνθρωπος της διπλανής πόρτας» ένας λαϊκός ήρωας - σύμβολο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το μπλόκο στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 Το μπλόκο  στο Cine.gr

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1965
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνικές πολεμικές ταινίες
Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες
Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίκη Θεοδωράκη
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνικές ιστορικές ταινίες
Μπρούνο Ρούφο

Ο Μπρούνο Ρούφο  ήταν Ιταλός μοτοσικλετιστής, Παγκόσμιος Πρωταθλητής στα 250cc το 1949 και 1951 και στα 125cc το 1950.

Γεννήθηκε στη Βερόνα στις 9 Δεκεμβρίου του 1920. Με την Moto Guzzi κέρδισε το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μοτοσικλέτας στην κατηγορία των 250 κυβικών και το 1950 με τη Mondial κατέκτησε και τον παγκόσμιο τίτλο στα 125cc. Το 1951 επανέλαβε το κατόρθωμά του και έγινε κάτοχος του τίτλου στα 250cc με 4 νίκες. Αποσύρθηκε το 1952 έπειτα από τραυματισμό και ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις. Πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου  του 2007, σε ηλικία  86 ετών . http://www.motogp.com/en/riders/profiles/Bruno+Ruffo Bruno Ruffo career statistics at MotoGP.com]</ref>.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ιταλοί μοτοσικλετιστές
Οδηγοί αγωνιστικών μοτοσυκλετών
Ομοιοκαταληξία

Ομοιοκαταληξία το χαρακτηριστικό δύο ή περισσότερων στίχων μιας στροφής να τελειώνουν με ομόηχες λέξεις ή συλλαβές.

Άρχισε να χρησιμοποιείται στην ποίηση κατά τούς Αλεξανδρινούς χρόνους. Όπως πολλοί από τους σύγχρονους ποιητές και οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν ομοιοκαταληξίες στα ποιήματα τους, και επιπλέον το θεωρούσαν άσχημο, είχαν όμως μέτρο.

Η ομοιοκαταληξία λέγεται ακόμη και ρίμα και στην κα­θαρεύουσα την έλεγαν «ομοιοτέλευτον». Που τελειώνει δηλαδή κατά όμοιο τρόπο.

Ποικιλία
Υπάρχουν διάφορα είδη ομοιοκαταληξίας:
   
Όταν ο ήχος είναι ίδιος μόνο στο τελευταίο τονισμένο φωνήεν:διψώ –στεγνό

Όταν περιλαμβάνει την τελευταία συλλαβή:κοιτά -μετά

Όταν εκτείνεται και σε τμήμα της προηγούμενης συλλαβής:δάση -χάσει

Όταν περιλαμβάνει δυο συλλαβές:κεράσι - κοράσι
Όταν εκτείνεται και σε τμήμα της προ -προηγούμενης συλλαβής:κύματα - σχήματα           
Όταν περιλαμβάνει τρεις ολόκληρες συλλαβές:σονέτα  - χρύσωνέ τα

Λόγω του ότι η ομοιοκαταληξία είναι φωνητικό φαινόμενο, η ορθογραφία έχει μηδενική σημασία.

Επιπλέον διάκριση της ομοιοκαταληξίας γίνεται ανάλογα με τον τόνο τής λέξεως πού ομοιοκαταληκτεί και διακρίνεται σε:

Οξύτονη : καρπό -νερό.

Παροξύτονη : κλάμα -γράμμα. π.χ. "Είναι λάθος, είναι λάθος που σ΄ αγάπησα με πάθος / την καρδιά μου κατακρίνω, μα στην αγκαλιά σου σβύνω". (από λαϊκό τραγούδι)

Προπαροξύτονη : Ηπειρώτισσα -ρώτησα, π.χ. "Δεν πάω απόψε μέγαρο / θα μείνω με τον παίδαρο" (από λαϊκό τραγούδι)

Άλλη διάκριση γίνεται σύμφωνα με τα ζεύγη ομοιοκαταληξίας των στίχων:
 α) ζευγαρωτή : Ο πρώτος στίχος ομοιοκαταληκτεί με το δεύτερο, ο τρίτος με τον τέταρτο, ο πέμπτος με τον έκτο κτλ. 
 β) πλεχτή : μέσα σ’ ένα τετράστιχο, ο πρώτος με τον τρίτο και ο δεύτερος με τον τέταρτο.
 γ) σταυρωτή : σε τετράστιχο ο πρώτος με τον τέταρτο και ο δεύτερος με τον τρίτο.
 δ) ζευγαροπλεχτή : μέσα σ’ ένα εξάστιχο, ο πρώτος με το δεύτερο, ο τέταρτος με τον πέμπτο και ο τρίτος με τον έκτο.
 ε) ανάκατη : χωρίς ορισμένη σειρά
 στ) εσωτερική : σε μερικά ποιήματα βρίσκεται και στον ίδιο στίχο ομοιοκαταληξία.
π.χ. καράβια πρωτοτάξιδα
δίχως κατάρτια, ξάρτια, μες στα πλάτια
της θάλασσας, που δέρνει-τα ακυβέρνητα    (Μαλακάσης)
 ζ) αντίλαλος : Ο δεύτερος στίχος όχι μόνο ομοιοκαταληκτεί με τον πρώτο, αλλά περιέχεται κι ολόκληρος μέσα σ’ αυτόν.
π.χ. πάρε φωτιά και κάψε με κι αντάμα με τη στάχτη μου
τ’ άχτι μου               (Εφταλιώτης)

Συνήχηση
Εκτός από την ομοιοκαταληξία στο τέλος τού στίχου, γίνεται η ρίμα να χρησιμοποιείται στον ίδιο στίχο και τότε ονομάζεται συνήχηση.

Πηγές 
 Κανόνες Στιχουργικής

Μετρική
Μιχάλης Νικολινάκος

Ο Μιχάλης Νικολινάκος (1923 − 13 Δεκεμβρίου 1994) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στα Άλικα Λακωνίας, αλλά από μικρός εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Μετά το 1946 σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών και φοίτησε παράλληλα στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, ενώ υπήρξε και μαθητής του μεγάλου Δημήτρη Ροντήρη. Ήταν ψηλός, φωτογενής, κομψός, αρρενωπός. Έγινε σύντομα γνωστός και αγαπητός σε πολλές θαυμάστριες και έγινε ζεν πρεμιέ της εποχής.

Ασχολήθηκε επίσης με τη ζωγραφική και χρησιμοποιούσε κυρίως μελάνια για να αποτυπώσει τις σκέψεις του. Το έργο του κρίθηκε εξπρεσιονιστικό, με καθαρό όμως προσωπικό τόνο. Υπήρξε επίσης πολύ γνωστός και ως σκιτσογράφος με συνεργασίες σε περιοδικά και άλλα έντυπα. Η κύρια όμως επιτυχία του ήταν η παρουσία του στον κινηματογράφο.

Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 71 ετών και κηδεύθηκε στο κοιμητήριο της Αναστάσεως του Πειραιά.

Φιλμογραφία

Πηγές 
 Πειραϊκόν Ημερολόγιον, Αρχείο Πειραϊκών Σπουδών (1966), τόμ.1ος, σελ.76

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα που διατηρεί ο υιός του Νίκος Νικολινάκος 
Έλληνες ζωγράφοι
Έλληνες γελοιογράφοι
Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Τεργέστη

Η Τεργέστη (ιταλ. Trieste, λατινικά: Tergeste, σλοβένικα και κροατικά: Trst, γερμανικά: Triest) είναι πόλη στα βορειοανατολικά της Ιταλίας πολύ κοντά στα σύνορα με τη Σλοβενία. Είναι η πρωτεύουσα της αυτόνομης περιοχής Φρίουλι-Βενετία Τζιούλια. Βρίσκεται στον Κόλπο της Τεργέστης στην Αδριατική θάλασσα και έχει πληθυσμό 204.878 κατοίκων, σύμφωνα με στοιχεία του 2012.

Ιστορία 

Η Τεργέστη κτίστηκε από τους Ρωμαίους το 177 π.Χ., αρχικά υπήρχε ως φρούριο κι αργότερα ως κοινότητα. Σε μεγάλη ακμή έφτασε στα χρόνια του Αυγούστου και των διαδόχων του. Αργότερα την κατέλαβαν οι Γότθοι και οι Λογγοβάρδοι και την κατέστρεψαν. Κατά τα τέλη του 14ου αιώνα κυριεύτηκε από τους Ενετούς αλλά σύντομα πέρασε στην κατοχή των Αψβούργων.

Το 1719 κηρύχτηκε ελεύθερο λιμάνι από τον Κάρολο ΣΤ΄. Κατά τον 18ο αιώνα ανάπτυξε γρήγορα το εξωτερικό εμπόριο και το εμπορικό ναυτικό και γνώρισε μεγάλη ακμή. Η επί τρεις φορές όμως κατοχή της πόλης από τους Γάλλους, στην εποχή του Ναπολέοντα, προξένησε σημαντικές ζημιές στην πόλη και στο εμπόριο.
 
Το ελληνικό στοιχείο εμφανίστηκε στην πόλη μετά τη συνθήκη Πασάροβιτς (1718). Υπήρξε πεδίο δράσης μελών της Φιλικής Εταιρείας αλλά και καταφύγιο πολλών Μικρασιατών προσφύγων από τις Κυδωνίες, τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη κ.α.

Το μεγαλύτερο λιμάνι της Αυστροουγρικής Αυτοκρατορίας στις 30 Οκτωβρίου 1918 ενώθηκε με την Ιταλία και το 1923 η Τεργέστη έγινε πρωτεύουσα του νομού Τεργέστης. Κατά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο την κατέλαβαν οι Γερμανοί και το 1945 την απελευθέρωσαν οι γιουγκοσλαβικές δυνάμεις του στρατάρχη Τίτο. Στη συνέχεια βρέθηκε κάτω από γιουγκοσλαβική κυριαρχία, αλλά τελικά, μετά από συνεννοήσεις, επανήλθε στην Ιταλία.

Από το 1945 έως το 1954 η πόλη και τα περίχωρά της ήταν μέρος της Ελεύθερης Πόλης της Τεργέστης. Το 1954 η επικράτεια της ελεύθερης πόλης μοιράστηκε ανάμεσα στην Ιταλία και τη Γιουγκοσλαβία.

Αξιοθέατα
 Πιάτσα Ουνιτά ντ' Ιτάλια
 Παλάτσο ντελ Τερτζεστέο
 Civico Museo Revoltella – Galleria d’Arte Moderna
 Ελληνορθόδοξος ναός του Αγίου Νικολάου
 Σερβορθόδοξος ναός του Αγίου Σπυρίδωνα

Πήραν το όνομά της
 Ο αστεροειδής 478 Τεργέστη (478 Tergeste), που ανακαλύφθηκε το 1901
 Το βαθυσκάφος Τριέστε.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Δήμος της Τεργέστης 
 Web cam από την Τεργέστη
 Τεργέστη - Photo Οδηγός - (pdf)
Πέτρος Δούκας

Ο  Πέτρος Δούκας (Αθήνα, 1952) είναι Έλληνας πολιτικός. 

Γεννήθηκε το 1952 στην Αθήνα. Ο πατέρας του, πτέραρχος Γεώργιος Δούκας, διετέλεσε Αρχηγός της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας. Σπούδασε οικονομικά και διεθνείς σχέσεις στο πανεπιστήμιο George Washington, διοίκηση επιχειρήσεων και χρηματοοικονομικά στο πανεπιστήμιο Columbia και οικονομικά στο New York University, του οποίου αναδείχτηκε διδάκτωρ των οικονομικών.

Από το 1979 έως το 1985 εργάστηκε στην τράπεζα Citibank στη Νέα Υόρκη. Το 1986 ανέλαβε Γενικός Διευθυντής της ίδιας τράπεζας για την Ελλάδα. Από τον Αύγουστο του 1992 έως τον Οκτώβριο του 1993 ήταν Υφυπουργός Οικονομικών. Το 1994 επέστρεψε στη Citibank και το 1996 ίδρυσε εταιρία συμβούλων. Το Μάρτιο του 2004 εξελέγη Βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής και ορίστηκε Υφυπουργός Οικονομίας και Οικονομικών. Ανανέωσε την εκλογή του το 2007 και τοποθετήθηκε σε θέση υφυπουργού στο Υπουργείο Εξωτερικών. Το 2007 αναμείχθηκε στο σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων.

Στις εκλογές του 2009 δεν συμπεριελήφθη στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας, καθώς ο Κώστας Καραμανλής τον θεώρησε υπεύθυνο για το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, παρότι υπήρξαν μόνο ενδεικτικά στοιχεία σε βάρος του. 

Το Νοέμβριο του 2010 , η Βουλή των Ελλήνων των, μετά από μακρόχρονη διαδικασία, τον παρέπεμψε στο Ειδικό Δικαστήριο για την υπόθεση του Βατοπεδίου, διαδικασία όμως που δεν προχώρησε λόγω παρέλευσης χρόνου παραγραφής του αδικήματος .

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019, εξελέγη Δήμαρχος Σπάρτης.

Στις 7 Φεβρουαρίου 2022, διεγράφη από την Νέα Δημοκρατία, έπειτα από ομολογία του περί εξαγοράς ψηφοφόρων στις εκλογές του 2007, στην περιφέρεια Ηλείας.

Είναι παντρεμένος με την Ιλεάνα Έβερτ, κόρη του Μιλτιάδη Έβερτ και έχει τέσσερα παιδιά.

Σκάνδαλο Ομολόγων 
Σύμφωνα με το πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων, προέκυψαν ευθύνες για τον πρώην υπουργό με ταυτόχρονη πρόταση για παραπομπή σε έρευνα και για τυχόν ποινικές ευθύνες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημο site 

Δουκας Πετρος
Δουκας Πετρος
Δουκας Πετρος
Δουκας Πετρος
Βουλευτές εκλογικής περιφέρειας Αττικής 
Δουκας Πετρος
Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Ούτου

Ο Ούτου στη Μεσοποταμιακή μυθολογία είναι ο θεός-Ήλιος των Σουμερίων που σε υστερότερη φάση οι Ακκάδες αποκαλούσαν Σαμάς.

Η λέξη "ούτου" αποτελεί μεταγραφή του σουμεριακού εικονογράμματος που σημαίνει ήλιος, δηλαδή του 𒌓. Το 𒀭𒌓 μεταγράφεται ως dUTU, δηλαδή DINGIR.UTU και σημαίνει θεός Ήλιος. Το πρώτο σύμβολο, 𒀭, μεταγράφεται ως DINGIR και είναι το σουμεριακό λογόγραμμα που σημαίνει θεός (το χρησιμοποιούσαν για να αποδώσουν το όνομα του θεού του ουρανού, που ονομαζόταν Άνου).

Το 𒀭𒌓 εμφανίζεται στα πρωιμότερα γραπτά αρχεία (πήλινες πινακίδες) των Σουμερίων. 

Το "ούτου" (ù-tu-(d) μεταφράζεται και ως "δίνω ζωή/δημιουργώ".

Πολλοί βασιλείς χρησιμοποιούσαν το όνομα του Ούτου στην αρχή του ονόματός τους, όπως π.χ. ο Ούτου Χέγκαλ της Ούρουκ, θέλοντας να παρουσιάσουν τον εαυτό τους ως ίσο με τον θεό-Ήλιο. Σε αυτή την περίπτωση η λέξη "ούτου" είχε την έννοια υψηλότατος/μεγαλειότατος.

Ο Ούτου ήταν και ο θεός της δικαιοσύνης. Στο καθημερινό του ταξίδι στον ουρανό ο ήλιος τα βλέπει όλα, και ίσως για αυτό οι Μεσοποτάμιοι θεωρούσαν τον Ούτου/Σαμάς θεό της δικαιοσύνης, του δίκαιου και της αλήθειας.

Στην μεσοποταμιακή πόλη Λάρσα βρισκόταν το κυριότερο ιερό του Ούτου. Ο ναός του λεγόταν "É-babbar" που σημαίνει "ο ακτινοβόλος οίκος". Στην Σιππάρ (σημερινό Τελ Άμπου Χάμπα) βρισκόταν το βασικότερο ιερό του ακκαδικού Σαμάς.

Στα Σουμεριακά το é είναι η μεταγραφή (προφορά) του συμβόλου της σφηνοειδούς γραφής που αντιστοιχεί στις λέξεις oίκος ή ναός, και το babbar είναι η μεταγραφή των σφηνοειδών συμβόλων που αντιστοιχούν στις λέξεις λευκός ή φωτεινός.

Ο Ούτου αποτελούσε με την Άντου στην Ούρουκ θεϊκό ζεύγος. Η Άντου ήταν η μητέρα της Ιστάρ. Η Άντου είναι γνωστή και ως Άγια ή Ανουνίτουμ (λεγόταν επίσης και Σερίντα)

Στη σουμεριακή παράδοση ο Ούτου ήταν γιος του θεού της σελήνης, Νάννα, και της Νινγκάλ (η Νιγκάλ λατρευόταν μαζί με τον Νάννα στην Ουρ και ήταν θεά της ερμηνείας των ονείρων). Ο Ούτου ήταν δίδυμος αδελφός της Ινάννα. Στην ακκαδική παράδοση πίστευαν πως ήταν γιος του θεού του ουρανού, Άνου, ή του θεού των καταιγίδων, Ενλίλ.

Στο σουμεριακό ποίημα "Το όνειρο του Ντουμούζι", ο Ούτου βοηθάει τον Ντουμούζι να ξεφύγει από τους δαίμονες που είχαν έλθει στη γη για να τον μεταφέρουν στον Κάτω Κόσμο (Ιρκάλλα).

Βιβλιογραφία και Δικτυογραφία 

 Black, Jeremy and Green, Anthony (1992). Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia An Illustrated Dictionary, The British Museum Press. ISBN 0-7141-1705-6
 Dalley, Stephanie (1989). Myths from Mesopotamia Creation, the Flood, Gilgamesh, and Others. Oxford University Press. ISBN 9780199538362
 Encyclopædia Britannica. Utu-khegal, king of Uruk.
 Halloran, John A. (2006). Sumerian Lexicon : A Dictionary Guide to the Ancient Sumerian Language. ISBN 0978642910
 Leick, Gwendolyn (1991). A Dictionary of Ancient Near Eastern Mythology. Routledge. ISBN 9780415198110
 Open Access Leiden University, A descriptive grammar of Sumerian.

Δείτε επίσης 

 Βρετανικό Μουσείο, Λίθινη πινακίδα με τον θεό-Ήλιο Σαμάς.
 Wictionary, 𒀭𒌓 [DINGIR.UTU] το όνομα του θεού-Ήλιου στη σφηνοειδή γραφή

Παραπομπές 

Σουμεριακή μυθολογία
Θεότητες της δικαιοσύνης
Μεσοποταμία
Κυρτό σύνολο

Ένα σύνολο λέγεται κυρτό όταν για οποιαδήποτε δύο σημεία του συνόλου, όλα τα σημεία του ευθύγραμμου τμήματος που τα ενώνει ανήκουν μέσα στο σύνολο. Στην αντίθετη περίπτωση, δηλαδή όταν υπάρχουν ζεύγη σημείων των οποίων το ευθύγραμμο τμήμα δεν βρίσκεται ολόκληρο μέσα στο σύνολο, το σύνολο λέγεται μη κυρτό.

Κυρτό είναι το σύνολο της επάνω εικόνας, το οποίο περικλείεται από τη γραμμή. Μη κυρτά είναι η ίδια η γραμμή που περικλείει το κυρτό σύνολο, το εξωτερικό του κυρτού συνόλου, καθώς και το σχήμα της κάτω εικόνας.

Κυρτή γεωμετρία
Καμπύλη

Ως Καμπύλη γραμμή στη γεωμετρία χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε γραμμή της οποίας κανένα τμήμα της δεν είναι ευθύγραμμο. Επίσης ορίζεται και ως γραμμή που μεταβάλλει κατεύθυνση χωρίς να σχηματίζει καμία γωνία.

 Κάθε επιμέρους τμήμα μιας καμπύλης λέγεται καμπύλο τμήμα ή τόξο της καμπύλης.
 Μια καμπύλη γραμμή λέγεται κλειστή όταν τα άκρα της συμπίπτουν. Το αντίθετο λέγεται ανοικτή.

Επίσης τόσο στη γεωμετρία όσο και στη φυσική ως καμπύλη ορίζεται η γραμμή που παριστά τις διαδοχικές θέσεις ενός σημείου που κινείται, όχι ευθύγραμμα, σύμφωνα με κάποιο καθορισμένο νόμο. Έτσι η περιφέρεια κύκλου είναι κλειστή καμπύλη της οποίας όλα τα σημεία απέχουν ίση απόσταση από κάποιο άλλο εκτός σημείο (κέντρο).
Στις γραφικές παραστάσεις η καμπύλη παριστά μεταβολές κατάστασης ή εκφράζει νόμους ενός φαινομένου (συντεταγμένες), π.χ. βαρομετρική καμπύλη, μεταβολής θερμοκρασίας κ.λπ).

Στην αρχαία ελληνική υπονοώντας τη λέξη βακτηρία ως "καμπύλες" χαρακτηρίζονταν οι ράβδοι που κρατούσαν οι χωρικοί, οι ζητιάνοι, οι ταξιδιώτες, οι παιδαγωγοί κ.λπ σε αντίθεση με τους πλούσιους που κρατούσαν τις "ορθές" (βακτηρίες).

Κλειστή καμπύλη 
Στη γεωμετρία, μία καμπύλη λέγεται κλειστή όταν δεν έχει άκρα και μη κλειστή ή ανοιχτή στην αντίθετη περίπτωση. Στο διπλανό σχήμα η καμπύλη Α είναι κλειστή ενώ η Β είναι μη κλειστή.

Στην ευκλείδεια γεωμετρία, ο κύκλος είναι μία κλειστή καμπύλη από αξίωμα. Κλειστή καμπύλη είναι επίσης κάθε ευθεία, από την στιγμή που δεν έχει άκρα, πράγμα που δικαιολογείται και διαισθητικά, αν θεωρήσουμε την ευθεία ως "κύκλο άπειρης ακτίνας". Ωστόσο μία ημιευθεία δεν είναι κλειστή εφόσον έχει άκρο.

Ένας κάπως πιο αυστηρός ορισμός της κλειστής καμπύλης θα περιλάμβανε τα άκρα. Δηλαδή στην κλειστή τα δύο άκρα συμπίπτουν στο ίδιο σημείο, στην ανοικτή τα δύο άκρα είναι διαφορετικά σημεία.

Πηγές 
 Νεώτερο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ηλίου τομ.10ος σ.176

Γραμμές
Γενική τοπολογία
Τοπολογία
Οιδίπους επί Κολωνώ

Η τραγωδία του Σοφοκλή Οιδίπους επί Κολωνώ, παρουσιάστηκε στους Αθηναίους, πιθανόν 401 π.X από τον ομώνυμο εγγονό του (δηλαδή 5 χρόνια μετά το θάνατο του Σοφοκλή) και πραγματεύεται το τέλος του βασιλιά Οιδίποδα.

Η πλοκή
Ο Οιδίπους, ο τυφλός και εξόριστος πρώην βασιλιάς της Θήβας, φτάνει μετά από περιπλάνηση στον Αθηναϊκό δήμο του Ίππιου Κολωνού, οδηγούμενος από την κόρη του Αντιγόνη. Κάθεται σ' ένα βράχο μέσα στο ιερό άλσος των Ευμενίδων και ανακαλύπτεται από κάποιο κάτοικο, που τον διώχνει. Ο Οιδίπους αρνείται να φύγει επικαλούμενος χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο το μέρος αυτό θα είναι ο τόπος της τελικής του ανάπαυσης. Στο μεταξύ έρχεται εκεί και η άλλη κόρη του Οιδίποδα, η Ισμήνη. Ο Κολωνιάτης συγκεντρώνει τους γέροντες του τόπου. Αυτοί λυπούνται τον αδύναμο γέροντα και την κόρη του, αλλά, μόλις πληροφορούνται το όνομά του, τρομοκρατούνται και τον διατάζουν να φύγει. Ο Οιδίπους επικαλείται την Αθηναϊκή φιλοξενία και ζητά να συναντήσει τον βασιλιά της πόλης. Ο Θησέας φτάνει και ο Οιδίπους του ζητά προστασία όσο ζει και ταφή, όταν πεθάνει. Ο Θησέας του τα υπόσχεται. 

Έρχεται ο Κρέων και μετά την αποτυχία του να πείσει τον Οιδίποδα να τον ακολουθήσει στη Θήβα, απαγάγει τις κόρες του και είναι έτοιμος να πιάσει και τον Οιδίποδα. Τη στιγμή εκείνη επεμβαίνει ο Θησέας, κατακρίνει τις πράξεις του Κρέοντα και τον αναγκάζει να τον οδηγήσει στις κοπέλες. Πραγματικά σε λίγο επιστρέφει φέρνοντας μαζί του την Αντιγόνη και την Ισμήνη. Στην Αθήνα φτάνει ως ικέτης ο γιος του Οιδίποδα, Πολυνείκης, και επιθυμεί να δει τον πατέρα του και να του ζητήσει την βοήθειά του. Ο Οιδίπους αρνείται και τον διώχνει ρίχνοντάς του φοβερή κατάρα. Τότε ακούγεται κεραυνός και ο Οιδίπους καταλαβαίνει πως το τέλος του πλησιάζει. Ξεκινά για εκεί όπου θα συναντήσει τον θάνατο, ακολουθούμενος από τον Θησέα και τις κόρες του. Αποχαιρετά τα παιδιά του και προχωρά μαζί με τον Θησέα, που είναι ο μόνος που πρέπει να ξέρει τον τόπο ταφής του. Οι κόρες του θρηνούν τον χαμό του πατέρα τους, αλλά ο βασιλιάς της Αθήνας τους υπόσχεται κάθε φροντίδα για το μέλλον.

Παρωδία
Ο Μποστ (Μέντης Μποσταντζόγλου) παρωδεί την εν λόγω τραγωδία του Σοφοκλή- όπως άλλωστε και τον Οιδίποδα Τύραννο- στην κωμωδία του Μήδεια.

Γενεαλογικό δέντρο των Λαβδακιδών στο έργο

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Καγκελάρης, Ν. Ι. (2016), «Ο Οιδίπους του Σοφοκλή στη Μήδεια του Μποστ», στο Μαστραπάς, Α. Ν. - Στεργιούλης, Μ. Μ. (επιμ) Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων. Σεμινάριο 42: Σοφοκλής ο μεγάλος κλασικός της τραγωδίας, Αθήνα: Κοράλλι, σσ. 74- 81 .

Τραγωδίες του Σοφοκλή
Μη μου λες αντίο

Το Μη μου λες αντίο ήταν ερωτική - δραματική σειρά του τηλεοπτικού σταθμού ANT1. Προβλήθηκε την τηλεοπτική περίοδο 2004-2005. Η σειρά ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη και πολλές φορές η τηλεθέαση ξεπερνούσε το 45%, ενώ στο τελευταίο επεισόδιο, στις 24 Ιουνίου 2005, έφτασε στο εντυπωσιακό 62,4%. Σκηνοθέτης ήταν ο Μανούσος Μανουσάκης, ενώ το σενάριο υπέγραφε ο Βασίλης Σπηλιόπουλος. Ο Χρήστος Νικολόπουλος ντύνει με την μουσική του τη σειρά, ενώ ο Κώστας Μακεδόνας είναι ο ερμηνευτής των τραγουδιών που ακούγονται στη σειρά.

Στη σειρά έπαιξαν οι Θάλεια Ματίκα, Μέμος Μπεγνής, Γιάννης Τσιμιτσέλης, Άννα Τσουκαλά, Νίκος Γαλανός, Μπάμπης Αλατζάς, Θανάσης Ζέρβας, Μέλπω Κωστή, Ελπίδα Μπραουδάκη, Νταίζη Σεμπεκοπούλου, Ζαφείρης Κατραμάδας, Κωνσταντίνα Ανδριοπούλου, Ηλίας Πετροπουλέας, Γιώργος Σουξές, Σοφία Φαραζή, Αλέξανδρος Μούκανος, Χριστίνα Πομόνη, Ζαχαρούλα Βαλαβάνη, Ανδρέας Χαραλάμπους, Μάνος Παπαγιάννης, Λούμυ Σάββα, Γιώργος Ασπετάκης, Θάνος Χρόνης, Τάσος Παπαναστασίου Αγάπη Δέσμη, Λαέρτης Βασιλείου.

Υπόθεση 
Ο Μανούσος Μανουσάκης μας ξεναγεί σε έναν άγνωστο, διαφορετικό και γοητευτικό κόσμο, μέσα από τη σειρά "Μη μου λες αντίο", βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Αναστασίας Καλλιοντζή.

Μια κοπέλα από συνοικία της Αθήνας, ζει την καλύτερη περίοδο της ζωής της: Πετυχαίνει στο Πανεπιστήμιο της Κομοτηνής και είναι ταυτόχρονα ερωτευμένη, με ένα γοητευτικό φοιτητή Ιατρικής (Γιάννης Τσιμιτσέλης), που την λατρεύει. Στην άλλη άκρη του χάρτη, στην Κομοτηνή, ένας πιστός Μουσουλμάνος, εκπληρώνοντας το όνειρο μιας ζωής, διορίζεται δάσκαλος σε μειονοτικό σχολείο και κάνει σχέδια για το μέλλον του. Και πρώτα - πρώτα να παντρευτεί την κοπέλα που αγαπά από μικρός, να κάνει παιδιά μαζί της και να ζήσει σαν πιστός μουσουλμάνος. Ο Μουράτ (Μέμος Μπεγνής) και η Χριστίνα (Θάλεια Ματίκα) είναι δύο άνθρωποι από διαφορετικούς κόσμους, ικανοποιημένοι από την ζωή τους, σίγουροι για τις επιλογές τους, ώσπου ένα βράδυ η μοίρα ανατρέπει τα πάντα. Μια αγάπη δίχως αύριο γεννιέται και μαζί της ένα μεγάλο ψέμα.

Παραπομπές 

Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1
Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές