joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ρατνασίρι Γουικρεμαναγιάκε

Ο Ρατνασίρι Γουικρεμαναγιάκε (Hon. Ratnasiri Wickremanayake, 1933-2016) ήταν ο 14ος πρωθυπουργός της Σρι Λάνκα. Υπηρέτησε στην πρωθυπουργία από τις 19 Νοεμβρίου 2005 ως τις 21 Απριλίου 2010.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στις 5 Μαΐου 1933 και ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 21 Νοεμβρίου 2005, έχοντας υπηρετήσει προηγούμενα σε άλλα υπουργεία. Σημειώνεται ότι σε αντίθεση με την Ινδία, στη Σρι Λάνκα το αξίωμα του πρωθυπουργού είναι τυπικό και δεν έχει ουσιαστικές εξουσίες. Το υπουργικό συμβούλιο διορίζεται από τον πρόεδρο. 

Ο Γουικρεμαναγιάκε ήταν ξανά πρωθυπουργός από τον Αύγουστο του 2000 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2001. Ήταν αντιπρόεδρος του Κόμματος για την Ελευθερία στη Σρι Λάνκα (SLFP). Ως πολιτικός, τήρησε αυστηρή στάση απέναντι στους αυτονομιστές Ταμίλ. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ντισαναγιάκα Μουντιγιανσελάγκε Τζαγιαράτνε, έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2010.

Ο Γουικρεμαναγιάκε απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών στις 27 Δεκεμβρίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ratnasiri new Prime Minister

Γουικρεμαναγιακε
Αλώνια Πιερίας

Τα Αλώνια είναι χωριό του νομού Πιερίας . Έχει 641 κατοίκους (απογραφή 2011) και βρίσκεται βορειοανατολικά της Κατερίνης. Είναι ο μοναδικός οικισμός της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Δήμου Πύδνας - Κολινδρού. Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι ο Ναός του Αγίου Παντελεήμονα και πανηγυρίζει στις 27 Ιουλίου. Απέχει 21 χιλιόμετρα από την Κατερίνη. Η γεωργία (καλλιέργεια καπνού) αποτελεί την κυριότερη ασχολία των κατοίκων. Η Τοπική Κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 10,719 χμ² (2011).

Εκπαίδευση 
Το χωριό έχει ένα μονοθέσιο Νηπιαγωγείο, ένα διθέσιο Δημοτικό Σχολείο με 2 δασκάλους και 26 μαθητές (το 2000)  και ένα Γυμνάσιο, το οποίο λειτουργεί από το 1975. Έχει επίσης σύνδεσμο αιμοδοτών, γεωργικό συνεταιρισμό, Αθλητικό Μορφωτικό Σύλλογο, με το όνομα "Ο Διγενής" (στο ποδόσφαιρο, αγωνίζεται στην Γ΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας) και τον Πολιτιστικό Σύλλογο "Διογένης ο Κυνικός". Για τη διευκόλυνση των μαθητών που διαμένουν σε μεγάλη απόσταση από τα σχολεία λειτουργεί από το 2006 τμήμα Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης στα Αλώνια ως παράρτημα του 4ου Ενιαίου Λυκείου Κατερίνης.

Πληθυσμός 
Το χωριό είναι αραιοκατοικημένο και  αποτελείται από πρόσφυγες οι οποίοι ήρθαν εκεί μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922. Πριν την είσοδο στο χωριό υπάρχει ένα φράγμα το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τις αρδεύσεις των χωραφιών. Έχουν βρεθεί επίσης αρτεσιανά φρέατα. Εκτός από τα καπνά, καλλιεργούνται στο χωριό και φουντουκιές. Στα Αλώνια μεταφέρθηκαν τα πρώτα φυτά φουντουκιάς στην Ελλάδα από τη Ρωσία.

Ιστορία 
Η δημιουργία του οικισμού ανάγεται στην περίοδο μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Περίπου 25 οικογένειες από το Καρς, κοντά στην Τραπεζούντα ήλθαν στην περιοχή και εγκαταστάθηκαν γύρω από την πλατεία του χωριού, το 1923 με 1924. Αυτοί ακολουθήθηκαν από Τραπεζουνταίους άλλων περιοχών, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο Κάτω Χωριό και την ίδια εποχή (1925) μια άλλη ομάδα από την περιοχή Κιρίκιον εγκαταστάθηκε στο γειτονικό Κούκο και άλλη πήγε στο ψηλότερο σημείο των Αλωνίων, εκεί που είναι η έξοδος για την Παλαιόστανη. Επίσης την περίοδο αυτή πολλοί πρόσφυγες απο την Φάτσα του Πόντου, ( Γιάϊλατσικ,Κιόλκιοϊ, Αλίκερις, Γάκιοϊ κλπ) ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο κεντρικό τμήμα του χωριού . 

Στα Αλώνια εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από διάφορα μέρη του Πόντου (Τουρκία, Ρωσία), τις περιόδους 1919-20, 1924-27 και 1938-39. Το τελευταίο κύμα προσφύγων εγκαταστάθηκε αρχικά στα Καλύβια Βαρικού και έπειτα στα Πλατανάκια. . 

Ως το 1926 το χωριό είχε την ονομασία Σαλώνια Κούκος. Τρία χρόνια αργότερα χτίστηκε και το πρώτο Δημοτικό Σχολείο. Το 1936 άρχισε να χτίζεται νέο σχολείο, το οποίο όμως δε θα λειτουργήσει λόγω του Πολέμου του 1940. Λειτούργησε από το 1950 μέχρι το 1978, οπότε κρίθηκε ακατάλληλο λόγω σεισμών και το 1987 αποπερατώθηκε το νέο Δημοτικό, που λειτουργεί ως σήμερα.

Παραπομπές και σημειώσεις

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η ιστορία του χωριού και φωτογραφίες στη σελίδα του Δημοτικού Σχολείου του

Χωριά του νομού Πιερίας
Δώρα Σιτζάνη

Η Δώρα Σιτζάνη  (11 Φεβρουαρίου 1948 - 15 Ιουνίου 2007) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και στιχουργός. 

Γεννήθηκε στην Καστέλλα του Πειραιά στις 11 Φεβρουαρίου 1948. Ξεκίνησε την κινηματογραφική της καριέρα το 1969, γυρίζοντας 6 ταινίες. Υπήρξε  εργαζόμενη του θεάτρου μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70. Έπαιξε σε πολλές ταινίες στο πλευρό του Νίκου Ξανθόπουλου. Υπήρξε σύζυγος του μεγάλου συνθέτη Μάνου Λοΐζου μέχρι τον θάνατο του.
Έγραψε στίχους σε πολλά τραγούδια όπως το "Κι αν είμαι ροκ" "Σε ψάχνω" και πολλά ακόμη. 
Πέθανε στις 15 Ιουνίου 2007 σε ηλικία 59 ετών, πιθανότατα από καρκίνο.

Φιλμογραφία

Πηγές 
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 90lepta
 Θοδωρός Έξαρχος, ‘Έλληνες Ηθοποιοί‘

Παραπομπές

Έλληνες στιχουργοί
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Στάικος Σταϊκόπουλος

Ο Στάικος Σταϊκόπουλος (1799 - 21 Φεβρουαρίου 1835) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζάτουνα της Γορτυνίας και από νωρίς ασχολήθηκε με το εμπόριο δερμάτων. Στην Ύδρα, όπου είχε μεταβεί το 1818, μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία από τον Νικόλαο Σπηλιωτόπουλο.

Το 1821 με την έναρξη της επανάστασης σύστησε δικό του στρατιωτικό σώμα και από την Ύδρα πέρασε στο Άργος. Αμέσως οργάνωσε την πολιορκία του Ναυπλίου και γρήγορα μετατράπηκε σε έναν από τους πρωταγωνιστές αυτής. Τελικά στις 29 Νοεμβρίου του 1822 μαζί με τον Δημήτριο Μοσχονησιώτη κατέλαβε το Παλαμήδι, πράξη για την οποία έμεινε γνωστός στην ιστορία. Ύστερα από αυτό προβιβάσθηκε από χιλίαρχος σε στρατηγός. Στη συνέχεια του ανατέθηκε η πολιορκία του κάστρου της Κορίνθου όπου έληξε με την κατάληψη του. Ήταν ο πρώτος που αντιμετώπισε τον Ιμπραήμ Πασά με αποτέλεσμα να συλλάβει και να στείλει στο Ναύπλιο αιχμάλωτους 30 στρατιώτες του. Έλαβε μέρος στην Β΄ εθνοσυνέλευση του Άστρους. Με την έλευση του Όθωνα παρέμεινε στον στρατό αλλά φυλακίστηκε επειδή τάχθηκε εναντίον τους.

Απεβίωσε στις 21 Φεβρουαρίου του 1835, ημέρα αποφυλάκισης του, στις φυλακές Λεονάρδου στο Ναύπλιο από τα τραύματα και τις κακουχίες του πολέμου και ενταφιάστηκε στο παλαιό νεκροταφείο της πόλης. Σήμερα ο δήμος Ναυπλίου έχει δημιουργήσει προς τιμήν του το πάρκο Σταϊκόπουλου ενώ κάθε χρόνο στις 29 Νοεμβρίου πραγματοποιείται τιμητική εκδήλωση. Η Ζάτουνα, τόπος γέννησής του, και το Ναύπλιο, τόπος θανάτου του, έχουν αδελφοποιηθεί  προς τιμήν του. Ήταν παντρεμένος με την Κατερίνα Δημητρακοπούλου και είχε μια κόρη την Ζαχαρούλα.

Αναφορές

Αγωνιστές του 1821
Έλληνες πληρεξούσιοι
Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Εθνόσημο της Ουγκάντας

Το εθνόσημο της Ουγκάντας έχει στο κέντρο έναν θυρεό και έχει επίσης πολεμικά ακόντια σε πρασινάδα (σύμβολο ευφορίας). 

Τα πολεμικά σύμβολα αντιπροσωπεύουν τη θέληση του λαού της Ουγκάντας να υπερασπιστούν τη χώρα τους. Στο πάνω μέρος του θυρεού υπάρχουν κύματα νερού, που συμβολίζουν τη Λίμνη Βικτόρια. Στο κέντρο του θυρεού βρίσκεται ο ήλιος, που αντιπροσωπεύει τις ημέρες λιακάδας που απολαμβάνει η χώρα. Στο κάτω μέρος βρίσκεται ένα παραδοσιακό τύμπανο, το οποίο χρησιμοποιείται σε χορευτικές εκδηλώσεις και για να καλεί τον κόσμο σε συναντήσεις και τελετές.

Στα δεξιά περιβάλλεται ο θυρεός από ένα υποείδος του γκρίζου γερανού (Balearica regulorum gibbericeps), το οποίο είναι εθνικό πτηνό της Ουγκάντας. Στα αριστερά υπάρχει το ζώο Kobus kob thomasi, σύμβολο της άγριας πανίδας.

Κάτω από το θυρεό βρίσκεται μια απεικόνιση του Νείλου. Το ποτάμι περιβάλλεται από τα δύο σημαντικότερα αγροτικά προϊόντα της χώρας, τον καφέ και το βαμβάκι. Στο κάτω μέρος διαβάζουμε το εθνικό ρητό: "For God and My Country" ("Για το Θεό και για την Πατρίδα μου").

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η Ουγκάντα στον ιστότοπο "Σημαίες του Κόσμου".

Εθνικά σύμβολα της Ουγκάντας
Ουγκάντα
Βούλα Χαριλάου

Η Βούλα Χαριλάου (3 Φεβρουαρίου 1930 - Ιούνιος  2022) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.  Έπαιξε κυρίως σε δραματικές ταινίες, όπως στο ψυχολογικό δράμα "Ο Εφιάλτης", το 1961. Απεβίωσε τον Ιούνιο του 2022 σε ηλικία 92 ετών.

Φιλμογραφία

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Τζιτζιφιές

Οι Τζιτζιφιές, πρώην Αράπικα, ήταν παραλιακός οικισμός της Αθήνας στον όρμο του Φαλήρου μεταξύ Παλαιού Φαλήρου και Μοσχάτου. Υπάγεται στην άλλοτε Κοινότητα, και σήμερα Δήμο, της Καλλιθέας ως συνέχεια αυτής προς την ακτή, δηλαδή το νότιο τμήμα της.

Το κέντρο του συνοικισμού ήταν ακριβώς στη διασταύρωση της παραλιακής λεωφόρου Ποσειδώνος με την Λεωφόρο Θησέως όπου παλαιότερα βρίσκονταν και η διασταύρωση των Τραμ Αθηνών - Παλαιού και Νέου Φαλήρου. Το 1955 οι Τζιτζιφιές αριθμούσαν 2.843 κατοίκους. Πήραν το όνομά τους από τις τζιτζιφιές που φύτρωναν στην περιοχή. 

Μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνος αποτελούσε φημισμένο μέρος για μπάνιο η καθαρή παραλία της περιοχής για τους Αθηναίους. Στην παραλιακή υπήρχαν πολλά εστιατόρια και ταβέρνες όπου βρισκόταν και κοντά στην ακτή. Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου άκμασε η νυχτερινή ζωή σε όλη την περιοχή και μέχρι τη δεκαετία του 1970 στις Τζιτζιφιές υπήρχαν πολλά νυχτερινά λαϊκά κέντρα όπως το «Νοσταλγία» στο οποίο τραγουδούσε ο Σπύρος Ζαγοραίος και πολλά άλλα όπου είχαν περάσει πολλοί σπουδαίοι τραγουδιστές του λαϊκού και ρεμπέτικου ρεπερτορίου. 

Στα όρια της περιοχής, στον παλιό Ιππόδρομο, βρίσκεται το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.Την περιοχή δυτικά διατρέχει ο Ιλισός ποταμός που αποτελεί και σύνορο της με το Μοσχάτο.

Η Καλλιθέα και συνάμα η περιοχή των Τζιτζιφιών υπήρξε βασικός τόπος εγκατάστασης των Ελλήνων προσφύγων από την Μικρά Ασία και τον Πόντο, όπου κατέφθαναν στην Αττική και το Λιμάνι του Πειραιά.

Συνοικίες Δήμου Καλλιθέας
Δήμος Καλλιθέας
Τζοκόντα (Όπερα)

Η όπερα «Τζοκόντα» ή «Τζιοκόντα» (Gioconta) αποτελεί μελόδραμα σε τέσσερις πράξεις που ανεβάσθηκε πρώτη φορά στη Σκάλα του Μιλάνου το 1876. Το λιμπρέτο γράφτηκε από τον Τόμπια Γκόριο (Tobia Gorrio), που αποτελεί μάλλον αναγραμματισμό του Αρίγκο Μπόιτο (Arrigo Boito), τη δε μουσική ο Αμιλκάρε Πονκιέλι.
Η υπόθεση έχει παρθεί από το δράμα του Β. Ουγκό «Άγγελος, τύραννος της Παδούης» με χώρο αναφοράς την Βενετία. Το ύφος του έργου χαρακτηρίζεται πολύ παθητικό και ρωμαντικό παρουσιάζοντας ποικιλία λόγω των αλλεπάλληλων σκηνών.

Η όπερα Τζοκόντα είχε και συνεχίζει να έχει μεγάλη επιτυχία σε όλα σχεδόν τα θέατρα του είδους αυτού, της υφηλίου. Στην Ελλάδα έχει ανεβασθεί επανειλημμένα. Ασυναγώνιστη στην απόδοση του έργου αυτού ήταν η Μαρία Κάλλας.

Όπερες
Μπάκιγχαμ

Με το όνομα Μπάκιγχαμ φέρονται:

Μπάκιγχαμ (κομητεία) Κομητεία της κεντρικής Αγγλίας
Μπάκιγχαμ (πόλη), Αγγλική πόλη ανατολικά της ομώνυμης κομητείας
Μπάκιγχαμ (τίτλος), Αγγλικός τίτλος ευγενείας
Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, περισπούδαστο και ιστορικό ανάκτορο στο Λονδίνο.
Σώπατρος

Το όνομα Σώπατρος έφεραν:

 Σώπατρος (μυθολογία), πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας
 Σώπατρος ο Πάφιος, συγγραφέας του τέλους του 4ου αιώνα π.Χ.
 Σώπατρος ο σοφιστής, σοφιστής του 4ου αιώνα μ.Χ. από την Απάμεια της Συρίας
 Σώπατρος ο ρήτορας, ρήτορας του 6ου αιώνα μ.Χ.
 Σώπατρος ο Δημητριεύς, γλύπτης περί το 200 π.Χ.
 Σώπατρος (χριστιανός), χριστιανός του 1ου αιώνα μ.Χ. από την Βέροια
Τιμοκρέων

Ο Τιμοκρέων ήταν αρχαίος Έλληνας λυρικός ποιητής, αλλά και αθλητής του πεντάθλου, από την Ιαλυσό της Ρόδου, που έζησε το πρώτο μισό του 5ου αιώνα π.Χ..

Ο Τιμοκρέων είχε διακριθεί ιδιαίτερα στην ποίηση παροινίων, τα οποία μετέτρεπε παρά τις δυσκολίες της δωρικής ποίησης σε γελοία άσματα. Γι΄ αυτό και από τον Σουΐδα κατατάσσεται στους ποιητές της παλαιάς κωμωδίας. Μετά την περίοδο των Περσικών Πολέμων κατηγορήθηκε (471 π.Χ.) ότι «εμήδισε» και εξορίσθηκε (αυτή και οι παρακάτω είναι πληροφορίες που μας δίνει ο Πλούταρχος στη βιογραφία του Θεμιστοκλέους). Επιπλέον, σατίρισε δριμύτατα με ποίημά του, από το οποίο σώθηκαν μόλις 15 στίχοι, τον Θεμιστοκλή για πολιτικούς λόγους και επειδή δεν φρόντισε να τον ανακαλέσει από την εξορία. Στο ποίημα αυτό ο Τιμοκρέων γράφει ότι μονάχα ένας δίκαιος άνδρας υπάρχει: ο Αριστείδης. Την εποχή που κατηγορήθηκε για «μηδισμό», έγραψε ένα πεντάστιχο όπου ανέφερε ότι έχει και άλλους ομόθυμους: «δεν είμαι γω μονάχα κολοβή αλεπού, είναι κι άλλοι».

Ο Τιμοκρέων σατίρισε επίσης τον ποιητή Σιμωνίδη ως φλύαρο και ταυτολόγο (Παλατινή Ανθολογία ΧΙΙΙ 31), οπότε ο τελευταίος του απάντησε με σαρκαστικό επίγραμμα (Παλατινή Ανθολογία, VII 348). Σε σχόλιό του ο Τιμοκρέων εύχεται ο τυφλός Πλούτος να μην υπάρχει ούτε στη Γη, ούτε στη θάλασσα, αλλά να εξαφανισθεί στα Τάρταρα, γιατί αυτός είναι ο αίτιος για όλα τα κακά.

Από το έργο του Τιμοκρέοντος, εκτός από το παραπάνω επίγραμμα, έχουν σωθεί μόνο λίγα αποσπάσματα, που πρωτοδημοσιεύθηκαν υπό τον Bergk με τον τίτλο «Poetae Lyrici Graeci».

Παραπομπές

Πηγές

 Ιωάννη Κακαβούλια: Ελληνική Γραμματολογία (Αρχαία και βυζαντινή), εκδ. Νικόδημος, Αθήνα 
 Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 21, σελ. 496
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη, τόμ. ΚΓ΄, σελ. 45

Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές
Αρχαίοι Έλληνες σατιρικοί ποιητές
Παλατινή Ανθολογία
Αρχαίοι Έλληνες αθλητές
Ποιητές Παλαιάς Κωμωδίας
Τυδέας

Στην ελληνική μυθολογία ο Τυδέας (Τυδεύς) ήταν γιος του Οινέως, βασιλιά της Καλυδώνας.

Ο μύθος
Ο Τυδέας είναι γιος από δεύτερο γάμο του βασιλιά Οινέα της Αιτωλικής Καλυδώνας.
Εκδιώχθηκε από τον θείο του Άγριο όταν αυτός σφετερίσθηκε το θρόνο από τον Οινέα και κατέφυγε στον βασιλιά του Άργους Άδραστο, γιατί κατά μία εκδοχή σκότωσε άθελά του στο κυνήγι τον θείο του Αλκάθοο ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, τους γιους του Μέλανα. Στο Άργος ο Άδραστος άκουσε φασαρία στον προθάλαμο του ανακτόρου του και βγήκε ανήσυχος να δει τι συνέβαινε. Βρέθηκε μπροστά σε δύο άνδρες που μάλωναν για το ποιος θα ζητήσει πρώτος τη φιλοξενία του. Ο ένας ήταν ο Πολυνείκης και ο άλλος ο Τυδέας, διωγμένος κι αυτός από τη δική του πατρίδα, την Καλυδώνα, για κάποιο φόνο που είχε διαπράξει κατά λάθος. Ο Άδραστος τους χώρισε και δέχθηκε να φιλοξενήσει και τους δύο στο παλάτι του. Ο Πολυνείκης είχε μια ασπίδα με παράσταση λιονταριού, ενώ ο Τυδέας ασπίδα με παράσταση αγριόχοιρου. Τότε ο Άδραστος θυμήθηκε πως κάποτε του είχε δοθεί ένας περίεργος χρησμός: να παντρέψει τις κόρες του με ένα λιοντάρι και με ένα αγριόχοιρο. Αμέσως κατάλαβε ότι αυτούς θα εννοούσε ο χρησμός. Πάντρεψε λοιπόν τις δύο κόρες του, τη Διηπύλη με τον Τυδέα και την Αργεία με τον Πολυνείκη, και έτσι ο Τυδέας έγινε πατέρας του Διομήδη.

Κατά την εκστρατεία του Αδράστου εναντίον των Θηβών, ο Τυδέας διακρίθηκε για το θάρρος του ως ένας από τους «Επτά επί Θήβας», αλλά τελικά σε κάποια μάχη τραυματίσθηκε θανάσιμα από τον Θηβαίο Μελάνιππο. Σύμφωνα με μία εκδοχή, η θεά Αθηνά θέλησε να καταστήσει τον Τυδέα αθάνατο, και το ζήτησε ως χάρη από τον Δία.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 20952 Τυδεύς (20952 Tydeus), που ανακαλύφθηκε το 1973, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Τυδεας
Μανώλης Καραντίνης

Ο Μανώλης Καραντίνης (Κορυδαλλός Πειραιά, 20 Ιανουαρίου 1966) είναι Έλληνας μουσικός και συνθέτης. Θεωρείται από πολλούς ως κορυφαίος δεξιοτέχνης του μπουζουκιού στην Ελλάδα.

Ασχολείται με τη μουσική από 7 χρονών. Παρακολούθησε σαν εξαιρετικό ταλέντο τη Σχολή Λαϊκής Μουσικής Θόδωρου Δερβενιώτη, Θέμη Παπαβασιλείου. Ως επαγγελματίας παίζει από τα 11 του χρόνια. Σε συνέντευξη έχει δηλώσει: "Είδα τότε σε μια ταινία τον Τόλη Βοσκόπουλο να τραγουδάει και να παίζει μπουζούκι με τη Δούκισσα και μαγεύτηκα."

Έχει συνεργαστεί με σπουδαίους Έλληνες συνθέτες όπως Πλέσσα, Σπανό, Ξαρχάκο, Καλδάρα, Ανδρέου, Γαλιάτσο, Σούκα κ.α. Έχει συνοδεύσει με το μπουζούκι σημαντικούς Έλληνες τραγουδιστές: Βοσκόπουλο, Καζαντζίδη, Πόλυ Πάνου, Μαρινέλλα, Αλεξίου, Λύδια, Καίτη Γκρέυ, Περπινιάδη, Βιτάλη, Γαλάνη, Νταλάρα, Γλυκερία, Πάριο, Πουλόπουλο.

Ο Καραντίνης είναι επίσης ερμηνευτής κιθάρας, μαντολίνου, τζουρά, μπαγλαμά, λαούτου και γενικά εγχόρδων.

Έχει παίξει σε εκατοντάδες δίσκους τραγουδιστών  μπουζούκι και πλήθος άλλων οργάνων. Έχει εκδώσει δύο προσωπικούς δίσκους. Έναν με δικές του ορχηστρικές συνθέσεις και έναν με ορχηστρικά τραγούδια του Άκη Πάνου.

Έχει τρία παιδιά τον Ανδρέα, ο οποίος είναι επίσης μουσικός, τον Ηλία και την Δήμητρα. 

Έλληνες μπουζουκτσήδες
Έλληνες τραγουδοποιοί
Λαϊκοί συνθέτες
Το κορίτσι που άφησα πίσω

Το κορίτσι που άφησα πίσω (αγγλικά: Girl, Interrupted) είναι δραματική ταινία αμερικάνικης παραγωγής, που κυκλοφόρησε στις ελληνικές αίθουσες στις 14 Απριλίου 2000. Πρωταγωνιστούν οι Ουινόνα Ράιντερ και Αντζελίνα Τζολί, ενώ συμμετέχουν πολλοί ακόμη διάσημοι ηθοποιοί, όπως η Βανέσα Ρέντγκρεϊβ και η Γούπι Γκόλντμπεργκ. Η σκηνοθεσία ανήκει στον Τζέιμς Μάνγκολντ, ενώ το σενάριο βασίστηκε στην αυτοβιογραφία της Σουζάνα Κέισεν.

Πλοκή 
Η δεκαοχτάχρονη Σουζάνα Κέισεν δίνει τον Απρίλιο του 1967 τη συγκατάθεση της να εγκλειστεί προσωρινά σε ψυχιατρική κλινική, μετά την απόπειρά της να αυτοκτονήσει. Δυσκολεύεται ιδιαίτερα να προσαρμοστεί κατά την παραμονή της εκεί, καθώς θεωρεί τον εαυτό της απόλυτα υγιή για να περνά χρόνο με ψυχοπαθείς. Κηρύττει μια πεισματική επανάσταση στους κανόνες του ιδρύματος, με μηδαμινό όμως αποτέλεσμα.

Στο ίδρυμα γνωρίζεται με άλλες ασθενείς, που συνθέτουν μια μικρή ομάδα γυναικών, με ποικίλα προβλήματα η καθεμία. Η Σουζάνα γοητεύεται ιδιαίτερα από την προσωπικότητα της ανεξέλεγκτης Λίσα, η οποία την ενθαρρύνει να αμελήσει τη θεραπευτική της αγωγή και γενικά να αντισταθεί στις επιρροές της θεραπείας. Η Λίσα με τη σειρά της περνά τον καιρό της σπέρνοντας το χάος στην κλινική, κάνοντας του κεφαλιού της και προσβάλλοντας τους άλλους ανάλογα με τις διαθέσεις της. Παράλληλα η Σουζάνα έρχεται σε επαφή με μια ομάδα γιατρών και νοσοκόμων που προσπαθούν να την πείσουν να αντικρίσει κατάματα το πρόβλημά της και να πάρει τη ζωή στα χέρια της. 

Όλες αυτές τις εμπειρίες κατά τη διάρκεια της ταραγμένης δεκαετίας του ‘60, η Σουζάνα τις καταγράφει στο ημερολόγιο της, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού της να ακολουθήσει το επάγγελμα της συγγραφέως.

Πληροφορίες για την ταινία 
Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στα απομνημονεύματα της Σουζάνα Κέισεν, που νοσηλεύτηκε πράγματι στο Νοσοκομείο McLean, όνομα που άλλαξε σε Claymoore για τις ανάγκες τις ταινίας. Ωστόσο έγιναν και κάποιες προσθήκες που δεν περιλαμβάνονταν στο βιβλίο. Τα γυρίσματα έγιναν στο Μεκάνινσμπουργκ και στο Χάρισμπουρκ της Πενσυλβανίας. 

Για την ερμηνεία της στο ρόλο της Λίσα, η Αντζελίνα Τζολί έλαβε μια σειρά βραβείων Β' γυναικείου ρόλου, ανάμεσα στα οποία το Όσκαρ, τη Χρυσή Σφαίρα και το Βραβείο Guild. 

Ο αγγλικός τίτλος του βιβλίου και της ταινίας, “Girl, Interrupted”, προέρχεται από τον πίνακα του Φλαμανδού ζωγράφου Γιοχάνες Βερμέερ, "Girl Interrupted at her Music" .

Διανομή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το κορίτσι που άφησα πίσω στην IMDb

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2000
Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές δραματικές ταινίες
Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες
Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά
Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου
Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου
Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης
Ταινίες τοποθετημένες σε ψυχιατρικές κλινικές
Αμερικανικές ψυχολογικές δραματικές ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες
Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική
Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζέιμς Μάνγκολντ
Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Πολεμικό Μουσείο (Χανιά)

Το Πολεμικό Μουσείο Χανίων είναι ένα τοπικό μουσείο πολεμικής ιστορίας. Στεγάζεται σε ένα πρώην ιταλικό στρατώνα που κτίστηκε το 1870 σε σχέδια του ιταλού αρχιτέκτονα Μακούζο. Τα ιστορικά κειμήλια και το φωτογραφικό υλικό εξέθεταν τη συμμετοχή των Κρητών Μακεδονομάχων (1903 – 1922) στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912 – 13), στην Μικρασιατική Εκστρατεία (1919 – 1922), στον Α' και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη διάρκεια της Κατοχής (1941 – 45).

Βρίσκεται στην συμβολή των οδών Ι. Σφακιανάκη και Τζανακάκη δίπλα στον Δημοτικό Κήπο.

Το Μουσείο καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά στις 22 Ιουλίου 2018.

Παραπομπές 

Χανια
Μουσεία στα Χανιά
Μιχάλης Ζιώγας

Ο Μιχάλης Ζιώγας είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής,που αγωνιζόταν ως επιθετικός και πλέον ανήκει στο προπονητικό επιτελείο της ΑΕΛ ως υπηρεσιακός.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1962 και ξεκίνησε την καριέρα του από τη Λάρισα με την οποία διακρίθηκε και γνώρισε επιτυχίες. Είχε καθοριστικό ρόλο στο πρωτάθλημα της ΑΕΛ το 1988, όντας εκείνη τη χρονιά ο πρώτος της σκόρερ της ομάδας και δεύτερος του πρωταθλήματος με 16 τέρματα. Μεγάλη στιγμή της καριέρας του ήταν ο τελικός Κυπέλλου του 1985 όταν σημείωσε 2 γκολ απέναντι στον τότε πρωταθλητή ΠΑΟΚ και έδωσε στη Λάρισα τον πρώτο τίτλο της ιστορίας της.

Μετά τη Λάρισα αγωνίστηκε αρχικά στον Λεβαδειακό όπου είχε μια επιτυχημένη σεζόν. Επόμενη ομάδα του ήταν ο Άρης και αμέσως μετά ο Ιωνικός. Την επόμενη χρονιά βρέθηκε στον Ολυμπιακό Βόλου. Την επόμενη χρονιά έπαιξε στον ΑΟ Βελισσαρίου και έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ΑΕ Τυρνάβου. Στην ίδια ομάδα μετά από λίγο ξεκίνησε και την προπονητική του καριέρα.

Μετά τον αγώνα της ΑΕΛ με τον ΠΑΟΚ δήλωσε, προφανώς δυσαρεστημένος από τη διαιτησία, τα εξής: την Κυριακή είχαμε μια κατάφωρη αδικία σε βάρος μας, αλλά και σήμερα. Σφυρίχτηκε ένα φάουλ που δεν υπήρχε. Θύμισε εποχές της παντοδυναμίας του Παναθηναϊκού, που κάποιοι διαιτητές λέγανε 'Μήτσο πέσε, Μάικ πέσε'. Σήμερα υπάρχει κατάφωρη αδικία για την ομάδα μας. Εμείς είχαμε πειθαρχία ήταν κοντά οι γραμμές μας. Οι μεγάλοι νικητές της αναμέτρησης είμαστε εμείς. Απαιτούμε σεβασμό γιατί είμαστε από τις μεγαλύτερες δυνάμεις του ποδοσφαίρου.

Διεθνής

Ο Ζιώγας ήταν 3 φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδος πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στις 19 Φεβρουαρίου του 1986.

Επίσης, το 1984 και το 1987 έπαιξε σε 2 ματς με την Ολυμπιακή Εθνική ομάδα.

Στατιστικά
 1982-1989, Λάρισα 182 συμμ. 61 γκολ
 1989-1990, Λεβαδειακός 32 συμμ. 18 γκολ
 1990-1992, Άρης 38 συμμ. 8 γκολ
 1992-1993, Ιωνικός 19 συμμ. 5 γκολ

Τίτλοι-διακρίσεις 
 1988 πρωτάθλημα Ελλάδος  
 1985 κύπελο Ελλάδος   
 1984 φιναλίστ κυπέλλου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Η καριέρα του

Ζιωγας Μιχαλης
Ζιωγας Μιχαλης
Ζιωγας Μιχαλης
Ζιωγας Μιχαλης
Ζιωγας Μιχαλης
Ζιωγας Μιχαλης
Ζ
Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Βόλου
Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλων Λάρισας
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας
Προπονητές ποδοσφαίρου Τύρναβου 2005
Προπονητές ποδοσφαίρου Πιερικού
Αγία Κόρη

Η Αγία Κόρη ήταν νεομάρτυρας, που πέθανε κοντά στη Βροντού. Δεν έχει αναγνωριστεί ως Αγία από την επίσημη Εκκλησία, ωστόσο είναι αναγνωρισμένη από το λαό, όχι μόνο στην Πιερία αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα, καθώς το προσκύνημά της το επισκέπτονται δεκάδες άνθρωποι από όλες τις γωνιές της Ελλάδας και έχουν αναφερθεί πολλά θαύματα από πιστούς της.

Βίος
Έζησε την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Ελάχιστα είναι γνωστά για την καταγωγή της ή την προέλευσή της. Για το λόγο αυτό ονομάστηκε Αγία Κόρη, που σημαίνει «Άγιο Κορίτσι». Υπάρχουν διάφορες προφορικές παραδόσεις, οι οποίες αλληλοσυγκρούονται για τη ζωή και τη δράση της αγίας. Ήταν πολύ όμορφη και απέρριψε την πρόταση του Τούρκου Πασά να την πάρει στο χαρέμι του, επιλέγοντας να απαρνηθεί τα εγκόσμια και να ζήσει με εγκράτεια και αγνότητα.  Κατέφυγε στον Όλυμπο, για να γλιτώσει την οργή του Πασά. Πέθανε εκεί από ασιτία και από τις κακουχίες, στον τόπο όπου σήμερα βρίσκεται το Προσκύνημά της (θέση Αγία Κόρη Ολύμπου) στην Παλαιά Βροντού.

Διαφορετικές εκδοχές για τη ζωή της Αγίας
Άλλη διήγηση για τη ζωή της φέρει την Αγία να κατάγεται από τα Ιωάννινα. Εκεί την ανακάλυψε ο Αλή πασάς, έπειτα από προδοσία, και θέλησε να την πάρει στο χαρέμι του. Κατάφερε να διαφύγει από το απόσπασμα, με τη βοήθεια κάποιου Έλληνα, ο οποίος φωτίστηκε από το Θεό και κατάλαβε ότι ήταν επονείδιστη η σχεδιαζόμενη πράξη του Αλή.  Έχοντας το εικόνισμα της Παναγίας και του Χριστού έφυγε από την Ήπειρο και έφτασε στα βουνά του Ολύμπου. Εκεί πέθανε σε μια βαθιά χαράδρα, κυνηγημένη από τους Τούρκους.

Σύμφωνα με άλλη διήγηση, στον τόπο που ξεψύχησε η Αγία, στους πρόποδες του Ολύμπου, εκεί όπου βρίσκεται το σημερινό εκκλησάκι, ξεχείλισε μία πηγή με αγίασμα. Το αγίασμα αυτό έγινε από τότε πηγή θαυμάτων και όσοι άρρωστοι πλένονταν από εκεί θεραπεύονταν.

Μια άλλη παράδοση κάνει λόγο για θάνατο της Αγίας από πτώση στη χαράδρα, ενώ  την κατεδίωκε κάποιος Πασάς. Ο τελευταίος την είδε σαν οπτασία και κατάλαβε ότι ήταν Αγία. Φέρεται μάλιστα να έδωσε διαταγή να χτιστεί το εκκλησάκι της. Επίσης, άλλη μαρτυρία λέει ότι ο μπέης της Κονταριώτισσας όταν είχε τυφλωθεί, ζήτησε να μεταβεί στον τόπο όπου έγιναν τα θαύματα της Αγίας. Ο μπέης πίστεψε, πλύθηκε από το αγίασμα και ως εκ θαύματος είδε το φως του. Με προσωπικά του έξοδα έγιναν τα πρώτα σκαλοπάτια και η ξύλινη γέφυρα στην περιοχή του προσκυνήματος.  Αντίθετη παράδοση είναι αυτή που λέει ότι ενώ οι Τούρκοι πλησίασαν την  Αγία, από θαύμα άνοιξε ο βράχος στη χαράδρα, δημιουργήθηκε μια σπηλιά, κρύφτηκε εκεί η νεομάρτυρας και μετά ο βράχος έκλεισε.

Για τις συνθήκες θανάτου της, κάποια άλλη αφήγηση αναφέρει ότι είχε βρεθεί ο σκελετός της Αγίας σε ένα δέντρο, από έναν υλοτόμο. Το δέντρο αυτό ανέβλυζε αγίασμα, το οποίο θεράπευε τους ασθενείς.

Ο τόπος, όπου σήμερα βρίσκεται το εκκλησάκι και το αγίασμα της Αγίας Κόρης, είναι ο τόπος όπου βρέθηκε το ιερό της λείψανο. Εκεί κοντά υπάρχει και η σπηλιά, στην οποία πιθανότατα κρυβόταν η Αγία.

Σημειώσεις και παραπομπές

Πηγές 
Τσακιρίδης Λάζαρος, Η Αγία Κόρη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστορία της Αγίας Κόρης.
Αγιογραφία

Νεομάρτυρες
Χάι Ζάρετ

Ο Χάι Ζάρετ (Hy Zaret) ήταν Αμερικανός στιχουργός και μουσικοσυνθέτης. Γεννήθηκε ως Χάιμαν Χάρι Ζαρίτσκι, στις 21 Αυγούστου 1907 και πέθανε στις 2 Ιουλίου 2007). Το τραγούδι που τον έκανε διάσημο (συνδημιουργός του, μαζί με τον Άλεξ Νορθ) είναι η μπαλάντα "Unchained Melody", που σημείωσε επιτυχία το 1955 και γράφηκε για την ταινία "Unchained". Μάλιστα, το εν λόγω τραγούδι είναι ένα από τα πλέον διασκευασμένα στον 20ό αιώνα και προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερου Αρχικού Τραγουδιού.(BBC Music)]

Το 1935, μαζί με τους Σολ Τσάπλιν και Σάμι Καν, ο Ζάρετ έγραψε το πετυχημένο τραγούδι της ποπ, "Dedicated to You." "One Meatball." Από τη δεκαετία του ' 50 και έπειτα, ο Ζάρετ αφοσιώθηκε στην παιδαγωγική πλευρά της μουσικής. Πέθανε σε ηλικία 100 ετών, το 2007.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστορία του τραγουδιού που τον έκανε διάσημο

Αμερικανοί συνθέτες
Υρνηθώ

Στην ελληνική μυθολογία η Υρνηθώ ήταν κόρη του βασιλέα του Άργους Τημένου και σύζυγος του Δηιφόντη. Προοριζόταν από τον πατέρα της για τη διαδοχή του θρόνου και για τον λόγο αυτό κίνησε τον φθόνο και το μίσος των αδελφών της Κείσου, Φάλκη, Κερύνη και Αργαίου. Αυτοί σκότωσαν τον πατέρα τους, έδιωξαν την Υρνηθώ μαζί με τον Δηιφόντη, και ανεκήρυξαν βασιλιά τον μεγαλύτερο στην ηλικία από αυτούς, τον Κείσο. Αργότερα, με βοηθό την Πειθώ, κατάφεραν να απαγάγουν βίαια την Υρνηθώ από την Επίδαυρο, όπου είχε καταφύγει με τον σύζυγό της. Καταδιωκόμενοι στη συνέχεια από τον Δηιφόντη, σκότωσαν την Υρνηθώ.

Στον τόπο της σφαγής της Υρνηθούς, όπου και ετάφη κατά την παράδοση, οι κάτοικοι της Επιδαύρου ανέγειραν ιερό στο όνομά της, το αποκαλούμενο Υρνήθιον.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Υρνηθ
Ανδρέας Κριεζής (ζωγράφος)

Ο Ανδρέας Κριεζής (1813-περίπου 1880) ήταν σημαντικός Έλληνας ζωγράφος, λιθογράφος και αγιογράφος του 19ου αιώνα.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιός του εμποροπλοιάρχου Δημητρίου Κριεζή, γόνου της αρχοντικής υδραϊκής οικογένειας Κριεζή. Εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στο εθνικό τυπογραφείο και λιθογραφείο των Αθηνών και το 1839 πήγε στο Παρίσι όπου σπούδασε ζωγραφική και συνέχισε την ενασχόλησή του με τη λιθογραφία. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1846 και το 1851 διορίστηκε καθηγητής ιχνογραφίας και αργότερα καλλιγραφίας στο Ελληνικό Γυμνάσιο Σύρου, όπου δίδαξε έως το 1868. 

Σε ότι αφορά την εκθεσιακή του δραστηριότητα, αναφέρονται οι συμμετοχές του στα Ολύμπια του 1859 και του 1875 και στην έκθεση του Παρισιού το 1867 όπου παρουσίασε προσωπογραφία του Λάζαρου Κουντουριώτη. Υπολογίζεται πως πέθανε γύρω στο 1880.

Έργο 
Τα γνωστά έργα του Κριεζή χρονολογούνται μεταξύ των ετών 1841 και 1877. Ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με τις προσωπογραφίες, με τις περισσότερες από αυτές να απεικονίζουν μέλη αρχοντικών οικογενειών των ελληνικών νησιών σε επίσημη και άκαμπτη στάση. Στα έργα του είναι εμφανής η επιρροή του από τη μαθητεία του στη Γαλλία. Το έργο και η τεχνοτροπία του παρουσιάζουν αρκετές ομοιότητες με τις αντίστοιχες του Ιταλού ζωγράφου Φραντσέσκο Πίτζε, με τη διαφορά πως ο Κριεζής αποφεύγει τη διεισδυτική, λεπτομερή και επίπεδη απόδοση του Πίτζε κινούμενος προς μια πιο πλαστική και πιο ευαίσθητη απόδοση. Έργα του φυλάσσονται στο Μουσείο Μπενάκη, στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Ιστορικό Αρχείο Ύδρας κ.α.

Ο Κριεζής υπήρξε και αγιογράφος. Μεταξύ άλλων φιλοτέχνησε τις αγιογραφίες της εκκλησίας της Αγίας Ειρήνης στον Πόρο ενώ άλλη γνωστή του αγιογραφία είναι η Μαγδαληνή, με την οποία συμμετείχε στο διαγωνισμό των Ολυμπίων του 1875.

Γκαλερί

Παραπομπές 

Έλληνες ζωγράφοι
Προσωπογράφοι
Ανδρεας
Τρεμπλ

Ο όρος Τρεμπλ (Treble στα Αγγλικά) χρησιμοποιείται στο ποδόσφαιρο για τις ομάδες που κατέκτησαν στην ίδια σεζόν το Τσάμπιονς Λιγκ ή το παλιό Κύπελλο Πρωταθλητριών και το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο της χώρας τους. Μόνο επτά ομάδες στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου το έχουν επιτύχει. Ως εθνικό Τρεμπλ θεωρείται σε κάποιες χώρες (Αγγλία, Σκοτία κ.ά.) η κατάκτηση σε μία σεζόν του Πρωταθλήματος, του Κυπέλλου και του Λιγκ Καπ. Πρώτη ομάδα παγκοσμίως σε εθνικά Τρεμπλ είναι οι Ρέιντζερς Γλασκώβης με επτά.

Όλα τα Τρεμπλ στην ιστορία 

Οι οχτώ ομάδες που έχουν πετύχει το Τρεμπλ είναι:

 Η Σέλτικ Γλασκώβης  το 1967
 Ο Άγιαξ  το 1972
 Η Αϊντχόφεν  το 1988
 Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ  το 1999
 Η Μπαρτσελόνα  το 2009 και 2015
 Η Ίντερ  το 2010
 Η Μπάγερν Μονάχου  το 2013 και 2020

Παραπομπές

Ορολογία ποδοσφαίρου
Δημήτριος Α. Μιαούλης

Ο Δημήτριος Μιαούλης (1794-1836) ήταν αγωνιστής του 21΄.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν πρωτότοκος γιος του Ναύαρχου της ελληνικής επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη της ιστορικής υδραίικης οικογένειας των Μιαούληδων.

Από μικρός ασχολήθηκε με την ναυτιλία και με την έναρξη της επανάστασης εκπροσώπησε πρώτος απ'όλους την οικογένειά του. Τον Απρίλιο του 1821 διορίσθηκε από την κοινότητα της Ύδρας στόλαρχος των Υδραίικων σκαφών που με τη σύμπραξη των Σπετσιώτικων σκαφών, των οποίων ηγούταν ο Νικόλαος Μπότασης, ανέλαβε να εισπλεύσει στον Κορινθιακό Κόλπο, προκειμένου να εκδιώξει ή να καταστρέψει τουρκικά πλοία που ναυλοχούσαν στη Πάτρα. Πράγματι στις 21 Μαΐου η ελληνική αυτή μοίρα διέπλευσε τον Κορινθιακό Κόλπο και κάτω από καταιγιστικό πυρ των φρουρίων του Ρίου και του Αντιρίου ανάγκασε τα εν λόγω τουρκικά σκάφη να καταφύγουν στο μικρό λιμένα της Ναυπάκτου. Τότε πέντε αγγλικά πολεμικά πλοία που διέπλευσαν την περιοχή του Πατραϊκού έθεσαν τα τουρκικά σκάφη υπό την προστασία της σημαίας τους και τα συνόδευσαν στη Ζάκυνθο. 

Στη συνέχεια ο Δημήτριος Μιαούλης συμμετείχε με τον πατέρα του σε όλες τις μεγάλες ναυμαχίες της επανάστασης. Μάλιστα ως πλοίαρχος (κυβερνήτης) του «Κίμων» στάλθηκε στην Αγγλία για την μεταφορά της Επιτροπής που πήγε στο Λονδίνο για να ζητήσει την προστασία της Ελλάδας από την Αγγλία, κατά το πρότυπο της Ιονίου Πολιτείας. 

Μετά την εθνική Παλιγγενεσία έλαβε τον βαθμό του πλοιάρχου του Βασιλικού Ναυτικού, ενώ με προγενέστερη απόφαση του Καποδίστρια του είχε παραχωρηθεί εθνική γη στη Γλυκεία Ναυπλίου, όπου διατηρούσε αγρόκτημα.

Απεβίωσε το 1836. Ήταν παντρεμένος με την Μαρούσα Βουδούρη και είχε τρία παιδιά τους: Ανδρέα, Νικόλαο και Δημήτριο Μιαούλη.

Οικογένεια Μιαούλη
Μιαούλης Δημήτριος
Αρβανίτες
Αντώνιος Μιαούλης

Ο Αντώνιος Μιαούλης (Ύδρα, 1800 - Γερμανία, 25 Οκτωβρίου 1836) ήταν Έλληνας αγωνιστής Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν δευτερότοκος γιος του ναύαρχου Ανδρέα Μιαούλη, γόνος της ιστορικής υδραΐικης οικογένειας των Μιαούληδων.

Έλαβε μέρος σε πολλές ναυμαχίες ως αρχιεπιστολέας του πατέρα του ενώ κατέγραψε λεπτομερώς τα γεγονότα της εποχής, τα οποία και τα εξέδωσε το 1833 στο Ναύπλιο με τον τίτλο «Συνοπτική ιστορία των υπέρ της ελευθερίας της Ελλάδος γενομένων ναυμαχιών διά των πλοίων των τριών νήσων Ύδρας, Σπετσών και Ψαρρών, εν όλω τω διαστήματι του ελληνικού αγώνος».

Με την έλευση του Όθωνα έγινε υπασπιστής του και το 1836 τον συνόδευσε σε ταξίδι του στη Βαυαρία προκειμένου να παντρευτεί την Αμαλία. Απεβίωσε αιφνίδια κατά τη διάρκεια εκείνου του ταξιδιού στη Γερμανία, στις 25 Οκτωβρίου 1836, πιθανώς από χολέρα. Ενταφιάστηκε στο Ούφενχάιμ της Βαυαρίας.

Γιοι του Αντωνίου ήταν οι Ανδρέας και Εμμανουήλ Μιαούλης.

Πηγές
" Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 13ος, σελ.545.
 

Αγωνιστές του 1821
Αντωνιος
Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Αρβανίτες
Σέντι της Γκάνας

Το σέντι είναι η νομισματική μονάδα της Γκάνας και υποδιαιρείται σε 100 πεσέουας (pesewas). Το παρόν σέντι άρχισε να κυκλοφορεί από την 1η Ιουλίου 2007 και ισοδυναμούσε με 10.000 παλαιά σέντι. Το «σέντι» σημαίνει στην τοπική γλώσσα κοχύλι, όστρακο, και θυμίζει ότι κάποτε στη χώρα χρησιμοποιούσαν όστρακα για τις οικονομικές συναλλαγές.

Το σύμβολο του νομίσματος σέντι μοιάζει με το σύμβολο του σεντ (¢) και ο κωδικός του σε Unicode είναι U+20B5 .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πληροφορίες για το νόμισμα από την Τράπεζα της Γκάνας

Οικονομία της Γκάνας
Νομίσματα
USS Missouri (BB-63)

Το Θωρηκτό Μιζούρι (USS Missouri, BB-63) ήταν ένα από τα τέσσερα μεγαλύτερα και νεότερα σε ηλικία θωρηκτά των ΗΠΑ κλάσης «Αϊόβα». Τα κύρια χαρακτηριστικά του γιγάντιου αυτού πολεμικού πλοίου για την εποχή του ήταν:
Εκτόπισμα: 45.000 τόνοι (με πλήρες φορτίο 58.000 τ.)
Διαστάσεις: Ολικό μήκος 270,4 μ. μέγιστο πλάτος 33 μ. και βύθισμα 11.6 μ.
Οπλισμός: 9 πυροβόλα των 16΄΄ (ιντσών), ή 406 χλσ. (mm) διατεταγμένα σε τρεις τρίδυμους πύργους, κατά το διάμηκες, δύο στη πλώρη (ο δεύτερος υπερκείμενος του πρώτου) και ένας στη πρύμνη, 20 αντιαεροπορικά (Α/Α) πυροβόλα των 5΄΄ ή 127 mm  διατεταγμένα σε 10 δίδυμους πύργους, ανά 5 προς κάθε πλευρά. Επίσης έφερε και μεγάλο αριθμό τετράδυμων πυροβόλων των 76 mm. που συμπλήρωναν την αντιαεροπορική του κάλυψη.
Θωράκιση: Η θωράκισή του ήταν ισχυρή περιλαμβάνοντας θωρηκτή ζώνη πάχους 406 mm από τον πρωραίο μέχρι τον πρυμναίο πύργο, και θωρηκτό το κύριο κατάστρωμα.
Αεροσκάφη: Έφερε τρία αεροπλάνα και ένα ελικόπτερο που εξυπηρετούνταν από πρυμναίο καταπέλτη τα οποία και εξασφάλιζαν την από αέρος παρατήρηση του πυρός, ανίχνευση θαλάσσιας περιοχής και άλλες ανάγκες.
Μηχανές: 4 τουρμπίνες συνολικής ιπποδύναμης 212.000 shp.
Ταχύτητα: 35 κόμβοι.
Ακτίνα δράσης: 5.000 μίλια με ταχ. 30 κόμβων και 15.000 μίλια με ταχ. 17 κόμβων.

Το Μιζούρι ναυπηγήθηκε, τρίτο κατά σειρά της κλάσης του, το 1942 στα ναυπηγεία του ναυστάθμου του New York Navy Yard* και ξεκίνησε την ενεργό υπηρεσία του το 1944 όπου και συμμετείχε στη τελευταία αποφασιστική φάση του πολέμου στον Ειρηνικό. Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1945 κατέπλευσε ως ναυαρχίδα του αμερικανικού στόλου υπό τον ναύαρχο Νίμιτς μετά των λοιπών πλοίων του στόλου στον όρμο του Τόκιο όπου και επί του καταστρώματος αυτού του θωρηκτού υπεγράφη η ιαπωνική συνθηκολόγηση. 

Τον Απρίλιο του 1946 το θωρηκτό Μιζούρι, μετά την εθιμοτυπική επίσκεψη στη Κωνσταντινούπολη (αρχές του μήνα), κατέπλευσε στο Φαληρικό όρμο ως ναυαρχίδα υπό τον ναύαρχο Χιούιτ (Διοικητή Ναυτικών Δυνάμεων Ευρώπης) ο οποίος και υποδέχθηκε στο πλοίο τον Αντιβασιλέα Δαμασκηνό, τον Έλληνα Πρωθυπουργό Π. Πουλίτσα και τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Κ. Τσαλδάρη. 

Το Μιζούρι έλαβε επίσης μέρος στον πόλεμο της Κορέας καθώς και τελευταία στον πόλεμο του Περσικού. Μετά τον παροπλισμό του το 1998 μεταφέρθηκε στη Χαβάη όπου αποτελεί πλέον ναυτικό μνημείο (μουσείο).

(*) Ημερομηνία που τέθηκε η τρόπιδα και ξεκίνησε η ναυπήγηση ήταν στις 6 Ιανουαρίου 1941, τρία χρόνια μετά έγινε η καθέλκυση: 29 Ιανουαρίου 1944, ενώ η ενεργοποίησή του - ένταξή του στις 11 Ιουνίου 1944.

Δείτε επίσης 
Αϊόβα (κλάση)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Battleship Missouri Memorial - Ιστοσελίδα του πλωτού μουσείου 

Αϊόβα (κλάση)
Πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ιωάννης Πασαλίδης

Ο Ιωάννης Πασαλίδης (25 Οκτωβρίου 1885 - 15 Μαρτίου 1968) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός (γυναικολόγος).

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κουτάισι της σημερινής Γεωργίας, και οι γονείς του ήταν φτωχοί αγρότες. Σπούδασε ιατρική στην Οδησσό και τη Μόσχα. Εγκαταστάθηκε στο Σοχούμ της Γεωργίας, όπου ανέπτυξε σημαντική δραστηριότητα στο αγώνα της δημιουργίας ανεξάρτητης Ποντιακής Δημοκρατίας. Αναδείχθηκε σε ηγετικό στέλεχος των Ρώσων Μενσεβίκων, των αντιπάλων του Βλαντίμιρ Λένιν. Διετέλεσε μέλος της ρωσικής Δούμας (Βουλής), ήταν μάλιστα ο πρώτος σοσιαλιστής βουλευτής της Γεωργίας, ενώ υπήρξε και υπουργός Εξωτερικών της Γεωργίας, από την οποία έφυγε το 1921, όταν πια είχε παγιωθεί η εξουσία των Μπολσεβίκων. 

Εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και το 1923 εκλέχτηκε βουλευτής Θεσσαλονίκης στην ελληνική Βουλή, ενώ μετά τον εμφύλιο ανεδείχθη σε πρόεδρο της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (Ε.Δ.Α.). Την περιφέρεια της Θεσσαλονίκης εκπροσώπησε ως μέλος και πρόεδρος της Ε.Δ.Α. στις εκλογές του 1951, 1956, 1958, 1961 και 1964. Επίσης ο Πασαλίδης υπήρξε ιδρυτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος, ενός από τους σχηματισμούς του προσχώρησαν στο ΕΑΜ. Το 1945 ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της οργάνωσης εκείνης. Την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών συνελήφθη και του επιβλήθηκε κατ' οίκον περιορισμός.

Απεβίωσε το 1968 στη Θεσσαλονίκη.

Παραπομπές 

Έλληνες αρχηγοί κομμάτων
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Μέλη του ΕΑΜ
Πρόεδροι της ΕΔΑ
Γυναικολόγοι
Ιμπραήμ Πασάς

Ο Ιμπραήμ Πασάς (إبراهيم باشا στα αραβικά, Καβάλα ή Νικηφόρος Δράμας,4 Μαρτίου 1789 - 10 Νοεμβρίου 1848) ήταν βαλής και μη αναγνωρισμένος Χεδίβης της Αιγύπτου και στρατιωτικός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Καβάλα, ή κατά μερικούς ιστορικούς στο χωριό Νουσρατλί (σημ. Νικηφόρος) της Δράμας, όπου η οικογένεια του  είχε βρει προσωρινό καταφύγιο, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης επιδημίας πανώλης που είχε ξεσπάσει στην Καβάλα. Ήταν κατά πάσα πιθανότητα γιος του χεδίβη Μεχμέτ Αλή, αν και μερικοί υποστηρίζουν ότι ήταν θετός γιος του, και κάποιας χριστιανής, χήρας του Τουρματζή. Παντρεύτηκε την αιχμάλωτη εγγονή του Θ. Ταμπακόπουλου. 

Το 1818 κατέλαβε την πρωτεύουσα των Ουαχαμπιτών, Ντιρίγια, και αιχμαλώτισε τον αρχηγό τους, Αμπντουλάχ. Τότε ο Σουλτάνος τον ονόμασε Πασά της Μέκκας και βεζίρη με τρεις Ιππουρίδες. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Κάιρο, όπου ξεκίνησε την αναδιοργάνωση του στρατού και του ναυτικού σύμφωνα με ευρωπαϊκά πρότυπα. Το 1821-1822 έλαβε μέρος στην εκστρατεία στο Σουδάν. 

Το 1824, κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης, στάλθηκε από τον πατέρα του στην Πελοπόννησο για να βοηθήσει τους Οθωμανούς, επικεφαλής στρατιάς Αιγυπτίων που έφτασε να αριθμεί τουλάχιστον 35.000 άνδρες. Αφού πρώτα στάθμευσε στην Κρήτη, τον Φεβρουάριο του 1825, αποβιβάστηκε στον Μωριά. Κυρίευσε αρχικά την Τρίπολη και το Ναυαρίνο, ωστόσο η επίθεσή του τον Ιούνιο στους Μύλους Αργολίδας αποκρούστηκε από τον Δημήτριο Υψηλάντη. Το 1826 κατέλαβε το Μεσολόγγι και το 1828, και αφού ο στόλος του είχε καταστραφεί στο Ναυαρίνο, αποχώρησε από την Ελλάδα μετά την παρέμβαση των Γάλλων με την Εκστρατεία του Μωριά. Κατά την εκστρατεία αυτή προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στην Πελοπόννησο, πυρπολώντας οικισμούς, κόβοντας ελιές, οπωροφόρα δένδρα και καλώντας τον πληθυσμό να προσκυνήσει (Κοτσώνης, σ. 486).

Το 1831 στράφηκε εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατέλαβε πόλεις της Συρίας και τον επόμενο χρόνο κατατρόπωσε τον οθωμανικό στρατό στο Ικόνιο. Ύστερα από παρέμβαση όμως της Ρωσίας, σταμάτησε την προέλασή του στην Κωνσταντινούπολη. Το 1839 έγιναν ξανά εχθροπραξίες μεταξύ των δύο χωρών, που είχαν σαν αποτέλεσμα την ήττα των Οθωμανών στο Νεζίπ. 

Απεβίωσε στις 10 Νοεμβρίου του 1848 στο Κάιρο από φυματίωση.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Μιχαήλ Γιοτσαλίτης, «Ολίγα περί της κατά  Κυνουρίας κατ' Ιούλιον 1826 επιδρομής Ιμβραήμ», Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ. Ζ, σελ. 155-161.
 Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η απόβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο καταλύτης για την αποδιοργάνωση της Ελληνικής Επανάστασης 24 Φεβρουαρίου - 23 Μαΐου 1825, εκδ. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2012.

Ιμπραημ
Ιμπραημ
Ιμπραημ
Ιμπραημ
Ιμπραημ
Η Πωλίν στην Πλαζ

Το Η Πωλίν στην Παραλία (πρωτότυπος τίτλος: Pauline à la plage) είναι ταινία γαλλικής παραγωγής του 1983 σε σενάριο και σκηνοθεσία Ερίκ Ρομέρ και με πρωταγωνιστές τους Αμάντα Λανγκλέ, Πασκάλ Γκρεγκορί, Αριέλ Ντομπάσλ και Φεοντόρ Ατκίν. Είναι μία από τις έξι ταινίες του Ρομέρ στον κύκλο "Κωμωδίες και Παροιμίες" (Comédies et Proverbes).

Περίληψη
Η Μαριόν, μια στυλίστρια από το Παρίσι, μαζί με την 15χρονη εξαδέλφη της Πωλίν, θα βρεθούν για διακοπές σε μια παραθαλάσσια πόλη της Νορμανδίας. Εκεί θα συναντήσουν τον Πιέρ, παλιό εραστή της Μαριόν, τον Ανρί, ένα διαζευγμένο και γοητευτικό εθνολόγο και τον νεαρό Σιλβέν που αναζητά τη συντροφιά μιας κοπέλας της ηλικίας του. Ερωτικές ίντριγκες και περιπέτειες θα ξεκινήσουν ανάμεσα σε αυτούς τους τόσο διαφορετικούς χαρακτήρες...

Διανομή
 Αριέλ Ντομπάσλ ... Μαριόν
 Αμάντα Λανγκλέ ... Πωλίν
 Πασκάλ Γκρεγκορί ... Πιέρ
 Φεοντόρ Ατκίν ... Ανρί
 Σιμόν Ντε Λα Μπρος ... Σιλβάν

Άλλα στοιχεία
 Η ταινία κέρδισε δυο βραβεία στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 1983 (Αργυρή Άρκτος για τη σκηνοθεσία, βραβείο κριτικών FIPRESCI).
 Η ταινία κέρδισε επίσης τα βραβεία καλύτερου σεναρίου από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης και καλύτερης ταινίας από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Γαλλίας
 Η ταινία είναι η τρίτη του κύκλου "Κωμωδίες και Παροιμίες", που ξεκίνησε με τις ταινίες La Femme de l'aviateur (1981) και Ο Τέλειος Γάμος (1982) και συμπληρώθηκε με τα Les Nuits de la pleine lune (1984), Le Rayon vert (1986) και L'Ami de mon amie (1987).

Γαλλικές ταινίες
Γαλλόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ερίκ Ρομέρ
Ταινίες του 1983
Κύπελλο Αμερικής (ιστιοπλοΐα)

Το Κύπελλο Αμερικής (America’s Cup) είναι η διασημότερη ρεγκάτα της ιστιοπλοΐας και το παλαιότερο τρόπαιο στον διεθνή αθλητισμό, καθώς χρονολογείται πριν από την αναβίωση των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων, με διαφορά 45 ετών.

Η αρχική του ονομασία ήταν Βασιλικό Κύπελλο (Royal Yacht Squadron cup), ενώ σήμερα έχει το όνομα του πρώτου σκάφους που κέρδισε τη ρεγκάτα, του "Αμέρικα".

Το Κύπελλο κέρδιζε ανελλιπώς η Ιστιοπλοΐκή Λέσχη της Νέας Υόρκης (New York Yachting Club) από το 1852 ή 1857 μέχρι το 1983 οπότε η ομάδα της "Αυστραλίας 2" (Australia II) κέρδισε το Κύπελλο, δίνοντας τέλος στο μεγαλύτερο σερί απανωτών νικών στα διεθνή αθλητικά χρονικά. Στο Κύπελλο που διεξήχθη στις 14 Φεβρουαρίου του 2010 κέρδισε η Αμερικανική Ιστιοπλοϊκή Λέσχη Γκόλντεν Γκέιτ, επικρατώντας με 2-0 της ελβετικής Société Nautique de Genève. Το 2013 το κύπελλο διεξήχθη στο Σαν Φρανσίσκο και κέρδισε η αμερικανική ομάδα Oracle Team. Το 2017 στις Βερμούδες νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Νέας Ζηλανδίας, Aotearoa.

Πολυνίκες ανά χώρα

Νικητές στο Κύπελλο Αμερικής

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Ιστιοπλοΐα
Εφραίμ ο Σύρος

Ο Εφραίμ ο Σύρος (, Mār Aprêm Sûryāyâ, , περ. 305 - 9 Ιουνίου 373), ο αποκαλούμενος και «Όσιος», ήταν διάκονος και ένας από τους πρώτους εκκλησιαστικούς συγγραφείς. Θεωρείται ο σημαντικότερος Σύρος θεολόγος και ο πιο έγκυρος εκπρόσωπος του συριακού χριστιανισμού 4ου αι. μ.Χ. Ο Θεοδώρητος Κύρου τον αναφέρει ως τον εισηγητή του έμμετρου εκκλησιαστικού άσματος στη Συρία. Αναγνωρίζεται ως άγιος από την Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής (Νεστοριανή), την Καθολική Εκκλησία και από διάφορες Προτεσταντικές Εκκλησίες. Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 28 Ιανουαρίου μαζί με αυτή του Ισαάκ του Σύρου.

Βίος
Γεννήθηκε στη Νίσιβη της Μεσοποταμίας (σημερινό Nusaybin, στην Τουρκία) από όπου και έλαβε το όνομα «Σύρος». Προερχόταν από φτωχή οικογένεια και σε νεαρή ηλικία αναγκάστηκε να δουλέψει ως εργάτης. Αργότερα έγινε μοναχός και κατάφερε να αποκτήσει καλή μόρφωση. Χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Νισίβεως Ιάκωβο και τοποθετήθηκε στη θέση του υπεύθυνου της τοπικής θεολογικής σχολής. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Νίσιβης από τα περσικά στρατεύματα, συμμετείχε στην άμυνα της πόλης και μετά την παράδοσή της κατέφυγε μαζί με άλλους πρόσφυγες στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας (σημερινή Şanlıurfa, στην Τουρκία). Εκεί εγκαταστάθηκε σε μοναστήρι έξω από την πόλη και παράλληλα ίδρυσε νέα θεολογική σχολή. Λίγα χρόνια πριν το θάνατό του φέρεται να ήρθε σε επαφή με τον Μέγα Βασίλειο αλλά και με ασκητές της Αιγύπτου. Απεβίωσε το 373 μ.Χ.

Έργο
Ο Εφραίμ ο Σύρος άφησε πίσω του σημαντικό έργο, από το οποίο όμως διασώθηκε μόνο μικρό μέρος. Χριστιανός θεολόγος, ποιητής και υμνιστής, συνέθεσε πολλά θεολογικά και πολεμικά έργα, τα οποία μέσα στο πλαίσιο της ευρείας χριστιανικής παράδοσης, έχουν ασκήσει σημαντική επίδραση στις ανατολικές και στις δυτικές Εκκλησίες. Θεωρείται σπουδαίος μελετητής της Αγίας Γραφής και πολέμιος των αιρέσεων της εποχής του. Τόσο οι πραγματείες του όσο και οι ομιλίες του είναι γραμμένες με έμμετρο τρόπο, κάτι το οποίο διευκόλυνε τη μη συστημική δογματική διατύπωση στα έργα του, τα οποία μεταφράστηκαν από τα συριακά στα ελληνικά, στα αρμένικα και έπειτα στη λατινική, στη γεωργιανή αλλά και στη σλαβονική γλώσσα. 

Ο Μέγας Βασίλειος τον περιέγραψε ως «» από αυτούς που ζούσαν εκείνη την εποχή. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος τον περιέγραψε ως εξής: «».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τα έργα του Εφραίμ, στον ιστότοπο του Tμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου .
  Stephan, Kamel, Το μυστήριο της σωτηρίας: σπουδή στα φερόμενα ως έργα του οσίου Εφραίμ του Σύρου, Διδακτορική διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), Σχολή Θεολογική, Τμήμα Θεολογίας,2005 

Εκκλησιαστικοί Πατέρες
Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Σύροι κληρικοί
Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Σύροι θεολόγοι
Αλκιδάμεια

Στην ελληνική μυθολογία η Αλκιδάμεια ήταν μία αγαπημένη του θεού Ερμή με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον Βούνο. Στον Βούνο άφησε ως παρακαταθήκη ο Αιήτης την Εφυραία γη, όταν ανεχώρησε για την Κολχίδα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 100

Αλκιδαμεια
Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας

Ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) ήταν ο κύριος φορέας κοινωνικής κατοικίας στην Ελλάδα. Αποτελούσε το κύριο όργανο άσκησης κοινωνικής στεγαστικής πολιτικής και ταυτόχρονα τον μεγαλύτερο κατασκευαστικό φορέα κατοικίας, αφού οι οικισμοί οργανωμένης δόμησης που σχεδίαζε και οικοδομούσε σε όλη την ελληνική επικράτεια αντιπροσώπευαν το 96% περίπου της συνολικής ετήσιας οικοδομικής δραστηριότητας του δημόσιου τομέα.
 
Ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) εποπτευόταν από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης (πρώην Υπουργείο Εργασίας). 

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΕΚ αποτελούταν από 15 Μέλη. Πρόεδρος του Συμβουλίου ήταν ο Πρόεδρος του ΟΕΚ. Στο Συμβούλιο μετείχαν εκπρόσωποι από το Ελληνικό Κράτος (Υπουργείο Απασχόλησης και ΥΠΕΧΩΔΕ), Εκπρόσωποι Μισθωτών, Εργοδοτών, ΚΕΔΚΕ, καθώς και αιρετοί εκπρόσωποι των υπαλλήλων του ΟΕΚ.

Βασικά στεγαστικά προγράμματα ήταν α) το πρόγραμμα έτοιμης κατοικίας, β) το πρόγραμμα επιδοτούμενου επιτοκίου γ) το ειδικό στεγαστικό, δ) η επιδότηση ενοικίου κ.α.

Κατάργηση 

Οι Οργανισμοί Εργατικής Κατοικίας και Εργατικής Εστίας καταργήθηκαν το 2012, ως Ν.Π.Δ.Δ. μετά από συνεχή κοινωνική δράση 70 και πλέον ετών, βάσει των άρθρων 1§6 και 2§1 του ν. 4046/12, σε εκτέλεση των ρυθμίσεων του Κεφαλαίου Ε΄ «Διαρθρωτικές Μεταρρυθμίσεις», παράγραφος 29 του Μνημονίου Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής και του Κεφαλαίου 4 «Διαρθρωτικές Μεταρρυθμίσεις για την Ενίσχυση της Ανάπτυξης» παράγραφος 4.1 «Διασφάλιση της ταχείας προσαρμογής της αγοράς εργασίας και ενίσχυση των θεσμών της αγοράς εργασίας» του Μνημονίου Συνεννόησης στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής, τα σχέδια των οποίων εγκρίθηκαν κατά την παρ. 2 του άρθρου 1 και προσαρτήθηκαν, ως παράρτημα στο N.4046/212.

Ο ΟΑΕΔ με το Ν.4144/2013 (ΦΕΚ 88Α/18-4-2013) κατέστη καθολικός διάδοχος των καταργηθέντων φορέων Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ)–Οργανισμού Εργατικής Εστίας (ΟΕΕ).

Παραπομπές 

Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης (Ελλάδα)
Παγκόσμιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης

Το Γουόρλντ Λιγκ Υδατοσφαίρισης (αγγλικά: Water Polo World League) αποτελεί διεθνή θεσμό από το 2002 για τους άνδρες και από το 2004 για τις γυναίκες.

Το ιστορικό της διοργάνωσης 
Το πρώτο Γουόρλντ Λιγκ διεξήχθη στην Πάτρα από τις 28 Ιουνίου μέχρι τις 4 Αυγούστου 2002 και η δοργανώτρια χώρα  κατέλαβε την τέταρτη θέση, χάνοντας στο μικρό τελικό από την Ουγγαρία, με 13-6. Το χρυσό μετάλλιο στους άνδρες στο πρώτο Παγκόσμιο Λιγκ κατέκτησε η Ρωσία, κερδίζοντας την Ισπανία με 10-8. Το 2009 το Μαυροβούνιο κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο στους άνδρες.

Στον τελικό του 2011, οι ΗΠΑ κατέκτησαν τον 6ο τίτλο στην ιστορία τους στις γυναίκες, επικρατώντας με 9-7 στην παράταση της Ιταλίας (κ.α. 7-7) στον τελικό στην Κίνα στις 19 Ιουνίου.

Οι τελικοί του Παγκόσμιου Λιγκ στους άνδρες

Πίνακας μεταλλίων ανδρών

Οι τελικοί του Παγκόσμιου Λιγκ στις γυναίκες

Πίνακας μεταλλίων γυναικών

Πηγές 
 Ειδήσεις από τον  τελικό των ανδρών (2008)- FINA.

Υδατοσφαίριση στον κόσμο