joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ελένη Πέτα

Η Ελένη Πέτα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσε τις σπουδές της στο βιολοντσέλο, στο Κρατικό Ωδείο της Θεσσαλονίκης. Τότε κάνει τα πρώτα της βήματα ως μουσικός και συνεργάζεται με τον Νίκο Παπάζογλου στη καλοκαιρινή του περιοδεία. Παράλληλα ξεκινάει επαγγελματικά το τραγούδι κάνοντας συγχρόνως μαθήματα φωνητικής στο Ωδείο Αττικής. Ανά τα χρόνια έχει συνεργαστεί με πολλούς και σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες, συνθέτες, στιχουργούς καθώς επίσης και με την Καμεράτα Φίλων της Μουσικής, την Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, την Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων Δήμου Πατρέων και τα Μουσικά Σύνολα του Δήμου Αθηναίων.
 
Οι σημαντικότερες στιγμές στην καριέρα της είναι:

 Η συμμετοχή της το 2002 στο Soundtrack της νέας ταινίας της Λουκίας Ρικάκη «Λόγια Σιωπής» όπου ερμηνεύει το τραγούδι των τίτλων.
 Η συνεργασία τον χειμώνα του 2007-2008 με το quinteto TANGartO όπου με το τραγούδι της διεισδύει στο θεατρικό λόγο των Tangos του Astor Piazzola και των Fados.
 Τον Απρίλιο του 2009 ο Youssou N' Dour, κάτοχος Grammy και πρέσβης των Ηνωμένων Εθνών, επιλέγει την Ελένη Πέτα να εμφανιστεί μαζί του επί σκηνής, σε μια μοναδική συναυλία στο Ποδηλατοδρόμιο Ο.Α.Κ.Α.  για τους σκοπούς της Action Africa.
 Το 2010 αρχίζει η συνεργασία της με τον κιθαρίστα Παναγιώτη Μάργαρη. Ετοιμάζουν τη νέα της δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Duende". Στο δίσκο συμμετέχει ένας απ' τους πλέον χαρισματικούς κιθαρίστες και συνθέτες των τελευταίων χρόνων στο χώρο της Jazz, του Flamenco και του Tango, ο Al Di Meola. Με τον Al Di Meola συνεργάζονται επίσης στις εμφανίσεις του στη σκηνή του Gazarte τον Οκτώβριο του 2010.
 Τον Φεβρουάριο του 2011 εμφανίζεται στη σκηνή του Θεάτρου Κάππα μαζί με μια σπουδαία προσωπικότητα της Λατινικής Αμερικής και την πιο σημαντική εκπρόσωπο του Nueva Cancion Chilena, την Χιλιανή Isabel Parra.

Δισκογραφία 

1993 - Μπλε ταξίδια (MINOS-EMI)
1995 - Αμάν και γιαλέλι (MINOS-EMI)
1999 - Ίδια μάτια άλλο βλέμμα (Polydor - Universal Music)
2001 - Όλα αρχίζουν εδώ (Nitro Music)
2002 - Λόγια της σιωπής (CD single - Nitro Music)
 2002 - Η καλύτερη μέρα είναι αυτή που στα όνειρα αντέχει [Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος ](Mercury - Universal Music)
2004 - Δυνατά (Mercury - Universal Music)
2006 - Παιδί ακόμα (Legend)
2008 - Στείλε σήμα (Backstage Productions)
2009 - Άρωμα παράξενο (Diatono)
2011 - Duente (Lyra)
2013-Να μείνεις εδώ (digital single Feelgood records)
2015-Το δώρο (digital single ogdoo music)

Πηγές

πετ
Η εύθυμη χήρα

Η Εύθυμη χήρα (στα γερμανικά: Die lustige Witwe) είναι ιδιαίτερα επιτυχημένη οπερέτα του Αυστροούγγρου συνθέτη Φραντς Λέχαρ που παίχτηκε πρώτη φορά το 1905 (παγκόσμια πρεμιέρα στις 3 Δεκεμβρίου 1905), τα λιμπρέτα της οποίας έγραψαν οι Βικτόρ Λεόν (Viktor Léon) και Λεό Στάιν (Leo Stein), με βάση την κωμωδία-φάρσα του 1861 L'attaché d'ambassade («Ο ακόλουθος της πρεσβείας») του Γάλλου συγγραφέα Ανρί Μεϊλάκ (Henri Meilhac), και από τότε παίζεται τακτικά σε όπερες σε όλο τον κόσμο.

Υπόθεση 
Η Εύθυμη χήρα είναι οπερέτα η υπόθεση της οποίας ξεκινά από ένα φανταστικό κρατίδιο, το Ποντεβέντρο (κάποιο «βαλκανο-γερμανικό» πριγκηπάτο), όπου ένας βαθύπλουτος νυμφεύεται μια νεαρή κοπέλα, τη Χάννα. Όταν πεθαίνει, η χήρα Χάννα, ως κληρονόμος της περιουσίας, πηγαίνει στο Παρίσι για να ζήσει μια μεγάλη ζωή. Ο αρχηγός του φανταστικού κρατιδίου δυσανασχετεί με την προοπτική να φύγει και να πάρει μαζί της την τεράστια περιουσία, ερωτευόμενη μάλιστα και κάποιον Γάλλο. Έτσι, αναθέτει σε έναν νεαρό ακόλουθο της πρεσβείας, τον κόμη Ντανίλο Ντανίλοβιτς, να κατακτήσει τη χήρα και να παντρευτούν, προκειμένου η περιουσία να μείνει στη χώρα του.

Πηγές 
 Curt Riess: «Η ιστορία μιας κλασικής οπερέττας: Η Εύθυμη χήρα», Ιστορία Εικονογραφημένη, τεύχος 73 (Ιούλιος 1974), σσ. 40-43

Ευθυμη χηρα, Η
Σουλεϊμανίγια

Η Σουλεϊμανίγια (αραβικά:  السليمانية, κουρδικά: سلێمانی / Silêmanî) είναι πόλη στο Ιρακινό Κουρδιστάν, πρωτεύουσα του κυβερνείου Σουλεϊμανίγια. Η πόλη υπολογίζεται ότι έχει 725.000 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στο βορειοανατολικό Ιράκ και περιβάλλεται από οροσειρές και λόφους και έχει ημι-ερημικό κλίμα.

Ιστορία
Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε το 1784 από τον Ιμπραήμ Πασά Μπαμπάν, ο οποίος κυβερνούσε την περιοχή του Κουρδιστάν, και την όρισε πρωτεύουσα του οίκου Μπαμπάν. Ο Ιμπραήμ Πασάς έδωσε στη πόλη το όνομα του πατέρα του, Σουλεϊμάν Πασά. Παρέμεινε πρωτεύουσα των Μπαμπάν μέχρι το 1850.

Οικονομία
Σήμερα η Σουλεϊμανίγια είναι σημαντικό αγροτικό κέντρο, παράγοντας κυρίως σιτάρι, ενώ διαθέτει μικρά εργοστάσια παραγωγής οικοδομικών υλικών, τα οποία τροφοδοτούν την οικοδομική δραστηριότητα στη πόλη. Επίσης έχει αναδειχθεί μετά το 2003 ως τουριστικός προορισμός εγχώριου τουρισμού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις του Ιράκ
Νήσος Μακουάρι

Η νήσος Μακουάρι (αγγλικά: Macquarie Island) είναι νησί στο νοτιοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό, περίπου στο μέσο της απόστασης ανάμεσα στη Νέα Ζηλανδία και την Ανταρκτική. Το νησί ανήκει στη Τασμανία (Αυστραλία), από το 1900 και αποτελεί από το 1997 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Το νησί αποτελεί το τμήμα της ράχης Μακουάρι που βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η οποία ανυψώθηκε από τη σύγκλιση της ινδοαυστραλιανής τεκτονικής πλάκας με αυτή του Ειρηνικού. Αποτελεί το μόνο σημείο στη Γη που ο μανδύας της γης είναι εκτεθειμένος στην επιφάνεια. Το νησί είναι μακρόστενο με μήκος 34 χιλιόμετρα και πλάτος 5. Ανακαλύφθηκε το 1810 από τον Φρέντερικ Χασσελμπόροου. Στο νησί κατά την εποχή της αναπαραγωγής βρίσκεται όλος ο πληθυσμός βασιλικών πιγκουίνων. Η Αυστραλία διατηρεί ερευνητικό σταθμό στο νησί από το 1948.

Εικόνες

Παραπομπές 

Νησιά της Αυστραλίας
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αυστραλία
Μεσόντρα

Μεσόντρα λεγόταν στη Δυτική Θεσσαλία, στους πρόποδες των Αγράφων και πιθανώς και στα χωριά των Αγράφων, η πίτα από μπομπότα (καλαμποκίσιο αλεύρι), δηλαδή το είδος του πλαστού, που περιείχε για γέμιση ξινό τραχανά, δηλαδή τραχανά από ζυμάρι, και τυρί. Η ονομασία αυτή διασωζόταν στον προφορικό λόγο των χωρικών της περιοχής μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής 2012–13

Στα πρωταθλήματα συμμετείχαν συνολικά 27 ομάδες της Δυτικής Αττικής. Στην Α' ΕΠΣΔΑ έλαβαν μέρος 14 ομάδες ενώ στη Β' ΕΠΣΔΑ 13 ομάδες.Από τη Β' ΕΠΣΔΑ αποχώρησε πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος ο Σεπολιακός λόγω οικονομικών προβλημάτων
 Τα πρωταθλήματα κατακτήθηκαν από ομάδες της Νέας Περάμου. Στην Α' ΕΠΣΔΑ πρωταθλητής ανακηρύχθηκε ο Άτταλος Ν.Περάμου για πρώτη φορά στην ιστορία του ενώ στη Β' ΕΠΣΔΑ ο ΑΓΣ Νέας Περάμου επιστρέφοντας μετά από δύο χρόνια απουσίας στην Α' Κατηγορία. Το δεύτερο εισιτήριο της ανόδου πήρε ο ΑΠΣ Λέων για πρώτη φορά στην ολιγόχρονη ιστορία του. Πρώτος σκόρερ στην Α' κατηγορία αναδείχθηκε ο Σωτήρης Στρατάκης του Άτταλου Ν.Περάμου με 21 γκολ ενώ τη καλύτερη άμυνα και επίθεση του πρωταθλήματος είχε ο Ακράτητος.
Κυπελλούχος ΕΠΣΔΑ για 3η φορά στην ιστορία του θεσμού και για δεύτερη συνεχόμενη φορά αναδείχθηκε ο Μανδραϊκός νικώντας τον Πανελευσινιακό με 3-0 στον τελικό που διεξήχθη στα Μέγαρα παρουσία 1500 θεατών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής
Πετροζαβόντσκ

Το Πετροζαβόντσκ (ρωσικά: Петрозаводск, φινλανδικά/καρελικά: Petroskoi) είναι πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Καρελίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Πετροζαβόντσκ έχει 261.987 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στις δυτικές όχθες της λίμνης Ονέγκα, σε μήκος 27 χιλιομέτρων. Στη πόλη λειτουργεί αεροδρόμιο.

Αν και η περιοχή κατοικείται από τη προϊστορία, η σημερινή πόλη ιδρύθηκε το 1703 από το πρίγκηπα Αλεξάντρ Ντανίλοβιτς Μένσικοφ με το όνομα Πετρόφσκαγια Σλομποντά, εκ μέρος του Μεγάλου Πέτρου για να γίνει ένα εργοστάσιο σιδήρου για την κατασκευή κανονιών και αγκυρών για το Βαλτικό στόλο κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βορείου Πολέμου (1700–1721). Μέχρι το 1717 είχε γίνει ο μεγαλύτερος οικισμός στην Καρελία, με 3.500 κατοίκους, ξύλινο οχυρό και κλειστή (σκεπαστή) αγορά. Το πιο γνωστό αξιοθέατο της πόλης ήταν η ξύλινη εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου, ξαναχτίστηκε το 1772 και ανακαινίστηκε το 1789. Η εκκλησία διατήρησε το αρχικό τέμπλο της μέχρι τις 30 Οκτωβρίου του 1924 οπότε και καταστράφηκε από πυρκαγιά. Το εργοστάσιο έκλεισε το 1734 και επαναλειτούργησε πάλι το 1773 από την Αικατερίνη Β΄ για την κατασκευή κανονιών για τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1768-1774). Το εργοστάσιο εκσυγχρονίστηκε και επεκτάθηκε υπό την επίβλεψη του Καρόλου Γκασκουάν το 1787-1796. Το 1777 έλαβε το καθεστώς πόλης και πήρε το σημερινό του όνομα ενώ το 1784 αντικατέστησε το Ολόνετς ως πρωτεύουσα της περιοχής. Από το 1941 μέχρι το 1944 η πόλη βρισκόταν υπό την κατοχή των Φινλανδών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Ελένη Προσαλέντη

Η Ελένη Προσαλέντη (1870-1911) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος.

Βιογραφία 

Η Ελένη Προσαλέντη ήταν γόνος μεγάλης κερκυραϊκής οικογένειας ζωγράφων. Παππούς της ήταν ο γλύπτης και ζωγράφος Παύλος Προσαλέντης (1784-1837) και πατέρας ο ζωγράφος Σπυρίδωνας Προσαλέντης (1830-1895). Ζωγράφοι ήταν και τα αδέρφια της Παύλος Προσαλέντης (1857-1894), Όλγα Προσαλέντη (1870-1930) και Αιμίλιος Προσαλέντης (1896-1926). Ωστόσο υπάρχει μια ασάφεια ως προς το έτος και τον τόπο γέννησης της (Αθήνα ή Κέρκυρα, μεταξύ του 1870 και του 1874). Μαθήματα ζωγραφικής πήρε από τον πατέρα της. Ασχολήθηκε κυρίως με την προσωπογραφία και την αγιογραφία. Τα πιο γνωστα έργα της: οι προσωπογραφίες του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, του Τιμολέοντα Αργυρόπουλου, του μητροπολίτη Σωκράτη.

Αναφόρες

Έλληνες ζωγράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Οικογένεια Προσαλέντη
Γιάννης Παπαντωνίου

Ο Γιάννης Παπαντωνίου ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής (1928 - 8 Ιανουαρίου 2015), ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Ο αδερφός του Αντώνης υπήρξε επίσης διεθνής ποδοσφαιριστής.

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο 
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από το ανεξάρτητο σωματείο Νίκη Αμπελοκήπων στην ηλικία των 15 ετών και ύστερα από 2 χρόνια, το 1945, αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό. Με τη φανέλα του Παναθηναϊκού αγωνίστηκε μέχρι και το 1958, κατακτώντας δύο φορές το Πρωτάθλημα Ελλάδας (1948-49, 1952-53) και επτά φορές αυτόν του Πρωταθλητή Αθηνών (1948-1949, 1951-1957). Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Κώστας Λινοξυλάκης, Βαγγέλης Πανάκης και Λάκης Πετρόπουλος.

Στην Εθνική Ελλάδας 
Με την Ελλάδα αγωνίστηκε συνολικά 15 φορές, την περίοδο μεταξύ 1948-1956. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 23 Απριλίου 1948, στον εντός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Τουρκίας, υπό τις οδηγίες του Κώστα Νεγρεπόντη.

Παραπομπές

Πηγές 
epo.gr
"Γκολ 2000 - Ένας αιώνας ποδόσφαιρο" (Ανδρέας Μπόμης 2000)
"Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας" (Ανδρέας Μπόμης 2009)

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα
Διοικητική διαίρεση της Ηγεμονίας της Σερβίας

Η πρώτη Διοικητική διαίρεση της Ηγεμονίας της Σερβίας άρχισε να υλοποιείται σταδιακά αμέσως μετά το σχηματισμό της Ηγεμονίας της Σερβίας το 1815. Παρόλο που το πριγκιπάτο ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η διοικητική διαίρεση των Βιλαετιών ήταν παρούσα στις άλλες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά όχι στην Σερβία. Μετά το τέλος της Δεύτερης σερβικής εξέγερσης ο ηγεμόνας Μίλος Ομπρένοβιτς επέλεξε να κάνει νέα διοικητική διαίρεση με σκοπό τη δημιουργία και την ενίσχυση της σερβικής κρατικής υπόστασης. Η περίοδος από το 1815 μέχρι το 1833 σημαδεύτηκε από τη δημιουργία των αρχών της Ηγεμονίας της Σερβίας στα χωριά, στους νομούς και τις περιφέρειες , των οποίων οι αρμοδιότητες αυξάνονται βαθμιαία.

Διοικητική διαίρεση της Ηγεμονίας της Σερβίας 1819 - 1833 
Η πρώτη διοικητική διαίρεση ορίστηκε το 1819. Χωρίστηκε σε 12 νεχαγιέ, 45 Κνεζίνα, 1.396 χωριά και πόλεις , 53.137 κατοικίες, 60,468 παντρεμένα άτομα και 119.854 φορολογούμενους πολίτες.

Διοικητική διαίρεση της Ηγεμονίας της Σερβίας 1834 - 1836 
Το 1834 το σύνολο του εδάφους της Ηγεμονίας της Σερβίας χωρίστηκε σε 5 "σερντάστβο" καταργώντας τα "ναχαγιέ" που είχαν ρίζες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθήκης του Άκερμαν απέκτησε 6 νεχαγιέ από την Οθωμανική Αυτοκρατορία που οι Τούρκοι κατέλαβαν μετά την κατάλυση της πρώτης σερβικής εξέγερσης, αυτά ήταν τα : Ναχαγιέ Κράινα, Ναχαγιέ Τσέρνα Ρέκα, Ναχαγιέ Παρασίν, Ναχαγιέ Κρούσεβατς, Ναχαγιέ Στάρι Βλαχ, Ναχαγιέ Ζαντάρ και Ναχαγιέ Ρατζεβίνα.

 Σερντάρστβο Ράσκα
 Σερντάρστβο Ρασίνσκι
 Σερντάρστβο Ποντουνάβσκο
 Σερντάρστβο Ματσβάνσκα
 Σερντάρστβο Τιμότσκο

Διοικητική διαίρεση της Ηγεμονίας της Σερβίας μετά το 1836  
Με απόφαση της Σερβικής Εθνοσυνέλευσης ψηφίστηκε το 1836 το νέο σύνταγμα και η νέα διοικητική διαίρεση. Η Ηγεμονία της Σερβίαε διαιρείται σε 17 περιοχές. η οργάνωση αυτή παρέμεινε σε ισχύ μέχρι την ανεξαρτησία της Σερβίας και την ίδρυση του Βασιλείου της Σερβίας το 1882.

 Οκρούγκ Αλεξινάτσκι
 Οκρούγκ Βελιγραδίου
 Οκρούγκ Βάλιεβο
 Οκρούγκ Γιακόντινα 
 Οκρούγκ Κνιέζεβατς
 Οκρούγκ Κραγκούγιεβατς 
 Οκρούγκ Κράινα
 Οκρούγκ Κρούσεβατς
 Παραδουνάβια Οκρούγκ
 Οκρούγκ Ποζάρεβατς
 Οκρούγκ Ρούντνικ
 Οκρούγκ Σμεντέρεβο 
 Οκρούγκ Τσούπρια
 Οκρούγκ Ούζιτσε
 Οκρούγκ Κρνορέτσκι
 Οκρούγκ Τσατσάκ
 Οκρούγκ Σάμπατς

Διοικητική διαίρεση της Ηγεμονίας της Σερβίας μετά το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878 
Η Σερβία μετά το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878 διευρύνθηκε με νέες περιοχές. Με τον νόμο της 14ης Μαίου δημιουργήθηκαν 6 νέες διοικητικές περιοχές (Οκρούγκ), και 21 κομητείες (Σρεζ). Αυτές ήταν :

 Οκρούγκ Βράνιε
 Οκρούγκ Πίροτ
 Οκρούγκ Κουρσουμλίσκα
 Οκρούγκ Δυτική
 Οκρούγκ Λέσκοβατς
 Οκρούγκ Κούλσκα

Το 1879 νέα διοικητική μεταρρύθμιση στις απελευθερωμένες περιοχές δημιουργούνται νέες διοικητικές περιοχές και κατάργηση άλλων.

 Οκρούγκ Τοπλίτσκι

Δείτε 
 Διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας
 Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας

Παραπομπές

Πηγές 
 збирка Мите Петровића, Народна Библиотека
Ναχαγιέ Σοκόλσκα

Το Ναχαγιέ Σοκόλσκα (σερβικά : Соколска нахија) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας που δημιουργήθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1819 και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Έδρα του ήταν το Σόκο και εδαφικά βασίστηκε πάνω στο Οθωμανικό νεχαγιέ Σοκόλσκα που είχε διαφορετική σύσταση.

Βρισκόταν στην Δυτική Σερβία στην λεκάνη απορροής του ποταμού Ντρίνα. Διοικητικά χωριζόταν σε δύο  Κνεζίνες, την Μπουκοβάτσα  και την Ρατσάνσκι, επίσης είχε και 46 χωριά. Ο πληθυσμός της ήταν μεικτός Σέρβοι και μουσουλμάνοι, Τούρκοι. Από το 1830 ο μουσουλμανικός πληθυσμός της περιοχής μετανάστευσε κυρίως στην Βοσνία. Οι μουσουλμάνοι ήταν τεχνίτες, έμποροι και τιμαριώτες, οι Σέρβοι ήταν κυρίως αγρότες και κτηνοτρόφοι ενώ πλήρωναν και φόρους.

Διοικητής του Ναχαγιέ ήταν ένας "Κνεζ" ή "Μουσελίμης", μέχρι το 1829 διοριζόταν και δικαστικός υπάλληλος που έγραφε τα επίσημα έγγραφα στην τουρκική γλώσσα.

Παραπομπές 

Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας
Σοκολσκα
Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας
Επαρχία Κιουστεντίλ

Η Επαρχία Κιουστεντίλ (βουλγάρικα: Област Кюстендил) είναι η εικοστή σε πληθυσμό και σε έκταση από τις είκοσι οκτώ επαρχίες της Βουλγαρίας. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική Βουλγαρία και συνορεύει με την επαρχία Πέρνικ στα βόρεια, στα βορειοδυτικά με την Pčinja District της Σερβίας, στα νότια με την Μπλαγκόεβγκραντ, στα νοτιοδυτικά και δυτικά με την Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια και τη Βορειοανατολική Στατιστική Περιφέρεια της Βόρειας Μακεδονίας αντίστοιχα, και στα ανατολικά με την Επαρχία Σόφιας.

Η επαρχία Κιουστεντίλ διαιρείται σε 9 δήμους με έκταση 3,084.3 τ.χλμ. (που αποτελεί το 2,7% του συνολικού εδάφους της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας) και πληθυσμό 136,686 κατοίκους (Φεβρουάριος 2011). Η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι το Κιουστεντίλ, από όπου πήρε και το όνομα της η επαρχία. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Ντούπνιτσα, το Bobov Dol, η Sapareva Banya, η Ρίλα, το Kocherinovo και το Boboshevo.

Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της επαρχίας είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι (το 95.1%, το 2001). Επίσης υπάρχει και ένα μικρό ποσοστό Προτεσταντών (0.6%) και Μουσουλμάνων (0.1%).

Στον αθλητισμό η ΠΦΚ Μάρεκ Ντούπνιτσα είναι η ιστορικότερη ομάδα της επαρχίας καθώς και η κυρίαρχη δύναμη στο βουλγάρικο ποδόσφαιρο στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η οποία είχε διακρίσεις και στην ευρώπη. Άλλη μεγάλη ομάδα είναι ΠΦΚ Βέλμπαστν Κιουστεντίλ η οποία είχε και αυτή συμμετοχές στη μεγάλη κατηγορία της Βουλγαρίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημη ιστοσελίδα 

Επαρχίες της Βουλγαρίας
Καράμπουρμα

Η Καράμπουρμα (σερβικά : Карабурма) είναι παλιός δήμος της Σερβίας, σήμερα συνοικία της πόλης του Βελιγραδίου. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Παλίλουλα και συνορεύει στα νότια με την Ζβεζντάρα, στα δυτικά με την Μπογκοσλόβιγια, στα βόρεια με την Άντα Χούγια, και στα ανατολικά με την Τσουπρίγια.

Ιστορία 
Η Καράμπουρμα παλαιότερα ήταν γεωγραφικά ένα ακρωτήρι στον ποταμό Δούναβη. Όταν το γειτονικό νησί της Άντα Χούγια με επιχωματώσεις συνδέθηκε με την ηπειρωτική χώρα έγινε χερσόνησος και η περιοχή της Καράμπουρμα στη δεξιά όχθη του Δούναβη έμεινε πλέον μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά από το ποτάμι.

Στην περιοχή έχει βρεθεί παλαιότερος οικισμός κατοίκησης του σύγχρονου Βελιγραδίου. Λείψανα κέλτικου οικισμού και αργότερα Ρωμαϊκού, συμπεριλαμβανομένης της νεκρόπολη που συνδέθηκαν με ρωμαϊκό φρούριο που πιστεύεται ότι βρισκόταν εδώ.

Για αιώνες η περιοχή ήταν ένας βάλτος έτσι αποφεύχθηκε μη κατοίκηση του από την Ρωμαϊκή περίοδο, ιαματικά θερμά νερά αναβλύζουν δίπλα στον Δούναβη ώστε ο βάλτος ήταν σε συνεχή ομίχλη. Τον 19ο αιώνα ο πρίγκιπας της Σερβίας Μίλος Ομπρένοβιτς έκανε την Καράμπουρμα επίσημο τόπο εκτέλεσης θανατικών ποινών, μέχρι το 1912.

Μέχρι την επέκταση του Βελιγραδίου, μετά την Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο η Καράμπουρμα ήταν αραιοκατοικημένη με μικρές και διάσπαρτες παραγκουπόλεις. Σήμερα είναι μια σύγχρονη γειτονίας 10 λεπτά από το κέντρο του Βελιγραδίου.

Το όνομα Καράμπουρμα είναι τουρκικό που σημαίνει ότι η περιοχή ήταν απαγορευμένη. Σε παλιούς οθωμανικούς και Αυστριακούς χάρτες αναφέρεται το όνομα Kajaburun (Kaya-burun), η οποία είναι τουρκική και σημαίνει βραχώδες ακρωτήρι.

Την 1η Σεπτεμβρίου 1955 η Καράμπουρμα έγινε ένας από τους δήμους του Βελιγραδίου, αλλά στις 3 Ιανουαρίου του 1957 ενσωματώθηκε στο δήμο Παλίλουλα.

Παραπομπές

Αναφορές 
 Beograd - plan grada; M@gic M@p, 2006; ISBN 86-83501-53-1
 Beograd - plan i vodič; Geokarta, 1999; ISBN 86-459-0006-8

Συνοικίες της Παλίλουλα (Βελιγράδι)
Μπαράγιεβο

Η Μπαράγιεβο (σερβικά : Барајево) είναι πόλη της Σερβίας κι ένας από τους 17 δήμους της πόλης του Βελιγραδίου. Ο δήμος καλύπτει μια έκταση 213 τετραγωνικών χλμ και περιλαμβάνει 13 μεγάλους οικισμούς κι πολλούς μικρότερους. Βρίσκεται στο χαμηλό τμήμα της Σουμανδίας, νοτιοανατολικά του Βελιγραδίου, με υψόμετρο που εκτείνεται από 140 έως 364 μέτρα. Το μεγαλύτερο μέρος του δημοτικού εδάφους ανήκει στην λεκάνη απορροής του ποταμού Τουρίγια, παραπόταμο του Πεστάν όπου με τη σειρά του εκβάλλει στον Κολουμπάρα.

Ιστορία 
Ο Δήμος δημιουργήθηκε το 1956 και αμέσως έγινε διοικητικά μέρος της ευρύτερης περιοχής του Βελιγραδίου. Το 1957 ο κοντινός δήμος Μπελγίνα προσαρτήθηκε στην Μπαράγιεβο, και το 1960 προσάρτησε τα χωριά χωριά Μελγάκ και Βράνιτς).

Τοποθεσία και Πληθυσμός 

Ο Δήμος στατιστικά χαρακτηρίζεται ως αγροτικός με αυξανόμενο πληθυσμό απογραφή σε απογραφή.

 1921: 2.330
 1953: 3.361
 1971: 3.486
 1981: 4.225
 1991: 6.093
 2002: 8.325
 2005: 9.231

Πολλοί οικισμοί και χωριουδάκια που ανήκουν στο Μπαράγιεβο μεγαλώνουν και απλώνονται προς όλες τις κατευθύνσεις κάνοντας μία συνεχή οικιστική περιοχή.

Αναφορές 
 Mala Prosvetina Enciklopedija, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6
 Srpska porodična enciklopedija, Vol. II (2006); Narodna knjiga and Politika NM; ISBN 86-331-2731-8

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Δήμος Μπαράγιεβο

Οικισμοί του Μπαράγιεβο
Πινόσαβα

Η Πινόσαβα (σερβικά : Пиносава) είναι κωμόπολη της Σερβίας και τμήμα της πόλης του Βελιγραδίου. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Βοζντοβάτς.

Τοποθεσία 
Η Πινόσαβα βρίσκεται χτισμένη στη δυτική πλαγιά του όρους Άβαλα, μέσα στην κοιλάδα του ποταμού Τοπτσίντερκα, απέχει 20 χιλιόμετρα νότια του κέντρου του Βελιγραδίου. Βρίσκεται στην Σουμανδία και το οροπέδιο Πινόσαβα.

Πληθυσμός 
Η Πινόσαβα έχει στατιστικώς χαρακτηριστεί ως αστικός οικισμός (πόλη). Ο πληθυσμός έχει διακυμάνσεις κατά την τελευταία δεκαετία. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με τις επίσημες απογραφές είναι : 
 1971 - 2.631
 1981 - 2.837
 1991 - 2.645
 2002 - 2.839

Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, οι Σέρβοι είναι 2.781 ή το 98% του πληθυσμού.

Αναφορές 

 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

Οικισμοί του Βόζντοβατς
Πόλεις της Σερβίας
Λαζάρεβατς

Η Λαζάρεβατς (σερβικά : Лазаревац) είναι μια πόλη και δήμος που βρίσκεται στην Σερβία κι ένας από τους 17 δήμους της πόλης του Βελιγραδίου. Το όνομά του προέρχεται από το όνομα του μεσαιωνικού πρίγκιπα Λαζάρ Χρεμπελιάνοβιτς. Το 2011 η πόλη έχει συνολικό πληθυσμό 25,526.

Ιστορία 
Κοντά στο σημερινό Λαζάρεβατς βρισκόταν το χωριό Σόπιτς όπου το 1846 είχε 95 σπίτια και 578 κατοίκους. Το 1858 ένας κάτοικος του Σπόπιτς εγκαταστάθηκε στην περιοχή του σημερινού Λαζάρεβατς και μέχρι το 1885 είχε αναπτυχθεί σε μεγαλύτερο οικισμό, με το όνομα "Ζμπέγκοβτσου" (Zbegovcu ), από το Σόπιτς, δίπλα στα τότε σύνορα με την Αυστροουγγαρία. Στις 28  Ιουνίου 1889 η εθνοσυνέλευση της Σερβίας για να τιμήσει την επέτειο των 500 χρόνων από την Μάχη του Κοσσυφοπεδίου μετενόμασε το χωριό σε "Λαζάρεβατς" από τον  πρίγκιπα Λαζάρ Χρεμπελιάνοβιτς. Την ίδια χρονιά χτίζεται το πρώτο σχολείο και το 1895 γίνεται η πρωτεύουσα της Επαρχίας Κολουμπάρα.

Καθώς το Λαζάρεβατς έγινε το διοικητικό και οικονομικό κέντρο ολόκληρης της περιοχής, σταυροδρόμι των δρόμων προς το Βελιγράδι, τα ορυχεία και τον Σάβα γνώρισε μεγάλη αύξηση πληθυσμού. 

Στην διάρκεια του Ά παγκοσμίου πολέμου στο Λαζάρεβατς και τα περίχωρα του έγινε η Μάχη της Κολουμπάρα από τις  16  Νοεμβρίου έως 15  Δεκεμβρίου 1914, ανάμεσα στο Σερβικό στρατό και τους Αυστροούγγρους με απώλειες και για τις δύο πλευρές 28.000 νεκρούς. Μετά την μάχη το Λαζάρεβατς καταλήφθηκε από την Αυστροουγγαρία και απελευθερώθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1918. Το 1941 κατά τον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου βομβαρδίστηκε και το Λαζάρεβατς.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1955 η περιοχή διοικητικά έγινε μέρος της επαρχίας Βάλιεβο. Το 1968 αναγνωρίζεται πόλη και δήμος και το 1971 ήδη δήμος γίνεται μέρος της πόλης του Βελιγραδίου.

Αθλητισμός 
Στον αθλητικό τομέα στο Λαζάρεβατς έχουν έδρα η Φ.Κ. Μπόρατς Λαζάρεβατς και η Κολουμπάρα Λαζάρεβατς με πολλά αθλητικά τμήματα.

Παραπομπές 

Οικισμοί του Λαζάρεβατς
Σόποτ (Σερβία)

Η Σόποτ (σερβικά : Сопот) είναι πόλη και δήμος στην Σερβία. Είναι μέρος της ευρύτερης περιοχής του Βελιγραδίου κι ένας από τους 17 δήμους της πρωτεύουσας. Βρίσκεται νότια του Βελιγραδίου 177.38 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καταλαμβάνει έκταση 271 τετραγωνικά χλμ ή 105 τετραγωνικά μίλια. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η πόλη έχει 1.887 κατοίκους και ο Δήμος 20.199.

Ιστορία 
Η Σόποτ πήρε το όνομα της από την ομώνυμη πηγή που βρίσκεται στην περιοχή, εκεί χτίστηκε επί Τουρκοκρατίας μία ταβέρνα κι έπειτα ένα πανδοχείο. Η ταβέρνα χτίστηκε στο δρόμο από το Βελιγράδι που οδηγούσε στην Τόπολα, στην τοπθεσία αυτή έγινε το 1804 η Μάχη της Σόποτ. Όλη η περιοχή ανήκε τότε στο χωριό Ροποτσέβα. Περίπου το 1838 άρχισαν να εγκαθίστανται στην περιοχή κάτοικοι από τα γύρω χωριά και ιδρύθηκε ο οικισμός που το 1893 έγινε επίσημα πόλη.

Το 1905 η Σόποτ με τη γειτονική Ροποβτσεμ ήταν ένας δήμος, και ένα χρόνο αργότερα διαχωρίζονται και αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε 100 σπίτια με 414 κατοίκους.

Δημογραφία 
 1948 = 576
 1953 = 552
 1961 = 970
 1971 = 1.272
 1981 = 1.581
 1991 = 1.720
 2002 = 1.825

Παραπομπές 

Οικισμοί του Σόποτ
Γήπεδο Γεώργιος Καμάρας

Το Γήπεδο «Γιώργος Καμάρας» (ευρέως γνωστό και ως Γήπεδο Ριζούπολης) είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων που χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο για ποδοσφαιρικούς αγώνες και βρίσκεται στη Ριζούπολη της Αθήνας. Αποτελεί έδρα της τοπικής ιστορικής ομάδας του Απόλλωνα Σμύρνης και ανήκει στον ερασιτέχνη Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης. Κατά το παρελθόν το γήπεδο αποτέλεσε επίσης έδρα του Ολυμπιακού και του Εθνικού Πειραιώς.

Γενικές πληροφορίες
Το γήπεδο χτίστηκε το 1948 και τα εγκαίνια του πραγματοποιήθηκαν στις 17 Οκτωβρίου εκείνου του έτους με παρουσία περίπου 10.000 φιλάθλων. Το 2002 έγινε ριζική ανακαίνιση από τον Ολυμπιακό, ώστε να το χρησιμοποιήσει ως προσωρινή έδρα της ομάδας του, μέχρι να ολοκληρωθεί η κατασκευή του νέου Σταδίου «Γεώργιος Καραϊσκάκης» στην θέση του παλιού στο Νέο Φάληρο του Πειραιά. Το 2003 το Γήπεδο Ριζούπολης πήρε την επωνυμία που έχει και σήμερα προς τιμήν του πρώην φημισμένου ποδοσφαιριστή του Απόλλωνα Σμύρνης, Γιώργου Καμάρα. Το γήπεδο αποτέλεσε ένα από τα επίσημα προπονητήρια για το ποδοσφαιρικό τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Το 2005 το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε ως έδρα της ομάδας του Εθνικού Πειραιώς.

Η χωρητικότητα του σταδίου ανέρχεται στις 14.200 θέσεις. Το ρεκόρ προσέλευσης θεατών έχει σημειωθεί το 1973 σε αγώνα ανάμεσα στον Απόλλωνα Σμύρνης και τον ΠΑΣ Γιάννινα με 21.231 φίλαθλους στις εξέδρες του γηπέδου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το στάδιο - fcapollon.gr
 Πληροφορίες σταδίου - stadia.gr

Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αθήνα
Απόλλων Σμύρνης (ποδόσφαιρο)
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο)
Εθνικός Πειραιώς (ποδόσφαιρο)
Χέιντεν Κρίστενσεν

Ο Χάιντεν Κρίστενσεν (Hayden Christensen, γενν. 19 Απριλίου 1981) είναι Καναδός ηθοποιός. Είναι γνωστός για τη συμμετοχή του στις ταινίες Ο Πόλεμος των Άστρων: Επεισόδιο 2 - Η Επίθεση των Κλώνων, Ο Πόλεμος των Άστρων: Επεισόδιο 3 - Η Εκδίκηση των Σιθ στο ρόλο του Άνακιν Σκαϊγουώκερ, Jumper και Σιωπηλός Εφιάλτης συμπρωταγωνιστώντας με την Τζέσικα Άλμπα και τον Τέρενς Χάουαρντ.

Πρώτα χρόνια
Ο Κρίστενσεν γεννήθηκε στο Βανκούβερ. Είναι γιος του Ντέιβιντ Κρίστενσεν ο οποίος είναι προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών και της Άλι Νέλσον. Ο Κρίστενσεν έχει διπλή υπηκοότητα με τις ΗΠΑ και την πατρίδα του τον Καναδά. Ο πατέρας του είναι Δανικής και Αγγλικής καταγωγής και η μητέρα του Σουηδικής και Ιταλικής καταγωγής. Έχει δύο μεγαλύτερα αδέλφια, τον Τοβ και την Χέισα, ενώ έχει και μία μικρότερη αδελφή την Κέιλιν.

Ο Κρίστενσεν παρακολούθησε σε δημόσιο σχολείο και γυμνάσιο, και ήταν αθλητής του χόκεϊ και του τένις.

Καριέρα

Ο πρώτος του ρόλος ήταν σε ηλικία 12 ετών παίζοντας έναν υποστηρικτικό ρόλο σε μία γερμανό-καναδική τηλεοπτική σειρά. Το 2000 στην ταινία Ένα Σπίτι Μια Ζωή (Life As A House) απεικονίζει έναν έφηβο που είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά από τη θετή του μητέρα και στη συνέχεια στράφηκε στα ναρκωτικά από την απελπισία του, δέχτηκε πολύ καλές κριτικές και η ταινία και ο ίδιος. Αργότερα το 2003 πρωταγωνίστησε στην ταινία Ραγισμένο Γυαλί (Shattered Glass) όπου υποδύεται έναν δημοσιογράφο ο οποίος γράφει ένα άρθρο προκαλώντας πολλές αντιδράσεις, και η ταινία δέχτηκε εξαιρετικές κριτικές και η ερμηνεία του Κρίστενσεν. Αργότερα το 2007 πρωταγωνίστησε στο θρίλερ Σιωπηλός Εφιάλτης (Awake) με την Τζέσικα Άλμπα και τον Τέρενς Χάουαρντ. Το 2008 πρωταγωνιστεί στην ταινία δράσης Jumper με τον Τζέιμι Μπελ και τη Ρέιτσελ Μπίλσον, το 2010 στην ταινία Ασύλληπτη Συμμορία (Takers) με τον Ματτ Ντίλον, Πωλ Γουώκερ, Ίντρις Έλμπα, Μάικλ Ίλι, T.I. και Κρις Μπράουν. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στην ταινία Απόλυτο Σκοτάδι (Vanishing on 7th Street).

Προσωπική ζωή
Το 2007 Ο Χάιντεν έγινε ζευγάρι με την Ρέιτσελ Μπλίλσον μαζί με την οποία έπαιξε στην ταινία "The Jumper" το ζευγάρι αραβωνιάστηκε και το 2010 ανακοίνωσε τον χωρισμό του.Μετά την επανένωση τους την άνοιξη του 2014 το ζευγάρι ανακοίνωσε ότι περιμένει το πρώτο του παιδί. To 2017 χωρισαν ξανα

Φιλμογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 https://en.wikipedia.org/wiki/Hayden_Christensen
 http://www.imdb.com/name/nm0159789/?ref_=nv_sr_2 στο IMDB

Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Καναδοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Καναδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Βίσεβατς

Η Βίσεβατς (σερβικά : Вишевац) είναι χωριό της Σερβίας. Διοικητικά σήμερα ανήκει στον στο δήμο της Ράτσα στην περιοχή της Σουμανδίας. Οι κοντινότερες πόλεις είναι το Κραγκούγιεβατς και το Σμεντέρεβο Παλάνκα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 700 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 1991 είχε 850 κάτοικους).

Το χωριό είναι γνωστό σαν η γενέτειρα του ηγέτη της πρώτης σερβικής εξέγερσης Καραγιώργης Πέτροβιτς. Ακόμα διατηρείται το σπίτι όπου γεννήθηκε.

Δημογραφικά 
Ο οικισμός της Βίσεβατς έχει 576 ενήλικους κατοίκους, και ο μέσος όρος ηλικίας είναι 45,3 χρόνια (43,2 για τους άνδρες και 47,4 για τις γυναίκες). Το χωριό έχει 211 νοικοκυριά, και ο μέσος αριθμός ατόμων ανά νοικοκυριό είναι 3,32.

Το χωριό σε μεγάλο βαθμό κατοικείται από Σέρβους, σύμφωνα με την απογραφή του 2002 αντίστοιχα.

Απογραφές 
 1948 = 1.298
 1953 = 1.361
 1961 = 1.270
 1971 = 1.126
 1981 = 1.002
 1991 = 850
 2002 = 700
 2011 = 603

Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 η εθνοτική σύνθεση του χωριού ήταν Σέρβοι 698 ή το 99.71%, Γιουγκοσλάβοι 2	ή το 0,28%.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Мапе, аеродроми и временска ситуација локација (-{Fallingrain}-)
 Гугл сателитска мапа (-{Maplandia}-)

Χωριά της Σερβίας
Οκρούγκ Πίροτ

Η Περιφέρεια Πίροτ (σερβικά : Пиротски Oкруг) είναι διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας. Εκτείνεται στο νότιο ανατολικό τμήμα της Σερβίας στα σύνορα με την Βουλγαρία με πληθυσμό 92.277. Έχει την έδρα της στην πόλη του Πίροτ κι έκταση 2,761 τετραγωνικά χλμ.

Ιστορία και πολιτισμός 

Η πρώτη αναφορά της περιοχής που καταλαμβάνει η περιφέρεια της Πίροτ είναι από τον δεύτερο αιώνα μ.Χ. Από τα σημαντικότερα μνημεία είναι η εκκλησία του 13ου αιώνα: η εκκλησία του Αγίου Πέτκα, και το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου από τα τέλη του 14ου αιώνα.

Η περιφέρεια δημιουργήθηκε πρώτη φορά το 1878 στο Πριγκιπάτο της Σερβίας, διατηρήθηκε στο Βασίλειο της Σερβίας με την Διοικητική διαίρεση του 1890. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου της 3 Μαρτίου 1878 η περιφέρεια Πίροτ προσαρτήθηκε στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας. Σύμφωνα με το Συνέδριο του Βερολίνου την ίδια χρονιά προσαρτήθηκε στη Σερβία. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο με τη Συνθήκη του Νεϊγύ η  επικράτεια του Δήμου Ντιμίτροβγκραντ προσαρτάται επίσης στη Σερβία. Μεταξύ 1941 και 1944 η περιφέρεια προσαρτήθηκε στη Βουλγαρία για να επιστρέψει στην Σερβία.

Δήμοι 

Η περιφέρεια περιλαμβάνει τους δήμους:
 Μπέλα Παλάνκα
 Πίροτ
 Μπαμπίσνιτσα
 Ντιμίτροβγκραντ
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 οι εθνοτικές ομάδες είναι :
 Σέρβοι = 77.379 (83,67%)
 Βούλγαροι = 6.602 (7,14%)
 Ρομά = 4.306 (4,66%

Παραπομπές

Αναφορές 
 All official material made by Government of Serbia is public by law. Information was taken from official website.
 Pirot.Org Web portal and forum of municipality of Pirot

Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας
Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας
Διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας
Ιστορία της Βουλγαρίας
Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
Τόπλιτσα (διαμέρισμα)

Η Περιφέρεια Τοπλίτσκι (σερβικά : Топлички управни округ) είναι διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας. Έδρα της περιφέρειας είναι η πόλη Προκούπλιε.

Δήμοι 
 Μπλάσε
 Προκούπλιε
 Κουρσουμλιά
 Ζιτιράντα

Ιστορία 

Περιφέρεια με το ίδιο όνομα δημιουργήθηκε πρώτη φορά στο Πριγκιπάτο της Σερβίας στις 6 Φεβρουαρίου 1879 με διοικητικό κέντρο την Προκούπλιε. Η διοικητική περιοχή καταλάμβανε 3.679 τετραγωνικά χλμ με 486 οικισμούς. 

Η διαίρεση διατηρήθηκε και στο Βασίλειο της Σερβίας με την Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας το 1890, στην δημοκρατία της Σερβίας δημιουργήθηκε το 1992.

Παραπομπές 

Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας
Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας
Διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας
Barbie (σειρά ταινιών)

Η Barbie είναι σειρά ταινιών κινουμένων σχεδίων αμερικάνικης παράγωγης με πρωταγωνίστρια την Barbie.

Η Barbie εμφανίστηκε σε ταινία για πρώτη φορά το 1987 στη μίνι τηλεοπτική σειρά Barbie and the Rockers: Out of This World. Η Mattel Entertainment παράγει ταινίες με τη Barbie να πρωταγωνιστεί ως πριγκίπισσα, νεράιδα, γοργόνα ή υπερηρωίδα σε κάποια ιστορία, προωθώντας παράλληλα τις νέες σειρές της κούκλας και των αξεσουάρ της.

Πολλές από τις ταινίες της Barbie είναι αυτόνομες ιστορίες, ενώ κάποιες είναι περισσότερες από μια ταινίες. Έχουν σύγχρονο θέμα μουσικής καθώς και μουσική μιούζικαλ και μουσική μπαλέτου. Μερικές ταινίες που βασίζονται σε ιστορίες των αδελφών Γκριμ, Ε. Τ. Α. Χόφμαν, Μαρκ Τουέιν, Κάρολου Ντίκενς, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και Αλεξάντερ Ντούμας. Ορισμένες περιλαμβάνουν επίσης μουσική από τους Τσαϊκόφσκι, Μπετόβεν, Ντβόρζακ, Μέντελσον και του Αδόλφου Άνταμ.

Οι ταινίες παράγονται από την Mattel Entertainment. Από το 2010 η Mattel αναφέρεται ως "Barbie Entertainment", αποκλειστικά για την παραγωγή ταινιών της Barbie.

Οι ταινίες μπορεί να προβάλλονται κατά καιρούς στο Nickelodeon, συνήθως μετά την επίσημη κυκλοφορία του DVD ως εργαλείο διαφήμισης. Σε σπάνιες περιπτώσεις, μπορεί ακόμη και να κάνει πρεμιέρα στο Nickelodeon πριν από την κυκλοφορία του DVD.

Ταινίες

1987

2001-2009

2010-2015

2016-έως σήμερα

Συμμετοχή σε άλλες ταινίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Αγγλόφωνες ταινίες
Barbie (ταινίες)
Universal Studios franchises
Αμερικανικές σειρές ταινιών
Μέλισσα Ηλείας

Η Μέλισσα είναι ένα χωριό της Ηλείας. Ανήκει στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης. Βρίσκεται κοντά στα Λεχαινά.

Ιστορία
Με το ΦΕΚ 50Α της 25/07/1879 προσαρτάται στο δήμο Βουπρασίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το δήμο Βουπρασίων και ορίζεται έδρα της κοινότητας Ζόγκας. Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Ζόγκα, το οποίο άλλαξε σε Καστράκι με το ΦΕΚ 156Α της 08/08/1928. Με το ΦΕΚ 11Α της 24/01/1957 μετονομάζεται σε Μέλισσα. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Λεχαινών μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".

Ο οικισμός απείχε μία ώρα και ένα τέταρτο δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων.

Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
 Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885. 
 Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μέλισσας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/04/2019.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μέλισσας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/04/2019.

Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης
Δήμος Λεχαινών
Χωριά του νομού Ηλείας
Εδώμ

Η  Ιδουμαία (εβραϊκά: אֱדוֹם, λατινικά: Idūmaea) ήταν ιστορική περιοχή κατοικημένη από Σημίτες, ευρισκόμενη νότια της Ιουδαίας και της Νεκράς Θάλασσας. Αναφέρεται στη Βίβλο ως Βασίλειο του Εδώμ, την 1η χιλιετία π.Χ. (Εποχή του Σιδήρου), ενώ στην Κλασική Αρχαιότητα, το όνομα «Ιδουμαία» χρησιμοποιείτο για μια μικρότερη έκταση γης στην ίδια περιοχή.

Οι κάτοικοί της, οι Εδωμίτες ή Ιδουμαίοι, ήταν αρχαίος σημιτικός λαός, νότιοι γείτονες των Μωαβιτών. Η χώρα τους, το Βασίλειο του Εδώμ, εκτεινόταν κυρίως ανατολικά της Αραβά. Σύμφωνα με τις Εβραϊκές Γραφές, ήταν απόγονοι του Ησαύ, ο οποίος ήταν αδελφός του Ιακώβ (Ισραήλ) και γιος του Ισαάκ. Το όνομα Εδώμ από το οποίο προέρχεται το όνομα «Ιδουμαία», σημαίνει κόκκινος στα Εβραϊκά, και ήταν το παρατσούκλι του Ησαύ, λόγω του κοκκινωπού του χρώματος.

Σχέσεις με τον λαό Ισραήλ 
Οι Εδωμίτες, όπως οι Μωαβίτες, αρνήθηκαν το πέρασμα του λαού του Ισραήλ από τις περιοχές τους κατά την εποχή της εποίκησης - κατάκτησης, της υπό τον Γιαχβέ, όπως υποστήριζαν, «Υποσχεμένης Γης», στη Χαναάν. Έτσι, οι Εδωμίτες συνέχισαν να συμπεριφέρονται εχθρικά προς τους εισβολείς Ισραηλίτες.

Τον 6ο αιώνα π.Χ., μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ, πολλοί εξ αυτών μετανάστευσαν στη Νότια Ιουδαία και στους επόμενους αιώνες τούς ακολούθησαν και άλλοι, όταν τα εδάφη τους έγιναν τμήμα του Βασιλείου των Ναβαταίων. Έτσι, η νότια Ιουδαία κατέληξε να ονομάζεται Ιδουμαία (Α΄ Μακκαβαίων 4:29, 5:65) και οι κάτοικοι Ιδουμαίοι (Ευαγγέλιο Μάρκου 3:8).

Οι άρχοντες με το όνομα Ηρώδης που κυβερνούσαν την Παλαιστίνη στην εποχή της Καινής Διαθήκης ήταν Ιδουμαίοι.

Πηγές 
 David and Patt Alexander «Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου» , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ. 660.

Αρχαίοι λαοί
Λαοί της Βίβλου
Εξαφανισθέντες λαοί
Παλαιστίνη
Ιστορικές περιοχές του Ισραήλ
Παναγιώτης Βλαχάκος

Ο Παναγιώτης Βλαχάκος (Πειραιάς, 19 Σεπτεμβρίου 1964 - Ίμια, 31 Ιανουαρίου 1996) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, που έχασε τη ζωή του τον Ιανουάριο του 1996 κατά τη διάρκεια της κρίσης στα Ίμια, εκτελώντας διατεταγμένη αποστολή αναγνωρίσεως.

Βιογραφικό

Ο Παναγιώτης Αντ. Βλαχάκος γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1964 στον Πειραιά όπου και κατοικούσε, ενώ η καταγωγή του ήταν από τη Λάγια της Ανατολικής Μάνης. Το 1982 εισήχθη στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και αποφοίτησε το 1986 με τον βαθμό του Σημαιοφόρου. Τον Ιανουάριο του 1996 έφερε το βαθμό του Υποπλοίαρχου όντας χειριστής ελικοπτέρου.

Κρίση των Ιμίων και θάνατος

Στις 31 Ιανουαρίου 1996, κατά τη διάρκεια της κρίσης των Ιμίων, μετέβη ως συγκυβερνήτης στην περιοχή των βραχονησίδων με ελικόπτερο τύπου Agusta Bell 212 από την φρεγάτα «Ναυαρίνο», μαζί με τον ομόβαθμό του και κυβερνήτη του ελικοπτέρου, Χριστόδουλο Καραθανάση και τον χειριστή συσκευών, Αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψό, προκειμένου να επιβεβαιώσουν την κατάληψη της Μικρής Ίμιας από Τούρκους στρατιώτες.  

Μετά την αναγνώριση και ενώ το ελικόπτερο ετοιμαζόταν να επιστρέψει στη βάση του, κατέπεσε, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τόσο ο Βλαχάκος όσο και οι έτεροι επιβαίνοντες. Μετά την ανάσυρση των σορών, διενεργήθηκε νεκροψία που κατέληξε στο πόρισμα πως ο θάνατος του Βλαχάκου ήταν ακαριαίος και επήλθε από κακώσεις οι οποίες δημιουργήθηκαν από την πρόσκρουση του ελικοπτέρου στη θάλασσα. Παράλληλα, τονίσθηκε πως στις σορούς των τριών αξιωματικών δεν βρέθηκαν κακώσεις από έκρηξη, από ωστικό κύμα, ή από φλόγα, ενώ δεν βρέθηκαν ίχνη από βολίδες πυροβόλου όπλου.

Κηδεία
Η κηδεία του Υποπλοίαρχου Παναγιώτη Βλαχάκου, πραγματοποιήθηκε την 9η Φεβρουαρίου στον Ι.Ν. Αγίας Τριάδος στον Πειραιά παρουσία πλήθους κόσμου, όπου συγκαταλέγονταν, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος της ΝΔ Μιλτιάδης Έβερτ, ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Νικόλαος Κουρής, ο Χρήστος Σαρτζετάκης και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ενώ η σορός του ετάφη στο Νεκροταφείο Αναστάσεως.

Τιμές μετά θάνατον
Τον Φεβρουάριο του 1996, με απόφαση του ΓΕΝ, προήχθη μετά θάνατον στο βαθμό του Αντιπλοιάρχου. Παράλληλα, στήθηκαν προτομές προς τιμήν του στην πλατεία Τερψιθέας στον Πειραιά και στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Λάγια Λακωνίας. Η οδός Αρτεμισίου στον Πειραιά πήρε τιμητικά το όνομά του, όπως και μία οδός στους Μολάους Λακωνίας. 

Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό τιμώντας τον Παναγιώτη Βλαχάκο έδωσε το όνομα ΤΠΚ «ΥΠΟΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΒΛΑΧΑΚΟΣ» σε μια νέα πυραυλάκατο που καθελκύστηκε τον Αύγουστο του 2020, μετά την ολοκλήρωση της βασικής της κατασκευής στα Ναυπηγεία Ελευσίνας. Η επίσημη τελετή ονοματοδοσίας πραγματοποιήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του 2022 παρουσία του πρωθυπουργού της Ελλάδας Κυριάκου Μητσοτάκη και του αδελφού του Παναγιώτη Βλαχάκου, Νίκου, "ο οποίος - τηρώντας την παράδοση αντίστοιχων τελετών - έσπασε ένα μπουκάλι στο πλοίο ολοκληρώνοντας την ονοματοδοσία".

Παραπομπές

Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Ήρωες της Ελλάδας
Έκτορας Γιαλοψός

Ο Πλοίαρχος Έκτορας Γιαλοψός αποτέλεσε ήρωας πεσών υπέρ πατρίδος.

Καταγωγή - Διαμονή 
Ο Έκτορας Γιαλοψός καταγόταν από τον Αφιώνα Κέρκυρας και κατοικούσε στο Ίλιον Αττικής.

Κρίση Ιμίων 
Ο Σημαιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού, Έκτορας Γιαλοψός έπεσε υπέρ πατρίδος, στις 31/1/1996, κατά την Κρίση των Ιμίων. Μαζί του στο ελικόπτερο ήταν και οι πεσόντες ήρωες, Χριστόδουλος Καραθανάσης και Παναγιώτης Βλαχάκος.

Απόδοση τιμών 
Στις 31/1/2021, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος ανακοίνωσε ότι οι τρεις νέοι πυραυλάκατοι που ναυπηγεί το Πολεμικό Ναυτικό παίρνουν τα ονόματά τους από τους ήρωες των Ιμίων, με την 8η πυραυλάκατο που ναυπηγήθηκε στα Ναυπηγεία Ελευσίνας να φέρει το όνομα “Γιαλοψός”.

Δείτε επίσης 

 Κρίση των Ιμίων

Παραπομπές 

Ήρωες της Ελλάδας
124 (αριθμός)

Το 124 (εκατόν είκοσι τέσσερα), είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 123 και πριν από το 125. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 124:2 = 62, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 124 συμβολίζεται ως CXXIV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΚΔ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

Στα μαθηματικά
 Το 124 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 4, 31, 62 και 124, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 125.
 Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 124 είναι 124 = 22 · 31.
 Το 124 είναι άθροισμα οκτώ διαδοχικών πρώτων αριθμών, αφού 5 + 7 + 11 + 13 + 17 + 19 + 23 + 29 = 124.

Το 124 στην Αστρονομία 
 Ο 124 Άλκηστις είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών.

Αναφορές και παρατηρήσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Σύνθετοι αριθμοί
Λίμνη του Μουστού

Η Λίμνη του Μουστού είναι υδροβιότοπος που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Άστρος, στον Νομό Αρκαδίας, και χωρίζει τη Θυρεατική πεδιάδα σε δύο τμήματα, τον κάμπο του Άστρους και τον κάμπο του Αγίου Ανδρέα.

Ιστορία 
Έως τη δεκαετία του 1950 είχε συνολική έκταση 2.500 στρέμματα, όμως η επέκταση των καλλιεργειών στα ελώδη εδάφη περιόρισε την έκταση της στα 850 στρέμματα. Η λίμνη περιλαμβάνει δύο κύριες και μόνιμες παράλιες λίμνες, των οποίων το βάθος δεν ξεπερνά τα 5 μέτρα, την ομώνυμη λίμνη και μία μικρότερη που ονομάζεται Χερονήσι. Συνδέεται με τη θάλασσα με δύο τεχνητά κανάλια, τα οποία αποτέλεσαν έργο του Βαυαρού μηχανικού του Όθωνα προκειμένου να αποξηράνει ένα μέρος της λίμνης, επειδή οι κάτοικοι των γύρω χωριών υπέφεραν από ελονοσία. Από τον Βαυαρό αρχιτέκτονα ανοίχθηκε το πρώτο κανάλι, που αποκαλείται μέχρι και σήμερα «βαυαρικό». Στις αρχές του 20ού αιώνα τα ψάρια του Μουστού ήταν άφθονα και η αλίευσή τους παρεχωρείτο σε ενοικιαστές. Εκείνα τα χρόνια δημιουργήθηκε ο μύθος του «Θηρίου του Μουστού», ενός στοιχειού που το μουγκρητό του ακουγόταν τις νύχτες ως το Χάνι του Κοπανίτσα.

Η λίμνη σήμερα 
Εντεταγμένος στο ευρωπαϊκό δίκτυο Natura 2000, ο υδροβιότοπος της Κυνουρίας έχει χαρακτηριστεί ως προστατευόμενη περιοχή, καθώς αποτελεί καταφύγιο για σημαντικό πληθυσμό αποδημητικών πουλιών τα οποία διαχειμάζουν σε αυτόν (αγριόκυκνοι, ερωδιοί, αγριόπαπιες, νερόκοτες). Στους πυκνούς καλαμιώνες του φωλιάζουν γεράκια, πορφυροτσικνιάδες αλλά και μικρός αριθμός από τους απειλούμενους με εξαφάνιση καλαμοκανάδες. Από τα υπόλοιπα είδη της πανίδας του συναντώνται κέφαλοι, χέλια, κρασπεδοχελώνες και είδη φρύνων και σαυρών που προστατεύονται από τη συνθήκη της Βέρνης και από την ελληνική νομοθεσία. Η βλάστηση που αναπτύσσεται στις άκρες του υδροβιότοπου χαρακτηρίζεται κυρίως από υδρόβια φυτά όπως: Καλάμια, είδη αγκαθιών και αρμυρίκια ενώ περιμετρικά ανθούν ο λευκός κρόκος, κόκκινες και λευκές ανεμώνες, κυκλάμινα, παπαρούνες και ο λευκός νάρκισσος, ένα πανέμορφο λουλούδι με μεθυστικό άρωμα που οι κάτοικοι ονομάζουν μανουσάκι.

Φωτοθήκη

Δείτε επίσης 

 Πάρνωνας
 Αρκαδική Ριβιέρα

Παραπομπές

Πηγές 
 Αρκαδία: οι τόποι και οι δρόμοι του νερού, εκδόσεις Οιάτης, Πέτρος Σαραντάκης, Αθήνα 2003. ISBN 960-91420-1-X.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φορέας Διαχείρισης Όρους Πάρνωνα και Υγρότοπου Μουστού

Μ
Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Οκρούγκ Ζβετσάνσκι

Η Οκρούγκ Ζβετσάνσκι (σερβικά: Звечански округ) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασίλειου της Σερβίας και της Γιουγκοσλαβίας στο Κόσοβο από το 1913 έως το 1922. Πρωτεύουσα ήταν η Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα.

Ιστορία 

Το 1912 με την Συνθήκη του Βουκουρεστίου το Κοσσυφοπέδιο αποσπάστηκε από τη Οθωμανική Αυτοκρατορία και δόθηκε στην Σερβία. Το Κόσοβο χωρίστηκε σε τέσσερις Ογκρούτ ή διοικητικές περιοχές με την Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας.

Με την δημιουργία του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας παρέμεινε διοικητική διαίρεση έως το 1929. Το 1923 μετονομάστηκε σε Οκρούγκ Ράσκας και Ζβετσάνσκι (σερβικά : "Раш-ко-Звечанским округ"), το 1929 εντάχτηκε στην Μπανόβινα του Βαρδάρη. Το 1920 το 60,5% του πληθυσμού δήλωσε Αλβανικής καταγωγής.

Παραπομπές 
 

Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας
Οκρουγκ Ζβετσανσκι
Κοσσυφοπέδιο
Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
Weezer (άλμπουμ του 1994 )

Το Weezer, γνωστό ως και The Blue Album (Το Μπλε Άλμπουμ), είναι το πρώτο άλμπουμ του αμερικάνικου συγκροτήματος Weezer. Κυκλοφόρησε στις 10 Μαΐου του 1994 από την DGC Records. Στο άλμπουμ παραγωγός ήταν ο τραγουδιστής των The Cars, Ric Ocasek. Ηχογραφήθηκε στα Electric Lady Studios της Νέας Υόρκης. Από το Weezer βγήκαν τρία πετυχημένα singles τα "Undone - The Sweater Song", "Buddy Holly", και "Say It Ain't So". Χάρις σε αυτά οι Weezer έγιναν γνωστοί στο ευρύ κοινό. Ο γνωστός σκηνοθέτης Spike Jonze ήταν υπεύθυνος για τα βίντεο κλιπ των "Undone - The Sweater Song"  και "Buddy Holly", ενώ η Sophie Muller σκηνοθέτησε το "Say It Ain't So". Ως τον Αύγουστο του 2009, το άλμπουμ είχε πουλήσει παραπάνω από 3.300.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες . Έφτασε στο νούμερο 16 του Billboard 200 και είναι τριπλά πλατινένιο στην Αμερική και διπλά πλατινένιο στον Καναδά.
Μία deluxe έκδοση του άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 23 Μαρτίου του 2004. Η κυκλοφορία αυτή περιείχε το κανονικό άλμπουμ και ένα δεύτερο δίσκο (ονόματι Dusty Gems and Raw Nuggets) με B-sides και σπάνιες ηχογραφήσεις. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2007, η επανακυκλοφορία έχει πουλήσει παραπάνω από 86.000 αντίτυπα
.

Κομμάτια 

 Σημείωση: Αν και το άλμπουμ αναφέρει ότι το κομμάτι Undone – The Sweater Song γράφτηκε μόνο από τον Rivers Cuomo, ο πρώην μπασίστας, Matt Sharp, έκανε μήνυση στην μπάντα για τα δικαιώματα που απορρέουν από την από κοινού συγγραφή εκείνου του τραγουδιού.

Dusty Gems and Raw Nuggets

 Τα κομμάτια 1 και 3 είναι από το single του "Undone - The Sweater Song" (1994)
 Το κομμάτι 2 είναι από το soundtrack του Mallrats
 Το κομμάτι 4 είναι από τη συλλογή DGC Rarities (1994)
 Τα κομμάτια 5 και 6 είναι από το single του "Buddy Holly" (1994)
 Τα κομμάτια 7 και 8 είναι από το single του "Say It Ain't So" (1995)
 Τα κομμάτια 9–11 είναι ακυκλοφόρητα, αλλά συμπεριλήφθηκαν στο demo Kitchen Tapes (1992)
 Τα κομμάτια 12 και 13 είναι ακυκλοφόρητα
 Το κομμάτι 14 είναι το κομμάτι "Say it Ain't So" στο πρωτότυπο μιξάρισμα του

Κριτικές

Θέσεις στα τσαρτς

Προσωπικό 
 Rivers Cuomo – φωνή, κιθάρα, πλήκτρα, φυσαρμόνικα
 Brian Bell – κιθάρα, φωνητικά
 Matt Sharp – μπάσο, φωνητικά
 Patrick Wilson – ντραμς, κρουστά, φωνητικά
 Ric Ocasek – παραγωγός
 Chris Shaw – μηχανικός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πληροφορίες στο MusicBrainz
 Στίχοι

Δισκογραφία των Weezer
Άλμπουμ του 1994