joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιουλιανός της Σουηδίας

Ο Ιουλιανός της Σουηδίας (Σουηδικά: Julian av Sverige, 26 Μαρτίου 2021 -) είναι το τρίτο και το νεότερο παιδί του Πρίγκιπα Κάρολου Φίλιππου, Δούκα του Βέρμλαντ και της Πριγκίπισσας Σοφίας, Δούκισσας του Βέρμλαντ. 

Είναι το νεότερο μέλος της Βασιλικής Οικογένειας της Σουηδίας και το νεότερο εγγόνι του Βασιλιά Κάρολου ΙΣΤ΄ Γουσταύου και της Βασίλισσας Σίλβιας. Είναι έβδομος στην γραμμή διαδοχής του σουηδικού θρόνου, μετά τον αδερφό του Γαβριήλ, τον αδερφό του Αλέξανδρο, τον πατέρα του Κάρολο Φίλιππο, τον ξάδελφο του Όσκαρ, την ξαδέλφη του Στέλλα και την θεία του Βικτώρια.

Γέννηση
Γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 2021 στο Νοσοκομείο Νταντέρουντ στην Στοκχόλμη, και ώρα 11:19 (τοπική ώρα). Ζύγιζε 3 κιλά και 200 γραμμάρια και ύψος 49 εκατοστά, κατά τη γέννηση του. 

Τα ονόματά του και ο τίτλος του ανακοινώθηκαν από τον παππού του, τον βασιλιά Κάρολο ΙΣΤ΄ Γουσταύο, στην συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 28 Μαρτίου 2021, ενώ πραγματοποιήθηκαν διάφορες τελετές στο Παλάτι της Στοκχόλμης.

Τίτλοι
26 Μαρτίου 2021 - έως σήμερα: Πρίγκιπας Ιουλιανός της Σουηδίας, Δούκας του Χάλαντ

Μετά την απόφαση του Βασιλιά Κάρολου ΙΣΤ΄ Γουσταύου, στις 7 Οκτωβρίου 2019, σχετικά με τις αλλαγές στις οποίες θα ανήκαν τα μέλη της οικογένειάς του στο Βασιλικό Οίκο, τα παιδιά του Πρίγκιπα Κάρολου Φίλιππου και της Πριγκίπισσας Μαγδαληνής δεν ανήκουν πλέον στο Βασιλικό Οίκο και δεν φέρουν το ύφος της Βασιλικής Υψηλότητας. Ωστόσο, διατηρούν τους τίτλους τους ως πρίγκιπας/πριγκίπισσα και δούκας/δούκισσα.

Σε σχέση με αυτό, ο Πρίγκιπας Ιουλιανός δεν αναμένεται να έχει δημόσιες εμφανίσεις και στο εξής θα θεωρείται ιδιωτικό πρόσωπο. Επίσης, δεν θα έχει περιορισμούς στη μελλοντική απασχόληση, ούτε και στην οικονομική δραστηριότητα. Ο Ιουλιανός εξακολουθεί να είναι κληρονόμος του θρόνου και το πρώτο μέλος της βασιλικής οικογένειας που δεν γεννήθηκε ως Βασιλική Υψηλότητα.

Τιμητικές διακρίσεις
Σουηδικές
 : Ιππότης και Διοικητής του Βασιλικού Τάγματος του Σεραφείμ (26/03/2021)
 : Ιππότης του Τάγματος του Καρόλου ΙΓ΄ (26/03/2021)

Παραπομπές

‍‍

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

|-

|-
|colspan=3|<center>Γραμμή διαδοχής

Οίκος των Μπερναντότ
Σουηδοί ευγενείς
Γκάργκι Βαχακναβί

Η Gargi Vachaknavi (περίπου 9ος-7ος αιώνα π.Χ.) ήταν αρχαία Ινδή φιλόσοφος. Στη Βεδική λογοτεχνία, τιμάται ως μια μεγάλη φυσική φιλόσοφος, διάσημη ερμηνεύτρια των της Brahma Vidya. Στην έκτη και την όγδοη Brahmana της Brihadaranyaka Upanishad αποτελεί ένα από τα κεντρικά πρόσωπα καθώς συμμετέχει στο brahmayajna, μια φιλοσοφική συζήτηση που διοργάνωσε ο βασιλιάς Janaka του Videha και αμφισβητεί τον σοφό Yajnavalkya με εύστοχες ερωτήσεις σχετικά με το θέμα της atman (ψυχής). Λέγεται επίσης ότι έχει γράψει πολλούς ύμνους στην Rigveda. Έμεινε άγαμος όλη της τη ζωή και κέρδισε τον σεβασμό των συμβατικών Ινδουιστών.

Η Gargi, η κόρη του σοφού Vachaknu στη γενεαλογία του λογίων Garga (περ. 800-500 π.Χ.) πήρε το όνομά της από τον πατέρα της ως Gargi Vachaknavi. Από νεαρή ηλικία έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τις Βεδικές γραφές και έγινε πολύ ικανή στους τομείς της φιλοσοφίας. Έγινε πολύ πεπειραμένη στις Βέδες και τους Ουπανισάντες στα Βεδικά χρόνια και συμμετείχε σε πολλές πνευματικές συζητήσεις με άλλους φιλόσοφους, των οποίων σε πολλά θέματα υπερτερούσε.

Παραπομπές
Ιωάννης Β΄ Αλεξανδρείας

Ο Πάπας Ιωάννης Β΄ της Αλεξάνδρειας ήταν ο 29ος Πάπας Αλεξανδρείας και Πατριάρχης της Έδρας του Αγίου Μάρκου.

Υπολογίζεται ως Ιωάννης Β΄ από την Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία αναγνωρίζει τον Ιωάννη Ταλάια ως Ιωάννη Α΄, αλλά είναι ο Ιωάννης Α΄ για τους Κόπτες, που απορρίπτουν τον Ταλάια.

Ο Ιωάννης Β΄ γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια από χριστιανούς γονείς. Έγινε μοναχός στην έρημο της Νιτρίας, στο μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου του Μεγάλου.

Ενάντια στη θέλησή του χειροτονήθηκε ως Πάπας και Πατριάρχης της Αλεξανδρείας στις 29 Σεπτεμβρίου 496, μετά το τέλος του Αθανασίου Β΄. Ήταν ο πρώτος επίσκοπος της Αλεξάνδρειας, που επιλέχθηκε ανάμεσα στους μοναχούς από τα μοναστήρια της ερήμου και όχι από τους έμπειρους κληρικούς της Αλεξάνδρειας. Έμεινε στη θέση αυτή για οκτώ χρόνια και επτά μήνες.

Κατά την εποχή της πατριαρχείας του καταγράφεται ότι εξασφάλιζε δωρεές σιταριού, κρασιού και λαδιού για το πρώην μοναστήρι του από τον Αυτοκράτορα.

Ήταν σθεναρός αντίπαλος της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας και είχε κοινωνία με εκείνους που αποδεχόταν το Ενωτικόν του Αυτοκράτορα Zήνωνα χωρίς να επιβάλει επίσημο ανάθεμα στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας. Με αυτόν τον τρόπο κράτησε σε μεγάλο βαθμό την Εκκλησία σε ειρήνη, αν και συνεχιζόταν ακόμη το σχίσμα των Aκεφάλων, το οποίο αντιτασσόταν τόσο στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας, όσο και στη συμβιβαστική προσέγγιση του Ενωτικού.

Εορτάζεται στο Ημερολόγιο των Αγίων της Κοπτικής Εκκλησίας την 4η ημέρα του μηνός Παχώνος, την ημέρα του τέλους του.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Atiya, Aziz S. Η Κοπτική Εγκυκλοπαίδεια . Νέα Υόρκη: Macmillan Publishing Company, 1991.ISBN 0-02-897025-Χ .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κοπτικό Συνέκριο
Φιλελεύθερο Κόμμα Μακεδονίας

Το Φιλελεύθερο Κόμμα της Μακεδονίας (  , Liberalna partija na Makedonija ) είναι ένα συντηρητικό-φιλελεύθερο  πολιτικό κόμμα στη Βόρεια Μακεδονία. Το κόμμα ήταν μέλος του Κόμματος Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη  αλλά δεν είναι πλέον μέλος.  Αυτή τη στιγμή επικεφαλής είναι ο Ιβόν Βελικόβσκι.

Ιστορία 
Το Φιλελεύθερο Κόμμα ιδρύθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1990 ως Ένωση Μεταρρυθμιστικών Δυνάμεων στην Βόρεια Μακεδονία (Сојуз на реформски сили, Sojuz na Reformski Sili, SRS). Αν και μοιράστηκε το όνομά της με την Ένωση Μεταρρυθμιστικών Δυνάμεων που δραστηριοποιούταν σε άλλα μέρη της Γιουγκοσλαβίας και με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Άντε Μάρκοβιτς, δεν συνδέθηκε άμεσα με το κόμμα. Ωστόσο, λόγω της δημοτικότητας του Μάρκοβιτς, το κόμμα είχε καλή απόδοση στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1990, κερδίζοντας το 13,3% των ψήφων στον πρώτο γύρο και το 16,1% στον δεύτερο, κερδίζοντας συνολικά 11 έδρες.  Το κόμμα συμμετείχε επίσης σε συμμαχία με το Νέο Δημοκρατικό-Προοδευτικό Κόμμα (MDPS) σε ορισμένες περιοχές, και με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα σε άλλες. Οι από κοινού υποψήφιοι κέρδισαν έξι έδρες, ενώ η συμμαχία με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα δεν κέρδισε έδρες. 

Το 1991 το κόμμα συγχωνεύτηκε με το Νεοδημοκρατικό-Προοδευτικό Κόμμα  και μετονομάστηκε σε Μεταρρυθμιστικές Δυνάμεις στην Μακεδονία-Φιλελεύθερο Κόμμα, πριν ονομαστεί Φιλελεύθερο Κόμμα τον Ιούνιο του 1993. Ήταν μέρος της Συμμαχίας για την Βόρεια Μακεδονία στις γενικές εκλογές του 1994. Η Συμμαχία κέρδισε 87 έδρες στη Συνέλευση, ενώ το Φιλελεύθερο Κόμμα κέρδισε πέντε ακόμη έδρες μόνο του και μία έδρα σε συμμαχία με με την Σοσιαλδημοκρατική Ένωση.

Τον Απρίλιο του 1997 το Φιλελεύθερο Κόμμα συγχωνεύτηκε με το Δημοκρατικό Κόμμα για να σχηματίσει το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (ΦΔΚ). Ωστόσο, αρκετά πρώην μέλη του Φιλελεύθερου Κόμματος αποχώρησαν από το ΛΦΚ τον Δεκέμβριο του 1999 για να αναδιαμορφώσουν το κόμμα.

Το κόμμα κατέβηκε σε συμμαχία με την Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση - Δημοκρατικό Κόμμα για τη Μακεδονική Εθνική Ενότητα για τις εκλογές του 2002, αλλά η συμμαχία ηττήθηκε από τον συνασπισμό Μαζί για την Μακεδονία. Οι δύο παρέμειναν σε συμμαχία με την προσθήκη πολλών άλλων κομμάτων για τις εκλογές του 2006, από τις οποίες προέκυψαν ως το μεγαλύτερο μπλοκ της Συνέλευσης με 45 από τις 120 έδρες, εκ των οποίων οι δύο ήταν του Φιλελεύθερου Κόμματος.

Πριν από τις εκλογές του 2014, το κόμμα έγινε μέλος του συνασπισμού « Επιλογή του Πολίτη για την Μακεδονία».

Παραπομπές 

Πολιτικά κόμματα
Χέντρικ φαν Στέινβαϊκ ο νεότερος

Ο Χέντρικ φαν Στέινβαϊκ ο νεότερος (Hendrik van Steenwijck II, επίσης Steenwyck, Steinwick, περ – 1580 - 1640  ) ήταν μπαρόκ ζωγράφος κυρίως αρχιτεκτονικών εσωτερικών χώρων, αλλά και βιβλικών σκηνών και νεκρών φύσεων .

Ο φαν Στέινβαϊκ γεννήθηκε στην Αμβέρσα . Ο πατέρας του, ο Ολλανδός ζωγράφος Χέντρικ φαν Στέινβαϊκ ο πρεβύτερος, ένας από τους δημιουργούς του είδους απεικόνισης εσωτερικών χώρων, μετέφερε την οικογένεια στη Φρανκφούρτη στο Μάιν το 1585, όπου εκπαίδευσε τον γιο του.   Με το θάνατο του πατέρα του το 1603, ο φαν Στέινβαϊκ ο νεότερος ανέλαβε το εργαστήριο στη Φρανκφούρτη  αλλά από το 1604 έως το 1617 δρααστηριοποιήθηκε κυρίως δτην Αμβέρσα, όπου συνεργάστηκε με πρώιμους φλαμανδούς μπαρόκ ζωγράφους όπως ο Φρανς Φράνκεν ο πρεσβύτερος και ο Γιαν Μπρίγκελ ο πρεβύτερος.  Ο Ο φαν Στέινβαϊκ είναι γνωστός για τους πολυάριθμους φανταστικούς εσωτερικούς χώρους που βασίζονται στον καθεδρικό ναό της Παναγίας, στην Αμβέρσα. Αυτοί είχαν άμεση επιρροή στους πίνακες του Πίτερ Νέιφς του πρεσβύτερου. Αφού εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο το 1617, ζωγράφισε το παρασκήνιο σε έργα των Άντονι φαν Ντάικ και  Ντανιίλ Μάιτενς.  Ο Ο φαν Στέινβαϊκ μετακόμισε στη Χάγη γύρω στο 1638, όπου ήταν ζωγράφος στην Αυλή. Η σύζυγός του, Σουσσάνα φαν Στέινβαϊκ (Susanna van Steenwijk) ήταν επίσης ζωγράφος αρχιτεκτονημάτων. Μετακόμισε στο Λάιντεν γύρω στο 1642.  Ο Ο φαν Στέινβαϊκ πέθανε στο Λάιντεν ή στη Χάγη .

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 
Μουσείο Γκέτι
Liedtke, Walter A. (1984). Flemish paintings in the Metropolitan Museum of Art. New York: The Metropolitan Museum of Art. ISBN 0-87099-356-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Φλαμανδοί ζωγράφοι
Βασιλόπουλο Χανίων

Το Βασιλόπουλο (επίσημο: το Βασιλόπουλον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα δυτικά από την πόλη των Χανίων. Ανήκε στην Επαρχία Κισσάμου. Από το 1998 έως το 2010, χρονιά κατά την οποία η διοικητική διαίρεση της Ελλάδος διαμορφώθηκε σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκε στο Δήμο Κολυμπαρίου του νομού Χανίων. Έχει υψόμετρο 199 μέτρων.

Κοινότητα Βασιλοπούλου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Βασιλοπούλου περιλαμβάνει και τον οικισμό Καρθιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Βασιλόπουλον, το (55)
 Καρθιανά, τα (21)

Συνολικά η κοινότητα έχει 76 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Καπετανάκη.

Κοινοτάρχες Βασιλοπούλου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Βασιλοπούλου.

Παραπομπές 

Δήμος Πλατανιά
Χωριά του νομού Χανίων
Ουτοπία, παραμύθι για ενήλικες (ταινία)

Η ταινία Ουτοπία, παραμύθι για ενήλικες είναι μια βωβή κοινωνική κομεντί, που γυρίστηκε το 2015, μια βωβή ελληνική ταινία εν έτει 2015, ασπρόμαυρη, στα χνάρια του γαλλικού The artist του Μισέλ Χαζαναβίσιους. Είναι το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Νίκου Κουρού που έγραψε το σενάριο, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε. Γυρισμένη σε άσπρο και μαύρο και με το στιλιζάρισμα των κλασικών βωβών ταινιών, η Ουτοπία είναι ένα συμβολικό παραμύθι με κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις, που σχολιάζει με κωμικοτραγικό τρόπο την ανθρωπιστική κρίση όπως αυτή δημιουργείται από την παντοκρατορία των τραπεζών και των ανθρώπων που επωφελούνται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα εις βάρος των υπολοίπων. Πρόκειται για την πρώτη βωβή ταινία που γυρίζεται στην Ελλάδα τα τελευταία 80 χρόνια και επιχειρεί να ανασκευάσει δημιουργικά το κινηματογραφικό λεξικό από τις βωβές ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 1920-1930 με σύγχρονα οπτικά εφέ και κωμικά γκαγκς.

Η ταινία προβλήθηκε στους κινηματογράφους το Μάρτιο του 2017.

Παραπομπές

πηγές
https://m.myfilm.gr/v2/site-map-2/movies/82-comedy/2389-utopia-an-adult-s-fairytale-2016?start=1IMDB https://www.imdb.com/title/tt5494830/?ref_=nm_flmg_act_6
FREE CINEMA https://freecinema.gr/movies/utopia-an-adults-fairytale/
WORDLFILMPRESENTATION https://worldfilmpresentation.com/film/utopia-adults-fairytale

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 2015
Ασπασία (ιατρός της αρχαιότητας)

Η Ασπασία (4ος. αιώνας μ.Χ.) ήταν (πιθανώς) Ελληνίδα που εργάστηκε στον τομέα της γυναικολογίας και της μαιευτικής. Δεν πρέπει να συγχέεται με την Ασπασία από τη Μίλητο.

Έργο 
Δεν υπάρχουν διαθέσιμα έργα για τη ζωή της Ασπασίας. Στα τέλη του 6ου αιώνα μ.Χ., ο Αέτιος ο Αμιδηνός παρουσίασε το ιατρικό της έργο στη συλλογή του. Το 16ο βιβλίο του που συνοψίζει τη γνώση της γυναικολογίας και της μαιευτικής περιέχει δεκατέσσερα κεφάλαια από την Ασπασία, τα οποία είτε αποτελούν αντιγραφή του έργου της είτε περιγραφή του.

Σύμφωνα με τον Αέτιο τον Αμιδηνό, η Ασπασία ασχολήθηκε με την ανάπτυξη και εφαρμογή αλοιφών και επιθεμάτων αλλά και πραγματοποίησε εγχειρήσεις στην ειδικότητά της. Επίσης αναφέρει επι λέξει τις οδηγίες τις για μαίες σχετικά με την αντιμετώπιση της αντιστροφής της μήτρας.

Βιβλιογραφία 

 Renate Strohmeyer: Λεξικό των φυσικών επιστημόνων και γυναικών της Ευρώπης . Verlag Harri Deutsch, ISBN 3-8171-1567-9, σελ. 27
 Τσούκαλας Γρηγόριος, Σγκάντζος Μάρκος: Ασπασία και Κλεοπάτρα Μετροδώρα, Δύο Μεγάλες Γυναικείες Γιατροί - Χειρουργοί στην Πρώιμη Βυζαντινή Εποχή. Σε: Εφημερίδα της καθολικής χειρουργικής. Τόμος 4, αριθμός 3, 2016, σελ. 55, doi   ( PDF).

Παραπομπές 

Γυναίκες
Γυναικολόγοι
Γυναίκες στην επιστήμη

Η παρουσία των γυναικών στην επιστήμη ήταν ήδη αισθητή με σημαντικές συμβολές στους πρώτους χρόνους της ιστορίας της επιστήμης. Οι ιστορικοί που ασχολούνται με την σχέση μεταξύ φύλου και επιστήμης έχουν ερευνήσει τις επιστημονικές προσπάθειες και τα επιτεύγματα των γυναικών, τα εμπόδια που έχουν αντιμετωπίσει και τις στρατηγικές που εφαρμόζονται για να αξιολογηθεί και να γίνει αποδεκτή η εργασία τους σε μεγάλα επιστημονικά περιοδικά και άλλες δημοσιεύσεις. Η ιστορική, πολιτική και κοινωνιολογική μελέτη αυτών των θεμάτων αποτελεί πλεόν ξεχωριστή ειδικότητα στον χώρο των επιστημών.

Οι γυναίκες συμμετείχαν στην άσκηση της ιατρικής ήδη σε πολλούς πρώιμους δυτικούς πολιτισμούς και η μελέτη της φυσικής φιλοσοφίας στην αρχαία Ελλάδα ήταν ανοιχτή στις γυναίκες. Οι γυναίκες συνέβαλαν επίσης στην εξέλιξη της πρωτοεπιστήμης της αλχημείας τον πρώτο ή το δεύτερο αιώνα μ.Χ. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, τα μοναστήρια ήταν ένας σημαντικός τόπος εκπαίδευσης για τις γυναίκες και ορισμένες από αυτές τις κοινότητες παρείχαν ευκαιρίες στις γυναίκες να συνεισφέρουν στην επιστημονική έρευνα. Ο 11ος αιώνας είδε την εμφάνιση των πρώτων πανεπιστημίων. Οι γυναίκες ωστόσο αποκλείστηκαν επί το πλείστον από την πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Η βοτανική ήταν η επιστήμη που επωφελήθηκε περισσότερο από τις συνεισφορές των γυναικών στις αρχές της σύγχρονης εποχής, καθότι δεν αποτελούσε επίσημο κλάδο στα πανεπιστήμια. Η στάση απέναντι στην εκπαίδευση των γυναικών σε ιατρικούς τομείς φαίνεται να ήταν πιο φιλελεύθερη στην Ιταλία από ό, τι σε άλλα μέρη. Η πρώτη γνωστή γυναίκα που δίδαξε σε πανεπιστήμιο ήταν η ιταλίδα Λάουρα Μπάσι τον 18ο αιώνα.

Τον δέκατο όγδοο αιώνα οι γυναίκες σημείωσαν πιο ενεργή συμμετοχή στην εξέλιξη της επιστήμης, αποκλείστηκαν αποκλείστηκαν ωστόσο ξανά κατά μεγάλο μέρος από την επίσημη επιστημονική εκπαίδευση τον 19ο αιώνα. Προς το τέλος ωστόσο του αιώνα άρχισαν να γίνονται δεκτές στις ακαδημαϊκές κοινότητες, κατά μέρος επειδή ιδρύθηκαν γυναικεία κολλέγια, τα οποία παρείχαν θέσεις εργασίας σε γυναίκες επιστήμονες και ευκαιρίες για εκπαίδευση.

Γεννημένη στη Βαρσοβία  της Πολωνίας, η Μαρί Κιουρί άνοιξε το δρόμο για την επιστήμη να μελετήσει τη ραδιενεργή διάσπαση και ανακάλυψε τα στοιχεία ράδιο και πολώνιο. Δουλεύοντας ως φυσικός και χημικός, πραγματοποίησε πρωτοποριακή έρευνα για τη ραδιενεργή διάσπαση, ήταν η πρώτη γυναίκα που έλαβε το βραβείο Νόμπελ στη Φυσική καθώς και το πρώτο άτομο που έλαβε  δεύτερο βραβείο Νόμπελ, αυτήν τη φορά στη Χημεία. Με τον τρόπο αυτόν βοήθησε στην αποδοχή των γωναικών στον επιστημονικό χώρο. Μεταξύ 1901 και 2010 σαράντα γυναίκες έχουν γίνει αποδέκτες του βραβείου Νόμπελ, δεκαεπτά από αυτές στον χώρο των φυσικών επιστημών (φυσική, χημεία, φυσιολογία και ιατρική).

Παραπομπές 

Γυναίκες επιστήμονες
Ντόρα Μπακοπούλου

Η Ντόρα Μπακοπούλου (20 Μαρτίου 1942, Αθήνα) είναι Ελληνίδα δεξιοτέχνις πιανίστα διεθνούς φήμης. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες της σύγχρονης εποχής, καθώς έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες παγκοσμίου βεληνεκούς όπως ο Γεχούντι Μενουχίν, η Μάρτα Άργκεριχ, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Νικίτα Μαγκάλοφ, o Φρίντριχ Γκούλντα κ.α., και έχει εμφανιστεί σε αξιόλογες αίθουσες ανά τον κόσμο.

Βιογραφία 
Η Ντόρα Μπακοπούλου γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1942 στην Αθήνα. Ξεκίνησε τις σπουδές της στο πιάνο μετά από προτροπή του Δημήτρη Μητρόπουλου όταν την άκουσε να παίζει για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη στην ηλικία των εννέα ετών. Αργότερα, εισήχθη στο Ωδείο Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1959 σε ηλικία δεκαεπτά ετών, έχοντας καθηγήτρια την Μαρίκα Παπαϊωάννου-Χουρμουζίου. Συνέχισε τις σπουδές της στο Κονσερβατόριο της Γενεύης υπό την καθοδήγηση τού Λουί Χιλτμπράν.

Γενικά, έχει λάβει μαθήματα από τον Φρίντριχ Γκούλντα στο Σάλτσμπουργκ, το Νικίτα Μαγκάλοφ στη Γενεύη και τον Πάουλ Μπάντουρα-Σκόντα και τον Άλφρεντ Μπρέντελ στη Βιέννη, όπου και βραβεύτηκε. Επίσης, σημαντικός σταθμός της καριέρας της αποτελούν η συμμετοχή της στον Διεθνή Διαγωνισμό Μουσικής ARD στο Μόναχο και στον Διεθνής Διαγωνισμός Μουσικής Βιόττι στην Ιταλία.

Έχει δώσει ρεσιτάλ στην Ελλάδα και σε αρκετές πόλεις του εξωτερικού, όπως το Λονδίνο, το Παρίσι, τη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη και την Νέα Υόρκη, ενώ έχει περιοδεύσει και στη Γερμανία και έχει παίξει για λογαριασμό του ΟΗΕ.

Δισκογραφία 

 1994: Η Βεατρική στην Οδό Μηδέν
 1995: Η Ντόρα Μπακοπούλου παίζει στο Πιάνο
 1996: Τα Τραγούδια της Αμαρτίας
 2000: Έργα για πιάνο με την Ντόρα Μπακοπούλου
 2003: Η Τέχνη της Ντόρας Μπακοπούλου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Ελληνίδες μουσικοί
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Δίδυμοι Κρέι

Οι Ρόναλντ "Ρόνι" Κρέι (24 Οκτωβρίου 1933-17 Μαρτίου 1994) και Ρέτζιναλντ "Ρέτζι" Κρέι (24 Οκτωβρίου 1933-1 Οκτωβρίου 2000) ήταν δίδυμοι  Βρετανοί γκάνγκστερ, ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων και διασημότητες, οι οποίοι υπήρξαν κύριοι παράγοντες του οργανωμένου εγκλήματος στο Λονδίνο τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Ως οι πλέον διαβόητοι γκάνγκστερ του Ηνωμένου Βασιλείου, οι αδερφοί έχουν εμπνεύσει πληθώρα ταινιών, σειρών και βιντεοπαιχνιδιών.   

Ο Ρέτζι ήταν ο εξυπνότερος, ενώ ο Ρόνι ήταν ψυχικά ασθενής και ομοφυλόφιλος. Οι δύο αδερφοί ξεκίνησαν τις εγκληματικές δραστηριότητες τους την δεκαετία του 1950 και σύντομα έλεγχαν επιχειρήσεις εκβιασμών και παράνομου τζόγου σε όλο το Λονδίνο. Τα νυχτερινά τους κέντρα βρισκόταν σε προνομιακές θέσεις στην πόλη και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή με διασημότητες, όπως ο Φρανκ Σινάτρα και η Τζούντι Γκάρλαντ. Ως αποτέλεσμα αυτού, η επιρροή των αδερφών στην πόλη αυξανόταν με τα χρόνια με τους δίδυμους να ελέγχουν την πολιτική και το οργανωμένο έγκλημα σε όλη την πόλη, ιδίως τη δεκαετία του 1960.    

Η εκρηκτική προσωπικότητα των αδερφών τους μετέτρεψε σε εθνικές διασημότητες. Θεωρούνται ευρέως κύριες προσωπικότητες της δεκαετίας του 1960 στην Αγγλία και εκπρόσωποι της υποκουλτούρας Swinging Sixties.

Παραπομπές

 Άγγλοι εγκληματίες
 Μαφία
Άγγλοι επιχειρηματίες
Σιγκέρου Μπαν

Ο Σιγκέρου Μπαν (ιαπωνικά: 坂 茂, αγγλικά: Ban Shigeru, γεννημένος στις 5 Αυγούστου 1957) είναι διακεκριμένος Ιάπωνας αρχιτέκτονας που, μέχρι σήμερα, έχει σχεδιάσει και δημιουργήσει εντυπωσιακές σύμμεικτες κατασκευές ανά την υφήλιο.

Είναι γνωστός για την καινοτομική αρχιτεκτονική εργασία του με βάση το χαρτί, ιδίως ανακυκλωμένους σωλήνες από χαρτόνι, σε κατασκευές άμεσης ανάγκης που δύνανται να χρησιμοποιηθούν για να στεγάσουν θύματα από αιφνίδιες φυσικές καταστροφές (λ.χ. σεισμούς, πυρκαγιές, τσουνάμι). Το 2000, προβλήθηκε ως σημαντικό πρόσωπο στο Αμερικανικό περιοδικό Time, ειδικά για τα έργα καινοτομίας, στον τομέα της αρχιτεκτονικής και του σχεδιασμού.

Το 2014, ο αρχιτέκτονας Μπαν έλαβε το σημαντικό βραβείο Αρχιτεκτονικής, Pritzker, το πιο γνωστό βραβείο παγκοσμίως στη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Η κριτική επιτροπή ανέφερε για τον Μπαν, το σχεδιαστικό του έργο και την αφοσίωσή του στον εθελοντισμό και τις ανθρωπιστικές του πρωτοβουλίες, αποκαλώντας τον: «αφοσιωμένο δάσκαλο που δεν είναι μόνο πρότυπο για τη νεότερη γενιά, αλλά και έμπνευση»

Βιογραφικά στοιχεία και σπουδές
Ο Μπαν γεννήθηκε στο Τόκιο της Ιαπωνίας. 

Σπούδασε στο Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής της Νότιας Καλιφόρνιας. Αργότερα πήγε στη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Cooper Union, όπου σπούδασε υπό τον καθ. John Hejduk και αποφοίτησε το 1984. 

Από τον Hejduk, ο Μπαν απέκτησε έντονο ενδιαφέρον για την "ποιητική αρχιτεκτονική", έχει  δεχτεί μια διαρκή επιρροή και αυτό μεταφέρθηκε στο έργο του, το οποίο αντικατοπτρίζει τις συνεχείς εξερευνήσεις σε βασικά γεωμετρικά στοιχεία, δομικές λύσεις, και συχνή εντυπωσιακή χρήση του ξύλου.

Είναι παντρεμένος με την Masako Ban.

Επιλεγμένα έργα

 Furniture House, a series of prefabricated homes built in Japan, China, and the US and Metal Shutter House
 Curtain Wall House (1995), Itabashi, Τόκιο
 Naked House (2000), Σαϊτάμα
 Japanese Pavilion (2000) at Hannover World Exhibition Expo 2000, Ανόβερο
 Nomadic Museum (2005–present), built to house Gregory Colbert's video/photo work "Ashes and Snow"
 Takatori Catholic Church, Κόμπε, Ιαπωνία
 Paper Dome, Nantou, Taiwan
 Picture Window House, Shizuoka, Japan
 Centre Pompidou-Metz museum, Metz, France
 Luxurious villa designs Maison S und Maison H on an exclusive private island: Mandarin Oriental Dellis Cay
 Cardboard Cathedral, Christchurch, New Zealand (2012–2013)
 Aspen Art Museum, USA
 Bamboo Furniture House, Great Wall, China
 Ōita Prefectural Art Museum, Ōita-shi, Japan
 Onagawa Station, Onagawa, Miyagi, Japan
La Seine Musicale, Cultural complex and concert-halls on the Ile Seguin Boulogne-Billancourt, France
Villa Vista, Weligama Sri Lanka
Tainan Art Museum, Tainan, Taiwan

Βραβεία και διακρίσεις
The JIA Prize, ως ο καλύτερος Νέος Αρχιτέκτων της Χρονιάς, Ιαπωνία (1997)
Time magazine, Innovator of the Year, ΗΠΑ (2001)
Prix de l'Académie d'Architecture de France (2004)
Arnold W. Brunner Memorial Prize στην Αρχιτεκτονική, American Academy of Arts and Letters, ΗΠΑ (2005)
Mainichi Design Prize, Ιαπωνία (2012)

Παραπομπές
Έρικα Λαστ

Η Έρικα Λουστ (γεν. 1977 στη Στοκχόλμη ως Έρικα Χάλκβιστ) είναι Σουηδή σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός ταινιών και συγγραφέας. Είναι μία από τις πρωτοπόρες της φεμινιστικής πορνογραφίας. Ζει και εργάζεται στη Βαρκελώνη.

Ζωή και έργο 
Η Λουστ σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Λουντ με κύριο θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μετά την αποφοίτησή της μετακόμισε στη Βαρκελώνη το 2000. Αφού εργάστηκε στο θέατρο, ίδρυσε το 2004  την εταιρεία παραγωγής Lust Films, η οποία εξειδικεύτηκε στις φεμινιστικές ερωτικές ταινίες. Στην εταιρεία είναι ταυτόχρονα  σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός και εργάζεται επίσης ως συγγραφέας.

Σύμφωνα με την ίδια, οι παραγωγές της έχουν περίπου 40% γυναίκες και 60% άνδρες θεατές. Προτιμά να χρησιμοποιεί για το έργο της τον όρο «ηθικό πορνό» αντί του «φεμινιστικό πορνό». Η δουλειά της διαφέρει μεταξύ άλλων από το συμβατικό πορνό, καθώς στην εταιρεία της εργάζονται κυρίως γυναίκες, από το μακιγιάζ έως την κάμεραμαν και την τεχνικό ήχου. Στις κλασσικές εταιρείες πορνό δουλεύουν σχεδόν αποκλειστικά άντρες.

Σε αντίθεση με το κλασικό πορνό, η Λουστ αποφεύγει να επικεντρωθεί στον άνδρα και να κάνει τη γυναίκα το αντικείμενο της ευχαρίστησης και της ικανοποίησής του, στάση που θεωρεί σεξιστική. Αντιθέτως δηλώνει πως σκοπός της ειναι απλά να δείξει ζευγάρια να κάνουν σεξ: «Μερικές φορές μπορεί να είναι αστείο, μερικές φορές σκληρό, μερικές φορές ρομαντικό, μερικές φορές παιχνιδιάρικο. Και θέλω να χρησιμοποιήσω τη φωτογραφική μου μηχανή για να παρατηρήσω πώς όλοι μαζί οι εμπλεκόμενοι αισθάνονται ευχαρίστηση - στο να δίνουν και να παίρνουν. Πρόκειται για ανθρώπους, όχι για εργαλεία διείσδυσης".

Οι ταινίες της Λουστ έχουν διακριθεί σε διάφορα φεστιβάλ.

Η Λουστ και ο σύζυγός της έχουν δύο παιδιά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
      
      
 
 Συνέντευξη  στο Spex (2017)
 Η Erika επισκέπτεται το TEDxVienna

Γυναίκες
Σουηδοί
Σκηνοθέτες κινηματογράφου
Φεμινισμός
Πολιτικοί επιστήμονες
Σεναριογράφοι
Toquel

O Κλαούντιο Δέσπο () (Τεπελένι, 6 Δεκεμβρίου 1994), γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Toquel, είναι Έλληνας ράπερ. 

Γεννήθηκε στην Αλβανία και μετακόμισε στο Ηράκλειο Κρήτης σε ηλικία ενός έτους με την μητέρα του και τα δύο του αδέλφια. Από το 2011, ασχολείται επαγγελματικά με την ραπ μουσική και είναι μέλος της δισκογραφικής εταιρείας Minos EMI.

Τραγούδια

Παραπομπές

Έλληνες ράπερ
Έλληνες τράπερ
Έλληνες αλβανικής καταγωγής
Minos EMI
Γυναίκες στην έρευνα και τεχνολογία

Πολλοί μελετητές και υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής έχουν διαπιστώσει ότι οι τομείς της επιστήμης, της τεχνολογίας, της μηχανικής και των μαθηματικών (STEM, τομείς έρευνας και τεχνολογίας) εκπροσωπούνται κυρίως από άνδρες με ιστορικά χαμηλή συμμετοχή των γυναικών από την εποχή που εμφανίστηκαν αυτοί οι τομείς τον 18ο αιώνα κατά τον Διαφωτισμό.

Οι μελετητές διερευνούν τους διάφορους λόγους για τη συνεχιζόμενη ύπαρξη αυτής της ανισότητας των φύλων στους τομείς της έρευνας και της τεχνολογίας. Όσοι θεωρούν αυτή την ανισότητα ως αποτέλεσμα διακρίσεων αναζητούν επίσης τρόπους για την αποκατάσταση της ισότητας στα πεδία STEM (τα οποία τυπικά έχουν καλύτερη πληρωμή και κοινωνική αναγνώιση).

Μελέτες υποδηλώνουν ότι πολλοί παράγοντες συμβάλλουν στις διαφορετικές επιδόσεις νεαρών ανδρών και γυναικών στα μαθηματικά και στην επιστήμη, όπως ενθάρρυνση από γονείς, αλληλεπιδράσεις με καθηγητές μαθηματικών και επιστημών, περιεχόμενο προγράμματος σπουδών, πρακτικές εργαστηριακές εμπειρίες, επιδόσεις γυμνασίου στα μαθηματικά και τις επιστήμες και διαθέσιμοι οικονομικοί πόροι στο σπίτι. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα ευρήματα της έρευνας είναι μικτά σχετικά με το πότε αποκλίνουν οι στάσεις των αγοριών και των κοριτσιών απέναντι στα μαθηματικά και την επιστήμη. Αναλύοντας αρκετές αντιπροσωπευτικές διαχρονικές μελέτες σε διάφορα κράτη ένας ερευνητής βρήκε λίγες διαφορές στη στάση των κοριτσιών και των αγοριών απέναντι στην επιστήμη στα πρώτα χρόνια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Οι φιλοδοξίες των μαθητών να ακολουθήσουν σταδιοδρομία στα μαθηματικά και τις επιστήμες επηρεάζουν τόσο τα μαθήματα που επιλέγουν να ακολουθήσουν σε αυτούς τους τομείς όσο και την ένταση της προσπάθειας που καταβάλλουν σε αυτά τα μαθήματα.

Παραπομπές 

Γυναίκες επιστήμονες
Διδακτική των φυσικών επιστημών
Απασχόληση
Συμφωνία της Μπολόνια

Η συμφωνία της Μπολόνια είναι μια σειρά υπουργικών συναντήσεων και συμφωνιών μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών για τη διασφάλιση της συγκρισιμότητας των προτύπων και της ποιότητας των τίτλων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η διαδικασία δημιούργησε τον Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης στο πλαίσιο της Σύμβασης Αναγνώρισης της Λισαβόνας. Το όνομά της το πήρε από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, όπου υπογράφηκε η δήλωση της Μπολόνια  από τους υπουργούς παιδείας 29 ευρωπαϊκών χωρών το 1999. Η συμφωνία άνοιξε για άλλες χώρες με την Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Κυβερνητικές συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν στην Πράγα (2001), στο Βερολίνο (2003), στο Μπέργκεν (2005), στο Λονδίνο (2007), στο Λούβεν ( 2009), Βουδαπέστη - Βιέννη (2010), Βουκουρέστι (2012), Ερεβάν (2015), Παρίσι (2018) και Ρώμη (2020).

Πριν από την υπογραφή της δήλωσης της Μπολόνια, η Magna Charta Universitatum εκδόθηκε σε μια συνάντηση πανεπιστημιακών πρυτάνεων με αφορμή την 900η επέτειο του Πανεπιστημίου της Μπολόνια (και ως εκ τούτου των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, καθώς πρόκειται για το παλίοτερο πανεπιστήμιο της Ευρώπης και του κόσμου) το 1988. Ένα χρόνο πριν από την συμφωνία οι υπουργοί εκπαίδευσης Claude Allegre (Γαλλία), Jürgen Rüttgers (Γερμανία), Luigi Berlinguer (Ιταλία) και βαρόνη Blackstone (Ηνωμένο Βασίλειο) υπέγραψαν τη δήλωση Sorbonne στο Παρίσι το 1998, δεσμευόμενοι να «εναρμονίσουν την δομή του ευρωπαϊκού συστήματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης". Στην συμφωνία της Μπολόνια συμμετέχουν 48 χώρες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
Πανεπιστήμια
Ευρωπαϊκή Ένωση
Πολυξένα Σολοβιόβα

Η Πολυξένα Σολοβιόβα (, 1 Απριλίου 1867 - 16 Αυγούστου 1924) ήταν ρωσίδα ποιήτρια και εικονογράφος. Ήταν εκπρόσωπος του συμβολισμού της ασημένιας εποχής της ρωσικής ποίησης και κέρδισε το Μετάλλιο του Πούσκιν το 1908. Ήταν το πρώτο άτομο που μετέφρασε την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων στη ρωσική γλώσσα και ήταν γνωστή για την ίδρυση του εκδοτικού οίκου και την εικονογράφηση του αντίστοιχου περιοδικού Тропинка (Μονοπάτι) με τη σύντροφό της, Ναταλία Manaseina.

Παραπομπές 

Ρώσοι ποιητές
Παγκόσμια έκθεση του Παρισιού το 1900

Η Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1900 ήταν μια παγκόσμια έκθεση που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι της Γαλλίας, από τις 14 Απριλίου έως τις 12 Νοεμβρίου 1900, για να γιορτάσει τα επιτεύγματα του περασμένου αιώνα και να επιταχύνει την ανάπτυξη στον επόμενο. Η έκθεση, την οποία επισκέφτηκαν σχεδόν 50 εκατομμύρια άτομα, παρουσίασε πολλές τεχνολογικές καινοτομίες, όπως τον τροχό Grande Roue de Paris Ferris, το κινούμενο πεζοδρόμιο, πετρελαιοκινητήρες, ομιλούσες ταινίες, κυλιόμενες σκάλες και το τηλεγράφωνο (την πρώτη μαγνητική συσκευή εγγραφής ήχου) και έκανε διεθνώς γνωστό το στίλ αρ νουβό. Επιπλέον, παρουσίασε τη Γαλλία ως μια μεγάλη αποικιακή δύναμη μέσω πολλών εκθεσιακών περιπτέρων χτισμένων στο λόφο του παλατιού του Τροκαντερό. Σημαντικές κατασκευές της έκθεσης που παραμένουν στις μέρες μας περιλαμβάνουν το Grand Palais, το Petit Palais, το Pont Alexandre III, το σιδηροδρομικό σταθμό Gare d'Orsay (πλέον Musée d'Orsay ) και δύο πρωτότυπες εισόδους σταθμών μετρό του Παρισιού από τον Hector Guimard .

Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1900
Γρηγόριος Γ΄ Αλεξανδρείας

Ο Γρηγόριος Γ΄ υπηρέτησε ως Έλληνας Ορθόδοξος Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας μεταξύ 1354 και 1366.

Διαδέχθηκε το 1354 τον Γρηγόριο Β΄. Τον Γρηγόριο Γ΄ έπειτα από 12 έτη πατριαρχίας διαδέχθηκε το 1366 ο Νήφων. Αρχιεράτευσε όταν Αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

 

ΠατριάρχεςΑλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Μίσχος Ροδόπης

Ο Μίσχος είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης με υψόμετρο 100 μέτρων.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Ο Μίσχος βρίσκεται στα βορειοδυτικά της πεδιάδας της Κομοτηνής, σε απόσταση 14 χλμ. Α.-ΒΑ. από τον Ίασμο (έδρα του δήμου) και 9 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Κομοτηνή. Από την γύρω περιοχή ξεκινά ο χείμαρρος Ασπροπόταμος (ο αρχαίος Τραύος) που εκβάλλει στη Λίμνη Βιστωνίδα ενώ στα βόρεια ξεκινούν οι νότιοι πρόποδες του Παπίκιου όρους. Στα νότια του χωριού και την κατεύθυνση της Εγνατίας Οδού, αμέσως μετά τη σιδηροδρομική γραμμή είναι ο αρχαιολογικός χώρος   Μαξιμιανούπολης - Μοσυνούπολης ο οποίος υπήρξε σημαντικό κέντρο της Θράκης τον 4ο αιώνα και στον οποίο υπάρχουν σημαντικά ευρήματα (παλαιοχριστιανικό νεκροταφείο, ορθογώνιου οχυρωματικού τείχους, επιτύμβιες επιγραφές κ.α.). Τον 17ο αιώνα ο Οθωμανός περιηγητής Evliya celebi θα αναφέρει τον Μίσχο στην πορεία του ταξιδιού του. Από το 1978 είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός.

Διοικητικά 
Στο χωριό έχουν ενσωματωθεί οι γειτονικοί οικισμοί Μουσινοχώρι, Πετρωτό, Ορφανό και Χαμηλό που θεωρούνται πλέον γειτονιές του. Η παλιά ονομασία, επί τουρκοκρατίας, είναι Τσεπελί και αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, ως Μίσχος το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σώστου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Μέγα Πιστού που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Μίσχου του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 729 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Ιάσμου
Συμμαχία «Το Βήμα Μου»

Η Συμμαχία «Το Βήμα Μου» (αρμενικά: Իմ Քայլը դաշինք - Ιμ Καϊλί Ντασίνκ) είναι αρμένικη πολιτική συμμαχία που αποτελείται από το Κόμμα της Πολιτικής Σύμβασης, το Κόμμα της Αποστολής και διάφορους ανεξάρτητους εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών. 

Η συμμαχία δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 2018, πριν από τις εκλογές του Δημοτικού Συμβουλίου του Ερεβάν το 2018. Ο αρχηγός της συμμαχίας είναι ο πρωθυπουργός της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν.

Ιστορία 
Στις 31 Μαρτίου 2018, στις αρχές της Αρμένικη επανάστασης του 2018, ο Νικόλ Πασινιάν και μια ομάδα υποστηρικτών του ξεκίνησαν μια πορεία από το Γκιουμρί, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αρμενίας. Η εκστρατεία, με την ονομασία «Το βήμα μου», έχει στόχο την αποτροπή της εκλογής του Σερζ Σαργκσιάν ως πρωθυπουργού στις 17 Απριλίου.

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2018, η συμμαχία συμμετείχε και κέρδισε στις εκλογές του Δημοτικού Συμβουλίου του Ερεβάν το 2018. Υποψήφιος δήμαρχος για την συμμαχία ήταν ο Χάικ Μαρουτιάν, ο οποίος κέρδισε με μια συντριπτική πλειοψηφία 57 εδρών (από τις 65 συνολικά) στο Δημοτικό Συμβούλιο του Ερεβάν.

Η συμμαχία συμμετείχε στις Αρμενικές βουλευτικές εκλογές 2018. Κέρδισε 88 από τις 132 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, λαμβάνοντας μια επαρκή πλειοψηφία.

Ιδεολογία 
Θεωρείται ότι η πολιτική συμμαχία είναι πολυσυλλεκτικό κόμμα που συνδυάζει διάφορες ιδεολογικές απόψεις αντί να υποστηρίζει κάποια συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία. Ο κύριος στόχος της συμμαχίας είναι η καταπολέμηση της διαφθοράς, αναπτύσσοντας παράλληλα την κοινωνία των πολιτών και την δημοκρατία στην Αρμενία, προωθώντας παράλληλα την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Ωστόσο, ο Πασινιάν έχει περιγραφεί ως κεντρώος πολιτικός με μια φιλελεύθερη προοπτική. 

Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, πριν αναλάβει την εξουσία, ο Πασινιάν ήταν σκεπτικός σχετικά με τις σχέσεις της Αρμενίας με την Ρωσία. Ωστόσο, μετά τη νίκη του, ο Πασινιάν άλλαξε την επίσημη γνώμη του και επέλεξε την συνέχιση των ισχυρών δεσμών με την Ρωσία. Επίσης ο Πασινιάν υποστηρίζει την ανάπτυξη δεσμών με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σύνθεση 
Η συμμαχία αποτελείται από τα ακόλουθα κόμματα, καθώς και από ορισμένους ανεξάρτητους.

Εκλογικό ιστορικό

Κοινοβουλευτικές εκλογές

Τοπικές εκλογές

Εκλογές του Δημοτικού Συμβουλίου του Ερεβάν

Παραπομπές 

Πολιτικά κόμματα στην Αρμενία
Ευγενία Ομπράτσοβα

Η Ευγενία Βικτόροβνα Ομπράτσοβα (Ρωσικά: Евге́ния Ви́кторовна Образцо́ва, γεννημένη στις 18 Ιανουαρίου 1984) είναι μια Ρωσίδα μπαλαρίνα. Είναι μια πρίμα μπαλαρίνα με το Μπαλέτο Μπολσόι στη Μόσχα και με το Μπαλέτο Μαριίνσκι.

Πρώτα χρόνια 
Η Ευγενία Ομπράτσοβα γεννήθηκε σε μια οικογένεια χορευτών, καθώς η μητέρα της σπούδασε υπό την Ναταλία Ντουντίνσκαγια και ήταν μέλος του μπαλέτου στο Θέατρο Μουσσόργκσκι. Η Ομπράτσοβα ανακάλυψε το ταλέντο της στο χορό από νωρίς και πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις για την Ακαδημία Μπαλέτου Βαγκάνοβα, η οποία εκπαιδεύει τους νέους χορευτές, προετοιμαζοντάς τους για να τους εντάξη στο Μπαλέτο Μαριίνσκι.

Μπαλέτο Μαριίνσκι
Η Ομπράτσοβα αποφοίτησε από την Ακαδημία Βαγκάνοβα το 2002, έχοντας δασκάλα τη Μαρίνα Βασίλεβα, πριν ενταχθεί στο Μπαλέτο Μαριίνσκι και προχωρήσει γρήγορα στην καριέρα της, προστατευμένη και καθοδηγούμενη από ένα προηγούμενο αστέρι μπαλέτου, την διάσημη Νινέλ Κουργκάπκινα.   

Το 2003, έγινε η νεότερη χορεύτρια στην ιστορία του Μαριίνσκι για να ερμηνεύσει το ρόλο της Ιουλιέτας και έγινε ένας από τους αγαπημένους της ρόλους. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2005/2006, συνέχισε να έχει ανοδική πορεία, και της δόθηκε η ευκαιρία να χορέψει σε τρία μπαλέτα που δημιουργήθηκαν ειδικά για αυτήν.

Τον Νοέμβριο, η Κάρλα Φράτσι (διευθύντρια του μπαλέτου της Όπερας της Ρώμης) την κάλεσε να εμφανιστεί στη Σταχτοπούτα του Προκοφιέφ.  Τον Μάρτιο, ο κορυφαίος Γάλλος χορογράφος Πιέρ Λακότ την επέλεξε για την αναγέννηση του μπαλέτου Οντίν. Για αυτόν τον ρόλο της η Ομπράτσοβα έλαβε το Ρωσικό βραβείο θεάτρου Χρυσή Μάσκα. Δύο μήνες αργότερα, επέστρεψε στη Ρώμη για να χορέψει στον Φάουστ από τον Λουτσιάνο Κανίτο.

Εμπνευσμένη από καλλιτέχνες όπως η Νταΐανα Βίσνεβα, Ουλίανα Λοπατκίνα και Ωρελί Ντουπόντ, η Ομπράτσοβα έχει επαινεθεί για τη δημιουργία πραγματικών ερμηνείων, ευαίσθησίας και ευφυίας για τους βασικούς ρόλους. Αναγνωρίστηκε ιδιαίτερα για το έργο της στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα.

Πρίμα Μπαλαρίνα με το Μπαλέτο Μπολσόι
Η Ομπράτσοβα προήχθη σε βασική χορεύτρια με το Μπαλέτο Μπολσόι τον Φεβρουάριο του 2012.  

Το 2017 η Ομπράτσοβα ήταν η πρώτη που έπαιξε το ρόλο της Ιουλιέτας στη νέα παραγωγή του Ρωμαίου και Ιουλιέτας με σκηνοθεσία τον Αλεξέι Ρατμάνσκι. Το 2019, ο Κρίστοφερ Γουέλντον έκανε πρεμιέρα στο The Winter's Tale στο θέατρο Μπολσόι με πρωταγωνιστρία την Ομπράτσοβα ως βασίλισσα Ερμιόνη. Για αυτόν τον ρόλο ήταν υποψήφια για το βραβείο Χρυσή Μάσκα. Τον Μάρτιο του 2020 έκανε το ντεμπούτο της ως Φρυγία στο μπαλέτο Σπάρτακος.

Το 2016 της απονεμήθηκε ο τίτλος Merited Artist της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία, όπως το Χρυσό Μετάλλιο στο Διεθνή Διαγωνισμό Μπαλέτου της Μόσχας το 2005.

Η Ομπράτσοβα εκτελεί επί του παρόντος τους βασικούς ρόλους στο θέατρο Μπολσόι, συμμετέχοντας στις κύριες ρωσικές και διεθνείς παραστάσεις και προσκαλείται ως φιλοξενούμενη σταρ στα γνωστά θέατρα σε όλο τον κόσμο.

Προσωπική ζωή
Η Ευγενία Ομπράτσοβα  παντρεύτηκε τον γλύπτη Αντρέι Κορομπτσόφ στις 27 Απριλίου 2014  και μαζί απέκτησαν δίδυμες κόρες, την Σόφια και την Αναστασία, γεννημένες στις 25 Ιουλίου 2016.

Παραπομπές

Ρώσοι χορευτές
Μεσσούνη Ροδόπης

Η Μεσσούνη ή Μεσούνη είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μεσσούνη βρίσκεται στην πεδιάδα της Κομοτηνής σε υψόμετρο 40 μέτρα και σε απόσταση 11 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης. Το χωριό χαρακτηρίζεται ως προσφυγικό αφού μετά την την συνθήκη του Νεϊγύ (1919) και την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκαν τελικά πρόσφυγες από το Σαναπλί της Ανατολικής Ρωμυλίας. Οι Βούλγαροι κάτοικοί του μετακινήθηκαν ενώ το 1955 έφυγαν και  οι Μουσουλμάνοι κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Στις αρχές κάθε φθινοπώρου ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού αναβιώνει το παραδοσιακό έθιμο της "Σιντιάνκας".

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αμβροσίας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Αίγειρο και το Αγροτικό Ορφανοτροφείο αποτελούν  την τοπική κοινότητα Αιγείρου που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αιγείρου του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 238 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστορία προσφύγων Αιγείρου και Μεσσούνης από τον ιστότοπο https://www.xronos.gr/
 Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Μεσσούνης

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Κομοτηνής
Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου

Η Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου (, συντομογραφία: ) είναι το παλαιότερο μουσικό εκπαιδευτικό ίδρυμα του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο ιδρύθηκε το 1822 από τον Τζον Φέιν και Νίκολας Τσαρλς Μπόσκα, και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο λαμπρά μουσικά ιδρύματα. Έλαβε τη βασιλική επικύρωση το 1830 από τον Γεώργιο Δ', έχοντας την υποστήριξη του Άρθουρ Γουέλσλι. Μερικοί από τους πιο αξιόλογους αποφοίτους είναι ο Σάιμον Ρατλ, ο Χάρισον Μπιρτουίστλ, o Έλτον Τζον, η Άνι Λένοξ κ.α.

Η ακαδημία παρέχει προπτυχιακή και μεταπτυχιακή εκπαίδευση στα ακαδημαϊκά πεδία της ειδίκευσης ενός οργάνου, της σύνθεσης, της τζαζ και της όπερας και λαμβάνει φοιτητές από όλο τον κόσμο, έχοντας, έτσι, στην κατοχή της μία πλούσια, εθνοτικά, μαθητική κοινότητα που απαρτίζεται από περίπου 50 εθνικότητες.

Από την ίδρυσής της, η ακαδημία διατηρεί μία σημαντικότερες συλλογές μουσικών οργάνων και αντικειμένων στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων έγχορδων οργάνων κατασκευασμένων από τον Αντόνιο Στραντιβάρι, τον Τζουζέπε Γκουαρνέρι, τον Αντρέα και τον Νικόλα Αμάτι, χειρογράφων του Χένρι Πέρσελ, του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ και του Ραλφ Βον Ουίλιαμς και μία συλλογή αντικειμένων που χρησιμοποιούνταν σε συναυλίες από κορυφαίους καλλιτέχνες. Σύμφωνα με την αγγλική νομοθεσία, η ακαδημία υπήχθη πλήρως υπό το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου το 1999.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Πανεπιστήμιο του Λονδίνου
Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Λονδίνο
Ωδεία
Στυλάρι Ροδόπης

Το Στυλάρι ή Στυλάριο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Στυλάρι βρίσκεται στα βόρεια της πεδιάδας της Κομοτηνής σε υψόμετρο 130 μέτρα και απέχει 10 χλμ. Α.-ΒΑ. από το κέντρο της πόλης. Βορειοδυτικά και δίπλα είναι οι Σιδηράδες, βορειοανατολικά η τεχνητή λίμνη Γρατινής, ανατολικά η Γρατινή ενώ μέσα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Κομοτηνής - Βουλγαρικά σύνορα. Στην βυζαντινή περίοδο και στα 1344, αναφέρεται ότι όταν ο Ματθαίος Καντακουζηνός πήρε στην κυριαρχία του για λογαριασμό του πατέρα του τα Κουμουτζηνά, του παραδόθηκε επίσης και το κοντινό "φρούριον" Στυλάριον (όπως και τα Παραδημώ, Ασώματος και Κρανοβούνιον). Παρόλες τις αναφορές όμως δεν σώζονται ή έχουν βρεθεί λείψανα οχύρωσης.

Διοικητικά 
Η παλιά του ονομασία, από την τουρκοκρατία, είναι Μπαρακλί ενώ μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Στυλάριον στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γρατινής. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Κομοτηνής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κομοτηνής του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 300 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Κομοτηνής
Λίμνη Γρατινής

Η λίμνη Γρατινής είναι τεχνητή λίμνη της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, στα βόρεια της πεδιάδας της Κομοτηνής και τους νότιους πρόποδες του όρους Πατέρμων - Άδας. Το φράγμα της τεχνητής λίμνης βρίσκεται περίπου 14 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Κομοτηνή και 2 χλμ.  Β.-ΒΔ. από την Γρατινή. Το μέγιστο μήκος της λίμνης είναι 3 χιλιόμετρα, το μέγιστο πλάτος 450 μέτρα και το μέγιστο βάθος 48 μέτρα ενώ ο ταμιευτήρας του είναι χωρητικότητας 18 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων νερού. Κατασκευάστηκε από τη ΔΕΗ με σκοπό τη ψύξη του Α.Η.Σ Κομοτηνής και την άρδευση των γύρω αγροτικών περιοχών.

Παραπομπές

Γρατινή
Γεωγραφία της Θράκης
Γεωγραφία της Ροδόπης
Γ.Σ. Πατησίων

Ο Γυμναστικός Σύλλογος Πατησίων είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα την ομώνυμη συνοικία στην Αθήνα. Επίσημο έτος ίδρυσης του είναι το 1951 και δραστηριοποιείται στα αθλήματα του ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου και υποδομών που μετέχουν στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Αθηνών και τμήμα καλαθοσφαίρισης και υποδομών που μετέχουν στις διοργανώσεις της Ε.Σ.Κ. Αττικής.

Ιστορικό 
Ιδρύθηκε με την ονομασία «Π.Α.Ο. Κολιάτσου» το 1951 στην πλατεία Κολιάτσου στα Πατήσια ως αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο. Αγωνίστηκε αρχικά ως ανεξάρτητο σωματείο και το 1956 μετονομάστηκε σε «Π.Α.Ο. Πατησίων» και εντάχθηκε στα επίσημα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών, αγωνιζόμενος στη Δ΄ Κατηγορία. Το 1967 συγχωνεύτηκε με την Αστραπή Ριζούπολης και τον Α.Π.Ο. Κουκλακίου λαμβάνοντας τη σημερινή του ονομασία «Γ.Σ. Πατησίων». 

Τη σεζόν 1970-71 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣΑ και παρέμεινε για μια τριετία έως και τη σεζόν 1972-73. Το 1991 ήρθε η μεγαλύτερη διάκριση του συλλόγου, όποτε και με προπονητή τον Σπύρο Παπακανέλο αναδείχθηκε υπερπρωταθλητής Ε.Π.Σ. Αθηνών της σεζόν 1990-91 και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής αγωνίστηκε επί δυο χρονιές και πιο συγκεκριμένα τις σεζόν 1991-92 και 1992-93. Τελευταία αξιοσημείωτη επιτυχία του Γ.Σ. Πατησίων ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος Β΄ Κατηγορίας με προπονητή τον Μιχάλη Χωριανόπουλο και η άνοδος στην πρώτη τη τάξει κατηγορία της ΕΠΣΑ. Σήμερα, ο Γ.Σ. Πατησίων αγωνίζεται στη Γ΄ Κατηγορία της ΕΠΣΑ και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό στάδιο Γαλατσίου στο άλσος Βεΐκου.

Από τις τάξεις του αναδείχθηκαν παίκτες όπως μεταξύ άλλων οι Δημήτρης Πίττας, Μπάμπης Τεννές και Χρήστος Πετρινιώτης, που αγωνίστηκαν στα κλιμάκια νέων της Εθνικής Ελλάδας.

Τμήμα καλαθοσφαίρισης 
Το 1975 ιδρύθηκε ένα νέο αθλητικό τμήμα του Γ.Σ. Πατησίων, αυτό της καλαθοσφαίρισης. Από ιδρύσεώς του αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Σ.Κ. Αττικής, με πιο αξιοσημείωτη διάκριση την άνοδό του στην Α΄ Κατηγορία, ενώ τα τελευταία χρόνια αγωνίζεται στα πρωταθλήματα Γ΄ και Δ΄ Κατηγορίας. Σήμερα αγωνίζεται στη Δ΄ Κατηγορία της ΕΣΚΑ. Έδρα της ανδρικής ομάδας αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Γκράβας, ενώ τα τμήματα υποδομής του προπονούνται κυρίως στο ανοικτό γήπεδο του 36ου Κέντρου Νεότητας στην πλατεία του Αγίου Ανδρέα.

Από τις τάξεις του τμήματος μπάσκετ του συλλόγου αναδείχθηκε ο Οδυσσέας Αντωνίου, ο οποίος μετά από 6 χρόνια στον Γ.Σ. Πατησίων αγωνίστηκε με τη φανέλα του Ιωνικού Νίκαιας στα εθνικά πρωταθλήματα της Α1 και Α2 Εθνικής κατηγορίας.

Πηγές 
 «ΙΣΤΟΡΙΑ», επίσημο ιστολόγιο τμήματος καλαθοσφαίρισης Γ.Σ. Πατησίων
 Γ.Σ. ΠΑΤΗΣΙΩΝ, περιοδικό «Η Πατησίων ζει», τεύχος 41, σελ. 28-29

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημο ιστολόγιο τμήματος καλαθοσφαίρισης Γ.Σ. Πατησίων
 Επίσημη σελίδα Facebook Γ.Σ. Πατησίων

Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1951
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1951
Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1975
Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.
Σιχ φεμινισμός

Η θρησκεία του σιχισμού ιδρύθηκε στο Πουντζάμπ το 1469 από τον Γκουρού Νανάκ με βασική ιδέα την ισότητα των ανθρώπων, ανεξάρτητα από κάστα, ηλικία ή φύλο. Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες έπρεπε να ακολουθήσουν τα 5 K, Kesh (άκοπα μαλλιά), Kangha (χτένα), Kara (σιδερένιο βραχιόλι), Kachera (βαμβακερό εσώρουχο) και Kirpan (σιδερένιο στιλέτο), και δεν υπήρξε ποτέ διάκριση μεταξύ του τι πρέπει να επιτρέπεται στη γυναίκα να κάνει έναντι του άνδρα. Οι άνδρες και οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ισότιμα στο Ναό (Gurdwara) και όλοι τρώνε και προσεύχονται δίπλα-δίπλα. Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες πρέπει να φέρουν το Kirpan (το στιλέτο ως όπλο) μαζί τους, καθώς είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τη δική τους φυσική προστασία και δεν πρέπει να εξαρτώνται από άλλους. Οι Σιχ είναι αυστηρά ενάντια στο σύστημα της κάστας και πολλοί επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν το " Kaur " ή το " Singh " ως επώνυμο για να αποφύγουν το προβληματικό σύστημα των καστών στην Ινδία. Στη θρησκεία υπάρχει μόνο ένας ουδέτερος Θεός (Waheguru) χωρίς μορφή ή φύλο και όλοι είναι ίσοι στα μάτια του Θεού. Πολλές γυναίκες Σιχ πιστεύουν ότι αυτή η απουσία ενός ξεχωριστού κώδικα συμπεριφοράς για γυναίκες και άνδρες αποδεικνύει ότι η θρησκεία τους είναι ιστορικά αποδεσμευμένη από την ανισότητα των φύλων. Ωστόσο στην πράξη αυτή η ισότητα είναι περισσότερο θεωρητική παρά πρακτική. Στη Βόρεια Αμερική τα 5 K ακολουθούνται σχεδόν μόνο από άνδρες. Υπάρχουν όμως και γυναίκες Σιχ που επιλέγουν να φορούν τουρμπάνι ως δείγμα της πίστης τους στη θρησκεία και στην ισότητα των φύλων μέσα στους κόλπους της. Υπάρχουν επίσης ομάδες που έχουν σχηματιστεί από Σιχ, όπως η SAFAR, οι οποίες αγωνίζονται να αποκαλύψουν και να αντιμετωπίσουν την διαφυλική καταπίεση στην κοινότητα των Σιχ. Παράδειγμα ανισότητας στην εκπροσώπηση είναι πως και οι δέκα αρχικοί θρησκευτικοί ηγέτες ήταν όλοι άνδρες.

Παραπομπές 

Φεμινισμός και πνευματικότητα
Steinway & Sons

Η Steinway & Sons, ευρύτερα γνωστή και ως Steinway, () είναι γερμανοαμερικανική εταιρεία κατασκευής πιάνων, η οποία ιδρύθηκε το 1853 στο Μανχάταν από τον Γερμανό κατασκευαστή πιάνων Χάινριχ Ένγκελχαρντ Στάινβεγκ (τον μετονομαζόμενο Χένρι Στάινγουεϊ). Η θεαματική ανάπτυξη της εταιρείας στάθηκε αφορμή για την εγκαινίαση ενός νέου εργοστασίου στη Νέα Υόρκη και αργότερα ενός στο Αμβούργο. Το εργοστάσιο που βρίσκεται στο δημοτικό διαμέρισμα του Κουίνς της Νέας Υόρκης προμηθεύει ολόκληρη την αμερικανική επικράτεια, ενώ αυτό στο Αμβούργο εφοδιάζει όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. 

Η Steinway έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις εξέχουσες κατασκευαστικές εταιρείες, όντας γνωστή για την παραγωγή πιάνων υψηλών προδιαγραφών, αλλά και για τη συνεισφορά της στη βελτίωση της διαδικασίας κατασκευής του οργάνου και μαζί με τις εταιρείες Bösendorfer, C. Bechstein και Blüthner αναφέρονται συχνά ως οι τέσσερις μεγαλύτερες εταιρείες, Big Four, στην κατασκευή πιάνων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Κατασκευαστικές εταιρείες των ΗΠΑ