joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ναυαρχείο

Με το όνομα Ναυαρχείο φέρεται γενικά  η ανώτατη αρχή – διοίκηση πολεμικών πλοίων. Σε πολλά κράτη ο όρος αυτός είναι συνώνυμος με το Υπουργείο των Ναυτικών όπως «Συμβούλιο του Ναυαρχείου». Επίσης με το ίδιο όνομα φέρεται και το κτίριο ή το συγκρότημα όπου είναι εγκατεστημένη η υπηρεσία αυτή. 

Σε μεγάλα ναυτικά κράτη π.χ. Αγγλία, ΗΠΑ, Ιαπωνία, κ.ά. στα οποία υφίσταται ο θεσμός του ναυαρχείου αυτό αποτελεί την ανώτατη διοικητική αρχή των ναυτικών δυνάμεων στις οποίες ο Υπουργός Ναυτικών αποτελεί τον «κοινοβουλευτικό σύνδεσμο» μεταξύ Ναυτικού και Βουλής.

Ο αρτιότερος τέτοιος οργανισμός ναυαρχείου είναι της Αγγλίας που φέρει τον τίτλο "Βασιλικό Βρετανικό Ναυαρχείο" που συγκροτείται από τέσσερις ναυάρχους όπου και καθιερώθηκε να ονομάζονται «Λόρδοι του Ναυαρχείου», ανεξάρτητα αν είναι ή δεν είναι κάτοχοι του τίτλου. Έτσι ο αρχαιότερος εξ αυτών ονομάζεται "1ος ναυτικός Λόρδος" σε αντιδιαστολή με τον εκάστοτε Υπουργό των Ναυτικών που ονομάζεται "1ος πολιτικός Λόρδος" και ο οποίος έχει για γραμματέα του έναν υποναύαρχο. Ο "1ος ναυτικός Λόρδος" είναι στη πράξη ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του βρεττανικού βασιλικού Ναυτικού. Ο "2ος ναυτικός Λόρδος" ασχολείται με θέματα διοίκησης, ο "3ος ναυτικός Λόρδος" ασχολείται με τεχνική υποδομή, και ο "4ος ναυτικός Λόρδος" με πάσης φύσεως θεμάτων διοικητικής μέριμνας (τροφοδοσίες, υλικά, ιματισμό κ.λπ)

Στο γαλλικό και ιταλικό πολεμικό ναυτικό υφίσταται ο θεσμός του "Συμβουλίου των ναυάρχων", που έχει περισσότερο συμβουλευτικό χαρακτήρα εισηγήσεων για τον αντίστοιχο υπουργό. Στην Ελλάδα αντί του όρου αυτού υφίσταται σήμερα το "Ανώτατο Συμβούλιο του Ναυτικού" που συνέρχεται υπό τον Υπουργό και συνεδριάζει τακτικά και έκτακτα, ασχολούμενο με τα πάσης φύσεως διοικητικά, οικονομικά και τεχνικά ζητήματα του Όπλου και πάντα με συμβουλευτικό χαρακτήρα.

Τα ναυαρχεία στεγάζονται συνήθως μέσα σε Ναυστάθμους ή εγγύτατα αυτών.

Δείτε επίσης 
Ναυαρχείο (Ηνωμένο Βασίλειο)
Ναύαρχος

Πολεμικό ναυτικό
Χαρά Βιέννα

Η Χαρά Βιέννα (Χαρίκλεια Βιέννα - Παπαγεωργίου, 1922   - 1982) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Νέο Φάληρο. Φοίτησε στα εργαστήρια γλυπτικής και ζωγραφικής στη Σχολή Καλών Τεχνών. Από τη δεκαετία του 1960 έχει παρουσιάσει εργασίες της σε πλήθος εκθέσεων ατομικών και ομαδικών, πανελλήνιες αλλά και εκτός Ελλάδας όπως στις ΗΠΑ, στη Λωζάνη, στο Μιλάνο, στη Ρώμη, στη Μόσχα κ.α.

Το ζωγραφικό της έργο ανήκει στη νεοακαδημαϊκή τεχνοτροπία, με ζωηρό προσωπικό τόνο και με ιμπρεσιονιστικές επιδράσεις, διακρίνεται δε για την λεπτή ευαισθησία του στην επιτυχή χρήση των αποχρώσεων. Τελευταία επιδόθηκε περισσότερο στο πορτραίτο.

Από τα σημαντικότερα βραβεία που έχει λάβει ξεχωρίζουν το Βραβείο σχεδίου Μάρσαλ (χρηματικό), Έπαινος της διεθνούς έκθεσης Σπέτσια, καθώς επίσης αργυρό μετάλλιο και δίπλωμα στο 6ο Φεστιβάλ Μόσχας. Ο Δήμος Αθηναίων έχει αγοράσει έργα της.

Πέθανε το 1982 από εγκεφαλικό επεισόδιο και κηδεύτηκε στις 8 Μαΐου 1982 στο νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου.

Πηγές
"Πειραϊκόν Ημερολόγιον" Αρχείο Πειραϊκών Σπουδών (1966) τομ.1ος σελ.69

Έλληνες ζωγράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Πειραιώτες ζωγράφοι
Πτολεμαίος Νιος

Ο Πτολεμαίος ο Νιος, αποτελεί πιθανό μέλος της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Η ταυτότητά του είναι ίσως η πιο αμφιλεγόμενη στη γενεολογία των Πτολεμαίων.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Υπήρξε συμβασιλέας της Αιγύπτου με τον Πτολεμαίο Β΄ το Φιλάδελφο κατά την περίοδο 267 – 259 π.Χ. Η συμβασιλεία αυτή έλαβε τέλος εξαιτίας της επανάστασης που υποκίνησε από κοινού με τον Τίμαρχο της Μιλήτου, κατά το έτος 259 π.Χ. Πιθανώς να πρόκειται για γιο της Αρσινόης Β΄ από το βασιλιά της Θράκης, Λυσίμαχο, ο οποίος γεννήθηκε μεταξύ 299 και 286 π.Χ. Ο τελευταίος πρέπει να ήταν υποψήφιος για βασιλεύς της Μακεδονίας το 281 π.Χ. από την Κασσάνδρεια όπου διέμενε με τη μητέρα του. Κατά μια εκδοχή ταυτίζεται και με τον Πτολεμαίο Επίγονο, που κυβέρνησε την Τελμεσσό. Πέθανε μετά το 240 π.Χ. αφήνοντας απογόνους.

Πηγές 
 Βιογραφία από τον Christopher Bennett .

Δείτε επίσης 
 Δυναστεία των Πτολεμαίων
 Αρχαία Αίγυπτος
 Ελληνιστική Περίοδος

Δυναστεία των Πτολεμαίων
Ελληνιστική περίοδος
Άρης Καρασαββίδης

Ο Αριστείδης (Άρης) Καρασαββίδης (Δάφνη Πέλλας, 13 Μαρτίου 1965) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Διεθνής ποδοσφαιριστής υπήρξε και ο αδερφός του Θεόφιλος.

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο 
Ο Καρασαββίδης ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε μικρή ηλικία στη Γερμανία, όπου διέμενε με τους γονείς του που ήταν μετανάστες. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1977, εντάχθηκε στον Αετό Σκύδρας, μέχρι το 1984, οπότε και πήρε μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ. Αγωνίστηκε στον Δικέφαλο του Βορρά έως το 1989, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα της περιόδου 1984-85.

Το 1989 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Αθηνών όπου και αγωνίστηκε έως το 1993 οπότε και επέστρεψε στον ΠΑΟΚ για να αγωνιστεί με τα χρώματά του έως το 1995. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τα χρώματα των Τρικάλων,  κατόπιν έπαιξε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς (1996-97), στη Λαμία (1997-98) και τέλος στον Εδεσσαϊκό (1998-99). Μετά το τέλος της καριέρας του μετέβη στο Μόναχο, όπου ζει μέχρι σήμερα.

Στις εθνικές ομάδες 
Μεγάλη υπήρξε η προσφορά του στην εθνική Ελπίδων καθώς ήταν το μεγάλο αστέρι της ομάδας που το 1988 αγωνίστηκε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων, εναντίον της Γαλλίας.

Τον Μάρτιο του 1988 στα ημιτελικά της παραπάνω διοργάνωσης σημείωσε τέσσερα τέρματα στη νίκη με 5-0 επί της Ολλανδίας, οδηγώντας την ελληνική ομάδα στην πρόκριση και θεωρείται ως μια από τις κορυφαίες στιγμές στην καριέρα του.

Στις 15 Νοεμβρίου 1988 αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την εθνική Ανδρών, με την οποία είχε 5 συμμετοχές συνολικά. Στις 29 Ιανουαρίου 1992 σε αγώνα με την Αλβανία, συνέπεσε να αγωνιστούν μαζί με τον αδερφό του Θεόφιλο.

Επίσης, το 1984 αγωνίστηκε με την εθνική Νέων στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Νέων πετυχαίνοντας δύο γκολ, ενώ είχε πετύχει και το γκολ της πρόκρισης στον προκριματικό γύρο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Η καριέρα του Άρη Καρασαββίδη στο national football teams
Το προφίλ του Άρη Καρασαββίδη στο transfermarkt

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων
Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς
Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας
Ποδοσφαιριστές Εδεσσαϊκού
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Τζον Αμίτσι

Ο Τζον Αμίτσι αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, (John Uzoma Ekwugha Amaechi, 26 Νοεμβρίου 1970) είναι Άγγλος πρώην καλαθοσφαιριστής.

Γεννήθηκε στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Αγωνιζόταν στις θέσεις πάουερ φόργουορντ και σέντερ.

Έχει αγωνιστεί στο ΝΒΑ με τη φανέλα των Cleveland Cavaliers (1995–96), Orlando Magic ( 1999–2001 ) και 
Utah Jazz ( 2001–03 ). Στην Ευρώπη αγωνίστηκε με τον Παναθηναϊκό ( 1996-97 ) και τη Βίρτους Μπολόνια ( 1997-98 ).

Ο Τζον Αμίτσι ήταν από τους πρωταγωνιστές της ομάδας του Παναθηναϊκού για την κατάκτηση του τουρνουά Διηπειρωτικό Κύπελλο καλαθοσφαίρισης 1996|, καθώς ήταν ο πρώτος σκόρερ μαζί με το Φραγκίσκο Αλβέρτη στους τρεις αγώνες που έδωσε η ομάδα του απέναντι από τη Ολύμπια Τουέρτο σημειώνοντας 59 πόντους (23, 18, 18).

Μετά την απόσυρσή του από τα γήπεδα, έκανε διδακτορικό στην ψυχολογία και σήμερα ασκεί αυτό το επάγγελμα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα

Άγγλοι καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Κλίβελαντ Καβαλίερς
Καλαθοσφαιριστές Σολέ Μπασκέτ
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια
Καλαθοσφαιριστές αγγλικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές Λιμόζ ΣΣΠ
Καλαθοσφαιριστές Ορλάντο Μάτζικ
Καλαθοσφαιριστές Γιούτα Τζαζ
Άγγλοι απομνημονευματογράφοι
ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο
Άγγλοι ψυχολόγοι
Αξιωματικοί του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Ίνγκολστατ

Το Ίνγκολστατ (γερμανικά: Ingolstadt, ) είναι πόλη της Βαυαρίας. Βρίσκεται κατά μήκος των οχθών του Δούναβη, στο κέντρο της Βαυαρίας. Την 31η Δεκεμβρίου 2011 είχε 126 732 κατοίκους, γεγονός που την καθιστά τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Άνω Βαυαρίας μετά από το Μόναχο. Το Ίνγκολστατ είναι τμήμα της ευρύτερης Μητροπολιτικής περιοχής του Μονάχου με πληθυσμό άνω των 6 εκατ.

Το Ίνγκολστατ αναφέρεται στο μυθιστόρημα Φρανκενστάιν της Μαίρη Σέλλεϋ. Είναι ο τόπος γέννησης του τέρατος που δημιουργείται από τον επιστήμονα Βίκτορ Φρανκενστάιν.

Οι Ιλλουμινάτοι (Πεφωτισμένοι), μια μυστική βαυαρική κοινότητα, ιδρύθηκε στο Ίνγκολστατ στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα από τον Γερμανό φιλόσοφο Άνταμ Βάισχαουπτ (Johann Adam Weishaupt, 1748-1830).

Η έδρα της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Audi βρίσκεται επίσης στο Ίνγκολστατ, καθώς και η έδρα των καταστημάτων MediaMarkt. Ο σταθμός του έχει συνδεθεί με τη Νυρεμβέργη με σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας (ICE) από το Μάιο του 2006.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Ίνγκολστατ Επίσημη ιστοσελίδα 

Παραδουνάβιες πόλεις
Πόλεις της Βαυαρίας
Λουκανός

Ο Μάρκος Ανναίος Λουκανός (Marcus Annaeus Lucanus, 3 Νοεμβρίου 39 – 30 Απριλίου 65) ήταν Ρωμαίος ποιητής, ο οποίος γεννήθηκε στην Κόρδοβα της Ισπανίας. Ήκμασε στη Ρώμη κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Νέρωνα.

Ανιψιός του Σενέκα του Νεότερου, σπούδασε ρητορική και γρήγορα αναμείχθηκε με την πολιτική ζωή. Ο Λουκανός, όπως και ο θείος του, ανήκε στον στενό αυλικό λογοτεχνικό κύκλο του Νέρωνα και αρχικώς επιχείρησε να τον εξυμνήσει, τελικώς όμως στράφηκε με το έργο του εμμέσως εναντίον της καταπιεστικής για την αριστοκρατία ηγεμονίας του. Έτσι εξέφραζε μία εύγλωττη μερίδα των ανώτερων κοινωνικών τάξεων η οποία έβλεπε με καχυποψία το αυτοκρατορικό καθεστώς που εγκαινίασε ο Αύγουστος και αναπολούσε το παλαιό καθεστώς, όταν κυρίαρχος της Ρώμης και κέντρο των αποφάσων ήταν η Σύγκλητος. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει την εύνοια του Νέρωνα και να διαταχθεί να αυτοκτονήσει, σε πολύ νεαρή ηλικία, για αντικυβερνητική συνωμοσία (την ίδια μοίρα υπέστη και ο Σενέκας).

Ο Λουκανός έγραψε ποιήματα όπως το έπος «Φαρσάλια», εμπνευσμένο από τον εμφύλιο πόλεμο του Ιουλίου Καίσαρα και του Πομπήιου, όπου εξυμνούσε υπογείως το συγκλητικό καθεστώς των περασμένων χρόνων. Με το έργο του αυτό στράφηκε ανοιχτά εναντίον του βιργιλικού ύφους: ο Βιργίλιος είχε αποθεώσει αλληγορικά τον Αύγουστο και τη νέα, αυτοκρατορική τάξη πραγμάτων με ένα ομηρικό έπος, ενώ ο ίδιος υπέσκαπτε ουσιαστικώς τον «φιλότεχνο» Αυτοκράτορα της δικής του εποχής με ένα «σύγχρονο», πεσσιμιστικό αντισυμβατικό ποίημα ευρισκόμενο στον αντίποδα της Αινειάδας· στα Φαρσάλια εκλείπει τελείως ο μυθολογικός μηχανισμός και οι θεϊκές παρεμβάσεις, υιοθετείται ένα σχεδόν χρονογραφικό ύφος και ο Ιούλιος Καίσαρας, προπάτορας του νέου καθεστώτος, σκιαγραφείται με τα μελανότερα χρώματα ως ένας επίδοξος, εγωκεντρικός τύραννος. Ο Πομπήιος από την άλλη, η αντίθετη όψη του Αινεία, παρουσιάζεται ως μία ρεαλιστική, υπέργηρη και εξελισσόμενη φιγούρα οικογενειάρχη με την Τύχη να τον έχει εγκαταλείψει. Τελικώς για τον Πομπήιο ο μόνος δρόμος για την ηθική ελευθερία είναι ο θάνατος για μια δίκαιη υπόθεση.

Δείτε επίσης 
 Σενέκας ο Νεότερος
 Νέρων
 Εριχθώ

Παραπομπές

Πηγές 
 Εισαγωγή στην αρχαιογνωσία, Τόμος Β', Φριτς Γκραφ, Εκδόσεις Παπαδήμα

Ρωμαίοι ποιητές
Κωνσταντίνος Κριμπάς

Ο Κωνσταντίνος Κριμπάς (1932 - 5 Απριλίου 2021 ) ήταν Έλληνας γενετιστής και πανεπιστημιακός, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του ακαδημαϊκού Βασιλείου Κριμπά. Σπούδασε βιολογία στη Λωζάννη και γενετική στη Σορβόννη. Το 1958 εντάχθηκε στην ομάδα του γενετιστή Theodosius Dobzhansky στη Νέα Υόρκη. Το 1961 εκλέχτηκε καθηγητής γενετικής στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1993. Από το 1993 ανέλαβε την έδρα της Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (στο τμήμα Μεθοδολογίας Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης), όπου παρέμεινε μέχρι το 2000.

Ήταν τακτικό μέλος της Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής ενώ το 2002 εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, μέλος της οποίας ήταν και ο πατέρας του. Είχε συγγράψει πολλά αυτοτελή έργα και 125 επιστημονικές δημοσιεύσεις. Είχε διδάξει σε πανεπιστήμια του εξωτερικού όπως Χάρβαρντ κ.α.

Διέμενε μόνιμα στην Αθήνα.

Εργογραφία 

 Δαρβινικά, Ερμής, 1986
 Θραύσματα κατόπτρου, Θεμέλιο, 1993
 Εκτείνοντας τον Δαρβινισμό και άλλα δοκίμια, Νεφέλη, 1998
 Γιάννης Σαρεγιάννης και η έννοια της ασθένειας, Συλλογικό, ΜΙΕΤ, 1990
 Κοινωνιοβιολογία, Κάτοπτρο, 2007
 Δαρβινισμός και η ιστορία του έως τις μέρες μας, Ωκεανίδα, 2009
 Ο Δαρβινισμός στην Ελλάδα, ΕΙΕ, 2018

Αναφορές

Σύνδεσμοι
1. Μονομαχία επιστημόνων - χριστιανών φονταμενταλιστών

Έλληνες πανεπιστημιακοί
Έλληνες γενετιστές
Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Καθηγητές Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ντούσαν Κέτσμαν

Ο Ντούσαν Κέτσμαν (σερβική γλώσσα: Душан Кецман, 6 Νοεμβρίου 1977) είναι Σέρβος καλαθοσφαιριστής.

Ο Κέτσμαν έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα ως έφηβος στην Μπεοπετρόλ Βελιγραδίου. Την περίοδο 2001 - 02 αγωνίστηκε στη Ζελέζνικ, πριν περάσει την επόμενη χρονιά στην Παρτιζάν. Το 2004 υπέγραψε για το Μακεδονικό, αφήνοντας την ομάδα τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς. Αγωνίστηκε στη συνέχεια στην Έφες Πίλσεν ( Τουρκία ), την Οστάνδη ( Βέλγιο ), στην Κίεβ (Ουκρανία, 2005-06), στην Παρτιζάν Βελιγραδίου (Σερβία, 2006-08) και απτο καλοκαίρι του 2008 ανήκει στον Παναθηναϊκό. Έχει κατακτήσει το Πρωτάθλημα Σερβίας - Μαυροβουνίου με την Παρτιζάν το 2003, το 2004, το 2007 και το 2008, το Κύπελλο Σερβίας 2008, την Αδριατική Λίγκα το 2007 και το 2008, το κύπελλο Ελλάδας το 2009, το Πρωτάθλημα της Ευρωλίγκα Ανδρών και το 2009 το Πρωτάθλημα Ελλάδας το 2009. Την περίοδο 2007-08 ο Κέτσμαν είχε μέσο όρο στην Ευρωλίγκα 10,9 πόντους (61,9% στα δίποντα, 37,3% στα τρίποντα, 75,8 στις ελεύθερες βολές), 5 ριμπάουντ, 2 ασίστ και 1 κλέψιμο.

Σέρβοι καλαθοσφαιριστές
Γιουγκοσλάβοι καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Μακεδονικού
Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Κιέβου
Καλαθοσφαιριστές Σοράλ Ροάν
Καλαθοσφαιριστές Οστάνδης
Καλαθοσφαιριστές ΦΜΠ Ζελέζνικ
Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου
Καλαθοσφαιριστές σερβικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων
Σμολ φόργουορντ
Σούτινγκ γκαρντ
Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Σμέρνα

Η σμέρνα είναι ψάρι του γένους Μύραινα (Muraena) , το οποίο κατατάσσεται στην κλάση Οστεϊχθύες και στην τάξη Εγχελυόμορφα ή Άποδα και στην οικογένεια Μυραινίδες. Η επιστημονική της ονομασία είναι Μύραινα η ελένη (Muraena helena). Μοιάζει πολύ με το φίδι και το  χέλι, γι’  αυτό και ανήκει στα Εγχελυόμορφα. Το κρέας της είναι φαγώσιμο. Το δάγκωμά της είναι επικίνδυνο, ακόμα και για τον άνθρωπο. Ζει κοντά σε ακτές, μέσα σε κοιλότητες βράχων.

Περιγραφή 
Από το δέρμα της εκκρίνει μία βλέννα , με αποτέλεσμα να είναι δυσδιάκριτα τα μικρά λέπια της. Δεν έχει ζυγά πτερύγια, όπως όλα τα εγχελυόμορφα (μουγγρί, χέλι). Κινείται με κινήσεις όπως του φιδιού. Έχει σχετικά μικρό κεφάλι, με τεράστιο όμως στόμα. Το σώμα της είναι καφέ με κηλίδες κίτρινου χρώματος. Στο στόμα της έχει πολύ ισχυρά δόντια. Δαγκώνει μόνο όταν βρίσκεται σε κίνδυνο. Σπάνια επιτίθεται στους εχθρούς της.Φτάνει σε μήκος τα 1.2 μέτρα και σε βάρος τα 5 κιλά.Το όνομα της αλλιώς σμύνερα. 

Τρέφεται με νεκρά ψάρια,ενώ έχει αδυναμία στα κεφαλόποδα και συγκεκριμένα στα χταποδια και τις σουπιές.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος αλίευσης της σμέρνας είναι με τη χρήση κιουρτού με δόλωμα πλοκάμι χταποδιού, σουπιά(σε κομμάτια η ολόκληρη) η μικρά ψάρια όπως σαυρίδια.

Ιστορικά στοιχεία 
Το ψάρι αυτό ήταν γνωστό από τα αρχαία χρόνια. Στην αρχαία Ρώμη διατηρούσαν σμέρνες σε δεξαμενές, σύμφωνα με μία άποψη για εκτροφή, ενώ άλλη άποψη ήθελε τους Ρωμαίους να χρησιμοποιούσαν τις σμέρνες ως ποινή θανάτωσης των δούλων (έριχναν τους δούλους στις δεξαμενές και οι τελευταίοι κατασπαράζονταν από τις σμέρνες).

Δείτε επίσης 
 Αλιεία
 Κατάλογος ελληνικών αλιευμάτων

Βιβλιογραφία 
 Νέα Εγκυκλοπαιδεία, τ. 24, σελ. 62-63, εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, 2007.

Εγχελυόμορφα
Μάνος Σοφιανός

Ο Μάνος Σοφιανός (1922 - 1986) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Γεννήθηκε στη Καστέλλα στον Πειραιά, αργότερα μετοίκησε στο Μοσχάτο και από το 1963 διέμενε στην Αθήνα μέχρι το θάνατό του. Μαθήματα ζωγραφικής έλαβε από τον ζωγράφο Θ. Δρόσο. Το 1961 μετέβη στην Ευρώπη όπου και έκανε ελεύθερες σπουδές κοντά σε εξπρεσιονιστές ζωγράφους. Αργότερα παρακολούθησε την εργασία του Γ. Σικελιώτη.

Στο πλούσιο σχετικά έργο του προσπάθησε να μορφοποιήσει τον υποκειμενικό κόσμο του δίνοντας έτσι στο θέμα του δευτερεύουσα θέση. Επεδίωκε πάντα να δίνει στους πίνακές του μνημειακή και στέρεη οργάνωση από τους οποίους να πηγάζει βαθιά αισθητική συγκίνηση. Υπό αυτές τις επιδιώξεις τελικά το έργο του χαρακτηρίστηκε σοβαρό και επιτυχές.

Πηγές 
"Πειραϊκόν Ημερολόγιον" Αρχείο Πειραϊκών Σπουδών (1966) τομ.1ος σελ.78

Έλληνες ζωγράφοι
Τάκης Μανδραφλής

Ο Παναγιώτης (Τάκης) Μανδραφλής, γεννημένος στις 16 Οκτωβρίου του 1962,  είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, που αγωνίσθηκε στη θέση του κεντρικού αμυντικού, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '80 και του '90 και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Επίσης είναι πολιτικός, εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος Αιγάλεω

Διακρίθηκε για τη δύναμη και την αποτελεσματικότητά του, στοιχεία που τον είχαν κατατάξει μεταξύ των πλέον σκληροτράχηλων αμυντικών παικτών που εμφανίσθηκαν ποτέ στο ελληνικό πρωτάθλημα. Το μεγάλο του ύψος (1,88 μ.) και το όλο "σκανδιναβικό" παρουσιαστικό του βοήθησαν στο να αποτελέσει μια ευδιάκριτη φυσιογνωμία που δεν περνούσε απαρατήρητη τόσο από αντιπάλους, όσο και από φιλάθλους.

Βιογραφικό
Ξεκίνησε από την εφηβική ομάδα του Α.Ο. Αιγάλεω στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και την περίοδο 1981-82 ντεμπουτάρισε στη Β' Εθνική με την πρώτη ομάδα. Έπαιξε ξανά στον ίδιο σύλλογο, 15 χρόνια αργότερα, τη σεζόν 1995-96, στη Δ' Εθνική. Με τα χρώματα του Αιγάλεω αναδείχθηκε πρωταθλητής Β' Εθνικής, το 1983, διάκριση που τον πριμοδότησε για να εισαχθεί στην ΕΑΣΑ. 
 
Σπουδαία ήταν η παρουσία του και στον Ιωνικό Νίκαιας, με τον οποίο κατάκτησε επίσης τίτλο Β' Εθνικής (1989) και στη συνέχεια πραγματοποίησε πολλές εμφανίσεις στην Α' Εθνική, ως βασικός σέντερ-μπακ, τις περιόδους 1989-90 και 1990-91.  

Το 1991 πήρε μεταγραφή στην Προοδευτική, με την οποία αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική την περίοδο 1991-92 κατακτώντας την άνοδο, με προπονητή τον Γιάννη Κυράστα και την περίοδο 1992-93 στην Β' Εθνική, όποτε και το 1993 αποδεσμεύτηκε.

Αγωνίσθηκε επίσης με τους συλλόγους του Α.Ο. Νεάπολης Νίκαιας και του Εθνικού Αστέρα (στη Γ' Εθνική), του Ακράτητου Άνω Λιοσίων (Δ΄Εθνική), της Αγίας Ελεούσας (Δ' Εθνική) και του Α.Ο. Ποντίων Νίκαιας, όπου πήγε το 1997 και αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Πειραιά κατακτώντας το πρωτάθλημα 1997-98 και την άνοδο στη Δ' Εθνική, ενώ παράλληλα ήταν προπονητής του Αιγάλεω.

Είναι απόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας, ενώ το 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη του Δημήτρη Καλογερόπουλου και τα έτη 2007, 2008 και 2010 διετέλεσε αντιδήμαρχος Αιγάλεω. Ομοίως το 2019 ανέλαβε αντιδήμαρχος Πρασίνου επί δημαρχίας Ιωάννη Γκίκα.

Ως προπονητής, κέρδισε τον τίτλο Γ' Εθνικής με την ομάδα του Αιγάλεω, τη σεζόν 1998-99. 

Απασχολήθηκε επίσης, ως προπονητής της Εθνικής Ομάδας Γυναικών, ενώ την περίοδο 2008-09 ανέλαβε εκ νέου τεχνικός του Αιγάλεω στη Γ' Εθνική.

Το 2012 εργάσθηκε σαν προπονητής της Προοδευτικής, για λιγότερο όμως από μήνα, πιο συγκεκριμένα από τις 4 μέχρι τις 30 Απριλίου του 2012.. Είναι πρόεδρος του Θεμιστοκλή Αιγάλεω.

Παραπομπές

Μανδραφλης Τακης
Μανδραφλης Τακης
Μανδραφλης Τακης
Μανδραφλης Τακης
Μανδραφλης Τακης
Μανδραφλης Τακης
Μανδραφλης Τακης
Μανδραφλης Τακης
Μανδραφλης Τακης
Μανδραφλης Τακης
Μανδραφλης Τακης
Μανδραφλης Τακης
Χάρης Κοπιτσής

Ο Χαρίλαος (Χάρης) Κοπιτσής είναι πρώην Έλληνας ποδοσφαιριστής, γεννημένος το 1969.
Αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Χάρης Κοπιτσής γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1969 στην Αθήνα. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ομάδα του Ορφέα Αιγάλεω από όπου τον απέκτησε ο Α.Ο. Αιγάλεω, το καλοκαίρι του 1986. Έπαιξε εκεί για μιάμιση σεζόν, στη Β΄ Εθνική και Γ΄ Εθνική.

Το Δεκέμβριο του 1987 παραχωρήθηκε στον Πανιώνιο, όπου αγωνίστηκε ως τη σεζόν 1991-92. Με τον Πανιώνιο έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική την πρωτομαγιά του 1988. Σταδιακά κέρδισε θέση βασικού και γνώρισε επιτυχίες τη σεζόν 1988-89, όταν η ομάδα έφτασε στον τελικό του Κύπελλου. Όμως, ο ίδιος δεν έπαιξε στον τελικό.

Στη συνέχεια αγωνίσθηκε ως βασικός μέσος στην ΑΕΚ και παράλληλα κλήθηκε στην Εθνική ανδρών. Στην ΑΕΚ γνώρισε εννιά επιτυχημένες σεζόν. Πήρε δύο πρωταθλήματα, το πρωτάθλημα 1992-93 και το πρωτάθλημα 1993-94, και δύο Κύπελλα: το 1996 που δεν έπαιξε στον τελικό και το 1997 στον τελικό του οποίου χτύπησε ένα επιτυχημένο πέναλτι, μετά την ισόπαλη παράταση, βοηθώντας την ομάδα του να το κατακτήσει. Επίσης, αγωνίστηκε σε δύο ακόμα τελικούς κυπέλλου, στους οποίους η ομάδα του ηττήθηκε από τον ΠΑΟ: το 1994 και το 1995.  Η συνεισφορά του στην κατάκτηση των Πρωταθλημάτων του 1993 και του 1994 ήταν σημαντική, καθώς σκόραρε και τις δύο χρονιές στα αποφασιστικά ντέρμπυ απέναντι στους διεκδικητές του τίτλου, ΟΣΦΠ και ΠΑΟ, στη Νέα Φιλαδέλφεια, δίνοντας πολύτιμες νίκες στην "Ένωση". Το 2002 επέστρεψε στο Αιγάλεω και την επόμενη σεζόν στον Πανιώνιο. Όμως, δεν κατάφερε να βρει θέση βασικού και πήγε στον Πανελευσινιακό στη Δ΄ Εθνική, όπου έκλεισε την καριέρα του.

Προπονητική
Το 2020 ο Χάρης Κοπιτσής είναι τεχνικός υπεύθυνος στις Ακαδημίες (τμήματα υποδομών) του Αιγάλεω Α.Ο. και παράλληλα εργαζόταν ως προπονητής στον Ακράτητο Άνω Λιοσίων.

Καριέρα

 Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81

Τίτλοι-Διακρίσεις

 Πρωτάθλημα Ελλάδος (2): 1992-93, 1993-94
 Κύπελλο Ελλάδος (2): 1996, 1997. 
 Κύπελλο Ελλάδος (φιναλίστ): 1994, 1995.

Πηγές 

 «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες.

Κοπιτσης Χαρης
Κοπιτσης Χαρης
Κοπιτσης Χαρης
Κοπιτσης Χαρης
Κοπιτσης Χαρης
Κ
Κοπιτσης Χαρης
Κοπιτσης Χαρης
Κοπιτσης Χαρης
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης

Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης είναι η ανώτερη διοργάνωση του αθλήματος μεταξύ εθνικών ομάδων των κρατών της Ευρώπης. Υπάρχει ανδρικό και γυναικείο πρωτάθλημα και διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή ομοσπονδία γνωστή ως LEN από τα αρχικά: Ligue Européenne de Natation.

Ιστορικό

Το πρώτο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης διεξήχθη το 1926 στη Βουδαπέστη, μόνο για τους άνδρες. Το αντίστοιχο γυναικείο πρωτάθλημα ξεκίνησε το 1985 στο Όσλο. Διεξάγονται κάθε δύο χρόνια.

Μέχρι το 1999 το πρωτάθλημα γουότερ-πόλο διεξαγόταν ως μέρος του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος υγρού στίβου. Στη συνέχεια αποφασίστηκε να διεξάγεται χωριστά. Ως το 2003 γινόταν ανά διετία τις μονές χρονιές αλλά από το 2006 γίνεται τις άρτιες.

Η ελληνική εθνική ομάδα ανδρών έχει λάβει μέρος σε 15 τελικές φάσεις με πρώτη το 1970. Από το 1979 συμμετέχει συνεχώς. Η καλύτερη θέση που έχει καταλάβει είναι η 4η το 1999. Η γυναικεία εθνική ομάδα συμμετέχει από το 1989 κι έχει τερματίσει 4η τέσσερις φορές, το 1995, το 2001, το 2018 και το 2022.

2008 
Η Εθνική Ελλάδας κατέλαβε την 6η θέση στις γυναίκες και την 11η θέση στους άνδρες στη διοργάνωση του 2008, η οποία ολοκληρώθηκε στις 13 Ιουλίου του 2008 στη Μάλαγα της Ισπανίας. Τον τίτλο κατέκτησε στους άνδρες στην παρθενική του εμφάνιση το Μαυροβούνιο, με νίκη στον τελικό επί της Σερβίας, με 6-5 στην παράταση. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε επίσης στην παράταση η Ουγγαρία, νικώντας την Κροατία, με 15-14. Στις γυναίκες, η Ρωσία κατέκτησε για δεύτερη συνεχή φορά το τρόπαιο, κερδίζοντας στον τελικό στις 12 Ιουλίου την οικοδέσποινα Ισπανία με 9-8.

Πρωταθλήτριες χώρες

Άνδρες

Πίνακας μεταλλίων ανδρών
Στους άνδρες κυρίαρχη είναι η Ουγγαρία με 13 τίτλους και ακολουθούν η πρώην Σοβιετική Ένωση και η Σερβία με πέντε τίτκους κάθε μία.

Γυναίκες

Πίνακας μεταλλίων γυναικών
Στις γυναίκες κυρίαρχες είναι η Ιταλία και η Ολλανδία που μοιράζονται από 5 χρυσά.

Πηγές
 ΕΤ-Sports, 30/6/2008, σελ. 46.

Υδατοσφαίριση στον κόσμο
Διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις της Ευρώπης

fr:Championnat d'Europe de water-polo féminin
Πασκοάλ Μοκουμπί

Ο Πασκοάλ Μοκουμπί (Pascoal Manuel Mocumbi) ήταν πολιτικός από τη Μοζαμβίκη. Διετέλεσε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από το 1994 ως το 2004.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 10 Απριλίου του 1941και το παραδοσιακό του όνομα ήταν Mahykete. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Missão de Mocumbi, στην επαρχία Ινχαμπάνε. Ολοκλήρωσε το Δημοτικό Σχολείο το 1952 και ως το 1960 ολοκλήρωσε τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση στο Λύκειο Σαλαζάρ στο Μαπούτο. Το 1960 πήγε για σπουδές Ιατρικής στην Πορτογαλία, αναγκάστηκε όμως λίγο καιρό μετά να φύγει από εκεί, για πολιτικούς λόγους. Έμεινε στη Γαλλία ως το 1963, σπουδάζοντας στο πανεπιστήμιο του Πουατιέ. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘ 60 συνέχισε τις σπουδές του στην Ελβετία, όπου πήρε το δίπλωμα Ιατρικής το 1973 και εργάστηκε ως βοηθός ιατρού. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘ 70 άσκησε το επάγγελμα του μαιευτήρα και γυναικολόγου στο Κεντρικό Νοσοκομείο του Μαπούτο. Αργότερα εργάστηκε και σε άλλα νοσοκομεία στη χώρα του. Επίσης δραστηριοποιήθηκε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και εργάστηκε για την εξάλειψη της ιλαράς από τη χώρα του αλλά και για την καταπολέμηση ασθενειών, όπως η ελονοσία και το AIDS.

Είναι παντρεμένος με την Adelina Isabel Bernardino Paindane Mocumbi και έχουν 6 παιδιά.

Πολιτική δράση και καριέρα 
Από τα νεανικά του χρόνια, ο Μοκουμπί δραστηριοποιήθηκε σε φοιτητικές οργανώσεις με εθνικιστικό χαρακτήρα. 

Το 1962 συνετέλεσε στην ίδρυση του Μετώπου Απελευθέρωσης της Μοζαμβίκης (FRELIMO, στην Τανζανία. Το 1963, έχοντας διακόψει τις σπουδές του, ορίστηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Μετώπου και ήταν επικεφαλής του Γραφείου Τύπου και Προπαγάνδας του FRELIMO. Την περίοδο 1965-67 ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος του κινήματος στην Αλγερία.

Από το 1980 ως το 1987 ήταν Υπουργός Υγείας και στη συνέχεια έγινε υπουργός Εξωτερικών, αξίωμα που διατήρησε ως το 1994. Ως Υπουργός, συνετέλεσε στην εξομάλυνση των σχέσεων της Μοζαμβίκης με κράτη της Δύσης.

Στις 16 Δεκεμβρίου του 1994 διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Σισάνο. Υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό για δέκα χρόνια, ως τις 17 Φεβρουαρίου του 2004. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Λουίζα Ντιόγκο.

Παραπομπές 

Μοκουμπι
Γυναικολόγοι
Πραξικόπημα

Πραξικόπημα, ή κίνημα (προπολεμική χρήση του όρου), ονομάζεται η βίαιη και αιφνιδιαστική συνωμοτική πράξη που έχει σκοπό τη μεταβολή του πολιτεύματος προς όφελος της πολιτικής και στρατιωτικής κάστας μιας χώρας. Χαρακτηριστικό επίσης είναι ότι τα πραξικοπήματα έχουν σκοπό την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος και τον περιορισμό των συνταγματικών δικαιωμάτων των πολιτών. Διακρίνεται σε πολιτικό ή στρατιωτικό ενώ υπάρχει και ο όρος συνταγματικό πραξικόπημα. Πρόκειται για έννοια που έρχεται σε αντίθεση με την επανάσταση, η οποία προέρχεται από μαζικές δράσεις καταπιεζόμενων τάξεων και αποσκοπεί στην επέκταση και κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους.

Διεθνώς, πραξικοπήματα ή απόπειρες πραξικοπημάτων εκδηλώνονται συνήθως σε χώρες με πολιτική αστάθεια αλλά και οικονομικά προβλήματα, κυρίως στην Αφρική και στη Λατινική Αμερική (το 19ο αιώνα έγιναν πάνω από 200 πραξικοπήματα και απόπειρες πραξικοπημάτων στη Βολιβία). Σε πολλές περιπτώσεις με στρατιωτικά πραξικοπήματα που πετυχαίνουν εγκαθιδρύονται δικτατορίες, όπως στην Ελλάδα, όπου το 1967 επιβλήθηκε στρατιωτική δικτατορία, στη Μιανμάρ το 1990, στη Νιγηρία, στο Νίγηρα, το 1996 και αλλού.

Τα τελευταία χρόνια εκδηλώθηκαν επιτυχημένα πραξικοπήματα σε χώρες, όπως οι Κομόρες, η Σιέρα Λεόνε, η Μαυριτανία, το Πακιστάν, η Ταϊλάνδη, τα νησιά Φίτζι, το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, οι Νήσοι Σολομώντα και άλλες ενώ πολλοί ηγέτες του κόσμου (αρκετοί έχουν κατοχυρώσει την εξουσία τους με τη διεξαγωγή πολυκομματικών εκλογών) κατέλαβαν την εξουσία με πραξικοπήματα, όπως στη Λιβύη ο Μουαμάρ Καντάφι, στο Σουδάν ο Ομάρ Μπασίρ, στην Γκάμπια ο Γιαγιά Τζαμέ, στην Ισημερινή Γουινέα ο Τεοδόρο Ομπιάνγκ Νγκέμα Μπασόνγκο, στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία ο Φρανσουά Μποζιζέ, στη Γουινέα ο Μουσά Νταντίς Καμαρά και άλλοι.

Στην Ευρώπη στην πρόσφατη ιστορία πραξικοπήματα έγιναν, εκτός από την Ελλάδα, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία. Το 1991 το πραξικόπημα που είχε γίνει στην τότε Σοβιετική Ένωση οδήγησε στη διάλυση της ΕΣΣΔ. Απόπειρες πραξικοπημάτων, φανερές ή μη, έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες στη Βενεζουέλα, στον Ισημερινό, στις Σεϋχέλλες, στη Μαδαγασκάρη, στην Αϊτή, στην Ονδούρα, στην Τουρκία και αλλού.

Σημειώσεις και παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Νέα Εγκυκλοπαιδεία, τ. 21, σελ. 414, εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
Μεταβολές στην πολιτική εξουσία
Δημήτριος Παντερμαλής

Ο Δημήτριος Παντερμαλής (1940-14 Σεπτεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και πολιτικός. Διετέλεσε καθηγητής αρχαιολογίας του Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και υπήρξε βουλευτής επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ. Είναι περισσότερο γνωστός ως υπεύθυνος των ανασκαφών που διεξάγει το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στο αρχαίο Δίον, τις οποίες είχε ξεκινήσει ο καθηγητής Γεώργιος Μπακαλάκης και ως διευθυντής του Οργανισμού Ανέγερσης του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως και στη συνέχεια ως διευθυντής του ίδιου Μουσείου.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1940 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα του ΑΠΘ, με καθηγητές τους Γεώργιο Μπακαλάκη και Μανόλη Ανδρόνικο, και έπειτα στη Φιλοσοφική Σχολή, στο τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Μεταπτυχιακές σπουδές πραγματοποίησε στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ στη Γερμανία, του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1968.

Είχε παντρευτεί την αρχαιολόγο, Έφη Πουλάκη-Παντερμαλή, με την οποία είχαν ένα γιο και την δημοσιογράφο, Άννα Παναγιωταρέα.

Αρχαιολογικό έργο 
Από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70 ήταν υπεύθυνος εκ μέρους του Α.Π.Θ. των ανασκαφών στο αρχαίο Δίον, θρησκευτικό κέντρο των αρχαίων Μακεδόνων, στην περιοχή του Μακεδονικού Ολύμπου (Πιερία). Ανέσκαψε μεγάλα τμήματα του αρχαίου οικισμού και των ιερών έξω από τα τείχη της πόλης και ανέδειξε το Δίον ως έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, με πλήθος κινητών ευρημάτων που εκτίθενται στο τοπικό μουσείο. Αξιόλογα εκθέματα αποτελούν τα γλυπτά που κοσμούν σήμερα το Μουσείο και ιδιαίτερο έκθεμα η ύδραυλις, αρχαίο μουσικό όργανο και σπανιότατο αρχαιολογικό εύρημα. Η πανεπιστημιακή ανασκαφή του ΑΠΘ στο Δίον συνεχίζεται σήμερα από μαθητές του πανεπιστημιακούς.

Πολιτική δραστηριότητα 
Στις εκλογές του 1996 κατήλθε με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και εξελέγη βουλευτής Επικρατείας.

Επιλεγμένα έργα

Μελέτες 
Τα πορτρέτα των στρατηγών της κλασικής εποχής (1978)- διδακτορική διατριβή.
Η κεράμωση του ανακτόρου της Βεργίνας (1985)
Οι μακεδονικοί τάφοι της Πιερίας (1985)
Δίον: Η ανακάλυψη (2000).

Βιβλιογραφία 
Νέα Εγκυκλοπαιδεία, τ. 20, σελ. 78, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
«Το πρόσωπο: Ο άνθρωπος πίσω από το Μουσείο Ακρόπολης», συνέντευξη του Δημητρίου Παντερμαλή στην εφημερίδα LIFO.

Παραπομπές 

Έλληνες αρχαιολόγοι
Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Πόρτο-Νόβο

Το Πόρτο-Νόβο (Porto-Novo) είναι πόλη στον Κόλπο της Γουινέας και πρωτεύουσα του Μπενίν στη Δυτική Αφρική. Αποτελεί λιμάνι και ένα από τα κυριότερα αστικά κέντρα της Αφρικής. Είναι επίσης έδρα του διαμερίσματος Ουεμέ. Διαθέτει μουσεία, καταστήματα, ενώ εκεί εδρεύει το Ινστιτούτο Εφαρμοσμένης Έρευνας. Ιδρύθηκε το 16ο αιώνα.

Προφίλ 
Η ονομασία της πόλης σημαίνει «νέο Λιμάνι». Η θέση της είναι στα νότια της χώρας, στη λιμνοθάλασσα του Νοκουέ, κοντά στα σύνορα με τη Νιγηρία. Συνδέεται οδικώς και σιδηροδρομικώς με το Κοτονού και με την Πομπέ, ενώ με το Λάγκος της Νιγηρίας μόνο οδικώς. Ως πρωτεύουσα του κράτους, αποτελεί διοικητικό και πολιτικό λίκνο, παραγκωνίστηκε όμως τα τελευταία χρόνια από την Κοτονού. Έτσι, στην Κοτονού βρίσκεται η έδρα της κυβέρνησης.

Πληθυσμός 
Η εξέλιξη του πληθυσμού της πόλης:
 1979: 133.168 (απογραφή) 	
 1992: 179.138 (απογραφή)
 2000: 210.400 (υπολογισμοί)
 2002: 223.552 (υπολογισμοί)
 2005: 234.168 (υπολογισμοί).

Ιστορία 
Η πόλη είναι μια από τις αρχαιότερες στην Ακτή των Σκλάβων. Η ίδρυσή της τοποθετείται στο 16ο αιώνα από τους Έουε. Στην Πόρτο-Νόβο άνθησε το δουλεμπόριο, το οποίο αρχικά γινόταν από τους Πορτογάλους και έπειτα από τους Γάλλους. Αξιοθέατα της πόλης μαρτυρούν και το παρελθόν της. Ο καθεδρικός ναός σε ρυθμό μπαρόκ οικοδομήθηκε από τους Πορτογάλους και θυμίζει ότι η Μπενίν έχει αποικιοκρατικό παρελθόν. Επίσης, εντυπωσιακό είναι το ανάκτορο του Βασιλιά Τόφα και οι συνοικίες με τα μικρομάγαζα και τους βιοτέχνες. Μπορεί κανείς να επισκεφθεί και το Μουσείο Τέχνης και Εθνογραφίας.

Βιβλιογραφία 
 Παγκόσμιος Γεωγραφικός Άτλας, εκδ, ΔΟΜΗ, 2007, τ. 9, σελ. 520.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τουριστικές πληροφορίες
 porto-novo.biz
 Εικόνες από το κεντρικό τζαμί της πόλης

Πόλεις του Μπενίν
Πρωτεύουσες της Αφρικής
Θάνατος (μυθολογία)

Ο Θάνατος είναι αρχαιοελληνική θεότητα του θανάτου.

Ο μύθος
Ο Ησίοδος αναφέρει ότι είναι δίδυμος αδελφός του Ύπνου, οι οποίοι είναι "δεινοί θεοί" που κατοικούν στο σκοτεινό Τάρταρο και ποτέ δεν τους φωτίζει ο ήλιος. Όμως ενώ ο Ύπνος ταξιδεύει ειρηνικά πάνω στη θάλασσα και στη γη και είναι ευχάριστος στους ανθρώπους, ο Θάνατος αντίθετα έχει σκληρή και σιδερένια καρδιά και μισείται από τους ανθρώπους, ακόμη κι από τους αθάνατους.

Άλλες φορές ο Θάνατος χαρακτηρίζεται, ιδιαίτερα από τους τραγικούς, ως ευεργέτης και μάλιστα γιατρός, γιατί απαλύνει τους ανθρώπους από τις αρρώστιες και τους πόνους. Στην Ιλιάδα ο Θάνατος εμφανίζεται, με εντολή του Δία και της Ήρας, για να παραλάβει το πτώμα του Σαρπηδόνα και να το μεταφέρει στη Λυκία. Ο Ευριπίδης παριστάνει το Θάνατο σαν βασιλιά των νεκρών, που φορά μαύρο πέπλο ή έχει μαύρα φτερά. Τον παρουσιάζει ως πικρό, αλόγιστο, άκριτο, λυπηρό, κακό δαίμονα κλπ.

Για τη λατρεία του θεού ελάχιστα πράγματα προσφέρονται, γιατί ο Θάνατος ούτε θέλει, ούτε δέχεται δώρα. Γι' αυτόν δεν υπάρχει βωμός. Συνήθως παριστάνεται σαν όμορφος νέος, άλλοτε με φτερά κι άλλοτε χωρίς φτερά. Μερικές φορές συνοδεύεται από τον αδελφό του Ύπνο. Η προσωποποίηση του Θανάτου που τον παριστάνει ως σκελετό να κρατάει δρεπάνι είναι μεταγενέστερη.

Χθόνιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Ιλκέρ Μπασμπούγ

Ο Ιλκέρ Μπασμπούγ (Τουρκικά: İlker Başbuğ, 29 Απριλίου 1943) είναι Τούρκος στρατιωτικός που έχει διατελέσει αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του τουρκικού στρατού.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στις 29 Απριλίου του 1943 στο Αφιόν Καραχισάρ και κατάγεται από το Μοναστήρι της Βόρειας Μακεδονίας. Εντάχθηκε στις τάξεις του τουρκικού στρατού και σπούδασε στη στρατιωτική σχολή Κούλελι, Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία της Βρετανίας και στο κολλέγιο Άμυνας του ΝΑΤΟ. Έχει υπηρετήσει σε γραφεία του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες και στη Μονς του Βελγίου. Διετέλεσε διοικητής της στρατιάς του Αιγαίου και διοικητής της 1ης στρατιάς. 

Τον Αύγουστο του 2006 προάχθηκε σε διοικητή του στρατού ξηράς ενώ τον Αύγουστο του 2008 διαδέχθηκε στην αρχηγία του γενικού επιτελείου στρατού τον Γιασάρ Μπουγιούκανιτ. Τον Αύγουστο του 2010 αποστρατεύθηκε από τον τουρκικό στρατό. Στις 6 Ιανουαρίου 2012 προφυλακίστηκε, ύστερα από πολύωρη ανάκριση, για την υπόθεση Εργκένεκον. 

Είναι παντρεμένος με τη Σεβίλ και έχουν δύο παιδιά.

Πηγές

Τούρκοι στρατιωτικοί
Αντριάν Μπαρμπολούτσι

Ο Αντριάν Μπαρμπολούτσι (Adrian Barbullushi, 12 Δεκεμβρίου 1968) είναι Αλβανός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίσθηκε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1990.

Ήρθε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1991 για την ομάδα του Α.Ο. Αιγάλεω, με το οποίο έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής και – παρά τον υποβιβασμό του «Σίτι» - άφησε άριστες εντυπώσεις, ως ένας ικανότατος κεντρικός επιθετικός.

Το καλοκαίρι του 1992 επιχείρησε να μετεγγραφεί στον Ιωνικό Νικαίας, αλλά η μετακίνησή του καθυστέρησε αρκετούς μήνες λόγω δικαστικής εμπλοκής. Τελικά υπέγραψε στην ομάδα της Νίκαιας, με την οποία έπαιξε 2 χρονιές στην Α’ και μία στη Β’ Εθνική κατηγορία, με σημαντική προσφορά. Τον Δεκέμβριο του 1995 ήταν στον Α.Ο. Χανιά και πέτυχε 7 γκολ σε 17 συμμετοχές στη Γ' Εθνική.

Έκλεισε την καριέρα του στην Ελλάδα αγωνιζόμενος σαν παίκτης της Χαλκηδόνας, με την οποία κατέκτησε τίτλο στη Δ΄Εθνική, το 1999. Τα τελευταία χρόνια ασκεί το επάγγελμα του προπονητή ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Την περίοδο 2013-14 βρισκόταν στον "πάγκο" του Αργοναύτη Πειραιά.

Παραπομπές  

Αλβανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΚΦ Βλαζνία Σκόδρας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Λαμπέρ Β΄ του Λανς

Ο Λαμπέρ Β΄ του Λανς (περί το 1030 - 1054) ήταν Γάλλος ευγενής.

Βιογραφία

Ήταν ο δεύτερος γιος του Ευσταθίου Α΄, κόμη της Βουλώνης και της Μαώ του Λεβέν, αδελφός του γνωστού Ευσταθίου Β΄ κόμη της Βουλώνης, συμπολεμιστή του Γουλιέλμου Α΄ του κατακτητή της Αγγλίας. Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα της Νορμανδίας, κόμισσα του Ωμάλ, αδελφή του Γουλιέλμου Α΄ του Κατακτητή της Αγγλίας. Η Αδελαΐδα της Νορμανδίας ήταν χήρα του Ανγκιεράν Β΄, κόμη του Ποντιέ που πέθανε το 1053. Ο Λαμπέρ Β΄ και η Αδελαΐδα της Νορμανδίας απέκτησαν μια κόρη την Ιουδήθ της Λανς αν και ο Λαμπέρ την είχε συναντήσει ελάχιστες φορές, σκοτώθηκε στην "μάχη της Λιλ" (1054). Στην μάχη την οποία σκοτώθηκε πολεμούσε στο πλευρό του Βαλδουίνου Ε΄ της Φλάνδρας απέναντι στον αυτοκράτορα Ερρίκο Ε΄. Η χήρα του Αδελαΐδα παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τον Όντο της Καμπανίας.

Παραπομπές

Πηγές

Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band III Teilband 4 (Marburg, Germany: Verlag von J. A. Stargardt, 1989)
George Edward Cokayne, The Complete Peerage of England Scotland Ireland Great Britain and the United Kingdom, Extant Extinct or Dormant, Vol. I, ed. Vicary Gibbs (London: The St. Catherine Press, Ltd., 1910)
James Robinson Planché, The Conqueror and his companions, Τόμος. 1 (London: Tinsley Brothers, 1874)
John Carl Andressohn, The ancestry and life of Godfrey of Bouillon (Ayer Publishing, 1972)

Οίκος της Βουλώνης
Λαόδοκος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λαόδοκος είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:

 Αργοναύτης από το Άργος, γιος του Βίαντα και της Πηρούς, αδελφός του Ταλαού και του Αρηίου.
 Συνοδός των «Επτά επί Θήβας», δηλαδή των 7 αρχόντων που εξεστράτευσαν κατά της Θήβας. Ο Λαόδοκος νίκησε στον ακοντισμό στους ταφικούς αγώνες που έγιναν στη Νεμέα προς τιμή του Αρχεμόρου.
 Ο ένας από τους Κουρήτες, γιος του θεού Απόλλωνα και της Φθίας, αδελφός του Δώρου και του Πολυποίτου. Αυτός ο Λαόδοκος δέχθηκε τον Αιτωλό, ο οποίος ζήτησε καταφύγιο όταν σκότωσε τον Άπι. Μετά από λίγο καιρό όμως ο Αιτωλός σκότωσε τον Λαόδοκο και τους αδελφούς του και από τον εαυτό του ονόμασε τη χώρα εκείνη Αιτωλία.
 Μέλος της φυλής των Υπερβορείων, ο οποίος ονομαζόταν και Αμάδοκος (Παυσανίας, Α΄ 4, 4). Σύμφωνα με θρύλο της ιστορικής εποχής, ο Λαόδοκος και ο Υπέροχος εμφανίσθηκαν το 279 π.Χ. μπροστά στα στρατεύματα των Γαλατών και υπεράσπισαν το ιερό των Δελφών — ο Παυσανίας (Ι΄ 23, 2) προσθέτει και τους ήρωες Πύρρο και Φύλακο.

Πηγή 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Λαοδοκος

Αργοναύτες

Παιδιά του Απόλλωνα
Λαοδάμεια

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λαοδάμεια είναι γνωστά τα παρακάτω 5 πρόσωπα:

 Κόρη του Βελλεροφόντη και εγγονή του βασιλιά Λυκίου. Η Λαοδάμεια αυτή ήταν η μητέρα του Σαρπηδόνα, τον οποίο απέκτησε με τον Δία.
 Κόρη της Αστυδαμείας και του βασιλιά Ακάστου από την Ιωλκό, σύζυγος του Πρωτεσιλάου που έπεσε από τους πρώτους στον Τρωικό Πόλεμο. Εξαιτίας της μεγάλης αγάπης που είχε η Λαοδάμεια προς τον σύζυγό της, οι θεοί επέτρεψαν στον Πρωτεσίλαο να επιστρέψει για λίγο κοντά της. Αλλά όταν ο Πρωτεσίλαος θα επέστρεφε στον Άδη, η Λαοδάμεια αυτοκτόνησε από τη στενοχώρια της.
 Κόρη του βασιλιά Αμύκλα από τη Σπάρτη, σύζυγος του Αρκάδα και μητέρα του Τριφύλου. Αυτή η Λαοδάμεια ονομάζεται Λεάνειρα στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου και θεωρείται μητέρα του Ελάτου και του Αφείδαντα.
 Τροφός του Ορέστη, τον οποίο κατάφερε να διασώσει κατά την δολοφονία του Αγαμέμνονα. Η Λαοδάμεια φρόντισε να μεταφερθεί ο μικρός Ορέστης στη Φωκίδα, αλλά έχασε τον δικό της γιο, τον οποίο σκότωσε ο Αίγισθος νομίζοντας ότι ήταν ο Ορέστης.
 Κόρη του Ικαρίου και της Αστεροδίας, αδελφή της Πηνελόπης. Αυτή η Λαοδάμεια αναφέρεται και με τα ονόματα Ιφθίμη, Υψιπύλη, Μήδη και Λαοδίκη.

 Ο αστεροειδής 1011 Λαοδάμεια (1011 Laodamia), που ανακαλύφθηκε το 1924, πήρε το όνομά του από τα μυθικά αυτά πρόσωπα.

Πηγή
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Λαοδαμεια
Καβύλοι

Οι Καβύλοι (αραβ. qabāʾil που σημαίνει φυλές) είναι φυλή νομάδων που ζουν στην περιοχή της Καβυλίας. Μιλούν την Καβυλία γλώσσα. Ο πληθυσμός τους ανέρχεται σε περίπου 4 εκατομμύρια, από τους οποίους οι μισοί σχεδόν έχουν μεταναστεύσει στη Γαλλία. Παλαιότερα οι Καβύλοι θεωρούνταν δεινοί ναυαγιστές, που με το χρόνο μεταβλήθηκαν σε ναυαγοσώστες.

Γλώσσα 

Η Καβυλία γλώσσα ομιλείται τόσο στην καθημερινή ζωή, όσο και στις επαγγελματικές σχέσεις. Οι Καβύλοι προτιμούν τη γλώσσα τους από την αραβική, ενώ στις εμπορικές σχέσεις τους χρησιμοποιούν συχνά τη γαλλική γλώσσα.

Θρησκεία 
Οι Καβύλοι είναι ως επί το πλείστον Μωαμεθανοί Σουνίτες, ενώ υπάρχει και μια μειονότητα Χριστιανών.

Οικονομία 
Εκτός από την παραδοσιακή καλλιέργεια της γης και τη βιοτεχνία, οι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται ως εργάτες σε ορυχεία, ενώ η βιομηχανία γενικά είναι υπό ανάπτυξη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Project Kabylepedia
 Φωτογραφίες
 Kabyles.com  (Γαλλ.)
 Ethnologue.com: Καβυλία γλώσσα
 Algerian linguistic policy (in French) 
 imyura.com Λογοτεχνία των Καβύλων
 MAK

Φυλές της Αφρικής
Πληθυσμιακές ομάδες της Αλγερίας
Τάκης Τσαλαμάγκας

Ο Παναγιώτης (Τάκης) Τσαλαμάγκας (γενν. Διδυμότειχο, 15 Δεκεμβρίου 1948) είναι Έλληνας παλαίμαχος κεντρώος ποδοσφαιριστής, που έκανε αξιόλογη καριέρα στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής, συμμετέχοντας για 11 περιόδους στη μεγάλη κατηγορία, με τα χρώματα δύο διαφορετικών ομάδων.
Έπαιξε επίσης και στη Β’ Εθνική, ακόμη τρία έτη. Ήταν διεθνής με την Εθνική Ομάδα των Ενόπλων

Ξεκίνησε από τα εφηβικά τμήματα του Π.Α.Ο. σε μικρή ηλικία και στα 15 του χρόνια μεταπήδησε στον Α.Ο. Αιγάλεω, μεταξύ των ανταλλαγμάτων για τη μετεγγραφή των Ροκίδη και Πανουσάκη στους "πράσινους". Προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα από τη σεζόν 1969-70 και ήταν βασικό στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε την 4η θέση στο πρωτάθλημα (1971). Ήταν αναντικατάστατος, έως και το 1979. Τότε, το Αιγάλεω υποβιβάστηκε στη Β’ Εθνική με αποτέλεσμα ο Τσαλαμάγκας (όπως και αρκετοί συμπαίκτες του) να μετεγγραφεί στον Εθνικό Πειραιώς.

Με τους Πειραιώτες έπαιξε τρεις συνεχείς περιόδους, συμμετέχοντας σε 48 ματς και επιτυγχάνοντας δύο τέρματα. Με το Αιγάλεω είχε 179 παρουσίες στην Α’ Εθνική και είχε σκοράρει 5 φορές.

Στη Β’ Εθνική έπαιξε τη διετία 1975-77 με το Αιγάλεω (πρωταθλητής Νότου) και το 1982-83 με τα χρώματα του Α.Ο. Θηβών. Επίσης, αγωνίσθηκε στη Δ΄ Εθνική κατηγορία για λογαριασμό του Περαμαϊκού (1984 - 85).

Αγωνίσθηκε με την Εθνική ομάδα ενόπλων, την ομάδα της Αστυνομίας και σήμερα είναι συνταξιούχος της ΕΛΑΣ.

Κατά καιρούς, ανέλαβε ως προπονητής διάφορες ομάδες μεταξύ των οποίων και το Αιγάλεω (δυο φορές, τις περιόδους 1991-92 και 1994-95). Εργάσθηκε ακόμη στον Α.Ο. Περιστερίου (1983-84, παίκτης - προπονητής), στο Ζέφυρο Αιγάλεω και στη Σταμάτα.

Πηγές 

 "40 χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ" (Έκδοση εφημερίδας "Προπόραμα", 2000)
 Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το έπος της Α΄Εθνικής" (ένθετο περιοδικού "Οι Παγκόσμιοι", έκδοση Κλ. Γεωργαλάς Ε.Π.Ε.)
 Διεθνής αθλητική σελίδα
 "Ποδόσφαιρο 1982" (έκδοση "Figurine Pannini", 1982)

Παραπομπές 

Τσαλαμαγκας Τακης
Τσαλαμαγκας Τακης
Τσαλαμάγκας
Τσαλαμάγκας
Τσαλαμάγκας
Τ
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Θήβας
Παναγιώτης Κατσικογιάννης

Ο Παναγιώτης (Τάκης) Κατσικογιάννης (γεν. Αιγάλεω, 1 Δεκεμβρίου 1958) είναι παλαίμαχος ακραίος αμυντικός ποδοσφαιριστής, που έκανε μεγάλη καριέρα στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής, συμμετέχοντας σ' αυτήν για 10 περιόδους με τα χρώματα δύο διαφορετικών ομάδων.
Ακόμη, έπαιξε και στη Β’ Εθνική, για άλλα τρία έτη.

Βιογραφικό 
Ξεκίνησε από τα εφηβικά τμήματα του Α.Ο. Αιγάλεω και την περίοδο 1976-77 ντεμπουτάρισε στην πρώτη ομάδα, που κέρδισε τον τίτλο στη Β’ Εθνική. Συνέχισε στο «Σίτι» την επόμενη τετραετία (2 χρονιές στην Α’ και ισάριθμες στη Β’ κατηγορία). Συνολικά χρησιμοποιήθηκε σε 105 ματς και πέτυχε 6 γκολ.

Το καλοκαίρι του 1981 προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Εθνικού Πειραιά, στον οποίο υπέγραψε μαζί με τον αδελφό του Γιάννη Κατσικογιάννη.

Αγωνίσθηκε για οκτώ συνεχείς σεζόν στην Α’ Εθνική (1981-82 έως και 1988-89), παίρνοντας μέρος σε περισσότερα από 200 ματς, ενώ σκόραρε και άλλες 5 φορές (το πρώτο του γκολ ήταν συμπτωματικά σε βάρος της προηγούμενης ομάδας του, το 1983).

Το παιχνίδι του χαρακτήριζε το πάθος και η αποφασιστικότητα. Ως δεξιός αμυντικός πραγματοποίησε επί σειρά ετών εξαιρετικές εμφανίσεις και δικαίωσε έτσι το προσωνύμιο «λιονταράκι» που τον συνόδευε από την αρχή της καριέρας του.

Μετά τον Εθνικό, έπαιξε επίσης σε Πανηλειακό (1989-90, Δ΄Εθνική, κερδίζοντας την άνοδο στη Γ΄Εθνική), Αγία Ελεούσα (με προπονητή το Ζαχ. Λυκουρίνο), στη Δ΄Εθνική, κατακτώντας θέση μέσα στην πρώτη πεντάδα, ΑΕ Καμινιών (Ε.Π.Σ. Πειραιώς), κερδίζοντας την άνοδο από τη Β΄στην Α΄τοπική κατηγορία, Μαύρο Αετό Κερατσινίου (1991-92), κερδίζοντας την άνοδο στη Δ΄Εθνική και Θεμιστοκλή Αιγάλεω (1992-93), μαζί με το Γ. Κωνσταντόπουλο (ο Κατσικογιάννης ήταν προπονητής-παίκτης), όταν κέρδισε την προαγωγή στη Β΄ Αθηνών.

Από το 1994-95 ακολούθησε καθαρά προπονητική καριέρα, διατελώντας τεχνικός των ερασιτεχνικών συλλόγων Δύναμη Κορυδαλλού, Μ. Αετός, Καπανδρίτι και Αττικός Κολωνού.

Τα τελευταία χρόνια ασχολείται ιδιαίτερα με τις "ακαδημίες", ενώ επί σειρά ετών διετέλεσε πρόεδρος των βετεράνων της ομάδας του Αιγάλεω, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες και δράσεις ανθρωπιστικού χαρακτήρα.

Ο ανιψιός του Γιώργος Κατσικογιάννης, είναι επίσης ποδοσφαιριστής.

Διεθνής 

Αγωνίσθηκε στην Εθνική ομάδα των Ενόπλων και στην ολυμπιακή ομάδα το 1983.

Πηγές 

 «50 Χρόνια Αιγάλεω» (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, 1998)

Παραπομπές 

Κατσικογιάννης Παναγιώτης
Κατσικογιάννης Παναγιώτης
Κατσικογιάννης Παναγιώτης
Κ
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Θεμιστοκλή
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Θεμιστοκλή
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κυκλοθυμία

Η κυκλοθυμία είναι διαταραχή της ψυχικής διάθεσης και εκδηλώνεται με εναλλαγές μανιακών και καταθλιπτικών επεισοδίων. Χαρακτηριστικό της κυκλοθυμίας είναι ότι έχει ενδογενή αίτια, η αλλαγή της διάθεσης προέρχεται δηλαδή από το ίδιο το άτομο και δεν οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες.

Διαγνωστικά κριτήρια

Διαγνωστικά κριτήρια (DSM-IV-TR) 
 Κατά τη διάρκεια των πρώτων δύο χρόνων της διαταραχής ο ασθενής δεν έχει καλύψει αρκετά κριτήρια για να του δοθεί η διάγνωση για διπολική διαταραχή ή για κλινική κατάθλιψη.
 Τα συμπτώματα διατηρούνται για τουλάχιστον δύο χρόνια και ο ασθενής έχει παρουσιάσει υπομανιακά επεισόδια και περιόδους χαμηλής διάθεσης τα οποία δεν πληρούν τα κριτήρια για κλινική κατάθλιψη.
 Η μεγαλύτερη περίοδος που ο ασθενής ήταν ελεύθερος συμπτωμάτων ήταν για δύο μήνες.
 Η διαταραχή δεν μπορεί να εξηγηθεί από κάποια άλλη ασθένεια όπως π.χ. σχιζοφρένεια.
 Τα συμπτώματα δεν πρέπει να έχουν προκληθεί από κάποια οργανική πάθηση ή από τη χρήση κάποιων φαρμάκων.
 Τα συμπτώματα προκαλούν στον ασθενή κλινικά μεγάλη καταπόνηση καθώς και κοινωνική δυσλειτουργικότητα. 
 Ένα άτομο με αυτή τη διαταραχή μπορεί να εμφανίσει περιόδους ευφορίας, αύξηση της ενέργειας και μειωμένη ανάγκη για ύπνο σε μία φάση, ακολουθούμενη από έντονες διακυμάνσεις της διάθεσης, καταθλιπτική κατάσταση με αρνητικότητα και θλίψη χωρίς κάποιο προφανή λόγο.
 Αυτές οι διακυμάνσεις της διάθεσης δεν είναι τόσο σοβαρές όσο στην διπολική διαταραχή.
 Η κυκλοθυμία είναι στη διπολική διαταραχή ότι είναι η δυσθυμία στην κλινική κατάθλιψη.

Διαφορική διάγνωση 
Διαφορική διάγνωση για την κυκλοθυμία είναι η διπολική διαταραχή καθώς τα συμπτώματα είναι παρόμοια και πολλοί κυκλοθυμικοί ασθενείς θα αναπτύξουν διπολική διαταραχή σε κάποια φάση της ζωής τους.

Θεραπεία 
Η θεραπεία για την κυκλοθυμία της Άννας Μαρίας περιλαμβάνει μια ποικιλία γνωστικής ψυχοθεραπείας. Κάποια φάρμακα όχι μαύρο απαραίτητα όπως τσίπουρο χιούμορ και βόλτες φαίνονται να βοηθούν στη διαταραχή. Βέβαια παραμένει ευεξαπτη και δυσκολεύεται να πάρει αποφάσεις με αποτέλεσμα να χάνεται στην χώρα του ποτέ. Και δεν έχει χιούμορ και οι φίλες τής γελάνε από ευγένια!

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ελληνική Εταιρεία Διαταραχών Διάθεσης (ΜΑΖΙ)
 Ελληνική Διπολική Οργάνωση (ΕΔΟ)

Δείτε επίσης 
 Διπολική διαταραχή

Συναισθηματικές διαταραχές