joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πύλη της Ιστάρ

Η Πύλη της Ιστάρ (Περσικά : دروازه ایشتار) (Αραβικά : بوابة عشتار) ήταν η όγδοη πύλη προς το κέντρο της πόλης της Βαβυλώνας. Χτίστηκε γύρω στο 575 π.Χ. με διαταγή του βασιλιά Ναβουχοδονόσορα του Β΄ στη βόρεια πλευρά της πόλης. Το ανώτερο μέρος της εκτίθεται στο Μουσείο της Περγάμου, στο Νησί των Μουσείων, στο Βερολίνο και τμήματά της σε πολλά μουσεία σε όλο τον κόσμο.

Ιστορία
Αφιερωμένο στη βαβυλωνιακή θεά Ιστάρ, η πύλη κατασκευάστηκε με εφυαλωμένα τούβλα με εναλλασσόμενες σειρές από ανάγλυφους δράκους (mušḫuššu) και άουροχς.

Η οροφή και οι πόρτες της πύλης ήταν από κέδρο, σύμφωνα με την πλάκα αφιέρωσης. Την πύλη διέσχιζε η Οδός της Λιτανείας, ο οποίος ήταν ευθυγραμμισμένος με τοίχους επενδυμένους με παραστάσεις λιονταριών σε εφυαλωμένα τούβλα (περίπου 120 από τους τοίχους αυτούς).

Αγάλματα των θεοτήτων παρέλαυναν μέσα από την πύλη και στην Οδό της Λιτανείας κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Πρωτοχρονιάς.

Αρχικά η πύλη, που είναι μέρος από τα τείχη της Βαβυλώνας, θεωρήθηκε ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, έως ότου αντικαταστάθηκε από τον Φάρο της Αλεξάνδρειας τον 6ο αιώνα μ.Χ.

Διατήρηση
Η ανοικοδόμηση της Πύλης της Ιστάρ και της Οδού της Λιτανείας έγινε στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο από υλικό που ανασκάφηκε από τον Ρόμπερτ Κόλντεβαϊ και τελείωσε το 1930. Περιλαμβάνει την πλάκα επιγραφής. Στέκεται 14 μέτρα υψηλή και 30 μέτρα πλάτος. Η ανασκαφή διήρκεσε από το 1902 έως το 1914, και, κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου, 13 μέτρα των θεμελίων της πύλης αποκαλύφθηκαν.

Ήταν μια διπλή πύλη. Το τμήμα που δεικνύεται εις το Μουσείο της Περγάμου σήμερα είναι το μικρότερο, πρόσθιο τμήμα. Το μεγαλύτερο, οπίσθιο μέρος θεωρήθηκε πολύ μεγάλο για να χωρέσει μέσα τους περιορισμούς της δομής του μουσείου και βρίσκεται στην αποθήκη.

Μέρη της πύλης και τα λιοντάρια από την Οδό της Λιτανείας βρίσκονται σε διάφορα άλλα μουσεία σε όλο τον κόσμο. Μόνο τρία μουσεία απέκτησαν δράκους, ενώ τα λιοντάρια πήγαν σε διάφορα μουσεία. Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης έχει λιοντάρια, δράκους και ταύρους. Το Ινστιτούτο Τεχνών του Ντητρόιτ φιλοξενεί ένα δράκο. Το Μουσείο Röhsska στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, έχει ένα δράκο και ένα λιοντάρι. Το Λούβρο, το Κρατικό Μουσείο Αιγυπτιακής Τέχνης στο Μόναχο, το Βασιλικό Μουσείο του Οντάριο στο Τορόντο, το Μουσείο Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια στη Φιλαδέλφεια, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη, το Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών στο Σικάγο, το Μουσείο Τέχνης της Σχολής Σχεδίου του Ρόυντ Άιλαντ, το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης, και η Πινακοθήκη Τέχνης του Πανεπιστημίου του Γέιλ στο Νιου Χέιβεν, Κοννέκτικατ, έχουν λιοντάρια.

Μία μικρότερη αναπαράσταση της πύλης χτίστηκε στο Ιράκ υπό τον Σαντάμ Χουσεΐν ως την είσοδο σε μουσείο που δεν έχει ολοκληρωθεί. Ζημιές σε αυτή την αναπαράσταση έλαβαν χώρα κατά τον πόλεμο στο Ιράκ.

Πινακοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Εικόνες λιονταριού και δράκου στο μουσείο Röhsska, Γκέτεμποργκ (στα σουηδικά)

Αρχαία τέχνη
Αρχαία μνημεία
Βαβυλώνα
Εκθέματα στο Πέργκαμονμουζέουμ, Βερολίνο
Ισταρ
Κέβιν Λαβ

Ο Κέβιν Λαβ (Kevin Wesley Love, 7 Σεπτεμβρίου 1988) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής που αγωνίζεται για τους Κλίβελαντ Καβαλίερς στο National Basketball Association (NBA).

Είναι δύο φορές All-Star και κατέχει το μεγαλύτερο σερί νταμπλ-νταμπλ σε συνεχόμενα παιχνίδια σημειώνοντας διψήφιο αριθμό σε πόντους και ριμπάουντ. Ο Λαβ έπαιξε μία σεζόν κολεγιακό μπάσκετ για τους UCLA Bruins και οδήγησε την ομάδα στο Final Four στο NCAA πρωτάθλημα του 2008. Αναδείχθηκε ως Παίκτης της Χρονιάς και μπήκε στην καλύτερη Πρώτη ομάδα. Επέλεξε να μην ολοκληρώσει τα υπόλοιπα τρία χρόνια του κολεγίου και μπήκε στο Ντραφτ του NBA το 2008. Εκεί επιλέχθηκε πέμπτος συνολικά από τους Μέμφις Γκρίζλις και έγινε ανταλλαγή με τους Τίμπεργουλβς. Ήταν επίσης μέλος των εθνικής ομάδας των ΗΠΑ που κέρδισε το χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο.

Το 2014 έγινε ανταλλαγή στους Κλήβελαντ Καβαλίερς με αντάλλαγμα τους Άντριου Γουίγκινς και Άντονι Μπένεττ. Στη νέα του ομάδα βρήκε τον Κάιρι Ίρβινγκ και τον ΛεΜπρόν Τζέιμς.

Παραπομπές

Πηγές 

Βιογραφία στο ΝΒΑ

Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς
Καλαθοσφαιριστές Κλίβελαντ Καβαλίερς
Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA)
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA
Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Νεκρικοί διάλογοι

Οι «Νεκρικοί διάλογοι» είναι μια συλλογή από τριάντα διαλογικά στιγμιότυπα στη μορφή των Θεών διαλόγων και των Εταιρικών διαλόγων του Λουκιανού και το ίδιο φημισμένη μ΄ αυτούς, γιατί οι Νεκρικοί διάλογοι έχουν γίνει το πρότυπο για ένα ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος και με την ίδια μάλιστα ονομασία.

Αντικείμενο διαλόγου
Πρόκειται για μια σειρά εξαιρετικών από κάθε άποψη διαλόγων, οι οποίοι με τις κωμικές στιγμές και σκηνές τους προκαλούν συχνά γέλιο - κι ας είναι οι τίτλοι τους τόσο απωθητικοί και η μόνιμη σκηνογραφία τους τόσο ανατριχιαστική. Ταυτόχρονα μας αφήνουν μια στυφή γεύση αναπόδραστης ματαιότητας για τον ανθρώπινο βίο. Ανάμεσα στους νεκρούς, γνωστές προσωπικότητες, κάθε άλλο παρά αποκρουστικές είναι καθώς συζητούν μεταξύ τους και με τους αξιωματούχους του Άδη για τα φλέγοντα ζητήματα που τους συγκλόνιζαν όταν ζούσαν. Ο πλούτος, η φτώχεια, η υποκρισία των φιλοσόφων και των μάντεων, η δοξομανία και η κάθε λογής ματαιοδοξία, η κολακεία είναι τα κυριότερα που τους απασχολούν.

Ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος
Στη Γαλλία ο  Φρανσουά Φενελόν, o  Μπερνάρ Λε Μποβιέ ντε Φοντενέλ (Fontenelle-1863) και ο Luc de Clapiers, marquis de Vauvenargues έγραψαν: «Dialoques des morts», συνεχίζοντας  την καλλιέργεια του λογοτεχνικού είδους των λουκειάνειων Νεκρικών διαλόγων. Και στη Ρωσία ο πρώτος που μετέφρασε έναν Νεκρικό διάλογο ήταν ο ονομαστός επιστήμονας και συγγραφέας Μιχαήλ Λομονόσοφ(1711-1765).

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Βάγγος Παπαϊωάννου, Λουκιανός «Ο μεγαλύτερος σατυρικός της αρχαιότητας»
Αχιλλέας Τζάρτζανος, Νεκρικοί διάλογοι, 1932
ΟΕΔΒ, Επιλογές-Νεκρικοί Διάλογοι για του μαθητές της Ε΄ Γυμνασίου, 1958
Παναγιώτης Μουλάς, Εταιρικοί και Νεκρικοί διάλογοι, Εκδ. Γαλαξίας 967, επανέκδοση Ωκεανίδα 2001
 Λουκιανός, Σάτιρα θανάτου και κάτω κόσμου- εισαγωγή, σχόλια, μτφ Δημήτρης Χρηστίδης, εκδ. Ζήτρος 2002 ISBN 960-442-452-1
Λουκιανός, Σάτιρα φιλοσοφίας και φιλοσοφούντων, εκδ. Ζήτρος 2002 ISBN 960-442-456-4

Έργα του Λουκιανού
Κάιν και Άβελ (ταινία, 1930)

Το Κάιν και Άβελ (ή Για το φιλί μιας τσιγγάνας) ήταν δραματική ταινία του ελληνικού κινηματογράφου παραγωγής 1930. Ήταν η πρώτη πατρινή ταινία με όλους τους συντελεστές Πατρινούς, εκτός του Κίμωνα Σπαθόπουλου, και γυρισμένη στην πόλη ή τα γειτονικά χωριά. Δεν έχει διασωθεί κόπια της ταινίας, παρά μόνο φωτογραφίες.

Η ταινία, μήκους 2.400 μέτρων, γυρίστηκε από την οικογένεια Διρμίκη και την εταιρεία που είχαν συστήσει για αυτό τον λόγο, την Κινηματογραφικαί Παραγωγαί Διρμίκη.

Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1930 και τελείωσαν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, οι εξωτερικές σκηνές έγιναν στον Αλισσό το Γηροκομείο στην Άνω Αχαΐα και στα Μποζαΐτικα, οι εσωτερικές σκηνές γυρίστηκαν στην ταράτσα του Πάνθεον. Για τα διαλείμματα της ταινίας είχε γραφτεί τραγούδι, το "Εφιάλτης", που το τραγούδησε ο βαρύτονος Χ. Γιώτης με τη συνοδεία ορχήστρας. Η ταινία μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων στάλθηκε στην Βιέννη για την τελική της επεξεργασία.

Πλοκή 
Η υπόθεση της ταινίας εξελίσσεται σε ένα χωριό όπου ζουν δυο αδέλφια διαφορετικοί χαρακτήρες, όπου ο ένας, ο Κώστας, είναι εργατικός και ήσυχος και ο άλλος, ο Βασίλης, τεμπέλης. Ο Κώστας είναι αρραβωνιασμένος με την Λενιώ αλλά στην μέση μπαίνει μια τσιγγάνα, η Ζάρα, που τον ερωτεύεται. Η Ζάρα για να εκδικηθεί τον Κώστα που δεν ανταποκρίνεται στον ερωτά της επιδιώκει και καταφέρνει τον αδελφό του Βασίλη να την ερωτευτεί. Η Ζάρα πείθει τον Βασίλη να σκοτώσει τον Κώστα και αυτός πηγαίνει και τον μαχαιρώνει τρεις φορές. Βλέποντας τον αδελφό του αιμόφυρτο ο Βασίλης πάει στη Ζάρα και πάνω στον τσακωμό την πνίγει και την ίδια στιγμή μην έχοντας αντιληφθεί ότι βρίσκεται δίπλα σε γκρεμό παραπατάει και πέφτει. Ο Κώστας που δεν είχε πεθάνει τραυματισμένος βρίσκει τον πεθαμένο αδελφό του και τον θάβει. Η ταινία τελειώνει με τον γάμο του Κώστα και της Λενιώς.

Διανομή ρόλων 
 Ανδρέας Ευαγγελίου - "Βασίλης"
 Κίμων Σπαθόπουλος - "Κώστας"
 Έλενα Κίτση - "Ζάρα"
 Ντόλυ Θεοδωρίδη - "Λενιώ"

Προβολή ταινίας 
Η πρώτη προβολή- πρεμιέρα έγινε στις 8 Δεκεμβρίου 1930 στο Κινηματογράφο-Θέατρο Ιντεάλ στην Πάτρα με είσοδο 15 δρχ και παιζόταν καθημερινά έως τις 14 Δεκεμβρίου. Από τις 15 έως τις 18 Δεκεμβρίου παίχτηκε στο Κινηματοθέατρο Πάνθεον της Πάτρας. Τον Ιανουάριο του 1931 προβλήθηκε για τέσσερις ημέρες στην Αθήνα στον κινηματογράφο Πανόραμα. Σε όλες τις προβολές στην Πάτρα η αίθουσα ήταν κατάμεστη από θεατές.

Κριτικές 
Οι κριτικές για την ταινία από τον τύπο ήταν αυστηρές, επικεντρώθηκαν κυρίως στις ατέλειες της ταινίας στις σκηνές που γυρίστηκαν και στην αταξία λόγω του πολύ κόσμου που επικρατούσε στην αίθουσα προβολής. Από την κριτική δεν ξέφυγαν όμως και οι ηθοποιοί με διάφορες απόψεις.

Παραπομπές

Βιβλιογραφικές πηγές 
 Τούλα Ηλιάδου-Μανιάκη, Πάτρα 1913-1940. Πολιτιστικά, Θεατρικά, Καρναβάλι, Θέατρο Σκιών, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2006, ISBN 960-6684-07-5
 Νίκος Ε. Πολίτης, Πατρινολογήματα, τόμος Α', Η Πάτρα και οι Πατρινοί παλαιοτέρων εποχών, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2003, ISBN 960-8260-38-8

Πάτρα
Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1930
Βωβές ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Χαμένες ταινίες
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Σούπα από φωλιές χελιδονιών

Η σούπα από φωλιές χελιδονιών είναι ένα κινέζικο έδεσμα. Για την παρασκευή του χρησιμοποιούνται οι φωλιές ενός σπηλαιόβιου πτηνού που μοιάζει με το χελιδόνι και λέγεται swiftlet. Οι φωλιές δίνουν μία ασυνήθιστη υφή στην σούπα. Οι φαγώσιμες φωλιές είναι τα ακριβότερα ζωικά προϊόντα που καταναλώνονται από ανθρώπους. Οι φωλιές χρησιμοποιούνται στην Κινεζική κουζίνα για πάνω από 400 χρόνια.

Παραγωγή
Η σούπα παρασκευάζεται από πουλιά του γένους Aerodramus που ζουν στις ακτές της νότιο-ανατολικής Ασίας. Η φωλιά κατασκευάζεται αποκλειστικά από το σάλιο των πουλιών. Οι φωλιές κατασκευάζονται την περίοδο αναπαραγωγής για να είναι έτοιμες να υποδεχτούν τα αυγά. Οι φωλιές μαζεύονται από της σπηλιές ασβεστόλιθου της νήσου Βόρνεο. Σε πολλές περιοχές το οικοσύστημα των πτηνών καταστρέφεται σε τόσο μεγάλο βαθμό για την συγκομιδή της φωλιάς όπου τα πουλιά είναι κρίσιμα απειλούμενα. Μετά την συγκομιδή οι φωλιές μουλιάζονται και μετά βράζονται στον ατμό. Πιστεύεται ότι έχουν αφροδισιακές ιδιότητες. Τώρα τελευταία η χρήση τεχνητών στάβλων για πουλιά swiftlet αυξάνεται. Στην Μαλαισία η εκτροφή των πτηνών γίνεται σε ειδικά κατασκευασμένες δομές με ηχεία υψηλής συχνότητας που αναπαράγουν το κάλεσμα του πτηνού για να προσελκύσουν τα swiftlet. Αυτό το είδος εκτροφής είναι απαγορευμένο σε αστικές περιοχές γιατί ο ήχος των πτηνών ενοχλεί τους κατοίκους.

παραπομπές

Κινεζική κουζίνα
Τζον Κασσαβέτης

Ο Τζον Κασσαβέτης (, 9 Δεκεμβρίου 1929-3 Φεβρουαρίου 1989), ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός. 
Με καταγωγή από το Βρυσοχώρι, τότε Λεσινίτσα, του Ζαγορίου, ο Κασσαβέτης ήταν ένας από τους πρώτους σκηνοθέτες που ασχολήθηκαν με τον ανεξάρτητο κινηματογράφο. Σπούδασε υποκριτική με τον Ντον Ρίτσαρντσον, ο οποίος χρησιμοποιούσε μια τεχνική υποκριτικής βασισμένη στη μυϊκή μνήμη. Συνόδευσε την υποκριτική του με την κινηματογραφική έρευνα και αφήγηση από τις αρχές της καριέρας του και το δείγμα της δουλειάς χαρακτηρίζεται από τον πειραματισμό, το ρεαλισμό, τον αυτοσχεδιασμό, την έλλειψη μέσων παραγωγής και τη μορφή ντοκιμαντέρ των ταινιών. 

Το καλλιτεχνικό σκηνοθετικό του στυλ φημίζεται για τον αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών με τους οποίους συνεργάστηκε και για την ικανότητά του να αφηγείται ρεαλιστικές ιστορίες. Ο κινηματογράφος του Κασσαβέτη απασχόλησε μια σειρά ηθοποιών με τους οποίους διατηρούσε φιλικές σχέσεις για πολλά χρόνια όπως οι: Σέιμουρ Κασέλ, Μπεν Γκαζάρα και Πίτερ Φολκ, καθώς και συγγενικά του πρόσωπα όπως η σύζυγός του Τζίνα Ρόουλαντς (πρωταγωνίστρια των περισσότερών του ταινιών), με τη βοήθεια των οποίων περιέγραψε τις δυσκολίες στη ζωή των μεγαλουπόλεων και διηγήθηκε τις δυσκολίες στη ζωή των ζευγαριών. Πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του σκηνοθέτη ήταν η ταινία Σκιές (Shadows, 1959). Πέρα από τις ανεξάρτητες παραγωγές, ο Κασσαβέτης πρωταγωνίστησε σε μια σειρά χολιγουντιανών παραγωγών όπως την ταινία του Μάρτιν Ριτ Έσπασα τα δεσμά Μου (Edge of the City, 1957), το πολεμικό δράμα του Ρόμπερτ Όλντριτς Και οι 12 ήταν καθάρματα (The Dirty Dozen, 1967) και το θρίλερ του Ρόμαν Πολάνσκι Το μωρό της Ρόζμαρι (Rosemary's Baby, 1968). Από τις ταινίες εκείνες αποκόμισε τα χρήματα για να κάνει την παραγωγή των δικών του ταινιών. Ο σκηνοθέτης ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Τζίνα Ρόουλαντς με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Απεβίωσε το 1989 λόγω επιπλοκών κίρρωσης ήπατος.

Φιλμογραφία ως σκηνοθέτης 
Σκιές (Shadows, 1959)
Όταν ο πόθος προστάζει (Too Late Blues, 1961)
Σε περιμένει το παιδί μας (A Child is Waiting, 1963)
Πρόσωπα (Faces, 1968)
Σύζυγοι (Husbands, 1970)
Μίνι και Μόσκοβιτς (Minnie and Moskowitz, 1971)
Μια γυναίκα εξομολογείται (A Woman Under the Influence, 1974)
Η δολοφονία ενός Κινέζου πράκτορα στοιχημάτων (The Killing of a Chinese Bookie, 1976)
Νύχτα πρεμιέρας (Opening Night, 1977)
Γκλόρια (Gloria, 1980)
Ερωτική θύελλα (Love Streams, 1984)
Big Trouble (1986)

Φιλμογραφία ως ηθοποιός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τζον Κασσαβέτης , σελίδα στον ιστότοπο Cine.gr .
  

Αμερικανοί σκηνοθέτες
Ελληνοαμερικανοί
Αμερικανοί σεναριογράφοι
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μαυροχώρι Καστοριάς

Το Μαυροχώρι είναι χωριό του δήμου Καστοριάς, της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή της λίμνης Ορεστιάδας απέναντι από την πόλη της Καστοριάς. Είναι ενωμένη οικιστικά με τη βορειότερη Πολυκάρπη με την οποία χωρίζεται από τον ποταμό Ξηροπόταμο.

Στο σημείο του οικισμού μεταφέρθηκε μεγάλη εμποροπανήγυρη που τελούνταν παλαιότερα είτε στην πόλη της Καστοριάς, είτε στη Διοκλητιανούπολη, είτε ανατολικότερα στην Κλεισούρα. Η εμποροπανήγυρη που λάμβανε χώρα στις 25 Σεπτεμβρίου, στο Μαυροχώρι ξεκίνησε από τον 9ο αιώνα με την ονομασία "Πανηγύρι του Δόβερου". Το χωριό υπάρχει ήδη από το 1380. Στα τέλη του 15ου αιώνα το χωριό εμφανίζεται ως "Μαύροβο" με πληθυσμό 178 οικογένειες (περίπου 1.780 άνθρωποι). Τον 18ο αιώνα, η εμποροπανήγυρη του Μαυρόβου ήταν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα που συνέβαινε στην προεπαναστατική Ελλάδα. Οι κάτοικοί του ήταν κυρίως χριστιανοί και δευτερευόντως μουσουλμάνοι, ενώ λειτουργούσε ελληνικό και οθωμανικό σχολείο. Οι χριστιανοί ήταν δίγλωσσοι (ελληνικά/σλαβικά) και συμμετείχαν στο Μακεδονικό Αγώνα. Κυριότεροι Μαυροχωρίτες Μακεδονομάχοι ήταν ο οπλαρχηγός Κωνσταντίνος Παπασταύρου, ο Χρυσός Μπίβουλας, ο Θωμάς Ράντζος και ο Κωνσταντίνος Ταραβάνης. Μετά τη συνθήκη της Λωζάνης οι μουσουλμάνοι κάτοικοι του χωριού προσέφυγαν στην Τουρκία, ενώ εγκαταστάθηκαν και 72 οικογένειες Ελλήνων Χριστιανών προσφύγων των 320 ατόμων από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία.

Σήμερα το Μαυροχώρι αποτελεί τουριστικό προορισμό για ήσυχες διακοπές στη λίμνη της Καστοριάς. Εκτός από την εμποροπανήγυρη πραγματοποιούνται εορταστικές εκδηλώσεις στις 13 - 15 Αυγούστου της Κοιμήσεως της Παναγίας, όπου εορτάζει η απέναντι μονή της Παναγίας της Μαυριώτισσας (κτίστηκε από τον στρατηγό Γεώργιο Παλαιολόγο σε ανάμνηση της νίκης κατά των Νορμανδών το 1083). Στο χωριό λειτουργεί και ο Ναυτικός Όμιλος Μαυροχωρίου.

Εξέλιξη πληθυσμού

Προσωπικότητες

 Κωνσταντίνος Παπασταύρου, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
 Φίλιππος Πετσάλνικος, πολιτικός, διατελέσας υπουργός και πρόεδρος της Βουλής

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μουσείο Κέρινων Ομοιομάτων Μαυροχωρίου

Χωριά του νομού Καστοριάς
Δήμος Καστοριάς
Σελλοί

Οι Σελλοί, ήταν αρχαίο Ελληνικό φύλο της Ηπείρου. Ήταν κάτοικοι της αρχαίας Ελλοπίας, περιοχής κοντά στη Δωδώνη. 

Σύμφωνα με τον Όμηρο, οι Σέλλοι κατοικούσαν στην Δωδώνη όπου ήταν και οι ιερείς του μαντείου της Δωδώνης και μάλιστα τους αναφέρει ως «Χαμοκοίταμνοι ανυφτοπόδες» και αυτό γιατί οι Σέλλοι ιερείς του Μαντείου δεν έπλεναν τα πόδια τους για να έρχονται σε επαφή  με την Γη (Γαία) και να αντλούν την μαντική δύναμη που ήταν απαραίτητη για την ερμηνεία των χρησμών. Οι Σέλλοι ή Ελλοί ή Έλλοπες έζησαν έναν κατακλυσμό σύμφωνα με τον Αριστοτέλη μεταξύ Δωδώνης και Αχελώου, όπου ζούσαν εκεί με τους Γραίκους οι μετέπειτα Έλληνες.

Παραπομπές 

Αρχαία ελληνικά φύλα
Αρχαίοι Ηπειρώτες
Αρχαία Δωδώνη
Νέα Λεύκη (αποσαφήνιση)

Με την ονομασία Νέα Λεύκη μπορεί να αναφέρονται:

 Νέα Λεύκη Καστοριάς, οικισμός της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς.
 Νέα Λεύκη Λάρισας, οικισμός της περιφερειακής ενότητας Λάρισας.

Δείτε επίσης 
 Λεύκη (αποσαφήνιση)
 Άνω Λεύκη (αποσαφήνιση)
 Λεύκα (αποσαφήνιση)
 Λεύκες (αποσαφήνιση)

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Καλδέρα Λονγκ Βάλεϊ

Η Καλδέρα Λονγκ Βάλεϊ (αγγλικά: Long Valley Caldera) είναι μια καταβύθιση του εδάφους κοντά στο όρος Μαμούθ. Είναι μια από τις μεγαλύτερες καλντέρες στη Γη, με διαστάσεις 15 επί 30 χιλιόμετρα (10 επί 20 μίλια). Το υψόμετρο του εδάφους στα ανατολικά είναι 2000 μέτρα και στα δυτικά είναι 2600 μέτρα. Τα τοιχώματά της φτάνουν σε υψόμετρο 3 με 3,5 χιλιόμετρα, με εξαίρεση στα ανατολικά, όπου έχουν ύψος μόλις 150 μέτρα. Δημιουργήθηκε πριν 760.000 χρόνια από μια έκρηξη που ήταν τόσο μεγάλη ώστε η Λονγκ Βάλεϊ να θεωρείται υπερηφαίστειο.

Τα τελευταία 8.000 χρόνια έχουν καταγραφεί 26 ισχυρές εκρήξεις στη περιοχή της καλντέρας. Η ίδια η καλντέρα δημιουργήθηκε πριν 760.000 χρόνια από μια τεράστια έκρηξη, η οποία σχημάτισε τον τόφφο του Μπίσοπ, ο οποίος είναι πολύ κοινός στη περιοχή. Η έκρηξη ήταν τόσο μεγάλη ώστε ο θάλαμος μάγματος να αδειάσει και το έδαφος του ηφαίστειου να καταρρεύσει και να σχηματίσει τη σημερινή καλντέρα. Αρχικά με την έκρηξη την καλντέρα γέμιζε μια λίμνη, όμως το νερό της παροχετεύθηκε μέσω του φαραγγιού του ποταμού Όουενς στα ανατολικά. Η τελευταία έκρηξη του ηφαιστείου της Λονγκ Βάλεϊ έλαβε χώρα πριν 50.000 χρόνια. Σήμερα στην καλντέρα υπάρχουν ενεργές φουμαρολές και θερμές πηγές, ενώ η περιοχή  έχει παραμορφωθεί τα τελευταία χρόνια και είναι σεισμικά ενεργή. Το Μάιο του 1980 παρατηρήθηκε μια σεισμική ακολουθία με σεισμούς έντασης μέχρι 6 ρίχτερ. Η θερμότητα του ηφαιστείου αξιοποιείται με τη χρήση γεωθερμικών εγκαταστάσεων.

Παραπομπές 

Ηφαίστεια των ΗΠΑ
Καλιφόρνια
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1903

Το κύπελλο Ισπανίας 1903 ήταν η πρώτη φορά που διοργανώθηκε το κύπελλο.
Η διοργάνωση ξεκίνησε την 6 Απριλίου 1903 και τελίωσε 2 μέρες αργότερα με τον Τελικό, ο οποίος έγινε στον Ιππόδρομο στην Μαδρίτη στον οποίο η Αθλέτικ Μπιλμπάο νίκησε με 3-2 την Ρεάλ Μαδρίτης. Στην διοργάνωση του 1902 η Μπιλμπάο αγωνιζόταν σαν Κλάμπ Βιστάγιας.

Ημιτελικοί 

Ρεάλ Εσπανιόλ       1-4        Ρεάλ Μαδρίτης

Αθλέτικ Μπιλμπάο           4-0           Κλαμπ Εσπανιόλ

Τελικός

Αθλέτικ Μπιλμπάο           3-2            Ρεάλ Μαδρίτης

Κυπελλο Ανδρων 1903
Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1903
Φήκη Τρικάλων

Η Φήκη είναι πεδινό χωριό του νομού Τρικάλων στο Δήμο Πύλης που απέχει από τα Τρίκαλα 14 χλμ. και 12 από την Πύλη· βρίσκεται σε υψόμετρο 130 μ. Μαζί με το χωριό Δροσοπηγή αποτελούν την (πρώην) κοινότητα Φήκης με πληθυσμό 1.379 κατοίκους (στοιχεία απογραφής 2011). Υπήρξε έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Πιαλείων από το 1998 έως το 2010. Σήμερα η Φήκη ανήκει Διοικητικά στην πόλη της Πύλης.

Ονοματοδοσία και ιστορία
Η ονομασία του χωριού, σύμφωνα με την παράδοση, προήλθε από τον βασιλέα ή ηγεμόνα Φίκο, ο οποίος διαβιούσε στο λόφο της Μαγούλας. Υπολείμματα αρχαίων ευρημάτων ανακαλύφθηκαν το 1994 . Σύμφωνα με την ιστορία, στη Φήκη είχε στήσει το αρχηγείο του ο στρατηγός Χατζηπέτρος κατά την επανάσταση του 1821. Το όνομα του χωριού επί Τουρκοκρατίας ήταν Βαριμπόμπη.

Αξιοθέατα και πολιτισμός/παραδόσεις
Ιστορικό μνημείο της τοποθεσίας αποτελεί ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος σύμφωνα με πηγές κτίστηκε τον 17ο Αιώνα ως μετόχι της Μονής Αγίου Βησσαρίωνος Δούσικου, ενώ ένας μύθος αναφέρει ότι κτίστηκε από την Βασιλική Κονταξή την σύζυγο του Αλή Πασάς τον 19ο Αιώνα. Υπήρξε ιδιαίτερα γνωστός για το περίφημο καμπαναριό του, του οποίου ο ήχος ακουγόταν μέχρι και την πρωτεύουσα του Νομού, λόγω της μεγάλης περιεκτικότητας του σε χρυσό και ασήμι, τα οποία προκαλούσαν τέλεια ηχητική απόδοση. Αργότερα μειώθηκε το μέγεθος της καμπάνας εξαιτίας των ζημιών που προκαλούσε στα παρακείμενα κτίσματα του χωριού. Στο ναό υπήρχαν δεκάδες κελιά, όπου και νοσηλεύονταν ψυχικά ασθενείς έως και τη δεκαετία του '50. Σήμερα διατηρείται ένα κελί, ως δείγμα.

Στη Φήκη διοργανώνεται πανηγύρι, κάθε χρόνο, στις 19 Μαΐου. Επίσης, ανήμερα των Φώτων, αναβιώνει το έθιμο των "Καρκατζαλίων", όταν οι νέοι του χωριού, μεταμφιεσμένοι σε καλικαντζάρους, επισκέπτονται όλα τα σπίτια.

Αθλητισμός
Ο 《Ποδοσφαιρικός Όμιλος Φήκης》 δραστηριοποιείται ανεπίσημα από την δεκαετία του '50, αλλά ως επίσημο έτος ίδρυσής του θεωρείται το 1971. Από την ομάδα έχουν αναδειχθεί αρκετοί σπουδαίοι ποδοσφαιριστές με θητεία στα επαγγελματικά πρωταθλήματα, όπως οι Ιωάννης Κλαπανάρας, Λάκης Κατσιάκος, Θανάσης Τσιρογιάννης, Γιώργος Κολτσίδας και Βαγγέλης Νασιάκος. Το 1981 ο σύλλογος διεκδίκησε την κατάκτηση του Πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Τρικάλων και την άνοδό του στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, αλλά ηττήθηκε στα πέναλτι από τον Διγενή Νεοχωρίου, ενώ υπήρξε μια φορά φιναλίστ του Κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Τρικάλων, το 1991. Την περίοδο 2019-20 η ομάδα κατέκτησε αήττητη το Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Τρικάλων και απέκτησε το δικαιώμα να αγωνίζεται έως και σήμερα στην Γ Εθνική. Το 2022 κατέκτησε το πρώτο κύπελλο ΕΠΣ Τρικάλων στην ιστορία του, νικώντας με 4-1 τον Διγενή Νεοχωρίου. 

Στο χωριό εδρεύει και ο Γυμναστικός Αθλητικός Σύλλογος 《Φίκος》, με τμήματα ακροβατικής γυμναστικής και τραμπολίνο, που έχει επιτύχει πολλές διακρίσεις με κατακτήσεις μεταλλίων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Παραπομπές 

Φηκη

Δήμος Πύλης
Οδός Γιούνγας

Η οδός Γιούνγας (ισπανικά: Camino a Los Yungas), γνωστή και ως ο δρόμος του θανάτου, (Ισπανικά: el Camino de la Muerte) είναι δρόμος ο οποίος βρίσκεται στη Βολιβία, έχει μήκος 69 χιλιόμετρα και συνδέει τη πρωτεύουσα της Βολιβίας Λα Πας (La Paz) με το χωριό Κορόικο (Coroico). Το 1995 ανακοινώθηκε επίσημα ως «ο πιο επικίνδυνος δρόμος  του κόσμου», επειδή εκεί χάνουν τη ζωή τους 200-300 άνθρωποι κάθε χρόνο.

Διαδρομή
Είναι μία από τις λίγες διαδρομές που συνδέεται με τη Λα Πας. Λόγω τον ακραίων γκρεμών, έως και 600 μέτρα βάθος, την μία ενιαία λωρίδα και για τις δύο κατευθύνσεις και στα περισσότερα σημεία ο δρόμος δεν είναι φαρδύτερος από 3,2 μέτρα, και του υψόμετρου που είναι χτισμένος ο δρόμος, 4.500 μέτρα στη Λα Πας και 1.200 μέτρα στο Κορόικο, κάνουν το δρόμο ακόμα πιο δύσβατο για τα φορτηγά και τα λεωφορεία που διασχίζουν κυρίως το δρόμο. Ακόμα, η βροχή, η ομίχλη και το καλοκαίρι η σκόνη, μειώνουν την ορατότητα και αυξάνεται η πιθανότητα κάποιος να πέσει στον γκρεμό. Επίσης, επειδή από τη μία μεριά του δρόμου υπάρχει τοίχος από βράχια και από την άλλη γκρεμός, η οδήγηση γίνεται στα αριστερά, για να βλέπει ο οδηγός την εξωτερική ρόδα του οχήματος και να γίνεται πιο ασφαλές το πέρασμα του δρόμου. Σε όλη την υπόλοιπη Βολιβία, η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Ιστορία

Ο δρόμος χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 από κρατούμενους (λόγω πολέμου) της Παραγουάης και είναι χωματόδρομος, εκτός από ένα σημείο στην αρχή του δρόμου. Τελικά μετά από 20 χρόνια εργασίας, τελειώνοντας το 2006, ο καινούργιος δρόμος (South Yungas road) δόθηκε στην κυκλοφορία, κάνοντας πιο εύκολη τη ζωή των Βολιβιανών. Ο καινούργιος δρόμος έχει δύο λωρίδες, ενώ ο παλιός δρόμος είχε μια. Επίσης ο καινούργιος δρόμος έχει γέφυρες, συστήματα αποχέτευσης κτλ. κάνοντάς τον πιο ασφαλή από τον παλαιό. Μετά το 2006 ο παλιός δρόμος σπάνια χρησιμοποιείται από οχήματα, παρά μόνο από κάποιους τουρίστες, ένα λεωφορείο που κάνει το δρομολόγιο Λα Πας – Κορόικο κάθε μέρα στις 3:00 το μεσημέρι και από κάποιους οδηγούς φορτηγών, επειδή ο παλιός δρόμος είναι πολύ πιο σύντομος από τον καινούργιο. Στις 24 Ιουλίου 1983 ένα λεωφορείο έπεσε στον γκρεμό, σκοτώνοντας παραπάνω από 100 επιβάτες. Αυτό ήταν το χειρότερο οδικό ατύχημα στην Βολιβία.

Πόλος έλξης
  
Πολλοί τουρίστες έχουν επισκεφθεί τον δρόμο αυτό - από το 1990 τον έχουν επισκεφθεί γύρω στους 25.000. Επιπλέον υπάρχουν κάποιες ομάδες που κάνουν διαδρομές με ποδήλατα για τους τουρίστες μία εκ των οποίων είναι η Vertigo Biking. Ο παλιός δρόμος έχει γίνει ακόμη πιο δημοφιλής, επειδή εκεί έχει γυριστεί ένα επεισόδιο από το Top Gear  στον 14ο  κύκλο και επίσης εκεί έχει γυριστεί και ο 2ος κύκλος της εκπομπής IRT: Deadliest roads.

Παραπομπές

Πηγές
Φωτογραφίες από το δρόμο Yungas (Youtube)
Φωτογραφίες και το πρώτο βίντεο που τραβήχτηκε οδηγώντας στον δρόμο Yungas, Νοέμβριος 2010 .
Φωτογραφίες και βίντεο από το δρόμο Yungas .
BBC News - Ο πιο επικίνδυνος δρόμος στον κόσμο .
Οι πιο επικίνδυνοι δρόμοι .
 Οδηγώντας στους δρόμους της Βολιβίας .
Φωτογραφίες, χάρτες και πληροφορίες για το δρόμο Yungas 

Βολιβία
Ντέρεκ Λώρενς

Ο Ντέρεκ Λώρενς (αγγλικά: Derek Lawrence) είναι βρετανός μουσικός παραγωγός, γνωστότερος για τη συνεργασία του με τους Deep Purple για τα τρία πρώτα τους άλμπουμ, τους Wishbone Ash και τους Jethro Tull.

Αρχικά, ο Λώρενς δούλεψε με τους Outlaws του Τζο Μηκ και τον Ρόναν ο'Ράχιλι από το 1963 μέχρι και το 1965. Στη συνέχεια, δούλεψε σαν παραγωγός συγκροτημάτων όπως οι Nocturnes, οι Pretty Things και οι Zephyrs. Στα τέλη του 1967, έκανε την μουσική παραγωγή για το πρώτο σινγκλ των Jethro Tull, με τίτλο "Sunshine Day". Το καλοκαίρι του 1968 γνώρισε την πρώτη του επιτυχία, κάνοντας παραγωγή στο σινγκλ των Deep Purple, "Hush" το οποίο έφτασε στο # 4 των αμερικανικών τσαρτ. Επίσης, έκανε παραγωγή στα άλμπουμ "Shades of Deep Purple", "The Book of Taliesyn" και "Deep Purple".

Στις αρχές της δεκαετίας του '70, ηχογράφησε τα άλμπουμ "Wishbone Ash", "Pilgrimage", "Argus" και "Live Dates" του ροκ συγκροτήματος Wishbone Ash. Επίσης, έκανε την παραγωγή για τον δίσκο Green Bullfrog, στον οποίο συμμετείχαν αρκετοί μουσικοί, μεταξύ αυτών ο Τόνι Άστον, ο Ρίτσι Μπλάκμορ, ο Ίαν Πέις, ο Τζιμ Σάλιβαν, κ.α. Στη συνέχεια, έκανε παραγωγή για άλμπουμ της εταιρείας "Retreat" και όταν η εταιρεία διαλύθηκε, το 1976, ο Λώρενς μετακόμισε στην Αμερική όπου εργάστηκε σε άλμπουμ των χέβι μέταλ συγκροτημάτων Angel και Fist. Επέστρεψε στη Μεγάλη Βρετανία το 1979, όντας λιγότερο ενεργός κατά την δεκαετία του '80 συνεργαζόμενος με καλλιτέχνες όπως η Καρλ Γουάιν και ο Τόνι Γουίλσον.

Πηγές
 Allmusic 
 Συνέντευξη με τον Ντέρεκ Λώρενς, Μάιος 2003 

Βρετανοί μουσικοί παραγωγοί
Άγγλοι συνθέτες
Μαρανέλλο

Το Μαρανέλλο είναι πόλη και δήμος στην περιφέρεια Εμίλια-Ρομάνια της Βόρειας Ιταλίας, 18 χλμ από την Μόντενα. Το 2009 είχε πληθυσμό 16.841 κατοίκων. Είναι περισσότερο γνωστή ως η έδρα της Φερράρι SpA και της αγωνιστικής ομάδας Φόρμουλα 1 Scuderia Ferrari. Το Μαρανέλλο ήταν επίσης έδρα της εταιρείας αμαξωμάτων Carrozzeria Scaglietti, που τώρα ανήκει στην Φερράρι.

Πόλεις της Εμίλια-Ρομάνια
Επαρχία Μόντενα
Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής

Ο Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής (Österreichischer Erbfolgekrieg, 1740–48), στον οποίο συμμετείχαν οι περισσότερες ευρωπαϊκές δυνάμεις, προκλήθηκε από την διεκδίκηση εκ μέρους της Μαρίας Θηρεσίας της κληρονομιάς των Αψβούργων. Ο πόλεμος είχε πολλές επί μέρους συγκρούσεις, σπουδαιότερες των οποίων ήταν ο Πρώτος και Δεύτερος Σιλεσιανός Πόλεμος, καθώς και περιφερειακές συγκρούσεις στην Αμερική (Πόλεμος του βασιλιά Γεωργίου και Αγγλοϊσπανικός πόλεμος) και στην Ινδία (Καρνατικός πόλεμος).   

Τέσσερα χρόνια πριν από τη γέννηση της Μαρίας Θηρεσίας ο πατέρας της Κάρολος ΣΤ΄ έλαβε τα μέτρα του για την περίπτωση απουσίας άρρενος διαδόχου του, εκδίδοντας την Sanctio Pragmatica του 1713. Το διάταγμα αυτό παραμέριζε τον Σαλικό Νόμο, σύμφωνα με τον οποίο οι γυναίκες δεν κληρονομούσαν και ευνοούσε τις θυγατέρες του Καρόλου, οι οποίες θα τον διαδέχονταν σε όλες τις κτήσεις και τους τίτλους του (πλην του αξιώματος του αυτοκράτορα που ήταν αιρετό). Για πολλά χρόνια στη συνέχεια ο Κάρολος αγωνίστηκε να εξασφαλίσει την αποδοχή της Sanctio Pragmatica από τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, πράγμα που πέτυχε, με σοβαρά όμως ανταλλάγματα.

Αμέσως μετά τον θάνατο του Καρόλου ΣΤ΄, η Σαξονία, η Πρωσία, η Βαυαρία και η Γαλλία αποκήρυξαν την Πραγματική Κύρωση, αποσκοπώντας στον διαμελισμό της Αυστρίας και άρχισε ο Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής. 

Η Αυστρία υποστηρίχθηκε από τη Μεγάλη Βρετανία και την Ολλανδία, πσρσδοσιακούς εχθρούς της Γαλλίας, όπως και το Βασίλειο της Σαρδηνίας. Η Γαλλία και η Πρωσία ήταν σε συμμαχία με το Εκλεκτοράτο της Βαυαρίας.

Η Ισπανία εισήλθε στον πόλεμο για να αποκαταστήσει την επιρροή της στη βόρεια Ιταλία και επιπλέον για να ανατρέψει την αυστριακή κυριαρχία της ιταλικής χερσονήσου, που είχε επιτευχθεί σε βάρος της Ισπανίας ως συνέπεια του Πολέμου της Ισπανικής διαδοχής.

Ο πόλεμος τελείωσε με την Ειρήνη του Άαχεν (γνωστή και ως "Συνθήκη του Αιξ-λα-Σαπέλ") το 1748, με την οποία μεταξύ άλλων η Μαρία Θηρεσία αναγνωρίστηκε ως αρχιδούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας και η Πρωσία διατήρησε τον έλεγχο της Σιλεσίας.

 
Αυστριακη διαδοχη
18ος αιώνας
Grypania

Το γένος Grypania είναι σωληνόσχημο απολίθωμα από τον Προτεροζωικό αιώνα. Ο οργανισμός αυτός θα μπορούσε να είναι γιγάντιο βακτήριο ή αποικία βακτηρίων, όμως εξαιτίας του μεγέθους του (πάνω από ένα εκατοστό) και της συνεπούς μορφής του, είναι πιο πιθανό να ανήκει στα ευκαρυωτικά φύκη. Τα παλαιότερα πιθανά απολιθώματα Grypania χρονολογούνται στα 2.1 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, και τα νεότερα εκτείνονται έως και την Μεσοπροτεροζωική εποχή. Τα Grypania αναπαράγονταν αγενώς.

Παραπομπές 

Φύκη
Απολιθώματα
Ερίκ Ορσενά

Ερίκ Ορσενά (γαλλ. Érik Orsenna) είναι το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ερίκ Αρνού (Érik Arnoult) (γενν. 22 Μαρτίου 1947 στο Παρίσι), Γάλλου πολιτικού και νοβελίστα. Ο Ορσενά σπούδασε φιλοσοφία και πολιτική επιστήμη στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού (Institut d'Études Politiques de Paris, "Sciences Po") και στη συνέχεια ειδικεύτηκε στα οικονομικά στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Φρανσουά Μιτεράν και είχε διάφορες κυβερνητικές θέσεις στις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Είναι μέλος του Κρατικού Συμβουλίου της Γαλλίας (Conseil d'État) από το 1985. Έγινε δεκτός στη Γαλλική Ακαδημία στις 29 Μαΐου του 1998.

Για το έργο του Αποικίες (L'Exposition coloniale) έλαβε το Βραβείο Γκονκούρ το 1988 και για το Ταξίδι στις χώρες του βαμβακιού (Voyage au pays du coton) έλαβε το δεύτερο βραβείο Lettre Ulysses Award το 2006.

Βιβλιογραφία 
1973  Loyola’s blues  (Le Seuil)
1977  La Vie comme à Lausanne  (Le Seuil)
1977  Espace national et déséquilibre monétaire, με το πραγματικό του όνομα, Érik Arnoult  (PUF)
1980  Une comédie française  (Le Seuil)
1988  L’Exposition coloniale  (Le Seuil), ελληνικός τίτλος: Αποικίες (Λιβάνης)
1992  Besoin d’Afrique, σε συνεργασία με τον Éric Fottorino και τον Christophe Guillemin  (Fayard)
1993  Grand amour  (Le Seuil)
1996  Histoire du monde en neuf guitares, με τον Thierry Arnoult  (Le Seuil)
1996  Mésaventures du Paradis, mélodie cubaine, σε συνεργασία με τον Bernard Matussière  (Le Seuil)
1997  Deux étés  (Fayard)
1998  Longtemps  (Fayard)
2000  Portrait d'un homme heureux : André Le Nôtre  (Fayard)
2001  La grammaire est une chanson douce  (Stock)
2003  Madame Bâ  (Fayard)
2004  Les Chevaliers du subjonctif  (Stock)
2005  Dernières nouvelles des oiseaux  (Stock)
2005  Portrait du Gulf Stream. Éloge des courants : promenade  (Le Seuil)
2006  Voyage aux pays du coton. Petit précis de mondialisation  (Fayard), ελληνικός τίτλος: Ταξίδι στις χώρες του βαμβακιού (Άγρα)
2006  Salut au Grand Sud, σε συνεργασία με την Isabelle Autissier  (Stock)
2007  La Révolte des accents  (Stock)
2007  Le Facteur et le Cachalot  (Les Rois Mages)
2008  La Chanson de Charles Quint  (Stock)
2008  L’Avenir de l’eau  (Bonjour,Stock)
2009  Et si on dansait ?  (Stock)
2010  L'Entreprise des Indes  (Stock)
2010  Princesse Histamine  (Stock)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Γαλλική Ακαδημία 

Γάλλοι συγγραφείς
Γάλλοι πολιτικοί
Πατρινέλα

Η Πατρινέλα, γράφεται και Πατρινέλλα, είναι στη λαϊκή παράδοση το στοιχειό των Πατρών. Αποτελείται από τμήματα δύο αγαλμάτων, ο κορμός και το κεφάλι, ακρωτηριασμένου γενειοφόρου αντρός εντοιχισμένο σε κοίλωμα του κάστρου της Πάτρας. Παλιότερα ήταν ορατό από όλη την πόλη και στη λαϊκή παράδοση έπαιρνε μορφή γυναίκας και προστάτευε την πόλη. Το άγαλμα βρίσκεται ακόμα και σήμερα στο νότιο τείχος του κάστρου αλλά δεν είναι πλέον ορατό όπως παλαιότερα λόγω δημοτικών κτιρίων που έχουν κτιστεί μπροστά του. 

Η Πατρινέλα αποτελείται από ακρωτηριασμένο κορμό αγάλματος Ρωμαίου αντρός και κεφάλι άλλου αγάλματος γενειοφόρου αντρός που πολλοί θεωρούν ότι είναι ο ιδρυτής της πόλης ο Πατρέας. Πιθανότατα η κεφαλή προέρχεται από άγαλμα που απεικόνιζε τον Δία ή κάποιον άλλο θεό ή ήρωα της αρχαιότητας.

Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση η Πατρινέλα έμενε στον νοτιοανατολικό πύργο του κάστρου και έβγαινε κάθε βράδυ στους δρόμους της πόλης, τα μεσάνυχτα. Κατά άλλη παράδοση έβγαινε μόνο όταν ήταν να έρθει κάποιο κακό και την άκουγαν να κλαίει. Θεωρούνταν προστάτης της πόλης που την φύλαγε από την χολέρα και την πανούκλα. Άλλες φορές έβγαινε σέρνοντας αλυσίδες για να πενθήσει κάποιο σημαντικό Πατρινό που πέθανε. 

Ο Νώτης Νησώτης στο ποίημα του "Πατρινέλα" αναφέρει ότι είναι μια πανέμορφη κοπέλα που έγινε στοιχειό αφού την φυλάκισαν στο κάστρο αλυσοδεμένη και πέθανε. Μας λέει ότι δεν μπορεί να τη δει ανθρώπινο μάτι αλλά μόνο όποιος πιεί μαγική σκόνη αλλά όταν περνά κοντά του καταλαβαίνει ένα θρόισμα που τον παγώνει, αυτό το λένε στρατιώτες που φύλαγαν σκοπιά και φυλακισμένοι όταν το κάστρο ήταν φυλακή. Βγαίνει μόνο όταν ο ουρανός δεν έχει αστέρια και τριγυρνά στις επάλξεις φωνάζοντας "μην με αρπάξεις" έχοντας στοιχειώσει όταν την άρπαξαν και την φυλάκισαν.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία - Πηγές
 Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμοι Α'-Β', Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998-1999. ISBN 960-7960-10-6 (set)
 Νίκος Γ. Πολίτης, Παραδόσεις, Τόμος Α', Εκδόσεις Ιστορική Έρευνα, Αθήνα 1904, σελ. 270
 Περιοδικό Αχαϊκά. Γράμματα-Επιστήμες-Τέχνες. Περιοδικόν εκδιδόμενων εν Πάτραις, εκδότης Κ. Τριανταφύλλου, Έτος Δ', τεύχος της 15ης Οκτωβρίου 1940, σελ. 71

Αγάλματα
Λαϊκή παράδοση της Ελλάδας
Πάτρα
Θευθ

Ο Θευθ ήταν αιγυπτιακή θεότητα η οποία αναφέρεται στο στο τέλος της μακρόσυρτης φιλοσοφικής συζήτησης στον πλατωνικό Φαίδρο, στον γνωστό φιλοσοφικό μύθο «Ο Θευθ ανακαλύπτει το αλφάβητο». 

Ο μύθος έρχεται να πάρει επάνω του έργο ακατόρθωτο από τον λόγο που δεν μπορεί να περιαδράξει και να να το σφίξει μέσα στα όρια του: να αποπερατώσει δηλαδή με τον δικό του τρόπο τον διάλογο, αφού ο λόγος δεν έχει ποτέ τέλος».

Ο θεός Θευθ βρήκε στη μεγάλη πολιτεία της πάνω χώρας, αυτή που οι Έλληνες την ξέρουν ως Θήβα αιγυπτιακή και τον θεό της ως Άμμωνα και του έδειξε τις τέχνες του∙ του είπε ότι πρέπει να τις κάνουν γνωστές και στους υπόλοιπους Αιγυπτίους. Όταν η συζήτηση έφτασε στο αλφάβητο, είπε ο Θευθ: «Βασιλιά μου οι Αιγύπτιοι θα γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας τα γράμματα και θα γίνουν ικανότεροι στη μνήμη». Όμως, ο βασιλιάς Θαμούς, μεταξύ άλλων, του είπε: «αυτό που με τη βοήθειά σου θ' αποχτήσουν οι μαθητές είναι σοφία για τα μάτια του κόσμου, και όχι αληθινή· γιατί, σωρεύοντας μέσα τους γνώσεις πολλές δίχως να μαθητέψουν σε δασκάλους, θα φανταστούν ότι έχουν πολύ μυαλό, ενώ οι περισσότεροί τους δεν έχουν καθόλου και θα γίνουν ανυπόφοροι στις συζητήσεις, αφού εκεί που περιμέναμε να γίνουν σοφοί, έγιναν δοκησίσοφοι».

Σημειώσεις

Παραπομπές

Πλάτων
Δημήτρης Πετροβίτσης

Ο Δημήτρης Πετροβίτσης (Jim Hionatos Petrovitsis) είναι ο δημιουργός, συνθέτης στιχουργός  και τραγουδιστής του ροκ συγκροτήματος Διόνυσος. Γεννήθηκε στην Κω στις 18 Ιουλίου του 1977 με καταγωγή από την Καβάλα, ενώ μεγάλωσε και ζει στο Κερατσίνι.Το 1990 δημιουργεί τους Διόνυσος  κυκλοφορούν μαζί 3 δίσκους ενώ είναι και μέλος της ΑΕΠΙ από το 2000.

Το 1990 δημιουργεί τους  Διόνυσος μία μπάντα με ροκ προσανατολισμούς και ελληνικό στίχο. Μετά από πολλά χρόνια μουσικών περιπλανήσεων έχει κυκλοφορήσει από το 2000 έως σήμερα 4 δίσκους . Από το 2013 έως το 2015 υπήρξε μέλος και στο ροκ σχήμα Σκοτεινά Μονοπάτια, ενώ ετοιμάζει και τον πρώτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο " Η λυρικότητα της μοναξιάς" που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα. Ταυτόχρονο συγγράφει ιστορίες, κείμενα και άρθρα για διάφορα περιοδικά  ενώ σύντομα αναμένεται και το πρώτο του βιβλίο.

Δισκογραφία με τους Διόνυσος 

Άλμπουμς

2000: Κρυστάλλινα φτερά

2002: Στην άκρη της πόλης

2004: Από άκρη σε άκρη

2013: Η γη είναι επίπεδη

2017: Παράπλευρες Απώλειες

Βιβλιογραφία 

Πέτρος Δραγουμάνος, Κατάλογος Ελληνικής Δισκογραφίας 1950-2007, σελίδα 303 - Έκτη έκδοση Αθήνα 2007

Πηγές 

https://web.archive.org/web/20130330062909/http://www.rock-elliniko.gr/Dionysos

http://www.discogs.com/artist/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82+%CE%A0%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B7%CF%82

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Καταστροφή του Αιγίου

Κατά τους πρώτους μήνες της Επανάστασης του 1821 το Αίγιο λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε δύο φορές από Οθωμανικές δυνάμεις που είχαν έλθει για βοήθεια των πολιορκούμενων στην Πάτρα και την Τρίπολη.

Τον Απρίλιο του 1821 ο Μουσταφάμπεης, που είχε το αξίωμα του κεχαγιά της Τρίπολης, κατ’ εντολή του Χουρσίτ που βρισκόταν στην Ήπειρο, με στράτευμα από 3.500 Αλβανούς πέρασε από το Μεσολόγγι στην Πελοπόννησο. Αφού διασκόρπισε τους Έλληνες που πολιορκούσαν το φρούριο της Πάτρας πορεύθηκε παραλιακά προς Κόρινθο. Οι κάτοικοι πρόλαβαν και εγκατέλειψαν την πόλη του Αιγίου και βρήκαν καταφύγιο στο σπήλαιο της Μπουφούσκιας και στα βουνά. Ο Μουσταφάμπεης τους κάλεσε να «προσκυνήσουν» υποσχόμενος συγχωροχάρτια, κάτι στο οποίο κανείς δεν υπάκουσε. Οι τουρκαλβανοί έμειναν μια εβδομάδα στο Αίγιο και αφού πήραν ως λάφυρα ό,τι μπορούσαν το πυρπόλησαν, όπως και τα γύρω χωριά.

Αργότερα, περί τα μέσα Σεπτεμβρίου, ενώ οι Έλληνες πολιορκούσαν την Τρίπολη, Οθωμανικός στόλος επιχείρησε να φέρει βοήθεια προς τους πολιορκούμενους. Από τον στόλο αποβιβάστηκαν περί τους 700 Αλβανούς υπό τον Ιουσούφ Πασά της Εύβοιας οι οποίοι βάδισαν προς το Αίγιο. Έβαλαν και πάλι φωτιά και διασκορπίστηκαν στην γύρω επαρχία όπου λεηλατούσαν και άρπαζαν ζώα. Επίσης κατέστρεψαν τη Φτέρη και άλλα χωριά του Αιγίου.

Η καταστροφή του Αιγίου καταγράφηκε σε δημοτικά τραγούδια από νωρίς. Ένα από αυτά, που παραδίδεται από τον Φωριέλ (1824), συνδέει την καταστροφή του Αιγίου με την άλωση της Τριπολιτσάς:

ΑΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ

Ήταν ημέρα βροχερή και νύχτα χιονισμένη,
όταν για την Τριπολιτσάν εκίνησ’ ο Κιαμίλης.
...
Απολογάτ’ο Κεχαγιάς, λέει  στον Κολοκοτρώνη:
- Κάμε νισάφι στην Τουρκιά, κόψε πλην  άφ’σε κιόλας!
- Τι φλυαρείς,  βρωμότουρκε, Τι λες παλιομουρτάτη,
Νισάφι έκαμες εσύ εις την πικρή Βοστίτσα,
όπ’ έσφαξες τ’ αδέλφια μας και όλους τους δικούς μας.

Η καταστροφή αναφέρεται και σε άλλα δημοτικά όπως:

Έκαψαν χώρες και χωριά, χωριά και βιλαέτια
Την Πάτρα την περήφανη, Βοστίτσα παινεμένη.

Τους Αλβανούς αυτούς θέλησε αργότερα να εκδικηθεί ο προεστός και οπλαρχηγός Ανδρέας Λόντος, όταν αυτοί εξήλθαν από την Τριπολιτσά που είχε αλωθεί και επέστρεφαν στην Ήπειρο βάσει συμφωνίας.  Ο Λόντος ήταν από τους ελάχιστους Πελοποννήσιους που δεν έλαβαν μέρος στην πολιορκία της Τρίπολης. Η προσπάθειά του να επιτεθεί στους Αλβανούς εμποδίστηκε από τον Πλαπούτα που τους συνόδευε.

Βιβλιογραφία

Αιγιου Καταστροφη
Καταστροφη
Εκλογές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών 2012

Οι εκλογές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών διεξάχθησαν στις 6 Νοεμβρίου 2012, με 33 από τις 100 έδρες στην Γερουσία να κρίνονται σε τακτικές εκλογές των οποίων οι νικητές υπηρετούν μια εξαετή θητεία από τις 3 Ιανουαρίου 2013. Οι Δημοκρατικοί είχαν 21 έδρες να υπερασπίσουν, συν δύο ανεξάρτητους οι οποίοι ανήκουν στην ομάδα των Δημοκρατικών, ενώ οι Ρεπουμπλικανοί είχαν μόνο δέκα έδρες να υπερασπίσουν. Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν καθαρά δύο έδρες, καταλήγοντας με συνολικά 53 έδρες. Οι Ρεπουμπλικανοί έχασαν καθαρά δύο έδρες, μένοντας με 45 έδρες συνολικά. Οι υπόλοιποι δύο γερουσιαστές, ανεξάρτητοι, αναμένεται να συνταχθούν με τους Δημοκρατικούς.

Η προεδρική εκλογή του 2012, οι εκλογές στη Βουλή των Αντιπροσώπων, οι εκλογές για κυβερνήτες σε 13 πολιτείες και εδάφη, και πολλές πολιτειακές και τοπικές εκλογές διεξήχθησαν επίσης την ίδια ημερομηνία.

Αυτή ήταν η τρίτη συνεχόμενη εκλογική αναμέτρηση των γερουσιαστών "τάξης 1" όπου οι Δημοκρατικοί κερδίζουν έδρες και η τρίτη συνεχόμενη εκλογική αναμέτρηση διεξαγόμενη σε έτος προεδρικής εκλογής όπου το κόμμα στο οποίο ανήκε ο νικητής της προεδρικής εκλογής κέρδισε επίσης έδρες.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 U.S. Senate Elections in 2012 from Ballotpedia
Η Κυρία Ντάουτφαϊερ

Η Κυρία Ντάουτφαϊερ ή Η Κυρία Ντάπφαϊρ (αγγλικά: Mrs. Doubtfire) είναι τίτλος Αμερικανικής κινηματογραφικής ταινίας. Προβλήθηκε στις αμερικανικές αίθουσες το 1993  και είναι κωμωδία με ελαφρά δραματικά στοιχεία. Η ταινία περιγράφει τη ζωή ενός διαζευγμένου πατέρα τριών παιδιών και την προσπάθεια του να βρίσκεται σε επαφή με εκείνα, μεταμφιεσμένος σε νταντά/οικιακή βοηθό. Η σκηνοθεσία ανήκει στον Κρις Κολόμπους και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκονται οι Ρόμπιν Γουίλιαμς, Σάλι Φιλντ και Πιρς Μπρόσναν. Το σενάριο είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα της Ανν Φάιν "Alias Madame Doubtfire".

Περίληψη πλοκής
Ο Ντάνιελ Χίλαρντ (Ρόμπιν Γουίλιαμς), ένας κωμικός ηθοποιός με αυθόρμητο χαρακτήρα αναγκάζεται να μετακομίσει σε νέα οικία και να βρει σταθερή εργασία, αφού η σύζυγος του Μιράντα (Σάλι Φιλντ) κάνει αίτηση διαζυγίου. Αποκαρδιωμένος από το γεγονός πως θα πρέπει να βλέπει τα τρία του παιδιά κάθε Σαββατοκύριακο, ο Ντάνιελ αποφασίζει να μεταμφιεστεί σε οικιακή βοηθό και να εργαστεί για τη Μιράντα. Με τη βοήθεια του αδελφού του, αλλάζει την όψη του προσώπου τοποθετώντας προσθετικά από καουτσούκ, ενώ το ταλέντο του στην υποκριτική τον βοηθά να υιοθετήσει προσωπικότητα ηλικιωμένης, Αγγλίδας γκουβερνάντας. Αφού καταφέρνει να προσληφθεί, κρατά μυστική την ταυτότητα του από τα παιδιά του και προσπαθεί με διάφορα τεχνάσματα να παραγκωνίσει τον νέο σύντροφο της Μιράντα. Στις προσπάθειες του αυτές καταλήγει να εμπλέκεται σε κωμικοτραγικές καταστάσεις που, τελικά, αποκαλύπτουν την ταυτότητα του στα δύο από τα τρία του παιδιά. Η σύζυγος του εξακολουθεί να μη γνωρίζει την αλήθεια μέχρι την κορύφωση της ταινίας, όπου ο Ντάνιελ αναγκάζεται να παραδεχθεί την αλήθεια μπροστά της έπειτα απο ένα ατυχές περιστατικό σε ένα εστιατόριο. Στο τέλος της ταινίας, βλέπουμε τη Μιράντα να υιοθετεί μια πιο ελαστική στάση απέναντι στον Ντάνιελ, δίνοντας του το δικαίωμα να βλέπει συχνότερα τα παιδιά τους.

Αποδοχή και διακρίσεις
Με προϋπολογισμό 25 εκατομμυρίων δολαρίων και με εισπράξεις 441,286,195 δολαρίων σε παγκόσμιο επίπεδο, η ταινία θεωρείται τεράστια εισπρακτική επιτυχία. Στην ιστοσελίδα rottentomatoes.com 71% των κριτικών της έχουν δώσει θετική κριτική, ενώ στην επίσημη κριτική από το cine.gr έχει λάβει οκτώ αστέρια από συνολικά δέκα. Η ταινία έχει αποσπάσει εννέα κινηματογραφικά βραβεία, μεταξύ αυτών και βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Μακιγιάζ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η Κυρία Ντάουτφαϊερ στο IMDB
Η Κυρία Ντάουτφαϊερ στο cine.gr

Παραπομπές

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1993
Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία
Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
Αμερικανικές screwball κωμικές ταινίες
Ταινίες με μουσική σύνθεση Χάουαρντ Σορ
Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο
Ferrari FF

Η Ferrari FF (το όνομα FF σημαίνει «Ferrari Four», υποδηλώνοντας τις τέσσερις θέσεις στο σαλόνι και την τετρακίνηση) ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο, τύπου grand tourer, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Ferrari, μεταξύ του 2011 και του 2016. Ήταν το πρώτο μοντέλο παραγωγής στην ιστορία της Ferrari με τετρακίνηση. Αντικατέστησε την Ferrari 612 Scaglietti, έχει τελική ταχύτητα 335 χλμ./ώρα και επιτάχυνση 0-100 χλμ./ώρα σε μόλις 3,7 δευτερόλεπτα και μάλιστα η Ferrari είχε αναφέρει επίσημα κατά την εισαγωγή της, το 2011, ότι η FF ήταν το ταχύτερο τετραθέσιο αυτοκίνητο παγκοσμίως. Επίσης αποτέλεσε τη βάση για την Ferrari F12berlinetta, όπως η 612 Scaglietti αποτέλεσε τη βάση για την 599 GTB Fiorano.

Εισαγωγή 

Το μοντέλο παρουσιάστηκε στις 1 Μαρτίου 2011, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, και η παραγωγή της ξεκίνησε μέσα στο ίδιο έτος.

Προδιαγραφές

Κινητήρας 
Αρχικά, η Ferrari FF είχε τον μεγαλύτερο κυβισμό για κινητήρα μη αγωνιστικού αυτοκινήτου στην ιστορία της Ferrari : έναν ατμοσφαιρικό κινητήρα κυβισμού 6.262 cm³, ρεκόρ που ισοφαρίστηκε από την Ferrari LaFerrari που εισήχθη στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2013 και είχε κυβισμό επίσης 6.262 cm³.

Ο κινητήρας της Ferrari FF είναι 12-κύλινδρος βενζίνης, διάταξης V12 σε γωνία 65°. Το μηχανικό αυτό σύνολο, είναι άμεσου ψεκασμού και παράγει 651 hp (485 kW, 660 PS) στις 8.000 στροφές το λεπτό και μάλιστα έχει ίση ισχύ με την Ferrari Enzo, ενώ η ροπή της FF είναι 683 N·m στις 6.000 στροφές το λεπτό.

Μετάδοση 

Ο κινητήρας της FF συνδυάζεται με ένα 7-τάχυτο ημι-αυτόματο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη, με σύστημα αλλαγής ταχυτήτων στο τιμόνι, παρόμοιο με το κιβώτιο ταχυτήτων των Ferrari California και Ferrari 458 Italia.

Τετρακίνηση 

Το εντελώς νέο σύστημα κίνησης στους τέσσερις τροχούς, που εξελίχθηκε και κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από την Ferrari, ονομάζεται 4RM : είναι κατά 50% ελαφρύτερο από ένα συμβατικό σύστημα, και παρέχει έξυπνα την ισχύ σε κάθε έναν από τους 4 τροχούς, ανάλογα με τις ανάγκες. Λειτουργεί μόνο όταν το καντράν manettino στο τιμόνι είναι στις θέσεις «comfort» ή «snow», αφήνοντας το αυτοκίνητο πιο συχνά στην παραδοσιακή διάταξη στους πίσω τροχούς.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα της Ferrari FF

FF
Αυτοκίνητα πολυτελείας
Σπορ αυτοκίνητα
Ρωμαϊκή γέφυρα Πάτρας

Η Ρωμαϊκή γέφυρα Πάτρας είναι μνημείο ρωμαϊκών χρόνων στην Πάτρα. Αποτελείται από συγκρότημα δύο γεφυρών, μία μονότοξη και μία νεότερη δίτοξη που θεωρείται η καλύτερα σωζόμενη δίτοξη γέφυρα στην Ελλάδα. Ο χώρος που βρίσκεται η γέφυρα είναι οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος, επισκέψιμος κατόπιν συνεννόησης με την ΕΦΑ Αχαΐας και βρίσκεται στην είσοδο της πόλης από Αθήνα στην διασταύρωση των οδών Αρέθα και Νέα Ε.Ο. Πατρών-Αθηνών νυν Παπαδιαμάντη, λίγα μέτρα πριν το αρχαιολογικό μουσείο της πόλης.

Η γέφυρα ανακαλύφθηκε τυχαία στις αρχές της δεκαετίας του 80' κατά τις εργασίες ανοίγματος θεμελίων για την κατασκευή οικοδομής. Στο σημείο στην αρχαιότητα περνούσε ποταμός όπου αρχικά πιστευόταν ότι ήταν ο Μείλιχος, νεότερες έρευνες δείχνουν ότι πιθανότερα ήταν ο Καλλίναος όπου σήμερα η κοίτη του περνά 100 μέτρα νοτιότερα. Οι δυο γέφυρες αποτελούσαν τμήμα της via publica του δημοσίου δρόμου που ένωνε την Πάτρα με το Αίγιο.

Σύμφωνα με επιγραφή που βρέθηκε στην δίτοξη γέφυρα, το σημείο γεφύρωσε με την μονότοξη γέφυρα τον 1ο αιώνα μ.Χ. με δαπάνη του ο Αρτέμιος από τη Μεσσάτιδα για την ευκολότερη πρόσβαση των συμπατριωτών του με την Πάτρα. Η γέφυρα αυτή κατασκευάστηκε με οπώλιθο ενώ αργότερα με την κατασκευή της νέας δίτοξης μίκρυναν το άνοιγμα της πιθανότατα για αρδευτικούς λόγους. 

Τον 2ο-3ο αιώνα μ.Χ. κατασκευάστηκε η νέα δίτοξη γέφυρα κι εγκιβωτίστηκε ο ποταμός. Η γέφυρα κτίστηκε μέχρι τις καμάρες με πέτρα και έπειτα με οπώλιθους. Το δάπεδό της είναι στρωμένο με πλάκες, που έχουν αυλακωθεί από τη διάβαση αρμάτων ή κάρων. Για το στηθαίο εγκιβωτισμού χρησιμοποιήθηκαν και αρχιτεκτονικά μέλη από γκρεμισμένα κτίρια της εποχής. 

Άγνωστο πότε, μετά από πλημμύρα άλλαξε η κοίτη του ποταμού και η παλιά κοίτη με τις γέφυρες μπαζώθηκαν με τα φερτά υλικά της πλημμύρας. Παρ' όλα αυτά, η χρήση του δαπέδου των γεφυρών ως δρόμου συνεχίστηκε για πολλά χρόνια ακόμα.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Πηγές 
 Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, Ρωμαϊκή Γέφυρα Πατρών, ανακτήθηκε 11 Ιανουαρίου 2013

Κτίρια και κατασκευές στην Πάτρα
Γέφυρα ρωμαϊκή
Γεφυρα
Πατρα