joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σούπερ καπ Ελλάδος πετοσφαίρισης Ανδρών

Το Ελληνικό Σούπερ καπ πετοσφαίρισης άρχισε να διοργανώνεται το 1997. Σε αυτό αγωνίζονται η πρωταθλήτρια Ελλάδας της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου με την κυπελλούχο. 

Η διοργάνωση αναβίωσε μετά απο 11 χρόνια, το 2021.

Οι αγώνες

 Το 2005 ο Ηρακλής κατέκτησε το νταμπλ, και αντί για Σούπερ Καπ διεξήχθη Σούπερ Γκέιμ με αντίπαλο τον φιναλίστ των play off και του κυπέλλου, Ολυμπιακό.

Σύνολο τίτλων

Παραπομπή

Πηγές 
Επίσημη ιστοσελίδα της ελληνικής ομοσπονδίας πετοσφαίρισης
"Η Χρυσή Βίβλος του Super Cup" Ιστότοπος contra.gr, διοργανώσεις 1997-2007.
"Ηρακλής-Παναθηναϊκός 3-2" Ιστότοπος contra.gr, σούπερ καπ 2008.
"Πήρε το πρώτο ο "γηραιός"" Ιστότοπος contra.gr, σούπερ καπ 2005.

Σουπερ Καπ Ανδρων
Λατίνα (επαρχία)

Η επαρχία της Λατίνα (ιταλικά: Provincia di Latina) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Λάτιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.251 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 535.943 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Λατίνα (Latina). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 33 δήμους. 

Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του επαρχία του Φροζινόνε, νοτιοδυτικά με την επαρχία της Ρώμης, νοτιοανατολικά με την επαρχία της Καζέρτας, ενώ νότια βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα.

Ιστορία 
Η επαρχία ιδρύθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1934 με το όνομα «Επαρχία της Λιττόρια» (Provincia di Littoria). Η αποξήρανση της περιοχής του Άγκρο Ποντίνο (1925-1935) είχε ως αποτέλεσμα την εδαφική και οικιστική αναδιαμόρφωσή της. Συνέπεια αυτού ήταν η δημιουργία νέων πόλεων (Λιττόρια, αργότερα Λατίνα, Ποντίνια, Απρίλια, Σαμπάουντια) που χαρακτηρίζονται από την χαρακτηριστική αρχιτεκτονική της περιόδου της φασιστικής προπολεμικής Ιταλίας.

Η περιοχή γνώρισε και μεταπολεμικά αξιόλογη ανάπτυξη, με σημαντικές μεταβολές από αυστηρά γεωργική περιοχή σε περιοχή με έντονα σημάδια αστικοποίησης, χωρίς ωστόσο να αλλοιωθεί η αρχική σύστασή της.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες του Λάτιου
Ριέτι (επαρχία)

Η επαρχία του Ριέτι (ιταλικά: Provincia di Rieti) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Λάτιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.749 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 158.545 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Ριέτι (Rieti). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 73 δήμους. 

Συνορεύει δυτικά με την επαρχία του Βιτέρμπο και αυτήν της Ρώμης παράλληλα με τον Τίβερη, βόρεια με την περιφέρεια της Ούμπρια (επαρχία της Περούτζια και επαρχία του Τέρνι), ανατολικά με την περιφέρεια Μάρκε  (επαρχία του Άσκολι Πιτσένο) και με  την περιφέρεια του Αμπρούτσο (επαρχία της Ακουίλα και επαρχία του Τέραμο) .

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Οργανισμός Τουρισμού της επαρχίας του Ριέτι
 Il Giornale di Rieti - Καθημερινή εφημερίδα της επαρχίας του Ριέτι (στα ιταλικά)

Επαρχίες του Λάτιου
Λεωνίδας Σαμπάνης

Ο Λεωνίδας Σαμπάνης (γεννήθηκε 28 Οκτωβρίου 1971) είναι Έλληνας πρώην αθλητής της άρσης βαρών. Σπούδασε δάσκαλος. Στην Ελλάδα ήρθε το 1991 και το 1995 εντάχθηκε στην Εθνική Ομάδα Άρσης Βαρών. Κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα το 1996 στην κατηγορία των 58 κιλών και το 2000 στο Σίδνεϊ στην κατηγορία των 61 κιλών. 

Το 2004 στους Ολυμπιακούς της Αθήνας κέρδισε χάλκινο μετάλλιο. Όμως κατόπιν βρέθηκε θετικός σε έλεγχο ντόπινγκ -ανιχνεύθηκαν υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης στο αίμα του- και του αφαιρέθηκε το μετάλλιο. Ο ίδιος αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι είχε χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε ουσία.

Είναι παντρεμένος με την Μπλέρτα και έχει δύο παιδιά.

Διακρίσεις
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1995 (58,55 κ. σωματικό βάρος) 7η Θέση
 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 1995 (58,75 κ) 1η θέση
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1996 (59,00 κ) 1η θέση 
 Ολυμπιακοί Αγώνες 1996 (58,53 κ) 2η θέση
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1997 (58,90 κ) 2η θέση
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1998 (61,40 κ) 2η θέση
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 1998 (61,76 κ) 1η θέση
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1999 (61,66 κ) 2η θέση
 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 1999 (61,40 κ) 2η θέση
 Ολυμπιακοί Αγώνες 2000 (61,30 κ) 2η θέση
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2002 (61,65 κ) 1η θέση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Σαμπανης
Σαμπανης
Σαμπανης
Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών
Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Ντόπινγκ στον αθλητισμό
Σαμπανης
Μεσοχωριό Ηρακλείου

Το Μεσοχωριό  (επίσημο: Μεσοχώριον) είναι χωριό  και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην  επαρχία  Μονοφατσίου.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Η θέση του Μεσοχωριού είναι στα κράσπεδα του υψώματος Ασφεντηλιάς, που έχει υψόμετρο 979 μ. Στην κορυφή του είναι εγκατεστημένος τηλεοπτικός αναμεταδότης. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 55,3 χιλιόμετρα, μέσω της διαδρομής Πύργος-Ροτάσι-Μεσοχωριό.  Στα βόρεια βρίσκεται η πεδιάδα της Μεσσαράς, η οποία είναι κατάφυτη από αμπελώνες και ελαιώνες.  Σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων ρέει ο ποταμός Αναποδάρης.  Οι κάτοικοι ασχολούνται ιδίως με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, όπως επίσης και με την καλλιέργεια σιτηρών και πρωίμων κηπευτικών. Η οικονομία του χωριού βασίζεται κυρίως στο λάδι και στη σταφίδα. Ο κύριος ναός είναι η Αγία Τριάδα και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος. Στον οικισμό συναντούμε και πολλά εξωκλήσια, όπως το Μιχαήλ Αρχάγγελο, τον Τίμιο Σταυρό, τον Άγιο Βλάσιο στην είσοδο του χωριού και την Αγία Παρασκευή. Από άποψη υποδομής, στον οικισμό λειτουργεί νηπιαγωγείο, Δημοτικό σχολείο και περιφερειακό ιατρείο  μεταξύ άλλων.

Ιστορικά στοιχεία 
Στο χωριό γίνεται μνεία σε συμβόλαιο του 1279 με την ονομασία Messocorio, όταν ήταν φέουδο Αντόνιο Κιρίνι, και στα δουκικά έγγραφα του αρχείου του Χάνδακα το 1377. Αναφέρεται το 1577 από τον Φραγκίσκος Μπαρόκιος, και με 162 κατοίκους το 1583. Το 13ο αιώνα ήταν φέουδο του Antonius Quirinus. Ο ναός της Παναγίας χρονολογείται από το 1570. Στα τέλη του 19ου αιώνα υπήχθη στο Δήμο Χάρακα και το 1881 είχε 197 Χριστιανούς και 45 Τούρκους κατοίκους. Από το 1928 ως το 1998 ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το Σχέδιο Καποδίστριας η κοινότητα καταργήθηκε και συστάθηκε το ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα, με έναν οικισμό. Εντάχθηκε στο Δήμο Αστερουσίων.

Αναφορικά με το όνομα, σύμφωνα με τούς χωριανούς, οι κάτοικοι των οικισμών Πεντάμη, Μεσοσκάφης, Καβαλαρόπετρας, Γοργιανού, Αγ. Κωνσταντίνου, Αγ Σπυρίδωνα και της Αγ. Παρασκευής ήλθαν και συγκατοίκησαν στο σημερινό χωριό του οποίου η θέση ήταν στο μέσο περίπου των οικισμών. Από τούτο το ονόμασαν Μεσοχωριό.

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Μεσοχωρίου 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Μεσοχωρίου έχει 625 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Βασιλικογιαννάκη.

Κοινοτάρχες Μεσοχωρίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μεσοχωρίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Χωριά του Δήμου Αστερουσίων

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Μεσο
Μεσο
Νέα Γωνιά Χαλκιδικής

Η Νέα Γωνιά είναι ημιορεινό χωριό του νομού Χαλκιδικής με 454 κατοίκους το 2001 και ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Νέας Προποντίδας.

Ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία
Το χωριό ιδρύθηκε από πρόσφυγες προερχόμενους από την Ανατολική Θράκη μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Οι Γωνιάτες έφεραν στο νέο τους τόπο και τη γνώση της αμπελοκαλλιέργειας όπως επίσης και τα ανατολίτικα φαγητά. Στα τελευταία εντάσσεται και το παραδοσιακό ντολμαδάκι "γιαλαντζί" με αμπελόφυλλα.

Πολιτιστικά δραστηριοποιούνται ένας εκπολιτιστικός-μορφωτικός και ένας πολιτιστικός σύλλογος. Πολλά κτίσματα συνεχίζουν να διατηρούν το παραδοσιακό χρώμα του οικισμού, όπως ο καλά διατηρημένος ανεμόμυλος, που τον λένε "Μύλο", στις βόρειες παρυφές του χωριού.
Πριν την είσοδο στο χωριό, στην περιοχή Γυαλάκια, υπάρχει η παραδοσιακή λίθινη Μεγάλη Βρύση. Στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου τελείται κάθε χρόνο πανηγύρι, στις ανατολικές παρυφές του χωριού.

Έχει υγρό και εύκρατο κλίμα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν εκεί πολλές παραθεριστικές κατοικίες. Στον οικισμό είναι κτισμένες τρεις εκκλησίες (ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην οποία τελούνται λειτουργίες, ο Ιερός Ναός Γεννήσεως της Θεοτόκου και ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου).

Τουρισμός
Αν και το χωριό δεν διαθέτει τουριστικές υποδομές (ξενοδοχεία ή πανδοχεία), ωστόσο αποτελεί γαστρονομικό και εκπαιδευτικό προορισμό όλο το χρόνο. Με πρωτοβουλία του Αμπελουργικού Οίκου Καζάκη και της ομάδας γυναικών "ΓΩΝΙΑΤΙΣΣΕΣ", κάθε χρόνο επισκέπτονται το χωριό περίπου 4500 μαθητές δημοτικού από τις γειτονικές περιοχές και τη Θεσσαλονίκη. Προσφέρονται 3 διαφορετικά εκπαιδευτικά προγράμματα, με επίκεντρο τα προϊόντα του χωριού, δηλαδή τα αμπελόφυλλα και σταφύλια, τις ελιές και το αλεύρι (προϊόντα ζύμης). Τα παιδιά επισκέπτονται τα αμπέλια και τους ελαιώνες, βλέπουν πώς γίνεται η συγκομιδή των καρπών και διδάσκονται την παρασκευή της βρώσιμης ελιάς. Στο πρόγραμμα με το αλεύρι, φτιάχνουν μόνα τους το ψωμάκι.

Αθλητισμός
Από αθλητική άποψη ενεργή είναι η ποδοσφαιρική ομάδα ΑΟ Νέας Γωνιάς, που αγωνίζεται στην Δ΄ Εθνική Ερασιτεχνική. Υπάρχει ακόμα ομάδα τάε κβο ντο. Στη Νέα Γωνιά εδρεύει και ο Παλαιστικός Σύλλογος της Νέας Καλλικράτειας.  Υπάρχει επίσης πίστα μότοκρος για μοτοσικλετιστές. Κύρια ασχολία είναι η γεωργία. Το χωριό είναι ονομαστό για τα αμπελόφυλλά του.

Δ.Δ. Νέας Γωνιάς 
Στο Δημοτικό Διαμέρισμα Νέας Γωνιάς, που έχει συνολικά 480 κατοίκους το 2001, υπάγονται οι οικισμοί:

η Νέα Γωνιά [ 454 ], έδρα
το Νεοχωράκι [ 26 ]

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος του Δήμου Καλλικράτειας
 Ιστότοπος της κοινότητας Νέας Γωνιάς 
Ιστότοπος Αγροτικού Συνεταιρισμού Νέας Γωνίας
Ιστότοπος Γυναικείου Συνεταιρισμού Νέας Γωνίας "Γωνιάτισσες"
http://stavrakoudis.econ.uoi.gr/deth/to/63211205-nea-gonia.html 

Νεα Γωνια
Νεα Γωνια
Δήμος Νέας Προποντίδας
Βιτέρμπο (επαρχία)

Η επαρχία του Βιτέρμπο (ιταλικά: Provincia di Viterbo) είναι Ιταλική επαρχία στην Ιταλική περιφέρεια Λάτιο (Lazio, Λάτσιο). Η έκτασή της είναι 3.615.24 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 318.163 κατοίκους (2017), η πυκνότητα της είναι 89.05 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη Βιτέρμπο (Viterbo). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 60 δήμους και αποτελεί τη βορειότερη επαρχία του Λατίου. Συνορεύει βορειοανατολικά με την περιφέρεια της Ούμπρια (επαρχία του Τέρνι), βορειοδυτικά με την περιφέρεια της Τοσκάνης (επαρχία του Γκροσσέτο και επαρχία της Σιένα), ανατολικά με την επαρχία του Ριέτι και νότια με την επαρχία της Ρώμης. Η Τυρρηνική θάλασσα βρίσκεται στα δυτικά.

Ιστορία

Η περιοχή της επαρχίας του Βιτέρμπο περιέχει μία σειρά από Ετρουσκικές πόλεις όπως η Βετράλλα, η Ταρκυνία και το Βιτέρμπο. Το Βιτέρμπο κατακτήθηκε από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία (310 π.χ.), από τότε ελάχιστα είναι γνωστά μέχρι την εποχή που ο Βασιλιάς των Λομβαρδών Δεζιδέριος το χρησιμοποίησε σαν βάση απέναντι στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Ματθίλδη της Κανόσα το έδωσε δώρο τον 11ο αιώνα στον πάπα. Ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα έβαλε στόχο να χρησιμοποιήσει το Βιτέρμπο σαν βάση για να επιτεθεί στη Ρώμη (1153), το κατέκτησε για τον σκοπό αυτό (1160).

Μετά από μία περίοδο ελευθερίας κατακτήθηκε τον 13ο αιώνα από τα Παπικά Κράτη. Οι Ιωαννίτες Ιππότες όταν εξορίστηκαν τον 16ο αιώνα από τη Ρόδο κατέφυγαν προσωρινά στο Βιτέρμπο μέχρι να εγκατασταθούν οριστικά στη Μάλτα. Ο Πάπας Παύλος Γ΄ περιγράφεται σαν πολίτης του Βιτέρμπο, ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της πόλης. Η περιοχή ενώθηκε με το Βασίλειο της Ιταλίας (12 Σεπτεμβρίου 1870), η επαρχία ιδρύθηκε (2 Ιανουαρίου 1927) με βασιλικό διάταγμα σύμφωνα με την αναδιοργάνωση των ιταλικών επαρχιών που θέσπισε ο Μπενίτο Μουσολίνι. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δέχτηκε σκληρούς βομβαρδισμούς.

Κύριοι Δήμοι

Παραπομπές

Πηγές

Roy Palmer Domenico (2002). The Regions of Italy: A Reference Guide to History and Culture. Greenwood Publishing Group.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Οργανισμός Τουρισμού του Βιτέρμπο (στα ιταλικά)
Επαρχεία του Βιτέρμπο
ISTAT 
Βιτέρμπο

Επαρχίες του Λάτιου
Δυνητικές κοινότητες

Δυνητικές κοινότητες είναι οι κοινότητες που αναπτύσσονται στη δυνητική (virtual) πραγματικότητα. Ο όρος δυνητικοποίηση σύμφωνα με τον Levy (1999), προσδιορίζει μια δυνάμει κατάσταση παρουσίας κάθε οντότητας (ανθρώπων, συμβόλων, πληροφορίας κλπ.), αποδεσμευμένη από χωροχρονικά όρια. Η κατάσταση αυτή δεν είναι πλασματική ή φαντασιώδης, αλλά πραγματική, κρίνοντας από τα αποτελέσματα που παράγει. Ο όρος περιγράφει αξιόπιστα την παρουσία των ανθρώπων και των πληροφοριών στο διαδίκτυο. 

Συνδυάζοντας λοιπόν τους δυο όρους προκύπτει ότι «δυνητικές κοινότητες», είναι οι ομάδες αμοιβαίας υποστήριξης, πληροφόρησης, επικοινωνίας και γενικότερα κοινωνικής αλληλεπίδρασης που αναδύθηκαν μέσα από την ανάπτυξη του διαδικτύου. 

Οι διαφορές των δυνητικών κοινοτήτων από τις φυσικές κοινότητες είναι: Συνήθως η μη λεκτική επικοινωνία, η απουσία κοινωνικού διαχωρισμού και η ευκαιρία του να κατασκευάζεται ή να κρύβεται η προσωπικότητα του υποκειμένου. Επίσης, η έννοια του χρόνου είναι διαφορετική και λειτουργεί διαφορετικά από ότι στον φυσικό κόσμο. 

Η παραδοσιακή θεώρηση των ανθρωπιστικών επιστημών σχετικά με την αυθεντική φύση του ανθρώπου και τις αλλαγές στις οποίες αυτή υποβάλλεται από τον πολιτισμό εμφανίζεται και στις δυνητικές κοινότητες. Οι υπέρμαχοι θεωρούν πως η ευκαιρία δημιουργίας σχέσεων ανεξάρτητα από τη γεωγραφική θέση, τη φυλή και το γένος των συμμετεχόντων, είναι παράγοντας που μάλλον συνδέει παρά εξατομικεύει τους ανθρώπους. Στο άλλο άκρο βρίσκεται η άποψη πως οι δυνητικές ομάδες είναι πλασματικές, στερούνται δηλαδή της συναισθηματικής κάλυψης που προσφέρουν οι άμεσες σχέσεις. Η διαφωνία αυτή δημιούργησε μια σειρά από ερωτήματα και ένα ενδιαφέρον πεδίο έρευνας και μελέτης των σύγχρονων κοινωνιών.

Σχετική Βιβλιογραφία 
 Levy, P. (1999) Δυνητική πραγματικότητα: η φιλοσοφία του πολιτισμού και του κυβερνοχώρου. Μτφρ. Μ. Καραχάλιος. Αθήνα: Κριτική
 McKenna, K. & Green, A. (2002) Virtual Group Dynamics 
 https://web.archive.org/web/20031124013758/http://homepages.nyu.edu/~kym1/
 Κοσκινάς, Κ. & Σ. Αρσένης (επιμ.) (2008) Δυνητικές Κοινότητες και Διαδίκτυο: Κοινωνιο-Ψυχολογικές Προσεγγίσεις και Τεχνικές Εφαρμογές. Αθήνα: Κλειδάριθμος.
 Tsekeris, C. & K. Koskinas (2011) General Reflections on Virtual Communities Research. China Media Research 7(1): 39-47.

Κοινωνιολογία
Εικονική πραγματικότητα
Οχυρωτική

Οχυρωτική ή και περιορισμένα οχυρωματική χαρακτηρίζεται η τέχνη της οργάνωσης μιας τοποθεσίας κατά την οποία οι αμυνόμενοι σ' αυτή να μπορούν να ανθίστανται κατά εχθρού συνήθως πολυαριθμότερου. Συνεπώς πρόκειται για στρατιωτική τέχνη αμυντικού χαρακτήρα που υπάγεται γενικότερα στη στρατιωτική τακτική.

Η Οχυρωτική διακρίνεται αναλόγως της έκτασης και του τύπου των έργων σε μόνιμη οχυρωτική, σε  οχυρωτική εκστρατείας και σε ημι-μόνιμη οχυρωτική.

 Στη μόνιμη οχυρωτική εκτελούνται συνήθως μεγάλα έργα, τα λεγόμενα οχυρά, με χρήση σήμερα βιομηχανικών προϊόντων π.χ. σκυροδέματος, χάλυβα, σιδηρόβεργες κ.λπ., ικανά να αντέξουν σε πυρά βαρέος πυροβολικού και αεροπορικών προσβολών. Δια της οχυρωτικής οργανώνονται ιδιαίτερα εδαφικά σημεία που επιλέγονται κυρίως προς παρεμπόδιση προέλασης ή και ανακοπή εχθρικών δυνάμεων αλλά και ταυτόχρονα την προστασία του χώρου για προέλαση ή χρήση αυτού από φίλιες δυνάμεις.
 Αντίθετα η οχυρωτική εκστρατείας περιλαμβάνει έργα που συνήθως πραγματοποιούνται στο πεδίο της μάχης προς ενίσχυση των κατεχομένων θέσεων των στρατευμάτων, τα λεγόμενα οχυρώματα. Η αξία των τελευταίων είναι ανάλογη του διατιθέμενου χρόνου, των διατιθεμένων μέσων καθώς και του τακτικού σκοπού τον οποίο πρόκειται να εξυπηρετήσουν.
 Τέλος η ημι-μόνιμη οχυρωτική περιλαμβάνει περιορισμένα οχυρωματικά έργα, μικρότερα των οχυρωμάτων, όπως είναι τάφροι, ημίφρακτα πυροβολεία, παρατηρητήρια, φυλάκια κ.λπ., των οποίων κύρια χαρακτηριστικά είναι η προσωρινή άμυνα και ο περιορισμένος χώρος ανάπτυξης αυτών.

 Η εκτέλεση τέτοιων έργων και στους τρεις τύπους οχυρωτικής ονομάζεται οχύρωση, ενώ το έργο οχυρό, δευτερεύοντα έργα που περιλαμβάνουν κάποια αμυντήρια (αμυντικά) κωλύματα πέριξ των οχυρών λέγονται οχυρωτικά και συνηθέστερα οχυρωματικά έργα. Όταν αυτά αναπτύσσονται σε πολύ μεγάλο μήκος, είτε αυτούσια είτε με ενδιάμεσα βοηθητικά αμυντικά έργα, ονομάζονται οχυρωματική γραμμή. Η μεγαλύτερη τέτοια οχυρωματική γραμμή που έγινε παγκοσμίως είναι το Σινικό τείχος. Σπουδαίες επίσης γραμμές ήταν η Γραμμή Μαζινό στη Γαλλία, καθώς και η Γραμμή Μεταξά στην Ελλάδα.

Ο
Καρουζανά Ηρακλείου

Τα  Καρουζανά είναι χωριό και πρώην κοινότητα της επαρχίας Πεδιάδος στο νομό Ηρακλείου. Αποτελεί ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα υπαγόμενο σήμερα στο Δήμο Καστελλίου. Αποτελείται από δύο οικισμούς: τα Άνω Καρουζανά (πρώην Απάνω Καρουζανώ) και τα Κάτω Καρουζανά (πρώην Κάτω Καρουζανώ), με 86 κατοίκους συνολικά το 2001. Στο ίδιο Δημοτικό διαμέρισμα υπήχθησαν το Μπιτζαριανό και η Άγνος. Απέχει από το Ηράκλειο 40 χιλιόμετρα.  Κεντρικός ναός (και στο Μπιτζαριανό) είναι η Αγία Πελαγία.

Δ.δ. Καρουζανών

Το Δημοτικό διαμέρισμα Καρουζανών αριθμεί 124 κατοίκους, με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2001. Οι οικισμοί που το συναποτελούν είναι:
 
 τα Κάτω Καρουζανά [ 38 ] , σε υψόμετρο 300 μ.
 η Άγνος [ 14 ] 
 τα Άνω Καρουζανά [ 48 ] , σε υψόμετρο 380 μ.
 το Μπιτζαριανό (τ. η Πηγή) [ 24 ] , σε υψόμετρο 320 μ. και σε απόσταση 38 χλμ. από το Ηράκλειο. Στην περιοχή βρίσκεται και ο κατάγραφος ναός του Αγίου Παντελεήμονα.

Ιστορικά στοιχεία 
Τα ονόματα των χωριών της περιοχής πιστοποιούν ότι ιδρύθηκαν από τους Καρουζάκηδες, όπως το Θωμαδιανό από τους Θωμαδάκηδες, το Καρδουλιανό από τους Καρδουλάκηδες κλπ. Η σωστή γραφή είναι με ‘’ω’’ από τη γενική πληθυντικού. Οι Μπιτζαράκηδες προέρχονται από το ιταλικό bizzaro, που σημαίνει παράξενος, παράδοξος. Το όνομα υπήρχε και στην Ισπανία το 15ο αιώνα. Το επώνυμο του εξερευνητή Φρανσίσκο Πισάρο το πιστοποιεί. 
Το Μπιτζαριανό μετονομάστηκε μεταπολεμικά σε Πηγή, από μία πηγή που βρισκόταν αρκετά μακριά από το χωριό. Τελικά επανήλθε η παλιά ονομασία, που τη βρίσκουμε Μπιτζαριανώ στην απογραφή του 1881, στο Δήμο Καστελίου. Στις ενετικές απογραφές όπως και στην τουρκική του 1834 δεν αναφέρεται καθόλου.  
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρίκλιτος προσκυνηματικός ναός του Αγίου Παντελεήμονα, της Ζωοδόχου Πηγής και του Αγίου Ιωάννη.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Καρου
Καρου
Κερά Ηρακλείου

Η  Κερά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Αποτελείται από δύο οικισμούς: την (Κάτω) Κερά, που σήμερα έχει 18 κατοίκους και την Άνω (Απάνω) Κερά, με 98 κατοίκους το 2001. Στο ίδιο Δημοτικό διαμέρισμα υπήχθη και η Μονή Καρδιωτίσσης.  Απέχει από το Ηράκλειο περίπου 50 χιλιόμετρα και 25 χιλιόμετρα από το Λιμάνι Χερσονήσου. 

Είναι το τελευταίο ορεινό χωριό του Δήμου σε υψόμετρο 680 μ. στα σύνορα με το Οροπέδιο Λασιθίου και βρίσκεται μέσα στην κατάρρυτη και κατάφυτη κοιλάδα (ρυάκι της Παναγίας). Οι κάτοικοι παλαιότερα ήταν μυλωνάδες, ενώ σήμερα ασχολούνται με την ελαιοκαλλιέργεια. Κοντά στο χωριό υπάρχει και μεταλλείο σιδήρου.

Κοινότητα Κεράς 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κεράς περιλαμβάνει και τον οικισμό Άνω Κερά και την Μονή Καρδιωτίσσης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άνω Κερά, η (65)
 Κερά, η (19)
 Μονή Καρδιωτίσσης, η (26)

Συνολικά η κοινότητα έχει 110 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Βασιλάκη.

Κοινοτάρχες Κεράς 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κεράς.

Ιστορικά στοιχεία 

Ο οικισμός έλαβε την ονομασία του από το Μοναστήρι της Κεράς Καρδιώτισσας, το οποίο βρίσκεται στα βόρεια.  Στη θέση του υψώματος Καρφί και στο ύψωμα Παπούρα (υψόμετρο 1.026 μ.) έχουν βρεθεί λείψανα προελληνικών πόλεων. Λόγω της θέσης του, παλαιότερα αναφέρεται με το όνομα Μηνυτής, επειδή στη θέση αυτή οι σκοποί εμήνυαν την παρουσία του εχθρού. 
Στα νεότερα χρόνια στην κατωφέρεια από τον Άγιο Γεώργιο Ασφεντάμη μέχρι το Κάτω Χωριό Κεράς βρίσκονταν 35 νερόμυλοι που κινούνταν με τα άφθονα πηγαία ύδατα της περιοχής.  Εκεί αλέθονταν τα σιτηρά της επαρχίας Λασιθίου.

Πάνω από την Κερά δεσπόζει το Καρφί, Μινωικό Ιερό Κορυφής της Υστερομινωικής περιόδου. Επίσης, από εδώ διέρχεται και το περίφημο ευρωπαϊκό φυσιολατρικό μονοπάτι Ε4. Ένα ακόμα περιπατητικό μονοπάτι ενώνει την Κερά με τις Γωνιές μέσα από το φαράγγι της Ρόζας.

Ο οικισμός αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1583 με την ονομασία   Mesomuri mettocchio με 83 κατοίκους.

Σημειώσεις και παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταξίδι.
Χωριά του Δήμου Χερσονήσου

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Κερα
Κερα
Κλήμα Ηρακλείου

Το Κλήμα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 140 μ. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 70 χλμ.

Οι κάτοικοι του Κλήματος ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια της ελιάς και των πρωίμων κηπευτικών, όπως επίσης και με την κτηνοτροφία. 

Στο χωριό βρίσκεται ναός αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Κοινότητα Κλήματος 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κλήματος περιλαμβάνει και τον οικισμό Έλληνας. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Έλληνας, ο (15)
 Κλήμα, το (235)

Συνολικά η κοινότητα έχει 250 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Μιχαήλ Λαντζουράκη.

Κοινοτάρχες Κλήματος 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κλήματος.

Ιστορικά Στοιχεία 
Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας, υπαγόταν στο νομό Ρεθύμνου. Αναφέρεται το 1583 στον Καστροφύλακα ως Clima di Amari  με 52 κατοίκους. Νωρίτερα, το 1577 αναφέρεται και από τον Μπαρότσι. Παλαιότερα υπαγόταν στην επαρχία Πυργιωτίσσης.

Κλημαθιανοί 
 Λαντζουράκης Γ.: έφεδρος λοχίας καταδρομών τραυματισθείς της Α' Μοίρας στις 20/7/1974 στην Κύπρο

Απογραφές Πληθυσμών

Βιβλιογραφία 
 Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές 

Κλημα
Κλημα
Δήμος Φαιστού
Νίκος Βούζης

Ο Νίκος Βούζης (γενν. στις 16 Ιανουαρίου 1966 στη Χαλκίδα) είναι δρομέας του Παναθηναϊκού. Αγωνίστηκε στα 3.000 μ. στιπλ, στα 800μ. στα 1.500μ. και στα 5.000μ. Προπονητής του ήταν ο Γιώργος Γενναίος. Η ατομική του επίδοση είναι 8.29.06 το 1995. Μεγαλύτερη διάκριση το 1991 στο Μπρούνο Τζάουλι όπου τερμάτισε δεύτερος. Έχει κερδίσει αργυρά μετάλλια στους Βαλκανικούς του '88, του '89 και του '90 στα 1.500μ. Στους Βαλκανικούς του '94 πήρε το χάλκινο μετάλλιο. Πρωταθλητής Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό το 1988 στα 800 μ. και στα 1.500 μ, το 1989 στα 1.500 μ, και το 1991 και το 1992 στα 5.000μ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Νίκος Βούζης iaaf.org, Ανακτήθηκε 1 Οκτωβρίου 2019

Έλληνες Βαλκανιονίκες
Έλληνες αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων
Αθλητές στίβου ΠΑΟ
Αθλητισμός-επέκταση
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2010
Κάστρο του Ρίου

Το κάστρο του Ρίου (ή και Καστέλι της Πάτρας ή Καστέλι του Μωριά) βρίσκεται σε παραθαλάσσια θέση στην Αχαΐα στο Ρίο. Σήμερα δίπλα στο κάστρο βρίσκεται η Γέφυρα Ρίου-Αντιρίου, δεξιά και αριστερά του η ανατολική και δυτική προβλήτα των φέρυ μποτ. Χρησιμοποιείται για πολιτιστικές εκδηλώσεις και είναι τουριστικά επισκέψιμο.

Περιγραφή
Το κάστρο περιβάλλεται στην μια πλευρά από πλατιά τάφρο η οποία περιέχει θαλασσινό νερό αφού ενώνεται με την θάλασσα η οποία βρέχει το υπόλοιπο κάστρο. Στην τάφρο υπάρχουν δύο εξωτερικοί προμαχώνες που ενώνονται με το κυρίως κάστρο με πέτρινες γέφυρες. Έχει δύο πύλες τη θαλάσσια και την κεντρική.

Ιστορία
Κατασκευάστηκε από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄ το 1499 πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού του Ποσειδώνα, μέσα σε τρεις μόλις μήνες. 

Μαζί με το απέναντι κάστρο του Αντιρρίου και με την δύναμη πυρός που είχαν έλεγχαν το θαλάσσιο πέρασμα, αποτελούσαν για τους Οθωμανούς τα «Μικρά Δαρδανέλια», σε μια τοποθεσία που οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν «σιαγόνες του Κορινθιακού». 

Το 1533 το καταλαμβάνουν οι Γενοβέζοι με τον Αντρέα Ντόρια αλλά την ίδια χρονιά το ξανά παίρνουν οι Οθωμανοί. 

Το 1687 ο Φραγκίσκος Μοροζίνι πολιορκεί το κάστρο του Ρίου και το καταλαμβάνει, αλλά αναγκάζεται να το ανακατασκευάσει αφού η πολιορκία προξένησε μεγάλες καταστροφές στα τείχη. Τότε προστέθηκαν νέοι πύργοι και το κάστρο πήρε την μορφή που έχει σήμερα. Την ίδια εποχή κατασκευάστηκε και ο σημερινός ναός της Ζωοδόχου πηγής. 

Το κάστρο ξαναπέρασε στην κατοχή των Οθωμανών το 1715, την ίδια περίοδο χρησιμοποιήθηκε και σαν φυλακή. Το 1828 παραδόθηκε στους Γάλλους της εκστρατείας του Μωριά υπό τον Μαιζών, από το 1831 και έως το 1912 μετατράπηκε σε στρατιωτική και πολιτική φυλακή, μάλιστα ο Δήμος Πατρέων χρησιμοποιούσε κρατούμενους για την καθαριότητα του Ρίου.

Πηγές 
Δήμος Ρίου
Το Βήμα
Υπουργείο πολιτισμού
nafpaktia.gr

Αρχαιολογικοί τόποι στην Αχαΐα
Κάστρα της Αχαΐας
Δήμος Ρίου
Δήμος Πατρέων
Φυλακές στην Ελλάδα
Οθωμανικές οχυρώσεις στην Ελλάδα
Αξιοθέατα στην Δυτική Ελλάδα
Ζαγρεύς

Στην ελληνική μυθολογία ο Ζαγρέας (Ζαγρεύς) ήταν ο μέγας θεός των Ορφικών, ο οποίος γεννήθηκε από την Περσεφόνη και τον μεταμορφωμένο σε φίδι Δία. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη παράδοση, η Περσεφόνη είχε κέρατα, και έτσι ο Ζαγρεύς γεννήθηκε και αυτός με κέρατα. Ο Δίας τον διόρισε βασιλιά των θεών και του έδωσε σκήπτρο, κεραυνό και τον έλεγχο της βροχής. Και όπως οι Κουρήτες φύλαξαν τον Δία όταν εκείνος ήταν βρέφος, έτσι φύλαξαν και τον Ζαγρέα, με την πρόσθετη βοήθεια του Απόλλωνα.

Εξόντωση 
Η σύζυγος του Δία Ήρα βάλθηκε να εξοντώσει τον μικρό Ζαγρέα και γι' αυτό απέστειλε τους Τιτάνες να τον σκοτώσουν με απατηλούς περισπασμούς: του πήγαν παιχνίδια (ένα ρόμβο, έναν αστράγαλο, χρυσά μήλα, μία σβούρα) και ένα καθρέφτη. Ο Ζαγρεύς απασχολήθηκε με τον καθρέφτη, βλέποντας το πρόσωπό του. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή οι Τιτάνες όρμησαν καταπάνω του με τα μαχαίρια τους. Τότε ο μικρός θεός για να τους αποφύγει άρχισε να μεταμορφώνεται: έγινε έφηβος Δίας, Κρόνος, φίδι με κέρατα, άλογο, τίγρη, ταύρος. Η Ήρα παρ' όλα αυτά ενθαρρύνει τους Τιτάνες να μη διστάσουν, κι έτσι με διαταγή της κομματιάζουν το Ζαγρέα την ώρα που είχε τη μορφή ταύρου, βράζουν το κρέας του και το τρώνε. Ο Δίας οργίσθηκε τόσο, ώστε κατακεραύνωσε τους Τιτάνες και τους έστειλε στα Τάρταρα. Στον Απόλλωνα έδωσε εντολή να περιμαζέψει τα λείψανα του Ζαγρέως και να τα θάψει στους Δελφούς, κοντά στον τρίποδα.

Άλλες εκδοχές του μύθου 
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή του μύθου, η θεά Αθηνά πέτυχε να διασώσει την καρδιά του Ζαγρέα και να την παραδώσει στο Δία, ο οποίος την τοποθέτησε μέσα σε γύψινο ομοίωμα του θεού.

Μία άλλη παράδοση αναφέρει την ανάσταση του θεού: η Ρέα ή η Δήμητρα συγκολλάει τα κομμάτια του και ο Ζαγρέας «ανίσταται» ή ξαναγεννιέται με νέα προσωπικότητα: Είναι ο θεός Διόνυσος, ο γιος της Σεμέλης, στην οποία ο Δίας είχε δώσει να καταπιεί την καρδιά του Ζαγρέως.

Μυστηριακά στοιχεία 
Ο μύθος αυτός, που εμπεριέχεται στη θρησκεία των Ορφικών, περικλείει μέσα του τα εξής μυστηριακά στοιχεία: Ο ρόμβος που έδωσαν οι Τιτάνες στο Ζαγρέα συναντιέται στις τελετές της «φυλετικής μυήσεως». Ο καθρέφτης (που προτιμά το μωρό Ζαγρέας) αναφέρεται στα Μυστήρια του Διονύσου. Ο αστράγαλος τέλος είναι γνωστός για τη μαντική και την ιερουργική του χρήση. Χαρακτηριστική είναι επίσης η λεπτομέρεια ότι, πριν να επιτεθούν στον Ζαγρέα οι Τιτάνες άλειψαν το πρόσωπό τους με γύψο, πράγμα που απαντάται στα Μυστήρια του Σαβαζίου και στα ορφικο-διονυσιακά μυστήρια.

Λατρεία 
Η συγγένεια της ζαγρεϊκής με τη διονυσιακή λατρεία φαίνεται στο κατασπάραγμα του Ζαγρέως όταν αυτός έχει τη μορφή ταύρου. Στην Κρήτη μέχρι και τον 4ο αιώνα μ.Χ. οι λάτρεις του Ζαγρέως ανέβαιναν στα βουνά σε κατάσταση ιερής μανίας και με ζωηρή μουσική έτρωγαν ένα ταύρο. Η άνοδος στα βουνά, η λαμπαδηφορία και η μανία είναι γνωρίσματα της διονυσιακής και μαιναδικής λατρείας. Ο Ζαγρέας λοιπόν ήταν πρόσωπο που πήρε τη θέση του θεού Διονύσου στην ιδιαίτερη θρησκεία των Ορφικών, οι οποίοι τον δέχθηκαν ως σωτήρα θεό και τον ταύτισαν με το Διόνυσο.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969.

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Ορφισμός
Σιένα (επαρχία)

Η επαρχία της Σιένα (ιταλικά: Provincia di Siena) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.821 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 260.882 κατοίκους (2005). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Σιένα (Siena). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 36 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Φλωρεντίας, βορειοανατολικά με την  επαρχία του Αρέτσο, ανατολικά με την περιφέρεια της Ούμπρια (επαρχία της Περούτζια και επαρχία του Τέρνι), νότια με την περιφέρεια του Λάτιου (επαρχία του Βιτέρμπο) και την επαρχία του Γκροσσέτο και τέλος, δυτικά με την επαρχία της Πίζας.

Ιστορία 

Η επαρχία της Σιένα οφείλει την προέλευσή της στην περιοχή της «Δημοκρατίας της Σιένα», που ήλεγχε την περιοχή καθώς επίσης και μέρος της σημερινής επαρχίας του Γκροσέτο, από τα μέσα του 1100 ως την κατάλυσή της το 1559. Η σημερινή έκτασή της προέρχεται από το ομώνυμο διαμέρισμα του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης. Το 1860 ενσωματώθηκαν στην επαρχία ακόμα έξι δήμοι της επαρχίας του Γκροσέτο (Σαρτεάνο, Τσετόνα, Κιαντσιάνο Τέρμε, Σιναλούνγκα, Τορίτα ντι Σιένα, Κιούζι) και δημιούργησαν τη σημερινή επαρχία.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σχέδιο συντονισμού της επαρχίας της Σιένα (στα ιταλικά)

Επαρχίες της Τοσκάνης
Λεωνίδας Κουρής

Ο Λεωνίδας Ν. Κουρής (γενν. 1949 στην Αθήνα) είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην Δήμαρχος Αθηναίων και πρώην Νομάρχης Ανατολικής Αττικής. Σπούδασε Μεταλλειολόγος Μηχανικός στο ΕΜΠ και Οικονομικές Επιστήμες στην ΑΣΟΕΕ με μεταπτυχιακά στην Διοίκηση Επιχειρήσεων και την Περιφερειακή Ανάπτυξη. Απασχολήθηκε ως σύμβουλος ιδιωτικών και δημόσιων επιχειρήσεων ενώ διετέλεσε διευθυντής της ΔΕΗ και σύμβουλος στα Υπουργεία Βιομηχανίας - Ενέργειας και Οικονομικών την περίοδο 1977-81.

Το 1986 μετακινήθηκε στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης οπότε και εκλέχτηκε Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων, διατελώντας Αντιδήμαρχος αρμόδιος για διάφορες υπηρεσίες του Δήμου από το 1987 έως το 1992. Τον Απρίλιο του 1992 αναλαμβάνει Δήμαρχος Αθηναίων. Για την προσφορά του στην πόλη ο διάδοχος του Αβραμόπουλος του απένειμε το χρυσό μετάλλιο της πόλης το 1995. Κατά την περίοδο της δημαρχίας του υπήρξε επίσης πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ από την οποία θέση προώθησε το θεσμό της αιρετής Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης και την οικονομική αυτοτέλεια των Δήμων. Ήταν επίσης επικεφαλής της αντιπροσωπείας της ελληνικής τοπικής αυτοδιοίκησης στο Συμβούλιο της Ευρώπης (1993-1994).

Από το 1995 χρημάτισε σύμβουλος του προέδρου του κόμματος  και Πρόεδρος της ΚΕΤΑ (Κεντρική Επιτροπή Τοπικής Αυτοδιοίκησης) της Νέας Δημοκρατίας, καθώς και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΝΔ. Το 1997 εξελέγη Βουλευτής Αττικής. Πλήρωσε τις θέσεις του Προέδρου της Ομάδας Κοινοβουλευτικού Ελέγχου Εσωτερικών της ΝΔ ενώ μετείχε στις Επιτροπές μορφωτικών, οικονομικών και δημόσιας διοίκησης υποθέσεων. 

Τον Οκτώβριο του 2002 εξελέγη Νομάρχης Ανατολικής Αττικής με ποσοστό 50.1% από τον πρώτο γύρο και το 2006 εκλέχτηκε ξανά με ποσοστό 54.4% από τον πρώτο γύρο.

Μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου, και μιας και ήταν ο μόνος υποψήφιος Νομάρχης της Νέας Δημοκρατίας που εκλέχθηκε στο λεκανοπέδιο, ήταν ο επικρατέστερος υποψήφιος για το χρίσμα της Νέας Δημοκρατίας για την προεδρία της ΕΝΑΕ, όμως αρνήθηκε να θέσει υποψηφιότητα για το νέο Διοικητικό Συμβούλιο, επειδή έκρινε ότι δεν συνέτρεξαν οι τρεις προϋποθέσεις που είχε θέσει. Ειδικότερα, είχε ζητήσει την αποτίμηση της παρουσίας όσων συμμετείχαν στο προηγούμενο Διοικητικό Συμβούλιο, την εκ των προτέρων οριοθέτηση των στόχων της νέας τετραετίας και τη διαμόρφωση του ψηφοδελτίου μέσα από συλλογικές διαδικασίες.

Είναι παντρεμένος με την Αγγέλα Βασ. Ξηντάρα και έχει 3 παιδιά, την Ειριάννα, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, τον Βασίλη, φοιτητή Πολιτικών Επιστημών και τον Νίκο, μαθητή Λυκείου. Ζει στο Πικέρμι.

Νομάρχες Αττικής
Δήμαρχοι Αθηναίων
Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Βουλευτές εκλογικής περιφέρειας Αττικής 
Βουλευτές Αττικής
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Μελέσες Ηρακλείου

Οι  Μελέσες  (επίσημο: αι Μελέσαι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος στο Νομό Ηρακλείου. Βρίσκεται σε τοπίο στο μέσο αμπελώνων , ελαιώνων και ανθόκηπων, στο 21,7 χλμ. της οδικής αρτηρίας προς Βιάννο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και την αμπελοκαλλιέργεια. Παράγονται κρασί, λάδι και σταφίδα. 

Στο χωριό λειτουργεί μεταξύ άλλων Δημοτικό σχολείο, νηπιαγωγείο,  Γυμνάσιο και Ενιαίο Λύκειο. Το Γυμνάσιο ιδρύθηκε από τον έλληνα ομογενή Κωνσταντίνο Μαλιώτη, καταγόμενο από το χωριό αυτό, σαν δώρο προς τη γενέτειρά του. Στο χωριό υπάρχει δραστήριος Πολιτιστικός Σύλλογος, που με τις δράσεις του, φροντίζει τη διατήρηση των ηθών και των εθίμων. Ιερούς ναούς έχει του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Παρασκευής. Στην περιοχή του οικισμού υπάρχουν επίσης οι παλιές εκκλησίες του Αγίου Αντωνίου, της Αγίας Πελαγίας και του Αγίου Ιωάννη. Στο νεκροταφείο του χωρίου υπάρχουν τα ερείπια βυζαντινού ναού, που χρονολογείται στο 12ο αιώνα.

Ιστορικά στοιχεία 
Στα ανατολικά του χωριού σε δίκορφο λόφο που ονομάζεται Κάστελος σώζονται ερείπια από μεσαιωνικό φρούριο.  Εκεί κοντά βρίσκονται και ερείπια από το ναό της Παναγίας. Στη θέση αυτή ο Gerola πιστεύει ότι βρισκόταν χωριό, με το όνομα Castello del Betto, που αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα με 37 κατοίκους το 1583.

Σε συμβόλαιο του 1271 γίνεται μια από τις πρώτες μνείες στις Μελέσσες: Johannes Artemanno habitator in casali Mellexe dare tenetur Lindiacho iudeo.... Σε άλλα συμβόλαια του 1280 και 1281 το βρίσκουμε Melesse και Micri ή Micre Melesse Το χωριό αναφέρεται το 1583 να συναποτελείται από δύο οικισμούς: Melesses Catto και Melesses Apano με 217 και 192 κατοίκους αντίστοιχα. 

Τα Φιλίσια υπάγονταν στις Μελέσσες όταν οι τελευταίες ήταν κοινότητα, και σήμερα αποτελούν συνοικισμό του Δημοτικού Διαμερίσματος των Μελεσσών.  Το 16ο αιώνα είχαν 119 κατοίκους και αναφέρονται με το όνομα Figlissa

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Μελεσών 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Μελεσών περιλαμβάνει και τον οικισμό Φιλίσια. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Μελέσαι, αι (293)
 Φιλίσια, τα (68)

Συνολικά η κοινότητα έχει 361 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Σκουλά.

Κοινοτάρχες  Μελεσών 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μελεσών.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Μελέσσες
Μελέσσες
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Γιάννης Παπαδόπουλος (πυγμάχος)

Ο Γιάννης Παπαδόπουλος ήταν πυγμάχος του Παναθηναϊκού Α.Ο.

Διακρίθηκε ως πρωτοπυγμάχος του Παναθηναϊκού Α.Ο. και είχε εντυπωσιακή παρουσία στα ριγκ επί μία 20ετία. Αρχικά σαν ερασιτέχνης τη δεκαετία του 1950 και στη συνέχεια σαν επαγγελματίας. Διακρίθηκε και στο πόστο του προπονητή της Εθνικής ομάδας. 

Ήταν πρωταθλητής Ελλάδος το 1951 και 1953 στην κατηγορία των 71 κιλών και το 1946, 1950, 1952, 1954, 1955 στην κατηγορία των 75 κιλών.

Π
Π
Νέα Σίλατα Χαλκιδικής

Τα Νέα Σίλατα είναι ημιορεινό χωριό του νομού Χαλκιδικής και το 2001 είχε 808 κατοίκους. Από την εφαρμογή του Σχεδίου Καποδίστριας αποτελεί και ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Καλλικράτειας. Η θέση του είναι στα ανατολικά της  Νέας Γωνιάς . Ανάμεσα στα άλλα λειτουργεί νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, ΟΤΕ, ταχυδρομείο. Το χωριό δημιουργήθηκε και έλαβε το όνομά της από Μικρασιάτες πρόσφυγες που προέρχονταν κυρίως από τα Σίλατα της Καππαδοκίας.

Δ.δ. Νέων Σιλάτων 
Στο Δημοτικό Διαμέρισμα Νέων Σιλάτων, που έχει συνολικά 1.589 κατοίκους το 2001, υπάγονται οι οικισμοί:
τα Νέα Σίλατα [ 808 ], έδρα. 
ο Ροδόκηπος [ 48 ] , που βρίσκεται σε υψόμετρο 165 μ. , μεταξύ Σιλάτων και Νέας Γωνιάς. 
η Σωζόπολη [ 733 ] .

Ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία
Τα Νέα Σίλατα αποτελούν προσφυγικό χωριό. Αποτελείται από κατοίκους που ήρθαν πρόσφυγες από την Καππαδοκία, καθώς επίσης και από ντόπιους και Θρακιώτες. Γραφικό χωριό με σταθερή οικιστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια εξ αιτίας της μικρής απόστασης από την Θεσσαλονίκη, τις παροχές υπηρεσιών που προσφέρει η περιοχή αλλά και των φιλικών κατοίκων.Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και στους 12 Αποστόλους. Στα Νέα Σίλατα υπάγονται οι οικισμοί Ροδόκηπος, Σωζόπολη και Βεριά ( αρχαιολογικός χώρος-αρχαία Βρύα- με σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα των αρχαίων και Βυζαντινών χρόνων). Ο Ροδόκηπος είναι παραδοσιακό χωριό, με πέτρινα σπίτια. Στην πλατεία του υπάρχει ένας μικροσκοπικός κήπος, που τον δημιούργησε κάποιος μικρασιατικής καταγωγής κάτοικος. Παράγει τσίπουρο και διαθέτει συλλογή λαογραφικού υλικού από τις αλησμόνητες πατρίδες. Πολλά από τα σπίτια αναστηλώνονται και τα χρησιμοποιούν ξανά νέοι αγοραστές. Στα Νέα Σίλατα δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος Γυναικών. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το χωριό στη Μικρά Ασία-Καππαδοκία, από όπου ήρθαν ως πρόσφυγες οι κάτοικοι μετά το 1922. Περισσότερες πληροφορίες για τα Σίλατα της Μ. Ασίας στο βιβλίο "Modern Greek in Asia Minor: a study of the dialects of Siĺli, Cappadocia and Phárasa, with grammar, texts, translations and glossary", Richard McGillivray Dawkins, William Reginald Halliday, University Press, 1916.
Από αθλητική άποψη ανενεργή είναι η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα (Αστήρ), που αγωνιζόταν στην Α΄ερασιτεχνική κατηγορία του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής.

Αναφορές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος του Δήμου Καλλικράτειας

Δήμος Νέας Προποντίδας
Νεα Σιλατα
Νεα Σιλατα
Σαρλ Λυσιέν Βοναπάρτης

Ο Σαρλ Λουσιέν Βοναπάρτης, ή Κάρολος Λουκιανός Ιούλιος Λαυρέντιος Βοναπάρτης (Charles Lucien Jules Laurent Bonaparte, 24 Μαΐου 1803 – 29 Απριλίου 1857), ήταν Γάλλος βιολόγος και ορνιθολόγος. Πραγματοποίησε ταξίδια στην Ευρώπη και δημοσίευσε επιστημονικά έργα. Ο Λουσιέν και η σύζυγός του απέκτησαν δώδεκα παιδιά, μεταξύ των οποίων τον καρδινάλιο Λουκιανό-Λουδοβίκο Βοναπάρτη (Λουσιέν Λουί Ζοσέφ Ναπολεόν Μποναπάρτ).

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στις 24 Μαΐου του 1803 στην Ιταλία και ήταν γιος του αδερφού του Μεγάλου Ναπολέοντα, Λουκιανού Βοναπάρτη, και της Αλεξανδρίνας ντε Μπλεσάμπ. Το 1822 ταξίδεψε στις ΗΠΑ έχοντας αρχίσει ήδη να ασχολείται με την ορνιθολογία. Αφού παρουσίασε κάποιες μελέτες του, το 1826 επέστρεψε στην Ευρώπη. Ταξίδεψε στην Γερμανία, όπου συνάντησε τον Φίλιπ Γιάκομπ Κρέτσμαρ, και στην Αγγλία, όπου συνάντησε τον Τζον Έντουαρντ Γκρέυ στο Βρετανικό μουσείο. Τελικά το 1828 εγκαταστάθηκε στη Ρώμη. Μεταξύ του 1832 και 1841 δημοσίευσε τη μελέτη του για τα ζώα της Ιταλίας.

Το 1849 εκλέχτηκε μέλος της ρωμαϊκής συνέλευσης και συμμετείχε στη δημιουργία της ρωμαϊκής δημοκρατίας. Υπερασπίστηκε μάλιστα την Ρώμη όταν πολιόρκησαν την πόλη 40.000 Γάλλοι στρατιώτες, σταλμένοι απο τον θείο του, Λουδοβίκο Βοναπάρτη. Τον Ιούλιο του 1849, ύστερα από την ήττα του δημοκρατικού στρατού, εγκατέλειψε την Ρώμη και κατέφυγε στη Μασσαλία, αλλά ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης τον διέταξε να εγκαταλείψει τη χώρα. Ταξίδεψε στην Αγγλία όπου συμμετείχε στη συνεδρίαση της Αγγλικής ένωσης επιστημών, και στη συνέχεια στη νότια Σκωτία. Έπειτα άρχισε να εργάζεται για την προετοιμασία μιας συστηματικής ταξινόμησης όλων των πουλιών στον κόσμο επισκεπτόμενος μουσεία σε ολόκληρη την Ευρώπη και μελετώντας συλλογές. Επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι αφού πρότινος του δόθηκε άδεια.

Το 1850, κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος της μελέτης του, με τίτλο Conspectus Generum Avium, δεν πρόλαβε όμως να εκδόσει τη συνέχεια του έργου του, καθώς απεβίωσε στις 29 Απριλίου του 1857.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ζηναΐδα Βοναπάρτη, κόρη του Ιωσήφ της Ισπανίας. Απέκτησαν μαζί δώδεκα παιδιά:
 Ιωσήφ-Λουκιανός Βοναπάρτης 1824–1865, 3ος πρίγκιπας του Κανίνο.
 Αλεξανδρίνα-Γετρούδη-Ζηναΐδα 1826–1828.
 Λουκιανός 1828–1895 καρδινάλιος, 4ος πρίγκιπας του Κανίνο.
 Ιουλία-Καρλότα 1830–1900.
 Καρλόττα-Ονορίνα-Ιωσηφίνα 1832–1901.
 Λεοντία-Στεφανία-Ελίζα 1833–1839.
 Μαρία-Ντεζιρέ-Ευγενία-Ιωσηφίνα-Φιλομένη 1835–1890.
 Αυγούστα-Αμαλία-Μαξιμιλιανή-Ιακωβίνα 1836–1900, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Πλάτσιντο Γκαμπριέλλι, γιο της Καρλόττας Βοναπάρτη (κόρης του Λουκιανού 1ου πρίγκιπα του Κανίνο).
 Ναπολέων-Κάρολος 1839–1899, 5ος πρίγκιπας του Κανίνο.
 Μπατίλδη-Αλοΐσία-Λεοντία 1840–1861.
 Αλβερτίνα-Μαρία-Θηρεσία 1842–1842.
 Κάρολος-Αλβέρτος 1843–1847.

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Γάλλοι βιολόγοι
Ζωολόγοι
Σαρλ
Εωσφόρος (αποσαφήνιση)

Το όνομα Εωσφόρος, που σημαίνει «αυτός που φέρνει την αυγή», μπορεί να αναφέρεται:

 Στον πλανήτη Αφροδίτη όταν αυτός εμφανίζεται πριν την ανατολή του Ήλιου (και συνεπώς είναι σαν να φέρνει την αυγή της νέας ημέρας). Γνωστότερο όμως με αυτή τη σημασία είναι το συνώνυμο Αυγερινός.
 Στο μυθικό πρόσωπο που προσωποποιούσε τον Αυγερινό.
 Στον άγγελο που επαναστάτησε κατά τη χριστιανική παράδοση εναντίον του Θεού και εξέπεσε από τα ουράνια. Από τότε είναι γνωστότερος ως Διάβολος ή Σατανάς.
Όρυγμα

Όρυγμα χαρακτηρίζεται γενικά η κατόπιν εκσκαφής σχηματιζόμενη τάφρος που χρησιμοποιείται είτε ως χαράκωμα, είτε ως προσόδευση κατά την αμυντική οργάνωση μιας τοποθεσίας. Η δημιουργία ορυγμάτων είναι αντικείμενο της οχυρωτικής και διακρίνεται ομοίως σε μόνιμο, εκστρατείας και ημιμόνιμο.

Επί τούτου η διάκριση ενός ορύγματος σε χαράκωμα ή προσόδευση γίνεται ανάλογα εκ του σκοπού που εξυπηρετεί (π.χ. για εκτέλεση πυρών), και της διεύθυνσής του ως προς τη γραμμή μάχης (χαράκωμα) ή για ασφαλή μετακίνηση και κυκλοφορία μαχομένων προς ενίσχυση προκεχωρημένων σημείων (προσόδευση). Συνηθέστερα τα ορύγματα προσόδευσης είναι κάθετα προς τη γραμμή μετώπου οπότε και ονομάζονται τάφροι συγκοινωνίας.
Αν όμως η προσόδευση είναι αισθητά παράλληλη προς τη γραμμή μετώπου τότε ονομάζεται παράλληλη προσόδευση. Στη τελευταία αυτή περίπτωση οργανώνεται κατά τέτοιο τρόπο ώστε σε κατάλληλη στιγμή να μπορεί να μετατραπεί σε χαράκωμα κατά το μεγαλύτερο μήκος αυτής, προκειμένου ν΄ αυξηθεί η βολή (αύξηση πυρός). Τα ορύγματα προσόδευσης ή τάφροι συγκοινωνίας είναι ιδιαίτερα προφυλαγμένοι τόσο ως προς την όψη τους όσο και από εχθρικά πυρά, αποτελώντας έτσι υπόγειες στοές.

Μόνιμα ορύγματα προσόδευσης απαντώνται κυρίως στα οχυρά και στα πυροβολεία. Περισπούδαστο όρυγμα στην αρχαιότητα ήταν το Ευπαλίνειο όρυγμα στη Σάμο που δημιουργήθηκε όμως για χρήση υπόγειου υδραγωγείου.

Ορυγμα
Καπνικαρέα

Καπνικαρέα ή Εκκλησία της Παναγίας Καπνικαρέας ονομάζεται μία μικρή, βυζαντινή εκκλησία που χρονολογείται από τον 11ο αιώνα και η οποία βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Ερμού, τον εμπορικότερο δρόμο του ιστορικού κέντρου της πόλης.

Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου και ανήκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έτσι λοιπόν ονομάζεται «Ιερός Πανεπιστημιακός Ναός».

Αρχιτεκτονική
Ο αρχιτεκτονικός της ρυθμός είναι σύνθετος τετρακιόνιος σταυροειδής εγγεγραμμένος. Αναφέρεται ότι έχει κτιστεί στη θέση παλαιότερης εκκλησίας την οποία είχε ανεγείρει η Αιλία Ευδοκία, Αθηναία σύζυγος του αυτοκράτορα Θεοδόσιου του Μικρού. Η αρχική εκκλησία είχε χτιστεί με τη σειρά της (όπως συνηθιζόταν) πάνω στα θεμέλια αρχαίου ελληνικού ναού, αφιερωμένου σε γυναικεία θεότητα, πιθανότατα την Αθηνά ή την Δήμητρα. Στο ναό βρίσκονται ενσωματωμένα οικοδομικά στοιχεία όπως κίονες με ρωμαϊκά κιονόκρανα και εντοιχισμένα γλυπτά και επιγραφές.

Στη βόρεια πλευρά του ναού έχει προστεθεί παρεκκλήσιο με τρούλο, στη μνήμη της Αγίας Βαρβάρας.

Το όνομα της εκκλησίας και ιστορικά στοιχεία
Το όνομα της εκκλησίας θεωρείται ότι προέρχεται από αυτόν που την έκτισε, ο οποίος εισέπραττε ένα φόρο σε ακίνητα, για κάθε καμινάδα τους, στα χρόνια του Βυζαντίου, τον καπνικό φόρο. Πιο παλιά είχε το όνομα Καμουχαρέα, από το όνομα των χρυσοΰφαντων υφασμάτων (καμουχάς) τα οποία πιθανότατα έφτιαχναν σε εργαστήρια στην περιοχή.

Κατά την Τουρκοκρατία ονομαζόταν εκκλησία της Βασιλοπούλας και του Πρέντζα. Το 1834 υπήρξε σχέδιο κατεδάφισης του ναού το οποίο δεν εκτελέσθηκε με παρέμβαση του Λουδοβίκου της Βαυαρίας, του πατέρα του Όθωνα.

Αγιογραφίες
Ο Φώτης Κόντογλου (γνωστός Έλληνας ζωγράφος του 20ου αιώνα) έχει αγιογραφήσει την εικόνα της Πλατυτέρας στο Ιερό του Ναού.

Φωτογραφικό Υλικό

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Καπνικαρέα
Εκκλησίες αφιερωμένες στην Παναγία
Φλωρεντία (επαρχία)

Η επαρχία της Φλωρεντίας (ιταλικά: Provincia di Firenze) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.514 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 980.544 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Φλωρεντίας (Firenze). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 44 δήμους.

Συνορεύει βορειοανατολικά με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχίες των Μπολόνια, Ραβέννα και Φορλί-Τσεζένα), νοτιοανατολικά με την επαρχία του Αρέτσο, νότια με την επαρχία της Σιένα και τέλος, δυτικά με τις επαρχίες των Πίζα,  Λούκα, Πιστόια και την επαρχία του Πράτο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φωτογραφίες της επαρχίας της Φλωρεντίας 

Επαρχίες της Τοσκάνης
Λουδοβίκος Ορλάντο

Ο Λουδοβίκος Ορλάντο (1814-1896) ήταν σημαντικός Ιταλός επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης των περίφημων ομώνυμων ναυπηγείων στο Λιβόρνο.

Ο Ορλάντο, που μετείχε στην επανάσταση του 1848, αναγκάστηκε στη συνέχεια να καταφύγει στη Γένοβα και το  1865 μαζί με τους τέσσερις αδελφούς του ίδρυσε τα μεγάλα ναυπηγεία στο Λιβόρνο στα οποία και ναυπηγούνταν τα μεγαλύτερα τότε εμπορικά και πολεμικά πλοία.

Στα ναυπηγεία Ορλάντο ναυπηγήθηκε και το ελληνικό Θωρηκτό Γ. ΑΒΕΡΩΦ με την τελευταία για εκείνη την εποχή ναυπηγική τεχνολογία και εξοπλισμό των θωρηκτών.

Ορλάντο Λουδοβίκος
Hermès

Η Hermès είναι γαλλική εταιρία πώλησης ειδών πολυτελείας, ειδικευμένη στο δέρμα, στο μετάξι και το κασμίρι.

Ιδρύθηκε το 1836 από τον Τιερρύ Ερμές ως μια εταιρία κατασκευής σελών και άλλων ειδών ιππασίας. Η Έμιλυ-Maurice Hermès, η διάδοχος του Τιερρύ, στις αρχές του 20ου αιώνα επέκτεινε τις δραστηριότητες της εταιρείας και σε άλλους τομείς και σύντομα καταξιώθηκε στο χώρο. Σήμερα καταστήματά της λειτουργούν σε όλο τον κόσμο ενώ στη λίστα των πελατών της συμπεριλαμβάνονται διάσημες προσωπικότητες από τον χώρο του θεάματος.

Η έδρα της βρίσκεται στο Παρίσι, ενώ τα προϊόντα πωλούνται μέσω ενός δικτύου 250 καταστημάτων της Hermès σε όλο τον κόσμο.

Προϊόντα 
Η Hermès είναι διάσημη για την πώληση πολυτελών ειδών. Τα κύρια είδη είναι τα μεταξωτά μαντίλια, τα ακριβά αρώματα, οι γραβάτες και τα δερμάτινα είδη.

Τα πιο διάσημα και ακριβά προϊόντα του οίκου είναι οι τσάντες Birkin και Kelly που πήραν το όνομά τους από τις διασημότητες που τις χρησιμοποιούσαν. Ανάλογα με το υλικό κατασκευής του μπορούν να φτάσουν σε δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Είναι χειροποίητες και η λίστα αναμονής φτάνει τα 2 ή και τα 6 χρόνια.

Η Hermès συνεργάστηκε με την Bugatti για την δημιουργία μιας Veyron και πρόσφατα μιας Chiron που φέρει δέρμα και διακοσμητικά στοιχεία Hermès. Η συνεργασία των δύο εταιριών είναι πολύ παλιά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα 

Επιχειρήσεις της Γαλλίας
Ερμές
Κατασκευαστές αξεσουάρ μόδας
Γαλλικά εμπορικά σήματα
Πίζα (επαρχία)

Η επαρχία της Πίζας (ιταλικά: Provincia di Pisa) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.444 τ.χλμ και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 394.101 κατοίκους (2005). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Πίζας (Pisa). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 39 δήμους.

Εκτείνεται στην πεδιάδα που δημιουργήθηκε από τις προσχώσεις του ποταμού Άρνου, στα δυτικά της Τοσκάνης ως τη θάλασσα της Λιγουρίας, ενώ το σχήμα της θυμίζει ανάποδο πιστόλι. Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Λούκα, ανατολικά με τις επαρχίες της επαρχία της Φλωρεντίας και με την επαρχία της Σιένα, νότια με την επαρχία του Γκροσσέτο και τέλος, δυτικά με την επαρχία του Λιβόρνο και βρέχεται από τη Λιγουρική θάλασσα.

Γεωγραφία 

Η βόρεια ζώνη της επαρχίας καλύπτεται από την χαμηλή οροσειρά του Μόντε Πιζάνο, συνέχεια των Απεννίνων και παρακλάδι των Άλπεων, που είναι και το φυσικό όριο της επαρχίας από την επαρχία της Λούκα. Η επαρχία έχει διέξοδο στη θάλασσα από μια μικρή λωρίδα 15χλμ. Γενικά, η επαρχία της Πίζας είναι κυρίως πεδινή, με εξαίρεση το νότιο κομμάτι της, όπου κυριαρχούν δασώδεις λόφοι, χαρακτηριστικοί της Τοσκάνης. Εκεί εξάλλου βρίσκεται και το υψηλότερο σημείο της επαρχίας, το «Αλώνι των Διαβόλων» (Monte Aia dei Diavoli) με υψόμετρο 867 μ.

Ιστορία 

Η σημερινή επαρχία της Πίζας αποτελεί συνέχεια του ομώνυμου διαμερίσματος του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης, που σε μεγάλο μέρος περιελάμβανα εκτάσεις της ναυτικής δημοκρατίας της Πίζας.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Διαδρομές στην επαρχία της Πίζας 

Επαρχίες της Τοσκάνης
Λιβόρνο (επαρχία)

Η επαρχία του Λιβόρνου (ιταλικά: Provincia di Livorno) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.211 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 330.739 κατοίκους (2005). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Λιβόρνο (Livorno). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 20 δήμους.

Συνορεύει βόρεια και ανατολικά με την επαρχία της Πίζας, νότια με την επαρχία του Γκροσσέτο, ενώ βρέχεται δυτικά από τη Λιγουρική θάλασσα και το Τυρρηνικό πέλαγος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τουριστικός οδηγός της επαρχίας του Λιβόρνο 

Επαρχίες της Τοσκάνης