joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Υπερορθόδοξοι Εβραίοι

Οι υπερορθόδοξοι Εβραίοι ( Χαρεντί, πληθυντικός Χαρεντίμ) αποτελούνται από ομάδες του Ορθόδοξου Ιουδαϊσμού οι οποίες χαρακτηρίζονται από μια αυστηρή προσκόλληση στην χαλάχα (εβραϊκό δίκαιο) και παραδόσεις, αντιτιθέμενοι στις σύγχρονες αξίες και πρακτικές. Είναι γνωστοί και ως αυστηροί Ορθόδοξοι ή Υπερορθόδοξοι Εβραίοι, ωστόσο ο όρος "Υπερορθόδοξοι" θεωρείται υποτιμητικός από πολλούς Χαρεντίμ. Οι Χαρεντί θεωρούν ότι εκπροσωπούν την πιο θρησκευτικά αυθεντική εβραϊκή ομάδα, αν και αυτός ο ισχυρισμός αμφισβητείται από τα άλλα εβραϊκά θρησκευτικά ρεύματα.

Μερικοί μελετητές συστήνουν ότι ο Υπερορθόδοξος Ιουδαϊσμός είναι μια αντίδραση στις αλλαγές της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένης της χειραφέτησης, του κινήματος χασκαλά που προέρχεται από τον διαφωτισμό, τον εκπολιτισμό και την εκκοσμίκευση, την θρησκευτική μεταρρύθμιση σε όλες της τις μορφές, από την ήπια έως την ακραία της μορφή, την ανάδυση Εβραϊκών εθνικών κινημάτων, κλπ. Σε αντίθεση με το Σύγχρονο Ορθόδοξο Ιουδαϊσμό, οι Χαρεντί είναι συνήθως ασυμβίβαστοι με την προσκόλληση τους στο Εβραϊκό Δίκαιο και τα εβραϊκά έθιμα. Ως αποτέλεσμα να διαχωρίζονται από τα υπόλοιπα τμήματα της κοινωνίας. Επίσης πολλοί Χαρεντί αντιτίθενται σε κάποιο βαθμό στη σύγχρονη τεχνολογία. Ωστόσο, πολλές κοινότητες Χαρεντί ενθαρρύνουν τα νέα μέλη της κοινότητας να αποκτήσουν κάποιο επαγγελματικό πτυχίο ή να ανοίξουν μια επιχείρηση, πολλές ομάδες Χαρεντί, όπως η Χαμπάντ-Λουμπαβίτς, ενθαρρύνουν την προσέγγιση προς τους λιγότερο θρησκευόμενους και μη-χαρεντί Εβραίους, καθώς και στους μη Εβραίους. Έτσι, σχηματίζονται συχνά κοινωνικές και επαγγελματικές σχέσεις μεταξύ των Χαρεντί και μη Χαρεντί Εβραίων, καθώς και μεταξύ Χαρεντί και μη Εβραίων.

Οι κοινότητες των Χαρεντί εντοπίζονται κυρίως στο Ισραήλ, τη Βόρεια Αμερική και τη Δυτική Ευρώπη. Αριθμούν πάνω από 1,8 εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως. Λόγω της σχεδόν πλήρους απουσίας γάμων με μη Υπερορθόδοξους Εβραίους σε συνδιασμό με την υψηλή γεννητικότητα, οι πληθυσμοί των Χαρεντί αυξάνονται σημαντικά, συμβάλλοντας αρκετά στην πληθυσμιακή ανάπτυξη του Ισραήλ. Οι αριθμοί τους έχουν ενισχυθεί από την μεταστροφή πολλών κοσμικών Εβραίων σε υπερορθόδοξο τρόπο ζωής, ως τμήμα του κινήματος Μπαάλ τεσουβά από την δεκαετία του 1960 μέχρι σήμερα.

Δείτε επίσης 

 Εβραίοι

Παραπομπές 

Εβραίοι
Μπέτι Μισιέγο

Η Μπεατρίθ Τερέσα Μισιέγο Κάμπος (Ισπανικά: Beatriz Teresa Missiego Campos, γεννημένη στις 16 Ιανουαρίου 1938 στη Λίμα του Περού), γνωστή ως Μπέτι Μισιέγο (Betty Missiego, ισπανική προφορά: [ˈbeti miˈsjeɣo]) είναι μια περουβιανή τραγουδίστρια, η οποία έχει διπλή ισπανική υπηκοότητα από το 1972 και ζει στην Ισπανία.

Στο Περού, η Μπέτι ξεκίνησε την καριέρα της ως χορεύτρια, αλλά έπρεπε να σταματήσει την καριέρα της λόγω τραυματισμού. Συνέχισε να ακολουθεί καριέρα στον τομέα των σόου, πιο συγκεκριμένα, ήταν παρουσιάστρια ενός τηλεοπτικού προγράμματος που της έφερε μεγάλη δημοτικότητα στην πατρίδα της.

Το 1969, μετακόμισε στην Ισπανία για να ακολουθήσει μια καριέρα τραγουδιού όπου έλαβε ισπανική υπηκοότητα το 1972. Αυτή τη στιγμή κατέχει διπλή υπηκοότητα τόσο στην Ισπανία όσο και στο Περού.

Το 1972, εκπροσώπησε το Περού στο πρώτο Φεστιβάλ OTI de la Canción, που πραγματοποιήθηκε στο Auditorio del Palacio de Congresos y Exposiciones στη Μαδρίτη (Ισπανία) στις 25 Νοεμβρίου, με το τραγούδι "Recuerdos de un adiós".

Εκπροσώπησε την Ισπανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1979 που πραγματοποιήθηκε στην Ιερουσαλήμ (Ισραήλ) με το τραγούδι "Su canción". Η Betty συνοδεύτηκε από τέσσερα παιδιά (Javier Glaria, Alexis Carmona, Beatriz Carmona και Rosalía Rodríguez) που τραγούδησαν 157 "λα" στο τραγούδι, ένα ρεκόρ στη Eurovision. Στο τέλος του τραγουδιού, κάθε παιδί ξετύλιξε ένα μικρό πανό, με "ευχαριστίες" γραμμένο σε κάθε ένα στα Αγγλικά, Ισπανικά, Εβραϊκά και Γαλλικά, αντίστοιχα. Η Betty κατέληξε στη 2η θέση με 116 πόντους, πίσω από τους Milk and Honey του Ισραήλ με το τραγούδι "Hallelujah". Συμμετείχε επίσης στο World Popular Festival στο Τόκιο και στους Μουσικούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι. Το 1980 υπέβαλε ένα άλλο τραγούδι, το "Don José" στην ισπανική επιτροπή επιλογής για την Eurovision, αλλά δεν έφτασε στους τελικούς της Χάγης.

Ο γιος της Μπέτυ, Joaquín Missiego (γνωστός με το όνομα του "Missiego"), έγινε επιτυχημένος τραγουδιστής.

Παραπομπές

Ισπανοί τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision
Περουβιανοί τραγουδιστές
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1979
Like Someone in Love (ταινία)

Το Like Someone in Love (ιαπωνικά: ライク・サムワン・イン・ラブ, Χέπμπορν: Raiku samuwan in rabu) είναι ιαπωνική-γαλλική δραματική αισθηματική ταινία του 2012, σε σκηνοθεσία και σενάριο Αμπάς Κιαροστάμι. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ριν Τακανάσι, Ταντάσι Οκούνο και Ρίο Κάσε. Πρόκειται για την τελευταία ταινία του Κιαραστάμι, που κυκλοφόρησε όσο ήταν εν ζωή. Πλοκή: Στο Τόκιο, μια νεαρή ιερόδουλη αναπτύσσει μια απροσδόκητη σχέση με έναν χήρο σε διάστημα δύο ημερών.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών, όπου και υπήρξε υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 15 Σεπτεμβρίου του 2012 στην Ιαπωνία και στις 10 Οκτωβρίου του ίδιου έτους στη Γαλλία. Η ταινία γενικά απέσπασε θετικές κριτικές, ενώ υπήρξε υποψήφια και στα Asian Awards.

Πλοκή 
Στο Τόκιο, η μαθήτρια κοινωνιολογίας Akiko είναι μία πόρνη πολυτελείας. Ο ζηλιάρης φίλος της, Noriaki είναι υπερβολικά ζηλιάρης, αλλά δεν γνωρίζει για τη δουλειά της.

Μια νύχτα, νοικιάστηκε από τον Takashi, έναν ηλικιωμένο πρώην καθηγητή πανεπιστημίου που ενδιαφέρεται περισσότερο για παρέα παρά για κάτι σεξουαλικό. Το πρωί μετά τη νύχτα τους, η Takashi οδηγεί την Akiko στο σχολείο για τις εξετάσεις της. Περιμένοντας στο αυτοκίνητο για αυτήν, συναντά τον Noriaki, ο οποίος υποθέτει ότι ο Τακάσι είναι ο παππούς της και ζητά άδεια να την παντρευτεί. Ο Takashi τον διαβεβαιώνει ότι δεν είναι έτοιμος για γάμο.

Μετά το τεστ του Akiko, οι τρεις κατευθύνθηκαν προς ένα βιβλιοπωλείο. Ο Noriaki διαγνώζει ένα πρόβλημα με το αυτοκίνητο και πείθει τον Takashi να το οδηγήσει στο συνεργείο που διαθέτει, όπου αντικαθιστά ένα εξάρτημα. Εκεί συναντούν έναν από τους πρώην μαθητές του Takashi. Η Akiko ανησυχεί ότι θα αποκαλύψει την αλήθεια στο Noriaki.

Ο Takashi αφήνει την Akiko στο βιβλιοπωλείο και επιστρέφει στο σπίτι. Λίγο αργότερα, λαμβάνει ένα πανικοβλημένο τηλεφώνημα από την Akiko και επιστρέφει στο βιβλιοπωλείο για να την πάρει. Το στόμα της είναι γεμάτο αίματα, αλλά δεν λέει γιατί. Ο Takashi παίρνει την Akiko στο διαμέρισμά του. Το Noriaki φτάνει εκεί, απειλώντας τους μέσω της ενδοεπικοινωνίας και χτυπώντας την πόρτα. Ο Takashi κοιτάζει έξω από το παράθυρό του για να δει τι κάνει ο Noriaki. Ένα αντικείμενο ρίχνεται μέσα από το παράθυρο και ο Takashi πέφτει στο πάτωμα.

Καστ 
Ριν Τακανάσι ως Akiko
Ταντάσι Οκούνο ως Takashi
Ριο Κάσε ως Noriaki
Denden as Hiroshi
Ρέικο Μόρι ως Nagisa
Κοίτσι Οχόρι ως οδηγός ταξί
Τομοάκι Τατσούμι ως μηχανικός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Like Someone in Love: On Likeness an essay by Nico Baumbach at the Criterion Collection

Ταινίες του 2012
Ιαπωνόφωνες ταινίες
Ιαπωνικές ταινίες
Ιαπωνικές δραματικές ταινίες
Γαλλικές ταινίες
Γαλλικές δραματικές ταινίες
Ταινίες που αφορούν την ενδοοικογενειακή βία
Ταινίες σχετικά με την πορνεία
Ταινίες γυρισμένες στην Ιαπωνία
Αλέξανδρος Τσουβέλας

Ο Αλέξανδρος Τσουβέλας (Άρτα, 23 Δεκεμβρίου 1981) είναι Έλληνας κωμικός, μίμος και ραδιοφωνικός παραγωγός.

Πληροφορίες 

Γεννήθηκε το 1981 με καταγωγή από την Άρτα. Μεγάλωσε στο Περιστέρι Αθηνών. Έγινε ευρέως γνωστός μέσα από το διαδίκτυο, ενώ δίνει παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα ως κωμικός stand-up. Επιπλέον, έχει δηλώσει ότι κατά το παρελθόν ασχολήθηκε με το παραδοσιακό τραγούδι.

Παραπομπές 

Έλληνες κωμικοί
Έλληνες ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Μίμοι
Γιόναβα

Η Γιόναβα (λιθουανικά: Jonava) είναι η ένατη μεγαλύτερη πόλη στην Λιθουανία, με πληθυσμό περίπου των 30.000 κατοίκων. Είναι τοποθετημένη στην επαρχία του Κάουνας, στην Κεντρική Λιθουανία, 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Κάουνας, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Λιθουανία. Το Achema, το μεγαλύτερο εργοστάσιο λιπασμάτων στα Βαλτικά Κράτη, έχει τις έδρες του εδώ.

Ιστορία 
Η πόλη της Γιόναβα ιδρύθηκε επίσημα τον 18ο αιώνα την εποχή της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Το 1750, η πρώτη ξύλινη εκκλησία χτίστηκε στην Γιόναβα. Το 1778 το πρώτο ζυθοποιείο μπύρας λειτουργούσε στην πόλη. Περίπου το 1812 ο Ναπολέοντας εισέβαλλε στην πόλη και τα γειτονικά χωριά. Το 1923 η Γιόναβα αναγνωρίστηκε επίσημα ως πόλη και το 1950 έγινε η πρωτεύουσα ενός δήμου.

Η πόλη είχε έναν τεράστιο εβραϊκό πληθυσμό πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1893, 92% του πληθυσμού ήταν Εβραίοι ενώ το 1941 ήταν το 80%. Το 1932 υπήρχαν 250 μαγαζιά που ανήκαν σε εβραϊκές οικογένειες, μια εβραϊκή τράπεζα, 7 συναγωγές και ένα εβραϊκό σχολείο. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γιόναβα δέχτηκε επίθεση από την Ναζιστική Γερμανία. Μια χριστιανική εκκλησία και 5 από τις συναγωγές καταστράφηκαν. Οι Εβραίοι της πόλης δολοφονήθηκαν σε δύο σφαγές - μια τον Αύγουστο και μια τον Σεπτέμβριο του 1941. Οι υπόλοιποι 200 εβραίοι που επέζησαν τις σφαγές, φυλακίστηκαν στο γκέτο του Κάουνας. 

Μετά από τον πόλεμο, η πόλη έχτισε το μεγαλύτερο εργοστάσιο λιπασμάτων στα Βαλτικά Κράτη, και η Γιόναβα έγινε μία από τις τέσσερις βιομηχανικές πόλεις της Λιθουανίας.

Περιβαλλοντική Καταστροφή 
Στις 20 Μαρτίου του 1989, μια ρήξη στην δεξαμενή υγρής αμμωνίας προέκυψε στο εργοστάσιο λιπασμάτων της πόλης, δημιουργώντας μια διαρροή 7.500 τόνων αμμωνίας. H καταστροφή εξελίχθηκε σε φωτιά στις αποθήκες NPK 11-11-11 και τα λιπάσματα μόλυναν την ατμόσφαιρα με στοιχεία κατά την αποσύνθεση τους (οξείδιο του αζώτου, αέριο χλώριο, κτλ.) Το τοξικό σύννεφο που δημιουργήθηκε μετακινήθηκε προς τις πόλεις των Ουκμεργκέ, Σίρβιντος και Κεντάινιαϊ. Η συγκέντρωση αμμωνίας ξεπέρασε το επιτρεπόμενο επίπεδο κατά 150 φορές στο Ουπνινκάι, που βρίσκεται μόλις 10 χιλιόμετρα από την επιχείρηση. Μια μέρα μετά την έκρηξη, ένα τοξικό σύννεφο πλάτους 7 χιλιομέτρων και μήκους 50 χιλιομέτρων καταγράφτηκε μεταξύ της Γιόναβα και της Κεντάινιαϊ. Εφτά άτομα πέθαναν κατά την έκρηξη και την διαρροή αμμωνίας, 29 έμειναν ανάπηροι, και πολλοί άνθρωποι υπέφεραν από οξείες λοιμώξεις του αναπνευστικού και καρδιακή ανακοπή

Δημογραφία

Ιστορικός Πληθυσμός

Αδελφοποιημένες Πόλεις 

  Μπαγκρατόφσκ, Ρωσία           
  Ντέτσιν, Τσεχία                       
  Γιόγκεβα, Εσθονία
  Κέντζεζιν-Κόζλε, Πολωνία
  Ριχιμάκι, Φινλανδία
  Πόλοτσκ, Λευκορωσία
  Πουτσιοάσα, Ρουμανία
  Σμίλα, Ουκρανία
  Βαντούλ λούι Βοντά, Μολδαβία
  Ζουγκντίντι, Γεωργία

Παραπομπές 

Πόλεις της Λιθουανίας
Πανεπιστήμιο της Βίλνιους

Το Πανεπιστήμιο της Βίλνιους () είναι το παλαιότερο πανεπιστήμιο στις χώρες της Βαλτικής, ένα από τα παλαιότερα και πιο διάσημα στην Ανατολική Ευρώπη, μεταγενέστερο μόνο των πανεπιστημίων της Πράγας, της Κρακοβίας, του Πετς, της Βουδαπέστης, της Μπρατισλάβα και του Königsberg. Σήμερα είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Λιθουανίας.

Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1579 ως Ιησουητική Ακαδημία (Κολλέγιο) της Βίλνιους από τον Μεγάλο Δούκα της Λιθουανίας και Βασιλιά της Πολωνίας, Στέφανο Μπάτορυ. Ήταν το τρίτο παλαιότερο πανεπιστήμιο (μετά την Ακαδημία της Κρακοβίας και την Αλμπερτίνα) στην Κοινοπολιτεία Πολωνίας-Λιθουανίας. Μετά την Τρίτη Διάσπαση της Πολωνίας (1795) και την εξέγερση του Νοεμβρίου (1830-1831), το πανεπιστήμιο έκλεισε και ανέστειλε τη λειτουργία του μέχρι το 1919. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το πανεπιστήμιο επιχειρήθηκε ανεπιτυχώς να επανεκκινήσει από τη Λιθουανία (Δεκέμβριος 1918) και τις σοβιετικές δυνάμεις κατοχής (Μάρτιος 1919). Τελικά επανέλαβε την λειτουργία του ως Πανεπιστήμιου Στέφανου Μπάτορυ στην Πολωνία (Αύγουστος 1919), περίοδος που ακολουθήθηκε από νέα σοβιετική κατοχή το 1920 και λιγότερο από δύο χρόνια της Δημοκρατίας της Κεντρικής Λιθουανίας, που ενσωματώθηκε στην Πολωνία το 1922.

Μετά τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939, το πανεπιστήμιο διοικήθηκε για μικρό διάστημα από τις λιθουανικές αρχές (από τον Οκτώβριο του 1939) και στη συνέχεια μετά τη σοβιετική προσάρτηση της Λιθουανίας (Ιούνιος 1940), με μια περίοδο γερμανικής κατοχής μετά τη γερμανική εισβολή (1941-1944), διοικήθηκε ως κρατικό πανεπιστήμιο της Βίλνιους από τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Λιθουανίας. Το 1945 η πολωνική κοινότητα φοιτητών και μελετητών του Πανεπιστημίου Στέφανου Μπάτορυ μεταφέρθηκε στο Πανεπιστήμιο Κοπέρνικου στο Τορούν. Αφού η Λιθουανία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1990, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, επανήλθε στο καθεστώς του ως ένα από τα εξέχοντα πανεπιστήμια της Λιθουανίας.

Παραπομπές

Δημόσια πανεπιστήμια
Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Εκπαίδευση στην Λιθουανία
Μονή Γοργοεπηκόου Φθιώτιδας

Η Μονή Γοργοεπηκόου ή Ιερά Μονή Παναγίας Γοργοεπηκόου βρίσκεται στη Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, στις νότιες πλαγιές της Οίτης και σε απόσταση 11 χλμ. Ν.-ΝΑ. της Λαμίας. Είναι μοναστήρι Παλαιοημερολογιτών το οποίο είναι κτισμένο νότια, αλλά σε μεγαλύτερο υψόμετρο (110 μέτρα) του οικισμού Γοργοποτάμου και της ομώνυμης ιστορικής γέφυρας. Ως ξεχωριστός οικισμός απογράφεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 στην κοινότητα Γοργοποτάμου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Γοργοπόταμο αποτελούν την τοπική κοινότητα Γοργοποτάμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γοργοποτάμου του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 33 μοναχοί. Με την απογραφή του 2001 είχε 29 κατοίκους.

Παραπομπές 

Μονές του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Λαμιέων
Ντιντίκας

Το Ντιντίκας είναι ενεργό ηφαίστειο και ηφαιστειογενές νησί στην Επαρχία Καγκαγιάν, στις βόρειες Φιλιππίνες. Το νησί, το οποίο ήταν ένα υποβρύχιο ηφαίστειο και επανεμφανίσθηκε από τη θάλασσα το 1952, βρίσκεται 22 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του νησιού Camiguin στα Στενά του Λουζόν (Διέκπλους Μπάσι). Και πριν από το 1952, το ηφαίστειο είχε φανεί (για πρώτη φορά) πάνω από την επιφάνεια του ωκεανού το 1857.

Το Ντιντίκας επιστεγάζεται από θόλο λάβας με υψόμετρο κορυφής σήμερα 228 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και διάμετρο βάσεως 1.200 μέτρα στο ίδιο επίπεδο. Βρίσκεται στο νότιο άκρο του ηφαιστειακού τόξου Λουζόν, και όπως όλα τα ηφαίστεια στις Φιλιππίνες, είναι μέρος του «Δακτυλιδιού της Φωτιάς» του Ειρηνικού.

Ιστορία εκρήξεων
Από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί 6 ιστορικές εκρήξεις από το ηφαίστειο. Συγκεκριμένα το 1773 σημειώθηκε η πρώτη καταγεγραμμένη υποβρύχια έκρηξη από το ηφαίστειο, σε αυτό που ήταν γνωστό ως «ύφαλοι Ντιντίκας» των Φαραγιόνες. Τον 
Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο του 1856 η πρώτη δραστηριότητα ξεκίνησε ως μια στήλη «καπνού» ανάμεσα στους δύο βράχους που είναι γνωστοί στους ντόπιους, αλλά δεν σημειώθηκαν σεισμοί.
 Το 1857 το ηφαίστειο ξέσπασε βίαια με σεισμούς και ξεπρόβαλε από την επιφάνεια της θάλασσας. Από τότε έως το 1860 το ηφαίστειο ήταν συνεχώς ενεργό και μέσα σε τέσσερα χρόνια είχε φτάσει σε ύψος 210 μέτρα. Ωστόσο, το νησί αργότερα κατέρρευσε εκ της διαβρώσεως των κυμάτων και εξαφανίστηκε κάτω από τη θάλασσα.

Το 
1900 μια έκρηξη άφησε τρεις μάζες βράχων έως και 25 μέτρα ψηλές. Το 
1952 το ηφαίστειο φάνηκε ξανά πάνω από την επιφάνεια του ωκεανού, κατά τη διάρκεια μιας εκρήξεως που άρχισε γύρω στις 16 Μαρτίου.
 Το επόμενο έτος 1953 οι δραστηριότητες υπεχώρησαν. Το νησί που προέκυψε είχε 2,4 χιλιόμετρα πλάτος, με μέγιστο υψόμετρο 240 μέτρα. Το [[
1969]] υπηρξαν και τα πρώτα γνωστά ανθρώπινα θύματα από το ηφαίστειο: τρεις ψαράδες σκοτώθηκαν ενώ ψάρευαν κοντά στο ηφαίστειο. Η δραστηριότητα αυτή, η οποία ξεκίνησε στις 21 Μαρτίου, προήλθε από έναν νέο κρατήρα στη βόρεια πλευρά του νησιού. Από αεροσκάφη που πέταξαν πάνω από το ηφαίστειο, αναφέρθηκε ότι στον διαμέτρου 20 μέτρων πυθμένα του κρατήρα κόχλαζε λάσπη. Η δραστηριότητα στο ηφαίστειο μειώθηκε τον Ιούνιο του ίδιου έτους. 
Τέλος, στις 6 έως 9 Ιανουαρίου 1978 σημειώθηκε η τελευταία έκρηξη του Ντιντίκας μέχρι σήμερα. Η ήπια αυτή έκρηξη κάλυψε το νησί με φρέσκες ηφαιστειακές στάχτες.

Παραπομπές

Ντιντικας
Taste Before You Waste

Το Taste Before You Waste (Δοκίμασέ το πριν το σπαταλήσεις), είναι πρωτοβουλία πολιτών η οποία δημιουργήθηκε στο Άμστερνταμ το 2012 τη μείωση των οργανικών απορριμάτων από την σπατάλη τροφής. Η ομάδα δραστηριοποιείται σε αγορές στα πλαίσια της κυκλικής οικονομίας, προετοιμάζει γεύματα και οργανώνει κέιτερινγκ.

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ο ιστότοπος της πρωτοβουλίας.
Νταβίδ (Παναμάς)

Το Νταβίδ, γνωστό και ως Σαν Χοσέ ντε Νταβίδ κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, είναι μια πόλη και κορεχιμιέντο (υποδιαίρεση διαμερίσματος, όπου είναι εναλλάξ υποδιαίρεση επαρχίας) στο δυτικό κομμάτι του Παναμά. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας του Τσιρίκι και έχει έναν εκτιμώμενο πληθυσμό των 82970 κατοίκων, όπως επιβεβαιώθηκε το 2013. Είναι μια σχετικά εύπορη πόλη με μια αποφασιστικά καθιερωμένη, κυρίαρχη μεσαία τάξη και ένα πολύ χαμηλό επίπεδο ανεργίας και φτώχειας. Ο Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος είναι μια διάσημη διαδρομή προς το Δαβίδ. Ονομάζεται από τον Βασιλιά Δαβίδ της Βίβλου.

Η ανάπτυξη του τραπεζικού τομέα και οι δημόσιες κατασκευές όπως η επέκταση του αεροδρομίου και η εθνική οδός Νταβίδ-Boquette, μαζί με την ανάπτυξη της εμπορικής δραστηριότητας στην πόλη, έχουν ως αποτέλεσμα να είναι μια από τις πιο γρήγορα αναπτυσσόμενες πόλεις στην χώρα. Η πόλη είναι το οικονομικό κέντρο της επαρχίας του Τσιρίκι και παράγει πάνω από το μισό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της επαρχίας. Είναι γνωστή ως η τρίτη-μεγαλύτερη πόλη της χώρας και σε πληθυσμό και σε ΑΕΠ, και ως η μεγαλύτερη πόλη στον Δυτικό Παναμά.

Παραπομπές 

Πόλεις του Παναμά
Ανέστης Κορνέζος

Ο Ανέστης Κορνέζος (Αθήνα, 1986) είναι Έλληνας σκηνοθέτης, με καταγωγή από το νησί της Αίγινας.

Σπούδασε σκηνοθεσία στην Ελλάδα και τη Σκωτία. Εμφανίστηκε το 2014 με το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ Το έργο του Αιγινήτη Γλύπτη, Τάκη Μαρίνη... (13’). Ως συγγραφέας έχει εκδώσει τα βιβλία Προς τα πού για τη Λύπη (2005),  και ο Ηλιοπότης και άλλες Ιστορίες  (2009).

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος 

 The Duel (Ballet vs Hip Hop) [Short dance film] (2021)
 In the end...it always matters [Short film] (2021)
 Η Ελευθερία του Φόβου (Συν- σκηνοθεσία με τη Μαρία Γαλάτη) (2020)
 H Ζωή θα Θριαμβεύσει Ξανά (2020)
 #ως_εδώ (Ενάντια στη Βία κατά των Γυναικών) (2019)
 Για σας, που σας μοιάζω (Αφιέρωμα στον ποιητή Σπύρο Ραδίτσα) (2016)
 Το έργο του Αιγινήτη γλύπτη, Τάκη Μαρίνη (2014)

Ντοκιμαντέρ 

 Κάθε Λαμπρή και Πασχαλιά που ο Θάνατος πεθαίνει (Έθιμα & ιστορίες της Πεντηκοστής από την Αίγινα του παλιού καιρού) (2022)
 "Τσαι τουρουρού, τσαι τουρουρού, τσαι πότε θα 'ρθει του Χριστού..." (Έθιμα & Ιστορίες του Δωδεκαήμερου στην Αίγινα του παλιού καιρού) (2021)
 Του Ήλιου η Θυγατέρα (Μια Ημέρα στο Αιγινήτικο Ελαιοτριβείο) (2020)
 ...γιατί η Γη, είναι κι αυτή Γυναίκα (Αφιέρωμα στην Ελληνίδα Αγρότισσα) (2020)
 Από την Αίγινα...σε όλη την Ελλάδα (2020)
 ...από Μόχθο και Σοφία (Η Αγροτική Οικονομία της Αίγινας) (2017)

Σειρές

 Aegina Christmas Stories (2022)
 Speak Pink (Η Αίγινα μιλά για τον Καρκίνο του Μαστού) (2020)
 Aegina Stops COVID-19 (2019-2020)

Έλληνες σκηνοθέτες
Bottom Road

Το Bottom Road (Μπότομ Ρόουντ) είναι ένα παράδειγμα αστικού κοινού στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Οι πολίτες της περιοχής, έχοντας κυρίως οικολογικά κίνητρα, κινητοποιήθηκαν για να ξαναδώσουν ζωή σε έναν τόπο ξεχασμένο και παραγκωνισμένο από την εποχή του Απαρτχάιντ.

To Bottom Road βρίσκεται στην περιοχή Grassy Park, του Κέιπ Τάουν, πάνω από τη λίμνη Zeekoevlei. 

Το 2005 η πόλη του Κέιπ Τάουν προέβη σε πώληση γης κοντά στη λίμνη της περιοχής Grassy Park (Γκράσυ Παρκ). Αυτή τη γη την αγόρασαν κυρίως κάτοικοι που είχαν μεγαλώσει και είχαν ζήσει στο Grassy Park και αφοσιώθηκαν στο να αναδιαμορφώσουν την υποβαθμισμένη περιοχή και να δημιουργήσουν ένα αστικό κοινό.

Στόχος του Bottom Road είναι να διαφυλάξει την πλούσια χλωρίδα της περιοχής, με σπάνια θαμνώδη είδη, φυτά και δέντρα, τα οποία δεν είχαν καμία τύχη και προσοχή με το προηγούμενο καθεστώς. 

Οι κάτοικοι παίρνουν συλλογικές αποφάσεις σε συνελεύσεις που κάνουν τακτικά και προσπαθούν να προωθήσουν τα συμφέροντα της περιοχής και να πάρουν από το κράτος αναγνώριση και προστασία. 

Τέλος, στα πλαίσια του κοινού, έχουν δημιουργηθεί πάρκα, κοινοτικοί κήποι και κενά στρέμματα γης για αποκλειστική καλλιέργεια από τους κατοίκους. Υπάρχουν ακόμα και τοπικά φεστιβάλ με καλλιτέχνες της περιοχής , των οποίων τα έσοδα κατευθύνονται στη διατήρηση της βιοποικιλότητας της περιοχής.

Παραπομπές
Περγαντής Φιλμ

Η Περγαντής Φιλμ ήταν μια ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1959 από τον Έλληνα επιχειρηματία Ηλία Περγαντή. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 7 ταινίες μέχρι το 1978 όποτε και σταμάτησε την παραγωγή ταινιών. Η «Περγαντής Φιλμ» καθ' όλη την περίοδο της κινηματογραφικής της παραγωγής συνεργάστηκε με γνωστούς ηθοποιούς της εποχής εκείνης όπως ήταν οι Τάκης Μηλιάδης, Φραγκίσκος Μανέλλης, Κώστας Καζάκος, Μίμης Φωτόπουλος, Κώστας Ρηγόπουλος,  Άντζελα Ζήλεια, Κώστας Πρέκας, Θάνος Κωτσόπουλος, Βούλα Ζουμπουλάκη και ο Θανάσης Βέγγος.

Η κωμική ταινία «Ούτε μιλάει ούτε λαλάει» (1966) χαρακτηρίζεται ως η πιο εμπορική επιτυχία της εταιρείας η οποία έκοψε συνολικά 201.306  εισιτήρια, ενώ η ταινία «Τα σαράντα παλληκάρια» (1961) θεωρείται η μεγαλύτερη εμπορική αποτυχία της καθώς έκοψε μόνο 15.339  εισιτήρια κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της.

Παραγωγή 
Στον παράκατω πίνακα αναφέρονται το έτος κυκλοφορίας, ο τίτλος της ταινίας, ο σκηνοθέτης, η θέση στο box office και τέλος ο αριθμός εισιτηρίων που έκοψε η κάθε ταινία κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Παραπομπές

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Κινηματογράφος στην Ελλάδα
Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Ελληνικά εμπορικά σήματα
Πλάουεν

Το Πλάουεν (Γερμανικά: Plauen) είναι μια πόλη στο Ελεύθερο Κρατίδιο της Σαξονίας, στο ανατολικά της Γερμανίας. Είναι η πρωτεύουσα της Σαξονικής κομητείας Βόγκτλαντκραϊς.     Η πόλη βρίσκεται κοντά στα σύνορα των κρατιδίων της Θουριγγίας και της Βαυαρίας, αλλά και της Τσεχίας.

Ιστορία 
Το Πλάουεν ιδρύθηκε από τους Πολάβους Σλάβους τον 12ο αιώνα. Mεταβιβάστηκε στο Βασίλειο της Βοημίας το 1327. Η πόλη καταλήφθηκε από την  Αρχιεπισκοπή του Μαγδεμβούργου το 1384. Το 1466, μεταβιβάστηκε στον Αλβέρτο Γ' της Σαξονίας και αργότερα το 1569 στο εκλογικό σώμα της Σαξονίας . Το Πλάουεν ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Σαξονίας το 1806 κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντων Πολέμων.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Πλάουεν έγινε το κέντρο μιας βιομηχανίας υφάσματος, με ειδίκευση την χημική δαντέλα, η λεγόμενη δαντέλα του Πλάουεν. Περίπου το 1910, το Πλάουεν, ως μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη βιομηχανική πόλη, έφτασε τον μέγιστο πληθυσμό του. (απογραφή 1910: 121,000, 1912: 128,000)

Την δεκαετία του 1930, το Πλάουεν ήταν το πρώτο μέρος μη εντός της Βαυαρίας που διοργάνωσε ένα παράρτημα του Ναζιστικού Κόμματος. Ωστόσο, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη καταλήφθηκε από αμερικάνικα στρατεύματα στις 16 Απριλίου του 1945, ενώ παραχωρήθηκε στον Κόκκινο Στρατό στις 1 Ιουλίου του 1945.

Μετά το 1945, το Πλάουεν έγινε μέρος της Σοβιετικής Ζώνης Κατοχής, ενώ αργότερα έγινε μέρος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (1949-1990). Η πρώτη μεγάλη διαδήλωση εναντίων του κομμουνιστικού καθεστώς στην Ανατολική Γερμανία διοργανώθηκε στο Πλάουεν στις 7 Οκτωβρίου του 1989. Οι πολυάριθμες διαδηλώσεις που ακολούθησαν κατόπιν σε όλη την χώρα εξελίχθηκαν στην επανένωση της Γερμανίας το 1990.

Αδελφοποιημένες Πόλεις

Σημερινές Αδελφοποιημένες Πόλεις 

  Ας, Τσεχία από το 1962
  Στάιρ, Αυστρία από το 1970
  Χοφ, Γερμανία από το 1987
  Ζίγκεν, Γερμανία από το 1990
  Τσέγκλεντ, Ουγγαρία από το 2005
  Παμπιανίτσε, Πολωνία από το 2006
  Σιαουλιάι, Λιθουανία από το 2010

Πρώην Αδελφοποιημένες Πόλεις 

  Λανς, Γαλλία 1962–2005

Παραπομπές
Αδελαΐδα της Βουργουνδίας (Ροσσίνι)

Αδελαΐδα της Βουργουνδίας ή Όθων, βασιλεύς της Ιταλίας, είναι δίπρακτη σοβαρή όπερα του Ροσσίνι σε λιμπρέτο του Τζοβάνι Σμιτ. Η όπερα αφηγείται τον γάμο της βασίλισσας Αδελαΐδας με τον βασιλιά Όθωνα.

Ρόλοι

Πλοκή 

Το θέμα της όπερας αναφέρεται σε ένα γεγονός από την ιταλική μεσαιωνική ιστορία. Ο  βασιλιάς Λοθάριος δηλητηριάζεται από τον διάδοχο του, τον Βερεγγάριο, ο οποίος κάνει δικό του το στέμμα. Η σύζυγος του Λοθάριου, η Αδελαΐδα καταδιώκεται από τον Βερεγγάριο, ο οποίος θέλει να τη παντρέψει τον γιο του, Αντάλμπερτ. Η Αδελαΐδα καταφεύγει στο κάστρο της Kανόσα όπου και προστατεύεται από τον διοικητή Ιρόλντο. Όμως όταν πολιορκείται και η Κανόσα, ο Ιρόλντο ζητάει βοήθεια από τον Γερμανό βασιλιά Όθωνα προσφέροντάς του την Αδελαΐδα ως νύφη. Ο Όθωνας με το στρατό του κατεβαίνει στην Λομβαρδία, και αφού νικά στη μάχη, ελευθερώνει την Αδελαΐδα και παντρεύονται.

Ορχήστρα 
η ορχηστρική σύνθεση της όπερας περιλαμβάνει τα εξής όργανα:

 Ξύλινα πνευστά: Φλάουτο, Πίκολο, 2 Όμποε, 2 Κλαρινέτα, 2 Φαγκότα
 Χάλκινα πνευστά: 2 Κόρνα, 2 Τρομπέτες, Τρομπόνι
 Κρουστά: Τυμπάνια, Μπάσο τύμπανο, κύμβαλα
 Πληκτροφόρα: Πιάνο
 Έγχορδα: Βιολοντσέλο, Κοντραμπάσο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι
Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών

Ο Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών (αγγλ. United States Attorney General), είναι ο επικεφαλής του Υπουργείου Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών, ο νομικός εκπρόσωπος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών και μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Σύμφωνα με τη Ρήτρα Διορισμών του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο αξιωματούχος αυτός διορίζεται από τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, με τη έγκριση της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Γενικός Εισαγγελέας υποστηρίζεται από το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα, το οποίο περιλαμβάνει εκτελεστικό προσωπικό και αρκετούς αναπληρωτές.

Ο 86ος και νυν Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι ο πρώην ομοσπονδιακός δικαστής Μέρικ Γκάρλαντ από το Μέριλαντ, ο οποίος διορίστηκε από τον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, στις 11 Μαρτίου 2021.

Κατάλογος Γενικών Εισαγγελέων
 Πολιτικό κόμμα
 (4)
 (5)
 (33)
 (4)
 (39)

 Καθεστώς

Παραπομπές

 
Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες
Υπουργοί των ΗΠΑ
Αμαζονίτης

Ο αμαζονίτης είναι είδος ημιπολύτιμου ορυκτού της οικογενείας των αλκαλιούχων αστρίων (σανίδινο ορθόκλαστο, μικροκλινής). Είναι γνωστό και ως πέτρα του Αμαζονίου, αν και είναι αμφίβολο αν απαντάται στις περιοχές του Αμαζονίου. Έχει χρώμα πράσινο ή μπλε-πράσινο. Έλαβε την ονομασία του από τον ποταμό Αμαζόνιο, από όπου έχουν προέλθει συγκεκριμένα είδη πράσινων λίθων. Ο αμαζονίτης όμως δεν θεωρείται βέβαιο ότι προέρχεται από την περιοχή του Αμαζονίου.

Κοιτάσματα αμαζονίτη εντοπίζονται στην Βραζιλία, στο Κολοράντο, στην Ινδία, στην Κένυα, στη Μαδαγασκάρη, στη Ναμίμπια και στη Ρωσία. Είναι ένας λίθος που ομοιάζει με το χρυσοπράσιο, τον ίασπι, τον σερπεντίνη και το τυρκουάζ.

Ο αμαζονίτης είναι ημιδιαφανής έως αδιαφανής λίθος. Παρουσιάζει τέλειο σχισμό. Το σύστημα κρυστάλλωσής του είναι τρικλινές πρισματικό. Ο χημικός του τύπος είναι KAlSi₃O8 με χημικά συστατικά το κάλιο, το αλουμίνιο και το πυρίτιο. Ανήκει στην ομάδα των νατριούχων αστρίων τεκτοπυριτικών ορυκτών. Έχει σκληρότητα 6 - 6.5 στην κλίμακα Μος. Είναι εύθραυστο, και η θραύση του είναι ανομοιογενής, ακανόνιστου σχήματος. Η πυκνότητά του είναι μεταξύ 2.56 - 2.58. Ο φθορισμός του είναι αδύναμος, ελαιοπράσινος.

Ο αμαζονίτης ήταν γνωστός από την αρχαιότητα και χρησιμοποιήθηκε στη διακόσμηση διαφόρων αντικειμένων, σε φυλακτά, σαν χάντρα και σαν σφραγιδόλιθος. Στην Αίγυπτο, τη Μεσοποταμία και την βόρεια Ινδία έχουν βρεθεί αρχαία αντικείμενα στα οποία χρησιμοποιήθηκε αμαζονίτης. Οι Αιγύπτιοι Φαραώ θεωρούσαν τον αμαζονίτη ως έναν από τους πολυτιμότερους λίθους. Η νεκρική μάσκα του νεαρού φαραώ Τουταγχαμών ήταν στολισμένη, μεταξύ άλλων πολύτιμων υλικών, και με αμαζονίτη λίθο.

Βιβλιογραφία 

 Schumann, Walter (1997), Gemstones of the world, Published by Robert Hale Ltd. ISBN 10: 0719802717, ISBN 13: 9780719802713. (Internet Archive).

Δείτε επίσης 

 min.dat.org, Amazonite

Παραπομπές 

Τεκτοπυριτικά ορυκτά
Ορυκτά του πυριτίου
Χασκαλά

Η Χασκαλά, γνωστή συχνά και με τον όρο Εβραϊκός διαφωτισμός () ήταν πνευματικό κίνημα των Εβραίων της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, με επιρροή στους Εβραίους της δυτικής Ευρώπης και του μουσουλμανικού κόσμου. Ξεκίνησε ως μια καθορισμένη ιδεολογική άποψη του κόσμου κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1770, ενώ το τελευταίο του στάδιο ολοκληρώθηκε περίπου στο 1881, όταν άρχισε να αναπτύσσεται ο εβραϊκός εθνικισμός. 

Η Χασκαλά είχε δύο κύριους στόχους ως κίνημα. Προσπάθησε να διατηρήσει τους Εβραίους ως μια χωριστή, μοναδική κοινότητα και εργάστηκε υπέρ μιας πολιτιστικής και ηθικής ανανέωσης, ειδικά στην αναβίωση της εβραϊκής γλώσσας για χρήση σε μη θρησκευτικούς σκοπούς, αναπτύσσοντας τον σύγχρονο τύπο και λογοτεχνία στα εβραϊκά. Ταυτόχρονα, αγωνίστηκε για μια ενσωμάτωση των Εβραίων στις γειτονικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένης της μελέτης της καθομιλουμένης γλώσσας της περιοχής τους και την υιοθέτηση σύγχρονων αξιών, πολιτισμού και εμφάνισης. Η Χασκαλά προωθήθηκε από τον ορθολογισμό, τον φιλελευθερισμό, την ελευθερία της σκέψης και της έρευνας. Λόγω των χαρακτηριστικών της, θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ως η εβραϊκή έκδοση της γενικής Εποχής του Διαφωτισμού. Το κίνημα περιλάμβανε ένα ευρύ φάσμα απόψεων, το οποίο κυμαινόταν από μέτριους που ήλπιζαν στον μέγιστο συμβιβασμό και συντηρητισμό, έως ριζοσπάστες που επιζητούσαν σαρωτικές αλλαγές.

Στις διάφορες αλλαγές, η χασκαλά εκπλήρωσε ένα σημαντικό, παρότι περιορισμένο, μέρος στον εκσυγχρονισμό των Εβραίων στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή στην Γερμανία, την Αυστρία και την Ρωσία. Οι ακτιβιστές της χασκαλά, οι μασκιλίμ, σκέφτηκαν και εισήγαγαν κοινοτικές, εκπαιδευτικές και πολιτιστικές μεταρρυθμίσεις στην δημόσια και ιδιωτική σφαίρα της ζωής των Εβραίων. Λόγω της δυαρχικής πολιτικής, οι εκπρόσωποι της χασκαλά συγκρούστηκαν τόσο με την παραδοσιακή ραββινική ελίτ, η οποία προσπάθησε να διατηρήσει τις παλιές Εβραϊκές αξίες και πρότυπα στο σύνολό τους, καθώς και με τους ριζοσπάστες υπέρμαχους της αφομοίωσης στην ευρύτερη κοινωνία που στόχευαν στην εξαφάνιση ή ελαχιστοποίηση της ύπαρξης των Εβραίων ως μιας ορισμένης κοινωνίας.

Παραπομπές 
Εβραϊκά κινήματα
Ταγκουατίνγκα

Η Ταγκουατίνγκα (πορτογαλικά: Taguatinga) είναι πόλη στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα της Βραζιλίας, κοντά στην πρωτεύουσα Μπραζίλια.

Ιστορία
Γύρω στο 1749, κοντά στο Κόρεγκο Κορτάδο εμφανίστηκε μια μικρή πόλη από άτομα που προσπάθησαν να εγκατασταθούν στην καπετανία του Γκοϊάς. Αυτή ήταν η πρώτη εγκατάσταση λευκών στην περιοχή της σημερινής πόλης, η οποία κατοικούταν από αυτόχθονες λαούς που ομιλούσαν γλώσσες του κλάδου Μάκρο-Ζε, όπως οι Ακροά, Σακριαμπά, Σαβάντε, Καγιαπό, Ζαβαέ και άλλοι. Ωστόσο, ορισμένοι από αυτούς τους τυχοδιώκτες εγκαταστάθηκαν με ενθουσιασμό σχετικά με την πιθανότητα εύρεσης χρυσού και διαμαντιών. Το αγρόκτημα Ταγκουατίνγκα, που ανήκε στον Γκαμπριέλ ντα Κρους Μιράντα, εγκαταστάθηκε στις όχθες του ίδιου ρέματος. Το 1781,το αγρόκτημα Ταγκουατίνγκα πωλήθηκε στον Αντόνιο Κόουτο δε Αμπρέου.

Η ενοποίηση της πόλης έγινε πολύ αργότερα, σχεδόν δύο αιώνες μετά την περίοδο αυτή, καθώς η κατασκευή της Μπραζίλια πολύ κοντά στην Ταγκουατίνγκα έφερε χιλιάδες εποίκους στην περιοχή.

Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας από τη Βραζιλία στη χώρα, πολλοί εργαζόμενοι από όλες τις περιοχές μετακόμισαν για να χτίσουν τη νέα πρωτεύουσα, ωστόσο, αποφάσισαν να κάνουν και το σπίτι τους εκεί. Αλλά καθώς έγιναν φτωχοί, εισέβαλαν σε εδάφη και έχτισαν καλύβες, αποκαλύπτοντας σε μια χώρα που καθιέρωσε την ταχεία ανάπτυξή της στην πραγματικότητα της φτώχειας στην οποία ζούσε ο πληθυσμός της.

Προκειμένου να συγκρατηθούν οι συνεχείς εισβολές σε γη κοντά στην πρωτεύουσα, ο δήμος Taguatinga δημιουργήθηκε στις 5 Ιουνίου 1958, σε γη που προηγουμένως ανήκε στην Fazenda Taguatinga. Αρχικά, η πόλη ονομαζόταν "Villa Sarah Kubitschek" αλλά αργότερα άλλαξε το όνομά της σε "Santa Cruz de Taguatinga", αφήνοντας μόνο την "Taguatinga". Λέγεται συχνά από τους ντόπιους απλά "Taguá".

Λίγους μήνες μετά τη μετακίνηση των πρώτων κατοίκων στην Ταγουάινγκτα, εργάζονταν ήδη σε τοπικά σχολεία νοσοκομεία καταστήματα κ.λπ. Ήταν η αρχή του οικισμού, τότε η πρώτη δορυφορική πόλη στη Μπραζίλια.

Το Taguatinga αναπτύχθηκε ειδικά λόγω του εμπορίου και των θέσεων εργασίας που απέκτησε ο πληθυσμός του. Έχει γίνει ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο στην Ομοσπονδιακή Περιφέρεια και πόλος έλξης για τον πληθυσμό των γειτονικών πόλεων, όπου στεγάζονται μεγάλα εμπορικά κέντρα. Το Taguatinga είναι σήμερα μία από τις πλουσιότερες περιοχές της Ομοσπονδιακής Περιφέρειας, που σήμερα θεωρείται η οικονομική πρωτεύουσα της Ομοσπονδιακής Περιφέρειας.

Ορισμένες πόλεις που αποτελούσαν μέρος της διοικητικής περιοχής της Taguatinga είναι: Ceilândia, Samambaia, Águas Claras και Vicente Pires.

Ο προστάτης άγιος είναι η Παναγία της Διαρκούς Βοήθειας, της οποίας η λειτουργική γιορτή πραγματοποιείται στις 27 Ιουνίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Πόλεις της Βραζιλίας
Σόγιο

Το Σόγιο () είναι πόλη με πληθυσμό 200.920 κατοίκους (2014), και δήμος με πληθυσμό 227.175 κατοίκους (2014) στην επαρχία Ζαΐρε της Ανγκόλας στις εκβολές του ποταμού Κονγκό. Η πόλη διαθέτει σημαντική πετρελαϊκή βιομηχανία, έχοντας τη μεγαλύτερη παραγωγή στην περιοχή.

Παραπομπές 

Πόλεις της Ανγκόλας
Αντιπυρικές ουσίες

Αντιπυρικές ουσίες (αγγλ. fire retardants), ή επιβραδυντικά φωτιάς, ονομάζονται οι ενώσεις που χρησιμοποιούνται σε φυσικά ή συνθετικά οργανικά υλικά για τη βελτίωση της πυραντοχής τους, δηλ. της αντοχής τους στη φωτιά (fire retardancy). 

Οι ενώσεις αυτές δύναται να ψύχουν τις καύσιμες ύλες, είτε διά φυσικής δράσης ή μέσω ενδοθερμικών χημικών αντιδράσεων. Μπορεί να είναι στη μορφή πούδρας (powder), ή να γίνονται υδατοδιαλυτά διαλύματα, ή επίσης να έχουν τη μορφή του αφρού.

Μπορεί να εφαρμόζονται είτε διαμέσου εμποτισμού υπό υψηλή πίεση ή διά επικάλυψης. Τέτοια υλικά που επιδέχονται προστασία είναι: πλαστικά, υφάσματα,  μονωτικά ή επικαλύψεις επιφανειών, χαρτί, ξύλο και διάφορα προϊόντα του, βαφές και φινιρίσματα, καθώς και άλλα οργανικά (φυσικά) υλικά λ.χ. βαμβακερά υφάσματα και τεχνητές ίνες (βλ. κουρτίνες και ταπετσαρίες αυτοκινήτων και μέσων συγκοινωνίας). Πρωτίστως επιβάλλεται η χρήση τους από τους υφιστάμενους κανονισμούς ασφαλείας.

Από χημικής σύνθεσης, οι αντιπυρικές ουσίες -σήμερα- δύναται να περιέχουν αλογόνα (halogens), δηλ. βρώμιο, χλώριο, κ.α., ή μπορεί να μην περιέχουν καθόλου αλογόνα και να βασίζονται στο πυρίτιο, το φώσφορο, το αργίλιο, το άζωτο, τον ψευδάργυρο, κ.α. Οι τελευταίες είναι και οι πιο οικολογικές και με βάση την Ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι οι συνιστώμενες ή επιτρεπόμενες στις περισσότερες των περιπτώσεων.  Οι κυριότερες είναι το φωσφορικό διαμμώνιο (NH4H2PO4), το φωσφορικό μονοαμμώνιο [(NH4)2HPO4], το βορικό οξύ (H3BO3), ο βόρακας (Na2B4O7•10H2O), το θειικό αμμώνιο ((NH4)2SO4), το βορικό αμμώνιο ((NH4)3BO3), η ουρία (CH4N2O), η μελαμίνη (C3H6N6), η φωσφορική διμελαμίνη (C3H9N6PO4) και αρκετές άλλες ενώσεις. Η πρώτη κατηγορία περιέχει πολλές ενώσεις του βρωμίου (Br) ή του χλωρίου, λ.χ. βρωμιούχο αμμώνιο και χλωριούχο αμμώνιο, ή χλωριούχο ψευδάργυρο (ZnCl2). 

Οι αντιπυρικές ουσίες, που συνήθως είναι υδατοδιαλυτές ενώσεις, εφαρμόζονται με πίεση και έτσι είναι δραστικά αποτελεσματικές, γιατί με μεθόδους εφαρμογής χωρίς πίεση (λ.χ. επάλειψη, ψεκασμό, εμβάπτιση) δεν επιτυγχάνεται ικανοποιητικός βαθμός εμποτισμού της δραστικής ουσίας μέσα στη μάζα του υλικού, λ.χ. ξύλου. Κατά το πρότυπο DIN 4102, για την πυροπροστασία του ξύλου χρησιμοποιούνται υδατοδιαλυτά προστατευτικά μέσα. Αυτά σχηματίζουν ένα στρώμα αφρού και χρησιμοποιούνται με επίχριση ή εκτόξευση και τα οποία σχηματίζουν επικαλυπτικά στρώματα από μια λεπτή μεμβράνη.

Παραπομπές
Εντουίνα Μαουντμπάττεν

Η Εντουίνα Μαουντμπάττεν (Edwina Mountbatten, 28 Νοεμβρίου 1900 - 21 Φεβρουαρίου 1960) ήταν η σύζυγος του Λουδοβίκου Μαουντμπάττεν, 1ο Κόμη Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας.

Βιογραφία
Η Εντουίνα Σύνθια Αννέτ Άσλεϋ γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1900 στο Μπρόντλαντς του Χαμσάϊρ, και ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ουίλφριντ Άσλεϋ, 1ου Βαρόνου Μάουντ Τέμπλ, και της Αμάλια Μαίρυ Μωντ Κάσσελ.

Στις 18 Ιουλίου 1922 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Μαουντμπάττεν, 1ο Κόμη Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας, στην Ναό της Αγίας Μαργαρίτας του Ουέστμινστερ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
την Πατρίσια Εντουίνα Βικτόρια (1924-2017), παντρεύτηκε τον Τζον Νάτσμπουλ. Απέκτησαν 8 παιδιά.
την Πάμελα Κάρμεν Λουίζ (γενν. το 1929-), παντρεύτηκε τον Ντέηβιντ Χικς. Απέκτησαν 3 παιδιά.

Πέθανε στον ύπνο της στις 21 Φεβρουαρίου 1960 στο Τζέσελτον (σημερινό Κότα Κιναμπαλού) του Βρετανικού Βόρειου Βόρνεο σε ηλικία 59 ετών.

Τίτλοι
28 Νοεμβρίου 1900 – 18 Ιουλίου 1922: Δεσποινίς Εντουίνα Άσλεϋ
18 Ιουλίου 1922 – 23 Αυγούστου 1946: Λαίδη Λουδοβίκου Μαουντμπάττεν
23 Αυγούστου 1946 – 28 Οκτωβρίου 1947: Η Αξιότιμη Η Υποκόμισσα Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας
12 Φεβρουαρίου – 15 Αυγούστου 1947: Η Εξοχότητα Της Η Αξιότιμη Η Υποκόμισσα Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας, Αντιβασίλισσα της Ινδίας
28 Οκτωβρίου 1947 – 21 Φεβρουαρίου 1960: Η Αξιότιμη Η Κόμισσα Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας
28 Οκτωβρίου 1947 – 21 Ιουνίου 1948: Η Εξοχότητα Της Η Αξιότιμη Η Κόμισσα Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας

Παραπομπές

 Morgan, Janet Edwina Mountbatten: A Life of Her Own, Scribners, 1991. 
 Ziegler, Philip, Mountbatten: the official biography, Collins, 1985. 
 Hough, Richard, Mountbatten: Hero of our time, London: Weidenfeld and Nicolson, 1980. 
Tribute & Memorial Website to Louis, 1st Earl Mountbatten of Burma

Οίκος Μπάττενμπεργκ
Βρετανοί ευγενείς
Βρετανίδες κόμισσες
Μαρτακέρτ

Το Μαρτακέρτ (αρμενικά: Մարտակերտ) ή Αγντάρα (αζερικά: Ağdərə) είναι πόλη de jure στην περιοχή Ταρτάρ του Αζερμπαϊτζάν, de facto υπό τον έλεγχο της αυτοανακηρυχθείσας Δημοκρατίας του Αρτσάχ ως διοικητική πρωτεύουσα της Επαρχίας Μαρτακέρτ. Η περιοχή γύρω από την πόλη ελέγχεται από τις δυνάμεις του Αρτσάχ από το τέλος του πρώτου πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ (1991–94).

Το Μαρτακέρτ ήταν το διοικητικό κέντρο της πρώην Σοβιετικής Περιφέρειας Μαρντακέρτ στο Αυτόνομο Όμπλαστ Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, η περιοχή του Μαρτακέρτ έπληξε από έντονες μάχες, συμπεριλαμβανομένων των αζερικών επιθέσεων του Μαρτακέρτ και Μαρτουνί. Το 2016 και το 2020, πραγματοποιήθηκαν μερικές συγκρούσεις κατά μήκος των γραμμών κατάπαυσης του πυρός κοντά στην πόλη.

Κλίμα
Το κλίμα στο Μαρτακέρτ κατατάσσεται ως Cfa από το σύστημα Κέππεν-Γκάιγκερ.

Παραπομπές

Δημοκρατία του Αρτσάχ
Αγία Παρασκευή Λαμίας Φθιώτιδας

Για τον οικισμό με ίδιο όνομα στη Φθιώτιδα, δείτε: Αγία Παρασκευή Τιθορέας

Η Αγία Παρασκευή είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 20 μέτρα.

Γεωγραφία 
Η Αγία Παρασκευή βρίσκεται στον κάμπο της Λαμίας, προς τον Μαλιακό κόλπο και σε απόσταση 6 χλμ. ανατολικά από την Λαμία. Στα νότια του χωριού περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1 και ανατολικά είναι η ΒΙ.ΠΕ Λαμίας. Πρόκειται για νέο σχετικά οικισμό, αρκετά πυκνοδομημένο ο οποίος αποτελεί τον μόνιμο τόπο κατοικίας πρώην κατοίκων των λοιπών ορεινών οικισμών της περιοχής. Νότια του χωριού και στην τοποθεσία «Πλατάνια» έχουν εντοπιστεί ίχνη συνεχούς κατοίκησής της από την νεότερη νεολιθική περίοδο μέχρι την ρωμαϊκή. Η περιοχή από το 1994 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος «για λόγους προστασίας του προϊστορικού οικισμού, τα λείψανα του οποίου σώζονται διάσπαρτα στο γήλοφο που βρίσκεται στη θέση "Πλατάνια" και χρονολογείται από τους νεολιθικούς χρόνους μέχρι και τους ΥΕΙΙΙ χρόνους». Η περιοχή νότια της Αγίας Παρασκευής, που περικλείεται από τον Αυτοκινητόδρομο 1 και γύρω από τον Μαλιακό (Κάτω ρους και εκβολές Σπερχειού) έχει χαρακτηριστεί Natura 2000.

Διοικητικά στοιχεία 
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ροδίτσης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Αγραδούλα, το Λιμογάρδι και το Παλαιοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίας Παρασκευής που υπάγεται στη  δημοτική ενότητα Λαμιέων του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει 957 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 922. Με την απογραφή του 2001 είχε 1.102 και 957 αντίστοιχα. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 59,111 χμ² (2011).

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 "Η Γεωλογική - Γεωαρχαιολογική Μελέτη του Προϊστορικού Οικισμού της Αγίας Παρασκευής (Λαμία, Φθιώτιδα)"  από το Κέντρο Περιβαλλοντικής εκπαίδευσης Στυλίδας.
 Χάρτης του αρχαιολογικού χώρου Αγίας Παρασκευής ή Μεγάλης Βρύσης
 Η ΒΙ.ΠΕ (Βιομηχανική Περιοχή) Λαμίας

Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Λαμιέων
Μεγάλη Βρύση Φθιώτιδας

Η Μεγάλη Βρύση είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 30 μέτρα.

Γεωγραφία 
Η Μεγάλη Βρύση βρίσκεται στον κάμπο της Λαμίας, προς τον Μαλιακό κόλπο και απέχει 5 χλμ. ανατολικά από τη Λαμία. Νότια και δυτικά του χωριού περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1, δίπλα και νοτιοανατολικά είναι η Ροδίτσα, δίπλα και βορειοανατολικά η Αγία Παρασκευή. Υπάρχει και λειτουργεί ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μεγάλης Βρύσης που είναι μέρος της προαστιακής γραμμής που συνδέει το Λειανοκλάδι με τη Στυλίδα μέσω Λαμίας. Στη δυτική πλευρά του οικισμού λειτουργούν οι εγκαταστάσεις του Ι.Ε.Κ. Λαμίας.

Δυτικά του χωριού και στην τοποθεσία «Πλατάνια» έχουν εντοπιστεί ίχνη συνεχούς κατοίκησής της από τη νεότερη νεολιθική περίοδο μέχρι τη ρωμαϊκή. Η περιοχή από το 1994 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος «για λόγους προστασίας του προϊστορικού οικισμού, τα λείψανα του οποίου σώζονται διάσπαρτα στο γήλοφο που βρίσκεται στη θέση "Πλατάνια" και χρονολογείται από τους νεολιθικούς χρόνους μέχρι και τους ΥΕΙΙΙ χρόνους». Η περιοχή νότια και δυτικά της Μεγάλης Βρύσης, που περικλείεται από τον Αυτοκινητόδρομο 1 και γύρω από τον Μαλιακό (Κάτω ρους και εκβολές Σπερχειού) έχει χαρακτηριστεί Natura 2000.

Διοικητικά στοιχεία 
Αναφέρεται ως οικισμός από την εποχή της Τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Λαμιέων. Το 1975 με το ΦΕΚ 147Α - 22/07/1975 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Μεγάλης Βρύσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαμιέων του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 989 κατοίκους. Με την απογραφή του 2001 είχε 890.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 "Η Γεωλογική - Γεωαρχαιολογική Μελέτη του Προϊστορικού Οικισμού της Αγίας Παρασκευής (Λαμία, Φθιώτιδα)"  από το Κέντρο Περιβαλλοντικής εκπαίδευσης Στυλίδας.
 Χάρτης του αρχαιολογικού χώρου Αγίας Παρασκευής ή Μεγάλης Βρύσης

Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Λαμιέων
Κώστας Καλέντζης

Ο Κώστας Καλέντζης (Πρέβεζα, 1947) είναι ζωγράφος και μαθηματικός.

Σπούδασε στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, φοίτησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων και έκανε ελεύθερες σπουδές στη ζωγραφική σε εργαστήριο στην Αθήνα. Είναι μέλος στο Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας  (ΕΕΤΕ). Έχει παρουσιάσει έργα του σε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα και εξωτερικό

Από το 1976 ως τώρα έχει στο ενεργητικό του πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού (Ιαπωνία Karuizawa Nagano, ΗΠΑ Evanston Illinois, Βέλγιο Βρυξέλλες, Γερμανία Bad Kötzting, Ρουμανία Siret, Γαλλία Γκρανβίλ, Στρασβούργο). Έχει χρησιμοποιήσει πολλούς τρόπους έκφρασης με διάφορες θεματικές και διαφορετικά υλικά (λάδι, ακρυλικό, ακουαρέλα, μολύβι, κάρβουνο, μικτές τεχνικές). Μεγάλο μέρος της δουλειάς του γίνεται εκτός εργαστηρίου στην ύπαιθρο και στο αστικό περιβάλλον κυρίως στην πόλη του.  

Τα έργα απεικονίζουν κυρίως στιγμιότυπα της καθημερινότητας με βασικό θεματικό άξονα την ανθρώπινη παρουσία και συνύπαρξη. Χωρίς να εντάσσονται σε ένα συγκεκριμένο καλλιτεχνικό ρεύμα, διακρίνονται από ιμπρεσιονιστικές επιρροές σε συνδυασμό με εξπρεσιονιστικά στοιχεία στο ύφος και την αισθητική.  

Το 2012, ξεκίνησε να υλοποιεί την ιδέα ζωγραφικής σε tablet. 

Διδάσκει με τη χρήση των πολυμέσων ιστορία και κώδικα της εικαστικής τέχνης σε εκπαιδευτικούς, καθηγητές πληροφορικής, συλλόγους φωτογράφων, Λαϊκό Πανεπιστήμιο Αθήνας, κέντρα επιμόρφωσης ενηλίκων και άλλους φορείς. 

Παραπομπή στο site του καλλιτέχνη

Παραπομπές
Στίρφακα Φθιώτιδας

Η Στίρφακα είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 190 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Στίρφακα βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Όθρυς, βόρεια του Σπερχειού ποταμού, ενώ απέχει 17 χλμ. ΒΔ. από τη Λαμία. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με καλλιέργειες καπνού και βάμβακος, λειτουργεί δε και γεωργικός συνεταιρισμός για την προστασία και προώθηση των προϊόντων. Υπάρχει ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Άγιος Γεώργιος» που διοργανώνει διάφορες εκδηλώσεις καθώς και το ποδοσφαιρικό σωματείο «Αστήρ». Στην τοποθεσία «Παλαιοχώρι» μετά από ανασκαφές της Εφορείας Αρχαιοτήτων Φθιώτιδας και Ευρυτανίας βρέθηκε «σημαντική αρχαία εγκατάσταση, η οποία βρίσκεται σε ένα από τα χαρακτηριστικά οδικά περάσματα της Όθρυος. Τα ευρήματα (ειδώλια, μετάλλινα και πήλινα αναθήματα) του ανατολικού κτηρίου καταδεικνύουν την ύπαρξη ιερού της Δήμητρας και “πάρεδρων” θεοτήτων όπως της Κόρης Περσεφόνης, με παράλληλη λατρεία Πλούτωνα και Αφροδίτης (4ος-1ος  αι. π.Χ.)».

Διοικητικά 
Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση το 1835, γραμμένος ως Στύρφακα, να προσαρτάται στον τότε δήμο Μάκριδος (Παραχελωϊτών). Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Στίρφακα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Στίρφακας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λειανοκλαδίου του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 326 κατοίκους. Με την απογραφή του 2001 είχε 573.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αρχειακό και οπτικο-ακουστικό υλικό ερευνών για Στύρφακα Φθιώτιδας από το Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Κοινωνίας της Ακαδημίας Αθηνών.

Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Λαμιέων
Μάικλ Σωτήρχος

Ο  Μάικλ Σωτήρχος (, ήταν Αμερικανός διπλωμάτης. Υπήρξε ο πρώτος Ελληνοαμερικανός πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα, κατά την περίοδο 1989-1993, ενώ πιο πριν είχε διατελέσει πρεσβευτής στη Τζαμάικα (1985-1989). 

Ο Σωτήρχος γεννήθηκε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης στις 12 Νοεμβρίου 1928. Ήταν παιδί Ελλήνων που είχαν μεταναστεύσει στις στις ΗΠΑ το 1923: του Γεωργίου Σωτήρχου από τα Κύθηρα, και της Αικατερίνης Μιχ. Αιβαλιώτη από τον Τριοβασάλο της Μήλου. Κατά την παραμονή του στην Ελλάδα έκανε επίσκεψη στο σπίτι της μητέρας του στη Μήλο, μαζί με τη σύζυγό Έστελ (Ιούνιος 1991).

Ο Μάικλ Σωτήρχος πέθανε στην Φλόριντα των ΗΠΑ στις 14 Απριλίου 2019, σε ηλικία 91 ετών.

Παραπομπές 

Ελληνοαμερικανοί
Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα
Λουίζα Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ του Μπεκλέου και του Κουίνσμπερρυ

Η Λουίζα Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ του Μπεκλέου και του Κουίνσμπερρυ (Louisa Montagu Douglas Scott of Buccleuch and Queensberry, γεννημένη ως Λουίζα Τζέιν Χάμιλτον Louisa Jane Hamilton, 26 Αυγούστου 1836 - 16 Μαρτίου 1912) ήταν Βρετανίδα ευγενής και Κυρία των Ρομπών της Βασίλισσας Βικτώριας και της Βασίλισσας Αλεξάνδρας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1836 στο Μπράιτον, και ήταν κόρη του Ιάκωβου Χάμιλτον, 1ου Δούκα του Άμπερκορν και της Λαίδης Λουίζας Τζέιν Ράσελ. 

Στις 22 Νοεμβρίου 1859 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ, 6ο Δούκα του Μπεκλέου στο Λονδίνο. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά:
τον Λόρδο Γουόλτερ Ερρίκο (1861-1886), πέθανε σε ηλικία 25 ετών.
τον Λόρδο Ιωάννη Κάρολο (1864-1935), παντρεύτηκε την Μαργαρίτα Μπρίτζμαν. Απέκτησαν 8 παιδιά.
τον Λόρδο Γεώργιο Γουλιέλμο (1866-1947), παντρεύτηκε την Ελισάβετ Αιμιλία Μάννερς. Απέκτησαν 5 παιδιά.
τον Λόρδο Ερρίκο Φραγκίσκο (1868-1945), δεν παντρεύτηκε ποτέ.
τον Λόρδος Εριμπέρτο Ανδρέα (1872-1944), παντρεύτηκε την Μαριάννα Ιωσηφίνα Έντουαρντς. Απέκτησαν 3 παιδιά.
την Λαίδη Αικατερίνη Μαίρη (1875-1951), παντρεύτηκε τον Θωμά Μπραντ. Απέκτησαν 8 παιδιά.
την Λαίδη Κωνσταντία Άννα (1877-1970), παντρεύτηκε τον Ντάγκλας Κάιρνς. Απέκτησαν 2 παιδιά.
τον Λόρδο Φραγκίσκο Γεώργιο (1879-1952), παντρεύτηκε την Αϊλίν Έλιοτ-Μάρεϊ-Κάινινμουντ. Απέκτησαν 2 παιδιά.

Ήταν Κυρία των Ρομπών στη Βασίλισσα Βικτώρια από το 1885-1892 και από το 1895-1901, και από το 1901 στη Βασίλισσα Αλεξάνδρα, μια θέση την οποία κράτησε μέχρι το θάνατό της το 1912.

Ήταν πατρική γιαγιά της Πριγκίπισσας Αλίκης, Δούκισσας του Γκλόστερ και της Μαρίας Λουίζας, Λάιδης Έλμχιρστ, καθώς και προ-γιαγιά του Πρίγκιπα Γουλιέλμου του Γκλόστερ και του Πρίγκιπα Ριχάρδου, Δούκα του Γκλόστερ, και προ-προ-γιαγιά της Σάρας, Δούκισσας της Υόρκης.

Πέθανε στις 16 Μαρτίου 1912 στο Παλάτι Ντάλκιθ σε ηλικία 75 ετών. Είναι θαμμένη στο Παρεκκλήσι της Αγίας Μαρίας του Παλατιού Ντάλκιθ.

Τίτλοι
26 Αυγούστου 1836 – 21 Νοεμβρίου 1859: Λαίδη Λουίζα Χάμιλτον
22 Νοεμβρίου 1859 – 15 Απριλίου 1884: Η Κόμισσα του Ντάλκιθ 
16 Απριλίου 1884 – 16 Μαρτίου 1912: Η Εξοχότητα Της Η Δούκισσα του Μπεκλέου και του Κουίνσμπερρυ

Παραπομπές

Βρετανοί ευγενείς
Βρετανίδες δούκισσες
Κυρίες των Ρομπών