joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ανάσταση (αποκρυφολογία)

Στην ερμηνευτική φιλοσοφία ο όρος ανάσταση χαρακτηρίζει τη μετουσίωση των διαφόρων μετάλλων (αγενών) σε ευγενή μέταλλα, καθώς επίσης και την αλλαγή (μετάχρωση) του μαύρου σε λευκό.

Σε άλλους κλάδους των απόκρυφων επιστημών «ανάσταση» ονομάζεται γενικά η αφύπνιση των ψυχικών δυνάμεων που προσωποποιείται σε άπειρες μυσταγωγίες και αποκρυφολογικές παραδόσεις από την αρχαιότητα π.χ. με την ανάσταση του Άδωνη και άλλων στη συνέχεια μυστών πίστης όπως του Βούδα και του Χριστού.

Φιλοσοφικές έννοιες
Αποκρυφισμός
Δρόμοι προς τη Δύναμη και την Ομορφιά

Οι Δρόμοι προς τη Δύναμη και την Ομορφιά (γερμανικός τίτλος: Wege zu Kraft und Schönheit) ήταν κινηματογραφική ταινία του 1925 της Universum Film AG στην Γερμανία του μεσοπολέμου σε σκηνοθεσία του Άλφρεντ Στερν.

Η υπόθεση είναι μια απλή ανάπτυξη γύρω από την ρυθμική γυμναστική, και διάφορα αθλήματα, εξιδανικεύοντας τον άνθρωπο που βρίσκεται σε αρμονία με την φύση.

Αν και χωρίς βαθύ νόημα, το έργο αυτό προσέφερε μια ανακουφιστική αντίθεση στις συνθήκες της καθημερινής ζωής των αστών του μεσοπολέμου, οι οποίοι ακόμα βασανίζονταν κάτω από τις συνθήκες της υποανάπτυξης, της βιομηχανοποίησης της ζωής και τη φτώχεια που τους είχε αφήσει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Έτσι το έργο είχε αμέσως επιτυχία και έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα πιο σημαντικά κινηματογραφικά έργα της Γερμανίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Filmplakat: Wege zu Kraft und Schönheit

Ταινίες του 1925
Γερμανικές ταινίες
Βωβές ταινίες
Γερμανόφωνες ταινίες
Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Σάλι Βερτσελλέζε

To Σάλι Βερτσελλέζε (ιταλικά: Sali Vercellese) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου, στην επαρχία του Βερτσέλλι με πληθυσμό 131 κατοίκους και έκταση 8 τ.χλμ..

Συνορεύει με τους εξής δήμους: Λινιάνα, Σαλάσκο και Βερτσέλλι. Βρίσκεται 60 χλμ βόρεια του Τορίνο και απέχει 6 χλμ από το Βερτσέλλι . 

Στο Σάλι Βερτσελλέζε, όπως και σε όλη την επαρχία του Βερτσέλλι, καλλιεργείται ρύζι σε μεγάλους ορυζώνες.

Δημογραφική εξέλιξη 

Οι 131 κάτοικοι χωρίζονται σε 60 οικογένειες. Έτσι, κάθε οικογένεια αποτελείται από 2,18 μέλη.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το Σάλι Βερτσελλέζε στην ιστοσελίδα της περιφέρειας Πεδεμόντιου

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας του Βερτσέλλι
Βερτσέλλι

Το Βερτσέλλι (ιταλικά: Vercelli) είναι πόλη της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου (Πιεμόντε), έδρα της ομώνυμης επαρχίας με πληθυσμό 44.500 κατοίκους και έκταση 79,85 τ.χλμ..

Είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις της βόρειας Ιταλίας. Πιστεύεται ότι ιδρύθηκε περί το 600 π.Χ.

Βρίσκεται στην πεδιάδα του Πάδου, ανάμεσα στο Μιλάνο και το Τορίνο. Είναι σημαντικό κέντρο καλλιέργειας ρυζιού και περιβάλλεται από μεγάλους ορυζώνες που πλημμυρίζουν το καλοκαίρι.

Στο Βερτσέλλι βρίσκεται το αρχαιότερο δημόσιο πανεπιστήμιο, το οποίο ιδρύθηκε το 1228. Σήμερα στην πόλη στεγάζεται η Φιλοσοφική Σχολή του  Πανεπιστημίου του Ανατολικού Πεδεμοντίου  Επίσης, λειτουργεί και παράρτημα του Πολυτεχνείου του Τορίνο.

Συνορεύει με τους δήμους: Ασιλιάνο Βερτσελλέζε, Μπόργκο Βερτσέλλι, Καρεζαναμπλότ, Ντεζάνα, Λινιάνα, Ολτσενένγκο, Παλέστρο, Πραρόλο, Σαλάσκο, Σάλι Βερτσελλέζε, Σαν Τζερμάνο Βερτσελλέζε, Βιλλάτα και Βιντσάλιο.

Ιστορία 
Η πόλη πρωτοκατοικήθηκε από λιγουρικά φύλα με το όνομα Vercellae και σύντομα έγινε σημαντικό κέντρο.

Ο στρατηγός Φλάβιος Στίλιχος ανέκοψε εδώ την πορεία των Γότθων το 401. Μετά την εισβολή των Λογγοβάρδων, η πόλη περιήλθε στο δουκάτο της Ιβρέα. Από το 885 ανήκε στην δικαιοδοσία του επισκόπου, ο οποίος ήταν και κόμης του δουκάτου.

Το 1120 έγινε ανεξάρτητο κράτος και συμμετείχε στις λέγκες της Λομβαρδίας. Το καταστατικό της πόλης ήταν από τα σημαντικότερα του Μεσαίωνα. Το 1197 καταργήθηκε η δουλεία στα εκκλησιαστικά κτήματα. Το 1228 το Πανεπιστήμιο της Παβία μεταφέρθηκε στο Βερτσέλλι όπου παρέμεινε ως τον 14ο αιώνα, χωρίς ωστόσο να αποκτήσει σημαντική αίγλη. Μόνο η νομική σχολή του πανεπιστημίου διατηρήθηκε.

Κατά τις συγκρούσεις μεταξύ Γουέλφων και Γιβελλίνων, η πόλη πέρασε από τον οίκο των Βισκόντι (1277), στον υποκόμη του Μιλάνου (1334) και τελικά στον Οίκο της Σαβοΐας (1427).

Το 1499 και το 1553 καταλήφθηκε από τους Γάλλους και το 1616 και το 1678 από τους Ισπανούς. Το 1704 υπέφερε μια μεγάλη πολιορκία από τους Γάλλους, οι οποίοι απέτυχαν να καταστρέψουν το κάστρο της πόλης. Ύστερα από αυτό, η πόλη ακολούθησε την τύχη της Σαβοΐας. Το 1821 το Βερτσέλλι απέκτησε Συνταγματική μοναρχία.

Μουσεία 
Στο Μουσείο Μποργκόνια (Museo Borgogna) υπάρχει μια μεγάλη συλλογή από πίνακες ζωγράφων του Πεδεμοντίου του 15ου και 16ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων έργων του Τιτσιάνο.

Στο Μουσείο Καμίλο Λεόνε (Museo Camillo Leone) βρίσκεται μια πλούσια συλλογή από αρχαιολογικά ευρήματα ιδιαίτερου ιστορικού και αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος.

Δημογραφική εξέλιξη

Αδελφοποιημένες πόλεις 
  Κάλιαρι, Ιταλία
  Αρλ, Γαλλία
  Τορτόζα, Ισπανία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Vercelli.net
 Μουσείο Μποργκόνια (Museo Borgogna)
 Μουσείο Καμίλο Λεόνε (Museo Camilo Leone)

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας του Βερτσέλλι
Ρωμαϊκές πόλεις
Σαν Τζερμάνο Βερτσελλέζε

To Σαν Τζερμάνο Βερτσελλέζε (ιταλικά: San Germano Vercellese) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου, στην επαρχία του Βερτσέλλι. Ο δήμος έχει πληθυσμό 1.812 κατοίκους και έκταση 30 τ.χλμ..

Συνορεύει με τους εξής δήμους: Κρόβα, Καζανόβα Έλβο, Ολτσενένγκο, Σαλάσκο, Σαντιά, Τροντσάνο Βερτσελλέζε και Βερτσέλλι.

Δημογραφική εξέλιξη

Παραπομπές 

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας του Βερτσέλλι
Σαντιά

Η Σαντιά (ιταλικά: Santhià) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου, στην επαρχία του Βερτσέλλι με πληθυσμό 9.130 κατοίκους και έκταση 53,32τ.χλμ..

Συνορεύει με τους εξής δήμους: Αλίτσε Καστέλλο, Καβαλιά, Καζανόβα Έλβο, Καρίζιο, Κρόβα, Σαν Τζερμάνο Βερτσελλέζε, Τροντσάνο Βερτσελλέζε και Φορμιλιάνα.

Δημογραφική εξέλιξη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της πόλης (στα ιταλικά)
 Ιστοσελίδα του Καρναβαλιού της Σαντιά

Παραπομπές 

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας του Βερτσέλλι
Κύπελλο Ολλανδίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Το Κύπελλο Ολλανδίας (ολλανδικά: KNVB Beker) είναι μια ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση, που διοργανώνεται από την Βασιλική Ολλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (KNVB) από το 1898 και είναι το δεύτερο σε αξία τρόπαιο του ολλανδικού ποδοσφαίρου μετά την Ερεντιβίζιε.

Στο κύπελλο λαμβάνουν χώρα οι ομάδες της Ερεντιβίζιε, της Εέρστε Ντιβίζιε, της Τοπκλάσε, καθώς και οι ημιφιναλίστ του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ολλανδίας. Οι τελικοί γίνονται παραδοσιακά στο Ντε Κάιπ στο Ρότερνταμ, ενώ ο νικητής του κυπέλλου και ο νικητής του πρωταθλήματος αγωνίζονται μεταξύ τους στο Σούπερ Καπ Ολλανδίας.

Τελικοί 

1Διπλοί τελικοί

Τίτλοι ανά σύλλογο 
Τα περισσότερα Κύπελλα Ολλανδίας έχουν κατακτήσει οι τρεις ισχυρότερες ομάδες της χώρας: 20 ο Άγιαξ του Άμστερνταμ, 13 η Φέγενορντ του Ρότερνταμ και 10 η ΠΣΦ του Αϊντχόφεν. Όμως, η κυριαρχία των τριών ισχυρών ξεκίνησε κυρίως από τη μεταπολεμική περίοδο και δεν υπήρχε από το ξεκίνημα του θεσμού. Έτσι τα υπόλοιπα κύπελλα έχουν μοιραστεί 34 ομάδες, κυρίως στις αρχές του 20ού αιώνα, πολλές από τις οποίες είτε δεν υπάρχουν πλέον είτε έχουν συγχωνευτεί με νεότερες. Από όλες αυτές ξεχωρίζει η Χάαρλεμ με 5 τίτλους.

Εκτός από τις 37 ομάδες που έχουν πάρει τουλάχιστον ένα κύπελλο, άλλες 24 έφτασαν κατά καιρούς στον τελικό, χωρίς να καταφέρουν κάποια νίκη. Από αυτές η πιο «άτυχη» μπορεί να χαρακτηριστεί η ΝΕΚ με 4 αποτυχημένους τελικούς.

 
Σημειώσεις
 (φ): σε παρένθεση οι παρουσίες σε τελικό ως φιναλίστ.
 Η ΑΝΤΟ Ντεν Χάαγκ παλιότερα ονομαζόταν ΑΝΤΟ Χάγης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 KNVB.nl - Επίσημη Ιστοσελίδα KNVB (Ολλανδικά)

Ο
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ολλανδίας
Φλάβιος Ρουφίνος

Ο Φλάβιος Ρουφίνος (Flavius Rufinus, 335 – 27 Νοεμβρίου 395) ήταν γαλατικής καταγωγής αξιωματούχος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος υπηρέτησε ως Ύπαρχος τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α', καθώς και τον γιο του Αρκάδιο, κάτω από τους οποίους ο Ρουφίνος ήταν η πραγματική δύναμη πίσω από το θρόνο.

Ο Ρουφίνος υπηρέτησε ως ύπατος (consul) το 392 πριν γίνει ύπαρχος της αυλής (praefectus praetorio) στην Κωνσταντινούπολη. Κατά την περίοδο μετά τον θάνατο του Θεοδόσιου τον Ιανουάριο του 395 ο Ρουφίνος έγινε ουσιαστικά ο κυβερνήτης της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αφού είχε πολύ μεγάλη επιρροή στον νεαρό και άβουλο αυτοκράτορα Αρκάδιο. Προσπάθησε να δημιουργήσει και συγγένεια μαζί του παντρεύοντας την κόρη του με τον Αυτοκράτορα, όμως το σχέδιό του ανατράπηκε από έναν άλλο αυτοκρατορικό σύμβουλο, τον Ευτρόπιο. 

Έδειχνε αφοσιωμένος, ήταν όμως προδότης. Στις αρχές του 395 είχε κρυφή συνάντηση με τον Αλάριχο, αρχηγό των Βησιγότθων έξω από την Κωνσταντινούπολη. Σύντομα εμφανίστηκαν ο Αλάριχος και οι Βησιγότθοι του να κάνουν επιδρομές και λεηλασίες στη Θράκη, εξαιρώντας όμως πάντα τα κτήματα του Ρουφίνου. Ο ρωμαϊκός στρατός, προφανώς κάτω από τις διαταγές του Ρουφίνου, δεν αντέδρασε στις επιδρομές του Αλάριχου ο οποίος μετακίνησε τα στρατεύματά του δυτικά (395). Η αρνητική επίδραση του Ρουφίνου στην ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία τέλειωσε με βίαιο τρόπο, όταν ο Ρουφίνος δολοφονήθηκε από τους Γότθους μισθοφόρους του Γαϊνά. 

Ο Ρουφίνος έτρεφε μίσος για τον ανώτατο στρατιωτικό διοικητή της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Στυλίχωνα και με την επιρροή του στον Αρκάδιο τον εμπόδισε να δώσει το οριστικό χτύπημα στους Βησιγότθους όταν είχε την ευκαιρία. Ο Στυλίχων είχε παγιδέψει τον Αλάριχο στην Ελλάδα (395), όμως διατάχθηκε από τον Αρκάδιο να πάρει τον στρατό του από την ανατολική αυτοκρατορία όπου είχε εισβάλλει καταδιώκοντας τους Βησιγότθους. Ο Στυλίχων υπάκουσε και μετακίνησε τα στρατεύματά του πέρα από τα σύνορα στα δυτικά.

Ο Ρουφίνος είχε μια αδελφή, τη Συλβανία, που έγραψε κάποιους ύμνους και ένα μικρό ταξιδιωτικό διήγημα στην Ανατολή, τα οποία ανακαλύφθηκαν στο Αρέτζο (Arezzo) το 1895.

Παραπομπές σε πηγές

Βυζαντινοί αξιωματούχοι
Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Έπαρχοι Πραιτωρίων της Ανατολής
Βυζαντινοί Ύπατοι
Καρίζιο

To Καρίζιο (ιταλικά: Carisio) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου, στην επαρχία του Βερτσέλλι με πληθυσμό 923 κατοίκους και έκταση 30,65 τ.χλμ..

Συνορεύει με τους εξής δήμους: Βιλλανόβα Μπιελλέζε, Καβαλιά, Μπαλόκκο, Μπουρόντσο, Σαλουσόλα, Σαντιά, και Φορμιλιάνα.

Δημογραφική εξέλιξη

Παραπομπές 

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας του Βερτσέλλι
Καζανόβα Έλβο

Το Καζανόβα Έλβο (ιταλικά: Casanova Elvo) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου, στην επαρχία του Βερτσέλλι με πληθυσμό 1.812 κατοίκους και έκταση 30 τ.χλμ.. Βρίσκεται σε απόσταση 16χμ. περίπου από το Βερτσέλλι.

Συνορεύει με τους εξής δήμους: Βιλλαρμπόιτ, Κολομπιάνο, Ολτσενένγκο, Σαν Τζερμάνο Βερτσελλέζε, Σαντιά,  και Φορμιλιάνα.

Ιστορία
Η πόλη ήταν κατά την περίοδο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κάστρο κοντά στον ποταμό Έλβο, ωστόσο αναφέρεται για πρώτη φορά το 962, οπότε και παραχωρήθηκε από τον Όθωνα Α' στον Αίμονα, κόμη του Βερτσέλλι.

Ευρήματα του κάστρου από τα ρωμαϊκά χρόνια καθώς επίσης και από τον Μεσαίωνα είναι εμφανή στην είσοδο του οικισμού, κατά μήκος της via Gramsci. Το τετράγωνο κτίριο με την εσωτερική αυλή, αν και έχει υποστεί σημαντικές μεταβολές, αποτελεί σημαντική έκφραση πύργου του 15ου αιώνα, καθώς επίσης και αρχαίας οχύρωσης, της οποίας μέρος του πύργου αποτελεί σημέρα.
 
Στο τέλος της via Gramsci βρίσκεται ο ναός του Σαν Μαρτίνο, ο οποίος ανακατασκευάστηκε το 1694, μετά τις ζημιές που υπέστη από μια υπερχείλιση του Έλβο, ενώ μεταβλήθηκε τελείως και η δομή του ναού το 1905 σε νεογοτθικό λομβαρδικό ρυθμό.

Δημογραφική εξέλιξη

Οι 239 κάτοικοι χωρίζονται σε 110 οικογένειες. Έτσι, κάθε οικογένεια αποτελείται από 2,24 άτομα.

Οικονομία 
Μόνο οι 28 κάτοικοι του δήμου ή το 11,38% απασχολούνται και εκπροσωπούν το εργατικό δυναμικό.

Υπάρχουν 2 βιομηχανίες που απασχολούν 7 εργαζόμενους ή το 25% του εργατικού δυναμικού, 3 εταιρείες υπηρεσιών που απασχολούν 6 εργαζομένους ή το 21,43% του εργατικού δυναμικού, 5 άλλες εταιρείες απασχολούν 9 εργαζομένους ή το 32,14% του εργατικού δυναμικού ενώ το υπόλοιπο 21,43% ή 6 εργαζόμενοι απασχολείται σε διοικητικές λειτουργίες.

Παραπομπές 

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας του Βερτσέλλι
Ρωμαϊκές πόλεις
Κολομπιάνο

Το Κολομπιάνο (ιταλικά: Collobiano) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου, στην επαρχία του Βερτσέλλι σε υψόμετρο 143 μέτρων, με πληθυσμό 113 κατοίκους, έκταση 9 τ.χλμ.. Πολιούχος του δήμου φέρεται ο Άγιος Γεώργιος και το δημαρχείο της πόλης βρίσκεται στην Piazza Avocadro 5.

Συνορεύει με τους εξής δήμους: Αλμπάνο Βερτσελλέζε, Βιλλαρμπόιτ, Καζανόβα Έλβο, Κουίντο Βερτσελλέζε, Ολτσενένγκο και Ολντένικο.

Δημογραφική εξέλιξη

Με εμφανείς τάσεις δημογραφικής ελάττωσης, όπως και οι περισσότεροι δήμοι της περιοχής, το Κολομπιάνο φέρεται να απασχολεί μόνο το 11,40% του πληθυσμιακού του δυναμικού στη βιομηχανία, σε δημόσιες υπηρεσίες και παροχή υπηρεσιών.

Αξιοθέατα

Αξιοθέατα της κοινότητας θεωρούνται το τοπικό κάστρο και η εκκλησία. Στον δήμο και την ευρύτερη περιοχή παρουσιάζει ανάπτυξη ο αγροτουρισμός, κυρίως λόγω τοπικών εορτασμών, όπως η γιορτή της Άνοιξης.

Ζητήματα ιστορίας

Η πρώτη ιστορική μαρτυρία για τη θέση του Κολομπιάνο περιέχεται σε μια δωρεά του 1023. Σε μία επιστολή επίσης του αυτοκράτορα Φρειδερίκου του 1152 επιβεβαιώνεται η κατοχή της περιοχής από τον Γκουΐντο ντι Μπιαντράτε (Guido di Biandrate). Η παρουσία του κάστρου επιβεβαιώνεται τον Μάρτιο του 1170 σε συμβολαιογραφική πράξη, μέσω της οποίας οι ισχυροί αλλά παρακμάζοντες πλέον πολιτικά και οικονομικά κόμητες του Μπιαντράτε, μοιράζουν τις γαίες τους ανάμεσα σε εκείνους που παραμένουν στο Κολομπιάνο και την οικογένεια των Αβογκάντρο (Avogadro). 

Η πρόσκτηση του Κολομπιάνο και άλλων περιοχών όπως η Καζανόβα και το Κουΐντο στην επιρροή της οικογένειας Αβογκάντρο είχε ως αποτέλεσμα την πολιτιστική άνθηση και την πολιτική επέκταση των δήμων της ευρύτερης περιοχής της επαρχίας Βερτσέλι, στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα. Οι τελευταίοι απόγονοι αυτών των οικογενειών εμφανίζονται στην περιοχή σχεδόν μέχρι τον 15ο αιώνα. Το κάστρο, όντας σε στρατηγική θέση, υπήρξε αντικείμενο διεκδίκησης ανάμεσα σε αντίπαλες πολιτικά οικογένειες και υπέστη αρκετές καταστροφές από αλλεπάλληλες πολιορκίες. Μετά το 1427, έτος υποταγής της επαρχίας Βερτσέλι στη Σαβοΐα υπό τον Φίλιπο Μαρία Βισκόντι (Filippo Maria Visconti), αναφέρεται περίοδος ειρήνης που κράτησε έως τον 16ο αιώνα. 

Σημαντικό αρχιτεκτονικά και αρχαιολογικά μνημείο το κάστρο σήμερα διατηρείται σε καλή κατάσταση μετά από πολλαπλές αποκαταστάσεις. Ένα τμήμα του χρησιμοποιείται ως ξενώνας και το υπόλοιπο γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης μιας αγροτικής βιομηχανίας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Avonto Luigi Andar per castelli. Da Vercelli da Biella tutto intorno, Torino, Milvia, 1980.
Panero Francesco «Primo elenco di insediamenti umani e sedi abbandonate nel Vercellese, nel Biellese e nella Valsesia (secoli X-XIII)», in Bollettino Storico Vercellese, 24, 1985, 5-28.

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας του Βερτσέλλι
Βιλλαρμπόιτ

To Βιλλαρμπόιτ (ιταλικά: Villarboit) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου, στην επαρχία του Βερτσέλλι με πληθυσμό 547 κατοίκους και έκταση 25 τ.χλμ.. Βρίσκεται σε απόσταση 19χμ. από το Βερτσέλλι.

Συνορεύει με τους εξής δήμους: Αλμπάνο Βερτσελλέζε, Αρμπόριο, Γκρέτζιο, Καζανόβα Έλβο, Κολομπιάνο, Μπαλόκκο, Σαν Τζάκομο Βερτσελλέζε και Φορμιλιάνα.

Δημογραφική εξέλιξη

Οι 547 κάτοικοι χωρίζονται σε 238 οικογένειες. Έτσι, κάθε οικογένεια αποτελείται από 2,3 άτομα.

Οικονομία 
Υπάρχουν 8 εταιρείες υπηρεσιών που απασχολούν 90 εργαζομένους ή το 72% του εργατικού δυναμικού. 20 εταιρείες απασχολούν 30 εργαζομένους ή το 24% του εργατικού δυναμικού ενώ το υπόλοιπο 4% απασχολείται σε διοικητικές λειτουργίες.

Μόνο οι 125 κάτοικοι του δήμου ή το 22,85% απασχολούνται και εκπροσωπούν το εργατικό δυναμικό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το Βιλλαρμπόιτ στο Comuni-Italiani.it

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας του Βερτσέλλι
Ηλιαία

Η Ηλιαία ήταν το κυριότερο δικαστήριο του αρχαίου αθηναϊκού κράτους. Επρόκειτο για δικαστήριο ενόρκων, μέλη του οποίου μπορούσαν να γίνουν όλοι οι γνήσιοι Αθηναίοι πολίτες άνω των 30 ετών, έπειτα από κλήρωση. Η βάση της  δημοκρατίας ήταν ο έλεγχος κάθε πολίτη από το σύνολο των πολιτών, όπως και του συνόλου, από τον ίδιο πολίτη. Το να μετέχει κάποιος στην Ηλιαία δεν προϋπέθετε κάποια ιδιαίτερη μόρφωση, όμως η τριβή με το νομοθετικό έργο είχε ως αποτέλεσμα μιαν αρκετά καλή γνώση των νόμων.

Η Ηλιαία αποτελούνταν από 6.000 δικαστές ("Ηλιασταί"), οι οποίοι προέρχονταν από τις 10 Φυλές της Αθήνας (κάθε Φυλή συμμετείχε με 600 μέλη). 1000 ήταν αναπληρωματικοί. Το δικαστήριο δίκαζε σε τμήματα των 201, 301 κλπ. δικαστών. Η Ηλιαία συνεδρίαζε όλες τις εργάσιμες ημέρες εκτός από τις τρεις τελευταίες ημέρες κάθε μήνα και τις ημέρες λειτουργίας της Εκκλησίας του Δήμου. Σχεδόν ποτέ όμως δεν εργάσθηκαν και τα δέκα τμήματα της Ηλιαίας ταυτοχρόνως. Η απόδοση δικαιοσύνης από τον δήμο ενόχλησε πάρα πολύ τους ολιγαρχικούς, οι οποίοι δυσφήμισαν με κάθε τρόπο το γεγονός αυτό, υπογραμμίζοντας -όχι σωστά- ότι τη δικαιοσύνη στην Αθήνα την απένεμαν οι θήτες.

Ο ηγεμών του δικαστηρίου συγκέντρωνε τα παράπονα και τις υποθέσεις προς εκδίκαση και όριζε μέσω κλήρωσης από ποιο τμήμα και σε ποιο μέρος θα εκδικαζόταν η υπόθεση. 
Καθώς δεν υπήρχαν δικηγόροι, οι κατηγορούμενοι αναλάμβαναν οι ίδιοι την υπεράσπισή τους με τη βοήθεια ενός μόνο φίλου ή συγγενούς. Πολλές φορές, ανέθεταν τη συγγραφή ενός λόγου για την αγόρευσή τους σε έναν επαγγελματία λογογράφο (π.χ. Ισοκράτης, Λυσίας κ.ά.). Ο χρόνος των αγορεύσεων περιοριζόταν από ένα υδραυλικό χρονόμετρο, την κλεψύδρα. Η ψηφοφορία ήταν μυστική. Σε περίπτωση ισοψηφίας, ο κατηγορούμενος κρινόταν αθώος, καθώς θεωρούνταν ότι είχε "την ψήφο της Αθηνάς". 

Οι δικαστές λάμβαναν ως αποζημίωση 2-3 οβολούς κατά δικάσιμη ημέρα.

Παραπομπές

Δείτε επίσης
Άρειος Πάγος
Εκκλησία του Δήμου

Βιβλιογραφία

  Αθηνά Καλογεροπούλου, Η Ηλιαία, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών τομ. Γ2, Αθήνα 1972, σελ. 96-97

Αττικό Δίκαιο
Δικαστικές αρχές
Όργανα αθηναϊκής πολιτείας

fr:Démocratie athénienne#L'Héliée
Καύκασος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία, ο Καύκασος ήταν ένας Σκύθης βοσκός, τον οποίο σκότωσε ο Τιτάνας Κρόνος, επειδή κατά μία εκδοχή είχε βοηθήσει τον γιο του, τον θεό Δία, να τον εκθρονίσει. Για να τιμήσει τον βοσκό, ο Δίας μετονόμασε το μέχρι τότε αποκαλούμενο «Όρος του Βορέου» σε «Καύκασο», όνομα που διατηρεί μέχρι και σήμερα.

Πηγή
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 520

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Βοσκοί στη μυθοπλασία
Καύνος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο Καύνος ήταν ο δίδυμος αδελφός της Βυβλίδας, γιος του Μιλήτου και της Ειδοθέας. Ο Καύνος, όταν κατάλαβε ότι η αδελφή του ήταν ερωτευμένη μαζί του, έφυγε από την πατρίδα του και πήγε στην Καρία όπου ίδρυσε ομώνυμη πόλη, την Καύνο. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο Καύνος ήταν αυτός που αισθάνθηκε έρωτα για την αδελφή του, και γι' αυτό αυτοεξορίσθηκε. Διηγούνται επίσης ότι ο Καύνος στη Λυκία πήρε ως σύζυγό του μία Νύμφη, την Προνόη, και απέκτησαν έναν γιο, τον Αιγίαλο, ο οποίος πιθανώς ίδρυσε την πόλη Καύνο στην Καρία.

Πηγή
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Καυνος
Κείσος

Στην ελληνική μυθολογία ο Κείσος ήταν ο μεγαλύτερος από τους γιους του Τημένου, βασιλιά του `Αργους. Σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις ο Τήμενος παραμέρισε τον Κείσο και τα αδέλφια του και όρισε ως διάδοχό του τον γαμπρό του Δηιφόντη, σύζυγο της κόρης του Υρνηθούς. Ο Κείσος και οι αδελφοί του εξοργίσθηκαν και θέλησαν να σκοτώσουν τον πατέρα τους. Μετά από μία αποτυχημένη απόπειρα, ο Τήμενος τους εξόρισε. Αργότερα όμως φαίνεται ότι τουλάχιστον ο Κείσος επέστρεψε στο Άργος, καθώς αναφέρεται ότι διαδέχθηκε στον θρόνο τον Τήμενο. Ως παιδιά του Κείσου καταγράφονται οι Φλίας ο Θέστιος, Μήδωνας και Μάρωνας.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Κεισος
Πόλυκαρπ Κους

Ο Πόλυκαρπ Κους (Polykarp Kusch, 26 Ιανουαρίου 1911 – 20 Μαρτίου 1993) ήταν Γερμανοαμερικανός φυσικός. Το 1955 μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής με τον Γουίλις Λαμπ για τον ακριβή προσδιορισμό της μαγνητικής ροπής του ηλεκτρονίου και την ανακάλυψη ότι ήταν μεγαλύτερη από τη θεωρητικά προβλεπόμενη τιμή της, οδηγώντας έτσι στην ανάπτυξη της Κβαντικής Ηλεκτροδυναμικής.

Βιογραφία
Ο Κους γεννήθηκε στο Μπλάνκενμπουργκ της Γερμανίας το 1991 και το επόμενο έτος μετανάστευσε στις ΗΠΑ με την οικογένειά του. Ο πατέρας του ήταν κληρικός. Αρχικά έδειξε ενδιαφέρον για τη Χημεία, αλλά πήρε το πτυχίο της Φυσικής το 1931 από το «Ινστιτούτο Τεχνολογίας Case» (το σημερινό Πανεπιστήμιο Case Western Reserve) στις ΗΠΑ. Πραγματοποίησε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι (μάστερ το 1933, διδακτορικό το 1936). Για μεγάλο μέρος της σταδιοδρομίας του ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια στη Νέα Υόρκη, ενώ στη συνέχεια πήγε στο νέο τότε Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ντάλας. Πέθανε στο Ντάλας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Βιογραφία του Κους στο nobelprize.org

Γερμανοί φυσικοί
Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Μπέρναρντ Κατς

Ο Μπέρναρντ Κατς (Bernard Katz, 26 Μαρτίου 1911 – 20 Απριλίου 2003) ήταν Γερμανός ιατρός και βιοφυσικός, γνωστός για το έργο του στη φυσιολογία των νεύρων. Μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής του 1970 με τον Γιούλιους Άξελροντ και τον Ουλφ φον Όιλερ.

Βιογραφία 
Ο Κατς γεννήθηκε στη Λειψία από γονείς Γερμανοεβραίους και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Πήρε το πτυχίο του το 1934 και κατέφυγε στη Βρετανία τον Φεβρουάριο του 1935. Εργάσθηκε στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου, στην αρχή υπό τον Άρτσιμπαλ Χιλ. Πήρε το διδακτορικό του το 1938 και κέρδισε μία υποτροφία για να ερευνήσει με τον Τζον Κάριου Εκλς στο Νοσοκομείο του Σίδνεϊ. Έλαβε τη βρετανική υπηκοότητα το 1941 υπηρέτησε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως αξιωματικός της αεροπορίας στον Ειρηνικό Ωκεανό. Νυμφεύθηκε τη Μάργκεριτ Πένλι το 1945 και επέστρεψε στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου ως υποδιευθυντής το 1946. Συνεργάσθηκε με τους Άλαν Λόυντ Χότζκιν και Άντριου Χάξλεϋ (που τιμήθηκαν με Νόμπελ το 1963). Ο Κατς εκλέχθηκε καθηγητής στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο το 1952. Πέθανε στο Λονδίνο σε ηλικία 92 ετών.

Οι έρευνες του Κατς απεκάλυψαν θεμελιώδεις ιδιότητες των συνάψεων, των ενώσεων δηλαδή μέσα από τις οποίες τα νευρικά σήματα περνούν από το ένα νευρικό κύτταρο στο άλλο, καθώς και σε άλλα είδη κυττάρων. Την δεκαετία του 1950 μελετούσε τη δράση της ακετυλχολίνης, ενός μορίου που προκαλούσε συστολή των μυών. Ο Κατς τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ για την ανακάλυψή του ότι η απελευθέρωση αυτού του νευροδιαβιβαστή στις συνάψεις ήταν «κβαντωμένη», δηλαδή σε οποιαδήποτε σύναψη η ποσότητά του που απελευθερωνόταν δεν ήταν ποτέ μικρότερη από ένα ορισμένο αριθμό μορίων, και αν ήταν μεγαλύτερη, ήταν πάντα ένα ακέραιο πολλαπλάσιο αυτού του αριθμού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία στο Ίδρυμα Nobel 

Άγγλοι βιολόγοι
Γερμανοί ιατροί
Γερμανοί βιολόγοι
Βιοφυσικοί
Βιοχημικοί
Γερμανοεβραίοι
Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Γκρίχενμπαϊσλ

Το Γκρίχενμπαϊσλ (Griechenbeisl) είναι ένα παραδοσιακό Αυστριακό εστιατόριο στην Βιέννη. 

Πρωτοαναφέρεται στην ιστορία το 1447 και είναι το παλαιότερο εστιατόριο της πόλης. Το σημερινό του όνομα το απέκτησε αργότερα και σημαίνει «Ελληνική ταβέρνα» στην Αυστριακή διάλεκτο. 

Το εστιατόριο βρίσκεται κοντά στο Φλάισμαρκτ (Fleischmarkt, κρεαταγορά) μεταξύ μιας Ελληνορθόδοξης εκκλησίας και το Ελληνικό σοκάκι (Griechengasse) στην πρώην ελληνική γειτονιά της Βιέννης. Η εσωτερική αρχιτεκτονική του εστιατορίου είναι παραδοσιακά Αυστριακή όπως και τα γεύματα που προσφέρονται. Διάσημες προσωπικότητες έχουν επισκεφτεί το Griechenbeisl, όπως o Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, o Φραντς Σούμπερτ, και o Ρίχαρντ Βάγκνερ.

Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη
Εστιατόριο
Πτολεμαίος ΙΔ΄ Φιλοπάτωρ

Ο Πτολεμαίος ΙΔ΄ ο Φιλοπάτωρ (59 π.Χ. – 44 π.Χ.) ήταν γιος του Πτολεμαίου ΙΒ΄ του Αυλητή και ένα από τα τελευταία μέλη της δυναστείας των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο. Ήταν ο δέκατος τέταρτος (ή δέκατος τρίτος σύμφωνα με κάποιες εκδοχές) βασιλιάς της δυναστείας, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Η μητέρα του είναι άγνωστη,  αλλά κατά μία εκδοχή ήταν η Κλεοπάτρα Ε΄ της Αιγύπτου. Συμβασίλευσε με τη μεγαλύτερη αδελφή του, Κλεοπάτρα Ζ΄ τη Μεγάλη κατά την περίοδο 47 – 44 π.Χ. οπότε και πέθανε.

Βιογραφικά στοιχεία 
Μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, Πτολεμαίου ΙΓ΄ Θεού Φιλοπάτωρος, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου για τη διαδοχή του θρόνου, η Κλεοπάτρα Ζ΄ τον όρισε συμβασιλέα της. Ωστόσο η εξουσία του αυτή ήταν κατ' όνομα μόνο, εφόσον τη χώρα στην πράξη κυβερνούσε η Κλεοπάτρα Ζ΄ με τον εραστή της Ιούλιο Καίσαρα. Όταν το έτος 46 π.Χ. η Κλεοπάτρα ταξίδευσε στη Ρώμη με τον γιο της, πήρε μαζί της και τον δεκατριάχρονο Πτολεμαίο ΙΔ΄. Η δολοφονία του Καίσαρα τον Μάρτιο του 44 π.Χ. από τους πολιτικούς του αντιπάλους ανέτρεψε τα όνειρα της Κλεοπάτρας για την ίδρυση μιας αυτοκρατορίας με κεφαλή την ίδια και τον Ρωμαίο στρατηλάτη, έτσι πήρε τους συγγενείς της και επέστρεψε στην Αίγυπτο. Λίγο αργότερα ο Πτολεμαίος ΙΔ΄ άφησε την τελευταία του πνοή. Ο λόγος παραμένει άγνωστος, ωστόσο ορισμένες από τις αρχαίες πηγές υποστηρίζουν, πως πιθανώς να θανατώθηκε από την Κλεοπάτρα Ζ΄, προκειμένου να συμβασιλεύει η ίδια με τον γιο της από τον Καίσαρα, τον Πτολεμαίο ΙΕ΄ Καισαρίωνα.

Χρονολόγιο

Πηγές 
 www.livius.org  Ptolemy XIV 
 Βιογραφία από τον Christopher Bennett  Ptolemy XIV 
 The House of Ptolemy,by E. R. Bevan Κεφάλαιο 13

Δείτε επίσης 
 Δυναστεία των Πτολεμαίων
 Πτολεμαίος ΙΓ΄ Θεός Φιλοπάτωρ
 Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου
 Αρχαία Αίγυπτος
 Ελληνιστική περίοδος

Φαραώ της δυναστείας των Πτολεμαίων
Ελληνιστική περίοδος
Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Ο τίτλος της Παγκόσμιας Πρωτεύουσας Βιβλίου είναι ένας τίτλος που απονέμεται από την UNESCO σε αναγνώριση των προγραμμάτων προώθησης του βιβλίου και του διαβάσματος και την αφοσίωσης στην βιομηχανία του βιβλίου.

Ο τίτλος απονέμεται στις 23 Απριλίου κάθε χρόνου (Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου και Πνευματικών Δικαιωμάτων από την UNESCO) και ισχύει ως τις 22 Απριλίου του επόμενου έτους.

Σχετικά με τον τίτλο
Η επιτυχία της Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου και Πνευματικών Δικαιωμάτων που καθιερώθηκε το 1996, παρότρυνε την UNESCO να αναπτύξει ένα σχέδιο ανάδειξης της Πρωτεύουσας Παγκόσμιου Βιβλίου, επιλέγοντας την Μαδρίτη σαν πρώτη πρωτεύουσα το 2001. Και αυτός ο θεσμός στέφθηκε από επιτυχία και έτσι η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού αποφάσισε την επανάληψη της επιλογής σε ετήσια βάση.

Η UNESCO προσκάλεσε τον Παγκόσμιο Σύνδεσμο Εκδοτών, την Παγκόσμια Συνομοσπονδία Βιβλιοθηκών και την Παγκόσμια Συνομοσπονδία Βιβλιοπωλών να συμμετάσχουν στη διαδικασία επιλογής, ως οι τρεις σημαντικότεροι φορείς στη βιομηχανία του βιβλίου.

Η επιλογή δεν συμπεριλαμβάνει κάποιο χρηματικό έπαθλο, αλλά μόνο επιβραβεύονται τα καλύτερα προγράμματα προώθησης του βιβλίου.

Κριτήρια επιλογής
Η επιτροπή επιλογή ελέγχει προγράμματα που διοργανώνονται ή υποστηρίζονται από τις πόλεις και αφορούν το βιβλίο και που έχουν προγραμματιστεί να γίνουν κατά τη διάρκεια μιας Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου ως την επόμενη χρονιά. Τα κριτήρια επιλογής είναι:
 ο βαθμός συμμετοχής τόσο σε δημοτικό όσο και σε διεθνές επίπεδο
 η πιθανή επίδραση των προγραμμάτων
 ο σκοπός και η ποιότητα των δραστηριοτήτων που υποστηρίζονται από τις υποψήφιες πόλεις και ο βαθμός που επηρεάζουν τους συγγραφείς, τους εκδότες, τους βιβλιοπώλες και τις βιβλιοθήκες
 κάθε πιθανό πρόγραμμα ή δραστηριότητα που αφορά το βιβλίο
 ο βαθμός που τα προγράμματα ανταποκρίνονται στις αρχές της ελευθερίας της έκφρασης, όπως αναφέρεται στο καταστατικό της UNESCO, στα Άρθρα 19 και 27 της Οικουμενικής Διακήρυξης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Συμφωνίας για την Εισαγωγή Εκπαιδευτικών, Επιστημονικών και Πολιτιστικών Υλών.

Παγκόσμιες Πρωτεύουσες Βιβλίου
Οι παρακάτω πόλεις έχουν επιλεγεί ως Παγκόσμιες Πρωτεύουσες Βιβλίου:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Άμστερνταμ Πρωτεύουσα Παγκόσμιου Βιβλίου 2008:  Επίσημη ιστοσελίδα
Βηρυτός Πρωτεύουσα Παγκόσμιου Βιβλίου 2009: Επίσημη ιστοσελίδα
Λιουμπλιάνα Πρωτεύουσα Παγκόσμιου Βιβλίου 2010: Επίσημη ιστοσελίδα
Μπουένος Άιρες Πρωτεύουσα Παγκόσμιου Βιβλίου 2011: Επίσημη ιστοσελίδα
Γερεβάν Πρωτεύουσα Παγκόσμιου Βιβλίου 2012: Επίσημη ιστοσελίδα
Μπανγκόκ Παγκόσμιου Βιβλίου 2013: Επίσημη ιστοσελίδα
Port Harcourt Παγκόσμιου Βιβλίου 2014: Επίσημη ιστοσελίδα
Ιντσόν Παγκόσμιου Βιβλίου 2015: Επίσημη ιστοσελίδα
Βρότσουαφ Παγκόσμιου Βιβλίου 2016: Επίσημη ιστοσελίδα
Κονακρί Παγκόσμιου Βιβλίου 2017:  Επίσημη ιστοσελίδα

Βιβλία
Αλμπάνο Βερτσελλέζε

To Αλμπάνο Βερτσελλέζε (ιταλικά: Albano Vercellese) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου, στην επαρχία του Βερτσέλλι με πληθυσμό 547 κατοίκους και έκταση 25 τ.χλμ.. Βρίσκεται σε απόσταση 19χμ. από το Βερτσέλλι.

Συνορεύει με τους εξής δήμους: Βιλλαρμπόιτ, Γκρέτζιο, Κολομπιάνο, Μπαλόκκο, Ολντένικο και Σαν Νατζάρο Σέζια.

Ιστορία
Το όνομα προέρχεται από το ρωμαϊκό όνομα «Albanus», το οποίο βρέθηκε εγχάρακτο σε μια ρωμαϊκή στέγη (tegula).

Το Αλμπάνο Βερτσελλέζε αναφέρεται για πρώτη φορά τον 10ο αιώνα ως μιά από τις πρώτες ενορίες της μητρόπολης του Βερτσέλλι. Η κυριαρχία του στην περιοχή επισφραγίζεται με συνθήκες που υπέγραψαν ο αυτοκράτορας Όθωνας Γ' το 999 και ο Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα το 1152.

To 1335 το Αλμπάνο περιήλθε στην περιουσία του Οίκου των Βισκόντι. Το 1407 υποτάχθηκε στον Οίκο της Σαβοΐας.

Δημογραφική εξέλιξη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το Αλμπάνο Βερτσελλέζε στο Comuni-Italiani.it

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας του Βερτσέλλι
Γκρέτζιο

Το Γκρέτζιο (ιταλικά: Greggio) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου, στην επαρχία του Βερτσέλλι με πληθυσμό 381 κατοίκους και έκταση 12 τ.χλμ.. Βρίσκεται σε απόσταση 18χμ. από το Βερτσέλλι.

Βρίσκεται στα όρια της επαρχίας του Βερτσέλλι με την επαρχία της Νοβάρας.

Συνορεύει με τους εξής δήμους: Αλμπάνο Βερτσελλέζε, Αρμπόριο, Βιλλαρμπόιτ, Ρετσέτο και Σαν Νατζάρο Σέζια.

Ιστορία 
Το Γκρέτζιο αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του 10ου και 11ου αιώνα. Την περίοδο του Μεσαίωνα απέκτησε πολλά προνόμια λόγω του νοσοκομείου του Αγίου Ανδρέα του Βερτσέλλι, του οποίου ήταν υπό την κατοχή ήδη από τον 8ο αιώνα.

Το 1335 περιήλθε στην κατοχή του οίκου των Βισκόντι και ακολούθως στον Οίκο της Σαβοΐας (1373 και 1404).

Το 1513 ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός Α' περιέλαβε το Γκρέτζιο στην κομητεία της Γκατινάρα.

Δημογραφική εξέλιξη 

Οι 375 κάτοικοι χωρίζονται σε 159 οικογένειες. Έτσι, κάθε οικογένεια αποτελείται από 2,36 άτομα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το πάρκο Λάμε ντελ Σέζια και το Γκρέτζιο 
 Το Πεδεμόντιο online – Γκρέτζιο 

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας του Βερτσέλλι
Ερέτρια Λάρισας

Η Ερέτρια είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, και υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Φαρσάλων. Έχει πληθυσμό 147 κατοίκων, κατά την Απογραφή του 2011 και βρίσκεται σε υψόμετρο 291 μέτρων. Μέχρι το 1927, ονομαζόταν Τσαγκλί.

Γενικές πληροφορίες 
Κοντά στην περιοχή βρίσκεται το Τσαγγλί, όπου έχουν βρεθεί σημαντικά ευρήματα που μαρτυρούν την παρουσία νεολιθικού πολιτισμού στο μέρος. Οι αρχαιολόγοι Χρήστος Τσούντας, Ussing, Bursian Stahlin A. Wace και M. Thompson, έχουν συμπεράνει ότι στα αρχαία εκείνα χρόνια είχε σημειωθεί σημαντική σεισμική καταστροφή, αλλά η ζωή συνεχίστηκε εν αντιθέσει με άλλες περιοχές της ιδίας εποχής (π.χ. Σέσκλο). Στην περιοχή διασώζεται και η Μονή Τεκέ, ένα παλαιό μοναστήρι των Μουσουλμάνων (Μπεκτασήδων). Η Ερέτρια είναι ένα χωριό που είχε προσελκύσει πολλούς κατοίκους στο πρόσφατο παρελθόν, καθώς μπορούσαν να βρουν εργασία στις εξορύξεις μεταλλευμάτων. Ο πληθυσμός της είναι κυρίως αγροτικός και κτηνοτροφικός.

Προέλευση ονομασίας 
Ετυμολογικά, η λέξη Ερέτρια, συνδέεται πιθανόν, με το ρήμα «ερέσσω» ή «ερέττω», το οποίο σημαίνει κωπηλατώ. Η έννοια του ρήματος οδηγεί κάποιους ειδικούς στη σκέψη, ότι προφανώς παλαιότερα, είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή αυτή, άποικοι της παραθαλάσσιας Ερέτριας, που βρίσκεται στην Εύβοια. Έτσι, οι παραθαλάσσιοι κάτοικοι, έδωσαν το όνομα της μητρόπολής τους, στην πόλη που ίδρυσαν.

Διοικητικές μεταβολές 

 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Ερέτρια Λάρισας (Ερέτρεια Λάρισας, Τσαγκλί Λάρισας) (εξωτερικός σύνδεσμος).

Δείτε επίσης 

 Σιδηρόδρομος Ρήγαιο-Ερέτρια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αρχαία Ερέτρια Λάρισας | Αρχαίοι κωπηλάτες στον Θεσσαλικό κάμπο | Ancient Eretria of Larisa (βίντεο στο youtube).
 https://web.archive.org/web/20120610014735/http://www.eretria-larisas.gr/
 https://web.archive.org/web/20140531222543/http://eretria-larisas.blogspot.com/

Πηγές 
Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Θεσσαλίας.
ΤΕΔΚ Λάρισας.
Εφημερίδα "Ελευθερία" της Λάρισας.
Θεσσαλικό ημερολόγιο.

Παραπομπές

Ερετρια
Δήμος Φαρσάλων
Ζεκάρια Σίτσιν

Ο Ζεκάρια Σίτσιν (Zaxariya Sitçin, 11 Ιουλίου 1920 - 9 Οκτωβρίου 2010) ήταν Αμερικανός συγγραφέας ο οποίος μέσω των βιβλίων του προέβαλλε τη θεωρία των λεγόμενων «αρχαίων αστροναυτών». 

Γεννήθηκε στο Μπακού, Σοβιετική Ένωση, και μεγάλωσε στην Παλαιστίνη. Έμαθε τα Σουμεριακά και τα αρχαία και σύγχρονα εβραϊκά. Σπούδασε στο Λονδίνο την Ιστορία της Οικονομίας και εργάστηκε ως δημοσιογράφος και εκδότης στο Ισραήλ.

Κατά τον Σίτσιν υπάρχει ένας υποθετικός πλανήτης στο σύμπαν ο οποίος ονομάζεται Νιμπίρου (πλανήτης της διασταυρώσεως) από τον οποίο επισκέφτηκαν τη Γη πριν από αρκετά χρόνια (450.000 κατά τον ίδιο) οι θεοί των Σουμερίων, οι Αννουνάκι (σουμεριακά κείμενα) ή Νεφιλίμ (κατά τη Βίβλο). Ισχυρίζεται ότι οι θεοί από τον Νιμπίρου μετέτρεψαν γενετικά το ανθρώπινο είδος σε Homo Sapiens για να το χρησιμοποιούν ως δούλου με γενετική τροποποίηση του Homo Erectus. Υποστηρίζει ότι αυτά αναφέρουν οι περίφημες στήλες της Μεσοποταμίας των Σουμερίων. Εκφράζει τις απόψεις του μέσω της σειράς βιβλίων του Τα Χρονικά της Γης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://www.sitchin.com/ - Επίσημος ιστότοπος.

Εβραίοι συγγραφείς
Ισραηλινοί συγγραφείς
Δημήτριος Βυζάντιος

Ο Δημήτριος Βυζάντιος (αληθινό όνομα: Δημήτριος Κωνσταντίνου Χατζή-Ασλάνης, αναφερόταν και ως Δ. Κ. Χ. Ασλάνης Βυζάντιος) ήταν κωμωδιογράφος και αγιογράφος. Το δημοφιλέστερο θεατρικό του έργο υπήρξε η Βαβυλωνία.

Βιογραφία
Ο Βυζάντιος γεννήθηκε το 1790 στην Κωνσταντινούπολη. Όντας μορφωμένος και γλωσσομαθής, ανέλαβε πολλές και διάφορες θέσεις εργασίας εκ των οποίων οι κυριότερες ήταν η θέση του ως διερμηνέας του Μπέη της Τύνιδας και ως γραμματέας της Πελοποννησιακής Γερουσίας. Κατά τα πρώτα χρόνια της Οθωνικής Βασιλείας, ο Βυζάντιος δυσαρεστήθηκε από την πολιτική κατάσταση της χώρας και αποσύρθηκε στην Πάτρα, όπου εργάστηκε ως αγιογράφος. Απεβίωσε εκεί, το 1853.

Αγιογραφίες 
Διακόσμησε εκκλησίες στην Πελοπόννησο, μεταξύ άλλων και την οροφή του παλαιού Αγίου Ανδρέα στην Πάτρα με μεγάλες συνθέσεις, σύμφωνα με γλυκερά και από τότε ξεπερασμένα ιταλικά πρότυπα. Αυτό ανταποκρινόταν στην επαρχιακή νοοτροπία της εποχής.

Η Βαβυλωνία 
Το έργο του Βαβυλωνία διαδραματίζεται σε ένα πανδοχείο στο Ναύπλιο και αφηγείται μια ιστορία Ελλήνων από διαφορετικά μέρη της Ελλάδας, οι οποίοι γιορτάζουν τη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827). Το έργο μεταφέρει, με κωμικό τρόπο, την ασυνεννοησία μεταξύ των χαρακτήρων η οποία δημιουργείται λόγω των τοπικών ιδιωμάτων και γλωσσών του καθενός. Είναι το πρώτο θεατρικό έργο της ελληνικής λογοτεχνίας μετά την απελευθέρωση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στην αρχή είχε γραφτεί σε τέσσερις πράξεις αλλά αργότερα ο συγγραφέας πρόσθεσε και μία πέμπτη. Το θεατρικό έργο εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Ναύπλιο το 1836, ενώ το 1970 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Διζικιρίκη.

Εργογραφία 
 Η Βαβυλωνία (1836)
 Μύθοι, μυθιστορίαι και διηγήματα ηθικά και αστεία, εκτεθέντα προς διασκέδασιν των Ελλήνων (1839)
 Ο Σινάνης (1838)
 Η Γυναικοκρατία (1841)
 Ο Κόλαξ (1856)

Θεατρικές Παραστάσεις 
Κατάλογος με θεατρικές παραστάσεις που βασίστηκαν σε έργα του Δ. Βυζάντιου.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Βαρελάς Λάμπρος, Ο Παναγιώτης Σούτσος για το αγιογραφικό έργο του Δ. Κ. Βυζάντιου, περ. Μικροφιλολογικά, τ/χ. 16 (Φθινόπωρο 2004),σελ. 10-13.

Πηγές 
 Οπτικοακουστικό υλικό (Εθνικό Θέατρο, Βαβυλωνία) (ανακτήθηκε 2010-11-09)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Βιογραφικό Σημείωμα-Ενδεικτική Βιβλιογραφία Εθνικό Κέντρο Βιβλίου
 Παρουσίαση του θεατρικού έργου Η Γυναικοκρατία
 Άγιος Ανδρέας Δήμος Πατρέων

Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Έλληνες ζωγράφοι
Έλληνες αγιογράφοι
Ενβιγάδο

Το Ενβιγάδο (Ισπ. Envigado) είναι πόλη και δήμος στο νομό Αντιόχειας της Κολομβίας. Ανήκει στο μητροπολιτικό συγκρότημα της πρωτεύουσας Μεδεγίν, στο νότιο τμήμα της κοιλάδας Αμπουρρά. Ο πληθυσμός το 2005 ήταν 175,337 κάτοικοι. 

Η πόλη ιδρύθηκε το 1775 και ανακηρύχθηκε σε δήμο το 1814. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τα μεγάλα δέντρα που βρίσκονται στην περιοχή και χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή σπιτιών. 

Η κύρια οικονομική δραστηριότητα της πόλης είναι η βιομηχανία. Εκτός των άλλων στην περιοχή βρίσκεται εγκαταστημένο και ένα εργοστάσιο συναρμολόγησης αυτοκινήτων Renault και Toyota.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Ενβιγάδο 

Πόλεις της Κολομβίας
Ιωάννης Τοπαλίδης

Ο Γιάννης Τοπαλίδης (γεν. 1962) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και από το 2001 βοηθός προπονητής της Εθνικής Ελλάδος, που με βασικό προπονητή τον Ότο Ρεχάγκελ το 2004 κατέκτησε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.

Βιογραφία 

Ο Γιάννης Τοπαλίδης γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1962 στο Μαυροδένδρι Κοζάνης και είναι ποντιακής καταγωγής. Στα εφηβικά του χρόνια βρέθηκε στη Γερμανία με την οικογένειά του ως μετανάστης. Εκεί αναζήτησε την τύχη του στο ποδόσφαιρο. Ως παίκτης αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή. Εθεωρείτο  και δημιουργικός χαφ. Αγωνίστηκε σε ομάδες της Γ΄ Κατηγορίας. Μάλιστα, το 1983 η ομάδα στην οποία αγωνιζόταν, η Μπύρστατ κατέκτησε τον τίτλο.

Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο, ασχολήθηκε με την προπονητική. Φοίτησε στη σχολή του Μάιντς και, ακολούθως, στη σχολή της Κολονίας, στην οποία εισήχθη με βαθμό άριστα. Αρχικά, εργάστηκε σε ομάδες των χαμηλών κατηγοριών. Το 1998, προσλήφθηκε στο προπονητικό τιμ της Χέρτα Βερολίνου, ομάδας της Μπούντεσλιγκα, στη θέση του ανιχνευτή ταλέντων. 

Το 2001, όταν έμαθε ότι ο Ότο Ρεχάγκελ ανέλαβε την Εθνική Ελλάδος και πως αναζητούσε έναν Έλληνα γερμανομαθή βοηθό, βρήκε τον τρόπο να έρθει σε επαφή μαζί του. Αφού γνωρίστηκαν, προσλήφθηκε ως βοηθός προπονητή. Μαζί με τον Ρεχάγκελ πανηγύρισε την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 2004, στα γήπεδα της Πορτογαλίας.
Τον Ιούνιο του 2010, ανακοίνωσε την αποχώρησή  του από την Εθνική Ελλάδος, μετά την λήξη του αγώνα Ελλάδα-Αργεντινή, στα πλαίσια της φάσης των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, το οποίο διεξήχθη στην Νότια Αφρική.

Στην προσωπική του ζωή είναι παντρεμένος, με τρία παιδιά. Κατοικεί στην Γερμανία.

Καριέρα

Ως ποδοσφαιριστής 

Αγωνίστηκε σε αρκετές ομάδες Γ΄ Κατηγορίας της Γερμανίας, όπως:

  Λούντβιγκσμπουργκ (Γ΄ Κατηγορία)
  Μπύρστατ (Γ΄ Κατηγορία)
  Σταρκενμπούργκια Χέπενχαϊμ (Γ΄ Κατηγορία)

Διακρίσεις ως παίκτης: 

 Πρωτάθλημα Γ΄ Κατηγορίας Γερμανίας με την Μπύρστατ: 1983.

Ως προπονητής 
Εργάστηκε στη Γερμανία σε συλλόγους Γ΄ και Δ΄ Κατηγορίας και της Μπούντεσλιγκα, πριν προσληφθεί ως βοηθός του Ρεχάγκελ στην Εθνική Ελλάδος:

 1989-93:  Άιντραχτ Έσλινγκεν (Δ΄Κατηγορία)
 1993-96:  Γκάισλινγκεν (Γ΄Κατηγορία)
 1996-98:  Μπάκνανγκ (Γ΄Κατηγορία)
 1998-01:  Χέρτα Βερολίνου (Μπούντεσλιγκα), βοηθός προπονητή.
 2001-2010: : Εθνική Ανδρών, Βοηθός προπονητή.

Πηγές 

 ΕΤ-Sports, τεύχος 41 (2-6-2008): Αφιέρωμα στην Εθνική Ελλάδος, σελ. 80.

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου Χέρτα Βερολίνου
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό
Χαλανδριανή Σύρου

Η Χαλανδριανή είναι μικρός οικισμός στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού της Σύρου, όπου έχει ανασκαφεί προϊστορική ακρόπολη. Απέχει 9,5 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Ερμούπολη.

Στην περιοχή ζουν σήμερα λιγοστοί κάτοικοι που ασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες, ενώ έχει χτιστεί και το μικρό εκκλησάκι της Παναγίας της Χαλανδριανής. 

Βόρεια της Χαλανδριανής και σε απόσταση περίπου 45 λεπτών με τα πόδια, βρίσκεται ο επίσης προϊστορικός οικισμός του Καστρίου. Οι δύο αυτές περιοχές συνδέονται με ένα δύσβατο μονοπάτι.

Ανασκαφές 
Η ακρόπολη βρίσκεται πάνω σε απόκρημνο βράχο που έχει πρόσβαση μόνο από μία πλευρά. Οι πρώτες ανασκαφές έγιναν το 1898 από τον Χρήστο Τσούντα και βρέθηκαν όστρακα, επιγραφές, λείψανα τείχους, περιτειχίσματος και κτιρίων. Το περιτείχισμα ήταν χαμηλό και το τείχος ισχυρό, με έξι πύργους από τους οποίους διασώζονται ερείπια. 

Κοντά στην ακρόπολη βρέθηκε νεκροταφείο και ένα δεύτερο σε παρακείμενη πλαγιά του λόφου που περιλαμβάνει 600 τάφους. Δεν βρέθηκαν κατάλοιπα οικιών αλλά ο χώρος, σύμφωνα με τα ευρήματα, κατοικήθηκε από την προϊστορική εποχή. Βρέθηκαν επίσης πολλά πήλινα ειδώλια, εργαλεία, όπλα, κοσμήματα και πολλά τηγανοειδή αγγεία με περίτεχνες διακοσμήσεις.

Διοίκηση και πληθυσμός 
Διοικητικά, η Χαλανδριανή ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Άνω Σύρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στον οικισμό ζουν σήμερα 3 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού:

Πηγές 
Αντουανέττας Καλλέγια, Περιοδικό CORPUS αρχαιολογία-ιστορία των πολιτισμών, τεύχος 22 Δεκεμβρίου 2000.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Σύρου - Ερμούπολης 

Χωριά της Σύρου
Ατόλη

Η ατόλη είναι κατηγορία κοραλλιογενών νησιών, τα οποία έχουν δακτυλιοειδές σχήμα και βρίσκονται σε τροπικές θάλασσες. Στο κέντρο τους βρίσκεται λιμνοθάλασσα, η διάμετρος της οποίας μπορεί να είναι άνω των 75 χιλιομέτρων. Τέτοια νησιά απαρτίζουν και ολόκληρα κράτη, όπως οι Μαλδίβες, το Τουβαλού και η Γαλλική Πολυνησία, κυρίως στον Ειρηνικό και τον Ινδικό ωκεανό.

Σχηματισμός

Αναφορικά με το σχηματισμό των ατολών, οι επιστημονικές έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η σύνθεσή τους δεν είναι πάντα η ίδια.

Στις πιο πολλές περιπτώσεις κάτω από ένα λεπτό στρώμα κοραλλιών βρίσκεται συνήθως ένα υπόστρωμα από ιζηματογενή ή εκρηξιγενή πετρώματα. Αυτό σημαίνει ότι, η ατόλη στηρίζεται πάνω σε ηφαιστειακό κρατήρα κάτω από το βυθό. Σε άλλες περιπτώσεις η σύνθεσή της είναι νεκρά κοράλλια και απολιθωμένα λείψανα του Τριτογενούς.

Η θεωρία του Δαρβίνου για τις ατόλες

Σύμφωνα με το Δαρβίνο, η βάση των ατολών είναι ένα ηφαιστειογενές νησί. Αρχικά σχηματίζονται μικροί κοραλλιογενείς σκόπελοι και έπειτα ένας σκόπελος-φράγμα. Ο σχηματισμός της κυρίως ατόλης θα επιτευχθεί όταν το νησί βυθιστεί ολόκληρο στο νερό και θα συνεχίζει να αναπτύσσεται προς την επιφάνεια. Η δομή των πολυάριθμων ατολών δικαιολογεί τη θεωρία αυτή του Άγγλου φυσιοδίφη. Γεωτρήσεις που έγιναν, έδειξαν ότι, υπάρχει στερεό νησιωτικό υπόβαθρο.

Ωστόσο, δε δικαιολογούνται έτσι όλα τα ατολικά συγκροτήματα. Σύμφωνα με άλλη θεωρία, ατόλες σχηματίζονται εκεί όπου υποχωρεί η στάθμη των ωκεανών. Ορισμένοι πιστεύουν πως, τα πρώτα στηρίγματα των ατολών ήταν νησιά, τα οποία διαβρώθηκαν από την ενέργεια της θάλασσας σε βαθμό τέτοιο, ώστε η επιφάνειά τους βρέθηκε κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας (η οποία τότε ήταν χαμηλότερη της σημερινής). Έτσι, όταν η επιφάνεια της θάλασσας άρχισε να ανυψώνεται, αναπτύχθηκαν οι ατόλες.

Ζωή στην ατόλη

Στην ατόλη ζουν έντομα, καρκινοειδή, γαστερόποδα και θαλασσοπούλια. Κάτω από τις πέτρες μέσα σε λάκκους, όπου υπάρχει λιγοστό νερό, ζουν αχινοί. Επίσης, στον δακτύλιο της ατόλης (ξηρά) υπάρχουν σκελετοί κοραλλιών.

Το μέρος της ατόλης που είναι πάνω από την επιφάνεια του θαλασσινού νερού περιβάλλεται από κοκοφοίνικες. Η επιφάνεια προς τη λιμνοθάλασσα κατεβαίνει ομαλά και συνεχίζεται κάτω από τα νερά, σε αντίθεση με τις εξωτερικές ακτές, οι οποίες παρουσιάζουν απότομη κατωφέρεια προς τη θάλασσα. Γλυκό νερό δεν υπάρχει και τα φυτά απορροφούν θαλασσινό.

Βιβλιογραφία
 Εγκυκλοπαίδεια Παιδεία, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, τόμος 4, σελ. 287-88.
Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας

Το Μενίδι Αμφιλοχίας είναι παραθαλάσσιος οικισμός στον Αμβρακικό κόλπο.

Από 1-1-2011 το Μενίδι αποτελεί Δημοτική Ενότητα του δήμου Αμφιλοχίας. Από 1-1-1999 μέχρι 31-12-2010 υπήρχε ως δήμος Μενιδίου και αποτελούνταν από τις πρώην κοινότητες Μενιδίου και Φλωριάδας. Ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 2.032 κάτοικοι. Ο οικισμός Μενιδίου έχει 852 μόνιμους κατοίκους, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες ο πληθυσμός του σχεδόν διπλασιάζεται. Βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά του Αμβρακικού κόλπου.

Στο Μενίδι τοποθετείται από ορισμένους ερευνητές (Δ. Σαμσάρης, Άκτια Νικόπολη, 1994, σ. 121) η αρχαία πολίχνη της Ακαρνανίας Ιδομένη.

Διοικητική διαίρεση
Η Δημοτική Ενότητα Μενιδίου αποτελείται από 2 Τοπικές Κοινότητες:

Μενιδίου (Μενίδι, Ελαιοχώρι, Θεριακήσι, Κατσούλη, Λαγκάδα, Συκούλα) - 1.333 κάτοικοι
Φλωριάδας (Φλωριάδα, Ελαιόφυτο, Καθαροβούνι, Καστριώτισσα, Παλιά Φλωριάδα, Παλιόκαστρο, Χρυσοπηγή, Χρυσοράχη) - 699 κάτοικοι

Τουρκοκρατία
Τον Μάρτιο του 1829 κυριεύτηκε ο πύργος οχυρό των τουρκικών στρατευμάτων πάνω από τον Μενίδι στο όρος Μακρυνόρος, όπου αιχμαλωτίστηκαν 300 τούρκοι στρατιώτες. Η επιτυχία των Ελλήνων εξασφάλιζε το Μακρυνόρος και την αποτροπή ανεφοδιασμού των τουρκικών δυνάμεων. Η μάχη ήταν προέκταση της  Μάχης της Κορωνησίας.

Κατοχή

Την 9η Φεβρουαρίου 1943 το Μενίδι καταστράφηκε από τις Ιταλικές κατοχικές αρχές λόγω μιας αντάρτικής ενέργειας του  ΕΔΕΣ υπό τον Ανθ/γό Πετροπουλάκη Λεωνίδα σε Ιταλικό ταχυδρομικό καμιόνι.
Αξίζει να αναφερθεί ότι στην ίδια περιοχή δόθηκε μία ακόμη μάχη στην περιοχή Άγ. Γεώργιος - Τσακνοχώρι με την Γερμανική φρουρά  Μενιδίου (3 Οκτωβρίου 1943) στην οποία εξολοθρεύτηκαν 35 Γερμανοί στρατιώτες και σκοτώθηκαν οι οπλαρχηγοί του ΕΔΕΣ, Τολιάς και Ρίγανης Ευ. και ο Υπολοχαγός Παπακωνσταντίνου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημος ιστότοπος Μενιδίου

Δήμος Αμφιλοχίας
Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Μενιδι Αιτωλοακαρνανιας
Νιχάτ Ερίμ

Ο Νιχάτ Ερίμ (İsmail Nihat Erim, 1912 - 19 Ιουλίου 1980) ήταν Τούρκος διαπρεπής συνταγματολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου και πολιτικός. Γεννήθηκε στην Νικομήδεια το 1912. Σπούδασε νομικά στην Κωνσταντινούπολη και στο Παρίσι. Το 1942 έγινε καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας. Διορίστηκε νομικός σύμβουλος στο τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών το 1943, ενώ υπηρετούσε ακόμα στο πανεπιστήμιο. Υπήρξε σύμβουλος της τουρκικής επιτροπής στη διάσκεψη για την ίδρυση των Ηνωμένων Εθνών στο Σαν Φρανσίσκο των Η.Π.Α. το 1945. Χρημάτισε αντιπρόσωπος της Τουρκίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης μεταξύ 1961 και 1970 και εξελέγη αντιπρόεδρος του Συμβουλίου το έτος 1969.
 
Η πολιτική σταδιοδρομία του Ερίμ άρχισε το 1946, οπότε και εξελέγη ανεξάρτητος βουλευτής. Αργότερα όμως προσχώρησε στο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα του Ισμέτ Ινονού. Ο Νιχάτ Ερίμ ήταν ο πολιτικός που χάραξε την γραμμή επί της οποίας θα στηριζόταν επί πολλά έτη η πολιτική της Τουρκίας επί του Κυπριακού ζητήματος. Με δύο υπομνήματά του, το έτος 1956, προς την κυβέρνηση Μεντερές υποστήριξε ότι η απαίτηση της Τουρκίας για επιστροφή ολόκληρης της Κύπρου στην ίδια δεν είχε πιθανότητες επιτυχίας, αφού δεν θα έβρισκε τα απαραίτητα διεθνή ερείσματα. Στο αίτημα των Ελληνοκυπρίων για Ένωση με την Ελλάδα η Τουρκία θα αντιπαρέτασσε το αίτημα για χωριστή αυτοδιάθεση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, πράγμα το οποίο θα οδηγούσε σε διχοτόμηση.

Ο Ερίμ επεσκέφθη την Κύπρο κατά την διάρκεια του αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., έλαβε μέρος σε διάφορες συνομιλίες σχετικές με το Κυπριακό ζήτημα και το 1959 ήταν μέλος την τουρκικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις που έλαβαν χώρα στη Ζυρίχη και κατέληξαν στις γνωστές συμφωνίες. Μεταξύ των ετών 1959 και 1960 ήλθε στην Κύπρο ως εκπρόσωπος της τουρκικής κυβερνήσεως για την σύνταξη και επεξεργασία του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Ερίμ υπηρέτησε και στην έδρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ως επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας. Εκεί υπερασπίσθηκε τις θέσεις της χώρας του σχετικά με το Κυπριακό.

Μετά το πραξικόπημα των υπό τον στρατηγό Μεμντούχ Ταγμάτς στρατιωτικών ο Ερίμ σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού (Μάρτιος 1971 – Απρίλιος 1972), ενώ ο στρατιωτικός νόμος ήρθη τον Σεπτέμβριο του 1973. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του ο Ερίμ κυβέρνησε απολυταρχικά, δίωξε, φυλάκισε και βασάνισε πολλούς αντιφρονούντες, ενώ ανέχθηκε και τις δολοφονίες αριστερών. Αυτός ήταν ο λόγος που δολοφονήθηκε εκδικητικά στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούλιο του 1980 από δύο άτομα αριστερών φρονημάτων. Η δολοφονία του επετάχυνε το υπό τον στρατηγό Κενάν Εβρέν στρατιωτικό πραξικόπημα στις 12 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Λάμπρου, Κ., Γιάννη, Ιστορία του Κυπριακού, Τα χρόνια μετά την Ανεξαρτησία, Λευκωσία 2004
 Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια, τ.5, Λευκωσία, 1986

Τούρκοι βουλευτές
Τούρκοι πρωθυπουργοί
Τούρκοι διπλωμάτες
Απόφοιτοι Πανεπιστημίου της Άγκυρας
Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης
Τούρκοι Συνταγματολόγοι