joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πέος

Το πέος είναι το όργανο ενός αρσενικού ζώου το οποίου χρησιμοποιείται για την εναπόθεση σπέρματος στα θηλυκά (ή ερμαφρόδιτα) κατά τη διάρκεια της συνουσίας. Τέτοια όργανα υπάρχουν σε πολλά ζώα, τόσο σπονδυλωτά όσο και ασπόνδυλα, αλλά δεν έχουν τα αρσενικά κάθε είδους ζώου πέος. Ο όρος πέος χρησιμοποιείται για πολλά όργανα που χρησιμοποιούνται για την εναπόθεση σπέρματος, αλλά όχι όλα. Για παράδειγμα τα αντίστοιχα όργανα στα περισσότερα κεφαλόποδα είναι ο εκτοκότυλος, ένα εξειδικευμένο πλοκάμι, και οι αρσενικές αράχνες χρησιμοποιούν τα συλληπτήρια άκρα τους. Ακόμη και στα σπονδυλωτά υπάρχει εξειδικευμένη ορολογία, όπως ημιπέος.

Στα περισσότερα είδη ζώων στα οποία υπάρχει ένα όργανο το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πέος δεν έχει άλλη λειτουργία πέρα από την εναπόθεση του σπέρματος στο θηλυκό, αλλά στα πλακουντοφόρα ζώα στο πέος βρίσκεται το άπω άκρο της ουρήθρας, απ'όπου αποβάλλονται τα ούρα κατά τη διάρκεια της ούρησης και το σπέρμα κατά τη διάρκεια της συνουσίας.

Παραπομπές 

Ανατομία ζώων
Πέτρος Βαρσυμής

Ο  Πέτρος ο Βαρσυμής ήταν βυζαντινός αξιωματούχος του 6ου αιώνα με τα αξιώματα του Πραίτωρ της Ανατολής και του Κόμη των θείων θησαυρών.

Ο Πέτρος ήταν Συριακής καταγωγής και ασκούσε το επάγγελμα του τραπεζίτη, όταν με εύνοια της αυτοκράτειρας Θεοδώρας διορίσθηκε κόμης των θείων θησαυρών. Διορίσθηκε στη θέση αυτή το 540, ήταν βασικό αξίωμα στη φορολογική διοίκηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μέχρι το 543. Φαίνεται ότι έδειξε πραγματικό ζήλο στο πλαίσιο του έργου του. 
 
Ο Προκόπιος της Καισάρειας τον επικρίνει έντονα, όπως και ο Ιωάννης ο Καππαδόκης, ο οποίος τον κατηγορεί για την υπερβολική φορολογία που βαρύνει τους κατοίκους. Το 543, έγινε πραίτωρας της Ανατολής, βασικό αξίωμα στην αυτοκρατορική διοίκηση της εποχής. Μεταξύ των μέτρων που λαμβάνει για να αυξήσει τα κρατικά έσοδα, απαραίτητα για τη χρηματοδότηση των κατακτήσεων του Ιουστινιανού, ίδρυσε ένα μονοπώλιο στο εμπόριο μεταξιού στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ως αποτέλεσμα, η τιμή του μεταξιού αυξάνεται, προς όφελος μόνο των αυτοκρατορικών εργαστηρίων, με αποτέλεσμα την πτώχευση ιδιωτών εμπόρων, των οποίων τα εργαστήρια σταδιακά υπόκεινται στον έλεγχο του κράτους. Ομοίως, αποφάσισε να μεταπωλήσει τα μεγάλα αποθέματα σιταριού στην Κωνσταντινούπολη, που προέκυψαν από την άφθονη συγκομιδή στην Αίγυπτο το 544. Εδώ και πάλι, αυτή η επιχείρηση απέφερε σημαντικά έσοδα για το κράτος. Το επόμενο έτος, η αιγυπτιακή συγκομιδή ήταν μέτρια και ο Πέτρος αντέδρασε καθορίζοντας πολύ χαμηλές τιμές για την πώληση σιταριού που παράγεται στην Ανατολία, καθώς το κόστος μεταφοράς βαρύνει τους παραγωγούς, οι οποίοι καταστράφηκαν από αυτά τα μέτρα, χωρίς να αποτρέπεται η πείνα στην πρωτεύουσα. Τελικά, έπρεπε να εγκαταλείψει τη θέση του κόμης όταν στρατιώτες διαμαρτυρήθηκαν για την καθυστέρηση στην εξόφληση των υπολοίπων τους το 546. Σύμφωνα με τον Προκόπιο της Καισάρειας, υποτίμησε το νόμισμα.

Έγινε πάλι κόμης των θείων θησαυρών μεταξύ 547 και 548. Την 1η Ιουνίου, 555, επέστρεψε στη θέση του πραίτωρα, την οποία κατείχε ακόμη το 562. Το 562, η κατοικία του κάηκε από το πλήθος, το οποίο δείχνει πόσο αντιδημοφιλής ήταν.

Έχει τουλάχιστον έναν γιο, με το όνομα Θεόδωρος.

Παραπομπές

Πηγές 
 Pierre Maraval, Justinien, Le rêve d'un empire chrétien universel, Paris, Tallandier, 2016, 427 p. (ISBN 979-10-210-1642-2)
  John Robert Martindale, Arnold Hugh Martin Jones et John Morris (dir.), The Prosopography of the Later Roman Empire, vol. III : A. D. 527–641, Cambridge, Cambridge University Press, 1992, 1626 p. (ISBN 978-0-521-20160-5, lire en ligne [archive]).

Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κόμητες των θείων θησαυρών
Έπαρχοι Πραιτωρίων της Ανατολής
Βαλέριος (πρόξενος)

Ο  Βαλέριος ήταν βυζαντινός, αυλικός, πολιτικός αξιωματούχος του 5ου αιώνα.

Ο Βαλέριος με καταγωγή την Αθήνα, ήταν γιός του σοφιστή Λεοντίου, αδελφός του Κέσιου και της Αθηναΐς μετέπειτα αυτοκράτειρας με το όνομα Αιλία Ευδοκία
. Ως αποτέλεσμα του γάμου της Αιλίας Ευδοκίας με τον Θεοδόσιο Β΄, ο Βαλέριος και ο Κέσιος έλαβαν αρκετές τιμές.

Ο πρώτος Βαλέριος διορίστηκε Κόμης της Ιδιωτικής Περιουσίας το 425, έπειτα κόμης των θείων θησαυρών, έπειτα πρόξενος το 432, για να διοριστεί τέλος Μάγιστρος το 435.

Το 455 ο Βαλέριος έγραψε στην αδερφή του, στην Ιερουσαλήμ, προσπαθώντας να την πείσει να εγκαταλείψει το δόγμα του του Ευτύχιου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Martindale, J. R.; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, John (1980). The prosopography of the later Roman Empire - Volume 2. A. D. 395 - 527. Cambridge e Nova Iorque: Cambridge University Press

Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Κόμητες των θείων θησαυρών
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Κόμητες της Ιδιωτικής Περιουσίας
Μάγιστροι
Δυναστεία του Θεοδοσίου
Μακρυρράχη Φθιώτιδας

Η Μακρυρράχη είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Μακρυρράχη βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας και νότια της τεχνητής λίμνης Σμοκόβου. Είναι κτισμένη σε αμφιθεατρική τοποθεσία στις πλαγιές του βουνού Άγιος αθανάσιος (υψόμετρο 540 μέτρο) και τη δυτική άκρη του κάμπου - αποξηραμένης λίμνης της Ξυνιάδας. Απέχει 19 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 45 χλμ. ΒΔ. από την Λαμία, 47 χλμ. ΝΑ. από την Καρδίτσα και 19 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ξυνιάδα. Οι κάτοικοί της ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και τη κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα αλλά και σημαντικός αριθμός βοοειδών). Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας με την παλιά ονομασία ''Καΐτσα'' και η πρώτη γραπτή αναφορά για αυτό είναι του 1640 στην πρόθεση της Ρεντίνας, όπου αναφέρονται τα ονόματα 105 κατοίκων, δωρητών για τον έρανο επισκευής του μοναστηριού. Η δεύτερη είναι του 1659 (4-10 Νοεμβρίου)  στον Πατριαρχικό Ιεροσολυμιτικό Κώδικα όταν αναφέρεται από περιοδεύοντα  Ιεροσολυμίτη μοναχό.

Αξιοθέατα 
Αξιοθέατα της περιοχής είναι τα ιαματικά λουτρά Καΐτσης μέσα σε κατάφυτη περιοχή (4 χλμ. βόρεια) και ο ενοριακός ναός του Αγίου Νικολάου που χρονολογείται στα 1908 όταν ολοκληρώθηκε η μετεγκατάσταση της Καΐτσας από την παλιότερη τοποθεσία "Παλιοχώρι". Στο λόφο "Παλιοκαΐτσα" με υψόμετρο 846 μέτρα έχουν εντοπιστεί οικιστικά σύνολα που πιθανολογείται ότι είναι από την αρχαία πόλη Κυπαίρα, γι' αυτό και η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Βόρεια του χωριού στην τοποθεσία "Πέντε Μύλοι" και πολύ κοντά στα ιαματικά λουτρά σώζεται παλιό τοξωτό λιθόκτιστο γεφύρι, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί "αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα παραδοσιακής οδομηχανικής και γεφυροποιϊας της όψιμης Τουρκοκρατίας και επιπλέον αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της γύρω περιοχής".

Διοικητικά 
Μετά την παραχώρηση περιοχών της Θεσσαλίας στο τότε Ελληνικό Βασίλειο (με βάση την συμφωνία της Κωνσταντινούπολης -1881), αναφέρεται επίσημα το 1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ταμασίου και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Μακρυρράχη. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τα Λουτρά Καίτσης αποτελούν την τοπική κοινότητα Μακρυρράχης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξυνιάδος του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 352 κατοίκους.

Παραπομπές 

Δήμος Δομοκού
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Αχλαδιά Φθιώτιδας

Η Αχλαδιά (επίσημη ονομασία Αχλαδέα), είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Αχλαδιά βρίσκεται προς τα στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας και είναι κτισμένη στις νότιες πλαγιές του όρους Ναθράκι. Απέχει 16 χλμ. ΒΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 52 χλμ. Β. από την Λαμία και 34 χλμ. (οδηγικά) Ν. από τα Φάρσαλα. Ως οικισμός υπάρχει από τα χρόνια της τουρκοκρατίας με την ονομασία Καρατζιόλι ή Καρατζάλη από το όνομα του Τούρκου Καρά - Τζαλή που ήταν ο τσιφλικάς του χωριού. Μετά την παραχώρηση περιοχών της Θεσσαλίας στο τότε Ελληνικό Βασίλειο (με βάση την συμφωνία της Κωνσταντινούπολης -1881), αναφέρεται επίσημα το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο  Θαυμακών. Το 1924 με το ΦΕΚ 44Α - 28/02/1924 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Αχλαδιά και το 1940 διορθώθηκε σε Αχλαδέα από τις αχλαδιές και τις αγριογκορτσιές που υπάρχουν στην περιοχή. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αχλαδέας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 52 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 23,228 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Παραπομπές

Πηγές 
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) 

Δήμος Δομοκού
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Θαυμακό Φθιώτιδας

Το Θαυμακό ή ο Θαυμακός είναι ημιορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 240 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Θαυμακό βρίσκεται προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας και Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, στη νοτιοανατολική άκρη του Θεσσαλικού κάμπου. Απέχει 10 χλμ. ΒΔ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 44 χλμ. Β.-ΒΔ. από Λαμία, 26 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τα Φάρσαλα και 53 χλμ. ΝΔ. από την Καρδίτσα (μέσω Ανάβρας). Μέσα από το χωριό περνάει η Σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά-Θεσσαλονίκης όπου έχει προγραμματιστεί να υπάρχει στάση της "Νέας Διπλής Σιδηροδρομικής Γραμμής Υψηλών Ταχυτήτων Τιθορέας – Λειανοκλαδίου - Δομοκού" ενώ στα ανατολικά περνάει η ΕΟ Λαμίας - Λάρισας. Ανατολικά του χωριού, σε απόσταση 1 χλμ., υπάρχουν  ερείπια αρχαίας πόλης, η οποία πιθανολογείται ότι ήταν οι Θαυμακοί όπου σύμφωνα με τον Όμηρο  υπήρχε ιερό της θεάς Αρτέμιδος. Στην ίδια περιοχή, την περίοδο της τουρκοκρατίας, λειτουργούσε συγκρότημα με 7 νερόμυλους. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στον περίβολο της οποίας σώζονται δύο στρόγγυλοι μαρμάρινοι κίονες, ενώ νότια προς την κατεύθυνση για Δομοκό, είναι η παλιά Μονή Αγίου Κωνσταντίνου (Τσατάλι) που γνώρισε μεγάλη ακμή στην  τουρκοκρατία. Από τον Θαυμακό κατάγεται η δημοσιογράφος του Υπουργείου Μεταφορών Μαρία Λιλιοπούλου.

Διοικητικά 
Το χωριό αναφέρεται την περίοδο της τουρκοκρατίας ως "Σκάρμιτσα" και επίσημα το 1883, μετά την παραχώρηση περιοχών της Θεσσαλίας στο τότε Ελληνικό Βασίλειο (με βάση τη συμφωνία της Κωνσταντινούπολης -1881), στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θαυμακών (Δομοκού).  Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και από το 1928 μέχρι το 1960 ονομαζόταν Κάτω Δομοκός οπότε με το ΦΕΚ 16Α - 19/02/1960 μετονομάστηκε σε Θαυμακό. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Θαυμακού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Θεσσαλιώτιδος του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 257 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 "Θαυμακός", Χαράλαμπος Θ. Παπασταθόπουλος, 1971 από τον ιστότοπο https://www.lamiatimes.gr/ 
Στάση Θαυμακός; Μόνο με θαύμα! (φωτορεπορτάζ) από τον ιστότοπο https://lamianow.gr/
Τοπική εφημερίδα "Ο Θαυμακός" από το άρθρο: Ο Δομοκίτικος τύπος (εφημερίδες – περιοδικά 1927 – 1991)

Παραπομπές 

Δήμος Δομοκού
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Μάρκαμ (Οντάριο)

Το Μάρκαμ (αγγλικά: Markham) είναι πόλη στον Περιφερειακό Δήμο του Γιορκ στο Νότιο Οντάριο του Καναδά. Απέχει περίπου 30 χλμ. βορειοανατολικά από το κέντρο του Τορόντο. Στην απογραφή του 2016, το Μάρκαμ είχε πληθυσμό 328.940 κατοίκους κατατάσσοντας την πόλη αυτή ως τη μεγαλύτερη στην Περιφέρεια Γιορκ, τέταρτη μεγαλύτερη στην ευρύτερη περιοχή του Τορόντο (Greater Toronto Area / GTA) και 16ο μεγαλύτερη στον Καναδά.

Η πόλη απέκτησε το όνομά της από τον πρώτο υπολοχαγό-κυβερνήτη του Άνω Καναδά, Τζον Γκρέιβς Σίμκοου (στην αρχηγία 1791–1796), ο οποίος έδωσε το όνομα στην περιοχή από το φίλο του, Ουίλιαμ Μάρκαμ, Αρχιεπίσκοπο του Γιορκ από το 1776 έως το 1807. Ο πρώτος ευρωπαϊκός οικισμός στο Μάρκαμ συνέβη όταν ο Ουίλιαμ Μπέρζι, Γερμανός καλλιτέχνης και εργολάβος, οδήγησε μια ομάδα περίπου εξήντα τεσσάρων γερμανικών οικογενειών στη Βόρεια Αμερική. Ενώ σχεδίαζαν να εγκατασταθούν στη Νέα Υόρκη, οι διαφορές σχετικά με τα οικονομικά και την ιδιοκτησία γης οδήγησαν τον Μπέρζι να διαπραγματευτεί με τον Σίμκοου για 64.000 στρέμματα στην Κοινότητα του Μάρκαμ το 1794. Από τη δεκαετία του 1970, το Μάρκαμ γρήγορα μετατράπηκε από γεωργική κοινότητα σε βιομηχανικό δήμο λόγω της αστικής επέκτασης από το γειτονικό Τορόντο. Το Μάρκαμ άλλαξε την κατάσταση από κωμόπολη (town) σε μεγαλούπολη (city) την 1η Ιουλίου 2012.

Παραπομπές 

Πόλεις του Οντάριο
Βον (Οντάριο)

Το Βον (αγγλικά: Vaughan) είναι πόλη στο Οντάριο του Καναδά. Βρίσκεται στον Περιφερειακό Δήμο του Γιορκ, ακριβώς βόρεια του Τορόντο. Σύμωνα με την απογραφή του 2016, έχει πληθυσμό 306.233 κατοίκων. Το Βον ήταν ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος δήμος στον Καναδά μεταξύ του 1996 και του 2006 με τον πληθυσμό του να αυξάνονταν κατά 80,2% κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και έχοντας σχεδόν διπλασιαστεί σε πληθυσμό από το 1991. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη στην ευρύτερη περιοχή του Τορόντο και η 17η μεγαλύτερη πόλη στον Καναδά.

Παραπομπές 

Πόλεις του Οντάριο
Γκατινώ

Το Γκατινώ (γαλλικά: Gatineau) είναι πόλη στο δυτικό Κεμπέκ του Καναδά. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία μετά το Μόντρεαλ, την πόλη του Κεμπέκ και το Λαβάλ. Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Ποταμού Οττάβα, ακριβώς απέναντι από την Οττάβα του Οντάριο, μαζί με την οποία αποτελούν την Εθνική Πρωτεύουσα του Καναδά (Οττάβα-Γκατινώ). Από το 2016, το Γκατινώ είχε πληθυσμό 276.245, και μητροπολιτικό πληθυσμό 332.057. Η μητροπολιτική περιοχή της απογραφής των Οττάβα-Γκατινό είχε πληθυσμό 1.323.783 κατοίκους.

Παραπομπές 

Πόλεις του Καναδά
Πόλεις του Κεμπέκ
Λονγκέιγ

Το Λονγκέιγ (γαλλικά: Longueuil [lɔ̃ɡœj]) είναι πόλη στην επαρχία του Κεμπέκ του Καναδά. Είναι η έδρα της διοικητικής περιοχής του Μοντερεζί και η κεντρική πόλη του αστικού πολεοδομικού συγκροτήματος του Λονγκιόι. Βρίσκεται στη νότια όχθη του Ποταμού Αγίου Λαυρεντίου ακριβώς απέναντι από το Μόντρεαλ. Ο πληθυσμός από την απογραφή του Καναδά το 2016 ανήλθε σε 239.700 κατοίκους, καθιστώντας το ως το δεύτερο μεγαλύτερο προάστιο του Μόντρεαλ, την πέμπτη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στο Κεμπέκ και την εικοστή μεγαλύτερη στον Καναδά.

Ο Σαρλ λε Μουάν (Charles Le Moyne) ίδρυσε το Λονγκέιγ ως seigneurie το 1657. Έγινε ενορία το 1845, χωριό το 1848, κωμόπολη το 1874 και μεγαλούπολη το 1920. Μεταξύ των 1961 και 2002, τα σύνορα του Λονγκέιγ αυξήθηκαν τρεις φορές, καθώς συγχωνεύτηκε με τους γύρω δήμους· υπήρξε αποσυγχώνευση το 2006.

Το Λονγκέιγ είναι μια οικιστική, εμπορική και βιομηχανική πόλη. Ενσωματώνει ορισμένα αστικά χαρακτηριστικά, αλλά ουσιαστικά είναι προάστιο. Μπορεί να χαρακτηριστεί ως αμιγώς οικιστική πόλη, καθώς μεγάλο μέρος των κατοίκων της μετακινούνται για να εργαστούν στο Μόντρεαλ. Τα περισσότερα κτίρια είναι μονοκατοικίες που κατασκευάστηκαν κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Η πόλη αποτελείται από τρεις δήμους: Λε Βιέ-Λονγκέιγ, Σαιντ-Υμπέρ και Γκρίνφιλντ Παρκ. Είναι, επίσης, έδρα της δικαστικής περιοχής του Λονγκέιγ.

Κλίμα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Official website
 Michel Pratt, Dictionnaire historique de Longueuil 
Michel Pratt, Longueuil 1657-2007  

Πόλεις του Καναδά
Πόλεις του Κεμπέκ
Μπέρναμπι

Το Μπέρναμπι (αγγλικά: Burnaby) είναι πόλη στη Βρετανική Κολομβία του Καναδά, μέρος του Μετρό Βανκούβερ και ακριβώς ανατολικά της πόλης του Βανκούβερ. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Βρετανικής Κολομβίας σε πληθυσμό, μετά το Βανκούβερ και το κοντινό Σάρρεϋ. Το Μπέρναμπι ιδρύθηκε το 1892 και πέτυχε καθεστώς μεγαλουπόλεως το 1992, 100 χρόνια μετά την ενσωμάτωσή του. Είναι η έδρα της περιφερειακής κυβέρνησης του Μετρό Βανκούβερ.

Οι κύριες πανεπιστημιουπόλεις του Πανεπιστημίου Σάιμον Φρέιζερ και του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Βρετανικής Κολομβίας βρίσκονται στο Μπέρναμπι. Είναι η τοποθεσία εταιρειών υψηλής τεχνολογίας, όπως οι Ballard Power (κυψέλη καυσίμου), Clio (νομικό λογισμικό), D-Wave (κβαντική πληροφορική), General Fusion (ενέργεια πυρηνικής σύντηξης), Electronic Arts Vancouver και Capcom Canada. Το Metropolis at Metrotown του Μπέρναμπι είναι το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στη Βρετανική Κολομβία και το δεύτερο μεγαλύτερο στον Καναδά.

Η πόλη εξυπηρετείται από τους σιδηροδρόμους Expo Line και Millennium Line. Ο σταθμός Metrotown στο κέντρο της μητρόπολης είναι ο δεύτερος πιο πολυσύχναστος σταθμός στο περιφερειακό σύστημα Skytrain του Βανκούβερ από το 2018.

Παραπομπές 

Πόλεις της Βρετανικής Κολομβίας
Jaguar XJ (X351)

Η Jaguar XJ X351 ήταν ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που κατασκευάστηκε από τη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία Jaguar, από τον Νοέμβριο του 2009 έως τον Ιούλιο του 2019. Αντικατέστησε την Jaguar XJ X350 και αρχικά αναμενόταν να αντικατασταθεί από μια ηλεκτροκίνητη Jaguar XJ. Τελικώς όμως, δεν θα υπάρξει διάδοχος, καθώς η εταιρεία δήλωσε ότι ένα τέτοιο μοντέλο δεν θα ταίριαζε στη νέα στρατηγική τους, σύμφωνα με την οποία η Jaguar θα ανεβεί κατηγορία, με σκοπό να ανταγωνιστεί τα μοντέλα της Bentley.

Εισαγωγή 

Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 2009, στην Saatchi Gallery στο Λονδίνο, με τους Jay Leno και Elle Macpherson να αποκαλύπτουν το νέο μοντέλο. Η επίσημη αυτή παρουσίαση μεταδόθηκε και από την ιστοσελίδα της Jaguar. Η μαζική παραγωγή της ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2009 και κυκλοφόρησε διεθνώς ως μοντέλο της σεζόν του 2010, αν και ειδικότερα στη Βόρεια Αμερική έφτασε λίγους μήνες μετά, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2011.

Αισθητική 

Η αισθητική της XJ X351 ήταν εντελώς διαφορετική από όλες τις προκατόχους της σειράς XJ, ακολουθώντας την νέα σχεδιαστική ταυτότητα του Ian Callum, που  ως επικεφαλής στο σχεδιαστικό τμήμα της Jaguar επέβαλε μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία. Επίσης, ήταν μακρύτερη και φαρδύτερη από την προκάτοχο Jaguar XJ X350. Το μπροστινό μέρος της, έμοιαζε έντονα με την αμέσως μικρότερη Jaguar XF, αν και με πιο λεπτές και απαλές γραμμές και φώτα, καθώς και μια μεγαλύτερη μπροστινή γρίλια, που της προσέδιδε μια πιο δυναμική εμφάνιση. Επίσης και το πίσω μέρος είχε αλλάξει εντελώς, με κάθετα φώτα που έμοιαζαν σαν να γλιστρούν ομαλά σε κατηφόρα, κάτι πρωτοφανές για μοντέλο της Jaguar. Επιπρόσθετα, υπάρχει και στάνταρ ηλιοροφή που εκτείνεται σε όλο το μήκος προς τα πίσω. Μεγάλη έμφαση είχε δοθεί και στην αεροδυναμική, με αποτέλεσμα η X351 να έχει αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,29 έναντι 0,32 της προκατόχου X350 / X358.

Στο ταμπλό της XJ X351 υπάρχει ένας καινοτόμος φωτισμός με οθόνες υγρών κρυστάλλων, τόσο στον πίνακα οργάνων, όσο και στην κεντρική κονσόλα. Το κοντέρ της μπορεί να ρυθμιστεί να δείχνει διαφορετική διάταξη οργάνων, ανάλογα με τη βούληση του οδηγού, ενώ παρουσιάζει μια διαφορετική εμφάνιση για τον οδηγό και τον συνοδηγό. Επίσης, το τιμόνι έγινε πιο σπορ, με 3 ακτίνες αντί για 4 στις προηγούμενες γενιές της XJ, αν και δεν είχε πλέον διακόσμηση ξύλου πάνω σε αυτό.

Όπως και αρκετές προκάτοχοι, παρομοίως η XJ X351 διατέθηκε σε εκδοχές με κοντό και (από τη σεζόν του 2014) με μακρύ μεταξόνιο, καθώς και σε κάποιες ειδικές εκδόσεις. Το καλοκαίρι του 2015, το μοντέλο υπέστη μια ελαφρά ανανέωση.

Ετήσιες πωλήσεις

Αναφορές

Βιβλιογραφία 
 «Jaguar - All the Cars» (4th Edition) - Page 328, Nigel Thorley, 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 www.consumerguide.com/used/ 2011-2014 Jaguar XJ (αναφέρεται στην X351 Αμερικανικών προδιαγραφών)
 Jaguar XJ (X351) Specs
 Jaguar XJ (X351, 2016) Specs

Μοντέλα Jaguar
Αυτοκίνητα πολυτελείας
Βρετανικά αυτοκίνητα
Ζήνων (ύπατος)

Ο  Ζήνων ήταν βυζαντινός, στρατηγός και πολιτικός, του 5ου αιώνα.

Ο Ζήνων καταγόταν από την Ισαυρία και είχε έναν αδελφό, ο οποίος πέθανε πριν από το 448.

Μεταξύ 447 και 451 ήταν στρατηγός της Ανατολής (magister militum Orient). Το 447 τέθηκε επικεφαλής μιας στρατιωτικής μονάδας Ισαυρίων και του ανατέθηκε η υπεράσπιση της Κωνσταντινούπολης από την Αττίλα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ήταν ήδη αρχηγός του ανατολικού στρατού και κλήθηκε να υπερασπιστεί την πρωτεύουσα επειδή όλοι οι άλλοι στρατηγοί ήταν μακριά, πολεμώντας εναντίον των Ούννων. Ως ανταμοιβή για την επιτυχή υπεράσπιση της Κωνσταντινούπολης, διορίστηκε πρόξενος για το έτος 448.

Το 449 και το 450 αντιτάχθηκε στον ισχυρό ευνούχο Χρυσάφιο, κι έπειτα διορίσθηκε Κόμης των θείων θησαυρών. Το 451 ανέβηκε στην τάξη του πατρικίου.

Σύμφωνα με τον Δαμασκηνό, ο Ζήνων σχεδίαζε να σκοτώσει τον αυτοκράτορα, σε ένα από τα δύο σχέδια που διοργανώνονταν από ειδωλολάτρες αξιωματικούς, αλλά ο αυτοκράτορας πέθανε μετά την πτώση του από το άλογό του. Σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς, ο Ζήνων είχε προγραμματίσει να σκοτώσει τον Θεοδόσιο Β΄, αλλά ο αυτοκράτορας πέθανε προτού ολοκληρωθεί το σχέδιο.

Ο Ζήνων πέθανε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μαρκιανού (450-457). Μεταξύ των υποστηρικτών του υπήρχε ο μάγιστος Απολλώνιος, ενώ ο Θεοδώρητος ο Κύρου του έγραψε δύο επιστολές.

Σύμφωνα με αρχαίες πηγές, η περίφημη σταδιοδρομία του Ζήνων ήταν ο λόγος για τον οποίο ένας άλλος αξιωματικός της Ισαυρίας, ο Ταρασικοδίσσας, επέλεξε το ελληνικό όνομα Ζήνων όταν παντρεύτηκε την Αριάνδη κι έγινε αυτοκράτορας, οπότε ήταν γνωστός ως Ζήνων όταν ανέβηκε στο θρόνο. Μερικοί σύγχρονοι ιστορικοί υποδηλώνουν ότι ο Ζήνων ήταν ο πατέρας του αυτοκράτορα, αλλά δεν υπάρχει συναίνεση για αυτό, και άλλες πηγές υποδηλώνουν ότι ο Ταρασικοδίσσας ήταν μέλος της συνοδείας του Ζήνων.

Παραπομπές

Πηγές 
 Evagrius Scholasticus, Historia ecclesiastica
 Damascius, Philosophycal History
 Jordanes, Romana
 Priscus, Historia
 Theodoret, Epistles
 Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, "Fl. Zenon 6", The Prosopography of the Later Roman Empire, Volume 2, Cambridge University Press, 1980, ISBN 0-521-20159-4, pp. 1199–1200.

Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Κόμητες των θείων θησαυρών
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Βυζαντινοί στρατηγοί
Νέα Μάκριση Φθιώτιδας

Η Νέα Μάκριση, είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας. σε υψόμετρο 460 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Νέα Μάκριση βρίσκεται σε απόσταση  10 χλμ. ΝΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου) και 32 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Λαμία. Το χωριό είναι κτισμένο στον κάμπο - αποξηραμένη λίμνη της Ξυνιάδας ανάμεσα στη Λεύκα (Β.), στο Πολυδένδρι (ΒΑ.), στη Ξυνιάδα (ΝΔ) και το Μεταλλείο (Δ.) ενώ σε απόσταση 3 χλμ. δυτικά περνάει η ΕΟ Λαμίας - Λάρισας. Το χωριό ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1920 στην περιοχή δύο παλιών οικισμών (Άνω Αλχανί, Κάτω Αλχανί) η οποία αρχικά ήταν τσιφλίκια του Πανούτσου Δημήτρη και των αδελφών Ζαρίμπα. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά 1920 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ξυνίας γραμμένος Νέα Μάκρυσι. Το 1932 με το ΦΕΚ 197Α - 22/06/1932 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Νέα Μάκριση. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Νέας Μάκρισης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 152 κατοίκους.

Παραπομπές 

Δήμος Δομοκού
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Ασκληπιόδοτος (πρόξενος)

Ο  Φλάβιος Ασκληπιοδοτος ή Ασκληπιάδης ήταν βυζαντινός, στρατιωτικός και πολιτικός, του 5ου αιώνα.

Ο Ασκληπιόδοτος ήταν ο αδελφός του σοφιστή Λεόντιου, και  θείος της Αθηναϊς, η οποία το 421 παντρεύτηκε τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄ παίρνοντας το όνομα Αιλία Ευδοκία. Η Ευδοκία ευνόησε την οικογένειά της, ασκώντας την επιρροή της στον άντρα της για να προωθήσει την καριέρα του Ασκληπιόδορου.

Το 422, ο Ασκληπιόδοτος διορίσθηκε Κόμης των θείων θησαυρών, ενώ μεταξύ 14 Φεβρουαρίου 423 (έτος κατά το οποίο έγινε η Ευδκία Αυγούστα) έως την 1η Φεβρουαρίου 425 ήταν Πραιτωρ της Ανατολής και πρόξενος το 423. Εκτοπίστηκε επειδή κατηγορήθηκε στον Θεοδόσιο από τον Συμεών Στυλίτη για ενθάρρυνση ειδωλολατρών και Εβραίων και υπονόμευση Χριστιανών, μια κατηγορία που ενισχύεται αναμφίβολα από το γεγονός ότι η οικογένειά του ήταν ειδωλολατρική, αν και η Αθηναϊς έπρεπε να μεταστραφεί σε Χριστιανή πριν από το γάμο.

Παραπομπές

Πηγές 
 Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, "Asclepiodotus 1", The Prosopography of the Later Roman Empire, volume 1, Cambridge University Press, 1992, ISBN 0-521-07233-6, p. 160.

Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Κόμητες των θείων θησαυρών
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Βυζαντινοί στρατηγοί
Έπαρχοι Πραιτωρίων της Ανατολής
Απολλώνιος (Έπαρχος)

Ο  Απολλώνιος ήταν βυζαντινός πολιτικός, του 5ου αιώνα.

Ο Απολλώνιος διορίσθηκε Κόμης των θείων θησαυρών το 436, κι έπειτα Πραιτωριανός έπαρχος της Ανατολής από τις 21 Αυγούστου 442 έως τις 22 Μαΐου 443. Ο Απολλώνιος παρευρέθηκε στοη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451.Ταυτίζεται με έναν Απολλώνιο που ήταν πρόξενος το 460.

Παραπομπές

Πηγές 
 Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale and John Morris, "Apollonius 2", Prosopography of the Later Roman Empire, Volume 2 (395-527), Cambridge, 1971-1992, p. 121

Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Κόμητες των θείων θησαυρών
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Έπαρχοι Πραιτωρίων της Ανατολής
Μονή Αγίων Αναργύρων Φθιώτιδας

Η Μονή Αγίων Αναργύρων ή Ιερά Μονή Αγίων Αναργύρων Αταλάντης βρίσκεται στη Στερεά Ελλάδα, στα όρια της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας με την Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας. Είναι κτισμένη στις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Χλωμό με υψόμετρο 300 μέτρα με θέα προς τον κόλπο Αταλάντη (ή Οπούντιο) και τον Βόρειο Ευβοϊκό Κόλπο. Απέχει 8 χλμ. ΝΔ. από την Αταλάντη, 86 χλμ. ΝΔ. της Λαμίας και 35 χλμ. ΒΔ. από τη Λιβαδειά.

Ιστορία
Η Μονή Αγίων Αναργύρων είναι γυναικείο μοναστήρι το οποίο επανιδρύθηκε το 2000 από οκταμελή αδελφότητα καλογραιών, είναι αφιερωμένο στους Αγίους Ανάργυρους και εορτάζει 1η Ιουλίου και 1η Νοεμβρίου. Η χρονολογία κτίσεως του μοναστηριού δεν είναι προσδιορισμένη, αλλά από το συναξάρι των τοπικών αγίων Οσίου Δαβίδ του Γέροντος και Οσίου Σεραφείμ οι οποίοι μόνασαν σε αυτό, συμπεραίνεται ότι ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα ενώ το 1833 διαλύθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα 2/1833. Συχνές αναφορές για τη μονή γίνονται σε πολλά έγγραφα των Γενικών Αρχείων του Κράτους, με αρχαιότερο ένα του 1710. Οι ανασκαφές που έγιναν δείχνουν ότι είχε οχυρωματική μορφή με τεράστιο τείχος καθώς και πολλές στοές και υπόγειες αίθουσες. Το καθολικό ήταν βυζαντινού ρυθμού με τεράστιους κίονες από πωρόλιθο λείψανα των οποίων υπάρχουν σήμερα στην αυλή της μονής.

Διοικητικά
Ως ξεχωριστός οικισμός απογράφεται μαζί με την Αταλάντη, τον Άγιο Βλάσιο, την Παλίρροια και τη Σκάλα στη δημοτική κοινότητα Αταλάντης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αταλάντης του Δήμου Λοκρών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 7 μοναχές.

Παραπομπές

Μονές του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Λοκρών
Γουίντσορ (Οντάριο)

Το Γουίντσορ, γνωστό και ως Ουίντσορ ή Ουίνδσορ (αγγλικά: Windsor), είναι πόλη στο νοτιοδυτικό Οντάριο του Καναδά, στη νότια όχθη του Ποταμού Ντιτρόιτ, ακριβώς απέναντι από το Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία βρίσκεται στην κομητεία Έσσεξ. Είναι η νοτιότερη πόλη του Καναδά και σηματοδοτεί το νοτιοδυτικό άκρο του διαδρόμου Πόλης του Κεμπέκ-Γουίντσορ. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 217.188 στην απογραφή του 2016, καθιστώντας την την τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στο Νοτιοδυτικό Οντάριο, μετά το Λόντον και το Κίτσενερ. Η αστική περιοχή του Ντιτρόιτ-Γουίντσορ είναι το πιο πυκνοκατοικημένο διασυνοριακό αστικό συγκρότημα της Βόρειας Αμερικής, και η συνοριακή διέλευση της Γέφυρας Αμπάσαντορ είναι η πιο πολυσύχναστη εμπορική διέλευση στα σύνορα Καναδά-Ηνωμένων Πολιτειών.

Η πόλη του Γουίντσορ συμβάλλει σημαντικά στην αυτοκινητοβιομηχανία του Καναδά και είναι πολιτισμικά διαφορετική. Γνωστή ως η «Αυτοκινητιστική Πρωτεύουσα του Καναδά», η βιομηχανική και κατασκευαστική κληρονομιά του Γουίντσορ είναι υπεύθυνη για το πώς η πόλη έχει εξελιχθεί με τα χρόνια.

Αδελφοποιημένες πόλεις

Το Γουίντσορ έχει αρκετές αδελφοποιήσεις:

Παραπομπές 

Πόλεις του Οντάριο
Ρίτσμοντ (Βρετανική Κολομβία)

Το Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond) είναι παράκτια πόλη η οποία βρίσκεται στην καναδική επαρχία της Βρετανικής Κολομβίας. Είναι κοινότητα μέλος του Μετρό Βανκούβερ και η τοποθεσία του Διεθνούς Αεροδρομίου του Βανκούβερ. Το Ρίτσμοντ αποτελείται από 8 τοπικές περιοχές ή γειτονιές· Sea Island, City Center, East Richmond, South Arm, Steveston και West Richmond, Hamilton και Thompson.

Κατά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010, το Ολυμπιακό Οβάλ του Ρίτσμοντ αποτέλεσε χώρος για τις εκδηλώσεις πατινάζ ταχύτητας μεγάλης πίστας.

Από το 2016, η πόλη έχει εκτιμώμενο πληθυσμό 198.309 κατοίκων, με το 60% να είναι μετανάστες, το υψηλότερο ποσοστό μεταναστών στον Καναδά.

Το Ρίτσμοντ βρίσκεται στη Νήσο Λούλου στις εκβολές του Ποταμού Φρέιζερ. Περιλαμβάνει την παρακείμενη Νήσο Ση και μερικά μικρότερα ακατοίκητα νησάκια στα βόρεια και τα νότια. Γειτονικές κοινότητες είναι το Βανκούβερ και το Μπέρναμπι στα βόρεια, το Νιου Γουέστμινστερ στα ανατολικά και το Ντέλτα στα νότια. Το Στενό της Τζόρτζια σχηματίζει τα δυτικά του σύνορα.

Παραπομπές 

Πόλεις της Βρετανικής Κολομβίας
Ρίτσμοντ Χιλ (Οντάριο)

To Ρίτσμοντ Χιλ (αγγλικά: Richmond Hill) είναι πόλη στη νοτιοκεντρική περιοχή του Γιορκ στο Οντάριο του Καναδά. Αποτελεί μέρος της ευρύτερης περιοχής του Τορόντο. Είναι ο τρίτος πιο πυκνοκατοικημένος δήμος της Περιφέρειας Γιορκ και ο 28ος με τον μεγαλύτερο πληθυσμό του Καναδά. Ο πληθυσμός της πόλης κατά την απογραφή του 2016 ήταν 195.022 κάτοικοι.

Το Ρίτσμοντ Χιλ έχει σημειώσει σημαντική αύξηση του πληθυσμού από τη δεκαετία του 1990. Η πόλη φιλοξενεί το τηλεσκόπιο του Αστεροσκοπείου Ντέιβιντ Ντάνλαπ, το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο στον Καναδά.

Δημογραφικά στοιχεία

Η απογραφή του 2016 κατέγραψε πληθυσμό 195.022 κατοίκων, αυξημένο κατά 5,1% από το 2011. Η μέση ηλικία από το 2016 ήταν 42,4, ελαφρώς υψηλότερη από τη μέση ηλικία του Οντάριο που είναι 41,3. Το 2016, οι ορατές μειονότητες αποτελούν το 60,0% του πληθυσμού.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2016, τα αγγλικά είναι η μητρική γλώσσα του 36,3% των κατοίκων του Ρίτσμοντ Χιλ. Οι γηγενείς ομιλητές των καντονέζικων αποτελούν το 11,6% του πληθυσμού της πόλης· ακολουθούν τα μανδαρινικά (11,1%), τα περσικά (9,8%), τα ρωσικά (5,0%), τα ιταλικά (3,2%) και τα κορεατικά (2,2%).

Από το 2011, το 50,0% του πληθυσμού της πόλης ακολουθεί τον Χριστιανισμό, και κυρίως τον Καθολικισμό (25,5%). Όσοι ασκούν μη χριστιανικές θρησκείες ακολουθούν, σύμφωνα με το μέγεθος, το Ισλάμ (11,5%), τον Ιουδαϊσμό (5,5%), τον Βουδισμό (2,8%) και τον Ινδουισμό (2,4%). Αυτοί που δεν έχουν θρησκευτικές πεποιθήσεις αντιπροσωπεύουν το 26,4% του πληθυσμού.

Παραπομπές

Πόλεις του Οντάριο
Όουκβιλ (Οντάριο)

Το Όουκβιλ (αγγλικά: Oakville) είναι πόλη στο νότιο Οντάριο, το οποίο βρίσκεται στην Περιοχή Χάλτον στη Λίμνη Οντάριο στη μέση της διαδρομής μεταξύ του Τορόντο και του Χάμιλτον. Κατά την απογραφή του 2016 με πληθυσμό 193.832 κατοίκους, αποτελεί τη μεγαλύτερη κωμόπολη του Οντάριο. Το Όουκβιλ είναι μέρος της ευρύτερης περιοχής του Τορόντο, μιας από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του Καναδά.

Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Όουκβιλ είναι αδελφοποιημένο με τις πόλεις Ντορβάλ, στο Κεμπέκ και τη Νεγιαγκάβα της Ιαπωνίας. Η πόλη του Όουκβιλ ονόμασε δύο μεγάλους δρόμους μετά από αυτές τις πόλεις. Το 2015, το Χουαϊάν της Κίνας έγινε αδελφοποιημένη πόλη του Όουκβιλ.

Παραπομπές 

Πόλεις του Οντάριο
Ανθήλη Φθιώτιδας

Η Ανθήλη είναι πεδινή κωμόπολη της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας  σε υψόμετρο 8 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Ανθήλη βρίσκεται στον κάμπο της Λαμίας, δυτικά από τις εκβολές του Σπερχειού ποταμού στον Μαλιακό κόλπο και σε απόσταση 8 χλμ. νοτιοανατολικά από την Λαμία. Στη δυτική της άκρη περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1 και ο Σπερχειός ποταμός ενώ βόρεια είναι η βασική αποστραγγιστική τάφρος του ποταμού (οι κάτοικοι την αποκαλούν "γερμανική"). Οι κάτοικοί της ασχολούνται κατά κύριο λόγο με αγροτικές καλλιέργειες ενώ ο οικισμός αναπτύσσεται με βάση εγκεκριμένη ρυμοτομία και όρους δόμησης σε τρεις ζώνες, που επιτρέπουν την κατασκευή μεγάλων και πολυώροφων οικοδομών.

Η περιοχή βόρεια και βορειοδυτικά της Ανθήλης, που περικλύεται από τον Αυτοκινητόδρομο 1 και γύρω από τον Μαλιακό (Κάτω ρους και εκβολές Σπερχειού) έχει χαρακτηριστεί Natura2000.

Αρχαία Ανθήλη 
Το όνομά της οφείλεται στην αρχαία Ανθήλη η οποία μαζί με την Τραχίνα ήταν οι κυριότερες πόλεις του αρχαίου ελληνικού φύλου των Μαλιέων και οι οποίες ήδη από τον 7ο αιω. π.Χ. συμμετείχαν σε μια αμφικτυονία των φυλών της κεντρικής Ελλάδας και της Θεσσαλίας. Το  ιερό της Αμφικτυονίδος ή Πυλαίας Δήμητρας στην αρχαία Ανθήλη απετέλεσε πρώιμο κέντρο της Δελφικής Αμφικτυονίας. Το ιερό έχει εντοπιστεί  νότια της σημερινής Ανθήλης και δυτικά των λουτρών των Θερμοπυλών.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας με την ονομασία Ιμίρμπεης και με το ίδιο όνομα μετά την απελευθέρωση επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Λαμιέων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε Ανθήλη. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Ανθήλης που υπάγεται στη  δημοτική ενότητα Λαμιέων του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει  πληθυσμό 1.693 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 50,948 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αρχαία Ανθήλη – Πυλαία Αμφικτυονία  από τον ιστότοπο του Δήμου Λαμιέων.
 Η Ανθήλη στο δέλτα του ποταμού Σπερχειού  από τον ιστότοπο Αεροφωτογραφικός Άτλαντας Ελληνικών τοπίων 
 Mετανάστες στην Αμερική από την Ιμίρμπεη (Ανθήλη) Φθιώτιδας (1906-1921) από τον ιστότοπο http://amfictyon.blogspot.com/
 Ντοπιολαλιές και τοπωνύμια Ανθήλης Φθιώτιδας / Κώστας Αθ. Ζησόπουλος από τον ιστότοπο https://catalogue.nlg.gr/
 Οικογένειες µεγαλοκτηµατιών Τσάλλη στην περιοχή Λαµίας και τσιφλίκι Ιµίρµπεη από τον Λαμιακό Τύπο.
 "Η Ανθήλη της Φθιώτιδας, το σχέδιο Μάρσαλ και η ανάπτυξη της Ελλάδας", Αναστάσιος Μπασαράς

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Λαμιέων
Ντενιγκομόντου

Τo Ντενιγκομόντου είναι η μεγαλύτερη πόλη στην Ναουρού, με πληθυσμό 2.827 κατοίκων. Το 25,7% του πληθυσμού της χώρας ζουν εκεί. Στεγάζει ενα οικιστικό συγκρόημα ομογενών που ονομάζεται "The Location". H oμώνυμη διοικητική περιφέρεια, καλύπτει έκταση 1,18 χμ².

Ναουρού
Φλάβιος Ευτυχιανός

Ο  Φλάβιος Ευτυχιανός ήταν πολιτικός της Ανατολικής Ρωμαίικής Αυτοκρατορίας, του 4ου αιώνα.

Ο Ευτυχιανός ήταν γιος του Ταύρου, προξένου του 361, είναι γνωστό ότι ήταν παντρεμένος. Ήταν οπαδός του Αρειανισμού. Το 388 διορίσθηκε Κόμης των θείων θησαυρών, ο ρήτορας Λιβάνιος του έγραψε επιστολή για να ζητήσει μια εύνοια σχετικά με μια αντιπροσωπεία της δικής του πόλης, της Αντιόχειας, στο δικαστήριο, και το 390 ο ίδιος Λιβανός ορίζει τον Ευτυχιανό ως επιρροή στο δικαστήριο.

Ο Ευτυχιανός ήταν πραίτωρας το 396–397, πιθανότατα για τον νομό Ιλλυρικού, όπως μαρτυρούν ορισμένοι νόμοι του Θεοδοσιανού Κώδικα. Έπειτα διορίσηκε πραίτωρ της Ανατολής από το 397 έως το 399 και το 398 ήταν πρόξενος. Με αφορμή την πτώση του Ευτροπίου (καλοκαίρι του 399), ο Ευτυχιανός εκδιώχθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Αυρηλιανό, αλλά μετά από ένα χρόνο επέστρεψε στο αξίωμα του στρατηγού - διοικητή του ισχυρού γοτθικού στρατιωτικού σώματος στρατού υπό τον αυτοκράτορα Αρκάδιο. έως τις 12 Ιουλίου 400 που απολύθηκε.

Μεταξύ του 404 και του 405, ήταν για δεύτερη φορά πραίτωρ της Ανατολής.

Παραπομπές

Πηγές 
 Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, "Flavius Eutychianus 5", The Prosopography of the Later Roman Empire, volume 1, Cambridge University Press, 1992, ISBN 0-521-07233-6, pp. 319–321.

Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Κόμητες των θείων θησαυρών
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Έπαρχοι Πραιτωρίων της Ανατολής
Έπαρχοι Πραιτωρίων του Ιλλυρικού
Βυζαντινοί στρατηγοί
Ξενοφών Αστεριάδης

Ο Ξενοφών Αστεριάδης είναι Έλληνας συνθέτης της ελληνικής οπερέτας και μουσικοπαιδαγωγός.

Γεννήθηκε στις Σέρρες.

Καθηγητής μουσικής στο Μαράσλειο Διδασκαλείο. Συνεργάτης του περιοδικού «Ερυθρός Σταυρός Νεότητος» τη δεκαετία του '30, που δημοσίευε τραγούδια του. Επίσης μεταφραστής στους στίχους ξένων διάσημων τραγουδιών της εποχής του μεσοπολέμου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Εικονικό μουσείο, αρχείο Κουνάδη

Έλληνες συνθέτες
Λοράνς Περνού

Η Λοράνς Περνού (γαλλ. Laurence Pernoud)(13 Οκτωβρίου 1918 - 1η Ιανουαρίου 2009) ήταν Γαλλίδα παιδαγωγός και συγγραφέας. Το 1969 έγραψε τα βιβλία: 

 Περιμένω παιδί και
 Ανατρέφω το παιδί μου

Οι τίτλοι αυτών των  βιβλίων στην πρωτότυπη γλώσσα, δηλαδή τη Γαλλική, είναι

 J' attends un enfant και 
 J' éleve mon enfant

Τα δύο αυτά βιβλία κυκλοφόρησαν και μεταφρασμένα στα Ελληνικά από τις Εκδόσεις Παλμός και ήταν οι δύο πρώτοι τόμοι μιας πεντάτομης
σειράς βιβλίων για το παιδί.

Παραπομπές 

Περνού Λοράνς
Περνού Λοράνς
Φτέρη Φθιώτιδας

Η Φτέρη ή Κάτω Φτέρη είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Φτέρη βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας σε απόσταση 8 χλμ. Δ. από τη Σπερχειάδα (έδρα του δήμου), 38 χλμ. Δ. από τη Λαμία και 44 χλμ. Α. από το Καρπενήσι. Είναι κτισμένη στις δυτικές αρχές της κοιλάδας του Σπερχειού, νότια του ποταμού και στους βόρειους πρόποδες του όρους Γουλινάς σε υψόμετρο 380 μέτρα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό κτίστηκε μετά την Επανάσταση του 1821 από μερικούς κατοίκους της σημερινής Άνω Φτέρης που μετοίκησαν προς τον κάμπο και χαμηλότερο υψόμετρο.

Αξιοθέατα 
Στην τοποθεσία - ύψωμα «Ελληνικά», ανάμεσα στη Φτέρη και Άνω Φτέρη, υπάρχουν λείψανα αρχαίου τείχους με πύργους ενώ 3 χλμ. Β.-ΒΑ. και προς τη νότια όχθη του Σπερχειού υπάρχουν «ερείπια τείχους μετά πύργων επί του υψώματος Καστρορράχη». Οι δύο τοποθεσίες έχουν χαρακτηριστεί αρχαιολογικοί χώροι. Ιστορικά διατηρητέα μνημεία έχουν χαρακτηριστεί δύο νερόμυλοι μαζί με τις συμπληρωματικές τους εγκαταστάσεις στην πλαγιά του λόφου μπροστά στο χωριό.

Διοικητικά 
Το χωριό αναφέρεται επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σπερχειάδος. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Πτέρη για να επανέλθει το 1961 σε Φτέρη. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με την Άνω Φτέρη αποτελούν την τοπική κοινότητα Φτέρης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σπερχειάδος του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 551 κατοίκους ενώ ως οικισμός 512.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αρχειακό και οπτικο-ακουστικό υλικό ερευνών για τη Φτέρη από το Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Κοινωνίας της Ακαδημίας Αθηνών
Νερόμυλος - Νεροτριβή στη Φτέρη Φθιώτιδα ς από το αποθετήριο Οδυσσεύς του Υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού

Παραπομπές

Δήμος Μακρακώμης
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Αγία Παρασκευή Φλώρινας

Η Αγία Παρασκευή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κάτω Κλεινών, του δήμου Φλώρινας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φλώρινας, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Φλώρινας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονία.

Γεωγραφία
Η Αγία Παρασκευή είναι ορεινό χωριό που βρίσκεται στο απώτατο βόρειο τμήμα του νομού Φλώρινας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 620. Είναι το τελευταίο μεθοριακό χωριό της επαρχιακής οδού που συνδέει τη Φλώρινα με το χωριό Ντράγκος (Dragos) της Βόρειας Μακεδονίας. Απέχει περίπου 13 χλμ. Β. της Φλώρινας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 7,151 χμ²  (2011).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Με το ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 ο οικισμός ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίας Παρασκευής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Παρασκευής και προσαρτήθηκε στον δήμο Κάτω Κλεινών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κάτω Κλεινών και προσαρτήθηκε στον δήμο Φλωρίνης.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, τρίκλιτη σταυροειδής μετά τρούλου, από όπου πήρε την ονομασία του ο οικισμός. Το σημερινό οικοδόμημα είναι θεμελιωμένο το 1967 και κτισμένο με πολλές διαδοχικές επεκτάσεις πάνω σε παλαιό εκκλησάκι που υπήρχε από το 1886 (πιθανόν με άλλο όνομα). Τον Αύγουστο του 1974, ο ναός μετατράπηκε σε τεράστια αποθήκη συγκέντρωσης εφοδίων, ρούχων, σκεπασμάτων, εξοπλισμού για τους Κυπρίους. 
Οι εκκλησίες του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Δημητρίου

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.facebook.com/%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CE%AE-%CE%A6%CE%BB%CF%8E%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%B1-Agia-Paraskevi-Florinas-111615760514944/

Χωριά του νομού Φλώρινας
Αίνιγμα της Σφίγγας

Το Αίνιγμα της Σφίγγας, είναι επεισόδιο από τoν μύθο των Λαβδακιδών στην Ελληνική μυθολογία, το οποίο εξιστορεί το πως κατάφερε ο Οιδίποδας να λύσει το περίπλοκο αίνιγμα της Σφίγγας, η οποία στεκόταν στην είσοδο της Θήβας και ζητούσε από τον κάθε περαστικό να λύσει τον γρίφο της. Όποιον δεν κατάφερνε να λύσει τον γρίφο, η Σφίγγα τον έσφιγγε (εξ ου και το όνομά της) μέχρι θανάτου.

Το αίνιγμα 
Σύμφωνα με τον μύθο του Οιδίποδα, η Σφίγγα, ένα τέρας με κεφαλή γυναίκας από τη μέση και πάνω και σώμα λιονταριού από τη μέση και κάτω, στάλθηκε από την Ήρα ή τον Άρη, να φρουρεί την είσοδο της Θήβας και να αναγκάζει τους κατοίκους ή τους περαστικούς να δώσουν σωστή απάντηση στον γρίφο της, ο οποίος έλεγε: «Ποιο ον στην αρχή στέκεται στα τέσσερα, έπειτα στα δύο και προς το τέλος της ζωής του στα τρία;». Όποιος δεν έδινε την σωστή απάντηση, η Σφίγγα τον θανάτωνε. Από αυτό το μαρτύριο, γλίτωσε τους Θηβαίους ο Οιδίποδας, ο οποίος απάντησε σωστά στο ερώτημα λέγοντας: «Ο άνθρωπος είναι εκείνο τον ον, που το ξημέρωμα της ζωής του κινείται στα τέσσερα, το βράδυ της ζωής του στα τρία, με την βοήθεια του μπαστουνιού, ενώ στο μεσοδιάστημα (μεσημέρι) της ζωής κινείται με σιγουριά στα δυο». Σύμφωνα με την παράδοση η Σφίγγα είπε κι έναν άλλο γρίφο στον Οιδίποδα: «Υπάρχουν δύο αδελφές: η μία γεννά την άλλη και, με τη σειρά της, γεννά την πρώτη. Ποιες είναι οι δύο αδελφές;». Ο Οιδίποδας απάντησε σωστά λέγοντας ότι οι δύο αδελφές είναι η Ημέρα και η Νύχτα.

O θάνατος της Σφίγγας 
Κατά τον επαναπροσδιορισμό του θρύλου του Οιδίποδα, από το βιβλίο Δαιμόνια μηχανή του Ζαν Κοκτώ, η Σφίγγα λέει στον Οιδίποδα την απάντηση στο αίνιγμα για να αυτοκτονήσει, ώστε να μην χρειάζεται να σκοτώσει πια τους Θηβαίους, και επίσης να τον κάνει να την αγαπήσει. Φεύγει ο Οιδίποδας χωρίς να την ευχαριστήσει που του έδωσε την απάντηση στο αίνιγμα.

Υπάρχουν μυθικές, ανθρωπολογικές, ψυχαναλυτικές και παρωδικές ερμηνείες του γρίφου της Σφίγγας και της απάντησης του Οιδίποδα σε αυτό. Ο Σίγκμουντ Φρόυντ περιγράφει "το ερώτημα από πού προέρχονται τα μωρά" ως αίνιγμα της Σφίγγας. 

Πολλά βιβλία γρίφων χρησιμοποιούν τη Σφίγγα στον τίτλο ή τις εικόνες τους.
Εσωκομματικές εκλογές Νέας Δημοκρατίας 1997

Οι εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας του 1997 πραγματοποιήθηκαν στις 21 και 22 Μαρτίου 1997, κατά την διάρκεια του 4ου Συνεδρίου του κόμματος. Οι εκλογές έγιναν σε δύο γύρους, λόγω έλλειψης πλειοψηφίας. Και στους δύο γύρους νικητής ήταν ο Κώστας Καραμανλής. Συμμετείχαν συνολικά τέσσερις υποψήφιοι, ο Κώστας Καραμανλής, ο Γιώργος Σουφλιάς, ο Μιλτιάδης Έβερτ και ο Βύρων Πολύδωρας. Στις εκλογές συμμετείχαν 3.470 σύνεδροι.

Ιστορικό
Στις πρόωρες εκλογές που προκηρύχθηκαν για τις 10 Οκτωβρίου, η κεντροδεξιά παράταξη ηττήθηκε με ποσοστό 39,3% και επανήλθε στη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αμέσως μετά ο Μητσοτάκης παραιτήθηκε από πρόεδρος του κόμματος. Νέος πρόεδρος εξελέγη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα ο Μιλτιάδης Έβερτ με 141 ψήφους, έναντι 37 ψήφων του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη.

Τον Απρίλιο του 1994, πραγματοποιήθηκε το 3ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στην Χαλκιδική με συμμετοχή 1.300 συνέδρων, όπου εγκρίθηκε το νέο καταστατικό του κόμματος, το νέο πλαίσιο του κυβερνητικού προγράμματος και επιβεβαιώθηκαν οι ιδεολογικές αρχές του κόμματος. Στις ευρωεκλογές του ίδιου έτους, το κόμμα βγήκε δεύτερο με ποσοστό 32,63% και 9 από τις 25 έδρες, ενώ στις δημοτικές και νομαρχιακές του ίδιου έτους κέρδισε τους δύο από τους τρεις μεγάλους δήμους, την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, εκλέγοντας ταυτόχρονα και δώδεκα νομάρχες.

Το 1996, προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές για τις 22 Σεπτεμβρίου 1996, όπου η Νέα Δημοκρατία αναδείχθηκε δεύτερη, συγκεντρώνοντας 38,12% και 108 έδρες. Αυτό οδήγησε τον Μιλτιάδη Έβερτ σε παραίτηση και την κίνηση διαδικασίας για εκλογή νέου προέδρου, όπου ο Έβερτ υπερίσχυσε του Γιώργου Σουφλιά με ψήφους 103, έναντι 84, και επανεξελέγη στην ηγεσία του κόμματος. Τον Μάρτιο του 1997, διεξήχθη το 4ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στην Αθήνα, με θέμα την ψήφιση νέου καταστατικού και προγράμματος, καθώς και την εκλογή προέδρου από διευρυμένο εκλεκτορικό σώμα.

Υποψηφιότητες

Αποτελέσματα

Παραπομπές 

Νέα Δημοκρατία
Εσωκομματικές Εκλογές στην Ελλάδα
Ασκός (δοχείο)

Ο Ασκός (Αρχαία ελληνικά:ἀσκός) ήταν είδος αγγείου από την Αρχαιοελληνική κεραμική, το οποίο χρησιμοποιούνταν για να χύνει ή να μεταφέρει υγρά, όπως το νερό ή το κρασί. Είναι ένα από τα πιο γνωστά κεραμικά είδη, από το σχήμα του, το οποίο ήταν ημισφαιρικό, με πιεσμένο σώμα και τοξωτή λαβή που κατέληγε στο στόμιο, το οποίο ήταν λοξό προς τα πάνω για ελεγχόμενη ροή. Συνήθως είχε πάνω ζωγραφισμένα διακοσμητικά σχέδια, και εκτός από το να μεταφέρει υγρά, ο ασκός χρησιμοποιόταν για την αποθήκευση και τη διατήρηση λαδιού ή ελαιόλαδου.

Αυτό το είδος αγγείου, εμπορευόταν κυρίως μέσα και γύρω από τη Μεσόγειο. Παράδειγμα αυτού του αγγείου, βρίσκεται στο Μουσείο Αιγυπτιακής Αρχαιολογίας του Λονδίνου, και ονομάζεται UC4760, ο οποίος είναι ένας πολύτιμος μεταλλικός ασκός που κατασκευάστηκε αρχικά στην Ελλάδα (ο κύριος τόπος δημιουργίας του, ήταν στην Αττική) και στην Ετρουρία, παρότι ανακαλύφθηκε στη Μέμφις.

Η αρχική έννοια του ασκού, ήταν το κρασί. Η πρώτη χριστιανική αίρεση πήρε το όνομά της από αυτό το αγγείο. Η πρώιμη χριστιανική αίρεση μιας μοντανιστικής αίρεσης των Χριστιανών, οι Ασκιτάνοι, πήρε το όνομά της από αυτό το αγγείο, τον Ασκό.

Παραπομπές 

https://www.beazley.ox.ac.uk/tools/pottery/shapes/askos.htm 

https://www.jstor.org/stable/3087624?seq=1

http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/AR/ar.ag/aggeia.htm

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
https://archive.vn/20121223102342/http://www.thebritishmuseum.ac.uk/explore/highlights/highlight_objects/gr/b/black_glaze_pourer_askos_in.aspx

Αρχαία ελληνικά αγγεία
Καντόνι της Γενεύης

Η Δημοκρατία και καντόνι της Γενεύης (, , ) είναι γαλλόφωνο καντόνι, το δυτικότερο της Ελβετίας, το οποίο περιβάλλεται σχεδόν από όλες τις πλευρές από τη Γαλλία (Ωβέρνη-Ρον-Αλπ). Όπως συμβαίνει σε πολλά άλλα ελβετικά καντόνια (Τιτσίνο, Νεσατέλ και Ιούρα), το καντόνι αυτό αναφέρεται ως δημοκρατία στην Ελβετική Συνομοσπονδία.

Το καντόνι της Γενεύης βρίσκεται στη νοτιοδυτική γωνία της Ελβετίας και θεωρείται μία από τις πιο κοσμοπολίτικες περιοχές της χώρας. Ως κέντρο της Καλβινιστικής Μεταρρύθμισης, η πόλη της Γενεύης είχε μεγάλη επιρροή στο καντόνι, το οποίο ουσιαστικά αποτελείται από την πόλη και την ενδοχώρα της.

Γενευη
Πετρωτό Φθιώτιδας

Το Πετρωτό είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, που ανήκε στην πρώην επαρχία Δομοκού.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Πετρωτό βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας σε απόσταση 17 χλμ. ΒΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 52 χλμ. Β. από την Λαμία και 31 χλμ. (οδηγικά) Ν. από τα Φάρσαλα. Το χωριό είναι κτισμένο στις νότιες πλαγιές του όρους Ναθράκι σε υψόμετρο 660 μέτρα και στην αρχαιότητα αποτελούσε οδικό κόμβο μεταξύ των αρχαίων πόλεων Μελιταία και Ερινεού με τον Θεσσαλικό κάμπο (Φάρσαλα και Δίλοφο). Σε δύο λόφους της περιοχής υπάρχουν αρκετά ίχνη κατοίκησής της από την αρχαιότητα και γι΄ αυτό έχουν χαρακτηριστεί αρχαιολογικοί χώροι. Ο πρώτος επειδή "κατά πάσα πιθανότητα ταυτίζεται με την Ερινεόν (αρχαία πόλη της Αχαΐας Φθιώτιδος). Στο λόφο σώζονται σε καλή κατάσταση τμήματα αρχαίας οχυρώσεως του τέλους του 4ου αιώνα π.Χ." και ο δεύτερος "για την καλύτερη προστασία των εκεί εντοπισθέντων αρχαιοτήτων (οχυρωματικός περίβολος με πύργους), που ταυτίζονται με την αρχαία Πήρεια".

Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, είναι Τσατμάς η οποία στα τουρκικά σημαίνει "χαλάσματα" λόγω των ερειπίων που υπήρχαν και έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θαυμακών. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912  ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1930 με το ΦΕΚ 251Α - 24/07/1930 μετονομάστηκε σε Πετρωτόν. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πετρωτού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 386 κατοίκους.

Παραπομπές 

Δήμος Δομοκού
Χωριά του νομού Φθιώτιδας