Καρχαρίνος ο βραχύουρος

Ο καρχαρίνος ο βραχύουρος ή βραχύουρος καρχαρίνος (Carcharhinus brachyurus) είναι ένα είδος καρχαρία, της οικογένειας Carcharhinidae, και το μόνο μέλος του γένους του που βρίσκεται κυρίως σε εύκρατα εύκρατα γεωγραφικά πλάτη. Διανέμεται σε έναν αριθμό ξεχωριστών πληθυσμών στο βορειοανατολικό και νοτιοδυτικό Ατλαντικό, έξω από τη νότια Αφρική, στο βορειοδυτικό και ανατολικό Ειρηνικό και γύρω από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, με διάσπαρτες αναφορές από ισημερινές περιοχές.  Αυτό το είδος μπορεί να βρεθεί από υφάλμυρα ποτάμια και εκβολές, μέχρι ρηχούς κόλπους και λιμάνια, μέχρι υπεράκτια νερά βάθους 100 μέτρων (ή περισσότερο). Είναι ένα σχετικά μεγάλο είδος που φτάνει τα 3,3 μέτρα, ο χάλκινος καρχαρίας είναι δύσκολο να διακριθεί από άλλους μεγάλους καρχαρίες ρέκβιεμ.  Χαρακτηρίζεται από τα στενά, άνω δόντια σε σχήμα αγκίστρου, την έλλειψη εξέχουσας κορυφογραμμής μεταξύ των ραχιαίων πτερυγίων και απλό χάλκινο χρώμα.

Ταξινομία 
Λόγω του πολύ αποσπασματικού εύρους του, ο καρχαρίας χαλκού έχει περιγραφεί επιστημονικά πολλές φορές από διαφορετικές περιοχές.  Η παλαιότερη έγκυρη περιγραφή θεωρείται προς το παρόν η αναφορά του Βρετανού ζωολόγου Albert Günther για τον Carcharias brachyurus στον όγδοο τόμο του καταλόγου των ψαριών του 1870 του 1870 στο Βρετανικό Μουσείο.  Το παλαιότερο όνομα πίστευε κάποτε ότι ήταν το Carcharias remotus του Auguste Duméril του 1865, μέχρι που διαπιστώθηκε ότι το δείγμα τύπου που σχετίζεται με αυτό το όνομα είναι στην πραγματικότητα μαύρος καρχαρίας (C. acronotus).  Έτσι, αυτός ο καρχαρίας αναφερόταν συχνά ως C. remotus στην παλαιότερη βιβλιογραφία.  Ένα ακόμη παλαιότερο όνομα, το Galeolamna greyi του Ρίτσαρντ Όουεν, το 1853, έχει αμφισβητήσιμη ταξινομική κατάσταση καθώς βασίστηκε αποκλειστικά σε ένα σύνολο σαγόνων που τώρα έχουν καταστραφεί και μπορεί να ανήκαν ή να μην ανήκαν σε χάλκινο καρχαρία.  Οι σύγχρονοι συγγραφείς έχουν αναθέσει αυτό το είδος στο γένος Carcharhinus.Το συγκεκριμένο επίθετο brachyurus προέρχεται από τα ελληνικά brachys («κοντό») και oura («ουρά»).  Το όνομα «φαλαινοθήρας» προήλθε τον 19ο αιώνα, που εφαρμόστηκε από τα πληρώματα των φαλαινοθηρικών σκαφών στον Ειρηνικό, οι οποίοι είδαν μεγάλους καρχαρίες διαφόρων ειδών να συγκεντρώνονται γύρω από τα σφάγια φαλαινών με καμάκι. [7]  Αυτό το είδος μπορεί επίσης να αναφέρεται ως φαλαινοθήρας με μαύρη άκρη, καρχαρίας κοκτέιλ ή φαλαινοθηράς κοκτέιλ ή φαλαινοθηράς της Νέας Ζηλανδίας, καθώς και με το συντομευμένο "χάλκινο", "μπρονζέ" ή "κοκτέιλ".  Ο Günther αναφέρθηκε αρχικά σε τέσσερα σύντυπα: ένα παραγεμισμένο δείγμα από την Ανταρκτική και ένα άλλο από τη Νέα Ζηλανδία, που έχουν χαθεί από τότε, και δύο έμβρυα από την Αυστραλία που αργότερα ανακαλύφθηκαν ότι ήταν καρχαρίες ταύρων (C. leucas).  Για λόγους ταξινομικής σταθερότητας, το 1982 ο Jack Garrick όρισε ένα θηλυκό μήκους 2,4 m που πιάστηκε από το Whanganui της Νέας Ζηλανδίας ως δείγμα νέου τύπου.

Φυλογενεση και εξέλιξη
Οι πρώτες προσπάθειες για τον προσδιορισμό των εξελικτικών σχέσεων του χάλκινου καρχαρία βασίστηκαν στη μορφολογία και επέστρεψαν ασαφή αποτελέσματα: το 1982 ο Jack Garrick τον τοποθέτησε από μόνο του ως ομάδα στο Carcharhinus, ενώ το 1988 ο Leonard Compagno τον τοποθέτησε σε μια άτυπη "μεταβατική ομάδα" που  περιείχε επίσης τον μαύρο καρχαρία (C. acronotus), τον καρχαρία blackfip (C. melanopterus), τον νευρικό καρχαρία (C. cautus), τον μεταξένιο καρχαρία (C. falciformis) και τον νυχτερινό καρχαρία (C. signatus). Η μελέτη αλλοζύμων του Gavin Naylor το 1992 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο πλησιέστερος συγγενής του χάλκινου καρχαρία είναι ο καρχαρίας περιστροφής (C. brevipinna), αλλά δεν μπόρεσε να λύσει τις ευρύτερες σχέσεις τους με το υπόλοιπο γένος. Απολιθωμένα δόντια από τον χάλκινο καρχαρία έχουν ανακτηθεί από τον ποταμό Pungo στη Βόρεια Καρολίνα, , από την Τοσκάνη, και από  Costa Mesa στην Καλιφόρνια.

Κατανομή και βιότοπος
Ο χάλκινος καρχαρίας είναι το μόνο μέλος του γένους του που βρίσκεται σε εύκρατα και όχι τροπικά νερά, σε θερμοκρασίες άνω των 12 ° C. Είναι ευρέως διανεμημένο αλλά ως αποσυνδεδεμένοι περιφερειακοί πληθυσμοί με ελάχιστη έως καθόλου ανταλλαγή μεταξύ τους.  Στον Ατλαντικό, αυτός ο καρχαρίας εμφανίζεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα στο Μαρόκο και τα Κανάρια Νησιά, έξω από την Αργεντινή, και έξω από τη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική (όπου μπορεί να υπάρχουν δύο ξεχωριστοί πληθυσμοί), με σπάνια αρχεία από τη Μαυριτανία, τον Κόλπο της Γουινέας  , και πιθανόν τον Κόλπο του Μεξικού.  Στον Ινδο-Ειρηνικό, συναντάται από τη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας μέχρι την Ιαπωνία (χωρίς το Χοκάιντο) και τη νότια Ρωσία, έξω από τη νότια Αυστραλία (κυρίως μεταξύ Σίδνεϊ και Περθ, αλλά περιστασιακά βορειότερα), και γύρω από τη Νέα Ζηλανδία, υπάρχουν επίσης ανεπιβεβαίωτες αναφορές από τις Σεϋχέλλες και τον Κόλπο της Ταϊλάνδης.  Στον ανατολικό Ειρηνικό, εμφανίζεται από τη βόρεια Χιλή στο Περού και από το Μεξικό στο Point Conception, Καλιφόρνια, συμπεριλαμβανομένου του Κόλπου της Καλιφόρνιας.  Ο χάλκινος καρχαρίας είναι κοινός σε περιοχές της Αργεντινής, της Νότιας Αφρικής, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας και σπάνιος αλλού.  σε πολλές περιοχές το εύρος του είναι ασαφές λόγω της σύγχυσης με άλλα είδη.Οι χάλκινοι καρχαρίες μπορούν να βρεθούν από τη ζώνη σερφ μέχρι λίγο πιο πέρα ​​από την υφαλοκρηπίδα στον ανοιχτό ωκεανό, βουτώντας σε βάθη 100 μέτρων  ή περισσότερο.  Αυτό το είδος εισέρχεται συνήθως σε πολύ ρηχά ενδιαιτήματα, συμπεριλαμβανομένων των κόλπων, των ακτών και των λιμανιών, και επίσης κατοικεί σε βραχώδεις περιοχές και υπεράκτια νησιά.  Είναι ανεκτικό σε χαμηλές και μεταβαλλόμενες αλατότητες και έχει αναφερθεί από τις εκβολές και τις χαμηλότερες εκτάσεις μεγάλων ποταμών.  Οι νεαροί κατοικούν στα παράκτια νερά σε βάθος μικρότερο από 30 μέτρα καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους, ενώ οι ενήλικες τείνουν να βρίσκονται πιο ανοιχτά και προσεγγίζουν τακτικά την ακτή μόνο την άνοιξη και το καλοκαίρι, όταν μεγάλες συσσωρεύσεις μπορούν να παρατηρηθούν εύκολα σε ρηχά νερά.Οι πληθυσμοί των καρχαριών του χαλκού και στα δύο ημισφαίρια πραγματοποιούν εποχιακές μετακινήσεις, ως απάντηση στις μεταβολές της θερμοκρασίας, τα αναπαραγωγικά γεγονότα και τη διαθεσιμότητα θηραμάτων.  Τα μοτίβα κίνησης διαφέρουν ανάλογα με το φύλο και την ηλικία.  Τα ενήλικα θηλυκά και τα νεαρά παιδιά περνούν τον χειμώνα στις υποτροπικές περιοχές και συνήθως μετατοπίζονται σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη καθώς πλησιάζει η άνοιξη, ενώ τα έγκυα θηλυκά κινούνται επίσης προς την ακτή για να γεννήσουν σε παράκτιες φυτώριες.  Τα ενήλικα αρσενικά παραμένουν στις υποτροπικές περιοχές το μεγαλύτερο μέρος του έτους, εκτός από τα τέλη του χειμώνα ή την άνοιξη, όταν μετακινούνται επίσης σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, εγκαίρως για να συναντήσουν και να ζευγαρώσουν με τις γυναίκες μετά τον τοκετό που διασκορπίζονται από τα φυτώρια.  Κατά τη διάρκεια των μεταναστεύσεων, έχουν καταγραφεί μεμονωμένοι καρχαρίες που ταξιδεύουν έως και 1.320 χιλιόμετρα .  Είναι φιλοπατρικό, επιστρέφει στις ίδιες περιοχές χρόνο με το χρόνο.

Περιγραφή
Ο χάλκινος καρχαρίας έχει ένα λεπτό, βελτιωμένο σώμα με ελαφρώς τοξωτό προφίλ ακριβώς πίσω από το κεφάλι.  Το ρύγχος είναι μάλλον μακρύ και μυτερό, με τα ρουθούνια να προηγούνται από χαμηλά πτερύγια δέρματος.  Τα στρογγυλά, μετρίως μεγάλα μάτια είναι εφοδιασμένα με μεμβράνες που προσβάλλουν (προστατευτικά τρίτα βλέφαρα).  Το στόμα έχει κοντές, λεπτές αυλακώσεις στις γωνίες και περιέχει 29–35 σειρές άνω δοντιών και 29–33 κάτω σειρές δοντιών.  Τα δόντια είναι οδοντωτά με μονές στενές κορυφές.  Τα άνω δόντια έχουν διακριτικό αγκίστρι και έχουν μεγαλύτερη γωνία προς τις γωνίες της γνάθου, ενώ τα κάτω δόντια είναι όρθια. Τα άνω δόντια των ενήλικων αρσενικών είναι μακρύτερα, στενότερα, πιο καμπυλωτά και πιο λεπτά οδοντωτά από αυτά των ενήλικων θηλυκών και των νεαρών.  Τα πέντε ζεύγη σχισμών είναι αρκετά μακριά.Τα θωρακικά πτερύγια είναι μεγάλα, μυτερά και πτερωτά (δρεπανοειδή). Το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο είναι ψηλό, με μυτερή κορυφή και κοίλο περιθώριο.  Η προέλευσή του έγκειται ακόμη και στις άκρες των θωρακικών πτερυγίων. Το δεύτερο ραχιαίο πτερύγιο είναι μικρό και χαμηλό και τοποθετείται περίπου απέναντι από το πρωκτικό πτερύγιο.  Συνήθως δεν υπάρχει κορυφογραμμή μεταξύ των ραχιαίων πτερυγίων. Το ουραίο πτερύγιο έχει έναν καλά ανεπτυγμένο κάτω λοβό και μια βαθιά κοιλιακή εγκοπή κοντά στην άκρη του άνω λοβού.  Αυτό το είδος είναι χάλκινο έως γκρι-γκρι από πάνω με μεταλλική γυαλάδα και μερικές φορές ροζ γύψο, που σκουραίνει προς τις άκρες και τα περιθώρια των πτερυγίων, αλλά όχι εμφανώς. Το χρώμα ξεθωριάζει γρήγορα σε ένα θαμπό γκρι-καφέ μετά το θάνατο.  Η κάτω πλευρά είναι λευκή, η οποία εκτείνεται στις πλευρές ως εξέχουσα ζώνη.  Ο χάλκινος καρχαρίας συγχέεται εύκολα με άλλα μεγάλα είδη Carcharhinus, ιδιαίτερα τον σκοτεινό καρχαρία (C. obscurus), αλλά μπορεί να αναγνωριστεί από το σχήμα του άνω δοντιού, την απουσία ή την αδύναμη μεσοθωρακική κορυφογραμμή και την έλλειψη προφανών σημείων πτερυγίου. Φέρεται να φτάνει σε μέγιστο μήκος 3,3 m και βάρος 305 κιλά .

Βιολογία και οικολογία
Γρήγορος και ενεργός, ο χάλκινος καρχαρίας μπορεί να συναντηθεί μόνος, σε ζευγάρια ή σε χαλαρά οργανωμένα σχολεία που περιέχουν έως και εκατοντάδες άτομα.  Ορισμένες συγκεντρώσεις φαίνεται να σχηματίζονται για αναπαραγωγικούς σκοπούς, ενώ άλλες σχηματίζονται ως απόκριση σε συγκεντρώσεις τροφίμων.  Αυτό το είδος μπορεί να πέσει θύμα μεγαλύτερων καρχαριών και φαλαινών δολοφόνων. Ο χάλκινος καρχαρίας τρέφεται περισσότερο προς το κάτω μέρος της στήλης του νερού από την κορυφή, καταναλώνοντας κεφαλόποδα, συμπεριλαμβανομένων των καλαμαριών , Σουπιών και χταποδιων.  Οστεώδη ψάρια, συμπεριλαμβανομένων των γκουρνάδων, των μπακαλιάρων, των γρύλων, τον αυστραλιανό σολομό, των κέφαλων, τις τσιπούρες,των τόνων, των σαρδέλων και του γαύρου.  Και χόνδρινα ψάρια, συμπεριλαμβανομένων των καρχαριών σκύλων .Τα κεφαλόποδα και τα χόνδρινα ψάρια γίνονται σχετικά πιο σημαντικά τρόφιμα για καρχαρίες μήκους άνω των 2 μέτρων . Οι νεαροί καρχαρίες καταναλώνουν επίσης καρκινοειδή, συμπεριλαμβανομένων των γαρίδων λάσπης  και των γαρίδων πενάειδων.  Η συγκέντρωση εκατομμυρίων χορτονομικών ψαριών προσελκύει πληθώρα αρπακτικών, συμπεριλαμβανομένων αρκετών ειδών καρχαριών, εκ των οποίων οι χάλκινοι καρχαρίες είναι οι πιο πολυάριθμοι. Μεγάλος αριθμός καρχαριών χαλκού έχουν παρατηρηθεί να κυνηγούν μαζί με έναν φαινομενικά συνεργατικό τρόπο.  Τα μικρά ψαράκια «μαζεύονται» σε μια σφιχτή μπάλα, οπότε κάθε καρχαρίας κολυμπά με τη σειρά του με το στόμα ανοιχτό για να ταΐσει.  Στο False Bay της Νότιας Αφρικής, το είδος αυτό φέρεται να ακολουθεί αλιευτικά σκάφη από γρίπους. Στη Νέα Ζηλανδία, πρόσφατες αναφορές δείχνουν ότι ο χάλκινος καρχαρίας προσελκύεται από παιδιά κολύμβησης και αποτελεί κίνδυνο για εκείνους που πηδούν από σκάφη αναψυχής.

Ιστορικό ζωής : 

Όπως και τα άλλα μέλη της οικογένειάς του, ο καρχαρίας χαλκού είναι ζωογόνος, στον οποίο ο σάκος κρόκου του αναπτυσσόμενου εμβρύου, αφού εξαντληθεί, μετατρέπεται σε σύνδεση πλακούντα μέσω του οποίου η μητέρα παρέχει τροφή. Τα ενήλικα θηλυκά έχουν μία λειτουργική ωοθήκη, στα δεξιά και δύο λειτουργικές μήτρες.  Το αρσενικό δαγκώνει το θηλυκό ως προοίμιο για το ζευγάρωμα.  Στο νότιο ημισφαίριο, το ζευγάρωμα πραγματοποιείται από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο (άνοιξη και αρχές καλοκαιριού), όταν και τα δύο φύλα έχουν μεταναστεύσει σε υπεράκτια νερά σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη.  Η γέννηση φαίνεται να συμβαίνει από τον Ιούνιο έως τον Ιανουάριο, κορυφώνοντας τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο.Οι θηλυκοί χάλκινοι καρχαρίες χρησιμοποιούν ρηχά ενδιαιτήματα, που ποικίλλουν από εκτάσεις ανοιχτής ακτής έως πιο προστατευμένους κόλπους και εισόδους, ως φυτώρια.  Αυτά τα φυτώρια παρέχουν άφθονη τροφή και μειώνουν την πιθανότητα θήρας από μεγαλύτερα μέλη του είδους. Γνωστές και ύποπτες παιδικές περιοχές εμφανίζονται στα βόρεια Βόρεια Νησιά από το Waimea Inlet στον κόλπο Hawke για καρχαρίες της Νέας Ζηλανδίας, έξω από το Albany, μέσα και γύρω από τον κόλπο St St Vincent, και στο Port Phillip Bay για τους καρχαρίες της Αυστραλίας, έξω από τη Niigata (Ιαπωνία) για τους βορειοδυτικούς καρχαρίες του Ειρηνικού,  εκτός του Ανατολικού Ακρωτηρίου για καρχαρίες της Νότιας Αφρικής, έξω από τη Ρόδο (Ελλάδα), τη Νίκαια (Γαλλία) και το Al Hoceima (Μαρόκο) για τους καρχαρίες της Μεσογείου, έξω από το Ρίο ντε Όρο (Δυτική Σαχάρα) για τους καρχαρίες της βορειοδυτικής Αφρικής, έξω από το Ρίο ντε Τζανέιρο (Βραζιλία)  και Μπουένος Άιρες και Μπαχάα Μπλάνκα (Αργεντινή) για νοτιοδυτικούς καρχαρίες του Ατλαντικού, και έξω από την Paita και την Guanape Cove (Περού), στον κόλπο Sebastián Vizcaíno (Μεξικό), και μέσα και γύρω από τον κόλπο του Σαν Ντιέγκο για καρχαρίες του ανατολικού Ειρηνικού. Οι περισσότερες πηγές εκτιμούν μια περίοδο κύησης 12 μηνών, αν και ορισμένα δεδομένα υποστηρίζουν την ερμηνεία μιας περιόδου κύησης 15–21 μηνών.  Τα θηλυκά παράγουν σκουπίδια κάθε δεύτερο χρόνο, με τον αριθμό των κουταβιών να κυμαίνεται από 7 έως 24 και κατά μέσο όρο 15 ή 16. Τα θηλυκά εκτός Καλιφόρνιας και της χερσονήσου Baja τείνουν να γεννούν λιγότερα μικρά σε σχέση με άλλα μέρη του κόσμου.  Τα νεογέννητα έχουν μήκος 55-67 εκατοστά (22-26 ίντσες).  Ο χάλκινος καρχαρίας είναι από τα πιο αργά αναπτυσσόμενα είδη Carcharhinus: στα ανοικτά της Νότιας Αφρικής, τα αρσενικά φτάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα σε μήκος 2,0-2,4 m και σε ηλικία 13-19 ετών, ενώ τα θηλυκά σε 2,3-2,5 m μήκος και ηλικία 19–20 ετών.  Τα θηλυκά εκτός Αυστραλίας ωριμάζουν σε συγκρίσιμο μήκος 2,5 m , ενώ τα θηλυκά εκτός Αργεντινής ωριμάζουν σε ελαφρώς μικρότερο μήκος 2,2 m. Η μέγιστη διάρκεια ζωής είναι τουλάχιστον 30 χρόνια για τους άνδρες και 25 χρόνια για τις γυναίκες.

Αλληλεπίδραση με τους Ανθρώπους
Επιθέσεις :

Οι χάλκινοι καρχαρίες επιτίθενται σπάνια στους ανθρώπους, αλλά το είδος βρίσκεται στη δέκατη θέση στον αριθμό των απρόκλητων επιθέσεων σε ανθρώπους.  Κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης έως το 2013, το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα απέδωσε 20 επιθέσεις στο είδος. (Σε σύγκριση, οι μεγάλοι λευκοί καρχαρίες ήταν στην κορυφή της λίστας, με 279 επιθέσεις.) Αν και μεγάλος και ισχυρός, ο καρχαρίας χαλκού δεν είναι ιδιαίτερα επιθετικός απέναντι στον άνθρωπο, εκτός εάν υπάρχει τροφή.  Οι χάλκινοι καρχαρίες είναι γνωστό ότι παρενοχλούν και επιτίθενται σε ψαράδες με δόρατα σε μια προσπάθεια να κλέψουν αλιεύματα.  Οι χάλκινοι καρχαρίες έχουν δαγκώσει αρκετούς κολυμβητές στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, όπου το είδος είναι κοινό.  (Το είδος ονομάζεται συνήθως χάλκινοι φαλαινοθήρες σε αυτό το μέρος του κόσμου).Οι θανατηφόρες επιθέσεις που αποδίδονται στον χάλκινο καρχαρία (χάλκινο φαλαινοθήρα) περιλαμβάνουν το θάνατο ενός κολυμβητή το 2014 στην Τάτρα της Νέας Νότιας Ουαλίας, Αυστραλία και το θάνατο ενός κολυμβητή το 1976 στο Τε Καχα της Νέας Ζηλανδίας. Τρεις στις δέκα επιθέσεις καρχαριών στη Νέα Ζηλανδία αποδίδονται σε χάλκινους καρχαρίες. Οι μάρτυρες απέδωσαν επίσης μια θανατηφόρα επίθεση τον Σεπτέμβριο του 2011 στο Bunker Bay της Δυτικής Αυστραλίας σε έναν χάλκινο καρχαρία.Ένα πρόβλημα με την καταμέτρηση των επιθέσεων σε ανθρώπους είναι ότι ο χάλκινος καρχαρίας μοιάζει τόσο πολύ με άλλους καρχαρίες ρέκβιεμ.  Τα θύματα και οι μάρτυρες είναι απίθανο να προσδιορίσουν σωστά ποιος τύπος καρχαρία Carcharhinus είναι υπεύθυνος για την επίθεση.  Οι ειδικοί που προσπαθούν να επιβεβαιώσουν τις επιθέσεις καρχαριών κατά είδη προειδοποιούν ότι τα στατιστικά τους υπολογίζουν τον αριθμό των επιθέσεων από καρχαρίες ρέκβιεμ όπως ο χαλκός.

Αιχμαλωσία :

Συζήτηση
Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) έχει αξιολογήσει τον χάλκινο καρχαρία ως ευάλωτο παγκοσμίως.  Ενώ ο παγκόσμιος πληθυσμός είναι άγνωστος, ο μεγάλος χρόνος ωρίμανσης και ο χαμηλός ρυθμός αναπαραγωγής αυτού του είδους το καθιστούν εξαιρετικά ευαίσθητο στην υπεραλίευση.  Σε περιφερειακό επίπεδο, η IUCN έχει καταγράψει αυτό το είδος στο πλαίσιο της Ελάχιστης ανησυχίας στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νότια Αφρική, όπου η αλιεία είναι γενικά καλά διαχειριζόμενη.  Ο τοπικός πληθυσμός καρχαρία χαλκού για καθεμία από αυτές τις τρεις χώρες περιέχεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στις αντίστοιχες Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ).  Τα αναφερόμενα αλιεύματα από τη Νέα Ζηλανδία μειώθηκαν σταθερά από την κορυφή των 40 τόνων το 1995/96 σε 20 τόνους 2001/02, αν και είναι αβέβαιο αν αυτό αντανακλά μια πραγματική παρακμή ή μεταβαλλόμενες αλιευτικές συνήθειες. Στον ανατολικό Ειρηνικό, ο χάλκινος καρχαρίας είναι σπάνιος και λίγες πληροφορίες για την αλιεία είναι διαθέσιμες, οδηγώντας σε εκτίμηση του Data Deficient.  Ωστόσο, οι πτώσεις αλιευμάτων σε όλα τα είδη καρχαρία και ακτίνες έχουν καταγραφεί στον πολύ αλιευμένο κόλπο της Καλιφόρνιας.  Εκτός Ανατολικής Ασίας, ο χάλκινος καρχαρίας έχει αξιολογηθεί ως ευάλωτος.  Αν και τα συγκεκριμένα είδη δεν είναι διαθέσιμα, οι πληθυσμοί καρχαριών συνολικά έχουν αποδεκατιστεί στην περιοχή.  Ο αριθμός των μεγάλων ενηλίκων ήταν πολύ χαμηλός για να διατηρήσει τη στοχευμένη αλιεία από τη δεκαετία του 1970 και το μεγαλύτερο μέρος των σημερινών αλιευμάτων καρχαρία αποτελείται από μικρά νεαρά παιδιά.  Πρόσθετες απειλές για αυτό το είδος περιλαμβάνουν την υποβάθμιση και καταστροφή των παράκτιων φυτωρίων του από ανάπτυξη, ρύπανση και υδατοκαλλιέργεια, θνησιμότητα από δίχτυα καρχαριών που χρησιμοποιούνται για την προστασία των παραλιών στη Νότια Αφρική και την Αυστραλία και διωγμούς από ιχθυοκαλλιεργητές στη νότια Αυστραλία. Το Τμήμα Διατήρησης της Νέας Ζηλανδίας έχει κατατάξει τον χάλκινο καρχαρία ως "Δεν απειλείται" στο Σύστημα ταξινόμησης απειλών της Νέας Ζηλανδίας, αλλά με τα προκριματικά "Εξαρτώμενα από τη διατήρηση", "Δεδομένα κακά" και "Ασφαλή στο εξωτερικό".