joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Καλυδώνα

Καλυδώνα (Καλυδών στα αρχαία ελληνικά) είναι το όνομα αρχαίας πόλης της Αιτωλίας πλησίον της δυτικής όχθης του Εύηνου ποταμού, περίπου 11 χιλιόμετρα μακριά από τη θάλασσα (Πατραϊκός κόλπος). Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται δυτικά του Ευηνοχωρίου, στους χαμηλούς λόφους "Κούρταγα", και υπήρξε μία από τις σπουδαιότερες της παράλιας ζώνης της αρχαίας Αιτωλίας. Ήταν κτισμένη σε στρατηγικής σημασίας τοποθεσία καθώς από τη στεριά έλεγχε τις οδούς από την Ήπειρο στη Ναύπακτο ενώ με το λιμάνι που διέθετε κοντά στο σημερινό Κρυονέρι τον θαλάσσιο δρόμο από την Αδριατική και το Ιόνιο προς τη Ναύπακτο. Δίνει το όνομά της και στην σήραγγα της Καλυδώνας της Ιόνιας Οδού, που περνάει κοντά και βόρεια από τα ερείπια της αρχαίας πόλης, ενώ νότια περνάει η ΕΟ Ρίου - Αγρινίου.

Ιστορία
Την πόλη, σύμφωνα με τη μυθολογία, ίδρυσε ο Καλυδών, γιος του Αιτωλού και της Προνόης. Η πρώτη πηγή για την ύπαρξη της πόλης είναι ο Όμηρος ο οποίος την αναφέρει ως  «πετρήεσσα» στη Ιλιάδα και την συμπεριλαμβάνει στον κατάλογο των πλοίων που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο μαζί με τέσσερις πόλεις (Πλευρώνα, Ώλενο, Πυλήνη, Χαλκίδα) και 40 πλοία με αρχηγό τον Αιτωλό βασιλιά Θόα. Κατά τους Πελοποννησιακούς πολέμους η Καλυδών διατήρησε για ένα διάστημα την αυτονομία της. Το 390 π.Χ. προσχώρησε στην ένωση των αχαϊκών πόλεων αλλά τελικά υποτάχθηκε στους Αιτωλούς. Στη διάρκεια του πολέμου των Αιτωλών με τους Μακεδόνες η πόλη καταστράφηκε από τον Φίλιππο τον Ε΄. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος, μετά την ίδρυση της Νικόπολης, υποχρέωσε τους κατοίκους της Καλυδώνας να μετακομίσουν. Όλοι οι καλλιτεχνικοί θησαυροί της πόλης μεταφέρθηκαν στην Πάτρα.

Καλυδώνιος κάπρος
Με την πόλη συνδέεται και ο σχετικός μύθος για τον Καλυδώνιο κάπρο. Ο Καλυδώνιος Κάπρος στάλθηκε στην πόλη από τη θεά Άρτεμη για να εκδικηθεί τον βασιλιά Οινέα, που πρόσφερε θυσία σε όλους τους Θεούς πλην εκείνης. Η χώρα υπέφερε από τις καταστροφές, που προξενούσε ο κάπρος και ο Μελέαγρος, γιος του Οινέα και της Αλθαίας, προσκάλεσε όλους τους ήρωες της αρχαιότητας μαζί και την Αταλάντη, κόρη του Αρκάδα Σχοινέα, στο κυνήγι του Κάπρου. Το έπαθλο για τον νικητή ήταν το δέρμα και το κεφάλι του θηρίου. Το πρώτο χτύπημα ο κάπρος το δέχτηκε από την Αταλάντη αλλά κατασπάραξε τον Υλέα και τον Αγκαίο, πριν τον εξοντώσει ο Μελέαγρος. Το έπαθλο τελικά δόθηκε στην Αταλάντη, πράγμα που δυσαρέστησε τους υπόλοιπους ήρωες. Τότε οι αδελφοί της μητέρας του Μελέαγρου της αφαίρεσαν το έπαθλο. Ο Μελέαγρος θύμωσε με αυτή τους την ενέργεια και σκότωσε τους θείους του, επιστρέφοντας το έπαθλο στην Αταλάντη.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υπουργείο Πολιτισμού, Καλυδώνα
Αρχαία Καλυδώνα (Κουρταγά) 
Αρχαία Καλυδώνα
Η Αρχαία Καλυδώνα

Αρχαία Αιτωλοακαρνανία
Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας
Αρχαιολογικοί τόποι στην Αιτωλοακαρνανία
Μίσιγκαν

Το Μίσιγκαν (αγγλικά: State of Michigan), είναι πολιτεία των μεσοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών, στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών. Το όνομα Michigan είναι η γαλλική απόδοση της λέξης mishigamaa, από την ινδιάνικη γλώσσα Οτζίμπουα, που σημαίνει «μεγάλο νερό» ή «μεγάλη λίμνη».  Έχει έκταση 250.487 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.116.069 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Το Μίσιγκαν είναι η 8η πιο πυκνοκατοικημένη πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών, και η 11η σε έκταση. Πρωτεύουσα της πολιτείας είναι η Λάνσινγκ και η μεγαλύτερη πόλη είναι το Ντιτρόιτ. Το Μίσιγκαν εισήχθη στην Ένωση στις 26 Ιανουαρίου του 1837, ως η 26η πολιτεία.

Το Μίσιγκαν έχει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή του γλυκού νερού από οποιαδήποτε πολιτική υποδιαίρεση στον κόσμο, που οριοθετείται από τέσσερις από τις πέντε Μεγάλες Λίμνες, συν τη Λίμνη Σεντ Κερ. Είναι μία από τις κορυφαίες πολιτείες των ΗΠΑ για σκάφη αναψυχής. Η πολιτεία έχει 64.980 λίμνες και τέλματα. Ένα άτομο στην πολιτεία δεν απέχει ποτέ περισσότερο από έξι μίλια (9,7 χλμ.) μακριά από μια φυσική πηγή νερού ή περισσότερο από 85 μίλια (137 χλμ) από την ακτογραμμής μιας εκ των Μεγάλων Λιμνών. Είναι η πολιτεία με την μεγαλύτερη συνολική έκταση ανατολικά του ποταμού Μισισιπή.

Το Μίσιγκαν είναι η μόνη πολιτεία που αποτελείται από δύο χερσονήσους. Η Κάτω Χερσόνησος, αυτή στην οποία δόθηκε αρχικά το όνομα Μίσιγκαν, μοιάζει με γάντι. Η Άνω Χερσόνησος (που συχνά αναφέρεται ως «UP») χωρίζεται από την Κάτω Χερσόνησο από τα Στενά του Μάκινακ, ένα κανάλι πέντε μιλίων (8 χλμ) που συνδέει τη λίμνη Χιούρον με τη λίμνη Μίσιγκαν. Οι δύο χερσόνησοι συνδέονται με τη Γέφυρα Μάκινακ. Αν και αραιοκατοικημένη, η Άνω Χερσόνησος είναι οικονομικά σημαντική, επειδή είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός, καθώς και διαθέτει πληθώρα των φυσικών πόρων.

Πολιτική 
Το Μίσιγκαν, παρότι αποτελεί προπύργιο του Δημοκρατικού Κόμματος, θεωρείται αμφιταλαντευόμενη πολιτεία (swing state), η οποία είναι συνήθως αμφίβολη ως προς το, ποιος υποψήφιος για το προεδρικό αξίωμα, από τα δύο μεγάλα κόμματα (Δημοκρατικό και Ρεπουμπλικανικό), θα την κερδίσει. Είναι μετριοπαθής πολιτικά πολιτεία, η οποία συνήθως για τους ομοσπονδιακούς της αντιπροσώπους (Γερουσιαστές και Βουλευτές), ψηφίζει συνήθως ισομερώς.

Τρέχουσα πολιτειακή διοίκηση

Μεγαλύτερες πόλεις του Μίσιγκαν

Δημογραφικά δεδομένα

Πληθυσμός 

Σύμφωνα με την απογραφή του 2020 του Γραφείου Απογραφών των ΗΠΑ, το Μίσιγκαν, είχε συνολικό πληθυσμό 10.084.442 κατοίκους (10.077.331 μόνιμοι κάτοικοι), μία άνοδο της τάξης του 2.03% από τον αντίστοιχο πληθυσμό του 2010, που ανερχόταν σε 9.883.635 κατοίκους.

Οι εκτιμήσεις του πληθυσμού για το 2021, κυμαίνονται από 10.093.455 έως 10.100.566 κατοίκους. 

Οι εθνικότητες των κατοίκων του Μίσιγκαν, κατά την απογραφή του 2010, κατανέμονται ως εξής:

Αδελφοποιημένες περιοχές 

  Νομαρχία Σίγκα, Ιαπωνία
  Επαρχία Σικουάν, Κίνα

Δείτε επίσης 
Λίμνη Μίσιγκαν

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα της Πολιτείας
 

 
Πολιτείες των ΗΠΑ
Νίκος Τσαχιρίδης

Ο Νίκος Τσαχιρίδης (9 Σεπτεμβρίου 1933 – 3 Αυγούστου 2015) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Είχε χαρακτηριστεί ως ο «σκληρός» του ελληνικού κινηματογράφου.

Βιογραφία 
Παιδί του ποντιακού ξεριζωμού και ορφανός απο πατέρα, βγήκε απο πολύ μικρός στην σκληρή βιοπάλη της ζωής. Έπαιξε σε πάρα πολλές ταινίες τόσο του ασπρόμαυρου όσο και του έγχρωμου ελληνικού κινηματογράφου. Η πρώτη του εμφάνιση ήταν στην ταινία Μαγική Πόλις (1954) του Νίκου Κούνδουρου, όπου ο σκηνοθέτης τού έδωσε έναν μικρό ρόλο. Οι ρόλοι του στις περισσότερες ταινίες ήταν δευτερεύοντες, συνήθως εκείνοι του "σκληρού άντρα". Ο Νίκος Τσαχιρίδης έπαιζε πάντα πειστικά τον ρόλο του, για αυτό και επικράτησε σαν ένας από "σκληρούς" του Ελληνικού κινηματογράφου. Υπήρξε ποδοσφαιριστής και μέλος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών (ΠΣΑΠ), ενώ εκτός από άριστος ηθοποιός ήταν και ένας από τους καλύτερους κασκαντέρ του κινηματογράφου. 

Ζούσε στη μονοκατοικία του στα Μελίσσια. Τα τελευταία χρόνια έπασχε από την νόσο Αλτσχάιμερ. Κηδεύτηκε στο Κοιμητήριο των Μελισσίων.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Nikos Tsachiridis, σελίδα του ηθοποιού στον ιστότοπο της IMDb.
 Τσαχιρίδης, Νίκος, σελίδα του ηθοποιού στον ιστότοπο Cine.gr.

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Νιλουφέρ Χατούν

Η Νιλουφέρ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:نیلوفر خاتون) (Τούρκικα: Nilüfer Hatun, άλλα ονόματα: Μπαγιάν, Μπεϊλούν, Μπεγιάν, Μπιλούν, Σουγιούν, Σουϊλούν, πριν το 1283 - 1383) ήταν Βαλιντέ Χατούν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η πρώτη σύζυγος του Ορχάν Γαζή. Ήταν η μητέρα του επόμενου σουλτάνου Μουράτ Α'. Ο άλλος γιος της ήταν ο Ηγεμόνας Κασίμ (πέθανε το 1346). Ορισμένες παλαιότερες πηγές ισχυρίζονται επίσης, ότι ήταν η μητέρα του πρώτου γιου του Ορχάν, Σουλεϊμάν Πασά, το οποίο αμφισβητείται.

Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Nilüfer Valide Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

Πρώιμα χρόνια
Η Νιλουφέρ γεννήθηκε πριν από το 1283 στο Μπιλετσίκ. Η Νιλουφέρ, που σημαίνει στην αραβική «άνθος του λωτού» και στην περσική «νούφαρο» ήταν, σύμφωνα με την παράδοση της εποχής ελληνικής καταγωγής, κόρη του βυζαντινού ηγεμόνα της Βηλοκώμης (σημερινό Μπιλετσίκ).

Άλλοι ιστορικοί την θεωρούν κόρη του Πρίγκιπα του Γιαρ Χισάρ ή μιά βυζαντινή πριγκίπισσα, η Ελένη (Nilüfer), η οποία ήταν ελληνικής καταγωγής.

Όταν ο Σουλτάνος Οσμάν Α΄, ο ιδρυτής του οθωμανικού κράτους σε καταδρομική επιδρομή του κατέλαβε το Μπιλετσίκ, βλέποντας την κόρη του ηγεμόνα εξεπλάγη από την ομορφιά της. Όταν δε αποκρινόμενη σε σχετική ερώτηση δήλωσε πως λέγεται Ελένη, ο Σουλτάνος της απάντησε: "από σήμερα είσαι η Νιλουφέρ και γίνεσαι σύζυγος του δωδεκαετή γιου μου Ορχάν".

Από τη δήλωση αυτή πιθανολογείται ότι το γεγονός πρέπει να συνέβη το έτος 1300, χωρίς αυτό να είναι βέβαιο και όχι μεταγενέστερο χρονικά. Κατ΄ άλλη παράδοση, η παραπάνω συνομιλία έγινε στην έδρα του τότε οθωμανικού κράτους στη Νίκαια Βιθυνίας (σημερ. Ιζνίκ), και την Ελένη την άρπαξε ο Οσμάν ως λάφυρο, ή το όνομα δόθηκε καθ΄ οδό. 

Άλλη επίσης παράδοση, αντί επιδρομής, κάνει λόγο για ειρηνική συνεννόηση μεταξύ γονέων και μάλιστα με προσφορά δώρων εκ μέρους του Οσμάν. Όπως και να έχουν, οι διάφορες αυτές παραλλαγές διαφέρουν περισσότερο στις λεπτομέρειες του γεγονότος.

Βαλιντέ Χατούν
Τελικά από το γάμο του Ορχάν με την Νιλιουφέρ, που είχε λάβει τον τίτλο Xατούν (=Κυρία, σύζυγος Σουλτάνου) γεννήθηκε το 1326, ο Μουράτ, ο μετέπειτα Σουλτάνος Μουράτ Α΄ που αργότερα κατέκτησε την Αδριανούπολη. Όταν ο Μουράτ ανέλαβε σουλτάνος το 1359, μετά το θάνατο του πατέρα του η μητέρα του Νιλιουφέρ έγινε Βαλιντέ Χατούν.

Η Νιλουφέρ Χατούν πέθανε το 1383. Τότε ο γιος της, Σουλτάνος Μουράτ, ανήγειρε προς τιμή της, μετά το θάνατό της, στην πόλη Ιζνίκ φιλανθρωπικό άσυλο που σήμερα στεγάζει το μουσείο της πόλης.

Η Νιλουφέρ Χατούν είχε την ιδιότητα της Βαλιντέ Χατούν, αλλά δεν ήταν κανονική Βαλιντέ, εφόσον ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από την Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν, σύζυγο του Σελίμ Α΄ και μητέρα του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ. Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ. 830

Βαλιντέ Σουλτάνες
Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής
Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Λινόζα

Η Λινόζα (ιταλ. Linosa, ελλ. Αιθούσσα) είναι ιταλικό νησί με έκταση 5,4 τ.χλμ. και πληθυσμό 433 κατοίκους. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο, σε έκταση, νησί του συμπλέγματος των Πελαγίων νήσων και πρωτεύουσα του νησιού είναι η Λινόζα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο της Lampedusa e Linosa.

Οικονομία
Ο πληθυσμός της Λινόζας ζει με τη γεωργία και τον τουρισμό.

Συλλογή

Γεωγραφία της Σικελίας
Νησιά της Ιταλίας
Λεονάρντο Μπιτενκούρ

Ο Λεονάρντο Μπιτενκούρ (γεννημένος στις 19 Δεκεμβρίου 1993) είναι ένας Γερμανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής βραζιλιάνικης καταγωγής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος στην γερμανική ΦΚ Κολωνία και την Εθνική Γερμανίας U-21. Την 1η Δεκεμβρίου 2011, ανακοινώθηκε πως ο Μπιτενκούρ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Μπορούσια Ντόρτμουντ, σε ισχύ από την 1η Ιουλίου 2012.

Καριέρα
Ο Λεονάρντο είναι γιος του Βραζιλιάνου επιθετικού Φράνκλιν Μπιτενκούρ, ο οποίος αποκτήθηκε το 1998 από την Ένερτζι Κότμπους, στην οποία αγωνίζεται ακόμα και σήμερα, μετά το πέρας της αγωνιστικής του καρέρας, ως προπονητής στα τμήματα υποδομής του συλλόγου.

Ο Λεονάρντο Μπιτενκούρ, ο οποίος προέρχεται από τα τμήματα υποδομής της Κότμπους, κλήθηκε για πρώτη φορά το 2009 στην Εθνική Γερμανίας U-17, περνώντας στην σύνέχεια από όλες τις ηλικιακές κατηγορίες των ομάδων νέων της Γερμανίας. Εκτός από Γερμανός είναι και Βραζιλιάνος, καθότι τέτοιος και ο πατέρας του.

Από μικρή ηλικία διακρινόταν το ταλέντο του, καθώς ήδη από το 2010 ο ομάδα του Κότμπους είχε φροντίσει να του προσφέρει συμβόλαιο μακρύ σε διάρκεια το οποίο θα τον κρατούσε στην ομάδα μέχρι και το 2014. Στις αρχές του 2011, σε ηλικία 17 ετών, ξεκίνησε να προπονείται με την πρώτη ομάδα του γερμανικού συλλόγου, που μετείχε τότε στην 2η Μπούντεσλιγκα. Την πρώτη του συμμετοχή με την ομάδα την σημείωσε με την φανέλα των ρεζέρβων αγωνιζόμενος σε έναν αγώνα για την Regionalliga Nord, η οποία συνοδεύτηκε από άλλες τρεις κατά τις οποίες σημείωσε δύο τέρματα, ενώ είχε και μία ασίστ. Στις 16 Απριλίου έγινε και επίσημα μέλος της πρώτης ομάδας, ενώ λίγο αργότερα πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή με την πρώτη ομάδα μπαίνοντας ως αλλαγή σε ένα αγώνα με αντίπαλο την ΜΣΦ Ντούισμπουργκ. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα στην Τσβάιτελιγκα, στις 22 Ιουλίου, και πάλι σε έναν αγώνα απέναντι στην Ντούισμπουργκ. Με την επίτευξη αυτού του τέρματος έγινε ο νεαρότερος σκόρερ στην ιστορία της Τσβάιτελιγκα.

Στη διάρκεια της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου του 2012, ο Μπιτενκούρ μεταγράφηκε στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, σε μια μεταγραφή που είχε κανονιστεί από τον προηγούμενο Δεκέμβριο μεταξύ των δύο ομάδων.

Προσωπική ζωή
Ο Λεονάρντο είναι γιος του παλιού επιθετικού της Ένερτζι Κότμπους και νυν προπονητή νέων του συλλόγου Φράνκλιν Μπιτενκούρ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Προφίλ στο transfermarkt.de

Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ενεργκί Κότμπους
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας U20
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας U18
Λαμπιόνε

Το Λαμπιόνε (ιταλ. Lampione) είναι ιταλικό νησί με έκταση 1,2 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο. Είναι το μικρότερο, σε έκταση, νησί του συμπλέγματος των Πελαγίων νήσων.

Γεωγραφία της Σικελίας
Νησιά της Ιταλίας
Νεφρίτης

Ο Νεφρίτης (αγγλικά: Nephrite) είναι ορυκτό του ασβεστίου του μαγνησίου και του Πυριτίου, παραλλαγή του ακτινολίθου της ομάδας των αμφιβόλων. Ο χημικός τύπος είναι Ca2(Mg, Fe)5Si8O22(OH)2. Μαζί με τον ιαδεΐτη, της ομάδας των πυροξένων αποκαλούνται «Ίασπις» (jade).

Γενικά 
Ο νεφρίτης παρουσιάζεται στα συσσωματώματα ακτινολίθου σε μικροκρυσταλλοφυή μορφή, ή πιληματώδη (εξογκώσεις σε μορφή πίλων - καπέλων), ή τελείως στιφρά (συμπαγή) με σχιστοφυή ιστό, έχει χρώμα κυρίως σκούρο πράσινο (μερικές φορές κίτρινο-καφέ ή λευκό), ενώ ο ιαδεΐτης, που είναι πιο σπάνιος, απαντάται ομοίως με περισσότερους χρωματικούς κόκκους.
Οι νεφρίτες γενικά απαντώνται σε πετρώματα με σερπεντίνη ή σε κροκάλες και λατύπες, παρουσιάζουν σκληρότητα 5,5 - 6,5 και ειδικό βάρος 2,9 - 3,1, είναι διαφώτιστοι στα άκρα παρουσιάζοντας θαμπή σελαγίζουσα (καταυγάζουσα) λάμψη. Εκ του γεγονότος αυτού χρησιμοποιούνται κυρίως ως διακοσμητικές πέτρες σε όπλα - ξίφη, γλυπτά, είδη χειροτεχνίας, και ως ημιπολύτιμοι λίθοι.

Αρχαιότητα 
Από την αρχαιολογική έρευνα οι νεφρίτες φέρονται να ήταν γνωστοί από την αρχαιότητα και μάλιστα στην Ευρώπη από τη νεολιθική εποχή, αλλά και σε χώρες της Ασίας (Κίνα), της ΝΑ. Ασίας, σε νήσους του Ειρηνικού, όπως επίσης γνωστή ήταν και η χρήση τους, παραμένει όμως άγνωστο πως τους ονόμαζαν.  Το σύγχρονο όνομά τους προέρχεται από την αρχαία ελληνική ως «νεφρός λίθος» που πιθανολογείται ότι δόθηκε είτε από το χρώμα που παρουσιάζουν οι «πέτρες στα νεφρά», ή ως θεραπευτική χρήση κατά των παραπάνω. Από την ελληνική οι Ρωμαίοι τον ονόμασαν «Lapis nephriticus». Στη συνέχεια έλαβε διάφορες παρεμφερείς ονομασίες.

Πηγές 
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ. Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ. 822.

Ορυκτά του ασβεστίου
Ορυκτά του μαγνησίου
Ορυκτά του πυριτίου
Ορυκτά του σιδήρου
Σύμβολα του Ουαϊόμινγκ
Ηλίας Μαγκλίνης

Ο Ηλίας Κ. Μαγκλίνης είναι Έλληνας συγγραφέας, δημοσιογράφος και μεταφραστής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1970 στην Κινσάσα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, πρώην Ζαΐρ, όπου είχε καταφύγει η οικογένειά του μετά από τη χρεοκοπία του παππού του, ιδιοκτήτη της «Υφασματεμπορικής», που έπεσε έξω μετά από την υποτίμηση της δραχμής από τον Μαρκεζίνη. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1973, όταν ο Μομπούτο έδιωξε όλους τους ξένους δημεύοντας την περιουσία τους. Εγκαταστάθηκε στη Γλυφάδα και άρχισε να γράφει. Στα 19 του πήγε στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου σπούδασε αγγλική φιλολογία και πολιτικές επιστήμες. Επέστρεψε στην Αθήνα το 1996 και από τότε ασχολείται με τη δημοσιογραφία στην εφημερίδα Η Καθημερινή, τη μετάφραση και τη συγγραφή.

Εργογραφία
 Εγώ, ο Οκτάβιος
 Σώμα με σώμα, εκδ. «Πόλις», Αθήνα 2005, ISBN 978-960-435-074-2
 Η ανάκριση (νουβέλα), εκδ. «Κέδρος», Αθήνα 2008, ISBN 978-960-04-3835-2,
 Πρωινή γαλήνη, εκδ. «Μεταίχμιο», Αθήνα 2015, ISBN 978-618-03-0349-0

Παραπομπές

Πηγές
 Ηλίας Μαγκλίνης

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες μεταφραστές
Οι Μάγοι της Μπάλας

Το Οι Μάγοι της Μπάλας (γαλλικά: Les Seigneurs) είναι γαλλική ταινία σε σκηνοθεσία του Ολιβιέ Νταάν, η οποία κυκλοφόρησε στην Γαλλία στις 26 Σεπτεμβρίου 2012.

Περίληψη 
Ένα παλιό αστέρι του ποδοσφαίρου και νυν προπονητής στα όρια της κατάθλιψης, καλεί τους πρώην συμπαίκτες του για να σώσουν την κονσερβοποιία  της νήσου της Μολέν από την χρεοκοπία, βοηθώντας την άσημη τοπική ομάδα να προκριθεί στον θεσμό του Κυπέλλου Γαλλίας.

Ομάδα Παραγωγής 
 Αρχικός τίτλος : Les Seigneurs
 Σκηνοθεσία : Ολιβιέ Νταάν
Παραγωγή
 Εκλεγμένος παραγωγός : Ιζαάκ Σαρί
 Συντονίστρια παραγωγής : Ζυστίν Φιλμπέρ
 Βοηθός παραγωγού : Ανιές Φυστιέ-Νταάν
 Εκτελεστικός παραγωγός : Ζαν-Υβ Ασελέν
Σενάριο
 Σεναριογράφος : Φιλίπ ντε Σωβερόν και Μαρκ ντε Σωβερόν 
 Κειμενογράφος : Βιρζινί Λε Πιονιέ
 Μουσική της Ταινίας : Γκιγιόμ Ρουσέλ
 Παραγωγή : Vito Films
 Συμπαραγωγή : O.D. SHOTS και TF1 Films Production
 Συμμετοχή : Canal+ CINE + et TF1
 Διανομή :
 : Warner Bros.
 Είδος : Κωμωδία
 Ημερομηνίες κυκλοφορίας :
  Βρετάνη : 19 Σεπτεμβρίου 2012
 ,  : 26 Σεπτεμβρίου 2012

Ηθοποιοί 
 Ζοζέ Γκαρσιά : Πατρίκ Ορμπερά
 Ζαν-Πιέρ Μαριέλ : ο δήμαρχος Τιτουάν Λεγκενέκ 
 Φρανκ Ντυμπός : Νταβίντ Λεαντρί
 Γκαντ Ελμαλέχ : Ραγιάν Ζιανί 
 JoeyStarr : Σαχίφ Μπερντά
 Ραμζί Μπεντιά : Μαραντελά	
 Ομάρ Σι : Γουεκέ Ν'Ντογκό
 Le comte de Bouderbala : ο ψαράς Λε Πενίς (γνωστός κι ως Λε Πεν)
 Φρεντερίκ Μπελ : Φλοριά
 Κλεμαντίν Μπαέρτ : Αν Λεγκενέκ, η κόρη του δημάρχου
 Αντρέ Πενβέρν : Φουσέ
 Λυντοβίκ Μπερτιγιό : Γκουβερνέκ
 Φρανσουά Μπυρλού : Κερνέλ
 Ελιζαμπέτ Κομελάν : η δικαστής
 Σέρχιο ντο Βάλε : ο ποδοσφαιριστής Κερμπιχάν 
 Σεμπαστιάν Λιμπεσάρ : Ντεμπέκ
 Ριτόν Λιεμπμάν : ο δικαστικός κλητήρας
 Σαντάλ Νόιγουϊρτ : Νενέν
 Κλοντιά Ταγκμπό : Φατού Ν'Ντογκό, την γυναίκα του Γουεκέ
 Λυκά Ρενώ : Εργουάν
 Ζαν Ρενό : ο ίδιος
 Ελενά Ζουαλέγκ : Λουίζ, η κόρη του Πατρίκ Ομπερά
 Φερνάντο Λάρα
 Μαρκ Ριουφόλ
 Βανεσά Γκιντ : Σαρλότ

Διάφορα 
Αν και αρχικώς είχε προβλεφτεί για τις 11 Απριλίου 2012, η υποβολή σε καθεστώς εκκαθάρισης της εταιρείας ειδικών εφέ Quinta Industries, οδήγησε στην αναβολή της πρώτης προβολής της ταινίας για τις 26 Σεπτεμβρίου 2012.

Σημειώσεις και παραπομπές 

Γαλλικές ταινίες
Ταινίες του 2012
Γαλλικές κωμικές ταινίες
Ποδοσφαιρικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ολιβιέ Νταάν
Γαλλόφωνες ταινίες
Ουασκαράν

Το Ουασκαράν ή Νεβάδο Ουασκαράν (Nevado Huascarán) είναι το ψηλότερο βουνό του Περού. Είναι μέρος της Κορδιλιέρας Μπλάνκα των Άνδεων και βρίσκεται στην επαρχία  Γιουνγκάι. Το βουνό έχει ύψος 6.768 μέτρα και είναι το ψηλότερο βουνό που βρίσκεται στους τροπικούς της Γης και είναι το τέταρτο ψηλότερο βουνό στο δυτικό ημισφαίριο, μετά την Ακονκάγκουα, το Όχος ντελ Σαλάδο και το όρος Πίσις. Πήρε το όνομά του από τον αρχηγό των Ίνκας, Ουάσκαρ (ισπ. Huáscar).

Το βουνό έχει δύο κορυφές, από τις οποίες η νότια (Ουασκαράν Σουρ) είναι η ψηλότερη με ύψος 6.768 μέτρα. Η βόρεια (Ουασκαράν Νόρτε) έχει ύψος 6.655 μέτρα. Το βουνό αποτελείται από γρανίτη του τεταρτογενούς, όπως και η υπόλοιπη οροσειρά. Εξαιτίας της εγγύτητάς του στον ισημερινό, η κορυφή του Ουασκαράν είναι ένα από τα πιο απομακρυσμένα σημεία της Γης, σε σχέση με το κέντρο τη Γης, λίγα μέτρα πιο κοντά από την κορυφή του Ουασκαράν.

Στις 11 Ιανουαρίου του 1962, και ώρα 18:13, ένα κομμάτι πάγου μήκους 200 μέτρων και πλάτους 800 μ. αποκολλήθηκε από τον παγετώνα 511, έναν από τους αναρίθμητους που στολίζουν την Κορδιλιέρα. Δευτερόλεπτα αργότερα ο τεράστιος όγκος έπεσε με έναν απόκοσμο κρότο στο φαράγγι του Ουέλας, χίλια μέτρα πιο χαμηλά, και παρασύροντας τα πάντα στο πέρασμά του ξεχύθηκε με ταχύτητα σχεδόν 100 χιλιομέτρων την ώρα στην πυκνοκατοικημένη κοιλάδα που ανοίγεται στα πόδια του βουνού. Στη Ρανραΐρκα, μία κωμόπολη 2.500 κατοίκων, 14 χιλιόμετρα από το φαράγγι, τα φώτα μόλις είχαν ανάψει και οικογένειες συγκεντρώνονταν γύρω από το τραπέζι για το δείπνο. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ο θόρυβος. Στις 18:18, πέντε λεπτά μετά την αρχή του κακού, η κατολίσθηση έθαψε τη Ρανραΐρκα και τα χωριά που την περιέβαλαν. Σχεδόν 4.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Οι επιζώντες το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να θρηνήσουν και να κηδέψουν τα θύματα.

Στις 31 Μαΐου 1970 έλαβε χώρα ένας σεισμός 7,8 ρίχτερ στα παράλια του Περού, ο οποίος προκάλεσε την αποσταθεροποίηση του βόρειου τμήματος του βουνού, με αποτέλεσμα μια κατολίσθηση βράχων, χιονιού και παγετώνα, η οποία έθαψε τις πόλεις Γιουνγκάι και Ρανραΐρκα, με συνολικά 20.000 νεκρούς.

Η πρώτη ανάβαση της βόρειας κορυφής του Ουασκάραν έλαβε χώρα το 1908, με μια αποστολή που περιλάμβανε την Αμερικανίδα ορειβάτη Άννι Σμιθ Πεκ. Η ανάβαση της νότιας κορυφής έλαβε χώρα τον Ιούλιο του 1932 από μια κοινή Αυστριακή και Γερμανική αποστολή.

Παραπομπές 

Βουνά του Περού
Άνδεις
Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα

Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (τουρκικά: Cumhuriyet Halk Partisi, CHP) είναι ένα κεμαλικό και σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στην Τουρκία. Είναι το αρχαιότερο πολιτικό κόμμα της Τουρκίας και είναι μέχρι στιγμής η αξιωματική αντιπολίτευση στην Εθνοσυνέλευση. 

Το ίδιο το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα περιγράφεται ως «ένα σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που είναι πιστό στις ιδρυτικές αρχές και αξίες της Δημοκρατίας (της Τουρκίας)», στηριζόμενο στις αρχές του Κεμαλισμού Επίσης, το κόμμα αναφέρεται ως «το ιδρυτικό μέλος της σύγχρονης Τουρκίας». Παλαιότερα, το κόμμα είχε αναπτύξει και αντικομμουνιστικές θέσεις, που στην συνέχεια όμως φαίνεται να εγκαταλείφθηκαν..

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Τουρκικά πολιτικά κόμματα
Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Σεκουλαριστικά κόμματα
Κοσμικισμός στην Τουρκία
Ερνστ φον Σάλομον

Ο Ερνστ Φρίντριχ Καρλ φον Σάλομον (γερμ. Ernst Friedrich Karl von Salomon, 1902-1972) υπήρξε Γερμανός συγγραφέας που στον καιρό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης πολλές φορές ενεπλάκη σε πολιτικά εγκλήματα. Αρχικά οπαδός του Ναζισμού, έγινε αργότερα πασιφιστής.

Εργογραφία 
Βιβλία
 Die Geächteten, Berlin 1930
 Die Stadt, Berlin 1932 
 Die Kadetten, Berlin 1933
 Nahe Geschichte, Berlin 1936
 Das Buch vom deutschen Freikorpskämpfer, Berlin 1938 
 Boche in Frankreich, Hamburg 1950
 Der Fragebogen, Hamburg 1951 
 Das Schicksal des A.D., Hamburg 1960 
 Die schöne Wilhelmine, Hamburg 1965 
 Glück in Frankreich, Hamburg 1966, 
 Deutschland. Städte und Landschaften, aus dem Flugzeug gesehen, Köln 1967 
 Deutschland deine Schleswig-Holsteiner, Hamburg 1971 
 Die Kette der tausend Kraniche, Hamburg 1972
 Der tote Preuße, Darmstadt 1973
Σενάρια για τον κινηματογράφο
 Kautschuk/Die Grüne Hölle (1938) 
 Sensationsprozess Casilla (1939) 
 Kongo-Express (1939) 
 Carl Peters (1941) 
 Der dunkle Tag (1943) 
 Der unendliche Weg (1943) 
 Die Unheimliche Wandlung des Axel Roscher (1943) 
 Johann (1943)
 Frech und verliebt (1944, uraufgeführt 1948) 
 Münchnerinnen (1944/45, uraufgeführt 1949) 
 Das Gesetz der Liebe (1945, uraufgeführt 1950) 
 08/15 (1954) 
 08/15 – Im Krieg (1955) 
 08/15 – In der Heimat (1955)
 Weil du arm bist, musst du früher sterben (1956) 
 Geliebte Corinna (1956) 
 Liane, das Mädchen aus dem Urwald (1956) 
 Liane, die weiße Sklavin (1957)
 Liane, die Tochter des Dschungels 1957 
 Soldatensender Calais (1960)
 Lysistrata (Fernsehfilm der ARD, 1961)
 Glück in Frankreich (Fernsehfilm des WDR)

Πηγές 
 Jost Hermand: Ernst von Salomon. Wandlungen eines Nationalrevolutionärs. Leipzig: Verlag der Sächsischen Akademie der Wissenschaften zu Leipzig/Stuttgart: S. Hirzel, 2002 (= Sitzungsberichte der Sächsischen Akademie der Wissenschaften zu Leipzig. Philologisch-Historische Klasse, Bd. 137, Heft 5). 
 Markus Josef Klein: Ernst von Salomon. Eine politische Biographie. Mit einer vollständigen Bibliographie. (= Schriften zur „Konservativen Revolution“, Bd. 2, zugleich: Kiel, Univ., Diss., 1992). San Casiano, Limburg a. d. Lahn 1994, ISBN 3-928906-03-8.
 Martin Lindner: Leben in der Krise. Zeitromane der Neuen Sachlichkeit und die intellektuelle Mentalität der klassischen Moderne. Mit einer exemplarischen Analyse des Romanwerks von Arnolt Bronnen, Ernst Glaeser, Ernst von Salomon und Ernst Erich Noth. Stuttgart: Metzler, 1994.
 Maciej Walkowiak: Ernst von Salomons autobiographische Romane als literarische Selbstgestaltungsstrategien im Kontext der historisch-politischen Semantik. Peter Lang, Frankfurt am Main 2007, ISBN 978-3-631-56863-7.
 Jost Hermand: Salomon, Ernst von. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 22, Duncker & Humblot, Berlin 2005, S. 392 f.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Αρχείο του φον Σάλομον στο Γερμανικό Αρχείο Φιλολογίας του Μάρμπαχ

Γερμανοί συγγραφείς
Πυραμίδιο

Το πυραμίδιο (πληθυντικός πυραμίδια) στην ορολογία της αρχαιολογίας είναι το τελευταίο κομμάτι, ή ο κορυφαίος λίθος Αιγυπτιακής πυραμίδας. Στα αρχαία αιγυπτιακά ονομαζόταν benbenet, το οποίο συνέδεε την πυραμίδα ως σύνολο με την ιερή πέτρα μπενμπέν. Κατά την περίοδο του Παλαιού βασιλείου, τα πυραμίδια ήταν κατά κανόνα φτιαγμένα από διορίτη, γρανίτη ή πολύ καλής ποιότητας ασβεστόλιθο, και κατόπιν καλυπτόταν με χρυσό ή ήλεκτρο, ενώ κατά την περίοδο του Μέσου βασιλείου, και μέχρι το τελος της εποχής των Πυραμίδων, ήταν από γρανίτη. Το πυραμίδιο "ήταν καλυμμένο με φύλλα χρυσού για να αντανακλά τις ακτίνες του ήλιου". Κατά την περίοδο του Μέσου βασιλείου, συχνά "είχαν επιγραφές βασιλικών τίτλων και θρησκευτικών συμβόλων".

Έχουν διασωθεί πολύ λίγα πυραμίδια. Από αυτά, τα περισσότερα είναι από γυαλισμένο μαύρο γρανίτη, με επιγραφή του ιδιοκτήτη της πυραμίδας. Τέσσερα πυραμίδα -που αποτελούν τη μεγαλύτερη συλλογή στον κόσμο- εκτίθενται στην κεντρική αίθουσα του Μουσείου του Καΐρου. Μεταξύ τους είναι και το πυραμίδιο από την πυραμίδα του Αμενεμχέτ Γ' στο Νταχσούρ, η λεγόμενη και Μαύρη Πυραμίδα.

Ένα πυραμίδιο από άσπρο ασβεστόλιθο της Τούρα σε καλή κατάσταση, το οποίο πιστεύεται ότι είχε φτιαχτεί για την Κόκκινη Πυραμίδα του Σνεφρού στο Νταχσούρ, έχει αποκατασταθεί και εκτίθεται σήμερα σε ανοιχτό χώρο δίπλα σε αυτήν την πυραμίδα. Υπάρχει όμως ένα μικρό "μυστήριο", καθώς η γωνία κλίσης του είναι μικρότερη από του οικοδομήματος για το οποίο υποτίθεται ότι κατασκευάστηκε.

Ιδιωτικές πυραμίδες από τούβλο με πυραμίδια

Κατά την περίοδο του Νέου βασιλείου, κάποιοι τάφοι που ανήκαν σε ιδιώτες, είχαν στην επιφάνεια μικρές πυραμίδες από τούβλο, οι οποίες κατέληγαν σε πυραμίδια. Οι τέσσερις πλευρές των τελευταίων περιείχαν κείμενα και σκηνές σχετικές με λατρεία του Θεού Ήλιου (ενσάρκωση του οποίου ήταν ο Φαραώ).

Οι σκηνές συνήθως απεικονίζουν την πορεία του ήλιου, που ανατέλλει στην μία πλευρά, να δύει στην αντίθετη, και να ταξιδεύει στον κάτω κόσμο που κυβερνάει ο Όσιρις κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Πυραμίδιο του γραφέα Moses

Το πυραμίδιο του γραφέα Moses (mes,s), (Νέο βασίλειο, 19η Δυναστεία, περ. 1250 π.Χ., ασβεστόλιθος, ύψος 53 εκατοστά) τον αναπαριστά να αφιερώνει προσφορά, με το όνομά του σε δύο απέναντι πλευρές. Στις άλλες δύο, αναπαριστάται ένας μπαμπουίνος, "που στριγκλίζει προς το μέρος του ήλιου και της μέρας που ανατέλλει". (Ο μπαμπουίνος επίσης είναι η αναπαράσταση του γραφέα, και επίσης του θεού-γραφέα Θωθ).

Πυραμίο του Ptahemwia
Το πυραμίδιο του Ptahemwia, (19η Δυναστεία, περίοδος του Ραμσή, περ. 1200 π.Χ., ασβεστόλιθος, 28 εκατοστά πλάτος 42 ύψος), ομοίως απεικονίζει σκηνές με τον ήλιο. Ο θεός Ήλιος Ρα (Re-Horakhti), και ο Θεός του κάτω κόσμου Όσιρις απεικονίζονται στις δύο πλευρές.  

Στις άλλες δύο πλευρές είναι ο Ptahemwia, σε στάση προσφοράς, απέναντι από τρεις στήλες ιερογλυφικών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Transporting the pyramidion to the top of the Khufu-Pyramid

Αιγυπτιολογία
Ορολογία της αρχαιολογίας
Ιστορία της αρχιτεκτονικής
Αρχαίες αιγυπτιακές πυραμίδες
Αμενεμχέτ Γ΄

Ο Αμενεμχέτ Γ' ήταν Φαραώ της 12ης Δυναστείας της Αρχαίας Αιγύπτου. Βασίλευσε από το περ. 1860 με περ.1814 π.Χ., με την τελευταία γνωστή χρονολογία να έχει βρεθεί σε πάπυρο με ημερομηνία Έτος 46, I Akhet 22 της βασιλείας του. Η βασιλεία του θεωρείται ως η χρυσή εποχή του Μέσου βασιλείου. Υπάρχει περίπτωση να συμβασίλευσε για μεγάλο χρονικό διάστημα (20 χρόνια) με τον πατέρα του Σέσωστρι Γ'.

Κατά το τέλος της βασιλείας του εγκαθίδρυσε συμβασιλεία με τον διάδοχό του Αμενεμχέτ Δ', όπως καταγράφεται σε μία σήμερα κατεστραμμένη επιγραφή σε βράχο στο Konosso στη Νουβία, στην οποία το Έτος 1 του Αμενεμχέτ Δ' ταυτίζεται με το Έτος 46, 47 ή 48 της βασιλείας του Αμενεμχέτ Γ'. Η κόρη του Νεφρουσομπέκ αργότερα διαδέχτηκε τον Αμενεμχέτ Δ' ως ο τελευταίος ηγεμόνας της 12ης Δυναστείας. Το βασιλικό όνομα του Αμενεμχέτ Γ', Nimaatre, σημαίνει "Αυτός που ανήκει στη Δικαιοσύνη του Ρα".

Έχτισε την πρώτη του πυραμίδα στο Νταχσούρ (την επονομαζόμενη και Μαύρη Πυραμίδα, η οποία όμως εγκαταλείφθηκε λόγω κατασκευαστικών προβλημάτων. Γύρω στο Έτος 15 της βασιλείας του αποφάσισε να κατασκευάσει μια νέα πυραμίδα στη Χαουάρα. Η πυραμίδα στο Νταχσούρ αποτέλεσε το μέρος ταφής πολλών γυναικών της βασιλικής αυλής.

Δίπλα στον ταφικό του ναό στη Χαουάρα (κοντά στο Φαγιούμ), υπήρχε πυραμίδα, η οποία μπορεί να ήταν γνωστή στον Ηρόδοτο και στον Διόδωρο ως ο "Λαβύρινθος. Ο Στράβωνας την εκθείασε σαν θαύμα του κόσμου. Η πυραμίδα στη Χαουάρα περιέχει μερικά από τα πιο πολύπλοκα συστήματα ασφαλείας που έχουν βρεθεί στην Αίγυπτο, και ίσως είναι η μόνη που πλησιάζει στην εικόνα που βλέπουμε στις ταινίες με πυραμίδες να έχουν τέτοια χαρακτηριστικά (παγίδες κ.τ.λ.). Και πάλι όμως το μέρος της ταφής του βασιλιά συλήθηκε κατά την αρχαιότητα. Η κόρη ή αδελφή του Νεφερουπτά τάφηκε σε ξεχωριστή πυραμίδα (που ανακαλύφθηκε το 1956) 2 χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά από αυτή του βασιλιά. Το πυραμίδιο της πυραμίδας του Αμενεμχέτ Γ' βρέθηκε πεσμένο από την κορυφή και έχει διατηρηθεί σε αρκετά καλή κατάσταση. Σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Καΐρου.

Όσον αφορά γενικά στην περίοδο βασιλείας του Αμενεμχέτ Γ', ο βεζίρης Χετί, κατείχε αυτό το αξίωμα κατά το Έτος 29 αυτής. Επίσης, ο Μαθηματικός Πάπυρος του Rhind θεωρείται ότι γράφτηκε αυτήν την περίοδο<ref>Marshall Clagett, Ancient Egyptian Science: A Source Book, 1989, p.113</ref>. Τέλος, τα μνημεία του Αμενεμχέτ Γ' είναι πολλά και σε εξαιρετική κατάσταση. Σ' αυτά περιλαμβάνεται ένας μικρός αλλά πολύ όμορφα διακοσμημένος ναός του Μεντίνετ Μάντι στο Φαγιούμ, τον οποίο αυτός και ο πατέρας του είχε αφιερώσει στην θεά των δημητριακών Ρενενουτέτ.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
W. Grajetzki, The Middle Kingdom of Ancient Egypt: History, Archaeology and Society'', Duckworth, London 2006 ISBN 0-7156-3435-6, 58-61

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Amenemhat (III) Nimaatre
The Pyramid of Amenemhet III from Talking Pyramids

Φαραώ της 12ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Μεντίνετ Μάντι

Το Μεντίνετ Μάντι είναι μια τοποθεσία νοτιοδυτικά της περιοχής του Φαγιούμ στην Αίγυπτο, όπου κατά τη βασιλεία των Αμενεμχέτ Γ' και Αμενεμχέτ Δ' (1855-1799 π.Χ.) χτίστηκε ναός αφιερωμένος στην θεά-κόμπρα Ρενενουτέτ (θεά των δημητριακών). Κατά την Ελληνορωμαϊκή περίοδο ο ναός επεκτάθηκε και διακοσμήθηκε.

Ο Ναός
Το εσωτερικού του ναού από σκούρο αμμόλιθο αποτελείται από ένα πρόναο αποτελούμενο από δύο δεσμιδωτούς κίονες σε σχήμα παπύρου, ο οποίος προηγείται του ιερού θυσιαστηρίου στον οποίο υπάρχουν τρία κλιτη με τρεις κόγχες για αγάλματα. Στο κεντρικό κλίτος υπάρχει ένα μεγάλο άγαλμα της Ρενενουτέτ με τον Αμενεμχέτ Γ' και τον Αμενεμχέτ Δ' να στέκονται δίπλα της. Τα μέρη του ναού που χτιστήκαν κατά την Πτολεμαϊκή περίοδο αποτελούν ένας πλακόστρωτος διάδρομος που περνά μπροστά από ένα οχτάστυλο περίπτερο και οδηγεί σε περίστυλο προθάλαμο. Έχει προταθεί ότι το συγκρότημα του ναού, το οποίο ανασκάφθηκε τη δεκαετία του 1930 από αρχαιολόγους του πανεπιστημίου του Μιλάνου, έχει διατηρηθεί σε τέτοια ασυνήθιστα καλή κατάσταση λόγω της σχετικής γεωγραφικής του απομόνωσης.

Ανασκαφές του 2006
Το Μεντίνετ Μάντι "είναι ο μοναδικός άθικτος ναός από το Μέσο Βασίλειο που υπάρχει ακόμα", σύμφωνα με τον Ζάχι Χαουάς, πρώην Γενικό Γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου (SCA).. Τα θεμέλια του ναού, διοικητικά κτήρια, σιταποθήκες και κατοικίες, ανακαλύφθηκαν από αιγυπτιακή αρχαιολογική αποστολή στις αρχές του 2006.

Κοπτικά κείμενα
Τα κοπτικά κείμενα του Μεντίνετ Μάντι ανακαλύφθηκαν στην περιοχή το 1928. Μεταξύ αυτών, είναι ένα Μανιχαϊστικό ψαλτήριο που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους Ψαλμούς του Θωμά

Σημειώσεις

Βιβλιογραφία 
 A.Vogliano, Primo (e secondo) rapporto degli scavi condetti della R. Universita di Milano nella zona di Amdinet Maadi, 1935-6 (Milan, 1936-7).
 R.Naumann, 'Der Tempel des Mittleren Reiches in Medinet Madi', MDAIK8 (1939), 185-9.
 Ian Shaw and Paul Nicholson, The Dictionary of Ancient Egypt, 178

Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Αρχαίοι αιγυπτιακοί ναοί
Αλίκη Καγιαλόγλου

Η Αλίκη (Αλεξάνδρα-Ευανθία) Καγιαλόγλου (8 Ιουλίου 1947) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια με διεθνή σταδιοδρομία.

Βιογραφία
Μελέτησε αρχικά τραγούδι ως υπότροφος του Ωδείου Αθηνών με τη Μαρίκα Καλφοπούλου και αργότερα με τους Φραγκίσκο Βουτσίνο και Σπύρο Σακκά. Συνεργάστηκε με δύο από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες, τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μάνο Χατζιδάκι. Εμφανίζεται από το 1982 σε ρεσιτάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ερμηνεύει Σεφέρη, Ελύτη, Καβάφη, Ρίτσο, Αναγνωστάκη, Γκάτσο, Λόρκα, Φερέρ και άλλους.
Κόρη της είναι η γνωστη σοπράνο Ελένη-Λυδία Σταμέλλου (1980-).

Ενδεικτική δισκογραφία

Παραπομπές

Πηγές
 http://www.istfest.gr/main/63-aliki-kagialoglou 

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2012-2013

Το κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ ανδρών για την περίοδο 2012−13 ήταν η 26η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διοργανώθηκε από την ΕΟΠΕ. Δικαίωμα συμμετοχής από αυτήν την περίοδο έχουν όλες οι ομάδες, ανεξαρτήτως της κατηγορίας που αγωνίζονται. Συνολικά δήλωσαν συμμετοχή 92 ομάδες από όλη την Ελλάδα. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 13η φορά στην ιστορία του.

Οι ομάδες

Α' φάση 
Στην πρώτη φάση μετείχαν οι ομάδες των τοπικών ενώσεων. Στους αγώνες της Α' φάσης πήραν μέρος συνολικά πενήντα επτά ομάδες. Οι αγώνες των κυπέλλων των τοπικών ενώσεων λειτούργησαν και ως αγώνες πρόκρισης στη δεύτερη φάση του Κυπέλλου Ελλάδας. Από κάθε ένωση την πρόκριση πήραν οι δύο φιναλιστ του τοπικού Κυπέλλου. Λόγω της συμμετοχής μόνο μίας ομάδας στην ΕΣΠΕ Θράκης-Αν. Μακεδονίας, την πρόκριση στη Β' φάση πήραν 19 ομάδες, αντί 20 όπως προέβλεπε η προκήρυξη.

{| class="collapsible collapsed" width="100%" style="text-align:left"
! Ε.Σ.Π. Αθήνας και Ανατολικής Αττικής
|-
|
Α' φάση
{| class="wikitable" style="text-align: center; font-size:90%"
!width="200"  | Γηπεδούχος
!width="60"  | Σκορ
!width="200"  | Φιλοξενούμενη
|-
|align=right| Α.Ο. Νέοι Βύρωνος
|2−3
|align=left| Α.Ο. Αναγυρούς Βάρης
|-
|align=right| Ε.Σ. Νέας Μάκρης
|3−1
|align=left| Α.Ο. Μαρκοπούλου
|-
|align=right| Α.Ε. Καρύστου
|0−3
|align=left| Ε.Π.Α.Σ. "Ν. Αμάραντος"
|-
|align=right| Α.Π.Σ. Πήγασος Ν. Κόσμου
|3−2
|align=left| Σ.Φ.Α. Φοίβος Μελισσίων
|-
|align=right| Π.Α.Ο. Κουκακίου
|3−2
|align=left| Γ.Α.Σ. Χολαργού
|-
|align=right| Α.Γ.Ε. Χαλκίδας
|3−0 α.α.
|align=left| Δ.Α.Σ. Ζεφυρίου
|-
|align=right| Α.Σ.Ο.Χ. Φοίβος Ολυμπιακού Χωριού
|1−3
|align=left| Ο.Φ. Γέρακα
|-
|colspan=3| Χωρίς αγώνα: Α.Ε. Αμπελοκήπων
|}ΠροημιτελικοίΗμιτελικοίΤελικόςΠροκρίθηκαν: Α.Ε. Αμπελοκήπων
 Α.Π.Σ. Πήγασος
|}ΤελικόςΗμιτελικόςΠροκρίθηκαν: Ε.Α. Λάρισας - Κυπελλούχος Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ. 2012-13 Α.Σ. Ασκληπιός Τρικάλων
|}

{| class="collapsible collapsed" width="100%" style="text-align:left"
! Ε.Σ.ΠΕ. Κρήτης
|-
|ΠρομιτελικόςMVP:  Μπόγιαν Γιορντάνοφ (Ολυμπιακός)Διαιτητές: Καραμπέτσος, ΓεωργουλέαςΠόντοι ομάδων:Ολυμπιακός: 1 άσσος, 55 επιθέσεις, 7 μπλοκ, 16 λάθη αντιπάλωνΦοίνικας Σύρου: 1 άσσος, 44 επιθέσεις, 7 μπλοκ, 18 λάθη αντιπάλωνΟι Συνθέσεις:'''

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ειδήσεις για το κύπελλο Ελλάδας Επίσημος ιστότοπος Ε.Ο.ΠΕ.
 "Το Κύπελλο άλλαξε, «άνοιξε» και πλέον ανήκει σε όλους" Επίσημος ιστότοπος Ε.Ο.ΠΕ.
Συμπληρωματική προκήρυξη Β', Γ' φάσης Επίσημος ιστότοπος Ε.Ο.ΠΕ.
Αποτελέσματα ΕΣΠΑΑΑ
Αποτελέσματα ΕΣΠΕΔΑ
Αποτελέσματα ΕΠΕΣΘ 

2012 2013
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2012 2013
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2012 2013
Κόνραντ Χίλτον

Ο Κόνραντ Νίκολσον Χίλτον (Conrad Nicholson Hilton, 25 Δεκεμβρίου 1887 – 3 Ιανουαρίου 1979) ήταν Αμερικανός ξενοδόχος.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε Χριστούγεννα του 1887 στο Σαν Αντόνιο του Νέου Μεξικού. Πατέρας του ήταν ο Νορβηγός Άουγκουστ Χάλβορσεν, επονομαζόμενος «Γκας», μητέρα του η Μάρυ Γκενεβίβε Λάουφερσβαϊλερ γερμανικής καταγωγής. Ο Άουγκουστ Χάλβορεν αποδήμησε στις ΗΠΑ το 1870 και άλλαξε το όνομά του σε Χίλτον. Ο μικρός Κόνραντ πήγε σχολείο και έγινε πολιτικός εκπρόσωπος της πόλης του στο Νέο Μεξικό. 

Ξεκίνησε τη στκαριέρα του το 1919 με την αγορά του ξενοδοχείου Mobley στο Σίσκο του Τέξας. Ακολούθησε η κατασκευή του ξενοδοχείου Dallas Hilton που γιόρτασε τα εγκαίνιά του στις 2 Αυγούστου 1925. Το 1946 ίδρυσε την παγκόσμια εταιρεία Hilton Hotel Corporation.

Απεβίωσε στις 3 Ιανουαρίου 1979 στην Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια.

Εργογραφία 
 Be my guest. Autobiography, Prentice-Hall, New York, 1987, ISBN 0-13-071598-0

Πηγές
 Annabel Jane Wharton:Building the Cold War: Hilton International hotels and modern architecture, Chicago 2001

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Auszug aus A.J. Whartons Buch

Αμερικανοί ξενοδόχοι
Μακεδονία Παλλάς

Το Μακεδονία Παλλάς είναι ξενοδοχείο πέντε αστέρων στη Θεσσαλονίκη. Βρίσκεται στην Λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου 2, στην περιοχή της Αγίας Τριάδας Φαλήρου, σε απόσταση 900 μέτρων από τον Λευκό Πύργο. Το ξενοδοχείο ανήκει στον επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη.

Το ξενοδοχείο διαθέτει 276 δωμάτια και σουίτες. Τα καταλύματα είναι διακοσμημένα σε κλασικό στιλ και έχουν μπαλκόνι με θέα στην πόλη ή στη θάλασσα. Οι σουίτες έχουν ξεχωριστό σχεδιασμό. Παρέχονται επίσης δωμάτια που επικοινωνούν (εσωτερικά).

Ακόμη, το ξενοδοχείο διαθέτει δύο εστιατόρια, αίθουσες συσκέψεων και συνεδριακές εγκαταστάσεις, κατάστημα με είδη δώρων και κοσμήματα, γυμναστήριο, δωρεάν υπαίθριος χώρος στάθμευσης και φυλασσόμενος, εσωτερικός χώρος στάθμευσης. Υπάρχει πισίνα και μπαρ πισίνας.

Στο Μακεδονία Παλλάς υπάρχουν ακόμη συνεδριακές αίθουσες και αίθουσες πολλαπλών χρήσεων.

Ιστορία 
Το Ταμείο Ασφαλίσεως Προσωπικού ΟΤΕ  (ΤΑΠ-ΟΤΕ) αγόρασε το 1960 το οικόπεδο, έκτασης 10000 τ.μ. με την μόνη υποχρέωση να χτιστεί το ξενοδοχείο. Τα εγκαίνια έγιναν στις 26 Οκτωβρίου 1971. Το 2016 το ξενοδοχείο μπήκε σε διαδικασία ανακαίνισης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Επίσημη ιστοσελίδα

Παραπομπές  

Ξενοδοχεία στην Ελλάδα
Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Μήνας του μέλιτος

Ως μήνας του μέλιτος ονομάζεται διεθνώς το ταξίδι αναψυχής που κάνουν οι νεόνυμφοι αμέσως μετά την τέλεση του γάμου. Χωρίς ταξίδι, μήνας του μέλιτος ονομάζεται το αμέσως μετά τη σύζευξη χρονικό διάστημα που χαρακτηρίζεται από συναισθήματα αρμονίας και έρωτα.

Ετυμολογία 
Στα αγγλικά, η φράση honey moon, δηλαδή Σελήνη του μέλιτος, συναντάται για πρώτη φορά το 1546.

Ιστορία 
Στον δυτικό πολιτισμό, το ταξίδι αναψυχής καθιερώνεται κυρίως στον 19ο αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία ως έθιμο που εισάχθηκε από την Ινδία. Από εκεί εξαπλώθηκε και στην Ευρώπη, όπου το 1820 στη Γαλλία ονομάστηκε voyage à la façon anglaise, δηλαδή Αγγλικό ταξίδι. Το ταξίδι του μέλιτος όπως το συναντάμε σήμερα τυποποιήθηκε την εποχή της Μπελ Επόκ και έγινε η πρώτη μορφή του μαζικού τουρισμού, με δημοφιλέστατους προορισμούς τα παράλια της Μεσογείου στη Γαλλία και Ιταλία, καθώς και τις Ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις Ρώμη, Παρίσι, Λονδίνο, Βερόνα, Βενετία, Βιέννη και αλλού.

Παραπομπές

Βιβλιογραφικές Πηγές 
Urs Keller: „Nur du und ich“. Schweizer Brautpaare auf Hochzeitsreise, in: Schweizerisches Archiv für Volkskunde, 103. Bd. (2007), S. 1–20 (Volltext)

Τύποι τουρισμού
Γαμήλια έθιμα
Είδη ταξιδίων
Δορίμαχος

Ο Δορίμαχος, ο επονομαζόμενος «Τριχωνεύς» από τον ιστορικό Πολύβιο (Ιστορίαι, Βιβλίο IV), γιος του Νικοστράτου, γεννήθηκε στο αρχαίο Τριχώνιο της Αιτωλίας, στις όχθες της σημερινής λίμνης Τριχωνίδας. Υπήρξε ένας από τους τρεις ονομαστούς Στρατηγούς του Κοινού των Αιτωλών, καθώς και νομοθέτης. Το 219 π.Χ. ήταν αυτός που κατέστρεψε το Ιερό της Δωδώνης. Στον Δορίμαχο αναφέρεται σε πολλά σημεία των λόγων του ο αρχαίος ιστορικός Πολύβιος (Πολύβιος, Ιστορίαι Δ',67,3).

Ο Δορίμαχος αναφέρεται σε ψήφισμα της Αμφικτυονίας των Δελφών ως ιερομνήμων, εκπρόσωπος του Κοινού των Αιτωλών. Στη σύγχρονη πόλη του Αγρινίου υπάρχει από το 1920 ονομασία οδού, η οδός Δοριμάχου. 

Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Αρχαίοι Αιτωλοακαρνάνες
Δε σε Θέλω πια

Η ταινία Δε σε θέλω πια (Πρωτότυπος Τίτλος Mr. & Mrs. Smith), γνωστό κι ως Ο κύριος κι η κυρία Σμιθ είναι σοφιστικέ κομεντί παραγωγής 1941, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι η Κάρολ Λόμπαρντ κι ο Ρόμπερτ Μοντγκόμερι. Στην ταινία εμφανίζονται επίσης οι Τζιν Ρέιμοντ, Τζακ Κάρσον, Φίλιπ Μέριβεϊλ και Λουσίλ Γουότσον. 

Πάρα το γεγονός ότι ο Χίτσκοκ δήλωσε αργότερα ότι γύρισε την ταινία (τη μοναδική κωμωδία που σκηνοθέτησε στην Αμερική), για χάρη της Κάρολ Λόμπαρντ, η οποία τον έπεισε να αναλάβει τη σκηνοθεσία. Τα αρχεία της εταιρίας RKO Pictures δείχνουν ότι ο ίδιος ο σκηνοθέτης έδειξε ενδιαφέρον για το εγχείρημα.

Υπόθεση 
Ο Ντέιβιντ (Ρόμπερτ Μοντγκόμερι) και η Αν Σμιθ (Κάρολ Λόμπαρντ) είναι παντρεμένοι και φαινομενικά ευτυχισμένοι. Όταν κάποια στιγμή η Αν ρωτάει τον Ντέιβιντ αν θα την παντρευόταν ξανά, εκείνος της απαντάει αρνητικά παρά το γεγονός ότι εκείνος την αγαπάει. Την επόμενη μέρα ο καθένας από τους δυο πληροφορείται ότι λόγω γραφειοκρατικών προβλημάτων, ο γάμος τους δεν θεωρείται έγκυρος. Τότε η Αν αποφασίζει να μην ξαναπαντρευτεί τον Ντέιβιντ και να ζήσει τη ζωή της ως ελεύθερη γυναίκα, ενώ ο Ντέιβιντ προσπαθεί να την κερδίσει ξανά. Το εγχείρημα του Ντέιβιντ πρόκειται να είναι δύσκολο δεδομένου ότι έχει να συναγωνιστεί πολλούς άλλους μνηστήρες.

Πληροφορίες Παραγωγής 
Ο Κάρι Γκραντ ήταν η πρώτη επιλογή για τον ρόλο του Ντέιβιντ. 

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, η Λόμπαρντ που υποστήριζε το φιλελεύθερο κόμμα έκανε πλάκα στον Ρόμπερτ Μοντγκόμερι που υποστήριζε τους ρεπουμπλικάνους, κολλώντας αυτοκόλλητα από την προεκλογική εκστρατεία των φιλελευθέρων στο αυτοκίνητο του ηθοποιού. 

Το καμέο του σκηνοθέτη σκηνοθετήθηκε από την ίδια την Λόμπαρντ, η οποία τον υποχρέωσε να γυρίσει τη σκηνή πολλές φορές.

Υποδοχή 
Η ταινία είχε εμπορική επιτυχία καθώς γυρίστηκε με προϋπολογισμό 743.000 δολαρίων κι έκανε εισπράξεις 1.400.000 δολαρίων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Η ταινία στο imdb
Η ταινία στο cine.gr

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1941
Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ
Αγγλόφωνες ταινίες
Ασπρόμαυρες ταινίες
Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες
Αμερικανικές screwball κωμικές ταινίες
Α΄ Συριακός πόλεμος

Ο Α' Συριακός πόλεμος (274-271 π.Χ.) ήταν η πρώτη σύγκρουση μεταξύ  των ελληνιστικών δυναστείων των Πτολεμαίων και των Σελευκιδών  .

Το ζήτημα της Κοίλης Συρίας
Αιτία του πολέμου αποτέλεσε το ζήτημα της κατοχής της Κοίλης Συρίας.  Ο Πτολεμαίος Α' ύστερα από την Μάχη στην Ιψό και την διάλυση του κράτους του Αντίγονου είχε καταλάβει την περιοχή αυτή . Οι Σελευκίδες ηγεμόνες  δεν ήθελαν να αποδεχτούν  αυτήν την κατάσταση.

Ευκαιρία για επέμβαση έδωσε στον Σελευκίδη ηγεμόνα Αντίοχο Α'  η εξέγερση του ηγεμόνα της Κυρηναϊκής και  ετεροθαλούς αδελφού του βασιλιά  Πτολεμαίου Β', Μάγα. Ο Αντίοχος συμμάχησε με τον Μάγα και του έδωσε ως σύζυγο την κόρη του  Απάμη .

Το ξέσπασμα του πολέμου και οι επιχειρήσεις
Ο Αντίοχος συγκέντρωσε στρατό για να εισβάλει στην Κοίλη Συρία , ο οποίος  όμως χτυπήθηκε από επιδημία. Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύτηκε ο αντίπαλος του. Ο Πτολεμαίος εισέβαλε στο κράτος του Αντίοχου και κατέλαβε την  Δαμασκό  (274/3 π.Χ.).

Ο Αντίοχος επιτέθηκε τελικά και πριν τελειώσει ο χειμώνας κατάφερε να ανακαταλάβει την πόλη. Κάθε όμως σχέδιο  για  εισβολή ματαιώθηκε καθώς εκτός των άλλων αντιμετώπιζε και τις επιδρομές του στόλου του Πτολεμαίου,  από   τις βάσεις του στα παράλια της Καρίας.Σε μια επίδειξη δύναμης  μάλιστα ο Πτολεμαϊκός στόλος  έφτασε  έως την Ηράκλεια του Εύξεινου Πόντου με  την  όποια σύναψε συμμαχία.

Η λήξη του πολέμου και οι συνθήκες 
Ο πόλεμος τέλειωσε το 271/0 π.Χ.  Σύμφωνα με την συνθήκη ειρήνης ο Πτολεμαίος  διατηρούσε όλα τα εδάφη του εκτός από την Κυρηναϊκή της οποίας την ανεξαρτησία υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει.

Παραπομπές

Πηγές
Ιστορία του Ελληνικού έθνους Τόμος Δ'  Μέγας Αλέξανδρος –Ελληνιστικοί  Χρόνοι Εκδοτική Αθηνών  1979
Στρατιωτική Ιστορία ΝΙΚΟΛΑΟΣ  Γ. ΛΑΣΚΑΡΗΣ .  Η κατάκτηση της Κοίλης Συρίας από τον Αντίοχο  Γ  (202-198 π.Χ.)  Εκδότης Σ. ΠΑΝΕΛΗΣ.  Τεύχος  77 .  2003

Συριακοί πόλεμοι
Γραικομάνοι

Ο όρος Γραικομάνοι (βουλγ.: Гъркомани, Garkomani, , Grkomani, αυτοί που έχουν μανία με τους Έλληνες) χρησιμοποιείται στη Βουλγαρία, στην Βόρεια Μακεδονία, στην Ρουμανία και στην Αλβανία ως χαρακτηρισμός των Αρβανιτόφωνων, Βλαχόφωνων, Σλαβόφωνων αλλά και κάποιες φορές Ελληνόφωνων αυτοπροσδιοριζομένων Ελλήνων. Ο χαρακτηρισμός αυτός λέγεται σε αυτούς που όπως λένε οι παραπάνω χώρες "παριστάνουν ότι είναι Έλληνες" και εκφράζει μια μη-Ελληνική καταγωγή. Οι Γραικομάνοι θεωρούνται ως ομογενείς στην Ελλάδα και ως εξελληνισμένη μειονότητα στις παραπάνω χώρες. Στην Ελλάδα, ο χαρακτηρισμός θεωρείται πολύ υποτιμητικός.

Ο γλωσσολόγος και νεοελληνιστής Πήτερ Μάκριτζ έχει διατυπώσει την υπόθεση ότι το  «grekoman» δημιουργήθηκε ως γαλλοφανής λέξη (grécomane).

Εικόνες

Δείτε επίσης 
Βουλγαρόφιλοι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Maedonian affair

Ιστορία της Μακεδονίας
Ιστορία της Βουλγαρίας
Πολιτιστική αφομοίωση
Σχολεία των κατακομβών

Τα "Σχολεία των κατακομβών" (Katakombenschulen)  ή "Κρυφά σχολεία" (Geheimschulen) ήταν παράνομα γερμανικά σχολεία που οργανώθηκαν από τους γερμανόφωνους του νοτίου Τιρόλου όταν το φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας, υπό την κατοχή της οποίας βρισκόταν η περιοχή από το 1918, απαγόρευσε τη διδασκαλία της γερμανικής τον Οκτώβριο του 1923, με σκοπό τον εξιταλισμό τους. Μετά την υπογραφή της συνθήκης του Λατερανού το 1929 επιτράπηκε η χρήση των γερμανικών στα κατηχητικά σχολεία.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Katakombenschule, άρθρο στην ιταλική Wikipedia.
Martha Verdorfer, Zum Status der Lehrerinnen in Südtirol.
Cosseto Milena, Dalla scuola asburgica alle Katakombenschulen: vita quotidiana a scuola.
Geschichte Südtirols/Zwischenkriegszeit (1918-1939), άρθρο γερμανικής Wikipedia.

Βιβλιογραφία
PARTELI Othmar, Maria Nicolussi (1882-1961) und die Geheimschule in Südtirol, in: „Der Schlern“, Heft 6, 1982, S. 318-325.

Eberhöfer Andrea (2009) Die Entwicklung der in Südtirol eingesetzten Schulbücher,  σελ. 34-36., διδακτορική διατριβή, σε γερμανική γλώσσα. 

Σχολεία
Νότιο Τιρόλο
Βιβλιοθήκη Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών

Η Βιβλιοθήκη του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών είναι ειδική βιβιλιοθήκη η οποία ιδρύθηκε το 1959 παράλληλα με το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών υπό την εποπτεία της ΟΥΝΕΣΚΟ και υπάγεται στη Διεύθυνση Επιστημονικής Πληροφόρησης και Εκδόσεων. Στεγάζεται στο κτίριο του ΕΚΚΕ και απευθύνεται στους ερευνητές και το λοιπό προσωπικό του Κέντρου καθώς και στους εξωτερικούς συνεργάτες, επιστήμονες και φοιτητές.

Σκοπός 
Κύριος σκοπός της είναι να υποστηρίζει και να εξυπηρετεί τις ερευνητικές δραστηριότητες και τις βιβλιογραφικές ανάγκες της κοινότητας του ΕΚΚΕ αλλά και αυτών που επισκέπτονται τη βιβλιοθήκη με ενδιαφέρον στα θέματα Κοινωνικών Επιστημών και ωφελούνται από τη χρήση των υπηρεσιών της, των πηγών πληροφόρησης και των συλλογών που τους παρέχει.

Συλλογή 
Η συλλογή της καλύπτει διάφορα θεματικά πεδία όπως είναι η Φιλοσοφία, η Ανθρωπολογία, η Δημογραφία, η Οικολογία, η Εγκληματολογία, η Εκπαίδευση, η Θρησκεία, η Ιστορία, η Κοινωνιολογία, η Λαογραφία, η Οικογένεια, η Οικονομία, η Πολιτική Επιστήμη, η Ψυχολογία και η Πληροφορική. Περιλαμβάνει περίπου 35.000 τόμους βιβλίων, 350 τίτλους έντυπων περιοδικών, περισσότερα από 10.000 ηλεκτρονικά περιοδικά μέσω της Heal-link (μέσω της οποίας ο χρήστης έχει τη δυνατότητα ηλεκτρονικής αναζήτησης άρθρων σε περισσότερα από 10.000 διεθνή ηλεκτρονικά περιοδικά, με ευρεία θεματική κάλυψη), on-line πρόσβαση στη Βάση Δεδομένων Web of Science (WoS), εκδόσεις της ΕΣΥΕ, του ΕΚΚΕ, του  ΚΕΠΕ, του Παντείου Πανεπιστημίου και άλλων οργανισμών και πληροφοριακό υλικό (λεξικά, βιβλιογραφίες κ.λπ.). Η συλλογή της έχει ταξινομηθεί σύμφωνα με το Διεθνές Δεκαδικό Σύστημα Ταξινόμησης Dewey (DDC).

Παραπομπές

Πηγές
Επίσημη Ιστοσελίδα της Βιβλιοθήκης.

Βιβλιοθήκες στην Αθήνα