joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας

Το ρήγμα της βόρειας Ανατολίας (τουρκικά: Kuzey Anadolu Fay Hattı) είναι ενεργό ρήγμα οριζόντιας μετατόπισης το οποίο σχηματίζεται κατά μήκος των ορίων της πλάκας της Ανατολίας και της Ευρασιατικής πλάκας. Εκτείνεται από την Καρλίοβα, στην Επαρχία του Μπινγκιόλ της ανατολικής Τουρκίας, κατά μήκος της βόρειας Τουρκίας, περνώντας 20 χιλιόμετρα νότια από την Κωνσταντινούπολη, και φτάνει μέχρι το Αιγαίο, έχοντας συνολικό μήκος 1.500 χιλιόμετρα. Το ρήγμα της βόρειας Ανατολίας είναι όμοιο σε μεγάλο βαθμό με το ρήγμα του Αγίου Ανδρέα στην Καλιφόρνια.

Σημαντικοί σεισμοί 
Μετά τον καταστροφικό σεισμό του Ερζιντζάν το 1939, έχουν καταγραφεί εφτά σεισμοί με μέγεθος πάνω από 7,0, των οποίων το επίκεντρο μετακινείται σταδιακά όλο και δυτικότερα. Οι σεισμολόγοι που παρακολοθούν αυτό το μοτίβο πιστεύουν ότι ο ένας σεισμός μπορεί να προκαλεί τον επόμενο. Αναλύοντας τις τάσεις που προκάλεσε στο ρήγμα ο τελευταίος μεγάλος σεισμός, σεισμολόγοι προέβλεψαν τον σεισμό που χτύπησε την πόλη Ιζμίτ με καταστροφικά αποτελέσματα τον Αύγουστο του 1999. Θεωρείται ότι η αλυσίδα δεν έχει ολοκληρωθεί και ένας σεισμός θα εκδηλώσει δυτικότερα στο ρήγμα, ίσως κοντά στην πολυπληθή Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές 

Βορεια Ανατολια
Βορεια Ανατολια
Γεωγραφία της Τουρκίας
Σεισμοί στην Τουρκία
Γεώργιος (δουξ)

Ο Γεώργιος, ήταν βυζαντινός κυβερνήτης, δουξ, του Δουκάτου της Ρώμης το 633.

Ο Γεώργιος ήταν ο πρώτος που είχε επίσημα τον τίτλο  του δουξ της Ρώμης, επίσης έφερε και το αξίωμα του πρόξενου (consul). Είναι γνωστός από επιγραφή που έχει βρεθεί στην Ιταλική πόλη Τερρακίνα στην σημερινή επαρχία Λατίνα κοντά στην Ρώμη.

Παραπομπές 

Δούκες της Ρώμης
Βυζαντινοί κυβερνήτες της Ρώμης
Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Βυζαντινοί δούκες
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Μικρό Απόδειπνο

Μικρό Απόδειπνον ονομάζεται η καθημερινή ακολουθία της ορθοδόξου λατρείας. Τελείται κάθε βράδυ μετά το δείπνο, εξού και η ονομασία του.

Αρχικά υπήρχε ένας τύπος αποδείπνου, ο οποίος ήταν αρκετά μακροσκελής, γιατί οι μοναχοί ήθελαν να δοξολογούν το Θεό όσο περισσότερο γίνεται. Αυτό όμως ήταν πρόβλημα για τις ενορίες, επειδή οι ενορίτες έκαναν παράπονα για το μέγεθος της ακολουθίας που τους εξαντλούσε παρά την κατανυκτικότητα, ενώ λόγω του περιορισμένου χρόνου τους συχνά ήταν δύσκολο να παρίστανται.

Γι' αυτό τον λόγο η ακολουθία συμπτύχθηκε και η διάρκειά της μειώθηκε σε 25-30 λεπτά. Αυτό το Απόδειπνο ονομάστηκε μικρό, ενώ η παλαιά ακολουθία ονομάστηκε Μέγα. Σταδιακά το Μικρό Απόδειπνο επικράτησε του μεγάλου κι έτσι η χρήση του τελευταίου περιορίστηκε στις καθημερινές (εκτός Παρασκευής) της Μεγάλης Τεσσαρακοστής λόγω της κατανυκτικότητάς του. 

Σε αντίθεση με το Μέγα, το Μικρό Απόδειπνο δεν περιλαμβάνει πολλά ψαλτά μέρη και ύμνους, παρά μόνο στην Απόλυση. Συναντούνται όμως πολλοί ψαλμοί (γνωστοί και άγνωστοι) όπως ο 50ος (Ελέησόν με ο Θεός), ο 142ος (Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου), την Δοξολογία και άλλους. Επίσης, περιλαμβάνει δεήσεις για υγεία και διαφύλαξη για την νύχτα που έρχεται, ενώ συχνά διαβάζονται και οι χαιρετισμοί της Θεοτόκου.

Σήμερα το Μικρό Απόδειπνο σπάνια τελείται στους ναούς του κόσμου, τελείται όμως στις Μονές, ενώ πολλοί χριστιανοί το διαβάζουν στα σπίτια τους.

Παραπομπές 

Λειτουργική
Ιερά Μητρόπολις Σικάγου

Η Ιερά Μητρόπολις Σικάγου είναι μια από τις Μητροπόλεις Ελληνικής Ορθόδοξης Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Έδρα της Μητρόπολης είναι η πόλη του Σικάγου. 

Η Μητρόπολη αποτελείται από 58 ενορίες και δύο μοναστήρια στο Ιλινόις, την Αϊόβα, τη Μινεσότα και το Ουισκόνσιν, καθώς και τη βόρεια Ιντιάνα και το νοτιοανατολικό Μιζούρι.

Ιστορικά Στοιχεία 
Το 1923 εκλέγεται ο πρώτος Επίσκοπος Σικάγου, ο Φιλάρετος Ιωαννίδης (μετέπειτα Μητροπολίτης Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας, Μήλου). Σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, το Σικάγο έγινε η «2η Επισκοπική Περιφέρεια» της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής. Αυτή η περιοχή συνέχισε να συντονίζει την εκκλησιαστική ανάπτυξη αυτού του μεγάλου μεταναστευτικού, βιομηχανικού και σιδηροδρομικού κέντρου στις νοτιοδυτικές ακτές της λίμνης Μίσιγκαν.

Δεν υπήρχε Βοηθός Επίσκοπος Σικάγου στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής μέχρι το 1943 που εξελέγη στην θέση αυτή ο Γεράσιμος Ηλίας. Το 1960 διορίστηκε Αρχιερατικός Επίτροπος Σικάγου ο Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως Μελέτιος (Τριποδάκης). Στις 15 Μαρτίου 1979 εξελέγη Επίσκοπος Σικάγου ο Επίσκοπος Απαμείας Ιάκωβος Γκαρμάτης, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Στις 24 Νοεμβρίου 1997 εξελέγη Μητροπολίτης Κρήνης και Πρόεδρος της Επισκοπής Σικάγου, ενώ στις 20 Δεκεμβρίου 2002 ανυψώθηκε (όπως όλοι οι επίσκοποι στην Αμερική) σε Μητροπολίτης Σικάγου, ποιμαίνοντας τη Μητρόπολη έως την κοίμησή του το 2017.

Στις 7 Φεβρουάριος 2018 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξέλεξε νέο Μητροπολίτη Σικάγου τον Ναθαναήλ Συμεωνίδη, ο οποίος χειροτονήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Δημήτριο και ιεράρχες της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου, της Επισκοπικής Συνελεύσεως των Ορθοδόξων Κανονικών Επισκόπων της Αμερικής και άλλους, στον Καθεδρικό Αρχιεπισκοπικό Ναό Αγίας Τριάδας στο Μανχάταν. Ενθρονίστηκε στις 24 Μαρτίου 2018 στον Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην πόλη του Σικάγου.

Στις 6 Οκτωβρίου 2020, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε να εκλέξει ως βοηθό Επίσκοπο για την Μητρόπολη Σικάγου τον μέχρι πρότινος Πρωτοσύγκελλό τής Αρχιμανδρίτη Τιμόθεο Μπακάκο, ως Επίσκοπο Εξαμιλίου.

Επισκοπικός κατάλογος

Μητροπολιτικό Συμβούλιο 
Το Μητροπολιτικό Συμβούλιο είναι το συμβουλευτικό και συμβουλευτικό όργανο του Μητροπολίτη για θέματα που αφορούν τη ζωή και την ανάπτυξη της Μητρόπολης και την οικονομική του κατάσταση. Το Συμβούλιο απαρτίζεται από τον Μητροπολίτη, τον Πρωτοσύγκελλο, οκτώ (8) Κληρικούς της Μητρόπολης και οκτώ (8) Λαϊκούς που εκλέγονται από τη Κληρικο-Λαϊκή Συνέλευση και οκτώ (8) διορισμένους από τον Μητροπολίτη.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Σικάγου

Σικαγου
Σωτήρης Συλαϊδόπουλος

Ο Σωτήρης Συλαϊδόπουλος (Κως, 8 Φεβρουαρίου 1979) είναι Έλληνας επαγγελματίας προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος. Είναι ο νυν επικεφαλής προπονητής της ομάδας Κ19 και πρώην προπονητής της κανονικής ομάδας του Παναθηναϊκού.

Παραπομπές 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Χισέν Χαμπρέ

Ο Χισέν Χαμπρέ (Hissene Habre, γνωστός και σαν «Πινοσέτ της Αφρικής», γεν. Faya-Largeau, Γαλλική αποικιακή Αφρική, 13 Αυγούστου 1942 - 24 Αυγούστου 2021 ) ήταν πρώην πολιτικός, δικτάτορας του Τσαντ. Υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας του κατά τα έτη 1982 – 1990, οπότε καθαιρέθηκε και προηγούμενα, σαν πρωθυπουργός της από τον Αύγουστο του 1978 έως το Μάρτιο του 1979.
Ο Χαμπρέ αν ελίχθηκε και κατέλαβε την εξουσία πραξικοπηματικά, χάρις στην οικονομική συνδρομή της Γαλλίας και τον ΗΠΑ, που, επιπλέον, τον ενίσχυσαν στρατιωτικά χορηγώντας του όπλα αλλά και εκπαιδευτές. Έχοντας καταφύγει, μετά την ανατροπή του, το 1990, στη Σενεγάλη, συνελήφθη εκεί, όπου του αποδόθηκαν κατηγορίες για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βιασμούς, σεξουαλική καταπίεση και εντολές για δολοφονία 40.000 ανθρώπων. Το δικαστήριο του επέβαλε την ποινή της ισόβιας κάθειρξης και η περίπτωσή του είναι η μοναδική για επικεφαλής κράτους, ο οποίος καταδικάστηκε για τα παραπάνω αδικήματα από άλλη χώρα.

Θάνατος 
Ο Χαμπρέ απεβίωσε στη Σενεγάλη σε ηλικία 79 ετών στις 24 Αυγούστου 2021, ενώ νοσηλευόταν στο κεντρικό νοσοκομείο του Ντακάρ για COVID-19. Είχε αρρωστήσει ενώ βρισκόταν στη φυλακή μία εβδομάδα νωρίτερα.

Παραπομπές 

Χαμπρε Χισεν
Χαμπρε Χισεν
Χαμπρ
GlaxoSmithKline

Η GlaxoSmithKline plc (GSK) είναι βρετανική πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία με έδρα το Μπρέντφορντ της Αγγλίας. Ιδρύθηκε το 2000 με τη συγχώνευση των Glaxo Wellcome και SmithKline Beecham. Η GSK ήταν η έκτη μεγαλύτερη φαρμακευτική εταιρεία στον κόσμο σύμφωνα με στοιχεία του Φορμπς για το 2019, μετά την Pfizer, τη Novartis, τη Roche, την Sanofi και τη Merck &amp; Co.   Η GSK είναι η δέκατη μεγαλύτερη φαρμακευτική εταιρεία και η 296η μεγαλύτερη εταιρεία σύμφωνα με το Fortune Global 500, κατατασόμενη πίσω από άλλες φαρμακευτικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων των China Resources, Johnson & Johnson, Roche, Sinopharm, Pfizer, Novartis, Bayer, Merck και Sanofi. 

Η εταιρεία είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου και είναι συστατικό του Δείκτη FTSE 100. Τον Αύγουστο του 2016 είχε κεφαλαιοποίηση αγοράς ύψους 81 δισεκατομμυρίων λιρών (περίπου 95 δισεκατομμυρίων ευρώ), όντας η τέταρτη μεγαλύτερη εισηγμένη εταιρεία του Χρηματιστηρίου του Λονδίνου ανά κεφαλαιοποίηση αγοράς. Είναι εισηγμένη και στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.

Η εταιρεία ανέπτυξε το πρώτο εμβόλιο κατά της ελονοσίας, το RTS, S το οποίο εγκρίθηκε στην Ευρώπη τον Ιούλιο του 2015. Διάφορα προϊόντα που έχουν αναπτυχθεί στα εργαστήρια της GSK περιλαμβάνονται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, όπως είναι η αμοξικιλλίνη, η μερκαπτοπουρίνη, η πυριμεθαμίνη και η ζιδοβουδίνη. 

Το 2012, η GSK ομολόγησε την ενοχή της για τα αδικήματα της προώθησης φαρμάκων για μη εγκεκριμένες χρήσεις, της παράλειψης αναφοράς δεδομένων ασφαλείας και της καταβολής μίζας σε γιατρούς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Συμφωνήθηκε να καταβληθεί ένας διακανονισμός 3 διεκατομμυρίων δολαρίων από την εταιρεία. Ήταν η μεγαλύτερη περίπτωση απάτης στον τομέα της υγείας στις ΗΠΑ και ο μεγαλύτερος διακανονισμός από μια φαρμακευτική εταιρεία.

Παραπομπές 

Ιατρικές διαμάχες
Έρασμος της Φόρμιας

Ο Άγιος Έρασμος ή Άγιος Έλμο (Sant'Erasmo di Formia, Sant'Elmo), (Αντιόχεια, 3ος αιώνας - Φόρμια, 303), ήταν χριστιανός άγιος του 4ου αιώνα και ο πρώτος επίσκοπος Φόρμιας, σύμφωνα με την τοπική παράδοση ήταν επίσκοπος της Αντιόχειας, μάρτυρας και άγιος από την Καθολική Εκκλησία. Πιθανότατα η τοπική παράδοση τον ταυτίζει με τον Άγιο Έρασμο της Αντιόχειας που έζησε την ίδια εποχή.

Το Αγιολόγιο που αφηγείται τη ζωή του Αγίου Εράσμου χρονολογείται από τον έκτο αιώνα, αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό μυθολογικό. Λέγεται ότι ο Έρασμος ήταν επίσκοπος της Αντιόχειας, στην πραγματικότητα δεν υπήρξε επίσκοπος Αντιόχειας με αυτό το όνομα. Όταν ξεκίνησαν οι διωγμοί εναντίον Χριστιανών, κατέφυγε αρχικά σε μια σπηλιά για επτά χρόνια και, στη συνέχεια, συνελήφθη και φυλακίστηκε επειδή δεν ήθελε να θυσιάσει σε ειδωλολατρικά είδωλα. Αργότερα απελευθερώθηκε ως εκ θαύματος και, αφού είχε μεταστρέψει έναν πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων στον χριστιανισμό (το κείμενο μιλά για τέσσερις χιλιάδες) και έχοντας εκτελέσει θαύματα, υπέστη διωγμούς, τελικά οδηγήθηκε, από τον αρχάγγελο Μιχαήλ, στη Φόρμια, όπου πέθανε μετά από επτά ημέρες. Αυτή η παράδοση αποδόθηκε από τον Πάπα Γκελάσιους Β΄.

Η Μαρτυρολογία, έχει καταγράφει τη μνήμη του στις 2 Ιουνίου. Στη συνέχεια, ο Πάπας Γρηγόριος Α΄, σε επιστολή του, αναφέρει ότι το σώμα του Επισκόπου φυλάχτηκε στην εκκλησία της Φορμίας και ότι αφιερώθηκαν δύο μοναστήρια σε αυτόν, ένα στη Νάπολη και ένα κοντά στην Κούμα. Μετά την καταστροφή της Φόρμια από τους Σαρακηνούς το 842, τα λείψανα μεταφέρθηκαν στην Γκαέτα και βρέθηκαν κρυμμένα στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας το 917 από τον Επίσκοπο Μπόνο. Στη συνέχεια, ο Άγιος Έρασμος ανακηρύχθηκε προστάτης της πόλης και, λιγότερο από έναν αιώνα αργότερα, ο Πάπας Πασχάλης Β΄ αφιέρωσε τον νέο καθεδρικό ναό στον Άγιο Έρασμο και την Παναγία.

Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα η λατρεία του γνωστοποιήθηκε χάρη στους εμπόρους και τους ναυτικούς της Γκαέτα και συμπεριλήφθηκε στους λεγόμενους Βοηθητικούς Αγίους, ως προστάτης των ναυτικών και προστάτης των ασθενών με στομαχικά προβλήματα, λόγω της παράδοσης ότι στο μαρτύριο εκσπλαχνίστηκε από βαρούλκο. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν αγιογραφικές πηγές που να μιλούν για αυτό το βασανιστήριο. Πιθανώς οι πρώτες απεικονίσεις του αγίου τον απεικόνιζαν, ως πολιούχο των ναυτικών, δίπλα σε ένα βαρούλκο, το οποίο, στη δημοφιλή φαντασία, έγινε όργανο μαρτυρίου.

Στην Γκαέτα, όπου είναι συν-προστάτης με τον Άγιο Μαρκιανό, ο καθεδρικός ναός είναι αφιερωμένος σε αυτόν.

Το νησί Άγιος Έρασμος της Βενετίας πήρε το όνομά του και από τον Άγιο, που βρίσκεται στη βόρεια περιοχή της λιμνοθάλασσας της Βενετίας.

Παραπομπές 

Επίσκοποι Φόρμιας
Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Επίσκοποι Αντιοχείας
Επίσκοποι του 3ου αιώνα
Έπανδρος της Ινδίας

Ο Έπανδρος (Αρχ. Ελληνικά: ) ήταν ένας από τους Ινδο-Έλληνες βασιλείς. Μπορεί να ήταν συγγενής του Μενάνδρου Α΄ και οι θέσεις εύρεσης των νομισμάτων του φαίνεται να δείχνουν ότι κυβερνούσε στην περιοχή της δυτ. Πενταποταμίας (Παντζάμπ).

Η περίοδος της βασιλείας του 
Από τους νομισματολόγους, ο Όσ. Μποπεαράχχι χρονολογεί τον Έπανδρο στο π. 95–90 π.Χ. και R.C. Senior στο π. 80 π.Χ. Η έλλειψη των νομισμάτων του δείχνει ότι η βασιλεία του ήταν σύντομη ή ότι η επικράτειά του ήταν περιορισμένη (ή και τα δύο).

Νομίσματα του Επάνδρου 
Οι αργυρές δραχμές του Επάνδρου απεικονίζουν στην εμπρόσθια όψη τον βασιλιά με διάδημα (ταινία νικητή) και στην οπίσθια όψη μαχόμενη Αθηνά, που ήταν ο τύπος των νομισμάτων του Μενάνδρου Α΄. Ο Έπανδρος πιθανότατα ισχυριζόταν καταγωγή από αυτόν τον σημαντικό βασιλιά, αλλά το επίθετό του Νικηφόρος ήταν μοναδικό για τους βασιλείς, που χρησιμοποίησαν αυτή την οπίσθια όψη στα νομίσματά τους: ο τίτλος τους ήταν συνήθως Σωτήρ. Δεν έκοψε μονόγλωσσα (στα Ελληνικά) νομίσματα στον τύπο των Αττικών.

Επισημασμένα νομίσματα 
Ο Έπανδρος σημάδευσε τα μονογράμματά του επάνω σε νομίσματα των Στράτωνος Α΄ και Φιλοξένου.

Δείτε επίσης 

 Ελληνο-βακτριανό βασίλειο
 Σελευκιδική Αυτοκρατορία
 Ελληνοβουδισμός
 Ινδο-Σκύθες
 Ινδο-Παρθικό Βασίλειο
 Kushan Empire

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Οι Έλληνες στη Βακτρία και την Ινδία, WW Tarn, Cambridge University Press.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Νομίσματα του Epander
 Le Roi Epandre le Victorieux

Παραπομπές σε πηγές 

Έλληνες Βασιλείς Βακτρίας & Ινδίας
Τζον Σέρτις

Ο Τζον Σέρτις (Τάτσφιλντ Σάρρεϋ 2 Νοεμβρίου 1934 - Τούτινγκ Λονδίνου 10 Μαρτίου 2017 ήταν Βρετανος παλαίμαχος οδηγός αγώνων από την Αγγλία. Στο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 συμμετείχε απ' το 1960 μέχρι και το 1972. Συνολικά τα Γκραν Πρι στα οποία πήρε μέρος ήταν 113 απ' τα οποία εκκίνησε στα 111. Η μοναδική φορά του στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής ήταν το 1964. Απ' τα 113 Γκραν Πρι στα οποία πήρε μέρος ο Σέρτις, το 1ο ήταν το Γκραν Πρι του Μονακό του 1960 και το τελευταίο το Ιταλικό Γκραν Πρι του 1972. Εκτός απ' το μοναδικό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών που κατέκτησε, σημείωσε και ορισμένα άλλα εξίσου σημαντικά αποτελέσματα, τα οποία ήταν τα ακόλουθα:

 Πέτυχε 6 νίκες
 Βρέθηκε 24 φορές στο Βάθρο των Νικητών
 Σκόραρε 180 βαθμούς
 8 φορές εκκίνησε απ' την Pole Position
 Σημείωσε 11 ταχύτερους γύρους

Βρετανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
Μονή Παναγίας Βοήθειας Χίου

Η Ιερά Μονή Παναγίας Βοηθείας (ή Ιερός Παρθενώνας Παναγίας Βοηθείας) είναι ένα γυναικείο Μοναστήρι του Νομού Χίου.

Ιδρύθηκε το 1930, από τον όσιο Άνθιμο Βαγιάνο, για να στεγάσει Μικρασιάτισσες μοναχές που είχαν διωχθεί από τις Μονές της Μικράς Ασίας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Το Μοναστήρι είναι άβατο στους άνδρες εκτός από την ημέρα εορτής του Αγίου Ανθίμου (15 Φεβρουαρίου - ημέρα κοίμησης του Αγίου) και στις 8 ημέρες μετά το Πάσχα (Δευτέρα μετά την Κυριακή του Θωμά).

Θέση 
Το Μοναστήρι βρίσκεται χτισμένο 3 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου, στο λόφο της περιοχής του Φραγκομαχαλά.

Ιστορικά Στοιχεία 
Ο Όσιος Άνθιμος ήταν εφημέριος στο Λωβοκομείο Χίου. Το 1928 ξεκινάει η ανοικοδόμηση της Μονής και το 1930 ολοκληρώνεται η ίδρυση της Μονής. Στην Μονή στεγάστηκαν πρόσφυγες Καλόγριες της Μικρασιατικής Καταστροφής, ενθρονίζοντας στην Μονή την εικόνα της Παναγίας της Βοηθείας, που αποτελούσε οικογενειακό κειμήλιο. Με την ίδρυση της Μονής ο Όσιος Άνθιμος εγκαταβιώνει εκεί μαζί με τις πρώτες καλόγριες.

Εκδόσεις 
Οι εκδόσεις της Ιεράς Μονής Παναγίας Βοήθειας στη Χίο συμπεριλαμβάνουν τις εξής:

 Ο Γέροντας Αρχιμανδρίτης Άνθιμος Κ. Βαγιάνος (1869-1960)
 Διδαχές Πνευματικές. Άρτος Ζωής (διδαχές του Αγίου από τους Λόγους του προς τις Μοναχές της Μονής)
 Ακολουθία του Αγίου Ανθίμου του Χίου του Θαυματουργού
 Κανόνας Παρακλητικός και Οίκοι του Αγίου Ανθίμου της Χίου του Θαυματουργού (και σε CD)
 Κανόνας Παρακλητικός και Οίκοι της Παναγίας Βοήθειας (και σε CD)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα Ιεράς Μονής Παναγίας Βοηθείας Χίου

Μονές της Χίου
Pokémon Red και Blue

Τα Pokémon Red Version και Pokémon Blue Version είναι role-playing βιντεοπαιχνίδια, που αναπτύχθηκαν από την Game Freak και κυκλοφόρησαν από τη Nintendo για την κονσόλα Game Boy, το 1996. Πρόκειται για τα πρώτα βιντεοπαιχνίδια της σειράς Pokémon. Πρώτα κυκλοφόρησαν στην Ιαπωνία, υπό τους τίτλους  Pocket Monsters: Red και  Pocket Monsters: Green, ενώ προς το τέλος της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε και μία special edition, το Pocket Monsters: Blue, πάλι στην Ιαπωνία. Το 1998 υπό τους τίτλους Pokémon Red και Pokémon Blue, κυκλοφόρησαν στη Βόρεια Αμερική και την Αυστραλία και το 1999 και στην Ευρώπη.

Το 1998 κυκλοφόρησε και άλλη μία special edition το Pokémon Yellow, στην Ιαπωνία, και το 1999 και 2000 και σε άλλες περιοχές. Το 2004, κυκλοφόρησε ριμέικ των Pokémon Red και Green, για την κονσόλα Game Boy Advance, με τίτλους Pokémon FireRed και LeafGreen. Το 2016, για την εικοσαετή επέτειο των Pokémon Red και Blue (και Green στην Ιαπωνία), η Nintendo, επανακυκλοφόρησε τα παιχνίδια, για την κονσόλα Nintendo 3DS (Virtual Console). 

Ο παίκτης ελέγχει τον πρωταγωνιστή του, παρακολουθώντας πανοραμικά όλο το παιχνίδι, το οποίο εξελίσσεται στη φανταστική περιοχή Kanto, με αποστολή να γίνει ο καλύτερος εκπαιδευτής (Pokémon Trainer). Περιληπτικά ο σκοπός του παιχνιδιού είναι ο παίκτης να κερδίσει όλους τους Gym Leaders και να πάει στο πρωτάθλημα Indigo, ώστε να να αντιμετωπίσει τους Elite Four και να γίνει πρωταθλητής. Εν συνεχεία, μείζονος σημασίας, είναι και η πλήρης συμπλήρωση του Pokédex, το οποίο σημαίνει ο παίκτης να βρει και τα 151 Pokémon. Τα παιχνίδια επιτρέπουν τη χρήση του Game Link Cable, ενός καλωδίου που επιτρέπει στους παίκτες να ανταλλάσουν πλάσματα και να μάχονται μεταξύ τους. Αν και κυκλοφόρησαν ανεξάρτητα, η ιστορία των παιχνιδιών είναι ακριβώς η ίδια, με τη διαφορά ότι δεν μπορεί ο παίκτης να βρει όλα τα πλάσματα μόνο στη μία, αφού η μία έχει πλάσματα που η άλλη δεν έχει και το αντίστροφο. 

Οι Red και Blue απέσπασαν πολύ θετικές κριτικές κατά την κυκλοφορία τους, με τους κριτές να εκθειάζουν τις πολλαπλές επιλογές των παικτών, μεταξύ άλλων. Στο GameRankings το παιχνίδι έλαβε 88% και θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα παιχνίδια όλων των εποχών. Ενώ και το IGN το είχε στη λίστα του με τα 100 Σπουδαιότερα Παιχνίδια όλων εποχών, για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια. Ήδη από τούτη την αυγή της σειράς δικαιόχρησης, έγινε φανερό το ότι θα γινόταν αυτό που είναι σήμερα, μια σειρά δικαιόχρησης με κέρδη πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Μόνο αυτά τα παιχνίδια είχαν πουλήσει πάνω από 300 εκατομμύρια κόπιες παγκοσμίως. Το 2009, εισήχθησαν και στο Guinness World Records, ως το βιντεοπαιχνίδι ρόλων με τις περισσότερες πωλήσεις στο Game Boy, αλλά και γενικά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  (Ηνωμένες Πολιτείες)

Βιντεοπαιχνίδια του 1996
Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy
Βιντεοπαιχνίδια της Game Freak
Νικητές Interactive Achievement Award
Βιντεοπαιχνίδια ρόλων
Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία
Βιντεοπαιχνίδια με ψηφιακά κατοικίδια
Ιερά Μητρόπολις Θήρας, Αμοργού και Νήσων

Η Ιερά Μητρόπολις Θήρας, Αμοργού και Νήσων είναι μία από τις 81 Μητροπόλεις της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

Η Ιερά Μητρόπολις αποτελείται από τα νησιά Θήρα (Σαντορίνη), Ίος, Ανάφη, Θηρασιά, Αμοργός, Άνω Κουφονήσι, Ηρακλειά, Σχοινούσα και Δονούσα. 

Μετά την παραίτηση του Μητροπολίτη Επιφανίου, νέος Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων εξελέγη στις 8 Οκτωβρίου 2021 από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος ο Αρχιμανδρίτης Αμφιλόχιος Ρουσάκης.

Ιστορικό 
Με τη σύσταση του Ελληνικού Κράτους, έφτασαν στη Σαντορίνη Μικρασιάτες πρόσφυγες (περί το 1840 μ.Χ.) και έκτισαν τον Ναό της Παναγίας της Μαρουλιανής, στη Φοινικιά της Οίας. Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Υπαπαντή και στις 2 Φεβρουαρίου όπου και εορτάζει λαμβάνει χώρα ένα από τα ωραιότερα και μεγαλύτερα πανηγύρια της Οίας. Η εικόνα της Παναγίας Μαρουλιανής ήλθε από τη Μικρά Ασία και απεικόνιζε την Υπαπαντή του Χριστού. Βρέθηκε στα 1800 στη Σμύρνη από έναν Έλληνα αγρότη θαμμένη στο χωράφι του κάτω από τις ρίζες των μαρουλιών.

Το 1942, η Ιερά Μητρόπολις Θήρας, Αμοργού και Νήσων, επανιδρύθηκε, αποσπασθείσα της Ι.Μ. Παροναξίας και Θήρας.

Εορτές και εικόνες 
 Παναγία η Μαρουλιανή, η εκ Σμύρνης Μικράς Ασίας, στη Φοινικιά Θήρας (2 Φεβρουαρίου).
 Εύρεση Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου στη Σαντορίνη, το 1830 (10 Οκτωβρίου)

Επισκοπικός κατάλογος

Ενορίες

Α' Αρχιερατική Περιφέρεια Θήρας

Β' Αρχιερατική Περιφέρεια Αμοργού

Μοναστήρια

Ανδρικές μονές 
 Ιερά Μόνη Προφήτου Ηλία Θήρας 
 Ιερά Μονή Παναγίας Χοζοβιωτίσσης Αμοργού

Γυναικεία μονή 
 Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Ημεροβιγλίου Θήρας

Ιερά Προσκυνήματα 
 Ναός Επισκοπής Μέσα Γωνιάς Θήρας
 Ναός Τιμίου Σταυρού Περίσσας Θήρας

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Ελλάδος - ΙΜ Θήρας, Αμοργού και Νήσων

Θηρας
Πίτσα Παπαδοπούλου

Η Πίτσα (Καλλιόπη) Παπαδοπούλου (Θεσσαλονίκη, 4 Μαΐου 1945) είναι Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια  με μακροχρόνια καριέρα. Έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής μουσικής: Γιώργος Ζαμπέτας, Τόλης Βοσκόπουλος, Αντώνης Βαρδής, Βίκυ Μοσχολιού, Αντώνης Ρεπάνης Τάκης Μουσαφίρης, Στέλιος Καζαντζίδης.

Πρώτα χρόνια 
Η Πίτσα Παπαδοπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη με καταγωγή από τον Πόντο της Μικράς Ασίας με τους γονείς της να έρχονται πρόσφυγες στην Ελλάδα το 1922. Η οικογένεια έφυγε από τη Θεσσαλονίκη το 1961 και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, καθώς ο μεγαλύτερος της αδερφός της (και πατέρας της επίσης τραγουδίστριας Λένας Παπαδοπούλου) ήθελε να δοκιμάσει την τύχη του στο τραγούδι.

Καριέρα 
Στην Αθήνα ο αδερφός της Πίτσας γνώρισε τον μαέστρο Στέλιο Χρυσίνη, ο οποίος συνεργαζόταν με τον Στράτο Παγιουμτζή, όπου και αυτός με την σειρά του τον σύστησε στον Ζαμπέτα. Η ίδια έχει δηλώσει:
 Την δεκαετία του 1970 άρχισε να συνεργάζεται στα νυχτερινά κέντρα με μεγάλα ονόματα της εποχής όπως ο Τόλης Βοσκόπουλος, η Βίκυ Μοσχολιού, η Πόλυ Πάνου, η Τζένη Βάνου και η Ρίτα Σακελλαρίου.

Η πρώτη της δισκογραφική επιτυχία ήρθε το 1980 με το Album «Τι αγάπη Θεέ μου» και πούλησε περισσότερα από 60.000 αντίτυπα, ενώ η γνωριμία και συνεργασία της με τον σύνθετη Τάκη Μουσαφίρη στις αρχές τις δεκαετίας του 1980 αποτέλεσε σημαντικό βήμα για την καθιέρωση της στην μουσική βιομηχανία, κάνοντας μεταξύ άλλων και την μεγάλη επιτυχία «Θα Τα Βροντήξω» (1983).
Το 1987 συνεργάστηκε με τον Αντώνη Βαρδή στον δίσκο «Άνευ Όρων» ο οποίος περιείχε τη μεγάλη επιτυχία «Μη Μιλάς» σε στίχους Γιάννη Πάριου.

Στις μεγάλες επιτυχίες της συγκαταλέγονται τα τραγούδια: «Θυσιάστηκα» (1984)
σε στίχους Χάρη Ροδίτη και μουσική Αντώνη Ρεπάνη, «Γκρέμισ’ τα» (1986)
σε στίχους Λάκη Τσώλη και μουσική Κώστα Σούκα και «Θα κάνω ό,τι μου αρέσει» (1990) σε στίχους Ανδρέα Σπυρόπουλου και μουσική Παναγιώτη Στεργίου.

Δισκογραφία

LP, Album 
 1972 – Ο καινούριος δίσκος
 1977 – Πίτσα Παπαδοπούλου ‎
 1980 – Τί Αγάπη Θεέ Μου ‎
 1981 – Χρώματα
 1982 – Εγώ Θάμαι Για Σένα
 1983 – Τα Λαϊκά Που Αγαπήθηκαν
 1983 – Τα Παράπονα
 1984 – Τραγούδια Αγάπης
 1985 – Οι Δρόμοι Της Αγάπης
 1986 – Αργά Τη Νύχτα
 1987 – Άνευ Όρων
 1988 – Σήμερα
 1988 – Δεν Μετανιώνω
 1989 – Μόνο Για Σένα
 1990 – Στιγμές
 1991 – Λατρεία
 1992 – Νόμιζες
 1993 – Όσα Αγαπάω
 1994 – Με Τα Μάτια Κλειστά
 1996 – Απαγορευμένο Όνειρο
 1998 – Μια Αγάπη Φτάνει
 2004 – Δυο Δρόμοι Δυο Φεγγάρια (με Ελένη Βιτάλη)
 2005 – Σεβντάς
 2006 – Του Θανατά Σ’ Αγάπησα
 2006 – Όσα Αγαπώ
 2007 – Θυσιάστηκα
 2008 – Τα 1970 πρώτα λαϊκά
 2010 – Να ‘χε Καρδιά Η Μοναξιά
 2018 – Αγάπες μου παλιές

Singles & EPs 
 2013 – Λάθος
 2020 – Το παραδέχομαι
 2020 – Μύριαμ η Αρμένισσα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η 
 Η 

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Λαϊκοί τραγουδιστές
Κωνσταντίνος της Γκαέτα

ο Κωνσταντίνος της Γκαετα  (Costantino di Gaeta) ηταν βυζαντινός ύπατος και Κυβερνήτης της Γκαέτα, η βυζαντινή Γαέτα, την περίοδο 839-866, υποτελής του Βυζαντινού αυτοκράτορα έδαφος της αυτοκρατορίας κι αρχικά του Δουκάτου της Νάπολης. Λόγω και της απόστασης από την Κωνσταντινούπολη δρούσε αυτόνομα.

Ανήκε στην οικογένεια του Ανατόλιουκαι την Οικογένεια Γκαετάνι, πατέρας του ήταν ο Κόμης Ανατόλιος.  Σύμφωνα με ένα έγγραφο, ο Λομβαρδός Ατενόλφο κόμης της Σέσσα εκχώρησε τα εδάφη του που βρίσκονταν στα σύνορα του Δουκάτου με τη Σέσσα σαν δωρεά στον Κωνσταντίνο κι αυτός έπειτα τα κληρονόμησε στον γιο του Μαρίνο. 

Από ένα έγγραφο με ημερομηνία 839 και ένα παρόμοιο με ημερομηνία 866, φαίνεται ότι ο Κωνσταντίνος είχε κάνει τον γιο του Μαρίνο Α΄ συνκυβερνήτη, επίσης με τον τίτλο του υπάτου. Από το 866 ο Κωνσταντίνος και ο Μαρίνος δεν εμφανίζονται σε έγγραφα ξαφνικά, έτσι ώστε να υποδηλώνουν ότι είχαν αποβληθεί βίαια από τον διάδοχό τους Ντοκιμπίλι Α΄.

Παραπομπές

Πηγές
Federici Giovanni Battista, Degli antichi duchi e consoli o ipati della città di Gaeta, 1791, Vincenzo Flauto Federici 
Mario Caravale, Dizionario Biografico degli Italiani, vol. XL (Di Fausto – Donadoni), 1991, Istituto della Enciclopedia Italiana, Roma  
Skinner Patricia, Family Power in Southern Italy: The Duchy of Gaeta and its Neighbours, 850-1139, 2003, Cambridge University Press, isbn=978-0-521-52205-2, 
 Southern Italy - Chapter 6. GAETA'', Charles Cawley, 2008, Foundation for Medieval Genealogy, 

Δούκες της Γκαέτα
Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα
Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Οίκος Γκαετάνι
Βυζαντινοί Ύπατοι
Greek Cinema (τηλεοπτικός σταθμός)

Το Greek Cinema είναι ένα ελληνικό κανάλι που προβάλλει τις καλύτερες κλασικές και σύγχρονες ταινίες από την Ελλάδα. Είναι το πρώτο 24ωρο τηλεοπτικό κανάλι ταινιών στον κόσμο αφιερωμένο στον ελληνικό κινηματογράφο. Ανήκει στον όμιλο των Αττικών Εκδόσεων, ενός ομίλου πολυμέσων στην Ελλάδα που ειδικεύεται στις εκδόσεις περιοδικών και τις ραδιοφωνικές εκπομπές.

Το κανάλι προβάλλει μια ποικίλη σειρά ταινιών, που καλύπτει όλες τις χρονικές περιόδους από τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου (1950 και 1960) έως την πιο σύγχρονη περίοδο  από τη δεκαετία του 1970 έως το 1990. Επίσης, προβάλλει ταινίες από μια μεγάλη ποικιλία ειδών, όπως κωμωδίες, δράματα, ειδύλλιο, εγκλήματα, περιπέτειες καθώς και ιστορικές ταινίες. Το Greek Cinema προβάλλει ταινίες από τα κορυφαία κινηματογραφικά στούντιο στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων των Φίνος Φιλμ, Καραγιάννης - Καρατζόπουλος και Παπανδρέου Α.Ε.

Διαθεσιμότητα
Το Greek Cinema ξεκίνησε αρχικά στις 16 Ιανουαρίου του 2012 στην Ελλάδα μέσω συνεργασίας με τον ΟΤΕ TV, έναν ελληνικό φορέα συνδρομητικής τηλεόρασης που προσφέρει υπηρεσίες δορυφορικής τηλεόρασης και IPTV. Την χρονιά εκείνη η πλατφόρμα κυκλοφόρησε το ΟΤΕ ΣΙΝΕΜΑ (νυν Cosmote Cinema 3) το οποίο αποτέλεσε το πρώτο ελληνικό κανάλι κινηματογράφου μέσω συνεργασίας με το κανάλι Greek Cinema.

Στις 26 Σεπτεμβρίου 2012, το κανάλι Greek Cinema επεκτάθηκε διεθνώς, ξεκινώντας στην πλατφόρμα του Dish Network στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη συνέχεια ξεκίνησε στον Καναδά το 2013, μέσω συνεργασίας με την Odyssey TV και στην Αυστραλία στην πλατφόρμα MySat.

Στις 3 Μαΐου 2014, ανακοινώθηκε ότι η Attica Media Group είχε υπογράψει συμφωνία διανομής με τη Mesimvria Enterprises Ltd. στην Κύπρο για την έναρξη του καναλιού Greek Cinema στην Κύπρο. Το κανάλι στη συνέχεια κυκλοφόρησε στην πλατφόρμα της Cyta στις 16 Ιουνίου 2014.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα

Δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2012
Game Freak

Η Game Freak Co., Ltd. είναι μία ιαπωνική εταιρεία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών, που περισσότερο είναι γνωστή για τη δουλειά της στη σειρά Pokémon, της Nintendo.

Ιστορικό 

Η εταιρεία, αρχικά, ήταν η εκδοτική του περιοδικού Game Freak, το οποίο είχε θέμα τα βιντεοπαιχνίδια. Ιδρύθηκε από τους Κεν Σουγκιμόρι και Σατόσι Τατζίρι, ο οποίος έγραφε (κάνοντας και το editing) εκεί υπό το ψευδώνυμο Game Freak, και με τον πρώτο να κάνει την εικονογράφηση. Το περιοδικό κυκλοφόρησε κάπου στη δεκαετία του 1980. Ο Τατζίρι, χρησιμοποιώντας αυτό το ψευδώνυμο έγραφε και στα περιοδικά Family Computer Magazine και Famicom Tsūshin.

Στις 26 Απριλίου 1989, οι Τατζίρι, Σουγκιμόρι και Τζουνίτσι Μασούντα ίδρυσαν υπό την ονομασία Game Freak μία νέα εταιρεία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών. Το πρώτο παιχνίδι που ανέπτυξε ήταν το Quinty για την κονσόλα Nintendo Entertainment System, το οποίο άνηκε στο είδος action και puzzle, κυκλοφορώντας, λίγο αργότερα, και στη Βόρεια Αμερική ως Mendel Palace. Παρόλα αυτά, η μεγάλη επιτυχία της εταιρείας ήρθε το 1996, όταν κυκλοφόρησε τα πρώτα παιχνίδια της σειράς Pokémon, το οποίο στην Ιαπωνία είχαν την ονομασία Pocket Monsters. Κατόπιν ανέπτυξε και τα υπόλοιπα παιχνίδια της σειράς, τα οποίο κυκλοφόρησαν από τη Nintendo και τη The Pokémon Company σε όλον τον κόσμο.

Τον Οκτώβριο του 2015, η εταιρεία εξαγόρασε την Koa Games, μία εταιρεία ανάπτυξης για κινητά τηλέφωνα. 

Τον Μάιο του 2019, ο διευθυντής της εταιρείας Μασαγιούκι Ονοούε είπε ότι πλέον η εταιρεία έχει ως μέλημα της την ανάπτυξη νέων πρωτότυπων παιχνιδιών, ώστε να αποκτήσει εμπειρία το προσωπικό. Η Game Freak, επίσης, έχει κι ένα πρότζεκτ ονόματι Gear Project, το οποίο επιτρέπει σε νέους σχεδιαστές να μοιραστούν μαζί της τα σχέδια τους και με όλη αυτή τη διαδικασία να καταλήγουν να κυκλοφορήσουν μερικά παιχνίδια κατά το παρελθόν: HarmoKnight, Tembo the Badass Elephant, Pocket Card Jockey και Giga Wrecker. 

Τον Φεβρουάριο του 2020, η εταιρεία μεταφέρθηκε σε πολύ μεγαλύτερα γραφεία στο Τόκυο από τη Nintendo, η οποία είχε ξεκινήσει σχεδιασμό, ώστε να μεταφέρει ακόμα τέσσερις θυγατρικές της σε άλλα κτίρια. Μετά από αυτήν την μετακίνηση, η εταιρεία στεγάζεται μαζί με τις εταιρείες  Nintendo EPD Tokyo, Nintendo PTD Tokyo, HAL Laboratory και 1-Up Studio.

Βιντεοπαιχνίδια

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Game Freak at IGN 

Επιχειρήσεις της Ιαπωνίας
Εταιρείες λογισμικού
Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών της Ιαπωνίας
Pokémon
Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών
Μαρίνος Α΄ της Γκαέτα

ο Μαρίνος  (Marino) ήταν βυζαντινός ύπατος, πρόξενος  και Κυβερνήτης της Γκαέτα, η βυζαντινή Γαέτα, την περίοδο 839-866, υποτελής του Βυζαντινού αυτοκράτορα.

Ανήκε στην οικογένεια του Ανατόλιου, και την Οικογένεια Γκαετάνι, παππούς του ήταν ο Κόμης Ανατόλιος και πατέρας του ο Κωνσταντίνος.

Από δύο έγγραφα με ημερομηνία 839 και 866 αναφέρεται ότι ήταν συνκυβερνήτης μαζί με τον πατέρα του. Από το 866 ο Κωνσταντίνος και ο Μαρίνος δεν εμφανίζονται σε έγγραφα ξαφνικά, έτσι ώστε να υποδηλώνεται ότι εκδιώχτηκαν βίαια από τον διάδοχό τους Ντοκιμπίλι Α΄. Γιος του ήταν ο Κάμπουλος.

Παραπομπές

Πηγές
Federici Giovanni Battista, Degli antichi duchi e consoli o ipati della città di Gaeta, 1791, Vincenzo Flauto Federici 
Mario Caravale, Dizionario Biografico degli Italiani, vol. XL (Di Fausto – Donadoni), 1991, Istituto della Enciclopedia Italiana, Roma  
Skinner Patricia, Family Power in Southern Italy: The Duchy of Gaeta and its Neighbours, 850-1139, 2003, Cambridge University Press, isbn=978-0-521-52205-2, 
 Southern Italy - Chapter 6. GAETA'', Charles Cawley, 2008, Foundation for Medieval Genealogy, 

Δούκες της Γκαέτα
Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα
Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Οίκος Γκαετάνι
Βυζαντινοί Ύπατοι
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Τζουνίτσι Μασούντα

Ο Τζουνίτσι Μασούντα (ιαπωνικά: 増田 順, 12 Ιανουαρίου 1968) είναι Ιάπωνας συνθέτης μουσικής βιντεοπαιχνιδιών, τραγουδιστής, τρομπονίστας και σκηνοθέτης, σχεδιαστής, παραγωγός βιντεοπαιχνιδιών, περισσότερο γνωστός για τη δουλειά του στο franchise του Pokémon. Είναι, επίσης, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Game Freak, στην οποία εργάζεται από το 1989, καθώς επίσης κι ένας εκ των ιδρυτών της, μαζί με τους Σατόσι Τατζίρι και Κεν Σουγκιμόρι. Είναι απόφοιτος του Japan Electronics College, παίρνοντας πτυχίο στα γραφικά υπολογιστών και στη γλώσσα προγραμματισμού C. 

Με την ανάπτυξη πολλών και νέων βιντεοπαιχνιδιών της σειράς Pokémon, ο ρόλος του Μασούντα δεν περιορίστηκε μόνο στη σύνθεση μουσικής. Αρχής γενομένης το 2002, με τα παιχνίδια Pokémon Ruby and Sapphire, άρχισε να κάνει σκηνοθεσία και παραγωγή, κι έγινε ένας εκ των ατόμων που εγκρίνουν νέους χαρακτήρες μοντέλων. Ο Μασούντα ήθελε να διατηρήσει το παιχνίδι ως έχει, προσθέτοντας όμως μία ελαφριά πολυπλοκότητα. Ενώ έμεινε πιστός και στον παραδοσιακό gameplay του παιχνιδιού. Οι μουσικές του αντλούν επιρροές από μοντέρνους μουσικούς όπως ο Ιγκόρ Στραβίνσκι και ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, έχοντας ως μπούσουλα και πρότυπο τις συνθέσεις της σειράς Mario, ως δείγμα καλής μουσικής στα βιντεοπαιχνίδια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιάπωνες συνθέτες
Συνθέτες βιντεοπαιχνιδιών
Ιάπωνες σκηνοθέτες βιντεοπαιχνιδιών
Παραγωγοί βιντεοπαιχνιδιών
Pokémon
Σοφία φον Ντένχοφ

Η Σοφία φον Ντάνχοφ (Sophie von Dönhoff, γεννημένη ως Σοφία Φρειδερίκη Ιουλιανή Sophie Friederike Juliane, 17 Οκτωβρίου 1768 - 28 Ιανουαρίου 1838) ήταν Γερμανίδα αυλικός, Κυρία Επί Των Τιμών της Βασίλισσας Φρειδερίκης Λουίζας και η μοργανατική σύζυγος του Βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1768 στην Ανατολική Πρωσία, και ήταν κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου φον Ντάνχοφ και της Άννας Σοφίας φον Λάνγκερμαν.

Περιγράφεται ως ταλαντούχα πιανίστρια και τραγουδίστρια, θαυμάζονταν για την ελκυστική της ομορφιά. Τράβηξε την προσοχή του βασιλιά λίγο μετά το θάνατο της Ιουλίας φον Φος, και επέμεινε στους ίδιους όρους με την προκάτοχό της, δηλαδή τη συγκατάθεση της βασίλισσας για έναν «μοργανατικό γάμο» και μια προίκα. 

Παντρεύτηκαν στις 11 Απριλίου 1790 στο Παλάτι Σαρλότενμπουργκ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο (1792-1850), παντρεύτηκε την Ματθίλδη Αουρόρα Μάσενμπαχ. Απέκτησαν 8 παιδιά.
την Σοφία Ιουλία (1793-1848), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Φερδινάνδο του Άνχαλτ-Κέτεν. Δεν απέκτησαν παιδιά.

Σε αντίθεση με την Ιουλία φον Φος, η οποία είχε συμπεριφερθεί με διακριτική ευγένεια, η Σοφία ήταν μια τυχάρπαστη και υπεροπτική θρασύτητα που προσπάθησε να αντιμετωπιστεί σαν βασίλισσα και όχι ως μοργανατική σύζυγος απαιτώντας όλοι στην αυλή να της δώσουν προτεραιότητα.

Προσπάθησε επίσης να επηρεάσει τον βασιλιά εναντίον της Βιλελμίνης φον Λίχτεναου και του Επισκόπου Βέρντερ και να συμμετάσχει στις υποθέσεις του κράτους, συμβουλεύοντάς τον να μην συμμετάσχει στον πόλεμο εναντίον της Γαλλίας, απειλώντας ότι θα τον παρατούσε εντελώς, αν μπήκε με μια τέτοια τόσο σημαντική και δύσκολη επιχείρηση, όπως αυτή της εισβολής στη Γαλλία. 

Ο βασιλιάς, ωστόσο, την συμβούλεψε να αποφύγει την πολιτική, απωθήθηκε από την ιδιοσυγκρασία της και άρχισε να την παραμελεί, γεγονός που την έκανε να αντιδράσει με μεγαλύτερη οργή. Τελικά μετά απείρες απειλές και προκλήσεις, το ζευγάρι χωρίστηκε το 1792. Το 1805, η Σοφία αγόρασε ένα αγρόκτημα, στο Όμπερμπαρνιμ, όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής της.

Πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 1838 στο Μπίρμπαουμ του Βρανδεμβούργου σε ηλικία 69 ετών.

Παραπομπές
 Chronik des Dorfes Beerbaum 
 Jörg Kirschstein: Kurzbiographie 
 http://www.frauenorte-brandenburg.de/index.php?article_id=76
 http://www.frauenorte-brandenburg.de/files/graefin_sophie_juliane_von_doenhoff_und_ihre_nachkommen_in_beerbaum.pdf Das dort abgebildete Porträt ist nach neuen Erkenntnissen das richtige von Sophie Juliane Friederike Gräfin von Dönhoff.

Κυρίες Επί Των Τιμών
Σαμίρ Γκούντα

Ο Σαμίρ Γκούντα, γεννημένος στις 3 Μαΐου 1972 στη Μανσούρα της Αιγύπτου, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,17 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ.

Καριέρα
Ο Γκούντα αγωνίστηκε με την εθνική Αιγύπτου στο Μουντομπάσκετ του Καναδά το 1994, όπου συμμετείχε σε οκτώ αγώνες με 13,8 πόντους και 8,1 ριμπάουντ μέσο όρο.

Την σεζόν 1994-95 αγωνίστηκε στο Πουέρτο Ρίκο και την Πιράτας ντε Κεμπραντίγιας, με 13,0 πόντους και 10,0 ριμπάουντ ανά αγώνα σε 27 παιχνίδια. Την επόμενη σεζόν έπαιξε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Α1 με την ομάδα του Άρη, με 8,3 πόντους σε 12 ματς.

Το 1996-97 συμμετείχε και πάλι στο ελληνικό πρωτάθλημα, με την ομάδα του ΒΑΟ όντας πρώτος ριμπάουντερ και μπλοκέρ του πρωταθλήματος, ενώ το 1997-1998 κατέκτησε την έβδομη θέση με το Ηράκλειο. Την τελευταία του χρονιά στο ελληνικό πρωτάθλημα, κατετάγη όγδοος με την ομάδα του Περιστερίου.

Ακολούθησαν διάφορα περάσματα από τον Λίβανο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο και την Συρία, ενώ το 2003 αγωνίστηκε στην Τουρκία και την Φενερμπαχτσέ για δώδεκα παιχνίδια. Στην Κύπρο αγωνίστηκε στον Απόλλων Λεμεσού και τον Αχιλλέα Καϊμακλίου.

Παραπομπές 

Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Ηρακλείου‎
Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου‎
Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Λεμεσού‎
Καλαθοσφαιριστές Αχιλλέα Καϊμακλίου
Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε
Καλαθοσφαιριστές συριακών συλλόγων‎
Καλαθοσφαιριστές λιβανέζικων συλλόγων‎
Ανατόλιος της Γκαέτα

ο Ανατόλιος  (Anatolius) ήταν βυζαντινός αυτοκρατορικός πρόξενος και κόμης - Κυβερνήτης της Γκαέτα, το 830. Η Γκαέτα τότε ήταν φέουδο του Δουκάτου της Νάπολης κι έδαφος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. 

Ο Ανατόλιος, γηγενής ρωμαίος, θεωρείται ο γενάρχης της οικογένειας Γκαετάνι, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, ήταν εγγονός από την πατρική γενιά του Θεοδώριχου βασιλιά των Γότθων και από τη μητρική γενιά των Κόμηδων του Τούσκουλου και την Αννική γενιά. Κατά άλλη εκδοχή ο Ανατόλιος ήταν απόγονος του Αννεσχίνο Γκότο (Annecchino Goto) Ισπανού που έφυγε από την πατρίδα του το 773 και μετανάστευσε στην Ιταλία.

Παντρεμένος με άγνωστη γυναίκα απέκτησε τα εξής παιδιά : 
 Κωνσταντίνος, βυζαντινός ύπατος και Κυβερνήτης της Γκαέτα.
 Ιωάννης, βυζαντινός ύπατος.
 Μπόνος, βυζαντινός ύπατος.
 Ελιζαμπέττα, σύζυγος του Θεοδοσίου, έπαρχου της Νάπολης

Παραπομπές 

Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα
Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Οίκος Γκαετάνι
Βυζαντινοί Ύπατοι
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Νέλσον Πικέ ο νεότερος

Ο Νέλσον Πικέ ο νεότερος (πλήρες ονοματεπώνυμο Νέλσον Άντζελο Τάσμα Πικέ Σόουτο Μαγιόρ, γεν. στη Χαϊδελβέργη της Γερμανίας στις 25 Ιουλίου του 1985) είναι Βραζιλιάνος οδηγός αγώνων. Στη Φόρμουλα 1 βρέθηκε απ' το 2007 μέχρι το 2009. Η ομάδα στην οποία προσέφερε τις υπηρεσίες του είναι η Renault Sports. Το 2007 είχε θέση δοκιμαστή και αναπληρωματικού οδηγού και τα 2 επόμενα έτη (2008 και 2009) θέση κανονικού οδηγού αγώνων. Το 2008 πήρε μέρος σε όλα τα Γκραν Πρι και το 2009 στα Γκραν Πρι απ' το Αυστραλιανό μέχρι το Ουγγρικό και στη συνέχεια απολύθηκε απ' την ομάδα λόγω της πολύ κακής απόδοσής του. Στη θέση του για τα υπόλοιπα Γκραν Πρι τοποθετήθηκε ο Γαλλοελβετός Ρομέν Γκροζάν. Τα μοναδικά αποτελέσματα τα οποία σημείωσε ήταν πως σκόραρε 19 βαθμούς και βρέθηκε μια και μοναδική φορά στο Βάθρο των Νικητών.

Πικέ Jr Νέλσον
Pfizer

Η Pfizer Inc. (Φάιζερ) είναι αμερικανική πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία με έδρα την Νέα Υόρκη. 

Το 2012 ήταν μία από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές εταιρείες στον κόσμο και κατατάσσεται 57η στον κατάλογο Fortune 500 του 2018, με τις 500 μεγαλύτερες εταιρείες των Ηνωμένων Πολιτειών με βάση το σύνολο των εσόδων.

Ίδρυση
Η εταιρεία ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη από τον Γερμανό-Αμερικανό Τσαρλς Πφίτσερ και τον ανιψιό του Τσαρλς Φ. Έρχαρτ από το Λούντβιχσμπουργκ στην Γερμανία.

Κυριότερα σκευάσματα
Η εταιρεία αναπτύσσει και παράγει φάρμακα και εμβόλια, για ευρύ φάσμα ιατρικών ειδικοτήτων, συμπεριλαμβανομένης της ανοσολογίας, της ογκολογίας, της καρδιολογίας, της ενδοκρινολογίας, της νευρολογίας κ.ά. Τα κυριότερα εμπορικά προϊόντα της περιλαμβάνουν:
 
το Lipitor ατορβαστατίνη, το οποίο χρησιμοποιείται για τη μείωση των επιπέδων της χοληστερόλης στο αίμα ΛΧΠ, 
το Lyrica πρεγκαμπαλίνη, χρησιμοποιούμενο για την αντιμετώπιση του νευροπαθητικού πόνου και της ινομυαλγίας, 
το Diflucan φλουκοναζόλη, το οποίο είναι ένα πόσιμο αντιμυκητιασικό φάρμακο, 
τη Zithromax αζιθρομυκίνη, ένα ευρέος φάσματος αντιβιοτικό, 
το Viagra σιλδεναφίλη, χρησιμοποιούμενο για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας, 
το Celebrex, επίσης γνωστό ως Celebra, σελεκοξίμπη, ένα αντιφλεγμονώδες φάρμακο.
το Zoloft (σερτραλίνη, αναστολέας επαναπροσβολής της σεροτονίνης, το οποίο χρησιμοποιείται ως αντικαταθλιπτικό, αλλα και ως αγχολυτικό.

Εταιρικά και συγχωνεύσεις
Το 2016, η Pfizer Inc. αναμενόταν να συγχωνευθεί με την Allergan για να δημιουργήσει την "Pfizer plc" με έδρα την Ιρλανδία. Η αξία της συμφωνίας ήταν 160 δισεκατομμύρια δολάρια. Η συγχώνευση ακυρώθηκε τον Απρίλιο του 2016, ωστόσο, λόγω των νέων κανόνων από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ κατά της αντιστροφής φόρου (μιας μεθόδου αποφυγής της φορολογίας μέσω της συγχώνευσης με μια εταιρεία του εξωτερικού). Η εταιρεία έχει συμφωνήσει τον δεύτερο μεγαλύτερο φαρμακευτικό διακανονισμό με το υπουργείο δικαιοσύνης των ΗΠΑ.

Στις 19 Δεκεμβρίου 2018, η Pfizer ανακοίνωσε τη κοινή συγχώνευση του τμήματος καταναλωτικών ιατρικών προϊόντων με τον βρετανικό φαρμακευτικό γίγαντα GlaxoSmithKline. Η βρετανική εταιρεία θα διατηρήσει τον έλεγχο του 68% των μετοχών.

Η Pfizer ήταν συστατικό του Βιομηχανικού δείκτη Ντόου Τζόουνς από το 2004 έως το 2020, όταν ανακοινώθηκε ότι η εταιρεία θα αντικατασταθεί από την Amgen στον βιομηχανικό δείκτη. Η αλλαγή τέθηκε σε ισχύ στις 31 Αυγούστου 2020.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Φαρμακευτική βιομηχανία
Παλάτι των Τεχνών «Βασίλισσα Σοφία»

Το Παλάτι των Τεχνών «Βασίλισσα Σοφία» (, ) είναι όπερα, κέντρο παραστατικών τεχνών και τοπόσημο στην Βαλένθια, που σχεδιάστηκε από τον Σαντιάγο Καλατράβα και βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Πόλης των Τεχνών και των Επιστημών. Άνοιξε επίσημα στις 8 Οκτωβρίου 2005 και η πρώτη σκηνή όπερας που παρουσιάστηκε σε αυτή ήταν εκείνη του Φιντέλιο του Μπετόβεν στις 25 Οκτωβρίου 2006. Ο τενόρος και μαέστρος Πλάθιδο Ντομίνγκο διατηρεί μια ιδιαίτερη σχέση με το Παλάτι από την ίδρυσή του και μετά και έχει δημιουργήσει ένα πρόγραμμα κατάρτισης νέων τραγουδιστών στο κτίριο.

Περιγραφή
Το Παλάτι των Τεχνών «Βασίλισσα Σοφία» είναι η τελευταία από τις μεγάλες κατασκευές που χτίστηκε στην Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών από τον βαλενθιανό και διεθνώς αναγνωρισμένο αρχιτέκτονα Σαντιάγο Καλατράβα. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1995 από μια κοινοπραξία των εταιρειών Dragados και Necso. Τα εγκαίνιά του έγιναν επίσημα στις 8 Οκτωβρίου 2005 από τη Βασίλισσα Σόφια της Ισπανίας, το όνομα της οποίας φέρει.

Το κτίριο διαθέτει 14 ορόφους πάνω από το έδαφος, καθώς και τρεις κάτω από το έδαφος. Το ύψος του είναι 75 μέτρα (246 πόδια), που σημαίνει ότι είναι η υψηλότερη όπερα στον κόσμο. Εντός της μεταλλικής και καμπυλωτής κατασκευής, μήκους 230 μέτρων και εμβαδού 40.000 m2, περιλαμβάνονται τέσσερα αμφιθέατρα:

 Η Κύρια Αίθουσα (Sala Principal), που μπορεί να φιλοξενήσει 1.470 άτομα και χρησιμοποιείται κυρίως για σκηνές όπερας. Μπορεί όμως να μετατραπεί σε αίθουσα χορού ή άλλων παραστατικών τεχνών. Η αίθουσα έχει τέσσερα επίπεδα καθισμάτων, καθιστώντας την μία από τα μεγαλύτερες σκηνές στον κόσμο, εξοπλισμένη με όλες τις μεγάλες εγκαταστάσεις. Διαθέτει την τρίτη μεγαλύτερη ορχήστρα στον κόσμο, έχοντας τη δυνατότητα να φιλοξενήσει 120 μουσικούς. Η σκηνή διαθέτει χώρο για να δημιουργήσει δύο πλήρεις ρυθμίσεις όπερας και την αναπαραγωγή δύο διαφορετικών οπερών μέσα σε δύο ημέρες.
 Το Αμφιθέατρο (Auditorio) βρίσκεται πάνω από την Κύρια Αίθουσα. Μπορεί να φιλοξενήσει 1.420 άτομα και οι εγκαταστάσεις του περιλαμβάνουν συστήματα ήχου και βίντεο ικανά να προβάλλουν εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται σε χώρους κάτω από αυτό. Είναι ένας θεαματικός χώρος με πολλαπλές χρήσεις, από συναυλίες ποικίλων ειδών έως πολιτικές συγκεντρώσεις.
 Η Έντεχνη Αίθουσα (Aula Magistral) έχει χωρητικότητα 400 ατόμων και χρησιμοποιείται για μουσικές παραστάσεις και συνέδρια.
 Το Θέατρο Μαρτίν ι Σολέρ (Teatro Martín y Soler) κατασκευάστηκε κάτω από τη βάση του πτερού του Παλατιού και μπορεί να φιλοξενήσει 400 άτομα. Χρησιμοποιείται για θεατρικές παραγωγές και ως εκπαιδευτικό κέντρο για τα κύρια αμφιθέατρα. Αυτή η αίθουσα υπέστη σημαντικές ζημιές κατά τις πλημμύρες του 2007 και το άνοιγμά της καθυστέρησε.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Επίσημη ιστοσελίδα
  The Palau section from City of Arts and Science website
  Ιστοσελίδα Πόλης των Τεχνών και των Επιστημών

Βαλένθια
Θέατρο στην Ισπανία
Κεραμίδι Τρικάλων

Το Κεραμίδι (επίσημη ονομασία: «το Κεραμίδιον») είναι οικισμός του νομού Τρικάλων και Τοπική Κοινότητα της Δημοτική Ενότητα Φαρκαδόνας του Δήμου Φαρκαδόνας που βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων της Περιφέρειας Θεσσαλίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, ο Άγιος Θεόδωρος ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Κεραμιδίου, του πρώην Δήμου Φαρκαδόνας του Νομού Τρικάλων.

Ιστορικό
Το Κεραμίδι δημιουργήθηκε την περίοδο 1850-1870 από τους κατοίκους του τότε συνοικισμού «Δουβλατάνι» της Καρδίτσας, ο οποιος αποτελούσε χειμερινό βοσκοτόπι των κτηνοτρόφων. Η ονομασία του οικισμού «Κεραμίδι» την πήρε γιατί οι κάτοικοι της περιοχής έφτιαχναν κεραμίδια.

Σύμφωνα με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 έγινε η σύσταση της κοινότητας Κεραμιδίου η οποία αποσπάστηκε
από το δήμο Φαρκαδόνας και ορίστηκε ως η έδρα του οικισμού. Το 1997 σύμφωνα με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός Κεραμίδι αποσπάστηκε από την κοινότητα και προσαρτήθηκε στο δήμο Φαρκαδόνος που είχε σαν αποτέλεσμα την κατάργηση της κοινότητας Κεραμιδίου.

Το χωριό
Καθε χρόνο διοργανώνεται ένα πανηγύρι αφιερωμένο στην μνήμη του Αγίου Χαραλάμπου, 
που είναι και ο προστάτης του οικισμού. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων του οικισμού
είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία.

Αξιοθέατα
Το πρώτο αξιοθέατο του οικισμού Κεραμιδίου είναι το «Μεγάλο Γεφύρι», γνωστό στην περιοχή ως «Παλιογέφυρο» που γεφυρώνει τον ποταμό Ενιπέα και εξυπηρετούσε παλιότερα τη συγκοινωνία με την Καρδίτσα και τη Λάρισα. Δεν είναι ακριβές γνωστό πότε κατασκευάστηκε, αλλά πιθανολογείται ότι έγινε μεταξύ του 13ου και 16ου αιώνα. Το δεύτερο επίσης αξιοθέατο είναι το «Γεφύρι του Αλή-Εφένδη» που γεφυρώνει έναν παραπόταμο του Πηνειού, δίπλα από τον ποταμό Ενιπέα και παλιότερα εξυπηρετούσε τη συγκοινωνία των χωριών της Καρδίτσας με τη Φαρκαδόνα και τη Λάρισα. Η κατασκευή του πιθανολογείται ότι έγινε στην εποχή της τουρκοκρατίας, αλλά σε άγνωστη χρονική περίοδο.

Αθλητικοί σύλλογοι
Το Κεραμίδι διαθέτει τον ποδοσφαιρικό σύλλογο Α.Ο. Κεραμιδίου «Πηνειός» ο οποίος συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ν. Τρικάλων.

Γεωγραφία
Το Κεραμίδι έχει υψόμετρο 62 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 39.559146 και γεωγραφικό μήκος 22,0839374874 και είναι χτισμένο στη συμβολή των ποταμών Ενιπέα και Πηνειού. Βόρεια συνορεύει με την κωμόπολη της Φαρκαδόνας, νότια συνορεύει με τον οικισμό Βλοχός και δυτικά με τους οικισμούς Κόρδα και Μαραθέα οι οποίοι βρίσκονται στην αντίπερα όχθη του ποταμού Πηνειού.

Πληθυσμός
Κατά την τελευταία απογραφή του 2011 το Κεραμίδι είχε πληθυσμό 323 κατοίκους σημειώνοντας μείωση κατά 15% από την προηγούμενη απογραφή του 2001 όπου είχε 387 κάτοικοι.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Τρικάλων
Ίνα Μαρία φον Μπάσεβιτς

Η Ίνα Μαρία φον Μπάσεβιτς (Ina Marie von Bassewitz, 27 Ιανουαρίου 1888 - 17 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν Γερμανίδα αριστοκράτισσα και η μοργανατική σύζυγος του Όσκαρ της Πρωσίας.

Βιογραφία
Η Ίνα-Μαρί Μαρί Ελέν Αντέλ Ελίζ γεννήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1888 στο Μπρίστοου, και ήταν κόρη του Κόμη Κάρολου φον Μπάσεβιτς-Λέβετσοβ και της Κόμισσας Μαργαρίτας φον Σούλενμπουργκ.

Στις 31 Ιουλίου 1914 παντρεύτηκε τον Όσκαρ της Πρωσίας στο Βερολίνο. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
τον Όσκαρ Γουλιέλμο Κάρολο Χανς Κούνο (1915-1939).
τον Βουράρδο Φρειδερίκο Μαξ Βέρνερ Γεώργιο (1917-1988), παντρεύτηκε την Ελεονόρα Φούγκερ φον Μπάμπενχαουζεν. Δεν απέκτησαν παιδιά.
την Χέρτσελαϊντε Ίνα Μαρία Σοφία Καρλόττα Έλσα (1918-1989), παντρεύτηκε τον Κάρολο Μπίρον της Κουρλάνδης. Απέκτησαν 3 παιδιά.
τον Γουλιέλμο Κάρολο Αδαλβέρτο Ερρίκο Ντέτλοφ (1922-2007), παντρεύτηκε την Αρμγκάρντε φον Βέλτχαϊμ. Απέκτησαν 3 παιδιά.

Πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου 1973 στο Μόναχο σε ηλικία 85 ετών. Είναι θαμμένη στο Κάστρο Χοεντσόλλερν.

Τίτλοι
27 Ιανουαρίου 1888 - 31 Ιουλίου 1914: Κόμισσα Ίνα Μαρία φον Μπάσεβιτς-Λέβετσοβ
31 Ιουλίου 1914 - 21 Ιουνίου 1920: Η Επιφανειακή Υψηλότητα Η Κόμισσα Ίνα Μαρία του Ρούπιν
21 Ιουνίου 1920 - 17 Σεπτεμβρίου 1973: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Όσκαρ της Πρωσίας

Παραπομπές
 Marlene A. Eilers, Queen Victoria's Descendants (Baltimore, Maryland: Genealogical Publishing Co., 1987), page 156.
 C. Arnold McNaughton, The Book of Kings: A Royal Genealogy, in 3 volumes (London, U.K.: Garnstone Press, 1973), volume 1, page 60.

Οίκος των Χοεντσόλερν
Γερμανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Μοργανατικοί γάμοι
Γερμανίδες κόμισσες