joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σκωτσέζικη Ποδοσφαιρική Ένωση

Η Σκωτσέζικη Ποδοσφαιρική Ένωση (αγγλικά: Scottish Football Association, SFA, σκωτικά: Comann Ball-coise na h-Alba) αποτελεί τον ανώτατο οργανισμό διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Σκωτία. Είναι υπεύθυνη για την εποπτεία και την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στη Σκωτία. Ιδρύθηκε το 1873, όντας η δεύτερη παλαιότερη εθνική ομοσπονδία στον κόσμο (μετά την Αγγλική).

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδίας Σκωτίας κατέχει μόνιμη έδρα στο Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο (IFAB), το οποίο είναι υπεύθυνο για τους κανονισμούς του Παιχνιδιού. Είναι επίσης μέλος της FIFA και της UEFA. Εδρεύει στο Χάμπντεν Παρκ της Γλασκόβης.

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδίας Σκωτίας είναι υπεύθυνη για την Εθνική Σκωτίας και για το Κύπελλο Σκωτίας.

Ιστορία 
Μετά τη δημιουργία των πρώτων ποδοσφαιρικών σωματείων της Σκωτίας τη δεκαετία του 1860, το ποδόσφαιρο γνώρισε μια ραγδαία ανάπτυξη, αλλά δεν υπήρχε κάποια επίσημη δομή και οι αγώνες συχνά προγραμματίζονταν με ένα τυχαίο και ακανόνιστο τρόπο. Η Κουίνς Παρκ ΦΚ, μια ομάδα της Γλασκόβης που ιδρύθηκε το 1867, ανέλαβε πρωτοβουλία και δημοσίευσε μια διαφήμιση σε μια εφημερίδα της πόλης το 1873. Επτά ομάδες, (Κουίνς Παρκ ΦΚ, Κλάιντσντεϊλ ΦΚ, Βέιλ οφ Λίβεν ΦΚ, Ντάμπρεκ ΦΚ, Θερντ Λάναρκ ΑΚ, Ίστερν ΦΚ και Γκρανβίλ ΦΚ) – πραγματοποίησαν μια συνάντηση στις 13 Μαρτίου 1873. Επιπρόσθετα, η Κιλμάρνοκ ΦΚ έστειλε επιστολή δηλώνοντας την προθυμία της να συμμετάσχει. 

Εκείνη τη ημέρα, οι οχτώ ομάδες ίδρυσαν την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδίας Σκωτίας και αποφάσισαν ότι τα σωματεία που εκπροσωπούνται εδώ εντάσσονται οι ίδιοι σε μια ομοσπονδία για την προώθηση του ποδοσφαίρου, σύμφωνα με τους κανόνες της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Αγγλίας και ότι οι σύλλογοι που συνδέονται με την ομοσπονδία θα συμμετάσχουν σε μια διοργάνωση κυπέλλου με την επιτροπή να αποφασίζει τους κανονισμούς της διοργάνωσης.

Λογότυπο 
Το λογότυπο άλλαξε το 2012.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  

Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Σκωτίας
Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ουαλίας

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ουαλίας (αγγλικά: Football Association of Wales, FAW, ουαλικά: Cymdeithas Bêl-droed Cymru, CBD) είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ουαλία. Είναι μέλος της FIFA και της UEFA. Κατέχει μόνιμη έδρα στο Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο (IFAB), το οποίο είναι υπεύθυνο για τους κανονισμούς του Παιχνιδιού. Ιδρύθηκε το 1876 και είναι η τρίτη παλαιότερη εθνική ομοσπονδία στον κόσμο. Είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και διοίκηση των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων.

Ιστορία
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ουαλίας ιδρύθηκε σε μια συνάντηση στις 2 Φεβρουαρίου 1876 στο ξενοδοχείο Wynnstay Arms στο Ρέξαμ, αρχικά για να επισημοποιήσουν τις ρυθμίσεις για την προσεχή αγώνα εναντίον της Σκωτίας.

Τον Μάιο του 1876, σε μια νέα συνάντηση, αυτή τη φορά στην αίθουσα χορού του ομώνυμου ξενοδοχείου Wynnstay Hotel Arms στο Ruabon όπου συμφωνήθηκε το όνομα «Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ουαλίας» και συντάχθηκε το καταστατικό.

Έμβλημα
Το έμβλημα της ομοσπονδίας αποτελείται από τον Ουαλικό Δράκο, περιτριγυρισμένο από νάρκισσους μέσα σε θυρεό, ενώ στο κάτω μέρος εμπεριέχει κορδέλα με την επιγραφή gorau chwarae cyd chwarae που στα ουαλικά σημαίνει καλύτερο παιχνίδι συνεργατικό παιχνίδι. Στη νέα του εκδοχή, που παρουσιάστηκε το 2011, προβλέπεται και η προσθήκη της ονομασίας της ομοσπονδίας στην αγγλική γλώσσα FA Wales και CBD Cymru από το Cymdeithas Bêl-droed Cymru που στα ουαλικά σημαίνει Κοινωνία Ποδο-σφαίρου Ουαλίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι  
 Επίσημη ιστοσελίδα

Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Ουαλίας
Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία

Η Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (αγγλικά: Irish Football Association - IFA) είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Βόρεια Ιρλανδία. Υπήρξε το ανώτατο διοικητικό όργανο ολόκληρης της Ιρλανδίας. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ιρλανδίας, η οποία είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας.

Ίδρυση 
Η Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ιδρύθηκε το 1880 από τις ποδοσφαιρικές ομάδες κυρίως από την περιοχή του Μπέλφαστ. Αρχικά λειτουργούσε σαν διοργανωτής των αθλημάτων σε όλη την Ιρλανδία. Η Κλίφτονβιλ ΦΚ κάλεσε σε μια συνάντηση άλλα ποδοσφαιρικά σωματία που ακολουθούσαν τους κανόνες που όριζε η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σκωτίας. Κατά τη συνάντηση αυτή, στις 18 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, δημιουργήθηκε η Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, όντας η τέταρτη παλαιότερη εθνική ομοσπονδία στον κόσμο.

Πρώτη απόφαση της Ομοσπονδίας ήταν η διοργάνωση ενός κυπέλλου, παρόμοια με το Κύπελλο Αγγλίας και το Κύπελλο Σκωτίας, που ονομάζεται Ιρλανδικό Κύπελλο. Δύο χρόνια αργότερα, η Εθνική Ομάδα έδωσε τον πρώτο διεθνή αγώνα της με αντίπαλο την Εθνική Αγγλίας, χάνοντας 13-0 (το οποίο παραμένει ρεκόρ και για τις δύο ομάδας: μεγαλύτερη νίκη για την Αγγλία και μεγαλύτερη ήττα για την Ιρλανδία).

Έμβλημα 
Το έμβλημα της Ιρλανδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Βόρειας Ιρλανδίας
Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Μίεζα

Η Μίεζα «Ιερό των Νυμφών» ήταν ιερός χώρος της αρχαίας Μακεδονίας, όπου ο Αριστοτέλης δίδαξε τον Αλέξανδρο μεταξύ 343 π.Χ.- 340 π.Χ. καθ' υπόδειξιν του πατέρα του Φιλίππου. 

 

Η τοποθεσία όπου κάποτε βρισκόταν η Μίεζα βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη πόλη Νάουσα και έχει αποτελέσει το αντικείμενο αρχαιολογικών ανασκαφών.

Παραπομπές

Πηγές
Πλίνιος ο πρεσβύτερος, Φυσική Ιστορία 31.30

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Οδυσσεύς, ιστοσελίδα Υπουργείου Πολιτισμού 
 livius.org 

http://books.google.gr/books?id=S3qdK6x1UMUC&lpg=PP1&hl=el&pg=PP1#v=onepage&q&f=false

Αρχαία Μακεδονία
Ιωάννης Μπουρνιάς

Ο Ιωάννης Α. Μπουρνιάς (1877-1974) ήταν  Έλληνας νομικός και βουλευτής Ευβοίας. Χρημάτισε επίσης υπουργός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κάρυστο. Στις 27 Φεβρουαρίου 1895 μεταγράφηκε στη Νομική Σχολή. Στις εκλογές του 1910 εκλέχθηκε βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων στο νομό Ευβοίας για πρώτη φορά και επανεξελέγη τα έτη 1912, 1915, 1917, 1928, 1932, 1936 και 1946.. Ο Μπουρνιάς εργάστηκε ως δικηγόρος και υπηρέτησε ως υφυπουργός Δικαιοσύνης το 1932 στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου και την ίδια χρονιά υπουργός Δικαιοσύνης και προσωρινός υπουργός Γεωργίας. Στην κυβέρνηση του Δημητρίου Μάξιμου διορίστηκε υπουργός Μεταφορών και υπηρέτησε στη θέση αυτή από τις 27 Ιανουαρίου 1947 ως τις 17 Φεβρουαρίου 1947. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Μπουρνιά.

Πέθανε σε ηλικία 97 ετών στην Αθήνα στις 20 Ιανουαρίου 1974 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ναό Α΄ Νεκροταφείου.

Παραπομπές 

Έλληνες νομικοί
Βουλευτές Ευβοίας
Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Έλληνες υπουργοί Μεταφορών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος (1856 - 1947) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, οικονομολόγος και πολιτικός. Υπηρέτησε για πολλά χρόνια ως βουλευτής.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ήταν γιος του επίσης δημοσιογράφου Ιωάννη Αγγελόπουλου. Εξελέγη βουλευτής Αττικής (1895, 1902, 1905, 1908 και 1910). Το 1908 απέκτησε τη βουλευτική ιδιότητα μετά το θάνατο του βουλευτή Μουτσόπουλου. Στη συνεχεία, εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών (1926 και 1936).

Ήταν πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου από το 1921 ως το 1923.

Υπηρέτησε δύο φορές ως υπουργός στις κυβερνήσεις του Αλέξανδρου Ζαΐμη και του Παναγή Τσαλδάρη. Ειδικότερα, χρημάτισε υπουργός Δικαιοσύνης από τις 4 Δεκεμβρίου 1926 μέχρι τις 17 Αυγούστου 1927 και ως υπουργός Οικονομικών από τις 25 Νοεμβρίου 1932 μέχρι τις 9 Ιανουαρίου 1933.

Πηγές 
Φωτογραφία και πληροφορίες στον Πανδέκτη.
Βιογραφία- Οι πρόεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου 

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες οικονομολόγοι
Βουλευτές Αττικής
Βουλευτές Αθηνών
Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Βουλευτές Αττικοβοιωτίας
Πρόεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου
Πηγάδια Δράμας

Τα Πηγάδια Δράμας είναι ημιορεινό χωριό στον νομό Δράμας σε υψόμετρο 215 μέτρων και απέχει 16 χλμ. απο τη Δράμα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 168 κατοίκους, ενώ το 2001 είχαν 255 κατοίκους. Σήμερα ανήκει στο Δήμο Δοξάτου. Οι κάτοικοί του που κατάγονται κυρίως απο τον Πόντο και τα Μικρασιατικά παράλια, ασχολούνται με τη γεωργία και κυρίως με την καπνοκαλλιέργεια. 

Παλιότερα είχε το όνομα Ντιζμικλί ή Διζμηκλή που προέρχεται απο την τούρκικη λέξη "ντίζ=γόνατα". Επί τουρκοκρατίας, στο ύψωμα όπου είναι κτισμένο το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία εκτελούνταν οι κακοποιοί που το ανέβαιναν πατώντας στα γόνατα. Το σημερινό όνομα του χωριού προήλθε απο τα πολλά πηγάδια που υπήρχαν παλιότερα. Ανάμεσα στα χωριά Πηγάδια, Βαθυχώρι και Υψηλό βρίσκεται το Πευκοδάσος Πηγαδίων στο οποίο έχουν διαμορφωθεί μονοπάτια και κιόσκια.

Πηγές 
 Πηγάδια Δήμος Δοξάτου Δράμας

Παραπομπές

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Δοξάτου
Άλεϊ-ουπ

Το Άλεϊ-ουπ (αγγλικά: Alley-oop) στην καλαθοσφαίριση είναι ένα είδος επίθεσης στο οποίο ένας παίκτης ρίχνει την μπάλα κοντά στο καλάθι (αντί με απευθείας σουτ με σκοπό να τη βάλει στο καλάθι), ενώ ένας συμπαίκτης του κάνει άλμα, πιάνει την μπάλα στον αέρα και αμέσως (πριν ξαναπέσει στο έδαφος) πετυχαίνει ένα καλάθι, συνήθως με κάρφωμα ή κάποιες φορές με λέι απ. Το Άλεϊ-ουπ συνδυάζει στοιχεία όπως η ομαδική συνεργασία, η σωστή πάσα, και ο συγχρονισμός.

Ορολογία καλαθοσφαίρισης
Αλεσάντρο Νέστα

Ο Αλεσάντρο Νέστα (Alessandro Nesta, 19 Μαρτίου 1976) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής. Ήταν ένας από τους πιο ταλαντούχους αμυντικούς στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Σήμερα είναι προπονητής σε ομάδα της Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ.

Καριέρα

Λάτσιο 
Ο Νέστα γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1976 στη Ρώμη. Πήγε στις ακαδημίες της Λάτσιο το 1985 και ως το 1993 αγωνιζόταν εκεί μέχρι που συμπεριλαμβανόταν στο ρόστερ της επαγγελματικής ομάδας. Αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα για 9 χρόνια. Το 1997 έγινε ο αρχηγός της ομάδας και ένα χρόνο αργότερα βοήθησε την ομάδα της Ρώμης να κατακτήσει το Κύπελλο Ιταλίας με το νικητήριο γκολ του. Ακολούθησαν ένα Κύπελλο Κυπελλούχων, ένα Σούπερ Καπ και τη σεζόν 1999-2000 ένα Πρωτάθλημα Ιταλίας και ένα κύπελλο. Σκόραρε 3 γκολ σε 261 ματς.

ΑΚ Μίλαν 

Λίγο πριν από την έναρξη της σεζόν 2002-2003, η κακή οικονομική κατάσταση της Λάτσιο ανάγκασε να πουλήσει τον Νέστα και άλλους ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές της. Ο Νέστα πήρε μεταγραφή στη ΑΚ Μίλαν έναντι 30.987.000€. Η πρώτη σεζόν μαζί με τους Ροσονέρι ήταν πολύ επιτυχημένη καθώς κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ 2002-03, το Πρωτάθλημα Ιταλίας, το Κύπελλο Ιταλίας και το Σούπερ Καπ Ιταλίας. Τη σεζόν 2008-2009 ο Νέστα τραυματίζεται σοβαρά και χάνει όλη τη σεζόν και υπήρχαν ανησυχίες για το αν θα επιστρέψει στην ενεργό δράση. Ανάρρωσε και αγωνίστηκε για πρώτη φορά μετά τον τραυματισμό του σαν αλλαγή στο 77ο λεπτό της αναμέτρησης με αντίπαλο τη Φιορεντίνα στις 31 Μαΐου 2009. Το 2011 υπήρχαν φήμες για την επικείμενη αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο, αλλά διέψευσε αυτές τις φήμες όταν είπε ότι θα επεκτείνει το συμβόλαιό του μέχρι το καλοκαίρι του 2012.

Ίμπακτ Μοντρεάλ 

Στις 5 Ιουλίου 2012 ο Νέστα πήγε στην καναδική Ίμπακτ Μοντρεάλ. Έκανε το ντεμπούτο του στο φιλικό ματς με την Ολιμπίκ Λυών.

Εθνική Ομάδα 

Ο Νέστα έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ιταλίας το 1996. Έχει κατακτήσει ένα Μουντιάλ και ήταν φιναλίστ στο Euro 2000. Αποχώρησε από την εθνική το 2006.

Πηγές 

Ο Νέστα στην επίσημη ιστοσελίδα στην Ιμπακτ Μοντρεάλ.

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Λάτσιο
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Τσεναϊγίν ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Μόντρεαλ Ίμπακτ
FIFA 100
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ιταλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ινδία
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Ορκ (Μέση Γη)

Ορκ ονομάζεται η τερατοειδούς μορφής φυλή που επινόησε και χρησιμοποίησε ο Τόλκιν στα μυθιστορήματά του "Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών" και "Χόμπιτ". Σύμφωνα με αυτόν, δημιουργήθηκαν από τον Άρχοντα του Σκότους Μέλκορ (ή Μόργκοθ αργότερα), ο οποίος διέφθειρε και τερατοποίησε ξωτικά για να τον υπηρετούν. Υπάρχουν διάφορες φυλές Ορκ που διαφέρουν ως προς τον τρόπο κατασκευής τους ωστόσο όλοι τους φαίνεται ότι είναι φτιαγμένοι από λάσπη και ακρωτηριασμένα μέλη Ξωτικών. Πρόκειται για έναν κτηνώδη λαό που δε σκέφτεται τίποτα άλλο εκτός από το συμφέρον του, δε σέβεται κανέναν και τίποτα και δε διστάζει μπροστά σε τίποτα για να πετύχει το σκοπό του. Είναι χαιρέκακος, βάνδαλος, ακόμα και κανίβαλος- σε κάποιες περιπτώσεις- αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις όχι και πολύ ευφυής. Ακολουθεί πιστά τον αφέντη του, μέσω του οποίου τροφοδοτείται με δύναμη και κακία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του "δεσμού" μεταξύ αφέντη και δούλου είναι το γεγονός ότι όταν ο Σάουρον έχασε τη δύναμή του, οι Ορκ του αποδυναμώθηκαν τόσο ώστε καταστράφηκαν. Μιλούν  διάφορες διαλέκτους, τόσο βάρβαρες όσο και οι ίδιοι, αν και επίσημη γλώσσα τους θεωρείται, την εποχή ακμής του βασιλείου του αφέντη τους, η "Μαύρη Ομιλία", όπως ονομάστηκε, την οποία δημιούργησε ο ίδιος ο Σάουρον με σκοπό να μιληθεί από όλα τα πλάσματά του- ίσως και από όλη τη Μέση Γη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Χαρακτήρες από τη Μέση Γη
Υποθαλάσσια σήραγγα Πρέβεζας - Ακτίου

Η υποθαλάσσια σήραγγα Πρέβεζας - Ακτίου συνδέει το θαλάσσιο στενό που χωρίζει τη Στερεά Ελλάδα από την Ήπειρο στο άνοιγμα του Αμβρακικού κόλπου. Αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 55. Το έργο άρχισε να κατασκευάζεται το 1995 και ολοκληρώθηκε το 2002. Ο προϋπολογισμός του έργου ήταν 58.904.232,13 ευρώ και θεωρείται από τα πλέον ακριβά δημόσια έργα στην Ελλάδα, μετά την Εγνατία Οδό, την Αττική Οδό και τη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου. Η απόσταση του λιμένα του Ακτίου από τον παλαιό λιμένα φέρι μποτ Πρέβεζας είναι 725 μέτρα ενώ στο πιο στενό σημείο, από το ακρωτήριο Ακρί (όπου βρίσκεται φάρος και πυροβολείο του 1897) ως το νέο λιμενοβραχίονα Πρέβεζας, είναι μόλις 600 μέτρα. Αυτό το θαλάσσιο στενό από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι το 2002 συνδέονταν μόνο ακτοπλοϊκά με πορθμείο φέρι μποτ, με συχνά προβλήματα λόγω θαλασσοταραχής, ανυπαρξίας νυχτερινών δρομολογίων και πολύωρης αναμονής το καλοκαίρι.

Σύντομο ιστορικό
Τον Οκτώβριο του 1992, κατέπλευσε στο Άκτιο το πλωτό γεωτρύπανο Delfino Roso της «Γεωμηχανικής», με σκοπό τη διενέργεια γεωτρήσεων του πυθμένα. Στις 6 Απριλίου 1994 ανακοινώθηκε ξανά στον τύπο η έναρξη κατασκευής εντός του 1994 της υποβρύχιας σήραγγας του Ακτίου, με κόστος κατασκευής 7 δισ. δραχμές. Το σχετικό σχέδιο δημοσιεύτηκε και στον τύπο. 

Στις 16 Σεπτεμβρίου 1994, υπογράφτηκε στην Αθήνα η σύμβαση ανάθεσης έργου για την κατασκευή της σήραγγας Πρέβεζας - Ακτίου. Στις 16 Ιουλίου 1995, και ενώ τα πρώτα έργα άρχισαν στο Άκτιο, έγιναν και επίσημα τα εγκαίνια της έναρξης κατασκευής της υποθαλάσσιας σήραγγας. Στα τέλη του 1999, η σήραγγα Ακτίου Πρέβεζας ήταν πρακτικά έτοιμη, αλλά τότε από ασφαλιστικά μέτρα προς το Συμβούλιο της Επικρατείας, από κατοίκους του Παντοκράτωρα, μπλοκαρίστηκαν οι εργασίες της εξόδου προς Πρέβεζα. Στις 28 Ιουνίου 2000, η εφημερίδα της Πρέβεζας «Νικόπολη» έγραψε ότι το Συμβούλιο Επικρατείας απέρριψε την προσφυγή κατοίκων του Παντοκράτωρα σχετικά με τις απαλλοτριώσεις ακινήτων της περιοχής πρόσβασης της υποθαλάσσιας σήραγγας Πρέβεζας-Ακτίου. Η διαδικασία εκδίκασης ολοκληρώθηκε σχετικά σύντομα και τα έργα συνεχίστηκαν.

Τελικά στις 28 Ιουνίου 2002 εγκαινιάστηκε επίσημα η λειτουργία της υποθαλάσσιας ζεύξης Ακτίου - Πρέβεζας, από τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη. Στην ομιλία του δήλωσε: «Έργα πνοής όπως η ζεύξη Ακτίου - Πρέβεζας, δείχνουν το δρόμο. Αποτελούν παραδείγματα για όλους μας. Δείχνουν πώς ένας άνθρωπος, μια κοινωνία, ένα κράτος μπορεί να προχωρήσει, μπορεί να θέσει και να πετύχει σημαντικούς στόχους: Με σοβαρότητα και σχέδιο, με εργασία και οργάνωση. Με πίστη στο στόχο. Έργα όπως αυτή η ζεύξη, δείχνουν ότι η Ελλάδα μπορεί, η Ελλάδα προχωρά, γίνεται μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα».

Στοιχεία του έργου

Παραπομπές 

Πρεβεζας Ακτιου
Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα
Μεταφορές στην Ελλάδα
Κτίρια και κατασκευές στην Ήπειρο
Πρέβεζα
Ισίδωρος Μαυριδόγλου

Ο Ισίδωρος Μαυριδόγλου (1911 − 22 Ιουνίου 1994) ήταν Έλληνας πολιτικός από τη Χίο. Χρημάτισε βουλευτής και υπουργός.

Σταδιοδρομία 
Ο Σιδερής (όπως πολλές φορές αναφέρεται) Μαυριδόγλου εξελέγη βουλευτής Χίου, πρώτα το 1952 και μετά με την Ένωση Κέντρου στις 16 Φεβρουαρίου 1964. Ήταν ένας από τους διαφοροποιηθέντες της Ένωσης Κέντρου τον Ιούλιο του 1965 με αντάλλαγμα την υπουργοποίησή του: Από τις 21 Σεπτεμβρίου 1965 ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966 στην κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου υπηρέτησε ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας.

Στις δημοτικές εκλογές του 1978 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Χίου αλλά ηττήθηκε από το Δημήτριο Πατελίδα, λαμβάνοντας ποσοστό 44,7% των ψήφων έναντι 52,9 για τον νικητή των εκλογών.  

Πέθανε σε ηλικία 83 ετών. Κηδεύθηκε στις 28 Ιουνίου 1994 από τον ιερό ναό της Μητροπόλεως στη Χίο. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Μαυριδόγλου και είχαν παιδιά και εγγόνια.

Παραπομπές 

Βουλευτές Χίου
Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Νικόλαος Μαλλιάκας

Ο Νικόλαος Μαλλιάκας (Πέτρα Λέσβου, 1903 – Αθήνα, 31 Ιουλίου 1984) του Γεωργίου  και της Ολυμπίας ήταν Έλληνας νομικός, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν πρόεδρος της Ενώσεως Λεσβίων Αθηνών και δημιούργησε το βουλευτικό οικισμό "Πολιτεία" στον Κοκκιναρά και στην Κηφισιά.

Νομική σταδιοδρομία 
Ξεκίνησε να δικηγορεί στη Λάρισα και εν συνεχεία  εργάστηκε στην Αθήνα, με ειδίκευση σε αστικά και διοικητικά ζητήματα. To 1936 έγινε δικηγόρος παρά Αρείω Πάγω. Με τον ΕΔΕΣ ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Όντας συνεργάτης του Γεωργίου Παπανδρέου, συνελήφθη από τον ΕΛΑΣ το 1944 και καταδικάστηκε σε θάνατο λόγω του κινήματος.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Εξελέγη βουλευτής Λέσβου αρχικά με το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα το 1946 και επανεξελέγη τα έτη 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό και με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1956. Έπειτα εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου το  1961, 1963 και το 1964. Υπηρέτησε στην κυβέρνηση Παπανδρέου ως υφυπουργός Γεωργίας, από τις 18 Φεβρουαρίου 1964 ως τις 15 Ιουλίου 1965. Πέθανε στις 31 Ιουλίου 1984 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Σύζυγός του ήταν η Παυλίνα Σταΐκου, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Γιώργο, την Όλυ και την Ανθή.

Παραπομπές 

ΕΞΕΧΟΥΣΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ του Νικολάου Σταυρίδη - Νικολαϊδη (Φιλόλογου - Ιστορικού)

Βουλευτές Λέσβου
Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Κάστρο της Μεθώνης

Το Κάστρο της Μεθώνης βρίσκεται στην Πελοπόννησο και στην κωμόπολη Μεθώνη Μεσσηνίας. Από τα σημαντικότερα οχυρωματικά κτίσματα στον Ελληνικό χώρο κατά τον Μεσαίωνα όπου η Μεθώνη ήταν ενδιάμεσος σταθμός στο ταξίδι που έκαναν οι χριστιανοί στους Άγιους τόπους. Είναι άγνωστο πότε οχυρώθηκε η θέση για πρώτη φορά, το 1205 οι Φράγκοι σταυροφόροι αναφέρεται ότι την οχύρωσαν πρόχειρα και το 1206 που κατέλαβαν τη Μεθώνη οι Ενετοί γκρέμισαν την οχύρωση αυτή και το 1209 που πήραν οριστικά τη Μεθώνη έφτιαξαν το σημερινό κάστρο και το λιμάνι του τότε οικισμού. 

Το κάστρο είναι κτισμένο στην χερσόνησο του Αγίου Νικολάου, έχει ελλειψοειδές σχήμα, με μήκος 700 μέτρα. Τα τείχη διέθεταν πύργους ενώ η πύλη της ξηράς είχε και επιπρόσθετα οχυρωματικά έργα για μεγαλύτερη προστασία. Η κεντρική πύλη είναι μια μνημειώδης αναγεννησιακή κατασκευή. Μέχρι και το 1828 η γέφυρα που οδηγεί στην είσοδο ήταν ξύλινη και στηριζόταν σε κτιστούς πεσσούς. Η σημερινή κατασκευή με 14 λίθινα τόξα αποδίδεται στο γαλλικό εκστρατευτικό σώμα υπό τον στρατηγό Maison (1828). Το κάστρο βρέχεται από τρεις πλευρές με θάλασσα και υπάρχει και το μικρό φρούριο Μπούρτζι που ενώνεται με αυτό με τεχνητή πέτρινη γέφυρα. Από την πλευρά της ξηράς είχε τάφρο, χωρίς νερό, και γέφυρα, 14τοξη, για την πρόσβαση στην πύλη. Διέθετε και ακρόπολη σε μικρό ύψωμα μέσα στο κάστρο, τειχισμένη με διπλό τείχος, άλλες σημαντικές πύλες του κάστρου ήταν αυτή του Αγίου Μάρκου στο λιμάνι.  

Το 1499 έγιναν από τους Ενετούς νέα οχυρωματικά έργα περιτειχίζοντας τον οικισμό της Μεθώνης. Την περίοδο αυτή πολιόρκησε το κάστρο ο Βαγιαζήτ, που χαρακτηριζόταν απόρθητο, αλλά από ένα λάθος της φρουράς οι Οθωμανοί μπήκαν στο κάστρο και το κατέλαβαν. Το 1770 κατά τα Ορλωφικά πολιορκήθηκε το κάστρο από τους Ρώσους χωρίς επιτυχία. Το 1821 οι επαναστατημένοι Έλληνες προσπάθησαν να το καταλάβουν πολλές φορές μέχρι το 1828 που η Οθωμανική φρουρά του το παράδωσε στον Μαιζών κατά την Εκστρατεία του Μωριά των γαλλικών στρατευμάτων που εκδίωξαν του Τούρκους σε εφαρμογή της Συνθήκης του Λονδίνου που προέβλεπε τη δημιουργία ελληνικού κράτους.

Εικόνες

Πηγές 
 Corpus, Αρχαιολογία των Πολιτισμών, Τεύχος 45 Ιανουαριου 2003, εκδόσεις Περισκόπιο, άρθρο των Σοφία Σάκκαρη - Λουίζας Σάκκαρη

Παραπομπές 

Αξιοθέατα στην Πελοπόννησο
Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Κάστρα της Μεσσηνίας
Ιστορία της Μεσσηνίας
Επαρχία Πυλίας
Δήμος Πύλου - Νέστορος
Ντέβον (κομητεία)

Το Ντέβον (pron.: παλαιότερα Ντέβονσαϊρ, στη βρυθονική διάλεκτο του Ντέβον Dewnant, στα κορνικά Dewnens, στα ουαλικά Dyfnaint, στα βρετονικά Devnent) είναι μια κομητεία του νοτιοδυτικού τμήματος της Αγγλίας, η οποία πλαισιώνεται από την Κορνουάλη στα δυτικά και το Ντόρσετ και το Σόμερσετ στα ανατολικά. Αποτελεί την 4η μεγαλύτερη κομητεία στην Αγγλία. Η ονομασία Devonshire χρησιμοποιούταν παλιότερα, όμως πλέον δεν χρησιμοποιείται παρά σε ορισμένα ονόματα και αξιώματα (ο Δούκας του Ντέβονσαϊρ για παράδειγμα). Εμφανίζεται ακόμη στις πινακίδες σήμανσης εντός της κομητείας. Η Κομητεία του Ντέβον διαδέχτηκε το παλιό βρετονικό βασίλειο της Dumnonia, το οποίο, μετά την κατάληψή του από τους Αγγλοσάξονες, περιορίστηκε στην βρετανική Κορνουάλη. Η ονομασία Devon προέρχεται από αυτήν.

Διοίκηση 
Το κομητειακό συμβούλιο αποτελείται από 41 συντηρητικούς (41,9% των ψήφων), που το διοικούν. Η αντιπολίτευση αποτελείται από 14 φιλελεύθερους-δημοκράτες (29,9%), 4 εργατικούς (6,1%) και 1 πράσινο (6,8%). Υπάρχουν επίσης και 2 ανεξάρτητοι (4,6%).

Τουρισμός 
Το Ντέβον είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός, χάρη στις παραλίες και τα εθνικά πάρκα του, στο Ντάρτμουρ και το Έξμουρ. Οι δύο ακτές του Ντέβον είναι δημοφιλείς για τις παραλίες τους. Η βόρεια ακτή βρίσκεται επί της Διώρυγας του Μπρίστολ και αποτελεί δημοφιλή προορισμό για τους σέρφερ ενώ η νότια ακτή, επί της Μάγχης, αποτελεί παραδοσιακό μέρος παραθερισμού για τους Βρετανούς με τα παραθαλάσσια θέρετρα του Τορκί και του Έξμαουθ.

Γαστρονομία 

Τα σκόουν με κρέμα και μαρμελάδα φράουλας, γνωστά ως «Devonshire cream tea». Το Ντέβον είναι επίσης περιοχή παραγωγής μηλίτη, γάλατος και κρέατος.

Πόλεις του Ντέβον

Σχετικό Λήμμα 

 Κόμητες του Ντέβον

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 
Ντέβον
Πάουλο Ενρίκε Γκάνσο

Ο Πάουλο Ενρίκε Σάγκας ντε Λίμα (Paulo Henrique de Chagas Lima, 12 Οκτωβρίου 1989), γνωστός και ως Πάουλο Ενρίκε Γκάνσο (Paulo Henrique Ganso) ή Γκάνσο, είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη Σεβίλλη ΦΚ και στην εθνική Βραζιλίας ως επιθετικός μέσος.

Καριέρα

Σάντος 
Ο Γκάνσο ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τη Σάντος το 2008, προαγόμενος από τις ακαδημίες της. Ο ίδιος ήθελε το νούμερο 10 στην φανέλα του και το πήρε. Τον Αύγουστο του 2010 ένας τραυματισμός τον έβγαλε εκτός δράσης για 6 μήνες, ενώ υποβλήθηκε σε χειρουργείο. Οι καλές σεζόν συνεχίστηκαν, καθώς δημιουργούσε πολλές ευκαιρίες για γκολ. Σκόραρε συνολικά 36 φορές σε 162 ματς.

Σάο Πάολο 
Μετά από μακρόσυρτες διαπραγματεύσεις, ο Γκάνσο πήγε στη Σάο Πάολο έναντι 23.900.000 ρεάλ Βραζιλίας. Αυτό δεν άρεσε στους φίλους της Σάντος, καθώς υπάρχει μεγάλη αντιπαλότητα ανάμεσα στις δύο ομάδες.

Εθνική Ομάδα 
Ο Γκάνσο κλήθηκε στην Εθνική Βραζιλίας στα πλαίσια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010. Έχει αγωνιστεί μόνο σε 8 αγώνες χωρίς να έχει σκοράρει.

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας ανδρών Κ20
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής Παντελεήμων

Ο Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής Παντελεήμων Μουτάφης είναι Έλληνας θεολόγος, ιεράρχης και Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδας.

Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Παντελεήμων (κατά κόσμον Σταύρος) γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου  1970 στην Καβάλα.

Αποφοίτησε από το Εκκλησιαστικό Λύκειο της Καβάλας το 1989 και τρία χρόνια αργότερα έχει λάβει πτυχίο της Ανώτερης Εκκλησιαστικής Σχολής Αθήνας. Σπούδασε στο τμήμα Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, απ' όπου και φοίτησε το 1994. Το 2006, ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μάλιστα, έλαβε τον τίτλο της ειδικεύσεως στη Δογματική Θεολογία με την εργασία: «Οι περί Εικόνων αντιλήψεις του Ευστρατίου Νικαίας», η οποία και εξεδόθη το 2006. Είναι διδάκτωρ του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.

Το έτος 1996 χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος υπο του Μητροπολίτου Ξάνθης και Περιθεωρίου Παντελεήμονος. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ξάνθης και Περιθεωρίου κατά την περίοδο 1996-2013. Εξελέγη υπο τις αδελφότητος της Μονής της Μετανοίας του Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Αρχαγγελιωτίσσης Ξάνθης θέση από που διακόνησε ως και την εκλογής του.

Τα έτη απο το 2000 έως το 2013 διετέλεσε υπεύθυνος των Κατασκηνώσεων Αρρένων της Μητροπόλεως Ξάνθης και Περιθεωρίου. Εξέδωσε βιβλίο για τις Μονές της Θράκης και Προσκυνηματικό Οδηγό για την Ιερά Μονή Παναγίας Αρχαγγελιωτίσσης Ξάνθης. 

Στις 21 Φεβρουαρίου 2013 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής. Η εις Επίσκοπον χειροτονία του έλαβε χώρα στις 24 Φεβρουαρίου στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο. Η ενθρόνιση του πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαρτίου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου υπο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου.

Πηγές 
 Ιστοσ. Amen.gr, Νέος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής ο Aρχιμ.Παντελεήμων Μουτάφης - See more at: https://web.archive.org/web/20130224045455/http://www.amen.gr/article12560#sthash.L9xeEYyt.dpuf

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Μαρωνείας και Κομοτηνής

Έλληνες ιεράρχες
Παντελεημων
Ανθούπολη Αττικής

Η Ανθούπολη είναι συνοικία στο Περιστέρι Αττικής.
Πήρε το όνομά της από τους καλλιεργητές ανθέων οι οποίοι την δημιούργησαν. Από τις 6 Απριλίου του 2013, η περιοχή αυτή έχει και σταθμό του μετρό.

Καταστροφές στην Ανθούπολη απ' τον 3ο απ' τους 3 σεισμούς στις Νήσους Αλκυονίδες του Κορινθιακού το 1981
Όπως είπαμε, κατά το διάστημα από 24 Φεβρουαρίου μέχρι 4 Μαρτίου του 1981 σημειώθηκαν 3 μεγάλοι σεισμοί με επίκεντρο τις Νήσους Αλκυονίδες του Κορινθιακού κόλπου. Ο 3ος απ' τους σεισμούς αυτούς ο οποίος σημειώθηκε στις 16.01 της Τετάρτης 4 Μαρτίου προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στην Ανθούπολη. Αρκετά σπίτια της περιοχής κατέρρευσαν ή έπαθαν ρωγμές και οι ιδιοκτήτες τους αναγκάστηκαν να μείνουν σε σκηνές στην Πλατεία Αγίας Μαρίνας.

Συνοικίες του Δήμου Περιστερίου
Αλμπέρτο Σόρντι

Ο Αλμπέρτο Σόρντι (Alberto Sordi, 15 Ιουνίου 1920 - 24 Φεβρουαρίου 2003) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς ηθοποιούς του 20ού αιώνα. Υπήρξε επίσης σκηνοθέτης και σεναριογράφος σε πολλές ταινίες ενώ τα πρώτα χρόνια της καριέρας του εργάστηκε στην μεταγλώττιση δεκάδων ξένων ταινιών.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Ρώμη, στην περιοχή Τραστέβερε, στις 15 Ιουνίου του 1920. Ο πατέρας του ήταν μουσικός και η μητέρα του δασκάλα. Όταν ήταν μαθητής παρουσίαζε σε συνομιλήκους του δικές του παραστάσεις με μαριονέτες και συμμετείχε στην παιδική χορωδία, στην Καπέλα Σιστίνα (Cappella Sistina), υπό τη διεύθυνση του |Λορέντσο Περόζι (Lorenzo Perosi). Ξεκίνησε να σπουδάζει στο Istituto di Avviamento Commerciale αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του και πήγε στο Μιλάνο για να σπουδάσει υποκριτική στην Accademia dei Filodrammatici. Αρκετά χρόνια αργότερα κατάφερε τελικά να πάρει το πτυχίο της λογιστικής για χάρη της μητέρας του.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '40 εμφανίστηκε σε πολλές παραστάσεις επιθεώρησης ενώ μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του '50 συμμετείχε και σε ραδιοφωνικές εκπομπές (Rosso e Nero, Oplà και Vi parla Alberto Sordi), στις οποίες δημιούργησε διάφορους πολύ δημοφιλείς χαρακτήρες όπως ο Signor Dice (σε συνεργασία με τους Φιορέντσο Φιορεντίνι (Fiorenzo Fiorentini) και Έττορε Σκόλα), ο Conte Claro και ο Mario Pio.

Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1937 ως κομπάρσος στις ταινίες Scipione l'Africano και Giarabub. Από τότε και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '50 συμμετείχε, σε δευτερεύοντες ρόλους, σε περισσότερες από δέκα ταινίες. Πρωταγωνιστικό ρόλο είχε στις ταινίες I tre aquilotti, του Mario Mattòli, (1942), Mamma mia che impressione! (1951) και Via Padova 46, του Giorgio Bianchi (1953).

Το 1937 επιλέχτηκε για να ντουμπλάρει τη φωνή του Όλιβερ Χάρντι (Oliver Hardy). Συνέχισε να εργάζεται στην μεταγλώττιση ταινιών μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του πενήντα.

Επιλεγμένη Φιλμογραφία 
 Ο Ανθρωπάκος (1977)
 Η Συμμορία των Δέκα Ναπολιτάνων (1959)
 Χαρτοπαίχτης με ταλέντο (1972)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Ο  
Sito ufficiale della Fondazione Alberto Sordi
Sito ufficiale 
Alberto Sordi doppiatore

Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άνδρες ηθοποιοί φωνής
Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)‎
Τζον Κέιλ

Ο Τζον Κέιλ (John Davies Cale, 9 Μαρτίου 1942 - ...) είναι Ουαλός μουσικός, συνθέτης, τραγουδιστής, τραγουδοποιός και δισκογραφικός παραγωγός. Ήταν ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος The Velvet Underground. Είναι τιμημένος από το Τάγμα Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Αποχώρησε από το συγκρότημα το 1968 και μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει γύρω στα 30 άλμπουμ. Έχει συνεργαστεί με μεγάλα καλλιτεχνικά ονόματα και έγινε μέλος του Rock and Roll Hall of Fame ως μέλος των Velvet Underground το 1996.

Προσωπική ζωή
Ο Κέιλ παντρεύτηκε το 1968 με τη σχεδιάστρια μόδας Μπέτσι Τζόνσον. Το ζευγάρι χώρισε σε λιγότερο από ένα χρόνο μετά.

Το 1971, ο Κέιλ γνώρισε τη Σίνθια ("Σίντι" Ουέλς, περισσότερο γνωστή ως Miss Cindy των The GTOs. Χώρισαν το 1975.

Στις 6 Οκτωβρίου 1981, ο Κέιλ παντρεύτηκε την τρίτη του σύζυγο, Ριζέ Ιρουσάλμι. Έχουν ένα παιδί, γεννημένο το 1985. ΟΙ δυο τους πήραν διαζύγιο το 1997.

Σήμερα κατοικεί στο Λος Άντζελες.

Δισκογραφία

Σόλο άλμπουμ
1970 : Vintage Violence
1972 : The Academy in Peril
1973 : Paris 1919 
1974 : Fear
1975 : Slow Dazzle
1975 : Helen of Troy
1981 : Honi Soit
1982 : Music for a New Society
1983 : Caribbean Sunset
1985 : Artificial Intelligence
1989 : Words for the Dying 
1996 : Walking on Locusts 
2003 : HoboSapiens 
2005 : blackAcetate 
2012 : Shifty Adventures in Nookie Wood
2016 : M:FANS

Στούντιο άλμπουμ με συνεργάτες
1971 : Church of Anthrax (με τον Τέρι Ρίλεϊ)
1990 : Songs for Drella (με το Λου Ριντ)
1990 : Wrong Way Up (με τον Μπράιαν Ίνο)
1994 : Last Day on Earth (με τον Μπομπ Νόιουιρθ)

Παραπομπές

Αναφορές
Mitchell, Tim Sedition and Alchemy : A Biography of John Cale, 2003, ISBN 0-7206-1132-6
 The New Musical Express Book of Rock, 1975, Star Books, ISBN 0-352-30074-4

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

   Επίσημη ιστοσελίδα
Βιογραφία στο Allmusic

Ουαλοί μουσικοί
Ρενιέρος του Πράτο

Ο Ρενιέρος του Πράτο (ιταλικά : Ranieri di Prato), (Πράτο ; - Πάτρα 1316) ήταν Λατίνος Αρχιεπίσκοπος της Πάτρας και ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρώνος της Εκκλησιαστικής βαρωνίας της Πάτρας την περίοδο 1308-1316 μ.Χ. καταγόμενος από το Πράτο της Τοσκάνης στην Ιταλία.

Ο Ρενιέρος διορίσθηκε αρχιεπίσκοπος Πάτρας και πολιτικός διοικητής από τον Πάπα. Αναφέρεται ότι παρόλο που ήταν κληρικός οδηγούσε ο ίδιος τα στρατεύματα της βαρωνίας του στη μάχη, πρώτος, ενώ οι περισσότεροι βαρώνοι-Αρχιεπίσκοποι της Πάτρας επειδή ακριβώς ήταν ιερωμένοι παρακολουθούσαν την μάχη και τον στρατό τον οδηγούσε επίτροπος τους. Το 1315-1316 κατά τον πόλεμο διαδοχής ανάμεσα στον Λουδοβίκο της Βουργουνδίας και του Φερδινάνδου της Μαγιόρκας ο Ρενιέρος ήταν με το πλευρό του Λουδοβίκου. Αντιμετώπισε επιτυχημένα τον στρατό του Φερδινάνδου σε μάχη το καλοκαίρι του 1315 όταν προσπάθησε να εισβάλει και να καταλάβει τη Βαρωνία. Έπειτα πολιόρκησε επανειλημμένα την Χαλανδρίτσα που την είχε καταλάβει ο Φερδινάνδος και ξεκίνησε πόλεμο μαζί του, αναφέρονται ένοπλες συγκρούσεις στους δύο στρατούς ανάμεσα σε Πάτρα και Χαλανδρίτσα. Το 1315 φιλοξένησε στην Πάτρα τον Λουδοβίκο και την σύζυγο του Ματθίλδη του Αινώ και με την βοήθεια του Ρενιέρου εξασφάλισε στρατιωτική βοήθεια από το Δεσποτάτο του Μυστρά.

Πηγές 
 Στέφανου Θωμοπούλου, Ιστορία της Πόλεως Πατρών από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821, Τόμος Α΄, επιμέλεια Βασίλειου Λάζαρη, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1998, ISBN 960-7960-4
 Juan Fernández de Heredia, Alfred Morel -Fatio, Libro de los fechos et conquistas del principado de la Morea compilado por comandamiento de Don, Imprimerie Jules -Guillaume Fick 1885, σελίδες 129-130 (Αραγωνικό Χρονικό)

Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας
Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας
Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Αθανάσιος Φροντιστής

Ο Αθανάσιος Φροντιστής (Σκιάθος, 1900 - Αθήνα, Ιανουάριος 1979) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, που υπηρέτησε ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ και ως υπουργός Συγκοινωνιών.

Στρατιωτική καριέρα 
Ήταν γιος του Ιωάννη Φροντιστή και εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων σε ηλικία 19 ετών. Αποφοίτησε έπειτα από 3 χρόνια με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Πολέμησε κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία και αργότερα κατά τον Πόλεμο του 1940. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, ως μέλος της οργάνωσης ΠΑΟ. Πολέμησε σε επιχειρήσεις στο Γράμμο και στο Βίτσι κατά τον εμφύλιο πόλεμο. Το 1949 έγινε Διοικητής της 31ης Ταξιαρχίας.

Ο Αντιστράτηγος Αθανάσιος Φροντιστής υπηρέτησε ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ από το 1959 ως το 1962, οπότε και αποστρατεύτηκε.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Ο Αθανάσιος Φροντιστής κατήλθε στην πολιτική μετά την αποχώρησή του από το στράτευμα, το 1962. Στις εκλογές του 1963 εξελέγη βουλευτής του νομού Μαγνησίας με την ΕΡΕ και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. Στις 3 Απριλίου 1967 ανέλαβε υπουργός Συγκοινωνιών στη βραχύβια κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967.

Κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 10 Ιανουαρίου 1979

Έργα 
Φροντιστής, Αθανάσιος, Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωσις. Θεσσαλονίκη, 1977.

Παραπομπές 

Βουλευτές Μαγνησίας
Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών
Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα)
Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Μακάμπι Τελ Αβίβ (καλαθοσφαίριση)

Για τα υπόλοιπα αθλητικά τμήματα του συλλόγου, δείτε: Μακάμπι Τελ Αβίβ

Η Μακάμπι Τελ Αβίβ (εβραϊκά: מכבי תל אביב, αγγλικά: Maccabi Tel Aviv), γνωστή και ως Maccabi Playtika Tel Aviv για εμπορικούς λόγους, είναι ισραηλινή επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα το Τελ Αβίβ. Χρώματα της είναι το κίτρινο και το μπλε. Η ομάδα αγωνίζεται στην Ευρωλίγκα και την Ισραηλινή 1η Εθνική Κατηγορία.

Ιστορία 
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης της Μακάμπι ιδρύθηκε το 1932 και εξελίχθηκε στην ισχυρότερη ομάδα των εγχώριων διοργανώσεων και μία από τις ισχυρότερες στις πανευρωπαϊκές διοργανώσεις. 

Η Μακάμπι έχει κατακτήσει έξι φορές την Ευρωλίγκα και έχει φτάσει άλλες οκτώ φορές μέχρι τον τελικό με αποτέλεσμα βάσει αυτών των επιτευγμάτων να είναι η τρίτη πιο πετυχημένη ομάδα στην ιστορία της διοργάνωσης. 

Ως «Χρυσή περίοδος» για την Μακάμπι θεωρείται η δεκαετία του 1980 αλλά και του 2000 όπου κατάφερε να αγωνιστεί έξι φορές κατά την διάρκειά τους, στον τελικό της Ευρωλίγκα και χαρακτηριζόταν ως υπερδύναμη για το Ευρωπαϊκό Μπάσκετ. Ακόμη, το 1980 κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο.

Στις εγχώριες διοργανώσεις έχει κατακτήσει σχεδόν τα πάντα έχοντας στεφθεί πρωταθλήτρια στα 55 από τα 67 Πρωταθλήματα Ισραήλ και κυπελλούχος στα 45 από τα 58 Κύπελλα Ισραήλ. Επίσης, η ομάδα έχει συνολικά 6 Τριπλ Κρόουν.

Ονομασίες 
Η Μακάμπι Τελ Αβίβ έχει αλλάξει κατά καιρούς την ονομασία της με βάση τον εκάστοτε χορηγό.
1969–2008: Maccabi Elite Tel Aviv
2008–2015: Maccabi Electra Tel Aviv
2015–2020: Maccabi FOX Tel Aviv
2020–τώρα: Maccabi Playtika Tel Aviv

Παίχτες

Τρέχουσα σύνθεση

Διακρίσεις

Εγχώριες 
Πρωταθλήματα Ισραήλ (55): 1954, 1955, 1957, 1958, 1959, 1962, 1963, 1964, 1967, 1968, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2009, 2011, 2012, 2014, 2018, 2019, 2020, 2021
Κύπελλα Ισραήλ (45): 1956, 1958, 1959, 1961, 1963, 1964, 1965, 1966, 1970, 1971, 1972, 1973, 1975, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1985, 1986, 1987, 1989, 1990, 1991, 1994, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2021
Λιγκ Καπ Ισραήλ (10): 2007, 2010, 2011, 2012, 2013, 2015, 2017, 2020, 2021, 2022

Διεθνείς 
Πρωταθλήματα Ευρώπης (6) : 1977, 1981, 2001, 2004, 2005, 2014
Διηπειρωτικό Κύπελλο (1): 1980
Αδριατική Λίγκα (1): 2012
Φιναλίστ πρωταθλήματος Ευρώπης (9): 1980, 1982, 1987, 1988, 1989, 2000, 2006, 2008, 2011
Φάιναλ Φορ Ευρωλίγκας (12): 1988, 1989, 1991, 2000, 2001, 2002, 2004, 2005, 2006, 2008, 2011, 2014
Φιναλίστ κυπέλλου κυπελλούχων Ευρώπης (1): 1967
Τριπλ Κράουν (6): 1976-77, 1980-81, 2000-01, 2003-04, 2004-05, 2013-14

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  

Αθλητικοί σύλλογοι Ισραήλ
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1932
Ισραηλινοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1932
Ιάκωβος Β΄ ντ' Αβέν

Ο Ιάκωβος Β΄ (Jacques d'Avesnes, αποδίδεται και Ζακ ντ' Αβέσν, απεβίωσε πριν το 1210) από τον Οίκο του Αβέν ήταν Φλαμανδός ευγενής, Σταυροφόρος στην Δ' Σταυροφορία και άρχοντας της Εύβοιας.

Ο Ιάκωβος ήταν πιθανότατα γιος του σταυροφόρου Ιακώβου Α΄ κυρίου του Αβέν, ενός από τους πρωταγωνιστές της Γ΄ Σταυροφορίας, καταγόμενος από την Αβέν-συρ-Έλπ (Avesnes-sur-Helpe), στην περιοχή του Αινώ (Hainaut). Από την ίδια περιοχή καταγόταν ο Βαλδουίνος ΣΤ΄ του Αινώ (Baudouin VI de Hainaut), ο μετέπειτα πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης· μάλιστα ο αδελφός του Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν είχε νυμφευτεί τη Μαργαρίτα Β΄ της Φλάνδρας, κόρη τού Βαλδουίνου ΣΤ΄ τού Αινώ. Στις 23 Φεβρουαρίου 1200 ο Ιάκωβος Β΄ έγινε σταυροφόρος μαζί με τον Βαλδουίνο ΣΤ' και άλλους ευγενείς στην Δ΄ Σταυροφορία.

Όταν οι Σταυροφόροι έφτασαν στην Κέρκυρα, ήταν από αυτούς που θέλησαν να κατευθυνθεί η Σταυροφορία κατευθείαν στην Ιερουσαλήμ και όχι στην Κωνσταντινούπολη.

Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1204, ο Ιάκωβος Β΄ ακολούθησε τον Λομβαρδό Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό στην κατάληψη των ελλαδικών εδαφών. Όταν κατέλαβαν τη Χαλκίδα (Negroponte), ο Βονιφάτιος τον έθεσε ηγεμόνα της Εύβοιας· έτσι ο Ιάκωβος ανέλαβε τη Χαλκίδα, στην οποία έκτισε ένα μικρό κάστρο στο μέσο του Ευρίπου. 

Κατά μία εκδοχή ο Ιάκωβος Β΄ απεβίωσε το 1205 και ο Βονιφάτιος μοίρασε την Εύβοια σε τρεις βαρόνους.

Κατ' άλλη εκδοχή ο Ιάκωβος απεβίωσε αργότερα· ο Βονιφάτιος το 1205 μοίρασε την Εύβοια σε τρεις βαρόνους, που ήταν υπό την εξουσία του Ιακώβου Β΄. Ο Ιάκωβος Β΄ ακολούθησε τον Βονφάτιο, που συνέχισε την κατάκτηση της Ελλάδας και αναφέρεται, ότι ήταν επικεφαλής των ανδρών, που πολιορκούσαν την Κόρινθο, καθώς και ότι πληγώθηκε στο πόδι το 1205 σε μια έξοδο των εκεί Ελλήνων του Λέοντα Σγουρού. Σε μια επιστολή του 1210 αναφέρεται ο Ιάκωβος ως αποβιώσας και κύριος της Χαλκίδας ο Γκιμπέρτο νταλε Κάρτσερι. 

Ώστε ο Ιάκωβος Β΄ απεβίωσε το 1205 ή κατ' άλλη εκδοχή το 1209/10.

Τη διοίκηση της Εύβοιας ανέλαβαν τρεις βαρόνοι από τη Λομβαρδία: τη Β. Εύβοια με τους Ωραιούς ο Πεκοράρο ντέι Πεκοράρι ντε Μερκανουόβο, την κεντρική Εύβοια με τη Χαλκίδα ο Γκιμπέρτο νταλε Κάρτσερι και τη Ν. Εύβοια με την Κάρυστο ο Ραβάνο νταλλε Κάρτσερι. Οι τρεις βαρόνοι ονομαζόταν terzieri (τριτημόριοι, τρίαρχοι) της Εύβοιας.

Πηγές
W. Miller Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα 1204-1566 , Γ' έκδοση 1997

Αναφορές

Γάλλοι Σταυροφόροι
Τριτημόριοι της Εύβοιας
Δ΄ Σταυροφορία
Οίκος του Αβέν
The Pirate Bay

Το Pirate Bay (συντομογραφία TPB) είναι ιστοσελίδα που παρέχει αρχεία torrent και magnet links για τη διευκόλυνση της ανταλλαγής αρχείων μέσω peer-to-peer χρησιμοποιώντας το πρωτοκόλλο BitTorrent. Ιδρύθηκε στη Σουηδία το 2003. Το 2009, οι ιδρυτές της ιστοσελίδας δικάστηκαν στη Σουηδία, κατηγορούμενοι για τη διευκόλυνση της παράνομης ανταλλαγής υλικού που υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα. Κρίθηκαν ένοχοι και καταδικάστηκαν σε ένα χρόνο φυλάκιση με πρόστιμο ύψους 30 εκατ. SEK (€ 2,7 ή US $ 3,5 εκατ. το 2009). Σε ορισμένες χώρες, οι ISPs έχουν διαταχθεί να εμποδίσουν την πρόσβαση στην ιστοσελίδα. Από τότε, λειτουργούν διακομιστές μεσολάβησης σε όλο τον κόσμο, παρέχοντας πρόσβαση στο The Pirate Bay. 

Στις 9 Δεκεμβρίου 2014, το Pirate Bay, έκλεισε ξανά, όταν Σουηδοί αστυνομικοί εισέβαλλαν σε εγκαταστάσεις των εξυπηρετητών της ιστοσελίδας και κατάσχεσαν υπολογιστές, καθώς και άλλο εξοπλισμό. 

Στις 31 Ιανουαρίου του 2015, το The Pirate Bay επέστρεψε, ύστερα από το κλείσιμό του στις 9 Δεκεμβρίου του 2014, ωστόσο ακόμα δεν είναι δυνατόν κάποιος να κάνει εγγραφή στην ιστοσελίδα.

Από τον Φεβρουάριο του 2012 μέχρι και τον Ιούλιο του 2016, η προεπιλεγμένη σελίδα ήταν thepiratebay.se. Από τα τέλη του Ιουλίου του 2016, η ιστοσελίδα επέστρεψε στο thepiratebay.org.

Το pirate bay δεν είναι πλέον προσβάσιμο στην Ελλάδα, λόγο απαγόρευσής της ιστοσελίδας από την ΕΔΠΠΙ (Επιτροπή για την Διαδικτυακή Πρόσβαση της Πνευματικής Ιδιοκτησίας).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Ιστότοποι
Φεντερίκο ντε Τροκίσιο

Ο Φεντερίκο ντε Τροκίσιο (ιταλικά: Federico de Turgisio ή Trogisio) ήταν Γαλλικής καταγωγής Ιταλός ευγενής και βάιλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Η καταγωγή της οικογενείας του ήταν το Τρουά ή η Ορλεάνη στην Γαλλία, είχε νυμφευτεί την Μαργαρίτα (Margherita di Sangro), αναφέρεται και ως Φρειδερίκος του Τρουά.

Ήταν βαρώνος του Τροκίσιο όπου κατείχε τέσσερα φέουδα, το 1320 αναφέρεται μεταξύ των βαρώνων του Αμπρούζο. Είχε διορισθεί βάιλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας από τον πρίγκιπα Ιωάννη από το 1318 έως το 1321. Το 1321 εκστράτευσε κατά του κάστρου του Αγίου Γεωργίου των Σκορτών όπου το είχαν καταλάβει οι Βυζαντινοί, εκεί όμως οι βυζαντινοί έκαναν στρατήγημα. Γέμισαν τα τείχη του κάστρου με σημαίες του Ιωάννη, βλέποντας τα λάβαρα ο Τροκίσιο νόμισε ότι το κάστρο είχε πέσει πάλι στα χέρια των Φράγκων και προχώρησε αμέριμνος να μπει σε αυτό. Φτάνοντας κοντά στην πύλη δέχτηκε επίθεση από τους Βυζαντινούς από όλες τις πλευρές, ακολούθησε μεγάλη σφαγή των Φράγκων όπως αναφέρεται και λίγοι κατάφεραν να ξεφύγουν μαζί και ο Τροκίσιο.

Πηγές 
 Origine dei sognomi italiani, Γενεολογικό δένδρο του Τροκίσιο , ανακτήθηκε 7 Απριλίου 2013

Παραπομπές 

Ιταλοί ευγενείς
Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Μαρκ Φαν Μπόμελ

Ο Μαρκ Φαν Μπόμελ είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στο Μάασμπραχτ και αγωνίζεται στην Αϊντχόφεν.

Καριέρα

Οι πρώτοι σύλλογοι 

Ο Φαν Μπόμελ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του στην Φορτούνα Σιτάρντ και έμεινε εκεί για 7 χρόνια και σε 153 αγώνες πέτυχε 13 γκολ. 

Το 1999 ο Φαν Μπόμελ πήρε μεταγραφή στην Αϊντχόφεν. Είχε 6 πολύ καλές σεζόν, κατακτώντας συνολικά 4 πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο Ολλανδίας και 3 Σούπερ Καπ Ολλανδίας, ενώ σκόραρε 46 φορές σε 169 ματς. Τη σεζόν 2004-2005 βοήθησε σημαντικά την ολλανδική ομάδα να κατακτήσει το πρωτάθλημα και να φτάσει στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά έχασε από τη ΑΚ Μίλαν.

Μπαρτσελόνα 

Το καλοκαίρι του 2005 ο Φαν Μπόμελ πήγε στην Μπαρτσελόνα, ο οποίος υποστήριζε από παιδί. Λίγο πριν παρουσιαστεί, ο Ολλανδός μέσος πήγε σε ένα μοναστήρι στο ΠΣΦ Αϊντχόφεν για να μάθει ισπανικά. Έμεινε μόνο ένα χρόνο, αλλά κέρδισε τη θέση στην εντεκάδα. Κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ισπανίας και το Τσάμπιονς Λιγκ 2005-06, ενώ στις 20 Αυγούστου 2006 κατέκτησε και το Σούπερκαπ Ισπανίας νικώντας στον τελικό την Εσπανιόλ. Έξι μέρες αργότερα ο Φαν Μπόμελ ανήγγειλε ότι θα αποχωρήσει από τη Μπαρτσελόνα για να πάει στην Μπάγερν Μονάχου. Σε 24 αγώνες σκόραρε 2 φορές.

Μπάγερν 

Στις 26 Αυγούστου 2006 πήγε στην Μπάγερν έναντι 6.000.000€. Μετά από καταπληκτικές εμφανίσεις το 2007 ψηφίστηκε ως παίχτης της χρονιάς. Το 2008 ο Όλιβερ Καν αποχωρεί από το ποδόσφαιρο και ο Φαν Μπόμελ γίνεται αρχηγός, ο οποίος είναι ο πρώτος μη-Γερμανός ποδοσφαιριστής της Μπάγερν που γίνεται αρχηγός. Πέτυχε 11 γκολ σε 123 αγώνες.

ΑΚ Μίλαν 

Στις 25 Ιανουαρίου 2011 ο Φαν Μπόμελ πήγε στη ΑΚ Μίλαν. Έκανε το ντεμπούτο του 2 μέρες μετά τη μεταγραφή του στα πλαίσια του Κυπέλλου Ιταλίας. Το ντεμπούτο του στη Σέριε Α το έκανε στις 29 Ιανουαρίου με αντίπαλο την Κάλτσιο Κατάνια, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο αποβλήθηκε με δεύτερη κίτρινη κάρτα. Στα 39 παιχνίδια που αγωνίστηκε δεν έβαλε κανένα γκολ.

Επιστροφή στην Αϊντχόφεν 

Στις 29 Απριλίου 2012 ο Φαν Μπόμελ αποφάσισε να επιστρέψει στην Αϊντχόφεν. Στις 24 Μαΐου παρουσιάστηκε από το σύλλογο. Έχει πετύχει 6 γκολ σε 28 ματς. Στο τέλος της σεζόν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Εθνική Ομάδα 

Ο Φαν Μπόμελ έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ολλανδίας στις 7 Οκτωβρίου 2000 με αντίπαλο την Εθνική Κύπρου. Συμπεριλαμβανόταν στο Euro 2004, στο Μουντιάλ 2006, στο Μουντιάλ 2010 και στο Euro 2012. Μετά τον ντροπιαστικό αποκλεισμό της Εθνικής Ολλανδίας στο Euro 2012, αποφάσισε να αποχωρήσει από την εθνική. Σκόραρε 10 γκολ σε 79 εμφανίσεις.

Ολλανδοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν
Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Σίταρντ
Τάκης Αδάμος

Ο Τάκης (Δημήτριος) Αδάμος (Πυρσόγιαννη Ιωαννίνων, 20 Οκτωβρίου 1914- 24 Δεκεμβρίου 1991) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκπαιδευτικός, λογοτέχνης και πολιτικός. Υπήρξε ευρωβουλευτής του ΚΚΕ και πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών από το 1989 έως το Μάρτιο του 1991

Βιογραφικό 
Ο Τάκης Αδάμος γεννήθηκε το 1914 στην Πυρσόγιαννη Ιωαννίνων από αγροτική οικογένεια. Το 1931 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και το 1935 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Ενδιάμεσα έκανε παιδαγωγικές σπουδές στο Διδασκαλείο Ιωαννίνων απ' όπου αποφοίτησε το 1933 και έγινε δάσκαλος. Το 1940 πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο και μετά τη συνθηκολόγηση, μαζί με άλλους συντρόφους του, πρωτοστατεί στη δημιουργία του Πατριωτικού Μετώπου στα Γιάννενα, πριν ακόμα από την ίδρυση του ΕΑΜ. 

Πήρε ενεργά μέρος στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ενώ παράλληλα ήταν δημοσιογράφος στις εφημερίδες του ΕΑΜ "Αγωνιστής" και του ΚΚΕ "Φωνή της Ηπείρου".

Το 1946, μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας, εξορίστηκε στην Ικαρία, απ' όπου απέδρασε και εντάχθηκε στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Εκεί πολέμησε με το βαθμό του ταγματάρχη και τραυματίστηκε πολλές φορές.

Έπειτα από τον εμφύλιο πόλεμο εκδιώχθηκε από τη χώρα και κατέφυγε σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπου έζησε ως πολιτικός πρόσφυγας. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974 και πέθανε στην Αθήνα το 1991.

Δημοσιογράφος 
Αρθρογράφησε σε διάφορα αντιστασιακά έντυπα, όπως στη «Φωνή της Ηπείρου» και στον "Αγωνιστή". 
Το 1954, γίνεται υπεύθυνος του θεωρητικού περιοδικού του ΚΚΕ «Νέος Κόσμος». Από το 1960 μέχρι το 1969, δουλεύει στη «Φωνή της Αλήθειας». Το 1970, πηγαίνει στο Λονδίνο και αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας «Ελεύθερη Πατρίδα». Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα αναλαμβάνει αρχισυντάκτης στην εφημερίδα Ριζοσπάστης από το 1974  μέχρι το 1981.

Πολιτικός 
Ήταν μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ από το 1969 έως το 1974. Το 1981 και το 1984 εκλέχτηκε ευρωβουλευτής με το ΚΚΕ. Ωστόσο, παραιτήθηκε προτού λήξει η δεύτερη θητεία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Σεπτέμβριο του 1987 και αντικαταστάθηκε από το Δημήτρη Δεσύλλα.

Επιλεγμένα έργα 
Απλοί άνθρωποι (1957, συλλογή διηγημάτων)- πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα
Το λαϊκό τραγούδι της Αντίστασης (1977)
Πεζογράφοι (1979)
 Δοκίμια ιδεολογικά-λογοτεχνικά (1980)
Ποιητές (1980)
Πνευματικές γνωριμίες (1986)
70 χρόνια Κ.Κ.Ε. (1988)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δραστηριότητα Τάκη Αδάμου στην Ευρωβουλή

Παραπομπές 

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες κομμουνιστές
Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
Πρόεδροι της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984