joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Διαμαντής Κουκουβίνος

Ο Διαμαντής Κουκουβίνος, γεννημένος στην Στοκχόλμη στις 11 Μαρτίου 1984, είναι Έλληνοσουηδός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,98 m και αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.

Καριέρα
Ο Κουκουβίνος αγωνίστηκε σε τέσσερα παιχνίδια για το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα Παίδων του 1999 με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σουηδίας, με 5,8 πόντους και 2,3 ριμπάουντ ανά αγώνα, ενώ υπήρξε μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της χώρας. Παράλληλα, αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα των τμημάτων υποδομής με την ομάδα των Σόλνα Βίκινγκς.

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών, υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο με τους Σόλνα Βίκινγκς, για να μεταγραφεί την επόμενη χρονιά στην Χιούμαν Ράιτς Στοκχόλμης. Το καλοκαίρι του 2003, συμφώνησε με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης και αγωνίστηκε ως εφεδρικός, παίρνοντας χρόνο συμμετοχής και στην διοργάνωση του FIBA Cup, όπου αγωνίστηκε στη νίκη των "κίτρινων" εναντίον του Κιέβου με 74-53. Με την ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδος, αν και δεν αγωνίστηκε στον τελικό με τον Ολυμπιακό.

Από την επόμενη σεζόν επέστρεψε στους Χιούμαν Ράιτς Στοκχόλμης, στους οποίους παρέμεινε για τρία χρόνια, με αποκορύφωμα την δεύτερη θέση του σουηδικού πρωταθλήματος την σεζόν 2006/07, με τον Κουκουβίνο να αγωνίζεται σε 21 αγώνες με 4,5 πόντους και 1,1 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Αγωνίστηκε για τελευταία χρονιά το 2007/08 με την φανέλα της Ακροπόλ και αποσύρθηκε σε μικρή ηλικία από την ενεργό δράση.

Τίτλοι και διακρίσεις
 Κυπελλούχος Ελλάδας: 2003/04
 Δευτεραθλητής Σουηδίας: 2006/07

Παραπομπές

Πηγές
 Diamantis Koukouvinos | FIBA Europe League (2004)
 Diamantis Koukouvinos | European Championship
 Diamantis Tadeusz Koukouvinos profile

Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Σόλνα Βίκινγκς
Α΄ Εθνική Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών 2008-2009

Το πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου γυναικών 2008–09 ήταν το 17ο πρώταθλημα Α' Εθνικής ποδοσφαίρου γυναικών. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση έγιναν δύο όμιλοι, ο Βόρειος με 7 ομάδες και ο Νότιος με 9 ομάδες. 2 ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στην τελική φάση, όπου έδωσαν διπλούς νοκ-άουτ αγώνες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ για πέμπτη φορά στην ιστορία του.

Α' φάση

1ος όμιλος

2ος όμιλος 

 Ο Παμπατραϊκός αποσύρθηκε μετά την 1η αγωνιστική. 
Ο Ήφαιστος έχει 1 μηδενισμό και -3 βαθμούς.

Τελική φάση

Ημιτελικοί 

|}

Μικρός τελικός 

|}

Μεγάλος τελικός 

|}

Τελική κατάταξη

Πηγές 

Αποτελέσματα 1ου ομίλου Ιστότοπος epo.gr
Αποτελέσματα 2ου ομίλου Ιστότοπος epo.gr
Πρωτάθλημα γυναικών 2008-09 (λανθασμένα αναφέρεται ως "περίοδος 2009-10", καθώς τα στοιχεία αφορούν την περίοδο 2008-09) στον ιστότοπο rsssf.com
Πρωτάθλημα γυναικών 2008-09 στον ιστότοπο womensoccer.gr 
Τελική φάση 2008-09 στον ιστότοπο gr.soccerway.com

Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2008-2009
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου γυναικών
Λυκόπουλα

Τα λυκόπουλα είναι η μικρότερη κατηγορία παιδιών, από 7 έως 11 ετών, του σώματος προσκόπων. Μια ομάδα λυκόπουλων ονομάζεται αγέλη και ο αρχηγός τους Ακέλας.

Ιστορία 
Το 1931 δημιουργήθηκαν οι πρώτες αγέλες λυκόπουλων. Ο ιδρυτής του προσκοπισμού, Μπέιντεν Πάουελ, εμπνεύστηκε το όνομα της αγέλης από αυτό της αγέλης των λύκων στο Βιβλίο της Ζούγκλας.

Ενασχόληση

Δημιουργικά παιχνίδια 
Παιχνίδια στην φύση, μαθαίνουν να σέβονται το περιβάλλον.
Ομαδικά παιχνίδια, μαθαίνουν να σέβονται τον άλλον.

Μαστορέματα 
Τα λυκόπουλα μαθαίνουν κόμπους, εντάσσονται στην αγέλη και αποκτούν δεξιότητες.

Εκδρομές 
διήμερες κατασκηνώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
http://users.auth.gr/haris/6o/ageli_whatis/
http://www2.cytanet.com.cy/99maronitescoutcy/index15.htm
http://4karea.sep.org.gr/likopoula.html 
http://www.291sap.com/291sap/lykopoula.aspx

Προσκοπισμός
Αποσπάσματα αποτροπής υποχώρησης

Τα αποσπάσματα αποτροπής υποχώρησης είναι σχηματισμοί στρατιωτών τοποθετημένων πίσω από τα κανονικά στρατεύματα, προκειμένου να εμποδίσουν με κάθε μέσον, (ακόμη και πυροβολώντας αδιακρίτως), τον πανικό ή την άτακτη οπισθοχώρηση των στρατιωτών της πρώτης γραμμής.

Ιστορικό
Η ιδέα είναι πολύ παλιά. Οι Ρωμαϊκές λεγεώνες διέθεταν τέτοιες μονάδες, τους Τριάρι (Triarius, Triarii), οι οποίοι αποτελούνταν από βετεράνους και καταλάμβαναν την τρίτη σειρά στη θέση μάχης. Το ίδιο συνέβαινε και κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Μάλιστα, οι απώλειες από τους λιποτάκτες κατά τη διάρκεια της μάχης υπερέβαιναν τις απώλειες εξ αιτίας της ίδιας της μάχης. Καθόσον οι λιποταξίες ήταν σχετικώς ευκολότερες την εποχή εκείνη, η χρήση των μονάδων ανάσχεσης έδινε τη δυνατότητα στους στρατηγούς να διατηρούν το στράτευμά τους σε συνοχή κατά, ιδιαιτέρως κατά τις μακρόχρονες εκστρατείες.

Μονάδες ανάσχεσης στον Κόκκινο Στρατό
Στον Κόκκινο Στρατό της Σοβιετικής Ένωσης, η ιδέα των Μονάδων Ανάσχεσης ηγέρθη τον Αύγουστο του 1918, με τον σχηματισμό των Ζαγκραντιτέλνιε Οτριάντι (Заградительные Отряды). Τα στρατεύματα αυτά αποτελούνταν από αποσπάσματα της Τσε Κα, που είχαν στρατολογηθεί από ποινικούς υπόδικους του Κόκκινου Στρατού. Η πρώτη χρήση τους έγινε το Καλοκαίρι με Φθινόπωρο στο Ανατολικό Μέτωπο, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, όταν ο διοικητής Μιχαήλ Τουχατσέφσκυ εξουσιοδοτήθηκε από τον Επίτροπο Πολέμου Λέοντα Τρότσκυ, να τοποθετήσει μονάδες πεζικού στα μετόπισθεν αναξιόπιστων συνταγμάτων της Α’ Στρατιάς, με εντολή να πυροβολούν όσους λιποτακτούν ή υποχωρούν χωρίς διαταγή. Τον Δεκέμβρη του 1918, ο Τρότσκυ διέταξε την ανάπτυξη πρόσθετων τέτοιων στρατευμάτων, σε κάθε μονάδα πεζικού του Κόκκινου Στρατού. Πέραν αυτών των καθηκόντων είχαν επιφορτιστεί και με την εξασφάλιση των προμηθειών προς τους μπολσεβίκους στις περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχό τους, ρόλος που τους έκανε αντιπαθείς στον πληθυσμό. 
Η τακτική αυτή επανήλθε σε μεγαλύτερη κλίμακα κατά τον Β’ΠΠ. Στις 27 Ιουνίου 1941, σε απάντηση αναφορών για λιποταξίες από τις τάξεις του Κόκκινου Στρατού, το 3ο Γραφείο εξέδωσε οδηγία για τη δημιουργία Μονάδων Ανάσχεσης, που θα τις στελεχώνουν προσωπικό της NKVD. Οι μονάδες αυτές ονομάζονταν ΣΜΕΡΣ, από το ακρωνύμιο Смерть шпионам, ΣΜΕΡτ Σπινιόναμ, που στα ρωσικά σημαίνει ″Θάνατος στους κατασκόπους″    .
Σύμφωνα με μία αναφορά του Επίτροπου Κρατικής Ασφάλειας, Λαυρέντι Μπέρια της 10ης Οκτωβρίου 1941, είχαν συλληφθεί 25.878 λιποτάκτες, και από αυτούς εκτελέστηκαν οι 10.201.

Στον κινηματογράφο
Στην κινηματογραφική ταινία ″Ο εχθρός προ των Πυλών″ (Enemy at the Gates), περιγράφεται η δράση των μονάδων αυτών, καθώς προσπαθούν να αποτρέψουν με τη χρήση όπλων την υποχώρηση πανικόβλητων ρώσων στρατιωτών, κατά τη Μάχη του Στάλινγκραντ.

Παραπομπές
 

Στρατιωτική τακτική
Αιμίλιος Χειλάκης

Ο Αιμίλιος Χειλάκης (18 Δεκεμβρίου 1970)  είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Ζωή και καριέρα
Τελειώνοντας το σχολείο, ο Χειλάκης φοίτησε με υποτροφία στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Ο τηλεοπτικός ρόλος που τον έκανε ευρύτερα γνωστό ήταν αυτός στη σειρά της Μιρέλλας Παπαοικονόμου, Η ζωή που δεν έζησα, με συμπρωταγωνίστρια την Ταμίλα Κουλίεβα. Επίσης έχει δανείσει την φωνή του σε ραδιόφωνικες και τηλεοπτικές διαφημίσεις. Αν και δεν έχει αφήσει να εκτεθεί η προσωπική του ζωή στη δημοσιότητα, είναι γνωστό πως έχει υπάρξει για αρκετά χρόνια ζευγάρι με την, επίσης ηθοποιό, Βάνα Πεφάνη. Η επόμενη σύντροφός του, την οποία και νυμφεύθηκε, είναι η Αθηνά Μαξίμου.

Είναι υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.

Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές  Παντρεμένοι ανύπαντροι ,Τολμηρές Ιστορίες, Μαγική Νύχτα ,Τμήμα Ηθών ,Στρας ,

Τα χαμένα γράμματα ,Η ζωή που δεν έζησα ,Γεώργιος Βιζυηνός: Η Σιωπή των Αγγέλων ,Κόκκινος Κύκλος , Λένη ,Κλείσε τα μάτια

Έτσι Ξαφνικά , Κλεμμένη Ζωή ,Το Νησί , Άγριες Μέλισσες

Παραπομπές

Πηγές
Ο Αιμίλιος Χειλάκης στην IMDb

Έλληνες σκηνοθέτες
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Λάζαρος

Το όνομα Λάζαρος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω λήμματα:

Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης 

 Λάζαρος ο φτωχός, της παραβολής του πλουσίου και του Λαζάρου.

Άγιοι και όσιοι 
 Λάζαρος όσιος ο ζωγράφος († 867), Κωνσταντινοπολίτης μοναχός και ζωγράφος.
 Λάζαρος Χρεμπελιάνοβιτς (1329–1389), Σέρβος ηγεμόνας του Μεσαίωνα, που η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 15 Ιουνίου.
Άγιος Λάζαρος, ο φίλος του Χριστού, ο οποίος σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, «ηγέρθη εκ νεκρών» προαναγγέλλοντας την Ανάσταση του Κυρίου.

Όνομα 
 Λάζαρος (όνομα).

Δείτε επίσης 
 Σάββατο του Λαζάρου
 Ελεάζαρ (αποσαφήνιση)
Λαμπίνα Μίτεβσκα

Η Λαμπίνα Μίτεβσκα (, γενν. 11 Οκτωβρίου 1975) είναι Βορειομακεδόνισσα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, αλλά και παραγωγός. Περισσότερο γνωστή έγινε μέσα από το ρόλο της στην ταινία Πριν από τη βροχή (1994), η οποία προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Το 2003 ανακηρύχθηκε Γυναίκα της Χρονιάς, από γυναικείο περιοδικό της χώρας της. Η αδελφή της, Τεόνα Μιτέβσκα, ασχολείται επίσης με τον κινηματογράφο και είναι σκηνοθέτης. Συνολικά έχει εμφανιστεί σε 24 ταινίες, εκ των οποίων οι τρεις είναι μικρού μήκους, ενώ έχει κάνει την παραγωγή σε επτά ταινίες.

Βιογραφία 
Γεννημένη στα Σκόπια, κατάγεται από καλλιτεχνική οικογένεια. Σπούδασε στα Σκόπια, στη Δανία, αλλά και στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, κάνοντας τα πρώτα της βήματα στο θέατρο, αλλά και σε ταινίες της χώρας της. Περισσότερη γνωστή είναι για τον ρόλο της στην ταινία του Μίλκο Μακέφσκι, Πριν από τη βροχή, του 1994, η οποία προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Στην ταινία υποδύεται τη Ζαμίρα, μία νεαρή Αλβανίδα.

Μετά την επιτυχία της ταινίας συμμετείχε στο θεατρικό έργο Tuku Taka Pod Oblaka. Το 1996, πραγματοποίησε άλλη μία γνωστή της εμφάνιση, σε δεύτερο ρόλο, στη Βρετανική ταινία Καλώς ήλθατε στο Σαράγιεβο, μία ταινία του Μάικλ Γουίντερμποτομ, ο οποίος την εμπιστεύτηκε και στην επόμενη ταινία του, με τίτλο Σε θέλω (1997). Το 2000 πρωταγωνίστησε στην τσεχική ταινία Samotáři και αργότερα, σε μία ταινία της αδελφής της, με τίτλο Too Bad That Balkan Express Was Already Used. Το 2007 συμμετείχε στην ταινία Η Αφροδίτη ζει στο Τίτο Βέλες (2007), ρόλος που της έδωσε και βραβείο καλύτερης ερμηνείας στο Φεστιβάλ Ευρωπαϊκού Σινεμά του Λέτσε. Για τον ρόλο της δήλωσε: «Η Αφροδίτη δεν μιλά, αλλά αυτό ήταν δική της επιλογή. Για έναν ηθοποιό, όμως, η γλώσσα είναι το εργαλείο του. Και καθώς είμαι και ον ομιλητικό, μου φάνηκε ανυπόφορο να μην μπορώ να μιλήσω. Συνειδητοποίησα, όμως, πως έτσι ωθούμαστε να σκεφτόμαστε περισσότερο»

Ήταν υποψήφια και για το βραβείο Czech Lion του 2001 για το Β' Γυναικείο Ρόλο στην ταινία Zenský herecký výkon ve vedlejsí roli, ενώ ως παραγωγός βραβεύτηκε στο φεστιβάλ Wiesbaden goEast. Το 2001ήταν μέλος της επιτροπής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Karlovy Vary. Πέρα από την υποκριτική, έχει ασχοληθεί και με τη συγγραφή, καθώς έχει κυκλοφορήσει άρθρα σε περιοδικά της χώρας της όπως στο Start και το Dnevnik. Μιλάει Γερμανικά, Τσεχικά και Αγγλικά. Σχετικά με τις σχέσεις της Ελλάδας και του ΠΓΔΜ είχε δηλώσει: «Κρίμα που δεν γίνεται. Δεν είμαστε πολιτικοί, είμαστε καλλιτέχνες. Μερικοί από τους καλύτερους φίλους μου είναι Ελληνες. Εχουμε αρκετά σύνορα, ας μη βάζουμε και στην τέχνη...».

Επιλεκτική φιλμογραφία 
 Πριν από τη βροχή (1994)
 Καλώς ήλθατε στο Σαράγιεβο (1996)
 Σε θέλω (1997)
 Samotáři (2001)
 Η Αφροδίτη ζει στο Τίτο Βέλες (2007)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Labina Mitevska fan site

Βορειομακεδόνες
Γυναίκες ηθοποιοί κινηματογράφου
Χοιροστάσιο (ταινία Παζολίνι)

Το Χοιροστάσιο είναι ιταλική ταινία παραγωγής 1969 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Πιερ Πάολο Παζολίνι.

Υπόθεση
Στην ταινία εκτυλίσσονται δύο παράλληλες ιστορίες.

Στην πρώτη, βρισκόμαστε στα αρχαία χρόνια σε ένα ηφαίστειο. Ένας νεαρός άνδρας που τρέφεται με έντομα και φίδια, αρχίζει να τρώει ανθρώπους. Στη συνέχεια βρίσκει και άλλους και δημιουργούν μία ομάδα. Η ομάδα αυτή επιτίθεται και καταβροχθίζει σε ανθρώπους. Στο τέλος, όμως, συλλαμβάνονται και θανατώνονται.

Στη δεύτερη, βρισκόμαστε στη μεταπολεμική Γερμανία στο αρχοντικό ενός βιομηχάνου. Ο γιος του Γιούλιαν και η αρραβωνιαστικιά του Ίντα είναι ιδεολόγοι και αντίθετοι με τις αντιλήψεις της οικογένειάς τους. Ο Γιούλιαν πηγαίνει συχνά σε ένα χοιροστάσιο και ταΐζει τα γουρούνια, ώσπου μία μέρα αυτά τον κατασπαράσσουν.

Διανομή

Ιταλικές ταινίες
Ιταλόφωνες ταινίες
Γαλλικές ταινίες
Πολιτικές ταινίες
Σινεφίλ ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Πιερ Πάολο Παζολίνι
Ταινίες με παράλληλες ιστορίες
Ταινίες του 1969
Σπύρος Παπαθανασάκης

Ο Σπύρος Παπαθανασάκης γεννήθηκε , μεγάλωσε και δραστηριοποιείται στο Τορόντο του Καναδά. Έχει Ελληνική Καταγωγή.

Κατέχει μεταφορική εταιρεία στον Καναδά και κέντρα νυχτερινής διασκέδασης, ενώ ακόμη διαχειρίζεται youth centers. Ακόμη έχει κατέβει και ως υποψήφιος για  τη θέση του επικεφαλής Παιδείας στο Τορόντο. Επίσης είναι ιδιοκτήτης εταιρείας η οποία ασχολείται με την έρευνα για την αντιμετώπιση του καρκίνου. 

Ο Σπύρος Παπαθανασάκης ανέλαβε την ομάδα στην Football League και ρύθμισε τις οφειλές της σωζοντας τη απο την διαλυση. Υπό προεδρίας Παπαθανάσακη, η νεα ΠΑΕ ΑΕΠ ΗΡΑΚΛΗΣ οδηγήθηκε απο τον ιδιο και τους βοηθους του στη διάλυση τον  Σεπτέμβριο του 2017 .

Πηγές 

 https://web.archive.org/web/20160731113124/http://www.goalsgr.com/article/69966/%CE%A3%CF%80%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%95%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CF%81%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CF%82-%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B5%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82
 https://web.archive.org/web/20140907000153/http://www.iraklis1908.gr/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%AC%CE%BA%CE%B7/
http://www.gazzetta.gr/football/article/655276/o-proedros-toy-irakli-tha-politeyetai-sto-toronto
http://www.theglobeandmail.com/news/toronto/a-big-fish-seeks-a-seat-at-the-toronto-district-school-board/article21302346/?page=all

Έλληνες επιχειρηματίες
Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων της Ελλάδας
Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ

Ο Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ (David O. Selznick, Πίτσμπεργκ, 10 Μαΐου 1902 - Χόλιγουντ, 22 Ιουνίου 1965) ήταν Αμερικανός παραγωγός ταινιών και σεναριογράφος. Οι πιο γνωστές του παραγωγές είναι το Όσα παίρνει ο άνεμος (1939) και το Ρεβέκκα (1940), τα οποία αμφότερα κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Υπήρξε επίσης παραγωγός και σε άλλες σπουδαίες ταινίες του αμερικανικού κινηματογράφου όπως το Υπό την Σκιάν της Λαιμητόμου (1935), το Ο Αιχμάλωτος της Ζέντα (1937), το Απ' Όταν Έφυγες (1944), το Νύχτα Αγωνίας (1945) κ.ά.

Βιογραφία 

Ήταν γιός της Florence Anna (το γένος Sachs) και του Lewis J. Selznick, ο οποίος ήταν εβραϊκής καταγωγής και είχε γεννηθεί στη Λιθουανία το 1870, αν και ο ίδιος ο Lewis J. Selznick μεταγενέστερα ισχυρίστηκε ότι είχε γεννηθεί στο Κίεβο της σημερινής Ουκρανίας. Ιστορικά, ο Ντέιβιντ Σέλζνικ προσέθεσε εκ των υστέρων το μεσαίο «Ο.» για να διαχωρίσει τον εαυτό του από έναν θείο του που είχε το ίδιο όνομα. Το μεσαίο «Ο.» δεν ήταν αρχικό για άλλο όνομα, ούτε σήμαινε τίποτα γενικώς, και ο ίδιος δεν είχε ποτέ υποβάλλει αίτηση για να αλλάξει το όνομά του ώστε να συμπεριληφθεί και επίσημα.

Μεταξύ του 1935 και του 1943, ο Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ είχε το δικό του κινηματογραφικό στούντιο και εταιρεία, την Selznick International Pictures, με τη διανομή των ταινιών του να γίνεται μέσω της United Artists. Ήταν γνωστός ως τελειομανής παραγωγός που επέμενε να ελέγχει στενά και να παρακολουθεί ακόμη και τις μικρότερες λεπτομέρειες των ταινιών του. Συχνά μάλιστα απαιτούσε μεγάλο αριθμό γυρισμάτων για την ίδια σκηνή μέχρι να επιτευχθεί το ιδανικό αποτέλεσμα, προκαλώντας έτσι σημαντικές υπερβάσεις του κόστους σε αρκετές από τις ταινίες του.

Αρχικά, από το 1930, ήταν παντρεμένος με την Άιριν Μάγιερ Σέλζνικ. Μετά το διαζύγιο από την Irene Mayer το 1948, ο Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ παντρεύτηκε την ηθοποιό Τζένιφερ Τζόουνς το 1949, η οποία έπαιξε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πολλές από τις ταινίες του. Απέκτησαν μαζί μία κόρη. Ο Σέλζνικ πέθανε από διαδοχικά καρδιακά επεισόδια το 1965, σε ηλικία 63 ετών. Έχει αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ, στον αριθμό 7000 και μπροστά από το ιστορικό ξενοδοχείο Hollywood Roosevelt Hotel.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Bordwell, David, Janet Staiger, and Kristin Thompson. The Classical Hollywood Cinema: Film Style & Mode of Production to 1960. New York: Columbia University Press, 1985. 
 Jewell, Richard B., with Vernon Harbin. The RKO Story. New York: Arlington House/Crown, 1982. 
 Lasky, Betty (1989). RKO: The Biggest Little Major of Them All. Santa Monica, Calif.: Roundtable. 
 Mueller, John (1986). Astaire Dancing: The Musical Films. London: Hamish Hamilton. 
 Schatz, Thomas (1998 [1989]). The Genius of the System: Hollywood Filmmaking in the Studio Era. London: Faber and Faber. 
 Thomson, David. Showman: The Life of David O. Selznick. New York: Knopf, 1992.

Περαιτέρω ανάγνωση 
  (Free preview at Amazon.com)
 Ronald Haver (1980). David O. Selznick's Hollywood. New York City: Random House. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 

Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Αμερικανοεβραίοι
Αμερικανοί σεναριογράφοι
Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Γιάννης Μπεράτης

Γιάννης Μπεράτης (Αθήνα, 15 Δεκεμβρίου 1904 - Αθήνα 1968), Έλληνας λογοτέχνης και μεταφραστής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 15 Δεκεμβρίου (28, με το νέο ημερ.) 1904, στην Πατησίων, στην περιοχή του Μουσείου. Ο πατέρας του, Σπυρίδων, ήταν στρατιωτικός. Η μητέρα του λεγόταν Ευγενία, το γένος Δέδε. To 1908 η μητέρα του Μπεράτη, που στο μεταξύ είχε μείνει χήρα, παντρεύτηκε τον ναύαρχο Χρήστο Θεοδωρακόπουλο.

Τα σχολικά χρόνια του Μπεράτη ήταν δύσκολα και τραυματικά, όπως τα βίωσε και τα περιέγραψε ο ίδιος. Ήταν μαθητής αρχικά του εκπαιδευτηρίου «Μακρή», μαζί με τον Κ.Θ. Δημαρά, και κατόπιν φοίτησε στο Β' Γυμνάσιο της οδού Σολωμού και στο «Παλλάδιο Λύκειο»..

Το Φεβρουάριο του 1941 κατατάχτηκε εθελοντής στο αλβανικό μέτωπο.Το 1962 τιμήθηκε με το Β΄ κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το έργο του Στρόβιλος και το 1966 με το Α΄ κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το έργο του Πλατύ ποτάμι.Πέθανε το 1968.

Εργογραφία

Έργα που εκδόθηκαν από τον Μπεράτη
 (1930) Διασπορά. Ζηκάκης, 1930
 (1940) Στιγμές (Αντί ενός ημερολογίου). Πυρσός, 1940
 (1945) Αυτοτιμωρούμενος: ο Κάρολος Μπωντλαίρ ως τα τριάντα, μυθιστορηματική βιογραφία του Μπωντλαίρ. Γκοβόστης, 1945
 (1946) Το πλατύ ποτάμι. Οι Φίλοι του Βιβλίου, 1946 (με πρόλογο του Κ.Θ. Δημαρά) και επανέκδοση με προσθήκες από τις εκδόσεις Ταχυδρόμος, 1965
 (1946) Οδοιπορικό του '43. Ίκαρος, 1946
 (1961) Στρόβιλος. Φέξης, 1961

Μεταθανάτιες εκδόσει
 (2001) Ένας σωσίας. Αθήνα: Ερμής. ISBN 960-320-120-0.
 (2015) Ο μαύρος φάκελος. Αθήνα: Ερμής. ISBN 978-960-320-233-2

Μεταφράσεις 
«Τις οικονομικές δυσχέρειες που προήλθαν από την απόλυση (από το Υφυπουργείο Τύπου με την κατηγορία του "μη νομιμόφρονος") τις λύνει μερικώς με τη μεταφραστική εργασία που αναλαμβάνει από το 1950 έως το 1954 στον Γκοβόστη. Μεταφράζει συνολικά έντεκα έργα [...] Τις μεταφράσεις αυτές αναφέρει ο ίδιος στο σύντομο βιο-εργογραφικό σημείωμα (σήμερα βρίσκεται στο ΕΛΙΑ) που του ζητά το Σπουδαστήριο Νεωτέρας Ελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.» (Γ. Φαρίνου - Μαλαματάρη, Γιάννης Μπεράτης: σύντομα βιο-εργογραφικά, περιοδικό Η λέξη, τεύχος 74 / Μάιος - Ιούνιος 1988)

 Στέφαν Τσβάιχ, Μπαλζάκ (Γκοβόστης, 1950)
 Στέφαν Τσβάιχ, Έρασμος (Γκοβόστης, 1950)
 Σταντάλ, Το μοναστήρι της Πάρμας (Γκοβόστης, 1950)
 Στέφαν Τσβάιχ, Φέοντορ Ντοστογιέβσκη (Γκοβόστης, 1951)
 Στέφαν Τσβάιχ, Μέσμερ (Γκοβόστης, 1951)
 Ανατόλ Φρανς, Θαΐς (Γκοβόστης, 1955)
 Ανατόλ Φρανς, Ο κόκκινος κρίνος (Γκοβόστης, 1955)
 Έμιλ Λούντβιχ, Βίσμαρκ (Γκοβόστης, 1957)
 Ευγένιος Ντ' Ορς, Φρανθίσκο Γκόγια (σε συνεργασία με τον Γιώργο Πράτσικα) (Γκοβόστης)
 Ερνέστ Ρενάν, Ο Μάρκος Αυρήλιος και το τέλος του αρχαίου κόσμου (ανέκδοτο)
 Ανατόλ Φρανς, Το έγκλημα του Συλβέστρου Μπονάρ (ανέκδοτο)
 Λουίτζι Πιραντέλλο, 24 διηγήματα (Ερμής, 1997) (μεταφράσεις δημοσιευμένες αρχικά στο περιοδικό Ταχυδρόμος από το 1956 έως το 1967)

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Έλληνες λογοτέχνες
Γενιά του ’30
Ροζαλία Ζεμλιάτσκα

Η Ροζαλία Σαμοΐλοβα Ζεμλιάτσκα (Ρωσικά: Землячка, Розалия Самойловна, 20 Μαρτίου 1876 – 21 Ιανουαρίου 1947) ήταν Ρωσίδα επαναστάτρια, Σοβιετικός πολιτικός και δημόσιο πρόσωπο. Είναι γνωστή για την ανάμιξή της στην οργάνωση της Πρώτης Ρωσικής επανάστασης, και μαζί με τον Μπέλα Κουν, σαν μία από τους οργανωτές της Ερυθράς Τρομοκρατίας στην Κριμαία το 1920-1921, κατά πρώην στρατιωτών του Λευκού Στρατού.

Πηγές

Εξωτερικού σύνδεσμοι 

Μπολσεβίκοι
Ρώσοι κομμουνιστές
Ρωσοεβραίοι
Βλαντιμίρ Μιλιούτιν

Ο Βλαντιμίρ Πάβλοβιτς Μιλιούτιν (24 Οκτωβρίου 1884 – 30 Οκτωβρίου 1937) ήταν Μπολσεβίκος ηγέτης που ορίστηκε Λαϊκός Επίτροπος Γεωργίας το 1917.

Ο Μιλιούτιν εντάχθηκε στο Ρωσικό Σοσιαλ-Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα το 1903 και στην αρχή συντάχθηκε με τους Μενσεβίκους. Το 1910 προσχώρησε στους Μπολσεβίκους. Θεωρείτο ειδικός για το αγροτικό ζήτημα. Έγινε θύμα των εκκαθαρίσεων του Ιωσήφ Στάλιν. Κατηγορήθηκε για δεξιά παρέκκλιση, συνελήφθη στις 27 Ιουλίου 1937, καταδικάστηκε σε θάνατο στις 29 Οκτωβρίου και εκτελέστηκε στις 30 Οκτωβρίου 1937.

Πηγές
Γιώργος Γεωργίου (Έλληνας πολιτικός)

Ο Γεώργιος Γεωργίου (γενν. 15 Απριλίου 1936, Αθήνα) είναι Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός.

Διπλωματική σταδιοδρομία
Η διπλωματική του σταδιοδρομία ξεκινά το 1971, όταν διορίζεται στο Υπουργείο Εξωτερικών, ως Γραμματέας Πρεσβείας Γ στη Τρίτη Πολιτική Διεύθυνση Ευρώπης, Αμερικής. Το 1973 διορίζεται πρόξενος στη Νάπολη της Ιταλίας και πολιτικός σύμβουλος του ΝΑΤΟ, στη Νοτιοανατολική πτέρυγα.

Το 1976 ανέλαβε επιτετραμμένος της Ελλάδας σε τέσσερις χώρες (Σ.Αραβία, Υεμένη, Ομάρ, Κατάρ) ενώ τον επόμενο χρόνο, μετατίθεται με τον ίδιο βαθμό στη Λιβύη και στο Τσάντ, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και τη θέση του Γενικού Πρόξενου. Το 1979 αναλαμβάνει καθήκοντα Γενικού Πρόξενου στην Αίγυπτο και το 1982 μετατίθεται στην ίδια θέση, στη Νότια Αφρική. Το 1995 αναβαθμίζεται σε Πρέσβη και μετατίθεται στο Λίβανο και τον επόμενο χρόνο στην Αργεντινή. Τέλος, το 2000 αναλαμβάνει Πρέσβης Διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του τέως Πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Πολιτική σταδιοδρομία
Το 2003 εντάσσεται στο ΛΑΟΣ, όπου αναλαμβάνει Αντιπρόεδρος του κόμματος και παραμένει μέχρι σήμερα. Το 2007 αναλαμβάνει Ευρωβουλευτής, αντικαθιστώντας τον Γιώργο Καρατζαφέρη, που ορκίστηκε Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης. Το 2009 εκλέγεται με τον ΛΑΟΣ, Βουλευτής Α' Αθηνών. Στις 11 Νοεμβρίου του 2011, ανέλαβε αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας, στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου, θέση από την οποία παραιτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 2012, όταν απεσύρθη η στήριξη του ΛΑΟΣ από την κυβέρνηση. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 δεν κατάφερε να επανεκλεγεί Βουλευτής. Κατέβηκε στις Ευρωεκλογές 25ης Μαΐου του 2014, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί.

Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τον ΛΑΟΣ
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΛΑΟΣ
Βουλευτές Α' Θεσσαλονίκης
Βουλευτές Α' Αθηνών
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εθνικής Άμυνας
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2004-2009
Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Αντώνης Κουφουδάκης

Ο Αντώνης Κουφουδάκης(1935-2016) ήταν  Έλληνας ηθοποιός και καλλιτεχνικός φωτογράφος.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε το 1935 στον Πειραιά και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη Σχολή Μουσικού Θεάτρου Μενέλαου Θεοφανίδη. Απέκτησε άδεια ασκήσεως ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο και άρχισε να εμφανίζεται στο μουσικό θέατρο. Διέκοψε νωρίς για προσωπικούς λόγους τη σταδιοδρομία του και ασχολήθηκε με τη φωτογραφία. Διατηρούσε φωτογραφείο στη Γλυφάδα επί της Λεωφόρου Δημάρχου Αγγέλου Μεταξά στον αριθμό 11 εντός της στοάς "Αριάν" το περίφημο "Φωτο Ρένα". Αναφέρεται και ως ''Τώνης Διονυσίου''. Πέθανε στις 19 Δεκεμβρίου 2016 στο σπίτι του στα Καλύβια και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο Θορικού Καλυβίων.

Φιλμογραφία

Θεατρικές παραστάσεις 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Έλληνες φωτογράφοι
Μπάμπης Ανθόπουλος

Ο Μπάμπης Ανθόπουλος (Πειραιάς 17 Αυγούστου 1933- Αθήνα 7  Αυγούστου 2021), ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Σπούδασε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν από όπου αποφοίτησε αριστούχος. Η πρώτη του εμφάνιση έγινε το 1957, στο έργο Πλούτος του Αριστοφάνη, στο Θέατρο Τέχνης. Από τότε έπαιξε σε μεγάλο αριθμό έργων του κινηματογράφου αλλά και σε σειρές της τηλεόρασης. Πρωταγωνιστώντας ως Φανούρης, ο ψιλικατζής της θρυλικής καθημερινής σειράς της ΥΕΝΕΔ Η γειτονιά μας, έγινε ευρέως γνωστός και ιδιαίτερα αγαπητός. 

Παντρεύτηκε δύο φορές. Με την επίσης ηθοποιό Δήμητρα Νομικού και στην συνέχεια με την κυπριακής καταγωγής Δέσποινα Κουρέα με την οποία απέκτησαν μία κόρη και έναν γιο. 

Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών στις 7 Αυγούστου 2021.

Φιλμογραφία

Τηλεοπτικές σειρές

Θεατρικές Παραστάσεις 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κάρολος Β΄ της Αυστρίας

Ο Κάρολος Β'΄ Φραγκίσκος (3 Ιουνίου 1540 - 10 Ιουλίου 1590) ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας από τον Οίκο των Αψβούργων. Ήταν ηγεμόνας της Έσω Αυστρίας δηλ. της Στυρίας, Καρνιόλας και Καρινθίας (1564-1590).

Η ζωή του
Γεννήθηκε στη Βιέννη, ως τρίτος υιός του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Βοημίας, Ουγγαρίας, Γερμανίας. Η μητέρα του Άννα των Γιαγκελλόνων ήταν κόρη του Βλαδίσλαου Β' βασιλιά της Βοημίας και Ουγγαρίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Μαξιμιλιανός Β' διαδέχθηκε τον πατέρα τους, ενώ ο δευτερότοκος Φερδινάνδος ήταν ηγεμόνας της Πέρα Αυστρίας, δηλ. του Τυρόλου και τμημάτων της Λωρραίνης και της Γερμανίας.

Η πρώτη διαπραγμάτευση γάμου ήταν με την Ελισάβετ Α' Τυδώρ, βασίλισσα της Βρετανίας. Ο Κάρολος Β' επιζητούσε να τη διαδεχθεί, αλλά η πρόταση ναυάγησε για άλλο λόγο: τις διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις τους. Επίσης δεν τελεσφόρησε και η πρόταση με τη Μαρία Α' Στιούαρτ, βασίλισσα της Σκωτίας.

Ο Κάρολος Β' ήταν ένας συνειδητός καθολικός: υιοθέτησε την Αντιμεταρρύθμιση και κάλεσε τους Ιησουίτες στη χώρα του. Τελικά όμως αναγκάστηκε να κάνει υποχωρήσεις στην Ειρήνευση του Γκρατς το 1572 δείχνοντας ανοχή στους Διαμαρτυρόμενους. Μια και η Έσω Αυστρία ήταν κοντύτερα στους Οθωμανούς, έκτισε το 1579 ένα κάστρο στην Κροατία που ονομάστηκε προς τιμήν του Κάρλοβατς. Ήταν μαικήνας των Τεχνών και των Επιστημών· προστάτευσε τον συνθέτη Ορλάντο ντι Λάσο και τον μουσικοθεωρητικό Λοντοβίκο Τζακόνι. Το 1573 ίδρυσε το πρώτο Γυμνάσιο και το Πανεπιστήμιο της Στυρίας στο Γκρατς. Επίσης δημιούργησε ένα εκτροφείο Ανδαλουσιανών ίππων το 1580 στη Λίπικα της Σλοβενίας.

Απεβίωσε το 1590 και ετάφη στο αββαείο του Σεκώ, ΒΔ του Γκρατς, ένα από τα σημαντικότερα οικοδομήματα του πρώιμου μπαρόκ στα ΝΑ των Άλπεων. Το αββαείο οικοδομήθηκε κατά τα έτη 1587-1612 και εκεί ετάφησαν και άλλα μέλη των Αψβούργων.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1571 τη Μαρία-Άννα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Αλβέρτου Ε΄ δούκα της Βαυαρίας. Είχαν τέκνα:
 Άννα 1573-1598, παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο Γ΄ των Βάζα βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας και της Σουηδίας.
 Μαρία-Χριστίνα 1574-1621, παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο Μπάτορυ πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας.
 Αικατερίνη-Ρενάτα 1576-1599, απεβ. 23 ετών.
 Φερδινάνδος Β΄, διαδέχθηκε τα δύο τέκνα τού Μαξιμιλιανού Β΄ που δεν είχαν κάνει γάμους.
 Ελεονώρα 1582-1620, μοναχή.
 Μαξιμιλιανός-Ερνέστος 1583-1616, ιππότης του Τευτονικού Τάγματος.
 Μαργαρίτα 1584-1611, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Γ΄ των Αψβούργων της Ισπανίας.
 Λεοπόλδος Ε΄ 1586-1932, αρχιδούκας της Πέραν Αυστρίας (Τυρόλου, κά). Επίσκοπος Πασάου και Στρασβούργου.
 Κωνσταντία 1588-1631, παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο Γ΄ των Βάζα βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας και της Σουηδίας.
 Μαρία-Μαγδαληνή 1589-1631, παντρεύτηκε τον Κοσμά Β΄ των Μεδίκων μεγάλο δούκα της Τοσκάνης.
 Κάρολος 1590-1624, μεγάλος Μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος, επίσκοπος Βρότσλαφ και Μπρίξεν.
 Γρηγορία-Μαξιμιλιανή 1581-1597 απεβ. 16 ετών, Ελισάβετ 1577-1586 απεβ. 9 ετών, Κάρολος 1579-1580 απεβ. 1 έτους, Φερδινάνδος 1572, απεβ. νήπιο.

Πρόγονοι

Πηγές
Doran, Susan (1996). Monarchy and Matrimony: The Courtships of Elizabeth I. Routledge.

Οίκος των Αψβούργων
Ανορθόδοξος πεσσός

Στο σκάκι ο ανορθόδοξος πεσσός (unorthodox chess piece ή fairy chess piece) είναι το σκακιστικό κομμάτι που δεν χρησιμοποιείται στο συμβατικό σκάκι, αλλά συμμετέχει σε ορισμένες παραλλαγές του παιχνιδιού και σε κάποια σκακιστικά προβλήματα. Οι πεσσοί αυτοί διαφέρουν από τους συμβατικούς ως προς τον τρόπο που κινούνται.

Λόγω της διάσπαρτης και μη συντεταγμένης φύσης της ανάπτυξης του ανορθόδοξου σκακιού, το ίδιο κομμάτι μπορεί να έχει διαφορετικά ονόματα σε διάφορες παραλλαγές, και αντιστοίχως διαφορετικά κομμάτια έχουν το ίδιο όνομα.

Κατάλογος ανορθόδοξων πεσσών σκακιού 
Kάποια από τα κομμάτια ονομάζονται συνδυασμοί, ή ενώσεις, διότι συνδυάζουν την κίνηση δύο ή περισσότερων διαφορετικών κομματιών. Ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα σκακιστικών προβλημάτων, το WinChloe, αναγνωρίζει περισσότερα από 1.200 διαφορετικά ανορθόδοξα σκακιστικά κομμάτια.

Ο παρακάτω πίνακας περιέχει μερικούς από τους γνωστούς ανορθόδοξους πεσσούς, καθώς και τους έξι ορθόδοξους:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Σκάκι
Ανορθόδοξοι πεσσοί
Κούνα Κροατίας

Η κροατική κούνα ή κούνα Κροατίας (Kuna, ISO 4217 κωδικός: HRK) είναι το νόμισμα της Κροατίας. Υποδιαιρείται σε 100 λίπα. Το κούνα εκδίδεται από την Κροατική Εθνική Τράπεζα και το Νομισματικοπείο της Κροατίας. Η λέξη κούνα στα κροατικά σημαίνει κουνάβι, καθώς οι γούνες κουναβιών χρησιμοποιούνταν ως μέτρα αξίας. Η λέξη λίπα σημαίνει το δέντρο Φιλύρα.

Ιστορία 
Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής εποχής, οι επαρχίες της Άνω και Κάτω Παννονίας (σημερινή Ουγγαρία και Σλαβονία), οι φόροι συλλέγονταν με τη μορφή δερμάτων κουναβιών, τα οποία είχαν μεγάλη αξία. Η γούνα χρησιμοποιούταν ως νομισματική μονάδα σε πολλά σλαβικά κράτη, όπως οι Ρως του Κιέβου, μέχρι τον 15ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, στην περιοχή της Κροατίας χρησιμοποιούνταν πολλά ξένα νομίσματα, αλλά τουλάχιστον από το 1018 υπήρχε τοπικό νόμισμα. Ανάμεσα στο 1260 και το 1380, οι Κροάτες αντιβασιλείς εξέδιδαν ένα ασημένιο νόμισμα με ένα κουνάβι το οποίο αποκαλούσαν μπάνοβατς. Όμως, εξαιτίας της μειωμένης αυτονομίας της Κροατίας στο βασίλειο της Κροατίας-Ουγγαρίας οδήγησαν στη σταδιακή εξαφάνιση του νομίσματος τον 14ο αιώνα.

Η ιδέα του νομίσματος κούνα εμφανίστηκε το 1939, όταν η Μπανοβίνα της Κροατίας, μια αυτόνομη επαρχία μέσα στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, σχεδίαζε να εκδόσει το δικό της νόμισμα. Το 1941, το καθεστώς των Ουστάσι δημιούργησε το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, και εισήγαγαν τη κούνα ως το νόμισμα του κράτους. Το νόμισμα αυτό συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι το 1945, όταν και εξαφανίστηκε με την εγκαθίδρυση της Γιουγκοσλαβίας και την αντικατάστασή του με το Δηνάριο της Γιουγκοσλαβίας.

Το σύγχρονο κούνα τέθηκε σε ισχύ στις 30 Μαΐου 1994, όταν άρχισε η μεταβατική περίοδος από το προσωρινό Κροατικό Δηνάριο, το οποίο ήταν σε ισχύ από το 1991 και καταργήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1994, και το οποίο είχε συνδεθεί με τον αιματηρό Πόλεμο της Κροατίας. Η ισοδυναμία ανάμεσα σε δινάριο και κούνα σε 1 κούνα = 1000 δινάρια. Παρά τις αντιδράσεις για το όνομα του νομίσματος, καθώς είχε χρησιμοποιηθεί, μεταξύ άλλων, από το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, η μετάβαση ήταν ομαλή. Από τότε, η Κροατία χρησιμοποιεί ντε φάκτο πίνακα σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας. Η κούνα αρχικά συνδέθηκε με το γερμανικό μάρκο και με την αντικατάσταση του γερμανικού μάρκου από το ευρώ το 1999, η κούνα συνδέθηκε με το ευρώ. 

Την 1η Ιουλίου 2013, η Κροατία, μετά από μια δεκαετία ανάκαμψης και ειρήνης, έγινε επισήμως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ την 1η Ιανουαρίου 2023, η Κροατία, αναμένεται να προσχωρήσει στην Ευρωζώνη, και η Κούνα, αναμένεται να αντικατασταθεί από το Ευρώ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Συναλλαγματική ισοτιμία της Κούνα, Εθνική Τράπεζα της Κροατίας

Νομίσματα
Οικονομία της Κροατίας
Νομίσματα της Κροατίας
Νομίσματα της Ευρώπης
Λήδα Βαρδινογιάννη

Η Λήδα Κατακουζηνού - Βαρδινογιάννη ήταν Ελληνίδα επιχειρηματίας και συλλέκτις έργων τέχνης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Ελληνικό και ήταν κόρη του Ιωάννη Κατακουζηνού, επιχειρηματία, και της Ειρήνης Κουτλίδη, αδελφής του Ευριπίδη Κουτλίδη, επιχειρηματία και συλλέκτη έργων τέχνης. Η καταγωγή της οικογένειάς της είναι από την Μυτιλήνη ενώ θείος της ήταν ο ψυχίατρος Άγγελος Κατακουζηνός. Φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών και στη σχολή Βακαλό και εν συνεχεία συμπλήρωσε τις σπουδές της στην Ελβετία. Κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών έζησε στο Παρίσι.  Το 1979 ανέλαβε την διεύθυνση της οικογενειακής επιχείρησης ξυλείας. Τα μέλη της οικογένειάς της συναναστρέφονταν με ποιητές και ζωγράφους με αποτέλεσμα να στραφεί και η ίδια προς την τέχνη. Η συλλογή της περιλαμβάνει  Πικάσο, Μαρκ Σαγκάλ, Ανρί Ματίς, Ζουάν Μιρό, Νικηφόρο Λύτρα, Κωνσταντίνο Βολανάκη, Γιάννη Τσαρούχη, Νίκο Χατζηκυριάκο - Γκίκα, Δημήτρη Γαλάνη, Σπύρο Βασιλείου, Παναγιώτη Τέτση κ.α. 

Μεγάλο μέρος της επίπλωσης της οικίας της, έχει δωρηθεί στο Μουσείο Μπενάκη, προς το οποίο έχει πραγματοποιήσει πλήθος δωρεών. Σε ένδειξη τιμής το Μουσείο Μπενάκη, το 2014, διοργάνωσε, στην Πινακοθήκη Ν. Χατζηκυριάκου - Γκίκα, την έκθεση με τίτλο «Στο σπίτι της Λήδας Βαρδινογιάννη», όπου και εκτέθηκε το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικής της συλλογής. Είναι επίσης ευεργέτριαι του Ασύλου Ανιάτων.

Ζούσε στο Κολωνάκι. Ήταν παντρεμένη με τον Παύλο Βαρδινογιάννη και κουμπάρος τους στον γάμο ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Απεβίωσε στις 10 Δεκεμβρίου 2020.

Αναφορές

Έλληνες συλλέκτες έργων τέχνης
Ελληνίδες επιχειρηματίες
Κάρολος ΙΑ΄ της Σουηδίας

Ο Κάρολος ΙΑ΄ (Karl XI, 24 Νοεμβρίου 1655 - 5 Απριλίου 1697) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας (1660-1697) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ. Η περίοδος της βασιλείας του είναι μέσα στην περίοδο της Σουηδικής αυτοκρατορίας (1611-1718).

Η αρίθμησή του ως "Κάρολος ΙΑ΄" βασίζεται στη μυθική ιστορία της χώρας· στην πραγματικότητα είναι ο Κάρολος Ε΄.

Ήταν το μόνο τέκνο του Καρόλου Ι΄ και της Χεδβίγης Ελεονώρας, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Ο πατέρας του απεβίωσε όταν εκείνος ήταν 5 ετών και εκπαιδεύτηκε ως την ενηλικίωσή του, οπότε και στέφθηκε βασιλιάς. Σύντομα τον ώθησαν σε στρατιωτική εκστρατεία για να εξασφαλίσει τα πρόσφατα αποκτημένα εδάφη από τη Δανία, κατά τον Πόλεμο της Σκάνια (1675-1679). Αφού αγωνίστηκε επιτυχημένα εναντίον των Δανών, επέστρεψε στην Στοκχόλμη όπου ασχολήθηκε με τη διόρθωση της παραμελημένης πολιτικής και δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας. Κατάφερε να διατηρήσει 20ετή ειρήνη, κατά τη διάρκεια της οποίας έκανε αλλαγές στην οικονομία, το εμπόριο, το στόλο και τον εξοπλισμό του στρατού, την απονομή δικαιοσύνης, την εκκλησιαστική διοίκηση και την εκπαίδευση. Ο υιός του Κάρολος ΙΒ΄ που τον διαδέχθηκε, χρησιμοποίησε αυτόν τον καλά εκπαιδευμένο στρατό στις μάχες που διεξήγε στην Ευρώπη.

Οικογένεια
Το 1675 αρραβωνιάστηκε την Ουλρίκα Ελεονώρα των Όλντενμπουργκ, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας, σε μια προσπάθεια εξομάλυνσης της μακράς εχθρότητας των δύο χωρών, αλλά ο πόλεμος της Σκάνια άρχισε μεταξύ των δύο χωρών λίγο αργότερα το ίδιο έτος. Αν και η δανική της καταγωγή την έφερε σε δύσκολη θέση, εκείνη εξαγόραζε Σουηδούς αιχμαλώτους ενεχυριάζοντας τα κοσμήματά της, πράγμα που την έκανε δημοφιλή. Από τις πολλές εγκυμοσύνες ασθένησε και απεβίωσε το 1693. Τέκνα:
 Εδβίγη Σοφία (1681-1708), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Δ΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Ο γιος τους:
 Κάρολος Φρειδερίκος (1700-1739), νυμφεύτηκε την Άννα Πετρόβνα της Ρωσίας· είναι οι γονείς του:
 Πέτρου Γ΄ της Ρωσίας (1728-1762).
 Κάρολος ΙΒ΄ (1682-1718), Βασιλιάς της Σουηδίας (1697-1718).
 Γουσταύος (1683-1685).
 Ούλρικ (1684-1685).
 Φρειδερίκος (1685).
 Κάρολος Γουσταύος (1686-1687).
 Ουλρίκα Ελεονώρα (1688-1741), Βασίλισσα της Σουηδίας (1718-20). Ο σύζυγός της Φρειδερίκος της Έσσης έγινε ο επόμενος βασιλιάς της Σουηδίας (1720-51). Αυτόν θα διαδεχθεί ο 2ος εξάδελφος της Ουλρίκας Ελεονώρας, Αδόλφος Φρειδερίκος, ως βασιλιάς της Σουηδίας (1751-71).

Πρόγονοι

Πηγές
 Åberg, Alf: Karl XI, Wahlström & Widstrand 1958 (reprinted by ScandBook, Falun 1994, ISBN 91-46-16623-8)
 Granlund, Lis (2004). "Queen Hedwig Eleonora of Sweden: Dowager, Builder, and Collector". In Campbell Orr, Clarissa. Queenship in Europe 1660-1815: *The Role of the Consort. Cambridge University Press. pp. 56–76. ISBN 0-521-81422-7
 Lindqvist, Herman: Historien om Sverige
 Rystad, Göran: Karl XI / En biografi, AiT Falun AB 2001. ISBN 91-89442-27-X
 Upton, Anthony F. Charles XI and Swedish Absolutism, 1660–1697. Cambridge University Press, 1998. ISBN 0-521-57390-4.

Βασιλείς της Σουηδίας
Οίκος του Βίττελσμπαχ
Προτεστάντες μονάρχες
Αγία Ειρήνη (ναός στην Πλάκα)

Η Αγία Ειρήνη γνωστός και ως Ρηνάκι είναι μονόχωρος ιδιωτικός ναός εβρισκόμενος επί της οδού Ναυάρχου Νικοδήμου στην Πλάκα της Αθήνας.

Ονομασία-ιστορία
Ο Δημήτριος Καμπούρογλου πρώτος διασώζει την ονομασία του ναού αγία Ρηνούλα και την τοπική λαογραφική παράδοση πως κάθε φορά που διέρχονταν μαθητές ή μαθήτριες με σκοπό ναμεταβούν στο σχολέιο προσέυχονταν στην θέα του ναΐσκου για να έχουν επιτυχία στις εξετάσεις. 
Αρχκά ο ναός ανήκε στην οικογένεια Κυπριάδου και στη συνέχεια περιήλθε στον Αμίλκα Αλιβιζάτο ο οποίος το απέδωσε με κληροδότημα στην Ακαδημία Αθηνών

Αρχιτεκτονικός τύπος ναού και γνωρίσματα αυτού
Ο ναός της Αγίας Ειρήνης είναι μονόχωρος με διαστάσεως 6Χ6 μαζί με την αψίδα του ιερού και καλύπτεται με δίριχτη κεραμοσκεπή στέγη. Στην κάτοψή του ο κεντρικός χώρος του ναού  είναι ελαφρώς πεπλατυσμένος και παράγωνος.Στα ανατολικά προσκολλάται η δυσανάλογα μεγάλη και ακανόνιστα ημικυκλική κόγχη με ανεξάρτητη κεραμοσκεπή.
Ο ναός στο κομμάτι του προς την οδό Αγίου Νικοδήμου είναι ημιυπόγειος ενώ προς το μέρος της δυτικής και βόρειας αυτλής είναι κατά το ήμισυ ισόγειος.
Ο κύριος χώρος του ναού χωρίζεται από το ιερό βήμα με ξύλινο νεοκλασσικίζον τέμπλο, από το οποίο έχουν αφαιρεθεί οι εικόνες. Η σολέα είνια σε μικρό αναβαθμό, αλλά γεινά ο χώρος είναι ενιαίος. Στο βόρειο και το νότιο τοίχο του κυρίως ναού διαγράφονται αβαθή τοξωτά αψιδώματα που στηρίζονται σε spolia. Είναι τόξα που ανήκουν  σε προγενέστερες φάσεις του ναού, τα ανοίγματα των οποίων φράχθηκαν με ελαφρά πτοπλινθοδομή κατά τις επισκευές που πραγματοποιήθηκαν την δεκαετία του 1930.

Οικοδομικές φάσεις
Διακρίνονται τρεις φάσεις: στην αρχική ανήκουν ο ανατολικός τοίχος με την κόγχη του ιερού, καθώςτα δύο τόξα που σχηματίζουν τον βόρρειο και το νότιο τοίχο του ναού. Το αρχικό κτήριο είναι δύσκολο να χρονολογηθεί: η ύπαρξη σπολίων του 7ου και 8ου αιώνα  πιστοπOιεί πως το παρόν κτήριο δεν είχε καμία σχέση με το αρχικό. Η προέλευση αυτών είναι μάλλον από μέλη διάσπαρτων κτηρίων της περιοχής. Στην τελική φάση στα νότια συνπληρώνεται το τριγωνικό τμήμα που κατασκευάστηκε η σημερινή στέγη. Η φάση αυτή τοποθετούμενη μετά την ολοκλήρωση της χάραξης της οδού Ναυάρχου Νικοδήμου κατά τον 19ο αιώνα. Τότε φτιάχτηκε το αυλάκι για την απορροή των ομβρίων υδάτων της αυλής.

Παραπομπές

Πηγές
Σωτήρης Βογιατζής, «Η Αγία Ειρήνη (Ρηνάκι) στην Πλάκα», Δελτίον της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, περίοδος Δ' τόμος ΛΑ' (2010), σελ.47-52
Αμίλκας Αλιβιζάτος, «To Ρηνάκι της Πλάκας», Επετηρίς Εταιρειας Βυζαντινών Σπουδών, τομ.7(1930), σελ.327-334

Χριστιανικοί ναοί στην Αθήνα
Für Elise

Το Bagatelle No. 25 σε Λα Μινόρε είναι μουσικό κομμάτι πιάνου του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, περισσότερo γνωστό με την ονομασία  Für Elise (γερμανική προφορά:  [fyːɐ̯ ʔeˈliːzə]). Πρόκειται για ένα από τα δημοφιλέστερα κομμάτια του συνθέτη. Το κομμάτι κυκλοφόρησε 40 χρόνια μετά τον θάνατό του, το 1867.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

"Für Elise" at the Mutopia Project
 , arranged by Georgii Cherkin
Nohl's first publication of "Für Elise" in 1867
"Für Elise" sheet music, and free recording by Valentina Lisitsa
A MIDI of the revised version Beethoven was working on in 1822
 Fur Elise Guitar TAB at DragonGuitar
 Klaus Martin Kopitz, Beethoven’s ‘Elise’ Elisabeth Röckel: a forgotten love story and a famous piano piece, in: The Musical Times, vol. 161, no. 1953 (Winter 2020), pp. 9–26, klaus-martin-kopitz.de (PDF)

Συνθέσεις του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν
Συνθέσεις σε Λα ελάσσονα
Μουσική με αφιέρωση
Κάρολος Η΄ της Σουηδίας

Ο Κάρολος Η' Κνούτσον (Karl Knutsson, 1 Οκτωβρίου 1408 - 15 Μαΐου 1470) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας (1448-57, 64-65, 67-70) και της Νορβηγίας (1449-50) ως Κάρολος Α' , από τον Οίκο των Μπόντε. Ήταν υιός του Κνουτ Τόρντσον και της Μαργαρίτας κόρης του Καρλ. Η αρίθμησή του ως Η΄ βασίζεται στη μυθική ιστορία της χώρας· στην πραγματικότητα είναι ο Κάρολος Β΄.

Η ζωή του
Το 1448 απεβίωσε ο Χριστόφορος Γ' Βίττελσμπαχ βασιλιάς της Δανίας που ήταν και βασιλιάς της Σουηδίας. Στη Δανία εξελέγη ο Χριστιανός Α' Όλντενμπουργκ, ενώ στη Σουηδία ανέβηκε επάνω στους λίθους της Μόρα (έξω από την Ουψάλα) ο Κάρολος Η' (ήταν ο τυπικός τρόπος στέψης στη Σουηδία). Για την ανάρρησή του στηρίχθηκε στον προσωπικό στρατό του, ενάντια στη θέληση του Οίκου των Ούξενχανα. Το στέμμα της Νορβηγίας το διεκδίκησε η Δανία, όμως το 1449 η Συνέλευση των Νορβηγών τον εξέλεξε βασιλιά της χώρας. Για τη διατήρηση του στέμματος της Νορβηγίας θα έπρεπε η Σουηδία να πολεμήσει με τους Δανούς, πράγμα που δεν θέλησαν οι Σουηδοί μεγιστάνες, έτσι η Νορβηγία επέστρεψε το επόμενο έτος στη Δανία. Ο Κάρολος Η' προσπάθησε να συγκεντρώσει κοσμική εξουσία στο στέμμα, αλλά βρήκε αντιπάλους την Εκκλησία, τους Ούξενχανα και τους Βάσα. Το 1457 ο αρχιεπίσκοπος Γιανς Ούξενχανα και ο Έρικ Τοτ από τους ευγενείς επαναστάτησαν, τον εξόρισαν και κάλεσαν τον Χριστιανό Α'.

Ο Χριστιανός Α' αντιτέθηκε στις φορολογίες του αρχιεπισκόπου και τον φυλάκισε. Οι συγγενείς του Ούξενχανα επαναστάτησαν, έδιωξαν τον Χριστιανό Α' και κάλεσαν το Κάρολο Η' το 1464. Μόλις επέστρεψε βρέθηκε σε πόλεμο με τον αρχιεπίσκοπο και μετά από δύο αιματηρές μάχες, εξορίστηκε λίγους μήνες μετά, το 1465. Ακολούθησαν οι ενιαύσιοι αντιβασιλείς Κέτιλ Βάσα, Γιανς Ούξενχανα και Έρικ Τοτ.

Το 1467 ο Έρικ Τοτ μεταστράφηκε και υποστήριξε τον Κάρολο Η', ο οποίος έτσι επέστρεψε. Απεβίωσε το 1470. Ο υιός του Χριστιανού Α', ο Ιωάννης βασιλιάς της Δανίας έγινε και της Σουηδίας (1497-1501) και μετά ο υιός αυτού, ο Χριστιανός Β' (1501-21). Τελικά ο 2ος εξάδελφος τού Καρόλου Η', ο Γουσταύος Α' Βάσα, θα γίνει βασιλιάς της Σουηδίας (1523-60) εγκαινιάζοντας μια περίοδο ανάπτυξης για τη χώρα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Μπιργκίτα. Τέκνα:
 Χριστίνα π.1432 - πριν το 1500.
Έπειτα την Αικατερίνη. Τέκνα:
 Μαγδαληνή 1445 - 1495, που παντρεύθηκε τον ευγενή Ιβάρ Τοτ
 Ριτσέζα π.1445 - ; έγινε μοναχή.
Τέλος νυμφεύτηκε την Κριστίνα. Τέκνα:
 Άννα.

Επίσης είχε τρία τέκνα που έζησαν το πολύ 23 έτη και άλλα πέντε που απεβίωσαν νωρίς.

Παραπομπές

Πηγές

Karl Knutsson (Bonde)". Svenskt biografiskt lexikon. Retrieved 28 August 2012.
"Karl 1 Knutsson Bonde". Norsk biografisk leksikon. Retrieved 28 August 2012.
Article Karl in Nordisk familjebok
Johan Henrik Schröder Anteckningar om Drottning Catharina, Konung Carl Knutssons Gemål, och Dess Graf-Monument i Wadstena Klosterkyrka Iduna, Stockholm 1820 p. 378
Harrison, Dick. Karl Knutsson, en biografi. p. 13. ISBN 91-89442-58-X.

|-

|-

 Βασιλείς της Σουηδίας
Γουσταύος Δ΄ Αδόλφος της Σουηδίας

Ο Γουσταύος Δ΄ Αδόλφος (Gustav IV Adolf, 1 Νοεμβρίου 1778 - 7 Φεβρουαρίου 1837) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας (1792-1809) από τον Οίκο του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Ήταν υιός του Γουσταύου Γ΄ της Σουηδίας και της Σοφίας Μαγδαληνής, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας. 

Ως την εποχή του η Σουηδία περιελάμβανε τη Φινλανδία (ήταν το 1/3 της χώρας), αλλά το 1807 με τη συμφωνία του Τιλσίτ η Ρωσία υπέγραψε συμμαχία με τη Γαλλία, έτσι η Βρετανία έμεινε μόνο με τη Σουηδία και την Πορτογαλία. Το 1808 ο Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας εισέβαλε στη Φινλανδία και ο πόλεμος που ακολούθησε έληξε με τη συμφωνία του 1809 όπου η Ρωσία κρατούσε τη Φινλανδία. Η δυσαρέσκεια των Σουηδών κορυφώθηκε με πραξικόπημα, όπου στρατιωτικοί εξώθησαν τον Γουσταύο Δ΄ σε παραίτηση με τον όρο να τον διαδεχθεί συγγενής του. Τον διαδέχθηκε ο 60ετής θείος του Κάρολος ΙΓ΄. Ο Γουσταύος Δ΄ είχε απογόνους, ο θείος του όμως όχι, πράγμα που δημιούργησε πρόβλημα στη διαδοχή. Ο Κάρολος ΙΓ΄ είναι ο τελευταίος των Χόλσταϊν-Γκόττορπ της Σουηδίας και υιοθέτησε τον Ζαν Μπατίστ Μπερναντότ, γενάρχη της τωρινής δυναστείας της Σουηδίας, που τον διαδέχθηκε ως Κάρολος ΙΔ΄ Ιωάννης.

Κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, στην περιοχή της Πομερανίας που ανήκε στη Σουηδία, άρχισε να οικοδομείται η πόλη Γουσταύεια προς τιμήν του, αλλά οι Σουηδοί αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1797 τη Φρειδερίκη, κόρη του Καρόλου Λουδοβίκου του Μπάντεν, και είχε τέκνα:
 Γουσταύος (1799 - 1877), Πρίγκιπας του Βάσα, διάδοχος· νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Λουίζα Αμαλία, κόρη του Καρόλου του Μπάντεν. Η κόρη τους:
 Καρόλα (1853 - 1907), παντρεύτηκε τον Αλβέρτο της Σαξονίας.
 Σοφία (1801 - 1865), παντρεύτηκε το μεγάλο θείο της Λεοπόλδο της Βάδης. Ο γιος τους 
 Φρειδερίκος Α΄ του Μπάντεν (1826 - 1907), ήταν πατέρας της 
 Βικτωρίας (1862 - 1930), συζύγου του Γουσταύου Ε΄ της Σουηδίας. Με το γάμο αυτό οι απόγονοι της Βικτωρίας και του Γουσταύου είναι και απόγονοι των προηγουμένων από τους Μπερναντότ δυναστειών: Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ, Βάσα, κά.
 Κάρολος Γουσταύος (1802 - 1805), Μέγας Δούκας της Φινλανδίας.
 Αμαλία (1805 - 1853), υπέφερε από ραχίτιδα.
 Καικιλία (1807 - 1844), παντρεύτηκε τον Αύγουστο του Όλντενμπουργκ, πατέρα (από προηγούμενο γάμο) της Αμαλίας, Βασίλισσας της Ελλάδας.

Πρόγονοι

Πηγές

Bain, Robert Nisbet (1911). "Gustavus IV.". Encyclopædia Britannica (11th ed.)
Wikisource-logo.svg "Gustavus IV. Adolphus". New International Encyclopedia. 1905
Wikisource-logo.svg "Gustavus IV., Adolphus". The American Cyclopædia. 1879.

 Βασιλείς της Σουηδίας
Προτεστάντες μονάρχες
Οίκος του Όλντενμπουργκ
Διάδοχοι της Σουηδίας
Ιωάννης Αδόλφος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ

Ο Ιωάννης Αδόλφος (27 Φεβρουαρίου 1575 - 31 Μαρτίου 1616) ήταν δούκας του Χόλσταϊν-Γκότορπ (1590-1616).

Ήταν ο τριτότοκος γιος του Αδόλφου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ (1544-86) και της Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης. Ήταν διοικητής της επισκοπής του Λύμπεκ και της αρχιεπισκοπής του Μπρέμεν. Διαδέχθηκε τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς του Φρειδερίκο Β' (1586-1587) και Φίλιππο (1587-1590) ως δούκας του Χόλσταϊν-Γκότορπ, δηλ. τού μέρους τού Σλέσβιχ-Χόλσταϊν που περιείχε το κάστρο Γκότορπ. Το υπόλοιπο τού δουκάτου ανήκε στον εξάδελφό του Φρειδερίκο Β' βασιλιά της Δανίας και στον υιό του Χριστιανό Δ'.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αυγούστα των Όλντενμπουρκ, κόρη τού εξαδέλφου του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας. Είχε τέκνα:
 Φρειδερίκος Γ΄ 1597 - 1659, δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
 Ελισάβετ-Σοφία 1599 - 1627, παντρεύτηκε τον Αύγουστο των Ασκάνια δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
 Αδόλφος 1600 - 1631.
 Δωροθέα-Αυγούστα 1602 - 1682, παντρεύτηκε τον Ιωακείμ-Ερνέστο των Όλντενμπουρκ, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Ζόντερμπουρκ-Πλεν.
 Χέντβιχ 1603 - 1657, παντρεύτηκε τον Αύγουστο των Βίττελσμπαχ, παλατινό κόμη του Ζούλτσμπαχ.
 Άννα 1605 - 1623, απεβ. 18 ετών.
 Ιωάννης Ι΄ 1606 - 1655, διοικητής στην επισκοπή της Λυβέκης.

Πηγές

Δούκες του Χόλσταϊν-Γκότορπ
Δούκες του Χόλσταϊν