joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σταμάτης Κλεάνθης

Ο Σταμάτης Κλεάνθης ήταν ένας από τους επιφανέστερους Έλληνες αρχιτέκτονες του 19ου αιώνα, δημιουργός αρκετών χαρακτηριστικών κτιρίων της Αθήνας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1802 στο Βελβενδό Κοζάνης. Εντάχθηκε στον Ιερό Λόχο από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, αλλά αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους στη μάχη του Δραγατσανίου. Δραπέτευσε και κατόπιν πήγε στο Βερολίνο όπου σπούδασε αρχιτεκτονική. Υπήρξε λάτρης των αναγεννησιακών μορφών, τις οποίες απέδιδε με καλαισθησία και λιτότητα. Το 1828, μαζί με τον συνάδελφό του Έντουαρτ Σάουμπερτ, ήρθαν στην Ελλάδα, όπου ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας τους ανέθεσε την ευθύνη για τον σχεδιασμό δημοσίων κτιρίων. Το 1833 εκπόνησαν το πολεοδομικό σχέδιο της Αθήνας, το οποίο όμως δεν τέθηκε τελικά σε εφαρμογή γιατί κρίθηκε ως πολυδάπανο. Το 1834 συνέταξε τον πολεοδομικό σχεδιασμό της πόλης του Πειραιά. Τα ονομαστότερα κτίρια του Κλεάνθη ήταν:
 Ο Γοτθικός ναός για την Αγγλικανική παροικία στην καρδιά της πρωτεύουσας, στην οδό Φιλελλήνων. 
 Το μέγαρο της Αγγλικής πρεσβείας στη πλατεία Κλαυθμώνος, που πλέον έχει κατεδαφιστεί.
 Το μέγαρο της Κοντέσσας Θεοτόκη στην οδό Σωκράτους.
 Το παρά τον Ιλισσό μέγαρο της Δούκισσας της Πλακεντίας (Villa Ilissia) (1848) που έχει μετατραπεί σε Βυζαντινό Μουσείο. 
 Ο πύργος της Δουκίσσης Πλακεντίας στη Πεντέλη.
 Το "Καστέλλον της Ροδοδάφνης".
 Η διαμορφωμένη από τον ίδιο οικία του στην Πλάκα, όπου στεγάστηκε τα πρώτα 4 χρόνια της λειτουργίας του (1837-1841) το Πανεπιστήμιο Αθηνών. 

Τα έργα του Κλεάνθη έχουν ιδιαίτερη αρχιτεκτονική σημασία διότι αποτελούν τα πρώτα δείγματα νεοελληνικού μεσογειακού ρυθμού. Ήταν πολύ γνωστός στο εξωτερικό αφού ήταν ο πρώτος Έλληνας εκθέτης στην Έκθεση του "Κρύσταλ Πάλας" του Λονδίνου και στην οποία έλαβε το πρώτο χρυσό Βραβείο.

Εκτός όμως των αρχιτεκτονικών του δραστηριοτήτων είχε επιδοθεί και σε επιχειρήσεις σχετικές με τη τέχνη του. Από το 1835 αναζητούσε μαζί με τον αρχαιολόγο Λουδοβίκο Ρος και τον Έντουαρτ Σάουμπερτ μάρμαρα κατάλληλα για τις αναστηλώσεις της Ακροπόλεως στο Μαράθι. Αργότερα εκμίσθωσε τα λατομεία μαρμάρου της Τήνου, της Πάρου και τελικά της Πεντέλης, τα μάρμαρα εκ των οποίων χρησιμοποιούσε στις επενδύσεις των κτιρίων του. Για τα δείγματα αυτά των μαρμάρων είχε τιμηθεί στο Λονδίνο με το Α΄ Χρυσό Βραβείο. 

Ο Κλεάνθης είχε νυμφευθεί την Ευφροσύνη Καρατζά, κόρη του Ιωάννη Ν. Καρατζά, διερμηνέα της Υψ. Πύλης και αδελφή του στρατηγού Γεωργίου Καρατζά. Πέθανε το 1862 στην Αθήνα από ατύχημα σε ένα από τα λατομεία του, άτεκνος.

Παραπομπές

Πηγές
Κώστας Μπίρης, «Σταμάτης Κλεάνθης.Ο μεγαλοϊδεάτης αρχιτέκτων των Αθηνών», στο: Συλλογικό, Πρώτοι Έλληνες τεχνικοί επιστήμονες περιόδου απελευθέρωσης, εκδ.Τεχνικό Επιμελλητήριο Ελλάδος, Αθήνα, 1976, σελ.59-84 
Ιωάννης Δημάκης , Η πολιτειακή μεταβολή του 1843 και το ζήτημα των αυτοχθόνων και ετεροχθόνων,εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα,1991

Αγωνιστές του 1821
Έλληνες αρχιτέκτονες
Μακεδόνες
Ριζώματα Ημαθίας

Τα Ριζώματα Ημαθίας είναι ένα μεγάλος ημιορεινός οικισμός του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στο νότιο άκρο του νομού στα όρια με τους νομούς Πιερίας και Κοζάνης. Ανήκει στον Δήμο Βέροιας και ήταν η έδρα του πρώην δήμου Μακεδονίδος και απέχει περίπου 30 χλμ. από την πρωτεύουσα του νομού τη Βέροια. Το χωριό απλώνεται στις δυτικές πλαγιές των Πιερίων σε υψόμετρο 650 μ. περίπου. Ο πληθυσμός του στη συντριπτική του πλειοψηφία ασχολείται με τη γεωργία.
Στο χωριό δραστηριοποιείται πολιτιστικός και λαογραφικός σύλλογος.

Το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Μπόστιανη και μετονομάστηκε την 01/11/1927. Έχει πλούσια ιστορία και παράδοση και περιβάλλεται από ένα πανέμορφο φυσικό περιβάλλον (δάση και λιβάδια, ρυάκια και χείμαροι). Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 σπουδαία ήταν η προσφορά των Μποστανιτών με κυριώτερους τους αδελφούς Γεώργιο και Αθανάσιο Συρόπουλο, γόνους παλιάς κλεφταρματολικής οικογένειας. 
Σήμερα αριθμεί περίπου 1000 μόνιμους κατοίκους και είναι διάσημο για τις - εξαιρετικής ποιότητας - τομάτες που παράγει. 

Πολύ κοντά στα Ριζώματα βρίσκεται το χιονοδρομικό κέντρο Ελατοχωρίου Πιερίας.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ημαθίας
Δήμος Βέροιας
Euronymous

Ο Έιστεϊν Άαρσετ, γνωστός και με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Euronymous (Øystein Aarseth, 22 Μαρτίου 1968 – 10 Αυγούστου 1993), ήταν Νορβηγός κιθαρίστας του Black Metal.

Ήταν μέλος του συγκροτήματος Mayhem. Ίδρυσε τη δική του δισκογραφική εταιρεία, Deathlike Silence, και έγινε μέλος των Mayhem το 1984, αρχικά με το όνομα «Destructor». Στο συγκρότημα ήταν και οι Γιουρν Στούμπερουντ και Κιέτιλ Μάνχαϊμ. Ο ίδιος άλλαξε το όνομα σε Euronymous, εμπνευασμένο από την Ελληνική μυθολογία απο τον δάιμονα του Άδη Ευρύνομο, ενώ έλεγε πως σημαίνει «Πρίγκιπας του θανάτου» στα ελληνικά. Όταν ο Dead, τραγουδιστής των Mayhem, αυτοκτόνησε ο Euronymous ανακάλυψε το πτώμα και πήρε φωτογραφίες για να το χρησιμοποιήσει σε μελλοντικό εξώφυλλο δίσκου. Πιστεύεται επίσης ότι ο Euronymous κατανάλωσε μέρος από τον εγκέφαλο του Dead και μοίρασε σε συγκεκριμένους ανθρώπους κομμάτια από το κρανίο του ως φυλαχτά.

Θάνατος

Στις 10 Αυγούστου του 1993, ένα γεγονός έκανε το Black Metal πιο γνωστό στο ευρύ κοινό. Ο Νορβηγός Έιστεϊν 'Euronymous' Άαρσετ, κιθαρίστας των Mayhem δολοφονήθηκε απ'τον τότε μπασίστα των Mayhem, Βαργκ Βίκερνες (επίσημο όνομα: Κρίστιαν Λάρσουν Βικέρνες), μοναδικό μέλος του μονομελούς σχήματος, Burzum (από το 1991). Ο Βικέρνες μαχαίρωσε θανάσιμα τον Euronymous με πολλαπλά χτυπήματα. Το πτώμα του Euronymous βρέθηκε έξω από το διαμέρισμα του με 23 πληγές (μαχαιριές), δύο στο κεφάλι, πέντε στο λαιμό και δεκάξι στη πλάτη. Ο Βικέρνες υποστήριξε ότι ο Euronymous του επιτέθηκε πρώτος και πως οι περισσότερες πληγές στο σώμα του θύματος προκλήθηκαν από σπασμένα γυαλιά, τα οποία έπεσαν κατά τη διάρκεια της πάλης, μεταξύ των δύο ανδρών. Επίσης ο Βικέρνες ανέφερε πως ο Euronymous σχεδίαζε να τον απαγάγει, να τον δέσει και να τον βασανίσει μέχρι θανάτου. Το δικαστήριο βρήκε ένοχο τον Βικέρνες για το φόνο του Euronymous, όπως και για τον εμπρησμό τριών εκκλησιών και μια απόπειρα  για 4η. Ο Βικέρνες χαμογέλασε καθώς άκουγε την ετυμηγορία του δικαστηρίου, μια εικόνα που μεταφέρθηκε ευρέως από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Στις 24 Μαΐου 2009 ο Βικέρνες αποφυλακίσθηκε με περιοριστικούς όρους.

Παραπομπές 

Νορβηγοί μουσικοί
Δολοφονηθέντες μουσικοί
Ότο Λίλιενταλ

Ο Ότο Λίλιενταλ (Karl Wilhelm Otto Lilienthal, 23 Μαΐου 1848 – 10 Αυγούστου 1896) ήταν Γερμανός μηχανικός. Θεωρείται πατέρας της ανεμοπορίας. Γεννήθηκε στο Άνκλαμ και ασχολήθηκε με την πραγματοποίηση διαφόρων μικροεφευρέσεων. Ασχολήθηκε επίσης τα μέγιστα με τη μελέτη της αεροδυναμικής. Έχοντας ως πρότυπο το πώς πετούν τα πτηνά, ο Λίλιενταλ επινόησε έναν τύπο ανεμόπτερου με κυρτά πτερύγια, όπως των πουλιών, με το οποίο πραγματοποίησε πολλές πτήσεις σε πλαγιές λόφων. Στις 9 Αυγούστου 1896 τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια της 2.400ης πειραματικής πτήσης του με το Normalsegelapparat και υπέκυψε στα τραύματά του την επομένη 10 Αυγούστου. Τάφηκε στο Βερολίνο. Στη κορυφή ενός από τους λόφους που επιχειρούσε τις πειραματικές του πτήσεις έχει ανεγερθεί σήμερα ομώνυμο μνημείο.

Έγραψε το έργο "Η πτήση των πτηνών ως βάση της αεροπλοΐας", στο οποίο εξέθεσε τις ιδέες του, καθώς και το Ημερολόγιό του, τα οποία και υπήρξαν πολύτιμα βοηθήματα των μεταγενεστέρων.
Ο Ότο Λίλιελαντ  υπήρξε επίσης και εφευρέτης μικρού τύπου κινητήρος.

Δείτε επίσης
Άλμπρεχτ Μπέρμπλινγκερ

Γερμανοί εφευρέτες
Αεροναυπηγική
Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Τάτσιο Νουβολάρι

Ο Τάτσιο Νουβολάρι (Tazio Giorgio Nuvolari, 16 Νοεμβρίου 1892 - 11 Αυγούστου 1953) ήταν Ιταλός οδηγός αυτοκινήτων ταχύτητας.

Ξεκίνησε την καριέρα του οδηγώντας μοτοσικλέτες. Τον πρώτο του αγώνα τον κέρδισε στη Βερόνα στις 20 Μαρτίου 1921. Μετά τη νίκη του στον αγώνα «Τάργκα Φλόριο» αφιερώθηκε αποκλειστικά στα αυτοκίνητα. Το 1932 κέρδισε τα Γκραν Πρι του Μονακό, της Γαλλίας και της Ιταλίας.

Ο θρύλος του γιγαντώθηκε μετά από νίκη που κατέκτησε απέναντι στα παντοδύναμα τότε γερμανικά αυτοκίνητα στο γερμανικό γκραν πρι του 1935 στην παλαιά πίστα του Νίρμπουργκρινγκ των 22 χλμ. Τον αγώνα παρακολουθούσαν 300.000 θεατές. Ο Νουβολάρι πέτυχε τη νίκη του οδηγώντας μια Άλφα Ρομέο P3 που διέθετε κινητήρα με τουλάχιστον 100 ίππους λιγότερους από τα αντίστοιχα γερμανικά Auto Union και Mercedes Benz.

Πέθανε στο κρεβάτι του στις 11 Αυγούστου 1953. Ο Φέρντιναντ Πόρσε τον είχε αποκαλέσει τον «μεγαλύτερο οδηγό του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος». Ο Έντσο Φερράρι είχε αναφέρει πως είναι ο καλύτερος οδηγός που έχει οδηγήσει για την ομάδα του. Σε αυτή την κατηγορία πρόσθεσε λίγα χρόνια αργότερα και τον Ζιλ Βιλνέβ, χαρακτηρίζοντάς τον ως τον "μεταπολεμικό Τάτσιο Νουβολάρι".

Σημαντικές νίκες του

Βελγικό Γκραν Πρι: 1933

Βρετανικό Γκραν Πρι του Ντόνινγκτον

Γαλλικό Γκραν Πρι: 1932

Γερμανικό Γκραν Πρι: 1935

Ουγγρικό Γκραν Πρι: 1936

Ιταλικό Γκραν Πρι: 1932, 1938

Γκραν Πρι του Μονακό: 1932

Γιουγκοσλαβικό Γκραν Πρι: 1939

Πηγές 
Βιογραφικά στοιχεία
Cisitalia Museum

Ιταλοί οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Οδηγοί αγωνιστικών μοτοσυκλετών
Λάσλο Σόλιομ

Ο Λάσλο Σόλιομ (László Sólyom, 3 Ιανουαρίου 1942) είναι Ούγγρος πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε πρόεδρος της χώρας από το 2005 ως το 2010. Είναι παντρεμένος, με 2 παιδιά και 9 εγγόνια.

Στα τέλη του 1989 εξελέγη στο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας, του οποίου υπήρξε πρόεδρος μέχρι το 1998. Συνετέλεσε στην κατάργηση της θανατικής ποινής και αργότερα ίδρυσε την περιβαλλοντική οργάνωση Védegylet, το 2000. Εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο στις 7 Ιουνίου 2005, επικρατώντας της Καταλίνας Ζίλι. Ανέλαβε καθήκοντα στις 5 Αυγούστου 2005. Τον διαδέχθηκε στο ύπατο αξίωμα ο Παλ Σμιτ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προεδρία της Ουγγαρίας

Πρόεδροι της Ουγγαρίας
Καμπ Νόου

Το Καμπ Νόου (καταλανικά: Camp Nou, ) είναι ένα από τα ιστορικότερα γήπεδα ποδοσφαίρου της Ευρώπης και έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας της Μπαρτσελόνα.

Ιστορία 
Αρχικά ονομάστηκε Στάδιο της Μπαρτσελόνα (Estadi del FC Barcelona) ωστόσο σταδιακά υιοθετήθηκε από το κοινό η ονομασία Camp Nou, που στα καταλανικά σημαίνει "καινούργιο γήπεδο" γιατί από την 24η Σεπτεμβρίου 1957 αντικατέστησε το παλιό γήπεδο του Λες Κορτς (Camp de les Corts), το οποίο με 60.000 θέσεις δεν είχε αρκετό χώρο για τους οπαδούς του συλλόγου.

Από την περίοδο 2000-2001 το γήπεδο ονομάστηκε και επίσημα Καμπ Νόου μετά από ψηφοφορία στην οποία έλαβαν μέρος 29.102 μέλη της ομάδας, τα οποία με πλειοψηφία 68,25% ενέκριναν την αλλαγή του ονόματος.  Το νέο γήπεδο έχει πάνω από 98.000 θέσεις. Κατά το 1982 επεκτάθηκε με αφορμή τη διεξαγωγή του Μουντιάλ στην Ισπανία και η χωρητικότητά του έφτασε τις 115.000 θέσεις. Επειδή όμως οι κανονισμοί της FIFA το 1998 επέβαλαν να υπάρχουν υποχρεωτικώς καθίσματα για όλους τους θεατές, η χωρητικότητα έπεσε στις 99.354 θέσεις. Εξακολουθεί όμως να είναι το μεγαλύτερο σε χωρητικότητα στάδιο στην Ευρώπη και το δεύτερο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γήπεδο στον κόσμο.

Στο γήπεδο βρίσκονται και το μουσείο της Μπαρτσελόνα, ένα Μίνι Στάδιο 20.000 θεατών, καθώς και το γήπεδο μπάσκετ του συλλόγου, το Παλάου Μπλαουγκράνα με χωρητικότητα 8.000 θέσεων.

Κοινωνική σημασία

Αν η Μπαρτσελόνα θεωρείται κάτι περισσότερο από μια ομάδα ("més que un club"), το Camp Nou είναι κάτι περισσότερο από ένα γήπεδο ("més que un estadi"). Σε μια εποχή όπου η Guardia Civil -το ένοπλο τμήμα της ισπανικής αστυνομίας που ήταν υπεύθυνο για τη διατήρηση της τάξης- μπορούσε να τιμωρήσει οποιονδήποτε μιλούσε  Καταλανικά, ο χώρος αυτός αποτελούσε το μόνο μέρος όπου μπορούσε να ακουστεί η τοπική γλώσσα, χωρίς το φόβο της σύλληψης.

Ο διάδοχος του Καμπ ντε Λες Κορτς μετατράπηκε σύντομα σε κυψέλη αντικαθεστωτικής δράσης. Η υποστήριξη των γηπεδούχων στο λαμπερό "νέο πεδίο" τους -που παρεμπιπτόντως γιόρτασε δύο πρωταθλήματα στις τρεις πρώτες περιόδους λειτουργίας του- ήταν η πιο κοινή έκφραση διαμαρτυρίας ενάντια στη  δικτατορία .

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Καλογεράκης, Σταύρος. «Ένα γήπεδο, μια ιστορία…», άρθρο στον ιστότοπο του NovaΣΠΟΡ FM, 24 Σεπτεμβρίου 2011.

Στάδια ποδοσφαίρου στην Καταλωνία
Μπαρτσελόνα (ποδόσφαιρο)
Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Βαρκελώνη
Στάδια ποδοσφαίρου στην Ισπανία
Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1992
Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1982
Σιαουλιάι

Η Σιαουλιάι (λιθουανικά: Šiauliai  [ʃʲɛʊ̯ˈlʲɛɪ̯ˑ], σαμογιτικά: Šiaulē, λεττονικά: Saule (παλαιότερα) και Šauļi (σήμερα), γερμανικά: Schaulen, πολωνικά: Szawle, ρωσικά: Шавли (παλαιότερα) και Шяуля́й (σήμερα)) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Λιθουανίας. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας και έχει 129.075 κάτοικους. Η πόλη απέχει 214 χλμ. από τη Βίλνιους, 142 χλμ. από το Κάουνας, 165 χλμ. από την Κλάιπεντα, 128 χλμ. από τη Ρίγα της Λεττονίας και 250 χλμ. από το Καλίνινγκραντ της Ρωσίας. Το όνομα της πόλης σημαίνει «Πόλη του ήλιου».

Σήμερα στην πόλη είναι εγκατεστημένη μεγάλη Αεροπορική Βάση του NATO. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και επειδή το 1/4 της πόλης κατοικούταν από Εβραίους, οι Ναζί έκαψαν την μισή πόλη και εκτέλεσαν 1.000 Εβραίους κατοίκους της στις 26 Ιουνίου 1941.

Το κυριότερο σημείο τουριστικού ενδιαφέροντος είναι ο «Λόφος με τους σταυρούς» Κρίζιου κάλνας. Στην πόλη πραγματοποιήθηκε μέρος των αγώνων του Ευρωμπάσκετ 2011 στη Σιαουλιάι Αρίνα, το μεγαλύτερο κλειστό στάδιο της πόλης.

Αθλητισμός
Η Σιαουλιάι έχει φιλοξενήσει τις παρακάτω διοργανώσεις:
Μέρος των αγώνων του Ευρωμπάσκετ 2011 στη Σιαουλιάι Αρίνα.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σούμο (1): 2015

Πόλεις της Λιθουανίας
Νάρκισσος (μυθολογία)

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πρόσωπα στην Ελληνική Μυθολογία ήταν και ο Νάρκισσος. Ένας ωραίος νέος της Βοιωτίας, γιος της Νύμφης  Ουρανίας  και του ποταμού Κηφισού χάριν του οποίου και αναπτύχθηκαν πολλές παραδόσεις (μύθοι).

Σημαντικότερες εξ αυτών των παραδόσεων ήταν:
 Κάποια μέρα καθισμένος ο ωραίος Νάρκισσος κοντά σε μια πηγή είδε το πρόσωπό του στα νερά της πηγής. Γοητεύτηκε από την εικόνα του που καθρεφτιζόταν στο νερό και θέλησε, βυθίζοντας το βραχίονα του στο νερό να τη αιχμαλωτίσει. Επειδή όμως παρά τις προσπάθειές του δεν το κατόρθωνε παρέμεινε στη θέση αυτή αυτοθαυμαζόμενος μέχρι που μαράζωσε και πέθανε. Στη θέση εκείνη μετά από λίγο φύτρωσε το ομώνυμο άνθος ως σύμβολο της φθοράς και των χθόνιων θεοτήτων.
 Ο Νάρκισσος αδιαφορώντας στον προς αυτόν έρωτα, του επίσης ωραίου νέου Αμεινία, κατέστη τελικά ο ηθικός αυτουργός στην αυτοκτονία του δεύτερου. Τότε η Νέμεσις αποφάσισε να τον τιμωρήσει σκληρά με το ίδιο πάθος, υποκινώντας τον, να δει στο νερό της πηγής την εικόνα του (το είδωλό του) και να την ερωτευθεί τόσο ώστε να πεθάνει από τον ανικανοποίητο προς εαυτόν έρωτά του.
 Ο Νάρκισσος, μετά το θάνατο της επίσης πανέμορφης δίδυμης αδελφής του Ηχούς, με την οποία και ήταν ερωτευμένος, δεν έβρισκε παρηγοριά στη δυστυχία του εκτός από το να βλέπει τον εαυτόν του στο νερό κάποιας πηγής στις Θεσπιές και να θυμάται την αδελφή του. Μέχρι που πέθανε στη θέση εκείνη από εξάντληση.
 Η γνωστότερη όμως και περισσότερο διαδεδομένη παράδοση για τον Νάρκισσο ήταν η παρακάτω που οφείλεται στον Οβίδιο (στο έργο του "Μεταμορφώσεις" ΙΙΙ 342). Σύμφωνα μ' αυτή ο ωραίος Βοιωτός νέος, απασχολημένος να θαυμάζει την καθ' όλα άριστη σωματική του διάπλαση από τις όχθες ποταμού, στα νερά αυτού, δεν έδωσε καμία προσοχή ή δεν ανταποκρίθηκε στον εκδηλούμενο έρωτα της Νύμφης Ηχούς η οποία και συνεχώς τον καλούσε. Αποτέλεσμα ήταν η μεν φωνή της Ηχούς να εξασθενεί συνέχεια σε τρόπο ώστε ν' ακούγονται μόνο οι τελευταίες συλλαβές και να σβήνει, ο δε Νάρκισσος να πεθαίνει αυτοθαυμαζόμενος στο νερό του ποταμού που το χρησιμοποιούσε ως κάτοπτρο.

Πηγές 
 Κωνσταντίνος Κοντογόνης, Επιτομή ελληνικής μυθολογίας, εκ διαφόρων συγγραφέων ερανισθείσα, Το τέταρτον νύν αναθεωρηθείσα και διορθωθείσα υπό του συγγραφέως, εκδίδεται δαπάνη Ανδρέου Κορομηλά, Εκ της τυπογραφίας Ανδρέου Κορομηλά, Εν Αθήναις 1852

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Κατάλογος δημάρχων Αθηναίων

Ο δήμαρχος Αθηναίων είναι ο επικεφαλής του Δήμου των Αθηναίων, που είναι ο μεγαλύτερος δήμος της Ελλάδας. 

Η Αθήνα συστάθηκε πρώτη φορά ως κοινότητα το 1690 οπότε ορίστηκαν και οι πρώτοι δημογέροντες της πόλης οι οποίοι είχαν θητεία πολλών ετών. Οι πρώτες δημοτικές εκλογές της Αθήνας ως πόλη της ελεύθερης πια Ελλάδας έγιναν το 1822 με την εκλογή Δημογερόντων σύμφωνα με το οθωμανικό σύστημα διοίκησης. Τελευταίοι δημογέροντες υπό οθωμανική διοίκηση ήταν οι Ι. Βλάχος, Ν. Ζαχαρίτζας, Χ. Γκικάκης και Ι. Πάλλης. Με τον νόμο που ψηφίστηκε στις 30 Απριλίου 1822 από την εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου οι δημογέροντες εκλέγονταν από τον λαό με ετήσια θητεία. Στην Αθήνα η δημογεροντία καταργήθηκε στις 31 Μαρτίου 1835.

Μετά την παραίτηση του Γιώργου Καμίνη, στις 2 Μαΐου 2019, ο Γιώργος Μπρούλιας, που τον αντικατέστησε προσωρινά, από τις 3 Μαΐου έως τις 31 Αυγούστου 2019, έγινε ο νεότερος μέχρι στιγμής δήμαρχος Αθηναίων που έχει αναλάβει καθήκοντα. Το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει σημειωθεί ποτέ σε δημοτικές εκλογές στην Αθήνα, συγκέντρωσε ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, όταν επανεκλέχθηκε δήμαρχος Αθηναίων από τον πρώτο γύρο τον Οκτώβριο του 1998. Το 2003 η Ντόρα Μπακογιάννη έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε το αξίωμα αυτό. Από την 1η Σεπτεμβρίου 2019, δήμαρχος Αθηναίων είναι ο Κώστας Μπακογιάννης. Ο Κώστας Μπακογιάννης είναι ο νεότερος μέχρι στιγμής εκλεγμένος δήμαρχος Αθηναίων, ελάχιστα νεότερος από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο κατά την ανάληψη των καθηκόντων τους.

Δημογέροντες 
Οι πρώτοι δημογέροντες που εκλέχτηκαν από τον λαό και υπό ελληνική διοίκηση ήταν οι παρακάτω:

1822 
 Συμεών ηγούμενος Σπυριδωνίτη
 Στάμος Σεραφείμ
 Μιχαήλ Βουζίκης
 Σπυρίδων Πατούσας

1825 
 Νικόλαος Ζαχαρίτσας
 Ν. Καρόρης
 Στ. Βλάχος
 Στάμος Σεραφείμ

1829 
 Σπυρίδων Πατούσας
 Σπυρίδων Μπενιζέλος
 Στέφανος Φιλιππίδης

1831 
 Ανάργυρος Πετράκης
 Άγγελος Γέροντας
 Νικόλαος Ζαχαρίτζας
 Μιχαήλ Βουζίκης

1833 
 Μ. Τουρναβίτης
 Στ. Βλάχος
 Σπυρίδων Πατούσας

1835 
 Γιαννακός Βλάχος
 Μιχαήλ Βουζίκης
 Γ. Μεταξάς

Δήμαρχοι Αθηναίων

19ος αιώνας 
Στον 19ο αιώνα, 19 διαφορετικά πρόσωπα διετέλεσαν δήμαρχοι Αθηναίων, σε 31 διαφορετικές θητείες.

20ος αιώνας 
Στον 20ο αιώνα, 28 διαφορετικά άτομα διετέλεσαν δήμαρχοι Αθηναίων, σε 44 διαφορετικές θητείες.

21ος αιώνας 
Από το 2000 μέχρι σήμερα έχουν διατελέσει δήμαρχοι Αθηναίων οι εξής:

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Αθηναίων: διατελέσαντες δήμαρχοι

Παραπομπές 

αθηναιων
Τιμολέων Φιλήμων

Ο Τιμολέων Φιλήμων (1833 - 7 Μαρτίου 1898) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός και διανοούμενος. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος.

Βιογραφικά στοιχεία

Σπουδές και αρχική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1833 στο Ναύπλιο και ήταν γιος του εκδότη, συγγραφέα και φιλικού, Ιωάννη Φιλήμονος. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το οποίο αποφοίτησε με άριστα αλλά ασχολήθηκε από την εφηβική του ηλικία με τη δημοσιογραφία στην εφημερίδα Αιών του πατέρα του, ενώ το 1856 ανέλαβε τη διεύθυνση της εφημερίδας. Το επόμενο έτος φυλακίστηκε για τρεις μήνες έπειτα από καταδίκη για προσβολή του βασιλιά Όθωνα. Ήταν γραμματέας της τριμελούς επιτροπής που παρέδωσε το στέμμα στο βασιλιά Γεώργιο στη Δανία Στη συνέχεια εργάστηκε ως γραμματέας και δάσκαλος του Γεωργίου ως το 1867.

Πολιτική καριέρα
Το ίδιο έτος κατήλθε στον πολιτικό στίβο ως υποψήφιος βουλευτής Αττικής χωρίς ωστόσο να εκλεγεί, κάτι το οποίο πέτυχε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1868 (διετέλεσε και αντιπρόεδρος της βουλής). Κατά τις εκλογές του 1869 απέτυχε να εκλεγεί ενώ το 1874, αν και συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό ψήφων, η εκλογή του τελικά ακυρώθηκε. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1875 και του 1879 ενώ στις επόμενες εκλογικές διαδικασίες δεν κατάφερε να ανανεώσει την παρουσία του στο Κοινοβούλιο. Παράλληλα, απασχολήθηκε και με τα ζητήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης: το 1874 εκλέχτηκε για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος Αθηνών κάτι το οποίο επαναλήφθηκε για άλλες τέσσερις φορές. Μάλιστα, από το 1878 μέχρι το 1887 αποτέλεσε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου. Το 1887 εκλέχτηκε δήμαρχος Αθηναίων παραιτήθηκε όμως το 1891, εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε ο δήμος.

Πολιτισμός
Διετέλεσε πρώτος έφορος της Βιβλιοθήκης της Βουλής από το 1874 έως το 1888, διάστημα κατά το οποίο η βιβλιοθήκη εμπλουτίστηκε σημαντικά (χαρακτηριστικά, από τους 5000 τόμους που αριθμούσε το 1874, κατά τη λήξη της θητείας του Φιλήμονα έφτασε να έχει περίπου 120.000), υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος και πρώτος πρόεδρός της την περίοδο 1882 - 1887, διετέλεσε γραμματέας του Μουσικού και Δραματικού Συλλόγου και συνέβαλε στην οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896. Εξέδωσε ένα σύγγραμμα με τίτλο Ο Δήμαρχος και μετά το θάνατο του εκδόθηκε η μετάφραση της μελέτης του Φυστέλ ντε Κουλάνζ Το αρχαίον άστυ με επιμέλεια του ιστορικού Σπυρίδωνα Λάμπρου.

Θάνατος
Πέθανε στην Αθήνα στις 7 Μαρτίου του 1898 από συγκοπή. Κατά την κηδεία του, που πραγματοποιήθηκε πλήθος κόσμου, παρευρέθησαν μεταξύ άλλων ο τότε πρωθυπουργός Αλέξανδρος Ζαΐμης, μέλη του υπουργικού συμβουλίου, διάφοροι πολιτευτές καθώς και αντιπρόσωποι της βασιλικής οικογένειας. Σύμφωνα με την Επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Μασονικής Στοάς ο Τιμολέων Φιλήμων ήταν Μέγας Διδάσκαλος.

Παραπομπές

Πηγές

 Βιογραφία από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου
 
 
 Το Άστυ  (15 Νοεμβρίου 1887) Αριθμός φύλλου 113

Δήμαρχοι Αθηναίων
Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Βουλευτές Αττικής
Έλληνες δημοσιογράφοι
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Γεώργιος Πλυτάς

Ο Γεώργιος Πλυτάς (Αθήνα, 1910 - 30 Απριλίου 1997) ήταν γιος του τέως δημάρχου Αθηναίων Αμβρόσιου Πλυτά. Είχε διατελέσει βουλευτής ΕΡΕ και Ν.Δ., καθώς και δήμαρχος Αθηναίων (1964-1967). 

Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ, εμπορικό δίκαιο και πολιτική οικονομία στο Ελβετικό Ινστιτούτο Σεντ Γκάλεν, καθώς επίσης και στο Ασφαλιστικό Ινστιτούτο του Λονδίνου. Διατέλεσε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ασφαλιστικών Εταιρειών, πρόεδρος του ΕΟΤ, πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας. Εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών με την ΕΡΕ (1961) και με τη ΝΔ τα έτη 1977 και 1981. Διατέλεσε υπουργός Πολιτισμού και Επιστημών (1977-78) και υπουργός Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος (1980-81). Το 1982 διαγράφηκε από τη ΝΔ και προσχώρησε στο ΚΟΔΗΣΟ, του οποίου διατέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ως το 1984, οπότε και επανεντάχθηκε στη ΝΔ. Αρθρογράφησε σε διάφορες εφημερίδες και έγραψε τα έργα Τα οικονομικά του Δήμου Αθηναίων(1975), Στην κόψη του ξυραφιού κ.ά. Πέθανε στις 30 Απριλίου 1997.

Δήμαρχοι Αθηναίων
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού και Επιστημών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες
Πρόεδροι του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού
Νόμοι κίνησης του Νεύτωνα

Οι νόμοι της κίνησης του Νεύτωνα, πρωτοδημοσιεύθηκαν στο έργο του Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica (1687). Οι νόμοι αυτοί αποτελούν τη βάση για την κλασική μηχανική.

Οι τρεις νόμοι της κίνησης του Νεύτωνα διατυπώνονται ως εξής:

Οι Τρεις Νόμοι του Νεύτωνα

Πρώτος Νόμος του Νεύτωνα 
 "Κάθε σώμα, που βρίσκεται μέσα σε ένα αδρανειακό σύστημα, διατηρεί την κατάσταση ηρεμίας, ή εκτελεί ευθύγραμμη ομαλή κίνηση, εφόσον καμία εξωτερική δύναμη δεν επιδρά για τη μεταβολή της η συνισταμένη των δυνάμεων ισούται με 0".

Ο νόμος αυτός ονομάζεται και "Νόμος της Αδράνειας".

Μαθηματικά, αυτό σημαίνει πως, αν ΣFεξ είναι το (διανυσματικό) άθροισμα όλων των εξωτερικών δυνάμεων που ασκούνται σε σώμα μάζας m και v η αντίστοιχη ταχύτητά του, τότε

Η παραπάνω σχέση είναι αμφίδρομη, το οποίο σημαίνει πως ισχύει και το αντίθετο. Αν, δηλαδή, ένα σώμα κινείται με σταθερή ταχύτητα ως προς αδρανειακό παρατηρητή, τότε η συνισταμένη όλων των δυνάμεων που ασκούνται σε αυτό θα είναι μηδέν.

Δεύτερος Νόμος του Νεύτωνα
 "Η συνισταμένη των δυνάμεων που ασκούνται σ' ένα σώμα, ισούται με το ρυθμό μεταβολής της ορμής του σώματος

Ο νόμος αυτός ονομάζεται και "Θεμελιώδης νόμος της μηχανικής". Πρόκειται για πειραματικό νόμο. Σε περίπτωση σταθερής μάζας παίρνει την απλοποιημένη μορφή:

Ισούται δηλαδή με το γινόμενο της μάζας του που επικρατεί εκεί, επί την επιτάχυνση που αποκτά. Η σχέση έχει διανυσματική μορφή F = m ∙ a 

             μικρή μάζα → μικρή αδράνεια
             μεγάλη μάζα → μεγάλη αδράνεια

Τρίτος Νόμος του Νεύτωνα: ''Δράση- αντίδραση δύο σωμάτων (1 και 2) που είναι πάντα ίσες κατά το μέτρο και αντίθετες κατά τη φορά".
Οι δύο δυνάμεις δράση- αντίδραση ασκούνται πάντοτε σε δύο διαφορετικά σώματα ανεξαρτήτως μάζας και ταχύτητας αυτών. Σύμφωνα με τον νόμο δράσης- αντίδρασης, οι δυνάμεις που ασκούν το ένα σώμα στο άλλο αποτελούν ίου μέτρου και αντίθετης κατεύθυνσης, οπότε ''αλληλοεξουδετερώνονται''. Συνεπώς, ισχύει ότι: ΣF=0, δηλαδή αν F2 η αντίστοιχη δύναμη που ασκεί το σώμα 2 στο σώμα 1 και F1 η δύναμη που ασκεί το σώμα 1 στο σώμα 2, τότε θα ισχύει ότι: 

ΣF=0 

F1+F2=0 

F1=-F2 (δυνάμεις ίσου μέτρου και αντίθετης κατεύθυνσης) 

Ο νόμος αυτός, που είναι απόρροια της "αρχής διατήρησης της ορμής", λέγεται και "Νόμος δράσης-αντίδρασης". Αυτή η ονομασία προκύπτει από τον ορισμό: "Για κάθε δράση μιας δύναμης, υπάρχει μια αντίθετη δύναμη αντίδρασης".

Κλασική μηχανική
Φυσικοί νόμοι
Ισαάκ Νεύτων
Ιωάννης Ζυγομαλάς (1498 - 1584)

Ο Ιωάννης Ζυγομαλάς (1498 - 1584) ήταν Έλληνας λόγιος, φιλόλογος, κωδικογράφος, εκκλησιαστικός ρήτωρ και αξιωματούχος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Βιογραφία
Γόνος γνωστής οικογένειας από την  Αργολίδα (το αρχικό όνομά της  ήταν Σαγομαλάς), η οποία είναι γνωστή για τις υπηρεσίες της προς τον φράγκο φεουδάρχη του Άργους Guy d'Enghien. Ο ίδιος γεννήθηκε το 1498 στο Ναύπλιο και μαθήτευσε κοντά στον Αρσένιο Αποστόλιο, ο οποίος του δίδαξε τα κλασικά γράμματα και την αρχαία ελληνική γλώσσα και παιδεία. Συνέχισε τις σπουδές του και στο πανεπιστήμιο της Πάδουας, όπου διδάχθηκε και τα λατινικά, κοντά στον Giovanni Foresto. Επέστρεψε στο Ναύπλιο και εργάσθηκε ως εκκλησιαστικός ρήτωρ στην εκεί μητρόπολη, δίδασκε επίσης αρχαία ελληνικά και άσκησε τα καθήκοντα του νοταρίου. 

Το 1549 μετακόμισε χωρίς την οικογένεια στην Αδριανούπολη, προσκεκλημένος του τότε μητροπολίτη Ιωάσαφ, για να διδάξει και εκεί τα ελληνικά. Όταν ο Ιωάσαφ χειροτονήθηκε Οικουμενικός Πατριάρχης, ο Ιωάννης τον ακολούθησε στην Κωνσταντινούπολη. Η υπόλοιπη οικογένεια μετακόμισε εκεί γύρω στο 1555. Ο Ιωάννης ανέλαβε το αξίωμα (οφφίκιον) του «Μεγάλου Ρήτορος του Πατριαρχείου» και το 1576 χειροθετήθηκε από τον Πατριάρχη Ιερεμία Β΄ τον Τρανό «Μέγας Ερμηνευτής των Γραφών». Συνέχισε να διδάσκει τα Αρχαία ελληνικά και να αντιγράφει χειρόγραφα κατά παραγγελίαν. Όπως και ο γιος του  Θεοδόσιος Ζυγομαλάς έτσι και ο ίδιος ο Ιωάννης δεν φαίνεται να έλαβε αποφασιστικό μέρος στην ανταλλαγή θεολογικών θέσεων και στην απόπειρα προσέγγισης μεταξύ των λουθηρανών θεολόγων και του Πατριάρχη Ιερεμία Β' του Τρανού. 

Από τον γάμο του με την Γρατζιόζα απέκτησε δύο γιους και δύο κόρες. Πέθανε το 1584 στην Κωνσταντινούπολη.

Εργογραφία (γνήσια έργα του)
Βίος του Σταυρακίου Μαλαξού, πρωτοπαππά του Ναυπλίου.
Επιτομή της ελληνικής Γραμματικής.
Διάφορα επιγράμματα στα αρχαία ελληνικά ή τα λατινικά.
Προσευχή στην Θεομήτορα για την εορτή της Κοιμήσεως του 1576.
Πολυάριθμες επιστολές προς διάφορους παραλήπτες.

Βιβλιογραφία
 Εμίλ Λεγκράν, Notice biographique sur Jean et Theodose Zygomalas (Παρίσι, 1889).
 S. Perentidis, Théodose Zygomalas et sa Paraphrase de la Synopsis minor (Αθήνα, Εκδόσεις Αντ. Ν.Σάκκουλα, 1994) - ISBN 9602320915
 ''Σ. Περεντίδης &  Γ. Στείρης, Ιωάννης και Θεοδόσιος Ζυγομαλάς.  Πατριαρχείο - Θεσμοί - Χειρόγραφα (συλλογικός τόμος), Αθήνα, Εκδοτικός Οίκος Δαίδαλος-Ζαχαρόπουλος). ISBN 9789602273906

Εξωτερικοί σύνδεσμοι  
 Γενεαλογία (PDF)
 Turcograeciae libri octo a Martino Crusio ... edita 

Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Διευθυντές Μεγάλης του Γένους Σχολής
Μαριγιάμπολε

Η Μαριγιάμπολε (λιθουανικά: Marijampolė ) είναι βιομηχανική πόλη της νότιας Λιθουανίας. Έχει 48.800 κατοίκους.

Το όνομα της πόλης προέρχεται από το ελληνικό Μαριούπολις και αναφέρεται στην Παναγία. Κατά τη σοβιετική περίοδο, το επίσημο όνομα της πόλης ήταν Καπσούκας, προς τιμήν του Βίντσας Μιτσκεβίτσιους-Καπσούκας, ιδρυτή του Λιθουανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Λιθουανίας
Βιλκαβίσκις

Το Βιλκαβίσκις είναι πόλη της νοτιοδυτικής Λιθουανίας, 25 χλμ βορειοανατολικά από τη Μαριγιάμπολε. Έχει πληθυσμό 13.102 κατοίκους, βρίσκεται στον νομό Βιλκαβίσκις και είναι η μεγαλύτερη πόλη του. Το όνομά του προέρχεται από τον ποταμό Βιλκαβίσκις, ενώ πριν το 1940 υπήρχε μεγάλη εβραϊκή κοινότητα που αφανίστηκε από τους Ναζί, ενώ η ίδια η πόλη κατα τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ισοπεδώθηκε ολοσχερώς. Η οικονομία της πόλης στηρίζεται κυρίως στη βιομηχανία μετάλλου. Γνωστό είναι και το εθνολογικό μουσείο της πόλης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Λιθουανίας
Προχώρα όμορφη Αυστραλία

To Advance Australia Fair (Προχώρα όμορφη Αυστραλία) είναι ο εθνικός ύμνος της Αυστραλίας. Συνθέτης του είναι ο Πίτερ Ντοντς Μακόρμικ (Peter Dodds McCormick) και η πρώτη του εκτέλεση ήταν το 1878. Ωστόσο, καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος μόλις το 1984.

Στίχοι 

Australians all let us rejoice,
For we are one and free;
We've golden soil and wealth for toil,
Our home is girt by sea;
Our land abounds in Nature's gifts
Of beauty rich and rare;
In history's page, let every stage
Advance Australia fair!
In joyful strains then let us sing,
"Advance Australia fair!"

Beneath our radiant Southern Cross,
We'll toil with hearts and hands;
To make this Commonwealth of ours
Renowned of all the lands;
For those who've come across the seas
We've boundless plains to share;
With courage let us all combine
To advance Australia fair.
In joyful strains then let us sing
"Advance Australia fair!"

Μετάφραση στα ελληνικά 

Αυστραλοί, ας ευφρανθούμε όλοι,
Επειδή είμαστε νέοι και ελεύθεροι
Έχουμε τη χρυσή γη και πλούτο για την εργασία μας,
Το σπίτι μας περιβάλλεται από τη θάλασσα
Η γη μας παρέχει άφθονα τα δώρα της Φύσης
Πλούσια και σπάνιας ομορφιάς
Στη σελίδα της ιστορίας, ας βγούμε (φωνάζοντας)
Προχώρα όμορφη Αυστραλία!
Ας τραγουδήσουμε μετά τις πρώτες στροφές,
"Προχώρα, όμορφη Αυστραλία!"

Κάτω από το λαμπερό Σταυρό του Νότου,
Με την καρδιά μας και με τα χέρια μας θα αγωνιζόμαστε
Να κάνουμε δική μας αυτήν την Κοινοπολιτεία
Φημισμένη μεταξύ όλων των χωρών
Γι' αυτούς που διέσχισαν όλους τους ωκεανούς
Έχουμε να μοιραστούμε απέραντες πεδιάδες
Με τόλμη ας ενωθούμε όλοι μαζί
Για να προοδεύσει η ωραία μας Αυστραλία.
Ας τραγουδήσουμε μετά τις πρώτες στροφές,
"Προχώρα, όμορφη Αυστραλία!"

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://web.archive.org/web/20090410054129/http://www.hamilton.net.au/advance.html - Σύντομο ιστορικό του ύμνου.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος εθνικών ύμνων

Εθνικοί ύμνοι
Εθνικά σύμβολα της Αυστραλίας
Λουκάς Ράλλης

Ο Λουκάς Ράλλης (1794 -1879) ήταν έμπορος και δήμαρχος Πειραιά.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε το 1794 στη Χίο και καταγόταν από Βυζαντινή εμπορική οικογένεια. Αρχικά εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη αλλά μετά τις σφαγές των Ελλήνων από τους Τούρκους έφυγε για τη Σύρο. Τον Ιούνιο του 1826, ύστερα από δική του πρόταση, η Ερμούπολη πήρε το σημερινό της όνομα, "διότι υπό την σκέπην του Ερμού, εφόρου του εμπορίου, συνέστη και προήχθη η πόλις" όπως έλεγε. Μεγαλέμπορος ήδη από τότε ανέλαβε επί κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια πολλές εμπιστευτικές αποστολές καθώς και δικαστικά καθήκοντα γενόμενος και πρόεδρος του ανεκκλήτου δικαστηρίου της Πελοποννήσου. Αργότερα όμως κατέστη ένας από τους περισσότερο αδιάλλακτους πολέμιους του Καποδίστρια υποκινώντας όλους τους αντικαποδιστριακούς της Σύρου. 

Μετά την άφιξη του Βασιλέως Όθωνα, μετακόμισε μόνιμα στον Πειραιά, με τους πρώτους οικιστές (1834). Ασχολήθηκε με το διαμετακομιστικό εμπόριο και με τις τραπεζικές δραστηριότητες. Απέκτησε τεράστια περιουσία της τάξεως των 650.000 δραχμών (τότε) και εξελίχθηκε σε μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του Πειραιά.

Διατέλεσε δήμαρχος του Πειραιά από το 1856 έως το 1865. Κατά την περίοδο της δημαρχίας του κατασκευάστηκαν έργα όπως: το Δημοτικό Παρθεναγωγείο Θηλέων, το Β' Αρρεναγωγείο, η Δημοτική Αγορά και θεμελιώθηκε ο σημερινός ναός του Αγίου Σπυρίδωνα, πολιούχου του Πειραιά. Επίσης χρημάτισε μέλος της δεκαπενταμελούς επιτροπής της «εταιρείας για σχηματισμό εθνικού στόλου» (1866) καθώς και πρόεδρος του ανέκκλητου δικαστηρίου Πελοποννήσου.

Απεβίωσε στον Πειραιά στις 18 Δεκεμβρίου του 1879. Η κόρη του Καλλιόπη Ράλλη ήταν παντρεμένη με τον Αμβρόσιο Δαμαλά, δήμαρχο Σύρου. Εγγόνια του ήταν οι Παύλος και Αριστείδης Δαμαλάς.

Βιβλιογραφία
Τιμ.Αμπελά, «Λουκά Ράλλη, Ιδιόγραφοι αναμνήσειςκαι αποκαλύψεις επεισοδίων της Ελληνικής Επαναστάσεως», Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ. Δ, σελ.475-512

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών

Ράλλης Λουκάς
Λ
Καρντέ

Σύστημα συμβατικής νηματοποίησης το οποίο περιλαμβάνει τα παρακάτω παραγωγικά στάδια:

 Άνοικτικά-προκαταρκτικά (άνοιγμα τουφών α' ύλης και μηχανικός καθαρισμός από ξένες ύλες)
 Λανάρια (ή χάρτζια)
 Σύρτες - Α΄πέρασμα
 Σύρτες - Β'πέρασμα
 Προγνέστριες
 Νηματοποίηση (Δακτυλιοφόροι Κλώστριες)
 Μετασκευή (Μπομπινουάρ)

Κλωστοϋφαντουργία

nl:Spinnen (textiel)#Kaarden
Λετσίε Γ΄ του Λεσότο

Ο Βασιλιάς Λετσίε ο Γ΄ (17 Ιουλίου 1963-) είναι ο βασιλιάς του Λεσότο από το 1996. Διαδέχθηκε τον πατέρα του, βασιλέα Μοσοεσόε Β΄, όταν ο τελευταίος αναγκάστηκε να εξοριστεί, το 1990. Ο πατέρας του αποκαταστάθηκε στο θρόνο το 1995, αλλά σκοτώθηκε το 1996 σε δυστύχημα, οπότε ο Λετσίε έγινε ξανά βασιλιάς.

Βιογραφία  
Γεννήθηκε με το όνομα David Mohato Bereng Seeiso το 1963.

Ο Λετσίε σπούδασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο Κολέγιο Άπλφορθ και εν συνεχεία στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Λεσότο από όπου απέκτησε τίτλο μπάτσελορ στα Νομικά. Έπειτα φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ (δίπλωμα στις αγγλικές νομικές σπουδές, 1986), στο Κολέγιο Γούλφσον του Κέμπριτζ (Αναπτυξιακές Σπουδές, 1989) και στο Κολέγιο Γουάιε (Γεωργική Οικονομία). Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1989, οπότε επέστρεψε στο Λεσότο.

Η στέψη του έγινε επίσημα στις 31 Οκτωβρίου 1997 στο Στάδιο Σετσότο. Στην τελετή παρέστη και ο διάδοχος του βρετανικού θρόνου, Κάρολος.

Το 2000 κήρυξε τη χώρα του σε συναγερμό φυσικής καταστροφής για την επιδημία HIV/AIDS στη χώρα.

Παντρεύτηκε το 2000 την Karabo Mots'oeneng, με την οποία απέκτησε δύο κόρες. 

Την 1η Δεκεμβρίου 2016 στη Ρώμη, ο βασιλιάς Λετσίε Γ΄ διορίστηκε πρέσβης καλής θέλησης για τη Διατροφή από τον Οργανισμό Γεωργίας και Τροφίμων (FAO).

Ο Βασιλιάς έχει ελάχιστες εξουσίες και τα καθήκοντα που ασκεί είναι καθαρά εθιμοτυπικά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη βιογραφία στα αγγλικά.

Παραπομπές 

Ηγέτες εν ενεργεία
Βασιλείς του Λεσότο
Βαϊμάρη

Η Βαϊμάρη (γερμανικά Weimar) είναι μια παλιά και ιστορική πόλη στο κρατίδιο της Θουριγγίας στη Γερμανία. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 63.236 κατοίκους.

Ιστορία 
Το παλαιότερο αρχείο της πόλης χρονολογείται στο έτος 899.
Η Βαϊμάρη είναι μια από τις μεγάλες πολιτιστικές περιοχές της Ευρώπης, με συγγραφείς και φιλοσόφους όπως ο Γκαίτε, ο Φρίντριχ Σίλλερ, και ο Γιόχαν Χέρντερ. Σήμερα είναι μια τουριστική περιοχή για τους Γερμανούς διανοουμένους στην παράδοση του Γκαίτε ο οποίος κατοικούσε στη Βαϊμάρη προς το τέλος του 18ου αιώνα. Οι τάφοι των Γκαίτε, Σίλλερ και Νίτσε, καθώς  και τα αρχεία τους, διατηρούνται και είναι επισκέψιμοι από το κοινό. Η περίοδος στη γερμανική ιστορία από το 1919-1933 αναφέρεται συνήθως ως Δημοκρατία της Βαϊμάρης, επειδή εδώ δημιουργήθηκε το Σύνταγμα της Δημοκρατίας τον Ιούλιο του 1919. Το Βερολίνο, μετά τη γερμανική επανάσταση του 1918, θεωρήθηκε πάρα πολύ επικίνδυνο για την εθνική συνέλευση. Η Βαϊμάρη ήταν, πριν από το Ντεσάου, το κέντρο του κινήματος του Μπαουχάους.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επέλεξε την πόλη αυτή ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 1999.

Δείτε επίσης 
Σελίδα στα αρχαία ελληνικά

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 

Κωμοπόλεις της Γερμανίας
Πόλεις της Θουριγγίας
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία
Οι Σοπράνος

Οι Σοπράνος (The Sopranos) είναι το όνομα Αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς , που είναι μια από τις πιο επιτυχημένες σειρές στην αμερικανική τηλεόραση (αλλά και παγκοσμίως) από απόψεως βραβείων, γνώμης των κριτικών αλλά και θεαματικότητας τις τελευταίες δυο δεκαετίες.

Βασισμένη σε κλασικές ταινίες μαφίας όπως «Ο Νονός» του Κόπολα ή το «Goodfellas», διηγείται την ιστορία μιας οικογένειας με διασυνδέσεις στο οργανωμένο έγκλημα στο Νιού Τζέρσεϊ των ΗΠΑ.

Υπόβαθρο της σειράς

Η σειρά αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας στο Νιού Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Ο πατέρας, Τόνι Σοπράνο (Τζέιμς Γκαντολφίνι), ανήκει σε μια οργάνωση της μαφίας και στο μεγαλύτερο μέρος της σειράς είναι ο «Κάπο», το  αφεντικό. Ο Τόνι έχει ψυχολογικά προβλήματα και επισκεπτεται μια Ιταλοαμερικάνα ψυχίατρο (Λορέιν Μπράκο). Σε όλη τη διάρκεια της σειράς ισορροπεί ανάμεσα σε δουλειά, οικογένεια και του ψυχικού του κόσμου προσπαθώντας ταυτόχρονα να είναι καλός σύζυγος, πατέρας, σκληρό αφεντικό και ευαίσθητος ασθενής που ψάχνει λύση στα προβληματά του.

Η μητέρα Καρμέλα (Έντι Φάλκο), είναι νοικοκυρά, αλλά με πολλές ανησυχίες. Βλέπει τα προβλήματα στην σχέση της και την αποξένωσή της με τον Τόνι, αλλά δεν σκέφτεται συχνά το διαζύγιο για λόγους θρησκευτικούς ( καθολικούς) αλλά και χάριν των παιδιών της, Άντονι Σοπράνο Τζούνιορ και Μέντοου Σοπράνο.

Τέλος πολύ μεγάλη βαρύτητα δίνεται στον προστατεύομενο ανήψιο του Τόνυ, Κρις Μολτισάντι (Μάικλ Ιμπεριόλι), ο οποίος με τον καιρό καταφέρνει να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας στη  φαμίλια. Καθ' όλη τη διάρκεια των 6 σεζόν οι τηλεθεατές γίνονται μάρτυρες της διαδρομής του μέσα από δυσκολίες, κακές αποφάσεις, προσωπικά διλλήματα και θυσίες, χωρίς όμως να λείπουν οι στιγμές όπου φαίνονται η γενναιότητα και η αποφασιστηκότητα του.

Παραπομπές 

Σοπράνος, Οι
Τηλεοπτικές σειρές του HBO
Σοπράνος, Οι
Ψυχοθεραπεία στη μυθοπλασία
 Τηλεοπτικές σειρές σχετιζόμενες με το οργανωμένο έγκλημα
Κώστας Τουρνάς

Ο Κώστας Τουρνάς (Τρίπολη Αρκαδίας, 23 Σεπτεμβρίου 1949) είναι Έλληνας τραγουδοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1949 και έζησε εκεί μέχρι 10 χρονών. Το 1959 ήλθε στην Αθήνα και άρχισε μαθήματα κιθάρας από το 1961 μέχρι το 1965. Στα 13 του δημιούργησε το πρώτο του γκρουπ που έπαιζε λατινοαμερικάνικα τραγούδια. Από το καλοκαίρι το 1967 ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη μουσική. Λίγο αργότερα, σαν επαγγελματίας πια, έπαιζε και τραγουδούσε σε διάφορα κλαμπ της Αθήνας. 

Το «Άνθρωπε αγάπα» γράφτηκε το '70 με αφορμή/ερέθισμα την αντιπολεμική ταινία του Στιούαρτ Χάγκμαν "Φράουλες και Αίμα". Το «Ήλιε μου» γράφτηκε σε συνεργασία με τον Ρόμπερτ Ουίλιαμς. Την άνοιξη του 1971, πριν ακόμα ολοκληρώσει την στρατιωτική του θητεία, ξεκίνησε πρόβες με τους POLL, τον Ρόμπερτ Ουίλιαμς, τον Σταύρο Λογαρίδη και τον Κώστα Παπαϊωάννου. Το συγκρότημα είχε μεγάλη επιτυχία, αλλά διαλύθηκε έχοντας βγάλει δύο δίσκους και έκτοτε άρχισε η σόλο καριέρα του Τουρνά. Πρώτος δίσκος μετά από τη διάλυση του συγκροτήματος ήταν τα «Απέραντα Χωράφια» και ακολούθησαν τα άλμπουμ: «Αστρόνειρα», «Κυρίες & Κύριοι», «Λευκά Φτερά», «Επί Γης Ειρήνη», «Στο Σινεμά», «Τρωικός Πόλεμος», «Αγαπημένη», «Η Πρόβα», «Τώρα», «Λίγη Αμαρτία», «Υπερβολές», «Tora Tora Tora», «Κλισέ», «Παιχνίδι», «Αλητείες», «Κάτω απ' την Ακρόπολη», «Ντουέτα» με τη συμμετοχή 12 ακόμα τραγουδιστών, «Δεν Λέει» και «Κλέβει ο Καιρός». Το '78 και για τέσσερα χρόνια πήρε ιδιαίτερα μαθήματα (αρμονία - σύνθεση) από τον Κώστα Κλάβα. Το 2012 εξέδωσε το "Κώστας Τουρνάς '11" με τέσσερα νέα τραγούδια. Στη συσκευασία αυτή περιλαμβανόταν και ένα cd με live εκτελέσεις τραγουδιών του και το ίδιο σε οπτικοακουστικό σε DVD, μαζί με ένα βιβλιαράκι με σκέψεις του. Επίσης την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και το App "Tournas" από το iTunes.

Κέρδισε Ελληνικά και Διεθνή Φεστιβάλ με βραβεία και διακρίσεις, με «χρυσό» κατάλογο σε πωλήσεις δίσκων, τηλεοπτικές και παραγωγικές δραστηριότητες. 

Δεκάδες τραγουδιστές έχουν πει τραγούδια του, ενώ έχει συνθέσει πάνω από 500 τραγούδια. 

Τον Δεκέμβριο του 2021 κυκλοφορεί το βιβλιο “ΚΩΣΤΑΣ ΤΟΥΡΝΑΣ” - 50 ΧΡΟΝΙΑ (ΣΤΙΧΟΙ, ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΧΕΙΟ)  Το βιβλίο τόμος, συγκεντρώνει όλους τους στίχους που έχει γράψει, ιστορίες και αφηγήσεις για τα τραγούδια του, στιγμιότυπα και βιώματα που δεν είχε μοιραστεί ως σήμερα, φωτογραφικό υλικό και κείμενα του  (Δοκίμια & Ποιήματα) με σκέψεις και απόψεις του για την ζωή, και τον ψυχικό/πνευματικό μας κόσμο, που πρώτη φορά δημοσιοποιούνται.  

https://astronera.bigcartel.com/product/cd-kostas-tournas-book-bonus-cd 

Είναι κάτοικος Αθηνών (Άνω Κυψέλη) παντρεμένος από το 1977 με τη Μαρία, το γένος Λιαροπούλου.

Πολιτική 
Ο Τουρνάς έχει ασχοληθεί ενεργά και με την πολιτική. Στις εκλογές του 2004 ήταν υποψήφιος Ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, χωρίς να εκλεγεί.

Παραπομπές

Πηγές 
 Η αρχική έκδοση του κειμένου του άρθρου προέρχεται από τον ιστότοπο http://tournas.741.com/bio.htm  και δημοσιεύεται με την άδεια του συγγραφέα του.

Δισκογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημο site Κώστα Τουρνά.
 Ανεπίσημο site των φίλων του Κώστα Τουρνά. 

Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες τραγουδιστές ποπ
Έλληνες στιχουργοί
Έλληνες συνθέτες
Αλάτι και Πιπέρι

Το «Αλάτι και Πιπέρι» ήταν εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού τη δεκαετία του 1970 και φέρεται πως αποτέλεσε σταθμό για τα ελληνικά τηλεοπτικά δρώμενα. Ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1969 και κόπηκε τον Οκτώβριο του 1975 όταν οι στρατιωτικοι διοικητές της ΥΕΝΕΔ αρνήθηκαν να μεταδώσουν συνέντευξη με την ηθοποιό και πολιτικό Μελίνα Μερκούρη. Προηγήθηκε μία άλλη εκπομπή του δημοσιογράφου, ένα τηλεοπτικό μαγκαζίνο με τίτλο Καλειδοσκόπιο. Το «Αλάτι και πιπέρι» μεταδιδόταν από τον τηλεοπτικό σταθμό της ΥΕΝΕΔ κατά τις απογευματινές ώρες πριν το δελτίο ειδήσεων των 21:00. Η εκπομπή ήταν ποικίλου περιεχομένου. Προσκεκλημένοι της ήταν συνήθως γνωστοί ηθοποιοί, τραγουδιστές, ζογκλέρ, φιναλίστ καλλιστείων κ.α. από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Αναφέρεται πως ήταν η μεγάλη επιτυχία του Φρέντυ Γερμανού και ότι επί έξι χρόνια σχεδόν η εκπομπή αποτελούσε πόλο έλξης για το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό. Η εκπομπή κόπηκε με κυβερνητική απόφαση, όταν άρχισε να δίνει χώρο έκφρασης σε προσωπικότητες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης και η Μελίνα Μερκούρη.

Στο σχετικό άρθρο της εφ. Το Βήμα αναφέρεται πως στο δυναμικό της δημιουργικής ομάδας της εκπομπής συμμετείχε ο σκιτσογράφος ΚΥΡ, ενώ αναφέρεται, επίσης, πως στα στούντιο της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού φιλοξενήθηκε ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο, κάτω από κωμικοτραγικές περιστάσεις προχειρότητας. Ανάμεσα στις σημαντικές προσωπικότητες της τέχνης που φιλοξενήθηκαν στην εκπομπή περιλαβάνεται και η Τζίντζερ Ρότζερς Οι ταινίες των εκπομπών του επαναγράφηκαν. Ό,τι περισώθηκε, βρίσκεται στο προσωπικό αρχείο του δημοσιογράφου, στην κατοχή σήμερα της συζύγου και της κόρης του. Πλάνα από τις εκπομπές του και αρχειακό υλικό από την εκπομπή στην οποία φιλοξένησε τον Ζυλ Ντασέν και τη Μελίνα Μερκούρη υπάρχουν στο Οπτικοακουστικό αρχείο της ΕΡΤ, για την εκπομπή Νυκτερινός Επισκέπτης του Άρη Σκιαδόπουλου.

Σημειώσεις - παραπομπές

Ελληνικές τηλεοπτικές εκπομπές
Ελληνικές ψυχαγωγικές τηλεοπτικές εκπομπές
Τζένιφερ Κόνελι

Η Τζένιφερ Κόνελι (Jennifer Lynn Connelly, 12 Δεκεμβρίου 1970) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και πρώην μοντέλο. Έχει βραβευτεί με Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου, για την ερμηνεία της στην ταινία Ένας Υπέροχος Άνθρωπος (A Beautiful Mind).

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και σε ηλικία δέκα ετών γράφτηκε σε πρακτορείο μοντέλων και ξεκίνησε να εμφανίζεται σε διαφημιστικά περιοδικών και εφημερίδων. Ο πρώτος της κινηματογραφικός ρόλος ήταν στην ταινία Κάποτε στην Αμερική (Once Upon a Time in America, 1984), του Σέρτζιο Λεόνε, όπου είχε μια σύντομη εμφάνιση ως νεαρή Ντέμπορα. Ακολούθησαν διάφορες ταινίες, εκ των οποίων οι πιο αξιόλογες ήταν οι Phenomena (1985) του Ντάριο Αρτζέντο, The Rocketeer (1991) της Disney, Inventing the Abbots (1997) και Dark City (Σκοτεινή πόλη) (1998).

Το 2000 συμμετείχε στην ταινία Pollock, υποδυόμενη την ερωμένη του εξπρεσιονιστή Αμερικανού ζωγράφου Τζάκσον Πόλοκ. Στην ταινία Ρέκβιεμ για ένα όνειρο (Requiem for a Dream) του Ντάρεν Αρονόφσκι υποδύθηκε μια ηρωινομανή, και κατάφερε να κερδίσει την προσοχή και την εκτίμηση των κριτικών κινηματογράφου. Από τότε έχει πρωταγωνιστήσει σε μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως A Beautiful Mind, The Hulk (2003), Σπίτι από Άμμο και Ομίχλη (House of Sand and Fog) και Dark Water (2005).

Είναι παντρεμένη με τον Άγγλο ηθοποιό Πολ Μπέτανι, με τον οποίο γνωρίστηκε στα γυρίσματα της ταινίας A Beautiful Mind, και έχουν έναν γιο. Έχει, επίσης, έναν ακόμη γιο από προηγούμενη σχέση της με τον φωτογράφο Ντέιβιντ Ντούγκαν.

Επιλεγμένη φιλμογραφία 
 Νώε (Noah) (2014)
 He's Just Not That Into You (film) (2009)
 Κρυφές Επιθυμίες (Little Children) (2006)
 Dark Water (2005)
 Σπίτι από άμμο και ομίχλη (House of Sand and Fog) (2003)
 Hulk (2003)
 Ένας Υπέροχος Άνθρωπος (A Beautiful Mind)(2001)
 Pollock (2000)
 Requiem for a Dream (Ρέκβιεμ για ένα όνειρο)(2000)
 Waking the Dead (2000)
 Dark City (1998)
 Inventing the Abbotts (1997)
 Mulholland Falls (1996)
 Higher Learning (1995)
 The Rocketeer (1991)
 Career Opportunities (1991)
 The Hot Spot (1990)
 Some Girls (1988)
 Labyrinth (1986)
 Seven Minutes in Heaven (1985) 
 Phenomena γνωστό και ως Creepers (1985)
 Once Upon a Time in America (Κάποτε στην Αμερική'')(1984)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η Τζένιφερ Κόνελι στο Rotten Tomatoes 
 The Jennifer Connelly Center Ιστοσελίδα θαυμαστών, με συνεντεύξεις , φωτογραφίες, φιλμογραφία και σχόλια

Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου
Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Απέραντα Χωράφια

{{Infobox Album
| Όνομα  = Απέραντα Χωράφια
| Είδος  = Studio Album
| Καλλιτέχνης  = Κώστας Τουρνάς
| Εξώφυλλο  = Aperanta xorafia.jpg
| Background = lavender
| Κυκλοφορία  = 1972
| Ηχογράφηση  = 
| Είδος_Μουσικής   = Ροκ
| Διάρκεια  = 34'36| Γλώσσα = Ελληνική
| Δισκογραφική  = Polydor
| Παραγωγός  = 
| Προηγούμενο album  = 
| Αυτό το album =
| Επόμενο album  = 
}}
Τα «Απέραντα Χωράφια» αποτελεί δίσκος ορόσημο του ελληνικού ροκ. Η μουσική και οι στίχοι είναι του Κώστα Τουρνά. Σύμφωνα με το περιοδικό Ποπ & Ροκ συγκαταλέγεται μέσα στους δέκα δίσκους-σταθμούς του ελληνικού ροκ. Το προοδευτικό-ψυχεδελικό  αυτό άλμπουμ το ηχογράφησε ο Τουρνάς συνδυάζοντας μια συμφωνική ορχήστρα με το ροκ γκρουπ Ρουθ, κάτι μοναδικό και πρωτοποριακό για την εποχή και δη επί δικτατορίας. 

Η πειραματική μίξη ανομοιογενών μουσικών στοιχείων και παραδόσεων που αποπειράθηκε ο Τουρνάς προηγήθηκε κατά τρία χρόνια μίας ανάλογης προσπάθειας του θρυλικού Αγγλικού γκρούπ Queen που έγραψαν και συνέθεσαν το τραγούδι, σε στυλ όπερας ροκ, Bohemian Rhapsody αναμιγνύοντας στοιχεία κλασικής όπερας και μοντέρνου ροκ. Η ροκ όπερα Tommy'' των The Who το 1969, παρά την ονομασία της, δεν ανέμιξε κλασικά και μοντέρνα στοιχεία μουσικής στη σύνθεσή της παρά απλώς πακετάρισε μοντέρνο ροκ σε κλασική δομή όπερας.

Οι συντελεστές του δίσκου : 

Παίζει η Ορχήστρα Της Λυρικής Σκηνής & οι Ρούθ 

Recorded At -- Polysound Studio, 

1972 in Polydor Records Artwork 

[Cover], Design [Cover] -- Στ. Δελιαλής 

Διεύθυνση Ορχήστρας-Κώστας Κλάβας 

Ηλεκτρονικά Εφέ - Γιάννης Σμυρναίος 

Παραγωγός - Κώστας Φασόλας

Εχουν γινει 2 ζωντανες εκτελέσεις 

1η - ΄Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού  6/10/2012

2η - Κηποθέατρο Παπάγου  23/6/2019

Σύνδεσμοι 
Κώστας Τουρνάς - Επίσημο site
Κώστας Τουρνάς - Ανεπίσημο site

Παραπομπές 

Ελληνική δισκογραφία
Ελληνικό ροκ
Άλμπουμ του 1972
Αναπτυσσόμενες χώρες

Ο όρος αναπτυσσόμενες χώρες αναφέρεται στις χώρες που βρίσκονται σε χαμηλό στάδιο οικoνομικής ανάπτυξης. Παλιότερος, αλλά και ανακριβής, φορτισμένος όρος είναι το τρίτος κόσμος.

Χαρακτηριστικά των αναπτυσσομένων χωρών είναι συνήθως οι κακές υποδομές, η χαμηλή μόρφωση και το ανειδίκευτο ανθρώπινο δυναμικό, η έλλειψη των επενδύσεων και βιομηχανικής παραγωγής, οι ασθενικοί θεσμοί, η ανώριμη δημοκρατία ή η πλήρης έλλειψη της, το χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα, η διαδεδομένη φτώχεια κ.τ.λ.

Αποτέλεσμα της ανέχειας που παρατηρείται λόγω του χαμηλού ρυθμού ανάπτυξης, είναι συχνά η μετανάστευση προς τις πλουσιότερες χώρες για την αναζήτηση εργασίας και την βελτίωση των συνθηκών ζωής.

Πολλές από τις χαμηλής ανάπτυξης χώρες, δεν θα έπρεπε να ονομάζονται αναπτυσσόμενες, καθώς δεν παρουσιάζουν θετική ανάπτυξη. Η βιβλιογραφία όμως διίστανται σε αυτό το σημείο. Τα τελευταία 15 με 20 χρόνια, οι περισσότερες από τις οικονομικά ασθενείς χώρες, εκτός της Αφρικής, παρουσιάζουν σημαντική οικονομική ανάπτυξη.

Παραπομπές 

Οικονομική γεωγραφία
Διεθνής ανάπτυξη
Οικονομική ανάπτυξη
Μπίρστονας

Η Μπίρστονας (λιθουανικά: Birštonas ) είναι λουτρόπολη της Λιθουανίας. Έχει 3.138 κατοίκους. Είναι πρωτεύουσα του δήμου Μπίρστονας.

Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά σε Χρονικά των Σταυροφοριών, το 1382. Μεγάλο μέρος της Λιθουανικής αριστοκρατίας ερχόταν στην περιοχή της πόλης για κυνήγι από τον 14ο ως το 16ο αιώνα. Το 1846 θεμελιώθηκαν τα ιαματικά λουτρά της πόλης.

Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ο ποταμός Νέμαν, καθώς και πανέμορφα πευκοδάση. Αξιοθέατο για την πόλη είναι το φεστβάλ τζαζ μουσικής, το οποίο διοργανώνεται το Μάρτιο κάθε δεύτερου έτους, ανελλιπώς τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Πόλεις της Λιθουανίας
Δήμος Μπίρστονας