joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νέλλυ Ντρελ

Η Νέλλυ Ντρελ (εσθονικά: Nelly Drell, Τάλιν, 19 Οκτωβρίου 1979) είναι σύγχρονη Εσθονή ζωγράφος που δραστηριοποιείται κυρίως στην Εσθονία και τις ΗΠΑ.

Βιογραφία 
Η Ντρελ γεννήθηκε το 1979 στο Τάλιν της Εσθονίας, η οποία τότε αποτελούσε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης. Αρχικά σπούδασε από το 1998 μέχρι το 2000 στην Εσθονική Ακαδημία Τέχνης και στη συνέχεια μετέβη για περαιτέρω σπουδές στις ΗΠΑ, όπου φοίτησε πρώτα στο International Fine Arts College του Μαϊάμι (2000 - 2001) και έπειτα στο New York Academy of Art (2001 - 2003). Το 2004 έγινε δεκτή στην Ένωση Εσθονών Ζωγράφων, ενώ με το πέρασμα των ετών κέρδισε μια θέση μεταξύ των σημαντικότερων ζωγράφων που αναδείχτηκαν στη μετασοβιετική Εσθονία. Από το 2012 είναι μέλος του Συνδέσμου Εσθονών Καλλιτεχνών.

Tη δεκαετία του 1990 πραγματοποίησε τις πρώτες της συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις της πατρίδας της και το 2001 έλαβε για πρώτη φορά μέρος σε ομαδική έκθεση εκτός συνόρων (συγκεκριμένα στο Μαϊάμι των ΗΠΑ). Το 2004 διοργάνωσε την πρώτη της ατομική έκθεση σε γκαλερί του Τάλιν, ενώ μέχρι σήμερα έχει λάβει μέρος σε δεκάδες ομαδικές εκθέσεις σε διάφορες χώρες (κυρίως στην Εσθονία και τις ΗΠΑ, αλλά και στις Γαλλία και Ρωσία) και έχει πραγματοποιήσει διάφορες ατομικές εκθέσεις στην πατρίδα της, τις ΗΠΑ και την Ουγγαρία. Το 2008 τιμήθηκε με το βραβείο της Ένωσης Εσθονών Καλλιτεχνών.

Οι δημιουργίες της περιλαμβάνουν κυρίως προσωπογραφίες, τοπιογραφίες, έργα αφηρημένης τέχνης, απεικονίσεις νεκρής φύσης κ.ά.

Εκθέσεις (ενδεικτικές)

Ατομικές 
 Γκαλερί Draakon, Τάλιν, Εσθονία (2004)
 Δημοτική Πινακοθήκη Χααπσάλου, Εσθονία (2005)
 Εσθονική πρεσβεία στη Βουδαπέστη, Ουγγαρία (2009)
 New York Estonian House, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ (2011) 
 Εθνική Βιβλιοθήκη της Εσθονίας, Τάλιν, Εσθονία (2011)

Ομαδικές 
 D.A.S.H Gallery, Μαϊάμι, ΗΠΑ (2001)
 Tribeca Hall, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ (2002)
 Tallinn Art Hall, Τάλιν, Εσθονία (2005)
 Agora Gallery, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ (2009)
 Μουσείο Τέχνης Βιινίστου, Εσθονία (2016)
 Galerie 12 Avenue Des Arts and Galerie La Verriere, Παρίσι (2016)

Έργα

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Gunter Faure, Teresa Mensing, The Estonians. The long road to independence, 2012.

Εσθονοί ζωγράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες)
Σάκον Γιαμαμότο

Ο Σάκον Γιαμαμότο (γεν. στο Τογιοχάσι της Περιφέρειας του Άιτσι στις 9 Ιουλίου του 1982) είναι Ιάπωνας οδηγός αγώνων.

Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Τογιοχάσι της Περιφέριας του Άιτσι. Ξεκίνησε απ' τα καρτ και στη Φόρμουλα 1 εντάχθηκε το 2006 όχι όμως απ' την αρχή του πρωταθλήματος αλλά απ' το Γερμανικό Γκραν Πρι ως οδηγός της
νεοσύστατης εκείνη την εποχή ομάδας Super Aguri. Τότε στο 1ο μονοθέσιο της ομάδας εκείνης ήταν ο συμπατριώτης του ΓιαμαμότοΤακούμα Σάτο όμως το 2ο άλλαξε 3 φορές χέρια. Στα πρώτα 4 Γκραν Πρι το οδηγούσε ο επίσης συμπατριώτης του Γιούτζι Ίντε, στα Γκραν Πρι απ' το Ισπανικό μέχρι και το Γαλλικό ο Γάλλος Φρανκ Μοντανί και σε όλα τα υπόλοιπα εκείνος. Στο επόμενο πρωτάθλημα του 2007 ο Γιαμαμότο εντάχθηκε στο δυναμικό της Ολλανδικής ομάδας Spyker F1 μα και πάλι όχι απ' την αρχή του Πρωταθλήματος αλλά απ το Ουγγρικό Γκραν Πρι. Στα Γκραν πρι απ' το Αυστραλιανό μέχρι το Βρετανικό στη θέση του Γιαμαμότο βρισκόταν ο Ολλανδός Κρίστιαν Άλμπερς όμως μετά το τέλος εκείνου του Γκραν Πρι ο Άλμπερς απολύθηκε απ' την ομάδα επειδή κάποιος απ' τους χορηγούς του δεν είχε πληρώσει τα συμφωνηθέντα χρήματα εντός της ορισμένης προθεσμίας η οποία έληξε το Σάββατο 30 Ιουνίου. Στο επόμενο Γκραν Πρι το οποίο ήταν το Ευρωπαϊκό Γκραν Πριστη θέση του Άλμπερς τοποθετήθηκε ο Γερμανός Μάρκους Βίνκελχοκ και στα υπόλοιπα ο Γιαμαμότο. Το 2010 ο Γιαμαμότο συμμετείχε στα Γκραν Πρι απ' το Βρετανικό μέχρι και το Νοτιοκορεατικό με την ομάδα Hispania Racing Team(HRT). Συνολικά τα Γκραν Πρι Φόρμουλα 1 στα οποία πήρε μέρος ο Γιαμαμότο ήταν 21 και σε κανένα απ' αυτά δε σημείωσε κάποιο αξιόλογο αποτέλεσμα.

Παραπομπές 

Γιαμαμότο Σάκον
Μπάρλεν Βιαπούρι

Ο Μπάρλεν Βιαπούρι (Paramasivum Pillay "Barlen" Vyapoory) είναι πολιτικός από τον Μαυρίκιο και αντιπρόεδρος της χώρας από το 2016. Ως αντιπρόεδρος ανέλαβε υπηρεσιακά την προεδρία μετά την παραίτηση της Αμινά Γκουρίμπ, το 2018 μέχρι τον Νοέμβριο του 2019, οπότε παραιτήθηκε.
Νωρίτερα υπηρέτησε ως ύπατος αρμοστής της Δημοκρατίας του Μαυρίκιου στην Νότια Αφρική και υπηρέτησε ως πρόεδρος της αρμοστείας. Είναι μέλος του Μαχητικού Σοσιαλιστικού Κινήματος.

Στις 23 Μαρτίου 2018 τέθηκε σε ισχύ η παραίτηση της προέδρου Αμινά Φαχίμ και ο Βιαπούρι ανέλαβε υπηρεσιακός πρόεδρος της χώρας,θέση στην οποία παρέμεινε ως τις 26 Νοεμβρίου 2019.

Τον διαδέχθηκε ως υπηρεσιακός πρόεδρος ο Έντι Μπαλανσί.

Παραπομπές 

Πρόεδροι του Μαυρίκιου
Αντιπρόεδροι του Μαυρίκιου
Κάρολος Α΄ του Αλμπρέ

Ο Κάρολος Α΄, γαλλ. Charles I (Δεκέμβριος 1368 - 25 Δεκεμβρίου 1415) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ, κοντόσταυλος της Γαλλίας (1402-11, 13-15) και συν-διοικητής του στρατού στο Αζενκούρ, όπου απεβίωσε στη μάχη.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Αρνώ-Αμανιέ κυρίου του Αλμπρέ και της Μαργαρίτας των Βουρβόνων, κόρης του Πέτρου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν.

Ο Οίκος του ήταν παλαιός στη Γασκώνη. Ο Κάρολος Α΄ ως νέος υπηρέτησε υπό τον Μπερτράν ντυ Γκεσλέν και πολέμησε στη μάχη του Ροζμπέκ. Το 1403 ο Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας τον έκανε κοντόσταυλο. Όταν η Βουργουνδική μερίδα επικράτησε στην Αυλή, απολύθηκε, αποκαταστάθηκε όμως στο αξίωμά του το 1413, που η μερίδα των Αρμανιάκ ξαναπήρε ισχύ. Ήταν σημαίνουσα φυσιογνωμία στη Γαλλική Αυλή και έγινε το θέμα σε δύο μπαλλάντες της Χριστίνας ντε Πιζάν.

Αν και ονομαστικά διοικητής του στρατού της Γαλλίας στο Αζενκούρ μαζί με τον στρατάρχη Μπουσικό, οι δύο έμπειροι στρατιωτικοί δεν μπόρεσαν να επιβάλλουν τον έλεγχό τους στους υψηλόβαθμους Γάλλους ευγενείς την ημέρα της μάχης. Σκοτώθηκε κατά τις εχθροπραξίες στις 25 Οκτωβρίου 1415 από τον στρατό που οδηγούσε ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας. Τάφηκε στο ναό της Μονής στο Εσντάν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1400 τη Μαρία ντε Συλλύ, κόρη του Λουδοβίκου ντε Συλύ και είχε τέκνα:
 Ιωάννα 1403-1433, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ κόμη της Φουά.
 Κάρολος Β΄ 1407-1471, κύριος του Αλμπρέ.
 Γουλιέλμος απεβ. 1429.
 Ιωάννης.
 Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ντε Μονταγκύ επίτροπο του Λον (νόθο γιο του Καρόλου Ε΄ της Γαλλίας).

Πηγές
 Biu, Hélène (2002). "Du panégyrique à l'histoire : l'archiviste Michel de Bernis, chroniqueur des comtes de Foix (1445)". Bibliothèque de l'École des chartes (in French).
 Bradbury, Jim (2004). The Routledge Companion to Medieval Warfare. Routledge.
 Galand, Gérard (2005). Les seigneurs de Châteauneuf-sur-Sarthe en Anjou (in French). Cheminements.
 Loehlin, James (2000). Shakespeare in Performance: Henry V. Manchester University Press.
 Wagner, John A., ed. (2006). Encyclopedia of the Hundred Years War. Greenwood Press.
 Willard, Charity Cannon (1998). "Christine on the Art of Warfare". In Desmond, Marilynn. Christine de Pizan and the Categories of Difference. University of Minnesota Press.

Οίκος του Αλμπρέ
Κάρολος Β΄ του Αλμπρέ

Ο Κάρολος Β΄, γαλλ. Charles II (1407 - 1471) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ, κόμης του Ντρε· ένας Γάλλος μεγιστάνας, διοικητής και στρατιωτικός.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Α΄ κυρίου του Αλμπρέ και της Μαρίας, κόρης του Λουδοβίκου του Συλλύ. Ο πατέρας του ήταν κοντόσταυλος της Γαλλίας και συν-διοικητής του στρατού στο Αζενκούρ, όπου απεβίωσε στη μάχη.

Ο Κάρολος Α΄ του άφησε και την κομητεία του Ντρε, αλλά μετά το Αζενκούρ, το Ντρε ήταν στα χέρια των Άγγλων και έτσι ο Κάρολος Β΄ ήταν μόνο τιτουλάριος κόμης του. Ως μέλος της μερίδας των Αρμανιάκ ήταν υποστηρικτής του Καρόλου Ζ΄ τότε διαδόχου (δελφίνου). Νυμφεύτηκε την κόρη του Βερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ, από τον οποίο η μερίδα έλαβε το όνομά της, ενισχύοντας έτσι τους δεσμούς του.

Υπηρέτησε στο Συμβούλιο του βασιλιά. Το 1427, μαζί με τον Ρισεμόντ και τη Γιολάντα των Βερκελώνης, κόρη του Ιωάννη Α΄ της Αραγωνίας, εκτόπισαν τον ευνοούμενο του διαδόχου, τον Πιέρντε Ζιάκ, ο οποίος ήταν αντιδημοφιλής. Αυτός ύστερα από λίγο εκτελέστηκε με πνιγμό. Ο Κάρολος Β΄ έλαβε μέρος στις εκστρατείες της Ιωάννας της Λωρραίνης και ονομάστηκε υποδιοικητής της επαρχίας του Μπερρύ. Του επικυρώθηκε η ιδιοκτησία της κομητείας του Ντρε το 1441 από τον βασιλιά πια Κάρολο Ζ΄.

Το 1471 απεβίωσε σε ηλικία 64 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Ιωάννης Α΄ στο Αλμπρέ και ο  Αρνώ-Αμανιέ στο Ντρε.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1417 την Άννα, κόρη του Βερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ και είχε τέκνα:
 Ιωάννης Α΄ 1420-1468, κύριος του Αλμπρέ.
 Λουδοβίκος, καρδινάλιος 1422-1465.
 Αρνώ-Αμανιέ απεβ. 1463, κύριος του Ορβάλ. Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν και γιος του ήταν ο:
 Ιωάννης κύριος του Ορβάλ, που νυμφεύτηκε την Καρλόττα των Βαλουά-Βουργουνδίας κόμισσα του Ρετέλ, κόρη του Ιωάννη Β΄ κόμη του Νεβέρ. Η κόρη τους:
 Μαρία 1491-1549, κόμισσα του Ρετέλ, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄ των Λα Μαρκ κόμη του Νεβέρ.
 Κάρολος απεβ. 1473.
 Ζιλλ απεβ. 1479.
 Μαρία απεβ. 1486, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Βαλουά-Βουργουνδίας κόμη του Νεβέρ (αδελφό του Ιωάννη Β΄ κόμη του Νεβέρ).
 Ιωάννα απεβ. 1444, παντρεύτηκε τον Αρθούρο Γ΄ των Ντρε δούκα της Βρετάνης.

Πηγές
 Bordonove, Georges, Charles VII le Victorieux. Paris: Pygmalion, 1985.

Παραπομπές 

Οίκος του Αλμπρέ
Ιωάννης Α΄ του Αλμπρέ

Ο Ιωάννης Α΄, γαλλ. Jean I (1425 - 3 Ιανουαρίου 1468) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν συγκύριος του Αλμπρέ και υποκόμης του Ταρτά.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Β΄ κυρίου του Αλμπρέ & κόμη του Ντρε και της Άννας, κόρης του Βερνάρδου Δ΄ κόμη του Αρμανιάκ.

Το 1468 απεβίωσε σε ηλικία 43 ετών. Τρία έτη μετά απεβίωσε και ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλαίν Α΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη, κόρη του Αλαίν Θ΄ ντε Ροάν και είχε τέκνα:
 Αλαίν Α΄ 1440-1522, κύριος του Αλμπρέ, υποκόμης του Ταρτά, κόμης του Γκράβ & του Καστρ.
 Μαρία, παντρεύτηκε τον Μπονφίλ ντελ Γκιντίς, κόμη του Καστρ.
 Λουίζα απεβ. 1494, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο κύριο του Εστουτβίλ. Έγινε ερωμένη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Μπουρμπόν.

Πηγές
 Achille Luchaire, Alain Le Grand Sire D'albret, (Slatkine Reprints, 1974), 14.

Αναφορές

Οίκος του Αλμπρέ
Αλαίν Α΄ του Αλμπρέ

Ο Αλαίν Α΄ ο μέγας, γαλλ. Alain I le grand (1440 - 1 Οκτωβρίου 1552) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ, υποκόμης του Ταρλά, κόμης του Γκράβε και του Καστρ. Ακολουθώντας το παράδειγμα του πατέρα του έγινε ένας από τους πιο δραστήριους παίκτες στη σκηνή της Ευρώπης, αλλά η διακυβέρνησή του ήταν πιο ταραχώδης από ότι αποτελεσματική.

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Αλμπρέ, υποκόμη του Ταρλά και της Αικατερίνης, κόρης του Αλαίν Θ΄ ντε Ροάν.

Στην αρχή ευεργετήθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας και έτσι αύξησε την επικράτειά του. Ο γάμος του με την Φρανσουάζ ντε Σατιγιόν τού έφερε την κομητεία του Περιγκόρ, την υποκομητεία του Λιμόζ και τη διεκδίκηση των Σατιγιόν-Μπλουά επί της Βρετάνης. Κατέλαβε το Αρμανιάκ και νύμφευσε τον πρωτότοκο γιο του με τη βασίλισσα της Ναβάρρας και κόμισσα της Φουά & του Μπιγκόρ.

Ο "Τρελλός Πόλεμος"
Για να αποκτήσει τη Βρετάνη, θέλησε να νυμφευτεί την Άννα των Ντρε-Μονφόρ, κόρη και κληρονόμο του Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Βρετάνης. Δύο έτη μετά που απεβίωσε ο Λουδοβίκος ΙΑ΄, μερικοί ευγενείς εξεγέρθηκαν στον "Τρελλό Πόλεμο" (1485-88)· ένας από αυτούς ήταν και ο Φραγκίσκος Β΄ με τον οποίο συνέπραξε και ο Αλαίν. Οι δολοπλοκίες του απέτυχαν και ηττήθηκε, έτσι δεν μπόρεσε να υποστηρίξει τον δούκα το 1487. Το επόμενο έτος έστειλε ενισχύσεις από τη θάλασσα, αλλά ηττήθηκε από τον Λουδοβίκο Β΄ των Λα Τρεμουάγ -στρατηγό του ανήλικου Καρόλου Η΄ της Γαλλίας- στη μάχη του Σαιντ-Ωμπίν-ντυ-Κορμιέ το 1488. Το έτος αυτό απεβίωσε ο Φραγκίσκος Β΄ και ο Αλαίν Α΄ συνέχισε να διεκδικεί την κληρονομιά του: κατέλαβε τη Νάντη με τον από τη Γασκώνη στρατό του. Ήλπιζε να νυμφευτεί την Άννα και η Γαλλία του πρότεινε να υποστηρίξει το αίτημά του με αντάλλαγμα την παράδοση της Νάντης. Η Άννα όμως δεν τον ήθελε και το 1491 παντρεύτηκε τον Κάρολο Η΄.

Το 1522 απεβίωσε στο κάστρο Ζαλού σε ηλικία 82 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Φρανσουάζ των Σατιγιόν-Μπλουά της Βρετάνης, κόμισσα του Περιγκόρ και είχε τέκνα:
 Ιωάννης Γ΄ 1469-1516, νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Φουά βασίλισσα της Ναβάρρας.
 Γκαμπριέλ, κύριος του Αβεν-συρ-Ελπ.
 Καρλόττα, κυρία του Σαλύ, παντρεύτηκε τον Καίσαρα Βοργία κοντοτιέρο, καρδινάλιο και κόμη του Βαλεντινουά.
 Αμανιέ 1478-1520, επίσκοπος του Παμιέ, Κομίνγκ & Λεσκάρ, καρδινάλιος.
 Πέτρος, κόμης του Περιγκόρ.
 Λουίζα, υποκόμισσα του Λιμόζ, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Κροΰ πρίγκιπα του Σιμαί.
 Ισαβέλλα, παντρεύτηκε τον Γκαστόν Β΄ επικεφαλής του Μπυχ.

Πηγές
 Achille Luchaire, Alain Le Grand Sire D'albret, (Slatkine Reprints, 1974), 13-14.

Οίκος του Αλμπρέ
Λουδοβίκος των Αλμπρέ

Ο Λουδοβίκος, γαλλ. Louis (1422 - 1465) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν καρδινάλιος από τη Γαλλία. Έγινε επίσκοπος των Αιρ, ΚΑόρ, Ταμπ και θησαυροφύλακας του Συλλόγου των καρδιναλίων.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Β΄ κυρίου του Αλμπρέ & κόμη του Ντρε και της Άννας, κόρης του Βερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ.

Το 1445 έγινε επίσκοπος του Αιρ & Νταξ και το 1460 επίσκοπος του Καόρ, ενώ το 1461 έγινε καρδινάλιος. Έγινε το 1465 επίσκοπος του Ταρμπ και θησαυροφύλακας ("καμεράριος") του Ιερού Συλλόγου των Καρδιναλίων.

Όταν απεβίωσε το 1461, τάφηκε στη Σάντα Μαρία ιν Αρακοέλι στη Ρώμη· το επιτύμβιο μνημείο του φιλοτέχνησε ο Αντρέα Μπρένο. Ο μικρανιψιός του Αρμανιέ έγινε επίσης καρδινάλιος.

Πηγές 
 The Cardinals of the Holy Roman Church - Biographical Dictionary - Consistory of December 18, 1461

Οίκος του Αλμπρέ
Αμανιέ του Αλμπρέ

Ο Αμανιέ, γαλλ. Amanieu (1478 - 1520) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν επίσκοπος του Παμιά, του Κομίνγκ & Λεσκάρ και καρδινάλιος.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αλαίν Α΄ κυρίου των Αλμπρέ, Γκράβ & του Καστρ και της Φρανσουάζ ντε Σατιγιόν-Μπλουά της Βρετάνης, κόμισσας του Περιγκόρ. Ήταν ανιψιός του Λουδοβίκου.

Στην αρχή έγινε αποστολικός πρωτονοτάριος και αρχιμανδρίτης του Αγ. Ρούφου. Το 1499 έγινε αποστολικός διοικητής της επισκοπής του Κομίνγκ, αλλά το 1502 ο Σύλλογος του καθεδρικού του Αγ. Βερνάρδου εξέλεξε άλλον ως επίσκοπο εκεί.

Ο πεθερός της αδελφής του Καρλόττας, ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ Βοργίας τον έκανε καρδινάλιο-διάκονο στη συνεδρίαση του 1500: ο πάπας του έστειλε τον ερυθρό πίλο του καρδιναλίου και τον έκανε διάκονο του Σαν Νικόλα ιν Κάρσερε. Το ίδιο έτος έγινε διοικητής της επισκοπής του Ολορόν και το 1502 διοικητής της επισκοπής του Παμιέ ως το 1506 (α΄ θητεία).

Όταν ο καρδινάλιος Τζουλιάνο ντελλα Ρόβερε (μετέπειτα πάπας Ιούλιος Β΄) κατέφυγε στη Σαβόνα, ο Αμανιέ εστάλη μυστικά να τον επαναφέρει, αλλά απέτυχε. Έλαβε μέρος στη συνεδρίαση του Συλλόγου των καρδιναλίων (Conclavium) του Σεπτεμβρίου 1503, όπου εξελέγη ο πάπας Πίος Γ΄ Πικολομίνι και του Οκτωβρίου 1503, όπου εξελέγη ο πάπας Ιούλιος Β΄ ντέλλα Ρόβερε και μετά έφυγε από τη Ρώμη.

Το 1504 έγινε διοικητής της επισκοπής του Βάνν και αυτής του Μπαζάς. Επίσης του Λεσκάρ (1507-15) και της Παμπλόνα (1510-12, 17-20). Συμμετείχε στη συνωμοσία των καρδιναλίων εναντίον του Ιουλίου Β΄. Έλαβε μέρος στη σχισματική Σύνοδο της Πίζας το 1511, αν και ο πάπας τον απείλησε με αφορισμό, όπου ήταν σφοδρός υποστηρικτής της Γαλλικής μερίδας.

Όταν απεβίωσε ο Ιούλιος Β΄, ο Αλαίν συμμετείχε στη συνεδρίαση του Συλλόγου των καρδιναλίων του 1513, όπου εξελέγη ο πάπας Λέων Ι΄ των Μεδίκων. Αυτός απάλλαξε τον Αμανιέ μαζί με άλλους και τον περιόρισε στα αξιώματά του. Υπηρέτησε ως διοικητής της επισκοπής του Παμιέ (1514-20, β΄ θητεία) και αναβιβάστηκε σε καρδινάλιο-πρωτοδιάκονο το 1502. Το 1520 απεβίωσε στο καστέλ Ζαλού και τάφηκε εκεί.

Πηγές
 Biographical Dictionary of the Cardinals of the Holy Roman Church.

Οίκος του Αλμπρέ
Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας

Η Ιωάννα του Αλμπρέ (γαλλ.: Jeanne d'Albret, 16 Νοεμβρίου 1528 – 9 Ιουνίου 1572), γνωστή και ως Ιωάννα Γ΄, ήταν βασίλισσα της Ναβάρρας από το 1555 έως το 1572. Παντρεύτηκε τον Αντώνιο των Βουρβόνων, δούκα του Βαντόμ, και ήταν η μητέρα του Ερρίκου των Βουρβόνων, ο οποίος έγινε ο βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ της Ναβάρρας και Δ΄ της Γαλλίας, ο πρώτος βασιλιάς της Γαλλίας από τον Οίκο των Βουρβόνων. Έγινε δούκισσα του Βαντόμ μέσω γάμου.

Βιογραφία 
Ήταν το μόνο τέκνο του Ερρίκου Β΄ της Ναβάρρας και της Μαργαρίτας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου δούκα του Ανγκουλέμ.

Η Ιωάννα Γ΄ ήταν η αναγνωρισμένη πνευματική και πολιτική αρχηγός του κινήματος των Γάλλων Ουγενότων (Προτεσταντών) και φυσιογνωμία-κλειδί στους Θρησκευτικούς Πολέμους της Γαλλίας: από το 1560, που μεταστράφηκε στον Καλβινισμό, εισήλθε στην παράταξη των Ουγενότων. Στον Α΄ και Β΄ Θρησκευτικό Πόλεμο έμεινε ουδέτερη, στον Γ΄ όμως διέφυγε στη Λα Ροσέλ και έγινε η πραγματική (de facto) αρχηγός τής από τους Ουγενότους ελεγχόμενης πόλης. Αφού διαπραγματεύτηκε την ειρήνη με την Αικατερίνη των Μεδίκων (χήρα του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας), η Ιωάννα Γ΄ κανόνισε τον γάμο του γιου της Ερρίκου με την κόρη τής Αικατερίνης, τη Μαργαρίτα των Βαλουά. Έπειτα απεβίωσε αιφνίδια στο Παρίσι.

Η Ιωάννα Γ΄ ήταν η τελευταία ενεργός ηγεμών της Ναβάρρας. Την διαδέχθηκε ο γιός της που, επειδή ήταν μόνιμα απασχολημένος με την ηγεσία των δυνάμεων των Ουγενότων, είχε εμπιστευτεί τη διακυβέρνηση τού Μπεάρν στην αδελφή του Αικατερίνη των Βουρβόνων· αυτή κράτησε την επιτροπεία για περισσότερο από 20 έτη. Το 1620 ο γιος τού Ερρίκου, ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας προσάρτησε τη Ναβάρρα στο Γαλλικό στέμμα.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1541 τον Γουλιέλμο των Λα Μαρκ δούκα των Γύλιχ- Κλέβης-Μπεργκ, αλλά ο γάμος ακυρώθηκε το 1545, χωρίς να έχουν αποκτήσει τέκνα.

Το 1548 η Ιωάννα Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με τον Αντώνιο των Βουρβόνων δούκα του Βαντόμ και είχε τέκνα:
 Ερρίκος Γ΄ 1553-1610, βασιλιάς της Ναβάρρας και, ως Ερρίκος Δ΄, της Γαλλίας.
 Αικατερίνη 1559-1604, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ δούκα της Λωρραίνης.

Πηγές
 Bainton, Roland H. (1973). Women of the Reformation in France and England. Minneapolis: Ausburg Publishing House.
 Bryson, David (1999). Queen Jeanne and the Promised Land: Dynasty, Homeland, Religion, and Violence in Sixteenth-Century France.
 Freer, Martha Walker (1855). The Life of Jeanne d'Albret: Queen of Navarre. London, England: Hurst and Blackett.
 Reid, Jonathan (2009). King's Sister – Queen of Dissent: Marguerite of Navarre (1492-1549) and her Evangelical Network. Brill.
 Robin, Diana Maury; Larsen, Anne R.; Levin, Carole (2007). Encyclopedia of women in the Renaissance: Italy, France, and England. ABC-CLIO, Inc.
 Roelker, Nancy Lyman (1968). Queen of Navarre, Jeanne d'Albret: 1528–1572. Cambridge Massachusetts: Belknap Press of Harvard University Press. ISBN 0-674-74150-1.
 Strage, Mark (1976). Women of Power: The Life and Times of Catherine de' Medici. New York and London: Harcourt Brace Jovanovich. ISBN 0-15-198370-4.

Παραπομπές 

Οίκος του Αλμπρέ
Δούκισσες του Βαντόμ
Ινφάντας της Ναβάρρας
Γερμανίδες κόμισσες
Κόμισσες του Μαρκ
Δούκισσες του Μπεργκ
Δούκισσες της Κλέβης
Γαλλίδες δούκισσες
Εμμηνόπαυση

Εμμηνόπαυση είναι η χρονική περίοδος κατά την οποία η γυναίκα παύει να έχει έμμηνη ρήση (περίοδο). Η εμμηνόπαυση εμφανίζεται φυσιολογικά περί τα 45 έτη. Μία γυναίκα για να θεωρηθεί ότι είναι σε εμμηνόπαυση,  πρέπει να περάσει ολόκληρο ημερολογιακό έτος δίχως έμμηνο ρύση. Βεβαίως υπάρχει και η έννοια της πρώιμης εμμηνόπαυσης όπου η έλευση της κλιμακτηρίου έρχεται ακόμα και σε ηλικία κάτω των 40 ετών. Δεν υπάρχει κάποιο προγνωστικό στοιχείο που να προβλέπει πότε αυτό το γεγονός θα λάβει χώρα. Η μέση ηλικία εμφάνισης είναι γύρω στα 45 χρόνια, αλλά μπορεί να αρχίσει σε οποιαδήποτε ηλικία μεταξύ 35 και 60 ετών. 

Συμπτώματα της εμμηνόπαυσης αποτελούν οι εξάψεις, νυκτερινοί ιδρώτες, η δυσκολία να κοιμηθεί η γυναίκα, το άγχος, πόνος κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης και μειωμένη διάθεση για σεξ (μειωμένη λίμπιντο). Τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης μπορούν να συνεχίσουν και χρόνια μετά την εμμηνόπαυση.

H εμμηνόπαυση μπορεί να προκύψει από την φυσιολογική διαδικασία γήρανσης, την πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια, υστερεκτομή, ακτινοθεραπεία ή χημειοθεραπεία.

Παραπομπές

Γυναικολογία
Ελληνικός εθνικισμός

Ο ελληνικός εθνικισμός αναφέρεται στον εθνικισμό των Ελλήνων και του ελληνικού πολιτισμού. Έγινε ένα σημαντικό πολιτικό κίνημα που ξεκίνησε τον 18ο αιώνα, που κορυφώθηκε με την Επανάσταση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Συσπειρώθηκε ένα ισχυρό κίνημα στην Ελλάδα λίγο πριν και κατά τη διάρκεια του Ά Παγκοσμίου Πολέμου υπό την ηγεσία του Ελευθέριου Βενιζέλου με την Μεγάλη Ιδέα και κατόρθωσε να ελευθερώσει την Ελλάδα στους Βαλκανικούς Πολέμους και μετά τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα ο ελληνικός εθνικισμός παραμένει σημαντικός στην ελληνοτουρκική διαμάχη για την Κύπρο.

Τα λαϊκά κινήματα που ζητούσαν την ένωση (η ενσωμάτωση των διαφορετικών ελληνοτουρκικών εδαφών σε ένα μεγαλύτερο ελληνικό κράτος) οδήγησαν στην προσχώρηση της Κρήτης (1912), των Ιονίων Νήσων (1864) και των Δωδεκανήσων (1947), Ανατολικής Θράκης (1920-1922), Σμύρνης και κοντινά παράλια (1920-1922), Βορείου Ηπείρου (1914-1916) και ανεξαρτησία του Πόντου (1916-1922). Οι προσκλήσεις για ένωση ήταν επίσης ένα χαρακτηριστικό της κυπριακής πολιτικής κατά τη διάρκεια της βρετανικής κυριαρχίας. Χη «Μεγάλη Ιδέα», ήταν καταστροφικός κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο (1919-1922) και χαρακτηρίζεται κυρίως από την ποντιακή γενοκτονία. Από τότε, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις χαρακτηρίστηκαν από ένταση μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού εθνικισμού, με αποκορύφωμα την τουρκική εισβολή στην Κύπρο (1974).

Ο εθνικισμός διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ελληνική πολιτική, σκηνή, το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα.

Πηγές

Πολιτική της Ελλάδας
Ασταράκ

Το Ασταράκ (Αρμενικά: Աշտարակ) είναι πόλη και αστική κοινότητα στην επαρχία Αραγκατσότν της Αρμενίας, που βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Κασάγ κατά μήκος του φαραγγιού, βορειοδυτικά της πρωτεύουσας του Γερεβάν. Είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Αραγκατσότν. Το Ασταράκ είναι ένα σημαντικό σταυροδρόμι διαδρομών για το ορθογώνιο Γερεβάν-Γκιουμρί-Βανατζόρ.

Η πόλη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην εθνική οικονομία, καθώς και στην πολιτιστική ζωή της Αρμενίας μέσω πολλών βιομηχανικών επιχειρήσεων και πολιτιστικών ιδρυμάτων. Έχει αναπτυχθεί ως αποκεντρωμένη πόλη του Γερεβάν. Το κοντινό χωριό Μουγνί είναι μέρος του δήμου Ασταράκ.

Κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 18.834. Ωστόσο, σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, ο πληθυσμός του Ασταράκ είναι 18.000.

Το αρχιερατείο της Επισκοπής του Αραγκατσότν της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας έχει την έδρα του στο Ασταράκ.

Παραπομπές 

Πόλεις της Αρμενίας
Γκαβάρ

Το Γκαβάρ (αρμεν. Գավառ) είναι πόλη και αστική κοινότητα στην Αρμενία που υπηρετεί ως το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Γκεγαρκουνίκ. Βρίσκεται ανάμεσα στα ψηλά βουνά της οροσειράς Γκεγάμ στα δυτικά της λίμνης Σεβάν, με μέσο ύψος 1982 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται 98 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας Ερεβάν. Η πόλη είχε πληθυσμό 20.765 σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, ο πληθυσμός του Γκαβάρ είναι 19.500.

Το Γκαβάρ είναι η έδρα της Επισκοπής του Γκεγαρκουνίκ της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας.

Παραπομπές

Γκαβαρ
Βαναντζόρ

Το Βαναντζόρ (Αρμενικά: Վանաձոր) είναι αστική δημοτική κοινότητα και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Αρμενίας που υπηρετεί ως η πρωτεύουσα της επαρχίας Λορί στο βόρειο τμήμα της χώρας. Βρίσκεται περίπου 128 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας του Ερεβάν. Κατά απογραφή του 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 86.199 κατοίκους, από τους 148.876 που αναφέρθηκαν στην επίσημη απογραφή του 1979. Επί του παρόντος, η πόλη έχει κατά προσέγγιση πληθυσμό 82.200 κατοίκους σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016.

Η πόλη βρίσκεται σε ένα γραφικό περιβάλλον, με γοητευτικό σχεδιασμένο κέντρο πόλης. Κυρίως ετοιμόρροπα εργοστάσια χημικών της Σοβιετικής περιόδου καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος της κοιλάδας κάτω από την πόλη.

Το Βαναντζόρ είναι η έδρα της Επισκοπής του Γκουγκάρκ της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας.

Αδελφοποιημένες πόλεις
 Βίτσεμπσκ, Λευκορωσία
 Μπατούμι, Γεωργία
 Ποντόλσκ, Ρωσία
 Κίσλοβοντσκ, Ρωσία
 Πασαντίνα, ΗΠΑ

Παραπομπές 

Πόλεις της Αρμενίας
Καπάν

Το Καπάν (αρμενικά: Կապան) είναι πόλη στα νοτιοανατολικά της Αρμενίας, που υπηρετεί ως το διοικητικό κέντρο της αστικής κοινότητας του Καπάν καθώς και ως η πρωτεύουσα της περιφέρειας Σιουνίκ. Βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Βογτζί, στις βόρειες πλαγιές του όρους Χουστούπ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του Καπάν ήταν 43.190 κάτοικοι, ελαφρώς μειώθηκε από τους 45.711 στην απογραφή του 2001. Το Καπάν είναι η πολυπληθέστερη πόλη στην περιφέρεια Σιουνίκ και σε ολόκληρη την περιοχή της Νότιας Αρμενίας. Ωστόσο, ο σημερινός πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 34.600 κάτοικοι σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016.

Η πόλη ήταν γνωστή ως Γαπάν (Αρμενικά: Ղափան) κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, που προέρχεται από το ιστορικό της όνομα Καπάν.

Ετυμολογία
Η λέξη Καπάν προέρχεται από το αρμενικό ρήμα καπέλ/γκαμπέλ (կապել), που σημαίνει "συνδέω", και υποδεικνύει έναν παλιό αρμενικό γεωγραφικό όρο για κοιλάδες που περιβάλλονται από αλληλοσυνδεόμενες οροσειρές.

Παραπομπές 

Πόλεις της Αρμενίας
Σιλβάνα Αρμενούλοβιτς

Η Σιλβάνα Αρμένουλιτς (Silvana Armenulić, προφορά: silvǎːna armɛ̌nulit͡ɕ, γεννηθείσα ως Ζίλχα Μπαϊρακτάρεβιτς [Zilha Bajraktarević], 18 Μαΐου 1938 - 10 Οκτωβρίου 1976) ήταν Γιουγκοσλάβα τραγουδίστρια και ηθοποιός, από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και μία από τις πιο υποσχόμενες τραγουδίστριες της παραδοσιακής μουσικής Σεβνταλίνκα, στη Γιουγκοσλαβία. Μάλιστα δε, της είχαν δώσει και την ονομασία "Βασίλισσα της Σεβνταλίνκα". Παρόλα αυτά, σε ηλικία 38 ετών πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Έως και σήμερα θεωρείται, όμως, μία από τις σπουδαιότερες τραγουδίστριες του είδους και μνημονεύεται για την μοναδικότητα της φωνής της και το ύφος της. Το τραγούδι της  "Šta će mi život", που είναι ένα από τα πιο γνωστά της, είναι ένα από τα τραγούδια με τις περισσότερες πωλήσεις στη Γιουγκοσλαβία. 

Γεννήθηκε στο Ντόμποϊ της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και ήταν το τρίτο παιδί μιας μουσουλμανικής βονσιακής οικογένειας, μέσα σε συνολικά 13 παιδιά. Οι δύο αδελφές της έγιναν κι αυτές επαγγελματίες τραγουδίστριες. Κατά τη δεκαετία του 1940, πεθαίνει ένας εκ των αδελφών της, γεγονός που προκαλεί μεγάλη θλίψη στον πατέρα της, ο οποίος ξεκίνησε το αλκοόλ, παραμελώντας την οικογένεια του και τη δουλειά του, με την οικογένεια να υποφέρει αυτό το διάστημα. Από μικρή ηλικία ξεκίνησε να ασχολείται με το τραγούδι, όμως σε καμία περίπτωση δεν σκεφτόταν επαγγελματικά, καθότι ο πατέρας της δεν την υποστήριζε μέχρι κάποια κάποια ηλικία. Το 1947, γράφτηκε σε ένα σχολείο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπου έμαθε να παίζει και μαντολίνο. Το 1959, παντρεύτηκε τον αθλητή του τένις Ραντμίλο Αρμένοθλιτς, ενώ απέκτησαν κι ένα παιδί. 

Κατά τη δεκαετία του 1960 ξεκίνησε η επαγγελματική της καριέρα στο τραγούδι. Σε ηλικία 16 ετών μετακόμισε στο Σαράγιεβο, στη θεία της, όπου ξεκίνησε να τραγουδά, βγάζοντας χρήματα. Ένα βράδυ, ο γνωστός αρκοντεονίστας Ισμέτ Σέρμπο, άκουσε τη φωνή της και μαγεύτηκε, και της πρότεινε να την εντάξει στην ορχήστρα του. Εκεί ουσιαστικά εισήλθε στη σόουμπιζ. Αργότερα, συνέχισε την επαγγελματική της καριέρα στο Βελιγράδι, εκείνη την περίοδο άλλαξε και το όνομα της σε Σιλβάνα, εμπνευσμένο από την Σιλβάνα Μάνγκανο. Μεταξύ το 1965 και το 1969, ηχογράφησε το πρώτο της τραγούδι, ονόματι "Nad izvorom vrba se nadvila", ενώ ξεκίνησε να ασχολείται και με την τηλεόραση. Κατά τα τελευταία της χρόνια ξεκίνησε να γίνεται μανιακή με τη μοίρα, ξεκινώντας να ψάχνει για τη δική της. Πέθανε στις 10 Οκτωβρίου του 1976, και την κηδεία της παρακολούθησαν χιλιάδες άνθρωποι. Μέχρι και σήμερα είναι γνωστή, όπου διασκευάζονται τραγούδια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Μουσουλμάνοι
Γιουγκοσλάβοι τραγουδιστές
Βόσνιοι τραγουδιστές
Βόσνιοι μουσικοί
Δωροθέα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Η Δωροθέα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (γερμ. Dorothea von Sachsen-Lauenburg, 9 Ιουλίου 1511 - 7 Οκτωβρίου 1571) ήταν η σύζυγος του βασιλιά Χριστιανού Γ΄ της Δανίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Ιουλίου 1511 και ήταν κόρη του Μάγκνους Α΄ της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Αικατερίνης των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Δ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.

Στις 25 Οκτωβρίου 1525 παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Χριστιανό της Δανίας στο Κάστρο Λάουενμπουργκ. Έγινε βασίλισσα το 1533, αν και λόγω του εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε αμέσως μετά την άνοδο του συζύγου της στο θρόνο, η στέψη δεν έγινε παρά το 1537.

Η βασίλισσα Δωροθέα ενδιαφέρθηκε για την πολιτική και μολονότι δεν είναι σαφές πόση επιρροή είχε, πιστεύεται ότι συμμετείχε στον διορισμό και την απόλυση αξιωματούχων. Δεν έμαθε ποτέ να μιλάει δανικά. Το 1559 έμεινε χήρα, εγκαταστάθηκε στο Κόλντινγκ και επισκεπτόταν τακτικά τα παιδιά της στη Γερμανία μία φορά το χρόνο.

Η χήρα βασίλισσα Δωροθέα είχε ερωτευθεί τον αδελφό του συζύγου της και γείτονα της, δούκα Ιωάννη Β΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Χάδερσλεου ήδη κατά τη διάρκεια του γάμου της και θέλησε να τον παντρευτεί μετά το θάνατο του συζύγου της το 1559. Αυτό το τελευταίο έκανε το βασιλιά να την θεωρεί σχεδόν προδότρια και την εξόρισε στο κάστρο Σόντερμπουργκ, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της.

Πέθανε στις 7 Οκτωβρίου 1571 στο κάστρο Σόντερμπουργκ (δαν. Σέντεμποργ) σε ηλικία 60 ετών. Θάφτηκε δίπλα στο σύζυγο της στον Καθεδρικό Ναό του Ρόσκιλε.

Οικογένεια 
Η Δωροθέα το 1525 παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Χριστιανό της Δανίας και μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
την Άννα, Εκλεκτόρισσα της Σαξονίας (1532–1585), παντρεύτηκε τον Αύγουστο, Εκλέκτορα της Σαξονίας. Απέκτησαν 15 παιδιά.
τον Φρειδερίκο Β΄ της Δανίας (1534–1588), νυμφεύτηκε την Πριγκίπισσα Σοφία του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο. Απέκτησαν 8 παιδιά.
τον Μάγκνους, Δούκα του Χόλσταϊν μετέπειτα Βασιλιά της Λιβονίας (1540–1583), νυμφεύτηκε την Μαρία Βλαδιμήροβνα της Στάριτσα. Απέκτησαν 2 παιδιά.
τον Ιωάννη Β΄, Δούκα του του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν (1545–1622), νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο την Ελισάβετ του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρουμπενχάγκεν και απέκτησαν 14 παιδιά και σε δεύτερο γάμο την Αγνή Χέντβιχ του Άνχαλτ και απέκτησαν 9 παιδιά.
την Δωροθέα, Δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (1546–1617), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο, Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και απέκτησαν 15 παιδιά.

Τίτλοι
9 Ιουλίου 1511 - 29 Οκτωβρίου 1525: Η Βασιλική Υψηλότητα Δούκισσα Δωροθέα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
29 Οκτωβρίου 1525 - 1534: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Δωροθέα της Δανίας και της Νορβηγίας
1534 - 1 Ιανουαρίου 1559: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα της Δανίας και της Νορβηγίας
1 Ιανουαρίου 1559 - 7 Οκτωβρίου 1571: Η Μεγαλειότητα Της Η Χήρα Βασίλισσα της Δανίας και της Νορβηγίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Article in the Dansk biografisk Lexikon 
 Dansk Kvindebiografisk Leksikon

Οίκος των Ασκάνια
Οίκος του Όλντενμπουργκ
Βασίλισσες της Δανίας
Βασίλισσες της Νορβηγίας
Βασιλομήτωρ
Ιουλιάνα Μαρία του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ

Η Ιουλιάνα Μαρία του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ-Μπέβερν (Juliana Maria von Braunschweig-Wolfenbüttel-Bevern, 4 Σεπτεμβρίου 1729 - 10 Οκτωβρίου 1796) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1729 στο Βολφενμπύτελ και ήταν κόρη του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ και της Αντουανέττας, κόρης του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Η Ιουλιάνα Μαρία έλαβε απλή, αλλά πολύ αυστηρή ανατροφή.

Στις 8 Ιουλίου 1752 παντρεύτηκε τον χήρο Φρειδερίκο Ε΄ της Δανίας στο Παλάτι Φρέντερικσμποργκ. Το ζευγάρι απέκτησε έναν γιο:
τον Φρειδερίκο, Διάδοχο Πρίγκιπα της Δανίας και Νορβηγίας (1753-1805), παντρεύτηκε την Σοφία Φρειδερίκη του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Απέκτησαν 7 παιδιά (3 θνησιγενή).

Η Ιουλιάνα Μαρία ήταν όμορφη και λογική, αλλά ο γάμος τους δεν είχε θετική απήχηση στη Δανία, όπου θεωρήθηκε ότι έγινε πολύ νωρίς μετά το θάνατο της δημοφιλούς προκατόχου της, Λουίζας και ήταν ένα δύσκολο έργο να την αντικαταστήσει. Είχε αρκετά θετά παιδιά από το πρώτο γάμο του Φρειδερίκου, αλλά δεν είχε καμία επιρροή στην ανατροφή τους.

Ως βασίλισσα η Ιουλιάνα Μαρία έζησε μια ήσυχη και συγκρατημένη ζωή και δεν ασχολούνταν με τις πολιτικές υποθέσεις. Το 1766 ο Φρειδερίκος πέθανε και η Ιουλιάνα Μαρία έμεινε χήρα.

Ο θετός γιος της, Χριστιανός Ζ΄, προσπάθησε να διατηρήσει τις σχέσεις μαζί της και στη σύζυγό του, Καρολίνα Ματθίλδη της Μεγάλης Βρετανίας δεν άρεσε αυτό. Ως εκ τούτου δεν ήταν σχεδόν ποτέ προσκεκλημένη στο βασιλικό τραπέζι, ούτε δεχόταν επίσκεψη από το Βασιλιά και τη Βασίλισσα πολύ συχνά.

Απεβίωσε στις 10 Οκτωβρίου 1796 στο Παλάτι Φρέντενσμποργκ σε ηλικία 67 ετών. Θάφτηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ρόσκιλε.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1752 τον Φρειδερίκο Ε΄ της Δανίας και είχε τέκνο:
 Φρειδερίκος 1753-1805, Διάδοχο Πρίγκιπα της Δανίας και Νορβηγίας.

Τίτλοι
4 Σεπτεμβρίου 1729 - 8 Ιουλίου 1752: Η Βασιλική Υψηλότητα Δούκισσα Ιουλιάνα Μαρία του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ
8 Ιουλίου 1752 - 13/14 Ιανουαρίου 1766: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Βασίλισσα της Δανίας και της Νορβηγίας
13/14 Ιανουαρίου 1766 - 10 Οκτωβρίου 1796: Η Μεγαλειότητα Της Η Χήρα Βασίλισσα της Δανίας και της Νορβηγίας

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Queen Juliane Marie at the website of the Royal Danish Collection at Rosenborg Castle

Οίκος των Γουέλφων
Οίκος του Όλντενμπουργκ
Βασίλισσες της Δανίας
Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Βουλγαρική Εθνική Ραδιοφωνία

Η Βουλγαρική Εθνική Ραδιοφωνία (βουλγαρικά: Българско национално радио, БНР, αγγλικά: Bulgarian National Radio) είναι ο εθνικός ραδιοφωνικός οργανισμός της Βουλγαρίας. Διαθέτει δύο εθνικά και επτά περιφερειακά κανάλια, καθώς και μια διεθνή υπηρεσία – Βουλγαρική Ραδιοφωνία – η οποία μεταδίδει σε 11 γλώσσες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη Βουλγαρία
Ζόρδι Άλμπα

Ο Ζόρδι Άλμπα (Jordi Alba, 21 Μαρτίου 1989) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Μπαρτσελόνα και στην Εθνική Ισπανίας στη θέση του αμυντικού.

Καριέρα

Σε συλλόγους
Η καριέρα του ξεκίνησε το 2007 από την Κορνεγιά και στη συνέχεια αγωνίστηκε στη δεύτερη ομάδα της Βαλένθια. Από το 2009 ως το 2012 έπαιξε στην πρώτη ομάδα της Βαλένθια. Από το 2012 είναι παίκτης της Μπαρτσελόνα, με την οποία έχει κατακτήσει τέσσερα πρωταθλήματα, τέσσερα Κύπελλα, τρία Σούπερ Καπ Ισπανίας, ένα Τσάμπιονς Λιγκ (2014-2015), ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων και ένα ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ.

Στην εθνική ομάδα
Στην Εθνική Ισπανίας αγωνίζεται από το 2011. Κατέκτησε το τρόπαιο στο Euro του 2012 και έφτασε στον τελικό στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013. Επίσης, ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2014, στο Euro του 2016 και στο Μουντιάλ του 2018.

Παραπομπές

Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας
Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ
Ποδοσφαιριστές ΚΓ Ταρραγόνα
Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Μεστάγια
Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Καταλανοί ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Μλάντεν Μποΐνοβιτς

O Μλάντεν Μποϊνοβιτς (γεννηθείς στις 17 Ιανουαρίου 1977), στην Μπάνια Λούκα είναι Σέρβος αθλητής του χάντμπολ. Παίζει στη Γαλλική ομάδα Τρεμπλέ, όπου αγωνίζεται με τη φανέλα που έχει το νούμερο 91.

Επαγγελματική καριέρα 
O Μλάντεν Μποϊνοβιτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Παρτιζάν, πριν λάβει μεταγραφή στην Ισπανία. Στο Ισπανικό πρωτάθλημα έπαιξε στις ακόλουθες ομάδες: Προσέσα Αντεμάρ Λεόν, Μπιντασόα Ιρούν και στη Μπαρτσελόνα. Τρία χρόνια μετά μετακόμισε στη Γαλλία.

To μεγαλύτερο μέρος στην καριέρα του, πέρασε στον γαλλικό σύλλογο Μονπελιέ, όπου έπαιξε για 10 χρόνια, από το 2002 έως το 2012.Σε αυτά τα 10 χρόνια, ο Μποΐνοβιτς κατέκτησε το EHF Champions League το 2003, καθώς και 9 γαλλικά πρωταθλήματα.

Ο Μποΐνοβιτς κατέκτησε, επίσης, το χάλκινο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα αντρών 2001 στο Χάντμπολ, εκπροσωπώντας την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας.

Επίσης εκπροσώπησε την εθνική ομάδα της Σερβίας ως αρχηγός.

Σέρβοι αθλητές
Αθλητές της χειροσφαίρισης
Γκωτιέ Γ΄ του Σατιγιόν

O Γκωτιέ Γ΄, γαλλ. Gautier,γερμ.  Walter III (1166 - 1219) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κύριος του Σατιγιόν (1205-1219) και, ως σύζυγος της Ελισάβετ, κόμης του Σαιν-Πολ (1196-1219).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκυ Β΄ κυρίου του Σατιγιόνκαι της Αδέλας των Καπετιδών, κόρης του Ροβέρτου Α΄ κόμη του Ντρε. Αδελφός του ήταν ο Γκυ Γ΄ κύριος του Σατιγιόν.

Το 1219 απεβίωσε σε ηλικία 53 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Γκυ Δ΄ στο Σατιγιόν και ο Ούγος Δ΄ στο Σαιν-Πολ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1196 την Ελισάβετ, κόρη και κληρονόμο του Ούγου Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ και είχε τέκνα:
 Γκυ Δ΄ απεβ. 1226, κύριος του Σατιγιόν.
 Ούγος Α΄ 1198-1248, κόμης του Σαιν-Πολ, νυμφεύτηκε τη Μαρία των Αβέν, κόμισσα του Μπλουά.
 Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Ραούλ Β΄ κύριο του Κουσύ.
 Ευσταθία, παντρεύτηκε τον Ντανιέλ ντε Μπετύν και μετά τον Ρομπρέστ Β΄ ντε Γουαβράν.
 Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Ωμπέρ ντε Ανζέστ, κύριο του Σανλίς.

Υποσημειώσεις - Αναφορές σε Πηγές

Οίκος του Σατιγιόν
Λουδοβίκος Γ΄ του Σατιγιόν

Ο Λουδοβίκος Γ΄, γαλλ. Louis III (απεβ. 15 Ιουλίου 1391) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κύριος του Σατιγιόν και κόμης του Ντυνουά.

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Γκυ Β΄ κόμη του Μπλουά & κυρίου του Σατιγιόν και της Μαρίας, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ μαρκησίου του Ναμύρ.

Νυμφεύτηκε την κόρη του Ιωάννη δούκα του Μπερύ, αλλά το 1391 απεβίωσε άτεκνος. Ο πατέρας του, που δεν είχε κληρονόμο, πώλησε το Μπλουά στον Λουδοβίκο Α΄ των Βαλουά δούκα της Ορλεάνης, ανιψιό του Ιωάννη δούκα του Μπερύ. Ο Ιωάννης παραχώρησε το Ντυνουά στον νόθο γιο του Ιωάννη.

Ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1386 τη Μαρία των Βαλουά δούκισσα του Ωβέρν & κόμισσα του Μονπανσιέ, κόρη του Ιωάννη των Βαλουά δούκα του Μπερρύ· δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Anselme, Père (1700). Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de France (in French). 3. Paris. p. 137.

Οίκος του Σατιγιόν
Γκυ Δ΄ του Σαιν-Πολ

Ο Γκυ Δ΄, γαλλ. Guy IV (π. 1254 - 6 Απριλίου 1317) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμης του Σαιν-Πολ (1292-1317).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκύ Γ΄ κόμη του Σαιν-Πολ και της Ματθίλδης της Βραβάντης, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης.

Είχε το αξίωμα του μεγάλου Οινοχόου (Butler) της Γαλλίας.

Τοποθετήθηκε, μαζί με τον Ρομπέρ ΣΤ΄ ντ' Ωβέρν, σε μία μάχη των Γαλλικών στρατευμάτων, παράπλευρη της κύριας μάχης των Χρυσών Σπιρουνιών. Όταν οι Φλαμανδοί τους υπερκέρασαν, ο αδελφός του Ιάκωβος και πολλοί συγγενείς του σκοτώθηκαν· εκείνος μπόρεσε να διαφύγει.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1292 τη Μαρία των Ντρε, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης και είχε τέκνα:
 Ιωάννης απεβ. 1344, κόμης του Σαιν-Πολ.
 Ιάκωβος απεβ. 1365, κύριος του Ανκρ.
 Μαώ 1293-1358, παντρεύτηκε τον Κάρολο των Καπετιδών κόμη του Βαλουά.
 Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Νταμπιέρ, κύριο του Κρεβκέρ.
 Ιζαμπώ απεβ. 1360, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ κύριο του Κουσύ.
 Μαρία, παντρεύτηκε τον Αϋμέρ ντε Βαλένς κόμη του Πέμποκ (Οίκος των Λουζινιάν).
 Ελεονώρα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ Μαλέ κύριο του Γκραβίλ.
 Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Μιλ ντε Νουαγιέ κύριο του Μαιζύ.

Πηγές
 Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007), 254.

Οίκος του Σατιγιόν
Ιωάννης του Σαιν-Πολ

O Ιωάννης, γαλλ. Jean (απεβ. 1344) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμης του Σαιν-Πολ (1317-1344).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκυ Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ και της Μαρίας των Ντρε, κόρης του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1319 την Ιωάννα, κόρη του Ιωάννη Α΄ του Φιέν (γιου του Γουλιέλμου Β΄ ντε Φιέν (de Fiennes) βαρόνο του Tενγκρύ και της Λευκής ντε Μπριέν) και είχε τέκνα:
 Γκυ Ε΄ απεβ. 1360, κόμης του Σαιν-Πολ.
 Ματίλντα 1335-1373, παντρεύτηκε τον Γκυ Α΄ κόμη του Λινύ (Οίκος του Λουξεμβούργου).

Πηγές
 Οικογένεια της Ιωάννας του Φιέν

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Σατιγιόν
Μουσείο Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης

Το Μουσείο Καλών Τεχνών (ουγγρικά: Szépművészeti Múzeum) είναι ένα μουσείο στην πλατεία Ηρώων της Βουδαπέστης στην Ουγγαρία, πλησίον της Αίθουσας Τέχνης.

Κατασκευάστηκε από σχέδια του Άλμπερτ Σίκεντανζ και του Φούλοπ Χέρζογκ σε εκλεκτικό-νεοκλασικό στιλ, μεταξύ 1900 και 1906. Η συλλογή του μουσείου αποτελείται από διεθνή τέχνη (εκτός από ουγγρική), συμπεριλαμβανομένων όλων των περιόδων ευρωπαϊκής τέχνης, και περιλαμβάνει περισσότερα από 100.000 τεμάχια. Η συλλογή αποτελείται από παλαιότερες προσθήκες, όπως αυτές του Κάστρου Βούδας, των κτημάτων Εστερχάζι και Ζίτσι, καθώς και δωρεές από μεμονωμένους συλλέκτες. Η συλλογή του Μουσείου αποτελείται χωρίζεται σε έξι τμήματα: αιγυπτιακό, αρχαίο, γκαλερί παλαιάς γλυπτικής, γκαλερί παλαιάς ζωγραφικής,μοντέρνα συλλογή και γραφική συλλογή. Το ίδρυμα γιόρτασε την εκατονταετηρίδα του το 2006.

Συλλογή και εκθέματα

Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Το μουσείο κατέχει τη δεύτερη μεγαλύτερη συλλογή αιγυπτιακής τέχνης στην κεντρική Ευρώπη. Περιλαμβάνει μια σειρά αντικειμένων που αγόρασε ο Ούγγρος Αιγυπτιολόγος, Έντουαρντ Μάλερ, στη δεκαετία του 1930. Οι μετέπειτα ανασκαφές στην Αίγυπτο επέκτειναν τη συλλογή. Μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια είναι μια ζωγραφισμένη σαρκοφάγος.

Κλασικές αρχαιότητες
Ο πυρήνας της συλλογής αποτελείται από κομμάτια που αποκτήθηκαν από τον Πολ Αρντ, έναν αρχαιολόγο από το Μόναχο. Η έκθεση περιλαμβάνει κυρίως έργα από την Αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη. Το σημαντικότερο από αυτά είναι ένα ελληνικό μαρμάρινο άγαλμα του 3ου αιώνα, που ονομάζεται Χορεύτρια της Βουδαπέστης. Η κυπριακή και μυκηναϊκή συλλογή είναι επίσης αξιοσημείωτη, καθώς και τα κεραμικά και χάλκινα έργα.

Παλαιά έργα ζωγραφικής
Τα 3.000 έργα της συλλογής προσφέρουν μια σχεδόν αδιάκοπη έρευνα για την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής ζωγραφικής από τον 13ο έως τα τέλη του 18ου αιώνα. Ο πυρήνας της συλλογής αποτελείται από 700 έργα ζωγραφικής που αποκτήθηκαν από το κτήμα Εστερχάζι. Η συλλογή χωρίζεται σε ιταλική, γερμανική, ολλανδική, φλαμανδική, γαλλική, αγγλική και ισπανική. Τα σπουδαιότερα έργα της συλλογής περιλαμβάνουν τη Στέψη της Θεοτόκου του Μάσο ντι Μπάνκο, τον Άγιο Θωμά Ακινάτη του Στέφανο ντι Τζοβάνι, τον Άγιο Στέφανο τον Μάρτυρα του Ντομένικο Γκιρλαντάιο, την Πιάτσα ντέλα Σινιορία του Μπερνάρντο Μπελότο, τον πίνακα της Αικατερίνης Κορνάρο του Τζεντίλε Μπελλίνι, το πορτρέτο ενός νεαρού άνδρα του Τζορτζόνε, την Παναγία Εστερχάζι του Ραφαήλ και πολλά άλλα.

Παραπομπές 

Μουσεία στην Ουγγαρία
Γκωσέ Ε΄ του Σατιγιόν

O Γκωσέ Ε΄, γαλλ. Gaucher V (γενν. π. 1249) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κύριος του Σατιγιόν, κόμης του Πορσιάν, κοντόσταυλος της Καμπανίας το 1284 και κοντόσταυλος της Γαλλίας (1302-1329).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκωσέ Δ΄ κυρίου του Σατιγιόν (γιου του Ούγου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ) και της Ισαβέλλας Βιλλεαρδουίνου. Εξαδέλφια του ήταν η Ιωάννα κόμισσα του Μπλουά και οι αδελφοί Ούγος Β΄ κόμης του Μπλουά και Γκυ Δ΄ κόμης του Σαιν-Πολ.

Έγινε κύριος του Σατιγιόν, κόμης του Πορσιάν, κοντόσταυλος της Καμπανίας και μετά της Γαλλίας (1302-1329), κατά τη διάρκεια πέντε διαφορετικών βασιλέων, πρώτα του Φιλίππου Δ΄. Ήταν εκπαιδευτής του γιου εκείνου Λουδοβίκου Ι΄, ο οποίος όταν έγινε βασιλιάς τον έκανε πρώτο υπουργό του. Τον Λουδοβίκο Ι΄ διαδέχθηκαν οι αδελφοί του Φίλιππος Ε΄ και Κάρολος Δ΄, που τον διατήρησαν στη θέση του.

Ο συγγραφέας Μωρίς Ντρυόν (1918-2009) τον έχει ως ένα ήρωα στο ιστορικό μυθιστόρημά του Les Rois maudits (Οι κατατρεγμένοι βασιλείς), σειρά έργων που γράφτηκαν το διάστημα 1955-77. Έγιναν μεταφορές του έργου σε τηλεοπτικές σειρές: το 1972 από τον Ζαν Σεβριέ και το 2005 από τον Βαλντέκ Στανζάκ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ισαβέλλα των Ντρε, μετά την Ελιζέντ Βερζύ και έπειτα την Ισαβέλλα του Ρυμινύ. Είχε τέκνα:
 Γκωσέ ΣΤ΄ 1281-1325.
 Ιωάννης Β΄ 1283-1363.
 Ιωάννα π. 1285-1354, παντρεύτηκε τον Βάλτερ Ε΄ κόμη του Μπριέν και δούκα των Αθηνών.
 Ούγος 1287-1336.
 Μαρία.
 Ισαβέλλα.

Αναφορές σε Πηγές

Οίκος του Σατιγιόν
Γάλλοι του 13ου αιώνα
Γάλλοι του 14ου αιώνα
Κοντόσταυλοι της Γαλλίας
Γάλλοι ευγενείς του Μεσαίωνα
Γιόχαν Στράους (πατέρας)

Ο Γιόχαν Στράους ο Πρεσβύτερος (γερμανικά: Johann Baptist Strauß, (Vater) (14 Μαρτίου,
1804 – 25 Σεπτεμβρίου, 
1849) ήταν Αυστριακός συνθέτης. Θεωρείται ο πατέρας των βιεννέζικων βαλς. Η πιο γνωστή μουσική  συνθέση του είναι το "Εμβατήριο Ραντέτσκυ", (Radetzky March,  Op.228), το οποίο έγραψε ο Στράους το 1848 προς τιμήν του Αυστριακού Στρατάρχη
Ραντέτσκυ, για τις νίκες του στην Ιταλία.

Βιογραφία
Ο Γιόχαν Στράους γεννήθηκε στο Λεοπολντστάντ (σημερινή επαρχία της Βιέννης). Ο πατέρας του, Φραντς Στράους  Βοργίας (10 Οκτωβρίου,1764 – 5 Απριλίου,1816) και η μητέρα του, Μπαρμπάρα Ντόλλμαν (3 Δεκεμβρίου,1770 – 28 Αυγούστου,1811), ήταν ιδιοκτήτες Πανδοχείου. Ο παππούς του Στράους. Ο Γιόχαν Μικάελ Στράους (1720–1800), ήταν εβραίος που ασπαστήκε τον 
Καθολικισμό.
Η μεγάλη τραγωδία χτύπησε την οικογένειά του, όταν η μητέρα του πέθανε από ανεξήγητο «πυρετό», όταν ο  ίδιος ήταν επτά ετών. Στην ηλικία των 12 ετών, ο πατέρας 
του βρέθηκε πνιγμένος, ενδεχομένως, από αυτοκτονία, στις όχθες του ποταμού Δούναβη. Ο κηδεμόνας του, ο ράφτης Αντόν Μίλερ, τον τοποθέτησε ως μαθητευόμενο σε έναν βιβλιοδέτη, τον Γιόχαν Λιχτσνείντλ. Ο Στράους έκανε μαθήματα για βιολί και βιόλα εκτός από την καθιερωμένη
μαθητεία του, που ολοκληρώθηκε με επιτυχία το 1822.

Καριέρα
Ο Στράους σπουδασε επίσης μουσική και κατά την διάρκεια της μαθητείας του κατάφερε να εξασφαλίσει μια θέση σε μια  τοπική ορχήστρα του Μικάελ Παμέρ, την οποία τελικά και εγκατέλειψε με σκοπό να ενταχθεί σε ένα δημοφιλή κουαρτέτο εγχόρδων, που ήταν γνωστό ως  κουαρτετο Λανέρ, που αποτελούνταν από τον Τζόσεφ Λανέρ και τους αδελφούς Καρλ και Γιόχαν Ντραχάνεκ, Αυτό το κουαρτέτο εγχόρδων ξεκίνησε να παίζει βιεννέζικο βαλς.Το 1825 αποφάσισε να σχηματίσει τη δική του μπάντα  και άρχισε να γράφει μουσική,  κυρίως χορευτική. Με τον τρόπο αυτό όμως, ξεκίνησε ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε αυτόν και τον Λαμέρ , κάτι που οδήγησε στην παραγωγικότητα και την ανάπτυξη του βαλς, καθώς και σε άλλα είδη χορευτικής μουσικής στη Βιέννη. 
Συντόμα έγινε ένας από τους πιο γνωστούς και αγαπημένος  συνθέτης χορευτικής μουσικής στη Βιέννη, και περιόδευσε με την μπάντα του στη Γερμανία, την Ολλανδία, το  Βέλγιο και τη Βρετανία. 
Τα ηνία της διευθύνσης μετά της «Ορχήστρας του  Στράους» τελικά  θα περάσει στα χέρια των γιων του, Γιόχαν Στράους του νεότερου και του Εντουάρντ, μέχρι την διάλυσή της το 1901 από τον  Εντουάρντ Στράους.

Παραπομπές 

Συνθέτες οπερέτας
Συνθέτες του Ρομαντισμού
Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Πόλα-Μέι Γουίκς

Η Πόλα-Μέι Γουίκς (Paula-Mae Weekes, 23 Δεκεμβρίου 1958-) είναι η 6η και η σημερινή πρόεδρος του Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Ανέλαβε τα καθήκοντά της στις 19 Μαρτίου του 2018 και έγινε η πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει το αξίωμα του Προέδρου και δεύτερη γυναίκα αρχηγός κράτους, μετά τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄.

Καριέρα 
Η Γουίκς παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών, στο Κέιβ Χιλ, από την οποία όπου αποφοίτησε με πτυχίο νομικής, και από τη Νομική Σχολή Χιού Γούντινγκ,για να γίνει μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου, το 1982. Μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε στο γραφείο του Διευθυντή της εισαγγελίας για 11 χρόνια, πριν εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα, το 1993. Διορίστηκε στο δικαστικό σώμα, το 1996 και στο Εφετείο, το 2005, όπου υπηρέτησε μέχρι την αποχώρησή της το 2016. Υπηρέτησε για βραχύβιο χρονικό διάστημα ως αναπληρώτρια ανώτερη δικαστής το 2012 αντικαθιστώντας τον Γουέντελ Κάνγκαλου, ο οποίος είχε τραυματιστεί σε τροχαίο ατύχημα. τον Σεπτέμβριο του 2016 η Γουίκς διορίστηκε στο εφετείο των Τερκς και Κάικος.

Προεδρία 
Στις 5 Ιανουαρίου του 2018 η - τότε εφέτης - Γουίκς προτάθηκε ως υποψήφια για το αξίωμα του Προέδρου από το κυβερνητικό Λαϊκό Εθνικό Κίνημα του πρωθυπουργού Κιθ Ρόλι με την ελπίδα να καταλήξουν σε συμφωνία με την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση υπό το Ενωμένο Εθνικό Κογκρέσο της Κάμλα Περσάντ-Μπισεσάρ, η οποία αργότερα ενέκρινε τον διορισμό της. Η πρόταση που της έγινε για τη θέση της προέδρου επιδοκιμάστηκε και από τους πολιτικούς αναλυτές. Καθώς η Γουίκς ήταν η μοναδική υποψήφια την ημέρα των εκλογών,  θεωρήθηκε ότι εξελέγη χωρίς να χρειαστεί ψηφοφορία.

Παραπομπές 

Πρόεδροι του Τρινιντάντ και Τομπάγκο
Τρινιντιανοί δικαστικοί