Συμμετοχή της Γαλλίας στη Eurovision

Η Γαλλία συμμετείχε στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision  από το ντεμπούτο της στον πρώτο διαγωνισμό το . Η Γαλλία είναι μία από τις μόλις επτά χώρες που είναι παρούσα στον πρώτο διαγωνισμό και απουσίασε από δύο μόνο διαγωνισμούς στην ιστορία της, το  και το . Η Γαλλία έχει κερδίσει τον διαγωνισμό πέντε φορές και μαζί με τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μία από τις "Μεγάλες Πέντε" οι οποίες επιτρέπεται αυτόματα να συμμετάσχουν στον τελικό, επειδή είναι οι πέντε μεγαλύτεροι οικονομικοί συντελεστές στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU).

Η Γαλλία κέρδισε για πρώτη φορά τον διαγωνισμό το  με το "Dors, mon amour" που εκτελείται από τον Αντρέ Κλαβό. Τρεις ακόμα νίκες ακολούθησαν μέσα στη δεκαετία του '60, με το "Tom Pillibi" της Ζακλίν Μπουαγιέ το , με το "Un Premier Amour" που πραγματοποίησε η Ιζαμπέλ Ομπρέ το  και με το "Un jour, un enfant" της Φρίντα Μποκαρά το , μια νίκη που τη μοιράστηκε με την Ολλανδία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η πέμπτη νίκη της Γαλλίας ήρθε το , όταν η Μαρί Μυριάμ κέρδισε με το τραγούδι "L'oiseau et l'enfant". Η Γαλλία τερμάτισε δεύτερη πέντε φορές, με την Πολ Ντεζαρντέν το , την Κατρίν Φερί το , τον Ζοέλ Ιρσίλ το , την Αμινά το , η οποία έχασε από την Καρόλα της Σουηδίας σε μια ισοπαλία (tie-break) και την Μπαρμπαρά Πραβί το .

Μετά την επίτευξη των πέντε πρώτων θέσεων σε 24 διαγωνισμούς τον 20ό αιώνα, η Γαλλία είχε λιγότερη επιτυχία στον 21ο αιώνα, τερματίζοντας στην πρώτη πεντάδα μόνο τρεις φορές, με την Νατάσα Σαν Πιέρ να έρχεται τέταρτη το , την Σαντρίν Φρανσουά πέμπτη το  και τη Μπαρμπαρά Πραβί δεύτερη το 2021. Η Γαλλία τερμάτισε τελευταία για πρώτη φορά το , όταν οι Twin Twin έλαβε μόνο δύο βαθμούς. Η Γαλλία δεν κατάφερε να φτάσει στην πρώτη δεκάδα σε 13 από τους 15 τελευταίους διαγωνισμούς, με εξαίρεση την Πατρίσια Κάας, η οποία τερμάτισε όγδοη το , και τον Αμίρ, ο οποίος ήρθε έκτος το .

Οργάνωση
Πολλοί γαλλικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς έχουν χρησιμοποιηθεί για να παρουσιάσουν τη Eurovision στη χώρα, οι πρώην RTF (1956–64), ORTF (1965–74), TF1 (1975–81) και Antenne 2 (1983–92). Από το 1983, η France Télévisions ήταν υπεύθυνη για τη συμμετοχή της Γαλλίας στον διαγωνισμό, με τον τελικό να μεταδίδεται στο France 2 (1993–98, 2015–σήμερα) και στο France 3 (1999–2014), ενώ ο ημιτελικός που ψηφίζει η Γαλλία στο France 4 (2005–10, 2016–σήμερα) και αργότερα στο France Ô (2011–15). Ο πρώτος ημιτελικός το 2004 δεν μεταδόθηκε. Από το 2015, το France 2 επανέλαβε την ευθύνη της διοργάνωσης της συμμετοχής και μετάδοσης του τελικού και από το 2016 και οι δύο ημιτελικοί θα μεταδοθούν από το France 4. Η αλλαγή είναι μια προσπάθεια να εξασφαλιστούν καλύτερες αξιολογήσεις και αποτελέσματα σε επικείμενες διοργανώσεις. Η ραδιοφωνική κάλυψη παρέχεται, αν και όχι κάθε χρόνο, από τη France Inter από το 1971 έως το 1998 και από το 2001 από τη France Bleu (επίσης το 1976). Το 1982, η RTL Radio διαβίβασε το διαγωνισμό λόγω της απουσίας της χώρας εκείνου του έτους.

Η Γαλλία έχει συχνά αλλάξει τη διαδικασία επιλογής που χρησιμοποιήθηκε για να βρει την συμμετοχή της χώρας στο διαγωνισμό, είτε εθνικός τελικός είτε εσωτερική επιλογή (ενίοτε ένας συνδυασμός και των δύο μορφών) έχει τηρηθεί από τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα εκείνη την εποχή.

Διαγωνιστική ιστορία
Η Γαλλία είναι μία από τις πιο επιτυχημένες χώρες της Eurovision, κερδίζοντας τον διαγωνισμό πέντε φορές, αφού ήρθε δεύτερη πέντε φορές και τρίτη επτά φορές. Η Γαλλία κατατάχθηκε πρώτη σε αριθμό νικών (είτε μόνη της είτε σε ισοπαλία με άλλες χώρες) χωρίς διακοπή από το 1960 έως το 1993. Επιπλέον, η Αμινά ήταν κοντά στη νίκη με το τραγούδι "Le Dernier qui a parlé..." το 1991, όταν τερμάτισε σε ισοπαλία στην πρώτη θέση (με τον ίδιο αριθμό βαθμών με τη Σουηδία). Ως εκ τούτου, εφαρμόστηκε ο κανόνας "countback", αλλά και οι δύο χώρες είχαν ίσο αριθμό δώδεκα βαθμών (τέσσερις παρτίδες), αλλά η νίκη πήγε στη Σουηδία, όταν η Γαλλία είχε λιγότερα σετ 10 βαθμών. Σήμερα, με τους νέους κανόνες, η Γαλλία θα είχε κερδίσει τον διαγωνισμό, επειδή έλαβε βαθμούς από περισσότερες χώρες από τη Σουηδία. Ένα χρόνο πριν, η Γαλλία ήταν επίσης κοντά στη νίκη με τον Ζοέλ Ούρσουλ να παίζει το τραγούδι του Serge Gainsbourg, "White and Black Blues". Το τραγούδι τερμάτισε στην δεύτερη θέση με την συμμετοχή της Ιρλανδίας.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, τα γαλλικά αποτελέσματα ήταν κάπως απογοητευτικά. Από το 1998, όταν επινοήθηκε η τηλεψηφοφορία, η Γαλλία ήταν σχεδόν πάντοτε στις τελευταίες 10 χώρες της τελικής κατάταξης του τελικού, αφού τερμάτισε 18η ( και ), 19η (), 22η (,  και ), 23η (,  και ), 24η () και 25η (). Η Γαλλία έφτασε στην τελευταία θέση, για πρώτη φορά στην ιστορία της Eurovision, το  με μόνο 2 βαθμούς.

Ωστόσο, η Γαλλία είχε καλά αποτελέσματα κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα. Το 2001, η καναδέζα τραγουδίστρια Νατάσα Σαν Πιέρ ήρθε 4η για τη Γαλλία με το τραγούδι της "Je n'ai que mon âme", που ήταν το φαβορί για να κερδίσει το διαγωνισμό από τους οπαδούς και τις αποδόσεις. Αυτό το καλό αποτέλεσμα μεταφέρθηκε στο διαγωνισμό του 2002, όταν η Sandrine François ήρθε 5η με το "Il faut du temps" και έλαβε το διεθνές βραβείο Μαρσέλ Μπεζανσόν για την καλύτερη συμμετοχή εκείνης της χρονιάς. Τέλος, η θετική εμπειρία με τον Sébastien Tellier το 2008 δημιούργησε σημαντικό ενδιαφέρον για τη γαλλική επιχείρηση επίδειξης για το διαγωνισμό, γεγονός που οδήγησε στο γεγονός ότι η Eurovision εμφανίζεται τώρα στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης ως μεγάλη διαφημιστική καμπάνια και έχει αποφασιστεί ότι μεγάλα ονόματα θα αντιπροσωπεύουν τη Γαλλία στο μέλλον. Με αυτές τις φιλοδοξίες, η γαλλίδα σούπερ σταρ Πατρίσια Κάας εκπροσώπησε τη Γαλλία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2009 στη Μόσχα της Ρωσίας. Η Κάας είναι μια από τους πιο επιτυχημένους γαλλόφωνους τραγουδιστές στον κόσμο και έχει πουλήσει πάνω από 16 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Τερμάτισε στην 8η θέση. Η Κάας έλαβε το καλλιτεχνικό βραβείο Μαρσέλ Μπεζανσόν, το οποίο ψηφίστηκε από προηγούμενους νικητές και παρουσιάστηκε στον καλύτερο καλλιτέχνη. Στον διαγωνισμό του 2016 στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, ο Αμίρ με το τραγούδι του, "J'ai cherché", κατέληξε στην 6η θέση και έσπασε το ρεκόρ βαθμολογώντας τους περισσότερους βαθμούς της ιστορίας της Γαλλίας με τη βαθμολογία 257 βαθμών στον τελικό.

Απουσίες
Από το ντεμπούτο τους το 1956 η Γαλλία έχασε μόνο δύο διαγωνισμούς, το 1974 και το 1982. Το 1974, αφού επέλεξε έναν τραγουδιστή και ένα τραγούδι για να τους εκπροσωπήσει στο διαγωνισμό, η Γαλλία αποχώρησε αφού πέθανε ο Πρόεδρος της Γαλλίας Ζωρζ Πομπιντού την εβδομάδα του διαγωνισμού. Αν είχαν συμμετάσχει στο διαγωνισμό, η Γαλλία θα εκπροσωπήθηκε από τον Dani με το τραγούδι "La vie à vingt-cinq ans".

Τον Νοέμβριο του 1981, ο TF1 αρνήθηκε να εισέλθει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision για το 1982, με τον υπεύθυνο ψυχαγωγίας Pierre Bouteiller, λέγοντας: "Η απουσία ταλέντων και η μετριότητα των τραγουδιών ήταν εκεί όπου η ενόχληση τέθηκε. Η Eurovision είναι ένα μνημείο της αγριότητας"." Η Antenne 2 ανέλαβε τη δουλειά λόγω της δημόσιας αντίδρασης της απόσυρσης του TF1, φιλοξενώντας έναν εθνικό τελικό για να επιλέξει και την συμμετοχή τους από τον διαγωνισμό του 1983.

Η Γαλλία και οι "Big Five" ("Μεγάλες Πέντε")

Από το 1999, τέσσερις συγκεκριμένες χώρες προκρίνονται αυτόματα για τον τελικό της Eurovision, ανεξάρτητα από τις θέσεις τους στον πίνακα αποτελεσμάτων σε προηγούμενους διαγωνισμούς. Αποκόμισαν αυτό το ειδικό καθεστώς με το να είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Αυτές οι χώρες είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία. Λόγω της ανυπόστατης κατάστασής τους στον Διαγωνισμό, αυτές οι χώρες έγιναν γνωστές ως "Μεγάλες Τέσσερις"/"Big Four". Η Ιταλία επέστρεψε στο διαγωνισμό το 2011, καθιστώντας την έτσι μέρος των "Μεγάλων Πέντε"/"Big Five".

Συμμετοχές

Ιστορικό ψηφοφορίας
Μέχρι το , το ιστορικό ψηφοφορίας της Γαλλίας έχει ως εξής:

Διοργανώσεις

Άλλα βραβεία

Βραβεία Marcel Bezençon

Νικητές από μέλη OGAE

Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Γαλλία 
Στους τελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία

Στους ημιτελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία

Σχετική συμμετοχή

Αρχηγοί αποστολών

Σχολιαστές και εκπρόσωποι βαθμών

Διευθυντές ορχηστρών

Άλμπουμ

Σημειώσεις και παραπομπές

Σημειώσεις

Παραπομπές

Γαλλια
Eurovision