joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Δαμάνια Ηρακλείου

Τα   Δαμάνια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης και παλιότερα ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι στις νοτιοανατολικές πλαγιές του υψώματος Όφις, κοντά στην Ιερά Μονή Επανωσήφη. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 33,7 χλμ. Η αμπελοκαλλιέργεια και η ελαιοκομία είναι οι κύριες ασχολίες των κατοίκων του οικισμού. Στα Δαμάνια υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

Ιστορικά στοιχεία 
Για την ονομασία του οικισμού, ο Νικόλαος Πλάτων υποστηρίζει ότι αυτή προήλθε από προγενέστερο τύπο Δαμάνα, που με τη σειρά του προέρχεται από το Δα Μα= Μήτηρ Γη. 

Το 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακααναφέρεται Damagna με 51 κατοίκους. Στην ίδια απογραφή αναγράφονται οι οικισμοί Arcadi, με 91 κατοίκους και Mellidhochoriμε 23 κατοίκους.

Επί Τουρκοκρατίας δεν κατοικούσε κανένας Έλληνας στα χωριά. Το 1834 στο Αρκάδι αναφέρονται 6 οικογένειες Οθωμανών.  Το 1881 αναφέρονται 117 Τούρκοι στα Δαμάνια, 40 στο Μελισσοχώρι, όπως αναγράφεται το Μελιδοχώρι στην απογραφή αυτή,  και 57 στο Αρκάδι. Έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στα Δαμάνια πρόσφυγες από τη Σελεύκεια της Μικράς Ασίας. Οι πλέον ηλικιωμένοι μιλούν την τουρκική γλώσσα.

Την περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής, το Μελιδοχώρι αποτέλεσε κέντρο της Εθνικής Αντίστασης. Στο χωριό εγκαταστάθηκε ασύρματος σε σπήλαιο, όπως επίσης και δικαστήριο που δίκαζε τους «δωσίλογους» και τους έριχναν σε παρακείμενη χαράδρα.

Στη θέση Κουρήνα ανακαλύφθηκε το 1915 σημαντικός θολωτός τάφος με νερό, που χρησιμοποιούνταν από τους Μουσουλμάνους κατοίκους για την ύδρευση. Είναι κτισμένος σύμφωνα με το μυκηναϊκό σύστημα. Έχει δρόμο μήκους 10μ. και πλάτους 1μ. και νεκρικό θάλαμο διαστάσεων 4Χ2,80 και ύψους 4 μ. με δάπεδο στρωμένο με πλάκες, Ανασκάφηκε από τον Ξανθουδίδη και βρέθηκαν τρεις κιβωτιόσχημες λάρνακες από πηλό, καθώς επίσης και διάφορα κτερίσματα. Χρονολογείται από την Υστερομινωική εποχή, το 13ο αιώνα π.Χ.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Δαμανίων 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Δαμανίων περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αρκάδι και Μελιδοχώρι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αρκάδι, το (44)
 Δαμάνια, τα (159)
 Μελιδοχώρι, το (107)

Συνολικά η κοινότητα έχει 310 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Αβραάμ Κουλτζή.

Κοινοτάρχες Δαμανίων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Δαμανίων.

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές

Δαμανια
Δαμανια
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Δαφνές Ηρακλείου

Ο Δαφνές (επίσης: οι Δαφνές) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Τεμένους. Η  απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 18 χλμ. Παράγει σταφίδα, σταφύλια, το δαφνιανό κρασί (λίατικο) και λάδι. Στο χωριό συναντάμε τους ιερούς ναούς της Αγίας Ζώνης (πολιούχος), ναός που πρόσφατα ανακαινίστηκε και αποκαταστάθηκε από την Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Ηρακλείου, τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο με ίχνη τοιχογραφιών και το Μιχαήλ Αρχάγγελο. Τα τελευταία χρόνια έχει κτισθεί ο ναός του Αγίου Γεωργίου όπου και έχει μεταφερθεί όλη η θρησκευτική δραστηριότητα του οικισμού. Το όνομα του χωριού είναι φυτωνύμιο από τη δάφνη. Σύμφωνα με δοξασία, κοντά στο ναό της Αγίας Ζώνης είχε φυτρώσει μία δάφνη και από αυτήν έλαβε την ονομασία. Αυτό όμως υπήρχε και πριν να χτιστεί ο ναός. Στον οικισμό βρίσκονται νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Χαρακτηριστικό στοιχείο του οικισμού η μεγάλη πλατεία του στην οποία κάθε χρόνο, συνήθως το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου, πραγματοποιείται η ονομαστή Γιορτή Κρασιού Δαφνών.

Κοινότητα Δαφνέ / Δαφνών 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Δαφνέ έχει 1.204 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Βασίλειο Πετρογιάννη.

Κοινοτάρχες Δαφνέ 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Δαφνέ.

Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με την παράδοση, ο οικισμός ιδρύθηκε από κατοίκους ενός άλλου χωριού, με το όνομα Σκιλλοχωριό βορειοανατολικά των Δαφνών, κοντά στη Σταυρακιανή Καμάρα. Εκεί σώζονται ερείπια εκκλησιών. Αμφότερα τα χωριά αναφέρονται σε έγγραφα του 13ου αιώνα. Οι Δαφνές αναγράφονται σε συμβόλαιο του 1271 και το Σκιλλοχωριό σε συμβόλαιο του 1280.  

Το 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακα αναφέρονται Dafnes Apano με 251 κατοίκους και Dafnes Catto με 168 κατοίκους . Το Schilocorio αναφέρεται με 164 κατοίκους στην ίδια πηγή. Η ετυμολογία του χωριού είναι από το φυτό σκίλλη, δηλαδή τη σκιλλοκρομμύδα.

Στις 22 Ιουλίου του 1944, αντάρτες της Α.Ο.Α. (Ανεξάρτητη Ομάδα Ανωγείων) υπό τον Μιχάλη Ξυλούρη, επιτέθηκαν σε γερμανικό φυλάκιο κοντά στο χωριό, προξενώντας σημαντικές απώλειες.

Από τις Δαφνές καταγόταν ο χατζή Γεώργιος Σημαντήρης, ο οποίος ήταν στρατιώτης στο σώμα του Καραϊσκάκη. Ο γιος του Δημήτριος άλλαξε το επώνυμο σε Ζουδιανός και έδρασε στην Επανάσταση του 1866.

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πληροφορίες για τις Δαφνές και τη γιορτή κρασιού.

Δαφνες
Δαφνες
Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Δαμάστα Ηρακλείου

Η  Δαμάστα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι στο 27ο χλμ. της κεντρικής αρτηρίας προς Ρέθυμνο. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στις βόρειες πλαγιές του υψώματος Κοίτη  (υψ. 729 μ.) στο ορεινό συγκρότημα του Ψηλορείτη. Σήμερα αποτελεί την έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος του Δήμου Τυλίσου.  Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία. Εκτός από μέλι παράγονται και κτηνοτροφικά προϊόντα. Ονομαστά είναι και τα καρπούζια της Δαμάστας.  Στα δυτικά του χωριού βρίσκεται ο Κάμπος, εύφορη περιοχή, όπου παράγονται επιτραπέζια σταφύλια, σταφίδα και κηπευτικά. Το χωριό υδρεύεται από πηγή που βρίσκεται στη θέση Πλατάνι του υψώματος Βασιλικό. Στον οικισμό δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος και ο Αθλητικός Όμιλος Δαμάστας, ο οποίος αγωνίζεται στο πρωτάθλημα στην Γ΄ εθνική κατηγορία. Υπάρχει επίσης γήπεδο ποδοσφαίρου, χωρητικότητας 300 ατόμων. Στο ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα υπάγεται και ο ακατοίκητος σχεδόν οικισμός Αστρινό, με 2 κατοίκους το 2001.

Κοινότητα Δαμάστας 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Δαμάστας περιλαμβάνει και τον οικισμό Αστρινό. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αστρινόν, το (1)
 Δαμάστα, η (244)

Συνολικά η κοινότητα έχει 245 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Μαυράκη.

Κοινοτάρχες Δαμάστας 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Δαμάστας.

Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία προέρχεται, κατά τον ιστορικό Νικόλαο Πλάτωνα, από το Δα Μα= Μήτηρ Γη.  Η Μητέρα Γη ήταν προελληνική θεότητα.

Το 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακααναφέρεται Damasta με 338 κατοίκους. Κατά την Ενετοκρατία υπαγόταν στην επαρχία Μυλοποτάμου. Το 1881 δεν υπήρχαν Τούρκοι στο χωριό, σύμφωνα με την τότε απογραφή (αριθμούσε 222 Χριστιανούς). Στην επαρχία Μυλοποτάμου υπαγόταν έως και τις αρχες του 20ου αιώνα. 

Την περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής, οι κάτοικοι οργάνωσαν την Εθνική Αντίσταση. Για το λόγο αυτό η Δαμάστα καταστράφηκε από τους Γερμανούς  και 37 της κάτοικοι εκτελέστηκαν στη θέση Κερατίδι. Εκεί βρίσκεται το μνημείο με τα ονόματα των εκτελεσθέντων από τους Γερμανούς κατά τη ναζιστική Κατοχή.

Παραπομπές

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Δαμαστα
Δαμαστα
Δήμος Μαλεβιζίου
Mark V

Το Mark V ήταν ένα άρμα μάχης του Ηνωμένου Βασιλείου που έλαβε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν μια βελτιωμένη έκδοση των προηγουμένων τύπων  Mark I, ΙΙ, ΙIΙ και IV.
Κατασκευάστηκε σε δυο διαφορετικούς τύπους. Τα «Male» ήταν εξοπλισμένα με κανόνια και είχαν ως εκ τούτου στόχο τους τις οχυρώσεις του εχθρού, ενώ τα «Female» είχαν πολυβόλα και έβαλαν κατά του πεζικού και ιππικού. Κατασκευάστηκε σε πολλά και διαφορετικά βελτιωμένα μοντέλα.

Mark V 
Το Mark V αρχικά προβλεπόταν να έχει μια εντελώς ιδιαίτερη και νέα μορφή, αλλά τελικά προτιμήθηκε η ήδη γνωστή μορφή του Mark IV με βελτιωμένη μηχανή. Για πρώτη φορά αρκούσε ένα άτομο για να οδηγήσει το άρμα. Το άρμα είχε επάνω του έναν οχυρωμένο θάλαμο του πολυβολητή. Συνολικά κατασκευάστηκαν 400 άρματα αυτού του τύπου, 200 Male και 200 Female.

Mark V* 

Το 1917 ο Σερ Γουίλιαμ Τρίτον (Sir William Tritton) κατασκεύασε την μακρά ουρά με την οποία βελτιώθηκε η προσπέδηση των χαρακωμάτων. Ιδιαίτερα τα χαρακώματα του Γερμανικού μετώπου που είχαν πλάτος 3,5 μέτρων ήταν απροσπέραστα για τα τανκς της εποχής. Σύντομα ανακαλύφθηκε ότι το μήκος του τανκς ήταν μεγάλο προτέρημα, και έτσι το επόμενο μοντέλο ήταν 1,8 μέτρα μεγαλύτερο στο μήκος από τα προηγούμενα.  Εκτός αυτού, είχε αρκετό χώρο στο εσωτερικό του για την μεταφορά στρατιωτών κατευθείαν στο πεδίο της μάχης. Γι'αυτό και το μοντέλο αυτό θεωρείται το πρώτο Τεθωρακισμένο Όχημα Μεταφοράς Προσωπικού. Συνολικά κατασκευάστηκαν 500 Male και 200 Female άρματα αυτού του τύπου.

Mark V** 

Με την επιμήκυνση του άρματος επιδεινώθηκε η απόδοσή του στο οδήγημα και ήθελε πολύ χώρο για να στρίψει. Το Μάιο του 1918 πήρε μια πιο δυνατή μηχανή (225 PS) και ισχυρότερα φρένα. Κατασκευάστηκαν 150 Female και 150 Male τανκς αυτού του τύπου.

Mark V*** 
Ήταν ένα πειραματικό όχημα που προοριζόταν για κατασκευή σε περίπτωση αποτυχίας του μοντέλου Mark VIII. Ένα άλλο όνομα του τύπου αυτού ήταν Mark X.

Σήμερα 
 Το Μουσείο  The Bovington Tank Museum διαθέτει ένα Mark V Male, με τον αριθμό 9199, το οποίο είναι ακόμα λειτουργικό. Είχε πάρει μέρος στην Μάχη της Αμιένης και ο διοικητής του παρασημοφορήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό.
 Ένα Mark V** Female - το Ol' Faithfull βρίσκεται επίσης στο μουσείο Bovington.
 Ένα Mark V Male, το Devil, στο Imperial War Museum του Λονδίνου.
 Ένα Mark V Male - στο μουσείο United States Army Ordnance Museum, στο Αμπερντίν, στο Μέριλαντ των ΗΠΑ.
 Ένα Mark V* Female - στο Patton Museum of Cavalry and Armor, του Φορτ Νοξ στο Κεντάκι.
 Ένα Mark V  - στο Μουσείο Kubinka Tank Museum, στην Ρωσία.
 Ένα Mark V στο Archangelsk και είχε πάρει μέρος στον εμφύλιο πόλεμο της Ρωσίας.
 Δύο Mark V, στο Luhansk, στην Ουκρανία
 Ένα Mark V Female - στο ιστορικό Μουσείο του Χαρκόβου στην Ουκρανία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βρετανικά άρματα μάχης
Τάγμα της Αλκάνταρας

{ class="infobox" width=315 style="font-size: 100%;"
-
style="background: #B5C7DE; text-align: center; color:black" colspan="2" | <span style="font-size:1em;">Τάγμα της Αλκάνταρας</font></span>
-
 colspan="3" style="text-align:center;"| <span style="font-size:0.8em;">Ο Σταυρός του Τάγματος της Αλκάνταρας</font></span>
-
<span style="font-size:0.9em;">Ενεργό</font></span>
<span style="font-size:0.9em;">1154–σήμερα</font></span>
-
<span style="font-size:0.9em;">Χώρα</font></span>
<span style="font-size:0.9em;">Ισπανία</font></span>
-
<span style="font-size:0.9em;">Είδος</font></span>
<span style="font-size:0.9em;">Ιπποτικό Τάγμα</font></span>
-
style="background: #B5C7DE; text-align: center; color:black" colspan="2" | <span style="font-size:1em;">Διακριτικά</font></span>
-
<span style="font-size:0.9em;">Διεμβολή</font></span>
<span style="font-size:0.9em;"></font></span>
}

Το περίφημο ισπανικό Τάγμα της Αλκάνταρας ήταν ιπποτικό τάγμα που δημιουργήθηκε για τη προστασία της Καστίλλης κατά των Αράβων τον 12ο αιώνα. To 1176 το Τάγμα αυτό το αναγνώρισε ο Πάπας με τον χαρακτήρα του θρησκευτικού, οπότε και αυξήθηκε αριθμητικά και μετατέθηκε από το Φρούριο Περιέρο όπου έδρευε ως πολεμική αδελφότητα υπό το όνομα «Τάγμα του Αγίου Ιουλιανού» στη πόλη Αλκάνταρα, εκ της οποίας και έλαβε το επίσημο όνομα.

Οι ιππότες της Αλκάνταρα ζούσαν κοινοβιακά με πολύ αυστηρή δίαιτα και εθιμοτυπία της οποίας  βασικότερες αρχές ήταν η σιωπή, η νηστεία και η αγαμία και κυρίως η παντελής ακτημοσύνη. Έφεραν λευκό μανδύα με μαύρο σκούφο και είχαν ισόβιο αρχηγό. Ενισχύονταν όμως πλουσιοπάροχα από δωρεές φιλοχρίστων αλλά και από πολεμικές λείες και λάφυρα.

Ο Ηρωισμός των Ιπποτών της Αλκάνταρας έμεινε ιστορικός αφού αυτός συνέβαλε κυρίως στην εξόντωση των Μαυριτανών, μετά την οποία το Τάγμα έχασε την αρχική συνοχή και αίγλη του με διασπάθιση της περιουσίας του από διάφορους άρχοντες και εξ αυτού της διακοπής των δωρεών. Πολύ αργότερα το Τάγμα αυτό έθεσε ως νέο σκοπό του την κατά των Τούρκων σταυροφορία, αλλά το 1808 επί Βασιλέως Ιωσήφ Βοναπάρτου η ακίνητη περιουσία του Τάγματος δημεύτηκε και το Τάγμα στη συνέχεια διαλύθηκε.

Σημειώνεται πως δεν θα πρέπει να συγχέονται οι Ιππότες της Αλκάνταρας με τους Αλκαντάριους που ήταν μοναχοί και αποτελούσαν θρησκευτικό μοναστικό Τάγμα.

Μεσαιωνική Ισπανία
Αλκάνταρα
Αλκάνταρας
Άμυκος (αποσαφήνιση)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Άμυκος αναφέρονται τα ακόλουθα πρόσωπα:
 Γιος του Ποσειδώνα και της Νύμφης Μελίας ή Πελίας, βασιλιάς των Βεβρύκων στη Βιθυνία. Ο Άμυκος ήταν ένας βάναυσος γίγαντας, θεωρούμενος ως ο «πατέρας» της πυγμαχίας, και μάλιστα της τεχνικής πυγμαχίας. Υποχρέωνε κάθε ξένο που ερχόταν στη χώρα του να πυγμαχήσει μαζί του, τον νικούσε εξαιτίας της υπερφυσικής του δυνάμεως και μετά τον σκότωνε. Στην Αργοναυτική εκστρατεία, ένα  ήταν ο πυγμαχικός αγώνας ανάμεσα στον Άμυκο και τον Πολυδεύκη: Μόλις οι Αργοναύτες προσορμίσθηκαν στη ακτή της Βιθυνίας, ο Άμυκος εμφανίσθηκε ζητώντας να πυγμαχήσει με τον δυνατότερο από αυτούς. Ο Πολυδεύκης δέχθηκε να αγωνισθεί μαζί του, τον νίκησε και τον σκότωσε «πλήξας κατά τον αγκώνα» (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Α 90, 20, και Απολλωνίου Αργοναυτικά, Β 1). Ο Θεόκριτος όμως περιγράφει πολύ πιο ειδυλλιακά το επεισόδιο (Διόσκουροι 22, 27): Οι Διόσκουροι (ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης), μετά τον κατάπλου τους στη χώρα του Αμύκου, τον συνάντησαν σε ένα δάσος ντυμένο με τη λεοντή του και ξαπλωμένο δίπλα σε μια πηγή από την οποία δεν τους άφηνε να πιουν αν πρώτα δεν πυγμαχούσε μαζί του ο δυνατότερος. Ο Πολυδεύκης αποδέχθηκε την πρόκληση και κάλεσε όλους τους Αργοναύτες να παρασταθούν στον αγώνα. Νίκησε ο Πολυδεύκης, αλλά αντί να σκοτώσει τον Άμυκο (όπως ήταν η αμοιβαία συμφωνία τους), τον έβαλε να ορκισθεί στον πατέρα του, τον θεό Ποσειδώνα, ότι δεν θα προκαλούσε πλέον κανένα ξένο για πυγμαχία με σκοπό την εξόντωσή του. Επίσης, ο Επίχαρμος (στην κωμωδία του «`Αμυκος»), ο Σοφοκλής (επίσης σε ομώνυμο σατιρικό δράμα του) και ο επικός ποιητής Πείσανδρος εμφανίζουν τον ηττημένο Άμυκο να δεσμεύεται από τον Πολυδεύκη με αυτό τον όρκο. Σε λάρνακα στο Μουσείο της Ρώμης εικονίζεται η άφιξη των Αργοναυτών στην ακτή της Βιθυνίας και το δέσιμο του Αμύκου από τον Πολυδεύκη σε κορμό δέντρου. Πάνω σε ετρουσκικό τεφροδόχο αγγείο εικονίζεται επίσης η τιμωρία του Αμύκου, ενώ πάνω σε καθρέφτη απεικονίζονται ο Πολυδεύκης και ο Άμυκος έτοιμοι για τον αγώνα. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, στα παραπάνω ήρωας ήταν όχι ο Πολυδεύκης, αλλά ο αρχηγός των Αργοναυτών, ο Ιάσονας, γιατί στη Βιθυνία η τοποθεσία όπου υποτίθεται ότι έγινε ο αγώνας ονομαζόταν «Ιάσονος δόρυ».
 Κένταυρος, γιος του Οφίωνα. Σκότωσε τον Λαπίθη Κελάδοντα στον γάμο του Πειρίθου και στη συνέχεια σκοτώθηκε ο ίδιος από τον Λαπίθη Πεδάτο (Οβιδίου Μεταμορφώσεις, ΧΙΙ 245)
 Γιος του Τάλω, που έδιωξε τον Ιδομενέα από την Κρήτη.
 Μάντης, γιος του Ελάτου (Υγίνου Fabulae, 128)
 Τρωαδίτης, σύζυγος της Θεανώς και πατέρας του Μίμαντα (Βιργιλίου Αινειάδα, Χ 704).
 Άμυκος, γιος του Πριάμου που, μαζί με τον αδελφό του Δώρο, ακολούθησε τον Αινεία στην Ιταλία, όπου εγκαταστάθηκαν στο Λάτιο ως άποικοι. Ο Άμυκος αυτός σκοτώθηκε από τον Τύρνο, βασιλιά των Ροτόλων, ο οποίος ξεσήκωσε τους ντόπιους και αντιστάθηκαν στον Αινεία (Αινειάδα, Ι 221, V 297, XII 509).

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 55576 Άμυκος πήρε το όνομά του από το δεύτερο από τα παραπάνω πρόσωπα.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση'', Αθήνα 1969

Αμυκος
Αμυκος
Αμυκος
Αμυκος
Αμυκος
Αμυκος
Αμυκος
Αμυκος
Αργιόπη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αργιόπη αναφέρονται τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:

 Νύμφη του Παρνασσού που συνδέθηκε φιλικά με τον Φιλάμμωνα. Η φιλία εξελίχθηκε σε έρωτα και τελικώς η Αργιόπη έμεινε έγκυος. Επειδή ο Φιλάμμωνας δεν ήθελε να την κάνει σύζυγό του, η Αργιόπη κατέφυγε στη Θράκη, όπου και γέννησε τον Θάμυρι. Η Αργιόπη αυτή αναφέρεται στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Α 16) και από τον Παυσανία (Δ 33, 3).
 Κόρη του Τεύθραντα, βασιλιά της Μυσίας, σύζυγος του Τηλέφου, ο οποίος διαδέχθηκε στον θρόνο τον Τεύθραντα.
 Κόρη του Νείλου, σύζυγος του Αγήνορα. Παιδιά τους ήταν ο Κάδμος και η Ευρώπη (Φερεκύδη απόσπ.40, Υγίνου Fabulae, 6, 178).
 Σύζυγος του Ορφέα κατά τον Αθήναιο (ΙΓ΄ 597).

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Αργιοπη
Αργιόπη
Οπούς

Η Οπούς (αρχαία Ελληνική: Ὀποῦς) στην αρχαία Ελλάδα, ήταν η κύρια πόλη της ανατολικής Λοκρίδας. Βρισκόταν στις ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας απέναντι από την Εύβοια, Ν.Α από τη σημερινή Αταλάντη, μεταξύ της Αταλάντης και της Μαλεσίνας (του οικισμού Γαρδινίτσα και του χωριού Τραγάνα). Το λιμάνι της ήταν λίγο βορειότερα, στο Κύνος.

Ετυμολογία
Η ονομασία της πόλης Οπούς (γενική: της Οπούντας,  αιτιατική: την Οπούντα), προέρχεται από τον Οπούντα, που ήταν γιος του Λoκρού.(βλέπε παρακάτω, σχετική σημείωση [στις Σημειώσεις])

Φυλές
Εκατοικείτο από τις φυλές «Λοκροὶ Επικνημίδιοι» ("Locri Epicnemidii") και «Λοκροὶ Οπούντιοι» ("Locri Opuntii").

Συμβολή στην Ελληνική μυθολογία και ιστορία

Ο Πίνδαρος στην ένατη Ολυμπιακή Ωδή, αναφέρεται στην Οπούντα.

Η Οπούς, ήταν η πατρίδα των Αργοναυτών Ευρυτίωνα (γιου του Ίρου) και του Μενοίτιου (γιού του Άκτωρος) και τόπος γέννησης του Ομηρικού ήρωα, Πάτροκλου (γιου του Μενοίτιου).

Στην Ιλιάδα, ο Όμηρος αναφέρει την Οπούντα, ως μία από τις πόλεις της Λοκρίδας, των οποίων τα στρατεύματα ήταν επικεφαλής ο Αίας ο Λοκρός, γιος της Εριώπιδας και του Οϊλέα, του βασιλιά της Λοκρίδας (Όμηρος, Ιλιάδα, 2, 525 έως 530).

Η οργή της θεάς Αθηνάς
Στο αρχαίο Βασίλειο της Οπούντας, ξέσπασε η οργή της Αθηνάς, ακόμα και μετά το θάνατο του Αίαντα. Ένας χρησμός από το Μαντείο των Δελφών προειδοποιεί τον Οίκο των Λοκρίδων, ότι προκειμένου να διώξουν το λοιμό και την πείνα, θα πρέπει κάθε χρόνο -και για χίλια χρόνια- να στέλνουν στο ναό της Αθηνάς στην Τροία -ο οποίος προηγουμένως είχε βεβηλωθεί από τον Αίαντα- δυο παρθένες, προκειμένου να γίνουν ιέρειές της.

Πόλεμοι και συμμαχίες
Η Οπούς πολέμησε στις Θερμοπύλες με την ελληνική πλευρά, αλλά στη συνέχεια παραδόθηκε και ενώθηκε με τους Πέρσες. Την Κλασσική Εποχή (β’ τέταρτο 5ου αιώνα π.Χ. – 323 π.Χ.) και πιο συγκεκριμένα την περίοδο του Πελοποννησιακού Πολέμου (431 - 404 π.Χ.), οι Λοκροί, τάσσονται στο πλευρό των Σπαρτιατών (ηγέτιδας δύναμης της Πελοποννησιακής Συμμαχίας). Το 198 π.Χ., κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Μακεδονικού Πολέμου, πήγε με την πλευρά των Ρωμαίων.

Δείτε επίσης
 Αταλάντη
 Οπούντας (μυθολογία)
 Οπούντιοι Λοκροί

Σημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 Πέδρο Ολάγια, τίτλος: Μυθολογικός Άτλας της Ελλάδος, εκδότης: ROAD ΕΚΔΟΣΕΙΣ, έτος: 2001, τοποθεσία: Αθήνα, isbn: 960-8189-06-3

Αναφορές (στα Αγγλικά)
  William Smith (lexicographer) (Smith, William), "Opus" in Dictionary of Greek and Roman Geography (1854), LLD. London. Walton and Maberly, Upper Gower Street and Ivy Lane, Paternoster Row; John Murray, Albemarle Street.
  Hazlitt, The Classical Gazetteer, 1851, article « Opus » .

Πόλεις της αρχαίας Λοκρίδας
Δούλι Ηρακλείου

Το  Δούλι (επίσημο: Δούλιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Απέχει από το Ηράκλειο είναι  28,8 χλμ. Η γεωργία και η κτηνοτροφία αποτελούν τις κύριες ασχολίες των κατοίκων. Ειδικότερα, παράγονται λάδι και κρασί. Υδρεύεται από πηγή που βρίσκεται στα βόρεια του χωριού. Στο χωριό βρίσκουμε  τους ναούς του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Παντελεήμονα. Στο χωριό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο.

Κοινότητα Δουλίου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Δουλίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γέννα και Κολένα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Γέννα, η (39)
 Δούλιον, το (142)
 Κολένα, η (29)

Συνολικά η κοινότητα έχει 210 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Τσαφαντάκη.

Κοινοτάρχες Δουλίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Δουλίου.

Ιστορικά στοιχεία
Αρχαιότερη μνεία στο Δούλι γίνεται το 1372 σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάντακα. Ήταν φέουδο του Βενέριο. Το 1583 καταγράφεται ως Dugliμε 63 κατοίκους και η Κόλαινα (Collena) με 87 κατοίκους. Η Γέννα αναφέρεται μόνο στον κατάλογο του Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα (1630), με το όνομαGiena και στην τουρκική απογραφή Yena (1671) με 11 χαράτσα. Και οι τρεις οικισμοί κατοικούνταν αποκλειστικά από Τούρκους το 1881 (170 στο Δούλι-αναφέρεται ως Δούλη στο δήμο Μεγάλης Βρύσης). Σε έγγραφο του 1302 αναφέρεται Gene.

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Χωριά του Δήμου Αγίας Βαρβάρας

Παραπομπές

 
Δήμος Γόρτυνας
Δουλι
Δουλι
Δεμάτι Ηρακλείου

Το  Δεμάτι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου. Η  απόστασή του από το Ηράκλειο είναι  53,8 χλμ. Βρίσκεται σε γήλοφο στις βόρειες υπώρειες του υψώματος Χούσακας των Αστερουσίων (υψ. 632 μ.). Στα νοτιοανατολικά του χωριού υπάρχει δασώδης έκταση με κέδρους. Η πρόσβαση στον οικισμό μπορεί να γίνει από διακλάδωση (από Αρκαλοχώρι-Μουσούτα-Πουλιές-Σκινιάς-Δεμάτι, κοντά στη δεξιά όχθη του Αναποδάρη ποταμού). Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και την αμπελουργία. Λειτουργεί μονοθέσιο Δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο.

Κοινότητα Δεματίου
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Δεματίου περιλαμβάνει και τον οικισμό Κρασάς. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Δεμάτιον, το (268)
 Κρασάς, ο (22)

Συνολικά η κοινότητα έχει 290 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Φτυλάκη

Κοινοτάρχες Δεματίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Δεματίου.

Ιστορικά στοιχεία
Στο χωριό βρίσκονται οι ιεροί ναοί του Τιμίου Σταυρού και του Αγίου Γεωργίου.
Αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Συγκεκριμένα, το 1583 καταγράφεται ως Dhematiμε 50 κατοίκους στην επαρχία Belvedere ή Ρίζου. Το όνομα του χωριού οφείλεται πιθανότατα επειδή δημιουργήθηκε από ένωση άλλων χωριών (όπως το δεμάτι που είναι ενωμένο).

Εικόνες

Πηγές
Το Ηράκλειο και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές

Δεματι
Δεματι
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων

Με το όνομα Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων φέρεται σήμερα ο χώρος της άλλοτε βιομηχανικής εγκατάστασης του Φωταερίου Αθηνών, που έπαψε να λειτουργεί την 1η Οκτωβρίου του 1984 μετά από τις έντονες διαμαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής, της συνοικίας Γκάζι, όπως αυτός έχει σήμερα διαμορφωθεί και αναπλαστεί σε πολιτιστικό πολυχώρο. Στο χώρο εγκαινιάστηκε το 2013 το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου.

Πρωτεργάτης αυτής της μεταμόρφωσης του βιομηχανικού χώρου, πάρκου, σε πολιτιστικό χώρο ήταν ο δήμαρχος Αθηναίων Μιλτιάδης Έβερτ επί δημαρχίας του οποίου και ξεκίνησαν οι εργασίες διαμόρφωσης και ανάπλασης, που ολοκληρώθηκαν επί δημάρχου Δ. Αβραμόπουλου το 2001. Πρόκειται για βιομηχανικό μουσειακό χώρο έκτασης 30 στρεμμάτων, που έχει διαμορφωθεί παράλληλα σε πολυδύναμο χώρο πολιτισμού αποτελώντας έναν ακόμη πόλο πολιτιστικής έλξης της σύγχρονης Αθήνας.

Οι άλλοτε δεξαμενές (αεροφυλάκια), αποθήκες, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, καπνοδόχοι, φούρνοι κ.λπ έχουν μεταβληθεί σ' ένα καλλιτεχνικό «δέσιμο» στους σκοπούς της νέας παρουσίασης και παραγωγής τέχνης στο χώρο. Σήμερα στις εγκαταστάσεις της «Τεχνόπολις» περιλαμβάνονται αίθριοι και κλειστοί έκθεσιακοί χώροι, χώροι συνεδρίων, πολιτιστικών εκδηλώσεων και παρουσιάσεων, μουσικής, χορού, θεάτρου, φωτογραφίας, ζωγραφικής, κόμικς, αγιογραφίας και κάθε καλλιτεχνικής εκδήλωσης. Επίσης, στον ίδιο χώρο και στο ειδικά διαμορφωμένο πρώτο αεροφυλάκιο - δεξαμενή βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του δημοτικού ραδιοφωνικού σταθμού Αθήνα 9.84 καθώς και η Υδρόγειος της Ειρήνης στην επίσημη είσοδο της εγκατάστασης.

Όλος αυτός ο πολυχώρος είναι αφιερωμένος στον Μάνο Χατζιδάκι, του οποίου το όνομα φέρει επιπρόσθετα. Κάθε χρόνο παρουσιάζει δεκάδες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, όπως μουσική, χορό, κινηματογράφο, θέατρο και παραστατικές τέχνες, εικαστικά και εφαρμοσμένες τέχνες, εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά, περιοδικές εκθέσεις, πρωτοβουλίες για την ανάπτυξη της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας με πάνω από 600.000 επισκέπτες ετησίως.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων]

Καλλιτεχνικοί πολυχώροι στην Αθήνα
Μουσεία στην Αθήνα
Βιομηχανικά μουσεία στην Ελλάδα
Μουσεία επιστημών στην Ελλάδα
Άλφα και Ωμέγα

Η ελληνική κοινή έκφραση Άλφα και Ωμέγα σημαίνει αρχή και τέλος, ακριβώς από τη θέση των γραμμάτων αυτών στο κλασσικό (ιωνικό) ελληνικό αλφάβητο. Επίσης η παράθεση των γραμμάτων Α - Ω αποτελεί θρησκευτικό συμβολισμό, (από θρησκευτική ρήση), με ακριβώς την ίδια έννοια. Το σύμβολο έχει υιοθετηθεί και από άλλες εκκλησίες, σε άλλες χώρες, όπως και από διάφορες φιλοσοφικές και μυστικιστικές εταιρείες.

Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη ο Προφήτης Ησαΐας άκουσε το Θεό να του λέει: "Είμαι ο πρώτος και ο έσχατος. Δεν υπάρχει Θεός άλλος εκτός εμού". Στην αρχή της "Αποκάλυψης" του Ιωάννη (Ι,δ) υπάρχει η φράση: "Είμαι το άλφα και το ωμέγα, η αρχή και το τέλος'", λέγει επίσης ο Κύριος "ο ών και ο ήν και ο εσόμενος" (= αυτός που υπάρχει, που υπήρχε και που θα υπάρχει).  Παρόμοια επίσης φράση επαναλαμβάνεται και σε άλλα εδάφια αυτού του βιβλίου δίνοντας επιπρόσθετα την έννοια του απέραντου. Κατόπιν αυτών το Άλφα και το Ωμέγα λαμβάνεται είτε ως έννοια του άπειρου ως προς τη διάρκεια, δηλαδή του αιώνιου, είτε ως ιδέα της ενότητας του Θεού.

Συνέπεια των παραπάνω είναι τα γράμματα Α και Ω να χρησιμοποιούνται εν σειρά ως θρησκευτικό σύμβολο του Χριστιανισμού από τους πρώτους αιώνες. Αργότερα χρησιμοποιήθηκαν τα γράμματα αυτά σε συνδυασμό του Χ σταυροειδώς αποδίδοντας έτσι την αιωνιότητα της πίστεως στον Χριστό. Στα διάφορα μουσεία υπάρχουν πολλές τέτοιες απεικονίσεις και ιδιαίτερα σε σαρκοφάγους.

Ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός αναφέρει επίσης την ίδια φράση στον Εθνικό Ύμνο στην ακόλουθη στροφή:

Αυτός λέγει, αφουγκρασθήτε,εγώ είμαι Άλφα, Ωμέγα εγώ,
Πέστε, που θε να κρυφθήτε,όλοι εσεις, αν οργιστώ;

Δείτε επίσης
 Ιερές συντομογραφίες

Χριστιανική ορολογία
Χριστιανικά σύμβολα
Θρησκευτικές ρήσεις
Βιβλικές εκφράσεις
Αντίχριστος

Αντίχριστος σημαίνει αντιτιθέμενος στον Χριστό ή πολέμιός του. (Λεξικό Γ. Μπαμπινιώτη)

Αυτή η έκφραση αναφέρεται στην Αγία Γραφή, μόνο από τον μαθητή του Χριστού Ιωάννη, και ειδικότερα μόνο στην Α και Β Επιστολή του. Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο άτομο που θα έπαιζε έναν μελλοντικό ρόλο, αλλά για όλους τους ανά τους αιώνες αντιτιθέμενους στον Χριστό. Αυτό το συλλογικό σώμα του Αντιχρίστου έκανε την εμφάνισή του, όταν ζούσε ακόμα ο Ιωάννης. 
(Α Ιωάννου β 18 " τώρα πολλοί αντίχριστοι υπάρχουσιν", Α Ιωάννου δ 3 "και τώρα μάλιστα είναι εν τω κόσμω")

Είναι μια προειδοποίηση για αντίληψη μιας ήδη υπάρχουσας κατάστασης σχετικά με άτομα που αντιτίθεντο στον Χριστό, ώστε να είναι προσεκτικοί οι Χριστιανοί.

Ο αντίχριστος χαρακτηρίζεται επίσης:
 ως "ο πλάνος" (Β Ιωάννου 7)
 ως "ο ψεύστης" (Α Ιωάννου β 22)
 ως "ο αρνούμενος τον Πατέρα και τον Υιόν" (Α Ιωάννου β 22)
 αυτός που "αρνείται ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός" (Α Ιωάννου β 22)
  
Τον αντίχριστο, μας λέει η Αγία Γραφή στην Αποκάλυψη του Ιωάννου, ότι θα τον γνωρίσουμε από τον αριθμό ανθρώπου, που θα είναι χξς=666, όπου χ=600, ξ=60 και ς=στ=6.

Είναι εύλογο ότι διάφορες διαδόσεις ότι αναμένεται μελλοντικά να έρθει ο τελικός  «αντίχριστος» που θα λάβει μεγάλη εξουσία βασίζονται στην Αγία Γραφή. Σε αντιπαράθεση, το αναφερόμενο θηρίο με τα 7 κεφάλια και τα 10 κέρατα, στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, που έχει το όνομα-αριθμό 666 έχει εντελώς διαφορετική σημασία και δε σχετίζεται καθόλου με τον Αντίχριστο στις Επιστολές του Ιωάννη. 

Η Αποκάλυψη που έλαβε ο Ιωάννης από τον Ιησού Χριστό δεν αναφέρεται καθόλου στον Αντίχριστο. Όμως ο Αντίχριστος αναφέρεται από τον Απόστολο Παύλο στην επιστολή του προς Θεσσαλονικείς Β.
      

Σατανισμός
Χριστιανική ορολογία
Χριστιανική εσχατολογία
Εβελίνε Βίντμερ-Σλουμφ

Η Εβελίνε Βίντμερ-Σλουμφ (Eveline Widmer-Schlumpf) είναι Ελβετίδα πολιτικός, δικηγόρος και μέλος του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Συμβουλίου από το 2008 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2015. Ήταν Πρόεδρος της Ομοσπονδίας για το έτος 2012.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου του 1956 και πατέρας της είναι το μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, Λέον Σλουμφ. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης και εργάστηκε ως δικηγόρος την περίοδο από το 1987 ως το 1998. Εξελέγη στο επαρχιακό δικαστήριο του Τριν το 1985 και προήδρευσε την περίοδο 1991-97. Το 1998 εξελέγη ως επικεφαλής του καντονιού Γκριζόν και ήταν Πρόεδρος τα έτη 2001 και 2005.

Ονομάστηκε εναλλακτική υποψήφια (επιλαχούσα) για τον Κρίστοφ Μπλόχερ από το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, το Κόμμα Σοσιαλδημοκρατών και το Κόμμα των Πρασίνων, στις εκλογές για Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, που διενεργήθηκαν στις 12 Δεκεμβρίου του 2007. Στον πρώτο γύρο έλαβε 116 ψήφους έναντι 111 για τον Μπλόχερ και στο δεύτερο γύρο εξελέγη μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου με 125 ψήφους έναντι 115 για τον Μπλόχερ και 6 άκυρα και λευκά. Αποδέχθηκε την εκλογή της στις 13 Δεκεμβρίου του 2007. Ωστόσο, το Ελβετικό Κόμμα του Λαού ανακοίνωσε την απόφασή του να την αποκλείσουν από τις συναντήσεις της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος. Είναι η έκτη γυναίκα που εκλέχθηκε στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο της χώρας. Τον Δεκέμβριο του 2010 εξελέγη αντιπρόεδρος για το έτος 2011 και ανέλαβε Πρόεδρος την 1η Ιανουαρίου 2012.

Έργα 
 Voraussetzungen der Konzession bei Radio und Fernsehen. doctorate thesis. Helbing und Lichtenhahn, Βασιλεία 1990, ISBN 3-7190-1157-7.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Επίσημη βιογραφία
 "Swiss MPs reject far-right leader", BBC News, 12 Δεκεμβρίου 2007.
  Widmer-Schlumpf accepts cabinet post, swissinfo 13 Δεκεμβρίου 2007.
 Swiss consensus government falls as rightists quit, Reuters, 13 Δεκεμβρίου 2007.

Βιντμερ
Ριάλ του Ομάν

Το ριάλ (rial , στα αραβικά: ريال, κωδικός ISO 4217 OMR) είναι το νόμισμα του Ομάν. Υποδιαιρείται σε 1000 μπαΐσα (άλλη γραφή μπαΐζα, αραβικά: بيسة).

Ιστορία 

Πριν το 1940, η Ινδική ρουπία (στις παράκτιες περιοχές) και το ταλέρ της Μαρίας Θηρεσίας (γνωστό τοπικά ως ριάλ, κυκλοφορούσε στις εσωτερικές περιοχές) ήταν τα κύρια νομίσματα που κυκλοφορούσαν στο Μασκάτ και Ομάν, όπως ονομαζόταν τότε το κράτος.

Το ταλέρ είχε αξία ίση με 230 πάισα, ενώ μία ρουπία ισοδυναμούσε με 64 πάισα. 

Το 1940 εισήχθησαν κέρματα στο Ντοφάρ και λίγο μετά, το 1946 στο Ομάν. Αμφότερα ήταν σε αξία των μπαΐσα (ίδιο με το πάισα) και 1 ριάλ είχε 200. Η ινδική ρουπία και, από το 1959, η ρουπία του Περσικού Κόλπου συνέχισαν να κυκλοφορούν.

Το 1970 νόμισμα του Ομάν έγινε το ριάλ σαΐντι (rial Saidi, διαφορετικό από το Ριάλ Σαουδικής Αραβίας). το οποίο ήταν ίσο σε αξία με τη βρετανική λίρα. Αντικατέστησε τη Ρουπία του Κόλπου σε ισοτιμία 21 ρουπίες προς 1 ριάλ. Το νέο ριάλ υποδιαιρέθηκε σε 1000 μπαΐσα. Το Ριάλ του Ομάν (rial Omani) αντικατέστησε το ριάλ Σαϊντί σε ίδια αξία, το 1973. Το όνομα του νομίσματος άλλαξε και ακολούθησε την αλλαγή του καθεστώτος και της ονομασίας της χώρας.

Κέρματα 
Στη δεκαετία του 1890 έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα κέρματα στο Μουσκάτ και Ομάν. Το 1940 κέρματα κυκλοφόρησαν στο Ντοφάρ σε αξίες των 10, 20 και 50 μπαΐσα. Το 1948 ακολούθησαν τα κέρματα του μισού ριάλ και των 3 μπαΐσα το 1959. Το 1946 εισήχθησαν κέρματα των 2, 5 και 20 μπαΐσα και το 1959 - 1960, των 3 μπαΐσα, καθώς επίσης και του ½ και 1 ριάλ.
Το 1970 εισήχθησαν κέρματα σε όλο το Μασκάτ και Ομάν σε αξίες των 2, 5, 10, 25, 50 και 100 μπαΐσα. Το 1975 κυκλοφόρησαν νέα κέρματα, με γραμμένη την ονομασία του κράτους ως Ομάν. Τα ριάλ των ¼ και ½ εισήχθησαν το 1980. Σήμερα κυκλοφορούν τα εξής κέρματα 
 5 μπαΐσα
 10 μπαΐσα
 25 μπαΐσα
 50 μπαΐσα

100 μπαΐσα, ¼ ριάλ και ½ ριάλ , τη δεκαετία του ' 80.

Τραπεζογραμμάτια 
Η κυβέρνηση τύπωσε χαρτονομίσματα το 1970 σε αξίες των 100 μπαΐσα, ¼, ½, 1, 5 και 10 ριάλ. Αυτά ακολουθήθηκαν το 1973 από τραπεζογραμμάτια σε αξίες των 100 μπαΐσα, ¼, ½, 1, 5 και 10 ριάλ του Ομάν. Το 1977 την έκδοση των χαρτονομισμάτων ανέλαβε η Κεντρική Τράπεζα του Ομάν. Έτσι, εισήχθησαν τα χαρτονομίσματα των 20 και των 50 ριάλ και το 1985 των 200 μπαΐσα.

Σήμερα κυκλοφορούν τα εξής τραπεζογραμμάτια:
 100 μπαΐσα
 200 μπαΐσα
 ½ ριάλ
 1 ριάλ
 5 ριάλ
 10 ριάλ
 20 ριάλ
 50 ριάλ

Σταθερή ισοτιμία 
Το 1973-1986 η αξία του ριάλ έναντι του αμερικανικού δολαρίου "κλειδώθηκε" σε 1 ριάλ = 2,895 δολάρια. Το 1986 η ισοτιμία άλλαξε σε 1 ριάλ = 2,6008 δολάρια, Σήμερα είναι το τρίτο μεγαλύτερο σε αξία νόμισμα στον κόσμο, μετά το Δηνάριο Κουβέιτ και το Δηνάριο Μπαχρέιν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πληροφορίες για το νόμισμα του Ομάν
 Υπουργείο Εξωτερικών του Ομάν

Ριαλ
Ριαλ
Άγιος Λαυρέντιος (ποταμός)

Ο Άγιος Λαυρέντιος είναι ένας μεγάλος πλωτός ποταμός της Βορείου Αμερικής που ενώνει τις Μεγάλες Λίμνες με τον Ατλαντικό ωκεανό.

Ο ποταμός εξερευνήθηκε από τον γάλλο θαλασσοπόρο Ζακ Καρτιέ το 1535, ο οποίος και τον ονόμασε Άγιο Λαυρέντιο, μιας και έφθασε στον κόλπο όπου εκβάλλει ο ποταμός το 1534 την ημέρα της εορτής του ομώνυμου αγίου. Στην γλώσσα των αυτοχθόνων Ιροκουά (Ιροκέζοι), ο ποταμός αποκαλείται Καναγουάκε, Καναβάκε (Kahnawáˀkye) ή Κανιαταρογουανεννέ (Kaniatarowanenneh) που σημαίνει «Ο μεγάλος ποταμός». Μέχρι τα μέσα του 20ού αι., ο ποταμός ήταν πλωτός μέχρι το Μόντρεαλ. Το 1959, διανοίχθηκαν διώρυγες για την παράκαμψη ορισμένων καταρρακτών δυτικά από το Μόντρεαλ και έτσι ο ποταμός έγινε πλωτός σε όλο του το μήκος.

Ο ποταμός πηγάζει από την λίμνη Οντάριο, στα σύνορα Καναδά και Ηνωμένων Πολιτειών, ακολουθεί κατεύθυνση ΒΑ και χύνεται στον ομώνυμο κόλπο (Κόλπος Αγίου Λαυρεντίου) στις ακτές του Ατλαντικό. Το συνολικό μήκος του ποταμού είναι 1.197 χλμ. και η ροή του ανέρχεται σε 10.400 m3/s. Στην διαδρομή του ο ποταμός διέρχεται από το Κίνγκστον της επαρχίας Οντάριο, από το Μόντρεαλ, τους Τρεις Ποταμούς (Τρουά Ριβιέρ) και την Πόλη του Κεμπέκ. Μάλιστα, στην Πόλη του Κεμπέκ, ο ποταμός ανοίγει και τελικά εκβάλλει στην θάλασσα λίγο πιο ανατολικά από την συμβολή του με τον παραπόταμο Σάγκεναι. Άλλοι παραπόταμοι που χύνονται μέσα στον Άγιο Λαυρέντιο είναι ο ποταμός της Οττάβας και ο ποταμός Άγιος Μαυρίκιος (Σαιν Μωρίς).

Σήμερα ο Άγιος Λαυρέντιος αποτελεί κύρια διακομιστική δίοδο της ΒΑ Αμερικής. Ο ποταμός ωστόσο έχει πάθει σημαντική επιβάρυνση από τα λύματα των μεγάλων αστικών κέντρων της περιοχής (Σικάγο, Ντητρόιτ, Τορόντο, Μόντρεαλ, Πόλη του Κεμπέκ, κ.ά.), καθώς και από λιπάσματα και γεωργικά φάρμακα που καταλήγουν στα νερά του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αγιος Λαυρεντιος (ποταμος)
Ευλιμένη

Στην ελληνική μυθολογία η Ευλιμένη ήταν κόρη του Κύδωνα, βασιλιά της Κρήτης. Ο πατέρας της την είχε αρραβωνιάσει με τον Άπτερο, αλλά η Ευλιμένη διατηρούσε κρυφή ερωτική σχέση με τον Λύκαστο. Ο Κύδων βρέθηκε κάποτε σε δυσχερή θέση εξαιτίας επαναστάσεων των γειτονικών του πόλεων. Ρώτησε ένα μαντείο σχετικά και έλαβε την απάντηση ότι έπρεπε να θυσιάσει μία παρθένα στους ήρωες της χώρας. Τραβήχθηκε κλήρος για τον σκοπό αυτό και έπεσε στην Ευλιμένη (Ασκληπιάδης, FHG III, 300, 1). Τότε ο Λύκαστος, για να γλιτώσει την αγαπημένη του απεκάλυψε στον Κύδωνα τη σχέση του με τη θυγατέρα του. Ο λαός αποφάνθηκε ότι η Ευλιμένη άξιζε ακόμα περισσότερο τον θάνατο. Ο Κύδων έσφαξε τότε την Ευλιμένη, άνοιξε την κοιλιά της και διαπίστωσε ότι πραγματικά ήταν έγκυος. Μετά από αυτό, ο αρραβωνιαστικός της, ο Άπτερος, φοβούμενος μήπως ο Λύκαστος τον σκοτώσει, έστησε ενέδρα και τον δολοφόνησε. Αναγκάσθηκε έτσι να αυτοεξορισθεί και να καταφύγει στον Ξάνθο, στη Λυκία.

Με το όνομα Ευλιμένη αναφέρεται και μία από τις 50 Νηρηίδες. 
Με τον τίτλο Ευλιμένη κυκλοφορεί επίσης επιστημονική περιοδική έκδοση με κριτές που περιλαμβάνει μελέτες στην Κλασική αρχαιολογία, την Επιγραφική, τη Νομισματική και την Παπυρολογία εστιάζοντας στον Ελληνικό και Ρωμαϊκό κόσμο της Μεσογείου από την Υστερομινωϊκή / Υπομινωϊκή / Μυκηναϊκή εποχή (12ος / 11ος αι. ΠΚΕ) έως και την ύστερη αρχαιότητα (5ος / 6ος αι.).

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
 Περιοδικό Ευλιμένη.

Ευλιμενη
Αρχαίοι Κρήτες
Νηρηίδες

Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Μαντώ (κόρη του Τειρεσία)

Στην ελληνική μυθολογία η κόρη αυτή του μάντη Τειρεσία ήταν η και ίδια ονομαστή μάντισσα, όπως άλλωστε δείχνει και το όνομά της. Κατά τον Διόδωρο έγραψε χρησμούς. Η Μαντώ ήταν αδελφή της Ιστορίδας. Ο Παυσανίας αναφέρει, ότι στον πρόναο του ναού του Ισμηνίου Απόλλωνος στη Θήβα υπήρχε ο «Μαντούς δίφρος», δηλαδή ο λίθος όπου κατά την παράδοση καθόταν η Μαντώ. Πιθανότατα η Μαντώ ήταν οιωνοσκόπος, αφού και ο πατέρας της μάντευε τα μελλούμενα από τα πουλιά, ιδίως τα όρνεα.

Στη δραματική ποίηση η Μαντώ εμφανίζεται απλώς ως συνοδός του τυφλού πατέρα της. Ο Στάτιος γράφει, ότι βοηθούσε τον Τειρεσία στις θυσίες και του περιέγραφε τα σημεία. Στις μυθικές παραδόσεις η Μαντώ συνδέεται με την εκστρατεία των Επιγόνων εναντίον των Θηβών. Μετά την κατάληψη της πόλης, η Μαντώ μεταφέρθηκε μαζί με άλλους αιχμαλώτους στους Δελφούς, όπου και αφιερώθηκε στον Απόλλωνα. Από εκεί πήγε κατά διαταγή του θεού στην Κλάρο, όπου σύμφωνα με μία εκδοχή παντρεύτηκε τον Ράκιο, αρχηγό των Κρητών που είχαν εγκατασταθεί εκεί και γέννησε τον Μόψο. Εκεί επίσης η Μαντώ ίδρυσε το ονομαστό μαντείο της Κλάρου, που ήταν πιθανότατα υδρομαντείο, τουλάχιστο στην αρχή. Ως σύζυγος της Μαντώς αναφέρεται, εκτός από τον Ράκιο, και κάποιος Ζωγραίος, πιθανώς Κορίνθιος και ταυτιζόμενος με τον αναφερόμενο «άνδρα Βακχιάδην». Μία άλλη παράδοση αναφέρει, ότι η Μαντώ γέννησε τον Μόψο από τον ίδιο τον Απόλλωνα. Στη Θήβα μνημονεύεται και ένας Λάμπος, που είχε ερωτική σχέση με τη Μαντώ, αλλά σκοτώθηκε από τον Αμφιάραο με τη βοήθεια του Απόλλωνα.

Η Μαντώ συνδεόταν επίσης με το ιερό του Απόλλωνα στη Λέσβο, όπου ο θεός ονομαζόταν Μαλόεις, επειδή εκεί η Μαντώ είχε βρει το χρυσό της μήλο, που είχε χάσει καθώς χόρευε. Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις η Μαντώ, μετά την άλωση των Θηβών από τους Επιγόνους, κατέφυγε στην Ιταλία. Εκεί γέννησε με τον Τίβερη τον Βιάνορα ή Όκνο, που ίδρυσε στη Λομβαρδία της βόρειας Ιταλίας μία πόλη, στην οποία έδωσε το όνομα της μητέρας του: ακόμα και σήμερα ονομάζεται Μάντοβα. Στην τραγωδία του Ευριπίδη «Αλκμέων διά Κορίνθου» η Μαντώ είναι παντρεμένη με τον Αλκμέωνα και έχουν δύο παιδιά: τον Αμφίλοχο και την Τισιφόνη.

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 870 Μαντώ (870 Manto) που ανακαλύφθηκε το 1917 πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Παραπομπές 

Μαντω
Νέα Φώκαια Χαλκιδικής

Η Νέα Φώκαια είναι μεγάλος οικισμός και έδρα του ομώνυμου Δημοτικού διαμερίσματος στο Δήμο Κασσάνδρας του νομού Χαλκιδικής. Αριθμεί 1.944 κατοίκους το 2011.  Η απόστασή της από τη Θεσσαλονίκη είναι 80 χιλιόμετρα. Το καλοκαίρι αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς τουρίστες, που απολαμβάνουν τις διακοπές τους. Για το σκοπό αυτό υπάρχει τουριστική υποδομή με ξενοδοχεία, ταβέρνες και παραδοσιακά καφενεία. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τις τουριστικές επιχειρήσεις και με την αλιεία. Παράγονται επίσης κηπευτικά και μέλι. Η Νέα Φώκαια πανηγυρίζει στις 29 Ιουνίου, ημέρα μνήμης των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Ανάμεσα στα άλλα υπάρχουν 2 νηπιαγωγεία, 1 Δημοτικό Σχολείο, γυμνάσιο, αστυνομικός σταθμός, και αγροτικό ιατρείο.

Δ.δ. Νέας Φωκαίας 
Το Δημοτικό Διαμέρισμα έχει 2.199 κατοίκους, με βάση την απογραφή του πληθυσμού του 2011.

 η Νέα Φώκαια [ 1.944 ], έδρα.
 ο Πύργος της Σάνης [ 0 ], που σώζεται κι αυτός και χρονολογείται από το 1543. Βρίσκεται στη Σάνη και κτίστηκε με σκοπό να προστατεύει το μετόχι της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα. Η Σάνη περιλαμβάνει και τουριστικό συγκρότημα. Διαθέτει μαρίνα για 120 σκάφη, που προσφέρει πλήρεις υπηρεσίες ανεφοδιασμού και διαμονής στα σκάφη αναψυχής.
 οι Φυλακές Καρακάλλου [ 0 ] 
 οι Φυλακές Κασσάνδρας [ 255 ], πρόκειται για αγροτικές φυλακές των οποίων είναι γνωστή η παραγωγή τυροκομικών προϊόντων.

Ιστορικά στοιχεία 

Στα υψώματα δυτικά της Νέας Φώκαιας έχει εντοπιστεί, με βάση την επιφανειακή κεραμική, η θέση ρωμαϊκού οικισμού, ο οποίος ταυτίζεται πιθανώς  με το αρχαίο πόλισμα Κλίται (Clitae). Το χωριό αποτελεί προσφυγικό οικισμό, ο οποίος χτίστηκε στη θέση παλιών αγιορείτικων μετοχιών. Αυτοί που ίδρυσαν τον οικισμό κατάγονταν από τη Φώκαια της Μικράς Ασίας, πόλη κοντά στη Σμύρνη, εξ ου και το σημερινό όνομα. Μετά την καταστροφή της Σμύρνης το 1922 το κράτος παραχώρησε(για την ακρίβεια πούλησε στους πρόσφυγες μέσω της Ε.Α.Π, και τα δάνεια που τους είχαν χορηγηθεί  είχαν ρήτρα χρυσής λύρας Αγγλίας)   την περιοχή που αποτελείτο από μονές στους πρόσφυγες.Ο τόπος κατοικούνταν από την προϊστορική περίοδο.  Στην παραλία του χωριού σώζεται πύργος του 15ου αιώνα. Πιθανολογείται ότι κτίστηκε το 1407. Ο ρόλος του πύργου αυτού ήταν ότι χρησίμευε στην προστασία του μετοχιού της Μονής Αγίου Παύλου. Ως το 1930 σώζονταν και τα υπόλοιπα κτίσματα του Μετοχιού. Το Αγίασμα του Αγίου Παύλου είναι ένας υπόσκαφος θάλαμος, πιθανώς αρχαίος τάφος και μετέπειτα βυζαντινό ξωκλήσι. Σύμφωνα με την παράδοση, εκεί βάφτιζε κρυφά χριστιανούς ο Απόστολος Παύλος, όταν βρισκόταν στη Χαλκιδική.

Πρόεδροι της Κοινότητας 
Η κοινότητα ιδρύθηκε στις 4 Ιουλίου 1925 με την απόσπαση του οικισμού Νέα Φώκαια από την κοινότητα Αθύτου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Καταργήθηκε το 1997 και προσαρτήθηκε στο δήμο Κασσάνδρας.

Πρόεδροι μετά το 1982 διετέλεσαν οι:
1983-1986 Δημήτριος Γκυντίλας
1987-1990 Γεώργιος Κώστογλου
1991-1998 Θωμάς Καραδήμος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πληροφορίες για τη Νέα Φώκαια.
 Η ιστοσελίδα της Νέας Φωκαίας.

Πηγές 
Ταξιδιωτικός Οδηγός, Κεντρική-Δυτική Μακεδονία, εκδ. Explorer, 2003.

Χωριά του νομού Χαλκιδικής
Δήμος Κασσάνδρας
Λουίς Ρόγιο

Ο Λουίς Ρόγιο (ισπανικά: Luis Royo) είναι Ισπανός ζωγράφος και διακοσμητής.

Βιογραφία
Γεννημένος στην Ollala της Ισπανίας το 1954, ξεκίνησε την επαφή του με τις τέχνες σπουδάζοντας τεχνολογικό σχεδιασμό κατασκευών, αλλά βλέποντας ότι η απόλυτη γεωμετρία δεν κάλυπτε τις προσδοκίες του στράφηκε σε σπουδές ζωγραφικής, διακοσμητικής και αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων. 

Επηρεασμένος από τον Μάη του ’68 στη Γαλλία, δημιούργησε διάφορα μεγάλα σε μέγεθος έργα με κοινωνική θεματολογία που παρουσιάστηκαν σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις 1972 και 1976. Στην συνέχεια έχοντας επηρεαστεί από τα κόμικς των Μπιλάλ (Enki Bilal) και Μοέμπιους (Jean Henri Gaston Giraud, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Moebius), άρχισε το 1978 να σχεδιάζει κόμικς και συμμετείχε στην γνωστή έκθεση κόμικς της Γαλλικής πόλης Ανγκουλέμ το 1980. 

Το 1979 με τη γέννηση του γιου του αφήνει την δουλειά του στο ατελιέ διακοσμητικής για να ασχοληθεί εξ ολοκλήρου με την δημιουργία κόμικς. Δουλειές του δημοσιεύονται στα περιοδικά Comix international, Rambla, El Víbora και Heavy Metal. Το 1983 μια συνάντηση με τον Ραφαέλ Μαρτίνεθ θα διασφαλίσει το μέλλον του στην παγκόσμια αγορά ως σχεδιαστή-ζωγράφου εξώφυλλων για περιοδικά, βιβλία, δίσκους, ακόμα και για βιντεοπαιχνίδια, σε Ευρώπη και Αμερική. Στη συνέχεια από το 1990 και μέχρι τις μέρες μας έκδωσε διάφορα βιβλία, συλλογές των δημιουργιών του, όπως τα Women, Secrets, III millennium και άλλα.

Βιβλία
 Women
 Malefic
 Secrets
 III Millennium
 Dreams
 Prohibited Book
 Prohibited Book II
 Prohibited Book III
 Prohibited Sketchbook
 Evolution
 Conceptions
 Conceptions II
 Conceptions III
 Visions
 Fantastic Art
 The Labyrinth Tarot
 Subversive Beauty
 Wild Sketches I 
 Dark Labyrinth
 Wild Sketches II 
 Dome
 Wild Sketches III
 Dead Moon
 Dead Moon: Epilogue

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Luis Royo Fantasy

Ισπανοί ζωγράφοι
Ισπανοί δημιουργοί κόμικς
Διακοσμητές εσωτερικών χώρων
Κώστας Μακρής

Ο Κώστας Μακρής (αγγλικά: Con Makris) είναι Ελληνοαυστραλός ομογενής επιχειρηματίας της Αυστραλίας και ένας από τους πλουσιότερους Αυστραλούς. Επίσης ήταν πρόεδρος και μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Παναχαϊκής.

Βιογραφικά στοιχεία 
Μετανάστευε στην Αυστραλία το 1963 και αρχικά δούλεψε εργάτης σε χυτήρια, αργότερα ασχολήθηκε με την αγοραπωλησία ακινήτων αγοράζοντας τα σε χαμηλή τιμή και αξιοποιώντας τα πουλούσε σε μεγαλύτερη κάνοντας μεγάλη περιουσία.

Είναι ένας από τους πλουσιότερους επιχειρηματίες στην Αυστραλία και ο πλουσιότερος ομογενής, βρίσκεται στην 36η θέση της σχετικής λίστας με περιουσία που φτάνει τα 1,06 δισεκατομμύρια δολάρια. Μένει στην Αδελαΐδα όπου είναι και το κέντρο των επιχειρήσεών του οι οποίες περιλαμβάνουν , μεταξύ άλλων, εμπορικά κέντρα και αγοραπωλησίες ακινήτων.

Ο Κώστας Μακρής το 2005 σε μια από τις επιχειρηματικές κινήσεις τους αποφάσισε να αγοράσει την Π.Α.Ε. Παναχαϊκή, η οποία βρισκόταν στην Β’ Εθνική κατηγορία, στην τιμή των 900.000 € από τον τότε κάτοχο της Π.Α.Ε., Στάθη Μουτζουρούλια. Στις 4 Μαΐου 2009 ο Κώστας Μακρής παραχώρησε το πλειοψηφικό πακέτο στον δικηγόρο Αλέξη Κούγια αποχωρώντας από τα διοικητικά της ομάδας.

Είναι παντρεμένος και έχει έναν γιό, τον Ρός Μακρή που το 2008 κατατάχθηκε πέμπτος στη λίστα με τους πλουσιότερους νέους της Αυστραλίας έχοντας περιουσία που υπολογίζεται στα 350 εκατομμύρια δολλάρια.

Παραπομπές

Πηγές
Επίσημο site της ΠΑΕ Παναχαϊκής 
Περί Παναχαϊκής (ΠΑΕ), Σημερινή, 16/5/06
«Γκεό»: Δηλώνω παρών, Η Ημέρα 29/11/07

Έλληνες επιχειρηματίες
Παναχαϊκή Γ.Ε. (ποδόσφαιρο)
Αγκαντέζ

Η Αγκαντέζ (Agadez) είναι μια πόλη στο κεντρικό τμήμα της Δημοκρατίας του Νίγηρος με πληθυσμό των 88.569 κατ. (2005). Η πόλη βρίσκεται στην Σαχάρα, στα όρη Αϊρ, μιας παραδοσιακά κατοικημένης από Τουαρέγκ περιοχής, και είναι γνωστή και ως το "μαργαριτάρι" του Νίγηρος. Το ιστορικό κέντρο της Αγκαντέζ ανακηρύχθηκε το 2013 μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO. Η πόλη είναι επίσης και η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Αγκαντέζ, με πληθυσμό 347.330 κατ. (2005).

Ιστορία 
Η πόλη ανακαλύφθηκε τον 14ο αιώνα και σύντομα έγινε η κυριότερη πόλη των Τουαρέγκ στη Σαχάρα συμπεριλαμβάνοντας μαζί της την πόλη "Ασσοντέ". Η πόλη δέχεται συχνά τα καραβάνια των Τουαρέγκ που καταφθάνουν από την Μπιλμά γεμάτα με στήλες άλατος από τα αλατωρυχεία της.

Το 1449 η πόλη έγινε σουλτανάτο όπου και αργότερα, το 1500 καταλήφθηκε από την Αυτοκρατορία Σονγκάι. Εκείνη την περίοδο, η πόλη είχε πληθυσμό που έφθανε τους 30.000 κατ. περίπου και ήταν ένα πέρασμα κλειδί για τα καραβάνια που όδευαν για τις πόλεις της Δυτικής Αφρικής, το Τιμποκτού στο Μάλι και την Κάνο στη Νιγηρία και στις πόλεις της Βόρειας Αφρικής όπως το Γκατ, την Γκανταμές και την Τρίπολη, όλες στη Λιβύη. Μετά όμως την Μαροκινή εισβολή, ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε σημαντικά, φθάνοντας μόνο σε λιγότερους από 10.000 κατ.

Η πόλη καταλήφθηκε από τους Γάλλους γύρω στο 1900, όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ισχυρή αντίσταση του Κάοκεν Αγκ Μοχάμεντ το 1916. Στην δεκαετία του 90', η πόλη έγινε κύριος πυρήνας της επανάστασης των Τουαρέγκ.

Τουρισμός 
Σήμερα η Αγκαντέζ είναι ξακουστή για την αγορά της, και είναι το κέντρο της διακίνησης ουρανίου, το οποίο εξορύσσεται από τις γύρω περιοχές του Αϊρ. Στην πόλη υπάρχουν πολλά σημαντικά ιστορικά κτήρια συμπεριλαμβανομένων το Μεγάλο Τζαμί της Αγκαντέζ, σουδανικής αρχιτεκτονικής το οποίο αρχικά χτίστηκε το 1515 και ανακατασκευάστηκε με την ίδια πάντα αρχιτεκτονική το 1844, το Παλάτι Κάοκαν το οποίο σήμερα χρησιμοποιείται ως ξενοδοχείο και το Παλάτι του Σουλτάνου της Αγκαντέζ. Η πόλη είναι επίσης φημισμένη για το παζάρι καμηλών και για την κατασκευή ασημιού και την επεξεργασία δέρματος.

Αερομεταφορές 
Η Αγκαντέζ διαθέτει ένα διεθνές αεροδρόμιο ονόματι Μανό Νταγιάκ, ονόματος ενός ηγέτη των Τουαρέγκ, ο οποίος κατάγεται από την περιοχή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Historic Centre of Agadez από την ιστοσελίδα των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO
 Agadez
 Audio interview with Agadez resident about life in Agadez. Great place
 http://www.agadez.org  Site covering Nothern Niger. Photo Gallery by Michel Batlle "portraits de femmes touarègues"
 interactive Map of the Agadez region.
 https://web.archive.org/web/20161126050447/http://www.agadez-niger.com/ Site covering Agadez and Touareg culture.

Πόλεις του Νίγηρα
Σαχάρα
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αφρική