joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Táin Bó Cúailnge

Το Táin Bó Cúailnge (IPA: [t̪ˠaːnʲ boː ˈkuəlʲɲə]) το οποίο μεταφράζεται σε «Επιδρομή για την κλοπή των ταύρων του Κούλεϊ» είναι η κεντρική ιστορία στον Κύκλο του Όλστερ, έναν από τους κύκλους της ιρλανδικής μυθολογίας. 

Πρόκειται για τον πόλεμο μεταξύ Κόνναχτ και Όλστερ. Όταν η βασίλισσα του Κόνναχτ, Μάεβ, ανακάλυψε ότι ο σύζυγός της, Έιλιλ, είχε μεγαλύτερη περιουσία από εκείνη μόλις κατά ένα ταύρο, τον λευκό ταύρο Φίνμπεναχ, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον ιδιοκτήτη του καστανού ταύρου που έφερε το όνομα Ντον Κουάιλνε, Ντάιρε μακ Φιάχνα, ο οποίος κατοικούσε στην περιοχή του Κούλεϊ του Όλστερ, με σκοπό να της δανείσει τον ταύρο του. Αν και οι συζητήσεις οδήγησαν σε συμφωνία μεταξύ του ιδιοκτήτη του ταύρου και της βασίλισσας, ο Ντάιρε έμαθε φήμες πως η Μάεβ θα αποκτούσε τον ταύρο είτε τηρώντας την συμφωνία τους, είτε όχι. Για τον λόγο αυτό, αρνείται την προσφορά και κρύβει το ζώο. Η Μάεβ αποφασίζει τότε να εισβάλει στο Όλστερ και να αρπάξει τον ταύρο, αρχίζοντας έτσι έναν πόλεμο μεταξύ των δύο περιοχών. Ενάντια στη Μάεβ και τον Έιλιλ αντιτάσσεται ο ήρωας Κουχούλιν, ο οποίος είναι ο μόνος που έχει γλιτώσει από την κατάρα της θεάς Μάχα και είναι ικανός για μάχη, και προσπαθεί να υπερασπιστεί το Όλστερ.

Πριν από την κρίσημη μάχη στο Γκάραχ, στην οποία ο Κουχούλιν νικά την Μάεβ και την αναγκάζει να παραδωθεί, ο ταύρος Ντον Κουάιλνε εισβάλει στο Κόνναχτ. Εκεί τον αντιλαμβάνεται ο Φίνμπεναχ, ο οποίος ξεκινά μια μυθική μάχη με τον εισβολέα ταύρο. Οι δύο ταύροι παλεύουν και τελικά ο Ντον Κουάιλνε σκοτώνει τον Φίνμπεναχ, αλλά αργότερα πεθαίνει από την εξάντληση. 
 
Η ιστορία διασώθηκε σε δύο κύριες εκδοχές. Η παλαιότερη είναι αυτή που περιέχεται σε δύο διαφορετικά χειρόγραφα, στο Leabhar na hUidre, που συντάχθηκε στο μοναστήρι του Κλονμακνόις στο τέλος του 11ου με αρχές του 12ου αιώνα, (βιβλίο που αποτελεί και το αρχαιότερο σωζόμενο κείμενο στα Ιρλανδικά) και στο Κίτρινο βιβλίο του Λεκάν του 14ου αιώνα. Η δεύτερη κύρια εκδοχή είναι αυτή του βιβλίου του Λένστερ, του 1160. Στη δεύτερη εκδοχή του, η ιστορία της Επιδρομής έχει την πιο ολοκληρωμένη της μορφή. Η παλαιότερη εκδοχή των δύο πρώτων χειρογράφων πιθανολογείται πως βασίστηκε σε χαμένα χειρόγραφα του 8ου, ή ίσως και παλαιότερων αιώνων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το πρωτότυπο κείμενο
 Μετάφραση στα αγγλικά

Κελτική μυθολογία
Επαμεινώνδας Ζαφειρόπουλος

Ο Επαμεινώνδας Ζαφειρόπουλος (Αργοστόλι, 1933 - Αθήνα, 26 Αυγούστου 2006), γνωστότερος ως Nώντας Ζαφειρόπουλος, ήταν δικηγόρος και πολιτικός. Ο πατέρας του ήταν δικαστικός και καταγόταν από την Λαμπεία (Δίβρη) Ηλείας. Ο Νώντας Ζαφειρόπουλος ήταν πτυχιούχος της Παντείου Πανεπιστημίου και της νομικής σχολής του Αριστοτελείου. Ως δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω άσκησε μαχόμενη δικηγορία επί 33 χρόνια. Στις 6 Μαρτίου 1984 εξελέγη πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (ΔΣΑ). Εξελέγη βουλευτής στην A΄Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία για πρώτη φορά το 1989 και δραστηριοποιήθηκε ως μέλος ή ως Πρόεδρος σε πολλές επιτροπές. Αγωνίστηκε για να αποδίδεται το αγγελιόσημο στα Ταμεία των εργαζομένων στον Τύπο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ζαφειροπουλος Επαμεινωνδας
Ζαφειροπουλος Επαμεινωνδας
Ζαφειροπουλος Επαμεινωνδας
Χανς Κρίστιαν Χάνσεν

Ο Χανς Κρίστιαν Χάνσεν (Δανικά: Hans Christian Hansen, 20 Απριλίου 1803-2 Μαΐου 1883), ήταν Δανός αρχιτέκτονας, μεγαλύτερος αδελφός του Θεόφιλου Χάνσεν. Σε σχέδιά του βασίστηκε η κατασκευή του κτηρίου του Πανεπιστημίου στην Αθήνα καθώς και του Οφθαλμιατρείου επίσης στην Αθήνα, το Μέγαρο Καντακουζηνού και άλλα δημόσια και ιδιωτικά κτήρια. Στην πατρίδα του ανεγέρθηκαν βάσει σχεδίων του, μεταξύ άλλων κτηρίων, το Δημοτικό Νοσοκομείο της Κοπεγχάγης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Δανοί αρχιτέκτονες
Θεόφιλος Χάνσεν

Ο Θεόφιλος Χάνσεν (Theophil Edvard Freiherr von Hansen, δανικό όνομα: Theophilus Hansen) (Κοπεγχάγη, 13 Ιουλίου 1813 - Βιέννη, 17 Φεβρουαρίου 1891) ήταν Δανός αρχιτέκτονας, εκπρόσωπος του νεοκλασικισμού. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τις κατασκευές του στη Βιέννη, καθώς και για τα έργα του στην Αθήνα, μεταξύ των οποίων είναι η Σιναία Ακαδημία (Ακαδημία Αθηνών) και η Βαλλιάνειος Εθνική Βιβλιοθήκη, τα οποία, μαζί με το Πανεπιστήμιο Αθηνών, έργο τού αδελφού του, Χριστιανού Χάνσεν, απαρτίζουν τη λεγόμενη «νεοκλασική τριλογία της Αθήνας».

Το 1884 ο Φραγκίσκος Ιωσήφ του απένειμε τον τίτλο του Βαρόνου (Freiherr).

Έργα 
 Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, 1842
 Μέγαρο Ακαδημίας Αθηνών, αρχίζοντας το 1856
 Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας Βιέννης, το 1856
 Παλιό δημοτικό νοσοκομείο στην Πάτρα, 1857
 Παρεκκλήσι του προτεσταντικού κοιμητηρίου Ματσλάινσντορφ, Βιέννη, 1858
 Ελληνορθόδοξος Καθεδρικός Ναός Αγίας Τριάδος Βιέννης, 1858-1861
 Παλαί Τοντέσκο, Βιέννη, 1861-1864
 Παλάτι του Αρχιδούκα Γουλιέλμου, Βιέννη, 1864-1868
 Μουζικφεράιν, Βιέννη, 1867-1870
Μέγαρο Μαυρομιχάλη, 1870, Λεωφόρος Αμαλίας & Ξενοφώντος, Αθήνα, Κατοικία του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη (1849-1916)
 Ακαδημία Καλών Τεχνών Βιέννης, 1871-1876
 Μέγαρο συναυλιών της φιλαρμονικής του Μπρνο, 1871-1873
 Χρηματιστήριο της Βιέννης, 1874-1877
 Κτίριο Αυστριακού Κοινοβουλίου, Βιέννη, 1874-1883
 Ζάππειο, Αθήνα, 1874-1888
 Νέα Λουθηρανική Εκκλησία, Κέζμαροκ, 1879-1892
 Κάστρο Νάντελμπουργκ, Λίχτενβαιρτ, Κάτω Αυστρία, 1880-1882
 Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, Αθήνα, από το 1888

Φωτογραφίες έργων

Παραπομπές 

Δανοί αρχιτέκτονες
Νεοκλασικοί αρχιτέκτονες
Μαρία Καποβίγια

Η Μαρία Έστερ ντε Καποβίγια (María Esther Heredia Lecaro de Capovilla, 14 Σεπτεμβρίου 1889 - 27 Αυγούστου 2006) ήταν ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο μέχρι το θάνατό της, το 2006 , αναγνωρισμένη από το βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες  . Η Καποβίγια, από τον Ισημερινό, ανακηρύχθηκε μεγαλύτερο σε ηλικία πρόσωπο στον κόσμο στις 9 Δεκεμβρίου 2005. Ξεπέρασε την Ολλανδέζα  Hendrikje Van Andel-Schipper (που πιστευόταν ότι ήταν το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο από τις 29 Μάη του 2004 ως το θάνατό της, στις 30 Αυγούστου 2005) και την  Elizabeth Bolden (που πιστευόταν ως το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο από τις 30 Αυγούστου 2005 ως τις 9 Δεκεμβρίου 2005). Το Guinness υπογραμμίζει ότι η  "Maria Esther de Capovilla" από το Γκουαγιακίλ δεν έκλεισε μόνο τα 116 χρόνια της αλλά έχει και γραπτά έγγραφα που πιστοποιούν την ακριβή γέννησή της. Η γερόντισσα από το Γκουαγιακίλ ήταν κόρη στρατιωτικού και ποτέ στη ζωή της δεν κάπνισε ή ήπιε ποτά. Παντρεύτηκε το 1917, με το Χιλιανό αξιωματικό, Antonio Capovilla, ο οποίος πέθανε το 1949. Απέκτησαν 5 παιδιά,από τα οποία ζούσαν τα 3 το 2005. Ειχε επίσης 11 εγγόνια, 20 δισέγγονα και 2 τρισέγγονα. Ήταν το τελευταίο επιζών πρόσωπο που γεννήθηκε τη δεκαετία του 1880 . Τη διαδέχθηκε στον τίτλο του γηραιότερου προσώπου εν ζωή στον κόσμο, η Ελίζαμπεθ Μπόλντεν, η οποία ανέκτησε έτσι τον τίτλο της.

Πηγές
 guinnessworldrecords.com
 The word from the world's oldest person (με φωτογραφία)
 116-Year-Old Ecuadorean Woman is Oldest Living Person
 World's Oldest Woman dies at 116
 Ecuadoran woman who once drank donkey milk is now world's oldest (συμπεριλαμβάνεται οικογενειακή φωτογραφία)
 Ecuadorean woman, 116, is world's oldest (story notes Mrs Capovilla walks with assistance, not unaided)

Καποβίγια Μαρία
Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας

Η Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας είναι η μεγαλύτερη σε έκταση Μητρόπολη της Εκκλησίας της Ελλάδος. Έχει έδρα το Μεσολόγγι και περιλαμβάνει το μεγαλύτερο τμήμα του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, εκτός απο το δήμο Ναυπακτίας και τη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου που εκκλησιαστικά συγκροτούν την Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου. Η Μητρόπολη υπάρχει με τη σημερινή της μορφή από το 1922 και πήρε το όνομά της από τον ομώνυμο νομό. Μητροπολίτης από τις 9 Οκτωβρίου 2022 είναι ο Δαμασκηνός (Κιαμέτης).

Ιστορικά στοιχεία

Επισκοπικός κατάλογος

Ενορίες, Ναοί και Μονές
Η Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας περιλαμβάνει 212 ενοριακούς ναούς και 582 εξωκλήσια. Έχει 15 Ιερές Μονές.

Αγιολογία και εορτές

Τοπικοί άγιοι
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (†1779)
Άγιος νεομάρτυρας Ιωάννης ο εν Βραχωρίω μαρτυρήσας
Άγιος Ευγένιος ο Αιτωλός
Άγιος Βλάσιος ο εν Σκλαβαίνοις
Άγιοι Θεόδωρος, Λάμπρος και Ανώνυμος εν Βραχωρίω (†1786)
Όσιος Βάρβαρος ο Πενταπολίτης
Άγιοι Ιάκωβος, Διονύσιος διάκονος και ο Ιάκωβος μοναχός (†1520)
Άγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας (†1984) (8 Αυγούστου)  
Άγιος Ανδρεας ο ερημίτης
Όσιος Δαυίδ
Άγιοι αδελφοί Συμεών και Θεόδωρος, κτήτορες της ιστορικής Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου
Αγιος Θεωνάς Αρχιεπίσκοπος  Θεσσαλονικης
Όσιος Αρσένιος ο Βαρνακοβίτης
Οσιολογιώτατος Ιερομόναχος Χρύσανθος ο Αιτωλός

Τοπικές εκκλησιαστικές εορτές
Αγίου Σπυρίδωνος Μεσολογγίου
Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου
Αγίου Παντελεήμονος Μεσολογγίου
Αγίου Κοσμά του Αιτωλού Θέρμου
Σύναξις πάντων των εν Αιτωλία και Ακαρνανία Αγίων, Κυριακή του Τυφλού
Αγίου νεομάρτυρος Ιωάννου του εν Αγρινίω μαρτυρήσαντος
Έξοδος Μεσολογγίου (Κυριακή των Βαΐων)
Αγίου Βλασίου εν Σκλαβαίνοις Ξηρομέρου (Πάλαιρος)
Αγίων Αποστόλων εν Καψοράχη
Αγίου Αθανασίου Αμφιλοχίας
Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης Παναιτωλίου
Αγίου Καλλινίκου Μητροπολίτου Εδέσσης του Αιτωλού (Σιταράλωνα)

Μονές

Ανδρικές
 Παναγίας Ελεούσης Μεσολογγίου
 Εισοδίων Θεοτόκου Μυρτιάς
 Αγίου Γεωργίου Αστακού
 Γενεσίου Θεοτόκου Ρομβού Ακαρνανίας
 Παναγίας Λεσινιωτίσσης
 Κοιμήσεως Θεοτόκου Βλοχού
 Τιμίου Προδρόμου Αναλήψεως

Γυναικείες
 Γενεσίου Θεοτόκου Κατερινούς
 Γενεσίου Θεοτόκου Ρέθα Ακαρνανίας
 Κοιμήσεως Θεοτόκου Λιγοβιτσίου
 Αγίου Συμεών Μεσολογγίου
 Παντοκράτορος Αγγελοκάστρου
 Αγίου Κοσμά Αιτωλού Θέρμου [Μέγα Δένδρο]
 Αγίου Δημητρίου Παλαίρου
 Καταθέσεως Τιμίας Ζώνης Υπεραγίας Θεοτόκου Λυκουρίσης
 Ευαγγελισμός Θεοτόκου Παραβόλας
 Αγίου Δημητρίου Δρυμού
 Αγίου Γεωργίου Ελληνικών

Ησυχαστήρια
 Μεταμορφώσεως Σωτήρος Τσουκαλάδων Παραβόλας

Παραπομπές

Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας
Αιτωλιας
Α΄ Εθνική Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών 2005-2006



Α' φάση

1ος όμιλος 

Ο Κένταυρος αποχώρησε από το πρωτάθλημα.

2ος όμιλος 

Η Α.Ε. Χαραυγή-Αστέρας αποχώρησε από το πρωτάθλημα.
Ο Εθνικός Ελ., οι Κρήσσες και ο Αχελώος έχουν από ένα μηδενισμό και -1 βαθμό.

Τελική φάση

Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου γυναικών
Νίκος Ντουφεξιάδης

Ο Νίκος Ντουφεξιάδης (1916 - 28 Αυγούστου 2006) ήταν Έλληνας τενόρος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής από την ίδρυσή της, το 1938 μέχρι το 1986. Έπαιξε σε πολλές όπερες και οπερέτες και διακρίθηκε σε κωμικούς ρόλους.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών με δασκάλους τους Μιχάλη Βούρτση και Μαρίκα Καλφοπούλου. Μία από τις καλύτερες ερμηνείες του θεωρείται αυτή που έκανε στον Κορτάση από το «Βαφτιστικό» του Σακελλαρίδη. Έπαιξε στο πλάι της Μαρίας Κάλλας στην «Τόσκα» του Πουτσίνι στα μέσα της δεκαετίας του 1940. Το 1986 αποσύρθηκε από την επαγγελματική δράση. Παρά την προσφορά του στον καλλιτεχνικό χώρο, τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα έζησε παίρνοντας μια πολύ μικρή σύνταξη. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 28 Αυγούστου του 2006 και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο του Ζωγράφου.

Παραπομπές 

Ντουφεξιαδης Νικος

Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Σόουιν

Σόουιν (ιρλ. Samhain) είναι στα ιρλανδικά η λέξη για το μήνα Νοέμβριο. Η κυριολεκιτκή έννοια της λέξης σημαίνει το τέλος του καλοκαιριού. Η γιορτή του Σόουιν σηματοδοτούσε το τέλος του καλοκαιριού και την αρχή του κελτικού Νέου Έτους. Για τους αγρότες είναι η αρχή του χειμώνα: οι βοσκοί έβαζαν στους σταύλους τα κοπάδια τους και οι γεωργοί μάζευαν τη σοδειά τους. Είναι η αντίστοιχη μέρα των Αγίων Πάντων των Χριστιανών. Οι Ουαλοί την ονόμαζαν Hollantide ή Calan Gaeaf. Σύμφωνα με το μύθο, τη νύχτα του Σόουιν, της 31ης Οκτωβρίου, ήταν η Γιορτή των Νεκρών, όταν οι θεοί κατέβαιναν στη γη και με τα μαγικά τους προκαλούσαν αναστάτωση στους θνητούς ανθρώπους. Το Σόουιν εξελίχτηκε στη γιορτή που είναι γνωστή ως Χάλλογουιν.

Έθιμα

Οι υπαίθριες φωτιές έπαιζαν σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια των γιορτών κατά τους τελευταίους αιώνες. Λέγεται πως οι χωρικοί έριχναν τα κόκαλα των σκοτωμένων ζώων στις φλόγες κι έπειτα, όταν η φωτιά δυνάμωνε, κάθε οικογένεια έπαιρνε με ένα δαυλό φωτιά για την οικογενειακή εστία. Έτσι δένονταν μαζί όλες οι οικογένειες του χωριού.

Σημασία της γιορτής

Αν και ο θάνατος είναι ο κεντρικός πυρήνας της γιορτής (ξεκίνησε ως Ημέρα των Νεκρών), αυτό δε σημαίνει ότι πρόκειται για ένα μακάβριο γεγονός. Ο θάνατος δεν πρέπει να προκαλείι φόβο: τα γηρατειά αναδεικνύονται για τη σοφία που προσδίδουν και ο θάνατος είναι τμήμα της ζωής το ίδιο αποδεκτό με τη γέννηση. Ο θάνατος επίσης συμβολίζει το τέλος κι έτσι η γιορτή του Σόουιν δεν έχει σχέση μόνο με τη θνητότητα, αλλά και με το πέρασμα από μια φάση της ζωής σε μια άλλη, όσον αφορά τις σχέσεις, την εργασία κι άλλες αλλαγές στη ζωή των ανθρώπων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αφιέρωμα του BBC για τη γιορτή του Samhain
http://www.timelessmyths.com
http://www.celticspirit.org

Κελτική μυθολογία
Χαλοουίν
Κύκλος του Όλστερ

Ο Κύκλος του Όλστερ (Ulster Cycle) είναι επίσης γνωστός ως Ulaid Cycle και περιλαμβάνει μια συλλογή ιστοριών που αφορούν την ιστορία των ηρώων των Ουλάιντ (που έδωσαν και το όνομά τους στην περιοχή τους), στο ανατολικό μέρος της σημερινής επαρχίας της Ιρλανδίας Όλστερ, βασικότερη εκ των οποίων είναι η Επιδρομή του Κούλεϊ. Κεντρικός ήρωας του Κύκλου του Όλστερ και των κελτικών μύθων γενικότερα είναι ο ήρωας Κουχούλιν.

Το κυρίως μέρος του Κύκλου του Όλστερ τίθεται χρονικά κατά τη βασιλεία του Κόνορ μακ Νέσσα στο Όλστερ και της βασίλισσας Μάεβ στο Κόνναχτ, την ίδια περίπου χρονική περίοδο με τη ζωή του Ιησού. Ο Κύκλος του Όλστερ επίσης περιλαμβάνει την ιστορία του Conaire Mór, βασιλιά της Ιρλανδίας, κυρίως επειδή είναι σύγχρονος του Κόνορ και της Μάεβ, καθώς τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα στην Τάρα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.timelessmyths.com

Κελτική μυθολογία

pl:Mitologia irlandzka#Cykl Ulsterski
Σημαία της Αιγύπτου

Η σύγχρονη σημαία της Αιγύπτου υιοθετήθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1984. Απεικονίζει το εθνικό έμβλημα, που είναι ο Αετός του Σαλαδίνου (ένας θυρεός που είναι ενσωματωμένος σε έναν χρυσό αετό, ο οποίος κοιτάζει προς τη μεριά της σημαίας και κάτω από αυτόν υπάρχει μια περγαμηνή, η οποία φέρει το όνομα της χώρας στα αραβικά). Ο Αετός του Σαλαδίνου βρίσκεται στο κέντρο σε άσπρη λωρίδα, ενώ η σημαία έχει άλλες δύο ισομεγέθεις λωρίδες, χρώματος κόκκινου (στην κορυφή) και μαύρου (κάτω).
Το κόκκινο χρώμα αναφέρεται στην περίοδο πριν την Επανάσταση του 1952, η οποία έφερε στην εξουσία αξιωματικούς του Στρατού που ανέτρεψαν το βασιλιά Φαρούκ. Το λευκό συμβολίζει την έλευση της Επανάστασης του 1952, η οποία είχε αποτέλεσμα τον αναίμακτο τερματισμό της μοναρχίας. Το μαύρο χρώμα συμβολίζει το τέλος της καταπίεσης του λαού της Αιγύπτου στα χέρια των μοναρχικών και βρετανικών αποικιοκρατικών δυνάμεων.
Τα τρία αυτά χρώματα έγιναν τα παραδοσιακά παναραβικά χρώματα, τα οποία επίσης φέρουν οι σημαίες της Υεμένης, της Συρίας και του Ιράκ.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 11 Σεπτεμβρίου του 1971.

Πινακοθήκη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://www.123independenceday.com/egypt/national-symbols.html - Εθνικά σύμβολα της Αιγύπτου.

Αιγυπτος
Εθνικά σύμβολα της Αιγύπτου
Μιχάλης Εμιρλής

Ο Μιχάλης Εμιρλής (1 Ιανουαρίου 1980) είναι Έλληνας τραγουδιστής.

Πρώτα χρόνια και σπουδές 
Γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1980 στην Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ παράλληλα άρχισε να ασχολείται με τη μουσική.

Μουσική καριέρα 
Η πρώτη δισκογραφική δουλειά του Μιχάλη Εμιρλή κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2005, με τίτλο «Ζω περιμένοντας να ζήσω» σε στίχους και μουσική δική του . Γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τα τραγούδια «Η Πίπα της ειρήνης», «Να σε ξεχάσω προσπαθώ» και «Νιώθω το τέλος να πλησιάζει».Τον Ιούνιο του 2006 κερδίζει το Μουσικό Βραβείο MAD Video Music Award Καλύτερου ποπ ροκ βίντεο κλιπ. 

Το Νοέμβριο του 2006 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Τζερόνιμο», το οποίο και συμπεριέλαβε στην επόμενη δισκογραφική του δουλειά τον Μάιο του 2008 με τίτλο «Μη διστάζεις» από την οποία ξεχώρισαν τα τραγούδια «Μη μου μιλάτε για εκείνη», «Αυτό που σ’αρέσει» , «Ο Κουβανός»  και το «'Οσα η αγάπη μου χρωστά». Στο συγκεκριμένο δίσκο, το συνθετικό κομμάτι αναλαμβάνει ο Μιχάλης Εμιρλης ενώ τους στίχους υπογράφει ο Χριστόφορος Μπαλαμπανίδης. 

Τον Μάρτιο του 2011 κυκλοφορεί την τρίτη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο «Φωτιά στα παραμύθια». Πρόκειται για ένα album με έντεκα τραγούδια. Το συνθετικό κομμάτι αναλαμβάνει εκτός από τον ίδιο τον ερμηνευτή και ο Stelios Mac, ενώ στους στίχους βρίσκουμε πάλι τον Χριστόφορο Μπαλαμπανίδη, το Stelio Mac και τη Βίκυ Μπεκιάρη.Τραγούδια που έκαναν ιδιαίτερη αίσθηση από αυτό το cd είναι το «Σε θέση άμυνας» ,το «Παιδί των ηδονών» και το «ξυπνάω στο πλάι σου». 

Το φθινόπωρο του 2016 επιστρέφει με δυο νέα κομμάτια το "Στη τρέλα με πηγαίνεις" σε μουσική του Κωσταντινου Βελλιαδη και στίχους του Τερπανδρου και  «Το εγώ να γίνει εμείς» που υπογράφει συνθετικά και στιχουργικά ο ίδιος. Τα συγκεκριμένα τραγούδια είναι προπομπός του τέταρτου προσωπικού δίσκου του καλλιτέχνη ,  με τίτλο “Είπα μια μέρα στην καρδιά”.

Δισκογραφία 
 2005 Ζω περιμένοντας να ζήσω
 2008 Μη διστάζεις
 2011 Φωτιά στα παραμύθια
 2016 Είπα μια μέρα στην καρδιά ( CD SINGLE )

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 Βιογραφικό από music.net.cy

Εμιρλης, Μιχάλης
Εμιρλης
Ελευθερία Βιδάκη

Η Ελευθερία Βιδάκη (1969 - 30 Μαρτίου 2004) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Θέρισο Χανίων το 1969. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου και αποφοίτησε με άριστα, καθώς και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ερμήνευσε σημαντικούς ρόλους στο θέατρο, ενώ έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό από τη συμμετοχή της στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά Κάτι Τρέχει με τους Δίπλα, όπου συμπρωταγωνιστούσε με τους Ρένο Χαραλαμπίδη, Κλέωνα Γρηγοριάδη και Δήμητρα Ματσούκα. Έλαβε επίσης μέρος στις τηλεοπτικές σειρές «Μικροί-μεγάλοι», «Φωτορομάντζο», «Καθρέφτες», «Μια γυναίκα από το παρελθόν», «Νέμεσις», «Καλημέρα Ζωή» (ΑΝΤ1), «Εσύ φταις» (Mega Channel) και «Αέρινες σιωπές» (Mega Channel). Ήταν παντρεμένη με στέλεχος του τηλεοπτικού σταθμού Mega Channel και είχε έναν γιο.

Έκανε αισθητή την παρουσία της στο Εθνικό Θέατρο συμμετέχοντας σε παραστάσεις όπως οι Βάκχες, Τρωάδες, Εκκλησιάζουσες, Νεφέλες, Το νησί της αγίας, ο Σέντζας και άλλες. Εθεωρείτο εξαιρετικά ταλαντούχα ηθοποιός και μία από τις ελπίδες για το ελληνικό θέατρο. Από τη γέννηση του γιου της και μετά, έπασχε από επιλόχεια κατάθλιψη. Αυτοκτόνησε στις 30 Μαρτίου 2004, πέφτοντας από το παράθυρο του κλιμακοστασίου του τετάρτου ορόφου της πολυκατοικίας όπου διέμενε, στην Αγία Παρασκευή, βρίσκοντας ακαριαίο θάνατο. Η κηδεία της έγινε στην ιδιαίτερη πατρίδα της, το Θέρισο Χανίων.

Το 2010, οι κάτοικοι του Θέρισου Χανίων μαζί με τον δήμαρχο του χωριού και τη βοήθεια του πατέρα της ηθοποιού, Θρασύβουλου Βιδάκη, αποφάσισαν να δώσουν εις μνήμην της, το όνομά της στην οδό για το δρόμο που οδηγεί στο πατρικό της σπίτι, και έτσι λέγεται «Οδός Ελευθερίας Βιδάκη».

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές 

Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Σημαία της Αιθιοπίας

Η σημαία της Αιθιοπίας είναι μια από τις αρχαιότερες αφρικανικές σημαίες και αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, με τα χρώματα της αφρικανικής ενότητας ή τα λεγόμενα παναφρικανικά χρώματα - κόκκινο, πράσινο και κίτρινο- , τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από το 1897. Το έμβλημα προστέθηκε στη σημαία το 1996. Η σημαία καθιερώθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1996. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 22 Αυγούστου 1995.

Συμβολισμός 
Τα χρώματα στη σημαία, τα οποία έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη χώρα από τις αρχές του 17ου αιώνα
 , συμβολίζουν:

 το κόκκινο τη δύναμη ή το αφρικανικό αίμα που χύθηκε για την άμυνα της πατρίδας,
 το κίτρινο την ειρήνη και την αρμονία ανάμεσα στις πολλές φυλές, οι οποίες έχουν θρησκευτικές και εθνικές διαφορές,
 το πράσινο τη γη και τη γονιμότητα.

Το εθνόσημο αποτελείται από ένα πεντάκτινο αστέρι με τις ακτίνες του. Το αστέρι είναι κίτρινο σε μπλε δίσκο, ο οποίος επικαλύπτει τις πράσινες και τις κόκκινες λωρίδες. Το αστέρι αναφέρεται στο λαμπρό μέλλον της Αιθιοπίας, ενώ οι κίτρινες ακτίνες που εκπέμπει είναι σε ίδια απόσταση και θεωρείται ότι εκπροσωπούν την ισότητα ανάμεσα σε όλους τους Αιθίοπες, πέρα από κάθε φυλή και γένος.

Η βασιλική σημαία είχε ένα λιοντάρι με σταυρό και χρησιμοποιούνταν από το 17ο αιώνα περίπου. Στα μέσα του 19ου αιώνα το κόκκινο χρώμα άλλαξε θέση (πρώτα ήταν στην κορυφή). Το 1996 προστέθηκε και το έμβλημα. Πριν το 1996 αλλά και σήμερα ακόμη, χρησιμοποιήθηκε η απλή σημαία, χωρίς το έμβλημα.

Ιστορικές σημαίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://www.ethioworld.com/CountryInformation/ethiopianflag.htm

Αιθιοπια
Εθνικά σύμβολα της Αιθιοπίας
Σημαία της Αλβανίας

Η σημαία της Αλβανίας είναι ένας δικέφαλος αετός, χρώματος μαύρου στη μέση της σημαίας. Το φόντο είναι κόκκινο και συμβολίζει το αίμα που χύθηκε για την ανεξαρτησία της χώρας. Ο δικέφαλος αετός προέρχεται από το θυρεό του εθνικού ήρωα της χώρας, Γεωργίου Σκεντέρμπεη ή Καστριώτη. Ο δικέφαλος αετός χρησιμοποιείται ως ενωτικό σημείο αναφοράς ενός πληθυσμού με χριστιανούς και μουσουλμάνους. Σημειώνεται ότι η σημαία της χώρας είναι παρόμοια με τη πολεμική σημαία της πάλαι ποτέ πανίσχυρης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία ήταν επίσης κόκκινη με μαύρο δικέφαλο αετό και την οποία υιοθέτησε ο Γεώργιος Καστριώτης αγωνιζόμενος εναντίον του Σουλτάνου, μετά την Άλωση της Πόλης, υψώνοντάς την στο κάστρο του στην Κρούγια της Αλβανίας.
Υιοθετήθηκε, με τη σημερινή της μορφή χωρίς το κίτρινο αστέρι της εποχής του Κομμουνισμού, στις 7 Απριλίου 1992.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 28 Νοεμβρίου 1998.

Βιβλιογραφία 
 Noel Malcolm, Kosovo: A Short History (New York: New York University Press, 1999), 29
 Marin Barleti, Storia de Vita et Gestis Scanderbegis, Princeps Epirotarum trans. Stefan I. Prifti (Tirana: Shtypshkronja “Mihal Duri” 1964).

Ιστορικές σημαίες

Παραπομπές 

Αλβανια
Εθνικά σύμβολα της Αλβανίας
Σημαία της Αλγερίας

Η σημαία της Αλγερίας αποτελείται από δύο ισομεγέθεις λωρίδες, χρώματος άσπρου και πράσινου και φέρει στο κέντρο ένα κόκκινο αστέρι και ένα μισοφέγγαρο.
Μοιάζει με αυτή που χρησιμοποιούσε στην αρχή το Μέτωπο για την Εθνική Απελευθέρωση (FLN) και κάποιοι υποστηρίζουν ότι χρησιμοποιήθηκε από τον Abdel Kadir το 19ο αιώνα. Το άσπρο συμβολίζει την αγνότητα και το πράσινο το Ισλάμ. Η ημισέληνος είναι το κατεξοχήν ισλαμικό σύμβολο και προέρχεται από την τουρκική σημαία. 
Υιοθετήθηκε στις 3 Ιουλίου 1962. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 22 Νοεμβρίου 1976.

Προηγούμενες σημαίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σημαία της Αλγερίας- Ηνωμένα Έθνη.

Αλγερια
Εθνικά σύμβολα της Αλγερίας
Εθνόσημο της Αυστραλίας

Το εθνόσημο της Αυστραλίας υιοθετήθηκε από το Βασιλιά Γεώργιο Ε΄, στις 19 Σεπτεμβρίου 1912.

Στο πάνω μισό, από αριστερά προς δεξιά, εκπροσωπούνται οι πολιτείες Νέα Νότια Ουαλία, Βικτωρία και Κουίνσλαντ. Στο κάτω μέρος, από αριστερά προς δεξιά: Νότια Αυστραλία, Δυτική Αυστραλία και Τασμανία. Πάνω από το θυρεό υπάρχει το επτάκτινο αστέρι της Κοινοπολιτείας ή Αστέρι της Ομοσπονδίας πάνω από ένα μπλε και χρυσό στεφάνι, που δημιουργεί το κέντρο του θυρεού. Οι 6 από τις 7 ακτίνες του μεγάλου αστεριού συμβολίζουν τις 6 πολιτείες που υπήρχαν πρώτα και η έβδομη τις εξωτερικές κτήσεις και όλες τις άλλες μελλοντικές κτήσεις και εδάφη της Αυστραλίας. Στο σύνολο, ο θυρεός συμβολίζει την Ομοσπονδία της Αυστραλίας.

Το κόκκινο καγκουρό και το πουλί εμού που κρατούν το θυρεό είναι τα ανεπίσημα εθνικά ζώα της χώρας. Επειδή κανένα από τα ζώα αυτά δεν μπορεί να περπατήσει προς τα πίσω, αποτελούν σύμβολο της προόδου και της απροθυμίας για οπισθοδρόμηση στη χώρα. Στο βάθος βρίσκεται το στεφάνι της Χρυσής Μιμόζας, του επίσημου εθνικού λουλουδιού της χώρας. Στο κάτω μέρος του εθνόσημου υπάρχει μια περγαμηνή, με το όνομα του κράτους.

Πηγές 

Επίσημος ιστότοπος με πληροφορίες για το εθνόσημο

Αυστραλια
Εθνικά σύμβολα της Αυστραλίας
Σημαία του Βατικανού

Η σημαία του Βατικανού αποτελείται από δύο κάθετες λωρίδες, χρώματος κίτρινου και άσπρου με τα σταυρωτά κλειδιά του Αγίου Πέτρου και την Παπική Τιάρα στο κέντρο της λευκής λωρίδας.
Είναι μία από τις μόλις δύο σημαίες του κόσμου που έχει τετράγωνο σχήμα (η άλλη είναι η ελβετική). Η σημαία χρησιμοποιείται με τα κλειδιά αντεστραμμένα όταν χρησιμοποιείται ως σύμβολο της Αγίας Έδρας (συμβολίζει την Καθολική Εκκλησία σε όλο τον κόσμο).Υιοθετήθηκε στις 7 Ιουνίου του 1929. Η χώρα έχει Σύνταγμα (Θεμελιώδη Νόμο) από τις 22 Φεβρουαρίου 2001.

Παλαιότερες σημαίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σημαίες του Κόσμου: Βατικανό.

Παραπομπές 

Βατικανό
Βατικανό
Ούθερ Πεντράγκον

Ο Ούθερ Πεντράγκον είναι θρυλικός βασιλιάς της Βρετανίας και πατέρας του Αρθούρου. Η βιογραφία του πρωτοεμφανίζεται στο έργο του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ Historia Regum Britanniae (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας) και η προσωπικότητά του έχει αρκετές διακυμάνσεις: περιγράφεται σαν ισχυρός βασιλιάς και υπερασπιστής του λαού, αλλά εξαπατά την Ιγκρέιν, μητέρα του Αρθούρου, και περνάει τη νύχτα μαζί της, την ίδια στιγμή που ο στρατός του εισβάλλει στο κάστρο του άντρα της και τον σκοτώνουν.

Η άνοδος στο θρόνο 
Ο Ούθερ πέρασε τα νεανικά του χρόνια στην εξορία στη Βρετάνη μαζί με το μεγαλύτερο αδερφό του, Αμβρόσιο Αυρηλιανό. Όταν γυρίζουν στη Βρετανία, εκθρονίζουν το Βόρτιγκερν κι ο Αμβρόσιος Αουρελιανός γίνεται βασιλιάς. Ο Ούθερ οδηγεί το στρατό του αδερφού του στην Ιρλανδία για να βοηθήσει το Μέρλιν  να φέρει τις πέτρες του Στόουνχεντζ από εκεί στη Βρετανία. 

Στο δρόμο για τη μάχη, ο Ούθερ βλέπει ένα όραμα στον ουρανό που έχει το σχήμα δράκου κι ο Μέρλιν το ερμηνεύει σαν οιωνό για το θάνατο του Αμβρόσιου και μελλοντική δόξα για τον Ούθερ. Από εδώ μάλλον προέρχεται και το προσωνύμιο του Ούθερ «Πεντράγκον», που κυριολεκτικά σημαίνει «κεφάλι δράκου». Στο γυρισμό, ανακαλύπτουν ότι ο Αμβρόσιος έχει δολοφονηθεί με δηλητήριο κι έτσι ο Ούθερ γίνεται βασιλιάς.

Ούθερ και Ιγκρέιν 
Σε μια συγκέντρωση ευγενών στην αυλή του, ο Ούθερ ερωτεύεται την Ιγκρέιν, σύζυγο του Γκορλουά, Δούκα της Κορνουάλης. Εκείνη όμως τον αρνείται, επιτείνοντας τον πόθο του γι' αυτήν. Αποφασισμένος ο Ούθερ οδηγεί ένα μικρό στρατό εναντίον του Δούκα. Όταν ο Γκορλουά βγαίνει από το κάστρο για να αντιμετωπίσει το στρατό, ο Μέρλιν με μαγεία αλλάζει τη μορφή του Ούθερ, ώστε να μοιάζει στο Γκορλουά, κι έτσι εκείνος περνά τη νύχτα με την Ιγκρέιν, η οποία νομίζει πως είναι ο άντρας της. Ο αληθινός Γκορλουά πεθαίνει στη μάχη κι έτσι ο Ούθερ παίρνει την αληθινή του μορφή και παντρεύεται την Ιγκρέιν. Ως αντάλλαγμα για τη βοήθειά του, ο Μέρλιν ζητάει να του δοθεί το παιδί που θα γεννηθεί από αυτή την ένωση. Καρπός εκείνης της νύχτας ήταν ο Αρθούρος. 

Το υπόλοιπο της ζωής του υποφέρει από κακή υγεία και συνεχείς διαμάχες με τους Σάξονες. Περίπου δεκαέξι χρόνια αργότερα δολοφονείται από τους Σάξονες με δηλητήριο. Σύμφωνα με το θρύλο, ενταφιάστηκε δίπλα στον αδερφό του στο Στόουνχεντζ.

Αρθουριανός κύκλος
Δυτική Σαχάρα

Η Δυτική Σαχάρα (αραβικά: الصحراء المغربية, μεταγραφή: al-Ṣaḥrā' al-Gharbīyah, ισπανικά: Sahara Occidental)  είναι μια από τις πιο αραιοκατοικημένες περιοχές του κόσμου, αποτελούμενη κυρίως από έρημο. Είναι μια περιοχή της βορειοδυτικής Αφρικής που συνορεύει με το Μαρόκο βόρεια, την Αλγερία βορειοανατολικά, την Μαυριτανία ανατολικά και νότια και τον Ατλαντικό ωκεανό δυτικά. Έχει έκταση 266.000 τ.χλμ. και πληθυσμό (172η στον κόσμο) 576.000 κατοίκους σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2022. Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Λααγιούν, όπου ζει η πλειονότητα του πληθυσμού. Τα αραβικά είναι η επίσημη γλώσσα, αλλά και τα ισπανικά χρησιμοποιούνται ευρέως ως δεύτερη γλώσσα. Τα εδάφη αυτά, που ήταν ισπανική αποικία, διεκδικούνται μεταξύ του Μαρόκου και του Μετώπου Πολισάριο, το οποίο κήρυξε την ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας ανακηρύσσοντας την  Λαοκρατική Αραβική Δημοκρατία της Σαχάρας (αραβικά: الجمهورية العربية, μεταγραφή: Al-Jumhūrīyya al-`Arabīyya aṣ-Ṣaḥrāwīyya ad-Dīmuqrātīyya).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 The Desertnaut Ιστολόγιο ενός Έλληνα κυανόκρανου στη Δυτική Σαχάρα (Απρίλιος 2009 - Μάρτιος 2010)

Δυτική Σαχάρα
Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία

Το Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία (γερμ. Mecklenburg-Vorpommern, κυριολεκτική -και εν μέρει σε χρήση- μετάφραση: Μεκλεμβούργο-Πρόσω Πομερανία ή Μεκλεμβούργο-Προπομερανία) είναι ένα από τα δεκαέξι oμόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας. Η έκτασή του είναι 23.174,17 χμ², έχει 1.707.266 κατοίκους και πρωτεύουσά του είναι το Σβερίν ενώ μεγαλύτερη πόλη είναι το Ρόστοκ.

Ιστορία
Το κρατίδιο σχηματίστηκε από την συνένωση του πρώην γερμανικού κρατιδίου του Μεκλεμβούργου και του τμήματος της Πομερανίας που βρίσκεται δυτικά του Όντερ (αν και το Στετίνο με τα περίχωρά του δυτικά του Όντερ παραχωρήθηκε στην Πολωνία) που παρέμεινε στη Γερμανία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σημερινό κρατίδιο υφίσταται από τις 23 Αυγούστου 1990, λίγο πριν την γερμανική επανένωση, οπότε ανασυστάθηκε από την κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας (με ελαφρώς αλλαγμένα σύνορα) μαζί με τα υπόλοιπα γερμανικά κρατίδια στην πρώην Ανατολική Γερμανία.

Πολιτική

Αρχηγοί τοπικής κυβέρνησης (πρωθυπουργοί)

Εκλογές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 

Ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας
Γκουίνεβιρ

Η βασίλισσα Γκουίνεβιρ είναι η γυναίκα του Βασιλιά Αρθούρου. Το όνομά της προέρχεται από το ουαλικό Gwenhwyfar, που σημαίνει Λευκή Νεράιδα ή Λευκό Φάντασμα.

Η Γκουίνεβιρ είναι περισσότερο γνωστή για την ερωτική σχέση της με τον αρχηγό των Ιπποτών του Αρθούρου, Λάνσελοτ. Η προδοσία τους απέναντι στον Αρθούρο σηματοδοτεί την αρχή της πτώσης του βασιλείου.

Όταν αποκαλύπτεται η σχέση τους, ο Λάνσελοτ φεύγει μακριά για να σωθεί, ενώ ο Αρθούρος απρόθυμα καταδικάζει τη βασίλισσά του να καεί στην πυρά. Γνωρίζοντας πως ο Λάνσελοτ θα προσπαθήσει να σταματήσει την εκτέλεση, στέλνει πολλούς από τους Ιππότες του να φρουρούν την πυρά, αν κι ο Γκάβιν αρνείται να συμμετάσχει. Ο Λάνσελοτ φτάνει και σώζει τη Γκουίνεβιρ, αλλά στη μάχη που ακολουθεί σκοτώνονται δυο αδέρφια του Γκάβιν, ο οποίος εξαγριωμένος ωθεί τον Αρθούρο σε πόλεμο με το Λάνσελοτ. Όταν ο Αρθούρος πηγαίνει στη Γαλλία για να πολεμήσει το Λάνσελοτ, αφήνει τη Γκουίνεβιρ υπό την προστασία του γιου του, Μόρντρεντ, ο οποίος όμως σχεδιάζει να παντρευτεί ο ίδιος τη βασίλισσα και να ανεβεί στο θρόνο. Σε κάποιες εκδοχές, η Γκουίνεβιρ δέχεται την πρόταση του Μόρντρεντ, αλλά σε άλλες κρύβεται στον Πύργο του Λονδίνου και μετά βρίσκει καταφύγιο σε ένα μοναστήρι.

Μαθαίνοντας την προδοσία, ο Αρθούρος επιστρέφει στη Βρετανία και σκοτώνει το Μόρντρεντ στη μάχη του Κάμλαν, τραυματίζεται όμως ο ίδιος θανάσιμα και μεταφέρεται στο νησί του Άβαλον είτε από το Μέρλιν, σύμφωνα με το θρύλο, είτε από την ίδια τη Μοργκάνα λε Φέι. Η Γκουίνεβιρ συναντάει το Λάνσελοτ για τελευταία φορά κι έπειτα επιστρέφει στο μοναστήρι, όπου και περνάει το υπόλοιπο της ζωής της.

Αρθουριανός κύκλος
Γραμματική

Η γραμματική είναι το σύνολο των κανόνων που διέπουν τη δομή μιας γλώσσας. Κανόνες της δομής της γλώσσας θεωρούνται αυτοί που ενυπάρχουν στη γλώσσα και όχι το τι θεωρείται "ποιοτικά" καλύτερο να λέγεται.

Γραμματική επίσης ονομάζεται και η μελέτη αυτών των κανόνων από τη γλωσσολογία καθώς και το βιβλίο όπου αυτοί οι κανόνες καταγράφονται.

Η γραμματική περιλαμβάνει επίπεδα γλωσσικής ανάλυσης: τη φωνολογία, τη μορφολογία, τη σύνταξη και τη σημασιολογία. Με μια ευρύτερη έννοια, γραμματική είναι όλη η γλώσσα εκτός από το λεξιλόγιο (ή λεξικό). Σε κάθε περίπτωση η σύνταξη δεν θεωρείται σήμερα ξεχωριστό και ανεξάρτητο κομμάτι, αλλά μέρος της γραμματικής.

Παραδοσιακή ή σχολική γραμματική 
Σύμφωνα με την παραδοσιακή, προεπιστημονική γλωσσολογία και τη συνήθη σχολική πρακτική, η γραμματική δε θεωρείται η περιγραφική απεικόνιση των κανόνων της γλώσσας αλλά είναι ρυθμιστική και καθορίζει ποιοι μορφολογικοί και συντακτικοί κανόνες είναι σωστοί και πρέπει να προτιμώνται και ποιοι όχι. Οι διακρίσεις αυτές σε "ποιοτικότερες" και λιγότερο "ποιοτικές" γραμματικές δομές θεωρούνται από τη σύγχρονη γλωσσολογία ότι στερούνται οποιασδήποτε βάσης και ιδιαίτερα δε φαίνεται να επιβεβαιώνονται από τη συγκριτική μελέτη της τυπολογίας των γλωσσών, όπου πολύ διαφορετικές δομικά γλώσσες εξυπηρετούν εξίσου αποτελεσματικά παρόμοιες πολιτιστικές και νοητικές ανάγκες.

Ένα από τα πιο γνωστά βιβλία γραμματικής που χρησιμοποιήθηκε στα δημοτικά σχολεία ήταν η Νεοελληνική Γραμματική του γλωσσολόγου Μανώλη Τριανταφυλλίδη.

Ιστορία 
Η πρώτη σωζόμενη γραμματική είναι η γραμματική της σανσκριτκής από τον Ινδό γραμματικό Pāṇini ("Πάνινι") (c. 520–460 π.Χ.), με πιο γνωστό τα Aṣṭādhyāyī ("Οχτώ κεφάλαια") όπου κωδικοποιούνται σε 
3.959 οι κανόνες της μορφολογίας της σανσκριτικής. Το έργο του Πάνινι εντάσσεται σε μια πολύ ευρύτερη και πλούσια γραμματική παράδοση στον ινδικό κόσμο. Το κείμενο αυτό όμως ανακαλύφθηκε από το δυτικό κόσμο μόλις τον 18ο αιώνα.

Η δυτική παράδοση ξεκινάει από τους Αλεξανδρινούς φιλολόγους και τους Ρωμαίους γραμματικούς. Το παλιότερο σωζόμενο έργο αυτής της παράδοσης είναι η Τέχνη Γραμματική του Διονύσιου του Θράκα. Στο έργο αυτό όμως η γραμματική έχει μια πολύ ευρύτερη σημασία από τη σημερινή και ισοδυναμεί στην πραγματικότητα με αυτό που θα προσδιορίζαμε σήμερα ως φιλολογία ή γραμματολογία, καθώς περιλαμβάνει και την έκδοση και την ερμηνεία κειμένων και η γλωσσολογική μελέτη είναι απλώς ένα κομμάτι της.

Στην παραδοσιακή προεπιστημονική γλωσσολογία και, ακόμα και σήμερα, στη σχολική γραμματική, η γραμματική υποδιαιρείται σε Φθογγολογικό, Τυπολογικό και Ετυμολογικό, δηλαδή περιορίζεται στη μορφολογία και κάποια στοιχεία φωνολογίας, ενώ η σύνταξη ιδίως θεωρείται κάτι εντελώς ξεχωριστό και εξετάζεται στο Συντακτικό.

Δείτε επίσης 

 Γραμματική Μόνταγκιου
Σημαία της Βενεζουέλας

Η σημαία της Βενεζουέλας χρονολογείται από το 1811, κατά την έναρξη δηλαδή του αγώνα για ανεξαρτησία στη χώρα. Το κύριο σχέδιο περιλαμβάνει τρεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος κίτρινου, μπλε και κόκκινου. Αργότερα προστέθηκαν μια σειρά αστέρια στο κέντρο της σημαίας (σήμερα οκτώ τον αριθμό) και στο άνω αριστερό άκρο της ένα έμβλημα (το Εθνόσημο της Βενεζουέλας). 

Σύμφωνα με την σημερινή ερμηνεία τα χρώματα αντιπροσωπεύουν: 
το κίτρινο όλο το χρυσάφι που έχει βρεθεί στη Βενεζουέλα
το μπλε τις θάλασσες, τα ποτάμια και τον ουρανό της Βενεζουέλας
το κόκκινο το αίμα που χύθηκε για την ανεξαρτησία της Βενεζουέλας

Η τελευταία αλλαγή που έγινε στο έμβλημα και στη σημαία ήταν το 2006, οπότε και το άλογο στο έμβλημα παρουσιάστηκε να στρέφεται προς τα αριστερά, προστέθηκε τόξο και βέλος που αντιπροσωπεύει τους ιθαγενείς της Βενεζουέλας, μία μανσέτα που αντιπροσωπεύει το μόχθο των εργατών, ενώ στα αρχικά 7 αστέρια, προστέθηκε ένα ακόμα, που συμβολίζει την Επαρχία της Γουϊάνας. Η σημαία υιοθετήθηκε στις 7 Μαρτίου 2006 και προκάλεσε πολλές αντιδράσεις.

Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 30 Δεκεμβρίου του 1999.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Βενεζουέλα στις Flags of the World
  Ley de Bandera, Escudo, e Himno Nacionales - Νόμος για τα εθνικά εμβλήματα της Βενεζουέλας.
 Νομοθεσία για σημαία και εθνόσημο
  Εξέλιξη της σημαίας

Βενεζουέλα
Εθνικά σύμβολα της Βενεζουέλας
Γεωργία Βασιλειάδου

Η Γεωργία Βασιλειάδου (1 Ιανουαρίου 1897 - 12 Φεβρουαρίου 1980) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Έπαιξε κυρίως σε κωμωδίες του κινηματογράφου.

Βιογραφία 

Η Γεωργία Βασιλειάδου γεννήθηκε στην Αθήνα στην περιοχή της Κυψέλης το 1897 σε μια οικογένεια με δέκα παιδιά. Το πραγματικό της όνομα ήταν Γεωργία Αθανασίου, αλλά η ίδια το άλλαξε σε Βασιλειάδου όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με το τραγούδι και την υποκριτική. Υποχρεώθηκε να αφήσει νωρίς το σχολείο για να εργαστεί σε κατάστημα και να βοηθήσει την πολυμελή οικογένειά της, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα της κατόπιν πτώσης από άλογο, ο οποίος ήταν αξιωματικός του ιππικού.

Την πρώτη της καλλιτεχνική εμφάνιση έκανε το 1922 σαν μέλος της χορωδίας του Θεάτρου Ολύμπια, στο έργο Ερνάνη του Τζουζέπε Βέρντι, μάλλον συμπτωματικά οπότε και ξεκίνησε τις σπουδές της στην Γεννάδειο Σχολή το 1923 και κατόπιν εμφανίστηκε σε διάφορες όπερες. Εργάστηκε σε μεγάλα θεατρικά σχήματα της εποχής με τους Κυβέλη, Μαρίκα Κοτοπούλη, Δημήτρη Μυράτ, ερμηνεύοντας ποικίλους ρόλους.

Στα μέσα του 1930 αποφάσισε να σταματήσει, μετά από έναν γάμο της που υπήρξε όμως ατυχής. Στη συνέχεια γνώρισε τη Σοφία Βέμπο η οποία και της υποσχέθηκε να τη βοηθήσει. Ο άνθρωπος που την ανακάλυψε και της έδωσε την ευκαιρία να κάνει μεγάλη καριέρα ήταν ο Αλέκος Σακελλάριος έτσι στα σαράντα δύο της χρόνια η Γεωργία Βασιλειάδου κάνει ένα νέο δυναμικό ξεκίνημα και με το έμφυτο ταλέντο της κατακτάει αμέσως το κοινό. Ο Αλέκος Σακελλάριος της προσέφερε ένα ρόλο το 1939 στα Κορίτσια της παντρειάς, που έγινε η αφορμή για το ξεκίνημα μιας δεύτερης, αλλά περισσότερο γνωστής καριέρας - αυτή τη φορά ως κοσμαγάπητης κωμικού, της "ομορφότερης άσχημης" του ελληνικού κινηματογράφου, όπως χαρακτηρίστηκε. Στην εταιρεία της Φίνος Φιλμ έγιναν οι μεγάλες της επιτυχίες όπως: Η ωραία των Αθηνών, Η θεία απ' το Σικάγο, Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός και πολλές άλλες. Έλαβε μέρος στην τηλεοπτική σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται.

Θάνατος 
Έμενε στο Μαρούσι και είχε μια κόρη, τη Φωτεινή Αποστολίδου. Τον τελευταίο καιρό, υπέφερε από βρογχικό άσθμα. Η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε και νοσηλεύτηκε στον Ευαγγελισμό. Πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου του 1980, κηδεύτηκε δύο μέρες μετά, ένα βροχερό πρωί με πολύ κρύο. Ωστόσο παραμένει ακόμα αξιαγάπητη χάρη στις ταινίες της. Κηδεύτηκε παρουσία λίγου κόσμου, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Φιλμογραφία

Θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές

Παραπομπές 

Έλληνες κωμικοί
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Εθνόσημο της Βενεζουέλας

Το εθνόσημο της Βενεζουέλας υιοθετήθηκε στις 9 Μαρτίου του 2006. Το αρχικό σχέδιο του εθνικού εμβλήματος εγκρίθηκε από το Κογκρέσο στις 18 Απριλίου του 1836 και υπέστη μικρές αλλαγές με την πάροδο του χρόνου. Ο θυρεός εισήχθη ως εθνόσημο με νόμο το 1954 και είναι χωρισμένος στα χρώματα της σημαίας της Βενεζουέλας.

Περιγραφή 

Στη δεξιά πλευρά υπάρχουν στάχυα σε κόκκινο αγρό, που συμβολίζουν την ένωση των 20 Πολιτειών της Δημοκρατίας, των οποίων η ύπαρξη σημαίνει την ευημερία του κράτους.
Στην αριστερή πλευρά υπάρχουν όπλα (ένα ξίφος, μία σπάθη και τρεις λόγχες, σε κίτρινο έδαφος , καθώς επίσης και δύο εθνικές σημαίες που είναι δεμένες με κλαδί δάφνης, σύμβολο πολεμικής υπεροχής. Στη βάση του εθνοσήμου σε βαθύ μπλε έδαφος, βρίσκεται ένα λευκό άγριο άλογο (ίσως συμβολίζει το άλογο του ήρωα Σιμόν Μπολίβαρ, ονόματι Παλόμο), το οποίο τρέχει ελεύθερο, σύμβολο ανεξαρτησίας και ελευθερίας. Πάνω από το θυρεό υπάρχουν δύο σταυρωτά κέρατα της αφθονίας (cornucopias), που εκπέμπουν πλούτο. Ο θυρεός στεφανώνεται από ένα κλαδί ελιάς και ένα κλαδί φοίνικα, αμφότερα δεμένα στο κάτω μέρος του εμβλήματος με μια μεγάλη ταινία, η οποία εκπροσωπεί τα τρία εθνικά χρώματα (που υπάρχουν και στη σημαία). Τα εθνικά χρώματα είναι: κίτρινο για τον πλούτο του έθνους, μπλε για τον ωκεανό, που χωρίζει τη Βενεζουέλα από την Ισπανία και κόκκινο για το αίμα που έχυσε ο λαός και για το θάρρος του. Στην μπλε λωρίδα εμφανίζονται με χρυσά γράμματα οι εξής λεζάντες:

 19 de Abril de 1810  (19 Απριλίου 1810)
 20 de Febrero de 1859 (20 Φεβρουαρίου 1859)
 Independencia (Ανεξαρτησία)
 Federación (Ομοσπονδία)
 República de Venezuela (Δημοκρατία της Βενεζουέλας)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  Ley de Bandera, Escudo e Himno Nacionales - Νόμος για τα εθνικά σύμβολα.
  La octava estrella de Bolívar - Το όγδοο αστέρι του Μπολίβαρ.

Βενεζουελα
Εθνικά σύμβολα της Βενεζουέλας
Gloria al Bravo Pueblo

Το  Gloria al Bravo Pueblo (Δόξα στο Γενναίο Λαό) είναι ο εθνικός ύμνος της Βενεζουέλας  και υιοθετήθηκε στις 25 Μάη του 1881. Τον ύμνο έγραψε ο Βισέντε Σάλιας (Vicente Salias), ενώ συνθέτης είναι ο Χουάν Χοσέ Λανδαέτα (Juan José Landaeta).

Στίχοι

Στη γλώσσα της Καστίλλης 

Gloria al Bravo Pueblo (Δόξα στο Γενναίο Λαό)

— Coro —
Gloria al bravo pueblo
que el yugo lanzó,
La Ley respetando
la virtud y honor.

— I —
¡Abajo cadenas!
Gritaba el Señor
y el pobre en su choza
libertad pidió.
A este santo nombre
tembló de pavor
el vil egoísmo
que otra vez triunfó.
(Coro)

— II —
Gritemos con brío:
¡Muera la opresión!
Compatriotas fieles,
la fuerza es la unión;
y desde el Empíreo
el Supremo Autor,
un sublime aliento
al pueblo infundió.
(Coro)

— III —
Unida con lazos
que el cielo formó,
la América toda,
existe en nación;
y si el despotismo
levanta la voz,
seguid el ejemplo
que Caracas dio.
(Coro)

Ελληνική μετάφραση 

— Ρεφρέν — 
Δόξα στο γενναίο έθνος
που αποτίναξε τα δεσμά, 
το Νόμο που σέβεται
την ανδρεία και την τιμή. 
(επανάληψη ρεφρέν) 

— I — 
“Κάτω τα δεσμά!” (επανάληψη) 
φώναξε ο Κύριος (επανάληψη) 
και ο φτωχός στην καλύβα του
εκλιπάρησε για ελευθερία. 
Στο ιερό του όνομα (επανάληψη)
Εκεί έτρεμε από φόβο
Η δόλια φιλαυτία
Η οποία κάποτε θριάμβευε. 
(επανάληψη των τεσσάρων τελευταίων σειρών)
(επανάληψη των τελευταίων δύο σειρών)
(Ρεφρέν) 

— II — 
Ας βροντοφωνάξουμε δυνατά: (επανάληψη) 
Κάτω η καταπίεση! (επανάληψη) 
Πιστοί πατριώτες, η δυναμή σας
Είναι η ενότητα 
Και από τον παράδεισο (επανάληψη)) 
Ο Ανώτατος Δημιουργός
Φύσηξε ένα πνεύμα που προκαλεί δέος
Στο έθνος.
(επανάληψη των τελευταίων 4 σειρών)
(επανάληψη των 2 τελευταίων σειρών)
(Ρεφρέν) 

— III — 
Ενωμένοι με δεσμούς (επανάληψη) 
Που έγιναν στον παράδεισο, (επανάληψη) 
Όλη η Αμερική υπάρχει 
ως Έθνος
και εάν η τυραννία (επανάληψη)
υψώσει τη φωνή της, 
ακολουθήστε το παράδειγμα
που δόθηκε από τον Καράκας.
(επανάληψη των τελευταίων 4 σειρών)
(επανάληψη των 2 τελευταίων σειρών)
(Ρεφρέν)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Efemérides Venezolanas, για αναλυτικές πληροφορίες.
  Descarga de Música- Αρχεία ήχου με τον ύμνο.
  Κατεβάστε την ορχηστρική έκδοση του ύμνου 

Εθνικοί ύμνοι
Εθνικά σύμβολα της Βενεζουέλας
Μουσική στη Βενεζουέλα
MGM Television

Η MGM Television είναι μεγάλη αμερικανική εταιρεία παραγωγής ταινιών. Έχει επίσης υπό την κατοχή της την κινηματογραφική εταιρεία MGM/UA Television, την οποία χρηματοδοτεί με σκοπό την εξαγωγή "ποιοτικά αναβαθμισμένων" ταινιών (σε σχέση με τις πιο εμπορικές που έχει αναλάβει η MGM Television).

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Metro-Goldwyn-Mayer
Δημήτριος Κιουσόπουλος

Ο Δημήτριος Κιουσόπουλος ήταν Έλληνας ανώτατος δικαστικός. Διετέλεσε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου για δώδεκα χρόνια (1950 - 1962) και υπηρεσιακός πρωθυπουργός της Ελλάδας (1952).

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Ανδρίτσαινα του νομού Ηλείας το 1892. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1916 εισήλθε στον δικαστικό κλάδο ως έμμισθος πάρεδρος. Αφού διήλθε όλη την ιεραρχία, διορίστηκε αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου το 1939. Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου διορίσθηκε το 1950, όπου και παρέμεινε έως το 1962.

Αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών. Την περίοδο 1973-74 χρημάτισε πρόεδρος της Αθηναϊκής Λέσχης.

Το 1945 εκπροσώπησε την Ελλάδα, ως βοηθός κατήγορος, στη Δίκη της Νυρεμβέργης, με κατηγορούμενους τους ναζιστές εγκληματίες πολέμου. Το 1951 συμμετείχε ως υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου (εκλογές 9ης Σεπτεμβρίου 1951) και τον Οκτώβριο του 1952 έγινε Πρωθυπουργός και σχημάτισε υπηρεσιακή κυβέρνηση για τη διενέργεια των εκλογών της 16ης Νοεμβρίου, που έφεραν στην εξουσία τον «Συναγερμό» του Αλέξανδρου Παπάγου. 

Διακρίθηκε για την άριστη νομική κατάρτισή του, το θάρρος του, και την ακεραιότητα με την οποία άσκησε τα υπηρεσιακά και κυβερνητικά του καθήκοντα. Χαρακτηριστικά, το 1972, επί χούντας, και ενώ ήταν 80 ετών, προσήλθε ως μάρτυρας υπεράσπισης στελεχών του ΠΑΚ και εξήρε το δημοκρατικό ήθος τους. Πέθανε στην Αθήνα στις 20 Ιανουαρίου του 1977.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δημήτριος Κιουσόπουλος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Πρωθυπουργοί της Ελλάδας
Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα
Εισαγγελείς του Αρείου Πάγου
Χαϊλμπρόν

Η Χαϊλμπρόν (ή και Χεβρώνα, γερμ. Heilbronn) είναι πόλη της νότιας Γερμανίας. 

Είναι πόλη του ομόσπονδου κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης (συνολικής έκτασης 36.000 τ.χλμ. και πληθυσμού 11 εκ.) με πληθυσμό περίπου 120.000 κατοίκους. Η 6η μεγαλύτερη πόλη του κρατιδίου είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Νέκαρ (γερμ. Neckar).

Ιστορία πληθυσμού

¹ επίσημη απογραφή

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Μάνχαϊμ

Το Μάνχαϊμ (γερμ. Mannheim και παλαιότερα στα ελληνικά Μάνχαϊμ) είναι πόλη της νότιας Γερμανίας στα βορειοδυτικά του ομόσπονδου κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης (συνολικής έκτασης 36.000 τ.χλμ. και πληθυσμού 11 εκ.) με πληθυσμό 307.640 κατοίκους. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του κρατιδίου μετά την πρωτεύουσα Στουτγκάρδη. Είναι κτισμένη στη δεξιά όχθη του Ρήνου εκεί που συναντιέται με τον ποταμό Νέκαρ. Στην αριστερή όχθη του ποταμού Ρήνου βρίσκεται η εξίσου μεγάλη πόλη Λούντβιχσχαφεν. Σύμβολο της πόλης Μάνχαϊμ είναι ο Wasserturm (ο πύργος νερού), που βρίσκεται ανατολικά του κέντρου της πόλης.

Ιστορία 

Ως Μάνενχαϊμ ("Mannenheim") αναφέρεται για πρώτη φορά σε σχέση με μια νομική πράξη το 766, στον "Codex Laureshamensis" από τη Μονή Λορς (Lorsch). Στις 24 Ιανουαρίου 1607 το Μάνχαϊμ απέκτησε τα προνόμια της πόλης. Η πόλη καταστράφηκε στη συνέχεια στον Τριακονταετή Πόλεμο και το 1689 από τους Γάλλους. Μετά την ανακατασκευή της το 1720 με το για τότε ιδιότροπο γεωμετρικό σχέδιο πόλεως έγινε πρωτεύουσα και απέκτησε και ανάκτορα.

Εφευρέσεις που έγιναν στο Μάνχαϊμ

Δείτε επίσης
 Σχολή του Μάνχαϊμ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Bertha Benz Memorial Route (Mannheim-Pforzheim-Mannheim)
 

Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2006

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2006 (FIBA World Championship for Women 2006) διεξήχθη στη Βραζιλία. Διοργανώθηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA), σε συνεργασία με την Ομοσπονδία της Βραζιλίας.

Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 12 Σεπτεμβρίου 2006 και έληξε με τον τελικό της 23ης Σεπτεμβρίου στο Σάο Πάολο.

Συμμετέχοντες

Στο Μουντομπάσκετ του 2006 συμμετείχαν 16 εθνικές ομάδες από όλο τον πλανήτη.

Φάση των 16 (Όμιλοι)

Φάση των 12

Αγώνες κατάταξης θέσεων 13 έως 16

Αγώνες κατάταξης θέσεων 9 έως 12

Τελικός γύρος

Τελικός γύρος (1-8)

Αγώνες κατάταξης θέσεων 5 έως 8

Τελική κατάταξη

Πηγές
 2006 FIBA World Championship for Women  
 Official Web of FIBA World Championship for Women of 2006 in Chinese language. 

 

2006
Γυναικων
Λάνσελοτ

Ο Σερ Λάνσελοτ (αγγλικά: Sir Lancelot du Lac, δηλαδή Λάνσελοτ της Λίμνης) είναι ο πιο διάσημος από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης. Είναι πρότυπο ιπποτισμού, αλλά κι ένας χαρακτήρας που βασανίζεται εσωτερικά. Δεν παρουσιάζεται σε ουαλικές πηγές ούτε σε κάποιο βιβλίο του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ, κι έτσι μπορεί να προήλθε από ιρλανδικούς ή βρετανικούς μύθους.

Ο Λάνσελοτ είναι γιος του Βασιλιά Μπαν της επαρχίας Μπενουάκ στη δυτική Γαλλία. Ανατρέφεται όμως από την Κυρά της Λίμνης, η οποία και τον παρουσιάζει στην αυλή του Βασιλιά Αρθούρου σε ηλικία δεκαοκτώ ετών. Η υπεροχή του στη μάχη κι η ευγενική του φύση γίνονται σύντομα αντιληπτές από όλους κι έτσι συμμετέχει στη Στρογγυλή Τράπεζα. 

Η πρώτη του εμφάνιση σαν κύριος χαρακτήρας είναι στο Le Chevalier de la Charette (Λάνσελοτ ο Ιππότης με το κάρο) του Κρετιέν ντε Τρουά, γραμμένο τον 12ο αιώνα, όπου περιγράφονται οι περιπέτειές του στο μέρος που είναι γνωστό ως Πρόζα του Λάνσελοτ, συχνά με αντιφάσκουσες ιστορίες και σειρά γεγονότων.

Λάνσελοτ και Γκουίνιβερ 

Η πιο δημοφιλής ιστορία του είναι ο έρωτας και η παράνομη σχέση του με τη γυναίκα του Αρθούρου, τη βασίλισσα Γκουίνιβερ. Η σχέση τους ενσωματώνεται και στον μύθο του Άγιου Δισκοπότηρου. Όταν ο Λάνσελοτ τυχαίνει να είναι φιλοξενούμενος του Pelles, κατόχου του Δισκοπότηρου, εκείνος κανονίζει με μαγικό τρόπο, ώστε ο Λάνσελοτ να περάσει τη νύχτα με την κόρη του, Ελέιν, πιστεύοντας ότι είναι η Γκουίνιβερ. Από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Γκάλαχαντ, ο οποίος αργότερα πηγαίνει στην αυλή του Αρθούρου και μαζί με άλλους ιππότες ξεκινούν την αναζήτηση για το Άγιο Δισκοπότηρο. Στον ίδιο τον Λάνσελοτ το αρνούνται λόγω της μοιχείας που διέπραξε. 

Η σχέση του Λάνσελοτ με τη Γκουίνιβερ αποκαλύπτεται κάποια στιγμή κι ο Αρθούρος αναγκάζεται να διατάξει την εκτέλεση της Βασίλισσας λόγω απιστίας και προδοσίας. Ο Λάνσελοτ παρεμβαίνει και σώζει τη Γκουίνιβερ και φεύγει με προορισμό τη Γαλλία, όπου τον ακολουθεί κι ο Αρθούρος. Ωστόσο, ο γιος του, Μόρντρεντ σχεδιάζει να παντρευτεί τη Γκουίνιβερ και να ανεβεί στο θρόνο. Ο Αρθούρος επιστρέφει και στην τελική μάχη του Κάμλαν σκοτώνει τον Μόρντρεντ, αλλά ο ίδιος τραυματίζεται θανάσιμα και μεταφέρεται στο νησί Άβαλον. Ο Λάνσελοτ καταφτάνει πολύ αργά μετά την τελική μάχη και την αποχώρηση του Αρθούρου. Συναντάει τη Γκουίνιβερ για τελευταία φορά, πριν εκείνη κλειστεί σε μοναστήρι, και αποτραβιέται στο ησυχαστήριό του στο Γκλάστονμπερι, όπου και πεθαίνει έχοντας πληρώσει για τις αμαρτίες του.

Παραπομπές

Πηγές 
 Encyclopedia Mythica

Αρθουριανός κύκλος
Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης