joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιωάννης Μόσχος (αγιογράφος)

Ο Ιωάννης Μόσχος ήταν Έλληνας αγιογράφος του 17ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας του ήταν ο Ηλίας, επίσης αγιογράφος.

Καλλιτεχνικό έργο
Η τέχνη του διέφερε από το στυλ του πατέρα του. Ωραιότατα έργα του εικονίζουν το βίο και τα θαύματα του Χριστού, και φυλάττονται σε ιδιωτικές συλλογές. Επίσης ο Άγιος Δονάτος στο Μουσείο Λοβέρδου. Έχει αγιογραφήσει την εκκλησία του Αγίου Αρσενίου στις Ριγγλάδες Κέρκυρας. 

Οι μικρογραφικές συνθέσεις του πρωτοτυπούν, διότι δεν διατηρεί το σχέδιο, αλλά επεξεργάζεται άριστα τα πρόσωπα. Παράδειγμα αυτής της τέχνης του είναι η εικόνα της Αγίας Αικατερίνης που φέρει την επιγραφή «Ποίημα Ιωάννου Μόσχου».

Πηγές
 

Έλληνες αγιογράφοι
Φιλόθεος Σκούφος

Ο Φιλόθεος Σκούφος ήταν Έλληνας αγιογράφος και μοναχός του 17ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης. Άκμασε κατά τον 17ο αιώνα. Υπήρξε ηγούμενος της Μονή Χρυσοπηγής στον Κάντανο Χανίων. Την περίοδο του Κρητικού Πολέμου θα πάρει μέρος μαζί με τους υπόλοιπους μοναχούς της μονής στο πλευρό των Ενετών, ενώ αργότερα θα καταφύγει στη Βενετία. Το 1665 θα του παραχωρηθεί η εκκλησία της Παναγίας Λαουρένταινας στη Ζάκυνθο, την οποία και θα ανακαινίσει.

Καλλιτεχνικό έργο
Διαμόρφωσε κατά πολύ την τέχνη στις λεπτογραφικές συνθέσεις, ιδίως στα θωράκια.

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Χειρόγραφο του Φιλόθεου Σκούφου (10 Μαΐου 1646), σχετικά με μια βεβαίωση αποπληρωμής χρέους από το μητροπολίτη Φιλαδελφείας Αθανάσιο Βαλεριανό. - Ψηφιοποιημένο Αρχείο του Ελληνικού Ινστιτούτου Βενετίας.

Έλληνες αγιογράφοι
Έλληνες κληρικοί
Κρητική Σχολή
Διονύσιος Λοβέρδος

Ο Διονύσιος Λοβέρδος ήταν Έλληνας οικονομολόγος του 20ού αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλλονιάς το 1877. Εκεί πήγε σχολείο. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Εμπορική σχολή Αλεξανδρείας και προσλήφθηκε στο υποκατάστημα της Angloegyptian Bank στο Καρφ-ελ-Ζαγιάτ, όπου εργάστηκε ως το 1900. Κατόπιν μπήκε στην υπηρεσία της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας ως ιδιαίτερος γραμματέας του διευθυντή του Τμήματος της Δημοσιότητας.

Το 1905 συνέλαβε την ιδέα της ιδρύσεως της Λαϊκής Τράπεζας, στην οποία διορίστηκε πρώτος Διευθυντής. Πόνημά του είναι το "Ο πλούτος: παραγωγή-διανομή-κυκλοφορία-κατανάλωσις" (1903).

Απεβίωσε στο Μόναχο το 1934. Αδέλφια του ήταν ο Σπυρίδων Λοβέρδος και ο Ιωάννης Λοβέρδος.

Παραπομπές

Πηγές 
 Διονύσιος Λοβέρδος συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
 

Έλληνες οικονομολόγοι
Νίτσα Καναρέλλη

Η Νίτσα (Ελένη) Καναρέλη ήταν Ελληνίδα ζωγράφος του 20ού αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στο Πολυτεχνείο. Αποφοίτησε το 1919. Διέπρεψε σε πολλά είδη ζωγραφικής. Τα έργα της βραβεύτηκαν.

Πηγές 
 Νίτσα Καναρέλλη συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
 

Έλληνες ζωγράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Ανδρέας Βρετός

Ο Ανδρέας Βρετός ήταν Έλληνας τραπεζίτης του 20ού αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1851. Εκεί πήγε σχολείο. Αποδήμησε στην Ρουμανία, όπου εργάστηκε στα εμποροτραπεζιτικά καταστήματα των Αδελφών Νεγρεπόντη, και προάχθηκε μέχρι την θέση του διευθυντή. Το 1896 επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε την Διεύθυνση του Υποκαταστήματος της Τραπέζης Αθηνών στην Πάτρα, και το διηύθυνε μέχρι το 1914.

Πηγές 
 Ανδρέας Βρετός συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
 

Έλληνες τραπεζίτες
Γιάτσεκ Καζιμιέρσκι

Ο Γιάτσεκ Καζιμιέρσκι (Jacek Paweł Kazimierski) είναι Πολωνός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα και νυν προπονητής τερματοφυλάκων στην Εθνική Πολωνίας.

Καριέρα 
Ο Καζιμιέρσκι γεννήθηκε στην Βαρσοβία,στις 17 Αυγούστου του 1959 και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Αγκρίκολα Βαρσοβίας.Το 1978 πραγματοποίησε το μεγάλο βήμα στην καρίερα του με την μεταγραφή του στην Λέγκια Βαρσοβίας.Οι εξαιρετικές του εμφανίσεις είχαν ως αποτέλεσμα την κλήση του στην Εθνική Πολωνίας με τη φανέλα της οποίας πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 25 Ιανουαρίου του 1981 στο Τόκυο σε φιλική αναμέτρηση με την Ιαπωνία.

Το καλοκαίρι του 1987 και έπειτα από 9 χρόνια και 225 συμμετοχές με τη φανέλα της Λέγκια μεταγράφηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα και συγκεκριμένα στον πρωταθλητή της προηγούμενης σεζόν Ολυμπιακό. Αν και κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας έδειξε καλά δείγματα γραφής η πορεία του στο πρωτάθλημα δεν ήταν ανάλογη καθώς προέβη σε μια σειρά απογοητευτικών εμφανίσεων με αποκορύφωμα την εμφάνισή του στην εκτός έδρας ήττα με 4-1 από τον ΠΑΟ στις 8 Νοεμβρίου του 1987 στο ΟΑΚΑ,που είχε ως επακόλουθο την αποχώρησή του από την ομάδα του Πειραιά τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους έπειτα από μόλις 7 συμμετοχές με την ερυθρόλευκη φανέλα.
Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η βελγική Γάνδη όπου και κρέμασε τα γάντια του το 1991.

Ο Καζιμιέρσκι ήταν 23 φορές διεθνής με την Εθνική Πολωνίας και συμμετείχε μάλιστα στις αποστολές για τα Μουντιάλ του 1982 (όπου η Πολωνία κατέκτησε την 3η θέση) και του 1986.

Πηγές 

 Στατιστικά καριέρας
 Γιάτσεκ Καζιμιέρσκι στο 90minut.πλ 

Πολωνοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982
Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας
Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
439 Οχάιο

Ο Οχάιο (Ohio) είναι ένας αρκετά μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,83. Ανακαλύφθηκε το 1898 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ε.Φ. Κόντινγκτον, που παρατηρούσε από το Όρος Χάμιλτον της Καλιφόρνια. Υπήρξε ο πρώτος από τους τρεις συνολικά αστεροειδείς που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η διάμετρος του Οχάιο υπολογίσθηκε σε 76,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα του εκτιμάται σε 470 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,035 (από δεδομένα του IRAS). Ο Οχάιο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 19,2 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 110 ως 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Οχαιο
Μητροπολιτική περιοχή του Μόμπαϊλ

Η Μητροπολιτική περιοχή του Μόμπαϊλ είναι περιοχή της πολιτείας της Αλαμπάμα με πληθυσμό 406.309. Βρίσκεται μέσα στην Κομητεία Μόμπαϊλ στην νοτιοδυτική άκρη της Αλαμπάμα. Η Μητροπολιτιή περιοχή του Μόμπαϊλ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στην πολιτεία της Αλαμπάμα. Ησυνδυασμένη στατιστική περιοχή του Mobile–Daphne–Fairhope επίσης περιλαμβάνει την μικρή αλλά ξεχωριστή μητροπολιτική περιοχή της Κομητείας Μπόλντουιν, με πληθυσμόopulation 174,439. Όλη η Συνδυασμένη Στατιστική Περιοχή (CSA) του Μόμπαϊλ–Daphne–Fairhope έχει πληθυσμό 580,748.

Αναφορές 

Αλαμπάμα
Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα

Το Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα (Ε.Ε.Κ.) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 1935 από τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

Ιστορικό
Το κόμμα αυτό είχε γενικά δημοκρατικές - προοδευτικές τάσεις και εκπροσωπήθηκε στην ελληνική Βουλή μεταπολεμικά, όπως προέκυψε κατά τις εκλογές του 1946, καθώς και στις εκλογές του 1950, με ολιγάριθμη ομάδα βουλευτών.

Το Δεκέμβριο του 1950 το Ε.Ε.Κ. συγχωνεύτηκε με την υπό το Στέφανο Στεφανόπουλο ομάδα βουλευτών που αποσπάστηκε από το Λαϊκόν Κόμμα, δημιουργώντας το Λαϊκόν Ενωτικόν Κόμμα, το οποίο μετά από σύντομο σχετικό διάστημα προσχώρησε με τη σειρά του στον Ελληνικό Συναγερμό.
 
Όργανο του κόμματος Ε.Ε.Κ. ήταν η εφημερίδα «Ελληνική Φωνή», όπου αρθρογράφησαν μετέπειτα γνωστοί πανεπιστημιακοί και φίλοι του Κανελλόπουλου, όπως ο ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Ι. Δεσποτόπουλος και οι  Φαίδων Βεγλερής και Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Ελλήνων

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Β΄(συμπληρ.), σελ.789.

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Συντηρητικά κόμματα
1935
Επαρχία Τσανκιρί

Η επαρχία Τσανκιρί είναι επαρχία της κεντρικής Τουρκίας. Αποτελεί την βορειότερη επαρχία του διαμερίσματος Κεντρικής Ανατολίας Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Κασταμονής, Άγκυρας, Τσορούμ, Καραμπούκ και Κιρίκαλε. Καταλαμβάνει έκταση 7.388 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 273.089 κάτοικοι σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Τσανκιρί με πληθυσμό 69.087 κατοίκων.

Η περιοχή είναι κυρίως αγροτική. Κυριότερες καλλιέργειες είναι η ντομάτα και το καλαμπόκι. Το κλίμα της επαρχίας είναι ηπειρωτικό με πολύ ζεστά καλοκαίρια και ψυχρούς χειμώνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα

Τσανκιρί
Αραβική Λεγεώνα

Η Αραβική Λεγεώνα (αλ-Γιέις αλ-Αραμπί) υπήρξε ο τακτικός στρατός της Υπεριορδανίας και αργότερα Ιορδανίας στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.

Δημιουργία
Μετά τη νίκη τους στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία μοιράστηκαν τις κτήσεις της ηττημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Μέση Ανατολή. Οι Γάλλοι πήραν τη Συρία και τον Λίβανο και οι Βρετανοί την Παλαιστίνη, την Υπεριορδανία (μετέπειτα Ιορδανία) και το Ιράκ.

Τον Οκτώβριο του 1920, μετά την κατοχή της Υπεριορδανίας, οι Βρετανοί σχημάτισαν μια στρατιωτική μονάδα με την ονομασία Εφεδρική Δύναμη Ερήμου αποτελούμενη από 150 άνδρες υπό τη διοίκηση του Λοχαγού Φρέντερικ Τζέραρντ Πηκ για να προστατεύει την περιοχή ενάντια σε εσωτερικές και εξωτερικές απειλές.

Η μονάδα αυτή γρήγορα αναπτύχθηκε σε 1.000 άνρρες αραβικής καταγωγής που είχαν υπηρετήσει στον Οθωμανικό Στρατό στο παρελθόν, στα χρόνια κατοχής της Υπεριορδανίας από τους Τούρκους.

Στις 22 Οκτώβρη 1923, οι αστυνομικές δυνάμεις της Υπεριορδανίας συγχωνεύτηκαν με την Εφεδρική Δύναμη Ερήμου, υπό τον Πηκ ακόμα, ο οποίος τώρα ήταν υπάλληλος του Εμιράτου της Υπεριορδανίας.

Η δύναμη ανέλαβε αστυνομικά καθήκοντα για να διατηρήσει το νόμο και την τάξη ανάμεσα στις φυλές της Υπεριορδανίας και να φρουρεί τη σημαντική οδική αρτηρία Ιερουσαλήμ-Αμμάν.

Η δύναμη ονομάστηκε Αραβικός Στρατός Al Jeish al Arabi αλλά ήδη ήταν επισήμως γνωστός ως Αραβική Λεγεώνα. Η Αραβική Λεγεώνα χρηματοδοτείτο από τους Βρετανούς και διοικείτο από Βρετανούς αξιωματικούς,οι οποίοι είχαν παραιτηθεί έπειτα από χρόνια καριέρας από τον Βρετανικό Στρατό και πρόσφεραν την εμπειρία τους στον στρατό της Υπεριορδανίας.
Την 1η Απριλίου 1926, δημιουργήθηκε η Συνοριακή Δύναμη Υπεριορδανίας από τον πυρήνα της Αραβικής Λεγεώνας. Την αποτελούσαν μόλις 150 άντρες εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν εγκατεστημένοι κατά μήκος των οδικών αξόνων της Υπεριορδανίας. Κατά τη χρονική αυτή διάρκεια, η Αραβική Λεγεώνα μειώθηκε στους 900 άντρες και απογυμνώθηκε από τα πολυβόλα της, το πυροβολικό της και τα στρατεύματα επικοινωνιών της. 

Το 1939, ο Τζον Μπάγκοτ Γκλαμπ, πιο γνωστός ως Γκλαμπ Πασά, έγινε διοικητής της Λεγεώνας και τη μεταμόρφωσε στον καλύτερα εκπαιδευμένο αραβικό στρατό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι και Αναφορές
About The Arab Legion 
The Arab Legion and the Defense of Jerusalem 
Encyclopedia Britannica 
1956 - King of Jordan sacks British general (BBC article and video)

Στρατιωτικοί σχηματισμοί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ιστορία της Ιορδανίας
Στρατός της Ιορδανίας
Ηλίας Τανταλίδης

Ο Ηλίας Τανταλίδης (1818 - 1876) ήταν Έλληνας ποιητής, φιλόλογος και καθηγητής του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1818 στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης. Σπούδασε αρχικά στην πατριαρχική του Γένους Σχολη, και μετά στην Σχολή της Ξηροκρήνης. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στην ακμάζουσα Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. 

Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και προσλήφθηκε από τον δεινό φιλόλογο και άριστο ιατρό Στέφανου Καραθεωδορή ως ιδιαίτερου διδασκάλου των τέκνων του, τα οποία δίδαξε επί έξι χρόνια. 

Το 1840 ο Τανταλίδης πήγε στην Αθήνα για να διευρύνει τις γνώσεις του παρακολουθώντας εκεί μαθήματα ανώτερων Μαθηματικών στο νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο. Παρακολούθησε επί τρία χρόνια φιλοσοφία και φιλολογία. 

Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και επιχείρησε την έκδοση εκκλησιαστικού περιοδικού συγγράμματος, το οποίο όμως δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει, διότι, το 1845 η όρασή του ασθένησε και τυφλώθηκε. 

Διορίστηκε και δέχτηκε το 1846 έδρα καθηγητού των Ελληνικών γραμμάτων στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, στην οποία δίδαξε επί τριάντα χρόνια με μεγάλη επιτυχία ως τον θάνατό του. Τόσο σπάνια ήταν η ισχυρή θέλησή του, που οδηγούμενος από τον υπηρέτη του πήγαινε τακτικά στην αίθουσα των παραδόσεων και δίδασκε.

Απεβίωσε σε ηλικία 58 ετών στην Κωνσταντινούπολη το 1876 από οξεία περιτονίτιδα.

Ποιήματα
Από παιδί είχε κλίση στην ποίηση. Στη Σμύρνη ως σπουδαστής και μόλις δέκα χρονών εξέδωσε το πρώτο του ποιητικό έργο, την «Ωδή εις τον Μάιον». Εικοσαετής εξέδωσε τα «Παίγνια» και έλαβε εξέχουσα θέση ανάμεσα στους ποιητές της Ελλάδας. Τρίτο ποιητικό του έργο είναι τα «Ιδιωτικά στιχουργήματα», που έκδωσε το 1860 στην Τεργέστη.

Στην συλλογή του Άσματα εις Ευρωπαϊκήν Μελωδίαν του 1876 περιλαμβάνεται το γνωστό παιδικό τραγούδι Μια ωραία πεταλούδα, σε ελέυθερη απόδοση και μουσική Ρώσικου τραγουδιού. 

Άλλα έργα του περιλαμβάνουν τα  Άσματα άνευ Ευρωπαϊκής μελωδίας , 1878, και τα  Άσματα προς χρήσιν των Ελληνοπαίδων , 1880.

Παραπομπές

Πηγές

 

Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες φιλόλογοι
Α' Αθηναϊκή Σχολή
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Γάιος Μάριος

Ο Γάιος Μάριος (Gaius Marius, 157 π.Χ. – 13 Ιανουαρίου 86 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατηγός και πολιτικός. Γεννήθηκε στην πόλη της Αρπιανής. Έλαβε μέρος στην εκστρατεία των Ρωμαίων στην Ιβηρία, υπό τον Σκιπίωνα τον Αφρικανό, όπου ανεδείχθη για τις στρατιωτικές ικανότητές του. Το 119 π.Χ. έλαβε το αξίωμα του δημάρχου, με την υποστήριξη του Καικιλίου Μετέλλου. Το 115 π.Χ. εκλέχτηκε στρατηγός και έγινε διοικητής της Ιβηρίας. Ακολούθησε τον Μέτελλο στον πόλεμο κατά του Ιουγούρθα ως αντιστράτηγος. Οι Ρωμαίοι των εξέλεξαν ύπατο, στρατηγό μαζί με τον Μέτελλο στον πόλεμο κατά του Ιουγούρθα, στον οποίο όμως ανεδείχθη ο Λεύκιος Σύλλας, που ως ταμίας διαπραγματεύθηκε την παράδοση του Ιουγούρθα. Κατά τα χρόνια που διετέλεσε ύπατος πολέμησε με επιτυχία ενάντια στους Τεύτονες και τους Κίμβρους. Για τις επιτυχίες του έλαβε την τιμητική διάκριση του «Τρίτου Ιδρυτή της Ρώμης». Κατά την έκτη φορά που διατέλεσε ύπατος έπεσε σε δυσμένεια των πολιτών λόγω παρανομιών που διέπραξε μαζί με τον Σατορνίνο.

Με αφορμή την αρχηγία του Μιθριδατικού πολέμου, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του Μάριου και του Σύλλα, κατά τον οποίο ο δεύτερος κατέλαβε την Ρώμη. Ο Μάριος διέφυγε τελικά στην Λιβύη, όπου παρέμεινε μέχρι την ένοπλη σύγκρουση των ύπατων Οκτάβιου και Κίννα, την περίοδο που ο Σύλλας βρισκόταν στον πόλεμο ενάντια στον Μιθριδάτη. Ο Μάριος υποστήριξε τον Κίννα, και όταν αυτός επικράτησε των συγκρούσεων, ο Μάριος προέβη σε διωγμούς κατά των οπαδών του Σύλλα. Στο πλευρό του Κίννα έγινε για 7η φορά ύπατος, αλλά η επικείμενη επιστροφή του θριαμβευτή στον πόλεμο με τον Μιθριδάτη, Σύλλα, οδήγησε τον ηλικιωμένο Μάριο στο ποτό, και αφού ασθένησε βαριά, πέθανε. 

Ο Πλούταρχος παραθέτει την βιογραφία του Γάιου Μάριου, παράλληλα με την βιογραφία του Πύρρου. Δεν έχει διασωθεί σύγκριση των δύο ανδρών.

Ρωμαίοι πολιτικοί
Στρατιωτικοί της Αρχαίας Ρώμης
Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2012

Τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2012 θα διαρκέσουν από το 2010 μέχρι το 2011. Η κλήρωση των προκριματικών έγινε στις 7 Φεβρουαρίου 2010, στην Βαρσοβία. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των προκριματικών, θα αποφασιστεί ποιες θα είναι οι 14 υπόλοιπες ομάδες που θα περάσουν στην τελική φάση, μαζί με τις διοργανώτριες Ουκρανία και Πολωνία.

Γκρούπ 

Τα γκρούπ βασίστηκαν στην βαθμολογία των εθνικών ομάδων της ΟΥΕΦΑ.

Πριν την κλήρωση, η ΟΥΕΦΑ αποφάσισε ότι, λόγω πολιτικών αιτιών, η Αρμενία δεν θα αντιμετωπίσει το Αζερμπαϊτζάν (λόγω της διαφωνίας για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ) και ότι η Γεωργία δεν θα αντιμετωπίσει στα προκριματικά τη Ρωσία (λόγω της διαφωνίας για την Νότια Οσέτια). Η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν βρέθηκαν μαζί στον Α' Όμιλο, και η ΟΥΕΦΑ αναγκάστηκε να μετακινήσει την Αρμενία στον Β' Όμιλο, καθώς το Αζερμπαϊτζάν αρνήθηκε να παίξει την Αρμενία στα Προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008.

Όμιλος Α

Αγώνες 

Η κλήρωση για την σειρά των αγώνων του Ομίλου Α' έγινε στις 21 και 22 Φεβρουαρίου, στην Φρανκφούρτη..

Όμιλος Β

Αγώνες 

Η κλήρωση για την σειρά των αγώνων του Ομίλου Β' έγινε στις 15 και στις 16 Μαρτίου 2010, στην Μόσχα..

Όμιλος C

Αγώνες 

Η κλήρωση για την σειρά των αγώνων του Ομίλου Γ' έγινε στις 8 Μαρτίου 2010, στο Βελιγράδι..

Όμιλος D

Αγώνες 

Η κλήρωση για την σειρά των αγώνων του Ομίλου Δ' έγινε στις 19 Φεβρουαρίου 2010, στο Λουξεμβούργο.

Όμιλος E

Αγώνες 

Η κλήρωση για την σειρά των αγώνων του Ομίλου Ε' έγινε στις 17 Φεβρουαρίου 2010, στο Άμστερνταμ.

Όμιλος F

Αγώνες 

Η κλήρωση για την σειρά των αγώνων του Ομίλου Ζ' έγινε στις 7 Μαρτίου 2010, στην Αθήνα.

Όμιλος G

Αγώνες 

Η κλήρωση για την σειρά των αγώνων του Ομίλου Η' έγινε στις 15 Μαρτίου 2010, στην Ζυρίχη..

Όμιλος Η

Αγώνες 

Η κλήρωση για την σειρά των αγώνων του Ομίλου Θ' έγινε στις 8 Μαρτίου 2010, στην Κοπεγχάγη..

Όμιλος Ι

Αγώνες 

Η κλήρωση για την σειρά των αγώνων του Ομίλου Θ' έγινε στις 19 Φεβρουαρίου 2010, στην Ισπανία

Αγώνες Μπαράζ 

Στον παρακάτω πίνακα Ομάδα 1 είναι η ομάδα που έπαιξε τον πρώτο αγώνα εντός έδρας, ενώ με έντονη γραφή σημειώνεται η ομάδα που προκρίθηκε.

Παραπομπές

Άλλες πηγές 
UEFA EURO 2012

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012
Ειρηναίος Ασώπιος

Ο Ειρηναίος Ασώπιος  (1825-1905) ήταν Έλληνας συγγραφέας και κριτικός.

Βιογραφία
Ο Ειρηναίος Ασώπιος γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1825 στην Κέρκυρα. Πατέρας του ήταν ο λόγιος Κωνσταντίνος Ασώπιος και καθηγητής στην Ιόνιο Ακαδημία. Η μητέρα του λεγόταν Ελένη Ασημακοπούλου. Η οικογένειά του καταγόταν από την Ήπειρο. Το οικογενειακό τους όνομα ήταν Ράδος που το άλλαξε ο Αθανάσιος Ψαλίδας, σχολάρχης του Κωνσταντίνου Ασώπιου. Ανάδοχος του Ειρηναιου ήταν ο Φρειδερίκος Γκύλφορδ, του οποίου είχε το όνομα, επειδή του Ειρηναίος είναι το Φρειδερίκος εξελληνισμένο Αφού αποφοίτησε από την Ιόνιο Ακαδημία σπούδασε φιλολογία (γράφτηκε τον Οκτώβριο του 1842) και ιατρική (μετά από προτροπή του πατέρα του τον Οκτώβρη του 1843) στην Αθήνα και στην Πίζα το 1845.Το 1846 δημοσίευσε το πρώτο του άρθρο. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ στο πανεπιστήμιο της Πίζας και εως το 1852 έμεινε στη Φλωρεντία όπου εργάστηκε ως γιατρός. 

Στη συνέχεια ταξίδεψε στο Παρίσι(από τον Νοέμβριο του 1852 έως τον Ιούνιο του 1856) για την τελειοποίηση των κλασικών σπουδών. Εκεί συνεργάστηκε με περιοδικά και εφημερίδες και γνωρίστηκε με τον Αλέξανδρο Δουμά και το Χάινριχ Χάινε, τον οποίο πρώτος έκανε γνωστό στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό με την δημοσίευση σε πέντε συνέχειες, μιας διεξοδικής βιογραφίας του στο περιοδικό του Χρυσαλλίς. Στην Αθήνα επέστρεψε το 1857 και  ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία.  Πέθανε στις 29 Ιανουαρίου 1905.

Έργο
Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα ασχολήθηκε με την έκδοση του περιοδικού Χρυσαλλίς από την 1η Ιανουρίου 1863 έως τις 30 Δεκεμβρίου 1866 και του Αττικού Ημερολογίου από το 1867 έως το 1896.Παράλληλα ταέτη 1888, 1889, 1890 έβγαζε το Ημερολόγιον των  Κυριών Στο χώρο της λογοτεχνίας ασχολήθηκε με το χρονογράφημα, ενώ έγραψε επίσης ιστορικές πραγματείες και ευθυμογραφήματα. Μέσα από τα περιοδικά με τα οποία συνεργάστηκε, άσκησε κριτική στην ελληνική κοινωνία που έφτανε έως το σαρκασμό. Θεωρείται πρόδρομος της ελληνικής ευθυμογραφίας. Το μόνο έργο που εξέδωσε ήταν το 1903 η  συλλογή χρονογραφημάτων και μελετών με τίτλο Παλαιά και Νέα σε έναν μόνο τόμο χωρίς συνέχεια.στη σειρά της Βιβλιοθήκης Μαρασλή

Παραπομπές

Πηγές
Κωνσταντίνος Δημαράς, «Ελληνισμός», στο: Κ.Θ.Δημαράς, Σύμμικτα Α' Από την παιδεία στην λογοτεχνία, (επιμ.Αλέξης Πολίτης), Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2000, σελ.202-204
Κωνσταντίνος Δημαράς, «Ειρηναίος Ασώπιος», στο: Κ.Θ.Δημαράς, Σύμμικτα Α' Από την παιδεία στην λογοτεχνία, (επιμ.Αλέξης Πολίτης), Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2000, σελ.205-206
Κωνσταντίνος Δημαράς, «Ο Ασώπιος πάλι», στο: Κ.Θ.Δημαράς, Σύμμικτα Α' Από την παιδεία στην λογοτεχνία, (επιμ.Αλέξης Πολίτης), Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2000, σελ.207-208
Κ.Γ.Κασίνης, «Λόγιοι του ΙΘ' αιώνα: Ειρηναίος Ασώπιος (1825-1905). Ακμές του βίου και του έργου του», Ηπειρωτικά χρονικά, τομ.28 (1986-1987), σελ.155-193

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Βιογραφικό σημείωμα από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

Έλληνες συγγραφείς
Νικόλαος Νικολαΐδης

Ο Νικόλαος Νικολαΐδης (1830 - 1889) ήταν Έλληνας καθηγητής Μαθηματικών στο Εθνικό Πανεπιστήμιο.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε περίπου το 1826 στην Τρίπολη. Ο πατέρας του Χριστόδουλος, ο οποίος καταγόταν από την Φιλιππούπολη, είχε μεταβεί στην Ελβετία και γύρισε στην Ελλάδα με την έναρξη της επανάστασης του 1821. 

Σε νεαρή ηλικία κατατάχθηκε στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων και, αφού αποφοίτησε με άριστα μετέβη με υποτροφία στο Παρίσι για να συμπληρώσει τις σπουδές του. Φοίτησε στην Πολυτεχνική Σχολή και στην σχολή των Γεφυροδοποιών και με την διατριβή του απέσπασε την προσοχή και τον έπαινο των καθηγητών του, αν και αποχώρησε από το σχολή των Γεφυροδοποιών λόγω διαφωνίας του με καθηγητή του. Εξέδωσε επίσης μόνος του το περιοδικό σύγγραμμα « Analectes du memoires et notes sur diverses parties des mathematiques », του οποίου τουλάχιστον είκοσι τεύχη τυπώθηκαν με δημόσια δαπάνη στο Εθνικό Τυπογραφείο. 

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έλαβε τον βαθμό αξιωματικού του μηχανικού, και διορίστηκε καθηγητής στην Σχολή των Ευελπίδων. Με την έκρηξη της Κρητικής επανάστασης το 1866 ήταν ο πρώτος που παρουσιάστηκε στον πόλεμο. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και επανήλθε στην Αθήνα. Παραιτήθηκε από το βαθμό του και πήγε εθελοντής στη Γαλλία, όπου του ανατέθηκε η διοίκηση του 174ού Τάγματος των Εθνοφυλάκων της Βελβίλλης. Μετά την λήξη του Γαλλοπρωσικού Πολέμου επέστρεψε στην Ελλάδα και συνέχισε τις επιστημονικές του μελέτες. 

Διορίστηκε τακτικός καθηγητής των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο στις 29 Ιουνίου 1871, απαλλάχτηκε όμως το 1881 λόγω ασθενείας, και συνταξιοδοτήθηκε. 

Συνέγραψε κυρίως μαθηματικές επιστημονικές εργασίες. 

Απεβίωσε στις 29 Ιουνίου 1889 στο Πολιτικό Νοσοκομείο της Αθήνας, όπου νοσηλεύονταν εξαιτίας τραύματος που προήλθε από τυχαία πτώση του στον σιδηρόδρομο.

Πηγές 
 Νικόλαος Νικολαΐδης συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
 
 

Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Έλληνες μαθηματικοί
Πύργος

Οι πύργοι είναι υψηλά συνήθως κτίρια στα οποία το ύψος υπερβαίνει το πλάτος. Είναι κατασκευασμένα για να εκμεταλλευτούν το ύψος τους. Μπορούν σταθούν μόνα τους ή να αποτελούν μέρους ενός άλλου κτιρίου.

Ιστορία 
Οι πύργοι χρησιμοποιούνται από τις προϊστορικές εποχές. Ο παλαιότερος γνωστός πύργος βρίσκεται στην Ιεριχώ. Οι παλαιότεροι γνωστοί πύργοι ήταν τα λεγόμενα Ζιγκουράτ τα οποία υπήρχαν στην Σουμεριανή αρχιτεκτονική από την 4η χιλιετία προ χριστού. Τα πιο γνωστά ζιγκουράτ θεωρούνται το Ζιγκουράτ της Ουρ κατασκευασμένο την τρίτη χιλιετία προ χριστού και το Etemenaki ένα από τα πιο διάσημα έργα της Βαβυλωνιακής αρχιτεκτονικής. Το τελευταίο κατασκευάστηκε στην Βαβυλώνα κατά τη διάρκεια της δεύτερης χιλιετίας προ χριστού και θεωρείται ο ψηλότερος πύργος του αρχαίου κόσμου.

Μερικά από τα πρώτα παραδείγματα που διασώζονται είναι οι δομές Broch στο βόρειο τμήμα της Σκωτίας, τα οποία είναι κωνικά φυλάκια. Αυτά και άλλα παραδείγματα από τον φοινικικό και Ρωμαϊκό πολιτισμό τόνισαν τη χρήση ενός πύργου για την οχύρωση.

Οι Κινέζοι χρησιμοποιούσαν τους πύργους ως μέρος του Τείχους κατά την δυναστεία των Qin το 210 π.Χ. 

Οι Μιναρέδες αποτελούν μορφή πύργου στην Ισλαμική αρχιτεκτονική.

Χρήσεις

Ουρανοξύστες 
Ένας σύγχρονος τύπος πύργου είναι ο ουρανοξύστης ο οποίος χρησιμοποιεί λιγότερο χώρο στο έδαφος ως προς το ποσοστό του εμβαδού του συνολικού κτιρίου. Οι ουρανοξύστες συχνά δεν ταξινομούνται ως πύργοι, αν και οι περισσότεροι έχουν την ίδια σχεδίαση και δομή με τους πύργους. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα ψηλά κτήρια ονομάζονται ως μπλοκ πύργων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου είχε το παρατσούκλι «Δίδυμοι Πύργοι», το οποίο μοιραζόταν με τους Πύργους Πετρόνας στην Κουάλα Λουμπούρ.

Στρατηγικά πλεονεκτήματα 
Ο πύργος έχει χρησιμοποιηθεί στη ιστορία για να παρέχει τα στρατηγικά του πλεονεκτήματα, όπως η παροχή καλύτερης θέας της περιοχής. Έχει χρησιμοποιηθεί και σε τοίχους άμυνας.

Άλλες χρήσεις 
 Πύργοι επικοινωνίας, όπου τοποθετούνται κεραίες τηλεόρασης, ραδιοφωνίας κλπ.
 Πύργοι εκτόξευσης, όπου τοποθετούνται πύραυλοι για εκτόξευση.
 Πύργοι στα αεροδρόμια, για τον έλεγχο πτήσεων.
 Πύργοι ανεφοδιασμού, σε αυτούς γίνεται ο ανεφοδιασμός καυσίμων του πυραύλου.
 Πύργοι ψύξης
 Πύργοι όπου αποθηκεύεται νερό για την υδροδότηση πόλης.
 Βιομηχανικοί πύργοι οι οποίοι χρησιμοποιούνται για την παραγωγή τσιμέντου και άλλων υλικών.
 Πύργοι για την ρίψη αντικειμένων όπως αυτοί που χρησιμοποιούνται για πειράματα πάνω στην βαρύτητα και την αεροδυναμική.
 Ως σύμβολο, όπως ο Πύργος της Βαβέλ, πύργοι εκκλησιών κ.α.

Φωτογραφίες 
<center>
Επαρχίες της Ελλάδας

Οι επαρχίες αποτελούσαν αυτοδιοικητικό θεσμό της Ελλάδας από την 27 Δεκεμβρίου 1833 έως την 1 Ιανουαρίου 1998, αλλά υφίσταντο ώς το 2006.

Οργάνωση
Η επαρχιακή διοίκηση αποτελείται από δύο μέρη: ένα συλλογικό συμβούλιο και έναν έπαρχο. Μέλη του Επαρχιακού Συμβουλίου ήταν οι νομαρχιακοί σύμβουλοι της αντίστοιχης επαρχίας. Ο έπαρχος ή υποέπαρχος ήταν ο νομαρχιακός σύμβουλος ο οποίος έλαβε τις περισσότερες ψήφους στις νομαρχιακές εκλογές.

Ιστορικά στοιχεία
Οι επαρχίες αναφέρεται ότι δημιουργήθηκαν με τη διοικητική διαίρεση του 1833, αν και αναφέρονταν ήδη από τη πρώτη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1828. Οι πρώτες αυτές επαρχίες ήταν 42. Καταργήθηκαν με τη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας (1836) όταν το κράτος χωρίστηκε σε «Διοικήσεις» και ορισμένες «Υποδιοικήσεις», αλλά ξαναδημιουργήθηκαν με τη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1845.

Οι επαρχίες καταργήθηκαν ξανά από διοικητικές μονάδες το 1887 αλλά συνέχισαν να διατηρούν υπηρεσίες που σχετίζονταν κυρίως με την εκπαίδευση και με κάποιες οικονομικές υπηρεσίες για να ξαναδημιουργηθούν τέσσερα χρόνια μετά, το 1891 . Καταργήθηκαν οι περισσότερες με τη διοικητική διαίρεση του 1997 που καθορίστηκε με το σχέδιο Καποδίστριας. Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρχαν 139 επαρχίες και μετά τον πόλεμο, με την προσθήκη των Δωδεκανήσων, ο αριθμός τους αυξήθηκε σε 147. Σύμφωνα με το άρθρο 7 του Κώδικα Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης (ΠΔ 30/1996) , οι επαρχίες αποτελούσαν μια «ιδιαίτερη διοικητική οντότητα» εντός της ευρύτερης «διοικητικής περιφέρειας» των νομαρχιών. Οι επαρχίες καταργήθηκαν τελικά μετά τις τοπικές εκλογές του 2006, σύμφωνα με τον Ν. 2539/1997, στο πλαίσιο του "Καποδίστρια".

Πρόγραμμα Καλλικράτης 
Με το πρόγραμμα Καλλικράτης που εφαρμόστηκε το 2011, πολλές επαρχίες ή τμήματα επαρχιών επανήλθαν ως δήμοι είτε με ίδια είτε με διαφορετικές ονομασίες. Μερικές επαρχίες αντιστοιχούν σε δήμους που δεν μεταβλήθηκαν με την εφαρμογή του προγράμματος (Θάσος, Λασίθι → δήμος Οροπεδίου Λασιθίου, Σαμοθράκη). Κάποιες επαρχίες μετατράπηκαν σε Περιφερειακές ενότητες (Λήμνου, Ικαρίας).

Επαρχίες που έγιναν Περιφερειακές ενότητες:
Η Επαρχία Ικαρίας επανασυστάθηκε ως Περιφερειακή Ενότητα Ικαρίας.
Η Επαρχία Λήμνου μετατράπηκε σε Περιφερειακή Ενότητα Λήμνου
Η Επαρχία Καρπάθου μετατράπηκε σε Περιφερειακή Ενότητα Καρπάθου-Ηρωϊκής Νήσου Κάσου

Αριθμός επαρχιών
Αρχικά οι επαρχίες ήταν 42, αλλά πολλές από αυτές τροποποιήθηκαν με τις επόμενες διοικητικές διαιρέσεις έγιναν 49, ενώ προστέθηκαν νέες καθώς ενσωματώνονταν στο ελληνικό κράτος νέα εδάφη. Με τη Διοικητική διαίρεση του 1899 έφτασαν στις 69. Μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, οι ελληνικές επαρχίες ανήλθαν σε 147.

Πίνακας επαρχιών πριν το 1997
Στον παρακάτω πίνακα παρουσιάζονται αναλυτικά οι επαρχίες ανά νομό της Ελλάδας, όπως είχαν διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια που εξακολουθούσαν να ισχύουν, πριν το 1997:

Αναφορές
Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος (1922)

Το πρώτο αγροτικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε στην Ελλάδα ήταν το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος, που ίδρυσε ο Σπύρος Χασιώτης το 1922. Η ίδρυση αυτού του κόμματος είχε μεγάλη σημασία την εποχή εκείνη αφού μέσω αυτού το αναπτυσσόμενο τότε αγροτικό κίνημα στην Ελλάδα έπαιρνε καθαρά πολιτική μορφή.

Κατά τις βουλευτικές εκλογές του 1923 το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος κέρδισε 4 βουλευτικές έδρες στη Βουλή των Ελλήνων. Όμως οι μεταξύ των στελεχών του κόμματος συνεχείς έριδες έφεραν ως αποτέλεσμα αρχικά τη διάσπασή του  με τελική κατάληξη τη διάλυσή του.

Το 1930 με την ίδια ονομασία φέρεται νέο κόμμα ιδρυτής του οποίου ήταν ο Ι. Σοφιανόπουλος.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.2ος, σελ.149.

Βιβλιογραφία
Βλάσης Βλασίδης, «Το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος-Πολιτικές και ιδεολογικές αναζητήσεις στον Μεσοπόλεμο», Ελληνική Ιστορική Εταιρεία, ΙΑ' Πανελλήνιο Ιστορικό Συνέδριο-Πρακτικά, Αθήνα, 1991, σελ.181-198

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Αγροτικο Κομμα Ελλαδος Χασιωτης
Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος (1930)

Το 1930 ιδρύθηκε στην Ελλάδα το δεύτερο κατά σειρά Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος, μετά τη διάλυση του πρώτου, που είχε ιδρύσει ο Σ. Χασιώτης το 1922. Ιδρυτής του νέου αυτού πολιτικού κόμματος ήταν ο Ιωάννης Σοφιανόπουλος. Μετείχε στις εκλογές του 1932 (όχι πλέον υπό την αρχηγία Σοφιανόπουλου που εισήλθε στη Βουλή ως αρχηγός ομάδας αγροτικών βουλευτών) και έλαβε 11 έδρες (15 κατά άλλες πηγές) με ποσοστό ψήφων 6,17%. Έπειτα από 5½ μήνες, εξέλεξε εκ νέου βουλευτές στις εκλογές του 1933, παρότι είχε κατέλθει διασπασμένο.

Όμως και το κόμμα αυτό, όπως και το προηγούμενο, μέσα σε δύο χρόνια διασπάστηκε το 1934 σε δύο συνδυασμούς, των οποίων αρχηγοί ήταν ο Ι. Σοφιανόπουλος στον έναν και ο Αλέξανδρος Μυλωνάς στον άλλον (Αγροτικόν Δημοκρατικόν Κόμμα). Με τη μορφή αυτή έλαβαν μέρος στις εκλογές του 1936, όπου οι δύο συνδυασμοί απέσπασαν μία και τέσσερις βουλευτικές έδρες αντίστοιχα.

Σημείωση 
Το ίδιο εκείνο έτος, Απρίλιος του 1936, μετά από απόφαση του 6ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, που είχε συνέλθει τον Δεκέμβριο του 1935, ιδρύεται ένα επίσης ομώνυμο πολιτικό κόμμα περισσότερο για την κάλυψη της υπαίθρου, το λεγόμενο ΑΚΕ-ΚΚΕ. Αμφότερα όμως με τη κήρυξη της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου που επέβαλε ο Ιωάννης Μεταξάς τέθηκαν όπως και όλα τ΄  άλλα στην παρανομία.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.2ος, σελ.149

Βιβλιογραφία
Βλάσης Βλασίδης, «Το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος-Πολιτικές και ιδεολογικές αναζητήσεις στον Μεσοπόλεμο», Ελληνική Ιστορική Εταιρεία, ΙΑ' Πανελλήνιο Ιστορικό Συνέδριο-Πρακτικά, Αθήνα, Μάιος 1990, (εκδ. 1991) σελ.181-198

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο
Αγροτικο Κομμα Ελλαδος Σοφιανοπουλος
Βενιζελισμός
Αγροτικόν Ριζοσπαστικόν Κόμμα

Το Αγροτικόν Ριζοσπαστικόν Κόμμα (ΑΡΚ) ήταν ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα που ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια του πρώτου Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος υπό του Σπύρου Χασιώτη όταν  διασπάστηκε και στη συνέχεια διαλύθηκε.

Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1926 το ΑΡΚ συνέπραξε με το ΚΚΕ σε συνασπισμό με την ονομασία «Ενιαίο Μέτωπο Εργατών - Αγροτών» όπου και κέρδισε 10 έδρες.

Πηγές 
 «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τομ. 2ος, σελ. 149.

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Αργοτικο Ριζοσπαστικο Κομμα
Ανεξάρτητον Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος

Το Ανεξάρτητον Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος ήταν ένα πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 1950.

Το Κόμμα αυτό αποτελούσε ένα από τα λεγόμενα τότε μικρά πολιτικά κόμματα, της περιόδου εκείνης, που εκπροσωπούσε περισσότερο τοπικά αγροτικά συμφέροντα και συγκεκριμένα των αγροτών του Νομού Αχαΐας. Το κόμμα αυτό τελικά συμμετείχε στις εκλογές του 1950 πλην όμως δεν κέρδισε καμία βουλευτική έδρα με συνέπεια αργότερα να διαλυθεί.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.2ος, σελ.149.

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Αγροτικά κόμματα
Νομός Αχαΐας
Ανεξάρτητον Γεωργικόν Κόμμα

Με την επίσημη επωνυμία Ανεξάρτητον Γεωργικόν Κόμμα ιδρύθηκε το 1950 ένα ακόμη από τα λεγόμενα τότε μικρά πολιτικά κόμματα της περιόδου εκείνης. Ιδρυτής του κόμματος αυτού ήταν ο Τ. Μπατσαβιάς.

Το Ανεξάρτητον Γεωργικόν Κόμμα εκπροσωπούσε κυρίως τα συμφέροντα των αγροτών της Επτανήσου και ειδικότερα της Κεφαλονιάς. Τελικά το κόμμα αυτό έλαβε μέρος στις βουλευτικές εκλογές του 1950, με δύο μόνο υποψήφιους στη Κεφαλονιά, πλην όμως δεν κέρδισε καμία έδρα.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.2ος, σελ.149.

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Κεφαλονιά
Χατζηχρήστος Βούλγαρης

Ο Χατζή Χρήστος (Κρίστε) Ντάγκοβιτς (1783 - 19 Μαρτίου 1856 ήταν ντόπιος σέρβος αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης του 1821 και πολιτικός. Είχε αποκτήσει την προσωνυμία Βούλγαρης, λόγω της προέλευσής του (από θέματος Βουλγαρίας). Σε αρκετές ελληνικές πηγές αναφέρεται και σαν Χατζή Χρήστος Βούλγαρης, ο ίδιος υπέγραφε και με τα δύο ονόματα.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Νησί Πέλλας το 1783, ο πατέρας του Πέτρος και ο αδελφός του Σταύρος ήταν αγωνιστές της Σερβικής επανάστασης και σκοτώθηκαν στη πολιορκία του Βελιγραδίου το 1806. Κυνηγημένος από τους Οθωμανούς διέφυγε μαζί με την μητέρα του Άννα αρχικά στη Βοσνία, Βενετία, Ρόδο και Κύπρο για να καταλήξει στην Αίγυπτο. Εκεί μπήκε  σαν ιπποκόμος στις υπηρεσίες του Χουρσίτ πασά που διορίστηκε το 1820 βαλής της Πελοποννήσου.

Στην ελληνική επανάσταση όταν άρχισε η πολιορκία της Τριπολιτσάς από τα ελληνικά στρατεύματα εγκατέλειψε την πόλη και προσχώρησε στο ελληνικό στρατόπεδο. Έφτιαξε δικό του στρατιωτικό σώμα αποτελούμενο από Σέρβους και Βούλγαρους με το οποίο πήρε μέρος σε πολλές μάχες και διακρίθηκε ιδιαίτερα στα Δερβενάκια.

Τον Απρίλιο του 1825 πιάστηκε αιχμάλωτος των Οθωμανών μετά τη μάχη του Πετροχωρίου για να απελευθερωθεί το 1828. Με το τέλος της επανάστασης προήχθη σε στρατηγό, έγινε υπασπιστής του Όθωνα και τιμήθηκε με το ανώτατο αριστείο.

Χρημάτισε πληρεξούσιος Σέρβων, Βουλγάρων και Θρακών στην εθνοσυνέλευση του 1843. Πέθανε το 1856 από αποπληξία.

Παραπομπές

Πηγές 
 Ιστορικά Θέματα, τεύχος 10 Σεπτεμβρίου 2002.

Σέρβοι αγωνιστές του 1821
Έλληνες πληρεξούσιοι
Νικόλαος Γλυκύς

Ο Νικόλαος Γλυκύς (1619-1693) ήταν Έλληνας τυπογράφος του 17ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1619. Δεν έμαθε σχεδόν καθόλου γράμματα. Ήλθε στη Βενετία το 1647, ασχολούμενος αρχικά με το εμπόριο.  Κατά το 1671 ίδρυσε στην Βενετία το τυπογραφείο του, αφού αγόρασε πριν από τις 28 Νοεμβρίου 1670 το τυπογραφείο του Ορσίνο Αλμπρίτζι και αποκτώντας ταυτόχρονα το προνόμιο αποκλειστικότητας για την έκδοση σημαντικών ελληνικών τίτλων. Το όνομά του πρωτοεμφανίζεται στο ΄΄Ωρολόγιον΄΄ του 1670, το οποίο αποτελεί συμπαραγωγή με τον Αλμπρίτζι.
Από το τυπογραφείο του εκδόθηκαν όχι μόνο εκκλησιαστικά, αλλά και επιστημονικά και φιλολογικά έργα. Κυκλοφόρησε συνολικά 106 τίτλους.

Πρώτο έργο που εκτύπωσε είναι το «Ωρολόγιον» το 1670. Η τυπογραφική σφραγίδα του Γλυκύ έχει μια μέλισσα και ως υπογραφή τα δύο γράμματα Ν(ικόλαος) Γλ(υκύς).

Δείτε επίσης
Ιστορία της ελληνικής τυπογραφίας

Πηγές

 
 
 
Κ. Σπ. Στάϊκος, Η εδραίωση της παραγωγής και της αγοράς του Ελληνικού βιβλίου στον διάσπαρτο Ελληνισμό της δύσης και της ανατολής, στο: Κ. Σπ. Στάϊκος, Τρ. Ε. Σκλαβενίτης (επιμ.), Πεντακόσια χρόνια έντυπης παράδοσης του Νέου Ελληνισμού (1499-1999)-Οδηγός της έκθεσης, εκδ. Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα, 2000, σελ. 22

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Αναζήτηση βιβλίων που τυπώθηκαν στο πιεστήριο του Νικολάου Γλυκύ

Έλληνες τυπογράφοι
Βιογραφία-επέκταση
Κατηγορία Commons χωρίς σύνδεσμο στα Wikidata
Αρχαιολεμούριος

Ο Αρχαιολεμούριος (Archaeolemur) είναι εξαφανισμένο γένος λεμούριου που περιλαμβάνει δύο είδη, το Archaeolemur edwardsi και το A. majori. 

Το γένος ήταν διαδεδομένο στην Μαδαγασκάρη κατά το μεγαλύτερο μέρος του Ολόκαινου, και τα υπολείμματά του είναι συχνά άφθονα σε τοποθεσίες απολιθωμάτων σε όλο το νησί. Το μεγάλο γεωγραφικό και χρονικό εύρος του γένους μπορεί να αποδοθεί στο ότι ήταν γενικευμένο είδος. Ο Αρχαιολεμούριος ήταν ημιεδαφόβιο τετράποδο που περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στο έδαφος, όντας ωστόσο προσαρμοσμένο και στην δενδρόβια κίνηση. Παρά την τάση του για κυρίως εδαφικό τρόπο ζωής, δεν ήταν καλά προσαρμοσμένος για τρέξιμο όπως οι μακάκοι και οι μπαμπουίνοι, επιζώντα πρωτεύοντα με τα οποία συχνά συγκρίνεται. Εν σχέσει με τους κατά κύριο λόγο εδαφόβιους μπαμπουίνους, ο Αρχαιολεμούριος είχε πιο κοντά και ρωμαλέα άκρα, μικρότερα δάκτυλα και ευρύτερο κορμό. Η δίαιτά του πιστεύεται ότι αποτελούνταν από μεγάλο εύρος τροφών, συμπεριλαμβανομένων σπόρων από φυτά της σαβάνας. Οι κοπτήρες του Αρχαιολεμούριου ήταν μεγεθυμένοι και προσαρμοσμένοι στην αφαίρεση σκληρών κελυφών και φλοιών από σπόρους και φρούτα. Η ευρυτοπική προσαρμογή του Αρχαιολεμούριου ενδέχεται να εξηγεί το γιατί ήταν ένας από τους τελευταίους λεμούριους γνωστούς από υποαπολιθώματα που εξαφανίστηκε. Εξαφανίστηκε από την Μαδαγασκάρη γύρω στο 1047-1280 ΚΕ.

Ταξινόμηση 
 
 Τάξη Πρωτεύοντα
 Υποτάξη Στρεψίρρινα: μη τάρσιοι προπίθηκοι
 Ενδοτάξη Λεμουριόμορφα
 Οικογένεια †Αρχαιολεμουρίδες
 Γένος †Αρχαιολεμούριος
 Είδος †Archaeolemur edwardsi
 Είδος †Archaeolemur majori
 Γένος †Αδροπίθηκος
 Οικογένεια Χειρογαλεΐδες
 Οικογένεια Δωβεντονιίδες
 Οικογένεια Ιντριίδες
 Οικογένεια Λεμουρίδες
 Οικογένεια Λεπιλεμουρίδες
 Οικογένεια †Μεγαλαδαπίδες
 Οικογένεια †Παλαιοπροπιθηκίδες
 Ενδοτάξη Λορισόμορφα
 Υποτάξη Απλόρρινα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Αρχαιολεμουρίδες
Κρίστοφερ Κόκερελ

Ο Κρίστοφερ Κόκερελ (Christofer Cockerell) ήταν Βρετανός μηχανικός, γνωστός για την εφεύρεση του χόβερκραφτ.

Βιογραφία 
Ο Κρίστοφερ Κόκερελ γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου 1910 στο Κέμπριτζ της Αγγλίας. Φοίτησε στο Κολλέγιο Πίτερχαους στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, όπου και μελέτησε μηχανική. Άρχισε τη σταδιοδρομία του στην εταιρία του Γκουλιέλμο Μαρκόνι το 1935, ενώ παντρεύτηκε ύστερα. Δούλεψε σχετικά με τα ραντάρ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κέρδισε το Μετάλλιο Χάουαρντ Ποτς το 1965. Ο Κρίστοφερ Κόκερελ έλαβε τον τίτλο του "Σερ" το 1969 για τη συνεισφορά του στη μηχανική. Πέθανε την 1η Ιουλίου 1999 στο χωριό Χάιθ του Χάμσαϊρ σε ηλικία 88 ετών.

Το χόβερκραφτ 
Ο Κρίστοφερ Κόκερελ άρχισε να δουλεύει πάνω στο χόβερκραφτ το 1953. Αρχικά πειραματίστηκε με ένα πιστολάκι για τα μαλλιά με αντεστραμμένο τον αέρα και μια κονσέρβα. Με το πείραμα αυτό, διαπίστωσε ότι η πίεση του αέρα που εξερχόταν από το κουτί είναι τρεις φορές μεγαλύτερη από ότι αφαίρεσε η κονσέρβα. Κατοχύρωσε αίτηση για ευρεσιτεχνία το 1955, η οποία κατοχυρώθηκε το 1960. Στις 30 Μαΐου το χόβερκραφτ πραγματοποίησε με επιτυχία το πρώτο επιτυχημένο πέρασμα από τη Μάγχη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Άγγλοι φυσικοί
Βρετανοί εφευρέτες
Doctor Eggman

Ο Doctor Ivo "Eggman" Robotnik (ελληνική απόδοση: Ντόκτορ Άιβο "Έγκμαν" Ρόμποτνικ) είναι φανταστικός χαρακτήρας βιντεοπαιχνιδιών και ο μεγαλύτερος εχθρός του Sonic στη σειρά Sonic the Hedgehog. Ο Eggman λέγεται έτσι, γιατί έχει μια χοντρή κοιλιά σε σχήμα αυγού. Είναι ένας σατανικός και τρελός επιστήμονας, ένας άρχοντας της ρομποτικής, μια σατανική μεγαλοφυΐα με δείκτη νοημοσύνης 300. Έχει βάλει σκοπό της ζωής του την παγκόσμια κυριαρχία και την εξόντωση του μεγαλύτερού του εχθρού, του Sonic, ο οποίος μαζί με τους φίλους του στέκεται συνεχώς εμπόδιο στα σατανικά σχέδιά του. Ο χαρακτήρας είναι δημιούργημα του Ναότο Οσίμα και ο σχεδιασμός του αποτελεί γελοιογραφία του Αμερικανού προέδρου Θίοντορ Ρούζβελτ.

Παραπομπές 

Χαρακτήρες του Sonic the Hedgehog
Αμμούν

Ο Αμμούν (ή Αμμώνιος) είναι άγιος της ορθόδοξης εκκλησίας και η μνήμη του γιορτάζεται στις 4 Οκτωβρίου.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ήταν ασκητής. Η καταγωγή του ήταν από την Αίγυπτο. Άκμασε το έτος 330 επί Κωνσταντίνου του Μεγάλου. Επειδή οι γονείς του τον πίεσαν να παντρευτεί, ο Αμμούν μετά τον γάμο έπεισε την γυναίκα του να απαρνηθούν και οι δυο τα εγκόσμια, να διατηρήσουν την παρθενία τους και να ασκητέψουν. Ζήσαν και οι δύο επί δεκαοκτώ χρόνια με άσκηση και προσευχή και μετά χώρισαν. Ο Αμμώνιος για χάριν πιο ασκητικού βίου πήγε στο όρος της Νιτρίας, όπου έμεινε είκοσι δύο χρόνια μέχρι το τέλος της ζωής του. 

Λένε ότι ο Μέγας Αντώνιος είδε τους αγγέλους να ανεβάζουν την ψυχή του Αμμούν ουρανό. 

Ο Παλλάδιος, ο Σωζομενός και ο Σωκράτης ιστορούν πολλά αξιοπερίεργα περί της ευσέβειας, του ήθους και των θαυμάτων που έκανε ο Αμμούν.

Παραπομπές

Πηγές 
 

Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Αιγύπτιοι
Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Δημητσάνας

Η Βιβλιοθήκη Δημητσάνας είναι ελληνική δημόσια βιβλιοθήκη στη Δημητσάνα της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας.

Ιστορική αναδρομή
Ιδρύθηκε μαζί με το περίφημο Σχολείο το έτος 1764 και αποτελέστηκε αρχικά από τα βιβλία που μεταφέρθηκαν εκεί από την Μονή του Φιλοσόφου. Εμπλουτίστηκε συστηματικά επί 57 έτη με εκδόσεις κυρίως Ελλήνων συγγραφέων πεζογράφων και ποιητών και εκκλησιαστικών πατέρων.

Στα δύο πρώτα χρόνια της επανάστασης λεηλατήθηκε και το χαρτί χρησίμευσε για την κατασκευή πυριτιδοβολών. Έμειναν μόνο 550 τόμοι. Μετά την επανάσταση προστέθηκαν από δωρεές άλλα 2.000 βιβλία.

Σήμερα η συλλογή της Βιβλιοθήκης ανέρχεται σε 35000 τόμους βιβλίων παλαιών κα νέων, κλπ.

Πηγές

Δείτε επίσης 
 Europeana
Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημη ιστοσελίδα

Παραπομπές

Δημητσανας
Δημητσάνα
Αεροδρόμιο Ταν Σον Νιάτ

Το Αεροδρόμιο Ταν Σον Νιάτ (Sân bay quốc tế Tân Sơn Nhất) είναι το μεγαλύτερο αεροδρόμιο στο Βιετνάμ.

Βρίσκεται στο Χο Τσι Μιν (πόλη), στο νότιο Βιετνάμ. 

Το αεροδρόμιο έχει έκταση 850 εκτάρια, διαθέτει δύο τερματικά και μπορεί να εξυπηρετήσει 23,5 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως. 

Το 2009 εξυπηρέτησε πάνω από 13 εκατομμύρια επιβάτες. 

Κατασκευάστηκε από τους Γάλλους το 1930, και ξαναχτίστηκε από τον στρατό των ΗΠΑ για τις ανάγκες του πολέμου του Βιετνάμ. Από το 2020 θα εξυπηρετεί μόνο εγχώρεις πτήσεις, καθώς την θέση του ως διεθνές αεροδρόμιο της πόλης θα το πάρει το νέο αεροδρόμιο Λονγκ Ταν. 

Αεροδρόμια στο Βιετνάμ
Αεροδρόμιο Ντονγκ Χόι

Το Αεροδρόμιο Dong Hoi (Sân bay Đồng Hới) είναι αεροδρόμιο στην πόλη Ντονγκ Χόι (DongHoi) της επαρχία Quang Binh του Βιετνάμ.

Το αεροδρόμιο μπορεί να εξυπηρετεί 500.000 επιβάτες ετησίως και κατασκευάστηκε από Γάλλους το 1930, ξαναχτίστηκε από το στρατό του βόρειου Βιετνάμ για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Μετά τον πόλεμο δεν χρησιμοποιήθηκε. Τον Αύγουστο του 2006 ξεκίνησε η ανοικοδόμηση και το Μάιο του 2008 ξεκίνησε τη λειτουργία του. Σήμερα εξυπηρετεί ντήσει με το Ανόι και Χο Τσι Μιν (πόλη). Εξυπηρετεί τους τουρίστες της περιοχής Phong Nha-Ke Bang.

Αεροπορικές Εταιρίες και Προορισμοί 
 Vietnam Airlines: με πτήσεις προς Ανόι και Χο Τσι Μιν (πόλη)

Αεροδρόμια στο Βιετνάμ
Επαρχία Ολυμπίας

Η επαρχία Ολυμπίας ήταν μία από τις δύο επαρχίες του νομού Ηλείας. Έδρα της ήταν αρχικά η Παρρασία (Φανάρι) και αργότερα η Ανδρίτσαινα. Καταλάμβανε το νότιο τμήμα του νομού και συνόρευε με τις επαρχίες Ηλείας στα βόρεια με τον νομό Αρκαδίας στα ανατολικά και με τον νομό Μεσσηνίας στα νότια.

Διοικητικές μεταβολές
Δημιουργήθηκε αρχικά από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου 1828 σαν μία από τις τέσσερις επαρχίες του Τμήματος Αρκαδίας και με την ονομασία Επαρχία Φαναρίου. 

Με την διοικητική διαίρεση του 1833 μετονομάστηκε σε Επαρχία Ολυμπίας ως μία από τις έξι επαρχίες του νομού Μεσσηνίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Με την διοικητική διαίρεση του 1899 αποτέλεσε μαζί με την επαρχία Τριφυλίας τον νεοσύστατο νομό Τριφυλίας. Ο νομός Τριφυλίας καταργήθηκε το 1909 και η  επαρχία μαζί με την επαρχία Ολυμπίας συνενώθηκε πάλι με την Μεσσηνία. Το 1939, με τον Αναγκαστικό Νόμο 1937/1939 (ΦΕΚ 355/Α΄/2-9-1939 και 395/Α΄/18-9-1939), εντάχθηκε στον νομό Ηλείας, με την εξαίρεση 8 κοινοτήτων της που αποσπάστηκαν και υπήχθησαν στην επαρχία Τριφυλίας. Η επαρχία Ολυμπίας παρέμεινε στον νομό Ηλείας μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστρια δημιουργήθηκαν στην περιοχή οι δήμοι Ανδρίτσαινας και Ζαχάρως.

Παραπομπές

Επαρχίες του νομού Ηλείας
Πολιτική ιστορία της Ηλείας
Πολιτική ιστορία της Μεσσηνίας
Πολιτική ιστορία της Αρκαδίας
Επαρχία Ολυμπίας
Ολυμπιας
Έντουαρτ Σάουμπερτ

Ο Έντουαρτ Σάουμπερτ (γερμ. Eduard Schaubert, γραφή Έδουαρδ Σάουμπερτ) (1804 - 1860) ή στην εξελληνισμένη του μορφή Εδουάρδος Σάουμπερτ ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας που έδρασε στην νεοσύστατη Ελλάδα τον 19ο αιώνα. Σχεδίασε το πολεοδομικό σχέδιο της Αθήνας, του Πειραιά και της Ερέτριας. Πήρε μέρος σε αρχαιολογικές έρευνες.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1804. Η καταγωγή του ήταν από παλαιά οικογένεια της Σιλεσίας. Το 1825 περίπου άρχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική στην Βασιλική Τεχνική Ακαδημία του Βερολίνου. Αποφοίτησε το 1829 και ταξίδεψε στην Ιταλία και εκεί δέχτηκε την συμβουλή του καλού φίλου του Σταμάτη Κλεάνθη που τον ήξερε από φοιτητή, να κατέβει στην Ελλάδα. Ήρθε στην Ελλάδα το 1830 και παρέμεινε είκοσι χρόνια. 

Ο Σάουμπερτ και ο Κλεάνθης πήγαν μαζί στην Αίγινα όπου έμενε τότε ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, και εκεί άρχισαν να κατασκευάζουν αποθήκες και νοσοκομεία. Το 1831 εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. Εκεί έκτισαν ένα μικρό σπιτάκι, την «Μικρή Ακρόπολη», το οποίο έκανε τόσο καλή εντύπωση στους Αθηναίους, που το διάλεξαν ως κατάλληλο για την εορτή των εγκαινίων του Πανεπιστημίου το 1837.

Εν ακολούθως έκτισαν αρκετά ιδιωτικά σπίτια, του Άγγλου ναύαρχου Μάλκολμ, του Ρώσσου και του Αυστριακού πρόξενου, πολλών Αμερικάνων και Άγγλων. Με την πάροδο του χρόνου προβιβάστηκαν και οι δυο σημαντικά, και γίνανε διευθυντές της Αρχιτεκτονικής Υπηρεσίας Αθηνών. Εκπόνησαν σχέδια για την ανοικοδόμηση των Αθηνών και του Πειραιά. Τελικά όμως απόκτησαν τόσους πολλούς ραδιουργούς εχθρούς, που παραιτήθηκαν και οι δύο τον Δεκέμβριο του 1834.

Η κυβέρνηση ανεκάλεσε την αποδοχή της παραίτησης τον Ιανουάριο του 1835 και προβίβασε μάλιστα τον Σάουμπερτ σε διευθυντή της Τεχνικής Υπηρεσίας όλης της χώρας και σε σύμβουλο του Υπουργείου των Εσωτερικών. Στην θέση αυτή παρέμεινε ο Σάουμπερτ εννέα χρόνια. Το 1843 με την εκδήλωση της καταφοράς εναντίον όλων των ξένων που διατελούσαν στην υπηρεσία της κυβέρνησης απολύθηκε και ο Σάουμπερτ, όπως και οι άλλοι. Έμεινε όμως ως ιδιώτης και προσλήφθηκε ως υπάλληλος από το Βασιλικό Μουσείο του Βερολίνου στην Αθήνα για να υποστηρίζει τις ανασκαφές. 

Μετά και από αυτήν την εργασία παρέμεινε στην Αθήνα και έκανε μερικές ακόμα σημαντικότατες εργασίες, όπως την αναστύλωση της Ακρόπολης και την ανέγερση των ανακτόρων. Τελικά εγκατέλειψε την Ελλάδα το 1850 και επέστρεψε στο Μπρέσλαου, όπου και πέθανε το 1860.

Παραπομπές

Πηγές
 

Γερμανοί αρχιτέκτονες
Εβδομάς (περιοδικό)

Η Εβδομάς ήταν ελληνικό λογοτεχνικό περιοδικό του 19ου αιώνα (1884-1892).

Ιστορική αναδρομή
Ιδρύθηκε το 1884 από τον Δημήτριο Καμπούρογλου, γιο του Γρηγορίου Καμπούρογλου, που εξέδωσε το περιοδικό Ευτέρπη. Λίγα χρόνια πριν είχε προσπαθήσει να επανεκδώσει το περιοδικό του πατέρα του, αλλά η απόπειρα εκείνη περιορίστηκε στην κυκλοφορία σχετικής αγγελίας μοναχά. Για ένα διάστημα συντάκτης του περιοδικού ήταν και ο ποιητής και πεζογράφος Κώστας Κρυστάλλης. 

Το πρώτο φύλλο κυκλοφόρησε στις 4 Μαρτίου 1884. Εκτυπωνόταν στο τυπογραφείο «Κορίννης». Συνέχισε να εκδίδεται μέχρι τον Ιούλιο του 1892, οπότε ανακοινώθηκε η διακοπή της κυκλοφορίας του περιοδικού.

Περιγραφή και περιεχόμενο
Είχε σχήμα μεγάλου τέταρτου χωρίς εξώφυλλο. Στο «Πολιτικό Δελτίο» και στα «Έργα και Ημέραι» ο Καμπούρογλου σχολιάζει σε λακωνικές παραγράφους τα κυριώτερα πολιτικά και κοινωνικά συμβάντα της εβδομάδας. Είχε επίσης βιβλιοκρισίες, αινίγματα, βίους αγίων της ημέρας και αλληλογραφία. Ήταν ευχάριστο και εγκυκλοπαιδικότατο.

Αναφορές

Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Περιοδικά με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Call of Duty

Το Call of Duty είναι μία σειρά βιντεοπαιχνιδιών βολών πρώτου προσώπου. Το πρώτο μέρος της κυκλοφόρησε στον προσωπικό υπολογιστή, ενώ τα επόμενα και σε οικιακές και φορητές κονσόλες. Αυτή η σειρά βιντεοπαιχνιδιών ανήκει σήμερα στην αμερικάνικη εταιρία έκδοσης παιχνιδιών Activision. Έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία από τις πρώτες κιόλας κυκλοφορίες της σειράς.

Παιχνίδια

Β' Παγκόσμιος Πόλεμος 

 Call of Duty
 Call of Duty 2
 Call of Duty 3
 Call of Duty 5: World at War
Call of Duty: WWII

Black ops 

 Call of Duty: Black Ops
 Call of Duty: Black Ops II
 Call of Duty: Black Ops III
Call of Duty: Black Ops IIII

Modern Warfare 

 Call of Duty 4: Modern Warfare
 Call of Duty: Modern Warfare 2
 Call of Duty: Modern Warfare 3
Call of Duty: Modern Warfare

Ghosts 

Το Call of Duty: Ghosts είναι το δέκατο παιχνίδι της σειράς, ανεπτυγμένο από την Infinity Ward. Κυκλοφόρησε στις 5 Νοεμβρίου 2013.

Advanced Warfare 

 Call of Duty: Advanced Warfare

Επεκτάσεις 
 Call of Duty: United Offensive

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημη Ιστοσελίδα
Call of Duty στη Wikia

Call of Duty
Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου