joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τζοκ Ντοντς

Ο  Ίφρεϊμ «Τζοκ» Ντοντς (7 Σεπτεμβρίου 1915 – 23 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Σκωτζέζος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός και αναδείχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους σκόρερ στην ιστορία της χώρας του.

Βιογραφία

Από το 1932 έως το 1934 ήταν μέλος της Χάντερσφιλντ Τάουν, με την οποία δεν αγωνίστηκε ποτέ στην πρώτη ομάδα. Το 1934 έκανε το ντεμπούτο της καριέρας του με την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ,  στη δεύτερη κατηγορία της Αγγλίας, με την οποία έπαιξε για τα επόμενα πέντε χρόνια. Κατά την αγωνιστική περίοδο 1935–36 ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 33 γκολ σε 42 παιχνίδια και με τα τέσσερα τέρματά του, βοήθησε την ομάδα να φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου, όπου έχασε 
1–0 από την Άρσεναλ. Κατά τη διάρκεια της τετραετούς παραμονής του στο Σέφιλντ σημείωσε συνολικά 130 γκολ σε 203 παιχνίδια.

Τον Μάρτιο του 1939 πωλήθηκε στην Μπλάκπουλ, με την οποία στο τελευταίο μέρος του πρωταθλήματος 1938–39 έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη κατηγορία, σημειώνοντας 10 γκολ σε 12 αγώνες, βοηθώντας στη παραμονή του συλλόγου στην κορυφαία κατηγορία. Εκείνη τη χρονιά έκανε και το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα της  Σκωτίας, με την οποία σημείωσε ένα χατ-τρικ με αντίπαλο την Αγγλία το 1942.

Μετά το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αγωνίστηκε στα τουρνουά πολέμου και σημείωσε πολλά γκολ (65 στη σεζόν 1941–42, 47 τον επόμενο χρόνο). Σημείωσε 8 γκολ σε αγώνα με την Στόκπορτ Κάουντι το 1941 και 7 εναντίον της Τρανμίρ Ρόβερς το 1942, συμπεριλαμβανομένου ενός χατ-τρικ σε μόλις δυόμισι λεπτά, επίδοση ρεκόρ στη δεύτερη κατηγορία. Η συνολική  παραγωγή του στα τουρνουά ήταν 220 τέρματα σε 145 εμφανίσεις (φτάνοντας έτσι συνολικά τις 157 εμφανίσεις και 230 γκολ με την Μπλάκπουλ). Στη σεζόν 1942–43 κέρδισε ένα πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.

Τον Νοέμβριο του 1946 μεταγράφηκε στην Έβερτον, με την οποία έπαιξε σε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα με συνολικά 55 εμφανίσεις και 36 τέρματα (από τις οποίες 17 στις 21 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα 1946–47). Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 539 τέρματα σε 605 επίσημους αγώνες.

Δείτε επίσης 

 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

Σκωτσέζοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας
Ποδοσφαιριστές Έβερτον
Ποδοσφαιριστές Μπλάκπουλ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Σέφιλντ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Σάμροκ Ρόβερς
Ποδοσφαιριστές Χάντερσφιλντ Τάουν 
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Αντρέας Μπρέμε

Ο Αντρέας Μπρέμε (Andreas Brehme, γεν. στο Αμβούργο στις 9 Νοεμβρίου του 1960) είναι Γερμανός πρώην επαγγελματίας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αριστερός ακραίος οπισθοφύλακας και παγκόσμιος πρωταθλητής. 

Πραγματοποίησε πολυετή καριέρα στην Εθνική Ομάδα της χώρας του αλλά και στους συλλόγους της Μπάγερν Μονάχου, της Καϊζερσλάουτερν και της ιταλικής Ίντερ Μιλάνου. Χάρις σε δικό του τέρμα, από εύστοχη εκτέλεση πέναλτι, η "Νάσιοναλμανσαφτ" αναδείχθηκε πρωταθλήτρια κόσμου στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, νικώντας στον Τελικό με σκορ 1-0 την Εθνική ομάδα της Αργεντινής.

Πηγές 
 Inventory of superstars in German history. Football superstars from Germany.

Μπρεμε Αντρεας
Μπρεμε Αντρεας
Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν
Ποδοσφαιριστές Ίντερ 
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα 
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α 
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία 
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Τραγονήσι Εύβοιας

Το Τραγονήσι είναι πολύ μικρή νησίδα στον Νότιο Ευβοϊκό κόλπο και ανήκει στο σύμπλεγμα των Πεταλιών, ανάμεσα στη Μεγαλόνησο και στο Χερσονήσι. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαρμαρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Μαρμαρίου της δημοτικής ενότητας Μαρμαρίου που υπάγεται στον δήμο Καρύστου και δεν κατοικείται..

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πωλείται σε τιμή ευκαιρίας τμήμα των νησίδων Πεταλιοί από την https://www.kathimerini.gr/

Παραπομπές

νησιά της Ελλάδας
Δήμος Καρύστου
Δήλησο Εύβοιας

Το Δήλησο είναι παραθαλάσσιος οικισμός στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας με υψόμετρο 10 μέτρα. Βρίσκεται στη νότια Εύβοια και την περιοχή των Στύρων ενώ απέχει 82 χλμ. ΝΑ. από τη Χαλκίδα και 38 χλμ. ΒΔ. από την Κάρυστο (έδρα του δήμου) και 9 χλμ. ΒΔ. από τα Στύρα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Νέων Στύρων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Νέα Στύρα, το Βαθύρεμα, τις Κουβέλλες, τη Ζωοδόχο Πηγή και τα Κελλιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Νέων Στύρων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυρέων του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 28 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φωτογραφία από την παραλία του Δήλησο από τον ιστότοπο https://infomust.gr/

Παραπομπές

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Καρύστου
Αστική Σχολή Κατερίνης

Η Αστική Σχολή Κατερίνης (Παλαιό 1ο Δημοτικό Σχολείο Κατερίνης) βρίσκεται στην οδό Ειρήνης. Αξιόλογο δείγμα νεοκλασικής αρχιτεκτονικής – έργο τέχνης το οποίο κτίστηκε το 1905. Υπήρξε το 1ο Δημοτικό Σχολείο της Κατερίνης έως το 1979 όταν με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού χαρακτηρίστηκε έργο τέχνης «ειδικής προστασίας». Στο εσωτερικό του φιλοξενείται η μόνιμη έκθεση γλυπτών του διάσημου γλύπτη από τον Καταχά Πιερίας, Ευθύμιου Καλεβρά.
Άβελ της Ρεμς

Ο Άβελ ήταν ένας άγιος και αρχιεπίσκοπος της Ρεμς της Φραγκίας από το 744 μέχρι το 748, όταν και παραιτήθηκε. Αναγνωρίζεται ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική και την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ημέρα εορτασμού του είναι η 5η Αυγούστου.

Στα τέλη του 10ου αιώνα, ο μοναχός Φολκουίν έγραψε ότι ο Άβελ ήταν μοναχός του Αββαείου του Λομπ, όταν ο επίσκοπος ήταν Ερμίνο (737) ήταν ηγούμενος. Υπάρχει διχογνωμία ανάμεσα στους ιστορικούς και μελετητές όσον αφορά τον τόπο καταγωγής και το έτος γέννησης του Άβελ, παρά το γεγονός ότι είναι ένας από τους πιο γνωστούς αγίους στον κόσμο. Τιμάται ως προστάτης άγιος των τυφλών και των αναπήρων.

Το Μάρτιο του 744, ο άγιος Βονιφάτιος προήδρευσε της Συνόδου του Σουασόν. Οι συμφιλιωτικές πράξεις καταγράφουν ότι ο Άβελ εξελέγη αρχιεπίσκοπος, χωρίς να αναφέρεται η τοποθεσία της αρχιεπισκοπής. Αργότερα εκείνο το έτος, ο Πάπας Ζαχαρίας υπενθύμισε ότι με την υποστήριξη του Πιπίνου του Βραχύ, ο Βονιφάτιος είχε καθαιρέσει ορισμένους ιερείς ως ανάξιους του αξιώματός τους και αντί αυτών προώθησε τον Γκρίμο, τον Άβελ και τον Χάρτμπερτ στις μητροπολιτικές θέσεις της Ρουέν, της Ρεμς και της Σεν αντίστοιχα. Το γεγονός έχει ερμηνευθεί ως επιστροφή στο επαρχιακό σύστημα διοίκησης της Γαλατίας, με το οποίο ο Βονιφάτιος σκόπευε να αποτρέψει ισχυρούς λαϊκούς από το να ορίζουν το αξίωμα του αρχιεπισκόπου για τους δικούς τους, κοσμικούς σκοπούς.

Τον Ιούνιο του 744, ο Πάπας Ζαχαρίας επιβεβαίωσε τον Άβελ ως αρχιεπίσκοπο, στέλνοντάς του τον αρχιεπισκοπικό μανδύα. Έκανε το ίδιο για τον Χάρτμπερτ, επίσκοπο του Σενς, και τον Γκρίμο, επίσκοπο της Ρουέν. Το τι ακολούθησε είναι αβέβαιο. Την επόμενη φορά που θα ακουστεί κάτι για τον Άβελ, ήταν το 746 όταν χαρακτηρίζεται ως αδελφός επίσκοπος σε μια επιστολή του Βονιφάτιου προς τον Έθελμπαλντ του Ουέσσεξ. Φαίνεται ότι οι τρεις αρχιεπισκοπές που αναφέρθηκαν ήταν υπό τον άμεσο έλεγχο του Μίλωνος της Τριρ, ενώ ο Άβελ, ο Χάρτμπερτ και ο Γκρίμο παρέμειναν στην εξουσία μόνο ως βοηθοί επίσκοποι. Το 751, ο Βονιφάτιος απευθύνθηκε για άλλη μια φορά με επιστολή προς τον Πάπα Ζαχαρία, στην οποία ανέφερε τις αδικίες του κοσμικού ελέγχου της εκκλησίας, χωρίς ωστόσο τα αιτήματά του να ικανοποιούνται.

Σύμφωνα με τον Χίνκμαρ, αρχιεπίσκοπο της Ρεμς, ο Άβελ παραιτήθηκε από τη θέση του ύστερα από απαίτηση του Μίλωνος, και το αξίωμά του ανέλαβε ο Τουρπίνος.

Παραπομπές

Πηγές
Acts of the Council of Soissons (744), ed. 
Letters of Boniface, ed. ; tr. 
Folcuin, Gesta abbatum Lobiensium, ed. 
Hincmar, Vita Remigii episcopi Remensis, ed. 

Χριστιανοί άγιοι του 8ου αιώνα
Άρθουρ Ρόλι

Ο Τζορτζ Άρθουρ Ρόλι (George Arthur Rowley Jr., 21 Απριλίου 1926 –  19 Δεκεμβρίου 2002), ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής. Κατέχει το ρεκόρ με τα περισσότερα συνολικά γκολ στην ιστορία του αγγλικού ομοσπονδιακού πρωταθλήματος, σημειώνοντας 434 σε 619 αγώνες.

Βιογραφία

Ο Ρόλι άρχισε να παίζει ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο για την Γουλβς. Από το 1941 έως το 1944 έπαιξε για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με τον αδελφό του Τζακ. Το 1944 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον χωρίς να γνωρίσει επιτυχία.

Το 1948 μεταπήδησε στη Φούλαμ, όπου με όπλο το ισχυρό αριστερό του σουτ σκόραρε 19 γκολ σε 22 αγώνες βοηθώντας τον σύλλογο να κερδίσει τον τίτλο της δεύτερης κατηγορίας. Μετά την άνοδο στην πρώτη κατηγορία, ο Ρόλι δεν μπόρεσε να έχει ανάλογη απόδοση. Έτσι το 1950 μετακόμισε στη Λέστερ Σίτι, όπου έμεινε εννέα χρόνια και σημείωσε 251 γκολ στο πρωτάθλημα και συνολικά 265, συμπεριλαμβανομένων 44 γκολ σε 42 εμφανίσεις το 1957 συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων χατ-τρικ, όταν ο σύλλογος κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλήματος της δεύτερης κατηγορίας. Τον Μάρτιο του 1956 υπήρχε μία εμφάνιση για τη δεύτερη εθνική ομάδα της Αγγλίας με αντίπαλο την  Ελβετία (4–1), όπου σημείωσε και ένα γκολ.

Το καλοκαίρι του 1958, ο Ρόλι έγινε παίκτης-προπονητής της  Σριούσμπερι Τάουν στην νεοσύστατη τέταρτη κατηγορία. Στην πρώτη του σεζόν πέτυχε την άνοδο  στην τρίτη κατηγορία, σημειώνοντας 38 γκολ σε 43 εμφανίσεις και ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Στα επόμενα έξι χρόνια, σημείωσε 152 τέρματα στο πρωτάθλημα και παραμένει ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου.

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, συνέχισε την προπονητική καριέρα στη Σριούσμπερι μέχρι το 1968 και ακολούθως στη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ (1968–69), στη Σάουθεντ Γιουνάιτεντ (1970–76) και τέλος στη Νάιτον Τάουν το 1976. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε συνολικά τουλάχιστον 502 τέρματα σε 729 επίσημους αγώνες

Τίτλοι και διακρίσεις

Φούλαμ
 Πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας : 1948–49
Λέστερ Σίτι
 Πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας (2) : 1953–54 , 1956–57
Ατομικές διακρίσεις
 Κορυφαίος σκόρερ δεύτερης κατηγορίας (2) : 1952–53 , 1956–57
 Κορυφαίος σκόρερ τέταρτης κατηγορίας : 1958–59
 Κορυφαίος σκόρερ των πρωταθλημάτων της Αγγλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας

Δείτε επίσης

 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

Άγγλοι ποδοσφαιριστές
Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου 
Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον
Ποδοσφαιριστές Σέφιλντ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Πρώτος μηχανικός

Ο Α' μηχανικός είναι υπεύθυνος για τη συντήρηση και καλή λειτουργία των κυρίων μηχανών και των βοηθητικών μηχανημάτων πλοίου , καθώς και για τη συντήρηση του λέβητα. Κατά την παραλαβή της υπηρεσίας μηχανής οφείλει να επιθεωρήσει της εγκαταστάσεις και τα μηχανήματα, να καταμετρήσει την ποσότητα καυσίμων και να συντάξει πρωτόκολλο, το οποίο υπογράφεται και από τον αξιωματικό, που του παραδίνει την υπηρεσία.Κατά τον είσπλου και έκπλου σε λιμάνια , όρμους, διώρυγες, διαύλους, όπως επίσης και σε κρίσιμες περιστάσεις, υποχρεούται να βρίσκεται στο μηχανοστάσιο. Κατανέμει το προσωπικό της μηχανής στις φυλακές και στις διάφορες εργασίες και παρακολουθεί την καλή εκτέλεση τους. Φροντίζει για τη λήψη των αναγκαίων μέτρων προλήψεως διαρροής ή πυρκαγιάς και για την εκτέλεση όλων των μηχανικής φύσεως επισκευών, που είναι δυνατόν να εκτελεσθούν από το προσωπικό της μηχανής. Τηρεί το ημερολόγιο της μηχανής , στο οποίο καταγράφει τα γεγονότα που αφορούν στην κατάσταση και λειτουργία των μηχανών και  κατανάλωση καυσίμων, όπως επίσης  τηρεί και το βιβλίο πετρελαίου της εκάστοτε σημαίας του πλοίου.
Μεκουνίδα Εύβοιας

Η Μεκουνίδα είναι ημιορεινό χωριό της νότιας Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Η Μεκουνίδα απέχει 4 χλμ. βόρεια από την Κάρυστο και 120 χλμ. νοτιοανατολικά από την Χαλκίδα. Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της φραγκοκρατίας τουρκοκρατίας μαζί με τη Γραμπιά ως πηγή ύδρευσης του Κοκκινόκαστρου της Καρύστου ή Castellο Rosso διαμέσου του ρωμαϊκού υδραγωγείου, που διασώζεται μέχρι σήμερα στην βόρεια πλαγιά του οχυρού. Τα καλντερίμια του οικισμού έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία "διότι αποτελούν αξιόλογα δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής και συμβάλλουν στην ανάδειξη της περιοχής". Αξιοθέατο του χωριού θεωρείται η "βρύση της Αρετής" που είναι κτισμένη από μεγάλους λαξευμένους πωρόλιθους και έχει ανάγλυφη επιγραφή στα αραβικά η οποία αναγράφει: "Έγινε από τον Μουσταφά Ιμπίς Χασάν στη μνήμη της γυναίκας του Αρετής το 1218 (1802)".  

Επίσημα αναφέρεται, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, ως ξεχωριστός οικισμός το 1889 στο ΦΕΚ 251Α - 04/10/1889 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρύστου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με αποτελεί την Γραμπιά και τα Ρούκλια αποτελούν την τοπική κοινότητα Γραμπιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γραμπιάς του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως πληθυσμό έχει 78 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μουσικό Οδοιπορικό με τη Δόμνα Σαμίου - Εύβοια, Κάρυστος από τον ιστότοπο https://www.domnasamiou.gr/

Παραπομπές

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Καρύστου
Ελληνικό Φεστιβάλ Εδιμβούργου

Το Ελληνικό Φεστιβάλ του Εδιμβούργου είναι ένα φεστιβάλ ελληνικoύ κινηματογράφου και ένα από τα πολιτιστικά φεστιβάλ στο Εδιμβούργο. Στη διοργάνωσή του συμμετέχουν άτομα από τη Νότια Ευρώπη . Είναι ένα διεθνές φεστιβάλ που περιλαμβάνει κυρίως ελληνικές ταινίες ή ταινίες για την Ελλάδα.

Ιστορία και συνεργασία 
Το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Εδιμβούργου ξεκίνησε το 2001. Στη συνέχεια ήταν ενεργό σχεδόν κάθε χρόνο έως το 2018 εκτός από το 2012 και το 2013. Λειτουργεί σε συνεργασία με τον κινηματογράφο Edinburgh Filmhouse.

Δραστηριότητες 
Το Φεστιβάλ παρουσίασε το έργο πολλών Ελλήνων σκηνοθετών. Έχει παρουσιάσει αφιερώματα στο έργο του Νίκου Παναγιωτόπουλου το 2001, του Θεόδωρου Αγγελόπουλου το 2006, του Μιχάλη Κακογιάννη το 2009 και του Παντελή Βούλγαρη το 2011. 

Επίσης, το Φεστιβάλ πρόβαλε μια σειρά από ιστορικές ταινίες για τη δεκαετία του 1930-1950, συμπεριλαμβανομένης της Μικράς Αγγλίας το 2015 και του Τελευταίου Σημειώματος το 2018, που σκηνοθετήθηκαν από τον Παντελή Βούλγαρη   Ομοίως, το Φεστιβάλ προέβαλε την ταινία Ουζερί Τσιτσάνης του Μανούσου Μανουσάκη το 2016. Η ταινία αναφέρεται στην Θεσσαλονίκη το 1942, όταν η πόλη ήταν υπό γερμανική κατοχή, και αφηγείται την ιστορία αγάπης μιας Εβραίας γυναίκας και ενός μη Εβραίου άνδρα.

Το 2014, το Φεστιβαλ παρουσίασε ταινίες για σύγχρονα θέματα. Παραδείγματα των τελευταίων ταινιών ήταν O Εχθρός Μου, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Τσεμπερόπουλου και η Miss Violence του Αλέξανδρου Αβρανά, ταινίες οι οποίες επικρίνουν πατριαρχικά πρότυπα.  Επίσης, το Φεστιβάλ παρουσίασε το 2017 την ταινία με τίτλο Πλατεία Αμερικής σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σακαρίδη, η οποία ασχολείται με τον ρατσισμό στην Ελλάδα.

Το Φεστιβάλ έχει προβάλει και το έργο του Γιώργου Λάνθιμου το 2015.

Ορισμένοι σκηνοθέτες έχουν παρακολουθήσει και έχουν παραδώσει σεμινάρια σχετικά με τη δουλειά τους. Για παράδειγμα, ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος πραγματοποίησε διήμερο σεμινάριο στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου το 2014 στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Φεστιβάλ.  Ομοίως, ορισμένοι σκηνοθέτες συμμετέχουν σε ερωτοαπαντήσεις μετά την προβολή των ταινιών τους. Για παράδειγμα, το 2016, ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος συζήτησε με το κοινό μετά την προβολή της ταινίας του Suntan. Στο Φεστιβάλ του 2016, ο σκηνοθέτης Ken McMullen και ο παραγωγός Martin McQuillan δέχτηκαν ερωτήσεις μετά την προβολή της ταινίας τους OXI: An Act of Resistance.

Παραπομπές

Eξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 http://www.edinburghgreekfestival.com/

Εδιμβούργο
Syn Festival Εδιμβούργου

Το Syn Festival του Εδιμβούργου είναι ένα πολιτιστικό φεστιβάλ στο Εδιμβούργο. Στη διοργάνωσή του συμμετέχουν άτομα από τη Νότια Ευρώπη .

Ιστορία και στόχοι 
Το Syn Festival διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 2014. Είναι ένα φεστιβάλ που καταπιάνεται με πολλές τέχνες: περιλαμβάνει εκδηλώσεις μουσικής, κινηματογράφου, θεάτρου και εικαστικών τεχνών. Έχει φιλοξενήσει εκδηλώσεις σε πολλούς χώρους του Εδιμβούργου, όπως η Upper Church στο Summerhall, το Adam House, το Teviot Row House, το Out of the Blue Drill Hall.   Ο τίτλος του (Syn) υποδηλώνει την πρόθεση των διοργανωτών του να προωθήσουν έναν διάλογο ανάμεσα σε πολιτισμικές τάσεις της Μεσογείου και της Βρετανίας.

Συνεργασίες 
Το Syn Festival του Εδιμβούργου έχει συνεργαστεί με το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, το Be-There Animation Festival και το Alba New Music Festival. Συνεργάστηκε επίσης με το Ελληνικό Φεστιβάλ του Εδιμβούργου, φιλοξενώντας εκθέσεις εικαστικών τεχνών που συνόδευαν τα θέματα των ταινιών που προβλήθηκαν από το τελευταίο.

2014, 2015 
Οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ πραγματοποιήθηκαν στο Teviot Row House τον Μάρτιο του 2014 και τον Μάιο του 2015. Επίσης, το Φεστιβάλ διοργάνωσε δύο εκθέσεις στον κινηματογράφο Edinburgh Filmhouse σε συνεργασία με το Ελληνικό Φεστιβάλ του Εδιμβούργου.

2016 
Το φεστιβάλ του 2016 περιστράφηκε γύρω από το θέμα της «Μεσογείου». Ο στόχος των διοργανωτών ήταν να ενθαρρύνει έναν διάλογο γύρω από τους πρόσφυγες που διασχίζουν τη Μεσόγειο.

2017 
Το 2017, το Φεστιβάλ παρουσίασε πάνω από 100 καλλιτέχνες, ερμηνευτές, μουσικούς και σκηνοθέτες. Μέρος του Φεστιβάλ ήταν η έκθεση εικαστικών τεχνών «Μεταμόρφωση-Μετασχηματισμός», που πραγματοποιήθηκε από τις 9 έως τις 22 Μαρτίου στο Out of the Blue Drill Hall. Στο πλαίσιο αυτής της έκθεσης εικαστικών τεχνών, 21 καλλιτέχνες ασχολήθηκαν με σκωτσέζικες, ελληνικές και, ευρύτερα, με ευρωπαϊκές μυθολογίες. Αυτοί οι καλλιτέχνες ήταν οι εξής: Mhairi Bell-Moodie, Michael Dawson, Alex Hackett and Alix Villanueva, Rebecca Holloway, Яachel Lee, Ax Marnie, Julia Alexandra Mee, Ursula Mestre, Fionnuala Mottishaw, Georgia Murray, Kyle Noble, Ιωάννα Παπαδημητρίου, Παρασκευή Παπαγιάννη, Τόνια Παπαπέτρου, Δέσποινα Πετρίδου, Marissa Stoffer, Roween Suess, Jacqueline Thow, Christopher Philip Ward, Susana Wessling.   Το Φεστιβάλ του 2017 περιλάμβανε επίσης μια ελληνική βραδιά με μουσική, χορό και φαγητό.

2019 
Το 2019, το Φεστιβάλ φιλοξένησε την έκθεση με τίτλο «Ουτοπίες». Στην έκθεση συμμετείχαν 18 καλλιτέχνες που εμπνεύστηκαν από το έργο Η Ουτοπία του Thomas More .  Το Φεστιβάλ περιλάμβανε επίσης την συναυλία «Feel the Vibes | Band Night». Στην εκδήλωση συμμετείχαν επτά συγκροτήματα που παίζουν διαφορετικά είδη μουσικής: Klezmer, Jazz, Blues, Funk fusion, Ska και Reggae καθώς και Industrial Live Drumcore.

2020, 2021 
Το Syn Festival του Εδιμβούργου δεν διοργάνωσε εκδηλώσεις το 2020 και το 2021 (τελευταία ενημέρωση: Ιούλιος του 2021).

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 http://www.synfestivaledinburgh.co.uk/

Εδιμβούργο
Μάικλ Κόνσταντιν

Ο Μάικλ Κόνσταντιν (Michael Constantine, γεννημένος ως Γκας Ευστρατίου, 22 Μαΐου 1927-31 Αυγούστου 2021) ήταν Αμερικανός ηθοποιός ελληνικής καταγωγής.

Γεννήθηκε στο Ρέντινγκ της Πενσυλβανίας, γιος της Ανδρομάχης (το γένος Φωτιάδου) και του Θεοχάρη Ιωαννίδη Ευστρατίου (εργάτης χάλυβα), και οι δύο μετανάστες από την Ελλάδα. 

Είναι γνωστός για το ρόλο του Κώστα "Γκας" Πορτοκάλος, στην ταινία My Big Fat Greek Wedding (2002).  Το 1970, πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά του ABC, Room 222 , για το οποίο κέρδισε το βραβείο Primetime Emmy Β΄ Ηθοποιού σε Κωμική Σειρά  το 1970 ; Αναγνωρίστηκε και πάλι από τα βραβεία Emmy, καθώς και από τα βραβεία Golden Globe, τον επόμενο χρόνο. Μετά την ολοκλήρωση του Room 222, ο Κωνσταντίνος πρωταγωνίστησε ως δικαστής Μάθιου Τ. Σιρότα στο δικαστήριο της κωμικής σειράς του Sirota's Court το 1976, ο οποίος έλαβε τον δεύτερο υποψηφιότητά του για τη Χρυσή Σφαίρα. Ο Κόνσταντιν επανέλαβε τον ρόλο του ως Γκας στο My Big Fat Greek Wedding 2 (2016). 

Απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών στις 31 Αυγούστου 2021

Παραπομπές

Eξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 

Ελληνοαμερικανοί
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ιερά Μητρόπολις Ατλάντας

Η Ιερά Μητρόπολις Ατλάντας () είναι μία από τις μητροπόλεις της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, η οποία υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Σημερινός της Μητροπολίτης είναι ο Αλέξιος Παναγιωτόπουλος.

Ιστορία 
Το 1939, ο Επίσκοπος Ιεραπόλεως Γερμανός ορίστηκε από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηναγόρα για να ποιμάνει την περιοχή των νότιων Πολιτειών. Το 1942 ιδρύθηκε η όγδοη Αρχιεπισκοπική Περιφέρεια της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, με έδρα της το Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας. Το 1960, η έδρα της μεταφέρθηκε στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνα. Το 1964, ο Επίσκοπος Χαριουπόλεως Αιμιλιανός ορίστηκε επικεφαλής της Αρχιεπισκοπικής Περιφέρειας στο Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας.

Το 1979, η Αμερικανική Αρχιεπισκοπή αναδιοργανώθηκε με την απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως: οι Αρχιεπισκοπικές Περιφέρειες μετατράπηκαν σε πλήρεις επισκοπές, συμπεριλαμβανομένης της Επισκοπής Σάρλοτ στη θέση της Πέμπτης Περιφέρειας. Το 1981, η Επισκοπή Σάρλοτ μετονομάστηκε σε Επισκοπή Ατλάντας, με έδρα την Ατλάντα της Γεωργίας. Τον Δεκέμβριο του 2002, οι Επισκοπές της Αρχιεπισκοπής εξυψώθηκαν σε Μητροπόλεις, και αυτό συνέβη και με την Μητρόπολη Ατλάντας.

Επισκοπικός κατάλογος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Ατλαντας
Ιερά Μητρόπολις Νέας Ιερσέης

H Ιερά Μητρόπολις Νέας Ιερσέης () είναι μία από τις μητροπόλεις της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, η οποία υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η έδρα της βρίσκεται στο Ουέστφιλντ του Νιου Τζέρσεϊ και η δικαιοδοσία της εκτείνεται στις Πολιτείες του Νιου Τζέρσεϊ, του Ντέλαγουερ, του Μέριλαντ, της νοτιοανατολικής Πενσυλβάνιας και της Βιρτζίνιας.

Η Μητρόπολη χηρεύει από τις 8 Οκτωβρίου 2020, μετά την μετάθεση του Μητροπολίτη Ευάγγελου Κουρούνη. Με απόφαση της Επαρχιακής Συνόδου Αμερικής, ποιμαίνεται από τις 3 Φεβρουαρίου 2021 προσωρινά από τον Επίσκοπο Μηδείας Απόστολο Κουφαλλάκη.

Ιστορία 
Το 1979, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, καταργήθηκαν οι Αρχιεπισκοπικές Περιφέρειες της Αρχιεπισκοπής Αμερικής και αντικαταστάθηκαν από ανεξάρτητες επισκοπές. Τότε δημιουργήθηκε και η Επισκοπή Νέας Ιερσέης. Τον Δεκέμβριο του 2002, η Επισκοπή αναβαθμίστηκε σε Μητρόπολη.

Επισκοπικός κατάλογος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα

Νεας Ιερσεης
Κράτος-μαριονέτα

Κράτος-μαριονέτα (στα αγγλικά puppet State) ονομάζεται η πολιτική οντότητα, κράτος, που είναι de jure ανεξάρτητο, αλλά de facto εξαρτάται πλήρως από ένα άλλο κράτος και υπόκειται στις εντολές του. Τα κράτη-μαριονέτες αναγκάζονται να παράσχουν νομική και στρατιωτική υποστήριξη στου κυρίαρχο κράτος που τα ελέγχει.

Ένα κράτος-μαριονέτα δύναται να διατηρήσει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (συνταγματική ονομασία, σημαία, εθνικό ύμνο, σύνταγμα, ποινικό κώδικα και κυβέρνηση, συνήθως ελεγχόμενη), αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί υποχείριο άλλου κράτους . Το διεθνές δίκαιο δεν αναγνωρίζει τα κράτη-μαριονέτες ως νόμιμα. Παραδείγματα τέτοιων κρατών είναι η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, η Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ, Νότια Οσσετία και άλλα.

Παραπομπές

 Διεθνές δίκαιο
Όλγα Κόρμπουτ

Η Όλγα Βαλεντίνοβνα Κόρμπουτ (, λευκορωσικά: Вольга Валянцінаўна Корбут, Βόλχα Βαλιαντσίναουνα Κόρμπουτ, γνωστή και ως «Sparrow from Minsk» - «Σπουργίτι του Μινσκ», γεννήθηκε  16 Μαΐου 1955) είναι πρώην γυμνάστρια από τη Σοβιετική Ένωση, Ολυμπιονίκης και ηθοποιός. Κέρδισε συνολικά 6 ολυμπιακά μετάλλια (4 χρυσά και 2 αργυρά, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 και του 1976). Μία πολύ ριψοκίνδυνη άσκησή της στους ασύμμετρους ζυγούς που εκτέλεσε με επιτυχία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου (1972) έχει απαγορευτεί ως πιθανή να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό. Το 1977 και σε ηλικία μόλις 22 ετών αποσύρθηκε από τον αθλητισμό, αφήνοντας μεγάλη επιρροή στο άθλημα, λόγω του ότι η τεχνική που εφάρμοσε (άλματα «Korbut Salto» και «Korbut Flip») ήταν πρωτοποριακή για την εποχή της. Από το 1988 έχει εισέλθει τιμητικά στο διεθνές Hall of Fame της Γυμναστικής, ενώ άγαλμά της υπάρχει στο Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων της Μαντάμ Τυσώ, στο Λονδίνο. Η μορφή της έχει απεικονιστεί σε γραμματόσημο. Από το 1991 ζει στις ΗΠΑ. Έχει πάρει μέρος σε δύο κινηματογραφικά έργα, υποδυόμενη τον εαυτό της.

Πηγές 
 [Όλγα Κορμπούτ |Βιογραφία, μετάλλια και γεγονότα (delphipages.live)]

Παραπομπές 

Κορμπουτ Ολγα
Σοβιετικοί αθλητές της γυμναστικής
Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Ράιαν Κράουζερ

Ο Ράιαν Κράουζερ (Ryan Crouser, γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1992) είναι Αμερικανός σφαιροβόλος και δευτερευόντως δισκοβόλος. Είναι κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στη σφαιροβολία τόσο στον ανοικτό, όσο και στον κλειστό στίβο, ενώ είναι δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης (2016, 2021) και μία παγκόσμιος πρωταθλητής. 

Στις 18 Ιουνίου 2021, στο προολυμπιακό τουρνουά στίβου των ΗΠΑ στο Γιουτζήν, έριξε τη σφαίρα σε απόσταση 23,37 μέτρων στην τέταρτη προσπάθειά του καταρρίπτοντας το 31 ετών παγκόσμιο ρεκόρ του Ράντι Μπαρνς (23,12 μ.) και στις 24 Ιανουαρίου 2021, έριξε 22,82 μέτρα σημειώνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ κλειστού στίβου στο Φαγιέτβιλ του Άρκανσο, καταρρίπτοντας επίσης ρεκόρ του Μπαρνς (22,66 μ. από το 1989).

Ο Κράουζερ είναι επιπλέον κάτοχος του χρυσού μεταλλίου στη σφαιροβολία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, οπότε κατέρριψε και το ρεκόρ Ολυμπιακών Αγώνων με βολή στα 22,52 μέτρα.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 στην Ντόχα ο αθλητής πήρε τη δεύτερη θέση στον «πιο υπέροχο και ανταγωνιστικό αγώνα σφαιροβολίας που έγινε ποτέ», όπως περιγράφηκε.. Ο Κράουζερ έχει κερδίσει τέσσερα πρωταθλήματα ΗΠΑ στον ανοικτό στίβο (2016, 2017, 2019 και 2021) και δύο πρωταθλήματα ΗΠΑ κλειστού στίβου, καθώς και τέσσερα κολεγιακά πρωταθλήματα (κλειστού και ανοικτού στίβου), εκπροσωπώντας το Πανεπιστήμιο του Τέξας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Κράουζερ γεννήθηκε στο Πόρτλαντ του Όρεγκον, αλλά μεγάλωσε στη γειτονική κωμόπολη Μπόρινγκ. Η οικογένειά του είχε παράδοση στις ρίψεις: ο πατέρας του, ο Μιτς Κράουζερ, ήταν αναπληρωματικός στην ομάδα δισκοβολίας των ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1984, ο θείος του Μπράιαν Κράουζερ (γενν. 1962) ήταν μέλος της ολυμπιακής ομάδας των ΗΠΑ στον ακοντισμό σε δύο Ολυμπιακούς αγώνες, ένας άλλος θείος του, ο Ντιν Κράουζερ, ήταν καλός σφαιροβόλος και δισκοβόλος, ενώ οι δύο εξάδελφοί του είναι  ακοντιστές. Ο Ράιαν ασχολήθηκε με τον στίβο για πρώτη φορά όταν πήγαινε στην 5η τάξη του δημοτικού σχολείου, αλλά στην αρχή δεν ήταν τόσο καλός όσο ο εξάδελφός του ο Σαμ, και ξεχώρισε μόνο μετά τη Β΄ γυμνασίου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 World Athletics: Ryan CROUSER 
 Ο Ρ. Κράουζερ  στον ιστότοπο της ΔΟΕ
 Ο Ρ. Κράουζερ στην Olympedia

Σφαιροβόλοι
Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου
Πιερ Κινόν

Ο Πιερ Κινόν (γαλλ. Pierre Quinon, 20 Φεβρουαρίου 1962 – 17 Αυγούστου 2011) ήταν Γάλλος αθλητής του στίβου, και συγκεκριμένα επικοντιστής, ο οποίος κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμά του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 με επίδοση 5,75 μέτρα. Το προηγούμενο καλοκαίρι και επί μόλις 4 ημέρες κατείχε το παγκόσμιο ρεκόρ του ανοικτού στίβου, με επίδοση 5,82 μέτρα.

Ο Κινόν έπασχε από κατάθλιψη το τελευταίο έτος της ζωής του και σε ηλικία 49 ετών αυτοκτόνησε πέφτοντας από το παράθυρο του διαμερίσματός του στην πόλη Υέρ της νότιας Γαλλίας. Είχε τιμηθεί με το παράσημο του ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Πιερ Κινόν στη World Athletics
 Ο Πιερ Κινόν στο Sports Reference (αρχειοθετημένη σελίδα)

Επικοντιστές
Γάλλοι αθλητές του στίβου
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Γάλλοι Ολυμπιονίκες
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984
Αυτόχειρες
Παρθενικός υμένας

Παρθενικός υμένας ονομάζεται ένα λεπτό κομμάτι βλεννογόνου ιστού που περιβάλλει ή καλύπτει εν μέρει το εξωτερικό άνοιγμα του κόλπου. Αποτελεί μέρος του αιδοίου, ή των εξωτερικών γεννητικών οργάνων, και είναι παρόμοιο σε δομή με τον κόλπο. 

Στα παιδιά, ως επί το πλείστον έχει σχήμα ημισελήνου. Κατά την εφηβεία, τα οιστρογόνα αναγκάζουν τον υμένα να γίνει πιο ελαστικός, η και αντιθέτως, άκαμπτος. 

Ο υμένας μπορεί ενδέχεται να υποστεί κατά την πρώτη σεξουαλική επαφή, που συνήθως οδηγεί σε πόνο και, μερικές φορές, ήπια προσωρινή αιμορραγία. Η κατάσταση του υμένα δεν είναι αξιόπιστη απόδειξη της παρθενίας.

Παραπομπές

 Γυναίκα
Λένα Δροσάκη

Η Λένα (Ελένη) Δροσάκη (Πάτρα, 6 Μαΐου 1984) είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης και του θεάτρου.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Πάτρα όπου και έζησε τα παιδικά της χρόνια. 

Βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στην παράσταση "Ramona Travel: Η Γη της Καλοσύνης" της Γλυκερίας Μπασδέκη σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη, με την απονομή της "Καρφίτσας Μελίνας Μερκούρη" (Μάρτιος 2015).

Στην τηλεόραση έγινε ευρέως γνωστή για την συμμετοχή της (στον ρόλο της Αλίκης Βαρελά) στην τηλεοπτική σειρά Έρωτας Μετά το 2019.   

Απασχόλησε τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης το 2021 διότι κατήγγειλε τον ηθοποιό Πέτρο Φιλιππίδη για βιασμό. 

Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές  Τη σεζόν 2014 Το Σόι Σου στο Alpha 

σειρά 4ος κύκλος 6ος κύκλος  8ος κύκλος  Μην Αρχίζεις Τη Μουρμούρα στο Alpha

Τη σεζόν 2019 Έρωτας Μετά στο Alpha

Τη σεζόν 2019 Ου Φονεύσεις στο Open

Τη σεζόν 2021 Το Αύριο Μας Ανήκει στο Mega

Τη σεζόν 2022 Σέρρες στο ANT1+

Τη σεζόν 2022 Η Στοργή στο ΣΚΑΙ

Προσωπική Ζωή 
Στις 27 Ιουνίου 2020 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Αλέξανδρο Μπουρδούμη με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο.

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί
Βομβητής

Βομβητής ή τηλεειδοποιητής είναι μια ασύρματη τηλεπικοινωνιακή συσκευή που λαμβάνει και εμφανίζει αλφαριθμητικά ή φωνητικά μηνύματα. Οι βομβητές μπορούν να λάβουν μηνύματα να αναγνωρίζουν, να απαντούν και να δημιουργούν μηνύματα χρησιμοποιώντας έναν εσωτερικό πομπό.

Οι βομβητές αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 1950 και 1960, αλλά διαδόθηκαν ευρέως τη δεκαετία του 1980. Τον 21ο αιώνα, η ευρεία διαθεσιμότητα κινητών τηλεφώνων και smartphones έχει μειώσει σημαντικά την προώθηση βομβητών.

Παραπομπές

Τηλεπικοινωνιακός εξοπλισμόςΣυσκευέςΑμερικανικές εφευρέσεις
Μαγούλα Εύβοιας

Η Μαγούλα είναι μεγάλο παραθαλάσσιο χωριό της κεντρικής Εύβοιας στην  Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μαγούλα βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Νότιου Ευβοϊκού σε υψόμετρο 10 μέτρα, δίπλα και βορειοανατολικά της Ερέτριας (έδρα δήμου) σε απόσταση 24 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Χαλκίδα. Στη νότια άκρη του χωριού περνάει η ΕΟ Χαλκίδας - Αλιβερίου ενώ στην περιοχή και σε λόφο στην τοποθεσία "Τσαγγλί" έχει εντοπιστεί προϊστορικός οικισμός, για αυτό και έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος που χρονολογείται στη Μέση Νεολιθική περίοδο (5600 – 5300 π.Χ.).  

Επίσημα αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ερετρίας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Ερέτρια, τον Γέροντα, την Αγία Τριάδα (νησίδα) και την Μαλακώντα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ερέτριας  που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ερέτριας του Δήμου Eρέτριας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.063 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Περιοχή της Ερέτριας: Τσαγγλί Μαγούλα και Αρχαία Ερέτρια από τον ιστότοπο https://www.dimosfarsalon.gr/

Παραπομπές

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Ερέτριας
Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας

Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας ( , RSR)  ήταν το επίσημο συνταγματικό όνομα της σημερινής Ρουμανίας, στη διάρκεια των ετών 1965 - 1989, υπό την ηγεσία του Γ. Γ. του Ρουμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Νικολάε Τσαουσέσκου.
Η Σοσιαλιστική Δημοκρατία ήταν η εξέλιξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ρουμανίας, των χρόνων 1948 - 1965 υπό την ηγεσία του , επίσης κομμουνιστή ηγέτη.

Με το κύμα αποσταθεροποίησης που έπληξε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 όλες τις χώρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, η Σοσιαλιστική Δημοκρατία κατέρρευσε τον Δεκέμβριο του 1989 και αντικαταστάθηκε έκτοτε από την σημερινή αστική Δημοκρατία της Ρουμανίας.

Το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου βρίσκει το Βασίλειο της Ρουμανίας να ανήκει στους ηττημένους. Οι διαπραγματεύσεις για τη κατοχύρωση σφαιρών επιρροής που έγιναν στη Μόσχα τον Οκτώβριο του 1994 μεταξύ των νικητών του Πολέμου κατέληξαν στην παραχώρηση της Ρουμανίας στη Σοβιετική Ένωση, παραχώρηση που τα σοβιετικά στρατεύματα που είχαν εισβάλλει στη Ρουμανία από τον Αύγουστο του 1944, είχαν κάνει ήδη γεγονός.
Η εξουσία των Σοβιετικών, ανέδειξε ως κυρίαρχη μορφή του κράτους, τον , ο οποίος το 1948 ανακήρυξε τη δημιουργία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ρουμανίας και ανέλαβε να οδηγήσει τη χώρα προς τον σοσιαλισμό. Με το θάνατο του Ντέζ, το 1965 τα ηνία της κρατικής και κομματικής εξουσίας ανέλαβε ο ευνοούμενός του Νικολάε Τσαουσέσκου. Το όνομα της χώρας άλλαξε, μαζί με το Σύνταγμα και έγινε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας. Μαζί με το όνομα και το Σύνταγμα άλλαξε και η πολιτική της χώρας απέναντι στη Σοβιετική Ένωση. Ήδη από το θάνατο του Στάλιν και μετά, το 1953, ο Ντεζ προσπάθησε και κατάφερε να αποκτήσει κάποια αυτονομία από τις πολιτικές της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή η προσπάθεια συνεχίστηκε και εντάθηκε μάλιστα υπό τη διακυβέρνηση Τσαουσέσκου, ο οποίος ενθάρρυνε την ανάπτυξη του ρουμάνικου εθνικισμού. 

Η διακυβέρνηση του Τσαουσέσκου μπορεί να διαιρεθεί σε δυο περιόδους. Η πρώτη από το 1965 ως το 1971 χαρακτηρίζεται από μια προσπάθεια φιλελευθεροποίησης της κοινωνίας και υποστολής των δραστηριοτήτων της διαβόητης μυστικής αστυνομίας της χώρας, της Σεκουριτάτε. Από το 1971 όμως και μετά η πολιτική αυτή άλλαξε και η Σεκουριτάτε επανήλθε στον έλεγχο των κοινωνικών δραστηριοτήτων των πολιτών ενώ τα αυταρχικά μέτρα πύκνωσαν και πάλι. Το 1989 και η Ρουμανία ακολούθησε το δρόμο των άλλων σοσιαλιστικών δημοκρατιών που κατέρρεαν η μία μετά την άλλη. Η εκτέλεση του Νικολάε Τσαουσέσκου και της συζύγους του, Έλενας, σήμανε το τέλος της σοσιαλιστικής δημοκρατίας και την δημιουργία της Δημοκρατίας της Ρουμανίας.

Πηγές - Παραπομπές

Ρουμανία
Πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες
Ανατολικό Μπλοκ
Χαρισματική μεγαπανίδα

Χαρισματική μεγαλοπανίδα είναι είδη μεγάλων ζώων - της σχετικής κατηγορίας που αντιπροσωπεύουν - με συμβολική αξία ή ευρέως δημοφιλή και αγαπητά, τα οποία χρησιμοποιούνται συχνά από περιβαλλοντικούς ακτιβιστές με στόχο να κερδίσουν δημόσια υποστήριξη για περιβαλλοντικούς σκοπούς.

Στην χαρισματική μεγαλοπανίδα συμπεριλαμβάνονται, μεταξύ αναρίθμητων άλλων, η τίγρη της Βεγγάλης, τα λιοντάρια, η γαλάζια φάλαινα, η μεγάπτερη φάλαινα, το γιγαντιαίο πάντα, ο λευκοκέφαλος θαλασσαετός, ο κόνδορας της Καλιφόρνιας, η φώκια της Γροιλανδίας (παγόφιλος ο γροιλανδικός), και οι πινγκουίνοι.

Υπό αυτή την έννοια, ζώα όπως οι πινγκουίνοι και οι λευκοκέφαλοι θαλασσαετοί μπορούν να θεωρηθούν ως μεγαλοπανίδα, επειδή βρίσκονται ανάμεσα στα μεγαλύτερα ζώα μέσα στην τοπική κοινότητα συγγενικών ζώων, και δυσανάλογα επηρεάζουν το περιβάλλον τους. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα είδη των ζώων της χαρισματικής μεγαλοπανίδας είναι απειλούμενα και κινδυνεύουν με αφανισμό εξαιτίας του κυνηγιού, της υπερεκμετάλλευσης, της λαθροθηρίας, του λαθρεμπορίου της μαύρης αγοράς, της κλιματικής αλλαγής, της καταστροφής του φυσικού τους περιβάλλοντος, εξαιτίας των επεκτατικών αλλόχθονων ειδών, και για πολλές άλλες αιτίες.

Παραπομπές 

Βιολογία της διατήρησης
Ζωολογία
Γιαβού (Σεβάστεια)

Το Γιαβού είναι ένα χωριό στην επαρχία Μερκέζ στην επαρχία Σεβάστειας.

Απέχει 30 χιλιόμετρα από την Σεβάστεια. Βρίσκεται σε περιοχή πολύ υψηλού υψομέτρου. Υπάρχουν οι λεγόμενοι Σπασμένοι Βράχοι γύρω από το χωριό. Είναι επίσης κοντά στο "Όρος Κέπεζ.

Το τζαμί του χωριού χτίστηκε  το 1983. Άνοιξε για λατρεία τον ίδιο χρόνο. Διαθέτει 1 σιντριβάνι και νιπτήρα και 1 μιναρέ.

Πιστεύεται  ότι το όνομα του χωριού προέρχεται από τη φυλή των Γιουβά.
Λούμορ Αγκμπενιένου

Ο Λούμορ Αγκμπενιένου (Lumor Agbenyenu) (15 Αυγούστου 1996), κοινώς γνωστός ως Λούμορ, είναι Γκανέζος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για τον Άρη Θεσσαλονίκης.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους 
Ο Λούμορ ως νέος έπαιξε στην Βάσαμαν Γιουνάιτεντ. Τον Ιούλιο του 2014, ο Λούμορ είχε τελικά την ευκαιρία να αγωνιστεί σε ευρωπαϊκή ομάδα όταν παραχωρήθηκε με δανεισμό στην ΦΚ Πόρτο, παίζοντας για μια σεζόν στην ομάδα νέων.

Την επόμενη σεζόν, αφού εντυπωσίασε στις ομάδες νέων της Πόρτο, δανείστηκε στην Προτιμονένσε ΣΚ και τελικά τον Φεβρουάριο του 2016 εντάχθηκε με μόνιμη μεταγραφή. Τον Ιανουάριο του 2017 δόθηκε δανεικός στην Μόναχο 1860 της 2. Μπούντεσλιγκα, όπου έπαιζε τακτικά, αλλά στο τέλος της σεζόν επέστρεψε στην Πορτιμονένσε αφού έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική Γκάνας.

Τον Ιανουάριο του 2018, όταν η ΠΣΦ Αϊντχόφεν διαπραγματευόταν με τον Λούμορ, η Σπόρτινγκ Λισαβόνας περίμενε και εξασφάλισε απέκτησε τον παίκτη, εξασφαλίζοντας το 50% των δικαιωμάτων του για 2,5 εκατομμύρια ευρώ, με δυνατότητα απόκτησης στο μέλλον ακόμη 30% για 1 εκατ. ευρώ. Ο Λούμορ υπέγραψε μακροπρόθεσμο συμβόλαιο με την Σπόρτινγκ, με στόχο να αντικαταστήσει τον Αργεντινό Γιόναταν Σίλβα που είχε δανειστεί στην ΑΣ Ρόμα.

Στις 31 Ιουλίου 2019, μετά από έξι μήνες δανεισμού στην Γκεζτεπέ ΣΚ, ο Λούμορ εντάχθηκε επίσης με δανεισμό στην ΡΚΝ Μαγιόρκα της Πριμέρα Ντιβισιόν.

Στις 30 Ιουλίου 2021, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Άρη Θεσσαλονίκης.

Εθνική ομάδα 
Ο Λούμορ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Γκάνας στη νίκη με 5-0 επί της Αιθιοπίας για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019 στις 11 Ιουνίου 2017. Ο Λούμορ ήταν στην αποστολή της Γκάνας που συμμετείχε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2019.

Στατιστικά σταδιοδρομίας

Διεθνή

Διακρίσεις 
Σπόρτινγκ

 Τάσα ντα Λίγκα: 2018-19
 Κύπελλο Πορτογαλίας: 2018-19

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 
 
 Προφίλ στο Transfermarkt.com

Γκανέζοι ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γκάνας
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019
Ποδοσφαιριστές Πορτιμονένσε ΣΚ
Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία
Ποδοσφαιριστές Μόναχο 1860
Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας
Ποδοσφαιριστές Γκεζτεπέ ΣΚ
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία
Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Μαγιόρκα
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Πιγκουίνος του Μαγγελάνου

Πιγκουίνος του Μαγγελάνου (Spheniscus magellanicus) είναι ένα είδος πιγκουίνου που ζει στη Νότια Αμερική. Αναπαράγεται στην παράκτια περιοχή της Παταγονίας, συμπεριλαμβανομένης της Αργεντινής, της Χιλής και των Νήσων Φώκλαντ, ενώ μερικοί από αυτούς τους πιγκουίνους μεταναστεύουν στην Βραζιλία και την Ουρουγουάη, όπου περιστασιακά συναντώνται τόσο βόρεια, μέχρι το Εσπιρίτο Σάντο. Είναι το πιο πολυάριθμο είδος του γένους Σφηνίσκος Μαγγελάνος Πιγκουίνος. Οι κοντινότεροί του συγγενείς είναι ο Αφρικανικός Πιγκουίνος, o Πιγκουίνος του Χούμπολτ, και ο Πιγκουίνος των Γκαλάπαγκος. Ο Πιγκουίνος του Μαγγελάνου έλαβε το όνομά του από τον Πορτογάλο εξερευνητή Φερδινάνδο Μαγγελάνο, ο οποίος πρώτος εντόπισε το είδος αυτό των πτηνών, το 1520.

Το είδος αυτού του πιγκουίνου ανήκει στην κατηγορία Eλαχίστης Ανησυχίας στον κατάλογο της Διεθνούς Ένωσης Προστασίας της Φύσης.

Ο πιγκουίνος του Μαγγελάνου είναι μεσαίου μεγέθους. Μεγαλώνοντας έχει ύψος μεταξύ 61 - 76 εκατοστά, και ζυγίζει από 2,7 έως 6,5 κιλά.

Οι πιγκουίνοι του Μαγγελάνου τρέφονται στο νερό, κυνηγώντας σουπιές, καλαμάρια, κριλ και άλλα καρκινοειδή, ενώ καταναλώνουν θαλασσινό νερό με τη λεία τους. Ο οργανισμός τους είναι φτιαγμένος έτσι ώστε να αποβάλλει το θαλασσινό αλάτι από το σώμα τους. Οι ενήλικοι πιγκουίνοι, αναζητώντας το θήραμά τους για να τραφούν, μπορούν συνήθως να βουτήξουν σε βάθη που φθάνουν από 20 έως 50 μέτρα. Κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου, οι αρσενικοί και οι θηλυκοί πιγκουίνοι έχουν παρόμοιες συνήθειες αναζήτησης της τροφής τους και κατάδυσης, καθώς και παρόμοιο διαιτολόγιο, ωστόσο η ανάλυση των οστικών ιστών τους υποδηλώνει ότι το διαιτολόγιο των θηλυκών και αρσενικών πιγκουίνων διαφοροποιείται μετά από την περίοδο αυτή, όταν δεν υπάρχουν πια οι περιορισμοί που επιβάλλονται από την εκτροφή των νεοσσών.

Οι πιγκουίνοι του Μαγγελάνου δεν αντιμετωπίζουν ιδιαίτερη έλλειψη τροφής σαν αυτήν που αντιμετωπίζουν οι πιγκουίνοι των Γκαλαπάγκος, επειδή έχουν μια σταθερή πηγή τροφής η οποία βρίσκεται στις ακτές του Ατλαντικού ωκεανού, στη Νότια Αμερική. Η παρουσία της μεγάλης ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας στον Ατλαντικό Ωκεανό επιτρέπει στους πιγκουίνους του Μαγγελάνου να αναζητούν την τροφή τους μακριά από την αποικία αναπαραγωγής τους.

Παραπομπές 

Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC)
Πτηνά της Αμερικής
Πτηνά
Απτηνοδυτίδες
Τηλεφωνική γραμμή

Τηλεφωνική γραμμή ή ένα κύκλωμα με σκοπό την παροχή υπηρεσιών σταθερής τηλεφωνίας και διαδικτύου. Συνήθως, η τηλεφωνική συσκευή συνδέεται με ένα καλώδιο στο δίκτυο. Κάθε γραμμή φέρει έναν ξεχωριστό τηλεφωνικό αριθμό

 Τηλεπικοινωνίες
Τηλεφωνικός αριθμός

Τηλεφωνικός αριθμός ονομάζεται η ακολουθία ψηφίων που εκχωρούνται σε σταθερή και μη τηλεφωνική συνδρομητική συσκευή συνδεδεμένη σε τηλεφωνική γραμμή ή λαμβάνουσα δεδομένων από κεραία, όπως κινητό τηλέφωνο, ή άλλες συσκευές για τη μετάδοση δεδομένων μέσω του PSTN ή άλλων δημοσίων και ιδιωτικών δικτύων.

Ο πρώτος τηλεφωνικός αριθμός εκδόθηκε στο Λόουελ της Μασαχουσέτης.

Παραπομπές

 Τηλεπικοινωνίες
Τηλεφωνικός κατάλογος

Τηλεφωνικός κατάλογος ονομάζεται ο ονομαστικός κατάλογος φυσικών και νομικών προσώπων σε μία γεωγραφική περιοχή που διαθέτουν συνδρομή στον πάροχο υπηρεσιών που τον δημοσιεύει. Σκοπός του είναι να καταστήσει ευκολότερη η εύρεση του τηλεφωνικού αριθμού ενός συνδρομητή που συνήθως συνοδεύεται από διεύθυνση κατοικίας του ή της έδρας των υπηρεσιών του.

Η έλευση του διαδικτύου και των smartphones στον 21ο αιώνα μείωσε σημαντικά την ανάγκη για τον συμβατικό τηλεφωνικό κατάλογο. Ορισμένες πόλεις των ΗΠΑ, όπως το Σιάτλ και το Σαν Φρανσίσκο, πρότειναν την απαγόρευση έκδοσης τηλεφωνικών καταλόγων, θεωρώντας τους ως επιβλαβείς για το περιβάλλον. Ο πρώτος τηλεφωνικός κατάλογος εκδόθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1878 στο Νιού Χέβεν του Κονέκτικατ αποτελούμενος από πενήντα καταχωρήσεις επιχειρήσεων.

Παραπομπές

 Αμερικανικές εφευρέσεις
Θοδωρής Ιακωβίδης

Ο Θοδωρής Ιακωβίδης (γεννημένος στις 12 Φεβρουαρίου 1991)  είναι Έλληνας πρωταθλητής της άρσης βαρών. Υπήρξε αθλητής του Πανελληνίου Γ.Σ. από το 2002. Σήμερα είναι αθλητής του Παναθηναϊκού.

Ολυμπιακοί Αγώνες 
Συμμετείχε για την Ελλάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 όπου κατετάγη 11ος στο σύνολο στα 85 κιλά και στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2020, οι οποίοι διεξήχθησαν το 2021 στο Τόκιο, όπου επίσης κατετάγη στην 11η θέση στην κατηγορία των 96 κιλών.

Μεσογειακοί αγώνες 
Στους 17ους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013 αναδείχτηκε χάλκινος Μεσογειονίκης στην κατηγορία των 85 κιλών.

Στους 18ους Μεσογειακούς Αγώνες του 2018 αναδείχτηκε χρυσός Μεσογειονίκης στην κατηγορία των 94 κιλών.

Πανελλήνια πρωταθλήματα 
Έχει στεφθεί 3 φορές πρωταθλητής Ανδρών και 6 φορές πρωταθλητής Νέων Ανδρών στην Ελλάδα (μέχρι το 2016).

Το 2018, ως αθλητής του Παναθηναϊκού πλέον, αναδείχτηκε πρωταθλητής Ελλάδας στην κατηγορία των 89 κιλών.

Το 2019 αναδείχτηκε πρωταθλητής Ελλάδας στην κατηγορία των 96 κιλών.  

Τον Νοέμβριο του 2021 αναδείχτηκε εκ νέου πρωταθλητής Ελλάδας, στην κατηγορία των 89 κιλών.

Παραπομπές 

Άρση βαρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Αρσιβαρίστες ΠΑΟ
Έλληνες αθλητές της άρσης βαρών
Έλληνες Μεσογειονίκες
Βαλλίστρα

Η βαλλίστρα είναι όπλο που χρησιμοποιεί μια ελαστική συσκευή εκτόξευσης που αποτελείται από ένα εξάρτημα που μοιάζει με τόξο , τοποθετημένο οριζόντια σε ένα κύριο πλαίσιο, το οποίο κρατείται στο χέρι με παρόμοιο τρόπο με τη λαβή ενός μακρού πυροβόλου όπλου. Οι βαλλίστρες ρίχνουν βλήματα που μοιάζουν με βέλη.

Αν και βαλλίστρες και τόξα χρησιμοποιούν την ίδια αρχή εκτόξευσης, η διαφορά είναι ότι ένας τοξότης πρέπει να διατηρήσει ένα τόξο τεντομένο κρατώντας τη χορδή με τα δάχτυλα, τραβώντας την πίσω με τους μυς του χεριού και της πλάτης, στη συνέχεια, κρατώντας την ίδια μορφή, προκειμένου στοχεύσει (η οποία ζορίζει το σώμα και απαιτεί σημαντική φυσική δύναμη και αντοχή ). Αντίθετα η βαλλίστρα χρησιμοποιεί μηχανισμό κλειδώματος για να διατηρήσει την έλξη, περιορίζοντας την προσπάθεια του σκοπευτή μόνο στο τράβηγμα της χορδής στην κλειδαριά και στη συνέχεια να απελευθερώσει τη βολή πατώντας ένα μοχλό/ σκανδάλη. Αυτό όχι μόνο δίνει τη δυνατότητα στον χειριστή να διαχειριστεί ισχυρότερο βάρος έλξης, αλλά και να το διατηρήσει για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα με σημαντικά μικρότερη σωματική καταπόνηση, επιτυγχάνοντας έτσι καλύτερη ακρίβεια.

Ιστορικά, οι βαλλίστρες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον πόλεμο της Ανατολικής Ασίας και της Ευρώπης. Οι παλαιότερες γνωστές βαλλίστρες εφευρέθηκαν την πρώτη χιλιετία π.Χ., το αργότερο τον 7ο αιώνα π.Χ. στην αρχαία Κίνα, και το αργότερο τον 4ο αιώνα π.Χ. στην Ελλάδα (ως γαστραφέτες). Οι βαλλίστρες επέφεραν σημαντική αλλαγή στον ρόλο των βλητικών όπλων σε πολέμους, όπως κατά τη διάρκεια των πολέμων ενοποίησης του Τσιν και αργότερα των εκστρατειών των Χαν εναντίον των βορείων νομάδων και δυτικών κρατών. Το όνομα βαλλίστρα προέρχεται από την βαλλίστα μια αρχαιοελληνική πολιορκητική μηχανή στρέψης παρόμοια στην εμφάνιση αλλά διαφορετική ως προς την αρχή του σχεδιασμού. Το παραδοσιακό τόξο και βέλος ήταν ένα εξειδικευμένο όπλο που απαιτούσε σημαντική εκπαίδευση, φυσική δύναμη και τεχνογνωσία για να λειτουργήσει με οποιοδήποτε βαθμό πρακτικής αποτελεσματικότητας. Πολλοί πολιτισμοί αντιμετώπιζαν τους τοξότες ως ξεχωριστή και ανώτερη κάστα πολεμιστών, αν και συνήθως προέρχονταν από την κοινή τάξη, καθώς το σύνολο των δεξιοτήτων τοξοβολίας τους προέρχεται από εκπαίδευση από την παιδική ηλικία (παρόμοια με πολλούς πολιτισμούς προσανατολισμένους στο ιππικό) και ήταν αδύνατο να αναπαραχθεί εκτός προκαθορισμένης πολιτιστικής παράδοσης, την οποία δεν είχαν πολλοί πολιτισμοί. Αντίθετα, η βαλλίστρα ήταν το πρώτο βλητικό όπλο που ήταν απλό, φθηνό και σωματικά μη απαιτητικό για να το χειριστούν μεγάλος αριθμός στρατολογημένων στρατιωτών που δεν έχουν εκπαιδευτεί, επιτρέποντας έτσι σχεδόν σε κάθε στρατιωτικό σώμα να έχει μεγάλη ισχύ με λίγα έξοδα πέρα από το κόστος τα ίδια τα όπλα.

Στη σύγχρονη εποχή, τα πυροβόλα όπλα έχουν αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τα τόξα και τις βαλλίστρες ως όπλα πολέμου. Ωστόσο, οι βαλλίστρες εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ευρέως σε ανταγωνιστικά αθλήματα σκοποβολής και κυνήγι ή για σχετικά αθόρυβη σκοποβολή.

Παραπομπές 

Όπλα
Στήβεν Γουάινμπεργκ

Ο Στήβεν Γουάινμπεργκ (Steven Weinberg, 3 Μαΐου 1933 – 23 Ιουλίου 2021) ήταν Αμερικανός θεωρητικός φυσικός, που το 1979 κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής από κοινού με τους Αμπντούς Σαλάμ και Σέλντον Λη Γκλάσοου για τις συνεισφορές τους στην ενοποίηση της ασθενούς πυρηνικής και της ηλεκτρομαγνητικής δυνάμεως (αλληλεπιδράσεως) μεταξύ στοιχειωδών σωματιδίων.

Οικογένεια και σπουδές 
Ο Γουάινμπεργκ γεννήθηκε στην πόλη της Νέας Υόρκης από γονείς εβραϊκής καταγωγής. immigrants; Ο πατέρας του ο Φρέντερικ εργαζόταν ως στενογράφος σε δικαστήρια, ενώ η μητέρα του Εύα, το γένος Ίσραελ, ασχολείτο με τα οικοκυρικά. Ο Στήβεν άρχισε να ενδιαφέρεται για τις θετικές επιστήμες από την ηλικία των 16 ετών, όταν ένας εξάδελφός του του χάρισε ένα σετ χημικών πειραμάτων. Πήγε έτσι στο πρότυπο «Λύκειο Επιστημών του Μπρονξ», όπου ήταν συνομήλικος συμμαθητής του Σέλντον Λη Γκλάσοου, με τον οποίο θα μοιράζονταν αργότερα το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής.

Ο Γουάινμπεργκ πήρε πτυχίο φυσικής από το Πανεπιστήμιο Κορνέλ το 1954 και κατόπιν άρχισε μεταπτυχιακές σπουδές και έρευνα στο Ινστιτούτο Νιλς Μπορ στην Κοπεγχάγη. Μετά από ένα έτος ωστόσο εγγράφηκε και πήγε στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, από όπου και πήρε το διδακτορικό του στη φυσική το 1957. Ο τίτλος της διδακτορικής διατριβής του ήταν Ο ρόλος των ισχυρών αλληλεπιδράσεων στις διαδικασίες διασπάσεων και επιβλέπων καθηγητής ήταν ο Σαμ Τρίμαν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο Γουαινμπεργκ στον ιστότοπο των Βραβείων Nobel
 «Ο φυσικός-πρότυπο», άρθρο στο δελτίο CERN Courier

Αμερικανοί φυσικοί
Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Αμερικανοί νομπελίστες
Αμερικανοί άθεοι
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πρίνστον