joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Εθιά Ηρακλείου

Η  Εθιά ή Ιτέα ή Ιτιά είναι χωριό και ιστορική έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Η Εθιά βρίσκεται στα Αστερούσια Όρη, σε υψόμετρο 740 μέτρων και τις νοτιοδυτικές υπώρειες του υψώματος Ασφεντηλιάς, όπου στεγάζεται κέντρο εκπομπής. Απέχει περίπου 55 νότια από το Ηράκλειο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία αλλά και τη γεωργία. Κύρια προϊόντα είναι τα παράγωγα της εκτροφής προβάτων και αιγών (κρέας, γάλα και τυροκομικά προϊόντα) το λάδι και η σταφίδα, όπως επίσης και τα κτηνοτροφικά φυτά.   

Στην Εθιά βρίσκονται οι  εκκλησίες του Προφήτη Ηλία, (1874) η διμάρτυρη εκκλησία της Παναγίας (γεννέσιον της Θεοτόκου) και των Ταξιαρχών (1907). Υπάρχουν επίσης τα εξωκλήσια  της Αναλήψεως, του Αγίου Σώζοντα του Αγίου Νικολάου, και του Αγίου Αντύπα. Εδώ γίνεται κάθε χρόνο μεγάλο πανηγύρι προς τιμή του Προφήτη Ηλία, προστάτη του χωριού. Σύμφωνα με την παράδοση, η εκκλησία του Προφήτη Ηλία χτίστηκε μέσα σε μια μόνο μέρα.  Στο κέντρο του χωριού χτίστηκε και εγκαινιάστηκε το 2007 ξενώνας προς τιμήν του Γέροντα Ευμενίου Σαριδάκη( νυν Άγιος Ευμένιος ο νέος, αγιοκατατάχτηκε στις 14 Απριλίου του 2022), εφημέριου στο Νοσοκομείο Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα Αθηνών και που ο τάφος του (κατόπιν επιθυμίας του) βρίσκεται πίσω από το ιερό της Παναγίας. 

Στο χωριό φιλοξενούνται εκτός των άλλων και πολλές εκδηλώσεις πάντα με την βοήθεια και συμβολή των φιλόξενων κατοίκων του.

Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του χωριού είναι φυτωνύμιο, από το Ιτιά<Εθιά. Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά  το 1577 από τον Barozzi ως Etea, και από τον Καστροφύλακα ως Ettea (K 98) με 46 κατοίκους το 1583. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, καταγράφεται ως Ethia με 10 οικογένειες Χριστιανών και 5 Τούρκων. Το 1881 οι Χριστιανοί ήταν 127. Όταν η Εθιά έγινε κοινότητα, σε αυτήν υπήχθη και ο οικισμός Ροτάσι.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μεσοχωρίου. Το 1926 και μέχρι το 1951 με το ΦΕΚ 38Α - 11/03/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Αγία Άννα και Ροτάσι αποτελούν την κοινότητα Εθιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστερουσίων του Δήμου Αρχανών - Αστερουσίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 19 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Εθιάς

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Δήμος Αστερουσίων
Εθ
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Πέτρος Κατσαΐτης

Ο Πέτρος Κατσαΐτης ήταν θεατρικός συγγραφέας ιστορικός και ποιητής από την Κεφαλληνία, εκπρόσωπος του λογοτεχνικού ρεύματος που αποκαλείται συνήθως επτανησιακό θέατρο.

Βίος
Γεννήθηκε περίπου στα μέσα του 17ου αιώνα μεταξύ του 1660 και 1665, πιθανώς στο Ληξούρι Κεφαλληνίας και απεβίωσε μετά από περιπετειώδη βίο στον ίδιο τόπο μεταξύ του 1737 και 1742. Φέρεται πως έλαβε μέρος στον ενετοτουρκικό πόλεμο, η λήξη του οποίου βρήκε τους Ενετούς κύριους της Πελοποννήσου βάσει της συνθήκης του Κάρλοβιτς. Μετά την επανάκτηση της Πελοποννήσου από τους Τούρκους ο Κατσαΐτης απεστάλη αιχμάλωτος στα Χανιά στην υπηρεσία ενός αγά. Επέστρεψε στην Κεφαλληνία με την άδεια του αφέντη του, προκειμένου να αναζητήσει τα χρήματα της εξαγοράς της ελευθερίας του Το 1693 συμμετείχε για δεύτερη φορά στον πόλεμο Ενετών και Τούρκων και πιστοποιημένα επέστρεψε πίσω στο Ληξούρι για λίγο ανάμεσα στο 1698-99 προκειμένου να τακτοποιήσει οικογενειακές του υποθέσεις, να επιστρέψει στην Πελοπόννησο και αργότερα να μεταβεί στην Κρήτη μέσω της αιχμαλωσίας του. Ξεχασμένος από συγγενείς και φίλους ο Κατσαΐτης επέστρεψε στο Αργοστόλι και κατόπιν στο Ληξούρι το 1720, 25 χρόνια μετά τη δεύτερη φυγή του. Απεβίωσε χωρίς  απογόνους και είναι αμφίβολο αν είχε παντρευτεί ποτέ στη ζωή του.

Εργογραφία

Κλαυθμός Πελοποννήσου προς Ελλάδα, ιστορικό ποίημα που γράφτηκε κατά την περίοδο της δουλείας στην Κρήτη.  
Ιφιγένεια (τραγωδία) 1720, ιδιότυπη τραγωδία.
Θυέστης (τραγωδία) 1721, ιδιότυπη τραγωδία.
Ικεσίας Προοίμιον, Επίκληση στην Παναγία, συνοδευτικά ποιήματα του Κλαυθμού.
Χρονολογικόν Απάνθισμα γιά τήν Κεφαλονιά, σε ελληνικούς στίχους.

Παραπομπές - σημειώσεις

Βιβλιογραφία

Κατσαΐτης Πέτρος 1995, Ιφιγένεια [εν Ληξουρίω], (διασκευή, επιμέλεια Σπύρος Ευαγγελάτος),εκδ. Εστία, Αθήνα
Κριαράς Εμμ. 1950, Κατσαΐτης: «Ιφιγένεια», «Θυέστης», «Κλαυθμός Πελοποννήσου», Ανέκδοτα έργα, κριτική έκδοση, Athènes.
Βάλτερ Πούχνερ, 2006, ΄΄Οι τραγωδίες του Πέτρου Κατσαΐτη΄΄, στο: Ανθολογία νεοελληνικής δραματουργίας Τόμος Α΄: Από την Κρητική Αναγέννηση ώς την Επανάσταση του 1821, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, σελ.191-217

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Γιώργου Γ. Αλισανδράτου «Η συγγραφική παρουσία του Εµµανουήλ Κριαρά» Η Καθηµερινή 11/3/2001, σ. 57  pdf
 Επτανησιακό θέατρο στο ΑΝΑculture.gr

Έλληνες λογοτέχνες
Επτανησιακό θέατρο
666 (αριθμός)

Το 666 (εξακόσια εξήντα έξι) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 665 και πριν από το 667. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 666:2 = 333, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 666 συμβολίζεται ως DCLXVI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως χξϛ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

Στα μαθηματικά
 Το 666 είναι ένας σύνθετος αριθμός,  δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 667.
 Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 666 = 2 · 32· 37
 Είναι ένα απλό άθροισμα και διαφορά των πρώτων τριών έκτων δυνάμεων: 666 = 16 – 26 + 36. 
 Ισούται με το άθροισμα των ψηφίων του συν το άθροισμα των κύβων των ψηφίων του: 666 = 6 + 6 + 6 + 6³ + 6³ + 6³. Υπάρχουν μόνο πέντε άλλοι φυσικοί αριθμοί με αυτή την ιδιότητα.

Στη θρησκεία και αλλού

Αγία Γραφή 
Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (13:18), ο Ιωάννης  αναφέρεται στον αριθμό του θηρίου 666 (χξς). 

«», ή όπως αποδίδει το τελευταίο μέρος η πλειονότητα των αρχαιότερων χειρογράφων «».

Η χριστιανική εκκλησία ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ερμηνεία των συμβόλων της Αποκάλυψης, περιλαμβανομένου του «αριθμού του θηρίου», ήδη από τους πρώτους αιώνες της εμφάνισής της. Κάποιες από τις απόπειρες ερμηνείας βασίστηκαν στην αριθμολογία και ταύτισαν τον αριθμό 666 με το όνομα διάφορων ανθρώπων, όπως Ρωμαίων αυτοκρατόρων (Νέρων, Δομιτιανός), παπών, πολιτικών ηγετών μέχρι και ληστών.

Μουσική
Ο αριθμός χρησιμοποιήθηκε ως τίτλος για το διάσημο άλμπουμ 666 (1972) του ελληνικού ροκ συγκροτήματος Aphrodite's Child.

Παραπομπές

Πηγές 
 Η Αγία Γραφή, Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα.
 Κριτικό κείμενο της Καινής Διαθήκης Novum Testamentum Graece, των Nestle-Aland, 27η έκδοση, 8η ανατύπωση, 2001.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιστοσ. Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης-Σύστημα Παρουσίασης Διδακτορικών Διατριβών, Ευαγγελία Αμοιρίδου, Ιστορία της ερμηνείας του αριθμού του θηρίου χξϛ' (666) (ΑΠΟΚ.13,18), (Διδακτορική διατριβή), εκδ. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), Σχολή Θεολογική, Τμήμα Θεολογίας, 1998.

Αγία Γραφή
Υπερτέλειοι αριθμοί
Ζευξίππη

Με το όνομα Ζευξίππη αναφέρονται τα παρακάτω τρία πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:

 Θεία και σύζυγος του Πανδίονα, μητέρα της Πρόκνης, της Φιλομήλας και των διδύμων Ερεχθέως και Βούτου (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ 14, 8). Στον μύθο αυτό, όπως παρατηρεί ο Frazer, αναφέρεται η μοναδική στην ελληνική μυθολογία περίπτωση γάμου ενός άνδρα με τη θεία του (αδελφή της μητέρας του).
 Κόρη του Λαμέδοντα και σύζυγος του Σικυώνα κατά τον Παυσανία (Β 6,5)
 Κόρη του Ιπποκόωντα και σύζυγος του Αντιφάτη.

Ζευξιππη
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στη Νότια Αφρική

Η Νότια Αφρική έχει μεγάλη ιστορία όσον αφορά την κοινωνική κατάσταση των ΛΟΑΤ ατόμων, ως αποτέλεσμα των τοπικών εθίμων, του δυτικού ιμπεριαλισμού και των φυλετικών διακρίσεων. Το κίνημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων βοήθησε στο να υποχωρήσουν κατά πολύ οι φυλετικές διακρίσεις. Το σύνταγμα της Νότιας Αφρικής ήταν το πρώτο που έκανε παράνομη την άνιση μεταχείριση με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό και στην 1, Δεκεμβρίου του 2006 η Νότια Αφρική έγραψε ιστορία αφού έγινε η πρώτη χώρα στην Αφρική και η πέμπτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποίησε τον γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου.

Αρχική αποικιοκρατία 

Η σοδομία ήταν έγκλημα στην Νότια Αφρική και οριζόταν ως στοματικός ή πρωκτικός έρωτας μεταξύ αντρών. Νόμος του 1957 απαγόρευε οποιαδήποτε ερωτική επαφή αντρών.

Ηλικία συναίνεσης 

Η ηλικία συναίνεσης στη Νότια Αφρική βάση του συντάγματος είναι στα 16 χρόνια ηλικίας για όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Constitutional Court's Media Summary of Decision
 "Parliament Ordered to Allow Gay Marriage" Mail & Guardian Online, Dec 1 2005, Johannesburg
 Behind the Mask
 Lesbian & Gay Equality Project
 Triangle Project

Νοτια Αφρική
Ανθρώπινα δικαιώματα στη Νότια Αφρική
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στο Μεξικό

Τα δικαιώματα των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των τρανς (LGBT) στο Μεξικό έχουν επεκταθεί τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με τις παγκόσμιες κοινωνικές τάσεις. Η πνευματική επιρροή της Γαλλικής Επανάστασης και η σύντομη γαλλική κατοχή του Μεξικού (1862–67) οδήγησαν στην υιοθέτηση του Ναπολεόντειου Κώδικα, ο οποίος αποποινικοποίησε τις σεξουαλικές πράξεις ομοφύλων το 1871. Ωστόσο, οι νόμοι κατά της δημόσιας ανηθικότητας ή απρέπειας χρησιμοποιήθηκαν για τη δίωξη προσώπων που εμπλέκονται σε αυτούς έως και το 1998. Η ηλικία συναίνεσης είναι τα 18. Το 2022 η πολιτεία Ταμαουλίπας ψήφισε υπέρ του γάμου των ομοφυλόφιλων κάνοντας την τελευταία πολιτεία του Μεξικού,  καθώς πλέον είναι νόμιμο και στης 31 πολιτείες του Μεξικού αλλά και στην ομοσπονδιακή περιοχή της πόλης του Μεξικού.

Τον Νοέμβριο του 2006, η ομοφυλοφιλικές πολιτικές ενώσεις νομιμοποιήθηκαν στην Πόλη του Μεξικού και προσφέρουν περίπου τα ίδια δικαιώματα με τον γάμο, μέσα στα όρια της πόλης, μείον το δικαίωμα υιοθέτησης. Το 2009 η νομιμοποίηση επεκτάθηκε και στους γάμους ομοφυλοφίλων, με το Μεξικό να είναι η πρώτη χώρα στη Λατινική Αμερική που προχώρησε σε τέτοια κίνηση.

ΛΟΑΤ ζωή στο Μεξικό 

Η ΛΟΑΤ ζωή είναι πολύ έντονη στο Μεξικό, ειδικά στις μεγάλες πόλεις. Το κέντρο της ΛΟΑΤ ζωής είναι στην Πόλη του Μεξικού και στην περιοχή Ζόνα Ρόσα. Επίσης έντονη ΛΟΑΤ ζωή βρίσκεται και στην Γουαδαλαχάρα. Παρόλα αυτά, έξω από αυτές της πόλεις επικρατεί μια έντονη ομοφοβική αντίληψη. Σε μία δημοσκόπηση που έγινε έδειξε οτι το 28% είναι υπέρ των πολιτικών ενώσεων, το 41% είναι κατά και το 28% δεν είχαν άποψη.

Συνοπτικός Πίνακας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Coahuila State Law on Civil Solidarity Pact
 Chronology of Mexican Gay History by Len Evans
 CNN Interview
 Queer Day, article

Μεξικό
Κοινωνία του Μεξικού
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στην Κύπρο

Τα δικαιώματα των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των τρανς (ΛΟΑΤ+) ατόμων στην Κύπρο αντιμετωπίζουν νομικές προκλήσεις που δεν αντιμετωπίζουν οι μη-ΛΟΑΤ κάτοικοι. Τόσο η σεξουαλική δραστηριότητα ομοφυλόφιλων ανδρών όσο και γυναικών είναι νόμιμη στην Κύπρο από το 1998 και τα σύμφωνα συμβίωσης που παρέχουν αρκετά από τα δικαιώματα και τα οφέλη του γάμου είναι νόμιμα από τον Δεκέμβριο του 2015.

Παραδοσιακά, συντηρητική Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία είχε σημαντική επιρροή στην κοινή γνώμη και την πολιτική σχετικά με τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ+. Ως αποτέλεσμα πολλοί νόμοι εξακολουθούν να είναι εχθρικοί απέναντι στους ομοφυλόφιλους ενώ το θέμα αποτελεί ταμπού. Η Κύπρος ήταν μέχρι το 2012 η χώρα της Ε.Ε στην οποία οι ομοφυλόφιλοι έχουν τα λιγότερα δικαιώματα. Έκτοτε η Ουγγαρία έγινε η χειρότερη για ΛΟΑΤ άτομα χώρα.

Ωστόσο, από τότε που η Κύπρος επιδίωξε να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έπρεπε να αλλάξει τη νομοθεσία της για τα ανθρώπινα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων των νόμων της σχετικά με τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου. Οι στάσεις απέναντι στα μέλη της ΛΟΑΤ+ κοινότητας εξελίσσονται και γίνονται όλο και πιο αποδεκτές και ανεκτικές, με πρόσφατες δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Κυπρίων υποστηρίζει τη νομική αναγνώριση ομόφυλων ζευγαριών με τη μορφή σύμφωνων συμβίωσης.

Ιστορία 

Η ανδρική ομοφυλοφιλία μόνο (και όχι ο λεσβιασμός) θεωρείται ώς έγκλημα από το 1889 όταν η Κύπρος ήταν Βρετανική αποικία. Το 1960 η Κύπρος έγινε ξεχωριστό κράτος αλλά διατήρησε τους νόμους για τον σοδομισμό.

Το 1998 η Κύπρος απαντώντας στην άρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για ένταξη, κατάργησε τον νόμο και έκανε την ομοφυλοφιλία νόμιμη μεταξύ ενηλίκων σε ιδιωτικό χώρο, και η ηλικία συναίνεσης για τους ομοφυλόφιλους καθορίστηκε στα 18, ενώ η ηλικία συναίνεσης για τους ετεροφυλόφιλους είναι τα 16. Πέρα από αυτό οι νέοι νόμοι επίσης περιλάμβαναν διάκριση για τους ομοφυλόφιλους στους όρους της ελεύθερης έκφρασης, εξωτερίκευσης, σύναξης και στον τύπο. Ο νόμος επίσης ανέφερε την ανδρική και γυναικεία ομοφυλοφιλία για πρώτη φορά. 

Το 2000 αυτές οι διακρίσεις ήρθησαν, αλλά η άνιση ηλικία συναίνεσης παρέμεινε μέχρι το 2002 οπού και εφαρμόστηκε όμοια ηλικία συναίνεσης.

Αναγνώριση ομοφυλόφιλων ζευγαριών 

Η Κύπρος αναγνωρίζει μόνο τον γάμο μεταξύ γυναίκας και άντρα. Όμως, μετά από δημόσια διαβούλευση δύο χρόνων σε κυβερνητικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο, στις 26 Νοεμβρίου 2015 η Κυπριακή Βουλή των Αντιπροσώπων πέρασε τον περί Πολιτικής Συμβίωσης Νόμο 184(I)/2015 με 39 ψήφους υπέρ, 12 κατά και 3 αποχές, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 09 Δεκεμβρίου 2015, και ο οποίος θεσπίζει την πολιτικής συμβίωση μεταξύ δύο ατόμων του ιδίου ή του αντίθετου φύλου και αναγνωρίζει στα μέρη τα ίδια δικαιώματα με τον γάμο, πλην όμως εμποδίων τα οποία θέτει για την τεκνοθεσία.

Συνοπτικός Πίνακας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου Επίσημη Ιστοσελίδα
 
 The Guardian - Cyprus divided over gay rights
 Implementation of Anti-discrimination directives into national law
 queerday.com - Gay Cyprus man can't get driver's license
 

Κύπρος
Πολιτική της Κύπρου
Ροτάσι Ηρακλείου

Το Ροτάσι (με 329 κατοίκους το 2001) είναι οικισμός και σημερινή έδρα της κοινότητας Εθιάς του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 280 μέτρων και η απόστασή του από την πόλη του Ηρακλείου είναι 51 χιλιόμετρα. Η θέση του είναι στους πρόποδες των Αστερουσίων Ορέων. Με το Νόμο Καποδίστρια υπάχθηκε στο Δήμο Αστερουσίων. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Στον οικισμό βρίσκεται Δημοτικό Σχολείο.

Ονομασία
Στα νότια του χωριού, στο λόφο Ροτασανή Κεφάλα, τοποθετείται η αρχαία πόλη Ρύτιον ή Ρυτιασσός, την οποία  αναφέρει ο Όμηρος.  Η πόλη υποτάχθηκε από τους Γορτυνίους και σε επιγραφή από τα ρωμαϊκά χρόνια αναφέρεται Ρυτιασίων κώμη και ιερόν Σκυλίου Διός . Σώζονται τμήματα τειχών , δεξαμενές και τα ερείπια τριών βυζαντινών εκκλησιών, με ίχνη τοιχογραφιών, που πιστοποιούν ότι η κώμη κατοικούνταν και στα βυζαντινά χρόνια. Τυχαία ήλθαν στο φως χάλκινα εργαλεία και όπλα, τα οποία χρονολογούνται από τη πρώτη και τη δεύτερη Υστερομινωική Εποχή. Διαπιστώθηκε επίσης η ύπαρξη προϊστορικού οικισμού στον ίδιο χώρο.Η σημερινή ονομασία του χωριού προέρχεται από το εθνικό Ρυτιάσιος: Ρυτιάσιοι>Ροτάσοι>Ροτάσι.

Αρχαιολογικά ευρήματα
Στο χωριό ανακαλύφθηκε εκτεταμένο νεκροταφείο από τα Γεωμετρικά Χρόνια, στη θέση Φαρμακαρά. Επίσης, στη θέση Ασπρολίβαδα βρέθηκε θησαυρός χάλκινων εργαλείων και όπλων, σμίλες, κόπτες, τσεκούρια κλπ. Όχι πολύ μακριά από το χωριό ανασκάφτηκε γεωμετρικός τάφος θολωτός και αδιατάρακτος, γεμάτος με αγγεία, άνω των 250, με κάλπες που περιέχουν την τέφρα των νεκρών κλπ. Ο τάφος χρησιμοποιήθηκε από την πρωτογεωμετρική περίοδο μέχρι την αρχή της ανατολίζουσας γεωμετρικής. Βρέθηκαν επίσης σιδερένια όπλα, περόνες, πόρπες, αργυρές και χρυσές καρφίτσες και χρυσά δαχτυλίδια. 

Ένας άλλος κυκλικός τάφος ανακαλύφθηκε κάτω από την εκκλησία που λέγεται Ταμπαρά στα ανατολικά του Ροτασίου.

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται σε συμβόλαιο του 1301 με το όνομα Rutasi και το 1583 Rottassi με 161 κατοίκους . Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας κατοικούνταν κυρίως από Τούρκους, 116 το 1881, μαζί με 4 χριστιανούς.

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Παραπομπές και σημειώσεις

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομ. Ηρακλείου.

Ροτασι
Ροτασι
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Καρνάγιο

Το καρνάγιο (ιταλικά: carenaggio < carenare +‎ -aggio < carena < λατινικά carina), ή αλλιώς ταρσανάς είναι όρος της κοινής ναυτικής γλώσσας, που έχει λατινική – ενετική προέλευση. Είναι το τμήμα ή τα τμήματα του αιγιαλού εντός ή λιμένων ή όρμων, που λόγω ομαλής κλίσης, επιτρέπουν την ανέλκυση και την καθέλκυση μικρών σκαφών, πλοιαρίων ή ψαράδικων, τόσο ξύλινων όσο και πλαστικών, προκειμένου να συντηρηθούν, λ.χ. "καρναγιάρισμα", δηλ. υφαλοκαθαρισμούς, υφαλοχρωματισμούς, καλαφατίσματα και παλαμίσματα.

Τα καρνάγια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας. Κανένα από τα καρνάγια που έχουν απομείνει δεν χαρακτηρίζεται από την ένταση και τη ζωντάνια του παρελθόντος και ο ευρύτερος κλάδος της ξυλοναυπηγικής αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Τα περισσότερα καρνάγια στην Ελλάδα έχουν εκλείψει, λίγα καρνάγια έχουν απομείνει σήμερα στη Λευκάδα, στην Αιτωλοακαρνανία, στη Καβάλα, στη Σύρο, στη Μαγνησία, στην Κάλυμνο, στη Σάμο και τη Λέσβο, στην Ιερισσό της Χαλκιδικής κ.ά.

Προέλευση όρου 
Ουσιαστικά, η λέξη προέρχεται από όρο «καρένα» (ιταλικής προέλευσης), δηλαδή το μέρος του πλοίου ή ξύλινου σκάφους το οποίο βρίσκεται μέσα στο θαλασσινό νερό, τη γάστρα. Εκεί κολλάνε φύκια και κοχύλια που πρέπει να καθαρίζονται. Τα έφερναν στα ρηχά νερά της ναυπηγικής ζώνης, τα γέρνανε στο πλευρό τους και τα ‘καρενάριζαν’. Σήμερα, πολλά από τα καρνάγια είναι χώροι στους οποίους κυρίως συντηρούν και επισκευάζουν παραδοσιακά ξύλινα σκάφη, κυρίως της αλιείας.

Εξέλιξη και ανάπτυξη 
Ο όρος αυτός αναπτύχθηκε κυρίως στις περιοχές που βρέθηκαν για πολύ καιρό Ενετοκρατούμενες σε αντίθεση του αντίστοιχου όρου ταρσανάς που αναπτύχθηκε περισσότερο στις τουρκοκρατούμενες περιοχές. Και ενώ στην αρχή τα καρνάγια αποτελούσαν χώρους μόνο για μικρές επισκευαστικές κυρίως δραστηριότητες στη συνέχεια άρχισαν σ΄ αυτά να ναυπηγούνται και μεγαλύτερα σκάφη από εκείνα που ναυπηγούνταν στους ταρσανάδες. Έτσι μετά την Παλιγγενεσία οι πρώτες ναυπηγικές μονάδες ήταν τα μεγάλα καρνάγια της εποχής που βρίσκονταν στις Σπέτσες, στο Γαλαξίδι, τη Σύρο, τη Θάσο, και στον Πόρο. Πολύ αργότερα άρχισαν ν΄ αναπτύσσονται επίσης και σ΄ άλλα νησιά όπως στην Αίγινα και βεβαίως στον Πειραιά και ειδικότερα στη περιοχή του Περάματος και στην Ιερισσό, όπως και σε δύο νησιά του Β. Αιγαίου συνυφασμένα με την τέχνη της ξυλοναυπηγικής, τη Λέσβο και τη Σάμο, γνωστές από την εποχή του Βυζαντίου.

Και όμως αυτές οι μικρές μονάδες αποτέλεσαν την αρχή του ναυπηγικού θαύματος που παρατηρήθηκε αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε μία αξιοπρόσεκτη ελληνική ναυπηγική υποδομή φθάνοντας κάποια χρονική περίοδο η Ελλάδα να έχει τις μεγαλύτερες δεξαμενές της Μεσογείου και από τις μεγαλύτερες ναυπηγικές μονάδες του ίδιου χώρου.

Τα τελευταία χρόνια φαίνεται να υπάρχουν πρωτοβουλίες της ελληνικής Πολιτείας για την αξιοποίηση των καρνάγιων και την αναγέννηση του εν λόγω κλάδου της ναυπηγικής.

Παραπομπές 
 

Ναυπηγική
Ναυτική λαογραφία
Ξύλο
Μπόουλινγκ

Το Μπόουλινγκ είναι ένα άθλημα στο οποίο οι παίκτες προσπαθούν να κερδίσουν πόντους ρίχνοντας μια μπάλα μπόουλινγκ σε μία επίπεδη επιφάνεια, προκειμένου να ρίξουν κάτω αντικείμενα που ονομάζονται κορίνες. Υπάρχουν πολλά είδη μπόουλινγκ, με το αρχαιότερο αυτό που προέρχεται από την αρχαία Ινδία. Ρίζες έχει και στην αρχαία Φινλανδία, στην Υεμένη και πολύ αργότερα το 300 μ.Χ στη Γερμανία. Στην Αμερική το πιο διαδεδομένο είδος μπόουλινγκ είναι μάλλον το παιχνίδι με δέκα κορίνες της Βόρειας Αμερικής. Αυτό το παιχνίδι παίζεται παντού στον κόσμο, τόσο από επαγγελματίες όσο και από ερασιτέχνες, αναδεικνύοντας το σε μία από τις πιο συμμετοχικές δραστηριότητες.

Είδη 
Τα είδη μπορούν να χωριστούν σε εσωτερικού και εξωτερικού χώρου. Τα περισσότερα είδη παίζονται σε έναν διάδρομο, μια επίπεδη επιφάνεια από ξύλο η μία συνθετική απομίμηση ξύλου. Το πραγματικό μήκος ενός διαδρόμου είναι 60 πόδια μετρώντας από την αρχή του διαδρόμου μέχρι την πρώτη κορίνα. Το πλάτος του διαδρόμου θα πρέπει να είναι περίπου 103–104 cm.

Στα είδη του εσωτερικού χώρου εντάσσονται 
 Το μπόουλινγκ με δέκα κορίνες, είναι εξέλιξη του μπόουλινγκ με 9 κορίνες του 19ο αιώνα. Οι κορίνες αυτού του είδους έχουν ύψος 36 εκατοστά και 12 εκατοστά διάμετρο στο πιο παχύ σημείο τους και δεν πρέπει να ζυγίζουν πάνω από 1,7 κιλά. Μία κανονική μπάλα έχει διάμετρο 22 εκατοστά και περιφέρεια 67 εκατοστά και δεν ζυγίζει πάνω από 7.3 κιλά. Κάθε μια έχει δύο με τρεις τρύπες που μπαίνουν τα δάχτυλα για να πιάνεις την μπάλα.
 Το candlepin bowling, παίζεται στον ανατολικό Καναδά και στην Νέα Αγγλία, είναι μια παραλλαγή του μπόουλινγκ με τις 10 μπάλες μόνο που οι κορίνες έχουν διπλό "λαιμό" και είναι οι ψηλότερες όλων των ειδών.
 Το duckpin bowling, παίζεται στα νοτιότερα μέρη της Νέας Αγγλίας, στις ΗΠΑ και στον ανατολικό Καναδά. Είναι και αυτό μια παραλλαγή του μπόουλινγκ με τις 10 κορίνες και αποτελείται από μικρές κοντόχονδρες κορίνες συνήθως με λάστιχο στο φαρδύτερο σημείο τους. Η πρότυπη κορίνα του είδους αυτού έχει ύψος 24 εκατοστά και διάμετρο 10 εκατοστά στο φαρδύτερο σημείο τους και δεν ζυγίζουν πάνω από 0.7 κιλά. Η κανονική μπάλα του είδους αυτού δεν έχει καθόλου τρύπες. Η μεγαλύτερη διάμετρος είναι 13 εκατοστά. Οι μπάλες του candlepin και του duckpin μπόουλινγκ δεν ζυγίζουν πάνω από 1.7 κιλά.
 Το μπόουλινγκ με 5 κορίνες, παίζεται στον Καναδά
 Το nine-pin skittles, παίζεται στην Ευρώπη.

Ο κύριος στόχος του παιχνιδιού είναι να κερδίσεις 300 πόντους

Μποουλινγκ
Σταλίδα Ηρακλείου

Η Σταλίδα (επίσημο: Σταλίς) είνα παραθαλάσσιος οικισμός της Κοινότητος Μοχού του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Βρίσκεται επί της παλιάς εθνικής οδού Ηρακλείου - Αγίου Νικολάου και απέχει 30 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 αναπτύχθηκε τουριστικά. Κατασκευάζονται οι πρώτες μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και αξιοποιείται ουσιαστικά από το 1980 και μετά. Πρόκειται για τον νεότερο οικισμό της περιοχής, ο οποίος αναπτύχθηκε και συγκροτήθηκε λόγω του τουρισμού.

Όντας κατεξοχήν τουριστικός οικισμός πλέον, προσφέρει ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών, επιπλωμένα διαμερίσματα και πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια. Επίσης προσφέρει πολύ καλές επιλογές για φαγητό, καφέ και διασκέδαση καθώς υπάρχει πληθώρα από εστιατόρια, ταβέρνες, καφέ και νεανικά στέκια τα οποία προσελκύουν πολλούς επισκέπτες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Στις υπηρεσείες που προσφέρονται στη Σταλίδα είναι καταστήματα με τουριστικά είδη, τουριστικά γραφεία για τις ημερήσιες εκδρομές, γραφεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων και μηχανών και μινι-μάρκετ. Τράπεζες υπάρχουν στη Χερσόνησο και στα Μάλια, ενώ στη Σταλίδα υπάρχουν μηχάνημα αυτόματης ανάληψης μετρητών.

Από τη Σταλίδα υπάρχει τακτική συγκοινωνία προς Ηράκλειο, Χερσόνησο και Γούβες (δυτικά), ή προς Μάλια και Αγιο Νικόλαο (ανατολικά), και μπορεί να δράση ως κόμβος για την επίσκεψη πολλών πόλεων και χωριών κατά μήκος της βόρειας ακτής της Κρήτης. Η συγκοινωνία γίνεται με τακτικά δρομολόγια λεωφορείων, με ταξί και με νοικιασμένα ή ιδιωτικά αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες.

Η διαμονή εξασφαλίζεται με άνεση στα πολλά ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών, στα επιπλωμένα διαμερίσματα και στα πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια. Η Σταλίδα διαθέτει αμμουδερή παραλία μήκους τριών χιλιομέτρων, κατάλληλη για κολύμπι και θαλάσσια σπορ και λιμανάκια με βράχια, όπου μπορεί κανείς να επιδοθεί και στο ψάρεμα με ψαροντούφεκο. Φαγητό και ποτό μπορεί κανείς να απολαύσει στις πολλές ταβέρνες και τα εστιατόρια του οικισμού. Φυσικά, πολύ κοντά είναι και τα Μάλια και η Χερσόνησος με περισσότερες επιλογές ψυχαγωγίας και διασκέδασης και, φυσικά, πάντα υπάρχει και το Ηράκλειο μέσα στην «ακτίνα δράσης» των επισκεπτών (34 χιλιόμετρα).

Στην περιοχή γιορτάζονται με πανηγύρια η γιορτή του Αγίου Δημητρίου στις 26 Οκτωβρίου και του Αγίου Ιωάννη στις 13 Νοεμβρίου και στις 27 Ιανουαρίου.

Πηγές
Δημοτική Ενότητα Μαλίων

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Τσιρίακο ντε Μίτα

Ο Τσιρίακο ντε Μίτα (πλήρες όνομα Ciriaco Luigi de Mita, 1928-2022) ήταν Ιταλός πολιτικός, που διετέλεσε και πρωθυπουργός της χώρας.

Γεννήθηκε στο Νούσκο της επαρχίας Αβελίνο στις 2 Φεβρουαρίου 1928. Ως νέος προσχώρησε στη Χριστιανοδημοκρατία και μπήκε στην πολιτική. Έγινε μέλος του Κοινοβουλίου το 1963 και μέλος της Κυβέρνησης το 1973. Για μια δεκαετία υπηρέτησε ως υπουργός Βιομηχανίας και Εξωτερικού Εμπορίου.

Ο Ντε Μίτα έγινε πρόεδρος του κόμματός του το 1982, όταν η δύναμή του μειωνόταν. Το 1986 επανεξελέγη πρόεδρος του κόμματος με 60%. και το οδήγησε σε επιτυχία στις εκλογές του 1987. Το 1988 έγινε πρωθυπουργός, θέση στην οποία παρέμεινε ένα χρόνο. Στην αρχή της θητείας του, στις 16 Απριλίου 1988, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες δολοφόνησαν το γερουσιαστή Ρομπέρτο Ρουφίλι, σύμβουλο του Ντε Μίτα.

Μετά από απουσία δύο ετών, επέστρεψε στο Κοινοβούλιο το 1996 και επανεξελέγη το 2001 και το 2006. Προσχώρησε στο Λαϊκό Κόμμα (1994-2002) και κατόπιν στο συνασπισμό Democrazia è Libertà – La Margherita (Μαργαρίτα), του οποίου είναι περιφερειακός γραμματέας για την Καμπανία. Ήταν επικεφαλής των συνδυασμών του συνασπισμού της Ελιάς (L'Ulivo) στην ίδια περιφέρεια το 2006, αλλά είναι αντίθετος στην ένωση του κόμματός του με τη Δημοκρατική Αριστερά για τη δημιουργία του «Δημοκρατικού Κόμματος».

Πέθανε σε ηλικία 94 ετών στις 26 Μαΐου 2022.

Παραπομπές

]
Ιταλοί πρωθυπουργοί
Πιτθέας

Στην ελληνική μυθολογία ο Πιτθέας (Πιτθεύς) ήταν βασιλιάς της Τροιζήνας, γιος του Πέλοπα και της Ιπποδαμείας ή της Δίας.

Φίλος του Πιτθέα ήταν ο βασιλιάς των Αθηνών Αιγέας, τον οποίο φιλοξένησε μια φορά. Τότε ο Αιγέας του ανέφερε τον δυσνόητο χρησμό που είχε πάρει από το Μαντείο των Δελφών για το τι έπρεπε να πράξει ώστε να αποκτήσει παιδιά, οπότε ο Πιτθέας, κατανοώντας το νόημά του, μέθυσε τον Αιγέα και τον έριξε στο κρεβάτι της κόρης του Αίθρας, αποσκοπώντας έτσι να γίνει παππούς του διαδόχου του αθηναϊκού θρόνου. Το πρωί, όταν ο Αιγέας συνήλθε από το μεθύσι του δίπλα στην Αίθρα, την έπεισε να του υποσχεθεί ότι αν αποκτούσε απόγονό του θα τον μεγάλωνε κρυφά στην πόλη, όπως και έγινε. Το παιδί που πράγματι γεννήθηκε ήταν ο ήρωας Θησέας και ο Πιτθέας ήταν ο παππούς του, μόνο που δεν το γνώριζε.

Ο Πιτθέας, εκτός από την περίπτωση του χρησμού, πιστευόταν γενικότερα πως ήταν ο σοφότερος άνθρωπος της εποχής του, ενώ αναφέρεται ότι υπήρξε και ο πρώτος που δίδαξε τη Ρητορική, για την οποία είχε αφήσει και σύγγραμμα. Πολλοί αποδίδουν σε αυτόν τα ρητά: «μηδέν άγαν» (αντί στον Χίλωνα) και «μη δικάσης πριν αμφοίν τον μύθον ακούσης».

Πηγές 
 Πλούταρχος: Βίοι Παράλληλοι, Θησεύς (3.1-4.1)

Μυθικοί βασιλείς της Αργολίδας
Μαρία Φιλίππου

Η Μαρία Φιλίππου (Λευκωσία, 20 Απριλίου 1969)είναι Ελληνοκύπρια ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου που εργάζεται στην Ελλάδα.

Καριέρα

Σειρές

Ταινίες 
Το Κλάμα Βγήκε Απ' Τον Παράδεισο (2001) - βοσκοπούλα
Ουρανία (2006)

Θέατρο  
Άντρες έτοιμοι για όλα (2012)
Ζείτε παίδες Ελλήνων (2011) 
Μπαμπάδες με ρούμι (2018)
Βαφ' τα μαύρα (2016 - 2018)
Μάμα Ρόζα (2019 - 2020)

 
Κύπριοι ηθοποιοί θεάτρου
Κύπριοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κύπριοι ηθοποιοί τηλεόρασης
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Socket 5

Η προδιαγραφή Socket 5 συμπεριλαμβάνει τις μηχανικές και ηλεκτρικές ιδιότητες της υποδοχής που χρησιμοποιείται για τους μικροεπεξεργαστές τύπου Pentium της κατασκευαστικής εταιρείας Intel.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η διαφορά μεταξύ Socket 5 και Socket 7 

Υποδοχές CPU
Ανδρέας Ντούζος

Ο Ανδρέας Ντούζος (17 Απριλίου 1934- 29 Απριλίου 2013) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 17 Απριλίου 1934. Σπούδασε ηθοποιία στη Σχολή του Τάκη Μουζενίδη.

Συμμετείχε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, κυρίως την δεκαετία του '60, ενώ θεωρούνταν ένας από τους ζεν πρεμιέ της εποχής. Απέκτησε δύο παιδιά, τον Στηβ το 1959 και την Τέτα το 1964, τα οποία ακολούθησαν και αυτά, για ένα διάστημα, το επάγγελμα του ηθοποιού.

Περιστασιακά από το 1963 και μόνιμα πλέον από το 1967 μετέβη με την οικογένειά του στις ΗΠΑ, εγκαθιστώμενος στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης για συνολικά 17 χρόνια ως το 1980, όπου μεταξύ άλλων έκανε σπουδές σκηνοθεσίας.

Υπήρξε για αρκετό καιρό επιχειρηματίας του θεάτρου Σούπερ Σταρ (μετέπειτα Μπρόντγουεϊ) στην οδό Αγίου Μελετίου στην Κυψέλη, το οποίο ανέλαβε το 1982 και αναγκάστηκε να παραχωρήσει στην ηθοποιό Κάτια Δανδουλάκη το 1994, λόγω οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπισε. Συμμετείχε ως guest star στις τηλεοπτικές σειρές Κωνσταντίνου και Ελένης, Η Λάμψη και Άκρως Οικογενειακόν. Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε στην ταινία Μια μέρα τη νύχτα (2001).

Τον Ιανουάριο του 2013 μετά από ατύχημα στο σπίτι του υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Δημιουργήθηκε αιμάτωμα και υπεβλήθη σε επέμβαση, μετά την οποία νοσηλευόταν στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας ιδιωτικού θεραπευτηρίου, όπου και απεβίωσε στις 29 Απριλίου του ιδίου έτους. Τα τελευταία επτά χρόνια της ζωής του έπασχε από την Νόσο του Αλτσχάιμερ.

Φιλμογραφία

Θεατρικές Παραστάσεις 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Πηγές 
 Multimedia CD-ROM Ελληνικός Κινηματογράφος 1997 ΕΘΝΟDATA
 90 λεπτά
 http://www.ishow.gr/personFilmography.asp?guid=170CCEC9-1071-4427-BA37-6D3D6D2FE6BF

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες θεατρικοί επιχειρηματίες
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Μυλοπόταμος Κυθήρων

Το χωριό Μυλοπόταμος βρίσκεται στα Κύθηρα. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Στο χωριό υπάρχουν πολλών ειδών φυσικά και πολιτιστικά αξιοθέατα, όπως το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας, οι Μύλοι, ο διατηρητέος οικισμός Κάτω Χώρα με το Ενετικό Κάστρο, ο Βυζαντινός ναός του Αγίου Πέτρου.
Οι οικισμοί του χωριού είναι, Άγιος Σώστης, Αραίοι, Κάτω Χώρα, Πίσω πηγάδι, Ρίζα.

Αξιοθέατα 
 Κάτω Χώρα, διατηρητέος οικισμός του Μυλοποτάμου, με το Ενετικό κάστρο, το Αγγλικό σχολείο και τα αυθεντικά παραδοσιακά σπίτια.
 Καταρράκτης Νεράιδα (ή Καταρράκτης της Φόνισσας)
 Νερόμυλοι Μυλοποτάμου
 Μονή Παναγία Ορφανή, δυτικά του Χωριού, χτισμένο πάνω σε γκρεμό, με βλάστηση από κέδρους.
 Άγιος Πέτρος, βυζαντινή εκκλησία του 13ου αιώνα, μία από της σημαντικότερες στο Νησί, στον οικισμό Αραίοι.
 Κάστρο Κάτω Χώρας, χτισμένο από τους Ενετούς.
 Σπήλαιο Αγίας Σοφίας. Στην είσοδό του υπάρχουν τοιχογραφίες του 13ου αιώνα και το Νυίδριο της Αγίας Σοφίας, έχει τουριστική διαδρομή μήκους 200 μ. με σταλακτίτες και φυσικούς σχηματισμούς. Το συνολικό μήκος του σπηλαίου που έχει εξερευνηθεί μέχρι σήμερα από σπηλαιολόγους ανέρχεται στα 550 μ. Δεν μπορεί να προσδιοριστεί το τελικό μήκος του σπηλαίου αφού δεν έχει ολοκληρωθεί η εξερεύνησή του.

Δικτυακοί τόποι 
 http://www.mylopotamo.gr
 https://visitkythera.com/el/in/mylopotamos/

Χωριά των Κυθήρων
Δήμος Κυθήρων
Μιλλιαράδες Ηρακλείου

Οι   Μιλλιαράδες  είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται νοτιονατολικά της Εμπάρου, στους βόρειους πρόποδες του υψώματος Κούπα, στα 1.188 μέτρα και σε απόσταση 52,5 χλμ. από το Ηράκλειο.

Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και με την κτηνοτροφία. Κύρια προϊόντα είναι το λάδι και ο δίκταμος, αρωματικό φυτό που εξάγεται στο εξωτερικό για ποτοποιία.

Στο χωριό βρίσκονται οι ναοί του Αγίου Παντελεήμονα και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Μάμαντος και της Παναγίας στο Δέτη ή Γρυλούς μέσα σε σπήλαιο νότια του χωριού, ο οποίος έχει τοιχογραφίες που όμως καταστράφηκαν.

Ιστορικά στοιχεία 
Η ονομασία του χωριού οφείλεται στο γνωστό και σημερινό επώνυμο Μιλιαράς, (βυζαντινό επώνυμο των πρώτων οικιστών), που σημαίνει αυτόν που κατασκευάζει μιλιάρια, δηλ. καζάνια. Άλλη εκδοχή για το όνομα (με γραφή Μηλλιαράδο)  λέει ότι προέρχεται από τη λέξη “μήλα” που στην ομηρική γλώσσα σημαίνει πρόβατα. Και αυτό γιατί παλαιότερα  οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν βοσκοί .

Οι Μιλλιαράδες δεν αναφέρονται σε βενετικές απογραφές , ούτε στην τουρκική του 1671, ούτε στον κατάλογο του 1834. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται με 185 Χριστιανούς κατοίκους. Παλαιότερη γραφή του χωριού είναι το ουδέτερο Μιλιαράδω.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Μιλλιαράδων 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Μιλλιαράδων έχει 201 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Ψαράκη.

Κοινοτάρχες Μιλλιαράδων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μιλλιαράδων.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Στέργιος Σπανάκης, Το οικογενειακό επίθετο Μιλιαράς, Κρητικά Χρονικά, τομ. Γ΄(1949), σελ.204.
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Δήμος Βιάννου
Μιλλι
Ίνι Ηρακλείου

Το Ίνι (επίσημο: Ίνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι περίπου 44 χιλιόμετρα. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού ονομάζεται "Ίνι-Μοναστηράκι". Κεντρικός ναός είναι ο Άγιος Γεώργιος. Μεταξύ άλλων, στο Ίνι υπάρχουν Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο.

Ιστορικά στοιχεία

Το Ίνι αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ 96) με το όνομα Igni και με 114 κατοίκους το 1583. Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν μόνο από Τούρκους και το 1834 από 5 οικογένειες. Κατά  της  επαναστάσεις εγκατέλειψαν και το 1881  είχε 129  Χριστιανούς και 21 Τούρκους. Στην εκκλησία  της Παναγίας  είναι  εντοιχισμένη  επιτύμβια  πλάκα  από  μουσικό που χρονολογείται από τη ρωμαϊκή περίοδο  με  την  επιγραφή  Μολπάς έμελψα αυλών των λιγυρών ήχος ανευρόμενος. Μοίραν δ’ ουν απέκλεισε Θεός εμέ εμέ θνητόν εόντα. Κείμαι… (Gerola, IV, 573)

Στο χωριό αυτό τοποθετείται τελευταία η αρχαία πόλη Αρκαδία ή Αρκάδες. Η πόλη ήταν αρχικά σύμμαχος της Κνωσού αλλά συμμάχησε με τη Λύττο μετά το 221 π. Χ. 
Αποστάντες της των Κνωσίων φιλίας τοις Λυττίοις συμμαχείν (Πολύβιος, IV, 53,6). Ήταν αυτόνομη πόλη και είχε τα δικά της νομίσματα που είχαν στη μία όψη την κεφαλή του Δία Άμμωνα κερασφόρου και στην άλλη την Αθηνά να στηρίζεται σε δόρυ και τη λέξη ΑΡΚΑ ΔΩΝ.

Το 1583 αναφέρεται και ο Μαχαιράς με το όνομα Maghiera και με 113 κατοίκους (Καστροφύλακας , Κ96). Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν μόνο από Τούρκους (13 οικογένειες το 1834) και το 1881 από 200 Τούρκους. Αναφέρεται σε όλες τις απογραφές  Μαχαιρά, χωρίς άρθρο. Στα μεσαιωνικά κείμενα αναφέρεται συνηθέστατα το επαγγελματικό επώνυμο- σήμερα λέγεται Μαχαιρά. Το Μοναστηράκι αναφέρεται το 1583 στην ίδια περιοχή το Monasterio di Christo (Καστροφύλακας, Κ96). Πιθανότατα είναι ο σημερινός οικισμός.

Νοτιοανατολικά του χωριού Μαχαιράς, κοντά στην τοποθεσία «Καλό Νερό», σώζονται τα ερείπια του οικισμού Μιτσιτσίρι, το οποίο αναφέρεται Miciciri το 1583 με  64 κατ.   (Καστροφύλακας, Κ96), το 1834 με 4 τουρκικές οικογένειες, το 1881 με 24 Τούρκους. Το 1900 αναφέρεται ακατοίκητο. Άρα εγκαταλείφθηκε μετά το 1881.

Η περιοχή του Ινίου υπέστη ζημιές από το σεισμό του 2021, τόσο σε οικίες, όσο και στον ναό του Αγίου Γεωργίου.

Κοινότητα Ινίου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Ινίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Μαχαιρά και Μοναστηράκι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Ίνιον, το (358)
 Μαχαιρά, η (179)
 Μοναστηράκιον, το (54)

Συνολικά η κοινότητα έχει 591 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Νεκτάριο Κοκολάκη.

Κοινοτάρχες Ινίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ινίου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστορικά στοιχεία από τον Πολιτιστικό Σύλλογο

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Ινι
Ινι
Στόλοι Ηρακλείου

Οι Στόλοι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου.

Γενικά στοιχεία 
Οι Στόλοι απέχουν  55,7 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο. Οι σημερινοί κάτοικοι προέρχονται κυρίως από  χωριά του δήμου Μυλοποταμου και ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και  με την κτηνοτροφία. Παράγεται λάδι, σταφίδα και δημητριακά και ελάχιστα γαλακτομηκα προϊόντα 

Στο χωριό βρίσκονται οι ναοί των Αγίων Αποστόλων και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, καθώς επίσης και τα εξωκλήσια των Αγίων Σαράντα, της Αγίας Ευφημίας, της Αγίας Μαρίνας και του Αγίου Γεωργίου κοντά στον παλαιό ερειπωμένο οικισμό Ρίζικα, βορειοδυτικά του χωριού, ο οποίος αναφέρεται το 1583 με 25 κατοίκους.

Στους Στόλους λειτουργούν Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο.

Ιστορικά στοιχεία 
Η παράδοση αναφέρει ότι ο οικισμός έλαβε το όνομα από την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων ( Αποστόλοι>Στόλοι) όπου υπήρχε μέχρι πριν λίγα χρόνια και το νεκροταφείο. Το 1583 αναφέρεται με το όνομα Stolus με 36 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 99). Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν αποκλειστικά από Τούρκους, το 1834 από 6 οικογένειες και το 1881 από 122 άτομα.

Τα Ίνια, που υπάγονταν στους Στόλους όταν ακόμα οι τελευταίοι αποτελούσαν κοινότητα, το 1583 (σύμφωνα με τον Καστροφύλακα, Igna Κ 99) είχαν 52 κατοίκους.

Στην Τουρκοκρατία κατοικούσαν μόνο Τούρκοι και έπειτα από την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και ορισμένες οικογένειες Κρητικών.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον οικισμό Ίνια αποτελούν την κοινότητα Στόλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ρούβα του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 351 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Στόλων

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Στολοι
Στολοι
Δήμος Γόρτυνας
Τούτσι

Τούτσι ονομάζεται μια φυλή της Ρουάντα και του Μπουρούντι. 

Η καταγωγή της φυλής είναι αντικείμενο διαφωνίας, καθώς παλιότερη θεωρία των πρώτων Ευρωπαίων αποικιοκρατών μελετητών τους απόδωσε αιθιοπική χαμιτική καταγωγή, με υποταγή των πληθυσμών εκεί που κατέληξαν και επιβολή των πολιτιστικών στοιχείων και κοινωνικών δομών, ενώ άλλο ρεύμα θεωριών πιστεύει ότι υπήρξε ειρηνική μετανάστευση τους και όχι κατάκτηση στην περιοχή.  Τον 15ο αιώνα μετανάστευσαν από τα βόρεια και συγκατοίκησαν με τους προϋπάρχοντες πληθυσμούς Μπαντού (Χούτου) και πυγμαίους (Τούα) και αποτελούν τη μειοψηφία και των δύο κρατών (το 10% περίπου του πληθυσμού του κάθε κράτους). Η φυλή έγινε γνωστή κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Ρουάντα καθώς γνώρισε την χειρότερη και πιο βάναυση γενοκτονία από τη φυλή των Χούτου.

Πηγές 
Μελέτη για τον πόλεμο μεταξύ Τούτσι και Χούτου

Φυλές της Αφρικής
Ρουάντα
Μπουρούντι
Σημαία της Νότιας Οσετίας

Η σημαία της Δημοκρατίας της Νότιας Οσετίας είναι τρίχρωμη και αποτελείται από τρεις λωρίδες λευκού, κόκκινου (στη μέση) και κίτρινου. Η σημαία προτάθηκε με βάση το Σύνταγμα της 26ης Νοεμβρίου του 1990 και εγκρίθηκε με ειδική Οδηγία για τη Σημαία στις 30 Μαρτίου του 1992. Τα χρώματα συμβολίζουν την ανδρεία στον πόλεμο (κόκκινο), την ηθική αγνότητα (λευκό) και την ευημερία (κίτρινο). Η σημαία χρησιμοποιείται επίσης από την εναλλακτική κυβέρνηση της Νότιας Οσετίας , η οποία αντιτίθεται στην κυβέρνηση των αυτονομιστών στο Τσκινβάλι.

Η σημαία είναι σχεδόν πανομοιότυπη με τη σημαία της Βόρειας Οσετίας-Αλανίας, με μοναδική διαφορά να είναι οι αναλογίες της σημαίας.

Σημαία της Γεωργιανής προσωρινής Διοίκησης 

Η σημαία της Προσωρινής Διοικητικής Αυτοτελούς Οντότητας στη Νότια Οσετία είναι παρόμοια με την τρίχρωμη που περιγράφηκε παραπάνω. Η διαφορά είναι ότι η σημαία αυτή περιέχει το εθνόσημο της Νότιας Οσετίας, το οποίο χρησιμοποιείται από αμφότερες τις αντιμαχόμενες παρατάξεις.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σημαία της Νότιας Οσετίας (Γεωργία)

Νότια Οσσετία
Νότια Οσετία
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2007

Γεγονοτα 12
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στο Μαρόκο



Νόμοι ενάντια στους ομοφυλόφιλους

Σύμφωνα με το άρθρο 489 του Ποινικού Κώδικα, η ομοφυλοφιλία στο Μαρόκο είναι παράνομη και τιμωρείται με ποινή φυλάκισης έως και 3 χρόνια καθώς και με πρόστιμο. Παρόλα αυτά οι ποινή σπάνια χρησιμοποιείται και η ομοφυλοφιλία είναι σχετικά συνηθισμένη, ειδικά στις τουριστικές περιοχές. Οι σχέσεις συνήθως προβάλλονται δημόσια και τα λεφτά παίζουν σημαντικό ρόλο σε ό,τι έχει να κάνει με το σεξ. Στην κοινωνία η ομοφυλοφιλία είναι ταμπού και θεωρείται «ανήθικη».

Προστασία με βάση νόμου σεξουαλικού προσανατολισμού 

Δεν υπάρχει νόμος μη άνισης μεταχείρισης. Παρόλο που πολλοί πολίτες του Μαρόκου είναι απελευθερωμένοι, η κυβέρνηση φέρνει πολλές αντιρρήσεις σε αυτό το θέμα.

Αναγνώριση ομοφυλόφιλων ζευγαριών 

Δεν υπάρχει νομική αναγνώριση των ομοφυλοφίλων.

Παραπομπές 

Μαρόκο
Κοινωνία του Μαρόκου
Ντιόγκο Ροντρίγκες Σιστόν

Ο Ντιόγκο Ροντρίγκες Σιστόν (Diogo Rodrigues Siston, Ρίο ντε Τζανέιρο, 25 Ιανουαρίου 1981) είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής. Έχει ύψος 1.74 μ., βάρος 71 κιλά.

Έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στους μικρούς της Βάσκο Ντα Γκάμα (1999) και στα μισά της σεζόν 2001-02 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα.
Τις πρώτες 2 σεζόν αγωνίζονταν άλλοτε με την ομάδα των νέων και άλλοτε με την ανδρική ομάδα ενώ από το 2002 μόνο στην ανδρική ομάδα [με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Βραζιλίας το 2000, το Κόπα το 2000 και το Καριόκα (πρωτάθλημα του Ρίο ντε Τζανέιρο) το 2003]. Στα 3 χρόνια της παρουσίας του στην Βάσκο είχε συμπαίκτες τους Ρομάριο, Ζουνίνιο Παουλίστα, Λεί Λίμα, Εντμούντο και Ρικάρντο Μπόβιο και ως λογικό επακόλουθο ελάχιστες συμμετοχές (25 εκ των οποίων μόνο οι 11 ως βασικός) ενώ σκόραρε και ένα γκολ.

Αγωνίστηκε μία χρονιά (2003-04) στο Ισραήλ με τη Χάποελ Μπερ Σεβά (29 συμμετοχές, 1 γκολ και μία ασιστ). 

Το 2004 μετακόμισε στις Αζόρες και στην Πορτογαλική Σάντα Κλάρα (Liga Vitalis -β΄εθνική Πορτογαλίας) και μέσα σε 3 χρονιές είχε 66 συμμετοχές (40 ως βασικός) ενώ σκόραρε και 9 γκολ. 

Από τον Ιούλιο του 2007 αποκτήθηκε από τον Άρη Θεσσαλονίκης και πέτυχε το παρθενικό του γκολ στο ελληνικό πρωτάθλημα στις 11 Νοεμβρίου 2007 κόντρα στο Ατρόμητο Αθηνών.Τη σεζόν 2009/10 αγωνίστηκε στον Λεβαδειακό μετρώντας 5 συμμετοχές.

Υπήρξε διεθνής με την εθνική ομάδα U-20 της Βραζιλίας.

Πηγές 

Προφίλ στο soccerway.com
Diogo Rodrigues Siston... 
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα
Ποδοσφαιριστές Χάποελ Μπερ Σεβά
Ποδοσφαιριστές ΚΝ Σάντα Κλάρα
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού
Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Ποδοσφαιριστές Μακαέ Εσπόρτε Φουτεμπόλ Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Ολαρία Ατλέτικο Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας ανδρών Κ20
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Αιθίλλα

Στην ελληνική μυθολογία η Αιθίλλα ή Αιθύλλα ήταν κόρη του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα και αδελφή του Πριάμου, του Τιθωνού, της Ησιόνης και άλλων. Μητέρα της ήταν η Στρυμώ ή Πλακία (κατ' άλλους η Λευκίππη).

Κατά την άλωση της Τροίας μετά τον Τρωικό Πόλεμο η Αιθίλλα αιχμαλωτίσθηκε από τους συντρόφους του Πρωτεσιλάου, και οι Αχαιοί την πήραν μαζί τους όταν έφυγαν, όπως και πολλούς άλλους. Στην Παλλήνη της Μακεδονίας βγήκαν στη στεριά για να προμηθευθούν νερό. Τότε η Αιθίλλα προέτρεψε τους υπόλοιπους αιχμαλώτους να κάψουν τα πλοία για να μείνουν εκεί και να αποφύγουν έτσι τη δουλεία στην Ελλάδα. Αυτό και έγινε: έμειναν για πάντα εκεί και ίδρυσαν την πόλη Σκιώνη.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Τρώες
Μέλανθος

Στην ελληνική μυθολογία ο Μέλανθος ήταν ήρωας, απόγονος του βασιλιά της Μεσσηνίας Νηλέως και γιος του Ανδροπόμπου. Οι Ηρακλείδες τον έδιωξαν από την Πύλο, οπότε εγκαταστάθηκε στην Αττική, όπου και πολιτογραφήθηκε.

Ο Μέλανθος προσφέρθηκε να μονομαχήσει με τον βασιλιά των Θηβών, τον Ξάνθο, για να τερματισθεί οριστικά ο πόλεμος ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Βοιωτούς. Στη μονομαχία αυτή ο Μέλανθος νίκησε και σκότωσε τον αντίπαλό του με τη βοήθεια του θεού Διονύσου. Σύμφωνα με τον Παυσανία εκείνος που σκότωσε τον Ξάνθο και μάλιστα με δόλο, δεν ήταν ο Μέλανθος αλλά ο πατέρας του Ανδρόπομπος. Ανεξαρτήτως αυτού, ο Μέλανθος ή ο πατέρας του μετά το θάνατο του Ξάνθου ως ήρωας ανακηρύχθηκε βασιλιάς και έτσι απομακρύνθηκε από το θρόνο ο Θυμοίτης. Ο Μέλανθος απέκτησε παιδιά και ένα από αυτά ήταν ο μετέπειτα βασιλιάς των Αθηνών Κόδρος.

Σύμφωνα με άλλη παράδοση, όταν ο Μέλανθος έφυγε από την Πύλο έλαβε ένα δελφικό χρησμό ότι έπρεπε να εγκατασταθεί στον τόπο εκείνο όπου θα του προσέφεραν ως γεύμα μία κεφαλή και πόδια. Περνώντας από την Ελευσίνα οι ιερείς του προσέφεραν την κεφαλή και τα πόδια του ζώου που μόλις είχαν θυσιάσει, και έτσι ο Μέλανθος εγκαταστάθηκε εκεί.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 594

Μελανθος
Ασκάλαφος ο δαίμων

Στην ελληνική μυθολογία ο δαίμονας Ασκάλαφος ήταν γιος του Αχέροντα και της Γοργύρας (κατά τον Απολλόδωρο) ή της Όρφνης (κατά τον Οβίδιο), ενώ τρίτη εκδοχή τον αναφέρει ως γιο της Στυγός. Ο Ασκάλαφος ήταν «χθόνιος δαίμων» (δαίμονας της γης). Κατέδωσε στον θεό Πλούτωνα ότι η Περσεφόνη είχε φάει σπόρια από το ρόδι, οπότε η θεά Δήμητρα τον τιμώρησε βάζοντας πάνω του ένα τεράστιο βράχο. Από αυτόν τον βράχο τον απάλλαξε ο Ηρακλής όταν κατέβηκε στον Άδη, οπότε ο Ασκάλαφος μεταμορφώθηκε από τη Δήμητρα στο ομώνυμο πουλί (του γένους βύας).

Οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν την παράδοση για αυτό τον Ασκάλαφο μεταγενέστερη και τον ταυτίζουν με τον Ασκάλαβο.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 201

Δαίμονες της ελληνικής μυθολογίας
Φρανσουά-Ξαβιέ Ορτολί

Ο Φρανσουά-Ξαβιέ Ορτολί  (François-Xavier Ortoli, 16 Φεβρουαρίου 1925 - 29 Νοεμβρίου 2007) ήταν Γάλλος γκωλιστής πολιτικός και επιχειρηματίας.

Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1925 και υπηρέτησε σε διάφορα υπουργεία κατά την κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Ζακ Μορίς Κουβ ντε Μιρβίλ, (1968-69) μεταξύ των οποίων και στο Υπουργείο Οικονομικών. Ήταν κοινοτικός επίτροπος της Γαλλίας από το 1973 ως το 1985 και από το 1973 ως το 1977 ως επικεφαλής της Επιτροπής Ορτολί, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Κομισιόν). Τον διαδέχθηκε στην προεδρία της Κομισιόν ο Ρόι Τζένκινς.

Στη συνέχεια ανέλαβε διάφορα επιχειρηματικά αξιώματα και έπειτα διευθυντής της «Τοτάλ». Πέθανε στις 29 Νοεμβρίου του 2007.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Xinhuanet - Είδηση του θανάτου του Ορτολί

Παραπομπές

Ευρωπαίοι επίτροποι
Γάλλοι πολιτικοί