joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τερέζα Φεοντέροβνα Ρις

Η Τερέζα Φεοντέροβνα Ρις (Teresa Feoderovna Ries, 1874–1950) ήταν Αυστριακή γεννημένη στη Ρωσία γλύπτρια και ζωγράφος.

Βιογραφία 
Η Τερέζα Ρις γεννήθηκε στη Ρωσία από εβραϊκή οικογένεια. Φοίτησε τη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας, από την οποία αποβλήθηκε επειδή έδειξε ασέβεια σε ένα καθηγητή σε ένα από τα μαθήματά της. Μετακόμισε στη Βιέννη σε ηλικία 21 ετών. Η πρώτη της έκθεση στο Κιουνστερχάους της Βιέννης περιελάμβανε τη «Μάγισσα», το γλυπτό μιας γυμνής γυναίκας να κόβει τα νύχια του ποδιού της. Αυτό το έργο τράβηξε την προσοχή του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ και έγινε σύντομα γνωστή σε όλη τη Βιέννη. Στην έκθεση ήταν επίσης παρόν ο Γκούσταβ Κλιμτ, ενεργό μέλος του Ζετσεσιονισμού, ο οποίος της ζήτησε να συμμετέχει σε έκθεση μαζί τους. Αρχικά ζήτησε από τον Έντμουντ Χέλμερ να είναι ο μέντοράς της. Αυτός αρχικά αρνήθηκε, αλλά τελικά τη βοήθησε να εκθέσει το έργο της και να κερδίσει αναθέσεις.

Το 1900 η Ρις συμμετείχε στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού και το 1911 στην Παγκόσμια Έκθεση του Τουρίνου, με πρόσκληση από τη Ρωσία και την Αυστρία. Ο πρίγκιπας Αλοΐσιος του Λιχτενστάιν της πρότεινε να χρησιμοποιήσει τα δωμάτια δίπλα στην πινακοθήκη του ως στούντιο.

 

Η Ρις δούλευε με πέτρα, μάρμαρο, πηλό και μπρούτζο, παράγοντας έργα για δημόσια χρήση και ιδιώτες. Κάποια από τα πιο γνωστά γυμνά έργα της είναι ο Υπνοβάτης (πριν το 1894), ο Εωσφόρος (π. 1897) και ο Θάνατος (1898). Ανάμεσα στα έργα της βρίσκεται και η Προτομή του Γιάρομιρ Μάντι (1897), το οποίο βρίσκεται μπροστά από το κτίριο της ένωσης πυροσβεστών της Βιέννης. Ίσως είναι περισσότερο γνωστή για τη φωτογράφηση και τη δημιουργία μιας προτομής του Μαρκ Τουέιν, όταν ο δεύτερος έμενε στη Βιέννη.

Σύμφωνα με τον κριτικό τέχνης Καρλ Κράους, οι εκθέσεις της λάμβαναν υπερβολικά πολύ δημοσιότητα. Η Ρις δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της, Die Sprache des Steines (Η Γλώσσα της Πέτρας), το 1928. Το 1938, εκδιώχθηκε από το στούντιό της εξαιτίας της πολιτικής των Ναζί σχετικά με την ανωτερότητα της Άριας Φυλής. Συνέχισε να δουλεύει στη Βιέννη μέχρι το 1942, όταν και μετανάστευσε στο Λουγκάνο, Ελβετία.

Προσωπική ζωή 
Η Ρις παντρεύτηκε, έχασε ένα παιδί και χώρισε ενόσω ήταν ακόμη έφηβη στη Μόσχα.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

Αυστριακοί γλύπτες
Ρώσοι γλύπτες
Αυστριακοί ζωγράφοι
Ρώσοι ζωγράφοι
Εβραίοι καλλιτέχνες
Ζωγράφοι (γυναίκες)
Ουφά (σταθμός)

Ο σταθμός Ουφά είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός που βρίσκεται στην Ουφά, την πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν. Βρίσκεται στον σιδηρόδρομο Κουϊμπίσεφ, στην διαδρομή του Υπερσιβηρικού Σιδηροδρόμου. Ιδρύθηκε το 1888 και απέχει 1621 χιλιόμετρα από την Μόσχα.

Βρίσκεται πολύ κοντά στον ποταμό Μπελάγια. 
Μεταφορές στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν

Σιδηροδρομικές γραμμές στη Ρωσία
Φάλανθος ο Λακεδαιμόνιος

O Φάλανθος ήταν ιδρυτής του Τάραντα, της μοναδικής αποικίας της Σπάρτης στην Μεγάλη Ελλάδα.

Ήταν γιος του Αράκου, ενός περίοικου. Ο Φάλανθος ήταν ένας από τους Παρθενίες, δηλαδή ένας από τους νόθους Σπαρτιάτες νέους με πατέρες περίοικους που είχαν γεννηθεί στη διάρκεια του Α’ Μεσσηνιακού πολέμου (743-724 π.Χ.) στην αρχαία Σπάρτη. Εκείνη την εποχή, για να μην ελαττωθεί ο δωρικός πληθυσμός, οι Βασιλείς έδωσαν την άδεια στις Σπαρτιάτισσες να συνάψουν γάμους με περίοικους και είλωτες που είχαν πολεμήσει μαζί τους. Οι γάμοι αυτοί δεν θεωρούνταν νόμιμοι, γι’ αυτό και τις γυναίκες που αποκτούσαν παιδιά από τους περιοίκους τις θεωρούσαν παρθένες και τα παιδιά τους, που λογαριάζονταν ως νόθα, ονομάστηκαν γι’ αυτό τον λόγο Παρθενίες (επίσης τα παιδιά που γεννήθηκαν από τους γάμους με είλωτες ονομάστηκαν Επεύνακτοι).

Μετά το τέλος του εικοσάχρονου πολέμου οι Βασιλείς αρνήθηκαν να δώσουν πολιτικά δικαιώματα και κλήρο γης στους Παρθενίες όπως είχαν υποσχεθεί με αποτέλεσμα οι δεύτεροι να συνωμοτήσουν κατά του πολιτεύματος. Ωστόσο, τα σχέδια των Παρθενίων έγιναν αντιληπτά και ακολούθησαν ταραχές. Τελικά η επανάστασή τους καταστάλθηκε και αποφασίστηκε ότι πρέπει να απομακρυνθούν οριστικά μέσω μετανάστευσης. Αρχηγός της αποστολής των Παρθενίων ορίστηκε ο Φάλανθος, ο οποίος ζήτησε χρησμό από το Μαντείο των Δελφών για τον τόπο εγκατάστασής τους. Πράγματι, όπως υπέδειξε το Μαντείο οι Παρθενίες ταξίδεψαν στη νότια Ιταλία όπου και κατέλαβαν τον Τάραντα (που μέχρι τότε προϋπήρχε με το όνομα "Άνξα"). Έτσι ο Φάλανθος έμεινε γνωστός ως ο ιδρυτής του Τάραντα, που ιδρύθηκε το 706 π.Χ..

Ο Φάλανθος ήταν παντρεμένος με την Αίθρα.

Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Περικλής Μπούμπουλης

Ο Περικλής Μπούμπουλης (1893 - 1945) ήταν Έλληνας αξιωματικός του πολεμικού ναυτκού και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στις Σπέτσες και ήταν γιος του Γεωργίου Μπούμπουλη, αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού, πολιτικού και μέλους της οικογένειας Μπούμπουλη. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και ακολούθησε σταδιοδρομία στο Πολεμικό Ναυτικό. Κατά την έκρηξη του ελληνοιταλικού πολέμου ανακλήθηκε και υπηρέτησε ως διοικητής του λιμανιού του Πειραιά και μετά την κατάληψη της Ελλάδας διέφυγε στην Αίγυπτο.

Στις εκλογές του 1926 εξελέγη βουλευτής Σπετσών και επανεξελέγη σε αυτές του 1932, του 1933 και του 1935. 

Απεβίωσε το 1945.

Παραπομπές  

Οικογένεια Μπούμπουλη
Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Βουλευτές Σπετσών
Κωνσταντίνος Πετσάλης

Ο Κωνσταντίνος Πετσάλης (1875-1951) ήταν Έλληνας εφοπλιστής και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στις Σπέτσες και ήταν γιος του Εμμανουήλ Πετσάλη. Απέκτησε σημαντική περιουσία από το εμπόριο στη Ρουμανία και όταν εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα ασχολήθηκε με την ναυτιλία. 

Υπήρξε υποστηρικτής και χρηματοδότης του Ελευθερίου Βενιζέλου. Στις εκλογές του 1926, εξελέγη βουλευτής Σπετσών με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και επανεξελέγη σε αυτές του 1928 και του 1932. 

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1951.

Παραπομπές  	

Βουλευτές Σπετσών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Έλληνες εφοπλιστές
Γουλιέλμος Β΄ του Αινώ

Ο Γουλιέλμος Β΄ του Αινώ ή Γουλιέλμος Δ΄ του Αβέν, ή Γουλιέλμος Δ΄ της Ολλανδίας ή Γουλιέλμος Γ΄ της Ζηλανδίας (1307 - 26 Σεπτεμβρίου 1345) κόμης του Αινώ (1337 - 1345) ήταν γιος και διάδοχος του Γουλιέλμου Α΄ του Αινώ και της Ιωάννας του Βαλουά. Παντρεύτηκε την Ιωάννα, δούκισσα της Βραβάντης χωρίς να αποκτήσει απογόνους. 
Ο Γουλιέλμος Β΄ ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του Οίκου του Αβέν στην κομητεία του Αινώ, πολέμησε στον Εκατονταετή Πόλεμο εναντίον των Γάλλων σαν κουνιάδος του βασιλιά Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Συμμετείχε σε Σταυροφορίες εναντίον των Λιθουανών και των Σαρακηνών. Πολιόρκησε την Ουτρέχτη αλλά ο επίσκοπος Ιωάννης βαν Αρκέλ στράφηκε εναντίον του 
Έπεσε στην μάχη του Βάρν πολεμώντας εναντίον του Φρίσλαντ, τον διαδέχθηκε η αδελφή του Μαργαρίτα Β΄, κόμισσα του Αινώ με τον σύζυγο της Λουδοβίκο Δ΄ της Βαυαρίας.

Παραπομπές

Πηγές

Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: Verlag von J. A. Stargardt, 1984)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΟΥ ΑΙΝΩ

Οίκος του Αβέν
Κόμητες του Αινώ
Σχέσεις Καζακστάν-Σερβίας

Οι σχέσεις Καζακστάν-Σερβίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών. Η Σερβία έχει πρεσβεία στην Αστάνα, ενώ το Καζακστάν άνοιξε πρεσβεία στο Βελιγράδι τον Ιούνιο του 2015. Οι διπλωματικές σχέσεις εγκαθιδρύθηκαν τον Δεκέμβριο του 1996.

Ιστορία 
Οι σχέσεις ξεκίνησαν όταν το Καζακστάν ήταν Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία εντός της Σοβιετικής Ένωσης και η Σερβία ήταν μέρος της Γιουγκοσλαβίας. Αν και οι σχέσεις των δύο κομμουνιστικών χωρών ήταν τεταμένες λόγω του σχίσματος Τίτο-Στάλιν το 1948, ωστόσο γρήγορα συμφιλιώθηκαν.

Το Καζακστάν είναι κατηγορηματικά αντίθετο στην ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου και έχει πάρει το μέρος της Σερβίας σε αυτό το θέμα από το 2008. Τον Δεκέμβριο του 2008, ο πρωθυπουργός του Καζακστάν Καρίμ Μασίμοφ δήλωσε: «Εχουμε μια επίσημη θέση. Το Καζακστάν δεν αναγνωρίζει το Κοσσυφοπέδιο και δεν αναγνωρίζει την Αμπχαζία και την Νότια Οσσετία. Θεωρούμε ότι τα σύνορα ορίζονται και το Καζακστάν δεν θα αναγνωρίσει κανένα νέο κράτος».

Κρατικές επισκέψεις 

Τον Αύγουστο του 2015, ο σέρβος πρόεδρος Τόμισλαβ Νίκολιτς επισκέφθηκε το Καζακστάν. Αναφερόμενος στην επίσκεψη δήλωσε: «Ξεκινήσαμε μια επίσημη επίσκεψη στο Καζακστάν σήμερα με μια καθαρή ευχή να δούμε την φιλία μας, η οποία υπάρχει μεταξύ των εθνών μας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και είναι σταθερή, η οποία ενισχύεται από καλές οικονομικές σχέσεις, όχι μόνο για την εύρεση επενδυτών για την Σερβία, αλλά επίσης μια αγορά για τους σέρβους παραγωγούς στο Καζακστάν». Τον Φεβρουάριο του 2016 ο Νίκολιτς εξέφρασε την επιθυμία του για την ενίσχυση των σχέσεων και τις οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των δυο χωρών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πρεσβεία της Σερβίας στην Αστάνα

Καζακστάν
Πέτρος Γκίνης

Ο Πέτρος Γκίνης (1861 - 1935) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στις Σπέτσες και ήταν γιος του Σάντου Γκίνη. Αδελφός του ήταν ο Άγγελος Γκίνης. Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και μετεκπαιδεύτηκε ως αξιωματικός του ναυτικού στη Γαλλία. Το 1911 ανέλαβε την αρχηγία του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και τον επόμενο χρόνο τοποθετήθηκε κυβερνήτης του θωρηκτού Αβέρωφ. Κατά τους βαλκανικούς Πολέμους υπηρέτησε ως κυβερνήτης του θωρηκτού "Σπέτσες". Το 1915 αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του αντιναυάρχου.

Εξελέγη βουλευτής Σπετσών με το Κόμμα των Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1910 αλλά παραιτήθηκε έναν χρόνο αργότερα. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1915. Στις 5 Μαΐου 1931 εξελέγη αντί του Αθανάσιου Ευταξία γερουσιαστής.

Απεβίωσε στην Αθήνα.

Παραπομπές  

Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές Σπετσών
Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Ελλάδα)
Έλληνες Γερουσιαστές
Οικογένεια Γκίνη
Μονή Κοντολινάς Αρκαδίας

Η Ιερά Μονή Κοντολινάς Αρκαδίας, είναι ένα ιστορικό, εγκαταλελειμμένο σήμερα μοναστήρι, χτισμένο 10 χλμ νότια του χωριού Καστάνιτσα Αρκαδίας, μέσα σε ένα δάσος από έλατα και καστανιές. Το μοναστήρι αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της Τσακωνιάς.

Ιστορία

Η μονή αναφέρεται για πρώτη φορά σε πατριαρχικό σιγίλιο από τον Πατριάρχη Κύριλλο Λουκάρεως, το 1628 και σύμφωνα με αυτό, ιδρύθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα. Αρχικά ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, αλλά αφιερώθηκε και στον Άγιο Παντελεήμονα μετά την νικηφόρα μάχη των Καστανιτσιωτών εναντίον του Ιμπραήμ πασά (ανήμερα και παραμονή της εορτής του, στις 26 - 27 Ιουλίου 1826), αποδίδοντας μέρος της νίκης στον άγιο. Η μονή πυρπολήθηκε την ίδια χρονιά από τον Ιμπραήμ πασά, ως αντίποινα για την ήττα που υπέστη το στράτευμα του στην Καστάνιτσα. Δύο χρόνια αργότερα, η μονή αναφέρεται ως Μοναστήριον επ' ονόματι του Αγίου Παντελεήμονος. Διαλύθηκε το 1834, με διάταγμα του Όθωνα, αφού δεν συμπλήρωνε επαρκή αριθμό μοναχών.

Η μονή

Από την παλαιά μονή, σώζεται σήμερα μόνο το ανακαινισμένο καθολικό. Η μονόκλιτη βασιλική φέρει αξιόλογες τοιχογραφίες, οι περισσότερες όμως κατεστραμμένες από χαράγματα πιστών. Ο ναός αγιογραφήθηκε το 1760 από τους Αγιαννίτες αγιογράφους, Κυριάκο και Πάνο Κουλιδά. Επίσης, διατηρείται το ολόγλυφο ξυλόγλυπτο τέμπλο στην αρχική του μορφή, με πλούσιο φυτικό διάκοσμο. Το καθολικό τιμάται στη μνήμη του Αγίου Νικολάου (6 Δεκεμβρίου) και του Αγίου Παντελεήμονος (27 Ιουλίου).

Πηγές

 Πέτρος Σαραντάκης, Αρκαδία: Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες της, οδοιπορικό 10 αιώνων, Εκδόσεις Οιάτης, Αθήνα 2000, ISBN 960-91420-0-1
 Φορέας Διαχείρησης Όρους Πάρνωνα, Εκδόσεις Πεντάλοφος, 2015, ISBN 978-960-99424-2-3

Μονές του νομού Αρκαδίας
Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Νοσοκομείο Ελπίς

Η Ελπίς είναι νοσοκομείο στο κέντρο της Αθήνας. Είναι το αρχαιότερο ενεργό νοσοκομείο της χώρας.

Ιστορικό
Ο θεμέλιος λίθος του Δημοτικού Νοσοκομείου των Αθηνών "Ελπίς" τέθηκε τον Ιούνιο του 1836 επί της οδού Ακαδημίας 50, εκεί όπου σήμερα στεγάζεται το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Τα σχέδια ήταν του Γερμανού αρχιτέκτονα Φ. Στάουφερτ, με κάποιες τροποποιήσεις από τον συμπατριώτη του Έντουαρντ Σάουμπερτ (1804-1860). Την ανέγερση ανέλαβε ο Δανός αρχιτέκτονας Κρίστιαν Χάνσεν, προβαίνοντας σε κάποιες επιπλέον τροποποιήσεις. Το κεντρικό τμήμα της οικοδομής ολοκληρώθηκε το 1842, μέσω της ενίσχυσης από εράνους και δωρεές του βασιλιά Λουδοβίκου της Βαυαρίας (πατέρα του Όθωνα), της Δούκισσας της Πλακεντίας και πολλών άλλων Ελλήνων όπως οι Κωνσταντίνος Βέλλιος, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Κωνσταντίνος Γαλάτης, Ραλλού Μουρούζη και άλλοι. 

Στην οδό Ακαδημίας λειτούργησε μέχρι το 1971 όταν και μεταστεγάστηκε στις σημερινές του εγκαταστάσεις, επί της οδού Δημητσάνας στους Αμπελόκηπους, ακριβώς πίσω από τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Μια μεταστέγαση που εξεταζόταν ήδη από το μακρινό 1892 και επιχειρήθηκε αρχικά τον Ιούνιο του 1904, με τον θεμέλιο λίθο του νέου κτιρίου του νοσοκομείου να τίθεται στο τότε δημοτικό οικόπεδο των Αμπελόκηπων. Ωστόσο, η μετεγκατάσταση στο νέο κτίριο θα γίνει περίπου 70 χρόνια αργότερα αφού αυτό θα χρησιμοποιηθεί αρχικά από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό για την περίθαλψη των τραυματιών των Βαλκανικών Πολέμων και έπειτα θα παραδοθεί στο υπουργείο Στρατιωτικών.

Στο νοσοκομείο ξεκίνησαν την ιατρική τους σταδιοδρομία πολλές μορφές της ιατρικής επιστήμης της Ελλάδας που μετέπειτα συμμετείχαν στην ίδρυση πολλών από τα νεότερα νοσοκομεία της Αθήνας, όπως οι Θεόδωρος Αρεταίος, Σπυρίδων Μαγγίνας, Νικόλαος Μακκάς, Μαρίνος Γερουλάνος, Αλιβιζάτος και άλλοι. Περιέθαλψε μεταξύ άλλων τους τραυματίες του πολέμου του 1893, τους Θεσσαλούς και Κρήτες πρόσφυγες, τους τραυματίες των Βαλκανικών Πολέμων, τους Μικρασιάτες πρόσφυγες, τους φαντάρους του Ελληνοϊταλικού Πόλεμου και τους Αθηναίους στο λιμό της κατοχής.

Από το 1983 εντάσσεται στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος νοσοκομείων της Ελλάδας

Παραπομπές

Νοσοκομεία στην Αθήνα
Γιούρι Λόσμαν

Ο Γιούρι Λόσμαν (εσθονικά: Jüri Lossmann, 23 Ιανουαρίου/4 Φεβρουαρίου 1891 - 1 Μαΐου 1984) ήταν Εσθονός δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Το 1920 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στον μαραθώνιο δρόμο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αμβέρσας.

Βιογραφία

Αθλητική καριέρα 
Γεννήθηκε το 1891 στον οικισμό Καμπάλα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (εντός των ορίων της σημερινής εσθονικής επαρχίας Γιέρβα) και αποφοίτησε από το γυμνάσιο του Τάλιν. Το 1909 ξεκίνησε τον αθλητισμό ως ποδοσφαιριστής στην ομάδα Μερκούρ αλλά το 1913 μεταπήδησε στον στίβο, εντασσόμενος στον σύλλογο Κάλεβ Τάλιν. Εμφανίστηκε στο προσκήνιο το 1916 όταν αναδείχτηκε νικητής στον μαραθώνιο του Τάλιν και στο ρωσικό πρωτάθλημα των 5000 μέτρων, ενώ ακολούθησαν διακρίσεις και στο αγώνισμα των 10000 μέτρων. 

Πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά τη διάρκεια του οποίου τραυματίστηκε, χωρίς όμως να επηρεαστεί η μετέπειτα καριέρα του, καθώς μεταπολεμικά κυριάρχησε στα εσθονικά πρωταθλήματα των μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων. Το 1920 έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας τρέχοντας στα 10000 μέτρα και στον μαραθώνιο: στο αγώνισμα των 10000 μέτρων έμεινε εκτός τελικού εγκαταλείποντας στην κούρσα της πρώτης προκριματικής σειράς, ενώ στον μαραθώνιο έκανε χρόνο 2:32:48 τερματίζοντας δεύτερος, 12,8 δευτερόλεπτα πίσω από τον Φινλανδό Χάνες Κολεμάινεν, κατακτώντας έτσι το ασημένιο μετάλλιο. Το 1923 τερμάτισε πρώτος στον διεθνή μαραθώνιο του Γκέτεμποργκ και το επόμενο έτος ορίστηκε σημαιοφόρος της εσθονικής αποστολής στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού. Στην ίδια διοργάνωση συμμετείχε εκ νέου στον μαραθώνιο καταλαμβάνοντας αυτή τη φορά τη δέκατη θέση. Τέσσερα χρόνια αργότερα έτρεξε στον Αμερικανικό υπερμαραθώνιο και το 1929 έλαβε μέρος στον μαραθώνιο της Αμβέρσας.

Πέρα από τον αθλητισμό 
Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση υπήρξε για ένα διάστημα προπονητής δρομέων μεγάλων αποστάσεων. Παράλληλα εργάστηκε σε εργοστάσιο σοκολατοποιίας αλλά και σε κοσμηματοπωλείο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής ενεπλάκη στην κρατική υπηρεσία αθλητισμού, ενώ το 1944, λίγο πριν την κατάληψη της χώρας από τα σοβιετικά στρατεύματα, εγκατέλειψε την Εσθονία βρίσκοντας καταφύγιο στη Σουηδία, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του εργαζόμενος ως αργυροχρυσοχόος. Απεβίωσε την 1η Μαΐου του 1984 στη Στοκχόλμη όπου και θάφτηκε.

Παραπομπές 

Δρομείς μεγάλων αποστάσεων
Μαραθωνοδρόμοι
Εσθονοί αθλητές
Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Εσθονοί προπονητές
Ιωάννης του Μπωμόν

Ο Ζαν ντε Μπωμόν (1288 - 11 Μαρτίου 1356), κύριος του Μπωμόν και κόμης του Σουασόν από επιγαμία ήταν τέταρτος γιος του Ιωάννη Β΄ του Αινώ και της Φιλίππης του Λουξεμβούργου κόρης του Ερρίκου Ε΄, κόμη του Λουξεμβούργου. . Με τον θάνατο σε εφηβική ηλικία του ξαδέλφου του Ιωάννη Α΄ κόμη της Ολλανδίας (1299) ο πατέρας του Ιωάννης Β΄ έγινε κληρονόμος λόγω των δικαιωμάτων της γιαγιάς του Αδελαΐδας της Ολλανδίας, η κληρονομιά αυτή έφερε την ένωση του Αινώ με την Ολλανδία για μισό περίπου αιώνα.  Τον πατέρα του διαδέχθηκε (1304) ο τρίτος αδελφός του Γουλιέλμος Α΄ του Αινώ ο οποίος παραχώρησε στον μικρότερο αδελφό του Ιωάννη από τις 21 Ιουνίου 1308 μια σειρά από δώρα, τα σημαντικότερα ήταν οι πόλεις Νόρντβέικ και Μπέβερβέικ στη βόρεια Ολλανδία στις 23 Ιουλίου 1313. Το Μπωμόν και το κάστρο του Σχουνχόφεν στη νότια Ολλανδία έγιναν για τον ίδιο τον Ιωάννη ο σημαντικότεροι τόποι κατοικίας, ίδρυσε μοναστήρι Καρμελιτών στο Σχουνχόφεν (1340)

Αντιβασιλιάς του Αινώ χωρίς να εξασφαλίσει τελικά τη διαδοχή του ανιψιού του

Ο Ιωάννης πολλές φορές είχε αντικαταστήσει τον απόντα αδελφό του ως κυβερνήτης της Ολλανδίας, ήταν από τον αδελφό του επικεφαλής της αποστολής του Αινώ στην Αγγλία η οποία βοήθησε την Ισαβέλλα της Γαλλίας βοήθησε να ανατρέψει τον σύζυγο της βασιλιά Εδουάρδο Β΄ και να τοποθετήσει τον γιο της Εδουάρδο Γ΄ ο οποίος ήταν γαμπρός του αδελφού του (1326). Το 1340 διετέλεσε αντιβασιλιάς της Ζηλανδίας και της Ολλανδίας για λογαριασμό του ανιψιού του Γουλιέλμου Β΄, οδήγησε μια αποτυχημένη αποστολή με τον ανιψιό του στη Φρίσλαντ (1345), στην οποία ο Γουλιέλμος Β΄ σκοτώθηκε στη μάχη του Βάρν αλλά ο θείος του Ιωάννης κατόρθωσε να δραπετεύσει. Διεκδίκησε τη διαδοχή των τριών κομητειών αλλά τελικά δόθηκαν στην ανιψιά του Μαργαρίτα Β΄, κόμισσα του Αινώ αδελφή του Γουλιέλμου Β΄ και στον σύζυγο της Γερμανό αυτοκράτορα Λουδοβίκο της Βαυαρίας. Στη συνέχεια ταξίδευσε στη Γαλλία, συμμετείχε στη μάχη του Κρεσύ (1347) όπου σκοτώθηκε ο γαμπρός του Λουδοβίκος Β΄, κόμης του Μπλουά σκοτώθηκε και τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Ιωάννης Β΄, κόμης του Μπλουά ως υποψήφιος διάδοχος στις κομητείες της Ολλανδίας και της Ζηλανδίας, ο Ζαν ντε Μπωμόν έζησε τα υπόλοιπα χρόνια μέχρι τον θάνατο του στην αυλή της Μαργαρίτας της Βουργουνδίας.

Οικογένεια

Με τον γάμο του με τη Μαργαρίτα του Σουασόν, κόρη και κληρονόμο του Ούγου κόμη του Σουασόν, απέκτησε:
 Ιωάννα 1323-1350, παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Λουδοβίκο Β΄ κόμη του Μπλουά και στη συνέχεια τον Γουλιέλμο Α΄ μαρκήσιο του Ναμύρ. 
 Ιωάννης, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Καμπραί.
 Γουλιέλμος, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Καμπραί, Μπωβαί, Λε Μαν.
 Αμαλρίκ, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Καμπραί, Ντολ, Τουρ.
 Ρεϊνού, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Καμπραί.

Παραπομπές

Πηγές

Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: Verlag von J. A. Stargardt, 1984)
Johan C H Blom, History of the Low Countries (New York: Berghahn Books, 2006)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΟΥ ΑΙΝΩ

Οίκος του Αβέν
Φιλίππη του Λουξεμβούργου

H Φιλίππη του Λουξεμβούργου (1252 - 6 Απριλίου 1311) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόρη του κόμη του Μπαρ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Αινώ.

Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου Ε΄ κόμη του Λουξεμβούργου και της συζύγου του Μαργαρίτας του Μπαρ, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Μπαρ. 

Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ του Αινώ, κόμη του Αινώ, της Ολλανδίας και της Ζηλανδίας. Δύο από τις εγγονές της, η Φιλίππη του Αινώ και η Μαργαρίτα Β΄, κόμισσα του Αινώ, έγιναν με τους γάμους τους βασίλισσες αντίστοιχα της Αγγλίας και της Γερμανίας.

Οικογένεια
Με τον γάμο της με τον Ιωάννη Β΄ των Αβέν κόμη του Αινώ, της Ολλανδίας & της Ζηλανδίας, παιδιά της ήταν:
 Ιωάννης απεβ. 1302, κύρος του Μπωμόν, σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον των Γάλλων (11 Ιουλίου 1302)
 Ερρίκος απεβ. 1303, ιερέας (canon) στο Καμπραί.
 Γουλιέλμος Α΄ π.1286-1337, κόμης του Αινώ.
 Μαργαρίτα Β΄, κόμισσα του Αινώ, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Δ΄ της Γερμανίας.
 Φιλίππη, παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας.
 Ιωάννης 1288-1356, κύριος του Μπωμόν.
 Μαργαρίτα απεβ. 1342, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Β΄ κόμη του Αρτουά, που σκοτώθηκε στην μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών (11 Ιουλίου 1302)
 Αλίκη απεβ. 1317, παντρεύτηκε (1290) τον Ρογήρο Μπιγκόντ 5ο κόμη του Νόρφολκ, με τον οποίο δεν απέκτησε παιδιά.
 Ισαβέλλα απεβ. 1305, παντρεύτηκε τον Ραούλ του Κλερμόν, κύριο του Νεσλ, που σκοτώθηκε στην μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών (11 Ιουλίου 1302).
 Ιωάννα, μοναχή στο Φοντανέλ.
 Μαρία 1280–1354, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ δούκα του Μπουρμπόν.
 Ματθίλδη, μοναχή.

Παραπομπές

Πηγές

M. A. Pollock, Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296, (The Boydell Press, 2015)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Φιλίππη του Λουξεμβούργου

Κόμισσες του Αινώ
Οίκος του Λουξεμβούργου
Μπουρνιάς (βουνό)

Ο Μπουρνιάς είναι βουνό της Σάμου ύψους 778 μέτρων. Πρόκειται για μακρόστενο βουνό στη νότια πλευρά της Σάμου, νότια του οικισμού Πύργος. Τα πετρώματά του είναι γνεύσιοι και μάρμαρα. Οι δύο πιο υψηλές κορφές του είναι 778 και 765 μέτρα ενώ οι πιο χαμηλές είναι το Μαρτίνι (593 μ.) και Προφήτης Ηλίας (517 μ.).

Παραπομπές

Μπουρνιάς 
Μπουρνιας
Μίχο Μοσουλισβίλι

Ο Μιχο Μοσουλισβίλι (γεωργ. მიხო მოსულიშვილი, 10 Δεκεμβρίου 1962) είναι Γεωργιανός λογοτέχνης και θεατρικός συγγραφέας.

Βιογραφία 
Μιχο Μοσουλισβίλι αποφοίτησε το 1986 από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας. Στη συνέχεια, εργάστηκα ως γεωλόγος και ως δημοσιογράφος σε διάφορες εφημερίδες, που δημοσιεύθηκε γεωργιανό Πολλές ιστορίες, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα, και μετέφρασε τα τρία μυθιστορήματα του Μπορίς Ακούνιν. Έργα του έγιναν στη Γεωργία σε θέατρα, στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο. Μερικά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε Λετονίας, Inglés, της Γερμανίας, της Αρμενίας και της Ρωσίας. Τα κυριότερα έργα του είναι «Πτήση Χωρίς tun» και το βιογραφικό μυθιστόρημα «Βαζα Τζαβελλα».

Το έργο του

Μυθιστορήματα 
 Μεγάλης Άρκτου (Η ιστορία των βουνών, με πρόλογο και επίλογο), 2013
 Ηελεσα, 2012
 Βαζα Τζαβελλα, 2011
 Πετώντας χωρίς Βαρέλια, 2001
 Ιππότης ανά πάσα στιγμή, 1999

Δράμα 
 Laudakia Caucasia, 2013
 Μου Κοκκινολαίμης, 2012
 Βαζα Τζαβελλα Ή Βλέποντας Άγνωστη, 2012
 Χριστουγεννιάτικη Χήνα με Κυδώνι, 2010
 Γάτα και ποντίκι και χαπρα σκαθάρι, 2010
 Χορός με τους νεκρούς, 2005
 Λευκό Στρατού, 1997
 Το όριο του πεπρωμένου, 1995
 Αράχνη, 1990

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 MOSULISHVILI MIKHO
 Archanda
 Mixo Mosulišvili
 On Facebook
 Mosulišvili, Mixo, 1962-

Γεωργιανοί συγγραφείς
Καμπύλη που γεμίζει το χώρο

Στη Μαθηματική Ανάλυση, με τον όρο καμπύλη πλήρωσης χώρου (space filling curve) αναφερόμαστε σε καμπύλες που το σύνολο τιμών τους είναι ολόκληρο το μοναδιαίο τετράγωνο  (ή ολόκληρος ο υπερκύβος ). Πολλές φορές αυτές οι καμπύλες αναφέρονται και ως καμπύλες Πεάνο, επειδή ο Τζιουζέπε Πεάνο ήταν ο πρώτος μαθηματικός που ανακάλυψε μια τέτοια καμπύλη (παρότι και ο Ντάβιντ Χίλμπερτ είχε αναφερθεί σε παρόμοιες κατασκευές). =

Ορισμός 
Γενικά, μια συνεχής καμπύλη σε έναν χώρο 2, 3 ή περισσότερων διαστάσεων αποτελεί ένα μονοπάτι ενός σημείου που κινείται με συνεχή τρόπο. Ο επίσημος μαθηματικός ορισμός (ο οποίος εξαλείφει την αοριστία της προηγούμενης φράσης) είναι ο παρακάτω (Τζόρνταν 1887):

Μια καμπύλη (με σημεία που υποδηλώνουν την αρχή και το τέλος) είναι μια συνεχής συνάρτηση , όπου ο χώρος  μπορεί να είναι οποιοσδήποτε τοπολογικός χώρος.

Συνήθως, ο χώρος  αναφέρεται σε Ευκλείδειους χώρους όπως ο  (επίπεδη καμπύλη) ή ο  (καμπύλη στο χώρο). Πολύ συχνά με τον όρο καμπύλη αναφερόμαστε στην εικόνα της αντίστοιχης συνάρτησης, δηλαδή στο σύνολο όλων των δυνατών τιμών (σημείων) που μπορεί να πάρει η συνάρτηση. Επιπλέον, μπορούμε να ορίσουμε και καμπύλες χωρίς αρχικό ή τελικό σημείο (π.χ. καμπύλες που εκτείνονται στο άπειρο) αν θεωρήσουμε ως πεδίο ορισμού το ανοικτό σύνολο  ή ολόκληρο το .

Μια καμπύλη που γεμίζει το μοναδιαίο τετράγωνο του επίπεδο μπορεί να θεωρηθεί ότι αντιστοιχεί σε μια συνεχή και επί συνάρτηση της μορφής . Γενικότερα, μια καμπύλη που γεμίζει τον μοναδιαίο υπερκύβο, αντιστοιχεί σε μια συνεχή και επί συνάρτηση της μορφής .

Ιστορικό 
Η πρώτη καμπύλη με την ιδιότητα να γεμίζει το χώρο ανακαλύφθηκε το 1890 από τον Τζιουζέπε Πεάνο . Η καμπύλη αυτή ονομάζεται συνήθως καμπύλη Πεάνο προς τιμήν του μαθηματικού. Σκοπός του Πεάνο ήταν να αποδείξει ότι τα σύνολα  και  περιέχουν τον ίδιο αριθμό στοιχείων, κάτι που ήδη είχε αποδείξει ο Γκέοργκ Κάντορ. Ο Πεάνο όμως απέδειξε ότι μπορεί να υπάρξει συνεχής και επί απεικόνιση μεταξύ των δύο χώρων. Η απεικόνιση αυτή όμως δεν είναι 1-1 και μάλιστα δεν μπορεί να υπάρξει συνεχής, επί και 1-1 απεικόνιση μεταξύ του  και του .Το αρχικό άρθρο του Πεάνο δεν περιείχε κάποια εικόνα της κατασκευής. Ο Πεάνο είχε δώσει έμφαση στη σωστή μαθηματική αναπαράσταση και στις αποδείξεις των ιδιοτήτων της καμπύλης. Ένα χρόνο αργότερα ο Νταβίντ Χίλμπερτ δημοσίευσε  μια άλλη καμπύλη που γεμίζει το  βασισμένος σε μια παραλλαγή της ιδέας του Πεάνο. Η καμπύλη αυτή ονομάζεται σήμερα καμπύλη Χίλμπερτ.

Ιδιότητες 
Όπως αποδείχθηκε αργότερα οι καμπύλες που γεμίζουν το χώρο είναι fractals . Συνήθως οι καμπύλες αυτές δίνονται ως τα όρια συγκεκριμένων ακολουθιών από πολυγωνικές γραμμές.

Αναφορές 

Καμπύλες
Κατάλογος των ακραίων σημείων της Ρωσίας

Αυτός είναι ένας κατάλογος των ακραίων σημείων και υψομέτρων στην Ρωσία.

Τα βορειότερα και ανατολικότερα σημεία της Ρωσίας, συμπίπτουν με το βορειότερο και το ανατολικότερο σημείο της Ευρασίας. 

Τα ακραία σημεία της Σοβιετικής Ένωσης ήταν πανομοιότυπα, εκτός από το νοτιότερο σημείο που ήταν η Κούσκα στο Τουρκμενιστάν και το ακραίο υψόμετρο ήταν η Κορυφή του Κομμουνισμού στο Τατζικιστάν, με υψόμετρο 7.495 μέτρα. 

Από το 1799 μέχρι το 1867, το ανατολικότερο σημείο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας βρισκόταν στη Βόρεια Αμερική, στα σύνορα μεταξύ της ρωσικής Αλάσκας και της Βρετανικής Βόρειας Αμερικής, στα όρια της τότε Διεθνούς Γραμμής Ημερομηνίας. Το δυτικότερο σημείο της Αυτοκρατορίας ήταν το Πίζντρι για έναν αιώνα, από το Συνέδριο στην Πολωνία το 1815 έως την κατάληψή του από Γερμανικά και Αυστροουγγρικά στρατεύματα το 1915. Το Κούσκα, στο σημερινό Τουρκμενιστάν ήταν το νοτιότερο σημείο της Αυτοκρατορίας από το 1885. Επίσης, μέχρι την αγορά της Αλάσκας, η κορυφή του Ντενάλι ήταν το σημείο με το ακραίο υψόμετρο, καθώς έχει υψόμετρο 6.194 μέτρα. 

Τα υπόλοιπα ακραία σημεία ήταν τα ίδια με τα ακραία σημεία της Σοβιετικής Ένωσης.

Ακραίες συντεταγμένες 
Συμπεριλαμβανομένων των νησιών και εξκλαβίων
 Βορειότερο σημείο — Ακρωτήριο Φλίγκελι, Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ, Αυτόνομος θύλακας της Νενετσίας ()
 Νοτιότερο σημείο - κοντά στο Όρος Μπαζαρντιουζιού, στην Δημοκρατία του Νταγκεστάν ()
 Δυτικότερο σημείο — Νάρμελν, Περιφέρεια Καλίνιγκραντ ()
 Ανατολικότερο σημείο1 — Νήσος του Μεγάλου Διομήδη, Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα ()
Συνεχόμενη ηπειρωτική χώρα 
 Βορειότερο σημείο — Ακρωτήριο Τσελγιούσκιν, Κράι Κρασνογιάρσκ (77°43 ' Β)
 Νοτιότερο σημείο - Όρος Μπαζαρντιουζιού, Δημοκρατία του Νταγκεστάν (41°12'N)
 Δυτικότερο σημείο — κοντά στο Λάβρι, περιφέρεια Πσκοφ (27°19 ' E)
 Ανατολικότερο σημείο1 — Ακρωτήριο Ντέζνεφ (Ανατολικό Ακρωτήριο), Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα (169°40'W)
Πόλεις

 Βορειότερο σημείο — Πεβέκ, Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα (69°42 ' Β)
 Νοτιότερο σημείο , Δημοκρατία του Νταγκεστάν (42°04 ' Β)
 Δυτικότερο σημείο — Μπαλτίισκ, Περιφέρεια Καλίνινγκραντ (19°55 ' E)
 Ανατολικότερο σημείο  — Ανάντιρ, Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα (177°30'E)
Μόνιμοι οικισμοί
 Βορειότερο σημείο — Ντίκσον,Κράι Κρασνογιάρσκ (73°30'Β)
 Νοτιότερο σημείο — Κουρούς, Δημοκρατία του Νταγκεστάν (41°16 ' Β)
 Δυτικότερο σημείο — Μπαλτίισκ, Περιφέρεια Καλίνινγκραντ (19°55 ' E)
 Ανατολικότερο σημείο1 — Ουελέν, Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα (169°48 " W)
1σύμφωνα με την πορεία της Διεθνούς Γραμμής Ημερομηνίας.

Υψομετρικά άκρα 

 Χαμηλότερο σημείο: στην Κασπία Θάλασσα, 28 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας
 Υψηλότερο σημείο: Όρος Ελμπρούς, με υψόμετρο 5.642 μέτρα
 Υψηλότερο σημείο στην Ασία: Κλουτσέφκαγια, με υψόμετρο 4.750 μέτρα

Δείτε επίσης 
 Ακραία σημεία της Γης
 Γεωγραφία της Ρωσίας

Ακραία σημεία ανά χώρα
Γεωγραφία της Ρωσίας
Ηράκλειος (αποσαφήνιση)

Με το όνομα Ηράκλειος αναφέρονται τα παρακάτω ιστορικά πρόσωπα:
 Ηράκλειος, κυνικός φιλόσοφος που έζησε τον 4ο μ.Χ. αιώνα εναντίον του οποίου ο Ιουλιανός ο Παραβάτης έγραψε το έργο "Προς Ηράκλειον κυνικόν πως κυνιστέον".
 Ηράκλειος ο Πρεσβύτερος, στρατηγός από τη βυζαντινή Αρμενία, που έζησε στα μέσα του 6ου αιώνα και ήταν πατέρας του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ηρακλείου.

 Ηράκλειος, αυτοκράτορας του Βυζαντίου από το 610 έως το 641.
 Ηράκλειος, γιός του παραπάνω, ο οποίος έγινε αυτοκράτορας με το όνομα Κωνσταντίνος Γ΄.
 Ηράκλειος (Αδερφός του Τιβέριου Γ΄) γιος του αυτοκράτορα Κώνσταντα Β΄. 
 Ηράκλειος, στρατηγός του Βυζαντίου που έζησε στα χρόνια του Λέοντα Α΄ τον 5ο αιώνα.
 Ηράκλειος (7ος αι.), που ονομάστηκε Τιβέριος Β΄ όταν ανακηρύχθηκε από το στρατό του αυτοκράτορας.

Βασιλείς της Γεωργίας 
 Ηράκλειος Α΄, εγγονός του βασιλιά του Κακέτ, Θεϊμουράζ Α΄, που έζησε τον 17ο αιώνα.
 Ηράκλειος Β΄, γιος του Θεϊμουράζ Β΄, που έζησε τον 18ο αιώνα

Άλλα πρόσωπα 
 Ηράκλειος (άγιος) της Ορθόδοξης εκκλησίας, ο οποίος εορτάζεται στις 22 Οκτωβρίου.

Παραπομπές
Ηράκλεια επί Λάτμον

Η Ηράκλεια επί Λάτμον ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας, η οποία ευρίσκετο στους πρόποδες του όρους Λάτμου στα δυτικά παράλια της Καρίας και νοτιοανατολικά της Μιλήτου. Αναφέρεται από τον Απολλώνιο τον Ρόδιο στο έργο του "Αργοναυτικά". Ορισμένοι μελετητές, βασιζόμενοι στον Παυσανία, αναφέρουν ότι η παλιότερη ονομασία της πόλης ήταν Λάτμος. Σύμφωνα με τη μυθολογία και τον ρωμαίο ποιητή Οβίδιο, ο Ενδυμίωνας ζούσε ως βοσκός στην περιοχή, γι΄αυτό και θεωρείτο ο μυθικός ιδρυτής της πόλης, η οποία του είχε αφιερωμένο ιερό. Αν και η ακριβής τοποθεσία της πόλης δεν είναι γνωστή, σώζονται αρκετά αργυρά και χάλκινα νομίσματα της ρωμαϊκής εποχής. Βρέθηκαν αργυρά τετράδραχμα νομίσματα με την κεφαλή της Αθηνάς και την επιγραφή "ΗΡΑΚΛΕΩΤΩΝ", καθώς και χάλκινα της εποχής του Αυγούστου, του Αντωνίνου του Ευσεβούς και του Μάρκου Αυρήλιου.

Παραπομπές 

Αρχαίες πόλεις της Καρίας
Εμμανουήλ Βάλλης

Ο Εμμανουήλ Βάλλης (1880-1941) ήταν δάσκαλος, δημοσιογράφος και βουλευτής Λέσβου.

Γεννήθηκε στο Πολύχνιτο το 1880. Ήταν δάσκαλος, δημοσιογράφος και στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 συμμετείχε στο συνδυασμό των Φιλελευθέρων και εξελέγη βουλευτής όγδοος κατά σειρά με 13.337 ψήφους. Στις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου 1923 συμμετείχε ως υποψήφιος με τη Δημοκρατική Ένωση του Παπαναστασίου. Έλαβε 7.025 ψήφους χωρίς όμως να εκλεγεί.

Στις εκλογές της 7 Νοεμβρίου 1926 ήταν στο συνδυασμό του κόμματος των Δημοκρατικών Φιλελευθέρων και πήρε 420 ψήφους. Συνεργάστηκε ακόμη με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1932 εξέδωσε την εφημερίδα Εμπρός, την οποία από το 4ο φύλλο ανέλαβε το ΚΚΕ. Στις εκλογές της 19ης Ιανουαρίου 1936 συμμετείχε με το ψηφοδέλτιο του Παλαϊκού Μετώπου και έλαβε 1329 ψήφους. Πέθανε το 1941.

Παραπομπές

Βουλευτές Λέσβου
Μιχαήλ Σάλτας

Ο Μιχαήλ Σάλτας (1867-1917) ήταν βουλευτής Λέσβου.

Γεννήθηκε το 1867 στα Πάμφιλα της Λέσβου και ήταν κτηματίας και διδάκτωρ νομικής. Ήταν αδελφός του βουλευτή Δημήτριου Σάλτα. Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε εκλεγεί το 1908 βουλευτής Λέσβου στο Α' Οθωμανικό κοινοβούλιο. Συμμετείχε στις πρώτες εκλογές μετά την απελευθέρωση στις 31 Μαΐου 1915 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Πήρε 12.517 ψήφους και ήλθε ενδέκατος κατά σειρά. Τον Φεβρουάριο του 1917 πέθανε από καρκίνο.

Παραπομπές

Βουλευτές Λέσβου
Κλίμα της Ρωσίας

Το κλίμα της Ρωσίας διαμορφώνεται κάτω από την επίδραση διάφορων καθοριστικών παραγόντων. Το τεράστιο μέγεθος της χώρας και η απομόνωση πολλών περιοχών από την θάλασσα, έχει ως αποτέλεσμα την κυριαρχία του ηπειρωτικού κλίματος, το οποίο επικρατεί στην Ευρωπαϊκή και Ασιατική Ρωσία, εκτός από την τούνδρα και τις ακραίες νοτιοανατολικές περιοχές. Τα βουνά στα νότια παρεμποδίζουν την ροή θερμών αέριων μαζών από τον Ινδικό Ωκεανό. Οι πεδιάδες στα δυτικά και βόρεια κάνουν την χώρα ανοιχτή σε επιρροές της Αρκτικής και του Ατλαντικού.

Δυναμική 
Λόγω της μέτριας επίδρασης του Ατλαντικού ή του Ειρηνικού, οι περισσότερες περιοχές της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ρωσία, στα νότια της Δυτικής Σιβηρίας και στα νότια της Ρωσικής Άπω Ανατολής, συμπεριλαμβανομένης της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης, έχουν υγρό μεσογειακό κλίμα. (Τύποι Dfb, Dfa, Dwb, Dwa σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν). Οι περισσότερες περιοχές της Βόρειας Ευρωπαϊκής Ρωσίας και της Σιβηρίας, ανάμεσα στην Σκανδιναβική χερσόνησο και τον Ειρηνικό Ωκεανό έχουν υποαρκτικό κλίμα με εξαιρετικά σοβαρούς χειμώνες (τύποι Dfd, Dwd) στις εσωτερικές περιοχές της Βορειοανατολικής Σιβηρίας (ως επί το πλείστον στην Δημοκρατία των Σαχά, όπου έχει καταγραφεί η χαμηλότερη θερμοκρασία στην Ρωσία, -69 °C), και πιο μέτρια, σε άλλες περιοχές (τύποι Dwc, Dfc).

Η λωρίδα γης κατά μήκος της ακτής του Αρκτικού Ωκεανού, καθώς και τα αρκτικά νησιά, έχουν πολικό κλίμα. Ένα μικρό τμήμα στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας, κυρίως στο Σότσι, έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (τύπος Cfa, κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) με ασυνήθιστα υγρούς χειμώνες. Ο χειμώνας είναι ξηρός, σε σύγκριση με το καλοκαίρι σε πολλές περιοχές της Ανατολικής Σιβηρίας και της Άπω Ανατολής (Τύποι Dwa, Dwb, Dwc, Dwd, σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), ενώ σε άλλα μέρη της χώρας υπάρχει ακόμα περισσότερη βροχόπτωση ετησίως. Τον χειμώνα, λόγω της θερμοκρασίας, η βροχόπτωση πέφτει συνήθως ως χιόνι. Η περιοχή κατά μήκος του Κάτω Βόλγα και της ακτής της Κασπίας Θάλασσας, καθώς και μερικές περιοχές της νοτιότατης Σιβηρίας, έχουν ημίξηρο κλίμα (τύπος BSk). Το Καλίνινγκραντ έχει ένα ωκεάνιο κλίμα (τύπος Cfb), επειδή έχει σχετικά ήπιους χειμώνες (μέση θερμοκρασία: πάνω από -3 Κελσίου), και δροσερά καλοκαίρια.

Περίπου το 65% του ρωσικού εδάφους καλύπτεται από μόνιμο στρώμα πάγου.

Θερμοκρασιακά ρεκόρ

Μέσοι όροι και ρεκόρ ανά πόλη

Παραπομπές 

Περιβάλλον της Ρωσίας
Ρωσια
Φώτιος Σαχλός

Ο Φώτιος Σαχλός (1902-1980) ήταν δικηγόρος και βουλευτής Λέσβου.

Γεννήθηκε στην Ερεσό της Λέσβου. Εξελέγη βουλευτής Λέσβου στις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946 με το ψηφοδέλτιο της Ηνωμένης Παράταξης Εθνικοφρόνων με 4513 σταυρούς. Συμμετείχε στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 με το Λαϊκό Κόμμα και πήρε 2168 ψήφους χωρίς να εκλεγεί. Το 1955 προσχώρησε στο κόμμα των Προοδευτικών και υπήρξε υποψήφιος του στις εκλογές του 1956 με 352 ψήφους, του 1958 με 447 ψήφους και του 1963 με 332 ψήφους.

Παραπομπές

Βουλευτές Λέσβου
Δημοκρατική Ευθύνη

Η Δημοκρατική Ευθύνη είναι φιλελεύθερο, κεντρώο ελληνικό πολιτικό κόμμα, ιδρυμένο το 2017 από τον ανεξάρτητο βουλευτή Χάρη Θεοχάρη και τον πρώην υπουργό του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Αλέκο Παπαδόπουλο.

Ιστορικό
Η ίδρυση της Δημοκρατικής Ευθύνης τοποθετείται χρονικά στις 7 Ιουλίου 2016, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος "Μιχάλης Κακογιάννης". Στην εκδήλωση, όπου έδωσαν το «παρών» ο ανεξάρτητος βουλευτής που αποχώρησε από Το Ποτάμι, Χάρης Θεοχάρης και ο πρ. υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος, παρουσιάστηκε η ιδρυτική διακήρυξη, το πρόγραμμα του κόμματος και 12 βασικοί άξονες που ενέπνεαν την πρωτοβουλία. Σύμφωνα με την αντίληψη του κομματικού επιτελείου, δεν πρόκειται για «κάποιο νέο κόμμα, [αλλά για] ένα όχημα νέων ιδεών, από νέους ανθρώπους με νέες ιδέες». Επιπλέον, το κόμμα συναπαρτίζεται από ανθρώπους της παραγωγικότητας στους χώρους εργασίας, δίνοντας έμφαση σε πρόσωπα «με σύγχρονες αντιλήψεις και κοσμοπολιτισμό». Πριν την ίδρυσή του, είχε απευθυνθεί ευρύ κάλεσμα στους «επώνυμους πολίτες από το χώρο της πολιτικής, της παραγωγής, της διανόησης, της τέχνης, της επιστήμης και της διοίκησης».

Λίγους μήνες μετά την ίδρυση της πολιτικής κίνησης, δημιουργήθηκαν τριβές μεταξύ στελεχών και του μοναδικού βουλευτή του, Χάρη Θεοχάρη. Οι διαφορές αφορούσαν κυρίως την πολιτική συμμαχιών του νέου κόμματος. Στις συνεντεύξεις του, ο πρόεδρος έκανε έκκληση για κυβερνησιμότητα και αποδοχή των μεταρρυθμίσεων που εισηγούνται οι δανειστές. Σε επίσημη ανακοίνωση που εκδόθηκε, αφήνονται αιχμές ότι ο Θεοχάρης προσπαθούσε να ακολουθήσει αυτόνομη πολιτική κάθοδο. Τονίζεται επίσης ότι η κίνηση θα συνεχίσει να πορεύεται με γνώμονα την πολιτική αξιοπιστία και ποιότητα. Ως αποτέλεσμα, η Δημοκρατική Ευθύνη έμεινε δίχως κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Κατά τη διάρκεια του δεύτερου συνεδρίου που συγκλήθηκε την περίοδο Μαΐου 2017 παρουσιάστηκε το πρόγραμμα του κόμματος σε 7 τομείς. Έγινε λόγος για τις πολιτικές εξελίξεις που σημάδεψαν τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, ενώ ασκήθηκε έντονη κριτική στην κυβέρνηση στα πεδία του κλεισίματος της αξιολόγησης και της χειραγώγησης των θεσμών.

Αποτελέσματα εκλογών

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δημοκρατική Ευθύνη

Ελληνικά πολιτικά κόμματα
Γεωργία στη Σερβία

Η Γεωργία στην Σερβία εξακολουθεί να είναι ένας σημαντικός τομέας της σερβικής οικονομίας, με εξαγωγές ύψους 12 δισεκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο. Η συνολική έκταση της γεωργικής γης υπερβαίνει τα 6.12 εκατομμύρια εκτάρια. Η γεωργική παραγωγή είναι πιο έντονη στην βόρεια Σερβία, στην εύφορη Παννονική Πεδιάδα, και στις νότιες πεδιάδες δίπλα στον Σάβα, στον Δούναβη και τον Μεγάλο Μοράβα.

Από το 1948 υπήρξε μια απότομη πτώση στην γεωργική δραστηριότητα, όταν τα τρία τέταρτα του πληθυσμού ασχολούνταν στην γεωργία, ενώ σήμερα είναι το ένα τέταρτο.

Παραγωγή 
Η Σερβία παράγει κυρίως δημητριακά, φρούτα και λαχανικά που συνθέτουν ένα σημαντικό μέρος του ΑΕΠ και των εξαγωγών. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη παραγωγός βατόμουρων (84.299 μετρικοί τόνοι, δεύτερη μετά την Ρωσία) και δαμάσκηνων (146.776 μετρικοί τόνοι, δεύτερη μετά την Κίνα) στον κόσμο. Επίσης είναι σημαντική παραγωγός αραβοσίτου (6.158.120 μετρικοί τόνοι, κατατάχθηκε 35η παγκοσμίως) και σιταριού (2.095.400 μετρικοί τόνοι, κατετάγη 35η παγκοσμίως). Η παραγωγή των ζαχαρότευτλων (2.299.770 μετρικοί τόνοι) και των ηλιοσπόρων (454.282 μετρικοί τόνοι) καλύπτουν την εγχώρια ζήτηση για ζάχαρη και φυτικό λάδι, και επιτρέπει την εξαγωγή 180.000 τόνων ζάχαρης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Κρασί 

Υπάρχουν σχεδόν 70.000 εκτάρια αμπελώνων στην Σερβία, που παράγουν 425.000 τόνους σταφυλιών τον χρόνο. Η Σερβία είναι μια από τις 15 μεγαλύτερες οινοπαραγωγικές χώρες του κόσμου. Η πλειοψηφία της παραγωγής πραγματοποιείται σε τοπικά οινοποιεία. Η παραγωγή κρασιού το 2004 ήταν 1.550.000 λίτρα.

Παραγωγή φρούτων 
Οι φάρμες φρούτων καλύπτουν πάνω από 310.000 εκτάρια της καλλιεργήσιμης γης στην Σερβία. 

Όγκος της παραγωγής φρούτων σε τόνους (2012):
 Μήλα: 178.713 τόνοι
 Σταφύλια: 263.419 τόνοι
 Ροδάκινα: 53.894 τόνοι
 Αχλάδια: 39.112 τόνοι
 Δαμάσκηνα: 391.485 τόνοι
 Βατόμουρα: 70.320 τόνοι
 Βύσσινα: 74.656 τόνοι

Εταιρείες 
 Fresh&Co, η μεγαλύτερη εταιρεία φρουτοχυμών της νοτιοανατολικής Ευρώπης
 Foodland, παραδοσιακά προϊόντα φρούτων
 Nektar, εταιρεία φρούτων
 Malina Produkt  (Πρώτο Φρούτο), εταιρεία φρούτων
 Mondi Foods (Mondi Σερβίας), εταιρεία φρούτων

Δείτε επίσης 
 Σερβική κουζίνα

Παραπομπές 

Σερβία-επέκταση
Οικονομία της Σερβίας
Σερβια
Κριστιάν Κόστοβ

Ο Κριστιάν Κοσταντίνοβ Κόστοβ (βουλγάρικα : Кристиан Константинов Костов, ρώσικα : Кристиа́н Константи́нов Ко́стов; γενν. στις 15 Μαρτίου 2000)(20 ετων) είναι Ρώσος τραγουδιστής και στιχουργός με Βουλγαρική και  Ρώσικη καταγωγή. Συμμετείχε στην πρώτη σεζόν του ρωσικού The Voice Kids, φτάνοντας στον τελικό, αλλά και στην τέταρτη σεζόν του βουλγάρικου The X-Factor. Εκπροσώπησε την Βουλγαρία στη Eurovision 2017 με το τραγούδι “Beautiful Mess”, κατακτώντας την δεύτερη θέση με 615 βαθμούς.
Επιπλέον ο Κρίστιαν αγαπάει τα ταξίδια και συγκεκριμένα του αρέσει πολύ η Ελλάδα την οποία την επισκέπτεται τα τελευταία δύο χρόνια κάνοντας συναυλίες στην Αθήνα

Βιογραφία
Ο Κριστιάν Κοστόβ γεννήθηκε στην Ρωσία από Βούλγαρο πατέρα και μητέρα από την Ρωσία . Έχει έναν αδερφό και μια αδερφή. Ως παιδί έμαθε βουλγάρικα και αγγλικά από τον πατέρα του και είναι γνωστός για την ευφράδεια και σχεδόν μητρική γνώση της αγγλικής.

Καριέρα

2014-2016 : The Voice Kids Russia & X Factor Bulgaria 
Ο Κοστόβ εμφανίστηκε στο Golos, που είναι η ρωσική έκδοση του The Voice. Συμμετείχε στην πρώτη σεζόν του The Voice Kids με δάσκαλο τον Ντίμα Μπίλαν και έφτασε μέχρι τον τελικό. Μετά την επιτυχία του στην Ρωσία, ο Κριστιάν αποφάσισε κατά τις διακοπές του στην Βουλγαρία να περάσει από οντισιόν στο βουλγάρικο X Factor καθώς έχει βουλγάρικη καταγωγή. Κατάφερε να φτάσει στον τελικό αφού πρώτα αναμετρήθηκε με το γκρουπ A.V.A. Στον τελικό της τέταρτης σεζόν τραγούδησε σόλο το τραγούδι "Позови меня" και έκανε ένα ντουέτο με τον Βασίλ Ναϋντενοβ στο τραγούδι "Сбогом, Моя Любов". Για τον τελικό επέλεξε το τραγούδι του Εμίλ Ντιμιτρόφ "Ако си Дал", αλλά κατέκτησε την δεύτερη θέση καθώς η Χριστιάνα Λουίζου κέρδισε το σόου.

2016–σήμερα: Virginia Records, πρώτο single και Eurovision 
Στις 7 Οκτωβρίου 2016 η πρώτο του single "Ne si za men" κυκλοφόρησε από την Virginia Records. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Venci Venc' και η μουσική από τους Ray Hedges, Nigel Butler και Isaac Evans. Το τραγούδι κατέκτησε την 13η θέση στο βουλγάρικο Singles Chart. Στις 13 Μαρτίου 2017 ανακοινώθηκε ότι θα εκπροσωπούσε την Βουλγαρία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2017 με το τραγούδι "Beautiful Mess". Είναι ο πρώτος τραγουδιστής στην Eurovision που γεννήθηκε στην δεκαετία του 2000. Κατέκτησε την δεύτερη θέση στον διαγωνισμό, κάτι που αποτελεί ένα νέο καλύτερο αποτέλεσμα για την Βουλγαρία μετά την Πόλι Τζενόβα που κατέκτησε την τέταρτη θέση στην Eurovision 2016.

Δισκογραφία

Singles

Σαν καλλιτέχνης σόλο

Σαν εμφανιζόμενος καλιτέχνης

Παραπομπές

Επιπλέον links

 Kristian Kostov profile at Virginia Records 
 
 
 Kristian Kostov στο Twitter

Ρώσοι τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Βουλγαρία
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017
Γιούλια Σαμοΐλοβα

Η Γιούλια Ολέγκοβνα Σαμοΐλοβα (γεν. 7 Απριλίου 1989), πολλές φορές αναφέρεται και ως Τζούλια Σαμοΐλοβα, είναι Ρωσίδα τραγουδίστρια και συνθέτρια.  Εκπροσώπησε τη Ρωσία στη Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2018. Θα εκπροσωπούσε τη χώρα της και στον διαγωνισμό του 2017, ωστόσο η Ρωσία αποχώρησε από αυτόν, εξαιτίας της απαγόρευσης εισόδου της Σαμοΐλοβα στην Ουκρανία.

Καριέρα
Η Σαμοΐλοβα επιλέχθηκε στις 12 Μαρτίου 2017 να εκπροσωπήσει τη Ρωσία στη Eurovision 2017, στην ουκρανική πρωτεύουσα, Κίεβο, με το τραγούδι "Flame Is Burning". Στις 13 Μαρτίου 2017, η Υπηρεσία Ασφάλειας της Ουκρανίας ανακοίνωσε ότι είναι πολύ πιθανό να απαγορεύσουν τη Γιούλια να εισέλθει στη Ουκρανία, λόγω της επίσκεψής της στην Κριμαία το 2015 - μια περιοχή που ήταν προσαρτημένη στη Ρωσία το 2014. Σύμφωνα με τον ουκρανικό νόμο, η είσοδος στην Κριμαία μέσω Ρωσίας είναι παράνομη. Η Σαμοΐλοβα δήλωσε ότι έπαιξε στην Κριμαία το 2015. Στις 22 Μαρτίου 2017, η Υπηρεσία Ασφάλειας της Ουκρανίας απαγόρευσε τη Σαμοΐλοβα να εισέλθει στην Ουκρανία για τρία χρόνια για παραβίαση της νομοθεσίας της Ουκρανίας.

Στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 2018 στη Λισαβόνα τραγούδησε το τραγούδι "I Won't Break", το οποίο όμως δεν προκρίθηκε στον τελικό του διαγωνισμού.

Παραπομπές

Επιπλέον σύνδεσμοι
 

Ρωσίδες τραγουδίστριες
Ρώσοι συνθέτες
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ρωσία
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ιλίνκα Μπατσίλα

Η Μαρία Ιλίνκα Μπατσίλα (γ. 17 Αυγούστου 1998), γνωστή ως Ιλίνκα, είναι Ρουμάνα τραγουδίστρια, ειδική στο λαρυγγισμό. Με τον Άλεξ Φλόρεα εκπροσώπησαν τη Ρουμανία στη Eurovision του 2017 με το τραγούδι "Yodel It! Κατεκτησαν  την έβδομη θέση με 282 βαθμούς ". Συμμετείχε στην τέταρτη σεζόν του Vocea Romaniei, στη δεύτερη σεζόν του Românii au talent και στην τρίτη σεζόν του ρουμάνικου of The X Factor με το Trupa Quattro. Είναι γνωστή για τον λαρυγγισμό της.

Παραπομπές

Ρουμάνοι τραγουδιστές
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ρουμανία
Άλεξ Φλόρεα

Ο Αλεξάντρου Ιονούτς "Άλεξ" Φλόρεα (γ. 15 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Ρουμάνος τραγουδιστής. Με την Ιλίνκα Μπατσίλα εκπροσώπησε τη Ρουμανία στη Eurovision του 2017 με το τραγούδι "Yodel It!", το οποίο προκρίθηκε στον τελικό, όπου κατέλαβε την 7η θέση με 282 βαθμούς. Συμμετείχε στην πέμπτη σεζόν του Vocea României.

Παραπομπές

Ρουμάνοι τραγουδιστές
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ρουμανία
O.Torvald

Οι O.Torvald () είναι Ουκρανικό ροκ συγκρότημα. Δημιουργήθηκαν το 2005 στην Πολτάβα της Ουκρανίας. Το πρώτο τους άλμπουμ "O.Torvald" ηχογραφήθηκε το 2008. Οι O.Torvald έχουν λάβει μέρος σε διάφορα φεστιβάλ, όπως τα παρακάτω: GBOB, Chervona Ruta, Tavria games, Prosto Rock, Zakhid, Krashche Misto UA, Ekolomyja και Global Gathering. Θα εκπροσωπήσουν την Ουκρανία στην Eurovision του 2017 με το τραγούδι "Time".

Τωρινά μέλη 
 Γιεβχέν Χάλυτς — φωνητικά, κιθάρα (2005–τώρα)
 Ντένις Μιζιούκ – κιθάρα, πίσω φωνητικά (2005–τώρα)
 Ολεξάντρ Σολόχα — ντράμς (2011–τώρα)
 Μικίτα Βασίλγιεφ — μπάσο (2014–τώρα)
 Μύκολα Ράιντα — πιάνο, DJ (2008–τώρα)

Δισκογραφία

Άλμπουμ 
 2008 – O.Torvald
 2011 – В тобі (Μέσα σου)
 2012 – Акустичний (Ακουστική)
 2012 – Використовуй нас EP (Χρησιμοποίησε μας EP) 
 2012 – Примат (Επίσκοπος) 
 2014 – Ти Є (Είσαι)
 2016 – #нашiлюдивсюди (#οιανθρωποιμαςειναιπαντου)

Παραπομπές

Επιπλέον links
 O.Torvald website
 YouTube
 Facebook

Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017
Επαρχία Αρχανγκέλσκι

Η επαρχία Αρχανγκέλσκι (, μπασκίρ: Архангел районы) είναι μια διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις 54 επαρχίες στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στην Ρωσία. Η επαρχία βρίσκεται στο ανατολικό μέρος της δημοκρατίας. Η έκταση της επαρχίας είναι 2.422 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το διοικητικό κέντρο είναι η αγροτική κοινότητα (ένα σέλο) του Αρχανγκέλσκογιε. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 18.514 κάτοικοι. Ο πληθυσμός του Αρχανγκέλσκογιε αντιστοιχεί στο 31.4% του πληθυσμού της επαρχίας.

Ιστορία 
Η επαρχία ιδρύθηκε στις 20 Αυγούστου 1930.

Διοικητική και δημοτική κατάσταση 
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, η επαρχία Αρχανγκέλσκι είναι μία από τις 54 επαρχίες στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν. Η επαρχία χωρίζεται σε δώδεκα σελσοβιέτ, και αποτελείται από 71 αγροτικές κοινότητες. Ως δημοτική διαίρεση, η επαρχία ονομάζεται ως Δημοτική Επαρχία Αρχανγκέλσκι. Τα δώδεκα σελσοβιέτ ενσωματώνονται ως δώδεκα αγροτικοί οικισμοί εντός της δημοτικής επαρχίας. Το σέλο του Αρχανγκέλσκογιε χρησιμεύει ως το διοικητικό κέντρο της διοικητικής και δημοτικής επαρχίας.

Οικονομία 
Η περιοχή έχει αναπτυχθεί κτηνοτροφικά, με την παραγωγή γαλακτοκομικών και κρεατικών προϊόντων. Επίσης, η μελισσοκομία είναι αναπτυγμένη. Επίσης, υπάρχουν καλλιέργειες σιταριού, ζαχαρότευτλων, σίκαλης και βρώμης. Η δασική βιομηχανία έχει φέρει σημαντική ανάπτυξη στην περιοχή.

Φύση 
Η Προστατευόμενη Περιοχή Αρχανγκέλσκι ιδρύθηκε για την προστασία των υδρόβιων πτηνών.

Παραπομπές 

Επαρχίες της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν