joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιωάννης Πολίτης (υπουργός)

Ο Ιωάννης Πολίτης, (1890-3 Ιουνίου 1959), ήταν Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1890 και σπούδασε νομικά. Εισήλθε στο διπλωματικό σώμα ως διπλωματικός ακόλουθος το 1911. Υπηρέτησε στις ελληνικές πρεσβείες Βερολίνου, Κωνσταντινούπολης, και Παρισιού. Συμμετείχε στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1919), καθώς και στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης Λωζάνης (1923). Ο Ιωάννης Πολίτης από τη θέση του διευθυντή των Πολιτικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών ήταν εκείνος που εισηγήθηκε την άρση των συμφωνιών περί της γιουγκοσλαβικής ελεύθερης ζώνης στη Θεσσαλονίκη με την αιτιολογία ότι τελικά η ύπαρξή της προσβάλει την ελληνική κυριαρχία, δημιουργώντας έντονες πολιτικές συζητήσεις.

Το 1928 ανέλαβε πληρεξούσιος υπουργός β΄ και δύο χρόνια μετά διορίστηκε πρέσβης στο Βερολίνο μέχρι το 1933 που μετατέθηκε στη Βαρσοβία. Το 1936 επί κυβερνήσεως Ιωάννη Μεταξά ανέλαβε πληρεξούσιος υπουργός α΄ και τον ίδιο χρόνο τοποθετήθηκε πρέσβης στη Βιέννη και στη συνέχεια στη Στοκχόλμη (1938). Στις 21 Φεβρουαρίου του 1940 τοποθετείται πρέσβης στη Ρώμη όπου και παρέμεινε μέχρι την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940. Στη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη ο Ιωάννης Πολίτης είχε αναπτύξει ένα ευρύτατο δίκτυο συλλογής πληροφοριών. Ο Ι. Πολίτης ήταν επίσης εκείνος που συνέταξε τη λεγόμενη "Λευκή Βίβλο" για τον πόλεμο του 1940.

Μετά τη κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς ο Ι. Πολίτης διέφυγε στη Μέση Ανατολή. Στη συνέχεια μετά την απελευθέρωση υπήρξε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του Αγ. Φραγκίσκου, και διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη Αυγούστου 1945, (και για 2 μήνες) στη κυβέρνηση του Δαμασκηνού (1945). Στις επόμενες εκλογές εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών με το κόμμα των Φιλελευθέρων όπου και ανέλαβε για ένα μήνα υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου, στην κυβέρνηση του Δ. Μαξίμου Εθνικής Οικονομίας και στην κυβέρνηση του Θ. Σοφούλη υφυπουργός και αργότερα υπουργός των Εξωτερικών. 

Ο Ιωάννης Πολίτης πέθανε στην Αθήνα το 1959.

Παραπομπές 

Έλληνες διπλωμάτες
Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου
Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940
Βουλευτές Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Σχετικά πρώτοι

Στη θεωρία αριθμών δύο ακέραιοι αριθμοί  και  ονομάζονται σχετικά πρώτοι ή πρώτοι προς αλλήλους ή μεταξύ τους πρώτοι αν ο μέγιστος κοινός διαιρέτης τους είναι η μονάδα. Αλλιώς, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι σχετικά πρώτοι εάν δεν έχουν άλλο κοινό διαιρέτη πλην του 1. Εξ ορισμού οι πρώτοι αριθμοί είναι και σχετικά πρώτοι μεταξύ τους. Συμβολικά γράφουμε: ΜΚΔ(x, y) = 1 ή gcd(x, y) = 1 ή x  ⊥  y.

Για παράδειγμα οι ακέραιοι 14 και 15 είναι σχετικά πρώτοι γιατί ο μόνος κοινός διαιρέτης τους είναι το 1, δηλαδή ΜΚΔ(14, 15) = 1. Οι 14 και 21 δεν είναι σχετικά πρώτοι γιατί ΜΚΔ(14, 21) = 7.

Παράδειγμα 
Για παράδειγμα οι αριθμοί 23 και 21 είναι σχετικά πρώτοι και για να το διαπιστώσουμε αυτό αρκεί να τρέξουμε τον αλγόριθμο του Ευκλείδη.

Να θυμίσουμε ότι ο αλγόριθμος του Ευκλείδη βρίσκει το μέγιστο κοινό διαιρέτη (μκδ) δύο αριθμών  και  (έστω ), με την ακόλουθη αναδρομική διαδικασία:

Με είσοδο :

1. Αν το  είναι μηδέν, δώσε το  ως έξοδο.

2. Βρες το υπόλοιπο της διαίρεσης του  με το , έστω .

3. Τρέξε αναδρομικά τον αλγόριθμο (πήγαινε στο βήμα 1) με είσοδο . 

Στο παράδειγμά μας έχουμε την ακόλουθη εκτέλεση (καλείται την πρώτη φορά ευθέως και τις άλλες τρεις αναδρομικά):

1. μκδ(23,21)

2. μκδ(21,2)

3. μκδ(2,1)

4. μκδ(1,0) και επιστρέφεται το 1 που είναι ο μέγιστος κοινός διαιρέτης των 23, 21.

Άρα, δείξαμε ότι οι αριθμοί 23 και 21 είναι σχετικά πρώτοι.

Δείτε επίσης 

Πρώτος αριθμός
Συνάρτηση 'Οιλερ (Euler), , η οποία μας δίνει το πλήθος των μικρότερων του  φυσικών αριθμών οι οποίοι είναι σχετικά πρώτοι με τον .

Παραπομπές 

Πρώτοι αριθμοί
Μπένο Γκούτενμπεργκ

Ο Μπένο Γκούτενμπεργκ (Beno Gutenberg, 4 Ιουνίου 1889 - 25 Ιανουαρίου 1960) ήταν Γερμανός σεισμολόγος με σημαντική επιστημονική συνεισφορά.  Ήταν συνεργάτης του Τσαρλς Ρίχτερ στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια και σύντροφός του στην επινόηση της κλίμακας Ρίχτερ για τη μέτρηση του μεγέθους των σεισμών.

Βιογραφικό
Ο Γκούτενμπεργκ γεννήθηκε στο Ντάρμστατ της Γερμανίας και πήρε το διδακτορικό του στη φυσική από το πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν το 1911. Σύμβουλος του ήταν ο Εμίλ Βίχερτ. Κατείχε θέσεις στο πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, τις οποίες έχασε το 1918, όταν η πόλη περιήλθε στη δικαιοδοσία της Γαλλίας. Μερικά χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια των οποίων έπρεπε μεταξύ άλλων να διοικεί και το εργοστάσιο σαπουνιού του πατέρα του, απέκτησε μία θέση στο πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, από την οποία λάμβανε μια πενιχρή πληρωμή. Αν και ήδη στη δεκαετία το 1920 ήταν ένας από τους σημαντικότερους σεισμολόγους διεθνώς, και σίγουρα ο σπουδαιότερος σεισμολόγος της Γερμανίας, ήταν ακόμη εξαρτημένος από τη θέση του στο εργοστάσιο του πατέρα του. Το 1928, η απόπειρά του να διαδεχτεί τον καθηγητή του Εμίλ Βίχερτ στο Γκέτινγκεν απέτυχε. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η εβραϊκή καταγωγή του Γκούτενμπεργκ μπορεί να έπαιξε ρόλο σε αυτό, καθώς ήδη από τη δεκαετία του 1920 υπήρχαν έντονες αντισημιτικές τάσεις στα γερμανικά πανεπιστήμια. Για παρόμοιους λόγους δεν αποδέχτηκε θέση καθηγητή στο Πότσδαμ, όπου θα διαδεχόταν τον Γκουστάβ Ανγκενχάιστερ.

Καθώς ο Γκούτενμπεργκ δεν είχε πιθανότητες να διαχωρίσει τον εαυτό του από την επιστημονική του εργασία στη Γερμανία, αποδέχτηκε τη θέση του καθηγητή γεωφυσικής που του προσφέρθηκέ από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια στην Πασαντίνα το 1930. Αν και κατείχε ήδη θέση καθηγητή στη Γερμανία, θα την είχε χάσει ούτως ή αλλιώς το 1933, όταν οι Ναζί πήραν την εξουσία στη Γερμανία, όπως τόσοι άλλοι επιστήμονες με εβραϊκές ρίζες, πολλοί από τους οποίους μετανάστευσαν στις ΗΠΑ.

Ο Γκούτενμπεργκ, κυρίως μέσω της συνεργασίας του με τον Ρίχτερ, έκανε το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια το σπουδαιότερο σεισμολογικό ινστιτούτο σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σε συνεργασία με τον Ρίχτερ, ο Γκούτενμπεργκ ανέπτυξε μια σχέση μεταξύ του μεγέθους των σεισμών και της ενέργειας, η οποία αντιπροσωπεύεται από την εξίσωση

.

Ή εξίσωση αυτή δίνει την ενέργεια   από σεισμούς και σεισμικά κύματα σε έργια. Ένα ακόμη γνωστό αποτέλεσμα είναι ο Νόμος Γκούτενμπεργκ-Ρίχτερ που δίνει την κατανομή πιθανοτήτων των σεισμών για δεδομένη ενέργεια.

Εργάστηκε επίσης στον καθορισμό του βάθους των ορίων πυρήνα - μανδύα και άλλων ιδιοτήτων της δομής της Γης.

Το 1960, αρρώστησε από μία ιώδη μορφή γρίπης, η οποία μετεξελίχθηκε σε πνευμονία και του στοίχισε τη ζωή.

Βιβλιογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Βιογραφικό του Γκούτενμπεργκ από την ιστοσελίδα της Αμερικανικής Γεωφυσικής Έκδοσης

Γερμανοί φυσικοί
Γερμανοί σεισμολόγοι
Αμερικανοί φυσικοί
Αμερικανοί σεισμολόγοι
Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες
Παναγιώτα Σμυρλή

Η Παναγιώτα Σμυρλή, (Πάτρα 1959-), είναι Ελληνίδα  συγγραφέας .

Γεννήθηκε και ζει στην Πάτρα με καταγωγή από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας είναι παντρεμένη με τον Θωμά Στρατόπουλο και έχει δύο γιους. Έχει γράψει μυθιστορήματα για μεγάλους και παιδιά, παραμύθια καθώς και συλλογές διηγημάτων  ενώ έχει αρθρογραφήσει σε εφημερίδες και περιοδικά. Το έργο της Ανθείας 201, έχει βραβευτεί  από τον Κύκλο του Ελληνικού παιδικού βιβλίου για τη νεανική ηλικία. Τα «Τζοβαΐρια της αγάπης» είναι βραβευμένα από το Αφγανιστάν και την Ινδία. «Ο γάτος με το ψάθινο καπέλο» έχει ενταχθεί στη γλώσσα της Δ΄ τάξης δημοτικού. Διηγήματά της έχουν περιληφθεί σε συλλογικούς τόμους: "Θα 'θελα τόσα να σου πω μαμά, θα 'θελα τόσα να σου πω μπαμπά", "Ιστορίες που γράφει η ζωή", "Αθάνατο Ολυμπιακό πνεύμα"  (Εκδόσεις Ψυχογιός, 2001, 2002, 2003)  "Σου γράφω ένα γράμμα" (Εμπειρία Εκδοτική, 2008 ). Της έχει απονεμηθεί το πανευρωπαϊκό βραβείο διηγήματος για το διήγημα «Σπασμένο Ρόδι».

Έργα της 
Εφτά φεγγάρια, μυθιστόρημα  Εμπειρία εκδοτική, 2008 ISBN 9604172238
Τα τζοβαΐρια της αγάπης, συλλογή διηγημάτων, Εμπειρία εκδοτική, 2006, ISBN 960-417-160-7
Έρωτας ποταμός, μυθιστόρημα, Εμπειρία εκδοτική, 2004, ISBN 960-417-061-9
Ο γάτος με το ψάθινο καπέλο, εκδόσεις Καστανιώτη, 2001, ISBN 960-03-3191-Χ
Ανθείας 201, εκδόσεις Εντός, 2000
Η σφυρίχτρα της Στέφης, παραμύθι, εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική, 2009
Λευκό βαθύ, μυθιστόρημα, εκδόσεις Υδροπλάνο, 2020
Το γιορντάνι της Αϊσέ, ιστορικό μυθιστόρημα, εκδόσεις Υδροπλάνο, 2021

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφικό της από την εμπειρία εκδοτική
Βιογραφικό και έργα της από το perizitito.gr
Βιογραφικό και έργα της από τις εκδόσεις Εντος
Αποσπάσματα από το έργο της Τα τζοβαΐρια της αγάπης
Κριτική για το μυθιστόρημά της Ανθείας 201
Εργογραφία Παναγιώτα Σμυρλή

Έλληνες ποιητές
Έλληνες συγγραφείς
Ρίτσμοντ (Βιρτζίνια)

Το Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond, Virginia), είναι πόλη των ΗΠΑ και πρωτεύουσα της Αμερικανικής πολιτείας Βιρτζίνια. Ο πληθυσμός της πόλης του Ρίτσμοντ, ανέρχεται στους 232,866 κατοίκους (εκτιμήσεις για το 2021), ενώ της μητροπολιτικής περιοχής του Ρίτσμοντ, ξεπερνά τους 1,291,900 κατοίκους (2021). Είναι ανεξάρτητη πόλη από το 1871.

Ιστορία 
Οι πρώτοι άποικοι που έφθασαν στην περιοχή ήταν μια ομάδα Άγγλων με αρχηγούς τους λοχαγούς Κρίστοφερ Νιούπορτ (Christopher Newport) και Τζον Σμιθ (John Smith). Το 1609 δημιουργήθηκε ο πρώτος οικισμός ο οποίος εγκαταλείφθηκε σύντομα. Στις επόμενες δεκαετίες έγιναν και άλλες προσπάθειες αποικισμού της περιοχής χωρίς όμως επιτυχία, λόγω έλλειψης προμηθειών και επιδρομές Ινδιάνων.

Το 1645 χτίζεται στις όχθες του ποταμού Τζέιμς, κοντά στο σημερινό Ρίτσμοντ, το οχυρό Τσάρλς. Στη συνέχεια όλο και περισσότεροι άποικοι κατέφθαναν και το οχυρό έγινε κέντρο εμπορίας γούνας, θηραμάτων και καπνού. Το 1673 η περιοχή οπού βρίσκεται σήμερα το Ρίτσμοντ δόθηκε στον Γουίλιαμ Μπέρντ Α' ο οποίος εγκαταστάθηκε εκεί και έχτισε ένα μικρό οχυρό. Ο γιος του, Γουίλιαμ Μπέρντ Β', ο οποίος κληρονόμησε την γη του πατέρα του το 1704, ίδρυσε το 1737 την πόλη του Ρίτσμοντ. 

Η πόλη έπαιξε μεγάλο ρόλο κατά την διάρκεια της αμερικανικής επανάστασης. Το 1780, καθώς ο πληθυσμός της επαναστατημένης Βιρτζίνιας μετακινούνταν δυτικά για να προστατευτεί από τα αντίποινα των Άγγλων, η πρωτεύουσα της πολιτείας μεταφέρθηκε από το Γουίλιαμσμπεργκ στο Ρίτσμοντ.

Κατά την διάρκεια του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου, το Ρίτσμοντ γίνεται η πρωτεύουσα ολόκληρης της Ομοσπονδίας. Το 1865 ο στρατός της Ομοσπονδίας αναγκάζεται να εγκαταλείψει την πόλη μετά τις ήττες που υπέστη και την πυρπολεί. Η καταστροφική πυρκαγιά κατέστρεψε το 25% των κτηρίων. Ευτυχώς η πόλη ανέκαμψε γρήγορα.

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Πόλεις της Βιρτζίνια
Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία

Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία σχηματίζεται από αρκετές αυτοκέφαλες εκκλησίες, στο ευρύτερο σώμα (κοινωνία) του ανατολικού ορθόδοξου χριστιανισμού η λειτουργία του οποίου διεξάγεται παραδοσιακά στην Ελληνιστική Κοινή, την γλώσσα της Καινής Διαθήκης, και της οποίας ο κλήρος είναι πλήρως ή κυρίαρχα ελληνικός εθνικά ή ήταν κατά το μεγαλύτερο τμήμα της ιστορίας της, όπως στην περίπτωση της Αντιόχειας, που τέθηκε υπό πλήρη μη ελληνικό έλεγχο περί το 1899.

Εκκλησίες 
Οι εκκλησίες όπου εφαρμόζεται όρος «Ελληνική Ορθόδοξη» είναι:

 Τα τέσσερα πρεσβυγενή πατριαρχεία:
 Το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, με κεφαλή τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, που είναι επίσης «πρώτος μεταξύ ίσων» του σώματος της ανατολικής ορθόδοξης εκκλησίας.
 Η ημιαυτόνομη Εκκλησία Κρήτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και 
 Οι τέσσερις επαρχίες του:
 Η Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας
 Η Αρχιεπισκοπή Ιταλίας και Εξαρχία Νοτίου Ευρώπης
 Η Αρχιεπισκοπή Αμερικής
 Η Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας
 Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας
 Το Πατριαρχείο Αντιοχείας
 Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων
 Η αυτόνομη   Εκκλησία του Όρους Σινά του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων
 Οι τρεις αυτοκέφαλες εκκλησίες:
 Η Εκκλησία της Κύπρου (πρώτη αυτοκέφαλη εκκλησία ανά τον Κόσμο 432 μ.Χ.)
Η Εκκλησία της Ελλάδος
 Η  Εκκλησία της Αλβανίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου
 Ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας
 Ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Αντιοχείας 
 Ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων
 Ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Ελλάδος
 Ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Κύπρου
 Επίσημη Ιστοσελίδα Εκκλησίας Κρήτης 
 Ιστοσελίδα της Εκκλησίας του Όρους Σινά
 Ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Αμερικής 
 Ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Αυστραλίας

Ορθοδοξία
Χέλμουτ Τσιλκ

Ο Χέλμουτ Τσιλκ (9 Ιουνίου 1927 – 24 Οκτωβρίου 2008) ήταν Αυστριακός δημοσιογράφος και πολιτικός.

Βιογραφικό
Ο Τσιλκ γεννήθηκε στη Βιέννη στις 9 Ιουνίου του 1927. Σπούδασε παιδαγωγικά και στη συνέχεια φιλολογία και ψυχολογία. Αρχικά εργάστηκε σαν δάσκαλος τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Το 1955 πέρασε στο χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Αρχικά στο δημόσιο ραδιόφωνο, όπου ασχολήθηκε με νεανικές και εκπαιδευτικές εκπομπές. Στην τηλεόραση ασχολήθηκε  με την παρουσίαση της εκπομπής «Συζητήσεις της πόλης» (Stadtgespräche) στην οποία έπαιρνε συνεντεύξεις. Την περίοδο 1967 έως 1974 διετέλεσε διευθυντής προγράμματος της Αυστριακής Τηλεόρασης. 

Η ενασχόληση του με την πολιτική ξεκίνησε το 1979, όταν ανέλαβε τη θέση του αντιδημάρχου πολιτισμού στο δήμο της Βιέννης. Το 1983 τοποθετήθηκε στη θέση του Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού για μια περίοδο δύο χρόνων. 

Διετέλεσε δήμαρχος Βιέννης από το 1984 έως και το 1994. Ήταν ιδιαίτερα λαοφιλής. Στις εκλογές του 1987 μάλιστα εξελέγη με ποσοστό 55% συγκεντρώνοντας την απόλυτη πλειοψηφία.

Το 1993 έχασε τμήμα του αριστερού του χεριού όταν άνοιξε γράμμα - βόμβα που προερχόταν από τον Αυστριακό τρομοκράτη Φραντς Φουξ.

Το 2006 αντιμετώπισε προβλήματα με την καρδιά του και υποβλήθηκε σε επέμβαση τοποθέτησης βηματοδότη. Τον Οκτώβρη του 2008 αρρώστησε ενώ βρισκόταν σε διακοπές στην Πορτογαλία. Πέθανε στις 24 Οκτωβρίου σε νοσοκομείο της Βιέννης από καρδιακή ανεπάρκεια.

Ήταν παντρεμένος από το 1978 με την Αυστριακή τραγουδίστρια Ντάγκμαρ Κόλλερ.

Πηγές 
 Πέθανε ο λαοφιλής πρώην Δημάρχος Βιέννης Χ.Τσιλκ, Capital.gr, 24 Οκτωβρίου 2008, ανακτήθηκε 15 Σεπτεμβρίου 2019.
 Ex-Vienna Mayor Targeted By Letter Bomb Dies At 81, Javno, 24 Οκτωβρίου 2008, ανακτήθηκε 31 Οκτωβρίου 2008.
 Helmut Zilk, mayor committed to the fringes of Vienna society, boston.com, 25 Οκτωβρίου 2008.

Αυστριακοί πολιτικοί
Δημοσιογράφοι
Ιφιγένεια Χρυσοχόου

Η Ιφιγένεια Χρυσοχόου (1909 - 2008), ήταν σύγχρονη Ελληνίδα συγγραφέας, λογοτέχνης.

Γεννήθηκε το 1909 στη Μαινεμένη της Μικρασίας. Μετά την τραγωδία του 1922 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στη Θεσσαλονίκη. Εκεί έκανε σπουδές σε ξένες γλώσσες παράλληλα με μουσικές. Πρωτοεμφανίσθηκε στα Γράμματα το 1938 με το αφήγημά της "Ο Ήλιος βασιλεύει" που δημοσίευσε στη "Φιλολογική Μακεδονία της Δευτέρας. Το 1943 εμφανίζεται με τη μετάφραση  της νουβέλας Παιγνίδι στη Φλάντρα του Χανς Βίλι Λίνκερ. Από το 1945 συνεργάζεται τακτικά με τον καθημερινό και περιοδικό Τύπο της Θεσσαλονίκης, ενώ τον επόμενο χρόνο μαζί με άλλες γυναίκες εκδίδει την "Εφημερίδα της Γυναίκας". Το 1947 αρχίζει  τη συνεργασία της με τον πρώτο ραδιοφωνικό σταθμό της Ελλάδας και των Βαλκανίων, με έδρα τη Θεσσαλονίκη, από τον Χρίστο Τσιγγιρίδη, το 1951-1954 με τη Ραδιοφωνία της Βιέννης και από το 1955 με το Ε.Ι.Ρ.. 
Στο έργο της δίνει έμφαση στη Μικρασιατική Καταστροφή και στη θέση της γυναίκας. Το γράψιμό της χαρακτηρίζεται από τις ρεαλιστικές εικόνες και την αφηγηματική ζωντάνια.

Έδωσε πολλές διαλέξεις στην Αθήνα και την περιφέρεια. Υπήρξε μέλος της Ένωσης αλλοδαπών δημοσιογράφων της Αυστρίας, επίτιμη πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, καθώς επίσης, της Ένωσης Σμυρναίων Αθηνών,  της Ένωσης Σμυρναίων Μικρασιατών Βορείου Ελλάδος  και της Μικρασιατικής Στέγης Κορίνθου. 

Έχει τιμηθεί με το Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη το 1979  και με Έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών, με το Αρώνειο ΄Επαθλο, το Βραβείο της Εστίας Νέας Σμύρνης  και το Βραβείο Ιπεκτσί. Εξάλλου, στο 1ο Γυμνάσιο Μαινεμένης στη Θεσσαλονίκη, έχει δοθεί το όνομά της.

Η Ιφιγένεια Χρυσοχόου πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 2008.

Εργογραφία
Πυρπολημένη γη (1973)
Μαρτυρική πορεία. Το χρονικό της ομηρίας 1922-1924 (1974)
Ξεριζωμένη γενιά. Το χρονικό της προσφυγιάς στη Θεσσαλονίκη (1977)
Εδώ Σμύρνη…Εδώ Σμύρνη (1985)
Επάγγελμα οικιακά (1988)
Θα διώξουμε τη μοναξιά (1990)
Ο θάνατός σου, θάνατός μου (1991)
Ντροπή (1992)
Η μάνα (1993)
Γυναίκες της Παλαιάς Διαθήκης (1997)
Ο Δημήτρης Φωτιάδης και τα νεοελληνικά γράμματα (1984, μελέτη)
Η άγνωστη λογοτεχνική προσφορά του Μιχαήλ Αναστασιάδη (1988, μελέτη)
Ένα αδέσποτο σκυλί μιλάει για τη ζωή του (1979, για παιδιά)
Εμείς οι φίλοι σας (1979, για παιδιά)
Η αυλή που ήταν κήπος. Ένα βιβλίο για παιδιά και για μεγάλους (2000)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφία
Συζήτηση με τη συγγραφέα στην εφημερίδα "Ριζοσπάστης".

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα τόμος 61ος, σελ. 370.

Νεοέλληνες λογοτέχνες
ΑΜΑΝ τα καθάρματα

ΑΜΑΝ Τα Καθάρματα (ή Α.Μ.Α.Ν. Τα Καθάρματα) είναι η συνέχεια της κωμικής σατιρικής τηλεοπτικής εκπομπής ΑΜΑΝ. Την εκπομπή παρουσίαζαν ο Αντώνης Κανάκης, ο Σωτήρης Καλυβάτσης και ο Γιάννης Σερβετάς.

Αρχικά, το κόνσεπτ της εκπομπής θεωρούνταν ότι δεν θα ήταν το ίδιο με αυτό του ΑΜΑΝ (τα πρώτα επεισόδια δεν είχαν καν το ΑΜΑΝ στον τίτλο). Η ιδέα ήταν στο πρώτο μισό της εκπομπής να παρουσιάζονται σκετς ζωντανά στον αέρα -κάτι που δεν είχε ξαναγίνει στο ΑΜΑΝ, αλλά θύμιζε περισσότερο το προγενέστερο Comfuzio και στο δεύτερο μισό να σχολιάζεται η επικαιρότητα με παρεμβάσεις από το κοινό. Η εκπομπή έκανε πρεμιέρα στις 16 Οκτωβρίου του 2000 με τίτλο "Τα Καθάρματα" και μεταδιδόταν καθημερινά τα μεσάνυχτα. Ωστόσο, το κόνσεπτ δεν πέτυχε και διακόπηκε στις 27 Οκτωβρίου, δύο εβδομάδες αργότερα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το πρόγραμμα να μείνει κενό για μια εβδομάδα.

Έτσι, η εκπομπή μετεξελίχθηκε σε συνέχεια του ΑΜΑΝ με μαγνητοσκοπημένα σπονδυλωτά σατιρικά σκετς σχετικά με την επικαιρότητα. Η εκπομπή με τίτλο "ΑΜΑΝ Τα Καθάρματα" κάνει πρεμιέρα στις 6 Νοεμβρίου του 2000 στις 21:00. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2002 προβαλλόταν επεισόδια σε εβδομαδιαία βάση, ενώ από το 2002 και μετά η εκπομπή προβαλλόταν με τη μορφή έκτακτων επεισοδίων, όποτε το απαιτούσε η επικαιρότητα. Μία από τις ενότητες που περιλάμβανε η εκπομπή, ήταν οι τρεις φίλες οι οποίες βρίσκονταν σε μία καφετέρια και η ξανθιά της παρέας (Αντώνης Κανάκης) είχε πάντα τις πιο αστείες απορίες. Αργότερα, αποφασίστηκε η ενότητα αυτή να γίνει αυτούσια εκπομπή.

Επισκόπηση σειράς
Η πρώτη σεζόν ολοκληρώθηκε τέλος Μαΐου και ακολούθησαν 4 επεισόδια Best Of με τις καλύτερες στιγμές των εκπομπών.

Επεισόδια

Α' Κύκλος (2000-01)
Προβαλλόταν κάθε Δευτέρα στις 21:05.
Στο πρωταγωνιστικό καστ ήταν και ο Βασίλης Πιπέρης.

B' Κύκλος (2001-02)
Προβαλλόταν κάθε Τρίτη στις 21:05.
Το 12ο (εορταστικό) επεισόδιο ονομάζεται "Τα Χριστούγεννα του Κακομοίρογλου".
Ενώ στους τίτλους αρχής αναγράφεται και συμμετέχει ο Βασίλης Πιπέρης, παραδόξως δεν εμφανίζεται σε κανένα επεισόδιο.

Έκτακτα επεισόδια (2002-06)
Η λίστα δεν έχει ολοκληρωθεί.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α.Μ.Α.Ν. Τα Καθάρματα στο Internet Movie Database

Ελληνικές σατιρικές εκπομπές
Άννα Χατζησοφιά

Η Άννα Χατζησοφιά (Τύρναβος, 28 Δεκεμβρίου 1958) είναι Ελληνίδα σεναριογράφος, ηθοποιός και πολιτικός. Συνέγραψε πολλά ελληνικά σήριαλ, τα περισσότερα μαζί με τον Χάρη Ρώμα, ο οποίος πρωταγωνιστούσε σε αυτά.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1958 στον Τύρναβο. Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και τις δραματικές σχολές του Ωδείου Αθηνών και του Β. Ρίτσου. Έπαιξε επί μια πενταετία στο Θεσσαλικό Θέατρο, στην ερασιτεχνική σκηνή του οποίου σκηνοθέτησε το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, Ο μπαμπάς ο πόλεμος. Έγραψε επίσης πολλά κείμενα για επιθεωρήσεις.
Ήταν υποψήφια (έκτη στο ψηφοδέλτιο επικρατείας) με τον ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές του 2009.
Τα τελευταία έτη διδάσκει σεναριογραφία στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής "Tabula Rasa". 

Το Μάϊο του 2014 ορκίστηκε βουλευτής, αντικαθιστώντας τον Δημήτρη Παπαδημούλη που συμπεριλήφθηκε στο Ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Σενάρια τηλεόρασης
Εξ αδιαιρέτου (ΕΤ1) 1992-1993
Οι Μεν Και Οι Δεν (ΑΝΤ1) 1993-1996 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα)
Ο κακός βεζύρης (ΜΕGA) 1997-1998(σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα)
Κωνσταντίνου και Ελένης (ΑΝΤ1) 1998-2000 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα)
Λίφτινγκ (ΑΝΤ1) 2001-2002 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα)
Το καφέ της Χαράς (ΑΝΤ1) 2003-2006 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα)
Δεληγιάννειον Παρθεναγωγείον (ΑΝΤ1) 2007-2008 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα)
Λόλα (ΑΝΤ1) 2008-2009
Η μαμά λείπει ταξιδι για δουλειές (MEGAONE, νυν Omega) 2016-2017
Το καφέ της Χαράς (ΑΝΤ1) 2019-2021 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα)
Τα Νεοκλασικά  ( ALPHA) 2022 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα)

Σενάρια κινηματογράφου 
Ροζ ολοταχώς (2001) (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα)
Γυναίκες δηλητήριο (1993) (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
http://senariografoi.gr/gr/members/members-list/i92 

Έλληνες σεναριογράφοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Βουλευτές Β' Αθηνών
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Λουδοβίκος Μαρία Σινιστράρι



Βιογραφικά 

Ο Λουδοβίκος Μαρία Σινιστράρι (Ludovico Maria Sinistrari, 26 Φεβρουαρίου 1622 - 6 Μαρτίου 1701) ήταν Ιταλός ιερέας και συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Αμένο, ένα μικρό χωριό επάνω στην ανατολική όχθη της λίμνης Όρτα της Ιταλίας. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών ενδύεται το ράσο των Ελασσόνων Αδελφών στην Παβία. Αυτοδίδακτος, κατόρθωσε να γίνει επιφανής ιεροκήρυκας και κατόπιν καθηγητής Θεολογίας, Γεωμετρίας, Αρχιτεκτονικής, Αστρολογίας και Μαθηματικών. Από το 1667 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο.

Εκ παραλλήλου, γίνεται μέλος της Ακαδημίας των Affidatti στην Παβία—μία από τις αρχαιότερες και λαμπρότερες Ακαδημίες της Ιταλίας. Διακρίνεται ως εμπειρογνώμων ενώπιον της Αγίας Έδρας αποκαλύπτοντας τον αιρετικό Girolamo Rivarola και συμβάλλοντας στην καταδίκη του επί της πυράς.

Το 1683, στην Ρώμη, ο Σινιστράρι επιδίδεται στην μελέτη του δικαίου και ονομάζεται βοηθός του προκαθημένου των Φραγκισκανών. Το 1686 ταξιδεύει στην Αβινιόν με σκοπό να καταπολεμήσει τους εκεί Γιανσενιστές, επιστρέφει δε στην Ρώμη δύο χρόνια αργότερα.

Το 1694 τον βρίσκει εκ νέου στο Αμένο, κατόπιν στην Παβία και στο Μιλάνο, θεολόγο δίπλα στον Καρδινάλιο Caccia. Εκεί συγγράφει το πιο σημαντικό του έργο που αφορά στην εγκληματολογία.

Είχε την ευκαιρία να εκφωνήσει εξορκισμούς και να παρέμβει στο Casale Monferrato σε μία δίκη εναντίον ενός δαίμονα, ο οποίος αντιστεκόταν σε κάθε είδους παρέμβαση. Από εκείνη την περίσταση, διετείνετο ότι είχε λάβει επιστολή από τον διάβολο, την οποίαν έφερε πάντοτε επάνω του!

Ο Λουδοβίκος Μαρία Σινιστράρι απεβίωσε στις στην οικία του, στο Μιλάνο.

Έργα του 

Ο Σινιστράρι συνέγραψε πάνω από τριάντα έργα επί διαφόρων θεμάτων, εκ των οποίων σημαντικότερα είναι τα εξής (κατά χρονολογική σειρά):

 Convito dei fiumi (Ευωχία των Ποταμών, Μιλάνο, 1660)
 La Pirlonea ("φανταστική κωμωδία", 1666)
 Practica Criminalis Illustrata (Εικονογραφημένη Εγκληματολογική Πρακτική, Ρώμη, 1693 και Μιλάνο, 1703)
 Formularium Criminale (Εγκληματολογικό Συνταγολόγιο)
 De Delictis et Poenis (Περί αδικημάτων και ποινών, Βενετία, 1700), όπου συμπεριλαμβάνεται η περίφημη Tractatus de Sodomia (Πραγματεία περί Σοδομίας), καθώς και ένα μέρος του De Demonialitate (Περί Δαιμονοβασίας)
 De Demonialitate (Περί Δαιμονοβασίας), συνεγράφη το 1699, αλλά η πρώτη έκδοση έγινε το 1875.

Βιβλιογραφία 
 Sinistrari, De la Demonialite' et des animaux incubes et succubes, Bibliotheque Ombres, Toulouse 1998.
 Sinistrari, De Sodomia tractatus, in quo exponitur doctrina nova de sodomia online από την Bibliotheque Nationale de France.

Ιταλοί συγγραφείς
Καρσαμάκι

To Καρσαμάκι (φινλανδικά: Kärsämäki)  είναι δήμος της Φινλανδίας.

Υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου ,στην Βόρειας Οστροβόθνιας. Έχει πληθυσμό 3.107 κατοίκων (απογραφή 2003) και καλύπτει έκταση 701,12 τετραγωνικών χιλιομέτρων από τα οποία 3,67 καλύπτονται από νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 4,4 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, ενώ μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική.

Στο Καρσαμάκι υπάγονται διοικητικά και 11 χωριά της γύρω περιοχής.

Δήμοι της Φινλανδίας
Δίρφυς

Η Δίρφυς, πλέον γνωστή και ως Δίρφη, είναι σημαντική οροσειρά της κεντροανατολικής Εύβοιας.

Περιγραφή
Το Δέλφι στα 1.743 μέτρα, αποτελεί την υψηλότερη κορυφή της. Εξαιρώντας τα βουνά της Κρήτης είναι το ψηλότερο βουνό της νησιωτικής Ελλάδας. Έχει έντονο ανάγλυφο και είναι αρκετά απότομη, κυρίως στην ανατολική της πλευρά. Η δυτική της πλευρά παρουσιάζει κωνικό σχήμα. Η Δίρφυς παρουσιάζει επίσης έντονες χιονοπτώσεις   κατά την διάρκεια του χειμώνα, γιατί είναι εκτεθειμένη στα ψυχρά  βορειανατολικά ρεύματα.
 
Η χλωρίδα και η πανίδα της Δίρφυος είναι αρκετά πλούσια και σε μεγάλα υψόμετρα απαντώνται σπουδαία ελατοδάση ενώ σε χαμηλότερα υψόμετρα απαντώνται καστανιές, δρυς, πλατάνια, πεύκα και διάφορα φυλλοβόλα.

Στην αρχαιότητα επί της κορυφής της φερόταν αρχαίο ιερό της Διρφύας Ήρας. Σημαντικότερα χωριά της Δίρφυος είναι η Στενή Δίρφυος, που αποτελεί έδρα του ομώνυμου δήμου Διρφύων, που βρίσκεται στη δυτική παρυφή του όρους, και οι Στρόπωνες που βρίσκονται στην ανατολική πλαγιά.

Οι περιοχές της Δίρφης: δάσος Στενής και Δελφοί είναι προστατευόμενοι βιότοποι του Natura 2000 κατά μία συνολική έκταση 13,6 τ.χλμ.

Πινακοθήκη

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.6ος, σελ.118
"Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.21ος, σελ.181.γ

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Βουνά της Εύβοιας
Κλοδία Πούλχρα

Η  Κλοδία Πούλχρα (γενν. 57 / 56 π.Χ.), ήταν Ρωμαία υψηλής κοινωνικής θέσης, που έζησε κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. Ήταν κόρη της Φουλβίας, μετέπειτα συζύγου του Μάρκου Αντωνίου, από τον πρώτο της σύζυγο, τον πολιτικό Πόπλιο Κλαύδιο Πούλχερ. Αποτέλεσε την πρώτη από τις συζύγους του μετέπειτα πρώτου Αυτοκράτορα της Ρώμης, Οκταβιανού Αυγούστου.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Μάρκος Αντώνιος αποτέλεσε τον τρίτο σύζυγο της μητέρας της. Όπως είχε κάνει νωρίτερα και ο Κλαύδιος, ο Αντώνιος αποδέχτηκε με χαρά τα χρήματα που του επέφερε η προίκα της για να προωθήσει την πολιτική του καριέρα. Μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα στις 15 Μαρτίου 44 π.Χ., ο Αντώνιος σχημάτισε τη Δεύτερη Τριανδρία με τον Οκταβιανό και το Λέπιδο, που ακολουθήθηκε από μια αιμοσταγή σειρά προγραφών. Για να ενδυναμωθεί η πολιτική τους συμμαχία, η Φουλβία προσέφερε την κόρη της,  Κλοδία, ώστε να γίνει σύζυγος του νεαρού Οκταβιανού. Ο Λέπιδος με τη σειρά του πρότεινε την ανηψιά της συζύγου του, Σερβιλία. Ο Οκταβιανός προτίμησε την  Κλοδία.

Λίγα είναι γνωστά τόσο για το γάμο όσο και για τη ζωή γενικότερα της Κλοδίας. Όταν ο Οκταβιανός ζήτησε διαζύγιο, η Φουλβία αποφάσισε να μην το αφήσει να περάσει έτσι. Από κοινού με τον Λεύκιο Αντώνιο, αδερφό του συζύγου της, συγκέντρωσε οχτώ λεγεώνες στην Ιταλία, για να πολεμήσουν υπέρ των δικαιωμάτων του Αντωνίου κατά του Οκταβιανού. Ο στρατός κατέλαβε τη Ρώμη για μια σύντομη περίοδο, μα τελικά αποσύρθηκε στην Περουγία (σύγχρονη Περούτζια). Οι δυνάμεις του Οκταβιανού, με επικεφαλής το Μάρκο Αγρίππα, πολιόρκησαν την Φουλβία και το Λεύκιο Αντώνιο εξαναγκάζοντάς τους να παραδοθούν από την πείνα το χειμώνα του 41 – 40 π.Χ. Η Φουλβία εξορίστηκε στην Σικυώνα, όπου και πέθανε από ξαφνική ασθένεια. 

Ο Οκταβιανός πήρε διαζύγιο από την Κλοδία για να παντρευτεί τη Σκριβωνία, με την οποία απέκτησε το μοναχοπαίδι του, την Ιουλία. Ο γάμος του με την Κλοδία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, σύμφωνα με το γράμμα που απέστειλε στη μητέρα της. Η κατοπινή τύχη της Κλοδίας παραμένει άγνωστη.

Σημειώσεις

Δείτε ακόμη 
 Οκταβιανός Αύγουστος
 Μάρκος Αντώνιος

Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Ξυλόφωνο

Το ξυλόφωνο είναι κρουστό μουσικό όργανο, το οποίο αποτελείται από σειρά ξύλινων ημικυλινδρικών πλακών ίδιου πλάτους και πάχους, αλλά διαφορετικού μήκους, οι οποίες στηρίζονται σε δυο σημεία από ελαστικό και παράγουν φθόγγους δύο ή και τριών μουσικών κλιμάκων με τη χρήση μπαγκετών. 

Η προέλευση του ξυλόφωνου είναι μάλλον από τη Νοτιοανατολική Ασία, όπως για παράδειγμα στη μουσική της Ινδονησίας. Ήρθε πιθανότατα στην Ευρώπη κατά την εποχή των Σταυροφοριών, ενώ συσχετίστηκε σε μεγάλο βαθμό με τη λαϊκή παραδοσιακή μουσική των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης. 

Το σύγχρονο ξυλόφωνο χρησιμοποιείται στη συμφωνική ορχήστρα από το τέλος του 19ου αιώνα, ενώ θεωρείται πρόδρομος του βιμπράφωνου, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε τη δεκαετία του '20

Μουσικό παράδειγμα 
 http://sfrang.com/selides/musorg/Sounds/xylofon11a.mp3

Κρουστά μουσικά όργανα
Ιδιόφωνα
Καμαραϊκά αγγεία

Τα Καμαραϊκά αγγεία ανήκουν στην κεραμική της Μεσομινωικής περιόδου που διακρίνεται για την πολύχρωμη διακόσμησή της και την υψηλή καλλιτεχνική της ποιότητα. Διακοσμούνταν συνήθως με πολύπλοκα καμπυλόγραμμα σχέδια γεμάτα φαντασία και πιο σπάνια με θέματα από τον ζωικό και φυτικό κόσμο. Παραγώ
ταν προφανώς σε ανακτορικά εργαστήρια (κυρίως στην Κνωσό και τη Φαιστό) και εξαγόταν στην Αίγυπτο και τη Συροπαλαιστίνη. Το επίθετο «καμαραϊκός» προέρχεται από τον τόπο της εύρεσης της πρώτης μεγάλης ομάδας αυτών των αγγείων στην Κρήτη, το σπήλαιο των Καμαρών στις νότιες παρυφές του όρους Ψηλορείτη.

Η κεραμική γνώρισε τεράστια ανάπτυξη στη Μεσομινωική και Υστερομινωική περίοδο, και θαυμάσια δείγματά της βρέθηκαν στην Κνωσό και στη Φαιστό. Τα αγγεία διακοσμούνται με απεικονίσεις λουλουδιών και φύλλων, αλλά κυρίως θαλασσινών ζώων, όπως χταπόδια, σουπιές, τρίτωνες και διάφορα ψάρια. Τόσο μεγάλη ήταν η ζήτηση των κρητικών αγγείων στις ακτές του Αιγαίου, ώστε στην Υστερομινωική εποχή η κατασκευή τους έγινε αληθινή βιομηχανία και πάρα πολλά προϊόντα της έφτασαν στην Αίγυπτο, τη Συρία και την υπόλοιπη Ελλάδα, όπου και βρέθηκαν στις ανασκαφές.

Στην αρχή, οι Αιγαίοι τεχνίτες αγνοούσαν τον κεραμευτικό τροχό και κατασκεύαζαν αγγεία, που ήταν μάλλον χοντροκομμένα, αλλά με τον καιρό τελειοποίησαν την τέχνη τους μέχρι το σημείο να επινοήσουν και να κατασκευάσουν τα θαυμάσια αγγεία της Μεσομινωικής περιόδου, που σήμερα είναι γνωστά ως «καμαραϊκά» και θεωρούνται τα σημαντικότερα αγγεία της μινωικής τέχνης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μουσείο Ηρακλείου Κρήτης
 Ίδρυμα Ι. Λάτση
 Γλωσσάρι
 https://web.archive.org/web/20100628025417/http://www.ics.forth.gr/isl/yppo_site/fokas/istorika_stoixeia/mesominwikh.html

Μινωική τέχνη
Κεραμική
Έλυρος

Η Έλυρος ήταν αρχαία πόλη στη νοτιοδυτική Κρήτη στον λόφο Κεφάλα, κοντά στο σημερινό χωριό Ροδοβάνι. Η Έλυρος γνώρισε περίοδο ακμής τουλάχιστον μέχρι την Ελληνική κλασσική περίοδο, από το 500 έως το 350 π.Χ.. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτή, η Έλυρος αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα αστικά κέντρα της νοτιοδυτικής Κρήτης, έχοντας πληθυσμό περίπου 16.000 κατοίκων. Αποτέλεσε κέντρο βιοτεχνίας και εμπορίου με μεγάλη παραγωγή όπλων. Επίνειά της ήταν η Συία και η Λισσός. Στην Έλυρο λατρεύονταν ο Απόλλωνας, οι γιοί του Φυλακίδης και Φίλανδρος και η νύμφη Ακακαλλίδα.  

Η Έλυρος αναφέρεται ως πιθανός τόπος καταγωγής του Θαλήτα, δημιουργού του πυρρίχιου χορού.Τον τρίτο π.Χ. αιώνα ή Έλυρος βρισκόταν σε πόλεμο με την Κυδωνία, σημαντικό κέντρο της Κρήτης εκείνης της περιόδου. Οι κάτοικοι της Ελύρου έστειλαν πρεσβεία στο Μαντείο των Δελφών και μαζί ένα χάλκινο τάμα το οποίο αναπαριστούσε μία γίδα να ταΐζει τους γιους του Απόλλωνα όταν ήταν βρέφη. Η Έλυρος ήταν επίσης μία από τις τριάντα πόλεις που υπέγραψαν τη συμμαχία με τον Ευμενή το δεύτερο το 183 π.Χ.

Αποτέλεσε σημαντικό κέντρο και κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής περιόδου. Το άγαλμα του Φιλοσόφου της Ελύρου, της Ρωμαϊκής περιόδου, βρίσκεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων. 

Ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ (Robert Pashley) ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε τη θέση της πόλης, κοντά στο χωριό Ροδοβάνι. Ο επιγραφολόγος Thenon μελέτησε εκτενέστερα τα ερείπια της πόλης και ανακάλυψε μία επιγραφή του έγραφε «έδοξε τη πόλει των Ελυρίων».

Το 2008 η ναυτιλιακή εταιρία ANEK Lines ονόμασε το νεώτερο πλοίο της «Έλυρος» από την αρχαία πόλη.

Σημειώσεις 
Βιβλιογραφία
 The History of Crete: Chronological order of the history of Crete 
 C. Michael Hogan, Cydonia, The Modern Antiquarian, Jan. 23, 2008 
 
Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η Έλυρος στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού
 Η περιοχή

Ε
Ε
Ε
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1996

Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1996, γνωστοί και ως Αγώνες της 26ης Ολυμπιάδας, ήταν μία διεθνής αθλητική διοργάνωση που έλαβε χώρα στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Αυτή ήταν η 26η διοργάνωση Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ).

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Ατλάντα θεωρούνται οι πλέον εμπορευματικοποιημένοι στην ιστορία του θεσμού. Τα χρήματα που συγκέντρωσε η οργανωτική επιτροπή από τηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγούς, εισιτήρια ανήλθαν στο ποσό των δύο δισεκατομμυρίων τριακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων (2.300.000.000). 

Συνολικά 26 νέα κράτη, έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση, ως κυρίαρχα κράτη, εκ των οποίων, τα εξής πρώτα 12 είναι, είναι από διαφορετικές ηπείρους: Μπουρούντι, Πράσινο Ακρωτήριο, Κομόρες, Δομινίκα, Γουινέα Μπισσάου, ΠΓΔΜ, Ναουρού, Κράτος της Παλαιστίνης, Άγιος Χριστόφορος και Νέβις, Αγία Λουκία και Σάο Τόμε και Πρίνσιπε, αλλά και η Νέα Γιουγκοσλαβία (η οποία απαρτιζόταν από την Σερβία και το Μαυροβούνιο). Οι δώδεκα χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, που έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, του 1996 (μετά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1994 στο Λιλεχάμερ της Νορβηγίας) ήταν: Αζερμπαϊτζάν, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν, Αρμενία, Λευκορωσία, Γεωργία, Καζακστάν, Κιργιζία, Μολδαβία, Ουζμπεκιστάν, Ουκρανία και Ρωσία. Η Τσεχία και η Σλοβακία, συμμετείχαν επίσης για πρώτη φορά, στους Ολυμπιακούς της Ατλάντας, ως κυρίαρχα κράτη, μετά την Διάλυση της Τσεχοσλοβακίας.

Επιδόσεις ανά χώρα

Ελλάδα 
Η Ελλάδα κέρδισε 4 χρυσά και 4 αργυρά μετάλλια. Οι χρυσοί Ολυμπιονίκες ήταν ο Πύρρος Δήμας, ο Κάχι Καχιασβίλι, ο Νίκος Κακλαμανάκης και ο Ιωάννης Μελισσανίδης. Τα αργυρά μετάλλια κατέκτησαν οι:Λεωνίδας Κόκκας, Βαλέριος Λεωνίδης, Λεωνίδας Σαμπάνης και Νίκη Μπακογιάννη.

Πίνακας μεταλλίων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

 

 
Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1996
Μπέλγκοροντ

Το Μπιέλγκοροντ (, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ [ˈbʲeɫgərət], ή Μπιέλγκαρατ) είναι πόλη στην δυτική  Ρωσία, που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ντονέτς μόλις 40 χιλιόμετρα βόρεια από  τα σύνορα της Ουκρανίας.  Είναι το Διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Μπέλγκοροντ. Η πόλη εξυπηρετείται από το  Διεθνές Αεροδρόμιο Μπέλγκοροντ (EGO).

Ιστορία 

Η ονομασία Μπέλγκοροντ είναι το Σλαβικό αντίστοιχο για το "Λευκή Πόλη", επειδή η περιοχή είναι πλούσια σε  ασβεστόλιθους. Η πρώτη εγκατάσταση πληθυσμού αναφέρεται γύρω στο  1237, όταν η πόλη ερημώθηκε από τις ορδές του Μπατού Χαν. Το 1596 επανιδρύθηκε με την διαταγή του Μπορίς Γκοντουνόφ ως ένα από τα πολυάριθμα φρούρια που χτίστηκαν στα νότια σύνορα ως ανάχωμα από τους Τατάρους της Κριμαίας.

Καθώς όμως τα Ρωσικά σύνορα μετακινούνταν περαιτέρω νότια, το φρούριο ερειπώθηκε  και η πόλη ανατέθηκε διοικητικά στην Κυβέρνηση του Κουρσκ. Ο Μέγας Πέτρος την επισκέφτηκε την παραμονή της Μάχης της Πολτάβα και ένα σύνταγμα ιππικού εγκαταστάθηκε στην πόλη μέχρι το 1917.

Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Κουρσκ στο χωριό Πρόχοροφκα της Περιφέρειας Μπιέλγκοροντ διαδραματίστηκε η μεγαλύτερη σύγκρουση αρμάτων μάχης της ιστορίας, η οποία έλαβε χώρα στις 12 Ιουλίου του 1943.

Το Μπέλγκοροντ είναι διοικητικό, βιομηχανικό και πολιτιστικό κέντρο της Περιφέρειας Μπέλγκοροντ, που θεσμοθετήθηκε ως τέτοιο το 1954. Τα κυριότερα εκπαιδευτικά κέντρα της πόλης είναι το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπέλγκοροντ, το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο, η Γεωπονική Ακαδημία και η Οικονομική Ακαδημία.

Το Θέατρο του Μπέλγκοροντ έχει πάρει το όνομα ενός διάσημου ηθοποιού του 19ου αιώνα, του Μιχαήλ Σέπκιν, ο οποίος είχε γεννηθεί στην περιοχή.

Διάσημοι άνθρωποι 

 Η Σβετλάνα Χόρκινα, δύο φορές  ολυμπιονίκης γυμνάστρια γεννήθηκε στο Μπιέλγκοροντ στις  19 Ιανουαρίου 1979. Ένα άγαλμά της βρίσκεται μπροστά  από το Αθλητικό Κέντρο το οποίο έχει κτιστεί προς τιμήν της.
 Η Νατάλια Βλαντίμιροβνα Ζούγεβα (ρωσικά: Наталья Владимировна Зуева) (γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1988, στο Μπέλγκοροντ, Σοβιετική Ένωση) είναι ρωσίδα γυμνάστρια και ολυμπιονίκης.

Περιοχές της πόλης 

Το Μπέλγκοροντ είναι χωρισμένο σε δύο περιοχές- περιφέρειες:

 Ανατολικό, πληθυσμός: 141.709 (απογραφή 2002),
 Δυτικό, πληθυσμός: 195.321 (απογραφή 2002)

Κτίρια και Υποδομές 

 Ο ημιτελής Πύργος Τηλεόρασης 
 Το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπέλγκοροντ

Αδελφοποιημένες πόλεις 

  Ουέικφιλντ, Αγγλία
  Χέρνε, Γερμανία
  Οπόλε, Πολωνία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος του Κρατικού Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Σούχοφ του Μπέλγκοροντ

Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Αιμίλιος, ή Περί αγωγής

Αιμίλιος, ή Περί Αγωγής λέγεται ένα έργο του διαφωτιστή Ζαν Ζακ Ρουσσώ που γράφτηκε το 1762. Σε αυτό υποστήριξε ότι η εκπαίδευση πρέπει να βασίζεται στην προσωπική αναζήτηση του διδασκόμενου και μόνο. Ο δάσκαλος δεν πρέπει να λειτουργεί σαν αυθεντία, αλλά χρειάζεται μόνο να θέτει ερωτήματα και να οδηγεί τον μαθητή στην ανακάλυψη των απαντήσεων. Στο έργο αυτό του Ρουσσώ απηχούνται ιδέες σχετικά με την εκπαίδευση που συναντάμε στην Πλατωνική «Πολιτεία».

Ο Ρουσσώ πίστευε ότι το βιβλίο ήταν «το καλύτερο και πιο σημαντικό από όλα τα γραπτά του». Το βιβλίο είναι γενικά μια φιλοσοφική πραγματεία πάνω στη φύση του ανθρώπου. Διερευνά πολιτικά και φιλοσοφικά ερωτήματα που αφορούν τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία, και πιο συγκεκριμένα το πώς μπορεί το άτομο να διατηρήσει την έμφυτη, όπως πίστευε ο Ρουσσώ, καλωσύνη του ενώ συμμετέχει σε μια αναπόφευκτα διεφθαρμένη κοινωνία. Στον Αιμίλιο ο Ρουσσώ επιχειρεί να περιγράψει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα κάνει τον «φυσικό άνθρωπο», όπως τον περιέγραψε στο Κοινωνικό Συμβόλαιο, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά, να ζήσει μέσα στη διεφθαρμένη κοινωνία. 

Ο Ρουσσώ, με όχημα τη μυθιστορηματική ιστορία του Αιμίλιου και του δασκάλου του, προσπαθεί να περιγράψει το πώς κάποιος μπορεί να εκπαιδεύσει τον ιδανικό πολίτη. Ο Αιμίλιος επομένως δεν είναι ένας οδηγός ανατροφής παιδιών, αν και συμπεριλαμβάνει ορισμένες συμβουλές πάνω στο θέμα αυτό. Είναι η πρώτη ολοκληρωμένη φιλοσοφία της εκπαίδευσης στη δυτική παράδοση, καθώς και το πρώτο μυθιστόρημα μαθητείας (Bildungsroman), προηγούμενο του Τα χρόνια μαθητείας του Βίλχελμ Μάιστερ του Γκαίτε κατά περισσότερα από τριάντα χρόνια.

Το έργο χωρίζεται σε πέντε «βιβλία»: τα τρία πρώτα αφορούν το παιδί Αιμίλιο, το τέταρτο τον έφηβο και το τελευταίο σκιαγραφεί την εκπαίδευση του θηλυκού ισοδυνάμου του, της Σοφί, και την καθημερινή και κοινωνική ζωή του Αιμίλιου.

Ο Αιμίλιος απαγορεύθηκε και κάηκε στο Παρίσι και τη Γενεύη αμέσως μόλις κυκλοφόρησε, λόγω της ενότητας «Η εξάσκηση της πίστης από τον εφημέριο της Σαβοΐας», αλλά παρά την κακή του φήμη, ή ίσως εξαιτίας αυτής, έγινε πολύ γνωστό βιβλίο στην Ευρώπη. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση, ο Αιμίλιος αποτέλεσε την έμπνευση για την αναδόμηση του εθνικού εκπαιδευτικού συστήματος της Γαλλίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Émile, ou De l’éducation, το πρωτότυπο κείμενο στη Γαλλική Βικιθήκη.
 The Emile of Jean-Jacques Rousseau, πρωτότυπο και αγγλική μετάφραση από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Φιλοσοφικά βιβλία
Έργα του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ
Διαφωτισμός
Ιστορία της εκπαίδευσης
Φιλοσοφία της εκπαίδευσης
Όλγα Κουριλένκο

Η Όλγα Κουριλένκο (О́льга Костянти́нівна Куриле́нко, 14 Νοεμβρίου 1979) είναι Γαλλίδα-Ουκρανή ηθοποιός και μοντέλο με γαλλική ιθαγένεια.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε τις 14 Νοεμβρίου 1979 στο Μπερντιάνσκ της Ουκρανίας από Ρωσίδα μητέρα και Ουκρανό πατέρα. Οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν μόλις 3 ετών και έτσι ανατράφηκε από τη μητέρα της. Δεν είχε καμία επικοινωνία με τον πατέρα της μέχρι τα 13 της χρόνια. Στα 16 μετακομίζει στο Παρίσι προκειμένου να ακολουθήσει καριέρα μοντέλου. Το 2000 παντρεύεται τον Γάλλο φωτογράφο μόδας Σεντρίκ Βαν Μολ για να χωρίσουν 4 χρόνια μετά. Ξαναπαντρεύτηκε (τον επιχειρηματία Ντέμιαν Γκάμπριελ Νόιφελντ) και χώρισε στα τέλη του 2007.

Σταδιοδρομία 
Η καριέρα της ξεκίνησε όταν σε ηλικία 13 ετών την ανακάλυψε ένας κυνηγός ταλέντων κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Μόσχα. Μέχρι τα 18 είχε ήδη εμφανιστεί στα εξώφυλλα περιοδικών όπως Vogue και ELLE.

Το 2005 ξεκινάει η κινηματογραφική της καριέρα στη Γαλλία με την ταινία L'Annulaire. Το 2006 εμφανίζεται δίπλα στον Ελάιτζα Γουντ στη σπονδυλωτή  ταινία Paris, je t'aime στο "επεισόδιο" Quartier de la Madeleine. Θα ακολουθήσει η συμμετοχή της σε δύο ταινιές βασισμένες σε ηλεκτρονικά παιχνίδια, τα Hitman και Max Payne. Το 2008 είναι η χρονιά που θα υποδυθεί την Καμίλ, τον γυναικείο πρωταγωνιστικό ρόλο, στην 22η κατά σειρά κινηματογραφική  περιπέτεια του Βρετανού πράκτορα Τζέιμς Μποντ.

Φιλμογραφία 
 L'Annulaire (2005)
 Paris, je t'aime (2006)
 Le Porte-bonheur (2006) (TV)
 Le Serpent (2006)
 Suspectes (2007) (TV Μίνι-σειρά)
 Hitman (2007)
 Max Payne (2008)
 Tyranny (2008)
 Quantum of Solace (2008)
 Centurion (2010)
 Oblivion (2013)
 Vampire Academy (2014)
 The November man (2014)
 The Water Diviner (2014)

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Η Όλγα Κιριλένκο στην IMDb
 Ανεπίσημη Ιστοσελίδα
 Φωτογραφίες

Ουκρανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Ουκρανοί μοντέλα
Ρώσοι μοντέλα
Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πρόκρις

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πρόκρις είναι κυρίως γνωστή η σύζυγος του Κεφάλου.

Ο μύθος
Η Πρόκρις ήταν ένα από τα πολλά παιδιά της Πραξιθέας και του βασιλιά των Αθηνών Ερεχθέως. Αδέλφια της ήταν ο Κέκροπας ο νεότερος, ο Άλκωνας, ο Ορνέας, ο Θέσπιος, ο Ευπάλαμος, ο Πάνδωρος, ο Μητίωνας, η Μερόπη, η Κρέουσα, η Ωρείθυια, η Πρωτογένεια, η Πανδώρα και η Χθονία. Μετά από οκτάχρονη απουσία, ο Κέφαλος επέστρεψε στην πατρίδα του, εμφανίσθηκε στη σύζυγό του Πρόκριδα ως ξένος και την έπεισε με πλούσια δώρα να τον παντρευτεί! Στη συνέχεια της απεκάλυψε την πραγματική του ταυτότητα και, μετά από μικροεπεισόδια, οι δύο σύζυγοι συμφιλιώθηκαν. Η Πρόκρις ωστόσο απίστησε κάποτε προς τον Κέφαλο και κατέφυγε στην Κρήτη, στον βασιλιά Μίνωα. Αφού πήρε πλούσια δώρα από τον Μίνωα, επέστρεψε στην Αττική. Η Πρόκρις, βλέποντας τον άνδρα της να φεύγει πολύ συχνά στο κυνήγι, τον υποψιάστηκε και τον ακολούθησε κρυφά μια μέρα. Κάποιος δούλος της είχε πει πως στις κυνηγετικές του εξορμήσεις φωνάζει τη λέξη «Νεφέλη». Πραγματικά, ο Κέφαλος επικαλέσθηκε τη νεφέλη αλλά εννοούσε το σύννεφο ή τον δροσερό άνεμο που θα τον ανακούφιζε από τη ζέστη. Σε μια στιγμή, ο Κέφαλος αντιλήφθηκε κίνηση στο φύλλωμα ενός θάμνου. Νομίζοντας ότι πίσω του κρυβόταν θήραμα, έριξε το ακόντιό του, αλλά εκεί κρυβόταν η Πρόκρις, οπότε τη σκότωσε χωρίς να το θέλει, και μάλιστα όντας πιστός σύζυγος (Οβιδίου «Μεταμορφώσεις», VII 672 κ.ε.). Η Πρόκρις αναφέρεται επίσης στην Οδύσσεια (λ 321), καθώς ο Οδυσσέας τη βλέπει στον Κάτω Κόσμο.

Δείτε επίσης
 Με το όνομα Πρόκρις αναφέρεται και μία από τις κόρες του Θεσπίου, τις Θεσπιάδες, η οποία απέκτησε δύο παιδιά με τον Ηρακλή: τον Αντιλέοντα και τον Ιππέα.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
 Κρουσίου: «Λεξικόν Ομηρικόν», διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σ. 766

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Θεσπιάδες
Μαρία Αγγελίνα Δούκαινα Παλαιολογίνα

Η Μαρία Αγγελίνα Δούκαινα Παλαιολογίνα (1350 - 28 Δεκεμβρίου 1394) από τον Οίκο των Νεμάνια ήταν δέσποινα της Ηπείρου από το 1385 ως το 1386. Το μικρό διάστημα της εξουσίας της ήταν μεταβατικό για το δεσποτάτο της Ηπείρου, καθώς τη σερβική δυναστεία διαδέχτηκε η ιταλική των Μπουντελμόντι.

Βιογραφία
Η Μαρία ήταν κόρη του Σέρβου Συμεών Ούρεση και της Θωμαΐδας Ορσίνι. Η γονείς της μητέρας της ήταν ο Ιωάννης Β΄ Ορσίνι δεσπότης της Ηπείρου και η Άννα Αγγελίνα. Μεταξύ 1360-1366, η Μαρία παντρεύτηκε τον Θωμά Β΄ Πρελιούμποβιτς, που ορίστηκε διοικητής της Ηπείρου στα Ιωάννινα, από τον πατριό του. Η ίδια φαίνεται ότι ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής με τους υπηκόους της, όμως ο σύζυγός της μάλλον την κακομεταχειριζόταν και τελικά συνωμότησε στη δολοφονία του στις 23 Δεκεμβρίου 1384.

Αμέσως μετά ο λαός των Ιωαννίνων την ανακήρυξε κυβερνήτη του. Η ίδια χρησιμοποιούσε τον τίτλο «βασίλισσα». Κάλεσε κοντά της τον αδελφό της Ιωάννη Ούρεση (πλέον μοναχό με το όνομα Ιωάσαφ) για να την συμβουλεύει σε θέματα διακυβέρνησης. Ο Ιωάννης Ούρεσης της πρότεινε να παντρευτεί τον Ησαύ Μπουοντελμόντι (Esau de' Buondelmonti), έναν Λατίνο ευγενή που είχε αιχμαλωτίσει ο πρώην σύζυγός της το 1379. Υπάρχει και η υπόθεση ότι ήδη υπήρχε κρυφό ειδύλλιο, το οποίο οδήγησε στην δολοφονία του πρώην συζύγου της.

Ο γάμος έγινε το 1385. Η Μαρία απεβίωσε μετά από εννιά χρόνια, το 1394. Στο Χρονικό των Ιωαννίνων, που ήταν έργο ιδιαίτερα εχθρικό προς τον Θωμά Πρελιούμποβιτς, περιγράφεται η Μαρία με πολύ κολακευτικούς χαρακτηρισμούς. Ο Βυζαντινός ιστορικός όμως Λαόνικος Χαλκοκονδύλης υποστηρίζει ότι ήταν άπιστη σύζυγος, αμφισβητούμενης ηθικής στάθμης. Η Μαρία, όπως μαρτυρούν οι πηγές δεν είχε απογόνους.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Θωμά Πρελιούμποβιτς, που έγινε δεσπότης της Ηπείρου.

Μετά το τέλος του, η Μαρία έκανε δεύτερο γάμο με τον Ησαύ Μπουοντελμόντι, που έγινε δεσπότης της Ηπείρου.

Δεν απέκτησε από τους γάμους της απογόνους.

Πηγές
 The Oxford Dictionary of Byzantium, Oxford University Press, 1991.  (Αγγλικά)
 Γεώργιος Κ. Σούλης. Σέρβοι και Βυζάντιο.  Αθήνα 1995. 
 John V.A. Fine Jr., The Late Medieval Balkans, Ann Arbor, 1987.(Αγγλικά)

Δεσπότες της Ηπείρου
Οίκος Παλαιολόγων - Νέμανιτς
Δεσπότισσες της Σερβίας
Κορνηλία Μέτελλα

Η Κορνηλία Μέτελλα ήταν Ρωμαία υψηλής κοινωνικής θέσης, που έζησε κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. Ήταν κόρη του Κοΐντου Καικιλίου Μετέλλου Πίου Σκιπίωνος Νασικά. Το ορθό της όνομα έπρεπε να είναι Καικιλία Μέτελλα, εφόσον ο πατέρας της ανήκε στην Κορνηλία οικογένεια πριν τον υιοθετήσουν οι Καικίλιοι Μέτελλοι.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Πλούταρχος την περιγράφει σαν μια όμορφη γυναίκα με καλό χαρακτήρα, μορφωμένη και με ταλέντο στο να παίζει λύρα. Επίσης είχε σημαντικές γνώσεις γεωμετρίας και φιλοσοφίας.

Η Κορνηλία αρχικά παντρεύτηκε τον Πόπλιο Λικίνιο Κράσσο. Πατέρας του τελευταίου ήταν ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος, μέλος της Πρώτης Τριανδρίας. Μετά το θάνατο του συζύγου της κατά τη διάρκεια του πολέμου που διεξήγαγε ο πατέρας του στην Παρθία, η Κορνηλία αποτέλεσε την πέμπτη σύζυγο του Πομπηίου του Μέγα το 52 π.Χ. Ήταν πιστή στο πρόσωπό του και τον συνάντησε μαζί με το γιο του, Σέξτο Πομπήιο, στη Μυτιλήνη, μετά το καταστροφικό αποτέλεσμα για την οικογένεια στη Μάχη των Φαρσάλων. Μαζί κατέφυγαν στην Αίγυπτο, όπου ο Πομπήιος δολοφονήθηκε από τους επιτρόπους του ανήλικου βασιλιά Πτολεμαίου ΙΓ', ελπίζοντας στην εύνοια του Ιουλίου Καίσαρα. Όταν έφτασε εκεί ο τελευταίος οργίστηκε πολύ και εν καιρώ τιμώρησε τους δολοφόνους του Πομπηΐου. Έδωσε δε τις στάχτες του στην Κορνηλία μαζί με το σφραγιστικό του δακτύλιο. Εκείνη επέστρεψε στη Ρώμη και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της στα κτήματα του αποθανόντος συζύγου της στην Ιταλία.

Δείτε ακόμη 
 Πομπήιος ο Μέγας
 Ιούλιος Καίσαρ
 Ρωμαϊκή Δημοκρατία
 Αρχαία Ρώμη

Παραπομπές 

Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Γεώργιος Μπουοντελμόντι

Ο Γεώργιος Μπουοντελμόντι (Giorgio de' Buondelmonti), υπήρξε ηγεμόνας της Ηπείρου (Δεσπότης) στα Ιωάννινα για ένα διάστημα εντός του 1411.

Ο Γεώργιος ήταν ο νεότερος γιος του Ησαύ Μπουοντελμόντι, από την τρίτη του σύζυγο Γιεβντοκίγια Μπάλσιτς (Jevdokija Balšić). Όταν απεβίωσε ο πατέρας του στις 6 Φεβρουαρίου 1411, η μητέρα του προσπάθησε να διατηρήσει την εξουσία για λογαριασμό του γιου της, που ήταν τότε βρέφος. Η Ευδοκία δεν ήταν δημοφιλής ανάμεσα στους ευγενείς των Ιωαννίνων, και όταν μάλιστα έγινε γνωστό ότι σκόπευε να παντρευτεί κάποιον Σέρβο, την εκθρόνησαν μόλις 20 μέρες μετά την ενθρόνιση του βρέφους. Η μητέρα με το παιδί της κατέφυγε στην Σερβία. Ο Γεώργιος μνημονεύεται σε διάφορα μεσαιωνικά έγγραφα και βρισκόταν εν ζωή το 1452, ενώ η χρονολογία θανάτου του δεν έχει διασωθεί από καμία πηγή.

Πηγές
 Σούλης, Γεώργιος. Σέρβοι και Βυζάντιο. Αθήνα, 1995.
 Fine, John V. A., Jr., The Late Medieval Balkans. Ann Arbor, 1987 (αγγλικά)

Δεσπότες της Ηπείρου