joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Στέφανος Τσιριμώκος

Ο Στέφανος Τσιριμώκος (1899-1976) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Ναυτικού, γιος του Ιωάννη Τσιριμώκου και μεγαλύτερος αδελφός του Ηλία Τσιριμώκου.

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1899. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και από δόκιμος προσχώρησε στο Κίνημα Εθνικής Αμύνης της Θεσσαλονίκης το 1916. Αποφοίτησε από τη Σχολή  Δοκίμων το 1917 ως σημαιοφόρος και έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έλαβε μέρος στις διάφορες τότε στρατιωτικές επιχειρήσεις και στη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας υπηρέτησε σε πολεμικά πλοία. Με την εκδήλωση της επανάστασης του 1922 συντάχθηκε μ΄αυτή. Συμμετείχε επίσης τόσο στο κίνημα του 1924 όπως και σ΄ εκείνο του 1925. Έχοντας το βαθμό του Πλωτάρχη συνέπραξε στο κίνημα του 1935 μετά το οποίο καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο και καθαίρεση. Αποτάχθηκε το ίδιο έτος.

Μετά την απονομή χάριτος και τη γενική αμνηστεία, ακολούθησε επάγγελμα στο Εμπορικό Ναυτικό. Το 1941 βρισκόμενος στη Μέση Ανατολή παρουσιάστηκε αυθόρμητα να προσφέρει υπηρεσίες και ανακλήθηκε ως έφεδρος πλωτάρχης. Το 1943 προάχθηκε σε Πλοίαρχο. Το 1944 ανέλαβε ανώτερος διοικητής υποβρυχίων με έδρα τη Μάλτα, επί του επίτακτου Α/Π Κορινθία. 

Τον Απρίλιο του 1944, με αφορμή το κίνημα του Ναυτικού, ο Στέφανος Τσιριμώκος συνελήφθη από τον Άγγλο ναυτικό διοικητή της Μάλτας που τον ενέκλεισε στις φυλακές του παλαιού φρουρίου ζητώντας παράλληλα την εις θάνατο καταδίκη του. Μετά όμως την καταστολή του κινήματος από την ελληνική κυβέρνηση, αποστρατεύθηκε αυτεπάγγελτα.

Κατά την παραμονή του στην Αίγυπτο παντρεύτηκε το 1941 την Αιγυπτιώτισσα Αλεξάνδρα (Αλέκα) Αριστάρχη, από την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Γιάννο (1944). Μετά από πέντε χρόνια στην Κεντρική Αφρική, εγκαταστάθηκε το 1956 στην Αθήνα , όπου και πέθανε το 1976.

Πηγές 
"Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.58ος, σελ.247-248.

Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Οικογένεια Τσιριμώκου
Μάχη (εφημερίδα)

Με τον τίτλο Μάχη, φέρονταν κατά τη διάρκεια της κατοχής, εβδομαδιαία πολιτική και οικονομική εφημερίδα που ιδρύθηκε στις 26 Νοεμβρίου του 1942  στην Αθήνα και κυκλοφορούσε παράνομα ως μυστικό φύλλο του απελευθερωτικού αγώνα. Ιδρυτής, εκδότης και πολιτικός συντάκτης της εφημερίδας αυτής ήταν ο πολιτικός Ηλίας Τσιριμώκος.

Μετά την απελευθέρωση η «Μάχη» εκδιδόταν πλέον ως ημερήσια εφημερίδα με πολιτικό και οικονομικό περιεχόμενο, ως κομματικό όργανο του Σοσιαλιστικού Κόμματος-Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας, (Σ.Κ.-Ε.Λ.Δ.). Αργότερα όμως μετά από κάποια διακοπή συνέχισε και πάλι ως εβδομαδιαία εφημερίδα μέχρι το 1952 οπότε και διέκοψε. Μετά από τις 15 Ιουλίου του 1965, γνωστά ως Ιουλιανά, επανεκδόθηκε ως προσωπικό πλέον όργανο του Ηλία Τσιριμώκου. Η κυκλοφορία της διακόπηκε στις 21 Απριλίου του 1967.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 13ος, σελ. 136.
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ. 58ος, σελ. 247.

Εθνική Αντίσταση
Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Εκτελεστικό του 1824

Το Εκτελεστικό του 1824 (Οκτώβριος 1824 - Απρίλιος 1826) ήταν η τρίτη κυβέρνηση της  «Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδας» με πρόεδρο  τον Γεώργιο Κουντουριώτη.

Σύνθεση του «Εκτελεστικού»

 Πρόεδρος : Γεώργιος Κουντουριώτης
 - αντικαταστάθηκε προσωρινά  από τον Αναγνώστη Οικονόμου την περίοδο 23 Δεκεμβρίου του 1824 - 6 Φεβρουαρίου του 1825
 Αντιπρόεδρος  : Παναγιώτης Μπότασης
 - απεβίωσε στις 29 Οκτωβρίου 1824
 - τον αντικατέστησε ο γιός του, Γκίκας Μπότασης, στην αρχή ως μέλος και από τις 11 Φεβρουαρίου 1825 ως Αντιπρόεδρος
 Μέλος : Ασημάκης Φωτήλας
 - παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1824 από τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη
 Μέλος : Αναγνώστης Σπηλιωτάκης
 Μέλος  : Ιωάννης Κωλέττης

Υπουργεία
 Γενικός Γραμματέας του Εκτελεστικού  (με αρμοδιότητα και τις εξωτερικές υποθέσεις): Παναγιώτης Ρόδιος
 - αντικαταστάθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1825 από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο
 - παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε στις 25 Μαρτίου 1826 από τον προσωρινό Γενικό Γραμματέα Γεώργιο Πραΐδη
 Υπουργός επί των Εσωτερικών : Γρηγόριος Δικαίος
 - μετά τον  θάνατο του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι στις 20 Μαΐου 1825 αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον Γεώργιο Γλαράκη
 Υπουργός επί της Οικονομίας : Νικόλαος Πονηρόπουλος
- αντικαταστάθηκε την 1η Μαρτίου 1826 από τον Νικόλαο Οικονόμου
 Υπουργός επί του Δικαίου :  Ιωάννης Θεοτόκης
- αντικαταστάθηκε στις 7 Αυγούστου 1825 από τον Μανουήλ Βερνάρδο
- αντικαταστάθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1825 από τον Αγαθόνικο Μιλτιάδη
 Υπουργός επί της Θρησκείας :   Δανιήλ Γεωργόπουλος
 - αντικαταστάθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1825 από τον Επίσκοπο Δαμάλων, Ιωνάς
Υπουργός επί των Πολεμικών : τριμελής επιτροπή αποτελούμενη από τους
Διονύσιος Τρουπάκης (Μούρτζινος) - Αλεξάκης Βλαχόπουλος - Αναγνώστης Παπαγεωργίου
 - στις 24 Φεβρουαρίου 1825 ο Αλεξάκης Βλαχόπουλος αντικαταστάθηκε από τον Αδάμ Δούκα 
Υπουργός επί των Ναυτικών: τριμελής επιτροπή αποτελούμενη από τους
Φραντζέσκος Βούλγαρης (από Νοέμβριο 1824) - Ιωάννης Ν. Λαζάρου (από 11 Μαρτίου 1825) - Ανδρέας Χατζηαναργύρου (από 11 Μαρτίου 1825]]
 Υπουργός επί της Αστυνομίας : Δημήτριος Δεσύλλας ''(από 4 Μαρτίου 1825)

Έργο
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1825, το Εκτελεστικό θέσπισε τη Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος για τη δημοσίευση των αποφάσεων και «των πρακτικών της διοικήσεως», ορίζοντας τον Θεόκλητο Φαρμακίδη εφημεριδογράφο της Διοικήσεως.

Πηγές

Αναφορές

Πολιτειακοί Θεσμοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
1824
Κυβέρνηση Σπυρίδωνα Τρικούπη Ιανουαρίου 1833

Η Κυβέρνηση Σπυρίδωνα Τρικούπη 1833 (Ιανουάριος - Απρίλιος 1833) ήταν το κυβερνητικό σχήμα που διοικούσε την Ελλάδα, υπό την ονομασία Διοικητική Επιτροπή, όταν έφτασε στο Ναύπλιο ο βασιλιάς Όθωνας. 
Η Αντιβασιλεία κατ’ αρχάς νομιμοποίησε το ήδη υπάρχον κυβερνητικό σχήμα με την έκδοση βασιλικού διατάγματος στις 22 Φεβρουαρίου (π.η.) 1833, ενώ τον Απρίλιο του ίδιου έτους προχώρησε σε ανασχηματισμό της.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου
 Πρόεδρος του Συμβουλίου των Γραμματέων  : Σπυρίδων Τρικούπης

 Επί των Εξωτερικών και επί του Εμπορικού Ναυτικού Γραμματεύς της Επικράτειας : Σπυρίδων Τρικούπης
 Επί της Δικαιοσύνης Γραμματεύς της Επικρατείας : Χριστόδουλος Κλωνάρης
 Επί των Εσωτερικών Γραμματεύς της Επικρατείας: Δημήτριος Χρηστίδης
 Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Γραμματεύς της Επικρατείας : Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός
 Επί των Οικονομικών Γραμματεύς της Επικρατείας : Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος
 Επί των Στρατιωτικών Γραμματεύς της Επικρατείας: Κωνσταντίνος Ζωγράφος
 Επί των Ναυτικών Γραμματεύς της Επικρατείας : Δημήτριος Βούλγαρης

Αναφορές

Πηγές 
Το ΦΕΚ διορισμού της Κυβέρνησης ΦΕΚ A 2/1833

 
1833 01
1833
Τερουέλ (επαρχία)

Το Τερουέλ  είναι μια επαρχία της Αραγωνίας, στα βορειοανατολικά της Ισπανίας.

Συνορεύει με τις επαρχίες Ταρραγόνα, το Καστεγιόν, την Βαλένθια (συν τον εξωτερικό θύλακο της Ρινκόν ντε Αδεμούθ), την Κουένκα, τη Γουαδαλαχάρα, και την Σαραγόσα.

Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το Τερουέλ.

Η έκταση της επαρχίας είναι 14.809 τ.χλμ. Ο πληθυσμός της είναι 138.686 (2003), από τους οποίους σχεδόν ένα τέταρτο ζουν στην πρωτεύουσα, η πληθυσμιακή πυκνότητα του είναι 9,36 κατ/τ.χλμ. Απαρτίζεται από 236 δήμους, από τους οποίους περισσότεροι από τους μισούς είναι χωριά με κάτω από 200 κατοίκους.

Διάσημοι άνθρωποι
 Λουίς Μπουνιουέλ, σκηνοθέτης από την Καλάντα
 Αντόν Γκαρθία Αμπρίλ, μουσικοσυνθέτης
 Πάμπλο Σερράνο, γλύπτης από την Κριβιγιέν γνωστός επίσης ως ο θεός του σεξ.
 Λουίς Μίγια, συνταξιοδοτημένος ποδοσφαιριστής που έπαιξε για την CD Teruel, FC Μπαρτσελόνα και την Ρεάλ Μαδρίτης
 Δαβίδ Θιβέρα, τραγουδιστής ελαφράς μουσικής
 Φρανθίσκο Μαριάνο Νίφο, πρωτοπόρος της δημοσιογραφίας, από το Αλθανίθ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Τερουελ
Αραγωνία
Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Θεσσαλίας

Η Ε.Σ.ΚΑ.Θ. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Θεσσαλίας») αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.

Η Ένωση ξεκίνησε τις δραστηριότητές της το 1981 έχοντας προκύψει από τη συνένωση των Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Μαγνησίας και Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Κεντροδυτικής Μακεδονίας. Η έδρα της βρίσκεται στη Λάρισα. Στη δικαιοδοσία της ανήκουν τα καλαθοσφαιρικά σωματεία των Νομών Καρδίτσας, Λάρισας, Μαγνησίας, Τρικάλων και των νησιών Σκιάθου, Σκοπέλου και Αλοννήσου.

Διοργανώσεις 
Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα: 
Α1 Κατηγορία Ανδρών
Α2 Κατηγορία Ανδρών
Β Κατηγορία Ανδρών
Γυναικών

Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες της κορυφαίας κατηγορίας ανδρών προβιβάζονται απευθείας σε όμιλο της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών. Με τη σειρά τους οι πρωταθλήτριες ομάδες γυναικών προβιβάζονται στην Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών, εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων Βορείου Ελλάδος.

Αθλητικά Σωματεία

Κάτοχοι τίτλων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της Ε.Σ.ΚΑ.Θ.
 Ελληνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης
Κυβέρνηση Ιγνάτιου φον Ρούντχαρτ 1837

Η κυβέρνηση Ρούντχαρτ του 1837 ήταν η Ελληνική Κυβέρνηση του Βασιλείου της Ελλάδας από τις 2 Φεβρουαρίου 1837 μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου 1837 με επικεφαλής τον Ιγνάτιο φον Ρούντχαρτ και αντικατέστησε την κυβέρνηση Άρμανσπεργκ.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου
Όταν ο βασιλιάς Όθωνας επιστρέφει στην Ελλάδα μετά την πολύμηνη απουσία του  στην Βαυαρία, και τον γάμο του με την δούκισσα Αμαλία, παύει τον κόμη Άρμανσμπεργκ από τη θέση του «Αρχιγραμματέα της Επικράτειας», θέση την οποία μάλιστα καταργεί, και ακυρώνει την πλήρη πληρεξουσιότητα που είχε δώσει από τις 23 Απριλίου (5 Μαΐου) 1836 στο υπουργικό συμβούλιο να αποφασίζει εν ονόματί του. (ΦΕΚ Α/4 1837).

 Πρόεδρος Υπουργικού Συμβουλίου : Ιγνάτιος φον Ρούντχαρτ

 Επί των Βασιλικού Οίκου και των Εξωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας: Ιγνάτιος φον Ρούντχαρτ
 Επί της Δικαιοσύνης γραμματεύς της Επικράτειας: Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός
 - αντικαταστάθηκε στις 12 Απριλίου 1837 από τον  Ανδρόνικο Πάικο
 Επί των Εσωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας: Δρόσος Μανσόλας
- αντικαταστάθηκε στις 12 Απριλίου 1837 από τον  Αναστάσιο Πολυζωίδη
 - αντικαταστάθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1837 από τον Γεώργιο Γλαράκη
 Επί των Οικονομικών γραμματεύς της Επικράτειας: Γεώργιος Λασσάνης
 - αντικαταστάθηκε στις 21 Μαρτίου 1837 από τον Νικόλαο Μπόταση
 Επί των Στρατιωτικών γραμματεύς της Επικράτειας: Κρίστιαν Σμαλτς
 Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως  γραμματεύς της Επικράτειας:  Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός
 - αντικαταστάθηκε στις 12 Απριλίου 1837 από τον Αναστάσιο Πολυζωίδη
 - αντικαταστάθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1837 από τον Γεώργιο Γλαράκη
 Επί των Ναυτικών γραμματεύς της Επικράτειας: Αντώνιος Κριεζής

Έργο της κυβέρνησης Ρούντχαρτ
Κατά τη διάρκεια της θητείας της κυβέρνησης, ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Αθηνών, στις 3 Μαΐου 1837.

Στις 14 Οκτωβρίου 1837 υπογράφηκε από τον Πρέσβη της Ελλάδος στο Λονδίνο Σπυρίδωνα Τρικούπη και τον Υπουργό Εξωτερικών της Αγγλίας Πάλμερστον, ελληνοαγγλική συνθήκη περί εμπορίου και ναυτιλίας.

Πηγές

Αναφορές

 
1837 02
1837
Σεϊχουλισλάμης

Ο Σεϊχουλισλάμης (τουρκ. Şeyhülislam) ή Σεΐχ-ουλ Ισλάμ (Şeyh-ül İslam), είναι ανώτατο αξίωμα του Ισλάμ. 

Ο τίτλος δίνεται στους οπαδούς του Κορανίου, που έχουν ενστερνιστεί τις αρχές και τους κανόνες του και θεωρούν καθήκον τους να εφαρμόσουν τους νόμους που αναγράφονται στο Κοράνι στους άλλους. Επίσης Σεϊχουλισλάμηδες αποκαλούνται συνήθως και άτομα μεγάλα σε ηλικία, που θεωρούνται σοφά από τους Μουσουλμάνους.

Ενώ κατά τους πρώτους αιώνες του Ισλάμ (από τον 8ο αιώνα Κ.Χ.) ο τίτλος δινόταν σε μία μεγάλη μερίδα ατόμων, τα οποία πολλές φορές δεν ανταποκρίνονταν στις προϋποθέσεις, αργότερα απέκτησε μεγάλη δύναμη, εξουσία και κύρος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Δείτε επίσης 
 Μουφτής
 Χαλίφης

Παραπομπές 

Ισλαμικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Ισλάμ στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Καϊμάκι (παγωτό)

Το καϊμάκι είναι ένα είδος (γεύση) παγωτού.

Για την παρασκευή του χρησιμοποιείται γάλα, ζάχαρη, σαλέπι και κρέμα γάλακτος (ή καϊμάκι γάλακτος). Πολύ συχνά χρησιμοποιείται και μαστίχα. 

Σερβίρεται συνήθως με σιρόπι βύσσινο και καβουρδισμένα αμύγδαλα.

Έχει κολλώδη υφή που οφείλεται στο σαλέπι, και λευκό χρώμα. Είναι από τα πρώτα είδη παγωτού που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα ήδη από τη δεκαετία του '60. 

Τέλη της 10ετίας του 50 και μετά στη Ν. Σμύρνη υπήρχαν τρία μαγαζιά που πωλούσαν το καλύτερο παγωτό καϊμάκι. Ο ΓΙΩΡΓΟΣ , Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ και η ΛΟΥΣΗ του Σιότροπου.

Αναφορές
ιστολόγιο yumyum, συνταγές, επιδόρπια
ιστολόγιο, Food Junkie not Junk Food
Οι συνταγές της παρέας

Παγωτό
Ελληνική κουζίνα
Τουρκική κουζίνα
Μεσογειακή κουζίνα
Τουρκικές λέξεις και φράσεις
Κωνσταντής Νικόδημος

Ο πυρπολητής Κωνσταντής Νικόδημος (Ψαρά 1795/96 - Αθήνα 1879) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και αγωνιστής του 1821. Απομνημονευματογράφος του ναυτικού αγώνα του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία
Το πραγματικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Αργύρης, αλλά έγινε γνωστός με το όνομα της οικογένειας της μητέρας του, Νικόδημος. Γεννήθηκε στα Ψαρά γύρω στο 1794. Διορίστηκε το 1821 από την Βουλή των Ψαρών γραμματέας στο πλοίο του Νικολάου Αργύρη. Πήγε και αυτός στη Χίο για να πολεμήσει τους Οθωμανούς Τούρκους που είχαν αγκυροβολήσει εκεί. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1824 ανατινάζει στον αέρα μια κορβέτα και εν συνεχεία επιτελεί επανειλημμένες άλλες εφόδους με το πυρπολικό του. Ως κυβερνήτης πυρπολικού έλαβε μέρος στη ναυτική επιχείρηση στο Τρίκερι (1823), στη Σάμο (1824) και στο Μεσολόγγι (1826).

Πήρε προαγωγή σε βαθμό Πλοίαρχου του Πυροβολικού και συνέχισε να μάχεται μέχρι το 1827.  Έλαβε μέρος σε όλες τις ναυμαχίες των Ψαριανών, πριν και μετά την καταστροφή του νησιού, τελειοποιώντας την κατασκευή των πυρπολικών ώστε να γίνουν περισσότερο εύστοχα και αποτελεσματικά.

Μέτα την απελευθέρωση διετέλεσε πρόεδρος της "Επιτροπής Εθνικού Στόλου". Με τη συστηματική του προσπάθεια κινητοποίησε αρκετούς εύπορους ομογενείς του εξωτερικού να διαθέσουν κληροδοσίες και δωρεές με σκοπό τον σχηματισμό Εθνικού Στόλου. Ο ίδιος δώρισε όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του στο Ταμείο του Εθνικού Στόλου.

Το 1861 η κυβέρνηση Μιαούλη του απένειμε τον τίτλο του υποναυάρχου. Στο μουσείο της ιστορικής και εθνολογικής εταιρείας υπάρχει το πιστόλι, που του είχε δωρίσει Τούρκος πασάς, όταν τον περιέθαλψε και τον μετέφερε με άλλους αιχμαλώτους από την Ναύπακτο στο Μεσολόγγι. 

Ο Νικόδημος άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο, το οποίο χρησιμοποιούν και συμβουλεύονται όλοι οι στρατιωτικοί συγγραφείς του αγώνα. Το 1826 δημοσίευσε το «Υπόμνημα περί της Νήσου Ψαρών» που είναι πολύτιμο για τα έγγραφα που περιέχει και γιατί αποτελεί προσωπική μαρτυρία ενός πυρπολητή.

Τιμώντας την προσφορά του, το έθνος έδωσε το όνομα του σε κεντρικό δρόμο των Αθηνών (Ναυάρχου Νικόδημου), όπου υπήρξε και η κατοικία του. Προτομές του βρίσκονται στο Α΄ Νεκροταφείο και στον ιερό ναό Αγίου Νικολάου Ψαρών.

Προς τιμήν του το Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών ονομάσθηκε Νικοδήμειο.

Πέθανε στην Αθήνα στις 3 Απριλίου του 1879 και ετάφη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Συγγράμματα
Ως υποναύαρχος έγραψε δύο τόμους για τα Ψαρά με τίτλο "Υπόμνημα της Νήσου Ψαρών", Αθήνα, 1862. Πρότεινε δε και χρηματοδότησε διαγωνισμό χιλίων πεντακοσίων δραχμών για την συγγραφή και εκτύπωση βιβλίου χριστιανικών καθηκόντων του πολίτη.

Παραπομπές

Πηγές

 
 
 
 Πάπυρος Larousse Britannica, τομ. 39,σ.56, Αθήνα:2007.

Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Αγωνιστές του 1821
Αγωνιστής ελληνικής επανάστασης-επέκταση
Κατηγορία Commons με τοπικό σύνδεσμο ίδιο με των Wikidata
Κανάρης

Το ελληνικό επώνυμο Κανάρης μπορεί να αναφέρεται:

Πρόσωπα 
Μέλη της επιφανούς οικογένειας Κανάρη από τα Ψαρά:
 Μικές (Μιχαήλ) Κανάρης, ναυτικός και δημογέροντας στα Ψαρά
 Γεώργιος Κανάρης, πυρπολητής, αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού και γιος του Μικέ Κανάρης
 Κωνσταντίνος Κανάρης, σπουδαία μορφή του ναυτικού αγώνα κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, ναύαρχος, πρωθυπουργός και γιος του Μικέ Κανάρης
 Νικόλαος Κανάρης, διπλωμάτης, βουλευτής και γιος του Κωνσταντίνου Κανάρης
 Μιλτιάδης Κανάρης, ναύαρχος, βουλευτής, υπουργός, σύζυγος Χρυσαυγής Τρικούπη και γιος του Κωνσταντίνου Κανάρης
 Κωνσταντίνος Μ. Κανάρης, αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού και γιος του Μιλτιάδη Κανάρης
 Λεωνίδας Κανάρης, υποναύαρχος και γιος του Μιλτιάδη Κανάρης
 Αλέξανδρος Κανάρης, βουλευτής, υπουργός και γιος του Μιλτιάδη Κανάρης
 Αριστείδης Μ. Κανάρης, υποστράτηγος, και γιος του Μιλτιάδη Κανάρης
 Αριστείδης Κανάρης, αξιωματικός του στρατού και γιος του Κωνσταντίνου Κανάρης

Πλοία 
Πλοία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού με το όνομα του Κωνσταντίνου Κανάρη:
 Κανάρης, ακταιωρός (1835)
 Κανάρης, αντιτορπιλικό (1880)
 Κανάρης (L-53), αντιτορπιλικό κλάσης Hunt (1942)
 Κανάρης (D-212), αντιτορπιλικό κλάσης Gearing (1792)
 Κανάρης (F-464), φρεγάτα κλάσης Έλλη (2002)

Δείτε Επίσης 
 Κανάρης (πολεμικό πλοίο)
Γραφή παρανόμων

Η γραφή παρανόμων (ψηφισμάτων), ήταν ένας θεσμός στην Αρχαία Αθήνα, κατά το Αττικό δίκαιο, μορφής βαριάς καταγγελίας που οδηγούσε σε μία δημοσίου δικαί­ου δίκη εναντίον εκείνου ο οποίος είχε προτείνει νόμο ή ψήφισμα που είχε θεσπισθεί κα­τά παράβαση της νομοθετικής διαδικασίας, ή που ερχόταν σε σύγκρουση με προϋπάρχοντες νόμους.

Ουσιαστικά οποιοσδήποτε πολίτης είχε το δικαίωμα να καταγγείλει οποιοδήποτε νόμο προτεινόμενο ή που είχε ψηφιστεί που όμως δεν εξυπηρετούσε την ολότητα ή αντιστρατευόταν ισχύουσες διατάξεις θεωρώντας τον έτσι παράνομο.

Η αγωγή στη περίπτωση που ελεγχόταν ακριβής δεν περιοριζόταν μοναχά στην απόρριψη του προτεινόμενου νόμου ή την ακύρωση ενός ήδη ψηφισθέντος αλλά επέφερε επίσης βαρύτατες κυρώσεις εναντίον του πολίτη που το εισηγήθηκε, κα­θώς και εναντίον του προέδρου της «Εκκλησίας του Δήμου», αν άφησε να διαπραχθεί κάποια παρατυπία. Ο πολίτης αυτός περνούσε από δίκη ασχέτως με το αν το ψήφισμα που πρότεινε είχε επικυρωθεί ή όχι από την πλειοψηφία, κι εφόσον κρινόταν ένοχος κατέβαλλε βαρύ πρόστιμο, σε πε­ρίπτωση υποτροπής για τρίτη φορά στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων(«ατιμία»). Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., εάν είχε παρέλθει ένας χρόνος από την ψήφιση του νόμου, τότε ο εισηγητής δεν τιμωρούνταν, όμως ο νόμος έπαυε να ισχύει. Η γραφή «νόμον μή ἐπιτήδειον θεῖναι» ήταν ε­πίσης δίκη δημοσίου δικαίου εναντίον της θεσπίσε­ως ασύμφορου νόμου, δηλαδή νόμου που θα μπο­ρούσε να βλάψει τα συμφέροντα της πόλεως με ποινές επί καταδίκης πολύ βαρύτερες από τις ποινές της «γραφής παρανόμων» που έφταναν μέχρι θανατική καταδίκη.

Οι σύγχρονοι μελετητές δεν μπορούν να προσδιορίσουν με ακρίβεια το πότε έκανε την εμφάνισή του ο θεσμός αυτός, εντούτοις, σύντομα αποτέλεσε τον αποτελεσματικότερο τρόπο για να απαλλαγεί κάποιος από έναν επικίνδυνο πολιτικό του αντίπαλο, καθιστώντας την εισήγηση νέων νόμων κατά κάποιο τρόπο «επικίνδυνη».

Η πιο γνωστή περίπτωση γραφής παρανόμων ήταν η καταγγελία του Κτησιφώντα από τον Αισχίνη για την πρότασή του να τιμηθεί με στεφανηφορία ο Δημοσθένης. Για την υπόθεση αυτή ο Αισχίνης και ο Δημοσθένης έγραψαν τους λόγους «Κατά Κτησιφώντα» και «Περί στεφάνου», τους οποίους εκφώνησαν αντίστοιχα οι δύο ρήτορες στο δικαστήριο.

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.509.

Παρανόμων γραφή
Αθηναϊκή Δημοκρατία
Πίτερ Ουστίνοφ

Ο Πίτερ Ουστίνοφ (Peter Alexander von Ustinov, 16 Απριλίου 1921 - 28 Μαρτίου 2004) ήταν Άγγλος ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ αυτών και δύο βραβεία Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου για τις ταινίες Σπάρτακος (Spartacus, 1960) και Τοπ Καπί (Top Kapi, 1964) το 1961 και το 1965 αντίστοιχα. Θεωρούνταν ένας πολύ ευφυής άνθρωπος και δεινός αφηγητής.

Βιογραφία 
Ο Πίτερ Αλεξάντερ Μπάρον φον Ουστίνοφ γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1921 στο Λονδίνο. Ο πατέρας του Ουστίνοφ, Ιόνας, ήταν υπολοχαγός στη Λουφτβάφε, ενώ αργότερα έλαβε τη βρετανική υπηκοότητα και εργάστηκε για την MI5. Ο Ουστίνοφ είχε επίσης ρώσικη, ελβετική, αιθιοπική, γαλλική και ιταλική καταγωγή. Η μητέρα του Ναντέζντα Λεοντίεβνα "Νάντια" Μπενουά ήταν ζωγράφος. Ο Ουστίνοφ ήταν συμμαθητής με τον γιο του Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, Ρούντολφ. Αρχικά, επιστρατεύτηκε με τον Βρετανικό στρατό στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος ήταν εκείνος του Νέρωνα στην ταινία Κβο Βάντις. Αργότερα, κέρδισε δύο βραβεία Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για τις ταινίες Σπάρτακος του Στάνλεϊ Κιούμπρικ και Τοπ Καπί του Ζυλ Ντασέν. 

Από το 1969 και έπειτα, ο Ουστίνοφ εγκατέλειψε τον κινηματογράφο και συμμετείχε σε εκστρατείες όπως εκείνες της UNICEF. Στις 31 Οκτωβρίου 1984, ο Ουστίνοφ θα επισκεπτόταν την πρωθυπουργό της Ινδίας Ίντιρα Γκάντι, όμως εκείνη δολοφονήθηκε στον δρόμο για τη συνάντηση. Αργότερα, ο Ουστίνοφ έγινε Πρέσβης Καλής Θελήσεως του ΟΗΕ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Ουστίνοφ έλαβε την ελβετική υπηκοότητα για να αποφύγει το βαρύ φορολογικό σύστημα της Βρετανίας προς τους πλούσιους. Ο Πίτερ Ουστίνοφ πέθανε στις 24 Μαρτίου 2004 σε μια κλινική της πόλης Ζενολιέ της Ελβετίας. Διακρινόταν επίσης για τη γλωσσομάθειά του, αφού, ενώ είχε ως μητρική του την Αγγλική, μιλούσε άπταιστα Ρωσικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά, Ελληνικά και Τουρκικά.

Στην Ελλάδα είναι γνωστά τα θεατρικά του έργα The Love of Four Colonels (Ο έρωτας των τεσσάρων συνταγματαρχών, 1951), Romanoff and Juliet (Ρομανόφ και Ιουλιέτα, 1956) και Photo Finish (1962).

Φιλμογραφία

Παραπομπές 

Άγγλοι σεναριογράφοι
Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου
Βραβευμένοι με BAFTA
Βραβευμένοι με Γκράμι
Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής
Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Άγγλοι αυτοβιογράφοι
Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Άγγλοι ισραηλινής καταγωγής
Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF
Ετχέμ πασάς

Ο Ετχέμ πασάς ήταν ελληνικής καταγωγής Μέγας Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας .

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χίο από Έλληνες γονείς. Μετά την καταστροφή της Χίου μεταφέρθηκε με άλλα γυναικόπαιδα στη Κωνσταντινούπολη όπου τον ανέλαβε πλούσια οικογένεια και ανατράφηκε ως μουσουλμάνος. Όταν ο αρχηγός της οικογένειας Κοτζά Μεχμέτ πασάς που τον είχε αναλάβει διορίστηκε μέγας βεζίρης, ο Εντχέμ, ή Ιμπραήμ Ετχέμ, εισήλθε σε κυβερνητική υπηρεσία, όπου τότε και έμαθε την αλήθεια περί της καταγωγής του. Ο Ετχέμ όμως χάρη στην εφυΐα του και τις ικανότητές του κέρδισε την εμπιστοσύνη και τον θαυμασμό της Υψηλής Πύλης η οποία αναγνωρίζοντας την αξία του τον διόρισε υπουργό των Δημοσίων Έργων με το τίτλο του Πασά. Τον Φεβρουάριο του 1877 ανέλαβε Μέγας Βεζίρης, θέση που διατήρησε ένα χρόνο, και στη συνέχεια το 1878 πρέσβης στη Βιέννη και ακολούθως Υπουργός των Εσωτερικών.

Κατά την άσκηση των δημοσίων αξιωμάτων του υπήρξε φιλικότατος προς τους Έλληνες και ιδιαίτερα προς τη Χίο. Πέθανε το 1873. 
Και οι δυό γιοί του σπούδασαν αρχαιολογία, όπου ο πρωτότοκος Χαμντή-Μπεης  ανέλαβε διευθυντής του αρχαιολογικού μουσείου της Κωνσταντινούπολης, μετά τον θάνατο του οποίου τη θέση του ανέλαβε ο δευτερότοκος αδελφός του Χαλίλ-Μπεης.

Δείτε επίσης 
Κατάλογος Μεγάλων Βεζίρηδων

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΑ΄, σελ. 689.

Μεγάλοι Βεζίρηδες
Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Οθωμανοί πολιτικοί
Οθωμανοί διπλωμάτες
Μέλη της Γερουσίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Εργαλειομηχανή

Η εργαλειομηχανή ή μηχανικό εργαλείο είναι μια μηχανή που χρησιμοποιείται για την επεξεργασία μεταλλικών κομματιών, κατά μια σειρά συνήθως επαναλαμβανόμενων κοπών. Οι εργαλειομηχανές είναι οι μόνες μηχανές, οι οποίες είναι ικανές να "αυτοαναπαραχθούν" και χρησιμοποιούνται επίσης για την κατασκευή σχεδόν όλων των τύπων των μηχανών.

Υπάρχουν γενικά τρεις κατηγορίες μηχανοκατεργασίας:
 Η επιφανειακή κατεργασία (πλάνισμα)
 Η κυλινδρική κατεργασία (τόρνευση)
 Η διάνοιξη τρυπών, αυλακιών και άλλες συναφείς για την χρήση τρυπανιών και φρεζομηχανών.

Μηχανολογία
Ξυλουργική
Νικόλαος Βλαστός

Ο Νικόλαος Βλαστός ήταν εκδότης, τυπογράφος και καλλιγράφος από το Ρέθυμνο.

Η ζωή και το έργο του
Γεννήθηκε γύρω στα μέσα του 15ου αιώνα και καταγόταν από πλούσια οικογένεια ευγενών της Κρήτης. Το 1480 πήγε στη Βενετία όπου γνωρίστηκε και συνδέθηκε με βαθιά φιλία με τον εκδότη και τυπογράφο Άλδο Μανούτιο και με τον επίσης τυπογράφο Ζαχαρία Καλλιέργη, ενώ ήταν διαχειριστής της περιουσίας της Άννας Νοταρά. Σε συνεργασία με τον τελευταίο  κατασκεύασε καινούρια τυπογραφικά στοιχεία στα οποία  οι τόνοι ήταν ενωμένοι με τα γράμματα. Για το μοντέλο των τυπογραφικών αυτών στοιχείων η Βενετική Γερουσία, ύστερα από αίτηση του Βλαστού, τού χορήγησε ένα είδος διπλώματος ευρεσιτεχνίας.

Το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε στο τυπογραφείο του Βλαστού και του Καλλιέργη ήταν το Ετυμολογικόν Μέγα κατά αλφάβητον (8 Ιουλίου του 1499), γιατο οποίο εργάστηκαν 6 χρόνια και αποτέλεσε το εκτενέστερο μεσαιωνικό λεξικό της ελληνικής γλώσσας. Η έκδοση του εν λόγω λεξικού ήταν πολυτελέστατη και σε ορισμένα αντίτυπα οι ξυλογραφίες του εξώφυλλου ήταν τυπωμένες με αληθινό χρυσάφι. Στην αρχή του λεξικού υπάρχει σημείωση σύμφωνα με την οποία η έκδοση του έγινε με την οικονομική συμβολή της Άννας Νοταρά, κόρης του Λουκά Νοταρά. Ένα αντίτυπο του Ετυμολογικού υπάρχει στη Βιβλιοθήκη της Βουλής και δωρήθηκε από τον Κωνσταντίνο Σάθα. Στο τυπογραφείο τους εργάζονταν μόνο Κρητικοί, κι ανάμεσά τους ήταν ο Μάρκος Μουσούρος, ο Ιωάννης Ρώσος κι ο Αρσένιος Αποστόλης.

Στις 26 Οκτωβρίου του 1499 Βλαστός και Καλλιέργης προχώρησαν στην έκδοση του έργου Σιμπλίκιου Μεγάλου Διδασκάλου υπόμνημα εις τας δέκα κατηγορίας του Αριστοτέλους και την επόμενη χρονιά στην έκδοση δύο ακόμα ελληνικών συγγραμάτων: το Υπόμνημα εις τας πέντε φωνάς από φωνής Αμμωνίου μικρού του Ερμείου και το Γαληνού Θεραπευτικής μεθόδου, Λόγος πρώτος. Μετά την εκδόση του έργου του Γαληνού δεν υπάρχει καμία πληροφορία για εκδοτική δραστηριότητα του Βλαστού με τον Καλλιέργη.

Επίσης ο Βλαστός ασχολήθηκε και με την καλλιγραφία. Το 1484 αντέγραψε χειρόγραφο το οποίο σήμερα  υπάρχει (με το αρ.2939) στην Εθνική Βιβλιοθήκη στο Παρίσι.

Ο θάνατος του Βλαστού 
Σύμφωνα με τον Φιρμέν-Ντινό ο Νικόλαος Βλαστός πρέπει να πέθανε  μεταξύ 1500, που τυπώθηκε η τελευταία έκδοση στο όνομά του, και το 1509 οπότε επανεμφανίστηκε μόνος ο Καλλιέργης ως εκδότης. Πιθανότερο όμως είναι ότι πέθανε μετά το 1514, καθώς σύμφωνα με το Ημερολόγιο του Μαρίνου Σανούδου στις 11 Μαρίου του 1514 κληρονόμησε ως πληρεξούσιος της Άννας Νοταρά ένα μέρος της περιουσίας της. Φαίνεται λοιπόν ότι ζούσε στη Βενετία τουλάχιστον μέχρι εκείνη τη χρονιά. Το τυπογραφείο όμως διαλύθηκε γύρω στο 1500. Το τυπογραφικό υλικό από το τυπογραφείο του το χορήγησε σε έναν τυπογράφο από τη Φλωρεντία, τον Ιούντα, με αντάλλαγμα να μνημονεύεται το όνομά του στις φλωρεντινές εκδόσεις.

Δείτε επίσης
Ιστορία της ελληνικής τυπογραφίας

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.12.
 

Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Βασίλης Κοντογιαννόπουλος

Ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος (7 Σεπτεμβρίου 1942) είναι Έλληνας πολιτικός που υπήρξε βουλευτής και υπουργός κατά την μεταπολιτευτική περίοδο.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αμαλιάδα της Ηλείας. Πατέρας του ήταν ο Νικόλαος Κοντογιαννόπουλος, που διετέλεσε κι εκείνος βουλευτής Ηλείας και μητέρα του η Κωκώ (Κωνσταντίνα). Αποφοίτησε από την Βαρβάκειο και στη συνέχεια σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι κάνοντας μεταπτυχιακές σπουδές στο Διεθνές Εμπορικό Δίκαιο και Ευρωπαϊκές Σπουδές στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Μετά την πτώση της Χούντας πολιτεύτηκε με τη Νέα Δημοκρατία με την οποία εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής από το 1974 μέχρι το 1996. Διετέλεσε υφυπουργός παιδείας κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεων Κωνσταντίνου Καραμανλή και Γεώργιου Ράλλη. Ανέλαβε υπουργός παιδείας πρώτη φορά κατά την πρώτη οικουμενική κυβέρνηση υπό τον Τζαννή Τζαννετάκη και δεύτερη φορά το 1990 στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Την ημέρα που ανέλαβε Υπουργός Παιδείας η μητέρα του σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα. Την περίοδο αυτή επιχείρησε να περάσει μεταρρυθμίσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα καταθέτοντας ένα πολυνομοσχέδιο που προέβλεπε σημαντικές αλλαγές σε όλες τις βαθμίδες τις εκπαίδευσης. Το πολυνομοσχέδιο που χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα αναχρονιστικό και συντηρητικό για τα μέτρα της εποχής του, προκάλεσε πολύ μεγάλες αντιδράσεις και οδήγησε στις μεγαλύτερες μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις που είχαν πραγματοποιηθεί μέχρι τότε στην Ελλάδα. Μετά τη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα σε σχολείο που βρισκόταν υπό κατάληψη, υπέβαλε την παραίτηση του και αντικαταστάθηκε από τον Γεώργιο Σουφλιά. Το 1998 διαγράφηκε από τη Νέα Δημοκρατία και στη συνέχεια προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ με το οποίο εκλέχθηκε βουλευτής στη Β΄Αθηνών στις εκλογές του 2000. Τον Ιούλιο του 2003 έγινε υφυπουργός υγείας και πρόνοιας στην κυβέρνηση Σημίτη. Το 2008 αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ. Υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη του κόμματος Δράση το οποίο συμμετείχε μόνο στις Ευρωεκλογές του 2009 και δεν εξέλεξε κανέναν Ευρωβουλευτή. Τον Ιούλιο του 2009 αποχώρησε από τη Δράση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Προσωπική ιστοσελίδα

Βουλευτές Ηλείας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Έλληνες υφυπουργοί Υγείας και Πρόνοιας
Έλληνες υπουργοί Εμπορίου
Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας
Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Πέτρος Ευθυμίου

Ο Πέτρος Ευθυμίου (γενν.  27 Μαρτίου 1950) είναι Έλληνας πολιτικός που έχει διατελέσει βουλευτής, ευρωβουλευτής και υπουργός παιδείας επί μία τετραετία.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Λάρισα  και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Εργάστηκε αρχικά ως εκπαιδευτικός και στη συνέχεια ως δημοσιογράφος όπου υπήρξε συντάκτης της εφημερίδας «Το Βήμα», αρχισυντάκτης του περιοδικού «Αντί» και παρουσιαστής δημοσιογραφικής εκπομπής στην ΝΕΤ. Μετείχε στην Αντίσταση κατά της Χούντας (1967-1974). Το 1999 τοποθετήθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ με το οποίο εξελέγη Ευρωβουλευτής. Έναν χρόνο μετά, το 2000 ανέλαβε εξωκοινοβουλευτικός υπουργός παιδείας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Σημίτη, θέση την οποία διατήρησε μέχρι την πτώση της κυβέρνησης το 2004. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ σε τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, το 2004, το 2007 και το 2009 εκλεγόμενος στην περιφέρεια της Β΄Αθήνας. Εξελέγη Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Ο.Α.Σ.Ε., τον Ιούλιο του 2010.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προσωπική ιστοσελίδα

Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Βουλευτές Β' Αθηνών
Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1841

Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου του 1841 (24 Ιουνίου 1841 – 10 Αυγούστου 1841) αντικατέστησε την Κυβέρνηση του Όθωνα του 1837. Η κυβέρνηση είχε ζωή 47 ημερών.
Αν και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος κλήθηκε να λάβει τη θέση του πρωθυπουργού στις 10 Φεβρουαρίου 1841, ήλθε στην Ελλάδα, από το Λονδίνο όπου είχε τη θέση του πρέσβυ, τέσσερις μήνες αργότερα,τέσσερις μήνες  την 31η Μαΐου 1841. Ύστερα από εκτεταμένες συζητήσεις με τον βασιλιά, για την μορφή που θα είχε η εκτελεστική εξουσία, - ο Μαυροκορδάτος ζητούσε σημαντικές αλλαγές στον τρόπο διακυβέρνησης και κυρίως την μη επέμβαση του βασιλέως στην λειτουργία της κυβέρνησης, κάτι που τελικά δεν επετεύχθη, η κυβέρνηση σχηματίστηκε στις 24 Ιουνίου 1841

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου
:
 Πρόεδρος Υπουργικού Συμβουλίου : Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος

 Επί των Βασιλικού Οίκου και των Εξωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας: Δημήτριος Χρηστίδης
 Επί της Δικαιοσύνης γραμματεύς της Επικράτειας: Λέων Μελάς
 Επί των Εσωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας: Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος
 Επί των Οικονομικών γραμματεύς της Επικράτειας: Γεώργιος Τισσαμενός 
 Επί των Στρατιωτικών γραμματεύς της Επικράτειας:  Κρίστιαν Σμαλτς
 - αντικαταστάθηκε στις 30 Ιουνίου 1841 από τον Ανδρέα Μεταξά
 Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως  γραμματεύς της Επικράτειας:  Σπυρίδων Βαλέτας
 Επί των Ναυτικών γραμματεύς της Επικράτειας: Αντώνιος Κριεζής

Πηγές

Αναφορές

 
1841 06
1841
Παύλος Μυλωνάς (αρχιτέκτονας)

Ο Παύλος Μυλωνάς (1915 - 2005) ήταν αρχιτέκτονας και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Μιλτιάδη Μυλωνά, μηχανικού και επιθεωρητή δημοσίων έργων, και της Έλλης Ζάννου, κόρης του δικηγόρου Κωνσταντίνου Ζάννου. Απο την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Κυριάκου Μυλωνά, ανηψιός του Αλέξανδρου Μυλωνά και πρωτος ξάδελφος του Γεωργίου Μυλωνά ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την επιχειρηματική οικογένεια Ζάννου και ήταν ανηψιός του Δημητρίου Ζάννου, αδελφού της μητέρας του. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός και αρχιτέκτονας μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης την περίοδο 1945 - 1949. Την περίοδο της κατοχής (1941 - 1945) είχε εργαστεί ως επιμελητής στην Αρχιτεκτονική Σχολή.

Ακουλούθησε ακαδημαϊκή καριέρα εκλεγόμενος το 1956 τακτικός καθηγητής στην έδρα της Ρυθμολογίας στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1982 οπότε και αποχώρησε πια ως ομότιμος καθηγητής. Το 1976 δίδαξε και στο πανεπιστήμιο Columbia. Το 1996 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα Αρχιτεκτονικής. Το 1987 τιμήθηκε με το Αριστείον Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών ενώ το 2001 με τον τίτλο του επίτιμου μέλους του ICOMO. Επίσης έχει χρηματίσει μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Με αυτή την ιδιότητα το 1958 πρότεινε την ανακήρυξη της Ύδρας ως προστατευόμενου μνημειακού συνόλου, το οποίο και πέτυχε το 1962.

Παράλληλα με την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία διατηρούσε αρχιτεκτονικό γραφείο μελετών. Σχεδίασε σημαντικά κτίρια μεταξύ των οποίων την Στρατιωτική Λέσχη Θεσσαλονίκης (1951), το Ξενοδοχείο Mont Parnes στην Πάρνηθα (1958 - 1961), την Εθνική Πινακοθήκη (1961 - 1969), το Ινστιτούτο Γκαίτε (1979 - 1982) κ.α.  Την περίοδο 1976 - 1984 ήταν υπεύθυνος για την αναστήλωση του ναού της Αναστάσεως και του Παναγίου Τάφου, στα Ιεροσόλυμα.  Σχεδίασε επίσης την κρεμαστή σιδερένια πεζογέφυρα της Αγίας Παρασκευής στον ποταμό Πηνειό στην Κοιλάδα των Τεμπών (1960). Σημαντικό μέρος του θεωρητικού του έργου καταλαμβάνει η έρευνά του για το Άγιο Όρος και για την νεοκλασσική αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα στην Αθήνα.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 2005. Ήταν παντρεμένος με την περίφημη χορογράφο Ραλλού Μάνου και είχε αποκτήσει παιδιά.

Πηγές

Έλληνες αρχιτέκτονες
Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Ανανίας Βατοπεδινός

Ο αρχιμανδρίτης Ανανίας Βατοπεδινός ήταν Έλληνας ιερομόναχος του 19ου αιώνα και εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφικό σημείωμα
Η καταγωγή του ήταν από την Ήπειρο. Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1806. Εκπαιδεύτηκε στην Ζωσιμαία Σχολή και προχειρίστηκε ιεροδιάκονος. Το 1833 αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος και μόνασε στην Μονή Βατοπεδίου. Προχειρίστηκε αρχιμανδρίτης και πήγε με αποστολή στο Ιάσιο της Μολδαβίας. Εν συνεχεία διορίστηκε γενικός επόπτης όλων των κτημάτων της Μονής στην Μολδαβία, και μετά διοικητής των κτημάτων στο Κίσνοβο της Βεσσαραβίας. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος το 1872 και απεβίωσε στην Μονή του Βατοπεδίου τον Ιούλιο του 1876. 

Όπως και άλλοι μεγάλοι ευεργέτες δώρησε γενναιόφρονα για τα σχολεία του υπόδουλου Γένους. Δώρισε επίσης αξιόλογο κτήμα της Μολδαβίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο.

Πηγές
 
Βατοπεδινοί
Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής
ΗΒΗ Λουτράκι

To Ήβη-Λουτράκι είναι μια μάρκα φυσικού μεταλλικόύ νερού της Pepsico-HBH μιας θυγατρικής εταιρείας της Pepsi (Pepsico).

Ιστορία 
Η μάρκα Ήβη-Λουτράκι ξεκίνησε τη δεκαετία του '60 με την εξαγορά του εργηστασίου εμφιάλωσης του νερού της πηγής Καραντάνη στο Λουτράκι από τη βιομηχανία αναψυκτικών Ήβη-Παναγόπουλος. Το 1989 η εταιρεία εξαγοράστηκε από την πολυεθνική Pepsico, της οποίας ήταν ο αποκλειστικός συνεργάτης στην Ελλάδα από το 1973.Το 1995 το Ήβη-Λουτράκι είχε πάρει το διεθνές βραβείο ποιότητας  I.Q.A. (International Quality Award). 

Η Pepsico-HBH έκλεισε το εργοστάσιο τον Ιανουάριου 2013, ύστερα από μείωση των πωλήσεων της μάρκας κατά 60% την περίοδο 2009-2013 που επέφερε μεγάλες οικονομικές απώλειες.Ωστόσο το 2017 η εταιρία Λουτράκι επανήλθε δυναμικά στην αγορά.

Νερό Γερανείων 
Το νερό προερχόταν από την πηγή Καταντάνη, στην οποία κατέληγε από τα Γεράνεια Όρη της Δυτικής Αττική. Κατά τη διαδρομή του στο βουνό, το νερό των Γερανείων φιλτράρεται με φυσικό τρόπο από τα διάφορα πετρώματα, διαδικασία στην οποία οφείλεται η περιεκτικότητά του σε ιχνοστοιχεία, μεταξύ των οποίων το σημαντικότερο είναι το μαγνήσιο, το οποίο βοηθά τη λειτουργία της καρδιάς, των νεύρων και των μυών και αυξάνει το μεταβολισμό.

Εμφιάλωση και ποιότητα 
Η διαδικασία εμφιάλωσης του νερού ήταν πλήρως αυτοματοποιημένη, κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες περιβάλλοντος και δεν περιελάμβανε χημική ή μικροβιολογική επεξεργασία. Η εμφιάλωση του νερού ΗΒΗ-Λουτράκι υποβάλλόταν σε όλα τα στάδιά της σε συνεχείς ελέγχους σύμφωνα με τις προδιαγραφές διασφάλισης ποιότητας ISO 9002 και του διεθνούς οργανισμού πιστοποίησης παραγωγικής διαδικασίας NSF INTERNATIONAL. Το εργοστάσιο εμφιάλωνε τόσο φυσικό μεταλλικό νερό όσο και ανθρακούχο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μαγνήσιο: Το στοιχείο με τις πολλαπλές ιδιότητες 
 NSF International

Παραπομπές 

Πόσιμο νερό
Νομός Κορινθίας
Γρηγόριος Παπαδόπουλος

Ο Γρηγόριος Παπαδόπουλος (1819 - 1873) υπήρξε Έλληνας λόγιος και συγγραφέας του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε το 1819 στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε αρχικά στην Αίγυπτο στους Λαζαριστές και συνέχισε τις σπουδές του στη Σύρο και στο Παρίσι. Εκεί προσελήφθη γραμματέας του ηγεμόνα της Βλαχίας Αλέξανδρου Γκίκα. Αργότερα διορίστηκε καθηγητής στο Λύκειο του Αγίου Σάββα στο Βουκουρέστι, ενώ ταυτόχρονα ανέλαβε την προσωπική εκπαίδευση της ανιψιάς του ηγεμόνα Έλενα Γκίκα.

Το 1844 διορίστηκε καθηγητής γυμνασίου στην Αθήνα και μετά από δύο χρόνια καθηγητής Ιστορίας των εικαστικών Τεχνών και ερμηνείας πινάκων στη «Σχολή Τεχνών», καθώς και καθηγητής της καλλιτεχνικής Μυθολογίας και της Ιστορίας των Εικαστικών Τεχνών στο Πολυτεχνείο Αθηνών, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1863. Το 1849 ίδρυσε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο.

Μαθήτριά του ήταν η Καλλιόπη Κεχαγιά (1839-1905), πρωτοπόρος εκπαιδευτικός και φεμινίστρια του 19ου αιώνα.

Απεβίωσε στις 21 Δεκεμβρίου 1873 στην Θεσσαλονίκη.

Συγγράμματα 
 Περί μέτρων και σταθμών παρ' αρχαίοις (1859)
 Περί της τοπογραφίας της Πνυκός (1861)
 Άσματα των εν Κορσική Ελλήνων (1865)
και άλλα πολλά.

Πηγές 
 Γρηγόριος Παπαδόπουλος συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
 
 Ελεονώρα Βρατσκίδου, "Αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης στην Ελλάδα το 19ο αιώνα: η διδασκαλία του Γρηγόριου Παπαδόπουλου και του Στυλιανού Κωνσταντινίδη στο Σχολείο των Τεχνών- Ι", Ιστορία της Τέχνης, τχ. 1, Χειµώνας 2013, σ. 10-45.

Παραπομπές 

Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Γεώργιος Παναγιωτόπουλος

Ο Γεώργιος Παναγιωτόπουλος (1930-13 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.Υπήρξε βουλευτής της ΝΔ τις περιόδους 1974-90, 1993-2000, υφυπουργός Συγκοινωνιών (1974-77), υπουργός Εμπορίου (1977-80) και  υπουργός Συγκοινωνιών (1980-81).
Απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών στις 13 Δεκεμβρίου 2021

Παραπομπές 

Παναγιωτόπουλος Γεώργιος
Παναγιωτόπουλος Γεώργιος
Παναγιωτόπουλος Γεώργιος
Παναγιωτόπουλος Γεώργιος
Μαρούτσιος Σχολή

Η Μαρούτσιος Σχολή ή Μαρουτσαία ήταν φημισμένη Ελληνική Σχολή στα Ιωάννινα.

Ιστορική αναδρομή
Είχε ιδρυθεί από τους Γιαννιώτες Σίμο και Λάμπρο Μαρούτση που είχαν εγκατασταθεί στην Βενετία και ασχολούνταν με το εμπόριο. Ήταν ένα από τους λίγους πνευματικούς φάρους του ελληνισμού. Διατηρείτο με τα έσοδα που έφερναν οι τόκοι του κληροδοτήματος πέντε χιλιάδων Δουκάτων που είχε καταθέσει ο Λάμπρος Μαρούτσης σε τράπεζα της Βενετίας «προς ίδρυσιν έδρας ιερών και κοσμικών επιστημών ελληνιστί και λατινιστί παραδιδομένων». Πρώτος σχολάρχης διορίστηκε ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο οποίος άνοιξε νέους ορίζοντες στο πνευματικό στερέωμα της χώρας. Στην σχολή αυτή είχε συσταθεί σύλλογος από μια ομάδα μαθητών, ο οποίος στο όνομα της Αγίας Τριάδας δια των γραμμάτων θα φρόντιζε περί της ελευθερίας του Γένους. Μέλη της εταιρείας αυτής ήταν ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο διδάσκαλος Τυρνάβου Ιωάννης Πέζαρος και ο Πλαταμώνος επίσκοπος Διονύσιος. 

Η σχολή παρήκμασε όταν η Βενετία έπεσε στους Γάλλους και η κατάθεση στην Βενετική τράπεζα το 1797 χάθηκε. Λόγω έλλειψης πόρων έπαψε να λειτουργεί. Στη θέση της ιδρύθηκε η Καπλάνειος Σχολή.

Πηγές
 
  

Εκπαιδευτικά ιδρύματα στα Ιωάννινα
Ελληνικά σχολεία κατά την τουρκοκρατία
Καπλάνειος Σχολή

Η Καπλάνειος Σχολή είναι Ελληνική Σχολή στα Ιωάννινα.
Στο κτήριο της καπλάνειας σχολής στεγάζεται το 1ο δημοτικό σχολείο Ιωαννίνων (Ελισαβετειο) και το 2ο δημοτικό σχολείο Ιωαννίνων (Καπλάνειο).

Ιστορική αναδρομή
Η Καπλάνειος Σχολή ιδρύθηκε από την ευεργεσία του Γιαννιώτη Ζώη Καπλάνη, στην θέση της Μαρουτσαίας Σχολής.

Ο Καπλάνης, φτωχό παιδί από το Γραμμένο των Ιωαννίνων έγινε πλούσιος έμπορος στην Μόσχα και ίδρυσε την σχολή αυτή το 1797 δίνοντας εν ζωή το σεβαστό κληροδότημα των εκατό χιλιάδων ρουβλίων για να εργάζεται το σχολείο. Προίκησε την Σχολή με μεγάλη βιβλιοθήκη και άλλα εποπτικά μέσα διδασκαλίας. Κυρίως όργανα φυσικής. Την οργάνωση του σχολείου και την διεύθυνσή του την ανάθεσε στον ξακουστό τότε δάσκαλο Αθανάσιο Ψαλίδα.  

Ονομάζεται και Πατριαρχική, επειδή κατοχυρώθηκε το 1805 με σιγίλλιο του Πατριάρχη Καλλίνικου Ε'. Σχολάρχης διορίστηκε ο Αθανάσιος Ψαλίδας.

Η σχολή κάηκε το 1821. Το 1922-1926 ξανακτίστηκε και λειτουργεί σήμερα ως σχολικό συγκρότημα.

Πηγές
 
  
 http://1dim-ioann.ioa.sch.gr/wordpress/?p=1236 
 https://typos-i.gr/article/kallimorfo-oikodomhma-ths-kaplaneioy-sxolhs

Εκπαιδευτικά ιδρύματα στα Ιωάννινα
Ελληνικά σχολεία κατά την τουρκοκρατία
Αλώνη

Η Αλώνη (τουρκικά: Paşalimanı) είναι νησί της Τουρκίας στην θάλασσα του Μαρμαρά. Είναι ένα από τα τέσσερα κατοικημένα νησιά του συμπλέγματος των Νησιών του Μαρμαρά και το πλησιέστερο από τα τέσσερα στην Κυζικηνή χερσόνησο. Έχει έκταση 21,4 τ.χλμ. και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο του συμπλέγματος μετά το νησί του Μαρμαρά. Στο νησί υπάρχουν πέντε μικροί οικισμοί: η Αλώνη ή τα Αλώνια (Harmanlı), το Πασά Λιμάνι (Paşalimanı), το Βώρυ (Poyrazlı), η Σκοπιά (Balıklı) και η Χουχλιά (Tuzla).
Από την Αλώνη ήταν ο άγιος Γαβριήλ που μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη στις 2 Φεβρουαρίου 1676.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 Μετεωρολογικές και γεωγραφικές Πληροφορίες για την Αλώνη

νησιά της Τουρκίας
Γεώργιος Χατζηκώνστας

Ο Γεώργιος Χατζηκώνστας ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1753. Εκεί έμαθε γράμματα. Πατέρας του ήταν ο έμπορος Κωνσταντίνος Χατζηκώνστας και μητέρα του η Μαργαρίτα. Ήταν το τριτότοκο παιδί ανάμεσα σε άλλα τρία αγόρια και ένα κορίτσι.

Σε ηλικία 15 χρονών ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για να ασχοληθεί με το εμπόριο. Συνεργαζόταν με τον αδερφό του τον Αναστάση που είχε εγκατασταθεί στη Μόσχα και με τον οποίο απασχολήθηκαν στο ανταλλακτικό εμπόριο (ο Αναστάσης του έστελνε πραμάτειες που είχε αγοράσει στην Τουρκία και ο Γεώργιος του έστελνε τούρκικα ανταλλάγματα στην Ρωσία). Το εμπόριο αυτό έφερνε πλούσια κέρδη και στους δυο.

Ο Γεώργιος νυμφεύθηκε το 1801 την Αικατερίνη Μελαχροινού, θυγατέρα του ομογενή της Κωνσταντινούπολης Γεώργιου Μελαχροινού, γνωστού σαν "Καμινάρη", με την οποία και απόκτησε οκτώ παιδιά. Τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Αν και πάντα τον έτρωγε ο καημός να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του, αλλιώς του τα έφερε η μοίρα του. Το 1815 πέθανε ο αδερφός του στην Μόσχα, και ο Γεώργιος πήγε εκεί για να διευθετήσει την περιουσία του, μένοντας εκεί για πάντα και απεβίωσε εκεί σε κάποιο μοναστήρι της Μόσχας στις 31 Αυγούστου του 1845.

Στην διαθήκη του όρισε να ιδρυθεί φιλανθρωπικό ίδρυμα στην Ελλάδα. Από τα λεφτά αυτά ιδρύθηκε το «Ορφανοτροφείο Χατζηκώστα» στην Αθήνα.Επίσης επανίδρυσε τον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Ιωαννίνων και ίδρυσε νοσοκομείο στο Μεσολόγγι.

Πηγές

Πηγές 
 Λεύκωμα επί τη εβδομηκοονταπενταετηρίδι (1856-1930) ορφανοτροφείου Γεώργιου και Αικατερίνης Χατζηκώνστα (έκδοση "Πυσού Α.Ε.", Αθήνα 1931, σελ. 11)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστοσελίδα Συλλόγου Φίλων ιδρύματος Χατζηκώστα Αθηνών 

Έλληνες επιχειρηματίες
Έλληνες ευεργέτες
Ελευθέριος Καζάνης

Ο Ελευθέριος Καζάνης (1861 - 1930) ήταν Έλληνας φωτοτσιγκογράφος του 20ου αιώνα.

Βιογραφία
Αναλυτικότερα, γεννήθηκε το 1861. 

Άρχισε την καλλιτεχνική του κατάρτιση στην ξυλογραφία. Βραβεύθηκε επανειλημμένα. Από το 1907 επιδόθηκε και στις τριχρωμίες, ενώ αργότερα έγινε φωτογράφος. 

Απεβίωσε το 1930.

Πηγές 

 Ελευθέριος Καζάνης συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
 

Έλληνες φωτογράφοι
Εμμανουήλ Τζανφορνάρης

Ο Εμμανουήλ Τζανφορνάρης ήταν Έλληνας αγιογράφος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος.

Έργα του
Σώζεται πίνακάς του στην βιβλιοθήκη του Βατικανού στην Ρώμη, που παριστάνει την κοίμηση του Οσίου Εφραΐμ του Σύρου.

Επίσης δύο άλλες ελαιογραφίες στα αρχεία της Βενετίας παριστάνουν η μία την «Ορθοδοξία, ή την «Αναστήλωση των Αγίων Εικόνων», η άλλη την «Κοίμηση του Αγίου Σπυρίδωνα» με την επιγραφή «Εμμανουήλου του Ζαν Φορνάρ χείρ 1595».

Πηγές
 

Έλληνες αγιογράφοι
Ηλίας Μόσκος

Ο Ηλίας Μόσκος ή Λέος Μόσκος ή Ηλίας Μόσχος ήταν Έλληνας αγιογράφος του 17ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης. Ήκμασε κατά το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα. Ήταν άριστος συνθέτης που με χρωματισμούς διέφυγε τα στερεότυπα της βυζαντινής αγιογραφίας. Είχε τέχνη απλογραμμική, με την οποία συνέθετε πολύπλοκες παραστάσεις. Η χρυσοκονδυλιά του απέδιδε χάρη στις εικόνες του. Έργα του σώζονται σε ναούς, ιδιωτικές συλλογές και μουσεία. Πέθανε στις 26.1.1687.

Παραπομπές

Πηγές
 

Έλληνες αγιογράφοι
Θεόδωρος Πουλάκης

Ο Θεόδωρος Πουλάκης (Κρήτη, c.1620 - Κέρκυρα, 16 Νοεμβρίου 1692) ήταν Έλληνας αγιογράφος του 17ου αιώνα. Θεωρείται από τα αξιολογότερα μέλη (μαζί με τον Εμμανουήλ Τζάνε) της τελευταίας περιόδου της Κρητικής Σχολής.

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Θεόδωρος Πουλάκης γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης γύρω στο 1620. Τον τόπο καταγωγής του τον δηλώνει ο ίδιος ο ζωγράφος στην  εικόνα του που φέρει τον τίτλο Επί σοι Χαίρει..., η οποία σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη : «Κόπος και σπουδή Θεοδώρου Πουλάκη εκ Κυδωνίας της περιφήμου νήσου Κρήτης». 

Σπούδασε και εργάστηκε στη Βενετία ενώ αργότερα εγκαταστάθηκε, όπως και διάφοροι άλλοι αγιογράφοι από την Κρήτη, στα βενετοκρατούμενα Επτάνησα. Μέσα από τα έργα τους, που συνδέουν την παράδοση της Κρητικής Σχολής με σύγχρονα δυτικά ρεύματα, επηρέασαν τη μετέπειτα γενιά της τοπικής ζωγραφικής του 18ου αιώνα («Επτανησιακή Σχολή»). 

Ο Πουλάκης απεβίωσε το 1692, στο νησί της Κέρκυρας.

Καλλιτεχνικό έργο
Η ξηρή τέχνη του στηρίζεται αρχικά σε παλιές τοιχογραφίες, εξελίχτηκε αργότερα σε ιδιαίτερο είδος. Κατασκεύασε αριστουργήματα, όπως η «Αποτομή της κεφαλής του Προδρόμου» στην Μονή του Αγίου Ιωάννη στα Λαγκάδια Ζακύνθου, και άλλες που σώζονται σε μουσεία. Η τέχνη του παρουσιάζει φλαμανδικές επιρροές, διατηρεί όμως το αυστηρό χριστιανικό στερεότυπο της βυζαντινής αγιογραφίας.

Χαρακτηριστικά έργα

Πηγές

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Πρόσθετη Βιβλιογραφία 
Δρανδράκης, Ν. Β. «Εξ εικόνες του Θεόδωρου Πουλάκη», Θησαυρίσματα, τομ. 13 (1976),σελ. 205-226 
Ρηγόπουλος, Ιωάννης Κ. «Ο αγιογράφος Θεόδωρος Πουλάκης και η φλαμανδική χαλκογραφία» (1979), εκδ. Γρηγόρη 
«Από τη Σάρκωση του Λόγου στη Θέωση του Ανθρώπου. Βυζαντινές και μεταβυζαντινές εικόνες από την Ελλάδα». Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, 2008, Κατάλογος έκθεσης στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Ρουμανίας (6.10.2008-15.1.2009).

Έλληνες αγιογράφοι
Κρητική Σχολή
Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Βίκτωρ (αγιογράφος)

Ο Βίκτωρ αγνώστου λοιπού ονόματος ήταν Έλληνας αγιογράφος του 17ου αιώνα.

Καλλιτεχνικό έργο 
Σώζεται δεσποτική εικόνα του στον ναό της Φανερωμένης στη Ζάκυνθο. Η εικόνα είναι του 1660 και παριστάνει την Αποτομή της κεφαλής του Προδρόμου. Η τέχνη του διατηρεί τους τύπους της βυζαντινής αγιογραφίας. Άλλα έργα του είναι ο Πρόδρομος στο Χριστιανικό Μουσείο του Λοβέρδου, ο Χριστός, το Γενέθλιο της Θεοτόκου, και άλλα στο Μουσείο Ζακύνθου.

Παραπομπές

Πηγές
 

Έλληνες ζωγράφοι
Έλληνες αγιογράφοι
Σπυρίδων Στέντας

Ο ιερέας Σπυρίδων Στέντας ήταν Έλληνας αγιογράφος του 17ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη το 1674.

Καλλιτεχνικό έργο
Στο Μουσείο Ζακύνθου φυλάττονται θωράκια λεπτογραφικών πολυσυνθέτων παραστάσεων. Είναι έντεχνα επεξεργασμένα σε ξηρό τύπο. Γενικά παρουσιάζει επιδράσεις της Αναγεννήσεως. 

Στην ιδιωτική συλλογή Σταθάτου φυλάττεται αριστοτεχνικό έργο που παριστάνει την «Αποτομή της κεφαλής του Προδρόμου».

Πηγές
 

Έλληνες αγιογράφοι]]
Στέφανος Τσαγκαρόλος

Ο ιερέας Στέφανος Τσαγκαρόλος ή Τσαγκαρόλας ήταν Έλληνας αγιογράφος του 17ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη.

Καλλιτεχνικό έργο
Θεωρείται ιδρυτής του πρώτου μεταρρυθμιστικού βυζαντινού ρυθμού. Έργο του άριστο είναι η «Παναγία των Σισσίων» που φυλάσσεται στην Μονή Σισσίων στην Κεφαλλονιά από το 1700. 

Άλλο αριστούργημά του (Η προσκύνηση των ποιμένων, περίπου 1688 με 1700) βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη με επιγραφή σε βυζαντινά γράμματα «Του ταπεινού ιεροδιακόνου Στεφάνου Τσαγκαρόγλου κόπος».

Παραπομπές

Πηγές
 

Έλληνες αγιογράφοι
Έλληνες κληρικοί
]]