joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ταμπρίζ

Η Ταμπρίζ (περσ. تبریز), γνωστή και ως Ταυρίδα, είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του Ιράν και πρωτεύουσα της επαρχίας του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται βορειοδυτικά, κοντά στη λίμνη Ούρμια, σε υψόμετρο περίπου 1.370 μέτρων. Η ονομασία της προέρχεται από τις λέξεις «ταπ ριζ», δηλαδή «ροή θερμότητας», καθώς η περιοχή περιβάλλεται από θερμές πηγές. Παρά το γεγονός πως η ευρύτερη περιοχή είναι σεισμογενής, οδηγώντας συχνά σε καταστροφή μεγάλου μέρους της πόλης, λόγω της σημαντικής στρατηγικά θέσης της υπήρξε στη διάρκεια της ιστορίας της πρωτεύουσα ή διοικητικό κέντρο αρκετών δυναστειών.

Στην αρχαιότητα υπήρξε πρωτεύουσα του βασιλείου της Ατροπατηνής που πήρε το όνομά του από τον σατράπη της Μηδίας Ατροπάτη. Η Ταμπρίζ ήταν πρωτεύουσα του Μογγόλου ηγέτη Ιλκχάν Μαχμούντ Γκαζάν (1295-1304) ο οποίος ίδρυσε αστεροσκοπείο στην πόλη, καθιστώντας την σημαντικότατο κόμβο επιστημών. Το 14ο αιώνα πέρασε στα χέρια των μαυροπροβατάδων Τουρκομάνων, επί της ηγεμονίας των οποίων κτίστηκε το Μπλε Τζαμί της πόλης. Αποτέλεσε διοικητικό κέντρο της δυναστείας των Σαφαβιδών μέχρι το 1548 όταν πρωτεύουσα έγινε το Καζβίν. Επί της δυναστείας των Κατζάρ ανέκτησε την προνομιακή του θέση και εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό σταθμό μεταξύ του Ιράν και της Ευρώπης. Το 1826 κατακτήθηκε από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια του ρωσο-ιρανικού πολέμου (1826-8).

Η πόλη διακρίνεται για την παρουσία αξιόλογων μνημείων. Εκτός από το Μπλε Τζαμί (1465-66) ξεχωρίζει επίσης το κάστρο της Ταμπρίζ, που βρίσκεται στη θέση ενός τεμένους υπό κατάρρευση, καθώς και το Ιστορικό Συγκρότημα Αγορών της Ταμπρίζ που αποτελεί από το 2010 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Το 1946 ιδρύθηκε το πανεπιστήμιο της Ταμπρίζ. Η πόλη παραμένει σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Συνδέεται σιδηροδρομικά με την Τεχεράνη ενώ διαθέτει και αεροδρόμιο. Χαρακτηρίζεται από ηπειρωτικό κλίμα. Εκτός από την κοινή περσική γλώσσα,το πιο μεγάλο μέρος των κατοίκων ομιλεί την αζερική μία τουρκική διάλεκτο και οι Αζέροι αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού με ποσοστό γύρω στο 90%.

Παραπομπές

Πηγές 

"Tabrīz." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica Inc., 2012. Web. 29 Mar. 2012. <http://www.britannica.com/EBchecked/topic/579865/Tabriz>. 
λήμμα «Tabriz», Historical Dictionary of Iran, The Scarecrow Press, β' εκδ. 2007

Πόλεις του Ιράν
Αρύβαλλος Μακμίλλαν

Ο αρύβαλλος Μακμίλλαν πρωτοκορινθιακού ρυθμού με πολεμική παράσταση, παράσταση κυνηγιού λεόντων και παράσταση κυνηγιού που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο είναι αξιοθαύμαστο δείγμα ελληνικής κεραμικής και μικρογραφικής αγγειογραφίας.

Ιστορικό του ευρήματος
Βρέθηκε σε κάποιον τάφο κοντά στο δρόμο προς τη Λιβαδειά το 1886 - 1888 και αγοράστηκε στη Θήβα από τον Μάλκομ Μακμίλλαν, ο οποίος το δώρισε στο Βρετανικό Μουσείο την άνοιξη του 1889, λίγο πριν ξεκινήσει για εξερευνητική αποστολή.

Περιγραφή 
Είναι αγγείο μικρών διαστάσεων, μόλις 7 εκατοστών, διακρίνεται όμως για την κεραμική και ζωγραφική του αξία. Ο λαιμός είναι σχηματισμένος σε μορφή λεοντοκεφαλής που βρυχάται, κατασκευασμένης με το χέρι χωρίς καλούπι. Το σχήμα του κυρίου σώματος του αγγείου είναι αυτό της ληκύθου πρωτοκορινθιακού ρυθμού. Η πλατιά λαβή που καταλήγει στην κορυφή του κρανίου ανάμεσα στα αυτιά είναι διακοσμημένη με γοργόνειο αρχαϊκού τύπου και φαρδιά πλεξούδα. Ο λαιμός είναι διακοσμημένος με φοίνικες. Οι αγγειογραφία γύρω από το σώμα εικονίζει τρεις σκηνές. Η πρώτη σκηνή, ύψους 2 εκατοστών εικονίζει μάχη στην οποία παίρνουν μέρος 17 οπλισμένοι πολεμιστές. Η σκηνή είναι ζωγραφισμένη εν είδη κυκλικής ζωφόρου χωρίς αρχή και τέλος. Η δεύτερη σκηνή ύψους ενός εκατοστού εικονίζει καλπάζουσα ιπποδρομία, στην οποία παίρνουν μέρος έξι νεαροί ιππείς. Ένα άλογο συνοδεύεται από κύκνο, ένα άλλο από νάνο ή πίθηκο. Η τελευταία και εκπληκτικότερη σκηνή, ύψους μόλις τεσσάρων χιλιοστών εικονίζει κυνήγι λαγού με οκτώ σκύλους, έναν άνθρωπο και ένα θήραμα, που μπορεί να είναι  λαγός, αλεπού ή τσακάλι. Το σύνολο των αγγειογραφιών ολοκληρώνεται με μια ταινία που εικονίζει ακτίνες.

Ερμηνεία
Το αγγείο ήταν μάλλον ταφικό αγγείο που περιείχε βάλσαμο, άρωμα ή αιθέριο έλαιο.

Χρονολογία
Είναι το αρχαιότερο μελανόμορφο αγγείο. Χρονολογείται γύρο στα 640 π.Χ.

Δείτε επίσης
 Κυνήγι Κενταύρων (πρωτοκορινθιακή λήκυθος)

Πηγές
 
 
 
 Παρουσίαση του Αρύβαλου από το Βρετανικό Μουσείο 
 Παρουσίαση του Αρύβαλου από το Βρετανικό Μουσείο
 

Μαξιμιλλαν
Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Αρχαία Βοιωτία
Αρχαιολογικά ευρήματα στη Βοιωτία
Κινδια

Με τη λέξη Κινδία εννοούμε ταυτόχρονα τα κράτη της Κίνας και της Ινδίας (η αρχή του πρώτου και το τέλος του δεύτερου φτιάχνουν τη λέξη )τα οποία πρωτοστατούν τα τελευταία χρόνια στην οικονομική ανάπτυξη λόγω του ότι εκεί επενδύουν πολλές εταιρείες τα υποκαταστήματά τους για την παραγωγή όλων των ειδών των προϊόντων (εξαρτήματα υπολογιστών μηχανών κ.λ.π.)λόγω φθηνών εργατικών αμοιβών και κόστους παραγωγής.
Όντι Νόρις

Ο Όντι Τζέιμς Νόρις (αγγλικά Audie Norris, γεν. Τζάκσον του Μισισίπι, 18 Δεκεμβρίου 1960) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας μπασκετμπολίστας, 
με ύψος 2,06 μ. και βάρος 104 κιλά, που αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ/σέντερ.

Έπαιξε σε κολεγιακό επίπεδο με την ομάδα του Τζάκσον Στέιτ Γιουνιβέρσιτι, από το 1978 έως το 1982.

Στη συνέχεια επιλέχθηκε στη διαδικασία των ντραφτ και εντάχθηκε στο ΝΒΑ. Αγωνίσθηκε με τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς, 
από το 1982 έως το 1985 (3 σεζόν), έχοντας μέσο όρο επιδόσεων 4,4 πόντους, 3,1 ριμπάουντ και 0,8 ασίστ ανά αγώνα.

Μετά την εμπειρία του στο αμερικανικό πρωτάθλημα, ακολούθησε ευρωπαϊκή καριέρα. Έπαιξε δύο χρονιές στην Ιταλία, με τα χρώματα της Μπένετον Τρεβίζο (1985/86 και 1986/87), 6 χρόνια στην Ισπανία με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα (1987-88 έως και 1992-93, όπου και έγινε ευρύτερα δημοφιλής λόγω του «θηριώδους» παρουσιαστικού του και της δύναμής του), ενώ έκλεισε τη σταδιοδρομία του στην Ελλάδα, αγωνιζόμενος με τον Γ.Σ. Περιστερίου, την περίοδο 1993-94. 

Δηλώνει φίλος του ελληνικού μπάσκετ και ιδιαίτερα του Νίκου Γκάλη, του οποίου το μικρό όνομα έδωσε στο γιο του.

Πηγές
 Ο Νόρις στο DatabasseBasketball.com
 Ο Νόρις στο ultimatenba
 Ο Νόρις στο ACB.COM

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Συνένετυξη - βιογραφικό στο sentragoal.gr/

Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης
Καλαθοσφαιριστές Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς
Καλαθοσφαιριστές Τρεβίζο Μπάσκετ
Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου
Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Λούκας Μόουρα

Ο Λούκας Ροντρίγκες Μόουρα Ντα Σίλβα (πορτογαλικά: Lucas Rodrigues Moura da Silva, 13 Αυγούστου 1992 -), γνωστός και ως Λούκας ή Λούκας Μόουρα, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στην Τότεναμ και στην Εθνική Βραζιλίας. Θεωρούνταν ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της Νοτίου Αμερικής, και η Παρί Σεν Ζερμέν τον απέκτησε από τη Σάο Πάολο αντί του ποσού των 45 εκατομμυρίων Ευρώ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
ESPN Player profile 
Official website 

Μέσοι ποδοσφαιριστές
Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας ανδρών Κ20
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Μιθριδάτης Στ΄ Ευπάτωρ (Μουσείο του Λούβρου αρ. Μa 2321)

Ο Μιθριδάτης Στ΄ Ευπάτωρ που φιλοξενείται στο μουσείο του Λούβρου είναι έργο Ρωμαϊκής τέχνης του 1ου αιώνα μ.Χ. Εκτίθεται από το 1870.

Περιγραφή
Είναι από μάρμαρο. Εικονίζει τον Μιθριδάτη Στ' Ευπάτορα, βασιλιά του Πόντου. Ομοιάζει με τον Ηρακλή που φοράει το δέρας του λιονταριού της Νεμέας. Το δέρμα του λιονταριού ήταν δεμένο μπροστά στο στήθος. Στην έκφραση του προσώπου δεσπόζουν τα σουφρωμένα φρύδια, που ερμηνεύονται ως ένδειξη τάσης και ισχύος. Η μύτη και τα χείλη είναι αποκαταστημένα. Διακρίνουμε στις παρειές την κοντή τρίχωση που συνήθιζαν να φορούν οι ηγέτες της ελληνιστικής εποχής.

Ιστορική τοποθέτηση
Χρονολογείται στον 1ο αιώνα, ενώ θεωρείται σύγχρονο του συμπλέγματος «Ο Λαοκόων και οι γιοι του».

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Παρουσίαση της κεφαλής από το Μουσείο του Λούβρου

Γλυπτά στο Μουσείο του Λούβρου
Ερνστ φον Βίλντενμπρουχ

Ο Ερνστ φον Βίλντενμπρουχ (γερμ. Ernst von Wildenbruch, 1845-1909) υπήρξε Γερμανός συγγραφέας και διπλωμάτης.

Τιμές και βραβεύσεις 
1884: Grillparzer-Preis, Schiller-Preis
1889: Διδάκτωρ τιμής ένεκεν του πανεπιστημίου της Ιένα
1896: Schiller-Preis από τον αυτοκράτορα Βίλχελμ Β'

Ενδεικτική εργογραφία 
Tiefe Wasser Fünf Erzählungen (1898)
Unter der Geißel (Erzählung) (1901)
Vionville. Ein Heldenlied in 3 Gesängen (1873)
Sedan (1875)
Der Meister von Tanagra (1880)
Die Karolinger (1881)
Der Menonit (1881)
Harold (1882)
Christoph Marlow (1884)
Die Quitzows (1888)
Die Haubenlerche (1890)
Heinrich und Heinrichs Geschlecht (1896)
Das deutsche Drama. Seine Entwicklung und sein gegenwärtiger Stand (1899)
Die Rabensteinerin (1907)
Gesammelte Werke. Hrsg. v. Berthold Litzmann. 16 Bde. Berlin: Grote 1911–1924
Das Hexenlied op.15 Musik: Max SchillingsDas edle Blut; Erzählung: Berlin, 1893, Verlag von Freund & Jedel.

 Πηγές 
 Paul Blumenthal: Erinnerungen an Ernst von Wildenbruch. Verlag der Literarischen Gesellschaft, Frankfurt/Oder 1924.
 Hanns Martin Elster: Ernst von Wildenbruch. Leben, Werk, Persönlichkeit. Grote, Berlin 1934.
 Albert Fries: Beobachtungen zu Wildenbruchs Stil und Versbau (Germanische Studien; 10). Kraus Reprint, Nendeln/Liechtenstein 1967 (Nachdruck der Ausgabe Berlin 1920). 
 Torsten Leutert: Ernst von Wildenbruchs historische Dramen (Europäische Hochschulschriften; 1/1902). Lang, Frankfurt/M. 2004, ISBN 3-631-53116-8.
 Berthold Litzmann: Ernst von Wildenbruch und der nationale Gedanke (Deutsche Reden in schwerer Zeit; 12). Heymann, Berlin 1914.
 Berthold Litzmann: Ernst von Wildenbruch. Grote, Berlin 1913–1916
Bd 1: 1845–1885. 1913.
Bd 2: 1885–1909. 1916.
 Anne-Marie Morisse: Die epische Kunst und Kunsttechnik Ernst von Wildenbruchs. Verlag Georgi, Bonn 1912.
 Ulrich Moritz: Ernst von Wildenbruch. Stiftung Weimarer Klassik, Weimar 1995, ISBN 3-7443-0114-1.
 Julius Röhr: Wildenbruch als Dramatiker. Kritische Untersuchungen. Duncker, Berlin 1908.
 Feodora Schlosser: Ernst von Wildenbruch als Kinderpsychologe. Literarpsychologische Studie. Rhenania-Verlag, Bonn 1919.
 Johannes E. Schmidt (Autor), Rüdiger R. Fock (Hrsg.): Die Französische Domschule und das Französische Gymnasium zu Berlin. Schülererinnerungen 1848–1861. Verlag Dr. Kovac, Hamburg 2008, ISBN 978-3-8300-3478-0.
 Hans Rudolf Wahl: Die Religion des deutschen Nationalismus. Eine mentalitätsgeschichtliche Studie zur Literatur des Kaiserreichs: Felix Dahn, Ernst von Wildenbruch, Walter Flex'' (Neue Bremer Beiträge; 12). Winter, Heidelberg 2002, ISBN 3-8253-1382-4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Wildenbruch-Handschriften in deutschsprachigen Archiven und Bibliotheken
Sekundärliteratur zu Ernst von Wildenbruch
Bild der Grabstätte auf dem Neuen Friedhof in Weimar
Ποτοκάκι Σάμου

Το Ποτοκάκι, (παλαιότερα:Δασκαλειό)  βρίσκεται στο μυχό του ομώνυμου όρμου, 14 χλμ. νότια από το Βαθύ και 3 χλμ. από το Πυθαγόρειο. Είχε 122 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται 5 μ. πάνω από την θάλασσα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αλιεία, τη γεωργία και με τον τουρισμό.

Ιστορία
Πρώτη φορά κατοικήθηκε το 1922 από Έλληνες της Μικράς Ασίας οι οποίοι επέλεξαν την περιοχή λόγω της θέσης της. Κατά το μεγάλο κραχ του 1929 το χωριό μεγάλωσε και έφτασε τους 350 κατοίκους και άρχισε να ενώνεται με το Πυθαγόρειο. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το χωριό βομβαρδίστηκε πάνω από μια φορά από τις Δυνάμεις του Άξονα. Οι Ιταλοί μπήκαν στις 29 Απριλίου του 1941. Ελευθερώθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1944. Κατά τον Εμφύλιο κατέφθασαν πολλοί νέοι κάτοικοι,οι οποίοι ήταν είτε εξόριστοι, είτε προέρχονταν από ζώνες κατεχόμενες από τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Με τα Ιουλιανά έμειναν μόνο 27 κάτοικοι. Το 1974 με την Κύπρο ήλθαν και κατοίκησαν περίπου άλλοι 100 κάτοικοι. Επίσης μετά τα Σεπτεμβριανά και τις απελάσεις των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη του 1964, πολλοί πρόσφυγες κατέφθασαν και εγκαταστάθηκαν στα λεγόμενα προσφυγικά. Σήμερα αποτελεί επίνειο της Χώρας Σάμου. Όλες αυτές οι πληθυσμιακές μεταβολές συνέπλεξαν με μικρασιατικά και Πολίτικα στοιχεία τον πολιτισμό του χωριού.

Πληθυσμός
Ο πληθυσμός κυμαίνεται και το καλοκαίρι έχει περισσότερους κατοίκους ως τουριστικός προορισμός. Από το 1922 μέχρι σήμερα υπάρχει αύξηση το 1929 ,το 1947, το 1974 και το 2004 και μείωση το 1962 και από το 1981 ως το 2001. Συγκεκριμένα:
 1925 :115
 1932 :350 
 1942 :100
 1949 :259
 1962 :27
 1964 :250
 1974 :140
 1983 :57
 1993 :59
 2004 :97 
 2001 :49
 2011 :122

Οικονομική Δραστηριότητα
Όταν πρωτοήρθαν οι κάτοικοι το μέρος ήταν κακοτράχαλο και γεμάτο βράχους. Κατά το μεγάλο κραχ του 1929 επειδή ο κόσμος δεν έβρισκε εύκολα τροφή στο νησί οι κάτοικοι του χωριού έβαλαν σε πάρα πολύ χαμηλές τιμές τα φαγητά και το χωριό πλούτισε. Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έπεσε σε οικονομικό μαρασμό. Σήμερα οι κάτοικοι είναι κατά κύριο λόγο ψαράδες και καλλιεργητές σύκων και πορτοκαλιών.

Συγκοινωνίες
Στο χωριό υπάρχουν τρία ταξί και δύο λεωφορεία που εκτελούν δρομολόγια προς και από το Βαθύ και το Πυθαγόρειο. Πλοία εκτελούν καθημερινα δρομολόγια για το νησι(το χειμωνα καθε δυο ημερες) προς και από τον Πειραιά. Για αεροπορική συγκοινωνία υπάρχει, σε μικρή απόσταση από το χωριό, ο Κρατικός Αερολιμένας Σάμου απ' όπου εκτελούνται πτήσεις καθημερινά. Τέλος υπάρχουν δρομολόγια προς τα Δωδεκάνησα, προς τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, προς τις Κυκλάδες και προς την Κρήτη.

Χωριά της Σάμου
Κενάν Μεσαρέ

Ο Κενάν Μεσαρέ (1889-1965) ήταν αυτοδίδακτος ζωγράφος από τα Γιάννενα. Πατέρας του ήταν ο αλβανικής καταγωγής στρατηγός του οθωμανικού στρατού Χασάν Ταχσίν Πασάς, που παρέδωσε τη Θεσσαλονίκη στον ελληνικό στρατό το 1912.

Βιογραφία
Ο Κενάν Μεσαρέ γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1889. Φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων και στη συνέχεια σπούδασε στην σχολή Γαλατά Σεράι της Κωνσταντινούπολης. Υπήρξε υπασπιστής του πατέρα του τον οποίο ακολούθησε στις διάφορες στρατιωτικές μετακινήσεις του σε ολόκληρη την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ήταν παρών κατά την υπογραφή της παράδοσης της Θεσσαλονίκης το 1912, στο Διοικητήριο. Μιλούσε άπταιστα αλβανικά, τουρκικά, περσικά, αραβικά, γαλλικά και ελληνικά και φέρεται να συνέταξε το πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης στα γαλλικά.

Μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη και πήρε την ελληνική υπηκοότητα. Το 1934 παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε στα Γιάννενα όπου γεννήθηκαν τα παιδιά του. Όταν πέθανε, θάφτηκε, σύμφωνα με την επιθυμία του, στο αλβανικό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης.

Το έργο του
Ο Κενάν Ταχσίν Μεσαρέ αποτύπωσε στα έργα του τοπία της Λίμνης των Ιωαννίνων, ζωγράφισε διάφορα πορτρέτα και υπήρξε ο εικονογράφος της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης και των Ιωαννίνων το 1912-13 ενώ μετά δούλεψε για τη χαρτογράφηση των νέων συνόρων της Ελλάδας. Συνήθιζε να χαρίζει έργα του και για το λόγο αυτό πολλά βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές ενώ πολλοί από τους πίνακές του χάθηκαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου. 

Η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ιωαννίνων εξέδωσε ένα λεύκωμα αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του.

Αλβανοί ζωγράφοι
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 03/2012
Τούρκοι ζωγράφοι
Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής
Οθωμανοί στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Modern Talking

Οι Modern Talking είναι συγκρότημα Disco μουσικής, που δημιουργήθηκε το 1984 από τους Τόμας Άντερς και Ντίτερ Μπόλεν, και που αναδείχθηκε ως το πιο επιτυχημένο συγκρότημα μέχρι σήμερα στη Γερμανία.

Υπολογίζεται πως έχουν πουλήσει περισσότερα από 120 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Τα πιο επιτυχημένα τραγούδια τους είναι τα εξής: Brother Louie, You're my heart, You're my soul, You can win if you want, Cheri, Cheri Lady και Geronimo's Cadillac. Οι κριτικοί συνήθως τους χαρακτήριζαν ως συγκρότημα Eurodisco. Θεωρούνται το πιο επιτυχημένο γερμανικό ποπ ντουέτο. Έχουν ρεκόρ για τα περισσότερα σερί singles στο No.1 των Γερμανικών Charts. Έχουν βραβευτεί ως  το πιο επιτυχημένο γερμανικό συγκρότημα, τη χρονιά 1999, στα βραβεία World Music Awards. Στο ενεργητικό τους βρίσκονται επίσης πολλά άλλα βραβεία, όπως Bambi, Top of The pops, Echo, Bravo, Viva Comet, Goldene Kamera, Goldene Europa, Goldener Lowe, Formel Eins, RSH-Gold, Record 99 Award, Radio Regenbogen.

Λόγω αρκετών τσακωμών ανάμεσα στα μέλη, διαλύθηκαν το 1987. Κυρίως λόγος ήταν ότι η γυναίκα του Άντερς, Νόρα Μπάλινγκ, εμπλεκόταν στις αποφάσεις του συγκροτήματος, κάτι που εκνεύριζε τον Μπόλεν. Ο Μπόλεν συνέχισε να γράφει τραγούδια και δημιούργησε τους Blue System. Είχε ξανά επιτυχίες, αλλά όχι τόσο μεγάλες, όσο αυτές των Modern Talking. Ο Άντερς συνέχισε solo καριέρα. Ξαναενώθηκαν το 1998 με μια επιτυχημένη επιστροφή, με το νέο τους album, Back for Good. Το νέο τους album ήταν τεράστια επιτυχία στην Ευρώπη (ο δίσκος τους ήταν 3 φορές πλατινένιος). Ήταν ανάλογη επιτυχία και στην Ελλάδα, όπου ο δίσκος τους ήταν χρυσός. Ο νέος τους ήχος διέφερε από τον παλιό και ήταν σε στυλ Eurodance. Είχαν ξανά επιτυχίες και κατάφεραν να μπουν στα Top 10 των Charts με τραγούδια όπως You're my heart, You're my soul '98, Brother Louie '98 και You are not Alone. Ξαναχωρίστηκαν το 2003 και έτσι, στο Βερολίνο, έκλεισαν μια εκπληκτική καριέρα.

Δισκογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Γερμανικά μουσικά συγκροτήματα
Νικητές World Music Awards
Μουσικά ντουέτα
Μανόνο

Το Μανόνο (σαμόα: Manono) είναι το τρίτο μικρότερο κατοικημένο νησί των Σαμόα και το ανατολικότερο του διαμερίσματος Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Βρίσκεται ανάμεσα στα νησιά Νου'ουλόπα και το Ουπόλου. Έχει πληθυσμό 889 κατοίκων με πυκνότητα 296 κατοίκων ανά τ.χλμ.

Πρωτεύουσα είναι η Λεπουιάι, ενώ άλλα χωριά είναι το Απάι, το Φαλέου και η Σάλουα.

Το Μανόνο απέχει από το Ουπόλου 20 λεπτά με βάρκα.

Γεωγραφία 
Το Μανόνο βρίσκεται ανάμεσα στο Νου'ουλόπα και το Ουπόλου. 

Έχει έκταση 2,4 χιλιόμετρα, μήκος 1,5 χιλιόμετρα και επιφάνεια 2,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Χωριά 
Τα μοναδικά του Μανόνο είναι η Λεπουιάι, το Απάι, το Φαλέου και η Σάλουα. 

Στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται τα χωριά κατά αλφαβητική σειρα, η σαμόα ονομασία τους, ο πληθυσμός τους και η τοποθεσία τους πάνω στο Μανόνο:

Εικόνες

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος νησιών των Σαμόα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αϊγκα-ι-λε-Τάι
Νησιά των Σαμόα
Βαμάνα

Βαμάνα είναι η πέμπτη Αβατάρα του θεού Βισνού. Με τη μορφή νάνου εξολοθρεύει τον δαίμονα Μπάλι,ο οποίος αν και αρχικά ήταν ένας αγαθός βασιλιάς που κυβερνούσε το λαό με σύνεση και διακαιοσύνη, τελικά η υπερβολική δύναμη η οποία του δωρίστηκε από τον Βισνού, τον διεύθειρε ανατρέποντας την ισορροπία ανάμεσα στον θεϊκό και ανθρώπινο κόσμο. Ο Βισνού με τη μορφή Βραχμάνου νάνου, παρουσιάστηκε στον Μπάλι ζητώντας από αυτόν να του δώσει τόση γη όση θα κάλυπτε με τρία βήματά του. Ο Μπάλι δέχθηκε, όμως ο νάνος Βισνού έγινε ξαφνικά τεράστιος και με το πρώτο βήμα κάλυψε όλη τη γη, με το δεύτερο τον ουρανό, και με το τρίτο κατέβηκε στον κάτω κόσμο, διώχνοντας το βασιλία.

Πηγές 
 Γρηγόριος Ζιάκας, Ιστορία των θρησκευμάτων,τομ.Α΄ Τα Ινδικά θρησκεύματα, εκδ. Π.Πουρναράς, Θεσσ/ίκη, 1986, σελ.215

Ινδουισμός
Κορακοβούνι Αρκαδίας

Το Κορακοβούνι (επίσης Χειμερινό Καρακοβούνι και Κορακοβούνιον) είναι πεδινός οικισμός του νομού Αρκαδίας, χτισμένος αμφιθεατρικά σε ένα ύψωμα στους πρόποδες του Πάρνωνα. Σε μικρή απόσταση κυλά ο ποταμός Βρασιάτης. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού, 52 χλμ. ΝΑ της Τρίπολης, στην πρώην επαρχία Κυνουρίας. Υπάγεται διοικητικά στον δήμο Βόρειας Κυνουρίας. Στο Κορακοβούνι υπάγονται ακόμα το Ορεινό Κορακοβούνι και το Νεοχώρι.

Ιστορία 
Η ιστορία του χάνεται στα βάθη των αιώνων, καθώς αρχικά υπήρχε το όρος Καρακοβούνι (από το Ζαρίτσι Κυνουρίας μέχρι το Καστράκι Άστρους) όπου στο ενδιάμεσο υπήρχε μόνο ένας οικισμός όπου και πήρε το όνομα του όρους.  Κατά τους Βυζαντινούς Χρόνους, από το Κορακοβούνι ή Καρακοβούνι καταγόταν ο Στρατηγός του Βυζαντίου Περβαινάς. 

Το όνομα του χωριού έχει συνδεθεί με την Ελληνική Επανάσταση του 1821 καθώς είναι η γενέτειρα των:
 Βαρσαμή Κωνσταντίνου: Καταγόταν από το Κορακοβούνι Κυνουρίας. Πληγώθηκε βαριά στον Άγιο Σώστη, έξω από την Τρίπολη. Όταν θεραπεύτηκε, συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι την απελευθέρωση.
Λεβέντη, Γεωργίου: (Κορακοβούνι Κυνουρίας 1790 – Αθήνα 1847).

Δημογραφική εξέλιξη

Προσωπικότητες 
 Δημήτρης Κουρμπέλης, ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κορακοβούνι, Βόρεια Κυνουρία, Αρκαδία

Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Χωριά του νομού Αρκαδίας
Κατάλογος μνημείων στην Ελλάδα

Ακολουθεί κατάλογος μνημείων σήμερα στην Ελλάδα όπως έχουν καταγραφεί από τις υπηρεσίες του  Υπουργείου Πολιτισμού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υπουργείο Πολιτισμού

Μνημειων στην Ελλαδα
Μεξικάλι

Το Μεξικάλι είναι η πρωτεύουσα της μεξικανικής πολιτείας Μπάχα Καλιφόρνια, έδρα του δήμου Μεξικάλι, και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας μετά την Τιχουάνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 689.775, ενώ η μητροπολιτική περιοχή της πόλη φτάνει τους 936.826 κατοίκους.

Ο πληθυσμός της πόλης διατηρεί υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και ειδίκευσης. Το βιοτικό επίπεδο είναι ένα από τα υψηλότερα στο Μεξικό. Καθώς η πόλη έχει εκσυγχρονιστεί και έχει γίνει διεθνές κέντρο σε μια περιοχή της ερήμου, διατηρεί μια αρκετά μεγάλη μεσαία τάξη και μια ακόμη μεγαλύτερη ανώτερη τάξη. Στο Μεξικό, το Μεξικάλι χαρακτηρίζεται από τις σημαντικές επενδύσεις στον τομέα της εκπαίδευσης καθώς και τα χαμηλά επίπεδα ανεργίας.

Η οικονομία του Μεξικάλι βασιζόταν ιστορικά στα γεωργικά προϊόντα και μέχρι σήμερα αποτελούν μεγάλος μέρος της τοπικής οικονομίας. Με τη πάροδο των ετών, η οικονομία της πόλης σταδιακά εγκατέλειψε τη γεωγραγική παραγωγή και άρχισε να βασίζεται στην βιομηχανία. Εταιρείες όπως η Mitsubishi, η Honeywell, η Νεστλέ, η Coca Cola και η Goodrich Corporation έχουν κατασκευάσει εγκαταστάσεις στην πόλη και τη μητροπολιτική περιοχή της. Η εγγύτητα του Μεξικάλι στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει μετατρέψει την πόλη σε ένα δημοφιλή τουριστικό προορισμό με τουρίστες κυρίως από την Αριζόνα, την Καλιφόρνια και τη Νεβάδα. Η πόλη είναι γνωστή για τις πολλές αθλητικές εγκατάστασεις που έχει, όπως η αρένα ταυρομαχίων Πλάζα Καλάφια.

Το Μεξικάλι ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου 1903, στα σύνορα ΗΠΑ και Μεξικού,δίπλα στην αδελφή πόλης Καλέξικο, Καλιφόρνια με το οποίο σχηματίζουν μια ενιαία μητροπολιτική περιοχή, τη Καλέξικο-Μεξικάλι. Το Μεξικάλι έχει επίσης τη διάκριση ότι είναι η βορειότερη πόλη της Λατινικής Αμερικής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις του Μεξικού
Τορρεόν

Η Τορρεόν (ή Τορεόν, ισπανικά: Torreón) είναι μια πόλη στη μεξικανική πολιτεία Κοαουίλα και είναι έδρα του ομώνυμου δήμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, στην πόλη ζούσαν 608.836 κάτοικοι, ενώ η μητροπολιτική περιοχή, η οποία περιλαμβάνει το γειτονικό Ντουράνγκο, απαριθμούσε 1.215.993 κατοίκους, καθιστώντας την ένατη μεγαλύτερη από άποψη πληθυσμού μητροπολιτική περιοχή στο Μεξικό. Η μητροπολιτική περιοχή είναι γνωστή ως Κομάρκα Λαγουνέρα (Comarca Lagunera). Η πόλη αναπτύχθηκε ραγδαία μετά την ανεξαρτητοποίηση του Μεξικό και έλαβε καθεστώς πόλης το 1907.

Η Τορρεόν είναι ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα του Μεξικό. Αρχικά η οικονομία της Τορρεόν βασιζόταν στη κτηνοτροφία και τις καλλιέργειες. Τώρα, η οικονομία της πόλης βασίζεται στη κλωστοϋφαντουργία, τα είδη ένδυσης και την μεταλλουργία. Η πόλη βρίσκεται στα νοτιοδυτικά σύνορα της πολιτείας Κοαουίλα και χωρίζεται από τη γειτονική πολιτεία Ντουράγκο με το ποταμό Νάσας. Στην πόλη υπάρχει ένα μικρό αεροδρόμιο, το διεθνές αεροδρόμιο Φρανσίσκο Σαράμπια, το οποίο δέχεται πτήσεις από το Μεξικό και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κύριο αξιοθέατο της πόλης είναι το άγαλμα Κρίστο ντε λα Νόας, το οποίο με ύψος 21,8 μέτρα είναι το τρίτο ψηλότερο στη Λατινική Αμερική.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις του Μεξικού
Νίκος Μαμαγκάκης

Ο Νίκος Μαμαγκάκης (Ρέθυμνο, 3 Μαρτίου 1929 − Αθήνα, 24 Ιουλίου 2013) ήταν Έλληνας συνθέτης.

Βιογραφία 
Ξεκίνησε τις σπουδές του από το Ωδείο Αθηνών και εν συνεχεία από το 1957 μαθήτευσε στην Ανώτατη Μουσική Σχολή του Μονάχου δίπλα στους Καρλ Ορφ και Γκέντσμερ.

Οι αρχικές του αναζητήσεις αφορούσαν στην ανανέωση του ηχοχρώματος και τις δομικές και ρυθμικές σχέσεις που βασίζονται σε αριθμητικές αναλογίες, τόσο με βάση τα δυτικά πρότυπα, όσο και με αναφορές στη δημοτική μας μουσική, κυρίως της ιδιαίτερης πατρίδας του. Συνέπεια αυτής της αναζήτησης ήταν η χρήση στα έργα του διαφόρων δημοτικών οργάνων (κρητική λύρα, σαντούρι, κ.ά.) ή αντίθετα η χρήση και μόνο της ηχητικότητάς τους χωρίς αυτά καθ' εαυτά τα όργανα.

Από τα γνωστότερα έργα του είναι: Αναρχία για κρουστά και ορχήστρα, Σενάριο για δύο αυτοσχέδιους τεχνοκρίτες για ενόργανο σύνολο, ταινία και σκηνική δράση, Παραστάσεις για φλάουτο, φωνή και σκηνική δράση, Μουσική για τέσσερεις πρωταγωνιστές, Κασσάνδρα, Ερωτόκριτος, μουσική για τον Πλούτο του Αριστοφάνη, Τριττύς, Τετρακτύς, Εγκώμιο στο Ν. Σκαλκώτα και πρόσφατα, η σύγχρονη όπερα Οδύσσεια (βασισμένη στο ομώνυμο έπος του Νίκου Καζαντζάκη. Έγραψε μουσική για τον ελληνικό κινηματογράφο, όπως: Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά, Η νεράιδα και το παλικάρι, Η αρχόντισσα και ο αλήτης (όλες του Ντίνου Δημόπουλου), Λούφα και παραλλαγή, Άρπα-κόλλα, Βίος και Πολιτεία (του Νίκου Περάκη), Η λεωφόρος του μίσους (του Νίκου Φώσκολου) και πολλά άλλα. Τον Απρίλιο 1997 παρουσίασε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το τρίπρακτο λυρικό έργο του «Όπερα των σκιών» (εμπνευσμένο από το θέατρο σκιών) σε λιμπρέτο του Νάσου Θεοφίλου.

Απεβίωσε από καρκίνο στις 24 Ιουλίου 2013.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το λήμμα «Μαμαγκάκης Νίκος» στη musipedia

Έλληνες συνθέτες
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Καραντανία

Η Καραντανία ήταν ένα από τα πρώτα κρατικά μορφώματα των Σλάβων στον Ευρωπαϊκό χώρο στα μέσα του 7ου αιώνα.

Επικράτεια
Εντοπίζεται στις υπώρειες των Ανατολικών Άλπεων και καταλάμβανε εκτάσεις της σημερινής Στυρίας, του ανατολικού Τυρόλου και της βόρειας Σλοβενίας με κέντρο τη σημερινή Καρινθία και πρωτεύουσα το Karnburg.

Κρατική οργάνωση
Η κρατική εξουσία είναι  ανεπτυγμένη με βασιλική οικογένεια η οποία ασκεί την εξουσία. Ο λαός απλώς επικύρωνε την διαδοχή στο θρόνο.

Ο εκχριστιανισμός των Καραντανών
Οι απαρχές διείσδυσης του εντοπίζονται στις αχές του 7ου αιώνα. Γύρω στα 740 όταν οι Άβαροι επιτέθηκαν, ο ηγεμόνας του κράτους Boruth καταφεύγει στους Βαυαρούς. Αυτοί αφού αντιμετώπισαν επιτυχώς τους Άβαρους, έθεσαν υπό την προστασία τους Καραντανούς και το κράτος τους. Στην πραγματικότητα έγινε προτεκτοράτο τους, έμμεσα των Φράγκων κι επειτα των Γερμανών. Ενδεικτικό της εξάρτησης αυτής ήταν ότι πήραν όμηρους μέλη της ντόπιας αριστοκρατίας στη Βαυαρία. Μεταξύ αυτών και ο γιος του Boruth, Gorazd και ο ανιψιός του Hotimir.
Ο Boruth θα ζητήσει να τους εκχριστιανίσουν, όπως κι έγινε, ενώ ο ίδιος δεν ασπάστηκε τη χριστιανική θρησκεία. Το 748 πεθαίνει και ο Gorazd τον διαδέχεται και το 751 ο Hotimir , ο οποίος επιδίδεται στον εκχριστιανισμό των συμπατριωτών του. Η Καραντανία θα αποκτήσει τον πρώτο της χωρεπίσκοπο, τον Μόδεστο, ενώ δημιουργούται τα πρώτα μοναστήρια και οι πρώτοι ναοί. Τρεις φορές θα εξεγερθούν οι παγανιστές γεγονός που θα αποσαρθρώσει την εκκλησιαστική ιεραρχία της Καραντανίας. Η τελευταία εξέγερσή τους κατεπνίγει από τους Βαυαρούς το 772. Ο ηγεμόνας Waltuncua θα απευθύνει αίτημα στον Αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ Βιργίλιο να του στείλει ιερείς. Στα τέλη του 8ου αιώνα η Καραντανία είχε πια εκχριστιανιστεί και υπαγόταν εκκλησιαστικά στην Αρχιεπισκοπή του Σάλτσμπουργκ.

Πηγή
Ελένη Στεργιοπούλου, Εισαγωγή στη Σλαβική Φιλολογία II-Σημειώσεις, Ε.Κ.Π.Α. τμ. Σλαβικών Σπουδών, Αθήνα 2011-2012, σελ.29-30 

Πρώην κράτη της Ευρώπης
Μεσαιωνική Αυστρία
Μεσαιωνική Σλοβενία
Σλαβικά έθνη
Άρνα

Η  Άρνα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Φάριδος, του δήμου Σπάρτης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

Γεωγραφία
Η Άρνα είναι ορεινό χωριό στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές της κορυφής «Μαυροβούνι» (852 μ.) του ανατολικού Ταϋγέτου, κοντά στο τέλος του επαρχιακού δρόμου Γυθείου-Σπαρτιάς και στις πηγές του ποταμού Σμήνους, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 780. Απέχει 36 χλμ. περίπου Ν. ΝΔ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 17,655 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Φελλίας του νομού Λακωνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον -τέως- νομό Λακεδαίμονος και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Φελλίας και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άρνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Φάριδος. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Φάριδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπαρτιατών.

Γενικά στοιχεία
Στη θέση «Αρκίνα» βρέθηκε θολωτός μυκηναϊκός οικισμός. Είναι η πατρίδα του Γεωργίου Γιατράκου, αγωνιστή του 1821. Είναι χωριό του Ταϋγέτου με παραδοσιακό χρώμα και αξιόλογη τουριστική κίνηση. Η περιοχή παράγει κάστανα, καρύδια, πατάτες, μέλι και κτηνοτροφικά προϊόντα.

Αξιοθέατα
Η πλατεία του χωριού με τη βρύση «Φτιαλίνα) (1922) και τον εντυπωσιακό πλάτανο (ύψος 30 μ., περίμετρος 13,80 μ.), που έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο της φύσης
Ο ναός του Αγίου Αθανασίου στο βόρειο τμήμα του οικισμού 
Οι πηγές του ποταμού Σμήνους και της Αγίας Μαρίνας

Εκδηλώσεις
Η γιορτή κάστανου και τσίπουρου, από το 2004, το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου. Πρόκειται για τριήμερο φεστιβάλ που συνδυάζει καλλιτεχνικά δρώμενα με πλούσια και καλαίσθητη υπαίθρια αγορά και για καλωσόρισμα δίνει στους επισκέπτες την ευκαιρία να απολαύσουν κάστανα ψημένα στο μεγαλύτερο τηγάνι που υπάρχει στην Ελλάδα και βραστά στο παλιό χαρανί, καθώς και ντόπιο τσίπουρο.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.facebook.com/%CE%86%CF%81%CE%BD%CE%B1-%CE%9B%CE%B1%CE%BA%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82-340911629429657/
Καθημερινή, Άρνα Λακωνίας
Άρνα - Ο Μεγάλος Περίπατος

Χωριά του νομού Λακωνίας
Δήμος Σπάρτης
Πόρτλαντ (Όρεγκον)

Το Πόρτλαντ (αγγλικά: Portland, Oregon) είναι πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών. Βρίσκεται βορειοδυτικά της πολιτείας του Όρεγκον κοντά στον Ειρηνικό Ωκεανό και τη συμβολή των ποταμών Κολούμπια και Γουίλαμιτ. Ιδρύθηκε το 1845 και σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει πληθυσμό 583.776 κατοίκων. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στον βορειοδυτικό Ειρηνικό μετά το Σιάτλ και το Βανκούβερ. Στην μητροπολιτική περιοχή του Πόρτλαντ κατοικούν περίπου 2.260.000 άνθρωποι, κατατάσσοντάς την ως η 23η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στις ΗΠΑ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  Επίσημη κυβερνητική ιστοσελίδα

Πόλεις του Όρεγκον
Κώστας Μαρκόπουλος

Ο Κώστας Μαρκόπουλος (γεννημένος στην Αθήνα στις 28 Δεκεμβρίου 1960) είναι Έλληνας ιατρός, πολιτικός και πρώην βουλευτής της ΝΔ. Διετέλεσε Υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης και Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας.

Βιογραφικά Στοιχεία
Είναι χειρουργός θώρακος και αγγείων και κατάγεται από την Κάρυστο. Είναι παντρεμένος με την Μαρία Παγκράτη και πατέρας δύο παιδιών.

Το 1977 εγγράφεται στην Ο.Ν.ΝΕ.Δ.. Ενώ από το 1978-84 υπήρξε μέλος της Δ.Α.Π. της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Το 1982-84 Μέλος Κ.Σ. της Ε.Φ.Ε.Ε.

Από το 1985-86 ήταν Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ο.Ν.ΝΕ.Δ., γραμματέας της ΜΑΚΙ, υπό την προεδρία Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Κατά τα έτη 1987 έως και το 1989 είχε αναλάβει την θέση  του Περιφερειάρχη Ηπείρου και Δυτικής  Ελλάδος της Νέας Δημοκρατίας. Από το 1993 μέχρι το 1996 συμμετείχε στην ΠΟΛ.ΑΝ. Για 5 χρόνια (1999-2004) ήταν μέλος του  Τομέα Υγείας της Νέας Δημοκρατίας με απόφαση του προέδρου της, Κώστα Καραμανλή. 

Το 2004 εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής του Νομού Εύβοιας με την Νέα Δημοκρατία. 

Το 2007 επανεξελέγη με την ΝΔ στην ίδια εκλογική περιφέρεια (Νομός Εύβοιας). Το 2008 αναλαμβάνει την θέση του Αναπληρωτή Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της Κ.Ο. της ΝΔ. Tο 2009 ανέλαβε Υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης με Πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
 
Το 2009 επανεξελέγη με την Νέα Δημοκρατία και αναλαμβάνει Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Κ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας. 

Το 2012 μετά την καταψήφιση του «Μνημονίου 2» διεγράφη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας και από το κόμμα. Λίγες ημέρες μετά, προσχωρεί στο νεοϊδρυθέν κόμμα του Πάνου Καμμένου, Ανεξάρτητοι Έλληνες. Στις 3 Απριλίου 2012, εκλέγεται από την Κ.Ο. των Ανεξάρτητων Ελλήνων Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Στις 6 Μαΐου 2012, εκλέγεται στις Βουλευτικές Εκλογές για τέταρτη φορά βουλευτής και για πρώτη φορά με το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Επιλέγει να είναι ο γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας, όμως καθαιρέθηκε από τον Πάνο Καμμένο και αποχώρησε από τους Ανεξάρτητους Έλληνες τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.

Στις 2 Ιουλίου 2013 επανεντάχτηκε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, μετά από την ανοιχτή πρόσκληση που απεύθυνε ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στο 9ο Τακτικό Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημος ιστότοπος

Έλληνες υπουργοί Τουριστικής Ανάπτυξης
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες
Βουλευτές Ευβοίας
Σκάνδαλο τηλεφωνικών υποκλοπών στην Ελλάδα (2004-2005)

Το σκάνδαλο τηλεφωνικών υποκλοπών 2004-05 ήταν ένα από τα . Αφορούσε τηλεφωνικές υποκλοπές σε βάρος σημαντικών δημοσίων προσώπων κατά την περίοδο 2004-2005.

Οι υποκλοπές αποκαλύφθηκαν στις 4 Μαρτίου 2005, έπειτα από έναν έλεγχο ρουτίνας, που διεξήγαγε η εταιρία Vodafone στο λογισμικό της. Η κυβέρνηση ενημερώθηκε στις 10 Μαρτίου και αποκάλυψε το γεγονός στην κοινή γνώμη στις 2 Φεβρουαρίου 2006, με κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν οι υπουργοί Επικρατείας, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης (Θ. Ρουσόπουλος, Γ. Βουλγαράκης και Αν. Παπαληγούρας, αντίστοιχα).

Αποκαλύφθηκε πως μέσω ειδικού λογισμικού που είχε εγκατασταθεί στην εταιρία, παρακολουθούνταν την διετία 2004-05 περίπου 100 τηλέφωνα με τη χρήση 14-16 καρτοκινητών «τηλεφώνων-σκιών», τα οποία κατέγραφαν τις συνομιλίες. Μετά από διετή δικαστική έρευνα που δεν απέδωσε αποτελέσματα, η υπόθεση μπήκε στο αρχείο τον Αύγουστο του 2008.

Δύο χρόνια μετά, το 2010 η υπόθεση ξανάνοιξε με την εμφάνιση νέων στοιχείων που υποδείκνυαν υπόθεση κατασκοπείας με ανάμιξη της αμερικανικής πρεσβείας.

Με την υπόθεση των υποκλοπών συνδέεται και η υπόθεση του θανάτου του υπαλλήλου της Vodafone Κώστα Τσαλικίδη. Ο Τσαλικίδης που ήταν υπεύθυνος για την ανάπτυξη του δικτύου της εταιρείας Vodafone, βρέθηκε νεκρός στις 9 Μαρτίου 2005 μία μέρα πριν γνωστοποιηθεί στις αρχές η ύπαρξη του ύποπτου λογισμικού. Ο θάνατός του, αποδόθηκε αρχικά σε αυτοκτονία, εκδοχή που υποστηρίχτηκε από το πρώτο δικαστικό πόρισμα.

Η υπόθεση όμως άνοιξε ξανά το 2010 καθώς νέα στοιχεία αποκάλυψαν στενή διασύνδεση του θανάτου με την υπόθεση των υποκλοπών και ενίσχυσαν την εκδοχή της δολοφονικής ενέργειας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δικαστικές υποθέσεις στην Ελλάδα
Κατασκοπεία
Ελληνικά πολιτικά σκάνδαλα
Κώστας Πρέκας

Ο Κώστας Πρέκας (Αιγάλεω 26 Αυγούστου 1941) είναι Έλληνας ηθοποιός και θιασάρχης. Κατά τη διάρκεια των νεανικών του χρόνων ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και διατέλεσε πρωταθλητής Ελλάδος ως καταδύτης του Ολυμπιακού, ενώ ήταν αθλητής και στην ομάδα υδατοσφαίρισης.

Θεατρική πορεία 
Ξεκίνησε να σπουδάζει υποκριτική στη Σχολή Θεάτρου του Κωστή Μιχαηλίδη το 1964. Τον ίδιο χρόνο έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θεατρικό "σανίδι" στο έργο "Τρεις αδελφές" του Τσέχοφ, μετέχοντας στο θίασο του Κώστα Μουσούρη.

Το 1971 ίδρυσε το δικό του θίασο ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του '80 στράφηκε ολοκληρωτικά στο θέατρο, υπηρετώντας κυρίως το κλασικό ρεπερτόριο. Αρκετά νωρίτερα είχε ξεκινήσει να αναπτύσσει καλλιτεχνικές συνεργασίες με διαφόρους θιάσους, ενώ συνεργάστηκε και με το Εθνικό Θέατρο.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως και το 2010 είχε αποκτήσει ιδιόκτητο χώρο, το θέατρο "Όραμα" στην περιοχή του Παπάγου.

Κινηματογράφος 
Ο Πρέκας έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστός και από τον κινηματογράφο, όπου πρωταγωνίστησε σε περίπου 20 ταινίες, κάποιες από τις οποίες ήταν υπερπαραγωγές. Για την ερμηνεία του στην ταινία του Ντίμη Δαδήρα Στα σύνορα της προδοσίας τιμήθηκε με το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1968.

Κατά τη διάρκεια της επταετίας ο Κώστας Πρέκας έλαβε μέρος σε αρκετές κινηματογραφικές παραγωγές. Ο ίδιος σε κατά καιρούς δηλώσεις και εμφανίσεις του στα ΜΜΕ δεν έχει κρύψει ότι παραμένει λάτρης εκείνης της περιόδου όπως και παλαιότερων καταστάσεων εκτροπής.

Αθλητική καριέρα 
Ο Κώστας Πρέκας ήταν πρωταθλητής Ελλάδας στις καταδύσεις στο αναπηδητήριο το 1963, 1964, 1965, 1966 και 1967, καθώς και από τραμπολίνο 3 μέτρων το 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966 και 1967.

Εργογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Θέατρο (στην Τηλεόραση)

Πηγές 
 Βιογραφικό του ηθοποιού
 Φιλμογραφία του ηθοποιού
 Φιλμογραφία & θεατρογραφία του ηθοποιού

Παραπομπές 

Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Έλληνες υδατοσφαιριστές
Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Καταδύσεων
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες αθλητές των καταδύσεων
Λάκης Χαλκιάς

Ο Μιχάλης (Λάκης) Χαλκιάς (Ιωάννινα, 30 Αυγούστου 1943) είναι Έλληνας τραγουδοποιός, μουσικός και τραγουδιστής.

Βιογραφία  
Γιος του κλαρινίστα Τάσου Χαλκιά και της Μαρίκας Χαλκιά, προέρχεται από γνωστότατη οικογένεια του χώρου. Ο ίδιος παίζει πέντε μουσικά όργανα (κιθάρα, μπουζούκι, λαούτο, τζουρά και ούτι), ενώ ασχολείται με το τραγούδι από την ηλικία των επτά ετών.

Ο Λάκης Χαλκιάς έχει συνεργασθεί κατά καιρούς με τα σπουδαιότερα ονόματα της μουσικής μας σκηνής, όπως μεταξύ άλλων με τους τραγουδιστές Σωτηρία Μπέλλου, Γρηγόρη Μπιθικώτση, Στέλιο Καζαντζίδη, Νίκο Ξυλούρη, Λουκιανό Κηλαηδόνη και τους δημιουργούς Γιάννη Παπαϊωάννου, Βασίλη Τσιτσάνη, Μάρκο Βαμβακάρη, Γιώργο Ζαμπέτα, Γιάννη Μαρκόπουλο, Χρήστο Λεοντή, Χρήστο Νικολόπουλο κ.ά. Κορυφαία στιγμή της σταδιοδρομίας του, αποτέλεσε, η παρουσίαση του έργου του "2.500 Χρόνια Ελληνική Μουσική, από τον Ομηρο μέχρι σήμερα", η οποία πραγματοποιήθηκε στο Ηρώδειο, στις 28 Μαΐου του 2002. 

Πολιτικά, ο Χαλκιάς πρόσκειται στο ΚΚΕ, με το οποίο υπήρξε υποψήφιος βουλευτής στις εθνικές εκλογές του 2007.

Παραπομπές

Πηγές
Η επίσημη ιστοσελίδα του Λάκη Χαλκιά
"Τέχνης Έργα και Πρόσωπα του Αιγάλεω" (έκδοση Δήμος Αιγάλεω, 2006)

Έλληνες τραγουδοποιοί
Μουσική-επέκταση
Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Αναλαμάνγκα

Η Αναλαμάνγκα (μαλαγασικά: Analamanga) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Ανταναναρίβο, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Ανταναναρίβο. Έχει έκταση 17.445 τ.χλμ. και πληθυσμό 5.370.900 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 138 κατοίκων ανά τ.χλμ.

Γεωγραφία 
Η Αναλαμάνγκα βρίσκεται κεντρικά της Μαδαγασκάρης και βορειοανατολικά της Ανταναναρίβο. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με τη Μπονγκολάβα, στα κεντρο-δυτικά με την Ιτάσι, στα νοτιοδυτικά με την Βακινακαράτρα, στα βόρεια με τη Μπετσιμπόκα και στα ανατολικά με την Αλαότρα-Μανγκόρο. Έχει έκταση 17.445 τ.χλμ.

Δήμοι 

Η Αναλαμάνγκα διαιρείται σε 7 δήμους:

2. Αμποχιντρατρίμο  
4. Αντζοζορόμπε 
5. Ανκαζόμπε 
6. Ανταναναρίβο-Ατσιμοντράνο 
7. Ανταναναρίβο-Αβαραντράνο 
8. Ανταναναρίβο-Ρενιβοχίτρα
16. Μαντζακαντριάνα

Μεταφορές 

Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιβάτο, που βρίσκεται στην Ανταναναρίβο.

Δείτε επίσης 
 Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης

Παραπομπές 

Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης
Ανταναναρίβο
Μάκης Πανώριος

Ο Μάκης Πανώριος (Κεφαλλονιά 1935) είναι Έλληνας λογοτέχνης, εικονογράφος, ηθοποιός και κριτικός θεάτρου.

Βιογραφικά στοιχεία 

Σπούδασε ζωγραφική και θέατρο στη "Δραματική Σχολή Θεάτρου και Σκηνοθεσίας" του Πέλου Κατσέλη. Εργάστηκε για 18 χρόνια σαν ηθοποιός, τα δέκα εκ των οποίων στο Εθνικό Θέατρο, ενώ απασχολήθηκε στην ελληνική ραδιοφωνία και στην τηλεόραση. Η πρώτη εμφάνισή του χρονολογείται το 1962, όταν συμμετείχε στο θίασο του Μάνου Κατράκη ερμηνεύοντας το ρόλο του χάρου, στην παράσταση "Το Τραγούδι του Νεκρού Αδερφού του Mίκη Θεοδωράκη".

Λογοτεχνία 

Λάτρης της λογοτεχνίας και ιδιαίτερα του φανταστικού, έχει προλογίσει έργα και συγγράψει κριτικές και άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες.

Η πεντάτομη ανθολογία του "Το Ελληνικό Φανταστικό Διήγημα" από τις εκδόσεις Αίολος περιέχει 167 ελληνικά διηγήματα της φανταστικής λογοτεχνίας. Έχει παράλληλα ασχοληθεί με όλα τα είδη της λογοτεχνίας ενώ έχει εικονογραφήσει και προλογίσει πολλά βιβλία.

Έχει τιμηθεί με το βραβείο Karel (1993) για την προσφορά του στην φανταστική λογοτεχνία.

Διακρίσεις

Λογοτεχνία

Συλλογικά έργα

Φιλμογραφία

Θεατρικές Παρατάσεις

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Αναφορές

Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες εικονογράφοι
Έλληνες κριτικοί του θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Φραγκίσκος

Το όνομα Φραγκίσκος μπορεί να αναφέρεται:

Εκκλησία
Φραγκίσκος της Ασίζης (1181-1226)
Πάπας Φραγκίσκος, ο τωρινός Πάπας.

Αυτοκράτορες
Φραγκίσκος Α´ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, (1708-1765)
Φραγκίσκος Β´, Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας, (1768-1735)
Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας (1830-1916)

Βασιλείς της Γαλλίας
Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας (1494-1547)
Φραγκίσκος Β΄ της Γαλλίας (1544-1560)

Έλληνες μέχρι το 1821
Σπύρος Φραγκίσκος, πολιτικός στην περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης.

Κόμητες & Πρίγκιπες
Φραγκίσκος του Βαντόμ (1470-1495) , κόμης , Γάλλος ευγενής.
Φραγκίσκος των Βουρβόνων, κόμης του Ανγκιάν (1519-1546).
Φραγκίσκος του Κοντί, (1558-1614), πρίγκιπας
Φραντζέσκο Μοροζίνι, δόγης (1619-1694)
Φραγκίσκος Λουδοβίκος του Κοντί, (1664-1709) πρίγκιπας
Λουδοβίκος Φραγκίσκος Α' του Κοντί, (1717-1796) πρίγκιπας.
Λουδοβίκος Φραγκίσκος Ιωσήφ του Κοντί (1734-1814)
Φραγκίσκος δε Πάουλα (1794-1865) δούκας του Κάδιθ.
Φραγκίσκος Α´ της Ισπανίας (1822-1902) σύζυγος της βασίλισσας.

Δούκες
Φραγκίσκος Α´ Ατσαϊόλι, δούκας των Αθηνών, (15ος αιώνας).
Φραγκίσκος Α´ της Βρεττάνης, (1414-1450)
Φραγκίσκος Β´ της Βρεττάνης, (1433-1488)
Φραγκίσκος Α´ Σφόρτσα (1401-1466), δούκας του Μιλάνου
Φραγκίσκος Α´ της Λωρραίνης (1517-1545)
Φραγκίσκος Β´ της Λωρραίνης (1572-1632)
Φραγκίσκος Α´ των Μεδίκων, (1541-1587)
Νικόλαος Φραγκίσκος της Λωρραίνης, (1612-1670)
Φραγκίσκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ (1750-1806).
Φραγκίσκος Κάρολος, αρχιδούκας της Αυστρίας (1802-1878)
Φραγκίσκος Φερδινάνδος της Αυστρίας (1863-1914)

Βασιλείς διαφόρων περιοχών
Φραγκίσκος Α´ των δύο Σικελιών (1777-1830)
Φραγκίσκος Β´ των δύο Σικελιών (1836-1894)

Ονόματα και ονομασίες από την ίδια ρίζα
 Σαν Φρανσίσκο, πόλη των ΗΠΑ.
 Φρανσίσκο Φράνκο, Ισπανός δικτάτορας. (1892-1975).
 Φραντσέσκο Κοσίγκα, Ιταλός πολιτικός. (1928-2010)
 Κώστας Φραντζέσκος, Έλληνας ποδοσφαιριστής. (1969)
 Φραντσέσκο Τόττι, Ιταλός ποδοσφαιριστής. (1976)
Ραντεβού στη μάντισσα (Αρχαιολογικό μουσείο Νάπολης)

Το Ραντεβού στη μάντισσα είναι ψηφιδωτό του Διοσκουρίδη του Σαμίου.

Ιστορικό του ευρήματος
Στην αρχαιότητα το ψηφιδωτό ήταν αρχικά τοποθετημένο στη Σάμο, από όπου ξηλώθηκε και μεταφέρθηκε στην Έπαυλη του Κικέρωνα στην Πομπηία. Εκεί βρέθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1763 και μεταφέρθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι, όπου και φιλοξενείται σήμερα.

Περιγραφή
Φέρει την υπογραφή του καλλιτέχνη. Η σκηνή είναι περίπλοκη και δυσερμήνευτη. Τρεις γυναίκες κάθονται μπροστά σε ένα τραπέζι. Φορούν προσωπεία θεάτρου. Τρεις βαθμίδες με διακόσμηση οδηγούν στο δωμάτιο. Στο τραπέζι επάνω είναι τοποθετημένη μια πυξίδα, ένα θυμιατήρι και ένα ματσάκι φύλλων δάφνης. Η νεαρή κοπέλα στα αριστερά κάθεται σε τετράποδο σκαμνί. Το προσωπείο είναι βαμμένο λευκό με φαιοβιολετί αποχρώσεις. Τα καστανά μαλλιά είναι δεμένα πίσω κότσο, με λίγες τούφες να καταλήγουν στους ώμους. Στο κεφάλι φοράει την χρυσή ταινία των αρχαίων Ελλήνων ποιητών. Στα αυτιά κρέμονται χρυσά σκουλαρίκια. Είναι ντυμένη με χιτώνα και μακρυμάνικη φανέλα. Στα πόδια χρυσά παπούτσια. Η καρέκλα της είναι άκρως αναπαυτική, με μαλακό πολυτελές κάλυμμα με κρόσσια και αναπαυτικό μαξιλάρι. Στη μέση του τραπεζιού μια άλλη νεαρή κοπέλα, όμοια ντυμένη με την πρώτη. Στα δεξιά κάθεται μια γηραιά ασπρομάλλα γυναίκα με τον χιτώνα κουκούλα στο κεφάλι. Κρατάει έναν ασημένιο κάνθαρο στο δεξί. Ένα παιδάκι ξεπροβάλει πίσω από μία κολόνα.

Το ψηφιδωτό παριστάνει μια σκηνή από την κωμωδία του Μενάνδρου, «Συναριστώσαι».

Πηγές

 
 

Ψηφιδωτά
Εκθέματα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι
Πομπηία
Μπονγκολάβα

Η Μπονγκολάβα (μαλαγασικά: Bongolava) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Ανταναναρίβο, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Τσιροανομαντίντι. Έχει έκταση 16.821 τ.χλμ. και πληθυσμό 235.000 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 14 κατοίκων ανά τ.χλμ.

Γεωγραφία 
Η Ιτάσι βρίσκεται κεντρικά της Μαδαγασκάρης και δυτικά της Ανταναναρίβο. Συνορεύει στα νότια με τη Βακινανκαράτρα, στα νοτιοανατολικά με την Ιτάσι, στα βόρεια με τη Μπετσιμπόκα, στα δυτικά με τη Μενάμπε και στα βορειοδυτικά με τη Μελάκι. Έχει έκταση 16.821 τ.χλμ.

Δήμοι 

Η Μπονγκολάβα διαιρείται σε 2 δήμους:

15. Φενοαριβόμπε 
19. Τσιροανομαντίντι

Μεταφορές 

Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιβάτο, που βρίσκεται στην Ανταναναρίβο.

Δείτε επίσης 
 Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης

Παραπομπές 

Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης
Ανταναναρίβο
Μαργκαρέτε Μπίμπερ

Η Μαργκαρέτε Μπίμπερ (γερμ. Margarete Bieber, 1879-1978) ήταν Γερμανο-Αμερικανίδα καθηγήτρια πανεπιστημίου και η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια κλασικής αρχαιολογίας στη Γερμανία.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1879 στο Σόνλαου της Δυτικής Πρωσίας. Ο πατέρας της ήταν εύπορος μυλωνάς. Σχολείο πήγε στο Βερολίνο, και μετά σπούδασε στα πανεπιστήμια του Βερολίνου και της Βόννης, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Αξιοσημείωτο είναι ότι καθ' όλη τη διάρκεια της φοιτητικής της διαμονής δεν ήταν φοιτήτρια, αλλά «επισκέπτης», αφού την εποχή εκείνη οι γυναίκες απαγορευόταν να σπουδάζουν. Περιόδευσε στη Μεσόγειο και επέστρεψε στην Γερμανία. Ξανά επισκέφτηκε την Αθήνα το 1914 και στη συνέχεια τη Ρώμη. Με την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε στη Γερμανία και εργάστηκε ως νοσοκόμα στον ερυθρό σταυρό. Διορίστηκε καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου και του Γκίσεν. Εκεί διετέλεσε διευθύντρια του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου. Λόγω της εβραϊκής της καταγωγής συκοφαντήθηκε από τους Ναζί και απολύθηκε το 1933. Αναγκάστηκε να αποδημήσει στην Αμερική, όπου συνέχισε την ακαδημαϊκή της σταδιοδρομία. Το 1940 έλαβε την Αμερικάνικη υπηκοότητα.

Απεβίωσε στις 25 Φεβρουαρίου 1978 στο Κοννέκτικατ.

Δημοσιεύσεις 
 Das Dresdener Schauspielrelief. Ein Beitrag zur Geschichte des tragischen Kostüms und der griechischen Kunst. Dissertation, Universität Berlin 1907
Die Denkmäler zum Theaterwesen im Altertum. Habil.-Schrift, Universität Gießen 1919
 Griechische Kleidung. 1928
Entwicklungsgeschichte der griechischen Tracht. 1967

Παραπομπές

Πηγές 
 L. B. Warren; Rolf Winkes: Bibliography of the works of Margarete Bieber. For her 90th birthday July 31, 1969. New York 1969.
 Rolf Winkes: Margarete Bieber zum 95. Geburtstag. In: Gießener Universitätsblätter 1 (1974), S. 68–75.  
 Addenda to the bibliography of the works of Margarete Bieber. In: American Journal of Archaeology 79 (1975), S. 147–148.  
 E. B. Harrison: Margarete Bieber, 1879–1978. In: American Journal of Archaeology 82 (1978), S. 573–575.  
 Larissa Bonfante: 'Margarete Bieber. In: Gnomon 51 (1979), S. 621–624.
 Larissa Bontange: margarete Bieber (1879–1978). An Archaeologist in Two Worlds. In: Claire Richter (Hrsg.): Women as Interpreters of the Visual Arts, 1820–1979. London 1981, S. 239–274.
 H. G. Buchholz: Margarete Bieber, 1879–1978. Klassische Archäologin. In: Gießener Gelehrte in der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts. Marburg 1982, 58–73.  
 Larissa Bonfante: Archäologin in zwei Welten. Margarete Bieber, Vorreiterin für die Emanzipation der Frau in der Altertumswissenschaft. In: Antike Welt 28 (1997), S. 178.
 Eva-Maria Felschow: Schwieriger Anfang, jähres Ende und ein Neubeginn in der Ferne. Das Schicksal der Margarete Bieber. In: Horst Carl u. a. (Hrsg.): Panorama 400 Jahre Universität Giessen''.  Societäts-Verl., Frankfurt 2007 = c 2007, ISBN 978-3-7973-1038-5, S. 278–283.

 
Γερμανοί αρχαιολόγοι
Αμερικανοί αρχαιολόγοι
Άνθρωποι από τη Δυτική Πρωσία