joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νύμφη Φιλύρα

Η Φιλύρα ήταν νύμφη της ελληνικής μυθολογίας, μητέρα του σοφού κένταυρου Χείρωνα. Ήταν μια από τις Ωκεανίδες και συχνά αναφέρεται ως «Ωκεανίς Φιλύρα». Ήταν θεότητα της ανάρρωσης, της ευωδίας και των αρωμάτων, της γραφής και της ομορφιάς. 

Τη Φιλύρα ερωτεύτηκε ο θεός Κρόνος κι όταν τους ανακάλυψε η σύζυγός του, Ρέα, αυτός μεταμορφώθηκε σε άλογο για να διαφύγει της προσοχής της. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα από τη Φιλύρα και τον Κρόνο να γεννηθεί ο κένταυρος Χείρων, μισός άνθρωπος και μισός άλογο. Για να απαλύνει την ντροπή που ένιωθε η νύμφη, ο Κρόνος τη μεταμόρφωσε στο ομώνυμο δέντρο.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Theoi.com - Philyra

Φιλυρα
Σάρα

Η Σάρρα (εβρ.:שָׂרָה, μεταφρ.: ηγεμονίς), σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ήταν νύφη του Θάρα, σύζυγος του Αβραάμ, μητέρα του Ισαάκ και θεία του Λωτ. Ήταν ετεροθαλής αδερφή του Αβραάμ, από διαφορετική μητέρα , και δέκα χρόνια μικρότερη από αυτόν.

Η Σάρα παντρεύτηκε τον Αβραάμ στην Ουρ των Χαλδαίων, (κοντά στον μυχό του σημερινού Αραβικού ή Περσικού Κόλπου) και τον συνόδεψε από εκεί στην Χαρράν, βόρεια της συριακής ερήμου, (κοντά στο σημερινό Κιρκούκ του Ιράκ), όταν μετά το θάνατο του αδελφού τους Άρραν, ο πατέρας τους Θάρα, αποφάσισε να μετοικίσει με όλη την οικογένειά του δυτικότερα για άγνωστους λόγους. Στη συνέχεια παίρνοντας μαζί τους τον Λωτ και εγκαταλείποντας εκεί τον γηραιό πατέρα τους μετέβησαν στη Συχέμ στο κέντρο της γης Χαναάν, (σημερινό Ισραήλ).

Από εκεί μέσω της νότιας, ξερής περιοχής που υπήρχε πολλή δυστυχία, (σημερινή έρημος του Σινά), αναγκάζει τον Αβραάμ να μεταβεί στην Αίγυπτο. Επειδή η Σάρα ήταν ιδιαίτερα όμορφη, όταν πήγε με τον Αβραάμ στην Αίγυπτο, από φόβο μήπως τον σκοτώσουν για να του την πάρουν, (σύμφωνα με την εξιστόρηση της Παλαιάς Διαθήκης), συμφώνησαν να πουν ότι ήταν αδερφή του. Αν και τότε ήταν 65 ετών, ήταν τόσο όμορφη που οι Αιγύπτιοι την πήραν στο παλάτι του Φαραώ. Εξ αιτίας όμως της Σάρας, ο Θεός (Γιαχβέ), έφερε μεγάλες πληγές στην Αίγυπτο, και ο Φαραώ κάλεσε τον Αβραάμ και του την έδωσε ξανά, αφού τον επέπληξε που είπε ψέματα ότι ήταν αδερφή του.

Η Σάρα για πολλά χρόνια ήταν στείρα. Κατόπιν και ενώ ήταν περίπου 90 ετών, ο Θεός υποσχέθηκε ότι θα της χαρίσει ένα γιο. Ένα χρόνο αργότερα γεννήθηκε ο Ισαάκ.

Μετά την καταστροφή των Σοδόμων και της Γόμορας, ο Αβραάμ κατευθύνθηκε προς το νότο και κατοίκησε στα Γέραρα, όπου βασιλιάς των Φιλισταίων ήταν ο Αβιμέλεχ. Αυτός απήγαγε τη Σάρα, την οποία και πάλι ο Αβραάμ παρουσίασε ως αδερφή του, αλλά κατόπιν οδηγίας από το Θεό, ο Αβιμέλεχ την έδωσε πίσω στον Αβραάμ. Η Σάρα πέθανε στην ηλικία των 127 ετών στη Χεβρώνα (Κιριάθ-αρβά) και τάφηκε σε σπηλιά του αγρού Μαχπελάχ, τον οποίο είχε αγοράσει ο Αβραάμ για οικογενειακό τάφο (γύρω στο 1980 π.Χ. -σύμφωνα με την παραδοσιακή Βιβλική χρονολόγηση.

Δείτε επίσης 
 Άγαρ
 Αβραάμ
 Ισαάκ

Υποσημειώσεις 

Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων
Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Γκέρτρουντ Μπέινς

Η Γκέρτρουντ Μπέινς (Gertrude Baines, 6 Απριλίου 1894 - 11 Σεπτεμβρίου 2009) ήταν Αμερικανίδα υπεραιωνόβια, η οποία έγινε σε ηλικία 114 ετών το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο, από τις 2 Ιανουαρίου του 2009, μετά το θάνατο της Πορτογαλίδας Μαρία ντε Ζεσούς. Έζησε στο Λος Άντζελες και ήταν γενικά υγιής με εξαίρεση την αρθρίτιδα από την οποία υπέφερε και το γεγονός ότι δεν μπορούσε να περπατήσει.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Σέλμαν της Γεωργίας, στις 6 Απριλίου του 1894. Από το γάμο της με το Σαν Κόνλι απέκτησε μία κόρη, την Άναμπελ, η οποία πέθανε σε ηλικία μόλις 18 ετών από τυφοειδή πυρετό. Σήμερα ζει σε οίκο ευγηρίας (Western Convalescent Home) στο Τζέφερσον Παρκ του Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια. Ζούσε μόνη της μέχρι την ηλικία των 105 ετών.

Ερωτηθείσα για τη μακροζωία της, η Μπέινς την απέδιδε στο γεγονός ότι φροντίζει πολύ καλά τον εαυτό της και παρότρυνε τους δημοσιογράφους να ρωτήσουν το Θεό.

Η Μπέινς, κόρη πρώην σκλάβων στις ΗΠΑ, ψήφισε για τον Μπαράκ Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές του 2008. Η μόνη φορά που είχε ψηφίσει προηγουμένως σε προεδρικές εκλογές ήταν για τον Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι.

Γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο 
Στις 11 Νοεμβρίου του 2008 η Μπέινς υπερέβη το ρεκόρ μακροζωίας των 114 ετών και 218 ημερών, που κατείχε η Κάρι Λάζενμπαϊ (1882–1996) κι έγινε το γηραιότερο πρόσωπο που γεννήθηκε στη Γεωργία των ΗΠΑ στην ιστορία. Έπειτα από το θάνατο της Έντνα Πάρκερ έγινε το γηραιότερο πρόσωπο στις ΗΠΑ εν ζωή και το δεύτερο γηραιότερο πρόσωπο του κόσμου. Μετά το θάνατο της Κάθριν Χέιτζελ το Δεκέμβριο του 2008, η Μπέινς έγινε το τελευταίο πρόσωπο που γεννήθηκε το 1894 και ήταν εν ζωή, με την ημερομηνία γεννήσεώς της να επιβεβαιώνεται. Τον Απρίλιο του 2009 γιόρτασε τα 115α της γενέθλια στον οίκο ευγηρίας όπου έζησε ως το θάνατό της και εξέφρασε την επιθυμία της να ξαναψηφίσει τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στις εκλογές του 2012. Ωστόσο, προτού προλάβει να εκπληρώσει την επιθυμία της, απεβίωσε στις 11 Σεπτεμβρίου του 2009, σε ηλικία 115 ετών.,

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Υπεραιωνόβιοι- με επιβεβαιωμένη την ηλικία τους
 Τα γηραιότερα ανθρώπινα όντα
 A supercentenarian looks back over 112 years (συμπεριλαμβάνεται βίντεο)

Μπεινς
Καρναβάλι (Σούμαν)

Το Καρναβάλι (Carnaval, Op. 9) είναι έργο για σόλο πιάνο, γραμμένο από τον Ρόμπερτ Σούμαν το 1834 με 1835. Είναι το ένατο έργο του συνθέτη.

Ο Σούμαν είχε αφιερώσει αυτό του το έργο στο βιολιστή Κάρολ Λιπίνσκι. Ο υπότιτλος του έργου ήταν Scènes mignonnes sur quatre notes (Μικρές σκηνές σε τέσσερις νότες). Αποτελείται από 21 μέρη που συνδέονται με ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Η χρονική του διάρκεια είναι περίπου 30 λεπτά.

Κλασική μουσική
Σάλτσμπουργκ (κρατίδιο)

Το κρατίδιο του Σάλτσμπουργκ (γερμανικά: Land Salzburg) είναι ένα ομόσπονδο κρατίδιο της Αυστρίας. Έχει έκταση 7.156 τ.χλμ. και βρίσκεται δίπλα στα γερμανικά σύνορα. Με 555.221 κατοίκους (1η Ιανουαρίου 2019) είναι είναι ένα από τα μικρότερα κρατίδια από την πληθυσμιακή άποψη. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη του Σάλτσμπουργκ.

Γεωγραφία 
Το κρατίδιο Σάλτσμπουργκ -με τον ποταμό του, τον Σάλτσαχ- βρίσκεται μεταξύ της Άνω Αυστρίας, της Στυρίας, της Καρινθίας, του Τιρόλου και της Βαυαρίας (Γερμανία).

Ιστορία 

Το ορυκτό αλάτι έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ιστορία της περιοχής. Σάλτσμπουργκ σημαίνει «κάστρο αλατιού». Η ανεξαρτησία από τη Βαυαρία εξασφαλίστηκε προς το τέλος του 14ου αιώνα. Η αρχιεπισκοπή του Σάλτσμπουργκ αποτελούσε ανεξάρτητη ηγεμονία μέσα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους μέχρι το 1803. Μετά από την αυστριακή ήττα στη μάχη του Άουστερλιτς το 1805, το Σάλτσμπουργκ προσαρτήθηκε από την Αυστρία ως αποζημίωση για την απώλεια του Τιρόλου στο βασίλειο της Βαυαρίας και ο Φερδινάνδος μεταφέρθηκε στο μεγάλο δουκάτο του Βύρτσμπουργκ (Würzburg). Μετά τη νέα αυστριακή ήττα το 1809, η επαρχία παραδόθηκε με τη Συνθήκη της Βιέννης (1809) στη Βαυαρία το 1810. Το 1816, μετά την ήττα του Ναπολέοντα Α΄ και την παροχή επαρκούς αποζημίωσης στη Βαυαρία στο συνέδριο της Βιέννης, επιστράφηκε στην Αυστρία με εξαίρεση το βορειοδυτικό Ρουπέρτιγκαου (Rupertigau), το οποίο παρέμεινε βαυαρικό. Το έδαφος του κρατιδίου έγινε τμήμα της Άνω Αυστρίας. Το 1849 το Δουκάτο του Σάλτσμπουργκ καθιερώθηκε ως «Γη του Στέμματος» (Kronland) της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και μετά από το 1866 της Αυστροουγγαρίας. Το 1918 μετά από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Δουκάτο του Σάλτσμπουργκ διαλύθηκε και αντικαταστάθηκε με το κρατίδιο του Σάλτσμπουργκ, αρχικά τμήμα της γερμανικής Αυστρίας και ύστερα της σύγχρονης Δημοκρατίας της Αυστρίας.

Διοικητική διαίρεση

Ανεξάρτητες πόλεις 
 Σάλτσμπουργκ

Επαρχιακοί νομοί 
Πιντσγκάου
Πονγκάου (Σανκτ Γιόχαν ιμ Πονγκάου)
Λουνγκάου (Τάμσβεγκ)
Τενενγκάου (Χάλαϊν)
Φλαχγκάου/Μπετσίρκ Σάλτσμπουργκ ουντ Ούμγκεμπουνγκ

Πολιτική 
Ο Βίλφριντ Χασλάουερ είναι κυβερνήτης από τις 19 Ιουνίου 2013.
Στις κρατιδιακές βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 22 Απριλίου 2018, το κυβερνών Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα ήρθε πρώτο κερδίζοντας 15 έδρες στην τοπική βουλή από τις συνολικά 56.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ομόσπονδα κρατίδια της Αυστρίας
Στυρία

Η Στυρία (γερμαν. Steiermark, Στάιερμαρκ) είναι ομόσπονδο κρατίδιο της Αυστρίας. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο από τα εννιά αυστριακά κρατίδια και έχει έκταση 16.401 τ.χλμ. Συνορεύει με τη Σλοβενία καθώς επίσης και με τα κρατίδια της Άνω Αυστρίας, της Κάτω Αυστρίας, του Σάλτσμπουργκ, του Μπούργκενλαντ και της Καρινθίας. Ο πληθυσμός της είναι 1.243.052 (1η Ιανουαρίου 2019). Η πρωτεύουσα είναι το Γκρατς.

Στη μικρή κωμόπολη Μύρτσστεγκ υπογράφηκε μεταξύ Αυστροουγγαρίας και Ρωσίας η λεγόμενη «Συμφωνία της Μυρστέγης» στις 3 Οκτωβρίου του 1903.

Διοκητική διαίρεση

Ανεξάρτητες πόλεις (Statutarstädte) 
<li> Γκρατς (Graz)

Περιφέρειες (Bezirke) 
<li> Μπρουκ-Μύρτστσουσλαγκ (Bruck-Mürzzuschlag)
<li> Ντόιτσλαντσμπεργκ (Deutschlandsberg)
<li> Περίχωρα Γκρατς (Graz-Umgebung)
<li> Χάρτμπεργκ-Φύρστενφελντ (Hartberg-Fürstenfeld)
<li> Λάιμπνιτς (Leibnitz)
<li> Λεόμπεν (Leoben)
<li> Λίτσεν (Liezen)
<li> Μούραου (Murau)
<li> Μούρταλ (Murtal)
<li> Νοτιοανατολική Στυρία (Südoststeiermark)
<li> Φόιτσμπεργκ (Voitsberg)
<li> Βάιτς (Weiz)

Πολιτική
Ο Χέρμαν Σίτσενχεφερ από το Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα είναι κυβερνήτης από τις 16 Ιουνίου 2015. Στις κρατιδιακές βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 24 Νοεμβρίου 2019, το κυβερνών Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα ήρθε πρώτο κερδίζοντας 18 έδρες στην τοπική βουλή από τις συνολικά 56.

Ομόσπονδα κρατίδια της Αυστρίας
Μπούργκενλαντ

Το Μπούργκενλαντ (γερμανικά: Burgenland, ουγγρικά: Őrvidék) είναι το ανατολικότερο και πιο αραιοκατοικημένο ομόσπονδο κρατίδιο της Αυστρίας. Έχει έκταση 3.966 τ.χλμ. και πληθυσμό 293.433 (1η Ιανουαρίου 2019). Η πρωτεύουσα είναι το Άιζενστατ.

Η περιοχή του Μπούργκελαντ αποτελούσε γερμανόφωνο κομμάτι του ουγγρικού βασιλείου επί Αυστροουγγαρίας, και μετά την διάλυση της τελευταίας προσαρτήθηκε στις 30 Αυγούστου 1921 στην Αυστρία ως ομόσπονδο κρατίδιο. Η ονομασία Μπούργκενλαντ είναι τεχνητή, λόγω του ότι δεν αποτελούσε ιστορική επαρχία, και σημαίνει «χώρα των κάστρων».

Γεωγραφία 
Το Μπούργκενλαντ έχει πολύ εκτεταμένα σύνορα: Στη δύση συνορεύει με τα κρατίδια της Κάτω Αυστρίας και της Στυρίας. Στα βορειοανατολικά έχει σύνορα με τη Σλοβακία, Ουγγαρία στην ανατολή και με τη Σλοβενία στον απώτατο νότο. Το Μπούργκενλαντ και η Ουγγαρία μοιράζονται τη Λίμνη Νοϊζίντλερ (Neusiedler).

Αποτελείται από δύο ανεξάρτητες πόλεις (Statutarstädte) και επτά νομούς με σε συνολικά 171 δήμους. Έχει μήκος 166 χλμ. από Βορρά προς Νότο, αλλά πολύ στενότερο από τη δύση στην ανατολή.

Ανεξάρτητες πόλεις 
 Άιζενστατ (Eisenstadt)
 Ρουστ (Rust)

Επαρχιακοί νομοι 
 Νόιζιντλ αμ Ζέε (Neusiedl am See)
 Περίχωρα του Άιζενστατ (Eisenstadt-Umgebung)
 Μάτερσμπουργκ (Mattersburg)
 Όμπερπουλενντορφ (Oberpullendorf)
 Όμπερβαρτ (Oberwart)
 Γκύσινγκ (Güssing)
 Γιένερσντορφ (Jennersdorf)

Πολιτική 
Η κρατιδιακή συνέλευση (Landtag) αποτελείται από 36 έδρες. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 26 Ιανουαρίου 2020, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPÖ) κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία με 19 έδρες , το Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα (ÖVP) κέρδισε 11 έδρες, το Κόμμα της Ελευθερίας (FPÖ) κέρδισε 4  έδρες και το Πράσινο Κόμμα κέρδισε 2 έδρες. Για τις περιφερειακές εκλογές δόθηκε δικαίωμα ψήφου στην Μπούργκενλαντ και σε άτομα ηλικίας 16 ετών το 2003, με τη μείωση του ορίου ηλικίας.

Ο κυβερνήτης Χανς Πέτερ Ντόσκοτσιλ ορκίστηκε για μία ακόμη θητεία στις 17 Φεβρουαρίου 2020, μαζί με την πρώτη γυναίκα αντικυβερνήτρια, την Άστριντ Άιζενκοπφ..

Παραπομπές 

Ομόσπονδα κρατίδια της Αυστρίας
Ομόσπονδα κρατίδια της Αυστρίας

Η Αυστρία είναι ένα ομοσπονδιακό κράτος. Πρόκειται για μία ομοσπονδιακή δημοκρατία (γερμ. Bundesrepublik) αποτελούμενη από 9 ομόσπονδα κρατίδια (Bundesländer). Αυτά τα κρατίδια χωρίζονται σε 80 διαμερίσματα (Bezirke) και 15 πόλεις (Statutarstädte). Το κάθε κρατίδιο έχει δικό του νομοθετικό σώμα και κυβέρνηση. 

Τα πέντε από τα εννέα κρατίδια υφίστανται από το μεσαίωνα. Τα υπόλοιπα ενσωματώθηκαν σταδιακά στην Αυστρία. Η Άνω Αυστρία (Oberösterreich) προσετέθη στα αυστριακά εδάφη το 1779, υπό τον Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β'. Το Φόραρλμπεργκ (Vorarlberg) αποτελεί ημιαυτόνομο τμήμα του Ευρύτερου Τιρόλου από το 1861, ενώ τo κρατίδιο Τιρόλο (Tirol) αποσπάστηκε από το Ευρύτερο Τιρόλο το 1918. Στις 30 Αυγούστου του 1921 προστέθηκε το Μπούργκενλαντ (Burgenland), το οποίο μέχρι τότε ανήκε στην Ουγγαρία). Τέλος, το 1922 η Βιέννη (Wien) διαχωρίστηκε από την Κάτω Αυστρία (Niederösterreich), καθιστάμενη ιδιαίτερο αυτόνομο κρατίδιο.

Γεωγραφία 
Τα εννέα ομόσπονδα κρατίδια της Αυστρίας, που απαριθμούνται αλφαβητικά από το επίσημο γερμανικό τους όνομα, είναι:

Στατιστικά στοιχεία των κρατιδίων
Ο ακόλουθος ταξινομημένος κατάλογος των ομοσπονδιακών κρατιδίων της Αυστρίας αναφέρει τις επίσημες εκτιμήσεις του πληθυσμού σύμφωνα με τη στατιστική της 1ης Ιανουαρίου του 2019 :

Παραπομπές
Ευκλείδης ο Μεγαρεύς

Ο Ευκλείδης ήταν ένας αρχαίος Έλληνας σωκρατικός φιλόσοφος από τα Μέγαρα, που έζησε γύρω στο 450-380 π.Χ. Ήταν μαθητής του μεγάλου φιλοσόφου, Σωκράτη, και ήταν παρών στο θάνατό του. Ίδρυσε την «Εριστική Σχολή» (αλλού αναγράφεται και ως «Μεγαρική Σχολή»), όπου δίδασκε την ελεατική και σωκρατική φιλοσοφία, με κατεύθυνση κυρίως λογική - γνωσιοθεωρητική.
Μια από τις φράσεις του:
"Το καλό είναι ένα και παίρνει πολλά ονόματα. Άλλοτε λέγεται σύνεση, άλλοτε Θεός, άλλοτε νους και τα υπόλοιπα".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ευκλείδης ο Μεγαρεύς

Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Μεγαρικοί φιλόσοφοι
Αρχαίοι Έλληνες εκπαιδευτικοί
Μαθητές του Σωκράτη
Αρχαίοι Μεγαρείς
Φραγκίσκος Αμορός

Ο Φραγκίσκος Αμορός ή κατά πλήρες όνομα Φρανθίσκο Αμορός ι Οντεάνο (Francisco Amorós y Ondeano), ήταν Ισπανός στρατιωτικός,  πολιτικός και διεθνούς φήμης γυμναστής.

Γεννήθηκε στη Βαλέντσια το 1770 και πέθανε στο Παρίσι το 1848. Ακολούθησε το στρατιωτικό επάγγελμα και στη συνέχεια αναμίχθηκε με την πολιτική εξαιτίας της οποίας και αναγκάσθηκε να καταφύγει στη Γαλλία όπου εκεί και διέπρεψε ως καθηγητής της μεθοδικής γυμναστικής. Θεωρείται από τους πρωτοπόρους της φυσικής σωματικής αγωγής, όπως άρχισε τότε να καθιερώνεται ως διδασκαλία η γυμναστική σ΄ όλες τις τότε μεγάλες στρατιωτικές σχολές.

Ο Αμορός καθιέρωσε μια κυκλική σειρά αθλημάτων που περιελάμβανε πολλά είδη, όπως δρόμο, άλμα, κ.λπ., και στη συνέχεια με εισαγωγή γυμναστικών οργάνων. Η μέθοδός του αυτή εκ του ονόματός του λέγονταν "αμοροσιανή γυμναστική" ή "αμοροσιάνα", η οποία και υπήρξε ο πρόδρομος της μετέπειτα "σουηδικής γυμναστικής". Υπόψη ότι στην Ελλάδα η σουηδική γυμναστική εισήλθε στα σχολεία στη δεκαετία του 1950. Μέχρι τότε η αμοροσιανή γυμναστική ακολουθούνταν μόνο σε οργανωμένους αθλητικούς χώρους κυρίως της Αθήνας και του Πειραιά.

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.2ος, σ.538

Ισπανοί στρατιωτικοί
Ισπανοί πολιτικοί
Ισπανοί γυμναστές
Γυμναστική (άθλημα)
Πράξεις των Αποστόλων

Οι Πράξεις των Αποστόλων είναι το πέμπτο κατά σειρά από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης. Περιγράφει τη ζωή και τη δράση της αρχαίας εκκλησίας, αμέσως μετά την Ανάσταση του Ιησού Χριστού κατ' ακρίβειαν με την Ανάληψη. Συγγραφέας του βιβλίου είναι ο Λουκάς, συνεργάτης του απόστολου Παύλου. Είναι το δεύτερο βιβλίο που έγραψε ο Λουκάς (μετά το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον), και η συγγραφή του χρονολογείται στο 61 με 63 μ.Χ.. Όπως και το Ευαγγέλιό του, ο Λουκάς έγραψε και αυτό το βιβλίο για ένα πρόσωπο που φέρει το όνομα Θεόφιλος (Πράξεις των Αποστόλων, Κεφ. Α, 1).

Διάγραμμα περιεχομένου 
 Η Εκκλησία στην Ιερουσαλήμ. (1-7)
 Η Εκκλησία στην Ιουδαία και στη Σαμάρεια. (8:1-9:31)
 Η Εκκλησία στα πέρατα της Γης. (9:32-28:31)

Υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 eBible.gr: το αρχαίο κείμενο του βιβλίου στην κριτική έκδοση των Νέστλε-Άλαντ
 gospel.gr: το βιβλίο στην Νεοελληνική Μετάφραση και στην Μεταφορά στη Νεοελληνική

Βιβλία της Καινής Διαθήκης
Γενιά του Χάους

Οι Γενιά του Χάους, γνωστοί και ως ΓΤΧ, ήταν ελληνική πανκ μπάντα που δημιουργήθηκε το 1982 από τους Νίκο Βοσδογάννη (κιθάρα, φωνή, στίχοι), τον ξάδερφο του Νίκο Βοσδογάννη (μπάσσο) και τον Θοδωρή Ηλιακόπουλο (ντραμς). Το πρώτο όνομα της μπάντας ήταν "Αντικουλτούρα". Το 1983, ο κιθαρίστας Βοσδογιάννης αποχώρησε και αντικαταστάθηκε από τον Κώστα Χατζόπουλο. Έπειτα, μέλος της μπάντας έγινε ο Άρης Λαμπρίδης (φωνή). Η μπάντα μετονομάστηκε σε "Chaos Generation" και το 1984 σε "Γενιά Του Χάους". 

Αν και κάποιοι θέλουν τους Γενιά Του Χάους να έχουν αντιπαλότητα με τους Αδιέξοδο, στην πραγματικότητα τα δυο συγκροτήματα είχαν πολύ στενές σχέσεις, καθώς παίζανε σε κοινά στέκια και συναυλίες στην Αθήνα και την επαρχία.

Το γκρουπ διαλύθηκε το 1989. Μέχρι τότε, είχαν κάνει αρκετές αλλαγές και είχαν περάσει αρκετά άτομα από το συγκρότημα: Δημήτρης Παππάς κιθάρα και φωνητικά, Άκης Αμπράζης μπάσο και φωνή, Γιώργος Δρακόπουλος πλήκτρα, Αλέξης Αλιφέρης μπάσο και πλήκτρα.

Δισκογραφία 

Ελληνικά punk rock συγκροτήματα
Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Ομίχλη (συγκρότημα)

Οι Ομίχλη είναι ελληνικό street punk συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1995 στην Θεσσαλονίκη. Κάποιοι στίχοι των Ομίχλη είναι πολιτικοποιημένοι, πολλοί μιλούν για το ποδόσφαιρο και την ενότητα (των πανκ και των σκίνχεντ). Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει πέντε σόλο δίσκους μικρών ή αυτόνομων δισκογραφικών εταιρειών, καθώς τίθενται κατά της μουσικής βιομηχανίας.

Κυκλοφορίες

Σόλο άλμπουμ 
 Αντίθεση (1997 - Κασέτα)
 Εγκλωβισμένοι στη Μιζέρια/Καρκίνωμα (2001 - SPLIT TAPE)
 Η Δική μας Καθημερινότητα (2003 - Δίσκος CD)
 Αιώνια Ζωντανοί (2004 - EP)
 Friends for Ever-Punx for Life (2007 - Δίσκος CD)
 Legion of Freaks (2012 - FULL ALBUM)

Συμμετοχές σε συλλογές 
 Chaos II 
 Greek HxC Punk Vol. 3
 Όταν η Εκμετάλλευση...
 Ροκ Ιστορίες nο.5
 Oi!Greekoi!

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ομίχλη στο Myspace
 Συνέντευξη και φωτογραφίες

Ελληνικά punk rock συγκροτήματα
Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Έρις

Η Έριδα (αρχ. Ἔρις) ήταν θεότητα της αρχαιότητας. Ήταν κόρη της Νυκτός και θεά της ζήλιας, της διχόνοιας, του τσακωμού και του καυγά. Κατά άλλους ήταν αδελφή τού Άρη. Παριστάνεται συνήθως να κουτσαίνει ή να καμπουριάζει, εκτός όταν σπέρνει τα ζιζάνια, οπότε ομορφαίνει και παίρνει καλό παρουσιαστικό, όπως μας λέει ο Όμηρος στην Ιλιάδα. 

Ο Ησίοδος γράφει στα «Έργα και Ημέραι», ότι όταν είναι καλή, μας παροτρύνει να είμαστε εργατικοί. 

Επόμενο/Προηγούμενο

Η Έριδα των Ρωμαίων 

Οι Ρωμαίοι είχαν μία ανάλογη θεά, που την ονόμαζαν Ντισκόρντια (λατ. Discordia) που σημαίνει διχόνοια.

Το μήλο της Έριδος και ο Τρωικός πόλεμος 

Όταν οι θεοί δεν την κάλεσαν στον γάμο του Πηλέα και της Θέτιδος, αυτή από θυμό άφησε με τρόπο ένα χρυσό μήλο, το κατόπιν γνωστό και ως «μήλο της Έριδος», να κατρακυλήσει ώστε να το δουν οι καλεσμένοι θεοί και να το ζηλέψουν. Το μήλο αυτό έφερε την επιγραφή «τῇ καλλίστῃ«, δηλαδή (αφιερωμένο ...) στην ομορφότερη ( ... θεά). Ήταν φυσικό λοιπόν οι τρεις παρευρισκόμενες θεές, η Ήρα, η Αθηνά και η Αφροδίτη να διεκδικήσουν το μήλο, η κάθε μία για τον εαυτό της. Είδε ο Δίας τον τσακωμό και είπε στον Ερμή να τις πάει γρήγορα στον Πάρη για να διαλέξει αυτός, τρόπον καλλιστειών, ποια θα πάρει το μήλο. Έτσι και έγινε. Για να τον καλοπιάσει, η Αθηνά του έταξε πνευματική σοφία, και η Ήρα δύναμη σωματική. Η Αφροδίτη όμως του έταξε την ωραία Ελένη, την πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου. Ο Πάρης, μην ξέροντας ότι η ωραία Ελένη ήταν γυναίκα του Μενελάου, έδωσε το μήλο στην Αφροδίτη. Με την αρπαγή της Ελένης από τον Πάρη άρχισε λοιπόν κατά τον μύθο ο Τρωικός πόλεμος και η Έρις πέτυχε αυτό που ήθελε.

Απόγονοι της Έριδος 
Ως παιδιά της Έριδος θεωρούνται
 Πόνος
 Λήθη
 Λοιμός
 Όρκος
 Άτη
 Μάχες
 Φόνος
 Δυσνομία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Θεότητες του πολέμου
Θεότητες της απάτης και της πονηριάς
Αναγέννηση Επανομής

Ο Αναμορφωτικός Σύλλογος Αναγέννηση Επανομής είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το στάδιο Νίκος Σαράφης, 1300 θέσεων στην πόλη της Επανομής στο Νομό Θεσσαλονίκης. Τα χρώματα με τα οποία αγωνίζεται είναι το κίτρινο και το πράσινο.

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το έτος 1926. Την περίοδο 1971-1972 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας, με αποτέλεσμα την άνοδό του στη Β΄ Εθνική, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1982, για δέκα αγωνιστικές περιόδους. Εικοσιεννιά χρόνια αργότερα, την περίοδο 2010-11 κατέκτησε το πρωτάθλημα του βορείου ομίλου της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας, με αποτέλεσμα την άνοδό της στη Β΄ Εθνική, όπου και παρέμεινε για 2 χρόνια, ως την περίοδο 2012-13. Από τη σεζόν 2013-14 αγωνίζεται στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Τη σεζόν 2014-15 η Αναγέννηση τερμάτισε 3η στον 3ο όμιλο της Α΄ ερασιτεχνικής κατηγορίας και συμμετείχε στα πλέι οφ ανόδου για την Α1, πρώην Δ΄ Εθνική, χωρίς επιτυχία.

Η Αναγέννηση Επανομής διατηρεί τμήμα Ακαδημιών Ποδοσφαίρου, στο οποίο κάθε χρόνο αγωνίζονται δεκάδες παιδιά από την περιοχή. Τη σεζόν 2013-14 το τμήμα των νέων κατέκτησε το πρωτάθλημα ΕΠΣΜ.

Δεκάδες παίχτες από την Επανομή έχουν αναδειχθεί και έχουν παίξει ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο. Κορυφαίος όλων ο θρυλικός "Καίσαρας" του ελληνικού ποδοσφαίρου και του ΠΑΟΚ Σταύρος Σαράφης. Ακολουθεί ο Αντώνης Γιουκούδης, που έπαιξε σε Άρη και ΠΑΟΚ, ο Γρηγόρης Παπαζαχαρίας, που έπαιξε μεταξύ άλλων σε Ηρακλή και Άρη και άλλοι.

Διακρίσεις 
1972 Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής 
1977 Προημιτελικός Κυπέλλου Ελλάδος
1979 Προημιτελικός Κυπέλλου Ελλάδος
1980 Προημιτελικός Κυπέλλου Ελλάδος
2009 Πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής 
2011 Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής
2014 Πρωτάθλημα νέων ΕΠΣΜ

Σύνθεση περιόδου 2016-17 

Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926
U2

Οι U2 είναι μουσικό συγκρότημα εναλλακτικής ροκ από το Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Το συγκρότημα αποτελούν οι Πολ Χιούσον ή Bono (φωνητικά και κιθάρα), Ντέιβιντ Ίβανς ή The Edge (κιθάρα, πλήκτρα και φωνητικά), Άνταμ Κλέιτον (μπάσο) και Λάρυ Μιούλεν Τζούνιορ (ντραμς και κρουστά).

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1976 όταν τα μέλη του ήταν έφηβοι με περιορισμένη μουσική κατάρτιση. Ιδρυτής του συγκροτήματος ήταν ο Λάρυ Μιούλεν Τζούνιορ και το αρχικό όνομα του συγκροτήματος ήταν "Feedback", ενώ ο αρχικός αριθμός των μελών του ήταν οκτώ. Το 1977 μετονομάστηκε, αρχικά σε "The Hype" και στη συνέχεια έλαβε το τελικό του όνομα, "U2", καθώς και την τελική του σύνθεση. Οι "U2", στα πρώτα τους βήματα, δέχτηκαν πολλές κριτικές οι οποίες σύγκριναν την μουσική τους με εκείνη των Joy Division, Siouxsie and the Banshees, και The Clash.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 το συγκρότημα έγινε παγκοσμίως γνωστό, ξεχωρίζοντας για τον ήχο τους, την παθιασμένη φωνή του Bono και την υψηλή ποιότητα του ήχου της κιθάρας του Edge. Η επιτυχία των συναυλιών τους ήταν μεγαλύτερη από την αντίστοιχη εμπορική, μέχρι το άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 1987, «The Joshua Tree», που εκτίναξε τη φήμη του συγκροτήματος «από ήρωες σε superstars» σύμφωνα με το μουσικό περιοδικό Rolling Stone. Οι U2 εναρμονίστηκαν επιτυχώς με την επανάσταση της εναλλακτικής ροκ επαναπροσδιορίζοντας την εικόνα τους με το άλμπουμ του 1991 «Achtung Baby» και την περιοδεία που το ακολούθησε με τίτλο «Zoo TV Tour». Παρόμοιοι πειραματισμοί συνεχίστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Από το 2000 κι έπειτα, ακολούθησαν έναν περισσότερο συμβατικό ήχο που συγκρατεί στοιχεία από τις προγενέστερες δουλειές τους. Τον Μάρτιο του 2009 κυκλοφόρησε το τελευταίο άλμπουμ τους με τίτλο "No Line On The Horizon" στο οποίο παραγωγή έχουν κάνει οι Μπράιαν Ίνο, Daniel Lanois & Steve Lillywhite.

Οι U2 έχουν πουλήσει διεθνώς περισσότερα από 140 εκατομμύρια άλμπουμ και έχουν κερδίσει 22 Βραβεία Γκράμι, περισσότερα από οποιαδήποτε άλλο συγκρότημα. Το 2005, η μπάντα εισήλθε στο Rock and Roll Hall of Fame. Το Rolling Stone τους τοποθέτησε στο #22 της λίστας των 100 μεγαλύτερων καλλιτεχνών όλων των εποχών. Κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, σε ομαδικό και προσωπικό επίπεδο, πρωτοστάτησαν στον αγώνα υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για σκοπούς κοινωνικού δικαίου, όπως στο πλευρό της Διεθνούς Αμνηστίας, της Καμπάνιας του Ο.Η.Ε., και της καμπάνιας του Bono με τίτλο «DATA» (Debt, AIDS, Trade in Africa).

Δισκογραφία 
 Boy (1980)
 October (1981)
 War (1983)
 The Unforgettable Fire (1984)
 The Joshua Tree (1987)
 Rattle and Hum (1988)
 Achtung Baby (1991)
 Zooropa (1993)
 Pop (1997)
 All That You Can't Leave Behind (2000)
 How to Dismantle an Atomic Bomb (2004)
 No Line on the Horizon (2009)
 Songs of Innocence (2014)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 U2 Επίσημη ιστοσελίδα
 U2 στο MySpace
 

 
Νικητές World Music Awards
Βραβευμένοι με Γκράμι
Βραβευμένοι με Brit
Ιρλανδικά rock συγκροτήματα
Post-punk συγκροτήματα
Αυρηλία Κόττα

Η Αυρηλία Κόττα (Aurelia Cotta, 21 Μαΐου 120 π.Χ. – 31 Ιουλίου 54 π.Χ.) ήταν η μητέρα του Ρωμαίου δικτάτορα Ιουλίου Καίσαρα (100 π.Χ.-44 π.Χ.).

Η οικογένεια 
Η Αυρηλία Κόττα ήταν Ρωμαία αριστοκράτισσα, καταγόμενη από το διακεκριμένο γένος των Αυρηλίων. Ήταν κόρη τού Λεύκιου Αυρήλιου Κόττα, ή τού αδελφού του Μάρκου Αυρήλιου Κόττα. Τα τρία αδέλφια της: Γάιος, Μάρκος και Λεύκιος, εκλέχθηκαν ύπατοι. Ήταν σύζυγος του Γάιου Ιουλίου Καίσαρα ΙΙΙ κυαίστορα,  πραίτορα και ανθύπατου της Ασίας.

Παρά τη μαρτυρία του Πλινίου του Πρεσβυτέρου, είναι μάλλον απίθανο να έφερε στον κόσμο τον γιο της με καισαρική τομή, καθώς έζησε πολλά χρόνια μετά τη γέννησή του. Απέκτησε ακόμη δύο κόρες, την Ιουλία την Πρεσβύτερη και την Ιουλία τη Νεότερη, που επιβίωσαν μέχρι την ενηλικίωση και το γάμο τους.

Ο Τάκιτος κατατάσσει την Αυρηλία ανάμεσα στις γυναίκες πρότυπα, σε ό,τι αφορά τη μόρφωση που παρείχε στα παιδιά της, ενώ ο Πλούταρχος τη μνημονεύει ως ιδιαίτερα ενάρετη γυναίκα.

Ο σύζυγός της Γάιος Ιούλιος Καίσαρ ΙΙΙ, απεβίωσε στο σπίτι του περίπου το 85 π.Χ. Παρέμεινε χήρα για την υπόλοιπη ζωή της, εφόσον επέλεξε να μην ξαναπαντρευτεί και να μείνει στο σπίτι τού γιου της. Σε μία αφήγηση τού Πλουτάρχου συνοδεύει με δάκρυα τον γιο της ως την πόρτα του σπιτιού τους, καθώς εκείνος αναχωρεί, προκειμένου να διεκδικήσει το αξίωμα του Pontifex Maximus (Αρχιερέα)  το 63 π.Χ. Πάντα σύμφωνα με τον Πλούταρχο, παρακολουθούσε στενά τις συναναστροφές της νύφης της, Πομπήιας, και ήταν εκείνη που ανακάλυψε τον Πόπλιο Κλόδιο, όταν εισήλθε μεταμφιεσμένος στο σπίτι τους για να συναντήσει την Πομπήια κατά τη διάρκεια των τελετών προς τιμήν της Μπόνα Ντέα (Καλής Θεάς).

Η Αυρηλία Κόττα απεβίωσε λίγο καιρό πριν τη δολοφονία του Ποοπλίου Κλοδίου, το 54 π.Χ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα ΙΙΙ και είχε τέκνα:
 Ιουλία η Πρεσβύτερη (αδελφή του Καίσαρα) πριν το 101 - μετά το 61 (;), παντρεύτηκε πρώτα τον Λεύκιο Πινάριο και έπειτα τον Κόιντο Πέντιο.
 Ιουλία η Νεότερη (αδελφή του Καίσαρα) 101 - 51 π.Χ., παντρεύτηκε τον Μάρκο Άτιο Βάλβο πραίτορα και κυβερνήτη της Σαρδηνίας.
 Γάιος Ιούλιος Καίσαρ ΙV 100 - 44 π.Χ., δικτάτορας της Ρώμης, στρατηγός, ιστορικός.

Σημειώσεις 

Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Μπλε πολυκατοικία

Η Μπλε πολυκατοικία είναι μια από τις παλαιότερες πολυκατοικίες της Αθήνας και αποτελεί σταθμό στην ιστορία της ελληνικής αρχιτεκτονικής.

Κατασκευάστηκε την περίοδο 1932-1933 για λογαριασμό της οικογένειας Αντωνόπουλου από τον αρχιτέκτονα Κυριάκο Παναγιωτάκο (1902 - 1982) και βρίσκεται στην διασταύρωση των οδών Αραχώβης και Θεμιστοκλέους στην περιοχή των Εξαρχείων, δεσπόζοντας πάνω από το βόρειο τμήμα της πλατείας. Βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου Στρέφη ενώ έχει θέα και προς τον Λυκαβηττό. Το όνομά της οφείλεται στο αρχικό της μπλε χρώμα που επιμελήθηκε ο γνωστός ζωγράφος Σπύρος Παπαλουκάς. Πρόκειται ουσιαστικά για δύο κτήρια, με διαφορετικές εισόδους, που ενώνονται μεταξύ τους μέσω του δώματος και του φωταγωγού. Στο δώμα παλιότερα υπήρχε εντευκτήριο, το οποίο όμως διαλύθηκε για να φτιαχτούν επτά νέα διαμερίσματα αυξάνοντας έτσι τον αριθμό στα 39. Στα αρχικά σχέδια του Παναγιωτάκου προβλεπόταν και πισίνα, η οποία τελικώς δεν κατασκευάστηκε. Το έργο αυτό για την εποχή του ήταν πρωτοποριακό και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του μοντερνισμού της δεκαετίας του '30. Ο γνωστός αρχιτέκτονας και διακοσμητής Λε Κορμπυζιέ δήλωσε για τη μπλε πολυκατοικία ότι "είναι πολύ όμορφη".

Το κτήριο αυτό κατά την περίοδο της δικτατορίας Μεταξά και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στέγασε την αντικατασκοπική οργάνωση "Μίδας" καθώς και το επιτελείο του αξιωματικού Γιάννη Τσιγάντε. Την εποχή των Δεκεμβριανών οι μαχητές του ΕΛΑΣ τρεις φορές είχαν αποπειραθεί να ανατινάξουν το κτίριο. Κατά καιρούς στο κτήριο διέμειναν σημαντικές προσωπικότητες, όπως οι Ρένος Αποστολίδης,Λεωνίδας Κύρκος, Σοφία Βέμπο, Γεώργιος Ρωμανός, πολιτικός, Λιλή Ζωγράφου, απόγονος του Διονυσίου Σολωμού, Δημήτρης Χορν, Αλέξης Μινωτής, Κατίνα Παξινού, Κωστής Αντωνόπουλος, επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας, Φρέντυ Γερμανός, Δημήτρης Μυράτ, Βαγγέλης Μεϊμαράκης, υπουργός, η κόρη του Ιωάννη Μεταξά κ.ά.

Το αρχικό χρώμα της πολυκατοικίας ξεθώριασε, και τη δεκαετία του 2000 βαμμένη με λευκό χρώμα. Για την ιστορία της μπλε πολυκατοικίας έχει κυκλοφορήσει το ομώνυμο βιβλίο από την ανηψιά του Παναγιωτάκου, Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη.

Στη συγκεκριμένη πολυκατοικία έχουν πραγματοποιηθεί τα εσωτερικά γυρίσματα της ταινίας   "Ο ζηλιαρογατος"(1957) με πρωταγωνιστή τον Βασίλη Λογοθετίδη και της σειράς Λόγω Τιμής.

Παραπομπές

Πηγές
 Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη Η μπλε πολυκατοικία Εκδόσεις Libro, 2006 ISBN 960-490-082-X

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα
Πολυκατοικία
Πρώτος Μεσσηνιακός Πόλεμος

Ο Πρώτος Μεσσηνιακός Πόλεμος, ήταν ο πρώτος πόλεμος μεταξύ των Μεσσήνιων και των Σπαρτιατών. 

Ξεκίνησε το 735 π.Χ. και έληξε το 715 π.Χ. ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια. Υπήρξε ένας εξαντλητικός κατακτητικός πόλεμος που ανέδειξε ως νικητές τους Σπαρτιάτες, οι οποίοι και κατέλαβαν το βασίλειο των Αιπυτιδών. 

Υπάρχουν δύο διαφορετικές εκδοχές σχετικά με τα αίτια που οδήγησαν στο ξεκίνημα του πολέμου. Η μία προέρχεται από τους Μεσσήνιους και η άλλη από τους Σπαρτιάτες. Και των δύο εκδοχών όμως τα αίτια, ήταν μάλλον απλά αφορμές, καθώς ο Μεσσηνιακός και ο Σπαρτιατικός στρατός προετοιμάζονταν χρόνια πριν την εκδήλωση του πολέμου.

Σπαρτιατική εκδοχή
Στα σύνορα της Μεσσηνίας και της Λακωνίας, (στην περιοχή Βόλιμνος της σημερινής Αρτεμισίας Καλαμάτας), υπήρχε το ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος, όπου κάθε χρόνο γίνονταν ετήσιες γιορτές, στις οποίες συμμετείχαν Μεσσήνιοι και Σπαρτιάτες, καθώς και κάτοικοι άλλων πόλεων.

Οι Σπαρτιάτες υποστήριξαν, πως το έτος της 3ης Ολυμπιάδας (το 764 π.Χ.), κατά τη διάρκεια της γιορτής προς τιμή της θεάς Αρτέμιδος , κάποιοι Μεσσήνιοι απήγαγαν τις νεαρές Σπαρτιάτισσες ιέρειες του ναού και σκότωσαν τον βασιλιά της Σπάρτης Τήλεκλο.

Μεσσηνιακή εκδοχή
Η εκδοχή των Μεσσηνίων διαδραματίζεται στην ίδια γιορτή. Οι Μεσσήνιοι υποστήριξαν πως οι Σπαρτιάτες είχαν από καιρό επεκτατικά σχέδια προς τη Μεσσηνία και κατά τη γιορτή της Αρτέμιδας σχεδίασαν να σκοτώσουν τους Μεσσήνιους άρχοντες και βασιλιάδες, στέλνοντας μερικούς νεαρούς Σπαρτιάτες, οι οποίοι ήταν ντυμένοι με γυναικεία ρούχα και στολίδια, στο στρατόπεδο των Μεσσηνίων. Κάποιος όμως από τους Μεσσήνιους αντιλήφθηκε την παγίδα και το αποτέλεσμα ήταν οι νεαροί άνδρες, μαζί με τον Τήλεκλο, να σκοτωθούν στη συμπλοκή.

Παυσανίας
Ο Παυσανίας υποστήριξε πως η εκδοχή των Μεσσηνίων ήταν πιο βάσιμη. 

Σταδιακά δημιουργήθηκε μίσος μεταξύ των δύο λαών.

Ο πόλεμος
Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει πόλεμος μετά από 25 χρόνια, ένα χρόνο πριν από την 9η Ολυμπιάδα (το 743 π.Χ.) μετά την αιφνιδιαστική νυχτερινή επίθεση των Σπαρτιατών στην Άμφεια. Οι Μεσσήνιοι οχυρώθηκαν και ενίσχυσαν την Ιθώμη, ενώ ζήτησαν χρησμό από τους Δελφούς. Ο χρησμός έλεγε πως έπρεπε να θυσιαστεί μια παρθένα κοπέλα για να μείνουν ασφαλείς, με αποτέλεσμα ο Αριστόδημος να θυσιάσει την κόρη του.

Οι Σπαρτιάτες, μαθαίνοντας για την θυσία αυτή, φοβούμενοι την επαλήθευση του χρησμού, έμειναν για αρκετά χρόνια μακριά από την Ιθώμη. Ο Αριστόδημος έγινε νέος βασιλιάς της Μεσσηνίας και οδήγησε το στρατό του σε μια επίθεση ενάντια στους Σπαρτιάτες, κάνοντάς τους να υποχωρήσουν πίσω στη Λακωνία. Οι Σπαρτιάτες κατέληξαν πως έπρεπε να ζητήσουν και αυτοί χρησμό από τους Δελφούς. Τελικά  επιτέθηκαν και σκότωσαν τον ηγέτη της Μεσσηνίας. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσει η Ιθώμη και οι Μεσσήνιοι είτε να καταφύγουν σε άλλες περιοχές είτε να υποδουλωθούν.

Κληρονομιά 
Περίπου 45 χρόνια αργότερα, μια έξεγερση των Μεσσήνιων, οδήγησε στο Δεύτερο Μεσσηνιακό Πόλεμο.

Υποσημειώσεις

Μεσσηνιακοί πόλεμοι
Ιστορία της αρχαίας Μεσσηνίας
Ιστορία της αρχαίας Σπάρτης
Αγία Τριάδα Καρπενησίου Ευρυτανίας

Η Αγία Τριάδα Καρπενησίου ή Κτημενίων είναι ένα ορεινό χωριό, το οποίο ανήκει στον Νομό Ευρυτανίας. Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του Τυμφρηστού (Βελούχι) και σε υψόμετρο περίπου 770 μέτρα. Απέχει 31 χλμ από το Καρπενήσι και υπάγεται στον καλλικρατικό Δήμο Καρπενησίου, ενώ μέχρι το 2010 αποτελούσε την έδρα του καποδιστριακού Δήμου Κτημενίων. Κατά την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 204 κατοίκους. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής:

Βιβλιογραφία
Συλλογικό έργο, 2006, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή 
Τάκης Ντάσιος, 1999, Στ' Άγραφα, Αθήνα, Εκδόσεις Μίλητος, ISBN 960-8460-13-1

Σημείωση 
Στην Ευρυτανία και το Δήμο Αγράφων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Αγία Τριάδα.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Καρπενησίου
Λεύκιος Μόμμιος Αχαϊκός

Ο Λεύκιος Μόμμιος (λατινικά: Lucius Mummius) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός, που έζησε κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. Έλαβε το προσωνύμιο «ο Αχαϊκός», επειδή ήταν εκείνος που προσάρτησε το 146 π.Χ. στη ρωμαϊκή επικράτεια μεγάλο μέρος των ελληνικών εδαφών, σχηματίζοντας έτσι την Επαρχία της Αχαΐας.

Ύπατος το 146 π.Χ., ο Μόμμιος ανέλαβε την υποχρέωση να αναλάβει την αρχιστρατηγία του πολέμου στην Πελοπόννησο. Έχοντας επιτύχει εύκολη νίκη απέναντι στο Διαίο, στρατηγό της Αχαϊκής Συμπολιτείας, εισήλθε στην Κόρινθο. Όλοι οι άρρενες πολίτες της πόλης θανατώθηκαν, ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά οδηγήθηκαν στη σκλαβιά. Όλα τα αγάλματα, έργα τέχνης και ζωγραφικής κατασχέθηκαν και μεταφέρθηκαν στην πόλη της Ρώμης, ενώ η Κόρινθος έγινε στάχτη. Ωστόσο υπάρχουν τουλάχιστον δύο αρχαίες πηγές που δεν μιλούν για ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης.

Η φαινομενικά άσκοπη σκληρότητα που επέδειξε ο Μόμμιος στην Κόρινθο, σε καμιά περίπτωση χαρακτηριστική του συμπεριφορά, εξηγείται από τον Τέοντορ Mόμσεν ως διαταγή της Συγκλήτου, η οποία με τη σειρά της πιεζόταν από την παράταξη των εμπόρων, η οποία επιθυμούσε να εξουδετερώσει έναν σημαντικό ανταγωνιστή. Σύμφωνα με τον Πολύβιο, για την καταστροφή της πόλης, ευθυνόταν η αδυναμία του να αντισταθεί στις πιέσεις των γύρω του.

Την επόμενη περίοδο ο Μόμμιος επέδειξε αξιόλογες διοικητικές ικανότητες, μεγάλη αίσθηση δικαίου και προσωπική ακεραιότητα, η οποία του εξασφάλισε το σεβασμό των κατοίκων της περιοχής. Μάλιστα προσπάθησε σκληρά να μην προσβάλλει το θρησκευτικό τους συναίσθημα. 

Επιστρέφοντας στη Ρώμη, ανταμοίφθηκε με διεξαγωγή θριάμβου. Το 142 π.Χ. εκλέχτηκε Τιμητής με τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό τον Αφρικανό, του οποίου η αυστηρότητα ήρθε πολλές φορές σε σύγκρουσε με τη διαλακτικότητα του συνεργάτη του.

Ο Μόμμιος ήταν ο πρώτος «novus homo» καταγόμενος από την τάξη των πληβείων που κέρδισε επώνυμο για τις στρατιωτικές του υπηρεσίες. Η αδιαφορία που επέδειξε προς τα έργα τέχνης και η άγνοιά του αναφορικά με την αξία τους φανερώνεται από τη διάσημη ρήση του προς τους ναυτικούς που ανέλαβαν τη μεταφορά των θησαυρών από την Κόρινθο στη Ρώμη: «Αν τα χάσετε ή τα καταστρέψετε, οφείλετε να τα αντικαταστήσετε». Τέλος ανήγειρε ένα θέατρο με βελτιωμένη ακουστική και καθίσματα, σύμφωνα με το ελληνικό μοντέλο, κάνοντας ένα σημαντικό βήμα στον τομέα κατασκευής οικοδομημάτων αναψυχής.

Σημειώσεις

Δείτε ακόμη 
 Αχαΐα (Ρωμαϊκή επαρχία)
 Αρχαία Ρώμη
 Αρχαία Κόρινθος

Μομμιος
Μομμιος
Καντρέ Ντεζιρέ Ουεντραογκό

Ο Καντρέ Ντεζιρέ Ουεντραογκό (Kadré Désiré Ouedraogo, 1953-) είναι πολιτικός από την Μπουρκίνα Φάσο. Χρημάτισε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας για την περίοδο από το 1996 ως το 2000. Υπηρετεί από το 2001 ως πρεσβευτής στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Καριέρα 
Γεννήθηκε το 1953. Υπήρξε υποδιοικητής της Κεντρικής Τράπεζας των Δυτικοαφρικανικών Κρατών. Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Μπλεζ Κομπαορέ στις 6 Φεβρουαρίου του 1996. Όταν διορίστηκε δεν ανήκε σε κανένα πολιτικό κόμμα. Μετά τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών το 1997, ο Κομπαορέ επαναδιόρισε τον Ουεντραογκό στην πρωθυπουργία στις 7 Ιουνίου του 1997. Η νέα κυβέρνηση διορίστηκε στις 10 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς. Παρέμεινε πρωθυπουργός ως τις 7 Νοεμβρίου του 2000.

Στις 8 Ιανουαρίου του 1999 παραιτήθηκε μετά τη νίκη στις εκλογές και επανεκλογή του προέδρου Κομπαορέ. Ωστόσο ο τελευταίος τον διόρισε ξανά πρωθυπουργό στις 11 Ιανουαρίου με μικρές αλλαγές στη σύνθεση της κυβέρνησής του. Ως εκείνη την περίοδο, ο Ουεαντρογκό ήταν βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος (Κογκρέσο για Δημοκρατία και Πρόοδο). Το 2000, έπειτα από την παραίτησή του, τον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ο Παραμάνγκα Ερνέστ Γιονλί.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Μπουρκίνα Φάσο
Ναγκόγια

Η Ναγκόγια () είναι μετά το Τόκιο, την Γιοκοχάμα και την Οσάκα με 2,1 εκατομμύρια κατοίκους η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ιαπωνίας και ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. Στην πόλη βρίσκεται η έδρα της Toyota, και για αυτό τον λόγο 70% τις κυκλοφορίας γίνεται με το αυτοκίνητο, σε αντίθεση με 30% στην υπόλοιπη Ιαπωνία. Η Ναγκόγια διαθέτει και μετρό με 6 γραμμές.

Στην περίοδο Έντο στη Ναγκόγια αναπτύχθηκε ένα από τα σημαντικότερα κάστρα της χώρας, καθώς στην πόλη βρισκόταν ένας από τους σταθμούς του δευτερεύοντα δρόμου Μινότζι, ο οποίος ένωνε μεταξύ τους δύο από τις 5 μεγάλες οδούς της εποχής, τις οδούς Τοκάιντο και Νακασέντο, οι οποίες συνέδεαν το Τόκιο με το Κιότο. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Ναγκόγια γνώρισε τεράστιες καταστροφές, από επαναλαμβανόμενους βομβαρδισμούς της Αμερικανικής Αεροπορίας, καθώς στην πόλη βρίσκονταν τα κεντρικά εργοστάσια της Μιτσουμπίσι, η οποία προμήθευε με αεροσκάφη την Ιαπωνική Αεροπορία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις της Ιαπωνίας
Ιαπωνία
Νίκος Τζόγιας

Ο Νίκος Τζόγιας (Αθήνα, 8 Ιουλίου 1921 - 1 Απριλίου 1996) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Ιουλίου του 1921 και ήταν αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Είχε επίσης παρακολουθήσει μαθήματα στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών καθώς και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Εργάσθηκε κυρίως στο Εθνικό Θέατρο από το 1944-1946 καθώς και στο ελεύθερο θέατρο με τον θίασο των Γ. Μουσούρη, Κουν, Λογοθετίδη - Κατερίνας (1947-1957) και στο δικό του θίασο Χατζηαργύρη-Τζόγια (1955). Το 1957 εντάχθηκε στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου και πρωταγωνίστησε σε πολλά έργα του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου. Διετέλεσε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου, καθηγητής του μαθήματος της Υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του (1968-1983 και 1989-1995) και διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1977-1982).

Μεταξύ των ρόλων που υποδύθηκε ήταν του Τσιμισκή στη "Θεοφανώ" του Τερζάκη, του Καποδίστρια στο ομώνυμο έργο του Καζαντζάκη, του μαρκήσιου Πόζα στο "Δον Κάρλο" του Σίλερ, του Διονύσου και του Πενθέα στις "Βάκχες" του Ευριπίδη, του Μπέκετ στο ομώνυμο έργο του Ανούιγ, του δούκα του Κλάρενς στο "Ριχάρδος Γ’" του Σαίξπηρ, του Πετρούκιου στο "Ημέρωμα της στρίγγλας" του Σαίξπηρ και του Κρέοντα στην "Αντιγόνη" του Σοφοκλή. Πρωταγωνίστησε επίσης σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες και σε τηλεοπτικές σειρές, ενώ πάμπολλες ήταν οι ραδιοφωνικές του συμμετοχές.

Ο Νίκος Τζόγιας πέθανε στην Αθήνα, της οποίας ήταν μόνιμος κάτοικος, την 1η Απριλίου του 1996.

Φιλμογραφία

Θεατρικές παραστάσεις 
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Ν. Τζόγιας ως ηθοποιός.

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Πηγές 
 Κίσσα Ιωάννα, "Νίκος Τζόγιας", πτυχιακή εργασία στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα: 1998. Επίβλεψη: Σπύρος Ευαγγελάτος.
 Σαπουνάκη-Δρακάκη Λυδία και Τζόγια Μοάτσου Μαρία-Λουΐζα, "Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου", βιβλίο υπό έκδοση από το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα: 2011.
 Who's Who 1979 σ.681.
 Φιλμογραφία του στα 90 Λεπτά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πέθανε ο Ν. Τζόγιας, 3/4/1996, Μακεδονία
 Ματωμένος γάμος, Το Θέατρο της Δευτέρας, αρχείο ΕΡΤ

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Μαρία Δημητριάδη

Η Μαρία Δημητριάδη (1951 – 7 Ιανουαρίου 2009) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια. Συνδέθηκε από νωρίς με το πολιτικό τραγούδι. Επιχείρησε αρκετές φορές στην καριέρα της (και) την ερμηνεία λυρικότερων στίχων. Αδελφή της είναι η Αφροδίτη Μάνου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Ταύρο το 1951. Ξεκίνησε την καριέρα της στη δισκογραφία με το «Ένα Πρωινό (Άνναμπελ)», ένα ερωτικό τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου που ακουγόταν στην ταινία «Κορίτσια στον ήλιο», με τον Γιάννη Βόγλη και την Αν Λόμπεργκ. Ήταν βασική ερμηνεύτρια των τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη και του Θάνου Μικρούτσικου. Ήταν από τις πρώτες τραγουδίστριες του Γιάννη Μαρκόπουλου. Στη δεκαετία του 1980 επέστρεψε στη δισκογραφία ερμηνεύοντας έργα διαφορετικού ύφους, όπως Μάνο Χατζιδάκι και Στέφανο Κορκολή.

Η Μαρία Δημητριάδη ήταν αδερφή της Αφροδίτης Μάνου και πρώτη σύζυγος του παρουσιαστή και μουσικού Ανδρέα Μικρούτσικου, με τον οποίο γνωρίστηκε κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Πολυτεχνείου όντας και οι δύο μέλη του παράνομου τότε ΕΚΚΕ. Μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Στέργιο, χάριν του οποίου είχε αποσυρθεί από τη δισκογραφία. Υπήρξε επίσης στη δεκαετία του 1970 δημοτικός σύμβουλος στο δήμο Ταύρου. Απεβίωσε στις 7 Ιανουαρίου 2009 στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου είχε εισαχθεί για σπάνια πνευμονική νόσο. Επιθυμία της ήταν να μην ταφεί και να αποτεφρωθεί.

Παραπομπές

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Εκλογική περιφέρεια Β΄ Θεσσαλονίκης

Σύμφωνα με το ελληνικό εκλογικό σύστημα ο Νομός Θεσσαλονίκης διαιρείται σε δύο εκλογικές περιφέρειες: την Α' Θεσσαλονίκης και τη Β' Θεσσαλονίκης.

Η εκλογική περιφέρεια Β΄ Θεσσαλονίκης καλύπτει γεωγραφικά την περιφέρεια του Νομού Θεσσαλονίκης (δηλαδή τον νομό εκτός του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης). Αποτελείται από τους οκτώ Καλλικρατικούς Δήμους: Βόλβης, Δέλτα, Θέρμης, Θερμαϊκού, Λαγκαδά, Πυλαίας-Χορτιάτη, Χαλκηδόνος και Ωραιοκάστρου. Αντιπροσωπεύει 300.706 πολίτες (2019). Από τις εκλογές του 2019 αντιστοιχεί σε 9 έδρες στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Δήμοι
Περιλαμβάνει 8 δήμους:

Βόλβης 
Δέλτα 
Θέρμης 
Θερμαϊκού 
Λαγκαδά  
Πυλαίας-Χορτιάτη 
Χαλκηδόνος 
Ωραιοκάστρου

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Θεσσαλονίκης . Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.

Εκλεγμένοι βουλευτές σήμερα 
Από το 2019 οι 9 έδρες της Β' Θεσσαλονίκης ανήκουν στους:

Ευρωεκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1999 και μετά στην εκλογική περιφέρεια της Β' Θεσσαλονίκης. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.

Προηγούμενη δομή
Όσο ήταν εν ισχύ το Πρόγραμμα Καποδίστριας η εκλογική περιφέρεια Β΄ Θεσσαλονίκης αποτελούνταν από 31 δήμους που ήταν οι εξής:

 Αγίου Αθανασίου 
 Αγίου Γεωργίου 
 Αξιού
 Απολλωνίας 
 Αρέθουσας 
 Ασσήρου 
 Βασιλικών 
 Βερτίσκου
 Εγνατίας 
 Επανομής 
 Εχέδωρου 
 Θερμαϊκού 
 Θέρμης 
 Καλλιθέας 
 Καλλινδοίων 
 Κορώνειας 
 Κουφαλίων 
 Λαγκαδά 
 Λαχανά 
 Μαδύτου 
 Μηχανιώνας 
 Μίκρας 
 Μυγδονίας 
 Πανοράματος 
 Πυλαίας 
 Ρεντίνας 
 Σοχού 
 Χαλάστρας 
 Χαλκηδόνος 
 Χορτιάτη 
 Ωραιοκάστρου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
https://web.archive.org/web/20090221030720/http://www.in.gr/news/ekloges/ekloges2.htm 
 https://web.archive.org/web/20120308033606/http://www.kalpes.gr/info/egk.asp
 http://www.ypes.gr/ekloges/content/gr/VouleutSyndiasmoi.htm
https://ekloges.ypes.gr/current/e/home/districts/7/
Πρίζρεν

To Πρίζρεν  είναι πόλη στο Κοσσυφοπέδιο. Βρίσκεται στους πρόποδες του Σκάρδου, 80 χλμ νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας Πρίστινα, και διασχίζεται από τον ποταμό Λούμπαρτ. 

Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, με πληθυσμό 221.000 κατοίκων (2006). Αποτελεί έδρα του ομώνυμου Δήμου καθώς και της Επαρχίας Πρίζρεν. Ιδρύθηκε τον 11ο μ.Χ. αιώνα και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 652 μ. Οι Αλβανοί αποτελούν τη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα (81,6% του πληθυσμού). Η σύγχρονη βιομηχανία της πόλης παράγει υφάσματα, είδη ξυλοτεχνίας, υποδήματα, φιλιγκράν λεπτουργήματα και επεξεργασμένα τρόφιμα.

Ιστορία 
Το Πρίζρεν ιδρύθηκε κατά τους βυζαντινούς χρόνους και κατά το 14ο αιώνα, ως πρωτεύουσα της Σερβίας, ήταν έδρα της αυτοκρατορικής αυλής του Σέρβου τσάρου Στέφανου Ντουσάν, με δικό της νομισματοκοπείο. Υπήρξε μεγάλο πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο στο εσωτερικό της Βαλκανικής στη διαδρομή από τη Σκόδρα προς τις ακτές της Αδριατικής. 

Κάτω από την οθωμανική κυριαρχία, η πόλη διατήρησε την εμπορική σημασία της, ενώ κατά το 19ο αιώνα μετασχηματίστηκε σε πολιτιστικό κέντρο των Αλβανών, όταν ξεκίνησε το απελευθερωτικό κίνημα της "Λίγκας του Πρίζρεν" το 1878. Υπήρξε στην ιστορική της πορεία θέατρο συγκρούσεων ανάμεσα στους Σέρβους και τους Βυζαντινούς, Οθωμανούς και Αλβανούς.

Ο Λέων Τρότσκι επισκέφθηκε το Πρίζρεν ως δημοσιογράφος, προκειμένου να κάνει ρεπορτάζ για τη σφαγή στην πόλη κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο.

Αξιοθέατα 
Η πόλη του Πρίζρεν είναι γραφικότατη με χριστιανικές εκκλησίες, μουσουλμανικά τεμένη, παλιά οθωμανικά σπίτια του 18ου και 19ου αιώνα με κόκκινες κεραμοσκεπές στην κεντρική πλατεία Συντριβανίου (Shadërvan) της πόλης, λιθόστρωτους δρόμους και οθωμανικά λουτρά.

Στο κέντρο της πόλης δεσπόζει το μεγαλοπρεπές Τζαμί του Σινάν Πασά, με έξοχες τοιχογραφίες στο εσωτερικό του, που χρονολογείται από τις αρχές του 17ου αιώνα (1615). Κτίστηκε από μάρμαρο που αφαιρέθηκε από την ερειπωμένη σήμερα Μονή του Αρχαγγέλου.

Ο Ορθόδοξος Καθεδρικός Ναός της Παναγίας της Λιέβισκα (1306-1307), την οποία είχαν μετατρέψει οι Τούρκοι σε τζαμί, αναστηλώθηκε το 1950. 'Εχει υπέροχες μεσαιωνικές τοιχογραφίες, έπεσε όμως θύμα της πολιτικής αντιπαράθεσης Σέρβων - Αλβανών κατά το έτος 2004. Το 2006 εντάχθηκε από την UNESCO στον Κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε κίνδυνο. Η Εκκλησία του Σωτήρος του 14ου αιώνα, φρουρείται από στρατεύματα των Δυνάμεων Κοσόβου (KFOR).

Από τα πιο αξιόλογα μνημεία της πόλης είναι τα οθωμανικά λουτρά, το χαμάμ Γαζή Μεχμέτ Πασά, χρονολογούμενο από το 15ο αιώνα, όπως και η τοξωτή πέτρινη οθωμανική γέφυρα του ίδιου αιώνα.

Σημειώσεις

Πηγές 
 "501 Must-Visit Cities", Bounty Books, London, 2009.
 "Pristina in your pocket" (Essential City Guides), Winter - Spring 2008 - 2009, Tirana - Albania.
 Council of Europe: "Architectural and urban heritage of Prizren", 2001.
 Εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα", λήμμα "Πρίζρεν", τόμ. 50, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.

Πόλεις του Κοσσυφοπεδίου
Πρώην πρωτεύουσες της Σερβίας
Δήμοι του Κοσσυφοπεδίου
Γκεγκερία