joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Destroyer of Worlds

Destroyer of Worlds είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο άλμπουμ του σουηδικού metal συγκροτήματος Bathory, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Black Mark Records". Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στα "Mimo Sound" της Στοκχόλμης τον Ιούνιο του 2001.

Η μουσική του άλμπουμ αποτελεί συνδυασμό του Viking Metal της περιόδου 1988-1991 ("Blood Fire Death", "Hammerheart", "Twilight of the Gods", "Blood on Ice") και του Thrash Metal της περιόδου 1994-1995 ("Requiem", "Octagon").

Ο τίτλος του δίσκου προήλθε από την φράση "I am become death, destroyer of worlds" που είπε ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ για την ατομική βόμβα και η οποία προερχόταν από το ιερό κείμενο του Ινδουισμού με τίτλο "Μπαγκαβάτ Γκίτα".

Τραγούδια του δίσκου
1. Lake of Fire (Quorthon) - 5:43
2. Destroyer of Worlds (Quorthon) - 4:51
3. Ode (Quorthon) - 6:27
4. Bleeding (Quorthon) - 3:55
5. Pestilence (Quorthon) - 6:50
6. 109 (Quorthon) - 3:36
7. Death from Above (Quorthon) - 4:35
8. Krom (Quorthon) - 2:50
9. Liberty & Justice (Quorthon) - 3:52
10. Kill Kill Kill (Quorthon) - 3:09
11. Sudden Death (Quorthon) - 3:19
12. White Bones (Quorthon) - 8:35
13. Day of Wrath (Quorthon) - 8:15

Τα μέλη των Bathory
Το "Destroyer of Worlds" ηχογραφήθηκε αποκλειστικά από τον Quorthon, ο οποίος έπαιξε μπάσο, κιθάρα, τύμπανα, κρουστά και τραγούδησε όλα τα κομμάτια του άλμπουμ.

Παραπομπές

Πηγές
 Destroyer of Worlds - Bathory | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic
 Bathory - History archive - Bathory
 Bathory - Destroyer of Worlds - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives

Δισκογραφία των Bathory
Άλμπουμ του 2001
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Αρμενίας

Η Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου της Αρμενίας το δεύτερο επίπεδο ποδοσφαίρου στην Αρμενία μετά την  Πρέμιερ Λίγκ. Τυπικά δεν πρέπει να θεωρείται κατηγορία ποδοσφαίρου αφού συμμετέχουν οι ρεζέρβες των ομάδων της Πρέμιερ Λίγκ. Για αυτόν τον λόγο καμία ομάδα δεν προβιβάζεται.

Οι ομάδες της σεζόν 2014-15
ΦΚ Μπανάντς 2
Αλασκέρτ 2
ΦΚ Πιουνίκ 2
ΦΚ Μίκα 2
Αραγκάτς 2 ΦΚ
Γκαντζάσαρ ΦΚ
Αραράτ Ερεβάν 2
Ουλίζες ΦΚ 2

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Εθνικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Β΄ επιπέδου
Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη

Το Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη είναι ο τίτλος ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας παραγωγής του 1968, από τα στούντιο της Φίνος Φιλμ. Τη σκηνοθεσία και το σενάριο της ταινίας υπογράφει ο Ντίνος Δημόπουλος και είναι διασκευή του ομώνυμου θεατρικού έργου των Πολύβιου Βασιλειάδη και Τσιφόρου Νίκου.

Πλοκή

Ο Αντώνης (Αλέκος Αλεξανδράκης) επιστρέφει από τις σπουδές του (ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος) στην Ιταλία μαζί με την Ελληνίδα σπουδάστρια Καλών Τεχνών και γυναίκα του Μπιάνκα (Μάρω Κοντού) που την παρουσιάζει ως Ιταλίδα στην οικογένειά του. Ο κύριος λόγος αυτού του ψέματος είναι η αδερφή του Τούλα (Κατερίνα Γιουλάκη), κύρια κληρονόμος της οικογενειακής περιουσίας με χαρακτηριστική ξενομανία και καταπιεστική συμπεριφορά απέναντι στον άντρα της Πολυκράτη (Γιάννης Βογιατζής), η οποία δεν συμπαθεί τις Ελληνίδες. Το ζευγάρι καταστρώνει σχέδιο να της αλλάξει άποψη σε συνεργασία με τον Πολυκράτη, χρησιμοποιώντας υπερβολές (πολλά μπάνια, τολμηροί χοροί, πολλά έξοδα κλπ) με τη δικαιολογία ότι έτσι ζουν οι άνθρωποι όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά σε όλη την Ευρώπη και τελικά το καταφέρνει, με τελικό αποτέλεσμα το νιόπαντρο ζευγάρι να γίνει αποδεκτό από την Τούλα.

Διανομή 
Αλέκος Αλεξανδράκης: Αντώνης
Μάρω Κοντού: Μπιάνκα
Κατερίνα Γιουλάκη: Τούλα Σπανού, αδερφή Αντώνη
Γιάννης Βογιατζής: Πολυκράτης Σπανός, σύζυγος Τούλας
Δημήτρης Νικολαΐδης: Παναγιώτης, δήθεν καθηγητής ιταλικών
Καίτη Παπανίκα: Ρενέ, γειτόνισσα
Γιώργος Γαβριηλίδης: Τζον Πάρκερ, πρόξενος
Ηλέκτρα Καλαμίδου: Ρορώ, μητέρα
Αθηνόδωρος Προύσαλης: ιδιοκτήτης μπουζουξίδικου
Σιμόνη Ξυνοπούλου: Ελένη, υπηρέτρια
Δημήτρης Μάρας: Λάκης

Παραγωγή και παραλειπόμενα 
Γυρίσματα της ταινίας Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη πραγματοποιήθηκαν και στη βίλα Λεβίδη στην Παλλήνη. 

Τον ρόλο του Αντώνη είχε προσπαθήσει να πάρει ο Νίκος Γαλανός, αλλά απορρίφθηκε από τον διευθυντή της Φίνος Φιλμ, Μάρκο Ζέρβα, λόγω του πολύ νεαρού της ηλικίας του, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του Γαλανού. 

Η μουσική της ταινίας είναι του Νίκου Μαμαγκάκη, ενώ η Πόπη Αστεριάδη ερμηνεύει το τραγούδι "Σκληρό μου αγόρι". 

Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις κινημτογραφικές αίθουσες στις 28 Οκτωβρίου 1968.  Κόβοντας 396.882 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 11η θέση ανάμεσα σε 108 ελληνικές ταινίες της ίδιας σεζόν,  ενώ κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 15 Μαρτίου 2006.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μία Ιταλίδα από την Κυψέλη στη Φίνος Φιλμ
 Μια Ιταλίδα απ' τη Κυψέλη
 Μια Ιταλίδα απ' τη Κυψέλη στο cinehellas.com

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1968
Ελληνόφωνες ταινίες
Ιταλόφωνες ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου
Ταινίες σε σενάριο Ντίνου Δημόπουλου
Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ταινίες με μουσική σύνθεση Νίκου Μαμαγκάκη
Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Ασπασία Τζιτζικάκη

Η Ασπασία Τζιτζικάκη (Αιγάλεω 9 Μαΐου 1958) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του σινεμά και της τηλεόρασης.

Βιογραφία 
Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Η πρώτη θεατρική της εμφάνιση πραγματοποιήθηκε το 1985.

Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, συνεργάσθηκε με γνωστούς σκηνοθέτες του θεάτρου, ενώ έλαβε μέρος και σε διάφορα σίριαλ της κρατικής και της ιδιωτικής τηλεόρασης που την κατέστησαν ιδιαίτερα δημοφιλή, όπως "Και οι Παντρεμένοι έχουν Ψυχή", "10 Λεπτά Κήρυγμα" κλπ.

Το 1993 πραγματοποίησε τολμηρή φωτογράφιση για λογαριασμό ελληνικού περιοδικού, επιβεβαιώνοντας ότι είναι μία από τις Ελληνίδες με τα μεγαλύτερα φυσικά στήθη.

Τα τελευταία χρόνια εργάζεται σε τηλεοπτικές σειρές της Κύπρου. Το 2010 ήταν υποψήφια δημοτική σύμβουλος στο νέο Δήμο Παλλήνης με τον συνδυασμό του Αθανασίου Ζούτσου.

Το 2015 συμμετείχε στον Πολιτιστικό Σεπτέμβρη 2015 και σκηνοθέτησε την θεατρική ομάδα εφήβων του Δήμου Παλλήνης, ανεβάζοντας τον "Αρχοντοχωριάτη" του Μολιέρου στο Πολιτιστικό Κέντρο Γέρακα. Το 2016 συμμετείχε στον Πολιτιστικό Σεπτέμβρη 2016 σκηνοθετώντας την θεατρική ομάδα ενηλίκων του Δήμου Παλλήνης και ανεβάζοντας στο ίδιοο μέρος τα έργα "Καυγάδες στην Κιότζια" του Κάρλο Γκολντόνι και "Συμπέθεροι από τα Τίρανα" των Ρέππα-Παπαθανασίου.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Πηγές
 Η Ασπασία Τζιτζικάκη στο iShow.gr
 Η επίσημη σελίδα της ηθοποιού στο facebook
 Η ηθοποιός στο ImdB.com
 Η ηθοποιός στο retrodb.gr

Παραπομπές

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Τόνυ Άντονυ

Ο Τόνυ Άντονυ (πραγματικό όνομα Αντώνης Κόνιαρης, Αθήνα, 30 Ιανουαρίου 1948 – 13 Δεκεμβρίου 2014) ήταν Έλληνας ηθοποιός και μίμος.

Βιογραφία 
Πριν γίνει ηθοποιός ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και ειδικότερα σαν τερματοφύλακας στην ποδοσφαιρική ομάδα της περιοχής του Αιγάλεω Αθλητική Ένωση Ιεράπολης. Εμφανίσθηκε σε θεατρικά έργα και επιθεωρήσεις, σε τηλεοπτικές σειρές, σε κινηματογραφικά έργα και σε βιντεοταινίες.

Ακόμη είχε πραγματοποιήσει ζωντανές εμφανίσεις σε διάφορα κέντρα διασκέδασης σαν καλλιτέχνης του stand-up Comedy. Σημαντικός ήταν ο ρόλος του στην πρωτότυπη θεατρική παράσταση Σεσουάρ για δολοφόνους. Τα τελευταία χρόνια υπέφερε από ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Ο Τόνυ Άντονυ απεβίωσε στις 13 Δεκεμβρίου 2014, από καρκίνο.

Φιλμογραφία

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικό θέατρο

Ελεύθερο θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές

Εκπομπές

Πηγές 
 Ο Τόνυ Άντονυ στο ImdB.com

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έκτωρ Νασιώκας

Ο Έκτωρ Νασιώκας του Παναγιώτη (Πετροχώρι Καρδίτσας, 19 Ιανουαρίου 1952) είναι Έλληνας γιατρός, συγγραφέας και πολιτικός ο οποίος είχε εκλεγεί τέσσερις φορές Βουλευτής Λάρισας την περίοδο 2000-2009 και χρημάτισε Υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας από το 2001 έως το 2004. Είναι παντρεμένος με την καθηγήτρια Μαρία Κορλού και πατέρας τριών παιδιών.

Σπουδές και επαγγελματική πορεία
Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ειδικεύθηκε στην παθολογία και την ογκολογία. Εργάστηκε στη Λάρισα, αρχικά ως Επιμελητής Α΄στην ογκολογική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου και εν συνεχεία ως ιδιώτης γιατρός.

Πολιτική δραστηριότητα
Ο Έκτορας Νασιώκας ήταν μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1974 και υπήρξε Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Λάρισας και μετέπειτα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Θεσσαλίας, αιρετό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας και Διευθυντής του Κέντρου Υγείας Γόννων. Για πολλά χρόνια ήταν πρόεδρος του Συλλόγου Αργιθεατών Λάρισας και Γενικός Γραμματέας του ιδρύματος "Η Φιλόπτωχος Στέγη". Στις Δημοτικές Εκλογές του 1990 εκλέχθηκε Δημοτικός Σύμβουλος Λάρισας με το συνδυασμό του Αριστείδη Λαμπρούλη. Το Νοέμβριο του 1993 διορίστηκε Νομάρχης Ημαθίας από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις αρχές του 1995.Το 1996 ήταν Υποψήφιος Βουλευτής Λάρισας του ΠΑΣΟΚ.
Στις Εθνικές Εκλογές του 2000,του 2004,του 2007 και του 2009 εκλέχθηκε Βουλευτής Λάρισας με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Από τον Οκτώβριο του 2001 έως το Μάρτιο του 2004 διατέλεσε Υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη.
Τον Ιούνιο του 2011 παραιτήθηκε του βουλευτικού αξιώματος και παρέδωσε την έδρα στο κόμμα με το οποίο εκλεγόταν.
Στις Δημοτικές Εκλογές του 2014 ήταν Υποψήφιος Δήμαρχος Λαρισαίων, Επικεφαλής της Ανεξάρτητης Παράταξης «ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΟΛΗ», και εκλέχθηκε εκ νέου Δημοτικός Σύμβουλος.

Συγγραφική δραστηριότητα
Έχει συγγράψει δυο βιβλία:  "Ο Αγωγιάτης"(εκδόσεις ΑΝΕΜΗ,2012) και "Ο Χρησμός"(εκδόσεις ΑΝΕΜΗ,2013).

Πηγές

Κράτος και κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης 1974-2011, Δημήτριος Γ. Σιούφας, Αθήνα 2012, ISBN 978-960-93-3752-6

Βουλευτές Λάρισας
Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Έλληνες υφυπουργοί Υγείας και Πρόνοιας
Νομάρχες Ημαθίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες παθολόγοι
Έλληνες ογκολόγοι
Ντένις Μακουέγκε

Ο Ντένις Μακουέγκε (Denis Mukwege) (γεν. 1955) είναι Κονγκολέζος γυναικολόγος, ο οποίος είναι γνωστός για την προσφορά του στα θύματα βιασμών στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Το 2018 τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τη Νάντια Μουράντ.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε την 1η Μαρτίου του 1955 στην πόλη Μπουκάβου, στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Σπούδασε ιατρική και αρχικά εργάστηκε σε ένα νοσοκομείο σε αγροτική περιοχή στην πατρίδα του. Βλέποντας τις επιπλοκές στις μητέρες και στα νεογνά, στη διάρκεια του τοκετού, λόγω της έλλειψης εξειδικευμένης υγειονομικής περίθαλψης στη χώρα, αποφάσισε να σπουδάσει γυναικολογία στη Γαλλία. 

Είναι διευθυντής στο Νοσοκομείο Panzi, στην πόλη Μπουκάβου και ειδικεύεται στις εγχειρήσεις σε γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βιασμού (που είναι χιλιάδες στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό) προκειμένου να επιδιορθωθούν καταρχήν τα φυσικά τραύματα που τους έχουν προκληθεί από τους δράστες. Στο εν λόγω νοσοκομείο παρέχεται και ψυχολογική υποστήριξη στις γυναίκες θύματα βιασμού, που πολλές φορές φτάνουν εκεί γυμνές και σε άθλια κατάσταση.

Το Σεπτέμβριο του 2012 σε ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη, ο Ντένις Μακουέγκε  κατήγγειλε την ατιμωρησία που επικρατεί σχετικά με τους μαζικούς βιασμούς στη χώρα του και άσκησε κριτική στη διεθνή  κοινότητα και στην κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό για την αδράνειά τους σχετικά με τις σφαγές στην περιοχή Κίβου, στα ανατολικά της χώρας.  

Στις 25 Οκτωβρίου του 2012 τέσσερις ένοπλοι επιτέθηκαν στο σπίτι του ενώ αυτός έλειπε, έπιασαν ομήρους τις κόρες του και περίμεναν να γυρίσει για να τον δολοφονήσουν. Ο Ντένις Μακουέγκε  τελικά γλύτωσε αλλά σκοτώθηκε ο φρουρός του.  Μετά από αυτή την επίθεση ο Μακουέγκε  έφυγε με την οικογένειά του στην Ευρώπη. Επέστρεψε στο Bukavu, τον Ιανουάριο του 2013, και έγινε δεκτός με ιδιαίτερη θέρμη από τους κατοίκους. 

Για τη προσφορά στα θύματα βιασμού έχει τιμηθεί επανειλημμένα. Το 2008 του απονεμήθηκε το Βραβείο των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το 2009 το Βραβείο Ούλοφ Πάλμε. Την ίδια χρονιά του απονεμήθηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση ο τίτλος του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής(Chevalier de la Légion d'Honneur). Το 2010 ανακηρύχτηκε επίτιμος διδάκτορας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ούμεο, στη Σουηδία (Umeå University). Το 2011 έλαβε το Διεθνές Αναπτυξιακό Βραβείο Βασιλιάς Μποντουέν από το βασιλιά του Βελγίου, Αλβέρτο το Β’ και το 2013 το Βραβείο Right Livelihood.

Το 2014 τιμήθηκε με το βραβείο Ζαχάροφ.

Παραπομπές 

Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό
Γυναικολόγοι
Φεμινιστές
Ακτιβιστές
Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎
Άγνων ο Αθηναίος

Ο Άγνων ήταν Αθηναίος, γιος του Νικία, πατέρας του Θηραμένη, στρατηγός κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου που ανοικοδόμησε την Αμφίπολη. Συνεξεστράτευσε μαζί με τον Κλεόπομπο κατά της Ποτείδαιας και των Χαλκιδέων στην Θράκη, αλλά χάνοντας τους μισούς περίπου των στρατιωτών από λοιμό  αναγκάσθηκε να επιστρέψει στην Αθήνα.
«Τοῦ δ' αὐτοῦ θέρους ῞Αγνων ὁ Νικίου καὶ Κλεόπομπος ὁ Κλεινίου, ξυστράτηγοι ὄντες Περικλέους, λαβόντες τὴν στρατιὰν ᾗπερ ἐκεῖνος ἐχρήσατο ἐστράτευσαν εὐθὺς ἐπὶ Ξαλκιδέας τοὺς ἐπὶ Θρᾴκης καὶ Ποτείδαιαν ἔτι πολιορκουμένην, ἀφικόμενοι δὲ μηχανάς τε τῇ Ποτειδαίᾳ προσέφερον καὶ παντὶ τρόπῳ ἐπειρῶντο ἑλεῖν. προυχώρει δὲ αὐτοῖς οὔτε ἡ αἵρεσις τῆς πόλεως οὔτε τἆλλα τῆς παρασκευῆς ἀξίως· ἐπιγενομένη γὰρ ἡ νόσος ἐνταῦθα δὴ πάνυ ἐπίεσε τοὺς ᾿Αθηναίους, φθείρουσα τὴν στρατιάν, ὥστε καὶ τοὺς προτέρους στρατιώτας νοσῆσαι τῶν ᾿Αθηναίων ἀπὸ τῆς ξὺν ῞Αγνωνι στρατιᾶς, ἐν τῷ πρὸ τοῦ χρόνῳ ὑγιαίνοντας. Φορμίων δὲ καὶ οἱ ἑξακόσιοι καὶ χίλιοι οὐκέτι ἦσαν περὶ Ξαλκιδέας. ὁ μὲν οὖν ῞Αγνων ἀνεχώρησε ταῖς ναυσὶν ἐς τὰς ᾿Αθήνας, ἀπὸ τετρακισχιλίων ὁπλιτῶν χιλίους καὶ πεντήκοντα τῇ νόσῳ ἀπολέσας ἐν τεσσαράκοντα μάλιστα ἡμέραις· οἱ δὲ πρότεροι στρατιῶται κατὰ χώραν μένοντες ἐπολιόρκουν τὴν Ποτείδαιαν».

 '' Το ίδιο καλοκαίρι ο Άγνων του Νικία και ο Κλεόπομπος του Κλεινία, στρατηγοί και οι δυο μαζί με τον Περικλή, πήραν την στρατιά που είχε χρησιμοποιήσει εκείνος και ξεκίνησαν αμέσως εκστρατεία εναντίον των Χαλκιδέων στη Θράκη και της Ποτείδαιας που εξακολουθούσε να πολιορκείται· φθάνοντας στην Ποτείδαια έστησαν πολιορκητικές μηχανές και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να την κυριεύσουν. Ούτε όμως η πολιορκία της πόλης ούτε οι άλλες επιχειρήσεις σημείωναν πρόοδο ανάλογη με την ετοιμασία...Ο Άγνων λοιπόν έφυγε με τα πλοία για την Αθήνα, έχοντας χάσει από τους τέσσερις χιλιάδες τους χίλιους πενήντα οπλίτες από την αρρώστια μέσα σε περίπου σαράντα ημέρες. Οι στρατιώτες της αρχικής δύναμης έμειναν στις θέσεις τους και πολιορκούσαν την Ποτείδαια.
-Απόδοση στη νεοελληνική

Σημειώσεις

Παραπομπές

Αγνων
Αγνων
Άννα Μαντζουράνη

Η Άννα Μαντζουράνη (Αθήνα, 28 Μαΐου 1935 - Αθήνα, 9 Ιανουαρίου 1991) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Είναι γνωστότερη για τις συμμετοχές της στις ταινίες: Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι, Μάθε παιδί μου γράμματα κ.ά.

Έχει κερδίσει το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο ΦΕΚΘ το 1981 για το ρόλο της στην ταινία Μάθε παιδί μου γράμματα.

Βιογραφία 
Σε ηλικία 18 χρονών ξεκίνησε τις σπουδές της, στη Δραματική Σχολή Τάκη Μουζενίδη όπως και στη σχολή τραγουδιού του Καλφόπουλου.

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1952 με τον θίασο Ελληνική Μουσική Κωμωδία του Μουζενίδη και πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1958 στην ταινία Μέλπω. Σε γενικές γραμμές, η ηθοποιός έπαιζε περισσότερο σε θεατρικές παραστάσεις, παρά σε κινηματογραφικές ταινίες.

Στη δεκαετία του 1980, συμμετείχε σε μια από τις γνωστότερες ταινίες της δεκαετίας αυτής, το Μάθε παιδί μου γράμματα, που συμπρωταγωνιστούσε ο Βασίλης Διαμαντόπουλος. Το 1981 παρέλαβε από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου.

Προσωπική ζωή 
Η Μαντζουράνη, υπήρξε γυναίκα του Αντώνη Καρατζόπουλου, ο οποίος ήταν παραγωγός ταινιών.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η Άννα Μαντζουράνη στο Cine.gr 
 Η Άννα Μαντζουράνη στο 90lepta.com
 Η Άννα Μαντζουράνη στο RetroDB.gr
 Η Άννα Μαντζουράνη στο IMDb.com
 Η Άννα Μαντζουράνη στο FinosFilm.com
 Η Άννα Μαντζουράνη στο GreekActor.gr

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πουέρτα δε Αλκαλά

Η Πουέρτα δε Αλκαλά (Puerta de Alcalá, Πύλη της Αλκαλά) είναι νεοκλασσικό μνημείο στην Πλάθα δε λα Ιντεπεντένθια στη Μαδρίτη, Ισπανία. Βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης και αρκετά μέτρα μακριά από την κύρια είσοδο του Πάρκο Μπουέν Ρετίρο. Την πλατεία διασχίζει η οδός Αλκαλά, αν και ο δρόμος δεν περνάει μέσα από το μνημείο, και είναι η αρχή των οδών Αλφόνσο ΙΒ΄, Σερράνο και Ολόθαγα. Το όνομα προέρχεται από το παλιό μονοπάτι που ένωνε τη Μαδρίτη με την κοντινή πόλη Αλκαλά ντε Ενάρες.

Η Μαδρίτη στα τέλη του 18ου αιώνα παρέμενε ένα μονότονο χωριό όσον αφορά την εμφάνιση, που περιβαλλόταν από μεσαιωνικά τείχη. Περίπου το έτος 1774, ο βασιλιάς Καρόλος Γ΄ ανέθεσε στον Ιταλό αρχιτέκτονα Φραντσέσκο Σαμπατίνι να κατασκευάσει μία μνημειώδη πύλη στα τείχη της πόλης από την οποία θα διερχόταν ένας νέος δρόμος προς την πόλη Αλκαλά, αντικαθιστώντας μια παλιότερη, μικρότερη πύλη, που βρισκόταν δίπλα και χρονολογούταν από τον 14ο αιώνα. Ολοκληρώθηκε το 1778. Από την πύλη εισέρχονταν στη πόλη όσοι προέρχονται από τη Γαλλία, την Αραγονία και την Καταλονία. Σήμερα, η μνημειακή πύλη βρίσκεται κοντά στο Σιντριβάνι της Κύβελης και στο πάρκο Ρετίρο.

Η νεοκλασική μνημειώδης εμφάνιση της πύλης είναι παρόμοια με αυτή των ρωμαϊκών θριαμβικών αψίδων, και ανεγέρθηκε με το εξωτερικό τμήμα να βλέπει ανατολικά. Η πύλη από τότε έχει αποκατασταθεί πέντε φορές στους παραπάνω από τους δύο αιώνες που στέκεται, η τελευταία στο τέλος του 20ού αιώνα. Είναι πρώτη αψίδα του Θριάμβου που κατασκευάστηκε στην Ευρώπη μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και προηγήθηκε άλλων όπως η Αψίδα του Θριάμβου και η Πύλη του Βραδεμβούργου.

Το περιβάλλον της πύλης έχει αλλάξει αρκετές φορές από τότε που άρχισε η κατασκευή της. Αρχικά βρισκόταν στα εξωτερικά όρια της Μαδρίτης ενώ σήμερα θεωρείται το τουριστικό κέντρο της πόλης και μοιάζει να βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης. Αυτή η αλλαγή οφείλεται στην επέκταση της γειτονιάς Σερράνο και στην επέκταση της οδού Αλκαλά. Τέλος, από το 1976 θεωρείται από το ισπανικό κράτος ιστορικό-πολιτιστικό μνημείο, ενώ στην κατηγορία αυτή ανήκει και η Πλάθα δε λα Ιντεπεντένθια.

Παραπομπές 

Κτίρια και κατασκευές στην Μαδρίτη
Πύλες (αρχιτεκτονική)
Καθεδρικός της Αλμουδένα

Ο καθεδρικός ναός της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ δε Αλμουδένα είναι καθολικός καθεδρικός ναός στη Μαδρίτη, Ισπανία, έδρα της ρωμαιοκαθολικής αρχιεπισκοπής της Μαδρίτης. Η κατασκευή του άρχισε το 1879 και ο ναός εγκαινιάστηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ το 1993.

Πρόκειται για ένα κτίριο μήκους 102 μέτρων και ύψους 69, το οποίο χτίστηκε κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου και του εικοστού αιώνα σε ένα μείγμα διαφορετικών ρυθμών: νεοκλασικό εξωτερικό, νεο-γοτθικό εσωτερικό και νεο-ρωμανικό ιερό. Καθαγιάστηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο ΙΙ κατά τη διάρκεια του τέταρτο ταξιδιού του στην Ισπανία στις 15 Ιουνίου 1993, και είναι ο μόνος ισπανικός ναός καθαγιασμένος από έναν Πάπα. Ο ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, με την ιδιότητα της Παναγίας της Αλμουδένα, πολιούχου της πόλης της Μαδρίτης και την Αρχιεπισκοπή της Μαδρίτης.

Ο καθεδρικός ναός βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Η κύρια πρόσοψη βρίσκεται απέναντι από το Βασιλικό Ανάκτορο. Η πρόσοψη βλέπει στην κάγιε Μπαϊλέν και το ιερό προς την Κουέστα δε λα Βέγα, στο τέλος της Κάγιε Μαγιόρ. Σε αντίθεση με τις περισσότερες χριστιανικές εκκλησίες, που έχουν άξονα στην κατεύθυνση ανατολικής-δύσης, ο καθεδρικός ναός έχει προσανατολισμό βορρά-νότου, ως αποτέλεσμα του σχεδιασμού του ως μέρος του συγκροτήματος του Βασιλικού Ανακτόρου. Είναι χτισμένο με πέτρα Νοβέλδα (Αλικάντε) και γρανίτη από τα λατομεία στο Κολμενάρ Βιέχο (Μαδρίτη).

Μαδριτη
Κτίρια και κατασκευές στην Μαδρίτη
Ζωίλος

Ο Ζωίλος ήταν ρήτορας από την Αμφίπολη που έζησε μεταξύ 285- 247 π.Χ.. Κατηγορούσε με μικρόλογα τον Όμηρο, γι αυτό επονομάστηκε Ομηρομάστιξ και για τη δηκτική του γλώσσα γενικά κύων ρητορικός.

Παραπομπές

Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Αρχαία Αμφίπολις
Souls of Black

Souls of Black είναι ο τίτλος του τέταρτου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, που κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1990 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records". Η παραγωγή του πραγματοποιήθηκε από τον Μάικλ Ρόουζεν στα "Fantasy Studios" της Καλιφόρνια. Σύμφωνα με τον Τσακ Μπίλι, ο συγκεκριμένος δίσκος ολοκληρώθηκε όσο γινόταν πιο γρήγορα για να συμμετάσχει το συγκρότημα στην επερχόμενη περιοδεία.

Για την προώθηση του δίσκου, οι Testament έλαβαν μέρος στην περιοδεία "Clash of the Titans" μαζί με τους Megadeth, Slayer και Suicidal Tendencies, ενώ γυρίστηκαν βίντεο κλιπ για τα τραγούδια "Souls of Black" και "The Legacy".

Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 35 στην Μεγάλη Βρετανία και το # 73 στα αμερικάνικα τσαρτ. Οι κριτικές που έλαβε ήταν μέτριες προς καλές, με το "Allmusic" να του δίνει 2,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,5 / 5 και το "Metal Archives" 83%.

Τραγούδια του δίσκου
1. Beginning of the End (Peterson) - 0:36
2. Face in the Sky (Billy, Skolnick, Peterson) - 3:53
3. Falling Fast (Billy, Peterson, Clemente) - 4:05
4. Souls of Black (Billy, Skolnick, Peterson, Clemente) - 3:22
5. Absence of Light(Billy, Skolnick, Peterson) - 3:55
6. Love to Hate (Billy, Skolnick, Peterson, Clemente) - 3:40
7. Malpractice (Billy, Skolnick, Peterson) - 4:43
8. One Man's Fate (Billy, Peterson, Clemente) - 4:49
9. The Legacy (Billy, Skolnick, Peterson, Clemente) - 5:30
10. Seven Days of May (Billy, Skolnick, Peterson) - 4:41

Θέσεις τσαρτ
Souls of Black (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 24 Σεπτεμβρίου 1990Τα μέλη των Testament
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Souls of Black''" είναι οι εξής:
 Τσακ Μπίλι - φωνητικά
 Άλεξ Σκόλνικ - κιθάρα
 Έρικ Πίτερσον - κιθάρα
 Γκρεγκ Κρίστιαν - μπάσο
 Λούι Κλεμέντε - τύμπανα

Παραπομπές

Πηγές
 Souls of Black - Testament | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic
 Testament - Souls of Black (album review) | Sputnikmusic
 Testament - Souls of Black - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives

Δισκογραφία των Testament
Άλμπουμ του 1990
Μητροπολίτης Γρεβενών Δαβίδ

Ο Μητροπολίτης Γρεβενών Δαβίδ (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Τζι­ου­μά­κας) (Λιτόχωρο, 12 Αυγούστου 1958) είναι Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Βιογραφικά Στοιχεία
Είναι απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1979) και πτυχιούχος Ποιμαντικής της Θεολογικής Σχολής του ίδιου πανεπιστημίου (1983).

Εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης το 1980, υπηρετώντας ως Ηγουμενοσύμβουλος έως και το 1982. Το 1980 χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα Χρυσοφάκη, υπηρετώντας σε διάφορους Ιερούς Ναούς της Θεσσαλονίκης, ενώ παράλληλα ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντή του Ιδιαιτέρου Γραφείου του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης. Το 1983 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα, λαμβάνοντας το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη και αναλαμβάνοντας καθήκοντα Ιερατικού Προϊσταμένου του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, θέση την οποία διετήρησε έως της εκλογής του. Το 2004 ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντή του Γενικού Φιλόπτωχου Ταμείου της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Από το 2010 έως της σε Επίσκοπο εκλογή του χρημάτισε Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης και Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης.

Στις 10 Οκτωβρίου 2014 εκλέχθηκε Μητροπολίτης Γρεβενών, λαμβάνοντας στη διαδικασία κατάρτισης του τριπροσώπου 53 ψήφους, ενώ στο τριπρόσωπο 41 σε σύνολο 78 παρόντων Μητροπολιτών. Η χειροτονία του πραγματοποιήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2014, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πολιούχου Θεσσαλονίκης, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου Β΄, συμπαραστατούμενος από πλειάδα Μητροπολιτών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Ι. Μ. Γρεβενών

Μητροπολίτες Γρεβενών
Έλληνες ιεράρχες
Λίβανος Κορμακίτη

Η Ένωση Κορμακίτη «Ο Λίβανος» (ή ο Λίβανος Κορμακίτη) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το μαρωνίτικο χωριό Κορμακίτης της επαρχίας Κερύνειας. Η ομάδα είχε συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου.

Ιστορία 
Ο Λίβανος ιδρύθηκε το 1945. Χρώματα είχε το πράσινο και το άσπρο. Η ομάδα εντάχθηκε στην ΕΠΟΠΛ.  Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 και την κατάληψη του Κορμακίτη από τα τουρκικά στρατεύματα ο Λίβανος επαναδραστηριοποιήθηκε στη Λευκωσία. 

Το 1981 εντάχθηκε στην Γ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Στην πρώτη του συμμετοχή στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1981-82, τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα (ΕΠΟΠΛ).

Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Λίβανος ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ. 

Την περίοδο 1986-87 κατέκτησε το πρωτάθλημα του ομίλου του και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Συμμετείχε για δύο περιόδους στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1988-89 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε. Ωστόσο, το 1989 ενοποιήθηκε με τον Κέδρο Κορμακίτη και την ΑΕΚ Κορμακίτη δημιουργώντας το σωματείο Ένωση Νέων «Ο Κορμακίτης».

1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Λίβανος συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας.

Τίτλοι
Δ΄ κατηγορία:
 Πρωταθλητής (1): 1987 (όμιλος Λευκωσίας-Κερύνειας)
Πρωτάθλημα ΕΠΟΠΛ
 Πρωταθλητής (2): 1981, 1985
Κύπελλο ΕΠΟΠΛ
 Κυπελλούχος (2): 1977, 1978

Παραπομπές 

Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Κερύνειας
Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)
Κυπριακοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948
Κορμακίτης
Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης

Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης είναι η έδρα της Εκκλησίας Κρήτης, η οποία είναι ημιαυτόνομη Ορθόδοξη Εκκλησία υπαγόμενη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η περιφέρειά της περιλαμβάνει την πόλη του Ηρακλείου καθώς και μέρος του Νομού Ηρακλείου.

Μέχρι το 1967 ονομαζόταν «Ιερά Μητρόπολις Κρήτης». Από τότε, με απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ανυψώθηκε σε Αρχιεπισκοπή και ο Μητροπολίτης της έκτοτε φέρει τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου. Αρχιεπίσκοπος από τις 11 Ιανουαρίου 2022 είναι ο Ευγένιος Β΄ (Αντωνόπουλος).

Ιεροί Ναοί Ηρακλείου
Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Μηνά
Ιερός Καθεδρικός Ναός Αγίου Τίτου
Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Πόρου
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου (Λιμένος)
Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης
Ιερός Ναός Αναλήψεως του Σωτήρος
Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής Χρυσοπηγής
Ιερός Ναός Μιχαήλ Αρχαγγέλου Νέου Σταδίου 
Ιερός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Σταυροφόρων
Ιερός Ναός Αγίας Άννης
Ιερός Ναός της του Θεού Σοφίας Νέων Κλαζομενών
Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Νέας Αλικαρνασσού
Ιερός Ναός Ἁγίου Ιωάννου
Ιερός Ναός Εἰσοδίων της Θεοτόκου Νέων Αλατσάτων
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Νέων Βρυούλλων
Ιερός Ναός Γενεσίου της Θεοτόκου Μπεντεβή 
Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Πατελλών
Ιερός Ναός Αγίου Ευμενίου Φορτέτσας
Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης
Ιερός Ναός Αγίου Ευγενίου του Καππαδόκου
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Άνω Νέας Αλικαρνασσού
Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Παναγίας Καμαριανής
Ιερός Ναός Αγίου Κυρίλλου Γορτύνης
Ιερός Ναός Προφήτου Ηλιού Καλλιθέας
Ιερός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Καρτερού
Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίτσα Μικρασιατών) Μασταμπά
Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας
Ιερός Ναός Αγίου Ελευθερίου 
Προσκυνηματικός Ναός Παναγίας Βουρλιώτισσας

Εικόνες
Παναγίας Καμαριανής από την Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας, η οποία τιμάται στον ομώνυμο ναό την Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής (ημέρα της ευρέσεώς της στην Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας).
Αγίου Νικολάου από την Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας, στον ομώνυμο ναό της Νέας Αλικαρνασσού.
Παναγίας Μυρτιδιώτισσας, που εορτάζεται στις 24 Σεπτεμβρίου στη Μονή Παλιανής.
Παναγίας της Ορφανής, στη Μονή Αγκαράθου.
Παναγίας Βουρλιώτισσας, στον ομώνυμο ναό.

Ιερές Μονές και Ησυχαστήρια

Ιερές Μονές

Ιερά Ησυχαστήρια

Επισκοπικός κατάλογος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης

Εκκλησία Κρήτης
Ηράκλειο
Ανατολικός Χριστιανισμός

Ο Ανατολικός Χριστιανισμός περιλαμβάνει τις Χριστιανικές παραδόσεις και εκκλησίες που αναπτύχθηκαν στα Βαλκάνια, την Ανατολική Ευρώπη, τη Μικρά Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την Ινδία, και μέρη της Άπω Ανατολής μέσα σε αρκετούς αιώνες θρησκευτικής εξέλιξης.

Ο όρος γενικά χρησιμοποιείται στον Δυτικό Χριστιανισμό για να περιγράψει όλες τις Χριστιανικές παραδόσεις που δεν αναπτύχθηκαν στη Δυτική Ευρώπη. Ούτως, ο όρος δεν περιγράφει κάποια μοναδική κοινότητα ή κοινή θρησκευτική παράδοση, και ουσιαστικά μερικές "Ανατολικές" Εκκλησίες έχουν περισσότερα κοινά ιστορικά και θεολογικά στοιχεία με τον "Δυτικό" Χριστιανισμό από ότι μεταξύ τους. Οι διάφορες "Ανατολικές" Εκκλησίες δεν αναφέρονται στον εαυτό τους κανονικά ως "Ανατολικές", με εξαίρεση την Εκκλησία της Ανατολής.

Οι όροι "Ανατολικός" και "Δυτικός" από αυτή την όψη προέκυψαν από διαιρέσεις στην Εκκλησία που αντικατόπτριζαν την πολιτισμική διάσπαση μεταξύ της Ελληνιστικής ανατολής και της λατινική δύση και την πολιτική διαίρεση μεταξύ της αδύναμης Δυτικής και της ισχυρής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επειδή η πιο δυνατή Εκκλησία στην Ανατολή ήταν αυτή που έγινε γνωστή ως Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ο όρος "Ορθόδοξη" συχνά χρησιμοποιείται με μια σημασία χαλαρή όσο και ο όρος "Ανατολικός", αν και αυστηρά μιλώντας περισσότερες Εκκλησίες θεωρούν τον εαυτό τους μέρος μας Ορθόδοξης και Καθολικής κοινότητας.

Οικογένειες εκκλησιών 

Οι Ανατολικοί Χριστιανοί δεν μοιράζονται τις ίδιες θρησκευτικές παραδόσεις, αλλά έχουν πολλές κοινές πολιτισμικές παραδόσεις. Ο Χριστιανισμός διαιρέθηκε στην Ανατολή κατά τους πρώτους αιώνες το μέσα και έξω από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία λόγω διαμαχών σχετικά με τη Χριστολογία και τη θεμελιώδη θεολογία, καθώς και λόγω εθνοτικών διαιρέσεων (ρωμαίος, πέρσης, κτλ.). Θα περνούσαν αρκετοί αιώνες ώστε ο Δυτικός Χριστιανισμός να διασπαστεί πλήρως από αυτές τις παραδόσεις ως ξεχωριστή κοινότητα. Σήμερα υπάρχουν τέσσερις κύριοι κλάδοι ή οικογένειες το Ανατολικού Χριστιανισμού, καθεμία από τις οποίες έχει διακριτή θεολογία και δόγμα:
Ορθοδοξία
 η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία
 οι Αρχαίες Ανατολίτικες Ορθόδοξες Εκκλησίες
 η Νεστοριανή Εκκλησία της Ανατολής
 οι Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες

Σε πολλές Ανατολικές εκκλησίες, μερικοί ενοριακοί ιερείς διαχειρίζονται το μυστήριο της χρισμάτωσης σε βρέφη μετά το βάπτισμα και επιτρέπεται στους ιερείς να παντρευτούν πριν τη χειροτονία. Ενώ όλες οι Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες αναγνωρίζουν την εξουσία του Πάπα, μερικές από αυτές έχοντας υπάρξει αρχικά μέρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας ή της Αρχαίας Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ακολουθούν πιστά τις παραδόσεις  τους, περιλαμβανομένης της παράδοσης να επιτρέπουν στους παντρεμένους άνδρες να γίνουν ιερείς.

 
Χριστιανική ορολογία
Σιδηροδρομική γραμμή Αθήνας - Καλαμπάκας

Η Σιδηροδρομική γραμμή Αθήνας-Καλαμπάκας είναι ελληνική σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει την Αττική με την Καλαμπάκα και άλλες πόλεις μεταξύ Αθήνα-Καλαμπάκα (όπως Δομοκός, Αγγείες, Σταυρό, Τρίκαλα κλπ). Η γραμμή Αθήνα-Καλαμπάκα είναι η δεύτερη πιο σημαντική ελληνική σιδηροδρομική.

Ενώ από τις 17/6/2020 επανήλθαν τα δρομολόγια Παλαιοφάρσαλου-Καλαμπάκας (Αμαξοστοιχίες: 7880, 882, 884, 886, 888 / 881, 883, 885, 887)

tickets.trainose.gr/dromologia/

(ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

 ΑΘΗΝΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
 ΑΘΗΝΑ-ΚΑΛΑΜΠΑΚΑ
 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ)

Διαδρομή
Ο νότιος τερματικός της γραμμής Παλαιοφαρσάλου - Καλαμπάκας είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός Παλαιοφαρσάλου, στο Σταυρό Λάρισας. Χωρίζεται από τη γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης και ακολουθεί μια διακλάδωση μήκους περίπου 80 χιλιομέτρων. Περνάει από την Καρδίτσα, συνεχίζει στα Τρίκαλα και προχωράει βόρεια-βορειοδυτικά και καταλήγει στην Καλαμπάκα. 

Το δρομολόγιο Αθήνα-Καλαμπάκα καλύπτεται σε 4 ώρες και 11 λεπτά, διαδρομή που εκτελεί η μηχανή ADtranz DE 2000 (Σειρά 220 του Ο.Σ.Ε.), με βαγόνια Κιολεϊδη.

Ιστορία
Η γραμμή Παλαιοφαρσάλου - Καλαμπάκας εγκαινιάστηκε στις 16 Ιουνίου 1886, ως τμήμα των Σιδηροδρόμων Θεσσαλίας, με μετρικό εύρος ενώ η διαδρομή του ίδια με τη σημερινή, αλλά με περισσότερες στάσεις.

Το 2001, ελήφθη η απόφαση ώστε η γραμμή Παλαιοφαρσάλου - Καλαμπάκας να μετατραπεί σε γραμμή κανονικού εύρους, για να διευκολυνθεί η ανταπόκρισή της, στο Σταθμό Παλαιοφαρσάλου, με τη γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης.

Υπηρεσίες
Στη γραμμή Παλαιοφαρσάλου - Καλαμπάκας κυκλοφορούν τρένα που εκτελούν δρομολόγια με τέσσερις υπηρεσίες. Μία χρησιμοποιώντας τον Παλαιοφάρσαλο ως τερματικό μέχρι την Καλαμπάκα, μία από τη Λάρισα, μία από την Αθήνα και μία από τη Θεσσαλονίκη, πάλι έως την Καλαμπάκα

Στάσεις (Σταθμοί)
Οι Στάσεις της σιδηροδρομικής γραμμής Αθήνας-Καλαμπάκας (που κάνει η γερμανική μηχανή Bombardier-ADtranz DE 2000 (σειράς 220 Ο.Σ.Ε.) με τις Επιβατάμαξες Κιολεΐδη Ο.Σ.Ε.) 

Αθήνα
Σ.Κ.Α. (Σιδηροδρομικό Κέντρο Αχαρνών)
Οινόη
Θήβα
Αλίαρτος
Λειβαδειά
Τιθορέα
Μώλος (20/11/2022)
Λιανοκλάδι
Αγγείες
Δομοκός
ΠαλαιοΦάρσαλος
Σοφάδες
Καρδίτσα
Φανάρι (Καρδίτσας)
Μαγούλα (Καρδίτσας)
Τρίκαλα
Καλαμπάκα

Στάσεις της σιδηροδρομικής γραμμής ΠαλαιοΦαρσάλου-Καλαμπάκας  (που κάνει η αυτοκινητάμαξα Bombardier-M.A.N. S 2000 σειράς 621 Ο.Σ.Ε.)

ΠαλαιοΦάρσαλος
Σοφάδες
Καρδίτσα
Φανάρι (Καρδίτσας)
Μαγούλα (Καρδίτσας)
Τρίκαλα
Καλαμπάκα

Μέλλον

Αναβάθμιση
Έχει ληφθεί απόφαση από την TrainOSE (από το 2017 μέλος του Ομίλου FSItaliane) να γίνει διπλή και ηλεκτροκίνητη η γραμμή και επίσης να εγκατασταθεί το σύγχρονο σύστημα τηλεδιοίκησης - σηματοδότησης. 

Με το έργο να έχει δημοπρατηθεί, το 2022 (που θα έρθουν τα νέα υπερσύγχρονα Υβριδικά Τρένα της Hitachi) ο χρόνος διαδρομής Αθήνας - Καλαμπάκας, θα περιοριστεί στις 2 ώρες και 30 λεπτά.

Επεκτάσεις
 Ηγουμενίτσα - Ιωάννινα - Καλαμπάκα - Κοζάνη: Εγκεκριμένοι περιβαλλοντικοί όροι το 2013, με την απόσταση Αθήνα - Ιωάννινα να διεξάγεται σε 3 ώρες και 50 λεπτά, με κύριους σταθμούς σε Ηγουμενίτσα, Ιωάννινα, Καλαμπάκα, Γρεβενά, Σιάτιστα και Κοζάνη.

Παραπομπές 

Παλαιοφάρσαλος
Παλαιοφάρσαλος
Εννέα οδοί

Οι Εννέα Οδοί ήταν πόλη των Ηδωνών στις όχθες του ποταμού Στρυμόνα στη Μακεδονία η οποία και καταστράφηκε από τους Αθηναίους, που επέδραμαν αιφνίδια, χωρίς να υπάρξει προηγούμενη αιτία. Συγκεκριμένα μετά τους περσικούς πολέμους, το 437/6 π.Χ., η Αθηναϊκή Δημοκρατία απεφάσισε την κατάληψη της χρυσοφόρου περιοχής και την εκδίωξη των κατοίκων της προκειμένου να δημιουργήσει εκεί δική της αποικία, αποστέλλοντας τον Αθηναίο στρατηγό Άγνωνα ο οποίος και τελικά αφού την κατέλαβε, τη λεηλάτησε και την κατέστρεψε εκδιώκοντας τους κατοίκους της, όσοι επέζησαν του αφανισμού, έκτισε στη συνέχεια στην ίδια θέση την Αμφίπολη. Όπως μας πληροφορεί σχετικά ο Θουκυδίδης:
«Τη θέση αυτή, όπου είναι τώρα η πόλη, δοκίμασε παλαιότερα να την αποικίσει και ο Αρισταγόρας ο Μιλήσιος, τότε που τον καταδίωκε ο βασιλιάς Δαρείος, αλλά εκδιώχθηκε από τους Ηδώνες· έπειτα, ύστερα από τριάντα δύο χρόνια οι Αθηναίοι έστειλαν δέκα χιλιάδες εποίκους και δικούς τους και από άλλες πόλεις εθελοντές, οι οποίοι εξολοθρεύτηκαν στον Δραβήσκο από τους Θράκες (465 π.Χ.) Και ύστερα από είκοσι εννέα χρόνια, το (437/6 π.Χ.), οι Αθηναίοι ήλθαν ξανά με αρχηγό για την ίδρυση αποικίας τον Άγνωνα του Νικίου, έδιωξαν τους Ηδώνες και έχτισαν την πόλη στη θέση που πρωτύτερα ονομαζόταν Εννέα Οδοί. Βάση για την επιχείρηση είχαν την Ηιώνα, το εμπορικό λιμάνι τους στο στόμιο του ποταμού, σε απόσταση είκοσι πέντε σταδίων από την τωρινή πόλη που ο Άγνων την ονόμασε Αμφίπολη, διότι καθώς ο Στρυμόνας την περιβρέχει και από τις δύο πλευρές σχηματίζοντας αγκώνα, έχτισε μακρύ τείχος από ένα σημείο του ποταμού σε ένα άλλο και ίδρυσε την πόλη, περίβλεπτη από τη θάλασσα και από την στεριά».

Το 357 π.Χ. η πόλη ανακαταλήφθηκε από τον Φίλιππο, τον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκδιώκοντας τους εισβολείς Αθηναίους. Γενόμενη τότε μέρος του Βασιλείου των Μακεδόνων η πόλη αποδόθηκε στους πρότερους κατοίκους της τους Ηδωνούς.
Σημειώσεις

Παραπομπές

Εννεα οδοι
Αρχαία Αμφίπολις
Αρχαίες πόλεις της Μακεδονίας
Γεώργιος Γαλής

Με το όνομα Γεώργιος Γαλής φέρονται δύο Έλληνες αγωνιστές οπλαρχηγοί στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι:

 Γεώργιος Γαλής που καταγόταν από το Βαλτέτσι Αρκαδίας ο οποίος και διακρίθηκε στην ομώνυμη μάχη.
 Γεώργιος Γαλής που καταγόταν από τον Φουρνά των Αγράφων ο οποίος και είχε διακριθεί ως οπλαρχηγός και ως πληρεξούσιος. Αδελφοί αυτού ήταν οι επίσης οπλαρχηγοί Ιωάννης και Κωνσταντίνος Γαλής που διέπρεψαν σε όλη τη διάρκεια της επανάστασης. Πέθανε στη διάρκεια του Αγώνα, το 1823.

Πηγές
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τ.Η΄, σ.68

Οπλαρχηγοί του 1821
Ηλίας Γαλιώτος

Ο Ηλίας Γαλιώτος ήταν Έλληνας αγωνιστής οπλαρχηγός στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ήταν αδελφός των επίσης οπλαρχηγών Παναγιώτη και Αδριανού Γαλιώτου.

Κατά την εισβολή του Ιμπραήμ Πασά μαζί με τα αδέλφια του συγκρότησαν ενιαίο αμυντικό σώμα του οποίου και ηγούνταν.

Πηγές
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τ.Η΄, σ.74

Οπλαρχηγοί του 1821
Ανδρέας Γεωργίου (ηθοποιός)

Ο Ανδρέας Γεωργίου (Ηνωμένο Βασίλειο, 18 Απριλίου 1982) είναι Ελληνοκύπριος σκηνοθέτης και ηθοποιός.

Πρώτα χρόνια και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Λονδίνο της Αγγλίας από Κύπριους γονείς. Έζησε στην χώρα έως και τα 6 του χρόνια όπου και επέστρεψαν οικογενειακώς στην Κύπρο. Έχει μια μεγαλύτερη αδελφή, την Ξένια  και δύο αδερφούς, τον Κρίστοφερ και τον Ραφαέλο - Αντώνη.

Καριέρα
Στη Κύπρο και στην Ελλάδα είναι ένας αρκετά γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης χάρη στις επιτυχίες του. Έχει σκηνοθετήσει το Βάλς με 12 θεούς, τους 31 δρόμους και τη σεζόν 2013-2017 σκηνοθετούσε και πρωταγωνιστούσε στην τηλεοπτική σειρά του ANT1 Μπρούσκο μαζί με τους Αποστόλη Τότσικα, Ελένη Βαΐτσου, Εβελίνα Παπούλια, Γιώργο Ζένιο,Έλλη Κυριακίδου   και άλλους Έλληνες και Ελληνοκύπριους ηθοποιούς. Τη σεζόν 2014-2015 έκανε σκηνοθετική επιμέλεια στο Ρουά Ματ. Έχει παίξει στα ''Άσπρα Μπαλόνια'', στο ''Σε φόντο κόκκινο'' στο ''Αλλού Ξημερώμενοι'' και έχει κάνει guest εμφάνιση στην Ονειροπαγίδα. Την πρώτη του επαφή με την τηλεόραση έκανε από το Dream Show - The Theater στην τηλεόραση του Alpha, όπου και κέρδισε.  Τη σεζόν 2017-2019 σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στη δραματική σειρά του ALPHA  Το Τατουάζ το οποίο επίσης σημειώνει υψηλά νούμερα τηλεθέασης σε Ελλάδα και Κύπρο. Τη σεζόν 2019-2021 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη σειρά ΣΚΑΪ" 8 λέξεις". Την σεζόν 2021-2023 σκηνοθετεί την καθημερινή δραματική σειρά του Mega Η Γη της Ελιάς.
Τη σεζόν 2022 συμμετέχει στη παρουσίαση για το μουσικό σόου X Factor στο Mega.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές

Κύπριοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κύπριοι σκηνοθέτες
Κύπριοι τηλεοπτικοί παραγωγοί
Κύπριοι σεναριογράφοι
Κύπριοι ηθοποιοί τηλεόρασης
Καθεδρικός της Σεγόβια

Ο Καθεδρικός ναός της Σεγόβια είναι ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός στη Σεγόβια, Ισπανία. Βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της πόλης, την Πλάθα Μαγιόρ, και είναι αφιερωμένος στην Παρθένο Μαρία. Ο Καθεδρικός της Σεγόβια είναι ένας από τους τελευταίους γοτθικούς ναούς που κατασκευάστηκαν στην Ευρώπη και στην Ισπανία. Κατασκευάστηκε στα μέσα του 16ου αιώνα, όταν στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, η αναγεννησιακή αρχιτεκτονική ήταν το νέο σημείο αναφοράς.

Ιστορία 
Ο καθεδρικός κατασκευάστηκε από το 1525 μέχρι το 1577 σε ύστερο γοτθικό ρυθμό, ο οποίος θεωρούταν απαρχαιωμένος στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο προηγούμενος καθεδρικός της Σεγόβια βρισκόταν δίπλα στο Αλκάθαρ, και χρησιμοποιήθηκε από τους βασιλικούς στρατούς ώστε να το υπερασπιστούν στη διάρκεια πολιορκιών. Οι επαναστάτες Κομουνέρος σκόπευαν να καταλάβουν τον καθεδρικό ώστε να προφυλάξουν τα ιερά του λείψανα, και χρησιμοποίησαν τη θέση του στα τείχη του Αλκάθαρ ώστε να νικήσουν τους αμυνόμενους. Σε μία γνωστή ανταλλαγή, επιφανείς αξιωματούχοι της πόλης ζητούσαν από τους κομουνέρος να σταματήσουν τις επιθέσεις τους στο ναό, λέγοντας ότι πρέπει να σκεφτούν την αδικία της ισοπέδωσης ενός τόσο μεγαλοπρεπούς ναούς εναντίον όσον, υπηρετώντας το βασιλιά τους, υπερασπίζονταν το Αλκάθαρ. Όμως, οι εκκλήσεις δεν ισακούστηκαν και οι κομουνέρος απάντησαν: η Εκκλησία ανήκει στην Πόλη. Ύστερα από πολύμηνη πολιορκία, ο καθεδρικός είχε καταστραφεί. Εξαιτίας φόβων ότι η επίθεση θα επαναλαμβανόταν, ο καθεδρικός μετακινήθηκε στο σημερινό χώρο και κατασκευάστηκε με βάση σχέδια του Χουάν Χιλ δε Οντανιόν, και το έργο συνεχίστηκε από τον γιό του Ροδρίγο Χιλ δε Οντανιόν.

Ο καθεδρικός φέρει τρία ψηλά κλίτη, με όμορφα παράθυρα και πολυάριθμα βιτρώ. Το εσωτερικό χαρακτηρίζεται από την ομοιομορφία του ρυθμού του, με εξαίρεση τον τρούλο του, ο οποίος κατασκευάστηκε περίπου το 1630 από τον Πέδρο δε Μπριθούελα. Τα γοτθικά κλίτη έχουν ύψος 33 μέτρα, 50 μέτρα πλάτος και 105 μήκος. Το κωδωνοστάσιο έχει ύψος περίπου 90 μέτρα. Ο σημερινός πέτρινος οβελός στην κορυφή του κωδωνοστασίου χρονολογείται από το 1614 και ανεγέρθη μετά από μία μεγάλη πυρκαγιά που προκλήθηκε από κεραυνό. Ο αρχικός οβελός, ολόκληρος γοτθικός, κατασκευάστηκε από αμερικανικό μαόνι, είχε πυραμοειδές σχήμα και ήταν ο ψηλότερος πύργος στην Ισπανία.

Τα πιο εξέχοντα παρεκκλήσια είναι αυτά των Σαντίσιμο Σακραμέντο, με τέμπλο φιλοτεχνημένο από τον Χοσέ δε Τσουρριγκέρα, του Σαν Ανδρές, με ένα τρίπτυχο της Αποκαθήλωσης του Αμπρόσιους Μπένσον, και της Αποκαθήλωσης.

Το κύριο τέμπλο του καθεδρικό είναι έργο του Φραντσίσκο Σαμπατίνι και είναι αφιερωμένο στην Παναγία της Ειρήνης.

Στο μουσείο του καθεδρικό βρίσκονται έργα του Πέδρο Μπερρουγκέτε, Σάντσεθ Κοέγιο και Βαν Ορλέι. Στα αρχεία του καθεδρικού βρίσκεται ένα από τα πρώτα εκτυπωμένα βιβλία που δημοσιεύθηκαν στην Ισπανία, το Sinodal de Aguilafuente

Παραπομπές 

Σεγοβια
Σεγόβια
Κτίρια και κατασκευές στην Καστίλλη και Λεόν
Ρόουζ Φρίντμαν

Η Ρόουζ Νταϊρέκτορ-Φρίντμαν (Rose Director-Friedman, Δεκέμβριος 1910 – 18 Αυγούστου 2009), επίσης γνωστή ως Ρόουζ Ντ. Φρίντμαν και Ρόουζ Νταϊρέκτορ, ήταν καθηγήτρια στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σικάγου. Ήταν σύζυγος του Μίλτον Φρίντμαν (1912-2006), ο οποίος κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Οικονομίας το 1976 και αδελφή του Άαρον Νταϊρέκτορ (1901-2004). Πιστεύεται ότι γεννήθηκε την τελευταία εβδομάδα του Δεκεμβρίου του 1910, όμως τα αρχεία γεννήσεων έχουν χαθεί. Γεννήθηκε στο Στάρυ Χορτόρισκ της Ουκρανίας, όπου η οικογένειά της (οικογένεια Νταϊρέκτορ) ήταν επιφανείς Εβραίοι κάτοικοι.

Η Ρόουζ Φρίντμαν παρακολούθησε το κολέγιο Ρηντ και αργότερα μεταφέρθηκε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, από όπου έλαβε πτυχίο στη φιλοσοφία.  Μετά από αυτό, ξεκίνησε να μελετά για ένα διδακτορικό στα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και συμπλήρωσε όλη την απαιτούμενη εργασία για το διδακτορικό, εκτός από την συγγραφή της διατριβής. Κατά την νεότητα της, συνέγραψε άρθρα με την Ντόροθυ Μπράντυ για να τεκμηριώσει το κεϋνσιανό όραμα περί κατανάλωσης. Αναγορεύθηκε Επίτιμη Διδάκτωρ Νομικών Επιστημών το 1986 από το Πανεπιστήμιο Πέπερνταϊν.

Από κοινού με τον σύζυγό της, συνέγραψαν δύο βιβλία στα οικονομικά και την δημόσια πολιτική, τα «Ελεύθερος να επιλέξεις» (Free to Choose) και «Τυραννία του Status Quo» (Tyranny of the Status Quo) και τα απομνημονεύματά τους «Μίλτον και Ρόουζ Ντ. Φρίντμαν, Δύο τυχεροί άνθρωποι» (Milton and Rose D. Friedman, Two Lucky People) που εκδόθηκαν το 1998. Από κοινού επίσης ίδρυσαν το Ίδρυμα Μίλτον και Ρόουζ Φρίντμαν, με στόχο να προωθήσουν την χρήση των κουπονιών εκπαίδευσης και της ελευθερίας επιλογής στην εκπαίδευση. Επίσης συνέβαλε στην παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς του δικτύου PBS «Ελεύθερος να επιλέξεις» (Free to Choose) και συνέδραμε τον άνδρα της στη συγγραφή του βιβλίου του πολιτικής φιλοσοφίας του 1962 Καπιταλισμός και Ελευθερία (Capitalism and Freedom).

Όταν ο Μίλτον έλαβε το Μετάλλιο της Ελευθερίας το 1998, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους είπε αστειευόμενος στον λόγο του ότι η Ρόουζ ήταν γνωστή ως η μοναδική γυναίκα που κέρδισε ποτέ σε έναν διαπληκτισμό με τον σύζυγό της. Οι Φρίντμαν έιχαν δυο παιδιά, την Τζάνετ και τον Ντέιβιντ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 The Friedman Foundation
 In Memoriam: Rose Friedman του Guy Sorman

Αμερικανοί οικονομολόγοι
Μίλτον Φρίντμαν
Βιέκοσλαβ Μπεβάντα

Ο Βιέκοσλαβ Μπεβάντα (γεννημένος στις 13 Μαΐου 1956) είναι ένας ΒόσνιοΚροάτης πολιτικός και υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από το 2012 ως το 2015. Είναι μέλος της Κροατικής Δημοκρατικής Ένωσης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

Σύντομη βιογραφία
Αφού αποφοίτησε από το δημοτικό και γυμνάσιο του Μόσταρ, σπούδασε οικονομολόγος στο πανεπιστήμιο του Μόσταρ.

Μεταξύ της περιόδου 1979 και 1989 εργάστηκε στην αεροπορική βιομηχανία «SOKO» στο Μόσταρ. Από το 1990 έως το 1993 εργάστηκε στην «APRO», μια τράπεζα στο Μόσταρ. Από το 2000 έως το 2001 εργάστηκε στο «Euro Center» στο Σπλιτ, και από το 2001 και για τα επόμενα 6 χρόνια διετέλεσε διευθυντής της Εμπορικής Τράπεζας του Σεράγεβο. 

Στην συνέχεια έγινε υπουργός Οικονομικών της Ομοσπονδίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Παράλληλα ήταν και Αντιπρόεδρος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.balkaninsight.com/en/article/vjekoslav-bevanda-to-be-the-new-bosnian-pm
http://imovinapoliticara.cin.ba/profil.php?profil=96

Πρωθυπουργοί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Βόσνιοι πολιτικοί
Αΐν αλ-Αράμπ

Η Αΐν αλ-Αράμπ ( , , ), είναι πόλη της βόρειας Συρίας, η οποία συχνά είναι πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στις δυνάμεις του Συριακού Κουρδιστάν και του Ισλαμικού Κράτους.

Στην απογραφή του 2004 είχε πληθυσμό 44.821 κατοίκων. Η πλειοψηφία αυτών των κατοίκων είναι Κούρδοι, ενώ το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού αποτελείται από Άραβες (5%), Τουρκμένους (5%) και Αρμένιους (1%).

Εξαιτίας του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου η πόλη πέρασε στον έλεγχο της κουρδικής πολιτοφυλακής (YPG) το 2012. Το 2014, ανακηρύχθηκε ως διοικητικό κέντρο του Καντονιού Κομπανέ του Συριακού Κουρδιστάν. Τα τελευταία χρόνια διεξάγεται η Πολιορκία του Κομπάνι από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους.

Πόλεις της Συρίας
Ροζάβα
Φαρσάρο Λασιθίου

To Φαρσάρο είναι μικρός ορεινός οικισμός της Κρήτης σε υψόμετρο 860 μέτρα, που γειτνιάζει με το Μαρμακέτο και βρίσκεται  στο Οροπέδιο Λασιθίου. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να  προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τζερμιάδων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Μαρμακέτο αποτελούν την Κοινότητα Μαρμακέτου του δήμου Οροπεδίου Λασιθίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 18 κατοίκους.. Στο Φαρσάρο βρίσκεται ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.

Φωτογραφίες

Παραπομπές 

[

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1951

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1951 που πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 15 Απριλίου του 1951 ήταν οι πρώτες ελεύθερες δημοτικές και κοινοτικές εκλογές που διεξήχθησαν στη χώρα έπειτα από 17 ολόκληρα χρόνια, καθώς οι προηγούμενες είχαν πραγματοποιηθεί το 1934, δυο έτη πριν την επιβολή του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου 1936, ενώ στη συνέχεια ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ακολούθως επήλθε η Κατοχή αλλά και ο Εμφύλιος με συνέπεια να μη διεξάγονται εκλογές και οι ανώτατοι άρχοντες να είναι "δοτοί", δηλαδή διορισμένοι από τις εκάστοτε αρχές. Οι εκλογές του 1951 ήταν ακόμη οι πρώτες στα χρονικά κατά τις οποίες δόθηκε το δικαίωμα ψήφου στις Ελληνίδες γυναίκες  Οι εκλογές έγιναν με το σύστημα της απλής αναλογικής, κάτι που σήμαινε ότι για την εκλογή κάποιου υποψηφίου δημάρχου από την πρώτη Κυριακή απαιτούνταν ποσοστό ψήφων της τάξης του 51%.

Τα αποτελέσματα στους μεγαλύτερους δήμους 
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα που δημοσιεύθηκαν, στην Αθήνα εκλέχθηκε από την πρώτη Κυριακή ο συνδυασμός του Κωνσταντίνου Κοτζιά με το πολύ μεγάλο ποσοστό του 63% των ψήφων. Στον Πειραιά επικράτησε ο Γεώργιος Ανδριανόπουλος και στη Θεσσαλονίκη ο Παντελής Πετρακάκης στις 8 Ιουνίου 1951, καθώς αντικατέστησε την αρχικώς εκλεχθείσα πρώτη δήμαρχο στη χώρα Αρίστη Παγιατάκη, που ακυρώθηκε από το Εκλογοδικείο λόγω του νόμου 733/1951 που απέκλειε την εκλογή γυναικών ως δημάρχων.

Πηγές 
 Ηλεκτρονικό αρχείο εφημερίδων "Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας"

Παραπομπές 

1951
Φεμινισμός στην Ελλάδα
Δικαίωμα ψήφου γυναικών στην Ελλάδα