joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τόσκα

Η Τόσκα (Γαλλικά:La Tosca) είναι ένα δράμα σε πέντε πράξεις του Βικτοριέν Σαρντού, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 24 Νοεμβρίου 1887 στο θέατρο δίπλα στην Porte Saint-Martin στο Παρίσι, από την Σάρα Μπερνάρ.

Ιστορικό του έργου
Όταν ξεκίνησε τη συγγραφή του έργου ο Σαρντού βρισκόταν στο ζενίθ της καριέρας του και αυτό σήμαινε ότι είχε και ορκισμένους εχθρούς, που έκαναν τα πάντα για να τον εκθέσουν στα μάτια του κοινού. Πριν ακόμη ανέβει το έργο ο Σαρντού κατηγορήθηκε για λογοκλοπή, με αβάσιμους ισχυρισμούς. Οι αντίπαλοι του προσπάθησαν στη συνέχεια να μποϊκοτάρουν την πρώτη παράσταση με οργανωμένα γιουχαΐσματα. Αλλά και αυτό απέτυχε αφού η μεγάλη πλειοψηφία του κοινού, με βροντερό χειροκρότημα, κατέπνιξε τα γιουχαΐσματα. Την επόμενη μέρα ορισμένοι κριτικοί, εχθρικοί προς τον Σαρντού, συνέτριψαν το δράμα στις κριτικές τους, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την επιτυχία του έργου στη Γαλλία και διεθνώς.

Ο Σαρντού έγραψε δυο ρομαντικά μελοδράματα, τα δυο σημαντικότερα ήταν η Φαιδώρα (1882) και η Τόσκα, και τα δυο γράφτηκαν για τη Σάρα Μπερνάρ, τέλεια ερμηνεύτρια στους ρόλους αυτούς. Το έργο διαδραματίζεται στη Ρώμη του δέκατου ένατου αιώνα την εποχή της μάχης του Μαρένγκο. Ο συγγραφέας προσφέρει μια λεπτομερή περιγραφή του ιστορικού υπόβαθρου, χωρίς να παραμελεί καμία λεπτομέρεια μέσα από τους διαλόγους των χαρακτήρων. Τα έργα του Σαρντού γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην εποχή τους, αλλά δεν έχουν αντέξει στο πέρασμα του χρόνου. Μόνο η Τόσκα δοξάστηκε, από τη στιγμή που έγινε όπερα από τον Τζάκομο Πουτσίνι.

Υπόθεση
Η υπόθεση του έργου διαδραματίζεται τον Ιούνιο του 1800. Ο ζωγράφος Μάριο Καβαραντόσσι, εραστής της διάσημης αοιδού Τόσκα, με την κατηγορία ότι παρείχε άσυλο σε κάποιον δραπέτη, κατά διαταγή του Διευθυντή της Αστυνομίας Σκάρπια, συλλαμβάνεται και ρίχνεται στη φυλακή μέχρι την εις θάνατο καταδίκη του. Την παραμονή της εκτέλεσης η Τόσκα εκλιπαρεί τον διοικητή της Αστυνομίας να του χαρίσει τη ζωή. Εκείνος την διαβεβαιώνει πως τα όπλα των ανδρών του εκτελεστικού θα γεμίζονταν απλώς με πυρίτιδα αντί σφαιρών, με την προϋπόθεση να του δοθεί. Εκείνη υποκρίνεται ότι δέχεται την πρόταση και μόλις εξασφαλίζει την έγγραφη άδεια εξόδου που θα εξασφάλιζε και τη φυγή της με τον Μάριο φονεύει με ένα εγχειρίδιο τον Σκάρπια. Τελικά όμως ο Μάριο κατά την εκτέλεση πέφτει νεκρός από τα αληθινά πυρά του εκτελεστικού αποσπάσματος και η Τόσκα έξαλλη και απελπισμένη πέφτει στον Τίβερη.

Από το θέατρο στην όπερα 
Η Τόσκα υπήρξε μια μεγάλη θεατρική επιτυχία σε όλη την Ευρώπη. Με βάση το δράμα του Σαρντού οι Τζακόζα και Ίλικα έγραψαν το λιμπρέτο και ο Τζάκομο Πουτσίνι συνέθεσε την μουσική της όπερας Τόσκα, σε τρεις πράξεις, η οποία ανέβηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Κοστάντσι της Ρώμης στις 14 Ιανουαρίου του 1900. Πολύ αργότερα ως εξαιρετική ερμηνεύτρια του πρωταγωνιστικού ρόλου αναδείχθηκε η Ελληνίδα Μαρία Κάλλας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Il 1800 fra storia vera e storia reinventata da Victorien Sardou, Περιγραφή της έκθεσης αφιερωμένης στην Τόσκα,Tosca 1800 1900 2000
TOSCA, ταινία του 1942

Θέατρο στη Γαλλία
Οι Ουγενότοι (όπερα)

Οι Ουγενότοι αποτελούν τίτλο όπερας σε πέντε πράξεις σε γαλλικό κείμενο του Ε. Σκριμπ και του Ε. Ντεσάν και μουσική του Γερμανού συνθέτη Τζάκομο Μέγιερμπεερ, η οποία πρωτοανέβηκε στην Όπερα των Παρισίων το 1836.

Το δράμα εκτυλίσσεται περί το 1572 και στρέφεται γύρω από τους έρωτες του Ραούλ ντε Νανζίς και της Βαλεντίνης ή Βελεντίνης ντε Σαιν Μπριζ κόμισσας του Νεβέρ, στους διωγμούς των Ουγενότων και τις σφαγές κατά την Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου.

Η όπερα Ουγενότοι κατατάσσεται μεταξύ των καλλιτέρων του Γάλλου μουσουργού.

Βλέπε επίσης
 Ουγενότοι

Όπερες
Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (γερμανικά: Schleswig-Holstein, , κάτω γερμανικά: Sleswig-Holsteen, δανικά: Slesvig-Holsten, φρισικά: Slaswik-Holstiinj) είναι το πιο βόρειο από τα 16 ομοσπονδιακά κρατίδια της Γερμανίας. Η έκτασή του είναι 15.776 τετρ. χλμ., έχει 2,8 εκ. κατοίκους και πρωτεύουσά του είναι το Κίελο. Βρίσκεται στη βάση της χερσονήσου της Γιουτλάνδης μεταξύ της θάλασσας της Βαλτικής και της Βόρειας Θάλασσας.

Ιστορία 
Το σημερινό κρατίδιο πρωτοκατοικήθηκε περίπου το 4000 π.Χ. Στο δυτικό μέρος βρίσκονται ευρήματα γερμανικών φύλων, ενώ στο ανατολικό Σλαβικών φύλων. Ο Καρλομάγνος καταπολέμησε μεταξύ του 768 και του 811 τις τοπικές φυλές. 

Το προηγούμενο δουκάτο του Χόλσταϊν αποτελεί το νότιο μέρος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, ενώ το Σλέσβιχ αποτελεί το βόρειο μέρος. Επίσης το δουκάτο Λάουενμπουργκ και η προηγούμενη ελεύθερη και χανσεατική πόλη Λύμπεκ στο νοτιοανατολικό σημείο του κρατιδίου είναι μέρος του σημερινού Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Το προηγούμενο δουκάτο Σλέσβιχ (γερμ: Schleswig, δανικά: Slesvig) ή Νότιας Γιουτλάνδης (γερμ: Herzogtum Schleswig/Südjütland, δανικά:  Sønderjylland) έχει διαιρεθεί μεταξύ της Δανίας και της Γερμανίας το 1920.

Το 1987 κλονίστηκε η πολιτική της Γερμανίας με την αυτοκτονία (ή την δολοφονία) του πρωθυπουργού του κρατιδίου, Ούβε Μπάρσελ.

Γεωγραφία 
Στο δυτικό μέρος του κρατιδίου υπάρχουν πεδινά με ουσιαστικά κανέναν λόφο. Τα Νησιά βόρειας Φρισίας, καθώς επίσης και σχεδόν όλη η ακτή Βόρειας Θάλασσας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν είναι εθνικό πάρκο (Nationalpark Schleswig - Holsteinisches Wattenmeer) που είναι το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο στην κεντρική Ευρώπη. Το μόνο σε διεθνή ύδατα νησί της Γερμανίας, το Χέλγκολαντ (Ελιγολάνδη), βρίσκεται απομακρυσμένο στη Βόρεια Θάλασσα. Η ακτή της θάλασσας της Βαλτικής στην ανατολή του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν χαρακτηρίζεται από τους κόλπους, τα φιόρδ και τις ακτές απότομων βράχων.

Μεγάλες πόλεις είναι η πρωτεύουσα Κίελο, η πολύ κοντά στα σύνορα Φλένσμπουρκ και η ιστορική Λυβέκκη.

Πολιτική

Ύπατοι Αρμοστές

Εκλογές

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1950

Οι ελληνικές εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 διεξήχθησαν από υπηρεσιακή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ιωάννη (Τζων) Θεοτόκη με το σύστημα της απλής αναλογικής του 1946 με μικρές τροποποιήσεις, (περιορισμός αριθμού εδρών από 354 σε 250). Κανένα κόμμα δε συγκέντρωσε απόλυτη πλειοψηφία. Τα μεγαλύτερα σε δύναμη κόμματα ήταν το Λαϊκόν Κόμμα του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη (18,80%), το Κόμμα Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου (17,24%), η Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου (Ε.Π.Ε.Κ.) με αρχηγό τον Νικόλαο Πλαστήρα (16,44%) και το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου με τον Γεώργιο Παπανδρέου (10,67%).

Στον πολιτικό χώρο της Δεξιάς πρώτο κόμμα αναδείχτηκε το Λαϊκόν Κόμμα υπό τον Κ. Τσαλδάρη με 18,8 των ψήφων (62 έδρες).  Διάφορα άλλα κόμματα της δεξιάς έλαβαν μικρότερα ποσοστά (περίπου 18% των ψήφων και 24 έδρες). Το συνολικό ποσοστό των κομμάτων της Δεξιάς όμως συγκριτικά με τις εκλογές του 1946 μειώθηκε σημαντικά, από 68% σε 35%.

Το Κέντρο το εκπροσωπούσαν τρία κόμματα (Φιλελεύθεροι με αρχηγό τον Σ. Βενιζέλο, Ε.Π.Ε.Κ. με αρχηγό τον Πλαστήρα και το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου με αρχηγό τον Γ. Παπανδρέου) και έλαβαν συνολικό ποσοστό 44,3% και 136 έδρες συνολικά. 

Η Αριστερά παρουσιάστηκε στις εκλογές με το σχήμα της Δημοκρατικής Παρατάξεως (Δ.Π.) που ιδρύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου από τον Αλ. Σβώλο (Σ.Κ.-Ε.Λ.Δ.), τον Σ. Χατζήμπεη (Αριστεροί Φιλελεύθεροι) και τον Ι. Σοφιανόπουλο που είχαν ήδη συνεργαστεί με το ΕΑΜ στο δημοψήφισμα του 1946. Η Δ.Π. είχε και την υποστήριξη του παράνομου μηχανισμού του Κ.Κ.Ε., υπό τον Νίκο Πλουμπίδη, που ήδη από τα τέλη του 1949 προωθούσαν την συγκρότηση ενός "Δημοκρατικού Μετώπου". Η υποστήριξη αυτή του Κ.Κ.Ε. εκφράστηκε τελικά με την "πριμοδότηση" ορισμένων υποψηφίων της Δ.Π., κυρίως στα αστικά κέντρα. Η ΔΠ συγκέντρωσε τελικά το 9,70% των ψήφων και 18 έδρες.

Αποτελέσματα
Εκλογικό Σύστημα : Απλή αναλογική με ευρεία περιφέρεια
Εκλογικός νόμος : Ν.5493/1932 όπως τροποποιήθηκε από τον Α.Ν. 1020/46 (ΦΕΚ Α' 71/27-2-1946)
Εκλογικές περιφέρειες : 39
Σύνολο υποψηφίων : 3.042
Νόμιμος πληθυσμός : 7.395.219
Ψήφισαν : 1.696.146

Κόμματα που συμμετείχαν στις εκλογές

Δείτε επίσης 
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1950)

Σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΓΓ της Κυβέρνησης - Η σύνθεση της κυβέρνησης υπ τον Σοφοκλή Βενιζέλο που σχηματίστηκε μετά την αναμέτρηση
Στατιστική αποτελεσμάτων εκλογών του 1950 από το ΕΚΠΑ, Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Πέργαμος

Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
1950
Υπνοβάτις

Η Υπνοβάτις είναι μια ιταλική όπερα σε δύο πράξεις σε λιμπρέτο του Φελίτσε Ρομάνι και με μουσική επένδυση του Βιντσέντζο Μπελίνι, που πρωτοανεβάσθηκε στο Μιλάνο το 1831.

Υπόθεση έργου 
Η Λίζα μια νεαρή ιδιοκτήτρια πανδοχείου προσπαθεί με κάθε τρόπο να υποκαταστήσει την Αμίνα, μια επίσης νεαρή φίλη της στη καρδιά του αγαπημένου μνηστήρα της δεύτερης του Ελβίνο. Πράγματι λοιπόν η Αμίνα συλλαμβάνεται να κοιμάται στον κοιτώνα του κόμη Ροδόλφου όπου είχε μεταβεί σε μια περίεργη "κρίση" υπνοβασίας. Στη συνέχεια όμως της υπόθεσης του έργου ο Ελβίνο δεν δυσκολεύθηκε να πεισθεί για την αθωότητα της Αμίνας που εξακολουθεί να την περιβάλει με την αγάπη του, αισθανόμενος παράλληλα και κάτι για την Λίζα.

Όπερες
Λιμπρέτο

Ο όρος λιμπρέτο (ή λιβρέτο) προέρχεται εκ της Ιταλικής libretto (ουσιαστικό) που αποτελεί υποκοριστικό του libro (= βιβλίο) και περιγράφει το βιβλίο που περιέχει το κείμενο μιας όπερας ή εν γένει ενός δραματικού έργου. Μπορεί να αποτελείται από στίχους ή πρόζα. Το πρώτο γνωστό λιμπρέτο είναι αυτό που γράφτηκε από τον Οττάβιο Ρινουτσίνι (Ottavio Rinuccini) για την όπερα Δάφνη, σε μουσική του Τζάκοπο Πέρι, η οποία παρουσιάστηκε το 1598. Όλοι οι συγγραφείς λιμπρέτων ονομάζονται λιμπρετίστες, εξ αυτών, από τους πρώτους διάσημους, ήταν και ο Φελίτσε Ρομάνι (1788 - 1865).
Στα ελληνικά αποδίδεται συνήθως και με τον όρο "ποιητικό κείμενο".

Ιστορικό 
Η ιστορία του λιμπρέτου ξεκίνησε με την ιστορία της όπερας και είχε παίξει ήδη σημαντικό ρόλο στις πρώιμες μέρες αυτού του μουσικού είδους. Η σχέση μεταξύ συνθέτη και λιμπρέτου άλλαξε με τα χρόνια. Τον 18ο αιώνα, στη Γαλλία και στην Ισπανία , οι λιμπρετίστες ήταν σεβαστοί καλλιτέχνες που όλοι τους αναγνώριζαν ως ποιητές. Ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος, εκείνη την εποχή, ήταν ο Πιέτρο Μεταστάζιο, του οποίου τα λιμπρέτα τέθηκαν στη μουσική από πολλούς συνθέτες. Ειδικά την εποχή του Ρομαντισμού (τέλη του 18ου αιώνα) υπήρχαν συνθέτες, οι οποίοι έγραφαν οι ίδιοι το λιμπρέτο, όπως οι Άλμπερτ Λόρτσινγκ, Ρίχαρντ Βάγκνερ ή Αρρίγκο Μπόιτο.

Κατάλογος των πιο διάσημων λιμπρετιστών

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Όπερα
Θεατρικά είδη
Μουσική
Άδμητος (Χαίντελ)

Η όπερα «Άδμητος, βασιλιάς της Θεσσαλίας» (HWV 22) είναι ιταλική όπερα τριών πράξεων που είχε συνθέσει ο Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ για την Βασιλική Ακαδημία Μουσικής, σε λιμπρέτο του Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ. Η όπερα βασίζεται στην Άλκηστη του Ευριπίδη και ανέβηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Χέιμαρκετ του Λονδίνου, 31 Ιανουαρίου 1727.

Ιστορικό σύνθεσης μουσικών έργων του Χαίντελ 
Ο Γερμανός συνθέτης Χαίντελ, αφού πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της πρώιμης καριέρας του, συνθέτοντας όπερες,ορατόρια και άλλα μουσικά έργα, αργότερα εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου το 1711 είχε φέρει για πρώτη φορά την Ιταλική όπερα, με το έργο του Ρινάλντο, το οποίο έργο από τη μεγάλη επιτυχία, δημιούργησε αρέσκεια και ''τρέλα'' στους Άγγλους κατοίκους για την ιταλική σοβαρή όπερα, με την οποία επικεντρώθηκαν όλοι οι διάσημοι τραγουδιστές, μεταξύ άλλων, ο Σενεζίνο και οι διάσημες σοπράνο Φαυστίνα Μπορντόνι και Φραντσέσκα Κουτζόνι. Το 1719, ο Χαίντελ διορίστηκε μαέστρος μιας εταιρείας, της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής (Δεν σχετίζεται με το σημερινό ωδείο του Λονδίνου) η οποία υπό βασιλική άδεια παρήγαγε και παρουσίαζε ιταλικές όπερες. Ο Χαίντελ δεν σύνθετε μόνο μουσικά έργα, αλλά και προσλάμβανε τραγουδιστές, επίβλεπε την ορχήστρα και προσάρμοζε ιταλικές όπερες για παραστάσεις στα Αγγλικά θέατρα.

Ρόλοι 

Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας (Ε.Π.Σ.Η.) είναι αρμόδια για το ποδόσφαιρο στο νομό Ηλείας. Εδρεύει στην πόλη του Πύργου και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

Ιστορία 
Η Ε.Π.Σ. Ηλείας ιδρύθηκε επίσημα το 1969 με απόφαση του τότε Γενικού Γραμματέα αθλητισμού Κωνσταντίνου Ασλανίδη μετά από εισήγηση του Νομαρχιακού Επιθεωρητή Σωματικής Αγωγής (Ν.Ε.Σ.Α.) Ηλείας, Αθανασίου Κοντογούρη. Η νέα ένωση αμέσως δημιούργησε σχολή διαιτητών όπου δήλωσαν συμμετοχή 45 ενδιαφερόμενοι. Επίσης προκήρυξε κύπελλο  «Κύπελλο 21ης Απριλίου», όπως ονομάστηκε, με την συμμετοχή των 10 επισήμων αναγνωρισμένων σωματείων και 18 ανεπίσημων που είχαν ξεκινήσει τις διαδικασίες αναγνώρισης τους, όλοι οι αγώνες έγιναν στο Εθνικό στάδιο Πύργου. Τα επίσημα σωματεία και ιδρυτικά μέλη της ένωσης είναι τα εξής: Πανηλειακός, Αστέρας Αμαλιάδος, Αίας Γαστούνης, Ηλειακός Βαρθολομιού, Δόξα Νέας Μανωλάδος, Προοδευτική Παλαιάς Μανωλάδος. Πέλοπας Πύργου, Ηλειακός Λεχαινών, Παμβουπρασιακός Βάρδας και Ολυμπιάδα Πύργου.

Σήμερα έχει δύναμη 59 ενεργών σωματείων, εκ των οποίων 3 αγωνίζονται στην Γ' Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία (Πανηλειακός, Ολυμπιακός Ζαχάρως και Παμβουπρασιακός) της περιόδου 2019-20. Τα υπόλοιπα 56 σωματεία αγωνίζονται στα πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Ηλείας της περιόδου 2019-20, όπου 14 αγωνίζονται στην Α1 Κατηγορία, 14 στην Α2 Κατηγορία, και 28 στην Β΄ Κατηγορία, η οποία χωρίζεται σε 3 ομίλους.

Πρωτάθλημα 

Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ηλείας είναι η εξής:

 Α1 Κατηγορία
 Α2 Κατηγορία
 Β΄ Κατηγορία
1ος όμιλος
2ος όμιλος
3ος όμιλος

Πρωταθλήτριες

Κύπελλο 

Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ηλείας.

Κυπελλούχες

Σύνολο τίτλων και συμμετοχές στους τελικούς

Ανά σύλλογο

Το δυναμικό της ΕΠΣ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

 
Ποδοσφαιρο
Οινούσσες

Οι Οινούσσες ή Οινούσσα είναι συστάδα νησιών του Βορείου Αιγαίου, αποτελούμενη από 1 κατοικημένο νησί και 8 μικρότερα. Βρίσκονται περίπου 2 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Χίου και 8 χιλιόμετρα από τα παράλια της Τουρκίας. Το νησί έχει 826 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Πληροφορίες
Στην αρχαιότητα το νησί ήταν φημισμένο για το καλό κρασί του και πιστεύεται ότι από τη ρίζα της λέξης οίνος προέρχεται και το όνομα Οινούσσες. Η ονομασία Εγνούσα, που χρησιμοποιούν οι κάτοικοι του νησιού προέρχεται από το αρχαία όνομα του φυτού λυγαριάς, «άγνος», που υπάρχει παντού στο νησί.

Αναφέρεται ήδη κατά τον 6ο αι. π.Χ. από τον Εκαταίο και αργότερα από τον Θουκυδίδη. Ο Ηρόδοτος μάς πληροφορεί ότι όταν οι Φωκαείς ζήτησαν από τους Χίους να τους επιτρέψουν να εγκατασταθούν εκεί, ύστερα από την καταστροφή της πόλης τους από τους Πέρσες, οι Χίοι αρνήθηκαν να τους πουλήσουν το νησί για να μην χάσουν τα εμπορικά προνόμια. Στο νησί δεν έχουν πραγματοποιηθεί συστηματικές ανασκαφές, έχουν εντοπιστεί όμως λιγοστές αρχαιότητες (οικιστικά λείψανα, ψηφιδωτά κλπ).

Στο λιμάνι της Οινούσσας υπάρχει το άγαλμα της Οινουσσιώτισσας, μιας χάλκινης γοργόνας με στέμμα και ιστιοφόρο στο αριστερό χέρι. Το άγαλμα αποτελεί αναφορά στη ναυτική παράδοση του νησιού, καθώς οι ελάχιστοι πόροι των νησιών έστρεψαν τους κατοίκους προς τη ναυτιλία και δεν είναι τυχαίο ότι από εδώ κατάγονται πολλοί εφοπλιστές. Στο νησί βρίσκονται το Ναυτικό Λύκειο, το Ναυτικό Μουσείο, η Ακαδημία του Εμπορικού Ναυτικού, το Πνευματικό Κέντρο, ο ιστορικός ναός του Αγίου Νικολάου καθώς και η Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 "Οινούσες: Οινούσες ευφραίνουσες". Ειδικό αφιέρωμα περιοδικού Γεωτρόπιο τεύχος 85 σ. 86-90 (Νοέμ.. 2001)
 Αγλαΐα Αρχοντίδου Αργύρη, «Οινούσες» στο:Ανδρέας Βλαχόπουλος (επίμ.), Αρχαιολογία-νησιά του Αιγαίου, εκδ. Μέλισσα, Αθήνα, 2005, σελ.134

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Αναπτυξιακό Κέντρο Οινουσσών Αιγαίου
 Στοιχεία για τον δήμο Οινουσσών  από το Υπουργείο Εσωτερικών 
 Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
 
 

Νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου
Κυματοσυνάρτηση

Η κυματοσυνάρτηση (η οποία συνήθως συμβολίζεται με το ελληνικό γράμμα ) είναι η συνάρτηση που ικανοποιεί την εξίσωση Schrödinger της κβαντικής μηχανικής και στην ουσία περιγράφει ένα κύμα. Σε αυτήν περιέχεται η πληροφορία για την κίνηση ενός σωματίου στο χώρο, αφού βάσει της θεώρησης του De Broglie (ντε Μπρολί) που επιβεβαιώθηκε και πειραματικά, ένα σωμάτιο συμπεριφέρεται σαν ένα κύμα με μήκος κύματος:

 

όπου h η σταθερά δράσεως του Πλανκ και p το μέτρο της ορμής του. Ισοδύναμα, η παραπάνω σχέση μπορεί να εκφραστεί συναρτήσει του κυματαριθμού (k) και της ανηγμένης σταθεράς του Πλανκ (ħ) ως εξής:

 

Όταν αυτό το μήκος κύματος που φέρει το όνομα μήκος κύματος De Broglie είναι συγκρίσιμο με τις διαστάσεις του χώρου στον οποίο βρίσκεται, τότε εκδηλώνονται οι κυματικές ιδιότητες των σωμάτων.

Παρόλο που στην κυματοσυνάρτηση εμπεριέχεται όλη η γνωστή πληροφορία ενός συστήματος, στην ίδια δεν αποδίδεται φυσικό νόημα ή περιεχόμενο. Σύμφωνα με τη στατιστική ερμηνεία που πρωτοδιατυπώθηκε από τον Μαξ Μπορν το 1926, το τετράγωνο του μέτρου της κυματοσυνάρτησης είναι αυτό που έχει φυσικό νόημα, καθώς αποτελεί την πυκνότητα πιθανότητας των φυσικών μεγεθών. Σύμφωνα με τη στατιστική ερμηνεία του Μπορν, Η ποσότητα |Ψ(r)|² μας δίνει την πυκνότητα πιθανότητας να βρεθεί ένα σωματίδιο που περιγράφεται από τη κυματοσυνάρτηση αυτή μέσα σε ένα στοιχειώδες όγκο d³r γύρω από τη θέση r.

Συνθήκη Κανονικοποίησης 

Λόγω του ότι είναι βέβαιο γεγονός ότι θα βρούμε ένα σωμάτιο που μελετούμε κάπου στο χώρο, θα πρέπει η συνολική πιθανότητα να βρούμε το σωματίδιο σε ολόκληρο το χώρο να ισούται με μονάδα. Μαθηματικά, αυτό μεταφράζεται στην απαίτηση

 

όπου η ολοκλήρωση γίνεται πάνω σε ολόκληρο το χώρο.

Έτσι αν το ολοκλήρωμα μίας κυματοσυνάρτησης είναι πεπερασμένο (δεν απειρίζεται, ή πιο αυστηρά είναι τετραγωνικά ολοκληρώσιμη) και ίσο με τη μονάδα με μία σταθερά Μ≠1, αρκεί για να βρούμε την κυματοσυνάρτηση ενός συστήματος να διαιρέσουμε την κυματοσυνάρτηση αυτή με Μ. Δηλαδή αν

τότε

όπου ΨM η μη κανονικοποιημένη κυματοσυνάρτηση.

Βιβλιογραφία 
 Τραχανάς Στέφανος, Κβαντομηχανική Ι, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης (2009)
 Τραχανάς Στέφανος, Κβαντομηχανική ΙΙ, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης (2009)
 Ταμβάκης Κυριάκος, Εισαγωγή στην Κβαντομηχανική, Leader Books 2003

Κβαντική μηχανική
Το πνεύμα των νόμων

Το Πνεύμα των Νόμων είναι το κυριότερο συγγραφικό έργο του Μοντεσκιέ. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Γενεύη το 1748, μετά από 30 χρόνια συγγραφής.

Τα δεκατρία πρώτα βιβλία, που αποτελούν το πρώτο μέρος  του έργου, αναπτύσσουν την γνωστή θεωρία των τριών τύπων διακυβέρνησης, που ανάγεται στον Αριστοτέλη, δηλαδή τη δημοκρατία, τη μοναρχία και το δεσποτισμό. Το δεύτερο μέρος, από το 14ο έως το 19ο βιβλίο, πραγματεύεται τις υλικές και φυσικές επιδράσεις (έδαφος, κλίμα κλπ) στα ήθη και τους θεσμούς της ανθρώπινης κοινωνίας. Τέλος, το τρίτο μέρος του έργου, από το 20ο  μέχρι το 26ο βιβλίο, μελετά διαδοχικά  την επίδραση των κοινωνικών παραγόντων, του εμπορίου, του νομίσματος κλπ., πάνω στα ήθη, τα έθιμα και τους νόμους. Πέραν αυτών υπάρχουν και τα τελευταία βιβλία, που αναφέρονται στην μελέτη της φεουδαλικής νομοθεσίας και περιέχουν σειρά ιστορικών εικόνων και παραδειγμάτων .

Αρκετές από τις ιδέες που εμπεριέχονται στο πνεύμα των νόμων χρησιμοποιήθηκαν στην σύνταξη του γαλλικού συντάγματος, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, κυρίως η θεωρία του διαχωρισμού των εξουσιών, ενώ και το αμερικανικό σύνταγμα δανείστηκε ιδέες από το έργο αυτό του Μοντεσκιέ.

Στο πνεύμα των νόμων ο Μοντεσκιέ θεωρεί ως το ιδανικό πολίτευμα όχι τη δημοκρατία, αλλά ένα αριστοκρατικό, αλλά πολύ φιλελεύθερο πολίτευμα. Πριν το κάνει αυτό όμως αναλύει εις βάθος όλους τους νόμους, τόσο εκείνης της εποχής, όσο και των προηγούμενων εποχών.

Παραπομπές 

Πνευμα των νομων
Ιστορία της πολιτικής φιλοσοφίας
Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας

Ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ (Louis XIII, Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ, 27 Σεπτεμβρίου 1601 - Κάστρο του Σεν-Ζερμαίν-αν-Λαι, 14 Μαΐου 1643) από τον Οίκο των Βουρβόνων, αποκαλούμενος και ο "Δίκαιος", ήταν βασιλιάς της Γαλλίας (1610-1643) και της Ναβάρρας.

Γεννήθηκε στο Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ και ήταν μεγαλύτερος γιος του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Μεδίκων. Ο πατέρας του ήταν ο πρώτος βασιλιάς του Οίκου των Βουρβόνων και διαδέχθηκε σε εφαρμογή του Σαλικού νόμου τον μακρινό εξάδελφο του Ερρίκο Γ΄.

Έγινε βασιλιάς το 1610 μετά τη δολοφονία του πατέρα του, όταν ήταν οκτώ ετών. Τα καθήκοντά του εξασκούσε η μητέρα του με την ιδιότητα της αντιβασίλισσας μέχρι τα 13 του χρόνια.

Σημαντική επίδραση κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΓ΄ άσκησε ο Καρδινάλιος Ρισελιέ, ο οποίος διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο σε όλη την διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΓ΄ λόγω της αδυναμίας του στα καθήκοντα του. Χάρη στον Ρισελιέ έφθασε στο κατώφλι του απόλυτου μονάρχη.

Σημαντικός γάμος με την Άννα της Αυστρίας 
Τον Νοέμβριο του 1615, σε ηλικία 14 ετών πραγματοποιεί γάμο μεγάλης σημασίας με την πριγκίπισσα των Αψβούργων Άννα της Αυστρίας, κόρης του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας. Ο γάμος αυτός επέφερε την στρατιωτική συμμαχία μεταξύ δύο ισχυρότατων Καθολικών δυνάμεων. Δεν μπορούσε να έρθει σε σεξουαλική επαφή πριν τα 18 του χρόνια.

Στην συνέχεια μετά από μερικές αποβολές στην αρχή ήρθε σε συνεχή ένταση με την σύζυγο του, οπότε και οι επαφές τους μηδενίστηκαν. Σε αυτό συντελούσε και ο υποχθόνιος ρόλος του καρδινάλιου Ρισελιέ, στον οποίο είχαν ανατεθεί όλες οι εξουσίες, έχοντας κάνει τον βασιλιά απλά ένα πιόνι του. Έτσι πέρασαν 23 χρόνια προκειμένου να αποκτήσει (1638) τον πολυπόθητο διάδοχο. Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο βασιλιάς είχε ερωμένες, αλλά είχαν ακουστεί κάποιες φήμες ότι ήταν αμφιφυλόφιλος με μια σειρά από ερωμένους, όπως τον Σαρλ ντ'Αλμπέρ. 

Πέθανε σε ηλικία 41 ετών, ακριβώς 33 χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα του. Τον διαδέχθηκε ο 4χρονος γιος του Λουδοβίκος  με την Άννα της Αυστρίας αντιβασίλισσα.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1615 την Άννα της Αυστρίας, κόρη του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας, και απέκτησαν:
 θνησιγενές τέκνο (Δεκέμβριος 1619).
 θνησιγενές τέκνο (14 Μαρτίου 1622).
 θνησιγενές τέκνο (1626).
 θνησιγενές τέκνο (Απρίλιος 1631).
 Λουδοβίκος ΙΔ΄ (1638-1715), Βασιλιάς της Γαλλίας.
 Φίλιππος Α΄ (1640-1701), Δούκας της Ορλεάνης.

Εικόνες

Πρόγονοι

Παραπομπές 

|-

Βασιλείς της Γαλλίας
Βασιλείς της Ναβάρρας
Οίκος των Βουρβόνων
Βιττόριο ντε Σίκα

Ο Βιττόριο ντε Σίκα (Vittorio de Sica, 7 Ιουλίου 1901 - 13 Νοεμβρίου 1974) ήταν Ιταλός κινηματογραφικός σκηνοθέτης και ηθοποιός. Υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ιταλικού νεορεαλισμού.

Ο Βιτόριο ντε Σίκα γεννήθηκε το 1901 στο Σόρα (Sora) της επαρχίας Φροζινόνε του Λατίου. Γιος Ιταλού επιχειρηματία, αρχικά ξεκίνησε σπουδές για σταδιοδρομία τραπεζικού, πλην όμως οικονομική ανάγκη τον υποχρέωσε το 1923 να συμμετάσχει ως μέλος σε θεατρικό θίασο όπου και ακολούθησε το επάγγελμα του ηθοποιού. Το 1926, παράλληλα με την ενασχόλησή του με το θέατρο, στράφηκε προς τον κινηματογράφο. Πρώτος του ρόλος στον κινηματογράφο, που τον καθιέρωσε και ως κινηματογραφικό αστέρι, ήταν στην ταινία Οι άντρες, τι παλιάνθρωποι! (1932) σε σκηνοθεσία του Μάριο Κομερίνι. Η δε πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτης ήταν το Δυο ντουζίνες κόκκινα τριαντάφυλλα (1940). 
Οι επόμενες ταινίες του, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως Λούστρο Παπουτσιών (Sciuscia, 1946), Κλέφτης ποδηλάτων (Ladri Di Biciclette, 1948), Θαύμα στο Μιλάνο (Miracolo A Milano, 1951), Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι (Umberto D., 1952) θεωρούνται κορυφαία έργα του νεορεαλισμού, καθώς εκφράζουν με πόνο και ανθρωπιά τη δραματική κοινωνική κατάσταση της μεταπολεμικής Ιταλίας (εγκαταλειμμένα παιδιά, άνεργοι, άστεγοι). Με την ταινία Η Ατιμασμένη (La Ciociara, 1960), βασισμένη στο μυθιστόρημα του Αλμπέρτο Μοράβια και με πρωταγωνίστρια τη Σοφία Λόρεν, έκλεισε η νεορεαλιστική περίοδος. Έπειτα, ο Βιτόριο ντε Σίκα σκηνοθέτησε κυρίως εμπορικές ταινίες όπως Φιλουμένα Μαρτουράνο - Γάμος Αλά Ιταλικά (Matrimonio All' Italiana, 1964) βασισμένη στο θεατρικό του Εντουάρντο ντι Φιλίππο Φιλουμένα Μαρτουράνο. Ακόμα δύο ταινίες του, πάντως, κέρδισαν το βραβείο Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας: Χθες, σήμερα, αύριο (Ieri, Oggi E Domani, 1963) και Ο κήπος των Φίντζι-Κοντίνι (Il Giardino Dei Finzi Contini, 1970) που βασίζεται στο δημοφιλές μυθιστόρημα του Τζόρτζο Μπασάνι. Τελευταίες του ταινίες ήταν Το ιντερμέντσο μιας παντρεμένης (Una Breve Vacanza, 1974) και το Τελευταίο ταξίδι (Il Viaggio, 1974). Πέθανε στο Παρίσι το ίδιο έτος, 1974. Υπήρξε υποστηρικτής του Κομμουνιστικού κόμματος Ιταλίας.

Σημειώνεται ότι η πρεμιέρα της ταινίας του "Τελευταίο ταξίδι" δόθηκε στο Παρίσι λίγο μετά τον θάνατό του.

Παραπομπές

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 46ος, σελ.70.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

 
Ιταλοί σεναριογράφοι
Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σεργκέι Μπούμπκα

Ο Σεργκέι Ναζάροβιτς Μπούμπκα (, , γεννήθηκε 4 Δεκεμβρίου 1963) είναι Σοβιετικός, μετέπειτα Ουκρανός επικοντιστής που θεωρείται ως ο κορυφαίος στο αγώνισμά του, και από τους καλύτερους στη σύγχρονη ιστορία του κλασικού αθλητισμού. Εκπροσωπούσε τη Σοβιετική Ένωση πριν τη διάλυσή της το 1991.  

Ο Μπούμπκα έχει κατακτήσει 6 συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου, ένα χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς και έχει σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ άλματος επί κοντώ 35 φορές (17 ανοικτού και 18 κλειστού στίβου), τα περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο αθλητή στίβου. Είναι ο πρώτος που πέρασε τα 6 μέτρα το 1994. 

Κατέχει τη δεύτερη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών με 6,14 μέτρα σε ανοικτό στίβο από τις 31 Ιουλίου 1994 στο Σεστριέρε της Ιταλίας μετά από το παγκόσμιο ρεκόρ των 6,21 μέτρων του Άρμαντ Ντουπλάντις.

Στον κλειστό στίβο κατέχει την τρίτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών, πίσω από τα 6,19 (7/3/22 Βελιγράδι) του Άρμαντ Ντουπλάντις και τα 6,16 μέτρα του Γάλλου Ρενό Λαβιλενί (επετεύχθη στις 15 Φεβρουαρίου 2014). Το άλμα του Μπούμπκα ήταν στα 6,15 μέτρα και σημειώθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1993 στο Ντόνετσκ της Ουκρανίας.

Παραπομπές

Επικοντιστές
Ουκρανοί αθλητές του στίβου
Σοβιετικοί αθλητές του στίβου
Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες
Ουκρανοί Ολυμπιονίκες
Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου 
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου 
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF
Μέλη Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής 
Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν
Κομνάς Τράκας

Ο Κομνηνός "Κομνάς" Τράκας (1786 - 1840) ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν απόγονος της δυναστείας των Κομνηνών του Βυζαντίου (οι οποίοι κατάγονταν από την Τραπεζούντα). Αυτός και τα όλα τα αδέλφια του γεννήθηκαν στα Καλάβρυτα, και ένας από τα αδέλφια του, ο Κομνηνός Καλπούζος, ίδρυσε αργότερα το χωριό Αγόριανη (σήμερα Επτάλοφος) του Παρνασσού. Ο Κομνάς (σύντμηση του Κομνηνός) Τράκας και ο Καλπούζος Κομνηνός (άγνωστο γιατί επονομάστηκε Καλπούζος) είχαν άλλα τρία αδέρφια, των οποίων η τύχη αγνοείται.

Επονομάστηκε Τράκας επειδή, όταν ήταν παιδί και έπαιζε με τα άλλα παιδιά τις αμάδες, μιμούνταν τον ήχο που κάνουν οι αμάδες όταν «τρακάρουν» και έτσι τα κέρδιζε. Ήταν συναγωνιστής του Πανουργιά και έσωσε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο από πρωτύτερη σχεδιαζόμενη δολοφονία του, προειδοποιώντας τον σχετικά.
Μαζί με τους γιους του πρωτοστάτησε στο ξεκίνημα της Επανάστασης στα Βλαχοχώρια της Παρνασσίδος και στην πολιορκία των Σαλώνων, όπου σκοτώθηκε ο γιος του Σταμάτης. Όταν ο Θεόδωρος, πατέρας του Κομνά Τράκα, είδε τον εγγονό του νεκρό είπε: "Γάμος χωρίς κριάρια δεν γίνεται".  

Διέθεσε από την περιουσία του (300.000 γρόσια) για την επανάσταση του 1821. Πολέμησε ηρωικά και διακρίθηκε για την εξαιρετική του ανδρεία και τις πολεμικές του ικανότητες μαζί με τον Αθανάσιο Διάκο και με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο στη Μάχη στο Χάνι της Γραβιάς, στην Άμπλιανη, στο Δερβέν Φούρκα, και στα Καρκαβέλια του Παρνασσού, όπου έσωσε χιλιάδες γυναικόπαιδα από την αιχμαλωσία. Διακρίθηκε ακόμη στη μάχη στα Βασιλικά και το Μάνεση της Ελάτειας όπου και απαθανατίστηκε η δόξα του με δημοτικό τραγούδι.

Μετά την απελευθέρωση, ο βασιλιάς Όθωνας τού απένειμε το παράσημο του "Ταγματάρχη της Φάλαγγος".

Γιος του ήταν ο Θεόδωρος Τράκας και δισέγγονή του η Βικτωρία Κυριαζή, σύζυγος του Γεωργίου Σκλαβούνου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Πανδέκτης - Προσωπικά στοιχεία και λιθογραφία

Οπλαρχηγοί του 1821
Δαναός

Ο Δαναός ήταν γιος του βασιλιά της Αιγύπτου («χώρας των Μελαμπόδων» όπως την αποκαλούσαν τότε) Βήλου, απογόνου της Ιούς, και της Αγχινόης ή Αγχιρρόης, κόρης του Νείλου, και δίδυμος αδελφός του Αιγύπτου. Ο Ευριπίδης αναφέρει ότι είχε αδέλφια και τους Κηφέα και Φινέα και κατά άλλο μύθο και τους  Φοίνικα και Αγήνορα. 

Ο Βήλος πριν πεθάνει όρισε τον Δαναό ως βασιλιά της Λιβύης, όπου και ίδρυσε το ιερό του Άμμωνος, και τον Αίγυπτο βασιλιά της Αραβίας, την οποία και ονόμασε «Αίγυπτο». Ο Αίγυπτος απέκτησε 50 γιους και ο Δαναός 50 κόρες, τις Δαναΐδες, από τις γυναίκες που παντρεύτηκε: (Ευρώπη, Αντινόη, Τεγέα και Κασσιέπεια). Όμως ο Δαναός φοβούμενος τους 50 γιους του Αίγυπτου καθοδηγούμενος από την Θεά Αθηνά ναυπήγησε  πλοίο με 50 κουπιά, και με αυτό έφυγε μαζί με τις κόρες του.

Πρώτα προσέγγισαν τη Λίνδο της Ρόδου (αποικία των Αργείων) όπου ο Δαναός ίδρυσε το ιερό της Λινδίας Αθηνάς. Τελικά αποβιβάστηκαν στο χωριό Απόβαθμοι (το σημερινό Κιβέρι του Νομού Αργολίδας) απ’ όπου και ο Δαναός μετέβη στο Άργος. Βασιλιάς του Άργους τότε ήταν ο Γελάνωρας. Σαν έφτασε εκεί, ο Δαναός ζήτησε να του παραδώσουν τον θρόνο, διότι του ανήκε, αφού η προγιαγιά του Ιώ, ήταν κόρη του βασιλιά Ινάχου του Άργους. Οι Αργείοι επιφυλάχθηκαν να απαντήσουν και έθεσαν το θέμα σε δημοψήφισμα. Αλλά  ενώ αναμενόταν η απάντηση του λαού, ένας λύκος μπήκε στην πόλη και επιτέθηκε σε ταύρο που ζούσε μέσα σε αυτή. Οι Αργείοι παρακολούθησαν την πάλη των δύο ζώων. Τελικά ο  ταύρος νικήθηκε  και κατασπαράχτηκε από το λύκο. Τότε οι κάτοικοι του Άργους, θεώρησαν  το αποτέλεσμα  οιωνό ευνοϊκό για το Δαναό και του παραχώρησαν το βασίλειο.

Μετά  από αυτό, ο Δαναός έχτισε το ναό του Λύκειου Απόλλωνα και αφιέρωσε γλυπτό που παρίστανε την πάλη των δύο ζώων και μια νεαρή κοπέλα (προφανώς την Αρτέμιδα) που πετούσε πέτρες στον ταύρο. Μετά αφιερώθηκε στο να διδάξει τα γράμματα και την καλλιέργεια των αγρών στους Αργείους, να ανοίξει πηγάδια και να ποτίσει τις καλλιέργειες. Όμως, ενώ ζούσε ευτυχής με τις κόρες του και τους υπηκόους του, κατέφθασαν στο Άργος οι γιοι του αδελφού του, που ήθελαν να παντρευτούν τις κόρες του, τις Δαναΐδες. Υπήρξαν αντιρρήσεις, αλλά οι γιοι του Αίγυπτου, δε σήκωναν κουβέντα. Έτσι ακολούθησε ομαδικός γάμος, αλλά την πρώτη νύχτα του γάμου οι Δαναΐδες κατάσφαξαν τους συζύγους με μικρά ξίφη που τις είχε εφοδιάσει ο πατέρας τους. Ο μόνος γιος του Αίγυπτου  που γλίτωσε ήταν ο Λυγκεύς, διότι τον ερωτεύθηκε η Δαναϊδα Υπερμήστρα, που του έτυχε, και τον φυγάδευσε.

Ο Δαναός βασίλευσε ως τα βαθιά γεράματά του.

Παραπομπές

Βασιλείς του Άργους
Δαναο
Όπερα του Σίδνεϊ

Η Όπερα του Σίδνεϊ () είναι πολυχώρος τεχνών θεάματος στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Είναι ένα από τα πιο διασημότερα κτίρια του 20ού αιώνα και αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους χώρους άσκησης τεχνών στον κόσμο. Τοποθετημένο στο σημείο Bennelong στο λιμάνι του Σίδνεϊ και κοντά στην εξίσου διάσημη γέφυρά του, το κτίριο και τα περίχωρά του διαμορφώνουν μια εικονική αυστραλιανή εικόνα. Είναι ένα σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο. Εκτός από πολλά περιοδεύοντα θέατρα, μπαλέτα, και μουσικές παραγωγές, η όπερα είναι το σπίτι της όπερας της Ελλάδας, θεάτρων της Αθήνας και της συμφωνικής ορχήστρας του Σύδνεϋ. Σχεδιάστηκε από τον Δανό αρχιτέκτονα Γιερν Ούντσον και εγκαινιάστηκε επισήμως τις 20 Οκτωβρίου 1973.

Περιγραφή 
Η όπερα του Σύδνεϋ είναι ένα σύγχρονο εξπρεσιονιστικό σχέδιο, με μια σειρά μεγάλων προκατασκευασμένων «κοχυλιών», που διαμορφώνει τις στέγες της δομής. Η όπερα καλύπτει 1.8 εκτάρια (4.5 στρέμματα) εδάφους. Έχει 183 μέτρα (605 πόδια) μήκος και περίπου 120 μέτρα (388 πόδια) πλάτος στο ευρύτερο σημείο του. Υποστηρίζεται σε 580 αποβάθρες που βυθίζονται μέχρι 25 μέτρα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Η παροχή ηλεκτρικού ρεύματός της είναι ισοδύναμη για μια πόλη 25.000 ανθρώπων και διανέμεται από 645 χιλιόμετρα ηλεκτρικού καλωδίου.

Οι στέγες καλύπτονται με 1.056 εκατομμύρια στιλπνά σουηδικά κεραμίδια μεταλλικού κρεμ-λευκού χρώματος, εν τούτοις από μια απόσταση τα κεραμίδια φαίνονται μόνο άσπρα. Παρά την αυτοκαθαριζόμενη φύση τους, υπόκεινται ακόμα στην περιοδική συντήρηση και αντικατάσταση. 

Το θέατρο της όπερας και η αίθουσα συναυλιών βρίσκονται στις δύο μεγαλύτερες ομάδες κοχυλιών και τα άλλα θέατρα βρίσκονται στις πλευρές των σχηματισμών ομάδας κοχυλιών. Η μορφή των κοχυλιών επιλέγεται για να απεικονίσει τις εσωτερικές απαιτήσεις ύψους, που αυξάνονται από τις εισόδους, πέρα από τις θέσεις και μέχρι τους υψηλούς σκηνικούς πύργους.
Το εσωτερικό του κτηρίου αποτελείται από ρόδινο γρανίτη που εξάγονται από το Tarana και ξύλο και κοντραπλακέ που παρέχεται από τη βόρεια Νότια Νέα Ουαλία.

Εγκαταστάσεις 
Η όπερα του Σύδνεϋ περιέχει πέντε θέατρα, πέντε στούντιο πρόβας, δύο κύριες αίθουσες, τέσσερα εστιατόρια, έξι bars και πολυάριθμα καταστήματα αναμνηστικών. 
Τα πέντε θέατρα που αποτελούν τις εγκαταστάσεις:
 Η αίθουσα συναυλιών Concert Hall, με 2.679 καθίσματα, όπου βρίσκεται το μεγαλύτερο μηχανικό (μη αυτόματο) όργανο στον κόσμο με πάνω από 10.000 αυλούς.
 Το θέατρο της όπερας Opera Theatre, με 1.547 καθίσματα, είναι ο κύριος χώρος παραστάσεων για την όπερα της Αυστραλίας Opera Australia, χρησιμοποιείται επίσης από την αυστραλιανό μπαλέτο Australian Ballet Company .
 Το θέατρο Drama Theatre, με 544 καθίσματα
 Το θέατρο Playhouse, με 398 καθίσματα
 Το θέατρο Studio Theatre, με 364 καθίσματα
Εκτός από τις θεατρικές παραγωγές, οι εγκαταστάσεις χρησιμοποιούνται επίσης για εκδηλώσεις όπως γάμοι, πάρτυ και διασκέψεις.

Παραπομπές 

Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αυστραλία
Αρχιτεκτονική στην Αυστραλία
Κτίρια και κατασκευές στην Αυστραλία
Όπερα στην Αυστραλία
Κουκιά

Η κουκιά (ελληνιστί: Βίκος ο κύαμος, Βικία η φάβα, λατινιστί:Vicia faba) είναι ποώδες, ετήσιο φυτό της οικογένειας των Κυαμοειδών (Fabaceae), του γένους Βίκος (Vicia) που καλλιεργείται για τους καρπούς του. Τα φύλλα του είναι σύνθετα πτερωτά, τα άνθη της σχηματίζουν βότρυς και μοιάζουν με αυτά του πίσου (μπιζελιά). Έχει λευκή ή ιώδη χροιά με μία χαρακτηριστική μαύρη κηλίδα σε κάθε πέταλο. Το ύψος του φυτού φτάνει το ένα μέτρο και η συγκομιδή των καρπών είναι σχετικά εύκολη, επειδή ο βλαστός του είναι ίσιος ενώ στα περισσότερα είδη των ψυχανθών είναι περιεστραμμένος. Σε παλαιότερη ταξινόμηση το επιστημονικό όνομα της κουκιάς ήταν Faba vulgaris (ελληνιστί: Κύαμος ο κοινός).

Καλλιέργεια
Καλλιεργείται σε ψυχρές και εύκρατες περιοχές. Καταγωγή του είναι η Ασία και η Κίνα όπου γίνεται η μεγαλύτερη παραγωγή παγκοσμίως. Ευδοκιμεί σε όλα τα χώματα που έχουν καλή στράγγιση. Η σπορά γίνεται τον Οκτώβριο και η ύδρευση την άνοιξη.

Καρπός και συστατικά του
Ο καρπός είναι κοντός, χονδρός, άμισχος και περιέχει περί τους δέκα ογκώδεις σπόρους, τα γνωστά κουκιά (εν. κουκκί) ή κύαμοι (εν. κύαμος). Η θρεπτική αξία του κυάμου είναι μεγάλη, επειδή είναι πλούσιος σε πρωτεΐνες. 
Κάθε καρπός περιέχει 72% ύδωρ, 8% πρωτεΐνες, 20% υδατάνθρακες, 5% φυτικές ίνες και 1% φυτικά έλαια. Είναι πλούσιος σε φολικό οξύ (104 mg ανά 100 γραμμ.), φωσφόρο, μαγγάνιο, μαγνήσιο, χαλκό, κάλιο, νάτριο, σίδηρο. Περιέχει επίσης λιπαρά οξέα ω6 152 mg/100γρ και ω3 12.0 mg/100γρ.

Ο κύαμος καταναλώνεται μαγειρεμένος χλωρός ή ξηρός. Οι καρποί που προορίζονται προς κατανάλωση ως χλωροί μαζεύονται 10 μέρες μετά το δέσιμο του καρπού. Εκτός από τροφή για τον άνθρωπο χρησιμοποιείται και ως ζωοτροφή καθώς και για λίπανση των εδαφών αφού είναι πλούσια σε άζωτο. Αυτή είναι η γνωστή χλωρή λίπανση.

Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα καλλιεργούνται διάφορες ποικιλίες όπως «κουκιά Σεβίλλης» με μακρούς καρπούς, «πρώιμα Χίου» με τους πλατείς σπόρους «φούλια» με μικρούς καρπούς που συνήθως δίνονται σε ζωοτροφές, «κοινά κουκιά» με κοντό καρπό και μεγάλα αλλά λίγα σπόρια και άλλες.

Κυάμωση
Ο κύαμος μπορεί να προκαλέσει δηλητηρίαση στα ζώα και στον άνθρωπο γνωστή ως κυάμωση, που εκδηλώνεται ως αιμολυτική αναιμία και σε πολλές περιπτώσεις είναι θανατηφόρος. Η κυάμωση προκαλείται σε άτομα που έχουν κληρονομήσει την έλλειψη του ενζύμου G6PD.

Αρχαιότητα
Κατά την αρχαιότητα ο κύαμος χρησιμοποιήθηκε ως μέσο επιλογής των αρχόντων, μετά την εγκαθίδρυση του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Αθήνα. Ανάλογα με τον τρόπο εκλογής, το "κυαμεύειν" λάμβανε δύο διαφορετικές σημασίες: Είτε με τη σημασία του "κληρώνονται" (κυαμεύονται) είτε το "κυαμεύσαι" (=ψήφος με κύαμο). Από τις εκφράσεις αυτές διατηρήθηκε και στη σημερινή νεοελληνική "έλαβε πολλά κουκιά στην ψηφοφορία" ή "δεν μετράμε κουκιά" (=ψήφους).

Παραπομπές

Πηγές
 Broad beans στο The Royal Horticulture Society 
 Fava beans and G6PD Deficiency information 
 Vicia faba στο Purdue University

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Όσπρια
Κυαμοειδή
Χλωρίδα του Νεπάλ
Χλωρίδα της Βόρειας Αφρικής
Τζέιμς Μάντισον

Για τον Άγγλο ποδοσφαιριστή, δείτε Τζέιμς Μάντισον (ποδοσφαιριστής).

Ο Τζέιμς Μάντισον (αγγλικά: James Madison, 16 Μαρτίου 1751 - 28 Ιουνίου 1836) ήταν ο 4ος πρόεδρος και ένας από τους «Ιδρυτικούς Πατέρες» των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. 

Διετέλεσε Πρόεδρος από τις 4 Μαρτίου 1809 έως τις 4 Μαρτίου 1817.

Βιογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 James Madison at MetaLibri
 White House biography
James Madison: A Resource Guide στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου
 The James Madison Papers, 1723–1836 στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου
 The Papers of James Madison, υποσύνολο του Founders Online από τα Εθνικά Αρχεία
 American President: James Madison (1751–1836) στο Miller Center of Public Affairs, Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια
 
 
 James Madison Personal Manuscripts
 Guide to the James Madison and Dolley Madison Collection 1780–1848 στις Ειδικές Συλλογές του Πανεπιστημίου του Σικάγο

Τζέιμς Μάντισον
Πρόεδροι των ΗΠΑ
Αμερικανοί φιλόσοφοι
Αμερικανοί πολιτικοί
Αμερικανικό κίνημα αποικισμού
Αμερικανοί αγγλικής καταγωγής
Αμερικανοί ιδρυτές πολιτικών κομμάτων
Αμερικανοί πολιτικοί φιλόσοφοι
Αμερικανοί ιδιοκτήτες σκλάβων
Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών (1789-1849)
Οικογένεια Μάντισον
Μέλη της Αμερικανικής Εταιρείας Αρχαιοτήτων
Υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια
Αμερικανική Επανάσταση
Βικιλεξικό

Το Βικιλεξικό (, από συμφυρμό των λέξεων wiki και dictionary = λεξικό) είναι πολύγλωσσο λεξικογραφικό διαδικτυακό εγχείρημα του ιδρύματος Wikimedia. Βασίζεται σε σύστημα wiki και το περιεχόμενό του μπορεί να χρησιμοποιηθεί ελεύθερα (υπό την GNU Free Documentation License).

Στόχος του λεξικού αυτού είναι η καταγραφή όλων των λέξεων σε όλες τις γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων τεχνητών (όπως λ.χ. η εσπεράντο), και έχει συνολικά πάνω από 150 γλωσσικές υλοποιήσεις - εκδοχές. Το Βικιλεξικό κάθε γλώσσας επεξεργάζεται και μεταφράζει με το δικό του τρόπο και στη δική του γλώσσα τα λήμματα όλων των γλωσσών που διαθέτει. Στα Βικιλεξικά, εκτός από λέξεις, περιλαμβάνονται και εκφράσεις, όροι, γνωμικά και παροιμίας κ.λπ. Τα λήμματα περιέχουν ορισμούς, ετυμολογίες, προφορές, κλίσεις, ενδεχομένως εικόνες, καθώς και παραδείγματα χρήσης ή παραθέματα από γραπτά αλλά και το διαδίκτυο, καταγραφή συσχετιζόμενων ή συγγενικών λέξεων και όρων (όπως συνώνυμα και αντώνυμα), όπως και μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες.

Ιστορία 
Ο Ντάνιελ Άλστον ή Fonzy, είναι από τους κύριους θεμελιωτές του εγχειρήματος. Το σχέδιο ξεκίνησε στο https://web.archive.org/web/20021222032308/http://wiktionary.wikipedia.org/ την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2002, στις 6h40 UTC, μετά μετακόμισε στο http://www.wiktionary.org στις 26 Δεκεμβρίου 2002. Η ελληνόγλωσση (ελληνική) έκδοση δημιουργήθηκε την 1η Μαΐου 2004 στο http://el.wiktionary.org.

Ελληνόγλωσση έκδοση 
Το 2006 το ελληνικό Βικιλεξικό (ελληνόγλωσση-ελληνική έκδοση), με λιγότερες από 300 σελίδες τότε, έφθασε το 2021, περίπου στις 800.000 (λήμματα, κατηγορίες, παραρτήματα). Σε πρώτη φάση, εισήχθηκαν οι περισσότερες λέξεις της νέας ελληνικής. Σιγά σιγά, χάρη σε όλο και περισσότερους χρήστες, προστέθηκαν πολλοί ορισμοί που έλλειπαν, εμπλουτίστηκε το περιεχόμενο των λημμάτων που υπήρχαν, ενώ παράλληλα γίνονταν νέες καταχωρίσεις ελληνικών λέξεων, καθώς και πάρα πολλών ξένων.

Στατιστικά

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Βικιλεξικό στα ελληνικά

Λεξικα
Ψηφιακά λεξικά
Εκπαιδευτικές ιστοσελίδες
Τιμολέων Βάσσος

Ο Τιμολέων Βάσσος (Σεπτέμβριος 1836 - Οκτώβριος 1929) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, γιος του περίφημου στρατηγού του 1821 Βάσου Μαυροβουνιώτη και αδελφός του στρατηγού Αλέξανδρου Βάσσου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου του  1836 και σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων. Στη συνέχεια μετέβη στη Γαλλία για ευρύτερες στρατιωτικές σπουδές. Με την επάνοδό του και με τις επιπρόσθετες άριστες γνώσεις στη γαλλική και αγγλική γλώσσα διορίσθηκε υπασπιστής του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου του Α΄.

Κατά την απαρχή του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 ανέλαβε την διοίκηση μικτού στρατιωτικού αποσπάσματος και στάλθηκε στη Κρήτη (29 Ιανουαρίου 1897) με σκοπό την παροχή κάθε βοήθειας και προστασίας του ελληνικού στοιχείου που δεχόταν άγριες επιθέσεις και καταστροφές από τους οθωμανούς. Όταν όμως έφθασε (1 Φεβρουαρίου), η Κρήτη είχε τεθεί υπό την προστασία των Μ. Δυνάμεων οι οποίες και είχαν αποβιβάσει στρατιωτικές μονάδες. Έτσι μετά την αποβίβασή του 24 χλμ. δυτικά των Χανίων, στον όρμο Κολυμπάρι, την ανασυγκρότηση και την στρατιωτική ανάπτυξη άρχισε από την επομένη τις στρατιωτικές επιχειρήσεις καταλαμβάνοντας την βορειότερα του όρμου Μονή Γωνιές απ' όπου και εξέδωσε προκήρυξη "εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων" προς τον κρητικό λαό περί της κατάληψης της Κρήτης από τον ελληνικό στρατό. Κινούμενος όμως προς Χανιά οι Μ. Δυνάμεις διέταξαν την καθήλωση του και την αποχή από κάθε πολεμική ενέργεια. Παρά ταύτα ακολούθησαν δύο μάχες, η μάχη των Βουκολιών και η μάχη των Λειβαδιών.

Κατά την παραμονή του στη Κρήτη διακρίθηκε ιδιαίτερα στο διπλωματικό πεδίο σε απόρρητες συνεννοήσεις. Περί τον Απρίλιο ανακλήθηκε με το μικτό στρατιωτικό τμήμα και ενσωματώθηκε στις δυνάμεις της Θεσσαλίας.

Αργότερα ανέλαβε μέραρχος της Αθήνας προαχθείς στον βαθμό του αντιστρατήγου.
Πέθανε τον Οκτώβριο του 1929 στην Αθήνα σε βαθύ γήρας.

Πηγές - Παραπομπές

Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Έλληνες στρατιωτικοί του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897
Ισμαήλ Τζεμ

Ο Ισμαήλ Τζεμ (İsmail Cem İpekçi 15 Φεβρουαρίου 1940 – 24 Ιανουαρίου 2007) ήταν Τούρκος πολιτικός, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας και δημοσιογράφος.

Γεννήθηκε το 1940 στη Κωνσταντινούπολη. Μετά την αποφοίτησή του από τη Ροβέρτειο Σχολή, μετέβη στη Λωζάνη όπου σπούδασε νομικά στο εκεί Πανεπιστήμιο. Στη συνέχεια παρέμεινε στη Γαλλία όπου στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές. Επιστρέφοντας στην Τουρκία  μέχρι το 1987 όταν εισήλθε στο χώρο της πολιτικής με την αρχική εκλογή του ως Βουλευτής στην περιφέρεια της Κωνστατινούπολης.

Το 1999 ανέλαβε Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας όπου μαζί με τον Έλληνα ομόλογό του Γιώργο Παπανδρέου απετέλεσαν τους πρωταγωνιστές στην υλοποίηση της λεγόμενης τότε «προσέγγισης των δύο χωρών» (Ελλάδας-Τουρκίας). Αφετηρία αυτής της προσέγγισης υπήρξε το κοινό βίωμα των δύο λαών όταν το 1999 δοκίμασαν αμφότεροι από καταστροφικούς σεισμούς.

Ο Ισμαήλ Τζεμ κτυπημένος από καρκίνο στους πνεύμονες απεβίωσε στις 24 Ιανουαρίου 2007. Στην κηδεία του παραβρέθηκε ο προσωπικός του φίλος, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου, χαρακτηρίζοντάς τον «οραματιστή της ειρήνης», όπως ομοίως και στα συλλυπητήρια τηλεγραφήματά τους η Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Ντόρα Μπακογιάννη και ο Έλληνας Πρέσβης στην Άγκυρα Γιώργος Γεννηματάς.

Υπουργοί Εξωτερικών Υποθέσεων της Τουρκίας
Παυλόκαστρο Αχαΐας

Το Παυλόκαστρο είναι χωριό στην Αχαΐα. Διοικητικά ανήκει στην Θέα, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και μετέπειτα δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Μεσσάτιδος και πλέον τοπική κοινότητα του Δήμου Πατρέων. Εγγύς του βρίσκονται επίσης οι περιοχές: Καλλιθέας και Λυγιών, Ροΐτικων. Απέχει περί τα 13 χλμ από το κέντρο της Πάτρας

Κατά την εθνική απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 44 μόνιμους κατοίκους.

Τοποθεσία
Είναι χτισμένο σε μια πεδινή υψομετρικά περιοχή αλλά ιδιαίτερα λοφώδη και με πολλά υψώματα. Εκεί υπάρχουν επίσης αρκετές καλλιεργήσιμες εκτάσεις με ελαιώνες και αμπελώνες, ενώ στις δασικές εκτάσεις της περιοχής κυριαρχεί το πεύκο όπου συναντάται σε πυκνές συστάδες ανά τόπους/μεριές.

Ιστορία
Πρώτη φορά σαν χωριό αναφέρεται σε απογραφή του 1697. Σύμφωνα με ενετική απογραφή Γκριμάνι το 1700 είχε 61 κατοίκους και ο Πουκεβίλ αναφέρει ότι το 1816 είχε 30 οικογένειες, και 24 το 1889. Σε διάφορες τοποθεσίες έχουν ανασκαφή μυκηναϊκοί τάφοι και μυκηναϊκός οικισμός.

Το κάστρο
Το κάστρο της περιοχής είναι άγνωστο πότε ακριβώς κατασκευάστηκε, πιθανώς όμως είναι φράγκικο κτίσμα. Πρώτη φορά αναφέρεται το 1408 σε κατάλογο με τα φρούρια που ανήκαν στον Λατίνο αρχιεπίσκοπο Πάτρας. 

Η προέλευση του ονόματος δεν είναι εξακριβωμένη. Η πιο πιθανή εκδοχή βέβαια λέει ότι ονομάστηκε έτσι από τον όνομα του αρχιεπίσκοπου Παύλου Φόσκαρη. 

Σήμερα από το κάστρο διασώζονται μόνο τα θεμέλια του και οι υπόγειες στοές.

Παραπομπές

Πηγές
 Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμος Β', Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1999. ISBN 960-7960-09-2.
 Αντώνιος Αλεξίου Παπαθεοδώρου, Παυλόκαστρο. "Η ιστορία αγκαλιά με το θρύλο", 2013.

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Μεσσάτιδος
Δήμος Πατρέων
Κάστρα της Αχαΐας
Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας
Αθηνά Ωνάση

Η Αθηνά Ρουσσέλ (Νεϊγί-συρ-Σεν, Γαλλία, 29 Ιανουαρίου 1985) είναι η μοναδική απόγονος του μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση, κόρη της Χριστίνας Ωνάση (1950-88) και του τέταρτου συζύγου της, Τιερί Ρουσσέλ. Γεννήθηκε στο Νεϊγύ του Σηκουάνα, στη Γαλλία. Τον Δεκέμβριο του 2005 παντρεύτηκε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, με τον συναθλητή της, ιππέα Αλβάρο Αλφόνσο ντε Μιράντα Νέτο. Το 2016 έχουν εμφανιστεί πληροφορίες για διαζύγιο μεταξύ των δύο ιππέων.  

Μετά τον θάνατο της μητέρας της μεγάλωσε με την οικογένεια του πατέρα της και της δεύτερης συζύγου του, Μαριάν "Γκάμπυ" Λαντχάγκε, μοντέλο από τη Σουηδία και μητέρα τριών ακόμα παιδιών του Ρουσσέλ. Παρακολούθησε βασική σχολική εκπαίδευση γαλλικού προτύπου στη Λοζάννη και ολοκλήρωσε το Μπακαλορεά () το καλοκαίρι του 2003.

Έχει τρία ετεροθαλή αδέλφια:
 τον Έρικ Κριστόφ Ρουσσέλ (γενν. Ιούλιο 1985) 
 τη Σαντρίν Ρουσσέλ (γενν. Μάιο 1987) 
 τη Γιοχάννα Ρουσσέλ (γενν. Ιούλιο 1991)

Διαμάχες για την περιουσία Ωνάση
Η μητέρα της Αθηνάς Ωνάση, Χριστίνα, δεν εμπιστεύτηκε ποτέ πλήρως τον Τιερί Ρουσέλ, γεγονός που την οδήγησε να δημιουργήσει ένα διοικητικό συμβούλιο για να ελέγχει τα χρήματα της οικογένειας μέχρι να ενηλικιωθεί η Αθηνά. Οι διαχειριστές που επέλεξε η Χριστίνα για τη διαχείριση της περιουσίας ήταν ο Στέλιος Παπαδημητρίου, ο Παύλος Ιωαννίδης, ο Απόστολος Ζάμπελας και ο Θεόδωρος Γαβριηλίδης. Κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας της Αθηνάς, όλες οι δαπάνες που έκανε ο πατέρας της για λογαριασμό της (χρησιμοποιώντας χρήματα από την κληρονομιά) έπρεπε να εγκριθούν πρώτα από το συμβούλιο, γεγονός που οδήγησε στον πατέρα της να απειλήσει να μετακομίσει στη Γαλλία, όπου θα έπρεπε να πληρώσει πολύ υψηλότερος φόρος εισοδήματος.

Το 1999, ένα δικαστήριο του Βαντούζ διέταξε τη μεταβίβαση της διαχείρισης της κληρονομιάς της Αθηνάς στην ελεγκτική εταιρεία KPMG Fides με έδρα την Λουκέρνη της Ελβετίας.Τότε, σε ηλικία 13 ετών, η Ωνάση δήλωσε ότι ένιωθε «μεγάλη απέχθεια για οτιδήποτε ελληνικό». Σε μια από τις λίγες συνεντεύξεις της, που δημοσιεύτηκε στο Oggi, ένα ιταλικό περιοδικό, δήλωσε αργότερα ότι για «όλα τα προβλήματα της» έφταιγε το όνομα Ωνάση. Ομοίως, η θετή μητέρα της, Γκάμπι Λαντχάτζε, δήλωσε στην αμερικανική τηλεοπτική εκπομπή 20/20 ότι η Αθηνά της είχε πει «αν μπορούσε να κάψει όλα τα χρήματα του Ωνάση, θα το έκανε».

Στα 18α γενέθλιά της, η Αθηνά ανέλαβε τον έλεγχο της κληρονομιάς της μητέρας της. Μετά τα 21α γενέθλιά της το 2006, οι δικηγόροι της προσπάθησαν ανεπιτυχώς για να την ορίσουν ως Πρόεδρο του Ιδρύματος Ωνάση, καθώς το διοικητικό συμβούλιο ισχυρίστηκε ότι δεν είχε τα προσόντα και η ίδια αρνήθηκε ότι ήταν κληρονόμος της περιουσίας του Αριστοτέλη Ωνάση. Επικαλούμενοι την κληρονομιά του παππού της στη μνήμη του Αλέξανδρου Ωνάση, οι εκπρόσωποι του συμβουλίου δήλωσαν ότι η Αθηνά δεν είχε καμία σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό, τη θρησκεία, τη γλώσσα ή κοινή εμπειρία, καθώς και ότι δεν πήγε ποτέ σε κολέγιο και δεν είχε εργασιακή εμπειρία.

Παραπομπές 

Έλληνες αθλητές της ιππασίας
Οικογένεια Λιβανού
Α