joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Χαρτογραφία

Χαρτογραφία ονομάζεται ο επιστημονικός κλάδος της γεωγραφίας που περιλαμβάνει ένα σύνολο προσδιορισμένων μελετών, τεχνικών, ακόμη και εργασιών που αφορούν απεικονίσεις επάνω σε επίπεδη ή σφαιρική επιφάνεια, σε σμίκρυνση, ενός τμήματος ή όλης της γήινης επιφάνειας για τη σύνταξη και έκδοση χαρτών. Η εφαρμογή όλων αυτών των διεργασιών αποτελούν την έννοια της χαρτογράφησης, που γίνεται με διάφορες μεθόδους οι οποίες και ονομάζονται χαρτογραφικές προβολές.Η Χαρτογραφία σχετίζεται στενά με την επιστήμη της Γεωγραφίας, αφού οι χάρτες είναι ένα από τα κυριότερα μέσα παρουσίασης και μελέτης των γεωγραφικών δεδομένων.

Ιστορία 

Η κατασκευή χαρτών είναι μία από τις αρχαιότερες δραστηριότητες του ανθρώπου. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους τα παλιότερα σχέδια που έχουν βρεθεί και που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν χάρτες χρονολογούνται ακόμα και 30.000 χρόνια πριν. Έχουν δε βρεθεί χαραγμένα σε σπηλιές, σε κομμάτια οστράκου ή σε κομμάτια οστών.

Ένα σημαντικότατο εύρημα της προϊστορικής περιόδου είναι ο χάρτης που βρέθηκε στον οικισμό του Τσατάλ Χογιούκ της Τουρκίας και χρονολογείται γύρω στο 7500 π.Χ.. Ο χάρτης έχει τη μορφή τοιχογραφίας, έχει μήκος περίπου 3 μέτρα και απεικονίζει τον οικισμό σε κάτοψη καθώς και ένα γειτονικό ηφαίστειο. Κάτι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο σχετικά με τον χάρτη αυτόν είναι η συμφωνία των όσων απεικονίζονται στον χάρτη με τα ευρήματα των αρχαιολογικών ανασκαφών.

Μια σημαντική εξέλιξη στην χαρτογραφία υπήρξε η εμφάνιση της γεωμετρίας. Άλλωστε η λέξη «γεωμετρία» είχε αρχικά την έννοια της «μέτρησης της γης».

Τα πρώτα δείγματα χαρτών που φαίνεται να κατασκευάστηκαν με τη χρήση κάποιων αρχών γεωμετρίας προέρχονται από την Βαβυλώνα. Τα σημαντικότερα ευρήματα εκείνης της περιόδου είναι ένα διάγραμμα που παρουσιάζει τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα (2300 π.Χ.) και ένας χαραγμένος χάρτης της ιερής πόλης Νιππούρ (14ος -12ος αιώνας π.Χ.).

Αξιόλογα ευρήματα προέρχονται ακόμα από την περιοχή της Αιγύπτου. Οι «τοπογράφοι» της εποχής έπρεπε κάθε φορά μετά τις πλημμύρες του Νείλου να επαναπροσδιορίζουν τα όρια των ιδιοκτησιών στο έδαφος. Η ανάγκη για ακρίβεια ώθησε τους αρχαίους Αιγυπτίους στην επινόηση τεχνικών που έδιναν αρκετά αξιόλογη ακρίβεια. Ωστόσο δεν έχουν βρεθεί δείγματα χαρτών, παρά μόνο σχέδια μεμονωμένων αγροτεμαχίων, με μία σημαντικότατη εξαίρεση: τον Πάπυρο του Τορίνο. Στον πάπυρο αυτό, που χρονολογείται στο 1300 π.Χ., απεικονίζονται οι θέσεις εξόρυξης χρυσού και Αργύρου στις περιοχές μεταξύ του Νείλου και της Ερυθράς Θάλασσας. Σημειώνονται ακόμα οι θέσεις διαμονής των εργατών, δρόμοι κ.ά. Ο χάρτης αυτός μπορεί κατά πολλούς να θεωρηθεί ο πρώτος γεωλογικός χάρτης της ιστορίας.

Κλάδοι της χαρτογραφίας 
 Θεματική χαρτογραφία
 Αναλυτική (ή Μαθηματική Χαρτογραφία)
 Ψηφιακή Χαρτογραφία

Δείτε επίσης 
 Γεράρδος Μερκάτωρ
Γεωγραφία 
 Χάρτης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ξενόγλωσσες ιστοσελίδες 
 Διεθνής Χαρτογραφική Ένωση

Ελληνικές ιστοσελίδες 
 Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού
 Εθνική Χαρτοθήκη, επίσημος ιστότοπος της Εθνικής Χαρτοθήκης
 Χαρτογραφική Επιστημονική Εταιρεία Ελλάδος

Βιβλιογραφία 
 Μαρία Παπαδοπούλου: Βάσεις της Χαρτογραφίας, Θεσσαλονίκη 2005 (Πανεπιστημιακές σημειώσεις)

 Τοπογραφία
Σιμπλίκιος

Ο Σιμπλίκιος ήταν νεοπλατωνικός φιλόσοφος του 6ου αιώνα, μέλος της  Πλατωνικής Ακαδημίας στην Αθήνα και σημαντικότατος σχολιαστής έργων του Αριστοτέλη. Προερχόμενος από την Κιλικία, σπούδασε στην Αλεξάνδρεια και στη Αθήνα κοντά στον Αμμώνιο του Ερμείου και τον Δαμάσκιο. Όταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιουστινιανός το 529, απαγόρεψε σε όσους δασκάλους της επικράτειας του δεν είχαν ασπαστεί τον χριστιανισμό «την ανοσίαν Ελλήνων μανίαν διδάσκεσθαι» ο Σιμπλίκιος, πιστός στις αρχές και τις ιδέες του, έμεινε ως το 532 σε αξιοπρεπή απομόνωση ασχολούμενος κυρίως με τη σύνταξη ενός ερμηνευτικού υπομνήματος στο Εγχειρίδιον του Επικτήτου. Το 532 ακολούθησε έξι από τους συνεργάτες του ακαδημαϊκούς στο ταξίδι του τους στην Περσία, ελπίζοντας, όπως και εκείνοι ότι εκεί θα βρισκόταν φιλόξενη στέγη για την ελληνική φιλοσοφία, αλλά ήδη τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στην Αθήνα μαζί τους με γενική την απογοήτευση, την οποία μετρίαζε κάποια εγγύηση προσωπικής ασφάλειας, με τη μεσολάβηση του Πέρση μονάρχη  Χοσρόη Α΄ στον Ιουστινιανό.

Ο Σιμπλίκιος, εκτός από το «Εγχειρίδιον» του Επικτήτου,  συνέγραψε υπομνήματα στα «Στοιχεία» του Ευκλείδη, καθώς και στα έργα του Αριστοτέλη «Φυσικά», «Κατηγορίες», «Περί ψυχής» και «Περί ουρανού», όπου επιχειρείται η εναρμόνιση των διδασκαλιών του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη στα κύρια σημεία τους. Μέσα από τα έργα του διασώθηκε ένα μεγάλο πλήθος αποσπασμάτων των Φυσικών ή «Προσωκρατικών» Φιλοσόφων.

Παραπομπές

Μελέτες για τον Σιμπλίκιο
Irma Croese: Simplicius on Continuous and Instantaneous Change. Neoplatonic Elements in Simplicius’ Interpretation of Aristotelian Physics. Zeno Institute of Philosophy, Utrecht 1998, ISBN 90-393-1555-8
Golitsis, Pantelis, Les Commentaires de Simplicius et Jean Philopon à la Physique d'Aristote, Berlin-New York, Walter de Gruyter, "Commentaria in Aristotelem Graeca et Byzantina. Quellen und Studien", 2008,  ISBN 978-3-11-019541-5
''Baltussen, Han, Philosophy and Exegesis in Simplicius. The methodology of a commentator, London, Duckworth, 2008

Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι
Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι

Ο Αλεξάντερ Κβασνιέβσκι, σωστότερη προφορά Κφασνιέφσκι (Aleksander Kwaśniewski, 15 Νοεμβρίου 1954) είναι Πολωνός πολιτικός και πρώην πρόεδρος της χώρας. 

Γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1954 στο Μπιάλογκαρντ (Białogard). Την κομμουνιστική περίοδο δραστηριοποιήθηκε στην κομμουνιστική Σοσιαλιστική Ένωση Πολωνών Φοιτητών (Socjalistyczny Związek Studentów Polskich, SZSP) και διετέλεσε υπουργός αθλητισμού τη δεκαετία του '80. 

Ο Κβασνιέφσκι εξελέγη πρόεδρος το 1995, νικώντας τον προκάτοχό του στο αξίωμα Λεχ Βαλέσα (Lech Wałęsa). Επανεξελέγη για μια δεύτερη και τελική θητεία ως πρόεδρος το 2000 με μια αποφασιστική νίκη από τον πρώτο γύρο.

Είναι παντρεμένος με την δικηγόρο Γιολάντα Κβασνιέβσκα (Jolanta Kwaśniewska) από το 1979 και έχει μία κόρη γεννημένη το 1981 . Παρέμεινε Πρόεδρος μέχρι το 2005, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Λεχ Καζίνσκι.

Παραπομπές

Σχετικά άρθρα 
 Πολωνία

Κβασνιέβσκι
Πολωνοί κομμουνιστές
Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Άλφρεντ Νόμπελ

Ο Άλφρεντ Μπέρναρντ Νομπέλ (Alfred Bernhard Nobel , 21 Οκτωβρίου 1833 - 10 Δεκεμβρίου 1896) ήταν Σουηδός χημικός, μηχανικός και βιομήχανος, γιος του επίσης, μηχανικού και βιομήχανου, Εμμανουήλ Νομπέλ, εφευρέτη της υποβρύχιας νάρκης. Σπούδασε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας και στις ΗΠΑ. 

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη χημεία, και κυρίως με τις εκρηκτικές ύλες. Τελειοποίησε τον τρόπο παρασκευής της νιτρογλυκερίνης και ίδρυσε εργοστάσιο παραγωγής της σε μεγάλες ποσότητες. Για την αποφυγή των εκρήξεων πέτυχε την παρασκευή δυναμίτιδας με πυριτική γη, εφεύρεση που διαδόθηκε σύντομα σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική. Το 1873 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου εφηύρε την νεοδυναμίτιδα ή ζελατοδυναμίτιδα (1875) και την πολεμική άκαπνη πυρίτιδα (βαλλιστίτιδα, 1888). Το 1889 πούλησε την εφεύρεση του αυτή στην ιταλική κυβέρνηση και το 1891 εγκαταστάθηκε στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας, όπου ίδρυσε χημικό εργοστάσιο. 

Έλαβε πολλά διπλώματα ευρεσιτεχνίας και απέκτησε μεγάλη περιουσία, μεγάλο τμήμα της οποίας διέθεσε για φιλανθρωπικούς και ερευνητικούς σκοπούς σε διάφορα ιδρύματα. Με το υπόλοιπο της περιουσίας του καθιέρωσε τα ομώνυμα Βραβεία Νομπέλ. Κλειστός χαρακτήρας από τη φύση του, ασχολήθηκε και με τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία. Στο τέλος της ζωής του μάλιστα έγραψε και το δράμα Βεατρίκη Τσέντσι.

Δείτε επίσης 
 Βραβείο Νόμπελ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Nobel e-Μουσείο
 Βιογραφία
 Βραβεία Νόμπελ

Χημικοί μηχανικοί
Σουηδοί εφευρέτες
Σουηδοί χημικοί
Σουηδοί μηχανικοί
Σουηδοί βιομήχανοι
Χημικοί του 19ου αιώνα
Βουλγαρική γλώσσα

Η Βουλγαρική γλώσσα (български език  είναι μία Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, μέλος του Νοτίου κλάδου των Σλαβικών γλωσσών. Ανήκει επίσης στο βαλκανικό γλωσσικό δεσμό.

Είναι η επίσημη γλώσσα της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας. Ομιλείται επίσης ως μειονοτική γλώσσα στην Βόρεια Μακεδονία (κάποιοι θεωρούν τη γλώσσα της βουλγαρική διάλεκτο), και την Ελλάδα (με τους Βούλγαρους μετανάστες και με τη μορφή της Πομάκικης, στην περιοχή της Θράκης), καθώς και σε Ουγγαρία, Ισραήλ, Ρουμανία (υπάρχει Βουλγαρική μειονότητα στην περιοχή της Δοβρουτσάς), Μολδαβία, Ρωσία, Σερβία, Μαυροβούνιο, Τουρκία και Ουκρανία, και από τους Βούλγαρους μετανάστες σε Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδά και τις ΗΠΑ. Εκτιμάται πως διαθέτει συνολικά 10 εκατομμύρια γηγενείς ομιλητές.

Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των σλαβικών γλωσσών, στη βουλγαρική γλώσσα ο πτώσεις των ουσιαστικών έχουν σχεδόν εξαφανιστεί, γι'αυτό και χρησιμοποιείται το οριστικό, το αόριστο και το λεγόμενο  «μηδενικό» άρθρο. Με την εξαίρεση της βουλγαρικής και της κοντινής σε αυτή σλαβομακεδονικής, άλλες σλαβικές γλώσσες δεν έχουν άρθρα.

Βουλγαρικό αλφάβητο

Αποκλείονται από το αλφάβητο μετά το 1945 
 Ѫ ѫ  
 Ѣ ѣ

Σύγκριση με άλλες Σλαβικές γλώσσες

Κοινές Βουλγαρικές Εκφράσεις 
 Здравей (zdravéy) [zdrɐˈvɛj] — γεια
 Здрасти (zdrásti) [ˈzdrasti] — γεια (ανεπίσημα)
 Добро утро (dobró útro) [dʊˈbrɔ ˈutrɔ] — καλημέρα (πρωί)
 Добър ден (dóbər den) [ˈdobɤ̞r dɛn] — καλημέρα
 Добър вечер (dóbər vécher) [ˈdɔbɤ̞r ˈvɛt͡ʃɐr] — καλησπέρα
 Лека нощ (léka nosht) [ˈlɛkɐ nɔʃt] — καληνύχτα
 Довиждане (dovízhdane) [dʊˈviʒdɐnɛ] — αντίο
 Как се казваш? (kak se kazvash) – Ποιο είναι το όνομά σου (φιλικό); 
 Как си (kak si) [kak si] — πώς είσαι
 Добре съм (dobré səm) [doˈbrɛ sɐm] — είμαι καλά
 Не много добре/бива [nɛ ˈmnɔgo doˈbrɛ/ ˈbivɐ] (Ne mnógo dobré/Bíva) — όχι τόσο καλά/έτσι και έτσι
 Всичко най-хубаво [ˈvsit͡ʃko naj ˈxubɐvo] (vsíchko náy-húbavo) — τα καλύτερα
 Поздрави (pózdravi) [ˈpɔzdrɐvi] — χαιρετισμούς
 Благодаря (blagodaryá) [blɐgodɐˈrjɐ] — ευχαριστώ
 добре дошъл (dobré doshə’l) [dʊˈbrɛ doˈʃɤɫ] — Καλώς ήλθες 
 Моля (mólya) [ˈmɔljɐ] - Παρακαλώ
 Съжалявам (Səzhalyavam) [sɤ̞ʒɐˈljavɐm] — Συγνώμη (για κάποιο σφάλμα),Λυπάμαι (ρήμα)
 Не/да (Ne/Da) — Όχι/Ναι
благодаря за вниманието (blagodaryá za vnimanieto)—Ευχαριστώ για την προσοχή σας
 Може би (mózhe bí) – Μπορεί 
Може ли (mózhe lí)  – Μπορεί; 
 Обичам те! (obícham te) – Σ'αγαπώ!

Δείτε επίσης 
 Μεταγραφή ελληνικών και κυριλλικών χαρακτήρων
 Απλό σύστημα για τη μεταγραφή της βουλγαρικής γλώσσας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Βουλγαρικό–Αγγλικό λεξικό  από το SA Dictionary 
 Βουλγαρικό–Αγγλικό Λεξικό: από το Webster's Online Dictionary — the Rosetta Edition.
 Easy Bulgarian Language Course - μαθηματα βουλγαρικων (στα αγγλικα και στα ισπανικα)
 Bulgarian dialects

Νοτιοσλαβικές γλώσσες
Γλωσσα
Γλώσσες της Ρουμανίας
Γλώσσες της Ουκρανίας
Κυκλάδες

Οι Κυκλάδες είναι νησιωτικό σύμπλεγμα του Αιγαίου πελάγους που κείται μεταξύ του 36ου και του 38ου βορείου παραλλήλου και μεταξύ του 24ου και του 26ου ανατολικού μεσημβρινού.  Η διάταξη των νησιών είναι σε δύο παράλληλες ευθείες, στη νοητή συνέχεια του ακρωτηρίου του Σουνίου και της Ευβοίας αντίστοιχα, από την οποία προκύπτει η επιμέρους διάκριση σε Δυτικές και Ανατολικές Κυκλάδες. Αποτελούν τον ομώνυμο νομό Κυκλάδων που έχει ως έδρα του την Ερμούπολη. Ο συνολικός πληθυσμός του Νομού είναι 117.987 κάτοικοι (απογραφή 2011).

Το όνομα τους τους δόθηκε από τους αρχαίους γεωγράφους εξαιτίας της κυκλικής τους διάταξης γύρω απ' την ιερή νήσο Δήλο, γενέτειρα της θεάς Αρτέμιδος και του θεού Απόλλωνα, σε αντιδιαστολή με εκείνη των υπολοίπων νήσων του Αιγαίου που τις αποκαλούσαν Σποράδες.
Στις Κυκλάδες ανήκουν οι εξής νήσοι:

Ο νομός Κυκλάδων περιλαμβάνει επίσης πολυάριθμες μικρότερες νήσους και συστάδες νήσων όπως η συστάδα Αντιπάρου, οι νησίδες Μακάρες, η Άνυδρος (ή Αμοργοπούλα), το Ασπρονήσι, η Νέα Καμένη, η Παλαιά Καμένη, η Ασκανιά, η Εσχάτη, η Χριστιανή, η Νικουριά, η Καρδιώτισσα, η Κιτριανή, η Σεριφοπούλα, το Γλαρονήσι, το Ρευματονήσι, το Αβολαδονήσι, το Τραγονήσι, τα Αβελονήσια και το Σχινονήσι.

Οι έξι μικρές νήσοι μεταξύ Αμοργού και Νάξου αποτελούν τις Μικρές Κυκλάδες. Αυτές είναι τα Κουφονήσια (Άνω και Κάτω Κουφονήσι), η Ηρακλειά, η Σχοινούσα, η Δονούσα και η Κέρος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πληροφορίες για τις Κυκλάδες
 Επιμελητήριο Κυκλάδων
 Πολιτιστική Πύλη του Αρχιπελάγους του Αιγαίου
 Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής
 Εθνική Στατιστική υπηρεσία Ελλάδας
 Στατιστικά πληθυσμού Ελλάδας 2001
 Το Ορυκτό και ενεργειακό δυναμικό των Κυκλάδων.
Πολέμου συμβάσεις

Το Δίκαιο του Πολέμου έχει τις ρίζες του στη Χριστιανική πίστη, και κατά βάση στο έργο του Αγίου Θωμά Ακουίνα (ή Ακουϊνιάτη, 1225 – 1275 μ.Χ.). Η βασική θέση της θεωρίας είναι ότι ο πόλεμος μπορεί να είναι δίκαιος υπό προϋποθέσεις. Καθώς όμως οι προϋποθέσεις έχουν την τάση να υπόκεινται σε διάφορες ερμηνείες, και κατά συνέπεια σε πολιτική εκμετάλλευση, ο πυρήνας της Θεωρίας του Δίκαιου πολέμου είναι αμφισβητήσιμος. Το δίκαιο του πολέμου, ή όπως έχει επικρατήσει πλέον και χρησιμοποιείται στην ορολογία διεθνώς, το δίκαιο των ενόπλων συγκρούσεων, απαρτίζεται από πλέγμα Συμβατικών αλλά και Εθιμικών Κανόνων. Οι Συμβατικοί κανόνες περιέχονται σε πολλές διεθνείς Συμβάσεις, που καθορίζουν την συμπεριφορά των Κρατών μεταξύ τους από τον καιρό της ειρήνης, μέχρι την εξέλιξη των σχέσεών τους σε ένοπλη αντιπαράθεση, καθώς και την συμπεριφορά των ατόμων που συμμετέχουν στις ένοπλες συγκρούσεις, είτε ενεργητικά (μαχητές), ή παθητικά (άμαχοι).

Διεθνείς Συμβάσεις
Η γενική έλλειψη κοινά αποδεκτών διατάξεων αναφερόμενων στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου καθώς και εις τα επιτρεπόμενα ή απαγορευμένα μέτρα και μέσα διεξαγωγής του ήταν ήδη αισθητά από τα μέσα του προπερασμένου αιώνα. Από τότε όμως αργά αλλά σταθερά κατορθώθηκε να συνομολογηθούν σε μορφή κωδικοποίησης πολλές διεθνείς γενικές συμβάσεις με τις οποίες και κανονίσθηκαν πλείστα όσα ζητήματα του δικαίου του πολέμου (κατά ξηρά, θάλασσα και αέρα).

Οι σπουδαιότερες αυτών των Συμβάσεων με επιμέρους ανάλυση είναι:
 «Διακήρυξη των Παρισίων» από 16 Απριλίου 1856.
 «Σύμβαση της Γενεύης» από 22 Αυγούστου 1864.
 «Διακήρυξη της (Αγίας) Πετρούπολης από 11 Δεκεμβρίου 1868.
 «Διακήρυξη των Βρυξελλών» από 27 Αυγούστου 1874.
 «Α΄ Συνδιάσκεψη Χάγης - Κανονισμός και Τρεις Διακηρύξεις από 29 Ιουλίου 1899
 «Β΄ Συνδιάσκεψη Χάγης από 18 Οκτωβρίου 1907.
 «Ναυτική Συνδιάσκεψη Λονδίνου από 26 Φεβρουαρίου 1909
 «Συνδιάσκεψη Γενεύης από 27 Ιουνίου 1927
 «Νεότερες της Κοινωνίας των Εθνών και μετέπειτα του Ο.Η.Ε..

Διεθνές Δίκαιο
Συνθήκες
Πόλεμος

de:Kriegsrecht
en:Laws of war
it:Diritto militare
ja:中立法規
simple:Laws of war
Σφήκες (κωμωδία)

Οι Σφήκες είναι η τέταρτη χρονολογικά από τις γνωστές κωμωδίες του Αριστοφάνη. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στα Λήναια το 422 π.Χ. και πραγματεύεται τη δικομανία των Αθηναίων, ενώ παράλληλα ασκεί κριτική στον Κλέωνα. 
Έτσι, αυτή τη φορά το θέμα της ειρήνης περνάει σε δεύτερο πλάνο, ενώ στόχος γίνεται η λειτουργία της Αθηναϊκής δημοκρατίας

Ιστορικό πλαίσιο 
Ο Περικλής είχε θεσμοθετήσει μια ημερήσια αποζημίωση, ώστε να έχουν οι πολίτες κίνητρο για να συμμετέχουν ως δικαστές στα λαϊκά δικαστήρια. Το 425 π.Χ. όμως, 3 χρόνια πριν από τη διδασκαλία (ανέβασμα) των Σφηκών, ο Κλέων αύξησε το ποσό της αποζημίωσης στους 3 οβολούς. Οι γηραιότεροι πολίτες, ελεύθεροι υποχρεώσεων, προσέρχονταν έτσι καθημερινά στην Ηλιαία. Κατέληξαν, λοιπόν, «επαγγελματίες» μισθωτοί δικαστές, με αμφίβολη μάλιστα δικαστική προσφορά.

Υπόθεση
Ο Βδελυκλέων έχει φυλακίσει τον Ηλιαστή δικαστή πατέρα του Φιλοκλέωνα στο σπίτι, για να τον εμποδίσει να παρευρίσκεται στο δικαστήριο και έτσι να τον θεραπεύσει από τη δικομανία του. Όταν όμως οι συνάδελφοί του Ηλιαστές -ένας χορός από σφήκες- περνάνε από το σπίτι για να τον πάρουν, ο Φιλοκλέων προσπαθεί να δραπετεύσει. Ο γιος του όμως την τελευταία στιγμή τον εμποδίζει. Έτσι, επιδίδονται σε έναν αγώνα λόγων με κριτή το χορό, προκειμένου να αποφασιστεί αν ο Φιλοκλέων θα πάει στο δικαστήριο. Τελικά, ο Βδελυκλέων πείθει τον πατέρα του να μείνει στο σπίτι και να δικάζει τα «οικιακά» αδικήματα τα οποία διαπράττουν οι δούλοι του σπιτιού (περιλαμβανομένων και των σκύλων).

Έτσι δικάζει τον σκύλο Αιξωνέα γιατί έκλεψε ένα κομμάτι τυρί από τον σκύλο Κυδαθηναιέα (αναφορά σε πρόσφατη δίκη κατά την οποία ο Κλέων κατηγόρησε τον στρατηγό Λάχητα ότι είχε δωροδοκηθεί από τους Σικελούς, εχθρούς των Αθηναίων). Παρά την πρόθεσή του να καταδικάσει τον Αιξωνέα, ο Φιλοκλέων ξεγελιέται από τον γιο του και αθωώνει - προφανώς για πρώτη φορά στη ζωή του- τον κατηγορούμενο.

Στο τέλος, ο Φιλοκλέων συνηθίζει στην καινούρια του ζωή και επιδίδεται σε γλέντια, μεθύσια και κάθε λογής καλοπέραση. Έχει πλέον οριστικά γιατρευτεί από το πάθος της δικομανίας.

Πηγές
 Σταύρου, Θρασύβουλος: «Οι κωμωδίες του Αριστοφάνη», εκδ. «Εστία», Αθήνα 1996

Κωμωδίες του Αριστοφάνη
Αρχαίο Δίκαιο
Θερμοπύλες

Οι Θερμοπύλες είναι παραθαλάσσιο πέρασμα, στην Ελλάδα.  Η περιοχή έχει πάρει το όνομά της από κοντινές πηγές θερμού νερού και από τα στενά και δύσβατα περάσματα από τα οποία μπορούσε να πλησιάσει κανείς την περιοχή, τις πύλες, οι οποίες ήταν η Ανατολική, η Μεσαία και η Δυτική.

Το όνομα αυτό φαίνεται να το έχει πάρει από τον μυθικό ήρωα Ηρακλή, ο οποίος έπεσε στα νερά των πηγών για να απαλλαγεί από τους πόνους που του είχε δημιουργήσει ο δηλητηριασμένος χιτώνας του Νέσσου που είχε κολλήσει στο σώμα του. Από τότε βγαίνουν οι αναθυμιάσεις από τις πηγές.

Το πέρασμα οδηγεί από τη Λοκρίδα στη Θεσσαλία, ανάμεσα από το όρος Οίτη και τον Μαλιακό κόλπο.

Για τους Αρχαίους Έλληνες ο χώρος αυτός ήταν ιερός. Εκεί υπήρχε και μια διπλή πηγή αφιερωμένη στην Περσεφόνη - η Σκυλλία πηγή, στους πρόποδες της χαράδρας, δίπλα στην Μεσαία Πύλη, το πιο στενό μέρος των Θερμοπυλών.

Οι Θερμοπύλες είναι κυρίως γνωστές εξαιτίας της Μάχης των Θερμοπυλών, το 480 π.Χ. μεταξύ των ελληνικών και περσικών στρατευμάτων.

Τον καιρό του Λεωνίδα, το 480 π.Χ., το πέρασμα ήταν ένα στενό μονοπάτι (περίπου 12 μέτρα πλάτος) κάτω από το λόφο, το οποίο επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν στρατηγικά οι Έλληνες στρατιώτες για να εμποδίσουν τον υπεράριθμο περσικό στρατό. Σήμερα το πέρασμα των Θερμοπυλών φτάνει από 1,5 έως και 3 χιλιόμετρα πλάτος, εξαιτίας των αποθέσεων στις εκβολές του Σπερχειού.

Οι θερμές πηγές, από τις οποίες έχει πάρει το όνομα του το πέρασμα, υπάρχουν ακόμη στις παρυφές του λόφου.

Τέλος, όπως αναφέρει ο Κωνσταντίνος Καβάφης με την φράση "Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες", η λέξη "Θερμοπύλες" σημαίνει η πίστη στις αρχές και στις αξίες, οι υψηλοί στόχοι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Νομός Φθιώτιδας
Ορεινά περάσματα της Ελλάδας
Θερμές πηγές της Ελλάδας
Τέλι Σαβάλας

Ο Αριστοτέλης "Τέλλυ" Σαβάλας (αγγλικά: Telly Savalas) (21 Ιανουαρίου 1922, Νέα Υόρκη - 22 Ιανουαρίου, 1994, Λος Άντζελες), ήταν Αμερικανός ελληνικής καταγωγής ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ο πιο γνωστός ρόλος της καριέρας του, ήταν αυτός του Κότζακ, στην  ομώνυμη τηλεοπτική σειρά που κράτησε από το 1973 έως το 1978.

Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε ως Αριστοτέλης Σαβάλας στο Γκάρντεν Σίτυ της Νέας Υόρκης και ήταν το δεύτερο παιδί από τα πέντε του Νίκου και της Χριστίνας Τσαβαλά, ελλήνων μεταναστών, με καταγωγή από τη Λακωνία. Ο Νίκος Σαβάλας διατηρούσε εστιατόριο στη Νέα Υόρκη. Ο Αριστοτέλης ξεκίνησε να δουλεύει, όταν ήταν 8 χρονών ως εφημεριδοπώλης και λούστρος. Όταν μπήκε στο γυμνάσιο μιλούσε μόνο ελληνικά. Αποφοίτησε το 1942.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε να εργάζεται για το Στέιτ Ντιπάρτμεντ μεταδίδοντας τη σειρά "Your Voice of America" και μετά για το τηλεοπτικό κανάλι ABC News. Αυτό ήταν και το ξεκίνημά του στον χώρο τής ψυχαγωγίας. Η καριέρα του ως ηθοποιού άρχισε αργότερα, μετά τα 35 του.

Προσωπική Ζωή

Ο Σαβάλας παντρεύτηκε τρεις φορές. Το 1948 μετά τον θάνατο του πατέρα του από καρκίνο, παντρεύτηκε την συμμαθήτριά του στο κολλέγιο, Κάθριν Νικολαΐδης και απέκτησε την πρώτη του κόρη, την Κριστίνα το 1950. Το 1957, η Κάθριν υπέβαλε αίτηση διαζυγίου. Μετά τον χωρισμό του και την επιστροφή στο σπίτι τής μητέρας του, ο Σαβάλας θα γνωρίσει την δασκάλα στο Κέντρο Θεάτρου του Γκάρντεν Σίτυ, την Μέριλιν Γκαρντέρ. Θα παντρευτούν το 1960 και θα κάνουν δύο κόρες. Την Πηνελόπη το 1961 και την Κάντις, το 1963. Θα πάρουν διαζύγιο το 1974. Τον Ιανουάριο του 1969, κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Στην υπηρεσία της αυτής μεγαλειότητας, ο Σαβάλας θα γνωρίσει την ηθοποιό Σάλυ Άνταμς, με την οποία θα αποκτήσει τον γιο του, Νικόλας Σαβάλας, το 1973. Ο Σαβάλας και η Σάλυ Άνταμς δεν θα παντρευτούν και θα μείνουν μαζί μέχρι το Δεκέμβριο τού 1978. Κατά την διάρκεια τής τελευταίας σεζόν του Κότζακ θα γνωρίσει την Τζούλι Χοβλάντ, μια ταξιδιωτική πράκτορα από την Μινεσότα. Θα παντρευτούν το 1984 και θα κάνουν δύο παιδιά, τον Κριστιάν και την Αριάνα και θα μείνουν μαζί μέχρι τον θάνατό του, το 1994.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  

Σαβάλας Τέλι
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
 Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Helios Airways

Η Helios Airways ήταν ιδιωτική αεροπορική εταιρεία με έδρα την Λάρνακα Κύπρου.

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1999, και είναι η πρώτη κυπριακή ιδιωτική αεροπορική εταιρεία. Ο Ομιλος Libra Holidays εξαγόρασε την εταιρεία Helios τον Νοέμβριο του 2004. Τον Ιανουάριο του 2006 ιδρύθηκε η Αjet, θυγατρική κατά 100% της Libra, με στόχο την αντικατάσταση της Helios. Απώτερος στόχος ήταν να εξωραϊστεί το όνομα της Helios, το οποίο επλήγη από το αεροπορικό δυστύχημα της 14ης Αυγούστου 2005.

Κωδικοί 
 Κωδικός IATA: ZU
 Κωδικός ICAO: HCY
 Κωδικός κλήσης: Helios

Προορισμοί 

Η Helios Airways εκτελούσε τακτικά δρομολόγια προς Αθήνα, Θεσσαλονίκη Μπέρμιγχαμ, Δουβλίνο, Γκάτγουικ (Λονδίνο), Χίθροου (Λονδίνο), Λούτον (Λονδίνο) Μάντσεστερ, Σόφια και Βαρσοβία.

Επίσης εκτελούσε πτήσεις τσάρτερ προς Άμστερνταμ, Μπρίστολ, Κάϊρο, Χάμπερσαϊντ, Κρίστιανσαντ, Νιούκασλ και Στοκχόλμη.

Στόλος 

Η Helios Airways έχασε σε δυστύχημα το αεροσκάφος Boeing 737-300 με θύματα 115 επιβάτες και 6 μέλη πληρώματος.

Ο στόλος της Helios Airways αποτελoύνταν από:

 1 Boeing 737-300
 1 Boeing 737-400
 1 Boeing 737-800

Πριν η εταιρεία κλείσει, ο στόλος της Helios Airways αποτελούνταν από:

 2 Boeing 737-800

Γεγονότα
Στις 14 Αυγούστου 2005 ένα Boeing 737-31S της Helios Airways που εκτελούσε την πτήση 522 (Λάρνακα-Αθήνα-Πράγα) συνετρίβη στο Γραμματικό Αττικής, με αποτέλεσμα το θάνατο 121 ατόμων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιστοσελίδα της Helios Airways
Λεπτομέρειες του στόλου της Helios Airways
Γνώμες επιβατών Helios Airways
αjet

Πρώην αεροπορικές εταιρείες
Κυπριακές αεροπορικές εταιρείες
Τζατζίκι

Το Τζατζίκι είναι ορεκτικό της ελληνικής κουζίνας. Έχει τουρκική προέλευση και το όνομά του προέρχεται από τη λέξη cacık. Το κύριο συστατικό του είναι το στραγγιστό γιαούρτι, "σακούλας" όπως συνήθως λέγεται, στο οποίο προστίθενται τριμμένο αγγούρι, λιωμένο σκόρδο, άνηθος και λίγο ελαιόλαδο και ξύδι. Πέρα από την Ελλάδα και την Τουρκία, το τζατζίκι είναι γνωστό στο Ιράκ, ενώ είναι συγκρίσιμο και με το αϋράν ή το ραϊτά της Ινδίας.

Βιομηχανικά παράγεται με τη μίξη βακτηριακής καλλιέργειας γάλακτος, αγγουριού (Cucumis sativus) και σκόρδου (Allium vineale) σε προκαθορισμένη αναλογία των συστατικών.

Χρήση 
Σερβίρεται ως επιτραπέζιο ορεκτικό, κυρίως συνοδεύοντας ψητά κρέατα.  Ταιριάζει πολύ και με τηγανητές πατάτες ή κολοκυθάκια. Μπορεί να σερβιριστεί, αλειμμένο πάνω σε ψωμί, και ως μεζές για το ούζο ή το τσίπουρο. Το τζατζίκι είναι συνηθισμένο συστατικό  και στο σουβλάκι με πίτα.

Δείτε επίσης 

 Ταρατόρ
 Ταλατούρι

Ελληνική κουζίνα
Τουρκική κουζίνα
Κυπριακή κουζίνα
Κρύα ορεκτικά
Αλείμματα
Ντιπ
Γαλακτοκομικά προϊόντα ζύμωσης
Κόμμωση

Κούρεμα είναι το κόψιμο των μαλλιών ενός ανθρώπου ή ζώου. Γίνεται συνήθως από επαγγελματίες κουρείς και κομμώτριες σε κομμωτήρια ή κουρεία, αλλά και στο σπίτι με τη χρήση ψαλιδιού ή κουρευτικών μηχανών. Σε αρκετούς επαγγελματικούς χώρους το κούρεμα των μαλλιών της κεφαλής σε κοντό μήκος επιβάλλεται, όπως π.χ. στους στρατιωτικούς. Άλλες φορές επιβάλλεται για λόγους υγείας, όπως για παράδειγμα όταν στο τριχωτό αναπτυχθούν ψείρες. Ιστορικά παρατηρούμε τη γυναίκα αλλά και τον άντρα να δίνουν μεγάλη σημασία στα μαλλιά, να φροντίζουν την κόμη τους (από την αρχαία Αίγυπτο που εμφανίστηκαν οι πρώτες χτένες, μέχρι και το Βυζάντιο).

Το κούρεμα ή κόμμωση γίνεται από άνδρες και γυναίκες και ποικίλλει σε στιλ, ανάλογα με τη μόδα. Ειδικότερα, στους άνδρες, από τη δεκαετία του ' 90 έχει επικρατήσει το κοντό κούρεμα αλλά και κάποιοι άλλοι τύποι. Αρκετοί είναι αυτοί που κάνουν κούρεμα με την ψιλή. Στις γυναίκες, τα κουρέματα είναι επίσης διαφόρων ειδών και μάλλον περισσότερα από αυτά των ανδρών.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως σε διαδηλώσεις, το κούρεμα έχει λάβει χαρακτήρα διαμαρτυρίας ενώ όταν γίνεται με τη βία συνήθως έχει σκοπό τον εξευτελισμό, κυρίως των γυναικών, αλλά και των τέντυ μπόιδων στην Ελλάδα παλαιότερα.

Παραπομπές 
 "Ταξίδι στην ιστορία της κομμωτικής τέχνης"
Ραββίνος

Ο όρος Ραββίνος ή Ραβίνος προέρχεται από την εβραϊκή λέξη ραβί που σημαίνει «μεγάλος, έξοχος». Τον πρώτο αιώνα Κ.Χ. αποτελούσε τίτλο τιμής αλλά και μορφή προσφώνησης (αντίστοιχος του "Κύριέ μου"), αλλά και από τότε χρονολογείται η χρήση του ως τίτλου αξιώματος (του ατόμου που αποτελεί κρίκο μιας εξουσιοδοτημένης αλυσίδας δασκάλων του Ιουδαϊσμού).

Στην Καινή Διαθήκη ο Ιησούς Χριστός αποκαλείται δώδεκα φορές «Ραββί» με την έννοια του "Δασκάλου" και, παρόμοια, δύο φορές «Ραββουνί» (που σημαίνει κατά γράμμα, "Δάσκαλέ μου"). Μία φορά γίνεται η χρήση αυτού του όρου για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. (Ιωάννης 3:26)

Σήμερα έτσι καλείται ο εβραίος διδάσκαλος που προΐσταται της ισραηλιτικής κοινότητας.
Ο Ραβίνος τελεί τις θρησκευτικές τελετές των Εβραίων παρ΄ ότι είναι λαϊκός χωρίς ιερατικό αξίωμα, κηρύττει, διδάσκει τα θρησκευτικά στις σχολές και προΐσταται των ιουδαϊκών κοινοτήτων, ερχόμενος σε επαφή με τις πολιτικές Αρχές της χώρας, όπου είναι εγκατεστημένη η κοινότητα. Διορίζεται κατόπιν δοκιμασίας και χειροτονείται.

Ραββινία ή Ραβινία καλείται το αξίωμα του Ραβίνου, η έδρα ή η κατοικία του Ραβίνου.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 The Anchor Bible Dictionary, Τόμος 5, 1992, Εκδ. Doubleday, στην αγγλική.
 Ενόραση στις Γραφές, Τόμος 2, 1989, Εκδ. Β. & Φ. Ε. Σκοπιά, στην αγγλική.

Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Εξελληνισμένες αποδόσεις εβραϊκών λέξεων
Ιουδαϊσμός
Λάμψη

Ο όρος Λάμψη μπορεί να αναφέρεται στα εξής:

 Λάμψη (ορυκτολογία) είναι η γενική εμφάνιση μιας επιφάνειας ενός ορυκτού ανεξάρτητα από το χρώμα του.
 Η Λάμψη (μυθιστόρημα), μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ.
 Η Λάμψη (ταινία), κινηματογραφική μεταφορά του παραπάνω μυθιστορήματος από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ.
 Η Λάμψη (τηλεοπτική σειρά), ελληνική τηλεοπτική σειρά του Νίκου Φώσκολου.
Αστικός μύθος

Οι αστικοί μύθοι ή αστικοί θρύλοι αποτελούν ιστορίες ή θρύλους —συνήθως φανταστικών— γεγονότων που διαδίδονται μαζικά. Εναλλακτικά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ευρέως διαδεδομένες φήμες. Ωστόσο, δεν είναι απαραιτήτως δημιουργήματα της φαντασίας, καθώς αρκετοί θρύλοι στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα. Κάποιοι αστικοί θρύλοι έχουν καταφέρει να επιβιώσουν για αρκετά χρόνια με μικρές παραλλαγές. Πλέον κατά κανόνα διαδίδονται μέσω του διαδικτύου, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και από τα λεγόμενα μπλογκ.

Η ορολογία 
Παρά την ονομασία τους, οι θρύλοι αυτοί δεν συνδέονται απαραίτητα με ένα αστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο διαδραματίζονται. Ο όρος αστικός χρησιμοποιείται προκειμένου να διαχωριστούν από άλλου είδους (λόγου χάρη, τους παραδοσιακούς μύθους που συνδέονται με την αγροτική ζωή) και εισήχθη από τον καθηγητή Jan Harold Brunvand στο βιβλίο του The Vanishing Hitchhiker: American Urban Legends & Their Meanings. Στο βιβλίο αυτό, ο Brunvand δημιούργησε μια συλλογή από αστικούς θρύλους και φανταστικές ιστορίες με κύριο σκοπό να αποδείξει πως η μυθοπλασία αποτελεί διαχρονική πρακτική του ανθρώπου αλλά και για να υποστηρίξει πως ακόμα και θρύλοι αυτού του είδους μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την μελέτη της σύγχρονης κουλτούρας.
Στόχος τους είναι να εκφράσουν « διαμέσου της υπερβολής, δυσπιστία για το νεωτερικό, για το άγνωστο, για μια επιστήμη χωρίς συνείδηση, προκειμένου να βοηθηθεί ο κοινός άνθρωπος να αντιμετωπίσει κάποιους ανάλογους κινδύνους, νιώθοντας αλληλέγγυος με όσους πιστεύουν όσα πιστεύει και ο ίδιος »

Το περιεχόμενο 
Το περιεχόμενο των αστικών θρύλων ποικίλει και περιλαμβάνει συχνά στοιχεία τρόμου ή καλλιέργειας κάποιου φόβου. 
Παραδείγματα αστικών θρύλων είναι η ύπαρξη κροκοδείλων στους υπονόμους της Νέας Υόρκης, το ότι το σώμα του Γουόλτ Ντίσνεϊ είναι παγωμένο σε θάλαμο κρυογενετικής, το ότι κατά καιρούς αναφέρονται μαρτυρίες σχετικά με τον Μπρους Λη ή τον Έλβις Πρίσλεϊ, τον μύθο της μίας ψήφου, το Hellenic Quest κ.ά.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος αστικών μύθων 
 Θεωρίες συνωμοσίας
 Μυθολογία
Λευκός θάνατος
Η ομορφιά πρέπει να πεθάνει

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Urban Legends Reference Pages - Snopes  
 About.com: Urban Legends and Folklore
 Aστικοί μύθοι:η επιστολή του Αγίου Νεκταρίου κυκλοφορεί στη Λέσβο
 Συνέντευξη Μηνά Αλεξιάδη, καθηγητή Λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών http://www.metafysiko.gr/?p=3015
 the Skeptic's Dictionary

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Veronique Campion Vincent, Jean-Bruno Renard, Legendes urbaines.Rumeurs d'aujourd'hui, εκδ.Payot, Παρίσι, 1992
 Δημήτρης Μπενέκος, Αστικοί θρύλοι. Φαντασία και πραγματικότητα στις σύγχρονες ανώνυμες λαϊκές αφηγήσεις, Ηπειρωτικό Ημερολόγιο, τ. 25. Ιωάννινα 2006, σ. 159-170
 Michael Shermer, Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενα πράγματα. Ψευδοεπιστήμη,προλήψεις και άλλες πλάνες του καιρού μας, μτφρ.Μιχάλης Παναγιωτάκης,εκδ. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2004
 Sagan, Carl. Στοιχειωμένος κόσμος : Επιστήμη: Κερί μες στο σκοτάδι, μτφρ.Αιμιλία Μανούση, εκδ Έσοπτρον, Αθήνα, 1998 
 Παύλος Λασκαρίδης, Στα ίχνη των UFO. Μαρτυρίες, θεωρίες και απόψεις για το πρόβλημα της ζωής στο σύμπαν, εκδ. Δίαυλος, Αθήνα, 2002

 
Κοινή γνώμη
Τζων Τσάντγουικ

Ο Τζων Τσάντγουικ (John Chadwick, 21 Μαΐου 1920 – 24 Νοεμβρίου 1998) ήταν Άγγλος καθηγητής κλασσικής φιλολογίας και συνεργάτης του Μάικλ Βέντρις στην αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λονδίνο και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε σε ειδική μονάδα του Ναυτικού. Μετά το τέλος του εργάστηκε στην ομάδα σύνταξης του Κλασικού Λεξικού της Οξφόρδης και από το 1952 δίδαξε κλασσική φιλολογία στο Κέιμπριτζ. Οι γνώσεις του στην κλασσική φιλολογία βοήθησαν τον Μάικλ Βέντρις στην αποκρυπτογράφηση της Μυκηναϊκής Ελληνικής γραφής Γραμμική Β που βρέθηκε σε πινακίδες στην Ελλάδα και μέχρι τότε δεν ήταν γνωστό ποια γλώσσα απεικόνιζαν.

Μετά τον θάνατο του Βέντρις έγινε η κύρια μορφή στην αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β, έγραψε το εκλαϊκευμένο βιβλίο Η Αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β το 1958 και αναθεώρησε το Έγγραφα σε Μυκηναϊκά Ελληνικά το 1978.

Ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής της φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και του απονεμήθηκε η έδρα Perceval Maitland Laurence Reader in Classics στο Κέιμπριτζ. Αποσύρθηκε το 1984, αλλά συνέχισε την ακαδημαϊκή του προσφορά μέχρι τον θάνατό του.

Δημοσιεύσεις 
 Chadwick, John (1958): The Decipherment of Linear B, β΄ έκδ. 1990, Cambridge Univ. Press, ISBN 0521398304
 Chadwick, John (1976): The Mycenaean World, Cambridge UP, ISBN 0521290376
 Ventris, Michael & Chadwick, John (1956): Documents in Mycenaean Greek,  β΄ έκδ. 1974, Cambridge UP, ISBN 0521085586

Παραπομπές

Άγγλοι πανεπιστημιακοί
Άγγλοι φιλόλογοι
Άγγλοι γλωσσολόγοι
Κλασικοί φιλόλογοι
Ελληνιστές επιγραφολόγοι
Μυκηναϊκή ελληνική γλώσσα
Νεχίρ Ερντογάν

Η Νεχίρ Ερντογάν (Nehir Erdoğan, 16 Ιουνίου 1980) είναι Τουρκάλα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1980 στη Σμύρνη. Έγινε περισσότερο γνωστή στην Τουρκία και στην Ελλάδα από την επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά «Τα σύνορα της αγάπης» (Yabancı Damat ο τουρκικός τίτλος). Στη σειρά παίζει το ρόλο της Ναζλί Μπακλαβατζίογλου, η οποία ερωτεύεται και παντρεύεται έναν Έλληνα, το Νίκο, τον οποίo υποδύεται ο Οζγκούρ Τσεβίκ.

Κατάλογος Ταινιών
 Ακολουθία (Silsile) (2014) - Ετζέ
 Τα Μυστικά του Αγγέλου (Meleğin Sırları) (2008) - Εμπρού
 Σχολείο (Okul) (2003) - Μαθήτρια Γκιουλντέμ
 Η τάξη του χάους: Γειά σας (Hababam Sınıfı: Merhaba) (2003) - Αρζού

Κατάλογος Σειρών
 Αντίδραση (Reaksiyon) (2014) - Ντουϊγκού (8 επεισόδια)
 SON (2012) - Αϊλίν (25 επεισόδια) ♦
 Η Αγάπη είναι Όνειρο (Aşk Bir Hayal) (2009 - 2011) - Ασμίν (75 επεισόδια)
 Σεληνόφως (Ayışığı) (2008) - Μπασάκ (4 επεισόδια)
 Φαντιμέ, η Νύφη που το έσκασε (Tatlı Bela Fadime) (2007) - Φαντιμέ (18 επεισόδια)
 Τα σύνορα της αγάπης (Yabancı Damat) (2004 - 2007) - Ναζλί ♦ (106 επεισόδια)
 Παρακαλώ, ανεβείτε (Estağfurullah Yokuşu) (2003) - Γκιουμούς
 Παληκάρι Μου (Koçum Benim) (2002) - Πελίν

♦ Έχει προβληθεί στην Ελλάδα

Παραπομπές

Αναφορές 
 Muzikvesoz.com - Βιογραφία της ηθοποιού (στα τουρκικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φιλμογραφία της ηθοποιού στο imdb

Τούρκοι ηθοποιοί
Τουρκάλες ηθοποιοί
Κένιον Τζόουνς

Ο Κένιον Τζόουνς (Kenyon Jones, 12 Οκτωβρίου 1977 - 18 Αυγούστου 2005 ) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, που είχε αγωνιστεί και σε ελληνικές ομάδες.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης είχε φέρει το 2001 το νεαρό Τζόουνς στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα αγωνίστηκε με το Μαρούσι, τον Πανιώνιο και τον Παναθηναϊκό. Στην περίοδο 2002-2003 απέκτησε διαβατήριο της Βόρειας Μακεδονίας, και συμμετείχε ως κοινοτικός. 

Αγωνίστηκε επίσης στη ρωσική Ντιναμό και τον Σεπτέμβριο του 2004 επέστρεψε στο Μαρούσι, όπου παρέμεινε ως το 2005. Ο Τζόουνς πέθανε ξαφνικά στην οικία του στην Ατλάντα, έπειτα από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 28 ετών, στις 18 Αυγούστου 2005.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Νεκρολογία, Αύγουστος 2005.

Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές από τη Βόρεια Μακεδονία
Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Ντιναμό Μόσχας
Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές πορτορικανικών συλλόγων
Στάχυς

Ο Στάχυς (θάν. 54) ήταν ο δεύτερος Επίσκοπος Βυζαντίου, από το 38 έως το 54.

Δεν είναι επιβεβαιωμένο ότι πρόκειται για αυτόν τον Στάχυ, στον οποίο απευθύνει χαιρετισμούς ο Απόστολος Παύλος αποκαλώντας τον «αγαπητό μου» (Προς Ρωμαίους ιστ΄ 9). Καθώς βρισκόταν σε στενή σχέση με τον Παύλο στα ανατολικά της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, προφανώς είχε μεταναστεύσει στη Ρώμη. 

Σύμφωνα με παραδόσεις του 6ου-7ου αιώνα και έπειτα, ήταν ένας εκ των εβδομήντα Αποστόλων του Ιησού. Θεωρείται ότι κατέστη επίσκοπος Βυζαντίου το 38 από τον Απόστολο Ανδρέα, που διέμεινε δύο χρόνια στην Αργυρούπολη, περιοχή η οποία βρισκόταν κοντά στο σημερινό Φουντουκλί του Μπέγιογλου. Επισκόπευσε ο Στάχυς στο Βυζάντιο επί δεκαέξι έτη, μέχρι του θανάτου του το 54. Το σώμα του ετάφη στον πρώτο επισκοπικό ναό της Αργυρούπολης, «εν τω υπογείω σπηλαίω, ένθα ο Απόστολος Ανδρέας το θυσιαστήριον ήδρασεν», όπως λέει ο ιστορικός Δωρόθεος.

Τη μνήμη του τόσο η ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και η δυτική Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία γιορτάζουν στις 31 Οκτωβρίου. Ο κανόνας που ψάλλεται για το Στάχυ και τους Αποστόλους Αμπλία, Απελλή, Ουρβανό, Αριστόβουλο και Νάρκισσο, που συνεορτάζουν με αυτόν, επιγράφεται στα Μηναία «ποίημα Ιωσήφ», πιθανώς του Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές

Πηγές
 The Anchor Bible Dictionary, 1992, Doubleday, τόμ. 6.
 Βλάσιος Φειδάς, Εκκλησιαστική Ιστορία, 2002, Εκδόσεις «Διήγηση», τόμ. 1.
 Κ.Μ. Κούμα,Ιστορίαι των ανθρώπινων πράξεων, από των αρχαιοτάτων χρόνων έως των ημερών μας, τόμος Ε΄, Βιέννη 1830.
 

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Στάχυς
Στάχυς
Στάχυς
Επίσκοποι του 1ου αιώνα
Ονήσιμος Βυζαντίου

Ο Ονήσιμος ήταν χριστιανός επίσκοπος στο Βυζάντιο από το 54 μέχρι το 68.

Ο εκκλησιαστικός ιστορικός Δωρόθεος τον θεωρεί ως έναν από τους Εβδομήκοντα Αποστόλους. Πέθανε μάλλον από φυσικά αίτια το 68, αφού ποίμανε για δεκατέσσερα έτη την πρόσφατα ιδρυθείσα εκκλησία του Βυζαντίου. Τάφηκε στον πρώτο επισκοπικό ναό της Αργυρούπολης, όπου είχε αποτεθεί και ο Στάχυς.

Άλλες εκδοχές
Κάποιοι τον ταυτίζουν με το σκλάβο που αναφέρεται στην επιστολή προς Φιλήμονα του Αποστόλου Παύλου, ενώ άλλοι με τον Ονήσιμο που ονομάζει ο Ιγνάτιος Αντιοχείας ως επίσκοπο Εφέσου. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο θάνατός του πρέπει να τοποθετηθεί προς το 95.

Ο Ονήσιμος που αναφέρεται στην επιστολή του Παύλου πιστεύεται ότι ήταν ένας σκλάβος, ο οποίος δραπέτευσε για να αποφύγει να τιμωρηθεί για κλοπή για την οποία κατηγορήθηκε και κατέληξε στον χώρο φυλάκισης του Παύλου (πιθανότατα στη Ρώμη ή στην Καισάρεια). Αφού άκουσε το Ευαγγέλιο από τον Παύλο, ο Ονήσιμος ασπάστηκε τον Χριστιανισμό.

Αν και αμφισβητείται από αυθεντίες μπορεί να ήταν ο ίδιος Ονήσιμος που χειροτονήθηκε επίσκοπος από τους Αποστόλους και αποδέχθηκε τον επισκοπικό θρόνο στην Έφεσο μετά τον Τιμόθεο. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Δομιτιανού και του διωγμού του Τραϊανού, ο Ονήσιμος φυλακίστηκε στην Ρώμη και ίσως υπέστη μαρτύριο με λιθοβολισμό (αν και ορισμένες πηγές ισχυρίζονται ότι αποκεφαλίστηκε). Ωστόσο, δεδομένου ότι η βασιλεία του Δομιτιανού ήταν από το 81 μ.Χ. έως το 96 μ.Χ., ο θάνατος του Ονήσιμου θα έπρεπε να συνέβη μέσα σε αυτά τα χρόνια και όχι το 68 μ.Χ.

Η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία τιμούν την μνήμη του στις 15 Φεβρουαρίου.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές 
 Μαθάς Ζαχαρίας, Κατάλογος ιστορικός των πρώτων επισκόπων και των εφεξής πατριαρχών της εν Κωνσταντινουπόλει Αγίας και Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας 2η έκδοση, επαυξηθείσα και μετά τον θάνατον του συγγραφέως συμπληρωθείσα. Εν Αθήναις Εκ των Καταστημάτων Ανδρέου Κορομηλά, 1884
 
 Joseph A. Fitzmyer S.J., 'The Letter to Philemon', The New Jerome Biblical Commentary, 1989, Geoffrey Chapman

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Χριστιανοί άγιοι από την Καινή Διαθήκη
Εβδομήκοντα Απόστολοι
Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Απόστολοι της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας
Επίσκοποι του 1ου αιώνα
Μητροπολίτες Εφέσου
Πολύκαρπος Σμύρνης

Ο Πολύκαρπος (80 - 23 Φεβρουαρίου 167) ήταν επίσκοπος Σμύρνης στο δεύτερο αιώνα μ.Χ.. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο στις 23 Φεβρουαρίου του 167 και αναγνωρίστηκε ως άγιος από την Ορθόδοξη και την Καθολική, την Λουθηρανική και την Αγγλικανική εκκλησία.

Βίος

Δεν είναι βέβαιο αν μαθήτευσε κοντά στον Ευαγγελιστή Ιωάννη. Πάντως όπως μας πληροφορεί ο Ειρηναίος Λυών, τοποθετήθηκε  επίσκοπος στη Σμύρνη από αποστόλους. Σημαντική ήταν για τον ίδιο η γνωριμία του με τον Ιγνάτιο Αντιοχείας από τον οποίο είχε λάβει προσωπική επιστολή, στην οποία τον εγκωμίαζε και τον συμβούλευε. Η έριδα περί τον εορτασμό του Πάσχα που είχε ανακύψει ανάμεσα στην Εκκλησία της Ρώμης και τις Μικρασιατικές Εκκλησίες
ήταν μια ευκαιρία για τον Πολύκαρπο να μεσολαβήσει με διάθεση καταλλαγής. Θα επισκεφθεί λοιπόν τη Ρώμη μετά τις αρχές του 155, οπότε και έγινε επίσκοπος Ρώμης ο Ανίκητος. Αν και δεν επιτεύχθηκε μεταξύ του Πολύκαρπου και του  Ανίκητου Ρώμης συμφωνία, εντούτοις χωρίσθηκαν οι δύο άντρες «εν αγάπη και με τη συναίσθηση ότι διαφορά σε θέματα νηστείας εκφράζει την ενότητα στην πίστη»
Μαρτύρησε ηλικιωμένος στο στάδιο της Σμύρνης κατά τον διωγμό του Μάρκου Αυρηλίου το 167/168 μ.Χ. ή 155/156.

Συγγραφικό έργο
Eίναι συντάκτης πολλών επιστολών,από τις οποίες έχει σωθεί μόνο μία, η «προς Φιλιππησίους». Η επιστολή είναι πρακτική-συμβουλευτική. Γράφεται για να συνοδεύσει τις επιστολές του Ιγνάτιου Αντιοχείας τις οποίες του έχουν ζητήσει οι Φιλιππίσιοι. Έντονη είναι η εξάρτησή του από την σκέψη και τις θέσεις του Ιγνάτιου Αντιοχείας. Το μόνο θεολογικό ζήτημα που θίγει είναι η πραγματικότητα της ενσάρκωσης του Ιησού.

Υμνογραφία 
Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τήν κλῆσιν τοῖς ἔργοις σου, ἐπισφραγίσας σοφέ, ἐλαία κατάκαρπος, ὤφθης ἐν οἴκῳ Θεοῦ, Πολύκαρπε ἔνδοξε∙ σύ γαρ ως Ἱεράρχης, καί στερρός Ἀθλοφόρος, τρέφεις τήν Ἐκκλησίαν, λογικῇ εὐκαρπίᾳ, πρεσβεύων Ἱερομάρτυς, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ’.

Καί τρόπων μέτοχος, καί θρόνων διάδοχος, τῶν Ἀποστόλων γενόμενος, τήν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν· διά τοῦτο τόν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν, καί τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις

Ιερά Λείψανα 
Η Κάρα του Αγίου Πολυκάρπου φυλάσσεται στη Μονή Προυσού Ευρυτανίας. Η δεξιά χείρα του Αγίου Πολυκάρπου φυλάσσεται στη Μονή Παν. Αμπελακιωτίσσης Ναυπάκτου. Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Πολυκάρπου φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων Βενετίας.

Παραπομπές

Έργα του Πολύκαρπου Σμύρνης σε νεοελληνική μετάφραση
Πολύκαρπος Σμύρνης,εισαγωγή,μτφρ. σχόλια, Παναγιώτη Παπαευαγγέλου, Αποστολικοί Πατέρες τομ 4, εκδ.Ελευθέριου Μερετάκη Το Βυζάντιον, Θεσσ/ίκη 1994, σελ. 11-14,340-375

Πηγές
Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α' ,εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.181-183
Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Β. εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.437-447
Καντίτα Μος, (2013) Ο μύθος των διώξεων (σε epub μορφή)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βίος Αγίου Ορθόδοξος συναξαριστής

Αποστολικοί Πατέρες
Μητροπολίτες Σμύρνης
Πολύκαρπος
Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Άγιοι από την Μικρά Ασία
Πλούταρχος Βυζαντίου

Ο Πλούταρχος Βυζαντίου ήταν χριστιανός επίσκοπος του Βυζαντίου για δεκαέξι έτη (89 - 105), διαδεχόμενος τον Πολύκαρπο. Ετάφη στο ναό της Αργυρούπολης. Κατά την αρχιερατεία του εκδηλώθηκε ο διωγμός του αυτοκράτορα Τραϊανού το 98.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Επίσκοποι του 1ου αιώνα
Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Σεδεκίων Βυζαντίου

Ο Σεδεκίων διαδέχθηκε τον Πλούταρχο και ποίμανε την εκκλησία του Βυζαντίου ως επίσκοπος για εννέα χρόνια (105 - 114). Κατά την ποιμαντορία του εξακολουθούσε ο διωγμός του αυτοκράτορα Τραϊανού. Το λείψανο του απετέθη στο ναό της Αργυρούπολης, όπως και των προκατόχων του.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές 
 

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Διογένης Βυζαντίου

Ο Διογένης ήταν επίσκοπος Βυζαντίου για δεκαπέντε χρόνια (114 - 129). Επί αρχιερατείας του ξέσπασε ο διωγμός του αυτοκράτορα Αδριανού. Μετά την κοίμησή του τάφηκε στον επισκοπικό ναό της Αργυρούπολης, όπως και οι προκάτοχοί του.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 

Διογένης
Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Ελευθέριος Βυζαντίου

Ο Ελευθέριος διαδέχτηκε τον Διογένη και ήταν επίσκοπος Βυζαντίου για επτά χρόνια (129 - 136). Το λείψανο του απετέθη στο ναό της Αργυρούπολης, όπως και των προκατόχων του.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 

Ελευθέριος
Ελευθεριος Βυζαντιου
Φήλιξ Βυζαντίου

Ο Φήλιξ ήταν χριστιανός επίσκοπος Βυζαντίου και άγιος της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας, του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 15 Απριλίου. Επισκόπευεσε για πέντε χρόνια μέχρι τον θάνατό του. Ετάφη στον ναό της Αργυρούπολης, όπως και οι προκάτοχοί του.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Πολύκαρπος Β΄ Βυζαντίου

Κατά τους αρχαίους καταλόγους, ο Πολύκαρπος Β΄ φαίνεται να παρέμεινε επίσκοπος Βυζαντίου δεκαεπτά έτη. Ο Νικηφόρος Κάλλιστος όμως στην αρίθμησή του, που κατά τους ειδήμονες είναι ακριβέστερη, αναφέρει ότι επισκόπευσε τρία έτη. Ετάφη και αυτός στον ναό της Αργυρούπολης, όπως και οι προκάτοχοί του.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Σαρμπέλ

Ο Σαρμπέλ (Σάουθγκεϊτ, 14 Μαΐου 1981) είναι Ελληνοκύπριος τραγουδιστής. Το πλήρες όνομά του είναι Σαρμπέλ-Μιχαήλ Μαρωνίτης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Σάουθγκεϊτ του Λονδίνου από Κύπριο πατέρα μουσικό και Λιβανέζα μητέρα δικηγόρο. Εκεί μεγάλωσε και σπούδασε μουσικό θέατρο και χορό. 

Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο ελληνικό τραγούδι το 2004 μετά τη συνάντησή του με τον μουσικό Παναγιώτη Στεργίου και τον παραγωγό Γιάννη Δουλάμη. Τον Ιούλιο του 2004 κυκλοφόρησε το πρώτο του CD single από τη Sony BMG, με γενικό τίτλο "Σε πήρα σοβαρά". Το ομότιτλο τραγούδι είναι από την Τυνησία και διασκευή του αραβικού Ya Baba-Sidi Mansour (καθώς και το remix του). 

Ακολούθησε η κυκλοφορία του πρώτου του προσωπικού δίσκου, με τίτλο "Παράξενο συναίσθημα", τον Απρίλιο του 2005 που έγινε χρυσός. Μαζί με την Ειρήνη Μερκούρη, που συμμετείχε δισκογραφικά σε αυτόν τον δίσκο, ξεκίνησε συναυλίες σε Ελλάδα, Κύπρο και Αμερική.

Το καλοκαίρι του 2006 κυκλοφόρησε το δεύτερο προσωπικό του δίσκο, με τίτλο "Σαχάρα", στο οποίο συμπεριλαμβάνονται τα κομμάτια "Τάξε μου" και "Να 'σουν θάλασσα" (ντουέτο με τη Νατάσα Θεοδωρίδου). Τον χειμώνα του 2006-2007 συνεργάστηκε με τον Γιάννη Πάριο και τη Νατάσα Θεοδωρίδου στην "Ιερά Οδό".

Το καλοκαίρι του 2007 πραγματοποίησε συναυλίες μαζί με τον Αντώνη Ρέμο στη Νότια Αφρική και τη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια ακολούθησε μια σειρά συναυλιών σε Ελλάδα και Κύπρο μαζί με την ανερχόμενη τότε Βανέσσα Αδαμοπούλου. Τον χειμώνα του 2007 εμφανίστηκε στο Fever με τον Νίκο Μακρόπουλο. Την ίδια περίοδο ηχογράφησε το τραγούδι "Mi chica" σε ένα ντουέτο με τον Σουηδό τραγουδιστή Κάμερον και σε γλώσσες ελληνικά, αγγλικά και ισπανικά.

Το 2008 κυκλοφόρησε τον πέμπτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο "Κάτι σαν εσένα". Το 2011 επέστρεψε με νέο single και τίτλο "Καυτό καλοκαίρι".

Τα τελευταία χρόνια ζει μόνιμα στο Λονδίνο όπου ασχολείται με το θέατρο. Έχει κάνει εμφανίσεις στην English National Opera, στο Royal Opera House και σε προγράμματα του BBC και του Channel 4. Στις 24 Αυγούστου 2014 παντρεύτηκε την Ελπίδα Τούμα στη Σαντορίνη.

Γιουροβίζιον 
Το 2007 με το τραγούδι του Yassou Maria επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, όπου κατέλαβε την έβδομη θέση στον τελικό, με 139 βαθμούς.

Δισκογραφία
Σε πήρα σοβαρά (CD single) (2004)
Παράξενο συναίσθημα (2005)- χρυσός
Σαχάρα (2006)
Sahara-euro edition (2007)
Υassου Μaria (cd-single) (2007)- πλατινένιος
Κάτι σαν εσένα (2008)
Sarbel (cd-single) (2009)
Καυτό Καλοκαίρι (single) (2011)
Που Να Γυρνάς (single) (2011)
Πρώτη Πτήση (single) (2013)
Το Πάρτυ Αρχίζει (single) (2021)
Μου Χεις Πάρει Το Μυαλό (single) (2021)

Συμμετέχοντες στη Eurovision
Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Κύπριοι άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες υπήκοοι ελληνοκυπριακής καταγωγής

Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2007
Ειρήνη Μερκούρη

Η Ειρήνη Μερκούρη (26 Μαΐου 1981) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Μαΐου 1981. Κατάγεται από μουσική οικογένεια (από Ρομά γονείς) και από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με το τραγούδι. Έπειτα από επιτυχή συμμετοχή της σε διαγωνισμό ταλέντων, υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Sony Music. To 2001 κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό της άλμπουμ, με τίτλο "Να φυσάει η Άνοιξη", στo οποίο περιλαμβάνεται και το ντουέτο με τον Αντώνη Ρέμο, "Δυο μας". Το 2003 κυκλοφόρησε το άλμπουμ με τίτλο "Μείνε μαζί μου απόψε", ενώ το 2004 ακολούθησε ο δίσκος "Παλίρροια" και στη συνέχεια, το 2005, το άλμπουμ "Άνετα". Τον Ιανουάριο του 2008, η Ειρήνη Μερκούρη κυκλοφόρησε το cd single με τίτλο "Ναι".

Δισκογραφία 
 Έρωτας κλέφτης (2000)
 Να φυσάει η άνοιξη (2001)
 Συντέλεια [promo cd] (2002)
 Μείνε μαζί μου απόψε (2003)
 Παλίρροια (2004)
 Άνετα (2005)
 Άργησες (2006)
 Ναι (2007)
 Παράξενο αγόρι (2009)
 Ανωτερότητα (2010)
 Αφιλόξενο τοπίο (2011)
 Οι Πράξεις Είναι Που Μετράνε (2011)
 Η Ελπίδα Πεθαίνει Τελευταία (2012)
 Για Σένα Λιώνω (2013)
 Πριν Φύγεις (2013)
 Μας Τελείωσε (2014)
 Ζω Για Μένα (2016)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Συνέντευξη της καλλιτέχνιδας
 Βιογραφία στο Mad TV

Λαϊκοί τραγουδιστές
Ελληνίδες τραγουδίστριες
Ρομά στην Ελλάδα
Ελληνίδες τραγουδίστριες ποπ
Βραβευμένοι με Αρίων