joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σοφία του Μινσκ

Η Σοφία του Μινσκ ή Σοφία του Πολότσκ ή Σοφία Βλαδιμήροβνα (δαν. Sofia af Minsk, 1140 - 5 Μαΐου 1198) ήταν βασιλική σύζυγος της Δανίας μέσω του γάμου της με τον βασιλιά Βάλντεμαρ Α΄ της Δανίας, ενώ αργότερα παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γ', λαντγράβο της Θουριγγίας.

Η ζωή της 
Ήταν κόρη της Ρίκισσα της Πολωνίας, βασιλικής συζύγου της Σουηδίας και μάλλον του Βλαδίμηρου ή Βόλονταρ του Μινσκ, του Οίκου των Ρουρικιδών (τα στοιχεία σχετικά με τον πατέρα της είναι αμφισβητούμενα). 
Η Σοφία ήταν ετεροθαλής αδελφή του βασιλιά της Δανίας Κνούτου Ε΄. Μετά τον γάμο της μητέρας της με τον Σουηδό βασιλιά Σβέρκερ Α΄ τον ακολούθησε και μεγάλωσε μαζί του στη σουηδική βασιλική αυλή, όπου αρραβωνιάστηκε τον πρίγκηπα Βάλντεμαρ ως τμήμα της συμφωνίας για συμμαχία ανάμεσα στη Σουηδία και τη Δανία (1154). Δεν είχε καθόλου περιουσία στη Δανία και της υποσχέθηκαν το 1/8 της περιουσίας του Κνούτου. Μετά τον αρραβώνα άφησε τη Σουηδία για τη νέα της πατρίδα, αλλά επειδή ήταν πολύ μικρή ακόμα καθυστέρησε το γάμο της άλλα 3 χρόνια και μπήκε στην υπηρεσία της Μποντίλ, ενώ παντρεύτηκε τελικά τον Βάλντεμαρ στο Βίμποργκ το 1157.
Η Σοφία περιγράφεται από τους ιστορικούς ως πολύ όμορφη, αλλά παράλληλα πολύ κακιά και σκληρή: αναφέρεται οτι σκότωσε την ερωμένη του συζύγου της Τοβ και τραυμάτισε την αδελφή της Κίρστεν, αλλά οι πληροφορίες δεν επιβεβαιώνονται.

Όταν χήρεψε το 1182, δέχθηκε πρόταση και παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γ΄, λαντγράβο της Θουριγγίας το 1184. Εκείνος την έδιωξε το 1190 καθώς προετοιμαζόταν για τη συμμετοχή του στην Γ΄ Σταυροφορία κι εκείνη επέστρεψε στη Δανία, όπου απεβίωσε το 1198 στο Ρένγκστελ (Ringsted).

Οικογένεια
Με τον σύζυγό της, βασιλιά της Δανίας Βάλντεμαρ τον Μεγάλο απέκτησαν τα εξής τέκνα:
 Σοφία περ. 1159-1208
 Κνούτος ΣΤ΄ της Δανίας περ. 1163-1202
 Μαρία γενν. περ. 1165, μοναχή στο Ρόσκιλε
 Μαργαρίτα γενν. περ. 1167, μοναχή στο Ρόσκιλε
 Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας 1170-1241
 Ίνγκεμποργκ της Δανίας περ. 1175-1237 ή 38
 Ελένη της Δανίας περ. 1177-1233
 Ρίκισσα της Δανίας περ. 1182-1220

Από τον γάμο της με τον Λουδοβίκο Γ΄ δεν απέκτησε τέκνα.

Παραπομπές

Πηγές
 Smith-Dampier, Eleanor: Danish Ballads

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σοφία του Μίνσκ

Σοφια του Μινσκ
Βασιλομήτωρ
Κνούτος Λαβάρντ

Ο Κνούτος Λαβάρντ (δανικά: Knud Lavard, 12 Μαρτίου 1096 - 7 Ιανουαρίου 1131) ήταν Δανός πρίγκιπας από τον Οίκο του Έστριντσεν και ο πρώτος δούκας του Σλέσβιχ (1120 - 1131). Ήταν ο μοναδικός νόμιμος γιος του Έρικ Α΄ της Δανίας και της Βοεντίλ Θάργκοτσντάττερ. Μεγάλωσε στο περιβάλλον της οικογένειας των Ιβίντ οι οποίοι θα γίνουν αργότερα οι πιο φανατικοί υποστηρικτές του αλλά αδικήθηκε στην εκλογή του νέου βασιλιά (1104). Ο θείος του Νιλς της Δανίας τον τοποθέτησε στο Σλέσβιχ για να προστατέψει το βασίλειο από τις επιδρομές των Σλάβων (1115), τα επόμενα 15 χρόνια επήλθε ειρήνη στα σύνορα ο ίδιος πήρε τον τίτλο του δούκα του Σλέσβιχ και έγινε υποτελής του Γερμανού αυτοκράτορα. O Κνούτος Λαβάρντ ήταν το πρώτο μέλος του Οίκου των Έστριντσον που ασπάστηκε τα ιπποτικά ιδεώδη της μεσαιωνικής Γερμανίας με αποτέλεσμα να γίνει εξαιρετικά αγαπητός στον λαό της Δανίας και ο βασικός υποψήφιος για να διαδεχτεί τον θείο του στον θρόνο. Οι εχθροί του κινητοποιήθηκαν επειδή φοβήθηκαν την εύνοια που του είχε ο αυτοκράτορας Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ ο οποίος τον είχε αναγνωρίσει βασιλιά των Σλάβων.

Θάνατος και αγιοποίηση
Ο θείος του Νιλς και ο γιος του Μάγκνους Α΄ της Σουηδίας επειδή είδαν να χάνουν τον θρόνο τους απο τον Κνούτο Λαβάρντ αποφάσισαν να αντιδράσουν αποτελεσματικά ο ίδιος ο ξάδελφος του Μάγκνους Α΄ τον παγίδευσε στο δάσος του Χάραλντστεντ και τον σκότωσε (1131).
Ο Κνούτος Λαβάρντ τάφηκε στο αβαείο του Ρίνγκστεντ έναν από τους νεώτερους Βενεδικτικούς ναούς στην Δανία, τα υπολείμματα του μεταφέρθηκαν (1157) στην εκκλησία του Αγίου Μπέντ στο Ρίνγκστεντ. Ο τάφος του καταστράφηκε μετά την Μεταρρύθμιση, τα υπολείμματα του ανακαλήφθησαν ξανά (1883) και ένας σταυρός ύψους 4 μέτρων ανεγέρθη στον τόπο θανάτου του (1902). 
Ο σκληρός εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των μελών της οικογένειας Έστριντσεν συνεχίστηκε, ο δολοφόνος του Μάγκνους σύντομα σκοτώθηκε (1134) και τον θρόνο θα κληρονομήσει ο γιος του Βάλντεμαρ ο Μέγας ο οποίος θα αγιοποιήσει τον πατέρα του, η μνήμη του εορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου ημέρα του θανάτου του.

Οικογένεια
Με την σύζυγό του Ίνγκεμποργκ του Κιέβου, κόρη του Μστισλάβ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Χριστίνας Ινγκεσντότερ της Σουηδίας απέκτησε:

 Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Στιχ Χβίταλεντρ.
 Χριστίνα π. 1118-1139, παντρεύτηκε τον Μάγκνους Δ΄ της Νορβηγίας από τον Οίκο του Χάρντραντα.
 Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Πρίσλαβ κύριο του Λάαλαντ (γιο του Νίκλοτ ηγεμόνα των Οβοτριτών).
 Βάλντεμαρ Α΄ 1131-1182, βασιλιάς της Δανίας και δούκας τού Σλέσβιχ.

Παραπομπές

Πηγές
Susanne Schurr (1992). "Knud Lavard, Jarl in Schleswig". In Bautz, Traugott. Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φόνος του Χάραλντστεντ

Οίκος του Έστριντσον
Δούκες του Σλέσβιχ
Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης Γερμανός Τρωϊάνος

Ο Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης Γερμανός Τρωϊάνος ήταν σημαντική εκκλησιαστική προσωπικότητα της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Βιογραφικά στοιχεία 
Σπούδασε στη Γερμανία και διορίστηκε γραμματέας της Ιερά Συνόδου. Το 1907 εξελέγη Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης, στον θώκο της οποίας παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ανέπτυξε σημαντικό οργανωτικό και φιλανθρωπικό έργο, ιδρύοντας συλλόγους και ιδρύματα. Διετέλεσε δύο φορές μέλος της Ιεράς Συνόδου (1911 - 1912, 1927 - 1928).

Το 1921 μετέβη ως απεσταλμένος της Εκκλησίας της Ελλάδος στις ΗΠΑ προκειμένου να μεσολαβήσει στην πολιτική διαμάχη που είχε δημιουργηθεί στην εκεί ορθόδοξη κοινότητα. Ακραιφνής οπαδός της βασιλείας, ο Μητροπολίτης Γερμανός συγκρούστηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Αλέξανδρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με αποτέλεσμα τον περαιτέρω διχασμό της εκεί κοινότητας σε βενιζελικούς και βασιλικούς. Παρά την διαταγή της Ιεράς Συνόδου να επιστρέψει, ο ίδιος αρνούμενος να υπακούσει παρέμεινε εκεί μέχρι το 1923.

Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους ιεράρχες της εποχής του. Απεβίωσε το 1935

Παραπομπές 

Γερμανος
Αλέξανδρος της Σουηδίας

Ο Αλέξανδρος της Σουηδίας (Σουηδικά: Alexander av Sverige, 19 Απριλίου 2016) είναι το πρώτο παιδί του Πρίγκιπα Κάρολου Φίλιππου, Δούκα του Βέρμλαντ και της Πριγκίπισσας Σοφίας, Δούκισσας του Βέρμλαντ. Είναι το πέμπτο εγγόνι και ο τρίτος εγγονός του Βασιλιά Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου και της Βασίλισσας Σίλβιας, και πέμπτος στην γραμμή διαδοχής του σουηδικού θρόνου.

Γέννηση
Γεννήθηκε στις 19 Απριλίου 2016 και τοπική ώρα 18:25 μ.μ. στο Νοσοκομείο Νταντέρουντ της Στοκχόλμης. Η γέννηση του έγινε δεκτή, με δύο χαιρετισμούς των 21 πυροβόλων όπλων, στο νησί Σκεπσχόλμεν, απέναντι από το Βασιλικό Παλάτι στην πρωτεύουσα της Στοκχόλμης στις 20 Απριλίου. 

Τα ονόματά του και ο τίτλος του ανακοινώθηκαν από τον παππού του, τον βασιλιά Κάρολο ΙΣΤ΄ Γουσταύο στις 21 Απριλίου στην συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Μια ευχαριστήρια δοξολογία, πραγματοποιήθηκε στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού στις 22 Απριλίου 2016 για να γιορταστεί η γέννησή του.

Ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος βαφτίστηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2016 στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού Ντρότνινγκχολμ στην Στοκχόλμη. Νονοί του ήταν η Διάδοχος Πριγκίπισσα Βικτώρια (αδελφή του πατέρα του), η Λίνα Φρεζντ (αδελφή της μητέρας του), ο Βίκτορ Μάγκνουσον (εξάδελφος του πατέρα του), ο Γιαν-Ακε Χάνσον (φίλος και κουμπάρος του πατέρα του) και η Γουέντι Λάρσον (φίλη της μητέρας του).

Τίτλοι
19 Απριλίου 2016 - 6 Οκτωβρίου 2019: Η Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Αλέξανδρος της Σουηδίας, Δούκας του Σόντερμανλαντ
7 Οκτωβρίου 2019 - έως σήμερα: Πρίγκιπας Αλέξανδρος της Σουηδίας, Δούκας του Σόντερμανλαντ

Τιμητικές διακρίσεις
Σουηδικές
 : Ιππότης του Βασιλικού Τάγματος του Σεραφείμ
 : Ιππότης του Τάγματος του Καρόλου ΙΓ΄

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

|-

|-
|colspan=3|<center>Γραμμή διαδοχής

Οίκος των Μπερναντότ
Σουηδοί ευγενείς
Διαδίκτυο στη Ρωσική γλώσσα

Το Διαδίκτυο στα Ρωσικά (επίσης Ρωσικό Ίντερνετ, ρωσικά: русский Интернет, γνωστό ως Ρουνέτ) είναι ένα τμήμα του διαδικτύου, που χρησιμοποιεί τη ρωσική γλώσσα. Γεωγραφικά, καταλαμβάνει όλες τις ηπείρους, συμπεριλαμβάνοντας την Ανταρκτική (Ρώσοι επιστήμονες στον Σταθμό Μπελλινγκσχάουζεν,) αλλά βασίζεται κυρίως στη Ρωσία. 

Σύμφωνα με αναφορές που έχει δημιουργήσει η Yandex, η Ρωσική γλώσσα είναι η κύρια γλώσσα του 91% των Ρωσικών ιστοσελίδων (στη λίστα του Yandex). Το φθινόπωρο του 2009, το Runet περιελάμβανε περίπου 15 εκατομμύρια ιστοσελίδες (σύμφωνα με εκτιμήσεις, περίπου το 6.5% του συνολικού διαδικτύου).

Στα TLD με μεγάλη παρουσία της ρωσικής γλώσσας, περιλαμβάνονται τα .su, .ru, .рф, .ua, .by, .kz.

Τα Ρωσικά χρησιμοποιούνται στο 89.8% των ιστοσελίδων με των κώδικα .ru, και στο 88,7% των ιστοσελίδων με τον κώδικα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, τον .su. Τα ρωσικά είναι η περισσότερο χρησιμοποιούμενη γλώσσα των ιστοσελίδων σε διάφορες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης: 79,0% στην Ουκρανία, 86,9% στη Λευκορωσία, 84,0% στο Καζακστάν, 79,6% στο Ουζμπεκιστάν, 75,9% στο Κιργιστάν, και 81,8% στο Τατζικιστάν.

Στατιστικά
Οι 59,7 εκατομμύρια ρωσόφωνοι χρήστες του διαδικτύου, αντιπροσωπεύουν το 3% των χρηστών του διαδικτύου παγκοσμίως. Η Ρωσία κατατάσσεται 9η παγκοσμίως στον αριθμό χρηστών και 4η (με 4.8%) στον αριθμό του περιεχομένου στη Ρωσική γλώσσα.

Τον Σεπτέμβριο του 2011, η Ρωσία πέρασε τη Γερμανία, και έγινε η μεγαλύτερη αγορά του Διαδικτύου στην Ευρώπη, με 50,8 εκατομμύρια χρήστες.

Τον Μάρτιο του 2013, ανακοινώθηκε ότι τα Ρώσικα είναι η δεύτερη πιο χρησιμοποιούμενη γλώσσα στο διαδίκτυο.

Δείτε επίσης 
 Ιστοσελίδες στη Ρωσική γλώσσα
 Γλώσσες που χρησιμοποιούνται στο Διαδίκτυο
 Αγγλικά στο διαδίκτυο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τα Ρωσικά είναι τώρα η δεύτερη πιο χρησιμοποιούμενη γλώσσα στο διαδίκτυο

Διαδίκτυο στη Ρωσία
Oruchuban Ebichu

Το Oruchuban Ebichu (ιαπωνικά: おるちゅばんエビちゅ?, αγγλικά: Ebichu Minds the House) είναι σειρά manga που γράφτηκε και σχεδιάστηκε από την Ρίσα Ίτο το 1990. Αρχικά εκδόθηκε στο περιοδικό Weekly Gíga chan από το 1991 έως το 2008 από την Futabasha Publishers.

Το 2018 ξεκίνησε να εκδίδεται μία σειρά sequel στο περιοδικό Manga Action με τίτλο Oruchuban Ebichu Chu~.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Oruchuban Ebichu (manga) 
 Oruchuban Ebichu (TV) 
 Futabasha's Ebichu website 
 Gainax's Ebichu website 

Σειρές anime
Σειρές manga
Τηλεοπτικές εκπομπές
Seinen anime και manga
Gainax
Κωμικά anime και manga
Γεώργιος Θ.Παγώντας

Γεώργιος Θ.Παγώντας (1806-1868).
Σπούδασε Γυμναστική στη Γερμανία, μετεκπαιδευμένος στο Μόναχο.Πίστευε στην ισορροπία σώματος- πνεύματος κατά τους Guts- Muths και Jahn, ενώ επηρεάστηκε από το σύστημα turnbewegung.. και ήταν ο πρώτος Έλληνας γυμναστής και δάσκαλος στο Ορφανοτροφείο της Αίγινας και στο Βασιλικό Διδασκαλείο. Ίδρυσε το πρώτο Γυμναστήριο στην Ελλάδα και ο πρώτος που δίδαξε Παιδαγωγική στο Διδασκαλείο Αθηνών, ενώ παρέμεινε σταθερά καθ’ όλη τη διάρκεια λειτουργίας του. 

Το 1837 διδάχθηκε για πρώτη φορά, μάθημα Παιδαγωγικής στο Διδασκαλείο Αθηνών από το γυμναστή Γ.Παγώντα και το σχολικό έτος 1838-1839 άρχισε να διδάσκει το μάθημα της φυσικής ιστορίας.
 
Υπηρέτησε με συνέπεια, ακούραστα και αφιλοκερδώς, περισσότερο από  τέσσερις δεκαετίες την γυμναστική. Ειδικότερα, τον Οκτωβρίο του 1868 αντικαταστήθηκε στο Δημόσιο Γυμναστήριο Αθηνών, όπου εργαζόταν ως Δ/ντης, γεγονός που πρέπει να είχε σχέση με τον θανάσιμο τραυματισμό του Ι. Φωκιανού, λόγω πτώσης από το δίζυγο, στο οποίο γυμνάζονταν υπό την εποπτεία του.
 
Ο θανάσιμος  αυτός τραυματισμός πρέπει να είχε μεγάλη επίδραση στην  υγεία  του Παγώντα, ο οποίος λίγες μέρες αργότερα (18 ή 19 Νοεμβρίου 1868) έφυγε από τη ζωή. Η Εφημερίδα Εμπρός (4/01/1918, αρ. 7624) έγραφε « Ο Παγών επέθανεν από ένδειαν. Παυθείς εις το γήρας του από  την θέσιν διδασκάλου της γυμναστικής περιήλθεν εις την έσχατην ένδειαν από την οποίαν και απέθανε», ενώ η εφημ Αιών (28/11/1868, αρ,2400) γα το ίδιο θέμα έγραψε: ΄΄ Άσιτος , γυμνός εξ ειδούς δε και περιστολής μη θέλων να εντείνη την χείρα του επαίτου, ευρέθει πρωίαν τινά νεκρός επί της σκληράς κλίνης του΄΄ 

Εργογραφία

Το πρώτο αμιγές αθλητικό βιβλίο οφείλεται στον Γ. Θ. Παγώντα, «Περίληψις περί Γυμναστικής» .Αθήνα 1837.

• Περίληψη των Φυσικών επιστημών, χ.τ. 1842.

• Η μικρά χρηστομάθεια, ήτοι συλλογή εκ διαφόρων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, Αθήνα 1843.

• Σύνοψις της Γενικής Ιστορίας προς διασάφησιν της εικονικής παραστάσεως αυτής (μετάφραση),
Αθήνα 1846.

• Σύνοψη της Ιερής Κατήχησης του Κοραή, Αθήνα 1846.

• Γεωγραφικός Άτλαντας και Χάρτες, Αθήνα 1847.

• Περίληψις της Παιδαγωγικής και Διδακτικής (μετάφραση), Αθήνα 1853-54.
• Μεταφράσεις Ιστορικών εργασιών με συμπληρώσεις

• Ερμηνεία της διδασκαλίας της ανάγνωσης της γραφής, της αριθμητικής, της κατήχησης και των
λοιπών μαθημάτων, Αθήνα 1858.

• Βεκκέρος, Περί Γυμναστικής των αρχαίων Ελλήνων(μετάφραση) , 1858

• Λουδοβίκος Ερρίκος Τεύχερος, Ομηρόκεντρα Αωκαι Κέντωνες, 1859.

• Τρεις εκθέσεις. Δοθείσαι το 1862, Ιουλίου 31, Εις το της Εκπαιδεύσεως Υπουργείον.
Κώστας Χρυσόγονος

Ο Κώστας Χρυσόγονος (Σέρρες, 27 Ιουνίου 1961) είναι Έλληνας συνταγματολόγος και πρώην ευρωβουλευτής, εκλεγείς το 2014 με τον ΣΥΡΙΖΑ, από το 2022 ανήκει στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κινήμα Αλλαγής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Σέρρες το 1961. Το 1983 έλαβε πτυχίο από το Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με χαρακτηρισμό "άριστα" (βαθμός : 9.90/10). Το 1987 αναγορεύτηκε Διδάκτορας του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Ανοβέρου Γερμανίας με βαθμό magna cum laude. Το 1990 εξελέγη Λέκτορας του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με ειδικότητα στο Συνταγματικό Δίκαιο και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε επίκουρο καθηγητή το 1993, αναπληρωτή καθηγητή το 1999 και σε καθηγητή το 2003.

Επίσης, διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής (1993-1995), καθώς επίσης μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (1994-1997) και του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΤΒΑ (1999-2001), αλλά και Σύμβουλος Σπουδών του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης το 1994-1997. Έχει συμμετάσχει ως εισηγητής σε μεγάλο αριθμό επιστημονικών συνεδρίων στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το 2011, ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ενωτικής Κίνησης και το 2013 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ. Στις Ευρωεκλογές του 2014 εξελέγη ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τον Οκτώβριο του 2017 αποχώρησε από το κόμμα και έγινε ανεξάρτητος, από το 2022 προσχώρησε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κινήμα Αλλαγής

Συγγραφικό έργο
Έχει γράψει πολλά βιβλία με αντικείμενο κυρίως το Συνταγματικό Δίκαιο: 
 Ο αντισυνταγματικός νόμος και η δημόσια διοίκηση (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1989).
 Η απαγόρευση της αναγκαστικής εργασίας και η επίταξη των προσωπικών υπηρεσιών (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1992).
 Εκλογικό Σύστημα και Σύνταγμα (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1996).
 Μια βεβαιωτική αναθεώρηση  (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2000).
Η ενσωμάτωση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην εθνική έννομη τάξη (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2001).
 Συνταγματικό Δίκαιο (εκδόσεις Σάκκουλα, 2003). 
 Ατομικά και Κοινωνικά Δικαιώματα (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1998, Νομική Βιβλιοθήκη, 2006). 
 Το σύνταγμα και ο ν. 4009/2011 για τη λειτουργία των ΑΕΙ (εκδόσεις Σάκκουλα, 2011). 
 Πολιτειολογία - Το κράτος ως μορφή οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνιών (εκδόσεις Σάκκουλα, 2016).
Επίσης, έγραψε βιβλία στα οποία, με αφετηρία το Συνταγματικό Δίκαιο, αναλύει σημαντικά θέματα της ελληνικής πολιτικής επικαιρότητας, όπως: 
 Το μετέωρο βήμα της Ευρώπης (Εκδόσεις Παπαζήση, 2005).
Η ιδιωτική δημοκρατία - Από τις πολιτικές δυναστείες στην κλεπτοκρατία (Επίκεντρο, 2009).
Η μεγάλη πορεία προς την αποθέσμιση (Επίκεντρο, 2011).
Η καταστρατήγηση του Συντάγματος στην εποχή των μνημονίων (εκδοτικός οίκος Λιβάνη, 2013).

Παράλληλα, συμμετείχε με κείμενα σε συλλογικά έργα και έχει γράψει πληθώρα επιστημονικών μελετών σε έγκυρα νομικά περιοδικά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφικό στην ιστοσελίδα του ΑΠΘ
Ιστοσελίδα στο ΑΠΘ 
Ιστοσελίδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Προσωπική ιστοσελίδα

Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Καθηγητές Νομικής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Έλληνες Συνταγματολόγοι
Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2014-2019
Τζον Γιανγκ

Ο Τζον Γιανγκ (John Young, 31 Αυγούστου 1807 - 6 Οκτωβρίου 1876) ήταν ο 8ος κατά σειρά Λόρδος Αρμοστής στα Ιόνια Νησιά (1855 – 1858) κατά τη διάρκεια των πενήντα χρόνων Αγγλικής Κυριαρχίας των Επτανήσων (1814 – 1864).

Ο Γιανγκ ανέλαβε την αρμοστεία το 1855, σε μια περίοδο άθλιας κατάστασης των Ιονίων Νήσων όπου η φτώχεια και η χολέρα μάστιζε τον τόπο. Ήδη, εξαιτίας του Κριμαϊκού Πολέμου (1853 – 1856), ο εφοδιασμός σιτηρών στα Ιόνια Νησιά ήταν ανεπαρκής ενώ το 1852 είχε προκληθεί τεράστια καταστροφή στο σταφιδόκαρπο. Έτσι το 1856,με το ξέσπασμα χολέρας στη Ζάκυνθο, το μικρόβιο φτάνει και στην Κέρκυρα με τα πρώτα κρούσματα να εμφανίζονται στη συνοικία Μαντούκι. Αμέσως επικρατεί τρόμος και πανικός, δεν δέχονται οι κάτοικοι την απομόνωση του προαστίου και η επιδημία μεταδίδεται και στην πόλη της Κέρκυρας ταλαιπωρώντας τον κόσμο επί τρεις χαώδεις μήνες.

Ο Γιανγκ όμως, εκτός από τη δεινή αυτή κατάσταση του λαού είχε να αντιμετωπίσει και τις αντιπαραθέσεις των δύο αντίθετων πολιτικών ρευμάτων που είχαν ήδη δημιουργηθεί. Όπως ήταν φυσικό, η Αγγλική επέμβαση στα πράγματα της Ιονίου Κοινοπολιτείας είχε δημιουργήσει δυο αντίπαλες παρατάξεις. Από τη μία υπήρχαν οι αριστοκράτες Αγγλόφιλοι τους οποίους η αντιπολίτευση έδωσε το χαρακτηριστικό όνομα ‘οι Καταχθόνιοι’ και από την άλλη οι άνθρωποι που θεωρούσε τους Άγγλους καταπιεστές και ονομαζόταν κόμμα των Ριζοσπαστών με κύριο σκοπό την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Γιανγκ προσπάθησε να κυβερνήσει με μετριοπάθεια υποσχόμενος μελλοντικές μεταρρυθμίσεις. Μία από αυτές ήταν και η πρόταση του να παραχωρηθούν πέντε νησιά του Ιονίου στην Ελλάδα και να διατηρήσει η Αγγλία την Κέρκυρα και τους Παξούς ως αποικιακή κτήση, ισχυριζόμενος ότι οι ίδιοι οι κάτοικοι δεν επιθυμούσαν να χωριστούν από την Αγγλία. Όταν το έγγραφο αυτό έγινε γνωστό ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Η βουλή μάλιστα εξέδωσε πρακτικό διακηρύτοντας ότι η μόνη θέλησή τους ήταν να σταματήσει η Αγγλική προστασία και να ενωθεί η Επτάνησος με την Ελεύθερη Ελλάδα καθώς επίσης ο κάθε αντιπρόσωπος της βουλής είναι έτοιμος να το υπογράψει ‘όχι απλώς δια της μελάνης αλλά δι’ αυτού του αίματός του’.

Συνέπεια των γεγονότων αυτών ο Λόρδος Αρμοστής Γιανγκ παραιτήθηκε το 1858.

Βιβλιογραφία 
 Αγιούς Ι.Αντωνίου, ΣΕΛΙΔΕΣ ΚΕΡΚΥΡΑΪΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΕΨΙΛΟΝ, ΚΕΡΚΥΡΑ 2001 σελ.120 -121
 Σπύρος Κατσαρός, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ,ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ, ΚΕΡΚΥΡΑ 2003, σελ 328 -329

Βουλευτές του Ηνωμένου Βασιλείου
Βασίλειο του Αξούμ

Το Βασίλειο του Αξούμ ή της Αξώμης, επίσης γνωστό ως η Αξουμιτική Αυτοκρατορία, ήταν εμπορικό έθνος των Αβυσσυνίων που περιλάμβανε εδάφη στη σημερινή περιοχή της Ερυθραίας, στη περιοχή Τιγκράι της Αιθιοπίας και στη Νουβική έρημο. Υπήρχε περίπου από το 100 μ.Χ. έως το 940 μ.Χ.

Αναπτυσσόταν από την πρωτοαξουμιτικη εποχή του σιδήρου, τον 4ο αιώνα π.Χ, για να εμφανιστεί στο προσκήνιο τον 1ο αιώνα μ.Χ.. Έγινε σημαντικός παράγοντας στην εμπορική διαδρομή μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Αρχαίας Ινδίας. Οι κυβερνήτες της Αξώμης διευκόλυναν το εμπόριο κόβοντας το δικό τους νόμισμα, το κράτος καθιέρωσε την ηγεμονία του επί του παρακμάζοντος Βασιλείου του Κους ενώ επενέβαινε τακτικά στα ζητήματα των βασιλείων στην Αραβική Χερσόνησο, επεκτείνοντας τελικά την κυριαρχία του στην περιοχή με την κατάκτηση του βασιλιά των Χιμιαριτών. Ο Πέρσης προφήτης Μάνης θεωρούσε την Αξούμ ως μία από τις τέσσερις μεγάλες δυνάμεις της εποχής του, παράλληλα με την Περσία, τη Ρώμη και την Κίνα.

Η αρχαία πρωτεύουσα, που ονομάζεται επίσης Αξούμ, ήταν στη βόρεια Αιθιοπία. Το Βασίλειο χρησιμοποίησε το όνομα "Αιθιοπία" ήδη από τον 4ο αιώνα. Η παράδοση ισχυρίζεται ότι ο Αξούμ είναι ο υποτιθέμενος τόπος ανάπαυσης της Κιβωτού της Διαθήκης και της υποτιθέμενης κατοικίας της βασίλισσας της Σαβά.

Σημειώσεις

Περαιτέρω ανάγνωση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 East-West Orientations of Historical Empires
 Ethiopian Treasures - Queen of Sheba, Aksumite Kingdom - Aksum
 Ancient History Sourcebook: Accounts of Meröe, Kush, and Axum
 Aksum: UNESCO World Heritage Site
 The Ash Heap of History (Mises.org)

Πρώην κράτη της Αφρικής
Ιστορία της Αιθιοπίας
Ιστορία της Ερυθραίας
Αξουμ

Αξουμ
Ρίκισσα της Δανίας

Η Ρίκισσα της Δανίας (Rikissa av Danmark, ενίοτε και Ρίξα της Δανίας περί το 1182 - 8 Μαΐου 1220), βασιλική σύζυγος του Ερρίκου Ι΄, βασιλιά της Σουηδίας και μητέρα του βασιλιά Ερρίκου ΙΑ΄ της Σουηδίας ήταν μικρότερη κόρη του βασιλιά της Δανίας Βάλντεμαρ Α΄ και της Σοφίας του Μινσκ, κόρης της Ρίκισσα της Πολωνίας, της οποίας και πήρε το όνομα.

Βασίλισσα της Σουηδίας
Το 1210 ο νέος βασιλιάς της Σουηδίας Ερρίκος Ι΄ -σε αντίθεση με τον προκάτοχο του Σβέρκερ Β΄- επιθυμούσε να δημιουργήσει μια ισχυρή συμμαχία με τη Δανία, την οποία παραδοσιακά υποστήριζε η σουηδική οικογένεια των Σβέρκερ και βρισκόταν σε αντιπαλότητα με τη νορβηγική δυναστεία των Έρικ, γι' αυτό προτίμησε να πάρει σύζυγο μια από τις αδελφές του βασιλιά της Δανίας Βάλντεμαρ Β΄. Όταν η Ρίκισσα έφτασε στη νέα πατρίδα της τη Σουηδία, της προξένησε μεγάλη έκπληξη που την έβαλαν να ιππεύσει προς τον προορισμό της, αντί να οδηγηθεί με άμαξα, όπως είχε συνηθίσει στην ιδιαίτερη πατρίδα της. Οι Σουηδοί ευγενείς της εξήγησαν ότι θα έπρεπε να προσαρμοστεί στα έθιμα της πατρίδας του συζύγου της.

Η Ρίκισσα κατά τη διάρκεια της ζωής του Ερρίκου Ι΄ γεννούσε μόνο κόρες και τελικά εκείνος πέθανε το 1216, ενώ η Ρίκισσα ήταν έγκυος στον μοναδικό τους γιο, τον Ερρίκο ΙΑ΄, μετέπειτα βασιλιά της Σουηδίας. Έτσι αυτός γεννήθηκε μετά τον θάνατο του πατέρα του, ενώ η δυναστεία του έχασε την εξουσία από τον Οίκο του Σβέρκερ, αφού νέος βασιλιά της Σουηδίας έγινε ο Ιωάννης Α΄, ο οποίος εξελέγη διάδοχος του Ερρίκου Ι΄. Η Ρίκισσα επέστρεψε στη Δανία, όπου πέθανε πριν δει την άνοδο του γιου της στον θρόνο και τον γάμο των θυγατέρων της, ενώ γενικότερα δεν είναι γνωστά πολλά γύρω από το πρόσωπο της, αλλά το γεγονός ότι το όνομά της ήταν συνηθισμένο μεταξύ των απογόνων της αποτελεί ένδειξη ότι ήταν αγαπητή.

Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Ερρίκο Ι΄ της Σουηδίας απέκτησε τέκνα:
 Σοφία Έρικσντοττερ (πέθανε το 1241)
 Μάρθα Έρικσντοττερ
 Ίνγκεμποργκ Έρικσντοττερ της Σουηδίας
 Μαριάννα Έρικσντοττερ, παντρεύτηκε τον Μπάρνιμ Α΄, δούκα της Πομερανίας. 
 πιθ. Ελένη Έρικσντοττερ
 Ερρίκος ΙΑ΄ Έρικσσον της Σουηδίας

Παραπομπές

Πηγές
A.M. Strinnholm, Svenska folkets historia, Vol. IV. Stockholm: Hörbergska, 1852

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ρίκισσα της Δανίας (σουηδ.)

Οίκος του Έστριντσον
Βασίλισσες της Σουηδίας
Οίκος του Έρικ
Βασιλομήτωρ
Ελένη της Δανίας

Η Ελένη της Δανίας (Helene af Danmark, 1180 - 22 Νοεμβρίου 1233) δούκισσα του Λύνεμπουργκ με επιγαμία και γενάρχης του Οίκου των Γουέλφων ήταν κόρη του βασιλιά της Δανίας Βαλντεμάρ Α΄ και της Σοφίας του Μινσκ, κόρης του Πολωνού πρίγκηπα Ριτσέζα, μια από τις μικρότερες αδελφές των βασιλέων της Δανίας Κνούτου ΣΤ΄ και Βαλντεμάρ Β΄.

Η Ελένη παντρεύτηκε στο Αμβούργο (1202) τον δούκα Γουλιέλμο του Λύνεμπουργκ μικρότερο γιο του Ερρίκου του λέοντος και της Ματθίλδης της Αγγλίας με τον οποίο απέκτησε τον μελλοντικό δούκα Όθωνα Α΄ το Παιδί. Με τον πρόωρο θάνατο του συζύγου της (1213) κηδεμόνας του ανήλικου γιου της ορίστηκε ο θείος του Όθων Δ΄ της Γερμανίας, ενώ ο γιος της ορίστηκε αρχηγός του Οίκου των Γουέλφων από τον θείο του Ερρίκο τον Πρεσβύτερο μεγαλύτερο αδελφό του πατέρα του, αφού τόσο ο ίδιος όσο και ο αυτοκράτορας Όθων Δ΄ πέθαναν άτεκνοι. 

Πέθανε στο Λύνεμπουργκ και τάφηκε στο μοναστήρι των Βενεδικτίνων του Αγίου Μιχαήλ στο Λύνεμπουργκ.

Παραπομπές

Πηγές
Annales Stadenses

Οίκος του Έστριντσον
Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Ρωσική απογραφή του 2010

Η Ρωσική απογραφή του 2010 (ρωσικά: Всеросси́йская пе́репись населе́ния 2010 го́да) είναι η πρώτη απογραφή που έλαβε χώρα στην Ρωσία μετά το 2002 και η δεύτερη μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Οι προετοιμασίες για την απογραφή έλαβαν χώρα το 2007, και πραγματοποιήθηκε από τις 14 Οκτωβρίου έως τις 25 Οκτωβρίου.

Η απογραφή
Η απογραφή ήταν αρχικά σχεδιασμένη για να πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο του 2010, ωστόσο μεταφέρθηκε για το 2013, για δήθεν οικονομικούς λόγους, παρόλο που υποτέθηκε ότι τα πολιτικά κίνητρα άσκησαν επιρροή στην απόφαση. Ωστόσο, στα τέλη του 2009, ο Πρωθυπουργός της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε ότι η Ρωσική Κυβέρνηση πρόορισε 10,5 δισεκατομμύρια ρούβλια για την πραγματοποίηση της απογραφής στην αρχικά σχεδιασμένη περίοδο (τον Οκτώβριο του 2010).

Αποτελέσματα 
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο πληθυσμός ήταν 142.9 εκατομμύρια κάτοικοι. Σε σύγκριση με την προηγούμενη απογραφή, ο πληθυσμός έχει μειωθεί κατά 2.3 εκατομμύρια (1.6%). Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο αστικός πληθυσμός ήταν 105.3 εκατομμύρια, ενώ ο αγροτικός πληθυσμός ήταν 37.5 εκατομμύρια. Το ποσοστό αστικοποίησης είναι προς το παρόν 73.7%. Η μέση ηλικία είναι 38 χρόνια. 

Στην εθνική σύνθεση, κυριαρχούν οι Ρώσοι, αποτελώντας το 80.9% του πληθυσμού.

Αναμνηστικά νομίσματα 
Η Τράπεζα της Ρωσίας έκδωσε δύο αναμνηστικά νομίσματα για την απογραφή, στις 2 Αυγούστου του 2010. Αυτά είναι τα κέρματα των 3 και 10 ρουβλίων.

Δείτε επίσης
Δημογραφία της Ρωσίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Τελικά αποτελέσματα της Ρωσικής απογραφής του 2010 
 Αποτελέσματα της Ρωσικής απογραφής του 2010
 Επίσημη ιστοσελίδα της απογραφής του 2010  

Κοινωνία της Ρωσίας
Αλκιβιάδης Δουλγερίδης

Ο Αλκιβιάδης Δουλγερίδης (1884 – ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ήταν χειρούργος. Εξελέγη βουλευτής Αθηνών στις εκλογές του εκλογές του 1926 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Αττικής και Βοιωτίας με εννιαετή θητεία.

Παραπομπές 

Έλληνες Γερουσιαστές
Βουλευτές Αθηνών
Θεολόγος Εξηντάρης

Ο Θεολόγος Εξηντάρης (1862 – ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στα Μάλγαρα ή Μαλγάρους της Ανατολικής Θράκης το 1887 και ήταν αδελφός του Γεωργίου Εξηντάρη. Ήταν έμπορος και στην ιδιοκτησία του είχε αλευρόμυλους. 

Εξελέγη βουλευτής Ραιδεστού στις εκλογές του εκλογές του 1920. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Σερρών με το Κόμμα των Φιλελευθέρων για εννιαετή θητεία.

Παραπομπές 

Έλληνες Γερουσιαστές
Βουλευτές Ραιδεστού
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Ευάγγελος Ευαγγέλου

Ο Ευάγγελος Ευαγγέλου ήταν Έλληνας συνδικαλιστής ηγέτης, τυπογράφος, ο οποίος διετέλεσε και γερουσιαστής κατά το Μεσοπόλεμο.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Ευαγγέλου καταγόταν από τα Τρίκαλα. Στα νεανικά χρόνια του είχε κλίση προς το σοσιαλισμό. Συμμετείχε στην πρώτη Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, το οποίο είχε συσταθεί το 1917 υπό την εποπτεία της  Προσωρινής Κυβέρνησης του Ελ. Βενιζέλου.. Tον Οκτώβριο του 1918 έλαβε μέρος στο ιδρυτικό συνέδριο της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ), στη Διοίκηση της οποίας και εκλέχτηκε, εκπροσωπώντας εργάτες της Θεσσαλονίκης.. Τον επόμενο μήνα, ο Ευαγγέλου συμμετείχε εκ μέρους της ΓΣΕΕ, με την ιδιότητα του παρατηρητή, στο ιδρυτικό συνέδριο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ, το μετέπειτα ΚΚΕ).

Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής του εκλογικού Συλλόγου Εργατών για τριετή θητεία, ενώ ανεδείχθη και σε γραμματέα της Γερουσίας. Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του ΙΚΑ, που είχε συσταθεί τον Οκτώβριο του 1934. Επειδή η έναρξη της λειτουργίας του καθυστερούσε, οι εργατικές οργανώσεις (η ΓΣΕΕ και η κομμουνιστική Ενωτική ΓΣΕΕ) έκαναν μεγάλη κινητοποίηση στις 4 Αυγούστου 1934 και εξήγγηλαν απεργία των εργατών για την επομένη, 5 Αυγούστου. Η δράση αυτή έδωσε την πρόφαση στον Ι. Μεταξά να κηρύξει δικατορία στις 4 Αυγούστου. Ο Ευαγγέλου, που τότε ήταν αναπληρωτής γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ και πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Αθήνας συνελήφθη, όπως και οι άλλοι εργατικοί ηγέτες, από το νέο καθεστώς, το οποίο τον εξόρισε στον Αϊ-Στράτη..

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ευάγγελος Ευαγγέλου στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

 Έλληνες Γερουσιαστές
 Συνδικαλιστές
Πατρίς (εφημερίδα Κέρκυρας)

Η εφημερίδα Πατρίς εκδιδόταν στην Κέρκυρα το διάστημα 1849-1851. Το πρώτο φύλλο κυκλοφόρησε στις 15 Ιανουαρίου 1849. Το σχήμα του εντύπου ήταν 51×44 εκατοστά. Ήταν δίγλωσση (Ελληνικά – Γαλλικά) και τετράστηλη. Κύριοι συντάκτες ήταν ο Πέτρος «Βράιλας»-Αρμένης και ο Ναπολέων Ζαμπέλης. Μεταξύ άλλων, με την εφημερίδα συνεργάστηκαν, ο Ανδρέας Κάλβος και ο Ιωάννης Πετριτσόπουλος. Μέχρι της 13 Ιανουαρίου 1851, οπότε και σταμάτησε την κυκλοφορία της, εξέδωσε 104 φύλλα.

Βασικές αρχές του εντύπου, σύμφωνα με τον ιδρυτή της Πέτρο Βράιλα- Αρμένη αποτελούσαν τη «Διατήρηση και ανάπτυξη του εθνισμού, τη μεταρρύθμιση του συντάγματος, τη βελτίωση των νόμων και τη βελτίωση της κοινωνίας»

Παραπομπές

Ενδεικτική βιβλιογραφία 
 Πυλαρινός, Θεοδόσης: Γλωσσικός Πατριωτισμός: Οι αγώνες για την καθιέρωση της γλώσσας του ελληνικού λαού από τον Βράϊλα Αρμένη στην κερκυραϊκή εφημερίδα «Πατρίς» έως τον Λορέντζο Μαβίλη στη Βουλή των Ελλήνων, Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας, Κέρκυρα 2013

Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κέρκυρα
Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Αδέλα της Φλάνδρας

H Αδέλα της Φλάνδρας ή Αιλάνδη  (Adela van Vlaanderen, 1064 - Απρίλιος 1115), βασιλική σύζυγος της Δανίας με τον γάμο της με τον βασιλιά της Δανίας Κνούτο Δ΄ και δούκισσα της Απουλίας με τον δεύτερο γάμο της με τον Ρογήρο Μπόρσα ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ροβέρτου Α΄, κόμητος της Φλάνδρας και της Γερτρούδης της Σαξονίας.

Βασίλισσα της Δανίας

Ο γάμος της με τον Δανό βασιλιά Κνούτο Δ΄ έγινε αμέσως μετά την άνοδο του στον θρόνο της Δανίας (1080) σαν τμήμα της συμφωνίας μεταξύ Δανίας και Φλάνδρας για μεταξύ τους συμμαχία εναντίον του Νορμανδού βασιλιά της Αγγλίας Γουλιέλμου του Κατακτητή.  Με τον γάμο της απέκτησε τρία παιδιά, τον Κάρολο τον Καλό μετέπειτα κόμη της Φλάνδρας (1083) και δυο δίδυμες θυγατέρες την Ίνγκεργερντ Κνουτσντότερ και την Σεσίλια Κνουτσντάτερ οι οποίες γεννήθηκαν μετά τον θάνατο του πατέρα τους (1086).

Δούκισσα της Απουλίας

Μετά την δολοφονία του πρώτου συζύγου της έφυγε για την πατρίδα της την Φλάνδρα παίρνοντας μαζί της τον γιο της Κάρολο ενώ άφησε πίσω στην Δανία τις νεογέννητες δίδυμες θυγατέρες της. Έμεινε στην αυλή του πατέρα της και στην συνέχεια του αδελφού της μέχρι που αναχώρησε για την Απουλία για να παντρευτεί τον δούκα της Απουλίας Ρογήρο Μπόρσα και να γίνει έτσι δούκισσα της Απουλίας. Απέκτησε με τον δεύτερο σύζυγο της τρία παιδιά τον Λουδοβίκο που πέθανε σε βρεφική ηλικία, τον μετέπειτα δούκα Γουλιέλμος Β΄ της Απουλίας και τον Γυισκάρδο που πέθανε στην εφηβεία (1108).  Μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της διατέλεσε αντιβασιλιάς της Απουλίας για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Γουλιέλμου (1111 - 1115).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ισχυρές γυναίκες (1100 - 1150)
ΔΑΝΙΑ
ΣΙΚΕΛΙΑ

Βασίλισσες της Δανίας
Οίκος της Φλάνδρας
Γερτρούδη της Φλάνδρας, δούκισσα της Λωρραίνης

Η Γερτρούδη της Φλάνδρας, δούκισσα της Λωρραίνης (περί το 1070 - 1117), κόμισσα του Λέουβεν, λαγδραβίνα της Βραβάντης από τον πρώτο γάμο της και δούκισσα της Λωρραίνης από τον δεύτερο γάμο της ήταν ήταν η δεύτερη κόρη του Ροβέρτου Α΄, κόμητος της Φλάνδρας και της Γερτρούδης της Σαξονίας. 
Η Γερτρούδη παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Ερρίκο Γ΄, κόμη του Λέουβεν απο τον Οίκο του Ρέγκιναρ, κόμη του Λέουβεν (1078 - 1095) και λαγδράβο της Βραβάντης (1085 - 1095), πέθανε από τα βαριά τραύματα του κατά την διάρκεια ενός τουρνουά (1095), τον διαδέχθηκε στην κομητεία και στην λαγδραβία ο αδελφός του Γοδεφρείδος Α΄.
Με τον πρώτο σύζυγο της Ερρίκο παιδιά της Γερτρούδης ήταν :

 Αδελαΐδα απεβ. 1158, παντρεύτηκε τον Σιμόν Α΄ δούκα της Λωρραίνης.
 Γερτρούδη.

Η Γερτρούδη της Φλάνδρας παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της (1196) τον Τιερί Β΄ της Λωρραίνης, γιο του Γεράρδου της Αλσατίας, κόμητος του Μετς από τον Οίκο της Λωρραίνης. Όταν τον παντρεύτηκε ήταν χήρος με έναν γιο, τον Σιμόν και μια κόρη, τη Γερτρούδη.
Από τον δεύτερο σύζυγό της Τιερί, παιδιά της Γερτρούδης ήταν:

 Τιερί της Αλσατίας
 Ερρίκος Α΄ (πέθανε το 1165), επίσκοπος της Τουλ
 Ίντα
 Ερμεγκάνδη
 Γκίζελα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Γενεαλογικό δέντρο των δουκών της Λωρραίνης

Οίκος της Φλάνδρας
Δούκισσες της Λωρραίνης
Παύλος Γερακάρης

Ο Παύλος Γερακάρης είναι Έλληνας δημοσιογράφος. Έχει διατελέσει πρόεδρος του Πανελλήνιου Σύνδεσμου Αθλητικού Τύπου (Π.Σ.Α.Τ.) ενώ έχει θητεύσει και σε διάφορες άλλες θέσεις Απόφοιτος της Παντείου (σήμερα Πάντειο Πανεπιστήμιο) γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Κορυδαλλό. Εργάσθηκε επί σειρά ετών σε διάφορες εφημερίδες και έντυπα αλλά και στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο της ΕΡΤ όπου ήταν προϊστάμενος με κύριο αντικείμενο την αθλητικογραφία. Διετέλεσε ακόμη, σαν τακτικό μέλος του Πειθαρχικού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ, ενώ σήμερα είναι πρόεδρος του Β-βαθμού Πειθαρχικού συμβουλίου της Ένωσης.

Παραπομπές

Γερακαρης Παυλος
Ζακ Ντυκλό

Ο Ζακ Ντυκλό (Γαλλικά Jacques Duclos, Hautes-Pyrénées, 2 Οκτωβρίου 1896 - Montreuil 25 Απριλίου 1975) ήταν Γάλλος πολιτικός, τιμημένος με το Σοβιετικό βραβείο Λένιν (1972) και επικεφαλής επί σειρά ετών του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας. Πολέμησε στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο όπου τραυματίσθηκε και συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Γερμανούς (1917) Το 1969 ήταν υποψήφιος πρόεδρος της Γαλλίας.

Πηγές 
 Εφημερίδα «Μακεδονία», φύλλο της 26 Απριλίου 1975, σελ. 10 : «Πέθανε ο παλαίμαχος αρχηγός του Κ.Κ. Γαλλίας Ζακ Ντυκλώ»

Γάλλοι πολιτικοί
Λίλια Μπρικ

Η Λίλια Γιούριεβνα Μπρικ (ρωσικά: Лиля Юрьевна Брик, 11 Νοεμβρίου 1891 - 4 Αυγούστου 1978) ήταν Ρωσίδα συγγραφέας και μέλος της υψηλής κοινωνίας, η οποία συνδέθηκε, με σπουδαίους πρωτοπόρους Ρώσους, μεταξύ το 1914 και το 1930. Περισσότερο γνωστή είναι για τον ερωτικό δεσμό που είχε με τον Ρώσο συγγραφέα Βλάντιμιρ Μαγιακόφσκι. Υπήρξε επίσης παντρεμένη και με τον ποιητή, εκδότη,  κριτικό λογοτεχνίας Όσιπ Μπρικ. Ήταν η μεγάλη αδελφή της Έλσα Τριολέ. Ο Πάμπλο Νερούδα την ονόμασε «μούσα της ρωσικής avant-garde». Το όνομά της συχνά παίρνει το σχήμα του ακρωνυμίου, ως "Л.Ю." ή "Л.Ю.Б, το οποίο είναι και τα τρία πρώτα γράμματα της ρωσικής λέξης «любовь», που σημαίνει αγάπη.

Η Λίλια γεννήθηκε ως Κάγκαν. Η οικογένεια της ήταν εβραϊκής καταγωγής και ήταν αρκετά πλούσια. Ο πατέρας της ήταν δικηγόρος και δάσκαλος μουσικής στη Μόσχα. Τόσο αυτή όσο και η αδελφή της έλαβα άριστη εκπαίδευση, ενώ έμαθαν γαλλικά και γερμανικά άπταιστα, καθώς και πιάνο. Η Λίλια αποφοίτησε αργότερα από το Πανεπιστήμιο Αρχιτεκτονικής της Μόσχας. Αργότερα, γνωρίζει τον Μαγιακόφσκι, όπου διατηρούν ερωτική σχέση από το 1917 έως και το 1923. Όταν το 1930 ο Μαγιακόφσκι, αυτοκτονεί πολλοί σπεύδουν να κατηγορήσουν τη Λίλια και το πάθος του για αυτήν για την αυτοκτονία. Η ίδια όμως το αρνείται, συμπληρώνοντας ότι όσο ήτανε μαζί αποπειράθηκε δύο φορές να αυτοκτονήσει, σώζοντάς τον και τις δύο. Η φιλία τους κράτησε και μετά τον χωρισμό τους.

Σε ηλικία 87 ετών, το 1978, κι ενώ είχε μία σοβαρή ασθένεια αυτοκτόνησε κι εκείνη, αφήνοντας πίσω πολλά χειρόγραφα και γλυπτά. Κατά τη διάρκεια της ζωή της, τόσο αυτή όσο και ο σύζυγός της Όσιπ, λέγεται ότι είχαν σχέση με το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων και τη μυστική υπηρεσία РСФСР. Αλλά τίποτε δεν έχει επιβεβαιωθεί, παρά μονάχα υπάρχουν υποθέσεις. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, πολλοί την ονόμασα άπληστη και άλλοι αλτρουΐστρια. Η δεύτερη άποψη φαίνεται να υπερνικά καθώς βοήθησε πάρα πολλούς ταλαντούχους καλλιτέχνες στο ξεκίνημα της καριέρας τους, μεταξύ αυτών οι: Σεργκέι Αϊζενστάιν, Λεβ Κουλέσωφ, Μπορίς Παστερνάκ, Καζιμίρ Μαλέβιτς, Σεργκέι Παρατζάνωφ, Μάγια Πλισέτσκαγια, Αντρέι Βοζνεσένσκι και Πάμπλο Πικάσο.

Εργογραφία 
 "Щен" (The Pup)
 "С Маяковским" (Με τον Μαγιακόφσκι)
 "Пристрастные рассказы" (Passionate Stories)
 Letters between Lilya and Elsa, 1920s-1970

Γκαλερί

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Memoirs of Inna Gens, L.Yu.B.'s stepdaughter
 Unfavorable article
 book review "The Riddle and the Magic of Lilya Brik" by Arkady Vaksberg
 Lilya Brik's lipstick portraits by Lena Hades
 

Ρώσοι λογοτέχνες
Ρωσίδες ηθοποιοί
Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Εβραίοι
Καρυές Σερρών

Οι Καρυές (παλαιά ονομασία Μπάνιτσα, Βουλγαρικά/, Banitsa ή Banica, Οθωμανικά Τουρκικά:  بانيچه, Τουρκικά: Baniça) είναι ερειπωμένο χωριό το οποίο ευρισκόταν σε απόσταση 20 χμ. στα βόρεια της πόλεως των Σερρών, στη σημερινή περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Ήταν χτισμένο στις όχθες ποταμού, στους πρόποδες μετρίου υψομέτρου βουνών. Πλάι στο ρέμα Αγίων Αναργύρων έχουν ανακαλυφτεί ερείπια ρωμαϊκού κάστρου, καθώς και ίχνη από μεταλλουργείο σιδήρου.

Σύμφωνα με τοπική προφορική παράδοση, την οποία μετέφερε ο Βούλγαρος γλωσσολόγος Γιορντάν Ιβάνοφ, το χωριό καταστράφηκε από την πανώλη, ενώ στην συνέχεια χτίστηκε εκ νέου από κατοίκους προερχόμενους από τα γειτονικά χωριά. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Μπάνιτσα, ευρισκόμενη εντός του ευρωπαϊκού τμήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν χωριό κατοικημένο αποκλειστικά από εξαρχικούς, σύμφωνα με βουλγαρικές στατιστικές. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνταν με την γεωργία και την ανθρακωρυχία. Έπειτα από την φυγή των χυτηρίων σιδήρου, οι κάτοικοι παρήγαγαν ξυλάνθρακα, τον οποίον στην συνέχεια πωλούσαν στην κοντινή πόλη των Σερρών. Σύμφωνα με βουλγαρικά στατιστικά του 1873 και την Ethnographie des vilayets d'Andrinople, Monastir et Salonique η οποία πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, υπήρχαν στην Μπάνιτσα 101 οικογένειες και 330 εξαρχικοί κάτοικοι. Σύμφωνα με την στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Καντσόφ, το 1900, υπήρχαν 840 Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ενώ παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας ήδη από το 1870, ουδείς κάτοικος είχε προσωρήσει σ' αυτήν 30 χρόνια μετά. Σύμφωνα με τον Ντίμιταρ Μίσεφ, γραμματέα της εξαρχίας, το 1905 τελικά υπήρχαν 1.080 εξαρχικοί κάτοικοι.

Στην Μπάνιτσα βρήκε τον θάνατο ο Βούλγαρος επαναστάτης Γκότσε Ντέλτσεφ, ο οποίος σκοτώθηκε στην διάρκεια αψιμαχίας με οθωμανικές αστυνομικές δυνάμεις στις 4 Μαΐου 1903.

Μετά την περίοδο της οθωμανικής κατοχής, όταν καταλήφθηκε το χωριό από τον βουλγαρικό στρατό το 1912, υπήρχαν 120 οικίες στην Μπάνιτσα. Ωστόσο, κατά την διάρκεια του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, το 1913, πολλοί κάτοικοί του διέφυγαν στην Βουλγαρία, ενώ στη συνέχεια το χωριό πυρπολήθηκε από τον ελληνικό στρατό Συγκεκριμένα, 34 οικογένειες ζήτησαν να ρευστοποιηθεί η περιουσία τους και να προσφύγουν στην Βουλγαρία σύμφωνα με το πρόγραμμα ανταλλαγής πληθυσμών της Συνθήκης του Νεϊγύ.

Το χωριό είναι σήμερα ερειπωμένο και ακατοίκητο. Μόνον το κωδωνοστάσιο, το οποίο ανεγέρθηκε το 1883, στέκει ακόμη, καθώς και ο ανατολικός τοίχος της εκκλησίας επάνω στον οποίο επιγραφές είναι ορατές.

Τον Μάϊο του 2020, ο Βούλγαρος υπουργός Εθνικής Άμυνας Καρακατσάνοφ ζήτησε την δημιουργία μνημείου για τον κομιτατζή Γκότσε Ντέλτσεφ στις Καρυές.

Παραπομπές 

Δήμος Σερρών
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Οθωμανική Μακεδονία
Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών
Ρικάρντο Νταρίν

O Ρικάρντο Νταρίν (Ricardo Darín, 16 Ιανουαρίου 1957) είναι Αργεντινός ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1957 στο Μπουένος Άιρες και έχει ιταλική, συριακή και λιβανέζικη καταγωγή. Από μικρή ηλικία ξεκίνησε να παίζει στο θέατρο και σε σειρές στην αργεντίνικη τηλεόραση.

Το 2001 έπαιξε στην ταινία Ο Γιος της Νύφης. Έγινε ευρέως γνωστός το 2009, όταν πρωταγωνίστησε στο Το μυστικό στα μάτια της, το οποίο κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, και ο ίδιος έλαβε υποψηφιότητα για το Βραβείο Γκόγια Α' Ανδρικού ρόλου. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε στο El Baile de la Victoria και ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Γκόγια Β' Ανδρικού ρόλου.

Στη συνέχεια, έπαιξε στο Η αγελάδα που έπεσε από τον ουρανό (2011) και στο Ένα πιστόλι σε κάθε χέρι (2012). Το 2014 πρωταγωνίστησε στο  Ιστορίες για αγρίους και ήταν υποψήφιος  για το Βραβείο Γκόγια Α' Ανδρικού ρόλου.

Την επόμενη χρονιά, πρωταγωνίστησε στο Truman και κέρδισε για την ερμηνεία του το Βραβείο Γκόγια Α' Ανδρικού ρόλου. Το 2017 έπαιξε στο La cordillera και το 2018 στο Το ξέρουν όλοι του Ασγκάρ Φαραντί.

Ο ίδιος έχει δηλώσει πως δεν ενδιαφέρεται να κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ και προτιμά να παίζει σε ισπανόφωνες ταινίες.

Προσωπική ζωή 
Έχει δύο παιδιά με την Φλορένσια Μπας : τον ηθοποιό Τσίνο Νταρίν και την Κλάρα Νταρίν.

Παραπομπές

Αργεντινοί ηθοποιοί
Αργεντινοί σκηνοθέτες
Αργεντινοί σεναριογράφοι
Βραβευμένοι με Γκόγια
Ακαδημία Επιστημών της Αλβανίας

Η Ακαδημία Επιστημών της Αλβανίας (αλβανικά: Akademia e Shkencave e Shqipërisë) είναι το ανώτατο επιστημονικό ίδρυμα της Αλβανίας. Ιδρύθηκε το 1972. Το ίδρυμα περιλαμβάνει τους πιο διακεκριμένους επιστήμονες (ονομάζονται επίσης «ακαδημαϊκοί») που συμμετέχουν σε ερευνητικά κέντρα εντός και εκτός της Αλβανίας. Η Ακαδημία έχει 28 τακτικά μέλη 11 συνδεδεμένα μέλη, και 26 επίτιμα μέλη.

Η Ακαδημία αποτελείται από δύο τμήματα:
 Τμήμα Αλβανολογίας και Κοινωνικών Επιστημών
 Τμήμα Φυσικών και Τεχνικών επιστημών.

Επίσης, περιλαμβάνει τις ακόλουθες μονάδες:
 Έργα Τεχνολογικής Ανάπτυξης και Καινοτομίας
 Παράρτημα Εξωτερικής Πολιτικής και Δημόσιων Σχέσεων
 Βιβλιοθήκη
 Δημοσίευση
Η Ακαδημία Επιστημών της Αλβανίας έχει την μεγαλύτερη ακαδημαϊκή βιβλιοθήκη της χώρας. Ιδρύθηκε το 1975 με 10,000 τόμους, και το 1986 είχε 8.120.000 τόμους.

Το 2008 τα τέσσερα ερευνητικά ινστιτούτα (το Ινστιτούτο Ιστορίας, το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας, το Ινστιτούτο Γλωσσολογίας και Λογοτεχνίας, και το Ινστιτούτο Λαϊκού Πολιτισμού), σχημάτισαν το «Κέντρο Αλβανολογικών Σπουδών».

Κατάλογος των σημερινών μελών 

 Αναστάς Ανγκιέλι
 Απολλόν Μπάτσε
 Γκουντάρ Μπεκιράι
 Σαλβατόρ Μπουσάτι
 Φλορέσα Ντάντο
 Άλμπερτ Ντότζα
 Νέκι Φρασέρι
 Αρτάν Φούγκα
 Ναζίμ Γκρούντα
 Σκεντέρ Γκινούσι
 Γιοργκάτς Κατάσνι
 Αντνάν Καστράτι
 Φάτος Κονγκόλι
 Ετέμ Λικάι
 Ρεξχέπ Μεϊντάνι
 Άρμπεν Μερκότσι
 Μπέτσιρ Μέτα
 Πετράτς Πέτρο
 Έντμοντ Πινγκούλι
 Μπασκίμ Ρεσούλι
 Τσεβάϊρ Σπαχίου
 Βάσιλ Τόλε
 Γιάνι Βανγκιέλι
 Μαρενγκλέν Βέρλι
 Φλόραν Βίλα
 Μπεσίρ Ελέζι
 Μουζαφέρ Κορκουτί (πρόεδρος)

Αξιοσημείωτοι πρώην Πρόεδροι 
 Αλέξ Μπούντα
 Σαμπάν Ντεμιράι

Περιοδικά
 Studia Albanica, ISSN 0585-5047.
 Αλβανική Εφημερίδα των Φυσικών και Τεχνικών Επιστημών, ISSN 2074-0867.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημος ιστότοπος (στην αλβανική)

Παραπομπές

Αλβανικη Ακαδ
Ακαδημια Επιστημων
Ακαδημια Επιστημων
Αλβανιας
Βαρβάρα Στεπάνοβα

Η Βαρβάρα Φιόντοροβνα Στεπάνοβα (· 9/21 Οκτωβρίου 1894 - 20 Μαΐου 1958) ήταν Ρωσίδα καλλιτέχνιδα και εκπρόσωπος του καλλιτεχνικού ρεύματος της Ρωσικής πρωτοπορίας που ασχολήθηκε μεταξύ άλλων με τη ζωγραφική, τη γραφιστική και την τυπογραφία, ενώ συνέδεσε το όνομά της με το κίνημα του κονστρουκτιβισμού. Ήταν σύζυγος και συνεργάτιδα του εικαστικού Αλεξάντρ Ρόντσενκο.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1894 στο Κάουνας της Λιθουανίας, το οποίο τότε υπαγόταν στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Προερχόμενη από φτωχή οικογένεια παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία έναν εύπορο αρχιτέκτονα με τον οποίο χώρισε μετά από μικρό χρονικό διάστημα. Το 1910 εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών του Καζάν όπου γνωρίστηκε με τον μετέπειτα, δεύτερο, σύζυγό της Αλεξάντρ Ρόντσενκο, και το 1913 μετέβη στη Μόσχα όπου συνέχισε τις σπουδές της στη Σχολή Καλών Τεχνών Στρόγκανοφ ή κατά άλλη εκδοχή στο εργαστήριο του Κονσταντίν Γιουόν. Το 1916 ξεκίνησε τη συμβίωσή της με τον Ρόντσενκο, με τον οποίο παντρεύτηκε μόλις το 1942.

Μετά το ξέσπασμα της Οκτωβριανής επανάστασης η Στεπάνοβα συγκαταλέχθηκε στους καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν με τον νεοπαγή κρατικό μηχανισμό της Σοβιετικής Ένωσης. Διετέλεσε αρχικά μέλος του τομέα εικαστικών τεχνών του Υπουργείου Παιδείας, στη συνέχεια μεταπήδησε στο Ινστιτούτο Καλλιτεχνικής Παιδείας και αργότερα υπήρξε καθηγήτρια των Ανωτέρων Κρατικών Καλλιτεχνικών και Τεχνικών Εργαστηρίων (ρωσ: ВХУТЕМАС).

Παράλληλα εργάστηκε ως σχεδιάστρια βιβλίων και ως σχεδιάστρια υφαντών στο Πρώτο Κρατικό Εργοστάσιο Εκτύπωσης Υφαντών της Μόσχας, ενώ συνεργάστηκε ως γραφίστρια και τυπογράφος με διάφορα σοβιετικά περιοδικά όπως το ΛΕΦ, το Νόβι ΛΕΦ, η Οικοδόμηση της ΕΣΣΔ κ.ά. Επίσης το 1922 ανέλαβε το σκηνογραφικό και ενδυματολογικό κομμάτι της θεατρικής παράστασης Ο Θάνατος του Ταρέλκιν, ενώ τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε εντονότερα με τη ζωγραφική. Είχε αρκετές συμμετοχές σε εκθέσεις της Ρωσικής πρωτοπορίας από τις οποίες ξεχωρίζουν η Ε΄ και Ι΄ Κρατικές Εκθέσεις καθώς και η ιστορική κονστρουκτιβιστική έκθεση “5 × 5 = 25” ενώ συνδέθηκε με καλλιτέχνες όπως οι Ελ Λισίτσκι, Γκούσταβ Κλούτσις, Σεργκέι Αϊζενστάιν, Ντιέγκο Ριβέρα κ.ά. Τα επόμενα χρόνια έπεσε σε δυσμένεια εξαιτίας της κρατικής επιβολής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού στις Τέχνες. Πέθανε στη Μόσχα τον Μάιο του 1958 λίγο καιρό μετά την επίσημη αποκατάστασή της ως μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών της ΕΣΣΔ.

Μέσα από το έργο της η Στεπάνοβα αναδείχτηκε σε σημαντική μορφή του κονστρουκτιβισμού. Δημιουργίες της βρίσκονται σε διάφορα μουσεία και ιδρύματα ανά την υφήλιο όπως το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης κλπ.

Παραπομπές 
 

Ρώσοι ζωγράφοι
Σκηνογράφοι
Ρωσική πρωτοπορία
Ενδυματολόγοι
Ρώσοι γραφίστες
Ζωγράφοι (γυναίκες)
Βορούτα

Η Βορούτα ήταν πιθανώς η πρωτεύουσα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και του Βασιλείου της Λιθουανίας, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Μιντάουγκας, τον 13ο αιώνα. Η Βορούτα αναφέρεται συνοπτικά και μόνο μια φορά σε γραπτές πηγές, και η ακριβής τοποθεσία της είναι άγνωστη. Παρά τις αβεβαιότητες, η έννοια της Βορούτα είναι γνωστή και δημοφιλής στην Λιθουανική φαντασία.

Ιστοριογραφία 
Ο Μιντάουγκας, ο πρώτος και ο μόνος εστεμμένος Βασιλιάς της Λιθουανίας, αντιμετώπισε σε εμφύλιο πόλεμο τα ανήψια του, τον Ταουτβίλας, τον Εντιβίντας και τον Δούκα της Σαμογιτίας, τον Βικίντας το 1251. Αυτές οι πληροφορίες, που λαμβάνονται από το Ιπατιανό Χρονικό, είναι το μόνο καταγεγραμμένο μήνυμα σχετικά με την Βορούτα. Ένα κάστρο του Μιντάουγκας αναφέρθηκε στις δύο περιπτώσεις, αλλά δεν περιγραφόταν η τοποθεσία του ή το όνομά του. Δεν είναι σαφές αν αυτές οι σύντομες αναφορές, αναφέρονταν στην ίδια τοποθεσία.

Παρ' όλα αυτά, μερικοί ιστορικοί του 19ου και 20ου αιώνα, την αποκαλούσαν ως την "πρώτη πρωτεύουσα της Λιθουανίας" και προσπάθησαν να προσδιορίσουν την θέση της. Συνολικά, σήμερα υπάρχουν διάφορες προτεινόμενες τοποθεσίες της Βορούτα. Άλλοι υποστηρίζουν ότι η Βορούτα δεν ήταν μια πραγματική πόλη, αλλά μια εσφαλμένη ερμηνεία της λέξης που σημαίνει πρωτεύουσα. Κατά την γνώμη του Καζιμιέρας Μπούγκα, ενός από τους προεξέχοντες Λιθουανούς φιλόλογους, η λέξη voruta απλά σημαίνει κάστρο.

Κατάλογος των προτεινόμενων τοποθεσιών 

Τα ακόλουθα σημεία, έχουν προταθεί κατά καιρούς από διάφορους ιστορικούς. Αυτά είναι τα ακόλουθα:
 το Μπερζγκινιάι στην επαρχία Ουκμεργκέ, από τον Πέτρας Ταρασένκα
 το Μπουτεϊκιάι στην επαρχία Ανικστσιάι, από τον Καζιμιέρας Ζέμπρις
 το Γκοροντίστσε κοντά στο Ναβαχρουντάκ, από τον Τέοντορ Νάρμπουτ
 το Χαλσάνι από τον Αλιακσάντρ Κραβτσεβίτς
 το Κερναβέ, από τον Φριντερίκ Παπέε
 το Κάρελιτς κοντά στο Ναβαχρουντάκ, από τον Μίκολα Γιερμάλοβιτς
 το Λισκιάβα, από τον Γιόνας Τοτοράϊτις
 το Μεντινινκάι, από τον Εβάλντας Γκετσιαούσκας
 το Ροτσίσκε στην επαρχία Ρασεϊνιάι, από τον Λούντβικ Κρζιβίτσκι
 το Σεϊμινισκελιάι στην επαρχία Ανικστσιάι, από τον Έντουαρντς Βόλτερς (υποστηρίχθηκε από τον Τόμας Μπαραναούσκας)
 το Ουτουριάι στην επαρχία Ρασεϊνιάι, από τον Βόιτσιετς Κετρζίνσκι
 το Βαρνιάνι στην περιφέρεια Χρόντνα, από τον Γιούλιουσζ Λατκόβσκι
 το Βίλνιους, από τον Ρόμας Μπάτουρα
 η περιοχή του Νταουγκάι-Βαρένα, από τον Χένρικ Λοβμιάνσκι 
 η περιοχή του Μεντβέγκαλις-Βαρνιάι, από τον Αντάνας Στεπονάιτις
Ορισμένες από τις θεωρίες, έχουν απαξιωθεί σε μεγάλο βαθμό σήμερα.

Παραπομπές 

Ιστορία της Λιθουανίας
Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας