joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τζακ Ράσελ Τεριέρ

Το Τζακ Ράσελ Τεριέ είναι μία ράτσα μικρόσωμου ενεργητικού σκύλου με προέλευση από την Μεγάλη Βρετανία.

Ιστορία 
Έχει καταγωγή από τη Μεγάλη Βρετανία και δημιουργήθηκαν από τον ιερέα Τζον Ράσελ. Ο ιερέας είχε σκοπό να δημιουργήσει ένα σκυλί για το κυνήγι της αλεπούς. Γι' αυτό το λόγο το σκυλί αυτό θα έπρεπε να έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά όπως αντοχή στο τρέξιμο, ταχύτητα, καλή όσφρηση για τον εντοπισμό θηράματος και θάρρος για την αντιμετώπιση του. Μέχρι να δημιουργήσει την κατάλληλη ράτσα, έκανε πολλές διασταυρώσεις. Σήμερα υπάρχουν δύο ράτσες, το Πάρσον Ράσελ Τεριέρ (Parson Russell Terrier) και το Τζακ Ράσελ Τεριέρ (Jack Russell Terrier) με βασικότερη διαφορά το μέγεθος, καθώς το Πάρσον είναι μεγαλύτερο. Παρά το γεγονός ότι αναπτύχθηκε αρχικά στην Αγγλία στα μέσα της δεκαετίας του 1800, ο Τζακ Ράσελ Τεριέ αναγνωρίστηκε ως καθαρόαιμη φυλή από το Kennel Club του Ηνωμένου Βασιλείου την 1η Ιανουαρίου 2016.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο Τζακ Ράσελ Τεριέ είχε αναγνωριστεί προγενέστερα ως «τύπος» και όχι ως φυλή λόγω της μεγάλης ποικιλομορφίας των σκύλων που περιγράφηκαν ως Τζακ Ράσελ Τεριέ. Το πρότυπο της φυλής όπως αναγνωρίστηκε από το Kennel Club του Ηνωμένου Βασιλείου δεν έχει καταρτιστεί ακόμα.

Χαρακτηριστικά

Χαρακτήρας 
Ως προς τον χαρακτήρα είναι θαρραλέο, ζωηρό, ενεργητικό, δραστήριο, έξυπνο και ανεξάρτητο. Συνήθως βρίσκεται σε καλή ψυχολογική κατάσταση καθώς έχει αυτοπεποίθηση και υπομονή. Όμως, αγριεύει όταν βρίσκεται σε χώρο με μεγαλόσωμα σκυλιά διότι προσπαθεί να υπερισχύσει. Τα παει καλα με τα παιδιά και είναι φιλικό προς άλλους μικρόσωμους σκύλους.

Σωματότυπος 
Συνήθως, το μέγεθος του είναι σταθερό αφού έχει ύψος από 23 μέχρι 38 εκ. και βάρος από 5 μέχρι 8 κιλά. Το μήκος του τριχώματος ποικίλλει σε 3 είδη: κοντό, μακρύ και σπαστό. Το χρώμα του είναι λευκό, με κοκκινωπά, καστανά σημάδια.(Στις μέρες μας, υπάρχουν τζακ ράσελ που έχουν μαύρα σημάδια, τα οποία προήλθαν από κάποια σμίξη της ράτσας, και δεν πρόκειται για το γνήσιο είδος). Όσο είναι κουτάβι, έχει στρογγυλό κεφάλι, μα αφού ενηλικιωθεί   έχει τριγωνικό κεφάλι, που καταλήγει σε μια μικρή μαύρη μύτη, αυτιά μικρά, σχήματος V και σκούρα αμυγδαλωτά μάτια.

Φροντίδα 
Είναι σκύλος συντροφιάς που μπορεί να κοιμηθεί μέσα στο σπίτι. Είναι λιτοδίαιτο αλλά χρειάζεται ποιοτική τροφή και το τρίχωμά του δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα. Έχει ανάγκη από μεγάλες βόλτες και άσκηση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Φυλές σκύλων
Σκύλος
Wonder Boy (βιντεοπαιχνίδι)

Το Wonder Boy (ιαπωνικά: ワンダーボーイ, Χέπμπορν: Wandā Bōi) είναι arcade παιχνίδι πλατφόρμας που κυκλοφόρησε το 1986 από τη Sega και αναπτύχθηκε από την Escape (νυν Westone Bit Entertainment).

Αρχικά σχεδιάστηκε για τα arcade, ενώ αργότερα έγινε port στα SG-1000, Master System και Game Gear από τη Sega, και στους προσωπικούς υπολογιστές ZX Spectrum, Commodore 64 και Amstrad CPC από την Activision. Το παιχνίδι είναι επίσης γνωστό ως Super Wonder Boy (スーパーワンダーボーイ, Sūpā Wandā Bōi) για την κυκλοφορία του στην Ιαπωνία στο Master System και ως Revenge of Drancon για τη βόρεια Αμερική στο Game Gear

Ένα remake του παιχνιδιού σε υψηλή ανάλυση με τον τίτλο Wonder Boy Returns, αναπτύχθηκε από την CFK και κυκλοφόρησε στο Steam στις 21 Οκτωβρίου του 2016.

Πρόκειται για το πρώτο παιχνίδι της σειράς Wonder Boy, και ακολούθησαν πέντε sequels, τα Wonder Boy in Monster Land, Wonder Boy III: Monster Lair, Wonder Boy III: The Dragon's Trap, Wonder Boy in Monster World και Monster World IV. Το παιχνίδι υπήρξε η βάση στην οποία στηρίχθηκε η σειρά Adventure Island.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Official Sega minisite 
Official Arcade Archives minisite 
Official PlayStation minisite 
Official Nintendo minisite 

Arcade παιχνίδια
Βιντεοπαιχνίδια του 1986
Βιντεοπαιχνίδια του Game Gear
Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console
Βιντεοπαιχνίδια για κινητά
Βιντεοπαιχνίδια Amstrad CPC
Βιντεοπαιχνίδια ZX Spectrum
Βιντεοπαιχνίδια SG-1000
Βιντεοπαιχνίδια του Master System
Βιντεοπαιχνίδια του Commodore 64
Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας
Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4
Βιντεοπαιχνίδια της Sega
Wonder Boy
Ειρήνη Γεωργάτου

H Ειρήνη Γεωργάτου ( 1 Φεβρουαρίου 1990) είναι ελληνίδα πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Στην καριέρα της έφτασε στην θέση 176 της WTA στο μονό γυναικών στις 16 Μαΐου 2011, και στην θέση 171 στο διπλό το οποίο πέτυχε στις 31 Ιανουαρίου 2011. Την επιτυχία της αυτή την οφείλει σε τουρνουά που συμμετείχε στην Ελλάδα, το Ισραήλ, την Τουρκία, και το Ουζμπεκιστάν. Ήταν αθλήτρια του Α.Σ. Πέρα κι έγινε επαγγελματίας το 2005 και σταμάτησε τους αγώνες το 2011 έχοντας ρεκόρ 122-84. Σήμερα είναι προπονήτρια του Όμιλου αντισφαίρισης Πετρούπολης.

Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν πρώτη στο μονό το 2008 και το 2009, ενώ ήταν δεύτερη το 2007, πρώτη στο διπλό το 2008 και το 2009.

Το 2011 όπου σημείωσε την μεγάλη άνωση στην παγκόσμια κατάταξη ήταν νικήτρια στο μονό στα τουρνουά της Μυτιλήνης, στις Αττάλειας (δύο τουρνουά), στο  Κασρί και στην Μπουχάρα, στο διπλό στα τουρνουά του Σούτον και του Γιοχάνεσμπουργκ.

Έχει αγωνιστεί με την εθνική Ελλάδος γυναικών στο Fed cup του 2011.

Παραπομπές 

Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Έλληνες προπονητές αντισφαίρισης
Άντζεϊ Βάιντα

Ο Αντρέι Βάιντα (Andrzej Witold Wajda, 6 Μαρτίου 1926 – 9 Οκτωβρίου 2016) ήταν Πολωνός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1926 στο Σουβάλκι της Πολωνίας. Σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας και σκηνοθεσία στην Σχολή Κινηματογράφου του Λοτζ. Τη δεκαετία του 1950 ξεκίνησε να γυρίζει ταινίες και ντοκιμαντέρ.

Το έργο του αναγνωρίστηκε παγκοσμίως και έλαβε πολλά βραβεία. Στο φεστιβάλ των Καννών το 1957 κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής για το Κανάλ και το 1978 το FIPRESCI για το Άνθρωπος από μάρμαρο. Το 1958 έλαβε το FIPRESCI στο φεστιβάλ της Βενετίας για το Στάχτες και διαμάντια. Το 1981 κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα για το Ο άνθρωπος από σίδερο. To 1983 κέρδισε το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και το βραβείο Σεζάρ καλύτερου σκηνοθέτη για το Υπόθεση Δαντών. Το 2009 κέρδισε το FIPRESCI στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου για το Γλυκιά έξαψη.

Το 1982 έλαβε το Τιμητικό Βραβείο Σεζάρ, το 1996 την Τιμητική Χρυσή Άρκτο, το 1998 τον Τιμητικό Χρυσό Λέοντα και το 2000 το Τιμητικό Όσκαρ για την προσφορά του στην Έβδομη Τέχνη.

Απεβίωσε το 2016 στη Βαρσοβία σε ηλικία 90 ετών.

Επιλεγμένη φιλμογραφία
1956 Κανάλ
1958 Στάχτες και διαμάντια
1959 Λότνα
1960 Αθώοι μάγοι
1968 Όλα για πούλημα
1969 Κυνηγώντας μύγες
1970 Τοπίο Μετά Τη Μάχη
1973 Ο γάμος
1975 Η Γη της Επαγγελίας
1977 Άνθρωπος από μάρμαρο
1978 Χωρίς αναισθητικό
1979 Οι δεσποινίδες του Βίλκο
1980 Ο μαέστρος
1981 Ο άνθρωπος από σίδερο
1983 Υπόθεση Δαντών
1990 Η θυσία του Κόρτσακ
2007 Κατίν
2009 Γλυκιά έξαψη
2013 Βαλέσα, η δύναμη της ελπίδας
2016 Μετείκασμα

Παραπομπές

Πολωνοί σεναριογράφοι
Πολωνοί παραγωγοί ταινιών
Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες)
Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας
Απόφοιτοι της Εθνικής Σχολής Κινηματογράφου του Λοτζ
Αποδέκτες του Τάγματος των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας
Δημήτρης Μπαξεβανάκης

Ο Δημήτρης Μπαξεβανάκης είναι Έλληνας ηλεκτρολόγος μηχανικός, εκπαιδευτικός και πολιτικός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στον νομό Ημαθίας στις 17 Νοεμβρίου 1959. Έχει σπουδάσει Ηλεκτρολόγος-Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και είναι εκπαιδευτικός στο επάγγελμα. Είναι έγγαμος με 2 παιδιά.

Πολιτική σταδιοδρομία
Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εκλέχτηκε βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου στην περιφέρεια Ηλείας και επανεκλέχθηκε στην ίδια περιφέρεια στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Συμμετείχε στην Επιτροπή Μορφωτικών υποθέσεων, στην Επιτροπή Βιβλιοθήκης Βουλής, στην Επιτροπή Έρευνας και Τεχνολογίας και στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Προστασίας του Περιβάλλοντος.

Στις 5 Νοεμβρίου 2016 στον πρώτο ανασχηματισμό της δεύτερης κυβέρνησης Τσίπρα, ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υφυπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων και το διατήρησε έως τις 29 Αυγούστου 2018.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφικό στην ιστοσελίδα της Βουλής

Έλληνες Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί
Έλληνες εκπαιδευτικοί
Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Βουλευτές Ηλείας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Έλληνες υφυπουργοί Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων
Φώτιος Μοσχούλας

Ο Φώτιος Μοσχούλας ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στο Επιτάλιο Ηλείας και καταγόταν από παλιά οικογένεια πολιτικών της επαρχίας Ολυμπίας. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως ιατρός. 

Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος για πρώτη φορά βουλευτής Ολυμπίας στις εκλογές του 1899 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1902 και 1906 και ως βουλευτής Μεσσηνίας στις εκλογές του Μαΐου 1915, του Δεκεμβρίου 1915, του 1926 και του 1932. Επανεξελέγη, με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος βουλευτής Ολυμπίας και Μεσσηνίας στις εκλογές του 1933 και 1935 αντίστοιχα.

Αναμείχθηκε επίσης στις αρχιεπισκοπικές εκλογές του 1938 υποστηρίζοντας την υποψηφιότητα του Χρύσανθου και υπονομεύοντας αυτή του Δαμάσκηνου..

Παραπομπές  	

Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Βουλευτές Ολυμπίας
Βουλευτές Μεσσηνίας
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Γιάννης Λαμπρόπουλος

Ο Γιάννης Λαμπρόπουλος (Ελληνοεκκλησιά, Μεσσηνία) στις 20 Νοεμβρίου 1955, σπούδασε Νομική στην Κομοτηνή, είναι έγγαμος και έχει ένα παιδί, είναι δικηγόρος στο επάγγελμα και ομιλεί άπταιστα Αγγλικά.

Κοινοβουλευτική Δραστηριότητα 
Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1989 και έκτοτε εκλέγεται ανελλιπώς στον Νομό Μεσσηνίας, έως και σήμερα.

Από τον Μάρτιο του 2004 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2007 διετέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στην Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή 2007, όπως και στον τελευταίο ανασχηματισμό της Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά 2012.

Κοινωνική Δραστηριότητα 
Ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος της φοιτητικής οργάνωσης της Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. στη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (1974-1979) και εκλεγμένος κομματικό στέλεχος στη Μεσσηνία από τα έτη 1983-89.

Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ο.Κ.Ε. Δημόσιας Τάξης της Ν.Δ. Το 2002 εκλέχτηκε υπεύθυνος Τομέα Εσωτερικών-Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης της Νέας Δημοκρατίας και προετοίμασε το κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας για την Αυτοδιοίκηση και τη Δημόσια Διοίκηση.

Έλληνες δικηγόροι
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές Μεσσηνίας
Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας
Metacritic

Το Metacritic είναι ιστότοπος ο οποίος συναθροίζει κριτικές σε μουσικά άλμπουμ, βιντεοπαιχνίδια, ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, DVDs και, παλαιότερα, βιβλία. Για κάθε προϊόν, λαμβάνεται μια αριθμητική βαθμολογία από κάθε κριτική και η συνολική υπολογίζεται κατά μέσο όρο. Ένα απόσπασμα από κάθε κριτική παρέχεται μαζί με έναν σύνδεσμο με την πηγή. Τρεις κώδικες χρωμάτων, πράσινο, κίτρινο και κόκκινο συνοψίζουν τη σύσταση του κριτικού, δίνοντας μια ιδέα για την γενική ελκυστικότητα του προϊόντος μεταξύ κριτικών και, σε μικρότερο βαθμό, το κοινό.

Η μέθοδος βαθμολόγησης της Metacritic μετατρέπει κάθε κριτική σε ένα ποσοστό το οποίο επιλέγει ο ιστότοπος, πριν λάβει ένα σταθμισμένο μέσο όρο με βάση τη φήμη του κριτικού, καθώς και η εισαγωγή στη λίστα διαφορετικών αριθμών αξιολογήσεων. Πολλές κριτικές δίνουν μια βαθμολογία από τα πέντε, από τα δέκα, από τοις εκατό, ή ακόμα και μια αλφαβητική βαθμολογία. Το Metacritic μετατρέπει τέτοιες βαθμολογίες σε ένα ποσοστό. Ωστόσο, υπάρχουν κριτικές χωρίς καμία σαφής βαθμολόγηση, όπως αυτές της The New York Times, στις οποίες το Metacritic αξιολογεί τον τόνο της κριτικής πριν αναθέσει ένα σχετικό ποσοστό.

Το Metacritic δημιουργήθηκε και ιδρύθηκε από τους Jason Dietz, Marc Doyle και Julie Doyle Roberts. Θεωρείται ως ο κύριος συναθροιστής κριτικών της βιομηχανίας των βιντεοπαιχνιδιών.

Ιστορικό
Το Metacritic ξεκίνησε το 1999 από τον Marc Doyle, την αδερφή του Julie Doyle Roberts, καθώς και έναν μαθητή από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, τον Jason Dietz. Παρόλο που το Rotten Tomatoes ήδη σύλλεγε κριτικές ταινιών, οι Doyle, Roberts και Dietz "είδαν μια ευκαιρία να καλύψουν ένα ευρύτερο φάσμα των μέσων μαζικής ενημέρωσης". Το Metacritic πουλήθηκε στην CNET το 2005. Η CNET και το Metacritic ανήκουν στην CBS Corporation.

Τον Αύγουστο του 2010, η εμφάνιση του ιστότοπου ανανεώθηκε ολοκληρωτικά, κάτι το οποίο δέχτηκε υπερβολικά αρνητικές κριτικές από χρήστες του Metacritic.

Metascores
Οι βαθμολογίες του Metacritic (Metascores) είναι σταθμισμένες μέσες τιμές. Συγκεκριμένες δημοσιεύσεις έχουν μεγαλύτερη σημασία "που βασίζεται λόγω του αναστήματος τους".

Ο Marc Doyle της Metacritic είχε λάβει συνέντευξη από τον Keith Stuart του The Guardian στο να "να πάρει μια ματιά στη διαδικασία του metascoring". Ο Stuart έγραψε "το φαινόμενο του metascore, δηλαδή τα Metacritic και GameRankings, έχει γίνει ένα πάρα πολύ σημαντικό στοιχείο της δημοσιογραφίας online παιχνιδιών κατά τα τελευταία χρόνια". Ο Doyle ανέφερε ότι επειδή τα βιντεοπαιχνίδια είναι μια καλύτερη επένδυση του χρόνου και λεφτών από άλλες μορφές ψυχαγωγίας, οι gamers είναι πολύ πιο ενημερωμένοι για κριτικές από οπαδούς ταινίας ή της μουσικής."

Τα metascores για βιντεοπαιχνίδια, ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και μουσική είναι τα εξής:

Παραπομπές

Διαδικτυακές υπηρεσίες
Ιστότοποι
Θάντι Νιούτον

Η Θάντι Νιούτον (Thandie Newton, 6 Νοεμβρίου 1972) είναι Αγγλίδα ηθοποιός.

Γεννήθηκε το 1972 στο Λονδίνο και έχει καταγωγή από την Αγγλία και τη Ζιμπάμπουε. Ξεκίνησε από μικρή τον χορό, όμως ένας τραυματισμός στην εφηβεία την έστρεψε στην υποκριτική. Επίσης, πριν γίνει γνωστή, σπούδασε κοινωνική ανθρωπολογία στο Downing College του Κέιμπριτζ.

Έχει συμμετάσχει σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, με πιο σημαντική την ταινία Crash του 2004, για την οποία κέρδισε το βραβείο BAFTA Β' γυναικείου ρόλου, καθώς και το βραβείο Satellite και το βραβείο Σωματείου Ηθοποιών από κοινού με όλο το καστ. Επίσης, έχει προταθεί για Χρυσή Σφαίρα Β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην τηλεοπτική σειρά Westworld.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Βραβευμένοι με BAFTA
Αγγλίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κρυογονική

Κρυογονική (αγγλικά: cryonics) ονομάζεται η μέθοδος της διατήρησης των ανθρώπων σε χαμηλές θερμοκρασίες (συνήθως στους -196°C) οι οποίοι δεν γίνεται να διατηρηθούν με τη σύγχρονη ιατρική, με την ελπίδα ότι, στο μακρινό μέλλον, θα επιτευχθεί η πλήρης υγεία με την αναζωογόνηση και την αποκατάσταση. Η κρυογονική αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό στην επικρατούσα επιστημονική κοινότητα και θεωρείται γενικά ως ψευδοεπιστήμη.

Η διαδικασία της κρυογονικής μπορεί να ξεκινήσει μόνο αφού οι «ασθενείς» είναι κλινικά και νομικά νεκροί. Η διαδικασία μπορεί να ξεκινήσει μέσα σε λίγα λεπτά από το θάνατο,
 και να χρησιμοποιηθούν κρυοπροστατευτικά για να αποτρέψουν το σχηματισμό πάγου κατά τη διάρκεια της κρυοσυντήρησης.Ωστόσο, δεν είναι δυνατό για ένα πτώμα να αναζωογονηθεί μετά από αυτό, καθώς προκαλεί βλάβη στον εγκέφαλο, συμπεριλαμβανομένων των νευρικών κυκλωμάτων του.  Το πρώτο πτώμα που καταψύχθηκε ήταν αυτό του Δρ Τζέιμς Μπέντφορντ το 1967. Από το 2014, περίπου 250 πτώματα είχαν κρυοσυντηρηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και 1.500 άτομα είχαν κάνει αίτηση για την κρυοσυντήρηση των πτωμάτων τους.

Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η οικονομική πραγματικότητα δείχνει ότι είναι πολύ απίθανο οποιαδήποτε εταιρεία κρυογονικών προϊόντων να συνεχίσει τις δραστηριότητές της για αρκετό καιρό ώστε να επωφεληθεί από τα ισχυριζόμενα μακροπρόθεσμα οφέλη που προσφέρονται.  Οι πρώτες προσπάθειες κρυογονικών συντηρήσεων πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 1960 και τις αρχές της δεκαετίας του 1970, οι οποίες κατέληξαν σε αποτυχία με όλες εκτός από μία. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι εταιρείες να σταματούν τις δραστηριότητές τους και τα αποθηκευμένα πτώματα τους τελικά αποψύχθηκαν και θάφτηκαν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κρυογονική
Επιμήκυνση ζωής
Θέματα επιστημονικής φαντασίας
Ταφικά έθιμα
Τεχνολογία ψύξης
Αναδυόμενες τεχνολογίες
Αλ Χαζίν

Ο Αλ Χαζίν (πλήρες όνομα Αμπού Τζαφάρ Μουχάμαντ ιμπν Χασάν Χαζίν, , 900–971), ήταν Μουσουλμάνος αστρονόμος και μαθηματικός περσικής καταγωγής από την περιοχή του Χορασάν. Το έργο του αποτελείται από μελέτες σχετικά με την αστρονομία και την θεωρία αριθμών. Εργάζονταν στην πόλη Ρέι η οποία βρισκόταν υπό τον οίκο των Μπουγιδών την εποχή εκείνη. Την περίοδο 959/960, ο βεζύρης του Ρέι ανέθεσε στον Χαζίν την μέτρηση της λοξότητας της εκλειπτικής.

Ένα από τα έργα του Αλ Χαζίν, το Πίνακες των δίσκων του αστρολάβου (αλ-Σαφά'ι) έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές κατά τον Μεσαίωνα και είχε συχνές αναφορές από άλλα κατοπινά έργα. Στο έργο περιγράφονται τα αστρονομικά όργανα μέτρησης, ιδιαίτερα ο αστρολάβος και τα εξαρτήματα του. Βάσει των περιγραφών αυτών δημιουργήθηκε ένα αντίγραφο της συσκευής κατά τον 20ό αιώνα, αλλά χάθηκε στην Γερμανία κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, διασώθηκε όμως φωτογραφία του οργάνου για περαιτέρω μελέτη..

Ο Αλ Χαζίν έγραψε επίσης σχολιασμό στην Αλμαγέστη του Κλαύδιου Πτολεμαίου, προτείνοντας αλλαγές στο γαιοκεντρικό σύστημα που περιέγραφε ο Πτολεμαίος.

Παραπομπές

Πηγές 
 
  Reviews: Seyyed Hossein Nasr (1998) in Isis 89 (1) pp. 112-113; Charles Burnett (1998) in Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London 61 (2) p. 406.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  (PDF version)
 

Αστρονόμοι του 10ου αιώνα
Αστρονόμοι της Ισλαμικής περιόδου
Οιδίποδας (Βολταίρου)

Ο Οιδίπους ή Οιδίποδας (γαλλικά: 'Oedipe) είναι μια τραγωδία από τον Γάλλο δραματουργό και φιλόσοφο Βολταίρο που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1718. Ήταν η πρώτη του παράσταση και το πρώτο λογοτεχνικό έργο για το οποίο χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Βολταίρος (το πραγματικό του όνομα ήταν Φρανσουά Μαρί Αρουέ). Κατά την προσαρμογή της τραγωδίας του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος», ο Βολταίρος προσπάθησε να εξορθολογίσει την πλοκή και τα κίνητρα των χαρακτήρων του. Σε μια επιστολή του το 1719 ανέφερε ότι του φάνηκε απίθανο ότι η δολοφονία του Λάιου δεν είχε διερευνηθεί προηγουμένως και ότι θα έπαιρνε του Οιδίποδα τόσο καιρό να κατανοήσει το χρησμό. Ο Βολταίρος προσθέτει μια δευτερευουσα πλοκή που αφορά την αγάπη του Φιλοκτήτη για την Ιοκάστη. Επίσης, μειώνει την ανάδειξη του θέματος της αιμομιξίας.

Ο Βολταίρος το ολοκλήρωσε το 1717 κατά τη διάρκεια της εντεκάμηνης φυλάκισης του. Έκανε πρεμιέρα στις 18 Νοεμβρίου 1718 στην Comédie-Française, κατά την πρώτη περίοδο της εξορίας του στο Châtenay-Malabry. Ο Quinault-Dufresne έπαιξε τον Οιδίποδα, και η Charlotte Desmares, την Ιοκάστη. Ο αντιβασιλέας ήταν παρών στην πρεμιέρα και συνεχάρη το Βολταίρο για την επιτυχία του. Ο αντιβασιλέας φημολογούταν πολύ καιρό ότι είχε μια αιμομικτική σχέση με την μεγαλύτερη κόρη του, Marie Louise Elisabeth d'Orléans, Δούκισσα του Μπερρύ. Ο Βολταίρος είχε συλληφθεί και σταλεί στη Βαστίλη το Μάιο του 1717, μετά την αφήγηση σε έναν πληροφοριοδότη της αστυνομίας ότι η Δούκισσα ήταν έγκυος και είχε απομονωθεί στο κάστρο της στη La Muette, μέχρι την παράδοσή της. Οι φήμες της αιμομικτικής σχέσης του Φίλιππου με την κόρη του είχε κάνει την παράσταση του Αρουέ αμφιλεγόμενη πολύ πριν να είχε παιχτεί. Η ειρωνεία είναι ότι στην πρεμιέρα παραβρέθηκε επίσης η Δούκισσα του Μπερρύ η οποία είχε εισέλθει με βασιλικό στυλ συνοδευόμενη από τις κυρίες της αυλής και τους φύλακές της. H κόρη του αντιβασιλέα δεν μπορούσε πλέον να κρύψει την κατάσταση της και η φανερή εγκυμοσύνη της ενέπνευσε τα κακόβουλα σχόλια των σατυριστών ότι οι θεατές όχι μόνο θα έβλεπαν τον Οιδίποδα (τον αντιβασιλέα) και την Ιοκάστη (Μπερρύ) αλλά ίσως να ήταν μάρτυρες και στη γέννηση του Ετεοκλή. Η παρουσία της κακοφημισμένης πριγκίπισσας συνέβαλε έτσι στην επιτυχία του έργου. Η παραγωγή έτρεξε για 45 παραστάσεις και έλαβε μεγάλη αναγνώριση που σηματοδότησε την έναρξη της επιτυχίας του Βολταίρου στη θεατρική του καριέρα. Αποτελούσε «τη μεγαλύτερη δραματική επιτυχία του δέκατου όγδοου αιώνα στη Γαλλία». Αναβιώθηκε στις 7 Μαΐου, 1723 με την Le Couvreur και τον Quinault-Dufresne και παρέμεινε στο ρεπερτόριο της Comédie-Française μέχρι 1852.

Σε μια επιστολή του το 1731 ο Βολταίρος έγραψε ότι όταν έγραψε το έργο ήταν «γεμάτος αναγνώσματα αρχαίων συγγραφέων [...] ήξερα πολύ λίγο για το θέατρο στο Παρίσι.»

Γαλλικά θεατρικά έργα
Έργα του Βολταίρου
Sons of Kyuss

{{Infobox Album
| Όνομα  = Sons of Kyuss
| Είδος  = ΕΡ
| Καλλιτέχνης  = Kyuss
| Εξώφυλλο  = Kyuss - Sons of Kyuss.jpg
| Background = lavender
| Κυκλοφορία  = 19 Απριλίου 1990
| Ηχογράφηση  = 1989, Γουεστμίνστερ, Καλιφόρνια, ΗΠΑ
| Είδος_Μουσικής  = Heavy Metal, Stoner Rock, Hardcore Punk
| Διάρκεια  = 28:54
| Δισκογραφική  = Black Highway Music & Smash! Productions
| Παραγωγός  = Κάθριν Ένι, Ρον Κράουν
| Προηγούμενο album  = 
| Αυτό το album  = Sons of Kyuss (1990)| Επόμενο album  = Wretch (1991)}}Sons of Kyuss είναι ο τίτλος του ΕΡ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Kyuss, το οποίο κυκλοφόρησε στις 19 Απριλίου του 1990 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Black Highway Music & Smash! Productions.

Η αρχική κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε στον περιορισμένο αριθμό των πεντακοσίων αντιτύπων, τα οποία αποτελούν συλλεκτικό αντικείμενο για τους φίλους των Kyuss. Το ΕΡ επανεκδόθηκε σε μορφή CD το 1995 στην Γερμανία, μαζί με ζωντανά ηχογραφημένα κομμάτια από μία συναυλία τους.

Αυτή υπήρξε η πρώτη κυκλοφορία του συγκροτήματος και η μοναδική όσο έφεραν την ονομασία Sons of Kyuss. Μετά την αποχώρηση του μπασίστα Κρις Κοκρέλ, το συγκρότημα άλλαξε το όνομα του σε Kyuss στις αρχές του 1991.

Τραγούδια
 "Deadly Kiss" - 5:05
 "Window of Souls" - 4:23
 "King" - 3:07
 "Isolation Desolation" - 3:33
 "Love Has Passed Me By" - 3:14
 "Black Widow" - 2:42
 "Happy Birthday" - 3:50
 "Katzenjammer" - 3:00

Μέλη των Kyuss
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Sons of Kyuss" είχε την εξής μορφή:

 Τζον Γκαρσία - φωνητικά
 Τζος Χόουμ - κιθάρα
 Κρις Κόκρελ - μπάσο
 Μπραντ Μπιορκ - τύμπανα

Παραπομπές

Πηγές
 Kyuss: Kings of the stoner age | Music | The Guardian
 Sons of Kyuss - Sons of Kyuss - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
 Sons of Kyuss - Sons of Kyuss | AllMusic

Δισκογραφία των Kyuss
Άλμπουμ του 1990
Αριστογείτων (ρήτορας)

Ο Αριστογείτων (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν Αθηναίος ρήτορας και αντίπαλος του Δημοσθένη και του Δεινάρχου. Ο πατέρας του, Σκύδιμος, είχε πεθάνει στη φυλακή, καθώς είχε χρέη προς την πολιτεία και δεν μπορούσε να τα αποπληρώσει. Το χρέος αυτό μεταφέρθηκε στον Αριστογείτονα, ο οποίος φυλακίστηκε επίσης για κάποιο διάστημα μην μπορώντας επίσης να το καλύψει. Ο Αριστογείτων αποκαλούνταν δημαγωγός και συκοφάντης, και γενικά περιγραφόταν ως απωθητικός και τραχύς χαρακτήρας. Λόγω της αναίδειας του απέκτησε το προσωνύμιο Σκύλος, και κατηγορούνταν συχνά από τον Δημοσθένη και από άλλους ρήτορες. Υπεράσπισε τον εαυτό του σε μια σειρά από ρητορικές διαμάχες οι οποίες δεν διασώζονται πλέον. Διασώζονται ωστόσο δύο από τους λόγους του Δημοσθένη εναντίον του Αριστογείτονα, καθώς και ένας λόγος του Δεινάρχου εναντίον του Αριστογείτονα. Στο λεξικό Σούδα ονομάζονται 7 λόγοι του Αριστογείτονα (Πρὸς Λυκοῦργον, Κατὰ Τιμοθέου, Κατὰ Τιμάρχου, Κατὰ Ὑπερίδου, Κατὰ Θρασύλλου, Ὀρφανικόν), ενώ μια 8η αναφέρεται εναντίον της εταίρας Φρύνης από τον Αθήναιο. Ο Αριστογείτων πέθανε στην φυλακή όπως και ο πατέρας του.

Παραπομπές

Πηγές
Smith, William, ed. (1870). "Aristogeiton". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δείναρχος, Κατά Αριστογείτωνος
Δημοσθένης, Κατά Αριστογείτωνος Α´
Δημοσθένης, Κατά Αριστογείτωνος Β´

Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Θάλεια Ζαριφοπούλου

Η Θάλεια Ζαριφοπούλου (Thaleia Zariphopoulou) είναι Ελληνοαμερικανίδα μαθηματικός που ειδικεύεται στα οικονομικά μαθηματικά (mathematical finance). Είναι πρόεδρος του Τμήματος Μαθηματικών και καθηγήτρια στην έδρα V.H. Neuhaus των Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν.

Η Ζαριφοπούλου γεννήθηκε το 1962 και πήρε πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Αθήνα το 1984. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στα εφαρμοσμένα μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Μπράουν στο Ρόουντ Άιλαντ, όπου εκπόνησε τη διδακτορική διατριβή της υπό την επίβλεψη του Γουέντελ Φλέμινγκ και πήρε το διδακτορικό της το 1989.

Εργάσθηκε ως επίκουρη καθηγήτρια στο Πολυτεχνείο του Ουόρστερ (Μασαχουσέτη) και ως αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον, προτού μετακληθεί στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν το 1999. Υπήρξε η πρώτη κάτοχος της έδρας Man των Ποσοτικών Οικονομικών στο Oxford-Man Institute, από το 2009 μέχρι το 2012.

Το 2012 η Ζαριφοπούλου έγινε εταίρος της Εταιρείας Βιομηχανικών και Εφαρμοσμένων Μαθηματικών (SIAM) «για συνεισφορές στον στοχαστικό έλεγχο και στα οικονομικά μαθηματικά».

 Σύζυγος της Θάλειας Ζαριφοπούλου  ήταν ο Παναγιώτης E. Σουγανίδης (Panagiotis E. Souganidis), καθηγητής στην έδρα Charles H. Swift των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Προσωπικός ιστότοπος

Έλληνες μαθηματικοί
Αμερικανοί μαθηματικοί
Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Κατάλογος έργων του Ωγκύστ Ροντέν

Η σελίδα αυτή περιέχει ένα κατάλογο έργων του Ωγκύστ Ροντέν. Οπωσδήποτε είναι ατελής κατάλογος. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι πολλά έργα δημιουργήθηκαν σε περισσότερες από μία μορφές από διάφορα υλικά (χαλκός, γύψος, μάρμαρο) και ότι πολλές εκδοχές βρίσκονται στα μουσεία όλου του κόσμου.

{| class="wikitable" class="sortable wikitable" style="margin-left:0.5em; text-align:center"
! Πίνακας !! Τίτλος !! Χρονολογία !! Διαστάσεις (σε εκατοστά) !! Χώρος 
|-  
| 
|Η χάλκινη εποχή  
|1877
|ορείχαλκος    178 × 62 cm
| Παρίσι, Μουσείο Ορσέ
|-  
| 
| Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής
|1878   
|ορείχαλκος    204 × 63 cm
| Παρίσι, Μουσείο Ορσέ
|-  
| 
|Μπελλόνα (ή Γαλλική Δημοκρατία)
|1879
|ορείχαλκος
|
|-  
| 
|Η άμυνα ή Κλήση στα όπλα
|1879
|γύψος
|
|-  
| 
|Η πύλη της Κόλασης
|μεταξύ 1880 και 1917 (συνεχής επεξεργασία)
|ορείχαλκος    6,55 × 4 m
|Ζυρίχη, Kunsthaus 
|-  
| 
|Η πύλη της Κόλασης
|
|γύψος
| Παρίσι, Μουσείο Ορσέ
|-  
| 
|Le Penseur   (Ο σκεπτόμενος)
|1882   
|ορείχαλκος  ύψος 71,5 cm 
|Παρίσι, Μουσείο Ροντέν
|-  
| 
|Ο Ουγολίνος και τα παιδιά του
|1882
|
|
|-  
| 
|Εύα
|1882
|
|
|-  
| 
|Η αιώνια άνοιξη
|1884
|ορείχαλκος  
| Μπεζανσόν, Musée des beaux-arts et d'archéologie  
|-  
| 
|Το φιλί
|1884
| 
| Παρίσι, Μουσείο Ροντέν
|-  
| 
|Η τραγική μούσα
|1886
|ορείχαλκος  
|Παρίσι, Μουσείο Ροντέν
|-  
| 
|Η σκέψη
|1890
|
| Παρίσι, Μουσείο Ορσέ
|-  
| 
|Βίκτωρ Ουγκό
|1890
|
|
|-  
| 
|Το αιώνιο είδωλο
|1890-93
|γύψος   ύψος 73,2 cm  
| Παρίσι, Μουσείο Ροντέν
|-  
| 
|Οι αστοί του Καλαί
|1895
|ορείχαλκος 
| Παρίσι, Μουσείο Ροντέν  και σε άλλα μέρη
|-  
| 
|Μπαλζάκ
|1898  
|ορείχαλκος     270 x 120 x 128 cm 
| Παρίσι, Μουσείο Ροντέν, κήποι  και αλλού
|-  
| 
|Η θύελλα
|περί το 1898
|μάρμαρο  
| Παρίσι, Μουσείο Ροντέν
|-  
| 
|Η μούσα
|1905-1908
|
|
|-  
| 
|Ο άνθρωπος που βαδίζει
|1907-10
|
|
|-  
| 
|Ο εκπεσών άγγελος
|  
|μάρμαρο
|Λίλλη, Palais des Beaux-Arts  
|-  
| 
|Ο Μινώταυρος
|
|γύψος
|
|-  
| 
|Η σκιά
| Παρίσι, Musée de l'Orangerie
|
|
|-  
| 
|Ο Άσωτος Υιός
|
|
|

 
Κατάλογοι έργων τέχνης
Μόνικα Βίτι

Η Μόνικα Βίτι (Monica Vitti, 3 Νοεμβρίου 1931-2 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός και σεναριογράφος.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1931 στη Ρώμη. Πρωταγωνίστησε σε ταινίες του Λουίς Μπουνιουέλ του Ντίνο Ρίζι, του Μάριο Μονιτσέλι, όμως έγινε γνωστή κυρίως από τις ταινίες του Μικελάντζελο Αντονιόνι, του οποίου ήταν καλλιτεχνική μούσα και σύντροφος. Το 1968 ο Αντονιόνι αποφάσισε να ζητήσει τη Μόνικα Βίτι σε γάμο. "Με αιφνιδίασε!", σχολίασε η Βίτι. "Σκεφθείτε ότι συμβιώνουμε έντεκα χρόνια και ποτέ δεν ετέθη ζήτημα γάμου...".

Τιμήθηκε με πολλά βραβεία, μεταξύ αυτών 9 βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο, 11 ιταλικές Χρυσές Σφαίρες, μία Αργυρή Άρκτο καλύτερης ηθοποιού και τον Τιμητικό Χρυσό Λέοντα για την προσφορά της στον κινηματογράφο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν απομονωμένη στο σπίτι της στη Ρώμη, υποφέροντας από τη νόσο του Αλτσχάιμερ, με τον σύζυγο της, Ρομπέρτο Ρούσο, να τη φροντίζει. Απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών στις 2 Φεβρουαρίου 2022.

Ενδεικτική φιλμογραφία
1955 Adriana Lecouvreur 
1960 Η Περιπέτεια
1961 Η Νύχτα
1962 Η Έκλειψη
1963 Το αλατοπίπερο της ζωής
1964 The flying saucer
1964 Κόκκινη Έρημος
1965 Οι κούκλες
1966 Οι βασίλισσες
1969 Βοήθησέ με... αγάπη μου!
1970 Σκάνδαλα παντρεμένων
1971 Δώδεκα φορές θηλυκό
1974 Το Φάντασμα της Ελευθερίας
1975 Τρελές γυναίκες τα μεσάνυχτα
1978 Αγάπες μου
1979 Πονηρά κρεβάτια, κατεργάρες γόησσες
1983 Φλερτ
1990 Scandalo segreto

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αφιέρωμα στη Lifo
Αφιέρωμα στην Εφημερίδα των Συντακτών
Αφιέρωμα στο iefimerida

Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ιταλοί σεναριογράφοι
Πλυντήριο πιάτων

Το πλυντήριο πιάτων είναι ηλεκτρική συσκευή για τον καθαρισμό πιάτων, ποτηριών, σκευών μαγειρέματος και μαχαιροπήρουνων. Σε αντίθεση με το πλύσιμο στο χέρι, που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε τρίψιμο για να απομακρυνθεί το λέρωμα, το πλυντήριο πιάτων καθαρίζει με ψεκασμό θερμού νερού, τυπικά μεταξύ 55 και 75 ° C (130 και 170 ° F), στα πιάτα, με χαμηλότερες θερμοκρασίες που χρησιμοποιούνται για ευαίσθητα είδη.

Ένα μείγμα από νερό και απορρυπαντικό κυκλοφορεί με μια αντλία. Το νερό αντλείται με έναν ή περισσότερους εκ περιτροπής βραχίονες ψεκασμού. Μόλις η πλύση τελειώσει, το νερό αποστραγγίζεται, με περισσότερο ζεστό νερό το οποίο αντλείται μέσα και ένας κύκλος ξεβγάλματος ξεκινά. Αφού ολοκληρωθεί ο κύκλος ξεπλύματος και το νερό αποστραγγίστεί, τα τρυβλία ξηραίνονται χρησιμοποιώντας μία από διάφορες μεθόδους ξήρανσης (π.χ. ένα θερμαντικό στοιχείο στο κάτω μέρος της μπανιέρας, ανεμιστήρες, ζεόλιθους ξήρανση βάση, κ.λπ.). Συνήθως ένα γυαλιστικό, συνήθως κέρωμα, χρησιμοποιείται για την εξάλειψη των σημείων νερού.

Μεγάλα πλυντήρια πιάτων βαρέως τύπου είναι διαθέσιμα για χρήση σε εμπορικά καταστήματα (π.χ. ξενοδοχεία, εστιατόρια), όπου πρέπει να καθαριστεί ένας μεγάλος αριθμός από πιάτα. Η πλύση διεξάγεται με 65-71 ° C / 150-160 ° F.

Ιστορία	

	
Οι πρώτες αναφορές για μια  συσκευή πλυντηρίου πιάτων είναι το 1850  στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον Joel Houghton για μια συσκευή ξύλου. Αυτή η συσκευή ήταν φτιαγμένη από ξύλο το οποίο ήταν λυγισμένο με το χέρι ενώ το νερό ψεκαζόταν πάνω στα πιάτα. Αυτή η συσκευή ήταν αργή και αναξιόπιστη.

Το πρώτο πλυντήριο πιάτων εφευρέθηκε το 1887 από την Josephine Cochrane, με τη βοήθεια του Γιώργου Βούτυρα και παρουσιάστηκε στη Διεθνή Έκθεση του 1893 στο Σικάγο. 

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο William Howard εφηύρε ένα μικρό, μη ηλεκτρικό πλυντήριο πιάτων κατάλληλο για οικιακή χρήση το 1924. Ήταν το πρώτο πλυντήριο πιάτων που ενσωματώνονται τα περισσότερα από τα στοιχεία του σχεδιασμού που εμφανίζονται στα μοντέλα του σήμερα. Σε αυτό περιλαμβάνεται μια μπροστινή πόρτα φόρτωσης, μια σχάρα για να κρατήσει τα βρώμικα πιάτα και ένα περιστρεφόμενο ψεκαστήρα. Ήταν το πρώτο μηχάνημα κατάλληλο για οικιακή χρήση.
	
Από τη δεκαετία του 1970 τα πλυντήρια πιάτων έχουν γίνει κοινός τόπος στα νοικοκυριά της Βόρειας Αμερικής και της Δυτικής Ευρώπης. Μέχρι το 2012, πάνω από το 75 τοις εκατό των νοικοκυριών στις ΗΠΑ είχαν πλυντήριο πιάτων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Οικιακές συσκευές
Εργαλεία καθαρισμού
Κουζίνα (χώρος)
Ντουλάπα

Η ντουλάπα είναι περίκλειστος χώρος που χρησιμοποιείται για γενική αποθήκευση.

Οι σύγχρονες ντουλάπες μπορούν να ενσωματωθούν στους τοίχους του σπιτιού κατά τη διάρκεια της κατασκευής, έτσι ώστε να καταλαμβάνουν μη εμφανή χώρο στο σημείο που θα τοποθετηθούν.

Τύποι
Ιματιοθήκη (συνηθισμένη ντουλάπα): Μία ντουλάπα που βρίσκεται κοντά στην κρεβατοκάμαρα. Συνήθως χρησιμοποιείται για τα παλτά, σακάκια, μπλούζες, γάντια, καπέλα, φουλάρια, και μπότες / παπούτσια. Αυτό το είδος της ντουλάπας μερικές φορές έχει ράφια.

Λινοθήκη: Μια στενή ντουλάπα με ράφια σε μπάνιο που χρησιμοποιείται για να αποθηκεύονται πετσέτες, σεντόνια, μπουρνούζια και προϊόντα περιποίησης.

Κελάρι: Ένα ντουλάπι σε κουζίνα που χρησιμοποιείται για την αποθήκευση τροφίμων, πιάτων, λινών. Η ντουλάπα μπορεί να έχει ράφια για την τοποθέτηση των τροφίμων.

Δωμάτια
Κουρτίνα

Μια κουρτίνα, είναι ένα κομμάτι ύφασμα που προορίζεται να εμποδίσει ή να συγκαλύπτει το φως.  Μια κουρτίνα είναι επίσης η κινητή οθόνη ή drape σε ένα θέατρο που χωρίζει τη σκηνή από την αίθουσα ή που χρησιμεύει ως φόντο.

Τις κουρτίνες συχνά τις κρεμάμε στο εσωτερικό των παραθύρων του κτιρίου για να εμποδίσει τη διέλευση του φωτός, για παράδειγμα, τη νύχτα για να βοηθήσει τον ύπνο, ή να σταματήσει το φως από τη διαφυγή έξω από το κτίριο. Οι κουρτίνες έρχονται σε μια ποικιλία σχημάτων, υλικών, μεγεθών, χρωμάτων και σχεδίων.

Υφάσματα
Κομοδίνο

Ένα κομοδίνο είναι μικρού μεγέθους έπιπλο με συρτάρια που τοποθετείται εντός της κρεβατοκάμαρας πλησίον ενός κρεβατιού. Τα σύγχρονα κομοδίνα ποικίλουν σε μέγεθος, συχνά είναι με ένα δύο συρτάρια ή και με μικρό πορτάκι, συρόμενο ή μη. Χρησιμοποιούνται για να υποστηρίξουν τα στοιχεία που μπορεί να είναι χρήσιμα κατά τη διάρκεια της νύχτας, όπως ένα επιτραπέζιο φωτιστικό, ξυπνητήρι, τηλέφωνο, ποτήρι, φακό ή φάρμακα.

Προτού οι τουαλέτες εσωτερικών χώρων να γίνουν συνηθισμένες, η κύρια λειτουργία ενός κομοδίνου ήταν να περιέχει ένα δοχείο νυκτός. Ως αποτέλεσμα, τα νυχτερινά κομοδίνα ήταν συχνά μικρά ντουλάπια, μερικές φορές εξοπλισμένα με συρτάρι, και συνήθως περιείχαν έναν κλειστό αποθηκευτικό χώρο πίσω από ένα ή περισσότερα πορτάκια. Ένας άλλος όρος που μερικές φορές δόθηκε σε τέτοια έπιπλα είναι ο κομό.

Τα γαλλικά, ιταλικά και ισπανικά κομοδίνα αντίκες έχουν συνήθως ένα συρτάρι και έναν κλειστό αποθηκευτικό χώρο με μία πόρτα. Μπορούν να στολιστούν με χρυσό φινίρισμα φύλλων, χάλκινο ή παρκέ.

Το ξύλο και το ταμπλό είναι τα πιο συνηθισμένα υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή κομοδίνων.
Ινστιτούτο Επιστημών του Γκραν Σάσσο

Το Ινστιτούτο Επιστημών του Γκραν Σάσσο (Gran Sasso Science Institute - GSSI) είναι πανεπιστήμιο με ειδικό ερευνητικό προσανατολισμό, στην πόλη Λ'Άκουιλα της Ιταλίας

Ιδρύθηκε το 2012 ως ένα ερευνητικό ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και κέντρο διδακτορικών και μεταδιδακτορικών ερευνητών ως κομμάτι του Ιταλικού κέντρου πυρηνικής φυσικής INFN, ενώ έχει γίνει αυτόνομο ίδρυμα από το 2016.

Δραστηριότητες

Εκπαιδευτικά μαθήματα 
Το GSSI διοργανώνει σειρά διαλέξεων για τους υποψήφιους διδάκτορες που είναι εγγεγραμμένοι στα τμήματα του με την συνεργασία άλλων Ιταλικών ακαδημαϊκών κέντρων ( του Πανεπιστήμιου της Λ'Ακουιλα Università degli Studi dell'aquila, των διεθνών ερευνητικών κέντρων της Lucca και της Τεργέστης και του πανεπιστημιού Scuola Superiore sant'anna της Πίζας).

Οι ερευνητικές περιοχές του GSSI είναι:
 Φυσική
 Μαθηματικά 
 Επιστήμη των υπολογιστών
 Κοινωνικές επιστήμες
Τα διδακτορικά προγράμματα περιλαμβάνουν:
 Αστρο-σωματιδιακή φυσική
 Επιστήμη των υπολογιστών
 Τα μαθηματικά, στις Φυσικές Επιστήμες, Κοινωνικές και Ζωή
 Urban studies

Η επίσημη γλώσσα του ινστιτούτου είναι τα αγγλικά.

Βραβεία 
Το GSSI διοργανώνει από το 2016, τον επιστημονικό διαγωνισμό "Premio Asimov": πρόκειται για διαγωνισμό που επιβραβεύει τον συγγραφέα βιβλίου που βοηθά στην επιστημονική εκλαΐκευση, και δημοσιεύθηκε στην ιταλική το προηγούμενο έτος.

Οι νικητές για το έτος:
 Peter Atkins, ποια είναι η χημική ουσία. Ένα ταξίδι στην καρδιά του θέματος - το βραβευμένο 28 Μαΐου του 2016.

Θέσεις 
Η έδρα του GSSI βρίσκεται στη L'aquila της Ιταλίας, οδό Viale Francesco Crispi n. 7.

Πρυτάνεις 
 Eugenio Coccia (2016-)

Σημειώσεις 

Πανεπιστήμια στην Ιταλία
Σιδερώστρα

Το σιδέρωμα γίνεται με, ένα μικρό, φορητό, πτυσσόμενο τραπέζι με μία επιφάνεια ανθεκτική στη θερμότητα. Μερικές σιδερώστρες εμπορικής ποιότητας ενσωματώνουν ένα στοιχείο θέρμανσης και ένα πεντάλ που λειτουργεί με κενό. Στις 16 Φλεβάρη του 1858 ο W. Vandenburg και J. Harvey κατοχυρωμένοι με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας έφτιαξαν έναν πίνακα σιδέρωματος. Μία πραγματικά φορητή πτυσσόμενη σιδερώστρα για πρώτη φορά δημιουργήθηκε το 1875 από τον John B. Porter στον Καναδά. Η εφεύρεση περιλαμβάνει επίσης μια αφαιρούμενη πλακέτα. Το 1892 η Shara Boone έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις Ηνωμένες Πολιτείες για βελτιώσεις στη σιδερώστρα, που επιτρέπει την καλύτερη ποιότητα σιδερώματος.
Κάμηλωψ

Ο Κάμηλωψ είναι εξαφανισμένο γένος καμηλών, που ζούσαν στη δυτική Βόρεια Αμερική, και τα οποία εξαφανίστηκαν κατά το Πλειστόκαινο, πριν από 10.000 χρόνια. Ήταν στενός συγγενής της δρομάδας και της βακτριανής καμήλας του Παλαιού Κόσμου στην ανατομική μορφή. Το ύψος της έφτανε τα 2 μέτρα στους ώμους και σε βάρος τα 800 κιλά. Το γένος περιλάμβανε 3 είδη από τα οποία το κυριότερο ήταν το Camelops hesternus (Leidy, 1873).

Εξαφανισμένα είδη
Καμηλίδες
[[Κατηγορία:Θηλαστικά της Βόρειας Αμερικής]
Αλκυόνη Παπαδάκη

Η Αλκυόνη Παπαδάκη είναι Ελληνίδα συγγραφέας.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στο Νιο Χωριό του νομού Χανίων της Κρήτης. Ο πατέρας της ήταν δάσκαλος με παράσημο από τον πόλεμο της Αλβανίας. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Μπήκε εσωτερική στη Γαλλική Σχολή Saint Joseph των Χανίων και ύστερα ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αλλά δεν το τελείωσε ποτέ, επειδή άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα δημοσιογραφίας στην Ελληνοαμερικανική Ένωση. Παράλληλα έγραφε το πρώτο της βιβλίο, με τίτλο "Κόκκινο σπίτι" και το οποίο εξέδωσε με δικά της χρήματα. Με επιστολή ζήτησε δουλειά στον Χρήστο Λαμπράκη, ο οποίος εκείνη την εποχή διηύθυνε το περιοδικό "Ταχυδρόμος" και εξέδιδε, μεταξύ άλλων, τις εφημερίδες "Το Βήμα" και "Τα Νέα". Μαθήτευσε κοντά στον δημοσιογράφο Νίκο Κακαουνάκη στα "ΝΕΑ" και έπειτα, με πρόσκληση του Τάσου Βουρνά στην εφημερίδα "Αυγή" όπου έκανε ελεύθερο ρεπορτάζ. Εκείνη την εποχή, διαμόρφωσε αριστερή συνείδηση. Παράλληλα συζούσε με έναν δημοσιογράφο, τον οποίο ακολούθησε στο Παρίσι εξαιτίας της χούντας και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, της πήραν το διαβατήριο επειδή είχε φάκελο στην αστυνομία λόγω αριστερών πεποιθήσεων. Στις αρχές του '70 συνάντησε τον σημερινό σύντροφό της με τον οποίο απέκτησε ένα γιο. Από τα 45 της, κάθε δεύτερο χρόνο εκδίδει από ένα μυθιστόρημα. Ο τρόπος γραφής της είναι λυρικός και επικεντρωμένος στην ανθρωποκεντρική λογοτεχνία.

Απο το 2018 τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ.

Έργογραφια 
 (2022) Μια παράγκα για τ’ όνειρο
 (2021) Τα όμορφα τοπία της κόλασης
(2020) Κόντρα στο κύμα
 (2019) Στην άκρη του βράχου
(2018) Το χαμόγελο του δράκου
(2017) Μια ατελείωτη φυγή 
 (2015) Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια
 (2013) Σ΄ένα γύρισμα της ζωής
 (2011) Τι σου είναι η αγάπη τελικά...
 (2009) Αν ήταν όλα... αλλιώς
 (2007) Το ταξίδι που λέγαμε...
 (2005) Στο ακρογιάλι της ουτοπίας
 (2004) Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή
 (2004) Το τετράδιο της Αλκυόνης
 (2003) Στον ίσκιο των πουλιών
 (2001) Βαρκάρισσα της χίμαιρας
 (1999) Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα
 (1997) Οι κάργιες
 (1995) The Colour of the Moon
 (1995) Αμάν, αμάν
 (1995) Το χρώμα του φεγγαριού
 (1993) Σκισμένο ψαθάκι
 (1991) Die Farbe des Mondes
 (1989) Η μπόρα
 (1988) Το κόκκινο σπίτι

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα 
(2008) Σου γράφω ένα γράμμα

Λοιποί τίτλοι
(1994)  Παναγιωτοπούλου Νικολία, Διψασμένη ορτανσία, διασκευή

Πηγές  
 Αλκυόνη Παπαδάκη, biblionet.gr
https://web.archive.org/web/20160426181726/http://www.efsyn.gr/diagonismos/logotehnia-tha-xanarthoyn-ta-helidonia-tis-alkyonis-papadaki, 23/11/2016
http://tvxs.gr/news/biblio/i-alkyoni-papadaki-stis-synantiseis-me-syggrafeis-ston-iano, 23/11/2016

Έλληνες συγγραφείς
Cameleon (λογισμικό)

Το Cameleon είναι λογισμικό για iOS λειτουργικό σύστημα το οποίο επιτρέπει στον χρήστη να εκπέμπει βίντεο ζωντανά σε διάφορες πλατφόρμες κοινωνικών δικτύων, συμπεριλαμβανομένου του Facebook και του Youtube. Οι χρήστες συνδέονται στην υπηρεσία που είναι διαθέσιμη στο κοινό με ψηφιακή κάμερα και ένα υπολογιστή με πλατφόρμες όπως οι YouTube Live, Facebook Live, Tumblr, RTSP, RTMP, Wowza Streaming Engine, Adobe Flash Media Server και διάφορα media server.

Λογισμικό επιφάνειας εργασίας 
Το Cameleon for Mac (macOS) είναι το λογισμικό της εταιρίας για ζωντανή μετάδοση βίντεο για τα Windows και iOS. Το λογισμικό υποστηρίζει ενσωματομένες ή και συνδεδεμένες κάμερες αλλα και wired και wireless κάμερες, HD ποιότητας streaming και μέχρι και 6 συνδεδεμένες κάμερες.

Παραπομπές 

Λογισμικό Android
Λογισμικό iOS
Λογισμικό Windows
Λογισμικό πολυμέσων
Λογισμικό macOS
Χάρτμουτ Όρτμαν

Ο Χαρτμούτ Όρτμαν, γεννημένος την 1 Ιανουαρίου 1965 στο Μπρέμερχαβεν της Γερμανίας, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ.

Καριέρα
Ο Όρτμαν φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Γουέικ Φόρεστ το 1984 και αφού αγωνίστηκε για έναν χρόνο με τους Demon Deacons, φόρεσε για πρώτη και μοναδική φορά την φανέλα της εθνικής ομάδας της πατρίδας του το 1985. Μετά από έναν χρόνο αποχής από την αγωνιστική δράση, μεταγράφηκε στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, όπου έπαιξε στους Golden Bears μέχρι το 1989.

Αφού επέστρεψε στην Γερμανία, έπαιξε για την ομάδα της Οσναμπρίκερ και το 1993 μεταγράφηκε στην Μπράμσε/Όσναμπρικ, με την οποία αγωνίστηκε στην προημιτελική φάση του γερμανικού πρωταθλήματος το 1993-94 και κέρδισε το δικαίωμα να παίξει στο κύπελλο Κόρατς της επόμενης σεζόν. Το 1994-95, η Όσναμπρικ αντιμετώπισε μεγάλα οικονομικά προβλήματα, αν και ο Όρτμαν στα δύο ευρωπαϊκά παιχνίδια είχε μέσους όρους 21,0 πόντων και 6,5 ριμπάουντ, με αποτέλεσμα μετά το τέλος της χρονιάς να υπογράψει στην ομάδα της Τρίερ. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1997, κατακτώντας την τρίτη θέση στην Γερμανία στην δεύτερη του χρονιά, με αποτέλεσμα να μεταγραφεί στην ομάδα του Άρη για το 1997-98. Με τους "κίτρινους" κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδας, κερδίζοντας την ΑΕΚ στον τελικό του Αλεξανδρείου με 71-68. Επίσης, έφθασε ως την προημιτελική φάση του κυπέλλου Κόρατς, αγωνιζόμενος σε εννέα παιχνίδια με 5,1 πόντους και 3,1 ριμπάουντ, ενώ έπαιξε και σε 17 αγώνες πρωταθλήματος με 4,0 πόντους ανά αγώνα.

Το καλοκαίρι του 1998, συμφώνησε με τη Νήαρ Ηστ για την σεζόν 1998-99, βοηθώντας τον σύλλογο της Καισαριανής να κατακτήσει την έβδομη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά, επέστρεψε στην Τρίερ, παίζοντας σε 34 αγώνες του γερμανικού πρωταθλήματος και οκτώ αγώνες του κυπέλλου Κόρατς, με μέσους όρους 7,6 πόντων και 4,8 ριμπάουντ.

Από το 2000 ως το 2002 επέστρεψε στην γενέτειρα του, αγωνιζόμενος για την ομάδα της Μπρέμερχαβεν πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση στην ηλικία των 37 ετών. Μετά το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, δουλεύοντας σε συλλόγους του Λουξεμβούργου.

Παραπομπές

Πηγές 
 "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
 "Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004", συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7

Γερμανοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Νήαρ Ηστ‎
Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων‎‎
Σέντερ
Όσιος Πορφύριος

Με το όνομα Όσιος Πορφύριος αναφέρονται οι παρακάτω:

 Όσιος Πορφύριος Επίσκοπος Γάζης, Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας του 4ου αιώνα από τη Θεσσαλονίκη
 Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας του 20ού αιώνα από την Εύβοια
Τουρκική στρατιωτική παρέμβαση στη Συρία

Η τουρκική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, με κωδική όνομασια (από την Τουρκία) Ασπίδα του Ευφράτη (), είναι μια συνεχιζόμενη στρατιωτική διασυνοριακή επιχείρηση από τον τουρκικό στρατό, και συμμαχικές ομάδες του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου. Η επιχείρηση βρίσκεται σε εξέλιξη στη Βορειο-δυτική Συρία μεταξύ του Ευφράτη ποταμού, προς τα ανατολικά και της πόλης Azaz προς τα δυτικά. Ο τουρκικός στρατός που υποστηρίζεται Συριακές ανταρτικές ομάδες, (μερικές από τις οποίες χρησιμοποιούν την ονομασία Ελεύθερος Συριακός Στρατός), ξεκίνησε την επιχείρηση στις 24 Αυγούστου 2016 ενάντια στις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL), καθώς και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF).

Φόντο 
Βόρεια του Χαλεπίου είναι μια περιοχή που θεωρείται μεγάλης στρατηγικής σημασίας στο Συριακό εμφύλιο πόλεμο. Στα πρώτα χρόνια της σύρραξης ως επί το πλείστον που κατεχόταν από το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL) και ήταν η κύρια πύλη πρόσβασης του ISIL σε διεθνή σύνορα. Για τις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, η περιοχή Shahba μεταξύ του Ευφράτη ποταμού προς την ανατολή και των βουνών που κατοικούνται απο Κουρδικούς πληθυσμούς προς τα δυτικά είναι το εδαφικό κομμάτι που λείπει για συνδέσει τα καντόνια της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας – Rojava. Για την Τουρκία είναι το κομμάτι απο το οποίο μπορεί να ασκήσει επιρροή στη Συρίακη διένεξη και να ξεκινήσει στρατιωτικές επιχειρήσης εναντίων του ISIL και του Κουρδικού YPG, που έχει ανακηρυχθεί στην Τουρκία Τρομοκρατική οργάνωση.

Απώλειες Τουρκικού Στρατού 
Ο τουρκικός στρατός δεν ανακοινώνει τις απώλειες σε υλικό και ανθρώπινό δυναμικό συστηματικά ωστόσο δημοσιογραφικές και άλλες πηγές αναφέρουν πως τουλάχιστόν 8 άρματα μάχης Leopard 2A4, ένα M60T, και 4 οχήματα μεταφοράς προσωπικού έχουν καταστραφεί από νάρκες και αντιαρματικούς πυράυλούς. Παράλληλα, οι ανθρώπινες απώλειες του ανέρχονται σε 30 μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου 2017.

Αναφορές 

Πολεμικές επιχειρήσεις
Μάχες τουρκικού στρατού
Γουλιέλμος Α΄ Σανούδος

Ο Γουλιέλμος Α΄ Σανούδος (Ιταλικά : Guglielmo I Sanudo, πέθανε το 1323), 4ος Δούκας του Αρχιπελάγους (1303 - 1323) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Μάρκου Β΄ Σανούδου.΄. Ο πατέρας του, αντί για την επικυριαρχία της Βενετίας, έδωσε όρκο υποτέλειας στον Βασιλιά της Νεαπόλεως Κάρολο Β΄ τον Χωλό. Έτσι όταν οι υποτελείς του προσπάθησαν να αυτονομηθούν, η Δημοκρατία της Βενετίας τους υποστήριξε. Οι βίαιες προσπάθειες του Γουλιέλμου Α΄ για να αποκαταστήσει την ενότητα του Δουκάτου απέτυχαν και η παρακμή του συνεχίσθηκε.

Οικογένεια
Με την άγνωστη σύζυγο του απέκτησαν τα παιδιάː
Νικόλαος Α΄ Σανούδος
Ιωάννης Α΄ Σανούδος
Μάρκος Σανούδος, κύριος της Μήλου

Παραπομπές

Πηγές

Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople, Paris: Sturdza, 1983
W. Miller Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα 1204-1566 , Γ' έκδοση 1997

Γουλιέλμος Α
Γουλιέλμος Α
Βάρβογλης

Το ελληνικό επώνυμο Βάρβογλης μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άτομα:

 Παναγιώτης Βάρβογλης (1799-1870), αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821
 Γεώργιος Βάρβογλης (19ος αιώνας), αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821
 Φίλιππος Βάρβογλης (1835-1907), υπουργός
 Μάριος Βάρβογλης (1883-1967), μουσικοσυνθέτης και πιανίστας
 Γεώργιος Α. Βάρβογλης (1907-1981), χημικός
Αυρηλιανή Δακία

Η Αυρηλιανή Δακία ήταν πρώην επαρχία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ιδρυθείσα από τον Αυτοκράτορα Αυρηλιανό στον οποίον και όφειλε το όνομά της, έπειτα από την απόσυρση της ρωμαϊκής διοικήσεως και των στρατευμάτων από την Ρωμαϊκή Δακία το 271. Μεταξύ του 271/275 και του 285, η Αυρηλιανή Δακία κατελάμβανε το μεγαλύτερο τμήμα της σημερινής Ανατολικής Σερβίας και της Βουλγαρίας. Πρωτεύουσά της ήταν η Σερδική (σημερινή Σόφια). Ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός διαίρεσε την Αυρηλιανή Δακία σε δύο επαρχίες: την Μεσόγεια Δακία με επίκεντρο τη Σερδική και την Παραποτάμια Δακία (επρόκειτο για τον Δούναβη) με επίκεντρο την Ρατιαρία (σημερινό Άρτσαρ στην Βουλγαρία, σε κοντινή απόσταση από την πόλη Λομ: η γλωσσολογική εξέλιξη του Ρατιαρία σε Άρτσαρ καταδεικνύει φωνολογική ιδιαιτερότητα των αρωμανικών: το "a" το οποίο προηγείται του "r"). Στην συνέχεια, οι δύο αυτές “Δακίες” αποτέλεσαν, μαζί με τις επαρχίες της Δαρδανίας, της Κάτω Μοισίας και της Πρεβαλιτανίας, την Επισκοπή της Δακίας, η οποία αφανίστηκε τον 7ο αιώνα με την μαζική εγκατάσταση Σλάβων και Βουλγάρων, οι οποίοι πήραν την θέση της αυτοκρατορικής εξουσίας στην περιοχή και υπερίσχυσαν των τοπικών ρωμαιοποιημένων Θρακών, προγόνων των Βλάχων.

Σχετικά Λήμματα 
Ρωμαϊκή αρχαιότητα
 Ρωμαϊκή επαρχία, Ρωμαίος κυβερνήτης, 
 Κατάλογος ρωμαϊκών οδών,
 Ύστερη Αρχαιότητα, Notitia dignitatum, 
 Κατάλογος επισκοπών της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Κατάλογος επαρχιών της Κάτω Αυτοκρατορίας

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Victor Chapot, La Dacie dans Le Monde Romain, Albin Michel, Paris, 1951
 Yann Le Bohec : La Dacie des Romains : des provinces éphémères
  Ion Grumeza : Dacie, pierre angulaire de l'Europe orientale antique, éd. Hamilton, 2009, Lanham and Plymouth; ISBN 978-0-7618-4465-5

Δακία
Ρωμαϊκές επαρχίες
Ιστορία της Βουλγαρίας
Ιστορία της Αρχαίας Ρουμανίας
Ιστορία της Σερβίας