joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουκρανίας

Το Ουκρανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (ουκρανικά: Прем'єр-ліга) είναι το κορυφαίο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στη χώρα. Στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος συμμετέχουν 14 ομάδες. Στα 30 πρωταθλήματα που έχουν διεξαχθεί έως τώρα, καθολική υπεροχή έχουν η ΦΚ Ντιναμό Κιέβου που έχει κατακτήσει 16 και η Σαχτάρ Ντόνετσκ που έχει κατακτήσει 13 από αυτά.

Συστάθηκε το 1991 μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ίδρυση του Ουκρανικού κράτους, με την ονομασία «Βίσα λίχα» (Вища ліга). Το 1996 ιδρύθηκε η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (ПФЛ), η οποία ανέλαβε τη διεξαγωγή όλων των επαγγελματικών πρωταθλημάτων στη χώρα, αντικαθιστώντας την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (ФФУ). Το 2008 δημιουργήθηκε μια πιο αυτόνομη οντότητα, η Ουκρανική Πρέμιερ-λίχα (УПЛ), αναλαμβάνοντας την ευθύνη διεξαγωγής του πρωταθλήματος, το οποίο πήρε την ονομασία «Πρέμιερ-λίχα».

Από την περίοδο 2015/2016, το πρωτάθλημα αναφέρεται με τη διακριτική ονομασία «Ліга Парі-Матч» λόγω της υφιστάμενης χορηγίας του από την Парі-Матч.

Πρωταθλητές

Σύνολο τίτλων

Ανά σύλλογο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 UEFA - Ουκρανικό πρωτάθλημα

Ποδόσφαιρο στην Ουκρανία
Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ουκρανίας
Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Γρεναδιέρος

Γρεναδιέροι ήταν πεζικάριοι του 17ου και 18ου αιώνα, που εκτελούσαν ιδιαίτερες αποστολές. Αρχικά ήταν οπλισμένοι με γρανάτες, και αργότερα συγκροτούσαν επίλεκτα σώματα του στρατού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://www.armee.ch/grenadiere
 http://www.grenadier.ch
 http://www.grentag.ch
 http://www.panzergreni.ch

Στρατιωτικοί σχηματισμοί
Καρυωτάκης (τηλεοπτική σειρά)

Ο Καρυωτάκης είναι δραματική σειρά της ΕΡΤ που αναφέρεται στη ζωή του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη και στον έρωτά του με την, επίσης ποιήτρια, Μαρία Πολυδούρη. Η σειρά πρωτοπροβλήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2009 από την ΕΤ1 και ολοκληρώθηκε σε 20 επεισόδια τον Ιούνιο του 2009. Δημιουργός και σκηνοθέτης της σειράς είναι ο Τάσος Ψαρράς, ο οποίος πραγματοποίησε εκτενή έρευνα γύρω από την ζωή του Καρυωτάκη πριν προχωρήσει στην υλοποίηση της σειράς. Είναι η τελευταία σειρά που δημιούργησε η παλιά ΕΡΤ Α.Ε., η οποία ακόμη και σήμερα είναι υπό λύση και εκκαθάριση (Το 2015 επαναλειτούργησε η ΕΡΤ, αλλά με με τον ΑΦΜ της ΝΕΡΙΤ Α.Ε. Επομένως μιλάμε για διαφορετική εταιρεία που απλά άλλαξε ονομασία.)

Υπόθεση 
Η σειρά περιγράφει τη ζωή του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη (Δημοσθένης Παπαδόπουλος). Παρακολουθεί τη ζωή του από τα εφηβικά του χρόνια και φωτίζει άγνωστες πτυχές της καλλιτεχνικής και επαγγελματικής ζωής του. Ιδιαίτερη θέση κατέχει το κομμάτι της σχέσης του με την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη (Μαρία Κίτσου). Μέσα από τις ζωές των δύο πρωταγωνιστών, προβάλλεται η πολιτικά και κοινωνικά ταραγμένη περίοδος των δεκαετιών του 1910 και του 1920.

Βραβεύσεις 
Στα τηλεοπτικά βραβεία «Πρόσωπα 2009» η σειρά απέσπασε τέσσερα βραβεία, ενώ ήταν υποψήφια και σε πολλές ακόμα κατηγορίες. Αναλυτικά τα βραβεία που απέσπασε:

 Καλύτερης Ελληνικής Δραματικής Σειράς
 Α’ Ανδρικού Δραματικού Ρόλου
 Καλύτερης Φωτογραφίας Ελληνικής Παραγωγής 
 Καλύτερης Σκηνογραφίας Ελληνικής Παραγωγής

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
ΕΡΤ1 - Πρόγραμμα τηλεόρασης
Πρεμιέρα για τον Καρυωτάκη απόψε στην ΕΤ1, Ελευθεροτυπία 15-1-2009 (ανακτήθηκε 30-5-2009)

Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ
Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 2000
Μητροπολίτης Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου Δημήτριος

Ο Μητροπολίτης Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου Δημήτριος (κατά κόσμον Δημήτριος Μπεκιάρης, Λουτράκι Κορινθίας, 1948) είναι Έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος, «Υπέρτιμος και Έξαρχος δυτικής Μακεδονίας».

Γεννήθηκε το 1948 στο Λουτράκι Κορινθίας. Αποφοίτησε το 1972 από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και διετέλεσε καθηγητής στη Μέση και την Εκκλησιαστική Εκπαίδευση. 

Χειροτονήθηκε Διάκονος στις 8 Σεπτεμβρίου 1975 και Πρεσβύτερος στις 14 Ιανουαρίου 1976 στην Καβάλα. Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας των Ιερών Μητροπόλεων Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου καθώς και Λαρίσης και Τυρνάβου (1978-84) και ως Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών (1984-1989). Στις 20 Νοεμβρίου 1984 εξελέγη Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Ασωμάτων ­Πετράκη. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Γενικού Φιλοπτώχου Ταμείου και του Ιδρύματος Νεότητος και Διευθυντής Νεότητος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος και κατόπιν πρώτος Γενικός Διευθυντής του. 

Στις 10 Οκτωβρίου 1989 εξελέγη Μητροπολίτης Λαρίσης. Η εκλογή του ακυρώθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας, οπότε έλαβε τον τίτλο του Μητροπολίτη Γαρδικίου. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1991 εξελέγη από την Ιεραρχία Μητροπολίτης της νεοσύστατης προσωποπαγούς Ιεράς Μητροπόλεως Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου, η οποία αποσπάστηκε από την Μητρόπολη Πολυανής και Κιλκισίου. Η Μητρόπολη είναι πλέον μόνιμη.

Ως Μητροπολίτης, επισκέπτηκε την Εκκλησία της Σερβίας ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στις 5 Μαΐου 1999 υποδέχθηκε στην Ιερά Μητρόπολη τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο. 

Ιδιαίτερη είναι η φροντίδα του για τη συντήρηση των μεταβυζαντινών μνημείων και την ανέγερση νέων Ναών, είναι δε κτίτορας της Ιεράς Μονής Αγίου Ραφαήλ Γρίβας, χτισμένη στο όρος Πάικο του Νομού Κιλκίς. 

Στις 23 Ιουνίου 2021, έπεσε θύμα επίθεσης με καυστικό υγρό μαζί με άλλους μητροπολίτες στην Μονή Πετράκη, ενώ είχε παρεβρεθεί εκεί για συνοδικό δικαστήριο.

Συγγραφικό έργο 
 «Η ζωή εκ τάφων» (οι θαυμαστές εμφανίσεις και ευρέσεις των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, στην Θερμή (Λέσβος), κατά τα έτη 1959-1962) με 24 επανειλημμένες ανατυπώσεις. 
 «Θαύματα Αγίων - Σημεία Θεού» (σύγχρονα θαυμαστά σημεία της παρουσίας του Θεού)
 «Η ταυτότητά μας» (κείμενα της περιόδου 1990-1999). 
 «Ζητήματα αυτοκριτικής και επαναπροσδιορισμού της επισκοπικής μας ευθύνης».

Πηγές
 Ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως, ο Μητροπολίτης Δημήτριος

Δημητριος
Δημητριος
Έλληνες ιεράρχες
Δήμος Κορμίστας

Ο δήμος Κορμίστας ήταν δήμος του νομού Σερρών που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αμφίπολης.  Αποτελούταν από τέσσερα χωριά του νομού Σερρών: Την Νέα Μπάφρα, την Κορμίστα, την Ηλιοκώμη και την Συμβολή. Έδρα του δήμου ήταν η Νέα Μπάφρα, η οποία ήταν και το μεγαλύτερο χωριό του δήμου σε πληθυσμό. Ο πληθυσμός του δήμου το 2001 ήταν 2.887 μόνιμοι κάτοικοι.

Διαίρεση
Ο δήμος Κορμίστας είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.887 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
  Δ.δ. Νέας Μπάφρας  -- η Νέα Μπάφρα [ 1.004 ]
  Δ.δ. Ηλιοκώμης  -- η Ηλιοκώμη [ 582 ]
  Δ.δ. Κορμίστας  [ 991 ]  
 η Κορμίστα [ 941 ]  
 η Μονή Εικοσιφοινίσσης [ 50 ]  
  Δ.δ. Συμβολής  [ 457 ]  
 η Συμβολή [ 419 ]  
 η Άνω Συμβολή [ 38 ]

Ιστορικά στοιχεία
Ο Δήμος Κορμίστας είχε σχηματιστεί το 1997 από τις εξής κοινότητες:
Κοινότητα Νέας Μπάφρας
Κοινότητα Συμβολής
Κοινότητα Ηλιοκώμης
Κοινότητα Κορμίστης

Υποδομές
Στην περιοχή που καταλάμβανε ο δήμος υπάρχουν 3 αθλητικά κέντρα (στο Δ.Δ. Ηλιοκώμης, στο Δ.Δ. Κορμίστας και στο Δ.Δ. Συμβολής), δημοτικά σχολεία με ενσωματωμένο νηπιαγωγείο ( στο Δ.Δ. νέας Μπάφρας,στο Δ.Δ. Κορμίστας και στο Δ.Δ. Ηλιοκώμης). Στο Δ.Δ. Συμβολής υπάρχει και Εθνικός παιδικός σταθμός.

Δήμαρχοι
Τελευταίος δήμαρχος του δήμου Κορμίστας ήταν ο εκλεγμένος το 2006 Αλέξανδρος Καραμπογιούκας του Βασιλείου και αμέσως προηγούμενος ο Παναγιώτης Χατζηθεοδωρίδης, το 2002.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Κορμίστας (επίσημος ιστότοπος)

Κορμίστας
Είναι και Χρόνος

Είναι και Χρόνος (στα γερμανικά: Sein und Zeit, 1927) είναι τίτλος βιβλίου του Γερμανού φιλοσόφου Μάρτιν Χάιντεγκερ. Αν και γράφηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα, και παρόλο που ο Χάιντεγκερ δεν ολοκλήρωσε ποτέ το σχέδιο που περιγράφει στην εισαγωγή, παραμένει το πιο σημαντικό του έργο και έχει επηρεάσει βαθύτατα τη φιλοσοφία του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα τον υπαρξισμό, την ερμηνευτική και την αποδόμηση.

Το αρχικό σχέδιο του Χάιντεγκερ 
Το Είναι και Χρόνος προοριζόταν αρχικά να αποτελείται από δύο μεγαλύτερα μέρη, το καθένα εκ των οποίων θα αποτελούταν από τρεις υποδιαιρέσεις. Ο Χάιντεγκερ αναγκάστηκε να προετοιμάσει το βιβλίο για δημοσίευση όταν είχε ολοκληρώσει μόνο τις δύο πρώτες υποδιαιρέσεις του πρώτου μέρους. Οι υπόλοιπες υποδιαιρέσεις που προορίζονταν για το Είναι και Χρόνος (ιδιαίτερα οι υποδιαιρέσεις περί χρόνου και είναι, περί Καντ και Αριστοτέλη) δε δημοσιεύτηκαν ποτέ, αν και, από πολλές απόψεις, γίνονται αντικείμενο ανάλυσης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε άλλα έργα του Χάιντεγκερ). Σε ό,τι αφορά στη δομή, το Είναι και Χρόνος παραμένει όπως ήταν όταν πρωτοδημοσιεύτηκε· αποτελείται από την εκτενή και σημαντική διμερή εισαγωγή, της οποίας έπεται η πρώτη υποδιαίρεση, η "Προκαταρκτική θεμελιώδης ανάλυση του εδωνά-Είναι", και η δεύτερη υποδιαιρεση, "Εδωνά-Είναι και εγκοσμιότητα".

Εισαγωγική περίληψη

Είναι 
Στην πρώτη σελίδα του Είναι και Χρόνος, ο Χάιντεγκερ περιγράφει το σχέδιό του με τον εξής τρόπο: "ο σκοπός της διατριβής που ακολουθεί, είναι η συγκεκριμένη επεξεργασία του ερωτήματος για το νόημα του Είναι". Ο Χάιντεγκερ υποστηρίζει ότι η παραδοσιακή οντολογία, ενεργώντας με βάση προκαταλήψεις, έχει παραβλέψει αυτό το ερώτημα, απορρίπτοντάς το ως υπερβολικά γενικό, ακαθόριστο, ή και προφανές.

Σημειώσεις

Βιβλιογραφία 
 Heidegger Martin, Είναι και χρόνος, μετάφραση Γιάννης Τζαβάρας,τομ.1, 2,εκδ. Δωδώνη, 1985
Γεμενετζής, Κώστας, «Η ιστορία του Είναι, η δισημαντότητα των λέξεων και το άτοπο της ανθρώπινης παρουσίας». Λεβιάθαν 8 (1990), 27-38

Φιλοσοφικά βιβλία
Βιβλία φιλοσοφίας
Μικρός Καύκασος

Ο Μικρός Καύκασος (αζέρικα: Kiçik Qafqaz Dağları, γεωργιανά: მცირე კავკასიონი, ρώσικα: Малый Кавказ) είναι μία από τις δύο κύριες οροσειρές του Καυκάσου μήκους 600 χιλιομέτρων.

Είναι παράλληλος με τον Μεγάλο Καύκασο, από τον οποίο απέχει κατά μέσο όρο 100 χιλιόμετρα στα νότια ενώ βρίσκεται στα όρια με το Υψίπεδο της Αρμενίας στα βόρεια και τα βορειοανατολικά. Συνδέεται με τον Μεγάλο Καύκασο με τις οροσειρές Λιχ και Σουράμ και χωρίζεται από την πεδιάδα της Κολχίδας στα δυτικά και από το βαθύπεδο Κούρα στα ανατολικά. Η υψηλότερη κορυφή του είναι η κορυφή Gyamysh στα 3724 μέτρα. Τα σύνορα της Γεωργίας, της Αρμενίας, του Αζερμπαϊτζάν και του Ιράν βρίσκονται κατά μήκος της οροσειράς παρόλο που η κορυφογραμμή της δεν ορίζει συνήθως τα σύνορα.

Παραπομπές 

Γεωγραφία του Ιράν
Γεωγραφία της Αρμενίας
Οροσειρές του Αζερμπαϊτζάν
Οροσειρά του Καυκάσου
Πέτρος Παναγιωταράκος

Ο Πέτρος Παναγιωταράκος (1943 - 10 Φεβρουαρίου 1999) ήταν Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής.

Αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό από το 1961 έως το 1972. Φορούσε το νούμερο 12 και υπήρξε αρχηγός του Παναθηναϊκού. Με τον ΠΑΟ κατέκτησε 6 πρωταθλήματα Ελλάδος (1962, 1967, 1969, 1971, 1972, 1973), ενώ το 1969 συμμετείχε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων και το 1972 στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών που ήταν για πολλά χρόνια οι σημαντικότερες ευρωπαϊκές επιτυχίες του Παναθηναϊκού.

Αγωνίστηκε μια φορά με την Εθνική Εφήβων στις 22/7/1962 και σημείωσε 21 πόντους. Στη συνέχεια υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ανδρών σε 54 αγώνες σημειώνοντας 404 πόντους (7,5 μ.ο.). Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα (1962, 1963, 1964, 1966) στο Ευρωμπάσκετ 1965 και σε δυο Προολυμπιακά Τουρνουά (1964, 1968).

Ο Πέτρος Παναγιωταράκος πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1999.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Α.Ο. Οδυσσέας Αναγέννησης

Ο Α.Ο. Οδυσσέας Αναγέννησης είναι αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Αναγέννηση Σερρών και ιδρύθηκε το 1952. Πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Συμεών Πετρίδης. Χρώματα του συλλόγου είναι το άσπρο και το μαύρο. 

Την περίοδο 2022-23 η νέα ομάδα της Αναγέννησης «Αναγέννηση 2019» δεν αγωνίζεται σε κάποιο πρωτάθλημα.

Ιστορία 
Το 1978-79, ο Οδυσσέας ξέφυγε για πρώτη φορά από το τοπικό επίπεδο, συμμετέχοντας στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, που ισοδυναμούσε με Γ΄ Εθνική. 

Στη δεκαετία του 1990 συμμετείχε δυο φορές ακόμα σε Εθνική κατηγορία και συγκεκριμένα στη Δ΄ Εθνική Ελλάδας. Το 2005, θα το επαναλάβει κι αυτή τη φορά θα διατηρηθεί στις εθνικές κατηγορίες Δ΄ και Γ΄ Εθνικής για μια οκταετία.
Συγκεκριμένα, τη σαιζόν 2007-08 στέφθηκε πρωταθλητής του 1ου ομίλου της Δ΄ Εθνικής, με αποτέλεσμα να βρεθεί για δεύτερη φορά στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής. 

Από το 2013-14 μέχρι το 2017-18 συμμετείχε στο πρωτάθλημα  Ε.Π.Σ. Σερρών, στην κατηγορία των επίλεκτων.

Τη σαιζόν 2018-19 δεν συμμετείχε ποδοσφαιρική ομάδα της Αναγέννησης στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Σερρών, με το νέο ξεκίνημα να γίνεται το 2019, οπότε αγωνίστηκε για πρώτη φορά η "Αναγέννηση 2019".

Διαχρονική Πορεία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 https://sites.google.com/view/istoria-odyssea-anagennisis
https://sites.google.com/view/anagennisi2019

Αθλητικοί σύλλογοι Σερρών
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1952
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1952
Π.Ο. Βισαλτιακός Νιγρίτας

Ο Βισαλτιακός ήταν αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που έδρευε στην Νιγρίτα του νομού Σερρών. Ιδρύθηκε το 1998.

Την σεζόν 2008/09 αναδείχθηκε πρωταθλητής στον 1ο όμιλο της Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας με 67 βαθμούς με αποτέλεσμα να βρεθεί για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Γ΄ Εθνική την περιόδο 2009-10 από την οποία όμως υποβιβάστηκε μετά από μόλις ένα χρόνο παρουσίας καθώς τερμάτισε μόλις στην 15η θέση της βαθμολογίας με 28 βαθμούς σε 32 αγώνες.

Τον Απρίλιο του 2011 ο σύλλογος αποχώρησε και από το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής και από τότε είναι ανενεργός. Την περίοδο 2022-23 η ομάδα δεν συναντάται να αγωνίζεται σε κάποιο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Σερρών.

Παραπομπές

Πηγές 

Δήμος Νιγρίτας:Π.Ο. Νιγρίτας Βισαλτιακός
Αποτελέσματα σεζόν 2009/10
Βαθμολογία Βορείου Ομίλου Γ' Εθνικής 2009/10
Π.Ο Νιγρίτας - Βισαλτιακός

Αθλητικοί σύλλογοι Σερρών
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1998
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1998
Οι Ιστορίες του Μπιντλ του Βάρδου

Οι Ιστορίες του Μπιντλ του Βάρδου (The Tales of Beedle the Bard) είναι ένα βιβλίο με παιδικές ιστορίες που αναφέρεται στο έβδομο βιβλίο της σειράς Χάρι Πότερ, Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου. Στα τέλη του 2007, μετά την δημοσίευση του Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου, η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ έγραψε και δημοσίευσε το ομώνυμο βιβλίο. Εκτός από τα τυπωμένα αντίγραφα, έχουν εκδοθεί και επτά αντίγραφα γραμμένα και εικονογραφημένα από την Ρόουλινγκ. Ένα από αυτά, σε δημοπρασία που έγινε το Δεκέμβριο του 2007, αγοράστηκε από τον διαδικτυακό τόπο Amazon.com για το ποσό των £1,95 εκατομμυρίων στερλινών.

Τα άλλα ιδιόχειρα αντίγραφα του βιβλίου έχουν προσφερθεί ως δώρα.

Οι ιστορίες 
Το βιβλίο αποτελείται από πέντε ιστορίες που είναι:
 Ο Μάγος και η Πηδηχτή Χύτρα
 Η Κρήνη της Καλοτυχίας
 Η Τριχωτή Καρδιά του Μάγου
 Η Μπάμπιτι Ράμπιτι και ο Κομμένος Κορμός Δέντρου
 Η Ιστορία των Τριών Αδελφών

Παραπομπές

Πηγές 
 Βιβλίο... 7 αντιτύπων,  Σκάι.gr, 01/11/07 (ανακτήθηκε 30/11/07)
 Χειρόγραφο φινάλε για λίγους και εκλεκτούς,Ελεύθερος Τύπος, 02/11/07 (ανακτήθηκε 30/11/07)

Βιβλία Χάρι Πότερ
Παιδικά βιβλία
Αεροδρόμιο Παρισιού-Σαρλ-ντε-Γκωλ

Το Αεροδρόμιο Παρισιού Σαρλ ντε Γκωλ (γαλλικά: Aéroport Paris-Charles de Gaulle) (IATA: CDG, ICAO: LFPG) , επίσης γνωστό ως Roissy Airport, είναι ένας από τους μεγαλύτερους αεροπορικούς κόμβους στον κόσμο, και επίσης το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Γαλλίας. Πήρε το όνομα του προς τιμή του 18ου Προέδρου της Γαλλίας Σαρλ ντε Γκωλ.

Από το αεροδρόμιο διακινήθηκαν 60,8 εκατομμύρια επιβάτες το 2008 και αποτελεί το 5ο μεγαλύτερο αεροδρόμιο στον κόσμο σε κίνηση επιβατών, το 8ο παγκοσμίως σε κίνηση αεροσκαφών (και 1ο σε όλη Ευρώπη) και το 7ο παγκοσμίως σε κίνηση εμπορευμάτων. Το αεροδρόμιο είναι έδρα και κόμβος της Air France.

Εγκαινιάστηκε το 1974 και αντικατέστησε το Αεροδρόμιο Ορλύ ως το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας.

Στατιστικά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  Paris Aéroport
(Ελληνικά) Διεθνές Αεροδρόμιο Παρισιού 'Σαρλ ντε Γκωλ'

Αεροδρόμια στη Γαλλία
Διεθνή αεροδρόμια
Μεταφορές στο Παρίσι
Σαρλ ντε Γκωλ
Σκεπαστό Αχαΐας

Το Σκεπαστό (παλιά ονομασία: Βυσωκά) είναι μία από τις μεγαλύτερες σε πληθυσμό Τοπικές Κοινότητες του Δήμου Καλαβρύτων, μερικά χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα, απέναντι από την Ιστορική Μονή της Αγίας Λαύρας, σε υψόμετρο 819 μέτρων. Στην απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει πληθυσμό 514 κατοίκους.

Ιστορία
Είναι ένα από τα παλαιότερα χωριά της περιοχής. Η ιστορία του ανάγεται στον 15° αιώνα. Συμμετείχε ενεργά στους αγώνες του έθνους, ιδιαίτερα κατά την Επανάσταση του 1821. Προπολεμικά παρουσίαζε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη. Το χωριό βομβαρδίστηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1943, γιατί υπήρξε το κέντρο αντιστασιακών οργανώσεων. 13 κάτοικοι σκοτώθηκαν και αρκετοί τραυματίστηκαν. Στο Σκεπαστό γεννήθηκε ο ιερομόναχος Τιμόθεος Βερύνης, ηγούμενος της μονής Αγίας Λαύρας κατά τον 18ο αιώνα.

Λοιπά στοιχεία
Το Σκεπαστό συγκρατεί σημαντικό δυναμικό νέων ανθρώπων που παρέμειναν στον τόπο τους με κυριότερη ασχολία την αγροτοκτηνοτροφία. Τα τελευταία χρόνια οι ασχολίες των κατοίκων διευρύνθηκαν με νέες δραστηριότητες γύρω από την επεκτεινόμενη τουριστική ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής. Στο χωριό δραστηριοποιούνται ο «Πολιτιστικός Σύλλογος Νέων Σκεπαστού», ο οποίος πραγματοποιεί δραστηριότητες μορφωτικού - εκπολιτιστικού και κοινωνικού χαρακτήρα και ο «Αθλητικός Όμιλος Σκεπαστού».

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906.

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Καλαβρύτων
Βιγιαρρεάλ

Η Βιγιαρρεάλ (μοναδική επίσημη μορφή στα βαλενθιανικά: Vila-real) είναι πόλη της Ισπανίας, στην Βαλενθιανική Κονότητα με πληθυσμό 50.334 κατοίκων (2017). Αποτελεί την 14η μεγαλύτερη πόλη της περιφέρειας και την 2η μεγαλύτερη της επαρχίας της Καστελιό μετά την πρωτεύουσα. Κύρια βιομηχανία της περιοχής της είναι τα κεραμικά καθώς οι μεγαλύτερες εταιρείες του τομέα στην Ισπανία (π.χ. PAMESA, Porcelanosa) είτε ιδρύθηκαν είτε έχουν την έδρα τους εκεί. Επίσης είναι γνωστή για την ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα.

Ιδρύθηκε το 1274 από το βασιλιά Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας, εξ ου και το όνομά της, το οποίο σημαίνει «βασιλική πόλη» (villa=πόλη, real=βασιλικός).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Vilapedia, Vila-real wiki, tourist info

Πόλεις της Ισπανίας
Έλληνες Οικολόγοι

Οι Έλληνες Οικολόγοι είναι προσωποπαγές οικολογικό κόμμα, που ιδρύθηκε το 1986 από τον Δημοσθένη Βεργή. 

Το πλέον αναγνωρίσιμο στοιχείο του κόμματος του είναι οι συχνά προκλητικές πολιτικές του αφίσες, οι οποίες κατά καιρούς απεικονίζουν τον ίδιο γυμνό ή με ασυνήθιστες ενδυμασίες. Υποστηρίζει τη νομιμοποίηση της χρήσης κάνναβης και του απεριόριστου γυμνισμού. Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του θεωρείται πως προέρχεται από τους ανθρώπους που εκτιμούν το χιούμορ.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2012 συνεργάστηκε με το κόμμα που είχε ιδρύσει το μοντέλο και πορνοστάρ Τζούλια Αλεξανδράτου, χωρίς να καταφέρουν να εκλεγούν.

Εκλογικά αποτελέσματα

Παραπομπές 

Ελληνες Οικολογοι
Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας

Η Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας, πιο γνωστή ως ΟΜΛΕ, υπήρξε Ελληνική μαοϊκή πολιτική οργάνωση που αποσπάστηκε από το ΚΚΕ το 1964, εναντιόμενη στο «σοβιετικό ρεβιζιονισμό» (αναθεωρητισμό).  

Προπομπός της αποτέλεσαν ο εκδοτικός οίκος Ιστορικές Εκδόσεις το 1963, το περιοδικό «Αναγέννηση» τον Οκτώβριο του 1964, η Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη τον Μάιο του 1966, η εφημερίδα «Λαϊκός Δρόμος» στις αρχές του 1967 και η Συνεπής Πολιτική Αριστερή Κίνηση (ΣΠΑΚ) τον Απρίλιο του 1967, λίγο πριν την εγκαθίδρυση της στρατιωτικής δικτατορίας. 

Στην ΟΜΛΕ, όπως μετονομάστηκε το 1968 η ΣΠΑΚ, τον Οκτώβριο του 1974 προσχώρησε η Μαρξιστική Λενινιστική Οργάνωση (ΜΛΟ) των πολιτικών προσφύγων στις ανατολικές χώρες, με την οποία είχαν ήδη συγκροτήσει κοινό συντονιστικό γραφείο το 1972. Η ΜΛΟ ως τότε χρησιμοποιούσε την ονομασία ΚΚΕ μαρξιστών-λενινιστών. 

Σημαντικές φυσιογνωμίες της ΟΜΛΕ ήταν οι Γιάννης Χοντζέας, Ισαάκ Ιορδανίδης και Πολύδωρος Δανιηλίδης.

Μετά το θάνατο του Μάο Τσε-τουνγκ το 1976, διασπάστηκε, εξαιτίας μιας σοβαρής κρίσης που ξέσπασε μεταξύ των μελών της, σε δυο ξεχωριστές πολιτικές οργανώσεις: το ΚΚΕ (μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ.

Παραπομπές

Καταργημένα κομμουνιστικά κόμματα της Ελλάδας
Θύμιος Καραδήμος

Ο Θύμιος Καραδήμος (Ευθύμιος Καραδήμος) ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και αθλητικός παράγοντας.

Ήταν από τους πρώτους καλαθοσφαιριστές του Παναθηναϊκού, όταν επανιδρύθηκε το τμήμα το 1937. Αγωνίστηκε με την ομάδα του Παναθηναϊκού μέχρι και την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου. Επέστρεψε στους «πράσινους» μετά την Κατοχή. Την σεζόν 1945-46, αγωνιζόμενος στον Παναθηναϊκό ο Θύμιος Καραδήμος κατέκτησε το πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα του συλλόγου στην καλαθοσφαίριση το 1946.

1941-1944 

Κατά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα, ο Καραδήμος έλαβε μέρος στη Μάχη της Κρήτης ως μαθητής της Σχολής Ευελπίδων. Από την Κρήτη διέφυγε στη Μέση Ανατολή και εντάχθηκε στην μονάδα καταδρομών «Ιερός Λόχος». Στην Αίγυπτο προήχθη σε ανθυπολοχαγό τον Σεπτέμβριο του 1943. Το 1944 ηγήθηκε καταδρομικών επιχειρήσεων σε νησιά του Αιγαίου (στη Σάμο και στα Ψαρά) με στόχο την απελευθέρωσή τους. Στις 21 Ιουνίου 1944 του απονεμήθηκε ο Πολεμικός Σταυρός Γ' Τάξεως και στις 12 Οκτωβρίου 1944 (την ημέρα της απελευθέρωσης της Αθήνας) το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων.

Διοικητική δράση 

Επίσης υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης αλλά και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Παναθηναϊκού. Έφυγε από τη ζωή στις 8 Μαΐου 2009.

Παραπομπές 

Καραδημος Θυμιος
Καραδημος Θυμιος
Μαρίνιο Πέρες

Ο Μαρίνιο Πέρες Ουλιμπάρι (πορτ:Mário Peres Ulibarri) είναι παλαίμαχος διεθνής Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής.

Βιογραφικό 
Ο Μαρίνιο Πέρες γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1947 στη Σοροκάμπα και ξεκίνησε την καριέρα του το 1965 από τη Σάο Μπέντο.Αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός.Γρήγορα ξεχώρισε για τις ικανότητές του και το 1967 μεταπήδησε στην Πορτουγκέζα ενώ ακολούθησε και μεταγραφή το 1972 στην περίφημη Σάντος.Τη σεζόν 1974/75 θα αγωνιστεί στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στο ισπανικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα.Έπειτα επέστρεψε στη Βραζιλία και αγωνίστηκε στις Ιντερνασιονάλ, Galícia και Αμέρικα όπου και κρέμασε τα παπούτσια του το 1981.

Ο Μαρίνιο Πέρες διετέλεσε 15 φορές διεθνής με την Εθνική Βραζιλίας πετυχαίνοντας 1 τέρμα.Ήταν μάλιστα αρχηγός της ομάδας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974.

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε με την προπονητική.Έζει εργαστεί μεταξύ άλλων στην Μπελενένσες (3 θητίες,πανηγύρισε μαζί της το Κύπελλο Πορτογαλίας του 1989),Γκιμαράες,Σπόρτινγκ Λισαβόνας,Σάντος,Μποταφόγκο κλπ.

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Βραζιλιάνοι προπονητές ποδοσφαίρου
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Προπονητές ποδοσφαίρου Σπόρτινγκ Λισαβόνας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Πορτουγκέσα ντε Ντεσπόρτος
Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ
Ποδοσφαιριστές Αμέρικα Ρίο ντε Τζανέιρο
Προπονητές ποδοσφαίρου Αμέρικα Ρίο ντε Τζανέιρο
Προπονητές ποδοσφαίρου Βιτόρια Γκιμαράες
Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΦ Ος Μπελενένσες
Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΣ Μαρίτιμο
Προπονητές ποδοσφαίρου Εσπόρτε Κλούμπε Ζουβεντούδε
Προπονητές ποδοσφαίρου Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε
Προπονητές ποδοσφαίρου Ουνιάο Σάο Ζοάο Εσπόρτε Κλούμπε
Προπονητές ποδοσφαίρου Μποταφόγκο ντε Φουτεμπόλ ε Ρεγκάτας
Προπονητές ποδοσφαίρου Παϊσαντού Σπορτ Κλαμπ
Προπονητές ποδοσφαίρου Ατλέτικο Σπορτ Αβιασάο
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελ Σαλβαδόρ
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν

Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν (ρωσ. Иваново детство) είναι κινηματογραφικό έργο του 1962 σε σκηνοθεσία του Αντρέι Ταρκόφσκι.

Πλοκή 
Βρισκόμαστε στο Ανατολικό Μέτωπο του δεύτερου παγκοσμίου. Ο Κόκκινος Στρατός αμύνεται εναντίον της Γερμανικής Βέρμαχτ. Πρωταγωνιστής είναι ο Ιβάν, ένα δωδεκάχρονο παιδάκι. Η ιστορία του διηγείται μέσα από μια σειρά ονείρων και συζητήσεων. Ο Ιβάν είναι ορφανός, αφού οι γονείς του και η αδερφή του σκοτώθηκαν από τα πυρά μιας επίθεσης των Γερμανών, ενώ ο Ιβάν έμεινε σώος επειδή κατά τύχη είχε κατεβεί μέσα στο πηγάδι για να παίξει. Ο Ιβάν διέφυγε και έφτασε στις θέσεις των Σοβιετικών παρτιζάνων, όπου με στρατιωτική ακρίβεια επιμένει να δηλωθεί. Οι Ρώσοι όμως τον στέλνουν πίσω για να γλυτώσει και να πάει σχολείο μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Ο Ιβάν όμως το σκάει γρήγορα και επιστρέφει στο μέτωπο όπου και δηλώνεται εθελοντής. Στον πόλεμο ο Ιβάν αφοσιώνεται στην πολεμική τέχνη και ιδίως στην ανιχνευτική και την κατασκοπεία, ενώ παράλληλα διαβάζει βιβλία όποτε βρίσκει χρόνο. Ο Γκριαζνόφ που τον αγαπάει σαν παιδί του, τον προορίζει για την στρατιωτική σχολή. Ο Ιβάν όμως αρνείται και για να μην τον ξαναστείλουν πίσω το ξανασκάει και πάει στους παρτιζάνους για να πολεμήσει. Το κίνητρο του Ιβάν είναι η εκδίκηση για το χαμό των δικών του. Έκτοτε χάνονται τα ίχνη του Ιβάν. Μετά τον πόλεμο, ένας στρατιώτης που περιεργάζεται τα αρχεία μιας πρώην γερμανικής φυλακής στο Ανατολικό Βερολίνο βρίσκει έναν φάκελο που περιέχει το δελτίο της ανάκρισης του Ιβάν, τον οποίο είχαν πιάσει αιχμάλωτο οι Ναζί και εκτελέσει.

Βραβεύσεις 
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας 1962
 Χρυσός Λέων για τον Ταρκόφσκι
San Francisco International Film Festival 1962
 Golden Gate Award στην κατηγορία καλύτερης σκηνοθεσίας για τον Ταρκόφσκι

Σχόλια για το έργο 
Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ έγραψε σε μια κριτική του για το φιλμ που δημοσιεύτηκε στην ιταλική εφημερίδα L'Unita ότι είναι η πιο ωραία ταινία που είχε δει ποτέ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Klaus Kreimeier: Iwans Kindheit στο Filmzentrale 
 Fergus Daly and Katherine Waugh: Ivan's Childhood στο Senses of Cinema 

Ταινίες του 1962
Σοβιετικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Αντρέι Ταρκόφσκι
Νικητές Χρυσού Λέοντα
Ταινίες παραγωγής Mosfilm
Ρωσόφωνες ταινίες
Σοβιετικές δραματικές ταινίες
Ταινίες συσχετιζόμενες με ορφανά
Ευστράτιος ο Νικαίας

Ο Ευστράτιος (1050 - 1120) ήταν λόγιος κληρικός του 12ου αιώνα και μαθητής του Ιωάννου του Ιταλού, ο οποίος διετέλεσε Μητροπολίτης Νικαίας.

Ο Ευστράτιος Νίκαιας άκμασε επί Αυτοκράτορα Αλεξίου του Κομνηνού, περί το 1110. Έγραψε υπομνήματα στα συγγράμματα του Αριστοτέλη, τα οποία χρησιμοποίησαν στη Δύση οι σχολαστικοί θεολόγοι Αλβέρτος ο Μέγας και ο Θωμάς ο Ακινάτης ενώ τον 19ο αιώνα κρίθηκαν με εξαιρετικούς επαίνους από τον Σλάιερμαχερ (Schleiermacher) στην Ακαδημία του Βερολίνου. Έγραψε κατά των καινοτομιών των Λατίνων, και αντίγραφα των έργων του φυλάγονται στην βιβλιοθήκη της Ιεράς Συνόδου στην Μόσχα υπό τους αριθμούς 208, 353, 355.

Μια δήλωσή του που δεν προοριζόταν να τεθεί σε κυκλοφορία περί της ανθρώπινης φύσης του Ιησού Χριστού τον οδήγησε σε παραπομπή σε δίκη ενώπιον της Συνόδου το 1117, ενώπιον της οποίας δήλωσε μετάνοια και του επεβλήθη απαγόρευση να συγγράφει θεολογικές πραγματείες.

Έργα του είναι:
 Λόγους προς τους λέγοντας, ότι εκ του Πατρός και εκ του Υιού το Πνεύμα το άγιον εκπορεύεται, κατασκευάζων ότι εκ του πατρός δια του Υιού, ουχί δε και εκ του Υιού το Πνεύμα το άγιον εκπορεύεται
 Λόγος δεύτερος περί του αγίου Πνεύματος
 Έκθεσις της γεγονυίας διαλέξεως προς τον αρχιεπίσκοπον Μεδιολάνων περί της του παναγίου Πνεύματος εκπορεύσεως
 Λόγος προς Λατίνους περί των προσφερομένων αζύμων, άτε καρά τους θείους κανόνας ταύτα ποιούνται
 Λόγος έτερος περί του αγίου Πνεύματος, μετά τούτον δε και η παρ' αυτού αντίρρησις κατά των προλεχθέντων τω Μεδιολάνων περί της εκ του Υιού εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος
 Λόγος αντιρρητικός προς τα προσφερόμενα παρά του Μεδιολάνων περί της εκ του Πατρός και εκ του Υιού του Πνεύματος εκπορεύσεως
 Λόγος τρίτος περί του αυτού προς τον αυτόν
 Λόγος δεύτερος περί των αζύμων
Ο Αλλάτιος αναφέρει και άλλα δύο πονήματα του Ευστρατίου περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος.

Βιβλιογραφία
 Παπαδοπούλου-Χατζηλαζάρου Ευρώπη,  2015, Ευστράτιος Νικαίας. λόγιος επίσκοπος του 12ου αιώνα, ο βίος και η εργογραφία του, Ostracon Publishing p.c. Θεσσαλονίκη 434 σελ.

Πηγές

Αναφορές

Ορθόδοξοι λόγιοι
Βυζαντινοί φιλόσοφοι
Βυζαντινοί επίσκοποι
Μητροπολίτες Νικαίας
Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Α.Σ. Απόλλων Κρύας Βρύσης

Ο Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων 1960 Κρύας Βρύσης είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Εδρεύει στην Κρύα Βρύση του νομού Πέλλας.

Ιστορία
Ιδρύθηκε αρχικά το 1960, όταν δύο αθλητικά σωματεία της Κρύας Βρύσης, «Ηρακλής» και «Δόξα», συγχωνεύθηκαν, υπό την ονομασία Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Κρύας Βρύσης «Απόλλων». Η ομάδα έχει αγωνιστεί στο παρελθόν στο πρωτάθλημα της Β΄ της Γ΄ και της Δ΄ Εθνικής. Την περίοδο 2009–10 αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος Πέλλας, καθώς την προηγούμενη περίοδο υποβιβάστηκε από την Δ' Εθνική.

Η σπουδαιότερη νίκη της ομάδας ήταν τη σεζόν 2001–02 όταν αν και τερμάτισε στην τελευταία θέση στη Γ΄ Εθνική, έγραψε ιστορία νικώντας εντός έδρας την πρωταθλήτρια Ελλάδας του 1988 Λάρισα με 2–0. Κατόπιν όμως κατρακύλησε και τη σεζόν 2010-11 υποβιβάστηκε στη Γ΄ Κατηγορία Πέλλας για πρώτη φορά στην ιστορία του.

Το καλοκαίρι του 2011 το σωματείο συνενώθηκε με την «Ακαδημία Κρύας Βρύσης Διγενής Ακρίτας», μετέχοντας πλέον στην Α΄ Κατηγορία Πέλλας. Την άνοιξη του 2015, το σωματείο που είχε προκύψει από τη συνένωση μετονομάστηκε σε «Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων 1960 Κρύας Βρύσης».

Την περίοδο 2014–15 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πέλλας και μετέπειτα την πρώτη θέση στον 3ο όμιλο του Ειδικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος κι έτσι την περίοδο 2015-16 επέστρεψε στη Γ΄ Εθνική μετά από 13 χρόνια. στην οποία παρέμεινε για μια  χρονιά. Από το 2016, ο σύλλογος αγωνίστηκε στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣ Πέλλας και το 2018 αδρανοποιήθηκε

Έμβλημα 
Έμβλημα του συλλόγου αποτελεί η προτομή του Απόλλωνα. Το 2015 προστέθηκε το σύνθημα «Ο Πρίγκιπας του Κάμπου».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημο ιστολόγιο

Αθλητικοί σύλλογοι Πέλλας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1960
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960
Μια άβολη αλήθεια

Το Μια άβολη αλήθεια (An Inconvenient Truth) είναι ένα κινηματογραφικό ντοκυμαντέρ του 2006 από τον Ντέιβις Γκουγκενχάϊμ  σχετικά με την παγκόσμια θέρμανση, βασισμένη σε παρουσίαση του πρώην αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Αλ Γκορ. Η ταινία συνοδεύτηκε από το βιβλίο του Αλ Γκορ Μια άβολη αλήθεια: Η πλανητική έκτακτη ανάγκη της παγκόσμιας θέρμανσης και τι μπορούμε να κάνουμε για αυτήν An Inconvenient Truth: The Planetary Emergency of Global Warming and What We Can Do About It, το οποίο έφτασε στην πρώτη θέση των βιβλίων μη-μυθοπλασίας του καταλόγου New York Times bestseller στις 2 Ιουλίου 2006. Η ταινία κέρδισε Όσκαρ για το Καλύτερο Ντοκυμαντέρ και για το Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι.

Η ταινία είχε παγκόσμια επιτυχία και έκανε εισπράξεις 49 εκατομμυρίων δολαρίων σε όλο τον κόσμο, παίρνοντας την πέμπτη πιο υψηλή θέση ταινιών ντοκυμαντέρ από το 1992 μέχρι την έκδοσή της, μετά τις ταινίες Fahrenheit 9/11, Η πορεία του αυτοκράτορα, Γη (ταινία του 2007) και  Sicko.

Παραπομπές 

Αμερικανικά ντοκιμαντέρ
Ταινίες με θέμα το περιβάλλον
Ταινίες του 2006
Ποταμός Τενεσί

Ο Τενεσί (Tennessee River) είναι ποταμός των ΗΠΑ. Αποτελεί παραπόταμο του ποταμού Οχάιο. Έχει μήκος 1.049 χιλιόμετρα και διασχίζει τέσσερις Πολιτείες των ΗΠΑ: το Τενεσσί, την Αλαμπάμα, το Μισσισσιππί και το Κεντάκι. Σχηματίζεται από δύο άλλους ποταμούς, τον Χόλστον (Holston River) και τον Φρεντς Μπροντ (French Broad River), στην περιοχή του Νόξβιλ (Knoxville). Από το Νόξβιλ διασχίζει το Ανατολικό Τενεσσί και στη συνέχεια τη βόρεια Αλαμπάμα. Έπειτα περνά από τα βορειοδυτικά σύνορα της Αλαμπάμα με το Μισσισσιππί και στη συνέχεια επιστρέφει στο έδαφος του Τενεσσί χωρίζοντας την πολιτεία σε δυτικό και κεντρικό Τενεσσί. Εκεί έχει δημιουργηθεί και ένα κανάλι, που ενώνει τον Τενεσί με τον ποταμό Τόμμπιγκμπι (Tombigbee River). Ο Τενεσί συνεχίζει προς το Κεντάκι και στο τέλος ενώνεται με τον ποταμό Οχάιο.

Κατά μήκος του ποταμού, ο οποίος είναι πλωτός, έχουν δημιουργηθεί διάφορα φράγματα. Το Μάιο του 1930 ξεκίνησε μία οργανωμένη προσπάθεια, υπό τον έλεγχο της Αρχής της Κοιλάδας του Τενεσσί (Tennessee Valley Authority, TVA), για την εκμετάλλευση των υδάτινων πόρων του ποταμού, με σκοπό την οικονομική ανάπτυξη της κοιλάδας του Τενεσσί, την προστασία από πλημμύρες, την πλοήγηση μέσα από τον ποταμό και την παραγωγή ενέργειας. Η προσπάθεια αυτή άλλαξε ουσιαστικά ολόκληρη την περιοχή. Αποτελεί μέρος του Great Loop (Μεγάλος Βρόχος), του περίπλου, μέσα από ποταμούς, της Βόρειας Αμερικής. Ο ποταμός ήταν παλαιότερα γνωστός με το όνομα Τσερόκι (Cherokee River), από το όνομα της ομώνυμης φυλής Ινδιάνων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ποταμοί των ΗΠΑ
Α.Σ. Ρήγας Φεραίος Βελεστίνου

Ο Αθλητικός Σύλλογος Ρήγας Φεραίος είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα το Βελεστίνο του νομού Μαγνησίας. Ιδρύθηκε το 1926 και διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου. Τη δεκαετία του 70 διατηρούσε και τμήματα καλοθοσφαίρισης.

Ποδόσφαιρο 
Ο Α.Σ. «Ρήγας Φεραίος» ιδρύθηκε το 1926 ως ένας ερασιτεχνικός σύλλογος και ανήκει στην κοινωνία του Βελεστίνου. Η πρωτοβουλία για την ίδρυση του συλλόγου έγινε δεκτή με καλές προοπτικές από τη νεολαία και το σύνολο των κατοίκων του Βελεστίνου και απόδειξη, από φωτογραφίες που υπάρχουν, η καθολική συμμετοχή των κατοίκων στη διαμόρφωση χώρου για τη δημιουργία γηπέδου, στα «αλώνια», όπου και σήμερα το κατασκευασθέν αργότερα στάδιο, με τη σημερινή του μορφή. Με την ίδρυση ήρθε και η πλούσια, για την εποχή αθλητική δραστηριότητα του συλλόγου, με σειρά ποδοσφαιρικών αγώνων, που συγκέντρωναν πλήθος κόσμου. Το όνομα που φέρει ο σύλλογος είναι του εθνεγέρτη και μάρτυρα Ρήγα Φεραίου.

Από τον αθλητικό σύλλογο έχουν περάσει εκατοντάδες νέοι του Βελεστίνου προσφέροντας τις ικανότητές τους και γράφοντας έτσι την ιστορία του συλλόγου. Ο σύλλογος ιδρύεται το 1926 ενώ το 1928 συγκροτείται η ποδοσφαιρική ομάδα του «Ρήγα Φεραίου». Την περίοδο 1951-52 ο «Ρήγας Φεραίος» παίρνει την «επίσημη» μορφή του, με την αναγνώριση του συλλόγου λαμβάνοντας Αριθμό Μητρώου από την ΕΠΟ το 341 και τη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΘ. Κατά τα έτη 1955-1958 ο «Ρήγας Φεραίος» αγωνίζεται σε επίσημο πρωτάθλημα στη Γ΄ τοπική κατηγορία, όπου και πρωταγωνιστεί, ενώ το 1959 ο «Ρήγας» ανακηρύσσεται πρωταθλητής στη Γ΄ τοπική κατηγορία. Το 1961 ο «Ρήγας» όντας πρωταθλητής στη Β΄ τοπική κατηγορία, ανέρχεται στην Α΄ τοπική κατηγορία.

Τη δεκαετία του 70 κατακτά πολλούς τίτλους στην Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας διεκδικώντας την άνοδο στη Β' Εθνική μεσω των Ειδικών Πρωταθλημάτων. Το 1971 έχασε την άνοδο σε αγώνα κατάταξης με τον Λεωνίδα Σπάρτης.
Το 1975 υπήρξε η πλέον εποικοδομητική χρονιά για το σύλλογο, καθώς μέσω του Ειδικού Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος (και αγώνα μπαράζ με τον ΠΑΟ Κουφαλίων που κρίθηκε στα πέναλτι) πέτυχε τη συμμετοχή στη Β΄ εθνική Κατηγορία 1975-76, γεγονός το οποίο αποτελεί το ορόσημο στην ιστορία του. Το 1977 και το 1981 πετυχαίνει την άνοδο στη Γ' Εθνική και με τις αναδιαρθρώσεις συμμετέχει στην πρώτη διοργάνωση του περιφερειακού πρωταθλήματος της Δ' Εθνικής το 1982-83. 12 χρόνια μετά, την περίοδο 1995-96 όντας πρωταθλητής στην Α΄ τοπική κατηγορία αγωνίζεται για δεύτερη φορά στην Δ΄ Εθνική κατηγορία όπου θα παραμείνει για 3 περιόδους. Θα επιστρέψει ως δευτεραθλητής το 2002-03. Με 2 εξαιρέσεις που θα αγωνιστεί στην Α' ΕΠΣΘ κατακτώντας το πρωτάθλημα και την επάνοδο, θα παραμείνει στην κατηγορία  μέχρι την κατάργησή της το 2013 εξασφαλίζοντας και τη συμμετοχή στη Γ' Εθνική, όπου αγωνιζόταν μέχρι το 2018. Το 2018 η ομάδα υποβιβάστηκε στην Α' κατηγορία και από τότε προσπαθεί να κερδίσει την επάνοδο στην Γ' Εθνική.

Διακρίσεις

ΕΠΣ Θεσσαλίας

Εθνικά πρωταθλήματα

Παραπομπές 

Αθλητικοί σύλλογοι Μαγνησίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926
Ευρωπαϊκή Οδός 92

Η Ευρωπαϊκή Οδός 92 (Ε92) του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών ξεκινά από την Ηγουμενίτσα και διασχίζοντας τα Ιωάννινα και τα Τρίκαλα καταλήγει στο Βόλο. Στο αρχικό της τμήμα έχει επικάλυψη με τον αυτοκινητόδρομο Ε90, γνωστή και ως Εγνατία Οδός, ενώ από την Λάρισα μέχρι το Βελεστινό έχει επικάλυψη με τον αυτοκινητόδρομο Ε75, ή αλλιώς Α1 (ΑΘΕ). Επίσης από το Βελεστινό μέχρι τον Βόλο η Ε92 είναι μέρος του Α12. Στα υπόλοιπα τμήματα αποτελεί μέρος της ΕΟ6.

Πόλεις που διανύει 
Ελλάδα

 Ηγουμενίτσα
 Ιωάννινα
 Μέτσοβο
 Καλαμπάκα
 Τρίκαλα
 Λάρισα
 Βελεστίνο
 Βόλος

Οδοί που διανύει 

 Ηγουμενίτσα-Παναγία: Εγνατία Οδός, κοινό τμήμα με Ε90
 Παναγία-Λάρισα: Εθνική Οδός 6
 Λάρισα-Νίκαια: Εθνική Οδός 108, Εθνική Οδός 1
 Νίκαια-Βελεστινό: Α1 (ΑΘΕ), κοινό τμήμα με Ε75
 Βελεστινό-Βόλος: Αυτοκινητόδρομος 12 (προς το παρόν Εθνική Οδός 6)
Ευρωπαϊκή Οδός 90

Η Ευρωπαϊκή Οδός 90 (Ε90) του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών ξεκινά από τη Λισαβόνα στην Πορτογαλία διέρχεται απο Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα, Τουρκία για να καταλήξει στα σύνορα Τουρκίας - Ιράκ. Το ελληνικό τμήμα του οδικού αυτού άξονα είναι ο αυτοκινητόδρομος Α2 Εγνατία Οδός με μήκος 670 χιλιόμετρα.

Διαδρομή

 : Λισαβόνα - Έβορα.

 : Μέριδα - Μαδρίτη - Σαραγόσσα - Βαρκελώνη.
 Θαλάσσια διαδρομή Ισπανία - Ιταλία.
 : Μαζάρα ντελ Βάλλο (Σικελία) - Άλκαμο - Παλέρμο - Μεσσήνη - (θαλάσσια διαδρομή) - Ρήγιο - Καταντζάρο - Κρότωνας - Σύβαρις -  Μεταπόντιο - Τάραντας - Μπρίντιζι.

 Θαλάσσια διαδρομή Ιταλία - Ελλάδα.
 : Ηγουμενίτσα - Ιωάννινα - Γρεβενά - Κοζάνη - Βέροια - Θεσσαλονίκη - Καβάλα - Ξάνθη - Κομοτηνή - Αλεξανδρούπολη.
 : Ύψαλα - Κεσσάνη - Καλλίπολη - (θαλάσσια διαδρομή) - Λάμψακος - Προύσσα - Άγκυρα - Άδανα - Γκαζιαντέπ - Σανλιούρφα (Έδεσσα) - Νίσιβις.
 Σύνορα Τουρκίας - Ιράκ

Φωτογραφίες

Παραπομπές 

90
90
90
90
90
Ευρωπαϊκή Οδός 79

Η Ευρωπαϊκή Οδός Ε79 (ΕΟ79) του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών ξεκινάει από το Μίσκολτς της Ουγγαρίας και διασχίζοντας τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία καταλήγει στην πόλη της Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα.

Διαδρομή
 : Μίσκολτς - Ντέμπρετσεν - Μπερεττυουιφάλου 
 : Οράντεα - Ντέβα - Τίργκου Ζίου - Κραϊόβα - Καλαφάτ
 : Βιδίνιο - Βράτσα - Μπότεβγκραντ - Σόφια - Πέρνικ - Μπλαγκόεβγκραντ (Άνω Τζουμαγιά) 
 : Προμαχώνας - Σέρρες - Θεσσαλονίκη

Το ελληνικό τμήμα του Ε79 έχει μήκος 120 χλμ. Αφού περάσει από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα η οδός βελτιώνεται δραματικά μιας και έχει αναβαθμιστεί σε αυτοκινητόδρομο, και ταχύτητες έως 120 χλμ/ώρα είναι αρκετά συνηθισμένες. Μετά τον συνοριακό σταθμό Προμαχώνα, υπάρχει ένας ισόπεδος κόμβος και στην συνέχεια ξεκινάει ο Αυτοκινητόδρομος 25, ο οποίος παραδόθηκε το 2017. Ο αυτοκινητόδρομος εν τέλει ολοκληρώνεται σε έναν μεγάλο κόμβο με την Εγνατία Οδό και την Ευρωπαϊκή Οδό 90, ο οποίος παρέχει άμεση πρόσβαση στη Περιφερειακή Θεσσαλονίκης και στη Χαλκιδική για τους κινούμενους νότια.

Φωτογραφίες

Πηγές 
 Ηνωμένα Έθνη - Διεθνές Δίκτυο Οδών «Ε»

79
79
79
79
Δρόμοι στην Κεντρική Μακεδονία
Ευρωπαϊκή Οδός 85

Η Ευρωπαϊκή Οδός Ε85 (Ε85) του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών ξεκινάει από το  Κλάιπεντα της Λιθουανίας και στη συνέχεια διασχίζοντας κάθετα την Ευρώπη περνάει από τη Λευκορωσία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και στο τέλος μπαίνει στην Ελλάδα και καταλήγει στην Αλεξανδρούπολη. Σε ελληνικό έδαφος η πορεία της συμπίπτει με την παλαιά Εθνική Οδό 51 (Αλεξανδρούπολη - Ορμένιο) και με τον υπό κατασκευή Αυτοκινητόδρομο Α21.

Διαδρομή 
 Λιθουανία
 Α1: Κλάϊπεντα - Κρυζκάλνις - Κάουνας - Βίλνιους
 Α3: Βίλνιους
 Α15: Βίλνιους - Σαλτσίνινκαϊ

 Λευκορωσία
 Μ11: Μπεϊνιακόνι - Λίντα - Σλόνιμ - Ιβάτσεβιτς
 Μ1: Ιβάτσεβιτς - Κόμπρυν

 Ουκρανία
 Μ19: Ντομάνοβε - Κόβελ - Ντούμπνο - Τσέρνομπιλ - Τσερνίβτσι - Πορούμπνε

 Ρουμανία
 Εθνική οδός 2: Σιρέτ - Σουτσεάβα - Σαμπαοάνι - Ρωμάν - Μπακάου - Τισίτσα - Φοτσάνι - Μπουζάου - Ουρζιτσένι - Βουκουρέστι
 Εθνική Οδός 5: Βουκουρέστι - Γκιούργιου

 Βουλγαρία
 Εθνική Οδός 2: Ρούσε
 Εθνική Οδός 5: Ρούσε - Μπιάλα - Βέλικο Τάρνοβο - Στάρα  Ζαγόρα - Ντιμίτροβγραντ - Χάσκοβο - Μάκαζα

 Ελλάδα
 Εθνική Οδός 23: Νυμφαία - Κομοτηνή
 Εγνατία Οδός: Κομοτηνή - Αλεξανδρούπολη

85
85
85
85
85
85
Γλυκιά ζωή

Η Γλυκιά Ζωή (ιταλ. La dolce vita) είναι ασπρόμαυρη κινηματογραφική ταινία του 1960 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Φεντερίκο Φελίνι και με πρωταγωνιστές τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, την Ανούκ Αϊμέ, την Υβόν Φουρνό, την Ανίτα Έκμπεργκ και τον Αλαίν Κούνυ.

Πλοκή 

Ο Μαρτσέλο είναι δημοσιογράφος στη Ρώμη της δεκαετίας του 1950. Με τα ρεπορτάζ του καλύπτει τις κοινωνικές ειδήσεις: σταρ του κινηματογράφου, θαύματα και σκάνδαλα της αριστοκρατίας. Η ταινία καλύπτει επτά ημέρες της ζωής του Μαρτσέλο. Ο Μαρτσέλο, παρ' όλη την επαγγελματική και κοινωνική του επιτυχία, ζητάει ένα βαθύτερο νόημα στην ζωή και νομίζει ότι το μυστικό της ζωής βρίσκεται στον πλούτο, ο οποίος κατά την γνώμη του απελευθερώνει τον άνθρωπο από την συμβατότητα της ζωής. Όταν όμως χάνει τον καλύτερό του φίλο, καταλαβαίνει ότι αλλού είναι το νόημα της ζωής.

Θέματα και μοτίβα 
Η ταινία ξεκινάει με ένα τεράστιο μαρμάρινο άγαλμα του Χριστού, που το μεταφέρει ένα ελικόπτερο πάνω από τα ερείπια ενός αρχαίου ρωμαϊκού υδραγωγείου για να το πάει στον Πάπα στο Βατικανό. Ο δημοσιογράφος Μαρτσέλο και ο φωτορεπόρτερ του, ο Παπαράτσο, ακολουθούν σε ένα δεύτερο ελικόπτερο. Το άγαλμα του Χριστού, που μοιάζει σαν να ευλογεί όλη τη Ρώμη καθώς πετά από πάνω, αντικαθίσταται σύντομα από το βέβηλο τρόπο ζωής και την νεομοντερνιστική αρχιτεκτονική της «νέας» Ρώμης που χαρακτηρίζεται από το οικονομικό θαύμα στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Η παράδοση του αγάλματος είναι η πρώτη πολλών επαναλαμβανόμενων σκηνών. Η καθολική εκκλησία θεώρησε τη σκηνή αυτή παρωδία της δευτέρας παρουσίας και γι' αυτό στην Ισπανία απαγορεύτηκε το έργο μέχρι το 1975.

Ο χαρακτήρας του φωτορεπόρτερ Παπαράτσο, εμπνευσμένος από τον φωτορεπόρτερ Τάτσιο Σεκιαρόλι, είναι η προέλευση της λέξης παπαράτσι, η οποία σε πολλές γλώσσες αναφέρεται στον αδιάκριτο φωτογράφο.

Βραβεύσεις 
Η Γλυκιά Ζωή απέσπασε πολλά βραβεία. 
 Βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 1960. 
 Το 1961 πήρε βραβείο New York Film Critics Circle στην κατηγορία καλύτερης ξένης ταινίας.
 Επίσης το 1961 πήρε τρία βραβεία Sindacato Nazionale Giornalisti Cinematografici Italiani για τον Α' Ανδρικό ρόλο, για το καλύτερο σενάριο και για τα καλύτερα σκηνικά.
 Η Ανούκ Εμέ βραβεύτηκε από την Étoile de Cristal ως καλύτερη γυναικεία ηθοποιός.
 Το 1962 η ταινία έλαβε Όσκαρ για τα καλύτερα κοστούμια.

Παραπομπές 

Ιταλικές ταινίες
Ταινίες του 1960
Γαλλικές ταινίες
Ιταλικές κωμικές ταινίες
Ιταλικές δραματικές ταινίες
Γαλλικές κωμικές ταινίες
Γαλλικές δραματικές ταινίες
Γαλλόφωνες ταινίες
Ιταλόφωνες ταινίες
Γερμανόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Φεντερίκο Φελίνι
Νικητές Χρυσού Φοίνικα
Αγγλόφωνες ταινίες
Ταινίες με μουσική σύνθεση Νίνο Ρότα
Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες παραγωγής American International Pictures
Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας
Ρόχους Μις

Ο Ρόχους Μις (γερμ. Rochus Misch, 29 Ιουλίου 1917 - 5 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν μέλος της 1ης Μεραρχίας των SS, Leibstandarte SS Adolf Hitler με βαθμό Επιλοχία Β΄. Υπηρέτησε ως αγγελιαφόρος, σωματοφύλακας και τηλεφωνητής για τον Αδόλφο Χίτλερ. Ο Μις ήταν ο τελευταίος εναπομείνας αυτόπτης μάρτυρας εν ζωή των γεγονότων της αυτοκτονίας του Χίτλερ, της γυναίκας του, Εύας Μπράουν και της οικογένειας του Γιόζεφ Γκαίμπελς το 1945 στο Καταφύγιο του Χίτλερ.

Ο Ρόχους Μις, ο σωματοφύλακας του Χίτλερ και τελευταίος επιζών από το καταφύγιο, όπου πέρασε τις τελευταίες ημέρες της ζωής του ο ναζιστής δικτάτορας προτού αυτοκτονήσει, καθώς ο Κόκκινος Στρατός προέλαυνε στο Βερολίνο, πέθανε στην κατοικία του σε ηλικία 96 ετών.
Ο Μις πέθανε μετά από καρδιακό επεισόδιο.Ο Ρόχους Μις, ο οποίος ήταν ελαιοχρωματιστής, εντάχθηκε στα SS σε ηλικία 20 ετών. Τραυματίστηκε στην Πολωνία και όταν ανάρρωσε διορίστηκε στην καγκελαρία. Από το 1940 και για τα επόμενα πέντε χρόνια ήταν ο σωματοφύλακας, τηλεφωνητής και αγγελιαφόρος του Αδόλφου Χίτλερ. 
Στα 27 του χρόνια ήταν ένας από τους τελευταίους στρατιώτες που έφυγαν, στις 2 Μαΐου 1945, από το υπόγειο καταφύγιο του Βερολίνου όπου κρυβόταν ο Χίτλερ και ένας από τους ελάχιστους που είδαν το πτώμα του μετά την αυτοκτονία του.Ο Μις αιχμαλωτίστηκε από τους Σοβιετικούς στρατιώτες και πέρασε οκτώ χρόνια σε στρατόπεδα στο Καζακστάν και τη Σιβηρία. Επέστρεψε στο Βερολίνο το 1953 και ξανάρχισε να εργάζεται ως ελαιοχρωματιστής. Δεν πήρε ποτέ αποστάσεις από τον εθνοσοσιαλισμό και συνέχιζε μέχρι τέλους να περιγράφει τον Αδόλφο Χίτλερ ως «φιλικό» και «ευγενικό» άνθρωπο.Eίχε υποστηρίξει ότι η ζωή στο καταφύγιο κυλούσε «ομαλά» και ότι ο Χίτλερ, που τον αποκαλούσε «αφεντικό», ήταν «πολύ ήρεμος». Ο Μις είχε παραμείνει στο καταφύγιο ακόμη και αφού ο Χίτλερ διέταξε τους υπόλοιπους να το εγκαταλείψουν, λίγο πριν αυτοκτονήσει στις 30 Απριλίου 1945. «Ήμουν προετοιμασμένος για αυτό και περίμενα τη στιγμή» είχε πει διευκρινίζοντας ότι έμεινε γιατί «αυτό ήταν το καθήκον του ως στρατιώτη.                                   Γεννήθηκε στο Αλτ Σβάλκοβιτς (Alt Schalkowitz) του Όπελν (Oppeln). Πέθανε το 2013 σε μεγάλη ηλικία.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Rochus Misch: Der letzte Zeuge. Ich war Hitlers Telefonist, Kurier und Leibwächter. Mit einem Vorwort von Ralph Giordano, 3. Auflage, Zürich und München 2008, ISBN 978-3-86612-194-2
 HÖRBUCH - Rochus Misch: Der letzte Zeuge. Ich war Hitlers Telefonist, Kurier und Leibwächter. Gesprochen von Frank Engelhardt, audio media verlag, München. ISBN 978-3-86804-060-9

Μέλη των Waffen-SS
Λιλαία

Η Λιλαία είναι χωριό του νομού Φωκίδας και ανήκει διοικητικά  στον Δήμο Δελφών. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 330 μέτρων στο λεκανοπέδιο του Κηφισού κοντά στους πρόποδες του Παρνασσού. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 332 κάτοικοι. Μέχρι το 1920 ονομαζόταν Κάτω Αγόριανη, οπότε και μετονομάστηκε σε Λιλαία λόγω της αρχαίας Φωκικής πόλης Λιλαίας που βρισκόταν σε αυτή την περιοχή. Πολύ κοντά στην Λιλαία βρίσκονται οι πηγές του Κηφισού.

Πορεία του πληθυσμού:

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό υπέστη μεγάλες καταστροφές από τους Γερμανούς κατακτητές οι οποίοι τον Οκτώβριο του 1943 το έκαψαν σχεδόν ολοσχερώς, με αφορμή την περισυλλογή Αμερικανών τραυματισμένων πιλότων από τους κατοίκους του χωριού και από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Από τα 160 σπίτια που είχε τότε το χωριό κάηκαν τα 150 ενώ εκτελέστηκαν συνολικά 11 άμαχοι.

Η αρχαία Λιλαία 

Η Λιλαία ήταν αρχαία φωκική πόλη, από τις ισχυρότερες της αρχαίας Φωκίδας. Ήταν κτισμένη στις βόρειες υπώρειες του Παρνασσού. Αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Όμηρο στον κατάλογο των Νεών. Ήταν μία από τις εννιά φωκικές πόλεις που είχαν συμμετάσχει στον Τρωικό πόλεμο. Η Λιλαία βρισκόταν κοντά στις πηγές του ποταμού Κηφισού δίπλα στις οποίες υπήρχε ιερό αφιερωμένο στην Αρτέμιδα. Εκεί λατρευόταν και ο θεοποιημένος ποταμός. Οι κάτοικοί της πίστευαν ότι το νερό της Κασταλίας πηγής στους Δελφούς ήταν δώρο του Κηφισού, γι' αυτό ορισμένες μέρες το χρόνο έριχναν στην πηγή γλυκίσματα και πίστευαν ότι αυτά αναφαίνονταν στην Κασταλία κρήνη. Η ευρύτερη περιοχή της Λίλαιας κατοικήθηκε από την 3η χιλιετία π.Χ. Ο Ηρόδοτος δεν την αναφέρει στις πόλεις που κατέστρεψαν οι Πέρσες, πιθανόν γιατί εκείνη την περίοδο ανήκε στους γειτονικούς Δωριείς της Δωρίδας ή γιατί ήταν αδύνατη η κατάληψη της πόλης λόγω των πολύ ισχυρών τειχών που διέθετε. Η πόλη αναφέρεται επίσης από τον Στράβωνα , τον Παυσανία , τον Πτολεμαίο  και τον Πλίνιο . Η Λιλαία καταστράφηκε κατά τον Γ΄ Ιερό Πόλεμο από τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας το 346 π.Χ., αλλά ξαναχτίστηκε τα επόμενα χρόνια. Από την αρχαία Λιλαία σώζονται σήμερα σε καλή κατάσταση τα τείχη της πόλης, τα οποία διακρίνονται σε δύο φάσεις, μία πριν τη μακεδονική κατάκτηση και μία μετά. Επρόκειτο για ισχυρά τείχη, ενισχυμένα κατά τόπους με οχυρωματικούς πύργους. Στην περίοδο της λατινοκρατίας ορισμένα τμήματα οχυρώθηκαν ξανά. Στα αρχαιολογικά κατάλοιπα της περιοχής συγκαταλέγεται και ο ερειπωμένος σήμερα ναός του Αγίου Χριστοφόρουτης Παναγίας Ελεούσας, που κτίστηκε με επανάχρηση αρχιτεκτονικών μελών του αρχαϊκού ναού κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο.

Πηγές - Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Δήμος Δελφών

Χωριά του νομού Φωκίδας
Πόλεις της αρχαίας Φωκίδας
Δήμος Δελφών
Παρνασσός