joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τζένιφερ Μπρένινγκ

Η Τζένιφερ Μπρένινγκ (γ. 15 Δεκεμβρίου 1996, Βερολίνο) είναι Γερμανίδα τραγουδίστρια, η οποία εκπροσώπησε τον Άγιο Μαρίνο στη Eurovision 2018 με το τραγούδι "Who We Are", μαζί με τη Τζέσικα.
Το τραγούδι απέτυχε να προκριθεί στον μεγάλο τελικό.

Παραπομπές

Γερμανοί τραγουδιστές
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τον Άγιο Μαρίνο
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Οικογένεια Γερουλάνου

Η Οικογένεια Γερουλάνου είναι παλιά οικογένεια της Κεφαλλονιάς. Πολλά μέλη της έγιναν διακεκριμένοι επιστήμονες και πολιτικοί.

Μέλη
 Νικόλαος Γερουλάνος(1765 - 1890), Γενάρχης της οικογένειας.
 Ιωάννης Γερουλάνος(1842 - 1929, γιος του προηγούμενου.
 Ελένη Δελλαπόρτα(1847 - 1934, σύζυγος του προηγούμενου.
 Μαρίνος Γερουλάνος(21 Φεβρουαρίου 1867 - 8 Ιουνίου 1960), γιατρός και βουλευτής Κεφαλληνίας, γιος των προηγούμενων.
 Μαργαρίτα Μίτζλαφ(21 Ιουνίου 1870 - 3 Ιουλίου 1963, σύζυγος του προηγούμενου.
 Ιωάννης Γερουλάνος(2 Μαΐου 1890 - 10 Δεκεμβρίου 1968), γιος των προηγούμενων.
 Κλειώ Γερουλάνου(17 Ιανουαρίου 1892 - 14 Μαΐου 1973), 1η κόρη των προηγούμενων.
 Μαριάνθη Γερουλάνου(19 Αυγούστου 1895 - 24 Δεκεμβρίου 1971), 2η κόρη των προηγούμενων
 Έρρικα Γερουλάνου(26 Σεπτεμβρίου 1899 - 9 Ιανουαρίου 1977), 3η κόρη των προηγούμενων.
 Ειρήνη Γερουλάνου(29 Απριλίου 1903 - 17 Αυγούστου 1988), 4η κόρη των προηγούμενων.
 Γεώργιος Στρέιτ(25 Σεπτεμβρίου 1868 - 27 Δεκεμβρίου 1948), πεθερός του Ιωάννη.
 Δέσποινα Στρέιτ(3 Ιανουαρίου 1897 - 12 Σεπτεμβρίου 1969), κόρη του προηγούμενου και σύζυγος του Ιωάννη.
 Μαρίνος Ι. Γερουλάνος(13 Μαΐου 1930 - 3 Μαρτίου 2018), επιχειρηματίας και αυλικός, γιος του Ιωάννη και εγγονός του Μαρίνου και του Γεωργίου Στρέιτ.
 Αιμιλία Καλλιγά, σύζυγος του προηγούμενου
 Παύλος Γερουλάνος, πολιτικός, γιος των προηγούμενων.

Οικογένεια Γερουλάνου
Αδάμ Αδάμαντος

Ο Αδάμ Αδάμαντος (24 Σεπτεμβρίου 1904- 15 Απριλίου 1959) υπήρξε ελληνοκύπριος πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΑΚΕΛ και δήμαρχος Αμμοχώστου.

Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στην Δερύνεια, το δεύτερο παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας. Στο σχολείο διακρίθηκε στην ελληνική γλώσσα και ρητορική. Μετέπειτα, κατάφερε να πάει στην Ελλάδα για σπουδές και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών με «λίαν καλώς»» το 1929. Επέστρεψε στην Κύπρο και δίδαξε ελληνικά, στο «Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου» ως το 1942. Αργότερα διορίστηκε διευθυντής στο Ανώτερο Παρθεναγωγείο. Το 1937-38 πήρε υποτροφία στο Νότιγχαμ, όπου εντρύφησε στον σοσιαλισμό μέσα από ένα φοιτητικό σοσιαλιστικό κύκλο. Επέστρεψε στην Κύπρο και εντάχθηκε στο παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου- μετέπειτα ΑΚΕΛ.

Πολιτική Διαδρομή
Το 1943 εκλέχθηκε δήμαρχος Αμμοχώστου, για να επανεκλεγεί το 1946 και το 1949. Κατά την περίοδο της Διασκεπτικής Συνέλευσης διαφώνησε με την αλλαγή της θέσης του κόμματος καθ υπόδειξιν Ζαχαριάδη. Το 1948, αντιπροσωπία του ΑΚΕΛ επισκέφτηκε τον Ζαχαριάδη εν μέσω του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, και εκεί ο Ζαχαριάδης τους υπέδειξε πως ήταν λάθος η θέση τους «αυτοκυβέρνηση-Ένωση» και έπρεπε η Ένωση να γίνει ο άμεσος τους στόχος. Αργότερα η Κεντρική Επιτροπή θα υοθετούσε την εντολή του Ζαχαριάδη. Στο επόμενο συνέδριο του ΑΚΕΛ, ο Εζεκίας Παπαϊωάννου εκλέχθηκε γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ και υιοθέτησε αδιάλλακτη γραμμή υπέρ της Ένωσης. Ο Αδαμαντος διαφώνησε με την νέα γραμμή του κόμματος και κατέγραψε τις ανησυχίες του σε επιστολή στο ΑΚΕΛ, με αποτέλεσμα, να τεθεί εκτός κόμματος.   Στις δημοτικές εκλογές του 1953, κατήλθε με ανεξάρτητο συνδυασμό και μέσα σε κλίμα πόλωσης, (τόσο ο υποψήφιος της Δεξιάς Νικόλας Αντωνίου όσο και του ΑΚΕΛ, Ανδρέας Πούγιουρος, συνθηματολογούσαν υπερ της Ένωσις) έχασε τις εκλογές.  

Ο Αδάμαντος επέστρεψε στην διδασκαλία και πέθανε το 1959 από ανακοπή καρδίας καθώς δίδασκε στην «Παιδαγωγική Ακαδημία». Τάφηκε στην Αμμόχωστο και αναγράφεται στην πλάκα: «Πόσο υπέροχο πράγμα είναι ο άνθρωπος, όταν είναι πραγματικά άνθρωπος»

Παραπομπές 

Δήμαρχοι Αμμοχώστου
Διμυλιά Ρόδου

Η Διμυλιά είναι ένα μικρό χωριό στην ενδοχώρα της Ρόδου, σε απόσταση περίπου 34 χλμ από την  πόλη του νησιού. Η πρόσβαση στο χωριό είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί είτε από τα ανατολικά, μέσω Σορωνής, είτε από τα δυτικά, περνώντας την Αρχίπολη και την Ελεούσα. Η Διμυλιά είναι από τα λιγοστά, πλέον, χωριά της Ρόδου με πλούσια βλάστηση ένεκα των πολλών φυσικών πηγών της. Μάλιστα ένα μέρος της ύδρευσης της πόλης της Ρόδου, γίνεται ακόμα και σήμερα από τη Διμυλιά. Λόγω της αφθονίας νερού στη Διμυλιά και στη γύρω περιοχή κατασκευάστηκαν πολλοί νερόμυλοι. Από τους δύο κεντρικούς μύλους του χωριού (Διμύλι<Διμυλιά), κατά την παράδοση, πήρε το όνομά του και το ίδιο το χωριό.

Χωριά της Ρόδου
Τεφιλίν

Tα τεφιλίν (Γίντις: /ˈtfɪlɪn/; Εβραϊκά: [tfiˈlin], תפילין), γνωστά και με την ελληνική λέξη φυλακτήρια είναι μικρά δερμάτινα κουτάκια τα οποία περιέχουν περγαμηνές στις οποίες είναι γραμμένα αποσπάσματα από την Τορά. Η προέλευση της λέξης τεφιλίν είναι αβέβαιη καθώς δεν απαντάται στη Βίβλο.

Βιβλικές αναφορές 

Σε τέσσερα σημεία της Πεντατεύχου γίνεται γενική αναφορά στην ανάγκη να φέρουν οι Εβραίοι κάποιο σημάδι στο χέρι και στο μέτωπο για να θυμούνται την Έξοδο από την Αίγυπτο.

Έξοδος 13, 9: "καὶ ἔσται σοι σημεῖον ἐπὶ τῆς χειρός σου καὶ μνημόσυνον πρὸ ὀφθαλμῶν σου, ὅπως ἂν γένηται ὁ νόμος Κυρίου ἐν τῷ στόματί σου· ἐν γὰρ χειρὶ κραταιᾷ ἐξήγαγέ σε Κύριος ὁ Θεὸς ἐξ Αἰγύπτου"

Έξοδος 13,16: "καὶ ἔσται εἰς σημεῖον ἐπὶ τῆς χειρός σου καὶ ἀσάλευτον πρὸ ὀφθαλμῶν σου· ἐν γὰρ χειρὶ κραταιᾷ ἐξήγαγέ σε Κύριος ἐξ Αἰγύπτου" 

Δευτερονόμιο 6,8: "καὶ ἀφάψεις αὐτὰ εἰς σημεῖον ἐπὶ τῆς χειρός σου, καὶ ἔσται ἀσάλευτον πρὸ ὀφθαλμῶν σου" 

Δευτερονόμιο 11,18: " καὶ ἐμβαλεῖτε τὰ ρήματα ταῦτα εἰς τὴν καρδίαν ὑμῶν καὶ εἰς τὴν ψυχὴν ὑμῶν· καὶ ἀφάψετε αὐτὰ εἰς σημεῖον ἐπὶ τῆς χειρὸς ὑμῶν, καὶ ἔσται ἀσάλευτον πρὸ ὀφθαλμῶν ὑμῶν"

Περιγραφή 
Η χρήση των τεφιλίν μαρτυράται από τον 1ο αι. μ.Χ. με βάση αρχαιολογικά ευρήματα στο Κουμράν. Έχουν μορφή μικρού κύβου κατασκευασμένου από ένα μόνο τεμάχιο δέρματος  και με δερμάτινες λωρίδες στερεώνονται στο μέτωπο ή δένονται στο χέρι. Στο εσωτερικό τους τοποθετούνται μικρά κομμάτια περγαμηνής που περιέχουν τα τέσσερα παραπάνω αναφερόμενα βιβλικά εδάφια. Η κατασκευή των τεφιλίν και των περγαμηνών που περιέχουν ακολουθούν συγκεκριμένους θρησκευτικούς κανόνες.

Χρήση 

Τα τεφιλίν φορούν στο χέρι και στο μέτωπο οι άρρενες ενήλικοι Εβραίοι κατά τη διάρκεια της καθημερινής πρωινής προσευχής για να τους υπενθυμίζουν τις ενέργειες του Θεού που οδήγησαν στην απελευθέρωσή τους από τη δουλεία της Αιγύπτου. Το Σάββατο και τις εορτές δεν γίνεται χρήση των τεφιλίν γιατί ως θρησκευτικές εορτές επιτελούν το ίδιο έργο. Στον Ορθόδοξο Ιουδαϊσμό τα τεφιλίν φορούν μόνο οι άρρενες Εβραίοι από δεκατριών ετών, ενώ στον Μεταρρυθμισμένο Ιουδαϊσμό τα φορούν και οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της προσευχής.

Δείτε επίσης 
 Ιουδαϊσμός

Παραπομπές 

Ιουδαϊσμός
Έζικο του Μπάλενστετ

Ο Έζικο, γερμ. Esico (απεβ. περ. 1060) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόμης του Μπάλενστετ και ο γενάρχης του Οίκου. Η ιδιοκτησία του έγινε ο πυρήνας του μετέπειτα πριγκιπάτου του Άνχαλτ.

Βιογραφία
Είναι γνωστός και με το όνομα Χέζιχο. Ίσως ήταν γιος του Αδαλβέρτου Α΄, κόμη του Μπάλενστετ και της Χίντας, κόρης του Όντο Α΄, μαργράβου του Όστμαρκ, αλλά δεν είναι επιβεβαιωμένο. Αδέλφια του εικάζεται πως ήταν η Ούτα του Μπάλενστετ, σύζυγος του Έκαρντ Β΄ των Εκαρντιδών, μαργράβου του Μάισσεν, η Χάτσεχα ηγουμένη του Γκερνρόντε και ίσως ο Ντίτριχ.

Το 1045 απεβίωσε η Ούτα και το επόμενο έτος ο σύζυγός της Έκαρντ. Οι κτήσεις τους επεστράφησαν στον Ερρίκο Γ΄ της Γερμανίας, αλλά ο Έζικο κατάφερε μεγάλες περιοχές της κληρονομιάς τους να περάσουν υπό τον έλεγχο του αββαείου του Γκερνρόντε, όπου η αδελφή του Χάτσεχα ήταν ηγουμένη.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μάλλον τη Ματθίλδη των Κορραδιδών, κόρη του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:
 Αδαλβέρτος Β΄ π.1030-1076/83, κόμης του Μπάλενστετ.

Πηγές
 Schlenker, Gerlinde, Kloster Ballenstedt - das Hauskloster der aelteren Grafen von Anhalt, in Harz-Zeitschrift für den Harz-Verein für Geschichte und Altertumskunde e.V., Lukas Verlag (2012)
 Feicker, Bernd, Das Vorwek des Reichsstiftes Gernrode und das Kuechengut der Blankenburger, in Harz-Zeitschrift für den Harz-Verein für Geschichte und Altertumskunde e.V., Lukas Verlag (2012)

Παραπομπές

Οίκος των Ασκάνια
Pošte Srpske

Η Pošte Srpske είναι μια από τις τρεις εταιρείες υπεύθυνες για τις ταχυδρομικές υπηρεσίες στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Οι άλλες δύο είναι η BH Pošta (που καλύπτει περιοχές με Βοσνιακή πλειοψηφία) και η Hrvatska Pošta Mostar (που καλύπτει περιοχές με Κροατική πλειοψηφία).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Επικοινωνίες στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη
Επιχειρήσεις με έδρα τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας
Όθων Β΄ του Βρανδεμβούργου

Ο Όθων Β΄, γερμ. Otto II (μετά το 1147 - 4 Ιουλίου 1205) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούργου (1184-1205).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όθωνα Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Ιουδήθ των Πιάστ, κόρης του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στροβόστομου, δούκα της Πολωνίας.

Το 1184 διαδέχθηκε τον πατέρα του και βελτίωσε την άμυνα και την πόλη του Βρανδεμβούργου. Διεξήγε εκστρατείες εναντίον των Σλαύων και του Κνούτου ΣΤ΄ της Δανίας. Τον χειμώνα του 1198-99 ερήμωσε την κατεχόμενη από τους Δανούς Πομερανία και σταθεροποίησε τις εδαφικές αποκτήσεις του με μία εκστρατεία, που πίεσε το Ρύγκεν και απείλησε το Χάμπουρκ (Αμβούργο). Υποστήριξε το 1200 και το 1203 τον Φίλιππο των Χοενστάουφεν ως βασιλιά της Γερμανίας έναντι του Όθωνα Δ΄ των Βίττελσμπαχ.

Το 1205 απεβίωσε σε ηλικία 58 ετών και τον διαδέχθηκε ο νεότερος, ετεροθαλής αδελφός του Αλβέρτος Β΄.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τη μητριά του (τη 2η σύζυγο του πατέρα του) μετά το τέλος εκείνου το 1184, την Άντα, κόρη του Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Helmut, Assing (1997). Brandenburg, Anhalt und Thüringen im Mittelalter. Askanier und Ludowinger beim Aufbau fürstlicher Territorialherrschaften (in German). Cologne: Böhlau Verlag. ISBN 3-412-02497-X.
 Helmut, Assing (2002). Die frühen Askanier und ihre Frauen (in German). Bernburg.
 Lutz, Partenheimer (2001). Albrecht der Bär — Gründer der Mark Brandenburg und des Fürstentums Anhalt (in German). Cologne: Böhlau Verlag. ISBN 3-412-16302-3.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Ασκάνια
Αναζήτηση κατά πλάτος

Αναζήτηση κατά πλάτος είναι ένας αλγόριθμος για διάσχιση ή αναζήτηση σε δομές δεδομένων τύπου δέντρου ή γράφου. Η αναζήτηση ξεκινά από τη ρίζα του δέντρου (ή από κάποιο αυθαίρετο κόμβο του γραφήματος, που μερικές φορές αναφέρεται ως "κλειδί αναζήτησης του") και διερευνά πρώτα τους γειτονικούς κόμβους, προτού μεταβεί στους γείτονες του επόμενου επίπεδο.

Ψευδοκώδικας 
Η αναζήτηση κατά πλάτος επιτυγχάνεται με χρήση μιας βοηθητική ουράς. Οι κόμβοι των κάθε επιπέδων του δέντρου εισάγωνται διαδοχικά στη βοηθητική ουρά. Ο κάτωθι επαναληπτικός αλγόριθμος διακρίνει δύο περιπτώσεις:
 Περίπτωση ρίζας: Η ουρά είναι αρχικά κενή, συνεπώς ο κόμβος της ρίζας πρόστειθεται στη βοητική ουρά.
 Γενική περίπτωση: Όσο η βοηθητική ουρά δεν είναι κενή, εξαγωγή και επεξεργασία του επόμενου κόμβου από την ουρά. Στη συνέχεια, εισαγωγή στη βοηθητική ουρά όλων τών κόμβων παιδιών του τρέχοντος κόμβου. Εάν ο τρέχων κόμβος είναι φύλλο, δεν εισάγεται τίποτα.

Αναφορές 

Αλγόριθμοι γράφων
Αλγόριθμοι αναζήτησης
Όθων Γ΄ του Βρανδεμβούργου

Ο Όθων Γ΄ ο ευσεβής, γερμ. Otto III der fromme (1215 - 9 Οκτωβρίου 1267) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούργου, πρώτα μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Α΄ (1220-66) και μετά μόνος του (1266-67). Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Ζάλτσβεντελ.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Ματθίλδης, κόρης του Κορράδου Β΄.

Η διακυβέρνησή του με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Α΄ χαρακτηρίστηκε από την επέκταση του μαργραβάτου: προσάρτησε το υπόλοιπο των Τέλτοβ και Μπάρνιμ, το Ούκλερμαρκ, την κυριότητα του Στάργκαρτ, το Λούμπουστσλαντ και τις περιοχές του Νόιμαρκ ανατολικά του Όντερ. Ενδυνάμωσαν τη θέση του Βρανδεμβούργου μέσα στο Γερμανικό βασίλειο· το 1256 ο Όθων Γ΄ ήταν υποψήφιος για βασιλιάς. Ίδρυσαν πόλεις και ανέπτυξαν τις δίδυμες πόλεις Κελν και Βερολίνο. Επέκτειναν το κάστρο των Ασκάνια στο Σπάννταου και το έκαναν έδρα τους.

Πριν αποβιώσουν διαίρεσαν το μαργραβάτο σε δύο μέρη: ένα για τους απογόνους του Ιωάννη Α΄ και ένα για εκείνους του Όθωνα Γ΄. Ως τότε τα μέλη του Οίκου τους εθάπτοντο στο αββαείο του Λέχνιν, που περιήλθε στο δεύτερο μέρος, έτσι οι απόγονοι του Ιωάννη Α΄ ίδρυσαν το 1258 την Κιστερκιανή μονή Μάριανσεε για την ταφή τους. Το 1266 άλλαξαν γνώμη και ίδρυσαν τη μονή Χορίν, 8 χλμ νοτιοδυτικά της προηγούμενης. Το 1274 μετέφεραν τη σορό του ΙΩάννη Α΄ από το Μάριανσεε στο Χορίν. Ο κλάδος του Όθωνα Γ΄ εξέλιπε το 1317 και ο εγγονός τού Ιωάννη Α΄, ο Βάλντεμαρ, ενοποίησε το μαργραβάτο.

Το 1267 απεβίωσε σε ηλικία 52 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του από κοινού στο Ζάλτσβεντελ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1244 τη Βεατρίκη των Πρεμυσλιδών, κόρη του Βεγκεσλάου Α΄ της Βοημίας και είχε τέκνα:
 Ιωάννης Γ΄ 1244-1268, μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.
 Όθων Ε΄ π. 1246-1298, συν-μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.
 Αλβέρτος Γ΄ π. 1250-1300, συν-μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.
 Όθων ΣΤ΄ π. 1255-1303, συν-μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.
 Κουνιγκούντε απεβ. π. 1292, παντρεύτηκε πρώτα τον Μπέλα των Άρπαντ δούκα της Σλαβονίας και μετά τον Βάλεραν Δ΄ δούκα του Λίμπουργκ.

Πηγές
 Helmut Assing: Brandenburg, Anhalt und Thüringen im Mittelalter. Askanier und Ludowinger beim Aufbau fürstlicher Territorialherrschaften, Böhlau Verlag, Cologne, 1997, ISBN 3-412-02497-X
 Helmut Assing: Die frühen Askanier und ihre Frauen, Bernburg, 2002
 Lutz Partenheimer: Albrecht der Bär – Gründer der Mark Brandenburg und des Fürstentums Anhalt, Böhlau Verlag, Cologne, 2001, ISBN 3-412-16302-3
 Jörg Rogge: Die Wettiner, Thorbecke Verlag, Stuttgart, 2005, ISBN 3-7995-0151-7
 Hans Spichalski: Heinrich Raspe IV. von Thüringen – Landgraf und Gegenkönig, Books on Demand GmbH, Norderstedt, 2009, ISBN 978-3-8370-5288-6, p. 96 ff.
 Stephan Warnatsch: Geschichte des Klosters Lehnin 1180–1542 = Studien zur Geschichte, Kunst und Kultur der Zisterzienser, vol. 12.1, Lukas Verlag, Berlin, 2000 (also: thesis, Free University, Berlin, 1999), ISBN 3-931836-45-2

Παραπομπές 

Οίκος των Ασκάνια
Παναγία Κουνίστρα

Η μονή της Παναγίας της Κουνίστρας βρίσκεται στη δυτική Σκιάθο, σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από την πόλη. Το καθολικό τιμάται στα Εισόδια της Θεοτόκου στις 21 Νοεμβρίου.

Ιστορία
Το όνομά της το πήρε από την ομώνυμη εικόνα η οποία σύμφωνα με την παράδοση βρέθηκε κρεμασμένη σε ένα πεύκο και κουνιόταν. Υπάρχουν και άλλες εκδοχές  του ονόματος, όπως Εικονίστρια.  Την ιστορία της εικόνας  την μαθαίνουμε από χειρόγραφο του διδασκάλου του Γένους Επιφάνειου ή Στέφανου Δημητριάδη (1760-1827), το οποίο βρέθηκε στο Άγιο Όρος. Η χρονολογία της ευρέσεως της εικόνας υπολογίζεται ίσως περί το 1655. Μετά την εύρεση της εικόνας χτίστηκε ο ναός των Εισοδίων ο οποίος το 1726 μεγάλωσε σε βασιλική με τρούλο και το 1741 ζωγραφίστηκε με ωραίες τοιχογραφίες. Το μοναστήρι διαλύθηκε το 1834 από την Αντιβασιλεία, η οποία διέλυσε πολλά μοναστήρια της Ελλάδος.

Παραπομπές 

Μονές του νομού Ευβοίας
Σκιάθος
Όθων Ε΄ του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ

Ο Όθων Ε΄ ο υψηλός, γερμ. Otto V der Große (π. 1246 - 1298) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου μαζί με τον εξάδελφό του Όθωνα Δ΄. Ήταν από τον κλάδο του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όθωνα Γ΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Βεατρίκης των Πρεμυσλιδών, κόρης του Βεγκεσλάου Α΄ της Βοημίας.

Πέρασε πολλά έτη στην Πράγα, στην Αυλή του εκ μητρός θείου του Ότακαρ Β΄ της Βοημίας. Το 1278 ο Ότακαρ Β΄ απεβίωσε σε μάχη και τον διαδέχθηκε ο γιος του Βεγκέσλαος Β΄, που ήταν 7 ετών, έτσι ο Όθων Ε΄ ανέλαβε αντιβασιλιάς. Είχε να αντιμετωπίσει τις μηχανορραφίες της χήρας του Ότακαρ Β΄, της Κουνιγκούντε και τις μερίδες των δυνατών ευγενών. Οι Βοημοί χρονικογράφοι περιγράφουν την επίμονη αυστηρότητα του Όθωνα Ε΄ και ότι ο νεαρός Βεγκέσλαος Β΄ αναγκάστηκε να παραιτηθεί της αξίωσής του επί της Άνω Λουσατίας.

Όταν ο Βεγκέσλαος Β΄ ανέλαβε την εξουσία, διατηρήθηκε η καλή σχέση τους και ο νέος βασιλιάς έλαβε μέτρα εναντίον της δυνατής επιρροής της ομάδας γύρω από τη μητέρα του. Ο Όθων Ε΄ υπεραμύνθηκε με επιμονή των διεκδικήσεων επί της Πομερανίας, έναντι των πολωνικών απαιτήσεων. Το 1298 απεβίωσε σε ηλικία 52 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιουδήθ, κόρη του Χέρμαν Α΄, κόμη του Χέννεμπεργκ και είχε τέκνα:
 Ματθίλδη π. 1270-1298, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας τον Ενάρετο, δούκα της Βρότσλαφ και υψηλό δούκα της Πολωνίας.
 Χέρμαν π. 1275-1308, μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.
 Όθων απεβ. 1307.
 Κουνιγκούντε απεβ. 1317, άγαμη.
 Βεατρίκη π. 1270-1316, παντρεύτηκε πρώτα τον Μπόλκο Α΄ των Πιάστ δούκα του Λβόβεκ και μετά τον Βλαντύσλαφ των Πιάστ δούκα του Μπύτομ.
 Ιουδήθ απεβ. 1328, παντρεύτηκε τον 3ο εξάδελφο του πατέρα της Ροδόλφο Α΄ των Ασκάνια, δούκα της Σαξονίας-Βίττενμπεργκ. 
 Αλβέρτος πριν το 1283-π. 1296.

Πηγές
 Otto von Heinemann (1887), "Otto V. (Markgraf von Brandenburg)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 24, Leipzig: Duncker & Humblot, p. 663

Παραπομπές 

Οίκος των Ασκάνια
Μάργκαρετ Ρόπερ

Η Μάργκαρετ Ρόπερ (Margaret Roper) (το γένος More) (1505-1544) ήταν Αγγλίδα συγγραφέας και μεταφράστρια και μία από τις πιο μορφωμένες οι γυναίκες του δέκατου έκτου αιώνα στην Αγγλία.

Υπόβαθρο 
H Μάργκαρετ Ρόπερ ήταν η κόρη του Σερ Τόμας Μορ κα της Jane Colt, που πιθανόν πέθανε στη γέννα. Η Μάργκαρετ, ή "Meg", όπως την φώναζε ο πατέρας της, επισκεπτόταν συχνά τον πατέρα της κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του στον Πύργο του Λονδίνου (Tower of London).

Η Margaret παντεύτηκε τον William Roper το1521 στο Eltham του Kent. Το ζευγάρι έζησε στο Well Hall στο Eltham  και απέκτησε πέντε παιδιά: την Elizabeth (1523–60),  τη Margaret (1526–88), τον Thomas (1533–98), τη Mary (απεβίωσε το 1572) και τον Anthony (1544–1597).

Μετά τον αποκεφαλισμό του Thomas More το 1535 λόγω της άρνησής του να αποδεχθεί την Πράξη Υπεροχής (Acts of Supremacy) και την Πράξη Διαδοχής (Act of Succession) (1534) του Eρρίκου H΄ της Αγγλίας και να ορκιστεί πίστη στον Ερρίκο ως κεφαλή της Εκκλησίας, το κεφάλι του κρεμάστhκε σε ένα δόρυ στη Γέφυρα του Λονδίνου (London Bridge) για ένα μήνα. Η Margaret δωροδόκησε τον άνθρωπο που θα έριχνε το κεφάλι του πατέρα της στο ποτάμι, ώστε να το δώσει σε αυτήν. Το διατήρησε παστώνοντάς το με μπαχαρικά μέχρι το θάνατό της σε ηλικία 39 ετών το 1544. Μετά το θάνατό της, ο σύζυγός της William Roper ανέλαβε το κεφάλι και στον τάφο του έθαψαν μαζί του και το κεφάλι του Thomas More.

Ο William Ρόπερ ("ο γιος Roper", όπως αναφερόταν σε αυτόν ο Thomas More) έγραψε την πρώτη βιογραφία του πολιτικού, αλλά ο φόρος τιμής στον πεθερό του, όπως και οι προσπάθειες της Margaret δεν έμειναν στην ιστορία. Στο Dream of Fair Γυναίκες ο Alfred, Lord Tennyson επικαλείται τη Margaret Roper ("who clasped in her last trance/ Her murdered father's head") ως υπόδειγμα πίστης και οικογενειακής αγάπης.

Η Roper ήταν η πρώτη γυναίκα μη ευγενής που δημοσίευσε το βιβλίο που είχε μεταφράσει στα αγγλικά. Το βιβλίο αυτό ήταν η μετάφραση από τα λατινικά του έργου Precatio Dominica του Έρασμου και δημοσιεύτηκε ως Ευσεβής Πραγματεία επί του Πατρός Ημών (Devout Treatise upon the Paternoster). Σε μία επιστολή o More αναφέρεται στα ποιήματά της, αλλά κανένα από αυτά δεν έχει διασωθεί.

Στo διάσημο έργο του Robert Bolt Ένας Άνθρωπος για Όλες τις Εποχές (A Man for All Seasons), η Margaret και ο William Roper είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες. Στην ομώνυμη ταινία του 1966 τον ρόλο της Margaret ενσάρκωσε η Susannah York.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Patricia Demers: "Margaret Roper and Erasmus: the Relationship of Translator and Source," WWR Magazine, Spring 2005.
 
 "Letter to Margaret Roper written by Thomas More the day before his execution"
 Project Continua: Biography of Margaret More Roper Project Continua is a web-based multimedia resource dedicated to the creation and preservation of women’s intellectual history from the earliest surviving evidence into the 21st century.
 Roper's translation of Erasmus

Άγγλοι συγγραφείς
Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα

Η ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκέφαλου μπορεί να καταγραφεί με την βοήθεια ηλεκτροδίων, τα οποία τοποθετούνται σε διάφορα τμήματα της επιφάνειας του δέρματος του κρανίου και συνδέονται στη συνεχεία με ένα ειδικό όργανο, τον ηλεκτροεγκεφαλογράφο.

Τα εγκεφαλικά κύματα που καταγράφονται  διαφέρουν σε ένταση και συχνότητα ανάλογα με τη δραστηριότητα διαφόρων ομάδων νευρώνων. Όταν το άτομο είναι σε εγρήγορση καταγράφονται συνήθως δυο είδη κυμάτων κύματα α και τα κύματα β. Τα κύματα α , με συχνότητα 6-13/sec και διάφορα δυναμικού 45mV  κυριαρχούν όταν το άτομο είναι σε ηρεμία με κλειστά τα μάτια και εξαφανίζονται κατά τη διάρκεια του ύπνου. Τα  κύματα β , με συχνότητα μεγαλύτερη από 13/sec αλλά ένταση μικρότερη από αυτήν των α, καταγράφονται, όταν το άτομο εκτελεί μια πνευματική εργασία.
Τα κύματα θ, με συχνότητα 4-7/sec ,που εμφανίζονται κυρίως στα παιδιά μπορεί να καταγραφούν στους ενήλικες στα πρώτα στάδια  του ύπνου και σε καταστάσεις συναισθηματικής φόρτισης. Τα κύματα δ με συχνότητα μικρότερη από 4/sec, καταγράφονται κατά τη διάρκεια του βαθέος ύπνου ,κατά την οποία , κάθε 90min περίπου, καταγράφεται (για 5-20 min) έντονη ηλεκτρική δραστηριότητα. Αυτή οφείλεται στη δραστηριότητα ορισμένων περιοχών του εγκέφαλου (παράδοξος ύπνος). Ο παράδοξος ύπνος συνοδεύεται από όνειρα, ακανόνιστο καρδιακό και αναπνευστικό ρυθμό και από ταχεία κίνηση των βολβών των οφθαλμών.
Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα αποτελεί διαγνωστικό μέσο. Μπορεί  να χρησιμοποιηθεί για τη διάγνωση μορφών επιληψίας και την ύπαρξη όγκων στον εγκέφαλο. Τέλος , χρησιμοποιείται για τον καθορισμό του εγκεφαλικού θανάτου σε ασθένειες  που βρίσκονται σε κώμα, διότι η παύση της λειτουργίας του εγκεφάλου έχει ως συνέπεια την απουσία οποιασδήποτε ηλεκτρικής δραστηριότητας

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Υγειονομικές διαγνωστικές εξετάσεις
Αναδυόμενες τεχνολογίες
Ερρίκος του Άνχαλτ-Κέτεν

Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (30 Ιουλίου 1778 - 23 Νοεμβρίου 1847) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Πλες (1818-30) και μετά δούκας του Άνχαλτ-Κέτεν (1830-47).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου-Έρντμαν πρίγκιπα του Άνχαλτ-Πλες και της Λουίζας-Φερδινάνδης, κόρης του Ερρίκου-Ερνέστου κόμη του Στόλμπερκ-Βέρνιγκεροντε.

Το 1847 απεβίωσε στο Κέτεν σε ηλικία 69 ετών, άτεκνος. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου Πλέτσκαου-Κέτεν και το δουκάτο του Κέτεν περιήλθε στον εγγονό του 5ου εξαδέλφου του Λεοπόλδο Δ΄ του πρεσβύτερου κλάδου του Άνχαλτ-Ντεσάου.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1819 την Αυγούστα-Φρειδερίκη-Ερπεράνς, κόρη του Ερρίκου ΜΔ΄ πρίγκιπα του Ρόις-Κέστριτς· δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 
 August Ludwig Fürst v.Anhalt-Köthen Genealogical database by Herbert Stoyan

Παραπομπές 

Οίκος των Ασκάνια
RIA Novosti

Το RIA Novosti (ρωσικά: РИА Новости) ήταν το διεθνές πρακτορείο ειδήσεων της Ρωσίας μέχρι το 2013 και συνεχίζει να είναι το όνομα ενός εγχώριου πρακτορείου ειδήσεων στη ρωσική γλώσσα. Λειτουργώντας υπό την αρμοδιότητα του ρωσικού Υπουργείου Τηλεπικοινωνιών και ΜΜΕ, το RIA Novosti έχει την έδρα του στη Μόσχα και διαθέτει περίπου 80 παραρτήματα σε διεθνές επίπεδο. Στις 9 Δεκεμβρίου 2013 ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν διέταξε την εκκαθάριση του RIA Novosti και τη δημιουργία του ρωσικού διεθνούς πρακτορείου ειδήσεων Rossiya Segodnya. Ο Ντμίτρι Κισέλεφ, ένας αρχαιολόγος του Russia-1 της Ρωσίας, διορίστηκε για πρώτη φορά πρόεδρος του νέου οργανισμού πληροφοριών. Το RIA Novosti είχε προγραμματιστεί να κλείσει το 2014. Από τον Μάρτιο του 2014, το προσωπικό πληροφορήθηκε ότι είχαν τη δυνατότητα να μεταφέρουν τις συμβάσεις τους στη Rossiya Segodnya ή να αποδεχθούν εθελοντική απόλυση. Στις 10 Νοεμβρίου 2014, η Rossiya Segodnya ξεκίνησε την πλατφόρμα πολυμέσων Sputnik ως διεθνή αντικατάσταση του RIA Novosti και της Φωνής της Ρωσίας. Εντός της ίδιας της Ρωσίας, ωστόσο, η Rossiya Segodnya εξακολουθεί να λειτουργεί τη ρωσική υπηρεσία ειδήσεων υπό την ονομασία RIA Novosti με την ιστοσελίδα του (ria.ru).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ειδησεογραφικά πρακτορεία
Πολίχνη Μεσσηνίας

Η Πολίχνη είναι χωριό της Μεσσηνίας και ανήκει στον δήμο Οιχαλίας.Έχει πληθυσμό 156 κατοίκους και υψόμετρο 75 μ. Απέχει 37 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα και 7 χιλιόμετρα από την έδρα του δήμου τον Μελιγαλά.

Η Πολίχνη βρίσκεται 10 χλμ. Βορειοδυτικά του Μελιγαλά και 40 από την Καλαμάτα και δεσπόζει του αρχαίου «Στενυκλαρίου πεδίου», με μέσο σταθμικό υψόμετρο 90 μέτρα. Η Πολίχνη παρουσιάζει μεγάλο αρχαιολογικό ενδιαφέρον, αφού στην θέση της τοποθετείται το κέντρο της αρχαίας Ανδανίας.

Το 1858 βρέθηκαν, στο κέντρο της Πολίχνης, δύο μεγάλες ενεπίγραφες πλάκες (εγράφησαν το -93) και αναφέρουν τους ιερούς νόμους που διείπαν το τελετουργικό μέρος των "Καρνασίων Μυστηρίων".

Οι ανασκαφές της ΛΗ΄ Ε.Π.Κ.Α. (2000- 2010)

Η πληροφορία του περιηγητή Παυσανία ότι στην περιοχή της αρχαίας Ανδανίας, όπου τελούνταν τα περίφημα μυστήρια, υπήρχε πηγή και άγαλμα αφιερωμένο στην Αγνή, τη θυγατέρα της Δήμητρας (Ύδωρ δε άνεισιν εκ πηγής παρά το άγαλμα), καθώς και η εύρεση το 1858, μέσα στο σύγχρονο οικισμό της Πολίχνης, της εξαιρετικά σημαντικής επιγραφής του -1ου αιώνα, η οποία περιείχε ολόκληρο το τελετουργικό των μυστηρίων, ήταν οι κύριοι λόγοι που ώθησαν την ΛΗ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων στη διενέργεια επιφανειακής έρευνας και διερευνητικών ανασκαφικών τομών στο χώρο δυτικά του σύγχρονου Διβαρίου (υδατοδεξαμενή), που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού.

Η έρευνα στο εσωτερικό της υδατοδεξαμενής, μετά την υποχώρηση των υδάτων αποκάλυψε πενιχρά λείψανα ενός σχεδόν ολοκληρωτικά κατεστραμμένου υδραγωγείου υστερορωμαϊκών χρόνων.Δυτικά του Διβαρίου, σε αγρόκτημα όπου κατά το παρελθόν είχε εντοπιστεί επιφανειακά τμήμα μωσαϊκού δαπέδου, διενεργήθηκε ανασκαφή, η οποία έφερε στο φως τμήμα μεγάλου συγκροτήματος, ίσως έπαυλης υστερορωμαϊκών χρόνων, με μια μεγάλη ορθογώνια αίθουσα, διαστ. 9,70x 3,60μ., η οποία ήταν στρωμένη με ψηφιδωτό αρκετά φθαρμένο που έφερε στο μέσον παραστάσεις μέσα σε τετράγωνα πλαίσια.

Οι δοκιμαστικές ανασκαφικές τομές που διενεργήθηκαν βόρεια και δυτικά του Διβαρίου κάλυψαν μεγάλη έκταση, η οποία, όπως διαπιστώθηκε, ήταν κατάσπαρτη με λείψανα κτισμάτων υστερορωμαϊκών ή πρώιμων χριστιανικών χρόνων, ενώ σε ολόκληρο το χωριό υπάρχουν διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη, που προέρχονται από μνημειώδη κτήρια της ίδιας ή αρχαιότερης περιόδου.
Δήμος Οιχαλίας
Όθων Α΄ του Άνχαλτ-Άσερσλεμπεν

Ο Όθων Α΄, γερμ. Otto I (απεβ. 25 Ιουνίου 1304) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Άσερσλεμπεν (1266-1304).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Β΄ πρίγκιπα του Άσερσλεμπεν και της Ματίλντας των Γουέλφων, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Το 1304 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιός του Όθων Β΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1283 τη Χέντβιχ των Πιάστ-Σιλεσίας, κόρη του Ερρίκου Γ΄ του Λευκού, δούκα του Βρότσλαφ και είχε τέκνα:
 Όθων Β΄ απεβ.  1315, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Άσερσλεμπεν.
 Σοφία, παντρεύτηκε τον Ούλριχ Γ΄ κόμη του Ρέγκενσμπουρκ-Χάιμμπουρκ.
 Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο κόμη του Μπάιχλινγκεν-Ρότενμπουρκ.

Πηγές
 
 August Ludwig Fürst v.Anhalt-Köthen Genealogical database by Herbert Stoyan

Οίκος των Ασκάνια
Όθων Β΄ του Άνχαλτ-Άσερσλεμπεν

Ο Όθων Β΄, γερμ. Otto II (απεβ. 24 Ιουλίου 1315) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Άσερσλεμπεν (1304-1315).

Βογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Όθωνα Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Άσερσλεμπεν και της Χέντβιχ των Πιάστ, κόρης του Ερρίκου Γ΄ του λευκού, δούκα του Βρότσλαφ της Σιλεσίας.

Το 1315 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο αδελφός της Χέντβιχ Ερρίκος Δ΄ ο Ενάρετος δούκας του Βρότσλαφ και ο εξάδελφός της Λαδίσλαος των Πιάστ συν-δούκας του Βρότσλαφ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1309 την Ελισάβετ των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου Κλεμ (γιου του Ερρίκου Γ΄ μαργράβου του Μάισσεν) και είχε τέκνο:
 Αικατερίνη απεβ. πριν το 1347, παντρεύτηκε τον Χέρμαν ΣΤ΄ κόμη του Ορλαμύνντε.

Πηγές
 
 August Ludwig Fürst v.Anhalt-Köthen Genealogical database by Herbert Stoyan

Αναφορές

Οίκος των Ασκάνια
Πολυνέρι (αποσαφήνιση)

Με την ονομασία Πολυνέρι'' ή Πολυνέριον''' είναι γνωστοί οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:

 Πολυνέρι Γρεβενών
 Πολυνέρι Δράμας
 Πολυνέρι Θεσπρωτίας
 Πολυνέρι Λάρισας
 Πολυνέρι Τρικάλων

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μαριάννα Ελεονώρα των Βουρβόνων

Η Μαρια Άννα Ελεονώρα των Βουρβόνων (Marie Anne Éléonore de Bourbon, 22 Δεκεμβρίου 1690 - 30 Αυγούστου 1760) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του Λουδοβίκου Γ΄, Πρίγκιπα του Κοντέ, και της Λουίζας Φραγκίσκης των Βουρβόνων. Ήταν η ηγουμένη του Saint-Antoine-des-Champs, μια μονή στο προάστιο του Παρισιού Villejuif.

Βιογραφία
Η Μαρία Άννα Ελεονώρα Γαβριέλλα γεννήθηκε στο Παλάτι των Βερσαλλιών ως κόρη του Δούκα και της Δούκισσας των Βουρβόνων. Ως το πρωτότοκο παιδί των γονιών της, ήταν γνωστή ως Mademoiselle de Bourbon στη νεολαία της. Αρχικά ήταν η αγαπημένη της μητέρας της αλλά αργότερα αντικαταστάθηκε από την αδελφή της Λουίζα Ελισάβετ. Η Ελεονώρα, μέσω της μητέρας της, ήταν εγγονή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της ερωμένης του Αθηναΐδας ντε Μοντεσπάν.

Στις 6 Μαΐου 1706, στην ηλικία των 16 ετών, έγινε καλόγρια στο βασιλικό αββαείο του Φοντεβρώ στο Ανζού. Αργότερα έγινε η ηγουμένη του μοναστηριού του Saint-Antoine-des-Champs (που ήταν μοναστήρι ήδη από τον 13ο αιώνα) το 1723 και ήταν γνωστή ως "Madame de Bourbon". 

Η Μαρία Άννα Ελεονώρα πέθανε στο Villejuif και θάφτηκε στο Αββαείο του Saint-Antoine-des-Champs.
Η αδελφή της Ενριέττα Λουίζα των Βουρβόνων ήταν ηγουμένη, όπως και μια ξαδέρφη, η Λουίζα Αδελαΐδα της Ορλεάνης. Η Μονή στο Saint-Antoine είναι τώρα η έδρα του Νοσοκομείου Σαιντ-Αντουάν έξω από το Παρίσι.

Παραπομπές

Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Οίκος των Βουρβόνων
Λούτσο Μπαρριός

Ο Λούις Μπαρριός Ρόχας, (ισπ. Luis Barrios Rojas), κοινώς γνωστός ως Λούτσο Μπαρριός (ισπ. Lucho Barrios , 1935 - 2010) ήταν δημοφιλής Περουβιανός μουσικός και τραγουδιστής της Λατινικής Αμερικής.

Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου στο Καλλάο του Περού. Αναδείχθηκε κατά τη δεκαετία του 1960, με τραγούδια μπολερό, όπως το «Marambu» και κέρδισε τις καρδιές και την αγάπη του κοινού στο Περού και τη Χιλή. Τιμήθηκε το 2002 με το παράσημο Αξίας της Χιλής. Χαρακτηρίστηκε επίσης ως «βασιλιάς του Μπολερό» και «βασιλιάς του δακρυϊκού αδένα».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Claudius Prößer: „Der König der Tränendrüse ist tot“, TAZ, 5. Mai 2010

Παραπομπές

Περουβιανοί μουσικοί
Τραγουδιστές
Match! Game

Το Match! Game (ρωσικά: Матч! Игра) είναι ρωσικό αθλητικό τηλεοπτικό κανάλι. Εξέπεμψε αρχικά με την ονομασία «Sport-2» στις 4 Απριλίου 2011 στις 12:00. Στις 13 Αυγούστου 2012 μετονομάστηκε σε «Sport». Εισήλθε στην πλατφόρμα μη ψηφιακών καναλιών της ψηφιακής τηλεόρασης VGTRK, ενώ τον Οκτώβριο του 2015, η Gazprom-Media Holding απέκτησε το κανάλι. Στις 25 Ιανουαρίου 2016 μετονομάστηκε σε «Match! Game».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη Ρωσία
Όθων Γ΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ

Ο Όθων Γ΄, γερμ. Otto III. (απεβ. 27 Φεβρουαρίου 1404) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (1374-1404).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βερνάρδου Γ΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Ματθίλδης, κόρης του Μάγκνους Α΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Το 1404 απεβίωσε και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Βερνάρδος Ε΄ και Όθων Δ΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μια αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνα:
 Βερνάρδος ΣΤ΄ απεβ. 1468, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
 Όθων Δ΄ απεβ. 1415, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ

Πριν το 1391 ο Όθων Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Λουτρούντις, κόρη του Γκέμπχαρντ Δ΄, κόμη του Μάνσφελντ-Κβέρφουρτ και είχε τέκνο:
 Ματθίλδη απεβ. πριν το 1432, παντρεύτηκε τον γιο του τέταρτου εξαδέλφου της Γεώργιο Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου.

Πηγές
 
 August Ludwig Fürst v. Anhalt-Köthen Genealogical database by Herbert Stoyan

Παραπομπές 

Οίκος των Ασκάνια
Όθων Δ΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ

Ο Όθων Δ΄, γερμ. Otto IV. (απεβ. 1 Μαΐου 1415) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όθωνα Γ΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και μιας αγνώστου ονόματος συζύγου.

Το 1374 απεβίωσε ο θείος του Ερρίκος Δ΄ και αφού παραγκωνίστηκε ο γιος εκείνου Βερνάρδος Ε΄, έγινε πρίγκιπας ο Όθων Γ΄. Όταν ο τελευταίος ετελεύτησε το 1404, τον διαδέχθηκε ο νόμιμος διάδοχος Βερνάρδος Ε΄, που αναγκάστηκε να συγκυβερνήσει με τον Όθωνα Δ΄.

Το 1415 απεβίωσε ο Όθωνας Δ΄ άγαμος και ο Βερνάρδος έμεινε μόνος πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ.

Πηγές
 
 August Ludwig Fürst v.Anhalt-Köthen Genealogical database by Herbert Stoyan

Παραπομπές

Οίκος των Ασκάνια
Μαγκρόβιο δάσος

Μαγκρόβιο δάσος ονομάζεται ένα είδος δάσους των υποτροπικών και τροπικών θαλάσσιων ακτών που κυριαρχείται από ανεκτικά στο αλάτι ξυλώδη φυτά, όπως τα Rizophora και Avicennia. Βρίσκεται στη μεταβατική περιοχή μεταξύ της ξηράς και της θάλασσας και είναι επίσης πολύ συνηθισμένο σε δέλτα ποταμών και σε περιοχές με υφάλμυρα ύδατα. Συναντάται μόνο σε περιοχές στις οποίες παρατηρείται το φαινόμενο της παλίρροιας.

Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά των μαγκρόβιων δασών είναι οι ακραίες διακυμάνσεις στις φυσικές και χημικές συνθήκες που επικρατούν σε αυτά, όπως για παράδειγμα το επίπεδο του φωτισμού και η θερμοκρασία, η αλατότητα και τα επίπεδα του οξυγόνου των υδάτων. Για αυτές τις ακραίες διακυμάνσεις οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η εναλλαγή του επιπέδου της παλίρροιας, η οποία έχει καθοριστικό ρόλο στην επιβίωση των μαγκρόβιων δασών. Τα μαγκρόβια δάση όπως και τα τροπικά, είναι ευαίσθητα οικοσυστήματα που χαρακτηρίζονται από πολύ πλούσια βιοποικιλότητα.

Η ιδιαίτερη φύση των μαγκρόβιων δασών τα κάνει ιδιαίτερα ευάλωτα στον παγετό.

Αναφορές 

Δάσος
Δάση
Οικοσυστήματα
Δασολογία
Μικρή Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια

Η Μικρή Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια (ρωσ. Малая советская энциклопедия) ήταν μια γενική εγκυκλοπαίδεια που δημοσιεύθηκε στη Σοβιετική Ένωση. Η εγκυκλοπαίδεια δημοσιεύθηκε στις εξής τρεις εκδόσεις:

 1η έκδοση, 10 τόμοι (περίοδος 1928-1931 — οι τόμοι πωλήθηκαν όπως δημοσιεύονταν, ως εκ τούτου υπάρχουν διαφορετικές ημερομηνίες εκδόσεως για τους 10 τόμους)
 2η έκδοση, 11 τόμοι
 3η έκδοση, 10 τόμοι

Πηγές

Δείτε επίσης 
 Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια

Μικρη Σοβιετικη Εγκυκ
|Μικρη Σοβιετικη 
Μικρη
Χανκαβάν

Το Χανκαβάν (Αρμενικά: Հանքավան)· παλαιότερα γνωστό ως Μιχαηλόβκα, είναι ένα χωριό και θερινό θέρετρο στην επαρχία Κοτάικ της Αρμενίας δίπλα στον ποταμό Μαρμαρίκ κάτω από την οροσειρά Παμπάκ. Είναι γνωστό για τις ιαματικές πηγές του, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν ως τμήμα μιας βιομηχανίας υγιεινής κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου.

Δημογραφικά
Το Χανκαβάν είναι μια από τις τελευταίες ελληνικές κοινότητες στην Αρμενία. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει μια εκκλησία και ένα νεκροταφείο προς τα αριστερά. Η εκκλησία χτίστηκε από Έλληνες που μετανάστευσαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1827. Οι τάφοι χρονολογούνται από εκείνη την εποχή. Αρχικά επτά οικογένειες μετακόμισαν σε αυτό το χωριό, ένας αριθμός που μεγάλωσε σε ένα ακμάζον χωριό 250 οικογενειών. Αυτό που απομένει είναι περίπου 50 οικογένειες που εντοπίζουν την καταγωγή τους στην ελληνική ενδοχώρα.

Βιομηχανία
Ένα χρυσωρυχείο που βρίσκεται στο χωριό πωλήθηκε πρόσφατα για περίπου 30 εκατομμύρια δολάρια.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
Επαρχία Κοτάικ

Σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Οδηγός για το Χανκαβάν
 Οδηγός για τα Τζιρβέζ και το Χανκαβάν

Χωριά της Αρμενίας
Αλαβερντί

Το Αλαβερντί (Αρμενικά: Ալավերդի, Γεωργιανά: ალავერდი), είναι πόλη και δημοτική κοινότητα στην επαρχία Λορί στο βορειοανατολικό τμήμα της Αρμενίας, κοντά στα σύνορα με τη Γεωργία. Βρίσκεται στο μοναδικό άμεσο σιδηροδρομικό σταθμό μεταξύ Αρμενίας και Γεωργίας. Βρίσκεται στο κάτω μέρος του φαραγγιού του ποταμού Ντεμπέντ, το Αλαβερντί είναι ένα σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο στη βόρεια Αρμενία.

Η περιοχή της πόλης Αλαβερντί κατοικήθηκε από την αρχαιότητα. Αυτό αποδεικνύεται από τα μνημεία που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια των ανασκαφών. Οι Αρμένιοι, που αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης, έχουν  μακραίωνη μόνιμη παρουσία στην περιοχή. Η πόλη οφείλει την οικονομική ανάπτυξη των προηγούμενων αιώνων στα πλούσια ορυχεία χαλκού ανακαλύφθηκαν στην περιοχή. Η συστηματική εκμετάλλευση άρχισε γύρω στο 1780, με Έλληνες ανθρακωρύχους που μετανάστευσαν από τον Πόντο και την Γεωργία, στην περιοχή για να συμπληρώσουν τα λιγοστά εργατικά χέρια των ντόπιων χωρικών. Τα ορυχεία αυτά φέρεται να ήταν η πηγή του ενός τετάρτου της παραγωγής εξευγενισμένου χαλκού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Στη δεκαετία του 1880, η εκμετάλλευση των ορυχείων πωλήθηκε σε γαλλική εταιρεία, αλλά οι ειδικευμένοι ανθρακωρύχοι παρέμειναν κυρίως Έλληνες. Η κατάρρευση της σοβιετικής οικονομίας και το σταδιακό κλείσιμο των ορυχείων συνέβαλε ουσιαστικά στη μείωση της κάποτε τρομερής ρύπανσης που παρήγαγαν τα έργα. Ο πληθυσμός της πόλης που είχε αυξηθεί παράλληλα με την ανάπτυξη της βιομηχανίας άρχισε να μετακινείται προς άλλες περιοχές.
Από την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της πόλης είναι 13.343 κάτοικοι, από 26.300 που αναφέρθηκαν το 1989. Επί του παρόντος, η πόλη έχει πληθυσμό περίπου 11.000 κατοίκους, σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Μια σύντομη περιγραφή στο Cilicia.com

Πόλεις της Αρμενίας
Ντάμπο (ταινία, 2019)

Ο Ντάμπο (αγγλικά: Dumbo) είναι αμερικανική ταινία περιπέτειας και φαντασίας που κυκλοφόρησε στις 29 Μαρτίου του 2019. Η σκηνοθεσία της έγινε από τον Τιμ Μπάρτον και το σενάριό της γράφτηκε από τον Έχρεν Κρούγκερ. Βασίζεται στην ιστορία Dumbo, The Flying Elephant της Έλεν Άμπερσον και είναι ελαφρώς εμπνευσμένη από την ομώνυμη ταινία του Γουώλτ Ντίσνεϋ του 1941. Πρωταγωνιστούν οι Κόλιν Φάρελ, Εύα Γκριν, Μάικλ Κίτον, Ντάνι Ντε Βίτο και Άλαν Άρκιν.

Παραπομπές

Eξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ταινίες του 2019
Ταινίες φαντασίας
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες‎
Αγγλόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Τιμ Μπάρτον
Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures
Μπέρναρντ Φράιμπεργκ

Ο αντιστράτηγος Μπέρναρντ Σύριλ Φράιμπεργκ (Bernard Cyril Freyberg, 1889–1963) γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1889 στο Ρίτσμοντ-άπον-Τέιμς, νοτιοδυτικό προάστιο του Λονδίνου, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Όταν ήταν δύο ετών η οικογένειά του μετανάστευσε στη Νέα Ζηλανδία. Πολέμησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ως εθελοντής στο βρετανικό τάγμα Hood. Πήρε μέρος στη εκστρατεία της Καλλίπολης και αργότερα στη μάχη του Σομ, για τα ανδραγαθήματά του σε αυτή τη μάχη του απονεμήθηκε το ανώτατο παράσημο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ο Σταυρός της Βικτώριας. Μετά το τέλος του πολέμου παρέμεινε στο βρετανικό στρατό ως επιτελικός αξιωματικός. Αποστρατεύτηκε το 1937 με το βαθμό του υποστράτηγου εξαιτίας καρδιακών προβλημάτων.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επαναφέρθηκε στη δράση και τοποθετήθηκε, στις 30 Απριλίου, διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων στην Κρήτη. O Antony Beevor στο βιβλίο του "Κρήτη. Η μάχη και η αντίσταση" θεωρεί ότι η έλλειψη διαύγειας του Φράιμπεργκ να θεωρήσει σίγουρη μία απόβαση από τη θάλασσα των ναζιστικών στρατευμάτων και κατά συνέπεια να δεσμεύσει μεγάλο τμήμα των συμμαχικών δυνάμεων προς την φύλαξη των ακτών στα Χανιά, ήταν η αιτία να καταληφθεί το αεροδρόμιο του Μάλεμε τις κρίσιμες 48 πρώτες ώρες από την επίθεση των Γερμανών.

Παραπομπές

Πηγές 
 
Antony Beevor (2004). Κρήτη.Η μάχη και η αντίσταση. Αθήνα: Εκδόσεις Γκοβόστη. ISBN 960-270-927-8

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Νεοζηλανδοί
Γουλιέλμος Γουσταύος του Άνχαλτ-Ντέσαου

Ο Γουλιέλμος Γουσταύος, γερμ. Wilhelm Gustav (20 Ιουνίου 1699 - 16 Δεκεμβρίου 1737) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν διάδοχος του Άνχαλτ-Ντέσαου.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λεοπόλδου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Άννας-Λουίζας Φέζε, κόρης του Ροδόλφου Φέζε, Αυλικού φαρμακοποιού.

Το 1737 απεβίωσε στο Ντέσαου σε ηλικία 38 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μυστικά το 1726 την Ιωάννα-Σοφία Χέρρε. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και μετά από αυτόν έζησαν στο Κλέκεβιτς. Στους απογόνους δόθηκε ο τίτλος του κόμη του Άνχαλτ, χωρίς δικαίωμα διαδοχής· είχαν τέκνα:
 Γουλιέλμος 1727-1760, αντισυνταγματάρχης στην Πρωσία.
 Λεοπόλδος-Λουδοβίκος 1729-1795, στρατηγός στην Πρωσία.
 Γουσταύος 1730-1757, απεβίωσε σε μάχη.
 Ιωάννα-Σοφία 1731-1786, ηγουμένη στο αββαείο του Μόζιγκκαου.
 Φρειδερίκος 1732-1794, στρατηγός, υπασπιστής της 4ης εξαδέλφης του, Αικατερίνης Β΄ της Μεγάλης, Αυτοκράτειρας της Ρωσίας.
 Βιλελμίνη 1734-1781, παντρεύτηκε τον Αύγουστο-Βόλφρατ του Κάμπεν (νόθο γιο του Αλβέρτου-Βόλφγκανγκ κόμη του Σάουμμπουργκ-Λίππε).
 Αλβέρτος 1735-1802, αντιστράτηγος στην Πρωσία, νυμφεύτηκε τη Σοφία Λουίζα Ερριέττα του Βέντελ και είχε τέκνα:
 Φρειδερίκος-Ερρίκος 1766-1810.
 Λουίζα-Καρολίνα 1767-1842, παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Φραγκίσκο-Ιωάννη-Γεώργιο, κόμη του Βάλντερζεε (νόθο γιο του Λεοπόλδου Γ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου).
 Φρειδερίκος-Ερρίκος 1769-1792.
 Ερρίκος 1736-1758, λοχαγός στην Πρωσία.
 Λεοπολδίνη-Άννα 1738-1808, παντρεύτηκε τον Γεώργιο-Ντίτριχ του Πφουλ.

Από μία μη νόμιμη σχέση με την Ερριέττα Μαριάννα Σάρντιους απέκτησε φυσικά τέκνα, που ο βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας αναγόρευσε σε ευγενείς, προσδίδοντάς τους το επώνυμο φον Άνχαλτ:
 (νόθος) Κάρολος-Φίλιππος 1732-1806, υποστράτηγος στην Πρωσία. Νυμφεύτηκε τη Φρειδερίκη-Αλβερτίνη του Βέντελ και είχε τέκνα:
 Γουλιέλμος-Κάρολος-Φρειδερίκος
 Αυγούστα.
 (νόθος) Ερρίκος-Γουλιέλμος 1734 ή 1735-1801, στρατηγός στην Πρωσία. Νυμφεύτηκε την Καρολίνα-Φρειδερίκη του Βέντελ και είχε τέκνα:
 Φρειδερίκος-Γουλιέλμος (η γραμμή του εξέλιπε το 1863)
 Χριστιανή-Φρειδερίκη-Βιλελμίνη (παντρεύτηκε τον Ιούλιο-Γαβριήλ του Σενιέ, αξιωματικό του Πρωσικού στρατού).

Πηγές
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Ascania". Genealogy.EU.
 William Gustav of Anhalt-Dessau

Οίκος των Ασκάνια
Γεώργιος Αριβέρτος του Άνχαλτ-Ντέσαου

Ο Γεώργιος Αριβέρτος, γερμ. Georg Aribert (3 Ιουνίου 1606 - 14 Νοεμβρίου 1643) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας (ονομαστικά μόνο) του Άνχαλτ-Ντέσαου.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Γεωργίου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Δωροθέας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη Καζιμίρ, κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν-Λάουτερν.

Το 1643 απεβίωσε στο Βέρλιτς σε ηλικία 37 ετών, άγαμος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1637 την Ιωάννα Ελισάβετ, κόρη του Χριστόφορου φον Κρόζιγκ, στρατηγού του αδελφού του, Ιωάννη Καζιμίρ, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και αρχικά δεν τον αποδέχθηκαν οι συγγενείς του. Συμβιβάστηκαν υπό τον όρο να μην δοθεί από τον βασιλιά της Γερμανίας σε αυτήν και τους απογόνους της τίτλος ευγενείας, οπότε αυτοί αποκλείονταν της διαδοχής. Έφεραν το επώνυμο φον Άριμπερτ και τους δόθηκε ιδιοκτησία και εισόδημα 45.000 ασημένιων ταλήρων. Είχαν τέκνα:
 Σοφία 1637-1695, παντρεύτηκε τον Γκέμπχαρντ Ζίγκφριντ, Κύριο του Πλότο & Ένγκελμυνστερ.
 Δωροθέα Αριβέρτη 1639-1661.
 Χριστιανός Αριβέρτος απεβ. 1677, μετέπειτα κόμης του Μπάρινγκεν.
 Ελεονόρα 1642-1677, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γεώργιο Γ΄, κόμη του Ζολμς-Μπάρουτ.

Όταν ο Γεώργιος Αριβέρτος απεβίωσε, ο μόνος γιος του Χριστιανός Αριβέρτος ζήτησε την άρση του περιοριστικού όρου και τον τίτλο του πρίγκιπα. Ο δεύτερος εξάδελφός του τελικά του παραχώρησε τους τίτλους του κόμη του Μπέρινγκεν και κυρίου του Βάλντερζεε & Ράντεγκαστ και οικόσημο. Ο Χριστιανός Αριβέρτος απεβίωσε άγαμος και οι αδελφές του άτεκνες.

Πηγές
  Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Ascania". Genealogy.EU
 Morganatic and Unequal Marriages in German Law

Παραπομπές 

Οίκος των Ασκάνια
Λεοπόλδος Δ΄ του Άνχαλτ

Ο Λεοπόλδος Δ΄ (γερμ. Luitpold IV, 1 Οκτωβρίου 1794 - 22 Μαΐου 1871) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας του Άνχαλτ-Ντεσάου (1817-63), Άνχαλτ-Κέτεν (1847-63), Άνχαλτ-Μπέρνμπουρκ (1863) και μετά την ενοποίησή τους, του Άνχαλτ (1863-71).

Βιογραφία
Ο Λεοπόλδος Φρειδερίκος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου του Άνχαλτ-Ντεσάου και της Αμαλίας, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ της Έσσης-Χόμπουργκ.

Το 1871 απεβίωσε στο Ντέσαου σε ηλικία 77 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Φρειδερίκος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1818 τη Φρειδερίκη Βιλελμίνη των Χοεντσόλλερν, κόρη του Λουδοβίκου Καρόλου της Πρωσίας, και είχε τέκνα:
 Αυγούστα (1819-1822).
 Αγνή (1824-1897), παντρεύτηκε τον Ερνέστο Α΄ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
 θνησιγενής γιος (3 Αυγούστου 1825).
 θνησιγενής γιος (3 Νοεμβρίου 1827).
 Φρειδερίκος Α΄ (1831-1904), Δούκας του Άνχαλτ.
 Μαρία Άννα, (1837-1906), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Κάρολο της Πρωσίας.

Πηγές
 "Duke of Anhalt is dead". New York Times. 1904-01-25. p. 7.

Αναφορές

Οίκος των Ασκάνια
Λεοπόλδος του Άνχαλτ

Ο Λεοπόλδος, γερμ. Litpold (18 Ιουλίου 1855 - 2 Φεβρουαρίου 1886) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν διάδοχος του Άνχαλτ.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ δούκα του Άνχαλτ και της Αντουανέττας των Βέττιν, κόρης του Εδουάρδου πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.

Το 1886 απεβίωσε στις Κάννες της Γαλλίας σε ηλικία 31 ετών, χωρίς άρρενες απογόνους.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1883 την Ελισάβετ, κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου πρίγκιπα της Έσσης(-Κάσσελ) και είχε τέκνο:
 Αντουανέττα 1885-1963, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο πρίγκιπα του Σάουμμπουργκ-Λίππε.

Πηγές
 Kevin R. Brady To Marry for Marrying’s Sake

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Ασκάνια
Φρειδερίκος Β΄ του Άνχαλτ

Ο Φρειδερίκος Β΄, γερμ. Friedrich II (19 Αυγούστου 1856 - 21 Απριλίου 1918) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας του Άνχαλτ (1904-1918).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ δούκα του Άνχαλτ και της Αντουανέττας των Βέττιν, κόρης του Εδουάρδου δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.

Το 1918 απεβίωσε στο Μπάλλενστετ του Άνχαλτ σε ηλικία 62 ετών και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Εδουάρδος ως δούκας του Άνχαλτ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1889 τη Μαρία, κόρη του Γουλιέλμου πρίγκιπα του Μπάντεν· δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Almanach de Gotha. 1858. p. 2-3

Παραπομπές 

Οίκος των Ασκάνια
Εδουάρδος του Άνχαλτ (1861-1918)

Ο Εδουάρδος, γερμ. Eduard (18 Απριλίου 1861 - 13 Σεπτεμβρίου 1918) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας του Άνχαλτ (1918).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Α΄ δούκα του Άνχαλτ και της Αντουανέττας των Βέττιν, κόρης του Εδουάρδου δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.

Το 1918 απεβίωσε στο Μπέρχτενσγκαντεν της Βαυαρίας σε ηλικία 57 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωακείμ-Ερνέστος ως δούκας του Άνχαλτ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1895 τη Λουίζα-Καρλόττα των Βέττιν, κόρη του Μαυρικίου πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα:
 Μαρία-Αυγούστα 1898-1983, παντρεύτηκε τον Ιωακείμ των Χοεντσόλερν πρίγκιπα της Πρωσίας.
 Ιωακείμ-Ερνέστος 1901-1947, δούκας του Άνχαλτ.
 Ευγένιος 1903-1980, νυμφεύτηκε την Αναστασία Γιούνγκμαϊερ και είχε τέκνο:
 Αναστασία γενν. 1940, παντρεύτηκε τον Μαρία-Εμμανουήλ μάργραβο του Μάισσεν.
 Βόλφγκανγκ 1912-1936, απεβίωσε 24 ετών.
 Λεοπόλδος-Φρειδερίκος-Μαυρίκιος-Ερνέστος-Κωνσταντίνος-Άριμπερτ-Εδουάρδος 1897-1898, Φρειδερίκη-Μαργαρίτα 1896, απεβίωσαν νήπια.

Πηγές
 Genealogy of the princely House of Anhalt

Αναφορές

Οίκος των Ασκάνια
Άριμπερτ του Άνχαλτ

Ο Άριμπερτ, germ. Aribert (18 Ιουνίου 1866 - 24 Δεκεμβρίου 1933) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας (ονομαστικά μόνο) του Άνχαλτ. Έγινε επίτροπος κατά την ανηλικιότητα του ανιψιού του Ιωακείμ-Ερνέστου.

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Α΄ δούκα του Άνχαλτ και της Αντουανέττας των Βέττιν, κόρης του Εδουάρδου πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.

Το 1918 ο τρίτος αδελφός του Εδουάρδος πρίγκιπας του Άνχαλτ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος εκείνου Ιωακείμ-Ερνέστος. Επειδή ήταν 17 ετών, ο Άριμπερτ ανέλαβε την επιτροπεία ως την ενηλικίωση αυτού.

Το 1933 απεβίωσε στο Μόναχο σε ηλικία 67 ετών, άτεκνος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1891 τη Μαρία-Λουίζα, κόρη του Χριστιανού πρίγκιπα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Ο Άριμπερτ ήταν ομοφυλόφιλος και έκανε διακοπές στο Κάπρι, γνωστό για τη δημιουργία σχέσεων μεταξύ αρρένων. Όταν έκανε σχέση με έναν της υπηρεσίας του, ο δευτερότοκος αδελφός του Φρειδερίκος Β΄ δούκας του Άνχαλτ ακύρωσε τον γάμο. Η Μαρία-Λουίζα δεν ξαναπαντρεύτηκε.

Πηγές
 Robert Aldrich, The Seduction of the Mediterranean: Writing, Art and Homosexual Fantasy, London, 1993.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Ασκάνια