Δημήτρης Βακρινός

Ο Δημήτρης Βακρινός (Πυρρή Αρκαδίας, 1962 – Φυλακές Κορυδαλλού, 12 Μαΐου 1997) ήταν Έλληνας αυτοκινητιστής (οδηγός ταξί), ο οποίος ομολόγησε την εν ψυχρώ δολοφονία για ασήμαντες αφορμές πέντε ανθρώπων και τις απόπειρες δολοφονίας άλλων επτά, στο χρονικό διάστημα 1987–1996. Είχε χαρακτηριστεί ως «ο δολοφόνος με το κράνος», καθώς συνήθιζε να πυροβολεί φορώντας το κράνος του μοτοσυκλετιστή. 

Συνελήφθη τον Απρίλιο του 1997, προφυλακίστηκε στις Φυλακές Κορυδαλλού, όπου και βρέθηκε νεκρός, κρεμασμένος από τα κορδόνια των παπουτσιών του σε μια σωλήνωση των λουτρών της φυλακής, στις 12 Μαΐου 1997, πριν διεξαχθεί η δίκη του.

Τα πρώτα χρόνια
Ο Δημήτρης Βακρινός μεγάλωσε στο επαρχιακό περιβάλλον ενός μικρού χωριού (πυρρη,Γορτυνίας ), δεύτερος γιος μιας φτωχής πενταμελούς οικογένειας του Παναγιώτη (ο οποίος είχε το περιπαικτικό παρατσούκλι Βρούβας, λόγω του προβλήματος αλκοολισμού από το οποίο υπέφερε) και της Γεωργίας Βακρινού. Οι γονείς του ήταν αγρότες, ενώ ο ίδιος μετριότατος μαθητής και σύμφωνα με τις μαρτυρίες των συγχωριανών του, ελάχιστα κοινωνικός. Ο πατέρας του μάλιστα, φέρονταν να τον κακομεταχειρίζεται, ειδικά τις στιγμές που ήταν υπό την επήρρεια μέθης. Το 1975 ο Βακρινός σε ηλικία 13 ετών βρέθηκε στην Αθήνα, όπου εργάσθηκε σαν παραγιός σε μια ταβέρνα στη Χασιά, φιλοξενούμενος για τρία χρόνια στο σπίτι φιλικής οικογένειας. Στη συνέχεια εκπαιδεύεται σαν οξυγονοκολλητής σε τεχνική σχολή και προσλαμβάνεται στα Ναυπηγεία Ελευσίνας όπου δούλεψε μέχρι το 1992. Στη συνέχεια έγινε αυτοκινητιστής (οδηγός ταξί).

Προσωπική ζωή
Από το 1990 έχει παντρευτεί, αλλά θα χωρίσει σε 14 μήνες. Η πρώην γυναίκα του τον έδιωξε από το σπίτι της στο Κερατσίνι και εκείνος αποφάσισε να την εκδικηθεί, πυρπολώντας το εξοχικό σπίτι του πεθερού του στη Σαλαμίνα, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς αρχικά της οικογένειας και μετά τη σύλληψή του, και του ίδιου. Τον Αύγουστο του 1996 παντρεύεται για δεύτερη φορά και μένει πλέον στο Μοσχάτο. Δεν απέκτησε παιδιά. Οι σχέσεις με τη μητέρα και τις τρεις αδελφές του φέρονταν να είναι αρμονικές, σε αντίθεση με την αντίστοιχη με τον πατέρα του, που εκτιμήθηκε ως προβληματική.

Η εγκληματική του δράση
Ως ημερομηνία έναρξης της εγκληματικής δραστηριότητας του Δημήτρη Βακρινού έχει καταγραφεί η 6η Αυγούστου 1987, όταν ήταν 25 ετών, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία της δράσης του έγινε την τριετία 1993–1996.

Δολοφονίες
6 Αυγούστου 1987: Παναγιώτης Γαγλίας, 43 ετών. Τον σκότωσε με σιδερολοστό, την ώρα που κοιμόταν στο σπίτι του Βακρινού στην Πετρούπολη, έχοντας ο τελευταίος προσφερθεί να τον φιλοξενήσει. Η αιτία της δολοφονίας σύμφωνα με τον δράστη ήταν ότι παλιότερα ο Βακρινός είχε κλέψει ένα κυνηγετικό όπλο από τον Γαγλία και ο δεύτερος τον είχε απειλήσει ότι θα τον καταγγείλει στην Αστυνομία. Προκειμένου να μην το κάνει, ο Βακρινός τον σκότωσε. Στη συνέχεια μετέφερε και πέταξε το πτώμα του στο 19ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Άργους - Τρίπολης, όπου και εντοπίστηκε οκτώ μέρες αργότερα.
19 Νοεμβρίου 1993: Αναστασία Σιμιτζή, 28 ετών. Ο Βακρινός παρέλαβε την Σιμιτζή στο ταξί του, ως πελάτισσα. Της πρότεινε να πάνε σε κάποιο μπαρ για ποτό κι εκείνη δέχτηκε. Αργότερα καθ' οδόν σ' ένα ξενοδοχείο με σκοπό να κάνουν σεξ, η Σιμιτζή αρνήθηκε. Ο Βακρινός για να εκδικηθεί την άρνησή της, την οδήγησε σε ερημική τοποθεσία λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Μάνδρα Αττικής και την έκαψε ζωντανή. Το απανθρακωμένο πτώμα της βρέθηκε την επόμενη μέρα.
9 Ιανουαρίου 1994: Θεόδωρος Ανδρεάδης, 35 ετών. Ο Ανδρεάδης ήταν οδηγός ταξί και λίγους μήνες νωρίτερα είχε φιλονικήσει με τον Βακρινό για μία προτεραιότητα της πιάτσας των ταξί στην Ελευσίνα. Για να τον εκδικηθεί ο Βακρινός προσποιήθηκε τον πελάτη, μπήκε στο ταξί του υποψήφιου θύματος ο οποίος μετά από μήνες που είχαν μεσολαβήσει από το συμβάν δεν τον αναγνώρισε, ζητώντας του να τον μεταφέρει στην Κόρινθο. Στο 1ο χιλιόμετρο Ισθμού - Λουτρακίου σκότωσε με σαρανταπεντάρι πιστόλι τον Ανδρεάδη αφού πρώτα με μία πρόφαση τον υποχρέωσε να σταματήσει, ενώ του έκλεψε και το ρολόι. Στη συνέχεια μετέφερε ο ίδιος το ταξί στην Ελευσίνα, το πυρπόλησε και το έκαψε. Το πτώμα βρέθηκε λίγες ώρες αργότερα.
21 Δεκεμβρίου 1995: Κώστας Σπυρόπουλος, 21 ετών και Αντώνης Σπυρόπουλος, 20 ετών. Ο Κώστας Σπυρόπουλος είχε αγοράσει καιρό πριν ένα μεταχειρισμένο ΙΧ αυτοκίνητο από τον Βακρινό, ο τελευταίος όμως είχε κρατήσει αντικλείδι και επιχείρησε να το κλέψει έξω από το σπίτι του Σπυρόπουλου στο Μενίδι. Έγινε αντιληπτός και καταδίωξαν με το ΙΧ του αδελφού του Αντώνη Σπυρόπουλου τον Βακρινό. Όταν ο Βακρινός σταμάτησε σε βενζινάδικο προκειμένου να βάλει βενζίνη και μην έχοντας αντιληφθεί ότι καταδιώκεται, τα δύο αδέλφια τον πλησίασαν προκειμένου να ζητήσουν εξηγήσεις για την κλοπή. Τότε ο Βακρινός τους σκότωσε, χρησιμοποιώντας μάλιστα δύο πιστόλια.

Απόπειρες δολοφονιών
14 Μαρτίου 1993: Απόπειρα ανθρωποκτονίας στον Βοτανικό δύο φίλων, του Ανδρέα Σβύρου, 18 ετών και του Θεόδωρου Μπίτουλα, 16 ετών. Αφορμή ήταν ότι οι δύο φίλοι, σε βραδυνή βόλτα, είχαν πειράξει χάριν αστεϊσμού φιλικό τους ζευγάρι. Ο Βακρινός που βρισκόταν τυχαία στο σημείο θεώρησε απρεπή τη συμπεριφορά τους και πυροβόλησε εναντίον τους πολλές φορές. Τα δύο νεαρά παιδιά τραυματίστηκαν σοβαρά.
10 Δεκεμβρίου 1995: Απόπειρα ανθρωποκτονίας στα Νέα Σεπόλια δύο φίλων, του Γιώργου Καυκά, 23 ετών και του Βασίλη Δίπλα, 23 ετών. Το βράδυ εκείνο ο Βακρινός έσπασε το αυτοκίνητο μιας γυναίκας και επιχείρησε να κλέψει διάφορα αντικείμενα απ' αυτό. Το έκανε για λόγους εκδίκησης, γιατί ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου κάποτε του είχε χαλάσει ένα προξενιό. Όταν οι δύο φίλοι, που ήταν απλώς περαστικοί, επιχείρησαν να τον αποτρέψουν να το κάνει, ο Βακρινός άρχισε να τους πυροβολεί. Ο Δίπλας τραυματίστηκε ελαφρά και ο Καυκάς σοβαρά, με αποτέλεσμα να παραμείνει για το υπόλοιπο της ζωής του ανάπηρος. 
20 Δεκεμβρίου 1995: Σχεδιασμός ανθρωποκτονίας σε βάρος αγνώστων στοιχείων μοτοσυκλετιστή, με τον οποίο είχε νωρίτερα διαπληκτισθεί στο Μοσχάτο για την προτεραιότητα. Ο Βακρινός κράτησε τον αριθμό της πινακίδας και σχεδίασε να τον σκοτώσει από εκδίκηση, πέφτοντας πάνω του με το αυτοκίνητό του. Τα σχέδιά του ματαιώθηκαν, όταν το αυτοκίνητο που επιχείρησε να κλέψει την επόμενη μέρα γι αυτόν τον σκοπό, οδήγησε στη δολοφονία των αδελφών Σπυρόπουλου, με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί να το εγκαταλείψει. 
31 Μαΐου 1996: Απόπειρα ανθρωποκτονίας του Νίκου Αγιαννίδη και των αστυνομικών Γρηγόρη Μάμμου, 31 ετών και Χρήστου Γεωργαντόπουλου, 24 ετών. Ο Βακρινός επισκέφθηκε το σπίτι του Αγιαννίδη στη Λεωφόρο Θηβών προκειμένου να εκδικηθεί τον γιο του για προσωπικές διαφορές. Ο Αγιαννίδης δεν του άνοιξε και κάλεσε την Αστυνομία. Ο Βακρινός κρύφτηκε στο υπόγειο της πολυκατοικίας και όταν φάνηκαν οι τρεις άνδρες άρχισε να τους πυροβολεί αδιακρίτως. Οι δύο από τους τρεις τραυματίστηκαν ελαφρά ενώ ο τρίτος πρόλαβε να κρυφτεί και δεν τραυματίστηκε.

Άλλες εγκληματικές πράξεις
13 Φεβρουαρίου 1992: Εμπρησμός του εξοχικού σπιτιού του πεθερού του στη Σαλαμίνα, από εκδίκηση, γιατί παλιότερα του είχε μιλήσει άσχημα.
5 Δεκεμβρίου 1993: Απόπειρα ληστείας βενζινάδικου, στη Λεωφόρο Θηβών.
4 Δεκεμβρίου 1995: Ληστεία σε σούπερ μάρκετ, στη Νίκαια.
15 Δεκεμβρίου 1995: Ληστεία σε σούπερ μάρκετ, στο Αιγάλεω.
20 Μαρτίου 1996: Ληστεία σε σούπερ μάρκετ, στο Αιγάλεω.
Ιούνιος 1996: Λήστεία σε σούπερ μάρκετ, στη Νίκαια.
Η απόπειρα ληστείας στο βενζινάδικο έγινε με σκοπό την εκδίκηση, γιατί κάποτε διαπληκτίστηκε με έναν υπάλληλο για ασήμαντη αφορμή. Δεν κατάφερε να κλέψει, γιατί δεν άνοιγε η ταμειακή μηχανή, παρ' ότι ο Βακρινός την πυροβόλησε αρκετές φορές με το πιστόλι του.

Το προφίλ
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αστυνομικών και ψυχολόγων, ο Βακρινός χαρακτηρίσθηκε σαν κατά συρροήν δολοφόνος, με σαφές όμως ψυχοπαθολογικό υπόβαθρο, το οποίο ανάγεται κύρια στην παιδική του ηλικία και σχετίζεται με σεξουαλική καταπίεση, μειωμένη αυτοεκτίμηση και γενικότερη συμπλεγματική συμπεριφορά. 

Η εκδικητική του μανία, την οποία εκδήλωνε με το παραμικρό, φαίνεται ότι ήταν απόρροια της υπερβολικής του ευθιξίας, αλλά και της σωματικής του διάπλασης, καθώς επρόκειτο για έναν κοντό, αδύνατο και σχεδόν καχεκτικό άνθρωπο. Κατά συνέπεια, επειδή δεν μπορούσε να αντιδράσει σε τυχόν προκλήσεις ή προσβολές που δεχόταν, πάντα οπλοφορούσε και απαντούσε με τα όπλα στις όποιες προκλήσεις δεχόταν.

Πηγές
Ηλεκτρονική έκδοση εφημερίδας «Το Βήμα», συντάκτρια Παναγιώτα Μπίτσικα, 13 Απριλίου 1997
Πάνος Σόμπολος, «Τα εγκλήματα που συγκλόνισαν την Ελλάδα», Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2014, σελίδες 244–264, ISBN 978-960-16-5596-3

Αυτόχειρες
Έλληνες κατά συρροή δολοφόνοι