joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κυριάκος Κ. Μητσοτάκης

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης (1883 - 1944) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε αρκετές φορές βουλευτής Χανίων και ηγέτης Κρητών εθελοντών στους Βαλκανικούς πολέμους. Ήταν πατέρας του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Χαλέπα Χανίων. Πατέρας του ήταν ο νομικός, πολιτικός και δημοσιογράφος γερο-Κωστής Μητσοτάκης (σημαντική προσωπικότητα των αγώνων των Κρητών για την Ένωση με την Ελλάδα) και μητέρα του η Κατίγκω (Αικατερίνη) Βενιζέλου, αδερφή του Ελευθέριου Βενιζέλου. 

Αφού ολοκλήρωσε της εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του πόλη, μετέβη στην Αθήνα όπου σπούδασε νομικά, χάρη στην οικονομική συνδρομή συγγενών του και την τιμητική σύνταξη που παραχώρησε το ελληνικό κράτος στην οικογένειά του. Γύρισε στα Χανιά όπου άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Διετέλεσε μέλος του δικηγορικού συλλόγου και μέλος του Δ.Σ του. Το 1905 διετέλεσε γενικός γραμματέας της συνέλευσης του Κινήματος του Θερίσσου.

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων ηγήθηκε σώματος εθελοντών από την Κρήτη, το οποίο πολέμησε στη Μακεδονία και την Ήπειρο. Συγκεκριμένα πολέμησε στην απελευθέρωση της Σιάτιστας και στο Μπιζάνι. Στις 27 Απριλίου 1908 επανεκδίδει την εφημερίδα  Κήρυξ ενώ υπήρξε συνιδρυτής της πρώτης δημοτικιστικής κίνησης στην Κρήτη ο Σολωμός. Το Μάιο του 1915 εκλέγεται βουλευτής Χανίων στο Ελληνικό κοινοβούλιο μέχρι το 1920 στη Βουλή των Λαζάρων. Στη διάρκεια της Κατοχής λαμβάνει μέρος την αντίσταση ως πολιτικό στέλεχος της Εθνικής Οργάνωσης Κρήτης.

Οικογενειακή κατάσταση
Ήταν νυμφευμένος με τη Σταυρούλα, κόρη του Χαράλαμπου Πλουμιδάκη, με την οποία παντρέυτηκε το 1916 και απέκτησαν πέντε παιδιά:
 την Αικατερίνη, σύζυγο Επαμεινώνδα Βιρβιδάκη, 
 τον Κωνσταντίνο, πρώην πρωθυπουργό της Ελλάδας,
 τον Χαράλαμπο, 
 τον Ελευθέριο και 
 την Αρτεμισία, σύζυγο Γεωργίου Λυμπεράκη.

Παραπομπές

Πηγές
 Δημήτρης Δημητράκος: Κώστας Μητσοτάκης. Πολιτική βιογραφία, τόμ. Α, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα, χ.χ.

Έλληνες πολιτικοί-επέκταση
Βουλευτές Χανίων
Κρητικοί
Οικογένεια Βενιζέλου
Οικογένεια Μητσοτάκη
Έλληνες Αντιστασιακοί
Living with the Ancients

{{Infobox Album
| Όνομα  = Living with the Ancients
| Είδος  = Στούντιο άλμπουμ
| Καλλιτέχνης  = Blood Ceremony
| Εξώφυλλο  = 295964.jpg
| Background = lavender
| Κυκλοφορία  = 7 Μαρτίου 2011
| Ηχογράφηση  = Electrical Audio and Semaphore, Σικάγο
| Είδος_Μουσικής  = Doom Metal
| Διάρκεια  = 48:13
| Δισκογραφική  = Rise Above Records (Ευρώπη)Metal Blade Records (Αμερική)
| Παραγωγός  = Σάνφορντ Πάρκερ
| Προηγούμενο album  = Blood Ceremony (2008)| Αυτό το album  = Living with the Ancients (2011)| Επόμενο album  = The Eldritch Dark (2013)}}Living with the Ancients είναι ο τίτλος του δεύτερου άλμπουμ του καναδικού doom metal συγκροτήματος Blood Ceremony, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2011 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Rise Above Records" στην Ευρώπη και της Metal Blade στην Αμερική.

Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Metal Storm" με 8,5 / 10, το "Metal Underground" με 4 / 5 και το "metal.de" με 8 / 10.Blood Ceremony - Living With The Ancients Review • metal.de

Ο συγκεκριμένος δίσκος παρουσίασε μία πιο βαριά εκδοχή των Blood Ceremony, με περισσότερες αναφορές στις ρίζες τους σε σχέση με το ομώνυμο άλμπουμ τους. Η μουσική και οι στίχοι όλων των τραγουδιών είναι δημιουργία του Σιν Κένεντι, με εξαίρεση το κομμάτι "Night of Augury" το οποίο είναι σύνθεση της Άλια Ο'Μπράιεν.

Τραγούδια
 The Great God Pan - 7:31
 Coven Tree - 4:48
 The Hermit - 2:35
 My Demon Brother - 4:48
 Morning of the Magicians - 6:58
 Oliver Haddo - 8:12
 Night of Augury - 6:05
 The Witch's Dance - 0:40
 Daughter of the Sun - 10:11

Μέλη των Blood Ceremony
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Living with the Ancients" είχε την εξής μορφή:

 Άλια Ο'Μπράιεν - φωνητικά, φλάουτο, πλήκτρα
 Λούκας Γκάντκε - μπάσο, φωνητικά
 Σιν Κένεντι - κιθάρα
 Άντριου Χάουστ - τύμπανα

Γκεστ συμμετοχές
 Σάνφορντ Πάρκερ - συνθεσάιζερ

Παραπομπές

Πηγές
 Living with the Ancients - Blood Ceremony | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic
 Blood Ceremony - Living with the Ancients - Metal Storm
 Blood Ceremony - Living with the Ancients - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives

Δισκογραφία των Blood Ceremony
Άλμπουμ του 2011
Κάι Άντρουπ

Ο Κάι Άντρουπ, γεννημένος στις 29 Μαΐου 1903 και αποβιώσας στις 20 Ιανουαρίου 1988, ήταν Δανός ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής. Αγωνιζόταν στην θέση του επιθετικού. Ορισμένες πηγές τον αναφέρουν ως διεθνή με την Εθνική Δανίας (18 συμμετοχές).

Καριέρα

Παίκτης 
Ως ποδοσφαιριστής, αγωνίστηκε για λογαριασμό της Ακαντέμισκ Μπόλντκλουμπ στο Πρωτάθλημα Δανίας της σεζόν 1922-23. Στην συνέχεια, μετακόμισε στην Γερμανία και πιο συγκεκριμένα την Αμβούργο ΣΦ το 1923, προτού μεταβεί στην Γαλλία το 1926, προκειμένου να αγωνιστεί για λογαριασμό της Σταντ Φρανσαί, ενώ ακολούθησαν οι Βεζινέ και Κλαμπ Φρανσαί. Καταφέρνοντας να τραβήξει την προσοχή του φίλαθλου κοινού με τις επιδόσεις του με τα χρώματα της Σταντ Φρανσαί το 1927, επελέγη προκειμένου να αποτελέσει μέλος μίας ομάδας ξένων επίλεκτων οι οποίοι αγωνίζονταν στα γαλλικά γήπεδα και η οποία θα αγωνιζόταν σε φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Εθνική Γαλλίας Β΄.

Στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατετάγη ως ξένος εθελοντής στον Γαλλικό Στρατό. Έχοντας συλληφθεί ως αιχμάλωτος πολέμου, κατόρθωσε να διαφύγει και εντάχθηκε στους κύκλους της Γαλλικής Εθνικής Αντίστασης.

Προπονητής 
Αργότερα, εργάστηκε ως προπονητής της Κλαμπ Φρανσαί για την σεζόν 1932-1933 (παίκτης προπονητής την σεζόν 1932-33 και στην συνέχεια παίκτης ελεύθερος συμβολαίου την σεζόν 1933-34), της Αμιάν Ατλετίκ Κλαμπ την σεζόν 1945-1946, της ΦΚ Νανσί την σεζόν 1946-1947 και της ΡΚ Στρασμπούρ την σεζόν 1947-1948.

Από το 1948 έως το 1951, προσελήφθη ως εθνικός προπονητής από την FFF και εστάλη στην Τυνησία, προκειμένου να αναπτύξει εκεί το ποδόσφαιρο. Στην συνέχεια αποχώρησε από τον χώρο του ποδοσφαίρου.

Παραπομπές 

Δανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Αμβούργο ΣΦ
Ποδοσφαιριστές Σταντ Φρανσαί Παρί
Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Φρανσαί
Προπονητές ποδοσφαίρου Κλαμπ Φρανσαί
Προπονητές ποδοσφαίρου Αμιάν ΣΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚ Στρασμπούρ
Λουσίλ Oυάτσον

Η Λουσίλ Oυάτσον (αγγλικά: Lucile Watson, 27 Μαΐου 1879 - 24 Ιουνίου 1962) ήταν Καναδή ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, γεννημένη στο Κεμπέκ. Το 1902 έκανε ντεμπούτο στο Μπρόντγουεϊ με το έργο Hearts Aflame. Αν και, κυρίως, ηθοποιός θεάτρου, το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε σε μία βουβή ταινία του 1916, το The Girl with Green Eyes. Ενώ η επόμενη ταινία της έγινε το 1930. Το 1939, ακολούθησε κι άλλη ταινία, το Γυναίκες (The Women), όπου εκεί έπαιξε έναν αξιομνημόνευτο ρόλο ως η σοφή μητέρα της Νόρμα Σίρερ. Κατόπιν έπαιξε στο θεατρικό Φρουρά επί του Ρήνου, το οποίο έγινε και ταινία, που είχε σημαντικό ρόλο. Ρόλος που ίσως είναι ο πιο γνωστός της, ενώ υπήρξε και υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου, αλλά το έχασε από την Κατίνα Παξινού, η οποία συμμετείχε στο διαγωνισμό με την ταινία Για ποιον χτυπά η καμπάνα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Lucile Watson portraits Broadway 1910s or 20s NYP Library
Lucile Watson posing for Vanity Fair August 1921 portrait by Nickolas Muray
Lucile Watson - Aveleyman

Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου
Καναδές ηθοποιοί θεάτρου
Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης
Έντσο Τραβέρσο

Ο Έντσο Τραβέρσο (1957-) είναι Ιταλός ιστορικός και φιλόσοφος. Κύρια ενδιαφέροντά του είναι ο μαρξισμός, η εβραϊκή ιστορία, η Κριτική θεωρία και ο ολοκληρωτισμός. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ.

Βιβλία στα ελληνικά
(2013) Διά πυρός και σιδήρου, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου
(2013) Οι ρίζες της ναζιστικής βίας, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου
(2014) Τι απέγιναν οι διανοούμενοι;, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου
(2015) Εμείς οι πρόσφυγες (κείμενα των: Άρεντ, Τζόρτζιο Αγκάμπεν, Έντσο Τραβέρσο), Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου
(2016) Η Ιστορία ως πεδίο μάχης. Ερμηνεύοντας τις βεβαιότητες του 20ού αιώνα, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ομιλία του Τραβέρσο στο Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς
Συνέντευξη στο Βήμα (2013)
Συνέντευξη στο RedNotebook (2014)
Συνέντευξη στην Εφημερίδα των Συντακτών (2016)

Ιταλοί φιλόσοφοι
Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα
Μαρξιστές θεωρητικοί
Ερνέστο Λακλάου

Ο Ερνέστο Λακλάου (Ernesto Laclau, 6 Οκτωβρίου 1935 - 13 Απριλίου 2014) ήταν Αργεντινός αριστερός μεταμαρξιστής φιλόσοφος. Ίδρυσε και διηύθυνε για πολλά χρόνια το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Ιδεολογία και ανάλυση λόγου» (Ideology and Discourse Analysis) στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ. Σύντροφός του ήταν η θεωρητικός και φιλόσοφος Σαντάλ Μουφ.

Έχει ιδιαίτερη επιρροή στην  αριστερή σκέψη, καθώς θεωρείται ένας από τους ιδεολογικούς καθοδηγητές του ΣΥΡΙΖΑ και των Ποδέμος. Επίσης, ο Λακλάου ήταν δάσκαλος του Γιάνη Βαρουφάκη.

Κριτική στον παραδοσιακό μαρξισμό
Ο Λακλάου άσκησε κριτική στον παραδοσιακό μαρξισμό, καθώς θεωρούσε πως δεν αποτελεί κατάλληλο εργαλείο για την ανάλυση του σύγχρονου κόσμου. Συγκεκριμένα, εναντιώθηκε στον οικονομισμό και στην ταξική αναγωγή των ορθόδοξων μαρξιστών. Για τον λόγο αυτό μπορεί να ονομαστεί μεταμαρξιστής.

Θεώρηση του λαϊκισμού
Ο Λακλάου είναι ιδιαιτέρως γνωστός για τη θεωρία του για τον λαϊκισμό. Θεωρούσε, δηλαδή, πως δεν είναι ένας όρος που έχει a priori θετικό ή αρνητικό πρόσημο, αλλά αξιολογείται στην πορεία. Ο Λακλάου αξιολογούσε θετικά τον αριστερό λαϊκισμό και αρνητικά τον δεξιό λαϊκισμό, φέρνοντας το παράδειγμα της δικτατορίας του Περόν στην Αργεντινή, που αποτελούσε και προσωπικό του βίωμα.

Βιβλία στα ελληνικά
(1987) Πολιτική και ιδεολογία στη μαρξιστική θεωρία: Καπιταλισμός, λαϊκισμός, φασισμός
(1997) Για την επανάσταση της εποχής μας

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Συνέντευξη στην Αυγή 
Συνέντευξη στο Intellectum
Συνέντευξη στο περιοδικό Επιστήμη και Κοινωνία

Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα
Μαρξιστές θεωρητικοί
Αργεντινοί φιλόσοφοι
Λαϊκισμός
Ετιέν Μπαλιμπάρ

Ο Ετιέν Μπαλιμπάρ (Étienne Balibar, γενν. 23 Απριλίου 1942) είναι Γάλλος φιλόσοφος. Σπούδασε στην Εκόλ Νορμάλ Συπεριέρ (École Normale Supérieure) και δίδαξε στη Σορβόννη και στη Ναντέρ. Σήμερα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια και στο Πανεπιστήμιο Κίνγκστον του Λονδίνου. 

Ήταν μαθητής του Λουί Αλτουσέρ και σε ηλικία 23 ετών συμμετείχε στο συλλογικό έργο Να διαβάσουμε το «Κεφάλαιο». Το έργο αυτό κυκλοφόρησε και σχολιάσθηκε διεθνώς. Το 2003 εκδόθηκε στα ελληνικά η παγκοσμίως πρώτη πλήρης μετάφραση του έργου. Ο Μπαιλιμπάρ υπήρξε μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος από τη δεκαετία του 1960 έως την αποχώρησή του το 1978. Θεωρείται ένας από τους σύγχρονους εκφραστές της αριστερής σκέψης.

Εργογραφία στα γαλλικά
 1965: Lire le Capital. With Louis Althusser et al.
 1974: Cinq Etudes du Matérialisme Historique.
 1976: Sur La Dictature du Prolétariat.
 1985: Spinoza et la politique.
 1988: Race, Nation, Classe (και Ιμάνουελ Βαλερστάιν).
 1991: Écrits pour Althusser.
 1993: La philosophie de Marx.
 1997: La crainte des masses.
 1998: Droit de cité. Culture et politique en démocratie.
 1999: Sans-papiers: l’archaïsme fatal.
 2001: Nous, citoyens d’Europe? Les frontières, l’État, le peuple.
 2003: L'Europe, l'Amérique, la Guerre. Réflexions sur la médiation européenne.
 2005: Europe, Constitution, Frontière.
 2010: La proposition de l'égaliberté.
 2010: Violence et Civilité
 2011: Citoyen sujet et autres essais d'anthropologie philosophique
 2012: Saeculum : Culture, religion, idéologie

Βιβλία στα ελληνικά
 (1996) Ο Σπινόζα και η πολιτική
 (2005) Πολιτική και αλήθεια
 (2009) Για τη δικτατορία του προλεταριάτου
 (2004) Να διαβάσουμε το Κεφάλαιο (Λ. Αλτουσέρ κ.ά.)
 (2010) Ο φόβος των μαζών
 (2014) Κράτος, μάζες, πολιτική
 (2017) Ευρώπη, κρίση και τελος;
 (2018) Φυλή, έθνος, τάξη (Μπαλιμπάρ και Βαλερστάιν)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πλήρες βιογραφικό (γαλλικά)
Συνέντευξη στην Αυγή 
Συνέντευξη στο Βήμα
Συνέντευξη στα Νέα

Γάλλοι φιλόσοφοι
Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα
Μαρξιστές θεωρητικοί
NGC 6316

Το NGC 6316 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Οφιούχου. Κατατάσσεται ως III στο σχήμα μορφολογικής ταξινόμησης και το ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 24 Μαΐου 1784. Απέχει περίπου 35.900 έτη φωτός από την Γη.

Παραπομπές

Αναφορές 

6316
Σφαιρωτά σμήνη
Οφιούχος (αστερισμός)
Μυστικός (Βυζάντιο)

Ο Μυστικός, ήταν βυζαντινό αξίωμα που αναφέρεται πρώτη φορά στα τέλη του 9ου αιώνα στο πρόσωπο του Λέων Χοιροσφάκτη. Ο μυστικός ήταν γραμματέας, σύμβουλος του αυτοκράτορα σε απόρρητα θέμα και υπεύθυνος για τη απόρρητη αλληλογραφία του. Ήταν ιδιαίτερα σημαντική θέση, εφόσον ο μυστικός είχε την απόλυτη εμπιστοσύνη του αυτοκράτορα έχοντας πρόσβαση και διεκπεραιώνοντας θέματα όπου απαιτούσαν απόλυτη εχεμύθεια. 

Εκτός τα βασικά του καθήκοντα ο μυστικός κατά καιρούς ασκούσε καθήκοντα δικαστή αλλά και οικονομικά, πιθανόν με εντολή του ίδιου του αυτοκράτορα. Τον 11ο αιώνα αναφέρεται και ο τίτλος του "Πρωτομυστικού" στο όνομα του Ιωάννη Ξηρού. Ο πρωτομυστικός, πρώτος μεταξύ των μυστικών, αναφέρεται με δικαστικές αρμοδιότητες και να προεδρεύει ενός Σεκρέτου.

Υφιστάμενος του μυστικού ήταν ο Μυστογράφος, κατώτερος δικαστικός αξιωματούχος .

Παραπομπές

Πηγές 
 Γκουτζιουκώστας, Ανδρέας (2004, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η απονομή δικαιοσύνης στο Βυζάντιο (9ος-12ος αιώνες): τα δικαιοδοτικά όργανα και τα δικαστήρια της πρωτεύουσας

Βυζαντινοί δικαστικοί τίτλοι
Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι
Ο Κοντορεβιθούλης

Το παραμύθι του Κοντορεβιθούλη () αποτελεί παραδοσιακό παραμύθι της κεντρικής Ευρώπης (Γαλλία) και έχει καταγραφεί για πρώτη φορά στη συλλογή παραμυθιών «Les contes de ma mere l’ oye», (Ιστορίες της μαμάς μου της χήνας) του Σαρλ Περώ (1697). Σε αντίθεση με άλλα παραμύθια αυτής της συλλογής, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα ή ο Παπουτσωμένος γάτος, ο Κοντορεβιθούλης δεν είχε συμπεριληφθεί στις συλλογές των αδερφών Γκριμ. 

Η ονομασία Κοντορεβιθούλης αποτελεί ελληνική παραλλαγή του τίτλου, καθώς οι ξένοι τίτλοι “Le Petit Poucet” (γαλλικά) και “Der kleine Däumling” (γερμανικά) σημαίνουν σε πιστή μετάφραση «ο μικρός αντιχειράκος». Αντίστοιχα ο ήρωας του παραμυθιού στη γαλλική και γερμανική εκδοχή του παραμυθιού όταν γεννήθηκε δεν ήταν μεγαλύτερος από έναν αντίχειρα.

Το πρώτο μέρος του παραμυθιού μοιάζει αρκετά με το "Χανσελ και Γκρέτελ", μια και εκεί οι φτωχοί γονείς αφήνουν τα παιδιά τους στο δάσος και αυτά καταφέρνουν να επιστρέψουν στο σπίτι την πρώτη φορά.

Περιγραφή 
Στο παραμύθι ο Κοντορεβιθούλης είναι το μικρότερο, αλλά και εξυπνότερο, παιδί μιας φτωχής οικογένειας καλαθοποιών. Όταν οι γονείς του δεν έχουν πλέον χρήματα να μεγαλώσουν αυτόν και τα έξι αδέρφια του, αποφασίζουν να τα εγκαταλείψουν στο δάσος αφήνοντας τα στην τύχη τους. Τότε είναι που αρχίζει μια σειρά περιπετειών για τους μικρούς μας φίλους, με τον Κοντορεβιθούλη να αποδεικνύεται ήρωας και αφέντης της μοίρας του.

Σύντομη ανάλυση 
Το κοφτερό μυαλό και η ψυχραιμία του Κοντορεβιθούλη απέναντι στις κακουχίες, που σε όλους μπορεί να φέρει η τύχη, μας διδάσκουν τρία βασικά μαθήματα. Πρώτον, να χρησιμοποιούμε τη λογική μας στα προβλήματα της ζωής και να μην αφήνουμε το φόβο ή άλλα συναισθήματα να μας παραλύουν. Επίσης, να διεκδικούμε τη ζωή που επιθυμούμε και να μην παρασερνόμαστε σαν το φτερό στον άνεμο ανάλογα με τις περιστάσεις. Τέλος, να είμαστε αλληλέγγυοι και ρεαλιστές, αναγνωρίζοντας και το καλό και το κακό.

Παραπομπές

Παραμύθια του Σαρλ Περώ
Τζόζεφ Κότεν

Ο Τζόζεφ Τσέσαϊρ Κότεν (αγγλικά: Joseph Cheshire Cotten, Jr., 15 Μαΐου 1905 - 6 Φεβρουαρίου 1994) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου, του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης. Αποτέλεσε μέλος του θιάσου Mercury που είχε ιδρύσει ο Όρσον Γουέλς, με τον οποίο τον συνέδεε μακροχρόνια φιλία κι έλαβε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα αναλαμβάνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις παραστάσεις Κοινωνικά σκάνδαλα του Φίλιπ Μπάρι και Γλυκιά μου, Σαμπρίνα του Σάμιουελ Τέιλορ. Έπειτα συμμετείχε στο πρώτο σκηνοθετικό εγχείρημα του Όρσον Γουέλς Πολίτης Κέιν (Citizen Kane, 1041) και έγινε παγκοσμίως γνωστός. Ακολούθησαν οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι στις ταινίες: Οι υπέροχοι Άμπερσον (The Magnificent Ambersons, 1942) επίσης του Γουέλς, Το χέρι που σκοτώνει (Shadow of a Doubt, 1943) του Άλφρεντ Χίτσκοκ, Απ' όταν έφυγες (Since You Went Away, 1944) του Τζέιμς Κρόμγουελ, Εφιάλτης (Gaslight, 1944), Ερωτικά γράμματα (Love Letters, 1945) και Το πορτραίτο της Τζένι (Portrait of Jennie, 1948) που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους σημαντικότερους άρρενες πρωταγωνιστές του Χόλιγουντ. Το 1943 μάλιστα συνέγραψε με τους Όρσον Γουέλς, Ρίτσαρντ Κόλινς και Μπεν Χεχτ το σενάριο της ταινίας Ταξίδι στο φόβο (Journey Into Fear), ταινία στην οποία επίσης πρωταγωνίστησε. Ένας από τους σημαντικότερους ρόλους στην καριέρα του ήταν εκείνος του Χόλι Μάρτινς στο φιλμ νουάρ του Κάρολ Ριντ Ο τρίτος άνθρωπος (The Third Man) το 1949. 

Όταν κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1950 η καριέρα του άρχισε να φθίνει, στράφηκε προς την τηλεόραση παρουσιάζοντας την εκπομπή The Joseph Cotten Show (το οποίο προβλήθηκε με αρχικό τίτλο The Trial, ενώ το 1964 είχε ακόμη έναν αξιομνημόνευτο ρόλο στο θρίλερ γκραντ γκινιόλ του Ρόμπερτ Όλντριτς Το μυστικό της Σάρλοτ (Hush...Hush...Sweet Charlotte), όπου συμπρωταγωνίστησε με τις Μπέτι Ντέιβις και Ολίβια Ντε Χάβιλαντ. Το 1970 είχε έναν μικρό ρόλο στην ταινία Τόρα! Τόρα! Τόρα - Η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ (Tora! Tora! Tora!) ενώ μια από τις τελευταίες του κινηματογραφικές εμφανίσεις ήταν στην ταινία του Μάικλ Τσιμίνο Η πύλη της δύσεως (Heaven's Gate, 1980). 

Κατά τη δεκαετία του 1980 αποσύρθηκε από το χώρο του κινηματογράφου επικαλούμενος προβλήματα υγείας. Υπήρξε παντρεμένος δυο φορές την πρώτη με την Λενόρ Κιπ και τη δεύτερη με την ηθοποιό Πατρίσια Μεντίνα. Απεβίωσε το 1994 από πνευμονία σε ηλικία 88 ετών.

Φίλμογραφια

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Τζόζεφ Κότεν, σελίδα στον ιστότοπο της Internet Broadway Database

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Κέντζι Κάιντο

Ο Κέντζι Κάιντο (ιαπωνικά: 海道 賢仁, Χέπμπορν Kaidō Kenji) είναι ένας Ιάπωνας παραγωγός, πρώην μέλος της Taito και μετέπειτα της Sony Computer Entertainment Japan στο #1 τμήμα Ανάπτυξης Προϊόντος.

Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του στο χώρο των βιντεοπαιχνιδιών στην Taito το 1987, όπου εργάστηκε ως project leader και διευθύνων σχεδιαστής των arcade βιντεοπαιχνιδιών Bonze Adventure, Night Striker, Champion Wrestler, Cameltry, Sonic Blast Man, Warrior Blade και Dead Connection.

Κάποια στιγμή άλλαξε τμήμα ώστε να δουλέψει από την αρχή της στην κονσόλα X55 (αργότερα ονομάστηκε MEDIA BOX), την πρώτη καραόκε κονσόλα για ιδιωτική χρήση στο σπίτι. Το 1996 εργάστηκε ως project leader και διευθύνων σχεδιαστής παιχνιδιού για το coin-op παιχνίδι Cleopatra Fortune.

Το 1997, ο Κάιντο έφυγε από την Taito και μπήκε στη Sony Computer Entertainment Inc. Τότε ξεκίνησε να εργάζεται στο παιχνίδι Ape Escape ως διευθύνων σχεδιαστής παιχνιδιού και βοηθός παραγωγής.

Εργάστηκε ως διαχειριστής προϊόντος και παραγωγός για το Ico το 2001, και το Shadow of the Colossus το 2005. Έφυγε από το Sony τον Αύγουστο του 2012, ενώ τα σχέδια του για το μέλλον είναι ακαθόριστα.

Εργασίες
Bonze Adventure (1988)
Night Striker (1989)
Champion Wrestler (1989)
Cameltry (1989)
Sonic Blast Man (1990)
Warrior Blade (1991)
Dead Connection (1992)
Cleopatra Fortune (1996)
Tomba! (1998)
Ape Escape (1999)
Tomba! 2: The Evil Swine Return (2000)
Ico (2001)
Shadow of the Colossus (2005)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Interview with EuroGamer.net 
 Interview with Kikizo.com

Team Ico
Σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών
Παραγωγοί βιντεοπαιχνιδιών
Χοσέ Φερρέρ

Ο Χοσέ Φερρέρ (ισπ.: José Vicente Ferrer de Otero y Cintrón, 8 Ιανουαρίου 1912 – 26 Ιανουαρίου 1992) ήταν Πορτορικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1950 Συρανό ντε Μπερζεράκ (Cyrano de Bergerac). Ήταν ο πρώτος ηθοποιός από την Λατινική Αμερική που βραβεύτηκε με Όσκαρ και μετά τη νίκη του δώρισε το βραβείο του στο πανεπιστήμιο του Πόρτο Ρίκο. Ο Φερρέρ έχει τιμηθεί επίσης με 5 βραβεία Τόνυ δυο για τις ερμηνείες του στα θεατρικά Συρανό Ντε Μπερζεράκ και The Shrike και τρία για τη σκηνοθεσία των έργων The Shrike, The Fourposter, και Stalag 17. Οι σημαντικότερες ταινίες στις οποίες εμφανίστηκε είναι οι εξής: Ιωάννα της Λωραίνης (Joan of Arc, 1948), Μουλέν Ρουζ (Moulin Rouge, 1952), Βροχή (Miss Sadie Thompson, 1953), Η Ανταρσία του Κέιν (The Caine Mutiny, 1954), Ο Λόρενς της Αραβίας (Lawrence of Arabia, 1962), Η Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου (The Greatest Story Ever Told, 1965), Το πλοίο των τρελών (Ship of Fools, 1965), Φεδόρα (Fedora, 1978) και Dune, 1984).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Χοσέ Φερρέρ, σελίδα στον ιστότοπο Cine.gr .
 Χοσέ Φερρέρ, σελίδα στον ιστότοπο της Internet Movie Database .
 Χοσέ Φερρέρ, σελίδα στον ιστότοπο της Internet Broadway Database .

Πορτορικανοί ηθοποιοί
Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Ανδρέας Ιωσήφ

Ο Ανδρέας Ιωσήφ (17 Ιουλίου 1915 – 15 Οκτωβρίου 2006) του Μιλτιάδη, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως υφυπουργός στην κυβέρνηση του Πλαστήρα.

Βιογραφικά στοιχεία

Σπουδές και δημοσιογραφική σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1915 στην Αθήνα και ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 1931 στην Εστία. Κατά την Κατοχή πολέμησε και ήταν παράλληλα  ανταποκριτής από το Μέτωπο και εργάστηκε στην αρχισυνταξία του παράνομου εντύπου 
"Καθημερινά Νέα". Στη συνέχεια δούλεψε στις εφημερίδες Ελληνικόν Αίμα (διευθυντής), Ακρόπολις και Απογευματινή. Ήταν διπλωματικός σχολιαστής στο ΕΙΡ (1946-48) και νωρίτερα επιμελείτο το ραδιοφωνικό δελτίο της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης του Καΐρου.

Πολιτική καριέρα 
Στις εκλογές του 1950 και του 1951 εξελέγη βουλευτής Αθηνών με το κόμμα της ΕΠΕΚ.
Στην κυβέρνηση του Νικολάου Πλαστήρα χρημάτισε υφυπουργός παρά τη Προεδρία της Κυβερνήσεως (και υπουργός Τύπου) από τις 27 Απριλίου 1951 ως τις 10 Απριλίου 1952, οπότε ο ίδιος παραιτήθηκε. Η παραίτησή του έγινε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του.

Στη συνέχεια δεν ασχολήθηκε ξανά με την πολιτική αλλά επέστρεψε στη δημοσιογραφία, ως σχολιαστής στην ΥΕΝΕΔ. Το 2005, έναν χρόνο πριν πεθάνει, τιμήθηκε με το Βραβείο Μανώλη Λύτινα για την αντιστασιακή του δράση.
Πέθανε στην Αθήνα το 2006 και κηδεύτηκε στις 18 Οκτωβρίου από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την επίσης δημοσιογράφο, Μαρία Ρεζάν.

Συγγραφικό έργο 
Ο Ανδρέας Ιωσήφ ασχολήθηκε και με τη συγγραφή βιβλίων. Το θεατρικό του έργο "Εκείνο το μεσημέρι στο Ντάλλας" τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο στον Καλοκαιρίνειο Διαγωνισμό (1964).

Αναφορές

Βουλευτές Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ
Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ
Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες Αντιστασιακοί
American Horror Story: Hotel

Το  American Horror Story: Hotel είναι η πέμπτη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς τρόμου του FX, American Horror Story. Η πρεμιέρα της σεζόν έγινε στις 7 Οκτωβρίου 2015.

Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από το αινιγματικό Ξενοδοχείο Cortez στο Λος Άντζελες, που κινεί την περιέργεια ενός ντετέκτιβ ανθρωποκτονιών (Bentley). Το Cortez φιλοξενεί το περίεργο και παράξενο, με αιχμή του δόρατος την ιδιοκτήτη του, η Κόμισσα (Gaga), η οποία είναι μια αιμοδιψής φασιονίστα. Αυτή τη σεζόν διαθέτει δύο δολοφονικές απειλές με τη μορφή του Δολοφόνου των Δέκα Εντολών (Ten Commandments Killer), ένα σειριακό παραβάτη, ο οποίος δικαιολογεί τις ενέργειές του, σύμφωνα με την βιβλική διδασκαλία και το Δαίμονα του Εθισμού (The Addiction Demon), ο οποίος περιπλανιέται στο ξενοδοχείο, οπλισμένος με ένα τρυπάνι ντίλντο.

Πλοκή

Καστ και χαρακτήρες

Κύριο 
 Kathy Bates ως Iris
 Sarah Paulson ως Sally McKenna και Billie Dean Howard
 Evan Peters ως James Patrick March
 Wes Bentley ως Det. John Lowe
 Matt Bomer ως Donovan
 Chloë Sevigny ως Dr. Alex Lowe
 Denis O'Hare ως Liz Taylor
 Cheyenne Jackson ως Will Drake
 Angela Bassett ως Ramona Royale
 Lady Gaga ως Elizabeth Johnson / The Countess

Σπέσιαλ guest stars 
 Mare Winningham ως Hazel Evers
 Finn Wittrock ως Tristan Duffy και Rudolph Valentino
 Naomi Campbell ως Claudia Bankson
 Lily Rabe ως Aileen Wuornos
 Gabourey Sidibe ως Queenie
 Lennon Henry ως Holden Lowe
 Richard T. Jones ως Det. Andrew Hahn
 Shree Crooks ως Scarlett Lowe
 Lyric Lennon ως Lachlan Drake
 Jessica Belkin ως Wren
 Max Greenfield ως Gabriel
 Helena Mattsson ως Agnetha
 Kamilla Alnes ως Vendela
 Mädchen Amick ως Mrs. Ellison
 Anton Lee Starkman ως Max Ellison
 Christine Estabrook ως Marcy
 Darren Criss ως Justin
 Alexandra Daddario ως Natacha Rambova

Guest stars 
 Roxana Brusso ως Dr. Kohan
 David Naughton ως Mr. Samuels
 John Carroll Lynch ως John Wayne Gacy
 Seth Gabel ως Jeffrey Dahmer
 Anthony Ruivivar ως Richard Ramirez
 Nico Evers-Swindell ως Craig
 Robert Knepper ως Lieutenant
 Jessica Lu ως Babe
 Kristen Ariza ως Mrs. Pritchard
 Mouzam Makkar ως Nurse Leena
 Matt Ross ως Dr. Charles Montgomery
 Charles Melton ως Mr. Wu
 David Barrera ως Dr. Kaplan

Reception

Βραβεία και υποψηφιότητες 
Για τη πέμπτη σεζόν της, η σειρά έχει προταθεί για 23 βραβεία, ένα από τα οποία κερδήθηκε.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Behind Lady Gaga's killer look in 'American Horror Story: Hotel' στο Entertainment Weekly
 Κατάλογος επεισοδίων του American Horror Story στο Internet Movie Database
 Κατάλογος επεισοδίων του American Horror Story  στο TV.com

Hotel
Έργα τοποθετημένα σε ξενοδοχεία
Βαμπίρ στην ποπ κουλτούρα
IC 1011

Ο 1011 είναι ένας συμπαγής ελλειπτικός γαλαξίας με φαινόμενο μέγεθος 14,7, και μετατόπιση προς το ερυθρό z=0,02564 (SIMBAD) ή 0,025703 (NASA), ο οποίος απέχει από τον ήλιο 100 με 120 Megaparsecs, ως εκ τούτου το φως χρειάζεται 349,5 εκατομμύρια χρόνια για να φθάσει στη Γη. Η ηλικία του IC 1011 υπολογίζεται ότι είναι περίπου 12,95 δισεκατομμύρια χρόνια.

Αναφορές
 IC 1011, Wikisky.org
 IC1011 Galaxy, SkyFactory.org

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 IC 1011 seds.org
 IC 1011 seds.org
 seds.org
 IC 1011 Vizier
 IC 1011 NASA Extragalactic Database
 NGC/IC

Παρθένος (αστερισμός)
Ελλειπτικοί γαλαξίες
1011
Το κύμα (ταινία 2008)

Το Κύμα (Γερμανικά: Die Welle, Αγγλικά: The Wave) είναι μία γερμανική ταινία του 2008. Είναι ένα κοινωνικό-πολιτικό θρίλερ σε σκηνοθεσία του Ντένις Γκάνζελ με πρωταγωνιστές τους Φρέντερικ Λάου, Τζένιφερ Ούλριχ και Μαξ Ρίμελτ. 

Βασίζεται στο κοινωνικό πείραμα του Ρον Τζόουνς, Το Τρίτο Κύμα. Η ταινία παρήχθη από τον Κρίστιαν Μπέκερ για την Rat Pack Filmproduktion. Γνώρισε επιτυχία στους γερμανικούς κινηματογράφους και μετά από δέκα εβδομάδες, 2.3 εκατομμύρια άνθρωποι την είχανε παρακολουθήσει. Το Κύμα δεν είναι η μόνη ταινία που μετέτρεψε ένα κοινωνικό πείραμα που πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μυθιστορηματική πλοκή. Το Stanford-Prison-Experiment του 1971 χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή του 2001 Das Experiment από τον Όλιβερ Χίρσμπίγγελ και την παραγωγή του 2015 σε σκηνοθεσία της Κάιλ Πάτρικ Άλβαρεζ The Standford Prison Experiment. Το Κύμα του Γκάνσελ βασίζεται στο πείραμα "Τρίτο Κύμα" του δασκάλου Ρον Τζόουνς, το οποίο πραγματοποιήθηκε σε ένα σχολείο της Καλιφόρνια το 1967. Επειδή οι φοιτητές του δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν πως κάτι όπως ο εθνικοσοσιαλισμός θα μπορούσε να συμβεί πάλι, εισήγαγε στην τάξη ένα ολοκληρωτικό, αυστηρά οργανωμένο "κίνημα", με σκληρές ποινές, το οποίο διοικούνταν αυταρχικά από τον ίδιο. Η  αίσθηση του ότι παίρνανε μέρος σε κάτι σπουδαίο δημιούργησε ένα κύμα ενθουσιασμού, όχι μόνο στους δικούς του φοιτητές, αλλά και σε φοιτητές άλλων τάξεων οι οποίοι αργότερα συμμετείχαν στο πρόγραμμα. Ο Τζόουνς αργότερα παραδέχτηκε ότι απολάμβανε να έχει τους φοιτητές του ως οπαδούς. Τελικά, ο Τζόουνς ματαίωσε το πρόγραμμα την πέμπτη ημέρα και έδειξε στους φοιτητές του τις ομοιότητες με το κίνημα της νεολαίας των Ναζί. Το 1976, ο Τζόουνς δημοσίευσε μια αφήγηση με τις εμπειρίες του με τίτλο "Το Τρίτο Κύμα", το οποίο έγινε κινηματογραφική ταινία με τον ίδιο τίτλο το 1981. Την ίδια χρονιά, ο Μόρτον Ρου δημοσίευσε το βιβλίο του "Το Κύμα", το οποίο δημοσιεύτηκε στη Γερμανία το 1984, και έκτοτε έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία ως λογοτεχνικό κείμενο. Έχει πουλήσει συνολικά πάνω από 2,5 εκατομμύρια αντίτυπα. Η ταινία, έχει ακόμη επηρεάσει πολλά έργα και ρόλους έργων παγκοσμίως.

Παραπομπές 

Γερμανικές ταινίες
Γερμανικές δραματικές ταινίες
Αντιφασιστικές ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Γερμανόφωνες ταινίες
Ταινίες του 2008
Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς
Κώστας Τσιάρας

Ο Κώστας Τσιάρας είναι Έλληνας πολιτικός της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Καρδίτσας, πρώην υφυπουργός Εξωτερικών και νυν Υπουργός Δικαιοσύνης της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Ο Κώστας Τσιάρας γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1966 στην Καρδίτσα. 

Είναι πτυχιούχος της Ιατρικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και διδάκτωρ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζεται ως ιατρός μικροβιολόγος βιοπαθολόγος. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων, ήταν μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. 

Διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΣΕΠΦΥ) Καρδίτσας, καθώς και πρόεδρος της Τοπικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας Καρδίτσας. Επίσης, είναι ιδρυτικό μέλος του Ινστιτούτου Μελετών Καρδίτσας και του Συνδέσμου Ελληνοαμερικανικής Φιλίας Καρδίτσας.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές του 2004 και επανεκλέγεται σε όλες τις επόμενες εκλογές αναμετρήσεις. Έχει διατελέσει υπεύθυνος του τομέα Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, αναπληρωτής υπεύθυνος του τομέα Πολιτικής Ευθύνης Προστασίας του Πολίτη και γραμματέας του τομέα Αγροτικού της Νέας Δημοκρατίας. Κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής του θητείας διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας με το Κοινοβούλιο του Αζερμπαϊτζάν και μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση Οικονομικής Συνεργασίας Ευξείνου Πόντου.

Στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, ορίστηκε υφυπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας από την έναρξή της μέχρι τις 24 Ιουνίου 2013. Αργότερα, διετέλεσε Πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων μέχρι τον Ιανουάριο του 2015.

Τον Ιανουάριο του 2016, κατόπιν πρότασης του πρόεδρου της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη και μετά από ομόφωνη αποδοχή της από τους βουλευτές, εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ.

Είναι παντρεμένος με την Αγγελική Στεργιούλη, Μοριακή Βιολόγο στο επάγγελμα και έχουν ένα γιο και δύο κόρες.

Παραπομπές 

Έλληνες μικροβιολόγοι
Έλληνες βιοπαθολόγοι
Βουλευτές Καρδίτσας
Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Κώστας Παπαϊωάννου (φιλόσοφος)

Ο Κώστας Παπαϊωάννου (16 Ιανουαρίου 1925, Βόλος – 17 Νοεμβρίου 1981, Μπομπινί) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, ακαδημαϊκός και συγγραφέας που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Παρίσι.

Βιογραφία
Ο Κώστας Παπαϊωάννου γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1925 στο Βόλο. Ο πατέρας του ήταν ένα από τα ηγετικά στελέχη της σοσιαλιστικής ΕΛΔ του Σβώλου, στον τομέα των αγροτικών συνεταιρισμών. Όταν μετακόμισε στην Αθήνα, ο γιος του τον ακολούθησε και συνέχισε το υπόλοιπο Γυμνάσιο στη Βαρβάκειο. Εκεί ανέπτυξε φιλία με έναν μετέπειτα στοχαστή του Παρισιού, τον Κώστα Αξελό. Το 1941 εγγράφονται και οι δύο στη Νομική Σχολή Αθηνών, αλλά ο Αξελός γίνεται μέλος της ΕΠΟΝ, ενώ ο Παπαϊωάννου εντάσσεται  στο ΕΑΜ και λίγο αργότερα στο ΚΚΕ, και οι μέχρι τότε σχέσεις τους διακόπτονται. Το 1945 διαγράφεται από το ΚΚΕ, μαζί με τον Άδωνι Κύρου και τη Μιμίκα Κρανάκη. 

Μετά από παρεμβάσεις του Γαλλικού Ινστιτούτου της Αθήνας, επιλέγεται από το Γαλλικό Κράτος ως ένας από τους 300 στους οποίους δίνεται ευκαιρία εξόδου από τη χώρα, με το πλοίο Mataroa, και εγκατάστασής τους στη Γαλλία. Ο Παπαϊωάννου εκμεταλλεύεται την ευκαιρία και εγκαθίσταται μόνιμα στο Παρίσι. Το 1948 αποφοιτά από τη φιλοσοφική σχολή της Σορβόννης. Αυτά τα χρόνια γράφει και τα πρώτα του διάσημα βιβλία και άρθρα. 

Γράφει πολλά φιλοσοφικά και πολιτικά βιβλία, πολλά από τα οποία καταδικάζουν τον σταλινισμό και τη λαθεμένη, κατ' αυτόν, εφαρμογή του σοσιαλισμού στο Ανατολικό Μπλοκ. Με την προσπάθειά του να ασκήσει κριτική στον Μαρξ, από αριστερή όμως σκοπιά, διακρίνεται διεθνώς και κερδίζει παγκόσμια πρωτοπορία στις αρχές της δεκαετίας του '50. Ο λόγος είναι ότι ποτέ μέχρι τότε δεν είχε ασκηθεί κριτική στον μαρξισμό, εκτός από αστική ή ακαδημαϊκή σκοπιά, όπως αυτή του Ραϋμόν Αρόν. Παρά την κριτική του, ο Παπαϊωάννου παρέμενε πιστός στις αξίες του μαρξισμού, αποσκοπώντας στη βελτίωσή του.

Υπήρξε επίσης ακαδημαϊκός για πολλά χρόνια, διδάσκοντας φιλοσοφία στο Cencier και στο Παρίσι και κοινωνιολογία στη Σχολή Ανωτέρων Εμπορικών Σπουδών.

Επιλεγμένη εργογραφία 
Η θεωρία της κοινωνικής πάλης (1954)
Βιομηχανία και κοινωνία (1956)
Η οικονομική ερμηνεία του ταξικού διαφορισμού (Κριτική της μαρξιστικής θεωρίας των κοινωνικών τάξεων) (1959) 
Οικονομική υπανάπτυξη και κοινωνική επανάσταση (Η γένεση του Ολοκληρωτισμού) (1959)

Παραπομπές

Έλληνες φιλόσοφοι
Έλληνες συγγραφείς
Μέλη της ΕΠΟΝ
Νικολέττα Βλαβιανού

Η Νικολέτα Βλαβιανού είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Νέα Σμύρνη. Σπούδασε στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Παντείου. Έχει συμμετάσχει σε πολλές παραστάσεις και ταινίες μεταξύ των οποίων : παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου π.χ. Ο Σέντσας (σκηνοθεσίας Κ.Τσιάνου), Θανάτω Θάνατον (Νίκου Μαστοράκη), Αμερικάνος στο κεφάλι (Γ. Αρμένη). Έχει συμμετάσχει και σε τηλεοπτικές σειρές όπως Χάι Ροκ, Ο Πέτρος και τα κορίτσια του, Μου το κρατάς μανιάτικο, Η Πολυκατοικία. Έχει εμφανιστεί και στον κινηματογράφο με την ταινία Peppermint, του Κώστα Καπάκα.
.

Τηλεοπτική καριέρα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Νικολέττα Βλαβιανού στο IMDb

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί φωνής
Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου
Φρανκ Μπορζέιγκι

Ο Φρανκ Μπορζέιγκι (Frank Borzage, 23 Απριλίου 1894 – 19 Ιουνίου 1962) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης βραβευμένος με δυο Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τις ταινίες Έβδομος ουρανός (7th Heaven, 1927) και Bad Girl, 1931. Είναι επίσης γνωστός για τη σκηνοθεσία των ταινιών Άγγελος του δρόμου (Street Angel, 1928), Αποχαιρετισμός στη σημαία (Farewell to Arms, 1932), Διαβατικά πουλιά (Man's Castle, 1934), Ο πόθος (Desire, 1936), Οι τρεις σύντροφοι (The Three Comrades, 1938), Αυτοί που ξέχασαν το θεό (Strange Cargo, 1940) και This Mortal Storm, 1940. Ο Μπορζέιγκι ήταν επιτυχημένος σκηνοθέτης κατά την περίοδο του βωβού κινηματογράφου, αλλά έφτασε στο απόγειο της δόξας με την έλευση του ήχου, αντλώντας επιρροές από το έργο του του Φρήντριχ Βίλεμ Μουρνάου που εργαζόταν επίσης για την Fox την ίδια περίοδο, ανέπτυξε το δικό του προσωπικό στυλ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φρανκ Μπορζέιγκι, σελίδα στον ιστότοπο Cine.gr .
 Φρανκ Μπορζέιγκι, στο IMDb .

Αμερικανοί σκηνοθέτες
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί σκηνοθέτες βωβών ταινιών
Τζιν Κέλι

Ο Τζιν Κέλι (Eugene Curran "Gene" Kelly, 23 Αυγούστου 1912 - 2 Φεβρουαρίου 1996) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, χορευτής, χορογράφος, παραγωγός ταινιών και τραγουδιστής. Είναι γνωστός μέχρι και σήμερα για το χορευτικό του στυλ και την ενέργειά του, για την ωραία του εμφάνιση και τους συμπαθείς ρόλους που ερμήνευσε στην μεγάλη οθόνη.

Οι γνωστότερες ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε είναι: Βίρα τις άγκυρες (Ancors Aweigh, 1945), Ο πειρατής (The Pirate, 1948), Ένας Αμερικανός στο Παρίσι (An American in Paris, 1951), Τραγουδώντας στη βροχή (Singing in the Rain, 1952) το οποίο σκηνοθέτησε ο ίδιος, Μπριγκαντούν (Brigadoon, 1954) και Κληρονομήστε τον άνεμο (Inherit the Wind, 1960). Το 1969 σκηνοθέτησε επίσης την Μπάρμπρα Στράιζαντ και τον Γουόλτερ Ματάου στο μιούζικαλ Αλό!...Ντόλυ (Hello, Dolly). 

Ο Κέλι μεσουράνησε στο είδος μιούζικαλ κατά τη δεκαετία του 1940 και μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1950, όταν το είδος άρχισε να παρακμάζει. Οι νεωτερισμοί που εισήγαγε απογείωσαν και άλλαξαν ριζικά τη μορφή του χολιγουντιανού μιούζικαλ, κάνοντας το αμερικανικό κοινό να αγαπήσει το μπαλέτο. 

Ο ηθοποιός έλαβε Τιμητικό Όσκαρ το 1952 για τα επιτεύγματά του, ενώ αργότερα τιμήθηκε από το Κέντρο Κένεντι, από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου και από το Σωματείο Αμερικανών Ηθοποιών. 

Το 1999, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον κατέταξε στην 15η θέση στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τζιν Κέλι, σελίδα στον ιστότοπο Cine.gr .
 Τζιν Κέλι, σελίδα στον ιστότοπο της Internet Movie Database .

Αμερικανοί χορευτές
Αμερικανοί χορογράφοι
Αμερικανοί τραγουδιστές
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αγνωστικιστές
Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες)
Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Βονιφάτιος Γ΄ του Μομφερράτου

Ο Βονιφάτιος Γ΄ Παλαιολόγος (Bonifacio III del Monferrato, Ιούνιος 1424 - 1494) Μαρκήσιος του Μομφερράτου (1483 - 1494)  από την Δυναστεία των Παλαιολόγων του Μομφερράτου, νεώτερου κλάδου της Δυναστείας των Παλαιολόγων ήταν τρίτος γιος του Ιωάννη Ιακώβου του Μομφερράτου και της Ιωάννας της Σαβοΐας.

Μαρκήσιος του Μομφερράτου

Τον πατέρα του διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος Ιωάννης Δ΄ του Μομφερράτου και κατόπιν ο δευτερότοκος γιος Γουλιέλμος Η΄. Δεν είχαν άρρενες απογόνους και τους διαδέχθηκε ο Βονιφάτιος (1843). 

Για να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις τού Καρόλου Α΄ δούκα της Σαβοΐας, υπέγραψε ειρήνη (1485) και τού έδωσε σύζυγο την ανιψιά του Μπιάνκα Παλαιολογίνα, κόρη του δευτερότοκου Γουλιέλμου Η΄, με την υπόσχεση διαδοχής, αν δεν θα είχε ο ίδιος αποκτήσει γιους. Αυτό προκάλεσε τη διεκδίκηση της μαρκιωνίας από τον Σκιπιόνε Παλαιολόγο, νόθο υιό τού πρωτότοκου Ιωάννη Δ΄, που δολοφονήθηκε από τον συγγενή τους Λουδοβίκο Β΄ μαρκήσιο του Σαλούτσο. Τότε ο Βονιφάτιος Γ΄ του Μομφερράτου και ο Κάρολος Α΄ της Σαβοΐας εισέβαλαν στο Σαλούτσο και κατέλαβαν εδάφη τού Λουδοβίκου Β΄ (1486).

Οικογένεια
Ο Βονιφάτιος Γ΄ νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο την Ορβιετάνα Καμποφρεγκόζο κόρη του Πιέτρο ντι Καμποφρεγκόζο και σε δεύτερο την Έλενα ντε Μπρος, κόρη του Ιωάννη Β΄ ντε Μπρος, αλλά δεν απέκτησε τέκνα. Παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο την Μαρία Μπράνκοβιτς, κόρη του Αγίου Στεφάν Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας, με την οποία απέκτησε:
 Γουλιέλμος Θ΄ Παλαιολόγος 1486-1518, μαρκήσιος τού Μομφερράτου.
 Ιωάννης-Γεώργιος Παλαιολόγος 1488-1533, μαρκήσιος τού Μομφερράτου.

Πρόγονοι

Εικόνες

Παραπομπές

Πηγές

Dizionario Biografico degli Italiani, 2000
House of Monferrat

Μαρκήσιοι του Μομφερράτου
Οίκος Παλαιολόγων του Μομφεράτου
Ιωάννης-Γεώργιος του Μομφερράτου

Ο Ιωάννης-Γεώργιος Παλαιολόγος (Giovanni Giorgio del Monferrato, 20 Ιανουαρίου 1488 - 30 Απριλίου 1533), τελευταίος Μαρκήσιος του Μομφερράτου (1530 - 1533) από την Δυναστεία των Παλαιολόγων του Μομφερράτου, νεώτερου κλάδου της Δυναστείας των Παλαιολόγων ήταν γιος του Βονιφάτιου Γ΄ του Μομφερράτου και της τρίτης συζύγου του Μαρίας Μπράνκοβιτς, κόρης του Στεφάν Μπράνκοβιτς.

Μαρκήσιος του Μομφερράτου

Ο Ιωάννης-Γεώργιος ήταν επίσκοπος του Καζάλε, όταν ο δεκαοκταετής ανεψιός του Βονιφάτιος Δ΄ του Μομφερράτου πέθανε πέφτοντας από το άλογο (1530). Τότε ο Ιωάννης-Γεώργιος έγινε αιφνίδια διάδοχος, χωρίς καμιά προοπτική. Ο Ιωάννης-Γεώργιος, που ήταν ασθενούς υγείας, έκανε τελευταία προσπάθεια να αποκτήσει διάδοχο με τον γάμο του με την 41χρονη Ιουλία των Τραστάμαρα, κόρη του Φρειδερίκου της Νάπολης (21 Απριλίου 1533), δεν έκανε όμως παιδιά.

Το τέλος και η διαδοχή
Πέθανε σε εννιά μέρες (30 Απριλίου 1533). Τότε ο Κάρολος Α΄ της Ισπανίας (Ε΄ της Γερμανίας), που βρισκόταν στη βόρεια Ιταλία, κατέλαβε με στρατό την μαρκιωνία του Μομφερράτου. Μετά από την Ισπανική αυτή κατοχή τριών ετών, η μαρκιωνία πέρασε στον Φρειδερίκο Β΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα, που νυμφεύτηκε την ανιψιά τού Ιωάννη-Γεωργίου Μαργαρίτα Παλαιολογίνα με ίσα κληρονομικά δικαιώματα. Η μαρκιωνία του Μομφερράτου ενώθηκε από τότε με το δουκάτο της Μάντουα.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1533 την Ιουλία των Τραστάμαρα, κόρη του Φρειδερίκου της Νάπολης. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Ο Ιωάννης-Γεώργιος Παλαιολόγος είχε έναν γιο:
 (νόθος) Φλαμίνιο Παλαιολόγος, ιδρυτής του κλάδου των Παλαιολόγων του Οριούντι, που διατηρείται μέχρι σήμερα.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Πηγές
Dizionario Biografico degli Italiani, 2000
Haberstumpf, Walter (2009). Regesti dei Marchesi di Monferrato

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρκιωνία του Μομφερράτου
Οίκος του Μομφερράτου

Εικόνες

Ιωαννης Γεωργιος
Ιωαννης Γεωργιος
Ενετοκρήτες

Με την ονομασία Ενετοκρήτες, ή Ενετοκρητικοί καλούνταν παλαιότερα οι Ενετοί, ή Βενετοί, ή Βενετσιάνοι που κατά τη διάρκεια της Ενετοκρατίας έχοντας εγκατασταθεί στην Κρήτη στη συνέχεια συνδέθηκαν με τους γόνους των Ελλήνων κατοίκων της νήσου.

Οι Ενετοκρήτες ασπάσθηκαν το ορθόδοξο δόγμα, τα τοπικά έθιμα της Κρήτης και ακολούθησαν την ελληνική γλώσσα και γραφή. Πολλοί εξ αυτών ανακηρύχτηκαν προύχοντες του τόπου φθάνοντας ακόμα και σε εξεγέρσεις κατά της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας προκειμένου να αναγνωριστούν ευγενείς με ίσα δικαιώματα εκείνων της Βενετίας. Γεγονός που το πέτυχαν.

Πολλοί εξ αυτών που είχαν εξελληνιστεί εντελώς παρέμειναν στη Κρήτη και μετά την τουρκική κατάκτηση της νήσου, που ακολούθησε μετά τον Μεγάλο Κρητικό Πόλεμο, ενώ κάποιοι εξ αυτών μετακινήθηκαν και σε άλλες ενετικές κτήσεις όπως στο Δουκάτο της Νάξου. Απόγονοι των Ενετοκρητών απαντώνται και σήμερα σε όλες σχεδόν τις επαρχίες της Κρήτης, στις Κυκλάδες ακόμα και στην Αθήνα, όπως οι οικογένειες Μπαρότσι, Κανέτσιο, Βενετσανάκηδες κ.ά.

Αναφορές 

Βασίλειο της Κάντια
Συστηματικό όνομα

Ένα συστηματικό όνομα (systematic name), είναι ένα όνομα, που δίνεται με συστηματικό τρόπο σε μια μοναδική ομάδα, οργανισμό, αντικείμενο ή χημική ουσία, από έναν συγκεκριμένο πληθυσμό ή συλλογή. Τα συστηματικά ονόματα, είναι συνήθως τμήματα μιας ονοματολογίας (nomenclature).

Ένα ημισυστηματικό όνομα (semisystematic name ή semitrivial name, είναι ένα όνομα, που έχει ένα τουλάχιστον συστηματικό τμήμα και τουλάχιστον ένα κοινό (εμπειρικό) τμήμα.

Η δημιουργία συστηματικών ονομάτων μπορεί να είναι απλή, όπως η εκχώρηση ενός προθήματος ή ενός αριθμού σε κάθε αντικείμενο (οπότε είναι ένας τύπος αριθμητικού σχήματος, ή σύνθετη όπως η κωδικοποίηση της πλήρους δομής του αντικειμένου στο όνομα). Πολλά συστήματα συνδυάζουν κάποιες πληροφορίες για το ονομαζόμενο αντικείμενο, με έναν πρόσθετο αύξοντα αριθμό για να καταστεί ένα μοναδικό αναγνωριστικό (unique identifier).

Τα συστηματικά ονόματα συνυπάρχουν συχνά με προηγούμενα κοινά ονόματα, που δόθηκαν πριν τη δημιουργία οποιουδήποτε συστήματος συστηματικής ονοματολογίας. Παραδείγματος χάρη, πολλές κοινές χημικές ουσίες αναφέρονται ακόμα με το κοινό ή με εμπειρικό τους όνομα, ακόμα και από τους χημικούς.

Στη χημεία
Στη χημεία, ένα συστηματικό όνομα περιγράφει τη χημική δομή μιας χημικής ουσίας, δίνοντας συνεπώς κάποιες πληροφορίες για τις χημικές της ιδιότητες.

Η Επιτομή της χημικής τεχνολογίας (Compendium of Chemical Terminology), που δημοσιεύτηκε από την IUPAC, ορίζει το συστηματικό όνομα ως "ένα όνομα που αποτελείται πλήρως από ειδικά επινοημένες ή επιλεγμένες συλλαβές, με ή χωρίς αριθμητικά προθήματα· π.χ., πεντάνιο." Όμως, όταν εμπειρικά ονόματα έχουν συμπεριληφθεί στην ονοματολογία IUPAC, τότε μπορούν να αποτελούν το συστηματικό όνομα μιας ουσίας ή τμήματός της. Παραδείγματα μερικών συστηματικών ονομάτων με εμπειρικές ρίζες είναι το βενζόλιο (κυκλοεξατρένιο) ή η γλυκερίνη (τριυδροξυπροπάνιο).

Παραδείγματα
Υπάρχουν τυποποιημένα συστηματικά ή ημισυστηματικά ονόματα για:
 Xημικά στοιχεία (ακολουθώντας τις οδηγίες της IUPAC)
 Xημικές ενώσεις (ακολουθώντας τις οδηγίες της IUPAC)
 Βιολογικούς οργανισμούς (που ξεκίνησε από τον Κάρολο Λινναίο)
 Αστρονομικά αντικείμενα και οντότητες (Αστρονομικές συμβάσεις ονοματολογίας (Astronomical naming conventions), με διαχειριστή τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση)
 Γονίδια (ονοματολογία γονιδίων (Gene nomenclature)) (ακολουθώντας τις διαδικασίες της HUGO Gene Nomenclature Committee (HGNC))
 Πρωτεΐνες
 Ορυκτά (με διαχειριστή τη International Mineralogical Association (IMA))

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Naming organic compounds
 Selected pages from IUPAC rules for naming inorganic compounds

Παραπομπές

Ονοματολογία
Συμβάσεις ονοματολογίας
Ντάχλα

Η Ντάχλα (αραβικά: الداخلة‎, ισπανικά: Villa Cisneros) είναι πόλη στη Δυτική Σαχάρα. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και βρίσκεται σε μία μικρή χερσόνησο στις αφρικανικές ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού, 550 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας Ελ Αγιούν. Το 2012 ο πληθυσμός της υπολογίζονταν στους 97.635 κατοίκους.

Παραπομπές 

Πόλεις της Δυτικής Σαχάρας
Κερνάρφον

Το Κερνάρφον (ουαλικά: Caernarfon «Καϊρνάρβον») είναι πόλη, κοινότητα και λιμάνι του Γκουίνεντ στην Ουαλία. Ο πληθυσμός της το 2011 ήταν 9.615 κάτοικοι. Βρίσκεται κατά μήκος του αυτοκινητοδρόμου A487, στην ανατολική ακτή των Στενών Μενάι, απέναντι από το Νησί του Άνγκλεσι. Απέχει 13,8 χλμ από το Μπάνγκορ, 31,2 χλμ από το Πόρθμαντογκ και 12,9 χλμ από το Λάνμπερις και το Εθνικό Πάρκο Σνοουντόνια.

Η ιστορική σπουδαιότητα και τα ορόσημα της πόλης την έχουν καταστήσει σημαντικό τουριστικό κέντρο. Πολλές τοπικές επιχειρήσεις στηρίζονται στον τομέα του τουρισμού. Εκεί υπάρχουν πολλοί ξενώνες, ξενοδοχεία, πανδοχεία, μπαρ, εστιατόρια και διάφορα καταστήματα. Η πλειονότητα των καταστημάτων της πόλης βρίσκεται είτε στο κέντρο της πόλης, γύρω από την Οδό Πουλ και την Πλατεία Κάστρου (Maes), καθώς και στην Προκυμαία Βικτόρια.

Ανάμεσα στα ιστορικά μνημεία της πόλης περιλαμβάνονται το Κάστρο του Κερνάρφον, τα ιστορικά τείχη, η Εκκλησία του Αγίου Πέμπλιγκ, ο ανδριάντας του Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ, η Παλαιά Αγορά, τα Παλαιά Δικαστήρια κλπ.

Εικόνες

Παραπομπές

Πόλεις της Ουαλίας
Πενσυλβάνια εποχή

Η Πενσυλβάνια (επίσης γνωστή ως Άνω Λιθανθρακοφόρος ή Ύστερη Λιθανθρακοφόρος) είναι σύμφωνα με τον γεωλογικό χρόνο της ICS η νεότερη από τις εποχές της Λιθανθρακοφόρου. Διήρκeσε 323,2 - 298,9 Ma (million years ago}. Όπως συμβαίνει και με πολλές άλλες γεωχρονολογικές μονάδες τα στρώματα που καθορίζουν την Πενσυλβάνια είναι γνωστά, αλλά οι ακριβείς ημερομηνίες έναρξης και τέλους της περιόδου είναι αβέβαιες. Η Πενσυλβάνια εποχή πήρε το όνομά της από την ομώνυμη Πενσυλβάνια, όπου τα ανθρακοπαραγωγά στρώματα της περιόδου είναι ευρύτατα διαδεδομένα.

Ευρωπαϊκή και βορειοαμερικανική στρωματογραφία
Η διαφοροποίηση ανάμεσα σε Πενσυλβάνια και Μισσισσίπια διαμορφώθηκε από τη βορειοαμερικανική στρωματογραφία. Στη Βόρεια Αμερική, όπου οι αρχές της Λιθανθρακοφόρου βρίσκονται σε στρώματα κυρίως θαλάσσιου ασβεστόλιθου, η Πενσυλβάνια στο παρελθόν αντιμετωπιζόταν ως ολοκληρωμένη γεωλογική εποχή μεταξύ της Μισσισσίπιας και της Πέρμιας. Στην Ευρώπη, η Μισσισσίπια και η Πενσυλβάνια είναι λίγο-πολύ συνεχής ακολουθία ηπειρωτικών αλούβιων και ομαδοποιούνται ως λιθανθρακοφόρος περιόδος. Η τρέχουσα διεθνής γεωλογική κλίμακα της Επιτροπής Διεθνούς Στρωματογραφίας καθορίζει τη Μισσισσίπια και την Πενσυλβάνια ως υποπεριόδους της Λιθανθρακοφόρου.

Ζωή

Μύκητες
Όλες οι σύγχρονες τάξεις μυκήτων βρέθηκαν σε πετρώματα της Πενσυλβάνιας

Σπονδυλωτά
Τα αμφίβια ήταν ποικίλα και κοινά. Ορισμένα έφταναν αρκετά μέτρα μήκος ως ενήλικα. Η κατάρρευση της οικολογίας των τροπικών δασών κατά τα μέσα της Πενσυλβάνιας προκάλεσε τον αφανοσμό αρκετών ειδών αμφιβίων που δεν κατάφεραν να επιβιώσουν σε ξηρότερες συνθήκες. Τα ερπετά άκμασαν εξαιτίας ειδικών προσαρμογών στο περιβάλλον. Μία από τις μεγαλύτερες εξελίξεις της Λιθανθρακοφόρου ήταν το αμνιωτικό αυγό, που επέτρεψε την περαιτέρω εκμετάλλευση της ξηράς από ορισμένα τετράποδα. Σε αυτές περιλαμβάνονται τα πρώτα ερπετά σαυρόψιδα (Hylonomus), και η παλαιότερη γνωστή συναψίδα (Archaeothyris). Τα ερπετά υποβλήθηκαν σε σε σημαντικές εξελικτικές αλλαγές, προκειμένου να προσαρμοστούν στο ξηρότερο κλίμα που ακολούθησε την κατάρρευση του τροπικού δάσους.

Παραπομπές-σημειώσεις

Εξωτερικοί συνδεσμοι 
 The Late Carboniferous a Time of Great Coal Swamps, Paleomap project. World map from this time period.
 The Carboniferous - 354 to 290 Million Years Ago, University of California Museum of Paleontology. Information on stratigraphies, localities, tectonics, and life.
 The Pennsylvanian Epoch of the Carboniferous Period: 318 to 299 Mya, Paleos.com
 US Geological Survey comparison of time scales

Λιθανθρακοφόρος περίοδος
Λέσλι Νίλσεν

Ο Λέσλι Νίλσεν (Leslie William Nielsen, 11 Φεβρουαρίου 1926 - 28 Νοεμβρίου 2010) ήταν Καναδός σατιρικός ηθοποιός.

Φιλμογραφία

Παραπομπές 

Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά
Αμερικανοί κωμικοί
Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Καναδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής