joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ελληνοφρένεια (ραδιοφωνική εκπομπή)

Η Ελληνοφρένεια είναι μακρόχρονη ραδιοφωνική σατιρική εκπομπή των Θύμιου Καλαμούκη και Αποστόλη Μπαρμπαγιάννη. Ακούστηκε για πρώτη φορά στους ραδιοφωνικούς δέκτες της Ελλάδας το 1999 από τη συχνότητα του ΣΚΑΪ 100.3. Η εκπομπή μετακινήθηκε στον σταθμό Real FM το 2011, από τον οποίο συνέχισε να εκπέμπει μέχρι το 2019, οπότε και η συνεργασία των συντελεστών της εκπομπής με τον σταθμό ολοκληρώθηκε. Από τις 9 Σεπτεμβρίου 2019, νέες εκπομπές μεταδίδονται από τον σταθμό Παραπολιτικά 90.1 FM.

Η εκπομπή που μεταδίδεται ζωντανά στις 13:00 το μεσημέρι από Δευτέρα έως Παρασκευή, συγκροτείται από μονταρισμένα ηχητικά αποσπάσματα, τραγούδια και σχολιασμό της επικαιρότητας από τον Θύμιο Καλαμούκη, καθώς επίσης και ηχογραφημένες τηλεφωνικές συνομιλίες του Αποστόλη Μπαρμπαγιάννη με ακροατές της εκπομπής.

Ιστορικό
Στις 9 Φεβρουαρίου 1999, η Ελληνοφρένεια μεταδόθηκε για πρώτη φορά, ως ένθετο στην πρωινή ζώνη του ΣΚΑΪ. Την εκπομπή παρουσίαζε ο Θύμιος Καλαμούκης, ο οποίος έκανε σχολιασμό της επικαιρότητας σε τρία λεπτά. Η εκπομπή είχε απήχηση στο ραδιοφωνικό κοινό, με αποτέλεσμα να προβιβαστεί σε ωριαία. Το 2001, η ώρα έναρξης της εκπομπής καθιερώνεται στις 13:00, παραμένοντας σε αυτή την θέση του προγράμματος των σταθμών που τη μεταδίδουν έως σήμερα.

Το 2003 εντάχθηκε στην σατιρική εκπομπή ο Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης, ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από τις τηλεφωνικές γραμμές συνομιλώντας με τους ακροατές, γνωστός για τις φάρσες του σε πολιτικούς, υπουργεία αλλά και σε ανύποπτους πολίτες που καλούσαν στο τηλεφωνικό κέντρο του εκάστοτε σταθμού από τον οποίον μεταδιδόταν η εκπομπή. Η Ελληνοφρένεια έφερνε αύξηση στις ακροαματικότητες του ΣΚΑΪ (το ίδιο συνέβαινε και στον Real). Τον Μάιο του 2011 διακόπηκε η μετάδοση της εκπομπής από τη ραδιοτηλεοπτική συχνότητα του ΣΚΑΪ και ένα μήνα αργότερα, η ραδιοφωνική Ελληνοφρένεια μετακινήθηκε στον Real FM 97.8.

Το περιεχόμενο της εκπομπής αποτελείται από μοντάζ δηλώσεων πολιτικών, δημοσιογράφων και απλών πολιτών, με σκοπό να προκαλέσουν το γέλιο αλλά και να θίξουν καταστάσεις σατιρίζοντας. Οι μονταρισμένες δηλώσεις παρεμβάλλονται από σχολιασμό του Θύμιου Καλαμούκη και την «Ώρα του Λαού», δηλαδή φάρσες σε ανυποψίαστους πολίτες που τηλεφωνούν στα στούντιο του Real στο Μαρούσι, κατά τη διάρκεια της εκπομπής, στων οποίων τις κλήσεις απαντά ο Μπαρμπαγιάννης. Τον Ιούλιο του 2019, η εκπομπή ολοκλήρωσε τη συνεργασία της με τον Real FM 97.8, και ένα μήνα αργότερα μετακινήθηκε στον σταθμό Παραπολιτικά 90.1 FM.

Ώρες μετάδοσης
Η ραδιοφωνική Ελληνοφρένεια ήταν στον αέρα από το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ κάθε Δευτέρα έως Παρασκευή από τις 13:00 μέχρι τις 14:00. Οι τελευταίες εκπομπές μεταδόθηκαν στις 27 Μαΐου 2011 και από τον Ιούνιο του 2011 μέχρι το καλοκαίρι του 2019 η ραδιοφωνική Ελληνοφρένεια μεταδιδόταν στον Real FM 97.8 κάθε Δευτέρα έως Παρασκευή 13:00 με 14:00 το μεσημέρι, σε επανάληψη 19:00 με 20:00 το βράδυ και τα Σαββατοκύριακα τα Best of των προηγούμενων εκπομπών 17:00 με 18:00 το απόγευμα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρχείο εκπομπών στην επίσημη ιστοσελίδα της εκπομπής
Αρχείο εκπομπών στη σελίδα του Real FM

Ραδιοφωνικές εκπομπές
Φεραχσάντ Χατούν

Η Φεραχσάντ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:فرح الصدر خاتون) (Τούρκικα: Ferahşad Hatun, 1460 - 1530) γνωστή επίσης και ως Μουχτερεμέ Χατούν ήταν η ένατη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Ferāh-Şâd Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

Βιογραφία
Η Φεραχσάντ Χατούν γεννήθηκε το 1460 και ήταν κόρη του Μεχμέτ Σαντζάκ Μπέη. Υπάρχουν εικασίες ότι η Φεραχσάντ και η Μουχτερεμέ Χατούν μια άλλη σύζυγος του Βαγιαζίτ ήταν το ίδιο πρόσωπο. Πιστεύεται ότι αν η Φεραχσάντ και η Μουχτερεμέ ήταν δυο διαφορετικά πρόσωπα, ο ηγεμόνας Μεχμέτ ήταν γιος της Φεραχσάντ και όχι της Μουχτερεμέ. Οι ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι η Μουχτερεμέ ήταν η πραγματική μητέρα του Μεχμέτ.

Μετά τον θάνατο του Βαγιαζίτ, η Φεραχσάντ έζησε μια ήρεμη ζωή μέσα στο παλάτι. Ασχολήθηκε πολύ με τις φιλανθρωπίες, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούσε ένα ίδρυμα για τους φτωχούς στην Σηλυβρία (σημερινό Σιλιβρί) της Κωνσταντινούπολης. Η Φεραχσάντ πέθανε το 1530 σε ηλικία 70 ετών στην Κωνσταντινούπολη και είναι θαμμένη στο Βαγιαζίτ Τζαμί.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Σουλτάν Χατούν

Η Σουλτάν Χατούν (Οθ. Τούρκικα:سلطان خاتون) (Τούρκικα: Sultan Hatun) ήταν η δέκατη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Sultan Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

Βιογραφία
Για την Σουλτάν Χατούν δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες το μόνο γνωστό γι' αυτήν είναι ότι ήταν κόρη του Εμίρ Μπέη, Εμίρη της Αμάσειας. Η Σουλτάν Χατούν παντρεύτηκε τον Βαγιαζίτ στην Αμάσεια. Μαζί απέκτησαν πέντε κόρες:
την Σελτσούκ Σουλτάν, παντρεύτηκε το 1485 τον Νταμάτ Μεχμέτ μπέη, γιο του Νταμάτ Καρά Μουσταφά Πασά
την Ιλαλντί Σουλτάν, παντρεύτηκε τον Νταμάτ Χάιν Αχμέτ Πασά
την Σαχ Σουλτάν
την Χιουμασάχ Σουλτάν, παντρεύτηκε τον Νταμάτ Ανταλιαλί Μπαλί Πασά
την Μελιχά Σουλτάν

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γκαρθία Σάντσεθ Γ΄ της Παμπλόνα

O Γκαρθία Σάντσεθ Γ΄ της Παμπλόνα (Gartzea III.a Sanoitz, περί το 1012 - 15 Σεπτεμβρίου 1054)  από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν βασιλιάς της Παμπλόνα (1034 - 1054), κόμης της Άλαβας και κυβερνήτης μεγάλου τμήματος της κομητείας της Καστίλης. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Σάντσο Γκαρθές Γ΄ της Παμπλόνα και της Μουνιαδόνας της Καστίλης. Κληρονόμησε όλα τα δικαιώματα του στο στέμμα της Παμπλόνα και έγινε κυρίαρχος στα αδέλφια του : τον Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας που πήρε εδάφη τα οποία έγιναν η βάση για την δημιουργία της κομητείας της Αραγωνίας και τον Γκονθάλο που κληρονόμησε την Κομητεία του Σοβράρμπε και την Κομητεία της Ριβαγόρθα. Είχε επίσης δικαιώματα κυριαρχίας και στον αδελφό του Φερδινάνδο ο οποίος την εποχή που ήταν βασιλιάς ο πατέρας του είχε διατελέσει κόμης της Καστίλης. 

Ο Γκαρθία Σάντσεθ κληρονόμησε το στέμμα της Παμπλόνα παρακάμπτοντας τον μεγαλύτερο αδελφό του Ραμίρο επειδή ήταν νόθος, νίκησε τον ετεροθαλή αδελφό του σε μάχη (1043) σταθεροποιώντας τα ανατολικά σύνορα του βασιλείου του. Ο Γκαρθία Σάντσεθ Γ΄ εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα από την εξασθένιση των Ισλαμικών βασιλείων της Ιβηρικής μετά την διάλυση του Χαλιφάτου της Κόρδοβας για να αυξήσει τα σύνορα του στα νότια καταλαμβάνοντας την πόλη της Καλαόρρας. Κληρονόμησε τέλος την κομητεία της Άλαβας και ένα μεγάλο τμήμα από την κομητεία της Καστίλης. 
Συμμάχησε με τον αδελφό του 1037 τον νόμιμο κόμη της Καστίλης σε μάχη εναντίον του βασιλιά της Λεόν κοντά στον ποταμό Πισουέργα στην μάχη της Ταμαρόν. Ο Βερμούνδος Γ΄ της Λεόν ηττήθηκε και σκοτώθηκε στην μάχη διακόπτοντας την δυναστεία η οποία έφτανε ως τον Πέτρο της Κανταβρίας, ο Φερδινάνδος ορκίστηκε βασιλιάς της Λεόν. Οι σχέσεις στην συνέχεια ανάμεσα στα δυο αδέλφια βρέθηκαν σε κρίση για την διανομή των εδαφών μεταξύ της Λεόν και της Παμπλόνα φτάνοντας μέχρι την μάχη της Αταπουέρκα στη οποία ο Γκαρθία Σάντσεθ έχασε και σκοτώθηκε.

Οικογένεια

Με την σύζυγό του Στεφανία της Ναβάρρας (1038) απέκτησε : 

 Σάντσο Δ΄π. 1039-1076, βασιλιάς της Παμπλόνα.
 Ουρράκα, παντρεύτηκε τον Γκαρθία Ορδόνιεθ κύριο της Νάχερα και της Γρανιόν.
 Ερμεσίνδα, παντρεύτηκε τον Φοτούν Σάντσεθ κύριο της Γιανόρθ και της Γιέκεδα.
 Ραμίρο, κύριος της Καλαόρρας (απεβ. 1083).
 Φερνάντο, κύριος της Μπουθέστα, Χουβέρα, Λαχουνίγια και Οπρέλα.
 Ραμόν, κύριος του Μουρίγιο και του Αγονθίγιο.
 Χιμένα, κυρία τού Κορκουέτος, του Όρνος ντε Μονκαλβίγιο και της Δαρόκα.
 Μάγιορ/Μαρία, κυρία της Γιανχούας.

Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα:
 Σάντσο π. 1036, 1083, κύριος του Ουνκαστίγιο.
 Μενθία, παντρεύτηκε τον Φορτούν Οτσόιθ, κύριο του Κάμερος.
Σάντσα.

Παραπομπές

Πηγές
Bernard F. Reilly, The Contest of Christian and Muslim Spain 1031–1157, (Blackwell Publishers Inc., 1995)
Joseph F. O'Callaghan, A History of Medieval Spain, (Cornell University Press, 1975)
Martínez Díez, Gonzalo (2007). Sancho III el Mayor Rey de Pamplona, Rex Ibericus. Madrid.
Salazar y Acha, Jaime de (1992). "Reflexiones sobre la posible historicidad de un episodio de la Crónica Najarense". Príncipe de Viana, Anejo 14:537–564.

Βασιλείς της Ναβάρρας
Οίκος των Χιμένεθ
Κάρολος του Μαιν

Ο Κάρολος (1414 - 1472) από τον Οίκο των Βαλουά-Ανζού ήταν κόμης του Μαιν (Maine) το διάστημα 1441-1472.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού και της Γιολάντας του Οίκου της Βερκελώνης, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας.

Το 1437 ακολούθησαν τον Κάρολο Ζ΄ Βαλουά της Γαλλίας στην κατάληψη του Μοτερώ και του Ποντουάζ το 1441. Τότε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ρενέ Α΄ δούκας του Ανζού και κόμης του Μαιν του παραχώρησε την κομητεία του Μαιν. Συνέχισε να συμμετέχει στις εκστρατείες του Καρόλου Ζ΄.

Μία διαφωνία για την κομητεία του Γκιζ μεταξύ του Καρόλου και του αδελφού της συζύγου του Ισαβέλλας, του Λουδοβίκου του Οίκου Λουξεμβούργου κόμη του Σαιν-Πολ, διευθετήθηκε, λαμβάνοντας η Ισαβέλλα το Γκιζ ως προίκα.

Οδήγησε την οπισθοφυλακή του Λουδοβίκου ΙΑ΄ της Γαλλίας (γιου του Καρόλου Ζ΄) στη μάχη του Μονλερύ το 1465.

Οικογένεια
Το 1434 νυμφεύτηκε την Κομπέλα Ρούφο κόμισσα του Μοντάλτο και του Κοριλιάνο. Ο γιος τους απεβίωσε βρέφος.

Το 1442 απεβίωσε η Κομπέλα και το επόμενο έτος ο Κάρολος έκανε δεύτερο γάμο με την Ισαβέλλα του Οίκου Λουξεμβούργου, κόρη του Πέτρου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ και είχε τέκνα:
 Λουίζα 1445-1477, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο των Αρμανιάκ δούκα του Νεμούρ και κόμη του Λα Μαρς.
 Κάρολος Δ΄ 1446-1481, δούκας του Ανζού και κόμης του Μαιν, της Προβηγκίας, του Γκιζ.

Υποσημειώσεις

Αναφορές
Κάρολος Δ΄ του Ανζού

Ο Κάρολος Δ΄ του Ανζού (1446 - 10 Δεκεμβρίου 1481) μέλος του Οίκου των Βαλουά-Ανζού ήταν Δούκας του Ανζού και Κόμης της Προβηγκίας και του Φορκαλκιέ (1480 - 1481). Επίσης κόμης του Μαιν και του Γκιζ (1472 - 1481).

Βιογραφία

Ήταν γιος του Καρόλου κόμη του Μαιν και του Γκιζ και της δεύτερης συζύγου του Ισαβέλλας του Οίκου Λουξεμβούργου, κόρη του Ιακώβου κόμη του Σαιν-Πολ.

Το 1480 απεβίωσε ο Ρενέ Α΄ δούκας του Ανζού και κόμης της Προβηγκίας, μεγαλύτερος αδελφός του πατέρα του και τον κληρονόμησε με διαθήκη του· ο πατέρας του είχε αποβιώσει νωρίτερα. Οι δύο γιοί και ο εγγονός τού Ρενέ Α΄ είχαν επίσης αποβιώσει. Η κόρη του Ρενέ Α΄, η Γιολάντα έλαβε την κομητεία του Μπαρ και ήταν ήδη δούκισσα της Λωρραίνης. Ο Ρενέ Α΄ ήταν διεκδικητής βασιλιάς της Νάπολης και είχε ονομάσει τον γιο του και μετά τον εγγονό του δούκες της Καλαβρίας. Όταν ο εγγονός του απεβίωσε το 1473, σε ένδειξη των αξιώσεων αυτών ονόμασε τον Κάρολο Δ΄ δούκα της Καλαβρίας.

Με τη διαθήκη του άφησε τις κτήσεις του στον τρίτο εξάδελφό του Λουδοβίκο ΙΑ΄ Βαλουά της Γαλλίας. Έτσι οι διάδοχοι βασιλείς αξίωναν το βασίλειο της Νάπολης και τις επόμενες δεκαετίες επεδίωξαν να το αποκτήσουν.

Οικογένεια
Το 1474 νυμφεύτηκε την Ιωάννα του Οίκου της Λωρραίνης, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Βωντεμόν. Δεν απέκτησαν τέκνα.

Υποσημειώσεις

Αναφορές

|-

|-

Δούκες της Καλαβρίας
Οίκος των Βαλουά
Παρωτίτιδα

H παρωτίτιδα (γνωστή και ως μαγουλάδες) είναι ιογενής νόσος η οποία προκαλείται από τον ιό της παρωτίτιδας. Τα αρχικά σημεία και συμπτώματα συνήθως περιλαμβάνουν πυρετό, μυικό πόνο, πονοκέφαλο και αίσθημα κόπωσης. Στη συνέχεια, ακολουθεί συνήθως επίπονη διόγκωση μίας ή και των δύο παρωτίδων.  τα συμπτώματα συνήθως λαμβάνουν χώρα 16 με 18 ημέρες μετά την έκθεση στον ιό και συνήθως υποχωρούν μετά από εφτά με δέκα ημέρες. Τα συμπτώματα στους ενήλικες είναι συνήθως πιο έντονα απ'ότι στα παιδιά. Περίπου το ένα τρίτο έχουν ήπια ή καθόλου συμπτώματα. Επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν μηνιγγίτιδα (15%), παγκρεατίτιδα (4%), μόνιμη κώφωση και φλεγμονή των όρχεων, η οποία σε κάποιες περιπτώσεις οδηγεί σε στειρότητα. Οι γυναίκες μπορεί να αναπτύξουν φλεγμονή στις ωοθήκες, αλλά δε σχετίζεται με υπογονιμότητα.

Η ιογενής παρωτίτιδα είναι ιδιαίτερα μεταδοτική και εξαπλώνεται ταχύτατα ανάμεσα σε άτομα σε στενή επαφή. Ο ιός μεταδίδεται μέσω σταγονιδίων της αναπνοής ή με την άμεση επαφή με μολυσμένο άτομο. Προσβάλει και διαδίδεται μόνο σε ανθρώπους. Οι άνθρωποι είναι μολυσματικοί για περίπου εφτά μέρες πριν την έναρξη των συμπτωμάτων μέχρι οχτώ μέρες μετά. Μετά το πέρας της μόλυνσης, το άτομο αποκτά δια βίου ανοσία. Η επαναμόλυνση είναι πιθανή, αλλά η λοίμωξη τείνει να είναι πολύ ήπια. Η διάγνωση είναι κλινική και βασίζεται στη διόγκωση των παρωτίδων και μπορεί να επιβεβαιωθεί με την απομόνωση του ιού από τον παρωτιδικό πόρο. Ο έλεγχος για αντισώματα IgM στο αίμα είναι απλώς, όμως μπορεί να είναι ψευδώς αρνητικός σε ανοσοποιημένα άτομα.

Η ιογενής παρωτίτιδα μπορεί να προληφθεί με δύο δόσεις εμβολίου για παρωτίτιδα. Οι περισσότερες χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου το περιλαμβάνουν στο πρόγραμμα εμβολιασμών τους, συχνά σε συνδυασμό με την ιλαρά, την ερυθρά και την ανεμοβλογιά. Δεν υπάρχει εξειδικευμένη θεραπεία. Γίνονται προσπάθειες για ανακούφιση των συμπτωμάτων με τη χρήση αναλγητικών, όπως η παρακεταμόλη. Η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη μπορεί να είναι χρήσιμη σε συγκεκριμένες επιπλοκές. Η νοσηλεία μπορεί να είναι απαραίτητη σε περίπτωση ανάπτυξης μηνιγγίτιδας ή παγκρεατίτιδας. Περίπου ένας στους δέκα χιλιάδες που νοσούν πεθαίνουν.

Χωρίς ανοσοποίηση, περίπου 0,1 με 1% του πληθυσμού προσβάλλεται κάθε χρόνο. Ο διαδεδομένος εμβολιασμός οδήγησε σε πτώση άνω του 90% της συχνότητας της ασθένειας. Η παρωτίτιδα είναι κοινή στον αναπτυσσόμενο κόσμο, όπου ο εμβολιασμός είναι λιγότερο κοινός. Πριν την εισαγωγή του εμβολίου, η παρωτίτιδα ήταν κοινή παιδική ασθένεια σε όλο τον κόσμο. Μεγάλες επιδημίες λάμβαναν χώρα συνήθως κάθε 2-5 χρόνια. Μολύνονταν συνήθως παιδιά σε ηλικία πέντε με εννέα ετών. Στους ανοσοποιημένους πληθυσμούς συνήθως προσβάλλονται όσοι είναι στην αρχή της τρίτης δεκαετίας της ζωής. Στην τροπική ζώνη είναι κοινή σε όλη τη διάρκεια του έτους ενώ σε ποιο βόρειες ή νότιες περιοχές είναι πιο κοινή τον χειμώνα και την άνοιξη. Η επώδυνη διόγκωση των παρωτίδων και των όρχεων είχε περιγραφεί από τον Ιπποκράτη τον 5ο αιώνα π.Χ.

Παραπομπές 

Ιογενείς ασθένειες
Παιδικές ασθένειες
Ορφανοτροφείο του Αγίου Νικολάου

Το Ορφαντροφείο του Αγίου Νικολάου (Ρωσικά: Детский дом "Приют св. Николая") ήταν το μόνο Καθολικό ορφαντροφείο στην Σιβηρία και το μόνο μη κρατικό ορφανοτροφείο σε αυτήν την περιοχή της Ρωσίας. Ιδρύθηκε στο Νοβοσιμπίρσκ το 1996 από την φιλανθρωπική οργάνωση "Caritas" με την οικονομική υποστήριξη αρκετών διεθνών ιδρυμάτων.

Το ορφανοτροφείο φιλοξενούσε μέχρι 50 παιδιά (αγόια και κορίτσια) ηλικίας 3 έως 17 ετών. Απασχολούσε 37 άτομα, συμπεριλαμβανομένων έξι θρησκευτικών αδερφών της Ρωμαιοκαθολικής συνάθροισης των Αδερφών της Αγίας Ελισάβετ. 

Το ορφανοτροφείο έλαβε εθνική αναγνώριση για τις κοινωνικές καινοτομίες τους. Ήταν το πρώτο ορφανοτροφείο στην Ρωσία που παρείχε στήριξη στις βιολογικές οικογένειες των παιδιών. Επίσης, ήταν ένας από τους εθνικούς πρωτοπόρους στην βοήθεια των απόφοιτων του ορφανοτροφείου. Ήταν ένα από τα λίγα Ρωσικά ορφανοτροφεία που ξεκίνησαν τακτικό πρόγραμμα για τους ξένους φοιτητικούς εθελοντές. Το Θεατρικό Στούντιο του ορφανοτροφείου κέρδισε το γκραν πρι του Έβδομου Διεθνούς Παιδικού Θεατρικού Φεστιβάλ στην Μόσχα και άλλα βραβεία.

Το 2015, το ορφανοτροφείο έκλεισε λόγω της γενικής μείωσης του αριθμού των ορφανών στο Νοβοσιμπίρσκ.

Παραπομπές 

Ρωμαιοκαθολικισμός-επέκταση
Ορφανοτροφεία ανά χώρα
Γκαρθία Σάντσεθ Β΄ της Παμπλόνα

Ο Γκαρθία Σάντσεθ Β΄ της Παμπλόνα (Gazrtzea II.a Santxe, πέθανε περί το 1000) ήταν Βασιλιάς της Παμπλόνα και Κόμης της Αραγωνίας (994 - 1000). Ο Γκαρθία Σάντσεθ Β΄ ήταν μεγαλύτερος γιος του Σάντσο Β΄ της Παμπλόνα και της Ουρράκα Φερνάντεζ, ο δεύτερος μονάρχης της Παμπλόνα που διατηρούσε τον τίτλο του κόμη της Αραγωνίας. Σύγχρονοι ιστορικοί τον αναφέρουν με το προσωνύμιο Τρομακτικός αν και ο χαρακτηρισμός αυτός αρχικά φαίνεται ότι αναφερόταν στον παππού του Γκαρθία Α΄ της Παμπλόνα.
Στην διάρκεια της βασιλείας του φαίνεται ότι ακολούθησε πολιτική που συνδέθηκε στενά με αυτή της Καστίλης, η μητέρα του η οποία ήταν θεία του κόμη Σάντσο Γκαρσία της Καστίλης φαίνεται ότι είχε σημαντικό ρόλο στην δημιουργία του δεσμού ανάμεσα στο βασίλειο και την κομητεία.

Νίκες απέναντι στους μουσουλμάνους

Ενώθηκε με τον ξάδελφο του Σάντσο στην προσπάθεια του να σπάσει την υποταγή του πατέρα του στην Κόρδοβα, σαν αποτέλεσμα αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον Αλμανζόρ, αργότερα (996) πιέστηκε να κλείσει ειρήνη με την Κόρδοβα. Στην διάρκεια της εκστρατείας του στη Καλαταγιούδ (997) σκότωσε τον αδελφό του κυβερνήτη, ο Αλμανζόρ εκδικήθηκε αποκεφαλίζοντας 50 χριστιανούς. Τον Ιούλιο του 1000 στην μάχη του Κερβέρα ενώθηκε με τον κόμη Γκαρσία Γκομέζ της Σαλντάνα σε μια συμμαχία υπό την ηγεσία του κόμη Σάντσο Γκαρσία της Καστίλης στην οποία νίκησε τον Αλμανζόρ. Σύγχρονες πηγές αναφέρονται στην μάχη του Καλατανάζορ (1002) στην οποία διαλύθηκε το Χαλιφάτο της Κόρδοβας αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι εκείνη την χρονιά ο Γκαρθία Σάντσεθ ζούσε, πιθανότατα κυβερνούσε την Παμπλόνα ο ξάδελφος του Σάντσο Ραμίρεθ της Βιγκουέρα. Ο Γκαρθία Σάντσεθ Β΄ είχε πεθάνει σίγουρα το 1004 την χρονιά που ο γιος του Σάντσο Γ΄ εμφανίζεται ως βασιλιάς. Παραχώρησε τον τίτλο του κυβερνήτη της Αραγωνίας στον αδελφό του Γκονζάλο υπό την κηδεμονία της μητέρας του Ουρράκας. Μια παράδοση αναφέρει ότι απελευθέρωσε όλους τους Μουσουλμάνους αιχμαλώτους του βασιλείου του.

Οικογένεια

Με την σύζυγο του Χιμένα Φερνάντεθ απέκτησε:

 Σάντσο Γ΄ βασιλιάς της Παμπλόνα.
 Ελβίρα.
 Γκαρσία.
 Ουρράκα, σύζυγος του Αλφόνσου Ε´ του Λεόν (Οίκος των Αστουριών-Λεόν).

Παραπομπές

Πηγές

Collins, Roger (2012). Caliphs and Kings: Spain, 796–1031. London: Wiley Blackwell.
Cañada Juste, Alberto (1988). "Un posible interregno en la monarquía pamplonesa (1000–1004)". Príncipe de Viana. Anejo. 8: 15–18. ISSN 1137-7054.
Cañada Juste, Alberto (2012). "¿Quién fue Sancho Abarca?" (PDF). Príncipe de Viana (in Spanish) (Año 73, N. 255): 79–132. ISSN 0032-8472.
Martínez Díez, Gonzalo (2007). Sancho III el Mayor Rey de Pamplona, Rex Ibericus (in Spanish). Madrid: Marcial Pons Historia. ISBN 978-84-96467-47-7.
Pérez de Urbel, Justo (1964). "Los primeros siglos de la Reconquista (años 711–1038)". In Ramón Menéndez Pidal. España Christiana: Comienzo de la Reconquista (711–1038). Historia de España. 6. Madrid: Espasa Calpe.
Salas Merino, Vicente (2008). La Genealogía de Los Reyes de España [The Genealogy of the Kings of Spain] (in Spanish) (4th ed.). Madrid: Editorial Visión Libros. pp. 216–218. ISBN 978-84-9821-767-4.

|-

Βασιλείς της Ναβάρρας
Οίκος των Χιμένεθ
Πέτρος Β΄ του Αλανσόν

Ο Πέτρος Β΄ (Pierre II d'Alençon, 1340 - 20 Σεπτεμβρίου 1404) από τον Οίκο του Βαλουά-Αλανσόν ήταν κόμης του Αλανσόν (1361-1404) και του Περς (1377-1404).

Βιογραφία
Ήταν τριτότοκος γιος του Καρόλου Β΄ κόμη του Αλανσόν και του Περς και της Μαρίας των Ιβρέα, κόρης του Φερδινάνδου διαδόχου της Καστίλης.

Έγινε ιππότης το 1350. Το 1356 στη μάχη του Πουατιέ αιχμαλωτίστηκε ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας και ο Πέτρος Β΄ ήταν ένας από τους ομήρους που δόθηκαν στους Άγγλους για την απελευθέρωση του βασιλιά. Επέστρεψε στη Γαλλία το 1370. Μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Ροβέρτο εκστράτευσαν εναντίον των Άγγλων στην Ακουιτανία, κατέλαβαν το Λιμόζ, όχι όμως το Ουσόν.  

Το 1346 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Κάρολος Γ΄ στο Αλανσόν, που παραιτήθηκε το 1361 -υπέρ του Πέτρου Β΄- για να γίνει αρχιεπίσκοπος της Λυών. Ο δευτερότοκος Φίλιππος έγινε αρχιεπίσκοπος της Ρουέν. Ο μικρότερος Ροβέρτος έλαβε το Περς, αλλά απεβίωσε το 1377 και τον διαδέχθηκε ο Πέτρος Β΄.

Πολέμησε υπό τον Μπερτράν ντυ Γκεκλέν στη Βρετάνη και τραυματίστηκε πριν το Χανεμπόν. Έλαβε μέρος στην εκστρατεία εναντίον του Γουλιέλμου Α΄ δούκα του Γκέλντερς το 1388. Απεβίωσε το 1404 στο Αρζεντάν.

Οικογένεια
Το 1371 νυμφεύτηκε τη Μαρία Σαμαιλάρ υποκόμισσα του Μπωμόν-ω-Μαιν και είχε τέκνα:
 Μαρία 1373-1417, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Αρκούρ και του Ωμάλ. 
 Ιωάννα 1378-1403.
 Αικατερίνη 1380-1462, παντρεύτηκε πρώτα τον Πέτρο των Εβρέ, κόμη του Μορταίν (γιο του Καρόλο Β΄ της Ναβάρρας) και έπειτα τον Λουδοβίκο Ζ΄ δούκα της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ.
 Ιωάννης Α΄ 1385-1415, κόμης του Αλανσόν και του Περς.

Από μια εκτός γάμου σχέση του είχε ένα φυσικό τέκνο:
 (νόθος) Πέτρος απεβ. μετά το 1422, κύριος του Ωνού.

αναφορές
>references/>

Οίκος των Βαλουά
Ιωάννης Α΄ του Αλανσόν

Ο Ιωάννης Α΄ ο σοφός (1385 - 25 Οκτωβρίου 1415) από τον Οίκο των Βαλουά-Αλανσόν ήταν κόμης (1404-14) και αργότερα δούκας (1414-15) του Αλανσόν. Επίσης ήταν κόμης του Περς (1404-15).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Πέτρου Β΄ κόμη του Αλανσόν και του Περς και της Μαρίας ντε Σαμαιλάρ.

Το 1404 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Το 1414 η κομητεία του Αλανσόν αναβαθμίστηκε σε δουκάτο. Το επόμενο έτος διοίκησε το 2ο τμήμα στρατού των Γάλλων στη μάχη του Αζενκούρ. Οι Άγγλοι έσπασαν το μέτωπο του 1ου τμήματος και εισχώρησαν, αλλά ο Ιωάννης Α΄ έκανε το αντιστάθμισμα: προήλασε και λέγεται ότι σκότωσε τον Εδουάρδο δούκα της Υόρκης, τραυμάτισε τον Χάμφρεϋ δούκα του Γκλόστερ και ότι απέσπασε ένα κόσμημα από το στέμμα του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας. 

Τον σκότωσε ένας από τη φρουρά του βασιλιά.

Οικογένεια
Το 1396 νυμφεύτηκε τη Μαρία των Ντρε, κόρη του Ιωάννη Δ΄ δούκα της Βρετάνης και είχε τέκνα:
 Ιωάννης Β΄ 1409-1476, κόμης του Αλανσόν.
 Σαρλότ 1413-1435, απεβίωσε 22 ετών.

Είχε δύο μη νόμιμα τέκνα:
 (νόθος) Πιέρ απεβ. 1424, κύριος του Γκαλαντόν.
 (νόθη) Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Σαιν-Ωμπίν, κύριο του Πρω.

Δούκες του Αλανσόν
Ιωάννης Δ΄ του Αρμανιάκ

Ο Ιωάννης Δ΄ (15 Οκτωβρίου 1396 - 5 Νοεμβρίου 1450) από τον Οίκο του Αρμανιάκ, ήταν κόμης του Αρμανιάκ, Φεζανσάκ, Ροντέ (1418-1450).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Βερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ, Φεζανσάκ, Ροντέ και της Μπόννης των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη δούκα του Μπερύ. Ο Ιωάννης του Μπερύ ήταν γιος του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας.

Ο πατέρας του κατέλαβε την κομητεία του Κομένζ (Comminges) με τη δύναμη των όπλων του από τη χήρα Μαργαρίτα του Κομένζ, αλλά όταν εκείνη ξαναπαντρεύτηκε τον Ματθαίο κόμη της Φουά, ο Ιωάννης Δ΄ αναγκάστηκε να την επιστρέψει.

Το 1425 αναγνώρισε τον βασιλιά της Καστίλης ως επικυρίαρχό του· ο βασιλιάς της Γαλλίας, που ήταν απασχολημένος με την Αγγλική εισβολή, δεν μπόρεσε να παρέμβει. Όταν ο Ιωάννης Δ΄ σχεδίαζε τον γάμο της κόρης του Ισαβέλλας με τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Αγγλίας, ο Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας τον απείλησε και έτσι υπαναχώρησε. Το 1440 συμμετείχε στην εξέγερση του διαδόχου Λουδοβίκου και μερικών βαρόνων, αλλά ο βασιλιάς τους κατέβαλλε και τους συγχώρησε. 

Όταν διεκδίκησε τον βασιλικό τίτλο, ο Κάρολος Ζ΄ του ζήτησε να τον εγκαταλείψει. Ο Ιωάννης Δ΄ αρνήθηκε και τότε ο βασιλιάς έστειλε τον διάδοχο, που τον πολιόρκησε στο Λ' Ιλ-Ζουρνταίν και τον αιχμαλώτισε. Κρατήθηκε στη φυλακή του Καρκασόν το διάστημα 1443-46. Οι κτήσεις του διοικήθηκαν από υπαλλήλους του βασιλιά και δεν του αποδόθηκαν.

Τον διαδέθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Ιωάννης Ε΄ και έπειτα ο Κάρολος Α΄ και μετά ο δισεγγονός του Κάρολος Δ΄ δούκας του Αλανσόν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Λευκή των Ντρε, κόρη του Ιωάννη Δ΄ δούκα της Βρετάνης και είχε τέκνο:
 Μπόννη πριν το 1416-πριν το 1448, απεβίωσε 32 ετών.

Η Λευκή απεβίωσε το 1419 και ο Ιωάννης Δ΄ έκανε το ίδιο έτος δεύτερο γάμο, με την Ισαβέλλα των Εβρέ, κόρη του Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας και είχε τέκνα:
 Μαρία 1420-1473, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ Βαλουά δούκα του Αλανσόν. Ο γιος της:
 Ρενέ δούκας του Αλανσόν είχε τέκνα:
 Κάρολος Δ΄ δούκας του Αλανσόν, κόμης του Αρμανιάκ.
 Άννα, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Θ΄ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφερράτου.
 Ιωάννης Ε΄ 1420-1473, υποκόμης του Λομάν, έπειτα κόμης του Αρμανιάκ.
 Ελεονώρα 1423-1456, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ πρίγκιπα της Οράγγης, κύριο του Σαλόν-Αρλαί.
 Κάρολος Α΄ 1425-1497, υποκόμης του Φεζανσαγκέ, έπειτα κόμης του Αρμανιάκ.
 Ισαβέλλα 1430-1476, κυρία των Τεσσάρων Κοιλάδων.

Αναφορά

Οίκος του Αρμανιάκ
Σαχαλίν Γιούζνο Σαχαλίνσκ (καλαθοσφαίριση)

Η Σαχαλίν Γιούζνο Σαχαλίνσκ (ρωσικά: «Сахалин» Южно-Сахалинск) ήταν ομάδα καλαθοσφαίρισης από το Γιούζνο Σαχαλίνσκ της νήσου Σαχαλίνης στη Ρωσία. Τα χρώματα της ήταν το γαλάζιο και το μπλε. Αποτελούσε μέρος του ευρύτερου σωματείου «Σαχαλίν». Η ομάδα διεξήγαγε τους εντός έδρας αγώνες της στο ντβόρετς σπόρτα Κρίσταλ.

Ιστορία
Για πρώτη φορά στην ιστορία της καλαθοσφαιρισης της Σαχαλίνης, το 2015, η νήσος δημιουργήθηκε από μια επαγγελματική ομάδα. Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία μιας ομάδας καλαθοσφαιρισης στη βάση του επαγγελματικού αθλητικού συλλόγου «Σαχαλίν» (профессиональный спортивный клуб «Сахалин»), έγινε από τον επικεφαλής της Περιφέρειας Σαχαλίνης, Ολέγκ Κοζεμιάνκο. Η πρότασή του αυτή υποστηρίχθηκε από τη Ρωσική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και επέτρεψε στην ομάδα να συμμετάσχει στη Σουπερλίγκα 1, παρακάμπτοντας τα πρωταθλήματα των κατώτερων κατηγοριών. 

Ο Ολέγκ Κοζεμιάνκο πίστευε ότι η δημιουργία της πρώτης επαγγελματικής ομάδας θα δώσει μια τεράστια ώθηση για την ανάπτυξη της καλαθοσφαιρισης σε ολόκληρη την Περιφέρεια Σαχαλίνης, καθώς ανοίγονταν νέες προοπτικές για τη νεότερη γενιά. Πριν από αυτό, για πάνω από σαράντα χρόνια, η μόνη ομάδα που εκπροσώπησε τη ρωσική Άπω Ανατολή στο πρωτάθλημα και στο Κύπελλο της Ρωσίας ήταν «Σπάρτακ Πριμόριε» από το Βλαδιβοστόκ.

Τον Ιούνιο του 2016 η «Σαχαλίν» έχει υποβάλει αίτηση για συμμετοχή στην Γεντίναϊα Λίγκα για την περίοδο 2016/2017. Στις 16 Ιουλίου του 2016, στο Συμβούλιο του Συνδέσμου, η πρόταση της «Σαχαλίν» δεν έγινε αποδεκτή λόγω μη συμμόρφωσης με τους κανόνες του αεροδρομίου του Χάντι-Μανσίσκ, το οποίο μέχρι τις 30 Νοεμβρίου του 2016 δεν λειτουργούσε δύο φορές την εβδομάδα λόγο επισκευών.

Επιτυχίες
 Σουπερλίγκα 1
Πρωταθλήτρια (1): 2015/2016

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ρωσικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2015
Λεονόρ ντ'Ορλεάν-Λονγκεβίλ

Ο Λέονορ (1540 - 7 Αυγούστου 1573) από τον Οίκο των Βαλουά-Ορλεάνης ήταν δούκας του Λονγκεβίλ (1551-73), πρίγκιπας του Σατέλ-Αγιόν, μαρκήσιος του Ροτελέν, κόμης του Μονγκομερύ και Τανκαρβίλ, κόμης του Νεσατέλ (1551-73). Ήταν κυβερνήτης της Πικαρδίας και της Νορμανδίας και ένας από τους στρατιωτικούς αρχηγούς των Θρησκευτικών Πολέμων στη Γαλλία.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Φραγκίσκου μαρκησίου του Ροτελέν, πρίγκιπα του Σατέλ-Αγιόν, υποκόμη του Μελύν και της Ζακελίν ντε Ροάν. Ο Φραγκίσκος ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Λονγκεβίλ και νεότερος αδελφός του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Λονγκεβίλ.

Το 1551 απεβίωσε ο εξάδελφός του Φραγκίσκος Γ΄ δούκας του Λονγκεβίλ, γιος του Λουδοβίκου Β΄. Ο πατέρας τού Λέοναρ δεν ζούσε εδώ και τρία έτη, έτσι έγινε ο ίδιος δούκας του Λονγκεβίλ. 

Απεβίωσε το 1573 στο Σατωντέν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία των Βουρβόνων, δούκισσα του Εστουτβίλ, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ και είχε τέκνα:
 Ερρίκος Α΄ 1568-1595, δούκας του Λονγκεβίλ.
 Φραγκίσκος 1570-1631, δούκας του Φρονσάκ.
 Αντουανέτα 1572-1618, παντρεύτηκε τον Κάρολο ντε Γκοντί. Γιος τους ήταν ο
 Ερρίκος δούκας του Ρετς.
 Ελεονώρα 1573-1639, παντρεύτηκε τον Κάρολο Γκογιόν ντε Ματινόν. Ο γιος τους
 Φρανσουά, είχε εγγονό τον Ιάκωβο Α΄ πρίγκιπα του Μονακό.
 ακόμη δύο κόρες, άγαμες.
Έιζα Γκονσάλες

Η Έιζα Γκονσάλες Ρέινα (Eiza González Reyna, 30 Ιανουαρίου 1990) είναι Μεξικανή ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Φιλμογραφία

Θεατρογραφία

Βραβεύσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
Eiza González Official Website
Talent Agency Profile
 EMTI Talent Agency Profile
 Talent Agency Profile

Μεξικανοί μουσικοί
Μεξικανοί τραγουδιστές
Ποπ μουσικοί
Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου
Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Χιμένο Γκαρθές της Παμπλόνα

Ο Χιμένο Γκαρθές της Παμπλόνα ή Χιμένο Β΄ Γκαρθές (Jimeno II Garcés, πέθανε στις 29 Μαΐου 931) μικρότερος γιος του Γκαρθία Χιμένεθ και της δεύτερης συζύγου του Δαλιλδίς του Παλιάρς, αδελφός του Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα. Αναφέρεται σαν κηδεμόνας του ανιψιού του Γκαρθία Σάντσεθ Α΄ της Παμπλόνα αλλά στα έγγραφα της εποχής του το όνομα του εμφανίζεται δίπλα από το όνομα του βασιλιά, μόνο τον τελευταίο χρόνο αναφέρεται με τον βασιλικό τίτλο. Το 927 εξεστράτευσε προκειμένου να υποστηρίξει τον συγγενή του Μπανού Κασί εναντίον του Άμπντ-αρ-Ραχμάν Γ΄, χαλίφη της Κόρδοβας, ανιψιό της συζύγου του τον οποίο ανάγκασε να οπισθοχωρήσει χωρίς μάχη. Παντρεύτηκε την Σάντσα Αθνάρεθ, αδελφή της βασίλισσας Τόδα της Παμπλόνα με την απέκτησε τον Γκαρθία, τον Σάντσο και την Δαλιλδίς.

Βασιλείς της Ναβάρρας
Οίκος των Χιμένεθ
Ζουλιάνο Βίκτορ ντε Πάουλα

Ο Ζουλιάνο Βίκτορ ντε Πάουλα (πορτογαλικά: Giuliano Victor de Paula), ή απλά Ζουλιάνο, είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Φενερμπαχτσέ και στην Εθνική Βραζιλίας ως επιθετικός μέσος.

Συλλογική καριέρα

Υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο του στις 13 Φεβρουαρίου 2007 με τη Παρανά Κλούμπε. Το 2009 μετεγράφη στη ΣΚ Ιντερνασιονάλ και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 2 Νοεμβρίου 2009. Στις 18 Αυγούστου κατέκτησε το Copa Libertadores, πετυχαίνοντας ένα τέρμα στον εντός έδρας αγώνα του τελικού.

Ο Ζουλιάνο υπέγραψε στη ΦΚ Ντνίπρο Ντνιπροπετρόφσκ, με την επίσημη εγγραφή να λαμβάνει χώρα στις 2 Μαρτίου 2011, ενώ το ύψος της μεταγραφής ανήλθε στα 11 εκατομμύρια ευρώ. Η Παρανά Κλούμπε αργότερα επέβαλε αίτημα στη Επιμελητήριο Επίλυσης Διαφορών της FIFA για καθυστερημένη εισφορά αλληλεγγύης ύψους 275.000 ευρώ, με τη διαιτησία ν' αποδέχεται το αίτημα. Στις 15 Ιουνίου 2014, ο Ζουλιάνο μετεγράφη στη Γκρέμιο ΦΜΠΑ, υπογράφοντας συμβόλαιο μέχρι τον Ιούλιο του 2018, ενώ το ύψος της μεταγραφής ανήλθε στα 6 εκατομμύρια ευρώ. Στις 21 Ιουλίου 2016 μετεγράφη στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, με το ύψος της μεταγραφής ν' ανέρχεται στα 7 εκατομμύρια ευρώ.

Διεθνής καριέρα 

Ο Ζουλιάνο αγωνίστηκε για την Εθνική Βραζιλίας κάτω των 17. Το 2009, έλαβε τη Χάλκινη Μπάλα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου Κάτω των 20 ως αρχηγός της Εθνικής Βραζιλίας κάτω των 20. Αγωνίζεται για την Εθνική Βραζιλίας από το 2010.

Στατιστικά καριέρας

Σύλλογοι

Διεθνής

Διακρίσεις

Συλλογικές

ΣΚ Ιντερνασιονάλ
Campeonato Gaúcho: 2009
Suruga Bank Championship: 2009
Copa Libertadores: 2010

Διεθνείς

Εθνική Βραζιλίας κάτω των 20
Πρωτάθλημα Νέων Νοτίου Αμερικής: 2009

Ατομικές

Χάλκινη Μπάλα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου Κάτω των 20 το 2009
Σημαντικότερος Παίκτης του Copa Libertadores 2010
Μέλος της Ομάδας των Ομίλων του UEFA Europa League 2016-2017
Καλύτερος σκόρερ του UEFA Europa League 2016-2017

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Σελίδα του ποδοσφαιριστή στον επίσημο ιστότοπο της Γκρέμιο

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας ανδρών Κ20
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Παρανά Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντνίπρο Ντνιπροπετρόφσκ
Ποδοσφαιριστές Γκρέμιο Φουτεμπόλ Πόρτο Αλεγκρένσε
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ουκρανίας
Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Ινδικός λύκος

Ο ινδικός λύκος (Canis lupus pallipes) είναι υποείδος του γκρίζου λύκου, που ανήκει στην μεγάλη οικογένεια των Κυνιδών και στο γένος Κύων. Το είδος αυτό ζει σε μία μεγάλη περιοχή μεταξύ του Ισραήλ και της Ινδίας. Το μέγεθός του είναι μικρότερο από αυτό του Θιβετιανού λύκου και του Αραβικού λύκου και δεν διαθέτει πλούσιο τρίχωμα, αφού ζει σε θερμές περιοχές.

Περιγραφή και συμπεριφορά

Ο Ινδικός λύκος έχει ένα ελαφρύ, κοντό τρίχωμα. Φτάνει σε ύψος τα 60 - 95 cm ύψος και ζυγίζει από 18 έως 27 kg. Όσον αφορά τη δομή του, μοιάζει αρκετά με τον Ευρασιατικό λύκο. Η γούνα του, έχει χρώμα γκρίζο - κόκκινο ή κόκκινο - άσπρο. Το τρίχωμα της πλάτης έχει χρώμα μαύρο - γκρίζο και σχηματίζει ένα χαρακτηριστικό σχήμα V στους ώμους του. Τα άκρα του έχουν λευκό χρώμα. Η περίοδος αναπαραγωγής λαμβάνει χώρα κατά τον Οκτώβριο. Τα κουτάβια γεννιούνται με καφέ χρώμα και ένα λευκό, γαλάζιο σημάδι στο στήθος τους, το οποίο εξαφανίζεται καθώς μεγαλώνουν.

Οι συνήθειές του είναι παρόμοιες με αυτές των άλλων υποειδών του Γκρίζου λύκου, αν και ο Ινδικός λύκος, ζει σε μικρές αγέλες που σπάνια ξεπερνούν τα 6 με 8 άτομα και είναι γνωστό ότι σπάνια ουρλιάζουν. Τα κύρια θηράματα του, είναι οι αντιλόπες, τρωκτικά και λαγοί. Στην περιοχή κατανομής τους ζουν και άλλοι θηρευτές όπως το Χρυσό τσακάλι, οι αρκούδες, η λεοπάρδαλη και η τίγρη.
 
Ο Ινδικός λύκος είναι προσαρμοσμένος να ζει σε ημιάνυδρες και ξηρές περιοχές και αποτελεί παράδειγμα προσαρμοστικότητας των σαρκοφάγων. Παρά το γεγονός ότι θεωρείται εχθρός με το Ασιατικό αγριόσκυλο, οι έρευνες έχουν δείξει ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερος ανταγωνισμός μεταξύ τους και μοιράζονται το ίδιο έδαφος.

Κατανομή

Ο ινδικός λύκος είναι το μόνο Κυνοειδές που ζει στην Δυτική Ινδία. Στην Ινδία απαντάται στις επαρχίες Γκουτζαράτ, Ρατζαστάν, Χιριάνα, Ουτάρ Πραντές, Μάντια Πραντές, Μαχαράστα, Καρνατάκα και Άντρα Πραντές. Εμφανίζεται επίσης στην Τουρκία, στο Ιράκ, στο Ιράν, το Πακιστάν, τη Συρία, τον Λίβανο και το Ισραήλ. Σύμφωνα με μελέτες, ο πληθυσμός του είδους υπολογίζεται στα 2000 - 3000 άτομα. Ο ινδικός λύκος έχει χαρακτηριστεί ως «Απειλούμενο» σύμφωνα με το άρθρο 1 του Ινδικού νόμου άγριας ζωής.

Στον πολιτισμό
Οι λύκοι αναφέρονται συχνά στην ινδουιστική μυθολογία και έχουν αμφίσημη φήμη στην Ιρανική μυθολογία. Εμφανίζονται επίσης σε αρκετά διάσημα μυθιστορήματα. Σύμφωνα με το βιβλίο του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ Το Βιβλίο της Ζούγκλας, ο κύριος πρωταγωνιστής, Μόγλης, καταδιώκεται από μια αγέλη ινδικών λύκων.

Βιβλιογραφία
 Claus Hilschmann - Fauna Band 7 Die Orientalische Region, Novaria-Verlag, 1971. ISBN 2-8270-0869-6

Κυνίδες
Θηλαστικά της Ασίας
Λύκος
Θηλαστικά της Μέσης Ανατολής
Αθανάσιος Βαβλίδας

{{Πληροφορίες καλλιτέχνη
|γέννηση              = 1964
|τόπος γέννησης       = Αθήνα, Ελλάδα
|εθνικότητα           = Έλληνας
|υπηκοότητα           = Ελληνική
|είδος τέχνης         = συγγραφέας, ποιητής, κριτικός θεάτρου,κριτικός μουσικής
|καλλιτεχνικό ρεύμα   = σύγχρονη Ελληνική λογοτεχνία, σύγχρονο Ελληνικό θέατρο, σύγχρονη Ελληνική ποίηση
|σημαντικά έργα       = Κλειστοφοβία'', "Ο Μεγαλέξανδρος, ο Αστροναύτης και η Κόμησσα", "Οκτώ μονόλογοι και ένας διάλογος", "Έτη και έτη εν ποιήσει", "Στιγμές και Στίγματα", "Ορχήστρα Φαινομένων", "Δονήσεις για μια νέα εποχή","Χωρίς Παρόν", "Θηριώδεις καιροί". 
}}
Ο Αθανάσιος Βαβλίδας (1964) είναι Έλληνας συγγραφέας, ποιητής, κριτικός θεάτρου και μουσικής.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες και Ξένες Γλώσσες. Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1985 και από τότε μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί 12 βιβλία του με δοκίμια, ποίηση, θέατρο και διηγήματα, σχεδόν όλα απ' τους Εκδοτικούς Οίκους Δωδώνη και Οδός Πανός και ένα από τις εκδόσεις Vakhikon.gr . Επίσης, έχει μεταφράσει στα Ελληνικά πολλά ποιήματα και κείμενα ξένων συγγραφέων. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και ιταλικά από τον εκδοτικό οίκο Patsi Editiones Limited.  Επίσης γράφει άρθρα στα
περιοδικά Ήχος και Οδός Πανός'''. Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από νέους, κυρίως, Έλληνες συνθέτες (Νίκος Αθανασάκης, Δημήτρης Ανδρώνης, Αλέξανδρος Μούζας, Γιώργος Κουλουριώτης, Επαμεινώνδας Παπαμιχαήλ, Κώστας Φλεριανός) . Ομιλεί Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά και Ισπανικά και είναι μόνιμος κάτοικος Δάφνης Αττικής.

Παραπομπές

Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες ποιητές
Έλληνες κριτικοί του θεάτρου
Έλληνες κριτικοί της μουσικής
Αλμπέρτο Μπελτράν

Ο Αλμπέρτο Μπελτράν (Alberto Beltrán, 1924 - 1997) ήταν δομινικανός τραγουδιστής.
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1947, όταν ανακαλύφτηκε το ταλέντο του σε διαγωνισμό του ραδιοφωνικού σταθμού La Voz del Yuna. Αμέσως έκλεισε αποκλειστικό συμβόλαιο με το σταθμό. Η φωνή του διαδόθηκε από τις ραδιοφωνικές εκπομπές και γνώρισε επιτυχία στη Δομινικανή Δημοκρατία.

Το 1954 εμφανίστηκε στην Κούβα, μαζί με τους Σονόρα Ματανσέρα.

Παραπομπές

Τραγουδιστές
Ουρράκα Φερνάντεζ

H Ουρράκα Φερνάντεθ (Urraca Fernández, πέθανε το 1007) σύζυγος δυο βασιλέων της Λεόν και ενός βασιλέως της Ναβάρρας την περίοδο 951 - 994 ήταν ινφάντα της Καστίλης κόρη του Φερνάντο Γκονζάλεθ και της Σάντσας Σάντσεθ της Καστίλης. Διετέλεσε αντιβασίλισσα για λογαριασμό του γιου της Γκονζάλο στον οποίο είχε δοθεί η κομητεία της Αραγωνίας και αργότερα αντιβασίλισσα της Ναβάρρας μαζί με την νύφη της Χιμένα Φερνάντεθ και τον επίσκοπο της Παμπλόνα για λογαριασμό του εγγονού της Σάντσο Γκαρθές Γ΄ της Παμπλόνα. 
Παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Ορντόνο Γ΄ του Λεόν. Η υποστήριξη του πατέρα της στον Σάντσο τον παχύ την έφερε σε σύγκρουση με τον σύζυγο της, ο οποίος την χώρισε. Μαζί του απέκτησε :

Ορντόνο
Θηρεσία, μοναχή 
Βερμούδος Β΄ του Λεόν ο οποίος αμφισβητείται  

Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ορντόνο Δ΄ (958) ο οποίος πέθανε σύντομα χωρίς να αποκτήσουν παιδιά (960).
Ο τρίτος της γάμος με τον Σάντσο Β΄ της Παμπλόνα (962) ήταν και ο σημαντικότερος, ήταν και η δυο εγγόνια του Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα, μαζί του απέκτησε: 

Γκαρθία Σάντσεθ Β´ της Παμπλόνα 
Ραμίρο Σάντσεθ 
Γκονζαλο Σάντσεθ, πήρε τα εδάφη της Αραγωνίας απο τον αδελφό του. 
Ουρράκα Σάντσεθ πήρε το Αραβικό όνομα Άμπντα όταν δόθηκε από τον πατέρα της Σάντσο Β΄ σύζυγος στον Αλμανζόρ, κυβερνήτη του Αλ–Ανταλούς μαζί του απέκτησε τον Άμπντ-αλ-Ραχμάν ο οποίος έγινε πρωθυπουργός του Χισάμ Β΄, χαλίφη της Κόρδοβας.

Παραπομπές

Πηγές
Alfonso Ceballos-Escalera (p. 159 de su obra Reyes de León: Ordoño III (951–956), Sancho I (956–966), Ordoño IV (958–959), Ramiro III (966–985), Vermudo II (982–999), editorial La Olmeda, Burgos, 2000

Βασίλισσες της Ναβάρρας
Βασίλισσες της Γαλικίας
Βασίλισσες του Λεόν
Φερδινάνδος Φίλιππος της Ορλεάνης

O Φερδινάνδος Φίλιππος (Ferdinand-Philippe d'Orléans, 3 Σεπτεμβρίου 1810 - 13 Ιουλίου 1842) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν δούκας της Ορλεάνης (1830-42) και διάδοχος της Γαλλίας το ίδιο διάστημα.

Βιογραφία
Ο Φερδινάνδος Φίλιππος Λουδοβίκος Κάρολος Ερρίκος Ιωσήφ ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας και της Μαρίας Αμαλίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών.

Πέθανε σε ηλικία 32 ετών μετά από δυστύχημα με την άμαξά του στη Σαμπλονβίλ.

Οικογένεια
Το 1837 νυμφεύτηκε την Ελένη, κόρη του Φρειδερίκου Λουδοβίκου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, και είχε τέκνα:
 Φίλιππος (1838 - 1894), αντί του τίτλου του Δούκας της Ορλεάνης προτιμούσε τον τίτλο Κόμης του Παρισιού. Ήταν γνωστός στους Ορλεανιστές ως Φίλιππος ΣΤ΄, διεκδικητής Βασιλιάς της Γαλλίας.
 Ροβέρτος (1840 - 1910), Δούκας του Σαρτρ.

Παραπομπές

Πηγές
  Guy Antonetti, Louis-Philippe, Paris, Librairie Arthème Fayard, 2002 
 Mullié, Charles (1852). "Orléans (Ferdinand-Philippe-Louis-Charles-Henri-Joseph) de Bourbon, duc d'". Biographie des célébrités militaires des armées de terre et de mer de 1789 à 1850 (in French).
  Ferdinand-Philippe d'Orléans, duc d'Orléans, Souvenirs 1810–1830, texte établi, annoté et présenté par Hervé Robert, Genève, Librairie Droz S.A., 1993
  Ferdinand-Philippe d'Orléans, duc d'Orléans, Lettres 1825–1842, publiées par ses fils le comte de Paris et le duc de Chartres, Paris, Calmann-Lévy, 1889

Οίκος της Ορλεάνης
Δούκες της Ορλεάνης
Φιλίπ ντ'Ορλεάν (1838-1894)

Ο Φίλιππος (24 Αυγούστου 1838 - 8 Σεπτεμβρίου 1894) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν βασιλιάς των Γάλλων για 2 μέρες το 1848 και δούκας της Ορλεάνης (1842-94), αν και προτιμούσε τον τίτλο Κόμης του Παρισιού. Ήταν, επίσης, τιτουλάριος βασιλιάς της Γαλλίας (1850-94) και τον διαδέχθηκε ο Φίλιππος της Ορλεάνης.

Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Φίλιππος Αλβέρτος ήταν γιος του Φερδινάνδου Φιλίππου της Ορλεάνης, διαδόχου της Γαλλίας, και της Ελένης, κόρης του Φρειδερίκου Λουδοβίκου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.

Οικογένεια
Το 1864 νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαρία-Ισαβέλλα της Ορλεάνης, κόρη του Αντωνίου δούκα του Μονπανσιέ, και είχε τέκνα:
 Αμαλία 1865-1951, παντρεύτηκε τον Κάρολο των Αβίς-Μπραγκάνσα πρίγκιπα της Πορτογαλίας.
 Φίλιππος 1869-1926, δούκας της Ορλεάνης. Είναι ο Φίλιππος (Ζ΄) διεκδικητής βασιλιάς της Γαλλίας.
 Ελένη 1871-1951, παντρεύτηκε τον Εμμανουήλ-Φιλιβέρτο της Αόστας.
 Κάρολος 1875.
 Ισαβέλλα 1878-1961, παντρεύτηκε τον Ιωάννη δούκα του Γκιζ.
 Ιάκωβος 1880-1881.
 Λουίζα 1882-1958, παντρεύτηκε τον Κάρολο των Βουρβόνων-Ισπανίας πρίγκιπα των Δύο Σικελιών.
 Φερδινάνδος 1884-1924, Δούκας του Μονπανσιέ.

Βιβλιογραφία
 Flers, Hyacinthe, marquis de. Le comte de Paris. Paris: Perrin, 1888.
 Hanson, Edward. "The Wandering Princess: Princess Hélène of France, Duchess of Aosta".  Fonthill, 2017.

Παραπομπές

Δούκες της Ορλεάνης
Οίκος της Ορλεάνης
Φρανσίσκ Αρμπάν

Ο Φρανσίσκ Αρμπάν (), η αλλιώς Φραντσέσκο Αρμπάν ντι Λιονέ (, 1815 – εξαφάνιση 7 Οκτωβρίου 1849), ήταν Γάλλος αεροναυτικός. Το 1849, έγινε ο πρώτος άνθρωπος που διέσχισε τις Άλπεις με αερόστατο, κάτι που δεν επανελήφθη μέχρι το 1924. Εξαφανίστηκε στη Μεσόγειο το 1849.

Ο Αρμπάν γεννήθηκε στη Λυών, και ήταν ένα από τα δέκα παιδιά του τεχνίτη Σιμόν Αρμπάν. Ο μικρότερος αδερφός του ήταν ο κορνετίστας Ζαν-Μπατίστ Αρμπάν.

Πραγματοποίησε αρκετές πτήσεις με αερόστατα ξεκινώντας από το 1832, αλλά κυρίως στην Ιταλία την περίοδο μεταξύ 1845 και 1849. Πραγματοποίησε την δωδέκατη πτήση του από την Ρώμη τον Απρίλιο του 1846, και διασώθηκε από την θάλασσα κατά την διάρκεια πτήσης του από την Τεργέστη αργότερα το ίδιο έτος.

Είναι περισσότερο γνωστός για την πτήση του με αερόστατο υδρογόνου το 1849, στην οποία διέσχισε τις Άλπεις πετώντας από τη Μασσαλία στο Τορίνο. Αναχώρησε από το Σατέ-ντε-Φλερ στις 18:30 της 2ας Σεπτεμβρίου 1849 και ανυψώθηκε σε ύψος 4.000 μέτρων (13.000 πόδια) πάνω από το Μασίφ ντε λ'Εστερέλ. Πέρασε από το Μόντε Βίζο στις Κοττιανές Άλπεις στις 1:30 της 3ης Σεπτεμβρίου, νότια του Μον Μπλαν σε ύψος περίπου 4.600 μέτρων (15.000 πόδια) και προσγειώθηκε στις 2:30 της 3ης Σεπτεμβρίου σε φάρμα στον οικισμό Πιον Πόρτε, 6,4 χιλιόμετρα (4 μίλια) δυτικά του Τορίνου.

Απογειώθηκε από την Βαρκελώνη στις 7 Οκτωβρίου 1849, αλλά το αερόστατό του έσκασε πάνω από τη Μεσόγειο. Εξαφανίστηκε χωρίς να βρεθούν ίχνη του και εικάζεται πως πέθανε μετά από λίγο.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Francisque Arban, aéronaute français, Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου
 Francesco Arban di Lione, Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου
 Francisque Arban, French balloonist, Science Photo Library
 Francisque Arban

Γάλλοι αεροπόροι
Ροβέρτος του Σαρτρ

Ο Ροβέρτος (9 Νοεμβρίου 1840 - 5 Δεκεμβρίου 1910) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν δούκας του Σαρτρ.

Βιογραφία
Ο Ροβέρτος Φίλιππος Λουδοβίκος Ευγένιος Φερδινάνδος ήταν γιος του Φερδινάνδου Φιλίππου της Ορλεάνης, Διαδόχου της Γαλλίας, και της Ελένης, κόρης του Φρειδερίκου Λουδοβίκου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.

Οικογένεια
Το 1863 νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Φραγκίσκη της Ορλεάνης, κόρη του Φραγκίσκου, Πρίγκιπα του Ζουανβίλ, και είχε τέκνα:
 Μαρία 1865-1909, παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ της Δανίας, αδελφό του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας.
 Ροβέρτος 1866-1885.
 Ερρίκος 1867-1901, Πρίγκιπας της Ορλεάνης.
 Μαργαρίτα 1869-1940, παντρεύτηκε τον Μαρί Αρμάν Πατρίς ντε Μακ Μαόν, Δούκα της Ματζέντα, γιο του Πατρίς ντε Μακ-Μαόν στρατάρχη, Προέδρου της Γαλλίας και κυβερνήτη της Αλγερίας.
 Ιωάννης 1874-1940, Δούκας του Γκιζ, διεκδικητής βασιλιάς της Γαλλίας ως Ιωάννης Γ΄.

Αναφορές σε πηγές

Δούκες της Σαρτρ
Οίκος της Ορλεάνης
Αντώνιος του Μονπανσιέ

Ο Αντώνιος (Antoine d'Orléans, 31 Ιουλίου 1824 - 4 Φεβρουαρίου 1890) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν δούκας του Μονπανσιέ.

Βιογραφία
Ο Αντώνιος Μαρία Φίλιππος Λουδοβίκος ήταν ο πέμπτος γιος του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας και της Μαρίας Αμαλίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών.

Οικογένεια
Το 1846 νυμφεύτηκε τη Λουίζα Φερδινάνδη των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας, και είχε τέκνα:
 Μαρία Ισαβέλλα 1848-1919, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Φίλιππο της Ορλεάνης, Κόμη του Παρισιού.
 Μαρία Αμαλία 1851-1870.
 Μαρία Χριστίνα 1852-1879.
 Μαρία ντε λα Ρέγκλα 1856-1861.
 τέκνο 1857.
 Φερδινάνδος 1859-1873.
 Μαρία δε λας Μερθέδες 1860-1878, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Αλφόνσο ΙΒ΄ της Ισπανίας.
 Φίλιππος Ραϊμόνδος 1862-1864.
 Αντώνιος 1866-1930, Δούκας της Γκαλιέρα. Ίδρυτής του κλάδου της Ορλεάνης-Γκαλιέρα.
 Λουδοβίκος Μαρία Φίλιππος 1867-1874.

Παραπομπές

Δούκες του Μονπανσιέ
Οίκος της Ορλεάνης
Τζαφάρ Παναχί

Ο Τζαφάρ Παναχί είναι διεθνώς βραβευμένος ιρανός σκηνοθέτης, στον οποίο απαγορεύτηκε να γυρίζει ταινίες για 20 χρόνια. Ένθερμος υποστηρικτής της ιρανικής αντιπολίτευσης και επικριτής του πρώην προέδρου Αχμεντινετζάντ, καταδικάσθηκε σε εξαετή ποινή φυλάκισης για «προπαγάνδα κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας», αλλά η ποινή του δεν έχει ακόμη εκτελεσθεί: δεν βρίσκεται στη φυλακή, αλλά μπορεί να φυλακιστεί ανά πάσα στιγμή. Συνελήφθη το 2010 ενώ γύριζε λαθραία μια ταινία για την αποτυχημένη εξέγερση του Πράσινου Κινήματος του 2009 στο Ιράν. Αν και αφέθηκε ελεύθερος τρεις μήνες αργότερα, ύστερα από διεθνείς διαμαρτυρίες και απεργία πείνας, στη συνέχεια καταδικάστηκε σε φυλάκιση και του απαγορεύτηκε να γυρίζει ταινίες, να ταξιδεύει και να μιλά στα μέσα ενημέρωσης. Όπως είπε στην αντιπροσωπεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που επισκέφθηκε το Ιράν το 2013, η κατάθεσή του όπως και του συνηγόρου του αγνοήθηκαν κατά τη δίκη του, ενώ η ετυμηγορία είχε αποφασιστεί εκ των προτέρων. Προειδοποίησε την αντιπροσωπεία ότι τα ζητήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λησμονούνται καθώς η προσοχή όλων επικεντρώνεται στη συμφωνία με το Ιράν για τα πυρηνικά και υποστήριξε ότι από τη στιγμή που θα αρθούν οι κυρώσεις θα ενταθεί η καταπίεση στο Ιράν. Κατά τον Παναχί, η νέα ιρανική ηγεσία επιδεικνύει ευελιξία μόνο στις εξωτερικές υποθέσεις και όχι στις εσωτερικές, όπου εξακολουθούν οι πιέσεις στον Τύπο, τους κρατουμένους και την πολιτιστική ζωή.

Σε συνέντευξη που έδωσε στα μέσα ενημέρωσης το 2014, αψηφώντας την απαγόρευση που του έχει επιβληθεί, είπε ότι αισθάνεται σαν να τον αποφυλάκισαν από μια μικρή φυλακή μόνο και μόνο για να τον ρίξουν σε μια μεγαλύτερη, αφού του απαγορεύτηκε να εργάζεται. Ωστόσο, τρεις φορές αψήφησε την απαγόρευση να γυρίζει ταινίες. Το 2011 γύρισε την ταινία This is not a film (Αυτό δεν είναι ταινία), που τον έδειχνε να κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας του σπιτιού του στην Τεχεράνη και να συνομιλεί με τον δικηγόρο του περιμένοντας να φυλακιστεί. Το 2014 επέστρεψε με την ταινία Closed curtain (Κλειστή κουρτίνα), στην οποία παρουσιάζει έναν σεναριογράφο που ζει μόνος με τον σκύλο του στο παραθαλάσσιο σπίτι του με τις κουρτίνες κλειστές. Το 2015 ο Παναχί πρωταγωνίστησε στη βραβευμένη του ταινία Taxi, στην οποία υποδυόταν έναν οδηγό ταξί που συνομιλεί με τους επιβάτες, μεταξύ των οποίων είναι και η από κοινού με τον ίδιο βραβευθείσα Νασρίν Σοτουντέ, καθώς οδηγεί στους δρόμους της Τεχεράνης. Οι ταινίες του Παναχί είναι γνωστές για την ανθρωπιστική και ρεαλιστική προσέγγιση της ζωής.

Ο Παναχί δεν θεωρεί ότι είναι πολιτικό πρόσωπο, αλλά μάλλον κάποιος που είναι πρόθυμος να εκθέσει την αδικία. Έχει εκφραστεί εναντίον της λογοκρισίας στο Ιράν και επέκρινε τον πρόεδρο Ρουχανί επειδή δεν τήρησε τις προεκλογικές του υποσχέσεις σε αυτό το θέμα. Έχει επίσης δρομολογήσει την εκστρατεία «Step by Step» (Βήμα προς βήμα) με στόχο την κατάργηση της θανατικής ποινής στο Ιράν.

Αναφορές

Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ
Ιρανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Λεγανές

Η Λεγανές (ισπανικά: Leganés) είναι πόλη και δήμος της Κοινότητας της Μαδρίτης στην Ισπανία. Αποτελεί τον πέμπτο μεγαλύτερο δήμο της Μητροπολιτικής Περιοχής της ισπανικής πρωτεύουσας, με πληθυσμό 188.000, η οποία βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της, σε μια απόσταση 11χμ από αυτή, μεταξύ των περιφερειακών οδών Μ40 και Μ50.

Την διαπερνά το ρυάκι Μπουτάρκε, παραπόταμος του ποταμού Μανθανάρες και συνορεύει στα βόρεια με τις γειτονιές Λατίνα και Καραβαντσέλ της Μαδρίτης, στα δυτικά με την Αλκορκόν, στα ανατολικά με τη Χετάφε και το διαμέρισμα Μπιγιαβέρδε και στα νότια με τη Φουενλαβράδα.

Παρότι υφίσταται ως οικισμός από τον 14ο αιώνα, ιδρυθείς σε λιμνώδη περιοχή (εξ ου και το αρχικό της όνομα Legamar) η αγροτική έξοδος του δεύτερου τρίτου του 20ού αιώνα από τον ισπανικό νότο προς την πρωτεύουσα υπήρξε η αιτία ανάδειξής της σε έναν από τους κύριους δήμους της μητροπολιτικής περιοχής της Μαδρίτης, λειτουργώντας αρχικά ως πόλη κοιτώνας και αναπτύσσοντας σταδιακά μια αυτόνομη ύπαρξη. Ιστορικά υπήρξε έδρα του πρώτου ψυχιατρείου της χώρας ενώ είναι έδρα και της ομώνυμης ποδοσφαιρικής ομάδας.

Συνδέεται με την πρωτεύουσα και με τις γειτονικές πόλεις με τη γραμμή 12 του μητροπολιτικού σιδηροδρόμου της Μαδρίτης.

Παραπομπές 

Δήμοι της Κοινότητας της Μαδρίτης