joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Η Αριστερά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Η Αριστερά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Ε.Ε.Α.-Β.Π.Α.) είναι μια σοσιαλιστική και κομμουνιστική ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο. Σήμερα έχει 52 ευρωβουλευτές. Επικεφαλής της ομάδας είναι από το 2012 η Γερμανίδα Γκάμπι Τσίμερ του κόμματος Η Αριστερά.

Αποτελείται από δύο υποομάδες, την Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά (ΕΕΑ / EUL) που απαρτίζεται από έναν πυρήνα κομμάτων που είναι μέλη του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και μερικά ανεξάρτητα αριστερά κόμματα και τη Βόρεια Πράσινη Αριστερά (ΒΠΑ / NGL) που αποτελείται από τους ευρωβουλευτές που ανήκουν στη Σκανδιναβική Πράσινη Αριστερή Συμμαχία της Σουηδίας και της Φινλανδίας.

Ιστορία

Η ομάδα δημιουργήθηκε το 1989, όταν το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, η Ισπανική Ενωμένη Αριστερά, το Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα από τη Δανία και ο Συνασπισμός από την Ελλάδα έφτιαξαν μια ομάδα, την Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά. Οι Ιταλοί άφησαν την ομάδα, αφότου άλλαξε το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα το όνομά του σε Δημοκράτες της Αριστεράς, και προσχώρησαν στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Σύντομα η ομάδα διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει και κόμματα από άλλες χώρες.

Μέλη

9ο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Εκλογικά αποτελέσματα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημη σελίδα 

Πολιτικές ομάδες Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Διονύσης Ηλιάδης

Ο Διονύσης Ηλιάδης (22 Ιανουαρίου 1983) είναι Έλληνας πρωταθλητής του τζούντο, με διεθνείς διακρίσεις. Κατάγεται από την περίφημη οικογένεια Ηλιάδη, που έχουν δώσει σημαντικούς αθλητές του τζούντο, με ολυμπιακές και διεθνείς διακρίσεις.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1983 στη  Γεωργία και η πρώτη του μεγάλη διάκριση ήταν το 2001 στη Βουδαπέστη. Τη χρονιά εκείνη κατέκτησε  και το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα για αθλητές ηλικίας κάτω των 20 ετών.  Δύο χρόνια μετά, το 2003 ο Ηλιάδης πήρε και χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα για αθλητές ηλικίας κάτω των 23 ετών, στην Αρμενία.  Στην αντίστοιχη διοργάνωση του 2005 στο Κίεβο ο Διονύσης Ηλιάδης ήταν 5ος, όπως και στο Ευρωπαϊκό των εφήβων στην Ολλανδία, το έτος 2002.

Το 2007 διακρίθηκε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μπέρμιγχαμ, όπου ήταν τρίτος στην κατηγορία των 100 κιλών, στις 22 Σεπτεμβρίου 2007.

Στο 2ο Τουρνουά Ακρόπολις, που διεξήχθη στο Λουτράκι, ο Ηλιάδης κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα -100 κιλά.

Στα τέλη Ιουνίου του 2008 στο διεθνές τουρνουά της Κωνσταντινούπολης, ο Ηλιάδης κατέλαβε  την 5η θέση στα -100 κιλά.

Το Μάιο του 2009 κατέλαβε την 5η θέση στην κατηγορία των -100 κιλών στο Γκραν Σλαμ που έγινε στη Μόσχα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η βιογραφία του τζουντόκα

Παραπομπές 

Ηλιαδης Διονυσης
Ηλιαδης Διονυσης
Χάλγκεϊρ Μπρέντεν

Ο Χαλγκέιρ Μπρέντεν  (Hallgeir Brenden) είναι Νορβηγός ολυμπιονίκης της χιονοδρομίας ανωμάλου δρόμου.

Γεννήθηκε στο Τρίζιλ στις 10 Φεβρουαρίου 1929 και είναι το μοναδικό πρόσωπο που κατέκτησε πρωτιά σε Ολυμπιακούς, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και στο Φεστιβάλ Χιονοδρομιών του Χολμενκόλεν, τόσο στα 18 χλμ. όσο και στα 15 χλμ. Το 1955, τιμήθηκε με το Μετάλλιο Χολμενκόλεν, από κοινού με το Βασιλέα Χάκωνα Ζ΄ και άλλες δύο προσωπικότητες.

Ο Μπρέντεν απεβίωσε στις 21 Σεπτεμβρίου του 2007.

Ολυμπιακά μετάλλια 

Χιονοδρομία κρος κάντρι ανδρών
Χρυσά

1952 Όσλο, 18 χλμ.
1956 Κορτίνα ντ' Αμπέτσο, 15 χλμ.

Αργυρά

1952  Όσλο 4 x 10 χλμ.
1960 Σκουό Βάλεϊ 4 x 10 χλμ.

Παραπομπές

Νορβηγοί Ολυμπιονίκες
Αθλητές των χιονοδρομιών
Ρενάλντας Σεϊμπούτις

Ο Ρενάλντας (Ρόνι) Σεϊμπούτις (λιθουανικά: Renaldas Seibutis, γενν. 23 Ιουλίου 1985) είναι Λιθουανός επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 1,98 μέτρα αγωνίζεται στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.

Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην πόλη Παλάνγκα. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη λιθουανική Vilnius Sakalai. Το 2005 πήρε μετεγγραφή για τον Ολυμπιακό και την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στο Μαρούσι. Η καλή του χρονιά στην ομάδα του Αμαρουσίου τον βοήθησε να επιλεγεί στο νούμερο 50 του ντραφτ του NBA, αλλά ο ίδιος προτίμησε να παραμείνει στην Ευρώπη υπογράφοντας νέο τριετές συμβόλαιο με την ομάδα του Ολυμπιακού.

Το 2007 επιλέχθηκε στο νούμερο 50 στα ντραφτ του NBA από τους Ντάλας Μάβερικς.

Διακρίσεις
Εθνική Εφήβων
 Ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2005
Εθνική Νέων
 Χρυσό μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ του 2005, στην Αργεντινή

Σε προσωπικό επίπεδο ανακηρύχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του Μουντομπάσκετ του 2005.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  Seibutis, Renaldas, στατιστικά στον επίσημο ιστότοπο της EuroLeague.

Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές της εθνικής Λιθουανίας
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας U21
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας U20
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2013
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010
Καλαθοσφαιριστές Σακαλάι Βίλνιους
Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου
Καλαθοσφαιριστές Μπιλμπάο
Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας
Καλαθοσφαιριστές Εσκισεχίρ
Καλαθοσφαιριστές Νταρουσάφακα
Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας
Καλαθοσφαιριστές λιθουανικών συλλόγων
Σούτινγκ γκαρντ
Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Έμβλημα της Σαουδικής Αραβίας

Το έμβλημα της Σαουδικής Αραβίας ( στα αραβικά: شعار السعودية) είναι το έμβλημα της αραβικής χώρας.

Σύμφωνα με το σαουδαραβικό Σύνταγμα αποτελείται από έναν φοίνικα (σύμβολο ζωντάνιας) και δύο σπαθιά. Ο φοίνικας είναι το κυριότερο δέντρο στη χώρα, ενώ το καθένα από τα δύο σταυρωτά σπαθιά συμβολίζει τις δύο περιοχές Χιτζάζ και Νεζντ , οι οποίες ενώθηκαν υπό το βασιλιά Ιμπν Σαούντ το 1926
. Επιπλέον, τα σπαθιά συμβολίζουν τη δύναμη της πίστης και τη δικαιοσύνη.

Καθιερώθηκε το 1950.

Παραπομπές 

Εθνικά σύμβολα της Σαουδικής Αραβίας
Σαουδικη Αραβια
Μακρυλιά Λασιθίου

Η Μακρυλιά είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης Κοινότητας του δήμου Ιεράπετρας, στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται 8 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Ιεραπέτρα.

Ιστορικά στοιχεία 
Η Μακρυλιά αναφέρεται από τον Φραγκίσκος Μπαρόκιος το 1577 ως Macilia στην επαρχεία Ιεράπετρας και στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 ως Macriglia με 187 κατοίκους. Αναφέρεται επίσης από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 και στην τουρκική απογραφή του 1671. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 10 οικογένειες και στην απογραφή του 1881 είχε 36 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Κοινότητα Μακρυλιάς 

Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Μακρυλιάς έχει 122 κατοίκους, συμφωνα μέ την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από την Πρόεδρο κα. Αγλαϊα Κοντοπόδη.

Κοινοτάρχες Μακρυλιάς 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μακρυλιάς.

Αξιοθέατα 
Στην Μακρυλιά βρίσκεται το Μοναστήρι του Αγ. Αντωνίου, σε μια περιοχή γεμάτες σπηλιές, καλογερόσπηλιους ή σκήτες, όπως λέγονται. Βόρεια της Μονής υπάρχει μια μεγάλη σκήτη με παραστάσεις. Επί τουρκοκρατίας λειτουργούσε εκεί κρυφό σχολειό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Ιεράπετρας

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Ιεράπετρας
Νεολαία Χίτλερ

Η Νεολαία Χίτλερ ή Χιτλερική Νεολαία (γερμ.: , αρχικά HJ), ονομαζόταν το σκέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος στο οποίο συμμετείχαν παιδιά και νέοι ηλικίας 10 έως 18 χρονών. Ιδρύθηκε το 1922 και το 1926 πήρε το όνομα "Hitler-Jugend, Bund deutscher Arbeiterjugend" - «Χιτλερική Νεολαία, Ένωση Νεολαίων Γερμανών εργατών».
To 1923 η Χιτλερική Νεολαία αριθμούσε 1.000 περίπου μέλη. Πέντε χρόνια αργότερα, τα μέλη της έφτασαν τα 25.000. Μέχρι το τέλος του 1932 (μερικές εβδομάδες πριν το Κόμμα έρθει στην εξουσία) τα μέλη της ανέρχονταν σε 107.956. Στο τέλος του 1933, η Χιτλερική Νεολαία έφτασε τα 2.300.000 μέλη. Αρχηγός της οργάνωσης ήταν, αρχικά, ο Μπάλντουρ φον Σίραχ (Baldur von Schirach) τον οποίο διαδέχτηκε, το 1940, ο Άρτουρ Άξμαν (Artur Axmann).
Από το 1933 μέχρι και το τέλος της το 1945 ήταν η μόνιμη νόμιμη οργάνωση νεολαίας στην Γερμανία ενώ κατά τα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου διεύρυνε την δράση της, αναλαμβάνοντας και παραστρατιωτικές επιχειρήσεις. Χωριζόταν ανάλογα με την ηλικία και το φύλο σε: «οργάνωση παίδων από 10 έως 14 ετών» , «νέων από 14 έως 18 ετών» και «κορασίδων από 10 έως 21 ετών».
Με το τέλος του καθεστώτος, η οργάνωση έπαψε να υφίσταται, και στις 10 Οκτωβρίου 1945 τέθηκε - μαζί με τις υπόλοιπες ναζιστικές οργανώσεις - εκτός νόμου, από το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου.

Πηγές 
 Jean-Denis Lepage: "Hitler Youth, 1922–1945: An Illustrated History", 2008

Νεολαίες πολιτικών κομμάτων
Οργανώσεις του Ναζιστικού Κόμματος
Αντρέ Γκορζ

Ο Αντρέ Γκορζ (Φεβρουάριος 1923 – 22 Σεπτεμβρίου, 2007), γεννημένος Γκέρχαρντ Χιρς (γερμ. Gerhart Hirsch) επίσης γνωστός με το δημοσιογραφικό του όνομα Μισέλ Βοσκέ (γαλ. Michel Bosquet) ήταν Αυστριακός και Γάλλος κοινωνικός φιλόσοφος. Ως δημοσιογράφος ήταν το 1964 συνιδρυτής της εβδομαδιαίας πολιτικής επιθεώρησης Le Nouvel Observateur με το ψευδώνυμο «Μισέλ Μποσκέ». Ήταν επίσης υποστηρικτής της υπαρξιστικής εκδοχής του μαρξισμού του Ζαν Πολ Σαρτρ μετά τον Πόλεμο. Τον Μάη του '68 διαχώρισε τη θέση του και στράφηκε στην πολιτική οικολογία, γενόμενος μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της. Το κεντρικό θέμα της ενασχόλησής του ήταν η απελευθέρωση από την εργασία, η δίκαιη κατανομή της εργασίας, η εργασία ως κοινωνική αποξένωση, κ.λπ. Ήταν επίσης ένας από τους υποστηρικτές του εγγυημένου ελάχιστου εισοδήματος.

Ο Γκορτζ αυτοκτόνησε με τη σύζυγό του στην οικία τους στη Βοσνόν (Vosnon) (Ομπέ) και βρέθηκε νεκρός στις 24 Σεπτεμβρίου 2007.

Εργογραφία 

 La morale de l'histoire (Seuil, 1959)
 Stratégie ouvrière et néocapitalisme (Seuil, 1964)
 Socialism and Revolution (first published in France in 1967 as Le socialisme difficile)
 Réforme et révolution (Seuil, 1969)
 Critique du capitalisme quotidien (Galilée, 1973)
 Critique de la division du travail (Seuil, 1973. Collective work)
 Ecology As Politics (South End Press, 1979 - Galilée, 1975)
 Écologie et liberté (Galilée, 1977)
 Fondements pour une morale (Galilée, 1977)
 The Traitor (1980, first published in 1957 by Le Seuil)
 Farewell to the Working Class (1980 - Galilée and Le Seuil, 1983, Adieux au Prolétariat)
 Paths to Paradise (1985 - Galilée, 1983)
 Critique of Economic Reason (1989)
 Capitalism, Socialism, Ecology (1994 - Galilée, 1991)
 Misères du présent, richesse du possible (Galilée, 1997)
 Reclaiming Work: Beyond the Wage-Based Society (1999)
 L'immatériel - Connaissance, valeur et capital (Galilée, 2003, in French)
 Lettre à D. Histoire d'un amour (Galilée, 2006 - απόσπασμα on-line)
 Le fil rouge de l'écologie. Entretiens inédits en français (Ed. de l'EHESS, 2015)

Σημειώσεις παραπομπές

Δικτυακοί τόποι 
 Appendix to Critique of Economic Reason: Summary for Trade Union and Other Left Activists
 «Oser l'exode» de la société de travail dans Les périphériques vous parlent n° 10, printemps 1998, 43-49
 André Gorz French philosopher who pioneered ideas of political ecology The Guardian 7 Nov 2007
 Page dedicated to André Gorz στο Multitudes
 « L’immatériel » d’André Gorz, του Yann Moulier-Boutang, Multitudes, 2003
 Extract of an article published in March 1974 in Les Temps Modernes
 Άρθρα στο Streifzüge

Αυστριακοί φιλόσοφοι
Αυστριακοί δημοσιογράφοι
Γάλλοι φιλόσοφοι
Γάλλοι δημοσιογράφοι
Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα
Οικολόγοι
Nek

Ο  Φιλίπο Νεβιάνι  (Filippo Neviani, 6 Ιανουαρίου 1972), περισσότερο γνωστός ως Nek, είναι δημοφιλής Ιταλός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Ο Νεκ τραγουδάει τόσο στα ιταλικά όσο και στα ισπανικά.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Σασσουόλο, στις 6 Ιανουαρίου 1972 και ξεκίνησε την καριέρα του σε πολύ μικρή ηλικία. Το 1984 δημιούργησε ντουέτο με τον Τζιανλούκα Βακάρι, που έγινε πολύ διάσημο στους νεολαίους της εποχής.

Το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1992 , όμως μόλις το 1996 πέτυχε διεθνή φήμη. Έλαβε μέρος δύο φορές στο Φεστιβάλ στο Σαν Ρέμο. Το 1997 κυκλοφόρησε το πρώτο του album στα ισπανικά, με τον τίτλο Nek και έκανε μεγάλη επιτυχία στις ισπανόφωνες χώρες. Το 2003 είδε την κυκλοφορία μιας δουλειάς με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συν τρία καινούργια τραγούδια.

Το 2005, κυκλοφόρησε το νέο album Una Parte Di Me  που υποσκέλισε το #1 τραγούδι- επιτυχία στην Ιταλία "Lascia che io sia". Το album αυτό έγινε επίσης #1 στο Πουέρτο Ρίκο. Ο Nek έλαβε μέρος στην ιταλική συναυλία Live 8  στις 2 Ιουλίου 2005, στη Ρώμη.

Στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες ακούστηκε ιδιαίτερα η δυνατή μπαλάντα του Instabile (2006). Ένα τραγούδι του που έκανε επιτυχία το 1996, το Laura Non C'è διασκευάστηκε και τραγουδήθηκε στα ελληνικά από το Νεκτάριο Σφυράκη ως "Σκέψου Καλά" (το 2000) . Επίσης, το 2008 διασκευάστηκε στα ελληνικά και το "Instabile" σε ερμηνεία Γιώργου Λιανού, με τίτλο "Πάντα θα πονάει".

Είναι παντρεμένος με την πρώην υπάλληλό του, Πατρίτσια Βακόντιο, από τις 2 Σεπτεμβρίου 2006.

Δισκογραφία

Albums 
 Nek (ιταλ., 1992)
 In Te (ιταλ., 1993)
 Calore Umano(ιταλ., 1995)
 Lei, Gli Amici e Tutto il Resto (ιταλ.) / Nek (ισπ.) – 1996
 In Due (ιταλ.) / Entre tu y yo (ισπ.) – 1998
 La Vita E (ιταλ.) / La Vida es (ισπ.) – 2000
 Le Cose da Difendere (ιταλ.) / Las Cosas que Defendere (ισπ.) – 2002
 L'Anno Zero. The Best of Nek (ιταλ.) / El Año Cero. Lo Mejor de Nek (ισπ.) – 2003
 Una Parte di Me (ιταλ.) / Una Parte de Mi (ισπ.) – 2005
 Esencial (ισπ.) – 2006
 Nella stanza 26  (ιταλ.)- 2006
 El cuarto 26 (ισπ.) - 2007
 Un'altra direzione (2009)

Singles 
 In te (1993)
 Angeli nel ghetto
 Cuori in tempesta
 Calore Umano
 Dimmi Cos'è
 Tu Sei, Tu Sai
 Laura Non C'è (ιταλ.) (1996)/ Laura no está (ισπαν.)
 Sto Con Te
 Se Una Regola C'è
 Ci Sei Tu (1998)
 Sul Treno (1998)
 La Vita E' (ιταλ.) / La vida es (ισπ.) (2000)
 Sei Solo Tu (ιταλ.) / Tan solo tú (ισπ.) με τη Laura Pausini (2002)
 Parliamo Al Singolare (2002) (ιταλ.) /Hablemos en pasado (ισπαν.)
 Cielo E Terra (ιταλ.) /Cielo y tierra (ισπαν.) (2002)
 Almeno Stavolta (ιταλ.) / Al menos ahora (2003)
 L'anno zero / El año cero (2004)
 Contromano / A contramano (2005)
 Lascia che io sia / Para ti sería (2005)
 L'inquietudine / La inquietud (2006)
 Instabile (2006)
 Notte Di Febbraio (2007)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος

Nek
Εθνόσημο της Πορτογαλίας

Το εθνόσημο της Πορτογαλίας καθιερώθηκε επίσημα, μαζί με τη σημαία της χώρας, στις 30 Ιουνίου 1911.

Ιστορία και συμβολισμοί 
Το πορτογαλικό εθνόσημο είναι αποτέλεσμα αλλαγών σχεδόν μιας χιλιετίας. Ξεκινώντας από τον Ερρίκο της Βουργουνδίας, ο οποίος είχε μπλε εθνόσημο με ασημένιο σταυρό, πολλά άλλα στοιχεία προστέθηκαν κατά τους επόμενους αιώνες. Οι τροποποιήσεις ολοκληρώθηκαν το 1911, οπότε και το εθνόσημο πήρε τη σημερινή μορφή του. Οι δύο λωρίδες φέρουν τα χρώματα της σημαίας της Πορτογαλίας: πράσινο και κόκκινο.

Έπειτα από την επίσημη αναγνώριση του Βασιλείου της Πορτογαλίας ως ανεξάρτητου κράτους, το 1143, στο εθνόσημο προστέθηκαν αργυροί κύκλοι, συμβολίζοντας την εξουσία που είχε ο μονάρχης να κόβει νομίσματα. Στη συνέχεια, έπειτα από μάχες, ο θυρεός απώλεσε πολλά από τα στοιχεία του, μεταξύ των οποίων και ο σταυρός. Ο Βασιλιάς Σάντσο Α΄ κληρονόμησε το θυρεό από τον πατέρα του, Αλφόνσο, με 5 ασπίδες με οικόσημα, (quinas), που αντικατέστησαν τα προηγούμενα σύμβολα εξουσίας. Στη συνέχεια τα οικόσημα σε κάθε ασπίδα μειώθηκαν από 11 σε 5 από το Βασιλιά Σεβαστιανό Α΄, μάλλον για να συμβολίζουν τις πέντε πληγές του Χριστού.

Επί βασιλείας Αλφόνσου Γ΄, προστέθηκαν οι κόκκινες άκρες με τα χρυσά κάστρα, των οποίων ο αριθμός ποίκιλε, για να σταθεροποιηθεί από το Σεβαστιανό Α΄ σε 7, πιθανότατα σύμβολα των κάστρων των Αράβων, τα οποία εκπόρθησαν οι Πορτογάλοι.

Μια σημαντική προσθήκη από τον 15ο αιώνα είναι ο αστρολάβος, ένα ναυτικό όργανο με το οποίο υπολόγιζαν αποστάσεις και δείχνει το σημαίνοντα ρόλο που διαδραμάτισε η Πορτογαλία κατά την Εποχή των Ανακαλύψεων, όπως και τον πλούτο της αποικιακής αυτοκρατορίας.

Πηγές 
 Ιστορία του εθνόσημου

Πορτογαλια
Εθνικά σύμβολα της Πορτογαλίας
Λουζιτανική μυθολογία

Η Λουζιτανική μυθολογία είναι η μυθολογία των Λουζιτανών, των κατοίκων της δυτικής Ιβηρικής χερσονήσου.

Οι Λουζιτανικές θεότητες είναι βαθιά επηρεασμένες από τη λατρεία των Κελτικών και Ρωμαϊκών θεοτήτων μετά την εισβολή που υπέστη η περιοχή από τους δύο αυτούς πολιτισμούς.

Το Λουζιτανικό πάνθεον επικεντρώνεται γύρω από μία τριάδα:

 ο Εντοβέλικους, ο υπέρτατος (αρχικός) Θεός, και θεός της υγείας
 η Αταετζίνα, η θεά της υγείας, της σελήνης, και της αναγέννησης (σημαντικό θέμα στην Λουζιτανική μυθολογία)
 ο Ρουνοσοτσέσιους, ο θεός του ακόντιου

Θεότητες

 Εντοβέλικους
 Αταετζίνα
 Ρουνοσοτσέσιους
 Καριότσεκους
 Άρες Λουζιτάνι
 Μπορμανίκο
 Ντουμπερντίκους
 Νάμπια
 Τονγκοεναμπιάγκους
 Τρεμπαρούνα
 Μπαντόνγκα
 Τουριάκους

Τούι

 Μαρς Καριοτσέκους

Κέλτες

 Ναντοσβέλτα
 Σουτσέλους

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Religiões da Lusitânia (στα Πορτογαλικά)
 Λεπτομερής χάρτης των Προ-Ρωμαϊκών Λαών της Ιβηρίας (γύρω στο 200 π.Χ.)

 
Μυθολογίες της Ευρώπης
Ρωμαϊκή μυθολογία
Κελτική μυθολογία
Αταετζίνα

Η Αταετζίνα (Πορτογαλικά: Atégina) είναι η Θεά της αναγέννησης (Άνοιξη), γονιμότητας, φύσης, και θεραπείας στην Λουζιτανική μυθολογία. Θεωρείται επίσης ώς η Λουζιτανική θεά της σελήνης. Πιστεύεται πώς το όνομα της Αταετζίνα προέρχεται από τα Κέλτικα Ate + Gena, που σημαίνει «αναγεννημένος». Ο συγγραφέας και ερευνητής Moisés Espírito Santo ισχυρίζεται πως το όνομα συνδυάζει τα Atta και Jana, το πρώτο ως επίθετο της αρχετυπικής μητέρας-θεάς και το δεύτερο να δεικνύει της Ρωμαϊκή θεότητα Jana (σύντροφο του Ιανού) ή, αρκετά πιθανά, της σεληνιακής θεάς Ντιάνα. Ο Espírito Santo ισχυρίζεται επίσης πως η Αταετζίνα είναι σύνθετη θεότητα που προέρχεται από συγκρητικές τάσεις.

Το ιερό ζώο της Αταετζίνα ήταν η κατσίκα.

Λατρευόταν στη Λουζιτανία και την Μπέτικα. Ιερά υπήρχαν επίσης αφιερωμένα στην Αταετζίνα στο Έλβας (Πορτογαλία), και στις Μεντίνα και Καθέρες στην Ισπανία, καθώς και σε άλλα μέρη, ιδιαίτερα κοντά στον ποταμό Γουαδιάνα. Ήταν μία από τις βασικές θεές που λατρευόταν στην Μυρτίλις (σημερινή Μέρτολα, Πορτογαλία), Παξ Γιούλια (Μπέχα, Πορτογαλία) και ιδιαίτερα στην πόλη της Τουρομπρίγκα, της οποίας η ακριβής τοποθεσία είναι αβέβαιη. Η περιοχή αυτή ήταν γνωστή ως η κέλτικη Μπαετούρια. 

Κάποιες επιγραφές σχετίζουν την θεά αυτή με την Προσερπίνα: ATAEGINA TURIBRIGENSIS PROSERPINA. Η σύνδεση αυτή επήλθε περίπου κατά την Ρωμαϊκή περίοδο.

Πηγές
Espírito Santo, Moisés. Origens Orientais da Religião Popular Portuguesa. Λισαβόνα: Assírio & Alvim, 1988. (Ο τίτλος του βιβλίου σημαίνει: «Ανατολικές Ρίζες της Πορτογαλικής Παραδοσιακής Πίστης/Θρησκείας») 

Λουζιτανική μυθολογία
Δήμος Ηρακλείου (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Ηρακλείου.

Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Ηρακλείου.

Ο Δήμος Ηρακλείου βρίσκεται στα βόρεια του νομού Ηρακλείου και έχει σαν έδρα του την πρωτεύουσα του νομού Ηράκλειο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος έχει συνολικά 137.711 κατοίκους και έκταση 108.773 στρέμματα.

Ο δήμος περιλαμβάνει 6 δημοτικά διαμερίσματα:

  Δ.δ. Ηρακλείου 
 το Ηράκλειο
 η Αγία Ειρήνη
 οι Αθάνατοι
 η Βλυχιά
 οι Γούρνες
 ο Δρακουλιάρης
 η Κνωσός
 η Λοφούπολη
 ο Μαραθίτης
 η Σέμελη
 η Φοινικιά
  Δ.δ. Βασιλειών 
 οι Βασιλείες
 ο Άγιος Βλάσιος
 ο Σίλαμος
  Δ.δ. Βουτών 
 οι Βούτες
 τα Γιοφυράκια
  Δ.δ. Δαφνών  -- οι Δαφνές
  Δ.δ. Σκαλανίου 
 το Σκαλάνι
 τα Σπήλια
  Δ.δ. Σταυρακίων  -- τα Σταυράκια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Ηρακλείου
Στοιχεία για το δήμο Ηρακλείου από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης 

Η
Ηράκλειο
Τρεμπαρούνα

Η Τρεμπαρούνα (Πορτογαλικά:Trebaruna), πιθανότατα από το κέλτικο trebo (σπίτι) και runa (μυστικό, μυστήριο), ήταν η Θεά του Οίκου, των Μαχών και του Θανάτου στη Λουζιτανική μυθολογία.

Έχουν βρεθεί δύο μικροί βωμοί στην Πορτογαλία που είναι αφιερωμένοι στην θεά αυτή, ένας στην Ρωμαϊκή-Λουζιτανική Egitania (σημερινή Proença-a-Velha) και ένας άλλος στην Lardosa. Το Περιφερειακό Μουσείο Tavares Proença στο Καστέλο Μπράνκο διαθέτει σήμερα τον βωμό από τη Λαρντόζα. Ο βωμός αυτός, κατά το παρελθόν, είχε ένα άγαλμα της θεάς, αλλά χάθηκε. Ωστόσο, διατηρεί ακόμα τις ακόλουθες επιγραφές:

TREBARON
NE.
V. S.
OCONVS
OCONIS .F.

TREBARONNE V(otum)
S(Olvit) Oconus,
Oconis f (ilius)

Μεταφράζεται ως: Ο Οκόνους, γιος του Όκο, ολοκλήρωσε το τάμα του στην Τρεμπαρούνα.

Λουζιτανική μυθολογία
Θεότητες του θανάτου
Θεότητες του πολέμου
Κωνσταντίνος Σ. Τρικούπης

Ο Κωνσταντίνος Τρικούπης  (1926 - Κηφισιά, 12 Μαΐου 2002) ήταν Έλληνας πολιτικός και ο τελευταίος αρσενικός απόγονος της οικογένειας Τρικούπη.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ήταν γιος του Σπύρου Τρικούπη, βουλευτή και μέλους της πολιτικής και ιστορικής οικογένειας Τρικούπη. Εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1961, του 1963, του 1964, καθώς και σε αυτές του 1974 με τη Νέα Δημοκρατία, ενώ διετέλεσε Υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Καραμανλή του 1974, καθώς και γενικός γραμματέας του Υπουργείου Συγκοινωνιών. Στις βουλευτικές εκλογές του 1977 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής στην ίδια εκλογική περιφέρεια. Τα έτη 1988 και 1989, δώρισε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ) ένας μέρος του αρχείου του Χαρίλαου Τρικούπη και της Σοφίας Τρικούπη, που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του. Το Μάρτιο του 1992 δώρισε το πατρικό σπίτι της οικογένειας Τρικούπη στο δήμο Μεσολογγίου, καθώς και διάφορα κειμήλια. Είχε συγγράψει διάφορα βιβλία.

Απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς στις 12 Μαΐου του 2002 στην έπαυλή του στην Κηφισιά και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Ο δήμος Μεσολογγίου κήρυξε τριήμερο πένθος, ενώ την κηδεία του παρακολούθησε ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωστής Στεφανόπουλος. Ήταν παντρεμένος με τη Ρίτα Φρέι, γαλλικής καταγωγής, και δεν είχε αποκτήσει παιδιά. Το 2010 η σύζυγός του δώρισε στη βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων τη βιβλιοθήκη και το αρχείο του συζύγου της, καθώς και οικογενειακά κειμήλια.

Παραπομπές

Οικογένεια Τρικούπη
Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Εθνόσημο της Φινλανδίας

Το εθνόσημο της Φινλανδίας απεικονίζει ένα λιοντάρι με στέμμα πάνω σε κόκκινο φόντο, με το δεξί πόδι του να αντικαθίσταται με ένα οπλισμένο χέρι που κρατάει ένα σπαθί και με τα άλλα του πόδια να πατάει σε μία σπάθη. Έγινε επίσημο μόλις το 1978, ωστόσο η αρχική του δημιουργία υπολογίζεται στα 1580 περίπου.

Το λιοντάρι είναι πολύ κοινό μοτίβο στη Δυτική Ευρώπη. Στη Σκανδιναβία, το πρώτο λιοντάρι το βλέπουμε στο εθνόσημο της Δανίας στα τέλη του 12ου αιώνα.

Από τις αρχές του 12ου αιώνα, η Φινλανδία αποτέλεσε τμήμα της Σουηδίας και στις βασιλικές σφραγίδες του Έρικ Κνούτσον (πέθανε το 1216) και του Έρικ Έρικσον (1216–1250), βρίσκουμε τα πρώτα λιοντάρια. Ο πρώτος βασιλιάς του οίκου της Φολκούνγκας, ο Βάλντεμαρ Μπίργκερσον (1239–1302), επίσης χρησιμοποίησε 3 λιοντάρια στη σφραγίδα του [Εικόνα 2].

Ο πρώτος δούκας Βενέδικτος της Φινλανδίας (1284- 1291) και ο δεύτερος δούκας, Βάλντεμαρ, δούκας την περίοδο 1302-17, αμφότεροι χρησιμοποίησαν το εθνόσημο των Φολκούνγκα [Εικ. 3]. Η έκδοση αυτή του εθνόσημου μοιάζει πολύ με το σημερινό, παρά το γεγονός ότι το λεοντάρι δεν κρατούσε κανένα όπλο ακόμα.

Δημιουργία και εξέλιξη του εθνοσήμου 
Όταν ο Ιωάννης Γ΄ έγινε Μέγας Δούκας στη Φινλανδία, στα 1577, το λιοντάρι συνδέθηκε περισσότερο με τη Φινλανδία μέσω του εθνοσήμου του Μεγάλου Δουκάτου. Αυτό προήλθε από το συγκερασμό του εθνοσήμου των Φαλκούνγκα και του εθνοσήμου της Καρελίας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι το λιοντάρι κράδαινε ένα όπλο και ξάπλωνε σε ένα άλλο. Στο εθνόσημο της ίδιας περιόδου υπήρχαν και 9 ρόδα.
 
Κατά την περίοδο της ρωσικής κατοχής, το εθνόσημο με το λιοντάρι χρησιμοποιούνταν αλλά ο λαός που ήθελε ανεξαρτησία υιοθέτησε για σύμβολο τον αετό.

Το 1936 έγινε μία πρόταση για δύο εθνόσημα, ένα μεγάλο και ένα μικρό. Τελικά , έπειτα από πολλές τροποποιήσεις, στις 26 Μαΐου του 1978 ορίστηκε επίσημα με νόμο και καθιερώθηκε το σημερινό εθνόσημο της Φινλανδίας. Στο φόντο ορίστηκε εκτός από το λιοντάρι με τα σπαθιά να είναι ριγμένα εννέα τριαντάφυλλα.

Το εθνόσημο απαντάται στην κρατική σημαία της Φινλανδίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Virtual Finland - Το φινλανδικό εθνόσημο

Βιβλιογραφία 
 Talvio, Tuukka. The Lion of Finland. ISBN 951-616-040-9.

Φινλανδια
Εθνικά σύμβολα της Φινλανδίας
Λάρητες

Οι Λάρητες (πληθ) (Λατινικά: Lares) (επίσης γνωστοί ως Γκένιι λόκι, ή αρχαϊκότερα, Λάσες) ήταν αρχαίες Ρωμαϊκές θεότητες που προστάτευαν την οικία και την οικογένεια. Βλέπε επίσης Γκένιους, Λάβρε, Ντι Πενάτες, Μάνες.

Οι Λάρητες θεωρούνται γιοί του Μερκούριους και της Λάρα, και τιμώνταν ευλαβώς από τους αρχαίους Ρωμαίους με μικρά αγάλματα, συνήθως τοποθετημένα σε υψηλά μέρη του σπιτιού, μακρυά από το έδαφος, ή ακόμα και στην οροφή. Μερικά από τα αγάλματα αυτά βρίσκονταν επίσης σε σταυροδρόμια. Με τον καιρό η επιρροή τους επεκτάθηκε επί των οικιών, της υπαίθρου, της θάλασσας και των πόλεων, καθώς συγχωνεύτηκαν με άλλες Ρωμαϊκές θεότητες και πνεύματα προστασίας.

Ο Γκένιους Λόκι θεωρούνταν πως λάμβανε μέρος σε ό,τι συνέβαινε εντός του σπιτιού, και αγάλματά του τοποθετούνταν επίσης στο τραπέζι κατά τη διάρκεια του γεύματος.

Στην πρώιμη Ρωμαϊκή περίδο, σε κάθε σπίτι βρισκόταν τουλάχιστον ένας Λαρήτης. Αργότερα, συνδέθηκαν με τη μορφή των Μάνες, θεοτήτων του Άδη αλλά και των πιο ενάρετων νεκρών προσώπων της οικογένειας. Τελικά, η σύγχώνευση συμπεριέλαβε και τις Πενάτες (άλλες ελάσσονες θεότητες). Στην Ύστερη Αρχαιότητα αντιπροσώπευαν τους "ένδοξους νεκρούς" της πόλης και της αυτοκρατορίας της Ρώμης.

Ο ιστορικός Cyril Bailey στο βιβλίο του Φάσεις στη Θρησκεία της Αρχαίας Ρώμης (Phases in the Religion of Ancient Rome) παρουσιάζει κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με τους Λάρητες. Η εορτή των Λαρητών ήταν γνωστή ως Κομπιτάλια (Compitalia), που αναφέρεται στα σταυροδρόμια. Τα σταυροδρόμια ήταν η παραδοσιακή τοποθεσία όπου παραθέτονταν τιμές στους Λάρητες. Τα σταυροδρόμια έχουν επίσης συνδεθεί με τη μαγεία από την αρχαιότητα.

Ο φιλόλογος Georges Dumezil στο βιβλίο του Αρχαϊκή Ρωμαϊκή Θρησκεία (Archaic Roman Religion), αναφέρει ότι η λατρεία των Λαρητών περιλάμβανε μικρούς πύργους με ένα βωμό εμπρός τους. Οι αρχαιολόγοι Lesley και Roy Adkins σημειώνουν στο βιβλίο τους Λεξικό της Ρωμαϊκής Θρησκείας (Dictionary of Roman Religion) ότι το ιερό των Λαρητών στα σταυροδρόμια ήταν "ανοιχτό και προς τις τέσσερεις κατευθύνσεις για να επιτρέψει το πέρασμα του Λάρητα".

Ο αρχαίος συγγραφέας Οβίδιος στο έργο του Fausti, αναφέρεται στους Λάρητες ως "νυχτερινοί φύλακες".

Αρμοδιότητες των Λαρήτων

 Λάρες Κομπιτάλες - σταυροδρόμια
 Λάρες Ντομέστικι - η οικία
 Λάρες Φαμιλιάρες - οικογένεια
 Λάρες Πάτριι
 Λάρες Περμαρίνι - η θάλασσα
 Λάρες Πραιστίτις - η πολιτεία
 Λάρες Πριβάτι
 Λάρες Ρουράλες - γη
 Λάρες Βιάλες - ταξιδιώτες

Δείτε επίσης 
 Τουράν, η Ετρουσκική θεότητα του έρωτα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Χρήστος Δημητρίου

Ο Χρήστος Δημητρίου (1960-2016) ήταν Έλληνας δημιουργός κόμικ. Γεννήθηκε στη Δράμα το 1960. Ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, τα κόμικς, την εικονογράφηση, το κινούμενο σχέδιο, τη λογοτεχνία και την σκηνογραφία. Πρωτοδημοσίευσε κόμικς και διηγήματα στο περιοδικό Βαβέλ το 1993, του οποίου παραμένει ακόμα τακτικός συνεργάτης. Ακολούθησαν συνεργασίες και με άλλα περιοδικά, όπως το Μετρό, το Μax, το 01, την εφημερίδα Τα Νέα, Ελευθεροτυπία κ.α.

Κόμικς και σχέδια δημοσιεύτηκαν στην Ιταλία, στη Γερμανία και στη Σερβία. Το 2001, παρουσιάστηκε στην έκθεση βιβλίου της Φρακνφούρτης (Frankfurter Buchmesse) σαν ένας από τους σημαντικούς νέους Έλληνες εικονογράφους και δημιουργούς κόμικς.

Το 2002 συμμετέχει με 7 έργα σε έκθεση ζωγραφικής στην Ιταλία, προσκεκλημένος των δήμων της Πίζας, του Montecatini Terme και του Porto Venere.

Το 2003 φιλοτέχνησε την αφίσα του Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας. Παράλληλα, λειτουργούσε έκθεση της ζωγραφικής και των κόμικς του στην αίθουσα «Μελίνα» και συμμετείχε στην έκδοση του βιβλίου της Ν.Ε.ΠΟ.Τ.Α «Εν Δράμα» με το διήγημα «Παπατζήδες».

Έκανε σκηνογραφίες για την τηλεόραση, το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Το Νοέμβριο του 2006, εκδόθηκε το βιβλίο του Διονύση Σαββόπουλου (στίχοι-παρτιτούρες-συνεντεύξεις από Τραπεζάκια έξω, Το κούρεμα, Μην πετάξεις τίποτα, Ο χρονοποιός), όπου έκανε την εικονογράφηση, τη γραφιστική επιμέλεια και τον σχεδιασμό. Το 2011 κυκλοφόρησε με δική του εικονογράφηση το παιδικό βιβλίο "Κολλημένος με την Οθόνη" της Μαίρης Σάββα Ρουμπάτη.

Από το 1998 ζούσε και εργαζόταν στη Δράμα. Εξέδιδε το περιοδικό Η Κουτσή Μαρία.

Έφυγε από τη ζωή τον Μάιο του 2016.

Εκθέσεις ζωγραφικής και κόμικς 
 1988 gallery Κρεωνίδης 
 1993 στο σπίτι της Κύπρου
 1996 στο πνευματικό κέντρο του δήμου Αθηναίων
 1996 φεστιβάλ των κόμικς από την Βαβέλ, στο Γκάζι
 1997 gallery Βαβέλ
 1997 φεστιβάλ των κόμικς από την Βαβέλ, στο Γκάζι
 2000 φεστιβάλ των κόμικς από την Βαβέλ, στο Γκάζι
 2001 gallery Βαβέλ
 2001 φεστιβάλ των κόμικς από την Βαβέλ, στο Γκάζι
 2001 Frankfurter Buchmesse
 2001 gallery Αστρολάβος
 2002 φεστιβάλ των κόμικς από την Βαβέλ, στο Γκάζι
 2002 gallery Santa Crosse, Piza
 2002 Montecatini Terme
 2002 Porto Venere
 2002 gallery Βαβέλ
 2003 φεστιβαλ των κόμικς από την Βαβέλ, στο Γκάζι
 2003 gallery Αστρολάβος
 2003 αίθουσα τέχνης ΜΕΛΙΝΑ (φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στην Δράμα)
 2004 φεστιβάλ των κόμικς από την Βαβέλ, στο Γκάζι
 2004 gallery Άνεμος
 2005 Βελιγράδι, φεστιβάλ κόμικς
 2005 Cofix, έκθεση κόμικς Θεσσαλονίκη
 2005 φεστιβάλ των κόμικς από την Βαβέλ, στο Γκάζι
 2006 φεστιβάλ των κόμικς από την Γαλέρα, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης
 2006 φεστιβαλ των κόμικς από την Βαβέλ, στο Γκάζι
 2007 gallery Αστρολάβος
 2007 φεστιβάλ των κόμικς από την Βαβέλ, στο Γκάζι

Παραπομπές

Έλληνες δημιουργοί κόμικς
Αγκαθιά Ημαθίας

Η Άγκαθιά είναι μικρή κωμόπολη και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελίκης, του δήμου Αλεξανδρείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια  Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. 
Μέχρι το 1912 ο οικισμός ονομαζόταν Γκριτζάλη (Κριτσάλη).  
Στην τοπική κοινότητα Αγκαθιάς ανήκει και ο οικισμός Τριλοφία.

Γεωγραφία
Η Αγκαθιά είναι μικρή πεδινή κωμόπολη στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στον μεγάλο κάμπο του Αλιάκμονα, κοντά στις νότιες όχθες του ποταμού και στα όρια με τον νομό Πιερίας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 32 χλμ. περίπου Α.ΒΑ. της Βέροιας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 20,849 χμ² (2011).

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Γκριτζάλη και προσαρτήθηκε στον νομό Θεσσαλονίκης. Το 1926 μετονομάστηκε σε Αγκαθιά και το 1946 υπήχθη στον νομό Ημαθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγκαθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελίκης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελίκης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλεξανδρείας.

Γενικά στοιχεία
Η Αγκαθιά κτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, ύστερα από εκτεταμένες πλημμύρες του ποταμού Αλιάκμονα και οι κάτοικοί της είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία ντόπιοι Ρουμλουκιώτες. ]

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
eetaa.gr

Δήμος Αλεξάνδρειας
Χωριά του νομού Ημαθίας
Πίκους

Στην Ελληνική και Ρωμαϊκή μυθολογία ο Πίκους (Αρχαία ελληνικά:Πἳκος, Λατινικά:Picus) ήταν άντρας τον οποίο η Κίρκη μεταμόρφωσε σε δρυοκολάπτη επειδή περιφρόνησε τον έρωτά της. Η γυναίκα του, η νύμφη Κάνενς, αυτοκτόνησε μόλις ο άντρας της υπέστη τη μεταμόρφωση. Μαζί είχαν ένα γιό, τον Φαύνο.

Εμφανίζεται σε μία από τις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου, ενώ αναφέρεται επίσης στην Αινειάδα του Βιργιλίου ως ο πατέρας του Φαύνου, ο οποίος με τη σειρά του γέννησε τον Λατίνους, τον βασιλιά των Λαουρεντίνων, τους οποίους ο Αινείας και οι Τρώες πολέμησαν και μετέπειτα ενώθηκαν. 

Ο Πίκους είναι ο θεός της τύχης και της προφητείας.

Υπήρξε ένας από τους πρώτους βασιλιάδες του Λάτσιο, γιος του Μαρς και της Φερόνια.

Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας
Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Ιταλική μυθολογία
Πικους
Βεγκβίσιρ

Το Βεγκβίσιρ (Ισλανδικά:Vegvísir) είναι Ισλανδικό μαγικό σύμβολο το οποίο έχει ως σκοπό να οδηγεί τους ανθρώπους κατά τη διάρκεια κακοκαιρίας. Η λέξη σημαίνει πυξίδα.

Η Μπγιορκ Γκουθμουντσντότιρ, η διάσημη Ισλανδή τραγουδίστρια έχει ένα τατουάζ που απεικονίζει το βεγκβίσιρ στο αριστερό της χέρι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Alphabet of Mystery: Rune Charms 
Galdrastafir: Magical Staves

Σκανδιναβική μυθολογία
Κουιρίνος

Στη ρωμαϊκή μυθολογία ο Κουιρίνος (Λατινικά: Quirinus, Αρχαία: Κυρῖνος) ήταν πρώιμος θεός του Ρωμαϊκού κράτους. Το όνομα Κουιρίνος ήταν επίσης ένα από τα επίθετα του Ιανού, ως Janus Quirinus.

Ιστορία 
Ο Κουιρίνος ήταν πιθανότατα αρχικά θεός των Σαβινών. Οι Σαβίνοι είχαν οικισμό κοντά στην τελική τοποθεσία της Ρώμης, και ανέγειραν βωμό του Κουιρίνου στον Κυρίνιο λόφο (Collis Quirinalis), έναν από τους Επτά Λόφους της Ρώμης. Όταν οι Ρωμαίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, απορρόφησαν την λατρεία του Κουιρίνου στο δικό τους πρώιμο δογματικό σύστημα -πριν από την άμεση επίδραση από τους Έλληνες- και θεωρήθηκε ως ο θεοποιημένος Ρωμύλος. Σύντομα έγινε σημαντικός θεός της Ρωμαϊκής πολιτείας, και συμπεριελήφθη στους πρωϊμότερους προδρόμους της Καπιτωλιανής Τριάδας, μαζί με τον Μαρς (θεό της γεωργίας την εποχή εκείνη) και τον Γιούπιτερ. 

Στη μεταγενέστερη εποχή ωστόσο, ο Κουιρίνος έγινε λιγότερο σημαντικός, παραχωρώντας τη θέση του στην μετέπειτα, περισσότερο γνωστή Καπιτωλιανή Τριάδα (η Γιούνο και η Μινέρβα πήραν τη θέση αυτού και του Μαρς). Στο τέλος λατρευόταν σχεδόν αποκλειστικά από τον ιερέα του, τον Φλάμεν Κουιρινάλις, που παρέμενε ωστόσο ένας από τους πατρίκιους φλάμινες μαϊόρες, "οι μεγάλοι ιερείς", οι οποίοι προηγούνταν του Pontifex Maximus.

Απεικόνιση 

Στην πρώιμη Ρωμαϊκή τέχνη απεικονιζόταν ως γενειοφόρος άνδρας με θρησκευτική και στρατιωτική ενδυμασία. Στα μεταγενέστερα Ρωμαϊκά δογματικά συστήματα δεν απεικονίστηκε σχεδόν ποτέ. Συχνά επίσης συνδεόταν με τη μυρτιά.

Εορτές 

Η εορτή του ήταν τα Κουιρινάλια, τα οποία ελάμβαναν χώρα στις 17 Φεβρουαρίου.

Παραπομπές 

Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Νήσος Κόκος

Η Νήσος Κόκος (στα Ισπανικά: Isla del Coco) είναι ένα νησί που βρίσκεται έξω από τις ακτές της Κόστα Ρίκα. Αποτελεί την 11η διαίρεση (μία από τις 13 διαιρέσεις) του Καντονιού Πουνταρένας της Επαρχίας Πουνταρένας. Δεν πρέπει να συγχέεται με τις Κόκος (Κήλινγκ) Νήσους. Είναι ένα από τα Εθνικά Πάρκα της Κόστα Ρίκα. οι Τουρίστες επιτρέπεται να επισκεπτούν το νησί μόνον με την άδεια των χωροφυλάκων του νησιού, και δεν επιτρέπεται να κατασκηνώσουν ή να κοιμηθούν στο νησί. Βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό, 550 χμ από την Ειρηνική ακτή της Κόστα Ρίκα, στις γεωγραφικές συντεταγμένες 05°31′08″Β, 087°04′18″Δ.

Η έκταση του είναι 23,85 χμ², περίπου 8Χ3 χμ σε διαστάσεις, σε ένα κατά προσέγγιση ορθογώνιο σχήμα. Ο Σταθμός Ουάφερ (Estación Wafer) βρίσκεται στον Κόλπο Ουάφερ (Bahía Wafer) στην βόρεια ακτή. Το Σέρρο Ιγκλέσιας (Cerro Iglesias), η κορυφή, έχει 671 μ ύψος και υψώνεται στην νοτιοδυτική πλευρά του νησιού. Η περίμετρος είναι περίπου 21 χμ. Η Νήσος Κόκος και οι περιβάλλουσες βραχονησίδες του είναι τα μόνα αναδυόμενα νησιά της Πλάκας Κόκος, μιας από τις μικρές τεκτονικές πλάκες. Καθώς περιβάλλεται από βαθιά νερά με αντίθετα ρεύματα, το θαυμάζουν οι αυτοδύτες για τους πληθυσμούς Σφυροκέφαλων Καρχαριών, Σαλαχιών και Δελφινιών. 

Η Νήσος Κόκος βρίσκεται σχεδόν στήν ακριβώς αντίθετη θέση της υδρογείου με τις Νήσους Κόκος (Κήλινγκ) νότια της Σουμάτρας.

Το νησί έγινε επίσημα τμήμα της Κόστα Ρίκα με τη δημοσίευση νόμου του Συντάγματος της Κόστα Ρίκα στις 7 Νοεμβρίου 1949. Στις 12 Μαΐου 1970 η νησιωτική περιοχή της Νήσου Κόκος ενσωματώθηκε διοικητικά στο Κεντρικό Καντόνι της Επαρχίας Πουνταρένας με την Εκτελεστική Απόφαση 27, κάνοντας την την 11η Διαίρεση του Κεντρικού Καντονιού. Το νησί ανακηρύχθηκε Εθνικό Πάρκο με Εκτελεστική Απόφαση το 1978.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σελίδα του WWF για τα δάση της Κόκος.

Γεωγραφία της Κόστα Ρίκα
Απομονωμένα νησιά
Επτά λόφοι της Ρώμης

Οι εφτά λόφοι της Ρώμης (Λατινικά:Septem Montes Romae) βρίσκονται στα ανατολικά του ποταμού Τίβερη και σχηματίζουν την καρδιά της πόλης. Οι λόφοι διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη ρωμαϊκή μυθολογία, τη θρησκεία και την πολιτική. Η αρχική πόλη παραδοσιακά εθεωρείτο πως ιδρύθηκε από τον Ρωμύλο στον Παλατίνο λόφο. Συνολικά οι λόφοι είναι:

 Παλατίνος λόφος (Mons Palatinus)
 Αβεντίνος λόφος (Mons Aventinus)
 Καπιτωλίνος λόφος (Mons Capitolinus)
 Κυρινάλιος λόφος (Collis Quirinalis)
 Βιμινάλιος λόφος (Collis Viminalis)
 Εσκουιλίνος λόφος (Mons Esquilinus)
 Καίλιος λόφος (Mons Caelius)

Ιστορία 

Αρχικά τους επτά λόφους κατελάμβαναν μικροί οικισμοί και εγκαταστάσεις, οι οποίοι ήταν ξέχωροι μεταξύ τους και όχι ενωμένοι ή αναγνωρισμένοι ως μία πόλη με την ονομασία "Ρώμη". Οι κάτοικοι των επτά λόφων άρχισαν να συμμετέχουν σε μια σειρά θρησκευτικών αγώνων, οι οποίοι σφυρηλάτησαν δεσμούς μεταξύ των ομάδων αυτών. Έτσι έλαβε την ύπαρξή της η Ρώμη, καθώς οι ξέχωροι αυτοί οικισμοί ενώθηκαν και λειτουργώντας ως μία ομάδα, αποξήραναν τις ελώδεις κοιλάδες, που βρισκόταν ανάμεσά τους, μετατρέποντάς τες σε αγορές (fora).

Άλλοι λόφοι 

Η νότια απόληξη του Εσκουιλίνου λόφου έχει ιδιαίτερο όνομα: είναι ο Όππιος λόφος (Mons Oppius). Ο Λόφος Βατικανού (Collis Vaticanus) βρίσκεται βορειοδυτικά του Τίβερη και δεν ανήκει στους Επτά Λόφους της Ρώμης. Παρομοίως δεν καταμετρώνται στους παραδοσιακούς Επτά Λόφους ο Πίνκιος Λόφος (Mons Pincius) στα βόρεια και ο Λόφος Ιανίκουλος (Ianiculum) στα δυτικά. Άλλοι είναι οι: monte Mario (βορειοδυτικά), mons Cispius (άλλη απόληξη του Εσκουιλίνου) και Velian (μεταξύ Παλατίνου και Οππίου, μικρότατος).

Σήμερα 

Από τους Επτά Λόφους της σημερινής Ρώμης στους πέντε (Αβεντίνος, Καίλιος, Εσκουϊλίνος, Κυρινάλιος και Βιμινάλιος) βρίσκονται μνημεία, κτίσματα και πάρκα. Ο Καπιτωλίνος στεγάζει το Δημαρχείο της Ρώμης και ο Παλατίνος είναι αρχαιολογική περιοχή. 

Η πόλη της Κωνσταντινούπολης χτίστηκε και αυτή επί επτά λόφων κατά το πρότυπο της Ρώμης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Musesrealm.net Χάρτης των επτά λόφων

Τοπογραφία της Ρώμης
Ρωμης
Δήμος Αρκαλοχωρίου



Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Αρκαλοχωρίου.

Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Μινώα Πεδιάδος. 

Ο Δήμος Αρκαλοχωρίου ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μινώα Πεδιάδας. Βρισκόταν στο νότια του νομού Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του το ομώνυμο χωριό Αρκαλοχώρι. Το νότιο τμήμα του δήμου βρεχόταν από το Λιβυκό πέλαγος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε συνολικά 10.897 κατοίκους και έκταση 237.589 στρέμματα.

Ο δήμος περιλάμβανε 14 δημοτικά διαμερίσματα:

  Δ.δ. Αρκαλοχωρίου 
 το Αρκαλοχώρι
 η Αγία Σεμνή
 το Αρχοντικό
 η Ζίντα
 το Μιλλιαρήσι
 η Μουσούτα
 το Χουμέρι
  Δ.δ. Γαρίπας 
 η Γαρίπα
 το Δραπέτι
  Δ.δ. Δεματίου 
 το Δεμάτι
 ο Κρασάς
  Δ.δ. Ινίου 
 το Ίνι
 η Μαχαιρά
 το Μοναστηράκι
  Δ.δ. Καραβάδου  -- ο Καραβάδος
  Δ.δ. Κασσάνων 
 οι Κασσάνοι
 η Αυλή
  Δ.δ. Καστελλιανών 
 τα Κάτω Καστελλιανά
 τα Άνω Καστελλιανά
 ο Τσούτσουρος
 τα Φαβριανά
 οι Φίλιπποι
  Δ.δ. Λευκοχωρίου 
 το Λευκοχώρι
 η Άνω Πουλιά
 το Καλόν Χωρίον
 η Κάτω Πουλιά
 η Χανδρού
  Δ.δ. Νιπιδιτού 
 ο Νιπιδιτός
 τα Ρουσσοχώρια
  Δ.δ. Παναγίας  -- η Παναγιά
  Δ.δ. Πανοράματος 
 το Πανόραμα
 οι Αμουργέλλες
 ο Στίρονας
  Δ.δ. Παρτίρων 
 τα Πάρτιρα
 η Μικρά Επισκοπή
 η Μπαδιά
 η Τουρλωτή
  Δ.δ. Πατσιδερού  -- ο Πατσίδερος
  Δ.δ. Σκινιά 
 ο Σκινιάς
 οι Βακιώτες
 η Λαγούτα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στοιχεία για τον δήμο Αρκαλοχωρίου από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης 

Α
 
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Δήμος Αρχανών

Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Αρχανών.

Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Αρχανών-Αστερουσίων.

Ο Δήμος Αρχανών  ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος δημιουργήθηκε το 1947, όταν η κοινότητα Επάνω Αρχανών αναγνωρίστηκε σε δήμο. Το 1997, στον δήμο εντάχθηκε η κοινότητα Κάτω Αρχανών. Ο δήμος καταργήθηκε το 2010, με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αρχάνων-Αστερουσίων. Βρισκόταν στο κέντρο του νομού Ηρακλείου, νότια του δήμου Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του το χωριό Επάνω Αρχάνες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 4.548 κατοίκους και έκταση 31.516 στρέμματα.

Ο δήμος περιλάμβανε 2 δημοτικά διαμερίσματα:

  Δ.δ. Αρχανών   
 οι Επάνω Αρχάνες
 το Βαθύπετρο
 το Καρνάρι 
  Δ.δ. Κάτω Αρχανών  
 οι Κάτω Αρχάνες 
 τα Αμπελά  
 η Κερά Ελαιούσα (τ. ο Αράπ-Αγάς)  
 οι Πατσίδες

Διατελέσαντες δήμαρχοι 

 1974 - 1975:  Ευθύμιος Πολ. Αγγελιδάκης (1912 - 2 Δεκ. 1988) Δικηγόρος ειρηνοδίκης Ιεράπετρας (1952) και Γρεβενών, προϊστάμενος Ειρηνοδικείου του Ηρακλείου (1965-77).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Στοιχεία για τον δήμο Αρχανών από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης 

Α
Δήμος Αστερουσίων

Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Αστερουσίων.

Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Αρχανών-Αστερουσίων.

Ο Δήμος Αστερουσίων ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αρχάνων-Αστερουσίων. Βρισκόταν στο νότια του νομού Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του το χωριό Πύργος. Το νότιο τμήμα του δήμου βρεχόταν από το Λιβυκό πέλαγος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε συνολικά 6.303 κατοίκους και έκταση 203.420 στρέμματα.

Ο δήμος περιλάμβανε 11 δημοτικά διαμερίσματα:

  Δ.δ. Πύργου   
 ο Πύργος   
 η Μουρνιά  
 ο Πρινιάς 
  Δ.δ. Αχεντριά 
 ο Αχεντριάς 
 η Αγία Παρασκευή 
 ο Άγιος Παντελεήμονας 
  Δ.δ. Εθιάς  
 το Ροτάσι 
 η Αγία Άννα  
 η Εθιά 
  Δ.δ. Καλυβίων   
 τα Καλύβια
 τα Κάτω Καλύβια 
 το Νεοχώρι
  Δ.δ. Λιγορτύνου   
 η Λιγόρτυνος  
 ο Κεφαλάδος  
 η Πλακιώτισσα 
  Δ.δ. Μεσοχωρίου  -- το Μεσοχωριό
  Δ.δ. Παρανύμφων   
 οι Παράνυμφοι  
 ο Αμύγδαλος  
 ο Πλατανιάς  
 οι Τρεις Εκκλησιές
  Δ.δ. Πραιτωρίων  -- τα Πραιτώρια (τ.τα Προτόρια)
  Δ.δ. Τεφελίου   
 το Τεφέλι 
 το Αποσελέμι  
 το Πυράθι  
  Δ.δ. Χαρακίου   
 το Χαράκι 
 ο Βοριάς  
 το Μαδέ  
  Δ.δ. Χάρακος   
 ο Χάρακας  
 η Αγία Φωτιά
 το Δωράκι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Στοιχεία για τον δήμο Αστερουσίων από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης 

Α
Δήμος Γαζίου

Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Γαζίου.

Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Μαλεβιζίου.

Ο Δήμος Γαζίου ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας, με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, οι οποίες απετέλεσαν τα δημοτικά διαμερίσματα (Δ.δ.) του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010, οπότε καταργήθηκε, με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, και εντάχθηκε στο νέο Δήμο Μαλεβιζίου. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του Νομού Ηρακλείου και είχε ως έδρα την ομώνυμη κωμόπολη. Επρόκειτο για παραθαλάσσιο δήμο, έκτασης 95.810 στρεμμάτων, ο οποίος, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001, αριθμούσε 13.581 κατοίκους.

Ο δήμος περιελάμβανε 5 δημοτικά διαμερίσματα:

  Δ.δ. Γαζίου   
 το Γάζι  
 οι Άγιοι Θεόδωροι (τ. ο Κεφαλογιάννης)  
 ο Άγιος Γεώργιος ο Μεθυστής  
 ο Άγιος Δημήτριος (τ. το Καραμανλή Μετόχι)  
 το Καβροχώρι  
 ο Κολλυβάς  
 ο Σκαφιδαράς  
 ο Τίμιος Σταυρός  
  Δ.δ. Αχλάδας   
 η Αχλάδα  
 η Αγία Πελαγία  
 το Αμμούδι  
 η Λυγαριά  
 ο Μαδές  
 ο Μονοναύτης  
 ο Ξηρόκαμπος  
  Δ.δ. Καλεσιών   
 τα Κάτω Καλέσια  
 τα Άνω Καλέσια  
  Δ.δ. Ροδιάς   
 η Ροδιά 
 ο Άγιος Δημήτριος  
 το Καπετανάκι Μετόχι 
 τα Λινοπεράματα  
 η Μονή Σαββαθιανών  
 το Παλαιόκαστρο  
 η Παντάνασσα  
 ο Πλαϊτης  
  Δ.δ. Φόδελε   
 το Φόδελε  
 η Μονή Αγίου Παντελεήμονος  
 η Παραλία Φόδελε

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Γαζίου
Στοιχεία για τον δήμο Γαζίου από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης 

Γαζ
 

it:Gazi
Δήμος Γοργολαΐνη

Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Γοργολαΐνη.

Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Ηρακλείου.

Ο Δήμος Γοργολαΐνη ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ηρακλείου. Βρισκόταν στο κέντρο του νομού Ηρακλείου, νότια του Καποδιστριακού δήμου Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του το χωριό Άγιος Μύρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 3.171 κατοίκους και έκταση 41.711 στρέμματα.

Ο δήμος περιλάμβανε 6 δημοτικά διαμερίσματα:

  Δ.δ. Αγίου Μύρωνος  
 ο Άγιος Μύρων 
 η Ξηρολιά 
  Δ.δ. Άνω Ασιτών  -- οι Άνω Ασίτες
  Δ.δ. Κάτω Ασιτών   
 οι Κάτω Ασίτες
 η Ιερά Μονή Γοργολαΐνι 
 η Νίση 
  Δ.δ. Πενταμοδίου  -- το Πενταμόδι
  Δ.δ. Πετροκεφάλου  -- το Πετροκέφαλο
  Δ.δ. Πυργούς  -- η Πυργού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Στοιχεία για τον δήμο Γοργολαΐνη από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης 

Γ
Άνω Λιόσια

Τα Άνω Λιόσια είναι προάστιο της δυτικής Αττικής και δημοτική ενότητα του Δήμου Φυλής.

Χαρακτηριστικά
Η περιοχή βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες της Πάρνηθας 12 χλμ. βορειοδυτικά του κέντρου της Αθήνας. Η περιοχή δεν έχει κάποιο πολεοδομικό χαρακτήρα καθώς το μεγαλύτερο μέρος της, είναι οικιστικό και εμπορικό ενώ το δυτικό κομμάτι βρίσκεται το βιοτεχνικό πάρκο και ο ΧΥΤΑ.

Πρόσβαση
Η πρόσβαση στην περιοχή είναι εφικτή μέσω της Αττικής οδού στην έξοδο 5, μέσω της περιοχής των Αχαρνών στα ανατολικά, της περιφερειακής Αιγάλεω και της λεωφόρου Φυλής.

Αθλητισμός
Ο δήμος εκπροσωπείται στο ποδόσφαιρο από τις ομάδες ΑΠΟ Ακράτητος (Αγωνίζεται στο Δημοτικό στάδιο Ακράτητου), ΑΟ Ζωφριά, Εθνικός Πανοράματος (Αγωνίζεται στο Δημοτικό γήπεδο Πανοράματος) και Αστέρας Άνω Λιοσίων (Αγωνίζεται στο Δημοτικό γήπεδο Πανοράματος). Στη καλαθοσφαίριση ο δήμος εκπροσωπείται από τον Γ.Α.Σ. Εύνικο (πρώην ΔΑΣΑΛ) σε ανδρικό και γυναικείο επίπεδο και αγωνίζεται στο 3ο Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Άνω Λιοσίων χωρητικότητας 1.300 θέσεων.
Στον δήμο βρίσκεται το κλειστό γυμναστήριο που  φιλοξένησε την πάλη και το τζούντο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Ονομάζεται και "Σπίτι της Πάλης!".Έχει χωρητικότητα 9.300 θεατών.
Σημειώνεται ότι το κλειστό είναι δίπλα στο γήπεδο του Ακράτητου.

Συγκοινωνία
Η περιοχή εξυπηρετείται από περισσότερες από 15 γραμμές του ΟΑΣΑ, το 2003 παραδόθηκε στους κατοίκους και η στάση του προαστιακού «Άνω Λιόσια», ενώ είναι  προγραμματισμένη η επέκταση της γραμμής 2 του μέτρο στην περιοχή και η κατασκευή της γραμμής 5 η οποία θα ξεκινά από το κέντρο της περιοχής.

Βιομηχανική περιοχή
Τα Άνω Λιόσια διαθέτουν μια σχετικά μεγάλη βιομηχανική περιοχή στην οποία είναι εγκατεστημένες αρκετές υπηρεσίες του δημοσίου όπως η 206 Πτέρυγα Αεροπορικών Κατασκευών, ο Ο.Δ.Δ.Υ., ο Χ.Υ.Τ.Α. Φυλής και το αμαξοστάσιο του Ο.Α.Σ.Α.

Πληθυσμός

Εκπαίδευση 
Στα Άνω Λιόσια λειτουργούν 10 Νηπιαγωγεία, 11 δημοτικά σχολεία ( πλην του 8ου ), 4 γυμνάσια, 1 ειδικό Γυμνάσιο 3 Γενικά Λύκεια, 1 επαγγελματικό Λύκειο και ΙΕΚ.

Δήμος Άνω Λιοσίων
Ο Δήμος Άνω Λιοσίων, που αποτελούσε τμήμα της νομαρχίας Δυτικής Αττικής, εντάχθηκε ως δημοτική ενότητα στο Δήμο Φυλής.

Διατελέσαντες δήμαρχοι
Δήμαρχοι Άνω Λιοσίων διετέλεσαν τα εξής πρόσωπα:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δήμος Φυλής (Επίσημη διαδικτυακή πύλη)

 

Δήμος Φυλής
Πόλεις της Αττικής
Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής