joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πυλαία

Η Πυλαία είναι προάστιο και περιοχή του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης (ΠΣΘ). Έχει έκταση 26.362 στρέμματα και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 34.625 κατοίκους. Ανήκει στον Δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη, που αποτελεί τον μεγαλύτερο σε έκταση Δήμο του ΠΣΘ.

Ιστορία 

Η αρχαία ονομασία της Πυλαίας που αναφέρεται στον Θουκυδίδη είναι Στρέψα. Η λέξη αυτή σήμαινε πόλη-πύλη της Θράκης. Το 424 π.Χ. η Στρέψα αναφέρεται ως περιοχή πολεμικών επιχειρήσεων κοντά στη Χαλκιδική. Κατά τη Βυζαντινή εποχή και την Τουρκοκρατία ήταν γνωστή ως Καπουτζήδα, λέξη τουρκική που σημαίνει καστροφύλακες, φύλακες των θυρών, και παράγεται από τη λέξη καπού που σημαίνει πόρτα. Σε όλη τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας ανήκε διοικητικά στο ναχιγιέ της Καλαμαριάς.  Το σημερινό της όνομα καθιερώθηκε από το 1927, θυμίζοντας και πάλι την ιδιότητα των κατοίκων της να φυλάσσουν τις Πύλες της Θεσσαλονίκης. 

Προστάτης του χωριού είναι ο Προφήτης Ηλίας.

Στην περιοχή βρίσκεται το Γήπεδο μπάσκετ ΠΑΟΚ και εδρεύουν οι ομάδες Α.Ε. Πυλαίας και Α.Μ.Ο. Εθνικός Πυλαίας.

Δήμος Πυλαίας 
Ο Δήμος είναι αδελφοποιημένος με τους Δήμους Velingrad (Βουλγαρία) από το 1989 και San Roque (Ισπανία) από το 1992.

Το έμβλημα του πρώην δήμου περιελάμβανε τον Προφήτη Ηλία επί του άρματός του και πάνω από ένα κάστρο, που συνδέεται με τους Καπουτζήδες (καστροφύλακες). Ένα φίδι θυμίζει τον αρχικό λόγο μετοίκησης στο σημερινό χώρο της Πυλαίας και το τσαμπί σταφύλια την αμπελουργία, που κατά παράδοση εφαρμόζεται στην περιοχή.

Κοινοτάρχες και δήμαρχοι 
Αυτοδιοικητικοί άρχοντες διατέλεσαν τα εξής πρόσωπα μεταπολιτευτικά:

Πρόεδροι της Κοινότητας Πυλαίας (Καπουτζήδων 1918-26, Στρέφας 1926-28)
...
1975-1982: Νικόλαος Κεχαγιάς. Επί κοινοταρχίας του η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο, στις 23 Αυγούστου 1982.

Δήμαρχοι 
1983-1986:Δημήτριος Καμπουρλάζος 
1987-1990: Δημήτριος Σωτηρούδης
1991-1994: Δημήτριος Καμπουρλάζος
1995-1998: Στέφανος Μποζίνης
1999-2002:Απόστολος Κουκορίκος
2003-2010:  Βασίλειος Καρτάλης

Συνοικίες 

Η Πυλαία συνορεύει ανατολικά με το Πανόραμα, το οποίο υπάγεται στον ίδιο δήμο, και δυτικά με τον Δήμο Καλαμαριάς και τον Δήμο Θεσσαλονίκης. Τον οικισμό της Πυλαίας αποτελούν οι παρακάτω περιοχές:

Παραδοσιακός οικισμός Πυλαίας (Παλαιά Καπουτζήδα)
Άνω Μαλακοπή
Κωνσταντινουπολίτικα
Ελαιώνες
Πουρνάρι
Κάτω Πυλαία
Πατριαρχικό
Λυγαριά
Βίλλα Ριτζ
Οικισμός Τοπογράφων
Ελαιόρεμα
Καμάρα
Αλλατίνι Πυλαίας
Άγιος Χριστόφορος
Τροχιοδρομικών

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη
Κέντρο Πληροφόρησης Νέων Πυλαίας

Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης
Πόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμος Πυλαίας - Χορτιάτη
Λίμνη της Γενεύης

Η Λίμνη της Γενεύης ή Λίμνη Λεμάν (γαλλικά: Lac Leman ή Lac de Genève) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη γλυκού νερού στην κεντρική Ευρώπη (μετά από τη λίμνη Μπάλατον). Το 60% της επιφάνειάς της ανήκει στην Ελβετία (καντόνια Γενεύης, Βω και Βαλαί) και το 40% στη Γαλλία (νομός Άνω Σαβοΐας). Η ακτή μεταξύ της Νυόν και της Λωζάνης αποκαλείται Λα Κοτ (La Côte), και μεταξύ της Λωζάνης και του Βεβέ καλείται Λαβώ (Lavaux).

Η συνολική επιφάνειά της είναι περίπου 582 τ.χλμ., μετρώντας 73 χλμ. στο μήκος. Λόγω της ημισεληνοειδούς μορφής γύρω από το Υβουάρ (Yvoire) στη νότια ακτή, η λίμνη μπορεί να διαιρεθεί σε μια «μεγάλη» στην ανατολή και μια «μικρή λίμνη» στη δύση. 

Η μοναδική επίγεια οδός απορροής των υδάτων της λίμνης είναι ο ποταμός Ροδανός ο οποίος είναι και ο βασικός τροφοδότης της λίμνης σε νερό. Εισέρχεται στη λίμνη στην πόλη Βιλνέβ (Villeneuve) και εξέρχεται στη Γενεύη.

Πόλεις 

Κατάλογος μεγάλων πόλεων που είναι κτισμένες στις όχθες της λίμνης.

Γενεύης
Γενευη
Σοσιαλιστικό Κόμμα (Γαλλία)

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (Parti Socialiste, συντ.: PS) είναι γαλλικό σοσιαλδημοκρατικό. Οι πρώην πρόεδροι της χώρας Φρανσουά Μιτεράν και Φρανσουά Ολλάντ, ήταν μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Με τη σημερινή του μορφή ιδρύθηκε το 1969, διαδεχόμενο το Γαλλικό Τμήμα της Εργατικής Διεθνούς, SFIO- Séction Fransaise de l'International Ouvrier. Για πρώτη φορά κέρδισε την εξουσία στις εκλογές του 1981 υπό την Προεδρία του Φρανσουά Μιτεράν. Είναι μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και χρώματά του είναι το κόκκινο και το ροζ.

Από το 2014 έως το 2017 Γενικός Γραμματέας ήταν ο Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς. Έκτοτε η θέση αυτή κατέχεται από τον βουλευτή Ολιβιέ Φωρ.

αποτέλεσμα εκλογών 

Το 2017 το κόμμα κατέρρευσε καθώς από την πρώτη θέση που είχε κερδίσει το 2012 με 40.9% και 280 έδρες έπεσε στην πέμπτη θέση με 5.9% και μόλις 30 έδρες ως αποτέλεσμα της ανεπιτυχούς προεδρίας του Φρανσουά Ολλάντ, σε συνδυασμό με εσωκομματικές διαμάχες οι οποίες οδήγησαν στην περαιτέρω αποδυνάμωσή του.

1973 23.7% 102/577 δεύτερο κόμμα
1978 28.3% 104/577 τρίτο κόμμα
1981 49.2% 270/577 πρώτο κόμμα
1986 31.1% 206/577 πρώτο κόμμα 
1988 45%  261/577 πρώτο κόμμα
1993 19.9% 53/577 τρίτο κόμμα 
1997 38.1% 255/577 πρώτο κόμμα 
2002 35.1% 140/577 δεύτερο κόμμα 
2007 42.9% 186/577 δεύτερο κόμμα 
2012 40.9% 280/577 πρώτο κόμμα 
2017 5.9% 30/577 πέμπτο κόμμα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημο site του κόμματος
Σοσιαλιστική Διεθνής

Η Σοσιαλιστική Διεθνής είναι μια διεθνής οργάνωση στην οποία συμμετέχουν σοσιαλιστικά, εργατικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα από ολόκληρο τον κόσμο. Ιδρύθηκε το 1951 ως συνέχεια της Διεθνούς των Εργατικών και Σοσιαλιστικών Κομμάτων, η οποία αποτελούσε μετεξέλιξη της Β΄ Διεθνούς που υπήρχε από το 1889 και είχε σημαντική διεθνή πολιτική δράση μέχρι τα χρόνια του μεσοπολέμου.

Η Σοσιαλιστική Διεθνής (Σ.Δ.) έχει 159 μέλη από τα οποία 102 είναι εθνικά κόμματα με καθεστώς πλήρους μέλους, 30 είναι εθνικά κόμματα με καθεστώς συμβουλευτικού μέλους, και 14 είναι εθνικά κόμματα με καθεστώς μέλους-παρατηρητή. Στη Σ.Δ. συμμετέχουν επίσης τρεις συνδεδεμένες οργανώσεις (Σοσιαλιστική Εκπαιδευτική Διεθνής, Σοσιαλιστική Διεθνής Νεολαία, Σοσιαλιστική Διεθνής Γυναικών) και 10 ανεξάρτητες διεθνείς οργανώσεις (όπως το Διεθνές Συνδικάτο Εκπαιδευτικών και το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα). 58 από τα εθνικά κόμματα μέλη της Σ.Δ μετέχουν στην κυβέρνηση, είτε αυτόνομα, είτε ως μέλη κυβερνητικών συνασπισμών. Θεωρείται ευρωσκεπτιστικό.

Μέλη της Σ.Δ. είναι εργατικά, σοσιαλιστικά, και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Ο ρόλος αυτών των κομμάτων είναι αισθητός σε όλες τις ηπείρους είτε σε κυβερνητική θέση, είτε σε ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση συγκεκριμένα, κόμματα μέλη της Σ.Δ. είναι στην κυβέρνηση σε 7 από τα 27 κράτη/μέλη: στην Ιταλία, το Βέλγιο, τη Φινλανδία, την Πορτογαλία, το Λουξεμβούργο, τη Βουλγαρία και την Ισπανία. Στα υπόλοιπα 15 κράτη/μέλη, τα κόμματα που μετέχουν στη Σ.Δ. είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο τα μέλη της Σ.Δ. έχουν αξιοσημείωτη παρουσία και συμμετέχουν σε κυβερνητικό σχηματισμό σε χώρες όπως η Νορβηγία και η Ελβετία.

Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής διεθνούς είναι σήμερα ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ενώ Γενικός Γραμματέας είναι ο Λουίς Αγιάλα από τη Χιλή.

Παραπομπές 

 
Ιστορία του σοσιαλισμού
Αθανάσιος Β΄ Αλεξανδρείας

Ο Αθανάσιος ο Β΄ (... - 30 Σεπτεμβρίου 496) διετέλεσε Πατριάρχης και Πάπας Αλεξανδρείας στο τέλος του 5ου αιώνα (490-496), με συμμετοχή στις διαμάχες μεταξύ ορθοδόξων και μονοφυσιτών στην Αίγυπτο.

Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Σουέζ

Το Σουέζ (αραβικά: السويس) είναι λιμένας στα βορειοανατολικά της Αιγύπτου με πληθυσμό περίπου 497.000 στον κόλπο του Σουέζ, δίπλα στην γνωστή, ομώνυμη διώρυγα, της οποίας αποτελεί το νότιο στόμιο. Στην πραγματικότητα ο λιμένας του Σουέζ απαρτίζεται από δύο φυσικούς λιμένες τον «λιμένα Ιμπραήμ» και τον «λιμένα Ταουφίκ» με πολλές ναυτιλιακές διευκολύνσεις και πλήθος ναυτιλιακών γραφείων - πρακτορείων. 

Στην πόλη υπάρχει μεγάλο εργοστάσιο πετροχημικών με επιμέρους διυλιστήρια εκ των οποίων αγωγοί πετρελαίου φθάνουν στο Κάιρο και το Πoρτ Σάιντ. Το Σουέζ συνδέεται επίσης με τις παραπάνω πόλεις σιδηροδρομικώς και με αυτοκινητόδρομο. Αποτελεί ακόμη τον ενδιάμεσο σταθμό για προσκυνητές Μουσουλμάνους που κατευθύνονται στη Μέκκα.

Ιστορία 
Στην αρχαιότητα και στην ελληνορωμαϊκή περίοδο ο Πτολεμαίος έχτισε τη πόλη Αρσινόη σε περιοχή που ήταν ένα μικρό χωριό που ονομαζόταν Κλύσμα ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος το αναφέρει φρούριο. Ο Χεδίβης Κομαρίουαχ το κατέκτησε στα τέλη του 9ου αιώνα  και το μετονόμασε σε Σουέζ.

Κατά το 16ο αιώνα υπήρξε ναύσταθμος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η οικονομική και στρατηγική σημασία της πόλης αυξήθηκε κατακόρυφα μετά την διάνοιξη και έναρξη της λειτουργίας της διώρυγας το 1859. Το Σουέζ καταστράφηκε ολοσχερώς δυο φορές στις συνεχόμενες δεκαετίες του 1960 και του 1970 στη διάρκεια συγκρούσεων μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ. Η ανοικοδόμησή της πόλης ξεκίνησε το 1973, μετά το τέλος του πολέμου με το Ισραήλ και την επαναλειτουργία της διώρυγας από την Αίγυπτο. Σήμερα ακόμη δεσπόζει του λιμένος το κτίριο του παλαιού Βρετανικού Διοικητηρίου της διώρυγας.

Μεταξύ των ακραίων στομίων Σουέζ και Πορτ Σάιντ βρίσκεται η πόλη Ισμαηλία παρά την ενδιάμεση λίμνη Τίμσαχ. Σε απόσταση 55 χλμ. νοτιότερα του Σουέζ βρίσκεται η Έιν Ελ Σόκνα, η πλησιέστερη παραλία του Καΐρου, ενώ σε απόσταση 390 χλμ. νοτιότερα (του Σουέζ) βρίσκεται η πασίγνωστη στους λάτρεις της κατάδυσης περιοχή Χουργκάντα (στην αραβική γλώσσα Γκαρντάκα) με τους ονειρικούς κοραλλιογενείς υφάλους και την εξωτική υποβρύχια πανίδα και χλωρίδα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Αιγύπτου
Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Λιμένες της Αιγύπτου
Διώρυγα του Σουέζ
Χοακίν Αλμούνια

Ο Χοακίν Αλμούνια (Joaquín Almunia, 17 Ιουνίου 1948 - ...) ήταν αρμόδιος Επίτροπος για τις Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2004 ως το 2009.

Γεννήθηκε στο Μπιλμπάο της Ισπανίας το 1948. Μετά την ολοκλήρωση της βασικής του εκπαίδευσης και τη συνέχιση σε Νομικά και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Deusto (του Μπιλμπάο) ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι, στην "École Pratique des Hautes Études", και στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ όπου και ειδικεύτηκε σε θέματα "Κεντρικής Διοίκησης" και "Κυβερνητικής".

Στις αρχές της 10ετίας του '70 επέστρεψε στην Ισπανία όπου και ανέλαβε βοηθός λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Alcalá de Henares διδάσκοντας εκεί Δίκαιο απασχόλησης και Κοινωνική Ασφάλιση. Παρά ταύτα ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την εφαρμοσμένη πολιτική. Έτσι στη περίοδο 1972-1975 εργάσθηκε ως οικονομολόγος στο Γραφείο του Ισπανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου στις Βρυξέλλες, ενώ από το 1976 ως το 1979 ως επικεφαλής οικονομολόγος ενός μεγάλου εργατικού (σοσιαλιστικά προσκείμενου) σωματείου της Ισπανίας του UGT.

Το 1979 γίνεται μέλος - πυρήνας του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Ισπανίας (PSOE) απ΄ όπου και ανέλαβε δύο συνεχόμενες φορές Υπουργός στη Κυβέρνηση του Φελίπε Γκονθάλεθ. Την πρώτη, στη 4ετία 1982-1986 ως Υπουργός Εργασίας και τη δεύτερη, 1986-1991, ως Υπουργός Δημόσιας Διοίκησης, ενώ στο επόμενο διάστημα 1994-1997 υπήρξε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματός του.

Το 1997, όταν ο Φελίπε Γκονθάλεθ ανακοίνωσε την απόφασή του για παραίτησή του από την θέση του Γ.Γ. που κατείχε επί 23 χρόνια, διάδοχό του όρισε τον Χοακίν Αλμούνια ο οποίος και εξελέγη στην ηγεσία του κόμματος με συντριπτική πλειοψηφία αποσπώντας το 73% των ψήφων των συνέδρων εκ των οποίων μόλις το 3% τον είχε καταψηφίσει. Στις κομματικές όμως αρχαιρεσίες στις 24 Απριλίου 1998, για την ανάδειξη υποψήφιου για την Πρωθυπουργία, οι εκλέκτορες υπερψήφισαν με ποσοστό 55% τον πρώην Υπουργό Δημοσίων Έργων και σημερινό (Νοέμβριος 2006) Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κ. Χοσέ Μπορέλ. Διατηρώντας έτσι τη θέση του Γ.Γ. ο Χοακίν Αλμούνια, και παρά το οικονομικό σκάνδαλο που ξέσπασε με πρωταγωνιστές δύο εκ των συνεργατών του, διατήρησε την αμέριστη στήριξη του κόμματός του, μέχρι τις εθνικές Ισπανικές εκλογές του 2000 όπου το Σοσιαλιστικό Κόμμα έλαβε μόλις το 34,1% των ψήφων και 125 κοινοβουλευτικές έδρες που τον ανάγκασαν να παραιτηθεί και να τον διαδεχθεί στη θέση του ο Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο.

Παράλληλα όμως ο Αλμούνια δεν είχε σταματήσει να ασχολείται σε ερευνητικά προγράμματα για κοινωνική ισότητα και ανακατανομή εισοδήματος, έτσι το 2002 ίδρυσε και ανέλαβε την διεύθυνση μιας πρωτοποριακής αλλά και προοδευτικής ερευνητικής ομάδας με αντικείμενο την σύγχρονη εφαρμογή σοσιαλιστικών αρχών. Ίσως αυτή η πλούσια συσσώρευση επιστημονικής αλλά και πολιτικής δράσης να υπήρξε και ο λόγος που το 2004 βρέθηκε στο σημερινό Γραφείο του αρμόδιου Επιτρόπου για οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις, όταν το εγκατέλειψε ο Πέδρο Σόλμπες προκειμένου να ενταχθεί στη νεοεκλεγείσα Κυβέρνηση του Θαπατέρο.

Ισπανοί πολιτικοί
Ευρωπαίοι επίτροποι
Μονή Παναγίας Κερνίτσης Αρκαδίας

Η Μονή Κερνίτσης βρίσκεται 2 χλμ. βόρεια από τη Νυμφασία και 6 από τη Βυτίνα. Ιδρύθηκε από τους αδελφούς Δήμου, Θεοφίλο και Συνοδινού Περτζοκολέα οι οποίοι το Μάρτιο του έτους 1116 έθεσαν το θεμέλιο λίθο καθ' ομολογία τους, ενώ οι πρώτοι μοναχοί προήλθαν από τη Νυμφασία. Το όνομά της το πήρε από την ομώνυμη μεσαιωνική πόλη Κερνίτσα, η οποία αρχικά κατοικήθηκε από Σλάβους. Η μονή ως το 1940 κατοικούνταν από άντρες, αλλά από τότε μέχρι σήμερα μονάζουν γυναίκες. Μέχρι το 1833 η μονή ανήκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και έτσι μπορούσε να απολαμβάνει φορολογικά προνόμια. Τέλος σύμφωνα με φήμες τα χρόνια της Τουρκοκρατίας χρησιμοποιήθηκε σαν κρυφό σχολειό.

Δήμος Γορτυνίας 
Κερνιτσης
Δήμος Βυτίνας
ΣΚ Γιουγκοσλάβια

Η ΣΚ Γιουγκοσλάβια (SK Jugoslavija) ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος του Βελιγραδίου στην Γιουγκοσλαβία.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε το 1913 σαν ΣΚ Βέλικα Σρμπιγια (SK Velika Srbija, στα ελληνικά Μεγάλη Σερβία), από το 1919 έως το 1941 πήρε το όνομα  ΣΚ Γιουγκοσλάβια προς τιμήν της ένωσης σε ένα κράτος των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και το 1941 ονομάστηκε ΣΚ 1913 (SK 1913). Πρωταγωνίστησε σε όλα τα πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας μέχρι το 1945 όταν με την λήξη του 2ου παγκοσμίου πολέμου διαλύθηκε τον Ιούνιο του 1945 από το κομμουνιστικό καθεστώς. Το στάδιο και ο εξοπλισμός παραδόθηκαν στον νεοδημιουργημένο τότε Ερυθρό Αστέρα στον οποίο πήγαν και πολλοί παίκτες της ομάδας.

Ιστορία αναλυτικά 
Το 1923 στο 1ο πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας που έγινε σε μορφή κυπέλλου έφτασε μέχρι τα ημιτελικά για να αποκλειστεί από την SASK με 3-4.Το 1924 στον τελικό που έγινε στο Βελιγράδι νίκησε την Χάυντουκ με 2-1 και πήρε το πρωτάθλημα . Το ίδιο έγινε και το 1925 όταν στον τελικό του Βελιγραδίου νίκησε την Γκρατσιάνι Ζάγκρεμπ με 3-2 .Το 1926 έχασε στον τελικό από την Γκρατσιάνι με 2-1.Το 1927 το πρωτάθλημα αλλάζει μορφή και γίνετε με βαθμολογία αλλά η Γιουγκοσλάβια δεν συμμετέχει. Το 1928 καταλαμβάνει την 6η και τελευταία θέση,το 1929 την 3η και το 1930 την 2η .Το 1931 δεν συμμετέχει.Το 1932 το πρωτάθλημα γίνετε με το σύστημα κυπέλλου και αποκλείεται στα ημιτελικά από την Κορκόντια Ζάγκρεμπ με 0-0 και 6-1 η Κονκόρντια πήρε και το πρωτάθλημα.Το 1933 3η ,Το 1934 2η ,Το 1936 δεν συμμετέχει .Το 1937 3η θέση, το 1938 6η ,το 1939 3η ,και το 1940 4η όπου ήταν και το τελευταίο πρωτάθλημα που συμμετείχε.

Παίκτες 
Απο τους μεγαλύτερους παίκτες που αναδείξει η Γιουγκοσλάβια είναι ο Ντράκαν Γιοβάνοβιτς 1ος σκόρερ στα πρωταθλήματα του 1923,1924,και το 1925.Ο Ντούσαν Πέτροβιτς 1ος σκόρερ το 1926 ,Ο Αλεξάντερ Πέτροβιτς που είναι ο 1ος σκόρερ στην ιστορία της.Επίσης και οι Σλάβκο Μιλόσεβιτς ,Τεόφιλο Σπασόγεβιτς,Ντόκιτς.Μπράνισλαβ Χάρρτζισεκκαι ο Ζέζεβιτς.

Τίτλοι 
 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας: 1924, 1925
 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας φιναλίστ: 1926

Αθλητικοί σύλλογοι Βελιγραδίου
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1913
Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Ποδοσφαιρικές ομάδες Σερβίας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1913
Χριστιανική μουσική

Εκκλησιαστική μουσική είναι η μουσική που χρησιμοποιείται κατά την λατρεία του Θεού στη Χριστιανική Εκκλησία.
Η εκκλησιαστική μουσική ακολούθησε διαφορετική πορεία στην Ανατολή και τη Δύση. Για την πορεία της εκκλησιαστικής μουσικής στην Ανατολή δείτε το λήμμα Βυζαντινή μουσική.
Για την πορεία της εκκλησιαστικής μουσικής στη Δύση δείτε το Δυτική εκκλησιαστική μουσική.

Δείτε επίσης 
Τεριρέμ
Γρηγοριανό μέλος
Σπιρίτσουαλς
Γκόσπελ
Χριστιανική ροκ

Εξωτερικοί δεσμοί 
"Βυζαντινή" μουσική
Ρωσική εκκλησιαστική μουσική
Γρηγοριανό μέλος

Θρησκευτική μουσική

fi:Kirkkomusiikki
Ευθεία

Ευθεία είναι γραμμή, απείρου μήκους και μηδενικού πάχους, χωρίς αρχή και τέλος και απολύτως ίσια. Η σχέση που συνδέει μεταξύ τους τα σημεία που ανήκουν σε μία ευθεία περιγράφεται στο επίπεδο καρτεσιανών συντεταγμένων από εξίσωση πρώτου βαθμού

Ax+By+Γ=0

όπου τουλάχιστον ένα από τα Α και Β είναι διάφορο του 0. Ειδικά αν η ευθεία δεν είναι παράλληλη στο άξονα Oy τότε μπορεί να πάρει την μορφή

y = ax + b

Η ευκλείδεια γεωμετρία δεν δίνει ορισμό της ευθείας, αλλά τη θεωρεί αρχική έννοια, όπως και το σημείο και το επίπεδο. Την εικόνα ενός μέρους μιας ευθείας παρέχει ένα τεντωμένο λεπτό νήμα. Σύμφωνα με τη γεωμετρία αυτή, από δύο οποιαδήποτε σημεία του χώρου διέρχεται μία και μόνο μία ευθεία, η οποία αποτελεί και τη συντομότερη οδό μεταξύ των δύο αυτών σημείων. Η ευθεία μπορεί να περιγραφεί επίσης ως η τομή δύο επιπέδων του ευκλείδειου χώρου. 

Στην αναλυτική γεωμετρία η περιγραφή ευθεία που διέρχεται από το σημείο Π παράλληλη στο ελεύθερο διάνυσμα δ είναι:

Σχετικές θέσεις δύο ευθειών

Δύο ευθείες του ίδιου επιπέδου μπορούν να έχουν:
Ένα κοινό σημείο, δηλαδή να τέμνονται. Υποχρεωτικά ανήκουν στο ίδιο επίπεδο.
Δύο ή περισσότερα κοινά σημεία, όποτε υποχρεωτικά ταυτίζονται.
Κανένα κοινό σημείο, οπότε αν ανήκουν στο ίδιο επίπεδο ονομάζονται παράλληλες ή τέμνονται σε ένα σημείο.

Ορολογία

Ανάλογα με το σύστημα αναφοράς ή τη χρησιμότητα των ευθειών χαρακτηρίζονται με τους εξής όρους:

Άξονας: Ονομάζεται η ευθεία στην οποία έχει οριστεί κάποιο σημείο ως αρχή, έχει οριστεί φορά και έχει βαθμονομηθεί, ώστε η ευθεία να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε κάποιο σύστημα αναφοράς.
Άξονας συμμετρίας: Ονομάζεται η ευθεία που συμμετέχει σε μια αξονική συμμετρία.
Κατακόρυφος κατακόρυφη''' ή κατακόρυφη ευθεία: Ονομάζεται η ευθεία που είναι παράλληλη στον άξονα του ύψους. Διαισθητικά μπορεί να γίνει αντιληπτή ως η ευθεία που κινείται από πάνω προς τα κάτω.Οριζόντια ή οριζόντια ευθεία: Ονομάζεται η κάθε ευθεία που είναι κάθετη στην κατακόρυφη.Κάθετος ή κάθετη ευθεία: Ονομάζεται η ευθεία που σχηματίζει ορθή γωνία με κάποιο άλλο σχήμα, ή η κατακόρυφη. Συμβολίζεται με .Παράλληλη ευθεία': Ονομάζεται η ευθεία που είναι παράλληλη σε κάποιο άλλο σχήμα. Συνήθως χρησιμοποιείται το ζεύγος κάθετη-παράλληλη'' για την ανάλυση διανυσμάτων σε συνιστώσες. Συμβολίζεται με \\.

Δείτε επίσης
Αξιώματα θέσης

Άλλοι ιστότοποι

MathWorld Encyclopedia
 Εξισώσεις της ευθείας γραμμής

Γραμμές
Κωνσταντίνος Αδαμόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Αδαμόπουλος (2 Μαρτίου  1892 - 25 Οκτωβρίου 1962) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής πολλές φορές από το 1928 την δεκαετία του 1950, ενώ διορίστηκε και σε υπουργικές θέσεις. Πέθανε εν ενεργεία υπουργός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Δερβένι της Κορινθίας το 1893. Πολιτεύτηκε για πρώτη φορά με το κόμμα των Βενιζελικών στις εκλογές του 1928, στο ψηφοδέλτιο του τότε νομού Αργολιδοκορινθίας. Μετά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και την τραγωδία του Εμφυλίου, συμμετείχε στην προσπάθεια του Παναγιώτη Κανελλόπουλου για δημιουργία πολιτικού σχηματισμού. Το 1949 προσχώρησε μαζί με ορισμένα στελέχη των Βενιζελικών στον Ελληνικό Συναγερμό του στρατάρχη Αλεξάνδρου Παπάγου προκειμένου να στηριχθεί μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Εξελέγη Βουλευτής στην Κορινθία και τοποθετήθηκε υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας στην Κυβέρνηση Παπάγου. Μετά το θάνατο του Παπάγου και την διάλυση του Ελληνικού Συναγερμού, ο Κωνσταντίνος Αδαμόπουλος προσχώρησε στην Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ), την τότε νεοϊδρυθείσα πολιτική παράταξη του Κωνσταντίνο Καραμανλή, με την οποία εξελέγη Βουλευτής Κορινθίας. Το 1955 τοποθετήθηκε υπουργός Δικαιοσύνης στην Κυβέρνηση Καραμανλή του 1955 ενώ στην επόμενη Βουλή, το 1956, διετέλεσε υπουργός Γεωργίας. Συνέχισε ως υπουργός Γεωργίας σε όλες τις μετέπειτα κυβερνήσεις Καραμανλή μέχρι το θάνατο του, πραγματοποιώντας σημαντικό έργο στη γεωργική μεταμόρφωση της χώρας, καθώς επί των ημερών του με τους νόμους 3487/55 περί αγροτικής ασφάλισης και 4169/61, οργανώθηκε ο Οργανισμός Γεωργικών Ασφαλίσεων (ΟΓΑ) και θεσμοθετήθηκαν οι αγροτικές συντάξεις και η περίθαλψη των αγροτών με την ίδρυση (με νόμο) και τη γενίκευση των αγροτικών ιατρείων. Πέθανε στην Αθήνα το 1962, πάσχων από αλλοίωση του αίματος.

Απόδοση τιμών 
Στις 16 Νοεμβρίου 2003 και στην ιδιαίτερη πατρίδα του το Δερβένι, ο Δήμος Ευρωστίνης τίμησε τον Κωνσταντίνο Αδαμόπουλο δίδοντας το όνομά του, σε οδό και σε πλατεία του Δερβενίου, όπου βρίσκεται και η προτομή του. Τα αποκαλυπτήρια της προτομής του έγιναν από τον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.

Παραπομπές 

Βουλευτές Αργολιδοκορινθίας
Βουλευτές Κορινθίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας
Έλληνες υπουργοί Γεωργίας
Ποπ μουσική

Ποπ ονομάζεται ένα είδος μουσικής το οποίο σχετίζεται με ελαφριές μορφές ξένης μουσικής, ή αντίστοιχες ελληνικές δημιουργίες πάνω στα ίδια πρότυπα ρυθμού και μελωδίας (δεν θα πρέπει όμως να συγχέεται με την αντίστοιχη ελληνική λαϊκή μουσική σκηνή). Ο όρος Ποπ προέρχεται από τον αγγλικό όρο popular, που σημαίνει δημοφιλής. 

Κάποια από τα πιο κοινά θέματα στα οποία αναφέρεται η ποπ μουσική είναι τα συναισθήματα και η ρομαντική αγάπη. Τα κύρια μουσικά όργανα που χρησιμοποιούνται είναι η κλασική κιθάρα, η ηλεκτρική κιθάρα, το αρμόνιο και τα ντραμς.

Κάποιες κατηγορίες της ποπ είναι:
 σόουλ ποπ 
 σύγχρονη R&B 
 κάντρι ποπ 
 ποπ ροκ 
 ελέκτροποπ 
 ντανς ποπ 
 λάτιν ποπ 
Ο όρος 'ποπ' συμπεριλαμβάνει το ροκ ν ρολλ, το ροκ (με το οποίο το 1960 και 1970 συχνά ταυτιζόταν η 'ποπ') την ρέγκε και την ελαφρά μουσική του 20ού αιώνα.

Βιβλιογραφία

Δυτικός πολιτισμός
Pop μουσική
Παλαίκαστρο Λασιθίου

Το Παλαίκαστρο (επίσημο: το Παλαίκαστρον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, στην Περιφεριακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Από το 1999 έως το 2010 ήταν έδρα του τότε Δήμου Ιτάνου. Βρίσκεται 18 χιλιόμετρα ανατολικά της Σητείας κοντά στον όρμο Γράντες σε υψόμετρο 35 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 953 κατοίκους. Στην ευρύτερη περιοχή του Παλαικάστρου βρίσκονται αρχαιολογικά και ιστορικά μνημεία. Ιδιαίτερα γνωστό είναι το σπάνιο φοινικόδασος Βάι, που απέχει 7 χιλιόμετρα από τον οικισμό.

Ιστορικά στοιχεία 

Στην περιοχή Ρουσολάκκος, 2 χιλιόμετρα από το χωριό, στην παραλία Χιόνα, αποκαλύφθηκε από τις ανασκαφές που πραγματοποίησαν ο Άγγλοι αρχαιολόγοι R. C. Bosanquet και R. M. Dawkinns στις αρχές του 20ού αιώνα μια μινωική πόλη, η οποία άκμασε την υστερομινωική περίοδο, μέχρι τον 15ο αιώνα π.Χ.. Εδώ βρέθηκαν οι Μινωικές μήτρες του Παλαικάστρου και ο Κούρος Παλαικάστρου. Επίσης βρέθηκαν τάφοι της πρωτομινωικής και μεσομινωικής περιόδου. Το όνομα της πόλης δεν είναι γνωστό. Ο Paul Faure την ταύτισε με την αρχαία πόλη Δραγμό που αναφέρει ο Στέφανος ο Βυζάντιος. Στην πόλη αυτή βρισκόταν το ιερό του Δικταίου Δία, ένα από τα γνωστότερα της ανατολικής Κρήτης. Η λατρεία στο ιερό συνεχίστηκε μέχρι τους ρωμαϊκούς χρόνους. Στο ύψωμα Πετσοφάς, νοτιοανατολικά του Παλαίκαστρου, βρισκόταν σημαντικό ιερό κορυφής, στο οποίο βρέθηκαν ειδώλια λατρευτών.

Κοντά στο φοινικόδασος του Βάι, βόρεια από το Παλαίκαστρο, βρίσκεται η αρχαία πόλη Ίτανος ή Ερημούπολη. Η ίδρυση της πόλης ανάγεται στα προϊστορικά χρόνια και αναφέρεται στα ομηρικά έπη. Η πόλη ήταν σημαντικό κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου και εξήγαγε πορφύρα, σπόγγους, γυαλί και αλιεύματα, ενώ η πόλη είχε έσοδα και από το ιερό του Δικταίου Δία. Η Ίτανος ήταν σε διαμάχη με την Πραισό και αργότερα με την Ιεράπυτνα. Η Ίτανος συνέχισε να είναι σημαντική πόλη κατά την ρωμαϊκή εποχή, μέχρι που καταστράφηκε τη βυζαντινή εποχή. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ίτανος κατοικήθηκε και την ενετική εποχή. 

Επίσης, στο απομονωμένο ύψωμα Καστρί, κοντά στη θάλασσα, έχουν ανασκαφεί οικήματα της γεωμετρικής και ελληνιστικής εποχής. Στο ύψωμα Καστρί οι Ενετοί κατασκεύασαν οχυρό, το οποίο ονόμασαν Paleo Castro, για την προστασία των πλοίων που ελλιμενίζονταν στην περιοχή. Το φρούριο όμως εγκαταλείφθηκε και ο Εβλιγιά Τσελεμπή το 1688 αναφέρει ότι ήταν ερειπωμένο.

Το χωριό του Παλαίκαστρου δεν υπήρχε κατά την ενετοκρατία. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1881, με 143 χριστιανούς κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Διοικητικά στοιχεία 

Το Παλαίκαστρο αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Αγκάθια, Βίγλα, Κουρεμένος, Κυριαμάδι, Λύδια, Μερτύδια, Τοπλού, Χιώνα και Χοχλακιές αποτελούν την κοινότητα Παλαικάστρου αποτελούν που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιτάνου του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 953 κατοίκους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Οδηγός της ανατολικής Κρήτης
Δήμος Ιτάνου

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Σητείας
Πλοιάριο

Επειδή κατά τον Κ.Ι.Ν.Δ. πλοίο θεωρείται κάθε σκάφος που κινείται αυτοδύναμα και έχει άνω των 10 κόρων χωρητικότητα, διάκριση που δεν επαναλαμβάνεται στον Κ.Δ.Ν.Δ. ως πλοιάριο (boat) χαρακτηρίζεται κάθε σκάφος που έναι κάτω των 10 κόρων χωρητικότητας.

Τέτοια σκάφη "πλοιάρια" διακρίνονται σε διάφορες επιμέρους κατηγορίες όπως σκάφη αγώνων (racing yachts), αλιευτικα (fishing boats), ιστιοπλοϊκά (racing yachts), και βοηθητικών υπηρεσιών (service boats), όπως πλοηγίδες (pilot boats) κ.λπ.

Τύποι πλοίων
ΦΚ Ραντνίτσκι Νις

Η Ραντνίσκι (σερβικά: Radnički) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Νις της Σερβίας.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε το 1923 με χρώματα το κόκκινο και άσπρο. Αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία του σερβικού πρωταθλήματος και έχει έδρα το Στάδιο 14 Οκτωβρίου 20.000 θέσεων. Η Ραντνίσκι ανέβηκε για πρώτη φορά στην Α΄ κατηγορία του γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος το 1962 όπου παρέμεινε μέχρι το 1982. Επέστρεψε ξανά το 1990 για να παραμείνει μέχρι το 2000. Από το 2003 παίζει συνεχώς στην Α΄ κατηγορία. Το 1946 άλλαξε όνομα σε 14 Οκτωβρίου για να ξαναπάρει το αρχικό όνομά της το 1962. Η Ραντνίσκι δεν έχει κατακτήσει κάποιον τίτλο ακόμα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Radnički Niš

Αθλητικοί σύλλογοι Σερβίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1923
Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923
ΦΚ Ραμποτνίτσκι Σκοπίων

Η Ραμποτνίσκι (Фудбалски клуб Работнички) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της πόλης των Σκοπίων στη Βόρεια Μακεδονία.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε το 1937 με χρώματα το κόκκινο και το άσπρο. Συμμετείχε στα πρωταθλήματα της Γιουγκοσλαβίας στην Β΄ και Γ΄ κατηγορία μέχρι το 1992 που η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε. Σήμερα συμμετέχει στην Α΄ κατηγορία του πρωταθλήματος της Βόρειας Μακεδονίας. Αγωνίζεται στο Φιλίπ ΙΙ Αρένα (33.460 θεατών).

Τίτλοι 
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας: 2004-05, 2005-06, 2007-08, 2013-14
Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας.: 2007-08, 2008-09, 2013-14, 2014-15

Συνδέσεις 
 Επίσημο site
 FYROM Football

 
Ραμποτνισκι Σκοπιων
Ραμποτνισκι Σκοπιων
Σκόπια
Γεράσιμος Β΄

Ο Γεράσιμος Β΄ καταγόταν από τη Χίο. Έγινε κληρικός σε νεαρή ηλικία και κατόπιν ανέλαβε τις Μητροπόλεις Προϊλάβου στη Ρουμανία και Τορνόβου στη Βουλγαρία, οι οποίες ήταν τότε επαρχίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Εκλέχθηκε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως στις 14 Αυγούστου του 1673, μετά από ενέργειες της συζύγου του τότε Μεγάλου Διερμηνέα της Υψηλής Πύλης Παναγιώτη Νικουσίου.

Εκθρονίστηκε το Δεκέμβριο του 1674 και ανέλαβε τη Μητρόπολη Χίου. Το 1676 προσπάθησε ανεπιτυχώς να επανέλθει στον Πατριαρχικό Θρόνο. Ανέλαβε τη Μητρόπολη Άνδρου, από την οποία καθαιρέθηκε τον Μάιο του 1678. Κατόπιν έγινε Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Παροναξίας και εκθρονίστηκε εκ νέου το 1683 με ενέργειες του Οικουμενικού Πατριάρχη Διονυσίου του Δ΄.

Κατόπιν αυτών, ζήτησε την προστασία των Ενετών που κυριαρχούσαν την εποχή εκείνη στο Αιγαίο. Ο Ιωάσαφ, διάδοχός του στη Μητρόπολη Παροναξίας, του παραχώρησε τη Μονή της Αγίας Κυριακής στη Νάξο, όπου και πέθανε στις 6 Φεβρουαρίου 1689.

Παραπομπές

Πηγές
Οικουμενικό Πατριαρχείο 

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Μητροπολίτες Χίου, Ψαρών και Οινουσσών
Μητροπολίτες Άνδρου
Μητροπολίτες Παροναξίας
Μητροπολίτες Προϊλάβου
Μητροπολίτες Τυρνόβου
Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Το άρωμα

Το άρωμα (γερμ.:Das Parfum) είναι μυθιστόρημα του 1985 γραμμένο από τον Γερμανό συγγραφέα Πάτρικ Ζύσκιντ (Patrick Süskind). Το βιβλίο γνώρισε διεθνή επιτυχία και το 2006 διασκευάστηκε σε ταινία με τον τίτλο Perfume: The Story of a Murderer από τον σκηνοθέτη Τομ Τίκβερ.  Άλλα βιβλία του ιδίου συγγραφέα : «Το κοντραμπάσο», «Το περιστέρι».

Περίληψη

Πρόκειται για την ιστορία του Ζαν Μπατίστ Γκρενουίγ, που γεννήθηκε με ένα ιδιαίτερο χάρισμα: Έχει καταπληκτική όσφρηση. Μπορεί να οσφρανθεί αντικείμενα όπως η πέτρα, τα χρήματα, το γυαλί, δηλαδή άψυχα πράγματα που για τους κοινούς ανθρώπους δεν αναδίδουν κάποια συγκεκριμένη οσμή. Μπορεί να μυρίσει πιο χαρακτηριστικά αρώματα, όπως των λουλουδιών και των φυτών, μπορεί να αντιληφθεί ολόκληρο τον κόσμο μέσα από τις οσμές του. Το χάρισμά του αυτό του επιτρέπει να δουλέψει στη βιοτεχνία της αρωματοποιΐας για διάφορα αφεντικά, τα οποία πλήττονται από διάφορες συμφορές, μόλις ο Ζαν φύγει από τη δούλεψή τους.

Όμως αυτός ο άνθρωπος δεν έχει δική του μυρωδιά. Από τη στιγμή που γεννήθηκε υπήρξε ένα άοσμο τίποτα. Με βάση κάποια δύσοσμα υλικά, προσθέτοντας πιο ελαφριές αρωματικές ουσίες δημιούργησε την τέλεια απομίμηση της ανθρώπινης μυρωδιάς. Τότε, ο εγωϊσμός του, η κακία του και το μίσος του για τους ανθρώπους έφτασαν στο αποκορύφωμα. Αποφασίζει να δημιούργησει το άρωμα του έρωτα και μ' αυτό το επίτευγμα να κατακτήσει τον κόσμο. Αυτή η καταχθόνια σκέψη τον οδηγεί στην δολοφονία είκοσι πέντε νεαρών κοριτσιών προκειμένου να κλέψει την οσμή της καθεμιάς. Στο τέλος κλείνει όλες τις μυρωδιές σε ένα μικρό φιαλίδιο. Μαγεύει τους πάντες και τότε, τη στιγμή του μεγάλου του θριάμβου, το μίσος και η αηδία του για τους ανθρώπους έρχεται να δηλητηριάσει τη χαρά του. Η καταδίκη του ματαιώνεται και ο ίδιος σπαταλάει το τελευταίο άρωμα από το φιαλίδιο, κατακτώντας τις καρδιές των αποβρασμάτων του Παρισιού, οι οποίοι τον σκοτώνουν, προκειμένου ν' αποκτήσουν ένα κομμάτι του Γκρενούιγ δικό τους.

Μέσα από το «Άρωμα» ο αναγνώστης μεταφέρεται στο γοητευτικό αλλά και ρυπαρό Παρίσι του 17ου αιώνα και από τις λεπτομερείς περιγραφές, μαθαίνει γοητευτικές λεπτομέρειες για την ιστορία της αρωματοποιίας καθώς και την διαδικασία παρασκευής των αρωμάτων.

Αρωμα
Μυθιστορήματα μυστηρίου
Ιστορικά μυθιστορήματα
Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Οξφόρδη

Η Οξφόρδη, η αρχαία Οξωνία, είναι πόλη της νότιας Μεγάλης Βρετανίας. Είναι πρωτεύουσα ομώνυμης κομητείας και έχει πληθυσμό 165.000 κατοίκους περίπου. Βρίσκεται χτισμένη στις όχθες του Τάμεση και απέχει γύρω στα 100 χλμ. από το Λονδίνο.

Η Οξφόρδη έχει ανεπτυγμένη βιομηχανία. Διαθέτει εργοστάσια χαλυβουργίας, κατασκευής αυτοκινήτων, ηλεκτρικών συσκευών, χαρτοποιίας, ειδών ένδυσης, τυπογραφίας και γραφικών τεχνών κ.α. Είναι όμως ιδιαίτερα γνωστή σ' όλο τον κόσμο για τα υψηλού επιπέδου πνευματικά της ιδρύματα και ιδιαίτερα για το περίφημο πανεπιστήμιό της, που ιδρύθηκε στις αρχές του 12ου αι. μ.Χ. Στην Οξφόρδη εδρεύει και το δεύτερο, νεότερο πανεπιστήμιο της πόλης "Oxford Brookes" που εκτείνεται σε τρία campus

Η πόλη αυτή είναι μία από τις πιο γραφικές περιοχές της Αγγλίας. Η γραφικότητά της οφείλεται στα πολλά κτίσματα γοτθικού ρυθμού που την κατακλύζουν, όπως είναι τα κολέγια, οι πύργοι και οι ναοί, καθώς επίσης και στα όμορφα πάρκα και τους κήπους της. Το παλιό τμήμα της διατηρεί την ομορφιά και την αρχοντιά των παλαιότερων χρόνων.

Παραπομπές
Πατριάρχης Κωνσταντίνος Ε΄

Ο Κωνσταντίνος Ε΄ (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Βαλιάδης, 1833-1914) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1897 ως το 1901, οπότε και επαύθη από τις Οθωμανικές Αρχές.

Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1833 στη Βέσσα Χίου. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και δάσκαλος. Από αυτόν έμαθε και τα πρώτα του γράμματα. Αφού τελείωσε το σχολείο στο νησί του, μπήκε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1857 αριστούχος. Κατόπιν σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Όταν έγινε Πατριάρχης ο θείος του, ο Αμασείας Σωφρόνιος, τον ακολούθησε στην Κωνσταντινούπολη ως γραμματέας του. Το 1864 χειροτονήθηκε διάκονος. Ακολούθησε το θείο του και μετά την αποχώρησή του από τον Οικουμενικό Θρόνο. Αυτός τον έστειλε για μεταπτυχιακές σπουδές στο Στρασβούργο, την Ελβετία και τη Χαϊδελβέργη.

Το 1872 έγινε γραμματέας της Ιεράς Συνόδου. Το 1874 χειροτονήθηκε ιερέας. Το 1876 εξελέγη Μητροπολίτης Μυτιλήνης και χειροτονήθηκε επίσκοπος. Έμεινε στη Μητρόπολη αυτή ως το 1893, οπότε μετατέθηκε στη Μητρόπολη Εφέσου. Στο μεταξύ, ήταν υποψήφιος (στο τριπρόσωπο) στις Πατριαρχικές εκλογές του 1884, του 1887 και του 1891. Στις 2 Απριλίου 1897, μετά την παραίτηση του Πατριάρχη Άνθιμου Ζ΄, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης.

Ως Πατριάρχης, όρισε επιτροπή η οποία θα εξέδιδε την Καινή Διαθήκη στο αρχαίο κείμενο, ως επίσημη έκδοση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ιδέα που είχε καλλιεργήσει από πολλά χρόνια. Η έκδοση αυτή έγινε μετά την απομάκρυνσή του από το Θρόνο, το 1904, δαπάναις του. Ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για το κήρυγμα και την εκκλησιαστική βυζαντινή μουσική. Ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με το πρόβλημα της διακοπής των σχέσεων με το Πατριαρχείο Αντιοχείας και προσέγγισε την Αγγλικανική Εκκλησία. Επί των ημερών της Πατριαρχίας του προήχθησαν σε Μητροπόλεις όλες οι Επισκοπές της Μακεδονίας.

Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα του 1901, ως αποτέλεσμα εσωτερικών ερίδων στο Πατριαρχείο, ομάδα Μητροπολιτών ζήτησε την παραίτηση του Πατριάρχη. Μεσολάβησε εκπρόσωπος της Υψηλής Πύλης, ο οποίος προσπάθησε να συμβιβάσει τις αντιμαχόμενες «παρατάξεις», χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τελικά, το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής του 1901 υπεγράφη αυτοκρατορικό διάταγμα, το οποίο έπαυε τον Πατριάρχη. Τοποτηρητής εξελέγη ο Μητροπολίτης Προύσσης, ο οποίος ξεκίνησε να χοροστατεί αυθημερόν.

Ο παυθείς Πατριάρχης Κωνσταντίνος μετά από αυτά απεσύρθη στη Χάλκη. Ταλαιπωρημένος από διαβήτη, πέθανε εκεί στις 27 Φεβρουαρίου 1914. Τον Σεπτέμβριο του 2015 έγιναν τα αποκαλυπτήρια προτομής του στην κεντρική πλατεία της γενέτειράς του, Βέσσας Χίου, από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Παραπομπές

Πηγές
 Οικουμενικό Πατριαρχείο 
 Εφημερίδα «Εστία», 2 Απριλίου 1901
 Πῶς ἐκπονήθηκε ἡ πατριαρχικὴ ἔκδοσι τῆς Καινῆς Διαθήκης;
 e-istoria.com 

Κωνσταντίνος Ε΄
Κωνσταντίνος Ε΄
Κωνσταντίνος Ε΄
Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Πατριάρχης Σωφρόνιος Γ΄

Ο Σωφρόνιος Γ΄ (κατά κόσμον Σταύρος Μεϊδαντζόγλου) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1863 έως το 1866, και αργότερα (1870-1899) Πατριάρχης Αλεξανδρείας (ως Σωφρόνιος Δ΄).

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ των ετών 1798 και 1802. Καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Το 1820 χειροτονήθηκε διάκονος, οπότε πήρε και το όνομα Σωφρόνιος. Το 1839 εξελέγη Μητροπολίτης Χίου, οπότε χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και κατόπιν επίσκοπος από τον Πατριάρχη Γρηγόριο ΣΤ΄. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1855 εξελέγη Μητροπολίτης Αμασείας. Εργάστηκε για την ίδρυση ελληνικών σχολείων στην επαρχία του και κατά τα έτη 1858-1860 ήταν μέλος της μεγάλης εθνοσυνέλευσης του Πατριαρχείου, η οποία συνέταξε τους λεγόμενους Εθνικούς ή Γενικούς Κανονισμούς, οι οποίοι ψηφίστηκαν το 1862 και επέτρεπαν τη συμμετοχή περισσότερων λαϊκών στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων του Πατριαρχείου.

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1863, μετά την παραίτηση του Ιωακείμ Β΄, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Κατά την Πατριαρχία του διαπραγματεύτηκε και το 1866 παραχώρησε με Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη στην Εκκλησία της Ελλάδος τις Μητροπόλεις των Επτανήσων, τα οποία είχαν ήδη ενωθεί με την Ελλάδα το προηγούμενο έτος. Την ίδια χρονιά προέκυψε και το λεγόμενο «μοναστηριακό ζήτημα» στην Εκκλησία της Ρουμανίας, καθώς ο ηγεμόνας Αλέξανδρος Κούζας κατέσχεσε όλα τα ακίνητα του Πατριαρχείου, της Μονής Σινά και του Αγίου Όρους στη χώρα αυτή και απέκοψε την Εκκλησία της Ρουμανίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Κατόπιν αυτών, ο Πατριάρχης Σωφρόνιος παραιτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1866 και αποσύρθηκε στο σπίτι του στην Πρίγκηπο μέχρι το 1870. Τη χρονιά εκείνη απεβίωσε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Νικάνωρ και προκλήθηκαν ταραχές για την εκλογή του διαδόχου του. Στις 30 Μαΐου 1870 εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας ως Σωφρόνιος Δ΄. Η Πατριαρχία του αμαυρώθηκε από την άδικη εκδίωξη του Πατριαρχικού Επιτρόπου Καΐρου, Μητροπολίτου Πενταπόλεως Νεκταρίου Κεφαλά, τον οποίο αργότερα η Εκκλησία ανακήρυξε Άγιο και μόλις το 1998 το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας απεκατέστησε συνοδικώς την κανονική τάξη περί του προσώπου του, επί Πατριαρχίας Πέτρου Ζ'.

Παρέμεινε Πατριάρχης Αλεξανδρείας μέχρι τον θάνατό του, στις 3 Σεπτεμβρίου 1899, σε ηλικία πέραν των 101 ετών. Τα οστά του βρίσκονται σήμερα σε μαρμάρινη λειψανοθήκη στο Ναό του Αγίου Γεωργίου Παλαιού Καΐρου.

Παραπομπές

Πηγές
 Οικουμενικό Πατριαρχείο 
 Πατριαρχείο Αλεξανδρείας
 
 

Σωφρόνιος Γ΄
Σωφρόνιος Δ΄
Σωφρονιος
Σωφρονιος
Υπεραιωνόβιοι
Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Δήμος Τυρνάβου (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο Δήμος Τυρνάβου λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος  του  νομού Λάρισας από το 1999 έως το 2010 με έδρα τον Τύρναβο. 

Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011  εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο  Δήμο Τυρνάβου της  Περιφέρειας Θεσσαλίας.

Βρισκόταν χωροθετημένος στο δυτικό τμήμα του Νομού Λαρίσης. Συνόρευε Βόρεια με την Κοινότητα Καρυάς, βορειοδυτικά με το Δήμο Ελασσόνας, Δυτικά με το Δήμο Ποταμιάς, Νοτιοδυτικά με το νομό Τρικάλων, Νότια με τους Δήμους Κοιλάδας και Λάρισας και Ανατολικά με τους Δήμους Αμπελώνα και Γιάννουλης.  Είχε πληθυσμό 16.900 κατοίκους (απογραφή 2001). 

Έδρα του δήμου είναι ο Τύρναβος με πληθυσμό 12.451 κατοίκους. Είναι η 5η (πέμπτη) κατά πληθυσμό πόλη της Θεσσαλίας όπου είναι γνωστή για το Τσίπουρο, Ούζο επίσης για το Καρναβάλι (ένα από τα 5 μεγαλύτερα της χώρας και το μεγαλύτερο της κεντρικής Ελλάδας) της και το μοναδικό της έθιμο, το Μπουρανί. Το συγκεκριμένο έθιμο γίνεται κάθε χρόνο την Καθαρή Δευτέρα στον χώρο του Προφήτη Ηλία, ο οποίος φιλοξενεί Ζωολογικό κήπο με πολλά ζώα (όπως ελάφια, μαϊμούδες, λάμα, στρουνθοκάμηλους κ.α.). 

Την πόλη του Τυρνάβου την διασχίζει ο Τιταρήσιος ποταμός, ο οποίος είναι και ο μεγαλύτερος παραπόταμος του Πηνειού. Επίσης ο Δήμος Τυρνάβου έχει την μοναδική φυσική Λίμνη του Νομού η οποία έχει σπάνια χλωρίδα και πανίδα. Η λίμνη βρίσκεται 3 χιλιόμετρα έξω από την πόλη του Τυρνάβου.

Ο Δήμος Τυρνάβου αποτελείτο από τα εξής Δημοτικά διαμερίσματα:

Τυρνάβου (12.451 κατοίκους)
Αργυροπουλίου (1.908 κατοίκους) βλέπε : Αργυροπούλι
Δαμασίου (1.469 κατοίκους) βλέπε : Δαμάσι
Δένδρων Τυρνάβου (1.072 κατοίκους)

Τυρναβου
Πατριάρχης Άνθιμος Ζ΄

Ο Άνθιμος Ζ΄ (κατά κόσμον Άγγελος Τσάτσος) ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1895 ως το 1897.

Γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1827 και 1832 στο χωριό Πλεσίβιτσα Φιλιατών Ηπείρου και οι γονείς του ονομάζονταν Χριστόδουλος και Ελένη. Ασχολήθηκε στην αρχή με το εμπόριο βοηθώντας τον πατέρα του, αλλά γρήγορα φάνηκε η κλίση του προς τα εκκλησιαστικά. Χειροτονήθηκε διάκονος, έλαβε το όνομα Άνθιμος και το 1856 μπήκε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Εκεί ήταν συμμαθητής του επίσης μετέπειτα Πατριάρχη Ιωακείμ Δ΄. Αποφοίτησε με άριστα το 1861 και επέστρεψε στα Γιάννενα, όπου υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας, αλλά και καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής και του κεντρικού Παρθεναγωγείου.

Το 1869 εξελέγη Μητροπολίτης Παραμυθίας, οπότε χειροτονήθηκε ιερέας και κατόπιν επίσκοπος. Το 1877 έγινε Μητροπολίτης Αίνου και το 1888 Μητροπολίτης Αγχιάλου, θέση από την οποία επαύθη, ή κατ' άλλους δεν δέχτηκε. Το 1893 εξελέγη Μητροπολίτης Κορυτσάς και το 1894 Λέρου και Καλύμνου.

Τέλος, στις 20 Ιανουαρίου 1895 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης, μετά την παραίτηση του προκατόχου του Νεοφύτου Η'. Η εκλογή του σημαδεύτηκε από επεισόδια μεταξύ αντιμαχομένων παρατάξεων, ακόμη και στο εσωτερικό του Πατριαρχικού Ναού.

Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του κτίστηκε το νέο κτίριο της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης του οποίου τα εγκαίνια έγιναν στις 6 Οκτωβρίου 1896. Λίγο πριν ξεσπάσει ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 ο Άνθιμος δέχθηκε την επίσκεψη απεσταλμένου της Εθνικής Εταιρίας προκειμένου να τον μυήσει και να τον ενημερώσει για τους σκοπούς της οργάνωσης και των ακραίων σχεδίων της, που περιελάμβανε και εμπρησμούς στη Κωνσταντινούπολη. Απειλώντας τότε ο Άνθιμος ότι θα ενημέρωνε σχετικά τις Αρχές της Πόλης απαίτησε από την ελληνική πρεσβεία την άμεση αναχώρηση του εν λόγω απεσταλμένου, όπως και έγινε. Έπίσης στη διάρκεια της πατριαρχίας του έστειλε αντιπροσωπία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη Μόσχα, η οποία παρέστη στην τελετή στέψης του Τσάρου της Ρωσίας Νικολάου Β΄. 
Ο Άνθιμος παρασημοφορήθηκε από το Σουλτάνο και από τον Τσάρο.

Εξαναγκάστηκε όμως σε παραίτηση στις 29 Ιανουαρίου 1897, μετά από διετή μόλις Πατριαρχία, καθώς έχασε την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της Ιεράς Συνόδου. Κατόπιν αποσύρθηκε στη νήσο Αντιγόνη, όπου ασχολήθηκε με συγγραφικό έργο, και κατόπιν στο Σισλή, όπου και πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου 1913.

Παραπομπές

Πηγές 
 Οικουμενικό Πατριαρχείο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Φλέγελ Κάρολος, , στην Βικιθήκη

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Μητροπολίτες Παραμυθίας
Μητροπολίτες Αίνου
Μητροπολίτες Αγχιάλου
Μητροπολίτες Κορυτσάς
Μητροπολίτες Λέρου
Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Ιάκωβος Ψαρράς

Ο Ιάκωβος Ψαρράς (Νάξος, 1936 - Θεσσαλονίκη, 21 Νοεμβρίου 2006)  ήταν Έλληνας ηθοποιός και από τις πιο σεμνές παρουσίες του θεάτρου.

Βιογραφία

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, με το οποίο συνδέθηκε στενά αφού συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τους περισσότερους σκηνοθέτες και έπαιξε πολλούς ρόλους. Η πρώτη του εμφάνιση έγινε το 1957, σε ηλικία 20 ετών. Από τότε και για 50 συναπτά χρόνια, υπηρέτησε το Εθνικό Θέατρο. Παντρεύτηκε τις ηθοποιούς Μαρούλα Ρώτα (με την οποία απέκτησε μια κόρη) και Λιάνα Λαζαρίδου (με την οποία απέκτησε άλλη μια κόρη). 

Ο Ψαρράς πέθανε το Νοέμβριο του 2006 έπειτα από εγχείριση ανοικτής καρδιάς, στην οποία υπεβλήθη σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης.

Θεατρική παρουσία
Το ντεμπούτο έγινε με το θίασο του Αλέκου Αλεξανδράκη στο έργο του Πρίσλεϊ Ο ανακριτής έρχεται και συνέχισε με τους θιάσους Μουσούρη, Παππά, Λαμπέτη, Μινωτή- Παξινού και πολλών μεγάλων ηθοποιών, όπως και με το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, με το ΚΘΒΕ και με το Εθνικό (1976- 1997). 

Υπήρξε δάσκαλος στη Σχολή του Εθνικού. Το 1964 υπήρξε ιδρυτικό μέλος του «Άρματος Θεάτρου». 

Το 2000 επέστρεψε στο Εθνικό για να παίξει τον ρόλο του θεράποντα στον Οιδίποδα. Παρέμεινε στο θέατρο μέχρι το τέλος της ζωής του. Η τελευταία του εμφάνιση έγινε στην Ανδρομάχη του Ευριπίδη (από την εταιρεία «Αιχμή»), που περιόδευε σε όλη την Ελλάδα έως τον Σεπτέμβριο του 2006.

Θεατρικές Παραστάσεις

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Κινηματογραφική παρουσία
Στον κινηματογράφο έπαιξε σε ταινίες, όπως «Ωρες αγάπης, ώρες πολέμου» και «Η δίκη των δικαστών». Εκτός από ηθοποιός, ήταν και λογοτέχνης καθώς ασχολήθηκε με την ποίηση. Το 1978 δημοσίευσε την ποιητική συλλογή "Μνήμες" . Τα τελευταία χρόνια έπαιξε σε ταινίες μικρού μήκους, με τελευταία το «Όλα πάνε ρολόι» της Σοφίας Δάντη (2002).

Κινηματογραφικές ταινίες

Βιντεοταινίες

Τηλεταινίες

Τηλεόραση 

Ο Ιάκωβος Ψαρράς εμφανίστηκε σε 94 τηλεοπτικά θεατρικά έργα - κυρίως στο θέατρο της Δευτέρας αλλά και σε άλλες θεατρικές παραγωγές της κρατικής τηλεόρασης. Εμφανίστηκε επίσης σε κωμικές και δραματικές σειρές της μικρής οθόνης. Ορισμένες τηλεοπτικές συμμετοχές του ήταν σε σειρές, όπως η «Μαντάμ Σουσού», «Οι Δίκαιοι», «Τα λιονταράκια του κυρ Ηλία» (1985), "Το σόι μας", «Τρίτο στεφάνι» (1995), «Το χρώμα του φεγγαριού» (1996). Το τηλεοπτικό κύκνειο άσμα του ήταν η σειρά «Alma libre: Ελεύθερη Ψυχή».

Τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου

Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Αλφόνς Αλιμί

Ο Αλφόνς Αλιμί (Alphonse Halimi, 18 Φεβρουαρίου 1932 — 12 Νοεμβρίου 2006) ήταν Γάλλος πυγμάχος, παγκόσμιος πρωταθλητής από το 1957 έως το 1959, που έμεινε γνωστός ως «Ο Μικρός Τρόμος».

Γεννήθηκε στην Αλγερία και είχε 12 αδέρφια. Στα 12 του άρχισε να δουλεύει ως μαθητευόμενος ράφτης, καθώς είχε φύγει από το σπίτι και ζούσε στους δρόμους σε μια χώρα κατεστραμμένη από τον πόλεμο. Αρχικά ασχολήθηκε με την κολύμβηση. Τον κέρδισε όμως η πυγμαχία και το 1953 κέρδισε το πρώτο του πρωτάθλημα Γαλλίας στην κατηγορία του πετεινού, επίτευγμα που θα επαναλάβει και τα έτη 1954 και 1955. Την 1 Απριλίου 1957, ο Halimi αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στην κατηγορία του στο Παρίσι, με νίκη επί του Ιταλού κωφάλαλου μποξέρ Mάριο ντ' Αγκάτα. Το Νοέμβριο του 1957, ο Αλιμί κατέκτησε τον ενιαίο τίτλο στο Λος Άντζελες, μαζί με το ποσό των πενήντα χιλιάδων δολαρίων. Νίκησε το Raul Macias (Ratón) και το 1959, 1960 και 1962 κατέκτησε και τον ευρωπαϊκό τίτλο. Το 1959 έχασε τον τίτλο του από τον Jose Bercerra, στο Λος Άντζελες. Τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Γαλλίας με το Μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής. Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του τα πέρασε ως προπονητής στη Γαλλία. Πέθανε υποκύπτοντας στη νόσο του Αλτσχάιμερ, το 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Alphonse Halimi 1932-2006
 International Jewish Sports Hall of Fame: Alphonse Halimi

Αλιμι Αλφονς
Αλιμι Αλφονς
Αλφόνσους Λιγκουόρι

Ο Αλφόνσους Λιγκουόρι (Alfonso Maria de' Liguori, 27 Σεπτεμβρίου 1696 - 1 Αυγούστου 1787) ήταν Ιταλός επίσκοπος, μουσικός, συγγραφέας, ζωγράφος και καλλιτέχνης. Ίδρυσε το ρωμαιοκαθολικό τάγμα Congregatio Sanctissimi Redemptoris. Αγιοποιήθηκε το 1839 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΣΤ΄ και ανακηρύχθηκε ιατρός της Εκκλησίας το 1871 από τον Πίο Θ΄.

Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Τατιάνα Στεφανίδου

Η Τατιάνα Στεφανίδου (Αθήνα, 18 Απριλίου 1970) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος και παρουσιάστρια.

Κατάγεται από τη Φτελιά Δράμας. Γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1970 στην Αθήνα από τους Άννα και Μίμη Στεφανίδη, ενώ έχει και έναν αδελφό, τον Δημήτρη. Αποφοίτησε από τα Αρσάκεια - Τοσίτσεια Σχολεία και έπειτα ακολούθησε σπουδές χορού στην Σχολή Τεχνών του Αμβούργου. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, φοίτησε στο τμήμα δημοσιογραφίας του ANT1 MediaLab.

Καριέρα
Έχει συνεργαστεί με την ΕΡΤ και με την εφημερίδα Απογευματινή. Ο επόμενος χρόνος τη βρήκε στο κανάλι του Αμαρουσίου παρουσιάζοντας δελτία ειδήσεων δίπλα στον Τέρενς Κουίκ και ως συμπαρουσιάστρια του Γιώργου Παπαδάκη στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή του ΑΝΤ1 Καλημέρα Ελλάδα.

Alpha TV, Tempo TV και Alter Channel είναι οι επόμενοι τηλεοπτικοί σταθμοί στους οποίους παρουσίασε εκπομπές λαϊφστάιλ όπως: Γυάλινος τοίχος, Φύλλο και φτερό, Με το γάντι και Αποκλειστικά. Έπειτα επέστρεψε στον ΑΝΤ1 και παρουσίασε για δύο χρόνια την εκπομπή Αποκάλυψη τώρα.

Παρουσίασε την κοινωνική εκπομπή στον ΑΝΤ1 "Αξίζει να το δεις". Ο ΑΝΤ1 τής ανέθεσε να παρουσιάσει το διαγωνισμό ομορφιάς Σταρ Ελλάς για τρεις συνεχόμενες χρονιές, το "Fame Story 3" και το "Big Mother" που αργότερα μετονομάστηκε σε Big Brother. Το συμβόλαιο της με τον τηλεοπτικό σταθμό έληξε το 2010. Τον Ιούνιο του 2010, το κανάλι του ΑΝΤ1 αποφάσισε τη μη συνέχιση της εκπομπής Αξίζει να το δεις λόγω περικοπών στην απογευματινή ζώνη.

Έχει παρουσιάσει τις εκπομπές "Αξίζει να το ζεις", "Μίλα" και "Μία" στο Star Channel. Το καλοκαίρι του 2015 και μετά από 5 χρόνια στο Star Channel πήρε μεταγραφή στο Epsilon TV και παρουσίαζε την εκπομπή "Tatiana Live".

Από τον Σεπτέμβριο του 2018 μέχρι τον Ιούλιο του 2020 παρουσίαζε την εκπομπή "Μαζί σου" στον ΣΚΑΪ. Τον Δεκέμβριο του 2020 ανέλαβε την παρουσίαση της ενημερωτικής εκπομπής "Τ-live" (Tatiana Live) στον Alpha.

Διαγραφή
Τον Ιανουάριο του 2008 διαγράφηκε για 1,5 χρόνο από την ΕΣΗΕΑ, επειδή συμμετείχε σε διαφήμιση για αλυσίδα σουπερμάρκετ. Η οριστική διαγραφή της από τον οργανισμό για τον ίδιο λόγο έλαβε χώρα το Δεκέμβριο του 2010.

Προσωπική ζωή
Από το 1995 μέχρι το 2002 υπήρξε παντρεμένη με τον επιχειρηματία Παναγιώτη Σταυρόπουλο. Το ζευγάρι χώρισε πολύ νωρίτερα, αλλά άργησε να βγει το διαζύγιό τους.

Το 2003 παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Νίκο Ευαγγελάτο και απέκτησε δύο παιδιά, τον Νικόλα (γενν. 1999) και την Λυδία (γενν. 2004).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Στεφανίδου στο Facebook

Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Φ.Κ. Ζελέζνικ Βελιγραδίου

Η Ζελέσνικ είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος του Βελιγραδίου στην Σερβία.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε το 1930 σαν FK Zeleznik Belgrade. Το 2005 άλλαξε όνομα σε FK Vozdovac Belgrade. Χρώματα έχει το κόκκινο και το άσπρο. Αγωνίζεται στο Ζελέσνικ 12.500 θέσεων.

Τίτλοι 

 Κύπελλο ποδοσφαίρου Σερβίας και Μαυροβουνίου: 2005

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Αθλητικοί σύλλογοι Σερβίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1930
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1930
Αθλητισμός στο Βελιγράδι