BBC One

Το BBC One είναι το πρώτο και κυριότερο τηλεοπτικό κανάλι του BBC στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Νήσο του Μαν και στις Αγγλονορμανδικές Νήσους. Ξεκίνησε να εκπέμπει στις 2 Νοεμβρίου 1936 ως BBC Television Service (Τηλεοπτική Υπηρεσία του BBC) και ήταν το πρώτο κανάλι το οποίο είχε υψηλή, για την εποχή, ανάλυση εικόνας. Μετονομάστηκε σε BBC TV το 1960, μέχρι τo 1964 όπου ξεκίνησε να εκπέμπει και το BBC 2, οπότε το BBC TV έγινε BBC 1 με την σημερινή του ονομασία να την παίρνει το 1997 (αντικαθιστώντας τον αριθμό 1 στη λέξη One).

Τα έσοδα του καναλιού για τη διετία 2012-13 ήταν 1.14 δισεκατομμύρια λίρες Αγγλίας. Το κανάλι χρηματοδοτείται από το τέλος τηλεόρασης όπως και τα υπόλοιπα κανάλια του BBC. Το BBC One έχει την περισσότερη τηλεθέαση από κάθε άλλο κανάλι του Ηνωμένου Βασιλείου.

Από τον Ιούνιο του 2013 διευθύντρια του καναλιού είναι η Σαρλότ Μουρ.

Ιστορικό

Τα πρώτα χρόνια και το λανσάρισμα
Το BBC ξεκίνησε το δικό του κανονικό τηλεοπτικό πρόγραμμα από το υπόγειο του Ραδιομεγάρου, την 22α Αυγούστου του 1932. Η Τηλεοπτική Υπηρεσία του BBC (BBC Television Service) αρχίζει επίσημα τις κανονικές της εκπομπές στις 2 Νοεμβρίου 1936. Την 1η Σεπτεμβρίου 1939, δύο μέρες πριν από την έναρξη του πολέμου μεταξύ της Βρετανίας και της Γερμανίας, ο σταθμός σταμάτησε τη λειτουργία του με μία μικρή προειδοποίηση και ένα από τα τελευταία προγράμματα που έπρεπε να μεταδοθούν πριν τη διακοπή ήταν κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους. Η κυβέρνηση έλεγε ότι η τηλεοπτικοί πομποί θα ενεργούσαν σαν φάρος για τα εχθρικά αεροπλάνα που έφταναν στο Λονδίνο. Ο σταθμός επαναλειτούργησε στις 7 Ιουνίου του 1946 στις 15:00. Η Τζασμίν Μπλάι έκανε την πρώτη ανακοίνωση λέγοντας «Καλό απόγευμα σε όλους. Πώς είστε; Με θυμάστε;». 20 λεπτά αργότερα μεταδόθηκαν κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους.

Η δημιουργία του BBC One
Το BBC κατείχε το τηλεοπτικό μονοπώλιο στη χώρα μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου του 1955, όπου ξεκίνησε να εκπέμπει το πρώτο ανεξάρτητο τηλεοπτικό δίκτυο ITV. Ο σταθμός μετονομάστηκε σε BBC TV το 1960 και έγινε BBC1, όταν δημιουργήθηκε το BBC2 στις 20 Απριλίου του 1964.

Το BBC1 στεγάζονταν στο Κέντρο Τηλεόρασης του BBC από το 1960 μέχρι το 2013. Οι τηλεοπτικές ειδήσεις συνέχισαν να μεταδίδονται από το Alexandra Palace και το 1968 τα στούντιο του κτηρίου εξοπλίστηκαν με συστήματα έγχρωμης εικόνας, προτού μετακινηθούν στο Κέντρο Τηλεόρασης του BBC στις 20 Σεπτεμβρίου 1969.

Μία εβδομάδα πριν τις 15 Νοεμβρίου του 1969, το BBC1 ξεκίνησε, ανεπίσημα, πιλοτικές εκπομπές με έγχρωμη εικόνα. Τα μεσάνυχτα της 15ης Νοεμβρίου το BBC1 ξεκίνησε να εκπέμπει σε έγχρωμη εικόνα 625 γραμμών στα UHF μεταδίδοντας αρχικά απόσπασμα συναυλίας με την τραγουδίστρια και ηθοποιό Πετούλα Κλαρκ.

Η πιο επιτυχημένη περίοδος του καναλιού ήταν την περίοδο 1973-1977, όταν ο σταθμός είχε μερίδιο τηλεθέασης 45%. Αυτή η περίοδος παραμένει έως σήμερα η χρυσή εποχή του BBC1, καθώς εκείνες τις χρονιές ο σταθμός είχε παράγει πολλές σειρές, τηλεπαιχνίδια, ψυχαγωγικές εκπομπές και ντοκιμαντέρ.

1984-1990
Το 1984, Διευθύνων Σύμβουλος του σταθμού ανέλαβε ο παραγωγός Μπιλ Κόττον. Εκείνη την περίοδο, το πρόγραμμά του ήταν πολύ φτωχό και ο σταθμός αγόραζε αμερικανικές σειρές όπως το Dallas και το The Thorn Birds για να το εμπλουτίσει. Ο Κόττον πρότεινε στον επιχειρηματία Μάικλ Γκρέιντ να γίνει ο διευθυντής του BBC 1, αντικαθιστώντας τον Άλαν Χαρτ, ο οποίος είχε επικριθεί για την ελλειπή του γνώση στα θέματα της ψυχαγωγίας, και ο οποίος είχε αναλάβει επικεφαλής στο αθλητικό τμήμα του BBC την περίοδο 1977-1981.

Η πρώτη σημαντική αλλαγή στο κανάλι ήταν να αναδιαμορφώσει την ενημερωτική εκπομπή Sixty Minutes, η οποία δεν ήταν καθόλου δημοφιλής και ήταν η συνέχεια της εκπομπής Nationwide και η οποία με τη σειρά της αντικαταστάθηκε από την εκπομπή BBC Six O'Clock News, η οποία μεταδίδεται κάθε απόγευμα στο κανάλι και από το 1997 στο BBC News. Εκείνη την περίοδο το BBC είχε κόψει διάφορα τηλεοπτικά shows όπως το Miss Great Britain, το Worlds Strongest Man και το International Superstar.

Στις 18 Φεβρουαρίου του 1985, το κανάλι επαναλανσαρίστηκε με νέα εμφάνιση, ενώ νέα προγράμματα εντάχτηκαν στο πρόγραμμά του, όπως το Wogan και το EastEnders. Ο Γκρέιντ άρχισε να δίνει περισσότερη προσοχή στα ωριαία και στα μισάωρα προγράμματα, ενώ τα Panorama and Omnibus μετακινήθηκαν μετά τις ειδήσεις των εννέα. Σχετικά με το BBC 1 ο Γκρέιντ είχε δηλώσει "Όταν πήρα τον έλεγχο του BBC1, ανακάλυψα ότι υπήρχαν κάποια όμορφα πράγματα και απλά έπρεπε να προβληθούν την κατάλληλη ώρα". Το Wogan προβάλλονταν στις 22:00, αλλά ο Grabe το μετακίνησε στις 19:00, καθώς πίστευε ότι σε εκείνη την ώρα το συγκεκριμένο πρόγραμμα θα είχε μεγαλύτερη τηλεθέαση. Από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Αύγουστο του 1985, το BBC1 είχε προβάλλει πολλές Αμερικανικές μίνι σειρές, ενώ το BBC έκανε τα γυρίσματα για τις δικές του παραγωγές, όπως το 'Allo 'Allo!, το In Sickness and in Health και το Open All Hours.

Περαιτέρω βελτίωση ήρθε όταν το BBC δαπάνησε 30 εκατ. λίρες Αγγλίας για την παραγωγή οχτώ δραματικών σειρών, όπως το Howards' Way, το All Creatures Great and Small, το Hold the Back Page και το Bluebill, παράλληλα με την επιστροφή του Bergerac και του Big Deal. Η αύξηση στην παραγωγή των δραματικών σειρών επιτεύχθηκε όταν τα κέρδη δεν πήγαιναν στο διοικητικό τμήμα κατά τη διάρκεια μιας τριετούς περιόδου, στην οποία το BBC1 επικρίθηκε για την αποτυχημένη προσπάθεια για προσαρμογή της ανταγωνιστικότητας με το ITV, στην παραγωγή των δραματικών σειρών. Το EastEnders είχε μετακινηθεί στις 19:30, όπου κατάφερε να προσελκύσει 20 εκατομμύρια τηλεθεατές, δίνοντας στο πρώτο δημόσιο κανάλι, μερίδιο τηλεθέασης κοντά στο 50%, για πρώτη φορά από το 1982.

Στις 27 Φεβρουαρίου του 1985, το Doctor Who είχε υποβληθεί σε 18-μηνη παύση γυρισμάτων. Το BBC σχεδίαζε να χρησιμοποιεί τα έξοδα των σειρών, για το νέο πρόγραμμα του καναλιού, αλλά μετά από πίεση του κοινού, το BBC συνέχισε την παραγωγή του Doctor Who και έτσι η σειρά άρχισε να προβάλλεται ξανά από τον Σεπτέμβριο του 1986. Εκείνη την στιγμή ο Μάικλ Γκρέιντ και ο Τζόναθαν Πάουελ είχαν κατηγορηθεί για τις αποφάσεις τους (ο Grabe είχε δεχθεί απειλές για να τον θανατώσουν), αλλά αργότερα αποκαλύφθηκε ότι οι αποφάσεις τους πάρθηκαν εξαιτίας του ότι οι σειρές δεν ήταν πλέον δημιουργικές και ήταν απίθανο να βρουν κάποιον που να ήξερε τι να κάνει με τις συγκεκριμένες σειρές.

Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1985, το παιδικό πρόγραμμα του σταθμού είχε γίνει υπηρεσία και είχε μετονομαστεί σε Children's BBC και για πρώτη φορά χρησιμοποίησε ξεχωριστά σήματα και παρουσιαστές, σχεδόν παρόμοια με το Children's ITV που πρωτοξεκίνησε στους τηλεοπτικούς δέκτες δύο χρόνια πριν. Προηγουμένως το BBC είχε εκπέμψει παιδικά προγράμματα χρησιμοποιώντας το προσωπικό και τους εκφωνητές του BBC 1. Ο πρώτος παρουσιαστής του προγράμματος, που εγκαινίασε την ομότιτλη υπηρεσία ήταν ο Φίλιπ Σόφιλντ.

Στις 23 Μαΐου του 1986, το μεσημεριανό τηλεοπτικό πρόγραμμα Pebble Mill at One σταμάτησε οριστικώς τις εκπομπές του μετά από 14 χρόνια στον αέρα, ενώ την Δευτέρα 27 Οκτωβρίου, το BBC ξεκίνησε τα καθημερινά τηλεοπτικά προγράμματά του. Ο Roger Laughton (διευθυντής προγράμματος) δήλωσε ότι "ήταν η φυσική προέκταση της δέσμευσης της εταιρείας για τις δημόσιες ραδιοτηλεοπτικές υπηρεσίες, δεδομένου ότι το ήμισυ του πληθυσμού είχε πρόσβαση σε τηλεόραση κατά τη διάρκεια της ημέρας, κυρίως οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι και οι νοικοκυρές". Μερικά από τα προγράμματα ήταν το BBC One O'Clock News, το Open Air, το Day to Day και το Neighbours. Το Neighbours μετακινήθηκε στις 17:35 στις αρχές του 1988, όταν το παρακολουθούσαν περίπου 18 εκατομμύρια άνθρωποι κάθε μέρα.

1990-2000

Το φθινόπωρο του 1987, το BBC1 ξεκίνησε να εκπέμπει με τη χρήση του συστήματος NICAM. Το BBC ξεκίνησε την εκπομπή σε αυτό το πρότυπο, επειδή εκείνη την περίοδο κυκλοφόρησαν οι πρώτες συσκευές με λήψη στο πρότυπο NICAM. Το BBC κατάφερε να εντάξει πλήρως το BBC1 και το BBC2 σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο στο συγκεκριμένο πρότυπο στις 31 Αυγούστου του 1991. Εκείνη την περίοδο, το ITV και το Channel 4 ξεκίνησαν την μετάδοση στο πρότυπο NICAM χρησιμοποιώντας την τεχνολογία του BBC. Προγράμματα με ευρεία οθόνη (16:9) ξεκίνησαν να παράγονται όταν ξεκίνησε η επίγεια ψηφιακή τηλεόραση στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 1998.

Τα πρώτα πενήντα χρόνια ύπαρξης του καναλιού, με εξαίρεση τις ταινίες που αγοράζονταν από τις ΗΠΑ και αλλού, σχεδόν όλο τα πρόγραμμα του σταθμού, ήταν παραγωγές του τμήματος παραγωγής του BBC. Αυτό άλλαξε μετά την ψήφιση του νόμου περί ραδιοτηλεοπτικών μεταδόσεων το 1990, ο οποίος λέει ότι το 25% των τηλεοπτικών παραγωγών του BBC θα ανατίθενται σε ανεξάρτητες εταιρείες παραγωγής. Μέχρι το 2004, πολλά δημοφιλή προγράμματα του BBC One είχαν ανατεθεί σε διάφορες εταιρείες παραγωγής, αλλά το τμήμα παραγωγής του BBC είχε ακόμα μεγάλη συνεισφορά στα προγράμματα των καναλιών του κρατικού φορέα.

Τον Μάιο του 1991, ως μέρος των 63 εκατ. λιρών Αγγλίας που είχαν κρατηθεί για το ανοιξιάτικο και καλοκαιρινό πρόγραμμα του BBC, ανακοινώθηκε ότι επιπλέον 20 εκατ. λίρες θα δαπανηθούν για τις δραματικές και κωμικές σειρές των καναλιών, πράγμα που σήμαινε ότι το BBC 1 θα ήταν ανταγωνιστικό στο Channel 3 (το οποίο είναι η νόμιμη ονομασία του ανεξάρτητου τηλεοπτικού δικτύου ITV), το οποίο μόλις είχε άδεια για εκπομπή σήματος.

Το Δεκέμβριο του 1991, το Wogan σταμάτησε, εξαιτίας της πτώσης της τηλεθέασης ενάντια στα προγράμματα του ITV και επειδή την εκπομπή την παρακολουθούσαν μόνο 6 εκατ. τηλεθεατές ενώ τα προγράμματα This Is Your Life, The Krypton Factor και The $64,000 Question είχαν τη διπλάσια τηλεθέαση. Επιπλέον, 40 εκατ. λίρες δαπανούσε κάθε χρόνο το ITV, εξαιτίας της κριτικής που δέχτηκε για το φθινοπωρινό του πρόγραμμα, έχοντας βαρετά και νέα προγράμματα με "φτωχό" σενάριο. Το Wogan αντικαταστάθηκε από το Eldorado, στις αρχές του Ιουλίου του 1992, αλλά σταμάτησε ένα χρόνο αργότερα.

Το φθινόπωρο του 1993, ο Άλαν Γιέντομπ ένταξε στο πρόγραμμα του σταθμού τη σειρά "My first try with a lot of help from my friends", για την οποία το κανάλι ακόμα δέχεται κριτικές. 175 εκατ. λίρες δαπανήθηκαν για 80ωρες πρωτότυπες δραματικές σειρές, για εκπομπές σχετικά με τις τέχνες, για την σειρά Omnibus, η οποία διήρκεσε για 26 εβδομάδες και για ντοκιμαντέρ. Ενώ έκαναν πρεμιέρα και οι κωμικές σειρές Goodnight Sweetheart, Grace & Favour και The Danny Baker Show. Το The New Adventures of Superman παρουσιάστηκε για να δώσει στα βράδια του Σαββάτου μια ποικιλία προγραμμάτων.

Βλέποντας την απογοήτευση του κόσμου σχετικά με το ότι το 25% των προγραμμάτων του καναλιού το καλοκαίρι του 1993 ήταν επαναλήψεις, το BBC 1 συμφώνησε να μεταδόσει επιπλέον 110 ώρες κανονικού προγράμματος για το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς.

Τον Μάρτιο του 1999, το (μετονομασθέν από τις 4 Οκτωβρίου 1997) BBC One παραδέχτηκε την ήττα του στα νούμερα τηλεθέασης σε σχέση με του ITV. Αυτή την απόφαση την πήρε το κανάλι έπειτα από συνεχιζόμενες καταγγελίες, οι οποίες έλεγαν ότι το κανάλι δεν κάνει κάτι ελκυστικό για να έχει περισσότερους τηλεθεατές.

2000-2010
Στις 1 Νοεμβρίου του 2000, η Λορέιν Χέγκεσι έγινε η διευθύντρια του καναλιού.

Όταν ήταν διευθύντρια η Χέγκεσι, η τηλεθέαση του BBC One μειώθηκε κατά 19.9%, έχοντας μερίδιο τηλεθέασης 23%, αν και αυτή η μείωση φάνηκε σε όλα τα κανάλια της χώρας λόγω του ανταγωνισμού από την έλευση της ψηφιακής τηλεόρασης δύο χρόνια πριν. Ωστόσο, το 2001 το κανάλι πέρασε τον κύριο ανταγωνιστή του το ITV, κάτι το οποίο έγινε για πρώτη φορά από όταν πρωτοξεκίνησε να εκπέμπει ο σταθμός από το 1955.

Την περίοδο εκείνη έκανε δύο αλλαγές οι οποίες είχαν ξεκινήσει να υλοποιούνται ήδη από τον προηγούμενο μήνα, από τον γενικό διευθυντή του BBC, τον Γκρεγκ Ντάικ. Οι ειδήσεις των εννέα (Nine O'Clock News) μετακινήθηκαν στις 22:00 και το Panorama μετακινήθηκε από το βράδυ της Δευτέρας στο βράδυ της Κυριακής. Το BBC One δέχτηκε κριτική για την μετακίνηση του Panorama λέγοντας ότι το κανάλι καταστρέφει ένα ωραίο πρόγραμμα, βάζοντάς σε ώρα που ο κόσμος είναι έξω. Παρόλα αυτά, η Χέγκεσι υποστήριξε ότι η τηλεθέαση του Panorama θα ανέβει στα επίπεδα που ήταν και παλιά.

Η Χέγκεσι και η υπεύθυνη δραματικών σειρών του φορέα, Τζέιν Τράντερ επωφελήθηκαν με την μετακίνηση των ειδήσεων από τις 21:00 στις 22:00, διότι στις 21:00 τοποθετήθηκαν νέες δημοφιλείς δραματικές σειρές, όπως η επιτυχημένη σειρά Waking the Dead (2000–2011) και το Spooks (2002–2011). Το χορευτικό σόου Strictly Come Dancing (2004–σήμερα), στο οποίο συμμετέχουν διάσημοι, ήταν δημοφιλές προς το κοινό και μεταδιδόταν κάθε Σάββατο βράδυ, αν και ένα άλλο ψυχαγωγικό πρόγραμμα ξεκίνησε να προβάλλεται τα βράδια του Σαββάτου, το Fame Academy, το κανάλι αντιμετώπιζε κατηγορίες ότι είναι πάρα πολύ παράγωγο σε σχέση με την παραγωγή των άλλων τηλεοπτικών σταθμών και το κανάλι αντιμετώπιζε επιθέσεις ότι κινδυνεύει να γίνει πολύ λαϊκιστικό, χωρίς να παρέχει ένα σοβαρό τηλεοπτικό πρόγραμμα.

Το 2002, η Χέγκεσι πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει τα παραδοσιακά σήματα του σταθμού, τα οποία χρησιμοποιούσε από το 1963. Τα παλιά σήματα αντικαταστάθηκαν με καινούργια, τα οποία ήταν "ζωντανά" και είχαν κινήσεις. Τα νέα σήματα ονομάστηκαν Rhythm & Movement (Ρυθμός και Κίνηση) και τα οποία δέχτηκαν κριτική, επειδή ήταν ενάντια στις παραδόσεις του σταθμού. Η εγκατάλειψη του ρολογιού του σταθμού και η έλλειψη "σοβαρών σημάτων", έβαλαν το BBC σε δύσκολη κατάσταση μία μόλις ημέρα μετά το θάνατο της Βασίλισσας Ελισάβετ.

Μία από τις πιο σημαντικές αποφάσεις της Χέγκεσι και η τελευταία μεγάλη επιτυχία του καναλιού ήταν η συνέχιση της επιστημονικής σειράς Doctor Who, η οποία ήταν πολύ δημοφιλής κατά τη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά η σειρά είχε σταματήσει το 1989. Η Χέγκεσι και η Τράντερ συνέχισαν την σειρά το Σεπτέμβριο του 2003, μετά από δύο χρόνια πιέσεων προς το BBC Worldwide (νυν BBC Studios) να σταματήσουν τους στόχους για την δημιουργία ταινίας για το πρόγραμμα Doctor Who και να επιτρέψουν η σειρά να επιστρέψει στο BBC One. Η νέα σημερινή έκδοση του Doctor Who έκανε πρεμιέρα στις 26 Μαρτίου του 2005 και έγινε αμέσως δημοφιλής.

Το 2005, η Χέγκεσι παραδέχτηκε σε συνέντευξή της στην εφημερίδα The Independent ότι τα προγράμματα σχετικά με τις τέχνες είχαν περικοπεί όταν διετέλεσε τα καθήκοντά της, ως διευθύντρια του σταθμού. Ωστόσο, αυτή ανταποκρίθηκε σε αυτή την παράλειψη όταν δέχτηκε κριτική από την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, με την μετάδοση των ντοκιμαντέρ Imagine (2003-σήμερα) και A Picture of Britain (2005), τα οποία έχουν σχέση με τις τέχνες.

Στις 14 Φεβρουαρίου του 2005, ανακοινώθηκε ότι η Λορέιν Χέγκεσι θα έφευγε από το BBC για να πάει στην εταιρεία παραγωγής Talkback Thames. Τελικά έφυγε στις 15 Απριλίου. Πέντε μήνες μετά την αποχώρησή της, το BBC One ονομάστηκε "Σταθμός της Χρονιάς" στο "Διεθνές Φεστιβάλ Τηλεόρασης του Εδιμβούργου".

Το 2005, διευθυντής του σταθμού ανέλαβε ο Πίτερ Φίντσαμ, ο οποίος επέβλεψε τη μετάδοση πολλών επιτυχημένων προγραμμάτων του BBC One όπως το Ρομπέν των Δασών, το Jane Eyre (2006) και το How Do You Solve a Problem Like Maria?, το οποίο αντικαταστάθηκε από τα παρόμοια σόου Any Dream Will Do και I'd Do Anything, τα οποία ήταν επίσης επιτυχημένα. Όταν συμπληρώθηκε ένας χρόνος, από όταν ο Πίτερ Φίντσαμ έγινε ο διευθυντής, τα νούμερα τηλεθέασης του σταθμού είχαν αρχίσει να ανεβαίνουν, από το 22.5% που ήταν τον Αύγουστο του 2005 έγιναν 23.6% τον Αύγουστο της επόμενης χρονιάς.

Ο Φίντσαμ ξεκίνησε και τις εκπομπές The One Show (2006-σήμερα), ένα απογευματινό lifestyle πρόγραμμα και το Davina (2006) ένα βραδινό talk show, το οποίο παρουσιάζονταν από την Νταβίνα ΜακΚόλ. Ωστόσο, το Davina ήταν μια καταστροφή για τις κριτικές και για τα νούμερα τηλεθέασης, κάτι το οποίο ο Φίντσαμ παραδέχτηκε ότι ήταν δικό του λάθος. Παρόλα αυτά συνέχισε να πειραματίζεται με το πρόγραμμα του BBC One. Τον Ιανουάριο του 2007, ο Φίντσαμ μετακίνησε το Panorama από τα βράδυ της Κυριακής στο βράδυ της Δευτέρας, όπου μεταδίδονταν μέχρι το Νοέμβριο του 2000.

Για άλλη μια φορά οι αποφάσεις του Φίντσαμ προκάλεσαν ερωτήματα, για την απόφασή του να αντικαταστήσει τα σήματα Rhythm & Movement με τα σήματα Circle (Κύκλος), τα οποία ήταν μικρά βιντεάκια 10 δευτερολέπτων, εκ των οποίων κάποια απεικόνιζαν τοποθεσίες από το Μεξικό και την Κροατία. Αργότερα ο Φίντσαμ έπρεπε δημοσίως να υπερασπιστεί το μισθό των 18 εκατ. λιρών που είσπραξε ο Τζόναθαν Ρος από το BBC το 2006.

Το 2007, το BBC One ονομάστηκε "Κανάλι της Χρονιάς" στα βραβεία Broadcast Awards.

Τον Μάιο του 2007, ο Φίντσαμ πήρε την απόφαση να σταματήσει την προβολή του Neighbours, μία Αυστραλιανή σαπουνόπερα, από το BBC One ύστερα από 21 χρόνια προβολής, όταν η εταιρεία παραγωγής ζητούσε περισσότερα χρήματα για την αγορά της σειράς. Ο Φίντσαμ είπε ότι αυτό ήταν μια μεγάλη απώλεια και ότι το BBC One δεν θα πλήρωνε 30 εκατ. λίρες για τη σειρά. Η σειρά σταμάτησε να προβάλλεται από το κανάλι την Άνοιξη του 2008 και μετακινήθηκε στο Channel 5. Το The Weakest Link μετακινήθηκε από το BBC Two για να καλύψει το κενό και το CBBC μετακινήθηκε 20 λεπτά νωρίτερα.

Τον Ιούλιο του 2007, υπήρχε περαιτέρω αντιπαράθεση, όταν ο Φίντσαμ κατηγορήθηκε για παραπλάνηση των τηλεθεατών του BBC One. Το περιστατικό αφορούσε ένα μέρος από το επερχόμενο ντοκιμαντέρ Ένα έτος με την Βασίλισσα, το οποίο είχε παιχτεί σε δημοσιογράφους κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου. Αυτό προφανώς έδειχνε την Βασίλισσα με την φωτογράφο Annie Leibovitz να διαφωνούν για το ποιο ρούχο θα πρέπει να φορέσει, αλλά το BBC, στη συνέχεια, παραδέχτηκε ότι οι σκηνές, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν στο τρέιλερ, είχαν τροποποιηθεί από το κανονικό ντοκιμαντέρ, πράγμα που θα έδινε λάθος εντύπωση.

Ο Φίντσαμ παραδέχτηκε το λάθος, αλλά απέρριψε τις απόψεις ότι θα πρέπει να παραιτηθεί από τη θέση του. Το μέλλον του ήταν αβέβαιο μετά από τα επικριτικά σχόλια του Michael Lyons, ο οποίος ήταν ο πρόεδρος του BBC Trust μέχρι τις 5 Οκτωβρίου του 2007.

Το 2009, το BBC Trust, σε μία δήλωσή του, ανακοίνωσε ότι θα γίνουν κάποιες αλλαγές στο πρόγραμμα του σταθμού. Αυτές οι αλλαγές είχαν σαν αποτέλεσμα την μείωση της τηλεθέασης. Αυτό φανήκε κυρίως στα προγράμματα Blue Peter και Newsround, τα οποία είναι παιδικά προγράμματα του τηλεοπτικού σταθμού CBBC.

2010-σήμερα
Τον Μάιο του 2012, μετά από έγκριση του BBC Trust, όλα τα παιδικά προγράμματα από το BBC One και το BBC Two θα μετακινούνταν στους τηλεοπτικούς σταθμούς CBBC και CBeebies. Διαπιστώθηκε ότι η πλειοψηφία των παιδιών παρακολουθούσαν ήδη τα παιδικά προγράμματα στα συγκεκριμένα κανάλια και ότι μόνο το 7% των παιδιών παρακολουθούσε τα προγράμματα του CBBC στο BBC One και στο BBC Two, και έτσι κατέστη σαφές ότι "τα προγράμματα για παιδιά είναι απολύτως θεμελιώδους σημασίας για το BBC και αυτός είναι ο λόγος που προστατεύονται οι συγκεκριμένες επενδύσεις υπό το πρίσμα των περικοπών από αλλού". Τα παιδικά προγράμματα στο BBC One σταμάτησαν στις 21 Δεκεμβρίου του 2012.

Το 2012, το BBC Trust ανακοίνωσε τις κυριότερες αλλαγές που έκανε το BBC:

 Το BBC One μείωσε στο ελάχιστο τη διάρκεια των μουσικών εκπομπών και των εκπομπών σχετικά με τις τέχνες από 45 λεπτά σε 40 λεπτά το κάθε επεισόδιο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το κόψιμο κάποιων επεισοδίων από τις εκπομπές και ιδιαίτερα από την εκπομπή Film 2013.
 Το BBC One και το BBC Two "προστατεύονται σε μεγάλο βαθμό από σημαντικές περικοπές".
 Το BBC One συνέχισε να αυξάνεται, αλλά ακόμα παραμένει κάτω από το 10% της συνολικής παραγωγής (τώρα είναι στο 8.4%).
 Οι δαπάνες για αθλητικά δικαιώματα μειώθηκαν κατά 15%.

Το 2012, το BBC αγόρασε τα τηλεοπτικά δικαιώματα του The Voice, το οποίο ήταν ήδη δημοφιλές σε άλλες χώρες. Το BBC πλήρωσε 22 εκατ. λίρες για την προβολή του σόου στο Ηνωμένο Βασίλειο για δύο χρόνια. Το σόου πήρε καλές κριτικές, αλλά η τηλεθέασή του έπεσε προς το τέλος του πρώτου και του δεύτερου κύκλου. Το 2013, το σόου άλλαξε ώρα προβολής και τα νούμερα της τηλεθέασης βελτιώθηκαν. Ωστόσο, το Νοέμβριο του 2015 ανακοινώθηκε ότι το show θα μεταδοθεί εκ νέου από το 2017 μέσω του ITV. Τον Ιούνιο του 2013 διευθύντρια του καναλιού έγινε η Σαρλότ Μουρ.

Άλλες υπηρεσίες

BBC One +1
Τον Οκτώβριο του 2013, το BBC ανακοίνωσε ότι θα ξεκινήσει να εκπέμπει ένα τηλεοπτικό κανάλι με το όνομα BBC One +1. Το κανάλι αρχικά θα αντικαθιστούσε το BBC Three το 2016. Ωστόσο, στις 30 Ιουνίου 2015, το BBC Trust απέρριψε τα σχέδια για το νέο κανάλι, ενώ το BBC Three συνεχίζει να υφίσταται ως διαδικτυακή υπηρεσία.

BBC One HD

Στις 3 Νοεμβρίου 2010 στις 19:00, ξεκίνησε να εκπέμπει το υψηλής ευκρίνειας κανάλι του BBC One, το BBC One HD. Το κανάλι αναμεταδίδει το κανονικό κανάλι του BBC One σε HD εικόνα. Στις 30 Μαΐου του 2012, η εικόνα του καναλιού άλλαξε σε 1920x1080 pixels. Το BBC One HD, όταν ξεκίνησε να λειτουργεί, δεν προκάλεσε καμία αλλαγή στις περιφέρειες του Ηνωμένου Βασιλείου (Βόρεια Ιρλανδία, Ουαλία και Σκωτία) και έτσι το κανάλι δεν μπορούσε να εκπέμψει κατά τη διάρκεια των τοπικών προγραμμάτων και ιδιαίτερα των ειδήσεων.

Το BBC Trust παραδέχτηκε ότι αυτό οφείλεται σε τεχνικούς και οικονομικούς περιορισμούς, αλλά το BBC ανακοίνωσε στις 6 Ιουνίου του 2011 ότι οι τρεις περιφέρειες θα αποκτούσαν τους τηλεοπτικούς σταθμούς που φέρουν την ονομασία του BBC One (Βόρεια Ιρλανδία, Ουαλία και Σκωτία) κάτι που συνέβη στις 24 Οκτωβρίου του 2012, στις 14 και 29 Ιανουαρίου του 2013 αντιστοίχως. Στις 16 Ιουλίου 2013, το BBC ανέφερε ότι θέλει να δημιουργήσει και περιφερειακούς τηλεοπτικούς σταθμούς για το BBC One HD, ωστόσο αυτό θα απαιτούσε την έγκριση του BBC Trust.

Σε αντίθεση με το BBC One HD, το οποίο εκπέμπει σε ήχο 5.1 DTS, το BBC One Ουαλίας και Βόρειας Ιρλανδίας εκπέμπουν με στερεοφωνικό ήχο PCM, ακόμα και όταν αναμεταδίδουν το BBC One HD. Στις 18 Νοεμβρίου του 2013, άλλαξε η μετάδοση του BBC One Βόρειας Ιρλανδίας από SD σε HD μέσω της πλατφόρμας Sky. Το ίδιο έγινε και με το κανάλι της Ουαλίας και της Σκωτίας στις 10 Δεκεμβρίου 2013. Στις 24 Μαρτίου του 2014, το BBC One Σκωτίας, Ουαλίας και Βόρειας Ιρλανδίας ξεκίνησαν να εκπέμπουν στις πλατφόρμες της ημικρατικής Freesat, της πανευρωπαϊκής Sky plc και Virgin Media (ιδιοκτησία της Liberty Global) έξω από τις περιοχές όπου εκπέμπουν κανονικά.

Παρουσίαση

Για πολλά χρόνια, BBC One συμβολιζόταν με μία υδρόγειο σφαίρα στο τηλεοπτικό του σήμα.

Το πρώτο σήμα του BBC One εμφανίστηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1953, γνωστό ως Φτερά νυχτερίδας. Το 1962, το σήμα αντικαταστάθηκε από ένα χάρτη του Ηνωμένου Βασιλείου και το 1963 εμφανίστηκε η υδρόγειος σφαίρα, αλλάζοντας την εμφάνιση του σήματος για τα επόμενα 39 χρόνια.

Πιο συγκεκριμένα, στις 18 Φεβρουαρίου του 1985 δημιουργήθηκε το "Computer Originated World", ένα πρόγραμμα του BBC, με το οποίο έφτιαχναν τα τηλεοπτικά σήματα. Το πρόγραμμα αντικαταστάθηκε από το Virtual Globe στις 16 Φεβρουαρίου του 1991. Στις 4 Οκτωβρίου του 1997, η υδρόγειος ήταν ένα κόκκινο, πορτοκαλί και κίτρινο αερόστατο, σχεδιασμένο ώστε να φαίνεται σαν υδρόγειος. Το αερόστατο πετούσε σε διάφορα σημεία στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Στις 29 Μαρτίου του 2002, η υδρόγειος αντικαταστάθηκε από τα σήματα Ρυθμός και Κίνηση (Rhythm & Movement), στα οποία άνθρωποι χόρευαν διάφορα είδη χορού. Στις 7 Οκτωβρίου του 2006, τα σήματα αυτά αντικαταστάθηκαν από τα σήματα Κύκλος (Circle).

Με βάση το BBC, τα σήματα του κύκλου μπορούν να θεωρηθούν ότι είναι ανάλογα με τα σήματα της υδρογείου.

Περιφερειακές παραλλαγές
Το BBC One έχει τηλεοπτικά κανάλια για τις περιφέρειες της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας. Σε κάθε περιφέρεια στο λογότυπο του BBC One υπάρχει και το όνομα της αντίστοιχης περιφέρειας. Στην Αγγλία, κάθε περιφέρεια μεταδίδει και ένα δικό της δελτίο ειδήσεων με τοπικά νέα, όπως και τις κανονικές ειδήσεις και τα προγράμματα του BBC One. Κατά τη διάρκεια αυτών των προγραμμάτων το περιφερειακό λογότυπο φεύγει από την οθόνη και στην θέση του μεταδίδεται το κανονικό λογότυπο του BBC One. Όταν, ο σταθμός σταματάει την μετάδοση του κανονικού BBC One, επαναφέρει το περιφερειακό λογότυπο. Το BBC One Σκωτία είναι ο μεγαλύτερος περιφερειακός σταθμός του BBC One, το οποία ανήκει στο BBC Σκωτία και το πρόγραμμά του είναι στη Σκωτική Γαελική γλώσσα. Το BBC One Ουαλία θεωρήθηκε ως ένα ξεχωριστό κανάλι του BBC από όταν ξεκίνησε να εκπέμπει στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ως BBC Ουαλία.

Μετάδοση εκτός Ηνωμένου Βασιλείου
Το BBC One είναι διαθέσιμο στην Ιρλανδία μέσω καλωδιακής τηλεόρασης. Επίσης, ο σταθμός είναι διαθέσιμος μέσω καλωδιακής τηλεόρασης στην Ολλανδία, στο Βέλγιο, στην Ελβετία και στο Λίχτενσταϊν. Στις 27 Μαρτίου του 2013, ο σταθμός εκπέμπει και μέσω της πλατφόρμας του BFBS στα μέλη των Βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων και στις οικογένειές στους σε όλο τον κόσμο. Το BBC One αντικατέστησε το κανάλι BFBS1, το οποίο μετέδιδε πολλά προγράμματα του BBC One.

Προσβασιμότητα
Τον Μάιο του 2008, το BBC ανακοίνωσε ότι πλέον όλα τα προγράμματα θα έχουν υπότιτλους για τους τηλεθεατές με προβλήματα ακοής. Επιπλέον, το BBC One προσφέρει και ακουστική περιγραφή σε κάποια δημοφιλή προγράμματα, για τους τηλεθεατές με προβλήματα όρασης, ενώ ακουστική περιγραφή έχουν το 10% των προγραμμάτων του BBC One, έχοντας αυξηθεί κατά 8% από το 2008.

Διευθυντές του BBC One

 1963–1965: Ντόναλντ Μπάβερστοκ
 1965–1967: Μάικλ Πίκοκ
 1967–1973: Πολ Φοξ
 1973–1977: Μπράιαν Κάουγκιλ
 1977–1981: Μπιλ Κόττον
 1981–1984: Άλαν Χαρτ
 1984–1987: Μάικλ Γκρέιντ
 1987–1993: Τζόναθαν Πάουελ
 1993–1996: Άλαν Γιέντομπ

 1996–1997: Μάικλ Τζάκσον
 1997–2000: Πίτερ Σάλμον
 2000–2005: Λορέιν Χέγκεσι
 2005–2007: Πίτερ Φίντσαμ
 2007–2008: Ρόλι Κίτινγκ
 2008–2010: Τζέι Χαντ
 2010–2013: Ντάνι Κοέν
 2013–σήμερα: Σαρλότ Μουρ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η επίσημη ιστοσελίδα του BBC One
Δείτε ζωντανά το BBC One (Μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο)

Βρετανικοί Τηλεοπτικοί σταθμοί
British Broadcasting Corporation
Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1936