joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κλουμπ Νεκάξα

Η Κλουμπ Νεκάξα (ισπανικά: Club Necaxa) είναι μεξικανική ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία ιδρύθηκε στις 21 Αυγούστου του 1923 στην Πόλη του Μεξικού. Το 2003 άλλαξε την έδρα του στην πόλη της Αγουασκαλιέντες. Αγωνίζεται στη Λίγα ΜΧ από την Απερτούρα του 2016, έπειτα από την επίτευξη της ανόδου, νικώντας την Χουάρες με συνολικό αποτέλεσμα 3–0 στους τελικούς της Ασένσο για τον προβιβασμό το 2015.

Έχει στο ενεργητικό της 18 τίτλους (7 Πρωταθλήματα, 5 Κύπελλα, 2 Καμπεόν ντε Καμπεόνες, 2 Κόπα Ελιμινατόρια, 1 Κύπελλο Πρωταθλητριών Βορείου Αμερικής και 1 ΚΟΝΚΑΚΑΦ Κύπελλο Κυπελλούχων) και τρεις τίτλους δεύτερης κατηγορίας. Ήταν η πρώτη ομάδα που κατέκτησε το Πρωτάθλημα και Κύπελλο στην ίδια περίοδο, το 1932-1933, λαμβάνοντας το ψευδώνυμο campeonísimo, ως η πρώτη ομάδα του Μεξικού ποδοσφαίρου που έφερε αυτό το ψευδώνυμο.

Κατέλαβε την 3η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων 2000 που πραγματοποιήθηκε στη Βραζιλία, ενώ μαζί με τη Μοντερρέι και την Ντεπορτίβο Σαπρίσα της Κόστα Ρίκα, οι ποιο επιτυχημένες ομάδες της ΚΟΝΚΑΚΑΦ.

Κατέχει την 7η θέση στον κατάλογο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου στη Βόρεια και Κεντρική Αμερική (1901-2000) και αποτελεί την καλύτερη μεξικανική ομάδα.

Επιτυχίες

Εγχώριες
Ερασιτεχνική εποχή

Πριμέρα Φουέρσα: 4
1932–33, 1934–35, 1936–37, 1937–38

Κόπα Μέχικο: 4
1924–25, 1925–26, 1932–33, 1935–36
Φιναλίστ: 2
1939–40, 1940–41

Καμπεόν ντε Καμπεόνες: 2
1932–33, 1935–36

Καμπεονίσιμο: 2
1932–33, 1934–35

Επαγγελματική εποχή

Λίγα ΜΧ: 3
1994–95, 1995–96, Ινβιέρνο 98

Ασένσο ΜΧ: 4
Κλαουσούρα 2009, Μπισεντενάριο 2010, Απερτούρα 2014, Κλαουσούρα 2016

Καμπεόν ντε Ασένσο: 2
2009–10, 2015-16

Κόπα Μέχικο: 3
1959–60, 1965–66, 1994–95 
Φιναλίστ: 1
Κλαουσούρα 2016

Καμπεόν ντε Καμπεόνες: 2
1965–66, 1994–95

Διεθνείς
Αγώνες Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής: 1
1935

ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Καπ: 2
1975 (ως Ατλέτικο Εσπανιόλ), 1999

ΙντερΛίγα: 1
2007
 
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων: 1
3η θέση – 2000

Κύπελλο Κυπελλούχων ΚΟΝΚΑΚΑΦ: 1
1994

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

Ποδοσφαιρικές ομάδες Μεξικού
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Μεξικού

Η Α Κατηγορία Μεξικού (ισπανικά: Ascenso MX) είναι η δεύτερη τη τάξει κατηγορία στο επίπεδο του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων του Μεξικού. Η πρωταθλήτρια της διοργάνωσης προβιβάζεται στη Λίγα ΜΧ. Η ομάδα που τερματίζει τελεφταία υποβιβάζεται στη Σεγούντα Ντιβισιόν (τρίτη κατηγορία). Σήμερα χρηματοδοτείται από την BBVA μέσω της μεξικανικής θυγατρικής της BBVA Bancomer, και έτσι είναι επίσημα γνωστή ως Ascenso BBVA Bancomer.

Παλαιότερα γνωστό ως Πριμέρα Ντιβισιόν (Primera División A) το πρωτάθλημα μετονομάστηκε το 2009 σε Λίγα ντε Ασένσο (Liga de Ascenso). Ανανεώθηκε ως Ασένσο ΜΧ (Ascenso MX) το 2012. Οι κύριες αλλαγές είναι ότι οι σύλλογοι δεν χρειάζονται πλέον πιστοποίηση από την Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FMF) για να προβιβαστούν και ότι η διοργάνωση δεν χρησιμοποιεί ομίλους.

Παραπομπές

Eξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ποδόσφαιρο στο Μεξικό
Ιζχάρ Κοέν

Ο Ιζχάρ Κοέν (Izhar Cohen, (, γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1951) είναι Ισραηλινός τραγουδιστής, ο οποίος αναδείχθηκε νικητής στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 1978.

Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Τελ Αβίβ και μεγάλωσε στην Giv'atayim με υεμενίτικη οικογένεια τραγουδιστών. 
Εκτός από τραγουδιστής, έγινε ηθοποιός. Έπαιξε στο θέατρο Χάιφα. Σήμερα είναι ιδιοκτήτης κοσμηματοπωλείου.

Σταδιοδρομία
Ο Κοέν ξεκίνησε να τραγουδά από την παιδική του ηλικία μαζί με τον πατέρα του, Σλόμο Κοέν. Στα 18 έγινε μέλος της στρατιωτικής μπάντας "Nachal". Στη διάρκεια της δεκαετίας του ' 70 ήταν ο Ισραηλινός τραγουδιστής με τα τραγούδια που παίζονταν περισσότερο στη χώρα του. Το 1978 κέρδισε τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision με το συγκρότημα Alphabeta ερμηνεύοντας το τραγούδι "A-Ba-Ni-Bi" σε μουσική Νούριτ Χιρς και στίχους του Εχούντ Μάνορ. Ο τίτλος του τραγουδιού ήταν η εβραϊκή λέξη "ani" (πρώτο πρόσωπο προσωπικής αντωνυμίας) εκφράζοντας το δημοφιλές παιδικό παιχνίδι "Bet language" (κάτι σαν το "Pig Latin").

Ο Κοέν στη συνέχεια εκπροσώπησε ξανά το Ισραήλ στον διαγωνισμό του 1985 τραγουδώντας με ένα ανώνυμο συγκρότημα τραγουδιστών που έκαναν φωνητικά το  "Olé, Olé" (σε μουσική του Κόμπι Οσράτ και σε στίχους του Χαμουτάλ Μπεν Ζεέβ), το οποίο ήρθε 5ο. Επιχείρησε να εκπροσωπήσει ξανά το Ισραήλ το 1987 και το 1996, όμως δεν κέρδισε τον εθνικό τελικό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20170212014526/http://www.izhar-cohen.eu.pn/
A-ba-ni-bi- στίχοι με αγγλική μετάφραση
Ole ole- στίχοι σε αγγλική μετάφραση

Ισραηλινοί τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Ισραήλ
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1978
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1985
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Σουπερκόπα ΜΧ

Το Σουπερκόπα ΜΧ (ισπανικά: Supercopa MX) είναι ποδοσφαιρική διοργάνωση του Μεξικού στην οποία λαμβάνουν μέρος οι νικήτριες των περιόδων Απερτούρα και Κλαουσούρα του Κόπα ΜΧ. Οι νικήτριες καταλαμβάνουν την τρίτη θέση του Μεξικού στο Κόπα Λιμπερταδόρες, εισερχόμενες στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης.

Ιστορία
Τον Ιούνιο του 2013, ο πρόεδρος της Λίγα ΜΧ, Ντέκιο ντε Μαρία, ανακοίνωσε ότι οι νικήτριες των Απερτούρα και Κλαουσούρα του Κόπα ΜΧ θα αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλον και ο νικητής θα προκριθεί στο Κόπα Λιμπερταδόρες του επόμενου έτους ως «Μεξικό 3».

Στις 20 Ιουνίου 2014 ανακοινώθηκε ότι οι δύο ομάδες θα έρχονταν αντιμέτωπες σε μια σειρά δύο αγώνων, με την ονομασία SuperCopa MX.

Το 2015 διεξήχθη μόνο αγώνας σε ουδέτερο γήπεδο, στο Toyota Stadium στο Φρίσκο, Τέξας, Ηνωμένες Πολιτείες, κάνοντας το Μεξικό το τέταρτο έθνος (μετά την Ιταλία, τη Γαλλία και την Τουρκία) και το πρώτο έθνος της Βόρειας Αμερικής που διοργάνωσε το Σούπερ Καπ στο εξωτερικό.

Παραπομπές

Eξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ποδόσφαιρο στο Μεξικό
Αλόιδες Ρεθύμνου

Οι Αλόιδες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμης της Κρήτης.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Οι Αλόιδες βρίσκονται 49 χλμ ανατολικά του Ρεθύμνου και είναι κτισμένες σε υψόμετρο 380 μέτρων. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Aloidhes της επαρχίας Μυλοποτάμου. Στη βενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Alloides με 90 κατοίκους, το 1630 ο Βασιλικάτα το αναφέρει ως Aloides, ενώ στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναγράφεται ως Aloydes με 9 χαράτσια.  Κατά τη διάρκεια της Κρητικής Επανάστασης του 1866- 1869, νοσηλεύτηκε το χωριό ο  Άγγλος φιλέλληνας και ανταποκριτής των Τάιμς του Λονδίνου, Ι. Σκίννερ. Το 1881 αναφέρεται ως Αλόιδαις με 133 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, στον δήμο Δαμάστας . Διοικητικά, μετά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, ο οικισμός υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Μυλοποτάμου ως έδρα κοινότητας, ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Κουλούκωνα. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Μυλοποτάμου, πάλι ως έδρα κοινότητας.

Κοινότητα Αλοΐδων 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Αλοΐδων περιλαμβάνει και τον οικισμό Χάνι Αλοΐδων. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αλόιδες, αι (285)
 Χάνι Αλοΐδων, το (41)

Συνολικά η κοινότητα έχει 326 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον  Πρόεδρο κ. Χαράλαμπο Αλεξάκη.

Κοινοτάρχες Αλοΐδων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αλοΐδων

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Δήμος Μυλοπόταμου
Αγία Τριάδα Λασιθίου

Η Αγία Τριάδα (επίσημο Αγία Τριάς) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης  κοινότητος του δήμου Σητείας στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου, της ανατολικής Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 77 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 460 μέτρων, 34 χιλιόμετρα νότια της Σητείας. Απέχει περίπου οκτώ χιλιόμετρα από το Λιβυκό πέλαγος. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στην γεωργία και στην αλιεία.

Ιστορικά στοιχεία 
Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από την μινωική εποχή. Στη θέση Πετροκοπιό έχει εντοπιστεί κεραμική των ύστερων νεολιθικών - πρωτομινωικών χρόνων. Στη θέση Σταλός έχει εντοπιστεί οικισμός των μινωικών χρόνων καθώς και θολωτοί τάφοι. Το σπήλαιο Αλογαρά στη θέση Λειβάρι χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία κατά τη μινωική εποχή.

Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Τσω (το), άγνωστης ετυμολογίας. Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές, ενώ δεν έχει εντοπιστεί μνεία στο τοπωνύμιο ούτε σε συμβολαιογραφικές πράξεις της βενετικής εποχής. Ο Εμμανουήλ Αγγελάκης είχε προτείνει στο έργο Σητειακά ότι το χωριό καταστράφηκε από πειρατές το 1471 και ξανακατοικήθηκε τον 16ο ή τον 17ο αιώνα. Πρώτη φορά αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, ως Tzo με 25 χριστιανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Τσω με 158 χριστιανούς κατοίκους και υπαγόταν στο δήμο Χαντρά. Το χωριό μετονομάστηκε σε Αγία Τριάδα το 1920, όταν έγινε έδρα αγροτικού δήμου. Η νέα ονομασία του χωριού οφείλεται στον καθεδρικό ναό του χωριού.

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Αγίας Τριάδος 

Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Αγίας Τριάδος περιλαμβάνει και το Κουφονήσι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αγία Τριάς, η (77)
 Κουφονήσι, το (0) (νησίς)

Συνολικά η κοινότητα έχει 77 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Μιχαήλ Σταυρακάκη.

Κοινοτάρχες Αγίας Τριάδος 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αγίας Τριάδος.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Σητείας
Ζεμ (Καζακστάν)

Το Ζεμ είναι πόλη στην Περιφέρεια Ακτόμπε του δυτικού Καζακστάν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, η πόλη είχε πληθυσμό 1.936 κατοίκων, ενώ στην απογραφή του 1999 η πόλη είχε πληθυσμό 1.142 κατοίκων. <span class="cx-segment" data-segmentid="70">Το Ζεμ, καθώς βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το Εμπί, ήταν πρώην στρατιωτική εγκατάσταση γνωστή ως «Εμπά-5», πριν της χορηγηθεί το καθεστώς της πόλης.

Πόλεις του Καζακστάν
Κατσιδώνι Λασιθίου

Το Κατσιδώνι ή Κατσιδόνι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, στην περιφερειακη ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 560 μέτρων, 15 χιλιόμετρα νότια της Σητείας.

Ιστορικά στοιχεία 
Στην κορυφή του όρος Πρινιάς σώζονται λείψανα ιερού κορυφής, ενός από τα μεγαλύτερα στην Ανατολική Κρήτη. Στο χωριό έχουν βρεθεί αρχαίοι τάφοι και όστρακα διαφόρων εποχών.  Ο Στέφανος Ξανθουδίδης αναφέρει ότι το όνομα του χωριού προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή, το βυζαντινό επώνυμο Κατσιδόνης. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Cacidoni στην επαρχία Σητείας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Cazzidoni με 218 κατοίκους. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Cacidoni. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Kaçidoni με 25 χαράτσα.Το χωριό αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Katsidhoni με 10 χριστιανικές οικογένειες. Το 1881 αναφέρεται ως Κατσιδόνι με 143 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και ανήκε στο δήμο Καρυδίου.  

Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Διοικητικά στοιχεία 
Δείτε: Κοινότητα Κατσιδωνίου

Το Κατσιδώνι αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καρυδίου και το 1933 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Σανδάλι και Σίτανος αποτελούν την κοινότητα Κατσιδωνίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείας του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 54 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Σητείας
Quake Champions

Το Quake Champions είναι επερχόμενο βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου που αναπτύσσεται από την id Software και θα κυκλοφορήσει από την Bethesda Softworks ως μέρος της σειράς Quake. Είναι το πρώτο κύριο παιχνίδι της σειράς μετά το Quake 4. Το παιχνίδι πρόκειται να κυκλοφορήσει για τα Microsoft Windows το 2017.

Ανάπτυξη
Το Quake Champions ανακοινώθηκε στην Electronic Entertainment Expo 2016 μαζί με ένα τρέιλερ. Θα διαθέτει ένα μεγάλο αριθμό playable χαρακτήρων, τον καθένα από τους οποίους διαθέτει τα δικά του σύνολα μοναδικών δεξιοτήτων. Το παιχνίδι υποσχέθηκε ότι θα είναι ένα "γρήγορου ρυθμού παιχνίδι βολών με βάση την αρένα". Δεν θα κυκλοφορήσει σε κονσόλες.

Στο QuakeCon 2016, ο Τιμ Ουίλτς αποκάλυψε ότι το Quake Champions δεν τρέχει στην μηχανή id Tech 6, αλλά αντ' αυτού λειτουργεί σε μια υβριδική μηχανή που αποτελείται από τα id tech και Saber tech, πράγμα που σημαίνει ότι ορισμένα χαρακτηριστικά που εμφανίζονται στο Doom δεν είναι εγγενή στο Quake Champions, όπως η εικονική πραγματικότητα, το Vulkan API, το SnapMaps και υποστήριξη mods, αν και η υποστήριξη mods θα είναι πιθανότατα σχεδιασμένη μετά την αρχική κυκλοφορία. Αποκαλύφθηκε ότι το Quake Champions θεωρήθηκε αρχικά ως μια επέκταση του Quake Live, μια ανανεωμένη έκδοση του Quake III Arena που κυκλοφόρησε το 2010. Το παιχνίδι πήγε σε κλειστό beta στις 6 Απριλίου του 2017.

Αναφέρεται ότι το παιχνίδι θα περιλαμβάνει μια επιλογή free-to-play, επιτρέποντας στους παίκτες να παίξουν ως ο Ranger (παρόμοιο με το μοντέλο που χρησιμοποιήθηκε στο Killer Instinct), με πρόσθετους χαρακτήρες διαθέσιμους για αγορά.

Στην E3 2017, ανακοινώθηκε ότι ο William "B.J." Blazkowicz θα είναι playable χαρακτήρας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα

Επερχόμενα βιντεοπαιχνίδια
Βιντεοπαιχνίδια της id Software
Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου
Quake
Πίος Αύγουστος στη Βαυαρία

Ο Πίος Αύγουστος (Pius August in Bayern, 1 Αυγούστου 1786 - 3 Αυγούστου 1837) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου, του κλάδου Μπίρκενφελντ-Γκελνχάουζεν, ήταν δούκας στην Βαυαρία. Ήταν μέλος της ηγεμονικής οικογένειας, ο ίδιος όμως δεν ηγεμόνευσε.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λάντσχουτ και ήταν ο γιος του Γουλιέλμου, δούκα στη Βαυαρία και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου Μιχαήλ, δούκα του Παλατινάτου-Τσβαάιμπρυκεν. 

Το 1815 έγινε τιμητικό μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Του άρεσε να ταξιδεύει. Απεβίωσε το 1837 στο Μπαϊρόιτ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1807 την Αμαλία Λουίζα, κόρη του Λουδοβίκου Μαρία, δούκα του Άρενμπεργκ και είχε τέκνα:
 Μαξιμιλιανός Ιωσήφ 1808-1888, δούκας στη Βαυαρία. Μεταξύ των δέκα τέκνων του ήταν:
 Ελισάβετ (Σίσι), σύζυγος του Φραγκίσκου Ιωσήφ των Αψβούργων-Λωρραίνης, αυτοκράτορα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας και της Βοημίας. 
 Κάρολος Θεόδωρος, πατέρας της Ελισάβετ, συζύγου του Αλβέρτου Α΄ του Βελγίου.

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Αιλία Παιτίνα

Η Αιλία Παιτίνα ήταν η δεύτερη σύζυγος του ρωμαίου αυτοκράτορα Κλαύδιου.

Σύζυγος του Κλαύδιου
Η Αιλία Παιτίνα παντρεύτηκε τον μελλοντικό αυτοκράτορα Κλαύδιο το 28 ως δεύτερη σύζυγός του. Το μοναδικό τους παιδί ήταν η κόρη τους Κλαυδία Αντωνία, η οποία γεννήθηκε το 30. Ο Κλαύδιος χώρισε την Παιτίνα μετά τις 31 Οκτωβρίου, όταν ο υιοθετημένος αδελφός της δολοφονήθηκε. Σύμφωνα με τον Σουητώνιο, ο Κλαύδιος χώρισε την Παιτίνα για ελαφρά αδικήματα.

Το 48, μετά την εκτέλεση της τρίτης συζύγου του Κλαύδιου Βαλερία Μεσσαλίνα, ο Κλαύδιος αποφάσισε να παντρευτεί για τέταρτη φορά. Ο γραμματέας του Νάρκισσος του πρότεινε να παντρευτεί ξανά την Παιτίνα και του υπενθύμισε ότι είχαν ένα παιδί μαζί. Ο Νάρκισσος δήλωσε επίσης ότι η Παιτίνα θα αγαπούσε την Αντωνία μαζί με την Κλαυδία Οκταβία και τον Βρεττανικό, τα παιδιά του Κλαύδιου με τη Μεσσαλίνα. Ο Γάιος Ιούλιος Κάλλιστος είπε ότι πως ο γάμος του Κλαύδιου με την Παιτίνα θα την έκανε πιο αλαζονική και πρότεινε την Λολλία Παυλίνα, την τρίτη σύζυγο του Καλιγούλα.
Ο Μάρκος Αντώνιος Πάλλας πρότεινε την ανιψιά του Κλαύδιου Ιουλία Αγριππίνα, η οποία είχε επίσης ένα παιδί από έναν προηγούμενο γάμο, τον μελλοντικό αυτοκράτορα Νέρωνα. Επιλέχθηκε η Αγριππίνα, με άσχημες συνέπειες για την Αντωνία, την Οκταβία και τον Βρεττανικό. Η κόρη της Παιτίνας Αντωνία εκτελέστηκε το 65 ή το 66, λίγο μετά το θάνατο της δεύτερης συζύγου του Νέρωνα, Ποππαίας.

Παραπομπές

Ρωμαίοι
Αλβέρτος Γ΄ της Βαυαρίας

Ο Αλβέρτος Γ΄, γερμ. Albrecht III (27 Μαρτίου 1401 - 29 Φεβρουαρίου 1460) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου (1438-1460).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ερνέστου δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και της Ελισάβετ Βισκόντι, κόρης του Μπερναμπό κυβερνήτη του Μιλάνου. 

Αρχικά είχε αρραβωνιαστεί με την Ελισάβετ της Βυρτεμβέργης, αλλά αυτή κλέφτηκε με έναν αυλικό του πατέρα της, τον κόμη του Βέρντενμπεργκ. Ο πατέρας του κληρονόμησε την περιοχή της Βαυαρίας-Στάουμπινγκ και τον έστειλε διοικητή. Εκεί το 1432 νυμφεύτηκε μυστικά την Αγνή Μπερνάουερ, μία κοπέλα από το Άουγκσμπουργκ, αλλά ο πατέρας του ήταν εναντίον του γάμου αυτού. Το 1435, ενώ ο Αλβέρτος Γ΄ ήταν σε κυνήγι, ο Ερνέστος την κατηγόρησε για μαγεία και διέταξε να την πετάξουν στον Δούναβη, όπου πνίγηκε. Μετά από αυτό ο Αλβέρτος Γ΄ μετέβη στον εχθρό του Ερνέστου, τον Λουδοβίκο Ζ΄ δούκα της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ, αλλά τελικά συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του.

Το 1437 νυμφεύτηκε την Άννα των Γουέλφων-Μπράουνσβαϊγκ και έκανε πολλά τέκνα. Το 1438 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου. Έπειτα από δύο έτη του προσφέρθηκε το στέμμα της Βοημίας, αλλά αρνήθηκε. Το 1444-45 πολέμησε εναντίον των βαρόνων που λήστευαν στην επικράτειά τους. Όταν το 1447 εξέλειπε ο κλάδος της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ, το δουκάτο κληρονόμησε ο Ερρίκος ΙΣΤ΄ δούκας της Βαυαρίας-Λάντσουτ.

Το 1442 διέταξε την εκτόπιση των Εβραίων από την Άνω Βαυαρία· μόνο έπειτα από 250 έτη επετράπη σε Εβραίους να εγκατασταθούν. Το 1455 ίδρυσε τη μονή Βενεδικτίνων στο Άντεχς. Απεβίωσε στο Μόναχο το 1460 και τάφηκε στο Άντεχς.

Οικογένεια
Το 1432 νυμφεύτηκε μυστικά την Αγνή Μπέρναουερ από το Άουγκσμπουργκ, αλλά ο πατέρας του που δεν ήθελε αυτόν τον γάμο την κατηγόρησε για μαγεία και διέταξε να την πετάξουν στο Δούναβη, όπου πνίγηκε.

Νυμφεύτηκε το 1437 την Άννα των Γουέλφων, κόρη του Έρικ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και είχε τέκνα:
 Ιωάννης Δ΄ 1437-1463, δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου.
 Ερνέστος 1438-1460, απεβίωσε 22 ετών.
 Σιγισμούνδος 1439-1501, δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου.
 Μαργαρίτα 1442-1479, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ Γκοντζάγκα μαρκήσιο της Μάντουα.
 Ελισάβετ 1443-1486, παντρεύτηκε τον Ερνέστο των Βέττιν εκλέκτορα της Σαξονίας.
 Αλβέρτος Δ΄ 1447-1508, δούκας της Βαυαρίας.
 Χριστόφορος 1449-1493, απεβίωσε στη νήσο Ρόδο.
 Βόλφγκανγκ 1451-1514, μέλος του συλλόγου των καθεδρικών (canon) στο Πάσαου, στο Άουγκσμπουργκ και στο Κελν. 
 Βαρβάρα 1454-1472, μοναχή στο Μόναχο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Bayern-München after the Straubingen Inheritance 

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Τάτσης Αποστολίδης

Ο Τάτσης (Χριστόδουλος) Αποστολίδης (1928 - 2009) ήταν Έλληνας βιολιστής.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1928 στον Καλουτά Ιωαννίνων. Ξεκίνησε την ενασχόληση του με την μουσική από το Ωδείο Ιωαννίνων κατά την περίοδο 1942-1944. Από το 1948 έως το 1954 σπούδασε στην τάξη του Γεωργίου Λυκούδη στο Ωδείο Αθηνών, από όπου πήρε το δίπλωμά του με α΄ βραβείο. Συνέχισε τις σπουδές του στην Γαλλία με υποτροφία. Εκεί σπούδασε με τους Ζορζ και τον Χένρικ Σέρινγκ στο Παρίσι και στην Διεθνή Ακαδημία της Νίκαιας, από όπου πήρε το πρώτο βραβείο το 1960.

Επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε ως εξάρχων στην Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, αλλά και στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών από το 1966. Από το 1955 έως το 2003, δίδαξε βιολί και μουσική δωματίου στο Ωδείο Αθηνών. Ίδρυσε το «Ελληνικό Κουαρτέτο» (Αποστολίδης - Καγκελάρη - Βατικιώτης - Κατσικάκης), με το οποίο πραγματοποίησε εμφανίσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες μέχρι το 1992. Από το 1978, ανέλαβε την Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών, ενώ ίδρυσε και τη Μικρή Ορχήστρα Εγχόρδων.

Πέθανε στις 31 Αυγούστου 2009 στην Αθήνα.

Έργο
Παρουσίασε, μεταξύ άλλων, με το βιολί του αρκετά έργα γνωστών λογοτεχνών (Μπέκερ, Μιλώ, Καρυωτάκης, Γ. Α. Παπαϊωάννου, Σισιλιάνος, Δραγατάκης, Σκαλκώτας). Για το έργο του βραβεύθηκε με το Ελληνικό Βραβείο Μουσικής το 2006. Το 2001 εξέδωσε το βιβλίο Δεκαπέντε ιστορίες και μια βόλτα με ποδήλατο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τάτσης Αποστολίδης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Δισκογραφία του Τάτση Αποστολίδη στο Discogs.

Έλληνες βιολιστές
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Λούτσα Ρεγιές

Η Λούτσα Ρεγιές (ισπ. Lucila J. Sarsines Reyes, 1936 - 1973) ήταν μια από τις διασημότερες τραγουδίστριες του Περού και θεωρείται σύμβολο της χώρας.

Γεννήθηκε σε μια φτωχή πολυμελή στην Λίμα και είχε άλα δεκαπέντε αδερφάκια. Έχασε τον πατέρα της σε βρεφική ηλικία και έτσι υιοθετήθηκε από συγγενείς της που την ανάθρεψαν. Μπήκε στη βιοπαλη από μικρή πουλώντας εφημερίδες και λαχνούς. Κοιμόταν σε μια εκκλησία επειδή το σπίτι τους καταστράφηκε από πυρκαγιά.

Άρχισε να τραγουδάει σε γιορτές, πρώτα στο οικογενειακό της περιβάλλον, και αργότερα  ως ντουέτο με τον Πιτίτο Πέρες. Το ντουέτο αυτό το ονόμασαν "Lucha y Juan"  (Λούτσα και Χουάν).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Περουβιανοί μουσικοί
Οκτώ Αθάνατοι

Οι Οκτώ Αθάνατοι (κινέζικα:  八仙, πινγίν: Bāxiān) είναι ομάδα των θρυλικών αθανάτων της κινέζικης μυθολογίας. Κάθε αθάνατος είχε τη δύναμη να παραχωρήσει ζωή ή να καταστρέψει δαίμονες. Οι περισσότεροι φαίνεται να γεννήθηκαν κατά τη Δυναστεία Τανγκ ή τη Δυναστεία Σονγκ. Λατρεύονται από τους Ταοϊστές. Σύμφωνα με τη μυθολογία, κατοικούν σε πέντε νησιά της Θάλασσας Μποχάι, η οποία περιλαμβάνει το Βουνό Πενλάι. Τα ονόματα των αθανάτων είναι: Χε Ξιανγκού, Τσάο Γκουζιού, Λι Τιεγκουάι, Λαν Τσαϊχέ, Λιού Ντουμπίν, Χαν Σιαν-τζι, Ζανγκ Γκολάο και Ζουνλί Τσιουάν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Stories and Myths of Eight Immortals. A collection of Eight Immortals stories

Ταοϊσμός
DHKP-C

Το Επαναστατικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Κόμμα-Μέτωπο (τουρκικά: Devrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi), δημοφιλέστερα γνωστό με το ακρωνύμιο  DHKP-C είναι τούρκικο κομμουνιστικό κόμμα. Η DHKP-C ιδρύθηκε το 1972 από τον Ντουρσούν Καρατάς (τουρκικά:Dursun Karataş).

Δείτε επίσης
 Grup Yorum

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  Ο Αγώνας 
  Halk'ın Sesi
  Yürüyüş
  Anti-Imperialist Front

Κομμουνιστικά κόμματα στην Τουρκία
Ματτέο Γκαρρόνε

Ο Ματτέο Γκαρρόνε (γεννημένος στις 15 Οκτωβρίου 1968) είναι Ιταλός παραγωγός ταινιών. Γεννήθηκε στη Ρώμη και είναι γιος του κριτικού θεάτρου Νίκο Γκαρρόνε και μιας φωτογράφου. Το 1996 ο Γκαρρόνε κέρδισε το Sacher d'Oro, ένα βραβείο που απονέμεται από τον Νάννι Μορέττι, για την ταινία μικρού μήκους Silhouette, η οποία αποτελεί ένα από τα τρία επεισόδια της πρώτης του ταινίας μεγάλου μήκους Terra di Mezzo το 1997. Κέρδισε το βραβείο για τον Καλύτερο Σκηνοθέτη στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου και στα Βραβεία David di Donatello για την ταινία Gomorrah. Η ταινία του Reality (ελληνικά : Πραγματικότητα) διαγωνίστηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το 2012 και κέρδισε το Μέγα Βραβείο.

Η ταινία Tale of Tales επιλέχθηκε για να διαγωνιστεί για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 2015.

Φιλμογραφία

Σκηνοθεσία

Ταινίες μικρού μήκους 
 Silhouette (1996)
 Bienvenido espirito santo (1997)
 Un caso di forza maggiore (1997)
 Oreste Pipolo, fotografo di matrimoni (1998)

Ταινίες μεγάλου μήκους 
 1996 – Terra di mezzo
 1998 – Guests (Ospiti)
 2000 – Roman Summer (Estate romana)
 2002 – The Embalmer (L'imbalsamatore)
 2003 – First Love (Primo amore)
 2008 – Γόμορρα (Gomorra)
 2012 – Reality
 2015 – Tale of Tales (Il racconto dei racconti)
 2018 – Dogman

Παραγωγή 
 Silhouette (1996)
 Terra di mezzo (1996)
 Ospiti (1998)
 Estate romana (2000)
 Mid-August Lunch (2008)

Πηγές 
 "2012 Official Selection". Cannes
 "Cannes Film Festival 2012 line-up announced" . timeout
 "Awards 2012". Cannes
 "2015 Official Selection". Cannes. Από το πρωτότυπο αρχείο στις 18 Απριλίου 2015

Βιβλιογραφία 
 Pierpaolo De Sanctis, Domenico Monetti, Luca Pallanch. "Non solo Gomorra. Tutto il cinema di Matteo Garrone", Rome, Edizioni Sabinae, 2008
 Luciana d'Arcangeli. "The Films of Matteo Garrone: Italian Cinema Is Not Embalmed" in William Hope (ed) "Italian Film Directors in the New Millennium". Cambridge, Cambridge Scholars Press, 2010, pp. 175–187

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 IMDb: Matteo Garrone

Ιταλοί σεναριογράφοι
Ιταλοί παραγωγοί ταινιών
Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σιγισμούνδος Β΄ Αύγουστος της Πολωνίας

Ο Σιγισμούνδος Β΄ Αύγουστος Α΄ (πολωνικα: Zygmunt II August, λευκορωσικα:Жыгімонт II Аўгуст, 1 Αυγούστου 1520 - 7 Ιουλίου 1572) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων, ήταν βασιλιάς της Πολωνίας και ταυτόχρονα μεγάλος δούκας της Λιθουανίας (1548-1572).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Σιγισμούνδου Α΄ βασιλιά της Πολωνίας και μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της συζύγου του Μπόνας Σφόρτσα, κόρης του Τζαν-Γκαλεάτσο δούκα του Μιλάνου.

Το 1548 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. 

Απεβίωσε στο Κνυστσύν το 1572. Το Πολωνο-Λιθουανικό Κοινοβούλιο εξέλεξε νέο ηγεμόνα τον Ερρίκο Βαλουά, τρίτο γιο του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας. Βασίλευσε το διάστημα 1573-1575. Το 1574 απεβίωσε και ο δεύτερος μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκου, οπότε το 1575 εγκατέλειψε τον Πολωνικό θρόνο για τον Γαλλικό ως Ερρίκος Γ΄. Τον διαδέχθηκε η μεγαλύτερη από τις εν ζωή αδελφές του Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου, η Άννα με τον σύζυγό της.

Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύτηκε το 1543 την Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας Γερμανίας, η οποία όμως απεβίωσε το 1545. 

To 1547 έκανε δεύτερο γάμο με τη Βαρβάρα, κόρη του Γιέρτζυ Ραντζίβιου, ο οποίος κατείχε εξέχουσες θέσεις στη Λιθουανία. Η Βαρβάρα απεβίωσε το 1551.

Το 1553 νυμφεύτηκε για τρίτη φορά, με την Αικατερίνη των Αψβούργων, νεότερη αδελφή της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ. Δεν απέκτησε τέκνα από τους γάμους του.

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Βασιλείς της Πολωνίας
Μεγάλοι Δούκες της Λιθουανίας
Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Διασκεδασμός

Διασκεδασμός του φωτός είναι το φαινόμενο κατά το οποίο ο δείκτης διάθλασης ενός υλικού εξαρτάται από τη συχνότητα του προσπίπτοντος φωτός. Έστω ότι έχουμε πρόσπτωση πολυχρωματικής ακτινοβολίας σε πρίσμα. Η ακτινοβολία με το μικρότερο μήκος κύματος και τη μεγαλύτερη συχνότητα (ιώδες) θα εκτραπεί περισσότερο από μια άλλη ακτινοβολία με μεγαλύτερο μήκος κύματος και μικρότερη συχνότητα (ερυθρό).
Οπτική
Οτκρίτιε Αρένα

Η Οτκρίτιε Αρένα (ρωσικά: «Открытие Арена», ) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στη Μόσχα της Ρωσίας. Ο χώρος χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες, όπου φιλοξενούνται οι αναμετρήσεις της Σπαρτάκ Μόσχας και περιστασιακά της ρωσικής εθνικής ομάδας. Θα ονομάζεται Στάδιο Σπάρτακ («Стадион Спартак») κατά τη διάρκεια του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ 2017 και του Παγκοσμίου Κυπέλλου ΦΙΦΑ 2018. Το γήπεδο έχει σχεδιαστεί με χωρητικότητα 45.360 θεατών.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Στάδια ποδοσφαίρου στη Ρωσία
Αθλητισμός στη Μόσχα
Σπαρτάκ Μόσχας
Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Μόσχα
Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018
Πίτσα Μαργαρίτα

Η πίτσα Μαργαρίτα είναι μια κλασσική ναπολιτάνικη πίτσα, γαρνιρισμένη με ντομάτα, μοτσαρέλα (μοτσαρέλα στην παραδοσιακή πίτσα Μαργαρίτα ,  δεν είναι εκείνη  με του βουβαλιού αλλα με γάλα αγελάδας),  βασιλικό, αλάτι και λάδι; μαζί με την πίτσα μαρινάρα, αποτελούν τις πιο δημοφιλείς ιταλικές πίτσες.

Σίγουρα αντιπροσωπεύει το κατ'εξοχήν  σύμβολο  (ανάμεσα στις πολλές γεύσεις) της πολιτιστικής κληρονομιάς και ιταλικής γαστρονομίας, δημοφιλής για τη φήμη της σε όλο τον κόσμο και σε όλες τις παραλλαγές της.

Ιστορία 
Μια διαδεδομένη είδηση αναφέρει ότι τον Ιούνιο του 1889, για να τιμήσουν την Βασίλισσα της Ιταλίας, Μαργαρίτα της Σαβοΐας (Βασίλισσα της Ιταλίας), ο σεφ Ραφαέλε Εσποζίτο της Πιτσαρίας Μπράντι εφηύρε ένα πιάτο που το ονόμασε χαρακτηριστικά Πίτσα Μαργαρίτα (δεδομένου ότι ο όρος "πίτσα", άγνωστος έξω από την πόλη της Νάπολης, αναφερόταν σχεδόν πάντα στα γλυκά κέικ), όπου διαθέτοντας τα αλμυρά συστατικά , ντομάτα, μοτσαρέλα και βασιλικό, αντιπροσώπευαν ακόμα και τα ίδια χρώματα με τηνιταλική σημαία.

Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες φιλολογικού χαρακτήρα η ιστορία της πίτσας μαργαρίτα που εκπονήθηκε από την "Μπράντι" για πρώτη φορά θα αποτελεί μια "ψεύτικη ιστορία". Στην πραγματικότητα, φαίνεται ότι η πίτσα μαργαρίτα γεννήθηκε στη Νάπολη πολύ πριν από το 1889,μεταξύ του 1796 και του 1810. Η φιλόλογος  Εμανουέλε Ρόκο, το 1849, μίλησε για συνδυασμούς σάλτσας με διάφορα συστατικά, άναμεσα στα οποία είναι  βασιλικός, "ντομάτα" και "λεπτές φέτες μοτσαρέλα". Η μοτσαρέλα κομμένη σε λεπτές φέτες, απλωμένη πάνω στη σάλτσα ντομάτας σε σχήμα μαργαρίτα, με την επακόλουθη προσθήκη φύλλων βασιλικού, αποτελούσε μάλλον το αληθινό κίνητρο του ονόματος της πριν από την ενοποίηση της Ιταλίας. Τα συστατικά του τι είναι αυτό που σήμερα  ονομάζεται πίτσα μαργαρίτα βρίσκονται σε πίτσες που παρασκευάζονται πριν από την Μαργαρίτα αφιερωμένη στην ίδια τη Βασίλισσα. Ο Φραντσέσκο ντε Μπουρκάρντ το 1866, μιλώντας για την παράδοση της Νάπολης περιγράφει τους βασικούς τύπους πίτσας, δηλαδή αυτές που σήμερα ονομάζονται πίτσα με σάλτσα ντομάτας, πίτσα μαργαρίτα και καλτσόνε:
Επιπλέον, ήδη από το 1830, ένας σίγουρα "Σκαντζόχοιρος", στο βιβλίο της Νάπολης, περιγράμματα και  περίχωρα, είχε περιγράψει μια πίτσα με ντομάτα, μοτσαρέλα και βασιλικό.

Αξιοπερίεργο 
Το 1973 αργεντίνος πιτσαδόρος, ο Εστεμπάν Ροντρίγκο Πέκο, πραγματοποιεί στο κέντρο του Μπουένος Άιρες, μια πίτσα Μαργαρίτα, 11 μέτρων και 7 εκ., μπαίνοντας στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες.

Σημειώσεις

Βιβλιογραφία 
 •	Φραντσέσκο ντε Μπουρκάρντ , Έθιμα και παραδόσεις της Νάπολης,.νέα έκδοση φαξ, περιορισμένη κυκλοφορία σε 999 αντίγραφα,Νάπολη, Αλμπέρτο Μαροτα [1866].

Πίτσα
Blue Air

Η Blue Air είναι μια αεροπορική εταιρία χαμηλού κόστους η οποία φαίνεται να έχει διακόψει πλήρως της πτήσεις της από τον Σεπτέμβριο του 2022. Έχει έδρα στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Τον Μάιο του 2016 πετούσε προς 48 προορισμούς σε 12 ευρωπαϊκές χώρες. Το 2016 μετέφερε 3.6 εκατομμύρια επιβάτες.

Προορισμοί  
Η Blue Air πραγματοποιούσε πτήσεις προς 70+ προορισμούς σε Ελλάδα, Κύπρο, Βέλγιο, Γαλλία, Φινλανδία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ρουμανία, Σουηδία, Ισπανία καθώς και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης πραγματοποιούσε πτήσεις charter σε όλη την Ευρώπη και σε ένα μέρος της Ασίας, καθώς και πτήσεις εσωτερικού μεταξύ Βουκουρεστίου, Cluj - Napoca, Ιάσιου, Οράντεας και Τιμισοάρας.

Αεροπορίες εταιρίες με κοινούς κωδικούς  

Η Blue Air είχε συνάψει συμφωνία για πτήσεις κοινού κωδικού με τις παρακάτω εταιρίες:

 Air Italy
 Alitalia
 Blue Panorama Airlines
 Hahn Air Lines

 Sky Express
Κυπριακές Αερογραμμές

Στόλος  

Τον Μάιο του 2018 ο στόλος της Blue Air είναι ο εξής:

Ατυχήματα 
 Στις 7 Ιανουαρίου 2016, ένα αεροσκάφος τύπου 737-400 με νηολόγιο YR-BAS πραγματοποιούσε την charter πτήση 0Β 9301 από τον Διεθνή Αερολιμένα Βουκουρεστίου προς την Βαρκελώνη, με μια στάση στο Cluj-Napoca για να επιβιβαστούν επιπλέον επιβάτες. Το αεροπλάνο προσγειώθηκε στις 08:02 στον αεροδιάδρομο 07/25 και βγήκε 10 μέτρα έξω από αυτόν. Οι 110 επιβάτες και τα 6 άτομα του πληρώματος βγήκαν σώοι έξω από το αεροπλάνο. Το αεροδρόμιο έκλεισε για 3 περίπου ώρες.

Παραπομπές 

Αεροπορικές εταιρείες
Μεταφορές στη Ρουμανία
Επιχειρήσεις της Ρουμανίας
Shopping Star

Το Shopping Star είναι ελληνική τηλεοπτική εκπομπή μόδας που προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 21 Νοεμβρίου του 2016, στον τηλεοπτικό σταθμό Star Channel. και προβάλλεται έως σήμερα. Την εκπομπή παρουσιάζει η Βίκυ Καγιά, η οποία κατά τη διάρκεια της εκπομπής δίνει στυλιστικές συμβουλές. Το σχολιασμό κάνει ο Βαγγέλης Χαρισόπουλος, ενώ τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Πάνος Γεωργίου.

Η μορφή της εκπομπής βασίζεται στο γαλλικό σόου μόδας Les Reines du Shopping, με παρουσιάστρια την Κριστίνα Κορντουλά. Η εκπομπή απαρτίζεται από πέντε γυναίκες, οι οποίες κάθε εβδομάδα καλούνται, με συγκεκριμένο χρηματικό και χρονικό όριο, να υιοθετήσουν το στυλ ντυσίματος που ζητά η ειδικός σε θέματα μόδας Βίκυ Καγιά, με τη νικήτρια να κερδίζει χρηματικό έπαθλο των 1000 ευρώ. 

Είχε ανανεωθεί για δεύτερη σεζόν, το 2017. Τον Απρίλιο του 2018 ανανεώθηκε για τρίτη σεζόν.. Την άνοιξη του 2019 η εκπομπή ανανεώθηκε για τέταρτη σεζόν.

Υποδοχή 
Αρχικά, το Shopping Star σημείωνε χαμηλά νούμερα τηλεθέασης, έχοντας, ωστόσο, ανοδική πορεία στη συνέχεια.  Το Μάρτιο του 2017, σημείωσε στις κατηγορίες γυναίκες 15 – 44 με ποσοστό 26,7% ενώ ο μέσος όρος στο δυναμικό κοινό 15 – 44 ήταν 20,2%. Σχετικά με την απρόσμενη επιτυχία και την επικράτεια έναντι ανταγωνιστικών προγραμμάτων, η Καγιά δήλωσε ότι δεν έχει σημασία αυτό και δεν εστιάζει στα νούμερα τηλεθέασης, καθώς κάνει αυτό που της αρέσει.

Επισκόπηση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Shopping Star στο Instagram
 Shopping Star στο Twitter

Ελληνικές τηλεοπτικές εκπομπές
Μάριος Γεωργιάδης

Ο Μάριος Γεωργιάδης (Αθήνα, 22 Νοεμβρίου 1976) είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην βουλευτής της Ένωσης Κεντρώων στην ‘Α Αθηνών εκλεγμένος στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (EDP), ενώ από τον Ιούλιο του 2017 κατείχε το αξίωμα του Θ΄ Αντιπροέδρου του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Πολιτική Σταδιοδρομία 
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής Α΄ Αθηνών με την Ένωση Κεντρώων  και ανέλαβε γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Τη θέση αυτή κατείχε μέχρι την εκλογή του στο αξίωμα του Αντιπροέδρου της Βουλής τον Ιούλιο του 2017.

Τον Νοέμβριο του 2016 εκλέχθηκε παμψηφεί Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (EDP), έχοντας την δυνατότητα να έρχεται σε επαφή με όλα τα κεντρώα κόμματα της Ευρώπης και να ενημερώνεται για όλες τις παρεμβάσεις και θέσεις, εντός και εκτός ευρωπαϊκού κοινοβουλίου.  

Στο πλαίσιο της πολιτικής του δραστηριότητας είναι Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, Αντιπρόεδρος της ομάδας φιλίας Ελλάδας - Βοσνίας  Ερζεγοβίνης, Μέλος των Κοινοβουλευτικών Ομάδων Φιλίας Ρωσίας, Ταϊλάνδης, Η.Π.Α, Βοσνίας, Διευθυντής της Ένωσης Κεντρώων και Επικεφαλής τομέων Αθλητισμού, Οικονομίας & Ανάπτυξης, Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Τουρισμού της  Ένωσης Κεντρώων.

Στις εκλογές του Ιουλίου 2019 δεν εξελέγη βουλευτής, καθώς η Ένωση Κεντρώων δεν συγκέντρωσε το απαραίτητο ποσοστό για την είσοδο στην Βουλή.

Παραπομπές

Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κεντρώων
Βουλευτές Α' Αθηνών
La passione (ταινία)

Το La passione είναι μια ταινία του 2010 σε σκηνοθεσία του Κάρλο Ματσακουράτι. Η ταινία παραγωγής της εταιρείας Fandango, παρουσιάστηκε στο 67ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας, και κυκλοφόρησε στις ιταλικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 24 Σεπτεμβρίου του 2010. Διηγείται τις περιπέτειες ενός σεναριογράφου και σκηνοθέτη σε δημιουργική κρίση, τον οποίο υποδύεται ο Σίλβιο Ορλάντο, ο οποίος πρέπει χωρίς τη θέλησή του να σκηνοθετήσει μια αναπαράσταση των παθών του Ιησού σε ένα μικρό χωριό της Τοσκάνης.

Υπόθεση 
Ρώμη. Ο Τζιάνι Ντιμπουά είναι σκηνοθέτης σε δημιουργική κρίση εδώ και πέντε χρόνια, ο οποίος ενώ βρίσκεται στο σπίτι του στην Πιάτσα Ανιμπαλιάνο, καλείται επειγόντως στην Τοσκάνη, όπου ανακαλύπτει ότι οι παλιές σωλήνες του σπιτιού του (η ταινία γυρίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου στο Καζάλε Μαρίτιμο, αλλά και στο Μοντεκατίνι Βαλ ντι Τσετσίνα και τις γειτονικές περιοχές), έχουν καταστρέψει τον τοίχο του διπλανού κτιρίου, μιας εκκλησίας, υπέροχα διακοσμημένης με μια τοιχογραφία του 16ου αιώνα. Ο δήμος της περιοχής του προτείνει έναν τρόπο για να αποφύγει την καταγγελία στην Επιτροπή Πολιτιστικής Κληρονομιάς: να σκηνοθετήσει την παραδοσιακή αναπαράσταση των Παθών του Ιησού. Την ίδια στιγμή,ο Ντιμπουά βρίσκει την ευκαιρία για εκδίκηση: η στάρλετ της τηλεόρασης, Φλιαμίνια Σμπαρμπάτο, έχει την πρόθεση να γυρίσει μια ταινία μαζί του, αλλά ο ίδιος δεν έχει ακόμα στο μυαλό του καμιά ιδέα.

Ενώ είναι αναγκασμένος να παραμείνει στο χωριό, συναντιέται με τον Ραμίρο, έναν πρώην κατάδικο που αποδεικνύεται ικανότατος ως βοηθός σκηνοθέτη, και καταφέρνει να οργανώσει όλη την παράσταση. Μένει μόνο ένας ρόλος κενός, αυτός του Ιησού, και η μόνη λύση είναι ο Αμπρουσκάτι, μια τοπική διασημότητα, ερασιτέχνης μετεωρολόγος και τόσο ανίκανος ηθοποιός όσο και ιδιόρρυθμος. Ενώ ο Ραμίρο καταζητείται από την αστυνομία και αναγκάζεται να δραπετεύσει από το χωριό, ο αγχωμένος Ντιμπουά καταλήγει να μαλώσει τόσο με τον Αμπρουσκάτι, από τον οποίο αναγκάζεται από τους διοργανωτές να ζητήσει συγγνώμη για το καλό της παράστασης, όσο με την Φλαμίνια, η οποία δεν έχει αποδεχθεί το θέμα που αυτοσχεδίασε ο σκηνοθέτης, όσο και με τον παραγωγό, ο οποίος διακόπτει τις σχέσεις μαζί του.

Το βράδυ της παράστασης φαίνονται όλα εντάξει, αλλά ο Αμπρουσκάτι έχει χτυπήσει και δεν είναι σε θέση να παίξει και ο Ντιμπουά φαίνεται να έχει παραιτηθεί μπροστά σε αυτή την νέα αποτυχία. Αλλά όταν ανάβουν τα φώτα, στο κέντρο της σκηνής εμφανίζεται ο εύσωμος Ραμίρο, ένας Ιησούς, που παρόλο που το κοινό αρχίζει να κοροϊδεύει, χάρη στις συμβουλές του Ντιμπουά, καταφέρνει να προσφέρει μια ερμηνεία γνήσια, συγκινητική και καταχειροκροτούμενη, φέρνοντας την επιτυχία, ακόμη και αν στο τέλος των Παθών, μια βίαιη καταιγίδα σκορπίζει το κοινό και τους ηθοποιούς, αφήνοντας μόνους στον σταυρό τον Ραμίρο και τους δύο μετανάστες στον ρόλο των ληστών. Ο Ντιμπουά στο τέλος γυρίζει πίσω στο σπίτι και καθώς έχει σταματήσει σε μια ψησταριά στον αυτοκινητόδρομο, παίρνει στιλό και χαρτί και αρχίζει να αναπτύσσει το θέμα της νέας του ταινίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  

Ιταλόφωνες ταινίες
Ιταλικές ταινίες
Ιταλικές κωμικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Κάρλο Ματσακουράτι
Ταινίες του 2010
Χοσέ Αντρές Πουέρτα

Ο Χοσέ Αντρές Πουέρτα (, γεννημένος στις 13 Ιουλίου 1969), γνωστός ως Χοσέ Αντρές, είναι Ισπανο-Αμερικανός σεφ που συχνά αναφέρεται ότι εισήγαγε τα μικρά πιάτα δείπνου στην Αμερική. Διαθέτει εστιατόρια στην Ουάσινγκτον, το Λας Βέγκας, το Λος Άντζελες, το South Beach, το Dorado και την Φιλαδέλφεια. Ο Αντρές είναι πρόεδρος της συμβουλευτικής επιτροπής της LA Kitchen, μιας κοινωνικής επιχείρησης στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, που εργάζεται για την μείωση των αποβλήτων τροφίμων, την παροχή επαγγελματικής κατάρτισης και την αύξηση της πρόσβασης σε θρεπτικά τρόφιμα. Τον Σεπτέμβριο του 2016 του απονεμήθηκε το Εθνικό Μετάλλιο των Ανθρωπιστικών Επιστημών.

Βιογραφία 
Ο Χοσέ Αντρές γεννήθηκε στην πόλη Μιέρες της Ισπανίας. Είναι παντρεμένος και έχει τρεις κόρες. Στην αρχή της καριέρας του εκπαιδεύτηκε από τον Ferran Adrià στο εστιατόριο El Bulli. Το φθινόπωρο του 2010 ο Αντρές διδάχθηκε μαθήματα μαγειρικής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ από τον Ferran Adrià. Τον Μάιο του 2012 ο Αντρές έγινε κοσμήτορας στο Τμήμα Ισπανικών Σπουδών στο Διεθνές Κέντρο Μαγειρικής όπου αυτός και ο Colman Andrews ανέπτυξαν ένα πρόγραμμα σπουδών πάνω στην παραδοσιακή και σύγχρονη ισπανική κουζίνα, το οποίο έκανε το ντεμπούτο του τον Φεβρουάριο του 2013. Στις 29 Οκτωβρίου 2012 ανακοίνωσε ότι θα επέστρεφε στην τάξη όπου θα διδασκόταν το πρώτο του μάθημα πάνω στο πώς το φαγητό διαμορφώνει τον πολιτισμό στο Πανεπιστήμιο George Washington. Από το ίδιο πανεπιστήμιο έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στην δημόσια υπηρεσία στις 18 Μαΐου 2014, όταν υπηρέτησε ως εναρκτήριος ομιλητής του πανεπιστημίου στο The National Mall.

Ο Αντρές έγινε πολιτογραφημένος υπήκοος των ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 2013.

Βραβεία 
 Best Chef of the Mid-Atlantic Region (James Beard Foundation, 2003)
 Chef of the Year (Bon Appetit, 2004)
 Saveur 100 List (Saveur, 2004)
 Men of the Year (GQ, 2009)
 Orden de las Artes y las Letras de España – Order of Arts and Letters (Cabinet of Spain, 2010)
 Vilcek Prize in Culinary Arts (2010)
 Outstanding Chef (James Beard Foundation, 2011)
 One of the world's 100 most influential people (Time, 2012)
 2015 National Humanities Medal
 Michelin Guide Washington, DC, 2 Stars for minibar by José Andrés, 2016

Τηλεόραση 
 Vamos a cocinar, a food program on Televisión Española – producer and host (2005–2007)
 Iron Chef America – defeated Bobby Flay (2007)
 Made in Spain, a 26-part series for public television (2008)
 Anthony Bourdain: No Reservations, Washington, DC episode (2008)
 Top Chef judge (2010)
 The Taste – guest judge and mentor (2013)
 Hannibal – culinary consultant (2013)

Βιβλία 
 Tapas: A Taste of Spain in America – a cookbook on tapas and Spanish cuisine. Coauthored by Richard Wolffe
 Vamos A Cocinar: Las Mejores Recetas del Programa de Tve – a book based on his Spanish cooking show Vamos a cocinar.
 Made in Spain: Spanish Dishes for the American Kitchen. – companion book to Andrés' public television series

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 ThinkFoodGroup , the home page for the ventures of José Andrés
 José Andrés on Twitter 

Σεφ
Ιουστίνα

Η Ιουστίνα (Giustina, 340 - 388) ήταν Ρωμαία αυτοκράτειρα, σύζυγος του Ουαλεντινιανού Α΄ και μητέρα του Ουαλεντινιανού Β΄, της Γάλλας, της Ιούστας και της Γκράτας. Ήταν κόρη του Ιούστου, κυβερνήτη του Πικηνού κατά τη βασιλεία του Κωνστάντιου Β΄.

Πρώτος γάμος 
Η Ιουστίνα στην αρχή παντρεύτηκε τον Μαγνέντιο. Κάποιες πηγές αναφέρουν, ότι την περίοδο του γάμου της ήταν πολύ μικρή για να κάνει παιδιά.

Δεύτερος γάμος 
Το 370 η Ιουστίνα έγινε η δεύτερη σύζυγος του Βαλεντινιανού Α΄. Αυτό έγινε ως εξής: σύμφωνα με τον Σωκράτη της Κωνσταντινούπολης, «όταν η Ιουστίνα έχασε τον πατέρα της, ήταν ακόμη παρθένα. Λίγο καιρό μετά την γνωριμία της με τη Μαρίνα Σεβέρα, σύζυγο του Αυτοκράτορα Βαλεντινιανού Α΄, έγιναν φίλες. Η Μ. Σεβέρα είπε στον άντρα της, πως η κόρη τού Ιούστου ήταν τόσο όμορφη, που και η ίδια, αν και γυναίκα, ήταν εντελώς γοητευμένη μαζί της. Ο Αυτοκράτορας αποφάσισε τότε να παντρευτεί την Ιουστίνα, χωρίς να αποκηρύξει τη Σεβέρα».

Ο Βαλεντινιανός Α΄ και η Ιουστίνα έκαναν πέντε τέσσερα παιδιά: έναν γιο, τον Βαλεντινιανό Β΄ και τρεις κόρες, τη Γάλλα, την Ιούστα και τη Γκράτα

Χήρα
Μετά τον θάνατο του συζύγου της, χρημάτισε ως αντιβασίλισσα του γιου της. Μετά από συγκρούσεις με τον Μάξιμο, η Ιουστίνα, ο Βαλεντινιανός Β΄ και η Γάλλα εγκατέλειψαν την πρωτεύουσ και μετέβησαν στη Θεσσαλονίκη. Ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄, ο οποίος τους έδωσε καταφύγιο, ήταν τότε χήρος, μια και η πρώτη του σύζυγος Αιλία Φλασίλλα απεβίωσε το 385 ή 386. Σύμφωνα με τον Ζώσιμο, η Ιουστίνα έβαλε τη Γάλλα να κλαίει μπροστά στον Θεοδόσιο Α΄ και να εκλιπαρεί για τη συμπόνοια του. Η Γάλλα ήταν όμορφη γυναίκα και ο Αυτοκράτορας ζήτησε να την παντρευτεί. Η Ιουστίνα τού έβαλε την προϋπόθεση να επιτεθεί στον Μάξιμο· ο Θεοδόσιος Α΄ δέχτηκε.

Η Ιουστίνα απεβίωσε το 388. Δεν είναι βέβαιο, αν πρόλαβε να δει τις επιθυμίες της να πραγματοποιούνται.

Παραπομπές

Ιουστινα
Ιωάννης της Σουηβίας

Ο Ιωάννης, γερμ. Johann (π. 1290 - 13 Δεκεμβρίου 1312/13) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν ο φονέας του θείου του Αλβέρτου Α΄. Με αυτό οι Αψβούργοι έχασαν την πρώτη ευκαιρία να γίνουν κληρονομικοί βασιλείς της Γερμανίας.

Νεανικά έτη
Γεννήθηκε λίγο πριν ή μετά το θάνατο του πατέρα του Ροδόλφου Β΄ δούκα της Αυστρίας. Μητέρα του ήταν η Αγνή Πρεμυσλιδών, κόρη του Ότακαρ Β΄ της Βοημίας. Το 1282 ο Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας έδωσε στους γιους του Αλβέρτο Α΄ και Ροδόλφο Β΄ το δουκάτο της Αυστρίας & Στυρίας, αλλά το επόμενο έτος ο Ροδόλφος Β΄ πιέστηκε να παραιτηθεί. Έτσι το 1283 στο Ράινφελντεν συμφωνήθηκε η παραίτησή του υπέρ του αδελφού του. Του δόθηκε ο τίτλος του δούκα της Σουηβίας.

Ο Ιωάννης πέρασε τη νεότητά του στην Αυλή της Βοημίας και στο Μπουργκ της Σουηβίας. Όταν ενηλικιώθηκε ένιωσε στερημένος από την κληρονομία και όταν ο θείος του εκλέχθηκε το 1298 βασιλιάς της Γερμανίας, του ζήτησε μερίδιο από τις κτήσεις των Αψβούργων. Ο Αλβέρτος Α΄ δεν του έδωσε μερίδιο, ούτε τις κτήσεις στη Σουηβία (τη μετά λεγόμενη Πέραν Αυστρία) που είχαν δοθεί στον πατέρα του το 1283. Μάλιστα το 1306 ο θείος του τοποθέτησε στο θρόνο της Βοημίας τον πρωτότοκο γιο του Ροδόλφο Α΄, αν και ο Ιωάννης είχε δικαίωμα διαδοχής, ως εγγονός του Ότακαρ Β΄. Τον Ιωάννη αποκαλούσαν ειρωνικά δούκα της Ακτημοσύνης. Τότε ο Ιωάννης με ορισμένους ευγενείς της Σουηβίας σχεδίασε να δολοφονήσει τον Αλβέρτο Α΄.

Το 1308 σε ένα συμπόσιο των Αψβούργων στο Βίντερτουρ, ο οικοδεσπότης Αλβέρτος Α΄ πρόσφερε ένα στεφάνι με άνθη στον Ιωάννη, που το απέρριψε λέγοντας ότι δεν θα δεχθεί να αποζημιωθεί από τον θείο του με άνθη και προκλήθηκε σκάνδαλο. Την επόμενη ημέρα ο Αλβέρτος Α΄, περνώντας τον ποταμό Ρόις κοντά στο Βίντις, απομονώθηκε από τους ακολούθους του και δέχθηκε επίθεση από τον Ιωάννη και τους συνωμότες του. Χωρίς αφορμή, ο Ιωάννης του άνοιξε το κρανίο. Ο διάδοχος του Αλβέρτου Α΄, ο Ερρίκος Ζ΄ της Γερμανίας τον έθεσε υπό βασιλική απαγόρευση (reichsacht). Για να ξεφύγει από την εκδίκηση των έξι γιων του Αλβέρτου Α΄, κατέφυγε στην Ιταλία, σε μία μονή της Πίζας, αλλά αυτό είναι αβέβαιο.

Το 1322 στη μάχη του Μύλντορφ, ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου Α΄, ο Φρειδερίκος Α΄ ηττήθηκε στην προσπάθειά του να γίνει βασιλιάς της Γερμανίας· οι Αψβούργοι δεν μπόρεσαν τότε να αποκτήσουν το αξίωμα κληρονομικά. Αυτό θα γίνει τρεις γενιές μετά, το 1438 από τον Αλβέρτο Β΄ της Γερμανίας.

Οίκος των Αψβούργων
Δούκες της Σουαβίας
Τούρκοι στο Καζακστάν

Οι Τούρκοι στο Καζακστάν είναι οι εθνοτικοί Τούρκοι που ζουν στο Καζακστάν.

Ιστορία

Οθωμανική μετανάστευση 
Η Πρώτη Απογραφή Όλης της Ένωσης το 1926 κατέγραψε 8.570 Οθωμανούς Τούρκους που ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση. Οι Οθωμανοί Τούρκοι δεν παρατίθονται πλέον ξεχωριστά στην απογραφή, ωστόσο τεκμαίρεται ότι εκείνοι που ζούσαν στο Καζακστάν έχουν αφομοιωθεί από την Καζακική κοινωνία ή έχουν φύγει από την χώρα.

Μετανάστευση των Μεσχετιανών Τούρκων 

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση προετοιμαζόταν για να ξεκινήσει μια εκστρατεία για να πιέσει την Τουρκία. Ο Βιατσεσλάβ Μολότοφ, ο τότε Υπουργός Εξωτερικών, απαίτησε από τον Τούρκο Πρέσβη στην Μόσχα την παράδοση τριών επαρχιών της Ανατολίας (των επαρχιών Καρς, Αρνταχάν και Αρτβίν). Έτσι, ο πόλεμος κατά της Τουρκίας ήταν πιθανός, και ο Ιωσήφ Στάλιν ήθελε να διώξει τον στρατηγικό Τουρκικό πληθυσμό που ζούσε στο Μεσχέτι, κοντά στα τουρκογεωργιανά σύνορα. Οι εθνικιστικές πολιτικές ενθάρρυναν το σύνθημα "Γεωργία για τους Γεωργιανούς", καθώς και ότι οι Μεσχετιανοί Τούρκοι πρέπει να στέλνονται στην Τουρκία, "όπου ανήκουν". Από το 1944, οι Μεσχετιανοί Τούρκοι, διώχθηκαν βίαια από το Μεσχέτι με την κατηγορία του λαθρεμπόριου, της ληστείας και της κατασκοπίας, σε συνεργασία με τους συγγενείς τους στις απέναντι περιοχές της Τουρκίας. Έτσι, δημιουργήθηκαν μεγάλοι οικισμοί των Μεσχετιανών Τούρκων στο Καζακστάν, ενώ η Γεωργιανή κυβέρνηση του Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια δεν τους επέτρεψε να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Στην τελευταία Σοβιετική απογραφή, το 1989, υπήρχαν 207,500 Μεσχετιανοί Τούρκοι στην Σοβιετική Ένωση. Πάνω από το 23.8% από αυτούς ήταν εγγεγραμμένοι στο Καζακστάν.

Δημογραφικά στοιχεία 
Αν και η τελευταία Σοβιετική απογραφή κατέγραψε 207.269 Τούρκους, ο αριθμός αυτός μπορεί να μην περιλαμβάνει όλους τους Τούρκους της χώρας, επειδή για πολλά χρόνια οι Τούρκοι αρνήθηκαν το δικαίωμά τους να δηλώσουν την εθνικότητά τους σε νομικά έγγραφα. Έτσι, στο Καζακστάν, μόνο το ένα τρίτο από αυτούς καταγράφηκαν ως Τούρκοι στα διαβατήριά τους.

Σύμφωνα με ακαδημαϊκούς, 150,000 Τούρκοι ζουν στο Καζακστάν. Από αυτούς, 45.000 ζουν στο Αλμάτι, 40.000 ζουν στο Νότιο Καζακστάν, 36.000 ζουν στο Ζαμπίλ και 10.000 ζουν στην Κιζιλορντά.

Εκπαίδευση 
Λόγω των ιστορικών δεσμών μεταξύ των Τούρκων και των Καζάκων, οι Τούρκοι που ζουν στο Καζακστάν έχουν καλές εκπαιδευτικές παροχές. Το Διεθνές Καζακο-Τουρκικό Πανεπιστήμιο Χότζα Αχμέτ Γιεσεβί βρίσκεται στο Τουρκιστάν του νότιου Καζακστάν και ιδρύθηκε το 1993. Έχει περίπου 20.000 φοιτητές. Είναι ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια της χώρας. Υπάρχουν 28 Καζακο-Τουρκικά λύκεια, ένα πανεπιστήμιο και ένα δημοτικό σχολείο, τα οποία λειτουργούνται από ιδιωτικά Τουρκικά ιδρύματα. Επίσης, υπάρχει ένα Κέντρο Διδασκαλίας της Τουρκικής Γλώσσας στο Αλμάτι.

Δείτε επίσης 
 Σχέσεις Καζακστάν-Τουρκίας
 Τουρκικό Συμβούλιο
 Τούρκοι στην πρώην Σοβιετική Ένωση

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 .
 .
 
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Πολιτισμός του Καζακστάν
Τούρκοι