Λόφος Πίντσιο

Ο Λόφος Πίντσιο, , ) είναι ένας λόφος στο βορειοανατολικό τεταρτημόριο του ιστορικού κέντρου της Ρώμης. Ο λόφος έχει νότια τον Κυρινάλιο λόφο, με θέα (νοτιοδυτικά) στο Άρεως Πεδίον. Ήταν έξω από τα αρχικά όρια της αρχαίας πόλης της Ρώμης και έτσι δεν ήταν ένας από τους Επτά λόφους της Ρώμης, βρίσκεται όμως μέσα στα Τείχη, που έκτισε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αυρηλιανός μεταξύ 270 και 273.

Επαύλεις και κήποι 
Αρκετές σημαντικές οικογένειες στην Αρχαία Ρώμη είχαν επαύλεις (villae) και κήπους (horti) στις νότιες πλαγιές του λόφου κατά την ύστερη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, συμπεριλαμβανομένων των Κήπων του Λούκουλου (δημιουργία του Λούκουλου), των Κήπων του Σαλούστιου (δημιουργία του ιστορικού Σαλούστιου), των Κήπων του Πομπήιου, και των Κήπων του Ακίλιου. Ο λόφος έγινε γνωστός στους ρωμαϊκούς χρόνους ως Λόφος των Κήπων (Collis Hortorum). Το σημερινό του όνομα προέρχεται από τους Πίντσι (Pincii), μία από τις οικογένειες που τον κατέλαβαν τον 4ο αιώνα μ.Χ.

Σύγχρονη Ρώμη 
Ο λόφος Πίντσιο όπως φαίνεται σήμερα, διαμορφώθηκε το 1809-14 από τον Τζουζέπε Βαλαντιέ.  Η Γαλλική Ακαδημία στη Ρώμη είχε μετακομίσει στη Βίλα Μέντιτσι, στα νότια του λόφου, το 1802. Τα παρτέρια του Πίντσιο χωρίζονται από αλέες (viali) στρωμένες με μεγάλα χαλίκια, που περνούν μεταξύ των πυκνών δενδροστοιχιών (boschi, bosquet), που ενώνουν κάποια προϋπάρχοντα τοπόσημα: μία αλέα προεκτείνει έναν άξονα κήπου της Βίλα Μέντιτσι ως τον οβελίσκο (βλέπε εικόνα), από τον οποίο ξεκινούν ακτινωτά αλέες. Ο οβελίσκος ανεγέρθηκε τον Σεπτέμβριο του 1822 , ως σημείο έλξης των βλεμμάτων στο τέλος της δενδροστοιχίας. Είναι ένας ρωμαϊκός, όχι αιγυπτιακός, οβελίσκος, που ανεγέρθηκε υπό τον Αυτοκράτορα Αδριανό στις αρχές του 2ου αι., ως τμήμα ενός μνημείου στον αγαπημένο του Αντίνοο έξω από την Πόρτα Ματζόρε.  Νοτιοδυτικά η Πιάτσα Ναπολεόνε -στην πραγματικότητα το μεγάλο αστικό σχέδιο του Ναπολέοντα εφαρμόστηκε εδώ από απόσταση, καθώς ο ίδιος δεν επισκέφτηκε ποτέ τη Ρώμη- είναι ένας υπέροχος ανοικτός χώρος, πιο επάνω σε ύψος από την Πιάτσα ντελ Πόπολο, που επίσης σχεδιάστηκε από τον Βαλαντιέ, και προσφέρει θέα από τον λόφο προς τα δυτικά και πέρα από τον ορίζοντα της Ρώμης. Ο Βαλαντιέ συνέδεσε τους δύο χώρους με μεγαλειώδεις σκάλες (βλέπε εικόνα), διακεκομμένες από ευρεία επίπεδα, αλλά και μία με στροφές οδό μετάβασης.

Το 1873 ένα υδροχρονόμετρο στο σχέδιο του 1867 του Τζιάν-Μπατίστα Εμπριάκο, του Δομινικανού Τάγματος  και καθηγητή του Κολλεγίου του Αγίου Θωμά στη Ρώμη, κατασκευάστηκε στον λόφο Πίντσιο σε μίμηση αυτού στο Κολλέγιο του Αγ. Θωμά. βλέπε εικόνα). Μία άλλη εκδοχή βρίσκεται στους κήπους της Βίλα Μποργκέζε, που βρίσκεται στα ανατολικά του λόφου. Ο Εμπριάκο είχε παρουσιάσει δύο πρωτότυπα της εφεύρεσής του στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1867, όπου κέρδισε βραβεία και μεγάλη αναγνώριση. 

Στους κήπους του Πίντσιο με προτροπή του Τζουζέπε Ματσίνι  τοποθετήθηκαν στις αλέες προτομές αξιόλογων Ιταλών.

Αν και η Βίλα Λουντοβίζι νότια του λόφου κτίστηκε στις αρχές του 20ου αι., πολλές βίλες και οι κήποι τους εξακολουθούν να καταλαμβάνουν τον λόφο, συμπεριλαμβανομένων των κήπων Μποργκέζε, που συνδέονται με τον Πίντσιο με μία πεζογέφυρα, επάνω από τη Βία ντελ Μούρο Τόρτο. Νότια, το σωζόμενο τμήμα των Αυρηλιανών Τειχών καταλήγει στην Πόρτα Πιντσιάνα· η Μούρο Τόρτο είναι παράλληλη με αυτά και προεκτείνεται δυτικά της Πόρτας Πιντσιάνας και περνά μέσα από τον λόφο.

Δείτε επίσης 
 Επτά λόφοι της Ρώμης

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Λόφοι και τείχη της αρχαίας Ρώμης
 Samuel Ball Platner and Thomas Ashby, A Topographical Dictionary of Ancient Rome, Λονδίνο: Oxford University Press, 1929: Pincius Mons
 Pinician Hill στη Ρώμη Αναγεννήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια 
 «Cisterne, mosaici e terme private. La collina del Pincio scopre i suoi segreti" La Repubblica 11 Δεκεμβρίου 2014

Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιταλικά
Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά