Συμμετοχή της Ιταλίας στη Eurovision

Η Ιταλία έχει συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 47 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της στον πρώτο διαγωνισμό το . Ήταν μία από τις επτά χώρες που συμμετείχαν στον πρώτο διαγωνισμό, ο οποίος επηρεάστηκε από το Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο. Η Ιταλία συμμετείχε στο διαγωνισμό αδιάκοπα μέχρι το , διακόπτοντας τη συμμετοχή της σε πολλές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990. Μετά από 13 χρόνια απουσίας που ξεκίνησε το , η χώρα επέστρεψε στον διαγωνισμό το . Η Ιταλία έχει κερδίσει τον διαγωνισμό τρεις φορές, μαζί με επιπλέον 15 τερματισμούς στην πρώτη πεντάδα. Η Ιταλία φιλοξένησε τον διαγωνισμό στη Νάπολη (), στη Ρώμη () και στο Τορίνο ().

Το , ο Ντομένικο Μοντούνιο τερμάτισε τρίτος με το τραγούδι "Nel blu, dipinto di blu". Μετονομαζόμενο σε "Volare", το τραγούδι σημείωσε μεγάλη επιτυχία διεθνώς, φτάνοντας στο νούμερο ένα στις ΗΠΑ. Ο Εμίλιο Περίκολι  τελείωσε επίσης τρίτος το , πριν η Ιταλία κερδίσει για πρώτη φορά το  με την Τζιλιόλα Τσικουέντι και το τραγούδι "Non ho l'età". Η Τσικουέντι επέστρεψε στο διαγωνισμό το  και τερμάτισε δεύτερη με το τραγούδι "Si", χάνοντας από τους ABBA. Η Ιταλία τερμάτισε τρίτη το  με τους Wess και Ντόρι Γκέτσι και το τραγούδι "Era". Το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας από τη δεκαετία του  ήταν ο Umberto Tozzi και ο Raf που τερμάτισαν τρίτοι το . Η δεύτερη νίκη της Ιταλίας στον διαγωνισμό ήρθε το  με τον Τότο Κουτούνιο και το τραγούδι "Insieme: 1992". Άλλα καλά αποτελέσματα της δεκαετίας του 1990 ήταν η Μία Μαρτίνι το  και η Jalisse το , που τερμάτισαν και οι δύο στην τέταρτη θέση. Μετά το 1997, η Ιταλία αποσύρθηκε από τον ανταγωνισμό.

Στις 31 Δεκεμβρίου 2010, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) ανακοίνωσε ότι η Ιταλία θα επέστρεφε στον διαγωνισμό ως μέρος των "Μεγάλων Πέντε, δίνοντας έτσι στη χώρα αυτόματη πρόκριση για τον τελικό. Η επιστροφή της Ιταλίας στον διαγωνισμό αποδείχθηκε επιτυχημένη, τερματίζοντας στην πρώτη δεκάδα στους εννέα από τους τελευταίους έντεκα διαγωνισμούς (2011–22), συμπεριλαμβανομένων των δεύτερων θέσεων για τον Ραφαέλ Γκουαλάτσι () και τον Μαχμούντ () και την τρίτη θέση των Il Volo (). Οι Il Volo κέρδισαν την τηλεψηφοφορία, λαμβάνοντας ψήφους από όλες τις χώρες, αλλά ήρθαν έκτοι στην κριτική επιτροπή. Αυτή ήταν η πρώτη φορά από την εισαγωγή του συστήματος μικτής κριτικής επιτροπής–τηλεψηφοφορίας το 2009 που ο νικητής της τηλεψηφοφορίας δεν κατέληξε να κερδίσει τον διαγωνισμό. Η Ιταλία πέτυχε την τρίτη της νίκη στο διαγωνισμό το , με το ροκ συγκρότημα Måneskin και το τραγούδι "Zitti e buoni".

Ιστορία

Απουσίες 
Η Ιταλία έχει αποσυρθεί από τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision αρκετές φορές. Η πρώτη απόσυρση έγινε το 1981, όταν η RAI δήλωσε ότι τα έσοδα μειώθηκαν στη χώρα. Η απουσία αυτή συνεχίστηκε το επόμενο έτος, πριν από την επιστροφή της Ιταλίας το 1983. Η Ιταλία αποσύρθηκε και πάλι το 1986, όταν η RAI αποφάσισε να μην εισέλθει στον διαγωνισμό. Από το 1994 έως το 1996, η Ιταλία αποσύρθηκε και πάλι, ενώ η RAI επικαλέστηκε έλλειψη ενδιαφέροντος για συμμετοχή. Η Ιταλία επέστρεψε το 1997, πριν αναχωρήσει ξανά χωρίς εξηγήσεις, και η χώρα δεν συμμετείχε ξανά μέχρι το 2011.

Κανένα από τα τραγούδια της Eurovision δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένο στα ιταλικά τσάρτ. Το "Non ho l'eta" της Gigliola Cinquetti (Grand Prix 1964) ήταν ένα χιτ το Φεβρουάριο του 1964 όταν το τραγούδι κέρδισε το φεστιβάλ του Sanremo, αλλά σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα Hit Parade Italia, το "Waterloo", το "Ding-A- Dong" ,"Puppet on a String", "Save your Kisses for Me" και ακόμη και η νικήτρια συμμετοχή της Ιταλίας το 1990, "Insieme: 1992", δεν μπόρεσαν να εισέλθουν στην πρώτη δεκάδα των charts πωλήσεων. Μια αξιοσημείωτη εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα ήταν, ωστόσο, η συμμετοχή του 1984 "I treni di Tozeur" από την Alice και τον Franco Battiato που μοιράστηκε την 5η θέση στον τελικό, αλλά έγινε ακόμα #3 στην Ιταλία και τοποθετήθηκε στο #20 στο τσάρτ των καλύτερων πωλήσεων σίνγκλ στην Ιταλία του 1984.

Τηλεοπτική λογοκρισία του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision το 1974 
Η Ιταλία αρνήθηκε να μεταδώσει το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1974 για την RAI λόγω ενός τραγουδιού που τραγούδησε ο Gigliola Cinquette, το οποίο συνέπεσε με την έντονη πολιτική εκστρατεία για το ιταλικό δημοψήφισμα του 1974 για το διαζύγιο που διεξήχθη ένα μήνα αργότερα τον Μάιο. Παρά το γεγονός ότι ο διαγωνισμός της Eurovision διεξάγεται περισσότερο από ένα μήνα πριν από την προγραμματισμένη ψηφοφορία, οι Ιταλοί λογοκριτές αρνήθηκαν να επιτρέψουν την εμφάνιση ή την ακρόαση του διαγωνισμού και του τραγουδιού. Οι λογοκριτές της RAI θεώρησαν ότι το τραγούδι με τίτλο "Sì" (Ναι) και το οποίο περιέχει στίχους που επαναλαμβάνουν συνεχώς την προαναφερθείσα λέξη θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι είναι υποσυνείδητο μήνυμα και μορφή προπαγάνδας για να επηρεάσει το ιταλικό ψηφοφόρο για να ψηφίσει "ναι" Το δημοψήφισμα («ναι» για την κατάργηση του νόμου που επιτρέπει το διαζύγιο). Το τραγούδι παρέμεινε λογοκριμένο στους περισσότερους ιταλικούς κρατικούς τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς για πάνω από ένα μήνα. Στο διαγωνισμό στο Brighton, ο Cinqueti τελείωσε δεύτερος, χάνοντας την ABBA. Το "Sì" πήγε για να είναι ένα από τα κορυφαία δέκα του Ηνωμένου Βασιλείου, κορυφαίνοντας στον αριθμό οκτώ. Έφτασε επίσης στη γερμανική κορυφή στο νούμερο 20.

Ένα νέο ενδιαφέρον; 
Ωστόσο, το 2008, δύο Ιταλοί μουσικοί, ο Vince Tempera (που βοήθησαν τον Άγιο Μαρίνο να συμμετέχει στην Eurovision το 2008), και ο νικητής της Eurovision, Toto Cutugno, εξέφρασαν τη λύπη τους για τη μη συμμετοχή της Ιταλίας και ζήτησαν να επιστρέψει η χώρα στο διαγωνισμό.

Διαγωνιζόμενοι από το διαγωνισμό του 2008, ξεκινώντας με τον νικητή Dima Bilan εμφανίστηκε στην ιταλική επίδειξη Carramba! Che fortuna, που φιλοξενείται από την Raffaella Carrà στο Rai Uno. Είτε πρόκειται για πρωτοβουλία της Carrà (ο οποίος παρουσίασε τρεις εκδηλώσεις στο TVE σχετικά με την εκδήλωση) για να προσπαθήσει να φέρει την Eurovision πίσω στην Ιταλία, δεν είναι σαφής, αλλά η Sietse Bakker, Διευθυντής Επικοινωνιών και PR του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, επανέλαβε ότι "Πολύ ευπρόσδεκτοι να λάβουν μέρος στον διαγωνισμό".

Λίγο μετά την αποκάλυψη του καταλόγου των συμμετεχόντων για το Διαγωνισμό του 2009, η EBU ανακοίνωσε ότι, για τον διαγωνισμό του 2010, θα δούλευαν σκληρότερα για να φέρουν την Ιταλία πίσω στον διαγωνισμό, μαζί με το Μονακό και την Αυστρία.

Επιτυχημένη επιστροφή στο διαγωνισμό (2011–σήμερα) 
Σε μια συνέντευξη Τύπου που παρουσίασε την τέταρτη έκδοση του Ιταλικού X Factor, ο σκηνοθέτης Rai 2 Massimo Liofredi ανακοίνωσε ότι ο νικητής του διαγωνισμού μπορεί να προωθήσει την εκπροσώπηση της Ιταλίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision αντί να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ San Remo, όπως και τα προηγούμενα χρόνια . Στις 2 Δεκεμβρίου 2010, ανακοινώθηκε επίσημα από την επίσημη ιστοσελίδα του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, την οποία η Ιταλία είχε υποβάλει αίτηση συμμετοχής στον διαγωνισμό του 2011. Η συμμετοχή τους επιβεβαιώθηκε περαιτέρω στις 31 Δεκεμβρίου με την ανακοίνωση του επίσημου καταλόγου συμμετεχόντων.

Η επιστροφή της Ιταλίας στο διαγωνισμό μετά από 14 χρόνια απουσίας ήταν επιτυχής, καταλήγοντας στην πρώτη δεκάδα σε πέντε από τους τελευταίους επτά αγώνες (2011-17). Το 2011, ο Raphael Gualazzi τερμάτισε δεύτερος, το καλύτερο αποτέλεσμα της Ιταλίας από το 1990. Η Ιταλία στην πραγματικότητα ήρθε στην πρώτη θέση με την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής, αλλά μόνο η 11η στην τηλεψηφοφορία και κατέλαβε συνολικά τη δεύτερη θέση πίσω από τους νικητές του Αζερμπαϊτζάν. Η Νίνα Τζίλλι το 2012 και ο Μάρκο Μενγκόνι το 2013 ήταν σε θέση να επιτύχουν θέσεις μέσα στην πρώτη δεκάδα (9η και 7η αντίστοιχα). Αυτή η τάση είχε σταματήσει όταν η Έμμα Μαρόνε, που επιλέχθηκε εσωτερικά, κατέληξε στην 21η θέση, τη χειρότερη θέση μιας ιταλικής συμμετοχής. Το 2015, οι νικητές του Sanremo, Il Volo τερμάτισαν τρίτοι με 292 πόντους, πίσω από τη Σουηδία και τη Ρωσία. Η Ιταλία έλαβε την πρώτη θέση στην τηλεψηφοφορία με 366 πόντους, αλλά στην έκτη θέση στην ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής. Από την εισαγωγή του 50/50 συστήματος ψηφοφορίας κατά τμήματα, αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο νικητής της τηλεψηφοφορίας δεν κέρδισε τον διαγωνισμό. Η Francesca Michielin, που επιλέχθηκε μεταξύ των ανταγωνιστών του Φεστιβάλ Sanremo του 2016 μετά την παραίτηση από τους νικητές Stadio, τερμάτισε στην 16η θέση. Το 2017 ο τραγουδιστής Φραντσέσκο Γκαμπάνι εκπροσώπησε την χώρα με το τραγούδι Occidentali's Karma, κερδίζοντας την 6η θέση στον μεγάλο τελικό. Μια ακόμα επιτυχία για την Ιταλία ήρθε το 2018, όταν οι τραγουδιστές Ερμάλ Μέτα και Φαμπρίτσιο Μόρο ως ντουέτο κατέκτησαν την 5η θέση στον τελικό της Λισαβόνας. Το 2019, ο Μαχμούντ ήρθε δεύτερος με 472 βαθμούς, το καλύτερο αποτέλεσμα της Ιταλίας από το 2011, μέχρι τη στιγμή που οι Måneskin κέρδισαν το διαγωνισμό το 2021 με 524 βαθμούς, μόνο 25 βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη Γαλλία. Η νίκη των Måneskin σηματοδότησε την επανάσταση του συγκροτήματος στη διεθνή μουσική σκηνή. Ο Mahmood επέστρεψε ως ο διοργανωτής συμμετέχων το 2022 μαζί με τον Μπλάνκο, καταλαμβάνοντας την έκτη θέση με το "Brividi".

Το βίντεο του "Occidentali's Karma" από τον Φρανσέσκο Γκαμπάνι, είναι το πρώτο τραγούδι της Eurovision που ξεπέρασε τις 200 εκατομμύρια προβολές στο YouTube, ενώ το "Soldi" του Μαχμούντ είναι το δεύτερο με τα περισσότερα streams στο Spotify.

Η Ιταλία και οι "Big Five" (Μεγάλες Πέντε) 

Από το 2000, τέσσερις χώρες - το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία - προκρίνονται αυτόματα για τον τελικό του διαγωνισμού ανεξάρτητα από τις θέσεις τους στον πίνακα αποτελεσμάτων σε προηγούμενους διαγωνισμούς. Κέρδισαν αυτό το καθεστώς με το να είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Λόγω της ανέφικτης θέσης τους στο Διαγωνισμό, οι χώρες αυτές έγιναν γνωστές ως "Big Four" (Μεγάλες Τέσσερις). Ο εκτελεστικός υπεύθυνος του διαγωνισμού Σβάντε Στοκσέλιους δήλωσε σε δημοσιογράφους σε συνάντηση με την OGAE Σερβία ότι, αν η Ιταλία επιστρέψει στο διαγωνισμό στο μέλλον, η χώρα θα επιλεγεί να προκρίνεται αυτομάτως για τους τελικούς και θα γίνει μέλος των "Big Five". Εντούτοις, με την επίσημη ανακοίνωση της επιστροφής της Ιταλίας, δεν επιβεβαιώθηκε αν η χώρα θα ανταγωνιστεί σε έναν από τους δύο ημιτελικούς ή αν θα ήταν μέρος του "Big Five", καθώς η RAI, τρίτος μεγαλύτερος συντελεστής στην EBU, δεν είχε υποβάλει αίτηση για να αποτελέσει μέλος του "Big Five". Στις 31 Δεκεμβρίου, ανακοινώθηκε ότι η Ιταλία θα συμμετάσχει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2011 και επιβεβαίωσε ότι η χώρα θα προκριθεί αυτόματα στον τελικό στη Γερμανία ως μέρος των "Big Five".

Συμμετοχές

Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision

Ιστορικό ψηφοφορίας 
Μέχρι το , το ιστορικό ψηφοφορίας της Ιταλίας έχει ως εξής:

Διοργανώσεις

Βραβεία

Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν

Νικητές από μέλη OGAE

Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Ιταλία 
Στους τελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία

Στους ημιτελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία

Σχετιζόμενη ενασχόληση

Αρχηγοί αποστολών

Σχολιαστές και εκπρόσωποι βαθμών

Διευθυντές ορχηστρών

Άλμπουμ

Σημειώσεις και παραπομπές

Σημειώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision

Επιπλέον λινκ
 Italian Eurovision Website
 Esc-Time.com - Italian website daily updated about Eurovision
 Βαθμοί προς και από την Ιταλία  eurovisioncovers.co.uk

Ιταλια
Eurovision