joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Παναγία Τριχερούσα

Η Παναγία Τριχερούσα ( η Παναγία με τα τρία χέρια) είναι μια δημοφιλής εικόνα της Παναγίας η οποία βρίσκεται στη σερβική Μονή Χιλανδαρίου στο Άγιον Όρος. Απεικονίζει την Παναγία με τον μικρό Ιησού στον εικονογραγικό τύπο της  Οδηγήτριας, και είναι σκεπασμένη με άμφια. Είναι η σημαντικότερη εικόνα της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στην πίσω όψη της εικόνας είναι μια εικόνα του Αγίου Νικόλα.

Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα ήταν κτήμα του Ιωάννη Δαμασκηνού στις αρχές του 8ου αιώνα και είναι συνυφασμένη με το θάυμα της θεραπείας του, περίπου το 717. Σύμφωνα με την παράδοση, ενώ ο Ιωάννης υπηρετούσε ως Βεζίρης στο χαλιφάτο του Ουαλίντ Α', κατηγορήθηκε λανθασμένα για προδοσία και του κόψανε το χέρι. Η κατηγορία φέρεται ότι έγινε απο τον Βυζαντινό εικονομάχο αυτοκράτορα Λέων τον Ίσαυρο που ήταν πράγματι μεγάλος αντίπαλος του Αγίου Ιωάννη, και φίλος του Ουαλίντ Α. Ενώ προσευχόταν μρποστά σε μια εικόνα της Παναγίας, φέρεται ότι το κομμένο χέρι του ως εκ θαύματος αποκαταστάθηκε. Την ημέρα των ευχαριστιών, προσέθεσε ένα ασημί αντίγραφο του χεριού του στην εικόνα. Μετά από αυτό, η εικόνα έγινε γνωστή ως η "Τριχερούσα", επειδή είχε τρία χέρια: τα δύο της παναγίας και το πρόσθετο αντίγραφο.

Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός έγινε μοναχός στο μοναστήρι Ἱερὰ Λαύρα τοῦ Ὁσίου Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου έξω από την Ιερουσαλήμ και έδωσε την εικόνα στη μοναστική κοινότητα εκεί. Αργότερα η εικόνα δωρίστηκε στον Αγίο Σάββα όταν επισκέφτηκε το μοναστήρι, μαζί με μία άλλη εικόνα της Παναγίας στον εικονογραφικό τύπο της Γαλακτοτροφούσας και τη ποιμαντορική ράβδο του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, του ιδρυτή του μοναστηριού. Ο Σάββας έφερε την εικόνα  στη μονή Χιλανδαρίου όπου ζούσε. Έμεινε εκεί μέχρι το 1347 όταν πάρθηκε απο τον Στέφανο Δουσάν κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη μονή Χιλανδαρίου και την έφερε στη Σερβία. Κατά το τέλος του 14ου αιώνα, η εικόνα άνηκε στη μονή Στουντένιτσα. Στις αρχές του 15ου αιώνα, η Τριχερούσα πήγε πίσω στη μονή Χιλανδαρίου στο Άγιον Όρος για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων.

Μέχρι πολύ πρόσφατα, η Παναγία η Τριχερούσα ήταν επισήμως ηγούμενη της μονής Χιλανδαρίου, με μοναχούς εκλεγμένους να υπηρετούν σε αυτή. Η εικόνα γιορτάζει δύο μέρες το χρόνο : 28 Ιουνίου (11 Ιουλίου με το παλαιό ημερολόγιο) και 12 Ιουλίου ( 25 Ιουλίου με το παλαιό ημερολόγιο).

Ιστορικοί της τέχνης θεωρούν ότι το στυλ της εικόνας είναι πιο πιθανά από τον 14ο αιώνα και ότι μπορεί να είναι αντιγραφή ή εκ νέου εικονογράφηση ενός παλαιότερου πρωτότυπου. Μία άλλη εκδοχή που ήλθε στη Μόσχα το 1661 έγινε δημοφιλής και είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν πολλά Ρωσικά αντίτυπα.

Παραπομπές

Παναγια Τριχερουσα
Μονή Χιλανδαρίου
Παναγία
Βουλγαρικό δημοψήφισμα (2016)

Ένα δημοψήφισμα με τρία ερωτήματα πραγματοποιήθηκε στη Βουλγαρία στις 6 Νοεμβρίου 2016, παράλληλα με τις προεδρικές εκλογές.Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν αν θα υποστηρίξουν τον περιορισμό της δημόσιας χρηματοδότησης για τα πολιτικά κόμματα  κατά ένα λεβ ανά έτος και ανά έγκυρη ψήφο που έλαβαν στις προηγούμενες εκλογές, τη θέσπιση της υποχρεωτικής ψήφου στις εκλογές και τα δημοψηφίσματα, και την αλλαγή του εκλογικού συστήματος για την Εθνική Συνέλευση σε σύστημα εκλογής σε δύο γύρους. Προκειμένου να είναι δεσμευτικό το αποτέλεσμα, ο αριθμός των ψηφοφόρων που έλαβαν μέρος στο δημοψήφισμα, θα έπρεπε να είναι ίσος ή μεγαλύτερος από τον αριθμό εκείνων που ψήφισαν στις  βουλευτικές εκλογές του 2014.

Και οι τρεις προτάσεις υποστηρίχθηκαν από την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, αλλά η προσέλευση ήταν ελαφρώς χαμηλότερη από την αντίστοιχη στις εκλογές του 2014 βουλευτικές εκλογές, που σημαίνει ότι η απαρτία δεν συμπληρώθηκε. Ωστόσο, καθώς πάνω από το 20% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ψήφισαν υπέρ, οι προτάσεις θα έπρεπε να συζητηθούν στην εθνοσυνέλευση. Η Εθνική Συνέλευση αρνήθηκε να νομιμοποιήσει οποιοδήποτε από τα τρία ερωτήματα. Μια νομική υπόθεση άρχισε για τη χειραγώγηση της ψηφοφορίας από τους εμπνευστές, αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το δημοψήφισμα δεν ήταν άκυρο.

Παρά την ανεπάρκεια του 0,2% (12.000 άτομα) η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ώστε να είναι 51% για να έχει υποχρεωτική ισχύ, η προσέλευση βασίστηκε μόνο στον αριθμό των έγκυρων ψήφων, όχι  στον αριθμό των ψηφοφόρων. Ορισμένα τμήματα δεν θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν όλους τους ψηφοφόρους σε εύλογο χρονικό διάστημα και μια σειρά περίμεναν στην ουρά και δεν μπόρεσαν να ψηφίσουν, άλλα τμήματα έκλεισαν νωρίτερα από την καθορισμένη ώρα (8 μ. μ.) και σε ορισμένα τμήματα ολόκληρες κάλπες με ψηφοδέλτια ήταν κλειδωμένες στα τμήματά τους για να αποφύγουν την απαρίθμηση. Σύμφωνα με την Εκλογική Επιτροπή, περισσότερες από 12.000 ψήφοι που δεν ήταν σε φάκελο εξαιρέθηκαν από την προσέλευση και μόνο.

Αποτελέσματα

Αναφορές 

Εκλογές στη Βουλγαρία
Αχμέντ Μοχάμεντ αλ-Μακάρι

Ο Αμπού-λ-Αμπάς Αχμάντ ιμπν Μοχάμεντ αλ-Μακάρι (Abu-l-'Abbas Ahmad ibn Mohammed al-Maqqari ή Al-Makkari) (περ. 1578–1632) ήταν Αλγερινός λόγιος ο οποίος γεννήθηκε στο Τλεμσέν από επιφανή οικογένεια διανοούμενων που έλκυε την καταγωγή της από το χωριό Μακάρα, κοντά στην Μ'σίλα.

Μετά από την πρώτη εκπαίδευση που έλαβε στο Τλεμσέν, ο αλ-Μακάρι μετακόμισε στο Φεζ του Μαρόκου και έπειτα στο Μαρακές, και στο ανάκτορο του Αχμάντ αλ-Μανσούρ, στον οποίον αφιέρωσε το έργο του Rawdat al-As (Ο κήπος της Μυρτιάς) σχετικά με τους ουλεμάδες του Μαρακές και του Φεζ. Μετά τον θάνατο του αλ-Μανσούρ το 1603, ο αλ-Μακάρι εγκαταστάθηκε στο Φεζ, όπου διορίστηκε μουφτής και ιμάμης του τεμένους Καραουιγίν από τον διάδοχο του αλ-Μανσούρ, Ζιντάν Αμπού Μαάλι. Το 1617, μετακόμισε στην Ανατολή, ενδεχομένως λόγω φιλονικίας με τον τοπικό διοικητή, και εγκαταστάθηκε στο Κάιρο, όπου συνέθεσε το πιο γνωστό του έργο, το Nafh al-Tib.

Το 1620 επισκέφθηκε την Ιερουσαλήμ και την Δαμασκό, και κατά την διάρκεια των επόμενων έξι ετών πραγματοποίησε προσκυνήματα πέντε φορές. Το 1628 επέστρεψε και πάλι στην Δαμασκό, πραγματοποίησε διαλέξεις για την συλλογή Παραδόσεων του Μπουκάρι, μίλησε αρκετά για τις δόξες της Ισλαμικής Ιβηρίας, και έλαβε την παρόρμηση να γράψει το έργο του πάνω στο θέμα αυτό αργότερα. Την ίδια χρονιά επέστρεψε στο Κάιρο, όπου πέρασε έναν χρόνο γράφοντας την ιστορία του. Προετοιμαζόταν για την οριστική του μετακόμιση στην Δαμασκό όταν απεβίωσε το 1632.

Το σημαντικότερο έργο του, Η πνοή του αρώματος από τον κλάδο της Πράσινης Ανδαλουσίας και υπομνήματα του Βεζύρη της Λισάν ουντ-Ντιν ιμπν ουλ-Χατίμπ, αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο αποτελεί απάνθισμα από πολλούς συγγραφείς με περιγραφές και ιστορικά στοιχεία της Ισλαμικής Ιβηρίας. Εκδόθηκε από τους Γουίλλιαμ Ράιτ, Κρίστοφ Κρελ, Ράινχαρτ Ντόζι και Γκυστάβ Ντουγκά ως Analectes sur l'histoire et la littérature des Arabes d'Espagne (Ανάλεκτα της ιστορίας και της λογοτεχνίας των Αράβων της Ισπανίας, 1855–1861), και σε συνοπτική μετάφραση στα Αγγλικά από τον Πασκουάλ ντε Γκαγιάνγκος (1840–1843). Το δεύτερο μέρος είναι βιογραφία του Ιμπν αλ-Χατίμπ. Ολόκληρο το έργο εκδόθηκε στο Μπουλάκ (1863), το Κάιρο (1885) και την Βηρυτό (1968).

Παραπομπές

Πηγές

  Βιογραφία

Αλγερινοί ιστορικοί
Μουσουλμάνοι ιστορικοί
Μουσουλμάνοι συγγραφείς
Μουφτήδες
Κόκκινο Χωριό Χανίων

Το Κόκκινο Χωριό (επίσημο: το Κόκκινον Χωρίον) χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μέτρων.

Γεωγραφία 

Βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μέτρων, πάνω από την Πλάκα. Απέχει 27 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Πάνω από χωριό δεσπόζει ο λόφος Δραπανοκεφάλα και βορειοδυτικά του χωριού βρίσκεται το ακρωτήριο Δρέπανο. Κοντά στο χωριό βρίσκονται πολλά σπήλαια, όπως Πετσή ο σπήλιος (ή καραβότοπος), και τα «Καταλύματα» στο κέντρο του χωριού. Στο ακρώτηριο Δρέπανο, σε βάθος 10 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας βρίσκεται το «σπήλαιο των ελεφάντων», το οποίο διαθέτει μια αίθουσα διαστάσεων 60 επί 60 μέτρα διακοσμημένη με σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Σε ένα από τα σπήλαια της περιοχής κατέφυγαν κατά τη διάρκεα της επανάστασης του 1821 150 γυναικόπαιδα, όμως, παρά την δυσπρόσιτη είσοδο του σπηλαίου, οι Τούρκοι κατάφεραν να τα βρουν και τα έσφαξαν.

Κοινότητα Κοκκίνου Χωρίου 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Κοκκίνου Χωρίου έχει 272 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Βογιατζάκη.

Κοινοτάρχες Κοκκίνου Χωρίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κοκκίνου Χωρίου.

Ιστορικά στοιχεία 
To χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, σύμφωνα με την οποία, στο χωριό κατοικούσαν 40 χριστιανικές οικογένειες. Το 1881 είχε 317 κατοίκους και ανήκε στον δήμο Αρμένων. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Χανίων
Δήμος Αποκορώνου
Ξηροστέρνι Χανίων

Το Ξηροστέρνι (επίσημο: το Ξηροστέρνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης.  Βρίσκεται σε υψόμετρο 260 μέτρων. Απέχει 29 χιλιόμετρα από τα Χανιά, και βρίσκεται ανατολικά του Βάμου.

Κοινότητα Ξηροστερνίου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Ξηροστερνίου περιλαμβάνει και τον οικισμό Λιτσάρδα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Λιτσάρδα, η (116)
 Ξηροστέρνιον, το (46)

Συνολικά η κοινότητα έχει 162 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Χαράλαμπο Ανδριανάκη.

Κοινοτάρχες Ξηροστερνίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ξηροστερνίου.

Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Xerosterni στην επαρχία Αποκορώνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται λανθασμένα ως Xerofori με 203 κατοίκους και ως Xerostergni με 8 οφειλώμενες αγγαρείες και 25 προνομιούχους. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Xerosterni. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, το χωριό αναφέρεται μαζί με τα χωριά Δράπανος, Κεφαλάς, Βούρι, Σελιά και Λικοτιναρά όπου κατοικούσαν συνολικά 300 χριστιανικές και 25 μουσουλμανικές οικογένειες. Το 1881 είχε 258 κατοίκους και ανήκε στον δήμο Βάμου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Η λαϊκή αρχιτεκτονική του χωριού είναι καλοδιατηρημένη. Δύο σπίτια του χωριού έχει χαρακτηριστεί διατηρητέα μνημεία: η οικία ιδιοκτησίας Ν. Μαστοράκη, του 19ου αι., με ισόγειο ελαιοτριβείο των αρχών του 19ου αι. και όροφο κτισμένο ως καφενείο του τέλους του ίδιου αιώνα, και το κτίριο ιδιοκτησίας Ειρ. Παπαδάκη, το οποίο χρονολογείται στο 1790 με μεταγενέστερες προσθήκες του β' μισού του 19ου αιώνα. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Χριστό και εορτάζει με πανηγύρι στις 5 και 6 Αυγούστου. Στο χωριό βρίσκεται επίσης ο ναός της Παναγίας, με καλό τέμπλο και εικόνες του Ρεθεμιώτη Α. Βιβυλάκη, ο οποίος εορτάζει τις 15 Αυγούστου.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Χανίων
Δήμος Αποκορώνου
Λιτσάρδα Χανίων

Η Λιτσάρδα είναι χωριό της κοινότητος Ξηροστερνίου του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Λιτσάρδα έχει 116 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 290 μέτρων. Απέχει 28 χιλιόμετρα από τα Χανιά, και βρίσκεται 2,7 χιλιόμετρα ανατολικά του Βάμου. 

Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το όνομα του χωριού μπορεί να προέρχεται από το επώμυνο Λιτσάρδος. Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Το 1881 είχε 218 κατοίκους (214 Χριστιανοί και 4 Τούρκοι) και ανήκε στον δήμο Βάμου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Το χωριό αναπλάστηκε στις αρχές του 21ού αιώνα από τους κατοίκους και τοπικούς συλλόγους. Το κτίσμα ιδιοκτησίας Μ. Ανδριανάκη έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, επειδή αποτελεί χαρακτηριστικό συγκρότημα του τέλους του 18ου αιώνα. Κοντά στο χωριό βρίσκεται το σπήλαιο του Δαφνέ η τρύπα.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Χανίων
Δήμος Αποκορώνου
Πλάκα Χανίων

Η Πλάκα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 90 μέτρων, με θέα τον κόλπο της Σούδας. Απέχει 18 χιλιόμετρα από τα Χανιά.

Κοινότητα Πλάκας 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Πλάκας περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αλμυρίδα και Καμπιά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αλμυρίδα, η (170)
 Καμπιά, τα (49)
 Πλάκα, η (393)

Συνολικά η κοινότητα έχει 612 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Χαροκοπάκη.

Κοινοτάρχες Πλάκας 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πλάκας.

Ιστορία 
Η παλαιότερη μνεία του χωριού γίνεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, σύμφωνα με την οποία στο χωριό κατοικούσαν 20 χριστιανικές οικογένειες. Το 1881 είχε 313 κατοίκους και ανήκε στον δήμο Αρμένων. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Χανίων
Δήμος Αποκορώνου
Ισμαήλ ιμπν Χαμάντ αλ-Τζαουχάρι

Ο Αμπού Νασρ Ισμαήλ ιμπν Χαμάντ αλ-Τζαουχάρι (Abu Nasr Isma'il ibn Hammad al-Jawhari ή al-Jauhari) (απεβίωσε το 1002 ή το 1008) ήταν ο συγγραφέας ενός αξιοσημείωτου λεξικού της Αραβικής γλώσσας.

Γεννήθηκε στην πόλη Φαράμπ (Οτράρ) του Τουρκεστάν (στο σημερινό νότιο Καζακστάν). Σπούδασε Αραβική φιλολογία αρχικά στην Βαγδάτη και έπειτα μαζί με τους Άραβες της Χετζάζ. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο βόρειο Χορασάν (στο Νταμγκάν και ακολούθως στο Νισαπούρ). Απεβίωσε στο Νισαπούρ ενώ επιχειρούσε να πετάξει από την οροφή ενός τεμένους, εμπνευσμένος πιθανώς από την προγενέστερη πτήση αιώρησης του Αμπάς ιμπν Φιρνάς.

Το σημαντικότερο έργο του είναι το Αραβικό λεξικό με τίτλο Taj al-Lugha wa Sihah al-Arabiya, («Το στέμμα της γλώσσας και τα σωστά Αραβικά»), γνωστό επίσης και με τους συντομότερους τίτλους al-Sihah fi al-Lugha, («Η σωστή γλώσσα»), και al-Sihah. Περιλαμβάνει 40.000 λεξικογραφικές καταχωρήσεις. Το έγραψε όταν ζούσε στο Νισαπούρ. Λέγεται πως δεν το είχε ολοκληρώσει όταν απεβίωσε και πως ολοκληρώθηκε από έναν μαθητή του. Ο αλ-Τζαουχάρι τοποθέτησε τις λέξεις σε αλφαβητική σειρά με κριτήριο ταξινόμησης το τελευταίο γράμμα της ρίζας της λέξης. Το Al-Sihah είναι ένα από τα σημαντικότερα Αραβικά λεξικά του μεσαίωνα. Επιπλέον μεγάλο μέρος του υλικού του ενσωματώθηκε σε μεταγενέστερα Αραβικά λεξικά που συντάχθηκαν από άλλους. Πληθώρα συνόψεων του, όπως και επεκτάσεων του, παρήχθησαν στα Αραβικά στους αιώνες. Μια πλήρως αναζητήσιμη διαδικτυακή έκδοση του βρίσκεται στο Baheth.info . Το μεγαλύτερο μέρος του αντιγράφηκε στην τεράστια συλλογή λεξικών Lisan al-Arab του 13ου αιώνα.

Ο Ε. Σαΐντιους ξεκίνησε να γράφει μια μετάφραση του στα Λατινικά, αλλά μόνο ένα μέρος του εκδόθηκε στο Χαρντερβέκ (1776). Ολόκληρο το έργο εκδόθηκε στο Ταμπρίζ (1854) και το Κάιρο (1865), ενώ εμφανίστηκαν πολλές συνόψεις του και μεταφράσεις στα Περσικά. Το 1729 οι καταχωρίσεις του λεξικού διαμόρφωσαν τις βάσεις για ένα Αραβοτουρκικό λεξικό το οποίο ήταν το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε με την μέθοδο του πιεστηρίου από τον Ιμπραήμ Μουτεφερίκα κατά την Οθωμανική περίοδο.

Παραπομπές

 Arabic Lexicography: Its History, and Its Place in the General History of Lexicography, από τον John A. Haywood, 1965.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Encyclopedia Islamica

Μουσουλμάνοι λεξικογράφοι
Ευαγγελισμός της Θεοτόκου παρά το φρέαρ

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου παρά το φρέαρ είναι εικονογραφικός τύπος της Παναγίας κατά τον οποίο η Θεοτόκος κρατώντας υδρία στέκεται κοντά σε πηγάδι, ενώ πάνω από αυτήν πετάει ένας άγγελος. Η Παρθένος δεν βλέπει τον άγγελο αλλά είναι έκπληκτη από το άγγελμα.

Προέλευση απεικόνισης
Πρόκειται για θέμα αντλημένο από την απόκρυφη χριστινιακή γραμματεία και το Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου. Άλλη πηγή ειναι το αρμενικό απόκρυφο της Παιδικής ηλικίας του Κυρίου (5ο κεφ)Σύμφωνα με αυτό η Παναγία πηγαίνοντας να αντλήσει νερό άκουσε τη φωνή του αγγέλου και εξέλαβε αυτή ως δαιμονική, και τότε επικαλέσθηκε τον Θεό του Ισραήλ για να την προστατεύσει.

Διάδοση θέματος
Για πρώτη φορά απαντάται το θέμα στο τέλος του 5ου αι. σε ελεφάντινο δίπτυχο του καθεδρικού ναού του Μιλάνου. Τον 6ο αι. σε φιαλίδια (ευλογίας) της Monza βρίσκουμε το θεμα αυτό. Αργότερα σε χειρόγραφο του Φυσιολόγου και μάλιστα στα μωσαϊκά. Επίσης σε ψηφιδωτά της αγίας Σοφίας του Κιέβου, της μονής Δαφνίου και του Αγίου Μάρκου της Βενετίας. Τον 12ο αιώνα στο ψηφιδωτό της Καπέλλας Παλατίνας, της Μαρτοράνας κια της Μητροπόλεως  του Monreale  στη Σικελία. Τον 14ο αι. στη Μονή Χώρας της Κωνσταντινούπολης. Στον Άγιο Κλήμεντα Αχρίδος και στη Susitsa την Παναγία η οποία στέκεται κοντά στο πηγάδι κρατάνε δύο εκατέροθεν γυναίκες. Ίσως είναι προσωποποιήσεις.

Παραπομπές

Πηγές
Κωνσταντίνος Δ. Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν Ανατολής και Δύσεως. Θεσσαλονίκη: Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, 1972
Ευαγγελισμος της Θεοτοκου παρα το φρεαρ
Ελένη Πολυχρονάτου

Η Ελένη Πολυχρονάτου (27 Ιανουαρίου 1959, Αθήνα) είναι Ελληνίδα ζωγράφος, γλύπτρια και Δρ. Ιστορίας της Τέχνης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1959 από γονείς Κεφαλλονίτες. Σπούδασε Ζωγραφική και Γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Συνέχισε σε διδακτορικές σπουδές στην ΑΣΚΤ στην Ιστορία της Τέχνης με τη διατριβή της να έχει τίτλο: ¨Έργα Τέχνης Μεγάλης Κλίμακας στον Αστικό και Φυσικό Χώρο. Από τη δεκαετία του 60 έως τον 21ο αιώνα¨. Έχει παρουσιάσει το καλλιτεχνικό της έργο σε πλήθος ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Παραπομπές 

Έλληνες ζωγράφοι
Έλληνες γλύπτες
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Ζακ Ζιρό

Ο Ζακ-Τζέιμς Ρίχαρντ "Τζιμ" Ζιρό (γαλλικά: Jacques-James Richard "Jim" Giraud) (Μπουρνόβας Σμύρνη 1882- Σμύρνη 12 Νοεμβρίου 1969) ήταν Λεβαντίνος γαλλοαγγλικής καταγωγής αθλητής και Ολυμπιονίκης.

Οικογένεια 
Ο Ζακ Ζιρό ήταν μέλος οικογένειας Λεβαντίνων που μένουν ακόμα και σήμερα στη Σμύρνη και τον Μπουρνόβα από το 1761. Η οικογένεια καταγόταν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία άλλα μέλη της προέρχονταν από τη Χίο και τη Βενετία όπου βρέθηκαν στη Γαλλία και από την Αντίμπ προήλθε ο κλάδος της Σμύρνης.

Ήταν γιος του Ζακ Ζόζεφ Φρέντερικ Ζιρό, γαλλικής καταγωγής, και της Μαρίας Αδελαΐδας Γουίτλαντ, αγγλικής καταγωγής, ενώ είχε πέντε αδέλφια τον Τσάρλτον, τον Χάρολντ τον Έντγκαρ, τη Μαγκνταλένα, και τον Έντμουντ. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Μερσέντες Μαρτί και σε δεύτερο τη Μαρί Βιντόρι, απέκτησε δύο γιους και μία κόρη.

Αθλητική καριέρα 
Ο Ζακ Ζιρο έπαιζε αντισφαίριση και ήταν μέλος του Λόου τένις Σμύρνης, επίσης έπαιζε ποδόσφαιρο, μέλος της ομάδας του Φούτμπολ εντ Ράγμπι Κλαμπ Μπουρνόβα (Bournabat Football and Rugby Club). Είχε Γαλλική υπηκοότητα και στην αντισφαίριση συμμετείχε στα διεθνή τουρνουά πάντα με τα χρώματα της Γαλλίας. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή έρχονταν με τον αδελφό του Χάρολντ συχνά στην Ελλάδα και συμμετείχαν σε τουρνουά. Το 1923 ήταν δεύτερος στο Διεθνές πρωτάθλημα Ελλάδος, παραιτήθηκε από τον τελικό με αντίπαλο τον Σταύρο Χρυσίδη. Δεύτερος ήταν και το 1925 στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου όπου έχασε στον τελικό από τον Αύγουστο Ζερλέντη.

Ολυμπιακοί αγώνες 1906 

Συμμετείχε μαζί με τον αδελφό του Χάρολντ εκπροσωπώντας τη Γαλλία στη Μεσολυμπιάδα του 1906 και στην αντισφαίριση στο μονό έχασε στον Β΄γύρο από τον Κάρελ Μποκέμα. Χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία συμμετείχε και στο διπλό ανδρών με συμπαίκτη τον ξάδελφο του Ντόναλντ Ουίταλ. 

Στους ίδιους αγώνες συμμετείχε με τη μικτή Σμύρνης, εκπροσωπώντας ουσιαστικά την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο ποδοσφαιρικό τουρνουά μαζί τον ξάδελφο του Έντουαρντ όπου πήραν τη δεύτερη θέση και το αργυρό μετάλλιο.

Παραπομπές 

Γάλλοι Ολυμπιονίκες
Γάλλοι αθλητές της αντισφαίρισης
Οθωμανοί ποδοσφαιριστές
Τούρκοι ποδοσφαιριστές
Ευρωπαϊκή διασπορά στην Τουρκία
Παναγία με το παίζον παιδίον

Παναγία με το παίζον παιδίον είναι εικονογραφικός τύπος της Παναγίας σύμφωνα με τον οποίο ο Χριστός αγκαλιάζει με τρυφερότητα την μητέρα του και κρατάει αυτήν από το μαφόριό της και πάιζει στην αγκαλιά της, ενώ με το δεξί χέρι του κρατάει ειλητάριο, το οποίο γράφει τη φράση Πνεύμα Κυρίου επ' εμέ ου ένεκεν έχρισέ με (Ησαΐας 61, 1)

Προέλευση εικονογραφικού τύπου
Προέρχεται από βακχικές παραστάσεις παιδιού το οποίο παίζει στην αγκαλιά της μητέρας του οι οποίες πρωτεπέδρασαν στην κοπτική τέχνη. Συγκεκριμένα η παράσταση του Παίζοντος παιδίου Ιησού εντοπίζεται στην εποχή των Κομνηνών

Παραπομπές

Πηγές
Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972
Παναγια με το παιζον παιδιον
Ιωάννης Α΄, μαρκήσιος του Ναμύρ

Ο Ιωάννης Α΄, μαρκήσιος του Ναμύρ (Jean Ier de Namur, 1267 - 31 Ιανουαρίου 1330) ήταν κόμης του Ναμύρ (1305 - 1330) μέλος του Οίκου του Νταμπιέρ, μεγαλύτερος γιος του Γκυ του Νταμπιέρ και της δεύτερης συζύγου του Ισαβέλλας του Λουξεμβούργου, πατέρας της Λευκής του Ναμύρ βασίλισσας της Σουηδίας και της Νορβηγίας, κληρονόμησε από τον πατέρα του την μαργραβία του Ναμύρ.
Τον Σεπτέμβριο του 1290 αρραβωνιάστηκε την Λευκή της Γαλλίας, κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Γ΄ αλλά παντρεύτηκε τελικά την Μαργαρίτα του Κλερμόν (1289 - 1309) κόρη του Ροβέρτου κόμη του Κλερμόν και της Βεατρίκης (1307),  ήταν ο δεύτερος σύζυγος της Μαργαρίτας η οποία πέθανε πρόωρα δυο χρόνια μετά από τον γάμο τους (1309).

Οικογένεια

Ο Ιωάννης παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την Μαρία του Αρτουά κόρη του Φιλίππου του Αρτουά και της Λευκής της Βρετάνης στο Παρίσι στις 6 Μαρτίου/1310,  παιδιά τους ηταν :

 Ιωάννης Β΄ 1311-1335, μαρκήσιος του Ναμύρ.
 Γκυ Β΄ 1312-1336, μαρκήσιος του Ναμύρ.
 Ερρίκος 1312-1333, μέλος του Συλλόγου των καθεδρικών Σαρτρ, Καμπραί, Σαλόν-συρ-Μαρν, Ρενς.
 Φίλιππος Γ΄ 1319-1337, μαρκήσιος του Ναμύρ.
 Λευκή 1320-1263, παντρεύτηκε τον Μάγκνους Δ΄ των Μπγιέλμπο της Σουηδίας.
 Μαρία 1322-1357, παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο Β΄ κόμη του Βιάνντεν και μετά τον Θεοβάλδο των Μονμπελιάρ κύριο του Πιερπόν.
 Μαργαρίτα 1323-1383, μοναχή στο Πέτεργκεμ.
 Γουλιέλμος Α΄ 1324-1391, μαρκήσιος του Ναμύρ.
 Ροβέρτος 1325-1391, ιππότης της Περικνημίδος, κύριος του Μπωφόρ-συρ-Μεζ & Ρεναίς, μαρεσάλης της Βραβάντης.
 Λουδοβίκος 1325-1386, κύριος του Πέτεργκεμ & Μπαιγιέλ, κυβερνήτης του Ναμύρ.
 Ελισάβετ 1329-1382, παντρεύτηκε τον Ρούπρεχτ Α΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΝΑΜΥΡ

Μαργράβοι του Ναμύρ
Οίκος του Νταμπιέρ
Ιωάννης Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ

Ο Ιωάννης Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ (1311 - 2 Απριλίου 1335) μέλος του Οίκου του Νταμπιέρ και Μαργράβος του Ναμύρ (1330 - 1335) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ιωάννη Α΄ του Ναμύρ και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας του Αρτουά. .
Συμμετείχε σε συμμαχία εναντίον του Ιωάννη Γ΄ της Βραβάντης αλλά με την επέμβαση του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας αποφεύχθηκε η σύγκρουση. Ο Ιωάννης Β΄ πέθανε πρόωρα και άγαμος, είχε έναν νόθο γιο τον Φίλιππο που σκοτώθηκε υπερασπιζόμενος την Ντεντερμόντε (1380), τον διαδέχθηκε ο δεύτερος αδελφός του Γκυ Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ΝΑΜΥΡ

Μαργράβοι του Ναμύρ
Οίκος του Νταμπιέρ
Κόμητες του Ναμύρ
Γκυ Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ

Ο Γκυ Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ (1312 - 12 Μαρτίου 1336) Μαργράβος του Ναμύρ (1335 - 1336) και μέλος του Οίκου του Νταμπιέρ ήταν δεύτερος γιος του Ιωάννη Α΄ του Ναμύρ και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας του Αρτουά.  Διαδέχθηκε στο Ναμύρ τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Β΄ που πέθανε πρόωρα στις 2 Απριλίου 1335. Με συμβουλές του μικρότερου αδελφού του Ροβέρτου αναγνώρισε κυρίαρχο τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας, συμμετείχε σε μάχες των Άγγλων εναντίον των Σκωτσέζων αλλά αιχμαλωτίστηκε από τον Ιωάννη Ραντόλφ, 3ο κόμη του Μοράι. Μετά την καταβολή των λίτρων και την απελευθέρωση του τραυματίστηκε θανάσιμα σε ένα τουρνουά στην Φλάνδρα και πέθανε, δεν είχε απογόνους και τον διαδέχθηκε ο τέταρτος αδελφός του Φίλιππος Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ΝΑΜΥΡ

Μαργράβοι του Ναμύρ
Οίκος του Νταμπιέρ
Κόμητες του Ναμύρ
Φίλιππος Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ

Ο Φίλιππος Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ (1319 - Σεπτέμβριος 1337), Μαργράβος του Ναμύρ (1336 - 1337) και μέλος του Οίκου του Νταμπιέρ ήταν τέταρτος γιος του Ιωάννη Α΄ και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας του Αρτουά. Διαδέχθηκε στο Ναμύρ τον δεύτερο αδελφό του Γκυ Β΄, ο τρίτος Ερρίκος είχε πεθάνει πρόωρα (1333). Ο Φίλιππος Γ΄ βρισκόταν στη Σουηδία στην αυλή της αδελφής του Λευκής του Ναμύρ, από εκεί ταξίδευσε με τον γαμπρό του Ερρίκο Β΄ του Βιαντέν στους Αγίους Τόπους μέσω της Κύπρου.
Ο Φίλιππος σύμφωνα με τη διαθήκη του (23 Ιουνίου 1336) κληροδότησε την περιουσία του στη μονή του Σαιν Άλμπαν.  Στον δρόμο όταν έφτασε στην Αμμόχωστο ο ίδιος και οι άντρες του έδειξαν τόσο κακή συμπεριφορά που οι πολίτες της Αμμόχωστου τους θανάτωσαν όλους, η ταφή του έγινε στην εκκλησία των Φραγκισκιανών της Αμμοχώστου. 
Τον Φίλιππο διαδέχθηκε στην Κομητεία του Ναμύρ ο επόμενος αδελφός του Γουλιέλμος Α΄, μαρκήσιος του Ναμύρ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ΝΑΜΥΡ
Άγιος Φραγκίσκος, Αμμόχωστος

Μαργράβοι του Ναμύρ
Οίκος του Νταμπιέρ
Κόμητες του Ναμύρ
Γουλιέλμος Α΄, μαρκήσιος του Ναμύρ

Ο Γουλιέλμος Α΄, μαρκήσιος του Ναμύρ (1324 - 1 Οκτωβρίου 1391), Μαργράβος του Ναμύρ (1337 - 1391) και μέλος του Οίκου της Νταμπιέρ ήταν πέμπτος γιος του Ιωάννη Α΄ του Ναμύρ και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας του Αρτουά. Διαδέχθηκε στην Κομητεία του Ναμύρ τον τέταρτο αδελφό του Φίλιππο Γ΄, οι τέσσερις μεγαλύτεροι αδελφοί του πέθαναν νέοι και άτεκνοι, η μητέρα του του χορήγησε στις  τον πύργο του Πουαλβάς (11 Σεπτεμβρίου 1353). 

Συμμετείχε στον Εκατονταετή Πόλεμο στο πλευρό της Αγγλίας και του βασιλιά Εδουάρδου Γ' αλλά διατηρήθηκε η ειρήνη στο Ναμύρ με εξαίρεση μια εξέγερση των υφαντουργών (1351). Στην μάχη του Μπασβέιλερ (1371) ο Γουλιέλμος ηττήθηκε και συνελήφθη αιχμάλωτος. Με την βοήθεια της μητέρας του και της αδελφής του επέκτεινε την μαργραβία του Ναμύρ αγοράζοντας πολλά εδάφη, το 1362 πέτυχε την εξάρτηση της κομητείας απευθείας από τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Καρόλου Δ΄ αντί για την κομητεία του Αινώ. Βελτίωσε την οικονομία με την βιομηχανία, το εμπόριο και την εκμετάλλευση των ορυχείων.

Κληρονόμοι

Παντρεύτηκε σε πρώτο του γάμο την Ιωάννα του Αινώ (13 Φεβρουαρίου 1348), κόρη του Ιωάννη του Μπομόντ και της Μαργαρίτας του Σουασσόν, πέθανε 2 χρόνια αργότερα χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Ο Γουλιέλμος παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Αικατερίνη της Σαβοΐας (10 Μαρτίου 1352), κόρη του Λουδοβίκου Β' του Βω και της Ισαβέλλας του Σαλόν με την οποία απέκτησε :

Γουλιέλμος Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ
Ιωάννης Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ
Μαρία (πέθανε το 1412), παντρεύτηκε (1370) τον Γκυ Β΄ του Μπλουά και στην συνέχεια (1405) τον Πέτρο της Βραβάντης, αντιβασιλιά της Γαλλίας.

Ο Γουλιέλμος Α΄ είχε και άλλα νόθα παιδιά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ΝΑΜΥΡ

Μαργράβοι του Ναμύρ
Οίκος του Νταμπιέρ
Γουλιέλμος Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ

Ο Γουλιέλμος Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ (22 Ιανουαρίου 1355 - 10 Ιανουαρίου 1418), Μαργράβος του Ναμύρ (1391 - 1418) και μέλος του Οίκου του Νταμπιέρ ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Γουλιέλμου Α΄ του Ναμύρ και της δευτέρας συζύγου του Αικατερίνης της Σαβοΐας κόρης του Λουδοβίκου Β΄ του Βω. Η ηγεμονία του στο Ναμύρ χαρακτηρίστηκε ειρηνική, ασχολήθηκε με το εμπόριο, την βιοτεχνία και την ανέγερση οχυρώσεων. Συμμετείχε στην καταστολή της εξέγερσης του λαού της Λιέγης (1408) με τον Ιωάννη τον Άφοβο, τον Γουλιέλμο Β΄ της Βαυαρίας και τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Βαυαρίας.

Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Μαρία του Μπαρ, κόρη του Ροβέρτου Α΄, δούκα του Μπαρ και της Μαρίας του Βαλουά.
Η δεύτερη σύζυγος του ήταν η Ιωάννα του Αρκούρτ (1372 - 1456), κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ , κόμη του Αρκούρτ και της Κατερίνας των Βουρβόνων, δεν απέκτησε πάλι παιδιά και τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννης Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ.

Παραπομπές

Πηγές

Charles Cawley: «Medieval Lands»

Μαργράβοι του Ναμύρ
Οίκος του Νταμπιέρ
Ιωάννης Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ

Ο Ιωάννης Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ (πέθανε στις 10 Μαρτίου 1429), τελευταίος Μαργράβος του ανεξάρτητου Ναμύρ (1418 - 1429) και μέλος του Οίκου του Νταμπιέρ ήταν δεύτερος γιος του Γουλιέλμου Α΄ του Ναμύρ και της δευτέρας συζύγου του Κατερίνας της Σαβοΐας. Με τον θάνατο του πατέρα του (1391) κληρονόμησε την Ουινζενδάλη και Ρόνσε, όταν πέθανε και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουλιέλμος Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ χωρίς απογόνους (1418) κληρονόμησε και την Κομητεία του Ναμύρ.

Ο Ιωάννης δεν παντρεύτηκε ποτέ και είχε έναν νόθο γιο από τον ξαδέλφη του Σεσίλη της Σαβοΐας τον Φίλιππο του Ναμύρ κύριο του Ντί (πέθανε το 1449)
Έκανε πολύ ακριβή ζωή με αποτέλεσμα τα οικονομικά της μαργραβίας να καταρρεύσουν, ανέβασε σημαντικά τους φόρους κάτι που οδήγησε σε εξέγερση. Ο Γουλιέλμος Β΄ για να αποφύγει τα χειρότερα πούλησε το Ναμύρ στον Φίλιππο Γ΄ τον Καλό, μετά τον θάνατο του το Ναμύρ έπαψε να υπάρχει σαν ανεξάρτητη μαργραβία, ενσωματώθηκε στις Βουργουνδικές Κάτω Χώρες.

Μαργράβοι του Ναμύρ
Οίκος του Νταμπιέρ
Οβίδιο Λάρι

Ο σεβασμιότατος Οβίδιο Λάρι (ιταλικά: Ovidio Lari, γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1893, απεβίωσε στις 4 Ιουλίου 1975) διετέλεσε επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στην Αόστα (Aosta) του Τορίνου της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Τζουζέππε Ανφρόσσι. (Giuseppe Anfossi).

Πηγές 
 Ιστότοπος της Επισκοπής της Αόστα
 Catholic Hierarchy

Λάρι, Οβίδιο
Λάρι, Οβίδιο
3-οξετανόνη

Η 3-οξετανόνη  (αγγλικά: 3-oxetanone) ή 1,3-εποξυ-2-προπανόνη είναι οργανική ετεροκυκλική ένωση με μοριακό τύπο C3H4O2. Είναι μια οξετανική κετόνη, καθώς και ισομερής θέσης της β-προπιολακτόνης.

Η χημικά καθαρή 3-οξετανόνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι υγρή, με (κανονική) θερμοκρασία βρασμού τους 140 °C. Είναι ένα ειδικό χημικό, που χρησιμοποιείται για την έρευνα και τη σύνθεση άλλων οξετανίων, (κυρίως) φαρμακολογικού ενδιαφέροντος. Η 3-οξετανόνη, επίσης, υπήρξε αντικείμενο θεωρητικών μελετών.

Δείτε επίσης 
 Μηλονικός ανυδρίτης ή 2,4-οξεταδιόνη.
 1,2-διοξεταδιόνη.
 β-προπιολακτόνη
 Οξετάνιο
 Κυκλοβουτανόνη

Aναφορές και σημειώσεις

Πηγές 

 Βάρβογλης Α. "Χημεία Οργανικών Ενώσεων", Θεσσαλονίκη 1986.
 Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Στοιχεία οργανικής χημείας", Έκδοση 13η, Αθήνα 1985.
 Αλεξάνδρου Ν. Ε. "Γενική Οργανική Χημεία, Δομή-Φάσματα-Μηχανισμοί", Τόμοι 1ος και 2ος, Θεσσαλονίκη 1985.
 Τσακιστράκης Α. "Οργανική Χημεία", Αθήνα 1993
 Κεχαγιόγλου Α. Χ. "Βιομηχανική Οργανική Χημεία", Θεσσαλονίκη 1989.
 Morrison R. T., Boyd R. N. "Οργανική Χημεία" Τόμοι 1ος,2ος,3ος, Μετάφραση:Σακαρέλλος-Πηλίδης-Γεροθανάσης, Ιωάννινα 1991.
 Meislich H., Nechamkin H., Sharefkin J. "Οργανική Χημεία", Μετάφραση:Βάρβογλης Α., Αθήνα 1983.
 Ιακώβου Π. "Οργανική Χημεία. Σύγχρονη Θεωρία και Ασκήσεις", Θεσσαλονίκη 1995.
 Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972
 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
 Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροχημικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985

Κετόνες
C3
Οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις‎
Τυπικοί υδατάνθρακες
Σχέσεις Καζακστάν-Ρωσίας

Οι σχέσεις Καζακστάν-Ρωσίας αναφέρονται στις διμερείς εξωτερικές σχέσεις μεταξύ του Καζακστάν και της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το Καζακστάν έχει μια πρεσβεία στην Μόσχα και τρία γενικά προξενεία, στην Αγία Πετρούπολη, στο Αστραχάν και στο Ομσκ. Η Ρωσία έχει μία πρεσβεία στην Αστανά και προξενεία στο Αλμάτι και το Ουράλσκ. Η Αστάνα και η Μόσχα είναι στρατιωτικοί και πολιτικοί σύμμαχοι.

Σύγκριση των δύο χωρών

Επισκόπηση 
Το Καζακστάν και η Ρωσία είναι ιδρυτικά μέλη του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας και είναι επίσης μέλη του Συμβουλίου Ευρωατλαντικής Συνεργασίας και της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών. Οι δύο αυτές χώρες ίδρυσαν επίσης την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση με τη Λευκορωσία. Τα τελευταία χρόνια, το Καζακστάν επιχείρησε να ισορροπήσει τους δεσμούς σε διμερές επίπεδο εξάγοντας πετρέλαιο και φυσικό αέριο στην Ρωσία σε τεχνητά χαμηλές τιμές, επιτρέποντας έτσι μεγάλες επενδύσεις από ρωσικές επιχειρήσεις, και την υπογραφή συμφωνίας για το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, ενώ ταυτόχρονα βοηθούν τη Δύση στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας.

Συνοριακές συμφωνίες 
Τον Ιανουάριο του 2005 ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν και ο πρόεδρος του Καζακστάν, Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ υπέγραψαν συμφωνία για την έγκριση επίσημου χάρτη για τα σύνορα. Στις 23 Μαΐου 2009, οι δύο χώρες τοποθέτησαν τον πρώτο συνοριακό δείκτη στο μήκους 7.591 χιλιομέτρων σύνορο ανάμεσα στην περιφέρεια Ατιράου του Καζακστάν και την περιφέρεια Άστραχαν της Ρωσίας. Η οριοθέτηση αναμένεται να διαρκέσει 10 με 15 χρόνια για την ολοκλήρωσή της.

Κρατική υπόσταση 
Οι παρατηρήσεις του Βλαντίμιρ Πούτιν για την ιστορικότητα του Καζακστάν οδήγησαν σε μια σοβαρή απάντηση από τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ.

Δείτε επίσης 
 Καζάκοι στην Ρωσία
 Ρώσοι στο Καζακστάν
 Νέο Μεγάλο Παιχνίδι
 Εξωτερικές σχέσεις του Καζακστάν
 Εξωτερικές σχέσεις της Ρωσίας
 Πετρελαϊκή πολιτική

Παραπομπές 

Διμερείς σχέσεις της Ρωσίας
Εκλογές στη Σομαλία

Εκλογές διεξάγονται στη Σομαλία για πρόεδρο και για βουλή.

Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Προεδρικές εκλογές

2017 

Η πιο πρόσφατη εκλογή προέδρου διεξήχθη στις 8 Φεβρουαρίου 2017. Ο Μοχάμεντ Αμπντουλαχί Μοχάμεντ εξελέγη πρόεδρος.

(2009-12) 
Στις 30 Ιανουαρίου 2009 διεξήχθη η εκλογή προέδρου της Σομαλίας, στο Τζιμπουτί. Η ψηφοφορία διεξήχθη σε τρεις γύρους. Στο δεύτερο γύρο έλαβαν μέρος 6 υποψήφιοι και στον επόμενο γύρο δύο. Πολλοί από τους υποψηφίους αποσύρθηκαν. Ο Αχμέτ στον πρώτο γύρο έλαβε 215 ψήφους, ο Μασλάχ Μοσάμετ Σιάντ 60 και ο Νουρ Χασάν Χουσεΐν 59. Ο τελευταίος αποσύρθηκε από τον τελικό γύρο. Ο Αλί Χαλίφ Γκαλίντ φέρεται επίσης να αποχώρησε. Ο Σαρίφ Αχμέτ κέρδισε τον τελικό γύρο με 293 ψήφους έναντι 126 για το μοναδικό αντίπαλό του, Μασλάχ Μοχάμετ Σιάντ.. O νέος πρόεδρος, που ανήκει στη Συμμαχία για την Επαναπελευθέρωση της Σομαλίας, ανέλαβε καθήκοντα στις 31 Ιανουαρίου του 2009 και κυβέρνησε ως το 2012.

Στις εκλογές του 2012, Πρόεδρος εξελέγη στον τελικό γύρο στις 10 Σεπτεμβρίου ο Χασάν Μοχάμουντ, με 190 ψηφους έναντι 79 για τον πρώην Πρόεδρο Σαρίφ Αχμέτ. Ο Μοχάμουντ ανέλαβε καθήκοντα στις 16 Σεπτεμβρίου 2012.

Βουλευτικές εκλογές 

Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν το φθινόπωρο του 2016.

Παραπομπές 

  *
Καζακική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία

Η Καζακική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (, Kazakskaya Avtonomnaya Socialisticheskaya Sovetskaya Respublika *, Καζακικό Ομοιόμορφο Τουρκικό Αλφάβητο: Qazaq Aptonom Sotsijalistik Sovettik Respuʙlikasь), ήταν μια αυτόνομη δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης εντός της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΡΣΟΣΔ), υφιστάμενη από το 1925 μέχρι το 1936.

Ιστορία 
Η Καζακική ΑΣΣΔ δημιουργήθηκε αρχικά ως Κιργιζική ΑΣΣΔ (δεν πρέπει να συγχέεται με την Κιργιζική ΑΣΣΔ των ετών 1926-36, μια περιοχή της Κεντρικής Ασίας, η οποία σήμερα είναι το ανεξάρτητο κράτος του Κιργιστάν) στις 26 Αυγούστου 1920, και ήταν μέρος της ΡΣΟΣΔ. Πριν από τη Ρωσική Επανάσταση, οι Καζάκοι στην Ρωσία ήταν γνωστοί ως "Κιργίζιοι-Καζάκοι" ή απλά "Κιργίζιοι" (και από τους Κιργιζίους ως "Καρά-Κιργκίζ"). Αυτή η πρακτική συνεχίστηκε ως τις αρχές της Σοβιετικής περιόδου, και η Κιργιζική ΑΣΣΔ ήταν μια εθνική δημοκρατία για τους Καζάκους. Ωστόσο, στις 15-19 Ιουνίου 1925 το πέμπτο Καζακικό Συμβούλιο των Σοβιέτ αποφάσισε να μετονομάσει την δημοκρατία, ως Καζακική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Η πρωτεύουσα της πρώην Κιργιζικής ΑΣΣΔ ήταν το Ακ-Μετσέτ, έγινε η πρωτεύουσα της Καζακικής ΑΣΣΔ αλλά μετονομάστηκε σε Κιζιλορντά, από το καζακικό ''κόκκινο κέντρο". Το 1927 ή το 1929 το Άλμα-Άτα ορίστηκε ως η νέα πρωτεύουσα της ΑΣΣΔ. Τον Φεβρουάριο του 1930, υπήρξε μια αντισοβιετική ανταρσία στο χωριό Σοζάκ. Στις 5 Δεκεμβρίου του 1936, η Καζακική ΑΣΣΔ αποσπάστηκε από την ΡΣΟΣΔ και δημιουργήθηκε η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν.

Γεωγραφία 
Η Καζακική ΑΣΣΔ, η οποία διαδέχτηκε την Κιργιζική ΑΣΣΔ, είχε όλη την επικράτεια της προηγούμενης ΑΣΣΔ, συν ένα μέρος του Ουζμπεκιστάν (Αυτόνομη Περιφέρεια των Καρακαλπάκ), του Τουρκμενιστάν (βόρεια ακτή του Κάρα-Μπογκάζ-Γκολ) και τη Ρωσία (μέρος της σημερινής περιφέρειας Ορενμπούργκ). Τα εδάφη αυτά μεταφέρθηκαν από την Καζακική ΑΣΣΔ την επόμενη δεκαετία. 

Οι διοικητικές υποδιαιρέσεις της ΑΣΣΔ άλλαξαν αρκετές φορές στην ιστορία της. Το 1928, τα γκουμπερνίγια (κυβερνεία) τα οποία κληρονόμησε από την Κιργιζική ΑΣΣΔ αντικαταστάθηκαν με 13 οκρούγκ και επαρχίες. Το 1932, η δημοκρατία χωρίστηκε σε έξι μεγαλύτερα ομπλάστ (περιφέρειες). Αυτές ήταν: 
 Περιφέρεια Ακτόμπε (πρωτεύουσα: Ακτομπέ)
 Άλμα-Άτα (πρωτεύουσα: Αλμάτι)
 Ανατολική Καζακική Περιφέρεια (πρωτεύουσα: Σεμέι)
 Περιφέρεια Καραγκάντα (πρωτεύουσα: Πετροπάβλ)
 Νότια Καζακική Περιφέρεια (πρωτεύουσα: Σιμκέντ)
 Δυτική Καζακική Περιφέρεια (πρωτεύουσα: Οράλ).
Στις 31 Ιανουαρίου του 1935, δημιουργήθηκε μια νέα εδαφική διαίρεση που περιελάμβανε τα ομπλάστ με ένα νέο οκρούγκ, το Καρκαραλίνσκ.

Παραπομπές 

Ιστορία του Καζακστάν
Αυτόνομες δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης
Γουλιέλμος Β΄ του Νταμπιέρ

Ο Γουλιέλμος Β΄ του Νταμπιέρ (1196 - 3 Σεπτεμβρίου 1231) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Νταμπιέρ (1216 - 1231) ήταν δεύτερος γιος του Γκυ Β΄ κυρίου του Νταμπιέρ & κοντόσταυλου της Καμπανίας και της Ματθίλδης του Μπουρμπόν.  Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αρσαμμπώ Η΄ κληρονόμησε από τον πατέρα τους το Μπουρμπόν και ο Γουλιέλμος Β΄ το Νταμπιέρ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1223 τη Μαργαρίτα Β΄ της Φλάνδρας, η οποία αναγκάστηκε να χωρίσει τον πρώτο της σύζυγο Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν ύστερα από σκληρή αντίδραση των συγγενών της. Με τον γάμο αυτό ο Γουλιέλμος Β΄ έγινε αντιβασιλιάς της Φλάνδρας (1223 - 1231). Παιδιά τους ήταν :

 Γουλιέλμος Β΄ 1224-1251, κόμης της Φλάνδρας.
 Ιωάννα (1226 - 1305), παντρεύτηκε πρώτα τον Ούγο Γ΄ του Ρετέλ και μετά τον Θεοβάλδο Β΄ κόμη του Μπαρ. 
 Γκυ π.  1226-1305, κόμης της Φλάνδρας.
 Ιωάννης 1228-1258, κύριος του Νταμπιέρ, υποκόμης του Τρουά και κοντόσταυλος της Καμπανίας. 
 Μαρία 1230-1302.

O Γουλιέλμος Β΄ ήταν μέλος του τάγματος των Κιστερκιανών. Με την σύζυγό του Μαργαρίτα οικοδόμησαν πολλές μονές Κιστερκιανών, όπως του Αγίου Ντιζιέ (1226)· το ίδιο συνέχισαν και οι γιοι τους.

Παραπομπές

Πηγές
Anne E. Lester, Creating Cistercian Nuns: The Women's Religious Movement and Its Reform in Thirteenth Century Champagne, (Cornell University Press, 2011)
Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007)

Οίκος του Νταμπιέρ
Γουλιέλμος Β΄, κόμης της Φλάνδρας

Ο Γουλιέλμος Β΄, κόμης της Φλάνδρας (1224  - 6 Ιουνίου/1251) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Νταμπιέρ (1241 - 1251) και κόμης της Φλάνδρας (1247 - 1251).

Bιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Γουλιέλμου Β΄ κυρίου του Νταμπιέρ και της συζύγου του Μαργαρίτας της Φλάνδρας. Η μητέρα του Μαργαρίτα κληρονόμησε την Φλάνδρα και το Αινώ (1244)· αμέσως ξέσπασε πόλεμος διαδοχής ανάμεσα στον ίδιον και τα αδέλφια της μητέρας του από τον πρώτο της γάμο με τον Μπουσάρ του Αβέν. Η μητέρα του τον λάτρευε περισσότερο από τα παιδιά της με τον Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν  και τον κήρυξε συμβασιλιά και διάδοχο της, ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Θ΄ ο οποίος ορίστηκε δικαστής (1246) κατοχύρωσε την Φλάνδρα στον Γουλιέλμο Β΄ και το Αινώ στον Ιωάννη Α΄ του Αβέν, η μητέρα του τον έχρισε κόμη (1247).

Την Νοέμβριο του ίδιου χρόνου ο Γουλιέλμος Γ΄ παντρεύτηκε τη Βεατρίκη των Ρέγκιναρ, κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης και της Μαρίας των Χοεστάουφεν χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Ο πόλεμος συνεχίστηκε σκληρά ανάμεσα στις δυο οικογένειες του Νταμπιέρ και του Αβέν, ώσπου κλείστηκε τελικά ειρήνη στις 19 Μαΐου/1250.

Την επόμενη χρονιά στις 6 Ιουνίου/1251, κατά την διάρκεια ενός τουρνουά, ο Γουλιέλμος Β΄ τραυματίστηκε θανάσιμα και πέθανε. Η μητέρα του υποπτεύθηκε ότι ο θάνατός του προκλήθηκε από την οικογένεια του Αβέν, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει νέος πόλεμος ανάμεσα στον νεότερο αδελφό του Γκυ και τα ετεροθαλή αδέλφια τους Ιωάννη Α΄ και Βαλδουίνο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1247 τη Βεατρίκη των Ρέγκιναρ, κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Κόμητες της Φλάνδρας
Οίκος του Νταμπιέρ
Βαλδουίνος του Αβέν

Ο Βαλδουίνος του Αβέν (Σεπτέμβριος 1219 - 10 Απριλίου 1295)  ήταν μικρότερος γιος του Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν και της Μαργαρίτας Β΄, κόμισσας της Φλάνδρας. Ο γάμος των γονέων του θεωρήθηκε άκυρος αλλά ο ίδιος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης νομιμοποιήθηκαν από τον πάπα με την παρέμβαση του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας, ο Βαλδουίνος δέχτηκε σαν δώρο την Μπομώ (1246).
Βρισκόταν σε συνεχή πόλεμο μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Α΄ με τα ετεροθαλή αδέλφια του, τα παιδιά της μητέρας του από τον δεύτερο γάμο της με τον Γουλιέλμο Β΄ του Νταμπιέρ. Ο Βαλδουίνος θεωρήθηκε προσωπικά υπεύθυνος για το ατύχημα στο τουρνουά το οποίο στοίχισε την ζωή του μεγαλύτερου ετεροθαλούς αδελφού του Γουλιέλμου Β΄, κόμη της Φλάνδρας. Μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Ιωάννη Α΄ του Αβέν συμφιλιώθηκε με την μητέρα του η οποία τον έστειλε στο Ναμύρ σε μια εκδικητική αποστολή. Ο Βαλδουίνος ήταν γνωστός επίσης σαν ιστορικός και συγγραφέας έγραψε τα Συμπαντικά Χρονικά.

Κληρονόμοι

Με τον γάμο του (1243) με την Φελισιτά (1220 - 1307), κόρη του Θωμά Β΄ κυρίου του Κουσί (γιου του Ραλφ Α΄ κυρίου του Κουσί), απέκτησε:

 Ιωάννης απεβ. 1283, νυμφεύτηκε την Άννα των Λουζινιάν, κόρη του Γουλιέλμου ντε Βαλένς 1ου κόμη του Πέμπροκ. 
 Βεατρίκη απεβ. 1321, παντρεύτηκε (1281) τον Ερρίκο ΣΤ΄ κόμη του Λουξεμβούργου.

Παραπομπές

Πηγές

Théodore Bernier, Histoire de la ville de Beaumont, Angre, Théodore Bernier, 1880

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ΑΙΝΩ

Οίκος του Αβέν
Βουλή του Καζακστάν

Το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας του Καζακστάν (, Qazaqstan Respuwblïkasınıñ Parlamenti) είναι το διθάλαμο νομοθετικό σώμα του Καζακστάν, σύμφωνα με το Σύνταγμα του Καζακστάν, από το 1995. Η κάτω βουλή, που αποτελεί την Μαζιλίς, έχει 107 έδρες, (98 έδρες εκλέγονται από τον λαό, 9 από την Συνέλευση του Λαού) και έχουν θητεία τεσσάρων χρόνων

Η άνω βουλή είναι η Γερουσία, που έχει 47 μέλη. 

Τον Ιανουάριο του 2007, το 10% των αντιπροσώπων του κοινοβουλίου ήταν γυναίκες και το 19% των υπαλλήλων τοπικών και δημοτικών συμβουλίων ήταν γυναίκες.

Ο προκάτοχός του ήταν το Ανώτατο Σοβιέτ.

Εκλογές 
Οι εκλογές για την Γερουσία (Μαζιλίς) διεξήχθησαν στις 1 Οκτωβρίου 2014. Σύμφωνα με την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή του Καζακστάν, ήταν "μια ανοικτή και δημοκρατική εκλογική διαδικασία". Ο ΟΑΣΕ δήλωσε ότι "οι Προετοιμασίες για τις εκλογές στις 26 Απριλίου χορηγήθηκαν αποτελεσματικά, ωστόσο, απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για δημοκρατικές εκλογές, πρέπει να υλοποιηθούν. Η κυρίαρχη θέση του απερχόμενου και η έλλειψη πραγματικής αντιπολίτευσης περιορίζει την επιλογή των ψηφοφόρων. Ένα περιορισμένο περιβάλλον στα μέσα ενημέρωσης ασφυκτιούν την δημόσια συζήτηση και την ελευθερία του λόγου.

Περίπου 250 παρατηρητές από την Κοινοπολιτεία των Ανεξάρτητων Κρατών και τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης ήταν παρόντες κατά την ψηφοφορία. Τέσσερις γυναίκες ήταν μεταξύ στους 80 υποψήφιους που συναγωνίστηκαν για τις 16 ανοιχτές έδρες της Γερουσίας. Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν στις 7 Οκτωβρίου 2014.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος των Προέδρων του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν
 Πολιτική του Καζακστάν
 Κατάλογος των νομοθετικών σωμάτων ανά χώρα
 Λίστα των πολιτικών κομμάτων στο Καζακστάν

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα του Κοινοβουλίου
Καζακστάν-επέκταση
Κοινοβούλια
Πολιτική του Καζακστάν
Νομοθετικά σώματα
Θεοδώρα των Χαζάρων

Η Θεοδώρα των Χαζάρων (άκμασε τέλη 7ου αι.) ήταν Βυζαντινή Αυτοκράτειρα, σύζυγος τού Ιουστινιανού Β΄ του Ρινότμητου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Σύζυγος του Ιουστινιανού Β΄
Εκθρονισμένος και ακρωτηριασμένος στο 695, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β' εξορίστηκε στη χερσόνησο της Κριμαίας. Εκεί ζήτησε βοήθεια από το χαγάνο των Χαζάρων. Για να εδραιωθεί η συμμαχία, ο Ιουστινιανός παντρεύτηκε την αδελφή του χαγάνου το 703. Η πριγκίπισσα στη συνέχεια πήρε το όνομα Θεοδώρα, η οποία αναμφίβολα προορίζεται από τον Ιουστινιανό για να ανακαλέσει τις δόξες της βασιλείας του προγενέστερου αυτοκρατορικού ζεύγους Ιουνστινιανού Α΄ και Θεοδώρας. Ενώ ο Ιουστινιανός και η Θεοδώρα ήταν εξόριστοι στη Χερσώνα, ο Αψίμαρος, ο οποίος ως αυτοκράτορας πήρε το όνομα Τιβέριος, έλαβε γνώση των σχεδίων του Ιουστινιανού για να ανακτήσει την αυτοκρατορία και δωροδόκησε τον αδελφό της Θεοδώρας, να παραδώσει τον Ιουστινιανό ζωντανό ή νεκρό. Αλλά η Θεοδώρα ενημερώθηκε από έναν από τους υπηρέτες του αδελφού της. Η πίστη της ήταν πλέον σαφή με το νέο σύζυγό της και τα αυτοκρατορικά σχέδιά του και όχι τη χώρα της γέννησής της, παρά τα ελαττώματα στην εμφάνιση του Ιουστινιανού (η μύτη και η γλώσσα του είχαν ακρωτηριαστεί). Προειδοποίησε τον Ιουστινιανό για την απόπειρα δολοφονίας κι εκείνος κάλεσε τους εκτελεστές σε μια ιδιωτική συνάντηση και τους στραγγάλισε με ένα καλώδιο. Μετά την διαφυγή, έστειλε τη Θεοδώρα πίσω στη Χαζαρία για ασφάλεια. Με τη βοήθεια του βουλγαρικού Χαν, ανέκτησε τον θρόνο το 705: έτσι πάντρεψε τον Χαν με την κόρη του από την πρώτη του σύζυγο Ευδοκία. Μόλις ασφαλίστηκε στην Κωνσταντινούπολη ο Ιουστινιανός έφερε από την Χαζαρία τη σύζυγό του και τον νεαρό γιο τους Τιβέριο, ο οποίος είχε προφανώς γεννηθεί κατά την απουσία του. Κατά την άφιξή τους ο Ιουστινιανός έστεψε τη Θεοδώρα Αυγούστα και τον Τιβέριο ως συν-αυτοκράτορα. Η Θεοδώρα έτσι ήταν η πρώτη γεννημένη στο εξωτερικό αυτοκράτειρα του Βυζαντίου.

Θάνατος
Η βασιλεία της Θεοδώρας ήταν σύντομη. Το 711 δολοφονήθηκαν ο άντρας και ο γιος της. Δεν είναι σαφές αν η Θεοδώρα ήταν ακόμα ζωντανή σε αυτό το σημείο: σύμφωνα με τον Ζωναρά, η Θεοδώρα πέθανε πριν από τον Ιουστινιανό, ίσως γιατί ήταν η Αναστασία, η γιαγιά του Τιβέριου, και όχι η Θεοδώρα, η οποία καταγράφηκε να προσπαθεί να σώσει τον νεαρό πρίγκιπα από το δολοφονηθεί, όπως ο πατέρας του. Αλλά το γεγονός ότι δεν υπάρχει τάφος για τη Θεοδώρα που να έχει καταγραφθεί υποδηλώνει ότι πέθανε μετά τον σύζυγο και τον γιο της και, συνεπώς, το αργότερο κατά το 711.  Αν όμως δραπέτευσε από τη φυλακή στην πρωτεύουσα, προφανώς επέστρεψε στην πατρίδα της.

Παραπομπές

Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Χαζάροι
Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Αρπενίκ Ναλμπαντιάν

Η Αρπενίκ Ναλμπαντιάν (, 23 Δεκεμβρίου 1916 – 17 Μαΐου 1964) ήταν μία καλλιτέχνιδα από την Σοβιετική Αρμενία.

Βιογραφία 
Η Αρπενίκ Ναλμπαντιάν γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1916 στην Τιφλίδα. Από το 1935 έως το 1941 σπούδασε ζωγραφική στην Κρατική Ακαδημία Τεχνών της Τιφλίδας στην Γεωργία. Η Ναλμπαντγιάν έγινε μέλος της Αρμενικής Ένωσης Καλλιτεχνών το 1943. Το 1946 άρχισε να διδάσκει στο Ίδρυμα Καλών Τεχνών και Θεάτρου του Γερεβάν. Το 1948 και 1952 εξελέγη αναπληρώτρια στο Δημοτικό Συμβούλιο. Το 1956, τιμήθηκε με το μετάλλιο του "Τιμημένου εργάτη", και το 1957 διορίστηκε να διδάξει στην Μόσχα. Το 1961 έγινε Επίτιμη Καλλιτέχνιδα της Αρμενικής ΣΣΔ.

Η Αρπενίκ Ναλμπαντιάν πέθανε στις 17 Μαΐου του 1964 στο Γερεβάν.

Εκθέσεις 
Συμμετείχε σε εκθέσεις στην πατρική της δημοκρατία και σε άλλα μέρη της ΕΣΣΔ. 
 1942: ''Ο Ηρωισμός του Κόκκινου Στρατού", Γερεβάν
 1943: Υποβολή έκθεσης, σπίτι του Καλλιτέχνη, Γερεβάν (ατομική έκθεση)
 1948: 38 έργα, σπίτι του Καλλιτέχνη, στο Γερεβάν (ατομική έκθεση)
 1967: Σπίτι του Καλλιτέχνη, Γερεβάν (ατομική έκθεση)
 1988: Έκθεση πορτραίτου, Γερεβάν
 2001: Γκαλερί Άλμπερτ και Τόουβ, Καλές Τέχνες YSA(ατομική έκθεση)
 2016: Ατομική έκθεση για την 100η επέτειο γέννησής της στην Εθνική Πινακοθήκη της Αρμενίας

Οικογένεια 
 Αδελφός - Ντμίτρι Ναλμπαντιάν, λαϊκός ζωγράφος της ΕΣΣΔ, μέλος της Ακαδημίας των Καλών Τεχνών της ΕΣΣΔ.
 Άντρας - Εντουάρντ Ισαμπεκιάν, λαϊκός ζωγράφος της Αρμενίας, καθηγητής. Παντρεύτηκαν το 1940. 
 Τέκνα:
 Μχερ Ισαμπεκιάν - ζωγράφος
 Αράμ Ισαμπεκιάν - ζωγράφος, πρύτανης της Κρατικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Γερεβάν, καθηγητής

Λειτουργεί 
Έχει ζωγραφίσει στον τομέα της ζωγραφικής καβαλέτου. Τα έργα της είναι εμφανή για την οξεία παρατήρηση και ευαίσθητο λυρισμό.
Τα έργα της (περίπου 300) μπορούν να βρεθούν στην Εθνική Πινακοθήκη της Αρμενίας (περίπου 45), στην Γεωργιανή Εθνική Πινακοθήκη, στην Πινακοθήκη του Γκιούμρι και σε ιδιωτικές συλλογές.

Πορτραίτα 
 "Αυτοπροσωπογραφία", 1942
 "Το κορίτσι" - 1957
 "Προσωπογραφία της Μέρι Κοτσάρ", 1960
 "Μαμά Οβσάννα", 1962
 "Χ. Χοβχαννισιάν", 1963

Οικιακά έργα 
 "Διαλογισμοί", 1939
 "Στην πηγή", 1957
 "Ηλικιωμένη γυναίκα από το Βοσκεβάζ", 1958

Ζωγραφική τοπίων 
 "Αχτάλα", 1943
 "Το φθινοπωρινό τοπίο", 1953
 "Χντζορέσκ", 1962

Μετάλλια και βραβεία 
 Μετάλλιο του ''Τιμημένου Εργάτη'', 1956
 Λαϊκός Ζωγράφος της Αρμενίας, 1961.

Παραπομπές

Εξωτερικές πηγές 
 Αρπενίκ Ναλμπαντιάν
 Καλλιτέχνες, Αρπενίκ Ναλμπαντιάν
 Le Musée des Arts de l՚Arménie (Σύνθεση και εισαγωγή του Ν. Μαζμανιάν) – Λένινγκραντ, Ηώ, 1975, σελ. 94 
 Αρμενίδες καλλιτέχνες 2000 – Ίδρυμα Αρμενικού Πολιτισμού (ημερολόγιο)
 Αρπενίκ Ναλμπαντιάν 100 (Συγγραφέας Χασμίκ Μπανταλιάν) – κατάλογος, Γερεβάν, 2016

Αρμένιοι ζωγράφοι
Γεωργιανοί ζωγράφοι