joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νικητές Ροδόπης

Οι Νικητές είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, το οποίο βρίσκεται στην βορειοανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής σε υψόμετρο 140 μέτρα. Το χωριό απέχει 9 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 31 χλμ. Α. από την Κομοτηνή. Νότια του περνάει ο Λίσσος ποταμός και δίπλα - δυτικά είναι ο οικισμός Κίνυρα. Η παλιά ονομασία του είναι Ούτς Γαζή και μετά την απελευθέρωση της Θράκης αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Η τωρινή του ονομασία οφείλεται στους τρείς τάφους - μαυσωλεία που βρίσκονται σε λόφο 1 χλμ. δυτικά του χωριού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Κινύρων που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αρριανών του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 94 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Αρριανών
Καράμπαλης

Ο Καράμπαλης είναι ο βασικότερος παραπόταμος του Καλέτζη και ρέει στον νομό  Καρδίτσας παραπόταμοι του είναι ο Γαβράς και το ρέμα Γαβρια.  

Στις 18 Σεπτέμβρη 2020 λόγω των πεσμένων δέντρων, των πολλών σκουπιδιών και της χρόνιας απουσίας καθαρισμού, το ποτάμι υπερχείλισε με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος της Καρδίτσας να πλημυρίσει. Ο Καράμπαλης είναι πολύ μολυσμένος λόγω των λιπασμάτων, των φυτοφαρμάκων και το λυμάτων που εισέρχονται σε αυτόν από την πόλη της Καρδίτσας και τον θεσσαλικό κάμπο.  Σε κάποιες περιοχές το ύψος του νερού έφτανε τα 2 μέτρα, με αποτέλεσμα περιουσίες να καταστραφούν και 1 άτομο να χάσει την ζωή του. Αξίζει να σημειωθεί ότι αρκετές φορές τον χρόνο πλημμύριζε τον καταυλισμό τον τσιγγάνων μετά τις καταστροφικές πλημμύρες ο ποταμός καθαρίστηκε αλλά παραμένει αναξιοποίητος.

Παραπομπές 

Νομός Καρδίτσας
Ήπιο Ροδόπης

Το Ήπιο είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ήπιο βρίσκεται στην βορειοανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής και τους νότιους πρόποδες της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 180 μέτρα. Απέχει 12 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 35 χλμ. Α. από την Κομοτηνή. Στα βόρεια του χωριού περνάει ο Λίσσος ποταμός, βορειοανατολικά και δίπλα είναι το Αγιοχώρι, ανατολικά η Νέδα, νότια το Κιζάρι και δυτικά τα Αρριανά . Σημαντικό αξιοθέατό θεωρείται το νεόκτιστο θολωτό τζαμί του. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Ηπίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρριανών του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 265 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Αρριανών
Ιταλικός ποταμός

Ο Ιταλικός ποταμός (γνωστός και με τις ονομασίες Ταμπάκος ή Φαρσαλιώτης) είναι ο βασικότερος παραπόταμος του  ποταμού Βρένικου. Έχει λιγοστό νερό το καλοκαίρι.

Ρέει στους νομούς Λάρισας και Καρδίτσας και πηγάζει κοντά στο χωριό Βρυσιά στον νομό Λάρισας. Ο βασικότερος παραπόταμος του είναι το ρέμα Κάκκαρα.

Νομός Καρδίτσας
Φαρσαλιώτης

Ο Φαρσαλιώτης ή Βρένικος είναι ο βασικότερος παραπόταμος του Σοφαδίτη. Πηγάζει κοντά στα Φάρσαλα και ο βασικότερος παραπόταμος του είναι ο Ιταλικός. Ο ποταμός ενώνεται με τον Σοφαδίτη, σχετικά κοντά στους Σοφάδες και σε γενικά κοντινή απόσταση από την πόλη της Καρδίτσας, και ακολουθεί μια βορειοδυτική κατεύθυνση. Ο συγκεκριμένος ποταμός το καλοκαίρι στερεύει λόγο της υπαράντιλησης του νερού αν και προς το τέλος της ποριάς του παίρνει μικρές ποσότητες νερού από τον παραπόταμο του Ιταλικό. 

Νομός Καρδίτσας
Πάμισος Θεσσαλίας

Ο Πάμισος ή Παλιούρης είναι ποταμός του νομού Καρδίτσας και των Τρικάλων. Ο Πάμισος πηγάζει από τα Άγραφα κοντά στο χωριό Οξιά. Περνάει από διάφορα χωριά με κυριότερο την κωμόπολη του Μουζακίου και χύνεται στον Πηνειό. Έχει λίγες ποσότητες νερού και το καλοκαίρι. Υπάρχει και ένας άλλος ποταμός με την ονομασία Πάμισος στην Μεσσηνία.

Ποταμοί της Ελλάδας
Αλεξία Κουρτελέση

Η Αλεξία Κουρτελέση (γεν. 23 Μαΐου 1971) είναι Ελληνίδα τζουντόκα, ο οποίος αγωνίστηκε στην κατηγορία των γυναικών με μεσαίο βάρος. Έχει κερδίσει δύο τίτλους στο τζούντο στην Ελλάδα, στην κατηγορία της, ενώ ήταν μέλος της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004  στην Αθήνα.

Η Κουρτελέση ήταν μέλος της ελληνικής ομάδας στην κατηγορία των γυναικών μεσαίου βάρους (70 κιλά) στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα, συμπληρώνοντας μια αίτηση από την Διεθνή Ομοσπονδία Τζούντο και την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, καθώς η Ελλάδα, ως οικοδέσποινα χώρα, έλαβε αυτόματα ορισμένα προνόμια. Στους Ολυμπιακούς του 2004 συμμετείχαν από την Ελλάδα, ως οικοδέσποινα χώρα, 441 αθλητές, ενώ πάντα η οικοδέσποινα χώρα έχει πολύ περισσότερους αθλητές αναλογικά με τους άλλους Ολυμπιακούς. Η Κουρτελέση αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από την αργεντίνα Ελισάβετ Κόουπς με ένα ιππόν και ένα ιππόν σόι ναγκέ (σπρώξιμο του ώμου με το ένα χέρι), δύο λεπτά και πενηνταέξι δευτερόλεπτα μετά την αρχή του αγώνα.

Παραπομπές 

Ελληνίδες αθλήτριες
Τρύφωνας Σαμαράς

Ο Τρύφωνας Σαμαράς, είναι Έλληνας κομμωτής, και τηλεοπτική προσωπικότητα.

Νεανικά χρόνια 
Γεννήθηκε στην Αθήνα, και μεγάλωσε στον Άγιο Δημήτριο Αττικής. Γονείς του είναι ο Χαράλαμπος και η Βούλα Σαμαρά.

Καριέρα και σημαντικές προσωπικές στιγμές 
Αφού αποφοίτησε το Λύκειο, ξεκίνησε την καριέρα του ως κομμωτής στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το 1997, ίδρυσε τη δική του επιχείρηση στο κέντρο της Αθήνας. Έχει αναλάβει την περιποίηση μαλλιών βαρυσήμαντων ονομάτων της παγκόσμιας τηλεοπτικής και καλλιτεχνικής βιομηχανίας (Ναόμι Κάμπελ, Κέιτλιν Τζένερ, Κέιτ Μος, Λίντα Εβαντζελίστα, Μόνικα Μπελούτσι, Νατάλια Βοντιανόβα, Κάρλα Μπρούνι κλπ), καθώς και της εγχώριας βιομηχανίας. Παράλληλα, ο ίδιος συγγράφει δύο βιβλία και εκδίδει επί χρόνια δικό του Ημερολόγιο.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, ο Τρύφωνας Σαμαράς, αφού έχει γίνει γνωστός ως κομμωτής, γίνεται πλέον τηλεοπτική προσωπικότητα, λαμβάνοντας μέρος σε πολλά τηλεοπτικά σόου, ριάλιτι, τηλεοπτικές εκπομπές και παραστάσεις.

Ξεκινώντας από φιλικές συμμετοχές στην εκπομπή Black Out και Wipe Out στις αρχές τις δεκαετίας του 2010, ο Τρύφωνας έγινε γνωστός και αγαπητός στο ελληνικό κοινό για το χιούμορ του και την προσωπικότητά του. Συμμετείχε επίσης στο Dancing with the Stars το 2011 όπου απέτυχε να καταλάβει την τελευταία θέση. Στη συνέχεια την ίδια χρονιά συμμετείχε στην παράσταση Η Μεγάλη Του Γέλιου Σχολή όπου δίνει μια αποκλειστική αλλά και πολύ αποκαλυπτική συνέντευξη. Μετά προς το φθινόπωρο του 2011 ήρθε η εκπομπή σταθμός στην καριέρα του Fab 5.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Βιντεογραφία

Βιντεοταινίες

Παραπομπές 

Έλληνες καλλιτέχνες
Κομμωτική
Έλληνες επιχειρηματίες
ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα
Λίμνη Τεξκόκο

Η Λίμνη Τεξκόκο ήταν λίμνη στην κοιλάδα του Μεξικού. Ήταν η λίμνη που χτίστηκε η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Αζτέκων Τενοτστιτλάν. Μετά την κατάκτηση των Ισπανών, με σκοπό να αποτραπεί, πλημμύρα η λίμνη σχεδόν στέρεψε απο νερό. Αυτήν την στιγμή είναι σχεδόν εξαφανισμένη εξαιτίας της οικοδόμησης της Πόλης του Μεξικού.

Ιστορία 
Η Λίμνη Τεξκόκο έχει φιλοξενήσει πολλούς πολιτισμούς όπως οι Αζτέκοι και οι Τλατίλκο ενώ περίπου 11.000 χρόνια πριν σημείωσε την μεγαλύτερη έκταση της η οποία έφτανε 2.189 τετραγωνικά μίλια δηλαδή 3.522 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Πηγές - παραπομπές 

Λίμνες της Βόρειας Αμερικής
Γεωγραφία του Μεξικού
Πόλη του Μεξικού
Κερασιά Αρριανών Ροδόπης

Η Κερασιά Αρριανών ή Κέχρου είναι ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κερασιά βρίσκεται προς τα όρια της Ελλάδας με την Βουλγαρία και στα όρια του νομού με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου. Το χωριό είναι κτισμένο στις πλαγιές του όρους Σάπκα σε υψόμετρο 570 μέτρα, σε απόσταση 36 χλμ. ΒΑ. από τη Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 64 χλμ. ΒΑ. από την Κομοτηνή. Πολιτισμικά, όπως όλα της περιοχής του Κέχρου, ανήκει στα Πομακοχώρια της Ροδόπης,  δημιουργήθηκε με την μετεγκατάσταση λίγων οικογενειών από τον γειτονικό Κέχρο του οποίου θεωρείται μια από τις συνοικίες του και οι Πομάκοι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κέχρου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη τοπική κοινότητα Κέχρου που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Κέχρου του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 125 κατοίκους.

Σημείωση
Στην ίδια περιοχή και το Δήμο Ιάσμου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κερασιά.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Κερασιά
Δήμος Αρριανών
Ελισάβετ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (1567-1618)

Η Ελισάβετ, γερμ.: Elisabeth von Braunschweig-Wolfenbüttel von Welfen (23 Φεβρουαρίου 1567, κάστρο Xέσσεν - 24 Οκτωβρίου 1618 στο Ότερντορφ) ήταν Γερμανίδα ευγενής γυναίκα. Ήταν κόρη του δούκα του  Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Χόλσταϊν-Σάουενμπουργκ και μετά δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Χάρμπουργκ.

Βιογραφία 
Η Ελισάβετ ήταν κόρη του Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (1528-1589) και της Χέντβιχ των Χοεντσόλερν (1540-1602), κόρη του Ιωακείμ Β΄ Έκτορα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.

Το 1568 στο αβαείο Γκάντερσχαϊμ μεταστράφηκε σε προτεστάντισσα, υπό την πίεση του Ιουλίου. Ωστόσο η ηγουμένη Μαργαρίτα του Χλουμ ήταν ακόμη καθολική. Ο Ιούλιος προσπάθησε να εκλεγεί η Ελισάβετ στη θέση της, όμως ο Σύλλογος του αβαείου αρνήθηκε να το πράξει. Το 1582 ο Ιούλιος εγκατέλειψε αυτό το σχέδιο και άρχισε να ψάχνει έναν κατάλληλο σύζυγο για την Ελισάβετ.

Αυτή παντρεύτηκε για πρώτη φορά στις 6 Μαΐου 1583 στο Βόλφενμπυτελ με τον Αδόλφο ΙΔ΄ κόμη του Σ.Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ και του Σάουενμπουργκ (1547-1601).

Μετά το τέλος του Aδόλφου ξαναπαντρεύτηκε στις 28 Οκτωβρίου 1604 στο κάστρο Χάρμπουργκ με τον Χριστόφορο δούκα του Μπράουνσβαιγκ-Χάρμπουργκ (1570-1606). Απεβίωσε δύο χρόνια αργότερα, μετά από πτώση στο κάστρο του Χάρμπουργκ.

Από το 1609 έως το 1617 η Ελισάβετ ζούσε στη Βρέμη, με έξοδα της πόλης του Χάρμπουργκ. Το 1617 επέστρεψε στο Χάρμπουργκ. Απεβίωσε έναν χρόνο αργότερα, στο Ότερντορφ. Τάφηκε στο Χάρμπουργκ του Αμβούργου, δίπλα στον δεύτερο σύζυγό της.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε πρώτα τον Αδόλφο ΙΔ΄ κόμη του Χόλσταϊν-Σάουενμπουργκ (γιο του Όθωνα Δ΄ κόμη του Σάουενμπουργκ και Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ) και είχε τέκνο:
 Ιούλιος 1585-1601, απεβ. 16 ετών.

To 1601 απεβίωσε ο Αδόλφος ΙΑ΄ και το 1604 η Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο με τον Χριστόφορο των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαιγκ-Χάρμπουργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
  ("Ιστορική ένωση για την Κάτω Σαξονία"): Archiv des Historischen Vereins fur Niedersachsen, 1846, σελ. 361 Διαδικτυακά
 Vaterländisches Archiv für hannoverisch-braunschweigische Geschichte, Herold & Wahlstab, 1835, σελ. 401 Διαδικτυακά

Γερμανίδες δούκισσες
Κερασιά Ιάσμου Ροδόπης

Η Κερασιά Ιάσμου, επίσημα Κερασέα, είναι ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κερασιά βρίσκεται προς τα όρια της Ελλάδας με την Βουλγαρία, σε απόσταση 22 χλμ. ΒΑ. από τον Ίασμο (έδρα του δήμου) και 20 χλμ. ΒΔ. από την Κομοτηνή. Το χωριό είναι κτισμένο στις νότιες πλαγιές του Παπίκιου όρους σε υψόμετρο 560 μέτρα, νοτιοανατολικά της Αγελαδοκορυφής (υψόμετρο 1.189 μέτρα). Σε κοντινή απόσταση, στα νότια υπάρχουν λείψανα από μονόχωρο ναό ο οποίος χρονολογείται στον 11ο - 12ο αιώνα. Στα νοτιοανατολικά, στο μέσο της απόστασης από τον γειτονικό Σώστη, υπάρχουν λείψανα μονής (περίβολος με ναό στο κέντρο) και εκτεταμένου μοναστηριακού συγκροτήματος, στο κέντρο του οποίου βρίσκεται το καθολικό (τρίκλιτη βασιλική με νάρθηκα). Στην περιοχή έχουν βρεθεί νομίσματα των αρχών του 11ου έως το τέλος του 13ου αιώνα.

Η παλιά του ονομασία είναι Κερασλή και έτσι αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ασωμάτου. Το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Κερασιά και το 1940 σε Κερασέα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Κερασέας που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Σωστού του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφονται 8 κάτοικοι.

Σημείωση
Στη Ροδόπη και το Δήμο Αρριανών υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κερασιά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αξιοθέατα της Ροδόπης - Παπίκιον όρος (Σώστης) από τον επίσημο ιστότοπο του Δήμου Κομοτηνής

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Ιάσμου
Αντουανέττα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ

Η Αντουανέττα (γερμ. Antoinette Amalie von Braunschweig-Wolfenbüttel von Welfen, 14 Απριλίου 1696 - 6 Μαρτίου 1762) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Η 3η κόρη της παντρεύτηκε τον Βασιλιά της Πρωσίας και η 8η τον Βασιλιά της Δανίας.

Βιογραφία 
Η Αντουανέττα Αμαλία ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και της Χριστίνας Λουίζας, κόρης του Αλβέρτου Ερνέστου Α΄ του Έτινγκεν-Έτινγκεν. Αδελφές της ήταν η Ελισάβετ Χριστίνα, μητέρα της Αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας και η Καρλόττα Χριστίνα, η νύφη του Πέτρου Α΄ της Ρωσίας.

Στις 15 Οκτωβρίου 1712 έκανε τον γάμο της με τον εξάδελφο του πατέρα της Φερδινάνδο Αλβέρτο Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, γιο του Φερδινάνδου Αλβέρτου Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Μπέβερν και την Χριστίνας της Έσσης-Έσβεγκε.

Ο γάμος περιγράφεται ως πολύ ευτυχισμένος και η Αντουανέττα έγινε η μητέρα οκτώ γιων και έξι κορών. Το 1735 απεβίωσε ο πεθερός της Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και τον διαδέχθηκε ο σύζυγός της. Ο τελευταίος απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Η χήρα δούκισσα επέζησε του συζύγου της για 27 χρόνια.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε το 1712 τον εξάδελφο του πατέρα της Φερδινάνδο Αλβέρτο Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και είχε τέκνα:

 Κάρολος Α΄ 1713-1780, Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και πρίγκιπας του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
 Αντώνιος Ουλρίχος 1714-1774, Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, αρχιστρατηγος της Ρωσίας.
 Ελισάβετ Χριστίνα 1715-1797, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας.
 Λουδοβίκος Ερνέστος 1718-1788, στρατάρχης της Αυστρίας και των Κάτω Χωρών, Δούκας του Κουρλάνδης.
 Φερδινάνδος 1721-1792, στρατάρχης της Πρωσίας.
 Λουίζα 1722-1780, παντρεύτηκε τον Αύγουστο Γουλιέλμο της Πρωσίας.
 Σοφία Αντουανέττα 1724-1802, παντρεύτηκε τον Ερνέστο Φρειδερίκο της Σαξονιας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ.
 Αλβέρτος 1725–1745.
 Καρλόττα 1725–1766.
 Θηρεσία 1728-1778.
 Ιουλιανή Μαρία 1729-1796, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Ε΄ της Δανίας.
 Φρειδερίκος Γουλιέλμος 1731–1732.
 Φρειδερίκος Φραγκίσκος 1732–1758.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Θηρεσία του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ

Η Θηρεσία (γερμ. Therese Natalie von Braunschweig-Wolfenbüttel-Bevern vn Welfen, 4 Ιουνίου 1728, Βόλφενμπυτελ - 26 Ιουνίου 1778, Αββαείο Γκάντερσχαϊμ, Μπαντ Γκάντερσχαϊμ) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν Γερμανίδα ευγενής, κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, που έγινε Πριγκίπισσα-Ηγουμένη του αυτοκρατορικά ελεύθερου, κοσμικού Αββαείου στο Γκάντερσχαϊμ.

Βιογραφία 
Η Θηρεσία Ναταλία ήταν η έκτη κόρη του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Μπέβερν (1680-1735) και της Αντουανέττας των Γουέλφων (1696-1762), κόρης του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Η Θηρεσία Ναταλία ήταν εξαδέλφη της Mαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων, Αρχιδούκισσας της Αυστρίας, Βασίλισσας της Ουγγαρίας και της Βοημίας. Ήταν κουνιάδα του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας.

Οι προσπάθειες να παντρέψουν τη Θηρεσία Ναταλία με έναν αρχιδούκα της Αυστρίας ή έναν Γάλλο πρίγκιπα απέτυχαν, επειδή δεν ήταν πρόθυμη να μεταστραφεί στην καθολική πίστη. Το 1747 έγινε μέλος του Συλλόγου στο Αββαείο Χέρφορντ. Περίπου εκείνη την εποχή, αποφασίστηκε ότι θα διαδεχόταν την Ελισάβετ της Σαξονίας-Μάινινγκεν (1681-1766) ως ηγουμένη του Αββαείου Γκάντερσχαϊμ. Τον Νοέμβριο του 1750 διορίστηκε canoness στο Γκάντερσχαϊμ. Η Ελισάβετ απεβίωσε στις 24 Δεκεμβρίου 1766, μετά από 53 χρόνια στην ηγουμενία. Όπως είχε αποφασιστεί, η Θηρεσία Ναταλία εξελέγη διάδοχός της. Ανέλαβε στις 3 Δεκεμβρίου 1767.

Κατά τη διάρκεια της θητείας της, η Θηρεσία Ναταλία έμενε συχνά στην Αυλή του μεγαλύτερου αδελφού της Καρόλου Α΄ στο Μπράουνσβαϊγκ. Απεβίωσε στο Γκάντερσχαϊμ στις 26 Ιουνίου 1778 και τάφηκε στη δουκική κρύπτη, κάτω από τον Καθεδρικό Ναό του Μπράουνσβαϊγκ. Την διαδέχτηκε ως ηγουμένη η ανιψιά της Αυγούστα Δωροθέα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (1749-1810), η οποία θα ήταν η τελευταία πριγκίπισσα-ηγουμένη του Γκάντερσχαϊμ.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Martin Hoernes και Hedwig Röckelein (εκδόσεις ): Gandersheim und Essen. Vergleichende Untersuchungen zu sächsischen Frauenstiften, στη σειρά Essener Forschungen zum Frauenstift, vol. 4, Έσσεν, 2006
 C. Römer: Braunschweig-Bevern, Ein Fürstenhaus als europäische Dynastie 1667–1884, Brunswick, 1997
 Kurt Kronenberg: Äbtissinnen des Reichstiftes Gandersheim, 1981
 Hans Goetting: Germania Sacra, Νέα σειρά, τόμος. 7: Die Bistümer der Kirchenprovinz Mainz, Das Bistum Hildesheim, μέρος 1: Das reichsunmittelbare Stift Gandersheim, ed. από τον Max- Planck- Ινστιτούτο Ιστορίας, Βερολίνο και Νέα Υόρκη, 1973

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Dukes of Brunswick-Wolfenbüttel-Bevern (in German)
 ThePeerage.com - Theresa Natalie του Brunswick-Wolfenbüttel

Γερμανίδες δούκισσες
Οίκος των Γουέλφων
Άγιος Χαράλαμπος Ροδόπης

Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία 
Ο Άγιος Χαράλαμπος βρίσκεται στα παράλια του Θρακικού πελάγους σε απόσταση 33 χλμ. Α.-ΝΑ.  από την Κομοτηνή, 28 χλμ. ΝΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και περίπου 4 χλμ. Ν. της Μαρώνειας της οποίας είναι το λιμάνι της, όπου υπάρχουν ακόμα ίχνη αρχαίου μόλου και το οποίο είναι χαρακτηρισμένο ως αλιευτικό καταφύγιο. Στη γύρω περιοχή υπάρχουν ερείπια ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής ενώ βορειοανατολικά στην τοποθεσία "Καμπάνα" είναι το αρχαίο θέατρο Μαρώνειας. Η ονομασία του οικισμού οφείλεται στο μικρό εκκλησάκι του Αγίου Χαραλάμπους ο οποίος είναι ο πολιούχος άγιος της Μαρώνειας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαρωνείας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Μαρώνεια, τους Άνω Ασκητές, τους Ασκητές και τον Πλατανίτη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαρωνείας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 3 κατοίκους.

Πληθυσμός

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος

Ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος (συντομογραφία: ) είναι ιστορικός ελληνικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1913 από καθηγητές του Ωδείου Αθηνών και από μουσικούς της Ορχήστρας του Συλλόγου Συναυλιών του Ωδείου.

Η δράση του συλλόγου ξεκίνησε το 1915, με αυτή να περιλαμβάνει την καλλιέργεια και την ευαισθητοποίηση γύρω από την τέχνη της μουσικής, αλλά και την πάταξη της καταπάτησης των δικαιωμάτων των μουσικών στο εργασιακό τους περιβάλλον.

Αρχικά, η έδρα του οργανισμού ήταν στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Αθηνών. Αργότερα, απέκτησε τη δική του ιδιόκτητη στέγη κοντά στο παλαιό κτίριο του Ωδείου Αθηνών, που βρισκόταν επί της οδού Πειραιώς, ύστερα από βοήθεια που έλαβε από τον Φριτς Κράισλερ. Μετά το πέρας κάποιων ετών, ο οργανισμός μετεγκαταστάθηκε στο κτίριο όπου βρίσκεται και σήμερα, στην οδό Σαπφούς 10 στην πλατεία Κουμουνδούρου, έπειτα από δωρεές μελών του.

Αξιοσημείωτα μέλη 

 Δημήτρης Μητρόπουλος
 Νίκος Σκαλκώτας
 Μαρία Κάλλας
 Μενέλαος Παλλάντιος
 Φρειδερίκος Βολονίνης
 Σπύρος Φαραντάτος
 Ιωσήφ Ροτσιάρδης
 Διονύσιος Λαυράγκας
 Μανώλης Καλομοίρης
 Φιλοκτήτης Οικονομίδης
 Γεώργιος Παπανικολάου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Κανάλι στο YouTube
 Σελίδα στο Facebook

Συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Όθων Δ΄ του Σάουμμπουργκ

Ο Όθων Δ΄, γερμ.: Otto IV von Schaumburg (1517 - 21 Δεκεμβρίου 1576) από τον Οίκο του Σάουμμπουρκ ήταν Γερμανός ευγενής. Έγινε κόμης του Σάουενμπουργκ και του Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Ιακώβου Α΄ κόμη του Σάουενμπουργκ και της συζύγου του Μαρίας του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ, κόρης του Ιωάννη Ε΄ κόμη του Nάσσαου-Βίαντεν-Ντητς.

Υιοθέτησε τις διδασκαλίες του Μαρτίνου Λουθήρου. Ωστόσο, σε σχέση με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Αδόλφο Γ΄ (κυβ. 1547-1556) και τον Αντώνιο Α΄ (κυβ. 1557-1558) εκλέκτορες-αρχιεπισκόπους της Κολωνίας, απέφυγε την ανοιχτή αντιπαράθεση. Το 1559 ξεκίνησε επίσημα τη Μεταρρύθμιση στο Σάουενμπουργκ και στο Χόλσταιν-Πίνεμπεργκ. Αυτές οι περιοχές παρέμειναν Λουθηρανικές καθ' όλη τη διάρκεια της Αντι-Μεταρρύθμισης ως τη σύγχρονη εποχή.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαρία (1527-1554), κόρη του Μπάρνιμ Θ΄ δούκα της Πομερανίας-Στετιν και είχε τέκνα:
 Χέρμαν 1545–1592, πρίγκιπας-επίσκοπος του Μίντεν το διάστημα 1566–1581.
 Όθων 1545–1572, διανοητικά διαταραγμένος.
 Αδόλφος ΙΔ΄ 1547-1601, κόμης του Σάουμμπουργκ και του Χόλσταϊν-Πίνεμπερκ. Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Γουέλφων (1567–1618).
 Αντώνιος 1549–1599, πρίγκιπας-επίσκοπος του Μίντεν το διάστημα 1587–1599.

Το 1558 ο Όθων Δ΄ νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά με την Ελισάβετ-Ούρσουλα των Γουέλφων (1539–1586), κόρη του Ερνέστου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και απέκτησε τα εξής παιδιά:
 Μαρία 1559–1616 παντρεύτηκε τον Ιάλωβο κόμη του Λίμπουργκ-Στύρουμ]] (1560–1621)
 Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Σίμωνα ΣΤ΄ κόμη του Λίππε (1554-1613).
 Ερνέστος 1569–1622, κόμης του Σάουμμπουργκ και του Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ από το 1601, ανήλθε σε πρίγκιπα του Σάουμμπουργκ το 1619.

Δείτε επίσης 
 Μαρτίνος Λούθηρος

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Άρθρο της Καθολικής Εγκυκλοπαίδειας για τους κόμητες του Σάουμμπουργκ
Κόμητες της Γερμανίας
Θεωρία της μικροεπιθετικότητας

Η Θεωρία της μικροεπιθετικότητας είναι όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει σύντομες και συνηθισμένες καθημερινές λεκτικές, συμπεριφορικές ή περιβαλλοντικές προσβολές, που γίνονται είτε εκ προθέσεως είτε ακούσια και επικοινωνούν εχθρικές, υποτιμητικές ή αρνητικές στάσεις απέναντι σε στιγματισμένες ή πολιτισμικά περιθωριοποιημένες ομάδες. Ο όρος επινοήθηκε από τον ψυχίατρο και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ Τσέστερ Πιρς το 1970 προκειμένου να περιγράψει τις προσβολές, τις ύβρεις και την υποτίμηση που έβλεπε να εξαπολύουν οι λευκοί Αμερικανοί στους αφροαμερικανούς. Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο όρος χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την περιστασιακή υποβάθμιση της οποίας γινόταν αποδέκτης οποιαδήποτε κοινωνικά περιθωριοποιημένη ομάδα, συμπεριλαμβανομένων της κοινότητας ΛΟΑΤ, των ανθρώπων που διαβιούν υπό συνθήκες φτώχειας και των ατόμων με αναπηρία. Ο ψυχολόγος Derald Wing Sue ορίζει την μικροεπιθετικότητα ως "καθημερινή, σύντομη ανταλλαγή λεγομένων που στέλνουν δυσφημιστικά μηνύματα σε άτομα που ανήκουν σε μια συγκεκριμένη ομάδα". Τα άτομα που κάνουν τα υποτιμητικά σχόλια μπορεί υπό διαφορετικές συνθήκες να είναι καλοπροαίρετα και να αγνοούν τον πιθανό αντίκτυπο των λεγομένων τους.

Ορισμένοι μελετητές και κοινωνικοί σχολιαστές έχουν επικρίνει την έννοια της μικροεπιθετικότητας καθώς χαρακτηρίζεται από έλλειψη επιστημονικής βάσης, υπερβολική εξάρτηση από υποκειμενικά στοιχεία και προωθεί την ψυχολογική αστάθεια. Υποστηρίζουν επίσης ότι οι συμπεριφορές αποφυγής μιας κατάστασης, τις οποίες κάποιος ερμηνεύει ως μικροεπιθετικότητα, περιορίζει την ελευθερία κάποιου ατόμου και προκαλεί συναισθηματικό αυτοτραυματισμό αλλά και ότι η χρήση ορισμένων αξιακών αρχών για την αντιμετώπιση της μικροεπιθετικότητας μπορεί να οδηγήσει στην ατροφία των δεξιοτήτων που απαιτούνται για την μεσολάβηση στις προσωπικές διαφορές κάποιου. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι επειδή ο όρος μικροεπιθετικότητα χρησιμοποιεί μια γλώσσα βίας για να περιγράψει την λεκτική συμπεριφορά, μπορεί να γίνει (και είναι) καταχρηστική προκειμένου να μεγαλοποιήσει την βλάβη του θύματος με αποτέλεσμα την αύξηση της θυματοποίησης.
Πολιτική ορθότητα
Άνω Ασκητές Ροδόπης

Οι Άνω Ασκητές ή ο Καλόγηρος είναι μικρός ημιορεινός οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Άνω Ασκητές βρίσκονται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην ανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής σε υψόμετρο 155 μέτρα. Το χωριό απέχει 20 χλμ. ΝΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 31 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή και 42 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη ενώ είναι δίπλα και νοτιοδυτικά από τους Ασκητές των οποίων θεωρείται συνοικισμός. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαρωνείας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Μαρώνεια, τους Ασκητές, τον Άγιο Χαράλαμπο και τον Πλατανίτη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαρωνείας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 49 κατοίκους.

Πληθυσμός

Παραπομπές

Πηγές 
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Ανάρμοστη συμπεριφορά στον εργασιακό χώρο

Η Ανάρμοστη συμπεριφορά στον εργασιακό χώρο περιγράφεται στην γενική ψυχολογία ως η σκόπιμη (ή εσκεμμένη) επιθυμία να προκληθεί βλάβη σε έναν εργαζόμενο μέσα στον χώρο εργασίας. Ο όρος θεωρείται κύρια συηνιστώσα στον τομέα της συνεργατικής και ομαδικής επικοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί να θεωρηθεί ως "η συμπεριφορά που παραβιάζει θεσμοθετημένους κανόνες και απειλεί την ευημερία του εργαζομένου".

Πηγές 
 Bennett and Robinson (2003)
 Bolin, A. and Heatherly, L . ( 2001). Predictors of Employee Deviance: The Relationship between Bad Attitudes and Bad Behaviors." Journal of Business and Psychology, 15(3), pg 405.
 Chiu. S and Peng, J. (2008) "The relationship between psychological contract breach and employee deviance: The moderating role of hostile attributional style." Journal of Vocational Behavior, 73 (4), 426-433.
 Everton, W.J., et al. (2007). "Be nice or else: understanding reasons for employee's deviant behaviors." The Journal of Management Development. 26 (2), 117.
 Griffin, R.W. and O'Leary-Kelly, A.M. (2004). The Dark Side of Organizational Behavior. Wiley, New York.
 Harris, L.C. and Ogbonna, E. (2006). "Service Sabotage: A Study of Antecedents and Consequences." Academy of Marketing Science Journal. 34(4), 543-599.
 Hollinger, R. and Clark, J. (1982)." Employee Deviance: A response to Perceived Quality of the Work Experience." Work and Occupations, 9 (1), 97-114.
 Litzky, B.E., et al. (2006). "The Good, the Bad, and the Misguided: How Managers Inadvertently Encouraged deviant Behaviors" Academy of Management Perspectives, 13 (5), 91-100.
 Malone, Patty. "Coworker Backstabbing: Strategies, Motives, and Responses" Paper presented at the annual meeting of the International Communication Association, TBA, San Francisco, CA, May 23, 2007
 Mitchell, M. and Ambrose, M.L. (2007). "Abusive Supervision and Workplace Deviance and the Moderating Effects of Negative Reciprocity Beliefs." Journal of Applied Psychology, 92 ( 4), 1159-1168.
 Pulich, M. and Tourigny, L. (2004). "Workplace deviance: Strategies for Modifying Employee Behavior." The Health Care Manager, 23 (4), 290-301.
 Tangirala, Subrahmaniam, and Rangaraj Ramanujam. (2008): "Employee Silence on Critical Work Issue: The Cross Level Effects of Procedural Justice Climate." Personnel Psychology, 61 (2), 40-68.
 Zoghbi-Manrique-de-Lara, P. (2006) "Fear in Organizations, Does intimidation by formal punishment mediate the relationship between interactional justice and workplace internet deviance?" Journal of Managerial Psychology, 21( 6), 580.
Κονστάντι Πλισόφσκι

Ο Κονστάντι Πλισόφσκι (πολωνικά: Konstanty Plisowski, 1890–1940) ήταν Πολωνός στρατιωτικός του 20ού αιώνα, ο οποίος συμμετείχε στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, καθώς και στους πολέμους της Πολωνίας με την Ουκρανία και τη Σοβιετική Ένωση κατά την περίοδο 1919-1920. Συγκαταλέγεται στα θύματα της σφαγής του Κατύν από τη σοβιετική NKVD.

Βιογραφία 
Ο Πλισόφσκι γεννήθηκε το 1890 στον οικισμό Nowosiółka, στην Ποντολία της σημερινής Ουκρανίας, η οποία εκείνη την εποχή αποτελούσε έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και ήταν το δέκατο τρίτο παιδί της πολωνικής οικογένειας του κτηματία και απόστρατου αξιωματικού Κάρολ Βίλχελμ Πλισόφσκι (1827–1900) και της Μαρία-Αμπρόζια Χόγουπ (1850–1939). 

Σε νεαρή ηλικία εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Δοκίμων της Οδησσού, από την οποία αποφοίτησε το 1911 ως αξιωματικός ιππικού του ρωσικού στρατού, με τον οποίο έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολεμώντας στο μέτωπο της Αυστρίας. Το 1918 προσχώρησε στις τάξεις των ενόπλων δυνάμεων του νεοσύστατου πολωνικού κράτους. Διακρίθηκε πρώτα ως διοικητής συντάγματος και κατόπιν ως διοικητής ταξιαρχίας του ιππικού στη διάρκεια των πολεμικών συρράξεων της Πολωνίας με την Ουκρανία και τη Σοβιετική Ένωση από το 1919 μέχρι το 1920. Αποστρατεύτηκε το 1930 για λόγους υγείας, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του ταξίαρχου και το 1933 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Βαρσοβία, συντηρούμενος από τη στρατιωτική του σύνταξη και ένα εισόδημα που κέρδιζε από περιστασιακή εργασία.

Ο Πλισόφσκι επανήλθε στην ενεργό δράση το 1939 κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής, αναλαμβάνοντας την υπεράσπιση του Μπρεστ. Μετά την κατάρρευση της πολωνικής άμυνας υπό το βάρος της ταυτόχρονης σύγκρουσης με τα γερμανικά και τα σοβιετικά στρατεύματα που είχαν επίσης εισβάλει εντός του πολωνικού εδάφους, επιχείρησε να διαφύγει μαζί με άλλους αξιωματικούς προς την Ουγγαρία, ωστόσο αιχμαλωτίστηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1939 από τους Σοβιετικούς κοντά στο Λβοφ και ακολούθως εστάλη στο στρατόπεδο αιχμαλώτων του Σταρομπέλσκ της σημερινής Ουκρανίας, όπου μαζί με άλλους επτά υψηλόβαθμους στρατιωτικούς (μεταξύ των οποίων οι Στάνισλαφ Χάλερ, Λέον Μπίλεβιτς, Φράντσισεκ Σικόρσκι κ.ά.) κρατήθηκε σε ξεχωριστό χώρο. Την άνοιξη του 1940 εκτελέστηκε μαζί με άλλους Πολωνούς αξιωματικούς από τη σοβιετική NKVD στις μαζικές εκτελέσεις που έμειναν γνωστές ως σφαγή του Κατύν.

Το 1996 το όνομα του Πλισόφκι δόθηκε σε μια τεθωρακισμένη ταξιαρχία του πολωνικού στρατού, ενώ τον Οκτώβριο του 2007 προήχθη μεταθάνατον σε στρατηγό.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Koreś, Daniel (2019). Konstanty Plisowski. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej.
 Patterson, Archibald L. (2010). Between Hitler and Stalin. The Quick Life and Secret Death of Edward Smigly Rydz, Marshal of Poland. Indianapolis: Dog Ear Publishing.
 Sanford, George (2005). Katyn and the Soviet Massacre of 1940. Truth, Justice and Memory. London and New York: Routledge.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Πολωνοί στρατιωτικοί
Εκτελεσθέντες
Πολωνοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Στρατιωτικοί του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ρώσοι στρατιωτικοί
Γ΄ Μεσσηνιακός Πόλεμος

Ο Γ΄ Μεσσηνιακός πόλεμος είναι ο τρίτος πόλεμος μεταξύ Σπαρτιατών και Μεσσήνιων. Ξεκινά το 464 π.Χ και τελειώνει το 462 π.Χ. Τελικοί νικητές ήταν οι Μεσσήνιοι οι οποίοι πάλεψαν για την ελευθερία τους αφού μέχρι τότε ήταν σκλαβωμένοι στους Σπαρτιάτες σαν δούλοι (είλωτες).

Συνέπεσε χρονικά με τον σεισμό στην Σπάρτη το 464 π.Χ., αλλά οι Έλληνες ιστορικοί δεν συμφωνούν μεταξύ τους σχετικά με την διερμηνεία αυτού του γεγονότος.
Ερευνητικό Ινστιτούτο Επιδημιολογίας και Μικροβιολογίας Γκαμαλέγια

Το Ερευνητικό Ινστιτούτο Επιδημιολογίας και Μικροβιολογίας Γκαμαλέγια (ρωσ. Национальный исследовательский центр эпидемиологии и микробиологии имени Н. Ф. Гамалеи, αγγλ. Gamaleya Research Institute of Epidemiology and Microbiology) είναι ένα από τα αρχαιότερα ερευνητικά κέντρα της Ρωσίας, το οποίο εξειδικεύεται στα ερευνητικά αντικείμενα της επιδημιολογίας και της μικροβιολογίας. 

Το ινστιτούτο ιδρύθηκε το 1891 από τον Φιλίππ Μπλιούμενταλ, ως ιδιωτικό εργαστήριο προσανατολισμένο στη βακτηριολογία και τη μικροσκοπία, το οποίο αργότερα μετεξελίχθηκε σε Ινστιτούτο Βακτηριολογίας και Χημείας Μπλιούμενταλ. Το 1919 εθνικοποιήθηκε και το 1949 μετονομάστηκε προς τιμήν του ακαδημαϊκού Νικολάι Γκαμαλέγια, ο οποίος ήταν ένας διακεκριμένος επιστήμονας στη μικροβιολογία και στην έρευνα των εμβολίων. 

Το ινστιτούτο έγινε ευρέως γνωστό για την ανάπτυξη του εμβολίου Gam-COVID-Vac (Sputnik V) κατά του ιού SARS-CoV-2, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Βέκτορ (Vector Institute) και το 48ο Κεντρικό Ινστιτούτο Ερευνών του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Έρευνα

Ιός Έμπολα 
To 2015, το ινστιτούτο ανέπτυξε και καταχώρησε δύο εμβόλια ιικών φορέων κατά του ιού Έμπολα. Τα εμβόλια αυτά έχουν περάσει από τις κλινικές δοκιμές φάσης Ι-ΙΙ και έχουν εγκριθεί από το Ρωσικό Υπουργείο Υγείας, ενώ δεν είναι εγκεκριμένα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ). Περίπου 2.000 άτομα εμβολιάστηκαν με ένα από τα εμβόλια αυτά και συγκεκριμένα με το GamEvac-Combi στη Γουινέα το 2017-18. Το ινστιτούτο έλαβε διεθνές δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το εμβόλιο αυτό.

Ιός SARS-CoV-2 
Το Μάιο 2020 το ινστιτούτο ανακοίνωσε ότι έχει αναπτύξει ένα νέο εμβόλιο για την αντιμετώπιση της νόσου COVID-19. Το έργο χρηματοδοτήθηκε από το Ρωσικό Ταμείο Άμεσων Επενδύσεων (RDIF). Οι κλινικές δοκιμές φάσης I-II δημοσιεύθηκαν στις 4 Σεπτεμβρίου 2020 και ανέφεραν προκαταρκτικά στοιχεία ασφάλειας και ανοσοαπόκρισης. Η ενδιάμεση ανάλυση κλινικών δοκιμών φάσης ΙΙΙ του εμβολίου δημοσιεύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021 στην έγκριτη ιατρική επιθεώρηση The Lancet, περιλαμβάνοντας περίπου 20.000 εθελοντές, με αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα σε ποσοστό 91,6%, χωρίς να προκαλεί αρνητικές παρενέργειες. H δοκιμές φάσης ΙΙΙ είναι προγραμματισμένες να ολοκληρωθούν τον Μάιο 2021 με τη συμμετοχή συνολικά 40.000 εθελοντών.

Παραπομπές
Μάρθα Αράπη

Η Μάρθα Αράπη ήταν Ελληνίδα υψίφωνος.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε τραγούδι υπό την καθοδήγηση του διακεκριμένου τενόρου, και μετέπειτα συζύγου της, Γιώργου Ζερβάνου στο Ωδείο του Πειραϊκού Συνδέσμου. Κατά την περίοδο 1989-1991 πραγματοποίησε τις πρώτες εμφανίσεις της στην Εθνική Λυρική Σκηνή, αναλαμβάνοντας τους ρόλους Zerlina, Norina, Violetta, Pamina, Rosina και Gilda. Έκτοτε, ως μόνιμη σολίστ της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ερμήνευσε ένα ευρύτατο φάσμα ρεπερτορίου όπερας, ελληνικής και γερμανικής οπερέτας, και σύγχρονης όπερας. Στο ρεπερτόριό της, μεταξύ άλλων, συμπεριλήφθησαν οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι στις όπερες: Falstaff (Nanetta), Elisir d’Amore, Die Fledermaus (Rosalinde), Das Land des Lächelns (Lisa), Thais, Simone Boccanegra, La Bohème (Mimi), Les Contes d’Hoffmann (Antonia), Don Giovani (Donna Elvira), Carmen (Michaela), Die Lustige Witwe (Hanna Glavari), Anna Bolena, Norma, Il Corsaro (Gulnara), Il Trovatore, Madama Butterfly, I Pagliacci.    

Σε συνεργασία με σημαντικές ορχήστρες τόσο της Ελλάδας, όσο και του εξωτερικού, και υπό τη διεύθυνση αναγνωρισμένων αρχιμουσικών, η Μάρθα Αράπη ερμήνευσε ένα εκτεταμένο ρεπερτόριο ορατορίου και συμφωνικών φωνητικών έργων: Weihnachts Oratorium (Bach), Messiah (Händel), Stabat Mater (Rossini), Gloria (Vivaldi), Requiem (Haydn και Fauré), Missa in c-mol (Mozart), 9th Symphony και Missa Solemnis (Beethoven), Symphony No. 2 (Mahler), Elias (Mendelssohn), Requiem (Verdi), Carmina Burana (Orff), Symphony No. 14 (Shostakovich), κ. ά.

Συνεργάστηκε με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε παραγωγές όπερας και συναυλίες, στα πλαίσια των οποίων συνέπραξε με φημισμένους Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες, καθώς και με το Φεστιβάλ Αθηνών στο Θέατρο Ηρώδου του Αττικού. Εμφανίστηκε επίσης σε συναυλίες και παραγωγές όπερας μεταξύ άλλων στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Πολωνία, το Λουξεμβούργο.

Η δραστηριότητά της περιέλαβε πολλά προσωπικά ρεσιτάλ όπου ερμήνευσε γαλλικό και γερμανικό Lied (Fauré, Debussy, Duparc, Poulenc, Ravel, Strauss, Wolf, κ.ά.), τραγούδια Ελλήνων συνθετών και πρώτες εκτελέσεις έργων συγχρόνων Ελλήνων συνθετών, σε σημαντικούς συναυλιακούς χώρους στην Αθήνα, το Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη, την Ιερουσαλήμ, κ. ά., τα περισσότερα εκ των οποίων ηχογραφήθηκαν από το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης.

Σημαντική θέση στην καλλιτεχνική δραστηριότητα της Μάρθας Αράπη έχει η συμμετοχή της στην ανάδειξη και δισκογραφική καταγραφή έργων ελληνικής λόγιας μουσικής, συμπλέοντας με το όραμα του μαέστρου Βύρωνα Φιδετζή. Ερμήνευσε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στις παγκοσμίως πρώτες ηχογραφήσεις των έργων όπερας Storia d’ amore ή La Biondinetta και Mademoiselle de Belle Isle του Σπ. Σαμάρα, Φροσύνη, Δέσπω, και Μαραθών-Σαλαμίς του Π. Καρρέρ, Soeur Beatrice του Δ. Μητρόπουλου, καθώς επίσης και έργων Μ. Καλομοίρη, Ν. Λαυράγκα, Δ. Λιάλιου, Ν. Μάντζαρου, Αιμ. Ριάδη, κ.ά. 

Έχει τιμηθεί από την Εταιρία Φίλων της Ε.Λ.Σ. με το βραβείο Απόλλων 2014 για την παρουσία της στο Λυρικό Θέατρο και από το Διεθνές Μουσικό Σωματείο Gina Bachauer με το βραβείο Gina Bachauer – Νικολάου Δούμπα 2017 για την προσφορά της στη λόγια ελληνική μουσική.

Απεβίωσε στις 24 Δεκεμβρίου 2021.

Παραπομπές
Μονή Γουβερνέτου

Η μονή Γουβερνέτου ή μονή της Κυρίας των Αγγέλων του Γουβερνέτου είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στο ακρωτήρι Χανίων, στη δυτική Κρήτη. Απέχει 30 χιλιόμετρα από τα Χανιά και βρίσκεται σε ένα μικρό οροπέδιο κοντά στη Μονή Αγίας Τριάδας Τζαγκαρόλων. Η μονή ιδρύθηκε μεταξύ του 1537 και 1548. Η μονή υπέστη καταστροφές κατά τους οθωμανικούς χρόνους, και πυρπολήθηκε κατά τη διάρκεια της επανάσταση του 1821, αλλά συνέχισε να κατοικείται.

Η μονή έχει φρουριακό χαρακτήρα, με ορθογώνια κάτοψη και διέθετε πύργους σε γωνία (σήμερα σώζονται οι δύο). Το καθολικό της μονής είναι τρίκογχος ναός με τρούλο και διακονικό. Η πρόσοψη του ναού είναι επηρεασμένη από τον μανιερισμό και διαθέτει γλυπτές μορφάζουσες μορφές. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η μονή Καθολικού, η οποία σχετίζεται επίσης με τη λατρεία του Αγίου Ιωάννη του ερημίτη.

Εικόνα

Παραπομπές 

Γουβερνετου
Ασπροκκλησιά Τρικάλων

Η Ασπροκκλησιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Χασίων, του δήμου Μετεώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

Γεωγραφία
Η Ασπροκκλησιά είναι ορεινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Τρικάλων, ακριβώς στα όρια με τον νομό Γρεβενών. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς των Χασίων (κορυφή «Στιάρμπα») και κοντά στη βόρεια όχθη του ποταμού Μύκανη (Μουργάνη),  λίγο βορειότερα της επαρχιακής οδού Δεσκάτης-Τρικάλων (ΕΟ 26) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 590. Απέχει 55 χλμ. περίπου ΒΔ. των Τρικάλων.

Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Ασπροκκλησιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 55,263 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κερασούλα και Ψήλωμα.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Κοινοτάρχες
• Βαβιτσας Γιώργος 1975-1982
• Μόκας Νικόλαος 1982-1986
• Κατσουλης Αργύρης 1986-1990
• Παπασωτηριου Σωτήρης 1990-1994
• Μπαλαουρας Τάσιος 1994-1998
• Παπασωτηριου Σωτήρης 1998-2002
• Κακουσιος Τάσιος 2002-2006
• Γκουλιαφας Λαζαρος 2006-2014
• Καραγιαννης Στεφανος 2014-2019
• Μοκας Νικόλαος 2019-Σήμερα

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Τυμφαίων του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1994 προσαρτήθηκε στον δήμο Χασίων. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Χασίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλαμπάκας, ο οποίος το 2018 μετονομάστηκε σε δήμο Μετεώρων.

Ιστορικά και γενικά στοιχεία
Στη θέση όπου είναι κτισμένο το χωριό έφθαναν, το 1897, τα σύνορα της Ελλάδας. Εκεί υπήρχε φυλάκιο που έχει μετατραπεί σε εκκλησάκι.  Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία (καλλιέργεια καπνών), την κτηνοτροφία και την υλοτομία.

Αξιοθέατα
Η κεντρική πλατεία του οικισμού με την πέτρινη βρύση
Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο κεντρικό τμήμα του οικισμού
Το πέτρινο τοξωτό γεφύρι «Ψύρρα»
Τα ξωκκλήσια Αγίας Παρασκευής, Κοίμησης της Θεοτόκου και Αγίου Γεωργίου, δυτικά του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.mariailiaki.gr/27818-%CE%B1%CF%83%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB/
https://www.tameteora.gr/topika/dimos-meteoron/414077/echei-kai-i-asprokklisia-pleon-ton-katarrakti-tis/

Χωριά του νομού Τρικάλων
Δήμος Μετεώρων
Ινστιτούτο Πάουλ Έρλιχ

Το Ινστιτούτο Πάουλ Έρλιχ (γερμ. Paul-Ehrlich-Institut – Bundesinstitut für Impfstoffe und biomedizinische Arzneimittel, PEI, αγγλ. Paul Ehrlich Institute) είναι ένα γερμανικό ινστιτούτο υπεύθυνο για τα εμβόλια και τα βιοϊατρικά φάρμακα, το οποίο υπάγεται στο Υπουργείο Υγείας της Γερμανίας. Πήρε τ' όνομά του από τον γιατρό και επιστήμονα Παουλ Έρλιχ, ο οποίος έλαβε το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής μαζί με τον Ίλια Μέτσνικοφ, για τη συμβολή τους στην ανοσολογία.

Στα βασικά καθήκοντα του ινστιτούτου περιλαμβάνονται η έρευνα, η αξιολόγηση και η άδεια κυκλοφορίας των βιοϊατρικών φαρμάκων που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση, καθώς και ανοσολογικών κτηνιατρικών φαρμάκων. Στην αρμοδιότητά του περιλαμβάνεται επίσης η έγκριση των κλινικών δοκιμών και της φαρμακοεπαγρύπνησης, δηλαδή η καταγραφή και η αξιολόγηση πιθανών ανεπιθύμητων ενεργειών. Τέλος το ινστιτούτο είναι υπεύθυνο για τον επίσημο έλεγχο παρτίδων, παρέχει επιστημονικές συμβουλές και κάνει επιθεωρήσεις. 

Το ινστιτούτο Πάουλ Έρλιχ παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες τόσο σε ομόσπονδο επίπεδο (ομόσπονδη κυβέρνηση, ομόσπονδα κρατίδια) όσο και σε διεθνές επίπεδο (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Συμβούλιο της Ευρώπης).

Παραπομπές
Κιγιόσι Σίγκα

Ο Κιγιόσι Σίγκα (ιαπωνικά: 志賀 潔, αγγλικά: Shiga Kiyoshi) ήταν Ιάπωνας γιατρός και βακτηριολόγος (1871-1957), ο οποίος ανακάλυψε τη φερώνυμη τοξίνη Shiga, και επίσης, το γένος βακτηρίων Shigella.

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σίγκα γεννήθηκε το 1871 στη Σεντάι της Ιαπωνίας, αν και το πραγματικό οικογενειακό του όνομα ήταν Satō. Ήταν άριστος μαθητής, εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του τότε Βασιλικού Πανεπιστημίου του Τόκιο (μετέπειτα, Πανεπιστήμιο του Τόκιο) και αποφοίτησε το 1896.

Σταδιοδρομία και διακρίσεις
Μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε στο Ινστιτούτο Μελέτης Λοιμωδών Νοσημάτων (Institute for the Study of Infectious Diseases) υπό την εποπτεία του καθηγητή και γιατρού δρ. Κιτασάτο Σιμπασαμπούρο. 

Έγινε γρήγορα γνωστός όταν ανακάλυψε το βακτήριο Shigella dysenteriae. Ο παθογόνος αυτός μικροοργανισμός προκάλεσε δυσεντερία σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ιαπωνίας, το 1897, και η σοβαρή επιδημία που επέφερε, στοίχισε τη ζωή περίπου 90.000 ανθρώπων, με το ποσοστό θνησιμότητας να αγγίζει το 30%. Η ονομασία αυτή, Shigella, δόθηκε προς τιμήν του, όπως επίσης και η ονομασία της λεγόμενης σήμερα σιγκατοξίνης, αλλιώς γνωστής ως τοξίνη Shiga, η οποία παράγεται από το εν λόγω γένος βακτηρίων. 

Σήμερα γνωρίζουμε ότι η σιγκέλλα (Shigella) είναι ένα gram αρνητικό βακτήριο της οικογένειας των εντεροβακτηριοειδών, και το στέλεχος Ο104:Η14 είναι εκείνο το παθογόνο που παράγει την τοξίνη Shiga, η οποία περνάει στην κυκλοφορία του αίματος και καταστρέφει τα ερυθρά αιμοσφαίρια. Βέβαια κατά περίεργο τρόπο, τα γονίδια της τοξίνης Σίγκα δεν έχουν βακτηριακή προέλευση αλλά προέρχονται από την κατηγορία των ιών, που ονομάζονται βακτηριοφάγοι.

Μετά την ανακάλυψη της σιγκέλλας, ταξίδεψε στη Γερμανία και εργάστηκε, ως βοηθός ερευνητής, στο εργαστήριο του φημισμένου τότε καθηγητή δρ. Πάουλ Έρλιχ, από 1901 μέχρι και το 1905. Η εμπειρία του αυτή καθόρισε την μετέπειτα επαγγελματική του δράση. Στη συνέχεια επέστρεψε στην πατρίδα του, και συνέγραψε αρκετές ερευνητικές εργασίες με τον παλιό καθηγητή του, δρ. Κιτασάτο Σιμπασαμπούρο. Το 1920, έγινε τακτικός καθηγητής στο νέο Πανεπιστήμιο της Σεούλ στην Κορέα -η οποία τότε ήταν υπό την κατοχή της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας- το οποίο ονομάζονταν τότε Keio University.

Αναγνώριση
Το χρονικό διάστημα 1929-1931 διετέλεσε και Πρύτανης στο Keio University, στη Σεούλ, διορισμένος από το κράτος ως ανταμοιβή των ερευνητικών επιτευγμάτων και της φήμης του. Έλαβε το 1944 την υψηλή διάκριση Order of Culture.

Του απονεμήθηκε επίσης η ύψιστη ιαπωνική διάκριση, της πρώτης κλάσης στην Τάξη του Ιερού Θησαυρού (Order of the Sacred Treasure). Απεβίωσε το 1957.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Contribution to Microbiology - Dr. Kiyoshi Shiga: Discoverer of the Dysentery Bacillus
 Britannica - Dr. Kiyoshi Shiga

Ιάπωνες επιστήμονες
Ε/Γ - Ο/Γ Blue Star Chios

Το Blue Star Chios είναι Ελληνικό επιβατηγό/οχηματαγωγό πορθμείο, που αποτελεί τμήμα του στόλου της Blue Star Ferries. Ναυπηγήθηκε το 2007 στα Ναυπηγεία Ελευσίνας ως Νήσος Χίος για την Hellenic Seaways και τέθηκε σε λειτουργία στην Blue Star Ferries το 2020, με την αγορά της Hellenic Seaways από την Attica Group. Είναι αδελφό πλοίο του Blue Star Myconos. Ονομάστηκε από τη Χίο, νησί της Ελλάδας στο Βόρειο Αιγαίο και το όνομά του σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "Μπλε Αστέρι Χίος". Το Blue Star Chios παραγγέλθηκε αρχικά από την Strinztis Lines (Σήμερα Blue Star Ferries).

Ιστορικό 
Το πλοίο αρχικά προοριζόταν για την Strintzis Lines. Ναυπηγήθηκε το 2007 και το πρώτο του δρομολόγιο ήταν Πειραιάς-Χίος-Μυτιλήνη. Τα εγκαίνια έγιναν στις 21 Οκτωβρίου 2007. Ενίοτε, σκάντζαρε (δηλ. αντικαθιστούσε) το αδερφάκι του, όταν αυτό ήταν υπό ανακαίνιση. Το 2018, και για λίγους μήνες, εκτελούσε δρομολόγια και στην Ισπανία. Στη διάρκεια του 2020 τα Νήσος Μύκονος και Νήσος Χίος φορέσαν τα σινιάλα (χρώματα) της Blue Star Ferries, κατόπιν της αγοράς της Hellenic Seaways από την Attica Group. Τα δύο πλοία μετονομάστηκαν σε Blue Star Myconos και Blue Star Chios, "επιστρέφοντας" -θα λέγαμε- έτσι στην εταιρεία η οποία τα παρήγγειλε, 20 περίπου χρόνια πριν. Έτσι, στις 30 Ιανουαρίου του 2020, μεταφέρθηκε στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος Αττικής για την αλλαγή των σινιάλων και της ονομασίας. Στο πλοίο επίσης προβλέπεται η προσθήκη scrubbers (πλυντηρίδες ή συσκευές κατάλυσης), με σκοπό τη μείωση ρύπων, σύμφωνα με τη νέα νομοθεσία του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πληροφορίες για το Blue Star Chios στο επίσημο σάιτ της Attica Group

Αναφορές 

Blue
1453-1821 : Η Ώρα της Απελευθέρωσης

Το 1453–1821: Η Ώρα της Απελευθέρωσης είναι ένα βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο, που αναπτύχθηκε από την εταιρεία παραγωγής παιχνιδιών S.D.S. Game Studios και κυκλοφόρησε από την Centric Multimedia. Έγινε διαθέσιμο το 2008 για το Microsoft Windows και είναι το πρώτο ελληνικό παιχνίδι στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο που κυκλοφόρησε στην λιανική αγορά.

Το παιχνίδι τοποθετείται στην περίοδο του ελληνικού αγώνα για την απελευθέρωση, όπου κυριάρχησαν οι Έλληνες επαναστάτες, εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1821 έως το 1830. Οι παίκτες λαμβάνουν οδηγίες από τις ελληνικές δυνάμεις με στόχο να απελευθερώσουν τα 20 εδάφη που είναι υπό οθωμανική κατοχή στην Πελοπόννησο και την Κεντρική Ελλάδα. Το παιχνίδι ξεκίνησε να αναπτύσσεται τον Αύγουστο 2006 και ολοκληρώθηκε τον Μάιο 2008 από μια ομάδα τεσσάρων ατόμων. Μετά την κυκλοφορία του το 2008, το παιχνίδι έγινε best-seller για αρκετούς μήνες στην Ελλάδα και την Κύπρο με πωλήσεις άνω των 7,000 τεμαχίων και στις δυο χώρες.

Ανάπτυξη 
Ο σχεδιασμός και η ανάπτυξη του παιχνιδιού Η Ώρα της Απελευθέρωσης ξεκίνησε τον Αύγουστο 2006 όταν δυο ξαδέρφια, ο Ανάργυρος Προσίλης και ο Ανάργυρος Χατζητόφης, και οι δυο πρωτοετείς φοιτητές την περίοδο εκείνη, ίδρυσαν την εταιρεία S.D.S. Game Studios και ξεκίνησαν να εργάζονται πάνω στο δικό τους παιχνίδι στρατηγικής καθώς και οι δυο ήταν μεγάλοι θαυμαστές του είδους αυτού. Μετά από ένα χρόνο έργων, αποφάσισαν να παρουσιάσουν το παιχνίδι σε φίλους και συγγενείς από τους οποίους έλαβαν σχόλια και παρατηρήσεις. Καθώς προχωρούσαν, το εύρος του έργου μεγάλωσε και η απόφαση που έλαβαν ήταν να κυκλοφορήσουν το παιχνίδι στο εμπόριο. Ακολούθησε η επέκταση της δημιουργικής ομάδας με τον Γεώργιο Παππά που συνέθεσε την μουσική του παιχνιδιού και τον συγγραφέα Παναγιώτη Παπαθανασίου που παρουσίασε ανανεωμένη την ιστορία του παιχνιδιού.

Φτάνοντας στην ολοκλήρωση του παιχνιδιού στο τέλος του Φεβρουαρίου 2008, η S.D.S. ήρθε σε συμφωνία με την Centric Multimedia, που ανέλαβε την κυκλοφορία και διανομή του παιχνιδιού. Κυκλοφόρησε επίσημα στο λιανικό εμπόριο στις 9 Μαΐου 2008.

Πωλήσεις 
Μετά την κυκλοφορία του, Η Ώρα της Απελευθέρωσης έγινε best seller στην ελληνική και κυπριακή αγορά, με σημαντικά μεγαλύτερες πωλήσεις από τα αντίστοιχα παιχνίδια του εξωτερικού για αρκετούς μήνες. Εκτιμάται ότι περισσότερα από 7,000 αντίτυπα του παιχνιδιού πουλήθηκαν, κυρίως στην Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς και ένας μικρός αριθμός αντιτύπων πουλήθηκε στο εξωτερικό, κυρίως από τους Έλληνες και τις ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού.

Παραπομπές 

 Μάνος Γρυπάρης, Η επανάσταση του 1821 μέσα από τα μάτια ενός καθαρά ελληνικού παιχνιδιού gameworld.com, 25 Ιουνίου 2020
 Αντώνιος Κράτσης, Σηκώστε το ελληνικό λάβαρο της επανάστασης   Εθνικός Κήρυκας, 5 Απριλίου 2008
 Η Ώρα της Απελευθέρωσης : το 1821 έγινε βιντεοπαιχνίδι  22 Απριλίου 2020
 1453-1821 : Η Ώρα της Απςελευθέρωσης techpress.gr, 10 Ιουνίου 2008