joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Βαθύ Σάμου

Το Βαθύ (ή αλλιώς Άνω Βαθύ και Παλαιό Βαθύ), είναι κωμόπολη της Σάμου. Είναι χτισμένο στην πλαγιά του λόφου πάνω από την πόλη της Σάμου με την οποία ουσιαστικά αποτελεί ενιαίο πολεοδομικό συγκρότημα. Συχνά οι κάτοικοι του νησιού ονομάζουν Βαθύ το σύνολο της πόλης της Σάμου μαζί με το Άνω ή Παλαιό Βαθύ. Το όνομά του το οφείλει στη θέση του στο βάθος ενός κόλπου. Το Βαθύ ανήκει στον Δήμο Ανατολικής Σάμου και έχει πραγματικό πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του , 1.888 κατοίκους. Ο πληθυσμός ολόκληρου του πολεοδομικού συγκροτήματος Βαθέoς - Σάμου είναι συνολικά 8.079 κάτοικοι.

Ιστορικά στοιχεία
Το Βαθύ θεωρείται από τους παλαιότερους οικισμούς της Σάμου. Για την προέλευση της ονομασίας του, κυριαρχεί η άποψη που την αποδίδει στη θέση του οικισμού, στο βάθος μεγάλου κόλπου. Στην αρχική σύνθεση του πληθυσμού του οικισμού περιλαμβάνονται πληθυσμιακές ομάδες από την Πελοπόννησο άλλα και τη Χίο. Το Βαθύ εξελίχθηκε μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα σε έναν από τους μεγαλύτερους οικισμούς του νησιού. Στην απογραφή του 1828, είχε 4.073 κατοίκους. Από το Βαθύ κηρύχτηκε στις 20 Απριλίου του 1821 η επανάσταση του 1821 στη Σάμο. Ακολούθησε και επισήμως η κήρυξή της από τον Λυκούργο Λογοθέτη, στο Μεσαίο Καρλόβασι στις 8 Μαΐου 1821. Ο οικισμός αποτέλεσε διοικητικό κέντρο του νησιού κατά την περίοδο της Καποδιστριακής διοίκησης (1828-1830).

Αξιοθέατα 
Το Βαθύ διατηρεί αναλλοίωτα στοιχεία της τοπικής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός. Στεγάζεται σε αυτό το αρχαιολογικό μουσείο και διατηρείται εκκλησιαστική συλλογή της βυζαντινής περιόδου. Στο δημαρχείο φυλάσσεται αξιόλογη συλλογή πινάκων και το Σύνταγμα της Σάμου. Το Βαθύ είναι σήμερα χαρακτηρισμένος τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.

Πρόσωπα
Από το Βαθύ κατάγονται:
Ο πρωτεργάτης της ενσωμάτωσης της Σάμου στην Ελλάδα και μετέπειτα πρωθυπουργού της Ελλάδας Θεμιστοκλής Σοφούλης.
Ο οπλαρχηγός του 1821 Κωνσταντής Λαχανάς.
Ο λόγιος και πληρεξούσιος της Σάμου στις εθνοσυνελεύσεις της περιόδου της επανάστασης Χριστόδουλος Ματακίδης ή Ματακής.
Ο σημαντικός ηθοποιός του μεταπολεμικού κινηματογράφου και θεάτρου Νίκος Σταυρίδης

Βιβλογραφία
Μανόλης Γ. Σέργης, «Επανασημασιοδοτήσεις ενός ιστορικού μνημείου: η περίπτωση του Λέοντος της πλατείας Πυθαγόρα στο Βαθύ Σάμου κατά την περίοδο 1930 - 1977», Σαμιακές Μελέτες, τομ. 5 (2002), σελ. 325-343.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το Βαθύ στον ιστότοπο www.holiday.gr
 Άρθρο στην Καθημερινή

Κωμοπόλεις της Σάμου
Κάρλος Γκαμάρρα

Ο Κάρλος Αλμπέρτο Γκαμάρρα Παβόν  είναι Παραγουανός πρώην ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 17 Φεβρουαρίου 1971. Αγωνίστηκε στη θέση του αμυντικού.

Εθνική Παραγουάης 
Υπήρξε για πολλά χρόνια ο ηγέτης αλλά και αρχηγός της Εθνικής Παραγουάης, με την οποία αγωνίστηκε σε τρεις διοργανώσεις παγκοσμίου κυπέλλου (1998, 2002, 2006). Αναδείχθηκε μέλος της κορυφαίας ενδεκάδας του Μουντιάλ 1998 και της κορυφαίας ενδεκάδας της Νότιας Αμερικής το 1995, το 1996, το 1998 και το 2000. Το 2004 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Αθήνας ενώ ήταν αρχηγός της Εθνικής Παραγουάης.Επίσης συμμετείχε σε πέντε Κόπα Αμέρικα (1993, 1995,1997,1999, 2004)

Καριέρα 
Έπαιξε ποδόσφαιρο σε ένδεκα ομάδες: Σέρρο Πορτένιο, Ιντεπεντιέντε, Ιντερνασιονάλ, Μπενφίκα, Κορίνθιανς, Ατλέτικο Μαδρίτης, Φλαμένγκο, ΑΕΚ, Ίντερ, Παλμέϊρας και έκλεισε την καριέρα του στην μισητή αντίπαλο της Σέρρο Πορτένιο την Ολίμπια Ασουνσιόν (Κλουμπ Ολίμπια).

Τη σεζόν 2001-2002΄ αγωνίστηκε στην ΑΕΚ έχοντας πολύτιμη προσφορά αποτελώντας την πιο αξιόπιστη λύση στην άμυνα με συνέπεια η ΑΕΚ να κατακτήσει το κύπελλο Ελλάδος αλλά και να φτάσει στους 16 του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ όπου αποκλείστηκε από την Ίντερ, η οποία με γνώμονα την εξαιρετική απόδοση που είχε στους μεταξύ τους αγώνες έσπευσε να τον αποκτήσει την επόμενη χρονιά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Στατιστικά 
 Καριέρα

Παραπομπές 

Παραγουανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2004
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1993
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1997
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1995
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Παραγουάης
Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ολίμπια
Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ
Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιανς Παουλίστα
Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο
Ποδοσφαιριστές Σέρρο Πορτένιο
Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
FIFA Century Club
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992
Βασίλης Κούκουρας

Ο Βασίλης Κούκουρας (8 Μαΐου 1961) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα στις 8 Μαΐου 1961. Η καταγωγή του πατέρα του είναι από τα Βέρβενα Αρκαδίας και της μητέρας του από την Κέρκυρα.

Οι ρόλοι που τον έκαναν γνωστό στο τηλεοπτικό κοινό ήταν ο χαρακτήρας Μάνθος Φουστάνος, δημιούργημα του Χάρη Ρώμα στη σειρά του ANT1 «Κωνσταντίνου και Ελένης», και ο χαρακτήρας Βασίλης Παπαδόπουλος, δημιούργημα του Σπύρου Μεταλληνού στη σειρά «Εμείς κι εμείς».

Τα τελευταία χρόνια, έχει σχέση με την επίσης ηθοποιό Βάνα Ραμπότα. Έχει επίσης έναν γιο, από τη σχέση του με την ηθοποιό Κατερίνα Σασλή που γεννήθηκε το 2000.

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Θέατρο

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Δοκιμαστικό σώμα αντοχής εδάφους

Το δοκιμαστικό σώμα αντοχής εδάφους (γερμανικά: Schwerbelastungskörper, προφέρεται σβερ-μπελάστουνγκς-κέρπερ) είναι ένα τεχνητό αντικείμενο που βρίσκεται στο Βερολίνο της Γερμανίας. Έχει τεράστιο μέγεθος (ύψος 18 μέτρων) και σχήμα όρθιου κυλίνδρου, ενώ είναι κατασκευασμένο από συμπαγές σκυρόδεμα. Η μάζα του ανέρχεται στους 12.650 τόνους.

Κατασκευαάσθηκε το 1941 με σκοπό τη δοκιμή της ανθεκτικότητας του εδάφους. Δηλαδή για να ελεγχθεί πειραματικά, αν το έδαφος του Βερολίνου ήταν αρκετά ανθεκτικό στην πίεση που θα ασκούσε το βάρος των τεράστιων οικοδομημάτων, την κατασκευή των οποίων είχε προγραμματίσει ο Χίτλερ μέσα στα πλαίσια της οικοδομικής ανέγερσης της «Γκερμάνια». Το πείραμα έπρεπε να αποδείξει ότι το έδαφος, παρ' όλη την πίεση, δεν θα υποχωρούσε πάνω από πέντε εκατοστά. Τελικά το σώμα βυθίστηκε 15 εκατοστά μέσα σε τρία χρόνια.

Μετά το τέλος του πολέμου, δεν ήταν δυνατό να κατεδαφιστεί ούτε με εκρηκτικές ύλες και έτσι παρέμεινε. Από το 1995 έχει ανακηρυχτεί διατηρητέο και προστατεύεται ως ιστορικό μνημείο.

Σήμερα βρίσκεται στην διασταύρωση των οδών Dudenstraße, General-Pape-Straße και Loewenhardtdamm στο βορειοδυτικό τμήμα του προαστίου Τέμπελχοφ (Tempelhof).

Παραπομπές

DVD 
 Ντοκυμαντέρ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πρόσθετες φωτογραφίες
 http://www.skyscraperpage.com/cities/?buildingID=55439

Κτίρια και κατασκευές στο Βερολίνο
Ναζιστική Γερμανία
Ιστορικά μνημεία
Ιερά Μητρόπολις Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου

Η Ιερά Μητρόπολις Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η Μύρινα και περιλαμβάνει τα νησιά Λήμνος και Άγιος Ευστράτιος. Στην περιφέρεια της Μητροπόλεως υφίστανται 37 Ναοί, 365 Εξωκκλήσια και 10 Παρεκκλήσια, . Μητροπολίτης είναι ο Ιερόθεος Γ' Καλογερόπουλος, τρίτος κατά σειρά επίσκοπος Λήμνου με το όνομα αυτό μετά τον Ιερόθεο Α΄ (1756-1764) και τον Ιερόθεο Β΄ (1988-2019).

Ιστορική πορεία
Η Εκκλησία της Λήμνου είναι από τις αρχαιότερες στον ελλαδικό χώρο, αφού αναφέρεται από τον 4ο αιώνα μ.Χ. Το 325 ο επίσκοπος Ηφαιστίας Λήμνου Στρατήγιος μετείχε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας. Επίσκοπος Λήμνου αναφέρεται επίσης το 680 στην Στ΄ Οικουμενική Σύνοδο, το 692 στην Πενθέκτη και το 787 στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο. 

Σε μεταγενέστερες βυζαντινές πηγές υπάρχουν ευάριθμες αναφορές στους αρχιερείς της Λήμνου με εξαίρεση την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1207-70), οπότε στο νησί είχε επιβληθεί από τον Πάπα της Ρώμης επιτετραμμένος της Καθολικής Εκκλησίας. 

Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπάρχει συνεχής αναφορά στους μητροπολίτες Λήμνου μέχρι την Απελευθέρωση του νησιού, το 1912. Το 1922-1924 στη Λήμνο εγκαταστάθηκαν οικογένειες Ελλήνων Μικρασιατών προσφύγων που έφεραν μαζί τους παραδόσεις και κειμήλια εμπλουτίζοντας το νησί και την τοπική Εκκλησία πνευματικά και πολιτισμικά.

Έδρα

Επισκοπικός κατάλογος
Κατά καιρούς ο προκαθήμενος της μητρόπολης Λήμνου έφερε διάφορους τίτλους, όπως: επίσκοπος, αρχιεπίσκοπος κλπ. Από τον 18ο αιώνα η επίσημη ονομασία του είναι: «Ιερότατος Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου, Υπέρτιμος και Έξαρχος παντός Αιγαίου Πελάγους»

Τοπικοί άγιοι και εορτές

Άγιος Σώζων, πολιούχος Λήμνου
Άγιος Στρατήγιος επίσκοπος Λήμνου, ο οποίος συμμετείχε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο το 325
Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς:
Ο Γρηγόριος Παλαμάς μετά την εκλογή του ως Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, το 1347, δεν μπόρεσε να εγκατασταθεί στην έδρα του λόγω αναταραχών και διέμεινε για αρκετούς μήνες στη Λήμνο, που ήταν αποίμαντη εκείνο το διάστημα και ανέλαβε έκτακτες ποιμαντικές μέριμνες. Στο νησί συνέγραψε αρκετά από τα θεολογικά του έργα ενώ δίδαξε στους κατοίκους τον βίο και τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου μεριμνώντας παράλληλα για την ανακούφιση του πληθυσμού από την πανώλη.
Άγιος Ιωσήφ επίσκοπος Τιμισοάρας
Άγιος Ιωακείμ ο Χίος έζησε τον 18ο αιώνα και ήταν μητροπολίτης Λήμνου.
Άγιος νεομάρτυς Αθανάσιος ο Λήμνιος
Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης, τιμώμενος στο μικρασιατικό χωριό Άγιος Δημήτριος Λήμνου.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 

 
Λημνου
Οινώνη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Οινώνη είναι γνωστή μία Νύμφη (Ορεάδα) του βουνού `Ιδη της Τρωάδας, κόρη του ποτάμιου θεού Κεβρήνος ή του Οινέα. Η Οινώνη είχε γίνει ερωμένη του Πάρι όταν ο τελευταίος έβοσκε βοοειδή στην περιοχή, σύμφωνα μάλιστα με μία εκδοχή και σύζυγός του, μητέρα του παιδιού τους Κορύθου. Αργότερα ο Πάρις την εγκατέλειψε για χάρη της Ωραίας Ελένης, οπότε η Οινώνη αποσύρθηκε στην ορεινή της κατοικία. Προς το τέλος του Τρωικού Πολέμου ο Πάρις πληγώθηκε θανάσιμα από τον Φιλοκτήτη, και τότε η Ωραία Ελένη πήγε στο όρος Ίδη να ικετεύσει την Οινώνη να τον γιατρέψει, επειδή μόνη αυτή είχε το χάρισμα από τον θεό Απόλλωνα να θεραπεύει πληγές με ορισμένα βότανα. Η Οινώνη αρνήθηκε και η Ελένη επέστρεψε στην Τροία, όπου ο Πάρις πέθανε την ίδια μέρα. Παρά την άρνησή της μέσα στον θυμό της, η Οινώνη αγαπούσε ακόμα τον Πάρι, κι έτσι όταν άκουσε για την κηδεία του έτρεξε στην Τροία και έπεσε μέσα στη νεκρική του πυρά. Στην πιο εκτεταμένη αφήγηση του μύθου, στα «Μεθ' `Ομηρον» του Κόιντου του Σμυρναίου, ο ίδιος ο Πάρις πήγε στο βουνό για να παρακαλέσει την Οινώνη να τον γιατρέψει και μετά την άρνησή της πέθανε κατά την επιστροφή του στους πρόποδες του βουνού.

Ο Οβίδιος περιλαμβάνει ένα φανταστικό γράμμα της Οινώνης προς τον Πάρι στη συλλογή του «Ηρωίδες».

 Ο αστεροειδής 215 Οινώνη, που ανακαλύφθηκε το 1880, πήρε το όνομά του από τη Νύμφη αυτή.

Πηγή 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Οινωνη
Όκνος

Στην ελληνική και τη ρωμαϊκή μυθολογία με το όνομα `Οκνος είναι γνωστή μία θεότητα ή θνητός (αντιστοίχως) που προσωποποιούσε τη νωθρότητα, τη βραδύτητα και τη ματαιοπονία (πρβλ. τα επίθετα οκνός, οκνηρός). Ο `Οκνος μυθολογείται ως γιος της Μαντώς και του Τιβερίνου, ή ως γιος ή αδελφός του Αυλητή, ενώ αναφέρεται συχνά σε σχέση με τον `Αδη. Κατά την παράδοση ίδρυσε την πόλη Μάντοβα ή τη Φελσίνα (τη σημερινή Μπολόνια, Βιργίλιος Χ 198).

Ο ζωγράφος Πολύγνωτος είχε απεικονίσει τον `Οκνο στη «Λέσχη των Κνιδίων» στους Δελφούς. Σε ανάγλυφο που βρίσκεται στο Βατικανό, ο θεός παριστάνεται ως μεσήλικας άνδρας που πλέκει ασταμάτητα ένα σκοινί, το οποίο κατατρώει συνεχώς ένας γάιδαρος που βρίσκεται δίπλα του. Η απασχόλησή του θυμίζει το μάταιο γέμισμα του «Πίθου των Δαναΐδων», μαζί με τις οποίες απεικονίζεται πολλές φορές ο `Οκνος.

Πηγές
 Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
Οκνος
Οκνος
Καλλιρρόη Μυριαγκού

Η Καλλιρρόη Μυριαγκού (Χίος, 19 Οκτωβρίου 1972) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Έγινε γνωστή από το ρόλο της Ματίνας που ενσάρκωσε στην τηλεοπτική σειρά "Κωνσταντίνου και Ελένης".

Βιογραφία 
Μεγάλωσε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Μόλις τελείωσε το σχολείο, επέστρεψε στην Ελλάδα προκειμένου να σπουδάσει υποκριτική. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Βεάκη το 1994. Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση - αλλά και αυτή που την έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό - ήταν μέσα από την κωμική σειρά του ΑΝΤ1, Κωνσταντίνου και Ελένης, που προβλήθηκε τις σεζόν 1998-2000, με το ρόλο της ευαίσθητης Ματίνας Μανταρινάκη. Το σενάριο της σειράς έγραψαν οι Χάρης Ρώμας & Άννα Χατζησοφιά, ενώ την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Κώστας Λυχναράς. Ύστερα πρωταγωνίστησε σε αρκετές ακόμη σειρές, με πιο γνωστή την Νταντά, που προβλήθηκε από το Mega Channel, τις σεζόν 2003-2005.

Καλλιτεχνική πορεία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Θεάτρο

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μπέσυ Μάλφα

Η Μπέσσυ Μάλφα (Παναγιώτα Βασιλοπούλου) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Η μητέρα της, Όλγα Μάλφα, ήταν ζωγράφος, απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών Βακαλό, ενώ ο πατέρας της, Γιάννης Βασιλόπουλος, ανήκε στο Πολεμικό Ναυτικό. Έχει έναν αδερφό, τον Γιώργο Βασιλόπουλο.

Αποφοίτησε από την Ελληνογαλλική Σχολή "Άγιος Ιωσήφ" (Saint Joseph). Σπούδασε θέατρο στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, χορό στην Κρατική Ορχηστική Σχολή Χορού και κλασικό τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών.

Για την επαγγελματική της πορεία προτίμησε να χρησιμοποιήσει το επίθετο της μητέρας της και αυτό διότι όταν ήταν στο Θέατρο Τέχνης δούλευε ταυτόχρονα και ως χορεύτρια-τραγουδίστρια, ενώ δεν επιτρεπόταν. Έχει συμμετάσχει σε πολλές επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές, ταινίες και θεατρικές παραστάσεις.

Προσωπική ζωή 
Από το 1997 είναι παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Γεράσιμο Σκιαδαρέση, ενώ κουμπάροι τους είναι οι ηθοποιοί Λήδα Ματσάγγου, Στέλιος Μάινας και Γιώργος Στριφτάρης. Με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση γνωρίστηκε στο σίριαλ «Πανδοχείο βρικολάκων» της ΕΤ1, το 1994. Έχουν τρία παιδιά, τις δίδυμες κόρες, Όλγα (το όνομα της μητέρας της Μπέσυς) και Νίκη (Νικολίτσα, το όνομα της μητέρας του Γεράσιμου) και ένα γιο, τον Γιάγγο (Ιωάννης-Άγγελος, από τον ήρωα του βιβλίου του Μίκα Βαλτάρη "Ο Μαύρος Άγγελος").

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φιλμογραφία της Μπέσυς Μάλφα, στο retrodb.gr
 Φιλμογραφία, από τον ιστοχώρο tabula.gr

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Γιογιό

Το γιογιό (αγγλ: yo-yo) είναι παιχνίδι αποτελούμενο από δύο δίσκους, ίσου μεγέθους και βάρους, από πλαστικό, ξύλο ή μέταλλο. Οι δίσκοι αυτοί είναι συνδεδεμένοι με έναν άξονα, πάνω στον οποίο είναι δεμένο ένα κορδόνι. Έγιναν αρχικά πολύ διάσημα την δεκαετία του 1920. Με το χόμπι αυτό ασχολούνται τόσο παιδιά αλλά και ενήλικοι. Τα σημερινά γιογιό έχουν αλλάξει ως προς τον τρόπο παιξίματός τους και έχουν δυνατότητες για πάρα πολλά κόλπα.

Το γιογιό είναι γνωστό εδώ και πολλούς αιώνες. Το παλαιότερο γιογιό που έχει βρεθεί χρονολογείται στα 500 π.Χ. και ήταν φτιαγμένο από ψημένο πηλό. Μια ελληνική αγγειογραφία από την ίδια περίοδο παρουσιάζει ένα αγόρι να παίζει γιογιό (βλέπε δεξιά).

Για να το παίξει ο παίκτης φτιάχνει στην μια άκρη του κορδονιού μία θηλιά και την περνάει στο μεσαίο του δάκτυλο, ανάμεσα στην πρώτη και στην τρίτη φάλαγγα (δηλαδή στο μέσο του δακτύλου). Μπορεί τότε να πετάξει προς τα κάτω το γιογιό με μία ελαφρά κίνηση του καρπού. Όταν το πετάει πρέπει η παλάμη να είναι προς τα επάνω. Όταν το γιογιό φτάσει στο τέλος του κορδονιού αρχίζει να στριφογυρνάει στον άξονά του και λέμε ότι κάνει περιστροφή (αγγλ: sleeper). Όσο το σώμα του γιογιό γυρνάει στην άκρη του κορδονιού, μπορεί ο παίχτης να πραγματοποιήσει διάφορες κινήσεις (κόλπα). Όταν θέλει να το γυρίσει στο χέρι του απλά κάνει μια μικρή κίνηση με τον καρπό του και το γιογιό επιστρέφει. Μερικά γιογιό είναι φτιαγμένα για να παραμένουν περισσότερη ώρα σε περιστροφή (αγγλ: sleep) και για αυτό τον λόγο δεν γυρνάνε εύκολα στο χέρι, παρά μόνο με συγκεκριμένο τρόπο τη λεγόμενη επαναφορά (αγγλ: bind) χρησιμοποιώντας το δείκτη του άλλου χεριού του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Γιογιό στο διάστημα 

Παραδοσιακά παιχνίδια
Ξύλινα παιχνίδια
Δεξιότητες τσίρκου
Σωματική δραστηριότητα και παιχνίδια επιδεξιότητας
Τάγμα της Ευποιΐας

Το Τάγμα της Ευποιίας είναι ελληνικό τάγμα αριστείας, το οποίο καθιερώθηκε το 1948. Απονέμεται από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας ως ηθική ανταμοιβή αποκλειστικά σε γυναίκες, Ελληνικής ή ξένης υπηκοότητας, για εξαίρετη προσφορά τους για την Ελλάδα στον τομέα της φιλανθρωπίας καθώς επίσης και για εξαιρετική απόδοσή τους στις τέχνες και τα γράμματα.

Περιγραφή 
Το μετάλλιο του τάγματος έχει μορφή άνθους με πέντε πέταλα από γαλάζιο σμάλτο. Στην περίπτωση του αργυρού σταυρού είναι ασημένιο, ενώ  στους υπόλοιπους βαθμούς είναι επίχρυσο. Έχει στο κέντρο του την εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό, και μέσα σε λευκό σμάλτινο δακτύλιο την επιγραφή «ΕΥΠΟΙΙΑ». Στην οπίσθια πλευρά έχει το έμβλημα της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ο αστέρας του τάγματος έχει μορφή αστέρα με ευθείες ακτίνες που σχηματίζουν οκτώ αιχμές. Στο κέντρο του αστέρα έχει επίσης την εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό μέσα σε λευκό σμάλτο που σχηματίζει κύκλο. Στην αντίστροφη πλευρά έχει το έμβλημα της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η ταινία του τάγματος, πλάτους 8 εκατοστών, έχει χρώμα σταχτοκίτρινο με μπλε στενές λωρίδες κατά μήκος των άκρων.

Τάξεις 
Το παράσημο απονέμεται σε πέντε τάξεις:
  Μεγαλόσταυρος - η ταινία φέρεται χιαστί από το δεξιό ώμο, με τον αστέρα στο αριστερό μέρος του στήθους,
  Ανώτερος Ταξιάρχης - η ταινία φέρεται αναδιπλωμένη στο μέρος της καρδιάς, ενώ το αστέρι στο αριστερό μέρος του στήθους,
  Ταξιάρχης - η ταινία φέρεται αναδιπλωμένη στο μέρος της καρδιάς,
  Χρυσός σταυρός - η ταινία φέρεται στο αριστερό μέρος του στήθους,
  Αργυρός σταυρός - η ταινία φέρεται στο αριστερό μέρος του στήθους.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σύνδεσμος στον ιστοχώρο της Προεδρίας της Δημοκρατίας
 Γεωργίου Ι. Μπελδέκου, "Τάγματα Αριστείας και Στρατιωτικά Μετάλλια της Ελλάδος", έκδοση Πολεμικού Μουσείου, Αθήνα 1991, ISBN 960-85054-0-2 

Ελληνικά τάγματα και μετάλλια
Αλκοολούχο ποτό

Αλκοολούχο γενικά ονομάζεται οποιοδήποτε υγρό που περιέχει αλκοόλη. Συνηθέστερα όμως με τον προσδιορισμό αυτόν ονομάζεται το ποτό του οποίου συστατικό είναι η αιθυλική αλκοόλη (οινόπνευμα, CH3-CH2-OH). Τα αλκοολούχα ποτά ονομάζονται, επίσης, και οινοπνευματώδη και, λαϊκότερα, σπίρτα (από παραφθορά της λατινικής λέξεως spirit=οινόπνευμα).

Τύποι αλκοολούχων ποτών 
Τα αλκοολούχα ποτά, ανάλογα με τον τρόπο παρασκευής τους, διακρίνονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες:

Ζυμούμενα 
Παρασκευάζονται με αλκοολική ζύμωση αμυλούχου ή σακχαρούχου πρώτης ύλης. Τυπικοί εκπρόσωποι αυτού του τύπου ποτών είναι το κρασί και ο ζύθος (μπίρα). Ως συνέπεια του τρόπου παρασκευής τους, δεν έχουν την δυνατότητα να ανέβουν σε περιεκτικότητα άνω των 18 αλκοολικών βαθμών (σε υψηλότερες περιεκτικότητες αναστέλλεται η δράση των μυκήτων που προκαλούν την ζύμωση).

Αποσταζόμενα 
Σε αυτό τον τύπο ποτών η αλκοολική ζύμωση της πρώτης ύλης ακολουθείται από απόσταξη σε ειδική συσκευή, τον αποστακτήρα (κοινώς αποκαλούμενη "καζάνι"). Χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι τέτοιων ποτών είναι το τσίπουρο, το ούζο, η βότκα, το ουίσκι κ.ά.

Ηδύποτα 
Τα ποτά αυτού του τύπου είναι εξ ολοκλήρου τεχνητής παρασκευής: Αναμιγνύονται προϋπολογισμένες ποσότητες αιθυλικής αλκοόλης, νερού, αρωματικών και χρωστικών υλών (τις περισσότερες φορές μη φυσικής προέλευσης) και γλυκαντικών ουσιών. Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος αυτού του τύπου ποτών είναι τα διαφόρων τύπων λικέρ.

Θρησκευτικές απαγορεύσεις 
Η κατανάλωση αλκοολούχων ποτών απαγορεύεται στο Ισλάμ, ενώ απαγορεύονται και όλες οι άλλες ουσίες που προκαλούν μέθη και θεωρούνται χαμρ όπως ο καπνός, τα ναρκωτικά κλπ. Οι ίδιες απαγορεύσεις ισχύουν επίσης για τον Βουδισμό, τον Σιχισμό και την Μπαχάι Πίστη.

Πηγές 
 Γ. Α. Βάρβογλης, Ν. Α. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα, 1971

 
Ψυχοτρόπες ουσίες
Τάγμα του Φοίνικος

Το Τάγμα του Φοίνικος είναι παράσημο της Ελλάδας, που καθιερώθηκε στις 13 Μαΐου του 1926 από την κυβέρνηση της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας και αντικατέστησε το παλαιότερο Τάγμα του Γεωργίου Α΄. Η απονομή του παρασήμου συνεχίστηκε και μετά την αποκατάσταση της μοναρχίας το 1935 (με τον Γεώργιο Β΄), και συνεχίζει και μέχρι σήμερα. Απονέμεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε Έλληνες πολίτες που υπερέχουν στις τέχνες και τη λογοτεχνία, την επιστήμη, τη δημόσια διαχείριση, τη ναυτιλία, το εμπόριο, και τη βιομηχανία. Απονέμεται επίσης σε αλλοδαπούς για εξαίρετες πράξεις τους που αυξάνουν το διεθνές γόητρο της Ελλάδας. Ο μεγαλόσταυρος του Τάγματος απονέμεται συνήθως σε διατελέσαντες Υπουργούς, Αρχηγούς Γ.Ε.ΕΘ.Α., Πρέσβεις και άλλες προσωπικότητες.

Περιγραφή 
Το μετάλλιο του Τάγματος του Φοίνικα είναι διάδημα σε μορφή σταυρού από λευκό σμάλτο, και αργυρό ή χρυσό. Φέρει στο κέντρο του τον Φοίνικα, σύμβολο της αναγέννησης του Ελληνικού έθνους.
Επάνω από τον σταυρό είναι ένα αστέρι με πέντε ακίδες, 
Τα πρώτα μετάλλια που κατασκευάστηκαν (1926-1935) είχαν σε κάθε βραχίονα του σταυρού την επιγραφή «E-T-T-A», τα αρχικά γράμματα του ρητού "Εκ Της Τέφρας Αναγεννώμαι" (αναγεννιέμαι από τη στάχτη μου). 
Κατά τη διάρκεια της μοναρχίας (1935-1974) οι επιγραφές αφαιρέθηκαν, ενώ προστέθηκε το βασιλικό στέμμα. Στην αντίστροφη πλευρά του μεταλλίου προστέθηκε το μονόγραμμα του εκάστοτε βασιλέως. 
Από το 1975 και μετά αφαιρέθηκε το στέμμα, ενώ η αντιστροφή πλευρά έχει το εθνόσημο της Ελλάδας που συνοδεύεται από τις λέξεις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Ο αστέρας του τάγματος του Φοίνικα είναι αργυρός με οκτώ ευθείες ακτίνες. Στο κέντρο του φέρει το Φοίνικα.

Η ταινία του τάγματος έχει χρώμα βαθύ κίτρινο με μαύρες στενές λωρίδες κατά μήκος των άκρων.

Τάξεις 
Το παράσημο απονέμεται σε πέντε τάξεις:
  Μεγαλόσταυρος - η ταινία φέρεται χιαστί από το δεξιό ώμο και ο αστέρας στο αριστερό μέρος του στήθους.
  Ανώτερος Ταξιάρχης - η ταινία φέρεται από το λαιμό και ο αστέρας στο δεξιό μέρος του στήθους.
  Ταξιάρχης - η ταινία φέρεται από το λαιμό.
  Χρυσός Σταυρός - η ταινία φέρεται στο αριστερό μέρος του στήθους.
  Αργυρός Σταυρός - η ταινία φέρεται στο αριστερό μέρος του στήθους.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σύνδεσμος στον ιστοχώρο της Προεδρίας της Δημοκρατίας
 Γεωργίου Ι. Μπελδέκου, "Τάγματα Αριστείας και Στρατιωτικά Μετάλλια της Ελλάδος", έκδοση Πολεμικού Μουσείου, Αθήνα 1991, ISBN 960-85054-0-2

Ελληνικά τάγματα και μετάλλια
Αλκοολικός βαθμός

Ο αλκοολικός βαθμός ή αλκοολικός τίτλος κατ' όγκο ή βαθμός Gay-Lussac, (G.L.) ενός υδραλκοολικού διαλύματος, είναι μονάδα μέτρησης της κατ' όγκο περιεκτικότητας αλκοόλης σε τέτοια διαλύματα, όπως είναι για παράδειγμα τα ποτά. Ονομάζεται η ποσότητα της απόλυτης (άνυδρης) αιθανόλης (σε λίτρα) που υπάρχουν σε 100 λίτρα του διαλύματος στους 20°C. Συμβολίζεται ως ‘% vol’.

Η ποσότητα αιθανόλης (σε ml) είναι η μάζα της αιθανόλης προς την πυκνότητά της (0.78924g/ml) στους 20°C. Ο Διεθνής Οργανισμός Μετρολογίας διαθέτει αναλυτικούς πίνακες για υδραλκοολικά μίγματα διαφόρων πυκνοτήτων και θερμοκρασιών. Ο αλκοολικός βαθμός εκφράζεται επίσης και σε βαθμούς Gay-Lussac (από το όνομα του Γάλλου χημικού Ζοζέφ Λουί Γκαι-Λυσάκ), αν υπάρχει μικρή διαφορά στις μετρούμενες τιμές, καθώς ο Gay-Lussac χρησιμοποιούσε ως θερμοκρασία αναφοράς τους 15°C.

Ο αλκοολικός βαθμός εκφράζεται σε επί τοις εκατό κατ' όγκο συγκέντρωση και συμβολίζεται ομοίως με τους βαθμούς θερμομέτρου (π.χ. 90° vol.), προσδιορίζεται δε από ειδικό εργαστηριακό  όργανο αραιόμετρο που επί τούτου ονομάζεται αλκοολόμετρο.
Ο αλκοολικός βαθμός φέρεται υποχρωτικά με εμφανή ένδειξη σε όλα τα διακινούμενα στο εμπόριο αλκοολούχα ποτά.
Η ανάμειξη δύο υδατικών διαλυμάτων αλκοόλης διαφορετικής συγκέντρωσης προκαλεί συνήθως μεταβολή του τελικού τελικού όγκου. Η ανάμειξη απεσταγμένου νερού με διάλυμα αλκοόλης με συγκέντρωση μικρότερη από 24% vol. προκαλεί μικρή αύξηση του συνολικού όγκου, ενώ η ανάμειξη δύο αλκοολικών διαλυμάτων με συγκέτρωση μεγαλύτερη από 24% vol. προκαλεί μείωση του τελικού όγκου. Το φαινόμενο της μεταβολής του όγκου κατά την ανάμειξη ανόμοιων διαλυμάτων εξηγείται από την έννοια του όρου μερικός γραμμομοριακός όγκος.

Τυπικές συγκεντρώσεις αλκοολούχων ποτών
Συνήθης περιεκτικότητα αιθυλικής αλκοόλης σε διάφορα αλκοολούχα ποτά.

Παραπομπές 

Αλκοολούχα ποτά
Μονάδες μέτρησης
Οίκος των Φωκάδων

Ο οίκος των Φωκάδων είχε την καταγωγή του από την Καππαδοκία, μεγάλη βυζαντινή επαρχία στη Μικρά Ασία. Από αυτή την οικογένεια αναδείχθηκαν πολλοί και άξιοι άνδρες, κυρίως στον στρατιωτικό τομέα. Για μεγάλο διάστημα κατείχαν επάξια σημαντικά αξιώματα στο στρατιωτικό και διοικητικό τομέα, καθορίζοντας τις εξελίξεις στο Βυζαντινή Αυτοκρατορία

Ο Βάρδας Φωκάς ήταν πατέρας του Νικηφόρου, στρατηγός και διοικητής του θέματος Ανατολικών. Ο Νικηφόρος Β΄ Φωκάς έφτασε στο ύπατο αξίωμα του αυτοκράτορα (963-969 μ.Χ.). Όταν πέθανε ο Ρωμανός Β΄, ο Νικηφόρος στέφθηκε αυτοκράτορας, αφού παντρεύτηκε τη σύζυγο του Ρωμανού, Θεοφανώ. Ήταν χαρακτήρας που συνδύαζε αρμονικά τη στρατιωτική ικανότητα αφενός, με τη χριστιανική απλότητα και μετριοφροσύνη αφετέρου. Άλλωστε είχε αποκτήσει μεγάλη πείρα στα στρατιωτικά, λόγω των συνεχών πολέμων εναντίον των Αράβων, από τους οποίους επανέκτησε και την Κρήτη το 961 μ.Χ., και επέκτεινε τα σύνορα του Βυζαντίου πέρα από τον Ευφράτη, μετά από σημαντικές νίκες στη Συρία. Στις επιχειρήσεις για την πολιορκία και την τελική πτώση της Αντιόχειας συνέβαλε ο Πέτρος Φωκάς.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο Νικηφόρος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Βυζαντινούς Αυτοκράτορες, μεγαλόπνοος ηγέτης και ένθερμος οραματιστής της παγκόσμιας ακτινοβολίας της Αυτοκρατορίας. Ένα καθοριστικό μέτρο σε ό,τι αφορά τα θέματα της εκκλησιαστικής διοίκησης είναι το διάταγμα του 964, που απαγορεύει την ίδρυση μοναστηριών παρά μόνο σε έρημα μέρη, για παράδειγμα το Άγιο Όρος. Με βάση αυτό το διάταγμα μετατράπηκε σε μονή και η Καρυούπολις, που αποτέλεσε τον βασικότερο άξονα στον εκχριστιανισμό των Σλάβων, βοηθούμενος και με στρατιωτική δύναμη.

Πιθανολογείται ότι η οικογένεια εξέλιπε τον 11ο αιώνα ενώ μεταγενέστερες εμφανίσεις προσωπικοτήτων με το ίδιο επίθετο δεν φαίνεται να ανήκουν στην ίδια οικογένεια.

Γενεαλογία του Οίκου των Φωκάδων

Παραπομπές

Πηγές 
 Ετζέογλου, Ροδονίκη. «Καρυούπολις, μια ερειπωμένη βυζαντινή πόλη». Λακωνικαί Σπουδαί 9 (1988), σσ. 3-60. 
 Κόμης, Κώστας. Πληθυσμοί και οικισμοί της Μάνης, 15ος-19ος αιώνας. Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 1995. 
 Κουτσιλιέρης, Ανάργυρος. Ιστορία της Μάνης. Αθήνα: Εκδόσεις Παπαδήμα, 1996.

Φωκαδων
 
Βυζαντινοί Μικρασιάτες
Τάγμα του Γεωργίου Α΄

Το Βασιλικόν Τάγμα του Γεωργίου Α΄ ήταν παράσημο της Ελλάδας, που καθιερώθηκε στη μνήμη του Βασιλέως Γεωργίου Α΄ στις 16 Ιανουαρίου 1915. Καταργήθηκε το 1975 όταν ιδρύθηκε το Τάγμα της Τιμής.

Ιδρύθηκε το 1915 από το Βασιλέα Κωνσταντίνο Α΄ και απονεμήθηκε σε πολίτες που διακρίθηκαν με τις πράξεις τους υπέρ της πατρίδας.

Περιγραφή 
Το μετάλλιο του τάγματος του Γεωργίου Α' είχε μορφή σταυρού με λευκό σμάλτο και περιβαλλόταν από δάφνινο στεφάνι. Το κέντρο του ήταν από κόκκινο σμάλτο με την επιγραφή «Γ1» (δηλαδή «Γεώργιος Α΄») και την επιγραφή «Ισχύς μου η αγάπη του λαού». Η αντίστροφη πλευρά έφερε τη χρονολογία της βασιλείας του Γεωργίου, δηλαδή 1863-1913. Για πράξεις εν καιρώ πολέμου απενέμετο μετά ξιφών. 

Ο αστέρας του τάγματος του Γεωργίου Α' ήταν αργυρός με οκτώ ή τέσσερις ακτίνες στην περίπτωση του μεγαλόσταυρου ή του ανώτερου ταξιάρχη αντίστοιχα.

Η ταινία του τάγματος είχε χρώμα βαθύ ερυθρό.

Τάξεις 
Το μετάλλιο είχε πέντε τάξεις:
  Μεγαλόσταυρος - η ταινία φέρεται χιαστί από το δεξιό ώμο και ο οκτάκτινος αστέρας στο αριστερό μέρος του στήθους
  Ανώτερος Ταξιάρχης - η ταινία φέρεται από το λαιμό και ο τετράκτινος αστέρας ο αριστερό μέρος του στήθους
  Ταξιάρχης - η ταινία φέρεται από το λαιμό
  Χρυσούς σταυρός - η ταινία φέρεται στο αριστερό μέρος του στήθους
  Αργυρούς σταυρός - η ταινία φέρεται στο αριστερό μέρος του στήθους

Υπήρχε επίσης αναμνηστικός σταυρός σε τρεις τάξεις: χρυσός, αργυρός και χάλκινος (χωρίς σμάλτο) και απενέμετο κυρίως σε Υπαξιωματικούς και Ανθυπασπιστές και κατώτερους Δημοσίους υπαλλήλους.

Εικόνες

Βιβλιογραφία
 Γεωργίου Ι. Μπελδέκου, "Τάγματα Αριστείας και Στρατιωτικά Μετάλλια της Ελλάδος", έκδοση Πολεμικού Μουσείου, Αθήνα 1991, ISBN 960-85054-0-2. 

Ελληνικά τάγματα και μετάλλια
Τάγμα της Αγίας Άννας

Το Τάγμα της Αγίας Άννας (ρωσικά: Орден Святой Анны) ήταν τάγμα ιπποτών, αρχικά της επαρχίας του Χόλσταϊν και έπειτα της Ρωσίας που ιδρύθηκε από τον Κάρολο Φρειδερίκο, δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττροπ στις 14 Φεβρουαρίου του 1735, προς τιμή της συζύγου του, Άννα Πετρόβνα, μεγάλης δούκισσας της Ρωσίας, κόρη του Πέτρου Α' της Ρωσίας. Το ρητό του Τάγματος ήταν «Amantibus Justitiam, Pietatem, Fidem» («για αυτούς που αγαπούν τη δικαιοσύνη, την ευσέβεια, και την πίστη»). Το τάγμα εόρταζε στις 3 Φεβρουαρίου.

Η ιστορία του τάγματος 
Το τάγμα αρχικά είχε μόνο έναν βαθμό και ονομαζόταν «Τάγμα της Άννας». Το καταστατικό του τάγματος φέρει το έτος 1735 με μοναδικό μετάλλιο έναν σταυρό με κόκκινος σμάλτο που στο κέντρο του σταυρού είχε την εικόνα της Αγίας Άννας και στην αντίστροφη όψη τα αρχικά «A.I.P.F.» (λατ. «"Anna Imperatoris Petri Filia"», δηλ. «Άννα, κόρη αυτοκράτορα Πέτρου»). 

Το 1742, ο Πέτρος Γ' της Ρωσίας, γιος του Καρόλου Φρειδερίκου, ανακηρύχτηκε φυσικός διάδοχος της Ρωσίας. Όταν έφθασε στη Ρωσία, παρουσίασε το μετάλλιο σε διάφορους αυλικούς. Στις 15 Απριλίου του 1797, ο γιος του, αυτοκράτορας Παύλος Α' της Ρωσίας, έκανε το τάγμα μέλος του αυτοκρατορικού ρωσικού συστήματος, το μετονόμασε σε «Τάγμα της Αγίας Άννας» και καθιέρωσε τρεις βαθμούς. Αργότερα, το 1815, ο Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας πρόσθεσε και τέταρτο βαθμό.

Τα μέλη του τάγματος του Αγίου Αντρέα καθώς και οι πρίγκιπες της αυτοκρατορίας, λάμβαναν ταυτόχρονα και το μετάλλιο του τάγματος της Αγίας Άννας, 1ου βαθμού. Η αρχηγία του τάγματος ήταν κληρονομικό προνόμιο του αυτοκράτορας.

Περιγραφή 

Το μετάλλιο του Τάγματος της Αγίας Άννας είχε τέσσερις βαθμούς.
 1ος βαθμός: Σταυρός με φαρδιά ταινία (10 εκατοστά) που την φορούσαν πάνω από τον αριστερό ώμο και αστέρι διαμέτρου 95 χιλιοστών που το φορούσαν στο δεξιό μέρος του στήθους
 2ος βαθμός: Σταυρός διαμέτρου 45 χιλιοστών που τον φορούσαν στον λαιμό
 3ος βαθμός: Σταυρός που τον φορούσαν στα αριστερά
 4ος βαθμός: Σταυρός που έμπαινε στη λαβή του ξίφους

Βιβλιογραφία 
Alan W. Hazelton, The Russian Imperial Orders; New York: The American Numismatic Society, 1932 (Numismatic Notes and Monograms, No. 51).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το Τάγμα της Αγίας Άννας
 Η ιστορία του το Τάγματος της Αγίας Άννας

Αννας
Δημοκρατικό Κόμμα (1953)

Το Δημοκρατικό Κόμμα ήταν βραχύβιο ελληνικό πολιτικό κόμμα.

Ιστορικό
Το Δημοκρατικό Κόμμα ιδρύθηκε στις 10 Ιουλίου 1953 από το Γεώργιος Καρτάλης και άλλα στελέχη και βουλευτές που διαγράφτηκαν ή αποχώρησαν από την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου. Αιτία της διαγραφής τους ήταν η συνεχής διαφωνία εντός των κόλπων της Ε.Π.Ε.Κ. στην ενδεχόμενη συνένωση του κόμματος με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Έτσι, στις 3 Μαρτίου, με εντολή Πλαστήρα διαγράφτηκαν οι Καρτάλης και Ασκούτσης καθώς και ο βουλευτής Στυλιανός Αλλαμανής.

Αμέσως μετά, συγκροτήθηκε τριμελής επιτροπή (Καρτάλης, Αλλαμανής, Ζάκκας) για την συγκρότηση του κόμματος, ενώ προσχώρησαν σε αυτό και άλλοι τέσσερις βουλευτές που αποχώρησαν από την Ε.Π.Ε.Κ. (Βασαρδάνης, Γρηγορίου, Κόρακας, Ριζιώτης).

Στην 1 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους το Δημοκρατικό Κόμμα συγχωνεύθηκε με το Σοσιαλιστικό Κόμμα-Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας στο Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού.

Παραπομπές

Πηγές
Dede, Katerina (2013, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου), Η ανάδυση του Κέντρου στη μεταπολεμική Ελλάδα: η Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου του Νικόλαου Πλαστήρα

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Ορεάδες

Στην ελληνική μυθολογία με τη συλλογική ονομασία Ορεάδες ήταν γνωστές οι Νύμφες εκείνες που κατοικούσαν στα όρη και τα προστάτευαν. Η λατρεία των Ορεάδων διεξαγόταν συνήθως μέσα σε σπηλιές. Οι Ορεάδες έπαιρναν κάποτε και ειδικότερα συλλογικά ονόματα από το όνομα του όρους στο οποίο διέμεναν, π.χ. Κιθαιρωνίδες, Ελικωνιάδες, Δικταίες, κ.ά.. Ορεάδες Νύμφες που αναφέρει η μυθολογία ήταν η Οινώνη (στο όρος `Ιδη της Τρωάδας), η Βριτομάρτις, η Ηχώ, η Κυλλήνη, η Κυνόσυρα, η Πίτυς, κ.ά.. Οι Ορεάδες συνδέονταν με τη θεά Αρτέμιδα, καθώς όταν η θεά κυνηγούσε προτιμούσε τα βουνά και τα ορεινά δάση.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
 Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia

Ορεαδες
Οράτιος Κόκλης

Στη ρωμαϊκή μυθολογία με το όνομα Οράτιος Κόκλης (λατινικά: PUBLIUS HORATIUS · COCLES) είναι γνωστός ένας θρυλικός ήρωας της «Ορατίας Γενεάς».

Ο Οράτιος Κόκλης ήταν Ρωμαίος ήρωας του 6ου αιώνα π.Χ., που υπεράσπισε μόνος του την πρόσβαση προς τη Σουμπλικεία Γέφυρα στον Τίβερη εναντίον του Πορσήννα (Ετρούσκος βασιλιάς της πόλης Κιούζι), μέχρι που οι δικοί του κατέστρεψαν οριστικά τη γέφυρα. (Σύμφωνα με τον Λίβιο αρχικά έμειναν δύο ακόμα άνδρες μαζί του όταν οι άλλοι πανικοβλήθηκαν και έφυγαν, ο Τίτος Ερμίνιος και ο Σπούριος Λάρτιος, αλλά τελικά έφυγαν και αυτοί μετά από παράκληση του Ορατίου.)

Κατά τη μάχη αυτή ο Οράτιος έχασε το ένα του μάτι, γεγονός στο οποίο οφείλει και την επωνυμία «Κόκλης» (Cocles), που σημαίνει «μονόφθαλμος». Μετά την ολοκλήρωση της καταστροφής της γέφυρας, είτε ο Οράτιος κατάφερε να κολυμπήσει στο ποτάμι μέχρι την ασφαλή άλλη όχθη (όπως γράφει ο Λίβιος), είτε δεν το κατόρθωσε και πνίγηκε στον Τίβερη (σύμφωνα με τον Πολύβιο).

Προς τιμή του Ορατίου Κόκλη στήθηκε άγαλμα στον ναό του θεού Βουλκάν-Ηφαίστου στη Ρώμη, ενώ ο ίδιος ανταμείφθηκε με όση γη μπορούσε να περικλείσει οργώνοντας με το άροτρό του σε μία ημέρα.

Με τον μύθο αυτό οι Ρωμαίοι προσπαθούσαν να «γλυκάνουν» τις ήττες που υπέστησαν από την Ετρουσκική Ομοσπονδία, αλλά η διήγηση φέρει επιδράσεις από τους μονόφθαλμους Κύκλωπες της ελληνικής μυθολογίας, από όπου και η σύνδεση με τον Ήφαιστο—Βουλκάν. Η ίδια η λατινική λέξη Cocles ετυμολογείται από την ελληνική «κύκλωψ». Ο Κόκλης είναι ουσιαστικά ένας «ανθρωποποιημένος» Κύκλωπας, βοηθός του σιδηρουργού θεού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Οράτιος Κόκλης στο Livius.org

Πηγές
 Το αντίστοιχο λήμμα της αγγλόγλωσσης Wikipedia
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ορατιος Κοκλης
Σκορπιός (αρθρόποδο)

Οι σκορπιοί είναι ζώα που σχηματίζουν την ομώνυμη τάξη αρθροπόδων (Scorpiones) και ανήκουν στην ομοταξία των αραχνίδιων. Οι σκορπιοί έχουν μέγεθος από 3 μέχρι 19 εκατοστά του μέτρου. Κατοικούν σε ξερές και πετρώδεις περιοχές.

Στην Ευρώπη, ο σκορπιός εμφανίζεται περισσότερο στην Ισπανία, την Ιταλία και τα Βαλκάνια. Ζει μόνος του και δεν αλλάζει τον τόπο που μένει μέχρι να πεθάνει. Την ημέρα κρύβεται κάτω από πέτρες, στις σχισμές των βράχων ακόμα και μέσα στα σπίτια, στις σκοτεινές γωνιές ή κάτω από έπιπλα. Τη νύχτα βγαίνει από την κρύπτη του για την ανεύρεση τροφής. Οι σκορπιοί τρώνε έντομα, αράχνες και άλλα μικρά ζωύφια.

Δεν απομακρύνεται από την κρύπτη του εκτός από την εποχή που πολλαπλασιάζεται, οπότε πρέπει να βρει το ταίρι του. Ύστερα από μερικούς μήνες, το θηλυκό γεννάει 25 - 30 αβγά. Η μητέρα βοηθά με τις λαβίδες της να βγουν τα μικρά από τα αυγά. Αφού τα καθαρίσει, τα βάζει πάνω στη ράχη της, όπου μένουν περίπου 15 μέρες. Στο διάστημα αυτό η μητέρα μένει συνέχεια στη φωλιά της, χωρίς να τρώει τίποτα.

Το τσίμπημα του σκορπιού που ζει στην Ευρώπη προκαλεί πόνους και ερεθίζει το δέρμα, δεν είναι όμως επικίνδυνο. Οι σκορπιοί που ζουν στις ισημερινές περιοχές είναι πολύ επικίνδυνοι. Το δηλητήριο που έχουν στο αγκάθι στην άκρη της ουράς τους δεν είναι θανατηφόρο, περισσότερο για τα παιδιά, αλλά και για τους ενήλικες.

Αραχνίδια
Σάσσεξ

To Σάσσεξ (αγγλικά: Sussex) αποτελεί ιστορική κομητεία στην ΝΑ Αγγλία στην θέση ενός από τα παλιά πρώτα βασίλεια των Σαξόνων, διαιρέθηκε σε Δυτικό και Ανατολικό (1189) ενώ από το 1888 έγιναν οι δύο κοινότητες ανεξάρτητες κομητείες. Βρισκόταν στα βόρεια παράλια της Μάγχης έχοντας στα βόρεια το Σάρρει και στα δυτικά το Κεντ, είχε ανεξάρτητη διοίκηση με τις δύο κομητείες ενωμένες έως το 1968. Έχει λόγω της θέσης του πολλές φυσικές ομορφιές με μεγάλη ποσότητα αργίλου και άμμου στα παράλια ενώ εξάγει και ποσότητες κιμωλίας, έχει την ψηλότερη μέση θερμοκρασίας σε ολόκληρη την Αγγλία με τις μεγαλύτερες περιόδους ηλιοφάνειας. Έχει τεράστια περιοχή δασικών εκτάσεων που εκτιμούνται σε 200.000 στρέμματα ενώ από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα ήταν σημαντικό κέντρο σιδηρουργίας.

Η μεγαλύτερη πόλη του Σάσεξ είναι το Μπράιτον, το οποίο ανακηρύχθηκε πόλη το 2000. Μέχρι τότε η μόνη ανακηρυγμένη πόλη του Σάσεξ ήταν το Τσίτσεστερ.

Παραπομπές

Κομητείες της Αγγλίας
Λιβύη (μυθολογία)

Η Λιβύη ήταν μυθολογικό πρόσωπο της ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας και προσωποποίηση της γης της αρχαίας Λιβύης στη Βόρεια Αφρική.

Ελληνική Μυθολογία 
Στην ελληνική μυθολογία, η Λιβύη ήταν κόρη του Έπαφου, γιου του Δία και της Ιούς, και της Μέμφιδας, κόρης του Νείλου. Ο Έπαφος αργότερα έδωσε το όνομα της κόρης του στην περιοχή που γειτνίαζε δυτικά με τη χώρα της Αιγύπτου. Με τον Ποσειδώνα απέκτησε δυο δίδυμους γιους, το Βήλο και τον Αγήνορα. Ως παιδιά της Λιβύης αναφέρονται από άλλους και η μυθική Λάμια και ο Λέλεγας.

Ρωμαϊκή Μυθολογία 
Η Λιβύη ως μορφή απαντάται και στη ρωμαϊκή μυθολογία. Σύμφωνα με αυτή, η Λιβύη είναι κόρη του Έπαφου και της Κασσιόπειας, η οποία αφού έσμιξε με τον Νεπτούνους, απέκτησε τον Βούσιρι.

Γενεαλογικό δενδρο

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Ψευδο-Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη.
 Giovanni Boccaccio, De claris mulieribus, uebers. von Heinrich Steinhoewel, herausgegeben von Karl Drescher, Tübingen 1895.
Ρωμαϊκή μυθολογία
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αρχαία Λιβύη
Κανάρης ΙΙ (ατμόπλοιο)

Το Κανάρης ΙΙ ήταν ατμόπλοιο, πρώην ‘Ψαρά ΙΙ’.

Ναυπηγήθηκε το 1878 στο ναυπηγείο Clyde Bank Iron Shipyard της Σκωτίας. Ηταν πλοίο του Εμπορικού Ναυτικού με το όνομα SS "Walrus" αρχικά και SS "Gettysburg" αργότερα.

Αγοράσθηκε το 1880 για να χρησιμοποιηθεί σαν αρχηγίδα και πλοίο υποστηρίξεως για τα τορπιλοβόλα. Το αρχικό όνομα του πλοίου ήταν ‘Ψαρά’ και άλλαξε το 1889-90 σε "Κανάρης", μετά την απόφαση αγοράς του θωρηκτού ‘Ψαρά’.

Συμμετείχε στον πόλεμο του 1897 σαν αρχηγίδα των τορπιλικών.

Στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-13) ήταν βοηθητικό (πλοίο μεταφοράς πυρομαχικών και τορπιλών).

Κατασχέθηκε τον Δεκέμβριο του 1916 από το Γαλλικό Ναυτικό και μεταφέρθηκε στη Μάλτα, όπου παρέμεινε έως το 1918. Επεστράφη στην Ελλάδα το 1918 και τελικά αποσύρθηκε το 1921.

Πουλήθηκε σε Ελληνες εφοπλιστές το 1923 και τελικά διαλύθηκε στην Ιταλία το 1933 από τους τελευταίους ιδιοκτήτες του.

Βιβλιογραφία

Jane's Fighting Ships 1912

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

https://web.archive.org/web/20190528121315/http://www.clydesite.co.uk/

Ελληνικά ατμόπλοια
Ελληνικά πλοία Συνοδείας Στόλου
Σταύρος Παράβας

Ο Σταύρος Παράβας (15 Απριλίου 1935 - 15 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας ηθοποιός με αντιδικτατορική δράση, για την οποία εξορίστηκε στη Γυάρο επί δικτατορίας Ιωαννίδη.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στα Τουρκοβούνια και οι γονείς του ήταν Μικρασιάτες. Για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά του βγήκε από μικρός στη βιοπάλη, κάνοντας διάφορα θελήματα.

Ο πρώτος που διέκρινε την καλλιτεχνική του φλέβα ήταν ο καθηγητής του της ωδικής στο πέμπτο γυμνάσιο Αθηνών όπου φοιτούσε. Πριν τελειώσει το σχολείο και παρά τις αντιδράσεις των οικείων του γράφτηκε στη δραματική σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη, ο οποίος αξιολογώντας το ταλέντο του τον κράτησε στη σχολή χωρίς την καταβολή διδάκτρων.

Στο θέατρο Ρεξ, στην παράσταση «Επτά χρόνια φαγούρα», ο Παράβας ζήτησε από τον θεατρικό συγγραφέα να του γράψει μια αντιδικτατορική μαντινάδα. Μετά από αριθμό παραστάσεων συνελήφθη μέσα στο θέατρο από στρατονόμους με πολιτικά.

Συνελήφθη και βασανίστηκε το 1974 επί δικτατορίας του Ιωαννίδη και εξορίστηκε στη Γυάρο. Ο Σταύρος Παράβας παρέμεινε στη Γυάρο μέχρι και την πτώση της χούντας και ήταν ένας από τους τελευταίους 44 εξόριστους που έφυγαν από το κολαστήριο.

Προσωπική ζωή 
Παντρεύτηκε μια Βρετανίδα και μαζί της απέκτησε τρία παιδιά: τη Βανέσα, τη Μάρθα και τον Τζόναθαν. Ο αιφνίδιος θάνατος του τελευταίου τον κλόνισε ψυχικά.

Ήταν υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.

Το Φεβρουάριο του 2007 αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας, καρδιακή ανεπάρκεια, πολλαπλά αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια και χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, τα οποία ξεπέρασε. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς και κηδεύτηκε δύο μέρες αργότερα δημοσία δαπάνη.

Καλλιτεχνική πορεία 
Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1955 στην παράσταση «Το πρώτο ψέμα» με το θίασο Κατερίνας. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τη Βίλμα Κύρου και αμέσως μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων με τον Ντίνο Ηλιόπουλο και τον Κώστα Χατζηχρήστο. Με την ηθοποιό και χορεύτρια Ελένη Προκοπίου έπαιξαν σε πολλές ταινίες μαζί, ενώ συνεργάστηκαν και στο θέατρο.

Τη δεκαετία του 70 στράφηκε στην επιθεώρηση. Η παράσταση «Ντιρλαντά» αποτέλεσε και την αφορμή για την εξορία του. Την αμέσως επόμενη δεκαετία μεταπήδησε σε περισσότερο κλασικούς ρόλους. Η πρώτη του εμφάνιση στην Επίδαυρο ήταν στον Πλούτο του Αριστοφάνη.

Στον κινηματογράφο η πρώτη του εμφάνιση ήταν το 1960 στην ταινία «Χριστίνα». Ακολούθησε συμμετοχή σε περίπου ακόμη 50 ταινίες, κυρίως σε κωμικούς ρόλους. Τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 συμμετείχε και σε ορισμένες τηλεοπτικές σειρές.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Στ. Παράβας συμμετείχε ως ηθοποιός. 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Πηγές 
 Πινακοθήκη Γέλιου,από το Λογοθετίδη και μετά, Κώστας Παπασπήλιος, Εμπειρία εκδοτική, 2002, ISBN 960-417-002-3, σελ. 158-167

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πληροφορίες για το Σταύρο Παράβα από την imdb

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αντιφασίστες
Αντιδικτατορικός αγώνας
Ορχομενός (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα Ορχομενός είναι γνωστά τα εξής δύο πρόσωπα, αμφότερα επώνυμοι ήρωες:

 Ο επώνυμος ήρωας του Βοιωτικού Ορχομενού, γιος του Δία και της Ισονόης. Ο Ορχομενός ήταν πατέρας του Μινύα σύμφωνα με μία παράδοση, ενώ σύμφωνα με τον Παυσανία ήταν γιος του.
 Ο επώνυμος ήρωας του Αρκαδικού Ορχομενού. Ο Ορχομενός αυτός ήταν ένας από τους 50 γιους του Λυκάονα και συμβασίλευσε στην Αρκαδία μαζί με τον αδελφό του Νύκτιμο.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ορχομενος
Παρέλαση

Η παρέλαση είναι μια τελετή, κατά την οποία οι ένοπλες δυνάμεις, μαθητές και διάφοροι σύλλογοι προς τιμή μιας επετείου ή κάποιου άλλου σημαντικού γεγονότος, παρελαύνουν ομοιόμορφα και με όμοιο βηματισμό σε σχηματισμό.

Ιστορική εξέλιξη 
Από την αρχαιότητα ακόμα είναι γνωστό ότι ο βασιλιάς ή αυτοκράτορας έκανε επίβλεψη των στρατιωτικών του δυνάμεων για να κρίνει την πειθαρχία και τον εξοπλισμό των στρατιωτών. Υπάρχουν πολλές αναφορές για αυτό. Γνωστό είναι το επεισόδιο όπου ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τίτος κατά την διάρκεια της πολιορκίας των Ιεροσολύμων το 70 μ.Χ. έβαλε τις λεγεώνες του να παραταχθούν φορώντας το εξοπλισμό τους προκειμένου να λάβουν τον μισθό τους και για να προκαλέσουν με αυτόν τον τρόπο επιβλητική εντύπωση στον πολιορκημένο εχθρό. Εκτός αυτού γνωστό είναι το έθιμο των Ρωμαίων που κάναν γιορταστικές παρελάσεις κατά την επιστροφή των νικηφόρων στρατηγών από την μάχη.

Με την πάροδο του χρόνου και με την παρακμή των πολυπληθών στρατευμάτων οι παρελάσεις έπαψαν. Στην Ευρώπη του μεσαίωνα άρχισαν να διοργανώνονται από τον Τριακονταετή Πόλεμο και μετά, όταν τα στρατεύματα άρχισαν να συγκροτούνται και πάλι. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας καθίδρυσε το 1660 περίπου μόνιμα στρατεύματα και καθιέρωσε την παρέλαση ως εξής: «προς παρουσιασμό των όπλων και τον βηματισμό των στρατιωτικών δυνάμεων μπροστά από τους αξιωματικούς με σκοπό την συχνή επαφή των στρατιωτών με τους αξιωματικούς και προς υπενθύμιση των υποχρεώσεών τους έναντι των αξιωματικών.» Εκτός αυτού, ο βηματισμός ήταν δείγμα της εξάσκησης των στρατιωτών, που την εποχή εκείνη έπρεπε να κάνουν ειδικούς σχηματισμούς κατά την διάρκεια της μάχης. Αν και οι παρελάσεις τότε γίνονταν σχεδόν όπως και σήμερα, δεν παρευρίσκονταν θεατές ή άλλο κοινό εκτός από τους στρατιωτικούς.

Οι παρελάσεις σήμερα 

Στην σημερινή εποχή οι παρελάσεις διεξάγονται κυρίως από δυο λόγους. Εκτός από την επίδειξη ισχύος, η παρέλαση μπορεί να γίνεται για λόγους παράδοσης σε γιορταστικές επετείους προς ανάμνηση ενός αξιομνημόνευτου γεγονότος. Σ' αυτήν την περίπτωση δεν έχουμε κάποια κύρια πολιτική ή στρατιωτική επίδειξη, απλά γίνεται μια αναφορά στα γεγονότα του παρελθόντος που γιορτάζονται εκείνη τη μέρα. Από την άλλη πλευρά διοργανώνονται ακόμα και σήμερα παρελάσεις με κύριο λόγο την επίδειξη της στρατιωτικής ισχύος. Η πρώτη αναφορά για μαθητική παρέλαση για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου γίνεται το 1899.

Παρελάσεις 
Παρελάσεις σήμερα διεξάγονται διεθνώς στις εξής χώρες και πόλεις:

 στην Μόσχα στην επέτειο της λήξης του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου
 στη Σόφια στην επέτειο του Αγίου Γεωργίου στις 6 Μαΐου
 στο Λονδίνο στα γενέθλια του Βρετανού Μονάρχη
 στο Παρίσι στην Γαλλική εθνική εορτή στις 14 Ιουλίου
 στην Άγκυρα στις 30 Αυγούστου και στις 29 Οκτωβρίου
 στην Βιέννη αρχές Σεπτεμβρίου
 στην Μαδρίτη στην εθνική εορτή στις 12 Οκτωβρίου
 στην Θεσσαλονίκη στην εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου
 στην Δωδεκάνησα στην εθνική εορτή της 7ης Μαρτίου
 στην Αθήνα στην εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου

Παραπομπές

Παρελαση
Τροχός

Ο τροχός είναι κυκλικού σχήματος κατασκευή που περιστρέφεται γύρω από άξονα. Ο νοητός άξονας περιστροφής θεωρείται ακίνητος, περνά από το κέντρο του και είναι κάθετος στο επίπεδο του τροχού. Ο πραγματικός άξονας θα έχει μία από τις ακόλουθες δύο διαρρυθμίσεις: (i) ο τροχός θα είναι ελεύθερος να περιστραφεί γύρω από αυτόν, (ii) ο τροχός θα είναι στέρεα συνδεδεμένος με αυτόν. 

Ο τροχός ως γνωστόν χρησιμοποιείται σε μεγάλη ποικιλία εφαρμογών, για παράδειγμα στα τροχοφόρα οχήματα.

Ιστορία και προϊστορία 

Ο τροχός, ως γνωστόν, θεωρείται μια από τις σημαντικότερες και αρχαιότερες εφευρέσεις. Η αρχαιότερη χρήση τροχών είναι πιθανά αυτή των ομώνυμων συσκευών της αγγειοπλαστικής τo 3,500π.Χ. στη Μεσοποταμία. Κάρα με τροχούς έχουν βρεθεί σε προϊστορικούς τάφους στην περιοχή του Καυκάσου οι οποίοι χρονολογούνται γύρω στο 3700 π.Χ..

Λειτουργία και χρήσεις 

 Σε εφαρμογές μεταφοράς ο τροχός επιτρέπει τη εκμηδένιση των τριβών, διευκολύνοντας έτσι τη μετακίνηση αντικειμένων μεγάλου βάρους. Ακριβέστερα, επιτρέπει τη μετατροπή των τριβών ολίσθησης σε τριβές κύλισης οι οποίες είναι πολύ μικρότερες. 

 Ο τροχός του αγγειοπλάστη περιστρεφόμενος γύρω από τον άξονα του χρησιμοποιείται για να προσδίδει και να διατηρεί σε περιστροφική κίνηση το προς επεξεργασία πήλινο αντικείμενο.

 Ο τροχός σε διάφορες μηχανικές εφαρμογές και μηχανήματα μπορεί να χρησιμοποιείται για τη μετατροπή περιστροφικής κίνησης σε γραμμική ή αντίστροφα. Για παράδειγμα, σε ένα αυτοκίνητο η παλινδρομική κίνηση του εμβόλου του κινητήρα μετατρέπεται σε περιστροφική κίνηση του στροφαλοφόρου άξονα μέσω του διωστήρα (μπιέλα), περιστροφική κίνηση του διαφορικού η οποία τελικά μετατρέπεται σε γραμμική κίνηση ολόκληρου του οχήματος μέσω των τροχών. Άλλο γνωστό παράδειγμα είναι το βαρούλκο: καθώς το συρματόσχοινο τυλίγεται γύρω από το τύμπανο, που δεν είναι παρά ένας τροχός, η περιστροφική κίνηση του τυμπάνου μετατρέπεται σε γραμμική κίνηση του φορτίου που βρίσκεται στο άκρο του συρματόσχοινου.

 Ένα ζευγάρι τροχών διαφορετικής διαμέτρου σε διάφορες μηχανικές εφαρμογές και μηχανήματα μπορεί να χρησιμοποιείται ως μειωτήρας ροπής. Γνωστό παράδειγμα είναι η μετάδοση κίνησης ή/και ισχύος μέσω ιμάντα. Επίσης γνωστό παράδειγμα είναι ο οδοντωτός τροχός (γρανάζι).

Δείτε επίσης 

 Τροχαλία
 Βαρούλκο
 Οδοντωτός τροχός
 Παράδοξο του τροχού
 Τετράγωνος τροχός
 Ο τροχός της τύχης
 Ρουλέτα
 Τροχός βασανιστηρίων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Νερόμυλοι της Βεργίνας

Εφευρέσεις