joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
ΦΚ Σπάρτακ Σουμπότιτσα

Η Σπάρτακ Σουμπότιτσα είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Σερβίας. Ιδρύθηκε το 1945 και η έδρα της είναι το Σουμπότιτσα Σίτι Στάντιουμ με χωρητικότητα 13.000 θέσεων. Την περίοδο 2009-2010 κατέκτησε την 4η θέση.

Ιστορία 
Το 1945 η ομάδα αυτή είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα ποδοσφαιρικά σωματεία στην χώρα της Σερβίας. Είναι το πιο παλιό χρονικά ποδοσφαιρικό σωματείο και είχε πάρει μέρος στο Γιουγκοσλαβικό Πρωτάθλημα την περίοδο 1947-48. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας ήταν το 1993, οπότε είχαν φτάσει στον τελικό του Γιουγκοσλαβικού Κυπέλλου με αντίπαλο την Παρτιζάν Βελιγραδίου, από την οποία έχασε με 6-1.

Όπως κάθε ομάδα έτσι και η Σπάρτακ είχε ενωθεί με κάποια άλλες ομάδες. Αυτές ήταν οι Ραντίσκι και Γκαράνσκι.

Κύπελλο Μίτροπα 
Το Κύπελλο Μίτροπα ήταν ευρωπαϊκή διοργάνωση που ιδρύθηκε στην Γαλλία. Το 1987 η Σπάρτακ είχε πάρει μέρος σε αυτή την διοργάνωση με αντίπαλο την ιταλική Άσκολι, από την οποία έχασε με 2-1, και από την ουγγρική Βάσας, όπου έχασαν και από εκείνη με 2-0.

Οι Οπαδοί της Σπάρτακ 
Οι οπαδοί της Σπάρτακ λέγονται Οι Ναύτες και ο σύλλογος ιδρύθηκε την δεκαετία του '70 από έφηβους που κατάγονταν από την Πρόβζικα και στήριζαν την Σπάρτακ. Το 1988 η Σπάρτακ είχε βρεθεί αντιμέτωπη με την Ντιναμό Ζάγκρεμπ και από τότε αυτός ο σύλλογος θεωρήθηκε ως το επίσημο φαν κλαμπ της Σπάρτακ Σουμπότιτσα.

Τίτλοι 
 Κύπελλο ποδοσφαίρου Σερβίας και Μαυροβουνίου: 1994
 Κύπελλο ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας (φιναλίστ): 1962

 
Αθλητικοί σύλλογοι Σερβίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1945
Ποδοσφαιρικές ομάδες Σερβίας
Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Νάπρεντακ Κρούσεβατς

Η Νάπρεντακ είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος στο Κρούσεβατς της Σερβίας. Ιδρύθηκε το 1946 έπειτα από συγχώνευση τριών ομάδων. Τα χρώματα της Νάπρεντακ είναι κόκκινο και μαύρο. Αγωνίζεται στο Μλάντοστ, χωρητικότητας 22.100 θέσεων. Το 1949 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Σερβίας,συμμετέχοντας έτσι στην Πρώτη Κατηγορία Γιουγκοσλαβίας, όμως υποβιβάστηκε την επόμενη σεζόν. Από το 1978 συμμετείχε συνέχεια στην Πρώτη Κατηγορία. Το 2000 έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Σερβίας όπου ηττήθηκε από τον Ερυθρό Αστέρα. Το 2007 επανήλθε στην Σερβική Σουπερλίγκα.

Η Νάπρεντακ στην Ευρώπη 

 QR = Προκριματικός Γύρος
 R1 = Α' Γύρος

Διακρίσεις 
 Κύπελλο ποδοσφαίρου Σερβίας και Μαυροβουνίου (φιναλίστ): 2000

Αθλητικοί σύλλογοι Σερβίας
Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1946
Φιλίπ Νουαρέ

Ο Φιλίπ Νουαρέ (Philippe Noiret, Λιλ, 1 Οκτωβρίου 1930 – 23 Νοεμβρίου 2006) ήταν Γάλλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1956 στον κινηματογράφο και έκτοτε πρωταγωνίστησε σε πληθώρα ταινιών. Βραβεύτηκε δύο φορές με το βραβείο Σεζάρ.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Βραβευμένοι με Σεζάρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Άρης Βλαχόπουλος

Ο Άρης Βλαχόπουλος (Κωνσταντινούπολη, 1905 - Αθήνα, 23 Νοεμβρίου 1983) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα του από το Θέατρο Κοτοπούλη (1923-45). Από το 1946 εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο ερμηνεύοντας ρόλους σε έργα όπως Αχαρνής, Το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας, Ερρίκος Δ''', Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι'' και άλλα.

Φιλμογραφία

Θέατρο 

Συμπληρωματικός κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε ο Βλαχόπουλος, ως ηθοποιός. 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Τηλεοπτικό θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Στέλιος Παπαδημητρίου

Ο Στέλιος Α. Παπαδημητρίου (1930 – 23 Νοεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, πρόεδρος του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ.Ωνάσης». 

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια. Επί προεδρίας του ανεγέρθηκε το Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, ενώ λειτούργησε στη Νέα Υόρκη και το Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο. Διετέλεσε μεταξύ άλλων νομικός σύμβουλος του Αριστοτέλη Ωνάση, του οποίου ήταν και προσωπικός φίλος, πρόεδρος της Ολυμπιακής Αεροπλοΐας και μέλος του Δ.Σ. της ιδιωτικής τράπεζας Banque de Depots στη Γενεύη. Ο Παπαδημητρίου είχε επιμεληθεί τη διαθήκη του Ωνάση.

Παραπομπές 

Βιογραφία-επέκταση
Ενοχικό δίκαιο

Ενοχικό Δίκαιο (Schuldrecht, Droit des Obligations) ονομάζεται ο κλάδος του Αστικού Δικαίου που ρυθμίζει τις ενοχές, τις έννομες σχέσεις δηλαδή με βάση τις οποίες ένα πρόσωπο οφείλει να προβεί σε μια πράξη ή σε μια παροχή προς ένα άλλο.

Πηγή των ενοχών είναι η ιδιωτική βούληση (σύμβαση) ή ο νόμος (αδικοπραξία, αδικαιολόγητος πλουτισμός). Το Ενοχικό Δίκαιο ρυθμίζει και τις δύο περιπτώσεις. Στο Αγγλοσαξωνικό δίκαιο οι δύο κλάδοι είναι χωριστοί και ονομάζονται Law of Contracts και Law of Torts αντίστοιχα.

Το Ενοχικό Δίκαιο διακρίνεται σε δύο μέρη, στο Γενικό και στο Ειδικό. Το Γενικό Μέρος περιέχει κανόνες για όλες τις ενοχές γενικά, ενώ το Ειδικό Μέρος περιέχει ειδικές ρυθμίσεις για ορισμένους τύπους ενοχών, που είναι και οι συνηθέστερες. Π.χ. στο Γενικό Μέρος ρυθμίζεται η γένεση και η απόσβεση της ενοχής, στο Ειδικό Μέρος ρυθμίζεται συγκεκριμένα η σύμβαση της πώλησης.

Οι ενοχές διακρίνονται σε: 1) ατελής ενοχή, 2) χρηματική ενοχή, 3) διαζευκτική ενοχή, 4) ενοχή γένους, 5) διαιρετή ενοχή, 6) αδιαίρετη ενοχή.

Το Ενοχικό Δίκαιο είναι το δεύτερο βιβλίο του Αστικού Κώδικα. Συνετάγη τη δεκαετία του 1930 (όπως όλος ο Αστικός Κώδικας) και τέθηκε σε ισχύ το 1946. Αντλεί τις επιρροές του σε πολύ μεγάλο βαθμό από τον γερμανικό Αστικό Κώδικα (Bürgerliches Gesetzbuch) και εν μέρει και από τον ελβετικό Κώδικα Ενοχών (Obligationenrecht), αλλά περιέχει και καινοτόμες για την εποχή του ρυθμίσεις. Καταλαμβάνει τα άρθρα 287-946 του Αστικού Κώδικα, κατανεμημένα σε 40 κεφάλαια. Έχει υποστεί ως τώρα μόνο μία τροποποίηση με τον ν. 3043/2002.

Ειδικοί κανόνες για ορισμένες ενοχές περιλαμβάνονται και σε άλλους νόμους εκτός του Αστικού Κώδικα. Σημαντικός ειδικός νόμος είναι ο ν. 2251/1994 για την προστασία του καταναλωτή, ο οποίος ρυθμίζει μεταξύ άλλων και ζητήματα καταναλωτικών συμβάσεων.

Αστικό Δίκαιο
Μαύρα Λιθάρια Κορινθίας

Τα Μαύρα Λιθάρια είναι παράλιος οικισμός στα όρια Κορινθίας και Αχαΐας, 5 χιλιόμετρα δυτικά του Δερβενίου στο οποίο υπάγεται διοικητικά. Έχει 29 κατοίκους που κυρίως ασχολούνται με τη γεωργία. Στην αρχαιότητα ήταν επίνειο της Αρχαίας Αίγειρας, της οποίας ίχνη, όπως το θέατρό της, βρίσκονται στο κοντινό λόφο Παλιόκαστρο. Είχε την ίδια ονομασία με την αρχαία πόλη ή αναφερόταν ως λιμήν των Αιγειρατών. Όπως αναφέρει ο Παυσανίας, το λιμάνι απείχε 12 στάδια από την κυρίως Αίγειρα (Υπεράσια την αναφέρει ο Όμηρος) όπου με 6 καράβια και υπό τη διοίκηση του Αγαμέμνονα έλαβε μέρος στην εκστρατεία κατά της Τροίας. Τα ίχνη του αρχαίου λιμανιού παρατηρούνται στη δυτική έξοδο των Μαύρων Λιθαρίων προς την Αχαΐα, κοντά στη σύγχρονη μαρίνα του Δερβενίου. Το όνομα του οικισμού αναφέρεται από ξένους περιηγητές και οφείλεται στους λίθινους όγκους σκοτεινού χρώματος που υψώνονται στην ακροθαλασσιά κοντά στο λιμάνι. 

Σε βράχο του οικισμού, κοντά στη σιδηροδρομική γραμμή, υπάρχουν λαξευτοί τάφοι, ένας από τους οποίους είναι γνωστός ως «Σπηλιά του Δεσπότη», καθώς εκεί βρέθηκαν σε ανασκαφές η μίτρα και η ράβδος ενός επισκόπου. Στα Μαύρα Λιθάρια βρισκόταν παλαιοχριστιανική εκκλησία, στο χώρο όπου σήμερα υπάρχει ο ενοριακός Ναός του Αγίου Παντελεήμονα.             

Τα Μαύρα Λιθάρια έπαιξαν ουσιαστικό ρόλο κατά την ελληνική επανάσταση. Στις 4 Ιανουαρίου 1823 διεξήχθη εκεί η περίφημη ομώνυμη μάχη μεταξύ Ελλήνων υπό τους οπλαρχηγούς Παναγιωτάκη Γεραρή, Ζαΐμη και Πετμεζά, με στρατό 3.500 ατόμων υπό το Ντελή Αχμέτ από την μεγάλη στρατιά του Δράμαλη. Από την μάχη εκείνη, μόνο 600 Τούρκοι διεσώθησαν φεύγοντας προς την Πάτρα.    

Μετά τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο λειτούργησε στην περιοχή αξιόλογο λιγνιτωρυχείο, από όπου εξήγαγαν κάρβουνο, λιθάνθρακα και ανθρακίτη που φορτώνονταν σε πλοία από το λιμάνι του Δερβενίου με προορισμό τις ευρωπαϊκης.

Όνομα 
Το όνομα "Μαύρα Λιθάρια", προέρχεται από τα μαύρα βότσαλα που είχε παλιά στις παραλίες των Μαυρολιθαρίων. (Μαύρο= χρώμα, Λιθάρια= πέτρες).

Links 
https://www.in.gr/2019/07/31/life/diakopes/idees-gia-taksidia/mayra-litharia-korinthias-ena-limani-vathies-rizes-stin-istoria/

https://buk.gr/el/poli-perioxi/mayra-litharia

https://www.mountainsgreece.com/mavra-litharia/

https://vriskoapostasi.gr/el/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%AE/%CE%91%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1/%CE%9C%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%B1-%CE%9B%CE%B9%CE%B8%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%B1

https://www.e-go.gr/%CE%BC%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%B1-%CE%BB%CE%B9%CE%B8%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%B8%CE%B9%CE%B1%CF%83/

Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης
Χωριά του νομού Κορινθίας
Πατριάρχης Νεόφυτος Η΄

Ο Νεόφυτος Η΄ (κατά κόσμον Ιωακείμ Παπακωνσταντίνου, Ροδολίβος Σερρών, 1833 - Αντιγόνη Πριγκηποννήσων, 18 Ιουλίου 1909) ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1891 ως το 1894.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ροδολίβος Σερρών το 1833. Σε ηλικία έξι ετών στάλθηκε στη Μονή Εικοσιφοινίσσης, στην οποία μόναζαν συγγενείς του. Το 1851 ξεκίνησε τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του χειροτονήθηκε διάκονος και μετονομάστηκε σε Νεόφυτος.

Μετά τις σπουδές του εργάστηκε για λίγο ως δάσκαλος, και κατόπιν ως βοηθός του Μητροπολίτη Νύσσης και αργότερα του Στρωμνίτσης. Έπειτα πήγε στη Γερμανία, όπου έμαθε γερμανικά και σπούδασε Θεολογία στο Μόναχο. Μετά την επιστροφή του έγινε αρχιδιάκονος του Μητροπολίτη Αμασείας, από τον οποίο και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης.

Στις 25 Νοεμβρίου 1867 εξελέγη επίσκοπος Ελευθερουπόλεως. Στις 19 Ιανουαρίου 1872 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Φιλιππουπόλεως. Το 1878 ήταν υποψήφιος στις Πατριαρχικές Εκλογές, κατά τις οποίες εξελέγη Πατριάρχης ο Ιωακείμ Γ΄. Το 1880 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Αδριανουπόλεως. Το 1886 παραιτήθηκε λόγω υπερκόπωσης και πήγε στη Μονή Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος. Το 1887 όμως εξελέγη Μητροπολίτης Πελαγονίας και το 1891 Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης. 

Μετά το θάνατο του Οικουμενικού Πατριάρχη Διονυσίου Ε΄, εξελέγη νέος Πατριάρχης στις 27 Οκτωβρίου 1891, όχι όμως χωρίς αντιπαραθέσεις και επεισόδια, καθώς εκείνη την εποχή υπήρχε διχασμός μεταξύ «ιωακειμικών» και «αντιιωακειμικών». Στις 2 Νοεμβρίου του ίδιου έτους παρουσιάστηκε στο Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και κατόπιν ενθρονίστηκε.

Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του αντιμετωπίστηκε το λεγόμενο «σχολικό ζήτημα», δηλαδή το ζήτημα αναγνώρισης των σχολείων της ομογένειας, καθώς επίσης διευθετήθηκε το θέμα της εισαγωγής σε αυτά της διδασκαλίας της τουρκικής γλώσσας. Αυτή εισήχθη στην δευτεροβάθμια, αλλά όχι στην πρωτοβάθμια. Επίσης καθορίστηκε να τελείται δοξολογία στο Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά την ημέρα των γενεθλίων του Σουλτάνου, αλλά και την ημέρα ανάρρησης νέου Σουλτάνου στο Θρόνο. Επί Πατριαρχίας του ξεκίνησε επίσης η δημιουργία κτηματολογίου των μονών.

Στις 25 Οκτωβρίου του 1894 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και απεσύρθη στη νήσο Αντιγόνη, όπου και πέθανε στις 5 Ιουλίου 1909. Ετάφη στο νεκροταφείο της Θεολογικής Σχολής Χάλκης.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
Οικουμενικό Πατριαρχείο
Δήμος Αμφίπολης

Νεοφυτος Η
Νεοφυτος
Νεοφυτος
Νεοφυτος
Νεοφυτος
Μητροπολίτες Ελευθερουπόλεως
Νεοφυτος Η
Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Κατάλογος πόλεων της Τουρκίας

Ακολουθεί κατάλογος πόλεων της Τουρκίας, κατά αλφαβητική σειρά.

 Άγκυρα (πρωτεύουσα)
 Άβανος
 Αγιάς
 Άδανα
 Αδραμύττιο
 Αδριανούπολη
 Αϊβαλί
 Αϊβατζίκ
 Αϊδίνιο
 Ακσαράι
 Ακσέκι
 Ακσεχίρ
 Ακχισάρ
 Αλάνια
 Αλασεχίρ
 Αλεξανδρέττα
 Αμάσεια
 Αμάσρα
 Ανεμούριον
 Αντάκυα
 Ανταπαζαρί
 Αντιγιαμάν
 Αραπκίρ
 Αρνταχάν
 Αρτβίν 
 Αττάλεια
 Αφιόν Καραχισάρ
 Βαν
 Βεζίρ-κιοπρού
 Βιζύη
 Βουρνόβας
 Γιάλβατς
 Γιάλοβα
 Γιοζγκάτ
 Γκαζιαντέπ
 Γκαρζάν Βλ. Ζοκ
 Γκέιβε
 Γκερεντέ
 Γκερζέ
 Γκιοκσούν
 Γκιοκτσεκαγιά
 Γκιολτζούκ
 Γκιονέν
 Γκιουλιούκ
 Γκιουμουσάνε
 Γκιουλεμάν
 Δεμιρτζί
 Εζινέ
 Έλαζιγ
 Ελμπιστάν
 Επιβάτες
 Εργκανί
 Ερεγλί
 Ερζερούμ βλ. Θεοδοσιούπολις
 Ερζιντζάν
 Ερμενάκ
 Ερτζίς 
 Εσκίσεχιρ
Έφεσσος
 Ζαρά
 Ζεβκέρ
 Ζιλέ
 Ζοκ
 Ζονγκουλντάκ
 Θεοδοσιούπολη
 Ιγντίρ 
 Ικόνιο
 Ιλγίν
 Ινεγκιόλ
 Ινέπολη
 Ιντζέσκου
 Ινσκιλίπ
 Ινσπαρτά
 Ισπίρ
 Καισάρεια
 Καλετζίκ
 Καλλίπολη
 Κανγκάλ
 Καντινχανί
 Καντιρλί
 Καρακιοσέ
 Καραμάν
 Κας
 Καχραμανμαράς
 Καραμπύκ
 Καραμπινάρ
 Καρς
 Κασαμπά
 Κασταμονή
 Κερασούντα
 Κεσσάνη
 Κιλίς
 Κιουτάχεια
 Κιρίκαλε
 Κιρικχάν 
 Σαράντα Εκκλησιές
 Κιρσεχίρ
 Κοζάν
 Κορκουτελί
 Κοτύωρα
 Κρεμαστή
 Κυδωνιές βλ.Αϊβαλί
 Κωνσταντινούπολη
 Λάμψακος
 Λιτζέ
 Λουλεμπουργκαζ
 Μαγνησία
 Μαλάτεια
 Μάλγαρα
 Μαρμαρίδα
 Μαρντίν
 Ματζικέρτ
 Μερζιφούντα
 Μερσίνη
 Μεσουντιγιέ
 Μέτρες βλ. Τσατάλτζα
 Μιντγιάτ
 Μούγλα
 Μουδανιά
 Μουργκούλ
 Μους
 Μουτ
 Μπαϊμπούρτ
 Μπαλίκεσιρ
 Μπάρτιν
 Μπατμάν
 Μπάφρα
 Μπεϋπαζαρί
 Μπεϋσεχίρ
 Μπιλετσίκ
 Μπινγκέλ
 Μπιτλίς
 Μπολβαντίν
 Μπολού
 Μπόντρουμ (Αλικαρνασσός)
 Πόρος
 Μπουρντούρ
 Ναζιλί
 Νεβσεχίρ
 Νίγδη
 Νιζίπ
 Νικομήδεια
 Νταμάρ
 Ντανταΐ
 Νταρεντέ
 Ντενιζλί
 Ντερίκ
 Ντιβριγί 
 Ντιγιαρμπακίρ
 Ντουζτζέ
 Οδεμίσιον
 Ολτού
 Ορντού βλ.Κοτύωρα
 Οσμανίγιε
 Οσμαντζίκ
 Ουλουκισλά
 Ουλουμπορλού
 Ούνιε (Οινόη)
 Ουρφά
 Ουσάκ
 Πάνορμος
 Πέργαμος
 Πινάρμπασι
 Πόλατλι
 Προκόπιο 
 Προύσα
 Ραιδεστός
 Ραμάν
 Ριζούντα
 Σαλιχλή
 Σαμψούντα
 Σαντικλί
 Σαράντα Εκκλησιές
 Σαρικαμίς
 Σαρκισλά
 Σάρκιοϊ (Περίσταση)
 Σεβάστεια
 Σεϊντή-Σεχίρ
 Σεκέ
 Σελεύκεια
 Σερεφλικότσχισαρ
 Σηλυβρία
 Σίβερεκ
 Σιβρί-Χισάρ
 Σιγίρτ
 Σιντιργί
 Σινώπη
 Σμύρνη
 Σουνγκουρλού
 Σπάρτη βλ. Ισπάρτα
 Ταβσανλί
 Ταρσός
 Τασκιοπρύ
 Τατβάν
 Τζεϋχάν
 Τζιζρέ
 Τζιντέ
 Τιρεμπολού
 Τοκάτη
 Τόσια
 Τουργκουτλού
 Τουρχάλ
 Τραπεζούντα
 Τρίπολις βλ.Τιρεμπολού
 Τσανάκκαλε (Δαρδανέλια)
 Τσανκιρί
 Τσαρσαμπάς
 Τσατάλτζα
 Τσερλεμερίκ
 Τσετινκαγιά
 Τσιβρίλ
 Τσορλού (Τυρολόη)
 Τσορούμ
 Φετχιγιέ (Μάκρη)
 Φοίνικας
 Φώκαια
 Χαντίμ
 Χαρτολιμή
 Χινίς
 Χόπα
 Χρυσόπολη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  Αντιστοιχία τουρκικών και ελληνικών ονομασιών για τις πόλεις της Τουρκίας, Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης

 
Τουρκίας
Πολεις της Τουρκιας
Βίκυ Παπαδοπούλου

Η Βίκυ (Βασιλική) Παπαδοπούλου (9 Φεβρουαρίου 1982) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1982 και μεγάλωσε στο Χαλάνδρι. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή Αθηνών Γιώργου Θεοδοσιάδη. Έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό μέσα από την συμμετοχή της στη σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, Δυο μέρες μόνο. Παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισε η σειρά, η Βίκυ κατάφερε να ξεχωρίσει και να εδραιώσει την θέση της στο χώρο. Ακολούθησαν ρόλοι στις σειρές Η τελευταία παράσταση, 10η εντολή, Έχω ένα μυστικό και L.A.P.D. 

Η ίδια έχει δηλώσει ότι αρχικά επιθυμούσε να γίνει κριτικός θεάτρου, αλλά τελικά την κέρδισε η υποκριτική.

Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές  Πίσω από τις μάσκες , Καλά ξεμπερδέματα , Σχεδόν ποτέ , Μόνη εξ αμελείας , Δυο μέρες μόνο , 10η εντολή ,

Λούφα και παραλλαγή , Η τελευταία παράσταση , Ιστορίες από την απέναντι όχθη , Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα  ,Σε είδα  Αληθινοί Έρωτες , Άγρια παιδιά , Έχω ένα μυστικό , L.A.P.D , Ο 3ος Νόμος , Ου Φονεύσεις , Έτερος Εγώ: Χαμένες Ψυχές , Κρατάς Μυστικό; , Έτερος Εγώ: Κάθαρσις  ,Σιωπηλός Δρόμος , Η Γενιά του '30 , Ψέματα , Milky Way , στΟργή  ,Αυτή η νύχτα μένει

Προσωπική ζωή 
Στις 3 Σεπτεμβρίου 2017 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Θάνο Τοκάκη στην Πάτμο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Συνέντευξη Βίκυς Παπαδοπούλου: Έχω την ίδια όρεξη όπως την πρώτη μέρα...
 H Βίκυ Παπαδοπούλου για τις υποχωρήσεις που απαιτεί η τέχνη και για το «Τανγκό των Χριστουγέννων» (συνέντευξη με βίντεο στο in.gr)
 Μουδιασμένη έναρξη για το «Τανγκό των Χριστουγέννων» (Το Βήμα, 6/12/2011)

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Απόστολος Φίλιππος

Ο Απόστολος Φίλιππος ήταν ένας από τους μαθητές του Ιησού, και ένας από τους δώδεκα απόστολους. Καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας. Κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μικρά Ασία (Λυδία και Μυσία), μαζί με τον Βαρθολομαίο και την αδελφή του Μαριάμνη. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην Ιεράπολη της Φρυγίας, καθώς τρυπήθηκε στους αστραγάλους και καρφώθηκε σ' ένα ξύλο.

Η παράδοση αναφέρει ότι ο Φίλιππος κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Πάρθους και πέθανε μαρτυρικά στην Ιεράπολη της Συρίας.

Ιερά Λείψανα 

Το σεπτό σκήνωμα του αποστόλου για πολλά χρόνια στόλισε τον ιερό ναό που είχε κτισθεί στην Ιεράπολη προς τιμή του αγίου. Η δε αγία κάρα του τιμήθηκε από διάφορους αυτοκράτορες, όπως τον Θεοδόσιο, τον Ηράκλειο και άλλους με τις βασιλικές σφραγίδες τους. Μετά την άλωση της Βασιλίδος των πόλεων από τους Λατίνους κατά το 1204 μ.Χ. το σεπτό λείψανο μεταφέρθηκε στην Κύπρο και για πολλά χρόνια φυλασσόταν στο χωριό Άρσος (Αρσινόη της Πάφου) στον ιερό ναό που κτίστηκε εκεί προς τιμή του αποστόλου.

Αργότερα ένα μέρος των λειψάνων για ευλογία διανεμήθηκε σε διάφορα μέρη. Η θήκη δε με την ιερή κάρα προ του 1788 μ.Χ. για μεγαλύτερη ασφάλεια μετακομίσθηκε στην Ιερά Μονή του Σταυρού στο Όμοδος και εκεί φυλάσσεται μέχρι σήμερα.

Μία παλάμη του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Κύκκου Κύπρου. Ένας δάκτυλος του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Νεάμτς Ρουμανίας. Μέρος των Λειψάνων του Αγίου βρίσκονται στη ρωμαιοκαθολική Βασιλική των Αγίων Αποστόλων Ρώμης. Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Μονές Διονυσίου και Ξενοφώντος Αγίου Όρους.

Στις 27 Ιουλίου του 2011 ομάδα αρχαιολόγων ανακοίνωσε την ανακάλυψη του τάφου του στην δυτική Τουρκία.

Εορτασμοί 
Η Λουθηρανική και η Αγγλικανική εκκλησία τιμούν τη μνήμη του στις 1 Μαΐου, η Καθολική στις 3 Μαΐου και η Ορθόδοξη στις 14 Νοεμβρίου.

Υμνολογία 
Απολυτίκιο (Ἦχος γ')
Θείαν ἔλλαμψιν, τοῦ Παρακλήτου,  εἰσδεξάμενος, πυρὸς ἐν εἴδει,
παγκοσμίως ὡς ἀστὴρ ἀνατέταλκας,καὶ τῆς ἀγνοίας τὸν ζόφον διέλυσας,
τῇ θείᾳ αἴγλῃ Ἀπόστολε Φίλιππε.Ὅθεν πρέσβευε, Χριστῷ τῷ Θεῷ δεόμεθα, 
δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Έτερο Απολυτίκιο (Ἦχος γ')Ἀπόστολε Ἅγιε Φίλιππε, 
πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ,ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν,
''παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βιογραφία

Φιλιππος
Φίλιππος
Χεζμπολάχ

Η Χεζμπολάχ ή Χεζμπολά (αραβικά: حزب الله, κυριολεκτικά: «Κόμμα του Θεού») αποτελεί σιιτική στρατιωτική και πολιτική οργάνωση με βάση το Λίβανο. Συμμετέχει στην κυβέρνηση και στο κοινοβούλιο της χώρας. Η ένοπλη πτέρυγα της οργάνωσης θεωρείται κίνημα αντίστασης στον αραβικό κόσμο, ενώ οι ΗΠΑ, η Ολλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Αυστραλία, ο Καναδάς και το Ισραήλ την κατατάσσουν ως τρομοκρατική οργάνωση.

Διαθέτοντας αρχικά μια σχετικά μικρή στρατιωτική δύναμη, σήμερα αυτή έχει αυξηθεί σημαντικά, ενώ η οργάνωση έχει εξελιχθεί σε μια πολιτική συνιστώσα που συμμετέχει στη λιβανέζικη κυβέρνηση και προωθεί προγράμματα κοινωνικής ανάπτυξης. Έχει κερδίσει τη στήριξη των σιιτών μουσουλμάνων παρέχοντας κοινωνικές υπηρεσίες και έχει τη δύναμη να κινητοποιεί πλήθος υποστηρικτών, όπως συνέβη στην περίπτωση των διαδηλώσεων του 2006-8 κατά της κυβέρνησης του Φουάτ Σινιόρα.

Στηρίζεται οικονομικά από το Ιράν, ενώ πολιτική στήριξη παρέχει και η Συρία. Οι ένοπλες μονάδες της οργανώθηκαν και εκπαιδεύτηκαν από τμήμα του ιρανικού στρατού των «Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης». Το στρατιωτικό τμήμα της οργάνωσης παρέχει υποστήριξη με μαχητές στις δυνάμεις του Άσαντ στην Συρία κατά του Ισλαμικού κράτους.

Η Χεζμπολάχ σχηματίστηκε με αφορμή την ισραηλινή επέμβαση στο Λίβανο το 1982, ενώ η επίσημη ίδρυσή της ως πολιτική οργάνωση έγινε το 1985. Στο μανιφέστο της οργάνωσης καταγράφονται ως κύριοι στόχοι της η αποχώρηση του Ισραήλ από το Λίβανο, ο τερματισμός της εμπλοκής οποιασδήποτε ιμπεριαλιστικής δύναμης στο Λίβανο, καθώς και η επιλογή από το λαό της χώρας του είδους της διακυβέρνησης που επιθυμεί.

Οι Μουτζαχεντίν μαχητές της Χεζμπολάχ πολέμησαν εναντίον σερβικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας.

Τον Μάρτιο του 2016, ο Αραβικός Σύνδεσμος κατέταξε τη Χεζμπολάχ στη λίστα με τις τρομοκρατικές οργανώσεις.

Ο πρώτος αρχηγός της Χεζμπολάχ ήταν ο Αμπάς αλ Moυσσάβι, ένας Λιβανέζος σιίτης κληρικός, συνιδρυτής και γενικός γραμματέας της Χεζμπολάχ ο οποίος σκοτώθηκε από τις δυνάμεις ασφαλείας του Ισραήλ το 1992. Αρχηγός της Χεζμπολάχ από το 1992 είναι ο Χασάν Νασράλα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα
Τρομοκρατικές οργανώσεις
Αντισιωνισμός
Πολιτικά κόμματα του Λιβάνου
Εμφύλιος Πόλεμος του Λιβάνου
Ισλαμικός φονταμενταλισμός
Ισλαμική τρομοκρατία
Ναύτης

Με τον όρο Ναύτης (Ντης), () χαρακτηρίζονται:

 Εκείνος που εκτελεί την στρατιωτική θητεία του στις ναυτικές δυνάμεις της χώρας του (sailor ή jack). Ειδικότερα στην ιεραρχία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, Ναύτης ονομάζεται ο οπλίτης που ανήκει στην κατώτατη βαθμίδα της κλίμακας και είναι ο μόνος που δεν καλείται βαθμοφόρος.
 Γενικότερα ο κάθε ναυτιλλόμενος (seaman).
 Ειδικότερα αυτός που ανήκει σε προσωπικό βάσεως ή πλοίου σε εργασίες καταστρώματος, που τελεί υπό τις διαταγές του ναύκληρου (κοινώς λοστρόμου) και εκτελεί εργασίες πηδαλιούχου, οπτήρα, συντήρησης και καθαρισμού του σκάφους (εκτός μηχανοστασίου, ενδιαιτημάτων και τροφαποθηκών) και του εξαρτισμού του.

Ο Ναύτης στο Πολεμικό Ναυτικό 
Στην Κοινοπολιτεία, είναι η χαμηλότερη κατάταξη στο Πολεμικό Ναυτικό, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, αναφέρεται στις τρεις χαμηλότερες τάξεις του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ. Το αντίστοιχο του ναύτη είναι το matelot στις γαλλόφωνες χώρες και το matrose στις γερμανόφωνες χώρες.

Αντίστοιχα, οι ναύτες του Πολεμικού Ναυτικού διακρίνονται, ανάλογα των καθηκόντων τους, κατά επιστασίες.

Ελλάδα 
Στην Ελλάδα, σύμφωνα με το άρθρο 73 του Κ.Δ.Ν.Δ., ο ναύτης του υπό ελληνική σημαία πλοίου ή συμβεβλημένου με το Ν.Α.Τ., περιλαμβάνεται στο προσωπικό καταστρώματος και θα πρέπει να είναι κάτοχος σχετικής άδειας ναύτου.

Καναδάς 
Υπάρχουν 4 βαθμοί ναύτη (matelot) στο Βασιλικό Ναυτικό του Καναδά:

Γερμανία 
Η γερμανική κατάταξη του ναύτη () είναι η χαμηλότερη κατάταξη του Γερμανικού Πολεμικού Ναυτικού. Είναι ισοδύναμο με τον OR1 στο ΝΑΤΟ και είναι βαθμός Α3 στους μισθολογικούς κανόνες του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Άμυνας.

Ινδονησία 
Στην Ινδονησία, αυτός ο βαθμός αναφέρεται ως "kelasi". Υπάρχουν τρία επίπεδα αυτού του βαθμού στο Πολεμικό Ναυτικό της Ινδονησίας τα οποία είναι: "ναυτικός στρατολόγησης" (kelasi dua), "ναυτικός μαθητευόμενος" (kelasi satu) και "ναύτης" (kelasi kepala). Το σύστημα αξιολόγησης αντικατοπτρίζει αυτό που χρησιμοποιείται στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.

Ιταλία 
Η ιταλική κατάταξη του ναύτη () είναι η χαμηλότερη κατάταξη του Ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού ισοδύναμου στο ΝΑΤΟ με τον OR1.

ΗΠΑ 
Ο ναύτης είναι η τρίτη καταταγμένη κατάταξη από το τέλος στα αξιώματα του Ναυτικού των Η.Π.Α. και της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ, που κατατάσσεται πάνω από τον μαθητευόμενο ναύτη και κάτω από τον βαθμό του αξιωματικού τρίτης τάξης. Η τάξη χρησιμοποιείται επίσης στο Σώμα Ναυτών Θαλάσσιων Στρατιωτικών Μονάδων των Ηνωμένων Πολιτειών ().

Ρωσία 
Η ρωσική λέξη "ναυτικός" ή "ναύτης" () προέρχεται από το γερμανικό "matrose". Στην Αυτοκρατορική Ρωσία, η κατώτατη ναυτική τάξη ήταν ο «ναύτης 2ης τάξης» (). Η Εσθονία () και η Λετονία () χρησιμοποιούν στενά συνδεδεμένους όρους.

Παραπομπές 

Προσωπικό πλοίων
Πολεμικά επαγγέλματα
Μαξιμίνος Β΄

Ο Γάιος Βαλέριος Γαλέριος Μαξιμίνος Δάιας Αύγουστος (Gaius Valerius Galerius Maximinus Daia Augustus, 20 Νοεμβρίου 270 - Αύγουστος 313) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 308 έως το 313. 

Αρχικά ήταν ένας χωρικός που ονομαζόταν Δάιας, γεννημένος στην περιοχή του Δούναβη, στην νεοοργανωμένη Ρωμαϊκή επαρχία της Αυρηλιανής Δακίας (που μαζί με την Μακεδονία υπαγόταν στην μετέπειτα Πραιτωριανή επαρχία Ιλλυρικού). Ήταν ο ανιψιός του Γαλερίου, γιος της αδελφής του.

Διακρίθηκε αφού κατετάγη στο στρατό, και το 305 υιοθετήθηκε από τον εκ μητρός θείο του , Γαλέριο, και ανήλθε στο βαθμό του Καίσαρα, με τη διακυβέρνηση της Συρίας και της Αιγύπτου.

Το 308, όταν έγινε Αύγουστος ο Λικίνιος, ο Μαξιμίνος και ο Μέγας Κωνσταντίνος ανακηρύχθηκαν filii Augustorum ("γιοι του Αύγουστου"), ωστόσο ο Μαξιμίνος άρχισε να αυτοαποκαλείται Αύγουστος το 310.

Μετά το θάνατο του Γαλέριου, το 311, ο Μαξιμίνος μοιράστηκε μαζί με το Λικίνιο το ανατολικό μέρος της Αυτοκρατορίας και σύναψε μυστική συμμαχία με το σφετεριστή Μαξέντιο, ο οποίος είχε υπό τον έλεγχό του την Ιταλία. Ήρθε σε ανοικτή σύγκρουση με το Λικίνιο το 313 και υπέστη συντριπτική ήττα στη μάχη του Tzirallum, στις 30 Απριλίου και κατέφυγε αρχικά στη Νικομήδεια και έπειτα στην Ταρσό της Κιλικίας. Πέθανε εκεί, τον επόμενο Αύγουστο και ο θάνατός του αποδόθηκε σε "θλίψη, δηλητηρίαση και στην οργή των θεών".

Ο Μαξιμίνος ήταν διαβόητος για τους σκληρούς διωγμούς που εξαπέλυσε εναντίον των Χριστιανών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 DiMaio, Michael, "Maximinus Daia (305-313 A.D.)", De Imperatoribus Romanis
 Άρθρο στην Εγκυκλοπαίδεια του Καθολικισμού

Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Βώροι Ηρακλείου

Οι Βώροι (ή Βόρροι, αν και έχει καθιερωθεί να γράφεται με ωμέγα και ένα ρω), είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στα νότια του νομού Ηρακλείου και 2-3 χλμ βόρεια του Αρχαιολογικού χώρου της Φαιστού, χωριό με έντονο παραδοσιακό και πολιτιστικό ενδιαφέρον. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 755 κατοίκους. Υπάγεται στο Δήμο Φαιστού.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 60  μέτρων στην πεδιάδα της Μεσαράς. Διαθέτει  μεγάλη  καλλιεργήσιμη  έκταση, η οποία αρδεύεται στο μεγαλύτερο μέρος της. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και την αμπελοκαλλιέργεια, ενώ είναι ανεπτυγμένη και η κτηνοτροφία .  Μπορεί κανείς να επισκεφθεί το ΜουσείοΚρητικής Εθνολογίας. Ο καθεδρικός ναός είναι αυτός των Εισοδίων της Θεοτόκου. Λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο.

Κοινότητα Βώρων 

Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Βώρων έχει 726 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μάρκο Ξενογιαννάκη.

Κοινοτάρχες Βώρων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Βώρων.

Ιστορικά στοιχεία 

Η περιοχή κατοικήθηκε από την πρωτομινωική εποχή και είναι χαρακτηριστικά τα αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή. Το αρχαιότερο κομμάτι του οικισμού λέγεται "Κατωχώρι".

Στον Καστρoφύλακα  αναφέρεται Vorus (K 100) με 312 κατοίκους τό 1583. Το  1881  κανείς Τούρκος δεν κατοικούσε στους Βώρους. 

Πιθανότατα έλαβαν το όνομά τους από το γιο του βασιλιά της Φαιστού Ραδάμανθυ, το Βώρο.

Σε μικρή απόσταση βόρεια του χωριού βρίσκεται η έρημη πλέον μονή της Παναγίας τής  Καρδιώτισσας, μετόχι τής μονής  Βαρσαμόνερου. Σώζεται μόνον ο κατάγραφος ναός  με αξιόλογες τοιχογραφίες με δυτική επίδραση.

Το 1978 οι Βώροι έχουν χαρακτηριστεί ως Διατηρητέος Παραδοσιακός Οικισμός από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Το 1995 οι Βώροι αδελφοποιήθηκαν με τις κοινότητες Camblanes και Meynac της Γαλλίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μουσείο Κρητικής Εθνολογίας

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομ. Ηρακλείου.

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Φαιστού
Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ

Ο Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ (Ismail Omar Guelleh, 1947-) είναι ο δεύτερος Πρόεδρος του Τζιμπουτί. Εξελέγη πρόεδρος το 1999 και επανεξελέγη για 5η φορά το 2021.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1947 στην Ντίρε Ντάουα της Αιθιοπίας. Διαδέχθηκε τον θείο του, Χασάν Γκουλέντ Απτιντόν, το 1999. Το 2000 απέλυσε τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου της Αστυνομίας, Γιασίν Γιαμπέχ, ο οποίος αργότερα αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα. Ως υποψήφιος του Λαϊκού Συναγερμού για την Πρόοδο (RPP),ο Ισμαήλ Γκουέλεχ εξελέγη για πρώτη φορά με ποσοστό 74,1% έναντι 25,9% για το Μούσα Αχμέτ Ιντρίς, στις 9 Απριλίου 1999 και επανεξελέγη με ποσοστό 100% των ψήφων, στις 8 Απριλίου 2005. Στις βουλευτικές εκλογές του 2003, ο προσκείμενος στον Πρόεδρο συνασπισμός Ένωση για την Προεδρική Πλειοψηφία (UMP) κέρδισε και τις 65 έδρες στο Κοινοβούλιο, το οποίο απαρτίζεται από 32 βουλευτές της φυλής Αφάρ και 33 της Ισά. Ορκίστηκε κυβέρνηση από τα κόμματα RPP και FRUD. Το εκλογικό σκηνικό του 2003 επαναλήφθηκε και στις εκλογές του 2008, στις οποίες για μία ακόμη φορά κατήγαγε ολοκληρωτική νίκη ο κυβερνών συνασπισμός.

Επανεκλογές 2011 και 2016 
Τον Απρίλιο του 2010 η εθνοσυνέλευση τροποποίησε το Σύνταγμα ώστε να επιτραπεί στον Γκουέλεχ να διεκδικήσει και 3η προεδρική θητεία.
Τον Φεβρουάριο του 2011 ξέσπασαν διαδηλώσεις στην χώρα, με αίτημα την παραίτηση του Γκουέλεχ, στον απόηχο και των ταραχών σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής εκείνη την περίοδο. Αρκετοί διαδηλωτές συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν.

Ο Γκουέλεχ επανεξελέγη κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές στις 8 Απριλίου 2011 με ποσοστό 80% των ψήφων και ορκίστηκε για 3η θητεία στις 8 Μαΐου 2011.
Κέρδισε 4η θητεία κερδίζοντας τις εκλογές στις 8 Απριλίου 2016 με ποσοστό 87% των ψήφων από τον πρώτο γύρο.

Επανεξελέγη για 5η θητεία στις εκλογές του 2021 με σαρωτικό ποσοστό.

Παραπομπές 

Πρόεδροι του Τζιμπουτί
Ηγέτες εν ενεργεία
Κώστας Μεντής

Ο Κώστας Μεντής (1913 - 27 Νοεμβρίου 1983) ήταν Έλληνας ηθοποιός από την Αμφιλοχία. Ήταν θείος των ηθοποιών Νένας Μεντή και Χρήστου Βαλαβανίδη και έπαιξε σε κωμωδίες, σε ρόλους δεύτερους, κάνοντας το μύωπα, τον πελάτη ή το στρατιωτικό.

Φιλμογραφία

Πηγές 
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών
 www.retrodb.gr
 www.90lepta.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Φιλμογραφία στο 90lepta.com

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κωνσταντίνος Αλφονσάτος - Τυπάλδος

Ο Κωνσταντίνος Αλφονσάτος Τυπάλδος (1873 - 28 Φεβρουαρίου 1945) ήταν Έλληνας αντιναύαρχος του Βασιλικού Ναυτικού.

Βιογραφικά στοιχεία 

Καταγόταν από την παλιά αρχοντική οικογένεια των Αλφονσάτων, που ήταν κλάδος των Τυπάλδων. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, έλαβε μέρος στον πόλεμο του 1897 και στον Μακεδονικό Αγώνα. Υπήρξε ένας από τους κυριότερους πρωταγωνιστές στην επανάσταση του 1909 αλλά αργότερα διαφώνησε με με τον Νικόλαο Ζορμπά και κατέλαβε τον όρμο του Ναυστάθμου ως υποπλοίαρχος, επικεφαλής μοίρας πέντε αντιτορπιλικών. Ύστερα από αιματηρή σύγκρουση παραδόθηκε και αμνηστεύτηκε. Στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου πολέμου ήταν κυβερνήτης του αντιτορπιλικού «Νίκη» και στο Β' Βαλκανικό πόλεμο ήταν αρχηγός ναυτικού αγήματος στην Θράκη. Επίσης ήταν επικεφαλής του 29ου Ναυτικού Συντάγματος, το οποίο πέτυχε την σύνδεση ελληνικών και σερβικών δυνάμεων στην Στρώμνιτσα. Το 1920 ανήλθε στον βαθμό του υποναυάρχου. Το 1922 ήταν πληρεξούσιος της Κεφαλονιάς στην Γ' Εθνοσυνέλευση και χρημάτισε υπουργός Ναυτικών. Τον Φεβρουάριο του 1927 τοποθετήθηκε αρχηγός Γ.Ε.Ν. για σύντομο χρονικό διάστημα, ως τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου. Αποστρατεύτηκε το 1931 με τον βαθμό του αντιναυάρχου. Επίσης είχε διατελέσει γενικός διευθυντής του ναύσταθμου, διοικητής της Σχολής Ναυτικού Πυροβολικού και γενικός διοικητής της Δυτικής Θράκης.

Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Νικολάου Σαγιά, ανιψιά του Δημητρίου Γούναρη και πρώτη εξαδέλφη του Παναγιώτη Κανελλόπουλου.

Πηγές 

 Ε΄ Ιστορικά, Το κίνημα στο Γουδί, Ένθετο της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία", Αθήνα 2003, τεύχος.209, σελ.26

Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Ελλάδα)
Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Βριμώ

Η Βριμώ ήταν δευτερεύουσα θεότητα στην Ελληνική Μυθολογία και τιμόταν ιδιαίτερα στη πόλη των Φερών της Θεσσαλίας, εξ ου και επονομαζόταν Φεραία, η οποία και παριστανόταν στα νομίσματα της πόλης ως «δαδοφόρος έφιππος».

Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στα Αργοναυτικά, περιγράφοντας την προετοιμασία της Μήδειας να φτιάξει το φίλτρο που θα βοηθούσε τον Ιάσωνα να αντιμετωπίσει τους ταύρους του Άρη αναφέρει «Το μαύρο της χυμό, όπως αυτός της ορεινής βελανιδιάς, τον είχε μαζέψει σ' ένα κοχύλι από την Κασπία για να φτιάξει φίλτρο, αφού πρώτα λουτρό είχε κάνει σ' εφτά αστείρευτα ρυάκια κι εφτά φορές είχε καλέσει την παιδοτρόφο Βριμώ, τη νυχτοπλάνητη, τη καταχθόνια, τη βασίλισσα των νεκρών».

Επειδή το όνομά της σήμαινε την "φρυάττουσα" ή "λυσσώσα" εικάζεται ότι επρόκειτο για θεότητα του κάτω κόσμου, του Άδη. Έτσι συχνά παρατηρείται το όνομα Βριμώ να αποτελεί σε άλλους τόπους προσωνύμιο που έφεραν μεγάλες θεότητες όπως η Περσεφόνη, η Δήμητρα, η Εκάτη αλλά και η Κυβέλη.

Παραπομπές

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου", τομ.4ος, σελ.844.

Χθόνιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Ελευσίνια Μυστήρια
Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο

Το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (Ν.Α.Τ.) ήταν ο πρωτογενής ασφαλιστικός φορέας και αποτελούσε το βασικό ίδρυμα κοινωνικής προστασίας των Ελλήνων ναυτικών. Ήταν ο αρχαιότερος οργανισμός κοινωνικής ασφάλισης τόσο της Ελλάδας όσο και της Ευρώπης.

Ιδρύθηκε με τον Νόμο ΧΛΘ του 1861 μετά από προσωπική παρέμβαση της βασίλισσας Αμαλίας που οραματίσθηκε ένα πρωτοποριακό για τα τότε δεδομένα εθνικό φορέα ασφάλισης για τους Έλληνες ναυτικούς.

Αποτελούσε ΝΠΔΔ και τελούσε υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας με κύριο σκοπό την ασφάλιση των εργαζομένων στη θάλασσα. Πόροι του Ιδρύματος αποτελούσαν κυρίως οι ασφαλιστικές εισφορές των πλοιοκτητών και των ναυτικών (κατά ποσοστό επί των αποδοχών τους) οι οποίες και καταβάλλονταν στο νόμισμα πληρωμής των ναυτικών, καθώς και από άλλες περιορισμένες όμως πηγές (π.χ. έκδοση αδειών αλιείας, ρυμουλκών, άρση ναυαγίων κλπ).

Η ασφάλιση που παρεχόνταν από το ΝΑΤ είναι τόσο η παροχή κύριας όσο και επικουρικής σύνταξης. Η επικουρική σύνταξη νομοθετήθηκε με τον Ν. 1482 του 1984 . Στο ΝΑΤ ασφαλίζονταν τόσο οι ίδιοι οι ναυτικοί (που λαμβάνουν σύνταξη λόγω γήρατος, ή ανικανότητας ή ατυχήματος και υπό προϋποθέσεις επικουρική σύνταξη) όσο και οι οικογένειές τους (που λάμβαναν σύνταξη στη περίπτωση θανάτου του ναυτικού).

Στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΝΑΤ μετείχαν εκπρόσωποι των πλοιοκτητών και των ναυτικών, εκπρόσωποι του Υπουργείου Οικονομικών, της Τράπεζας της Ελλάδος, καθώς και ειδικοί σύμβουλοι περί τα ασφαλιστικά. Επίσης, συμμετείχε εκπρόσωπος των εργαζομένων. Η είσπραξη των ασφαλιστικών εισφορών του Ταμείου διενεργούνταν είτε απευθείας από το φορέα είτε από τις κατά τόπους Λιμενικές Αρχές, εις δε το εξωτερικό από τα προξενικά λιμεναρχεία και τις παράλιες ελληνικές Προξενικές Αρχές.

Μέχρι το έτος 1982 του Δ.Σ. του ΝΑΤ προήδρευε ανώτερος αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος. Επίσης, σε ορισμένες διοικητικές μονάδες του φορέα προΐσταντο αξιωματικοί του Λ.Σ. Από τα έσοδα που αποκόμιζε το ΝΑΤ παρεχόταν στους ναυτικούς μέσω του ΕΟΠΥΥ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε όλους τους ναυτικούς, είτε εν ενεργεία, είτε συνταξιούχους.

Η Έδρα του ΝΑΤ βρισκόταν στον Πειραιά (στην οδό Εθνικής αντιστάσεως 1, έναντι του Καθεδρικού Ναού της πόλης) και εξυπηρετούσε ανάγκες ναυτικών σε όλη την επικράτεια.

Το ΝΑΤ καταργήθηκε από τις 1-1-2017, όταν και όλα τα ασφαλιστικά ταμεία αντικαταστήθηκαν από τον ΕΦΚΑ.

Δείτε επίσης 
 Μετάλλιο Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Παραπομπές 

Ναυτική εργασία
Δημόσιοι ασφαλιστικοί οργανισμοί της Ελλάδας
Δημήτριος Σκουζές

Ο Δημήτριος Σκουζές (1890-1972) ήταν συγγραφέας, νομικός και δήμαρχος Αθηναίων.

Βιογραφικό 
Ήταν γόνος παλαιάς αρχοντικής αθηναϊκής οικογένειας. Σύζυγός του ήταν η Αθηνά Σκουζέ.

Σπούδασε νομικά και εργάστηκε στην Εθνική τράπεζα. Το 1945 διορίστηκε τιμητικά δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και διετέλεσε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου έως το 1951. Το 1949 χρημάτισε για μικρό διάστημα δήμαρχος Αθηναίων. Είχε πάρει μέρος ως έφεδρος αξιωματικός πεζικού σε όλους τους μεγάλους πολέμους από το 1912 έως το 1940 ενώ την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης ήταν μέλος της οργάνωσης «Ομπρός». Είχε χρηματίσει πρόεδρος του συλλόγου των Αθηναίων από το 1950 έως το θάνατο του το 1972. Συγγραφικά έργα του είναι οι «Νοσταλγίες» (1956) και «η Αθήνα που έφυγε» (1961). Η προτομή του βρίσκεται στην πλατεία Σκουζέ, όπου βρίσκεται η πατρική του οικία.

Παραπομπές

Δήμαρχοι Αθηναίων
Έλληνες συγγραφείς
Δημητριος
Εμίλ Σκόντα

Ο Εμίλ Ρίτερ φον Σκόντα (Emil Ritter von Škoda, Πίλσεν, 19 Νοεμβρίου 1839 - Αμστέτεν, Αυστρία 8 Αυγούστου 1900) ήταν Τσέχος αυτοκινητοβιομήχανος, ιδρυτής της φερώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας.

Έκανε σπουδές μηχανολογίας στη Γερμανία και έγινε διευθυντής ενός εργοστασίου στο Πίλσεν. Το εν λόγω εργοστάσιο αποκτήθηκε από τον ίδιο το 1866 και σύντομα εξελίχθηκε σε μεγάλη βιομηχανική μονάδα στην Ευρώπη.

Κατά τον Πρώτο και το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το εργοστάσιο του Σκόντα ειδικεύτηκε στη μαζική παραγωγή όπλων. Το 1925 άρχισε να παράγει τα ομώνυμα αυτοκίνητα. Το 1991 η Σκόντα περιήλθε στον έλεγχο του Ομίλου Volkswagen.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Τσέχοι επιχειρηματίες
Σκοντα Εμιλ
Χρήστος Τεγόπουλος (εκδότης)

Ο Χρήστος Τεγόπουλος (Τρίκαλα, 1920 - Αθήνα, 29 Νοεμβρίου 2006) ήταν Έλληνας εκδότης και αγωνιστής της Αντίστασης, ο οποίος ταυτίστηκε με τις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, τις οποίες και ίδρυσε.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Από πολύ νωρίς εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα και την Εθνική Αντίσταση. Μετά από χρόνια εξορίας, αφέθηκε ελεύθερος, οργανώθηκε στην ΕΔΑ, υπήρξε μάλιστα και μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Ενιαίας Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδος (Ε.Δ.Ν.Ε.) στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Εργάστηκε για ένα διάστημα στην εφημερίδα Αυγή ως δημοσιογράφος. Στην περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών έφυγε για το Παρίσι και στη συνέχεια για την Αμερική, απ' όπου επέστρεψε αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση και ίδρυσε την Ελευθεροτυπία.

Διετέλεσε Πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) και διακρίθηκε για την αγωνιστική του δράση. Από τις εκδοτικές του επιτυχίες αξίζει να αναφερθεί η έκδοση, σε δημοτική γλώσσα, της εγκυκλοπαίδειας Δομή, το 1966, και του λεξικού Τεγόπουλου - Φυτράκη, περίπου τριάντα χρόνια μετά. Ήταν, επίσης, μέτοχος του ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού Mega Channel.

Έλληνες εκδότες
Έλληνες Αντιστασιακοί
Αργύρης Μπακιρτζής

Ο Αργύρης Μπακιρτζής (Θεσσαλονίκη, 18 Ιανουαρίου 1947) είναι Έλληνας αρχιτέκτονας, τραγουδιστής και ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1947 στη Θεσσαλονίκη. Είναι αρχιτέκτονας στην Αρχαιολογική Υπηρεσία της Καβάλας με ιδιαίτερο έργο στις βυζαντινές αρχαιότητες της Βορείου Ελλάδας. Πιο συγκεκριμένα έχει ασχοληθεί με την αναστήλωση και τη διατήρηση των εξής μνημείων: Καμάρες της Καβάλας, τον τεκκέ του Σέλινου, το Μεγάλο Τέμενος Διδυμοτείχου, την Κοσμοσώτειρα Φερρών, το Οκτάγωνο Φιλίππων, τα τζαμιά των Σερρών, τον πύργο της Απολλωνίας, τον πύργο του Καντακουζηνού στο Πύθιο, τα σπίτια της Παναγίας Καβάλας, την παλιά πόλη της Ξάνθης, κ.ά.. Μένει χρόνια στην Καβάλα. Είναι επίσης ο τραγουδιστής των Χειμερινών Κολυμβητών, του . Είναι αυτοδίδακτος μουσικός και γράφει στίχους και μουσική.

Είναι αγαπημένος ηθοποιός του Σταύρου Τσιώλη και έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες του, όπως το «Έρωτας στη χουρμαδιά» (1990), «Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε» (1992), «Ο Χαμένος Θησαυρός του Χουρσίτ Πασά» (1996), «Ας περιμένουν οι γυναίκες» (1998) και «Φτάσαμεεε!...» (2004).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 • Αργύρης Μπακιρτζής: Βουτιά στη Θεσσαλονίκη των παιδικών μου χρόνων

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Γερτρούδη Έντερλε

Η Γερτρούδη Έντερλε (23 Οκτωβρίου 1905- 30 Νοεμβρίου 2003) ήταν Αμερικανίδα ολυμπιονίκης της κολύμβησης (1924), η πρώτη γυναίκα που κολύμπησε στη Μάγχη το 1926. Πέτυχε να διασχίσει κολυμπώντας τη Μάγχη στις 6 Αυγούστου 1926, σε 14 ώρες και 31 λεπτά, καταρρίπτοντας το ρεκόρ πέντε ανδρών που είχαν κάνει το ίδιο στο διάστημα από το 1875 ως το 1926. Πέρα από το κατόρθωμά της, κατάφερε να σημειώσει ρεκόρ στα 100μ. και 800μ. ελεύθερο στις ΗΠΑ, τη δεκαετία του ’20. Κέρδισε 3 μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 και σημείωσε 29 εθνικά και παγκόσμια ρεκόρ. Συγκεκριμένα, κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στα 400μ. ελεύθερο στη σκυταλοδρομία, με την ομάδα των ΗΠΑ και 2 χάλκινα για την 3η  θέση που κατέλαβε στα 100 και 400μ. ελεύθερο.

Πηγές 
Mortimer, Gavin, «The Great Swim», Walker Books, 2008.

Αμερικανοί κολυμβητές
Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Ολυμπιονίκες της κολύμβησης
Μανίνα

Το εβδομαδιαίο περιοδικό Μανίνα εμφανίσθηκε στα μέσα του 1972 και η έκδοσή του διακόπηκε στα τέλη του 1992.

Απευθυνόταν κυρίως σε κορίτσια ηλικίας 8-15 ετών και αρχικά περιελάμβανε πολλές εικονογραφημένες ιστορίες (κόμικς) από ξένους εκδοτικούς οίκους, όπως φυσικά η πλειονότητα των περιοδικών που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή στην Ελλάδα, αφού σπάνιζαν οι εγχώριοι τίτλοι. Με την πάροδο του χρόνου προστέθηκαν στην ύλη του διάφορα ένθετα αφιερώματα αλλά και πολλές προσφορές (ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 1980) προκειμένου να παραμείνει ανταγωνιστικό σε σχέση με τα υπόλοιπα έντυπα τα οποία υπήρχαν στην αγορά.

Ο υπεύθυνος έκδοσής του Νικόλαος Δεληγιώργης είχε δηλώσει ότι οι ιστορίες άγγιζαν μοντέρνα θέματα της καθημερινότητας που είχαν κοινωνικές προεκτάσεις και απέφευγαν τις ακρότητες. Στο γεγονός αυτό οφείλονταν η επιτυχία που γνώρισε το περιοδικό, επιτυγχάνοντας στην κορύφωσή της τον αριθμό των 140.000 τευχών κάθε εβδομάδα.

Κατά την τελευταία περίοδο έκδοσής της, την "Μανίνα" είχε αναλάβει ο Κώστας Μπαζαίος.

Ελληνικά περιοδικά
Ελληνικά κόμικς
Σταυρόλεξο

Το σταυρόλεξο είναι παιχνίδι μυαλού και γνώσης, στο οποίο ο λύτης προσπαθεί να βρει κρυμμένες λέξεις. Αποτελείται συνήθως από έναν ασπρόμαυρο πίνακα με λευκά και μαύρα τετράγωνα. Στα λευκά τετράγωνα γράφονται γράμματα που σχηματίζουν λέξεις, οι οποίες διασταυρώνονται μεταξύ τους. Τα μαύρα τετράγωνα οριοθετούν το τέλος ή την αρχή των λέξεων του σταυρολέξου. Στο σταυρόλεξο περιλαμβάνονται επίσης και ορισμοί που περιγράφουν περιφραστικά κάθε λέξη, οι οποίοι μπορούν είτε να βρίσκονται πάνω στο σταυρόλεξο (όπως στα σκανδιναβικά σταυρόλεξα) είτε, συνηθέστερα, τυπωμένοι κάτω από τον πίνακα και αριθμημένοι. Ο αριθμός κάθε ορισμού αναφέρεται στη «συντεταγμένη» της αντίστοιχης λέξης πάνω στον πίνακα. Πολλές φορές σαν μέρος ενός ορισμού υπάρχει μια εικόνα ή φωτογραφία.

Τύποι 
Υπάρχουν διάφοροι τύποι σταυρόλεξων:
 Κλασσικά σταυρόλεξα, όπου δίνονται ξεχωριστά πίνακας και ορισμοί. Οι ορισμοί επίσης διαχωρίζονται σε αυτούς που περιγράφουν λέξεις που γράφονται οριζόντια μέσα στο σταυρόλεξο (οριζοντίως) και σε αυτούς που είναι για λέξεις που γράφονται κάθετα (καθέτως).
 Σκανδιναβικά σταυρόλεξα, όπου οι ορισμοί περιλαμβάνονται μέσα στον πίνακα, τυπωμένοι μέσα στα τετραγωνάκια που σε ένα κλασικό σταυρόλεξο θα ήταν μαύρα. Εννοείται πως τα τετράγωνα σε αυτό το είδος σταυρόλεξου έχουν μεγαλύτερο μέγεθος.
 Κρυπτογραφικά σταυρόλεξα, όπου δεν υπάρχουν ορισμοί, αλλά σε κάθε γράμμα της αλφαβήτου αποδίδεται αυθαίρετα ένας αριθμός (π.χ. Ε=5, Κ=2, Α=9 κ.ο.κ.). Ο λύτης καλείται να βρει, με τη βοήθεια μιας αρχικής λέξης που δίνεται στο σταυρόλεξο, τις αντιστοιχίες αριθμών-γραμμάτων έτσι ώστε το σταυρόλεξο να βγάζει τελικά νόημα.
 Λευκά σταυρόλεξα, όπου δεν υπάρχουν μαύρα τετράγωνα (συνήθως όμως ο αριθμός τους οριζοντίως ή καθέτως δίνεται στους ορισμούς) και ο λύτης καλείται να βρει, εκτός από τις λέξεις, και τη θέση των μαύρων τετραγώνων.
 Ιταλικά σταυρόλεξα, όπου οι λέξεις δεν είναι διαταγμένες σε έναν νxν πίνακα αλλά διασταυρώνονται ελεύθερα πάνω στο επίπεδο.

Παζλ
Επιβατηγό πλοίο

Ως επιβατηγό πλοίο (passenger ship) χαρακτηρίζεται το πλοίο εκείνο που κρίνεται κατάλληλο και ειδικό για μεταφορά 12 επιβατών και άνω. Η καταλληλότητα έχει σχέση με ειδικές απαιτήσεις κατά την ναυπήγηση ή μετασκευή του πλοίου, στη στεγανή υποδιαίρεση αυτού, στο είδος και την επάρκεια σωστικών και πυροσβεστικών μέσων, καθώς και στην ενδιαίτηση επιβατών. Οι παραπάνω απαιτήσεις τροποποιούνται ανάλογα με τις περιοχές των πλόων π.χ. εντός διαύλων, ή ακτοπλοϊκών, ή ωκεανοπλόων πλοίων ή ημερόπλοιων κ.λπ. Η ταχύτητα των σύγχρονων επιβατικών πλοίων κυμαίνεται από 22 μέχρι 30 κόμβους. Γενικά τα επιβατικά πλοία διακρίνονται σε:
 Υπερωκεάνια ή "ωκεανοπλόα", που εκτελούν υπερπόντια ναυσιπλοΐα (ωκεανοπλοΐα) 
 Επιβατικά κλειστών θαλασσών όπως τα μεσογειακά και
 Ακτοπλοϊκά ή κοινώς λεγόμενα "ποστάλια", που εκτελούν εσωτερικές θαλάσσιες συγκοινωνίες.
Παλαιότερα μέχρι το 1970 υπήρχε μια ακόμη κατηγορία τα φορτηγοποστάλια.

Επίσης άλλες κατηγορίες επιβατικών πλοίων είναι τα κρουαζιερόπλοια, τα τουριστικά επαγγελματικά, επιβατικά - οχηματαγωγά και τα νεότερα ταχύπλοα όπως τα επιβατικά - καταμαράν, επιβατικά υδροπτέρυγα, επιβατικά αερόστρωμνα (γνωστότερα ως χόβερκραφτς) και άλλα με συνδυασμό οχηματαγωγού.

Οποιοσδήποτε άλλος τύπος εμπορικού πλοίου για να μεταφέρει περισσότερους από 12 επιβάτες θα πρέπει να είναι εφοδιασμένο με "πιστοποιητικό επιβατικού" ή "πιστοποιητικό επιβατών" (Passenger Certificate) από τις αρμόδιες Αρχές. Στην Ελλάδα αρμόδια Αρχή είναι το ΥΕΝ και σε άλλες χώρες το αντίστοιχο υπουργείο.

Ελληνική νομοθεσία 
Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία και ειδικότερα με τον Κ.Δ.Ν.Δ., μέρος IV, Κεφάλαιο Α΄ (Ακτοπλοΐα) άρθρο 164 ορίζεται ότι:
 Ελληνικά επιβατικά πλοία που συμπληρώνουν ηλικία 35 ετών απομακρύνονται υποχρεωτικά και παύουν να χαρακτηρίζονται (εντός επικράτειας) ως επιβατικά. (Καταργήθηκε από το 2006 για εναρμόνιση με τις οδηγίες της ΕΕ).
 Δικαίωμα μεταφοράς επιβατών εντός ελληνικής επικράτειας (δηλαδή μεταξύ λιμένων εσωτερικού) έχουν μόνο τα ελληνικά επιβατικά πλοία. (Επεκτάθηκε σε όλα τα κοινοτικά από το 2003 για εναρμόνιση με τις οδηγίες της ΕΕ).
 Τα ελληνικά επιβατικά πλοία δρομολογούνται σε διάφορες συγκοινωνιακές ακτοπλοϊκές γραμμές κατόπιν ειδικής Απόφασης, για κάθε πλοίο, του ΥΕΝ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
Τύποι πλοίων
Η Λάμψη (ταινία)

Η Λάμψη (πρωτότυπος τίτλος: The Shining) είναι αμερικανική δραματική ταινία υπερφυσικού τρόμου, σκηνοθεσίας Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Προβλήθηκε το 1980, και είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Τζακ Νίκολσον ως ο επιστάτης Τζακ Τόρανς, η Σέλεϊ Ντιβάλ ως η σύζυγός Γουέντυ Τόρανς, και ο Ντάνυ Λόυντ ως Ντάνυ Τόρανς. Ο Κιούμπρικ έκανε κάποιες αλλαγές στο σενάριο της ταινίας, με αποτέλεσμα ο Κίνγκ να απογοητευθεί και να γράψει το σενάριο της ομώνυμης τηλεταινίας (1997). Η Λάμψη πλέον θεωρείται ως μία από τις σπουδαιότερες ταινίες τρόμου.

Πλοκή
Ο Τζακ Τόρανς, ένας συγγραφέας τρόμου, χρειάζεται έμπνευση για το νέο του βιβλίο και ελπίζει πως με το να γίνει, ο νέος επιτηρητής ενός παλιού ξενοδοχείου στο Κολοράντο (Ξενοδοχείο ΘΕΑ)  θα του δώσει αρκετή έμπνευση για τη συγγραφή ενός καλού μυθιστορήματος τρόμου. Ο Τζακ Τόρανς υπήρξε καθηγητής φιλολογίας σε ένα προπαρασκευαστικό σχολείο. Μαζί του έρχονται η σύζυγός του Γουέντι και ο γιος του, Ντάνυ, οι οποίοι γνωρίζονται με τον σεφ του ξενοδοχείου, Ντικ Χάλοραν, πριν εκείνος αναχωρήσει. Ο Ντικ αντιλαμβάνεται τις τηλεπαθητικές ικανότητες του Ντάνι (η λεγόμενη "Λάμψη") και, έχοντας κι εκείνος τις ίδιες δυνάμεις, τον καθησυχάζει πως αν κάτι συμβεί, να τον ειδοποιήσει τηλεπαθητικά. Ωστόσο, το ξενοδοχείο φαίνεται πως είναι στοιχειωμένο από τα φαντάσματα των προηγούμενων επιτηρητών και τρομακτικές εικόνες παραβιάζουν το μυαλό του Ντάνι. Εν τω μεταξύ, ο Τζακ βρίσκεται στα πρόθυρα της τρέλας πριν τον καταλάβουν τα διαβολικά πνεύματα του ξενοδοχείου και προσπαθήσει να δολοφονήσει την οικογένειά του.

Ηθοποιοί 
 Τζακ Νίκολσον στον ρόλο του Τζακ Τόρανς
 Σέλεϊ Ντιβάλ στον ρόλο της Γουέντι Τόρανς
 Ντάνυ Λόυντ στον ρόλο του Ντάνι Τόρανς
 Σκέιτμαν Κρόδερς στον ρόλο του Ντικ Χάλοραν
 Μπάρι Νέλσον στον ρόλο του Στιούαρτ Ώλμαν
 Φίλιπ Στόουν στον ρόλο του Ντέλμπερτ Γκρέιντι

Υποδοχή 
Αρχικά η ταινία έλαβε αρνητικές κριτικές, αφού μάλιστα προτάθηκε για τα βραβεία Χρυσά Βατόμουρα. Με τον καιρό έλαβε θετικές κριτικές, καθώς σήμερα θεωρείται από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών καθώς και ένα από τα αριστουργήματα του Κούμπρικ.

Βραβεία και υποψηφιότητες 

Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου

AFI 100 Χρόνια... 100 Πάθη– #29

AFI 100 Χρόνια... 100 Ήρωες και Κακοί: Τζακ Τόρανς – #25 Κακοποιός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Λάμψη στο IMDb
 Η Λάμψη στο Rotten Tomatoes
 Η Λάμψη στην ιστοσελίδα του Ρότζερ Ίμπερτ

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1980
Ταινίες παραγωγής Warner Bros.
Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες
Ταινίες σχετικά με τον αλκοολισμό
Ταινίες τοποθετημένες σε ξενοδοχεία
Αμερικανικές ταινίες ψυχολογικού τρόμου
Αγγλόφωνες ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Ταινίες σε παραγωγή Στάνλεϊ Κιούμπρικ
Ταινίες σε σενάριο Στάνλεϊ Κιούμπρικ
Αμερικανικές υπερφυσικές ταινίες τρόμου
Ταινίες γυρισμένες στο Κολοράντο
Ταινίες γυρισμένες στη Μοντάνα
Ταινίες γυρισμένες στο Όρεγκον
Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Βρετανικές ταινίες τρόμου
Βρετανικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κιούμπρικ
Ταινίες που αφορούν την ενδοοικογενειακή βία
Αγία Αικατερίνη (Μπολόνιας)

Η Αγία Αικατερίνη της Μπολόνιας είναι αγία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Υπήρξε μοναχή του "Τάγματος της Αγίας Κλάρας" και ιδρύτρια και πρώτη ηγουμένη της μονής "Corpus Domini", του ιδίου Τάγματος στην Μπολόνια.

Βιογραφία 

Γεννήθηκε στην Μπολόνια το 1413 από ευγενή οικογένεια της Μπολόνιας, και από νωρίς κατατάχθηκε στη Μονή Αγίας Κλάρας στη Φεράρα. Αργότερα ίδρυσε στη Μπολόνια γυναικεία μονή του ιδίου Τάγματος. Πέθανε το 1463 σε ηλικία 50 ετών.

Ανακηρύχθηκε Αγία με βούλα του Πάπα Βενέδικτου ΙΓ΄ το 1724. Η μνήμη της εορτάζεται στις 9 Μαρτίου.

Το 1511 τυπώθηκαν για πρώτη φορά, στη Βενετία, ένας θρησκευτικός ύμνος και ένα σύγγραμμα "Περί των επτά όπλων του πνεύματος" που αποδίδοντα αμφότερα στην Αγία Αικατερίνη της Μπολόνιας.

Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Ιταλοί