joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιάκωβος της Αραγωνίας (μοναχός)

Ο Ιάκωβος της Αραγωνίας, (Ισπανική γλώσσα : Jaime, 29 Σεπτεμβρίου 1296 - Ιούλιος 1334) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν διάδοχος στο Βασίλειο της Αραγωνίας αλλά προτίμησε να ακυρώσει τον γάμο του και να γίνει μοναχός. Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής των Καπετιδών-Ανζού κόρης τού Καρόλου Β΄ της Νάπολης και δεύτερης από τις τέσσερις συζύγους του πατέρα του. Όταν η Λευκή ήταν έγκυος την άνοιξη του 1296 ο πατέρας του έστειλε και έφεραν έναν αξιόλογο ιατρό από το Παρίσι ο οποίος βοήθησε τη Λευκή στη γέννηση τού Ιακώβου. Ο ίδιος ο βασιλιάς επέβλεπε την υγεία τού διαδόχου, τού όρισε ιατρούς και τους ζητούσε αναφορές. Ακόμη και ο αρχιθαλαμηπόλος τού διαδόχου ήταν ιατρός. Όρισε τον Ιάκωβο ως γενικό πληρεξούσιο (procurator general) με τη δικαιοδοσία να χειρίζεται δικαστικές υποθέσεις στο όνομα τού βασιλιά. Το 1313 ο Ιάκωβος είχε σοβαρό πυρετό, αλλά το ξεπέρασε. Η συμφωνία τού αρραβώνα του με την Ελεονώρα από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα έγινε το 1308 στο Μονρεάλ δε Αρίθα. Η συμφωνία ήταν μεγάλης σπουδαιότητας, καθώς η ενός έτους Ελεονώρα ήταν το πρώτο τέκνο τού Φερδινάνδου Δ΄ της Καστίλης. 

Το 1312 η Ελεονώρα ήλθε στην Αραγωνία για να μεγαλώσει ως μελλοντική βασίλισσα. Όμως ο Ιάκωβος ήταν εξαιρετικά απροσδόκητος, την άνοιξη τού 1318, στα 22 έτη του, ανακοίνωσε στον πατέρα του ότι επιθυμούσε τη διακοπή τού αρραβώνα και την παραίτησή του από τη διαδοχή, ώστε να γίνει μοναχός, αν και δεν είχε δείξει ως τότε ενδιαφέρον για μία τέτοια ζωή. Ο εξοργισμένος πατέρας του προσπάθησε να τον αποτρέψει, αλλά χωρίς επιτυχία. Το καλοκαίρι ασθένησε από αποστήματα και πέρασε έτσι ασθενής το φθινόπωρο και το χειμώνα, αυτό το είχε ως πρόφαση για να μην επισκεφθεί τον πατέρα του, πράγμα που χειροτέρεψε τη σχέση τους. Οι διαδικασίες για την τελετή προχωρούσαν, παρά την αντίθεσή του, ο γάμος εορτάστηκε το 1319 στη Γανδέσα όμως ο Ιάκωβος αρνιόταν να τον ολοκληρώσει, ήταν 23 ετών και η σύζυγός του 12. Τελικά ο βασιλιάς ενέδωσε στο αίτημα τού γιου του. Σε μία συνέλευση των ευγενών στη μονή τού Αγ. Φραγκίσκου στην Ταρραγόνα στις 22 Δεκεμβρίου ο γάμος ακυρώθηκε, καθώς δεν είχε ολοκληρωθεί. Ο Ιάκωβος εισήλθε στο Τάγμα τού Αγ. Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, αργότερα το άφησε για το τοπικό Τάγμα της Μοντέσα. Ο Ιάκωβος ήταν ασταθής και ακόλαστος και αυτό χειροτέρευε τις σχέσεις του με τον πατέρα του και ενόχλησε έντονα τον βασιλιά. Το 1327 απεβίωσε ο βασιλιάς και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Αλφόνσος Δ΄ της Αραγωνίας, ο οποίος, πρόσφατα χήρος, νυμφεύτηκε την Ελεονώρα το 1329. Ο Ιάκωβος απεβίωσε το 1334 σε ηλικία 38 ετών.

Παραπομπές

Πηγές

McVaugh, Michael R. (2002). Medicine Before the Plague: Practitioners and Their Patients in the Crown of Aragon, 1285–1345. Cambridge University Press. pp. 20, 21, 26. ISBN 0521524547.
Sturcken, H.T. (1979). "The unconsummated marriage of Jaime of Aragon and Leonor of Castile (October 1319)". Journal of Medieval History. Cambridge University Press. 5 (3): 185–201. 

Οίκος της Βαρκελώνης
Μαΐν Αμπντουλμαλίκ Σαΐντ

Ο Μαΐν Αμπντουλμαλίκ Σαΐντ (Maeen Abdulmalik Saeed, 1976-) είναι Υεμενίτης πολιτικός και πρωθυπουργός της Υεμένης από τις 15 Οκτωβρίου 2018.

Διορισμός στην πρωθυπουργία 
Ο διορισμός του έγινε σε αντικατάσταση του απολυθέντα πρωθυπουργού Αχμέτ Ομπέιντ μπιν Νταγκρ, καθώς ο τελευταίος θεωρήθηκε για την τρέχουσα οικονομική κρίση και την πείνα που ταλανίζουν τη χώρα.

Επίθεση στο αεροδρόμιο
Στις 30 Δεκεμβρίου 2020 ένα αεροσκάφος, που μετέφερε τον Σαΐντ και άλλα μέλη της νεοσυσταθείσας κυβέρνησης της Υεμένης, προσγειώθηκε στο διεθνές αεροδρόμιο του Άντεν, ερχόμενο από την Σαουδική Αραβία. Κατά την προσγείωση του αεροπλάνου, εξερράγησαν βόμβες και εν συνεχεία ένοπλοι άνοιξαν πυρ. Τουλάχιστον 22 άτομα σκοτώθηκαν και περισσότερα από άλλα 100 τραυματίστηκαν. Ο πρωθυπουργός μεταφέρθηκε σώος σε ασφαλές μέρος.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Υεμένης
Ηγέτες εν ενεργεία
Bohemian Rhapsody (ταινία)

Το Bohemian Rhapsody είναι βρετανική-αμερικανική ταινία του 2018 σε σκηνοθεσία του Μπράιαν Σίνγκερ και σενάριο του Άντονι ΜακΚάρτεν. Αναφέρεται στο ροκ μουσικό συγκρότημα Queen και επικεντρώνεται στον τραγουδιστή τους, Φρέντι Μέρκιουρι, τον οποίο ενσαρκώνει ο Ράμι Μάλεκ.

Πλοκή
Η ταινία αναφέρεται στην άνοδο του συγκροτήματος, στην περίοδο που ο Μέρκιουρι επιχείρησε να κάνει σόλο καριέρα και στην αναζωογόνηση της μπάντας στο Live Aid του 1985. Επίσης, αναφέρεται στη διάγνωση του Μέρκιουρι με AIDS.

Διανομή
 Ράμι Μάλεκ ως Φρέντι Μέρκιουρι
 Άνταμ Ράουφ ως νέος Φαρόκ Μπουλσάρα / Φρέντι Μέρκιουρι
 Λούσι Μπόιντον ως Μέρι Όστιν
 Γκουιλίμ Λι ως Μπράιαν Μέι, βασικός κιθαρίστας των Queen
 Μπεν Χάρντι ως Ρότζερ Τέιλορ, ντράμερ των Queen
 Τζόζεφ Ματσέλο ως Τζον Ντίκον, κιθαρίστας των Queen
 Έινταν Γκίλεν ως Τζον Ρέιντ
 Τομ Χολάντερ ως Τζιμ Μπιτς
 Άλεν Λιτς ως Πολ Πρέντερ
 Μάικ Μάιερς ως Ρέι Φόστερ
 Ντέρμοτ Μέρφι ως Μπομπ Γκέλντορφ
 Μαξ Μπένετ ως Ντέιβιντ Μπόουι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Επίσημη ιστοσελίδα
 

Βρετανικές ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Βρετανικές μουσικές ταινίες
Αμερικανικές μουσικές ταινίες
Βρετανικές βιογραφικές ταινίες
Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες
Βρετανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία
Αγγλόφωνες ταινίες
Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου
Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ
Queen
Ταινίες του 2018
Ταινίες παραγωγής Regency Enterprises
Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Λέκτορας

Ο Λέκτορας ήταν τίτλος που λάμβανε ο διδάσκων μέλος ΔΕΠ στην ιεραρχική δομή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Ήταν ο πρώτος (κατώτερος) τίτλος της βαθμίδας εξέλιξης. Κάθε Λέκτορας ήταν υποχρεωτικά κάτοχος διδακτορικού διπλώματος με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Ιεραρχία 

Η βαθμίδα του Λέκτορα δημιουργήθηκε με τον Ν.1268/1982 και καταργήθηκε με τον νόμο Ν.4009/2011.

Η ιεραρχία που ίσχυε με τον νόμο Ν.1268/1982 είναι η εξής: 

 Καθηγητής  
 Αναπληρωτής Καθηγητής  
 Επίκουρος Καθηγητής 
 Λέκτορας 

Στην παραπάνω κατηγορία, οι Καθηγητές και οι Αναπληρωτές Καθηγητές εκλέγονται ως μόνιμοι.

Εκλογή και εξέλιξη των μελών ΔΕΠ 

Για την ένταξη στην θέση Λέκτορα αποτελεί προϋπόθεση:

 Η τουλάχιστον διετής εκπαιδευτική πείρα σε ΑΕΙ ή αναγνωρισμένο επαγγελματικό έργο σε συναφές επιστημονικό πεδίο.
 Τουλάχιστον μία δημοσίευση σε επιστημονικό περιοδικό

Για εξέλιξη στην θέση Επίκουρου Καθηγητή απαιτείται:

 Τουλάχιστον δύο χρόνια διδασκαλίας μετά την απόκτηση του διδακτορικού διπλώματος στο συναφές γνωστικό αντικείμενο ή αναγνωρισμένη επαγγελματική εργασία στον τομέα ή συνδυασμός των παραπάνω. 
 Πρωτότυπες δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά.

Για την εκλογή ή εξέλιξη σε θέση Αναπληρωτή Καθηγητή απαιτείται:

 Τουλάχιστον τέσσερα χρόνια διδασκαλίας μετά την απόκτηση του διδακτορικού διπλώματος στο συναφές γνωστικό αντικείμενο ή αναγνωρισμένη επαγγελματική εργασία στον τομέα ή συνδυασμός των παραπάνω. 
 Πρωτότυπες δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά μερικές από τις οποίες θα πρέπει να είναι αυτοδύναμες.

Για την εκλογή ή εξέλιξη σε θέση Καθηγητή απαιτείται:

 Τουλάχιστον έξι χρόνια διδασκαλίας μετά την απόκτηση του διδακτορικού διπλώματος στο συναφές γνωστικό αντικείμενο με τεκμηριωμένη συμβολή στη διαμόρφωση και διδασκαλία της ύλης δύο τουλάχιστον μαθημάτων ή αναγνωρισμένη επαγγελματική εργασία στον τομέα ή συνδυασμός των παραπάνω.
 Πρωτότυπες δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά μερικές από τις οποίες θα πρέπει να είναι αυτοδύναμες.
 Τουλάχιστον τρία χρόνια διδασκαλίας σε μεταπτυχιακά προγράμματα ΑΕΙ.

Τα μέλη ΔΕΠ έχουν δικαίωμα για έρευνα και διδασκαλία καθώς και για ελευθερία στην εκτέλεση του έργου τους σύμφωνα πάντα με τις αποφάσεις του Τμήματος. Αποτελούν ανθρώπινο δυναμικό του Δημοσίου. Οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα προβλέπονται από την νομοθεσία για τους Καθηγητές των ΑΕΙ.

Με Π.Δ. καθορίζονται οι προϋποθέσεις για την εξωπανεπιστημιακή απασχόληση μελών ΔΕΠ, όπου η συμμετοχή τους είναι αναγκαία για την εκπαιδευτική τους λειτουργία ή για την προαγωγή της επιστήμης.

Δείτε επίσης 

 Πανεπιστήμιο 
 Κατάλογος ελληνικών τμημάτων ανώτατης εκπαίδευσης

Παραπομπές 

Πανεπιστημιακοί τίτλοι - βαθμοί
Πηγή Ιωαννίνων

Η Πηγή είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 750 μέτρα και συμπεριλαμβάνεται στα Μαστοροχώρια της Ηπείρου.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Η Πηγή βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του όρους Σμόλικας, στο εσωτερικό της κοιλάδας του χείμαρρου Τοπόλιτσα και περιβάλλεται από πυκνό δάσος πεύκων. Το χωριό είναι κτισμένο μέσα στα όρια του εθνικού πάρκου της Πίνδου και χαρακτηριστικό του είναι οι πολλές πηγές και τα τρεχούμενα νερά στα οποία οφείλει το όνομά του. Απέχει 69 χλμ. Β. από τα Ιωάννινα και 6,5 χλμ. ΒΑ. από τη Κόνιτσα.  Αξιοθέατο είναι το πέτρινο γεφύρι (του 1903) στα νοτιοδυτικά του χωριού χορηγίας του Πεκλαρίτη Γ. Καραγιάννη που από το 2006 έχει ανακηρυχθεί νεώτερο μνημείο.. Σημαντική είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (του 1819) με αξιόλογες αγιογραφίες και τέμπλο Χιονιαδίτων ζωγράφων.

Ιστορία - Διοικητικά
Η προφορική παράδοση αναφέρει ότι το χωριό πρωτοκατοικήθηκε τον 13ο ή 14ο αιώνα και η αρχική του ονομασία ήταν "Εμπεκλέρ", ενώ την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρεται και ως Πεκλάρι. Ως κοινότητα Πεκλαρίου περιλαμβάνεται στην απογραφή επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 με έδρα τον οικισμό και το 1955 μετονομάστηκε σε Πηγή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Πηγής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 101 κατοίκους.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Βιλελμίνη της Πρωσίας

Η Βιλελμίνη της Πρωσίας (Wilhelmine von Preußen, 3 Ιουλίου 1709 - 14 Οκτωβρίου 1758) ήταν η σύζυγος του Φρειδερίκου, Μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ.

Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Σοφία Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1709 στο Βερολίνο, και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας του Αννόβερου. Η Βιλελμίνη μοιράστηκε τη δυστυχισμένη παιδική ηλικία του αδελφού της Φρειδερίκου, του οποίου η φιλία και η εμπιστοσύνη παρέμεινε όλη της τη ζωή, με εξαίρεση ένα σύντομο χρονικό διάστημα. 

Όντας η μεγαλύτερη κόρη της οικογένειάς της, ήταν από νωρίς ο στόχος των συζητήσεων για τους πολιτικούς γάμους. Η μητέρα της, η βασίλισσα Σοφία Δωροθέα, επιθυμούσε να παντρευτεί τον ανιψιό της Φρειδερίκο, Πρίγκιπα της Ουαλίας, αλλά από τη βρετανική πλευρά δεν υπήρχε η τάση να κάνει μια προσφορά γάμου εκτός από αντάλλαγμα σημαντικών παραχωρήσεων που ο πατέρας της Βιλελμίνης δεν δεχόταν.

Ο Φρειδερίκος αρχικά ήταν να αρραβωνιαστεί την μικρότερη αδελφή της Βιλελμίνης, Σοφία, αλλά την τελευταία στιγμή ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ αποφάσισε να την αντικαταστήσει με την Βιλελμίνη. Ωστόσο δεν ζητήθηκε η γνώμη του γαμπρού στην απόφαση αυτή. Αυτός ο γάμος έγινε αποδεκτός μόνο από τη Βιλελμίνη υπό απειλές από τον πατέρα της και με σκοπό να αποφευχθεί η ντροπή του αδελφού της.

Οικογένεια
Στις 20 Νοεμβρίου 1731 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, Μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ, στο Βερολίνο. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί:
 Ελισάβετ-Φρειδερίκη-Σοφία (1732-1780), παντρεύτηκε τον Κάρολο-Ευγένιο δούκα της Βυρτεμβέργης. Απέκτησαν 1 παιδί.

Μετέπειτα ζωή
Αρχικά ήταν ένας ευτυχισμένος γάμος, αλλά τελικά ήταν θορυβώδης πρώτα από τους περιορισμένους οικονομικούς πόρους και έπειτα από την ερωτική σχέση του μελλοντικού Μαργράβου με τη Ντοροθέα φον Μαρβίτς, της οποίας η άνοδος ως επίσημη ερωμένη στην αυλή του Μπαϊρόιτ και πικραμένη από την απώθηση του αδελφό της Φρειδερίκου, προκάλεσε μια αποξένωση περίπου τριών ετών μεταξύ της Βιλελμίνης και του συζύγου της.

Η Βιλελμίνη απεβίωσε στις 14 Οκτωβρίου 1758 στο Μπαϊρόιτ σε ηλικία 49 ετών.

Παραπομπές

Some of the information in this article is based on a translation of its German equivalent.
Thea Leitner: Skandal bei Hof. Frauenschicksale an europäischen Königshöfen, Piper, München 2003, 
Uwe A. Oster: Wilhelmine von Bayreuth. Das Leben der Schwester Friedrichs des Großen, Piper,  München, 2005,

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Opera  Argenore from the Hamburg Opera House
 
 

Οίκος των Χοεντσόλερν
Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Πρώσοι ευγενείς
Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ
Χάμφρεϋ Β΄ του Τορόν

Ο Χάμφρεϋ Β΄, νορμανδ. Humphrey II (1117 - 1179) ήταν κύριος τού Τορόν (π. 1140 - 79) και κοντόσταυλος τού βασιλείου της Ιερουσαλήμ.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Χάμφρεϋ Α΄ κυρίου του Τορόν (Τεμπνίν). Το όνομα της μητέρας του δεν μας είναι γνωστό. Έγινε κύριος τού Τορόν το 1140, όταν νυμφεύτηκε την κόρη τού Ρενιέ Μπρυς κυρίου τού Μπανιάς (η αρχαία Καισάρεια Φιλίππεια). Με τον γάμο του πρόσθεσε το Μπανιάς στο Τορόν. Όταν η Χεβρών έγινε κτήση τού βασιλείου της Ιερουσαλήμ το 1149, έγινε καστελάνος της Χεβρώνας. Το 1153 έγινε κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ. Το 1153 ο Βαλδουίνος Γ΄ των Ανζού, έπειτα από ανταγωνισμό με τη μητέρα του Μελισσάνθη της Ιερουσαλήμ, έγινε μόνος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ και έκανε τον Χάμφρεϋ Β΄ κοντόσταυλο της Ιερουσαλήμ. Το έτος αυτό ο Χάμφρεϋ Β΄ ήταν μαζί με τον βασιλιά στην πολιορκία της Ασκαλώνος.

Ο Χάμφρεϋ Β΄ ηττήθηκε από τον Νουρ αντ-Ντίν Ζανγκί στο Μπανιάς το 1157 και επολιορκείτο στο κάστρο του, ώσπου ο Βαλδουίνος Γ΄ έφθασε για να ανακουφίσει την πολιορκία. Το έτος αυτό ο Χάμφρεϋ Β΄ πώλησε την Μπανιάς και το Καστέλ Νεφ (νυν Μαργκάτ) στους Ιωαννίτες ιππότες· το 1167 ο Νουρ αντ-Ντιν κατέλαβε το Καστέλ Νεφ. Το 1157 ο Χάμφρεϋ Β΄ μεσολάβησε στις διαπραγματεύσεις τού γάμου τού Βαλδουίνου Γ΄ με τη Θεοδώρα Κομνηνή, ανιψιά τού Μανουήλ Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο Χάμφρεϋ Β΄ αργότερα νυμφεύτηκε τη Φιλίππα των Πουατιέ, αδελφή τού Βοημούνδου Γ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας, η οποία είχε πιο πριν σχέση με τον Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (εξάδελφο τού Μανουήλ Α΄). Ο δεύτερος αυτός γάμος δεν απέφερε απογόνους.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1140 την κόρη του Ρενιέ Μπρυς, κυρίου του Μπανιάς (Καισάρεια Φιλίππεια) και πρόσθεσε το Μπανιάς στις κτήσεις του. Είχε τέκνο:
 Χάμφρεϋ Γ΄ π. 1140-π.1179, κύριος του Τορόν.

Μετά το 1167 έκανε δεύτερο γάμο με τη Φιλίππα των Πουατιέ, κόρη του Ραϋμόνδου και της Κωνσταντίας των Ωτβίλ πριγκίπισσας της Αντιόχειας. Δεν απέκτησε απογόνους.

Πηγές
 Foundation of Medieval Genealogy

Αναφορές σε πηγές

Άρχοντες του Τορόν
Για μια θέση στον ήλιο (σειρά)

Το Για μια θέση στον ήλιο είναι μια ελληνική καθημερινή δραματική σειρά που προβλήθηκε από το Mega Channel. Η σειρά αποτελείται από τρεις κύκλους με συνολικά 614 επεισόδια που προβλήθηκαν τις τηλεοπτικές σεζόν 1999-2000, 2000-2001 και 2001-2002. Το πρώτο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1999 ενώ το τελευταίο στις 26 Απριλίου 2002. 

Η σειρά βασίζεται στην επιτυχημένη ιταλική σαπουνόπερα του RAI Un Posto Al Sole, η οποία ξεκίνησε το 1996 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Την διασκευή και την επιμέλεια του σεναρίου είχε ο Λευτέρης Καπώνης με ομάδα σεναριογράφων, ενώ σκηνοθέτες της σειράς ήταν ο Αντώνης Τέμπος και ο Σπύρος Ρασιδάκης. 

Το κανάλι δεν έχει προβάλλει τη σειρά σε επανάληψη πότε μετά την ολοκλήρωση της προβολής της με εξαίρεση κάποια επεισόδια το καλοκαίρι του 2002. Η πρώτη επανάληψη της σειράς ξεκίνησε τον Μάιο του 2018 την περίοδο που το κανάλι αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και κάλυπτε το πρόγραμμά του με επαναλήψεις παλιών σειρών.

Υπόθεση 
Η Άννα είναι μια νεαρή και όμορφη κοπέλα που εργάζεται στο σπίτι ενός ηλικιωμένου κυρίου ως νοσοκόμα-συνοδός. Στο ίδιο σπίτι δουλεύει και η μητέρα της Μαρία ως οικονόμος. Πεθαίνοντας ο ηλικιωμένος κύριος, κληροδοτεί στην Άννα μια κατοικία, καθώς επίσης και ένα σεβαστό χρηματικό ποσό για να σπουδάσει. Το γεγονός αυτό προκαλεί την οργή της Ειρήνης, της γυναίκας του ανιψιού του ηλικιωμένου κυρίου, η οποία θεωρεί ότι δικαιωματικά της ανήκει ολόκληρη η περιουσία. Η Ειρήνη σκληραίνει ακόμη περισσότερο την στάση της όταν διαπιστώνει ότι η Άννα δεν διεκδικεί μόνο ένας μέρος της περιουσίας, αλλά και την αγάπη των γιων της. Ο μεγάλος γιος, ο Δημήτρης, είναι ένας νεαρός δικηγόρος που έχει κληρονομήσει όλη την πονηριά και την πανουργία της μητέρας του, ενώ ο μικρός, ο Αλέξανδρος, είναι ιδεαλιστής και απονήρευτος. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, η Άννα δεν είναι εύκολος αντίπαλος. Κάτω από την εύθραυστη εμφάνισή της κρύβει πείσμα και αποφασιστικότητα.

Διανομή

Καστ

Έκτακτες συμμετοχές 

 Κώστας Βουτσάς (2000)
 Σόφη Ζαννίνου ως Τερέζα (2000-2002)
 Ισμήνη Καλέση (2000-2001)
 Νεφέλη Ορφανού (1999-2001)
 Σπύρος Σαραφιανός (2000-2001)
 Γιάννης Πολιτάκης ως Ανδρέας (2000-2002)
 Παναγιώτης Καποδίστριας (2000-2001)
 Βασίλης Ρίσβας (2001)
 Λίλα Καφαντάρη ως Ηλέκτρα (2001) 
 Χριστίνα Συμεωνίδου ως Σόνια (2001-2002)
 Γιώργος Κοτανίδης ως Δαμιανός (2001-2002)

 Βασίλης Πίγκος ως Στρατής Μπότσης (2001)
 Μαρίζα Γεωργίτση (2001-2002)
 Ραφαέλλο Γεωργίτσης (2002)
 Έκτωρ Καλούδης (2001)
 Κώστας Δαρλάσης (2001)
 Μαίρη Νάνου ως Σοφία (2001)
 Ιωάννα Μυλωνά ως Στεφανία (2001)
 Ανδρέας Ευαγγελάτος ως Αστυνόμος Καραγιώργης (2001-2002)
 Τάνια Καψάλη (2001-2002)
 Βενετία Χατζηνικολάου ως Ερατώ (2001-2002)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές
Τηλεοπτικές σειρές Mega
Ιωάννης Β΄ ντε Μπριέν

Ο Ιωάννης Β΄, γαλλ.: Jean  ΙΙ de Brienne  (απεβ. το 1296) από τον Οίκο του Μπριέν ήταν Γάλλος ευγενής, που υπηρέτησε ως μεγάλος Οικονόμος της Γαλλίας το 1258.

Βιογραφία 
Ο Ιωάννης Β΄ ήταν ο τρίτος γιος (3ος από τον 3ο γάμο) του Ιωάννη Α΄ των Μπριέν και της 3ης συζύγου του Βερεγγάριας των Ιβρέας-Καστίλης, κόρης του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν.  Ο Ιωάννης Α΄ είχε 1η σύζυγο τη Μαρία του Μομφερράτου, βασίλισσα της Ιερουσαλήμ· μετά έγινε επίτροπος κατά την ανηλικιότητα του Βαλδουίνου Β΄ Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.

Ο Ιωάννης Β΄ κατείχε το αξίωμα του μεγάλου Οικονόμου (grand Buttler) της Γαλλίας το 1258 και αργότερα έγινε πρέσβης στην Καστίλη το 1275.

Απεβίωσε το 1296 περίπου και τάφηκε στο αβαείο του Μωμπισόν στη Γαλλία.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα,  κόρη του Γοδεφρείδου ΣΤ΄ υποκόμη του Σατωντάν και είχαν τέκνο:
 Λευκή π.1252-π.1302, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ ντε Φιέν, βαρόνο του Τενγκρύ. 

Έπειτα ο Ιωάννης Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μαρία του Κουσί, κόρη του Aνγκεράν Γ΄ κυρίου του Κουσύ και της Μαρίας ντε Μονμιρέλ. Η Μαρία ήταν χήρα του Αλεξάνδρου Β΄ της Σκωτίας, Δεν είχαν απογόνους και διαζεύχθηκαν, όταν αυτή επέστρεψε στη Σκωτία για να προωθήσει τα οικογενειακά της ενδιαφέροντα.

Παραπομπές

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 
 

Γάλλοι του 13ου αιώνα
Οίκος του Μπριέν
Ζωολογικός κήπος του Μπρονξ

Ο ζωολογικός κήπος του Μπρονξ (αγγλικά:Bronx Zoo) είναι μεγάλος ζωολογικός κήπος, με πολλά σπάνια ζώα, στην Νέα Υόρκη. Είναι ο μεγαλύτερος μητροπολιτικός ζωολογικός κήπος στις Ηνωμένες Πολιτείες και μεταξύ των μεγαλύτερων στον κόσμο. Κατά μέσο όρο έχει 2,15 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο και περιλαμβάνει 265 στρέμματα πάρκων και φυσικών οικοτόπων τα οποία διασχίζει ο ποταμός Μπρονξ.

Ο ζωολογικός κήπος αποτελεί μέρος ενός ολοκληρωμένου συστήματος τεσσάρων ζωολογικών κήπων και ενός ενυδρείου που διαχειρίζεται η Εταιρεία Διατήρησης της Άγριας Ζωής και είναι διαπιστευμένο από τον Σύνδεσμο Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων (AZA). Είναι παγκοσμίως γνωστός για τη μεγάλη συλλογή ζώων του, καθώς και για τις βραβευμένες εκθέσεις του.

Παραπομπές 

Μπρονξ
Νέα Υόρκη
Ρανούτσο Β΄ Φαρνέζε της Πάρμας

Ο Ρανούτσο Β΄, ιταλ. Ranuccio II (17 Σεπτεμβρίου 1630 - 11 Δεκεμβρίου 1694) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας (1646-94) και τού Κάστρο (1646-49).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Οδοάρδου 4ου δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας και της Μαργαρίτας των Μεδίκων, κόρης τού Κόζιμο Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.

Ο πατέρας του απεβίωσε το 1646 αιφνίδια και ο Ρανούτσο Β΄ τον διαδέχθηκε. Ήταν ανήλικος και για δύο έτη επιτροπεύθηκε από τον θείο του Φραγκίσκο-Μαρία και τη μητέρα του.

Κατά τη διακυβέρνησή του το δουκάτο, που ήταν σε παρακμή, ενεπλάκη στους Πολέμους τού Κάστρο, ένα φέουδο εντός τού Παπικού κράτους, βόρεια της Ρώμης. Ο ισχυρός Οίκος των Μπαρμπερίνι τού πάπα Ουρβανού Η΄ ήταν πρόθυμος να το αποκτήσει. Βρήκαν αφορμή, όταν ο δούκας δεν μπορούσε να πληρώσει τους πιστωτές του. Αυτοί απευθύνθηκαν στον Ουρβανό Η΄ για βοήθεια, ο οποίος κατέλαβε το Κάστρο. Ακολούθησε ο Α΄ Πόλεμος τού Κάστρο, που έληξε με ήττα τού πάπα.

Ο Ρανούτσο Β΄ αρνήθηκε να πληρώσει τους πιστωτές τού πατέρα του, αν και αρχικά είχε υπογράψει συμφωνητικό. Ο διάδοχος τού Ουρβανού Η΄, ο Πάπας Ιννοκέντιος Ι΄ έστειλε νέο επίσκοπο στο Κάστρο, αλλά ο Ρανούτσιο Β΄ αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει. Το 1649 ο νέος επίσκοπος Κριστόφορο Τζιάρντα, καθ' οδόν προς το Κάστρο, φονεύτηκε. Ο πάπας κατηγόρησε τον δούκα για το φόνο και ως αντίποινα, στρατός πιστός στον Ιννοκέντιο Ι΄ πολιόρκησε το Κάστρο και το ισοπέδωσε. Τον Αύγουστο ο στρατός τού Ρανούτσο Β΄ συντρίφθηκε κοντά στη Μπολόνια. Ο δούκας προσπάθησε να αγοράσει με χρήματα το φέουδό του, αλλά μάταια.

Το 1672 αγόρασε το πριγκιπάτο τού Μπάρντι & Κομπιάνο από τη Τζιαναντρέα Ντόρια Λάνντι και έτσι η επικράτειά του απέκτησε την τελική της έκταση. Κατά τα τελευταία έτη της εξουσίας του το δουκάτο υπέφερε βαριά από την παρουσία των Γερμανικών στρατευμάτων, που συμμετείχαν στη διαμάχη τού Βίκτωρα-Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας με τη Γαλλία.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1660 τη Μαργαρίτα-Γιολάντα, κόρη τού Βίκτωρα-Αμεδαίου Α΄ δούκα της Σαβοΐας και είχε δύο τέκνα, που απεβίωσαν πρόωρα.

Το 1663 απεβίωσε η Μαργαρίτα-Γιολάνντα και το 1664 ο Ρανούτσο Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ισαβέλλα των Έστε, κόρη τού Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Μόντενα και είχε τέκνα:
 Μαργαρίτα-Μαρία 1664-1718, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ των Έστε δούκα της Μόντενα.
 Τερέζα 1665-1702, μοναχή στη μονή Βενεδικτίνων του Σαντ' Αλεσσάνντρο στην Πάρμα.
 Οδοάρδος 1666-1693, διάδοχος της Πάρμα.

Το 1666 απεβίωσε η Ισαβέλλα και ο Ρανούτσο Β΄ έκανε το 1668 τρίτο γάμο, με τη Μαρία των Έστε, αδελφή της Ισαβέλλας και είχε τέκνα:
 Ισαβέλλα-Φραντσέσκα-Μαρία 1668-1718, μοναχή στη μονή Βενεδικτίνων στης Σάντα Μαρία ντι Καμπάνα στη Πλακεντία.
 Φραγκίσκος 1678-1727, δούκας της Πάρμα.
 Αντώνιος 1679-1731, δούκας της Πάρμας.

Παραπομπές

Πηγές
https://web.archive.org/web/20050204142743/http://www.comune.piacenza.it/english/history/Ifarnese.htm 
https://web.archive.org/web/20110526032759/http://www.italycyberguide.com/History/factspersons/wxyz.htm
https://web.archive.org/web/20110517114544/http://page.freett.com/mako_vl/name/hausf.html

Οίκος των Φαρνέζε
Εδουάρδος Β΄ Φαρνέζε

Ο Οδοάρδος, ιταλ. Odoardo (12 Αυγούστου 1666 - 6 Σεπτεμβρίου 1693) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν διάδοχος στο δουκάτο της Πάρμας & Πλακεντίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ρανούτσο Β΄ δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας και της Ισαβέλλας των Έστε, κόρης τού Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Μόντενα. Γεννήθηκε στο δουκικό ανάκτορο στο Κολόρνο, έξω από την Πάρμα. Οι γονείς του ήταν εξαδέλφια. Ο Οδοάρδος είχε δύο μεγαλύτερες αδελφές, τη Μαργαρίτα-Μαρία και την Τερέζα.

Ο πατέρας του είχε τρεις γάμους: πρώτα με τη Γιολάντα της Σαβοΐας, εξαδέλφη τού Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, χωρίς επιζώντα τέκνα. Έπειτα με την Ισαβέλλα των Έστε και όταν αυτή απεβίωσε, αφήνοντας τον Οδοάρδο 12 ετών, ο Ρανούτσο Β΄ έκανε τρίτο γάμο με την αδελφή της Μαρία των Έστε, με την οποία απέκτησε δύο γιους, τους Φραγκίσκο και τον Αντώνιο.

Τον γάμο του κανόνισε ο κόμης Φάμπιο Περλέττι, σύμβουλος και πρέσβης τού δούκα, με τη Δωροθέα-Σοφία, κόρη τού εκλέκτορα τού Παλατινάτου. Η σύζυγός του έφερε μεγάλη προίκα και είχε τρεις αδελφές, που έγιναν βασίλισσες στην Πορτογαλία, την Ισπανία και τη Γερμανία.

Το 1693 απεβίωσε ο Οδοάρδος· το επόμενο έτος απεβίωσε ο Ρανούτσο Β΄ και τον διαδέχθηκε ο Φραγκίσκος, ο οποίος το 1695 νυμφεύτηκε τη χήρα του Οδοάρδου.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1690 τη Δωροθέα-Σοφία των Βίττελσμπαχ, κόρη τού Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα τού Παλατινάτου και είχε τέκνο:
 Ελισάβετ 1692-1766, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Ε΄ των Βουρβόνων της Ισπανίας.

Παραπομπές

Πηγές
 Philip V of Spain: The King Who Reigned Twice, by Henry KAMEN, ISBN 0-300-08718-7 
 ISBN 978-0-300-08718-5 Editorial: Yale Univ Press, Cumberland, Rhode Island, U.S.A. (2001). Hardcover. This highly readable account is the first biography of Philip V in English.

Οίκος των Φαρνέζε
Ντουμπροβάτσκο Πριμόριε

Ο Ντουμπροβάτσκο Πριμόριε (Dubrovačko Primorje, Παράλιο Ντουμπρόβνικ) είναι δήμος που βρίσκεται βορειοδυτικά του Ντουμπρόβνικ στην κομητεία Ντουμπρόβνικ-Νέρετβα στη νότια Κροατία. Ο δήμος σύνορα εκτείνονται σε όλη τη διαδρομή μέχρι το Νέουμ στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Είναι υπανάπτυκτος δήμος και χαρακτηρίζεται στατιστικά ως η Περιοχή Ειδικής Κρατικής μέριμνας Πρώτης Κατηγορίας από την Κυβέρνηση της Κροατίας.

Ο δήμος αποτελείται από τους παρακάτω οικισμούς:

 Μπανίτσι - 139
 Τσεπικούτσε - 63
 Ντόλι - 189
 Ιμότιτσα - 122
 Κρούτσιτσα - 34
 Λίσατς - 36
 Μαϊκόβι - 194
 Μράβνιτσα - 38
 Όσλιε - 120
 Πόντγκορα - 19
 Πόντιμοτς - 52
 Σλάνο - 579
 Σμοκοβλιάνι - 66
 Στούπα - 77
 Στέντριτσα - 58
 Τοτσιόνικ - 23
 Τόπολο - 154
 Τρνόβα - 44
 Τρνόβιτσα - 35
 Βισότσανι - 130

Παραπομπές 

Κομιτάτο του Ντούμπροβνικ-Νερέτβα
Φιλίππα της Καμπανίας

Η Φιλίππα, γαλλ. Philippa (π. 1197 - 20 Δεκεμβρίου 1250) από τον Οίκο τού Μπλουά ήταν πριγκίπισσα της Ιερουσαλήμ.

Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη τού Ερρίκου Β΄ κόμη της Καμπανίας και της Ισαβέλλας Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ.

Τον πατέρα της στην Καμπανία είχε διαδεχθεί ο μικρότερος αδελφός του Θεοβάλδος Γ΄ και 4 έτη μετά ο γιος εκείνου Θεοβάλδος Δ΄ ο υστερότοκος, ο οποίος ήταν βρέφος. Ο σύζυγος της Φιλίππας την έπεισε να διεκδικήσει την κομητεία της Καμπανίας, αλλά σε αυτό αντέδρασε η σύζυγος τού Θεοβάλδου Γ΄, η Λευκή των Χιμένεθ. Ακολούθησε ο Πόλεμος για τη Διαδοχή στην Καμπανία, όπου τη Λευκή υποστήριξε ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας (εξάδελφος τού Θεοβάλδου Γ΄), ο Φρειδερίκος Β΄ της Γερμανίας και ο Εύδης Γ΄ δούκας της Βουργουνδίας (2ος εξάδελφος τού Θεοβάδου Δ΄), οι οποίοι νίκησαν. Η Φιλίππα παραιτήθηκε των αξιώσεών της το 1222 και ο Θεοβάλδος υποχρεώθηκε να πληρώσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στη Φιλίππα και τον σύζυγό της για τα δικαιώματά του επί της κομητείας.

Απεβίωσε το 1250, έξι έτη μετά από τον Εράρ, σε ηλικία 53 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τον Εράρ των Μπριέν κύριο τού Ραμρύ και είχε τέκνα:
 Ερρίκος απεβ. 1250, κύριος τού Ραμρύ & Βενιζύ.
 Εράρ απεβ. 1250.
 Μαρία 1215-π. 1251, παντρεύτηκε πρώτα τον Γκωσέ κύριο τού Ναντέιγ-λα Φος και μετά τον Ούγο Β΄ κύριο τού Κονφλάν.
 Μαργαρίτα απεβ. 1275, πντρεύτηκε τον Ντιρκ φαν Μπέβερεν μπουργκράβο τού Γκραντπρέ.
 Ελοΐζ.
 Ιζαμπώ απεβ. 1274/7, παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο Ε΄ κόμη τού Γκραντπρέ και μετά τον Ζαν ντε Πικινύ. Η κόρη τους:
 Ισαβέλλα ντε Γκραντπρέ, παντρεύτηκε τον Ούγο Δ΄ κόμη τού Ρετέλ και η κόρη τους:
 Ιωάννα κόμισσα τού Ρετέλ, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ κόμη του Νεβέρ.
 Ιωάννα, κυρία τού Σαάν-αν-Οτ, παντρεύτηκε τον Ματιέ Γ΄ κύριο τού Μονμορανσύ.
 Σιβύλλα, ηγουμένη στο Ραμρύ.
 Αλίκη.

Πηγές
 Charles Cawley, Medieval Lands, Jerusalem
Ruth Mazo Karras, Joel Kaye, E. Ann Matter, Law and the Illicit in Medieval Europe, pp. 144–45, Google Books, retrieved 1 July 2009

Παραπομπές 

Οίκος του Μπλουά
Αιμιλία Δάφνη

Η Αιμιλία Δάφνη (λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Αιμιλίας Κούρτελη, 1881–1941) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και πεζογράφος. Ήταν σύζυγος του Στέφανου Δάφνη (ψευδώνυμο του Θρασύβουλου Ζωιόπουλου).

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1881 στη Μασσαλία της Γαλλίας, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Σε σχετικά νεαρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Η στροφή της στη λογοτεχνία οφείλεται στο περιβάλλον του σπιτιού της, μιας και ο πατέρας της Ιωάννης υπήρξε εκδότης της εφημερίδας Semaphore στη Μασσαλία αλλά και του λογοτεχνικού περιοδικού Ιλισσός στην Αθήνα. Σημαντική επίδραση στην στροφή της αυτή οφείλεται και στον νονό της, Αχιλλέα Παράσχο. Αποφοίτησε από το Αρσάκειο, όπου διορίστηκε καθηγήτρια. Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Χρυσάνθεμα εκδόθηκε το 1902, ενώ στη δεύτερη της ποιητική συλλογή Τα χρυσά κύπελλα, τον πρόλογο έγραψε ο Κωστής Παλαμάς. Πέθανε το 1941 στην Αθήνα.

Εργογραφία
Εκτός από ποιήματα, έγραψε και θεατρικά μονόπρακτα, διηγήματα και μυθιστορήματα. Το θεατρικό της Gloria Victis βραβεύθηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, ενώ πολλά της έργα έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες (γαλλικά, γερμανικά). Η ποίησή της χαρακτηρίζεται από την αισθαντικότητά της και τον ελεγειακό της στοχασμό. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα της είναι τα εξής:

Ποίηση
Χρυσάνθεμα. Λυρικαί ποιήσεις, 1902.
Τα χρυσά κύπελλα, 1923.
Πεζογραφία
Το τάλαντο της Σμαρώς, 1923.
Η ξένη γη, 1937.
Μεταφράσεις
Μπορντώ Ανρύ, Η αλαφρωίσκιωτη, 1922.
Θέατρο
Gloria victis, 1921.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αιμιλία Δάφνη στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Δημοσιεύσεις της Αιμιλίας Δάφνη στη Νέα Εστία.

Έλληνες ποιητές
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Αυτοκράτορας Ταϊσό

Ο Αυτοκράτορας Ταϊσό (大正天皇 Taishō-tennō, 31 Αυγούστου 1879 – 25 Δεκεμβρίου 1926) ήταν ο 123ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής, βασιλεύοντας από τις 30 Ιουλίου 1912 μέχρι το θάνατό του το 1926.

Το προσωπικό όνομα του Αυτοκράτορα ήταν Γιοσιχίτο (嘉仁). Σύμφωνα με την Ιαπωνική παράδοση, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ο αυτοκράτορας ονομάζεται ο (παρών) Αυτοκράτορας. Μετά το θάνατό του ονομάζεται με ένα νέο μεταθανάτιο όνομα που, σύμφωνα με μια πρακτική που χρονολογείται από το 1912, είναι το όνομα του της εποχής που συμπίπτει με τη βασιλεία του. Έχοντας βασιλεύσει κατά την περίοδο Ταϊσό, είναι μετά θάνατον γνωστός ως «Αυτοκράτορας της Ταϊσό» ή απλά «Αυτοκράτορας Ταϊσό».

Παραπομπές 

Ιάπωνες Αυτοκράτορες
Ιάπωνες στρατιωτικοί
Τάγμα της Περικνημίδας
Φοξ Τερριέ

Το φοξ τεριέ είναι κυνηγόσκυλο αγγλικής προέλευσης. Είναι χρήσιμο στο κυνήγι μικρόσωμων ζώων, όπως π.χ. ο ασβός.

Έχει πυκνό τρίχωμα, συνήθως γκρι ή καφέ. Η ουρά του είναι αρκετά κοντή. Το κεφάλι του είναι μακρόστενο και τριχωτό. Τα αυτιά του είναι κι αυτά μικρά. Σε μέγεθος είναι μικρόσωμο ζώο.

Είναι γνωστό από το βιβλίο της Π.Σ. Δέλτα Μάγκας, καθώς ο πρωταγωνιστής-σκύλος είναι φοξ τεριέ.

Ιστορία
Οι Ρωμαίοι παρατήρησαν μικρά σκυλιά στην Αγγλία το 54 π.Χ., τα οποία χρησιμοποιούνταν από κυνηγούς για να καταδιώξουν τα θηράματα. Ο Άγγλος γιατρός Τζον Κέιους περιέγραψε τον αγγλικό τύπο τεριέ στο έργο του Αγγλικοί Σκύλοι το 1577.

Παραπομπές

Φοξ Τεριε
Ρόμπερτ Μπερντ

Ο Ρόμπερτ Καρλάιλ Μπερντ (20 Νοεμβρίου 1917-28 Ιουνίου 2010) ήταν Αμερικανός πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Γερουσιαστής της Δυτικής Βιρτζίνια για 51 έτη, από το 1959 έως το 2010. Μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος είχε πρωτύτερα διατελέσει Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων από το 1953 έως το 1959. Ο Μπερντ είναι ο μακροβιότερος Γερουσιαστής στην ιστορία των ΗΠΑ και το δεύτερο μακροβιότερο μέλος του Κογκρέσου. Ο Μπερντ ορκίστηκε Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων στις 3 Ιανουαρίου 1953, στο τέλος της προεδρίας του Χάρι Τρούμαν και απεβίωσε στις 28 Ιουνίου 2010, εν ενεργεία Γερουσιαστής κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα.

Όταν πέθανε ήταν το μακροβιότερο μέλος στην ιστορία του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο ξεπεράστηκε αργότερα από τον Τζον Ντίνγκελ του Μίσιγκαν. Ο Μπερντ ήταν το τελευταίο μέλος της Γερουσίας των ΗΠΑ που υπηρετούσε κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και το τελευταίο μέλος του Κογκρέσου που υπηρετούσε κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Χάρι Τρούμαν. Είναι ο μοναδικός πολιτικός της Δυτικής Βιρτζίνιας που έχει υπηρετήσει και στους δύο θαλάμους του νομοθετικού σώματος της πολιτείας καθώς και στους δύο θαλάμους του Κογκρέσου.

Παραπομπές 

Αμερικανοί πολιτικοί
Λουτζέιν αλ-Χαδλούλ

Η Λουτζέιν αλ-Χαδλούλ (, γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1989) είναι Σαουδαράβισσα ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών και πολιτική κρατούμενη. Έχει συλληφθεί και απελευθερωθεί αρκετές φορές για άρνηση της απαγόρευσης της οδήγησης γυναικών στη Σαουδική Αραβία και συνελήφθη για τελευταία φορά τον Μάιο του 2018, μαζί με άλλους σημαντικούς ακτιβιστές για τα δικαιώματα των γυναικών, κατηγορούμενοι για απόπειρα αποσταθεροποίησης του βασιλείου. Ήταν 3η στον κατάλογο των Κορυφαίων 100 Πιο Επιδραστικών Γυναικών Αραβικής καταγωγής το 2015.

Ο σύζυγος της, ο Σαουδάραβας κωμικός stand-up Φαχάντ Αλμπουταϊρί είναι επίσης υπό κράτηση.

Ακτιβισμός για τα δικαιώματα των γυναικών
Είναι γνωστή τόσο για το ρόλο που διαδραματίζει στο κίνημα οδήγησης των γυναικών και για την αντίθεσή της στο Σαουδαραβικό σύστημα αρσενικής κηδεμονίας. Την 1η Δεκεμβρίου 2014 συνελήφθη και κρατήθηκε για 73 ημέρες μετά από μια προσπάθεια να περάσει τα σύνορα από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στη Σαουδική Αραβία με το αυτοκίνητό της, με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για άρνηση της απαγόρευσης οδήγησης από γυναίκες στο Βασίλειο.

Τον Σεπτέμβριο του 2016, μαζί με 14.000 άλλους, η αλ-Χαδλούλ υπέγραψε υπόμνημα στον βασιλιά Σαλμάν ζητώντας την κατάργηση του συστήματος αρσενικής κηδεμονίας. Στις 4 Ιουνίου 2017 συνελήφθη και κρατήθηκε στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Βασιλιά Φαχντ στο Νταμάμ. Ο λόγος για τη σύλληψη ήταν ασαφής και τον Ιούνιο του 2017 δεν της είχε επιτραπεί η πρόσβαση σε δικηγόρο ή να επικοινωνήσει με την οικογένειά της.

Συνελήφθη ξανά στην παραμονή της 15ης Μαΐου 2018, μαζί με τις Εμάν αλ-Ναφτζάν, Αϊσά αλ-Μάνα, Αζίζα αλ-Γιουσέφ, Μαντέχα αλ-Ατζρούς και μερικούς άνδρες που συμμετείχαν στην εκστρατεία για τα δικαιώματα των γυναικών στη Σαουδική Αραβία. Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ερμήνευσε το σκοπό των συλλήψεων ως εκφοβισμό "του καθενός που εξέφραζε σκεπτικισμό σχετικά με την ατζέντα δικαιωμάτων του πρίγκιπα".

Τον Ιούνιο του 2018, οι γυναίκες έλαβαν δικαίωμα οδήγησης στη Σαουδική Αραβία. Ωστόσο, η αλ-Χαδλούλ παραμένει φυλακισμένη όπως και οι υπόλοιποι ακτιβιστές.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 

Σαουδάραβες ακτιβιστές
Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά
Σαουδάραβες φεμινιστές
Πλάκα Ιωαννίνων

Η Πλάκα είναι ημιορεινό χωριό στη περιοχή των Βορείων Τζουμέρκων (Αθαμανικά Όρη) του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 280 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Πλάκα βρίσκεται στα σύνορα του νομού Ιωαννίνων με το νομό Άρτας στις ανατολικές όχθες του Άραχθου ποταμού. Απέχει 46,5 χλμ. ΝΑ. από τα Ιωάννινα και 44 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Άρτα. Το σημαντικότερο αξιοθέατό της είναι το φημισμένο μονότοξο παραδοσιακό πέτρινο γεφύρι της Πλάκας. στον ποταμό Άραχθο, του οποίου το κεντρικό τόξο κατέρρευσε την 1η Φεβρουαρίου 2015, ύστερα από έντονες βροχοπτώσεις. Από το 1971 έχει κηρυχθεί έργο Τέχνης που  χρήζει ειδική προστασία γιατί "είναι εκ των μεγαλυτέρων και ωραιοτέρων της Hπείρου, ανεγερθείσα τω 1868". Σημαντικό επίσης είναι το διώροφο πέτρινο κτίριο απλής λαϊκής αρχιτεκτονικής των αδελφών Κωστούλα, το οποίο έχει κηρυχθεί από το 1992 ως νεώτερο μνημείο. Στα βόρεια του χωριού και κοντά στο δρόμο με την Παλαιομοχούστι είναι η ιερά μονή της Παναγίας της Μουχουστιώτισσας ή Μονή Πλάκας, που χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα. Ανακαινίσθηκε το 1665 στο εσωτερικό του καθολικού υπάρχουν αξιόλογες τοιχογραφίες του 1680. Υπάρχουν ακόμα τοιχογραφίες στο νάρθηκα (του 1694) και ξυλόγλυπτο επίχρυσο τέμπλο.

Ιστορία 
Τον Ιούλιο του 1821, στην περιοχή της Πλάκας έγινε μεγάλη μάχη μεταξύ ελληνικών στρατευμάτων με αρχηγό τον Μάρκο Μπότσαρη και τουρκικών από τα Ιωάννινα, την Άρτα και την Πρέβεζα με αρχηγό τον Ρεσιτ Μεχμέτ Πασά Κιουταχή. Στη μάχη αυτή ηττήθηκαν οι Έλληνες και είχε σαν αποτέλεσμα να ματαιωθούν τα σχέδια απελευθέρωσης των χωριών του Σουλίου. 

Στην Πλάκα υπογράφηκε η συμφωνία της Κωνσταντινούπολης του 1881 που παραχωρούσε  τις πρώην οθωμανοκρατούμενες περιοχές της Θεσσαλίας και το τμήμα του Νομού Άρτας, ανατολικά του Άραχθου στο τότε Βασίλειο της Ελλάδας. Βάσει αυτής ο Άραχθος και ο παραπόταμός του Καλαρρύτικος καθορίζονταν σαν σύνορα των δύο κρατών και δημιουργήθηκε δίπλα στη γέφυρα τελωνειακός σταθμός.ref name=":1" />. 

Την περίοδο του εμφυλίου, τον Φεβρουάριο του 1944, στο τελωνείο/χάνι δίπλα στο γεφύρι, υπογράφεται η περίφημη συνθήκη ανακωχής Πλάκας - Μυρόφυλλου ανάμεσα στις αντιπροσωπείες του ΕΑΜ, ΕΔΕΣ και του ΕΚΚΑ.ref></ref>. Στις συζητήσεις παρευρέθηκαν ο Άρης Βελουχιώτης και ο Ναπολέων Ζέρβας. Κατά την αποχώρηση των Γερμανών το γεφύρι βομβαρδίστηκε σχεδόν στο κέντρο του, αλλά άντεξε και επισκευάστηκε.

Διοικητικά
Ως οικισμός περιλαμβάνεται στην απογραφή επίσημα για πρώτη φορά το 1940 ως μέρος της κοινότητας Ραφταναίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Βουνόρεια, τον Φράξο, το Μυλοκοπειό, το Παλαιομοχούστι, το Παλληκάρι, τη Μεγάλη Ράχη, τους Ραφταναίους, τη Ρούγα και τον Ζαλούχο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ραφταναίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πραμάντων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 17  κατοίκους. ενώ με την απογραφή του 2001 είχε 27.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το Γεφύρι της Πλάκας από τον ιστότοπο https://www.sansimera.gr

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Ελληνοεκκλησία Μεσσηνίας

Η Ελληνοεκκλησιά είναι χωριό του νομού Μεσσηνίας και βρίσκεται 29 χλμ της πόλης της Καλαμάτας και 17 χλμ της πόλης της Μεσσήνης.

Η Ελληνοεκκλησιά συνορεύει με τα χωριά Ανδρούσα (6,5 χλμ), Καλογερόραχη (3,7 χλμ), Μαγγανιακό (5,1 χλμ) και Κλήμα (4,8 χλμ). Το χωριό το 2001 είχε 310 μόνιμους κατοίκους ενώ το 2011 είχε 196 μόνιμους κατοίκους.

Στα παλιά τα χρόνια η Ελληνοεκκλησιά λεγότανε Σάμαρι.Η Ελληνοεκκλησιά τα παλαιότερα χρόνια άνηκε στον Δήμο Ανδρούσας αλλά πλεον ανήκει στον Δήμο Μεσσήνης.

Το χωριό έχει 3 εκκλησίες όπως είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Βασιλείου που είναι και ο πολιούχος του χωριού,Η Εκκλησια  του Αγίου Δημητρίου που είναι το νεκροταφείο του χωριού και το ξωκλήσι του Αγίου Παύλου και του Αγίου Πέτρου. Επίσης το χωριό έχει ένα γήπεδο ποδοσφαίρου,ένα γήπεδο μπάσκετ και δύο καφενεία. 

Το χωριό διαθέτει ποδοσφαιρική ομάδα, την Τίγρης Ελληνοεκκλησιάς.

Παραπομπές 

Δήμος Μεσσήνης

Χωριά του νομού Μεσσηνίας
Μαρία Θηρεσία της Σαβοΐας (1803-1879)

Η Μαρία Θηρεσία της Σαβοΐας (Maria Teresa di Savoia, 19 Σεπτεμβρίου 1803 - 16 Ιουλίου 1879) ήταν η σύζυγος του Καρόλου Β΄, Δούκα της Πάρμας.

Βιογραφία
Η Μαρία Θηρεσία Φερδινάνδα Φιλικητάτη Γαϊτανή Πία γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1803 στο Παλάτσο Κολόννα στη Ρώμη και ήταν το πέμπτο παιδί και η τέταρτη κόρη του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας και της Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας-Έστε, και δίδυμη αδελφή της Μαρίας Άννας. Η Μαρία Θηρεσία ήταν όμορφη, υψηλή, με βασιλική ευγένεια και μελαγχολική έκφραση.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1820 παντρεύτηκε τον Κάρολο Λουδοβίκο, Πρίγκιπα της Λούκκα. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
 Λουίζα 1621-1623.
 Κάρολος Γ΄ 1823-1854, Δούκας της Πάρμας.

Ήταν μια βαθιά θρησκευόμενη γυναίκα, αφοσιωμένη στην καθολική πίστη της. Αυτή και ο άνδρας της, έζησαν το μεγαλύτερο μέρος του γάμου της μακριά ο ένας από τον άλλο. Η Μαρία Θηρεσία, παραμελημένη από τον σύζυγό της που είχε πολυάριθμες σχέσεις, στράφηκε όλο και περισσότερο προς τη θρησκεία, ενώ μεγάλωνε η περιφρόνησή της για τη ζωή και τις ψυχαγωγικές δραστηριότητες της Αυλής, στις οποίες είχε συνηθίσει εκείνος. Η σχέση τους ήταν ψυχρή από την αρχή και επιδεινώθηκε γρήγορα με το χρόνο.

Απεβίωσε στις 16 Ιουλίου 1879 από εγκεφαλική αρτηριοσκλήρωση στο Σαν Μαρτίνο σε ηλικία 75 ετών. Είναι θαμμένη στο κοιμητήριο Βεράνο στη Ρώμη, ντυμένη με ενδυμασία του Τρίτου Τάγματος του Αγίου Δομινίκου.

Παραπομπές
 Mateos Sainz de Medrano. Ricardo. Changing Thrones: Duke Carlo II of Parma. Published  in Royalty History Digest, Vol 3, N 1. July 1993.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 [https://web.archive.org/web/20081016142055/http://biblioteche2.comune.parma.it/lasagni/sab-swi.htm#SAVOJA%20MARIA%20TERESA%20FERDINANDA Dizionario biografico degli Parmigiani] Tenuta Maria Teresa Duchessa di Lucca''

Οίκος της Σαβοΐας
Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Ισπανίδες Ινφάντας
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Δούκισσες της Πάρμας
Nephesh

Η λέξη nephesh ( népeš) είναι Βιβλική εβραϊκή λέξη, η οποία εμφανίζεται στην εβραϊκή Βίβλο. Η λέξη αναφέρεται σε αισθανόμενα όντα. Ο άνθρωπος και τα άλλα ζώα  περιγράφονται ως έχοντας "nephesh".  Τα φυτά, σαν ένα παράδειγμα ζώντων οργανισμών, δεν αναφέρονται στην αγία Γραφή, ως να έχουν "nephesh". Ο όρος נפש σημαίνει κυριολεκτικά "ψυχή", αν και μερικές φορές αποδίδεται ως "ζωή". Μια άποψη είναι ότι το "nephesh" αφορά συναισθανόμενο ον, χωρίς την ιδέα της ζωής, και ότι, αντί να "έχει" ένα nephesh, "Είναι" ένα αισθανόμενο δημιούργημα του Θεού που είναι "nephesh". Στη Γένεση 2:7, το κείμενο αναφέρει ότι στον Αδάμ δεν δόθηκε "nephesh" αλλά "έγινε ένα ζωντανό nephesh." Το nephesh τότε είναι καλύτερα κατανοητό ως Πρόσωπο, αφού στο Λευιτικό 21:11 και στους Αριθμούς 6:6 μιλούν για ένα σώμα "πτώμα", που στα εβραϊκά είναι népeš mêṯ, - ένα νεκρό nephesh  .  Το nephesh όταν τεθεί με μια άλλη λέξη μπορεί να δώσει πτυχές που σχετίζονται με την έννοια nephesh. Το רוּחַ rûach ("πνεύμα") περιγράφει ένα μέρος της ανθρωπότητας που είναι άϋλο, όπως το μυαλό, τα συναισθήματα, η θέληση, η διάνοια, η προσωπικότητα και η συνείδηση κάποιου, όπως παρουσιάζεται στον Ιώβ 7:11.

Βιβλική χρήση 
Η λέξη nephesh παρουσιάζεται 754 φορές στην εβραϊκή Βίβλο. Οι πρώτες τέσσερις λέξεις nephesh χρησιμοποιούνται στην Αγία Γραφή, που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για να περιγράψει τα ζώα όπως στην Γένεση 1:20 για τη θαλάσσια ζωή, στη Γένεση1:21 για τα μεγάλα θαλάσσια είδη, στη Γένεση 1:24 για τα πλάσματα της γης, στηΓένεση 1:30 για τα πουλιά και τα πλάσματα της γης. Στη Γένεση 2:7, η λέξη nephesh χρησιμοποιείται ως περιγραφή του ανθρώπου.

Στον Ιώβ 12:7-10 φαίνεται μια διακριτή ομοιότητα μεταξύ רוח (ruah) και נפׁש (nephesh): "Στο χέρι Του είναι η ζωή (nephesh) από κάθε ζωντανό πράγμα και το πνεύμα (ruah) της κάθε ανθρώπινης οντότητας." 

Ο Εβραϊκό όρος nephesh chayyah συχνά μεταφράζεται ως "ζώσα ψυχή". Ο όρος Chayyah από μόνος του μεταφράζεται συχνά ως ζωντανό πράγμα ή ζώο. Συχνά η λέξη nephesh χρησιμοποιείται ως "σώζω τη ζωή σου". Η εβραϊκή λέξη tsiyyi έχει μεταφραστεί ως άγριο ζώο. Τότε ο όρος nephesh αναφέρεται στην ολόκληρη ζωή όπως στον Ιησού του Ναυή 2:13; στον Ησαΐα 44:20 * στο Σαμουήλ 19:11, και στους Ψαλμούς 6:5; 49:15; 72:13. 

Η Ελληνική λέξη "ψυχή" (psyche) είναι η πιο κοντινή ισότιμη συγγενής λέξη στον Εβραϊκό όρο nephesh. Από την άλλη, η λατινική λέξη για την ψυχή είναι anima'', που σχετίζεται με τη λέξη ζώο.

Δείτε επίσης 

 Το ανθρώπινο πνεύμα
 Αθανασία
 Η Ψυχή κατά τον Αριστοτέλη
 Pikuach nefesh
 Ψυχή στην αγία Γραφή

Αναφορές 

 Exegetical Λεξικό της καινής Διαθήκης (3 τόμοι), το Μάρτιο του 1993, με τον Χορστ Balz
 A. B. Davidson (Professor εβραϊκά & ο. τ. ερμηνεία, Εδιμβούργο), Η Θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης, Εδιμβούργο: T& T Clark, 1904/25, σελ.200-201

Βιβλικές εκφράσεις
Γιώργος Σίσκος

Ο Γιώργος Σίσκος είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1940, είναι απόφοιτος της Σχολής Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στο αρχαίο θεατρικό ρεπερτόριο το 1970 παίρνοντας μέρος στην παράσταση «Όρνιθες» του Αριστοφάνη. Έχει συνεργασθεί με πάρα πολλούς θιάσους του σύγχρονου και κλασικού ρεπερτορίου, ενώ έχει θητεύσει σε διάφορες διοικητικές θέσεις σε Θέατρα της Ελληνικής Περιφέρειας. Παράλληλα πρωταγωνίστησε σε ταινίες του κινηματογράφου, ενώ έχει εμφανιστεί αρκετές φορές και στην τηλεόραση, ερμηνεύοντας χαρακτηριστικούς ρόλους σε γνωστά σίριαλ. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται ο ίδιος με τη διδασκαλία νέων ηθοποιών.

Θεατρικές Παραστάσεις 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μαρία Πία των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Η Μαρία Πία των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (Maria Pia di Borbone-Due Sicilie, 2 Αυγούστου 1849 - 29 Σεπτεμβρίου 1882) ήταν η πρώτη σύζυγος του Ροβέρτου Α΄, Δούκα της Πάρμας.

Βιογραφία
Η Μαρία Πία ντέλλα Γκράτσια γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1849 στην Γκαέτα, και ήταν το όγδοο παιδί και η τρίτη κόρη του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου, αρχιδούκα της Αυστρίας & δούκα του Τέσσεν.

Η Μαρία Πία αναγκάστηκε να εξοριστεί μαζί με την υπόλοιπη οικογένειά της μετά την ενοποίηση της Ιταλίας το 1861.

Οικογένεια
Στις 5 Απριλίου 1869 παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Α΄, Δούκα της Πάρμας στη Ρώμη. Μαζί απέκτησαν δώδεκα παιδιά:
 Μαρία Λουίζα (1870-1899), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Α΄ της Βουλγαρίας. Απέκτησαν 4 παιδιά.
 Φερδινάνδο (1871-1871), πέθανε 1 μήνα μετά την γέννησή του.
 Λουίζα Μαρία (1872-1843), είχε νοητική υστέρηση. Δεν παντρεύτηκε ποτέ.
 Ερρίκο, Δούκα της Πάρμας (1873-1939), είχε νοητική υστέρηση. Δεν παντρεύτηκε ποτέ.
 Μαρία Ιμμακουλάτα (1874-1914), είχε νοητική υστέρηση. Δεν παντρεύτηκε ποτέ.
 Ιωσήφ, Δούκα της Πάρμας (1875-1950), είχε νοητική υστέρηση. Δεν παντρεύτηκε ποτέ.
 Μαρία Τερέζα (1876-1959), είχε νοητική υστέρηση. Δεν παντρεύτηκε ποτέ.
 Μαρία Πία (1877-1915), είχε νοητική υστέρηση. Δεν παντρεύτηκε ποτέ.
 Βεατρίκη (1879-1946), παντρεύτηκε τον Πέτρο, Κόμη Λουκέζι-Πάλλι. Απέκτησαν 3 παιδιά.
 Ηλία, Δούκα της Πάρμας (1880-1959), παντρεύτηκε την Μαρία Άννα της Αυστρίας. Απέκτησαν 8 παιδιά.
 Μαρία Αναστασία (1881-1881), πέθανε 14 μέρες μετά την γέννησή της.
 Αύγουστο (ή Πριγκίπισσα Αυγούστα) (1882-1882), γεννήθηκε νεκρό(ή).

Η Μαρία Πία απεβίωσε κατά τον τοκετό στις 29 Σεπτεμβρίου 1882 στο Μπιαρίτς της Γαλλίας σε ηλικία 33 ετών. Τάφηκε στη Βίλα Μπορμπόνε κοντά στο Βιαρέτζο.

Παραπομπές

Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Ισπανίδες Ινφάντας
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Δούκισσες της Πάρμας
Ο Βασιλιάς

Ο Βασιλιάς είναι ελληνική δραματική ταινία του 2002 σε σκηνοθεσία του Νίκου Γραμματικού και σενάριο του ίδιου και του Νίκου Παναγιωτόπουλου.

Πλοκή
Ο Βαγγέλης μόλις αποφυλακίζεται, φεύγει από την Αθήνα και επιστρέφει στο χωριό του στην Πελοπόννησο. Ωστόσο, οι συγχωριανοί του τον αντιμετωπίζουν με καχυποψία και επιθετικότητα.

Διανομή

Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε τέσσερα Κινηματογραφικά Βραβεία Ποιότητας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: τρίτης καλύτερης ταινίας, καλύτερου ηθοποιού (Βαγγέλης Μουρίκης), σκηνογραφίας και ήχου.

Επίσης, κέρδισε τη Χρυσή Πυραμίδα στο φεστιβάλ του Καΐρου.

Παραπομπές

Ελληνικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες του 2002
Αλέξανδρος Σφόρτσα, καρδινάλιος

O Αλέξανδρος, ιταλ. Alessandro (1534 - 1581) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν Ιταλός επίσκοπος της Ρωμαϊκής Εκκλησίας και καρδινάλιος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν γιος τού Μπόζιο Β΄ κόμη της Σάντα Φιόρα ε Κοτίνιολα και της Κοστάντσα Φαρνέζε, νόθης κόρης τού καρδινάλιου Αλεσσάντρο (μετέπειτα πάπα Παύλου Γ΄). Καρδινάλιοι έγιναν επίσης ο αδελφός του Γκουίντο-Ασκάνιο, ο ανιψιός του Φραγκίσκος και ο μικρανιψιός του Φεντερίκο.

Απέκτησε τον ακαδημαϊκό τίτλο τού Μαγίστρου (διδάκτορος της Φιλοσοφίας), Στην αρχή της εκκλησιαστικής του σταδιοδρομίας έγινε παπικός εφημέριος (monsinior) και μετά γραφέας (scriptor) των αποστολικών επιστολών. Το 1554 έγινε κληρικός τού Αποστολικού Θαλάμου. Έγινε μέλος τού Συλλόγου (canon) της βασιλικής τού Αγ. Πέτρου το 1554. Ενεπλάκη σε ένα μικρό σκάνδαλο, όταν έκανε γαλλικά πλοία να ταξιδέψουν από τη Τσιβιταβέκια στη Γκαέτα, πράγμα που έκανε τον πάπα Παύλο Δ΄ να τού στερήσει τα αξιώματα και τις δωρεές. Όταν τα πλοία επέστρεψαν και μετά από παρέμβαση καρδιναλίων, ο πάπας τον αποκατέστησε στις πρότερες θέσεις του το 1557.

Το 1560 εξελέγη επίσκοπος της Πάρμα. Ονομάστηκε επιμελητής των προμηθειών (Praefectus annonae) το 1560. Το 1562-63 συμμετείχε στη Σύνοδο τού Τρέντο. Ο Πάπας Πίος Δ΄ τον έκανε καρδινάλιο-ιερέα στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο (Consistorium) το 1565· έλαβε τον ερυθρό πίλο και έγινε τιτουλάριος ιερέας τού ναού της Σάντα Μαρία ιν Βία Λάτα. Συμμετείχε στο Σύλλογο των καρδιναλίων (Conclave) το 1565/6, που εξέλεξε τον Πίο Ε΄. Μαζί με τους καρδιναλίους Τζοβάννι Ρίτσι, Τζοβάννι Φραντσέσκο Κομμενντόνε και Μαρκαντόνιο Μπόμπα ονομάστηκε από τον Πίο Ε΄ επιθεωρητής των ποταμών, πυλών και δημοσίων οδών της Ρώμης. Το 1570 ο πάπας τον ονόμασε απεσταλμένο του (legatus) με ιδιαίτερη αποστολή (a latere) στη Μπολόνα και τη Ρομάνια.

Συμμετείχε στο Σύλλογο των καρδιναλίων το 1572, που εξέλεξε τον Γρηγόριο ΙΓ΄. Ο νέος πάπας τον ονόμασε αρχιερέα της βασιλικής της Σάντα Μαρία Ματζόρε· κατά το Ιωβηλαίο τού 1575 άνοιξε την ιερή πόρτα εκεί. Ο Γρηγόριος ΙΓ΄ επίσης τον έκανε καρδινάλιο προστάτη της Ισπανίας. Πριν το 1573 παραιτήθηκε από την επισκοπή της Πάρμας. Ονομάστηκε έφορος (prefect) της Αποστολικής Σινιατούρα (ανώτατου εκκλησιαστικού δικαστηρίου) το 1575. Το 1580 ονομάστηκε παπικός απεσταλμένος στο Παπικό κράτος με την αρμοδιότητα να εξαλείψει τη ληστεία.

Απεβίωσε αιφνίδια στη Μακεράτα το 1581 και τάφηκε στο παρεκκλήσιο των Σφόρτσα στη βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζόρε.

Πηγές
 Biographical Dictionary of the Cardinals of the Holy Roman Church

Αναφορές

Οίκος των Σφόρτσα
Ιταλοί καρδινάλιοι
Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι  Πάρμας