joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μελιγαλάς

Ο Μελιγαλάς είναι κωμόπολη του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται στην περιοχή της Άνω Μεσσηνίας και αποτελεί το μεγαλύτερο εμπορικό και αγροτικό κέντρο της περιοχής. Χτισμένο στον λόφο του Προφήτη Ηλία, στην αριστερή όχθη του Παμίσου, σε εύφορη κοιλάδα. Τα περισσότερα σπίτια του χωριού είναι πέτρινα. Συνδέεται με αμαξιτούς δρόμους με την Καλαμάτα, τη Μεγαλόπολη και τις περιοχές της Β. Μεσσηνίας, καθώς και με το σιδηροδρομικό δίκτυο Πελοποννήσου, διαθέτοντας σταθμό, του άλλοτε σιδηροδρόμου ΣΠΑΠ.

Αποτελούσε έδρα του ομώνυμου Δήμου, ο οποίος το 1928 αριθμούσε 2.279 κατοίκους και στην απογραφή του 2001 αριθμούσε 1.426 κατοίκους, ενώ το 2011 ο πληθυσμός αριθμούσε 1.296 κατοίκους. Ο αριθμός των κατοίκων κατά την απογραφή του 2021 αριθμεί 1.221 κατοίκους. Πλέον ανήκει διοικητικά στον Δήμο Οιχαλίας.  Από το 1960 διέθετε πλήρες εξατάξιο γυμνάσιο, ειρηνοδικείο, αστυνομικό τμήμα, ταχυδρομείο, υποθηκοφυλακείο και δημοτικό σχολείο.

Εκκλησιαστικά αποτελεί ιδιαίτερη αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητρόπολης Μεσσηνίας. Ο μητροπολιτικός ναός της πόλης είναι αφιερωμένος στο Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Στον Μελιγαλά υπάρχει γήπεδο ποδοσφαίρου χωρητικότητας 2,000 θεατών, όπου εδρεύει ο Εθνικός Μελιγαλά και η Θύελλα Μερόπης.

Ιστορία 
Σύμφωνα με την απογραφή του 1940 ο Μελιγαλάς είχε πληθυσμό περίπου 3.000 κατοίκων. Κατά την κατοχή χρησιμοποιήθηκε ως βάση μιας ιταλικής καραμπινιερίας και μετά την ιταλική συνθηκολόγηση το Σεπτέμβριο του 1943 έγινε έδρα μιας διλοχίας της γερμανικής Βέρμαχτ. Ο Μελιγαλάς αποτελούσε θέση με ιδιαίτερη σημασία για τους Γερμανούς, καθώς επέτρεπε τον έλεγχο του δρόμου Καλαμάτας-Τρίπολης και ολόκληρης της προς νότον περιοχής και την άνοιξη του 1944 έγινε έδρα του Τάγματος Καλαμών (Μελιγαλά), ενός από τα πέντε Τάγματα Ασφαλείας που οργανώθηκαν και τέθηκαν υπό τη διοίκηση του Διονύσιου Παπαδόγγονα. Τον Απρίλιο ο ΕΛΑΣ προσέβαλε το Μελιγαλά, πραγματοποιώντας την πρώτη επίθεσή του σε πόλη που υπερασπιζόταν ισχυρή γερμανική φρουρά, αλλά η επίθεσή του αποκρούστηκε.

Η μάχη του Μελιγαλά 

Οι Γερμανοί εγκατέλειψαν τον Μελιγαλά στις 4.9.1944 και την Καλαμάτα την επομένη. Ο ΕΛΑΣ πολιόρκησε το χωριό, στο οποίο είχαν οχυρωθεί άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας και το κατέλαβε μετά απο τριήμερη πολιορκία (13-15.9.1944). Στη συνέχεια ακολούθησε η εκτέλεση πολλών αιχμαλώτων σε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα επεισόδια πριν από την έναρξη του Εμφυλίου. Σε μνημείο έξω από το χωριό είναι γραμμένα 787 ονόματα από 61 πόλεις και χωριά.

Νεότερη ιστορία

Δήμαρχοι Μελιγαλά

Υποσημειώσεις

Χωριά του νομού Μεσσηνίας
Δήμος Οιχαλίας
Λουδοβίκος Α΄ της Ισπανίας

Ο Λουδοβίκος Α΄ της Ισπανίας (ισπανικά: Luis I de España, πλήρες όνομα Λουδοβίκος-Φίλιππος της Ισπανίας) (25 Αυγούστου 1707 - 31 Αυγούστου 1724) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας, ήταν βασιλιάς της Ισπανίας. Βασίλεψε για επτά μήνες, μεταξύ 14 Ιανουαρίου και 31 Αυγούστου του 1724. 

Ο Λουδοβίκος Φίλιππος γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 25 Αυγούστου 1707 και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας και της πρώτης του συζύγου Μαρίας Λουίζας της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας. Διαδέχτηκε τον πατέρα του, μετά την παραίτηση εκείνου, αλλά απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα από ευλογιά. Μετά το θάνατό του, ο πατέρας του επέστρεψε στο θρόνο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1722 τη Λουίζα Ελισάβετ των Βουρβόνων (1709-1742), κόρη του Φιλίππου Β΄ της Ορλεάνης· η προίκα της ήταν τεράστια: 4.000.000 γαλλικές λίβρες. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πρόγονοι

Αναφορά

Βασιλείς της Ισπανίας
Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Πρίγκιπες των Αστουριών
Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών
Φερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας

Ο Φερδινάνδος ΣΤ΄ (Fernando VI de España, 23 Σεπτεμβρίου 1713 - 10 Αυγούστου 1759) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν βασιλιάς της Ισπανίας (1746 - 1759).

Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας, ιδρυτή του κλάδου των Βουρβόνων-Ισπανίας, πλάγιου κλάδου των Καπετιδών-Βουρβόνων της Γαλλίας, από την πρώτη σύζυγό του Μαρία-Λουίζα της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα-Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας.

Γεννήθηκε στη Μαδρίτη. Η νεανική του ζωή ήταν περιπετειώδης, αφού η δεύτερη σύζυγος τού πατέρα του, η Ελισάβετ Φαρνέζε, γυναίκα δεσποτική και φιλόδοξη, προσηλώθηκε αποκλειστικά στα δικά της παιδιά. Τα παιδιά τού συζύγου της από τον πρώτο του γάμο τα θεώρησε σαν εμπόδιο απέναντι στις φιλοδοξίες των δικών της, κάνοντας οτιδήποτε προκειμένου να τους προξενήσει ζημιά. Η μελαγχολία του πατέρα του την βοηθούσε μάλιστα στα σχέδια της, αφού -ανίκανος ο ίδιος- της είχε δώσει τις περισσότερες εξουσίες.

Νυμφεύτηκε (1729) τη Βαρβάρα των Μπραγκάνσα, μεγαλύτερη κόρη του  Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας. Αναφέρεται ότι την πρώτη φορά που συνάντησε τη σύζυγό του, έπαθε ένα ισχυρότατο σοκ.

Άτολμος βασιλιάς 
Ο Φερδινάνδος ΣΤ΄ ήταν -όπως και ο πατέρας του- μελαγχολικός, άτολμος και δύσπιστος για τις ικανότητες του. Την ατολμία του την έδειξε και στην πολιτική του, όπου στον πόλεμο μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας κράτησε ουδετερότητα, αρνούμενος να υποστηρίξει την πατρική του χώρα.

Ήταν πολύ διστακτικός στην λήψη αποφάσεων και αυτό είναι κάτι που επέτρεψε στον ικανότερο υπουργό του, μαρκήσιο Θένον ντε Σομοδεβίγια υ Βενγκοετσέα, να μπλεχτεί σε επικίνδυνες συνωμοσίες, αλλά τελικά απολύθηκε και φυλακίστηκε.

Το κυνήγι και η μουσική ήταν τα κυριότερα ενδιαφέροντά του· έγινε προστάτης τού διάσημου τραγουδιστή Φαρινέλλι, τα τραγούδια τού οποίου έδιωχναν τη μελαγχολία του. Με τον θάνατο της συζύγου του Βαρβάρας, περιέπεσε σε μία κατάσταση οριστικής τρέλας, που τον οδήγησε και στο δικό του τέλος σε έναν χρόνο. Δεν ήθελε κανένα ρούχο και περιφερόταν τις νύχτες στα πάρκα άπλυτος, αξύριστος, με τις πιτζάμες του.

Δεν άφησε παιδιά και τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Κάρολος Γ΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1729 τη Βαρβάρα των Μπραγκάνσα, κόρη του Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πρόγονοι

Αναφορές

|-

Βασιλείς της Ισπανίας
Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Πρίγκιπες των Αστουριών
Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών
Φίλιππος Α΄ της Πάρμας

Ο Φίλιππος (1720-1765) ιταλ. Filippo di Parma (15 Μαρτίου 1720 - 18 Ιουλίου 1765) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν δούκας της Πάρμας (1748 - 1765).

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος (2ος από τον 2ο γάμο) του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας από τη 2η σύζυγό του Ελισάβετ Φαρνέζε, κόρη του Οδοάρδου διαδόχου στο δουκάτο της Πάρμας. 

Στην Μαδρίτη ήταν ένα παιδί γνωστό για το μεγάλο ενδιαφέρον του στις τέχνες και την μουσική. Η μητέρα του ανήκε στην οικογένεια Φαρνέζε, η οποία διοικούσε το δουκάτο της Πάρμα, της Πλακεντίας και τις γύρω από αυτές περιοχές. Το δουκάτο της Πάρμας διοικήθηκε (1731 - 1735) από τον αδελφό του Κάρολο, ο οποίος το αντάλλαξε με την Αυστρία με το Βασίλειο των Δύο Σικελιών (1734-1759) στον πόλεμο της Πολωνικής διαδοχής. Ο αδελφός του έγινε ο Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας (1759-1788).

Δώδεκα χρόνια αργότερα, με την Συνθήκη του Εξ-λα-Σαπέλ (1748), η Αυστρία χάνει το δουκάτο και ο Φίλιππος γίνεται ο νέος δούκας, ιδρύοντας τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας.

Πεφωτισμένος ηγεμόνας, προστάτης των γραμμάτων, των τεχνών και της φιλοσοφίας, έδιωξε τους Ιησουίτες, ακολουθώντας τον δρόμο τού αδελφού του Καρόλου (1768). Πέθανε εντελώς ξαφνικά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ενώ συνόδευε την κόρη του, Μαρία-Λουίζα, που ταξίδευε στην Ισπανία για να παντρευτεί τον ινφάντη Κάρολο (Δ΄).

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1739 τη Λουίζα-Ελισάβετ των Βουρβόνων, κόρη του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και είχε τέκνα:
 Ισαβέλλα-Μαρία 1741-1763, παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Β΄ των Αψβούργων-Λωρραίνης αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.
 Φερδινάνδος 1751-1802, δούκας της Πάρμας.
 Μαρία-Λουίζα 1751-1891, παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ των Βουρβόνων-Ισπανίας βασιλιά της Ισπανίας.

Πρόγονοι

Αναφορές

Δούκες της Πάρμας
Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Δούκες της Γκουαστάλα
Μάριος Ποντίκας

Ο Μάριος Ποντίκας (1942 -17 Σεπτεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, πεζογράφος και διαφημιστής.

βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1942. Το 2005 έγινε μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος.

Έργα του 
 Η Πανοραμική Θέα μιας Νυκτερινής Εργασίας, ανέβηκε την περίοδο 1971-72 στο Θέατρο Στοά, Εκδ. Κάλβος
 Ο Λάκος και η Φάβα, Θέατρο Στοά 1972-73
 Το τρομπόνι, Δράμα 1973, Θεατρικό Εργαστήρι Θεσσαλονίκης 1973-74, Νέα Σκηνή Εθνικού Θεάτρου 1974, Ελληνικό Θέατρο Ελληνικής Κοινότητας της Στοκχόλμης 1976 Εκδ. Κάλβος
 Η Διαθήκη, Θεσσαλικό Θέατρο 1977 (εμπνευσμένο από το διήγημα του Δημήτρη Χατζή "Η Διαθήκη του καθηγητή")
 Θεατές, Θέατρο Στοά 1978, 79, Εκδ. Κέδρος
 Εσωτερικαί Ειδήσεις, Κωμωδία Θέατρο Στοά 1980
 Ο Γάμος, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν 1980, Εκδ. Κάλβος
 Δραπέτης Γηροκομείου, Διηγήματα, 1973, Εκδ. Κάλβος στη σειρά «Σύγχρονοι Έλληνες Πεζογράφοι»
 Η γυναίκα του Λωτ, Θέατρο Στοά 1980
 Ορθός λόγος, Δράμα 1987
 Κοίτα τους, Σάτιρα 1990
 Ο Δολοφόνος του Λάιου. 2004

Θεατρικές Παραστάσεις 
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων έργων του Μ. Ποντίκα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Μαρία Μπονέλου

Η Μαρία Μπονέλου (Αθήνα, 8 Δεκεμβρίου 1940 - Λάρισα, 30 Αυγούστου 2007) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Βιογραφία 
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ήταν παντρεμένη με τον Σωτήρη Μουστάκα και είχαν αποκτήσει μία κόρη, την Αλεξία, ηθοποιό και τραγουδίστρια της λυρικής.

Πέθανε τα ξημερώματα της 30ης Αυγούστου 2007 στην κλινική Αγία Φωτεινή στη Λάρισα καθώς έπασχε από Αλτσχάιμερ τα τελευταία χρόνια. Κηδεύτηκε από το Νεκροταφείο Χαλανδρίου δημοσία δαπάνη.

Φιλμογραφία 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου

Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Φραγκίσκος δε Πάουλα του Κάδιθ

Ο Φραγκίσκος δε Πάουλα, ισπαν. Francisco de Paula de Borbón (10 Μαρτίου 1794- 13 Αυγούστου 1865) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν δούκας του Κάδιθ.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας-Λουίζας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φιλίππου δούκα της Πάρμας. 

Κέρδισε τον τίτλο του πρίγκιπα (infante) της Ισπανίας και του δούκα του Κάδιθ χωρίς σημαντική πολιτική συμμετοχή.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1819 τη Λουίζα-Καρλόττα των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και είχε τέκνα:
 Ισαβέλλα-Φερδινάνδη 1821-1897, παντρεύτηκε τον Ιγνάτιο κόμη του Γκουρόβσκι από την Πολωνία.
 Φραγκίσκος δε Ασίς 1822-1902, δούκας του Κάδιθ. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας.
 Ερρίκος 1823-1870, δούκας της Σεβίλλης.
 Λουίζα-Θηρεσία 1824-1900, παντρεύτηκε τον Χοσέ-Μαρία Οσόριο ντε Μοσκόσο, δούκα της Σέσσα.
 Ιωσηφίνα-Φερδινάνδη 1827-1920, παντρεύτηκε τον Χοσέ Γουέγ.
 Φερδινάνδος 1832-1854, απεβίωσε 22 ετών.
 Μαρία-Χριστίνα 1833-1902, παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Σεβαστιανό των Βουρβόνων-Ισπανίας πρίγκιπα της Ισπανίας.
 Αμαλία 1834-1905, παντρεύτηκε τον Αδαλβέρτο των Βίττελσμπαχ πρίγκιπα της Βαυαρίας.
 Ντουάρτε-Φελίπε 1826-1830 απεβ. 4 ετών, Φρανθίσκο δε Ασίς 1820-1821, Τερέσα 1828-1829, απεβίωσαν νήπια.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Ισπανική τάξη ευγενών
Κάρολος των Βουρβόνων (1818-1861)

Ο Κάρολος-Λουδοβίκος, ισπαν. Carlos de Montemolín (31 Ιανουαρίου 1818 - 13 Ιανουαρίου 1861) από τον Οίκο των βουρβόνων-Ισπανίας ήταν κόμης του Μοντεμολίν και Καρλιστής διεκδικητής του βασιλείου της Ισπανίας από την εποχή παραίτησης του πατέρα του, οπότε πήρε και τον τίτλο του κόμη του Μοντεμολίν.

Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Κάρλος-Μαρία πρίγκιπα της Ισπανίας & κόμη της Μολίνα και της πρώτης συζύγου του Μαρία Φραγκίσκη της Μπραγκάνσα, κόρης του Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας. 

Ήταν ο υποκινητής του 2ου Καρλικού πολέμου (1847 - 1849). Αιχμάλωτος (1860) με τον αδελφό του Φερδινάνδο, σύντομα ελευθερώθηκαν. Απεβίωσε (1861) από ανεξήγητη ακόμη αιτία, μαζί με τη σύζυγό του Μαρία-Καρολίνα και τον αδελφό του Φερδινάνδο. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Χουάν κόμης του Μοντιθόν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1850 τη Μαρία-Καρολίνα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών. Δεν απέκτησε απογόνους.

Αναφορές

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Ισπανική τάξη ευγενών
Νάντια Μπγιόρλιν

Η Νάντια Αλεξάντρα Μπγιόρλιν (αγγλικά: Nadia Alexandra Björlin, 2 Αυγούστου 1980) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια με σουηδική και ιρανική καταγωγή.

Βιογραφία
Η Νάντια γεννήθηκε στο Νιούπορτ του Ρόουντ Άιλαντ στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά μεγάλωσε και παρέμεινε μέχρι την ηλικία των επτά στη Σουηδία. Πατέρας της ήταν ο Σουηδός συνθέτης Ουλφ Μπγιόρλιν (1933-1993). Η Ιρανικής καταγωγής μητέρα της, Φάρι, είναι διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων. Η Νάντια μιλάει Σουηδικά, Φαρσί και Αγγλικά ενώ τραγουδάει και σε πολλές άλλες γλώσσες. Η Νάντια είναι επίσης γνωστή για την υπέροχη υψίτονη (σοπράνο) φωνή της. Όταν μετακόμισε στη Φλόριντα φοίτησε, μαζί με τα αδέρφια της Ουλφ και Ζαν Πωλ, σε καλλιτεχνικό σχολείο όπου και διακρίθηκε στη μουσική και το θέατρο. Κατά το παρελθόν συμμετείχε και σε διαγωνισμούς ομορφιάς και το 1998 είχε εκλεχθεί 2η αναπληρωματική Μις Φλόριντα Τιν.

Σταδιοδρομία
Η πιο γνωστή δουλειά της Νάντια, τουλάχιστον για τις Η.Π.Α, είναι η σαπουνόπερα Μέρες αγάπης (Days Of Our Lives). Η πρώτη της εμφάνιση στη σειρά έγινε τον Δεκέμβριο του 1999 ερμηνεύοντας το ρόλο της Κλόε Λέιν, μιας δειλής και συνεσταλμένης κοπέλας με μεγάλα γυαλιά. Σταδιακά ο χαρακτήρας της άλλαξε και μεταμορφώθηκε σε μια πανέμορφη νεαρή γυναίκα που ερωτεύθηκε τον πλούσιο και δημοφιλή Φίλιπ Κιριάκις.

Η Νάντια εγκατέλειψε το καστ της σειράς για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2003 προκειμένου να ασχοληθεί με την καριέρα της στο χώρο του τραγουδιού. Ξαναγύρισε το Νοέμβριο του 2004 για να εγκαταλείψει και πάλι τη σειρά σχεδόν ένα χρόνο αργότερα. Ακολούθησαν σποραδικές εμφανίσεις σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές μεταξύ των οποίων οι Jake in Progress και Out of Practice.

Το 2007 συμμετείχε σε δύο κινηματογραφικές ταινίες. Το ανεξάρτητο φιλμ If I Had Known I was a Genius βγήκε στις αίθουσες για πρώτη τον Ιανουάριο του 2007 στο Φεστιβάλ του Σαντάνς με πρωταγωνιστές τους Γούπι Γκόλντμπεργκ, Σάρον Στόουν, Τάρα Ριντ και Μάρκους Ρέντμοντ. Στις 13 Απριλίου του 2007 έκανε πρεμιέρα η δεύτερη της ταινία για το 2007, το φιλμ Redline με συμπρωταγωνιστές τους Έντι Γκρίφιν και Νέιθαν Φίλιπς. Στην ταινία αυτή η Νάντια ερμηνεύει το ρόλο της Νατάσα, μια νεαρής γυναίκας παθιασμένης με τα γρήγορα αυτοκίνητα και τους αγώνες που είναι παράλληλα η τραγουδίστρια ενός μικρού ανεξάρτητου συγκροτήματος. Στην πορεία της ταινίας θα βρεθεί μπλεγμένη σε παράνομους αγώνες ταχύτητας που διοργανώνονται για τη διασκέδαση πολυεκατομμυριούχων που ψάχνουν ακραίες συγκινήσεις.

Φιλμογραφία
2008 : Jack Rio
2007 : Redline
2007 : If I Had Known I Was a Genius
2004 : Complete Savages (TV)
2002 : The Marriage Undone 
2001 : Soap Center (TV)
2001 : The Other Half (TV)
2000 : Search Party (TV)
1999-2005, 2008 - παρόν: Μέρες αγάπης (TV)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Nadia-Bjorlin.com - Επίσημη ιστοσελίδα 
H Νάντια στην IMDb
Η σελίδα της Νάντια στο MySpace.com

Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μεταφορικό RNA

Το μεταφορικό RNA ή tRNA (αγγλ.: transfer RNA) είναι μικρή αλυσίδα RNA, με μήκος 74-95 νουκλεοτιδίων, που μεταφέρει ειδικά αμινοξέα σε μια επεκτεινόμενη πολυπεπτιδική αλυσίδα στα ριβοσώματα του κυττάρου, με βάση τις οδηγίες του αγγελιαφόρου RNA. Έτσι γίνεται η πρωτεΐνοσύνθεση κατά τη διάρκεια της μετάφρασης στο κύτταρο. Είναι ένας τύπος μη κωδικοποιητικού RNA.

Το tRNA διαθέτει ειδικούς υποδοχείς για την πρόσδεση αμινοξέων καθώς και μια περιοχή αντικωδικονίου, για την αναγνώριση του τρέχοντος κωδικονίου στο αγγελιαφόρο RNA. Η αναγνώριση αυτή γίνεται με βάση τη συμπληρωματικότητα των βάσεων. Ένας τύπος tRNA αντιστοιχεί σε πολλά κωδικόνια αλλά μόνο σε ένα αμινοξύ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 tRNA could be the cause of heart attack
 Sprinzl tRNA compilation 
 Collection of tRNAs identified from complete genomes
 Molecule of the Month  © RCSB Protein Data Bank:
 Transfer RNA 
 Aminoacyl-tRNA Synthetases 
 Elongation Factors 

RNA
Ριβοσωμικό RNA

Το ριβοσωμικό RNA ή ορθότερα ριβοσωματικό RNA (συντομογρ. rRNA από το ribosomal RNA) είναι ένας τύπος RNA των ριβοσωμάτων που καταλύει την πρωτεϊνοσύνθεση στο κύτταρο. Τα ευκαρυωτικά ριβοσώματα αποτελούν το εργοστάσιο πρωτεϊνοσύνθεσης του κυττάρου και περιέχουν τέσσερα διαφορετικά μόρια rRNA: τα 18S, 5.8S, 28S, και 5S rRNA. Τρία από αυτά τα μόρια rRNA συντίθενται στον πυρηνίσκο του κυττάρου. Τα διαφορετικά είδη rRNA είναι πολυάριθμα στο κύτταρο και αποτελούν το 80% των ολικών RNA σε ένα τυπικό ευκαρυωτικό κύτταρο.
Στο κυτταρόπλασμα το ριβοσωμικό RNA συνδυάζεται με ειδικές πρωτεΐνες του πλάσματος και συνθέτουν ένα νουκλεοπρωτεϊνικό σύμπλεγμα που ονομάζεται ριβόσωμα. Το ριβόσωμα συνδέεται με το mRNA και είναι υπεύθυνο για την πρωτεϊνική σύνθεση, όπου και λαμβάνει χώρα. Ορισμένα ριβοσώματα μπορούν να είναι συνδεδεμένα με μία μονή αλυσίδα mRNA σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ribosomal RNA by Denis LJ Lafontaine and David Tollervey
 European database on small subunit ribosomal RNA
 Ribosomal Database Project II

RNA
Μη κωδικοποιητικό RNA

Μη κωδικοποιητικό RNA (ncRNA) είναι ένα μόριο RNA που δεν μεταφράζεται σε πρωτεΐνη, όπως το αγγελιαφόρο RNA (mRNA), αλλά έχει κάποιον άλλο λειτουργικό ρόλο στο κύτταρο. Τα πιο αντιπροσωπευτικά είδη μη κωδικοποιητικού RNA είναι το μεταφορικό RNA (tRNA) και το ριβοσωμικό RNA (rRNA), που παίζουν σημαντικό υποστηρικτικό ρόλο στην μετάφραση. Η περιοχή του γενετικού κώδικα όπου κωδικοποιείται ένα μη κωδικοποιητικό RNA (αντί για μία πρωτεΐνη), ονομάζεται «γονίδιο RNA».

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 διάφοροι νέοι τύποι μη κωδικοποιητικού RNA έχουν ανακαλυφθεί, ενώ οι επιστήμονες έχουν εξιχνιάσει τον ρόλο που παίζουν πολλοί από αυτούς. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 υπήρχαν ενδείξεις ότι η μεταγραφή στα κύτταρα των θηλαστικών (και ίσως και σε άλλα) ήταν πιο πολύπλοκη από ότι πιστευόταν ως τότε. Αυτό έδειξε ότι ο ρόλος του RNA είναι πολύ πιο ευρύς στη βιολογία και παίζει ενεργό ρόλο στη γονιδιακή ρύθμιση. Μια ιδιαίτερη ομάδα μη κωδικοποιητικού RNA είναι το μικρό RNA (μRNA), που ανακαλύφθηκε στον άνθρωπο και σε άλλους ευκαρυωτικούς οργανισμούς και παίζει κομβικό ρόλο στην ρύθμιση της λειτουργίας πολλών γονιδίων. Η σχετική θεωρία παρουσιάστηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Nature το 2006.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Comprehensive database of mammalian ncRNAs 
 The Rfam Database 
 Non-coding RNA database
 EumiR prediction of microRNA precursors based on Support Vector Machine.
 HairpinFetcher Prediction and analysis of hairpin forming potential in nucleic acids.
 RNA@IGIB* Wikiomics/RNA * miRacle Provides target search for microRNAs and other small non-coding RNAs based on an algorithm which incorporates RNA secondary structure.

RNA
Μοριακή γενετική
Νεφέλωμα

Νεφέλωμα (αρχ. ελλ. Νεφέλη, από τη λέξη Νέφος), στην  αστρονομία είναι ένα διαστρικό σύννεφο σκόνης, υδρογόνου, ηλίου και άλλων ιονισμένων αερίων. Αρχικά, νεφέλωμα ήταν ένα όνομα για κάθε αστρονομικό αντικείμενο διάχυτου και χαμηλής έντασης φωτός, συμπεριλαμβανομένων των γαλαξιών πέρα από το Γαλαξία μας. Ο γαλαξίας της Ανδρομέδας, για παράδειγμα, ονομαζόταν «το Νεφέλωμα της Ανδρομέδας» (και οι σπειροειδείς γαλαξίες σε γενικές γραμμές «σπειροειδή  νεφελώματα») πριν να επιβεβαιωθεί η αληθινή φύση των γαλαξιών στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Έντγουιν Χαμπλ και άλλους.

Τα νεφελώματα είναι χώρος γέννησης άστρων. Η γέννηση των αστέρων συμβαίνει όταν ένα γιγάντιο μοριακό νεφέλωμα, διαστάσεων εκατοντάδων ετών φωτός, που περιέχει κατά 90% άτομα υδρογόνου, 10% άτομα ηλίου, αλλά και βαρύτερα στοιχεία, καθώς επίσης και νερό, αμμωνία και οργανικές ενώσεις, καταρρέει εξαιτίας των δικών του βαρυτικών δυνάμεων. Καθώς, λοιπόν, καταρρέει και περιστρέφεται όλο και ταχύτερα, λογω του νόμου διατήρησης της στροφορμής, πλατύνεται και μετατρέπεται σε δίσκο. Στο κέντρο του συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο μέρος της ύλης και, έτσι, εμφανίζεται ο πρωτοαστέρας.

Οι κλασσικοί τύποι νεφελωμάτων είναι οι εξής:
 το διάχυτο νεφέλωμα (νεφέλωμα ανάκλασης, νεφέλωμα εκπομπής και σκοτεινό νεφέλωμα), η ευρύτερη κατηγορία νεφελωμάτων. Επίσης λέγεται και περιοχή ΗΙΙ, δηλαδή περιοχή με ιονισμένο υδρογόνο.
 το πλανητικό νεφέλωμα, είναι το νεφελώμα που δημιουργείται καθώς άστρο μικρής μάζας αποβάλλει τα εξωτερικά τοιχώματά του και μετατρέπεται σε λευκό νάνο. Στην πραγματικότητα είναι και αυτά περιοχές ΗΙΙ, αλλά είναι πιο πυκνές και πιο συμπυκνωμένες από τα διάχυτα νεφελώματα.
 το υπόλειμμα υπερκαινοφανούς, το οποίο δημιουργείται μετά από ένα υπερκαινοφανή αστέρα (σουπερνόβα). Αποτελεί ιδιαίτερο τύπο νεφελώματος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
Αστρονομία
Αλφόνσος των Αστουριών (1907-1938)

Ο Ινφάντης δον Αλφόνσο της Ισπανίας (10 Μαΐου 1907 - 6 Σεπτεμβρίου 1938) ήταν πρίγκιπας των Αστουριών ως διάδοχος του Ισπανικού θρόνου.

Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας και της Ευγενίας του Μπάττενμπερκ. Από την πλευρά της μητέρας του είχε κληρονομική την ασθένεια της αιμοφιλίας. Αυτός και ο μικρότερος αδελφός του Γκονθάλο φορούσαν ειδικά σακάκια, ώστε να προστατεύονται από αιματηρά ατυχήματα.

Τα πολιτικά προβλήματα άρχισαν όταν ο πατέρας του εκθρονίστηκε, έφυγε για την εξορία, και αποκαταστάθηκε η δημοκρατία στην Ισπανία (1931). Αποκήρυξε τα δικαιώματά του από τον Ισπανικό θρόνο για λογαριασμό του δεύτερου αδελφού του Χάιμε της Σεγόβια (1933), προκειμένου να παντρευτεί μια κοινή θνητή, την Εδελμίρα-Ιγνάθια-Αδριάνα Σαμπέδρο-Ρομπάτο, παίρνοντας τον τίτλο του κόμη της Κοβαδόνγα. Χώρισαν το 1937.

Το 1938 πέθανε από αυτοκινητιστικό δυστύχημα σε ηλικία 31 ετών, αφού το αυτοκίνητο που οδηγούσε έπεσε πάνω σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο. Αρχικά τα τραύματα δεν φαίνονταν θανάσιμα, αλλά τα μετέτρεψε σύντομα η αρρώστια της αιμοφιλίας που είχε εκ γενετής. Ο αδελφός του, Χάιμε που ήταν κωφός εκ γενετής, αμέσως αρνήθηκε τον τίτλο του πρίγκιπα των Αστουριών (διαδόχου της Ισπανίας), που μεταβιβάστηκε στον μικρότερο αδελφό τους Χουάν, πατέρα του τέως βασιλιά Χουάν Κάρλος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1933 την Εδελμίρα, κόμισσα της Κοβαδόνγα, κόρη του Λουθιάνο Πάβλο Σαμπέδρο υ Οθέχο. Διαζεύχθηκαν το 1937. Αυτή απεβίωσε το 1994, 88 ετών.

Το 1937 ο Αλφόνσος έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μάρτα Έστερ Ροκαφόρτ-Αλτουθάρρα, αλλά διαζεύχθηκαν 6 μήνες μετά, το επόμενο έτος. Οκτώ μήνες μετά απεβίωσε ο Αλφόνσος και το 1993 η Μάρτα-Έστερ, 80 ετών.

Αναφορές

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Πρίγκιπες των Αστουριών
Σάλμα Χάγιεκ

Η Σάλμα Χάγιεκ Χιμένες (ισπανικά: Salma Hayek Jiménez, γενν. 2 Σεπτεμβρίου 1966) είναι Μεξικανή ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1966 στο Μεξικό. Κόρη ενός Λιβανέζου πατέρα και μιας Ισπανίδας μητέρας, καθιερώθηκε ως η πρώτη Μεξικανή ηθοποιός που έγινε αναγνωρίσιμη στα κινηματογραφικά στούντιο του Χόλυγουντ, έπειτα από την Ντολόρες Ντελ Ρίο. Στα πρώτα της βήματα στην υποκριτική, εξελίχθηκε ως αναγνωρίσιμη ηθοποιός σαπουνόπερας στο Μεξικό, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, αποφάσισε να μεταβεί στο Λος Άντζελες. Εκεί την ανακαλύπτει ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ και κερδίζει τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία Desperado. Η επιτυχία της ταινίας την βοήθησε ώστε να καθιερωθεί στον χώρο. Η μέγιστη διάκρισή της, ήταν η υποψηφιότητά της για το βραβείο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου στην ταινία Φρίντα το 2002.

Τον Ιανουάριο του 2012, τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Νικολά Σαρκοζί με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής, σε ειδική εκδήλωση μαζί τον σύζυγό της Φρανσουά Πινό, με το οποίο σήμερα έχει μια κόρη.

Ταινίες 
 La chispa de la vida (2011)
 Americano (2011)
 Puss in Boots (2011)
 Grown Ups (2010)
 Cirque Du Freak: The Vampire's Assistant (2009)
 Across the Universe (2007)
 "Ugly Betty" (2006-2007)
 Lonely Hearts (2006)
 Ask the Dust (2006)
 Bandidas (2006)
 Sian Ka'an (2005)
 After the Sunset (2004)
 Once Upon a Time in Mexico (2003)
 Spy Kids 3-D: Game Over (2003)
 "Saturday Night Live" 2003)
 Frida(2002
 In the Time of the Butterflies
 Hotel (2001)
 Traffic (2000)
 Gran vida, La (2000)
 Chain of Fools (2000)
 Timecode (2000)
 Wild Wild West (1999)
 Coronel no tiene quien le escriba, El (1999)
 Dogma (1999)
 The Faculty (1998)
 The Velocity of Gary (1998)
 54 (1998)
 Breaking Up (1997)
 The Hunchback (1997)
 Fools Rush In (1997)
 Sistole Diastole (1997)
 Fled (1996)
 From Dusk Till Dawn (1996)
 "Vuelo del águila, El" (1996)
 Follow Me Home (1996)
 Fair Game (1995)
 Four Rooms (1995)
 Desperado (1995)
 Callejón de los milagros(1995)
 Roadracers (1994)
 "Rebel Highway" 1994)
 Cherry Street, South of Main (1994)
 "The Sinbad Show" (1993)
 Mi vida loca (1993
 "Nurses" 1992)
 "Dream On" , 1992)
 "Street Justice" 1992)
 "Teresa" (1989
 "Nuevo amanecer, Un" (1988)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η 

Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου
Ριβόσωμα

Το ριβόσωμα είναι μικρό κυτταρικό σωματίδιο. Ο κύριος ρόλος του είναι η συμβολή του στη σύνθεση πρωτεϊνών. 
Τα ριβοσώματα αποτελούνται από πρωτεΐνες και RNA. Σε αυτά γίνεται η σύνθεση των πρωτεϊνών. Τα ριβοσώματα υπάρχουν ελεύθερα στο κυτταρόπλασμα ή στο αδρό ενδοπλασματικό δίκτυο.

Ανακάλυψη των ριβοσωμάτων 
Τα ριβοσώματα αποτελούν σημαντικές δομικές μονάδες του κυττάρου. Παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά στα μέσα των 1950 από τον Ρουμάνο βιολόγο Γκεόργκε Παλάντε στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο και χαρακτηρίσθηκαν σαν πυκνά μόρια ή οργανίδια, μελέτη που του χάρισε το Νόμπελ. Ο όρος ριβόσωμα προτάθηκε από τον επιστήμονα Ρίτσαρντ Μπ. Ρόμπερτς το 1958.

Περιγραφή 
Τα ριβοσώματα είναι περίπου 20 nm σε διάμετρο και αποτελούνται από 65% ριβοσωμικό RNA και 35% ριβοσωμικές πρωτεΐνες που είναι γνωστές σαν ριβονουκλεοπρωτεΐνες. Στο ριβόσωμα το αγγελιοφόρο RNA (mRNA) μεταφράζεται ώστε να κτιστεί η πολυπεπτιδική αλυσίδα π.χ. μια πρωτεΐνη χρησιμοποιώντας αμινοξέα που μεταφέρονται με το μεταφορικό RNA (tRNA). Το ριβόσωμα μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα τεράστιο ένζυμο αλλά παρότι ότι περιέχει πολλές πρωτεΐνες, οι ενεργοί υποδοχείς του αποτελούνται από RNA. Έτσι τα ριβοσώματα ταξινομούνται σήμερα σαν ριβόζυμα.

Ρόλος 
Τα ριβοσώματα κτίζουν πρωτεΐνες χρησιμοποιώντας γενετικές πληροφορίες που βρίσκονται στο αγγελιοφόρο RNA. Τα ελεύθερα ριβοσώματα αιωρούνται στο κυτταρόπλασμα ή συνδέονται με το ενδοπλασματικό δίκτυο ή στην πυρηνική μεμβράνη. Δεδομένου ότι τα ριβοσώματα είναι ριβοζύμες θεωρούνται ότι είναι εξελικτική μορφή του RNA.

Ενώ η κατάλυση του πεπτιδικού δεσμού ενέχει την υδροξυλίωση του C2' του φωσφόρου της αδενοσίνης του tRNA με έναν μηχανισμό παλινδρόμησης πρωτονίων, η συνολική λειτουργία των ριβοσωμάτων (π.χ. μετακίνηση) εξαρτάται από τις αλλαγές της πρωτεϊνικής διάταξης. Η δομή και λειτουργία των ριβοσωμάτων και των συνδεδεμένων μορίων που είναι γνωστά σαν συσκευή μετάφρασης αποτέλεσε το επίκεντρο επιστημονικής μελέτης από το 1920 και αποτελεί ακόμα και σήμερα πεδίο ιδιαίτερα ενεργής μελέτης.

Υπομονάδες 
Τα ριβοσώματα αποτελούνται από 2 υπομονάδες που συνδέονται μεταξύ τους και συνεργάζονται στην μετάφραση του mRNA σε πολυπεπτιδική αλυσίδα κατά τη διάρκεια της πρωτεϊνοσύνθεσης. Στα προκαρυωτικά κύτταρα οι υπομονάδες αποτελούνται απο1-2 ενώ τα ευκαρυωτικά κύτταρα από 1 έως 3 πολύ μεγάλα μόρια RNA (ριβοσωμικό RNA ή rRNA) και πολλά μικρότερα πρωτεϊνικά μόρια. Μελέτες με κρυσταλλογραφία ότι δεν υπάρχουν ριβοσωμικές πρωτεΐνες κοντά στο σημείο αντίδρασης της σύνθεσης της πολυπεπτιδικής αλυσίδας. Αυτό το εύρημα υπαινίσσεται ότι τα πρωτεϊνικά συστατικά των ριβοσωμάτων δρουν περισσότερο εμμέσως σαν το σκελετό που ίσως ενισχύει την ικανότητα του rRNA να συνθέτει πρωτεΐνες παρά άμεσα με το να συμμετέχουν στην κατάλυση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 70S Ribosome Architecture Animation of a working ribosome. Requires the Chime browser plugin from this site (where registration is required).
 Lab computer simulates ribosome in motion
 Information on ribosomes
 Molecule of the Month  © RCSB Protein Data Bank:
 Ribosome 
 Elongation Factors 

Κυτταρικά οργανίδια
RNA
Πρωτεΐνες
Παντελής Οικονόμου

Ο Παντελής Οικονόμου (γενν. στην Αθήνα, 20 Δεκεμβρίου 1950) είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1950. Είναι πτυχιούχος Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών και μεταπτυχιακό (Master of Science) στην  Επιχειρησιακή Έρευνα (Operational Research) του Πανεπιστημίου του Σάσσεξ (University of Sussex). Έχει δεκαπέντε χρόνια επαγγελματικής δραστηριότητας ως διευθυντικό στέλεχος σε ελληνικές και ξένες επιχειρήσεις, ενώ τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται επαγγελματικά ως σύμβουλος επιχειρήσεων.

Έχει αναπτύξει πολιτική δραστηριότητα από το 1974 ως μέλος του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ). Έχει διατελέσει μέλος της Κεντρικής Επιτροπής από το 1ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1984 και του Εκτελεστικού Γραφείου από το 1989. Στις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1996, εκλέχτηκε βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθήνας.

Διατέλεσε γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας, μέλος των Επιτροπών Θεσμών και Διαφάνειας και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων. Ήταν επίσης Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας με το Κοινοβούλιο της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Σήμερα είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Το 2001 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του πρώτου εσωκομματικού ρεύματος του κινήματος, των Ελλήνων Σοσιαλιστών, των οποίων είναι σήμερα εκπρόσωπος. Δραστηριοποιείται στους κόλπους της Ελληνικής Δημοκρατικής Εταιρίας (ΕΔΕΤ), χώρου πολιτικής διάσκεψης και δράσης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα

Βουλευτές Α' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Οικονομικών
Ενδοκυττάρωση

Η ενδοκυττάρωση (ή αλλιώς ενδοκύτωση) είναι μια μη εκλεκτική διαδικασία εγκόλπωσης ουσιών. ή μικροοργανισμών, που η πρόσληψή τους μέσω της πλασματικής μεμβράνης των κυττάρων καθίσταται αδύνατη, ιδιαίτερα για μακρομόρια όπως πρωτεΐνες, πολυσακχαρίτες ή πολυνουκλεοτίδια.Για την συγκεκριμένη λειτουργία απαιτείται να προσφερθεί ενέργεια.

Γενικά 
Υλικά από τον εξωκυττάριο χώρο καθώς επίσης και από την έξω επιφάνεια της κυτταρικής μεμβράνης, μπορούν να ενσωματωθούν μέσα στο κύτταρο με μια διαδικασία εγκόλπωσης που πραγματοποιείται συνήθως πάνω στην επιφάνεια του κυττάρου μέσω της διαδικασίας που ονομάζεται ενδοκυττάρωση. Το τμήμα της κυτταρικής μεμβράνης εγκολπώνεται και συνενώνεται στα δύο άκρα του δημιουργώντας ένα ενδοκυτταρικό κυστίδιο ή, όπως αλλιώς λέγεται, ένα ενδόσωμα. Αυτό είναι ένα μικρό, σφαιρικό σωματίδιο, το οποίο περιβάλλεται από απλή μεμβράνη. Το υλικό που έχει εγκλειστεί μέσα σε ένα τέτοιο κυστίδιο στη συνέχεια μπορεί να υποστεί επεξεργασία μέσα στο κύτταρο με τη βοήθεια των ενζύμων που περιέχονται στα λυσοσώματα.

Διάκριση 
Η ενδοκύττωση διακρίνεται ανάλογα στην κυτταροποσία (pinocytosis) και την κυτταροφαγία ή φαγοκυττάρωση (phagocytosis). Η διάκριση των δύο βασικών αυτών τύπων γίνεται με κριτήριο το μέγεθος του κυστιδίου που περικλείει το εισερχόμενο σώμα. Ειδικότερα στην κυτταροποσία η διάμετρος του σχηματιζόμενου κυστιδίου δεν ξεπερνά τα 150 nm, ενώ του φαγοκυτταρικού κυστιδίου ξεπερνά τα 250 nm.

Αντίστροφη διεργασία 
Ο αντίστροφος της ενδοκυττάρωσης μηχανισμός, δηλαδή της αποβολής ουσιών, ονομάζεται εξωκυττάρωση και αναφέρεται στη συνένωση ενός κυστιδίου που περιβάλλεται από μεμβράνη, με την επιφανειακή κυτταρική μεμβράνη με σκοπό την απέκκριση του περιεχομένου του στον περιβάλλοντα εξωκυττάριο χώρο. Αυτή η συνένωση των δύο μεμβρανών έχει επίσης ως αποτέλεσμα την ενσωμάτωση ενός νέου μεμβρανικού τμήματος στην επιφάνεια του κυττάρου.

Πηγές 
 Δημ. Παλαφούτας - Αλεξ. Πανταζίδης "Βιολογία" Εκδ. Πατάκη Αθήνα 1999.

Βιβλιογραφία 
 Φ. Καφάτος "Εισαγωγή στη σύγχρονη βιολογία" Εκδ. Διογένης 1976
 Ι. Γ. Γεωργάτσος "Βιοχημεία" ΑΠΘ 1980
 Λ. Μαργαρίτης "Κυτταρική βιολογία" Εκδ. Επτάλοφος ΑΒΕΕ 1985
 Εκδοτική Αθηνών "Γενική Βιολογία" 1989
 Γ.Ν. Θωμόπουλος, "Βιολογία Κυττάρου", University Studio Press, (Θεσσαλονίκη 1990)
 Ν.Σ. Χριστοδουλάκης "Σύγχρονη Βιολογία" Εκδ. Πατάκη  1994.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ενδοκυττάρωση (Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ιατρική Σχολή)

Κυτταρικές διεργασίες
Μοριακή Βιολογία

de:Membrantransport#Endozytose
Πρίαμος

Ο Πρίαμος ήταν πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, βασιλιάς της Τροίας, γιος του βασιλιά Λαομέδοντα. Νέος ακόμη είδε την πρώτη καταστροφή της πόλης του, τον πήραν αιχμάλωτο αλλά αργότερα εξαγοράστηκε και ανοικοδόμησε την Τροία κάνοντάς την ισχυρή και πλούσια. Από την εξαγορά του αυτή πήρε και το όνομα «Πρίαμος», δηλαδή «αγορασμένος», ενώ μέχρι τότε ονομαζόταν Ποδάρκης. Είχε πολλές γυναίκες και ευνοούμενες, μεταξύ των οποίων σημαντικότερη ήταν η Εκάβη με την οποία έκανε και τα περισσότερα παιδιά. Ήταν πατέρας 50 παιδιών, τα ονόματα των οποίων αναφέρονται σχεδόν όλα από την παράδοση. Περιγράφεται ως καλός, δίκαιος και αγαπητός στον λαό του βασιλιάς. Η προσωπικότητα και ο πόνος του περιγράφονται σε μια από τις ωραιότερες σκηνές της Ιλιάδας, στην εξαγορά του σώματος του νεκρού αγαπημένου γιου του, του Έκτορα. Πέθανε κατά την άλωση της Τροίας από το χέρι του γιου τού Αχιλλέα, του Νεοπτόλεμου, πλάι στον οικογενειακό βωμό, αρνούμενος να αντισταθεί.

Μόνο μετά το θάνατο του γιου του Έκτορα φαίνεται η μαχητικότητα και η αποφασιστικότητα του γέρου βασιλιά. Για πρώτη φορά τότε τον βλέπουμε να χάνει και την ψυχραιμία του και τη συνηθισμένη ευγένεια που τον διέκρινε, όταν συντετριμμένος από το χαμό του γιου του τα βάζει με όποιον βλέπει μπροστά του και φέρεται άπρεπα. Μετά από αυτή την έκρηξη οργής και πόνου κάνει κάτι που απαιτεί πραγματικά πολύ θάρρος. Πηγαίνει μέσα στη νύχτα στο στρατόπεδο των Αχαιών, για να ζητήσει από τον Αχιλλέα να του δώσει το νεκρό Έκτορα για να τον θάψει μ' όλες τις πρέπουσες τιμές. Μπροστά στην τόση γενναιότητα ακόμη και ο ίδιος ο Αχιλλέας έμεινε άφωνος.

Συνταύτιση με τα κείμενα των Χετταίων

Υπάρχει η πιθανότητα ο ομηρικός Πρίαμος να είναι ο ηγεμών της Βιλούσα (Fίλιον -Τροία) Piyama -Inarash που συμμετείχε στην περίφημη μάχη του Καντές (1274 π.Χ.) με 500 άρματα και 5.000 πεζούς στο πλευρό των επικυριάρχων του Χετταίων. Ούτως άλλως το όνομα Piyama σημαίνει στην διάλεκτο των Λουβίων «δώρο» ότι περίπου και το όνομα Πρίαμος που σημαίνει «αγορασμένος».

Παραπομπές

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 884 Πρίαμος (884 Priamus) της Τρωικής Ομάδας, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1917, πήρε το όνομά του από τον μυθικό βασιλιά.

Πριαμος
Πριαμος
Νεοπτόλεμος (μυθολογία)

Ο Νεοπτόλεμος (< νέος + πτόλεμος (πόλεμος) "ο νεαρός πολεμιστής, που είναι νέος στη μάχη") ήταν πρόσωπο της Ελληνικής Μυθολογίας. Σύμφωνα με την παράδοση ήταν γιος του Αχιλλέα και της Δηιδάμειας, κόρης του Λυκομήδη.

Ο μύθος
Ο Νεοπτόλεμος, ο οποίος ονομαζόταν και Πύρρος (στα Κύπρια  Έπη ), ανατράφηκε στο ανάκτορο του παππού του στη Σκύρο ο Νεοπτόλεμος συμμετείχε στον πόλεμο της Τροίας με τον πατέρα του τον Αχιλλέα.
Σύμφωνα με κάποιο χρησμό, η Τροία δεν θα κυριευόταν χωρίς τη βοήθεια ενός απογόνου του Αιακού, και τελικά στον πόλεμο βρέθηκαν όχι ένας αλλά τρεις απόγονοι του Αιακού μαζί τους και ο Πάτροκλος, εξάδελφος του Αχιλλέα, γιος του Μενοίτιου που ήταν αδελφός του Πηλέα πατέρα του Αχιλλέα, ο Πάτροκλος πέθανε στην μάχη παριστάνοντας τον Αχιλλέα, έτσι έμειναν δύο απόγονοι του Αιακού στον πόλεμο, οι οποίοι βρέθηκαν μέσα από τα μεγάλα τείχη μέσω του Δούρειου Ίππου.

Ο Νεοπτόλεμος επέζησε στον τρωικό πόλεμο και αναδείχτηκε ήρωας στην άλωση της Τροίας όπως και ο πατέρας του Αχιλλέας, ο οποίος όμως πέθανε όταν τον χτύπησε στην φτέρνα του βέλος προερχόμενο από τον Πάρι. Ο Νεοπτόλεμος σκότωσε τον Πρίαμο και τον γιο του Έκτορα, Αστυάνακτα, ενώ φέρεται να θυσίασε στον τάφο του πατέρα του την κόρη του Πριάμου Πολυξένη και να πήρε μαζί του ως λάφυρο τη σύζυγο του Έκτορα, Ανδρομάχη.

Για την επιστροφή του υπάρχουν διάφορες παραδόσεις. Σύμφωνα με μια εκδοχή εγκαταστάθηκε στην Ήπειρο, όπου έγινε βασιλιάς των Μολοσσών, ενώ μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου νυμφεύτηκε την κόρη του Μενέλαου και της Ελένης, Ερμιόνη, την οποία όμως ο πατέρας της είχε προηγουμένως υποσχεθεί στον Ορέστη. Ο τελευταίος φέρεται να τον σκότωσε στους Δελφούς, όπου έλεγαν πως υπάρχει και ο τάφος του Νεοπτολέμου, ενώ οι κάτοικοι της περιοχής τον λάτρευαν ως ήρωα. Ο Παυσανίας αναφέρει πως ο Νεοπτόλεμος σκοτώθηκε από ιερέα του Απόλλωνα πάνω στην εστία του ναού του.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο τάφος του Νεοπτόλεμου βρισκόταν κοντά στην είσοδο του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, αργότερα όμως τα λείψανά του μεταφέρθηκαν σε τέμενος που αφιερώθηκε στη μνήμη του..

Τέμενος του Νεοπτόλεμου
Βρισκόταν στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών και ήταν αφιερωμένο στον Νεοπτόλεμο. Βρισκόταν στο ύψος του ναού του Απόλλωνα, βορειοανατολικά αυτού, στα δυτικά της Στοάς του Αττάλου., δίπλα από το ανάθημα του τετράρχη της Θεσσαλίας, Δαόχου Β'. Το τέμενος ήταν περίβολος και είχε διαστάσει 11x7 μέτρα. Εντός αυτού, υπήρχε ο τάφος του Νεοπτόλεμου καθώς και βωμός στον βόρειο τοίχου της περιβόλου. Κατά το 338 π.Χ., μετά τη μάχη της Χαιρώνειας είχε ανακαινιστεί από τους Θεσσαλούς, οι οποίοι τιμούσαν ιδιαίτερα τον Νεοπτόλεμο.

Δείτε επίσης
 Άλωση της Τροίας (Πολύγνωτος), αναπαράσταση πανοραμικής τοιχογραφίας μεγαλογραφίας του φημισμένου αρχαίου έλληνα ζωγράφου Πολύγνωτου.
 Ο Νεοπτόλεμος έδωσε το όνομά του στον αστεροειδή 2260 Νεοπτόλεμο (2260 Neoptolemus) της Τρωικής Ομάδας, που ανακαλύφθηκε το 1975.
 Νεοπτολέμειος τιμωρία.

Παραπομπές 

Τρωικός Πόλεμος
Μυθικοί βασιλείς της Ηπείρου
Λουδοβίκος Φερδινάνδος της Γαλλίας

Ο Λουδοβίκος, Δελφίνος της Γαλλίας (Louis de France, 4 Σεπτεμβρίου 1729 - 20 Δεκεμβρίου 1765) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν ο μεγαλύτερος και μοναδικός επιζήσας γιος του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Λεστσύνσκα και πατέρας τριών Γάλλων βασιλέων (Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, Λουδοβίκος ΙΗ΄, Κάρολος Ι΄).

Ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος γεννήθηκε στα Ανάκτορα των Βερσαλλιών μετά πολλές αποτυχημένες προσπάθειες της μητέρας του για την απόκτηση γιου. Η αναγγελία της γέννησής του έγινε δεκτή σε ολόκληρη τη Γαλλία με τεράστιο ενθουσιασμό, αφού ήταν ακόμα νωπές οι τραγικές μνήμες στα τέλη της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄ (1710-1715) όπου κινδύνευσε να ξεκληριστεί ολόκληρη η βασιλική οικογένεια. Προκλήθηκε ενθουσιασμός με πυροτεχνήματα και ζητωκραυγές σε όλες τις πόλεις της Γαλλίας, και πήρε τον τίτλο του Δελφίνου (του διαδόχου του γαλλικού θρόνου). Βαπτίσθηκε όπως όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, αρχικά ανεπίσημα και σε ηλικία επτά ετών επίσημα με το όνομα Λουδοβίκος, με νονό τον ξάδελφό του Λουδοβίκο, Δούκα της Ορλεάνης.

Από μικρός έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον στις στρατιωτικές τέχνες και απογοητεύτηκε έντονα όταν ο πατέρας του αρνήθηκε (1744) να τον πάρει μαζί του στον Πόλεμο της Αυστριακής διαδοχής. Στο Μετς την ίδια χρονιά ο Βασιλιάς αρρώστησε βαριά και ο Δελφίνος παρακούοντας τις πατρικές εντολές έσπευσε κοντά του. Ήταν μια απερίσκεπτη ενέργεια που θα μπορούσε να έχει επιφέρει τον θάνατο Βασιλιά και Διαδόχου. Έκτοτε οι σχέσεις τους ψυχράνθηκαν, παρά την μεγάλη αγάπη που έδειχνε ως τότε ο Βασιλιάς για τον γιο του.

Ήταν καλλιεργημένος πρίγκηπας με ενδιαφέροντα στη μελέτη, τη μουσική, το κυνήγι και τις συζητήσεις. Παράλληλα ήταν και πολύ πιστός χριστιανός, όπως η μητέρα του και οι αδελφές του, κάτι που δεν συνέβαινε με τον μάλλον άθεο και γυναικά πατέρα του. Πέθανε από φυματίωση σε ηλικία 36 ετών πριν και από τους δύο γονείς του.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1744 τη Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων, κόρη του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας, και απέκτησαν μια κόρη:

 Μαρία Θηρεσία (1746 - 1748).

Η Μαρία Θηρεσία πέθανε το 1746 κατά τη γέννηση της κόρης τους

Νυμφεύτηκε το 1747 σε δεύτερο γάμο την Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας, κόρη του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας, και είχε τέκνα:

θνησιγενής γιος (30 Ιανουαρίου 1748).
θνησιγενής γιος (10 Μαϊου 1749).
Μαρία Ζεφυρίνα (1750-1755).
Λουδοβίκος Ιωσήφ (1751-1761), Δούκας της Βουργουνδίας.
θνησιγενής κόρη (9 Μαρτίου 1752).
Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ (1754-1793), Βασιλιάς της Γαλλίας.
Λουδοβίκος ΙΗ΄ (1755-1824), Βασιλιάς της Γαλλίας.
Κάρολος Ι΄ (1757-1836), Βασιλιάς της Γαλλίας.
θνησιγενής γιος (1756).
Κλοτίλδη (1759-1802), παντρεύτηκε τον Κάρολο Εμμανουήλ Δ΄ της Σαρδηνίας.
θνησιγενής κόρη (1762).
Ελισάβετ (1764-1794), απεβίωσε στη γκιλοτίνα.

Οίκος των Βουρβόνων
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Νίκος Ε. Πολίτης

Ο Νίκος Πολίτης ήταν συγγραφέας, δημοσιογράφος, ιστορικός της Πάτρας και ιστορικός του αθλητισμού. 

Έχει γράψει πολλά βιβλία, όλα σχετικά με την Πάτρα και την ιστορία της. Σαν πηγές χρησιμοποιούσε το μουσείο τύπου της πόλης κάνοντας πολύχρονες και χρονοβόρες έρευνες. Τα βιβλία του ήταν απλά, λιτά, χωρίς καμία πρόθεση εντυπωσιασμού και ευχάριστα στην ανάγνωση. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ιστορικούς της Πάτρας μαζί με τον Στέφανο Θωμόπουλο και τον Κώστα Τριανταφύλλου.

Βιβλία του 

 Ο Ηλίας Α. Συνοδινός (Μώμος Πατρεύς) και οι σάτιρές του, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2001. ISBN 9608411122.
 Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Β΄, Από την εποχή του Τόφαλου ως την ίδρυση της Παναχαϊκής, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1997. ISBN 960716492X.
 Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Α΄, Η πρώτη δεκαετία 1891-1900, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1994. ISBN 9607164911.
 Οι Ολυμπιακοί αγώνες του 1896, όπως τους έζησαν Έλληνες και ξένοι, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1996.
 Οι πρώτοι φωτογράφοι της Πάτρας (1860-1900), Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1997. ISBN 9607164687.
 Οι ωραίοι τρελοί της Πάτρας. Ντόρος και λαϊκοί τύποι, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1999. ISBN 960-7960-33-Χ.
 Πατρινολογήματα, Τόμος Γ΄, Ο καθημερινός βίος στην Πάτρα άλλοτε. Οι πατρινές και η χειραφέτησή τους, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2004. ISBN 9608260639.
 Πατρινολογήματα, Τόμος Β΄, Άγνωστα ή ελάχιστα γνωστά γεγονότα που συνέβησαν στην Πάτρα, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2003. ISBN 960-8260-38-8.
 Πατρινολογήματα, τόμος Α΄, Η Πάτρα και οι Πατρινοί παλαιοτέρων εποχών, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2003. ISBN 9608260388.
 Το Καρναβάλι της Πάτρας, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1987. 
 Β έκδοση, Εκδόσεις Πικραμένος, Πάτρα 2015 ISBN 9789606628634. 
 Χρονικό του Πατραϊκού τύπου (1840-1940), Πάτρα 1984.

Παραπομπές

Πηγές 
Οι ωραίοι τρελοί της παλιάς Πάτρας, ντόρος και λαϊκοι τύποι, Νίκου Πολίτη,  Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1999. ISBN 960-7960-33-Χ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιβλία του Ν. Πολίτη στο floras fun

Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες δημοσιογράφοι
Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς

Η Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς (Κ.Ε.Δ.Α.) ήταν μια ελληνική πολιτική οργάνωση, που συμμετείχε στο Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Η Κ.Ε.Δ.Α. ιδρύθηκε το 2000, από μια ομάδα στελεχών που αποσπάστηκε από το Κ.Κ.Ε., όπως οι: Γιάννης Θεωνάς (πρώην ευρωβουλευτής του Κ.Κ.Ε.) και Μήτσος Κωστόπουλος (πρώην πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του Κ.K.E.). Εντούτοις ο Κωστόπουλος, αποχώρησε από την Κ.Ε.Δ.Α. τον Μάιο του 2007.

Το 2010, η Κ.Ε.Δ.Α. μαζί με την Κ.Ο.Ε. αποφάσισαν να αντικαταστήσουν τις εφημερίδες τους (Ενότητα και Αριστερά αντίστοιχα) με μια νέα εφημερίδα που θα εκφράζει τον ευρύτερο χώρο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Το νέο εγχείρημα που έκανε την εμφάνισή του τον Φλεβάρη του 2010 ονομάστηκε Δρόμος της Αριστεράς.

H KEΔΑ ήταν η τελευταία συνιστώσα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., καθώς δεν αυτοδιαλύθηκε το 2013, με το μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο φορέα, ούτε αποχώρησε με τη διάσπασή του το 2015.

Ο Γιάννης Θεωνάς διατέλεσε βουλευτής Β΄ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ κατά την περίοδο 2015-2019.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δρόμος της Αριστεράς

Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ
Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Καταργημένα κομμουνιστικά κόμματα της Ελλάδας
Αστέρας Πατρών

Ο Αστέρας ήταν αθλητικός σύλλογος στην Πάτρα με τμήματα ποδοσφαίρου, κλασσικού αθλητισμού, πετοσφαίρισης και καλαθοσφαίρισης. Ιδρύθηκε το 1939 από μέλη που αποχώρησαν από τον Ηρακλή Πατρών. Αυτοί ήταν οι Θ. Καραχάλιος, Ν. Βαρυμπόπης, Σταύρος Κωστής, Βασ. Διονυσόπουλος και Χρ. Τσεντούρος.

Ποδόσφαιρο 
Συμμετείχε πρώτη φορά στην Α΄κατηγορία της Αχαΐας το 1943-44. Το πρωτάθλημα του 1943-44 έγινε κατά τη διάρκεια της κατοχής και διοργανώθηκε από την ένωση ελλήνων αθλητών, μέχρι την 3η αγωνιστική ο Αστέρας ήταν 1ος στην βαθμολογία 2 βαθμούς μπροστά από την Παναχαϊκή, αλλά το πρωτάθλημα διεκόπη λόγω διαφωνίας του παραρτήματος της Ε.Ε.Α. με τα κεντρικά στην Αθήνα. Ο Αστέρας αγωνίστηκε σε όλα τα πρωταθλήματα Α΄κατηγορίας της ΕΠΣ Πατρών μέχρι το 1959 που συγχωνεύτηκε με την Δόξα Πατρών και ιδρύθηκε ο Πατραϊκός Ο.Φ.. Η συγχώνευση ήταν επιτυχημένη αφού ο Πατραϊκός έφτασε μέχρι την Β΄Εθνική.

Ο Αστέρας διατηρούσε και Β' ομάδα όπου συμμετείχε στο τοπικό πρωτάθλημα Γ΄κατηγορίας το 1946, 1947 και το 1948.

Η πορεία του

Τμήμα πετοσφαίρισης 
Το τμήμα βόλεϋ του Αστέρα αγωνίστηκε στα περισσότερα προπολεμικά και μεταπολεμικά τοπικά πρωταθλήματα της Πάτρας. Το 1940 έπαιξε στην τελική φάση του Πανελλήνιου πρωταθλήματος, μαζί με τον Π.Ο.Π. και την ΕΑΠ, διεκδικώντας τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας. Στους αγώνες συμμετείχαν 10 ομάδες και ο Αστέρας έχασε από τον Ιωνικό με 2-0 και την Νέα Σμύρνη επίσης με 2-0.

Τμήμα κλασσικού αθλητισμού 
Το τμήμα κλασσικού αθλητισμού του Αστέρα με πολλές συμμετοχές σε πανελλήνια πρωταθλήματα. Μεγάλυτερος αθλητής που ανέδειξε ο σύλλογος ήταν ο Γ. Πετρόπουλος 2ος πανελληνιονίκης στο άλμα εις ύψος.

Τμήμα Καλαθοσφαίρισης 
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης αγωνίστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα της Τ.Ε. ΣΕΓΑΣ χωρίς να καταφέρει να διακριθεί σε πανελλήνιο επίπεδο.

Αναφορές

Πηγές 

 Τάσσος Σταθόπουλος, Αχαϊκό Ποδόσφαιρο. Εκατόν Είκοσι Χρόνια (1891-2010), Εκδόσεις "Γιάννης Πικραμένος", Πάτρα 2010 ISBN 978-968-6628-27-6
 εφημερίδα Πελοπόννησος, φύλλο 14 Ιουλίου 1957 από το Μουσείο τύπου Πατρών. Αφιέρωμα στο Αστέρα.

Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης
Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η.
Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Π.
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Ευανθία Στιβανάκη

Η Ευανθία Στιβανάκη είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια στο τμήμα Θεατρικών σπουδών του Πανεπιστήμιου Αθηνών. 

Γεννήθηκε και κατοικεί στην Πάτρα. Εκτός από θεατρολόγος είναι σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Αγορά στην Πάτρα. Είναι επίσης αναπληρωματικό μέλος του διοικητικού Συµβουλίου της ∆ΕΠΑΠ. Κατά καιρούς έχει συνεργαστεί με τους Σταμάτη Κραουνάκη, Αλεξάνδρα Λαδυκού κ.ά.

Θεατρικά έργα της 
Ο άντρας και ο Έρως
Η Καλλιπάτειρα στο Φως της Ολυμπίας
Θα υπογράφω Λούι (θεατρική διασκευή)

Βιβλία 
Θεατρική ζωή, κίνηση και δραστηριότητα στην Πάτρα από το 1828 έως το 1900, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2001, ISBN 9789608681446.  
Πάτρα: Από την αρχαιότητα έως σήμερα, Εκδόσεις Κότινος, Αθήνα 2005. (Το συνέγραψε με άλλους συγγραφείς)

Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Έλληνες σκηνοθέτες
Ερρίκος του Αρτουά

Ο Ερρίκος Ε΄ της Γαλλίας (29 Σεπτεμβρίου 1820 – 24 Αυγούστου 1883) από τον Οίκο των Βουρβόνων, υπήρξε  Βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας για 7 μέρες (2 - 9 Αυγούστου 1830) ενώ ήταν γνωστός και  ως Kόμης του Σαμπόρ, όπως είναι περισσότερο γνωστός (Henri, comte de Chambord). Έγινε νόμιμος διεκδικητής του γαλλικού στέμματος από το 1844 μέχρι τον θάνατό του, όταν τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης (Γ΄) των Βουρβόνων-Ισπανίας.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ο Ερρίκος Κάρολος Φερδινάνδος Μαρία Θεόδωρος ήταν ο υστερότοκος γιος του Καρόλου Φερδινάνδου του Μπερρύ, και της Καρολίνας Φερδινάνδης Λουίζας των δύο Σικελιών, και εγγονός του Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας. Γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1820 στο Παρίσι, στο Ανάκτορο Κεραμεικού, λίγους μήνες μετά τη δολοφονία του πατέρα του, χωρίς να παραβρεθεί στο δωμάτιό του κανένα μέλος της βασιλικής οικογένειας, κάτι που προκάλεσε κατάπληξη στους οπαδούς του Δούκα της Ορλεάνης. Πήρε τον τίτλο του δούκα του Μπορντώ και ονομάστηκε «θεόσταλτος» διότι, χωρίς τη γέννησή του, η κύρια βασιλική γραμμή θα είχε αφανιστεί.

Κηρύχθηκε βασιλιάς μετά την παραίτηση του παππού και του θείου του, αλλά το μικρό παιδί βασίλευσε μόνο επτά ημέρες, αφού το συμβούλιο της επανάστασης έδωσε το στέμμα στον Λουδοβίκο Φίλιππο του Οίκου της Ορλεάνης. Το 1836, με τον θάνατο του παππού του, απέκτησε δια βίου τον τίτλο του μνηστήρα του θρόνου, από την πλευρά της νόμιμης γραμμής της δυναστείας, και οι οπαδοί του ονομάσθηκαν «Νόμιμοι», προκειμένου να ξεχωρίσουν από τους «Ορλεανιστές» τους οπαδούς του διαδόχου Φιλίππου, Δούκα της Ορλεάνης. Οι οπαδοί του ήταν πολύ λιγότεροι, λόγω της αντιπάθειας που είχε στον λαό ο παππούς του και ο θείος του. Ο Ερρίκος προτίμησε τελικά τον τίτλο του Κόμη του Σαμπόρ.

Οριστική αποτυχία της παλινόρθωσης της μοναρχίας 

Μετά την ήττα των Γάλλων στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο και την πτώση του Ναπολέοντα Γ΄, το 1870, σχηματίστηκε μια προσωρινή Τρίτη Δημοκρατία η οποία επέτρεψε στους βασιλικούς να επανέλθουν στη χώρα. Οι βασιλικοί είχαν την πλειοψηφία στο Εθνικό Συμβούλιο και ο Ερρίκος ήταν έτοιμος να επανέλθει στον θρόνο. Οι Ορλεανιστές συμφώνησαν με τις αξιώσεις του, γιατί γνώριζαν ότι δεν είχε παιδιά, οπότε με τον θάνατό του αυτοί θα ήταν οι διάδοχοι. Αλλά, το 1871, η παράλογη απαίτηση του Ερρίκου να αντικατασταθεί η εθνική σημαία της Γαλλίας, η γνωστή Τρικολόρ, με την παλιά άσπρη με τον εραλδικό κρίνο ανέτρεψε την υπέρ του κατάσταση.

Σταδιακά, η κοινή γνώμη είχε στραφεί υπέρ της εγκαθίδρυσης νέας δημοκρατίας, με πρόεδρο τον Αντόλφ Τιέρ, ενώ ο Ερρίκος έμεινε κοροϊδευτικά στη μνήμη των Γάλλων ως αναστηλωτής της Τρίτης Δημοκρατίας ή Γάλλος Ουάσινγκτον.

Οικογένεια 
Το 1846, νυμφεύτηκε τη 2η εξαδέλφη του Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Φραγκίσκου Δ΄ της Μόντενα· δεν απέκτησαν απογόνους.

Οίκος των Βουρβόνων
Μονάρχες της Γαλλίας