joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ικάριος ο Λακεδαιμόνιος

Ο Ικάριος ο Λακεδαιμόνιος ήταν γιος του Περιήρους ή του Οιβάλου, βασιλιά της Σπάρτης, και της Γοργοφόνης, κόρης του Περσέα. Από τον πατέρα του ήταν απόγονος του ήρωα Λακεδαίμονα. Αδέλφια του Ικάριου ήταν οι Αφαρέας, Λεύκιππος και Τυνδάρεως. Ανάμεσα στα παιδιά του Ικαρίου ήταν και η Πηνελόπη, δηλαδή ο Ικάριος υπήρξε πεθερός του Οδυσσέα.

Ο Ικάριος και ο Τυνδάρεως εκδιώχθηκαν από τον ετεροθαλή αδελφό τους Ιπποκόωντα, οπότε κατέφυγαν στην Πλευρώνα, στο ανάκτορο του Θεστίου, όπου παρέμειναν και τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει τους γείτονες εχθρούς του. Αργότερα, ο Ηρακλής σκότωσε τον Ιπποκόωντα και τους γιούς του, και επανέφερε τον Τυνδάρεω στον θρόνο της Σπάρτης. Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, ο Ικάριος παρέμεινε στην Ακαρνανία, όπου πήρε ως σύζυγό του την Πολυκάστη, κόρη του Λυγαίου, και απέκτησαν τρία παιδιά: την Πηνελόπη, τον Αλυζέα και τον Λευκάδιο. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Ικάριος επέστρεψε στη Σπάρτη μαζί με τον αδελφό του και νυμφεύθηκε μια Ναϊάδα, την Περίβοια, αποκτώντας μαζί της 6 παιδιά: την Πηνελόπη (και πάλι), τον Θόαντα, τον Δαμάσιππο, τον Αλήτη, τον Περίλεω και τον Ικεύσιμο.

Για τη μονάκριβη κόρη του, την Πηνελόπη, ο Ικάριος διοργάνωσε αγώνες δρόμου και την πάντρεψε με τον νικητή, τον Οδυσσέα. Το πιθανότερο όμως είναι ότι ο Οδυσσέας είχε πάει στη Σπάρτη ως μνηστήρας της Ωραίας Ελένης και, όταν είδε το πλήθος των άλλων μνηστήρων της, σκέφθηκε να διαλέξει κάποια άλλη για σύζυγο αντί να έχει να αναμετρηθεί με τόσους άλλους. Πήρε λοιπόν την υπόσχεση από τον Τυνδάρεω ότι θα μεσολαβούσε για την Πηνελόπη, ενώ ο Οδυσσέας με την εξυπνάδα του θα του έλεγε ποια λύση έπρεπε να δώσει στο ζήτημα των μνηστήρων της Ελένης. Μετά τον γάμο του Οδυσσέα και της Πηνελόπης, ο Ικάριος ζήτησε να μείνει κοντά τους. Ο Οδυσσέας αρνήθηκε και ο Ικάριος, επιμένοντας, άρχισε να τρέχει πίσω από το άρμα με το οποίο το ανδρόγυνο έφευγε για την Ιθάκη, παρακαλώντας την Πηνελόπη να κατεβεί και να γυρίσει πίσω. Τελικά ο Οδυσσέας χάνοντας την υπομονή του στάθηκε σε ένα σημείο που απείχε τριάντα στάδια από τη Σπάρτη και ζήτησε από την Πηνελόπη να επιλέξει ανάμεσα σε αυτόν και στον πατέρα της. Η Πηνελόπη αισθάνθηκε ντροπή και σε απάντηση σκέπασε με ένα πέπλο το πρόσωπό της, υπονοώντας με αυτό ότι ήθελε να ακολουθήσει τον σύζυγό της αλλά ντρεπόταν να το πει στον πατέρα της. Τότε ο Ικάριος κατάλαβε την επιθυμία της και υπεχώρησε. Αργότερα, στο μέρος όπου έγινε αυτό το περιστατικό, ο Ικάριος ανέγειρε ιερό ή άγαλμα της θεάς Αιδούς (= ντροπής), της τροφού της θεάς Αθηνάς.

Μία καθαρά τοπική παράδοση των Λακεδαιμονίων αναφέρει ότι ο Ικάριος συμμάχησε με τον άλλοτε εχθρό του, τον Ιπποκόωντα, και έδιωξαν μαζί τον Τυνδάρεω από τη Σπάρτη.

Στο Μουσείο του Βερολίνου βρίσκεται αγγείο με παράσταση του Ικάριου, έργο του αγγειοπλάστη του 5ου αιώνα π.Χ. Ιέρωνα.

Πηγή
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

ΙκαριοςΛα
Αρχαίοι Σπαρτιάτες

Μυθολογία της αρχαίας Σπάρτης
Εύρυτος του Άκτορα

Ο Εύρυτος ήταν ο ένας από τους δύο Μολίονες, γιος του Άκτορα και αδελφός του Κτέατος. Ο Εύρυτος πήρε ως σύζυγό του τη Θηραιφόνη, τη θυγατέρα του Δεξαμενού, βασιλέα της Ωλένου (Παυσανίας, Ε 3,3), και έγινε έτσι πατέρας του Θαλπίου, ενός από τους ηγέτες των Επειών.

Πηγή 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

ΕυρυτοςΑκτο
Ευρυτ
Στέφανος Β΄ του Μπλουά

Ο Στέφανος Β΄ του Μπλουά ή Στέφανος Β΄ Ερρίκος (Étienne II de Blois, 1045 - 19 Μαΐου 1102) κόμης του Μπλουά και του Σαρτρ (1089 - 1102) ήταν γιος και διάδοχος του Θεοβάλδου Γ΄ του Μπλουά και της Γαρσίνδης του Μαιν. Απαριθμείται ως Στέφανος Β΄ ακολουθώντας τον Στέφανο Α΄, κόμη του Τρουά. Ο πατέρας του είχε δώσει στον Στέφανο από το 1074 την διοίκηση των εδαφών του Μπλουά και του Σαρτρ ενώ βρισκόταν σε προχωρημένη ηλικία, με τον θάνατο του (1089) ορκίστηκε επίσημα κόμης, ήταν ο πατέρας του βασιλιά Στεφάνου της Αγγλίας. 
Νυμφεύτηκε στο Σαρτρ (1080) την Αδέλα της Νορμανδίας κόρη του Γουλιέλμου του Κατακτητή.

Ο Στέφανος συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία σαν ένας από τους αρχηγούς της, έγραφε συνέχεια γράμματα γεμάτα από ενθουσιασμό στην σύζυγο του Αδελαΐδα για να της αναφέρει τις επιτυχίες του, ήταν αρχηγός του στρατού των Σταυροφόρων στην πολιορκία της Νίκαιας (1097). Επέστρεψε μετά την μακρά πολιορκία της Αντιόχειας (1098) έχοντας εκπληρώσει πολλούς από τους στόχους του αλλά απέτυχε στον κύριο στόχο της Σταυροφορίας να ανακαταλάβει τα Ιεροσόλυμα από τους Μουσουλμάνους. Μετά από πιέσεις της συζύγου του Αδελαΐδας προκειμένου να πετύχει το κύριο σκοπό του αποφάσισε να πραγματοποιήσει νέα Σταυροφορία (1101), πολέμησε γενναία στην μάχη του Ράμλα (1102) αν και 57 ετών και έπεσε στο πεδίο της μάχης.

Οικογένεια

Με την σύζυγο του Αδελαΐδα της Νορμανδίας απέκτησε: 

 Γουλιέλμος π. 1085-π. 1150, κόμης του Συλλύ.
 Θεοβάλδος Β΄ 1090-1152, κόμης της Καμπανίας.
 Εύδης, απεβ. νέος.
 Στέφανος π. 1092/96-1154, βασιλιάς της Αγγλίας.
 Λουκία-Ματθίλδη/Μαώ, παντρεύτηκε τον Ριχάρδο των Αβράνς κόμη του Τσέστερ.
 Αγνή, παντρεύτηκε τον Ούγο Γ΄ κύριο του Λε Πυζέ.
 Ελεονώρα, παντρεύτηκε τον Ραλφ Α΄ των Καπετιδών κόμη του Βερμαντουά.
 Αλίκη, παντρεύτηκε τον Ρενώ Γ΄ του Ζουανί.
 Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Μίλο Β΄ κύριο του Μονλερύ.
 Ερρίκος, επίσκοπος του Γουίντσεστερ
 Ουμβέρτος, απεβ. νέος.

Του αποδίδεται επίσης ένα μη νόμιμο τέκνο:
 (νόθη) Έμμα, παντρεύτηκε τον Χέρμπερτ καγκελάριο του θησαυροφυλακίου του Γουίντσεστερ και είχε τέκνο:
 Γουλιέλμος, αρχιεπίσκοπος της Υόρκης, αλλά σύγχρονες έρευνες απέδειξαν, ότι είχε διαφορετική πατρότητα.

Παραπομπές

Πηγές
Cartier, Étienne (1846) Recherches sur les monnaies au type chartrain frappées à Chartres, Blois, Vendoîns, Chateaudum, Nogent-le-Rotrou (Ferche), St. Aignan, Celles, Romorantin, Brosse, etc. Rollin, Paris
Davis, R. H. C. King Stephen 1135–1154, Third Edition London: Longman 1990
Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007)
Tyerman, Christopher, God's war: a new history of the Crusades, (Harvard University Press, 2006)

Κόμητες του Μπλουά
Κόμητες της Σαρτρ
Γάλλοι Σταυροφόροι
Οίκος του Μπλουά
Ιερό Προσκύνημα Αγίας Μαρκέλλας Χίου

Το Ιερό Προσκύνημα Αγίας Μαρκέλλας είναι μία μονή του νομού Χίου. Σήμερα στη μονή δεν υπάρχουν μοναχές.

Η θέση της μονής
Το Ιερό Προσκύνημα απέχει 6 χιλιόμετρα από τη Βολισσό και 45 από την πόλη της Χίου. Βρίσκεται στον τόπο, όπου σύμφωνα με την παράδοση μαρτύρησε η Αγία Μαρκέλλα, περί το 1500 μ.Χ.

Ο ναός είναι χτισμένος σε κόλπο ανάμεσα σε τεράστια αιωνόβια πλατάνια. Σε κοντινή απόσταση από το ναό βρίσκεται ο τόπος μαρτυρίου της αγίας, όπου μέσα από τα βράχια αναβλύζει αγίασμα. Στον περίβολο του ναού υπάρχουν παλιά κελιά, που σήμερα χρησιμοποιούνται ως ξενώνες και προσφέρουν δωρεάν κατάλυμα στους προσκυνητές.

Ιερά Πανήγυρις
Το πανηγύρι του Προσκυνήματος πραγματοποιείται κάθε χρόνο στις 22 Ιουλίου. 

Το πανηγύρι αυτό είναι το μεγαλύτερο παγχιακό πανηγύρι. Αποτελεί πόλο έλξης για μεγάλο πλήθος προσκυνητών που συρρέουν από διάφορα μέρη της χώρας για να τιμήσουν τη μνήμη της αγίας. 

Σύμφωνα με την παράδοση την ημέρα εκείνη η θάλασσα, που βρίσκεται πλησίον του προσκυνήματος παίρνει ένα σκούρο, σχεδόν κόκκινο χρώμα, όπως το αίμα της Αγίας, που χύθηκε στα νερά αυτά. Μέσα στα πλαίσια του γιορτής, οι προσκυνητές ζώνουν το ναό με  κερένιες κλωστές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 ChiosOnline

Μονές της Χίου
Δήμος Χίου
Αυτοκράτορας

Ένας αυτοκράτορας είναι ένας Μονάρχης, και συνήθως η κυρίαρχη εξουσία μιαςΑυτοκρατορίας ή άλλου είδους αυτοκρατορικής σφαίρας. Οι αυτοκράτορες γενικά αναγνωρίζονται ως η υψηλότερη μοναρχική τιμή και αξία, ξεπερνώντας τους βασιλιάδες. Στην Ευρώπη, ο τίτλος του Αυτοκράτορα χρησιμοποιείται από τον Μεσαίωνα, που θεωρείται εκείνη την εποχή ισότιμος ή σχεδόν ίσος με την αξιοπρέπεια του Πάπα λόγω της θέσης του τελευταίου ως ορατού αρχηγού της Εκκλησίας και πνευματικού ηγέτη του Καθολικού τμήματος της Δυτικής Ευρώπης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ian Mladjov's site at University of Michigan:
Monarchs (chronology and genealogy)
Monarchs (more genealogy)

 
Ηγέτες
Πολιτική φιλοσοφία
Αυτοκρατορικοί τίτλοι
Προσεταιριστική ιδιότητα

Στα μαθηματικά, η προσεταιριστική ιδιότητα είναι ιδιότητα των πράξεων μεταξύ δύο αριθμών (δυαδική πράξη). Λέμε ότι μια πράξη είναι προσεταιριστική, στην περίπτωση που όταν τελείται δύο φορές σε συνέχεια, η σειρά με την οποία οι πράξεις αυτές εκτελούνται δεν επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια, η επιλογή των παρενθέσεων στην έκφραση των δύο πράξεων δεν επηρεάζει το αποτέλεσμα.

Για παράδειγμα, στην πρόσθεση παρατηρώντας τις ισότητες:
 (5+2)+1 = 7 + 1 = 8
 5+(2+1) = 5 + 3 = 8
βλέπουμε ότι η αλλαγή των παρενθέσεων δεν επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα.

Το γεγονός αυτό δεν εξαρτάται από τις συγκεκριμένες τιμές 5, 2 και 1 του παραδείγματος, αλλά ισχύει για όλους τους πραγματικούς αριθμούς. Επομένως, λέμε ότι "η πρόσθεση πραγματικών αριθμών έχει την προσεταιριστική ιδιότητα".

Πρακτικά αυτό εξυπηρετεί μερικές φορές π.χ. για να προσθέσουμε νοητά τους αριθμούς 5 + 4 + 5 + 10 + 2 με μεγαλύτερη ευκολία. Μπορούμε να σκεφτούμε «5 συν 5 συν 10 ίσον είκοσι» και «4 συν 2 ίσον έξι» επομένως το σύνολο είναι είκοσι έξι, αντί να μπλεχτούμε με πράξεις όπως 5 συν 4 ίσον 9 συν 5 ίσον 14 κλπ.

Στην Αριθμητική, οι πράξεις της πρόσθεσης και του πολλαπλασιασμού έχουν την ιδιότητα αυτή.
Ο ΜΚΔ καθώς και το ΕΚΠ έχουν αυτήν την ιδιότητα.

Δείτε επίσης 
 Αντιμεταθετική ιδιότητα
 Ουδέτερο στοιχείο

Αφηρημένη άλγεβρα
Στοιχειώδης άλγεβρα
Κάλι Γιούγκα

Το Κάλι Γιούγκα (κυριολεκτικά "Εποχή του Κάλι" ή "Εποχή της φαυλότητας") είναι ένα από τα τέσσερα στάδια της ανάπτυξης από τα οποία διέρχεται ο κόσμος, ως μέρος του κύκλου των Γιούγκα κατά τις Ινδουιστικές γραφές. Τα άλλα τρία είναι: Σατύα Γιούγκα, Τρέτα Γιούγκα και Ντβαπάρα Γιούγκα. Κατά το Σουρύα Σιντάντα, μια αστρονομική πραγματεία που αποτελεί τη βάση για όλα τα Ινδουιστικά και το Βουδιστικά ημερολόγια, το Κάλι Γιούγκα ξεκίνησε τα μεσάνυχτα στις 18 Φεβρουαρίου του 3102 π.Χ. σύμφωνα με το προληπτικό Ιουλιανό ημερολόγιο ή στις 14 Ιανουαρίου του 3102 π.Χ. κατά το προληπτικό Γρηγοριανό Ημερολόγιο. Θεωρείται επίσης από πολλούς Ινδουιστές ότι είναι η στιγμή που ο Κρίσνα έφυγε για την κατοικία του. Το Κάλι Γιούγκα θεωρείται παραδοσιακά ότι διαρκεί 432.000 χρόνια. Το Κάλι Γιούγκα αναγνωρίζεται ακόμη και αναφέρεται από τον Σιχισμό στο Γκουρού Γκράνθ Σαχίμπ. 

Οι περισσότερες ερμηνείες των Ινδουιστικών γραφών πιστεύουν ότι η Γη είναι ήδη στο Κάλι Γιούγκα, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι η Γη βρίσκεται τώρα στην αρχή του Ντβαπάρα Γιούγκα. Οι Ινδουιστές πιστεύουν ότι ο ανθρώπινος πολιτισμός εκφυλίζεται πνευματικά καθ' όλη τη διάρκεια του Κάλι Γιούγκα. Αναφέρεται ως η Σκοτεινή Περίοδος, κυρίως γιατί οι άνθρωποι βρίσκονται όσο πιο μακριά είναι δυνατό από το Θεό. Η παρακάτω περιγραφή του Κάλι Γιούγκα είναι μια ένδειξη της ερμηνευτικής του σημασίας για τη σύγχρονη ύπαρξη.

Ο Ινδουισμός γενικά παρομοιάζει την ηθική με ένα ταύρο που λέγεται Ντάρμα. Στο Σατιά Γιούγκα, το πρώτο στάδιο ανάπτυξης, ο ταύρος είχε τέσσερα πόδια, και σε κάθε εποχή η ηθική μειώνεται κατά ένα τέταρτο. Ως την εποχή της Κάλι, η ηθική θα έχει μειωθεί στο ένα τέταρτο σε σχέση με την χρυσή περίοδο. Επομένως, ο ταύρος θα έχει μόνο ένα πόδι, και η ηθική θα υστερεί στους ανθρώπους.

Το Κάλι Γιούγκα συνδέεται με τον δαίμονα της αποκάλυψης Κάλι, ο οποίος δεν πρέπει να συγχέεται με τη θεά Κάλι, καθώς αυτές είναι διαφορετικές λέξεις στη Σανσκριτική γλώσσα. Το "Κάλι" στο Κάλι Γιούγκα σημαίνει "διαμάχη, διχόνοια, διένεξη ή ανταγωνισμός," ενώ η Θεά "Καάλι" σημαίνει "χρόνος".

Παραπομπές 

Ινδουισμός
Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου

Τα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου (αγγλ. European Film Awards) είναι τα σημαντικότερα κινηματογραφικά βραβεία σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Παρομοίως με τα Όσκαρ για τα βραβεία αποφασίζει μια ακαδημία, η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου, γι' αυτό και πολύ συχνά αποκαλούνται "Ευρωπαϊκά Όσκαρ". Οι βραβεύσεις περιορίζονται στο Ευρωπαϊκό σινεμά, με ταινίες, σκηνοθέτες και ηθοποιούς από τη γηραιά ήπειρο.

Αν και εξαιρετικά δημοφιλή τα πρώτα χρόνια μετά τη θέσπιση τους το 1988 στα μέσα της δεκαετίας του '90 γνώρισαν μια κάμψη στο ενδιαφέρον του κόσμου για να επανέλθουν και πάλι στο προσκήνιο στις αρχές τις νέας χιλιετίας. Η αρχική τους ονομασία ήταν Βραβεία Felix αλλά σύντομα αλλάχτηκε σε European Film Awards.

Οι πόλεις που φιλοξενούν τη διοργάνωση εναλλάσσονται. Φιλοξενούνται κάθε δύο χρόνια στο Βερολίνο, ενώ ενδιάμεσα φιλοξενούνται από κάποια άλλη ευρωπαϊκή πόλη. Βραβεία απονέμονται σε περισσότερες από δέκα κατηγορίες με πιο σημαντικό αυτό της Ταινίας της Χρονιάς.

Ταινία της Χρονιάς 
 1988 -  Μικρή ιστορία για ένα φόνο (Δεκάλογος 5) του Κριστόφ Κισλόφσκι
 1989 -  Τοπίο στην ομίχλη του Θεόδωρου Αγγελόπουλου
 1990 -  Ανοιχτές πόρτες του Τζιάνι Αμέλιο
 1991 -  Ριφ-Ραφ του Κεν Λόουτς
 1992 -  Ο κλέφτης των παιδιών του Τζιάνι Αμέλιο
 1993 -  Ούργκα - Η γη του έρωτα του Νικήτα Μιχαλκόφ
 1994 -  Lamerica του Τζιάνι Αμέλιο
 1995 -  Γη και ελευθερία του Κεν Λόουτς
 1996 -  Δαμάζοντας τα κύματα του Λαρς Φον Τρίερ
 1997 -  Άντρες με τα όλα τους του Πίτερ Κατανέο
 1998 -  Η Ζωή Είναι Ωραία του Ρομπέρτο Μπενίνι
 1999 -  Όλα για τη μητέρα μου του Πέδρο Αλμοδόβαρ
 2000 -  Χορεύοντας στο σκοτάδι του Λαρς Φον Τρίερ
 2001 -  Αμελί του Ζαν Πιέρ Ζενέ
 2002 -  Μίλα της του Πέδρο Αλμοδόβαρ
 2003 -  Good Bye Lenin! του Βόλφγκανγκ Μπέκερ
 2004 -  Μαζί ποτέ του Φατίχ Ακίν
 2005 -  Κρυμμένος του Μίχαελ Χάνεκε
 2006 -  Οι Ζωές των Άλλων του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ
 2007 -  4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες του Κριστιάν Μουντζίου
 2008 -  Γόμορρα (Gomorrah) του Ματέο Γκαρρόνε.
 2009 -  Η Λευκή Κορδέλα (The White Ribbon) του Μίχαελ Χάνεκε.
2010 -   Αόρατος συγγραφέας του Ρομάν Πολάνσκι
2011 -  Melancholia του Λαρς φον Τρίερ
2012 -  Αγάπη του Μίχαελ Χάνεκε
2013 -  Η Τέλεια Ομορφιά (La grande bellezza) του Πάολο Σορεντίνο
2014 -  Ida του Πάβελ Παβλικόφσκι
2015 -  Νιότη (Youth) του Πάολο Σορεντίνο
2016 -  Toni Erdmann της Μάρεν Άντε
2017 -  Το Τετράγωνο του Ρούμπεν Έστλουντ
2018 -  Ψυχρός πόλεμος του Πάβελ Παβλικόφσκι
2019 -  Η Ευνοούμενη του Γιώργου Λάνθιμου
2020 -  Another Round του Τόμας Βίντερμπεργκ
2021 -          Quo Vadis, Aida? της Γιασμίλα Ζμπάνιτς

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Ευρωπαϊκά κινηματογραφικά βραβεία
Steyr 680M

Το Steyr 680 (επίσης Steyr 680M και Στάγιερ Μαραθών) ήταν ένας τύπος φορτηγου φορτηγό της εταιρείας Steyr. Κατασκευαζόταν και στην Ελλάδα το διάστημα 1972 - 1984 από την ΣΤΑΓΙΕΡ ΕΛΛΑΣ ΑΒΕ (σήμερα ΕΛΒΟ) και χρησιμοποιήθηκε ως επί το πλείστον από διαφορες δημόσιες υπηρεσίες. Τα στρατιωτικά οχήματα φέρουν τους τύπους 680M και 680M3.

Μοντέλα φορτηγών
Ερρίκος Α΄ της Καμπανίας

Ο Ερρίκος Α΄ της Καμπανίας ή Ερρίκος ο Φιλελεύθερος (Henri Ier le Libéral, 1127 - 1181) ήταν κόμης της Καμπανίας (1152 - 1181) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Θεοβάλδου του Μέγα και της Ματθίλδης της Καρινθίας. 
Ο Ερρίκος συμμετείχε στην Β΄ Σταυροφορία υπό την ηγεσία του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας. Μετέφερε ένα γράμμα από τον Βερνάρδο του Κλερβό στον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό το οποίο ήταν από τα σημαντικότερα έγγραφα στην Σύνοδο της Άκρας υπό τον Βαλδουίνο Γ΄ της Ιερουσαλήμ (1148).

Κόμης της Καμπανίας με σημαντική συνεισφορά

Με τον θάνατο του πατέρα του ο Ερρίκος Α΄ κληρονόμησε την Καμπανία και ο μικρότερος αδελφός του Θεοβάλδος Ε΄ του Μπλουά κληρονόμησε το Μπλουά και το Σαρτρ. Στην συνέχεια είδε με μεγάλη έκπληξη ότι οι περιοχές που κληρονόμησε ο αδελφός του ήταν πλουσιότερες και περισσότερο αναπτυγμένες. Ο Ερρίκος Α' παρ'όλα αυτά πρόβλεψε την σπουδαιότητα της Καμπανίας σαν την πιο ισχυρή και πλούσια περιοχή της Γαλλίας και έβαλε στόχο να πραγματοποιήσει ο ίδιος το σχέδιο αυτό. Σύντομα κατόρθωσε με την βοήθεια 2.000 υποτελών του να δημιουργήσει μια δύναμη τόσο ισχυρή που θα μπορούσε να συναγωνιστεί το ίδιο το Γαλλικό βασίλειο. Με την επίβλεψη του η Καμπανία έγινε το μεγαλύτερο οικονομικό και εμπορικό κέντρο ολόκληρης της Δυτικής Ευρώπης.  
Η αυλή του κόμη στην Τρουά έγινε επιπλέον διάσημο κέντρο γραμμάτων και τεχνών. Στην αυλή φιλοξενήθηκαν διάσημοι σοφοί άντρες όπως ο Βάλτερ Μάπ ενώ ο Στέφανος του Αλινέρ έγινε καγκελάριος της κομητείας (1176).
Πραγματοποίησε ταξίδι στα Ιεροσόλυμα με μια συνοδεία από Γάλλους ευγενείς όπως ο Πέτρος Α΄ του Κουρτεναί και ο Φίλιππος του Ντρε. Στον δρόμο της επιστροφής τους στην Μικρά Ασία αιχμαλωτίστηκαν από τον Σελτζούκο σουλτάνο Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ και ο Βυζαντινός αυτοκράτορας αναγκάστηκε να πληρώσει μεγάλα ποσά για την απελευθέρωση τους. Ο Ερρίκος Α΄ της Καμπανίας πέθανε αμέσως μετά στις 16 Μαρτίου 1181.

Οικογένεια

Με την σύζυγο του Μαρία της Γαλλίας, κόμισσα της Καμπανίας κόρη του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας απέκτησε: 

Σχολαστική της Καμπανίας (πέθανε το 1219)
Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας
Μαρία της Καμπανίας
Θεοβάλδος Γ΄ της Καμπανίας

Παραπομπές

Πηγές

Benton, John F. (October 1961). "The Court of Champagne as a Literary Center". Speculum. Vol. 36 (No. 4).
Berry, Virginia G. (1969). "The Second Crusade". In Setton, Kenneth M. A History of the Crusades. Vol. I. The University of Wisconsin Press.
Cline, Ruth Harwood (July 2007). "Abbot Hugh: An Overlooked Brother of Henry I, Count of Champagne". The Catholic Historical Review. Vol. 93 (No. 3).
Evergates, Theodore (2007). The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300. University of Pennsylvania Press.
Evergates, Theodore (2016). Henry the Liberal: Count of Champagne, 1127-1181. University of Pennsylvania Press.
Hamilton, Bernard (2000). The Leper King and His Heirs: Baldwin IV and the Crusader Kingdom of Jerusalem. Cambridge University Press.

Κόμητες της Καμπανίας
Γάλλοι Σταυροφόροι
Οίκος του Μπλουά
Θεοβάλδος Ε΄ του Μπλουά

Ο Θεοβάλδος Ε' του Μπλουά (Γαλλική γλώσσα : Thibaut V de Blois, 1130 - 20 Ιανουαρίου 1191), γνωστός και ως Θεοβάλδος ο Καλός, ήταν κόμης του Μπλουά (1151 - 1191). Ήταν ο δεύτερος γιος του Θεοβάλδου Β΄ της Καμπανίας και της Ματθίλδης της Καρινθίας.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Μπλουά, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του, Ερρίκος Α΄ της Καμπανίας, έγινε ηγεμόνας στην πολύ σημαντικότερη κομητεία της Καμπανίας. 
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Σιβύλλη του Σατώ-Ρενώ με την οποία έγινε μαζί κυβερνήτης του Σατώ-Ρενώ. Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε την Αλίκη της Γαλλίας, κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του Νεώτερου με την πρώτη σύζυγο του Ελεονώρα της Ακουιτανίας.
Σύμφωνα με Ευρωπαϊκές μεσαιωνικές πηγές ο Θεοβάλδος Ε΄ ήταν υπεύθυνος για το πρώτο Εβραϊκό ολοκαύτωμα στην ανατολική Ευρώπη, η Εβραία ερωμένη του Πουλτσίνα του Μπλουά προσπάθησε να τον αποτρέψει χωρίς επιτυχία. Το αποτέλεσμα ήταν να καούν σε πάσσαλο περίπου 30 Εβραίοι.
Ζούσε αρχικά στη Σαρτρ και στη συνέχεια συμμάχησε με τον αδελφό του Ερρίκο, με την υποστήριξη και άλλων ευγενών, κατά του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Αυγούστου Β΄. Αργότερα συμφιλιώθηκε με τον βασιλιά, τον ακολούθησε στην Α΄ Σταυροφορία και πέθανε κατά τη διάρκεια της Πολιορκία της Άκρας.

Οικογένεια

Με την δεύτερη σύζυγο του Αλίκη της Γαλλίας απέκτησε :

Θεοβάλδος
Φίλιππος
Ερρίκος
Λουδοβίκος του Μπλουά
Αλίκη
Μαργαρίτα του Μπλουά
Ισαβέλλα (πέθανε 1248). Ο ανιψιός της Θεοβάλδος ΣΤ΄ του Μπλουά της άφησε τη Σαρτρ

Παραπομπές

Πηγές

Crosby, Everett U. (2013). The King's Bishops: The Politics of Patronage in England and Normandy, 1066-1216. Palgrave Macmillan.
Thompson, Kathleen (2002). Power and Border Lordship in Medieval France: The County of the Perche, 1000-1226. The Boydell Press.
Pollock, M.A. (2015). Scotland, England and France after the Loss of Normandy, 1204-1296. The Boydell Press.

Γάλλοι Σταυροφόροι
Κόμητες του Μπλουά
Οίκος του Μπλουά
Θεοβάλδος Γ΄ της Καμπανίας

Ο Θεοβάλδος Γ΄ της Καμπανίας (Thibaut III de Champagne, (1179 - 24 Μαΐου 1201) από τον Οίκο του Μπλουά-Καμπανίας ήταν κόμης της Καμπανίας (1197 - 1201) ήταν μικρότερος γιος του Ερρίκου Α΄ της Καμπανίας και της Μαρίας Καπέτου κόρης του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας. Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο Β΄ της Καμπανίας μετά το δυστύχημα στο οποίο βρήκε τον θάνατο.

Εκλογή του Θεοβάλδου αρχηγού της Δ΄ Σταυροφορίας

Το 1198 ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ κήρυξε την Δ΄ Σταυροφορία, στην αρχή υπήρχε ελάχιστος ενθουσιασμός μέχρι τις 28 Νοεμβρίου 1199 την ημέρα που οι ευγενείς συγκεντρώθηκαν στην αυλή του Θεοβάλδου για έναν διαγωνισμό μαζί με τον προσκυνητή Φούλκων του Νεϊγύ. Μετά το κήρυγμα του Φούλκων αποφάσισαν να κηρύξουν την Δ΄ Σταυροφορία εκλέγοντας τον Θεοβάλδο αρχηγό τους αλλά πέθανε πολύ πρόωρα στις 24 Μαΐου 1201 και αντικαταστάθηκε από τον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό. Η χήρα του δέχτηκε 7 κάστρα και όλα τα έσοδα από αυτά, διετέλεσε κηδεμόνας του μεταθανάτιου γιου τους Θεοβάλδου 21 χρόνια,  η διαδοχή του αμφισβητήθηκε από τις ανιψιές του συζύγου της Αλίκη και Φιλίππη. Ο γιος τους θα κληρονομήσει από τον από μητέρα θείο του Σάντσο Ζ΄ της Ναβάρρας από τον Οίκο των Χιμένεθ και το βασίλειο της Ναβάρρας (1234).
Ο Θεοβάλδος τάφηκε δίπλα από τον πατέρα του Ερρίκο στην εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στο Τρουά.

Οικογένεια
Με την σύζυγο του Λευκή της Ναβάρρας (1177-1229) με την οποία παντρεύτηκε στις 1 Ιουλίου 1199 στο Σαρτρ απέκτησε : 

 Μαρία.
 Θεοβάλδος Α΄ 1201-1253, βασιλιάς της Ναβάρρας και κόμης της Καμπανίας.

Παραπομπές

Πηγές
Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007)

Δ΄ Σταυροφορία
Κόμητες της Καμπανίας
Οίκος του Μπλουά
Καμπανία (επαρχία)

Η Καμπανία (γαλλικά: Champagne, ) είναι ιστορική περιοχή της Βορειοανατολικής Γαλλίας, ονομαστή σήμερα για την παραγωγή του λευκού αφρίζοντος οίνου που φέρνει και το όνομά της, ο "καμπανίτης οίνος" (κοινώς σαμπάνια). 
Η Καμπανία βρίσκεται 160 χιλιόμετρα ανατολικά του Παρισιού. Η περιοχή αυτή αρχικά εκτεινόταν στους σημερινούς νομούς: Ομπ, Άνω Μάρνης, Μάρνης και Αρδέννες. Το κεντρικό της τμήμα αποτελεί μια μεγάλη πεδιάδα, εξ ου και η αρχική ονομασία της, "Καμπανία", από τους Ρωμαίους.

Στην αρχαιότητα πρώτοι κάτοικοί της ήταν κάποια βελγικά φύλα συγγενικά με τους Κέλτες, αργότερα μετά την προσάρτησή της στο γαλλικό στέμμα, από τον Φίλιππο τον Τολμηρό το 1273, διετέλεσε κατά καιρούς ανεξάρτητη κομητεία 

Τον 13ο αιώνα η Καμπανία γνώρισε μεγάλη ακμή λόγω της ανεπτυγμένης της υφαντουργίας, ενώ ήταν ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της Γαλλίας. Ήταν το κέντρο στο οποίο διασταυρώνονταν οι εμπορικοί δρόμοι του Βορρά και του Νότου. Σημειώνεται ότι κατά τον Μεσαίωνα περίφημες ήταν οι εμποροπανηγύρεις της Καμπανίας στις οποίες προσέρχονταν έμποροι από διάφορες χώρες δίνοντας σ΄ αυτές διεθνή χαρακτήρα. Στη δυτική Καμπανία βρίσκονται οι μεγάλες εκτάσεις όπου ακμάζει ιδιαίτερα η αμπελουργία.

Νεότερη ιστορία 
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ιδιαίτερα στις τρεις ακόλουθες περιόδους α) από τον Δεκέμβριο του 1914 μέχρι τον Μάρτιο του 1915, β) από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Νοέμβριο του 1915 και γ) επίσης από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Νοέμβριο του 1918, η Καμπανία υπήρξε θέατρο πολύ σκληρών και αιματηρών μαχών από τις οποίες και υπέστη τεράστιες καταστροφές.

Πρώην επαρχίες της Γαλλίας
Θεοβάλδος Β΄ της Ναβάρρας

Ο Θεοβάλδος Β΄ της Ναβάρρας ή Θεοβάλδος ο Νέος (Teobaldo II de Navarra, 1239 - 4 Δεκεμβρίου 1270) κόμης της Καμπανίας και του Μπρι (ως Θεοβάλδος Ε΄) και βασιλιάς της Ναβάρρας (1253 - 1270) ήταν μεγαλύτερος γιος του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας και της τρίτης συζύγου του Μαργαρίτας των Βουρβόνων.  Κληρονόμησε όλους τους τίτλους από τον πατέρα του σε ηλικία 14 ετών, η μητέρα του μαζί με τον Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας διετέλεσαν κηδεμόνες μέχρι την ενηλικίωση του (1256).

Εσωτερική πολιτική
Κοινοποιήθηκε το φουέρο της Ναβάρρας που περιόριζε τις βασιλικές εξουσίες, τοποθετήθηκε συμβούλιο 12 ευγενών που θα έπρεπε να επικυρώνει τις αποφάσεις του.
Η τελετή της στέψης έγινε από τον πάπα Αλέξανδρο Δ΄ (1257), προσπάθησε να περιορίσει την αδηφαγία των ευγενών ενισχύοντας τη μέση αστική τάξη, αν και έβαλε μεγάλους φόρους στηρίχτηκε από τους ευγενείς λόγω των αξιωμάτων που τους έδωσε. 
Ο Θεοβάλδος συνέχισε τη διαμάχη με τον επίσκοπο της Παμπλόνα που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του, προσπάθησε να βάλει ένα τέλος στις διαμάχες μεταξύ των τριών επισκόπων της Παμπλόνας με συνθήκη (1266) αλλά δεν απέφυγε τον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο του 1276. Συνέχισε την πολιτική του πατέρα του σε θέματα διοίκησης και οικονομίας έκανε την πρώτη απογραφή πληθυσμού της Ναβάρρας το 1266 καταγράφοντας συνολικό πληθυσμό 150.000 κατοίκους. Η σπατάλη των βασιλικών εξόδων καταγράφηκε στο 6.75% σε θέματα γραφειοκρατίας, 33.84% σε θέματα στρατιωτικών δαπανών και 59.6% σε θέματα συντήρησης της βασιλικής αυλής.

Συμμαχία με τη Γαλλία
Ο Θεοβάλδος υποστηρίχτηκε από τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας για να αντιμετωπίσει τους ατίθασους ευγενείς του, ο Γάλλος βασιλιάς θεώρησε καθήκον του να τον προστατεύσει. Τον Απρίλιο του 1255 παντρεύτηκε την Ισαβέλλα της Γαλλίας, βασίλισσα της Ναβάρρας μεγαλύτερη κόρη του Λουδοβίκου. Όταν η Βερεγκαρία, κόρη του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης αρραβωνιάστηκε τον δελφίνο Λουδοβίκο της Γαλλίας της επετράπη να χρησιμοποιήσει τις πύλες της Φενταραβίας και του Αγίου Σεβαστιανού στη Ναβάρρα (1/1/1256). 
Ακολούθησε τον πεθερό του στην Η΄ Σταυροφορία ο οποίος πέθανε από τη μεγάλη επιδημία πανώλης που ακολούθησε (1270).  Στην επιστροφή του στη Σικελία πέθανε και ο ίδιος αιφνίδια σε ηλικία 32 ετών. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος ο Παχύς, η χήρα του Ισαβέλλα πέθανε δυο μήνες αργότερα.

Παραπομπές

Πηγές

Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007)
Elizabeth Hallam, Capetian France: 987-1328, (Longman Group Limited, 1980)
W. A. Sibly, M. D. Sibly, The Chronicle of William of Puylaurens, (Boydell Press, 2003)
(FR)Peter of Ickham, Le Livere de Reis de Brittanie, E, Le Livere de Reis de Engleterre, ed. John Glover, (Cambridge University Press, 2012)

|-

Βασιλείς της Ναβάρρας
Ισπανοί Σταυροφόροι
Οίκος του Μπλουά
Κόμητες της Καμπανίας
Επεξεργαστής εγγράφου

Επεξεργαστής εγγράφων (word processor) ή, πιο τυπικά, 
σύστημα προετοιμασίας εγγράφων, είναι μια συσκευή (παλαιότερα) ή μια εφαρμογή υπολογιστή που χρησιμοποιείται για την δημιουργία και την επεξεργασία (σύνθεση, διόρθωση, μορφοποίηση και, πιθανώς, εκτύπωση) διαφόρων εγγράφων. Σύγχρονοι επεξεργαστές εγγράφων, σε αντίθεση με τους επεξεργαστές κειμένου, προσφέρουν δυνατότητες μορφοποίησης του κειμένου (όπως αλλαγή γραμματοσειράς, χρώματος, κλπ.), προσθήκη πολυμέσων και εξωκειμενικών μετα-στοιχείων (όπως μέγεθος χαρτιού, περιθώρια, κλπ.).

Λογισμικό επεξεργασίας κειμένου 
Οι πρώτες εφαρμογές που μπορούσαν να χειριστούν ένα κείμενο ως έγγραφο εμφανίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του '70, με πρωτοπόρες το Electric Pencil του Michael Shrayer (για γραφικούς σταθμούς εργασίας) και το WordStar (για σειριακούς σταθμούς εργασίας).

Σημαντικά παραδείγματα σύγχρονων επεξεργαστών κειμένου αποτελούν το Microsoft Word (από το πακέτο Microsoft Office, η εφαρμογή Writer των Apache OpenOffice και LibreOffice (πακέτα που είναι παρόμοια, βασίζονται στον κώδικα του ιστορικού StarOffice και είναι ελεύθερο λογισμικό) και οι αντίστοιχες εφαρμογές των πακέτων WPS Office και ONLYOFFICE (κλειστού κώδικα).

Δείτε επίσης 
 Επεξεργαστής κειμένου (text editor) 
 OpenOffice.org Writer από το πακέτο Apache OpenOffice
 LibreOffice Writer από το πακέτο LibreOffice
 Microsoft Word από το Microsoft Office
 Scrivener — κειμενογράφος για συγγραφείς

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ελληνικός ιστοχώρος του Apache OpenOffice

Επεξεργαστές κειμένου
Το Κομψό Σύμπαν

Το Κομψό Σύμπαν: Υπερχορδές, Κρυφές Διαστάσεις και η Αναζήτηση για την Υπέρτατη Θεωρία (The Elegant Universe: Superstrings, Hidden Dimensions, and the Quest for the Ultimate Theory) είναι ένα βιβλίο του Μπράιαν Γκριν, που εκδόθηκε το 1999 και έχει ως κύριο θέμα του τη Θεωρία Χορδών.

Περιεχόμενα 
Στο πρώτο μέρος του βιβλίου ο συγγραφέας κάνει μια ανασκόπηση των σχετικά παλιότερων φυσικών θεωριών, ξεκινώντας από την Κλασσική Φυσική και τα προβλήματα που αντιμετώπισε η θεωρία. Συνεχίζει περιγράφοντας την Ειδική και τη Γενική σχετικότητα, καθώς και τα βασικά συστατικά της Κβαντικής Μηχανικής, ώστε να αναδείξει τις αλλαγές που προκάλεσαν οι θεωρίες αυτές στο οικοδόμημα της Κλασσικής Φυσικής.

Στη συνέχεια αναφέρεται επιγραμματικά στο καθιερωμένο μοντέλο της Σωματιδιακής Φυσικής, όπου κάνει εμφανή την ανάγκη για μια ενοποιημένη κβαντική θεωρία της βαρύτητας. Στη συνέχεια ακολουθεί η Θεωρία Χορδών, της οποίας τα βασικά στοιχεία όπως οι χορδές και οι βράνες, η ύπαρξη παραπάνω διαστάσεων και η υπερσυμμετρία περιγράφονται με πολλές λεπτομέρειες.

Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου αναφέρονται διάφορες πιθανές εφαρμογές της θεωρίας χορδών σε κοσμολογικά ερωτήματα, όπως οι μαύρες τρύπες ή η Μεγάλη Έκρηξη, καθώς και μια σύνοψη των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η θεωρία.

Βραβεία και εμπορικότητα 
Το βιβλίο ήταν φιναλίστ για το βραβείο Πούλιτζερ, ενώ κέρδισε το The Aventis Prizes for Science Books το 2000. Θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο εμπορικά βιβλία εκλαΐκευσης της Φυσικής. Στα τέλη του 2003 το βιβλίο πέρασε στη μικρή οθόνη ως μια μίνι σειρά τριών επεισοδίων, από τη NOVA, με παρουσιαστή τον Μπράιαν Γκριν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η σελίδα της τηλεοπτικής μεταφοράς του βιβλίου.
 Το Κομψό Σύμπαν στο IMDB.

Κομψό
Θεοβάλδος Γ΄ του Μπλουά

Ο Θεοβάλδος Γ΄ του Μπλουά (Thibaud III de Blois, 1019 – 30 Σεπτεμβρίου 1089) Κόμης του Μπλουά, Κόμης του Μω και της Τρουά (1037 - 1089) ήταν γιος και διάδοχος του Όντο Β΄ κόμη του Μπλουά και της Ερμενγάρδης του Ωβέρν. Κληρονόμησε από τον πατέρα του το Μπλουά, το Τουρ και το Σαρτρ (1037),  ενώ ο μικρότερος αδελφός του Στέφανος κληρονόμησε τις κομητείες του Μω, του Τρουά και του Βιτρί-λε-Φρανσουά.  
Δέχτηκε επίθεση από τον Γοδεφρείδο Μαρτέλο, κόμη του Ανζού (1044), ο οποίος έκανε εκστρατεία να καταλάβει την Τουρ, οπότε ο Θεοβάλδος Γ΄ έσπευσε να υπερασπιστεί την πόλη. Στην μάχη του Νουί που ακολούθησε, ο Θεοβάλδος Γ΄ αιχμαλωτίστηκε και αναγκάστηκε να δώσει στον Γοδεφρείδο Μαρτέλο την κομητεία του Τουραίν για να κερδίσει την ελευθερία του. Από τότε η έδρα του Οίκου του Μπλουά μετακινήθηκε στην Καμπανία.

Αύξηση της ισχύος του 

Ο Θεοβάλδος Γ΄ αναγνώρισε τον Ερρίκο Γ΄ της Γερμανίας συμμετέχοντας στην συνάντηση που έγινε στο Ιβουά ανάμεσα στον Ερρίκο Γ΄ και στον Ερρίκο Α΄ των Φράγκων.[3] Έγινε πιστός σύμμαχος της Γερμανικής Αυλής, επιχειρώντας να αποκτήσει βασιλική εύνοια και τον τίτλο του "κόμη του Παλατινάτου".
Ο ανιψιός τού Θεοβάλδου Γ΄, ο Όντο Β΄ του Τρουά συμμετείχε στην Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας υπό τον Γουλιέλμο Α΄ τον Κατακτητή. Τότε ο ίδιος ο Θεοβάλδος Γ΄ εκμεταλλεύτηκε την απουσία του, για να καταλάβει περιοχές της Καμπανίας.    
Η δύναμή του αυξήθηκε σημαντικά μετά τον δεύτερο γάμο του με την κόρη του Ραούλ Β΄ του Βαλουά, την Αδέλα του Κρεπύ. Το 1074, ηλικιωμένος πλέον, άφησε τη διοίκηση των κομητειών στον γιο του Στέφανο Β΄. Μετά το τέλος του, ο Φίλιππος Α΄ της Γαλλίας μπόρεσε να μοιράσει το Μπλουά και την Καμπανία στους δύο γιους τού Θεοβάλδου Γ΄. Ο τρίτος έλαβε το Μω & την Τρουά.

Οικογένεια

Με την πρώτη σύζυγό του Γερσίνδη του Μάιν απέκτησε:
 Στέφανος Β΄ π. 1045-1102, κόμης του Μπλουά.

Με τη δεύτερη σύζυγό του Αδέλα του Βαλουά απέκτησε:
 Φίλιππος, επίσκοπος του Σαλόν-συρ-Μαρν.
 Όντο Ε΄ απεβ. 1093, κόμης του Μω & της Τρουά.
 Ούγος π. 1074-π. 1125, κόμης της Καμπανίας.
 Αβίζα, παντρεύτηκε τον Στέφανο κόμη του Τρεγκιέ και κύριο του Ρίτσμονντ.

Παραπομπές

Πηγές
 Jim Bradbury, The Medieval Siege, (The Boydell Press, 1992)
 The kingdom of the Franks to 1108, Constance Brittain Bouchard, The New Cambridge Medieval History, Vol. 4, Part 2, ed. David Luscombe, Jonathan Riley-Smith, (Cambridge University Press, 2004)
 Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007)

|-

|-

Κόμητες του Μπλουά
Κόμητες της Καμπανίας
Κόμητες της Σαρτρ
Οίκος του Μπλουά
Γκρίζες Ζώνες

Η έκφραση Γκρίζες Ζώνες είναι μονομερής όρος της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής που περιγράφει ύδατα και νησίδες του Αιγαίου όπου η Τουρκία αμφισβητεί την παραδεδεγμένη κυριαρχία της Ελλάδος. Ο όρος όμως αυτός και οι σχετικές διεκδικήσεις δεν έχουν νομική υπόσταση. Τούτο έχει ως συνέπεια να θεωρούνται εκ μέρους της Ελλάδας ως μια επεκτατική κίνηση της Τουρκίας στο Αιγαίο. Τα υπάρχοντα σύνορα στο Αιγαίο, επισημαίνει η ελληνική πλευρά, απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες και αρχές, τις οποίες η Τουρκία οφείλει να σεβαστεί. Στις εν λόγω περιοχές του Αιγαίου, κατά την Τουρκία, η κυριότητα τους δεν είναι ξεκάθαρη. Αν και ο όρος δεν έχει βρει ανταπόκριση σε κάποιον επίσημο διεθνή οργανισμό, χρησιμοποιείται συχνά από την τουρκική πλευρά για την αιτιολόγηση ή περιγραφή διεκδικήσεών της σε ελληνικές παραμεθόριες περιοχές.

Αιγαίο Πέλαγος
Από τα μέσα της δεκαετίας του 90', οι τουρκικές αρχές έθεσαν αρκετές βραχονησίδες και νησίδες καθώς και τις μεταξύ αυτών θαλάσσιες περιοχές υπό τις γκρίζες ζώνες που θεωρούν προέκταση του εδάφους τους. Και οι δύο χώρες επικαλούνται χάρτες δικούς τους και άλλων χωρών καθώς και συνθήκες, για να αποδείξουν η μεν Ελλάδα το αβάσιμο της αμφισβήτησης, η δε Τουρκία την νομιμότητα της απαίτησής της.
Η Ελλάδα σήμερα αξιώνει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα από τα 6 στα 12 Ναυτικά Μίλια, δικαίωμα που κατοχυρώνεται από το Διεθνές Δίκαιο.

Casus Belli
Ένας βασικός παράγοντας για την αστάθεια στο Αιγαίο είναι το τουρκικό casus belli, σε περίπτωση που η Ελλάδα αξιώσει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 Ναυτικά Μίλια που είναι δικαίωμα από το Διεθνές Δίκαιο.

Ιστορία
Το 1982 ψηφίστηκε η Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, που περιελάμβανε την οριοθέτηση των χωρικών υδάτων στα 12 Ναυτικά Μίλια από την κοντινότερη ξηρά, την στιγμή που η Ελλάδα θεωρούσε χωρικά ύδατα της τα 6 ΝΜ. Μετά την υπερψήφιση της σύμβασης από τη διεθνή κοινότητα, η Τουρκία δήλωσε πως θεωρεί αιτία πολέμου την εν λόγω επέκταση αν την υιοθετούσε η Ελλάδα. Έκτοτε είναι πάγια θέση της Τουρκίας.

Το θέμα πήρε διαστάσεις στις 8 Ιουνίου 1995, όταν η Τουρκική Εθνοσυνέλευση εξουσιοδότησε την Τουρκική Κυβέρνηση να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών, για την αξίωση της Ελλάδας να υιοθετήσει τον νόμο του Διεθνούς Δικαίου.

Το 2001 υπήρξε μία αιφνιδιαστική πρόταση ενός πρώην αρχηγού του Τουρκικού Ναυτικού, που δήλωνε πως επίκειται κατάργηση της Τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου, είδηση η οποία διαψεύστηκε από τον τότε Τούρκο πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετζεβίτ και αρχηγό ΓΕΕΘΑ Χουσεϊν Κιβρίκογλου. Η Τουρκική Στρατιά Αιγαίου καταργήθηκε στις 30 Αυγούστου του 2006, και συγχωνεύτηκε στην 4η Τουρκική Στρατιά.

Το 2002 η Τουρκία δεσμεύτηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση για μη επίθεση εναντίον της Ελλάδας, δέσμευση που δεν έχει δοθεί και στην Ελλάδα, προκαλώντας σύγχυση στις σχέσεις Τουρκίας - Ελλάδας.

Δείτε επίσης 
 Αιγαίο πέλαγος
 Ελληνοτουρκική διαφορά για την υφαλοκρηπίδα
 Ερευνητική επιχείρηση του Ορούτς Ρέις

Πηγές
 ΦΑΚΕΛΟΣ: To ιστορικό του περίφημου Casus Belli στο Αιγαίο

Παραπομπές 

Αιγαίο Πέλαγος
Ελληνοτουρκικές σχέσεις
TM-XML

Η TM-XML (Trade Mark Extensible Markup Language, ελληνικά: επεκτάσιμη γλώσσα σήμανσης για εμπορικά σήματα) είναι μια ανοικτή πρότυπη γλώσσα τύπου XML του τομέα των σημάτων, για την κυκλοφορία πληροφοριών περί εμπορικών σημάτων μεταξύ των κρατικών υπηρεσιών βιομηχανικής ιδιοκτησίας και των συνεργατών ή χρηστών τους.

Σκοποί

Αρχικός σκοπός της ήταν ο καθορισμός προτύπου XML για ανταλλαγή στοιχείων περί των εμπορικών σημάτων. Στη διάρκεια της διαμόρφωσης σχετικών προδιαγραφών και μετά τη δημιουργία του προτύπου ST.66 της Παγκόσμιας Οργάνωσης Διανοητικής Ιδιοκτησίας (WIPO) προστέθηκαν και άλλοι σκοποί, όπως:

 καθορισμός προτύπων XML για γραφεία εμπορικών σημάτων και τους επαγγελματίες του τομέα, 
 κατάθεση εύχρηστων στοιχείων που αποτελούν τη βάση για δημιουργία προτύπων της οργάνωσης WIPO, 
 διαμόρφωση προτύπων για διαδικτυακές υπηρεσίες περί σημάτων, 
 εξασφάλιση παραδειγμάτων από διάφορες πρακτικές εφαρμογές και μέσα, 
 δημοσιοποίηση των εμπειριών, πρακτικών και γνώσεων, 
 ενίσχυση της συνεργασίας και εναρμόνιση των διαφόρων αντιπροσωπειών μελέτης και ενημέρωσης περί σημάτων, 
 και, το πλέον πρόσφατο, διαμόρφωση του νέου σημασιολογικού ιστού (semantic web) για τον τομέα των εμπορικών σημάτων από την άποψη της πνευματικής ιδιοκτησίας.

Ιστορικό

Η γλώσσα TM-XML δημιουργήθηκε από ομάδα εργασίας που συστάθηκε από το Γραφείο Εναρμόνισης στην Εσωτερική Αγορά τον Ιούνιο του 2003. 

Δημοσιεύθηκαν οκτώ σχέδια μορφών της γλώσσας (προσωρινές μορφές 0.1 έως 0.7 και η μορφή «1.0 Draft») ώστε να υποβληθούν σε κριτικά σχόλια, για να δημοσιευθεί τελικά, στις 26 Μαΐου 2006, η οριστική μορφή «1.0 Final» στον δικτυακό τόπο της ομάδας (TM-XML.org).

Η μορφή «1.0 Final» της TM-XML προτάθηκε ως βάση για τη δημιουργία του προτύπου ST.66 της οργάνωσης WIPO, το οποίο και εγκρίθηκε από την ειδική ομάδα εργασιών τυποποίησης SCIT/SDWG (Standing Committee on Information Technologies / Standards and Documentation Working Group) κατά την 8η συνεδρίασή της στις 19-22 Μαρτίου 2007 στη Γενεύη.

Προγραμματισμός περιόδου 2008-2010

Δείτε επίσης

 DS-XML: πρότυπο XML ειδικό για σχέδια και βιομηχανικά σχέδια - Βασική ιστοσελίδα της DS-XML

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Βασική ιστοσελίδα της TM-XML
 Προδιαγραφές TM-XML
 Λεξικό TM-XML
 Εφαρμογές της TM-XML
 Μέσα και παραδείγματα TM-XML

 Πρότυπα, συστάσεις και γενικές οδηγίες της οργάνωσης WIPO
 Πρότυπο WIPO ST.66 - σύσταση για την επεξεργασία στοιχείων περί εμπορικών σημάτων με τη χρήση XML
 Πρότυπο WIPO ST.66 - προσαρτήματα

 ΓΕΕΑ, Γραφείο Εναρμόνισης στην Εσωτερική Αγορά (Σήματα, Σχέδια και Υποδείγματα)
 Δδυνατότητα τηλεφόρτωσης CTM από το ΓΕΕΑ («version 3» σε γλώσσα TM-XML)

Εμπόριο
Captain Tsubasa

Το Captain Tsubasa είναι ιαπωνικό anime ποδοσφαίρου. Η σειρά χαρακτηρίζεται από υπερβολικά δυνατά σουτ ενώ κάθε αγώνας για να τελειώσει χρειάζεται τουλάχιστον 17 επεισόδια. Το Captain Tsubasa προβλήθηκε εκτός από την Ιαπωνία και στην Ισπανία ως Oliver y Benji, στην Ιταλία ως Holly e Benji, στη Γαλλία ως Captain Tsubasa αλλά και στην Πολωνία ως Kapitan Jastrząb. Στην Ελλάδα προβλήθηκε στην ΕΡΤ στα ιταλικά με ελληνικούς υπότιτλους.

Πλοκή 
Κεντρικός χαρακτήρας της σειράς είναι ο Tsubasa Ohzora ένα αγόρι που αγαπάει το ποδόσφαιρο και ονειρεύεται να γίνει κάποτε ένας μεγάλος παίχτης. Στα επεισόδια βλέπουμε αρχικά τον Tsubasa που αλλάζει τόπο κατοικίας με τη μητέρα του και πολύ γρήγορα γίνεται φίλος με τα άλλα παιδιά του σχολείου όπου η ομάδα τους δεν είναι και από τις καλύτερες της πόλης. Ταυτόχρονα όμως αποκτάει και πολλούς αντιπάλους με πρώτο τον Genzo Wakabayashi από το άλλο σχολείο της περιοχής όπου η ομάδα τους είναι πολύ καλή ενώ αυτός είναι από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο πιάνοντας σχεδόν τα πάντα στον αέρα. Έτσι ο Tsubasa δείχνει το ταλέντο του που είναι απίστευτο και έρχονται αντιμέτωποι σε έναν 90λεπτο αγώνα του σχολικού πρωταθλήματος όπου η ομάδα του Genzo αντιμετωπίζει προβλήματα.

Αργότερα όταν οι δύο ομάδες ενώνονται έρχονται αντιμέτωποι με μία σκληρή ομάδα με αρχηγό τον σκληροτάραχο Kojiro Hyuga. Ο Tsubasa αποκτάει έναν ακόμα αντίπαλο που έρχονται αντιμέτωποι στις περισσότερες φάσεις του αγώνα. Στον τελικό του πρωταθλήματος η ομάδα του Tsubasa νικά.

Στα μεταγενέστερα επεισόδια ο Kojiro Hyuga προπονείται στην παραλία για να μάθει το tiger shot (στα ελληνικά σουτ του τίγρη) ώστε να νικήσει τον Tsubasa στο πρωτάθλημα ενώ ο Tsubasa μαθαίνει το hawk shot (στα ελληνικά σουτ του γερακιού)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Captain Tsubasa στο animΕΛ_ΛΑΣ 

Σειρές anime
Seinen anime και manga
Ολύμπια εν Δίω

Τα Ολύμπια εν Δίω ήταν αγώνες που θεσπίστηκαν από το βασιλιά της Μακεδονίας Αρχέλαο , στα πλαίσια του μεταρρυθμιστικού του προγράμματος. Ο Αρχέλαος συνένωσε σε κοινή πανήγυρη στο Δίον  τις λατρείες που υπήρχαν από πριν, του Διός Ολυμπίου και των Μουσών. Σύντομα έγιναν γνωστοί σε όλη την Ελλάδα και επονομάστηκαν "Ολυμπιακοί Αγώνες της Μακεδονίας". Στα ελληνιστικά χρόνια συμπεριλήφθησαν στους "Στεφανίτες αγώνες". Κατά τη διάρκεια των αγώνων γίνονταν και άλλες εκδηλώσεις, όπως ρητορικές επιδείξεις. Οι αγώνες τελούνταν κάθε φθινόπωρο και διαρκούσαν εννέα ημέρες. Κάθε ημέρα είχε το όνομα μιας Μούσας.

Η διαφορά των Ολυμπίων στο Δίον από άλλους πανελληνίους αγώνες, είναι ότι στους πρώτους διοργανώνονταν και σκηνικοί αγώνες. Η διοργάνωση των γυμνικών και σκηνικών αγώνων στο Δίον, με την επωνυμία "Ολύμπια" μαρτυράται και από ένα τιμητικό ψήφισμα που στήθηκε στο τέμενος του Ολυμπίου Διός, στα τέλη του 4ου αιώνα π. Χ.

Λίγα γνωρίζουμε για τα αθλήματα που διεξάγονταν στα Ολύμπια. Από επιγραφές των μεταγενέστερων χρόνων, είναι γνωστά τα αθλήματα: δόλιχος, παγκράτιον και πένταθλον.

Βιβλιογραφία 
Ιατρού Μαρία, Τουριστική και Πολιτιστική Ανάπτυξη Δίου, Δημοτική Επιχείρηση Δήμου Δίου.
Τα Ολύμπια εν Δίω- Ολυμπιακοί Αγώνες στη Μακεδονία, ειδική έκδοση Δήμου Δίου, 2004. Συντονισμός παραγωγής: Δήμος Δίου- Αντιδημαρχία Πολιτισμού.

Αθλητικές διοργανώσεις στην αρχαία Ελλάδα
Ολύμπια
Νικάνωρ Αλεξανδρείας

Ο Νικάνωρ ήταν Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας την περίοδο 1866-1869.

Γεννήθηκε στον Βόλο περί το 1800. Διετέλεσε Μητροπολίτης Θηβαΐδος. Ως Μητροπολίτης, διοργάνωσε εράνους στη Ρωσία για το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, με τους οποίους συγκεντρώθηκαν και στάλθηκαν το 1859 στην Αλεξάνδρεια 48.580 ρούβλια. Με μεσολάβησή του επίσης δημιουργήθηκε μετόχιο του Πατριαρχείου στη Μόσχα, στο όνομα του Αγίου Νικολάου.

Βρισκόταν στη Ρωσία όταν εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας το 1866. Αντιμετώπισε δύσκολες καταστάσεις λόγω εσωτερικών προβλημάτων του Πατριαρχείου, με αποκορύφωμα το πρωτοφανές γεγονός της αναγόρευσης του Αρχιμανδρίτη Ευγενίου ως «τοποτηρητού και διαδόχου αυτού». Το γεγονός αυτό προκάλεσε έντονες εσωτερικές συγκρούσεις στην Εκκλησία Αλεξανδρείας, οι οποίες οδήγησαν στην παραίτησή του από τον Πατριαρχικό Θρόνο στις 19 Μαρτίου 1869. Την ίδια χρονιά πέθανε.

Παραπομπές 

Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Νικόλαος Ε΄ Αλεξανδρείας

Ο Νικόλαος Ε΄ (κατά κόσμον Ευαγγελίδης, 1876 - 3 Μαρτίου 1939) ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας την περίοδο 1936-1939.

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1876. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1910 πέθανε η σύζυγός του και το επόμενο έτος χειροτονήθηκε διάκονος από τον Πατριάρχη Φώτιο. Το 1918 εξελέγη Μητροπολίτης Νουβίας, θέση που κράτησε μέχρι το 1927, οπότε εξελέγη Μητροπολίτης Ερμουπόλεως.

Το 1936, μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Μελετίου Μεταξάκη, εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Ήταν λόγιος ιεράρχης και άφησε σημαντικό συγγραφικό έργο. Εργάστηκε επίσης δραστήρια για την αναδιοργάνωση των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων της Εκκλησίας και την εύρυθμη λειτουργία των εκπαιδευτηρίων.

Απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πατριαρχείο Αλεξανδρείας

Νικολαος 05
Νικολαος 05
Έλληνες ιεράρχες
Ιωάννης της Ορλεάνης (1399-1467)

Ο Ιωάννης της Ορλεάνης (Jean d'Orléans, 1399 - 30 Απριλίου 1467) ήταν κόμης του Ανγκουλέμ.

Γεννήθηκε μεταξύ της 1ης Μαΐου και της 7ης Αυγούστου του 1399. Ήταν ο νεώτερος γιος του Λουδοβίκου Α΄, δούκα της Ορλεάνης και της Βαλεντίνας Βισκόντι, εγγονός του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου Ε΄ και παππούς του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α΄.

Βρισκόταν όμηρος στην Αγγλική αυλή (1412 - 1444). Ύστερα πολέμησε υπό τις διαταγές του ετεροθαλούς αδελφού του, Ιωάννη του Ντυνουά, διώχνοντας τους Άγγλους από την Ακουιτανία (1451).
Είναι ο γενάρχης ενός κλάδου των Βαλουά, αυτού της Ορλεάνης-Ανγκουλέμ.

Οικογένεια
Με τον γάμο του με την Μαργαρίτα του Ροάν, κόρη του Αλέν Θ΄ του Ροάν και της Μαργαρίτας της Βρεττάνης, παιδιά του ήταν:
 Κάρολος 1459-1496, κόμης του Ανγκουλέμ.
 Ιωάννα 1462-1520, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Φραγκίσκο ντε Κετιβύ, κόμη του Ταϊγμπούρ. 

Από μία μη νόμιμη σχέση είχε φυσικό τέκνο:
 (νόθος) Ιωάννης, νομιμοποιήθηκε το 1458.

Παραπομπές 

Οίκος των Βαλουά
Αλεξάντερ Πέιν

Ο Αλεξάντερ Πέιν (αγγλικά: Constantine Alexander Payne, 10 Φεβρουαρίου 1961) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης ταινιών, σεναριογράφος και παραγωγός, γνωστός για τις ταινίες Πολίτης Ρουθ (1996), Η Εκλογή (1999), Σχετικά με τον Σμιντ (2002), Πλαγίως (2004), Οι Απόγονοι (2011) και Nebraska (2013). Τα έργα του χαρκτηρίζονται για το μαύρο χιούμορ τους και τις σατιρικές απεικονίσεις της αμερικάνικης κοινωνίας. Ο Πέιν είναι δύο φορές νικητής του βραβείου Όσκαρ για καλύτερο διασκευασμένο σενάριο και τρεις φορές υποψήφιος για το Βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Σκηνοθέτη.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αμερικη ενώ οι γονείς του είναι ελληνικής καταγωγής.

Φιλμογραφία

Σκηνοθέτης/Σεναριογράφος
 Πολίτης Ρουθ (Citizen Ruth, 1996)
 Σκάνδαλα στα θρανία (Election, 1999)
 Σχετικά με τον Σμιντ (About Schmidt, 2002)
 Πλαγίως (Sideways, 2004)
 Οι Απόγονοι (The Descendants, 2011)
 Nebraska (2013)

Σεναριογράφος
 Τζουράσικ Παρκ 3 (Jurassic Park III, 2001)
 Ο Κύριος του Κυρίου (I Now Pronounce You Chuck and Larry, 2007)

Παραγωγός
 Η Δολοφονία του Ρίτσαρντ Νίξον  (The Assassination of Richard Nixon, 2004)
 Ο Βασιλιάς και ο Θησαυρός (King of California, 2007)
 The Savages (2007)
 Ανασφάλειες Ζωής (Cedar Rapids, 2011)

Μικρού Μήκους
 Carmen (1985)
 Paris, je t'aime (μέρος "14th arrondissement") (2006)
 The Passion Of Martin (1991)

Βιβλιογραφία 
 "The Coffee Table, Coffee Table book" ,James Zemaitis (a Coffee table book)
 "The "The Sideways Guide to Wine and Life" with Jim Taylor and illustrated by Rex Pickett

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 AlexanderPayne.net - A Revolutionary American Filmmaker
 "The 'Quirky' New Wave". Alternate Takes
 Film Streams non-profit film theater in Omaha, Nebraska, which has Payne on the Board of Directors
 Nebraska Life magazine article on Scottsbluff, Nebraska movie theater saved with the help of Alexander Payne

Αμερικανοί σεναριογράφοι
Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Ελληνοαμερικανοί
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα
Βραβευμένοι με BAFTA
Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Φίλιππος της Γαλλίας (1132-1161)

Ο Φίλιππος της Γαλλίας (Philippe de France, 1132 - 4 Σεπτεμβρίου 1161) ήταν αρxιδιάκονος των Παρισίων, γιος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του Στ΄ του Παχύ και της Αδελαΐδας του Μωριέν, αδελφός του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Ζ΄ του Νεώτερου. 

Ακολούθησε τον μοναχισμό στα βήματα του μεγαλύτερου αδελφού του Ερρίκου και πέθανε λίγο πριν του δοθεί θέση επισκόπου.

Πρόγονοι
<center>

Οίκος των Καπετιδών
Ανδρέας Μπάρκουλης

Ο Ανδρέας Μπάρκουλης (4 Αυγούστου 1936 - 23 Αυγούστου 2016) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. Υπήρξε ένας από τους εμβληματικούς ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 4 Αυγούστου 1936. Οι γονείς Βασίλης και Μαρίκα ήταν δάσκαλοι. Σπούδασε υποκριτική και κατά την αποφοίτησή του χαρακτηρίστηκε εξαιρετικό ταλέντο. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1956 και στον κινηματογράφο το αμέσως επόμενο έτος με την ταινία Μαρία Πενταγιώτισσα. Ένα μικρό διάστημα της ζωής του το πέρασε στις ΗΠΑ, όπου ασχολήθηκε επαγγελματικά με το τραγούδι. Υπήρξε ένας από τους γοητευτικότερους ζεν πρεμιέ της δεκαετίας του '60. Ενδεικτικό της αίγλης του αυτής είναι το σλόγκαν: "Κορίτσια, ο Μπάρκουλης!".
Εμφανίστηκε σε περισσότερες από εκατό ταινίες παίζοντας πρώτους ρόλους, σε δραματικές ταινίες όπως στην «Κοινωνία ώρα Μηδέν» (1966), «Κοντσέρτο για πολυβόλα» (1967), «Όλγα Αγάπη μου» (1968), αλλά και σε κωμωδίες, όπως στο «Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα» (1958), «Διακοπές στην Αίγινα» (1958), «Η Μουσίτσα»(1959), «Μην είδατε τον Παναή» (1962), «Το Δόλωμα» (1964), «Τζένη Τζένη» (1965), «Ησαΐα μη Χορεύεις» (1969), «Μια τρελή τρελή σαραντάρα» (1970) και στο «Η θεία μου η χίπισσα» (1970). Ο Ανδρέας Μπάρκουλης είχε εμφανιστεί στο ρόλο του Αφηγητή στην ταινία << Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές >> (1970).

Είχε παντρευτεί τέσσερις φορές και είχε αποκτήσει τρία παιδιά: τη Βίκυ, τον Ανδρέα και τον Νικόλαο-Γεώργιο. Ζούσε με την τελευταία του σύζυγο, τη Μαρία, και τον γιο τους Νικόλα στο Νέο Ηράκλειο. Με πολιτικό γάμο το 2001 και το 2015 παντρεύτηκε με θρησκευτικό γάμο την τέταρτη σύζυγο του.  Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας. Μετά από πολύμηνη παραμονή στο νοσοκομείο "Αγία Όλγα", απεβίωσε από καρδιοαναπνευστικά προβλήματα στις 23 Αυγούστου 2016, σε ηλικία 80 ετών.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Θεατρικές Παραστάσεις 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σαν σήμερα.gr
 Φίνος Φίλμς
 Internet movie database (imdb)

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Νίκαια Λάρισας

Η Νίκαια είναι κωμόπολη του Νομού Λάρισας και έδρα του Δήμου Κιλελέρ.
Βρίσκεται κτισμένη 9 χιλιόμετρα νότια της Λάρισας, σε υψόμετρο 90 μέτρων, και έχει πληθυσμό 3.876 κατοίκους, κατά την απογραφή του 2011. Στη Νίκαια λειτουργούν νηπιαγωγείο, δημοτικό, και πλήρως ανακαινισμένο γυμνάσιο και λύκειο. Διαθέτει πολιτιστικό κέντρο, καθώς και κλειστό γυμναστήριο για αθλήματα και άλλες εκδηλώσεις. Ακόμα υπάρχουν γήπεδα βόλεϊ, μπάσκετ, ποδοσφαίρου, τένις κ.α.

Επίσης στο ανακαινισμένο κτίριο του πρώην αστυνομικού σταθμού λειτουργεί δανειστική βιβλιοθήκη, που στον εξωτερικό χώρο διαθέτει αμφιθέατρο, το οποίο τους καλοκαιρινούς μήνες φιλοξενεί την Παιδική Κινηματογραφική Λέσχη, με προβολές παιδικών ταινιών.

Προστάτης του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος. Επίσης, υπάρχει ο ναός του Αγίου Χαράλαμπου και ένα παρεκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου.

Κωμοπόλεις του νομού Λάρισας
Δήμος Κιλελέρ