joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μπέριλ Μπέρναντ Κρον

Ο Μπέριλ Μπέρναντ Κρον (Burrill Bernard Crohn) ήταν Αμερικάνος γαστρεντερολόγος κι ένας από τους πρώτους που περιέγραψαν την νόσο που έκτοτε, φέρει το όνομα του (Νόσος του Crohn). 

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 13 Ιουνίου του 1884, από μια οικογένεια μεταναστών Γερμανο-Εβραϊκής καταγωγής. Είχε 11 αδέλφια και ο πατέρας του ήταν έμπορος πετρελαίου. Η ανατροφή του ήταν αυστηρή και χαρακτηρίζεται από μια πολύ ορθόδοξη ζωή.

Η ζωή και το έργο του 
Το 1932 ο Δρ. Κρον και οι δύο συνεργάτες του - Dr. Leon Ginzburg και Dr. Gordon D. Oppenheimer - δημοσίευσαν μια σημαντική ιατρική μελέτη, η οποία περιέγραφε τα χαρακτηριστικά μιας σχετικά άγνωστης, για την εποχή, νόσου.  Περιέγραψαν δεκατέσσερα περιστατικά χαρακτηρίζοντας την νόσο του Crohn ως «Τελική ειλεΐτις, μια νέα κλινική κατάσταση». Η περιγραφή άλλαξε ως «Τοπική ειλεΐτις» στην δημοσίευση. Το όνομα του Κρον δημοσιεύτηκε πρώτο λόγω του ότι τα ονόματα μπήκαν με αλφαβητική σειρά και όχι με το πόσο συνεισέφερε ο καθένας τους. Επειδή ήταν η πρώτη φορά που δημοσιεύτηκε σε ευρείας κυκλοφορίας ιατρικό περιοδικό, η νόσος κατέληξε να γίνει γνωστή ως Νόσος του Crohn περισσότερο για λόγους δημοσίευσης, παρά προτεραιότητας.

Όταν περιέγραψε την νόσο για πρώτη φορά, ο Κρον ήταν ένας απλός γιατρός που συνήθως δεχόταν τους ασθενείς του στο νοσοκομείο Mount Sinai της Νέα Υόρκης για να τους εγχειρίσει. Ο Κρον σταδιακά άρχισε να συνεργάζεται όλο και περισσότερο με το νοσοκομείο Mount Sinai, όπου δούλευε μαζί με τον νευρολόγο Bernard Sachs (1858-1944). Εκεί σύντομα κατάφερα να δημιουργήσει μια πολύ καλή υποδομή για τους ασθενείς με κοκκιωματώδη εντεροκολίτιδα και τελικά έγινε διευθυντής του τμήματος γαστρεντερολογίας. Καθώς ήταν πολύ σεβαστός σε όλη του την επαγγελματική καριέρα, αναλάμβανε πολλούς ασθενείς από τις ΗΠΑ, καθώς και από την Ευρώπη.  

Κάποιες από τις αρχικές του έρευνες για τις αιτίες που προκαλούσαν την νόσο αυτή, 
επικεντρώθηκαν γύρω από την προσωπική του πεποίθηση, ότι είχε προκληθεί από το παθογόνο βακτηρίδιο Mycobacterium paratuberculosis, το οποίο είναι υπεύθυνο για μια  παρόμοια κατάσταση που πλήττει τα βοοειδή και ονομάζεται Νόσος του Johne. Ωστόσο, δεν ήταν σε θέση να απομονώσει το παθογόνο βακτήριο. Η θεωρία αυτή επανεμφανίζεται τα τελευταία χρόνια, δίνοντας μεγαλύτερη αξιοπιστία στην άφιξη πιο εξελιγμένων μεθόδων προσδιορισμού των βακτηρίων MAP. 

Μετά τη συνταξιοδότηση του, ο Κρον μετακόμισε σ’ ένα επιβλητικό κτίριο που βρισκόταν στο εσωτερικό του Κονέκτικατ. Πέρασε τα μετέπειτα χρόνια του μάλλον ως απομονωμένος, καθώς όλες οι επικοινωνίες διαχειρίζονταν από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων του Νοσοκομείου Mount Sinai. 
Πέθανε σε ηλικία 99 ετών στο Κονέκτικατ, στις 29 Ιουλίου του 1983.

Παραπομπές 

Αμερικανοί ιατροί
Πατρίς Τροβοάντα

Ο Πατρίς Τροβοάντα (Patrice Emery Trovoada ) είναι πολιτικός από το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από τις 25 Νοεμβρίου 2014 ως τις 3 Δεκεμβρίου 2018. Υπηρέτησε ξανά στο πρωθυπουργικό αξίωμα από τις 14 Αυγούστου 2010 ως τις 12 Δεκεμβρίου 2012 και για βραχύβιο χρονικό διάστημα, από τον Φεβρουάριο του 2008 ως τον Ιούνιο του ιδίου έτους.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1962 στη Λιμπρεβίλ της Γκαμπόν. Είναι γιος του Μιγκέλ Τροβοάντα, Προέδρου της χώρας από το 1991 ως το 2001 Το όνομά του το έλαβε προς τιμήν του πρώτου πρωθυπουργού του Κονγκό, Πατρίς Λουμούμπα.

Πολιτική καριέρα

Θητεία ως υπουργός 
Υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών της χώρας του από το 2001 ως τις 4 Φεβρουαρίου του 2002. Υπήρξε επίσης προεδρικός σύμβουλος επί θεμάτων πετρελαίου, επί προεδρίας Φραντίκε ντε Μενέζες, ως την απόλυσή του τον Μάιο του 2005 από τον ίδιο τον πρόεδρο. Στο αιτιολογικό της απόλυσης, κατηγορήθηκε για εκμετάλλευση του αξιώματός του με σκοπό να προωθήσει τα επιχειρηματικά του συμφέροντα.

Αποτυχημένη διεκδίκηση προεδρίας 
Ο Τροβοάντα είναι Γενικός Γραμματέας του Κόμματος Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση (ADI). Τον Ιούλιο του 2006 διεκδίκησε το προεδρικό αξίωμα στις εκλογές εκείνου του έτους, ηττήθηκε όμως από τον Μενέζες, λαμβάνοντας 38,82% των ψήφων.

Πρωθυπουργία 
Στις 14 Φεβρουαρίου του 2008 ο Τροβοάντα διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Μενέζες έπειτα από την παραίτηση του Τομέ Βέρα Κρουζ και η κυβέρνησή του ανέλαβε καθήκοντα την επομένη ημέρα. Στις 20 Μαΐου του 2008 η Εθνοσυνέλευση ενέκρινε πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης Τροβοάντα, με ψήφους 30 υπέρ έναντι 23 κατά. Τον Ιούνιο ο πρόεδρος Μενέζες ζήτησε από το MLSTP/PSD να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο ηγέτης του, Ζοακίμ Ραφαέλ Μπράνκο έγινε νέος πρωθυπουργός.

Εκλογές 2010 και δεύτερη πρωθυπουργία 
Η Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση της Αντιπολίτευσης κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών  (26) στις βουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν την 1η Αυγούστου 2010. Τo κυβερνών κόμμα MDFM-PCD του πρωθυπουργού Ζοακίμ Ραφαέλ Μπράνκο έμεινε στις 21 έδρες, επί συνόλου 55 στο κοινοβούλιο. Την τρίτη θέση κατέλαβε το Δημοκρατικό Κόμμα Συσπείρωσης - Ομάδα Αντανάκλασης, το οποίο ανήκε στον κυβερνώντα συνασπισμό, με 7 έδρες. Ο συνασπισμός του προέδρου Φραντίκε ντε Μενέζες (MDFM-PL) περιορίστηκε μόλις σε μία έδρα. Συνακόλουθα, ο Τροβοάντα ανέλαβε ξανά πρωθυπουργός, στις 14 Αυγούστου 2010.
Το κόμμα του Τροβοάντα απώλεσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, καθώς η κυβέρνησή του καταψηφίστηκε με πρόταση δυσπιστίας και ο ίδιος απομακρύνθηκε από την πρωθυπουργία το 2012. Τον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ο Γκαμπριέλ Κόστα.

Τρίτη πρωθυπουργία 
Ο Πατρίς Τροβοάντα έγινε για 3η φορά πρωθυπουργός στις 25 Νοεμβρίου 2014, έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών εκείνης της χρονιάς. Στις εκλογές εκείνες, την πλειοψηφία των εδρών (33 από τις συνολικά 55) κέρδισε η Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση με επικεφαλής τον δύο φορές διατελέσαντα πρωθυπουργό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πρωθυπουργοί του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
Κασσανδρινό Χαλκιδικής

Το  Κασσανδρινό (και Κασσανδρηνό) είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής. Ανήκει στην τοπική κοινότητα Κασσανδρινού, όπως και οι οικισμοί Καλούτσικος και Μόλα Καλύβα, και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 200 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Κασσανδρηνού ανήκει στη δημοτική ενότητα Κασσάνδρας, του δήμου Κασσάνδρας. 

Το χωριό έλαβε την ονομασία του σύμφωνα με μια εκδοχή από το όμορο χωριό Κασσανδρεία, γιατί σ' αυτό είχαν τα χειμαδιά τους οι μεγαλοκτηνοτρόφοι της. Η κοιλάδα στην οποία βρίσκεται το χωριό κατοικούνταν τόσο στα αρχαία όσο και στα βυζαντινά χρόνια. Κατά την Επανάσταση του 1821 το Κασσανδρινό καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους. Από το 1826 οι κάτοικοι άρχισαν να επιστρέφουν και ξανάκτισαν το χωριό. Η πρώτη κοινότητα ιδρύθηκε το 1918. Απο εκεί κατάγεται ο καλλιτέχνης Diasmousikos (Μάριος Βαμβακάς, 2004) 

Το καλοκαίρι του 2006 το Κασσανδρινό απειλήθηκε από πυρκαγιές.

Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου και κτίστηκε στη δεκαετία του 1950 από πελεκητή ντόπια πέτρα.  Σε απόσταση 3 χιλ. νότιοανατολικά του χωριού είναι κτισμένο το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου και κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου οργανώνεται παραδοσιακό πανηγύρι. Σημαντική είναι και η εκκλησία της Αγίας Τριάδας, παλιά κατακόμβη, με τοιχογραφίες

Το χωριό διαθέτει ΚΑΠΗ, ταβέρνες, περίπτερο (μίνι μάρκετ) και ανενεργό πολιτιστικό σύλλογο. Τα κύρια προϊόντα του είναι το λάδι και το μέλι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Πληροφορίες για το Κασσανδρινό

Κασσανδριν
Κασσανδριν
Μητρόπολη Ηρακλείου

Η  Μητρόπολη (επίσημο: Μητρόπολις) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Καινούργιου στο νομό Ηρακλείου. 

Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι γύρω στα 46 χιλιόμετρα. Η θέση του είναι σε μια εξ ολοκλήρου πεδινή έκταση και οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία. Ειδικότερα, κύριες ασχολίες είναι η καλλιέργεια αμπελιών, ελιάς, κηπευτικών, δημητριακών και εσπεριδοειδών. Στον οικισμό λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Κεντρικός ναός στον οικισμό είναι αυτός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος είναι βυζαντινού ρυθμού.

Κοινότητα Μητροπόλεως 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Μητροπόλεως έχει 394 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Αδάμ Ρογδάκη.

Κοινοτάρχες Μητροπόλεως 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μητροπόλεως.

Ιστορικά στοιχεία 
Σε μικρή απόσταση από το χωριό, στα βόρεια,  είναι τα ερείπια του πρώτου βυζαντινού μητροπολιτικού ναού του Αγίου Τίτου και σε αυτό το γεγονός οφείλεται η ονομασία του οικισμού. Τα τελευταία χρόνια αποκαλύφθηκε κοντά στο χωριό δάπεδο από παλαιοχριστιανική βασιλική με ψηφιδωτά. 

Στην ενετική απογραφή (1583) αναφέρεται με το όνομα Mitropolli με 147 κατοίκους. Στην τουρκική απογραφή του 1834 αναφέρεται ότι είχε 5 τουρκικές και ισάριθμες χριστιανικές οικογένειες, ενώ το 1881 οι Χριστιανοί κάτοικοι ήταν 123 και οι Τούρκοι 45.

Σημειώσεις και παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Μητροπολ
Δήμος Γόρτυνας
Άγγελοι τιμωροί

Άγγελοι τιμωροί (The Boondock Saints) είναι ο τίτλος αμερικανικής/καναδικής κινηματογραφικής σπονδυλωτής ταινίας του 1999. Σεναριογράφος και σκηνοθέτης είναι ο Τρόι Ντάφι. Η ταινία αφηγείται την ιστορία δυο θρησκευόμενων αδερφών που αποφασίζουν να «καθαρίσουν» την πόλη τους από κάθε κακοποιό στοιχείο.

Υπόθεση 
Οι Connor και Murphy MacManus, δυο βαθιά θρησκευόμενοι αδελφοί ιρλανδικής καταγωγής, ζουν κι εργάζονται στη Βοστώνη των ΗΠΑ. Στην αρχή της ταινίας βρίσκονται σε μια εκκλησία όπου ο ιερέας συμβουλεύει τους πιστούς να φοβούνται το κακό, αλλά πολύ περισσότερο την «αδιαφορία των καλών ανθρώπων». Λίγες μέρες αργότερα γιορτάζουν την ημέρα του Αγίου Πατρικίου στο αγαπημένο τους pub στην ιρλανδική περιοχή της πόλης (εκτός από θρησκευόμενοι είναι και «γερά ποτήρια»), όταν ξαφνικά μέλη της ρωσικής μαφίας θέτουν τέλος στο γλέντι και τους πληροφορούν ότι η οργάνωσή τους αποφάσισε να αναλάβει το μαγαζί. Μετά από άγριο ξυλοδαρμό οι Ρώσοι ηττούνται και κατόπιν ταπεινώνονται από τους αδερφούς. Το επόμενο πρωί δυο Ρώσοι εμφανίζονται οπλισμένοι στο διαμέρισμα των αδερφών για να εκδικηθούν, πάλι όμως νικιούνται και βρίσκονται αργότερα νεκροί σε κοντινή γειτονιά. Πεπεισμένοι πλέον ότι είναι θέλημα Θεού να εξαλείψουν από τη Βοστώνη όλους τους εκπροσώπους του κακού, οι αδερφοί MacManus ξεκινούν έναν αιματηρό και εξολοθρευτικό πόλεμο κατά της μαφίας. Σύντομα γίνονται λαϊκοί ήρωες κι ο τύπος τους αποκαλεί «αγίους του Boondock» (της συνοικίας όπου δρουν). Στα ίχνη τους βρίσκεται ο αρχιμαφιόζος Papa Joe (Κάρλο Ρότα) αλλά και ο αστυνομικός Paul Smecker (Γουίλεμ Νταφόε).

Άλλες πληροφορίες 
 Το κόστος παραγωγής ανήλθε περίπου στα επτά εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία γυρίστηκε στη Βοστώνη και στο Τορόντο από τις 10 Αυγούστου μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου 1998. Έκανε πρεμιέρα στο Fantasy Filmfest του Μονάχου στις 4 Αυγούστου.
 Ο σκηνοθέτης Τρόι Ντάφι χρησιμοποιεί άφθονο μαύρο χιούμορ και μια σειρά από τεχνικές διάφορων διάσημων προτύπων. Έτσι για παράδειγμα οι βίαιες σκηνές προβάλλονται σε αργή κίνηση θυμίζοντας το στιλ του Σαμ Πέκινπα, ενώ οι διάλογοι μεταξύ των πρωταγωνιστών, αλλά και οι προσευχές πριν από τις δολοφονίες, θυμίζουν το Pulp Fiction του Κουέντιν Ταραντίνο (Ιεζεκιήλ 25:17). Μεταξύ άλλων χρησιμοποιούνται εδάφια του Δευτερονομίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 The Boondock Saints – Επίσημη ιστοσελίδα
 Boondock Fans - Επίσημη ιστοσελίδα οπαδών της ταινίας

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2000
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στη Μασαχουσέτη
Σεργίτσι Λήμνου

Η νησίδα Σεργίτσι ή Σιδερίτης βρίσκεται απέναντι από το ακρωτήριο Αγριλιά στη βόρεια ακτή της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης). 

Από  το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την  τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του δημοτικού διαμερίσματος του Καταλάκκου του  Δήμου Ατσικής.  Παλαιότερα  ανήκε στον  νομό Λέσβου. Είναι ακατοίκητη, έχει έκταση 1.029 στρέμματα και περίμετρο 4,5 χλμ.

Ιστορικές πληροφορίες

Η νησίδα Σεργίτσι είναι γνωστή από την αρχαιότητα κι ονομαζόταν Σιδερίτης. Το 1284 ανήκε στο μετόχι του Γομάτου, που βρίσκεται στην απέναντι ακτή της Λήμνου στον ομώνυμο όρμο. Τότε αναφέρεται με την επωνυμία Σεργίτζη, που παραπέμπει στο όνομα κάποιου παλαιού ιδιοκτήτη. 

Στις αρχές του 15ου αιώνα εντάχθηκε στα δημόσια κτήματα από το διοικητή της Λήμνου αλλά το 1448 ο δεσπότης της Λήμνου Δημήτριος Παλαιολόγος την επέστρεψε στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. 

Στους πορτολάνους της εποχής σημειώνεται με διάφορα ονόματα. Το 1418 απεικονίζεται ανώνυμα στο χάρτη του Ιταλού περιηγητή Μπουοντελμόντι (Buondelmonti), ενώ στους δύο χάρτες, του 1521 και του 1540, του Τούρκου γεωγράφου Πίρι Ρέις σημειώνεται με δύο ονόματα: Köpek-Adasy  (Νησί των σκυλιών - Σκυλονήσι) και Ğezìre-i-Kelb (Σιδερίτης). 

Ο Castaldi (1560) στο χάρτη του το ονομάζει Caseno, όπως και άλλοι περιηγητές του 17ου και 18ου αιώνα: Μάρκο Μποσκίνι (1658), Piacenza (1688), Όλφερτ Ντάπερ (1688), Βιντσέντζο Μαρία Κορονέλλι (1696), Ωγκύστ ντε Σουαζέλ Γκουφιέ (1785). Αντίθετα, οι νεώτεροι: Αλεξάντερ Κόντζε (1858), De Launay (1898) και Fredrich (1904) το σημειώνουν με το αρχαίο του όνομα Siderites ή Lagonisi κατά τους De Launay, Hauttecoeur. 

Οι παλιοί ναυτικοί το θεωρούσαν ως ένα από τα πέντε καλά αραξοβόλια γύρω από τη Λήμνο.

Πηγές

 Τουρπτσόγλου-Στεφανίδου Βασιλική, «Ταξιδιωτικά και γεωγραφικά κείμενα για τη νήσο Λήμνο (15ος-20ος αιώνας)», Θεσσαλονίκη 1986.
"ΛΗΜΝΟΣ: Ιστορική & Πολιτιστική Κληρονομιά", εκδ. Γ. Κωνσταντέλλης, 2010.

Βραχονησίδες της Λήμνου
Βοημούνδος Ζ΄ της Τρίπολης

Ο Βοημούνδος Ζ΄ της Τρίπολης (1261 - 19 Οκτωβρίου 1287) ήταν κόμης της Τρίπολης και τιτουλάριος πρίγκιπας της Αντιόχειας (1275 - 1287).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Βοημούνδου ΣΤ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και κόμη της Τρίπολης και της Σιβύλλας των Χετουμιδών, κόρης του Χετούμ Α΄ της Αρμενίας.

Το μόνο που είχε απομείνει από το μεγάλο πριγκιπάτο της Αντιόχειας ήταν το λιμάνι της Λατάκειας. Η μητέρα του ήταν αντιβασίλισσα την περίοδο που ήταν ανήλικος, ενώ την αντιβασιλεία διεκδικούσε και ο Ούγος Γ΄ της Κύπρου εξάδελφος του πατέρα του, ως ο πλησιέστερος συγγενής του. 

Ο Βοημούνδος πέρασε τα περισσότερα χρόνια της παιδικής του ηλικίας στην Κιλικία, στην Αυλή του Λέοντα Γ΄ της Αρμενίας, ενώ ο Μπαϊμπάρς κατέλαβε την Αντιόχεια, όπου ήταν πρίγκιπας ο πατέρας του (1268). Επέστρεψε στην Τρίπολη (1277), κλείνοντας αμέσως ειρήνη με τον Καλαούν, τον σουλτάνο των Μαμελούκων, και αναγνώρισε τον Ρογήρο του Αγίου Σεβερίνου ως αντιβασιλιά στην Άκρα, βρίσκοντας την εχθρότητα της Γενοβέζικης οικογένειας των Εμπριάκο. 

Η Τρίπολη ήταν ασθενέστατη εκείνη την εποχή. Κυριαρχούσαν δύο αντιμαχόμενες μερίδες: η Ρωμαϊκή υπό τον Παύλο του Σενί, επίσκοπο της Τρίπολης, και η Αρμενική υπό τη Σιβύλλα και τον Βαρθολομαίο. Ο Παύλος του Σενί απέκτησε τη συμμαχία του Γουλιέλμου του Μπωζέ, του νέου Μεγάλου Μάγιστρου των Ναιτών ιπποτών, και έπειτα της οικογένειας των "Αντι-Ναϊτών" Εμπριάκο. Αυτό έφερε μια σειρά πολέμων ανάμεσα στον Βοημούνδο Ζ΄ και τους Ναΐτες, ο οποίος έκαψε το κτίριό τους στην Τρίπολη, αλλά τελικά ηττήθηκε και συνθηκολόγησε. 

Το 1278 ο Γκυ των Εμπριάκο κύριος του Ζιμπλέ (Βύβλου) και οι Ναΐτες κυρίευσαν την Τρίπολη, αλλά διώχθηκαν από τον Βοημούνδο Ζ΄ και οι 12 γαλέρες του στόλου του καταστράφηκαν από τρικυμία. Η τελευταία σύγκρουση έγινε τον Ιανουάριο του 1285, όπου οι Εμπριάκο προσπάθησαν να πάρουν την Τρίπολη, αλλά δεν βρήκαν τους Ναΐτες και κατέφυγαν στους Ιωαννίτες Ιππότες. Οι Ιωαννίτες τους παρέδωσαν στον Βοημούνδο Ζ΄, με τον όρο να τους χαρίσει τις ζωές, ωστόσο αυτός τους έθαψε ζωντανούς στην άμμο και τους άφησε να πεθάνουν από πείνα. 

Απεβίωσε πρόωρα 26 ετών, χωρίς να αφήσει παιδιά από τη σύζυγό του Μαργαρίτα του Άκρας. Τον διαδέχθηκε η αδελφή του Λουκία.

Αναφορές σε πηγές

Κόμητες της Τρίπολης
Λουκία της Τρίπολης

Η Λουκία της Τρίπολης (πέθανε το 1299), τελευταία κόμισσα της Κόμισσα της Τρίπολης (1287 - 1289) ήταν κόρη του Βοϊμόνδου ΣΤ' της Αντιόχειας και της Σιβύλλας της Αρμενίας. Η Λουκία διαδέχθηκε τον αδελφό της Βοημούνδο Ζ΄ της Τρίπολης (1287). 

Η μητέρα της μετά τον πρόωρο θάνατο του αδελφού της διόρισε αντιβασιλιά τον Βερτράνδο του Ζιμπελέ, που σύντομα έγινε πολύ αντιδημοτικός στην κοινότητα της πόλης. Κλήθηκε τότε η Λουκία από την Οσέρ της Γαλλίας, όπου βρισκόταν και είχε παντρευτεί τον Ναρζό του Τουσί, να κυβερνήσει την πόλη. Βρέθηκε αμέσως αντιμέτωπη με τους Γενοβέζους και με την κοινότητα της πόλης: οι Γενοβέζοι υπό τον Μπενεντέτο Ζαχαρία, ήθελαν μια δική τους διοίκηση κατευθυνόμενη από την Γένοβα, αλλά αναπάντεχα συμμάχησαν με την Λουκία. Η Βενετία και η Πίζα εξοργισμένες από την απόφαση της Γένοβας κάλεσαν τον Μαμελούκο σουλτάνο Καλαούν να επιτεθεί στην Τρίπολη, που ήταν ήδη αρκετά εξασθενημένη. Η πολιορκία της Τρίπολης κράτησε έναν μήνα. Τελικά η άλωση έγινε στις 26 Απριλίου 1289. Δύο χρόνια αργότερα, η Άκρα, η μοναδική κτήση των Σταυροφόρων που είχε απομείνει, έπεσε κι αυτή. 

Κόμητες της Τρίπολης
Σταυροφορίες
Πετροκέφαλο Ηρακλείου

Το Πετροκέφαλο είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 16 χιλιόμετρα. Βρίσκεται σε λόφο.  Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία.

Κοινότητα Πετροκεφάλου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Πετροκεφάλου έχει 182 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Αγγουριδάκη.

Κοινοτάρχες Πετροκεφάλου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πετροκεφάλου.

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται στον Καστροφύλακα με το όνομα Petrochiefalo    και με 114 κατοίκους.
Στο γεγονός ότι βρίσκεται πάνω σε λόφο, που έχει τη μορφή ανθρώπινου κεφαλιού, οφείλεται πιθανότατα η ονομασία του. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο οικισμός ονομάστηκε έτσι από κάποιον Πέτρο, ιδιοκτήτη του λόφου και πρώτο οικιστή. Το χωριό πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου, της πολιούχου του , Παναγίας.

Ο οικισμός έχει σαφή χαρακτηριστικά οχυρωματικού τύπου. 
Τελευταία βρέθηκαν στην περιοχή λαξευτός τάφος με λουτροειδή λάρνακα, σαρκοφάγος και ταφικοί πίθοι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Γοργολαΐνη

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Πετροκεφαλο
Πετροκεφαλο
Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Κασσάνδρεια

Η Κασσάνδρεια είναι κωμόπολη της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής. Ανήκει στη δημοτική κοινότητα Κασσανδρείας, του δήμου Κασσάνδρας (του οποίου αποτελεί την έδρα) και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.775 κατοίκους. Αποτελεί το οικονομικό, πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο της περιοχής. 

Πήρε το όνομά της από τον Κάσσανδρο, που είχε χτίσει πόλη με το όνομα Κασσάνδρα στον ισθμό της Κασσάνδρας.

Ιστορικά στοιχεία 
Η Κασσάνδρεια ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα και μέχρι τον 20ό αιώνα ονομαζόταν Βάλτα. Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν ένα από τα 12 χωριά της χερσονήσου και αποτελούσε βακούφι του Γκαζανφέρ Αγά γεγονός που πρόσφερε μεγάλη φορολογική ατέλεια. Στα νεότερα χρόνια αποτέλεσε έδρα Μητρόπολης και υποπροξενείων ευρωπαϊκών χωρών. 

Το 1821 έλαβε χώρα το Ολοκαύτωμα της Κασσάνδρας. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Αναστάσιος Χυμευτός (1797-1870), ο Αθανάσιος Σαραφιανός, ο Αναγνώστης Παπαδόπουλος, ο Πανταζής Ιωάννου, ο Νικόλαος Γεωργίου και ο Γεώργιος Γαρουφάλλου και ο πρόκριτος καπετάν Γιαννιός Χατζηχριστοδούλου, που μετείχε στην υπεράσπιση των Ψαρών. Επίσης ο Γεώργιος Αδάμης (Κασσανδρινός), ως επίτροπος της Κασσάνδρας συμμετείχε στον Άρειο Πάγο της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος. 

Στις 23 και 24 Φεβρουαρίου 1944 εκτελέστηκαν στην Κασσάνδρεια από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής 31 άνθρωποι. Άλλα εννέα άτομα  εκτελέστηκαν σε διπλανά χωριά ενώ πέντε από τους συλληφθέντες εκτελέστηκαν αργότερα στο στρατόπεδο Παύλου Μελά, στη Θεσσαλονίκη.

Η Κασσάνδρεια σήμερα
Στην Κασσάνδρεια υπάρχουν δύο εκκλησίες που χτίστηκαν το 1850, η εκκλησία του Γενεσίου της Θεοτόκου και η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Υπάρχουν ακόμη τα ξωκλήσια του Αγίου Ραφαήλ, του Αγίου Δημητρίου και του Αγίου Γεωργίου. Νέος μεγάλος ναός, στη μνήμη του Αγίου Χριστοδούλου του νεομάρτυρα Κασσανδρινού, θεμελιώθηκε το 2008. Το δημαρχείο της Κασσάνδρειας χτίστηκε το 1926.

Στην Κασσάνδρεια υπάρχουν μεταξύ άλλων κέντρο υγείας, αστυνομία, ταχυδρομείο, ΟΤΕ, τράπεζες, 2 Δημοτικά σχολεία, 2 νηπιαγωγεία,  Γυμνάσιο και 2 Λύκεια (εκ των οποίων ένα ΤΕΕ). Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, το εμπόριο και τον τουρισμό. Εκεί βρίσκεται και ο Τουριστικός Αναπτυξιακός Όμιλος Χαλκιδικής. Πολιτιστικά δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος, με το όνομα "Η Κασσάνδρα". Στην περιοχή υπάρχει και ο υγροβιότοπος της Κύψας.

Η ποδοσφαιρική ομάδα «Άρης Κασσανδρείας 2005» αγωνίζεται στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής (στο νότιο όμιλο). Ιδρύθηκε το 2005 μετά την απορρόφηση του τοπικού συλλόγου Α.Σ. Κασσάνδρα από τον Ολυμπιακό Βόλου και την επικείμενη διάλυσή του. Ο Α.Σ. Κασσάνδρα διέγραψε λαμπρή πορεία στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ανεβαίνοντας σε τρία χρόνια από τα τοπικά πρωταθλήματα στη Β' Εθνική. Μάλιστα, το 2004, στην τελευταία του χρονιά, όπως αποδείχθηκε, τερμάτισε 4ος, μια μόλις νίκη μακριά από την άνοδο στην Α' Εθνική.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Κασσανδρεία: Γενικές πληροφορίες
Δήμος Κασσάνδρας

Σημειώσεις 

Κασσάνδρεια
Δήμος Κασσάνδρας
Έπαφος

Στην ελληνική μυθολογία ο Έπαφος ήταν γιος του Δία και της Ιούς, που ίδρυσε πολλές πόλεις στην Αίγυπτο.

Ο μύθος 
Η θεά Ήρα, που ζήλευε πάντα τον σύζυγό της Δία και τις ερωμένες του, για να εκδικηθεί την Ιώ τη μεταμόρφωσε σε αγελάδα και επιπλέον της έστειλε μια αλογόμυγα που την τσιμπούσε συνεχώς στο πλευρό. Τρελαμένη από τα τσιμπήματα της μύγας, η Ιώ άρχισε να τρέχει από τόπο σε τόπο. Περνώντας από πολλά μέρη, έφθασε στην Αίγυπτο και εκεί, στις όχθες του Νείλου, γέννησε τον Έπαφο. Τότε οι Κουρήτες, εκτελώντας διαταγή της Ήρας, απέσπασαν το βρέφος από τη μητέρα του και το έκρυψαν. Ο Δίας όμως τους κατακεραύνωσε και η Ιώ άρχισε να αναζητά το παιδί της. Κάποτε έμαθε ότι τον μεγάλωνε η σύζυγος του βασιλιά της Βύβλου, στη Συρία. Η Ιώ πήγε στη Συρία, πήρε πράγματι το παιδί της και το ξανάφερε στην Αίγυπτο. Εκεί και το ανάθρεψε. Ο βασιλιάς Τηλέγονος το υιοθέτησε και, όταν πέθανε, ο Έπαφος τον διαδέχθηκε στον θρόνο.

Ο Έπαφος πήρε για σύζυγό του την κόρη του Νείλου, τη Μέμφιδα, και μαζί απέκτησαν μία κόρη, τη Λιβύη, η οποία έσμιξε με τον Ποσειδώνα. Απόγονοι του Επάφου ήταν ακόμα ο Βήλος, ο Αγήνορας, ο Αίγυπτος, ο Δαναός, ο Κάδμος, η Ευρώπη, η Λυσιάνασσα, η Θήβη και άλλοι. Κάποιες πηγές αναφέρουν ως σύζυγο του Επάφου την Κασσιόπη. Ο μύθος του Επάφου, που ήταν διαδεδομένος στην Εύβοια και στη Βοιωτία.

Τόπος γέννησης του Έπαφου κατά τον Στράβωνα είναι μια σπηλιά στην Εύβοια  που ονομάζεται Βοός αυλή και είναι στραμμένη προς την πλευρά του Αιγαίου. Κατά άλλους η σπηλιά τοποθετείται στα παράλια της Αιγύπτου.

Γενεαλογικό δενδρο

Παραπομπές

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Παιδιά του Δία
Μυθικοί βασιλείς της Αιγύπτου
Ισλαμαμπάντ

Το Ισλαμαμπάντ είναι η σημερινή πρωτεύουσα του Πακιστάν. Βρίσκεται στα βορειοανατολικά της χώρας, στην ομώνυμη περιφέρεια και σε υψόμετρο μεταξύ 610μ. και 457μ. στο οροπέδιο Πότβαρ. Ξεκίνησε να χτίζεται το 1960, για να αντικαταστήσει το Καράτσι ως πρωτεύουσα και παράλληλα να τονωθεί η οικονομία στα βόρεια του Πακιστάν. Το 1958, συγκροτήθηκε μια επιτροπή για την επιλογή ενός κατάλληλου χώρου για το εθνικό κεφάλαιο του Πακιστάν, με ιδιαίτερη έμφαση στις απαιτήσεις της θέσης, του κλίματος, της εφοδιαστικής γραμμής και της άμυνας τις πόλης, μαζί με άλλα χαρακτηριστικά. Μετά από εκτεταμένη μελέτη, έρευνα και ενδελεχή ανασκόπηση των πιθανών περιοχών, η επιτροπή πρότεινε την περιοχή βορειοανατολικά του Ραβαλπίντι το 1959. Το κτίσιμο της πόλης στηρίχτηκε σε ένα σχέδιο της ελληνικής εταιρείας Αρχιτεκτόνων «Δοξιάδης και Συνεργάτες», το οποίο εκπονήθηκε το 1959 και εγκρίθηκε από ειδική επιτροπή, βάσει ενός σχεδίου πλέγματος, τριγωνικού σχήματος, με την κορυφή του προς τους λόφους Μαργκάλλα (Πρόποδες των Ιμαλαΐων). Σημειώνεται ότι συνεργάτες του Κ. Δοξιάδη στην οικοδόμηση της πόλης ήταν οι διεθνούς φήμης αρχιτέκτονες Έντουαρντ Ντάρελ Στόουν και ο Τζίο Πόντι.

Δημογραφικά στοιχεία 
Κατά την Απογραφή του 1998 ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν σε 805.000 κατοίκους, ενώ η πυκνότητα του πληθυσμού έφτανε τους 880 κατ./τ.χλμ. Τον Απρίλιο του 2011 , σύμφωνα με εκτίμηση της Ομοσπονδιακής Διεύθυνσης Παιδείας και των τοπικών αρχών, ο αριθμός των κατοίκων έφτανε τα 1,7 εκατομμύρια. 

Σύμφωνα με την απογραφή του 1998, η πλειοψηφία του πληθυσμού (65%) ανήκει στη φυλή Παντζάμπ, ενώ υπάρχουν και μειονότητες Ούρντου, Παστούν, Σίντι κ.ά. Οι περισσότεροι κάτοικοι μιλούν ούρντου, παντζάμπι, σίντι, πάστο και αγγλικά (ως δεύτερη γλώσσα).

Αδελφοποιημένες πόλεις 

Το Ισλαμαμπάντ είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:

 Άγκυρα       — 
 Πεκίνο         — 
 Παρίσι     — 
 Φρανκφούρτη     — 
 Σίδνεϊ       — 
 Κολωνία    — 
 Αμμάν —

Δείτε επίσης
Εθνική Βιβλιοθήκη του Πακιστάν

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Πόλεις του Πακιστάν
Πρωτεύουσες της Ασίας
Πόλεις που οικοδομήθηκαν για να γίνουν πρωτεύουσες
Ερκύνα

Στην ελληνική μυθολογία η 'Ερκυνα ήταν Νύμφη μιας ομώνυμης πηγής στη Λιβαδειά της Βοιωτίας.

Για την 'Ερκυνα, κόρη του Τροφωνίου, ιστορείται ότι ήταν συντρόφισσα της Περσεφόνης, κόρης της θεάς Δήμητρας, πριν από την απαγωγή της δεύτερης από τον Πλούτωνα. Οι δυο τους έπαιζαν μια ημέρα με μια χήνα κοντά στην πόλη, στο άλσος του Τροφωνίου. Το πτηνό τους ξέφυγε και πήγε να κρυφτεί μέσα σε μια σπηλιά κάτω από μία πέτρα. Η Περσεφόνη σήκωσε την πέτρα για να πιάσει τη χήνα, οπότε μία πηγή ξεπετάχτηκε από τη γη: η πηγή της 'Ερκυνας. 

Στα νερά της έρχονταν να λουστούν όλοι οι πιστοί που ζητούσαν χρησμό από το Μαντείο του Τροφωνίου, το οποίο βρισκόταν σε μικρή απόσταση.

Σήμερα, το όνομα αυτό φέρει ο μικρός ομώνυμος ποταμός, ο οποίος διασχίζει τη Λιβαδειά. Το ποτάμι αυτό εξασφάλισε για πολλά χρόνια την απαραίτητη ενέργεια για την ανάπτυξη της βιομηχανίας, της βιοτεχνίας και της μεταποίησης αγροτικών προϊόντων. Σήμερα ο ποταμός 'Ερκυνα με τις πηγές του στην περιοχή της Κρύας προσδίδει στην πόλη της Λιβαδειάς μια ξεχωριστή φυσική ομορφιά. Χαρακτηριστικό της είναι πως πρόκειται για ένα από τα λίγα ποτάμια στην Ελλάδα που έχει ονομασία θηλυκού γένους, με την Αράπιτσα στην Νάουσα, την Ερμίτσα στο Αγρίνιο, την Ζηλιάνα στην Πιερία, την Νέδα στα σύνορα Ηλείας και Μεσσηνίας να συναποτελούν τα πιο γνωστά.

Ο αστεροειδής 458 Ερκυνία (458 Hercynia), που ανακαλύφθηκε το έτος 1900, πήρε το όνομά του από τη Νύμφη αυτή της Βοιωτίας.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969.

Ερκυνα
Σχηματάρι Βοιωτίας

Το Σχηματάρι είναι κωμόπολη του νομού Βοιωτίας, δημοτική κοινότητα και έδρα του ομώνυμου δήμου μέχρι το 2010, οπότε και έγινε πρωτεύουσα του νέου Δήμου Τανάγρας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 150μ. και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 4.035 κατοίκους. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Βοιωτίας, σε απόσταση 65 χλμ. από την Αθήνα, 13 χλμ. από τη Χαλκίδα και 30 χλμ. από τη Θήβα.

Με την Οινόη συναποτελούν τη Δημοτική Κοινότητα Σχηματαρίου, με συνολικό πληθυσμό 4.477 κατοίκους.

Πολιούχοι της πόλης είναι οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ.(9 Νοεμβρίου)

Μεταφορές

Οδικές μεταφορές
Στο Σχηματάρι, υπάρχει ένας σχετικά σημαντικός οδικός κόμβος. Βόρεια της πόλης περνάει ο Αυτοκινητόδρομος ΑΘΕ που ενώνει την πόλη με την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Από αυτό το δρόμο, στο ύψος της πόλης, ξεκινά ο αυτοκινητόδρομος Σχηματαρίου-Χαλκίδας προσφέροντας τη δυνατότητα για άμεση πρόσβαση προς τη Χαλκίδα και την Εύβοια.

Σιδηροδρομικές μεταφορές
Η περιφερειακή σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Λειανοκλαδίου πραγματοποιεί στάση έξω από την κωμόπολη με το όνομα «Τανάγρα».

Αεροπορικές μεταφορές
Στα δυτικά του Σχηματαρίου βρίσκεται το Στρατιωτικό Αεροδρόμιο της Τανάγρας και η Αεροπορική Βάση Τανάγρας.

Δημογραφικά στοιχεία
Πορεία του πληθυσμού:

Αθλητισμός 
 Α.Ε. Αναγέννηση Σχηματαρίου, ποδόσφαιρο
 Α.Γ.Σ. Ατρόμητος Σχηματαρίου, ποδόσφαιρο
 Γ.Σ. Ερμής Σχηματαρίου, καλαθοσφαίριση, στίβος
 Ακαδημία Πρωτέας Σχηματαρίου, καλαθοσφαίριση
 Α.Σ. «Καπετάν Ιωάννης Λιάπης», πάλη, άρση βαρών, σκοποβολή

Αδελφοποιήσεις 
Το Σχηματάρι έχει αδελφοποιηθεί με τις παρακάτω περιοχές:

 Pozzoleone,  Ιταλία (2005)
 Ennistymon,  Ιρλανδία (2008)

Παραπομπές

Κωμοπόλεις του νομού Βοιωτίας
Δήμος Τανάγρας
Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Σπύρος Βαλαωρίτης

Ο Σπύρος Βαλαωρίτης (1819 - 1887) ήταν βουλευτής και πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λευκάδα και ήταν γιος του Ευστάθιου Βαλαωρίτη, γόνου αρχοντικής ηπειρώτικης οικογένειας με γενάρχη τον αρματολό Βαλαώρα, και της Μαριέτας Τουρλινού. Έζησε μεγάλος μέρος των εφηβικών του χρόνων στην Κέρκυρα και σπούδασε νομικά στο Παρίσι. Το 1849 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής της Ιονίου βουλής και από τότε εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Λευκάδας, και στην Ιόνιο και στην ελληνική βουλή, μέχρι το 1885. Πριν την ένωση με την Ελλάδα είχε διατέλεσε και γερουσιαστής ενώ είχε θέση υποψηφιότητα για την προεδρία της Γερουσίας.

Την περίοδο 1882-1883 χρημάτισε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Επίσης είχε διατελέσει υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου (1866) και Θρασύβουλου Ζαΐμη (1870) και υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση Βούλγαρη (1868).Το 1872 αντιπροσώπευσε τον βασιλιά στους γάμους του αδερφού του στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Το 1874 στάλθηκε στο Λονδίνο ως πρεσβευτής, αλλά ανακλήθηκε τον επόμενο χρόνο. Το 1869 είχε λάβει εντολή από τον βασιλιά για σχηματισμό κυβέρνησης, χωρίς όμως να κατορθώσει να τη σχηματίσει, λόγω της πολιτικής κρίσης που υπήρχε. Είχε τιμηθεί με πολλά βραβεία.

Απεβίωσε στις 30 Ιουλίου 1887 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στη Λευκάδα. Ήταν παντρεμένος με την Ρόζα-Μαρία Στεφάνου (1828-1913), κόρη αρχοντικής ζακυνθινής οικογένειας εμπόρων και πολιτικών, και είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά: την Λίζα, τον Έκτορα (1866-1875), τον Περικλή, βουλευτή, και την Ολορίνα. Εγγονή του ήταν η Λένα Βαλαωρίτου-Σκαραμαγκά.
Ήταν εξάδελφος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.

Παραπομπές

Πηγές
Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.58

Βαλαωρίτης
Οικογένεια Βαλαωρίτη
Βαλαωρίτης
Βαλαωρίτης
Βαλαωρίτης
Πενταμόδι Ηρακλείου

Το Πενταμόδι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. η θέση του είναι στην κοιλάδα του Γαζανού ποταμού. Απέχει από το Ηράκλειο  16,9 χιλιόμετρα. Οι κυριότερες εκκλησίες του είναι του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Παρασκευής, σε μια έκταση με πλούσια βλάστηση, όπου το καλοκαίρι διοργανώνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις. 
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία. Πανηγυρίζει στις 26 Ιουλίου.

Κοινότητα Πενταμοδίου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Πενταμοδίου έχει 300 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Καμπιτάκη.

Κοινοτάρχες Πενταμοδίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πενταμοδίου.

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται σε συμβόλαια του 1271 Pendamondo, κάτι που επιβεβαιώνει ότι είναι πολύ παλιό. Στον Καστροφύλακα αναγράφεται με το όνομα Pendamodiμε 199 κατοίκους.Την περίοδο της Τουρκοκρατίας στον οικισμό κατοικούσαν τόσο Τούρκοι όσο και Χριστιανοί.

Στο Πενταμόδι σώζεται βενετική κρήνη του 15ου αιώνα που έχει στο τύμπανο το στέμμα των Quirini.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Γοργολαΐνη ΣΤΟ ΠΕΝΤΑΜΟΔΙ ΕΔΡΕΥΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΠΕΝΤΑΜΟΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 2008

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Πενταμοδι
Πενταμοδι
Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Μπαϊμπάρς

Ο Μπαϊμπάρς (αλ-Μαλίκ αλ Ζαχίρ Ρουκν αλ-ντιν Μπαϊμπάρς αλ Μπουντουγκνταρί, 19 Ιουλίου 1223 - 2 Μαΐου 1277), με καταγωγή από το τουρκικό φύλο των Κιπτσάκων και με το προσωνύμιο Αμπού αλ-Φουτούχ, ήταν ο τέταρτος Μαμελούκος σουλτάνος της Αιγύπτου. Το όνομά του προέρχεται από το κιπτσακικό τουρκικό bay (μπάη, μπέη=αρχηγός) + bars (μπαρς=πάνθηρας).

Αρχικά πωλήθηκε ως σκλάβος στους Μογγόλους. Ο εμίρης της Χάμα ήταν καχύποπτος απέναντι στον Μπαϊμπάρ, λόγω της ασυνήθιστης εξωτερικής του εμφάνισης: πολύ ψηλός, μελαχροινός, με καταρράκτη στο ένα του μάτι. Πουλήθηκε σε έναν Αιγύπτιο απεσταλμένο και στάλθηκε στην Αίγυπτο, όπου έγινε σωματοφύλακας του Αγιουβίδη κυβερνήτη Ας Σαλίχ Αγιούμπ.

Ήταν στρατιωτικός διοικητής των Μαμελούκων (1250), όταν ηττήθηκε στη Ζ' Σταυροφορία από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ' τον Άγιο, και στρατιωτικός διοικητής υπό τον σουλτάνο Κουτούζ στην μάχη του Άιν Τζαλούτ. Μετά τη μάχη, ο σουλτάνος δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού και τον διαδέχθηκε ο ίδιος ο Μπαϊμπάρ, που λέγεται ότι ήταν αναμεμειγμένος στη δολοφονία του, γιατί ο Κουτούζ δεν του ανέθετε υψηλές διοικητικές θέσεις λόγω φόβου.

Μαμελούκος σουλτάνος της Αιγύπτου 
Συνέχισε τους πολέμους με τους Σταυροφόρους, ιδιαίτερα με το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, που είχε συμμαχήσει με τους Μογγόλους εναντίον του στην μάχη του Άιν Τζαλούτ. Επιτέθηκε (1263) στην Άκρα, το μόνο τμήμα που είχε απομείνει από το βασίλειο της Ιερουσαλήμ: απέτυχε να το καταλάβει, αλλά νίκησε τους Σταυροφόρους σε μια σειρά από άλλες μάχες: (Αρσούφ, Χάιφα, Ασκαλών, Καισάρεια), παίρνοντας πολλούς αιχμαλώτους, ανάμεσα στους οποίους Ναΐτες και Ιωαννίτες Ιππότες.

Επιτέθηκε (1266) στους Αρμένιους στην Κιλικία, τους μόνους συμμάχους της Αντιόχειας, πολιόρκησε την Αντιόχεια και την κατέλαβε στις 18 Μαΐου 1268, σφάζοντας τους κατοίκους, αν και είχε υποσχεθεί να τους χαρίσει τις ζωές. Ο πρίγκηπας της πόλης Βοϊμόνδος κατάφερε να δραπετεύσει, ενώ λίγο αργότερα κατέφτασαν οι δυνάμεις της Η' Σταυροφορίας (1271) υπό τον βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδο Α', που συμμάχησε αμέσως με τους Μογγόλους εναντίον του.

Ο Εδουάρδος δεν κατάφερε να κάνει τίποτα το σημαντικό για να τον απειλήσει, επιστρέφοντας άπρακτος πίσω στην Αγγλία (1272), αφού λίγο πριν είχε αποτύχει προσπάθεια του Μπαϊμπάρς να τον δολοφονήσει. Παίρνοντας θάρρος, ο Μπαϊμπάρς προχώρησε ακόμα περισσότερο: επιτέθηκε στο Σουλτανάτο του Ρουμ των Σελτζούκων. Εκεί νίκησε τους Μογγόλους στη μάχη του Ελμπιστάν (1277) και αποσύρθηκε στη Συρία. Παντρεύτηκε πολλές γυναίκες, αφήνοντας συνολικά 7 κόρες και 3 γιους, δύο από τους οποίους (αλ Σαΐντ Μπαρακάχ και Σολαμίς) έγιναν σουλτάνοι.

Παραπομπές

Ιμπραήμ
Σταυροφορίες
Παλαιστίνη
Παρθία

Η Παρθία (αρχαία ελληνικά: Παρθυηνή (Parthyēnḗ), ή Παρθυαία ή αρχαία περσικά: Παρθάβα (Parθava), λατινικά: Parthia, κοινή ελληνική: Παρθία, αγγλικά: Parthyene ή Parthyaea ή Parthava ή Parthia, περσικά: پارت ή پرثوه ή پهلو) ήταν περιοχή που κατά την αρχαία εποχή βρισκόταν στη σημερινή περιοχή Χορασάν, στο βορειοανατολικό άκρο, της Περσίας (σημερινό Ιράν).

Κάτοικοί της ήταν οι Πάρθοι που ανέπτυξαν την Παρθική Αυτοκρατορία από το 247 π.Χ. μέχρι το 224 μ.Χ. Με το όνομα Παρθάβα εμφανίσθηκε για πρώτη φορά σ΄ επιγραφή του Αχαιμενίδη Βασιλιά Δαρείου του Α' στο Μπεχιστούν, περίπου  το 520 π.Χ. που όμως κατά τους ιστορικούς αυτό το όνομα πιθανόν να είναι η απόδοση σε τοπική διάλεκτο του ονόματος Πέρσα (Περσία - περσικός).

Κατά τους χρόνους της δυναστείας των Αχαιμενιδών η Παρθία αποτελούσε Σατραπεία του Μεγάλου Βασιλέως. Για τους χρόνους αυτούς δεν είναι τίποτε γνωστό. Όμως στην εποχή του Μ. Αλεξάνδρου, στην Ελληνιστική περίοδο η Παρθία φαίνεται πως είχε ενωθεί με την Υρκανία (σημερινό Γκοργκάν του Ιράν) που αποτέλεσε επαρχία του Βασιλείου των Σελευκιδών. Τότε κτίστηκαν πολλές ελληνιστικές αποικίες, όπως η Εκατόμπυλος, η Ευμένεια, η Καλλιόπη, η Μυσία, οι Φερές και άλλες. Σκοπός ήταν η αποτελεσματική φύλαξη των συνόρων. Μάλιστα κατά την εποχή του Σελεύκου Α' (312-281 π.Χ.)  και  του Αντιόχου Α' του Σωτήρα στην Παρθία εγκαταστάθηκαν οι νομάδες Πάρνι (ή και Απάρνι) που προέρχονταν από την κεντρική Ασία. Οι νομάδες αυτοί αφομοιώθηκαν τελικά από τον αυτόχθονα πληθυσμό του οποίου και υιοθέτησαν την παρθική γλώσσα.

Πρώτη πρωτεύουσα της Χώρας ήταν πιθανώς η Δάραδα, η σημερινή Αμπιβάρντ, και μεταγενέστερη η Εκατόμπυλος, που βρισκόταν κοντά στο σημερινό Νταμγκάν.

Η Παρθία βρισκόταν ακριβώς πάνω στους μεγάλους τότε εμπορικούς δρόμους ανάμεσα στην Ασία και τον Ελληνορωμαϊκό κόσμο, ο έλεγχος των οποίων έδωσε τη δυνατότητα στους Πάρθους να δημιουργήσουν Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Αρσακιδών μέχρι το 224 μ.Χ. όταν ο τοπικός διοικητής Αρδασίφ της νότιας Παρθίας επαναστάτησε και ίδρυσε την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών.

Παραπομπές 

Αρχαίες Αυτοκρατορίες - Χώρες
Ελληνιστική περίοδος

Σατραπείες της Περσικής Αυτοκρατορίας
Ιρανικές χώρες και εδάφη
Ερύθριος

Στην ελληνική μυθολογία ο Ερύθριος ήταν ένας Θεσσαλός πρίγκηπας, γιος του Αθάμαντα και της τρίτης του συζύγου Θεμιστούς, η οποία ήταν θυγατέρα του Υψέως, βασιλιά των Λαπιθών. Ομοθαλή αδέλφια του Ερυθρίου κατά τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Α΄ 9, 2) ήταν οι Λεύκωνας (Λεύκων), Σχοινέας (Σχοινεύς) και Πτώος. Ετεροθαλή αδέλφια του ήταν ο Φρίξος και η Έλλη.

Ερυθριος
Έρυξ

Στην ελληνική μυθολογία ο Έρυξ (Έρυκας) ήταν γιος του Αργοναύτη Βούτη. Ο Βούτης αρπάχθηκε από τη θεά Αφροδίτη τη στιγμή που ήταν έτοιμος να υποκύψει στο κάλεσμα των Σειρήνων. Τον πήγε στη Σικελία, όπου έγινε βασιλιάς και έδωσε το όνομα του γιου του Έρυκα στο βουνό το γνωστό στην αρχαιότητα για το ιερό της Αφροδίτης που βρισκόταν στην κορυφή του. Σε άλλη παράδοση, ο Έρυξ ήταν γιος της ίδιας της Αφροδίτης και του Ποσειδώνα, ενώ υπάρχει και η παράδοση ότι ο Βούτης δεν ήταν Αργοναύτης, αλλά ντόπιος βασιλιάς που ίδρυσε τον ναό της «Ερυκίνης Αφροδίτης».

Επιστρέφοντας ο Ηρακλής από τον άθλο με τα Βόδια του Γηρυόνη συνάντησε τον Έρυκα, που είχε πια διαδεχθεί τον πατέρα του στον θρόνο των Ελυμιών. Ο Έρυξ, ως εξαιρετικά καλός παλαιστής, τον προκάλεσε σε πάλη για να του τα πάρει. Ο Ηρακλής δέχθηκε και, νικώντας τον στην πάλη, τον σκότωσε. Αντί να κρατήσει όμως το βασίλειο του αντιπάλου του, το άφησε στους ντόπιους Σικελούς, λέγοντάς τους ότι κάποια μέρα ένας από τους απογόνους του θα ερχόταν να πάρει την εξουσία. Αυτό και έγινε όταν ο Δωριέας ήρθε και ίδρυσε αποικία στο μέρος αυτό.

Μία εναλλακτική εκδοχή για τον θάνατο του Έρυκα είναι ότι τον απολίθωσε ο Περσέας με την κεφαλή της Μέδουσας.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ερυξ
Ερυξ
Ερυξ
Ερυσίχθονας ο γίγας

Με το όνομα Ερυσίχθονας αναφέρεται στην αρχαία ελληνική μυθολογία, εκτός των άλλων, και ένας από τους Γίγαντες, ο οποίος απεικονίζεται στο περίφημο διάζωμα του ναού της Περγάμου. Υπάρχει μία μερική ταύτιση αυτού του προσώπου με τον Ερυσίχθονα τον Θεσσαλό, καθώς ο ποιητής Καλλίμαχος ονομάζει τους συντρόφους του δεύτερου «ανδρογίγαντες».

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Ερυσιχθονας ο γι
Φλέβα

Φλέβες ονομάζονται τα αγγεία του οργανισμού που μεταφέρουν το αίμα στην καρδιά. Ομοίως, με τις αρτηρίες, διακλαδίζονται σε μεγαλύτερα και μικρότερα αγγεία μέχρι τα τριχοειδή.

Σχηματίζουν το φλεβικό σύστημα, το οποίο, τόσο στα άνω, όσο και στα κάτω άκρα, αποτελεί έναν πολύπλοκο μηχανισμό αντλίας, με τον οποίο, όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε όρθια θέση, το φλεβικό αίμα μεταφέρεται προς την καρδιά παρά την αντίθετη δύναμη της βαρύτητας. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα των φλεβών είναι οι βαλβίδες, οι οποίες επιτρέπουν τη ροή του αίματος μόνο σε μία κατεύθυνση (από την περιφέρεια προς την καρδιά).
Οι φλέβες είναι περισσότερες των αρτηριών και δεν εμφανίζουν σφυγμό. Τα φλεβίδια είναι μικρές φλέβες οι οποίες συνενουμενες σε μεγαλύτερα στελέχη τις φλέβες Επαναφέρουν το αίμα στην καρδιά. Κάθε στιγμή οι φλέβες περιέχουν το 75% της ποσότητας του αίματος, οι αρτηρίες το 20% και τα τριχοειδή το 5%. Ανα πάσα στιγμή περισσότερο από τα 2/3 της συνολικής ποσότητας αίμα στις βρίσκεται στις φλέβες και στα φλεβίδια. Έτσι οι φλέβες λειτουργούν ως δεξαμενές του αίματος.

Ταξινόμηση

Επιπολές φλεβικό σύστημα 
Πρόκειται για τις φλέβες που βρίσκονται πιο κοντά στην επιφάνεια του δέρματος. Παίζουν σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος.

Εν τω βάθει φλεβικό σύστημα 
Βρίσκονται κάτω από τους μυς και επιτελούν διάφορες λειτουργίες, κυρίως απάγουν το αίμα από τους ιστούς προς την καρδιά.

Διατιτραίνουσες φλέβες 
Είναι περισσότερες από 60. Φέρονται από τις φλέβες του επιπολής συστήματος και αποχετεύουν το αίμα στις φλέβες του εν τω βάθει συστήματος ή στους φλεβώδεις κόλπους.

Φλεβώδης πόρος 
Εμβρυϊκή δομή που παίζει ρόλο στην επιστροφή του φλεβικού αίματος από τον πλακούντα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Καρδιαγγειακό σύστημα
Αγγειολογία
Ιεροκλής Μιχαηλίδης

Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης (Πτολεμαΐδα, 29 Σεπτεμβρίου 1960) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην  Πτολεμαΐδα . Αποφοίτησε το 1982 από τη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.
Μέχρι το 1990, συμμετείχε ως ηθοποιός και ιδρυτικό μέλος μικρών πειραματικών θιάσων σε έργα Νίκου Καζαντζάκη, Ντάριο Φο, Δημήτρη Ψαθά, Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Αριστοφάνη, Ουίλιαμ Σαίξπηρ κ.ά.

Το 1990, μαζί με άλλους ηθοποιούς και μουσικούς, δημιούργησε το σατιρικό μουσικοθεατρικό σχήμα "Άγαμοι Θύται", στο οποίο συμμετείχε γράφοντας, παίζοντας και σκηνοθετώντας.

Από το 1988 έως το 1990 εργάστηκε ως συντάκτης στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ και από το 1993 στην τηλεόραση ως σκηνοθέτης και παραγωγός.

Στο θέατρο, έχει παίξει σε έργα των Τένεσι Ουίλιαμς, Γρηγόριου Ξενόπουλου, Ιάκωβου Καμπανέλλη, Άντον Τσέχωφ, Εντουάρντο Ντε Φιλίππο κ.ά. 

Στην τηλεόραση, έχει πρωταγωνιστήσει σε τηλεοπτικές σειρές (Είμαστε στον αέρα, Και πάλι φίλοι κ.ά.), ενώ έχει ενσαρκώσει και τον Αστυνόμο Μπέκα στην τηλεοπτική μεταφορά των μυθιστορημάτων του Γιάννη Μαρή. 

Στον κινηματογράφο, συμμετείχε σε κινηματογραφικές ταινίες, όπως: Πολίτικη Κουζίνα, Μαύρο γάλα, Safe Sex, Πίσω πόρτα. Για την ταινία Πίσω πόρτα το 2000 απέσπασε το Κρατικό Βραβείο ερμηνείας Β΄ ανδρικού ρόλου.Τη σεζόν 2018-2019 θα πρωταγωνιστήσει στη νέα κωμική σειρά του ANT1 Κάνε γονείς να δεις καλό Τη σεζόν 2019 θα πρωταγωνιστήσει στη νέα κωμική σειρά του ΣΚΑΪ  8 λέξεις      Τη σεζόν 2020  θα πρωταγωνιστήσει στη νέα αστυνομική σειρά του COSMOTE TV Έτερος Εγώ: Κάθαρσις Τη σεζόν 2021  θα πρωταγωνιστήσει στη νέα κωμική σειρά του Open  Δε γκρανμάδερ Τη σεζόν 2021 - 2022 θα πρωταγωνιστήσει στη νέα κωμική σειρά του Alpha TV «Άσε μας ρε μαμά».

Φιλμογραφία 
Τηλεόραση

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Δημήτρης Ήμελλος

Ο Δημήτρης Ήμελλος (Κυψέλη (Αθήνα),12 Ιουνίου 1967) είναι Έλληνας ηθοποιός. Έχει καταγωγή από τη Νάξο και από τους δυο του γονείς, από τα χωριά Φιλώτι και Απείρανθο. Στην οικογένεια ήταν 4 παιδιά, δυο αγόρια και δυο κορίτσια. Έχει ένα γιο .

Βιογραφία 
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Νομική Σχολή Αθηνών, εντάχθηκε στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου και έπειτα στη Δραματική Σχολή του Διομήδη Φωτιάδη, απ’ όπου και αποφοίτησε. Σπούδασε επίσης στην Ακαδημία Θεατρικής Τέχνης της Μόσχας (ΓΚΙΤΙΣ) στο σκηνοθετικό τμήμα του Λεονίντ Χέιφιτς.

Συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις, όπως: Ιφιγένεια στη Χώρα των Ταύρων, Οιδίπους επί Κολωνώ, Ένας Υπέροχος Κερατάς, Πέρσες, Αντιγόνη, Φρεναπάτη, Νοσταλγός, Αγάπης Αγώνας Άγονος, Αυτό που δεν τελειώνει, Μήδεια, Μολιέρος, Όνειρο, Ο Ταρτούφος, Ο Ηλίθιος, Στο Βυθό, Το Ύστατο Σήμερα, Ερωτόκριτος, Αμφιτρύων κ.α.

Από το 2001 εως το 2007 υπήρξε μέλος της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου υπό τη διεύθυνση του Στάθη Λιβαθινού, με τον οποίο ο ηθοποιός συνεργάζεται στενά. Επίσης δίδαξε στο Εργαστήρι Σκηνοθεσίας και Υποκριτικής καθώς και στις δραματικές σχολές Ίασμος και Δήλος.

Το 2001 ήταν ο πρώτος νέος ηθοποιός που τιμήθηκε με το βραβείο Χορν για την ερμηνεία του στη Φρεναπάτη του Τ. Κούσνερ σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, ενώ το 2005 τιμήθηκε από τους αναγνώστες του περιοδικού "Αθηνόραμα" με το βραβείο ανδρικής ερμηνείας για την ερμηνεία του στο έργο του Μπουλγκάκοφ "Μολιέρος". 

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε το 2007-08 στη σειρά του ALPHA Το 10 σε σκηνοθεσία Πηγής Δημητρακοπούλου.

Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες: Αλιόσα του Θανάση Σκρούμπελου (1999), Beautiful people του Νίκου Παναγιωτόπουλου (2001), Παρά λίγο, παρά πόντο, παρά τρίχα της Στέλλας Θεοδωράκη (2002), Delivery του Ν.Παναγιωτόπουλου (2004), Γλυκιά μνήμη του Κυριάκου Κατζουράκη (2005), Bank Bang του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου (2008), Απ' τα κόκκαλα βγαλμένα του Σωτήρη Γκορίτσα (2011), Χρόνια Πολλά του Χρήστου Γεωργίου (2017), Η δουλειά της του Νίκου Labot (2018), Ράφτης της Σόνια Λίζα Κέντετμαν (2020).Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Το 10,Καρυωτάκης,Με λένε Βαγγέλη,Ου Φονεύσεις: Συγνώμη,Η ζωή εν τάφω,Σασμός,Άγιος Παΐσιος, Από τα Φάρασα στον Ουρανό.

Παραπομπές

Πηγές 
 Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου
 IMDB - Dimitris Imellos
 Ωδείο Αθηνών - Δημήτρης Ήμελλος
 LIFO - Oι Αθηναίοι, Δημήτρης Ήμελλος 

 unstage.gr - Δημήτρης Ήμελλος

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
• Δημήτρης Ήμελλος: «Στο θέατρο δεν υπάρχει θεατής αλλά αυτόπτης μάρτυρας» [Συνέντευξη]

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Βραβευμένοι με Χορν
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Καραβάδος Ηρακλείου

Ο Καραβάδος (επίσης: το Καραβάδο, παλαιότερα και: Καραβάδω) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχίας Πεδιάδος. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και με την αμπελοκαλλιέργεια. Απέχει από το Ηράκλειο 49,1 χιλιόμετρα. Υπάρχει διακλάδωση στα δεξιά στο 39,1 χλμ. (στο Μύλο του Γαζέπη) της αρτηρίας προς Βιάννο. Κεντρικός ναός είναι αυτός των Εισοδίων της Θεοτόκου. Έχει Δημοτικό Σχολείο.

Κοινότητα Καραβάδου
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Καραβάδου έχει 299 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Δημήτριο Παναγιωτάκη.

Κοινοτάρχες Καραβάδου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καραβάδου.

Ιστορικά στοιχεία
Το τοπωνύμιο είναι ανδρωνυμικό και σημαίνει το χωριό των Καραβάδων. Θεωρείται λοιπόν σωστότερη η γραφή Καραβάδω. Δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές, ούτε στον Καστροφύλακα το 1583. Στην απογραφή του 1881 το χωριό αναφέρεται με 89 Χριστιανούς κατοίκους. Οι κάτοικοι κατέφθασαν μετά το 1630 σύμφωνα με την προφορική παράδοση του χωριού από τον οικισμό «Βουλγάρα», «Βουλγάρο» και «Βουλγάρα» όπως καταγράφεται στις βενετσιάνικες απογραφές. https://web.archive.org/web/20160305094430/http://karavado.blogspot.com/.

Παραπομπές

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Αρκαλοχωρίου
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Καραβάδος Κεφαλονιάς

Ο Καραβάδος αποτελεί χωριό του νομού Κεφαλλονιάς με 244 κατοίκους το 2001. Αποτελεί και ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα στο δήμο Λειβαθούς. Απέχει 12 χιλιόμετρα από το Αργοστόλι. Η παραλία του Αγίου Θωμά αποτελεί το σημαντικότερο αξιοθέατο. Αποτελείται από δύο αμμουδιές και ένα μέρος με φυσική πέτρινη πλάκα, καθιστώντας την έτσι ιδανική για τους λάτρεις του ψαρέματος και των καταδύσεων. Ο οικισμός διαθέτει ξενοδοχεία και γενικότερη τουριστική υποδομή. Η εκκλησία στο κέντρο του χωριού έχει Ενετικά χαρακτηριστικά.

Παραπομπές

Χωριά της Κεφαλονιάς
Δήμος Λειβαθούς
Δήμος Κεφαλονιάς