joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σαντιάγο Μπερναμπέου

Το άρθρο αυτό είναι για τον ποδοσφαιριστή και μετέπειτα πρόεδρο της Ρεάλ Μαδρίτης. Για το στάδιο, δείτε στο άρθρο Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου.

Ο Σαντιάγο Μπερναμπέου δε Γέστε (ισπανικά Santiago Bernabéu de Yeste, 8 Ιουνίου 1895 – 2 Ιουνίου 1978) ήταν ποδοσφαιριστής και για πολλά χρόνια πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης.

Γεννήθηκε το 1895 στην Μαδρίτη. Έπαιξε ποδόσφαιρο στην Ρεάλ Μαδρίτης από το 1912 έως το 1926, οπότε σταμάτησε και ασχολήθηκε με τη δικηγορία. Κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου της Ισπανίας τάχθηκε με το μέρος του Φράνκο και ήταν μέλος των φασιστικών δυνάμεων που κατέλαβαν τη Βαρκελώνη. Το 1943 ανέλαβε την προεδρία της Ρεάλ Μαδρίτης και έμεινε σε αυτή την θέση μέχρι το 1978 όταν και απεβίωσε. Υπήρξε ο αναμορφωτής του συλλόγου. Ανακατασκεύασε το γήπεδο Τσαμαρτίν το 1953 αυξάνοντας τη χωρητικότητα του σε 130.000, καθώς και ολόκληρο το αθλητικό της κέντρο, την περίφημη Θιουδάδ Ντεπορτίβα ( Ciudad Deportiva) και έθεσε τις βάσεις για την μεγάλη ομάδα των 6 κυπέλλων πρωταθλητριών. Προς τιμήν του το γήπεδο της Ρεάλ Μαδρίτης φέρει σήμερα το όνομά του από το 1955.

Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια
Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων
Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μαδρίτης
Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA
Αμπντουλάχ Γκιουλ

Ο Αμπντουλάχ Γκιούλ (, 29 Οκτωβρίου 1950, Καισάρεια) είναι Τούρκος πολιτικός και ακαδημαϊκός. Υπηρέτησε στις θέσεις του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας (2007 - 2014), του Πρωθυπουργού της Τουρκίας (2002 - 2003) και του Υπουργού Εξωτερικών της χώρας (2003 -2007). Υπήρξε συνιδρυτής, μαζί με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, και ανώτατο στέλεχος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.

Καριέρα 
Γεννήθηκε το 1950 στην Καισάρεια. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Το διάστημα 1977-1983 δίδασκε στο Πανεπιστήμιο Σαγγαρίου. Από το 1983 εργάστηκε στην Ισλαμική Αναπτυξιακή Τράπεζα στη Τζέντα. Το 1991 έγινε επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μαρμαρά της Κωνσταντινούπολης και στις εκλογές του ίδιου χρόνου εξελέγη βουλευτής, με το ισλαμικό Κόμμα της Ευημερίας του Νετζμετίν Ερμπακάν. Το 1993 εξελέγη αντιπρόεδρος του Κόμματος, υπεύθυνος για θέματα εξωτερικής πολιτικής. Στις εκλογές του 1995 επανεξελέγη βουλευτής. Ανέλαβε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου και κυβερνητικός εκπρόσωπος στην κυβέρνηση συνασπισμού των κομμάτων Ευημερίας (Ερμπακάν) και Ορθού Δρόμου (Τσιλέρ).

Το 1998 το Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας έθεσε εκτός νόμου το Κόμμα Ευημερίας, και ο Γκιούλ, όπως και όλοι οι βουλευτές του κόμματος, εντάχθηκε στο Κόμμα Αρετής. Με το νέο αυτό κόμμα επανεξελέγη βουλευτής το 1999. Στο συνέδριο του Κόμματος Αρετής το 2000, ήταν υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος, αλλά δεν εξελέγη. Το 2001 το Συνταγματικό Δικαστήριο έθεσε εκτός νόμου το Κόμμα αρετής. Ο Γκιούλ συνεργάστηκε με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην ίδρυση νέου κόμματος. Έτσι ιδρύθηκε το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, τον Αύγουστο του 2001 και ο Γκιούλ ανέλαβε αντιπρόεδρος. Μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές του 2002, ο Γκιούλ ορίστηκε εντολοδόχος πρωθυπουργός, ως μεταβατικός, καθώς ο Πρόεδρος Ερντογάν είχε κώλυμα νομικής φύσης. Ο Γκιούλ σχημάτισε Κυβέρνηση στις 18 Νοεμβρίου 2002 και πήρε ψήφο εμπιστοσύνης στις 28 Νοεμβρίου. Στις επαναληπτικές βουλευτικές εκλογές της 9ης Μαρτίου 2003, ο Ερντογάν εξελέγη βουλευτής, οπότε ο Γκιούλ του παρέδωσε την πρωθυπουργία στις 14 Μαρτίου 2003, ολοκληρώνοντας τη σύντομη θητεία του ως πρωθυπουργός και αναλαμβάνοντας Αντιπρόεδρος και Υπουργός Εξωτερικών της νέας Κυβέρνησης. 

Στις 24 Απριλίου 2007 ο Πρωθυπουργός Ερντογάν τον πρότεινε ως υποψήφιο του κόμματος για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Λόγω του γεγονότος ότι, εάν εκλεγόταν, θα ήταν ο πρώτος ισλαμικών καταβολών Πρόεδρος μετά την εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923 (και μάλιστα με σύζυγο που φοράει την ισλαμική μαντίλα), η υποψηφιότητά του προκάλεσε την αντίδραση του στρατού και του λεγόμενου «κεμαλικού κατεστημένου», περιλαμβανομένου και του Συνταγματικού Δικαστηρίου, το οποίο δημιούργησε πρωτοφανή προσκόμματα στη διαδικασία εκλογής. Κατάληξη αυτών ήταν η διάλυση της Βουλής και η διενέργεια πρόωρων βουλευτικών εκλογών στις 22 Ιουλίου 2007 και η θριαμβευτική νίκη του κόμματος ΑΚΡ του Πρωθυπουργού Ερντογάν.

Η νέα Εθνοσυνέλευση τον εξέλεξε με την τρίτη ψηφοφορία, στις 28 Αυγούστου 2007, 11o Πρόεδρο της χώρας. Έλαβε 339 ψήφους επί συνόλου 550 εδρών.

Πρόεδροι της Τουρκικής Δημοκρατίας
Γκιουλ
Τούρκοι βουλευτές
Υπουργοί Εξωτερικών Υποθέσεων της Τουρκίας
Η Παριζιάνα (τοιχογραφία)

Η Παριζιάνα, όπως έχει παραδοθεί, τοιχογραφία από το ανάκτορο της Κνωσού, είναι έργο της Νεοανακτορικής περιόδου και βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. Η Νεοανακτορική περίοδος (1700-1500 Π.Κ.Ε./π.Χ.) θεωρείται το ωριμότερο στάδιο της μινωικής τοιχογραφικής τεχνοτροπίας, που χαρακτηρίζεται από τη συχνή χρήση του κίτρινου και του γαλάζιου χρώματος, καθώς επίσης από μορφές και θέματα φυσικού μεγέθους και σημαντική θεματολογική και αισθητική ελευθερία. Τα διακοσμητικά θέματα είναι επηρεασμένα και από άλλες τέχνες, όπως είναι η κεραμική και η υφαντική. Στην πραγματικότητα πολλές ομοιότητες του τοιχογραφικού διάκοσμου με την καμαραϊκή κεραμική υποδεικνύουν ότι οι πρώτοι τεχνίτες ήσαν πιθανώς αγγειογράφοι.

Περιγραφή

Στη συγκεκριμένη τοιχογραφία αποδίδεται μια γυναικεία μορφή, μάλλον αριστοκρατικής καταγωγής, όπως υποδηλώνει ο διάκοσμος και η όψη της. Το έργο είναι μονοδιάστατο και η μορφή σε θέση προφίλ. Το μάτι και το αυτί της μορφής δεν είναι απόλυτα σχηματοποιημένα, όπως και στις θηραϊκές τοιχογραφίες. Το χρώμα, που χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει το ανθρώπινο δέρμα είναι το λευκό. Είναι σαφής η προσπάθεια του καλλιτέχνη να αποδώσει τον πλούτο των ενδυμάτων και η ζωντάνια της έκφρασης με τονισμένες γραμμές και χρωματικές αντιθέσεις. Σε γενικές γραμμές το στήσιμο και τα χρώματα είναι πιθανώς αντιπροσωπευτικά δείγματος θρησκευτικής απεικόνισης.

Ρεύματα, επιρροές, μεταβάσεις

Ο σχετικά περιορισμένος αριθμός των διαθέσιμων χρωμάτων της εποχής φαίνεται πως οδήγησε σε αισθητικές συμβάσεις, οι οποίες αντλούνται μάλλον από αιγυπτιακές πηγές. Τις ίδιες αιγυπτιακές αλλά και συροπαλαιστινιακές επιδράσεις διακρίνουμε και στον τρόπο με τον οποίο απεικονίζονται οι μορφές. Οι δυνατότητες που παρέχει η «μεγάλη» ζωγραφική για την πλήρη ανάπτυξη των θεμάτων είναι ιδιαίτερα επιβοηθητικές για την άντληση πληροφοριών περί της ζωής των Μινωιτών. Η μονοδιάστατη απεικόνιση της κεφαλής ονομάζεται τεχνοτροπικά προοπτική πτηνού και ο βαθμός της σχηματοποίησης αυτιού και ματιού μας επιτρέπει να ανιχνεύσουμε πρώιμες ή ύστερες επιδράσεις στο ζωγραφικό έργο.

Η συγκεκριμένη τοιχογραφία είναι ένα δείγμα του τρόπου με τον οποίο διακοσμούσαν οι Μινωίτες του εσωτερικούς χώρους των κτηρίων και των δωμάτων. Τέτοιου είδους τοιχογραφίες αποκαλύφθηκαν στα μινωικά ανάκτορα και σε άλλες πολυτελείς επαύλεις, όπως αυτή της Αγίας Τριάδας. Τα θέματα που κοσμούσαν ιερούς χώρους είχαν θρησκευτικό χαρακτήρα, ενώ εκείνα που κοσμούσαν ιδιωτικούς χώρους είχαν κοσμικό και διακοσμητικό χαρακτήρα. Οι τοιχογραφίες με ειδικό ή εξεζητημένο θέμα είχαν ως στόχο την ανάδειξη του πλούτου του ιδιοκτήτη, ενώ τα θρησκευτικά θέματα στόχευαν κυρίως στην ανάδειξη του κύρους της επίσημης θρησκείας.

Σημειώσεις - παραπομπές

Βιβλιογραφία
Hauser A. 1976, Κοινωνική Ιστορία της Τέχνης, Τομ. Α΄, Κάλβος, Αθήνα.
Hood S. 1993, Η Τέχνη στην Προϊστορική Ελλάδα, Καρδαμίτσας, Αθήνα.
Σαπουνά-Σακελλαράκη Έφη 1994, «Μινωική Τέχνη» στο Ελληνική Τέχνη: Η αυγή της ελληνικής τέχνης, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα.

Μινωική τέχνη
Έργα ζωγραφικής
Τοιχογραφίες
Τηρέας

Ο Τηρέας υπήρξε μυθικός  βασιλιάς των Θρακών.

Βίος

Είχε γεννηθεί στη Δαυλίδα της αρχαίας Φωκίδας και είχε νυμφευθεί την Πρόκνη, κόρη του Πανδίονα, βασιλιά της Αθήνας. Σύμφωνα με τον Επιτάφιο του Δημοσθένη, βίασε την αδελφή της γυναίκας του, Φιλομήλα και αυτή η πράξη ώθησε τις δυο γυναίκες να εκδικηθούν σκοτώνοντας το υιό του Τηρέα και να διαφύγουν στην Αττική. 
Ο Τηρέας επιχείρησε να τις συλλάβει, όμως, δεν τα κατάφερε και αυτοκτόνησε.
 
Κατά τη μυθολογία ο Τηρέας, η Πρόκνη και η Φιλομήλα μεταμορφώθηκαν σε πτηνά, οι δυο γυναίκες σε αηδόνι και χελιδόνι, ενώ ο Τηρέας σε Τσαλαπετεινό.

Αναφορά σε αυτόν τον μύθο γίνεται και από τον Θουκυδίδη (B΄ 29).

Μυθικοί βασιλείς της Θράκης
Ρούμι

Το ρούμι είναι οινοπνευματώδες ποτό, προϊόν απόσταξης των χυμών του ζαχαροκάλαμου. Κατάγεται από την Ινδία ή την Κίνα, αλλά σήμερα παράγεται κυρίως στα νησιά της Καραϊβικής, όπου καθιερώθηκε αφότου οι Ευρωπαίοι κατακτητές έφεραν το ζαχαροκάλαμο.

Υπάρχουν δύο τύποι: το λευκό ρούμι, βιομηχανικού τύπου, με βάση τη μελάσσα, και το rhum agricole (αγροτικό ρούμι), από τον φρέσκο χυμό των ζαχαροκαλάμων, από τη Μαρτινίκα ή τη Γουαδελούπη.

Τα ρούμια που παράγονται στην Κούβα, στο Πουέρτο Ρίκο, στην Αϊτή και στον Αγιο Δομίνικο ανήκουν στην κατηγορία των "ελαφρών". Αυτά που παράγονται στην Τζαμάικα, στη Μαρτινίκα, στα Μπαρμπάντος, στις Παρθένες Νήσους, θεωρούνται τα "βαριά" ρούμια.
Τζιλιόλα Τσινκουέτι

Η Τζιλιόλα Τσινκουέτι (Gigliola Cinquetti, 20 Δεκεμβρίου 1947) είναι Ιταλίδα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε δύο φορές την Ιταλία σε Διαγωνισμούς Τραγουδιού Γιουροβίζιον: Η πρώτη το 1964, με το τραγούδι Non ho l'età όπου ήρθε πρώτη με 49 πόντους και η δεύτερη το 1974, με το τραγούδι Sì όπου ήρθε δεύτερη με 18 πόντους. Το Μάιο του 1991 συμπαρουσίασε με τον Τοτό Κοτούνιο (Τοto Cutugno) τον 36ο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στη Ρώμη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 grattia.com Gigliola Cinquetti Videos 
 Russian page about Gigliola Cinquetti

Παραπομπές

Ιταλοί τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1964
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1974
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1991
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Αντιμεταρρύθμιση

Η Αντιμεταρρύθμιση είναι ένα κίνημα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με ξεκίνημα τον 16ο αιώνα και διεύρυνση τον 17ο αιώνα με αφορμή την προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία προσπάθησε να ανακόψει τη διάδοση των ιδεών της Μεταρρύθμισης με βίαια μέτρα, όπως η Ιερά Εξέταση και το Index Librorum Prohibitorum, τον κατάλογο απαγορευμένων βιβλίων που κρίνονταν επικίνδυνα διότι θεωρούνταν ότι υπέσκαπταν τα θεμέλια της πίστης.

Η Αντιμεταρρύθμιση είχε σαν στόχο την προσέλκυση των πιστών στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, η εκπαίδευση να παραμείνει σε ένα κεντρικό φορέα (όπως η εκκλησία) και όχι στην πολιτεία όπως ζητούσαν οι προτεστάντες. Δημιουργήθηκαν πολλά μοναχικά τάγματα όπως των Ιησουιτών απο τον Ιγνάτιο Λογιόλα το 1534 και άλλα με λιγότερη επιτυχία για την διάδοση του δόγματος. Η εκπαίδευση γινόταν μέσο των σχολείων με αυστηρή ιεραρχία και κανόνων όπως το Ratio Studiorum για την υποταγή στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία όλων των πιστών. 

Ιστορία του Χριστιανισμού
Καθολική Εκκλησία
Χριστιανισμός στην Ευρώπη
Γιώργος Ανατολάκης

Ο Γιώργος Ανατολάκης (16 Μαρτίου 1974) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Διετέλεσε επίσης βουλευτής.

Ποδοσφαιρική καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο
Γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου του 1974 στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Εθνικό Πυλαίας και αγωνίστηκε επαγγελματικά αρχικά στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης την περίοδο 1992-93, ενώ στα μέσα της περιόδου 1996-1997 και μετά από 133 συμμετοχές στο πρωτάθλημα με τη φανέλα του «γηραιού», μετακόμισε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο πανηγύρισε την κατάκτηση 10 πρωταθλημάτων και 3 κυπέλλων (με 3 νταμπλ), όντας σχεδόν πάντα ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας.

Το καλοκαίρι του 2007, στο πλαίσιο ανανέωσης του έμψυχου δυναμικού του Ολυμπιακού, αποδεσμεύτηκε από τον σύλλογο και υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ατρόμητο Περιστερίου, ο υποβιβασμός όμως της ομάδας του Περιστερίου είχε ως αποτέλεσμα τη λύση της συνεργασίας των δύο πλευρών.

Στην Εθνική Ελλάδας
Ο Γιώργος Ανατολάκης ήταν στέλεχος της Εθνικής Ελλάδας την περίοδο 1996-2007, έχοντας συνολικά 22 συμμετοχές. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 27 Μαρτίου 1996, στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Πορτογαλίας, όταν υπό τις οδηγίες του Κώστα Πολυχρονίου αντικατέστησε στο δεύτερο ημίχρονο τον Θοδωρή Ζαγοράκη.

Πολιτική καριέρα 
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 έθεσε υποψηφιότητα με τον ΛΑ.Ο.Σ. στη Β΄ περιφέρεια Πειραιώς, στην οποία εξελέγη πρώτος από το κόμμα του.

Επαγγελματική Σταδιοδρομία 
Από τις 25/6/2013, σύμφωνα με την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, προσφέρει τις υπηρεσίες του στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων ως μετακλητός υπάλληλος με απόφαση του υπουργού Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου.

Τίτλοι 
 10 Πρωταθλήματα Ελλάδας (1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007)
 3 Κύπελλα Ελλάδας (1999, 2005, 2006)

Παραπομπές

Πηγές
Η καριέρα του Γιώργου Ανατολάκη στο national-football-teams
Το προφίλ του Γιώργου Ανατολάκη στο transfermarket

Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών
Βουλευτές Β' Πειραιά
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΛΑΟΣ
Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Κωνσταντίνος Υψηλάντης

Ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης (1760-1816) ήταν ηγεμόνας της Βλαχίας, ηγεμόνας της Μολδαβίας και μέγας διερμηνέας (dragoman) της Υψηλής Πύλης.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Φαναριώτη Αλέξανδρου Υψηλάντη, μεγάλου διερμηνέα της Υψηλής Πύλης και ηγεμόνα της Βλαχίας και της Αικατερίνης Μουρούζη. Μορφώθηκε στη Γερμανία και αρχικά άρχισε να οργανώνει αντιτουρκική εξέγερση στη Βλαχία. Το 1796 όμως και αφού είχε πείσει τις τουρκικές αρχές για την υπακοή του, διορίστηκε μέγας διερμηνέας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1799. Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1802 ανέλαβε την ηγεμονία της Βλαχίας, την οποία όμως έχασε το 1806, λόγω της συμμετοχής του στον ρωσοτουρκικό πόλεμο -που ξέσπασε εκείνη τη χρονιά- στο πλευρό των Ρώσων.

Μετά από την καθαίρεσή του δραπέτευσε μαζί με την οικογένειά του στην Αγία Πετρούπολη, ενώ για αντίποινα, ο σουλτάνος διέταξε τον αποκεφαλισμό του πατέρα του Κωνσταντίνου, που ζούσε στην Κωνσταντινούπολη.

Τιμήθηκε πλείστες φορές από τον Τσάρο, ενώ διακρίθηκε και για τη μόρφωσή του. Είχε μεταφράσει  γαλλικά συγγράμματα στα τουρκικά, ενώ είχε γράψει διάφορα ποιήματα, τα οποία όμως δεν στάθηκε δυνατόν να βρεθούν.

Λίγο πριν το θάνατό του υπέβαλε στον Ιωάννη Καποδίστρια σχετικές διπλωματικές προτάσεις περί του Σερβικού ζητήματος, τις οποίες φαίνεται ν΄ αποδέχθηκε ο δεύτερος όπου και προσπάθησε να τις προωθήσει στον Τσάρο σε αποκήρυξη της συνθήκης του Βουκουρεστίου (1812), ως προς τη Σερβία και την ανακήρυξή της σε ανεξάρτητο Βασίλειο. Απεβίωσε στο Κίεβο το 1816.

Οικογένεια
Ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης νυμφεύτηκε αρχικά την Ραλλού Καλλιμάχη, κόρη του Αλεξάνδρου πρίγκιπα της Μολδαβίας, η οποία απεβίωσε. Κόρη τους ήταν η  

 Ελένη (1789-…), σύζυγος του Αλεξάνδρου Νέγρη 

Αργότερα πραγματοποίησε δεύτερο γάμο, παίρνοντας ως σύζυγο την Ελισαβέτα (Σάφτα) Βακαρέσκου, κόρη ευκατάστατης οικογένειας της Βλαχίας, με την οποία απέκτησε τέκνα:
 Αικατερίνη (1791-1835), παντρεύτηκε τον Κονσταντίν Κατακάζι
 Αλέξανδρος (1792–1828), ο αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, άγαμος.
 Δημήτριος (1793–1832), μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Νυμφεύτηκε τη Μαντώ Μαυρογένους, αλλά μετά διαζεύχθηκαν.
 Νικόλαος (1796–1833), αρχηγός του Ιερού Λόχου, άγαμος.
 Γεώργιος π.1801-1847, νυμφεύτηκε τη Μαρία Κωνσταντίνου Μουρούζη (εγγονή του Γεωργίου Μουρούζη).
 Γρηγόριος 1805-12 Ιουλίου 1835, νυμφεύτηκε τη Χαρίκλεια Σκανάβι.
 Γρηγόριος Υψηλάντης 1835-1886, νυμφεύτηκε την Ελένη Σίνα de Hodos und Kizdia
 Μαρία (1798/1802-1846), παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Σκινά

Παραπομπές 

Ηγεμόνες της Βλαχίας
Κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κωνσταντινος
Όλγα Μαλέα

Η Όλγα Μαλέα (7 Νοεμβρίου 1960) είναι Ελληνίδα σκηνοθέτρια και σεναριογράφος του νέου ελληνικού κινηματογράφου.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Yale των Η.Π.Α. (1983). Από το 1985 και για δέκα χρόνια (έως το 1995) σκηνοθέτησε ντοκιμαντέρ για την ελληνική και ιταλική τηλεόραση καθώς και εκπαιδευτικά βίντεο για το Ίδρυμα Μελετών Λαμπράκη. Το πρώτο της βίντεο το «γύρισε» με τους συμφοιτητές της στο Πανεπιστήμιο του Yale, την εποχή που έκανε το διδακτορικό της στην Ψυχολογία . 

Μέχρι στιγμής έχει γράψει το σενάριο - σε συνεργασία με τον Απόστολο Αλεξόπουλο - και έχει σκηνοθετήσει έξι ταινίες μεγάλου μήκους, με πρώτη το 1997, την ταινία Ο οργασμός της αγελάδας. Έχει επίσης σκηνοθετήσει για την τηλεόραση τις σειρές Litsa.com, Ονειροπαγίδα και Τα Καλύτερά μας Χρόνια.

Η 5η κατά σειρά ταινία της ονομαζόταν Πρώτη φορά νονός σε σενάριο και σκηνοθεσία της ίδιας και είναι μεταφορά ενός διηγήματος από το βιβλίο του Νίκου Παπανδρέου - γιου του Ανδρέα Παπανδρέου - Δέκα μύθοι και μια ιστορία. Χρηματοδοτήθηκε από το πρόγραμμα Ορίζοντες του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου . 

Η Όλγα Μαλέα έχει παρουσιαστεί από το αμερικανικό περιοδικό "Variety" ως υποσχόμενη Ευρωπαία σκηνοθέτρια . Είναι παντρεμένη και έχει δύο γιους.

Φιλμογραφία 
 I racconti della boca: storie di genovesi e nostalgia''', 16mm, 50', δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ (1986) για την ιταλική τηλεόραση.
 Παιδικές αναμνήσεις: Τα βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ 16 mm, 57', Για την ΕΤ1 (1990).Ο οργασμός της αγελάδας (1997) Παίζουν: Ελένη Γερασιμίδου , Ειρήνη Μπαλτά, Ναταλία Στυλιανού. Τραγούδια ταινίας/μουσική: Γιώργος Βορβής https://www.youtube.com/watch?v=R7PJ8I3CcKU 
 Η διακριτική γοητεία των αρσενικών (1999) Παίζουν: Λήδα Ματσάγγου, Ναταλία Δραγούμη, Ναταλία Στυλιανού, Φίλιππος Σοφιανός, Αλέξανδρος Μπουρδούμης. Μουσική: Στέφανος Κορκολής.
 Ριζότο (2001) Παίζουν: Δήμητρα Ματσούκα, Άννα Μάσχα, Κλέων Γρηγοριάδης, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Μουσική: DNA Music (Αλέξανδρος Χρηστάρας - Μιχάλης Νιβολιανίτης)
 Λουκουμάδες με μέλι (2003) Παίζουν: Χρήστος Λούλης, Φαίη Ξυλά, Σοφία Φιλιππίδου, Παύλος Χαϊκάλης, Φωτεινή Μπαξεβάνη.
 Πρώτη Φορά Νονός (2007) βασισμένο στο βιβλίο του Νίκου Παπανδρέου, "Δέκα μύθοι και μια ιστορία".
 Για τη Φανή και τη μηχανή - Οδήγηση με μοτοσικλέτα - Παίζουν: Δημήτρης Κουρούμπαλης, Kώστας Αποστολίδης, Κατερίνα Τσάβαλου Μουσική: Μανώλης Φάμελλος
 Η Ματζουράνα (2013)''
 Τα Καλύτερά μας Χρόνια (2020-2022) ΕΡΤ1, τηλεοπτική σειρά
ΣτΟργή (2022) Σκαι, τηλεοπτική σειρά

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σελίδα της Όλγας Μαλέα στην Internet Movie Database
 της Όλγας Μαλέα στη Retro DB

Έλληνες σκηνοθέτες
Έλληνες σεναριογράφοι
Οικογένεια Λαναρά
Αλκέτας Α΄ της Ηπείρου

Ο Αλκέτας Α΄ (... - 370 π.Χ.) ήταν βασιλιάς των Μολοσσών στην Ήπειρο κατά την ύστερη κλασική εποχή. Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Θαρύπα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ενισχύθηκαν τα φιλοαθηναϊκά αισθήματα του κράτους του, ενώ ήταν ο πρώτος βασιλιάς που παρέδωσε το σκήπτρο του σε διπλή βασιλεία.

Βιογραφικά στοιχεία 
Το 385 π.Χ. ο Αλκέτας για άγνωστους λόγους βρέθηκε εξόριστος στην αυλή του Διονυσίου Α΄, τυράννου των Συρακουσών. Ο τελευταίος επιθυμούσε να διασφαλίσει την κυριαρχία του στην Αδριατική και στο Ιόνιο πέλαγος. Προκειμένου να καταστήσει την Ήπειρο ασφαλή για τα πλοία του, θεώρησε συμφέρον να τοποθετήσει στο θρόνο της χώρας κάποιο φιλικά προσκείμμενο σε αυτόν πρόσωπο. Ο Αλκέτας ήταν εκείνος που τον βοήθησε να έρθει σε συμφωνία με τους Ιλλυριούς. Ο Διονύσιος έστειλε τελικά 2.000 Έλληνες οπλίτες και 500 πανοπλίες στα στρατεύματα του ηγεμόνα των Ιλλυριών, Βαρδύλι, ώστε να επιτεθούν στους Μολοσσούς. Ολόκληρη η περιοχή λεηλατήθηκε, ενώ 15.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Τελικά επενέβη η Σπάρτη, υπό τις διαταγές του βασιλιά της, Αγησιλάου, και με τη βοήθεια των Θεσσαλών, των Μακεδόνων και των ίδιων των Μολοσσών, εκδιώχθηκαν οι Ιλλύριοι από την Ήπειρο. Ωστόσο ο Αλκέτας ανήλθε και πάλι στο θρόνο.

Ο Αλκέτας διατηρούσε φιλία με τον Αθηναίο πολιτικό και στρατιωτικό Τιμόθεο. Σαν αποτέλεσμα, μετά την προσχώρηση των Κερκυραίων, των Κεφαλληνών και των Ακαρνανών στη Δηλιακή Συμμαχία, οι Μολοσσοί δεν δίστασαν να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους. Έτσι ο Αλκέτας συνέχισε την φιλοαθηναϊκή πολιτική του πατέρα του. Όταν δε ο Τιμόθεος οδηγήθηκε σε μία περίσταση στα δικαστήρια, τόσο ο Αλκέτας όσο και ο Ιάσωνας των Φερρών, ηγεμόνας της Θεσσαλίας, έσπευσαν στην Αθήνα να υπερασπιστούν τις θέσεις του Τιμόθεου, συμβάλλοντας στην αθώωσή του.

Μετά το θάνατο του Αλκέτα ο νέος βασιλιάς επρόκειτο να επιλεγεί ανάμεσα στους δύο γιους του, Νεοπτόλεμο και Αρύββα. Μετά από σφοδρή διαμάχη δεν βρέθηκε λύση στο ζήτημα και κατ' επέκταση οι δυο τους συμφώνησαν να διαιρέσουν το βασίλειο και να συμβασιλέψουν. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας που εγκαταστάθηκε διπλή βασιλεία.

Χρονολόγιο

Δείτε επίσης 
Δυναστεία των Αιακιδών
Αρχαία Ήπειρος 
Κλασική εποχή

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
Αρχαίες πηγές
 Δημοσθένης, «Κατά Τιμόθεου», Αγγλικά
 Διόδωρος ο Σικελιώτης, «Ιστορική Βιβλιοθήκη» (Αγγλικά  Αρχαία ελληνικά και γαλλικά)
Παυσανίας, «Ελλάδος περιήγησις», Αρχαία Ελληνικά, Αγγλικά
 Πλούταρχος, «Βίοι Παράλληλοι:Πύρρος» (Αρχαίο κείμενο   Αγγλικά) 
Σύγχρονη βιβλιογραφία
  

Βασιλείς της Δυναστείας των Αιακιδών
Μυρσίνη Ηλείας

Η Μυρσίνη χωριό της Ηλείας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και αργότερα δημοτικό διαμέρισμα του Καποδιστριακού Δήμου Λεχαινών, ενώ σήμερα αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης. Είναι χτισμένη στον κάμπο των Λεχαινών, στην θέση όπου πιστεύεται ότι βρισκόταν η  αρχαία Μύρσινoς.

Γεωγραφία
Βρίσκεται στην Βορειοδυτική Ηλεία. Συνορεύει με τα Λεχαινά, την Ανδραβίδα, το Νεοχώρι, το Στρούσι και βρέχεται από τον κόλπο της Κυλλήνης. Έχει έκταση 12.406 στρέμματα και την διασχίζουν τρία ρέματα, ο Μέλισσος, ο Ανισάτος και ο Γιαννίτσης, ενώ στα όρια της εδαφικής έκτασης του χωριού βρίσκονται οι εκβολές του Πηνειού.

Ονομασία
Η ονομασία προέρχεται από την αρχαία πόλη της Ηλείας Μύρσινος που πιστεύεται ότι βρισκόταν στη ευρύτερη περιοχή της Μυρσίνης. Το παλιότερο όνομα του χωριού ήταν Σουλεϊμάναγα που το άλλαξε το 1915 και το είχε πάρει κατά την τουρκοκρατία, όταν ανήκε στο βιλαέτι της Γαστούνης από τον Σουλειμάν Αγά, αφέντη του βιλαετιού.

Ιστορία
Σύμφωνα με τον Όμηρο είχε πάρει μέρος στον Τρωικό Πόλεμο μαζί με τους άλλους Ηλείους. Ο Στράβωνας την αναφέρει και σαν Μυρτούντιον.

Στους βυζαντινούς χρόνους στην περιοχή υπήρχε το χωριό Άγιος Νικόλαος, από την εκκλησία του οποίου σώζεται σήμερα τμήμα της αγίας τράπεζας. Τον 16ο αιώνα λόγω των αραβικών επιδρομών οι κάτοικοι μετέφεραν το χωριό πιο μακριά από τη θάλασσα στην σημερινή του θέση.

Εκπαίδευση
Η Μυρσίνη απόκτησε δημοτικό σχολείο το 1902 διθέσιο με 132 μαθητές. Έως τότε οι μαθητές πήγαιναν στα σχολεία των Λεχαινών. Το 1953 κατασκευάστηκε το σημερινό σχολικό κτήριο για μόνιμη εγκατάσταση του σχολείου. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση στη Μυρσίνη ολοκληρώθηκε με τη λειτουργία του Νηπιαγωγείου το 1974. Συστεγάστηκε για 15 περίπου χρόνια με το Δημοτικό Σχολείο. Το 1989 άρχισαν οι εργασίες ανέγερσης του νέου κτηρίου, παραπλεύρως του Δημοτικού, και περατώθηκαν το Σεπτέμβριο του 1990.

Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012)
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μυρσίνης Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/09/2016.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μυρσίνης Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/09/2016.
 Ιστοσελίδα για τη Μυρσίνη Ηλείας, mirsini.net. Ανακτήθηκε: 15 Φεβρουαρίου 2013
 Μυρσίνη Ηλείας, moriasnow.gr

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Λεχαινών
Τρωικός Πόλεμος
Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης
Αχλάδια Λασιθίου

Τα Αχλάδια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 250 μέτρων και απέχει 9 χιλιόμετρα από την Σητεία, με διακλάδωση μετά το Πισκοκέφαλο.

Ιστορία 
Το χωριό είναι πολύ παλιό αφού στην περιοχή του υπάρχουν ερείπια από οικισμό που καταστράφηκε από σεισμό και περιλαμβάνεται σε όλες της γνωστές απογραφές της εποχής των Ενετών και των μετέπειτα χρόνων. Συγκεκριμένα, το αναφέρει ο Φραγκίσκος Μπαρόκιος (22 ρ) ως Agladea το 1577, ο Καστροφύλακας (Κ. 138) ως Aghladia, με 258 κατοίκους το 1583, και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα (Μνημεία Κρ. Ιστ. V. 114) ως Achladia. Το 1881 είχε 358 κατοίκους στο δήμο Λιμένος Σητείας, το 1900 είχε 341 και το 1928 είχε 440.

Στη θέση Ρίζα του χωριού ανασκάφτηκε μεγάλη τετράγωνη αγρέπαυλη της Μεσομινωικής IIΙ Περιόδου και στη θέση Πλατύσκοινος μεγάλος θολωτός τάφος. Ανάμεσα στα Αχλάδια και Σκοπή, σε καταπράσινη ρεματιά βρίσκεται ο σχεδόν εγκαταλελειμμένος οικισμός Κιμουργιώτης με την αρχαία όπως λέγεται πηγή Λαψανάρι.

Τον Ιούνιο του 1821 οι Τούρκοι συγκέντρωσαν στα Αχλάδια 300 Χριστιανούς από τα γύρω χωριά (Χαμαίζι, Σκοπή, Κιμουργιώτη, Σκλαβεδιάκου) και τους έσφαξαν όλους (Στειακά, Β' 52).

Κοινότητα Αχλαδίων 

Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Αχλαδίων περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κιμουριώτης και Παρασπόρι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αχλάδια, τα (199)
 Κιμουριώτης, ο (5)
 Παρασπόριον, το (70)

Συνολικά η κοινότητα έχει 274 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Ρεμπελάκη.

Κοινοτάρχες Αχλαδίων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αχλαδίων.

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Σητείας
Συμεών Ιεροσολύμων

Ο Συμεών, ο οποίος αποκαλείται και Άγιος Συμεών ο Αδελφόθεος, ήταν επίσκοπος στην Ιερουσαλήμ.

Ταυτότητα
Η ταυτότητά του δεν είναι σαφής. Ονομάζεται «Αδελφόθεος» καθώς υπάρχει η παραδοσιακή άποψη ότι ήταν ένας από τους τέσσερις γιους του Ιωσήφ (ταυτιζόμενος με το Βιβλικό πρόσωπο ονόματι Σίμων) και άρα ετεροθαλής αδερφός του Χριστού. Κατ' αυτή την παράδοση, ήταν αδελφός του «αδελφοθέου» Ιακώβου, του πρώτου επισκόπου Ιεροσολύμων, τον οποίο και διαδέχτηκε μετά την εκτέλεσή του. Μια άλλη άποψη είναι ότι ο Συμεών καθώς και τα άλλα αδέρφια του Ιησού ήταν κατά σάρκα αδέρφια, δηλαδή παιδιά της Μαρίας με τον Ιωσήφ. Σύμφωνα με άλλες πηγές, ήταν γιος του Κλωπά, αδερφού του Ιωσήφ, άρα ήταν εξάδερφος του Χριστού.

Ως επίσκοπος επέδειξε αγωνιστικότητα και θάρρος, ιδιαίτερα αντιμετωπίζοντας το μαρτύριο, καθώς κατά την παράδοση σταυρώθηκε σε ηλικία 120 ετών. Η μνήμη του τιμάται στις 27 Απριλίου.

Υποσημειώσεις

Συμεων
Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Εβδομήκοντα Απόστολοι
Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Απόστολοι της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας
Επίσκοποι του 1ου αιώνα
Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Κλεάνθης Μαρόπουλος

Ο Κλεάνθης Μαρόπουλος (Κωνσταντινούπολη, 1919 – Αθήνα, 3 Ιανουαρίου 1991) ήταν Έλληνας διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής της προπολεμικής περιόδου, που διακρίθηκε με την ΑΕΚ.

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο 
Ο Μαρόπουλος γεννήθηκε στην Πόλη αλλά το 1922 ήλθε με την οικογένειά του στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Καλαμάτα. Εκεί, το 1931, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στα Πράσινα Πουλιά. Το 1933 η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα, στην Καλογρέζα. Ο Μαρόπουλος γράφτηκε αρχικά στον τοπικό Εθνικό και το 1934 πήγε στην ΑΕΚ (σε ηλικία 15 ετών στα "τσικό"), όπου αγωνίστηκε 18 χρόνια, μέχρι το 1952, όταν και σταμάτησε οριστικά το ποδόσφαιρο.

Στην εθνική ομάδα 
Υπήρξε 10 φορές διεθνής (τις 6 φορές ως αρχηγός) με την εθνική Ελλάδας, από το 1938 έως το 1950, με την οποία είχε σημειώσει 1 γκολ. Έκανε ντεμπούτο στις 22 Ιανουαρίου 1938 στο νικηφόρο με 3-1 αγώνα εναντίον της Παλαιστίνης στο Τελ Αβίβ για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938. Το μοναδικό του "διεθνές" γκολ σημειώθηκε στη νίκη με 8-0 επί της Συρίας, σε φιλικό αγώνα στις 25 Νοεμβρίου 1949. Τελευταίος του διεθνής αγώνας ήταν στις 17 Φεβρουαρίου 1950 στο Κάιρο με την Αίγυπτο, για το κύπελλο Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου.

Μετά το ποδόσφαιρο 
Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Νέας Ιωνίας. Επίσης, για πολλά χρόνια μετείχε στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΑΕΚ.

Απεβίωσε το 1991, σε ηλικία 72 ετών.

Τίτλοι - διακρίσεις 
 2 Πρωταθλήματα Ελλάδος: 1939, 1940.
 3 Κύπελλα Ελλάδος: 1939, 1949, 1950.
 4 Πρωταθλήματα Αθήνας:  1940, 1946, 1947, 1950.
Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος (Νοτίου Ομίλου): 1939 (18 γκολ), 1940 (17 γκολ).

Πηγές 

 Η Ιστορία της ΑΕΚ, Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής, Αθήνα 1996
 Εθνική Ελλάδος: πορεία μέσα στο χρόνο, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2001
 Το επίσημο site της ερασιτεχνικής ΑΕΚ
 Ανδρέα Μπόμη: "Γκολ 2000. Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σελ. 175, 237-239

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Σπύρος Κοντούλης

Ο Σπύρος Κοντούλης (Πειραιάς, 1915 - Αθήνα, Ιούνιος 1944) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του μέσου.

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1931 από την Άμυνα Πειραιώς. Το 1935 μεταπήδησε στην ΑΕΚ, με την οποία πανηγύρισε τα πρωταθλήματα Ελλάδας του 1939 και του 1940 καθώς και το κύπελλο Ελλάδας του 1939 έχοντας ως συμπαίκτες, μεταξύ άλλων, ποδοσφαιριστές όπως οι Κλεάνθης Μαρόπουλος, Τρύφων Τζανετής, Σπύρος Σκλαβούνος και Γιώργος Μάγειρας.

Στην Εθνική Ελλάδας
Ο Κοντούλης υπήρξε 3 φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδας, αγωνιζόμενος και στους τρεις αγώνες που αυτή έδωσε κατά το έτος 1938, οι οποίοι ήταν και οι τελευταίοι του ελληνικού αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος προπολεμικά.

Τίτλοι 
 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1939, 1940
 1 Κύπελλο Ελλάδας: 1939
 1 Πρωτάθλημα Αθήνας: 1940

Θάνατος
Τον Ιούνιο του 1944 σκοτώθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής, στην προσπάθεια του να αποδράσει από το φορτηγό που τον μετέφερε για εκτέλεση από τις φυλακές Χαϊδαρίου στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.Λίγο καιρό νωρίτερα οι Γερμανοί είχαν εκτελέσει και τον αδερφό του.

Παραπομπές

Πηγές
Η Ιστορία της ΑΕΚ, Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής, Αθήνα 1996
Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2001
Εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου, Χρ. Αρβανίτης
Αναδημοσίευση στο aek-history  αποκόμματος του τύπου με σύντομη παρουσίαση του παίκτη.

Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Έλληνες Αντιστασιακοί
Μετάλλιον αυτοκράτορα Μαυρίκιου Τιβέριου (μικροτεχνία)

Το Μετάλλιον του αυτοκράτορα Μαυρίκιου Τιβέριου, όπως έχει παραδοθεί, από ζώνη (κεστό) μεταλίων και νομισμάτων, έργο πιθανώς κωνσταντινουπολίτικου εργαστηρίου του 583, είναι χαρακτηριστκό έργο της πρωτοβυζαντινής μικροτεχνίας. Είναι φιλοτεχνημένο σε χρυσό και η διάμετρός του φθάνει τα 6,4 εκ. Βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης με αριθμό εκθέματος 17.190.147.

Περιγραφή

Η μορφή προσδιορίζεται από τις επιγραφές ως Αύγουστος Μαυρίκιος Τιβέριος, ο οποίος κυβέρνησε ως αυτοκράτορας από το 582 έως το 602. Στην αντίστροφη όψη του μεταλλίου παρουσιάζεται φορώντας το στρατιωτικό ένδυμα με ένα στέμμα και pendulia, σε ένα άρμα που σύρεται από τέσσερα άλογα. Το δεξί χέρι του αυτοκράτορα είναι απλωμένο στη χειρονομία της επευφημίας και στο αριστερό του κρατά μια προσφορά, μια σφαίρα που περιβάλλεται από τη Νίκη. Τα τέσσερα άλογα είναι τοποθετημένα κάτω από το άρμα σε συμμετρική διάταξη και πάνω από τα κεφάλια τους διακρίνεται το (ΧΡ) και ένα οκτάκτινο αστέρι. Το μονόγραμμα του Χριστού διαμορφώνεται με το συνδυασμό των δύο πρώτων ελληνικών γραμμάτων στη λέξη Χριστός.

Ρεύματα, χρήσεις, επιδράσεις

Ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη εικονογραφία παρουσιάζει το γεγονός ότι ο αυτοκράτορας φέρει φωτοστέφανο πίσω από το κεφάλι του. Το φωτοστέφανο ή άλως είναι αρχαίο ασιατικό σύμβολο της θεότητας, που επιβεβαιώνει τη θεία έγκριση για την κοσμική αυτοκρατορική εξουσία.

Το συγκεκριμένο μετάλλιο είναι ένα από τα τέσσερα ίδια χρυσά μετάλλια, τα οποία μαζί με δώδεκα χρυσά νομίσματα διαμόρφωναν ένα περίζωμα. Τα περιζώματα αυτού του τύπου χρησιμοποιούνταν ως ζώνες για να συγκρατούνται τα ενδύματα. Εναλλακτικά χρησιμοποιούνταν ως περιδέραια και δίνονταν ως αμοιβή για την παροχή υπηρεσιών στους υψηλόβαθμους υπαλλήλους και ευγενείς.

Οι αφαιρετικές τάσεις της πρωτοβυζαντινής τέχνης είναι παρούσες και εδώ τόσο στην ιεραρχική διάταξη των εικονικών θεμάτων του μεταλλίου, όσο και στην απεικόνιση της μορφής του αυτοκράτορα. Στο συνολό της η συγκεκριμένη μικροτεχνική παράσταση είναι σημειολογική της αυτοκρατορικής εξουσίας και της σύνδεσής της με το θείο με τρόπο απλό και λιτό.

Παραπομπές-σημειώσεις

Βιβλιογραφία

Αλμπάνη, Τζ., 1999, Τέχνες Ι: Ελληνικές Εικαστικές Τέχνες, Τομ. Β΄, Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Τέχνη, Ε.Α.Π., Πάτρα.
Lowden, J. 1997, Early Christian and Byzantine Art, London.
Ramsden E.H. 1941, «The Halo: A Further Enquiry into Its Origin», The Burlington Magazine for Connoisseurs, Vol. 78, No. 457 (Apr).
Weitzmann, K., (ed.) 1979, Age of Spirituality. Late Antique and Early Christian Art, Third to Seventh Century, Cataloque of the Exhibition at the Metropolitan Museum of Art, The Metropolitan Museum of Art, New York.

Πρώιμη βυζαντινή τέχνη
Κωνσταντίνος Αραβανής

Ο Κωνσταντίνος Αραβανής (1957) είναι Έλληνας πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε νομάρχης Λευκάδας αλλά και Δήμαρχος Λευκάδας.

Γεννήθηκε στη Λευκάδα. Είναι μέλος του ΠΑΣΟΚ και έχει συμμετάσχει σε πολλές νομαρχιακές επιτροπές. Το επάγγελμά του είναι καθηγητής (Φυσικός) δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Πηγές
Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λευκάδας 

Νομάρχες Λευκάδας
Γκόμεζ Ντε Φαρία

Ο Γκόμεζ Ντε Φαρία (1936-13 Σεπτεμβρίου 2018) ήταν Πορτογάλος πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής. 

Γεννήθηκε στην Πορτογαλία, όμως η οικογένειά του μετανάστευσε στη Νότια Αμερική. Αγωνίστηκε με την ομάδα της Τσακαρίτα της Αργεντινής. Στην Αργεντινή παντρεύτηκε την Ελληνίδα Μαριάνθη Μπουμπλή. Πήγε στο Περού και πήρε δίπλωμα προπονητή  παρακολουθώντας σεμινάρια, μαζί με το Μάριο Ζαγκάλο της Εθνικής Βραζιλίας και τον Αργεντινό Βελντελγίβιτεφ και δούλεψε σαν προπονητής έξι μήνες στη Νότια Αμερική.

Το Μάρτιο του 1971, σε ηλικία 34 χρονών, ήρθε στη Ελλάδα με τη γυναίκα του μετά από πρόσκληση των συγγενών της και έτσι του έγινε πρόταση να αναλάβει τον ΠΑΣ Γιάννινα. Ενώ στη αρχή ήταν διστακτικός, εντυπωσιάστηκε από τους φιλάθλους του ΠΑΣ Γιάννινα που ακολουθούσαν την ομάδα παντού, και έτσι αποφάσισε να κάνει τον ΠΑΣ δυνατό.

Όταν προσπάθησε να κάνει μεταγραφές Ελλήνων ποδοσφαιριστών, διαπίστωσε ότι με τα χρήματα που του ζήτησαν για έναν Έλληνα μπορούσε να αποκτήσει μια ενδεκάδα Αργεντινούς μεγάλων δυνατοτήτων. Έτσι, αντί να δώσει ένα εκατομμύριο για το Νταντέλη της Βέροιας, έφερε στην Ελλάδα με 700.000 τους ελληνοποιημένους Εδουάρδο Κοντογιώργακη  (Ριγκάνι), Αλφρέδο Γκλασμάνη (Γκλάσμαν), Χοσέ Παστερνάκη (Πάστερνακ), Εδουάρδο Λίσα, Χουάν Μόντες και Όσκαρ Άλβαρες. Η ομάδα κάνει τους Ηπειρώτες να τρίβουν τα μάτια τους και ο Αλέκος Κιτσάκης γράφει το δημοτικό τραγούδι - ύμνο «Αγιαξ της Ηπείρου».

Η ομάδα του Γκόμεζ Ντε Φαρία το 1971-72 ήταν: Λίσα, Τσουρλίδας, Σιόντης, Βέργος, Γραμμενιάτης, Μάντζιος, Μόντές, Γκλασμάνης, Παστερνάκης, Άλβαρες, Κοντογεωργάκης.

Ενδιαφέρουσα ήταν και η θεωρία του Ντε Φαρία για το στήσιμο της ομάδας στον αγωνιστικό χώρο, καθώς πίστευε στο πάθος και το φιλότιμο των Ελλήνων της ομάδας και προτιμούσε Έλληνες ποδοσφαιριστές για την άμυνα, ενώ για την επίθεση και την ανάπτυξη του παιχνιδιού εμπιστευόταν τη φαντασία και την τεχνική των Αργεντινών παικτών του.

Όμως δεν κατόρθωσε ποτέ να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα αφού ήθελε να έχει τον απόλυτο έλεγχο της πορείας της ομάδας χωρίς παραγοντικές παρεμβάσεις και έτσι το δεύτερο χρόνο αποχώρησε αφήνοντας μια ομάδα που διακρίθηκε και τις επόμενες χρονιές με τη βοήθειά του, καθώς ο ίδιος παρότρυνε τους ποδοσφαιριστές να μην αφήσουν να καταστραφεί το έργο του. Αργότερα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της νεοσύστατης γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου του Παναθηναϊκού έχοντας σημαντική συνεισφορά στην ανάδειξη αθλητριών που παρουσίασαν αξιόλογες επιδόσεις. Άλλες ομάδες που έχει δουλέψει είναι η Νίκη Βόλου, ο Αθηναικός,ο Ολυμπιακός Βόλου,το Ρέθυμνο.

Επίσης είναι ο άνθρωπος που έφερε, μεταξύ άλλων, τον Ρότσα στην Ελλάδα.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Συνέντευξη του Γκόμεζ Ντε Φαρία

Ντε Φαρία
Ντε Φαρία
Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα
Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού
Θεοφανία Παπαθωμά

Η Θεοφανία Παπαθωμά (Σέρρες, 21 Μαρτίου 1972) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων.

Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Κώστα Καζάκου και Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει δίπλωμα άσκησης δικηγορίας.

Σταδιοδρομία 
Το ντεμπούτο της στην ηθοποιία και τη τηλεόραση το έκανε το 1998, ως πρωταγωνίστρια στη σειρά του Μανούσου Μανουσάκη, "Άγγιγμα ψυχής" στον ΑΝΤ1, με συμπρωταγωνιστή τον Σταύρο Ζαλμά. Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε το 2002, στη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου "Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου". 

Έχει γράψει και σκηνοθετήσει δύο μικρού μήκους ταινίες, το "Φύγε Εσύ - Έλα Εσύ" που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Δράμας το 2008 και την "Επέτειο".  

Έχει συγγράψει τέσσερα παιδικά βιβλία, "Οι Περιπέτειες του Ηρακλή Μπιμπερό", α) Η Σύλληψη, β) Η Κύηση, γ) Η Γέννηση, και το παιδικό μιούζικαλ "Ήρθαν τα Χριστούγεννα". Έχει μεταφράσει τέσσερα θεατρικά έργα, ενώ έχει σκηνοθετήσει και το θεατρικό έργο του Νιλ Σάιμον, "Ο Τελευταίος Εραστής".  

Έχει λάβει δύο βραβεία ως ηθοποιός: αγαπημένης ηθοποιού για το "Άγγιγμα ψυχής" και καλύτερης ηθοποιού για το "Ακροβατώντας".

Τη σεζόν 2022-23 πρωταγωνιστεί στη σειρά του MEGA, "Μαύρο Ρόδο".

Προσωπική ζωή 
Το 2006 παντρεύτηκε με τον ηθοποιό Πασχάλη Τσαρούχα, με τον οποίο την ίδια χρονιά απέκτησε έναν γιό, τον Αχιλλέα. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το 2012, ενώ το διαζύγιό τους βγήκε το 2013. Από τότε είναι ζευγάρι με τον μουσικό Γρηγόρη Πετράκο και έχουν αποκτήσει δύο κόρες, την Αγάπη (γενν. 2015) και την Αθηνά (γενν. 2017).

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η Θεοφανία Παπαθωμά στο www.retrodb.gr

Έλληνες σκηνοθέτες
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες συγγραφείς
Νταρνάκες
Χούλιο Ιγκλέσιας

Ο Χούλιο Ιγκλέσιας (Julio Iglesias, γεν. 23 Σεπτεμβρίου 1943) η σωστή προφορά είναι Χούλιο Ιγλέσιας (ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [ˈxuljo iˈɣlesjas]) είναι Ισπανός τραγουδιστής, συνθέτης και ηθοποιός, ο οποίος έχει πουλήσει περισσότερους από 300 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως σε 14 γλώσσες και κυκλοφόρησε 80 άλμπουμς. Σύμφωνα με την εταιρεία Sony, είναι ο λατίνος καλλιτέχνης που έχει τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως . Εκπροσώπησε την Ισπανία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον το 1970 με το τραγούδι Gwendolyne και ήρθε 4ος με 8 βαθμούς.

Singles
 My Love με τον Stevie Wonder (1988)

Δισκογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Μουσικές Βιογραφίες:Julio Iglesias o σημαντικότερος Λατίνος Καλλιτέχνης

Ισπανοί τραγουδιστές
Βραβευμένοι με Γκράμι
Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1970
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Στρόπωνες Εύβοιας

Οι Στρόπωνες, με πληθυσμό 498 κατοίκους το 2011, είναι από τα μεγαλύτερα χωριά του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Εύβοιας. Είναι χτισμένο ανάμεσα στο υψηλότερο βουνό της Ευβοίας, τη Δίρφυ με υψόμετρο 1743μ., το Ξεροβούνι και άλλα. Απέχει 13 χλμ. από την παραλία της Χιλιαδούς, στην Εύβοια, και 48 περίπου χλμ. από την πρωτεύουσα του νομού, Χαλκίδα.

Με τους οικισμούς Αγία Ειρήνη, Λάμαρη και Παραλία Χιλιαδούς συγκροτούν την Τοπική Κοινότητα Στροπώνων, με συνολικό πληθυσμό 650 κατοίκους.

Η εμπορική δραστηριότητα του χωριού επικεντρώνεται σε κρέατα, κάστανα και κηπευτικά: καλλιεργούνται κερασιές, καρυδιές, μηλιές, ενώ παράγονται και λαχανικά, φασόλια,ντοματες, ρίγανη και κτηνοτροφικά προϊόντα. Υδρεύεται από πηγαία νερά με υδραγωγείο. Το 1836 εμφανίζεται για πρώτη φορά στη διοικητική διαίρεση της Εύβοιας, ως έδρα του Δήμου Διρφύων.

Οικισμοί
Η Λάμαρη είναι ένα χωριό με παλιά παραδοσιακά σπίτια, όπου λειτουργεί και Λαογραφικό Μουσείο.

Η Χιλιαδού αποτελεί ραγδαία αναπτυσσόμενο τουριστικός οικισμό, λόγω της παραλίας της, ενώ η Παναγία Χιλιαδού είναι βυζαντινός σταυρεπίστεγος ναός ιστορικής σημασίας.

Χωριό 
Το καθολικό του χωριού είναι η Αγία Τριάδα, στην περιοχή του οποίου άκμαζε η βυζαντινή ομώνυμη μονή που καταστράφηκε από πειρατές κατά τον 14ο αιώνα. Ο σημερινός ναός βρίσκεται πάνω στα θεμέλια του παλιού και διαθέτει ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1847.

Γύρω από τον οικισμό βρίσκονται δάση με έλατα, ενώ τη χαράδρα διασχίζει ο Στροπωνιάτης, ο αρχαίος Διρφωσσός. Το όνομα είναι προελληνικό και σημαίνει ποτάμι που πηγάζει από τη Δίρφη.

Πρόσωπα
 Γιάννης Ντεγιάννης (1914 - 28 Μαΐου 2006) ήταν Έλληνας ανώτατος δικαστικός, Βουλευτής και λογοτέχνης.

Παραπομπές

Πηγές
Δήμος Διρφύων: Γύρω Χωριά - Στρόπωνες

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Λεκάνη απορροής

Η λεκάνη απορροής είναι μία περιοχή της επιφάνειας του εδάφους, η οποία κλίνει προς ένα ιδιαίτερο σημείο εκφόρτισης και περικλείεται από τον υδροκρίτη,  στην  οποία συγκεντρώνονται ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα που στη συνέχεια καταλήγουν σε ένα κεντρικό σύστημα. Αυτό το κεντρικό σύστημα μπορεί να είναι ένα ποτάμι που καταλήγει στη θάλασσα, ένας χείμαρρος ή μία  λίμνη, σε ένα κλειστό σύστημα, στην οποία συγκεντρώνεται το νερό και εξατμίζεται ή απορροφάται από το έδαφος.

Υδροκρίτης είναι η γραμμή που καταδεικνύει τα όρια μιας λεκάνης απορροής που την χωρίζουν από μια γειτονική λεκάνη απορροής, ουσιαστικά το νοητό όριο μεταξύ δύο γειτονικών λεκανών απορροής

Πηγές
Σχολικό βιβλίο Γεωλογίας-Γεωγραφίας Α' Γυμνασίου εκδ. Διοφαντός, σελ. 59.

Υδρολογία
Γεωμορφολογία
Ποταμοί
Λεκανη
Τζέσικα Σίμπσον

Η Τζέσικα Σίμπσον (Jessica Ann Simpson, 10 Ιουλίου 1980) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια της ποπ και ηθοποιός. Έχει μια μικροτερη αδερφή, την Άσλι Σίμπσον, η οποία είναι επίσης τραγουδίστρια.

Δισκογραφία

Άλμπουμς 
 Sweet Kisses (1999)
 Irresistible (2001)
 This is The Remix (2002)
 In This Skin (2003)
 Rejoyce: The Christmas Album (2004)
 A Public Affair (2006)

Σινγκλς 
 I Wanna Love for you Forever (1999)
 Where You Are (2000)
 I Think I'm in Love with You (2000)
 A Little Bit (2001)
 Sweetest Sin (2003)
 With You (2004)
 Take My Breath Away (2004)
 Angels (2004)
 These Boots Are Made for Walkin' (2005)
 A Public Affair (2006)
 I Belong to Me (2006)
 You Spin Me Round (2007)

Φιλμογραφία 
 The Dukes of Hazzard (2005)
 Employee of the Month (2006)
 Blond Ambition (2007)
 Major Movie Star (2008)

Αμερικανοί τραγουδιστές
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Επαρχία Μονοφατσίου

Η Επαρχία Μονοφατσίου ανήκει στον Νομό Ηρακλείου. Εκτείνεται στα νότια του νομού και είναι από τις μεγαλύτερες σε έκταση στην Κρήτη. Συνορεύει βόρεια με την Επαρχία Μαλεβιζίου, ανατολικά με την Επαρχία Πεδιάδος και την Επαρχία Βιάννου  και δυτικά με την Επαρχία Καινούργιου. Στα νότια βρέχεται από το Λιβυκό Πέλαγος. Υπάγεται εκκλησιαστικώς στη Μητρόπολη Γορτύνης και Αρκαδίας.

Ιστορικά στοιχεία
Η επαρχία έλαβε την ονομασία της από το φρούριο Bonifacio, το οποίο έγινε Μονοφάτσι από τους κατοίκους. Οικοδομήθηκε από τον Ενρίκο Πεσκατόρε (Enrico Pescatore) και αναφέρεται σε έγγραφο διανομής του 1212. Το όνομα του κάστρου οφείλεται στο φρούριο Bonifacio της Κορσικής, το οποίο οικοδομήθηκε από τον Μπονιφάτσιο Πιζάνο (Bonifacio Pisano) (820) και καταλήφθηκε από τους Γενουάτες (1195). Οι Βενετοί το διατήρησαν και έδωσαν το όνομά του στην επαρχία. Το εν λόγω φρούριο σώζεται σήμερα στην κορυφή απότομου υψώματος, στα δυτικά του χωριού Τσιφούτ Καστέλι.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Μονο
Antique

Οι Antique είναι ελληνικό συγκρότημα προερχόμενο από τη Σουηδία που συνδύαζει την ελληνική ποπ μουσική και τα λυρικά ποιήματα με έναν σκανδιναβικό/λαϊκό χορό. Το συγκρότημα αποτελείται από την Έλενα Παπαρίζου και τον Νίκο Παναγιωτίδη. Και οι δύο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας από Έλληνες γονείς. Το 2001 εκπροσώπησαν την Ελλάδα στη Γιουροβίζιον με το τραγούδι (I Would) Die For You, το οποίο διαθέτει αγγλικό και ελληνικό στίχο, σε στίχους και μουσική των Φωτεινή Χατζηχριστάκη, Νίκου Τερζή και Αντώνη Παππά, όπου κατέκτησαν την τρίτη θέση.

Το 2003 το συγκρότημα διαλύθηκε και τα δυο μέλη έκαναν σόλο καριέρα. Το 2019 το συγκρότημα επανενώθηκε για μια επετειακή συναυλία στη Σουηδία, ενώ το 2022, 19 χρόνια μετά τη διάλυση, αποφάσισαν να συνεργαστούν ξανά κυκλοφορώντας μια νέα διασκευή του κομματιού Τι Τι που πρωτοκυκλοφόρησε το 1992.

Δισκογραφία

Άλμπουμς
 Μέρα με τη Μέρα (1999)
 Die For You (2001)
 Με Λόγια Ελληνικά (2001)
 Άλλη μια Φορά (2002)
 Blue Love (2003)

EP
 Antique EP (2000)

Συλλογές
 Antique Collection: Hits & Remixes (2002)
 Collector's Edition (2003)
 TheVery Best Of (2004)

Singles
 Opa Opa (1999)
 Δυνατά Δυνατά (1999)
 Μέρα με τη μέρα (2000)
 (I Would) Die for You (2001)
 Λίγο λίγο (2001)
 Why (2001)
 Follow Me (Ό,τι Θέλεις) (2001)
 Με Λόγια Ελληνικά (2001)
 Καινούργια Αγάπη (2001)
 Μωρό Μου (2002)
 Άλλη μια Φορά (2002)
 Time to Say Goodbye (2003)
 List of Lovers (2003)
 Τι Τι (2022)

Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2001
Σουηδικά μουσικά συγκροτήματα
Ελληνικά pop συγκροτήματα
Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ελληνικά μουσικά ντουέτα
Σουηδικά μουσικά ντουέτα
Πατριάρχης Γερμανός Δ΄

Ο Γερμανός Δ΄ (1788 ή 1790–1853) ήταν δις Οικουμενικός Πατριάρχης, κατά τα έτη 1842-1845 και 1852-1853.

Η ζωή του
Γεννήθηκε στην συνοικία Βαλατά (Μπαλάτ) της Κωνσταντινούπολης το 1788. Περί το 1825, επί Πατριαρχίας Χρυσάνθου έγινε Μέγας Πρωτοσύγκελλος του Πατριαρχείου. 

Τον Αύγουστο του 1826, μετά την παραίτηση του Μητροπολίτη Βιδύνης Παϊσίου, εξελέγη διάδοχός του ο Γερμανός. Παρέμεινε στην επαρχία αυτή ως το 1830, οπότε και εξορίστηκε συνεπεία του Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1828 και του ανερχόμενου βουλγαρικού εθνικισμού. Κατόπιν διέμεινε στην Κωνσταντινούπολη μέχρι τον Μάιο του 1831, οπότε εξελέγη Μητροπολίτης Δράμας. Στις 22 Νοεμβρίου 1835 εξελέγη Μητροπολίτης Δέρκων μετά τον θάνατο του προκατόχου του, Νικηφόρου.

Το 1842, μετά τον θάνατο του Ανθίμου Ε΄, εξελέγη για πρώτη φορά Οικουμενικός Πατριάρχης και παρέμεινε στο Θρόνο μέχρι τις 18 Απριλίου 1845, οπότε παραιτήθηκε επικαλούμενος φόρτο εργασίας. Την 1η Νοεμβρίου 1852, μετά την απομάκρυνση από τον θρόνο του Ανθίμου Δ΄, επανεξελέγη Πατριάρχης και παρέμεινε στον θρόνο μέχρι τον θάνατό του, στις 16 Σεπτεμβρίου 1853. Ετάφη στον περίβολο της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής στο Μπαλουκλί.

Το έργο του
Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τους φτωχούς. Ίδρυσε ναούς, σχολεία, βιβλιοθήκες, ορφανοτροφεία και το όνομά του συνδέθηκε με τη μόρφωση του Ορθόδοξου κλήρου, καθώς ήταν ο ιδρυτής της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης στην εκεί μονή της Αγίας Τριάδας, στο λεγόμενο λόφο της Ελπίδας. Όταν επισκέφθηκε την εγκαταλελειμένη Μονή το 1842, είδε κατεστραμμένες και ερειπωμένες τις εγκαταστάσεις της και αφού πήρε άδεια από τις τουρκικές αρχές, προχώρησε στην ίδρυση και ανοικοδόμησή της. Η Σχολή λειτούργησε ανελλιπώς μέχρι το 1971, οπότε έκλεισε με νόμο και για όλα αυτά τα χρόνια φοίτησαν εκεί θεολόγοι, ιερείς, επίσκοποι και πατριάρχες.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές 
 Οικουμενικό Πατριαρχείο
 

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Μητροπολίτες Βιδύνης
Μητροπολίτες Δράμας
Μητροπολίτες Δέρκων
Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Φιλώτας του Παρμενίωνα

Να μη συγχέεται με τον πάππο του Φιλώτα (πατέρα του Παρμενίωνα) ή με τον Φιλώτα (σατράπη).

Ο Φιλώτας ο Νεότερος ήταν γιος του Παρμενίωνα, αδελφός του Νικάνωρα και του Έκτορα. Υπηρέτησε ως ένας από τους πιο σημαντικούς αξιωματικούς τού Μεγάλου Αλεξάνδρου στην εκστρατεία του στην Ασία.

Βιογραφία
Αρχικά τον βρίσκουμε ως διοικητή τού ιππικού της άνω Μακεδονίας στην εκστρατεία εναντίον των Τριβαλλών και των Ιλλυριών. Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στην Ασία, πήρε μέρος στη μάχη του Γρανικού επικεφαλής αυτήν την φορά των Εταίρων. Ο Αλέξανδρος τον εμπιστεύτηκε λίγο αργότερα στη Μυκάλη και στη Μύνδο, ενώ το 332 π.Χ. συνόδεψε τον Αλέξανδρο στην Αίγυπτο. Ανάμεσα στους κρατούμενους που απελευθερώθηκαν στη Δαμασκό, ήταν και μία γυναίκα από την Μακεδονία, η Αντιγόνη. Ο Φιλώτας την έκανε ερωμένη του και συνήθιζε να της εκμυστηρεύεται τα παράπονά του για τον Αλέξανδρο. Κάποια από αυτά διέρρευσαν και έφτασαν στα αυτιά του Κρατερού, ο οποίος προσπάθησε να τα εκμεταλλευτεί για δικό του πολιτικό όφελος εναντίον του Φιλώτα. 

Στη διάρκεια της νικηφόρας μάχης στα Γαυγάμηλα, ο Φιλώτας είχε ενεργό μέρος ως διοικητής των Εταίρων. Το 330 π.Χ. σκοτώνεται ο αδελφός του Νικάνωρ. Λίγο αργότερα το όνομα τού Φιλώτα τού Νεότερου ενεπλάκη στη συνωμοσία του Δίμνου. Τα νέα μαθεύτηκαν από τον Αλέξανδρο και ο Φιλώτας συνελήφθη. Μετά από βασανιστήρια, ομολόγησε πως συνωμότησε εναντίον τού βασιλιά και την επόμενη ημέρα εξοντώθηκε δι' ακοντισμού από τους Μακεδόνες, κατά το Μακεδονικό έθιμο. Το ίδιο πικρό τέλος είχε λίγο αργότερα και ο πατέρας του Παρμενίωνας, ο οποίος δολοφονήθηκε μετά από προτροπή τού Αλέξανδρου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Άρθρο του καθηγητή Ιστορίας Ηλία Καπετανόπουλου για την δίκη του Φιλώτα 

Αρχαίοι Μακεδόνες