joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γουλιέλμος Ε΄ του Σαιντ-Ομέρ

Ο Γουλιέλμος Ε΄, γαλλ. Guillaume V (π. 1171 - π. 1246) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν κύριος (καστελάνος) του Σαινt-Ομέρ (1192-1246)· επίσης του Μπωραίν και του Φωκεμμπέργκ.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Δ΄ κυρίου του Σαιντ-Ομέρ και της Ίντα των Αβέν, κόρης του Νικολάου κυρίου του Αβέν.

Αναφέρεται σε καταστατικά το;y πατέρα του από το 1185 και μετά. Περί το 1191 διαδέχθηκε τον Γουλιέλμο Δ΄, ο οποίος απεβίωσε στην Παλαιστίνη. Μνημονεύεται σε πολλά καταστατικά, πράξεις ιδιοκτησίας και δωρεές στην Εκκλησία κατά τις επόμενες δεκαετίες. Κατ' επανάληψη έδειξε την πιστότητά του στον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας, στη διάρκεια των συγκρούσεων τού βασιλιά με τους γείτονες τού Γουλιέμου Ε΄. Αναφέρεται μεταξύ των Φλαμανδών φεουδαρχών της Γαλλικής Αυλής.

Το 1246 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Γουλιέλμος ΣΤ¨.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιμαζίνα του Λόοζ, κόρη του Ζεράρ/Γκέραρτ Β΄ κόμη του Λόοζ· δεν απέκτησαν τέκνα.

Πηγές
 Giry, Arthur (1874). "Les châtelains de Saint-Omer (1042-1386) (premier article)". Bibliothèque de l'école des chartes (in French). 35: 325–355. doi:10.3406/bec.1874.446568.
 Giry, Arthur (1875). "Les châtelains de Saint-Omer (1042-1386) (deuxième article)". Bibliothèque de l'école des chartes (in French). 36: 91–117. doi:10.3406/bec.1875.446625.

Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Γουλιέλμος ΣΤ΄ του Σαιντ-Ομέρ

Ο Γουλιέλμος ΣΤ΄, γαλλ. Guillaume VI (απεβ. 1247-51) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν κύριος (καστελάνος) του Σαιντ-Ομέρ και κύριος του Φωκεμμπέργκ (1246-47).

Βιογραφία
Ήταν o τέταρτος γιος του Γουλιέλμου Δ΄ κυρίου του Σαιντ-Ομέρ και της Ίντας, κόρης του Νικολάου κυρίου του Αβέν. Αυτή είναι η άποψη του Άρθουρ Γκίρυ, όμως ο Μπωντουέν ντ' Αβέν τον θεωρεί γιο του Γουλιέλμου Ε΄, γιου τού Γουλιέλμου Δ΄.

Αναφέρεται σε έγγραφα από το 1207 και μετά εμφανίζεται σε διάφορα καταστατικά, που από το 1218 τον αποκαλούν κύριο του Πίτγκραμ και μετά του Μπέρκιν. Το 1246 διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Γουλιέλμο Ε΄ και ένα καταστατικό (το μόνο) του 1247 τον αναφέρει ως καστελάνο. Λίγα είναι γνωστά για τη θητεία του, που ήταν σύντομη. Ο Μπωντουέν ντ' Αβέν αναφέρει ότι ακολούθησε μία Σταυροφορία και απεβίωσε. Τον διαδέχθηκε η μεγαλύτερη αδελφή του Βεατρίκη και ο γιος της Γουλιέλμος του Ρενένζ το 1251.

Πηγές
 Giry, Arthur (1874). "Les châtelains de Saint-Omer (1042-1386) (premier article)". Bibliothèque de l'école des chartes (in French). 35: 325–355. doi:10.3406/bec.1874.446568.
 Giry, Arthur (1875). "Les châtelains de Saint-Omer (1042-1386) (deuxième article)". Bibliothèque de l'école des chartes (in French). 36: 91–117. doi:10.3406/bec.1875.446625

Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Άνταμ Λαλάνα

Ο Άνταμ Λαλάνα (Adam Lallana, 10 Μαΐου 1988) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος στη Λίβερπουλ και στην Εθνική Αγγλίας.

Καριέρα
Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά το 2006 στη Σαουθάμπτον, με την οποία κέρδισε ένα Φούτμπολ Λιγκ Τρόφι (2009-2010). Το 2014 υπέγραψε στη Λίβερπουλ, όπου αγωνίζεται μέχρι σήμερα. Αναδείχθηκε στην καλύτερη ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ τη σεζόν 2013-2014 και καλύτερος Άγγλος παίκτης για το έτος 2016.

Στην Εθνική Αγγλίας αγωνίζεται από το 2013, κάνοντας το ντεμπούτο του σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Χιλής. Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2014 και στο Euro του 2016.

Παραπομπές

Άγγλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας
Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Μπόρνμουθ
Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ναός του Λωτού

Ο Ναός του Λωτού, κτίστηκε στο Δελχί, στην Ινδία, τον Δεκέμβριο του 1986, με κόστος 10 εκατομμύρια δολάρια. Είναι ναός αφιερωμένος στην λατρεία των Μπαχάι. 

Γνωστός για το σχήμα άνθους λωτού, έχει καταστεί εξέχουσα ατραξιόν στην πόλη. Όπως όλοι οι χώροι λατρείας των Μπαχάι, ο Ναός του Λωτού είναι ανοιχτός σε όλους, ανεξάρτητα από τη θρησκεία ή οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό. 

Το κτίριο αποτελείται από 27 ελεύθερα μαρμάρινα «πέταλα» που είναι διατεταγμένα σε συστάδες τριών για να σχηματίσουν εννέα πλευρές, με εννέα πόρτες που ανοίγουν σε μια κεντρική αίθουσα με ύψος ελαφρώς πάνω από 40 μέτρα και έχει χωρητικότητα 2.500 ανθρώπων.

Ο ναός του Λωτού έχει κερδίσει πολλά αρχιτεκτονικά βραβεία και έχει παρουσιαστεί σε πολλά άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. 

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του CNN το 2001, ο Ναός του Λωτού είναι το κτίριο που είχε δεχτεί τους περισσότερους επισκέπτες στον κόσμο.

Λατρεία

Η λατρεία των Μπαχάι διδάσκει ότι ένας Οίκος Λατρείας Μπαχάι θα πρέπει να είναι ένας χώρος για να συγκεντρώνονται, να διαλογίζονται και εκφράζουν την λατρεία τους άνθρωποι όλων των θρησκειών. 

Οποιοσδήποτε μπορεί να εισέλθει στο Ναό του Λωτού ανεξάρτητα από το θρησκευτικό υπόβαθρο, το φύλο ή άλλες διακρίσεις, όπως συμβαίνει με όλους τους οίκους λατρείας των Μπαχάι. Τα ιερά συγγράμματα όχι μόνο της πίστης Μπαχάι αλλά και άλλων θρησκειών μπορούν να διαβαστούν ή/και να κηρυχθούν, ανεξάρτητα από τη γλώσσα, από την άλλη πλευρά, απαγορεύεται η ανάγνωση κειμένων, όπως κηρύγματα, διαλέξεις ή ο έρανος. Οι μουσικές εκτελέσεις απαγγελιών και προσευχών μπορούν να τραγουδηθούν από χορωδίες μέσα στον ναό, αλλά χωρίς μουσικά όργανα. Δεν υπάρχει καθορισμένο πρότυπο για τις υπηρεσίες λατρείας και οι τελετουργικές εορτές δεν επιτρέπονται.

Παραπομπές
Γκωτιέ του Σαιντ-Ομέρ

Ο Γκωτιέ, γαλλ. Gautier, γερμ. Walter (απεβ. 1174) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν πρίγκιπας της Γαλιλαίας ως σύζυγος της Εσίβας του Μπυρ.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουλιέλμου Β΄ κυρίου του Σαιντ-Ομέρ και της Μελισάντ του Πικινύ.

Το 1174 απεβίωσε και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Ούγος Β΄ και Ραούλ ως τιτουλάριοι πρίγκιπες της Γαλιλαίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Εσίβα του Μπυρ, πριγκίπισσα της Γαλιλαίας και κυρία της Τιβεριάδος, κόρη του Ελινάν (ή του Ραντούλφ του Ισσύ, γιου του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Γαλιλαίας). Είχε τέκνα:
 Ούγος Β΄ π. 1150-1204, τιτουλ. πρίγκιπας της Γαλιλαίας.
 Γουλιέλμος απεβ. πριν το 1204, Σταυροφόρος.
 Ραούλ απεβ. 1220, τιτουλ. πρίγκιπας της Γαλιλαίας και σενεσάλης της Ιερουσαλήμ.
 Όντο/Όστε 1180-1217, κόμης της Τρίπολης, κύριος του Γκογκυλά.

Πηγές
 Cawley, Charles, Jerusalem, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
 Steven Runciman, The History of the Crusades III pp.95-6.
 Marek, Miroslav. "Saint Omer". Genealogy.EU

Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Γοδεφρείδος του Σαιντ-Ομέρ

Ο Γοδεφρείδος, γαλλ. Geoffrey (άκμασε το 1119) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν Φλαμανδός ιππότης και ένας από τα ιδρυτικά μέλη του Τάγματος των Ναΐτών.

Βιογραφία
Τα μέλη του Οίκου του ήταν κύριοι του Σαιντ-Ομέρ, που τώρα βρίσκεται στη Γαλλία. Ήταν μάλλον γιος του Γουλιέλμου Α΄ κυρίου του Σαιντ-Ομέρ και της Μελισέντ ντε Πικινύ.

Η σχέση του με τον Ούγο Α΄ κύριο του Φωκεμπέργκ δεν είναι σαφής. Ο Γοδεφρείδος μάλλον είναι αδελφός του Ούγου Α΄ (ή γιος του).

Μαζί με τον Γουλιέλμο Α΄ και τον Ούγο Α΄ ήλθε στην Παλαιστίνη και κάποιος Γκωτιέ (Gauhier). Επειδή ο Γκωτιέ, εγγονός του Γουλιέλμου Α΄ δεν είχε ακόμη γεννηθεί, το Gauthier μάλλον είναι εσφαλμένη απόδοση του Gaufred, οπότε ο Γοδεφρείδος μάλλον συνόδευσε τον πατέρα του και τον αδελφό του στην Ιερουσαλήμ το 1099, κατά την Α΄ Σταυροφορία.

Ο Ούγος του Παγιάν, πρώτος μεγάλος Μάγιστρος του Τάγματος των Ναϊτών, αναφέρει ότι ο Γοδεφρείδος ήταν σε τέτοια πενία, που οι δύο τους είχαν ένα μόνο άλογο, έτσι η σφραγίδα των Ναϊτών παριστά δύο άνδρες να ιππεύουν ένα άλογο.

Πηγές
 Barber, Malcolm (1994). The New Knighthood: A History of the Order of the Temple. Cambridge University Press. ISBN 0-521-42041-5.
 Martin, Sean (2005). The Knights Templar: The History & Myths of the Legendary Military Order. ISBN 1-56025-645-1.

Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Αγία Χρυσή η Νεομάρτυς

Η Αγία Χρυσή η νεομάρτυς, μαρτυρήσασα το 1795 εις Χρυσήν Αλμωπίας (13 Οκτωβρίου) είναι νεομάρτυς της Ορθόδοξης Εκκλησίας που εκτελέστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα από τους Οθωμανούς, αφού προηγουμένως αρνήθηκε να εξισλαμιστεί.

Βιογραφία 
Τα υπάρχοντα βιογραφικά στοιχεία της Χρυσής καταγράφηκαν για πρώτη φορά από τον διαπρεπή Έλληνα μοναχό και σύγχρονό της, Νικόδημο τον Αγιορείτη, ο οποίος στηρίχτηκε στη μαρτυρία του προηγουμένου της Ι.Μ. Σταυρονικήτα Τιμοθέου που γνώριζε προσωπικά τη Χρυσή.

Τόπος καταγωγής της φέρεται το χωριό Σλάτενα ή Σλάτινα της περιοχή των Μογλενών (νυν Χρυσή Πέλλας). Σύμφωνα με την παράδοση ήταν μια από τις τέσσερις κόρες μιας φτωχής και πολύτεκνης οικογένειας. Κάποια μέρα, ενώ μάζευε ξύλα στην ύπαιθρο, κίνησε το ερωτικό ενδιαφέρον ενός ισχυρού μουσουλμάνου, ο οποίος αφού την απήγαγε της άσκησε αρχικά ασφυκτική πίεση και κατόπιν απειλές προκειμένου εκείνη να ασπαστεί το Ισλάμ ώστε να μπορέσει να την λάβει ως σύζυγό του.

Από την πλευρά της, η Χρυσή παρέμεινε σταθερή στην πίστη της παρά τις προτροπές ακόμη και των συγγενών της που δεχόμενοι και οι ίδιοι απειλές, την προέτρεψαν να εξισλαμιστεί προκειμένου να σώσει τη ζωή της. Η ακλόνητη στάση της Χρυσής είχε ως αποτέλεσμα την εξαγρίωση των Οθωμανών και τον μαρτυρικό της θάνατο μετά από σκληρά και πολυήμερα βασανιστήρια. Ως ημερομηνία του θανάτου της αναφέρεται η 13η Οκτωβρίου του 1795. Μετά τον θάνατό της, η σορός της παρελήφθη και θάφτηκε κρυφά από μερικούς χριστιανούς.

Την Αγία Χρυσή την ανέδειξε ο Άγιος Καλλίνικος μητροπολίτης Εδέσσης όπου και έχτισε μεγαλοπρεπή ναό προς τιμήν της Αγίας Χρυσής στο ομώνυμο χωριό. Κάθε χρόνο στις 13 Οκτωβρίου γίνεται πανηγυρική αρχιερατική θεία λειτουργία στον ιερό ναό της Αγίας Χρυσής και το απόγευμα της προηγούμενης μέρας γίνεται πανηγυρικός αρχιερατικός εσπερινός και λιτάνευση της εικόνος της Αγίας Χρυσής.

Υστεροφημία 
Η Χρυσή τιμάται ως αγία από αρκετές ορθόδοξες εκκλησίες, από τις οποίες άλλες τιμούν τη μνήμη της στις 13 Οκτωβρίου και άλλες στις 18 του ίδιου μήνα. Το 2009 ανακηρύχτηκε από τη βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία ως προστάτιδα των Βούλγαρων του εξωτερικού. Παράλληλα, το ίδιο έτος, το βουλγαρικό κράτος θέσπισε το ετήσιο βραβείο του «Βούλγαρου της Χρονιάς» που φέρει το όνομά της.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Δουκάκη, Κωνσταντίνου Χ. (1895). Μέγας συναξαριστής. 10ος. Εν Αθήναις: Α. Κολλαράκη και Ν. Τριανταφύλλου.
Παπαδοπούλου, Χρυσοστόμου (1922). Οι νεομάρτυρες. Αθήναι: χ.ε.
Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια. 12ος. Αθήναι: Αθ. Μαρτίνος. 1968.
Συλλογικό (2006). Lives of the Bulgarian Saints. Sofia: Bulgarian Eastern Orthodox Diocese of the U.S.A., Canada and Australia.

Νεομάρτυρες
Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Χριστιανοί μάρτυρες του 18ου αιώνα
ΦΚ Ζάρια Μπάλτι

Η ΦΚ Ζάρια Μπάλτι είναι ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Μπάλτσι της Μολδαβίας. Ιδρύθηκε το 1984. Έχει κατακτήσει μία φορά το Κύπελλο Μολδαβίας (2016). Έχει συμμετάσχει 3 φορές σε ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Ευρωπαϊκές συμμετοχές
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ

Ποδοσφαιρικές ομάδες Μολδαβίας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1984
Όντο Ε΄ του Τρουά

Ο Όντο Ε΄ του Τρουά (11ος αι.) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κόμης του Τρουά (Troyes) και του Μω (Meaux) το διάστημα 1089-1093.

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Θεοβάλδου Γ΄ κόμη του Μπλουά, Τρουά & Μω και της Αδέλας, κόρης του Ραλφ Δ΄ του Βαλουά.
To 1089 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Στέφανο Β΄, ο οποίος έλαβε το Μπλουά και ο Όντο Ε΄ το Τρουά και το Μω. Ο μικρότερος Ούγος την κομητεία του Μπαρ-συρ-Ωμπ. Απεβίωσε το 1093 και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ούγος Α΄ της Καμπανίας, ο οποίος ένωσε τις περιοχές Τρουά, Μω (Βιτρύ-αν-Φρανσουά) και Μπαρ-συρ-Ωμπ και δημιούργησε την κομητεία της Καμπανίας.

Παραπομπές

Πηγές

Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne.

Οίκος του Μπλουά
Ερρίκος του Συλλύ, ηγούμενος

Ο Ερρίκος (απβ. 1189) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν ηγούμενος του αββαείου του Φεκάμπ. Επίσης διορισμένος επίσκοπος του Σαλίσμπουρυ και εκλεγμένος επίσκοπος της Υόρκης, θέσεις που τελικά δεν επικυρώθηκαν.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου κόμη του Μπλουά & Σαρτρ και της Αγνής κόμισσας του Συλλύ-συρ-Λουάρ. Αδελφοί του Γουλιέλμου ήταν ο Θεοβάλδος Β΄ κόμης του Μπλουά, ο Στέφανος της Αγγλίας και ο Ερρίκος ηγούμενος του αββαείου του Γουίντσεστερ.

Έγινε μοναχός στο Κλυνύ και το 1140 ο θείος του Ερρίκος ηγούμενος του Γουίντσεστερ τον διόρισε επίσκοπο του Σαλίσμπουρυ. Ο διορισμός δεν επικυρώθηκε, αλλά καταργήθηκε· τότε ο θείος του τον έκανε ηγούμενο του αββαείου του Φεκάμπ στη Νορμανδία. Το 1140 απεβίωσε  εκ πατρός μάμμη του Αδέλα της Νορμανδίας και ο Ερρίκος τοποθετήθηκε αρχιεπίσκοπος της Υόρκης, αλλά πάλι ο διορισμός ακυρώθηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο Β΄. Αυτό διότι ο Ερρίκος επιθυμούσε να κατέχει και τις δύο θέσεις, του αββαείου του Φεκάμπ και της αρχιεπισκοπής, που ήταν αντικανονικό.

Το 1189 απεβίωσε στο Φεκάμπ. Στο Σαλίσμπουρυ τον διαδέχθηκε ο Φίλιππος του Αρκούρ και στην Υόρκη ο Γουλιέλμος, γιος του Χέρμπερτ καγκελαρίου του θησαυροφυλακίου του Γουίντσεστερ επί Γουλιέλμου Β΄ της Αγγλίας.

Πηγές
 Barlow, Frank The English Church 1066–1154 London:Longman 1979 ISBN 0-582-50236-5
 British History Online Archbishops of York accessed on 14 September 2007
 British History Online Bishops of Salisbury accessed on 14 September 2007
 Davis, R. H. C. King Stephen 1135–1154 Third Edition London:Longman 1990 ISBN 0-582-04000-0
 Huscroft, Richard Ruling England 1042–1217 London: Pearson Longman 2005 ISBN 0-582-84882-2
 LoPrete, Kimberly Adela Countess and Lord Dublin:Fourcourts Press, 2007 ISBN 978-1-85182-563-9

Οίκος του Μπλουά
Γουλιέλμος ο Λευκόχειρ

Ο Γουλιέλμος o Λευκόχειρ, γαλλ. Guillaume aux Blanches Mains (1135 - 1202) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν Γάλλος καρδινάλιος.

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Θεοβάλδου Β΄ κόμη της Καμπανίας και της Ματίλντας των Σπόνχαϊμ, κόρης του Ένγκελμπερτ δούκα της Καρινθίας. Η αδελφή του Αδέλα παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας και είχαν τον Φίλιππο Β΄, την Αγνή (Άννα), κά τέκνα.

Γεννήθηκε στο Μπρος του Ιλ-ντε-Φρανς και υπηρέτησε ως επίσκοπος του Σαρτρ το 1165, αρχιεπίσκοπος του Σαν (1169-1176) και αρχιεπίσκοπος του Ρενς (1175-1202), ο πρώτος ευγενής της Γαλλίας που έλαβε αυτό το αξίωμα. Έχρισε τον ανιψιό του Φίλιππο Β΄ ως συμβασιλιά της Γαλλίας.

Ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ τον έκανε καρδινάλιο-ιερέα της Σάντα Σαμπίνα το 1179 και από αυτή τη θέση υπέγραφε τις αποφάσεις (bullae) το διάστημα 1179-1201. Το 1202 απεβίωσε σε ηλικία 67 ετών. Η ανιψιά του Αγνή (βαπτίστηκε Άννα στην Κωνσταντινούπολη) παντρεύτηκε τον Αλέξιο Β΄ Κομνηνό, μετά τον Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό και έπειτα τον Αλέξιο Βρανά.

Παραπομπές

Πηγές
 Ludwig Falkenstein, “Guillaume aux Blanches Mains, archevêque de Reims et légat du siège apostolique (1176–1202),” Revue d’histoire de l’Église de France, XCI, 2005, pp. 5-25.
 Ludwig Falkenstein, “Wilhelm vom Champagne, Elekt von Chartres (1164-1168), Erzbischof von Sens (1168/69-1176), Erzbischof von Reims (1176-1202), Legat des apostolischen Stuhles, im Spiegel papstlicher Schreiben und Privilegien,” Zeitschrift der Savigny-Stiftung für Rechtsgeschichte. Kanonistische Abteilung, CXX, 2003, pp. 107-284. *[1]
 Dietrich Lohrmann, Papsturkunden in Frankreich. Neue Folge. 7. Bd. Nördliche Ile-de-France und Vermandois. Berlin: Weidmannsche Buchhandlung, 1976. (Abhandlungen der Akademie der Wissenschaften in Göttingen. Philologisch-historische Klasse; 3. Folge, Nr. 95).
 Jules Mathorez, “Guillaume aux Blanches-Mains, évêque de Chartres,” Archives du diocese de Chartres, Pièces detaches, Etudes et documents, XX, 1914, pp. 187-340.

Οίκος του Μπλουά
Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Ταμάρα ντε Γουεμπίτσκα

Η Ταμάρα Λέμπικα (Tamara de Łempicka) (γεννήθηκε ως Μαρία Γκόρσκα - Maria Górska) (16 Μαΐου 1898 – 18 Μαρτίου 1980), επίσης γνωστή ως η Tamara de Lempicka, ήταν Πολωνή ζωγράφος ενεργή στη δεκαετία του 1920 και του 1930, η οποία πέρασε την επαγγελματική της ζωή στη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τα πορτρέτα αριστοκρατών και πλουσίων σε στυλ Art-Deco και για τους εξαιρετικά στυλιζαρισμένους πίνακες ζωγραφικής με γυμνά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 .
 Tamara de Lempicka  στο Culture.pl

Εβραίοι καλλιτέχνες
ΛΟΑΤ Εβραίοι
Πολωνές ζωγράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες)
Πολωνοί μετανάστες στη Γαλλία
Ουλρίκα Ελεονόρα της Δανίας

Η Ουλρίκα Ελεονόρα της Δανίας (Ulrika Eleonora af Danmark, 11 Σεπτεμβρίου 1656 - 26 Ιουλίου 1693) ήταν η σύζυγος του Καρόλου ΙΑ΄ και η μητέρα των Καρόλου ΙΒ΄ και Ουλρίκας Ελεονόρας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1656 στη Κοπεγχάγη και ήταν το έκτο παιδί και η τέταρτη κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας και της Σοφίας Αμαλίας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρης του Γεωργίου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Της δόθηκε αυστηρή ανατροφή υπό την επίβλεψη της μητέρας της. Έχει διδαχτεί διάφορες διαφορετικές γλώσσες και σύμφωνα με πληροφορίες ήταν καλή μαθήτρια στο σχέδιο και τη ζωγραφική.

Στις 13 Ιουλίου 1675 η Ουλρίκα Ελεονόρα αρραβωνιάστηκε επισήμως τον Κάρολο ΙΒ΄ της Σουηδίας και πέντε χρόνια αργότερα στις 6 Μαΐου 1680 παντρεύτηκε τον Βασιλιά στην Έπαυλη Σκότορπ.

Το 1690 η Ουλρίκα Ελεονόρα επηρεάστηκε από μια μη-διαγνωσμένη ασθένεια, η οποία θεωρήθηκε θεραπεύσιμη και συχνά την περιόριζε για εβδομάδες στο κρεβάτι. Οι γιατροί της συνέστησαν να ταξιδέψει στα ζεστά λουτρά της Γερμανίας. Χορηγήθηκαν κονδύλια για το σκοπό αυτό, αλλά δήλωσε ότι ήταν τόσο στο χέρι του Θεού στη Σουηδία όσο και στη Γερμανία και χρησιμοποίησε τα χρήματα για φιλανθρωπίες.

Απεβίωσε στις 26 Ιουλίου 1693 στο Παλάτι Κάρλμπεργκ σε ηλικία 36 ετών. Λίγο πριν πεθάνει, ζήτησε από τα παιδιά της να μην είναι υπερήφανα, αλλά να θεωρούν την υψηλή θέση τους ως τρόπο να βοηθήσουν τους άλλους· να αποφεύγουν την κολακεία και την υπερηφάνεια· να μην ακούσουν ποτέ κουτσομπολιά και, αν ακούσουν, να καλέσουν την συκοφαντημένη πλευρά, να ακούσουν την εξήγησή τους και να το θεωρήσουν ως την αλήθεια.

Οικογένεια 
Το 1680 η Ουλρίκα Ελεονόρα παντρεύτηκε τον Κάρολο ΙΒ΄ της Σουηδίας και μαζί απέκτησαν τέκνα:
 Χεδβίγη Σοφία Αυγούστα (1681-1708), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Δ΄ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Απέκτησαν ένα παιδί.
 Κάρολος ΙΒ΄ (1682-1718), Βασιλιάς της Σουηδίας.
Γουσταύος (1683-1685).
Ουλρίκος (1684-1685).
Φρειδερίκος (7 - 22 Οκτωβρίου 1685).
Κάρολος Γουσταύος (1686-1687).
 Ουλρίκα Ελεονόρα (1688-1741), Βασίλισσα της Σουηδίας. Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο της Έσσης-Κάσσελ, αλλά δεν απέκτησαν παιδιά.

Τίτλοι
11 Σεπτεμβρίου 1656 - 6 Μαΐου 1680: Η Βασιλική Υψηλότης Πριγκίπισσα Ουλρίκα Ελεονόρα της Δανίας
6 Μαΐου 1680 - 26 Ιουλίου 1693: Η Μεγαλειότης Η Βασίλισσα

Παραπομπές

 "Ulrika Eleonora". vol 13 of Bra böckers lexikon. (ed. Jan-Öjvind Swahn). 25 vols.Bokförlaget Bra Böcker AB, 1986. (In Swedish)
 Anteckningar om svenska qvinnor  (In Swedish)
 Carl Grimberg: Svenska Folkets underbara öden IV. 1660-1707 (The wonderful destinys of the Swedish people) (In Swedish)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ulrikke Eleonore at the website of the Royal Danish Collection

Οίκος του Όλντενμπουργκ
Οίκος του Βίττελσμπαχ
Βασίλισσες της Σουηδίας
Πριγκίπισσες της Δανίας
Πριγκίπισσες της Νορβηγίας
Γερμανίδες δούκισσες
Στέφανος Α΄ του Σανσέρ

O Στέφανος Α΄ του Σανσέρ, (Γαλλική γλώσσα : Etienne, 1133 - 1190) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν ο πρώτος κόμης του Σανσέρ (1151 - 1190) και ο ιδρυτής του κλάδου Μπλουά-Σανσέρ. Ήταν Σταυροφόρος και απεβίωσε στην Άκρα. Ήταν ο τρίτος γιος του Θεοβάλδου Β΄, κόμη της Καμπανίας & Δ΄ του Μπλουά και της Ματίλντας των Σπόνχαϊμ, κόρης του Ένγκελμπερτ, δούκα της Καρινθίας. Το 1152 διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Σανσέρ, ενώ ο πρωτότοκος Ερρίκος Α΄ της Καμπανίας έλαβε την Καμπανία και ο δευτερότοκος Θεοβάλδος Ε΄ του Μπλουά το Μπλουά. Η κτήση του ήταν η μικρότερη και μαζί με τον Θεοβάλδο Ε΄ δήλωσε υποτέλεια στον Ερρίκο Α΄.
Το 1169 έφθασε αντιπροσωπεία υπό τον Φρειδερίκο του Λα Ρος αρχιεπίσκοπο της Τύρου, προς αναζήτηση συζύγου για τη Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ, πρώτη κόρη του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ. Έκαναν πρόταση στον Στέφανο Α΄, που τη δέχθηκε, ταξίδευσε μαζί τους στην Ανατολή μαζί με τον Ούγο Γ΄, δούκα της Βουργουνδίας το 1170. Μετέφερε τον ειδικό φόρο, που συνέλεγε ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας από το 1166 για την Ιερουσαλήμ. Όμοιο φόρο εισέπραξε και στην Παλαιστίνη το 1183.

Ως υποψήφιος γαμπρός και μέλλων βασιλιάς, δεδομένου ότι ο μόνος γιος του Αμωρί Α΄ ήταν λεπρός, η Υψηλή Αυλή της Ιερουσαλήμ τον κάλεσε να αποφασίσει για την κληρονομία του Ερρίκου του Μπούφφαλο μεταξύ των τριών θυγατέρων αυτού: ο Στέφανος τη διαίρεσε σε ίσα μέρη, με τις δύο μικρότερες να είναι υποτελείς στη μεγαλύτερη. Έπειτα από μερικούς μήνες αρνήθηκε να νυμφευτεί τη Σίβυλλα και επέστρεψε στη Γαλλία. Ο Στέφανος Α΄ οικοδόμησε στον τοπικό λόφο του Σανσέρ ένα κάστρο με 6 πύργους και ενίσχυσε τις οχυρώσεις της πόλης, παντρεύτηκε την κόρη του Γοδεφρείδου του Ντονζύ Αδέλα/Αλίκη (ή Ματίλντα) (1153). Στάθηκε ένας από τους σημαντικότερους στρατιωτικούς αρχηγούς που εξεγέρθηκαν απέναντι στον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Αύγουστο (1181 - 1185), ηττήθηκε (1184) από τον βασιλιά και μια ομάδα του πολεμιστών του που είχε οργανωθεί στο Λε Πουί-αν-Βελαί (1182). Ο Στέφανος Α΄ αποφάσισε την κατάργηση της δουλείας από τα εδάφη του, την ίδια συνήθεια ακολούθησε ο ανεψιός του Λουδοβίκος του Μπλουά (1196). Ο Στέφανος Α΄ και οι αδελφοί του συμμετείχαν στην Γ΄ Σταυροφορία, η δεύτερη εκστρατεία τους στους Αγίους Τόπους (1190). Πέθανε πριν την Πολιορκία της Άκρας (21 Οκτωβρίου 1190), ο Θεοβάλδος πέθανε μερικούς μήνες αργότερα τον Ιανουάριο του 1191. Διάδοχος του Στεφάνου Α΄ ήταν ο γιος του με την Ματίλντα Γουλιέλμος Α΄.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1153 την Αδέλα/Αλίκη (ή Ματίλντα), κόρη του Γοδεφρείδου του Ντονζύ και είχε τέκνο:

Γουλιέλμος Α΄ του Σανσέρ π. 1176-1217, κόμης του Σανσέρ.

Παραπομπές

Πηγές

Bernard Hamilton. The Leper King and his Heirs: Baldwin IV and the Crusader Kingdom of Jerusalem. Cambridge University Press, 2000.
Peter W. Edbury. The Conquest of Jerusalem and the Third Crusade. Ashgate, 1998.
Richard, Jean (1992). Lloyd, Simon (ed.). Saint Louis, Crusader King of France. Translated by Birrell, Jean. Cambridge University Press.

Οίκος του Μπλουά
Τάνελ Τάμμετ

Ο Τάνελ Τάμμετ (εσθονικά: Tanel Tammet, γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1965 στο Τάλιν της Εσθονικής ΣΣΔ της πρώην Σοβιετικής Ένωσης) είναι Εσθονός επιστήμονας υπολογιστών, καθηγητής και μηχανικός λογισμικού. Ήταν επίσης ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Εσθονικού Κόμματος των Πρασίνων και βοήθησε στην ίδρυση του Κολλεγίου Πληροφορικής στο Τάλιν.

Ζωή και καριέρα 
Γεννημένος το 1965, ο Τάμμετ είχε πρόσβαση στους υπολογιστές του Πανεπιστημίου του Τάρτου μέσω της εργασίας του πατέρα του στο τμήμα φυσικής. Ως αποτέλεσμα, τελικά αποφοίτησε από το τμήμα μαθηματικών του πανεπιστημίου για τα εφαρμοσμένα μαθηματικά, που ειδικεύεται στην τεχνολογία των πληροφοριών. Ενδιαφέρθηκε για την απόδειξη αυτοματοποιημένου θεωρήματος και αποφοίτησε από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ Τσάλμερς με διδακτορικό δίπλωμα το 1992. Έζησε στη Σουηδία για το μεγαλύτερο μέρος αυτής της δεκαετίας και στη συνέχεια επέστρεψε στο Τάλιν.

Ο Τάμμετ έλαβε διεθνή φήμη για το αυτοματοποιημένο πρόγραμμα απόδειξης θεωρημάτων Γκάνταλφ, το οποίο κέρδισε διάφορες κατηγορίες του διαγωνισμού CASC του Συμβουλίου Αυτοματοποιημένης Απόδειξης Θεωρημάτων έξι φορές μεταξύ 1997 και 2003. Έχει διατελέσει ο Εσθονός εκπρόσωπος στην Ομάδα Τεχνολογίας Πληροφοριακών Συστημάτων του Οργανισμού Έρευνας και Τεχνολογίας του ΝΑΤΟ και έχει γράψει για την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο. Συχνά διδάσκει ή δίνει ομιλίες για την τεχνητή νοημοσύνη και υποστηρίζει ότι υπάρχει ήδη, αν και σε μια πρωτόγονη και διανεμημένη μορφή.

Από το 2006, ο Τάμμετ ήταν ιδρυτικό μέλος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου των Εσθονών Πρασίνων. Το κόμμα εξελέγη στο Ριιγκικόγκου το επόμενο έτος με το 7,1% της εθνικής ψήφου, με αποτέλεσμα να κερδίσουν έξι έδρες. Το 2010, εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων μετά τις αποτυχημένες εκλογές τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τις τοπικές εκλογές το 2009, ο Τάμμετ μαζί με 19 άλλα μέλη διώχθηκαν από το κόμμα. Στη συνέχεια απέτυχε να επιτύχει το εκλογικό όριο 5% που απαιτείται για την είσοδο στη βουλή στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2011.

Ο Τάμμετ είναι καθηγητής στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Τάλιν και είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Πληροφορικής του πανεπιστημίου. Προηγουμένως είχε βοηθήσει στην ίδρυση του Κολλεγίου Πληροφορικής του Τάλιν και βρισκόταν στο συμβουλευτικό συμβούλιο του από την ίδρυσή του το 2003. Ο Τάμμετ εργάστηκε επίσης στο Ινστιτούτο Κυβερνητικής στο Τάλιν. Το 2012, έλαβε την προσοχή των μέσων ενημέρωσης για τη δημιουργία του Sightsmap, ενός ιστότοπου που απεικονίζει τη δημοτικότητα των τόπων σε όλο τον κόσμο με βάση δεδομένα από το Panoramio, τη Βικιπαίδεια και το Foursquare.

Ο Τάμμετ έχει τρεις γιους. Το 2002, βραβεύθηκε με το Τάγμα του Λευκού Αστέρα πέμπτης τάξης.

Βιβλία 

 Tammet, Tanel; Teejuht võrgumaailma, Tartu : Ilmamaa, 1997. 
 Tamme, Tõnu; Tammet, Tanel; Prank, Rein; Loogika: Mõtlemisest tõestamiseni, Tartu : Tartu Ülikooli Kirjastus, 1997.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Προσωπική σελίδα στο Google Sites
 Sightsmap

Εσθονοί επιστήμονες
Επιστήμονες υπολογιστών
Στέφανος Β΄ του Τρουά

Ο Στέφανος Β΄, (Γαλλική γλώσσα ː Etiėnne, απεβίωσε το 1047) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν Κόμης του Τρουά (Troyes) και του Μω (Meaux) (1037 - 1047). Είναι ο ιδρυτής του κλάδου Μπλουά-Τρουά.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όντο Β΄ κόμη του Μπλουά, Σαρτρ, Ρενς, Τρουά, Μω και της Ερμενγκάρντ, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Ωβέρν.

Το 1037 διαδέχθηκε τον πατέρα του: ο μεγαλύτερος αδελφός του Θεοβάλδος Γ΄ έλαβε το Μπλουά, Σαρτρ, Ρενς και ο Στέφανος Β΄ του Τρουά & Μω.

Το 1047 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, ο Όντο Β΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδέλα και είχε τέκνο:
 Όντο κόμης του Τρουά & του Μω.

Αναφορές σε Πηγές

Πηγές
 Evergates, Theodore, ed. (1999). Aristocratic Women in Medieval France. University of Pennsylvania Press.

|-

Οίκος του Μπλουά
Στέφανος του Ωμάλ

Ο Στέφανος του Ωμάλ, (Γαλλική γλώσσα : Etienne, περί το 1070 - 1127) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν κόμης του Ωμάλ στη Νορμανδία (πριν το 1089 - 1127) και κύριος του Χόρντερνες στο Γιόρκσαϊρ. Ήταν το μόνο τέκνο του Όντο κυρίου του Χόρντενες και της Αδελαΐδας της Νορμανδίας κόμισσας του Ωμάλ, κόρης του Ροβέρτου Α΄, δούκα της Νορμανδίας. Διαδέχθηκε τη μητέρα του στο Ωμάλ πριν το 1089. Το 1095 έγινε συνωμοσία εναντίον του Γουλιέλμου Ρούφου με σκοπό την ενθρόνιση του Στεφάνου. Ο Στέφανος ήταν εξάδελφος τού Ροβέρτου Β΄, δούκα της Νορμανδίας και τού Γουλιέλμου Β΄. Αρχηγοί τού σχεδίου ήταν ο Ροβέρτος του Μόουμπρεϋ κόμης της Νορθουμβρίας και ο Γουλιέλμος Β΄ κόμης του Ε (του Οίκου της Νορμανδίας). Όταν αποκαλύφθηκε το εγχείρημα, ο Στέφανος μάλλον βρισκόταν στη Νορμανδία και δεν δικάστηκε, αλλά ο πατέρας του έχασε την κυριότητα του Χόρντερνες και φυλακίστηκε.
Το 1096 ο Στέφανος προσχώρησε στην Α΄ Σταυροφορία με τον στρατό του Ροβέρτου Β΄. Το 1100 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Β΄ και ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας απέδωσε το Χόρντερνες στον Στέφανο. Έτσι ο Στέφανος έλαβε το μέρος του Ερρίκου Α΄ εναντίον του Ροβέρτου Β΄ το 1104. Τo 1118 ο γιος του Ροβέρτου Β΄, ο Γουλιέλμος Κλίτο εξεγέρθηκε εναντίον του Ερρίκου Α΄ και ο Στέφανος τον υποστήριξε μαζί με τον Βαλδουίνο Ζ΄ κόμη της Φλάνδρας. Τελικά ο Στέφανος υποτάχθηκε στον Ερρίκο Α΄ το 1119.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την Χαγουάιζ (Hawise) των Μόρτιμερ, κόρη του Ράνουλφ κυρίου των Ουαλικών Βάλτων και είχε τέκνα:

Γουλιέλμος του Άλμπεμαρλ απεβ. 1179, κόμης του Ωμάλ/Άλμπεμαρλ.
Στέφανος 1112-μετά το 1150, νυμφεύτηκε την κόρη τού Ρότζερ Μόρτιμερ.
Ανγκερράν/Ινγκελράν του Ωμάλ, απεβ. μετά το 1150.
Αγνή π. 1117-μετά το 1170, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Ρουμάρ, γιο του Γουλιέλμου κόμη του Λίνκολν και μετά τον Αδάμ Α΄ του Μπρυ κύριο του Σκέλτον.

Παραπομπές

Πηγές

C. Warren Hollister, 'Magnates and Curiales in Early Norman England', Viator, Τόμος. 8, No. 1 (1977)
David Crouch, The Normans; The History of a Dynasty (London; New York: Hambledon Continuum, 2007)
Frank Barlow, William Rufus (London: Methuen, 1983) 
George Edward Cokayne, The complete peerage; or, A history of the House of lords and all its members from the earliest times, Vol. VII, ed. H. A. Doubleday & Howard de Walden (London: The St. Catherine Press, Ltd., 1929), p. 670
William Dugdale, The Baronage of England, Vol. I (London: Thomas Newcomb, 1675)

Οίκος του Μπλουά
Γουλιέλμος του Άλμπεμαρλ

Ο Γουλιέλμος ο παχύς, γαλλ. Guillaume le gros (απεβ. 20 Αυγούστου 1179) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν κόμης του Ωμάλ/Άλμπεμαρλ, της Υόρκης και κύριος του Χόλντερνες.

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Στεφάνου κόμη του Ωμάλ το 1136 και της Χαγουάιζ του Μόρτιμερ, κόρης του Ράνουλφ κυρίου των Ουαλικών Βάλτων.

Ο Γουλιέλμος μαρτυρείται σε δύο καταστατικά τού Στεφάνου της Αγγλίας το 1136 ως Γουλιέλμος του Αλμπαμάρλα, όχι ως κόμης. Διακρίθηκε το 1138 στη μάχη του Στάννταρντ και έγινε κόμης του Υόρκσαϊρ (εκτός του Ρίτσμονντσάϊρ) ως αμοιβή. Το 1141 ήταν στην ήττα τού βασιλιά Στεφάνου στο Λίνκολν. Κατά την περίοδο της αναρχίας (1135-53), που ήταν η βασιλεία του Στεφάνου, είχε κτίσει το κάστρο Σκάρμπορω, αλλά ο νέος βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας το κατεδάφισε.

Ίδρυσε την πόλη Τσίππινγκ Σόντμπουρυ στο Νότιο Γκλώστερ και το αββαείο του Μω το 1150. Τάφηκε στο αββαείο του Θόρντον στο Λίνκολνσαϊρ, που είχε ιδρύσει το 1139.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κίκελυ κυρία του Σκίπτον, κόρη και κληρονόμο του Γουλιέλμου ΦιτςΝτάνκαν και είχε τέκνο:
 Χαγουάιζε (Hawise) απεβ. 1214, κόμισσα του Ωμάλ και κυρία του Χόλντερνες. Παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο ντε Μάνντεβιλ κόμη του Έσσεξ, μετά τον Γουλιέλμο ντε Φορζ σταυροφόρο και έπειτα τον Βαλδουίνο του Μπετύν. Απόγονο απέκτησε από τον δεύτερο γάμο της.

Πηγές
 Cokayne, G. E., The Complete Peerage, 1904, volume 1, p. 353.

Οίκος του Μπλουά
Ουλρίκα Ελεονόρα της Σουηδίας

Η Ουλρίκα Ελεονόρα της Σουηδίας (Ulrika Eleonora av Sverige, 23 Ιανουαρίου 1688 - 24 Νοεμβρίου 1741) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν η βασίλισσα της Σουηδίας από το 1718 μέχρι το 1720 και ήταν κόρη του βασιλιά Καρόλου ΙΑ΄ της Σουηδίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1688 στο Παλάτι της Στοκχόλμης και ήταν το νεότερο παιδί και η δεύτερη κόρη του βασιλιά Καρόλου ΙΑ΄ της Σουηδίας και της Ουλρίκας Ελεονόρας της Δανίας.

Στις 24 Μαρτίου 1715 παντρεύτηκε τον λανδγράβο (λανδίγραβο) Φρειδερίκο της Έσσης-Κάσσελ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά, καθώς και οι δύο εγκυμοσύνες της Ουλρίκας Ελεονόρας, κατέληξαν σε αποβολές.
 
Στις 5 Δεκεμβρίου 1718, ο αδελφός της και βασιλιάς Κάρολος ΙΒ΄ πεθαίνει, η Ουλρίκα Ελεονόρα ανεβαίνει στο θρόνο ως βασίλισσα καθώς ήταν η πιο κοντινή βασιλική διαδοχή.

Σε μια επιστολή, στις 29 Φεβρουαρίου 1720, γνωστοποίησε την επιθυμία της να παραιτηθεί υπέρ του συζύγου της, υπό την προϋπόθεση ότι, σε περίπτωση θανάτου του, θα ανέλθει και πάλι στο αξίωμα της ως μονάρχης της Σουηδίας.

Η Ουλρίκα Ελεονόρα πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1741 στη Στοκχόλμη από ευλογία σε ηλικία 53 ετών. Θάφτηκε στην Εκκλησία του Ρίνταρχολμεν.

Υπήρχαν φήμες ότι είχε δηλητηριαστεί, αλλά αυτές οι φήμες σταμάτησαν όταν τα σημάδια της ασθένειάς της ήταν ορατά κατά τη διάρκεια της δημόσιας εκδήλωσης.

Δεδομένου ότι ήταν η κληρονόμος του θρόνου, ο θάνατός της σήμανε την αρχή μιας κρίσης διαδοχής.

Τίτλοι
23 Ιανουαρίου 1688 - 5 Δεκεμβρίου 1718: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ουλρίκα Ελεονόρα της Σουηδίας
5 Δεκεμβρίου 1718 - 24 Νοεμβρίου 1741: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα
 κατείχε επίσης τους τίτλους: Δούκισσα της Βέρντεν-Βρέμης, λανδγράβα της Έσσης-Κάσσελ

Παραπομπές

 Hofberg, Herman et al. (1906). Svenskt Biografiskt Handlexikon. Entry for Düben, Emerentia von. (in Swedish)
 Nordisk familjebok. B. 30. Stockholm (1920) (in Swedish)
 Tryggve Byström (1981). Svenska komedien 1737-1754. (Swedish Comedy 1737-1754) Borås: Centraltryckeriet AB.  (Swedish)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

|-

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Βασίλισσες της Σουηδίας
Όντο Β΄ του Σαμπλίτ

Ο Όντο/Εύδης Β΄ (γαλλ. Odo/Eudes II, απεβ. τον Μάιο του 1204) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν από τους αρχηγούς της Δ΄ Σταυροφορίας.

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όντο/Εύδη Α΄, γιου του Ούγου κόμη της Καμπανίας.

Ο πάππος του Ούγος ήταν κόμης του Τρουά, του Μω (Βιτρύ-λε-Φρανσουά) και του Μπαρ-συρ-Ωμπ, περιοχές τις οποίες ένωσε με το όνομα κομητεία της Καμπανίας. Όταν ο Ούγος επέστρεψε από τις Σταυροφορίες βρήκε έναν γιο, τον Όντο/Εύδη Α΄, που δεν αναγνώρισε ως δικό του και κληροδότησε την Καμπανία στον ανιψιό του Θεοβάλδο Δ΄ κόμη του Μπλουά, που έτσι έγινε Β΄ της Καμπανίας. Ο άκληρος Όντο/Εύδης Α΄ είχε δύο τέκνα, τον Όντο/Εύδη Β΄ και τον Γουλιέλμο Α΄, πρίγκιπα της Αχαΐας. 

Ο Όντο Β΄ συμμετείχε μαζί με τον αδελφό του Γουλιέλμο στην Δ΄ Σταυροφορία και ήταν από τους διακεκριμένους αρχηγούς της. Κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης τραυματίστηκε σοβαρά και λίγο μετά απεβίωσε τον Μάιο του 1204.

Οικογένεια
Νυμφεύθηκε την Εμελίνα του Μπρουά (Broyes), κόρη του Ούγου Γ΄ κυρίου του Μπρουά και είχε τέκνο:
 Όντα/Οντέτ, παντρεύτηκε τον Ούγο Α΄ κύριο (κσστελάνο) του Γκεν.

Αναφορές

Πηγές
 Evergates, Theodore (1999). Aristocratic women in medieval France. University of Pennsylvania Press.
 Schenk, Jochen (2012). Templar Families, Landowning Families and the Order of the Temple in France, c.1120-1307. Cambridge University Press.

Οίκος του Μπλουά
Ερρίκος του Ντρε

Ο Ερρίκος, γαλλ. Henri (1193 - 1240) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε ήταν αρχιεπίσκοπος του Ρενς (1227-1240).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Ντρε και της Γιολάντας, κόρης του Ραούλ Α΄ κυρίου του Κουσύ. 

Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Ροβέρτος Γ΄ κόμης του Ντρε και ο Πέτρος Α΄, σύζυγος της Αλίκης δούκισσας της Βρετάνης. 

Το 1193 έγινε αρχιεπίσκοπος του Ρενς, διαδεχόμενος τον Γουλιέλμο του Ζουανβίλ. Ήταν δραστήριος στις οικοδομές. Ένα παράθυρο με υαλογράφημα (vitrau) στον καθεδρικό της πόλης τον παριστά όρθιο. Ο τοπικός φόρος του προκάλεσε εξέγερση το 1233. 

Το 1240 απεβίωσε σε ηλικία 47 ετών και τον διαδέχθηκε ο Υβ ντε Σαιν-Μαρτίν.

Αναφορές σε πηγές

Οίκος του Ντρε
Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Ιωάννης του Μπραιν

Ο Ιωάννης του Μπραιν, γαλλ. Jehan de Braine (π. 1200 - 1240) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε ήταν τροβαδούρος και Σταυροφόρος. Ήταν κόμης του Μακόν και του Βιέν, ως σύζυγος της Αλίκης.

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Ντρε και της Γιολάντας, κόρης του Ραούλ Α΄ κυρίου του Κουσύ.

Ήταν τροβαδούρος και Σταυροφόρος. Ακολούθησε τον Θεοβάλδο Α΄ της Ναβάρρας στην Παλαιστίνη το 1239 στη Σταυροφορία των βαρόνων (μετά την ΣΤ΄ και πριν τη Ζ΄ Σταυροφορία). Απεβίωσε το επόμενο έτος και η χήρα του πώλησε τις γαίες της στο Γαλλικό στέμμα.

Από την ποίησή του επέζησε το ποιμενικό "Κάτω από τον ίσκιο ενός δένδρου" και δύο τραγούδια της αγάπης "Σκέψη της αγάπης χαρούμενη" και "Δεν τολμώ να τραγουδώ πολύ αργά και πολύ συχνά". Το τελευταίο υπάρχει σε μετρική σημειογραφία στο χειρόγραφο "Σανσονιέ Κανζέ". Στο "χειρόγραφο του βασιλιά" και στο "Σανσονιέ ντε Νοάιγ" η μελωδία τελειώνει με διαφορετικές νότες. Τρία ποιήματα που αποδίδονται στον Ιωάννη του Μπριέν, είναι στην πραγματικότητα έργα του Ιωάννη.

Ο Μινουά του Αρράς απευθύνει ένα από τα τραγούδια του στον Ιωάννη και αναφέρεται στον ανιψιό τού Ιωάννη, τον Ιωάννη τον ερυθρό, κόμη της Βρετάνης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλίκη κόμισσα του Μκόν & Βιέν, εγγονή του Γουλιέλμου Ε΄ του Μακόν & Βιέν.

Πηγές
 Guerreau, Alain. "Jean de Braine, trouvère et dernier comte de Mâcon (1224–1240)." Annales de Bourgogne, 43(1971):81–96.

Οίκος του Ντρε
Γιεβγκένι Γκρίσιν

Ο Γιεβγκένι Ρομάνοβιτς Γκρίσιν (ρωσικά: Евгений Романович Гришин, 23 Μαρτίου 1931 - 9 Ιουλίου 2005) ήταν Ρώσος πρωταθλητής του πατινάζ ταχύτητας. Ο Γκρίσιν εκπαιδεύτηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στο πατινάζ στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Το 1956 έγινε πρωταθλητής Ευρώπης και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες του 1956 και του 1960 τόσο στα 500 μέτρα όσο και στα 1500 μέτρα (μοιράζοντας τις νίκες των 1500 μέτρων αρχικά με τον Γιούρι Μιχαήλοφ και τον Ρόαλντ Αας), αγωνιζόμενος για την ομάδα της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Μαζί με τη συμπατριώτισσα του Λίντια Σκόμπλικοβα, ήταν ο πιο επιτυχημένος αθλητής στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960.

Ο Γκρίσιν ήταν ο πρώτος που έπεσε κάτω από το φράγμα των 40 δευτερολέπτων στα 500 μέτρα του πατινάζ ταχύτητας, κάνοντας χρόνο 39,6 δευτερόλεπτα σε μια δοκιμαστική κούρσα στην κοιλάδα Σκουό το 1960, λίγο μετά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες που έγιναν στην ίδια θέση. Το αποτέλεσμα αυτό δεν αναγνωρίστηκε επισήμως ως παγκόσμιο ρεκόρ. Τρία χρόνια αργότερα, στις 27-28 Ιανουαρίου 1963, επικύρωσε επίσημα τα παγκόσμια ρεκόρ του στα 39,6 και 39,5 δευτερόλεπτα στην πίστα του Μεντέου. Κέρδισε επίσης 2 χάλκινα μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το 1954 και το 1956.

Είχε 12 νίκες απλής απόστασης σε 14 εκκινήσεις του σε πρωταθλήματα πατινάζ ταχύτητας. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ο Γκρίσιν κατάφερε επτά παγκόσμια ρεκόρ, με το χρόνο 1:22,8 στα 1000 μέτρα πατινάζ ταχύτητας να τον κατέχει για 12 χρόνια.

Απεβίωσε στις 9 Ιουλίου 2005 στη Μόσχα, σε ηλικία 74 ετών.

Παγκόσμια ρεκόρ
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Γκρίσιν κέρδισε επτά παγκόσμια ρεκόρ σε αγώνες πατινάζ ταχύτητας:

Πηγή: SpeedSkatingStats.com

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Yevgeny Grishin at SpeedSkatingStats.com
 Legends of Soviet Sport: Yevgeny Grishin
Αλεσάντρο Φλορέντσι

Ο Αλεσάντρο Φλορέντσι (Alessandro Florenzi, 11 Μαρτίου 1991) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Ρόμα και στην Εθνική Ιταλίας στη θέση του μέσου ή του αμυντικού.

Καριέρα

Σε συλλόγους
Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά το 2011 στη Ρόμα, όπου παίζει μέχρι σήμερα. Δόθηκε δανεικός στην Κροτόνε για έναν χρόνο (2011-2012).

Στην εθνική ομάδα
Το 2013 έπαιξε με την Εθνική Ιταλίας U21 στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, φτάνοντας μέχρι τον τελικό.

Έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομαδα των ανδρών το 2012 σε έναν φιλικό αγώνα με τη Γαλλία. Πέτυχε το πρώτο του γκολ το 2013 στον αγώνα με την Αρμενία για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2014. Ήταν στην αποστολή της ομάδας στο Euro του 2016.

Παραπομπές

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Ρόμα
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κροτόνε
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Σέριε Β
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Λουίζα Ουλρίκα της Πρωσίας

Η Λουίζα Ουλρίκα της Πρωσίας (Luise Ulrike von Preußen, 24 Ιουλίου 1720 - 16 Ιουλίου 1781) ήταν η κόρη του βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας, η σύζυγος του βασιλιά Αδόλφου Φρειδερίκου και η μητέρα των βασιλέων Γουσταύου Γ΄ και Καρόλου ΙΓ΄ της Σουηδίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 24 Ιουλίου 1720 και ήταν το δέκατο παιδί και η έκτη κόρη του βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας του Ανόβερου.

Ήταν όμορφη, έξυπνη, με έντονη ιδιοσυγκρασία και ισχυρή θέληση. Της δόθηκε μια προηγμένη εκπαίδευση. Τα πνευματικά της συμφέροντα δεν αντιτάχθηκαν από τον πατέρα της ο οποίος, μολονότι αποδοκίμαζε το ενδιαφέρον του αδελφού της για τη μάθηση, δεν το έκανε στην περίπτωση της Λουίζας Ουλρίκας, η οποία φέρεται να ήταν αγαπημένη του πατέρα της.

Στις 17 Ιουλίου 1744 παντρεύτηκε τον διάδοχο πρίγκιπα Αδόλφο Φρειδερίκο της Σουηδίας στο Βερολίνο. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε τέσσερα παιδιά:
θνησιγενές παιδί (1745)
τον Γουσταύο Γ΄ της Σουηδίας (1746–1792), παντρεύτηκε την Σοφία Μαγδαληνή της Δανίας. Απέκτησαν 2 παιδιά.
τον Κάρολο ΙΓ΄ της Σουηδίας (1748–1818), παντρεύτηκε την Χεδβίγη Ελισάβετ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Απέκτησαν 2 παιδιά. (1 θνησιγενές)
τον Φρειδερίκο Αδόλφο, Δούκα του Οέστεργκετλαντ (1750–1803), δεν παντρεύτηκε ποτέ.
την Σοφία Αλβερτίνα, Ηγουμένη του Κίντλινμπουργκ (1753–1829), δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Ως Βασίλισσα, υπήρξε προστάτιδα του πολιτισμού και των επιστημών. Το 1753 ίδρυσε την Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών, Ιστορίας και Αρχαιοτήτων.

Πέθανε στις 16 Ιουλίου 1782 στο Παλάτι Σβάρτχο σε ηλικία 61 ετών. Θάφτηκε στην Εκκλησία του Ρίνταρχολμεν.

Τίτλοι
24 Ιουλίου 1720 – 17 Ιουλίου 1744: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Λουίζα Ουλρίκα της Πρωσίας
17 Ιουλίου 1744 - 25 Μαρτίου 1751: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Διάδοχος Πριγκίπισσα της Σουηδίας
25 Μαρτίου 1751 – 12 Φεβρουαρίου 1771: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα
12 Φεβρουαρίου 1771 – 16 Ιουλίου 1782: Η Μεγαλειότητα Της η Χήρα Βασίλισσα της Σουηδίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βασιλομήτωρ
Οίκος των Χοεντσόλερν
Βασίλισσες της Σουηδίας
Πρώσοι ευγενείς
Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Διάδοχοι της Σουηδίας
Φρειδερίκη της Βάδης

Η Φρειδερίκη της Βάδης (Frederica von Baden, 12 Μαρτίου 1781 - 25 Σεπτεμβρίου 1826) ήταν η σύζυγος του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου της Σουηδίας.

Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Δωροθέα Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1781 στην Καρλσρούη και ήταν το τέταρτο παιδί και κόρη του Κάρολου Λουδοβίκου, Διάδοχου Πρίγκιπα της Βάδης, και της Αμαλίας, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ.

Στις 31 Οκτωβρίου 1797 η Φρειδερίκη παντρεύτηκε τον Γουσταύο Δ΄ Αδόλφο της Σουηδίας στη Στοκχόλμη. 

Προφανώς ο γάμος τους ήταν ευτυχισμένος και ο μονάρχης, σε αντίθεση με τον πατέρα του, φάνηκε να ενδιαφέρεται πολύ για την έγγαμη ζωή του. Μαζί πραγματοποίησαν μακρινό ταξίδι στο εξωτερικό μεταξύ 1803 και 1805.

Το 1809 η Σουηδία έχασε τη Φινλανδία μετά την ήττα του Φινλανδικού Πολέμου, επηρεάζοντας σοβαρά τη δημοτικότητα του βασιλιά.

Ο Γουσταύος Αδόλφος συνελήφθη μαζί με την οικογένειά του στις 13 Μαρτίου 1809. Αφού κρατήθηκαν στο Βασιλικό Παλάτι της Στοκχόλμης, ο βασιλιάς καταδικάστηκε στις 13 Μαΐου 1809 και η οικογένειά του εξορίστηκε. 

Μετά από μια σύντομη παραμονή στην Κοπεγχάγη, έφυγαν για τη Βάδη, τη γενέτειρα του Φρειδερίκης. Εκεί οι σχέσεις μεταξύ της Φρειδερίκης και του Γουσταύου Αδόλφου ψυχράθηκαν και τον Φεβρουάριο 1812 χώρισαν επισήμως. Μετά το διαζύγιο, η Φρειδερίκη ταξίδεψε στην Ελβετία, όπου προφανώς ξεκίνησε ένα ρομαντικό ειδύλλιο με έναν Ελβετό βαρόνο.

Πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου 1826 στη Λωζάνη από καρδιακή νόσο σε ηλικία 45 ετών. Θάφτηκε στο Πφόρτσχαϊμ της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Οικογένεια
Η Φρειδερίκη το 1797 παντρεύτηκε τον Γουσταύο Δ΄ Αδόλφο της Σουηδίας και μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
τον Γουσταύο αργότερα Πρίγκιπα των Βάσα (1799-1877), παντρεύτηκε την Λουίζα Αμαλία της Βάδης. Απέκτησαν 2 παιδιά.
την Σοφία Βιλελμίνη, Μεγάλη Δούκισσα της Βάδης (1801-1865), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Α΄ της Βάδης. Απέκτησαν 8 παιδιά.
τον Κάρολο Γουσταύο, Μέγα Δούκα της Φινλανδίας (1802-1805).
την Αμαλία (1805-1853).
την Καικιλία, Μεγάλη Δούκισσα του Ολδεμβούργου (1807-1844), παντρεύτηκε τον Αύγουστο του Ολδεμβούργου. Απέκτησαν 3 παιδιά.

Τίτλοι
12 Μαρτίου 1781 – 31 Οκτωβρίου 1797: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Φρειδερίκη της Βάδης
31 Οκτωβρίου 1797 – 29 Μαρτίου 1809: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα
29 Μαρτίου 1809 – 25 Σεπτεμβρίου 1826: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα Φρειδερίκη της Σουηδίας

<center>
{| class="wikitable"
| <center>Οικόσημο της Βασίλισσας Φρειδερίκης του Σουηδίας
| Μονόγραμμα της Βασίλισσας Φρειδερίκης του Σουηδίας
|}

Παραπομπές

  (search for all versions on WorldCat)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Οίκος του Τσέρινγκεν
Βασίλισσες της Σουηδίας
Οίκος των Μπερναντότ
Γερμανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Μπάντεν
Άγαλμα του Χάρι Τρούμαν (Αθήνα)

Το άγαλμα του Χάρι Τρούμαν είναι ένα ορειχάλκινο άγαλμα του 33ου Προέδρου των ΗΠΑ, Χάρι Τρούμαν. Φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Φέλιξ Γουέλτον, εχει ύψος 3,20 μέτρων και στηρίζεται σε ένα μαρμάρινο βάθρο. Βρίσκεται στη συμβολή της Λεωφόρου Βασιλέως Κωνσταντίνου 42 με την Οδό Βασιλέως Γεωργίου Β΄ στο κέντρο της Αθήνας, στην περιοχή της Ρηγίλλης. Στήθηκε το 1963 χωρίς την άδεια της δημοτικής αρχής. Γύρω από τον ανδριάντα υπάρχουν οκτώ στήλες ύψους 1,85 μέτρων, στις οποίες αναγράφονται σε ελληνικά και αγγλικά κείμενα ευγνωμοσύνης του ελληνικού λαού για τον Τρούμαν και ο λόγος του ιδίου για την αποστολή στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας στην Ελλάδα, μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αντιδράσεις και βανδαλισμοί 
Το άγαλμα έχει βανδαλιστεί πολλές φορές από την τοποθέτησή του. Κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών, στο άγαλμα έγιναν δύο βομβιστικές επιθέσεις με τη δεύτερη μάλιστα να έχει και θύμα έναν αστυνομικό. 

Τον Μάρτιο του 1986 εξερράγη στο άγαλμα ισχυρή ωρολογιακή βόμβα. Με αφορμή την επίθεση ο τότε δήμαρχος Αθηναίων Δημήτρης Μπέης πρότεινε αντί του Τρούμαν να τοποθετηθεί άγαλμα του Αβραάμ Λίνκολν, αλλά η πρότασή του απορρίφθηκε. Την επόμενη χρονιά η αριστερή τρομοκρατική οργάνωση ΕΛΑ ανατίναξε το άγαλμα και το έβαψε με κόκκινη μπογιά. Η επόμενη επίθεση έλαβε χώρα το 1997, όταν τα πόδια του αγάλματος πριονίστηκαν με αποτέλεσμα να πέσει στην πλατεία. Το άγαλμα επανατοποθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα, το 1999 κατά την επίσκεψη του προέδρου Μπιλ Κλίντον στην Ελλάδα.

Το 2007, κατά τη διάρκεια αντιαμερικανικής πορείας στην Αθήνα, διαδηλωτές έδεσαν το άγαλμα με σκοινιά και το τράβηξαν στο έδαφος. Το 2013 το άγαλμα υπέστη βανδαλισμό και βάφτηκε με κόκκινη μπογιά. Τον Απρίλιο του 2018 διαδηλωτές προσπάθησαν να πριονίσουν τα πόδια του αγάλματος με γωνιακό τροχό έτσι ώστε στη συνέχεια να το ρίξουν με σκοινιά. Η προσπάθεια αυτή αποτράπηκε μετά από παρέμβαση των ΜΑΤ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 «Άγαλμα Τρούμαν: Γιατί είναι το πιο 'μισητό' στην Ελλάδα». www.news247.gr. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2020.

Αγάλματα στην Ελλάδα
Βανδαλισμένα έργα τέχνης
Γλυπτική
Αλμπέρτο Τζιλαρντίνο

Ο Αλμπέρτο Τζιλαρντίνο (Alberto Gilardino, 5 Ιουλίου 1982) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Μέχρι το 2013 ήταν διεθνής με την Εθνική Ιταλίας.

Καριέρα

Σε συλλόγους
Η καριέρα του ξεκίνησε το 1999 στη Πιατσέντζα και έκτοτε έπαιξε σε διάφορες ιταλικές ομάδες. Το 2005 υπέγραψε στη Μίλαν, με την οποία κατέκτησε ένα Τσάμπιονς Λιγκ, ένα ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Στη συνέχεια έπαιξε στη Φιορεντίνα, την Τζένοα και την Μπολόνια. Το 2014 υπέγραψε στην Κουανγκτσόου Έβεργκραντ, με την οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Κίνας. Μετά από έναν χρόνο, επέστρεψε στην Ιταλία και από το 2017 είναι παίκτης της Σπέτσια.

Στην εθνική ομάδα
Με την Εθνική Ιταλίας U21 έπαιξε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.

Στην εθνική ανδρών ξεκίνησε να παίζει το 2004. Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2006 που κατέκτησε το τρόπαιο. Επίσης, αγωνίστηκε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2009, στο Μουντιάλ του 2010 και στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013.

Παραπομπές

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Σπέτσια Κάλτσιο 1906
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν
Ποδοσφαιριστές Πιατσέντζα Κάλτσιο 1919
Ποδοσφαιριστές Τζένοα
Ποδοσφαιριστές ΟΣΣ Παλέρμο
Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909
Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Σέριε Β
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιταλίας
Ιταλοί Ολυμπιονίκες
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA