joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γιάννης Χωματάς

Ο Ιωάννης Χωματάς (Δαμαριώνας Νάξου, 1933 - Αθήνα, 27 Νοεμβρίου 2016), του Δημητρίου, ήταν Έλληνας Ιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Κυκλάδων για αρκετά χρόνια.

Βιογραφία

Καταγωγή και πρώτα χρόνια 
Καταγόταν από το Δαμαριώνα Νάξου και ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στην Αθήνα. Κατά τα φοιτητικά του χρόνια αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία της Κύπρου. Στο στρατό υπηρέτησε στο Σώμα Αλεξιπτωτιστών και ενώ ήταν βουλευτής, το 1992, πραγματοποίησε πτώση με αλεξίπτωτο στη Θεσσαλονίκη, μαζί με άλλους βουλευτές, για να διατρανώσει την ελληνικότητα της Μακεδονίας.

Σπουδές και ιατρική 
Ο Γιάννης Χωματάς σπούδασε ιατρική και το 1963 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έπειτα μετέβη σε αμερικανικά πανεπιστήμια με υποτροφία στο Κολοράντο και στο Κεντάκι και ειδικεύτηκε στις μεταμοσχεύσεις. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1969 ήταν μέλος της ομάδας (μαζί με τον καθηγητή Γρηγόρη Σκαλκέα που πέτυχαν την πρώτη μεταμόσχευση νεφρού από νεκρό δότη. Αναγορεύτηκε υφηγητής της Ιατρικής Σχολής το 1974. Συνετέλεσε τα μέγιστα στην ίδρυση ανεξάρτητης κλινικής για μεταμοσχεύσεις στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών και το 1986 ανέλαβε διευθυντής του Κέντρου Μεταμοσχεύσεων στο εν λόγω νοσοκομείο.

Με τη σύζυγό του, Ελένη Μαμάη, απέκτησαν δύο παιδιά, τη Φιλιάννα και την Αλεξάνδρα.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων με τη Νέα Δημοκρατία  για πρώτη φορά στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 και επανεξελέγη το 1990,  το 1993,  το 1996,  το 2000 και το 2004. Το 2000 εξελέγη κοσμήτωρ της Βουλής των Ελλήνων.

Πέθανε σε ηλικία 83 ετών στις 27 Νοεμβρίου 2016 και η κηδεία του έγινε δύο ημέρες μετά από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου στο νεκροταφείο Ζωγράφου.

Παραπομπές 

Έλληνες μεταμοσχευτές
Έλληνες χειρουργοί
Βουλευτές Κυκλάδων
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Σενιγιέ Ινσιράχ Χανιμεφέντι

Η Σενιγιέ Ινσιράχ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:إنشيرا سيدتي) (Τούρκικα: Seniye Inşirah Hanımefendi, 10 Ιουλίου 1887 - 10 Ιουνίου 1930) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Ηγεμόνα Βαχιντεντίν, μετέπειτα σουλτάνος Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Aliyyetü'ş-Şân Seniye Inşirah Hanım Efendi Hazretleri

Βιογραφία
Η Σενιγιέ Ινσιράχ Χανιμεφέντι γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1887 στο Μπατούμι της Γεωργίας, και ήταν κόρη του Αζίζ Μπέη Βοτσιμπέ. Ήταν ανιψιά της Ντουριάντεν Καντινεφέντι, τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄. Σε πολύ μικρή ηλικία δόθηκε στο παλάτι όπου έλαβε ιδιωτική εκπαίδευση. Ήταν επίσης καλή ζωγράφος. 

Ήταν Κυρία Επί των Τιμών, της δέκατης όγδοης συζύγου του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, της Σαγιεστέ Χανιμεφέντι. Ενώ ήταν σε υπηρεσία της Σαγιεστέ Χανιμεφέντι, τράβηξε την προσοχή του ηγεμόνα Βαχιντεντίν. Ο ηγεμόνας Βαχιντεντίν ζήτησε από τον πατέρα της, Αζίζ Μπέη, το χέρι της σε γάμο. Την πρώτη φορά ο πατέρας της και ο αδελφός της Ζέκι Μπέη αρνήθηκαν να του δώσουν το χέρι της. Ενώ την δεύτερη φόρα δέχτηκαν να το δώσουν και ο ηγεμόνας Βαχιντεντίν παντρεύτηκε την Ινσιράχ στις 8 Ιουλίου 1905 στο Παλάτι Τσεγκέλκιοϊ.

Λέγεται ότι η Ινσιράχ ήταν μια πολύ ζηλιάρα γυναίκα. Μια μέρα, ο ηγεμόνας Βαχιντεντίν βρέθηκε στο υπνοδωμάτιο του με μια υπηρέτρια. Η Ινσιράχ άφησε αμέσως τον σύζυγό της και πήρε διαζύγιο από αυτόν στις 17 Νοεμβρίου 1909. Μετά το διαζύγιο ζούσε ακόμα στο αρχοντικό του Βαχιντεντίν και μετά την απέλασή της πήγε στο Κάιρο. Χώρισαν πριν ο Βαχιντεντίν ανέλθει στο θρόνο ως Μωάμεθ ΣΤ΄, οπότε η Ινσιράχ δεν έγινε ποτέ σύζυγος του σουλτάνου.

Η Σενιγιέ Ινσιράχ Χανιμεφέντι αυτοκτόνησε, πέφτοντας στον ποταμό Νείλο στις 10 Ιουνίου 1930 σε ηλικία 42 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Εγιούπ Σουλτάν στο Κάιρο.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Νεβένα Μπόζοβιτς

Η Νεβένα Μπόζοβιτς (σερβικά: Невена Божовић, 15 Ιουνίου 1994) είναι Σέρβα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε τη Σερβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2013 στο Μάλμε της Σουηδίας με το τραγούδι Ljubav je svuda, μαζί με τη Μίρνα Ραντούλοβιτς και τη Σάρα Γιοβάνοβιτς. Είναι η πρώτη καλλιτέχνις που συμμετείχε ως βασική τραγουδίστρια και στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision και στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Επέστρεψε στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2019 ως σόλο καλλιτέχνιδα με το τραγούδι "Kruna", το οποίο προκρίθηκε στον τελικό όπου κατέλαβε την 18η θέση με 89 βαθμούς.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μιτρόβιτσα του Κοσσυφοπεδίου, όπου και τελείωσε το σχολείο. Η Μπόζοβιτς σπούδασε μουσική στο Τμήμα Τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου.

Μουσική καριέρα 
Το 2007 η Νεβένα συμμετείχε στο σόου Izbor za dečju pesmu Evrovizije, τον εθνικό τελικό της Σερβίας για τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision με το τραγούδι "Piši mi" (ελληνικά : Γράψε μου). Τη βραδιά του τελικού, κέρδισε την πρώτη θέση και πήγε στο Ρόττερνταμ της Ολλανδίας για να εκπροσωπήσει τη Σερβία. Στις 8 Δεκεμβρίου κατέκτησε την τρίτη θέση με 120 βαθμούς και έγινε το καλύτερο αποτέλεσμα της Σερβίας στον διαγωνισμό.

Το 2009, μετά από ένα μικρό διάλειμμα από την μουσική, αποφάσισε να επιστρέψει και συμμετείχε στο σόου Sunčane skale με το τραγούδι "Ti" (ελληνικά : Εσύ).

Το 2012 η Νεβένα συμμετείχε στην σέρβικη εκδοχή του The Voice. Μετά από τρεις μήνες live shows, battles και challenges, η Νεβένα προκρίθηκε για τον τελικό όπου κατέκτησε τη δεύτερη θέση μετά τη Μίρνα Ραντούλοβιτς.

Το 2013, μαζί με τη Μίρνα και τη Σάρα, έχοντας και οι τρεις συμμετάσχει στο Prvi Glas, συμμετείχαν στο Beosong 2013 με το τραγούδι "Ljubav je Svuda" (ελληνικά : Η αγάπη είναι παντού). Το συγκρότημα κέρδισε την πρώτη θέση στο σόου με πάνω από 25,000 ψήφους και πήγε να εκπροσωπήσει τη Σερβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στο Μάλμε. Εκεί συμμετείχαν στον πρώτο ημιτελικό και κατέλαβαν την εντέκατη θέση, χάνοντας τον τελικό για έξι πόντους. Την ίδια χρονιά, τον Ιούλιο, παρουσίασε το νέο της single, που ονομαζόταν "Pogledaj me" (ελληνικά : Κοίταξέ Με). Στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2005 στη Βιέννη, ήταν μια από τους πέντε κριτές για τη Σερβία.

Το σινγκλ της 'Jasno mi je' (Μου είναι Σαφές ) βραβεύτηκε στην απονομή των μουσικών βραβείων του 2019. Έλαβε μέρος στον διαγωνισμό Beovizija 2019 με το τραγούδι, "Kruna" και αναδείχθηκε νικήτρια, κερδίζοντας την εκπροσώπηση της χώρας της στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 2019.

Δισκογραφία

Singles 
 2013 — "Ljubav je svuda" (as a part of Moje 3)
 2013 — "Pogledaj me"
 2013 — "Znam da noćas gubim te"
 2014 — "Bal"
 2015 — "Trebam tebe"
 2016 — "Čujem da dolaziš u grad"
 2016 — "Siesta"
 2017 — "Jasno mi je"
 2017 — "Dangerous drug"
 2018 - "What I'm Looking For"
 2019 - "Kruna"

Παραπομπές 

Σέρβοι τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Σερβία
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Συμμετέχοντες στη Eurovision
The Peppermints

Το The Peppermints είναι ένα γυναικείο συγκρότημα από την Ιταλία και το Σαν Μαρίνο. Εκπροσώπησαν το Σαν Μαρίνο στον Παιδικό Διαγωνισμό της Eurovision το 2014 στη Μάλτα.

Μέλη 
 Αριάνα Ουλίβι : γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1999 και είναι από το Φορλί της Ιταλίας
 Αλιξία Μιστράλ : μπήκε στο συγκρότημα τον Ιούνιο του 2016
 Σοφία Κασιέρι : μπήκε στο συγκρότημα τον Ιούνιο του 2016
Προηγούμενα μέλη
 Ανίτα Σιμοντσίνι : γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1999 και είναι από το Σαν Μαρίνο. Ήταν η πρώτη καλλιτέχνης από το Σαν Μαρίνο που εκπροσώπησε τη χώρα στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Εκπροσώπησε επίσης το Σαν Μαρίνο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2015 στη Βιέννη αλλά δεν προκρίθηκε στον τελικό.
 Ραφαέλα Περνιόλα : γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 2000 και είναι από το Παλατζιάνο της Ιταλίας. Είναι η μικρότερη αδερφή του Μικέλε Περνιόλα.
 Γκρέτα Ντοβέρι : γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 2000 και είναι από την Πίζα της Ιταλίας. Ήταν το νεότερο μέλος του συγκροτήματος. Έφυγε από αυτό τον Οκτώβριο του 2015.
 Σάρα νταλ' Όριο : γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1999 και είναι από την Ιταλία.

Μετά τον Παιδικό Διαγωνισμό της Eurovision 
Στις 27 Νοεμβρίου 2014 το κανάλι SMRTV ανακοίνωσε ότι η Σιμοντσίνι θα εκπροσωπούσε το Σαν Μαρίνο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2015 μαζί με τον Μικέλε Περνιόλα, τον εκπρόσωπο του Σαν Μαρίνο στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2013 και τον αδερφό της Ραφαέλα Περνιόλα.

Αν και συμμετείχε στην Eurovision χωρίς τα υπόλοιπα μέλη του Peppermints, η Σιμοντσίνι είπε τον Δεκέμβριο του 2014 ότι το συγκρότημα σχεδιάζει να μην διαλυθεί. Τον Ιανουάριο του 2015, το συγκρότημα ανακοίνωσε επίσημα ότι θα έκανε περιοδεία με όλα τα μέλη του. Τον Οκτώβριο του 2015, η Ντόβερι ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το συγκρότημα. Η Σιμοντσίνι, η Περνιόλα και η νταλ' Όριο έφυγαν από το συγκρότημα τον Ιούνιο του 2016 και αντικαταστάθηκαν από τις Αλίξια Μιστράλ και Σοφία Κασιέρι.

Δισκογραφία 
Singles

Παραπομπές 
 García, Belén (26 Σεπτεμβρίου 2014). "Junior Eurovision: The Peppermints band to represent San Marino!". Esc-plus
 Adams, William Lee (24 Ιουνίου 2016). "The Candy Shop Is Open: Arianna Ulivi Names Two New Peppermints". wiwibloggs.com
 Halpin, Chris (27 Νοεμβρίου 2014). "SAN MARINO: MICHELE AND ANITA SELECTED FOR EUROVISION 2015!". Wiwibloggs
 Adams, Willy Lee (2 Οκτωβρίου 2015). "She's breaking our heart: Greta Doveri leaves The Peppermints". wiwibloggs
 Halpin, Chris (27 Νοεμβρίου 2014). "MsAN Marino: Michele and Anita selected for Eurovision 2015". wiwibloggs
 S. Sopon (17 Δεκεμβρίου 2014). "Michele Perniola and Anita Simoncini: "The Peppermints are far from over!"". wiwibloggs
 S. Sopon (4 Ιανουαρίου 2015). "The Peppermints Hit the Road: San Marin's JESC Stars Go On Tour". wiwibloggs

Ιταλικά μουσικά συγκροτήματα
Παλιούρι Καρδίτσας

Το Παλιούρι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Το Παλιούρι βρίσκεται στις νοτιοδυτικές άκρες του κάμπου της Καρδίτσας, σε υψόμετρο 230 μέτρων και απέχει 19 χλμ. νότια από την πόλη της Καρδίτσας. Είναι κτισμένο ανάμεσα στους ποταμούς Καλέντζη (Δ.) και Σοφαδίτικο (Α.). 

Νότια του χωριού, στο ύψωμα ''Παλιόκαστρο'', υπάρχουν αρχαία λείψανα, γι' αυτό και η περιοχή έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος.

Στον οικισμό του Παλιουρίου υπάρχουν εκκλησιαστικοί ναοί, όπως η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής (νοτιοδυτικά του οικισμού σε υψόμετρο 400 μέτρων), το ξωκκλήσι της Αγίας Κυριακής νοτιοδυτικά του οικισμού σε απόσταση 1.000 μέτρων. Πολύ σημαντικός είναι ο ναός Αγίου Ιωάννη Πρόδρομου νότια του οικισμού, σε απόσταση 4,5 χλμ. και σε υψόμετρο 550 μέτρων (έχει χαρακτηριστεί αρχαίο μνημείο). Πρόκειται για σύνθετο τετρακιόνιο ναό του 13ου αιώνα, ο οποίος έχει κτιστεί στη θέση αρχαίου ναού, με μεταγενέστερες προσθήκες χώρων και με ανακατασκευή στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Χαρακτηρίζουμε ως μνημείο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 6 παρ. 1γ, του ν. 3028/2002, Το κτίριο του παλαιού δημοτικού σχολείου έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο "διότι αποτελεί οικοδόμημα χαρακτηριστικό μιας περιόδου ανόρθωσης της χώρας και οργάνωσης της εκπαίδευσης και έχει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό και τυπολογικό ενδιαφέρον αλλά και ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον μέσα από την κοινωνική του διάσταση".

Διοικητικά στοιχεία 
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, γραμμένο Παληούρι το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Καλλιφωνίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Παλιούριον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Παλιουρίου που υπάγεται στη Δημοτική ενότητα Καλλιφωνίου του δήμου Καρδίτσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 196 κατοίκουςι ενώ το 1981 και το 1991 ήταν 749 και 596 αντίστοιχα.

Παραπομπές

Πηγές 

 Άποψη του χωριού
 

Χωριά του νομού Καρδίτσας
Δήμος Καρδίτσας
Αλέξανδρος της Βυρτεμβέργης (1771-1833)

Ο Αλέξανδρος (γερμ. Alexander, 5 Μαΐου 1771 - 4 Ιουλίου 1833) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν στρατηγός στη Ρωσία. Είναι ιδρυτής του νεότερου κλάδου του Οίκου, που από τον εγγονό του και μετά ήταν καθολικοί.

Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος Φρειδερίκος Κάρολος ήταν ο έβδομος γιος του Φρειδερίκου Β΄ Ευγενίου της Βυρτεμβέργης και της Φρειδερίκης των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβετ. Γεννήθηκε στο Μονμπελιάρ, που τότε ανήκε στη Γερμανία με την ονομασία Μέμπελγκαρτ. Είχε δέκα αδέλφια: τον Φρειδερίκο Α΄ της Βυρτεμβέργης, τη Σοφία Δωροθέα (Μαρία Φεοντόροβνα), σύζυγο του Παύλου της Ρωσίας, κ.ά.

Στρατιωτική σταδιοδρομία
Υπηρέτησε στον Ρωσικό στρατό ως συνταγματάρχης το 1791 και μετά στον Αυστριακό στρατό, τον οποίο ακολούθησε στην εκστρατεία εναντίον της Γαλλίας (1796-99). Συμμετείχε σε πέντε μάχες. Το 1796 έγινε υποστράτηγος και το 1798 αντι-στρατάρχης της Αυστρίας.

Το έτος εκείνο συνάντησε τον Αλεξάντρ Σουβόροφ και ακολούθησε τη σύστασή του να επιστρέψει στο Ρωσικό στρατό. Ως αντιστράτηγος ήταν διοικητής του Συντάγματος Θωρακοφόρων (μετέπειτα Δραγόνων) της Ρίγα. Έγινε στρατηγός του Ιππικού και το 1811 διοικητής της Λευκορωσίας. Στην εκστρατεία του 1812 υπηρέτησε στο Στρατηγείο της Α΄ Δυτικής Στρατιάς και έδωσε επτά μάχες· πολιόρκησε και κατέλαβε το Ντάντσιχ (Γκντανσκ). Του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Αγ. Γεωργίου και επέστρεψε στη Λευκορωσία και στο Σύνταγμά του.

Το 1822 έγινε επικεφαλής των Επικοινωνιών και ξεκίνησε τη δημιουργία μεγάλης κλίμακας αρδευτικών έργων στη Δυτική Ρωσία, όπως το κανάλι του Βίννταβσκι. Το 1826 έγινε μέλος του Συντάγματος Θωρακοφόρων του Αικατερινοσλάβ και μέλος του Συμβουλίου του Κράτους, αλλά επέστρεψε στη Λευκορωσία και στο Σύνταγμά του το 1827. Πέντε έτη μετά αποσύρθηκε και επέστρεψε στη Γερμανία.

Απόγονοι
Είναι ιδρυτής του νεότερου κλάδου του Οίκου, τού λεγομένου δουκικού, που από τον εγγονό του Φίλιππο και μετά ήταν καθολικοί· είναι ο μόνος κλάδος, που έχει άρρενες απογόνους ως τις ημέρες μας. Οι (τέσσερις) πρεσβύτεροι κλάδοι είτε εξέλιπαν είτε, λόγω μοργανατικών γάμων, δεν μπορούσαν να διαδεχθούν. Ο Αλέξανδρος απεβίωσε το 1883 στο Γκότα της Θουριγγίας σε ηλικία 62 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1798 την Αντουανέττα των Βέττιν, κόρη του Φραγκίσκου δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Ζάαλφελντ, και είχε τέκνα:
 Μαρία 1799-1860, παντρεύτηκε τον Ερνέστο Α΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
 Παύλος 1800-1801.
 Αλέξανδρος 1804-1881, Δούκας της Βυρτεμβέργης. Νυμφεύτηκε μοργανατικά και στη σύζυγό του και στους απογόνους τους δόθηκε το επώνυμο φον Γκρύνχοφ.
 Ερνέστος 1807-1868, Δούκας της Βυρτεμβέργης.
 Φρειδερίκος Γουλιέλμος Φερδινάνδος 1810-1815.

Διακρίσεις
 Τάγμα του Αγ. Γεωργίου, του Αγ. Ανδρέα, της Αγ. Άννας, του Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκυ, του Αγ. Βλαδιμήρου, του Αγ. Ιωάννου της Ιερουσαλήμ, του Μέλανος Αετού, του Ερυθρού Αετού, του Στέμματος της Βυρτεμβέργης, της Στρατιωτικής Αξίας, του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ της Βαυαρίας, της Μάλτας, κά.

Αναφορές σε Πηγές

Πηγές
 Mikaberidze, Alexander, The Russian officer Corps in the Revolutionary and Napoleonic wars 1792-1815, Savas Beatie, New York, 2005

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Τάναϊς

Η Τάναϊς (ρωσικά: Танаис) ή Τάναης, ήταν αρχαία αποικία της Μιλήτου στο βορειοανατολικό άκρο της Μαιώτιδας λίμνης στην περιοχή της Σαρματίας, από τις πιο απομονωμένες ελληνικές αποικίες. Πήρε την ονομασία της από τον ομώνυμο ποταμό (σύγχρονος ποταμός Ντον), και στην σημερινή εποχή σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η πόλη Ροστόφ επί του Ντον της νοτιοδυτικής Ρωσίας.

Περιγραφή 
Οι γηγενείς κάτοικοι της περιοχής ονομάζονταν Τάναϊτες από τους αρχαίους Έλληνες, και ήταν σαρματικός λαός στα βορειοανατολικά του συγγενούς φύλου των Ροξολάνων.

Οι Μιλήσιοι ίδρυσαν την αποικία τους στην περιοχή τον 3ο αιώνα π.Χ., αρκετά αργότερα από το κύριο κύμα του Β´ ελληνικού αποικισμού του 8ου έως 6ου αιώνα π.Χ., και έδωσαν στην πόλη το όνομα του ποταμού Τάναϊς ο οποίος κυλούσε στην περιοχή και ο οποίος κατά την αρχαιότητα λογίζονταν ως το φυσικό σύνορο μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Κατά τον ψευδο-Πλούταρχο στο έργο με τίτλο Περί ποταμών και όρων επωνυμίας, ο ποταμός παλαιότερα ονομαζόταν Αμαζόνιος καθώς στην περιοχή ζούσαν οι θρυλικές Αμαζόνες, ενώ ο Τάναϊς ήταν ο γιος του Βήρωσσου και της Αμαζόνας Λυσσίπης ο οποίος πνίγηκε στα νερά του ποταμού και έτσι έκτοτε δόθηκε το όνομα του στο ποτάμι, ωστόσο γλωσσολογικά εκτιμάται πως πιθανώς αποτελεί παραφθορά της σκυθικής λέξης Ντον ή Νταν (νερό).

Η πόλη εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο της περιοχής με ανεπτυγμένο εμπόριο, όπου οι γειτονικές ντόπιες φυλές εμπορεύονταν δέρματα και σκλάβους σε αντάλλαγμα για κρασί, ρουχισμό, και άλλα αντικείμενα τα οποία δεν είχαν διαθέσιμα στον δικό τους πολιτισμό. Με την πάροδο του χρόνου η πόλη υπέβαλε τις γειτονικές ακτές στον άμεσο έλεγχο της, αλλά μετά από κάποιο διάστημα έχασε την αυτοδιάθεση της από το ελληνιστικό βασίλειο του Βοσπόρου. Προσπαθώντας να ανακτήσει και πάλι την ανεξαρτησία της, καταστράφηκε από τον Πολέμοντα Α´ στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ., και οι μετέπειτα αναφορές του Στράβωνα (1ος αιώνας π.Χ./μ.Χ.) αναφέρουν πως η πόλη δεν υπήρχε πλέον κατά την εποχή του. 

Είναι πιθανό πως η πόλη ξανακτίστηκε μετά την καταστροφή της, ωστόσο η περιοχή δεν επανέκτησε ποτέ την προηγούμενη δύναμη και ευημερία της κατά τους επόμενους αιώνες.

Φωτογραφικό υλικό

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  Αρχαιολογικό μουσείο Ταναΐδος - museum-tanais.ru

Αρχαίες ελληνικές αποικίες στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας
Αποικίες της Μιλήτου
Αρχαιολογικοί τόποι στη Ρωσία
Φίλιππος της Βυρτεμβέργης

Ο Φίλιππος (γερμ. Philipp, 30 Ιουλίου 1838 - 11 Οκτωβρίου 1917) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης, διάδοχος (1903-17) του βασιλείου της Βυρτεμβέργης και ο πρώτος καθολικός του κλάδου του.

Βιογραφία
Ο Φίλιππος Αλέξανδρος Μαρία Ερνέστος ήταν το μόνο τέκνο του Αλεξάνδρου της Βυρτεμβέργης και της Μαρίας των Βουρβόνων-Ορλεάνης, κόρης του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας. 

Ο πατέρας του όταν είχε νυμφευτεί, υποσχέθηκε ότι τα τέκνα του θα γινόταν καθολικά, έτσι ο Φίλιππος ήταν ο πρώτος καθολικός του κλάδου του. Ο Αλέξανδρος ανήκε στο νεότερο, πέμπτο κλάδο του Οίκου του. Ο πρεσβύτερος κλάδος κατείχε το βασίλειο της Βυρτεμβέργης. Ο Γουλιέλμος Β΄ της Βυρτεμβέργης, ήταν άτεκνος και διάδοχος ήταν ο Νικόλαος (από τον τρίτο κλάδο, αφού ο δεύτερος είχε αποκλειστεί της διαδοχής λόγω μοργανατικού γάμου). To 1903 απεβίωσε άτεκνος ο Νικόλαος και ο Φίλιππος έγινε διάδοχος (αφού ο τέταρτος κλάδος είχε επίσης αποκλειστεί λόγω μοργανατικού γάμου). Ο Φίλιππος απεβίωσε το 1917 στη Στουτγάρδη σε ηλικία 79 ετών. Το 1921 ακολούθησε και ο Γουλιέλμος Β΄, του οποίου το βασίλειο είχε καταργηθεί από το 1918, έτσι τον διαδέχθηκε ο γιος του Φιλίππου, ο Αλβέρτος ως τιτουλάριος βασιλιάς & δούκας της Βυρτεμβέργης. Ο κλάδος του ονομαζόταν καθολικός ή δουκικός.

Ο κλάδος του
Ο πρώτος και ο τρίτος κλάδος εξέλιπαν το 1921 και το 1903 αντίστοιχα. Ο δεύτερος και ο τέταρτος κλάδος, λόγω μοργαντικών γάμων, είχαν αποκλειστεί από το διαδοχή. Έτσι το 1921 η διαδοχή συνεχίστηκε από τον πέμπτο κλάδο, στον οποίο ανήκε ο καθολικός Φίλιππος, και δούκας έγινε ο γιος του Αλβέρτος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1865 τη Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Αλβέρτου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν, και είχε τέκνα:
 Αλβέρτος (1865 - 1939), Διάδοχος, μετέπειτα τιτουλάριος Βασιλιάς & Δούκας της Βυρτεμβέργης.
 Μαρία Αμαλία (1865 - 1883).
 Μαρία Ισαβέλλα (1871 - 1904), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γεώργιο της Σαξονίας.
 Ροβέρτος (1873 - 1947), Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.
 Ούλριχ (1877 - 1944), Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.

Αναφορά σε Πηγές

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Κόσμιο Ροδόπης

To Κόσμιο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Κόσμιο βρίσκεται στην πεδιάδα της Κομοτηνής σε απόσταση 4 χιλιόμετρα νότια του κέντρου της πόλης. Στη βόρεια άκρη του χωριού διέρχεται η Εγνατία Οδός και ο χείμαρρος Τρελλοπόταμος που μετά από λίγο (δυτικά) καταλήγει στον Βοσβόζη. Στο μέρος του οικισμού, ανακαλύφθηκαν τρεις τοποθεσίες που μαρτυρούν την ύπαρξη βυζαντινών κτισμάτων κατά το παρελθόν. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζεται έδρα  της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την  τοπική κοινότητα Κοσμίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κομοτηνής του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 922 κατοίκους.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ροδόπης
Θρυλόριο Ροδόπης

To Θρυλόριο είναι οικισμός του δήμου Κομοτηνής στο νομό Ροδόπης. Βρίσκεται 9,5 χιλιόμετρα ανατολικά της Κομοτηνής. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 629 κατοίκους (2011).

Ιστορία 
Ο οικισμός ανεγέρθηκε μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, με τη συμβολή του Αυστραλού Ύπατου Αρμοστή των Προσφύγων, Τζορτζ Ντιβάιν Τρίλορ (G.D. Treloar), από το επώνυμο του οποίου πήρε την ονομασία του. Στο Θρυλόριο εγκαταστάθηκαν Πόντιοι πρόσφυγες. Λόγω της σχέσης με τον Τρίλορ, το 2015 επισκέφθηκε το χωριό ο Αυστραλός πρέσβης στην Ελλάδα.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Κομοτηνής
Φίλιππος Αλβέρτος της Βυρτεμβέργης

Ο Φίλιππος Αλβέρτος (γερμ. Philipp Albrecht, 14 Νοεμβρίου 1893 - 17 Απριλίου 1975) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν τιτουλάριος βασιλιάς, δούκας της Βυρτεμβέργης και επικεφαλής του Οίκου.

Βιογραφία
Ο Γεώργιος Φίλιππος Αλβέρτος Κάρολος Μαρία Ιωσήφ Λουδοβίκος Ουμβέρτος Στανίσλαος Λεοπόλδος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου της Βυρτεμβέργης και της Μαργαρίτας Σοφίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου της Αυστρίας. 

Γεννήθηκε στη Στουτγάρδη. Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1939. Το 1975 απεβίωσε στο Ράβενσμπουργκ σε ηλικία 82 ετών και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Κάρολος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1923 με την Ελένη των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Πέτρου Φερδινάνδου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & τιτουλάριου Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης. Είχε τέκνα:
 Μαρία Χριστίνα γενν. 1924, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Χάρτμαν του Λίχτενσταϊν, γιο του Άλοϋς.

Η Ελένη απεβίωσε μία εβδομάδα μετά τη γέννηση της κόρης της και ο Φίλιππος Αλβέρτος έκανε δεύτερο γάμο με την αδελφή της, τη Ρόζα των Αψβούργων-Λωρραίνης και είχε τέκνα:
 Ελένη 1929-2021, παντρεύτηκε τον μαρκήσιο Φεντερίκο Παλλαβιτσίνι.
 Λουδοβίκος Αλβέρτος 1930-2019, έκανε δύο μοργανατικούς γάμους, παραιτούμενος της διαδοχής. Απέκτησε απογόνους.
 Ελισάβετ 1933-2022, παντρεύτηκε τον Αντώνιο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
 Μαρία Θηρεσία γενν. 1934, παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης, Κόμη του Παρισιού. Ο γάμος ακυρώθηκε.
 Κάρολος γενν. 1936, τιτουλάριος Βασιλιάς & Δούκας της Βυρτεμβέργης.
 Μαρία Αντωνία 1937-2004.

Παραπομπές

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Αράντσα Σάντσεθ Βικάριο

Η Αράντσα Σάντσεθ Βικάριο (λατινικό αλφάβητο : Aránzazu Isabel María "Arantxa" Sánchez Vicario), γεννημένη στην Βαρκελώνη στις 18 Δεκεμβρίου 1971, είναι πρώην Ισπανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης και προπονήτρια. Ήταν Νο1 στον κόσμο το 1995 κι έχει κερδίσει τέσσερις τίτλους γκραντ σλαμ στο απλό, έξι τίτλους στο διπλό και τέσσερις τίτλους στο μεικτό. Το 1994 ήταν παγκόσμια πρωταθλήτρια της ITF.

Έχει δύο αδέλφια που παίζουν κι αυτοί επαγγελματικά αντισφαίριση, τον Εμίλιο και τον Χαβιέ. Ως 17χρονη, έγινε ο νεότερος νικητής στο απλό στο γαλλικό όπεν του 1989, νικώντας την No 1 Στέφι Γκραφ στον τελικό, την επόμενη χρονιά όμως έσπασε το ρεκόρ της η Μόνικα Σέλερς όταν κέρδισε τον τίτλο σε ηλικία 16 ετών.

Κέρδισε το στα διπλά το Αμερικανικό όπεν το 1993 με την Έλενα Σούκοβα και το Γουίμπλεντον το 1995 με την Γιάνα Νοβότνα. Επίσης κέρδισε τέσσερις τίτλους στο μεικτό. Το 1991, βοήθησε την Ισπανία να κερδίσει για πρώτη φορά τον τίτλο στο Φεντ καπ, όπως και  το 1993, 1994, 1995, και 1998. Στο Φεντ καπ έχει το ρεκόρ νικών από κάθη άλλη αντισφαιρίστρια που έχει συμμετάσχει ( 72) και για τις περισσότερους διοργανώσεις που έχει συμμετάσχει (58). Ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής του ITF το 1994 με singles.

Η Βικάριο ήταν επίσης μέλος των Ισπανικών ομάδων που κέρδισαν το Κύπελλο Hopman το 1990 και το 2002. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της κέρδισε 29 τίτλους στο απλό και 69 στο διπλό προτού αποσυρθεί τον Νοέμβριο του 2002. Επανήλθε το 2004 για να παίξει στο διπλό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, όπου έγινε ο μοναδικός αντισφαιριστής που έπαιξε σε πέντε Ολυμπιακούς Αγώνες στην ιστορία Αγώνων. Επίσης έχει κατακτήση τέσσερα μετάλλια - δύο ασημένια και δύο χάλκινα.

Πρώτη συμμετοχή της σε Ολυμπιάδα ήταν οι Ολυμπιακούς αγώνες του 1988 όπου στο απλό αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1992 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο απλό και το ασημένιο στο διπλό με συμπαίκτρια την Κοντσίτα Μαρτίνεθ. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1996 κέρδισε το ασημένιο στο απλό και το χάλκινο στο διπλό με συμπαίκτρια πάλι την Μαρτίνεθ. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2000 στο απλό έφτασε στα προημιτελικά και στο διπλό με την Μαρτίνεθ αποκλείστηκε στον Β΄γύρο. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 στο διπλό αποκλείστηκε στον Α΄ γύρο.

Έχει παντρευτεί δύο φορές, ο πρώτος γάμος της με τον αθλητή συγγραφέα Juan Vehils στις 21 Ιουλίου 2000 έληξε το 2001. Παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Josep Santacana τον Σεπτέμβριο του 2008. Το πρώτο τους παιδί, ένα κορίτσι που ονομάζεται Αράντσα γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2009. Το δεύτερο παιδί, ένα αγόρι με το όνομα Λεό γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2011.

Παραπομπές 

Ισπανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Ισπανοί προπονητές της αντισφαίρισης
Ισπανοί Μεσογειονίκες
Ισπανοί Ολυμπιονίκες
Νικητές Γαλλικού Όπεν
Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Γερμανός Σακελλαρίδης

Ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Γερμανός Σακελλαρίδης (Νικομήδεια Μικράς Ασίας, 1875 - Δάτο Φιλίππων, 5 Ιουλίου 1917), ήταν Έλληνας Μικρασιάτης επίσκοπος, Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως και εθνομάρτυρας.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γερμανός Σακελλαρίδης γεννήθηκε το 1875 στο Αρβανιτοχώρι της Νικομήδειας της Μικράς Ασίας. Διδάχθηκε την εγκύκλια παιδεία στην Κωνσταντινούπολη. Εισήλθε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και αποφοίτησε το 1898. Χειροτονήθηκε ιερέας και υπηρέτησε ως πρωτοσύγκελλος στη Μητρόπολη Ηρακλείας. Στις 17 Ιουλίου 1903 εξελέγη επίσκοπος Ναζιανζού ως βοηθός του Μητροπολίτου Ηρακλείας και Ραιδεστού Γρηγορίου. Στις 23 Μαΐου 1906 εξελέγη μητροπολίτης Πρεσπών και Αχριδών, με έδρα το Κρούσοβο της άνω Μακεδονίας, με σημαντική συμβολή στον Μακεδονικό Αγώνα.

Το έτος 1908 μετά από έντονες παραστάσεις της Υψηλής Πύλης για τη δράση του υπέρ των Ελλήνων, μετατίθεται στην Ιερά Μητροπολη Ελευθερουπόλεως. Ως επίσκοπος υπήρξε πολύ δραστήριος σε θρησκευτικό και εθνικό επίπεδο με ενεργή συμμετοχή στους Βαλκανικούς πολέμους. Κατήγγειλε τις βιαιότητες και τις λεηλασίες από τους Βούλγαρους σε βάρος των Ελλήνων, καθώς οι Βούλγαροι απαγόρευαν τη χρήση της Ελληνικής γλώσσας και προεβαιναν σε φόνους και εξορίες ιερέων, δασκάλων και άλλων πολιτών.

Την εθνική δράση του Μητροπολίτη Γερμανού παρακολουθούσαν επί μακρόν οι Βούλγαροι και για τον λόγο αυτό αποφάσισαν να τον συλλάβουν. Μετά την από τους ίδιους κατάληψη της Ανατολικής Μακεδονίας τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν στο Πράβι στις 11 Φεβρουαρίου 1917 όπου τον κρατούσαν δέσμιο και τον βασάνιζαν επί πεντάμηνο στο υπόγειο του Διοικητηρίου της πόλης μαζί με άλλους Έλληνες μένοντας μάλιστα συχνά χωρίς τροφή και υπομένωντας πολλές ασεβείς και εξευτελιστικές συμπεριφορές των Βουλγάρων. Τη νύχτα της 5ης προς 6η Ιουλίου του 1917, τον έβγαλαν εκτός της φυλακής του με ισχυρή συνοδεία στρατιωτών, με πρόφαση να τον οδηγήσουν στη Δράμα ή στη Βουλγαρία. Στην πραγματικότητα όμως τον οδήγησαν στο μαρτύριο. Τον κατακρεούργησαν με τις λόγχες τους δίπλα σε ένα πηγάδι, μεταξύ των οικισμών Δάτο και Αμυγδαλεώνας των Φιλίππων. Στη συνέχεια τον απαγχόνισαν σε μία λεύκα και ακολούθως άναψαν φωτιά κάτω από σώμα του. Το σώμα του το πέταξαν σε ένα ξερό πηγάδι.

Όταν απελευθερώθηκε το Παγγαίο, το έτος 1918, μετά από έρευνα, την οποία συντόνιζε ο ανεψιός του εθνομάρτυρα, δικηγόρος Βασίλειος Διαμάντογλου, βρέθηκε ο ανώνυμος τάφος, με υπόδειξη Οθωμανού βοσκού που είχε δει κρυφά τον απαγχονισμό του ιεράρχη, στον οποίο ο κατοχικός βουλγαρικός στρατός τον είχε θάψει. Τελικώς ενταφιάστηκε στις 12 Μαίου 1919 στον περίβολο του ναού του Αγίου Νικολάου Ελευθερουπόλεως και το 1920 στήθηκε προτομή εις μνήμην του. 
Η πέτρινη πλάκα του πηγαδιού δίπλα από το οποίο τον απαγχόνισαν φυλάσσεται σήμερα ως τεκμήριο μαρτυρίου στη Μονή Αγίου Σίλα Καβάλας.

Παραπομπές

Γερμανός
Γερμανός
Γερμανός
Γερμανός
Γερμανός
Γερμανός
Γερμανός
Γερμανός
Γερμανός
Κάρλος Μόγια

Ο Κάρλος Μόγια (λατινικό αλφάβητο : Carlos Moyà Llompart), γεννημένος στην Πάλμα ντε Μαγιόρκα στις 27 Αυγούστου, 1976, είναι Ισπανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης και προπονητής. Πρώην αρχηγός της Ισπανίας στο κύπελλο Ντέιβις, έφτασε στο νούμερο 1 στην παγκόσμια κατάταξη στην ATP για 2 εβδομάδες τον Μάρτιο του 1999.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, κέρδισε το Ρολάν Γκαρός το 1998 και ήταν φιναλίστ στο Αυστραλιανό όπεν το 1997 και στον τελικό του ATP World Tour το 1998. Επίσης κέρδισε τρεια Masters Series, στο Μόντε Κάρλο το 1998, στο Σινσινάτι το 2002 και στη Ρώμη το 2004, τρεις ATP τίτλους 500 Series, και δεκατρία ATP Series 250. Ως διεθνής ήταν μέλος της Ισπανικής ομάδας που κέρδισε το κύπελλο Ντέιβις.

Ξεκίνησε να παίζει σε ηλικία έξι ετών με τον αδελφό του Αντρές Μόγια. Το 1996 ήταν στους κορυφαίους 20 της ATP για πρώτη φορά και τελείωσε το 1997 ως ο καλύτερος ισπανικός και στο top 10 για πρώτη φορά στη ζωή του. Επιπλέον, έγινε ο πρώτος ισπανός που έπαιξε στον τελικό του Αυστραλιανού όπεν το 1969. Το 1998 κέρδισε τον πρώτο τίτλο του Γκραντ σλαμ, νικώντας τον Alex Corretja στον τελικό του Ρολάν Γκαρός. Στις 15 Μαρτίου 1999, έγινε ο πρώτος Ισπανός που κατέλαβε την πρώτη θέση στην κατάταξη ATP από το 1973, κι έμεινε για δύο εβδομάδες.
Ήταν μέρος της ισπανικής ομάδας που κέρδισε το Κύπελλο Ντέιβις το 2004 στο τελικό παίχτηκε στο Estadio de La Cartuja στην Σεβίλλη, στην οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, κερδίζοντας δύο από τα τρία παιχνίδια για την Ισπανία.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες το 2004 έφτασε στα προημιτελικά του απλού και στο διπλό αποκκείστηκε από τον Α΄γύρο με συμπαίκτη τον Ραφαέλ Ναδάλ.Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε προπονητής της εθνικής Ισπανίας και διάφορων παικτών.

Παραπομπές 

Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Ισπανοί προπονητές της αντισφαίρισης
Νικητές Γαλλικού Όπεν
Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ

Ο Ουίλιαμ Ουόρντσγουορθ (αγγλικά: William Wordsworth, 7 Απριλίου 1770 - 23 Απριλίου 1850) ήταν Άγγλος ρομαντικός ποιητής, ο οποίος, μαζί με τον Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ, συνεισέφερε τα μέγιστα ώστε να εισέλθει ο ρομαντισμός στην αγγλική λογοτεχνία, ειδικότερα με την έκδοση του Lyrical Ballads (1798).

Το magnum opus του Ουόρντσγουορθ, ωστόσο, θεωρείται το The Prelude, ένα ημι-αυτοβιογραφικό ποίημα, από τα πρώιμα συγγραφικά του χρόνια, το οποίο πάντως αρκετές φορές το αναθεώρησε και το επέκτεινε. Αυτό κυκλοφόρησε και τιτλοφορήθηκε μετά τον θάνατό του, και ήταν τότε γνωστό ως το "ποίημα του Κόλεριτζ". Ο Ουόρντσγουορθ ήταν ο ποιητής laureate της Βρετανίας, από το 1843, έως και το 1850, οπότε και πέθανε από πλευρίτιδα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Biography and Works
 The Wordsworth Trust
 William Wordsworth at the British Library

Άγγλοι ποιητές
Άγγλοι συγγραφείς
Ρομαντικοί ποιητές
Χριστιανοί μυστικιστές
Γουλιέλμος Α΄ της Βυρτεμβέργης

Ο Γουλιέλμος Α΄ (γερμ. Wilhelm, 27 Σεπτεμβρίου 1781 - 25 Ιουνίου 1864) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν βασιλιάς της Βυρτεμβέργης (1816-1864).

Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Κάρολος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ της Βυρτεμβέργης και της Αυγούστας, κόρης του Καρόλου Γουλιέλμου Φερδινάνδου του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ.

Όταν ανέλαβε, το κράτος υπέφερε από σιτοδεία και λιμό. Έκανε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως η αποδοχή Συντάγματος το 1819. Μετά από 48 έτη βασιλείας, η επικράτειά του, από σύνολο διαφορετικών πριγκιπάτων και ετερόκλητης γεωργίας, έγινε ενιαίο κράτος με καλή διαχείριση. Ήταν φιλόδοξος στην εξωτερική πολιτική του: εκτός από την Πρωσία και την Αυστρία, φαντάστηκε μία τρίτη δύναμη από τη Βαυαρία, τη Σαξονία, το Αννόβερο και τη Βυρτεμβέργη. Το σχέδιο δεν ευδοκίμησε, όμως του εξασφάλισε σταθερή και συνεπή πολιτική.

Ήταν ο μόνος Γερμανός μονάρχης, που πιέστηκε να αναγνωρίσει το Σύνταγμα της Φρανκφούρτης το 1848. Μετά από το (αποτυχημένο) επαναστατικό κίνημα του 1848 ακολούθησε αντίθετη πολιτική, με τη φιλελεύθερη που είχε πριν. Το 1864 απεβίωσε στο Κάστρο Ρόζενσταϊν στα Λουτρά Κάνστατ και τάφηκε στο Μαυσωλείο της Βυρτεμβέργης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1808 την Καρολίνα Αυγούστα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Μαξιμιλιανού Α΄ της Βαυαρίας, και διαζεύχθηκε το 1814. Δεν απέκτησαν τέκνα.

Το 1816 έκανε δεύτερο γάμο με την εξαδέλφη του Μεγάλη Δούκισσα Αικατερίνη Πάβλοβνα, κόρη του Παύλου της Ρωσίας, και είχε τέκνα:
 Μαρία Φρειδερίκη Καρλόττα (1816-1887), παντρεύτηκε τον Άλφρεντ, Κόμη του Νάιππεργκ.
 Σοφία (1818-1877), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Γ΄ των Κάτω Χωρών.

Το 1819 απεβίωσε η Αικατερίνη και ο Γουλιέλμος Α΄ έκανε το επόμενο έτος τρίτο γάμο με την εξαδέλφη του Παυλίνα Θηρεσία, κόρη του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης, και είχε τέκνα:
 Αικατερίνη (1821-1898), παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Φρειδερίκο της Βυρτεμβέργης.
 Κάρολος Α΄ (1823-1891), Bασιλιάς της Βυρτεμβέργης.
 Αυγούστα (1826-1898), παντρεύτηκε τον Χέρμανν της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (Οίκος των Βέττιν).

Πηγές
 Maclagan, Michael; Louda, Jiří (1999), Lines of Succession: Heraldry of the Royal Families of Europe, London: Little, Brown & Co, p. 208, ISBN 1-85605-469-1
 Nafziger, George (2015). The End of Empire: Napoleon's 1814 Campaign. Solihull, UK: Helion & Company. ISBN 978-1-909982-96-3.
 Petre, F. Loraine (1994) [1914]. Napoleon at Bay 1814. Mechanicsburg, Penn.: Stackpole Books. ISBN 1-85367-163-0.
 Siborne, William (1848), The Waterloo Campaign, 1815 (4th ed.), Westminster: A. Constable
 Smith, Digby (1998). The Napoleonic Wars Data Book. London: Greenhill. ISBN 1-85367-276-9.

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Γουλιέλμος της Βυρτεμβέργης

Ο Γουλιέλμος (γερμ. Wilhelm, 20 Ιουλίου 1828 – 5 Νοεμβρίου 1896) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης. Έγινε στρατηγός στην Αυστρία και στη Βυρτεμβεργη.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ευγενίου Β΄ της Βυρτεμβέργης και της Ελένης, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου Γ΄ του Χοενλόε-Λάνγκεμπουρκ.

Ο Γουλιέλμος Νικόλαος γεννήθηκε στο Μπαντ Καρλσρούε (Πόκουι) της Σιλεσίας, στην Πρωσία. Παρακολούθησε μαθήματα σε δημόσιο σχολείο, στο Μπρεσλάου (Βρότσουαφ), ο πρώτος του Οίκου του που έκανε κάτι τέτοιο. Σπούδασε στη Γενεύη και στη Βόννη και μετά εισήλθε στον Αυστριακό στρατό, στο 1ο Σύνταγμα Πεζικού Κάιζερ Φραντς Γιόζεφ, στη Βιέννη. Συμμετείχε στον Α΄ Πόλεμο Ανεξαρτησίας της Ιταλίας, όπου τραυματίστηκε. Για την ανδρεία του προήχθη σε λοχαγό από τον στρατάρχη. Έγινε ταγματάρχης (1853), αντισυνταγματάρχης (1857) και συνταγματάρχης (1859) του Συντάγματος Βασιλιάς του Βελγίου. Πολέμησε το 1859 στον Β΄ Πόλεμο Ανεξαρτησίας της Ιταλίας και στη μάχη της Ματζέντα εντυπωσίασε τους ανωτέρους του και τους εχθρούς του Γάλλους. Ως υποστράτηγος έλαβε μέρος στον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο, με την ταξιαρχία του να είναι μέρος της Βόρειας Στρατιάς.

Έπειτα έφθασε με την ταξιαρχία του στην Τεργέστη. Το 1869 ήταν διοικητής της 11ης Μοίρας Πεζικού στην Πράγα και το ίδιο έτος προήχθη σε αντι-στρατάρχη. Συμμετείχε στον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο και το 1878 στον Ρωσο-Τουρκικό Πόλεμο.

Το 1896 απεβίωσε στο Μεράν(ο) του Τυρόλο σε ηλικία 68 ετών.

Πηγές
 L'Allemagne dynastique, Huberty, Giraud, Magdelaine, Reference: II 525
 R. Zerelik in: Sönke Lorenz, Dieter Mertens, Volker Press (Eds.): The House of Wuerttemberg. A biographical dictionary. Kohlhammer, Stuttgart 1997, ISBN 3-17-013605-4, S. 370–371.
 Frank Raberg: Manual of the Württemberg State Parliament from 1815 to 1933. Biographical Kohlhammer, Stuttgart 2001, ISBN 3-17-016604-2, p. 1051st
 Franz Ilwof: Nicolaus Wilhelm, Duke of Württemberg . In General German Biography (ADB). Band 43, Duncker & Humblot, Leipzig 1898, S. 213–218. Volume 43, Duncker & Humblot, Leipzig 1898, p. 213-218.
 Constantin von Wurzbach : Württemberg, Wilhelm Nicolaus Duke of, In: Biographical Encyclopedia of the Empire Austria, Volume 58 (1889), published by LC Zamarski, Vienna, 1856–1891, p. 253-258

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Hotel Savoy (μυθιστόρημα)

Το Hotel Savoy, (γερμ. Hotel Savoy) είναι νουβέλα του  Αυστριακού λογοτέχνη Γιόζεφ Ροτ που εκδόθηκε το 1924. Η νουβέλα γράφτηκε το 1923 ενώ πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην γερμανική εφημερίδα Frankfurter Zeitung από τις 9 Φεβρουαρίου έως τις 16 Μαρτίου του 1924 και σε βιβλίο εκδόθηκε προς το τέλος του ίδιου χρόνου από τον βερολινέζικο εκδοτικό οίκο "Verlag Die Schmiede", (εκδοτικός οίκος που είχε πρωτοεκδώσει και τα έργα του Φραντς Κάφκα μεταξύ άλλων).

Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις "Άγρα" σε μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου ISBN 978-960-325-681-6.

Περίληψη
Με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, χιλιάδες Γερμανοί και Αυστριακοί αιχμάλωτοι πολέμου στην Ρωσία απελευθερώνονται σταδιακά. Οι στρατιώτες γυρίζουν με τα πόδια πίσω στην πατρίδα τους, και σιγά - σιγά συγκεντρώνονται σε διάφορες συνοριακές πόλεις. Σε μια από αυτές τις πόλεις, το Λοτζ της Πολωνίας, και στο ξενοδοχείο της, το Hotel Savoy, βρίσκουν καταφύγιο ανάπαυσης και ανασύνταξης. Ο ήρωας του βιβλίου, ο αυστριακός στρατιώτης Γκάμπριελ Νταν, που γυρίζει από κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωησης της Σιβηρίας, εγκαθίσταται μαζί με άλλους βετεράνους του πολέμου στο ξενοδοχείο. Ο στρατιώτης έχοντας ξεχάσει την ειρηνική ζωή εντυπωσιάζεται από το ξενοδοχείο και τους ανθρώπους που το κατοικούν. 

Η προσπάθεια ανασύνταξης των ανθρώπων με το τέλος αυτού του πρωτόγνωρου για την Ευρώπη πολέμου, που άλλαξε σχεδόν τα πάντα. Σχέσεις έχουν διαλυθεί, άνθρωποι έχουν πεθάνει, χώρες έχουν πάψει να υπάρχουν. Οι άνθρωποι προσπαθούν να επανατοποθετηθούν απέναντι στον κόσμο για αυτό όλα είναι σε μια κατάσταση κίνησης, μετακίνησης, αλλαγής, φυγής. Ανάμεσα σε αυτούς και ο στρατιώτης Γκάμπριελ Νταν, επιστρέφοντας σε μια πατρίδα που δεν υπάρχει πια, πάμπτωχος και μόνος, θα εγκατασταθεί σε ένα από τα επάνω δωμάτια (τα δωμάτια των φτωχών) του επταόροφου ξενοδοχείου, που σαν μικρογραφία της ταξικής μας κοινωνίας, στους πρώτους πολυτελείς τρεις ορόφους κατοικούν οι πλούσιοι ένοικοι, ενώ τους υπόλοιπους φτωχικούς τέσσερις ορόφους γεμίζουν οι φτωχοί, οι άρρωστοι, οι μοναχικοί, οι τρελοί.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ολόκληρο το έργο στα γερμανικά http://gutenberg.spiegel.de/buch/hotel-savoy-4272/1
 Το βιβλίο στη βάση του ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ http://www.biblionet.gr/book/118409/Roth,_Joseph,_1894-1939/Hotel_Savoy

Παραπομπές

Νουβέλες του Γιόζεφ Ροτ
Κάρολος Α΄ της Βυρτεμβέργης

Ο Κάρολος Α΄ (γερμ. Karl I, 6 Μαρτίου 1823 - 6 Οκτωβρίου 1891) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν βασιλιάς της Βυρτεμβέργης (1864-1891).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Γουλιέλμου Α΄ της Βυρτεμβέργης και της Παυλίνας Θηρεσίας, κόρης του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης.

Ο Κάρολος Φρειδερίκος Αλέξανδρος γεννήθηκε στη Στουτγάρδη. Το 1864 διαδέχθηκε τον πατέρα του και το 1866 πήρε το μέρος της Αυστρίας στον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο. Μετά τη μάχη της Σάντοβα (Καίνιγκρετς) έκανε μυστική συμφωνία με την Πρωσία και πήρε το μέρος της στον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο το 1870-71. Έλαβε μέρος στη Γερμανική Αυτοκρατορία, που δημιουργήθηκε το 1870.

Ήταν ομοφυλόφιλος και οι στενές σχέσεις με διάφορους άνδρες τον έκαναν αντικείμενο σκανδάλου αρκετές φορές. Ο πιο διάσημος ήταν ο νεαρός Τσαρλς Γούντκοκ από τη Νέα Υόρκη, που ο Βασιλιάς τον έκανε αρχιθαλαμηπόλο του και στο τέλος Βαρόνο του Σάβατζ. Έγιναν αχώριστοι τόσο, που εμφανιζόταν μαζί δημόσια, όμοια ενδεδυμένοι. Η κατακραυγή που ακολούθησε, έκανε τον Βασιλιά να τον αποκηρύξει και να τον στείλει πίσω στην Αμερική. Βρήκε παρηγοριά μετά με την ανάληψη της τεχνικής διεύθυνσης του Βασιλικού Θεάτρου Γουλιέλμος Γεώργιος.

Το 1891 απεβίωσε στη Στουτγάρδη και τάφηκε στο Παλαιό Κάστρο της πόλης. Ήταν 68 ετών και άτεκνος, έτσι τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Γουλιέλμος Β΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1846 την Όλγα Νικολάεβνα, κόρη του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας· δεν απέκτησαν τέκνα. Υιοθέτησαν τη:
 Βέρα Κωνσταντίνοβνα, κόρη του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς (αδελφού της Όλγας).

Βιβλιογραφία
 Queen Olga of Württemberg. Traum der Jugend goldener Stern, Reutlingen, Günther Neske, 1955
 Jette Sachs-Colignon. Königin Olga von Württemberg, Stieglitz, 2002
 Paul Sauer. Regent mit mildem Zepter. König Karl von Württemberg, Deutsche Verlags-Anstalt Stuttgart, 1999

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Παύλος της Βυρτεμβέργης

Ο Παύλος (γερμ. Paul, 19 Ιανουαρίου 1785 - 16 Απριλίου 1852) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ της Βυρτεμβέργης και της Αυγούστας των Γουέλφων, κόρης του Καρόλου Γουλιέλμου Φερδινάνδου του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ. 

Ο Παύλος Ερρίκος Κάρολος Φρειδερίκος Αύγουστος γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όταν ο πατέρας του ήταν ακόμη κυβερνήτης της Παλαιάς Φινλανδίας. Ο Φρειδερίκος Α΄ ήταν εκεί, διότι η αδελφή του Σοφία Δωροθέα είχε παντρευτεί τον Παύλο, Διάδοχο της Ρωσίας, και η μητέρα του Παύλου, η Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας τον έκανε κυβερνήτη της Παλαιάς Φινλανδίας. Οι γονείς του δεν είχαν ευτυχισμένο γάμο· όταν ο πατέρας του έγινε βίαιος, η Αυγούστα ζήτησε προστασία από την Αυτοκράτειρα, που έδιωξε τον Φρειδερίκο Α΄ και έστειλε την Αυγούστα στην Εσθονία, όπου απεβίωσε. 

Ο πατέρας του έκανε δεύτερο γάμο με την Καρλόττα, κόρη του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, η οποία επέβλεπε τη μόρφωση του Παύλου και των δύο μεγαλύτερων αδελφών του. Ο Παύλος είχε κακή συμπεριφορά και το 1814 έκανε τον Γουλιέλμο της Οράγγης να μεθύσει. Με την ανάρμοστη συμπεριφορά του εξέθετε τον πατέρα του. 

Μετά το γάμο του μετακινήθηκε από τη Στουτγάρδη στο Παρίσι, όπου σύχναζε σε παρέα διανοουμένων, όπως ο Ζωρζ Κουβιέ. Όσο ήταν στο Παρίσι έκανε δύο νόθα τέκνα. Το 1847 απεβίωσε η σύζυγός του και ο Παύλος παντρεύτηκε την ερωμένη του στην Αγγλία το επόμενο έτος. Το 1852 απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 67 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1805 την Καρλόττα των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ, και είχε τέκνα:
 Καρλόττα (μετέπειτα Έλενα Πάβλοβνα) (1807-1873), παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας.
 Φρειδερίκος Κάρολος Αύγουστος (1808-1870), Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.
 Φρειδερίκος (1809-1810).
 Παυλίνα (1810-1856), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Νασσάου.
 Αύγουστος (1813-1885), Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.

Από την ερωμένη, μετέπειτα σύζυγο Μαγδαλένα Άνχελα δε Κρόις υ Χιμένεθ είχε τέκνο:
 Πωλίν Μαντλέν Χιμένεθ (1825-1905), έγινε κόμισσα φον Χέλφενσταϊν. Παντρεύτηκε τον κόμη Γκυστάβ ντε Μοντεσσύ.

Από την ερωμένη του Φρειδερίκε Μαργκαρέτε Πορτ είχε:
 (νόθη) Άντελχαϊντ Παουλίνε Καρολίνε φον Ρότενμπουρκ 1805-1872, παντρεύτηκε τον Καρλ, Βαρόνο φον Πφέφελ.
 Χούμπερτ, Βαρόνος φον Πφέφελ (1843 - ;), νυμφεύτηκε την Ελέν φον Ριβιέρ.
 Μαρία Λουίζ φον Ριβιέρ (1882 - ;), παντρεύτηκε τον Στάνλεϋ Ουίλλιαμς.
 Αϊρήν Ουίλλιαμς (1909 - ;), παντρεύτηκε τον Οσμάν Αλί Ουίλφρεντ Κεμάλ ή Ουίλφρεντ Τζόνσον (γιο του Αλί Κεμάλ).
 Στάνλεϋ Τζόνσον (1940 -), νυμφεύτηκε την Σάρλοτ Φωσέτ.
 Μπόρις Τζόνσον (1964 -), δήμαρχος του Λονδίνου, υπουργός Εξωτερικών και πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου.

Αναφορές σε Πηγές

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Ροβέρτος της Βυρτεμβέργης

O Ροβέρτος (γερμ. Robert, 14 Ιανουαρίου 1873 – 12 Απριλίου 1947) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φιλίππου πρίγκιπα της Βυρτεμβέργης και της Μαρίας-Θρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Αλβέρτου αρχιδούκα της Αυστρίας & δούκα του Τέσεν. 

Γεννήθηκε στο Μεράν της Αυστρίας (νυν Μεράνο Ιταλίας). Από τον πρόππαπο τού Φιλίππου είχαν δημιουργηθεί πέντε κλάδοι· ο Ροβέρτος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλβέρτος ανήκαν στον πέμπτο. Τα μέλη του πρώτου κλάδου από δούκες έγιναν βασιλείς της Βυρτεμβέργης, αλλά ο κλάδος εξέλιπε το 1921 και ο τρίτος το 1903. Ο δεύτερος και ο τέταρτος είχαν μοργανατικούς γάμους και αποκλείστηκαν της διαδοχής, έτσι το 1921 η διαδοχή πήγε στον Αλβέρτο.

Ο Ροβέρτος το 1947 απεβίωσε στο ανάκτορο Άλτσχαουζεν της Βυρτεμβέργης σε ηλικία 74 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1900 τη Μαρία-Ιμμακουλάτα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Καρόλου-Σαλβαδόρ, αρχιδούκα της Αυστρίας· δεν απέκτησαν τέκνα.

Αναφορές σε πηγές

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Κάρολος Αλέξανδρος πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης

Ο Κάρολος-Αλέξανδρος, γερμ. Karl-Alexander (12 Μαρτίου 1896 - 27 Δεκεμβρίου 1964) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου τιτουλάριου βασιλιά & δούκα της Βυρτεμβέργης και της Μαργαρίτας-Σοφίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου-Λουδοβίκου διαδόχου της Αυστρίας.

Γεννήθηκε στη Στουτγάρδη και έγινε Βενεδικτίνος μοναχός με το όνομα Όντο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου βοήθησε πρόσφυγες, Εβραίους, φυλακισμένους και γι' αυτό αναφέρθηκε στους Ναζί.

Το 1964 απεβίωσε στο Άλτσχαουζεν σε ηλικία 68 ετών.

Βιβλιογραφία
 Evans, Rob; Hencke, David (29 June 2002), "Wallis Simpson, the Nazi minister, the telltale monk and an FBI plot", The Guardian, London, retrieved 2 May 2010
 Eberhard Fritz: Das Haus Württemberg und der Nationalsozialismus in Christopher Dowe (Hg.): Adel und Nationalsozialismus im deutschen Südwesten (Stuttgarter Symposion, Band 11). Stuttgart 2007. S. 132-162.
 The Bürgergarde, a mounted militia, had been founded in 1748 and abolished in 1812; a re-enactors' organization with the same name was created in 1960.

Αναφορές σε πηγές

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Λουδοβίκος της Βυρτεμβέργης

Ο Λουδοβίκος (γερμ. Ludwig, 30 Αυγούστου 1756 – 20 Σεπτεμβρίου 1817) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης, ο ιδρυτής του κλάδου του Λουδοβίκου.

Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Φρειδερίκος Αλέξανδρος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ Ευγένιου της Βυρτεμβέργης και της Φρειδερίκης των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβετ.

Γεννήθηκε στο Τρέπτοβ επί του Ρήγα (νυν Τσεμπγιάτουφ Πολωνίας). Αδέλφια του ήταν ο Φρειδερίκος Α΄ της Βυρτεμβέργης, η Σοφία Δωροθέα (Μαρία Φεντόροβνα), σύζυγος του Παύλου της Ρωσίας, κα. Έγινε στρατηγός του Ιππικού. Η Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία τον διόρισε διοικητή του στρατού της, αλλά στον Πολωνο-Ρωσικό Πόλεμο του 1792, αντί να επιτεθεί στους Ρώσους, προσποιήθηκε τον ασθενή. Γι' αυτή του την προδοσία απολύθηκε και η Πολωνή σύζυγός του Μαρία τον διαζεύχθηκε.

Το 1797 ο Φρειδερίκος Α΄ διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως δούκας. Όταν το 1805 έγινε βασιλιάς, ο Λουδοβίκος διατήρησε τον τίτλο του δούκα για τον εαυτό του. Το 1807 ο Δούκας προσέλαβε τον συνθέτη Καρλ Μαρία φον Βέμπερ χωρίς να έχει μουσικά καθήκοντα. Ο συνθέτης και ο Φρειδερίκος Α΄ αντιπαθούσε ο ένας τον άλλο· όταν κατηγορήθηκε ότι υπεξαίρεσε χρήματα του Δούκα, απολύθηκε.

Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1784 τη Μαρία Τσαρτορύσκα, κόρη του Άνταμ Καζίμιερζ Τσαρτορύσκι, και είχε τέκνο:
 Αδάμ 1792-1847, Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.

Το 1793 διαζεύχθηκε και τέσσερα έτη μετά έκανε δεύτερο γάμο με την Ερριέττα, κόρη του Καρόλου Χριστιανού του Νασσάου-Βάιλμπουγκ, και είχε τέκνα:
 Μαρία Δωροθέα 1797-1855, παντρεύτηκε τον Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Παλατινό (Κόμη) της Ουγγαρίας.
 Αμαλία 1799-1848, παντρεύτηκε τον Ιωσήφ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
 Παυλίνα Θηρεσία 1800-1873, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Γουλιέλμο Α΄ της Βυρτεμβέργης.
 Ελισάβετ Αλεξανδρινή 1802-1864, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Μπάντεν.
 Αλέξανδρος 1804-1885, πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.

Αναφορές σε Πηγές
 Piotr Derdej (2008). Zieleńce - Mir - Dubienka 1792. Bellona. pp. 98–103. ISBN 978-83-11-11039-7. Retrieved 1 July 2013.
 Henry van Oene

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Αδάμ της Βυρτεμβέργης

Ο Αδάμ (γερμ. Adam von Württemberg, 16 Ιανουαρίου 1792 - 26 Ιουλίου 1847) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης.

Βιογραφία
Ο Αδάμ Κάρολος Γουλιέλμος Νικόλαος Παύλος Ευγένιος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης και της Μαρίας Τσαρτορύσκα, κόρης του Αντάμ Καζιμίερς Τσαρτορύσκι. 

Γεννήθηκε στο Πουάβι (νυν Πολωνία). Το 1792 ο πατέρας του ως διοικητής του στρατού της Πολωνίας, αντί να πολεμήσει τους Ρώσους, προσποιήθηκε τον άρρωστο. Για την προδοσία του αυτή η Πολωνή σύζυγός του τον διαζεύχθηκε το επόμενο έτος. Τον Αδάμ μεγάλωσε ο πατέρας του. Αδελφή του Λουδοβίκου ήταν η Σοφία Δωροθέα (Μαρία Φεοντόροβνα) σύζυγος του Παύλου της Ρωσίας και μητέρα του Νικολάου Α΄, με τον οποίο ο Αδάμ έγινε φίλος και συμπαίκτης. Εισήλθε στο στρατό της Ρωσίας. 

Το Νοέμβριο του 1830 οι Πολωνοί εξεγέρθηκαν και ο Αδάμ διοικούσε τα Ρωσικά προωθημένα τμήματα του στρατηγού Κύπριαν φον Κρόιτς. Ηττήθηκε το 1831 από τις πολωνικές δυνάμεις του στρατηγού Γιόζεφ Ντβερνίκι, πριν από τη μάχη της Ολστσύνκα-Γκρόχοβσκα.

Έγινε αντιστράτηγος και υπασπιστής του Νικολάου Α΄. Όταν απολύθηκε, επέστρεψε στη Γερμανία, όπου το 1847 απεβίωσε στο Λάνγκενσβαλμπαχ της Δυτικής Έσσης σε ηλικία 55 ετών, άγαμος. Νεότερος αδελφός του ήταν ο Αλέξανδρος.

Αναφορά σε Πηγές

Οίκος της Βυρτεμβέργης