Μινέτ Ντι Σίλβα

Η Μινέτ Ντι Σίλβα (1 Φεβρουαρίου 1918 – 24 Νοεμβρίου 1998) ήταν μία διεθνώς αναγνωρισμένη αρχιτεκτόνισσα, που θεωρείται η πρωτοπόρα του μοντέρνου αρχιτεκτονικού στυλ στη Σρι Λάνκα.  Η Ντι Σίλβα ήταν μέλος του Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων της Σρι Λάνκα.

Η Ντι Σίλβα ήταν η πρώτη γυναίκα από τη Σρι Λάνκα που εκπαιδεύτηκε ως αρχιτεκτόνισσα και η πρώτη Ασιάτισσα που εξελέγη συνεργάτισσα του Βασιλικού Ινστιτούτου Βρετανικών Αρχιτεκτόνων (RIBA) το 1948.  Η ντι Σίλβα ήταν επίσης η πρώτη Ασιάτισσα εκπρόσωπος του CIAM το 1947 και ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Αρχιτεκτονικής εκδοτικής Marg . Αργότερα στη ζωή της, της απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο SLIA για τη συνεισφορά της στην Αρχιτεκτονική και ειδικότερα το πρωτοποριακό της έργο για την ανάπτυξη ενός «περιφερειακού μοντερνισμού για τις τροπικές περιοχές».

Πρώιμη ζωή (1918-1930) 
Η Μινέτ Ντι Σίλβα γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1918 στο Κάντι σε μια πολύ γνωστή μικτής φυλής οικογένεια. Ο πατέρας της ήταν ο Τζορτζ Ε. ντε Σίλβα, ένας εξέχων πολιτικός από το Κάντι με κληρονομιά σχεδόν τριάντα ετών.  Ήταν Σιναλέζος Βουδιστής και Πρόεδρος του Εθνικού Κογκρέσου της Κεϋλάνης, και επίσης υπηρέτησε ως υπουργός Υγείας . Η μητέρα της, Agnes de Silva (το γένος Nell), ήταν χριστιανή του Burgher που αγωνιζόταν ενεργά για την καθολική ψηφοφορία στη Σρι Λάνκα.  Η Σίλβα αφηγείται ότι η συμμετοχή της μητέρας της στο κίνημα των Tεχνών και των Xειροτεχνιών την εξέθεσε σε διάφορες παραδόσεις που αντικατοπτρίζονται στο μεταγενέστερο έργο της ως αρχιτεκτόνισσα.  Ήταν το μικρότερο από πέντε παιδιά.  Η αδερφή της Ανίλ ντε Σίλβα ήταν κριτικός τέχνης και ιστορικός. Ο αδελφός της Φρέντρικ ντε Σίλβα ήταν δικηγόρος και πολιτικός που υπηρέτησε ως δήμαρχος του Κάντι και αργότερα ως μέλος του Κοινοβουλίου. Ο Φρέντρικ ήταν επίσης πρεσβευτής της Σρι Λάνκα στη Γαλλία .

Η Ντι Σίλβα εκπαιδεύτηκε για πρώτη φορά στο Kandy Convent σε ηλικία 7 ετών, πριν μεταφερθεί στο οικοτροφείο του Bishop's College στο Κολόμβο. Το 1928, η οικογένειά της μετακόμισε στην Αγγλία, όπου σπούδασε στο St. Mary's, στο Μπράιτον της Αγγλίας. Μετά από αίτημα του πατέρα της, επέστρεψε στην Κεϋλάνη τη δεκαετία του 1930. Η ντε Σίλβα δεν ολοκλήρωσε την επίσημη εκπαίδευσή της, λόγω συνθηκών που σχετίζονταν με την οικονομική κρίση και την πολιτική ζωή του πατέρα της, και την κακή υγεία της μητέρας της. 

Δεν μπόρεσε να εκπαιδευτεί ως αρχιτεκτόνισσα στο Κολόμβο, γι' αυτό έπρεπε να πείσει τον πατέρα της και τον θείο της (από τη μητέρα της), Dr Andreas Nell (1864-1956) να της επιτρέψουν να ταξιδέψει στη Βομβάη για να εκπαιδευτεί στη Σχολή Τέχνης Sir Jamsetjee Jeejebhoy.

Εκπαίδευση (1930–1948) 

 Ινδία (1938–1942)

Καθώς η Ντι Σίλβα δεν ολοκλήρωσε τις εγγραφές της στο σχολείο, που ισοδυναμεί με το σημερινό Προχωρημένο Επίπεδο στη Σρι Λάνκα,  έπρεπε να εργαστεί ως μαθητευόμενη για την εταιρεία με έδρα τη Βομβάη, Mistri and Bhedwar, όπου έγινε φίλη με την Perin Mistri και τον αδελφό της Minoo, και παρακολούθησε ιδιωτικά μαθήματα στην Αρχιτεκτονική Ακαδημία πριν εγγραφεί στο Sir Jamsetjee Jeejebhoy School of Art .

Κατά τη διάρκεια της μαθητείας της στο Mistri και στο Bhedwar, επέστρεψε στη Σρι Λάνκα όπου παρακολούθησε διαλέξεις στο Technical College του Colombo. Σπούδαζε επίσης αρχιτεκτονική σε μια ιδιωτική Ακαδημία Αρχιτεκτονικής που διοικούνταν από έναν κορυφαίο αρχιτέκτονα στη Βομβάη, τον G.B Mhatres, όπου είχαν διδάξει πολλοί σημαντικοί αρχιτέκτονες της εποχής. Ανάμεσά τους ήταν οι Homi Billmoria, Yahya Merchant και M. Parelkar. Βοήθησε επίσης τον Shareef Mooloobhoy στο τελευταίο του πορτφόλιο. 

Η Ντι Σίλβα ήταν μέρος των πολιτιστικών και πολιτικών κύκλων που περιλάμβαναν τους Mulk Raj Anand και Ravi Shankar και έγινε η αρχιτεκτονική συντάκτρια του Marg, μιας νέας εκδοτικής εκείνη την εποχή για τη σύγχρονη τέχνη και τον πολιτισμό.

Κυβερνητική Αρχιτεκτονική Σχολή

Κατά τη διάρκεια της πολιτικής αναταραχής στην Ινδία, παρακολούθησε μια πορεία για την απελευθέρωση του Γκάντι και ως αποτέλεσμα αποβλήθηκε επειδή δεν απολογήθηκε στον επικεφαλής της Σχολής.  Στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται ως μαθητευόμενη βοηθός του μετανάστη αρχιτέκτονα και σχεδιαστή Otto Koenigsberger στο γραφείο του στη Μπανγκαλόρ, δουλεύοντας σε προκατασκευασμένες κατοικίες για το σχέδιο Tata Steel City στο Μπιχάρ. Έμεινε εκεί για περίπου επτά μήνες. 

 RIBA
 Αρχιτεκτονικός Σύλλογος (1945–1948)

Κατά τη διάρκεια μιας σύντομης επίσκεψης στην Κεϋλάνη, η Ντι Σίλβα συνάντησε τον Herwald Ramsbotham, τον Γενικό Κυβερνήτη της Κεϋλάνης, ο οποίος έδειξε έντονο ενδιαφέρον για την κατάστασή της και παρενέβη προσωπικά ως επικεφαλής της Επιτροπής Παιδείας στο Ηνωμένο Βασίλειο, καταφέρνοντας να κλείσει μια θέση για εκείνη στον Αρχιτεκτονικό Σύλλογο για να της επιτρέψει να δώσει μια ειδική εξέταση του Βασιλικού Ινστιτούτου Βρετανών Αρχιτεκτόνων για φοιτητές που επέστρεψαν για τον πόλεμο.

CIAM

Η Ντι Σίλβα ήταν επίσης η εκπρόσωπος Ινδίας-Κεϋλάνης στο Congrès Internationalaux D'Architecture Moderne (CIAM) από το 1946 έως το 1957. Εκεί γνώρισε τον Le Corbusier με τον οποίο διατήρησε μια μακρά φιλία.

Καριέρα

Πρώιμη καριέρα (1948-1962) 

Η Ντι Σίλβα επέστρεψε στη Σρι Λάνκα το 1949 μετά από επιμονή του πατέρα της, ο οποίος ζήτησε τη συνεισφορά της στη νέα ανεξάρτητη χώρα. Επέστρεψε στο σπίτι των γονιών της, στο St. George's, όπου θα ξεκινούσε την αρχιτεκτονική της καριέρα χωρίς δικά της χρήματα. Αν και οι γονείς της θα ήθελαν να πάρει μια αξιόπιστη μισθωτή θέση, έμεινε στο Κάντι και ακολούθησε την καριέρα της ανεξάρτητα, καθώς είχε τις ρίζες της εκεί και ήταν το πολιτιστικό και παραδοσιακό κέντρο του έθνους. Αυτό ήταν σημαντικό για εκείνη καθώς είχε μεγαλώσει σε μια ατμόσφαιρα των πατριωτικών πολιτικών και πολιτιστικών δεσμεύσεων των γονιών της προς την κοινότητα και τη χώρα. Η Σίλβα, που ως παιδί έζησε και μετακόμισε ανάμεσα σε καλλιτέχνες και τεχνίτες του Κάντι, θα οδηγούνταν από τους γονείς της για να δει την αρχαία Σιναλέζικη αρχιτεκτονική των περιόδων Anuradhapura και Polonnaruwa . Όπως και οι γονείς της, επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την Ananda Coomaraswamy, η οποία υποστήριξε τη διατήρηση των παραδοσιακών τεχνών και χειροτεχνιών, των ντόπιων τεχνιτών και των μεθόδων και υλικών κατασκευής και θα ήταν μία από τους πρώτους αρχιτέκτονες της Σρι Λάνκα που θα γινόταν υποστηρίκτρια των τοπικών τεχνιτών. Θα ανέπτυσσε το δικό της στυλ αρχιτεκτονικής που είναι ακόμα εμφανές στη σημερινή αρχιτεκτονική της Σρι Λάνκα, και θα ήταν μια από τους πρώτους αρχιτέκτονες που θα ενσωμάτωνε τη γνώση των κτιρίων που αποκτήθηκε στη Δύση με αυτήν της Σρι Λάνκα και της Ινδίας.

Το πρώτο της κτίριο ήταν το Karunaratne House στο Κάντι. Η παραγγελία του 1949 προήλθε από τους φίλους των γονιών της Algy, που ήταν δικηγόρος, και Letty Karunaratne, που της ζήτησαν να χτίσει ένα σπίτι για 40.000 Rs . Ετοίμασε σχέδια για ένα σπίτι σε χωριστά επίπεδα για μια τοποθεσία σε ένα λόφο, το πρώτο του είδους στο Κάντι. Ήταν το πρώτο κτίριο που σχεδιάστηκε από γυναίκα στη Σρι Λάνκα και τράβηξε πολλή προσοχή και αντιπαράθεση. Έπρεπε να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα από νωρίς ως αποτέλεσμα του να είναι η πρώτη και μοναδική γυναίκα αρχιτεκτόνισσα στη Σρι Λάνκα. Το γεγονός ότι εργαζόταν ανεξάρτητα σε έναν ανδροκρατούμενο τομέα, χωρίς άνδρα συνεργάτη ή καθιερωμένη εταιρεία, έκανε δύσπιστους τους εργολάβους, τις επιχειρήσεις, την κυβέρνηση και τους αρχιτεκτονικούς θαμώνες.

Μετά την ολοκλήρωση του σπιτιού Karunaratne το 1951, η υπόλοιπη δεκαετία του 1950 θα ήταν η πιο δραστήρια δεκαετία της Ντι Σίλβα σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της.

Ταξίδια (1962–1973) 
Το 1962 η μητέρα της Ντι Σίλβα απεβίωσε, και ως αποτέλεσμα εκείνη υπέφερε από κρίσεις κακής υγείας και κατάθλιψης. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 ταξίδευε, περνώντας μεγάλες περιόδους μακριά από τη Σρι Λάνκα, αφήνοντας την πρακτική της να κλονίζεται. Η καριέρα της άρχισε να παρακμάζει ακριβώς όταν ο Geoffrey Bawa ξεκίνησε τη δική του. 

Το 1960 η Σίλβα έφυγε από τη Σρι Λάνκα για 5 χρόνια, αποκαλώντας τα την περίοδο της αυτόανανέωσης της. Πέρασε αυτό το διάστημα ταξιδεύοντας στην Ελλάδα, το Ιράν, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν και επισκέφτηκε ξανά την Ινδία. Μετά την επιστροφή της στη Σρι Λάνκα ασχολήθηκε με το σχεδιασμό μιας σειράς μεγάλων τουριστικών ξενοδοχείων. Το έργο και η ζωή της συζητούνται στο βιβλίο της Flora Samuel Le Corbusier: Architect and Feminist .

Λονδίνο και Χονγκ Κονγκ (1973-1979) 
Με μια αλλαγή στην κυβέρνηση της Σρι Λάνκα τη δεκαετία του 1970, η Ντε Σίλβα και πολλοί άλλοι με την ίδια οπτική ένιωθαν άβολα με την κυβέρνηση Bandaranaike . Το 1973 έκλεισε το γραφείο της και μετακόμισε στο Λονδίνο, νοικιάζοντας ένα διαμέρισμα στην Baker Street από τους Maxwell Fry και Jane Drew. Ενώ βρισκόταν στο Λονδίνο έγραψε ολόκληρη την ενότητα για την αρχιτεκτονική της Νότιας Ασίας στη νέα (18η) έκδοση του A History of Architecture του Banister Fletcher.

Το έργο της Σίλβα για την Ιστορία της Αρχιτεκτονικής της άνοιξε τις πόρτες για να ενταχθεί στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής, στο Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ, όπου διορίστηκε λέκτορας στην Ιστορία της Ασιατικής Αρχιτεκτονικής. Έμεινε στο Χονγκ Κονγκ από το 1975 έως το 1979 και καινοτόμησε με έναν νέο τρόπο διδασκαλίας της Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής σε ένα ασιατικό πλαίσιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου επιμελήθηκε μια έκθεση που παρουσιάστηκε στο Ινστιτούτο Κοινοπολιτείας στο Λονδίνο με τη μεγάλη συλλογή φωτογραφιών της δημοτικής ασιατικής αρχιτεκτονικής που είχε συγκεντρώσει. Είχε επίσης σχέδια να γράψει τη δική της περιεκτική ιστορία της ασιατικής αρχιτεκτονικής για το Athlone Press, ωστόσο αυτό δεν διεκπεραιώθηκε.

Πίσω στο Κάντι (1979–1998) 

Μετά την επιστροφή της στο Κάντι το 1979, προσπάθησε να αναβιώσει ό,τι είχε απομείνει από την αρχιτεκτονική πρακτική της, αλλά δυσκολεύτηκε να προσλάβει έμπειρο προσωπικό. Αυτή θα ήταν η τελευταία φάση της αρχιτεκτονικής της σταδιοδρομίας, αλλά θα διαρκούσε μέχρι την ολοκλήρωση μόνο τριών κτιρίων. Το 1982 η Σίλβα εγκαταστάθηκε για να εργαστεί στον Σύλλογο Τέχνης Kandy και στο Κέντρο Πολιτισμού Centenary στην πόλη της. Το κέντρο σχεδιάστηκε με πολλές ισοπεδωμένες επίπεδες κεραμοσκεπές Kandyan και συμβιωτικά χαρακτηριστικά ιθαγενών, thorana (πύλες), midulas (ανοιχτά γήπεδα), mandapas (περίπτερα), rangahala (χώρος για χορό και μουσική), avanhala (τραπεζαρία).

Το κέντρο σχεδιάστηκε ως ένας μεγάλος διαδραστικός χώρος όπου θα μπορούσε να λάβει χώρα μια σειρά από δραστηριότητες με μια ισχυρή συμβιωτική σχέση αρχιτεκτονικής και ψυχαγωγίας. Η σκαμμένη περιοχή προς τα πίσω σχημάτιζε ένα φυσικό αμφιθέατρο και το 150-ετών κτίριο της τοποθεσίας, έγινε το επίκεντρο του νέου σχεδιασμού. Ένα χωριό του Κάντι με δέντρα και φυτά ήταν μια ευχάριστη εικόνα για τον Ναό του Δοντιού και το Malwatta Vihara (κατοικία του αρχιερέα της αίρεσης). Η Ντε Σίλβα θέλησε το Κέντρο Τέχνης να είναι η πιο χαρακτηριστική και ζωντανή εικονογράφηση στην περιοχή μιας σύγχρονης Αρχιτεκτονικής του Κάντι.

Θάνατος 
Μαστιζόμενη πάντα από οικονομική ανασφάλεια, η ντε Σίλβα πέθανε πάμπτωχη σε ένα νοσοκομείο στο Κάντι στις 24 Νοεμβρίου 1998 σε ηλικία 80 ετών. Είχε πέσει από την μπανιέρα της και δεν βρέθηκε για μέρες.

Κληρονομιά

Αναγνώριση 
Το 1996, δύο χρόνια πριν από το θάνατό της, αφού αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια μεγάλου μέρους της καριέρας της, η Σίλβα τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο από το Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων της Σρι Λάνκα.

Λαϊκή κουλτούρα 
Το μυθιστόρημα του 2019 Plastic Emotions, του Shiromi Pinto, είναι ένα μυθιστόρημα βασισμένο στην πραγματική ιστορία της Ντι Σίλβα.

Κατάλογος έργων 

δεκαετία ΄40
 Karunaratne House, Kandy (1947–51)
δεκαετία ΄50
 Jinaraja College, Gampola (1950–51)
 Red Cross Hall, Kandy (1950) (Unbuilt)
 Day Nursery Extension, Kandy (1950) (Unbuilt)
 Pieris House I, Colombo (1952–6)
 Daswani House, Kandy (1952)
 House for businessman, Nawala (1952) (Never built)
 Wickremaratna House, Colombo (1953)
 Open Air Theatre for the Arts Council in Colombo, Colombo, (1953–54)
 C. H. Fernando House, Wellawatte (1954)
 Mrs. D. Wickremasinghe Flats, Colombo, (1954)
 Senanayake Flats, Colombo, (1954–57)
 Asoka Amarasinghe House, Kollupitiya (1954)
 Dr. Chandra Amarasinghe Flats, Colombo, (1954–55)
 Aluwihare Sports Pavilion, Police Park, Kandy (1955)
 Bunnie Molamure House, Bolgoda, (1955)
 Sri Rao House, Bangalore (1955) (Proposal)
 Ivor Fernando Flats, Colombo, (1956)
 V. Sachithanandam House, Colombo, (1956)
 Mrs. N. De Saram House, Colombo, (1956–57)
 Art Centre, Horana (1957) (Unbuilt)
 Dr. Perera House, Colombo, (1957–58)
 Watapuluwa Housing Scheme, Kandy (1958)
 Amaduwa Game Reserve Lodges, Kandy (1958) (Proposal)
 Sri Palee Open Air Theatre, University of Peradeniya, (1958–59)
 Ceylon Match Factory (1958)
 General Habibullah Defence Academy Chief's House, India, (1958–59)
 A. G. De Silva House, Cinnamon Gardens (1958–59)
 Kalkudah Sea Side Resort, Kalkudah (1959)
 Hikkaduwa Resr House, Hikkaduwa (1959) (Renovation)

δεκαετία ΄60
 Chandra Amarasinghe House, Colombo, (1960)
 Dr. Hensman House, Ratmalana, (1960–61)
 Dr. P. H. Amarasinghe House, Colombo, (1960)
 Dr. Nadesan Villa, Kandy, (1960–61)
 R. G. Senanayake House, (1960–61)(Unbuilt)
 Keerthisinghe House, (1961)(Unbuilt)
 Pieris House II, Colombo (1963)
δεκαετία ΄70
 Coomaraswamy Twin Houses, Colombo (1970)
 Seneviratne House, Kandy, (1972)
 Gamini Wickremasinghe Flat, Colombo, (1972)
 Dr. and Mrs. PVJ Jayasekera House, Kandy, (1974)
δεκαετία ΄80 
 Kandy Arts Centre, Kandy (1982–84)
δεκαετία ΄90
 Segar House, Ja-Ela (1991)
 Siriwardene House, Colombo (1992)

Βιβλιογραφία 

 Ντι Σίλβα, Μινέτ The life & work of an Asian woman architect (Volume I), Colombo, 1998,

Δείτε επίσης 

 Τζέφρι Μπάουα
 Άντριου Μπόιντ

Βιβλιογραφικές αναφορές

Αναφορές 
Βλ. αγγλικές βιβλιογραφικές αναφορές

Βιβλιογραφία 
 
Βλ. αγγλική βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Διάφορα άρθρα και σύνδεσμοι για τη Minnette de Silva
 Βιογραφικό του Ιδρύματος HECAR
 https://thinkmatter.in/2015/03/04/andrew-boyd-and-minnette-de-silva-two-pioneers-of-modernism-in-ceylon/
 https://www.architectural-review.com/essays/reputations/minnette-de-silva-1918-1998/10043925.article
 https://www.theguardian.com/cities/2018/dec/14/minnette-de-silva-the-brilliant-female-architect-forgotten-by-history

Παραπομπές 

Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Καλλιτέχνιδες του 20ού αιώνα
Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es)
Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Αρχιτέκτονες