joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ.) είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 2011.
Ιδρυτής του, μεταξύ άλλων, είναι ο οικονομολόγος Δημήτρης Καζάκης.

Ιστορικό
Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο ιδρύθηκε ως πολιτική οργάνωση μετωπικού σχήματος την 16η Ιουλίου 2011  και την 27η Μαρτίου 2012 έλαβε τη νομική μορφή του, ως πολιτικό κόμμα, αφού στην ελληνική νομοθεσία δεν αναγνωρίζονται άλλες μορφές πολιτικής οργάνωσης. 

Το 1ο συνέδριο του Ε.ΠΑ.Μ. πραγματοποιήθηκε στις 8 Απριλίου 2012, στο οποίο ψηφίστηκε το Καταστατικό του, εκλέχθηκε το 51μελές Εθνικό Συντονιστικό Συμβούλιο και αποφασίστηκε η κάθοδος του στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012.

Το Ε.ΠΑ.Μ. συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012 απευθύνοντας πρόσκληση σε κόμματα με σκοπό τη δημιουργία μετώπου ενάντια στην (μνημονιακή) κυβερνητική πολιτική. Σε συνεργασία με την Δημοκρατική Αναγέννηση ως συνασπισμός συνεργαζόμενων κομμάτων με την επωνυμία ΟΧΙ και έλαβε 58.459 ψήφους (0,92%).

Στις αρχές Ιουνίου 2013, πραγματοποιήθηκε στον Κεραμεικό το 2ο Συνέδριο του Μετώπου, όπου επαναβεβαιώθηκαν οι Ιδρυτικές του θέσεις, εγκρίθηκε η στρατηγική και η τακτική του εν όψει των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα και εκλέχθηκε το νέο Ε.Σ.Σ.. Έκτοτε έχουν πραγματοποιηθεί άλλα τρία ετήσια Συνέδρια, με τελευταίο στις αρχές Ιουλίου του 2016. 

Το Ε.ΠΑ.Μ. συμμετείχε στις ευρωεκλογές του 2014, με αυτόνομη κάθοδο, λαμβάνοντας 49.334 ψήφους (0,86%). Συμμετείχε επίσης στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 και έλαβε 41.631 ψήφους (0,77%). Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 συνεργάστηκε με το Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας και έλαβε 0,50%.

Το Μάρτιο του 2021 ανακοινώθηκε η συνεργασία του Ε.ΠΑ.Μ. με τους Ελεύθερους Ανθρώπους του Γιώργου Τράγκα. Η συνεργασία ωστόσο έληξε ύστερα απο τελεσίγραφο που στάλθηκε στο Ε.ΠΑ.Μ. για την αυτοδιάλυση του.

Θέσεις
Στις διακηρύξεις του κόμματος προτάσσονται η αποδέσμευση από ιδεολογίες, η αποκήρυξη των ξένων παρεμβάσεων στην Ελλάδα και η μονομερής καταγγελία του χρέους ως παράνομο και καταχρηστικό. Προτείνει ακόμα την καθιέρωση Εθνικού Κρατικού νομίσματος, καθώς και θεσμικές αλλαγές στη λειτουργία του Ελληνικού κράτους.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Ελλήνων

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα

Ελληνικά πολιτικά κόμματα
Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Porsche 996

Η Porsche 996 ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο που παρχήθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Porsche, από τα τέλη του 1997 έως το 2006. Η 996 ήταν η πρώτη γενιά της Porsche 911 που βασιζόταν σε ένα εντελώς νέο αμάξωμα, αντί στο πλαίσιο της αρχικής 911 που είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά το 1963, το οποίο είχε διατηρηθεί επί 35 χρόνια, μέχρι τη λήξη της παραγωγής της Porsche 993 το 1998. Επίσης, η 996 ήταν και η πρώτη γενιά της 911 που είχε υδρόψυκτο κινητήρα, σε αντίθεση με τον αερόψυκτους των προκατόχων της. Ωστόσο, διατήρησε την παραδοσιακή διάταξη των κινητήρων όλων των 911, δηλαδή 6-κύλινδρους επίπεδους / μπόξερ (H6), βενζίνης, και στο πίσω μέρος του αμαξώματος. Αντικατέστησε την Porsche 993 και αντικαταστάθηκε τον Ιούλιο του 2004 από την Porsche 997.

Βασικά στοιχεία 

Η Porsche 996, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά μέσα στο 1997, ήταν ένα εντελώς καινούριο αυτοκίνητο και είχε πολύ περισσότερα από το όνομα του μοντέλου 911 στο κάλυμμα του κινητήρα. Το αμάξωμα της 996 ήταν εξ ολοκλήρου νέο και μεγαλύτερο, ενώ προσέφερε καλύτερους χώρους επιβατών και πιο πολυτελές σαλόνι από τα προηγούμενα μοντέλα. Αυτό εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό, με εξαίρεση λίγους σκληροπυρηνικούς οπαδούς της 911 που διαμαρτυρήθηκαν ότι το νέο αυτοκίνητο ήταν ένα πιο άνετο Gran Turismo παρά ένα καθαρόαιμο σπορ αυτοκίνητο.

Στα πλαίσια αυτού του εξορθολογισμού, η 996 έφερε πολλά κοινά στοιχεία με την μικρότερη Porsche Boxster πρώτης γενιάς, όπως τον παρόμοιο πίνακα οργάνων, με εμφανέστερη λεπτομέρεια την αισθητική στο μπροστινό μέρος, η οποία ήταν πανομοιότυπη με την Boxster, ενώ και ο κινητήρας της είχε κοινά σχεδιαστικά στοιχεία. Για πρώτη φορά σε γενιά της 911 τοποθετήθηκε υδρόψυκτος κινητήρας, ψυκτικό υγρό, καθώς και ο πρωτοποριακός σχεδιασμός με τους δύο εκκεντροφόρους επικεφαλής.

Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd της Porsche 996 ήταν μόλις στο 0,30 - μια εντυπωσιακή βελτίωση ως προς το 0,34 της προκατόχου Porsche 993.

Παραγωγή 
Ακολουθεί η ετήσια παραγωγή σε ημερολογιακά έτη:

Αναφορές

Βιβλιογραφία 
 Thomas Agethen, Sigmund Walter: Typenkompass Porsche. Personenwagen seit 1948. Motorbuch Verlag, Stuttgart 2003, ISBN 3-613-02157-9.
 Tobias Aichele: Porsche 911 – Forever young. Motorbuch Verlag, Stuttgart 2004, ISBN 3-613-01546-3.
 Jörg Austen, Sigmund Walter: Porsche 911. Die technische Dokumentation von 1963 bis 2009. Motorbuch Verlag, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-613-02973-6.
 Marc Bongers: Porsche. Serienfahrzeuge und Sportwagen seit 1948. Motorbuch Verlag, Stuttgart 2004, ISBN 3-613-02388-1.
 Paul Frère: Die Porsche 911 Story. Motorbuch Verlag, Stuttgart 2002, ISBN 3-613-02225-7.
 Achim Kubiak: Faszination 911. Die Typologie des Porsche 911. Delius Klasing Verlag, Bielefeld 2004, ISBN 3-7688-1581-1.
 Randy Leffingwell: Porsche 911 – Perfektion und Design. Heel Verlag, Königswinter 2007, ISBN 3-89880-641-3.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Γνωριμία με την Porsche 911 Carrera (4Τροχοί - Νοέμβριος 1997)
 Top Gear: Ferrari 360 Modena vs Porsche 911 Turbo (4Τροχοί - Σεπτέμβριος 2000)
 Το επίσημο αφιέρωμα της Porsche για την 996

Σπορ αυτοκίνητα
Αυτοκίνητα πολυτελείας
Γερμανικά αυτοκίνητα
Μοντέλα Porsche
Μαργαρίτης Φραγκογιάννης

Ο Μαργαρίτης Φραγκογιάννης από τη Λήμνο υπήρξε σεμνός αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Πολέμησε σε πολλές μάχες (Εύριππος, Τρίκερι, πολιορκία Ακρόπολης κ.ά.), στις περισσότερες μαζί με τον συμπατριώτη του, Τριαντάφυλλο Τζουρά, ο οποίος ήταν καπετάνιος, μίσθωνε στρατιωτικό σώμα "εξ ιδίων" και παρασημοφορήθηκε. Έφτασε έως το βαθμό του υποχιλίαρχου. Πέθανε αγνοημένος από την πολιτεία.

Η δράση του 

Ο Μαργαρίτης Φραγκογιάννης μετείχε στην Επανάσταση από το ξεκίνημά της, στις χερσαίες επιχειρήσεις στην Ανατολική Στερεά και στην Εύβοια. Το Μάρτιο του 1822 με δικές του δαπάνες συγκροτεί σώμα που μετέχει στο μπλόκο του Ευρίππου και στην εκστρατεία Καρύστου. Την περίοδο του εμφυλίου υπηρέτησε υπό τις διαταγές του Βάσου Μαυροβουνιώτη μαζί με τους συμπατριώτες του Τριαντάφυλλο και Κωνσταντίνο Τζουρά, στην Πελοπόννησο και στην Ύδρα. Το 1824 βρισκόταν στο Ναύπλιο πληρώνοντας εξ ιδίων για τη σίτιση των 17 στρατιωτών του σώματός του, έως ότου η Κυβέρνηση αποφάσισε να του χορηγήσει σιτηρέσιο στις 19 Ιουνίου:

"Διατάττεται το Υπουργείον να δώση εις τον Μαργαρίτην Φραγκογιάννην, Λήμνιον, Διαταγήν δια 17 στρατιώτας και καθημεριν'ον σιτηρέσιον από την σήμερον. Εν Ναυπλίω τη 19η Ιουνίου 1824".

Στις 1 Ιουλίου 1824 του δίνεται ο βαθμός της υποχιλιαρχίας με διάταγμα του πρωθυπουργού Γεωργίου Κουντουριώτη, το οποίο ενέκρινε το βουλευτικό σώμα στις 2 Ιουλίου. Παραμένει στο Ναύπλιο αλλά αδυνατεί να συντηρήσει τους στρατιώτες του σώματός του αφού δεν τον πληρώνει η διοίκηση και τους ταΐζει ο ίδιος δανειζόμενος χρήματα. Σε αλλεπάλληλες αναφορές του προς τη διοίκηση ζητά να λυθεί το πρόβλημα, διότι τον πιέζουν οι δανειστές του και ζητά τουλάχιστον η διοίκηση να καλύψει το χρέος του που είχε φθάσει στα 500 γρόσια. Το Οκτώβριο του 1824 εμπλέκεται σε ταραχές στο Άργος, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται στο Μπούρτζι. Ελευθερώνεται στις 18 Νοεμβρίου για να λάβει μέρος στις εκστρατείες κατά του Ιμπραήμ.

Στη συνέχεια χάνονται τα ίχνη του.

Πηγές 

 Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.
Δημήτριος Γαροφάλλου

Ο Δημήτριος Γαροφάλλου ή Φαρμασόνης από τη Λήμνο (γεν. 1804) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Πολέμησε σε πολλές μάχες και τραυματίστηκε τρεις φορές. Παρασημοφορήθηκε με το "χαλκούν αριστείον ανδρείας". Έφτασε έως το βαθμό του εικοσιπένταρχου. Μεταπολεμικά έζησε άσημος στη Χαλκίδα.

Η δράση του 
Ο Δημήτριος Γαροφάλλου γεννήθηκε το 1804 στη Λήμνο. Μετείχε στην Επανάσταση από το 1823, σε ηλικία 19 ετών, έως το τέλος της. Έλαβε μέρος σε χερσαίες επιχειρήσεις υπό τις διαταγές του Ν. Κριεζώτη και του Γ. Σκουρτανιώτη, στην εκστρατεία της μάχες Καρύστου, την πολιορκία Αθηνών, τις μάχες Νιόκαστρου και Θερμοπυλών. Τραυματίστηκε τρεις φορές, όπως αναφέρεται σε μεταγενέστερα πιστοποιητικά. Για τις υπηρεσίες που πρόσφερε του δόθηκε ο βαθμός του εικοσίπενταρχου στις 28 Μαΐου 1832:

"Κον Δημήτριον Φαρμασόνην (Γαροφάλλου) 
Δια τας προς την πατρίδα εκδουλεύσεις σου και δια την προς τους Νόμους της Πατρίδος ευπείθειάν σου, η Διοικητική Επιτροπή σε προβιβάζει εις τον βαθμόν του εικοσιπεντάρχου...
Τη 28 Μαρτίου 1832, εν Άργει."

Με την άφιξη του Όθωνα εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Χαλκίδα, όπου ασκούσε το επάγγελμα του κρεοπώλη για πολλά χρόνια. Από τη Χαλκίδα υπέβαλλε διάφορες αιτήσεις αναγνώρισης των υπηρεσιών του προς την πατρίδα. Το 1842 προτάθηκε για το "σιδηρούν αριστείον" από το Αρχηγείον Χωροφυλακής. Τελικά, το 1847 του χορηγήθηκε το "χαλκούν αριστείον ανδρείας του αγώνος".

Το 1865, σε μεγάλη πλέον ηλικία, με νέα αίτησή του ζητούσε μια μικρή σύνταξη για να επιβιώσει: "την δικαία αμοιβή μου ως στερούμενος αυτού του καθημερινού άρτου". Είναι η τελευταία είδηση που υπάρχει γι' αυτόν.

Τιμητικές διακρίσεις 
 Χαλκούν αριστείον ανδρείας: 1847.

Πηγές 
 Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.
Μιχάλης Καβαλιέρης

Ο Μιχάλης Καβαλιέρης (γεν. Αιτωλικό 1967) είναι παλαίμαχος, πρώην διεθνής<ref>Φύλλο "Αθλητικής Ηχούς της 13 Οκτωβρίου 1987, σελ. 1</ref> Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν ως μέσο-επιθετικός, με αξιοσημείωτη παρουσία στην Α΄Εθνική Κατηγορία, με τη φανέλα του Λεβαδειακού.

 Ποδοσφαιριστής 
Ξεκίνησε τον αθλητισμό από το ερασιτεχνικό σωματείο του Α.Σ. Παπάγου και το καλοκαίρι του 1986 υπόγραψε στο Λεβαδειακό. Το 1987 κέρδισε την άνοδο στην Α΄Εθνική, στην οποία έπαιξε με την ομάδα της Λειβαδιάς για 4 σεζόν, από το 1988 έως και το 1991, συμπληρώνοντας 90 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και 3 τέρματα. Επόμενοι σταθμοί στην σταδιοδρομία του ήσαν ο Ατρόμητος Αθηνών, η Δόξα Βύρωνα, ο Παναιγιάλειος, ο Γ.Σ. Μαρκό, η Α.Ε. Χαλανδρίου, ο Βύζας Μεγάρων και ο Νέος Αίας Παλλήνης.

 Προπονητής 
Μετά τη λήξη της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Μιχάλης Καβαλιέρης θήτευσε σε διάφορες ερασιτεχνικές ομάδες της ΕΠΣΑ, όπως ο Κεραυνός Κερατέας (σαν παίκτης προπονητής), η Ένωση Ερυθραίας/Κηφισιάς'' κ.α. Από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 εργάζεται κυρίως σαν βοηθός του Τάκη Λεμονή, στον Ολυμπιακό, στην Ομόνοια Λευκωσίας, στον Πανιώνιο και στον Παναιτωλικό. Γενικά ο Μιχάλης Καβαλιέρης ήταν βοηθός του Τάκη Λεμονή σε όλες τις ομάδες που πήγε ο Λεμονής από το 2000 και μετά. Το Δεκέμβριο του 2016 ο Καβαλιέρης ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού Λαυρίου.

Πηγές 

 Διεθνής στατιστική ιστοσελίδα
 "40 Χρόνια ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ", έκδοση εφημερίδας "ΠΡΟΠΟΡΑΜΑ" (2000)
 Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής" (Περιοδικό "ΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ")
 Το ηλεκτρονικό αρχείο της "Αθλητικής Ηχούς"

Παραπομπές 

Καβαλιερης Μιχαλης
Καβαλιερης Μιχαλης
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Καβαλιερης Μιχαλης
Κ
Όπερα κομίκ

Η όπερα κομίκ (γαλ: opéra comique) είναι ένα είδος γαλλικής όπερας που περιέχει, εκτός από άριες, και διαλογικά μέρη χωρίς τη συνοδεία μουσικής. Παρά το όνομα, τα θέματα των έργων όπερας που ανήκουν σε αυτό το είδος είναι κυρίως τραγικά και λίγες φορές κωμικά. Αυτό το είδος όπερας αναπτύχθηκε κυρίως στα μέσα του 18ου αιώνα, ενώ μέχρι τα τέλη του 19ου εξέλειψαν οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ του είδους αυτού και της όπερας σέρια, αφού τα διαλογικά μέρη αντικαταστάθηκαν από ρετσιτατίβο. Πρόδρομο έργο του είδους υπήρξε Ο μάντης του χωριού του Ζαν Ζακ Ρουσσώ, ενώ η πιο φημισμένη όπερα είναι η Κάρμεν του Μπιζέ.

Πηγές 

Όπερα
Εθνική Ουαλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουαλίας εκπροσωπεί την Ουαλία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και αγώνες. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Ουαλίας (FAW), υπεύθυνη για το άθλημα στην χώρα, και αποτελεί την τρίτη αρχαιότερη εθνική ποδοσφαιρική ομάδα στον κόσμο. 

Η ομάδα προκρίθηκε σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης πρώτη φορά στην ιστορία της, στο Παγκοσμίο Κυπέλλο του 1958. Έκτοτε, προκρίθηκε το 2016 πρώτη φορά στο Ευρωπαϊκο Πρωτάθλημα (Euro) και πάλι το 2020, ενώ κατέφερε και εξασφαλίσε την συμμετοχή της έπειτα από 64 χρονιά στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 2022. Πάντως, η Ουαλία κατάφερε να φτάσει στα προκριματικά του UEFA Euro 1976 μέχρι και τα προημιτελικά, τα οποία παίζονταν σε έναν εντός και έναν εκτός έδρας αγώνα.

Αν και αποτελεί τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου, η Ουαλία είχε πάντοτε ένα αντιπροσωπευτικό συγκρότημα που να αγωνίζεται σε όλες τις μεγάλες αθλητικές επαγγελματικές διοργανώσεις, με εξαίρεση τους Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς η ΔΟΕ έχει αναγνωρίσει το Ηνωμένο Βασίλειο ως ένα ενιαίο κράτος.

Παίκτες

Τελευταίες κλήσεις
Η αποστολή της Ουαλίας για το φιλικό απέναντι στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη στο Λανέλι στις 15 Αυγούστου 2012.
Οι συμμετοχές και τα γκολ ισχύουν μέχρι και τις 27 Μαΐου 2012 και τον αγώνα με το Μεξικό.

Παίκτες με τις περισσότερες συμμετοχές
Μέχρι την 22η Μαρτίου 2017, (οι ακόμα ενεργοί ποδοσφαιριστές έχουν το όνομά τους με έντονη γραμματοσειρά):

Άλλοι παίκτες με 50 ή παραπάνω συμμετοχές
Σημείωση: ποδοσφαιριστές που είναι ακόμη ενεργοί έχουν το όνομά τους με έντονη γραμματοσειρά:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Football Association of Wales
Football Association of Wales Trust
International results of Wales
Welsh Football Online
Welsh Football Data Archive
Dragon Soccer
Sports Council of Wales Welsh Sports Hall of Fame 
RSSSF archive of most capped players and highest goalscorers

Εθνική Ουαλίας (ποδόσφαιρο)
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ορμά έφιππος προς την Ακρόπολη

Ο Καραϊσκάκης είναι πίνακας ζωγραφικής του Γεωργίου Μαργαρίτη. Φιλοξενείται στην συλλογή του Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη. Παριστάνει τον Καραϊσκάκη να εφορμά στην Ακρόπολη. Συγκαταλέγεται στα έργα ιστορικής ζωγραφικής σε ρομαντικό ύφος της Οθωνικής περιόδου (1832-1862). Διακρίνεται για τον αφηγηματικό ρεαλισμό του.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Παρουσίαση του πίνακα από την Εθνική Πινακοθήκη

Έργα ζωγραφικής του Γεωργίου Μαργαρίτη
Γεώργιος Κατσίγρας

Ο Γεώργιος Κατσίγρας (20 Φεβρουαρίου 1914- 17 Μαρτίου 1998) υπήρξε Έλληνας ιατρός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φιλιππούπολη Λάρισας από πατέρα πρόσφυγα από την Ανατολική Ρωμυλία, τον γεωπόνο Ιωάννη Κατσίγρα, και μητέρα Λαρισαία, την Ελένη Καραμπίλια. Ο πατέρας του είχε ειδικευθεί στην ανθοκομική ενόσω ζούσε στη Βουλγαρία. Εγκαταστάθηκε στη Λάρισα το 1902 και δίδαξε στην Αβερώφειο Γεωργική Σχολή.

Ο ίδιος ο Γεώργιος Κατσίγρας υπήρξε διδάκτωρ χειρουργικής και ξεκίνησε την ειδίκευση το 1947 στον Ευαγγελισμό. Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία ως οπλίτης στο 404 Στρατιωτικό Νοσοκομείο, όπου επιστρατεύτηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου μέχρι το 1941. Λόγω της συμμετοχής του στην Αντίσταση συνελήφθη στις αρχές του 1942 και καταδικάστηκε σε 2 χρόνια φυλάκιση από Ιταλικό Στρατοδικείο, ποινή που εξέτισε στις φυλακές Αβέρωφ.

Στην διάρκεια του Εμφυλίου επιστρατεύτηκε εκ νέου χειρουργώντας  και νοσηλεύοντας χιλιάδες ασθενείς στην Ελασσόνα και την Καστοριά, ενώ για τις υπηρεσίες του προτάθηκε για την απονομή "μεταλλίου εξαίρετων πράξεων" από τον Διοικητή της 1ης Μεραρχίας.

Παντρεύτηκε την Καίτη Καζαντζή (πέθανε το 1996) το 1946,  η οποία ήταν νοσηλεύτρια και συνεργάτιδά του στον Ευαγγελισμό.

Μετά τον πόλεμο ο Κατσίγρας εγκαταστάθηκε στη Λάρισα όπου ίδρυσε και εργάστηκε στην  Κλινική Κατσίγρα, όπου σήμερα στεγάζεται η Ιατρική Σχολή Λάρισας. Το 1955  η κλινική εγκαταστάθηκε σε νεόδμητο κτίριο επί ιδιόκτητου οικοπέδου  επί της οδού Παπακυριαζή 22 (έργο του αρχιτέκτονα Ανδρέα Κριεζή) και αποτέλεσε μια από τις καλύτερες κλινικές του καιρού της  στα Βαλκάνια.

Πηγές
Η Συλλογή Γ.Ι.Κατσίγρα , ISBN 960-88962-0-7, Λάρισα 2005, εκδοθείσα με χορηγία της Δ.Ε.Υ.Α.Λ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σύντομη βιογραφία στην ιστοσελίδα της Πινακοθήκης
Μια άλλη βιογραφία στην ψηφιακή πολιτιστική πύλη του Δήμου Λαρισαίων

Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Έλληνες χειρουργοί
Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ

Το Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ, γαλλ.: Château de Fontainebleau, βρίσκεται στην πόλη Φονταινεμπλώ της Γαλλίας και είναι οικοδόμημα, στο οποίο κατοίκησε για ένα διάστημα και ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης. Είναι γνωστό κυρίως για τον εσωτερικό του διάκοσμο από την εποχή της Αναγέννησης και τα πολυάριθμα έργα τέχνης. Ανακηρύχθηκε το 1981 από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Ιστορία 
Κτίστηκε από τον Φραγκίσκο Α΄ και τον Ερρίκο Β΄ στο σημείο που παλαιότερα βρίσκονταν μια κυνηγετική έπαυλη την περίοδο της Γαλλικής Αναγέννησης. Οι οικοδομικές εργασίες ξεκίνησαν το 1528. Είναι το πρώτο αναγεννησιακό κτίριο στη Γαλλία. Διαθέτει πέντε εσωτερικές αυλές, ένα παρεκκλήσι, πολυτελείς αίθουσες, και είναι διακοσμημένο με νωπογραφίες στους τοίχους και με γύψινα αρχιτεκτονικά διακοσμητικά ανάγλυφα. Ο διάκοσμος είναι έργο Ιταλών καλλιτεχνών, σε στυλ ιταλικού μανιερισμού, που από το 1530 συγκρότησαν την καλλιτεχνική Σχολή του Φονταινεμπλώ. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ το συμπλήρωσε με κήπους και παρτέρια σε στυλ μπαρόκ, ένα ποταμάκι και ένα πάρκο αναψυχής.

Διαμερίσματα του Ναπολέοντα Α΄
Το 1804 ο Ναπολέων Α΄ αποφάσισε πως ήθελε το δικό του ιδιαίτερο διαμέρισμα μέσα στο ανάκτορο, χωριστά από τα παλαιά κρατικά διαμερίσματα. Πήρε ένα σύνολο 6 δωματίων, που είχαν δημιουργηθεί από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ το 1786, δίπλα στη στοά του Φραγκίσκου Α΄ και τα διακόσμησε εκ νέου σε ρυθμό Αυτοκρατορίας. Το παλαιό διαμέρισμα περιλάμβανε δωμάτιο για την ένδυση (cabinet de toilette), γραφείο, βιβλιοθήκη και λουτρό.

Πηγές 
 Manfred Esser, Lionel Walker: Fontainebleau – Regards. PRV-Communications, Saint-Fargeau-Ponthierry 1993
 Maurice Toesca: Les grandes heures de Fontainebleau. Albin Michel, Paris 1984

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 επίσημη ιστοσελίδα
 περιγραφή του ανακτόρου

Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Φονταινεμπλώ
Φονταινεμπλω
Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου

Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου (γαλλικά: La Mort de Sardanapale) είναι πίνακας ζωγραφικής του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά

Ιστορική αναδρομή 
Ο Ντελακρουά ζωγράφισε τον πίνακα αυτό για την έκθεση του 1827/28 στο Σαλόνι του Παρισιού (γαλλ. Salon de Paris). Στόχος του ήταν να προκαλέσει, κάτι που κατάφερε με τόσο μεγάλη επιτυχία, που για τα επόμενα πέντε χρόνια τον απέφευγαν όλοι και δεν έβρισκε κανέναν αγοραστή για τα έργα του. Το κοινό της εποχής του δεν ήταν έτοιμο για να δεχτεί αυτό το έργο. Αν και τελικά κατάφερε να ξανακερδίσει το κοινό με το έργο του Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό, ο πίνακας ετούτος έμεινε απούλητος μέχρι το 1846. Αγοραστής ήταν κάποιος Εγγλέζος. Ο πίνακας ξανά αγοράστηκε το 1921 από το Μουσείο του Λούβρου, όπου φιλοξενείται μέχρι σήμερα. Ο Ντελακρουά κατασκεύασε και ένα αντίγραφο μικρότερων διαστάσεων.

Περιγραφή
Ο πίνακας έχει για θέμα του τον μύθο του βασιλιά της Ασσυρίας Σαρδανάπαλου, ενώ εικονίζει την σκηνή του μοιραίου τέλους του. Ο Σαρδανάπαλος αφού υπερασπίστηκε γενναία την πόλη του, υπέκυψε όταν ο Ευφράτης ξαφνικά ξεχύλησε και κατέστρεψε τα τείχη. Βρισκόμαστε σε ένα πολυτελές ανατολίτικο δώμα με θησαυρούς, στο οποίο κυριαρχεί το χάος. Ο Σαρδανάπαλος στην πολυτελή κλίνη του με απάθεια γίνεται αυτόπτης μάρτυς του φονικού. Υπηρέτες δολοφονούν τις γυμνές γυναίκες του χαρεμιού. Ο οινοχόος του στο πλάι του προσφέρει μια κανάτα που περιέχει θανατηφόρο δηλητήριο για να αυτοκτονήσει. Ένας άλλος υπηρέτης θυσιάζει ένα περήφανο άλογο που είναι στολισμένο με πολύτιμους λίθους.

Δείτε επίσης 
Mens sana in corpore sano

Παραπομπές

Πηγές 

 Rose-Marie Hagen, Rainer Hagen: Bildbefragungen – Meisterwerke im Detail. Taschen, Köln 1994.

Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου
Έργα ζωγραφικής του Ευγένιου Ντελακρουά
Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό

Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό (γαλλ. La liberté guidant le peuple) είναι πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά εμπνευσμένο από την Ιουλιανή επανάσταση του 1830.

Περιγραφή 
Βρισκόμαστε στο Παρίσι τον Ιούλιο του 1830. Το καζάνι εξερράγη. Ο λαός μην αντέχοντας στην αφόρητη καταπίεση επαναστάτησε. Με τα όπλα στα χέρια ορμάει απαιτώντας το δίκιο του. Οι πρώτοι δέχτηκαν τα πυρά και σωριάστηκαν. Νεκροί έπεσαν και οι στρατιώτες. Καπνός από τις εκρήξεις αναθυμιάζει. Ο λαός δεν έχει αρχηγό. Έχει ένα όραμα. Την Ελευθερία. Αυτή τον οδηγεί. Η Ελευθερία εφορμά οδηγώντας τον λαό. Ξυπόλητη και με γυμνό το στήθος μοιάζει με αρχαία ελληνική θεά, ή την ρωμαϊκή προσωποποίηση της Ελευθερίας, την Λιμπερτάς. Φοράει την φρυγική σκούφια των Ιακωβίνων στο κεφάλι. Κρατάει ντουφέκι με ξιφολόγχη στο αριστερό και υψώνει την απαγορευμένη σημαία της Γαλλικής Επανάστασης, την Τρικολόρ στο δεξί. Στρέφει το κεφάλι της στο λαό που την ακολουθεί και του δίνει θάρρος να πολεμήσει.

Η ιστορία του
Αρχικά εκτέθηκε στο Σαλόν του 1831, αγοράσθηκε από το κράτος 3000 φράγκα, έμεινε για λίγους μήνες εκτεθειμένος στο Μουσείο του Λουξεμβούργου, έπειτα αποδόθηκε στο ζωγράφο που δεν μπορούσε να τον εκθέσει σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβικου-Φιλίππου λόγω της σχέσεως του θέματος με την μοναρχία. Το 1848 με τη νέα επανάσταση ο πίνακας επιστρέφει στο Λουξεμβούργο. Μόνο επί Ναπολέοντα Γ', πιο φιλελεύθερο από τη Δεύτερη Δημοκρατία, και εκτέθηκε στο κοινό στην Παγκόσμια Έκθεση του 1855

Παραπομπές

Πηγές 
 Rose-Marie Hagen, Rainer Hagen: Meisterwerke im Detail. Band 2, Taschen Verlag, Köln 2003, ISBN 3-8228-1371-0.
 Winfried Nerdinger: Vom Klassizismus zum Impressionismus. Martin Lurz Verlag, München 1980, ISBN 3-87501-065-5.
Ανώνυμου, «Οι μεγάλοι ιστορικοί πίνακες: Οι ημέρες του Ιουλίου», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.56 (Φεβρουάριος 1973), σελ.99

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Παρουσίαση του πίνακα από το μουσείο του Λούβρου
 Παρουσίαση του πίνακα από γερμανικό σχολείο

Πίνακες του 1830
Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου
Έργα ζωγραφικής του Ευγένιου Ντελακρουά
Βανδαλισμένα έργα τέχνης
Η ιστορία της Ο (ταινία)

Η ιστορία της Ο είναι Γαλλική ταινία του ερωτικού κινηματογράφου του 1975 σε σκηνοθεσία Just Jaeckin βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Dominique Aury.

Πλοκή 
Η Ο είναι μια νεαρή Παριζιάνα, επιτυχημένη επαγγελματίας φωτογράφος της μόδας. Για να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές επιθυμίες του φίλου της, Ρενέ, πηγαίνει τρόφιμος στον απόμερο πύργο Roissy, όπου λειτουργεί ιδιωτική σχολή σαδομαζοχισμού, για να εκπαιδευτεί ως πειθήνια ερωτική παρτενέρ.

Στο πολυτελές περιβάλλον του μεσαιωνικού γοτθικού πύργου Roissy, η Ο και οι συμφοιτήτριές της εξοικειώνονται σιγά σιγά με όλα τα μυστικά της τέχνης της οικειοθελούς μα και απόλυτης ερωτικής υποταγής. Μαθαίνουν με αυτοπεποίθηση και επαγγελματική τελειότητα να ερεθίζουν σεξουαλικά τους άνδρες και, αφού πρώτα αυτές δηλώσουν τη συγκατάθεσή τους, να ικανοποιούν όλες τις σεξουαλικές αρέσκειές τους όταν τις μεταχειρίζονται. 

Όταν η Ο θα αποφοιτήσει με ιδιαίτερη ικανότητα από τη σχολή, ο φίλος της Ρενέ θα της ζητήσει να του αποδείξει τα αληθινά αισθήματά της για αυτόν. Η Ο πρέπει να μπει στην υπηρεσία του πατρικού του φίλου, Σερ Στέφεν και να του εκπληρώνει κάθε επιθυμία. Ο Σερ Στέφεν που είναι ιδιαίτερα απαιτητικός και σκληρός στα βίτσια του κερδίζει άθελά του την αγάπη της Ο, η οποία αποφασίζει να συνεχίσει τις σπουδές της και να επεκτείνει τις γνώσεις της. Όταν αποφοιτάει εκ νέου, η τελική εξέταση είναι ένα πυρακτωμένο τατουάζ του μονογράμματος της στο σώμα της ως απόδειξη των ειλικρινών αισθημάτων της. Η Ο και ο Σερ Στέφεν είναι πια ένα ιδανικό ζευγάρι.

Κοινωνική αποδοχή
Η πρώτη προβολή του έργου λογοκρίθηκε και συνοδεύτηκε από έντονες διαμαρτυρίες, ενώ μέχρι σήμερα συνεχίζει σε πολλές χώρες να απαγορεύεται η προβολή ή και η κατοχή της ταινίας. Η ταινία, αν και δεν περιέχει ερωτικές σκηνές ή σκληρή γλώσσα προκάλεσε για το θέμα του και μόνο. Η Aury δημοσίευσε το μυθιστόρημά της υπό το ψευδώνυμο Pauline Réage, κρατώντας μυστική την ταυτότητά της μέχρι το 1994, οπότε και την αποκάλυψε σε συνέντευξη που έδωσε. Στη Γερμανία το λογοκριμένο έργο απαγορεύτηκε για ανήλικους το 1982, και απελευθερώθηκε ξανά στην αρχική πλήρη έκδοσή του το 2008 κατόπιν δικαστικής απόφασης. Στην Μεγάλη Βρετανία επιτρέπεται από το 2000 κατόπιν λογοκρισίας και αφαίρεσης οκτώ λεπτών. Στη Νορβηγία απαγορεύτηκε το 1978 και ξανά επιτράπηκε το 2003. Στη Νέα Ζηλανδία εξακολουθεί να απαγορεύεται. Το μυθιστόρημα απέσπασε το 1955 το Γαλλικό βραβείο λογοτεχνίας Prix des Deux Magots.

Πηγές
 Pauline Réage (Dominique Aury): Geschichte der O (Originaltitel: Histoire d'O). 3. Auflage. Heyne, München 2006, 223 S., ISBN 978-3-453-69907-6 oder ISBN 3-453-69907-6

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Παρουσίαση της ταινίας από το rottentomatoes.com
 dvdtalk.com  εκτενής ανάλυση
 filmcritic.com εκτενής ανάλυση

Γαλλικές ταινίες
Ταινίες του 1975
Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Γαλλόφωνες ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Πολωνόφωνες ταινίες
Ταινίες από Δυτική Γερμανία
Γαλλικές ερωτικές ταινίες
Γερμανικές ερωτικές ταινίες
Ερωτικές δραματικές ταινίες
Škoda VOS

To Škoda VOS ήταν ένα τεράστιων διαστάσεων πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο, συνολικού μήκους 5,7 μέτρων, που παρήχθη από την τσεχική αυτοκινητοβιομηχανία Škoda Auto, μεταξύ του 1949 και του 1952, σε μόλις 107 αντίτυπα. Για αρκετά χρόνια, υπήρξε το επίσημο αυτοκίνητο για την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της τότε Τσεχοσλοβακίας. Αντιθέτως, δεν διατέθηκε ποτέ στο ευρύ κοινό.

Ιστορικό  

Μέσα στο 1949, η μονάδα παραγωγής στο Mladá Boleslav κατασκεύασε τα τελευταία αντίτυπα της λιμουζίνας Škoda Superb, που είχε αρχίσει πλέον να δείχνει την ηλικία της και, παρά τον εξακύλινδρο 3.1 λίτρων κινητήρα της, η αισθητική της θύμιζε τα Αμερικανικά αυτοκίνητα που κατασκευάζονταν στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Ήδη πριν έρθει η οριστική λήξη της παραγωγής του Superb, η κυβέρνηση της χώρας, εμφανώς πλέον, χρειαζόταν έναν πιο σύγχρονο αντικαταστάτη και έδωσε εντολή στη Škoda Auto να προχωρήσει στην άμεση ανάπτυξη ενός διαδόχου.

Το αποτέλεσμα ήταν το Škoda VOS, που μάλιστα εξελίχθηκε σε χρόνο - ρεκόρ, καθώς τα πρώτα αντίτυπα ολοκληρώθηκαν και παρουσιάστηκαν εντός του 1949 και οι πρώτες παραδόσεις ξεκίνησαν το έτος 1950. Το ακρωνύμιο VOS σήμαινε «ειδικό κυβερνητικό αυτοκίνητο»: στα τσεχικά «Vládní Osobní Speciál» και στα σλοβακικά «Vládný Osobný Špeciál».

Η παραγωγή του VOS έληξε το 1952, αφού είχαν παραχθεί μόλις 107 αντίτυπα, με τις τελευταίες παραδόσεις να λαμβάνουν χώρα μέσα στο 1953. Δεν υπήρξε ποτέ επίσημος διάδοχος, καθώς η πολιτική ελίτ της χώρας επέλεξε στη συνέχεια ως επίσημο όχημα το ομοεθνές Tatra 603. Ως αποτέλεσμα, η κρατική τότε Škoda δεν έλαβε κυβερνητική εντολή ή έστω παρότρυνση να αντικαταστήσει το VOS, ούτε φυσικά και σχετική κρατική χρηματοδότηση.

Πρακτικώς, μόλις τον Δεκέμβριο του 2001, με την εισαγωγή στην παραγωγή του νέου Škoda Superb, εμφανίστηκε ένας ιδεολογικός διάδοχος του VOS, καθώς το Superb ήταν το πρώτο μοντέλο πολυτελείας της Škoda μετά από 50 χρόνια και επελέγη επίσης ως το επίσημο κυβερνητικό αυτοκίνητο της Τσεχίας.

Τεχνικά στοιχεία 

Συνήθως κατασκευαζόταν ως θωρακισμένο υψηλού επιπέδου προστασίας επιβατών, αλλά διατέθηκε επίσημα και ως VOS-L (Light = Ελαφρύ) χωρίς καμία θωράκιση. Είναι εντυπωσιακό ότι η θωρακισμένη έκδοση πλησίαζε σε βάρος τους 4 τόνους, αλλά και η «κανονική» εκδοχή έφτανε τα 2.700 κιλά.

 Κινητήρας : 5.195 cm³ βενζίνης, 6-κύλινδρος σε σειρά (I6) και 4-χρονος, ισχύος 88 kW (120 PS) στις 3.500 στροφές το λεπτό.
 Καθαρό βάρος : 2.700 κιλά (VOS-L), 3.780 - 3.900 κιλά (VOS θωρακισμένο).
 Μέγιστη ταχύτητα : 115 km/h (VOS), 130 km/h (VOS-L).
 Κατανάλωση : 30 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα.
 Όγκος δεξαμενής καυσίμου : 150 λίτρα.

Πηγές 
 Bernard Vermeylen, Voitures des pays de l'Est, Boulogne-Billancourt, ETAI, 2008, 239 p. (ISBN 9782726888087) (OCLC 470767381).
 KRÁLÍK, Jan: Utajené projekty Škoda; GRADA Publishing 2007, ISBN 978-80-247-2416-4.
 CEDRYCH, Mario René & NACHTMANN, Lukáš: ŠKODA – auta známá i neznámá; GRADA Publishing 2003, ISBN 80-247-9052-1.
 Škoda VOS: Pro bolševiky od Prahy po Peking.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Seite des Škoda VOS im Škoda Auto Muzeum 2003
 Φωτογραφία του Škoda VOS

VOS
Αυτοκίνητα πολυτελείας
Τσεχικά αυτοκίνητα
Ιάσων (Γκυστάβ Μορώ)

Ο Ιάσων (γαλλ. Jason et Médée)  είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Γκυστάβ Μορώ. Φιλοξενείται στο Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι.

Περιγραφή
Ο πίνακας έχει ως θέμα τον μύθο του χρυσόμαλλου δέρατος. Εικονίζει τον Ιάσονα μαζί με την μάγισσα Μήδεια, που με την βοήθειά της κατάφερε να σκοτώσει τον δράκο που φύλαγε το χρυσόμαλλο δέρας και να το αποκτήσει.

Πηγές
 

Έργα ζωγραφικής του Γκυστάβ Μορώ
Μάουνα Λόα

Το Μάουνα Λόα είναι ένα από τα πέντε ηφαίστεια που αποτελούν το νησί Χαβάης στην αμερικανική πολιτεία Χαβάη στον Ειρηνικό Ωκεανό και ίσως το μεγαλύτερο στη Γη από την άποψη όγκου και της περιοχής που καλύπτει. Είναι ένα ενεργό ασπιδοηφαίστειο, με όγκο που εκτιμάται σε περίπου 75.000 χλμ.³, αν και η κορυφή του είναι 39 μ. χαμηλότερα από εκείνη του γείτονά του, του Μάουνα Κέα. Το όνομα Μάουνα Λόα σημαίνει στη Χαβαϊκή γλώσσα «Μακρύ Βουνό». Εκρήξεις λάβας από το Μάουνα Λόα είναι φτωχές σε διοξείδιο του πυριτίου και πολύ ρευστές. Οι εκρήξεις τείνουν να είναι μη-εκρηκτικές και το ηφαίστειο έχει σχετικά ήπιες πλαγιές.

Το Μάουνα Λόα είναι πιθανώς ενεργό για τουλάχιστον 700.000 χρόνια και μπορεί να έχει ανέλθει πάνω από τη στάθμη της θάλασσας περίπου πριν από 400.000 χρόνια. Τα αρχαιότερα γνωστά πετρώματα δεν είναι μεγαλύτερα από 200.000 ετών. Το μάγμα του ηφαιστείου προέρχεται από το θερμό σημείο της Χαβάης, που είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία της αλυσίδας νησιών της Χαβάης για δεκάδες εκατομμύρια χρόνια. Η αργή μετακίνηση της τεκτονικής πλάκας του Ειρηνικού θα απομακρύνει τελικά το Μάουνα Λόα από το θερμό σημείο σε 500.000 έως ένα εκατομμύριο χρόνια από τώρα, χρονικό σημείο από το οποίο το ηφαίστειο θα γίνει σβηστό.

Η πιο πρόσφατη έκρηξη του Μάουνα Λόα συνέβη από τις 24 Μαρτίου 1984 μέχρι την 15η Απριλίου 1984. Δεν υπάρχουν πρόσφατες εκρήξεις του ηφαιστείου που να προκάλεσαν θανάτους, αλλά οι εκρήξεις το 1926 και το 1950 κατέστρεψαν χωριά και το Χίλο, η μεγαλύτερη πόλη του νησιού έχει κτιστεί εν μέρει στην λάβα από εκρήξεις στα τα τέλη του 19ου αιώνα. Εν όψει των κινδύνων που εγκυμονεί για τα πληθυσμιακά κέντρα, το Μάουνα Λόα είναι μέρος του προγράμματος Ηφαίστεια της Δεκαετίας, το οποίο ενθαρρύνει τις μελέτες για τα πιο επικίνδυνα ηφαίστεια. Το Μάουνα Λόα παρακολουθείται εντατικά από το Παρατηρητήριο Ηφαιστείων της Χαβάης από το 1912.

Στο Μάουνα Λόα έχουν κατασκευαστεί το παρατηρητήριο του Μάουνα Λόα, το οποίο μελετά την ατμόσφαιρα, και το Ηλιακό Παρατηρήτηριο του Μάουνα Λόα, το οποίο παρατηρεί τον Ήλιο. Στα παρατηρητήρια αυτά οι συνθήκες διαβίωσης δεν είναι απλές καθώς το μέρος είναι ιδιαίτερα απομακρυσμένο και η τροφοδοσία φαγητού και άλλων αγαθών δεν είναι εύκολη και δεδομένη. Και τα δύο παρατηρητήρια βρίσκονται κοντά στην κορυφή του ηφαιστείου. 

Το Εθνικό Πάρκο ηφαιστείων της Χαβάης περιλαμβάνει τη κορυφή και τη νοτιοανατολική πλευρά του ηφαιστείου, και συμπεριλαμβάνει ένα ξεχωριστό ηφαίστειο, το Κιλαουέα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Χαβάη
Ηφαίστεια της Ωκεανίας
Ηφαίστεια των ΗΠΑ
Διαθήκαι των ΙΒ' Πατριαρχών

Το Διαθήκες των ΙΒ΄ Πατριαρχών είναι ένα απόκρυφο βιβλίο ιουδαϊκού προσανατολισμού γραμμένο περί το 200 μ.Χ. Πιστεύεται ότι είναι ένα ψευδεπίγραφο που περιλαμβάνει τις διαθήκες των δώδεκα γιων του Ιακώβ. Είναι μέρος της Βίβλου των Ορθόδοξων Αρμενίων του 1666, γραμμένη απο τον Όσκαν του Γερεβάν. Στο Κουμράν (, ) βρέθηκαν αποσπάσματα παρόμοιων γραπτών, αλλά οι απόψεις χωρίζονται ως προς το αν αυτά είναι τα ίδια κείμενα. Θεωρείται γενικά αποκαλυπτική λογοτεχνία.

Χειρόγραφη παράδοση
Σώζεται στα ελληνικά σε δύο παραλλαγές και στη σλαβονική και την αρμενική γλώσσα.

Περιεχόμενο
Περιλαμβάνει τις διαθήκες δηλαδή τις τελευταίες επιθυμίες και νουθεσίες των δώδεκα γιων του Ιακώβ προς τους απογόνους τους. Κάθε διαθήκη διακρίνεται σε τρία μέρη: 

 διήγηση της ζωής του κάθε πατριάρχη
 ηθικές νουθεσίες
 προφητείες σχετικά με το μέλλον της φυλής καθενός απογόνου των πατριαρχών.

Συγγραφέας
Πιθανώς να είναι Χριστιανός της περιόδου γύρω στα 200 μ.Χ. καθώς φαίνεται από τα χριστιανικά στοιχεία που είναι εμφανή στο κείμενο.

Πηγές έμπνευσης
Προηγούμενο ανάλογο είναι οι ευλογίες του Ιακώβ στην Γένεση.

Παραπομπές
Απόκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης
Αδριατικό ζήτημα

Με την ονομασία Αδριατικό ζήτημα φέρεται στη νεότερη ιστορία της Ευρώπης η μεγάλη διαμάχη που δημιουργήθηκε από τον ανταγωνισμό αρχικά μεταξύ Ιταλίας και Αυστροουγγαρίας και αργότερα μεταξύ της πρώτης και της Γιουγκοσλαβίας που αφορούσε την κυριαρχία του θαλάσσιου χώρου της Αδριατικής, εξ ου και η ονομασία του, καθώς και των ακτών της Δαλματίας. Η ιστορία του ζητήματος αυτού ανάγεται από το 1878 όταν την Βοσνία και Ερζεγοβίνη προσάρτησε η Αυστροουγγαρία, οπότε και ανέκυψε αυτό. Έληξε δε μετά τον Β' Π.Π. το 1954 με τη σχετική συμφωνία που συνομολόγησαν η Ιταλία και η Γιουγκοσλαβία.

Σημειώνεται ότι κατά τον μεσοπόλεμο το ζήτημα είχε σχετικά ατονίσει, επί Μουσολίνι όμως έλαβε εκρηκτική διάσταση η οποία και τελικά λόγω της τελικής έκβασης του πολέμου το θέμα έληξε με γενική υποχώρηση της ηττημένης Ιταλίας.

Διεθνές Δίκαιο
Ιστορία της Αυστρίας
Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας
Ιστορία της Ιταλίας
Ιστορία της Κροατίας
Ιστορία της Αλβανίας
Ανατολικό Ζήτημα
Αυστροουγγαρία
Αδριατική Θάλασσα
Δευκαλίων Ρεδιάδης

Ο Δευκαλίων Ρεδιάδης (2 Φεβρουαρίου 1882- 1955) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στη Σύρο και σπούδασε νομικά. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος και ασχολήθηκε ενεργά με τον αθλητισμό (αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 στη σκοποβολή) αναλαμβάνοντας αρκετές διοικητικές θέσεις. Την περίοδο 1924 - 1955 διετέλεσε πρόεδρος του Πειραϊκού Συνδέσμου, γενικός γραμματέας του Ομίλου Κυνηγών Πειραιά καθώς και μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων (Ε.Ο.Α.). Το 1936 διορίστηκε υφυπουργός οικονομικών και εν συνεχεία υπουργός εμπορικής ναυτιλίας μέχρι τον Δεκέμβριο του 1938 οπότε και παραιτήθηκε.

Ήταν παντρεμένος με τη Μαρή Στάη και είχε αποκτήσει τρία παιδιά, τον Γεώργιο, πρόεδρο του ΣΕΓΑΣ & δικηγόρο, τον Δημήτριο , επίσης δικηγόρο και πολιτικό και την Ασπασία σύζυγο του Κωνσταντίνου Κάτρη.

Απεβίωσε στις 5 Φεβρουαρίου 1955.

Πηγές 

Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας
Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών
Έλληνες δικηγόροι
Σπυρίδων Σημίτης

Ο Σπυρίδων Σημίτης (1860 - 1914) ήταν Έλληνας νομικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ το 1881. Το 1890 εξελέγη υφηγητής εμπορικού δικαίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1898. Υπήρξε μέλος του πρώτου διοικητικού συμβουλίου του δικηγορικού συλλόγου Αθηνών. Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο μεταξύ των οποίων Εμπορικόν Δίκαιον. Περί Συναλλαγματικής (1899 - 1900) κ.α.

Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει τρία παιδιά, μεταξύ των οποίων τον Γεώργιο Σημίτη. Εγγονός του είναι ο Κώστας Σημίτης.

Πηγές 

Καθηγητές νομικής Αθηνών
Έλληνες δικηγόροι
Γεώργιος Σημίτης

Ο Γεώργιος Σημίτης (1899 - 1978) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στον Πειραιά και ήταν γιος του Σπυρίδωνος Σημίτη. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ το 1928 με επιβλέποντα καθηγητή τον Θρασύβουλου Πετιμεζά. Το 1936 εξελέγη υφηγητής εμπορικού δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1940. Την περίοδο 1940 - 1946 διετέλεσε καθηγητής του εμπορικού δικαίου στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ). Έλαβε μέρος στην κυβέρνηση του Βουνού ως αντιπρόσωπος του Πειραιά στην εθνοσυνέλευση στους Κορυσχάδες και γενικός διοικητής της Ρούμελης. Επίσης διετέλεσε πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Πειραιώς (1932 - 1941), νομικός σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας και του εμπορικού επιμελητηρίου Πειραιώς. Υπήρξε προσωπικός φίλος του πρίγκιπα Νικολάου και είχε πλούσιο συγγραφικό έργο.

Ο Γεώργιος Σημίτης απεβίωσε το 1978 και κηδεύτηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1978 από τον ιερό ναό Αγίας Τριάδος του Πειραιά.

Ήταν παντρεμένος με την Φανή Χριστοπούλου, κόρη του Κωνσταντίνου Χριστόπουλου, και είχε αποκτήσει δύο γιούς, τον Σπύρο, νομικό, και τον Κώστα, πρωθυπουργό της Ελλάδας.

Πηγές 

Έλληνες Αντιστασιακοί
Έλληνες δικηγόροι
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Καθηγητές νομικής Αθηνών
Αφροδισιάδα

Η Αφροδισιάδα ήταν μικρή πόλη στην Καρία της Μικράς Ασίας κτισμένη στην περιοχή του Αφροδισίου ακρωτηρίου και υπαγόταν στην Κνίδο. Ήταν γνωστή για τα μάρμαρά της και τη Σχολή της γλυπτικής. Βρίσκεται κοντά στο σύγχρονο χωριό της Τουρκίας Geyre στη νοτιοδυτική ακτή της Μικράς Ασίας, 230 χλμ. νοτιοανατολικά της Σμύρνης και απέχει 100 χλμ. από την ακτή. Πήρε τον όνομά της από τον ναό που είχε αφιερωμένο στην θεά Αφροδίτη και στην περίοδο της Ύστερης Αρχαιότητας μετονομάσθηκε σε Σταυρούπολη.
Πριν από την Ελληνική περίοδο ονομαζόταν Λελέγων πόλις, επίσης ως Νινόη και Μεγάλη πόλις.
Στη βυζαντινή εποχή ονομαζόταν Καρία. Η Αφροδισιάδα κατακτήθηκε από τους Σελτζούκους Τούρκους μετά το 1261. Τον 17ο αιώνα χτίσθηκε μια μικρή πόλη ονόματι Γκέιρα-παραφθορά της λέξεως Καρία.

Αξιοθέατα 
Στην Αφροδισιάδα υπάρχουν σπουδαία κτίσματα μεταξύ των οποίων το αρχαίο θέατρο (1ος αιώνας π.Χ.), το αρχαίο στάδιο (μεταξύ του 1ου και 2ου αιώνα π.Χ.), το βουλευτήριο (τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ. ή  αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ.), το σιντριβάνι του Απόλλωνα, το ωδείο, ο ναός της θεάς Αφροδίτης (1ος αιώνας π.Χ.), το τετράπυλο (2ος αιώνας μ.Χ.), το Σεβαστείον (1ος αιώνας μ.Χ.). Το Σεβαστείο ήταν ένα συγκρότημα κτηρίων, που ήταν αφιερωμένο στην Αφροδίτη, τον Αύγουστο (Σεβαστό) και την οικογένεια των Ιουλίων-Κλαυδίων. Τον 7ο αιώνα μ.Χ. η πόλη καταστράφηκε από μεγάλο σεισμό και από τότε παράκμασε. Ο ναός της θεάς Αφροδίτης μετατράπηκε σε παλαιοχριστιανική βασιλική πιθανώς τον 5ο αιώνα μ.Χ. Στην Αφροδισιάδα έχουν βρεθεί 12000 περίπου επιγραφές και περισσότερες από 2000 βραχογραφίες, που χρονολογούνται μεταξύ των ετών 350 και 500 μ.Χ.

Εκκλησιαστική Ιστορία
Μεταξύ των είκοσι επισκόπων αναφέρονται:
 Αμμώνιος, στην  πρώτη σύνοδο της Νίκαιας, 325
 Ευμένης, στην πρώτη σύνοδο της Κωνσταντινούπολη, 381
 Κύρος, στην σύνοδο της Εφέσου, 431
 Κριτόναος, στη σύνοδο της Χαλκηδόνας, 451
 Σεβεριανός, στη δεύτερη σύνοδο της Κωνσταντινούπολης, 553

Παραπομπές

Πηγές
Χρήστος Λάζος, «Αφροδισιάς. Η πολιτεία που βγήκε από τον λήθαργο των αιώνων»,  Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.55(Ιανουάριος 1973), σελ.32-45

Δείτε επίσης
 Ξενοκράτης (ιατρός)
 Αλέξανδρος ο Αφροδισιεύς
Κατάλογος αρχαίων θεάτρων

Εικόνες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εικονικές περιηγήσεις στην Αφροδισιάδα
 370 εικόνες και το μουσείο της

 Μνημεία της Αφροδισιάδας
 Ιστορία της Αφροδισιάδας
Περπατώντας στα τείχη της αρχαίας Αφροδισιάδας  Διαδικτυακή-εκπαιδευτική έκθεση του συγγραφέα Κωνσταντίνου Θώδη.
Αφροδισιάς  άρθρο στη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια του Μείζονος Ελληνισμού.

Αρχαίες πόλεις της Καρίας
Επαρχία Αϊδινίου
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τουρκία
Ανατόλιος Λαοδικείας

Ο Ανατόλιος ήταν Αλεξανδρινός φιλόσοφος, θεολόγος και χριστιανός επίσκοπος Λαοδικείας που έζησε τον 3ο αιώνα.

Βίος 
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια άγνωστο πότε. Είχε λάβει φροντισμένη εκπαίδευση, η οποία κάλυπτε την φιλοσοφία, τη ρητορική, την αριθμητική,τη γεωμετρία, την αστρονομία, τη φυσική. Θα συστήσει φιλοσοφική σχολή διδάσκοντας αριστοτελική φιλοσοφία. Δεν αποκλείεται να δίδασκε και θεολογικά μαθήματα. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Βρουχείου, προστίου της Αλεξάνδρειας από τους Ρωμαίους, θα λάβει ενεργό δράση υπέρ των αμάχων πολιορκημένων. Θα μεταναστεύσει στην Παλαιστίνη όπου ο ηλικιωμένος Θεότεκνος Καισαρείας θα τον χειροτονήσει βοηθό επίσκοπο με την προοπτική να τον διαδεχθεί στον επισκοπικό θρόνο. Όμως εκείνος μεταβαίνοντας στην Αντιόχεια με σκοπό να συμμετάσχει σε σύνοδο που θα έκρινε τις απόψεις του Παύλου Σαμοσατέα,΄ πέρασε από τη Λαοδίκεια την περιόδο που είχε μείνει κενή η επισκοπική έδρα της πόλεως, μετά το θάνατο του επισκόπου Ευσέβιου, και τοποθετήθηκε επίσκοπος από τους Χριστιανούς της πόλης. Είναι άγνωστο το πότε πέθανε. Ο χρόνος ακμής του πρέπει να τοποθετηθεί μεταξύ 250-275

Συγγραφικό έργο 
Ο Ευσέβιος μας πληροφορεί πως ο Ανατόλιος ήταν πολυγραφότατος, αλλά μνημονεύει δύο από τα έργα του.
Έτσι αναφέρει τα: Περί Πάσχα, στο οποίο εισάγει τον δεκαεννεαετή πασχάλιο κύκλο. Ο εορτασμός του Πάσχα καθορίζεται την Κυριακή μετά την εαρινή ισημερία, Περί δεκάδος και των εντός αυτής αριθμών, το οποίο διασώζεται στην ελληνική και τη λατινική και ίσως να είναι μέρος ενός ευρύτερου έργου του, με τον τίτλο Αριθμητικών εισαγωγών. Επίσης αναφέρει διάφορα θεολογικά μελετήματα.

Πηγές 
 Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Β. εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.914-915

Επίσκοποι του 3ου αιώνα
Επίσκοποι Λαοδικείας
Βυζαντινοί λόγιοι
Κώστας Διαμαντόπουλος (διεθνής ποδοσφαιριστής)

Ο Κώστας Διαμαντόπουλος (γεν. Πειραιάς, 1938) είναι παλαίμαχος Έλληνας αμυντικός διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνίσθηκε στις ομάδες του Α.Ο. Αιγάλεω και του Ολυμπιακού.

Βιογραφία
Πρώτη ομάδα του ήταν η Αθλητική Ένωση Ιεράπολης, στην οποία αγωνίσθηκε μέχρι το καλοκαίρι του 1960, οπότε μεταγράφηκε στον Αιγάλεω Α.Ο., με τον οποίο κατέκτησε την άνοδο στην Α΄Εθνική κατηγορία (1961).

Την τριετία 1962-1964 έπαιξε με το Αιγάλεω στη μεγάλη κατηγορία, συμπληρώνοντας 71 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και 1 τέρμα, ενώ κλήθηκε στην Εθνική Ομάδα των ανδρών και αγωνίσθηκε ως ακραίος μπακ στο φιλικό ματς Πολωνία-Ελλάδα (4-0), στις 22 Μαΐου του 1963.

Μετά τον υποβιβασμό του Αιγάλεω, υπέγραψε στον Ολυμπιακό, όπου έπαιξε για 2 ακόμη περιόδους (21 συμμετοχές).

Τερμάτισε πρόωρα την καριέρα του, λόγω ενός τραυματισμού το 1967, αγωνιζόμενος με την ομάδα του Ιωνικού.

Υπήρξε προπονητής, μεταξύ άλλων συλλόγων, του Ολυμπιακού Λιοσίων (1974), της Λαμίας, την περίοδο 1982-83 στη Γ΄ Εθνική, του Πανναυπλιακού (1985-86) κ.α..

Πηγές 

"50 Χρόνια Αιγάλεω"-Νίκος Δημ. Νικολαΐδης (1998)
Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς"
Ανδρέας Μπόμης, "Τρίτομο Αλμανάκ" (1991)

Παραπομπές

Διαμαντοπουλος Κωστας (διεθνης ποδοσφαιριστης)
Διαμαντοπουλος Κωστας (διεθνης ποδοσφαιριστης)
Διαμαντοπουλος Κωστας (διεθνης ποδοσφαιριστης)
Διαμαντοπουλος Κωστας (διεθνης ποδοσφαιριστης)
Διαμαντοπουλος Κωστας (διεθνης ποδοσφαιριστης)
Διαμαντοπουλος Κωστας (διεθνης ποδοσφαιριστης)
Διαμαντοπουλος Κωστας (διεθνης ποδοσφαιριστης)
Διαμαντοπουλος Κωστας (διεθνης ποδοσφαιριστης)
’O sole mio

To ’Ο sole mio (ναπολ. «Ο ήλιος μου») είναι ιταλικό ναπολιτάνικο τραγούδι, από τα γνωστότερα παγκοσμίως. Γράφτηκε το 1898 από τον Ναπολιτάνο μουσικοσυνθέτη Εντουάρντο ντι Κάπουα.

Ιστορικό της σύνθεσης
Λέγεται ότι ο ντι Κάπουα κατά την διάρκεια μιας περιοδείας του στην Ρωσία, άκουσε κάποιον πλανόδιο Πέρση που πουλούσε χαλιά να τραγουδά. Εκείνη τη στιγμή ο βαρύς ουρανός άνοιξε και έλαμψε ο ήλιος μέσα από τα μαύρα σύννεφα. Ο ντι Κάπουα συνδύασε την μελωδία με ένα ποίημα του Ναπολιτάνου στιχουργού Τζιοβάννι Καπούρρο και έτσι δημιουργήθηκε το τραγούδι. Από τότε όλοι το θεωρούν δημοτικό τραγούδι της Νάπολης.

Πηγές 
 Paquito del Bosco: ’Ο sole mio. Storia della canzone più famosa del mondo. Donzelli, Roma 2006, 144 S., 16 farbige Abb., ISBN 88-6036-064-1 Deutsche Übersetzung:  'Ο sole mio. Die Geschichte des berühmtesten Lieds der Welt. Aus dem Italienischen von Dieter Richter. Mit einem Nachwort von Hans Werner Henze. Wagenbach Verlag, Berlin 2008, 144 S., ISBN 978-3-8031-1249-1, Inhaltsverzeichnis, Besprechungen:

Παραπομπές 

Ιταλικά τραγούδια
Τραγούδια του 1898
Σαρλ Ολιέ ντε Νουαντέλ

Ο Σαρλ Μαρί Φρανσουά Ολιέ, Μαρκήσιος του Νοϊντέ (γαλλ. Charles-Marie-François Olier, marquis de Nointel, 1635—1685), υπηρέτησε ως πρόξενος της Βουλής του Παρισιού στην Τουρκία από το 1670 - 1679.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1635 και η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από το Πικαρντί. Πατέρας του ήταν ο Εντουάρ Ολιέ (Édouard Olier), αυτοκρατορικός γραμματέας και βουλευτής. Μητέρα του ήταν η Κατρίν Μαλλόν. Αρχικά έγινε βουλευτής στο Παρίσι και γνωρίστηκε με την αριστοκρατία. Λόγω των ευγενικών του τρόπων αναδείχτηκε και του ανατέθηκαν ανώτερα αξιώματα. 

Γάλλοι διπλωμάτες
Μαρκήσιοι της Γαλλίας
Θάλαμος αερίων

Ο θάλαμος αερίων είναι εγκατάσταση που χρησιμοποιεί δηλητηριώδη αέρια για τη θανάτωση ζώων και ανθρώπων. Τα αέρια διαχέονται μέσα από πολλούς σωλήνες. Το πιο κοινό αέριο που χρησιμοποιείται είναι το υδροκυάνιο, ενώ παλαιότερα έχουν χρησιμοποιειθεί και αέρια όπως το διοξείδειο και μονοξείδιο του άνθρακα. Χρησιμοποιούνταν κυρίως στις Η.Π.Α., ως μέσω επιβολής της θανατικής ποινής και στην Ναζιστική Γερμανία. Οι Ες Ες το χρησιμοποιούσαν κυρίως για μαζικές εκτελέσεις Εβραίων και γενικώς αιχμαλώτων πολέμου στο Ολοκαύτωμα. Κατά μία άποψη, ο πρωτόγονος πρόδρομος των θαλάμων αερίων της Γερμανίας ήταν η χρήση καπνού για την πρόκληση ασφυξίας Αρμενίων που είχαν καταφύγει σε σπήλαια, στη διάρκεια της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

Παραπομπές

Μέθοδοι εκτέλεσης
Ολοκαύτωμα
Τοξικολογία
Θ
Υποδομή του Ολοκαυτώματος
Εξοπλισμός εκτέλεσης
Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Σαντινίστας

Το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Σαντινίστας (ισπ. Frente Sandinista de Liberación Nacional, FSLN) είναι ένα σοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα της Νικαράγουας. Τα μέλη του είναι περισσότερο γνωστά ως Σαντινίστας. Πήρε το όνομά του από τον Αουγούστο Σέσαρ Σαντίνο που ηγήθηκε της Νικαραγουανής επανάστασης έναντι της Αμερικανικής κατοχής κατά τη δεκαετία του 1930. 

Οι Σαντινίστας ανέτρεψαν τον δικτάτορα της χώρας Αναστάσιο Σομόσα Ντεμπάιλε το 1979 και εγκαθίδρυσαν μια επαναστατική κυβέρνηση. Μετά την ανάληψη της κυβέρνησης, οι Σαντινίστας κυβέρνησαν την Νικαράγουα από το 1979 έως το 1990, στα πλαίσια μιας Δικτατορίας Εθνικής Ανασυγκρότησης. Μετά την παραίτηση ορισμένων κεντρώων μελών, οι Σαντινίστας κέρδισαν την απόλυτη εξουσία τον Μάρτιο του 1981. Εισήγαν μία πολιτική πλήρους αλφαβητισμού των κατοίκων της χώρας, βελτίωση του συστήματος υγείας και προήγαν την ισότητα των δύο φύλων. Το 1981 δημιουργήθηκαν οργανώσεις που αντιτίθενταν στους Σαντινίστας, οι λεγόμενοι κόντρας, που στηρίζονταν από τη CIA. Οι εκλογές του 1984, στις οποίες κέρδισαν οι Σαντινίστας και περιγράφηκαν από ξένους παρατηρητές ως δίκαιες και ελεύθερες, αμφισβητήθηκαν από τους κόντρας και συνέχισαν τις βίαιες επιθέσεις τους έναντι του κράτους και των πολιτών μέχρι το 1989. Οι Σαντινίστας έχασαν τις εκλογές του 1990 από τη Βιολέτα Τσαμόρρο της Εθνικής Ένωσης Αντιπολίτευσης, διατηρώντας, ωστόσο, την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. 

Οι Σαντινίστας αποτελούν ένα από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, μαζί με το Συνταγματικό Φιλελεύθερο Κόμμα, ενώ είναι αυτή τη στιγμή το κυβερνών κόμμα της χώρας από το 2006, όταν ο Ντανιέλ Ορτέγα εξελέγη πρόεδρος της χώρας.

Υποσημειώσεις

Πολιτικά κόμματα της Νικαράγουας
Σοσιαλιστικά κόμματα
Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα
Νίκος Βορριάς

Ο Νίκος Βορριάς (γεν. Ιτέα Φωκίδας, 24 Ιουλίου 1974) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, πρωταθλητής Β΄Εθνικής και κυπελλούχος ερασιτεχνών Ελλάδας, που αγωνίζονταν στη θέση του σέντερ-φορ.

Αγωνίσθηκε για 5 συνεχόμενες χρονιές στη Χαλκηδόνα, με την οποία ανέβηκε τρεις κατηγορίες, φτάνοντας από τη Δ΄Εθνική (1998-99) στην Α΄Εθνική (2003).

Η πορεία του
Ξεκίνησε τον αθλητισμό από τον Αστέρα Ιτέας, με τον οποίο έλαβε μέρος σε δυο διοργανώσεις Δ΄Εθνικής (1995-96 και 1997-98), αναδεικνυόμενος σε κορυφαίο σκόρερ της ομάδας του. Μάλιστα το 1998 σημείωσε 17 τέρματα στο πρωτάθλημα.

Οι εμφανίσεις του κίνησαν το ενδιαφέρον της Χαλκηδόνας, όπου υπέγραψε το καλοκαίρι του 1998 και της οποίας αποτέλεσε βασικό στέλεχος για την επόμενη πενταετία. Το 1999 αναδείχθηκε πρωταθλητής Δ΄Εθνικής και δυο χρόνια αργότερα ([2001) ήταν δευτεραθλητής στη Γ΄Εθνική, κερδίζοντας την άνοδο στη Β΄Εθνική. Το 2003 ήταν πρωταθλητής στη Β΄Εθνική.

Το καλοκαίρι του 2003 ο Βορριάς μεταγράφηκε στον ΠΑΟ Ρουφ, σύλλογο Δ΄Εθνικής, και τον Ιανουάριο του 2004 συνέχισε για 6 μήνες στην Α.Ε. Κρανιδίου που επίσης μετείχε στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα. Ακολούθησαν ο Ηρακλής Ψαχνών (2004-2005, Δ΄Εθνικής) και ξανά ο Αστέρας Ιτέας (2005-2006), όπου και ολοκλήρωσε την αγωνιστική του σταδιοδρομία.

Το 1999 ήταν Κυπελλούχος Ελλάδας Ερασιτεχνών, με τη Χαλκηδόνα.

Πηγές 

Το ηλεκτρονικό αρχείο της "Αθλητικής Ηχούς"

Παραπομπές

Βορριας Νικος
Βορριας Νικος
Βορριας Νικος