joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τάκης Τσουκαλάς

Ο Παναγιώτης (Τάκης) Τσουκαλάς (Σπάτα Αττικής, 22 Μαρτίου 1958) είναι Έλληνας παρουσιαστής οπαδικών τηλεοπτικών εκπομπών.

Βιογραφικά
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Σπάτα και στη συνέχεια μετακόμισε στα Καμίνια του Πειραιά, όπου ζει μέχρι και σήμερα.

Είναι οργανωμένος οπαδός του Ολυμπιακού. Η εκπομπή με τίτλο «Άντε γεια» που παρουσιάζει, έχει ως κύριο θέμα τον σχολιασμό για διάφορα αθλήματα στα οποία αγωνίζεται ο Ολυμπιακός, με έμφαση στο ποδόσφαιρο. Αρχικά η εκπομπή έκανε πρεμιέρα το 1999 με την ονομασία «Θύρα 7». Συμπαρουσιαστής του είναι ο Άκης Βαρδαλάκης, επίσης οργανωμένος οπαδός του Ολυμπιακού.

Μετά από εκπομπή του στην τηλεόραση στις 16 Ιουνίου 2015 δέχθηκε επίθεση από αγνώστους με σιδερογροθιές έξω από το σπίτι του στα Καμίνια. Αντίστοιχα τον Απρίλιο του 2017 δέχθηκε επίθεση με σφυρί από 36χρονο με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο.

Κριτική και δικαστικές διαμάχες
Τον Νοέμβριο του 2018 σχολίασε με εκφράσεις που χαρακτηρίστηκαν ρατσιστικές από τα Ελληνικά και ξένα ΜΜΕ μέσω της εκπομπής του κατά του Θανάση Αντετοκούνμπο τον οποίο αποκάλεσε μεταξύ άλλων «πίθηκο». Στο παρελθόν είχε χρησιμοποιήσει ξανά απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς κατά του παίκτη. Οι δηλώσεις προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από το ΕΣΡ. Επίσης, κατατέθηκε μήνυση από τον Παναγιώτη Δημητρά, εκ μέρους του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι, στο πλαίσιο του ελέγχου ρατσιστικών εγκλημάτων.

Οι δηλώσεις προκάλεσαν και την αντίδραση του αδερφού του Γιάννη Αντετοκούνμπο, που δημοσίευσε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά του ρατσισμού με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό. Αντίστοιχα έπραξε και ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας που φόρεσε τη φανέλα του Θανάση Αντετοκούνμπο, ως συμπαράσταση στον καλαθοσφαιριστή. Ο Τσουκαλάς του απάντησε φορώντας μια μπλούζα με τους νεκρούς στο Μάτι Αττικής ενώ ζήτησε συγγνώμη από την οικογένεια Αντετοκούνμπο.

Λόγω του συγκεκριμένου γεγονότος, η εκπομπή του κόπηκε από το New Epsilon TV στο οποίο μεταδιδόταν. Παλιότερα, είχε αναφερθεί επίσης με σχόλια ρατσιστικά στον πρώην ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού, Εμμάνουελ Ολισαντέμπε, όταν τον αποκάλεσε «αραπάκο».

Τον Οκτώβριο του 2019 και ύστερα από επεισόδια που προκάλεσαν χούλιγκαν του Ολυμπιακού στου Ρέντη κατά τη διάρκεια αγώνα της ομάδας των Νέων, σχηματίστηκε ποινική δικογραφία εις βάρος του παρουσιαστή για υποκίνηση βίας.

Στις 27 Απριλίου 2022, σε εκπομπή του μετά από τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από τον ΠΑΟΚ στο Κύπελλο Ελλάδας, καταφάνθηκε εναντίον των οπαδών του ΠΑΟΚ, αποκαλώντας τους «Βούλγαρους, Σκοπιανούς, Τούρκους, γύφτους και προδότες». Αποτέλεσμα των συκοφαντικών και ρατσιστικών δηλώσεών του, ήταν η ομάδα του ΠΑΟΚ να υποβάλει μήνυση εναντίον του Τσουκαλά, με την αιτιολογία ότι οι δηλώσεις του ενθαρρύνουν την τέλεση οπαδικής βίας.

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες τηλεπαρουσιαστές
Εθνική Ενότητα

Η Εθνική Ενότητα ήταν ελληνικό πολιτικό βραχύβιο κόμμα, το οποίο ιδρύθηκε από τον πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ., Γιώργο Καρατζαφέρη, και τον Τάκη Μπαλτάκο με ιδεολογία την δεξιά πολιτική.

Ιστορικό
Η ίδρυση του κόμματος προαναγγέλθηκε στις 21 Μαρτίου του 2016, στην συγκέντρωση του ΛΑ.Ο.Σ. στο Συνεδριακό Κέντρο Ιωάννης Βελλίδης της Θεσσαλονίκης. Οι φήμες επιβεβαιώθηκαν από τον ίδιο τον Γιώργο Καρατζαφέρη την επόμενη μέρα. Από τότε ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την συγκρότηση του νέου κόμματος.

Η Εθνική Ενότητα ιδρύθηκε τελικώς την Παρασκευή 8 Απριλίου 2016. Η Εθνική Ενότητα αποτελεί συνασπισμό κομμάτων, που δεν θα αναστείλουν την λειτουργία τους, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο των συνιστωσών. Αυτή η απόφαση, είχε ανακοινωθεί από τους ιδρυτές του κόμματος, χαρακτηρίζοντας το «ΣΥΡΙΖΑ της Δεξιάς».

Στην Εθνική Ενότητα εντάχθηκε η πρώην βουλευτής Θεσσαλονίκης, Σταυρούλα Ξουλίδου, προερχόμενη από τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Λίγους μήνες αργότερα, το εγχείρημα ατόνησε και απέτυχε.

Ιδεολογία
Σύμφωνα με τους ιδρυτές του, το νέο κόμμα θα κινείται στον χώρο της «σκληρής πατριωτικής και αντιμνημονιακής δεξιάς, και του ευρωσκεπτικισμού» και ότι θα είναι «συνέχεια της ΕΡΕ και της ΝΔ, του Καραμανλή και του Αβέρωφ». Το καταστατικό του κόμματος έχει βασιστεί στον «Θούριο» του Ρήγα Φεραίου και είναι μια σειρά επτά ερωτημάτων που σχετίζονται με την τρέχουσα επικαιρότητα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Συντηρητικά κόμματα
Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Γαελική Αθλητική Ομοσπονδία

Η Γαελική Αθλητική Ομοσπονδία (αγγλικά: Gaelic Athletic Association, GAA, ιρλανδικά: Cumann Lúthchleas Gael, , CLG) είναι ιρλανδική και διεθνής ερασιτεχνική αθλητική και πολιτιστική οργάνωση, με στόχο κυρίως στην προώθηση των γαελικών παιχνιδιών, τα οποία περιλαμβάνουν τα παραδοσιακά ιρλανδικά αθλήματα τα οποία είναι χέρλινγκ, kαμόγκι, γαελικό ποδόσφαιρο, χάντμπολ και ράουντερς. Η GAA προωθεί επίσης την ιρλανδική μουσική, το χορό και την ιρλανδική γλώσσα.

Γαελικό ποδόσφαιρο και χέρλινγκ είναι οι πιο δημοφιλείς δραστηριότητες που προωθούνται από την οργάνωση, όπως και τα πιο δημοφιλή αθλήματα στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας όσον αφορά την προσέλευση. Το γαελικό ποδόσφαιρο είναι επίσης το μεγαλύτερο σε συμμετοχές άθλημα στη Βόρεια Ιρλανδία. Οι διοργανώσεις, οι δραστηριότητες και οι δομές οργάνωσης της GAA εκτείνονται σε όλη την Ιρλανδία, χωρίς να γίνεται αναφορά στα σύνορα από το 1921. Το γαελικό ποδόσφαιρο γυναικών και το καμόγκι εποπτεύονται από τη Γαελική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Γυναικών και την Ομοσπονδία Καμόγκι της Ιρλανδίας αντίστοιχα. Η Γαελική Αθλητική Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης είναι υπεύθυνη για το άθλημα τς γαελικής χειροσφαίρισης, ενώ το άθλημα ράουντερς εποπτεύεται από το Εθνικό Συμβούλιο Γαελικής Αθλητικής Ομοσπονδίας.

Από την ίδρυσή της στα τέλη του 19ου αιώνα, η GAA έχει εξελιχθεί έχοντας σημαντική επιρροή στην ιρλανδική αθλητική και πολιτιστική ζωή, με σημαντική εμβέλεια σε κοινότητες σε όλη την Ιρλανδία και μεταξύ της ιρλανδικής διασποράς. Έχει περισσότερα από 500.000 μέλη σε όλο τον κόσμο, ενεργητικό άνω των 2,6 δισ. ευρώ, και δηλωθέντα συνολικά έσοδα των 94,8 εκ. ευρώ το 2010, με συνολικό μεικτό κέρδος 78,5 εκ. ευρώ.

Διοργανώσεις

Διεθνείς 
 Σειρές Διεθνών Κανόνων (International Rules Series)
 Διεθνείς Σειρές Σίντι/Χέρλινγκ (Shinty/Hurling International Series)

Διαπεριφεριακές 
 Διαπεριφεριακό Κύπελλο Μάρτιν Ντόνελι (Martin Donnelly Interprovincial Cup)

Κομητειακές

Ποδόσφαιρο 
 Πανιρλανδικό Κύριο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου (All-Ireland Senior Football Championship)

Χέρλινγκ 
 Πανιρλανδικό Κύριο Πρωτάθλημα Χέρλινγκ (All-Ireland Senior Hurling Championship)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Γαελική Αθλητική Ομοσπονδία
Πτήση 241 Aerosvit

Η Πτήση 241 της Aerosvit ήταν επιβατική αεροπορική πτήση, η οποία αναχώρησε από το Κίεβο και συνετρίβη κατά τη διάρκεια αποτυχημένης προσέγγισης στον Διεθνή Κρατικό Αερολιμένα Θεσσαλονίκης στις 17 Δεκεμβρίου 1997, σκοτώνοντας τα 70 άτομα που επέβαιναν σε αυτή.

Η πτήση και το ατύχημα 
Η πτήση ήταν αρχικά προγραμματισμένη να πραγματοποιηθεί με αεροσκάφος τύπου Boeing 737. Το πρώτο σκέλος της πτήσης, μεταξύ Κιέβου και Οδησσού, πραγματοποιήθηκε με το Boeing 737, αλλά λόγω τεχνικών προβλημάτων με τους κινητήρες, το αεροσκάφος αντικαταστάθηκε με ένα τύπου Yakovlev Yak-42. Η πτήση συνέχισε με κατεύθυνση τη Θεσσαλονίκη. Καθώς το αεροσκάφος προσέγγιζε το αεροδρόμιο, απέτυχε στην ενόργανη προσγείωση (Instrument Landing System, (ILS)) και έπρεπε να πραγματοποιήσει εκ νέου προσπάθεια προσγείωσης. Δόθηκε εντολή στο πλήρωμα να κατευθύνει το αεροσκάφος βόρεια και να αναμένει για τη δεύτερη προσπάθεια. Το πλήρωμα δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει την προβλεπόμενη πορεία και κατεύθυνε το αεροσκάφος δυτικά-νοτιοδυτικά, πετώντας προς τη πλαγιά των Πιερίων Ορέων στα 1.006 μέτρα (3.300 πόδια). Η συντριβή σκότωσε τους 70 επιβάτες και μέλη πληρώματος.

Επιχείρηση διάσωσης 
Όταν η πτήση άρχισε να αγνοείται, συστάθηκε μια ομάδα διάσωσης. Η Πολεμική Αεροπορία συνέδραμε στην αναζήτηση των συντριμμιών, που ανακαλύφθηκαν τρεις μέρες μετά το συμβάν, στις 20 Δεκεμβρίου 1997.

Ένα αεροσκάφος Lockheed C-130 Hercules της Πολεμικής Αεροπορίας που συμμετείχε στις επιχειρήσεις αναζήτησης της πτήσης 241, συνετρίβη κοντά στην Αθήνα, σκοτώνοντας  και τα 5 μέλη πληρώματος.

Το αεροσκάφος 
Η πτήση πραγματοποιούνταν με αεροσκάφος τύπου Yakovlev Yak-42, με νηολόγιο UR-42334. Το αεροσκάφος είχε πετάξει για πρώτη φορά το 1986.

Θύματα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Aviation-Safety

Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα στην Ελλάδα
ΑΣΚ Ρίγα

Η ΑΣΚ Ρίγα (λετονικά: Rīgas ASK, αγγλικά: ASK Riga) είναι πρώην λετονική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα την Ρίγα, η οποία υπήρξε η πρώτη πρωταθλήτρια Ευρώπης, κατακτώντας τρεις συνεχόμενους τίτλους από το 1958 ως το 1960. Τα αρχικά ASK σημαίνουν Army Sports Club (Στρατιωτικός Αθλητικός Σύλλογος).

Ιστορία 
Η ΑΣΚ Ρίγα υπήρξε η πρώτη πρωταθλήτρια Ευρώπης σε διασυλλογικό επίπεδο, κερδίζοντας και στους δύο αγώνες του διπλού τελικού την βουλγάρικη Ακαντέμικ Σόφιας. Οι Λετονοί επανέλαβαν την επιτυχία τους την επόμενη χρονιά με τον ίδιο αντίπαλο, ενώ το 1959-60 κέρδισαν στον τελικό την γεωργιανή Ντιναμό Τιφλίδας.

Το 1960-61, η ΑΣΚ απέκλεισε στην προημιτελική φάση την Χάποελ Τελ Αβίβ από το Ισραήλ και στους ημιτελικούς την ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά στους τελικούς ηττήθηκε αρχικά με 87-62 από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, μην καταφέρνοντας να καλύψει την διαφορά στον επαναληπτικό, όπου κέρδισε με 66-61.

Ο Αλεξάντερ Γκομέλσκι, ο οποίος υπήρξε προπονητής της ομάδας από το 1953, συνέχισε στην ομάδα της ΤΣΣΚΑ Μόσχας το 1966. Η λετονική ομάδα παρέμεινε ανταγωνιστική στο πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '90.

Η ομάδα διαλύθηκε και ανασυγκροτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2006, με την βοήθεια του δημοτικού συμβουλίου της Ρίγας, του Στρατού της Λετονίας και κάποιων χορηγών, με νέα έδρα την Αρένα Ρίγα. Στην πρώτη της χρονιά, η ομάδα έφθασε στους προημιτελικούς της Βαλτικής Λίγκας και του Eurocup.

Το 2006-07, με τον Τόρεϊ Μπραγκς, τον Σάντις Βάλτερς, τον Ράιτις Γκραφς, τον Σάντις Μπόυσκεβιτς και τον Κέρτις Μίλατζ στην σύνθεση της, η ΑΣΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα Λετονίας, κερδίζοντας την Βέντσπιλς με 4-2 στην σειρά των τελικών. Την επόμενη σεζόν, έφθασε και πάλι στον τελικό του λετονικού πρωταθλήματος και κατέκτησε την τρίτη θέση στην Βαλτική Λίγκα.

Μετά την σεζόν 2008-09, η ΑΣΚ Ρίγα διαλύθηκε, λόγω χρεών ύψους 1,4 εκατομμυρίων λατς, με την ανακοίνωση της οριστικής διάλυσης να πραγματοποιείται στις 15 Σεπτεμβρίου 2009.

Τίτλοι και διακρίσεις

Εγχώριοι 
 Πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης (3) :
1954-55, 1956-57, 1957-58

 Φιναλίστ Πρωταθλήματος Σοβιετικής Ένωσης (2):
1961-62, 1963-64

 Πρωταθλήματα Λετονίας (1):
2006-07

 Φιναλίστ Πρωταθλήματος Λετονίας (1):
2007-08

Διεθνείς 

 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (Ευρωλίγκα) (3):
1957-58, 1958-59, 1959-60

 Φιναλίστ Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων (Ευρωλίγκα) (1):
1960-61

Παραπομπές

Πηγές 
 ASK RIGA - Welcome to Eurocup
 ASK Riga basketball, News, Roster, Rumors, Stats, Awards

Λετονικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1929
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2004
Ριγα
Ζαν-Φρανσουά Ερναντές

Ο Ζαν-Φρανσουά Ερναντές (γεννημένος στις 23 Απριλίου 1969) είναι πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του κεντρικού αμυντικού.

Ποδοσφαιρική καριέρα 
Γεννημένος στην Τουρ, ο Ερναντές αγωνίστηκε για λογαριασμό των Τουλούζ ΦΚ, ΦΚ Σοσό και Ολιμπίκ Μαρσέιγ στην Γαλλία, σημειώνοντας συνολικό αριθμό συμμετοχών στην Λιγκ 1 της τάξεως των 177 αναμετρήσεων, στην διάρκεια των οποίων σημείωσε τρία τέρματα με τα χρώματα των δύο πρώτων του ομάδων. Στην διάρκεια της σεζόν 1995–96 βοήθησε στην άνοδο της Μαρσέιγ στην Λιγκ 1, τερματίζοντας ως δευτεραθλήτρια της Λιγκ 2.

Τον Ιανουάριο του 1998, ο Ερναντές μετακόμισε στην Ισπανία, όπου και πέρασε αγωνιζόμενος το υπόλοιπο της καριέρας του. Ξεκίνησε αγωνιζόμενος με τα χρώματα της ΣΝ Κομποστέλα, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στην Πριμέρα Ντιβιζιόν κατά την διάρκεια της 4ης αγωνιστικής, εισερχόμενος ως αλλαγή στο 14ο λεπτό μιας εκτός έδρας ισοπαλίας με σκορ 1–1 απέναντι στην Ρεάλ Οβιέδο,, σε μια σεζόν κατά την οποία οι Γαλικιανοί τελικώς υποβιβάστηκαν.

Στην διάρκεια των επομένων τεσσάρων ετών, ο Ερναντές βρέθηκε αγωνιζόμενος μεταξύ της Πριμέρα Ντιβιζιόν και της Σεγούντα Ντιβιζιόν, με τα χρώματα των Ράγιο Βαγιεκάνο και Ατλέτικο Μαδρίτης. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2002, σε ηλικία 33 ετών.

Προσωπική ζωή 
Ο υιός του Ερναντές, Λυκά, είναι επίσης ποδοσφαιριστής, ενώ, επίσης, αγωνίζεται στην θέση του αμυντικού. Αγωνίστηκε σε επίπεδο νέων με τα χρώματα της Ατλέτικο Μαδρίτης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Προφίλ στο OM Passion 

Στατιστικά στο Footballdatabase

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2
Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές ΣΝ Κομποστέλα
Ποδοσφαιριστές Ράγιο Βαγιεκάνο
Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης
Φελίξ των Βουρβόνων-Πάρμας

Ο Φελίξ της Πάρμας (Felix von Bourbon-Parma, 28 Σεπτεμβρίου 1893 - 8 Απριλίου 1970) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας, ήταν πρίγκιπας της Πάρμας και σύζυγος της Καρλόττας μεγάλης δούκισσας του Λουξεμβούργου (1919-1964).

Βιογραφία
Ο Φελίξ ήταν έκτος γιος (3ος από τον 2ο γάμο) τού Ροβέρτου τελευταίου δούκα της Πάρμας και της 2ης συζύγου του Μαρίας-Αντωνίας των Μπραγκάνσα, κόρης του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας (1828-1834). Η ετεροθαλής αδελφή του Μαρία-Λουΐζα παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Α΄ της Βουλγαρίας και η αμφιθαλής αδελφή του Ζίτα τον Κάρολο αυτοκράτορα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας.

Παρά την απώλεια του δουκάτου του το 1859, όταν ενσωματώθηκε στην Ιταλία, ο πατέρας του είχε αρκετή περιουσία: το κάστρο Σβάρτσαου αμ Στάιμφελτ κοντά στη Βιέννη, τη βίλλα Πιανόρε στα βορειο-δυτικά της Ιταλίας και τον μεγαλειώδη πύργο του Σαμπόρ. Είχε 21 παιδιά και για τη μετακίνησή του χρειαζόταν τουλάχιστον δώδεκα αυτοκίνητα. Το 1907 απεβίωσε. Το δύο πρώτοι γιοί είχαν νοητική υστέρηση, έτσι ο τρίτος, ο Ηλίας της Πάρμας, κληρονόμησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας. Ο Σίξτος και ο Ξαβιέ, ο 4ος και ο 5ος γιος, διεκδίκησαν από τα γαλλικά δικαστήρια μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας, αλλά χωρίς να δικαιωθούν. 

Το 1919 νυμφεύτηκε την Καρλόττα των Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Δ' μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου, που ήταν εξαδέλφη του, διότι η μητέρα της Μαρία-Άννα των Μπραγκάνσα ήταν κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του πρίγκιπα του Λουξεμβούργου. Ο Φελίξ κράτησε και τον τίτλο του, αυτόν του πρίγκιπα των Βουρβόνων-Πάρμας, έτσι όλοι οι απόγονοί του προσφωνούνται και αυτοί ως βασιλικές υψηλότητες, ενώ ως τότε επροσφωνείτο μόνο ο μέγας δούκας και ο διάδοχος. Υπηρέτησε ως λοχαγός των δραγώνων της Αυστρίας. Στο Λουξεμβούργο ήταν πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού, συνταγματάρχης της Εταιρείας Εθελοντών και Γενικός Επιθεωρητής του Στρατού. Το 1934 η οικογένεια επώλησε το κάστρο του Μπεργκ και το μεγαλύτερο μέρος του δάσους Γκρύνεβαλτ στο κράτος.

Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Καρλότα των Νάσσαου-Βάιλμπουργκ μεγάλη δούκισσα του Λουξεμβούργου, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου, είχε τέκνα:
 Ιωάννης 1921-2019, μέγας δούκας του Λουξεμβούργου (1964-2000). Παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Ερρίκου, που έγινε ο νυν μεγάλος δούκας του Λουξεμβούργου.
 Ελισάβετ 1922-2011, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο των Αψβούργων-Λωρραίνης δούκα του Χόενμπεργκ.
 Μαρία-Αδελαΐδα 1924-2007, παντρεύτηκε τον Καρλ-Γιόζεφ κόμη του Ντόννερσμαρκ.
 Μαρία-Γαβριέλα γενν. 1925, παντρεύτηκε τον Κνουτ 7ο κόμη του Χόλσταϊν-Λέντρεμποργκ.
 Κάρολος 1927-1977.
 Αλίκη 1929-2019, παντρεύτηκε τον Αντώνιο 13ο πρίγκιπα του Λιν .

Του έχουν απονεμηθεί: το παράσημο του Χρυσού Λέοντος του Οίκου του Νάσσαου και του Τάγματος του Αγ. Λουδοβίκου για την προσφορά του. Το Βέλγιο του απένειμε το Μεγαλόσταυρο του Λεοπόλδου και η Πορτογαλία το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Αβίς.

Παραπομπές 

Φελιξ
Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Μισογυνισμός

Μισογυνισμός είναι το μίσος και η δυσαρέσκεια απέναντι στις γυναίκες και τα κορίτσια. Ο μισογυνισμός μπορεί να εκδηλωθεί με πολυάριθμους τρόπους, μεταξύ των οποίων η σεξουαλική διάκριση (όχι σεξισμός), η εχθρότητα, οι αντιλήψεις περί ανδρικής υπεροχής, η υποτίμηση των γυναικών, η βία κατά των γυναικών και η σεξουαλική αντικειμενοποίηση των γυναικών. Ο μισογυνισμός συναντάται περιστασιακά σε αρχαία κείμενα σχετικά με τις διάφορες μυθολογίες. Επιπλέον, δυτικοί φιλόσοφοι με διάφορες επιρροές και στοχαστές έχουν περιγραφεί ως μισογυνιστές. Το 2012 το λεξικό Macquarie (το οποίο τεκμηριώνει Αυστραλιανά Αγγλικά και Αγγλικά Νέας Ζηλανδίας) έχει επεκτείνει τον ορισμό, ούτως ώστε να περιλαμβάνει όχι μόνο το μίσος για τις γυναίκες αλλά και "οχυρωμένες προκαταλήψεις εναντίον των γυναικών".

Παραπομπές 

Φύλο
Προκαταλήψεις
Μίσος
Διάκριση
Σεξισμός
Gucci

Ο oίκος Gucci  είναι ιταλική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1921 και ειδικεύεται σε δερμάτινα είδη πολυτελείας.

Ιστορία 

Ο Γκούτσιο Γκούτσι άνοιξε ένα μικρό κατάστημα το 1921 με δερμάτινα είδη. Η επιτυχία τον περίμενε και η εταιρεία αναπτύσσεται γύρω από τον τομέα της ιππασίας. Το 1930 ο οίκος επεκτείνεται και σε παπούτσια, γάντια, και εσώρουχα. Κατά την περίοδο της φασιστικής δικτατορίας λόγω ελλείψεως δέρματος και πρώτων υλών, ο σχεδιαστής, που πρέπει να φανεί ότι είναι δημιουργικός, ακριβώς μετά το β Παγκόσμιο πόλεμο εισάγει στην αγορά την «τσάντα μπαμπού» και που εξαιτίας της επιτυχίας της το υλικό αυτό θα χρησιμοποιηθεί σε πολλά άλλα προϊόντα. Οι λωρίδες πράσινο/ κόκκινο/ πράσινο, σημάδι αναγνώρισης του οίκου, εμφανίζονται την ίδια περίπου εποχή. Το 1953 ο Guccio Gucci πέθανε και ο οίκος περνάει στα χέρια των 4 γιων του. Στη δεκαετία του 1960, αρχίζει η διεθνοποίηση της εταιρείας, πρώτα με τις Ηνωμένες Πολιτείες και μετά με την Ασία. Το λογότυπο GG ( για τα αρχικά των Guccio Gucci) δημιουργείται. Η δεκαετία του 1980 ήταν μια περίοδος παρακμής για τον οίκο. Στη δεκαετία του 1990 ο Tom Ford φτάνει φέρνοντας στον οίκο με την Ιταλική προέλευση την ανανέωση μαζί με τη μούσα του Caroline Roitfeld, τότε επικεφαλής της Γαλλικής Vogue. To 1999 κατά τη διάρκεια της διαμάχης για το Gucci, ο Μπερνάρ Αρνό και ο Φρανσουά Πινό προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο του οίκου. Η ομάδα Pinault-Printemps-Redoute, μετέπειτα Kering, παίρνει την πλειοψηφία χάρη σε μια οικονομική συμφωνία. Το έτος 2008, είδε τη γέννηση μιας νέας έννοιας του οίκου μαζί με το άνοιγμα του μεγαλύτερού του καταστήματος στη Νέα Υόρκη, στην καρδιά της 5ης λεωφόρου.

Το 2011 ο οίκος ανοίγει ένα μουσείο 1700 τετραγωνικών μέτρων στη Φλωρεντία, στο Palazzo della Mercanzia. Η τιμή πώλησης των τσαντών αυξάνεται κατά 40% μεταξύ του 2009 και 2013.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Μάρκες ειδών ένδυσης
Κατασκευαστές αξεσουάρ μόδας
Επιχειρήσεις της Ιταλίας
Ολυμπιακή Αεροπορία Πτήση 830 (1976)

Η Πτήση 830 της Ολυμπιακής Αεροπορίας ήταν εσωτερική επιβατική πτήση από την Αθήνα, στην Κοζάνη, με ενδιάμεσο σταθμό στη Λάρισα. Στις 23 Νοεμβρίου 1976 το ελικοφόρο αεροσκάφος τύπου NAMC YS-11A με νηολόγιο SX-BBR που εκτελούσε την πτήση συνετρίβη σε υψόμετρο 1.300 μέτρων (4.265 πόδια) σε βουνό κοντά στα Σέρβια της Κοζάνης με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους οι 50 επιβαίνοντες.

Ατύχημα 
Όταν το αεροσκάφος δεν κατόρθωσε να προσγειωθεί στη Λάρισα λόγω κακοκαιρίας, αποφασίστηκε να πετάξει απευθείας για Κοζάνη σε υψόμετρο 1.670 μέτρων (5.500 πόδια). Η τελευταία επικοινωνία με τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας έγινε στις 09:45 όταν ο κυβερνήτης δήλωσε πως το αεροσκάφος βρισκόταν 15 ναυτικά μίλια νότια της Κοζάνης με κατεύθυνση 318 μοιρών, και του ανακοινώθηκε το δελτίο καιρού. Στις 10:19 χωρίς να έχει ακουστεί τίποτα από το αεροσκάφος, ο αερολιμένας τέθηκε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, και ανακαλύφθηκε πως η Πτήση 830 συνετρίβη σε υψόμετρο 1.300 μέτρων σε ένα βουνό κοντά στα Σέρβια. Τα βουνά ήταν καλυμμένα από σύννεφα.

Έρευνα 
Η έρευνα έδειξε πως το αεροσκάφος κινούνταν με κατεύθυνση 310 μοίρες όταν προσέκρουσε στο έδαφος, διαλύθηκε για τα επόμενα 200 μέτρα προτού πετάξει ξανά για λίγο, και τελικά συνετρίβη στη βάση ενός άλλου λόφου. Ξέσπασε πυρκαγιά μετά το πρώτο συμβάν, η οποία συνέχισε να καίει το αεροσκάφος για τις επόμενες ώρες, καταστρέφοντάς το. Το βουνό στο σημείο του ατυχήματος, πάνω από τα 910 μέτρα (3.000 πόδια) ήταν καλυμμένο από νέφωση.

Αεροσκάφος 
Το αεροσκάφος ήταν ένα δικινητήριο ελικοφόρο NAMC YS-11A, με νηολόγιο SX-BBR και αριθμό κατασκευής 2156. Πέταξε για πρώτη φορά στις 12 Απριλίου 1971 στην Ιαπωνία και παραδόθηκε στην Ολυμπιακή Αεροπορία στις 28 Απριλίου 1971.

Σημειώσεις

Παραπομπές σημειώσεων

Παραπομπές
 Σημειώσεις

 Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  AviationSafety Network report

Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα της Ολυμπιακής Αεροπορίας
Στυλιανός Μανταφούνης

Ο Στυλιανός Σ. Μανταφούνης (1889  -  1962) ήταν Έλληνας βιομήχανος και τραπεζίτης, ο οποίος υπηρέτησε και ως βουλευτής.

Βιογραφικά στοιχεία 
Εξελέγη βουλευτής Σάμου στις εκλογές του 1926 με το Φιλελεύθερο Προσφυγικό Κόμμα.  Στις εκλογές εκείνες συγκέντρωσε 1.633 ψήφους και κέρδισε την έδρα.

Πέθανε στην Αθήνα στις 10 Απριλίου 1962 και κηδεύτηκε την επομένη στο Τρίτο Νεκροταφείο. Ήταν παντρεμένος με την Πόπη Μανταφούνη και είχαν παιδιά.

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με το Φιλελεύθερο Προσφυγικό Κόμμα
Βουλευτές Σάμου
Έλληνες βιομήχανοι
Μονή του Τιμίου Σταυρού (Όμοδος)

Η Μονή του Τιμίου Σταυρού είναι ένα πρώην μοναστήρι που βρίσκεται στο χωριό Όμοδος στην Κύπρο, το οποίο αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια της Κύπρου. Αν και το Όμοδος είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού, η μονή υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη της Πάφου.

Ιστορία

Σύμφωνα με μια αφήγηση, οι κάτοικοι των χωριών Πάνω και Κάτω Κουπέτρα, τα οποία εξαφανίστηκαν, παρατήρησαν στην περιοχή μια φωτιά ανάμεσα σε κάτι θάμνους. Όταν έφθασαν εκεί, δεν βρήκαν τίποτα, ωστόσο, το φαινόμενο επαναλαμβανόταν συνέχεια τις επόμενες νύχτες. Τότε, οι κάτοικοι ανακάλυψαν μια σπηλιά, η οποία είχε μέσα ένα σταυρό. Θέλοντας να τιμήσουν το ιερό κειμήλιο, οι κάτοικοι των χωριών έφτιαξαν το μοναστήρι. Οι ιστορικοί δεν γνωρίζουν πότε ακριβώς έχει χτιστεί το μοναστήρι, αλλά υπάρχουν αναφορές πως προϋπήρχε του Ομόδους και πως χτίστηκε αρκετά χρόνια πριν την επίσκεψη της Αγίας Ελένης στην Κύπρο το 327 μ.Χ.

Κατά την οθωμανική περίοδο, το Μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού έλαβε φιρμάνι ασυδοσίας και ασυλίας από τον Σουλτάνο γύρω στα 1700. Αργότερα, το 1757, χτίστηκε μια δεξαμενή με νερό που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο από τον ιερομόναχο Γερμανό. Το 1917, η περιουσία του μοναστηρίου δόθηκε στους Ομοδίτες και αργότερα, οι μοναχοί άρχισαν να εγκταλείπουν το μοναστήρι, το οποίο μετατράπηκε σε μονή της ενορίας του Ομόδους.

Μουσεία

Στον χώρο του μοναστηρίου στεγάζονται διάφορα μουσεία, όπως το Μουσείο βυζαντινών εικόνων, το Μουσείο Αγώνος της ΕΟΚΑ (1955-59), το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, καθώς και μια πινακοθήκη.

Φωτογραφίες

Πηγές

Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Όμοδος, επίσημη ιστοσελίδα της Ιεράς Μητρόπολης Πάφου
Μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού, επίσημη ιστοσελίδα του Κοινοτικού Συμβουλίου Ομόδους

Εκκλησία της Κύπρου
Μοναστήρια στην Κύπρο
Χαράλαμπος Φραγκίστας

Ο Χαράλαμπος Φραγκίστας (Σκιάθος, 6 Ιουνίου 1905 - Λονδίνο, 1 Μαΐου 1976) ήταν Έλληνας νομικός και πανεπιστημιακός. Υπηρέτησε ως υπουργός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Σκιάθο και ήταν γιος του Νικόλαου Φραγκίστα, δικηγόρου και της Αρετής Μαυρογιάλη, κόρης του Κωνσταντίνου Μαυρογιάλη, καραβοκύρη από τη Σκιάθο. Αδέλφια του ήταν οι Αχιλλέας Φραγκίστας, ιατρός και μετέπειτα εφοπλιστής, Γεώργιος Φραγκίστας, Σμήναρχος και επιχειρηματίας, και Ιωάννης, δικηγόρος. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές του στο εξωτερικό (Γερμανία και Γαλλία) και το 1931 αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετά υφηγητής και από το 1936 τακτικός καθηγητής της Δικονομίας στο ΑΠΘ (μέχρι το θάνατό του). Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του ΑΠΘ, του οποίου ήταν πρύτανης 2 φορές (1943 και 1954).
Διετέλεσε αντιπρόεδρος (1946-64) και εν συνεχεία πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (από το 1964 ως τον θάνατό του). Ήταν επίσης β΄ αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Υπήρξε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Υπηρέτησε ως υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κεντρικής Μακεδονίας από τις 7 Ιουνίου 1945 ως τις 26 Νοεμβρίου 1945, υπουργός Βορείου Ελλάδος στην κυβέρνηση Κ. Καραμανλή και Παναγιώτη Πιπινέλη (17 Ιουνίου 1963 – 29 Σεπτεμβρίου 1963).

Επίσης, σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις υπηρέτησε ως υπουργός Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας (11 Οκτωβρίου 1952 – 19 Νοεμβρίου 1952), υπουργός Γεωργίας (5 Μαρτίου 1958 – 17 Μαΐου 1958)  και υπουργός Βορείου Ελλάδος (29 Σεπτεμβρίου 1963 – 8 Νοεμβρίου 1963).

Πέθανε στο Λονδίνο την Πρωτομαγιά του 1976.

Παραπομπές 

Έλληνες νομικοί
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Έλληνες υπουργοί Βορείου Ελλάδος
Έλληνες υπουργοί Γεωργίας
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Έλληνες Υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Κεντρικής Μακεδονίας
Νομάρχες Θεσπρωτίας
Οτάκαρ Βάβρα

Ο Οτάκαρ Βάβρα (τσεχικά: Otakar Vávra, 28 Φεβρουαρίου 1911 - 15 Σεπτεμβρίου 2011) ήταν Τσέχος σεναριογράφος, σκηνοθέτης και εκπαιδευτικός.

Βιογραφία 
Ο Βάβρα παρακολούθησε μαθήματα πανεπιστημίων του Μπρνο και της Πράγας, στα οποίο σπούδασε αρχιτεκτονική. Περί το 1929 και 1930, ενώ ήταν ακόμα μαθητής, συμμετείχε στη δημιουργία ελαχίστων ντοκιμαντέρ και έγραψε και μερικά σενάρια για ταινίες. Το 1931, παρήγαγε μία πειραματική ταινία, ονόματι Světlo proniká tmou. Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο έγινε το 1937, στην ταινία Filosofská historie. Η πρώτη του, όμως, μεγάλου μήκους ταινία, ήρθε ένα χρόνο αργότερα (1938), ονόματι Cech panen Kutnohorských, στην οποία πρωταγωνιστούσε η Ζόρκα Γιανού, αδελφή της σπουδαίας Τσέχας ηθοποιού, Λίντα Μπάροβα. Με τη Γιανού γύρισε ακόμα δύο ταινίες, το Podvod s Rubensem και το  Pacientka Dr. Hegela, αμφότερες του 1940. Επίσης, έκανε αρκετές ταινίες και με την Μπάροβα: Panenství (1937), Maskovaná milenka (1939), Dívka v modrém (1939), και Turbína (1941). Ενώ, επί κομμουνιστικής περιόδου στην Τσεχοσλοβακία, εντάχθηκε αμέσως στο νέο πολιτικό σύστημα και συνέχισε να κάνει ταινίες.

Τη δεκαετία του 1950, δημιούργησε την τριλογία Hussite, η οποία αποτέλεσε ένα από τα σπουδαιότερα έργα του. Στην τριλογία έλαβαν μέρος οι εξής ταινίες: Jan Hus (1954), Jan Žižka (1955) and Proti všem (1957). Κατά την ίδια δεκαετία, ο Βάβρα, μαζί με μία ομάδα συναδέλφων του, Τσεχοσλοβάκων, ιδρύσανε την ακαδημία FAMU, στην οποία δίδασκε για πάνω από πέντε δεκαετίες. Πολλοί μαθητές του Βάβρα, γίνανε γνωστοί και διάπρεψαν στον χώρο, όπως, για παράδειγμα, ο Μίλος Φόρμαν, ο οποίος είναι βραβευμένος με Όσκαρ.

Κατά τη δεκαετία του 1960, ο Βάβρα πέρασε τη πιο γόνιμη φάση της καριέρας του, κάνοντας επίσης σπουδαίες ταινίες, όπως το Zlatá reneta (1965) το Romance pro křídlovku (1967) και το Kladivo na čarodějnice (1969). Μάλιστα, η δεύτερη, από τις προαναφερθείσες ταινίες, συμμετείχε στο 5ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας, κερδίζοντας το Ασημένιο Βραβείο.  

Κατά τη δεκαετία του 1970, άλλη μία ταινία του βραβεύθηκε από το Φεστιβάλ Μόσχας, το Dny zrady (1973). Επίσης, το 1979, συμμετείχε στην επιτροπή του Φεστιβάλ.

Κριτική 
Ο Οτάκαρ Βάβρα και η μακρόχρονη καριέρα του ως σκηνοθέτης, δηλαδή από τη δεκαετία του 1930 έως αυτή του 1990, θεωρούνται η επιτομή του παραδοσιακού κεντροευρωπαϊκού κινηματογράφου. Αυτή η παράδοση τελείωσε, με το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στη Γερμανία και στην Αυστρία, όπως επίσης και στην Τσεχία, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το 1989. Ο Βάβρα, θεωρείται ο "πατέρας του Τσεχικού Κινηματογράφου", ενώ το 2001, βραβεύθηκε με τα τσεχικά βραβεία Lion, για τη μακρόχρονη έως τώρα δουλειά του στον κινηματογράφο. Το 2004, τον τίμησε και η κυβέρνηση της χώρας, δίνοντάς του το Μετάλλιο Merit. Ωστόσο, ο Βάβρα, είχε και επικριτές, καθώς φιλοξένησε στα έργα του την κομμουνιστική διακυβέρνηση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Short biography 
 DVD Cover of the Malleus Maleficarum
 Film clips from the Malleus Maleficarum
 Film clips from the Romance for Cornet
 Complete filmography 

Τσέχοι σεναριογράφοι
Εκπαιδευτικοί
Υπεραιωνόβιοι
Τσέχοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Τσεχοσλοβάκοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ζόραν Γκάιτς

Ο Ζόραν Γκάιτς (Σερβικά: Зоран Гајић - Zoran Gajić, αναφερόμενος σε ορισμένες ελληνόφωνες πηγές και ως Ζόραν Γκάετς) γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1958 στο Πάντσεβο και είναι Σέρβος προπονητής πετοσφαίρισης. Διετέλεσε προπονητής των εθνικών ομάδων ανδρών της Γιουγκοσλαβίας, της Ρωσίας του Ιράν, και πολλών συλλόγων.

Καριέρα 
Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα στη Μλάντοστ Ομόλιτσα και συνέχισε στη Βοϊβοντίνα της Νίσσας (Νις). Το 1993 ταξίδεψε στην Ελλάδα όπου εργάστηκε κατα σειρά στον Άρη (1993-95), στην Ορεστιάδα (1995-97 και 2000-01) και στον Ολυμπιακό (1998-2000) με τον οποίο κατέκτησε το νταμπλ της περιόδου 1998-99 αλλά και τον οδήγησε σε όλη τη διαδρομή του πρωταθλήματος 1999-2000 μέχρι τα πλέι οφ. Τότε μετά την απώλεια του Κυπέλλου από τον Ηρακλή, αντικαταστάθηκε από τον Τάσο Κουμπλή, με τον οποίο οι ερυθρόλευκοι κατέκτησαν τελικά τον τίτλο. Είχε επίσης ένα σύντομο πέρασμα από την Α.Ε.Κ. το 2001.

Στη συνέχεια ανέλαβε προπονητής στις Αρτσέλικ Κωνσταντινούπολης, Ίσκρα Οντίντσοβο (2007-09), Ούραλ Ουφά (2009-10) και στη γυναικεία ομάδα Ραμπίτα Μπακού (2011) με την οποία κατέκτησε στη Ντόχα του Κατάρ το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Συλλόγων το 2011 και το πρωτάθλημα του Αζερμπαϊτζάν το 2012. Στην ίδια ομάδα επανήλθε τον Φεβρουάριο του 2015, όπου παραμένει μέχρι σήμερα (2016). Η Ραμπίτα από το καλοκαίρι του 2015 έχει πλέον μετονομαστεί σε Τέλεκομ Μπακού.

Τη μεγαλύτερη διάκριση την πέτυχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του Σύδνεϋ το 2000, όπου με την Εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας κατέκτησε το Χρυσό μετάλλιο στην Πετοσφαίριση Ανδρών, με μια ομάδα που μόλις είχε βγει από τς στάχτες ενός αποτρόπαιου εμφυλίου πολέμου.

Με την ίδια ομάδα είχε πολλές ακόμα διακρίσεις σε Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ανδρών.

Τίτλοι - Διακρίσεις με την Εθνική Ανδρών Γιουγκοσλαβίας

Ολυμπιακοί Αγώνες 
 2000  (Σύδνεϋ):  Χρυσό Μετάλλιο
 1996  (Ατλάντα):  Αργυρό Μετάλλιο

Παγκόσμια Πρωταθλήματα 
 1998  (Ιαπωνία): Αργυρό Μετάλλιο

Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα 
 2001  (Οστράβα - Τσεχία):  Χρυσό Μετάλλιο
 1997  (Αϊντχόβεν - Ολλανδία):  Αργυρό Μετάλλιο
 1995  (Αθήνα - Ελλάδα):  Χάλκινο Μετάλλιο
 1999  (Βιέννη - Αυστρία):  Χάλκινο Μετάλλιο

 Ασημένιο μετάλλιο: Ολυμπιακοί Αγώνες: 2016, Ρίο ντε Τζανέιρο (Εθνική Γυναικών Σερβίας - Βοηθός προπονητής)

Τίτλοι με συλλόγους 
 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων Γυναικών (1): 2011 - Ραμπίτα Μπακού
 Πρωτάθλημα Ελλάδας Ανδρών (1): 1998-99 - Ολυμπιακός
 Κύπελλο Ελλάδας Ανδρών (1): 1998-99 - Ολυμπιακός
 Πρωτάθλημα Αζερμπαϊτζάν Γυναικών (2): 2011-12, 2014-15 - Ραμπίτα Μπακού

Πηγές 
 Ιστορικό Ζόραν Γκάετς - CEV
 29 Σέρβοι που έγραψαν ιστορία στον ελληνικό αθλητισμό
 Ο Γκάετς στη Ραμπίτα Μπακού - Η συνηθεια που εγινε λατρεία
 15 χρόνια από το Χρυσό του Σύδνεϋ
 Στην Ούραλ Ουφά
 Στην Ίσκρα

Προπονητές πετοσφαίρισης Άρη
Προπονητές πετοσφαίρισης ΑΕΚ
Προπονητές πετοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς
Σέρβοι προπονητές πετοσφαίρισης
Χέρσο Κιλκίς

Το Χέρσο είναι μεγάλο χωριό του Δήμου Κιλκίς της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς με πληθυσμό 814 κατοίκους (2011). Είναι έδρα της Δημοτικής ενότητας Χέρσου και παλαιότερα αποτελούσε έδρα του Δήμου Χέρσου. Είναι επίσης έδρα της Κοινότητας Χέρσου, στην οποία περιλαμβάνονται και τα χωριά Ελευθεροχώρι, Καλίνδρια και Ηλιόφωτο.

Ιστορικά στοιχεία

Επί τουρκοκρατίας στο Χέρσο κατοικούσαν μουσουλμάνοι κυρίως, αλλά και χριστιανοί. Παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι χριστιανοί κάτοικοι του Χέρσου παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1879 με την εγκατάσταση του Βούλγαρου ουνίτη επισκόπου στο Κιλκίς, Νείλου Ισβόρωφ, πολλοί κάτοικοι του χωριού ασπάστηκαν την Ουνία. Μετά το 1893, όταν ο νέος Βουλγαρουνίτης επίσκοπος, Λάζαρος Μλαντένωφ προσχώρησε στην Βουλγαρική εξαρχία, πολλοί Χερσιώτες προσχώρησαν σταδιακά και αυτοί στη Βουλγαρική εκκλησία. Μετά την συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919, και το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ του 1924, όσοι κάτοικοι ήταν εξαρχικοί, αποχώρησαν στη Βουλγαρία, ενώ με τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 οι μουσουλμάνοι κάτοικοι που ήταν και η πλειοψηφία, προσέφυγαν στην Τουρκία. Ταυτόχρονα, Έλληνες από την Ανατολική Θράκη και την Ανατολική Ρωμυλία εγκαταστάθηκαν στο Χέρσο, ενώ λίγο μετά προστέθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο. Σήμερα, το Χέρσο έχει Γυμνάσιο και Γενικό Λύκειο.

Γεωγραφία 

Το Χέρσο βρίσκεται 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης του Κιλκίς. Είναι κτισμένο στην ανατολική όχθη του ποταμού Αγιάκι, παραπόταμου του Αξιού. Βρίσκεται στο κέντρο μιας έφορης κοιλάδας, νότια του λεκανοπεδίου της Δοϊράνης. Στο Χέρσο λειτουργεί ο ομώνυμος Σιδηροδρομικός σταθμός πάνω στη Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης.

Μετανάστες και Πρόσφυγες 

Το 2016 δημιουργήθηκε Κέντρο Διαμονής Μεταναστών και Προσφύγων στο Στρατόπεδο Μαζαράκη μέσα στον οικισμό του Χέρσου. Στο Κέντρο φιλοξενούνται 4.000 πρόσφυγες και μετανάστες, ενώ τα προβλήματα που προκαλούνται οδήγησαν τους κατοίκους σε έντονες διαμαρτυρίες και επερώτηση στη Βουλή.

Αθλητισμός και Πολιτισμός 
Σήμερα στο χωριό λειτουργεί ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Αθλητικός Σύλλογος Δόξα Χέρσου ο οποίος κατάφερε να αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Επίσης λειτουργεί ο Σύλλογος Ποντίων Χέρσου.

Πρόσωπα 
 Δημήτρης Μπάσης, τραγουδιστής

Παραπομπές

Δήμος Κιλκίς
Χωριά του νομού Κιλκίς
Ράγκμπι λιγκ

To ράγκμπι λιγκ (αγγλικά: rugby league ή rugby league football) είναι ομαδικό άθλημα το οποίο διεξάγεται μεταξύ δύο ομάδων των δεκατριών παικτών σε ορθογώνιο γήπεδο. Ως μία από τις δύο μορφές του ράγκμπι, προήλθε από τη διάσπαση από την Ομοσπονδία Ράγκμπι (RFU) το 1895 για το θέμα των πληρωμών στους παίκτες. Οι κανόνες του άλλαξαν σταδιακά με σκοπό την ανάπτυξη ενός πιο γρήγορου, αλλά και πιο θεαματικού παιχνιδιού για τους θεατές. Έχει αναφερθεί ως το πιο σκληρό, πιο σωματικά απαιτητικό από τα ομαδικά αθλήματα.

Στο ράγκμπι λιγκ, οι πόντοι κερδίζονται έπειτα από το άγγιγμα της μπάλας στο έδαφος, πέρα από τη γραμμή αγγίγματος της αντίπαλης ομάδας, κάτι που ονομάζεται άγγιγμα (try) και αποτελεί τον κύριο τρόπο σκοραρίσματος. Η αντίπαλη ομάδα προσπαθεί να ανακόψει την επίθεση με ανατροπή του παίκτη που μεταφέρει την μπάλα. Εκτός από τα αγγίγματα, οι πόντοι μπορούν να επιτευχθούν και με κλωτσιά της μπάλας προς την εστία της αντίπαλης ομάδας. Έπειτα από κάθε άγγιγμα, η ομάδα που το έχει πετύχει κερδίζει ένα ελεύθερο χτύπημα με σκοπό την επίτευξη τέρματος και την προσθήκη επιπλέον πόντων, κάτι που ονομάζεται μετατροπή. Κλωτσιά για γκολ μπορεί επίσης να δωθεί σε περίπτωση πέναλτι.

Το ράγκμπι είναι αρκετά δημοφιλές άθλημα στη Βόρεια Αγγλία, στις πολιτείες της Κουίνσλαντ και της Νέας Νότιας Ουαλίας στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, νοτιοδυτικά της Γαλλίας και στην Παπούα Νέα Γουινέα, η οποία το έχει ως εθνικό άθλημα. Η ευρωπαϊκή Σούπερ Λιγκ και η αυστραλασιατική Νάσιοναλ Ραγκμπι Λιγκ (NRL), είναι οι διοργανώσεις στις οποίες μετέχουν οι κορυφαίοι σύλλογοι. Το ράγκμπι λιγκ διεξάγεται σε διεθνές επίπεδο, κυρίως από ευρωπαϊκές, αυστραλασιατικές και νησιωτικές χώρες του Ειρηνικού, και τελεί υπό την εποπτεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ (RLIF). Το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ραγκμπι Λιγκ πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία το 1954.

Παραπομπές

Περαιτέρω μελέτη 

 

Ομαδικά αθλήματα
 
Παιχνίδια με μπάλα
Ραχήλ Μακρή

Η Ραχήλ Μακρή (Πτολεμαΐδα, 13 Ιουνίου 1973) είναι Ελληνίδα πολιτικός και πρώην βουλευτής των Ανεξαρτήτων Ελλήνων και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Βιογραφία

Προσωπική ζωή και σπουδές
Γεννήθηκε το 1973 στην Πτολεμαΐδα. Έχει σπουδάσει Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Καβάλας και έκανε μεταπτυχιακό στην Τραπεζική στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Μιλάει αγγλικά, ισπανικά και ιταλικά. Πριν από την ενασχόλησή της με την πολιτική εργάστηκε στο ΤΕΑΔΥ και στο Υπουργείο Περιβάλλοντος.

Το 2020 συμμετείχε ως διαγωνιζόμενη στο τηλεοπτικό σόου Just the 2 Of Us, στο οποίο έλαβε μέρος μόνο στην πρώτη εκπομπή, καθώς αποχώρησε λόγω τροχαίου ατυχήματος. Ορισμένα ΜΜΕ έχουν ασχοληθεί με τα τατουάζ που φέρει στο σώμα της. Ένα από αυτά απεικονίζει ένα σπαρτιάτικο κράνος με το «Λ» των Λακεδαιμονίων.

Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Κοζάνης με τους Ανεξάρτητους Έλληνες στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012. Διεγράφη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος στις 7 Οκτωβρίου του 2014. Στις 16 Οκτωβρίου του 2014, εντάχθηκε στους Ανεξάρτητους Δημοκρατικούς Βουλευτές.

Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, συνεργάστηκε με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και εξελέγη βουλευτής Κοζάνης. Διαφώνησε με το τρίτο μνημόνιο, αποχώρησε από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τον Αύγουστο του 2015 και ήταν μία από τους 25 βουλευτές που σχημάτισαν την Κ.Ο. της Λαϊκής Ενότητας. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, ήταν υποψήφια με τη Λαϊκή Ενότητα στην περιφέρεια Αττικής. Τον Απρίλιο του 2016, γνωστοποίησε τη στήριξή της στο κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, Πλεύση Ελευθερίας.

Στις 25 Μαρτίου του 2017, από το Μελιδόνι Ρεθύμνου, ανακοίνωσε την ίδρυση του κινήματος Μέτωπο Νίκης. Στις 28 Φεβρουαρίου 2021 ανακοίνωσε τη συνεργασία του κόμματος της με το κόμμα Ελεύθεροι Άνθρωποι του Γιώργου Τράγκα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα
Ιστοσελίδα Μετώπου Νίκης 

Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες
Βουλευτές Κοζάνης
Ράγκμπι γιούνιον

Το ράγκμπι γιούνιον (αγγλικά: rugby union) ή απλά ράγκμπι, είναι ένα ομαδικό άθλημα επαφής που προήλθε από την Αγγλία κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Ως μία από τις δύο μορφές του ράγκμπι, βασίζεται στο τρέξιμο με τη μπαλα στο χέρι. Στην πιο κοινή του μορφή, είναι ένα παιχνίδι ανάμεσα σε δύο ομάδες των 15 παικτών που χρησιμοποιούν μία μπάλα οβάλ σχήματος σε ένα ορθογώνιο γήπεδο με τέρματα σχήματος «H» σε κάθε γραμμή αγγίγματος.

Το 1845, οι πρώτοι κανόνες του ποδοσφαίρου γράφτηκαν από τους μαθητές του δημόσιου σχολείου Ράγκμπι, ενώ άλλα σημαντικά γεγονότα στην πρώιμη ανάπτυξη του ράγκμπι περιλαμβάνει την απόφαση του συλλόγου Μπλάκχιθ να αποχωρήσει από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία το 1863, όπως και το διαχωρισμό μεταξύ ράγκμπι γιούνιον και ράγκμπι λιγκ το 1895. Αν και ιστορικά αποτέλεσε ενα ερασιτεχνικό άθλημα, το 1995 άρθηκαν οι περιορισμοί όσον αφορά τις πληρωμές προς τους παίκτες, κάνοντας το παιχνίδι επαγγελματικό στο υψηλότερο επίπεδο για πρώτη φορά.

Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ράγκμπι, η οποία ιδρύθηκε αρχικά ως Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο Ράγκμπι (IRFB) και από το 1998 έως το 2014 ονομαζόταν Διεθνές Συμβούλιο Ράγκμπι (IRB), αποτελεί την ύψιστη διοικητική αρχή για το άθλημα του ράγκμπι γιούνιον από το 1886. Το ράγκμπι γιούνιον εξαπλώθηκε από τις βρετανικές νήσους της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας, προς τις χώρες που συνδέονταν με τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Οι πρώτες χώρες που υποστήριξαν το άθλημα ήταν η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, η Νότια Αφρική και η Γαλλία. Οι χώρες που έχουν υιοθετήσει το ράγκμπι γιούνιον ως de facto εθνικό άθλημα είναι τα Φίτζι, η Γεωργία, η Μαδαγασκάρη, η Νέα Ζηλανδία, η Σαμόα, η Τόνγκα και η Ουαλία. Το ράγκμπι γιούνιον παίζεται σε περισσότερες από 100 χώρες σε έξι ηπείρους. Υπάρχουν 101 τακτικά μέλη και 18 συνδεδεμένα μέλη της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ράγκμπι.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ράγκμπι, που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1987, λαμβάνει χώρα κάθε τέσσερα χρόνια με το νικητή της διοργάνωσης να λαμβάνει το τρόπαιο «Webb Ellis Cup». Το «Πρωτάθλημα Έξι Εθνών» στην Ευρώπη και το Πρωτάθλημα Ράγκμπι στο νότιο ημισφαίριο είναι μεγάλες ετήσιες διοργανώσεις.

Μεγάλες εγχώριες διοργανώσεις περιλαμβάνουν την Αγγλική Πρέμιερσιπ, την Τοπ Κατόρζ στη Γαλλία, το Εθνικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα στη Νέα Ζηλανδία και το Κύπελλο Κάρι στη Νότια Αφρική. Άλλες διακρατικές διοργανώσεις είναι το Προ12, με τη συμμετοχή της Ιρλανδίας, της Ιταλίας, της Σκωτίας και της Ουαλίας, το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών Ράγκμπι, με τη συμμετοχή των κορυφαίων ευρωπαϊκών ομάδων από τις αντίστοιχες εγχώριες διοργανώσεις τους και το Σούπερ Ράγκμπι, με τη συμμετοχή συλλόγων από την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νότια Αφρική, την Αργεντινή και την Ιαπωνία.

Παραπομπές

Περαιτέρω μελέτη 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Ομαδικά αθλήματα
Παιχνίδια με μπάλα
Ντίνα Τριάντη

Η Ντίνα Τριάντη (Νέα Ιωνία  7 Νοεμβρίου 1936) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, κυρίως του κινηματογράφου και ελάχιστα της τηλεόρασης.

Βιογραφία 
Είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της ως Λίτσα, στην ταινία Της κακομοίρας, του 1963. Η πρώτη της κινηματογραφική συμμετοχή, πιστώνεται στην ταινία Τα μαναβάκια, του 1957. Περί το 1958 έκανε και το ντεμπούτο της στο θέατρο. Μεταξύ του 1958 και του 1970 είχε την πιο παραγωγική περίοδο της καριέρας της, συμμετέχοντας σε αρκετές ταινίες.  Τη δεκαετία του 1990, συμμετείχε σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές. Συνολικά συμμετείχε σε 68 ταινίες. Υπήρξε, επίσης, παντρεμένη με τον Έλληνα ηθοποιό Λάκη Κομνηνό.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ντίνα Τριάντη στο 90lepta.com
 Ντίνα Τριάντη στο RetroDB
 Dina Trianti στο IMDb
 Ντίνα Τριάντη στο greekactor.blogspot.gr

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Βίκτορ Τσερνόφ

Ο Βίκτορ Μιχάιλοβιτς Τσερνόφ (Ви́ктор Миха́йлович Черно́в, 7 Δεκεμβρίου 1873 – 15 Απριλίου 1952) ήταν Ρώσος επαναστάτης και ένας από τους ιδρυτές του Ρωσικού Σοσιαλ-Επαναστατικού Κόμματος. Ήταν ο βασικός θεωρητικός του κόμματος ή ο “εγκέφαλος” του κόμματος, και ήταν περισσότερο αναλυτής, παρά πολιτικός ηγέτης.

Βιογραφία

Τα πρώτα χρόνια 
Ο Βίκτορ Τσερνόφ γεννήθηκε στο Νοβουζένσκ, μια πόλη νοτιοανατολικά του Σαράτοφ στο κυβερνείο της Σαμάρα. Ήταν γιος ενός πρώην δουλοπάροικου αγρότη και ανατράφηκε για να γίνει ένας χαμηλού επιπέδου δημόσιος λειτουργός στην τοπική δημόσια διοίκηση. 
 
Ο Τσερνόφ παρακολούθησε το γυμνάσιο στο Σαράτοφ, ένα φυτώριο ριζοσπαστισμού, όπου εντάχτηκε σε έναν λαϊκίστικο κύκλο συζητήσεων, στον οποίο μελέτησε τα έργα του Νικολάι Ντομπρολιούμποφ και του Νικολάι Μιχαϊλόφσκι. Οι ριζοσπαστικές του τάσεις τράβηξαν την προσοχή της τοπικής αστυνομίας και ο Τσερνόφ μεταφέρθηκε σε άλλο σχολείο για τον τελευταίο χρόνο των σπουδών του.

Ο Τσερνόφ γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μόσχας, όπου ακόμη μια φορά εντάχτηκε σε ριζοσπαστικό κύκλο συζητήσεων, υπερασπιζόμενος τις λαϊκίστικες απόψεις κατά των Μαρξιστών. Συνελήφθη για την πολιτική του δράση την άνοιξη του 1894 και πέρασε 9 μήνες στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη. Μετά την φυλάκισή του, ο Τσερνόφ καταδικάστηκε σε μια περίοδο διοικητικής εξορίας στην κεντρική Ρωσία.

Πολιτική καριέρα 
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1880 αναμίχθηκε στην επαναστατική δράση. Παρακολούθησε την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μόσχας και στις αρχές της δεκαετίας του 1890 εντάχθηκε στους Ναρόντνικους· το 1894 εντάχθηκε στην ομάδα “Δίκιο του Λαού” (Ναρόντνοε πράβο) του Μαρκ Νατάνσον, μια προσπάθεια να ενώσει όλα τα σοσιαλιστικά κινήματα στη Ρωσία, και συνελήφθη με άλλα μέλη, φυλακίστηκε και εξορίστηκε. Αφού πέρασε κάποιο διάστημα οργανώνοντας τους χωρικούς γύρω από το Ταμπόφ, πήγε στο εξωτερικό, στη Ζυρίχη, το 1899. Εντάχτηκε στο Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα (Εσέροι) με την ίδρυσή του το 1901 και έγινε ο εκδότης της εφημερίδας του Επαναστατική Ρωσία. Επέστρεψε στην Ρωσία μετά την Επανάσταση του 1905· αφού απείχε των εκλογών για την Πρώτη Δούμα, κέρδισε την εκλογή για την Δεύτερη Δούμα και έγινε ο ηγέτης της παράταξης των Εσέρων.

Το 1907 δημοσίευσε τις Φιλοσοφικές και Κοινωνιολογικές Μελέτες, στις οποίες συντάσσεται με τις αντιλήψεις του Ρίτσαρντ Αβενάριους. Σαν τέτοιος ήταν ένας από τους Ρώσους Μαχιστές που επικρίθηκαν από τον Λένιν στο Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός (1909). 

Στην Προσωρινή Κυβέρνηση του Αλέξανδρου Κερένσκι το 1917, ο Τσερνόφ ήταν Υπουργός Γεωργίας. Ήταν επίσης ο μόνος Πρόεδρος της Ρωσικής Συντακτικής Συνέλευσης μέχρι την διάλυσή της στις 6 Ιανουαρίου 1918. Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους, έγινε μέλος της αντι-Μπολσεβίκικης κυβέρνησης ηγούμενος των περισσότερο μετριοπαθών Σοσιαλ-Επαναστατών στην Σαμάρα, πριν διαφύγει στην Ευρώπη και στη συνέχεια στις ΗΠΑ.

Θάνατος και κληρονομιά 
Ο Τσερνόφ απεβίωσε στην Νέα Υόρκη το 1952.

Πηγές 
"Viktor Mikhaylovich Chernov". Britannica Online. 

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση
Ρώσοι επαναστάτες
Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου

Η Λαύρα των σπηλαίων του Κιέβου (ουκρανικά: Києво-Печерська лавра, ρωσικά: Киeво-Печерская лавра) είναι ορθόδοξο χριστιανικό μοναστήρι στο Κίεβο. Το μοναστικό συγκρότημα είναι κτισμένο σε ένα ύψωμα στη δεξιά όχθη του Δνείπερου. Το μοναστήρι, αν και αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο, είναι ενεργό. Επί του παρόντος, η δικαιοδοσία του χώρου μοιράζεται ανάμεσα στο Κρατικό Μουσείο, το Εθνικό Ιστορικό-Πολιτιστικό Μνημείο Κιέβου-Πετσέρσκ και την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας), στην οποία έχει τη θέση της επικεφαλής Μονής και αποτελεί κατοικία του προκαθήμενού της, Μητροπολίτη Κιέβου Ονούφριου.
Από την ίδρυσή του το 1051, το μοναστήρι έχει γίνει το προεξέχον κέντρο της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ανατολική Ευρώπη. Μαζί με τον καθεδρικό της Αγίας Σοφίας του Κιέβου, έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO το 1990. Το μοναστικό συγκρότημα θεωρείται εθνικό ιστορικό-πολιτιστικό μνημείο, καθεστώς που του δόθηκε τις 13 Μαρτίου 1996. Σε ψηφοφορία το 2007, το μοναστήρι ανακηρύχθηκε ένα από τα Εφτά Θαύματα της Ουκρανίας, με βάση ψηφοφορία ειδικών και της διαδικτυακής κοινότητας.

Ιστορία 
Η Λαύρα του Κιέβου είναι ένα από τα παλαιότερα ορθόδοξα μοναστήρια των Ρως του Κιέβου. Η παλαιότερη επιβεβαιωμένη μνεία του μοναστηριού γίνεται στο χρονικών των πρόσφατων ετών (ρωσ. Повесть временых лет) του μοναχού Νέστορα του Κιέβου (επίσης γνωστό και ως Πρώτο Χρονικό) και στο «πατερικόν» του μοναστηριού. Σύμφωνα με τα χρονικά, ο ερημίτης Αντώνιος από το Λιούμπεχ, αφότου ασκήτευσε στη Μονή Εσφιγμένου στο Άγιο Όρος, εγκαταστάθηκε το 1013 στις βαραγγικές σπηλιές στις όχθες του Δνείπερου. Μαζί με το μοναχό Θεοδόσιο, ίδρυσε το 1051 ένα ορθόδοξο μοναστήρι. Στον ύστερο 11ο αιώνα άρχισε η κατασκευή του καθολικού της Κοιμήσεως. Το 1096 λεηλατήθηκε από τους Κουμάνους.

Τους επόμενους αιώνες, το μοναστήρι αναπτύχθηκε ως ένας από τα κύρια των Ρως του Κιέβου. Η λειτουργία του δεν διακόπηκε από τη Χρυσή Ορδή τον 13ο αιώνα, αν και η Κωνσταντινούπολη επισκίαζε το Κίεβο ως εμπορικό κέντρο. Το 1688 δόθηκε στο μοναστήρι ο τιμητικός τίτλος λαύρα, ένα τίτλο που φέρουν λίγα μοναστήρια του πατριαρχείου της Ρωσίας. Τα σημερινή κτίρια χαρακτηρίζονται ως ουκρανικό μπαρόκ και χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα. Η κατασκευή του κωδωνοστάσιου άρχισε το 1731. Το τελευταίο σημαντικό κτίριο του μοναστηριού κατασκευάστηκε το 1893-95.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και την αναταραχή του Ρωσικού Εμφύλιου, το μοναστήρι μετατράπηκε σε κρατικό μουσείο το 1926. Τα σπήλαια έκλεισαν το 1929. Το 1941, κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ, βομβαρδίστηκε το καθολικό της μονής. Το 1988, επί προεδρίας Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και την περεστρόικα, αναβίωσε ο μοναστικός βίος στη Λαύρα των Σπηλαίων. Το καθολικό αποκαταστάθηκε το 1998 με 2000.

Παραπομπές 

Κτίρια και κατασκευές στο Κίεβο
Μοναστήρια
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ουκρανία
Pull&Bear

Η  Pull & Bear είναι ισπανική εταιρεία ρουχισμού και αξεσουάρ λιανικής πώλησης με έδρα το Narón, Γαλικία. Ιδρύθηκε το 1986. Η εταιρεία άρχισε να πουλά και μέσω  ηλεκτρονικού καταστήματος τον Σεπτέμβριο του 2011. Είναι πλέον τμήμα της Inditex, ιδιοκτήτριας της Zara και της Oysho .

Τοποθεσίες 

Αριθμός καταστημάτων σε κάθε χώρα:

Παραπομπές 

Inditex
Ντέιζι Ρίντλεϊ

Η Ντέιζι Ρίντλεϊ (Daisy Jazz Isobel Ridley, 10 Απριλίου 1992) είναι Αγγλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Περισσότερο γνωστή είναι για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της στην ταινία Ο Πόλεμος των Άστρων: Επεισόδιο 7 - Η Δύναμη Ξυπνά (2015) ως Rey, που της χάρισε και τρία βραβεία πρωτοεμφανιζόμενου, ένα από την Florida Film Critics Circle, ένα από το Empire Awards, και ένα από τα Κινηματογραφικά βραβεία MTV, ενώ ήταν υποψήφια και για άλλες διακρίσεις. Ξεκίνησε την καριέρα της υποδυόμενη μικρούς ρόλους στην τηλεόραση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης