joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιωάννης Β΄ της Νάπολης

Ο Ιωάννης  (περίπου 870 - 919), από την οικογένεια των Σεργίων,  ήταν Δούκας της Νάπολης την περίοδο 915-919. Έφερε τους βυζαντινούς τίτλους του πρόξενου και δούξ, η Νάπολη την εποχή εκείνη επίσημα θεωρούνταν έδαφος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ο Ιωάννης, πρωτότοκος γιος του Γρηγορίου Δ΄ τον διαδέχτηκε το 915. Συνόδευσε τον πατέρα του στη μάχη του Garigliano, όπου ένας χριστιανικός συνασπισμός με επικεφαλής τον Niccolò Picingli νίκησε τις μουσουλμανικές δυνάμεις που υπήρχαν στον οχυρωμένο οικισμό του Γκαριγκλιάνο. Η Θητεία του ήταν σύντομη κι διήρκεσε μόνο 4 χρόνια 7 μήνες και 12 ημέρες.

Η Θητεία του χαρακτηρίστηκε από ειρηνικές σχέσεις με τους χριστιανούς γείτονές του. συνέχισε την πολιτική του πατέρα του με βάση την αναζήτηση χριστιανών συμμάχων στη νότια Ιταλία με κοινό σκοπό την αντιμετώπιση των μουσουλμάνων. Ωστόσο, είχε αρκετές συγκρούσεις με τις αραβικές δυνάμεις, οι οποίες έκαναν το Ρέτζιο την κύρια βάση τους μετά την ήττα του Garigliano, περιστασιακά εισέβαλαν στην επικράτειά του. Ήταν σε θέση να τους υποτάξει λαμβάνοντας τακτικά αφιερώματα σε αντάλλαγμα που σταμάτησαν μόνο στο θάνατό του. Πέθανε το 919 πιθανώς μετά από καρδιακή προσβολή. Το σώμα του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου θάφτηκε.

Από το γάμο του με άγνωστης ταυτότητας γυναίκας γεννήθηκαν οι :

 Μαρίνος Α΄ της Νάπολης, διάδοχός του. (σε ορισμένες πηγές ωστόσο αναφέρεται ως ο μικρότερος αδερφός του)
 Γρηγόριος;
 Στέφανος;
 Ουρανία, παντρεμένη με τον Ντοκιμπίλη Β΄, Δούκα της Γκαέτα
 Μαρία

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Jules Gay, "L'Italie méridionale et l'Empire Byzantin", Albert Fontemoing éditeur, Paris 1904.
 Thomas Granier, "Napolitains et Lombards aux VIIIe-XIe siècles. De la guerre des peuples à la guerre des saints en Italie du Sud" in: "Mélanges de l'École française de Rome. Moyen Âge, Temps modernes", T. 108, n° 2. 1996, p. 403-450.

Δούκες της Νάπολης
Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Βυζαντινοί δούκες
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Λάλικα Αιτωλοακαρνανίας

Τα Λάλικα ή Λάλκα στην καθομιλουμένη είναι μικρός ορεινός οικισμός της Αιτωλοακαρνανίας, στην ιστορική περιοχή των Κραβάρων, και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 1.300 μέτρων, στις ανατολικές πλαγιές του όρους Φτερόπυργος (Άι Λιας), όρους που ανήκει στα Όρη της Ναυπακτίας. Πρόκειται για τον πιο ορεινό οικισμό της Ναυπακτίας και της Αιτωλοακαρνανίας εν γένει. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 63,5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της πόλης της Ναυπάκτου (μέσω Λιμνίτσας), περίπου 13,5 χιλιόμετρα βόρεια της Άνω Χώρας (μέσω του διάσελλου «Σκοτωμένος»), περίπου 66,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Θέρμου (μέσω Πλάτανου Ναυπακτίας) και περίπου 75 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Λιδωρικίου. Κοντά στον οικισμό βρίσκεται και το χωριό της Ελατόβρυσης.

Δεν απογράφεται πλέον ως ανεξάρτητος οικισμός και ο πληθυσμός του στις απογραφές είναι ενσωματωμένος σε αυτόν της Τοπικής Κοινότητας Κρυονερίων στην οποία ανήκει διοικητικά. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.

Τοπίο
Το τοπίο ευρύτερης περιοχής του οροπεδίου Ομάλια, όπου κοντά του βρίσκονται τα Λάλικα και τα Κρυονέρια, είναι απαράμιλλης φυσικής ομορφίας. Στη χλωρίδα της ευρύτερης περιοχής απαντώνται καστανιές, πλατάνια και πανύψηλα έλατα, 9 καταγεγραμμένα είδη άγριας ορχιδέας, ένα σπάνιο είδος τουλίπας καθώς και μεγάλη ποικιλία μανιταριών, 3 από τα οποία αποκαλύφθηκαν για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Τα δάση της περιοχής αποτελούν ενδιαίτημα για αγέλες λύκων, αγριογούρουνων, ζαρκαδιών, ελαφιών, ενώ έχουν θεαθεί λίγκες καθώς και ένα ζευγάρι καφετιάς αρκούδας. Επίσης, από τα πτηνά της περιοχής ξεχωρίζουν ο χρυσαετός, ο γύπας ασπροπάρης, ο φιδαετός και ένα πολύ σπάνιο είδος δρυοκολάπτη με τροπικά χρώματα.

Διοικητική και δημογραφική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 16η Οκτωβρίου 1940 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κρυονερίων. Την 17η Μαρτίου 1991 έχασε το καθεστώς του οικισμού και πλέον θεωρείται συνοικισμός των Κρυονερίων.

Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:

Λοιπά στοιχεία
Στη μαζική κουλτούρα ο οικισμός έγινε ιδιαίτερα γνωστός το 2020 μέσω της ταινίας μικρού μήκους με ονομασία «Λάλκα», σε σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Τα Λάλικα Αιτωλοακαρνανίας στο χάρτη. toponavigator.com. Ανακτήθηκε: 17/09/2020.
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λάλικων Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/09/2020.
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κρυονερίων Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/09/2020.

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Αποδοτίας
Δήμος Ναυπακτίας
Κράβαρα
Μαρίνος Α΄ της Νάπολης

Ο Μαρίνος, από την οικογένεια των Σεργίων,  ήταν Δούκας της Νάπολης την περίοδο 919 - 928

Για τον Μαρίνο δεν είναι πολλά γνωστά, διαδέχθηκε τον πατέρα του Γρηγόριο Δ΄ το 919 ως τον θάνατο του το 928.  Η καταγωγή του επιβεβαιώνεται από τη συνθήκη με την Κάπουα που χρονολογείται στις 9 Μαρτίου 933-940 και υπέγραψε ως ο γιος και ο αδερφός του. 

Κατείχε τους Βυζαντινούς τίτλους του πρόξενου και του δουξ. Γιος του ήταν ο δουξ Ιωάννης Γ΄.

Παραπομπές 

Δούκες της Νάπολης
Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Βυζαντινοί δούκες
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Μείζον Γερμανικό Ράιχ

Το Μείζον Γερμανικό Ράιχ (, πλήρης ονομασία: Μείζον Γερμανικό Ράιχ του Γερμανικού Έθνους, ) είναι το επίσημο όνομα της πολιτικής οντότητας στην Ευρώπη την οποία προσπάθησε να ιδρύσει η Ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Χίτλερ αναφέρει επίσης ένα μελλοντικό κράτος με τίτλο "Γερμανικό Κράτος του Γερμανικού Έθνους" () στο βιβλίο "Ο αγών μου". Οι εδαφικές διεκδικήσεις για το Μείζον Γερμανικό Ράιχ άλλαζαν με την πάροδο του χρόνου. Ήδη από το φθινόπωρο του 1933, ο Χίτλερ οραματιζόταν την προσάρτηση γειτονικών προς τη Γερμανία εδαφών όπως η Βοημία, η Δυτική Πολωνία και η Αυστρία στη Γερμανία, καθώς και στη δημιουργία κρατών δορυφόρων ή κρατών μαριονέτες χωρίς δικές τους οικονομικές και άλλες πολιτικές.

Αυτή η παγγερμανική αυτοκρατορία αναμενόταν πρακτικά να αφομοιώσει όλη τη Γερμανική Ευρώπη σε ένα πολύ διευρυμένο Ράιχ. Εδαφικά, αποτελούνταν από το ήδη διευρυμένο Γερμανικό Ράιχ (αποτελούμενο από τη μεσοπολεμική Γερμανία, την Αυστρία, τη Βοημία-Μοραβία, την Αλσατία-Λορραίνη, το Όιπεν-Μαλμεντί, το Μέμελ, τη Κάτω Στυρία, την Άνω Καρνιόλα, την Κάτω Καρινθία και τη γερμανοκρατούμενη Πολωνία), την Ολλανδία, το φλαμανδικό τμήμα του Βελγίου, το Λουξεμβούργο, τη Δανία, την Ισλανδία, τη Σουηδία, τη Νορβηγία και τουλάχιστον το γερμανόφωνο τμήμα της Ελβετίας καθώς και το Λίχτενσταϊν.

Η πιο αξιοσημείωτη εξαίρεση ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο σύμφωνα με τον σχεδιασμό δεν θα γινόταν γερμανική επαρχία αλλά θα γινόταν ο θαλάσσιος σύμμαχος και συνεργάτης των Γερμανών. Άλλη μια εξαίρεση ήταν το γερμανόφωνο Νότιο Τιρόλο που ανήκε στην Ιταλία, τον κύριο σύμμαχο της Γερμανίας στην Ευρώπη. Πέρα από τη Γερμανική Ευρώπη, τα σύνορα της Γαλλίας θα αναστρέφονταν στην κατάσταση που ήταν κατά την εποχή της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κάτι που θα σήμαινε την ολοκληρωτική προσάρτηση όλης της Βαλλονίας, της Γαλλικής Ελβετίας και αρκετών εδαφών στη βόρεια και ανατολική Γαλλία. Επίσης, η πολιτική του Ζωτικού χώρου (Lebensraum) σχεδίαζε μια μεγάλη επέκταση της Γερμανίας προς ανατολάς, φτάνοντας μέχρι τα Ουράλια. Ο Χίτλερ σχεδίαζε την απέλαση του "πλεονάζοντος" Ρωσικού πληθυσμού δυτικά των Ουραλίων σε περιοχές ανατολικά των Ουραλίων.

Παραπομπές 

Πανεθνικισμός
Πολιτική της Ναζιστικής Γερμανίας
Αλυτρωτισμός
Γερμανικός εθνικισμός
Πρώην κράτη
Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας

Το Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας (ΤΣΑΜ) ήταν μια στρατιά του Ελληνικού Στρατού η οποία πολέμησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντιμετώπισε την αρχική γερμανική επίθεση στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Μάχης των Οχυρών. Ωστόσο, η ΤΣΑΜ αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει στους Γερμανούς μετά από τέσσερις μέρες μαχών, στις 9 Απριλίου 1941, μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης και την αποκοπή της μονάδας από την υπόλοιπη χώρα.

Ιστορία 
Ο προπολεμικός ελληνικός πολεμικός σχεδιασμός επικεντρώθηκε στο ενδεχόμενο μιας πιθανής σύγκρουσης εναντίον της Βουλγαρίας στη Μακεδονία και τη Θράκη. Για την υπεράσπιση της ανατολικής Μακεδονίας, το πολεμικό σχέδιο προέβλεπε την ίδρυση του Τμήματος Στρατιάς Καβάλας, η οποία είχε έδρα την Καβάλα και αποτελούνταν από μια Ομάδα Μεραρχιών (επίσημη ονομασία: Ομάς Μεραρχιών) στην περιοχή του Αξιού Ποταμού. Αυτή η ομάδα μεραρχιών αποτελούνταν από την 6η και την 17η μεραρχία πεζικού του Ελληνικού Στρατού. Επίσης η ίδια ομάδα μεραρχιών περιλάμβανε στις τάξεις της το Δ΄ Σώμα Στρατού (7η και 14η Μεραρχία, 7η και 14η Ταξιαρχία) στην περιοχή της Καβάλας.

Μετά την ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας στις 28 Οκτωβρίου 1940, το Τμήμα Στρατιάς Καβάλας κινητοποιήθηκε υπό την ηγεσία του στρατηγού Μάρκου Δράκου, αλλά μετονομάστηκε σε Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας στις αρχές του Νοεμβρίου.

Ηγεσία

Διοικητές 

 Στρατηγός Μάρκος Δράκος (28 Οκτωβρίου 1940 – 7 Φεβρουαρίου 1941)
 Στρατηγός Κωνσταντίνος Μπακόπουλος (7 Φεβρουαρίου – 9 Απριλίου 1941)

Κατάλογος επικεφαλών προσωπικού 

 Συνταγματάρχης Κλεάνθης Μπουλάλας (28 Οκτωβρίου – 19 Δεκεμβρίου 1940)
 Συνταγματάρχης Θεόδωρος Γρηγορόπουλος (19 Δεκεμβρίου 1940 – 7 Φεβρουαρίου 1941)
 Συνταγματάρχης Παναγιώτης Καλογερόπουλος (7 Φεβρουαρίου – 9 Απριλίου 1941)

Έδρα 

 Σέρρες (από τις 28 Οκτωβρίου 1940)
 Θεσσαλονίκη (από τις 8 Φεβρουαρίου 1941)

Παραπομπές

Πηγές 

 

Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα
Άννα Στάνχοπ του Τσέστερφιλντ

Η Άννα Στάνχοπ του Τσέστερφιλντ (Anne Stanhope of Chesterfield, γεννημένη ως Άννα Ελισάβετ Φόρεστερ Anne Elizabeth Forester, 7 Σεπτεμβρίου 1802 - 27 Ιουλίου 1885) ήταν Βρετανίδα αριστοκράτισσα.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1802, και ήταν κόρη του Σέσιλ Γουέλντ-Φόρεστερ, 1ου Βαρώνου Φόρεστερ και της Λαίδης Αικατερίνης Μάνερς.

Το 1830 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Στάνχοπ, 6ο Κόμη του Τσέστερφιλντ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
τον Λόρδο Γεώργιο Φίλιππο Σέσιλ Αρθούρο (1831-1871), δεν παντρεύτηκε ποτέ.
την Λαίδη Εβελίνα (1834-1875), παντρεύτηκε τον Ερρίκο Χέρμπερτ του Καρνάρβον. Απέκτησαν 5 παιδιά.

Πέθανε στις 27 Ιουλίου 1885 στο Μπρέτμπι του Ντερμπισάιρ σε ηλικία 82 ετών.

Παραπομπές

Βρετανοί ευγενείς
Καραβιά

Η Καραβιάείναι συστάδα δύο βραχονησίδων του Μυρτώου πελάγους που πήρε το όνομα της απο το καπετάνιο Δημήτρη Καραβία που σώθηκε εκ θαύματος στο εν λόγω ναυάγιο της Κρήτης το 17ο αιώνα. Οι Καραβιάδες, Καραβαίοι ή Καραβίες ηταν μελη της γνωστής οικογένειας Καραβία παλαιάς και αρχοντικής οικογένειας της Ιθάκης και της Ακαρνανίας που σύμφωνα με ιστορικούς αποτελεί κλάδο της βυζαντινής οικογενείας των Καλλέργηδων της Κρήτης. Οι Καραβιάδες που ταξίδευαν  με τρία πλοία έχοντας ως προορισμό τα Ιόνια νησιά, λόγω ισχυρών ρευμάτων στην περιοχή, άλλαξαν τη πορεία τους με αποτέλεσμα τα δύο από τα τρία πλοία να βουλιάξουν στο Μυρτώο πέλαγος προσκρούοντας στην βραχονησίδα.  

Η Καραβιά είναι μία από τις τέσσερις βραχονησίδες του Μυρτώου πελάγους, οι οποίες, σε συνδυασμό με ισχυρά θαλάσσια ρεύματα που υπάρχουν στην περιοχή, ακόμα και σε συνθήκες άπνοιας, έχουν κατά το παρελθόν αποτελέσει μεγάλο κίνδυνο για τη Ναυσιπλοΐα. Στα νερά του Μυρτώου πελάγους έχει σημειωθεί σημαντικό πλήθος ναυαγίων, με χαρακτηριστικότερο εκείνο του επιβατηγού - οχηματαγωγού πλοίου "Ηράκλειον", το 1966. 

Οι νησίδες χρησιμοποιούνται ως πεδίο βολής του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού .

Οι άλλες τρείς βραχονησίδες του Μυρτώου πελάγους είναι οι:

 Φαλκονέρα
 Βελοπούλα
 Ανάνες

Παραπομπές 

Ελληνικές βραχονησίδες
Γιομτώβ Γιακοέλ

Ο Γιομτώβ Γιακοέλ (1899-1944) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ήταν δικηγόρος στο επάγγελμα, Εβραίος στο θρήσκευμα και διετέλεσε νομικός σύμβουλος της Εβραϊκής Κοινότητας Θεσσαλονίκης για είκοσι χρόνια. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Θεσσαλονίκης ο Γιακοέλ έγραψε τα απομνημονεύματά του όπου περιγράφει την εμπειρία των ναζιστικών διωγμών κατά των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Ο Γιακοέλ υπήρξε εξέχουσα προσωπικότητα στη Θεσσαλονίκη. 

Το 1993 εκδόθηκε βιβλίο με τα απομνημονεύματά του με την επιμέλεια της Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου, καθηγήτριας του Τμήματος Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές
Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου

Το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου (ΤΣΗ) ήταν στρατιά του Ελληνικού Στρατού. Ήταν ενεργή από τις 14 Φεβρουαρίου 1941 έως τις 20 Απριλίου 1941. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο και την Γερμανική Εισβολή.

Ίδρυση και συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις (Φεβρουάριος και Μάρτιος) 
Το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου ιδρύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1941, με το Α΄ Σώμα Στρατού και το Β΄ Σώμα Στρατού να πολεμούν σε μάχες στο κεντρικό και το δυτικό τμήμα του αλβανικού μετώπου. Μέχρι αυτό το σημείο, τα δύο σώματα ήταν υπό τον άμεσο του γενικού επιτελείου στα Ιωάννινα, με επικεφαλή τον Αλέξανδρο Παπάγο. Ωστόσο, η αυξανόμενη πιθανότητα μιας γερμανικής εισβολής μέσω της Βουλγαρίας επέβαλαν την μετεγκατάσταση του γενικού επιτελείου πίσω στην Αθήνα και την ίδρυση μιας νέας ανώτατης εντολής. Ο πρώτος διοικητής του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου ήταν ο Μάρκος Δράκος, ο οποίος μέχρι τότε ήταν ο επικεφαλής του Τμήματος Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας.

Μετά από έντονες διαφωνίες με το γενικό επιτελείο ως προς την μελλοντική πορεία των επιχειρήσεων, στις 6 Μαρτίου ο Δράκος παραιτήθηκαν από τις θέση του στην ΤΣΗ, μαζί με τους διοικητές των δύο σωμάτων, τον Παναγιώτη Δεμέστιχα (Α΄ Σώμα) και τον Δημήτρη Παπαδόπουλο (Β΄ Σώμα). Ο Μάρκος αντικαταστάθηκε από τον διοικητή του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας, Ιωάννη Πιτσίκα. Η ηγεσία του Α΄ Σώματος πέρασε στον Παναγιώτη Δεμέστιχα και η ηγεσία του Β΄ Σώματος πέρασε στον Γεώργιο Μπάκο.

Από τις 9 έως τις 24 Μαρτίου, το Β΄ Σώμα απέκρουσε ιταλικές επιθέσεις στον τομέα της Κλεισούρας κατά την διάρκεια της ιταλικής εαρινής επίθεσης. Στο τέλος του Μαρτίου, η σύνθεση του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου αποτελούταν από το Α΄ Σώμα Στρατού, τη 2η Μεραρχία Πεζικού, τη 3η Μεραρχία Πεζικού και τη 8η Μεραρχία Πεζικού (τρία συντάγματα Ευζώνων και οκτώ πρότυπα συντάγματα πεζικού) συν ένα σύνταγμα ιππικού, καθώς και από το Β΄ Σώμα Στρατού με την 1η Μεραρχία Πεζικού, την 4η Μεραρχία Πεζικού, την 5η Μεραρχία Πεζικού, την 6η Μεραρχία Πεζικού, την 11η Μεραρχία Πεζικού, την 15η Μεραρχία Πεζικού και την 17η Μεραρχία Πεζικού.

Παραπομπές

Πηγές 

 
 
 
 

Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας
Σέργιος Δ΄ της Νάπολης

Ο Σέργιος, από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης την περίοδο από το 1003 ή 1004 έως το 1034. Ονομαστικά ήταν υποτελής των Βυζαντινών, όπως ο πατέρας του πριν από αυτόν, είχε τους βυζαντινούς τίτλους του πρόξενου και του δουξ. 

Το 1024, παραδόθηκε στον Πελλεγκρίνο, αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και αρχιεπίσκοπο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν ο τελευταίος ετοίμαζε να πολιορκήσει την Κάπουα εκ μέρους του αυτοκράτορα Ερρίκου Β΄. Ως αποτέλεσμα αυτού, κατηγορήθηκε για αδυναμία από τον Πρίγκιπα Πανδόλφο της Κάπουα, ο οποίος είχε ηττηθεί από τον Πελλεγκρίνο. Το 1026, ο Πανδόλφο, επιστρέφοντας από την αιχμαλωσία, πολιορκεί την παλιά του πρωτεύουσα, που τώρα κυβερνάται από τον Πανδόλφο Β΄, τον Κόμη του Τεάνο. Ο Βασίλειος Βοϊωάννης, ο Κατεπάνω της Ιταλίας, διαπραγματεύτηκε την παράδοση και έφερε τον Παντόλφο Β΄ στην στη Νάπολη, όπου ο Σέργιος του έδωσε άσυλο. Για αυτό, ο Σέργιος υπέστη την εχθρότητα του Πανδόλφο. Το επόμενο έτος (1027), όταν ο Βοϊωάννης ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, ο Πανδόλφο επιτέθηκε στη Νάπολη και σε σύντομο χρονικό διάστημα τον συνέλαβε, προφανώς με δόλο. Ο Πάντολφο Β΄ διέφυγε στη Ρώμη και ο Σέργιο κρύφτηκε.

Το 1030 με την βοήθεια του νορμανδού Ράινουλφ Ντρένγκοτ έδιωξε τον Πανδόλφο και ξαναπήρε πίσω το δουκάτο, δίνοντας στον Ράινουλφ σύζυγο την κόρη του και την περιοχή της Αβέρσα ως φέουδο.

Το 1034, ο Πανδόλφο υποκίνησε μια εξέγερση στο Σορέντο και το προσάρτησε στην Κάπουα. Την ίδια χρονιά, η αδερφή του Δούκα της Νάπολης πέθανε και ο Ράινουλφ έκανε συμμαχία με τον Πανδόλφο . Απογοητευμένος και απελπισμένος, ο Σέργιος αποσύρθηκε σε  μοναστήρι στο νησί Σαν Σαλβατόρε, όπου βρίσκεται τώρα το Καστέλ ντελ 'Όβο. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, ο Ιωάννης Ε΄. Όταν ο Ιωάννης πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει στρατιωτική βοήθεια από τους Βυζαντινούς, ο Σέργιος εγκατέλειψε για λίγο τη μονή για να ηγηθεί του Δουκάτου ως αντιβασιλέας. Με την επιστροφή του Ιωάννη, ο Σέργιος επέστρεψε στο μοναστήρι του, όπου έζησε τουλάχιστον μέχρι τον Ιούνιο του το  1036.

Με αγνώστου ονόματος γυναίκα απέκτησαν τέσσερα παιδιά :
 Ιωάννης Ε΄, διαδοχός του σαν δουξ
 Μαρίνος, κατείχε το αξίωμα του πρόξενου
 Μπλάτα
 Άννα

Παραπομπές 

Δούκες της Νάπολης
Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Βυζαντινοί δούκες
Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Ιωάννης Ε΄ της Νάπολης

Ο Ιωάννης, από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν πρόξενος, και Δούκας της Νάπολης την περίοδο προς το τέλος του 1033 έως στις αρχές του 1034 έως το 1050, πριν από τον Απρίλιο του 1051.

Ο Ιωάννης ήταν γιος και ο διάδοχος του Σέργιου Δ΄ ο οποίος παραιτήθηκε ενώ αντιμετώπιζε την συμμαχία των Πανδόλφου και Ράινουλφ Ντρένγκοτ. Ο Ιωάννης πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει βοήθεια από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όσο έλειπε ανέλαβε το δουκάτο εκ νέου ο πατέρας. Τελικά ο αυτοκράτορας δεν ικανοποιεί το αίτημα του υποτελούς του και ο Ιωάννης επέστρεψε στο δουκάτο.

Ο Ιωάννης αναγκάστηκε να δώσει φόρο  στον Γκουαϊμάρ  του Σορέντο και να συνεχίσει ειρηνικά τη θητεία του. Το 1038 ίδρυσε μια νέα εκκλησία στη Νάπολη αφιερωμένη στον Άγιο Συμεών. 
 
Παιδιά του ήταν οι :

 Σέργιος Ε΄, διάδοχός του
 Ιωάννης, ίσως ο Ιωάννης ΣΤ΄ επίσκοπος Νάπολης

Παραπομπές 

Δούκες της Νάπολης
Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Βυζαντινοί δούκες
Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Μαυρίκιος της Νάπολης

Ο Μαυρίκιος (Maurenzio) ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, και δουξ της Νάπολης περίπου το 598 - 599, επίσημα είχε και τον τίλο του δουξ Καμπανίας και του magistri militum με έδρα την Νεάπολις.

Η Νάπολη τότε διοικητικά ανήκε στο Εξαρχάτο της Ραβένα και την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, διάδοχος του ήταν ο Γκουντελίσκους. Στα τέλη του 6ου αιώνα οι Λομβαρδοί επιβουλεύονταν την περιοχή, τότε ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ ζήτησε την διαμεσολάβηση του επισκόπου Ραβέννας να ζητήσει από τον έξαρχο Ρωμανό να διορίσει έναν δούξ . Ο Μαυρίκιος στάλθηκε έπειτα από το αίτημα του Πάπα Γρηγόριου Α΄ από την Κωνσταντινούπολη στην Νάπολη να αναλάβει διοικητής της. Ο Μαυρίκιος το πρώτο που έκανε ήταν να ενισχύσει τις οχυρώσεις.

Μολυβδόβουλο του Μαυρίκιου έχει βρεθεί στην Ρώμη και φυλάσεται σήμερα στο Βατικανό.

Παραπομπές 

Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Βυζαντινοί δούκες
Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Δούκες της Νάπολης
Ιερά Μητρόπολις Καισαρείας

Η Ιερά Μητρόπολις Καισαρείας ήταν μια επαρχία (Μητρόπολη) του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η επισκοπή υπήρχε από το 325 έως το 1922 με έδρα της την Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο τίτλος του Μητροπολίτη Καισαρείας, υπερτίμου και εξάρχου πάσης Ανατολής υπάρχει από το 1934.

Ιστορία 
Η Καισάρεια κατοικήθηκε από την 4η χιλιετία π.Χ. Η πόλη ονομαζόταν αρχικά Μάζακα και μετά το 150 π.Χ.Ευσέβεια. Μετά το 17 μ.Χ., οπότε κατακτήθηκε από την Ρώμη, έλαβε το όνομα Καισάρεια. Η πόλη έγινε Μητρόπολη το 325, αρχικά έχοντας τιμητική υπεροχή έναντι των άλλων επισκοπών της περιοχής (Νικομηδείας, Γαγγρών, Αγκύρας, Αμασείας, Νεοκαισαρείας και Σεβαστείας). Μετά την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο του 451, όλες οι επισκοπές τέθηκαν υπό το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Η Μητρόπολη είχε 5 επισκοπές τον 7ο αιώνα, 12 τον 10ο αιώνα και 8 τον 12ο αιώνα. Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Σελτζούκους, ο αριθμός τους σταδιακά μειώθηκε και τον 14ο αιώνα δεν έμεινε ούτε μία. Η Μητρόπολη περιελάμβανε τις πόλεις Μουταλάσκη, Νεάπολη, Προκόπιο, Υοσγάτη, Μωκισσό,  Κιρκισό, Ζήλα, Ευχάνεια, Ασκληπιείο.

Μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1923, δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξος πληθυσμός στα εδάφη της Μητρόπολης.

Επισκοπικός κατάλογος

Παραπομπές

Πηγές
 
 
 
 
 

Καισαρειας
 
Καισάρεια (Καππαδοκία)
Δεύτερος Ενώχ

Ο Δεύτερος Ενώχ είναι ένα απόκρυφο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης και ονομάζεται έτσι κατ' αντιδιαστολή προς το απόκρυφο  βιβλίο Ενώχ Α' ή Αιθιοπικό Ενώχ. Ο Ενώχ Β' ονομάζεται και σλαβονικός Ενώχ, γιατί διασώζεται κυρίως στην σλαβονική γλώσσα. Η σλαβονική μετάφραση προέρχεται από το πρωτότυπο κείμενο, που ήταν στα Ελληνικά  Κάποιοι πιστεύουν ότι το αρχικό κείμενο ήταν του πρώτου αιώνα μ.Χ. και ήταν γραμμένο στα εβραϊκά. Ο Ενώχ Β' ονομάζεται επίσης και «Το βιβλίο των μυστικών του Ενώχ». Και στα δύο βιβλία ο Ενώχ ταξιδεύει και τελικά αναλαμβάνεται στους ουρανούς. Tο βιβλίο Ενώχ Β' έχει διασωθεί σε διάφορα χειρόγραφα σε σλαβικές χώρες όπως τη Ρωσία και τη Σερβία. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες απόψεις για την προέλευση και το χρόνο συγγραφής του βιβλίου. Το βιβλίο πιθανόν γράφτηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, γιατί περιλαμβάνει δημοφιλή θέματα της θρησκευτικής γραμματείας των ελληνιστικών χρόνων, όπως αστρολογικούς υπολογισμούς, αποκαλυπτικά ταξίδια, αγγελολογία.

Περιεχόμενα του βιβλίου 
Ο Ενώχ ταξιδεύει στους επτά ουρανούς μαζί με δύο αγγέλους.  Μεταφέρεται ενώπιον του Θεού, ο οποίος διδάσκει τον Ενώχ για τη δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου. Οι άγγελοι έπειτα μετέφεραν τον Ενώχ στη γη, για να διαδώσει, όσα έμαθε, στα παιδία του. Ο Εχώχ αποκαλύπτει τα μυστικά του ουρανού και προτρέπει τους ανθρώπους να διαδώσουν αυτές τις ιδέες σε άλλους ανθρώπους. Στην αφήγηση υπάρχουν σχόλια κατά της ειδωλολατρίας και για την επερχόμενη Κρίση, αλλά δεν διασαφηνίζεται, αν αυτή αφορά την Τελική Κρίση ή την κρίση του κατακλυσμού. Γίνονται πολλές παραινέσεις και ηθικές προτροπές. Το βιβλίο τελειώνει με έναν αποχαιρετιστήριο λόγο του Ενώχ και την αφήγηση για την ανάληψη του Ενώχ τους ουρανούς.

Βιβλιογραφία 

 Αγουρίδης Σάββας, Ενώχ Β' ή τα μυστικά του Ενώχ (Σλαβονικός Ενώχ), περιοδικό Θεολογία, τόμος ΝΣΤ', τεύχος 1, Αθήνα 1985, σελ. 127-160.
 Αγουρίδης Σάββας, Τα απόκρυφα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης, τόμος πρώτος, εκδόσεις: Έννοια, Αθήνα 2004, ISBN 9789608320307.
 Απόκρυφα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης, Ανθολογία, Δεύτερος τόμος, μετάφραση & επιμέλεια: Κουτσούκης Δημήτρης,  εκδόσεις: Πύρινος κόσμος, Αθήνα 1992.
 Πατρώνος Γεώργιος, Μεσσιανισμός και εσχατολογικές προσδοκίες στα απόκρυφα και αποκαλυπτικά κείμενα της περιόδου 200 π.Χ. έως 100 μ.Χ., εκδόσεις: Παρρησία, Αθήνα 2014, ISBN 9789606961427.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Απόκρυφα Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης
 Ενώχ Β' άρθρο στην εγκυκλοπαίδεια Britannica.

Παραπομπές 

 Χριστιανισμός
 Αγία Γραφή
 Απόκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης
Επεισόδιο του Γκλάιβιτς

Το Επεισόδιο του Γκλάιβιτς (στα γερμανικά: Überfall auf den Sender Gleiwitz; στα πολωνικά: Prowokacja gliwicka) ήταν προβοκάτσια των Ναζί, προκειμένου να κατηγορηθεί η Πολωνία για επιθετικότητα ενάντια στη Γερμανία και να δικαιολογηθεί η επικείμενη επίθεση της Γερμανίας κατά της Πολωνίας. Αποτελούσε μέρος της Επιχείρησης Χίμλερ, που περιελάμβανε μια σειρά από παρόμοιες προβοκάτσιες.

Έλαβε χώρα στις 31 Αυγούστου 1939, την προηγούμενη ημέρα της γερμανικής εισβολής στη Πολωνία και εκτελέστηκε από άντρες των Σουτσστάφφελ (SS).

Αποδείξεις ότι επρόκειτο για γερμανική προβοκάτσια έδωσε στη Δίκη της Νυρεμβέργης ο αξιωματικός των SS, Άλφρεντ Νάουγιοκς.

Παραπομπές

Για περαιτέρω ανάγνωση
John Toland, Adolf Hitler : The Definitive Biography.
Dennis Whitehead, "The Gleiwitz Incident", After the Battle Magazine Number 142 (March 2009)
Stanley S. Seidner, Marshal Edward Śmigły-Rydz Rydz and the Defense of Poland, New York, 1978.
Spieß / Lichtenstein Unternehmen Tannenberg. Der Anlass zum Zweiten Weltkrieg, Wiesbaden und München 1979.
Polak-Springer, Peter (April 2013). "'Jammin' with Karlik': The German-Polish 'Radio War' and the Gleiwitz 'Provocation', 1925–1939". European History Quarterly. SagePub. 43 (2): 279–300. doi:10.1177/0265691413478095. S2CID 145321954. Lay summary.

Γερμανική εισβολή στην Πολωνία
Ναζιστική προπαγάνδα
Εγκλήματα πολέμου των Ναζί
Γκύντερ Άλτενμπουργκ

Ο Γκύντερ Άλτενμπουργκ (5 Ιουνίου 1894, Κένιγκσμπεργκ - 23 Οκτωβρίου 1984, Βόννη) ήταν Γερμανός διπλωμάτης. 

Τα πρώτα διπλωματικά του καθήκοντα τον έφεραν σε θέσεις στη Ρώμη, τη Βιέννη και το Βουκουρέστι, και παρέμεινε συνδεδεμένος με τη νοτιοανατολική Ευρώπη καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Το 1934, υπηρετούσε στη Βιέννη κατά τη διάρκεια του αποτυχημένου πραξικοπήματος τον μήνα Ιούλιο ενάντια στο αυστριακό καθεστώς από Αυστριακούς Ναζί και πιθανότατα συμμετείχε στην προετοιμασία του. Στη συνέχεια ανακλήθηκε στο Βερολίνο, όπου εργάστηκε στο τμήμα, που ασχολείται με την Αυστρία και την Τσεχοσλοβακία . 

Προσχώρησε στο Ναζιστικό Κόμμα το 1935 και του δόθηκε θέση στη γραμματεία του Υπουργού Εξωτερικών Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ. Μετά την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία τον Απρίλιο του 1941, αρχικά είχε προγραμματιστεί να γίνει πληρεξούσιος για τη Σερβία, αλλά στις 28 Απριλίου 1941 ορίστηκε ως πληρεξούσιος του Ράιχ για την Ελλάδα.  

Ο Άλτενμπουργκ έτρεφε μάλλον φιλικές διαθέσεις προς τη χώρα και τον λαό. Ήδη από τις πρώτες ημέρες της διαμονής του στην Αθήνα, προειδοποίησε τους προϊσταμένους του για τον ελλοχεύοντα κίνδυνο ενδημικής πείνας.   

Τον Νοέμβριο του 1941, σημειώθηκε η πρώτη αντίδραση των γερμανικών Αρχών λόγω μείωσης της αποδοτικότητας των Ελλήνων εργατών λόγω του υποσιτισμού τους. Ο Άλτενμπουργκ ζήτησε με τηλεγράφημά του προς το Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών, την αναστολή της εξαγωγής ελληνικών γεωργικών προϊόντων στη Γερμανία. Τον Απρίλιο του 1942, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλία συναντήθηκε με τον Ιταλό ομόλογό του στη Ρώμη και συμφώνησαν στην αποστολή 20.000 τόνων σιταριού από τη Γερμανία στην Αθήνα, αλλά το Βερολίνο ακύρωσε τη συμφωνία.  

Ως ο ανώτατος Γερμανός πολιτικός αξιωματούχος στην κατεχόμενη Ελλάδα, λειτούργησε ως επόπτης της ελληνικής κυβέρνησης-μαριονέτας μαζί με τον Ιταλό ομόλογό του, Πελεγκρίνο Γκίτζι,και συμμετείχε άμεσα στην απέλαση του εβραϊκού πληθυσμού της Θεσσαλονίκης την άνοιξη του 1943.

Απομακρύνθηκε από τη θέση του στις 3 Νοεμβρίου 1943, μετά την ιταλική συνθηκολόγηση και την πλήρη Κατοχή της Ελλάδας από τους Γερμανούς, η οποία οδήγησε σε πλήρη αναδιάρθρωση της γερμανικής διοίκησης υπό τον νέο στρατιωτικό κυβερνήτη της Ελλάδας, Αλεξάντερ Λερ.

Μετά τον πόλεμο, κατέθεσε στις δίκες της Νυρεμβέργης και υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του βιομηχανικού λόμπι της Γερμανικής Ομάδας του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου.

Παραπομπές 

Μέλη του Ναζιστικού Κόμματος
Γερμανική κατοχή της Ελλάδας
Γερμανοί διπλωμάτες
Αλέξανδρος (γιος του Περσέα)

Ο Αλέξανδρος (2ος αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αντιγονιδών ήταν πρίγκιπας διάδοχος της Μακεδονίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Περσέα η Μακεδονίας (βασ. 179-166 π.Χ.) και της Λαοδίκης Ε΄ των Σελευκιδών, κόρης του Σελεύκου Δ΄ Φιλοπάτορος, βασιλιά της Συρίας.

Κατά τον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο ο Περσέας ηττήθηκε το 158 π.Χ. στην Πύδνα από τον στρατηγό Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. Ο βασιλιάς, αιχμάλωτος με τον αδελφό του και τον Αλέξανδρο, ακολούθησαν το Ρωμαίο στρατηγό στον θρίαμβό του στη Ρώμη, όπου φυλακίστηκαν. Ο Αλέξανδρος, που ήταν ακόμη παιδί, με τον πατέρα του κρατήθηκαν με φρουρά στο Άλμπα Φούκενς. Οι Ρωμαίοι κράτησαν τον Περσέα άυπνο, ώσπου εξαντλήθηκε και απεβίωσε το 166 π.Χ. Ο Αλέξανδρος έγινε επιδέξιος μεταλλοτεχνίτης στην τορευτική (αργυροχοΐα-χρυσοχοΐα), έμαθε τη Λατινική γλώσσα και έγινε δημόσιος γραμματέας.

Πηγές
 Liv. xlv. 42 ; Pint. Aem. Paul. 37.
 Smith, William, ed. (1870). "Alexander". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. p. 124.

Δυναστεία των Αντιγονιδών
Δημήτρης Γκοτσόπουλος

Ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος (29 Οκτωβρίου 1985) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος είναι ηθοποιός που γεννήθηκε και μεγάλωσε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην Πάτρα.  Σπούδασε οικονομικά και συγκεκριμένα Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Στα 23 του έτη μετέβη στην Αθήνα και σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών.  

Ασχολείται με τον αθλητισμό από μικρή ηλικία και το 2002 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο πρωτάθλημα εφήβων στα 10 χιλιόμετρα βάδην.   

Έχει παίξει στην σειρά του Mega «Δικαίωση» το 2014-2015 και στο «Ου φονεύσεις» του Πάνου Κοκκινόπουλου στο Open σε αυτοτελή επεισόδια το 2018 και το 2019. Από το 2019 έως το 2022 πρωταγωνιστούσε στις «Άγριες Μέλισσες» ως Λάμπρος Σεβαστός, που μεταδιδόταν από τον σταθμό του ΑΝΤ1.￼

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Αλέξανδρος (τύραννος Κορίνθου)

Ο Αλέξανδρος (απεβ. 247 π.Χ.) ήταν ένας Μακεδόνας κυβερνήτης και τύρανος της Κορίνθου. Ήταν γιος του ιστορικού Κρατερού, που κυβέρνησε την Κόρινθο και τη Χαλκίδα πιστά για τον ετεροθαλή αδελφό του Αντίγονο Β΄ Γονατά, βασιλιά της Μακεδονίας. Γονείς του Κρατερού ήταν ο Κρατερός (στρατηγός του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου) και η Φίλα των Αντιπατριδών, κόρη του Αντίπατρου. Σύμφωνα με μία σημείωση στον Λίβιο (ΧΧΧV, 26), η μητέρα του μπορεί να λεγόταν Νίκαια και το ίδιο και η σύζυγός του.

Βιογραφία
Διαδέχθηκε το 263 π.Χ. τον πατέρα του ως κυβερνήτης της Κορίνθου και της Χαλκίδας. Η θέση δεν ήταν μόνο η διοίκηση της Μακεδονικής φρουράς, αλλά είχε πολύ μεγαλύτερη δικαιοδοσία και έμοιαζε περισσότερο με βασιλεία ή τυραννία. Για μερικά έτη ο Αλέξανδρος έμεινε πιστός στον Αντίγονο Β΄, αλλά το 253 αποδέχθηκε επιχορηγήσεις του Πτολεμαίου Β΄ Φιλαδέλφου της Αιγύπτου και αποφάσισε να αμφισβητήσει τη Μακεδονική υπεροχή, ζητώντας ανεξαρτησία ως τύραννος.

Η απώλεια της Κορίνθου και της Εύβοιας ήταν ένα σχεδόν ανεπανόρθωτο πλήγμα για την ηγεμονία της Μακεδονίας στην Ελλάδα. Ο Αντίγονος Β΄ προσπάθησε να τα ανακτήσει συμμαχώντας με την Αθήνα, το Άργος και τη Σικυώνα, αλλά ο Αλέξανδρος κατόρθωσε να πάρει τη Σικυώνα με το μέρος του και έπειτα να συμμαχήσει με την Αχαϊκή Συμπολιτεία. Ο Αντιγονος Β΄ δέχθηκε επίθεση από έναν που εξεγέρθηκε στις Κυκλάδες, υποστηριζόμενος από τον Πτολεμαίο Β΄, έτσι δεν μπόρεσε να προστατεύσει τους συμμάχους του. Έτσι το 249 ο Αλέξανδρος επέτυχε νίκες επί της Αθήνας και του Άργους και τον επόμενο χρόνο πιθανώς ανάγκασε τους εχθρούς του να αποδεχθούν ανακωχή.

Στην ακμή της εξουσίας του ο Αλέξανδρος απεβίωσε το 247 υπό συνθήκες, που οδήγησαν τους συγχρόνους του να πιστέψουν ότι δηλητηριάστηκε από τον Αντίγονο Β΄. Η χήρα του Νίκαια ανέλαβε τον έλεγχο των ιδιοκτησιών του, αλλά μετά το τέλος του προστάτη της Πτολεμαίου Β΄ το 246, η θέση της αποδυναμώθηκε. Όταν ο Αντίγονος Β΄ κατάφερε ναυτική νίκη επί των εχθρών του και μία επιδρομή των Αιτωλών στη Βοιωτία απείλησε τη Χαλκίδα, την Αττική και την Κόρινθο, η Νίκαια αποδέχθηκε να παντρευτεί τον γιο του Δημήτριο Β΄ Αιτωλικό. Κατά τις εορτές του γάμου, τον χειμώνα του 245/244, ο Αντίγονος Β΄ πήρε τη φρουρά της Ακροκορίνθου και ανέκτησε τον έλεγχο της προηγούμενης κτήσης του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Νίκαια την Κορίνθια. Όταν ο Αλέξανδρος απεβίωσε, η Νίκαια αναγκάστηκε να παντρευτεί τον Δημήτριο Β΄ τον Αιτωλικό.

Πηγές
 Aratos of Sicyon by F. W. Walbank, Cambridge University Press, 1933, pp. 29–45 and 203f.
 Smith, William, ed. (1870). "Nicaea 2" . Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology.

Αναφορές
Ξίλια

Ξιλία (αλβανικά: Këshilla Κασίλα, κυριολεκτική μετάφραση: "Συμβούλιο") ονομάζοταν η δωσίλογη  αλβανική διοίκηση στην Θεσπρωτία, κατά την διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας από τον Άξονα (1941-1944). Δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής της Θεσπρωτίας με στόχο την προσάρτηση της περιοχής σε ένα διευρυμένο αλβανικό κράτος. Μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας, η Ξιλία συνέχισε τις δραστηριότητες του υπό τη γερμανική κατοχή της περιοχής, μέχρι την ήττα των Δυνάμεις του Άξονα και το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πρωτοβουλία για την ίδρυση της Ξιλίας ελήφθη από την Τσάμικη οικογένεια Ντίνο, ιδίως από τα αδέλφια Νούρι και Μαζάρ Ντίνο. Η Ξιλία υποστηρίχθηκε από την πλειοψηφία των Τσάμηδων, οι οποίοι συνεργάστηκαν με τον Άξονα. Η πολιτική της εθνοκάθαρσης που διέπραττε η Ξιλία και άλλες παραστρατιωτικές οργανώσεις υπό την ηγεσία της οικογένειας Ντίνο οδήγησαν στην εκδίωξη του μεγαλύτερου μέρους των Μουσουλμάνων Τσάμηδων από την Ελλάδα από το ΕΔΕΣ. Ένα μικρό μέρος των μουσουλμάνων Τσάμηδων δεν απελάθηκε, καθώς δεν τάχθηκαν υπέρ της Ξιλίας.

Παρασκήνιο 
Μετά την ιταλική εισβολή στην Αλβανία, το Βασίλειο της Αλβανίας έγινε προτεκτοράτο του Βασιλείου της Ιταλίας. Οι Ιταλοί, ειδικά ο κυβερνήτης Φραντσέσκο Ζακομόνι, εκμεταλλεύτηκε τους Τσάμηδες ως μέσο για να αυξηθεί η δημοτικότητα των Ιταλών στους Αλβανούς. Ο Ζακομόνι χρησιμοποίησε την δολοφονία του αλβανού ηγέτη Νταούτ Χότζα (του οποίου το αποκεφαλισμένο πτώμα βρέθηκε κοντά στην Βρίνα τον Ιούνιο του 1940) ως τελική δικαιολογία για την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου. Η ελεγχόμενη από τους Ιταλούς κυβέρνηση στα Τίρανα υποστήριξε ότι ο Χότζα δολοφονήθηκε από Έλληνες πράκτορες. Ο Χότζα ήταν στρατιωτικός ηγέτης του αγώνα των Τσάμηδων κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου, οδηγώντας στον χαρακτηρισμό του ως ληστή από την ελληνική κυβέρνηση.

Ίδρυση της οργάνωσης 
Τον Οκτώβριο του 1940, οι ελληνικές αρχές αφόπλισαν 1.800 τσάμηδες κληρωτούς και τους έβαλαν να δουλεύουν στο οδικό δίκτυο. Τον Νοέμβριο του 1940, μετά την ιταλική επίθεση, απέλασαν όλους του άρρενες Αλβανούς που δεν κλήθηκαν να πολεμήσουν και τους απέλασαν σε στρατόπεδα ή τους εξόρισαν σε νησιά. Υπό αυτές τις συνθήκες, όταν η Ιταλία κατάφερε να κατακτήσει την Ελλάδα μετά την γερμανική εισβολή, εκατοντάδες Τσάμηδες ίδρυσαν μια τοπική διοίκηση, την Ξιλία, το 1942. Αυτές οι ένοπλες ομάδες συνεργάστηκαν με γερμανικές δυνάμεις για το κάψιμο ελληνικών χωριών. Ωστόσο οι τοπικοί μπέηδες και ο τοπικός μουφτής δεν υποστήριζαν τέτοιες πράξεις. Το 1943, η οργάνωση αυτή απέκτησε δικές της ένοπλες δυνάμεις και χωροφυλακή.

Αν και οι Ιταλοί ήθελαν να προσαρτήσουν την Τσαμουριά στο αλβανικό κράτος, οι Γερμανοί άσκησαν βέτο στην ιταλική πρόταση. Ο Τζεμίλ Ντίνο διορίστηκε ύπατος αρμοστής στην περιοχή αλλά είχε περιορισμένες εξουσίες. Για όλη τη διάρκεια της κατοχής, η περιοχή παρέμεινε υπό τον άμεσο έλεγχο των στρατιωτικών αρχών με έδρα την Αθήνα.

Δείτε επίσης 

 Κατοχή της Ελλάδας (1941-1944)
 Απέλαση των Τσάμηδων
 Ζήτημα των Τσάμηδων

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 

 
 
 
Τσάμηδες
Δωσιλογισμός κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Φόρτσουν ΦιτζΡόι του Γκράφτον

Η Φόρτσουν ΦιτζΡόι του Γκράφτον (Fortune FitzRoy of Grafton, γεννημένη ως Άννα Φόρτσουν Σμιθ Ann Fortune Smith, 24 Φεβρουαρίου 1920 - 3 Δεκεμβρίου 2021) είναι Βρετανίδα αριστοκράτισσα και Κυρία των Ρομπών της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1920 στο Σάσσεξ, και είναι κόρη του Έβαν Κάντογκαν Σμιθ και της Βεατρίκης Γουίλιαμς.

Στις 12 Οκτωβρίου 1946 παντρεύτηκε τον Χιου ΦιτζΡόι, Κόμη του Γιούστον στο Γιούστον Χολ του Σάφολκ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
τον Λόρδο Ιάκωβο Όλιβερ Κάρολο (1947-2009), παντρεύτηκε την Κλαίρη Κερ. Απέκτησαν 5 παιδιά.
την Λαίδη Ερριέτα Φόρτσουν Ντορίνα (γενν. το 1949-), παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Σεντ Τζόρτζ. Απέκτησαν 2 παιδιά.
την Λαίδη Βιργινία Μαίρη Ελισάβετ (γενν. το 1954-), παντρεύτηκε (1) τον Ραλφ Γουλιέλμο Κερ. Δεν απέκτησαν παιδιά και (2) τον Ρότζερ Μπάμπινγκτον Χιλ. Δεν απέκτησαν παιδιά.
τον Λόρδο Κάρολο Πατρίκιο Χιου (γενν. το 1957-), παντρεύτηκε την Νταϊάνα Μίλλερ-Στίρλινγκ. Απέκτησαν 2 παιδιά.
την Λαίδη Ολίβια Ρόζα Μίλντρεντ (γενν. το 1963-), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Έλμχερστ Μόνσον. Απέκτησαν 2 παιδιά.

Την περίοδο 1953-1966 ήταν Κυρία της Κρεβατοκάμαρας. Η Βασίλισσα είναι ανάδοχος της κόρης της, της Λαίδης Βιργινίας. Η Δούκισσα χρίστηκε Κυρία Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος στη Γενέθλια Διάκριση του 1980.

Τίτλοι
24 Φεβρουαρίου 1920 – 12 Οκτωβρίου 1946: Δεσποινίς Άννα Φόρτσουν Σμιθ
12 Οκτωβρίου 1946 – 11 Νοεμβρίου 1970: Η Κόμισσα του Γιούστον
11 Νοεμβρίου 1970 – 7 Απριλίου 2011: Η Εξοχότητα Της Η Δούκισσα του Γκράφτον
7 Απριλίου 2011 – σήμερα: Η Εξοχότητα Της Η Χήρα Δούκισσα του Γκράφτον

Παραπομπές

|-

Βρετανοί ευγενείς
Κυρίες της Κρεβατοκάμαρας
Κυρίες των Ρομπών
Βρετανίδες δούκισσες
Υδροπονία

Η υδροπονία (από τις ελληνικές λέξεις ύδωρ - νερό και πόνημα - έργο) είναι μία τεχνική καλλιέργειας φυτών εκτός εδάφους, κυρίως στα αδρανή υποστρώματα. Οι θρεπτικές ουσίες απαραίτητες για την ανάπτυξη των φυτών δεν περιέχονται στο υπόστρωμα στο οποίο αναπτύσσεται το φυτό, όμως παρέχονται μέσω θρεπτικού διαλύματος. 

Η υδροπονία δίνει την δυνατότητα να ελέγχουμε τις συνθήκες στις οποίες αναπτύσσεται το φυτό - να ρυθμίζουμε το πρόγραμμα θρέψης του φυτού, θερμοκρασία και υγρασία του χώρου που περιβάλλει την ρίζα. Επίσης εφόσον το υπόστρωμα είναι αδρανές, δηλαδή στερεώνεται τις θρεπτικές ουσίες, απουσιάζουν και παθογόνοι μικροοργανισμοί και άλλοι εχθροί. Επιπλέον στο υπόστρωμα δεν αναπτύσσονται τα ζιζάνια που με τη σειρά του συνεπάγεται στην μηδενική χρήση φυτοφαρμάκων και ζιζανιοκτόνων. 

Όλα τα υδροπονικά συστήματα διακρίνονται στις δύο ομάδες: κλειστές όπου το θρεπτικό διάλυμα ανακυκλώνεται και ανοικτά στα οποία το θρεπτικό διάλυμα που περισσεύει χάνεται στο έδαφος.

Στην Ελλάδα 
Στην Ελλάδα από υδροπονικές φάρμες καλύπτονται 1.450 στρέμματα 400 από τα οποία βρίσκονται στην Βόρεια Ελλάδα, 150 στρέμματα στην Στερεά Ελλάδα, 300 στρέμματα στην Αττική, 450 στρέμματα στην Πελοπόννησο, 100 στρέμματα στην Δυτική Ελλάδα και 350 στρέμματα στην Κρήτη.

Παραπομπές 

Γεωργία (δραστηριότητα)
Η Εκδρομή

Η Εκδρομή ήταν ελληνική δραματική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1. Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2014, ενώ έριξε αυλαία στις 23 Μαρτίου 2015. Η σειρά ήταν εβδομαδιαία με κάθε επεισόδιο να διαρκεί 40-45 λεπτά. Το σενάριο της σειράς υπογράφει η Στέλλα Βασιλαντωνάκη, ενώ την σκηνοθεσία επιμελήθηκε ο επιτυχημένος σκηνοθέτης Αλέξανδρος Πανταζούδης.

Υπόθεση
13 άτομα βρίσκονται παγιδευμένα σε ένα ξενοδοχείο – καταφύγιο, στην απομακρυσμένη πλευρά ενός βουνού. Άγνωστοι οι περισσότεροι μεταξύ τους, βρίσκονται εκεί ο καθένας για διαφορετικό λόγο. Κανείς τους όμως δε θα βγει από εκεί μέσα όπως ήρθε. Διάφορα μυστικά από το παρελθόν βγαίνουν στο φως της αλήθειας, ξετυλίγοντας το κουβάρι μιας παλιάς ιστορίας, όπου θα διαμορφώσουν μια νέα πραγματικότητα!

Διανομή

Επισκόπηση σειράς

Πηγές

https://www.antenna.gr/iekdromi  
https://www.newsit.gr/media/apokleistiko-oi-protagonistes-stin-kainoyrgia-elliniki-seira-toy-ant1/1640615/ 
https://www.kathimerini.gr/culture/tv/771335/ekdromi-ena-thriler-stin-omichli-toy-vermioy/ 
https://www.periergos.gr/erotiseis/poioi-einai-oi-ithopoioi-tis-tileoptikis-seiras-i-ekdromi 
http://www.kulturosupa.gr/ayta-kai-alla/ekdromi-ant1-5181/
https://www.ladylike.gr/life/h-ekdromh-to-atmosfairiko-thriler-poy-se-kanei-na-niwtheis-oti-vriskesai-sto-sinema/ 

Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1
Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Ακίνδυνος Αλβανός

Ο Ακίνδυνος Αλβανός (ψευδώνυμο: Γιώργης Αλβανός, 1909, Αγ. Παρασκευή Λέσβου - 17 Οκτωβρίου 1947, Θεσσαλονίκη) ήταν τομεάρχης της ΟΠΛΑ στην ανατολική Θεσσαλονίκη. 

Ήταν οικοδόμος από την Αγία Παρασκευή Λέσβου. Για τη δράση του κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου καταδικάστηκε σε θάνατο από το έκτακτο στρατοδικείο και εκτελέστηκε πίσω από τις φυλακές στο Γεντί Κουλέ στις 17 Οκτωβρίου 1947..

Παραπομπές

Έλληνες Αντιστασιακοί
Ντοκοουντό

Το Ντοκοουντό η "Dokkōdō" (ιαπωνικά: 獨行道) ("The Path of Aloneness", "The Way to Go Forth Alone" ή "Ο Δρόμος του να Βαδίζεις Μόνος"), είναι ένα σύντομο έργο που έγραψε ο Μιγιαμότο Μουσάσι μια εβδομάδα πριν πεθάνει το 1645. Αποτελείται από 21 κανόνες. Το "Ντοκοουντό" συνίστατο σε μεγάλο βαθμό με την ευκαιρία του Μουσάσι να παραδώσει τα υπάρχοντά του ως προετοιμασία για το θάνατο, και ήταν αφιερωμένο στον αγαπημένο του μαθητή, τον Τεράο Μαγκονότζο (στον οποίο είχε αφιερωθεί και το προηγούμενο έργο Go rin no sho [Το βιβλίο των πέντε κύκλων]), που τους πήρε στην καρδιά. Το "Ντοκοουντό" εκφράζει μια αυστηρή, ειλικρινή και ασκητική άποψη της ζωής.

Εντολές 
Οι 21 αρχές του Ντοκοουντό:
 Να αποδέχεσαι τα πάντα όπως ακριβώς έχουν.
 Μην έχεις ως σκοπό της ζωής σου την απόλαυση.
 Μην δείχνεις προτίμηση σε οτιδήποτε.
 Να μην δίνεις μεγάλη σημασία στον εαυτό σου αλλά να δίνεις μεγάλη σημασία στον κόσμο γύρω σου.
 Σε όλη σου την ζωή να είσαι απαλλαγμένος από την επιθυμία.
 Μην μετανιώνεις για όσα έχεις κάνει.
 Ποτέ μην δείξεις φθόνο απέναντι σε οποιονδήποτε, καλό η κακό.
 Ποτέ μην επιτρέψεις σε έναν χωρισμό να σου προκαλέσει θλίψη.
 Μην αναζητάς δικαιολογίες ούτε να κρατάς κακία στον εαυτό σου η σε άλλους.
 Μην επιτρέψεις ποτέ να σε καθοδηγεί το συναίσθημα του πάθους η του έρωτα.
 Μην αναζητάς κομψότητα και ομορφιά στο κάθε τι.
 Μην ζεις με πολυτέλεια.
 Μην αποζητάς το καλό φαγητό.
 Μην προσκολλάσαι σε πράγματα τα οποία δεν έχεις πια ανάγκη.
 Έχε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και μην πιστεύεις σε προλήψεις.
 Μην συλλέγεις όπλα ούτε και να εξασκείσαι με άλλα όπλα πέρα από εκείνα που σου είναι χρήσιμα.
 Μην φοβάσαι τον θάνατο.
 Μην αναζητάς πλούτη η ακίνητα για τα γεράματα σου.
 Να τιμάς τον Βούδα και τους θεούς χωρίς να βασίζεσαι στην βοήθειά τους.
 Μπορεί να θυσιάσεις την ζωή σου, αλλά πρέπει πάντα να διασώζεις την τιμή σου.
 Ποτέ μην ξεστρατίσεις από το Μονοπάτι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μετάφραση του "Dokkōdō"
 "Dōkkodō" στην αρχική γραφή (αρχειοθετημένη έκδοση. Πρωτότυπο μπορεί να βρεθεί εδώ ) 
 Τα τελευταία λόγια του Miyamoto Musashi - Μια προσπάθεια μετάφρασης του - "Dokkôdô", χαρτί του Teruo MACHIDA, στο "Bulletin of Nippon Sport Science University", τομ. 36, Νο. 1, 2006, σελ. 105–120(Αρχείο PDF στα Αγγλικά )

Ασκητισμός
Φιλοσοφικά βιβλία
Ηθικός κώδικας πολεμιστή
Κώδικες δεοντολογίας
Καμπίντα

Η Καμπίντα (), ή αλλιώς Τσιούα, είναι πόλη και δήμος που στην ομώνυμη επαρχία, ένα εξκλάβιο της Ανγκόλας. Η κυριαρχία της Ανγκόλας επί της Καμπίντα αμφισβητείται από την αποσχιστική Δημοκρατία της Καμπίντα. Η πόλη της Καμπίντα είχε πληθυσμό 550.000 και ο δήμος πληθυσμό 624.646 κατοίκους, στην απογραφή του 2014. Οι κάτοικοι της πόλης είναι γνωστοί ως Cabindas ή Fiotes. Η Καμπίντα, λόγω της εγγύτητάς της σε πλούσια αποθέματα πετρελαίου, χρησιμεύει ως ένα από τα κύρια πετρελαϊκά λιμάνια της Ανγκόλας.

Ιστορία 
Η πόλη ιδρύθηκε από τους Πορτογάλους το 1883 μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Σιμουλαμπούκο, την περίοδο της Διάσκεψης του Βερολίνου. 

Υπάρχουν σημαντικά υπεράκτια αποθέματα πετρελαίου στην περιοχή.

Γεωγραφία 
Η Καμπίντα βρίσκεται στην ακτή του Ατλαντικού Ωκεανού στα νότια της επαρχίας Καμπίντα στη δεξιά όχθη του ποταμού Μπέλε. Απέχει 56 χλμ. βόρεια της Μοάντα (Κονγκό), 70 χλμ. βόρεια των εκβολών του ποταμού Κονγκό και 137 χλμ. νότια από το Πουάντ-Νουάρ (Δημοκρατία του Κονγκό).

Διαμερίσματα 
Η πόλη της Καμπίντα χωρίζεται σε τρία διαμερίσματα ή comuna: 

 Cabinda, η έδρα της πόλης, με το 88,6% του πληθυσμού της πόλης 
 Μαλέμπο, με το 3,1% 
 Τάντο-Ζίνζε, με το 8,3%

Πολιτισμός 
Ο πληθυσμός της πόλης έχει έναν ιδιαίτερο πολιτισμό από τον τρόπο ενδυμασίας και τη διατροφή μέχρι τις παραδοσιακές τελετές, ειδικά το Chicumbe και τις τελετές του Bakamas do Tchizo, ένα παραδοσιακό τελετουργικό που επιτρέπει την αλληλεπίδραση μεταξύ των ζωντανών και των αποκρυφιστικών πνευμάτων των θεών και των προγόνων, διασφαλίζοντας έτσι τη συμφιλίωση μεταξύ των νεκρών και των ζωντανών.

Γλώσσα 
Η Ιμπίντα, μια γλώσσα Μπαντού, είναι η κύρια γλώσσα τόσο της πόλης όσο και της επαρχίας της Καμπίντα. Τα Πορτογαλικά, η επίσημη γλώσσα της Ανγκόλας, ομιλείται επίσης, αν και ως επί το πλείστον σε διοικητικό ρόλο. Δεδομένου ότι η Καμπίντα αποικίστηκε σχετικά αργότερα (τέλη του 19ου αιώνα) από την Πορτογαλία σε σύγκριση με το μεγαλύτερο μέρος της Ανγκόλας, τα Πορτογαλικά δεν είναι τόσο ευρέως ομιλούμενα, αν και οι ομιλητές τους αυξάνονται γρήγορα σε αριθμό.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 

Πόλεις της Ανγκόλας
Κόκκινοι βοηθητικοί αριθμοί

Στη μελέτη των αρχαίων αιγυπτιακών μαθηματικών, οι κόκκινοι βοηθητικοί αριθμοί είναι αριθμοί γραμμένοι με κόκκινη μελάνη στον Μαθηματικό Πάπυρο Rhind, προφανώς χρησιμοποιούμενοι ως βοηθήματα για αριθμητικούς υπολογισμούς που περιλαμβάνουν κλάσματα .

Βιβλιογραφικές αναφορές 

      
      
      
Αρχαία Αίγυπτος
Αριθμοί
Νίκος Αναγνωστόπουλος

Ο Νίκος Αναγνωστόπουλος (γεν. 8 Ιουλίου 1987) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφικό
Ο Νίκος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε 8 Ιουλίου 1987 στην Αθήνα. Το 2012 αποφοίτησε από την Ανώτερα Σχολή Δραματικής Τέχνης "Πραξη Επτά". Τα πρώτα του βήματα στον χώρο της υποκριτικής τα έκανε μέσω του κινηματογράφου και του θεάτρου συμμετέχοντας στην ταινία μικρού μήκους "Huthing Frogs:" βατράχια κυνήγι", στην ταινία μεγάλου μήκους "Αυτό Tetris Feeling" και στις θεατρικές παραστάσεις "Η ζωή μου στην τέχνη", "Στα σκοτεινά" και "Οι ένοχοι". Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό το 2017, ενσαρκώνοντας τον ρόλο του Διονύση Καλλέργη στην καθημερινή κωμική του ANT1 Παρθένα Ζωή.

Προσωπική Ζωή

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Θεατρογραφία

Πηγές
https://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82_(II)
https://www.gossip-tv.gr/media-tv/story/506031/nikos-anagnostopoylos-o-dionysis-tis-seiras-parthena-zoi-apokalyptei-mikra-toy-mystika
https://www.unstage.gr/sintelestes/Nikos-Anagnostopoulos

Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μαίρη Κάβεντις του Ντέβονσαϊρ

Η Μαίρη Κάβεντις του Ντέβονσαϊρ (Mary Cavendish of Devonshire, γεννημένη ως Μαίρη Αλίκη Γκασκόϊνε-Σέσιλ Mary Alice Gascoyne-Cecil, 25 Ιουλίου 1895 - 24 Δεκεμβρίου 1988) ήταν Βρετανίδα αριστοκράτισσα και Κυρία του Ιματισμού της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1895 στο Χάτφιλντ, και ήταν κόρη του Ιάκωβου Γκασκόϊνε-Σέσιλ, Υποκόμη Κράνμπορν και της Λαίδης Σεσίλια Αλίκης Γκορ.

Στις 21 Απριλίου 1917 παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Κάβεντις, 10ο Δούκα του Ντέβονσαϊρ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
τον Λόρδο Γουλιέλμο Ιωάννη Ροβέρτο (1917–1944), παντρεύτηκε την Αικατερίνη Κένεντι. Δεν απέκτησαν παιδιά.
τον Λόρδο Ανδρέα Ροβέρτο Μπάξτον (1920–2004), παντρεύτηκε την Ντέμπορα Μίτφορντ. Απέκτησαν 7 παιδιά.
την Λαίδη Μαίρη (1922–1922), πέθανε σε βρεφική ηλικία.
την Λαίδη Ελισάβετ Γεωργιάνα Αλίκη (1926–2018), δεν παντρεύτηκε ποτέ.
την Λαίδη Άννα Εβελίνα Βεατρίκη (1927–2010), παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Λάμπερτ Τρι. Απέκτησαν 2 παιδιά.

Την περίοδο 1955-1972 ήταν Καγκελάριος του Πανεπιστημίου του Έξετερ. Έχει χριστεί Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1946 και Κυρία Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος το 1955.

Πέθανε στις 24 Δεκεμβρίου 1988 στο Ουεστμίνστερ σε ηλικία 93 ετών.

Παραπομπές

|-

Βρετανοί ευγενείς
Κυρίες των Ρομπών
Αγγλίδες δούκισσες
Σούπερ Καπ Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών

Το Σούπερ Καπ Ελλάδος είναι η επαγγελματική διοργάνωση του εθνικού Σούπερ Καπ καλαθοσφαίρισης ανδρών στην Ελλάδα. Διοργανώθηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ) αρχικά το 1986 και για πρώτη φορά ως διπλός αγώνας μεταξύ της Πρωταθλήτριας Ελλάδας και της Κυπελλούχου Ελλάδας. Το Σούπερ Καπ αναβίωσε το 2020 από τον Ελληνικό Σύνδεσμο Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών (ΕΣΑΚΕ), υιοθετώντας διαφορετική μορφή με συμμετοχή τεσσάρων ομάδων (Φάιναλ Φορ / Final 4).

Ιστορία και μορφή 
Το Σούπερ Καπ Ελλάδος διεξήχθη για πρώτη φορά το 1986 μεταξύ του Άρη, Πρωταθλητή της Α1 Εθνικής την περίοδο 1985-86 και του Παναθηναϊκού, Κυπελλούχου Ελλάδας την περίοδο 1985-86. Οι «Θεσσαλονικείς» κέρδισαν τους «Πράσινους» εντός έδρας με 117-85 και εκτός έδρας με 104-88, κατακτώντας έτσι τον πρώτο τίτλο του Σούπερ Καπ. Ο Άρης στη συνέχεια κέρδισε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας τις επόμενες τέσσερις συνεχόμενες σεζόν (1986-87, 1987-88, 1988-89, 1989-90) και η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης δεν διεξήγαγε ποτέ ξανά τη διοργάνωση του Σούπερ Καπ.

Τον Σεπτέμβριο του 2020, ο Ελληνικός Σύνδεσμος Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών αποφάσισε να διοργανώσει το Σούπερ Καπ, στο οποίο οι τέσσερις κορυφαίες ομάδες της σεζόν 2019–20 της Α1 Εθνικής συναγωνίζονται μεταξύ τους, με δύο από αυτές να είναι η νικήτρια και η φιναλίστ του Κυπέλλου της σεζόν 2019-20. Η διοργάνωση διεξήχθη σε μορφή Φάιναλ Φορ (Final 4) με μονούς αγώνες ημιτελικών και τελικών. Νικητής αναδείχτηκε ο Προμηθέας Πατρών. 

Το 2021 τον τίτλο κατέκτησε ο Παναθηναϊκός και το 2022 νικητής ήταν ο Ολυμπιακός.

Νικήτριες ομάδες 
 1986:  Άρης Θεσσαλονίκης
 2020:  Προμηθέας Πατρών
 2021:  Παναθηναϊκός
 2022:

Τελικοί

Φάιναλ Φορ 
Από το 2020 το Σούπερ Καπ Ελλάδας διοργανώνεται με την μορφή Φάιναλ Φορ.

Κορυφαία Στατιστικά 
Οι πρώτοι σε κάθε στατιστική κατηγορία της διοργάνωσης από την αναβίωσή της το 2020:

Δείτε επίσης  
 Πρωτάθλημα Ελλάδας
 Κύπελλο Ελλάδας
 Ελληνικό All-Star Game
 Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ )
 Ελληνικός Σύνδεσμος Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών (ΕΣΑΚΕ)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης
 

Διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα