joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μαρία της Καμπανίας

Η Μαρία της Καμπανίας (1174 - 9 Αυγούστου 1204), σύζυγος του πρώτου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνου Α΄ ήταν κόρη του Ερρίκου Α΄ της Καμπανίας και της συζύγου του Μαρίας Καπέτου, κόμισσας της Καμπανίας κόρης του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Ζ´ από την πρώτη του σύζυγο Ελεονώρα της Ακουιτανίας,  αδελφή του Ερρίκου Β΄ της Καμπανίας και του Θεοβάλδου Γ΄ της Καμπανίας, ανιψιά των βασιλέων της Αγγλίας Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και Ιωάννη του Ακτήμονα.

O σύζυγος της εκλέγεται πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης

Στις 14 Απριλίου 1204 ο σύζυγος της άφησε την Φλάνδρα προκειμένου να αναχωρήσει για την Δ΄ Σταυροφορία η οποία αρχικά είχε προορισμό τους Αγίους Τόπους αλλά στην συνέχεια με την δικαιολογία της έλλειψης χρημάτων άλλαξε κατεύθυνση για την Κωνσταντινούπολη, οι Σταυροφόροι εκμεταλλεύτηκαν τις ενδοοικογενειακές διαμάχες στην οικογένεια των Αγγέλων ανάμεσα στον νεαρό Αλέξιο Δ΄ και τον θείο του Αλέξιο Γ΄ προκειμένου να επέμβουν ωμά στις εσωτερικές υποθέσεις των Βυζαντινών. Μετά τον σφετερισμό του θρόνου από τον Αλέξιο Μούρτζουφλο ο οποίος δολοφόνησε τον νεαρό Αλέξιο Δ΄ για τον οποίο ισχυρίζονταν ότι είναι ο ευνοούμενος τους οι Σταυροφόροι βρήκαν την ευκαιρία να αλώσουν την πόλη, στην συνέχεια μετά από αμέτρητες λεηλασίες και δολοφονίες αποφάσισαν να εκλέξουν πρώτο Λατίνο αυτοκράτορα τον σύζυγο της Βαλδουίνο Α΄ ως τον πιο ηθικό και θρησκευόμενο μεταξύ όλων των Σταυροφόρων. Η σύζυγος του Μαρία εν τω μεταξύ αφού τελείωσε η περιπέτεια της δεύτερης εγκυμοσύνης της αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους προκειμένου να τον συναντήσει,  έφτασε στην Άκρα όπου δέχθηκε όρκο υποτέλειας από τον Βοϊμόνδο Δ΄ της Αντιόχειας.

Πρόωρος θάνατος αμέσως μετά την στέψη του συζύγου της

Στην ίδια πόλη έμαθε στην συνέχεια ότι ο σύζυγος της στέφθηκε πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολη, αποφάσισε να ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη να τον συναντήσει και να στεφθεί μαζί του συναυτοκράτειρα αλλά δεν πρόλαβε επειδή αμέσως μετά αρρώστησε και πέθανε. 
Ο σύζυγος της Βαλδουίνος Α΄ όταν έμαθε τα νέα του θανάτου της συζύγου του την θρήνησε έντονα, την αγαπούσε με πάθος επειδή ήταν εξαιρετική και ακέραια σαν χαρακτήρας.

Κληρονόμοι

Με τον σύζυγο της Βαλδουίνο Α΄ της Κωνσταντινούπολης ο οποίος αναφέρεται από τον χρονικογράφο Γισλέβερτο του Μόνς ως "Θεοβάλδος, γιος του κόμη της Φλάνδρας και του Αινώ" αλλά όπως συμφωνούν όλοι οι ιστορικοί εσφαλμένα παιδιά τους ήταν : 

Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης
Μαργαρίτα Β΄ της Φλάνδρας

Παραπομπές

Πηγές

Countesses as Rulers in Flanders, Karen S. Nicholas, Aristocratic Women in Medieval France, ed. Theodore Evergates, (University of Pennsylvania Press, 1999)
The Court of Champagne as a Literary Center, John F. Benton, Speculum, Vol. 36, No. 4 (Oct., 1961)
Runciman, Steven (1954). A History of the Crusades: Volume 3, The Kingdom of Acre and the Later Crusades.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Μνήμες των Χρονικών της Δ΄ Σταυροφορίας και της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης
Η αριστοκρατία της Καμπανίας

Σύζυγοι αυτοκρατόρων της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης
Κόμισσες του Αινώ
Κόμισσες της Φλάνδρας
Οίκος του Μπλουά
Μαρία της Γαλλίας, κόμισσα της Καμπανίας

Η Μαρία της Γαλλίας, κόμισσα της Καμπανίας (1145 - 11 Μαρτίου 1198) ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα από τον Οίκο των Καπετιδών και βασιλική σύζυγος του κόμη της Καμπανίας, αντιβασίλισσα της Καμπανίας (1179 - 1181, 1190 - 1197), μεγαλύτερη κόρη και παιδί του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Ζ΄ από την πρώτη σύζυγο του Ελεονώρα της Ακουιτανίας. Ο γάμος των γονέων της ακυρώθηκε (1152) ενώ και οι δυο γρήγορα ξαναπαντρεύτηκαν, με αυτόν τον τρόπο η Μαρία έγινε ετεροθαλής αδελφή με σημαντικούς Ευρωπαίους βασιλείς όπως ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας, ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος και ο Ιωάννης ο Ακτήμων.
Η Μαρία παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄, κόμη της Καμπανίας (1164) και ήταν αντιβασίλισσα της Καμπανίας την διετία που ο σύζυγος της έλειπε για τους Αγίους Τόπους με την συμμετοχή του σε Σταυροφορία (1179 - 1181). Την εποχή που ο σύζυγος της έλειπε διαδέχθηκε τον πατέρα της ο ετεροθαλής αδελφός της Φίλιππος Αύγουστος (1180) ο οποίος έκανε κατάσχεση στην περιουσία της μητέρας του και παντρεύτηκε την Ισαβέλλα του Αινώ η οποία είχε αρραβωνιαστεί τον μεγαλύτερο γιο της Μαρίας, στράφηκε εναντίον του αλλά τελικά συμφιλιώθηκαν. Ο σύζυγος της πέθανε αμέσως μετά την επιστροφή του από την Σταυροφορία, η Μαρία σκέφτηκε να ξαναπαντρευτεί τον Φίλιππο της Αλσατίας αλλά ο δεσμός δεν προχώρησε, ήταν ξανά αντιβασίλισσα της Καμπανίας την εποχή που ο γιος της Ερρίκος Β΄ έλλειπε στην Γ΄ Σταυροφορία (1190 - 1197) όπου και ορκίστηκε βασιλιάς των Ιεροσολύμων.
Λίγο πριν το θάνατο της αποσύρθηκε σε μοναστήρι στην Μώ, τάφηκε στον καθεδρικό ναό της Μώ.

Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Ερρίκο Α΄, κόμη της Καμπανίας (1164) παιδιά της ήταν :
 Σχολαστική απεβ. 1219.
 Ερρίκος Β΄ 1166-1197, κόμης της Καμπανίας, σύζυγος της βασίλισσας της Ιερουσαλήμ.
 Μαρία 1174-1204, παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο Θ΄ κόμη της Φλάνδρας, Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.
 Θεοβάλδος Γ΄ 1179-1201, κόμης της Καμπανίας.

Πρόγονοι
<center>

Παραπομπές

Πηγές
Wheeler, Bonnie. Eleanor of Aquitaine: Lord and Lady, 2002
Evergates, Theodore. Aristocratic Women in Medieval France, 1999

Οίκος των Καπετιδών
Κόμισσες της Καμπανίας
Επαρχία Στερλιταμάκσκι

Η επαρχία Στερλιταμάκσκι (ρωσικά: Стерлитама́кский райо́н, μπασκιρικά: Стәрлетамаҡ районы) είναι μια διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις πενήντα τέσσερις επαρχίες της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, στην Ρωσία. Η επαρχία βρίσκεται στο κεντρικό μέρος της δημοκρατίας και συνορεύει με την επαρχία Αουργκαζίνσκι στα βόρεια, με την Επαρχία Γκαφουρίισκι στα βορειοανατολικά, με την επαρχία Ισιμπάισκι στα ανατολικά και νοτιοανατολικά, με την επαρχία Μελεουζόβσκι στα νότια, με την επαρχία Στερλιμπασέβσκι στα νοτιοδυτικά, με την επαρχία Μιγιακίνσκι στα δυτικά, και με την επαρχία Αλσεγιέβσκι στα δυτικά και βορειοδυτικά. Η έκταση της επαρχίας είναι 2.216 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Στερλιταμάκ (όμως διοικητικά δεν είναι μέρος της επαρχίας). Στην απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 40.325 κάτοικοι.

Ιστορία 
Η επαρχία ιδρύθηκε στις 20 Αυγούστου του 1930.

Διοικητική και δημοτική κατάσταση 
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, η επαρχία Στερλιταμάκσκι είναι μία από τις 54 επαρχίες στην δημοκρατία. Χωρίζεται σε 20 σελσοβιέτ, και αποτελείται από 111 αγροτικές κοινότητες.Το Στερλιταμάκ είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας, αλλά δεν αποτελεί μέρος της επαρχίας. Το Στερλιταμάκ έχει καθεστώς πόλης δημοκρατικής σημασίας, στάτους ισοδύναμο με αυτό των επαρχιών.

Ως δημοτική διαίρεση, η περιοχή έχει συσταθεί ως Δημοτική Επαρχία Στερλιταμάκσκι. Τα σελσοβιέτ ενσωματώνονται ως είκοσι αγροτικοί οικισμοί εντός της δημοτικής επαρχίας. Η πόλη δημοκρατικής σημασίας του Στερλιταμάκ ενσωματώνεται ξεχωριστά από την επαρχία, ως το Αστικό Οκρούγκ του Στερλιταμάκ, αλλά χρησιμεύει επίσης ως διοικητικό κέντρο της δημοτικής επαρχίας.

Παραπομπές 

Επαρχίες της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Δημοσθένης Μπριστογιάννης

Ο Δημοσθένης Γ. Μπριστογιάννης (Αμαλιάδα 1898 - Αθήνα 1965) ήταν Έλληνας δικηγόρος και νομάρχης Πέλλας, Πρεβέζης και Λακωνίας.

Καταγωγή, σπουδές, οικογένεια
Ο Δημοσθένης Μπριστογιάννης, γιος του Γεωργίου, γεννήθηκε στην Αμαλιάδα την 12.12.1898. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και απέκτησε τίτλο διδάκτορα των οικονομικών από το πανεπιστήμιο των Παρισίων.

Όταν υπηρετούσε, ως νομάρχης, στην Πρέβεζα γνωρίστηκε και παντρεύτηκε με την Μαριάνθη Κοκκινάτου, κόρη του εμπόρου Γεράσιμου Κοκκινάτου και αδελφή του δικηγόρου Γιάννη Κοκκινάτου και του δημοσιογράφου Παναγή Κοκκινάτου, οι οποίοι ανήκαν στο Κόμμα των Φιλελευθέρων και είχαν διατελέσει βουλευτές Πρέβεζας.
Απέκτησαν έξι παιδιά: Ιωάννη, Παναγή, Καικιλία, Ιάσωνα, Μαριάνθη και Κοσμά.

Νομάρχης 
Δεν είχε κλείσει καν τα τριάντα του χρόνια όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος του ζήτησε να συμμετάσχει στη διοίκηση και τον διόρισε Νομάρχη Πέλλας, θέση την οποία υπηρέτησε από το 1928 μέχρι το 1930. Στη συνέχεια διορίστηκε Νομάρχης Πρέβεζας, όπου υπηρέτησε από το 1930 μέχρι το 1932.. Μετά την κατοχή διετέλεσε Νομάρχης Λακωνίας από το 1944 έως το 1946.

Απεβίωσε το 1965.

Παραπομπές 

Νομάρχες Πρέβεζας
Νομάρχες Πέλλας
Νομάρχες Λακωνίας
Έλληνες δικηγόροι
Έλληνες Νομάρχες
Μονή Ενδύσσενας Αρκαδίας

Η Ιερά Μονή Ενδύσσενας Αρκαδίας, είναι ένα ερειπωμένο, σήμερα, μοναστήρι, χτισμένο 11 χλμ νότια του Αγίου Ανδρέα και 10 χλμ ανατολικά του Ορεινού Κορακοβουνίου. Ο χώρος της μονής, βρίσκεται σε υψόμετρο 655 μ.

Ιστορία

Η μονή αναφέρεται για πρώτη φορά το 1698, σε έγγραφο προς την διοίκηση των Ενετών, στο οποίο ο ηγούμενος της μονής, Νείλος, αναφέρει ότι το μοναστήρι είχε 4 παπάδες και 4 μοναχούς. Το 1812, η μονή λειτουργούσε γιατί ο Επίσκοπος Ρέοντος και Πραστού Ιάκωβος, αφήνει στην διαθήκη του 50 γρόσια για την μονή. Σε άλλο έγγραφο του 1833, διαβάζουμε ότι το μοναστήρι είναι σταυροπηγιακόν και είναι διακοσιοι χρόνοι αφ'ου εκτίσθη. Το 1834, η μονή διαλύθηκε με διάταγμα του βασιλιά Όθωνα, αφού δεν συμπλήρωνε επαρκή αριθμό μοναχών, μαζί με άλλες μονές της περιοχής.

Η μονή

Το παλαιό μοναστήρι, βρίσκεται χτισμένο μέσα σε μία κατάφυτη ρεματιά. Από την μονή, σώζεται η μονόκλιτη βασιλική, μια παλαιά, οθωμανικού τύπου, βρύση και καμάρες από τα κτήρια της. Ο ναός είναι δισυπόσταστος και εορτάζει του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Παντελεήμονος.

Πηγές

 Πέτρος Σαραντάκης, Αρκαδία:Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες της, οδοιπορικό 10 αιώνων, Εκδόσεις Οιάτης, Αθήνα 2000, ISBN 960-91420-0-1

Μονές του νομού Αρκαδίας
Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Ελλάδα, ο άλλος δρόμος

Το κίνημα Ελλάδα, ο άλλος δρόμος είναι Ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 2017. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος είναι ο Νότης Μαριάς.

Ιστορικό
Το κίνημα ιδρύθηκε στις 28 Μαρτίου 2017, με την κατάθεση στον Άρειο Πάγο της Ιδρυτικής Διακήρυξής του, από τον ευρωβουλευτή Νότη Μαριά. Είχε προηγηθεί το 2013 η ίδρυση της πολιτικής κίνησης με την επωνυμία  Αντιμνημονιακοί Πολίτες, της οποίας το κόμμα θεωρείται μετεξέλιξη.Ο Νότης Μαριάς σε συνεντεύξεις τύπου από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενημέρωσε τους πολιτικούς και κοινοβουλευτικούς συντάκτες για την ίδρυση του κινήματος καθώς και για τις προγραμματικές του θέσεις.

Σύμφωνα με δηλώσεις του Νότη Μαριά, το κίνημα θα εκπροσωπείται κανονικά, από τον ίδιο, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μέσα από την ευρωομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών, στην οποία, άλλωστε, ασκεί τα καθήκοντα του Αντιπροέδρου.

Στις 7 Απριλίου 2017, ο Νότης Μαριάς προέβη στην επίσημη παρουσίαση του κινήματος "Ελλάδα, ο άλλος δρόμος" σε εκδήλωση σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας.

Το κίνημα συμμετείχε αυτόνομα στις ευρωεκλογές του 2019, χωρίς ωστόσο να εκλέξει ευρωβουλευτή.

Θέσεις
 Ακύρωση των δανειακών συμβάσεων, των μνημονίων και όλων των νόμων που εκδόθηκαν βάσει αυτών.
 Λογιστικός έλεγχος του χρέους και, ακολούθως, η διαγραφή του παράνομου και επονείδιστου χρέους.
 Συντακτική συνέλευση για τη θέσπιση νέου Συντάγματος στη βάση της λαϊκής κυριαρχίας και της άμεσης δημοκρατίας. 
 Αναδιανομή του πλούτου.  
 Σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και δημιουργία 300.000 θέσεων εργασίας, βάσει και των σχεδίων και των ενισχύσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΣΠΑ).
 Κατοχύρωση του ακατάσχετου των γεωργικών επιδοτήσεων.
 Δημόσιο ταμείο για τα κόκκινα δάνεια.
 Ανακεφαλαιοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων.
 Αποσυμφόρηση των νησιών από τις μεταναστευτικές ροές, ολοκλήρωση της μετεγκατάστασής τους σε άλλες χώρες της ΕΕ και άμεση επαναπροώθηση των παράνομων μεταναστών. 
 Δημιουργία ειδικής Αναπτυξιακής Τράπεζας.

Αποτελέσματα εκλογών

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη Ιστοσελίδα
Ιστοσελίδα Νότη Μαριά

Ελληνικά πολιτικά κόμματα
Συντηρητικά κόμματα
Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Ντίρινγκ (Αγροτικό Οκρούγκ Χοπτογκίνσκι, Επαρχία Τσουραπτσίνσκ, Δημοκρατία των Σαχά)

Το Ντίρινγκ (ρωσικά: Диринг, Γιακούτ: Дириҥ) είναι μια αγροτική περιοχή (σέλο) και το διοικητικό κέντρο του Αγροτικού Οκρούγκ Χοπτογκίνσκι, στην επαρχία Τσουραπτσίνσκι στην Δημοκρατία των Σαχά στην Ρωσία. Απέχει 25 χιλιόμετρα (16 μίλια) από το Τσουράπτσα, το διοικητικό κέντρο της επαρχίας. Ο πληθυσμός του χωριού ήταν 1.218 κάτοικοι στην απογραφή του 2010, αυξημένος κατά 22 ανθρώπους σε σχέση με την απογραφή του 2002, όπου ο πληθυσμός ήταν 1.196 κάτοικοι.

Παραπομπές

Πηγές 
 Επίσημη ιστοσελίδα της Sakha Republic. Μητρώου των Διοικητικών-Εδαφικές Διαιρέσεις της Sakha Republic. Churapchinsky Περιοχή. (Ρωσικά)
 

Δημοκρατία των Σαχά
Τα ποδήλατα του Φερνάνδο Τραβέρσο

Στις 24 Μαρτίου του 2001, ο Φερνάντο Τραβέρσο, ένας Αργεντίνος νοσηλευτής, πολιτικός ακτιβιστής και καλλιτέχνης, ξεκίνησε  να ζωγραφίζει με στένσιλ μια σειρά από είκοσι-εννέα αληθινού μεγέθους ποδήλατα σε όλους τους δρόμους της πόλη Ροσάριο ως συμβολικό μνημείο στη μνήμη των είκοσι-εννέα φίλων του που απήχθησαν, βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του Βρώμικου Πολέμου της Αργεντινής . Σήμερα, υπάρχουν 350 ποδήλατα ζωγραφισμένα με στένσιλ σε ολόκληρο το Ροσάριο, που μνημονεύουν κάθε έναν από τους 350 πολίτες της που εξαφανίστηκαν κάτω από την στρατιωτική δικτατορία της Αργεντινής, και την Εθνική Διαδικασία Αναδιοργάνωσης (1976 έως το 1983).

Υπόβαθρο 
Για τα περισσότερα μέλη της αντίστασης, τα ποδήλατα ήταν ο κύριος τρόπος μεταφοράς. Όταν οι φίλοι του Τραβέρσο άρχισαν να εξαφανίζονται μετά το πραξικόπημα της Ιζαμπέλ Μαρτίνες ντε Περόν το 1976 και την επακόλουθη de facto προεδρία του Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα, μόνο τα ποδήλατα τους θα έμεναν πίσω. Βλέποντας ένα παρατημένο ποδήλατο ήταν συχνά το πρώτο σημάδι ότι ο ιδιοκτήτης του είχε εξαφανιστεί. Αυτά τα ποδήλατα που αφέθηκαν να στέκονται στους δρόμους του Ροσάριο έμειναν ως μνημεία σε εκείνους που συνελήφθησαν. Ο Τραβέρσο έκανε αυτά τα μνημεία πιο μόνιμα μέσω της ζωγραφικής με στένσιλ της εικόνας των ποδηλάτων σε κτίρια σε όλη την πόλη. Τώρα, αυτό έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο και ο Τραβέρσο συνεργάζεται με πολλές οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και με πληγείσες κοινότητες για να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση για εκείνους που εξακολουθούν να εξαφανίζονται σήμερα.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Traverso's Website
 The Museum of Horrors
 The Politics of Memory Museums (The Daily Beast)
 Explanation of the bicycles painted in the streets of Rosario (in Spanish)

Άλλα μνημεία της Αργεντινής στην μνήμη των εξαφανισμένων 
 Good Memory/Buena Memoria (Marcelo Brodsky)
 30,000 (Nicolas Guagnini)
 Identity (a collaboration by Carlos Alonso, Nora Aslan, Mireya Baglietto, Remo Bianchedi, Diana Dowek, Leon Ferrari, Rosana Fuertes, Carlos Gorranena, Adolfo Nigro, Luis Felipe Noe, Daniel Ontiveros, Juan Carlos Romero and Marcia Schvartz)
Γκράφιτι
Δημόσια τέχνη
Σέρχιο Γκαρθία

Ο Σέρχιο Γκαρθία (Sergio García Fernández', ισπανική προφορά: ˈseɾxjo ɣaɾˈθi.a feɾˈnandeθ γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1980) είναι Ισπανός επαγγελματίας παίκτης του γκολφ. Αγωνίζεται σε αμφότερα τα τουρνουά PGA Tour και European Tour. Έχει κερδίσει 30 διεθνή τουρνουά ως επαγγελματίας, με σημαντικότερα το Players Championship του 2008 και το Μάστερς του 2017.

Βρέθηκε στην κορυφή των 10 πρώτων του γκολφ στην επίσημη διεθνή κατάταξη κατά το μεγαλύτερο μέρος της καριέρα του, συμπεριλαμβανομένων των 300 και πλέον εβδομάδων στο top 10 μεταξύ 2000 και 2009, και των 400 και πλέον εβδομάδων στο top 10 συνολικά. Έφτασε στην καλύτερη θέση στην παγκόσμια κατάταξη (2ος), έπειτα από τη νίκη του στο τουρνουά HSBC Champions τον Νοέμβριο του 2008. Έχει κερδίσει περισσότερα από 43 εκατ. δολάρια ΗΠΑ από τις νίκες του σε αγώνες. Είναι ονομαστός για το δυνατό παιχνίδι του και την ακρίβειά του.

Παραπομπές 

Ισπανοί αθλητές του γκολφ
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1974)

Ακολουθεί κατάλογος με τα 300 μέλη που εξελέγησαν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο έπειτα από τις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1974

Σύνθεση του Κοινοβουλίου
Για τη σημερινή σύνθεση, δείτε εδώ.

 Τα αποτελέσματα της Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, συγκρίνονται με τα αποτελέσματα της Ένωσις Κέντρου και τα αποτελέσματα της Ενωμένης Αριστεράς με της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς των βουλευτικών εκλογών του 1964
 Στο συνασπισμό της "Ενωμένης Αριστεράς" συμμετείχε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Κ.Κ.Ε.), το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας Εσωτερικού (Κ.Κ.Ε. εσ.) και η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (Ε.Δ.Α.).
 Μετά τις επαναληπτικές και αναπληρωματικές εκλογές που έγιναν στις 20 Απριλίου 1975, η δύναμη των κομμάτων σε έδρες διαμορφώθηκε ως εξής: ΝΔ 216 έδρες, η ΕΚ-ΝΔ 61 έδρες, το ΠΑΣΟΚ 15 έδρες και η Ενωμένη Αριστερά 8 έδρες.

Εκλεγέντες βουλευτές
Έπειτα από τις εκλογές του 1974, τις έδρες κατέλαβαν οι βουλευτές ως εξής:

Παραπομπές και σημειώσεις

1974
Ντέπυ Μαρτίνη

H Ντέπυ (Δέσποινα) Μαρτίνη (1937-) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και μοντέλο. Κέρδισε το 1955 τον τίτλο της Β´ Σταρ Ελλάς, ενώ, την ίδια χρονιά, κατάφερε να λάβει και την 3η θέση στον διαγωνισμό 'Μις Ευρώπη'. Από το 1959 άρχισε να λαμβάνει μέρος και σε κινηματογραφικές ταινίες με σημαντικότερη τον Εφιάλτη (1961) του πρωτοεμφανιζόμενου Ερρίκου Ανδρέου, όπου εντυπωσίασε ως Εύη Λινάρδου. Συμμετείχε επίσης σε ταινίες όπως: Νύχτες στο Μιραμάρε (1960), Το ποτάμι (1960), 'Φαίδρα' (1962). Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ήταν επιχειρηματίας και παντρεμένη με τον Γ. Βουβλινόπουλο.

Φιλμογραφία

Παραπομπές 

Έλληνες μοντέλα
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μανσούκ Μαμέτοβα

Η Μανσούκ Μαμέτοβα (; 2 Οκτωβρίου 1922, καταυλισμός Ζιεκούμ, Σοβιετική Ένωση  — 15 Οκτωβρίου 1943, κοντά στο Νεβέλ, Σοβιετική Ένωση) ήταν σοβιετική γυναίκα στρατιωτικός. Ήταν η πρώτη Καζακστανή γυναίκα, στην οποία δόθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1922 στον καταυλισμό Ζιεκούμ των Ουραλιών, στη σημερινή δημοκρατία του Καζακστάν. Ήταν Καζακστανή, από το γένος των Σερκές.
Οι γονείς της Μανσούκ πέθαναν όταν εκείνη ήταν μικρή και σε ηλικία πέντε ετών την υιοθέτησε η θεία της Αμινά Μαμέτοβα. Τα παιδικά της χρόνια, η Μανσούκ τα πέρασε στην Άλμα-Άτα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μανσίγια.

Πριν απο τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σπούδασε το Εργατικό Πανεπιστήμιο, το οποίο τέλειωσε μετά από διετή φοίτηση. Μετά εργάστηκε στο Ιατρικό Ινστιτούτο του Αλμάτι.

Μετά την είσοδο της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο η Μαμέτοβα κατατάχτηκε τον Σεπτέμβριο του 1942 στον σοβιετικό στρατό και πολέμησε ως πολυβολήτρια. 

Συμμετείχε σε σκληρές μάχες για την απελευθέρωση της πόλης Νέβελ όπου και σκοτώθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1943. Βρίσκεται θαμμένη στην ίδια πόλη. Την 1 Μαρτίου του 1944 τιμήθηκε με τον τίτλο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης μετά από διάταγμα του προεδρείου του Ανωτάτου σοβιέτ της ΕΣΣΔ.

Επιπλέον πολλοί δρόμοι και σχολεία στο Αλμάτι, το Νεβέλ, το Οράλ και αλλού έχουν πάρει το όνομα της Μαμέτοβα. Μνημεία αφιερωμένα στη μνήμη της υπάρχουν ακόμα και σήμερα σε αρκετά μέρη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Εικόνες

Σημειώσεις

Λογοτεχνία 
 Маметова Маншук Жиенгалиевна // Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης: μια Σύντομη βιογραφία λεξικό / Προηγ. ed του Ι. Ν. Шкадов. — Μ.: Воениздат, 1988. — T 2 /Λουμπόβ — Ο Yashchuk/. — Σ. 31. — 863 c. — 100 000 ανά τεύχος. 
 Чечеткина A. Батыр Маншук // Ηρωίδα. Vol. Ι. (Δοκίμια για τις γυναίκες — Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης). — Μ.: Политиздат, 1969.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Маметова, Маншук Жиенгалиевна.  Η ιστοσελίδα "Ήρωες του έθνους".
 Το σπίτι-μουσείο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης Маншук Маметовой. (στο Οράλ).
 Συζήτηση με Маншук.
 Ωραία ώρα για Маншук Маметовой.
 Маметова Маншук Жиенгалиевна.  // Η ιστορία της πατρίδας. Κόμι.
 Γραμματόσημο με την εικόνα Маметовой Маншук.

Παραπομπές

Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης
Βιογραφία
Γιεγκόρ Μπαμπούριν

Ο Γιεγκόρ Κονσταντίνοβιτς Μπαμπούριν (ρωσικά: Его́р Константи́нович Бабу́рин) γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου 1993 στο Τσερνίγκοφ της Ουκρανίας και είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

Καριέρα

Σύλλογοι 

Απόφοιτος της Ακαδημίας της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα νέων το 2010, στον αγώνα της 30ης αγωνιστικής απέναντι στην Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα, αντικαθιστώντας τον Αντρέι Ζάιτσεφ στο 79ο λεπτό. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε σε 9 αγώνες. Το 2012 κλήθηκε από τον Λουτσιάνο Σπαλέτι στην κύρια ομάδα. Στις 17 Μαρτίου 2013, στη 21η αγωνιστική του πρωταθλήματος, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την κύρια ομάδα στη Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ, αντικαθιστώντας στο 11ο λεπτό του αγώνα με την ΦΚ Μορντόβια τον Γιούρι Ζεβνόφ - ο Μπαμπούριν δεν δέχθηκε τέρματα στον αγώνα.. Στον αγώνα της 23 αγωνιστικής, αντικατέστησε τον Βιτσισλάφ Μαλαφέεφ στον αγώνα με την Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα, όταν το αποτέλεσμα ήταν 1:0 υπέρ της Ζενίτ. Στον αγώνα της 24ης αγωνιστικής, απέναντι στη Λοκομοτίβ Μόσχας, αγωνίστηκε 90 λεπτά. Στον αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής του πρωταθλήματος Ρωσίας 2012-2013, όπως και στους προηγούμενους αγώνες, δεν δέχθηκε τέρμα και έσπασε το ρεκόρ του Ρομάν Μπερεζόφσκι για το «ξηρό» (χωρίς να δεχθεί τέρμα) ντεμπούτο (το ρεκόρ είναι 304 λεπτά στους πρώτους αγώνες).

Εθνικές ομάδες 

Από το 2009 συμμετείχε σ' αγώνες της εθνικής Ρωσίας κάτω των 17. Την περίοδο 2011-2012 αγωνίστηκε σε 3 αγώνες, χωρίς να δεχθεί τέρμα, για την εθνική Ρωσίας κάτω των 19. Από το 2013 στην εθνική Ρωσίας κάτω των 21 - μέχρι σήμερα αγωνίστηκε σε 4 αγώνες και δέχθηκε 2 τέρματα.

Τρόπαια

Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης:

 Δευτεραθλητής Ρωσίας: 2012-13
 Πρωταθλητής Ρωσίας: 2014-15

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Σελίδα του ποδοσφαιριστή στην επίσημη ιστοσελίδα της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης 
 Σελίδα του ποδοσφαιριστή στον ιστότοπο «Sports.ru» 

Ρώσοι ποδοσφαιριστές
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας U19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Περεμιότνογιε

Το Περεμιότνογιε (ρωσικά: Перемётное) είναι σέλο στο βορειοδυτικό Καζακστάν. Είναι το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Ζελένοφ στην Περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν. Πληθυσμός: 4,308 (απογραφή 2009) 4,406 (απογραφή 1999).

Αναφορές 
 

Καζακστάν γεωγραφία-επέκταση
Πόλεις του Καζακστάν
Φράνκο Νέρο

Ο Φράνκο Νέρο είναι Ιταλός ηθοποιός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1941 στην Πάρμα ως Francesco Clemente Giuseppe Sparanero και σπούδασε υποκριτική στο Μιλάνο.

Το 2006 νυμφεύθηκε τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ, με την οποία γνωρίζονται από το 1967.

Καριέρα
Έγινε γνωστός από την ταινία γουέστερν Τζάγκο, ο τρομοκράτης του Πάσσο-Ντόμπλε του 1966 και από το sequel της Η επιστροφή του Τζάνγκο του 1987.

Το 1967 πρωταγωνίστησε στην ταινία εποχής Κάμελοτ και απέσπασε υποψηφιότητα για τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού της χρονιάς.

Επίσης, έχει παίξει στην Τριστάνα του Λουίς Μπουνιουέλ, καθώς και στο Ο καβγατζής του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ.

Το 1990 έπαιξε στο Πολύ σκληρός για να πεθάνει 2, ενώ το 2012 έκανε μία σύντομη εμφάνιση στο Django: Ο Τιμωρός του Κουέντιν Ταραντίνο.

Επίσης, έχει δώσει τη φωνή του σε μεταγλωττίσεις ταινιών κινουμένων σχεδίων, όπως το Αυτοκίνητα 2.

Παραπομπές

Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άνδρες ηθοποιοί φωνής
Τζώρτζιο Μορόντερ

Ο Τζοβάννι Τζώρτζιο Μορόντερ (Giovanni Giorgio Moroder, γενν. 26 Απριλίου 1940) είναι Ιταλός τραγουδιστής, συνθέτης μουσικής κινηματογραφικών ταινιών, τραγουδοποιός και δισκογραφικός παραγωγός. Αναφέρεται συχνά ως πρωτοπόρος της Italo disco και της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής.

Ο Μορόντερ γεννήθηκε στο Ορτιζέι του Νότιου Τυρόλου. Η μητέρα του τον αποκαλούσε «Χανσγιέργκ» (Hansjörg), καθώς μεγάλωσε σε ένα πολύγλωσσο περιβάλλον, όπου μιλούσαν τη γερμανική, την ιταλική και τη γλώσσα Λάντιν.. Τα πρώτα βήματά του στη μουσική τα έκανε στο Scotch-Club του Άαχεν και μετά κυκλοφόρησε μερικά τραγούδια ως «Giorgio», αρχίζοντας το 1963, όταν μετοίκησε στο Βερολίνο. Τραγουδούσε στην ιταλική, στην ισπανική, στην αγγλική και στη γερμανική γλώσσα.

Ευρισκόμενος στο Μόναχο τη δεκαετία του 1970, ίδρυσε τη δική του εταιρεία δίσκων, την «Oasis Records», αλλά και του στούντιο εγγραφής Musicland Studios, και παρήγαγε μεταξύ άλλων σινγκλς για τη Ντόνα Σάμερ (π.χ. τα «Hot Stuff» και «I Feel Love»). Συνέθεσε τη μουσική της ταινίας Το Εξπρές του Μεσονυχτίου (1978), για την οποία βραβεύθηκε με «Όσκαρ». Αξιοσημείωτες επίσης είναι οι μουσικές του για τις ταινίες Cat People (με τη φωνή του Ντέιβιντ Μπάουι), Flashdance (1983, «Όσκαρ» καλύτερου τραγουδιού για το «What a Feeling»), Ο Σημαδεμένος, τη βωβή Μετρόπολις και άλλες.

Ο Μορόντερ συνέθεσε τραγούδια για τραγουδίστριες όπως οι Μπόνι Τάιλερ, Κάιλι Μινόγκ, Αϊρήν Κάρα, Τζάνετ Τζάκσον, αλλά και για τους Blondie. Ο ίδιος πάντως έχει δηλώσει ότι η δουλειά για την οποία είναι περισσότερο υπερήφανος είναι το «Take My Breath Away» (1986, επίσης «Όσκαρ» καλύτερου τραγουδιού) του συγκροτήματος Berlin, που χρησίμευσε στη μουσική επένδυση της ταινίας Top Gun. Σε αυτή συνεργάσθηκε με τον προστατευόμενό του Χάρολντ Φάλτερμάγιερ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ο Τζ. Μορόντερ στο «Soundcloud»
 Ο Τζ. Μορόντερ στην Internet Movie Database
 Πλήρης δισκογραφία στο Discogs

Ιταλοί τραγουδοποιοί
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής
Βραβευμένοι με Γκράμι
Μουσικοί της ηλεκτρονικής μουσικής
Ιταλοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Όλγα Ροζάνοβα

Η Όλγα Βλαντιμίροβνα Ροζάνοβα (ρωσικά: Ольга Владимировна Розанова, Μελένκι, Ρωσική Αυτοκρατορία, 22 Ιουνίου 1886 - Μόσχα, Ρωσική Δημοκρατία, 7 Νοεμβρίου 1918) ήταν Ρωσίδα ζωγράφος και σημαντική εκπρόσωπος του καλλιτεχνικού ρεύματος της Ρωσικής πρωτοπορίας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1886 στο Μελένκι της περιφέρειας Βλαντίμιρ και ήταν το πέμπτο και νεότερο παιδί της αριστοκρατικής οικογένειας του αξιωματικού της αστυνομίας Βλαντίμιρ Ροζάνοφ και της Ελιζαβέτα Ροζάνοβα. Η πρώτη της επαφή με τη ζωγραφική έγινε στη σχολή του Α. Μπολσακόφ της Μόσχας υπό τους Αντρέι Ματβέγιεφ και Νικολάι Ουλιάνοφ, ενώ αργότερα παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Καλών Τεχνών Στρόγκανοφ, χωρίς όμως να φοιτήσει κανονικά στη σχολή. Κατόπιν μαθήτευσε στα εργαστήρια των Ιβάν Ντούντιν και Κονσταντίν Γιουόν, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της το 1912 στη Σχολή Σβάντσεβα της Αγίας Πετρούπολης. Δύο χρόνια νωρίτερα είχε προσχωρήσει στην εικαστική ομάδα Ένωση Νεολαίας, με την οποία πραγματοποίησε την 11η Απριλίου του 1911 την πρώτη της έκθεση. 

Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε στις σημαντικότερες εκθέσεις της Ρωσικής πρωτοπορίας περνώντας από τον κυβοφουτουρισμό στον σουπρεματισμό. Το έργο της συνδέθηκε στενά με εκείνο του Καζιμίρ Μαλέβιτς, ο οποίος την χαρακτήρισε ως τη «μοναδική αληθινά πρωτοπόρο ζωγράφο». Παράλληλα, η ζωγραφική της προξένησε το ενδιαφέρον και του Φιλίππο Τομάζο Μαρινέττι, ενός από τους ιδρυτές του ιταλικού φουτουρισμού, ο οποίος επισκεπτόμενος τη Ρωσία το 1914 ήρθε σε επαφή με το έργο της Ροζάνοβα. Το ίδιο έτος, η Ροζάνοβα συμμετείχε μαζί με άλλους Ρώσους καλλιτέχνες στην Α΄ Διεθνή Έκθεση Φουτουρισμού που πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη.

Το 1916 - 1917 διετέλεσε μέλος της εικαστικής ομάδας Σουπρέμους, συνυπάρχοντας με καλλιτέχνες όπως οι Μαλέβιτς, Κλιουν, Ποπόβα, Ουντάλτσοβα, Έξτερ κ.ά. Παράλληλα ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό υφασμάτων και εργόχειρων καθώς και με την εικονογράφηση λογοτεχνικών βιβλίων. 

Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση η Ροζάνοβα συμπεριλήφθηκε στους καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν με τον νεοπαγή κρατικό μηχανισμό των μπολσεβίκων και το 1918 διορίστηκε υπεύθυνη στον τομέα Εφαρμοσμένων Τεχνών του σοβιετικού Υπουργείου Παιδείας. Πέθανε στις 7 Νοεμβρίου του ίδιου έτους στη Μόσχα, προσβεβλημένη από διφθερίτιδα, ενώ εργαζόταν στην προετοιμασία για τον εορτασμό της πρώτης επετείου της Οκτωβριανής επανάστασης.

Το 1912 γνώρισε τον λογοτέχνη Αλεξέι Ελισέγεβιτς Κρούτσενιχ, με τον οποίο παντρεύτηκε τέσσερα χρόνια αργότερα. Υπό την επίδραση του Κρούτσενιχ ασχολήθηκε περιστασιακά με τη συγγραφή ποιημάτων.

Έργα

Παραπομπές 

Ρώσοι ζωγράφοι
Ρωσική πρωτοπορία
Ζωγράφοι (γυναίκες)
Γραμβούσα (νησίδα Θάσου)

Η Γραμβούσα ή Κραμπούσα είναι νησίδα η οποία βρίσκεται στην περιοχή του νησιού της Θάσου. Είναι απέναντι και σε πολύ μικρή απόσταση, από την περιοχή του παραδοσιακού οικισμού Ποταμιάς. Σύμφωνα με την παράδοση εκεί έζησε ο Όσιος Δανιήλ εν τω Θασίω. Μάλιστα υπάρχουν ερείπια εκκλησίας που αποδίδονται στην μονή, που υπήρξε κτήτορας ο όσιος. Το 1991 σε προσπάθεια ανάδειξης του οσίου, με πρωτοβουλία του τότε εφημέριου Ποταμιάς, Ιερέως Σωτήριου Θ. Βασιλούδη, ανεγέρθηκε ναός αφιερωμένος στην μνήμη του οσίου. Στις 12 Σεπτεμβρίου υπάρχει μεγάλη πανήγυρης αφιερωμένη στην μνήμη του οσίου.

Εικόνες

Παραπομπές

Επιπλέον ανάγνωση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα δήμου Θάσου

Νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου
Θάσος
Χαυλιόδοντας (ταινία)

Ο Χαυλιόδοντας (αγγλικά: Tusk) είναι μια αμερικανική ταινία κωμωδία τρόμου του 2014 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Κέβιν Σμιθ, βασισμένη σε μια ιστορία από την SModcast podcast του. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Μάικλ Παρκς, ο Τζάστιν Λονγκ, ο Χάλεϊ Τζόελ Όσμεντ, η Τζένεσις Ροντρίγκεζ και ο Τζόνι Ντεπ. Η ταινία έχει ως στόχο να είναι η πρώτη στην προγραμματισμένη τριλογία True North του Σμιθ.. 

Ο Χαυλιόδοντας έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, πριν από την κυκλοφορία του στις 19 Σεπτεμβρίου του 2014, από την Α24. Η ταινία ήταν πρώτη μεγάλη ευρεία κυκλοφορία του Σμιθ από το Cop Out, και είχε κακές επιδόσεις στο box office αφού είχε λάβει μικτές κριτικές.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 
 
 

Ταινίες του 2014
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές κωμικές ταινίες τρόμου
Ταινίες με τέρατα
Ταινίες γυρισμένες στη Βόρεια Καρολίνα
Ταινίες παραγωγής A24
Διαδικτυακά έργα
Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Πλανητέρο Αχαΐας

Το Πλανητέρο είναι χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων.

Τοποθεσία - Λοιπά στοιχεία 

Το Πλανητέρο απέχει 7,5 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινό χωριό με υψόμετρο 697 μέτρα, χτισμένο αμφιθεατρικά πάνω από το πανέμορφο πλατανοδάσος των πηγών του Αροάνιου ποταμού και είναι γνωστό για τους πολλούς νερόμυλους και τα ιχθυοτροφεία που διαθέτει. Μέσα στο πλατανόδασος αυτό, που αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό, λειτουργούν αρκετές ταβέρνες και εστιατόρια όπου μπορεί κανείς να απολαύσει την φημισμένη ποταμίσια πέστροφα της περιοχής. 
Στην απογραφή του 2011 το χωριό βρέθηκε να έχει 197 κατοίκους.

Διοικητική ιστορία
Το Πλανητέρο από το 1835 μέχρι το 1912 ήταν οικισμός του Δήμου Κλειτορίας. Στη συνέχεια με την κατάργηση των Δήμων ορίστηκε έδρα της Κοινότητος Πλανητέρου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής  διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος. Το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων.

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

Βιβλιογραφία 
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πλανητέρου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/04/2017.
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πλανητέρου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/04/2017.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Λευκασίου
Δήμος Καλαβρύτων
Λανς Στρολ

Ο Λανς Στρολ (Lance Stroll, 29 Οκτωβρίου 1998) είναι Καναδός οδηγός αγώνων.

Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Μόντρεαλ της επαρχίας Κεμπέκ κι είναι γιος του γνωστού Καναδού μεγαλοεπιχειρηματία Λόρενς Στρολ και της Βελγίδας σχεδιάστριας μόδας Κλερ-Αν Καλέν. Αγωνίζεται κάτω απ' την Καναδική σημαία. Αναδείχθηκε Πρωταθλητής στην Ιταλική Φορμουλα 4 το 2014, στο Πρωτάθλημα Τογότα Ρέισινγκ το 2015 και στην Ευρωπαϊκή Φόρμουλα 3 το 2016. Το 2017 εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 για λογαριασμό της Γουίλιαμς.Το 2019 εντάχθηκε στην ομάδα της Racing Point Sport Pesa Formula 1 Team.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Καναδοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Λυκουρία Αχαΐας

Η Λυκούρια (επίσημα: Λυκουρία) είναι χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων.

Τοποθεσία - Λοιπά στοιχεία 
Η Λυκούρια απέχει 14,5 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινό χωριό σε υψόμετρο 767 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 το χωριό βρέθηκε να έχει 430 κατοίκους.

Διοικητική ιστορία
Η Λυκούρια από το 1835 μέχρι το 1841 υπήρξε οικισμός του Δήμου Λυκουρίας, ενώ από το 1841 μέχρι το 1870 αποτέλεσε οικισμό του τότε Δήμου Κλειτορίας αφού ο Δήμος Λυκουρίας προσαρτήθηκε σε αυτόν. Στη συνέχεια ένα τμήμα του Δήμου Κλειτορίας αποσπάστηκε από αυτόν και αποτέλεσε τον τότε Δήμο Λευκασίου, με έδρα μέχρι το 1877 τη Λυκούρια και κατόπιν τον οικισμό Φίλια. Το 1912 με την κατάργηση των Δήμων η Λυκούρια ορίστηκε έδρα της ομώνυμης Κοινότητας. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής  διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος. Το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων αποτελώντας πλέον μια από τις Τοπικές κοινότητες που τον απαρτίζουν.

Στην Τοπική κοινότητα Λυκουρίας εκτός από τον ομώνυμο οικισμό υπάγονται επίσης οι μικροί οικισμοί Κερασιά και Σπηλιά.

Η αρχαία Λυκουρία
Η αρχαία Λυκουρία ήταν κώμη της Αρκαδικής Αζανίας. Σύμφωνα με τον Παυσανία βρισκόταν σε απόσταση 50 σταδίων από τις πηγές του Λάδωνα και αποτελούσε το όριο μεταξύ Κλείτορος και Φενεού . Η ακριβής θέση της αρχαίας κώμης δεν έχει εντοπιστεί αλλά εικάζεται ότι βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του σημερινού χωριού.

Προσωπικότητες
Κωνσταντίνος Μακρής

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

Βιβλιογραφία 
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λυκουρίας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/04/2017.
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λυκουρίας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/04/2017.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Λευκασίου
Δήμος Καλαβρύτων
Επαρχία Καλαβρύτων
Αρκαδική Αζανία
Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Νικόλαος Αμηράς

Ο Νικόλαος Αμηράς ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Υπήρξε δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής Αθηνών με το Κόμμα των Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1926 και στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Αττικής Βοιωτίας για εννιαετή θητεία.

Παραπομπές 

Έλληνες Γερουσιαστές
Βουλευτές Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Αντουάν Ζεντιέν

Ο Aντουάν "κοκό" Ζεντιέν (γαλλικά : Antoine "Coco" Gentien) ήταν Γάλλος αθλητής της αντισφαίρισης.

Συμμετείχε 17 φορές στο Ρολάν Γκαρός το 1925 - 1939 και στη συνέχεια το 1946-1951, και τέλος το 1953. Συμμετείχε εννέα φορές στο Γουίμπλεντον το 1923, στη συνέχεια  το 1927-1929 και το 1931-1935. Ήταν νικητής στο απλό αντρών στο πρωτάθλημα αντισφαίρισης του Παρισίου το 1923 και το 1926, νικητής σε μικρότερα τουρνουά όπως της της Πουρβίλ το 1925, Μπιαρίτζ το 1925, της Ντοβίλ το 1930, της Διέππης το 1930, της Ζυρίχης το 1933, στο "Γκάλια" των Καννών το 1935, και στο  "Κάριτον"  των Καννών το 1934 και 1935.

Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου στο διπλό αντρών ήταν πρώτος το 1933, 1934 και το 1935 με συμπαίκτη τον Ρολάν Ζουρνύ. Ενώ στο διπλό μεικτό ήταν πρώτος το 1934 και το 1935 με συμπαίκτρια την Ιταλίδα Λουτσία Βαλέριο και δεύτερος το 1933 με συμπαίκτρια την Ιουλία Βλαστού.

Το 1953 δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του με τις περιπέτειες του σαν παίκτης της αντισφαίρισης.

Παραπομπές 

Γάλλοι αθλητές της αντισφαίρισης
Έλεν Χαλ Γιάκομπς

Η Έλεν Χαλ Γιάκομπς (αγγλικά : Helen Hull Jacobs) (Γκλόμπε, Αριζόνα 6 Αυγούστου 1908 - Ίστ Χάμπτον, Νέα Υόρκη 2 Ιουνίου 1997) ήταν από τις κορυφαίες αμερικανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης με 9 κατακτήσεις τουρνουά Γκράν Σλαμ και νούμερο ένα στον κόσμο.

Βιογραφία 
Μεγάλωσε στο Μπέρκλεϊ, στην Καλιφόρνια, εκεί έμαθε και την αντισφαίριση στον τοπικό σύλλογο "Berkeley Tennis Club", στην ίδια πόλη πήρε και το πτυχίο της από το τοπικό "Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια".

Κατά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε στο Ναυτικό των ΗΠΑ σαν διοικητής του γραφείου της, μία από τις μόλις πέντε γυναίκες που είχαν αποκτήσει βαθμό στο Πολεμικό Ναυτικό.

Στην προσωπική της ζωή ήταν σε μια σχέση για εννέα χρόνια με την Ενριέτα Μπίγχαμ. Σύντροφός στη μετέπειτα ζωή της ήταν η Βιρτζίνια Gurnee. Πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στο Ίστ Χάμπτον της Νέας Υόρκης στις 2 Ιουνίου, 1997

Καριέρα 
Κατετάγη στην πρώτη δεκάδα του κόσμου από το 1928 έως το 1939 (δεν υπάρχουν βαθμολογίες από το 1940 έως το 1945), φθάνοντας στην πρώτη θέση το 1936. Με εξαίρεση το 1930 και το 1938, είχε συμπεριληφθεί στο τέλος του έτους στην πρώτη δεκάδα κατάταξης από την Ένωση Τένις Ηνωμένων Πολιτειών από το 1927 έως το 1941. Ήταν η κορυφαία παίκτρια των ΗΠΑ από το 1932 έως το 1935.

Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ στο κύπελλο Γουίγκχαμ από το 1927 συνεχώς έως το 1937 και το 1939 με ρεκόρ 19 νίκες και 11 ήττες. Νικήτρια σε ομαδικό επίπεδο του κυπέλλου τις χρονιές 1927, 1929, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1936, 1937, και 1939.

Στο Αμερικάνικο Όπεν και στο μονό ήταν πρώτη το 1932, 1933, 1934 και το 1935 και δεύτερη το 1928 1936, 1939 και το 1940. Στο διπλό γυναικών ήταν πρώτη το 1932, 1934 και το 1935, και δεύτερη το 1931 και το 1936. Στο διπλό μεικτό ήταν 1934 και δεύτερη το 1932. Στο Ρολάν Γκαρός ήταν δεύτερη στο μονό το 1930 και το 1934, και στο  διπλό δεύτερη το 1934. Στο Γουίμπλεντον και στο μονό ήταν πρώτη το 1936 και δεύτερη το 1929 το 1932, 1934, 1935 και το 1938, στο διπλό ήταν δεύτερη το 1932, 1936 και το 1939.

Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου και το 1937 ήταν δεύτερη στο μονό γυναικών, δεύτερη και στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Μαρί Λουίζ Χορν. Έχει επίσης κατακτήσει το διεθνές πρωτάθλημα της Ρώμης, το τουρνουά του Μπέρκλεϊ κι άλλα.

Διακρίσεις και βραβεία 
Το 1933 αναδείχτηκε γυναίκα αθλητής της χρονιάς από το Ασοσιέιτεντ Πρες. Έγινε μέλος του Διεθνούς τένις χαλ οφ φέιμ (Tennis Hall of Fame) το 1962. Το 2015 έγινε μέλος του Εθνικού "σπορ χαλ οφ φέιμ" γκέι και λεσβιών.

Συγγραφικό έργο 
Ήταν συγγραφέας βιβλίων σχετικά με την αντισφαίριση.
 Modern Tennis  (1933)
 Improve Your Tennis (1936) 
 Beyond the game: an autobiography (1936)
 Storm Against the Wind (1944) 
 Gallery of Champions (1949)

Παραπομπές 

Αμερικανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Αμερικανοί συγγραφείς
Γεώργιος Βηλαράς

Ο Γεώργιος Βηλαράς (1883 - 5 Απριλίου 1967) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ήταν συγγενής του Γιάνη Βηλαρά. Εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων στις εκλογές του 1920 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων αλλά απέτυχε να επανεκλεγεί στις εκλογές του 1926. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής για εξαετή θητεία.

Πέθανε στις 5 Απριλίου 1967.

Παραπομπές 

Έλληνες Γερουσιαστές
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές Ιωαννίνων
Βάλτος Αχαΐας

Ο Βάλτος είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική κοινότητα Κλειτορίας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.

Τοποθεσία - Πληθυσμός
Ο Βάλτος απέχει 12,6 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός χτισμένος στους πρόποδες του Χελμού σε υψόμετρο 915 μέτρων. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός δεν βρέθηκε να έχει μόνιμους κατοίκους.

Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η εξής:

Διοικητική ιστορία
Ο Βάλτος αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως οικισμός το 1879 αλλά λίγα χρόνια αργότερα καταργήθηκε. Αναγνωρίστηκε εκ νέου ως οικισμός το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Κάτω Κλειτορίας. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Κλειτορίας. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Κλειτορίας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βάλτος. Ιστοσελίδα www.valtos.gr. Ανακτήθηκε: 10/07/2018.
Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Βάλτου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/04/2017.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Λευκασίου
Δήμος Καλαβρύτων
Μυστικός Αρμενικός Στρατός για την απελευθέρωση της Αρμενίας

Ο Μυστικός Αρμενικός Στρατός για την απελευθέρωση της Αρμενίας (ASALA) (, Hayasdani Azadakrut'ean Hay Kaghtni Panag, HAHKP) ήταν Αρμενική μαχητική οργάνωση που λειτουργούσε από το 1975 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Είχε χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική οργάνωση από ορισμένες πηγές, και ως ανταρτών και ένοπλη οργάνωση από άλλες. Ο ASALA έχει αναφερθεί ως τρομοκρατική οργάνωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη δεκαετία του 1980. Οι επιθέσεις και δολοφονίες του ASALA είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο 46 ανθρώπων και 299 τραυματίες.

Η δεδηλωμένη πρόθεση του ASALA ήταν "να αναγκάσει την τουρκική κυβέρνηση να αναγνωρίσει δημοσίως την ευθύνη της για τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915, να πληρώσει αποζημιώσεις, και να παραχωρήσει έδαφος για μια αρμενική πατρίδα." Ο κύριος στόχος του ASALA ήταν να αποκαταστήσει το μεγαλύτερο μέρος απο την ιστορική Αρμενία, που περιελάμβανε την ανατολική Τουρκία αλλά όχι και τη Σοβιετική Αρμενία. Το έδαφος που θα είχε παραχωρηθεί θα ήταν τον μεγαλύτερο κομμάτι απο την περιοχή που υποσχέθηκε στους Αρμένιους στην μη επικυρωμένη Συνθήκη των Σεβρών το 1920 από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον.

Η ομάδα έλαβε σημαντική μυστική υποστήριξη από κάποιους Αρμένιους στην Ευρώπη,τον Λίβανο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Υποφέροντας από εσωτερικά σχίσματα, η ομάδα ήταν σχετικά ανενεργή στη δεκαετία του 1990, αν και το 1991 ανέλαβε την ευθύνη για μια αποτυχημένη επίθεση στον Τούρκο πρέσβη στην Ουγγαρία. Από τότε, η οργάνωση δεν έχει συμμετάσχει σε άλλη μαχητική δραστηριότητα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Οργανώσεις ανταρτών
Ακροαριστερά
Αντιτουρκισμός
Γενοκτονία των Αρμενίων
Αυτονομία του Αλάς

Η Αυτονομία του Αλάς (καζακικά: Алаш автономиясы, στο λατινικό αλφάβητο: Alaş awtonomïyası, ρωσικά: Алашская автономия, στο λατινικό αλφάβητο: Alašskaya avtonomiya) ήταν Καζακικό κράτος που υπήρξε από τις 13 Δεκεμβρίου 1917 έως τις 26 Αυγούστου 1920. Καταλάμβανε το έδαφος της σημερινής Δημοκρατίας του Καζακστάν. Η πρωτεύουσα ήταν το Σεμέι, τότε γνωστό ως Αλάς-καλά. 

Ο Βασίλε Μπαλαμπάνοφ διορίστηκε κυβερνήτης και διαχειριστής του Καζακστάν (τότε γνωστό ως Ρωσικό Τουρκεστάν) το 1905 και έμεινε στην θέση αυτή μέχρι το 1920. Έφυγε από τον Ρωσικό Κόκκινο Στρατό, πηγαίνοντας στην Κίνα. Εκείνη την εποχή, η Κίνα τον θεωρούσε ως τον νόμιμο κυβερνήτη του Καζακστάν. 

Η Αυτονομία του Αλάς του 1917 υπήρξε μόνο κατ'όνομα. Το Καζακστάν ελεγχόταν από τον αντικομμουνιστικό Λευκό Στρατό και τον διορισμένο διαχειριστή, μέχρι το 1920, όταν κατελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό. 

Η Αυτονομία του Αλάς ανακηρύχθηκε τον Δεκέμβριο του 1917. Οι ηγέτες του Αλάς ίδρυσαν το Αλάς Ορντά, μία καζακική κυβέρνηση η οποία ευθυγραμμίστηκε με το Λευκό Στρατό και πολέμησαν εναντίον των Μπολσεβίκων. Η πρώτη νομοθεσία της κυβέρνησης Αλάς, στις 11 με 24 Ιουνίου 1918, είναι η ακόλουθη: «Συμφωνήθηκε να ακυρωθούν όλα τα διατάγματα που εκδόθηκαν από τις Σοβιετικές αρχές στην επικράτεια του αυτόνομου Αλάς». Επίσης, ο πρόεδρος ήταν ο Αλιχάν Μποκεϊχάνοφ, ενώ τα μέλη ήταν ο Μουχαμεντζάν Τινισπάγιεφ Τινισπάγιεβιτς και ο Γκαμπάσοφ. Το 1919, όταν οι Λευκές Δυνάμεις έχαναν, η κυβέρνηση της Αυτονομίας του Αλάς άρχισε τις διαπραγματεύσεις με τους Μπολσεβίκους. Την περίοδο 1919-20 οι Μπολσεβίκοι κέρδισαν τις Λευκές Ρωσικές δυνάμεις στην περιοχή και κατέλαβαν το Καζακστάν. Στις 26 Αυγούστου του 1920, η Σοβιετική κυβέρνηση κατήργησε την Αυτονομία του Αλάς, και ίδρυσε την Κιργιζική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, ενώ μετονομάστηκε ως Καζακική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία το 1925 και το 1936 ως Καζακική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία.

Δείτε επίσης 
 Κόμμα Αλάς
 Ορεινή Δημοκρατία του Βόρειου Καυκάσου
 Αυτονομία του Τουρκεστάν
 Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τουρκεστάν
 Καζακική Αυτόνομη Σοβιετική Δημοκρατία

Αναφορές 
 Peimani, Hooman. Conflict and Security in Central Asia and the Caucasus. Santa Barbara: ABC-CLIO, 2009, σελίδα 124
 Galick, David. Responding to the Dual Threat to Kazakhness: The Rise of Alash Orda and its Uniquely Kazakh Path, Vestnik: The Journal of Russian and Asian Studies (29 Μαρτίου 2014)

Πρώην κράτη της Κεντρικής Ασίας
Πρώην δημοκρατίες
Ιστορία του Καζακστάν
Καζακστάν γεωγραφία-επέκταση
Φρέντερικ Λέιν

Ο Φρέντερικ Λέιν (πλήρες όνομα Φρέντερικ Κλοντ Βίβιαν Λέιν) ήταν Αυστραλός κολυμβητής ο οποίος διαγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900.

Ο Λέιν, από το Μίλερς Πόιντ της Νέας Νότιας Ουαλίας, στην ηλικία των 4 ετών ο αδελφός του τον έσωσε από πνιγμό στο Λιμάνι του Σίδνεϊ, έτσι αποφάσισε να μάθει να κολυμπά. Έπειτα, φοίτησε στο λύκειο του Αγίου Ιγνατίου.

Ήταν ο 1ος Αυστραλός που εκπροσώπησε τη χώρα του στην κολύμβηση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, και, στους Ολυμπιακούς του 1900 κατάφερε να κατακτήσει 2 χρυσά μετάλλια.

Μετά τους Ολυμπιακούς, έμεινε στην Αγγλία.

Όταν επέστρεψε στην Αυστραλία, παντρεύτηκε το 1908 και πέθανε το 1969 στο Άβαλον της Νέας Νότιας Ουαλίας. Αργότερα το 1969 τιμήθηκε από την Διεθνή Κολυμβητική Αίθουσα Φήμης στο Φορτ Λόντερντεϊλ Φλόριντας.

Παραπομπές 

Αυστραλοί αθλητές της κολύμβησης
Αυστραλοί Ολυμπιονίκες