joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λούκκα (επαρχία)

Η επαρχία της Λούκκα (ιταλικά: Provincia di Lucca) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.773 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 379.117 κατοίκους (2005). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη Λούκκα (Lucca). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 35 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχίες των Μόντενα και Ρέτζιο-Εμίλια),   ανατολικά με τις επαρχίες των Πιστόια και Φλωρεντίας, νότια με την επαρχία της Πίζας και τέλος, δυτικά με την επαρχία της Μάσσα-Καρράρα ενώ βρέχεται και από τη Λιγουρική θάλασσα.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
Επαρχίες της Τοσκάνης
Ιωάννης Αποστόλου (τενόρος)

Ο Ιωάννης Αποστόλου (Μενίδι, 1860 - 28 Αυγούστου 1905) ήταν Έλληνας λυρικός οξύφωνος με διεθνή καριέρα.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1860 στο Μενίδι. Τραγουδούσε από παιδί στη βασιλική χορωδία του Παλατιού, και σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών. Εργάστηκε αρχικά ως γραφέας στο Δικαστήριο της Αθήνας και στο Εθνικό τυπογραφείο, ενώ τραγουδούσε στους δρόμους της Αθήνας. 

Πέθανε το 1905 στη Νάπολη της Ιταλίας, προετοιμαζόμενος για τη νέα του παράσταση, από ανακοπή καρδιάς. Ο Τύπος της εποχής αναφέρει ότι αιτία γι' αυτό ήταν η άτακτη ζωή που έκανε και οι καταχρήσεις.

Καριέρα 
Στα μέσα της δεκαετίας του 1880 έγινε μέλος διαφόρων χορωδιών, μεταξύ άλλων και στη μουσική σχολή του Ναπολέοντα Λαμπελέτ, και υπό την διεύθυνσή του τραγούδησε το 1888 στην όπερα του Σπυρίδωνα Ξύνδα Ο υποψήφιος βουλευτής που ανέβηκε από τον θίασο του Καντακουζηνού και ο Αποστόλου είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στην παράσταση έπαιξε μαζί με τους Πετροζίνη, Μωραϊτίνη και τη Θεανοπούλου. Το μελόδραμα αυτό ήταν η πρώτη παράσταση μελοδράματος στην Ελλάδα. Μετά την παράσταση αυτή ταξίδεψε στο Μιλάνο για να σπουδάσει και εκεί ολοκλήρωσε μαθήματα τενόρου. Αργότερα συνεργάστηκε με τον Σοτζόκιν δίνοντας την πρώτη του παράσταση στη Βενετία το 1890. Από τότε ανέβασε πολλές παραστάσεις κάνοντας το όνομα του διεθνώς γνωστό. 

Σύμφωνα με τον ελληνικό τύπο της εποχής συγκαταλεγόταν στην πρώτη θέση των λυρικών καλλιτεχνών της Ιταλίας και ήταν περιζήτητος με παγκόσμια φήμη. Μάλιστα τον κάλεσε στην αυλή του και ο Ιταλός βασιλιάς Ουμβέρτος για να τραγουδήσει για αυτόν. Τραγούδησε δύο περιόδους στην Σκάλα του Μιλάνου, στις πόλεις Τορίνο, Νάπολη, Αθήνα, Πάτρα, Κάιρο, Αλεξάνδρεια και στην Οδησσό. Μερικά από τα γνωστά έργα που έπαιξε ήταν οι Μέδικοι, Τραβιάτα, Τόσκα, Βέρθερο και Μανόν. Στη Νάπολη συνεργάστηκε με τον Έλληνα τενόρο Χατζηλουκά που έκανε καριέρα στην Ιταλία.

Παραπομπές

Πηγές 
 Εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλο 30-8-1905, από την ψηφιακή εθνική βιβλιοθήκη.
 Εφημερίδα Εμπρός, φύλλο 30-8-1905, από την ψηφιακή εθνική βιβλιοθήκη.
 Τάκης Καλογερόπουλος: Ιωάννης Αποστόλου, περιέχεται στο Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, Αθήνα 1998–99
Αποστολου
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Κεραμούτσι Ηρακλείου

Το Κεραμούτσι (επίσημο: Κεραμούτσιον) είναι  χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Βρίσκεται στο 15,4 χλμ. του δρόμου προς Κρουσώνα, 3,5 χλμ. νότια της Τυλίσου.  

Οι κάτοικοι απασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία.Επίσης υπάρχουν και  ρακοκάζανα για την παραγωγή τσικουδιάς.  Στο χωριό βρίσκονται οι ιεροί ναοί των Εισοδίων της Θεοτόκου με ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες, του Αγίου Αντωνίου, επίσης με τοιχογραφίες του 1434, των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και του Αγίου Γεωργίου. Στη θέση Φλέγα υπάρχει διαμορφωμένος χώρος αναψυχής, ενώ στην πλατεία βρίσκεται μια μεγάλη μουριά, που μαρτυρά ότι στα παλιά χρόνια οι κάτοικοι ασχολούνταν και με τη σηροτροφία. Επίσης, στο Κεραμούτσι υπάρχουν πολλά αρχοντικά σπίτια. Ενεργός είναι ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού. Οι κυριότερες εορτές είναι του Αγίου Ιωάννη του Κλήδονα και της Παναγίας, οπότε ο οικισμός πανηγυρίζει.

Κοινότητα Κεραμουτσίου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Κεραμουτσίου έχει 309 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κα. Καλλιόπη Θραψανιωτάκη.

Κοινοτάρχες Κεραμουτσίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κεραμουτσίου.

Ιστορικά στοιχεία
Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα Chieramuzzi με 192 κατοίκους . Στα βορειοανατολικά του χωριού, στα 300 μ., στο χωματόλοφο Καστέλι σώζονται τα ερείπια του Castel Malvizin, από το οποίο έλαβε την ονομασία της όλη η επαρχία Μαλεβιζίου. Από το όνομα της επαρχίας πήρε το όνομά του και το κρασί Μαλβαζία.
Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν το μόνο χωριό της περιοχής που κατοικούνταν πλειοψηφικά από Τουρκοκρητικούς. Πολλοί κάτοικοι του χωριού σήμερα κατάγονται από τη Μικρά Ασία.

Στον οικισμό γεννήθηκε ο Ηρακλής Κοκκινίδης (1842-1868) , οπλαρχηγός Μαλεβιζίου, ο οποίος έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Σκοτώθηκε το 1868 στη μάχη του Γαζανού ποταμού, κοντά στο Σερβιλί. Στη μνήμη του ανεγέρθηκε μνημείο (προτομή) που βρίσκεται σήμερα στο χωριό.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Κεραμ
Κερα
Δήμος Μαλεβιζίου
Σπύρος Λάτσης

Ο Σπύρος Λάτσης είναι Έλληνας τραπεζίτης, εφοπλιστής και μεγιστάνας της πετρελαιαγοράς. Ελέγχει έναν από τους μεγαλύτερους πολυεθνικούς ιδιωτικούς τραπεζικούς ομίλους στην Ελβετία (EFG Group). Είναι μεγαλομέτοχος των Ελληνικών Πετρελαίων, ενός εκ των κορυφαίων ομίλων στον τομέα της ενέργειας και των πετρελαιοειδών της ανατολικής Ευρώπης.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 15 Αυγούστου 1946 και είναι γιος του εφοπλιστή Γιάννη Λάτση και της Εριέττας Τσουκαλά. Σπούδασε στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου και στη συνέχεια ανέλαβε τα ηνία των επιχειρήσεων της οικογένειας Λάτση. Αν και καταγόταν από εφοπλιστική οικογένεια ίδρυσε το EFG Group έναν πολυεθνικό τραπεζικό όμιλο με σημαντική θέση στην αγορά ιδιωτικής τραπεζικής στην Ελβετία.

Ο Σπύρος Λάτσης διαθέτει ένα από τα πολυτελέστατα και μεγαλύτερα γιοτ στον κόσμο ενώ σύμφωνα με το περιοδικό Forbes τον Σεπτέμβριο του 2017 ήταν στην 40η θέση στη λίστα του περιοδικού Forbes με τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου με περιουσία 3,1 δισεκατομμύρια δολάρια, όντας ο πλουσιότερος Έλληνας στο κόσμο.

Είναι παντρεμένος με την Ντόροθι Μπάντελεϊ και έχει δύο παιδιά. Διαμένει μόνιμα στην Γενεύη της Ελβετίας.

Επιχειρήσεις του Ομίλου Λάτση
EFG International, με έδρα τη Ζυρίχη.
Lamda Development, με έδρα την Αθήνα.
Paneuropean Oil and Industrial Holdings, με έδρα το Λουξεμβούργο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
EFG International
Λάμδα Development

Έλληνες επιχειρηματίες
Έλληνες εφοπλιστές
Έλληνες τραπεζίτες
Αδελφότητα Οφφικιάλων
Ελβετοί ελληνικής καταγωγής
Ελβετοί επιχειρηματίες
Ελβετοί τραπεζίτες
Οικογένεια Λάτση
Παγκόσμια τράπεζα σπόρων Σβάλμπαρντ

Η Παγκόσμια τράπεζα σπόρων Σβάλμπαρντ είναι μια από τις τράπεζες σπόρων που συμμετέχουν στο παγκόσμιο δίκτυο αποθήκευσης σπόρων το οποίο δημιουργήθηκε με τη Διεθνή Συνθήκη Γενετικών Πόρων Φυτών του 2004.

Βρίσκεται στο νησί Σπιτσβέργη του Νορβηγικού αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ, το οποίο βρίσκεται αρκετά κοντά στον Βόρειο Πόλο, σε μια απόσταση 1120 χλμ.

Η λειτουργία της άρχισε στις αρχές του 2008 και στόχος της είναι να βοηθήσει στη συντήρηση της βιοποικιλότητας στον πλανήτη.

Η κατασκευή της κόστισε 8 εκ. δολάρια ΗΠΑ και χρηματοδοτήθηκε από τη Νορβηγική κυβέρνηση. Διοικείται μετά από τριμερή συμφωνία της Νορβηγικής κυβέρνησης, του διεθνούς οργανισμού Global Crop Diversity Trust και του Nordic Genetic Resource Center (Κέντρο Γενετικών Πόρων των Σκανδιναυικών χωρών).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η ιστοσελίδα της Παγκόσμιας τράπεζας σπόρων Σβάλμπαρντ 

Βοτανική
Ντουσαμπέ

Η Ντουσαμπέ ή Δουσάμβη (στα τατζικικά: Душанбе, Dushanbe, πρώην Ντιούσαμπε ή Σταλιναμπάντ), είναι πόλη του Τατζικιστάν και πρωτεύουσα της ασιατικής αυτής χώρας, με πληθυσμό 661.100 ανθρώπους (κατά την απογραφή του 2006). Βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Βαρζόμπ και Καφέρνιχον. Το όνομα προέρχεται από περσική λέξη για τη Δευτέρα (ду δυο +  шанбе ημέρα, στην κυριολεξία «δεύτερη μέρα») και αναφέρεται στο γεγονός ότι ήταν χώρος της λαϊκής αγοράς κάθε Δευτέρα.

Ιστορία 
Τα αρχαιότερα ευρήματα σε ανασκαφές στην πόλη την ανάγουν στον 5ο αιώνα π.Χ. Ωστόσο, μέχρι και πριν 80 χρόνια η Ντουσαμπέ ήταν ένα μικρό χωριό. Το 1920 κατέφυγε στην πόλη ο εμίρης της Μπουχάρα, έπειτα από την ανατροπή του από τους Μπολσεβίκους. Το 1929 η πόλη απέκτησε σιδηρόδρομο και έγινε πρωτεύουσα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Τατζικιστάν. Ως εκείνη την περίοδο ονομαζόταν «Ντιούσαμπε» και το 1929 μετονομάστηκε σε «Σταλιναμπάντ», προς τιμήν του Στάλιν. Έπειτα, μετονομάστηκε σε «Ντουσαμπέ» το 1961. Το 1990, έπειτα από φήμες ότι η Μόσχα σχεδίαζε να μεταφέρει δεκάδες χιλιάδες Αρμένιους πρόσφυγες στο Τατζικιστάν, ξέσπασαν διαμαρτυρίες. Η πόλη υπέστη καταστροφές κατά τον εμφύλιο πόλεμο στην ασιατική χώρα (1992–1997) , έπειτα από την ανεξαρτησία της. Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία αναδείχθηκε σε εμπορικό, πολιτιστικό και βιομηχανικό κέντρο.

Οικονομία 
Η οικονομία της πόλης στηρίζεται στο βιομηχανικό τομέα, με κύρια παραγόμενα προϊόντα να αποτελούν το μετάξι και το βαμβάκι. Με ανεπτυγμένες τις τηλεπικοινωνίες, η πόλη είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένο κέντρο. Επίσης, οι κάτοικοι ασχολούνται και με τον τουρισμό.

Αξιοθέατα 
Στην πόλη λειτουργεί αεροδρόμιο και υπάρχουν τζαμιά, όπως το Χατζί Γιακούμπ, μουσεία, όπως το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο του Τατζικιστάν και το Εθνικό Μουσείο, βοτανικός κήπος, όπερα, ζωολογικός κήπος και τσίρκο.

«Αδελφοποιημένες» πόλεις 
Η Ντουσαμπέ έχει τις παρακάτω 10 «αδελφοποιημένες» πόλεις:

  Καμπούλ, Αφγανιστάν
  Σιράζ, Ιράν
  Μόσχα, Ρωσία
  Αγία Πετρούπολη, Ρωσία
  Αχισάρ, Τουρκία
  Μπάουλντερ, ΗΠΑ
  Κλάγκενφουρτ, Αυστρία
  Άγκυρα, Τουρκία
  Λαχόρη, Πακιστάν
  Σανά, Υεμένη 
  Λουσάκα, Ζάμπια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Οδικός χάρτης
 Χάρτης του Τατζικιστάν
 Tajik Web Gateway

Πόλεις του Τατζικιστάν
Πρωτεύουσες της Ασίας
Ηράκλεια η Ποντική

Η Ηράκλεια η Ποντική ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Παφλαγονίας, χτισμένη στις ακτές της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία, στις εκβολές του ποταμού Λύκου. Αντιστοιχεί στη σημερινή πόλη Καραντενίζ Ερεγλί (Karadeniz Ereğli) της Τουρκίας, το όνομα της οποίας είναι πιστή μεταγραφή του αρχαιοελληνικού ("Karadeniz": Μαύρη Θάλασσα, "Ereğli": Ηράκλεια).

Ιστορικά στοιχεία 
Η Ηράκλεια η Ποντική ιδρύθηκε στις ακτές του Ευξείνου Πόντου στα 560-558 π.Χ. ως αποικία των Μεγάρων σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, ενώ κατά τον Στράβωνα των Μιλησίων. Της έδωσαν το όνομα αυτό προς τιμήν του μυθικού ήρωα Ηρακλή, επειδή πίστευαν ότι από ένα σπήλαιο που βρισκόταν στην περιοχή εισήλθε στον Άδη. Οι άποικοι υπέταξαν τους αυτόχθονες κατοίκους αλλά συμφώνησαν μαζί τους να μην τους πουλήσουν ως σκλάβους έξω από την πόλη. 

Σύμφωνα με τον Ξενοφόντα οι κάτοικοι της Ηράκλειας απέκτησαν πλούτο από την καλλιέργεια της εύφορης γης, από το εμπόριο που ανέπτυξαν χάρη του φυσικού λιμένα της πόλης στον ποταμό Λύκο και από την αλιεία, με αποτέλεσμα να θέσουν υπό τον έλεγχό τους μια ευρύτερη παράλια περιοχή που έφθανε στα ανατολικά ως τα Κοτύωρα. Ίδρυσαν μάλιστα νέες αποικίες: τα Κοτύωρα στον Εύξεινο Πόντο, την Καλλάτη στη Θράκη και τη Χερσόνησο ή Χερρόνησο στην Κριμαία.

Η Ηράκλεια έμεινε ανεξάρτητη την περίοδο των Μηδικών κρατώντας φιλική στάση με τους Πέρσες. Από τα τέλη του 5ου π.Χ. αι. είχε δημοκρατικό πολίτευμα περίπου για 60 χρόνια, γύρω στο 370 π.Χ. επανήλθε η ολιγαρχία και το 364 π.Χ. επιβλήθηκε τυραννίδα από τον Κλέαρχο.

Τη ρωμαϊκή εποχή, αρχικά η Ηράκλεια συμμάχησε με τους Ρωμαίους και στη συνέχεια βοήθησε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ εναντίον των Γαλατών (περίπου 107 π.Χ.) στέλνοντας τρόφιμα στην Αμισό που την πολιορκούσαν οι Γαλάτες. Οι Γαλάτες ως αντίποινα στράφηκαν εναντίον της, αλλά πρεσβευτές της πόλης τους έπεισαν να υποχωρήσουν δίνοντάς τους πλούσια δώρα. Στον Γ΄ Μιθριδατικό πόλεμο (73-63 π.Χ.) πήραν το μέρος του Μιθριδάτη ΣΤ΄ ερχόμενοι αντιμέτωποι με τους Ρωμαίους, οι οποίοι το 72 π.Χ. με τον στρατηγό Κόττα κατέλαβαν και πυρπόλησαν την Ηράκλεια. Μετά το τέλος του Γ΄ Μιθριδατικού πολέμου, η Ηράκλεια εντάχθηκε στη Ρωμαϊκή Επαρχία της Βιθυνίας και λίγο αργότερα στου Πόντου-Βιθυνίας. Ο Στράβων αναφέρει ότι ο Ιούλιος Καίσαρας επανίδρυσε την πόλη ως ρωμαϊκή αποικία, η οποία όμως τελικά καταστράφηκε από τον Γαλάτη Αδιατόριξ.

Ιστορικά πρόσωπα 
Από την Ηράκλεια καταγόταν ο φιλόσοφος Ηρακλείδης ο Ποντικός καθώς και ο ιστορικός συγγραφέας Μέμνων ο Ηρακλείδης, που έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. ο οποίος συνέγραψε την ιστορία της πόλης σε 16 τόμους, από τους οποίους σώθηκαν οι τόμοι 9-16. Σε αυτούς εξιστορείται η περίοδος από τον τύραννο Κλέαρχο (364-353 π.Χ.) ως τα χρόνια του Ιούλιου Καίσαρα (40 π.Χ. περίπου).

Παραπομπές

Πηγές 
 Ζώνας Λ. & Σβανά Ειρ., Οι αποικίες των Μεγάρων, Ναύπλιο 2015, σελ. 27-29. (ISBN 978-618-81554-5-9)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηράκλεια Ποντική (Αρχαιότητα), ψηφιακή Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού
Χάρτης της Ηράκλειας

Δείτε επίσης 
Memnon: History of Heracleia από το attalus.org

 

Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Αρχαίες πόλεις της Βιθυνίας
Αποικίες των Μεγάρων
Επαρχία του Αρέτσο

Η επαρχία του Αρέτσο (ιταλικά: Provincia di Arezzo) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.235 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 340.884 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Αρέτσο (Arezzo). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 39 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχία των Φορλί-Τσεζένα), βορειοανατολικά με την περιφέρεια των Μάρκε (επαρχία των Πέζαρο-Ουρμπίνο), ανατολικά με την περιφέρεια της Ούμπρια (επαρχία της Περούτζια), νοτιοδυτικά με την επαρχία της Σιένα και, τέλος, βορειοδυτικά με την επαρχία της Φλωρεντίας.

Στην επαρχία του Αρέτσο είναι οι πηγές του Άρνου ποταμού, από τον οποίο και διαρρέεται σε μεγάλο μέρος.

Ιστορία 
Η επαρχία του Αρέτσο προέρχεται από το ομώνυμο διαμέρισμα του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης και δημιουργήθηκε το 1826 με την ένωση δήμων που προσαρτήθηκαν από τα διαμερίσματα της Φλωρεντίας και της Σιένας.

Κύριοι Δήμοι

Προσωπικότητες του Αρέτσο 
 Μιχαήλ Άγγελος
 Μαζάτσιο, ζωγράφος της Αναγέννησης
 Πετράρχης, ποιητής 
 Τζόρτζιο Βαζάρι
 Γκουίντο ντ' Αρέτσο
 Πιέτρο Αρετίνο
 Αμιντόρε Φανφάνι
 Ρομπέρτο Μπενίνι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τουριστικός οδηγός της επαρχίας του Αρέτσο (στα αγγλικά)

Αρέτσο (επαρχία)
Βόμβα

Ως βόμβα χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε βλήμα που φέρει εντός κοιλότητας εκρηκτικό υλικό ή εμπρηστικό υλικό ή άλλο χημικό και κατάλληλο μηχανισμό πυροδότησης. Το σχήμα, το μέγεθος και η κατασκευή των διαφόρων βομβών ποικίλλουν ανάλογα με τον προορισμό τους και του μέσου μεταφοράς. 

Γενικά, οι βόμβες αποτελούνται από το κυρίως σώμα που είναι κοίλο στο εσωτερικό και περιέχει την εκρηκτική γόμωση, από τα συστήματα όπλισης και ανάφλεξης και από τα πτερύγια, που τη βοηθούν να ακολουθεί σταθερή κατεύθυνση και βρίσκονται στο πίσω μέρος της.  

Στο μπροστινό μέρος  καταλήγουν σε ρύγχος. Το εξωτερικό τμήμα τους περιβάλλεται άλλοτε από μέταλλο και άλλοτε από τσιμέντο,  αλλά και γυαλί ή πλαστικό όταν πρόκειται για κατευθυνόμενες βόμβες. Η έκρηξή τους είναι δυνατό να προκληθεί όταν προσκρούσουν πάνω σε μια επιφάνεια ή με ηλεκτρικό σήμα ή με άλλον αυτόματο πυροδοτικό μηχανισμό ή ακόμα με φιτίλι. Κατά την έκρηξη απελευθερώνονται αέρια, που ασκούν πάρα πολύ μεγάλη πίεση στα τοιχώματα της βόμβας και τα αναγκάζουν να σπάσουν. Τα θραύσματά της εκτινάσσονται με δύναμη σε μεγάλες αποστάσεις, ενώ τα α 

Η ρίψη των περισσοτέρων γίνεται από αεροπλάνο ή με βομβοβόλο μηχάνημα ή ακόμα και με το χέρι. Στην τελευταία αυτή περίπτωση οι βόμβες είναι πολύ μικρές και ονομάζονται χειροβομβίδες. Άλλα είδη είναι οι εμπρηστικές, οι χημικές, οι μικροβιακές και οι θραυσματικές βόμβες, οι βόμβες καταστροφής, οι κρουσιφλεγείς, οι βραδυφλεγείς και οι τηλεκατευθυνόμενες βόμβες, η ωρολογιακή βόμβα, που περιλαμβάνονται στα συμβατικά όπλα, ως και η ατομική βόμβα. η βόμβα υδρογόνου, η βόμβα νετρονίου κ.ά. που υπάγονται στα πυρηνικά όπλα.

Δείτε επίσης

Βόμβα νυχτερίδας
Βόμβα βάθους

Στρατιωτική τεχνολογία
Μαριάννα Λάτση

Η Μαριάννα Λάτση είναι Ελληνίδα μεγαλοεπιχειρηματίας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Μαρτίου 1953 και είναι κόρη του Γιάννη Λάτση και της Εριέττας Τσουκαλά (1925-). Το καλοκαίρι του 1963, λίγα χρόνια μετά την γέννηση της, ο πατέρας της αγόρασε ένα μεταγωγικό πλοίο στο οποίο έδωσε το όνομα της, "Μαριάννα Λάτση". Σπούδασε στο Λονδίνο οικονομικά και ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις της οικογένειας. Είναι μέτοχος στην EFG Eurobank ενώ συμμετέχει ενεργά στις δραστηριότητες του ιδρύματος Λάτση. 

Τον Νοέμβριο του 1982, παντρεύτηκε τον δάσκαλο θαλάσσιου σκι από τη Βουλιαγμένη, Γρηγόρη Κασιδόκωστα, μετέπειτα δήμαρχο Βουλιαγμένης, με τον οποίο απέκτησε ένα παιδί, τον Πάρη Κασιδόκωστα (1982). Ο πατέρας της εναντιώθηκε αμέσως στον γάμο αυτό και μετά από πέντε χρόνια, το 1987, η Μαριάννα Λάτση κατέθεσε αίτηση διαζυγίου, η οποία εκδόθηκε μετά από μερικούς μήνες.

Λίγο αργότερα, σύναψε σχέση με τον ηθοποιό Νίκο Κούρκουλο. Ο πατέρας της και πάλι εναντιώθηκε στον γάμο αυτό, με αποτέλεσμα να παντρευτούν μόνο μετά τον θάνατο του πατέρα της, 2003. Μαζί του απέκτησε δύο παιδιά, την Εριέττα (1993) και τον Φίλιππο (1998).

Δώρισε στο ελληνικό δημόσιο δύο σύγχρονα Κέντρα Ημερήσιας Νοσηλείας για ογκολογικούς ασθενείς:
Το Κέντρο Ημερήσιας Νοσηλείας «Νίκος Κούρκουλος» στην Αθήνα που αποτελείται από 6 ορόφους, ισόγειο και 3 υπόγεια, επιφάνειας 4.000 τ.μ., δυναμικότητα 46 κλινών και είναι αναπόσπαστο μέρος του Ογκολογικού Νοσοκομείου Αθηνών «Ο Άγιος Σάββας».
Το Κέντρο Ημερήσιας Νοσηλείας «Νίκος Κούρκουλος» στη Θεσσαλονίκη επιφάνειας 1.800 τ.μ., που θα διαθέτει συνολικά 41 θέσεις για διενέργεια χημειοθεραπειών, ενώ παράλληλα θα είναι εξοπλισμένη με 5 ιατρεία και θα λειτουργεί ως μονάδα του Θεαγένειου Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές

Έλληνες εφοπλιστές
Έλληνες τραπεζίτες
Οικογένεια Λάτση
Ελληνίδες επιχειρηματίες
Σουλιώτες (ταινία)

Οι Σουλιώτες είναι μία ιστορική - δραματική - πολεμική ταινία του 1972, σε παραγωγή Τζέιμς Πάρις και σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπακωνσταντή. Το σενάριο γράφτηκε από τον Πάνο Κοντέλη, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μιχάλη Περάνθη. Πρωταγωνιστούν οι Χρήστος Πολίτης και Κάτια Δανδουλάκη.

Πλοκή

Οι Σουλιώτες πληροφορούνται από τη θαρραλέα Βαγγελή (Κάτια Δανδουλάκη) ότι ο Αλή Πασάς (Φερνάντο Σάντσο) ετοιμάζεται να τους επιτεθεί και να πατήσει το Σούλι. Όμως, ο γιος της Τζαβέλαινας (Αλέκα Κατσέλη), ο Φώτος Τζαβέλας (Χρήστος Καλαβρούζος), και τα παλικάρια του είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν την ελευθερία τους. Ο Αλή Πασάς αποφασίζει να πολιορκήσει το Σούλι, αλλά οι γενναίοι Σουλιώτες δεν πρόκειται να πέσουν στα χέρια των Τούρκων ζωντανοί. Στο μεταξύ, η Βαγγελή ερωτεύεται τον καπετάν Κόγκα Δράκο (Γιάννης Κατράνης), ενώ ο Βασίλης Τότας (Χρήστος Πολίτης), που δεν πολεμά, είναι ερωτευμένος μαζί της. Τελικά, το Σούλι καταλαμβάνεται από τους Τούρκους μετά από προδοσία. Το δράμα κορυφώνεται βρίσκοντας τις Σουλιώτισσες στο Ζάλογγο, να τραγουδούν Στη στεριά δεν ζει το ψάρι και να θυσιάζονται χορεύοντας και πέφτοντας στον γκρεμό με τα μωρά τους στην αγκαλιά αποφεύγοντας την ατίμωση και τους άνδρες, με επικεφαλής τον ηγούμενο Σαμουήλ (Λαυρέντης Διανέλλος), να αποφασίζουν να πεθάνουν ανατινάζοντας το μοναστήρι στο βουνό Κούγκι.

Διανομή 

 Χρήστος Πολίτης - Βασίλης Τότας
 Κάτια Δανδουλάκη - Βαγγελή 
 Γιάννης Κατράνης - Κόγκας Δράκος
 Στέφανος Στρατηγός - καπετάν Γκιολέκας
 Λαυρέντης Διανέλλος - καλόγερος Σαμουήλ
 Αλέκα Κατσέλη - Τζαβέλλαινα
 Φερνάντο Σάντσο - Αλή Πασάς
 Χρήστος Καλαβρούζος - Φώτος Τζαβέλας

Παραγωγή και παραλειπόμενα 
Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στη Λέσβου, με πλάνα από τοποθεσίες όπως Δάφια, Άγιοι Ανάργυροι, Σκαλοχώρι, Άργενος, Βαφειό, Μόλυβος, Πέτρα, Πετρί και Βατούσα, από όπου καταγόταν ο Τζέιμς Πάρις.  Ωστόσο, μια σκηνή στην οποία η Δανδουλάκη ιππεύει ένα άλογο γυρίστηκε στη Λάρισα. 

Η φωνή του αφηγητή ανήκει στον Ανδρέα Φιλιππίδη. 

Οι Σουλιώτες κυκλοφόρησαν στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1971-1972 και, κόβοντας 117.124 εισιτήρια, κατατάχθηκαν στην 40η θέση ανάμεσα σε 90 ταινίες της ίδιας σεζόν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Σουλιώτες στο 90lepta.com
Σουλιώτες στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1972
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές πολεμικές ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνικές αισθηματικές ταινίες
Ταινίες σε σενάριο Πάνου Κοντέλη
Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε παραγωγή Τζέιμς Πάρις
Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα
Ελληνικές ιστορικές ταινίες
Πιστόια (επαρχία)

Η επαρχία της Πιστόια (ιταλικά: Provincia di Pistoia) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 965 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 288.608 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη Πιστόια (Pistoia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 22 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχίες των Μπολόνια και Μόντενα), ανατολικά με την επαρχία του Πράτο νότια με την επαρχία της Φλωρεντίας και δυτικά με την επαρχία της Λούκα.

Ιστορία 
Η Πιστόια είχε χάσει όλες τις διοικητικές αυτονομίες της από την κατάκτησή της από την Φλωρεντία και αργότερα επί κυριαρχίας του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης. Το 1848 δημιουργήθηκε το διαμέρισμα της Πιστόια, αλλά καταλύθηκε μόλις τρία χρόνια αργότερα λόγω της ενεργού ανάμειξης των κατοίκων της στις εξεγέρσεις των 1848-49.

Η επανασύσταση της επαρχίας έγινε μόλις το 1927 όταν αποσπάστηκε μεγάλο μέρος έκτασης από την επαρχία της Φλωρεντίας .

Δείτε επίσης 
 Τοσκάνη
 Πέσια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες της Τοσκάνης
Μάσσα-Καρράρα (επαρχία)

Η επαρχία των Μάσσα-Καρράρα (ιταλικά: Provincia di Massa-Carrara) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.156 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 203.449 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Μάσσα (Massa). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 17 δήμους.

Είναι η βορειότερη επαρχία της Τοσκάνης και συνορεύει βόρεια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχίες των Πάρμα και Ρέτζιο-Εμίλια), ανατολικά με την επαρχία της Λούκα ενώ δυτικά συνορεύει με την περιφέρεια της Λιγουρίας (επαρχία της Σπέτσια) και βρέχεται από τη Λιγουρική θάλασσα.

Οικονομία 

Η οικονομία της περιοχής που κάποτε στηριζόταν στην παραγωγή του περίφημου Μάρμαρου Καρράρα, σήμερα έχει μεταβληθεί στην εισαγωγή και μεταποίηση πλακών μαρμάρου και γρανίτη από το εξωτερικό.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες της Τοσκάνης
Πράτο (επαρχία)

Η επαρχία του Πράτο (ιταλικά: Provincia di Prato) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 365 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 245.762 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Πράτο (Prato). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 7 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχία της Μπολόνια), ανατολικά και νότια με την επαρχία της Φλωρεντίας και δυτικά με την επαρχία της Πιστόια.

Δημιουργήθηκε το 1992 από διάσπαση της επαρχίας της Φλωρεντίας και είναι η 2η μικρότερη επαρχία της Ιταλίας ως προς τον αριθμό των δήμων που της ανήκουν (με 1η την επαρχία της Τεργέστης). Είναι η επαρχία με το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Τοσκάνης καθώς επίσης και η επαρχία με το μεγαλύτερο ποσοστό ξένων μόνιμων κατοίκων σε ολόκληρη την Ιταλία (12,6%).

Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Στατιστικά δεδομένα 

Επαρχίες της Τοσκάνης
Λέτσε (επαρχία)

Η επαρχία του Λέτσε (ιταλικά: Provincia di Lecce) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Απουλίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.759 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 811.230 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Λέτσε (Lecce). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 97 δήμους και είναι η 2η σε πληθυσμό μετά την επαρχία του Μπάρι.

Συνορεύει βορειoδυτικά με τις επαρχίες των Μπρίντιζι και Τάραντα, ενώ ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα και νοτιοδυτικά από το Ιόνιο πέλαγος.

Γενικά 
Η επαρχία του Λέτσε εκτείνεται σε μία έκταση 2.759,39 τ.χμ. (που αντιπροσωπεύουν το 14,3% της Απουλίας), με μέγιστο υψόμετρο τα 201 μ. και περιλαμβάνει το δυτικότερο άκρο της Ιταλίας στη χερσόνησο του Σαλέντο. Οι 809.129 αντιπροσωπεύουν το 19,86% του πληθυσμού της Απουλίας.

Το "σημείο Παλάσα ή ακρωτήρι του Οτράντο" είναι το ανατολικότερο σημείο της Ιταλίας, στην "άκρη του τακουνιού της μπότας", ενώ σύμφωνα και με τις διεθνείς ναυτικές συνθήκες είναι το σημείο που χωρίζει την Αδριατική από το Ιόνιο. 

Το πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της επαρχίας είναι το Λέτσε, που βρίσκεται 11χμ. από την ακτή της Αδριατικής και 23χμ. από την ακτή του Ιονίου, σε μία έντονα αστικοποιημένη περιοχή. Σύμφωνα με μία έρευνα του δήμου του Λέτσε, στην ευρύτερη περιοχή της πόλης του Λέτσε διαμένουν περισσότεροι από 450.000 κάτοικοι.

Στην περιοχή διατηρείται ένας γλωσσικός θύλακας όπου ομιλείται η κατωιταλική ή γραικάνικη διάλεκτος. Σε αυτήν την περιοχή έχει δημιουργηθεί μία ένωση 11 δήμων, η Γκρέτσια Σαλεντίνα (Grecìa Salentina), από 9 ελληνόφωνους (Καλημέρα, Μαρτάνο, Καστρινιάνο ντε Γκρέτσι, Κοριλιάνο ντ' Οτράντο, Μαλπινιάνο, Σολέτο, Στερνάτια, Τσολίνο, Μαρτινιάνο) και 2 μη ελληνόφωνους (Καρπινιάνο Σαλεντίνο, Κουτροφιάνο) δήμους με συνολικό πληθυσμό περίπου 54.000 κατοίκους, που έχει σαν σκοπό τη διατήρηση της γραικανικής διαλέκτου αλλά και τη διοικητική συνεργασία μεταξύ αυτής της γλωσσικής μειονότητας στο ιταλικό έδαφος. Εξάλλου, η μειονότητα αυτή έχει αναγνωριστεί και από το επίσημο ιταλικό κράτος. Έδρα της ένωσης είναι η πόλη Καλημέρα.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες της Απουλίας
Σωζόπολη Χαλκιδικής

Η Σωζόπολη είναι ένα παραλιακό χωριό του νομού Χαλκιδικής με 537 κατοίκους (απογραφή 2011). Ανήκει στο Δημοτικό διαμέρισμα Νέων Σιλάτων του Δήμου Καλλικράτειας, μαζί με τον Ροδόκηπο. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τις τουριστικές επιχειρήσεις. Οι παραλίες του οικισμού προσελκύουν σε ετήσια βάση πολλούς επισκέπτες. Σε απόσταση 6 χιλιομέτρων από τη Νέα Καλλικράτεια, βρίσκεται ο βυζαντινός οικισμός Βεριά, επίνειο της σημερινής Σωζόπολης.

Πληθυσμιακή εξέλιξη

Ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία
Παλαιότερη ονομασία του οικισμού ήταν «Σερβικόν Μετόχιον» και μετονομάστηκε Σωζόπολη το 1948. Οι κάτοικοι που δημιούργησαν τη Σωζόπολη ήταν Θράκες πρόσφυγες, κυρίως, από τη Σωζόπολη της Βόρειας Θράκης (της Ανατολικής Ρωμυλίας στη σημερινή Βουλγαρία), αλλά και από άλλες πανάρχαιες εστίες ελληνισμού των παραλίων της Ανατολικής Θράκης στη Μαύρη Θάλασσα, όπως η Αγχίαλος και ο Πύργος της Ανατολικής Ρωμυλίας. Η Σωζόπολη της Θράκης στη Μαύρη Θάλασσα ήταν η μετεξέλιξη της Απολλωνίας, ακμαίας αποικίας των Μιλησίων - Ιώνων του 7ου αι. π.Χ., η οποία στη μακραίωνη ιστορία της αναδείχτηκε σε μητροπολιτικό κέντρο του ελληνισμού στα παράλια της Βόρειας Θράκης. Στο ύψωμα, όπου είναι χτισμένο το σημερινό χωριό, εντοπίστηκε η θέση ρωμαϊκού και βυζαντινού οικισμού. Επίσης, στα αριστερά του δρόμου προς Βεριά, συναντούμε την "Τούμπα" με ερείπια αρχαίου οικισμού, όπου και η έδρα του Επισκόπου "Κασσανδρείας και Βρυών".

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος του Δήμου Καλλικράτειας

Δήμος Νέας Προποντίδας
Χωριά του νομού Χαλκιδικής
Δήμος Καλλικράτειας
Χουσεΐν Ραούφ Μπέη

Ο Χουσεΐν Ραούφ Μπέη (1881 – 16 Ιουλίου 1964) ήταν Τούρκος ναυτικός και πολιτικός, γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη.

Υπηρέτησε στο Οθωμανικό ναυτικό ως κυβερνήτης του καταδρομικού Hamidiye κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και έγινε ιδιαίτερα γνωστός ως ηρωική μορφή για τις τολμηρές αποστολές του. Στις 31 Οκτωβρίου, 1918, υπέγραψε την Ανακωχή του Μούδρου ως Υπουργός Ναυτικού, προκειμένου να βοηθήσει τις ομάδες των εθνικιστών να αναδιοργανωθούν. Όταν ξέσπασε ο τουρκικός πόλεμος για την ανεξαρτησία παραιτήθηκε από τη θέση του και πήγε στην Άγκυρα για να συνεργαστεί με τον Κεμάλ Ατατούρκ. Εκλέχτηκε μέλος της αντιπροσωπευτικής επιτροπής στο Συνέδριο του Ερζερούμ στις 23 Ιουλίου, 1919. 

Όταν τελείωσε ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της νεαράς δημοκρατίας στις 11 Αυγούστου 1922. Το 1924 έγινε ένας από τους ιδρυτές του πρώτου αντιπολιτευτικού κόμματος στην Τουρκία, του "Terakkiperver Cumhuriyet Fırkasi". Ωστόσο, ο Κεμάλ έκλεισε το κόμμα το 1925 και ο Ραούφ Μπέη οδηγήθηκε σε εξορία στην Ευρώπη για 10 περίπου χρόνια Αργότερα αποσύρθηκαν οι εναντίον του κατηγορίες και έγινε μέλος της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης.

Αυτοβιογραφία 
 Cehennem Değirmeni ("Windmill of Hell"), Emre Publishing, September 1993

Αναφορές

Πηγές 

 Rauf Orbay, Siyasi Hatiralar, Örgün Yayinevi, Istanbul, 2003
 Kafkas Foundation

Τούρκοι πρωθυπουργοί
Οθωμανοί στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Υπουργοί της Τουρκίας
Μιχαήλ Κύρκος

Ο Μιχαήλ Κύρκος (1893-1967) ήταν δημοσιογράφος και πολιτικός. Γεννήθηκε στο Σαμάκοβο της Ανατολικής Θράκης. Πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της ΕΔΑ, το 1951, από την οποία όμως αποχώρησε λίγους μήνες αργότερα (συνεργάστηκε εκ νέου με την ΕΔΑ από το 1958 μέχρι την επιβολή της δικτατορίας). 

Έκλέχτηκε βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων (1923, 1926 Κόμμα Ενώσεως Φιλελευθέρων), το Προοδευτικόν Κόμμα του Γεωργίου Καφαντάρη (1933), το Λαϊκό Κόμμα (1935) και την ΕΔΑ (1951, (1958), (1963). Ανέλαβε Υπουργός Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως (1926-1928) στις κυβερνήσεις Αλέξανδρου Ζαΐμη και Γενικός Διοικητής Κρήτης.

Εξέδωσε πολλές εβδομαδιαίες εφημερίδες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Εκτοπίστηκε κατά το διάστημα 1938-1940 και φυλακίστηκε για ένα διάστημα μεταξύ 1949 και 1950. Παρόλο που διαφωνούσε πλήρως με τη 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ, στην οποία διακηρύχθηκε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων, δεν την καταδίκασε.

Υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ΕΑΜ και ανέλαβε διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας "Ελεύθερη Ελλάδα", του επίσημου οργάνου του ΕΑΜ.

Ο Κύρκος και ο Λ. Καραμαούνας ήταν οι δύο βουλευτές που καταψήφισαν την πρόταση μομφής στις 22 Αυγούστου 1952 κατά του ασθενούντος πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, παρόλο που είχαν εκλεγεί με την ΕΔΑ (βέβαια είχαν αποχωρήσει απ' αυτήν), αποτρέποντας έτσι την πτώση της κυβέρνησης και προκαλώντας την οργή του τότε Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα Τζων Πιούριφοϋ. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του τελευταίου: "Διά τους Αμερικανούς οι δύο αυτοί βουλευταί εξακολουθούν να είναι κομμουνισταί. Η λεοπάρδαλις όσο κι αν παρέλθει ο χρόνος, ουδέποτε αποβάλλει τα στίγματά της", μια δήλωση που ευθυγραμμιζόταν πλήρως με το επιχείρημα της αντιπολίτευσης περί "εθνικόφρονος" πλειοψηφίας.

Επίσης, ο Κύρκος ψήφισε κατά της ένταξης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, όπως άλλωστε και οι υπόλοιποι βουλευτές της ΕΔΑ.

Είχε τρεις γιους, το δικηγόρο Τάκη, το δημοσιογράφο και επί χρόνια διευθυντή σύνταξης του πολιτικού περιοδικού Πολιτικά Θέματα, τον Κώστα και τον ιστορικό ηγέτη της Αριστεράς Λεωνίδα Κύρκο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιχαήλ Κύρκος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Έλληνες δημοσιογράφοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Έλληνες υπουργοί Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως
Έλληνες υπουργοί Γεωργίας
Βουλευτές Β' Αθηνών
Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Κρήτης
Μέλη του ΕΑΜ
Ζήτης

Με το όνομα Ζήτης στην ελληνική μυθολογία είναι γνωστός ο ένας από τους Βορεάδες. Πατέρας του ήταν ο Βορέας και μητέρα του η Ωρείθυια. Αδέλφια του ήταν ο Κάλαϊς, η Κλεοπάτρα και η Χιόνη (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ΄ 15, 2). Ο Ζήτης και ο Κάλαϊς ήταν ονομαστοί για την ικανότητά τους να διασχίζουν με μεγάλες ταχύτητες τους αιθέρες, καθώς ήταν κι αυτοί φτερωτοί όπως και ο πατέρας τους. Ο Υγίνος γράφει ότι οι φτερούγες τους ήταν κολλημένες στα πόδια τους και ότι τα μαλλιά τους ήταν γαλανά, ενώ αλλού ο ίδιος γράφει πως είχαν φτερά και στο κεφάλι τους. Ο Οβίδιος γράφει επιπλέον ότι ο Ζήτης και ο Κάλαϊς ήταν δίδυμοι και μόλις έγιναν έφηβοι απέκτησαν φτερούγες στα πλευρά τους. Ο Πίνδαρος γράφει ότι οι φτερούγες τους ήταν ολοπόρφυρες. Η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Α΄ 9, 16) αναφέρει ότι οι δύο αδελφοί πήραν μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, όπου τους δόθηκε η ευκαιρία να απαλλάξουν τον Φινέα από τις Άρπυιες (βλ.λ.). Ο Φινέας ήταν σύζυγος της αδελφής τους, της Κλεοπάτρας. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Ζήτης σκοτώθηκε καταδιώκοντας τις Άρπυιες, ενώ σε άλλη εκδοχή ο Ζήτης και ο Κάλαϊς σκοτώθηκαν στην Τήνο από τον Ηρακλή (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ΄ 15, 2). Τη δεύτερη εκδοχή δέχεται και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος. Ο Ηρακλής τους εκδικήθηκε έτσι επειδή οι Ζήτης και Κάλαϊς είχαν συμβουλεύσει τους Αργοναύτες να τον παρατήσουν στη Μυσία.

Πηγή 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Αργοναύτες
Ζαριάρδης

Ο Ζαριάρδης είναι ένα από τα πρόσωπα με τα οποία η ελληνική μυθολογία συνδέεται με τις αρχαίες ασιατικές παραδόσεις και μύθους. Ο Ζαριάρδης ήταν γιος του Βήλου και της θεάς Αστάρτης. Αδελφός του ήταν ο Υστάσπης. Ο ίδιος ο Ζαριάρδης ήταν βασιλιάς της χώρας που βρισκόταν πάνω από τις «Κασπίες Πύλες» και έφθανε μέχρι την Ταναΐδα. Ο Ζαριάρδης ερωτεύθηκε την Οδάτι, τη θυγατέρα του Ομάρτη, και με τεχνάσματα κατάφερε να τον παντρευτεί παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της. Την ιστορία διηγείται ο Αθήναιος στους Δειπνοσοφιστές (ΙΓ΄ 575).

Πηγή
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Ηδωνός

Στην ελληνική μυθολογία ο Ηδωνός ήταν γιος του θεού Άρη και της Καλλιρρόης, της θυγατέρας του ποτάμιου θεού Νέστου. Ο θεϊκός αυτός βλαστός, ο Ηδωνός, υπήρξε γενάρχης του αρχαίου λαού των Ηδωνών και έδωσε το όνομά του σε αυτούς.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Παιδιά του Άρη

Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Αρχαία Ηδωνίδα
Ηετίωνας

Το άρθρο αυτό αναφέρεται σε μυθικά πρόσωπα. Για τον Αθηναίο ναύαρχο Ηετίωνα, βλ. εδώ.

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ηετίωνας (Ηετίων) είναι γνωστά τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:

 Βασιλιάς της Υποπλακίης Θήβης, όπως την ονομάζει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, επειδή ήταν μια πόλη στους πρόποδες του όρους Πλάκος, στον κάμπο του Αδραμυττίου. Ο Ηετίωνας ήταν ο πατέρας της Ανδρομάχης, της συζύγου του Έκτορα, καθώς και επτά γιων. Από αυτό το γεγονός, η Ανδρομάχη προσονομαζόταν και Ηετιώνη. Ο Ηετίωνας σκοτώθηκε από τον Αχιλλέα κατά την επιδρομή του τελευταίου στη Θήβη, σύμφωνα με την Ιλιάδα (ραψωδία Ζ), μαζί με τους 7 γιους του, αλλά στη ραψωδία Ρ ο ένας γιος του Ηετίωνα, ο Ποδής, σκοτώνεται από τον Μενέλαο. Αυτή η αντίφαση από μέρους του Ομήρου δεν έχει επιλυθεί και ίσως υποδεικνύει ότι σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις ο Ηετίων είχε οκτώ γιους. Το όνομα της συζύγου του Ηετίωνα δεν αναφέρεται, αλλά η Ανδρομάχη ισχυρίζεται ότι πιάστηκε αιχμάλωτη στην ίδια επιδρομή που σκοτώθηκε ο Ηετίων και πέθανε από κάποια ασθένεια στην Τροία μετά την απελευθέρωσή της.
 Κάποιος άλλος Ηετίων που αναφέρει η Ιλιάδα ήταν ο ηγεμόνας της νήσου Ίμβρου.
 Ηετίωνας ο Πειραιεύς Μυθικός ήρωας του Πειραιά. Ο Στέφανος Βυζάντιος, ο Αρποκρατίων και το «Λεξικό της Σούδας» γράφουν ότι η Ηετιώνεια άκρα ή Ηετιώνεια Πύλη του Πειραιά, στη σημερινή βορειοδυτική ομώνυμη ακτή του κεντρικού λιμένα Πειραιά, ονομάσθηκε έτσι επειδή αυτός ο Ηετίων την κυρίευσε.
 Ο πατέρας του Κυψέλου, του πρώτου τυράννου της Κορίνθου και σύζυγος της Λάβδας.

 Με το όνομα ηετίων (Eetion) είναι γνωστό και ένα γένος από πεταλούδες, της οικογένειας Hesperiidae.

Πηγές 

 Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Αναφορές 

Ηετιωνας
Ηιονέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ηιονέας (Ηιονεύς) είναι γνωστά τα ακόλουθα τρία πρόσωπα:

 Ο πατέρας του Ρήσου, που καταγόταν από τη Θράκη, της οποίας η πόλη Ηιόνη υποτίθεται πήρε το όνομά της από τον Ηιονέα αυτόν. Είναι γνωστός και ως Δηιονέας. Ο Παυσανίας γράφει (Ι΄ 27, 1) ότι ο Ηιονεύς απεικονιζόταν στους Δελφούς.
 Γιος του Μάγνητα και της Φιλοδίκης, εγγονός του Αιόλου. Μυθολογείται ως ένας από τους μνηστήρες της Ιπποδαμείας.
 Γιος του Πρωτέως, πατέρας του Δύμαντα του Φρυγέως και παππούς της Εκάβης.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Ηιονεας
Μάραθος Ηρακλείου

Το  Μάραθος είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου του  νομού  Ηρακλείου.

Γεωγραφία
Το Μάραθος βρίσκεται στο 20,3 χλμ. της παλιάς οδικής αρτηρίας προς Χανιά σε πετρώδη λόφο και σε υψόμετρο 300μ. Στα βορειοανατολικά στο ύψωμα Βασιλικός υπάρχει πηγή.  Στην τοποθεσία Άσπρο Μασχάλι βρίσκεται βιότοπος. Αξιοθέατο είναι και ο Μαραθιανός ποταμός. Εντυπωσιακά είναι και τα σπήλαια Δόξα και Αρκαλόσπηλιος.

Κοινότητα Μαράθου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Μαράθου έχει 351 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Θεοφάνη Κοκκινάκη.

Κοινοτάρχες Μαράθου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μαράθου.

Οικονομία
Οι κάτοικοι απασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια, την ελαιοκομία και με τη μελισσοκομία.  Παράγει λάδι και την περίφημη σταφιδολιά.

Πολιτισμός
Ενεργός είναι ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού, ενώ υπάρχει και σύλλογος Γυναικών, με το όνομα «Το ξομπλιαστό κουλουράκι». Το όνομα του τελευταίου παραπέμπει στο έθιμο των κουμπαροκούλουρων, τα οποία χαρίζονται στον κουμπάρο ή στο νονό.  Κάθε χειμώνα γίνεται η γιορτή της σταφιδολιάς, οπότε οι παριστάμενοι γεύονται νοστιμιές της παραδοσιακής κουζίνας.. Στο Μάραθο επίσης λειτουργούν περιφερειακό ιατρείο, νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο και αστυνομικός σταθμός.

Ιστορικά στοιχεία
Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα Maratto με 54 κατοίκους στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην επαρχία Μυλοποτάμου υπαγόταν έως και τις αρχες του 20ου αιώνα.  Διαθέτει αστυνομικό σταθμό και αγροτικό ιατρείο.  Η ονομασία του οικισμού είναι προελληνική και προέρχεται από το φυτό μάραθος. Στον οικισμό βρίσκονται οι ναοί του Αγίου Χαραλάμπους και του Αγίου Γεωργίου το εκκλησάκι της Παναγίας και τέλος Η μεγαλύτερη εκκλησία του χωριού Άγιοι Πάντες. Επίσης, εντός του χωριού βρίσκεται το μνημείο για τους πεσόντες από τους Γερμανούς, το μνημείο του καταδρομέα Ηλία Τούλη που έπεσε -άδικα- τον Ιούλιο του 1974 στην Κύπρο, και στο δρόμο προς το Φόδελε το μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, που χρονολογείται από το 16ο αιώνα.

Μαραθιανοί
 Δημήτρης Βλαντάς: υπουργός

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Μαρα
Μαρα
Δήμος Μαλεβιζίου
Μπρίντιζι (επαρχία)

Η επαρχία του Μπρίντιζι (ιταλικά: Provincia di Brindisi) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Απουλίας (Πούλια) στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.839 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 402.831 κατοίκους (2005). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Μπρίντιζι (Brindisi). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 20 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Μπάρι, δυτικά με την επαρχία του Τάραντα, νοτιοανατολικά με την επαρχία του Λέτσε, ενώ βορειοανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

Κύριοι Δήμοι

Παραπομπές 

Επαρχίες της Απουλίας
Μπάρι (επαρχία)

Η επαρχία του Μπάρι (ιταλικά: Provincia di Bari) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Απουλίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 5.139 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1.209.368 κατοίκους (2006). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Μπάρι (Bari). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 41 δήμους.

Συνορεύει δυτικά με την Μπαζιλικάτα (επαρχίες των Μάτερα και Ποτέντσα), βόρεια με την επαρχία της Φότζια (από το 2008 με τη νέα επαρχία των Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι), νότια με τις επαρχίες του Τάραντα και του Μπρίντιζι. Τέλος, ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

Το 2004 εφτά δήμοι της επαρχίας, με πληθυσμό που υπερβαίνει τους 340.000 κατοίκους, πέρασαν στην νεοϊδρυθείσα επαρχία των Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι. Αυτές οι περιοχές, ωστόσο, ανήκουν ακόμα πολιτικά στην επαρχία του Μπάρι, ως την πλήρη λειτουργία της νέας επαρχίας, που προβλέπεται το 2008.

Γεωγραφία 

Η επαρχία του Μπάρι βρίσκεται στο κέντρο της Απουλίας. Η περιοχή είναι κατά βάση πεδινή με εξαίρεση το δυτικό κομμάτι της που είναι ήπια λοφώδες. Στο σημείο αυτό υπάρχει και το «Εθνικό Πάρκο της Άνω Μούρτζια».

Τη νότια περιοχή της επαρχίας διασχίζει η Κοιλάδα της Ίτρια, γνωστή για τα κωνικά πέτρινα οικοδομήματα, τους «τρούλους του Αλμπερομπέλο» που αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Τα ποτάμια είναι ελάχιστα ενώ δεν υπάρχει καμία λίμνη. Νερό ωστόσο υπάρχει στο υπέδαφος που προκύπτει από την υπάρξη υπόγειων ποταμών που σχηματίζουν σπήλαια. Η ύπαρξη υπόγειων υδάτων δημιουργεί επίσης πολυάριθμα αρτεσιανά πηγάδια που ικανοποιούν, έστω και μερικώς, την επιφανειακή έλλειψη νερού για ύδρευση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες της Απουλίας
Φότζα (επαρχία)

Η επαρχία της Φότζα (ιταλικά: Provincia di Foggia, ιστορικό όνομα: Καπιτανάτα) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Απουλίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 6.965 τ.χλμ και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 682.752 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Φότζα (Foggia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 64 δήμους.

Συνορεύει δυτικά με την περιφέρεια του Μολίζε (επαρχία του Καμπομπάσο) και την περιφέρεια της Καμπανίας (επαρχία του Μπενεβέντο), νότια με την Καμπανία (επαρχία του Αβελλίνο) και με την Μπαζιλικάτα (επαρχία της Ποτέντσα) και νοτιοανατολικά με τη νέα επαρχία των Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι). Τέλος, βόρεια και ανατολικά βρέχεται εξ ολοκήλου από την Αδριατική θάλασσα.

Γεωγραφία 
Η επαρχία της Φότζα έχει έκταση 7.192 τ.χλμ (που όμως θα μειωθεί σε 6.968 τ.χλμ από το 2009 όταν τρεις δήμοι θα περιέλθουν στην νεοϊδρυθείσα επαρχία των Μπαρλέττα - Άντρια - Τράνι) και είναι η 2η μεγαλύτερη σε έκταση επαρχία της Ιταλίας μετά την επαρχία του Μπολτζάνο.

Στην επαρχία ανήκουν επίσης και μια συστάδα νησιών στην Αδριατική, οι νήσοι Τρεμίτι ή νησιά του Διομήδη, που στην αρχαιότητα χρησιμοποιούνταν σαν τόπος εξορίας.

Θυρεός 
Ο θυρεός της επαρχίας της Φότζα απεικονίζει ένα στέμμα χρυσού στο οποίο κρέμονται από πάνω δυο κλαδιά, ένα δάφνης και ένα από δρυ. Στην ασπίδα απεικονίζεται ο Αρχάγγελος Μιχαήλ να κρατά στο δεξί χέρι ένα ασημένιο σπαθί και στο αριστερό μια χρυσή ασπίδα με έναν ασημένιο σταυρό επάνω, να πατά ένα φίδι στο έδαφος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ειδήσεις της Φότζια 

Επαρχίες της Απουλίας
Τάραντας (επαρχία)

Η Επαρχία του Τάραντα (, provìgne de Tarde στα Ταραντίνικα και provincia ti Tàrantu στα Σαλεντίνικα) είναι μία από τις Επαρχίες της Ιταλίας στην Ιταλική Περιφέρεια Απουλία, πρωτεύουσα της επαρχίας είναι ο Τάραντας, ήταν γνωστή παλιότερα ως "Επαρχία του Ιονίου". Η επαρχία έχει έκταση 2.437 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό σύμφωνα με την Απογραφή του 2017 581.092 κατοίκους. Υπάρχουν 29 κοινότητες στην επαρχεία που καταγράφονται στον "Κατάλογο Κοινοτήτων της Επαρχίας του Τάραντα". Συνορεύει δυτικά με την Επαρχία της Μάτερα στην Περιφέρεια Μπαζιλικάτα, βόρεια με την Επαρχία του Μπάρι ανατολικά με την Επαρχία του Μπρίντιζι και νοτιοανατολικά με την Επαρχία του Λέτσε. Τέλος, νότια βρέχεται από το Ιόνιο Πέλαγος.

Σύμβολα

Όταν ολοκληρώθηκε η Ιταλική Ενοποίηση (1861) δημιουργήθηκε η Επαρχία του Λέτσε, το δυτικό τμήμα της επαρχίας που έγινε αργότερα το πριγκιπάτο του Τάραντα. Ο Τάραντας έγινε πρωτεύουσα της νέας Επαρχίας του Ιονίου (23 Σεπτεμβρίου 1923) επειδή στην περιοχή υπήρχε η πόλη Τέρρα ντ΄Οτράντο που είχε παίξει σημαντικό ρόλο στην αρχαιότητα, αργότερα μετονομάστηκε σε Επαρχεία του Τάραντα (1951).

Τα σύμβολα της επαρχίας είναι ένας Σκορπιός τον οποίο φημολογείται ότι έβλεπε ο Πύρρος της Ηπείρου όταν κοιτούσε στο έδαφος του Τάραντα. Ο σκορπιός ήταν σύμβολο της πόλης από την Αρχαιότητα.
Στο σύμβολο ο σκορπιός ήταν ξαπλωμένος ανάμεσα σε τρία κρίνα και κρατούσε το στέμμα του πριγκιπάτου του Τάραντα ανάμεσα στα νύχια του. Ο Πύρρος βασιλιάς της Αρχαίας Ηπείρου κοίταζε κάτω την πόλη πάνω από τους λόφους και του έδινε την εντύπωση ότι είχε σχήμα σκορπιού. Ο Πύρρος της Ηπείρου, σύμμαχος της πόλης στους πολέμους ανάμεσα στην Μεγάλη Ελλάδα και την Ρωμαϊκή Δημοκρατία πρότεινε στους κατοίκους να δημιουργήσουν το έμβλημα με το σύμβολο του σκορπιού ώστε να φοβούνται οι εχθροί όταν κατεβαίνουν νότια στην Ιταλική χερσόνησο. Η παλιότερη επιβεβαιωμένη χρήση του σκορπιού σαν σύμβολο του Τάραντα προέρχεται από το 400 μ.χ.

Κύριοι Δήμοι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Τουρισμός στην επαρχία του Τάραντα
Η επαρχία του Τάραντα
Η επαρχία του Τάραντα
Σύμβολα του Τάραντα

Επαρχίες της Απουλίας
Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι (επαρχία)

Η επαρχία των Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι (ιταλικά: Provincia di Barletta-Andria-Trani) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Απουλίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.538,66 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 390.010 κατοίκους (2007). Η έδρα της επαρχίας μοιράζεται στις τρεις πόλεις Μπαρλέττα (Barletta) - Άντρια (Andria) - Τράνι (Trani). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 10 δήμους.

Η επαρχία ιδρύθηκε το 2004 και οι πρώτες εκλογές για το Επαρχιακό Συμβούλιο προβλέπεται να γίνουν το 2008, όταν θα γίνουν οι εκλογές και στην επαρχία της Φότζια.

 
Συνορεύει βορειοδυτικά με την επαρχία της Φότζια, νοτιοανατολικά με την επαρχία του Μπάρι και νότια με την Μπαζιλικάτα (επαρχία της Ποτέντσα). ενώ δυτικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

Οι τρεις πόλεις που μοιράζονται την έδρα της επαρχίας αποτελούσαν μέρος της επαρχίας του Μπάρι. Μεγαλύτερες πόλεις είναι η Άντρια (98.049 κάτ.), η Μπαρλέττα (93.097 κάτ.) και το Τράνι (53.520 κάτ.).

Διοικητική λειτουργία 
Η επαρχία ιδρύθηκε με νόμο στις 11 Ιουνίου 2004 και η λειτουργία της θα αρχίσει μέσα στο 2008. Είναι μία από τις τρεις νέες επαρχίες της Ιταλίας, μαζί με τις επαρχίες των Μόντσα-Μπριάντσα (Λομβαρδία) και Φέρμο (Μάρκε), οι οποίες ιδρύθηκαν με την ίδια κοινοβουλευτική διαδικασία.

Είναι η πρώτη ιταλική επαρχία που η έδρα της μοιράζεται σε τρεις πόλεις.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες της Απουλίας
Τζίμι Μακέι

Ο Τζίμι Μακέι (James Birrell "Jimmy" Mackay) ήταν παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και πρώην διεθνής με την Εθνική Αυστραλίας, με την οποία συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974, στη Δυτική Γερμανία. Γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1943 και αγωνιζόταν στο χώρο του κέντρου. Ξεκίνησε την καριέρα του στη σκωτσέζικη Έρντρι πριν μεταναστεύσει στην Αυστραλία όπου έκανε καριέρα στις Κροατία Μελβούρνης, Χακόα και Σάουθ Μέλμπουρν. Με την Εθνική Αυστραλίας είχε απο το 1971 έως το 1975, 52 συμμετοχές και 5 τέρματα. Μάλιστα χάρη σε δικό του γκολ στους αγώνες μπαράζ με τη Νότια Κορέα, η Αυστραλία πήρε την πρόκριση για πρώτη φορά στην ιστορία της σε τελική φάση Μουντιάλ. Απεβίωσε στις 11 Δεκεμβρίου του 1998.

Καριέρα

Πηγές 
 http://www.ozfootball.net/ark/Players/M/MAA.html

Μέσοι ποδοσφαιριστές
Αυστραλοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974
Ποδοσφαιριστές Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ
Χρήστος Μελίσσης

Ο Χρήστος Μελίσσης (Έδεσσα, 1 Δεκεμβρίου 1982) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός ή ακραίος αμυντικός.

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο 
Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 2000 στη Νάουσα και την επόμενη χρονιά μεταγράφηκε στον Πανσερραϊκό. Τον Ιανουάριο του 2005 έκανε το πρώτο μεγάλο άλμα στην καριέρα του όταν μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ, όπου αγωνίστηκε μέχρι το καλοκαίρι του 2008, όταν και αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό. Στο "τριφύλλι" όμως είχε ελάχιστες συμμετοχές και την επόμενη περίοδο (2009-10) δόθηκε ως δανεικός στη Λάρισα, ενώ το ίδιο συνέβη και έναν χρόνο αργότερα, όταν παραχωρήθηκε εκ νέου ως δανεικός, αρχικά στην πορτογαλική Μαρίτιμο και εν συνεχεία και πάλι στη Λάρισα. 

Το 2012 έμεινε ελεύθερος από τον Παναθηναϊκό, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας ενός έτους με τον Πανθρακικό, με το τέλος του οποίου ήρθε σε συμφωνία για τα επόμενα δύο χρόνια με τον Ολυμπιακό Βόλου, αποχώρησε όμως το καλοκαίρι του 2014. Τον Ιανουάριο του 2015 κι έπειτα από εξάμηνη αποχή από τους αγωνιστικούς χώρους επανήλθε στην ενεργό δράση, υπογράφοντας για δεύτερη φορά στην καριέρα του στον Πανθρακικό. Το καλοκαίρι του 2016 συμφώνησε με τη Βέροια. Το 2017 έγινε παίκτης της σουδανικής Αλ Χιλάλ Ομντουρμάν.

Στις εθνικές ομάδες 
Με την εθνική Ελλάδας έχει αγωνιστεί δύο συνολικά φορές. Το ντεμπούτο του με τη γαλανόλευκη φανέλα πραγματοποιήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2008 στον νικηφόρο φιλικό αγώνα προετοιμασίας με αντίπαλο την Τσεχία (1-0), που διεξήχθη στην Κύπρο, όταν υπό τις οδηγίες του Ότο Ρεχάγκελ πέρασε ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο, αντικαθιστώντας τον Λουκά Βύντρα.

Παραπομπές

Πηγές 

 Ο Χρήστος Μελίσσης στο soccerway
 Το προφίλ του Χρήστου Μελίσση στο transfermarkt

Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Φ.Α.Σ. Νάουσας
Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές ΚΣ Μαρίτιμο