joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αμρί

Ο Αμρί ή Αμβρί είναι Βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη.

Φέρεται ως ισχυρός βασιλιάς του Ισραήλ, που βασίλευσε από το 928 π.Χ. μέχρι το 917 π.Χ.. Όταν ο Αμρί είχε εκστρατεύσει κατά των Φιλισταίων, τότε βρήκε την ευκαιρία ο Ζαμβρί να καταλάβει το θρόνο του, αφού προηγουμένως είχε σκοτώσει τον Ήλα. Μόλις έμαθε ο Αμρί το γεγονός, επέστρεψε πίσω με τους άνδρες του στη πόλη Θερσά, όπου είχε καταφύγει ο σφετεριστής, και άρχισε να τον πολιορκεί στενά, που εν τω μεταξύ ο λαός εκεί τον είχε ανακηρύξει βασιλιά. Αφού τον κατανίκησε, συνέχισε τις προηγούμενες εκστρατείες του· διέκοψε, όταν ο νέος σφετεριστής Θιβνί είχε καταλάβει τον θρόνο του. Τελικά ο Αμρί κατανίκησε και αυτόν.
Ο Βασιλιάς Αμρί ήταν εκείνος, που όρισε ως πρωτεύουσά της χώρας του την Σαμάρεια. Οι αρχαιολόγοι δεν κατάφεραν μέχρι τώρα να αποδείξουν την παρουσία του ιδίου και του βασιλείου του. Υπάρχει μόνο ως αναφορά στη Βίβλο.

Αναφορές 
Γ΄ Βασιλέων κεφ. 16.

Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Φαίδρος Γάιος Ιούλιος

Ο Φαίδρος Γάιος Ιούλιος ήταν Ελληνορωμαίος μυθογράφος (Έλληνας ή Θράκας δούλος) από από την Πύδνα της Μακεδονίας. Στα διάφορα κείμενα φέρεται ως "απελεύθερος του Αυγούστου". Άκμασε κατά τον 1ο αιώνα (μ.Χ.). Θεωρείται ο πρώτος που καλλιέργησε τη μυθογραφία στη λατινική γλώσσα, επειδή όμως οι μύθοι του περιείχαν υπαινιγμούς κατά των συγχρόνων του αρχόντων καταδιώχθηκε από τον Τιβέριο οπότε και σταμάτησε να γράφει μέχρι το βαθύ γήρας του. Συνέγραψε 92 μύθους τους οποίους περιέλαβε σε πέντε βιβλία ονομάζοντάς τους Αισώπιους, ως δημιουργίες κατά μίμηση του Αισώπου.
Οι μύθοι του Φαίδρου χαρακτηρίζονται από πνευματώδη σάτιρα και από την κομψότητα του ύφους τους.
Εκδόσεις αυτών των μύθων έγιναν πολλές, οι σπουδαιότερες των οποίων ήταν του Μύλλερ, η μεν μικρή το 1868, η δε μεγάλη το 1877 στη Λειψία.

Σημειώσεις 
  Relighting the Souls: Studies in Plutarch, in Greek Literature Page 95 Religion by Frederick E. Brenk ISBN 351507158X

Μετάφραση των μύθων στα Ελληνικά

———————————————————————————————————————————————————————————————

 Φαίδρος, οι Μύθοι του: εισαγωγή, κείμενο, μετάφραση, Νικόλαος Ζαρωτιάδης - Αντιγόνη Ματσέλα, Εκδόσεις Βάνιας, 2020.

Ρωμαίοι συγγραφείς
Αρχαίοι Μακεδόνες
Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί
Παλαίμονας

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο Παλαίμων ή Παλαίμονας ήταν ήρωας-θεός, γιος της Ινούς (Λευκοθέας) και του Αθάμαντα (ή Αθάμαντος), που αρχικώς ονομαζόταν Μελικέρτης. Μετά την πτώση της Ινούς και του γιου της στη θάλασσα, ο Μελικέρτης έγινε θαλάσσιος θεός και έλαβε το όνομα Παλαίμων.

Για να τιμήσει τον Παλαίμονα, ο Σίσυφος, βασιλιάς της Κορίνθου, καθιέρωσε τους γνωστούς κατά την αρχαιότητα αγώνες «Ίσθμια» και έχτισε ναό του. Σε κορινθιακά νομίσματα ο Παλαίμονας εμφανίζεται με τη μορφή ενός παιδιού που βρίσκεται πάνω σε ένα δελφίνι.

Αιώνες αργότερα, οι Ρωμαίοι ταύτισαν τον Παλαίμονα με τον θεό Portunus και τον λάτρευαν ως προστάτη των ναυτικών.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Παλαιμον
Σωτήρης Τζεβελέκος

Ο Σωτήρης Τζεβελέκος (1945) είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κυριαζή Χαρατσάρη. Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε το 1968, στο έργο του Μολιέρου "Ταρτούφος". Έπειτα μετακόμισε στην Αθήνα και συνεργάστηκε με πολλούς και αξιόλογους θιάσους. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο κατά τη δεκαετία του ’70. Έχει αρκετές συμμετοχές και στην τηλεόραση.

Είναι σύζυγος της ηθοποιού Έφης Θεοχάρη. Για ένα διάστημα εργάστηκε ως ταξιτζής.

Φιλμογραφία 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Κώστας Τσάκωνας

Ο Κώστας Τσάκωνας (Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 1943 - 4 Νοεμβρίου 2015) ήταν ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, περισσότερο γνωστός από τις κωμικές ταινίες «Μάθε παιδί μου γράμματα», «Κλασική περίπτωση βλάβης» και «Η μεγάλη απόφραξη».

Βιογραφία 

Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1943 στην Αθήνα. Ο Κώστας Τσάκωνας τελείωσε τη Διπλάρειο Σχολή με την ειδικότητα του Ηλεκτρολόγου Μηχανικού και φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου του Λεωνίδα Τριβιζά και στη δραματική σχολή «Βεάκη».

Σταδιοδρομία 
Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε με εντελώς τυχαίο τρόπο σε μια ταινία μικρού μήκους του Κώστα Ζυρίνη. Στην συνέχεια έπαιξε σε πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους στον κινηματογράφο, το θέατρο αλλά και στην τηλεόραση. Χαρακτηριστικός ήταν ο ρόλος του στην ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα».

Ο ηθοποιός τραυματίστηκε σοβαρά το 2004 όταν ένα δέντρο έπεσε στο κεφάλι του και σε συνδυασμό μς διάφορα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν, δεν ήταν πλέον σε θέση να εργασθεί στο θέατρο. Τα προβλήματα υγείας και η δυσχερής οικονομική του κατάσταση τον οδήγησαν να σκεφτεί να κάνει απεργία πείνας, ως ένδειξη διαμαρτυρίας το Πάσχα του 2011.

Θάνατος 
Ο Κώστας Τσάκωνας άφησε την τελευταία του πνοή το απόγευμα της Τετάρτης 4 Νοεμβρίου του 2015, πέντε χρόνια μετά το σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, που του προκάλεσε μεγάλη αστάθεια, ενώ πάλευε με τον καρκίνο.

Φιλμογραφία

Ηθοποιός

Σεναριογράφος

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Θεόδωρος Έξαρχος, Έλληνες ηθοποιοί (Έτος γέννησης από το 1941 μέχρι το 1950), πρόλογος: Κώστας Γεωργουσόπουλος-Βασίλης Παπαβασιλείου, Τόμοι Α'-Β', Εκδόσεις Γκόνη, Αθήνα 2009. ISBN 978-960-86367-9-8

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Κώστας Τσάκωνας  στο cine.gr
 Φιλμογραφία του Κώστα Τσάκωνα

Έλληνες κωμικοί
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σόφη Ζαννίνου

Η Σόφη (Σοφία) Ζαννίνου (στα δημοτολογικά στοιχεία ως Σοφία Παπαδοπούλου) (Θεσσαλονίκη 16 Μαΐου 1951) είναι Ελληνίδα Ηθοποιός και τραγουδίστρια. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1963. Είναι κόρη του Ζαννίνο (21 Αυγούστου 1923 - 27 Μαΐου 1995), πρώην σύζυγος του Νίκου Τζαβάρα και μητέρα της Φιόνας Τζαβάρα.

Το 2017 συμμετέχει στον 4ο κύκλο του σόου "Your Face Sounds Familiar" ως καθηγήτρια υποκριτικής των διαγωνιζομένων.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Άρζος Έβρου

Ο Άρζος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τριγώνου, του δήμου Ορεστιάδας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Έβρου, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Ορεστιάδας του νομό Έβρου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θράκης. 
Μέχρι το 1923 ο οικισμός ονομαζόταν Κουλακλί ή Κουλουλί.

Γεωγραφία
Ο Άρζος είναι πεδινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Έβρου. Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Άρδα, (δεξιού παραποτάμου του ποταμού Έβρου) και πάνω στην επαρχιακή οδό Πλάτης-Μαρασίων, αρκετά κοντά στις Καστανιές Έβρου και στα σύνορα με την Τουρκία,  σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 45. Απέχει 142 χλμ. περίπου ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης.

Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Άρζου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 23,135 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Καναδάς.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός είχε την ονομασία Κουλακλί ή Κουλουλί μέχρι το 1923. Αναγνωρίστηκε επίσημα το 1924 με τη σημερινή του ονομασία και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ριζίων του νομού Έβρου. Το 1934 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ριζίου και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άρζου και προσαρτήθηκε στον δήμο Τριγώνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τριγώνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορεστιάδος.

Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή έχει ανακαλυφθεί κιβωτιόσχημος τάφος του 4ου αιώνα π.Χ. με σημαντικά ευρήματα της ελληνιστικής περιόδου όπως χάλκινο κράνος, (περικεφαλαία), χάλκινη ραμφόστομη οινοχόη, χάλκινος μικρός κάδος και χάλκινη λεκάνη τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής. Στο χωριό εγκαταστάθηκαν παλαιότεροι κάτοικοι του Ορτάκιοϊ και της Αδριανούπολης. Μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1913, ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έπειτα για σύντομο χρονικό διάστημα μέχρι το 1919 πέρασε στους Βούλγαρους κι έπειτα ενώθηκε με την Ελλάδα. Ως αποτέλεσμα, έγινε ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ του βουλγαρικού και τουρκικού πληθυσμού με Έλληνες πρόσφυγες της Τουρκίας.

Αξιοθέατα
Η θέση και καταφύγιο άγριας ζωής «Καλός Γιαλός» στον Άρδα
Ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής, στο νοτιοκεντρικό τμήμα του οικισμού, που εορτάζει με πανηγύρι
Το κτήριο του παλαιού δημοτικού σχολείου

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.mariailiaki.gr/17189-%CE%B1%CF%81%CE%B6%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%85/
https://www.youtube.com/watch?v=7cQYQxdSh1A
https://www.facebook.com/groups/110973144551/

Δήμος Ορεστιάδας
Χωριά του νομού Έβρου
Στρατονίκη της Μακεδονίας

Η Στρατονίκη (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασίλισσα της Μακεδονίας κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Δυναστείας των Αντιγονιδών. Παππούδες της υπήρξαν δύο από τους σημαντικότερους στρατηγούς του Αλεξάνδρου του Μέγα: ο Σέλευκος ο Νικάτωρ από την πλευρά του πατέρα της, Αντίοχου Α', και ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος (προπάππους για την ακρίβεια) από την πλευρά της μητέρας της, Στρατονίκης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Η νεαρή πριγκίπισσα των Σελευκιδών ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου με το Δημήτριο Β', ανηψιό της μητέρας της, ο οποίος και ανήλθε στο θρόνο της Μακεδονίας το 239 π.Χ. Το ζευγάρι απέκτησε μία κόρη, την Απάμα, η οποία πολύ αργότερα νυμφεύτηκε το βασιλιά της Βιθυνίας, Προυσία Α', φέρνοντας στον κόσμο το διάδοχό του, Προυσία Β'. 

Όταν ο Αλέξανδρος Β' της Ηπείρου απεβίωσε, η χήρα βασίλισσα Ολυμπιάδα ανέλαβε την κηδεμονία των ανήλικων παιδιών του, καθώς και τη διακυβέρνηση του κράτους. Συνειδητοποιώντας πως οι Αιτωλοί επιβουλεύονταν τμήμα της Ακαρνανίας, το οποίο είχε παραχωρηθεί στον άνδρα της σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του σε καιρό πολέμου, απευθύνθηκε στη Μακεδονία για βοήθεια. Καθώς δεν μπορούσε απλώς να βασιστεί στον οίκτο του Δημητρίου, ο οποίος είχε πλέον ανέλθει στο θρόνο, του προσέφερε σε αντάλλαγμα το χέρι της κόρης της, Φθίας. Ο Δημήτριος δέχτηκε την πρόταση, κάτι που φυσικά εξόργησε τη σύζυγό του, Στρατονίκη. Η τελευταία αναχώρησε τελικά από τη Μακεδονία, βρίσκοντας καταφύγιο στο πατρικό της στη Συρία, όπου βασίλευε πλέον ο ανηψιός της Σέλευκος Β' ο Καλλίνικος. 

Εκεί προσπάθησε μάταια να προκαλέσει πόλεμο τιμής ανάμεσα στα δύο κράτη, ή κατά μια άλλη εκδοχή να πείσει το Σέλευκο να την παντρευτεί. Ο βασιλιάς είχε ωστόσο την προσοχή του στραμμένη αλλού, στον πόλεμο που διεξήγαγε εναντίον του Αντίοχου Ιέρακα. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, η Στρατονίκη εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να εγείρει επανάσταση στο πρόσωπό του στην Αντιόχεια. Με την άφιξη του Σέλευκου όμως, εκδιώχθηκε εύκολα από την πόλη καταφεύγοντας στη Σελεύκεια, όπου πολιορκήθηκε, αιχμαλωτίστηκε και τελικά θανατώθηκε.

Δείτε Επίσης 
 Αντίοχος Α' Σωτήρ
 Δημήτριος Β' Αιτωλικός
 Δυναστεία των Αντιγονιδών
 Δυναστεία των Σελευκιδών
 Ελληνιστική περίοδος
 Μακεδονικό βασίλειο

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι)
 Ευσέβιος ο Καισαρείας, «Χρονικό», Αγγλικά
 Ιουστίνος, «Επιτομή της Ιστορίας του Πομπήιου Τρώγου», Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά

Δευτερογενείς πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 
 

Δυναστεία των Σελευκιδών
Δυναστεία των Αντιγονιδών
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας
Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Εύφορβος ο Τρώας

Ο Εύφορβος είναι ομηρικό πρόσωπο στην ελληνική μυθολογία. Ήταν Τρώας πολεμιστής, γιος του Πανθόου και της Φροντίδος, αδελφός του Πολυδάμαντα και του Υπερήνορα, ο πρώτος που τραυμάτισε τον Πάτροκλο, ο οποίος στη συνέχεια φονεύθηκε από τον Έκτορα. Στη μάχη για τη σωρό του Πατρόκλου, ο Μενέλαος φόνευσε τον Εύφορβο που ήταν από τους σημαντικότερους Τρώες πολεμιστές και συνέλεξε τον οπλισμό του. Τον οπλισμό αυτό του Ευφόρβου ο Μενέλαος στη συνέχεια αφιέρωσε στον Ηραίο ναό του Άργους. Σύμφωνα με τον Παυσανία, τον 2ο αιώνα ΚΕ, μπορούσε κανείς ακόμα να δει την ασπίδα του στο Ηραίο. Αναφέρεται ότι ο Πυθαγόρας, οπαδός της μετενσάρκωσης,{καί όχι τής μετεμψύχωσης} δήλωνε ότι σε προηγούμενη ζωή ήταν ο Εύφορβος και ότι από Τρώας έγινε Ίωνας, και από πολεμιστής φιλόσοφος.

Δείτε επίσης
 Άλωση της Τροίας (Πολύγνωτος), αναπαράσταση πανοραμικής τοιχογραφίας μεγαλογραφίας του φημισμένου αρχαίου έλληνα ζωγράφου Πολύγνωτου.
 Ο αστεροειδής 4063 Εύφορβος (4063 Euforbo), που ανακαλύφθηκε το 1989 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό πολεμιστή.

Παραπομπές 

Τρώες
Κορωνίς (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία, η Κορωνίς ήταν κόρη του Φλεγύα, βασιλιά των Λαπιθών στη
Θεσσαλία. Η Κορωνίς ήταν η μητέρα του θεού της Ιατρικής, του Ασκληπιού, τον οποίο γέννησε με τον Απόλλωνα.

Μυθολογικές εκδοχές
Οι μυθολογικές εκδοχές σχετικά με την Κορωνίδα ποικίλλουν, με ορισμένα κοινά βασικά σημεία, όπως τον βίαιο θάνατό της. Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, ο Απόλλωνας σκότωσε την Κορωνίδα εξαιτίας μιας απιστίας της, αλλά έσωσε το παιδί τους (τον Ασκληπιό) από το σώμα της, που είχε αρχίσει να καίγεται στην πυρά. Κατά τον Πίνδαρο και τον Ησίοδο ο μύθος σχετίζεται με τη θεσσαλική πόλη Λακέρεια. Εκεί, στους πρόποδες του Πηλίου, η Κορωνίς ενώθηκε με τον Απόλλωνα. Σύμφωνα με άλλη παράδοση αυτό έγινε στην Τρίκκη, τα σημερινά Τρίκαλα, στις όχθες του ποταμού Ληθαίου. Τέλος, αναφέρεται ότι η Κορωνίδα γέννησε τον Ασκληπιό στην Πελοπόννησο, όπου είχε ακολουθήσει τον πατέρα της σε κάποια εκστρατεία του (στην Τρίκκη της Μεσσηνίας ή στην Επίδαυρο ή στην Αρκαδία).

Ο Πίνδαρος αναφέρει ότι ο Ασκληπιός δεν ήταν καν γιος της Κορωνίδας, αλλά της Αρσινόης, και τον
παρέλαβε η Κορωνίς όταν αυτός ήταν νήπιο. Επειδή η Κορωνίς φοβήθηκε ότι θα την άφηνε ο Απόλλωνας, δημιούργησε ερωτικό δεσμό και με τον `Ισχυ, γιο του Ελάτου. Μόλις το έμαθε αυτό ο Απόλλων, είτε από τις μαντικές του ικανότητες, είτε επειδή του το είπε το ιερό πτηνό του, ο κόρακας, τόξευσε την Κορωνίδα με τα βέλη της Αφροδίτης. Μάλιστα, σύμφωνα με τον μύθο, όταν ο κόρακας ανέφερε στο αφεντικό του τα δυσάρεστα νέα, ο Απόλλωνας άλλαξε το χρώμα του από ασημένιο ή λευκό, που υποτίθεται ότι ήταν μέχρι τότε, σε μαύρο (Οβίδιος, Μεταμορφώσεις).

Ο Παυσανίας γράφει ότι στο Ασκληπιείο της Τιτάνης υπήρχε ξόανο της Κορωνίδας, στο οποίο αποδίδονταν θεϊκές τιμές.

Ακόμα, σύμφωνα με βοιωτικό μύθο, υπήρχαν δύο Κορωνίδες, αδελφές, η Μητιόχη και η Μενίππη, κόρες του Ωρίωνα, που ζούσαν στον Ορχομενό. Κάποτε, όταν οι Ορχομένιοι θέλησαν να ελευθερωθούν από μια επιδημία που τους είχαν στείλει οι θεοί για άγνωστο λόγο, οι Κορωνίδες θυσιάστηκαν με τη θέλησή τους. Ο Άδης και η Περσεφόνη παρέλαβαν από την πυρά τα καιόμενα σώματα των δύο αδελφών και τα μετέφεραν στα έγκατα της Γης, ενώ από την πυρά ανέβηκαν προς τα ουράνια δύο κομήτες. Ο βοιωτικός αυτός μύθος φαίνεται ότι αποτελεί μεταγενέστερη ανάπλαση του παλαιού θεσσαλικού.

Τέλος, στον μυθικό Διονυσιακό Κύκλο, η Κορωνίς εμφανίζεται ως νύμφη, μία από τις Υάδες, που ανέθρεψε μαζί με τις αδελφές της Φιλία και Κλείδη τον Διόνυσο με εντολή του Δία. Αργότερα, όταν ο Βούτης απήγαγε την Κορωνίδα και την εξανάγκασε να τον παντρευτεί, τιμωρήθηκε από τον Διόνυσο, που του εμφύσησε ιερή μανία (τρέλα).

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 158 Κορωνίς (158 Koronis), που ανακαλύφθηκε το 1876, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο ή πρόσωπα.

Πηγή

 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Γυναίκες του Απόλλωνα
Ευρωπαϊκή Οδός 65

Η Ευρωπαϊκή Οδός Ε65 (Ε65) του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών ξεκινάει στο Μάλμοε της Σουηδίας και καταλήγει στα Χανιά της Κρήτης. Έχει συνολικό μήκος 3.800 χιλιομέτρων και διέρχεται από 12 ευρωπαϊκές χώρες.
Επίσης στις 30 Ιανουαρίου 2021 εγκρίθηκε η φυσική συνέχεια του Ελληνικού τμήματος του Αυτοκινητόδρομου Ε65 προς τα Γρεβενά, όπου θα συνδέεται με την Εγνατία Οδό.

Διαδρομή 
 Σουηδία
Ε65: Μάλμοε - Υστάντ.
 Βαλτική θάλασσα, θαλάσσια διαδρομή Υστάντ - Σβινόουστσιε.
 Πολωνία
Εθνική οδός S3: Σβινόουστσιε - Βόλιν - Γκολένιωφ - Στσέτσιν - Γκορζώφ Βιελκοπόλσκη - Σβιεμπόντζιν - Ζιελόνα Γκόρα - Λούμπιν - Λέγκνιτσα - Ελένια Γκόρα.
Τσεχία
 Εθνική οδός I/10: Χαρρασώφ - Ζέλεζνυ Μπροντ - Τούρνωφ.
Εθνική οδός R10: Τούρνωφ - Μλάντα Μπόλεσλαβ - Πράγα.
 Αυτοκινητόδρομος D1: Πράγα - Γίχλαβα - Μπρνο.
 Αυτοκινητόδρομος D2: Μπρνο - Λάνζχοτ.
Σλοβακία
 Αυτοκινητόδρομος D2: Κούτυ - Μπρατισλάβα - Τσούνοβο.
Ουγγαρία
Αυτοκινητόδρομος Μ15: Ράϊκα - Χεγκυεσχάλομ - Μοσονμαγκυοάροβαρ.
Οδός 86: Μοσονμαγκυοάροβαρ - Τσόρνα - Σζομπάτχελυ - Κόρμεντ.
Οδός 76: Κόρμεντ - Ζαλαέγκερσζεγκ.
Οδός 74: Ζαλαέγκερσζεγκ - Ναγκυκάνιζσα.
Αυτοκινητόδρομος Μ7: Ναγκυκάνιζσα - Λετένυε.

 Κροατία
 Α4: Γκόριτσαν - Νόβι Μαρώφ - Ζάγκρεμπ.
 Περιφερειακός Ζάγκρεμπ: Ζάγκρεμπ
  Α1: Ζάγκρεμπ - Κάρλοβατς - Βοσίλιεβο.
  Α6: Βοσίλιεβο - Ριέκα.
 D8 (A7): Ριέκα - Σένι.
 D8: Σένι - Ζαντάρ.
 Α1: Ζαντάρ - Σίμπενικ - Σπλίτ - Όπουζεν.

 Βοσνία και Ερζεγοβίνη
 Οδός 2: Νέουμ.

 Κροατία
 D8: Στον - Ντουμπρόβνικ - Ντέμπελι Μπριέγκ.

Μαυροβούνιο
Οδός 2: Χέρτσεγκ Νόβι - Πέτροβατς - Ποντγκόριτσα - Μπιέλο Πόλιε - Μπατς.

 Σερβία
 Μ2: Σπίλιανη - Ριμπάριτσε.

 Κοσσυφοπέδιο
 Οδός 2: Μπάνιε - Κόσοβσκα Μητρόβιτσα - Πρίστινα - Ουρόσεβατς - Χάνι Ελεζίτ.

 Βόρεια Μακεδονία
 Οδός Μ3: Μπλάτσε - Σκόπια.
 Οδός Μ4: Σκόπια - Κίτσεβο - Αχρίδα. 
 Οδός Μ5: Αχρίδα - Μοναστήρι
 Οδός 26: Μοναστήρι - Μετζίτλια.

 Ελλάδα
Αυτοκινητόδρομος 27: Νίκη - Βεύη - Κοζάνη.
Εθνική Οδός 3: Κοζάνη - Λάρισα - Δομοκός - Λαμία. (μελλοντικά το τμήμα Καρδίτσα-Λαμία ενδέχεται να περνάει από την Οδό Κεντρικής Ελλάδας)
Αυτοκινητόδρομος 1: Λαμία - Δαμάστα.
Εθνική Οδός 27: Δαμάστα - Μπράλος - Άμφισσα - Ιτέα.
Εθνική Οδός 48: Ιτέα - Αντίριο.
Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου
Ολυμπία Οδός: Ρίο - Αίγιο - Κόρινθος.
Οδός Κεντρικής Πελοποννήσου: Κόρινθος - Τρίπολη - Καλαμάτα.
Αιγαίο Πέλαγος, θαλάσσια διαδρομή Καλαμάτα - Κίσσαμος.
Εθνική Οδός 90: Κίσσαμος - Χανιά.

Στην Ελλάδα περιλαμβάνει την Ολυμπία Οδό/Α8 στο τμήμα Ρίο - Κόρινθος, και την Οδό Κεντρικής Πελοποννήσου (Άξονας Κόρινθος - Καλαμάτα).

Επίσης μελλοντικά ένα τμήμα της Ε65 (από την Καρδίτσα ή από τον Δομοκό μέχρι την Λαμία) ενδέχεται να περνάει από την Οδό Κεντρικής Ελλάδας η οποία λέγεται και συχνά Ε65.

65
65
65
65
65
65
65
65
65
65
65
65
Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα
Ιωάννης Χονδρογιάννης

Ο Γιάννης Χονδρογιάννης (Προφήτης Σμύρνης, 1910 - Αθήνα, 27 Οκτωβρίου 2005) ήταν Έλληνας ιατρός, γυμναστής και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Ιωάννης Χονδρογιάννης γεννήθηκε το Μάρτιο του 1910 στο προάστιο της Σμύρνης Παράδεισο. Με τη Μικρασιατική καταστροφή βρέθηκε για λίγο με την οικογένειά του στη Χίο. Αργότερα έφτασαν στην Αθήνα. Αργότερα εγκαταστάθηκαν στον προσφυγικό συνοικισμό του Ταύρου, στα λεγόμενα "Γερμανικά". Για να αντεπεξέλθει στις οικονομικές απαιτήσεις των σπουδών, καθώς οι γονείς του ως πρόσφυγες δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν, γράφτηκε ταυτόχρονα με την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Σχολή Γυμναστών, πράγμα το οποίο τότε ήταν επιτρεπτό. Έτσι, ως πρωτοετής φοιτητής της σχολής γυμναστών εργάστηκε σε ιδιωτικά δημοτικά σχολεία και αργότερα ως πτυχιούχος σε ιδιωτικά λύκεια και γυμνάσια. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή το 1939, οπότε εγκατέλειψε το επάγγελμα του γυμναστή. 

Έθεσε υποψηφιότητα για τον δήμο της πόλης και εκλέχθηκε δημάρχος Ταύρου στις δημοτικές εκλογές του 1954. Διετέλεσε δήμαρχος τις περιόδους 1952-1967 και 1974-78. Μετά την αποχώρησή του από την πολιτική και την συνταξιοδότησή του από την ιατρικό επάγγελμα, εξέδωσε πέντε ποιητικές συλογές (Και επι γής ειρήνη, Όταν οι μνήμες, Ευλογημένη Μάνα, Αγάπη, Φλογέρα της ψυχής μου και ήταν μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. 

Απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών στις 27 Οκτωβρίου 2005 στην Αθήνα.

Παραπομπές 

Δήμαρχοι Ταύρου
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες γυμναστές
Αρκάντιους Μάλας

Ο Αρκάντιους Μάλαρτζ (Arkadiusz Malarz, 19 Ιουνίου 1980) είναι Πολωνός ποδοσφαιριστής.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου του 1980 στην πόλη Πούλτουσκ της Πολωνίας. Αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της πατρίδας του (με πιο γνωστές την Πολόνια Βαρσοβίας και την Λέχ Πόζναν) πριν έρθει στην Ελλάδα για να αγωνιστεί για λογαριασμό της Ξάνθης τον χειμώνα του 2005. Μετά από 1 1/2 χρόνο στην ακριτική ομάδα, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Παναθηναϊκό μέχρι το καλοκαίρι του 2008, οπότε και δόθηκε με τημ μορφή δανεισμού στην ομάδα του ΟΦΗ.Το 2009 πήρε μεταγραφή από τον Παναθηναϊκό στην Α.Ε. Λάρισα υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο συνεργασίας. Όμως το Νοέμβριο του 2010 η συνεργασία του με την θεσσαλική ομάδα λύθηκε κοινή συναινέσει. Άμεσα υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ΑΕΛ Λεμεσού, αργότερα για λίγο με την Παναχαϊκή και τον Ιούνιο 2012 με τον Εθνικό Άχνας.

Διακρίσεις 
Την περίοδο 2006-07 αναδείχθηκε κορυφαίος τερματοφύλακας του ελληνικού πρωταθλήματος, μετά από ψηφοφορία του ΠΣΑΠ για τους κορυφαίους της σεζόν 2006-07. .

Συνδέσεις 

 Αρκάντιους Μάλαρτζ στο 90minut.πλ 
 Αφιέρωμα στον Αρκάντιους Μάλαρτζ 

Πολωνοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Αμίκα Βρόνκι
Ποδοσφαιριστές Γκβάρντια Βαρσοβίας
Ποδοσφαιριστές Πολόνια Βαρσοβίας
Ποδοσφαιριστές Σβιτ Νόβι Ντβορ Μαζοβιέτσκι
Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα
Ποδοσφαιριστές ΓΚΣ Μπελχάτοφ
Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Χαμένα όνειρα (ταινία 2006)

To Nuovomondo (ελλ. τίτλος Χαμένα όνειρα) είναι μια δραματική ταινία Ιταλικής παραγωγής του 2006. Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας που μεταναστεύει στις αρχές του 20ου αιώνα από την Ιταλία στην Αμερική. Το σενάριο και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Εμανουέλε Κριαλέζε.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Βενετίας, στις 8 Σεπτεμβρίου του 2006, και απέσπασε θετικές κριτικές και επτά (7) υποψηφιότητες (κέρδισε έξι (6) βραβεία). Αξιοσημείωτη είναι η χρήση του ήχου αλλά και η οπτική σύνθεση του σκηνοθέτη, καθως και η αποφυγή απεικόνισης στερεότυπων που εμφανίζονται σε ταινίες με παρόμοια θεματολογία (π.χ το Άγαλμα της ελευθερίας).

Πλοκή
Στις αρχές του 20ου αιώνα, η φτωχή οικογένεια Μανκούζο, από τη Σικελία, αποφασίζει να μεταναστεύσει στην Αμερική. Ονειρεύονται τη γη της επαγγελίας όπου τα λαχανικά είναι τεράστια, το γάλα κυλάει σε ποτάμια και το χρυσάφι πέφτει από τον ουρανό. Στο πλοίο μια όμορφη Βρετανίδα, η Λούσι, τραβάει τα βλέμματα των αντρών, αλλά επιλέγει να παντρευτεί το Σαλβατόρε Μανκούζο για να εξασφαλίσει την παραμονή στην Αμερική. Εκείνος συμφωνεί αν και ξέρει πως δεν υπάρχει αγάπη, αλλά βαθιά μέσα του πιστεύει ότι υπάρχει ελπίδα...

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη Ιστοσελίδα (αγγλικά)
 Επίσημη Ιστοσελίδα (γαλλικά)
 Η ταινία στην IMDb

Ιταλικές ταινίες
Ταινίες του 2007
Ιταλικές δραματικές ταινίες
Ιταλόφωνες ταινίες
Κλεόστρατος ο Τενέδιος

Ο Κλεόστρατος ο Τενέδιος (περ. 520 π.Χ./548 π.Χ. – 432 π.Χ.) ήταν ένας αρχαίος Έλληνας αστρονόμος.

Βίος και έργο 
Γεννήθηκε στην Τένεδο και ίσως ήταν σύγχρονος του Χαλδαίου αστρονόμου Naburimannu. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, ο Κλεόστρατος εισήγαγε τον Ζωδιακό Κύκλο, αρχίζοντας με τον Κριό και τον Τοξότη. Ακόμα, θρυλείται ότι εισήγαγε στην Ελλάδα το ηλιακό ημερολόγιο από τους Βαβυλώνιους.

Ο Κενσορίνος (De Die Natali, 18) θεωρεί τον Κλεόστρατο τον πραγματικό εισηγητή της οκταετηρίδος, ενός κύκλου οκτώ ετών μετά τον οποίο οι σεληνιακοί μήνες επανέρχονταν στις ίδιες περίπου ημερομηνίες του ηλιακού έτους. Η οκταετηρίς συνήθως αποδίδεται στον Εύδοξο και ήταν σε χρήση πριν τον Κύκλο του Μέτωνος των 19 ετών. Ο Θεόφραστος (De Sign. Pluv., σ. 239, έκδοση του 1541) αναφέρει τον Κλεόστρατο ως μετεωρολογικό παρατηρητή, μαζί με τον Ματρικέτα τον Μηθύμνιο και τον Φαεινό τον Αθηναίο.

Ο Γάιος Ιούλιος Υγίνος (Poetica Astronomica, ii. 13) αναφέρει ότι ο Κλεόστρατος ήταν ο πρώτος που υπέδειξε τους δύο αστέρες στον Ηνίοχο που ήταν γνωστοί στους αρχαίους Έλληνες ως «αι έριφοι» και στους Ρωμαίους ως Haedi.

Πηγές 
 «Εισήγαγε ο Κλεόστρατος τον βαβυλωνιακό ζωδιακό στην Ελλάδα;» (Κατάλογος άρθρων)

Δείτε επίσης 
 Ο κρατήρας Κλεόστρατος στη Σελήνη έχει ονομασθεί έτσι προς τιμή του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κερκινέογλου Απόστολος, Διακεκριμένοι Τενέδιοι, Κλεόστρατος ο Τενέδιος, αστρονόμος 

Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι
Αρχαίοι Έλληνες διδακτικοί ποιητές
Τένεδος
Θέων ο Αλεξανδρεύς

* Για άλλους Θέωνες (μερικοί από τους οποίους επίσης εργάσθηκαν στην Αλεξάνδρεια) δείτε το λήμμα Θέων.

Ο Θέων ο Αλεξανδρεύς (περ. 335 – περ. 405) ήταν Έλληνας λόγιος και μαθηματικός, που έζησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Ο Θέων υπήρξε ο τελευταίος διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας πριν την καταστροφή της, καθώς και του «Μουσείου» (πανεπιστημίου) της (Λεξικό της Σούδας, όπου αναφέρεται ως σύγχρονος του Πάππου), μέχρι που και το δεύτερο έπαψε να λειτουργεί με διαταγή του Αυτοκράτορα Θεοδοσίου το 391. Ο Θέων ήταν ο πατέρας της περίφημης μαθηματικού και νεοπλατωνικής φιλοσόφου Υπατίας.

Το κορυφαίο επίτευγμα του Θέωνος μάλλον αποδείχθηκε η έκδοση από αυτόν των Στοιχείων του Ευκλείδη, περί το 364, από την οποία η ανθρωπότητα διδασκόταν Γεωμετρία επί 15 αιώνες, και ανατυπωνόταν μέχρι το 1814 — «παραμένει ακόμα ένα λαμπρό βοήθημα» κατά τη διατύπωση του Καρλ Σαγκάν. Ακόμα, ο Θέων συνέγραψε Αριθμητική και έγραψε ακόμα για τα «σημεία και εξετάσεις» των πτηνών, για την ανατολή του Σειρίου και για τις πλημμύρες του Νείλου.

Ωστόσο, ο κύριος όγκος της συνεισφοράς του Θέωνος αποτελείται από σχόλια πάνω σε σημαντικά έργα των συγγραφέων των ελληνιστικών χρόνων. Σε αυτά περιλαμβάνονται οι ευκλείδειες «συνομιλίες» («Συνουσίαι») και σχολιασμοί («Εξήγησεις») του «Προχείρου Κανόνος», του «Μικρού αστρολάβου» και της «Αλμαγέστης» του Πτολεμαίου, καθώς και του αστρονομικού ποιητή Αράτου. Σήμερα σώζεται το πρώτο βιβλίο από τα σχόλια στον Πτολεμαίο και αποσπάσματα από τα άλλα.

Στον Θέωνα αυτόν αποδίδονται, χωρίς μεγάλη βεβαιότητα, δύο επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας (VII 292, IX 41).

Βιβλιογραφία και αναφορές
 Pierre Waltz: Anthologie Grecque, εκδ. «Les Belles Lettres», Παρίσι 1960, τόμος V, σελ. 186
 G.J. Toomer: «Theon of Alexandria» στο Dictionary of Scientific Biography, τόμος 13, σσ. 321-325.
 Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμ. 13 (1971)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Πληρέστερη «μαθηματική» βιογραφία

Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι
Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί
Παλατινή Ανθολογία
Ανθολογία του Πλανούδη
Έλληνες της Αιγύπτου
Αρχαίοι Αλεξανδρινοί
Βιβλιοθηκάριοι της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας
Καρατσάγεβο-Κιρκασία

Η Δημοκρατία του Καρατσάγεβου-Κιρκασίας (Ρωσική: Карача́ево-Черке́сская Респу́блика , Καρατσαϊκή-Μπαλκαρική: Къарачай-Черкес Республика , Καμπαρντινική: Къэрэшей-Шэрджэс Республикэ) ή το Καρατσάγεβο-Κιρκασία είναι διοικητικό διαμέρισμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Υπάγεται στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα Βορείου Καυκάσου και συνορεύει νοτιοδυτικά με τη Γεωργία. Πρωτεύουσά της είναι το Τσερκέσκ (129.069 κάτοικοι - απογραφή 2010). Στα εδάφη της βρίσκεται το όρος Ελμπρούς, με υψόμετρο 5.642 μ. 

Συνταγματικά η Δημοκρατία συνίσταται από τις εθνότητες των Καρατσαϊτών (38,5% του πληθυσμού) και των Κιρκασίων (11,3%), όμως και οι δύο μαζί αποτελούν μόλις το ήμισυ του πληθυσμού. Οι υπόλοιποι είναι Ρώσοι (33,6%) ή ανήκουν σε μικρότερες εθνότητες του Καυκάσου. 

Το Αυτόνομο Όμπλαστ Καρατσάγεβου-Κιρκασίας ιδρύθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1922, στα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στον Καύκασο. Στις 26 Απριλίου 1926 διασπάστηκε στο Αυτόνομο Όμπλαστ Καρατσάγεβου και στο Εθνικό Όκρουγκ Κιρκασίας. Εξ αυτών το δεύτερο έλαβε καθεστώς αυτόνομου όμπλαστ στις 30 Απριλίου 1928. Το πρώτο καταργήθηκε το 1943 και ο λαός των Καρατσαϊτών, αφού κατηγορήθηκε για συνεργασία με τους Ναζί, εκτοπίστηκε στις Δημοκρατίες του Καζακστάν και του Ουζμπεκιστάν, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών του Καρατσάγεβου διαμοιράστηκε μεταξύ του Κράι Σταυρούπολης και της ΣΣΔ Γεωργίας. Στις 9 Ιανουαρίου 1957 επανιδρύθηκε το Αυτόνομο Όμπλαστ Καρατσάγεβου-Κιρκασίας. Το 1991 της παραχωρήθηκε το καθεστώς της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας υπαγομένης στη Ρωσική ΣΣΔ. Το προνομιακό καθεστώς της Δημοκρατίας κράτησε και μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, στο πλαίσιο τώρα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. 

Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας
Δώσε μου το Χέρι σου

Το Prête-moi ta main (ελλ. τίτλος Δώσε μου το Χέρι σου) είναι μια ρομαντική κωμωδία Γαλλικής παραγωγής του 2006, σε σκηνοθεσία Ερίκ Λαρτιγκό και βασισμένη σε μια ιδέα του Αλέν Σαμπά. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Σαρλότ Γκενσμπούρ, Αλέν Σαμπά και Μπερναντέτ Λαφόντ.

Περίληψη  

Ο Λουί (Αλέν Σαμπά) είναι ένας 43χρονος ευτυχισμένος και παραχαϊδεμένος εργένης, με επιτυχημένη καριέρα και άνετη ζωή. Οι οικογένεια του προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον παντρέψει και του δίνουν διορία ένα χρόνο. Το πρόβλημα είναι πως ο Λουί δεν θέλει κάποια σοβαρή σχέση από όταν οι οικογένεια του στάθηκε εμπόδιο στον πρώτο αληθινό του έρωτα. Αφού απορρίπτει όλα τα "προξενιά" που του γίνονται συλλαμβάνει ένα πονηρό σχέδιο, να παρουσιάσει την αδελφή μιας φίλης του, Έμα (Σαρλότ Γκέινσμπουργκ) ως σοβαρή σχέση και υποψήφια νύφη. Πιστεύει ότι έτσι θα απαλλαγεί από τις παρεμβάσεις των δικών του, αλλά τα πράγματα δεν πάνε ακριβώς σύμφωνα με το σχέδιο...

Εμπορική απήχηση 
Η ταινία βγήκε στις Γαλλικές αίθουσες την 1 Νοεμβρίου του 2006 και κατέκτησε κατευθείαν την κορυφή των εισπράξεων με περισσότερα από 1 εκατομμύριο εισιτήρια. Στις 19 Δεκεμβρίου την ταινία είχαν παρακολουθήσει πάνω από 3 εκατομμύρια θεατές, κατατάσσοντας την έτσι στις πιο επιτυχημένες ταινίες του 2006 για τη Γαλλία. Η ταινία πήρε εξαιρετικά καλές κριτικές και από πολλούς χαρακτηρίστηκε σαν η "κωμωδία της χρονιάς".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη Ιστοσελίδα (στα Γαλλικά)
 H ταινία στην IMDb

Γαλλικές ταινίες
Ταινίες του 2007
Γαλλόφωνες ταινίες
Γαλλικές αισθηματικές κωμικές ταινίες
Ιερεμίας Γ΄

Ο Ιερεμίας Γ΄ (... - 1735) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1716-1726 και 1732-1733.

Η ζωή του
Γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1650 και 1660 στην Πάτμο, όπου και χειροτονήθηκε διάκονος. Υπηρέτησε ως ιερέας στη Χάλκη και κατόπιν στη Μητρόπολη Καισαρείας υπό τον Μητροπολίτη Κυπριανό, μετέπειτα Πατριάρχη. Μετά την εκλογή του Κυπριανού στον Οικουμενικό Θρόνο, μάλλον τον διαδέχθηκε στις αρχές του 1708, ως Μητροπολίτης Καισαρείας, ο Ιερεμίας, γεγονός που συνάγεται από το ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ότι μεσολάβησε άλλο πρόσωπο στο Μητροπολιτικό αυτό θρόνο.

Ο Ιερεμίας Γ΄ εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης στις 23 Μαρτίου του 1716. Συκοφαντήθηκε ότι δήθεν επιδίωκε την καταστροφή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τη Ρωσία, με συνέπεια να συλληφθεί και να φυλακισθεί δύο φορές, μία το 1718 στην Αδριανούπολη και μία το 1720 στη Κωνσταντινούπολη. Το 1726 καθαιρέθηκε μετά από ενέργειες του Ηγεμόνα της Μολδαβίας Γρηγορίου Γκίκα, θέλοντας να τον εκδικηθεί επειδή είχε αρνηθεί να δώσει διαζύγιο στον αδελφό του, οπότε και εξορίσθηκε στο Όρος Σινά.

Το 1733 ο Ιερεμίας επέστρεψε από την εξορία και επανήλθε στο θρόνο, πλην όμως μετά παρέλευση μόλις επτά μηνών υπέστη ημιπληγία και αποχώρησε του θρόνου, μεταβαίνοντας στη Μονή Μεγίστης Λαύρας στο Άγιο Όρος, στην οποία και πέθανε το 1735.

Η Πατριαρχία του
Ο Ιερεμίας Γ΄ θεωρείται από τους σημαντικότερους και πιο δραστήριους Πατριάρχες του 18ου αιώνα, διακρινόμενος για τη μεγάλη μόρφωσή του και τον ακραιφνή πατριωτισμό του. Εξέδωσε μεγάλο αριθμό πράξεων που ρύθμιζαν θέματα ενοριακών δικαίων και υπαγωγής διαφόρων μονών της Βαλκανικής. Επικύρωσε τη σύνθεση της διοικούσας συνόδου της ρωσικής Εκκλησίας. Επί των ημερών της Πατριαρχείας του ανοικοδομήθηκε νέος, μεγαλύτερος και λαμπρότερος Ναός του Αγίου Γεωργίου στην έδρα του Πατριαρχείου, στο Φανάρι, ο οποίος είχε καταστραφεί από μεγάλη πυρκαγιά που είχε πλήξει την περιοχή. Επί των ημερών της Πατριαρχίας του επίσης, ανασυστάθηκε και η μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στη νήσο Πρώτη των Πριγκιπονήσων, την οποία εμπλούτισε με συλλογή πολύτιμων εικόνων που είχε δωρίσει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ο Μέγας Πέτρος Τσάρος της Ρωσίας, με τον οποίο ο Ιερεμίας Γ΄ αλληλογραφούσε συνεχώς από το 1722.

Αλληλογραφούσε επίσης και με Αγγλικανούς επισκόπους στην Αγγλία για τη διασαφήνιση των δογμάτων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Εξέδωσε εγκυκλίους σχετικά με την αποδοχή των διαμαρτυρομένων στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Συνεκάλεσε Σύνοδο το 1722, η οποία καταδίκασε τα δόγματα της Καθολικής Εκκλησίας, και δεύτερη Σύνοδο τον Αύγουστο του 1723, η οποία αποσχημάτισε τον Μεθόδιο Ανθρακίτη και συνέστησε τη μη ανάγνωση των συγγραμμάτων του.

Τέλος, επέβαλε λιτότητα στα έξοδα του Πατριαρχείου, καταφέρνοντας έτσι να περιορίσει το χρέος του και να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση.

Παραπομπές

Πηγές
Οικουμενικό Πατριαρχείο 
Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού

Μητροπολίτες Καισαρείας
Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Μεκέρε Μοράουτα

Ο Σερ Μεκέρε Μοράουτα (Mekere Morauta, 12 Ιουνίου 1946 - 19 Δεκεμβρίου 2020) ήταν πολιτικός από την Παπούα Νέα Γουινέα, πρωθυπουργός την περίοδο 1999-2002. Γεννήθηκε το 1946 στο Kukipi και σπούδασε οικονομολόγος, από το 1983 εως το 1996 ήταν διευθυντής σε τράπεζα. Το 1996 εκλέχτηκε πρώτη φορά για το εθνικό κοινοβούλιο. Είναι μέλος της αποκαλούμενης ομάδας των τεσσάρων που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην οργάνωση των δημοσίων υπηρεσιών μετά την ανεξαρτησία της χώρας το 1975. Στις εκλογές του 2007 επανεξελέγη βουλευτής. Υποστήριξε τον Τζούλιους Χαν για το αξίωμα του πρωθυπουργού μετά τις εκλογές όμως ο Μάικλ Σομάρε επανεξελέγη πρωθυπουργός από το κοινοβούλιο στις 13 Αυγούστου. Λίγες μέρες μετά, ο Μοράουτα ανέλαβε αρχηγός της Αντιπολίτευσης.

Παραπομπές 

Μοραουτα Μεκερε
Ραμπί Ναμάλιου

Ο Ραμπί Ναμάλιου (Sir Rabbie Namaliu, 3 Απριλίου 1947) είναι πολιτικός από την Παπούα Νέα Γουινέα, πρωθυπουργός την περίοδο 1988-1992. Υπηρέτησε επίσης σε υπουργικά αξιώματα. Είναι χήρος με 2 γιους.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1947. Έχει διατελέσει υπουργός Εξωτερικών το 1982-1984 και 2002-2006, καθώς επίσης και υπουργός Οικονομικών από το 2006 ως το 2007. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 4 Ιουλίου 1988 ως τις 17 Ιουλίου 1992. Ηττήθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2007 και αντικαταστάθηκε από υπουργός.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Παπούα Νέας Γουινέας
Ιερεμίας Α΄

Ο Ιερεμίας Α΄ υπήρξε Οικουμενικός Πατριάρχης από το 1522 ως το 1546, με μία διακοπή κατά τα έτη 1524-1525.

Καταγόταν από τη Ζίτσα της Ηπείρου και εξελέγη Μητροπολίτης Σόφιας προ του 1513. Είχε περιορισμένη μόρφωση, αλλά ήταν πολύ δημοφιλής και είχε μεγάλες διοικητικές ικανότητες. Εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο Οικουμενικός Πατριάρχης με την στήριξη του άρχοντα Κωνσταντίνου Κουνούπη στις 31 Δεκεμβρίου του 1522, καταβάλλοντας ως δώρο στον Σουλτάνο 500 νομίσματα φραγκικής κοπής και 3.500 φλουριά ως ετήσια οφειλή.

Περί τον Απρίλιο ή Μάιο του 1524, και ενώ βρισκόταν σε περιοδεία στην Κύπρο, Αίγυπτο, Παλαιστίνη και το όρος Σινά, ανέβηκε αντικανονικά στον Θρόνο ο Σωζοπόλεως Ιωαννίκιος. Με τη βοήθεια των Πατριαρχών Αντιοχείας και Αλεξανδρείας, ο Ιερεμίας κατόρθωσε να ανατρέψει την πραξικοπηματική εκλογή και ο Ιωαννίκιος καθαιρέθηκε από δύο Συνόδους, μία στα Ιεροσόλυμα και μία στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ιερεμίας αποκαταστάθηκε επισήμως στις 24 Σεπτεμβρίου 1525 με βεράτιο του Σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ και έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τον κλήρο και τον λαό της Κωνσταντινούπολης, αποκτώντας στο εξής μεγάλη επιρροή.

Επί των ημερών του (1536), το πρώην Κελί Σταυρονικήτα, το οποίο ανήκε από το 1287 στην Μονή Κουτλουμουσίου και στη συνέχεια, ως το 1533, στην Μονή Φιλοθέου, εκχωρήθηκε σε αυτόν από την Ιερά Κοινότητα και αναβιβάστηκε σε Μονή Σταυρονικήτα, γινόμενη έτσι η εικοστή μονή του Αγίου Όρους. Κατόπιν προσκλήσεως της Ιεράς Κοινότητος, ο Πατριάρχης Ιερεμίας ενεπλάκη προσωπικά στην ανοικοδόμηση της Μονής, της οποίας αναδείχτηκε ευεργέτης και την οποία ανακήρυξε σταυροπηγιακή το 1544.

Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του κατάφερε να σώσει πολλές εκκλησίες, οι οποίες απειλούνταν να κατεδαφιστούν από τους Τούρκους, χρησιμοποιώντας το επιχείρημα ότι η Πόλη παραδόθηκε και δεν αλώθηκε. Επίσης, το 1537 πέτυχε την έκδοση διατάγματος του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, με το οποίο σταματούσε η μετατροπή εκκλησιών της Κωνσταντινούπολης σε τζαμιά, απόφαση που όμως δεν επιβεβαιώθηκε από τους διαδόχους του.

Φαίνεται ότι επί της Πατριαρχίας του καθιερώθηκε το εμβατοίκιον, δηλαδή να δίνουν οι αρχιερείς, με την εκλογή τους, χρηματικό δώρο στο Πατριαρχείο για την οικονομική του στήριξη. Τον Οκτώβριο του 1538 δώρισε μέρος της περιουσίας του στο Πατριαρχείο. Πατριάρχευσε μέχρι το 1546, οπότε ασθένησε. Παραιτήθηκε από τον Θρόνο, εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός με το όνομα Ιωάννης και πέθανε στην Βράτσα της επαρχίας Τυρνόβου στη Βλαχία, στις 13 Ιανουαρίου 1546.

Παραπομπές

Πηγές

Βιβλιογραφία
 Σπυρίδων Λάμπρος, «Εικών Ιερεμίου Α', Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως», Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τόμ. Α΄ σελ. 113-119

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Επίσκοποι του 16ου αιώνα
Ιεροβοάμ Β΄

Ο Ιεροβοάμ Β΄  υπήρξε Βιβλικός Βασιλιάς των Εβραίων που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη.

Ο Ιεροβοάμ Β΄ (825 π.Χ. - 784 π.Χ.), θεωρείται από τους πλέον επιφανείς Βασιλείς του Ισραήλ. Ήταν διάδοχος του Βασιλέως Ιωά του Ισραήλ. Υπήρξε υποστηρικτής της ειδωλολατρίας αλλά και ικανός στρατηγός. Παρά ταύτα οι Προφήτες επιτέθηκαν στη κοινωνική αδικία και την κενή τυπολατρία κατά τη βασιλεία του.

Β΄ Βασιλέων κεφ. 14:23 - 29
Αμώς κεφ. 7

Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Πατριάρχης Αλεξανδρείας Ιερόθεος Α΄

Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας Ιερόθεος γεννήθηκε στο χωριό Κλείνοβο των Τρικάλων. Στην αρχή (προ του 1802) εξελέγη Επίσκοπος Ζητουνίου, το 1811 εξελέγη Επίσκοπος Παροναξίας και το 1821 Επίσκοπος Νικαίας.

Στις 14 Οκτωβρίου 1825 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Χρύσανθος, υπό την πίεση της Υψηλής Πύλης, συγκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, η οποία έπαυσε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόφιλο από τα καθήκοντά του και εξέλεξε στη θέση αυτή τον Ιερόθεο. Αγανακτισμένος από την καθαίρεσή του, ο Θεόφιλος αποκάλεσε τον Ιερόθεο «ληστή, παράνομο, τετράγαμο και μοιχό»

Μετά την εκλογή του, ο Ιερόθεος Α΄ δεν πήγε αμέσως στην Αλεξάνδρεια. Τον Μάιο και τον Ιούλιο του 1826 βρισκόταν στο Κάιρο, όπως προκύπτει από επιστολή προς τους Διονύσιο Ρώμα, Φραντσέσκο Καρβέλα, Παναγιώτη Στεφάνου και Νικόλαο Καλύβα. Στην επιστολή αυτή περιγράφει με μελανά χρώματα την κατάσταση στην Αλεξάνδρεια και ζητά τη συνδρομή των παραληπτών, με σκοπό την ίδρυση Ελληνικής Σχολής στην Αίγυπτο.

Ως Πατριάρχης διέθεσε ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων που του διέθεσε η κοινότητα Αλεξανδρείας για την πληρωμή των δασκάλων Αλμυρού, που υπάγονταν στην επισκοπή Ζητουνίου. Το 1842 ίδρυσε την Ελληνοαραβική Σχολή Καΐρου, καθώς και την Αλεξάνδρεια Σχολή, για τις πληρωμές των δασκάλων της οποίας άφησε το απαιτούμενο χρηματικό ποσό με τη διαθήκη του (25.000 γρόσια). Ανακαίνισε την Ιερά Μονή του Οσίου Σάββα Αλεξανδρείας, τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Καΐρου, ίδρυσε πτωχοκομείο και εξαγόρασε και απελευθέρωσε πολλούς χριστιανούς αιχμαλώτους από τους Άραβες. Τα χρήματα για τις ενέργειες αυτές είχαν συγκεντρωθεί από Έλληνες και Ρώσους δωρητές, ενώ ο ίδιος ο τσάρος Νικόλαος Α΄ είχε κάνει σημαντική δωρεά. Ο Ιερόθεος ζήτησε από τον Τσάρο την προσφορά και άλλης βοήθειας για την ανακαίνιση μοναστηριών του Βουκουρεστίου και του Ιασίου που ανήκαν στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και για την ίδρυση Ελληνοαραβικής Σχολής, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τελικά ίδρυσε την Ελληνοαραβική Σχολή στο Κάιρο το 1842.

Αντιμετώπισε την ουνιτική προπαγάνδα και πέτυχε να εκδοθεί σουλτανικό διάταγμα που απαγόρευε στους ουνίτες μοναχούς να φορούν άμφια ορθοδόξων. Το 1839 συνυπέγραψε με τα άλλα τρία πρεσβυγενή πατριαρχεία την εγκατάσταση ορθόδοξου επισκόπου στο Χαλέπι της Συρίας (το κέντρο της ουνιτικής προπαγάνδας), τη συντήρηση του οποίου αναλάμβαναν από κοινού τα Πατριαρχεία.

Ο Ιερόθεος Α΄ πέθανε στις 8 Σεπτεμβρίου 1845. Με εντολή του Μωχάμετ Άλη, κατόπιν βασιλικής πομπής τάφηκε στο ναό του Αγίου Νικολάου στο Κάιρο.

Παραπομπές-Σημειώσεις

Πηγές 
 Δικτυακός τόπος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας
 Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Ιερόθεος Αλεξανδρείας
 Ευαγγελίδης, Τ., «Οι Πατριάρχαι Αλεξανδρείας Παρθένιος, Θεόφιλος και Ιερόθεος», Επετηρίς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, έτος Ε΄ (1928)
 Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια ΣΤ΄ (1966)
 Παπαδόπουλος, Χ., Ιστορία της Εκκλησίας Αλεξανδρείας, 62-1934 (Αθήναι 1985)

Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Μητροπολίτες Παροναξίας
Μητροπολίτες Νικαίας
Ιεράπολη Κιλικίας

Η Ιεράπολη Κιλικίας ήταν ξακουστή ελληνική πόλη στη Μικρά Ασία στην περιοχή της Κιλικίας ή Καππαδοκίας. Ονομαζόταν και Καστάβαλα. Βρισκόταν κοντά στις πηγές του ποταμου Πυράμου, του σημερινού Τζιχάν. Ήταν ονομαστή στην αρχαιότητα από τον Ναό της «Αρτέμιδας της Περσαίας» που είχε ανεγερθεί στη πόλη αυτή.

Ελληνιστική περίοδος
Αρχαίες πόλεις της Κιλικίας
Cabiria

Η Cabiria είναι μια κλασική ταινία του βωβού κινηματογράφου, γυρισμένη στην Ιταλία το 1914 από τον Τζιοβάνι Παστρόνε.

Ιστορία 
Η ταινία είναι εν μέρει βασισμένη στο εξωτικό μυθιστόρημα του Γκυστάβ Φλωμπέρ, Σαλαμπό. Η ιστορία διαδραματίζεται στην αρχαία Καρχηδόνα, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Καρχηδονιακού Πολέμου, και παρουσιάζει τη σύγκρουση Ρώμης και Καρχηδόνας μέσα από τα μάτια της Καμπίρια. Η Καμπίρια έχει απαχθεί από πειρατές, πουλήθηκε στα σκλαβοπάζαρα τις Καρχηδόνας προκειμένου να θυσιαστεί στον θεό Μολώχ και διεσώθη από έναν Ρωμαίο ευγενή και το μυώδη σκλάβο του, τον Μασίστα. Το εξαιρετικά περίπλοκο σενάριο, με τις πολλές παράλληλες ιστορίες, παρουσιάζει ακόμα και τον Αννίβα με τους ελέφαντές του στο πέρασμα των Άλπεων.

Κριτική & Σχόλια 
Το σενάριο και τις ένδιαμεσες κάρτες είχε γράψει ο Ιταλός συγγραφέας Γκαμπριέλε Ντανούντσιο. Η κινηματογραφία της ταινίας υπήρξε πρωτοποριακή και άκρως εφευρετική για τα δεδομένα της εποχής (είναι η πρώτη ταινία όπου η κάμερα κινείται και εγκαταλείπεται το στατικό θεατρικό ύφος), αποτελώντας μεγάλη επιρροή για τη Γέννηση Ενός Έθνους του Ντέιβιντ Γουόρκ Γκρίφιθ, αν και όπως σημειώνει ο κριτικός Ρότζερ Έμπερτ, ο Γκρίφιθ «κινεί την κάμερα με μεγαλύτερη ελευθερία, διαθέτει μια ορμητική αφηγηματική και κάνει εξαιρετική χρήση του παράλληλου μοντάζ, τεχνικές που ο Παστρόνε δεν αγγίζει».  Η ταινία σηματοδοτεί επίσης την πρώτη εμφάνιση του φανταστικού χαρακτήρα Μασίστα, που έκτοτε εμφανίστηκε σε δεκάδες ιταλικές ψευδοϊστορικές παραγωγές.

Μια αποκατεστημένη κόπια της ταινίας προβήθηκε στις 27 Μαΐου του 2006 στο Φεστιβάλ των Καννών, με σύντομη εισαγωγή από το Μάρτιν Σκορσέζε.

Όπως και Η γέννηση ενός έθνους έτσι και η Καμπίρια προκάλεσε αντιπαράθεσεις εξαιτίας της πολιτικής φύσεως του κεντρικού θέματός της. Η παραγωγή της ταινίας έγινε από τον υπερεθνικιστή Γκαμπριέλε Ντανούντσιο και η ταινία βγήκε στις αίθουσες αμέσως μετά τον ιταλοτουρκικό πόλεμο, που έιχε σαν αποτέλεσμα την κατάκτηση από την Ιταλία Βορειοαφρικανικών εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο παραλληλισμός στην ταινία, με τη Ρώμη να κατακτά την Καρχηδόνα, μπορεί να ειδωθεί και σαν μια επιβράβευση του ιταλικού ιμπεριαλισμού.

Διανομή ρόλων 
 Carolina Catena: Καμπίρια (σε μικρή ηλικία)
 Lidia Quaranta: Καμπίρια
 Gina Marangoni: Κροέσα
 Dante Testa: Καρθάλος
 Umberto Mozzato: Φούλβιος Αξίλα
 Bartolomeo Pagano: Μασίστας
 Emilio Vardannes: Αννίβας
 Italia Almirante-Manzini: Σοφονίσμπα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η Καμπίρια στην IMDb
 Κριτική από το Roger Ebert

Παραπομπές 

Ιταλικές ταινίες
Ταινίες του 1914
Βωβές ταινίες
Πολεμικές δραματικές ταινίες
Ιστορικές ταινίες
Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Ιταλικές ιστορικές ταινίες
Ιταλικές επικές ταινίες
Κολόνια ντελ Σακραμέντο

Η Κολόνια ντελ Σακραμέντο (Colonia del Sacramento) είναι πόλη της νοτιοδυτικής Ουρουγουάης, στον ποταμό Ρίο ντε λα Πλάτα (Río de la Plata), απέναντι από το Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Είναι η παλαιότερη πόλη της χώρας και πρωτεύουσα της επαρχίας Κολόνια (Colonia). Έχει πληθυσμό 21714 κατοίκους.

Ιστορία 

Η Κολόνια ντελ Σακραμέντο ιδρύθηκε το 1680 από τους Πορτογάλους, αν και στη συνέχεια διεκδικήθηκε από τους Ισπανούς, οι οποίοι είχαν εποικήσει την απέναντι όχθη του ποταμού στο Μπουένος Άιρες. Οι ντόπιοι πολέμησαν το 1742 ώστε να διώξουν τους Πορτογάλους. Η αποικία όμως άλλαζε συχνά χέρια, συνέπεια των συμφωνιών που γινόταν μεταξύ των δύο χωρών, όπως η Συνθήκη της Μαδρίτης του 1750 και η Συνθήκη του Σαν Ιλντεφόνσο του 1777, μέχρι που παρέμεινε στην Ισπανία. Ο έλεγχος της μεταφέρθηκε πάλι στους Πορτογάλους και αργότερα στους Βραζιλιάνους, όταν το 1816 ολόκληρη η Ουρουγουάη κατελήφθη από την Βραζιλία.

Σήμερα η πόλη έχει εξαπλωθεί προς τα ανατολικά, όμως τα παλιά της τμήματα διατηρούν το ακαθόριστο σχέδιο των δρόμων που κατασκεύασαν οι Πορτογάλοι και που έρχονται σε αντίθεση με τα πλατιά ορθογώνια στενά (calles) της Ισπανικής περιοχής.

Τα ιστορικά τμήματα της Κολόνια ντελ Σακραμέντο από το 1995 έχουν ανακηρυχθεί Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Δείτε επίσης 
 Ο κατάλογος με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστορικό τμήμα της Πόλης Κολόνια ντελ Σακραμέντο στην ιστοσελίδα της UNESCO
 Η επίσημη ιστοσελίδα της Πόλης Κολόνια ντελ Σακραμέντο (Ισπανικά)
 Σελίδα αφιερωμένη στην Κολόνια ντελ Σακραμέντο
 Πληροφορίες σχετικά με την Κολόνια ντελ Σακραμέντο 
 Πληροφορίες σχετικά με την Κολόνια ντελ Σακραμέντο 

Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Πόλεις της Ουρουγουάης
Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Σακραμέντο
Χιροχίτο

Ο Χιροχίτο (), Hirohito, 29 Απριλίου 1901 - 7 Ιανουαρίου 1989), επίσης γνωστός και ως Αυτοκράτορας Σόουα (昭和天皇, Shōwa Tennō), ήταν ο 124ος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας και ο μακροβιότερος στην ιστορία της.

Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Αογιάμα στο Τόκιο και ήταν ο πρωτότοκος γιος του διαδόχου Γιοσιχίτο (μετέπειτα αυτοκράτορα Ταϊσό) και της πριγκίπισσας Σαντάκο. Το όνομα Χιροχίτο είναι σύνθετη λέξη αποτελούμενη από δύο ιδεογράμματα: χίρο (= μεγάλος, γενναιόδωρος, ευγενής) και χίτο (= αρετή, ανθρωπισμός) και αποδίδοντας ευρύτερη σημασία «μεγάλος ανθρωπισμός». ή «ύψιστη αρετή». Ως παιδί ήταν γνωστός με τον τίτλο Πρίγκηπας Μίτσι (迪宮, Michi no miya).

Το 1926 ανήλθε στον θρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του. Αμέσως εφάρμοσε ιμπεριαλιστική πολιτική, καταλαμβάνοντας τη Μαντζουρία το 1931 και εξαπολύοντας επίθεση στην Κίνα το 1937. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Χιροχίτο αρχικά κράτησε ουδέτερη στάση, αλλά τελικά αποφάσισε την είσοδο της χώρας του στον πόλεμο, απόφαση η οποία κατέληξε στην ήττα της Ιαπωνίας από τους Συμμάχους και στην παράδοσή της σ' αυτούς. Ο Χιροχίτο έγινε ο πρώτος Ιάπωνας αυτοκράτορας που παραδόθηκε σε ξένα στρατεύματα. Με την είσοδο των Αμερικανών στο Τόκιο, ο Χιροχίτο όχι μόνο δεν έχασε τον θρόνο, αλλά δεν παραπέμφθηκε καν για εγκλήματα πολέμου. Αναγκάστηκε όμως να απαρνηθεί τη θεϊκή του ιδιότητα.

Απεβίωσε από καρκίνο στις 7 Ιανουαρίου του 1989 στο Τόκιο. Ήταν παντρεμένος με την μακρινή εξαδέλφη του, πριγκίπισσα Ναγκάκο Κούνι (μετέπειτα Αυτοκράτειρα Κότζουν) και απέκτησαν επτά παιδιά, δύο γιούς και πέντε κόρες.  Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Ακιχίτο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιάπωνες Αυτοκράτορες
Ιάπωνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Πολιτικοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Τάγμα της Περικνημίδας
Μέιντστοουν

Το Μέιντστοουν (αγγλ.: Maidstone) είναι η πρωτεύουσα της κομητείας του Κεντ στην νοτιοανατολική Αγγλία. Έχει συνολικά 140.000 κατοίκους.

Βρίσκεται στην καρδιά του κήπου της Αγγλίας. Το κέντρο της πόλης όμως έχει το μεγαλύτερο κέντρο γραφείων και επιχειρήσεων στην κομητεία και την ευρύτερη περιοχή και είναι η βάση για τις βιομηχανίες χαρτιού. Αρκετές εταιρίες υψηλής τεχνολογίας έχουν θέσει τις έδρες τους στα επιχειρησιακά κέντρα γύρω από το Μέιντστοουν.

Η πόλη βρίσκεται στις πέντε πρώτες θέσεις στη λίστα των εμπορικών κέντρων της νοτιοανατολικής Αγγλίας καθώς έχει πάνω από 93 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα έδαφος λιανικού εμπορίου. Το Lockmeadow Centre περιλαμβάνει ένα σύμπλεγμα κινηματογράφων Odeon, κλαμπ, εστιατορίων, πολυκαταστημάτων, όπως και την πρόσφατη βελτιωμένη μορφή του The Mall.

Το Μέιντστοουν είναι η πόλη της Milly.

Πόλεις της Αγγλίας
Κεντ