joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λουδοβίκος Α΄ του Νεβέρ

Ο Λουδοβίκος Α΄, κόμης του Νεβέρ (Lodewijk I van Nevers, 1272 - 22 Ιουλίου 1322) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόμης της Νεβέρ (1280 - 1322) και κόμης του Ρετέλ (1290 - 1322).

Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτου Γ΄ κόμητος της Φλάνδρας  και της Γιολάντης, κόμισσας του Νεβέρ,  διαδέχθηκε την μητέρα του με τον πρόωρο θάνατο της στο Νεβέρ (1280) όταν ο ίδιος ήταν μόλις 8 ετών. 

Απεβίωσε στο Παρίσι λίγο πριν απο τον πατέρα του, γι'αυτό δεν πρόλαβε να τον διαδεχθεί ως κόμης της Φλάνδρας.

Οικογένεια
Τον Δεκέμβριο του 1290 παντρεύτηκε την Ιωάννα κόμισσα του Ρετέλ και έγινε συγκυβερνήτης με την σύζυγο του και στο Ρετέλ, παιδιά τους ήταν:
Ιωάννα της Φλάνδρας
Λουδοβίκος Α΄, κόμης της Φλάνδρας

Παραπομπές

Πηγές
William H. TeBrake, A Plague of Insurrection: Popular Politics and Peasant Revolt in Flanders, 1323-1328, (University of Pennsylvania Press, 1993).
The Low Countries and the Disputed Imperial Election of 1314, Henry S. Lucas, Speculum, Vol. 21, No. 1 (Jan., 1946).
David M Nicholas, Medieval Flanders, (Taylor & Francis, 1992).

Οίκος του Νταμπιέρ
Λουδοβίκος Α΄, κόμης της Φλάνδρας

Ο Λουδοβίκος Α΄ (Lodewijk I van Vlaanderen, 1304 - 26 Αυγούστου 1346) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόμης της Φλάνδρας, του Νεβέρ και του Ρετέλ.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Νεβέρ και της Ιωάννας, κόρης και διαδόχου του Ούγου Δ΄ κόμη του Ρετέλ.  Διαδέχθηκε τον παππού του Ροβέρτο Γ΄ στη Φλάνδρα και το Νεβέρ (1322) και τη μητέρα του στο Ρετέλ (1328). Το 1320 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, δεύτερη κόρη του βασιλιά Φιλίππου Ε΄ της Γαλλίας και της Ιωάννας Β΄ των Ιβρέα, η οποία θα διαδεχθεί τις κομητείες της μητέρας της στη Βουργουνδία και το Αρτουά (1361). Ο γάμος τον υποχρέωσε να ανατρέψει την αντι-Γαλλική πολιτική του παππού του Ροβέρτου Γ΄ και του προπάππου του Γκυ.

Κατέστειλε τις τοπικές επαναστάσεις στην Φλάνδρα με την βοήθεια των Γάλλων

Οι υψηλοί φόροι που επέβαλε και οι επεμβάσεις του στους αγρότες της Φλάνδρας προκάλεσαν μία σειρά από επαναστάσεις που κλιμακώθηκαν (1323 - 1328). Οι επαναστάτες, καθοδηγούμενοι από τον Νικόλαο Ζαννεκίν, κατέλαβαν πολλές πόλεις· στο τέλος αιχμαλώτισαν και τον ίδιο τον Λουδοβίκο Α΄. Ο βασιλιάς Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας επενέβη για να ελευθερωθεί ο Λουδοβίκος Α΄ από την αιχμαλωσία (1325), έτσι ελευθερώθηκε τον Φεβρουάριο του 1326 με την ειρήνη στο Αρκ. Η ειρήνη δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Λουδοβίκος Α΄ δραπέτευσε ξανά για τη Γαλλία και πείθοντας τον νέο βασιλιά Φίλιππο ΣΤ΄ να τον βοηθήσει. Πράγματι ο Φίλιππος ΣΤ΄ νίκησε τον Νικόλαο Ζακκελίν με τον στρατό του στην μάχη του Κασσέλ. Στην διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου ο Λουδοβίκος έμεινε πιστός στους Γάλλους, παρά το γεγονός ότι η κομητεία του ήταν εξαρτημένη οικονομικά από την Αγγλία. Αποτέλεσμα ήταν η πολιτική του να φέρει μποϊκοτάζ από τους Άγγλους, ειδικά στην εισαγωγή μαλλιού. Το 1339 ο Λουδοβίκος Α΄ έσπευσε να επανακτήσει τα εδάφη του, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ,, επειδή σκοτώθηκε στη μάχη του Κρεσύ (1346).

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1320 τη Μαργαρίτα Α΄ των Καπετιδών κόμισσα της Βουργουνδίας, κόρη του Φιλίππου Ε΄ της Γαλλίας, και απέκτησε τέκνο:
 Λουδοβίκος Β΄ 1330-1384, κόμης της Φλάνδρας, Νεβέρ, Ρετέλ, Αρτουά & Βουργουνδίας.

Παραπομπές

Πηγές
 David M Nicholas, Medieval Flanders, (Taylor & Francis, 1992), 442.
 William H. TeBrake, A Plague of Insurrection: Popular Politics and Peasant Revolt in Flanders, 1323-1328, (University of Pennsylvania Press, 1993), 47.
 David Nicolle, Crécy 1346: Triumph of the Longbow, (Osprey, 2000), 13-14.

Κόμητες της Φλάνδρας
Οίκος του Νταμπιέρ
Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου

Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου είναι συχνά επαναλαμβανόμενο θέμα στην τέχνη και στη λογοτεχνία, που αναφέρεται στον υπερφυσικό πειρασμό που σύμφωνα με αναφορές αντιμετώπισε ο Αντώνιος ο Μέγας κατά την διάρκεια της προσωρινής διαμονής του στην έρημο της Αιγύπτου. Ο πειρασμός του Αντωνίου αναφέρθηκε αρχικά από τον Αθανάσιο της Αλεξανδρείας, σύγχρονο του Αντωνίου, και έκτοτε έγινε δημοφιλές θέμα στον Δυτικό πολιτισμό. 

Τα πρώτα έργα στα οποία εμφανίζεται η σκηνή είναι Ιταλικές τοιχογραφίες του 10ου αιώνα. Αργότερα, κατά τον Ευρωπαϊκό Μεσαίωνα, υπήρξε συχνή εμφάνιση του θέματος σε εικονογραφήσεις βιβλίων και μεταγενέστερα σε Γερμανικές ξυλογραφίες. Περίπου το 1500 δημιουργήθηκαν οι γνωστοί πίνακες του Μάρτιν Σόνγκαουερ (περ. 1490), Ιερώνυμου Μπος (περ. 1505) και Ματίας Γκρύνεβαλντ (1512-1516). Στη σύγχρονη εποχή το θέμα έγινε αντικείμενο των έργων του Ισπανού ζωγράφου Σαλβαδόρ Νταλί και του Γάλλου συγγραφέα Γκυστάβ Φλωμπέρ, του οποίου το βιβλίο Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου του 1874, φέρεται να είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα του.

Το 1946 η εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών David L. Loew-Albert διεξήγαγε διαγωνισμό ζωγραφικής με θέμα τον Πειρασμό του Αγίου Αντωνίου, με το έργο του νικητή να χρησιμοποιείται στην ταινία The Private Affairs of Bel Ami. Στον διαγωνισμό συμμετείχαν πολλοί καλλιτέχνες, αλλά νικητής ήταν ο Μαξ Ερνστ, το έργο του οποίου συμπεριλήφθηκε στην ταινία. Ωστόσο, η πιο γνωστή απεικόνιση του θέματος, είναι αυτή του Σαλβαδόρ Νταλί ο οποίος απέτυχε στον διαγωνισμό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

WebMuseum: σελίδα με εικόνες του τριπτύχου του Μπος

Έργα ζωγραφικής
Τζάρα

Η Τζάρα (Αλβ. Xarrë) είναι χωριό και πρώην δήμος στο Νομό Αυλώνα, στη νότια Αλβανία. Στην τοπική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης του 2015 έγινε υποδιαίρεση του Δήμου Κονίσπολης. Ο πληθυσμός στην απογραφή του 2011 ήταν 4.263 από τους οποίους οι 749 δήλωσαν ότι είναι Έλληνες. Η δημοτική μονάδα αποτελείται από τα χωριά Τζάρα, Μουρσί, Σκάλα και Βρίνα.

Παραπομπές

Χωριά της Αλβανίας
Εκλογές στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας (2010)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας στις 3 Οκτωβρίου 2010, στο πλαίσιο των γενικών εκλογών στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Ο Μίλοραντ Ντόντικ κέρδισε τις προεδρικές εκλογές.

Προεδρικές εκλογές και εκλογές για αντιπροέδρους 2010 
Ο απερχόμενος πρωθυπουργός, Μίλοραντ Ντόντικ κέρδισε τις προεδρικές εκλογές  συγκεντρώνοντας τις περισσότερες ψήφους (319.615, ποσοστό 50,52%). Εξελέγησαν επίσης και 2 αντιπρόεδροι, ο Μουσουλμάνος Ένες Σουλικάνοβιτς και ο Κροάτης Εμίλ Βλάικι.
Γενικές εκλογές, 3 Οκτωβρίου 2010 
|-
!style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Υποψήφιος
!style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμμα
!style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι
!style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
|-
|valign="top" align=left|Μίλοραντ Ντόντικ|align=left|SNSD - Συνασπισμός Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών
|319.615
|50,52
|-
|valign="top" align=left|Όγκνιεν Τάντιτς (Ognjen Tadić)
|align=left|Συνασπισμός Μαζί για την Σερβία
|227.239
|35,92
|-
|valign="top" align=left|Ένες Σουλικάνοβιτς (Enes Suljkanović)(Μουσουλμάνος)|align=left|Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (SDP BiH)
|15.419
|2,44
|-
|valign="top" align=left|Σεφκέτ Χαφίζοβιτς(Μουσουλμάνος)
|align=left|Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης (SDA)
|14.836
|2,35
|-
|valign="top" align=left|Μουχαρέμ Μουρσέλοβιτς(Μουσουλμάνος)
|align=left|Κόμμα για την Βοσνία και Ερζεγοβίνη
|14.154
|2,24
|-
|valign="top" align=left|Ντράγκαν Τζούρντεβιτς
|align=left|Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα
|8,178
|1,29
|-
|valign="top" align=left|Εμίλ Βλάικι(Κροάτης)|align=left|Δημοκρατικό Κόμμα του Λαού
|6.101
|0,96
|-
|valign="top" align=left|Σαντμίρ Νούκιτς (Μουσουλμάνος)
|align=left|Ένωση για Ένα Καλύτερο Μέλλον της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης
|5.558
|0,88
|-
|valign="top" align=left|Ιβάν Κρέντελι (Κροάτης)
|align=left|Κροατικό Αγροτικό Κόμμα – Νέα Κροατική Πρωτοβουλία (HSS - NHI)
|5.487
|0,87
|-
|valign="top" align=left|Ίβο Καμενγιάσεβιτς(Κροάτης)
|align=left|Κροατική Δημοκρατική Ένωση
|4.128
|0,65
|-
|align=left colspan="2" style="background-color:#E9E9E9"|Έγκυρα|align="right" style="background-color:#E9E9E9"|
|align="right" style="background-color:#E9E9E9"|
|-
|align=left colspan="2" style="background-color:#E9E9E9"|Άκυρα|align="right" style="background-color:#E9E9E9"|
|align="right" style="background-color:#E9E9E9"|
|-
|align=left colspan="2" style="background-color:#E9E9E9"|Σύνολο (συμμετοχή %)'''
|align="right" style="background-color:#E9E9E9"|
|align="right" style="background-color:#E9E9E9"|
|-
|colspan=4|Πηγή: Izbori.ba 
|}

Παραπομπές 

2010
Μουσείο του Ρίτσμοντ (Λονδίνο)

Το μουσείο του Ρίτσμοντ βρίσκεται στην περιοχή Ρίτσμοντ του νοτιοδυτικού Λονδίνου, και στεγάζεται στο κτήριο του παλιού δημαρχείου κοντά στην γέφυρα του Ρίτσμοντ.

Περιγραφή

Λειτουργία 
Η λειτουργία του ξεκίνησε το 1983 και εγκαινιάστηκε επίσημα από την βασίλισσα Ελισάβετ Β´ στις 28 Οκτωβρίου του 1988. Το μουσείο λειτουργεί από την Τρίτη έως το Σάββατο και η είσοδος είναι ελεύθερη όπως σε όλα τα μουσεία του Ηνωμένου Βασιλείου. Ανάμεσα στους διάσημους πατρόνες του μουσείου περιλαμβάνονται η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα του Κεντ[8][8] και ο φυσιοδίφης Ντέιβιντ Αττένμπορο.

Εκθέματα 
Στην συλλογή του μουσείου περιλαμβάνονται εκθέματα από την μεσαιωνική έως την σύγχρονη εποχή, τα οποία καλύπτουν την περιοχή του Ρίτσμοντ καθώς και των γειτονικών Χαμ, Πήτερσαμ και Κιού. Στα σημαντικά εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνονται ένα δόντι μαμούθ από την προϊστορική εποχή, ένα τμήμα τζαμιού του 16ου αιώνα από το παλάτι του Ρίτσμοντ, μια υπό κλίμακα ανακατασκευή του παλατιού, καθώς και πίνακας ζωγραφικής του 18ου αιώνα με απεικόνιση της πόλης από τον Ολλανδό ζωγράφο Λέοναρντ Κνάιφ (Leonard Knijff).

Άλλα 
Στο ίδιο κτήριο στεγάζονται η μια από τις δύο βιβλιοθήκες του του Ρίτσμοντ και το αναγνωστήριο της, καθώς και χώρος έκθεσης έργων ζωγραφικής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημος ιστότοπος

Μουσεία στο Λονδίνο
Ρίτσμοντ (Λονδίνο)
Ιωάννης Μπαλλής

O Ιωάννης Μπαλλής (Ρωσία ? - Αλεξάνδρεια 1920) ήταν Έλληνας ομογενής, κάτοικος Αιγύπτου, αθλητής της αντισφαίρισης, στην οποία αναδείχθηκε δεύτερος Ολυμπιονίκης το 1906. 

Είχε γεννηθεί στην Ρωσία, αλλά έμενε μόνιμα στην Αίγυπτο κι είχε αποκτήσει αρχικά τη ρωσική κι έπειτα, το 1906 την ελληνική υπηκοότητα. Ήταν παντρεμένος με Βρετανή και γιος του ήταν ο επίσης τενίστας Μάξιμος Μπαλλής. Ήταν αθλητής του Ίφιτου Καΐρου.

Είχε συμμετάσχει με τα ελληνικά χρώματα στους Μεσολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα, όπου στο μονό ανδρών απέκλεισε στον πρώτο γύρο τον Αμερικανό Χόμερ Μπάιϊνγκτον με 2-0 σετ, αποκλείστηκε στο δεύτερο γύρο από τον Ολλανδό Χέραρντ Σχέρλερ, ενώ στο διπλό με συμπαίκτη τον Δημήτριο Κάσδαγλη πήρε το αργυρό μετάλλιο χάνοντας στον τελικό από το γαλλικό δίδυμο Ντεκουζί - Ζερμό με 2-0 σετ.

Απεβίωσε το 1920 κατά την διάρκεια αγώνα αντισφαίρισης. Προς τιμήν του η αιγυπτιακή ομοσπονδία αντισφαίρισης διοργάνωνε ετήσιο τουρνουά με το όνομα του.

Παραπομπές 

Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης
Έλληνες Ολυμπιονίκες
Ρώσοι αθλητές της αντισφαίρισης
Αθλητές αντισφαίρισης Ίφιτου Καΐρου
Ίντα Αντάμοφ

Η Ίντα Αντάμοφ (ρωσικά: Ида Вартановна Адамьянц-Адамова, γαλλικά : Ida Vartanovna Adamiantz-Adamoff) (Μόσχα 23 Ιουνίου 1910 - Παρίσι 5 Ιουνίου 1993) , ήταν Ρωσικής καταγωγής Γαλλίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Ήταν παντρεμένη με τον Κλοντ Μπουρντέτ από το 1935 και είχαν δύο γιους και μία κόρη.

Η Αντάμοφ έφτασε στον τελικό του διπλού γυναικών στο Ρολάν Γκαρός το 1935 με συμπαίκτρια την Γερμανίδα Χίλντε Κράβινκελ Σπέρλινγκ όπου έχασαν από τις βρετανίδες Μάργκαρετ Σκρίβεν και Κέι Στάμερς. Το 1930 ήταν δεύτερη στην εθνική κατάταξη στη Γαλλία πίσω από την Σιμόν Ματιέ.

Είχε συμμετάσχει στο Ρολάν Γκαρός και στο μονό γυναικών το 1929, 1931, 1932 και το 1935, και στο Γουίμπλεντον το 1934. Το 1931 στο μεικτό διπλό του Γουίμπλεντον έφτασε στα προημιτελικά με συμπαίκτη τον Έρικ Μάιερ. Ήταν πρώτη στο μονό στο πρωτάθλημα Ισπανίας το 1930 και 1931, το 1932 κατέκτησε το Ιταλικό και το Ρουμανικό πρωτάθλημα. Το 1933 ήταν πρώτη στο διπλό γυναικών στο πρωτάθλημα Δανίας. 

Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν πρώτη το 1933 στο μονό με αντίπαλο την Κολέτ Ρόζαμπερτ, με την ίδια παίκτρια αλλά συμπαίκτρια ήταν την ίδια χρονιά πρώτες στο διπλό γυναικών. Στο διπλό μεικτό, του 1933, ήταν πάλι πρώτη με συμπαίκτη τον Ρ. Ζουρνί.

Παραπομπές 

Γαλλίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Ρωσική διασπορά στη Γαλλία
Ελληνομακεδονικό Κομιτάτο

Το Ελληνομακεδονικό Κομιτάτο (ή απλώς Μακεδονικό Κομιτάτο) ήταν μια επιτροπή που συστήθηκε στην Αθήνα το 1904 με σκοπό την ενίσχυση της ελληνικής επιρροής στην περιοχή της Μακεδονίας, η οποία βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία και αποτελούσε αντικείμενο διεκδίκησης από τα γειτονικά βαλκανικά εθνικά κράτη. Πρόεδρος και βασικός οργανωτής του ήταν ο διευθυντής της εφημερίδας Εμπρός Δημήτριος Καλαποθάκης, μέσω της οποίας έγραφε πύρινα άρθρα για την υπεράσπιση των Ελλήνων της Μακεδονίας. Από το 1904 ως το 1908 το Ελληνομακεδονικό Κομιτάτο χρηματοδότησε και οργάνωσε την αποστολή ένοπλων σωμάτων στη Μακεδονία εναντίον της δράσης των κομιτατζήδων της ΕΜΕΟ, εκστρατεία που έγινε γνωστή ως Μακεδονικός Αγώνας.

Ίδρυση
Ο Καλαποθάκης, εκμεταλλευόμενος την μεγάλη κυκλοφορία της εφημερίδας του, προσπάθησε με την βοήθεια προσώπων, που εμπλέκονταν ήδη στην πρόδρομη Αόρατη Εταιρία, να πιέσει την κυβέρνηση Θεοτόκη για την ίδρυση μακεδονικής οργάνωσης. Κάποιες από τις συναντήσεις για την δημιουργία του Μακεδονικού Κομιτάτου έγιναν στο σπίτι της Μελπομένης Αυγερινού, που ενδιαφερόταν για τον μακεδονικό αγώνα
. Υπό το βάρος κατηγοριών για οικονομικές ατασθαλίες από μακεδονομάχους, ο Καλαποθάκης αναγκάστηκε σε παραίτηση το 1907.

Σκοπός
Σύμφωνα με το 2ο άρθρο του Καταστατικού του Κομιτάτου ο σκόπος του ήταν: η άμυνα του Ελληνισμού στην Μακεδονία, την Θράκη, την Ήπειρο και την Αλβανία, εναντίον κάθε προσπάθειας για την μείωσή του και η επαναφορά χωριών ή ατόμων στις τάξεις του, όσα ακούσια αναγκάστηκαν να αποσχιστούν και μένουν στο σχίσμα χωρίς την θέλησή τους.

Τόπος
Τα γραφεία του Μακεδονικού Κομιτάτου συστεγάζονταν με τα γραφεία της εφημερίδας Εμπρός, στην οδό Σοφοκλέους 3, κάτι που εξασφάλιζε προβάδισμα της εφημερίδας σε ό,τι αφορούσε τα γεγονότα της Μακεδονίας.

Εικόνες

Σημειώσεις-παραπομπές

Μακεδονικός Αγώνας
Commando (ταινία, 1985)

Το Commando (γνωστή και ως Κομάντο) είναι μία αμερικανική ταινία δράσης του 1985, σε σκηνοθεσία Μαρκ Λ. Λέστερ. Το σενάριο γράφτηκε από τον Στίβεν Ε. ντε Σόουζα. Πρωταγωνιστεί ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Η πλοκή της ταινίας αφορά έναν πρώην κομάντο, ο οποίος έχει 11 ώρες για να σώσει την κόρη του, η οποία έχει πέσει θύμα απαγωγής.

Η ταινία κυκλοφόρησε στις 4 Οκτωβρίου του 1985, στις ΗΠΑ, αποσπώντας καλές κριτικές, ενώ και οι εισπράξεις της ήταν επιτυχημένες. Το Commando ήταν η 7η πιο επιτυχημένη R-rated ταινία για το 1985. Επίσης, υπήρξε υποψήφια για βραβείο Saturn Καλύτερων Ειδικών Εφέ, όμως έχασε το βραβείο από το Επιστροφή στο Μέλλον.

Πλοκή 
Η ταινία ξεκινά με τον Συνταγματάρχη των Ειδικών Δυνάμεων Τζον Μάτριξ, που έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση, σε ένα απομονωμένο σπίτι, όπου περνά όμορφες στιγμές με την κόρη του. Προηγουμένως, μία οργάνωση ξεκίνησε να σκοτώνει μέλη της Delta Force, της οποίας ηγούνταν ο Μάτριξ. Έτσι, ο επικεφαλής του Μάτριξ, Στρατηγός Φράνκλιν Κίρμπι, τον ενημερώνει για τον πιθανό κίνδυνο και αφήνει στο σπίτι του φρουρά. Μετά την ενημέρωση, ο Μάτριξ δέχεται επίθεση από τους τρομοκράτες, οι οποίοι απαγάγουν την κόρη του, και του ζητούν να σκοτώσει τον πρόεδρο μιας χώρας, ώστε ο πρώην δικτάτορας να μπορέσει να επανέλθει στην εξουσία. Μαζί, με τους τρομοκράτες δουλεύει και ένα πρώην μέλος της Delta Force, ο Μπένετ, που είχε τότε απολυθεί από την ομάδα, λόγω πράξεων ακραίας βίας.

Κατά την απογείωση του αεροσκάφους για την (φανταστική) χώρα Val Verde, σκοτώνει στο αεροπλάνο αυτόν που τον συνόδευε και δραπετεύει τη στιγμή της απογείωσης, με το αεροπλάνο να χρειάζεται 11 ώρες μέχρι τη προσγείωση, όπου τότε θα καταλάβαιναν ότι ο Μάτριξ δεν ξεκίνησε για τον προορισμό του. Έτσι, έχει 11 ώρες να σώσει την κόρη του. Στο αεροδρόμιο συναντά μία νεαρή αεροσυνοδό, η οποία τον ακολουθεί και τον βοηθά με διάφορους τρόπους σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Ακολουθώντας και εξοντώνοντας όλα τα μέλη της οργάνωσης, ο Μάτριξ τελικώς ανακαλύπτει το κοντινό νησί όπου βρίσκεται η κόρη του.

Στο τελευταίο μέρος της ταινίας, ο Μάτριξ βρίσκεται πάνοπλος στο νησί και εναντιώνεται σε έναν ολόκληρο στρατό, σκοτώνοντάς τον ολόκληρο (γύρω στους 100), ενώ μετά σκοτώνει και τον πρώην δικτάτορα. Η τελευταία του αναμέτρηση γίνεται εναντίον του παλιού του φίλου, που αφού τον σκοτώνει, επανασυνδέεται με την κόρη του. Η ταινία τελειώνει, με τον Μάτριξ να αρνείται στον στρατηγό να επανέλθει στο σώμα, και με την κόρη του και τη Σίντι, την αεροσυνοδό, να αποχωρούν με το υδροπλάνο, με το οποίο είχαν φτάσει στο νησί.

Διανομή 
 Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ... Συνταγματάρχης Τζον Μάτριξ 
 Ρέι Ντον Τσονγκ... Σίντι 
 Αλίσα Μιλάνο... Τζένι Μάτριξ 
 Βέρνον Γουέλς... Μπένετ 
 Τζέιμς Όλσον... Στρατηγός Φράνκλιν Κίρμπι 
 Μπιλ Ντιουκ... Cooke 
 Μπιλ Πάξτον...

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 

Ταινίες του 1985
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης
Ταινίες με απαγωγή
Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox
Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Άλφρεντ Μάρσαλλ



Βιογραφικά Στοιχεία 

Ο Άλφρεντ Μάρσαλ (26 Ιουλίου 1842 – 13 Ιουλίου 1924) ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς οικονομολόγους της εποχής του. Γεννήθηκε στο Λονδίνο. Ο πατέρας του ήταν ταμίας σε τράπεζα και ευσεβής Ευαγγελιστής. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, στο οποίο έγινε αργότερα και καθηγητής. Τα προβλήματα υγείας του ξεκίνησαν να χειροτερεύουν από το 1880 και το 1908 συνταξιοδοτήθηκε από το πανεπιστήμιο. Ο Μάρσαλ πήγε τα οικονομικά σε ένα πιο απαιτητικό μαθηματικό επίπεδο. Περιορίστηκε στη μελέτη των μερικών οικονομικών ισορροπιών . Δηλαδή, ήθελε να ανακαλύψει με ποιο τρόπο θα επιτυγχανόταν η σταθεροποίηση της ισορροπίας σε συγκεκριμένες αγορές(εξίσωση προσφοράς και ζήτησης). Το βιβλίο του  Αρχές των Οικονομικών (1980) αποτελούσε θεμελιώδες κείμενο για πολλά χρόνια στην Αγγλία. Το βιβλίο αυτό εισάγει τη συστηματική μέθοδο ανάλυσης και άλλες έννοιες, τα οποία αποτελούν βασικούς πυλώνες σε κάθε οικονομική προσέγγιση. Είναι γνωστός ως ιδρυτής των νεοκλασικών οικονομικών. Μερικά εξίσου σημαντικά έργα του είναι το Χρήμα, Πίστη και Εμπόριο καθώς και το  Βιομηχανία και Εμπόριο.

Αρχές των Οικονομικών(1890) 
Ο Μάρσαλ ξεκίνησε το έργο του το 1881 και πέρασε σχεδόν μια δεκαετία δουλεύοντας πάνω στην διατριβή του. Το πλάνο για το έργο του σταδιακά επεκτάθηκε σε συλλογή δύο τόμων για τη συνολική οικονομική του σκέψη. Ο πρώτος τόμος δημοσιεύθηκε το 1890 παγκόσμια και τον καθιέρωσε ως έναν από τους κορυφαίους οικονομολόγους της εποχής του. Ο δεύτερος τόμος δεν εκδόθηκε ποτέ.

Το βιβλίο αυτό εδραίωσε την παγκόσμια φήμη του. Δημοσιεύθηκε σε 8 εκδόσεις, ξεκινώντας από 750 σελίδες καταλήγοντας σε 870.Σαφώς διαφοροποίησε την διδασκαλία των οικονομικών στις Αγγλόφωνες χώρες. Η κύρια συνεισφορά του, ήταν η επιδέξια ανάλυση που έκανε σε θέματα όπως η ελαστικότητα, το πλεόνασμα, μικροοικονομικοί και μακροοικονομικοί όροι καθώς και σε αρκετά άλλα. Πολλές από αυτές τις ιδέες έμειναν σε αυτό το επίπεδο, ενώ άλλες βελτιώθηκαν από τον Γουίλιαμ Στάνλεϊ Τζέβονς και άλλους.

Πάνω από δύο δεκαετίες εργάστηκε για να ολοκληρώσει το δεύτερο τόμο του έργου αλλά η ανυποχώρητη προσοχή του στις λεπτομέρειες καθώς και  η φιλοδοξία του για πληρότητα, τον εμπόδισε να ολοκληρώσει το εύρος του έργου του. Το βιβλίο του ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, όπως και πολλά μικρότερα έργα που είχε ξεκινήσει για τους ίδιους ακριβώς λόγους.

Έργα 
 1879 – Τα Οικονομικα της Βιομηχανίας (με Mary Paley Marshall)
 1879 – Η Καθαρή Θεωρία του Εξωτερικού Εμπορίου: Η Καθαρή Θεωρία των Οικιακών Αξιών
 1890 – Αρχές των Οικονομικών
 1919 – Βιομηχανία και Εμπόριο
 1923 - Χρήμα, Πίστη και Εμπόριο

Παραπομπές 

Άγγλοι οικονομολόγοι
Λυκάνθρωπος

Ως Λυκάνθρωπος θεωρείται στη λαϊκή κουλτούρα, ο άνθρωπος που έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε λύκο (ή, ειδικά στις σύγχρονες ταινίες, σε ένα θηριανθρωπικό υβριδικό πλάσμα που μοιάζει με λύκο), είτε κατά βούληση είτε μετά από κατάρα είτε κατά τύχη  (συχνά δάγκωμα ή γρατζουνιά από άλλον λυκάνθρωπο), με τις μεταμορφώσεις να συμβαίνουν τη νύχτα της πανσελήνου. 

Ο λυκάνθρωπος ήταν μια ευρέως διαδεδομένη φιγούρα στην ευρωπαϊκή λαογραφία, ιδίως κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους.  Από την Ευρώπη οι δοξασίες για τους λυκάνθρωπους εξαπλώθηκαν και στον Νέο Κόσμο. Η πίστη στους λυκάνθρωπους αναπτύχθηκε παράλληλα με την πίστη στις μάγισσες, κατά τη διάρκεια του ύστερου Μεσαίωνα και της πρώιμης νεότερης περιόδου. Όπως και οι δίκες για μαγεία στο σύνολό τους, η δίκη των υποτιθέμενων λυκανθρώπων εμφανίστηκε στη σημερινή Ελβετία (ιδίως στο Καντόνι του Βαλαί και του [[Καντόνι του Βω|Βω) στις αρχές του 15ου αιώνα και εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη τον 16ο αιώνα, κορυφώθηκε τον 17ο αιώνα και υποχώρησε τον 18ο αιώνα.

Η περίπτωση του Πέτερ Σταμπ (Peter Stumpp) (1589) (γνωστού και «Ο λυκάνθρωπος του Μπέντμπουργκ» 

οδήγησε σε  κορύφωση του ενδιαφέροντος και της δίωξης των υποτιθέμενων λυκανθρώπων, κυρίως στη γαλλόφωνη και γερμανόφωνη Ευρώπη. Το φαινόμενο παρέμεινε περισσότερο στη Βαυαρία και την [[Αυστρία[[, όπου καταγράφηκαν διώξεις μέχρι πολύ μετά το 1650, ενώ οι τελευταίες περιπτώσεις σημειώθηκαν στις αρχές του 18ου αιώνα στην Καρινθία και τη Στυρία.

Πρώτες αναφορές
Το 425 π.Χ., ο Ηρόδοτος περιέγραψε τους Νευρούς, μια νομαδική φυλή μαγικών ανδρών που άλλαζαν μορφές λύκων για αρκετές ημέρες του χρόνου. Η χρήση δερμάτων λύκου για ζεστασιά δεν είναι έξω από τη σφαίρα δυνατοτήτων για τους κατοίκους ενός τόσο σκληρού κλίματος· αυτός είναι πιθανώς ο λόγος που ο Ηρόδοτος περιέγραψε την πρακτική τους ως «μεταμόρφωση». 
Από τους πρώτους μύθους για την λυκανθρωπία θεωρείται αυτός του Λυκάωνα. Ο Λυκάων ο Αρκάδιος, βασιλιάς της Αρκαδίας και γιος του Πελασγού, εξόργισε τον θεό Δία όταν του σέρβιρε ένα γεύμα φτιαγμένο από τα λείψανα ενός θυσιασμένου αγοριού. Ως τιμωρία, ο εξαγριωμένος Δίας μετέτρεψε τον Λυκάωνα και τους γιους του σε λύκους. Ο Λυκάων λέγεται, επίσης, πως είναι ο Έλληνας θεός των λυκανθρώπων και ο πρώτος λυκάνθρωπος. 

Λυκάνθρωποι
Μυθολογικά κυνοειδή
Σβι Σερφ

Ο Σβι Σερφ (, γεννημένος στις 18 Δεκεμβρίου 1951 στο Τελ Αβίβ του ισραήλ), περισσότερο γνωστός υπό το ψευδώνυμό του ως Σβίκα (), είναι Ισραηλινός πρώην καλαθοσφαιριστής και επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης.

Καριέρα

Αγωνιστική καριέρα
Ο Σερφ ξεκίνησε να αγωνίζεται στα δώδεκα του χρόνια στις ακαδημίες της Μακάμπι Τελ Αβίβ και τέσσερα χρόνια αργότερα έπαιξε στην πρώτη ομάδα. Αγωνίστηκε μέχρι το 1970 και στην συνέχεια αποφάσισε να ασχοληθεί με την προπονητική.

Προπονητική καριέρα
Στα είκοσι του χρόνια ξεκίνησε να προπονεί τους νέους της Μακάμπι και έγινε πρώτος προπονητής το 1976. Το 1980-81, ο Σερφ ήταν βοηθός προπονητής και η ομάδα έκανε νταμπλ, ενώ κέρδισε και το κύπελλο πρωταθλητριών καταβάλλοντας την Σινούντινε Μπολόνια με 80-79.

Κατά την δεκαετία του '80, κάθισε στον πάγκο της Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ και της Μακάμπι Ελιτζούρ Νετάνια, όπως και της εθνικής ομάδας του Ισραήλ, αλλά γνώρισε μεγάλη επιτυχία όταν σε δύο χρονικές περιόδους με την Μακάμπι Τελ Αβίβ κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα και τέσσερα κύπελλα Ισραήλ. Το 1988-89, οδήγησε την ομάδα στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών, όπου ηττήθηκε από την Γιουγκοπλάστικα. Δύο χρόνια αργότερα, κατέκτησε άλλο ένα νταμπλ, όπως και την τρίτη θέση στο φάιναλ-φορ του κυπέλλου πρωταθλητριών.

Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Χαποέλ Ιερουσαλήμ, υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης για την σεζόν 1992-93, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το κύπελλο Κυπελλούχων, όπου κέρδισαν την Εφές Πίλσεν με 50-48. Ακολούθησε μία τετραετία ως πρώτος προπονητής της εθνικής Ισραήλ.

Μετά τον Άρη, υπήρξε προπονητής της Χαποέλ Τελ Αβίβ για δύο χρόνια και της γαλλικής Λιμόζ το 1995-96, πριν επιστρέψει στην Μακάμπι Τελ Αβίβ. Ακολούθησε η πορεία του με τον ΠΑΟΚ την σεζόν 1997-98, όπου ο "δικέφαλος του Βορρά" κατέκτησε την δεύτερη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά ο Σερφ αποχώρησε στα μέσα της επόμενης χρονιάς. Ολοκλήρωσε την σεζόν 1998-99, όντας και πάλι προπονητής του Άρη.

Στις αρχές της νέας χιλιετίας, πέρασε από τους πάγκους της Χαποέλ Ιερουσαλήμ, της πολωνικής Σλασκ Βρότσουαφ, του Μακεδονικού, της Χαποέλ Γκαλίλ Ελιόν και της Ντιναμό Μόσχας, πριν επιστρέψει στην εθνική ανδρών του Ισραήλ για τέσσερα χρόνια.

Το 2007-08, επέστρεψε για μία ακόμη φορά στην Μακάμπι Τελ Αβίβ, πριν συνεχίσει για δύο χρόνια στην Σπάρτακ Αγίας Πετρούπολης, με την οποία κατέκτησε το κύπελλο Ρωσίας. Τελευταίοι σταθμοί της καριέρας του είναι οι Μακάμπι Ρισόν και Μακάμπι Ασντόντ.

Τίτλοι
 9 πρωταθλήματα Ισραήλ: 1983-84, 1984-85, 1985-86, 1986-87, 1988-89, 1990-91, 1991-92, 1995-96, 1996-97
 5 κύπελλα Ισραήλ: 1984-85, 1985-86, 1986-87, 1988-89, 1990-91
 1 κύπελλο Ρωσίας: 2010-11
 1 κύπελλο Κυπελλούχων: 1993

Παραπομπές

Πηγές
 Zvi Sherf - Coach Profile
 SHERF, ZVI - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL

Ισραηλινοί προπονητές καλαθοσφαίρισης
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Άρη
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟΚ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Μακεδονικού
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ισραηλινών συλλόγων‎
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ρωσικών συλλόγων
Προπονητές καλαθοσφαίρισης πολωνικών συλλόγων
Προπονητές καλαθοσφαίρισης γαλλικών συλλόγων
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Μακάμπι Τελ Αβίβ
Απόλυτη Διαγραφή

Το Απόλυτη Διαγραφή (πρωτότυπος τίτλος: Eraser) είναι μία αμερικανική θρίλερ ταινία δράσης, του 1996, σε σκηνοθεσία Τσακ Ράσελ. Το σενάριο γράφτηκε από τους Τόνι Περγίαρ και Γουάλον Γκριν. Πρωταγωνιστούν οι Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ και Βανέσα Γουίλιαμς. Η πλοκή της ταινίας αφορά έναν Αμερικανό αστυνομικό, ο οποίος ασχολείται με το Πρόγραμμα Προστασίας Μαρτύρων, όπου στην πιο πρόσφατη υπόθεσή του, είναι μπλεγμένοι μέχρι και μέλη της κυβέρνησης, καθώς και της αστυνομίας.

Η ταινία κυκλοφόρησε 21 Ιουνίου του 1996 στις ΗΠΑ, καταλήγοντας να γίνει εισπρακτική επιτυχία, συγκεντρώνοντας πάνω από 240 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Οι κριτικές, παρόλα αυτά, δεν ήταν ευνοϊκές για το έργο, και όποιες ήταν επαινούσαν την ερμηνεία του Σβαρτσενέγκερ, τις σκηνές δράσης καθώς και τα Εφέ. Το 1997, υπήρξε υποψήφια Όσκαρ Καλύτερου Sound Editing, με το The Ghost and the Darkness, τελικά, να λαμβάνει αυτό το βραβείο.

Πλοκή 
Ο John Kruger, ένας Αμερικανός αστυνομικός, δουλεύει για το Πρόγραμμα Προστασίας Μαρτύρων, ασχολούμενος με υψηλής σημασίας πρόσωπα, όπου για να τα προστατεύσει "τα διαγράφει", κοινώς σκηνοθετεί τον θάνατό τους. Ο αρχηγός του τμήματος Άρθουρ Μπέλερ, του αναθέτει να προφυλάξει την Λι Κέλεν, η οποία εργάστηκε με το FBI για να δώσει πληροφορίες για την εταιρεία Cyrez, η οποία κατασκευάσει όπλα τελευταίας τεχνολογίας, που τα πουλάει στη μαύρη αγορά.

Η Λι αντέγραψε κάποια αρχεία από την εταιρεία σε 2 CD χωρίς να το πει στους πράκτορες, καθώς ήθελε να το δώσει σε μία φίλη της δημοσιογράφο, η οποία πεθαίνει αργότερα επειδή επικοινώνησαν. Η ιστορία, της Λι, ανεβαίνει πολύ ψηλά, καθώς είναι μπλεγμένοι στην υπόθεση με τα όπλα στελέχη της αστυνομίας, καθώς και ο υφυπουργός άμυνας των ΗΠΑ. Ο Τζον Κρούγκερ, προδίδεται από τον φίλο του και μέντορα του Ρόμπερτ, ο οποίος είναι κι αυτός μπλεγμένος. Αργότερα, απαγάγει και την Λι, που όμως δεν μπορεί να σκοτώσει εξ αιτίας των δύο CD που είχε βγάλει.

Η ταινία από εκεί κι πέρα έχει αρκετή δράση και μάχες μεταξύ των "κακών" και του Τζον, ο οποίος ζητά τη βοήθεια ενός μάρτυρα που "είχε διαγράψει", ο οποίος έχει ξαδέλφια στη μαφία, όταν ανακαλύπτουν που θα γίνει η ανταλλαγή των όπλων με έναν Ρώσο μαφιόζο. Στην προβλήτα που θα γινόταν η ανταλλαγή ο Τζον αποτρέπει την αγοραπωλησία, σώζει τη μάρτυρα και οι υπεύθυνοι πάνε σε δίκη. Καθώς όμως η δικαιοσύνη δε θα τους τιμωρούσε, ο Τζον σκηνοθετεί τον θάνατό του και της Λι, σκοτώνοντας στο τέλος της ταινίας τους υπεύθυνους, λέγοντάς τους «you've been erased».

Διανομή 
 Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ... Τζον Κρούγκερ
 Βανέσα Γουίλιαμς... Λι Κέλεν
 Τζέιμς Κάαν...Ρόμπερτ ΝτεΓκέριν
 Τζέιμς Κόμπερν... Αρχηγός Άρθουρ Μπέλερ
 Ρόμπερτ Παστορέλλι... Τζόνι Καστελόνε

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Ταινίες του 1996
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης
Ταινίες παραγωγής Warner Bros.
Φραντσέσκο Ιμπέρτι

Ο σεβασμιότατος Φραντσέσκο Ιμπέρτι (ιταλικά: Francesco Imberti, γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1882, απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου 1967) διετέλεσε επίτιμος αρχιεπίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Βερτσέλλι (Vercelli) της Πεδεμοντίου της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Τζάκομο Μοντανέλλι (Giacomo Montanelli).

Πηγές 
 Ιστότοπος της Επισκοπής του Βερτσέλλι
 Catholic Hierarchy

Ιμπέρτι, Φραντσέσκο
Ιμπέρτι, Φραντσέσκο
Ταλγιάτ Σεϊχαμέτοφ

Ο Ταλγιάτ Αμπντουλγκανίγιεβιτς Σεϊχαμπέτοφ (24 Απριλίου 1966, στο Σαχρισάμπζ) είναι πρώην σοβιετικός και μετέπειτα ουκρανός ποδοσφαιριστής. Το μικρό του όνομα συχνά προφέρεται ως Τολγιάτ. Συνολικά, στην καριέρα του έβαλε 43 γκολ και είχε 210 συμμετοχές. Το ύψος του είναι 1.78 μέτρα.

Ποδοσφαιρική καριέρα 
 1983: ΦΚ Χισάρ Σαχρισάμπζ
 1985: ΦΚ Γκεολόγκ Καρσί
 1989: Παχτακόρ Τασκένδης
 1990-1994: ΣΚ Ταβρίγια Συμφερόπολης
 1993: Χάκοα Αμιντάρ Ραμάτ Γκαν ΦΚ
 1994: ΦΚ Μακκάμπι Χέρζλιγια
 1994-1996: ΦΚ Κρέμιν Κρεμεντσούκ
 1994-1995: Χάκοα Αμιντάρ Ραμάτ Γκαν ΦΚ
 1997-1998: ΣΚ Μικολαγίβ
 1998: ΦΚ Μεταλούρχ Νικοπόλ
Συνολικά, έχει παίξει σε ομάδες τριών χωρών: της Σοβιετικής Ένωσης, του Ισραήλ και της Ουκρανίας.

Προπονητική καριέρα 
 2007-2008: Κριμτεπλίτσα
 2008: Ιγκροσέρβις
 2008-2015:  Ουκρανία U-17 
 2016-: Ουκρανία U-21 (βοηθός προπονητής)

Παραπομπές 
 Λίστα της καριέρας του (Αγγλικά)
 Προφίλ στην ιστοσελίδα «legioner.kulichki.com» (Ρωσικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παχτακόρ Τασκένδης
Ποδοσφαιριστές Χάκοα Αμιντάρ Ραμάτ Γκαν ΦΚ
Ποδοσφαιριστές ΣΚ Ταβρίγια Συμφερόπολης
Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές
Ουκρανοί προπονητές ποδοσφαίρου
Ουκρανοί ποδοσφαιριστές
Αντρίτσγκραντ

Το Αντρίτσγκραντ (Σερβικά Κυριλλικά: Андрићград, Σερβικά Λατινικά: Andrićgrad, σημαίνει ''πόλη του Άντριτς'') είναι το όνομα ενός έργου υπό κατασκευή και βρίσκεται στο Βίσεγκραντ, στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας, μία από τις δύο οντότητες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ο ιδρυτής είναι ο σκηνοθέτης Εμίρ Κουστούριτσα. Η πόλη είναι αφιερωμένη στον βραβευμένο με Νόμπελ Λογοτεχνίας γιουγκοσλάβο συγγραφέα Ίβο Άντριτς. 

Η κατασκευή του Αντρίτσγκραντ, γνωστή επίσης ως Κάμενγκραντ (Каменград, "Πετρόπολη") ξεκίνησε στις 28 Ιουνίου 2011 και η τελετή εγκαινίων πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιουνίου 2014. Επίσης, τα εγκαίνια σήμαιναν την 100η επέτειο της δολοφονίας του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου από τον Γκαβρίλο Πρίντσιπ. Το Αντρίτσγκραντ απέχει αρκετά χιλιόμετρα από την πρώτη πόλη του Κουστούριτσα, το Ντρβένγκραντ στην Σερβία.

Επισκόπηση 

Το Αντρίτσγκραντ βρίσκεται στην Γέφυρα του Μεχμέτ Πασά Σοκόλοβιτς, ένα μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, και απλώνεται από την γέφυρα μέχρι την συμβολή του ποταμού Ρζαβ. Μετά το Ντρβένγκραντ είναι το δεύτερο χωριό που ο Κουστούριτσα δημιούργησε από το μηδέν. Το Αντρίτσγκραντ θα χρησιμοποιηθεί για τα γυρίσματα της ταινίας ''Το γεφύρι του Δρίνου'', βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ίβο Άντριτς.

Επίτιμος δημότης 
Επίτιμος δημότης είναι άνθρωποι που έχουν βραβευτεί με το Κλειδί της Πόλης. Αυτοί είναι:
 Μίλοραντ Ντόντικ, Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Σερβίας
 Βουκ Γέρεμιτς, Πρόεδρος της 67ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ
 Ματίγια Μπέτσκοβιτς, συγγραφέας
 Νόβακ Τζόκοβιτς, παίκτης του τέννις

Δείτε επίσης 
 Ντρβένγκραντ

Γκαλερί

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
  (υπό κατασκευή, με το όνομα Κάμενγκραντ) 
 Πληροφορίες για το Αντρίτσγκραντ στην ιστοσελίδα του οργανισμού τουρισμού του Βίσεγκραντ
Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας
Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Ρακκονίτζι

Η Ρακκονίτζι (ιταλικά: Racconigi, γαλλικά: Racunis) είναι πόλη και έδρα δήμου (comune) της ΒΔ. Ιταλίας, στην επαρχία Κούνεο, της περιφέρειας Πεδεμόντιο (Piemonte). Ο δήμος έχει έκταση 48,06 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.094 κατοίκους (30 Νοεμβρίου 2012).

Προσωπικότητες από την Ρακκονίτζι 
 Φραντσέσκο Ιμπέρτι (1882-1967) αρχιεπίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Βερτσέλλι
 Ουμβέρτος Β΄ (1904-1983), τελευταίος βασιλιάς της Ιταλίας

Φωτογραφίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Παραπομπές

Ρακκονιτζι
Γλώσσα Μαγκιντανάο

Η Μαγκιντανάον είναι αυστρονησιακή γλώσσα που ομιλείται από την πλειονότητα του πληθυσμού της επαρχίας Μαγκιντανάο στις Φιλιππίνες. Ομιλείται επίσης από μεγάλες μειονότητες σε διαφορετικά μέρη του Μιντανάο, όπως τις πόλεις Ζαμποάνγκα, Νταβάο και Τζένεραλ Σάντος. Ομιλείται επίσης στις ακόλουθες επαρχίες: Βόρειο Κοταμπάτο, Σουλτάν Κουνταράτ, Νότιο Κοταμπάτο, Σαρανγκάνι, Ζαμποάνγκα ντελ Σουρ, Ζαμποάνγκα Σιμπουγκάι και στο Μέτρο Μανίλα. Επίσης, ήταν γλώσσα του ιστορικού Σουλτανάτου του Μαγκιντανάο, που υπήρξε πριν και κατά τη διάρκεια της ισπανικής αποικιακής περιόδου, από το 1500 έως το 1888.

Δείτε επίσης 
 Γλώσσες των Φιλιππίνων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Λεξικό της γλώσσας Μαγκιντανάο

Αυστρονησιακές γλώσσες
Γλώσσες των Φιλιππίνων
Γλώσσα Εβέν

Η Εβέν γλώσσα, επίσης γνωστή ως Λαμούτ, Εουέν, Εμπέν, Ορίτς, Ιλκάν (, επίσης ), είναι ένα Τουνγκουζική γλώσσα που ομιλείται από τους Εβένους στην Σιβηρία. Ομιλείται από διάσπαρτες κοινότητες κτηνοτρόφων ταράνδων από την Καμτσάτκα και την Οχοτσκική θάλασσα στα ανατολικά, τον ποταμό Λένα στα δυτικά, την Αρκτική στα βόρεια και τον ποταμό Αλντάν στα νότια. Είναι μια γλώσσα υπό εξαφάνιση, καθώς είχε 5.700 ομιλητές στην ρωσική απογραφή του 2010. Οι ομιλητές βρίσκονται κυρίως στην περιφέρεια Μαγκαντάν, στον Αυτόνομο θύλακα Τσουκότκα και στην περιοχή των Κοριάκων. Οι διάλεκτοι είναι η Αρμάν, η Ιντιγκίρκα, η Καμτσάτκα, η Κολίμα-Ομολόν, η Οχότσκ, η Όλα, η Τομπόν, η Άνω Κολίμα, η Σακκιρίρ και η Λαμούνχιν.

Στις περιοχές που κατοικούν κυρίως οι Εβένοι, η γλώσσα Εβέν διδάσκεται στο νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο, μαζί με την εθνική γλώσσα, την ρωσική. Παλιότερα η γλώσσα Εβέν ήταν κυρίως προφορική γλώσσα, κυρίως χρησιμοποιούμενη για την συνεννόηση μεταξύ ταξιαρχιών κυνηγιού ταράνδων.

Στο συντακτικό, η γλώσσα Εβέν, χρησιμοποιεί την ονομαστική και η σειρά των όρων της πρότασης είναι Υποκείμενο-Αντικεῑμενο-Ρήμα.

Γλωσσική επικοινωνία 
Σε ορισμένα απομακρυσμένα Αρκτικά χωριά, όπως το Ρούσσκογιε Ούστγιε, ο πληθυσμός που καταγόταν από Ρωσο-Εβενική επιγαμία, η γλώσσα που ομιλούταν τον 20ο αιώνα ήταν μια διάλεκτος της Ρωσικής με ισχυρή Εβενική επιρροή.

Ορθογραφία

Κυριλλικό

Λατινικό

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Γλώσσες υπό εξαφάνιση της Σιβηρίας -  Γλώσσα Εβέν
 Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, στην γλώσσα Εβέν
 Vergleich der Reziproken des Ewenischen mit verwandten Sprachen
Συγκολλητικές γλώσσες
Γλώσσες της Ρωσίας
Τουνγκουζικές γλώσσες
Αλίκη του Ναμύρ

Η Αλίκη του Ναμύρ (1115 - 1169) ήταν κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Ναμύρ και της Ερμενσίνδης του Αντέν-Λουξεμβούργου, κόρης του Κορράνδου Α΄ κόμη του Λουξεμβούργου.

Βιογραφία
Έγινε κόμισσα του Αινώ μετά τον γάμο της με τον Βαλδουίνο Δ΄ κόμη του Αινώ. Παιδιά τους ήταν: 
 Γιολάνδη (1131 – 1202).
 Βαλδουίνος (1134 – 1147).
 Αγνή (1142 – 1168), παντρεύτηκε τον Ράλφ Α΄ κύριο του Κουσύ. 
 Γοδεφρείδος (1147 – 1163).
 Βαλδουίνος Ε΄ 1150-1195, κόμης του Αινώ.

Ο γιος και διάδοχός τους Βαλδουίνος Ε΄ θα κληρονομήσει το Ναμύρ μετά την παραίτηση του υπέργηρου και άτεκνου αδελφού της Αλίκης Ερρίκου Δ΄ κόμη του Λουξεμβούργου (1189).

Παραπομπές

Πηγές
 Gislebertus (of Mons), Chronicle of Hainaut, transl. Laura Napran, (The Boydell Press, 2005)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΟΥ ΑΙΝΩ
 ΝΑΜΥΡ

Κόμισσες του Αινώ
Ασσέρ Μαλλάχ

Ο Ασσέρ Μαλλάχ (1881 - 1969) ήταν Έλληνας Εβραίος πολιτικός και έμπορος.

Ήταν αδερφός του πάππου του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, Νικολά Σαρκοζί..

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ήταν γιος του Ιακώβ Μαλλάχ και της Εστρέας Σαλέμ. Η οικογένεια Μαλλάχ υπήρξε σημαντική οικογένεια της Θεσσαλονίκης, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην πολιτική, τις επιστήμες και τις επιχειρήσεις. Φοίτησε στο Λύκειο Γαλατασαράι και εν συνεχεία σπούδασε νομικά στην Κωνσταντινούπολη. 

Συμμετείχε στην προσπάθεια που έγινε ενώπιον της Υψηλής Πύλης για την ίδρυση ενός πανεπιστημίου το 1912, υπό την ονομασία Χάιφα (σημερινό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ισραήλ).

Υπήρξε υπέρμαχος της σιωνιστικής ιδέας ενώ συμμετείχε στην ίδρυση του σιωνιστικού συλλόγου «Θεόδωρος Έρτσελ», του οποίου διετέλεσε πρόεδρος. Για την δράση του υπέστη διώξεις από τις οθωμανικές αρχές. Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εξελέγη πρόεδρος της Σιωνιστικής Ομοσπονδίας, καθώς και πρόεδρος του 8ου Πανελληνίου Συνεδρίου της (1931).

Υπήρξε προσωπικός φίλος με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και ένθερμος υποστηρικτής της πολιτικής του. Στις ελληνικές εκλογές του 1920 έθεσε υποψηφιότητα με το Κόμμα των Φιλελευθέρων χωρίς όμως επιτυχία. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1932.  Το 1934 εγκαταστάθηκε στην Παλαιστίνη με την ιδιότητα του διπλωματικού απεσταλμένου της ελληνικής κυβέρνησης.

Απεβίωσε στο Παρίσι. Ήταν παντρεμένος με την Εύα Νταζνόφσκι (1895-1972), με την οποία απόκτησε τρία παιδιά.

Πηγές 

Έλληνες Γερουσιαστές
Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης
Φίλιπ Φράνσις Νόουλαν

Ο Φίλιπ Φράνσις Νόουλαν (αγγλικά Philip Francis Nowlan, 13 Νοεμβρίου 1888 – 1 Φεβρουαρίου 1940) ήταν Αμερικανός εκδότης επιστημονικής φαντασίας, γνωστότερος για τη δημιουργία της σειράς Μπακ Ρότζερς (Buck Rogers).

Βιογραφία και εργογραφία
Ο Νόουλαν φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο οποίο υπήρξε μέλος της λογοτεχνικής λέσχης «The Mask and Wig», με συμμετοχή στα έργα της από το 1907 έως το 1909. Μετά την αποφοίτησή του εργάσθηκε στο χώρο του Τύπου ως αρθρογράφος εφημερίδων. Αργότερα στράφηκε στις εικονογραφημένες εκδόσεις (κόμικς) δημοσιεύοντας τις περιπέτειες του «Μπακ Ρότζερς» ενταγμένες στη δημιουργία του «Armageddon 2419 A.D.»  με εικονογράφο το Dick Calkins, και του οποίου το σενάριο κράτησε έως το 1939. Ακόμη, ο Νόουλαν υπήρξε συγγραφέας διαφόρων άλλων έργων («The Airlords of Han», «The Onslaught from Venus», «The Time Jumpers», «The Prince of Mars Returns», «Space Guards») τα οποία δημοσιεύθηκαν σε περιοδικά επιστημονικής φαντασίας, όπως και της ιστορίας μυστηρίου με τίτλο «The Girl from Nowhere» (1928). Ήταν νυμφευμένος με την Theresa Junker και μαζί της απέκτησε δέκα παιδιά.

Πηγή
 "Wings Over Tomorrow: The Collected Science Fiction of Philip Francis Nowlan" (2005, ISBN 0-8095-1095-2) έκδοση Lee Weinstein www.MySpace.com/leestein

Αμερικανοί συγγραφείς
Ντόνσκι (περιφέρεια Ταμπόφ)

Το Ντόνσκογιε () είναι ένα χωριό στην επαρχία Ταμπόφ, στην περιφέρεια Ταμπόφ στην Ρωσία.

Πληθυσμός

Γεωγραφική θέση 
Το Ντόνσκογιε βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της περιφέρειας Ταμπόφ. Επίσης, βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.

Ζώνες ώρας  

Το χωριό χρησιμοποιεί την Ώρα Μόσχας. Η ζώνη ώρας είναι η  UTC+3.

Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Σεργκέι Ζουϊκόφ

Ο Σεργκέι Αντρέγιεβιτς Ζουϊκόφ (ρωσικά: Серге́й Андре́евич Зу́йков) είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

Καριέρα

Γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1993 στη Μόσχα και είναι απόφοιτος των ακαδημιών της Λοκομοτίβ Μόσχας. Το 2009, αγωνίστηκε για την εθνική Ρωσίας κάτω των 17 υπό τον προπονητή Ίγκορ Σιμουτένκοφ. Συμμετείχε σε δύο φιλικούς αγώνες στη Φινλανδία. Το 2011, στην Αναμνηστική Διοργάνωση Γκρανάτκιν, υπό τον προπονητή Ντμίτρι Αλένιτσεφ, συμμετείχε ως βασικός παίκτης. Τον Οκτώβριο του ιδίου έτους συμμετείχε στους αγώνες της εθνικής νέων για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Νέων 2012. Το 2012, ο Νικολάι Πίσαρεφ τον κάλεσε για συμμετοχή στο Κύπελλο Φιλίας, όπου η εθνική Ρωσίας έλαβε τη δεύτερη θέση. Τον Ιανουάριο του 2013, μετεγράφη από τις ακαδημίες της Λοκομοτίβ στη Βόλγκαρ Άστραχαν. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στον αγώνα απέναντι στη ΦΚ Ουράλ. Συνολικά, αγωνίστηκε 75 αγώνες για τη Βόλγκαρ και πέτυχε έξι τέρματα. Το 2014 κλήθηκε στην εθνική νέων για το Κύπελλο Φιλίας, όπου αγωνίστηκε σ' έξι αγώνες. Τον Ιανουάριο του 2017 μετεγράφη στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

Πηγές

 Сергей Зуйков: «После ФНЛ хочется закрепиться в новом клубе», επίσημη ιστοσελίδα της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, 10 Ιανουαρίου 2017

Ρώσοι ποδοσφαιριστές
Ρίτσμοντ Χιλ (Λονδίνο)

Το Ρίτσμοντ Χιλ (αγγλικά: Richmond Hill, μτφ. λόφος του Ρίτσμοντ) είναι λοφώδης τοποθεσία στην περιοχή Ρίτσμοντ του νοτιοδυτικού Λονδίνου. Βρίσκεται στην περιοχή ανάμεσα στην πόλη του Ρίτσμοντ, το πάρκο του Ρίτσμοντ και τις περιοχές του Πήτερσαμ και του βορείου Σην. Η περιοχή είναι διάσημη για την θέα που προσφέρει από τον λόφο και είναι η μοναδική προστατευόμενη θέα στην Αγγλία με ψήφισμα του βρετανικού κοινοβουλίου από το 1902, και ιστορικά έχει αναπαρασταθεί από σημαντικούς Βρετανούς ζωγράφους όπως ο Ουίλλιαμ Τέρνερ και ο Τζόσουα Ρέυνολντς. Η πόλη του Ρίτσμοντ στην Βιρτζίνια των ΗΠΑ πήρε την ονομασία της από το Ρίτσμοντ του Λονδίνου, βάσει της σχεδόν πανομοιότυπης θέας που υπήρχε στην περιοχή με αυτής του Ρίτσμοντ Χιλ.

Στην περιοχή υπάρχουν κυρίως πολυτελείς κατοικίες. Σημαντικά κτήρια στην τοποθεσία είναι το παλιό στρατιωτικό νοσοκομείο του Ρόγιαλ Σταρ εντ Γκάρτερ (Royal Star and Garter) το οποίο πλέον λειτουργεί ως συγκρότημα κατοικιών, οι οικίες του Κλάρενς και Χάλφορντ, το πτωχοκομείο του Μίτσελ, το εργοστάσιο παπαρούνας, καθώς και το Αμερικάνικο πανεπιστήμιο του Ρίτσμοντ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Πίνακες ζωγραφικής με το Ρίτσμοντ Χιλ ως θέμα
 View from Richmond Hill, BBC

Ρίτσμοντ (Λονδίνο)
Κυπάρισσος Λακωνίας

Η Κυπάρισσος Λακωνίας είναι παραθαλάσσιος μικρός οικισμός του Νομού Λακωνίας, ο οποίος υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Αλίκων Λακωνίας και τη Δημοτική ενότητα Οιτύλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης. Το χωριό αυτό είναι κτισμένο πλησίον της θέσης της αρχαίας Καινήπολης και επίσης βρίσκεται κοντά στο Ακρωτήριο Ταίναρο.

Κάτοικοι
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 στον οικισμό διέμεναν 80 κάτοικοι, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011, υπήρχαν εκεί 47 κάτοικοι.

Μικρό ιστορικό του οικισμού

Κατά τον Παυσανία η περιοχή ονομαζόταν αρχικά Ταίναρος και μετέπειτα Καινήπολις.  Ήταν η σπουδαιότερη πόλη του «Κοινού των Ελευθερολακώνων» και κτίστηκε από τους Ταιναρίους, γι’ αυτό λεγόταν παλαιότερα Ταίναρος. Στη περιοχή βρίσκονται ορισμένες εκκλησίες, που μερικές έχουν κτιστεί στη θέση αρχαιοελληνικών ναών και με τα υλικά αυτών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Δήμος Ανατολικής Μάνης, στην ιστοσελίδα: www.anatolikimani.gov.gr του Δήμου Ανατολικής Μάνης.
 Κυπάρισσος.

Μάνη
Χωριά του νομού Λακωνίας
Δήμος Ανατολικής Μάνης
Καινήπολις

Η Καινήπολις (), ήταν πόλη της αρχαίας Λακωνίας, η οποία ανήκε στο Κοινό των Ελευθερολακώνων.

Τοποθεσία
Η ονομασία Καινήπολις (Καινή πόλη = νέα πόλη), ήταν η μεταγενέστερη ονομασία της προϋπάρχουσας πόλης Ταίναρον. Τα ερείπια της Καινήπολις, βρίσκονται κοντά στο σύγχρονο οικισμό Κυπάρισσο της Λακωνίας. Η αρχαία πόλη απείχε από το ακρωτήριο του Ταινάρου σαράντα στάδια (περίπου 7.3 χιλιόμετρα), δια θαλάσσης, και αποτέλεσε την μετεξέλιξη της αρχαιότερης πόλης.

Ιστορία
Στη στήλη της Καινήπολης υπάρχει επιγραφή με το όνομα Γάϊος Ιούλιος Λάκων, γιός του Ευρυκλή, που χρησιμοποιούσε το Πόρτο Κάγιο ως επίνειο. Όπως μαρτυρούν τα ευρήματα της περιοχής η Καινήπολη ήταν θρησκευτικό κέντρο, γνώρισε μεγάλη ακμή στη Ρωμαϊκή εποχή που διατηρήθηκε και τη Βυζαντινή εποχή μέχρι την εποχή του Ιουστινιανού. Το 467 οι κάτοικοι απέκρουσαν τους Βανδάλους του Γιζερίχου, ενώ το 533 ο Βελισσάριος προσέγγισε στο λιμάνι με τον αυτοκρατορικό στόλο. Η πόλη εγκαταλείφθηκε τον 6ο αιώνα, μάλλον μετά από ισχυρό σεισμό.

Λατρευτικές παραδόσεις
Στη περιοχή βρίσκονται ορισμένες εκκλησίες, που μερικές έχουν κτιστεί στη θέση αρχαιοελληνικών ναών και με τα υλικά αυτών. Διακρίνουμε στον Άγιο Αντρέα κιονόκρανα και επιγραφή, στην Αγία Παρασκευή και στον Άγιο Πέτρο (Βασιλική 5ου ή 6ου αι.). Ο ναός της Αγίας Παρασκευής ταυτίζεται με το ιερό της Αφροδίτης που αναφέρει ο Παυσανίας και ο ναός της Παναγίας λέγεται ότι είναι ο ναός της Δήμητρας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 Kainepolis, Kyparissos, στις ιστοσελίδες: http://imperium.ahlfeldt.se & https://web.archive.org/web/20170808012018/http://dare.ht.lu.se/, Ψηφιακός Άτλας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ("Digital Atlas of the Roman Empire", Johan Ahlfeldt, Department of Archaeology and Ancient History, Lund University, Sweden), Πανεπιστήμιο Λουντ, Λουντ, Σουηδία, πρόγραμμα: Pelagios.

Αρχαία Σπάρτη
Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Πόλεις της αρχαίας Λακωνίας
Κοινό Ελευθερολακώνων
Γκυστάβ Λε Μπον

Ο Σαρλ-Μαρί Γκυστάβ Λε Μπον (7 Μαΐου 1841 – 13 Δεκεμβρίου 1931) ήταν Γάλλος γιατρός και συγγραφέας που ασχολήθηκε συστηματικά με την ανθρωπολογία, ψυχολογία, την κοινωνιολογία, και την αρχαιολογία.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Nogent-le-Rotrou της Γαλλίας και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού αποφοιτώντας το 1866. Εξέδωσε μια σειρά από ιατρικά άρθρα και βιβλία. Υπηρέτησε στο γαλλικό στρατό, στο υγειονομικό σώμα μετά το ξέσπασμα του Γαλλοπρωσικού πολέμου όπου και παρασημοφορήθηκε. Η ήττα στον πόλεμο της Γαλλίας σε συνδυασμό με την Παρισινή Κομμούνα του 1871 διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την θεωρία του. Ταξίδεψε στην Ευρώπη, την Ασία και την Βόρεια Αφρική κατά το διάστημα από το 1860 έως το 1880. Έγραψε αφηγήσεις του ταξιδιού του, έργα για την αρχαιολογία και της ανθρωπολογία βασισμένα πάνω στους πολιτισμούς της Ανατολής. Στη δεκαετία του 1890, στράφηκε στην ψυχολογία και την κοινωνιολογία αναπτύσσοντας την άποψη ότι ο όχλος και τα πλήθη σχηματίζουν μια νέα ψυχολογική οντότητα, τα χαρακτηριστικά της οποίας καθορίζονται από το φυλετικό ασυνείδητο του πλήθους.

Στο συγγραφικό του έργο ενσωματώνονται οι θεωρίες των εθνικών χαρακτηριστικών, η φυλετική και ανδρική ανωτερότητα, η συμπεριφορά της αγέλης και η ψυχολογία του πλήθους. Ανέλυσε ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα θέτοντας την βάση για την επιστήμη της κοινωνικής ψυχολογίας. Τα πορίσματα των ερευνών του, ήταν αντίθετα στις κρατούσες θεωρίες περί ισότητας, ειρήνης και αδελφότητας.

To συγγραφικό έργο του αγνοήθηκε ή δυσφημίστηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του από την γαλλική ακαδημαϊκή και επιστημονική κοινότητα λόγω των πολιτικών συντηρητικών και αντιδραστικών θεωριών του. Ο Λε Μπον ήταν επικριτής της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού και επηρέασε διαφορετικούς πολιτικούς και ακαδημαϊκούς, όπως ο Θεόδωρος Ρούζβελτ, ο Μπενίτο Μουσολίνι, ο Σίγκμουντ Φρόυντ, ο Αδόλφος Χίτλερ και ο Βλαντιμίρ Λένιν.

Συγγραφικό έργο
Τα πιο γνωστά συγγράμματα του είναι :  
 Η ψυχολογία της σύγχρονης εποχής
 Η ψυχολογία των επαναστάσεων
 Η ψυχολογία των όχλων
 Ψυχολογία των μαζών
 Πολιτική ψυχολογία και η κοινωνική άμυνα
 Η γαλλική επανάστασις
 Νόμοι εξελίξεως των λαών
 Η ζωή των αληθειών

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Γάλλοι φιλόσοφοι
Γάλλοι κοινωνιολόγοι
Επαρχία Ασμγιάνι

Η επαρχία Ασμγιάνι (λευκορωσικά: Ашмянскі раён) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Χρόντνο, στην δυτική Λευκορωσία.

Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Ασμγιάνι. 

Λευκορωσίας γεωγραφία-επέκταση
Επαρχίες της Περιφέρειας Χρόντνο
Επαρχία Αστράβιετς

Η Επαρχία Αστράβιετς (λευκορωσικά: Астравецкі раён) είναι μια επαρχία (ραγιόν) στην περιφέρεια Χρόντνο, στην δυτική Λευκορωσία.

Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Αστράβιετς.

Επαρχίες της Περιφέρειας Χρόντνο