Βέδες

(संस्कृतम्: वेद) θεωρείται ως η ρίζα του κόσμου.   Brahmin και είναι η πηγή του πολιτισμού Ινδία.  «Véda» σημαίνει «γνώση».  Στα σούτρα υπάρχουν έπαινος για να επαινέσουν τους θεούς, όπως ο θεός της φωτιάς, ο θεός του βουνού, ο θεός του ποταμού ... Κυρίως επαινέσω τον υπέροχο, χαρούμενο και μυστηριώδη   ζωή στο σύμπαν.

Ολόκληρη η σούτρα συλλέγεται από πολλά μέρη που ονομάζονται «sambitâ», αποτελούμενα από τέσσερα όργανα:

Ριγκβέντα 
Τραγούδι της γνώσης, που αποτελείται από σχεδόν δέκα τόμους, με 1028 ύμνους που είναι οι παλαιότεροι από τον 15ο αιώνα πριν [[[AD]]] και οι πιο πρόσφατοι από τους οποίους είναι περίπου οι ίδιοι  10ος αιώνας π.Χ.  Οι πιο γνωστές θεότητες είναι Ίντρα, Βαρούνα και Αγνι.

Σαμαβέντα
Ψάλλετε το μάντρα, περιέχει 585 σάνζες, που αντιστοιχούν στις μελωδίες που χρησιμοποιούνται στους ύμνους των θυσιών.

Ιαιυρβένδα 
Είναι μια σειρά τύπων που περιέχουν διαφορετικές τελετές (τελετή πανσελήνου, τελετή νέας Σελήνης, τελετή θανάτου, θεός φωτιάς, τέσσερις εποχές ...)

Atharva Véda 
Αναπτύσσει το νόημα των άλλων τριών σούτρα - συμπεριλαμβανομένων των κηρυγμάτων, με πρακτικό και φιλοσοφικό περιεχόμενο.  Τα κηρύγματα περιέχουν το βασικό πνευματικό μήνυμα του [Ινδουισμού]
Οι Βέδες είναι ιεροί ύμνοι και τελετουργικοί στίχοι, που έχουν συντεθεί στην αρχαϊκή σανσκριτική και είναι γνωστοί μεταξύ των λαών που μιλούσαν ινδοευρωπαϊκή γλώσσα και πέρασαν στις Ινδίες από περιοχές της Περσίας.

Δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί με ακρίβεια η χρονολογία των συνθέσεων αυτών, μερικές από τις οποίες έχουν μεγάλη φιλολογική αξία, αλλά μια περίοδος γύρω στο 1500-1200 π.Χ. θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από πολλούς ειδικούς. Οι ύμνοι συγκροτούν ένα λειτουργικό σύνολο, το οποίο αναπτύχθηκε γύρω από τη λατρεία της σόμα (soma) και τη θυσία και εξουδετέρωσε τις παραδεδομένες θεότητες που προσωποποιούσαν διάφορα φυσικά και κοσμικά φαινόμενα, όπως τη φωτιά (Αγκνί), τον ήλιο (Σούρυα και Savitṛ), το λυκόφως (Uṣas), τις καταιγίδες (Maruts), τον πόλεμο και τη βροχή (Ίντρα), την τιμή (Μίτρα), τη θεία αυθεντία (Βαρούνα), τη δημιουργία (Ίντρα, με κάποια βοήθεια του Βισνού). Ύμνοι αφιερώθηκαν στις θεότητες αυτές και πολλοί διαβάζονταν ή ψάλλονταν κατά τη διάρκεια των τελετουργιών. 

Η πρώτη συλλογή ή Σαμχίτα (Saṃhitā) τέτοιων ύμνων, από τους οποίους ο αρχιερέας (hotṛ) αντλούσε το περιεχόμενο για τα αναγνώσματα, είναι η Ριγκβέδα. Μερικά ιερά κείμενα, πιθανότατα αρχαιότερης προέλευσης από τους ύμνους, αναγινώσκοταν από τον υπεύθυνο για τη φωτιά της θυσίας και την τέλεση της ιεροτελεστίας ιερέα (adhvaryu). Αυτά τα κείμενα [[μάντρα]] και οι στίχοι συγκεντρώθηκαν σε συλλογές και είναι γνωστές ως Γιαγουρβέδα . Μια τρίτη ομάδα ιερέων με επικεφαλής έναν «ψάλτη» (udgātr] εκτελούσαν μελωδικά αναγνώσματα που συνδέονταν με στίχους τα οποία, αν και προέρχονταν σχεδόν στο σύνολό τους από τη Ριγκβέδα, συγκεντρώθηκαν σε ιδιαίτερη συλλογή, τη Σάμα Βέδα.

Στις τρεις αυτές συλλογές των Βεδών (Rg,Yajur και Sama) που είναι γνωστές ως «τρίπτυχη γνώση» (trayī-vidyā), προστέθηκε μια τέταρτη συλλογή, η Αταρβαβέδα (Atharvaveda), μια συλλογή ύμνων, μαγικών φράσεων και ασμάτων, που αντιπροσώπευαν μια λιγότερο εξεζητημένη πρακτική της θρησκείας και παρέμειναν μερικά έξω από τη βεδική θυσία.

Το πλήρες σώμα της βεδικής γραμματείας, δηλαδή οι συλλογές και τα υπομνήματα των συλλογών (Βραχμάνες, Αρανυάκες, Ουπανισάδες), θεωρήθηκαν θείο άκουσμα (Śruti). Η όλη γραμματεία φαίνεται ότι διασώθηκε προφορικά, παρά το γεγονός ότι αναπτύχθηκαν και χειρόγραφα για την ενίσχυση της μνήμης. Ακόμη και σήμερα μερικά τμήματα από τις συλλογές αυτές, ιδιαίτερα των τριών αρχαιότερων Βεδών, αναγινώσκονται στις Ινδίες με τονικό και ρυθμικό ύφος, που παραδόθηκε από αρχαιότερους χρόνους.

Ινδουισμός