joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πέτρος Βουζουνεράκης

Ο Πέτρος Βουζουνεράκης (1942 - 11 Μαΐου 1999) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, από τους σημαντικότερους στην Κρήτη και ο πρώτος διεθνής ποδοσφαιριστής του ΟΦΗ. Καταγόταν από την Ιεράπετρα και διακρίθηκε, μεταξύ άλλων ομάδων, ως παίκτης και προπονητής της τοπικής ομάδας.

Καριέρα ως παίκτης  
Η καριέρα του ξεκίνησε από την ομάδα του Διαγόρα Ιεράπετρας και έπειτα της Θύελλας Ιεράπετρας. Σε εφηβική ηλικία πήγε από μόνος του στην ομάδα του ΟΦΗ για να δοκιμαστεί, ωστόσο τον απέρριψαν. Την περίοδο από το 1960 ως το 1961 έγινε παίκτης του ΟΦΗ αλλά με υποσχετική για έναν χρόνο , ως το 1961. Την χρονιά εκείνη επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Σύντομα άρχισε να γίνεται γνωστός και στην υπόλοιπη Ελλάδα εξαιτίας του ταλέντου του. Όταν υπηρετούσε ακόμα στο στρατό, δέχτηκε πρόταση από τον προπονητή του Ολυμπιακού Βαγγέλη Χέλμη, η οποία όμως ναυάγησε λόγω εσωτερικών διαφωνιών. Το 1964 παίρνει μεταγραφή στον ΟΦΗ και διακρίθηκε επί 8 χρόνια, πετυχαίνοντας 101 γκολ. Το 1968 συνετέλεσε στο να πετύχει η ηρακλειώτικη ομάδα την άνοδο στην Α΄ εθνική, για πρώτη φορά στην ιστορία της, με την νίκη επί της Ελευσίνας, με 3-0. Το 1969 ο Παναθηναϊκός του Φέρεντς Πούσκας θέλησε να εντάξει στο δυναμικό του τον Βουζουνεράκη, ωστόσο η κίνηση βρήκε την άρνηση του γενικού γραμματέα αθλητισμού της χούντας, Κ. Ασλανίδη. Στον ΟΦΗ παραμένει ως το 1972 και ακολουθεί η μεταγραφή του στον ΠΑΟΚ. Η παρουσία του εκεί ήταν βραχύβια, καθώς δύο απανωτοί τραυματισμοί στον ώμο κατά τους αγώνες με τον ΠΑΟ και με την Καβάλα, έχουν ως αποτέλεσμα να τερματιστεί πρόωρα η καριέρα του, σε ηλικία 30 ετών.

Στην Εθνική Ελλάδας 
Ο Βουζουνεράκης κλήθηκε από τον ομοσπονδιακό τεχνικό Λάκη Πετρόπουλο στην εθνική ομάδα στις 28 Οκτωβρίου 1970 στο παιχνίδι με την Ισπανία, στο οποίο η εθνική Ελλάδας είχε ηττηθεί με 2-1. Εκεί, στη Σαραγόσα, αγωνίστηκε ως αλλαγή στη θέση του Μιχάλη Κρητικόπουλου και στην πρώτη του επαφή με την μπάλα έβγαλε την ασίστ για το τέρμα που πέτυχε στον αγώνα εκείνο ο Μίμης Παπαϊωάννου.

Θάνατος 

Ο ποδοσφαιριστής έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Ιεράπετρα. Ήταν παντρεμένος με 2 παιδιά. Στον ΟΦ Ιεράπετρας  ανέλαβε προπονητής. Πέθανε σε ηλικία 57 ετών, το 1999.  Το έργο του αναγνωρίστηκε μετά το θάνατό του, καθώς το όνομά του δόθηκε στο στάδιο της πόλης (Βουζουνεράκειο).

Πηγές 

athletic radio.gr Κλικ στο παρελθόν, ανάκτηση 4-6-2011.
Retrosport: Πέτρος Βουζουνεράκης, ο πρώτος διεθνής του ΟΦΗ, ανάκτηση 4-6-2011.

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Χρήση προτύπου Πληροφορίες ποδοσφαιριστή χωρίς ύψος
Κλίβελαντ

Το Κλίβελαντ (αγγλικά: Cleveland, Ohio), είναι πόλη των ΗΠΑ στην πολιτεία Οχάιο, και έδρα της κομητείας Καγιαχόγκα, της πιο πυκνοκατοικημένης κομητείας στην πολιτεία. Η πόλη, βρίσκεται στο βορειοανατολικό Οχάιο, στη νότια όχθη της λίμνης Ήρι, περίπου 60 μίλια (97 χλμ.) δυτικά από τα σύνορα της Πενσυλβάνια. 

Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 396.665 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020), για την πόλη, και 2.088.251 κατοίκους για την μητροπολιτική περιοχή του Κλίβελαντ, καθιστώντας τη 2η μεγαλύτερη πόλη στο Οχάιο, 53η μεγαλύτερη πόλη και 34η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η ευρύτερη συνδυασμένη περιοχή του Κλίβελαντ, είναι η πολυπληθυστέρη στην πολιτεία του Οχάιο και 17η στις ΗΠΑ, με 3.633.962 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2020. 

Ιδρύθηκε το 1796 κοντά στις εκβολές του ποταμού Καγιαχόγκα, και έγινε κέντρο παραγωγής λόγω της θέσης του στην κορυφή πολλών καναλιών και σιδηροδρομικών γραμμών. Με την πτώση της βαριάς βιομηχανίας, η οικονομία του Κλίβελαντ έχει διαφοροποιηθεί, όλο και περισσότερο βασιζόμενη στις υπηρεσίες, με ανάπτυξη του τομέα των οικονομικών, ασφαλιστικών, νομικών και της υγειονομικής περίθαλψης. Το Κλίβλαντ είναι επίσης η έδρα του Rock and Roll Hall of Fame.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 City Of Cleveland Home Page
 
 Greater Cleveland Partnership (chamber of commerce)
 Positively Cleveland (convention and visitors bureau)

 
Πόλεις του Οχάιο
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ελληνική απογραφή 1991

Η ελληνική απογραφή του 1991 διενεργήθηκε στις 17 Μαρτίου του 1991. Η προηγούμενη απογραφή ήταν αυτή του 1981. Ο πραγματικός πληθυσμός στο σύνολο της Ελλάδας ανερχόταν στους 10.258.364 κατοίκους (10.259.900 συμπεριλαμβανομένου του αυτοδιοίκητου Αγίου Όρους), ενώ η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 77,8 κατ./τ.χλμ. Τα διάφορα πληθυσμιακά μεγέθη στην Ελλάδα έχουν ως εξής (οι πληθυσμοί είναι πραγματικοί):

Οι 51 Νομοί της Ελλάδας και το Άγιον Όρος

Νομός Αττικής

Η περιφέρεια πρωτευούσης περιλαμβάνει το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας, δηλαδή όλους τους δήμους Αθηνών-Πειραιώς που ανήκαν στην τέως διοίκηση πρωτευούσης, και οριοθετείται από τον Σαρωνικό κόλπο και τα βουνά της Πάρνηθας, του Υμηττού και της Πεντέλης που ορίζουν το λεκανοπέδιο Αττικής. Το υπόλοιπο Αττικής καλύπτει το υπόλοιπο μέρος του νομού.

Υποδιαίρεση Νομού Αττικής σε 4 Νομαρχίες

Οι 13 Περιφέρειες της Ελλάδας
Από τις 13 περιφέρειες της Ελλάδας, τη μεγαλύτερη αύξηση πληθυσμού σε σύγκριση με το 1981 είχαν το Νότιο Αιγαίο (+16%), η Κρήτη (+11%) και τα Ιόνια νησιά (11%), ενώ τη μικρότερη είχαν το Βόρειο Αιγαίο (0%), η Θεσσαλία (+3%) και η Πελοπόννησος (+4%).

Υπηκοότητα
Οι έχοντες ξένη υπηκοότητα στην απογραφή του 1991 είναι 167.276 άτομα, δηλαδή 1,63% στον συνολικό πληθυσμό της χώρας. Η διαφορά δεν είναι μεγάλη με τα στοιχεία της προηγούμενης απογραφής του 1981 με τους αλλοδαπούς να ανέρχονται σε 180.595 άτομα, 1,85% του πληθυσμού του 1981. Οι κοινοτικοί (ΕΕ-15) αποτελούσαν το 46,29% του συνόλου των αλλοδαπών, 35.304 δηλαδή άτομα.

Παραπομπές 

1991
Τοσκανικός ρυθμός

Ο Τοσκανικός ρυθμός (λατινικά: Ordo Tuscanicus or Ordo Tuscanus) είναι αρχιτεκτονικός ρυθμός που αναπτύχθηκε από τους Ρωμαίους. Είναι ο ένας από τους δύο ρυθμούς που ανέπτυξαν, ο άλλος είναι ο σύνθετος. Μοιάζει με τον Δωρικό ρυθμό αλλά είναι απλούστερος, χωρίς ανάγλυφη διακόσμηση στο κιονόκρανο ή στο θριγκό. Στις αναλογίες του, στη διάταξη και στις αποστάσεις των κιόνων, ακολουθεί τον Ιωνικό ρυθμό. 

Προέρχεται από τους Ετρούσκους της Τοσκάνης, το αρχαιότερο δείγμα είναι o ναός της Μινέρβα (Αθηνά) στο Πορτονάτσιο (Portonaccio) στην Ετρουσκική αρχαία πόλη Βήιοι, βόρεια της Ρώμης και χρονολογείται στο 510 π.Χ.

Περιγράφεται αναλυτικά μετά τα 1400, ενώ ο Βιτρούβιος τον αναφέρει επιφανειακά στα γραπτά του περί Ετρουσκικών ναών. Ο ρυθμός βελτιώθηκε κατά την Ιταλική Αναγέννηση. 

Αρχαιοελληνικοί και ρωμαϊκοί αρχιτεκτονικοί ρυθμοί
Ιερό οστό

Το ιερό οστό περιέχει δύο καμπυλωτές επιφάνειες οι οποίες ενώνονται με το λαγόνιο οστό του ανώνυμου οστού.Το ιερό οστό αποτελείται από 4 τρήματα τα πρόσθια ιερά αριστερά και δεξιά - σύνολο 8 πρόσθια ιερά τρήματα.Από αυτά περνούν τα νεύρα του νωτιαίου μυελού, τα οποία νευρώνουν τα όργανα της πυέλου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ακανόνιστα οστά
Κεφαλοσπορίνες

Οι κεφαλοσπορίνες είναι τάξη αντιβιοτικών «ευρέος φάσματος». Όπως και οι πενικιλίνες, ανήκουν στην ομάδα των αντιβιοτικών β-λακτάμης. Δρουν βακτηριοκτόνα σε πολλαπλασιαζόμενα ή αυξανόμενα κύτταρα, καθώς παρενοχλούν την σύνθεση της κυτταρικής μεμβράνης.

Οι κεφαλοσπορίνες συναντώνται στη φύση στον μύκητα (μούχλα) Acremonium chrysogenum (παλαιότερα καλουμένου Cephalosporium acremonium) ως κεφαλοσπορίνη-C . Η κεφαλοσπορίνη-C απομονώθηκε πρώτα το 1945 από τον Giuseppe Brotzu, η χημική δομή εξακριβώθηκε το 1953, ενώ χρησιμεύει έως σήμερα ως βασική ουσία για την παραγωγή. Ως εκ τούτου, οι κεφαλοσπορίνες είναι ημισυνθετικά φαρμακευτικά.

Ταξινόμηση και φάσμα δράσεως 
Οι κλασικές ή πρώτης γενεάς κεφαλοσπορίνες διακρίνονται για την υψηλή δραστικότητα κατά των σταφυλοκόκκων συμπεριλαμβανομένων και των παραγωγών β-λακταμάσης (βλέπε κάτωθι). Η δραστικότητα κατά Gram-αρνητικών παθογόνων είναι περιορισμένη. Εκτός από τις κεφαλοσπορίνες πρώτης γενεάς υπάρχει μια σειρά από παραλλάξεις, που καλούνται κεφαλοσπορίνες δεύτερης και τρίτης γενεάς. Το πλεονέκτημα της δεύτερης γενεάς είναι η υψηλότερη ανθεκτικότητα κατά της β-λακταμάσης, ενός ενζύμου με το οποίο ορισμένα βακτήρια, ιδίως Gram-αρνητικά ραβδοειδή βακτήρια, δύνανται να προφυλαχθούν από αντιβιοτικά β-λακτάμης (βλέπε άνωθεν). Η τρίτη γενεά έχει ευρύτερο φάσμα δράσης, καλύπτει δηλ. επιπλέον βακτήρια. Τουλάχιστον 18 ουσίες διέθεταν άδεια κυκλοφορίας την δεκαετία του 90 στην γερμανική αγορά, εκ των οποίων εδραιώθηκαν εννέα κεφαλοσπορίνες με καλή ανεκτικότητα κα δραστικότητα. Σημάνσεις όπως «4η» ή «5η» γενεά είναι εμπορικοί, διαφημιστικοί χαρακτηρισμοί.

Όλες οι επί του παρόντος στην αγορά διαθέσιμες κεφαλοσπορίνες είναι, όπως και οι πενικιλίνες, αδρανείς κατά εντεροκόκκων, διότι αυτοί εμφανίζουν πρωτογενή αντοχή (λεγόμενο «κενό των εντεροκόκκων»).

Κλασικές κεφαλοσπορίνες 
Βασικές κεφαλοσπορίνες χωρίς αυξημένη σταθερότητα β-λακταμάσης

 παρεντερική χορήγηση: κεφαζολίνη
 στοματική χορήγηση: κεφακλόρη, κεφαδροξίλη, κεφαλεξίνη, λορακαρβέφη

Κεφαλοσπορίνες 2ης γενεάς 
Μεταβατικού σταδίου κεφαλοσπορίνες με βελτιωμένη δράση στο Gram-αρνητικό πεδίο και αυξημένη σταθερότητα β-λακταμάσης

 παρεντερική χορήγηση: κεφουροξίμη, κεφοτιάμη
 στοματική χορήγηση: κεφουροξίμη (κεφουροξιμαξετίλη)

Κεφαλοσπορίνες 3ης γενεάς 
Κεφαλοσπορίνες ευρέος-φάσματος με υψηλή σταθερότητα β-λακταμάσης

 παρεντερική χορήγηση: κεφοταξίμη, κεφτριαξόνη, κεφεπίμη, κεφταζιδίμη
 στοματική χορήγηση: κεφιξίμη, κεφποδοξίμη (κεφποδομιμπροξετίλη), κεφδιτορένη, κεφτιβουτένη
 κτηνιατρική: κεφοβεκίνη, κεφτιοφούρη

Ελάχιστη ανασταλτική πυκνότητα (ΕΑΠ)

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Rote Liste® Service GmbH (εκδ.),Rote Liste - Arzneimittelverzeichnis für Deutschland (γερμανικά), Rote Liste® Service GmbH (εκδ. οίκος) Frankfurt am Main 2009 DocCheck-Passwort, http://www.rote-liste.de

 Mutschler(συγγρ.), Arzneimittelwirkung - Lehrbuch der Pharmakologie und Toxikologie 8. Auflage (γερμανικά), Wissenschaftliche Verlagsgesellschaft (εκδ. οίκος) Stuttgart 2001, ISBN=3-8047-1763-2, σελίδες: 793-797

Αντιβιοτικά
Λακτάμες
Διόνυσος Σαρδανάπαλος

Ο Διόνυσος Σαρδανάπαλος είναι αρχαίο έργο γλυπτικής τέχνης. Το έτος κατασκευής του πρωτοτύπου ανάγεται στο 350-325 π.Χ., ενώ διάφορα αντίγραφά του των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων φιλοξενούνται σήμερα σε αρχαιολογικά μουσεία.

Παρουσιάζει τον θεό Διόνυσο σε ασυνήθιστη αρχαΐζουσα καλλιτεχνική έκφραση. Στέκει όρθιος, επιβλητικός, κισσοστεφανωμένος και ντυμένος με βαρύ χιτώνα και ιμάτιο. Στο δεξί χέρι, εικάζεται ότι κρατούσε θύρσο.

Ονομάστηκε «Σαρδανάπαλος» λόγω μιας επιγραφής που φέρει ένα από τα αντίγραφα, συγκεκριμένα αυτό που φιλοξενείται στα Μουσεία Βατικανού. Η επιγραφή αυτή, «CΑΡΔΑΝΑΠΑΛΛΟC», ερμηνεύτηκε από τους παλαιότερους φιλότεχνους λανθασμένα, ενώ τον 19ο αιώνα αναδείχτηκε μεταγενέστερη, του 17ου αιώνα, και άσχετη με το αρχικό άγαλμα.  

Ο Διόνυσος ήταν ένας αρκετά δημοφιλής θεός στην Ρωμαϊκή εποχή, αν κρίνουμε από τα αρχαιολογικά ευρήματα. Η λατρεία του συνδεόταν με το κρασί και την διασκέδαση, και συνοδευόταν από θίασο μυθικών και ανθρώπινων όντων, όπως δείχνει το πλούσιο ρεπερτόριο καλλιτεχνικών απεικονίσεων που συναντούμε σε ανάγλυφα, τοιχογραφίες, αγγειογραφίες και αγάλματα. Η μορφή του Διονύσου είναι συνήθως νεανική, ανέμελη και συνοδεύεται από Σατύρους.  Η έκδοση του Διόνυσου Σαρδανάπαλου είναι προφανώς μια εξαίρεση.

Αντίγραφα
Αντίγραφα του αγάλματος έχουν βρεθεί και εκτίθενται 
στην Αθήνα, στο θέατρο του Διονύσου
στη Νεάπολη
στο Παλέρμο
στο παλάτι Ουφίτσι της Φλωρεντίας
στο Βρετανικό Μουσείο
στο Εθνικό Μουσείο της Ρώμης

Παραπομπές

Έργα γλυπτικής
αρχαία τέχνη
Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Θύρσος

Ο θύρσος στην Ελληνική μυθολογία ήταν τελετουργικό εξάρτημα του Διόνυσου και της συνοδείας του, των Μαινάδων, Σατύρων και άλλων.

Προέλευση και μορφολογία 
Ο θύρσος ήταν ένα μακρό ευθύγραμμο ραβδί φυσικής προέλευσης, και είναι κλαρί από κάποιο φυτό, ίσως από μάραθο ή νάρθηκα, με φουντωτό άνθος στην κορυφή του. Ο Ευριπίδης χρησιμοποιεί την λέξη «Νάρθηξ» ως συνώνυμο του θύρσου, είναι όμως μεταγενέστερος όρος. Συχνά απεικονίζεται δεμένος με κορδέλα ή πλεγμένος με αμπελόφυλλα. Στην κορυφή είναι στεφανωμένος με κισσό, αμπελόφυλλα, ή με ένα κουκουνάρι ήμερου πεύκου. Το μήκος του θύρσου κυμαίνεται σημαντικά, από 30 εκατοστά μέχρι δύο μέτρα.

Ετυμολογία 
Πρώτη φορά συναντούμε την λέξη «θύρσος» στις Βάκχες του Ευριπίδη, και μνημονεύεται συχνότερα στην Ελληνιστική εποχή.

Η ρίζα «θυρσ-» συναντάται σε διάφορα φυτά, την θυρσίνη, θύρσιον, και θυρσίτης. Επειδή τα φυτά αυτά δεν συγγενεύουν, η ρίζα μάλλον συνδέεται με κάποιο κοινό φυσικό τους γνώρισμα, το οποίο μπορεί να είναι το κοτσάνι. Ο Ησύχιος ονομάζει τον θύρσο κλάδο'.
 Συμβολισμός 
Στην αρχαία τέχνη ο θύρσος παρουσιάζεται από το 530 π.Χ. συχνότατα να συνοδεύει τις Μαινάδες, σπάνια τους Σατύρους και Σιληνούς, τον θεό Διόνυσο ή την σύζυγό του, Αριάδνη. Συνοδεύει επίσης και άλλες θεότητες, όταν αυτοί παρουσιάζονται ως μέλη του θιάσου του Διόνυσου. 
 τον Ήφαιστο, στην επιστροφή του στο Όλυμπο, συνοδευόμενος από τον Διόνυσο
 του Κενταύρους και τον Πάνα, κατά την Ελληνιστική εποχή. 
 ο Έρως, ο οποίος από τον 4ο αιώνα π.Χ. συνοδεύει τον Διόνυσο
 ακόμα και η Νίκη ή η Ρώμη.

Ο θύρσος απεικονίζεται να συνοδεύει τους πιστούς στα Διονυσιακά μυστήρια, όπως αναφέρει ο Πλάτων. Ο Πλούταρχος τον συνδέει με την νιότη.

 Θύρσος ως όπλο 
Ο θύρσος είναι επίσης το όπλο των Μαινάδων, επειδή καμουφλάρουν την αιχμή του δόρατός τους σε μορφή θύρσου, και σκοτώνουν με αυτό τον Πενθέα, γι' αυτό και ο Καλλίξεινος ο Ρόδιος τις ονομάζει «Μαινάδες θυρσολόγχες».
Παραπομπές

 Πηγές 

 Mark W. Edwards: Representation of Maenads on Archaic Red-Figure Vases. The Journal of Hellenic Studies. Band 80, 1960, S. 78-87
 Ferdinand-Gaudenz von Papen: Der Thyrsos in der griechischen und römischen Literatur und Kunst. Dissertation Bonn 1905  
 A. Reinach: L'Origine du Thyrse. In: Revue de l'Histoire des Religions. Band 66, 1912, S. 1–48.

Ελληνική μυθολογία
Συμβάσεις Ανταλλαγής (Swaps)

Swap ή Σύμβαση Ανταλλαγής αποτελεί μια συμφωνία μεταξύ δύο συμβαλλομένων για ανταλλαγή μελλοντικών χρηματοροών (legs) με τρόπο που έχουν προκαθορίσει μεταξύ τους. Τα χρηματικά ποσά που ανταλλάσσονται μπορεί να αναφέρονται σε διαφορετικά νομίσματα και σταθερά ποσά. Αλλιώς μπορεί ένα σταθερό ποσό  να ανταλλάσσεται με ένα μεταβαλλόμενο, αβέβαιο ποσό ή το ποσό πληρωμής στο ένα νόμισμα να είναι σταθερό ενώ στο άλλο μεταβαλλόμενο. 

Υπάρχουν 4 διαφορετικές κατηγορίες swap οι οποίες είναι οι εξής:
 Συμβάσεις Ανταλλαγής Επιτοκίων (interest rates swap)
 Συμβάσεις Ανταλλαγής Νομισμάτων (currency swap)
 Συμβάσεις Ανταλλαγής Εμπορευμάτων (commodities swap)
 Συμβάσεις Ανταλλαγής Μετοχών (equity swap)

Οι σημαντικότεροι κίνδυνοι τους οποίος αναλαμβάνουν οι επενδυτές σε τέτοιες συμβάσεις είναι ο Κίνδυνος Υποκείμενου Μέσου, δηλαδή ο κίνδυνος που προέρχεται από τις μεταβολές στην αξία του υποκείμενου μέσου, ο Πιστωτικός Κίνδυνος Αντισυμβαλλομένου, δηλαδή  ο κίνδυνος που προέρχεται από τη μη εκπλήρωση από τον αντισυμβαλλόμενο των συμβατικών υποχρεώσεών του και ο Κίνδυνος  Διακανονισμού, δηλαδή ο κίνδυνος να μην είναι εγκαίρως δυνατή η εκκαθάριση των προγραμματισμένων συναλλαγών. Η ανασφάλεια που δημιουργεί ο πιστωτικός κίνδυνος, έγινε προσπάθεια να αντιμετωπιστεί με την διαμεσολάβηση πιστωτικών ιδρυμάτων στις Συμβάσεις Ανταλλαγής.
Η πιο απλή Σύμβαση ανταλλαγής είναι το Plain Vanilla Interest Rate Swap, όπου ανταλλάσσονται ποσά που καθορίζονται από ένα σταθερό επιτόκιο (swap coupon).  και από ένα κυμαινόμενο επιτόκιο επί κάποιου ονομαστικού κεφαλαίου (notional).

Παράδειγμα

Έστω πως η μια τράπεζα Χ συμφωνεί να  αγοράσει ένα 10% swap δηλαδή συμφωνεί να  πληρώνει το σταθερό επιτόκιο και να λαμβάνει το κυμαινόμενο. Υποθέτουμε ότι το ονομαστικό κεφάλαιο δηλαδή το notional ανέρχεται στο ποσό των USD 200,000,000. Το σταθερό επιτόκιο που συμφωνείται δηλαδή το swap coupon ανέρχεται στο 10% ενώ το κυμαινόμενο επιτόκιο ισούται με το εξαμηνιαίο LIBOR, έστω 5%. Ορίζεται εξαμηνιαία συχνότητα πληρωμών. 
Ζητείται η πρώτη πληρωμή της Τράπεζας.
Απάντηση:
Θα υπολογίσουμε την πρώτη πληρωμή με τον εξής τρόπο:
{(10%-5%)*200.000.000/2}=5.000.000 USD 
Άρα θα καταβάλλει κατά την πρώτη πληρωμή 5.000.000 USD.

Πηγές

Στρατηγική Τραπεζών- Διαχείριση Τραπεζικού Κινδύνου, Συριόπουλος Κωνσταντίνος, Β Έκδοση 2008

http://www.millenniumbank.gr

http://www.actuar.aegean.gr
Αττικό Μετρό Εταιρεία Λειτουργίας

Η εταιρεία Αττικό Μετρό Εταιρεία Λειτουργίας ήταν θυγατρική της εταιρείας Αττικό Μετρό. Βασικός σκοπός της ήταν η λειτουργία του δικτύου των γραμμών 2 και 3 του μητροπολιτικού σιδηροδρόμου των Αθηνών.

Στις 17 Ιουνίου του 2011 απορροφήθηκε από την εταιρεία Σταθερές Συγκοινωνίες ΑΕ.. (ΣΤΑ.ΣΥ. Α.Ε.).

Ίδρυση

Η Ανώνυμη Εταιρεία «ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ Α.Ε.» καταχωρήθηκε στο Μητρώο Ανωνύμων Εταιριών της Νομαρχίας Αθηνών στις 15 Φεβρουαρίου 2001. (Φ.Ε.Κ.1092/19.02.2001).

Η εταιρεία λειτουργούσε με τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας, ήταν επιχείρηση κοινής ωφέλειας και εποπτευόταν από τον Υπουργό Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων. Η έδρα της βρισκόταν στα Σεπόλια του Δήμου Αθηναίων.

Στόχοι

Στόχοι της ήταν κυρίως:

Η οργάνωση, διοίκηση, λειτουργία και εκμετάλλευση του υπογείου σιδηροδρομικού δικτύου των Γραμμών 2 και 3 και κάθε επέκτασής τους στο Νομό Αττικής καθώς και των εγκαταστάσεων, οχημάτων και των εν γένει υλικών και μέσων ως και η σύμπραξη και  συνεργασία με άλλους οργανισμούς και φορείς συγκοινωνιών του Νομού Αττικής

Η λειτουργία και η εκμετάλλευση ή συνεκμετάλλευση οποιουδήποτε δικτύου σταθερής τροχιάς συγκοινωνιακών μέσων. Παράλληλα στο σκοπό της εταιρείας μεταξύ άλλων είναι και η προώθηση και διάδοση αγαθών και υπηρεσιών (διαφήμιση), η εκπόνηση μελετών, η παροχή υπηρεσιών συμβούλου και η παροχή τεχνικών υπηρεσιών πάσης φύσεως σχετικά με τα παραπάνω θέματα.

Μετοχικό Κεφάλαιο

Το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας ορίστηκε αρχικά σε 2.000.000.000 δραχμές διαιρεμένο σε 200.000 μετοχές, ονομαστικής αξίας 10.000 δραχμών εκάστη. Πριν τη συγχώνευσή της, ανερχόταν σε 70.167.543,95 € διαιρεμένο σε 2.390.717 μετοχές, ονομαστικής αξίας 29,35 € εκάστη.

Διοίκηση

Η Εταιρεία διοικούταν από επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο, που εκλεγόταν από τη Γενική Συνέλευση με τριετή θητεία. Δύο εκ των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου μπορούσαν να είναι εκπρόσωποι των εργαζομένων.

Μετρό Αθήνας
Παραπληρωματικές γωνίες

Στην γεωμετρία, δύο γωνίες λέγονται παραπληρωματικές αν το άθροισμά τους μας δίνει μία ευθεία γωνία (ή αντίστοιχα  ή ). Κάθε μία από τις δύο λέγεται παραπληρωματική της άλλης.

Παραδείγματα 

 Οι γωνίες  και  είναι παραπληρωματικές, καθώς .
 Οι γωνίες  και  είναι παραπληρωματικές, καθώς .
 Οι γωνίες  και  είναι παραπληρωματικές, καθώς .
 Οι γωνίες  και  είναι παραπληρωματικές, καθώς .
 Οι γωνίες  και  είναι παραπληρωματικές, καθώς .

Ιδιότητες 

Για οποιεσδήποτε δύο παραπληρωματικές γωνίες  και  ισχύει ότι:
 Το ημίτονο της μίας ισούται με το ημίτονο της άλλης. Δηλαδή, .
 Το συνημίτονο, η εφαπτομένη και η συνεφαπτομένη της μία ισούται με το αντίθετο του συνημιτόνου, της εφαπτομένης και της συνεφαπτομένης της άλλης. Δηλαδή, ,  και  (όταν καμία από τις δύο δεν είναι ).

Παραπομπές 

Τριγωνομετρία
Φρανσουά Ζοζέφ Μποζιό

Ο Φρανσουά Ζοζέφ Μποζιό (François-Joseph Bosio, 19 Μαρτίου 1768 – 29 Ιουλίου 1845) ήταν Μονεγάσκος γλύπτης, ο οποίος πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή στη Γαλλία. Ήταν μαθητής του Ωγκυστέν Παζού (Augustin Pajou, 1730 – 1809), στον οποίο είχε συστήσει ο πρίγκιπας του Μονακό. Μαθήτευσε κοντά και στο διάσημο Ιταλό γλύπτη Αντόνιο Κανόβα, ο οποίος επηρέασε σημαντικά την καλλιτεχνική του πορεία, ώστε να επονομαστεί ο «Γάλλος Κανόβα».

Ο Μποζιό, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, επιστρατεύθηκε ως εθελοντής. Ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου συνδέθηκε με το γλύπτη Λορέντσο Μπαρτολίνι (Lorenzo Bartolini, 1777 – 1850), ο οποίος τον σύστησε στο βαρόνο Ντομινίκ Ντενόν (Dominique Denon), γενικό διευθυντή των Μουσείων της Γαλλίας.   

Ο Μποζιό ανέλαβε πολλές παραγγελίες από το Ντενόν, ο οποίος, ικανοποιημένος από την τέχνη του, τον παρουσίασε στην αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα, την προτομή της οποίας και φιλοτέχνησε. Στη συνέχεια, παραχωρήθηκε στον Μποζιό το αποκλειστικό προνόμιο (που μόνο στον Κανόβα είχε μέχρι τότε παραχωρηθεί) να φιλοτεχνήσει από του φυσικού την προτομή του Ναπολέοντα (1810). Φιλοτέχνησε ακόμη τις προτομές του Λουδοβίκου ΙΗ΄, του Καρόλου Ι΄, του βασιλιά και της βασίλισσας της Βεστφαλίας, της αυτοκράτειρας Μαρίας – Λουΐζας, της βασίλισσας Ορτάνς ντε Μπωαρναί κ. ά. 

Κατά την περίοδο της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων (Restauration), ο Μποζιό ανέλαβε και πάλι πληθώρα παραγγελιών. Το Παρίσι κοσμείται με το αριστουργηματικό τέθριππο της Αψίδας Θριάμβου του Καρουζέλ (Arc de Triomphe du Carrousel), γνωστό ως «Η Ειρήνη οδηγώντας το άρμα του Θριάμβου», τον έφιππο ανδριάντα του «Λουδοβίκου ΙΔ΄» στην Πλατεία Βικτουάρ (Place des Victoires), τις ανάγλυφες παραστάσεις των ναπολεόντειων εκστρατειών στη Στήλη Βαντόμ στην Πλατεία Βαντόμ (Place Vendôme).

Στο Μουσείο του Λούβρου βρίσκονται τα γλυπτά του «Αριστέας, θεός των κήπων» (1813 – 17), «Υάκινθος» (1817), «Ο Ηρακλής μαχόμενος με τον μεταμορφωμένο σε ερπετό ποταμό Αχελώο», (1824), «Ο Ερρίκος Δ΄ σε παιδική ηλικία» (1824), «Η Νύμφη Σαμαλκίς εξερχόμενη από το λουτρό» (1826), «Η δούκισσα της Ορλεάνης» κ.ά.

Ο Μποζιό πέθανε στο Παρίσι στις 29 Ιουλίου του 1845.

Παραπομπές

Πηγές
 Georges Belleiche: “Statues de Paris: Les Rues de la Rive Droite”, p.44 -45, Massin Editeur, Paris, 2006.
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Μποζιό, Φρανσουά Ζοζέφ», τόμ. 43, σελ. 416, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Γάλλοι γλύπτες
Τηλεπικοινωνιακός πύργος του Μπύτκοβ

Ο Τηλεπικοινωνιακός πύργος του Μπύτκοβ είναι εγκατεστημένος στην Πολωνία. Έχει ύψος 110 μέτρα και καλύπτει την υπαίθρια περιοχή των πόλεων Σιμιανόβιτσε Σλάσκιε και Κατοβίτσε της Πολωνίας. Ο πύργος του Μπύτκοβ είναι κατασκευασμένος από μπετόν και μοιάζει με τετράγωνη πολυκατοικία. Την κορυφή του φέρει τέσσερις κεραίες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 https://web.archive.org/web/20070930193727/http://emi.emitel.pl/EMITEL/obiekty.aspx?obiekt=DODR_S1G
 https://web.archive.org/web/20070928014816/http://ukf.pl/index.php/topic,47.msg155.html#msg155
 http://www.skyscraperpage.com/diagrams/?b47692
 http://radiopolska.pl/wykaz/pokaz_lokalizacja.php?pid=182

Πύργοι
Κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία
Μπυτκοβ
Ξενοδοχείο Τιτάνια

Το Ξενονοχείο Τιτάνια (αγγλικά: Titania Hotel) είναι ένα από τα ιστορικά ξενοδοχεία της Ελλάδας. Βρίσκεται στην οδό Πανεπιστημίου στην Αθήνα, μεταξύ Συντάγματος και Ομόνοιας. 

Πριν από την ανέγερση του ξενοδοχείου, στο ίδιο σημείο υπήρχε το ονομαστό ζαχαροπλαστείο Ηνωμένα Βουστάσια, το οποίο αντικαταστάθηκε, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, από τον κινηματογράφο Τιτάνια, που ονομάστηκε έτσι λόγω του υπερβολικού για την εποχή μεγέθους του, αφού είχε χωρητικότητα 2.000 ατόμων.  Το ξενοδοχείο άρχισε να χτίζεται το 1971 και εγκαινιάστηκε το 1976.  

Το Τιτάνια ανακαινίστηκε το 2004 και το 2007 και επενδύθηκε με πεντελικό μάρμαρο. Το εσωτερικό του είναι διακοσμημένο με μωσαϊκά με σκηνές από την ελληνική ιστορία. Διαθέτει δύο από τις μεγαλύτερες αίθουσες συνεδριάσεων στην Αθήνα και φιλοξενεί πολλά συνέδρια ετησίως. Το 2019 το ξενοδοχείο εξαγοράστηκε από το βρετανικό ιδιωτικό επενδυτικό κεφάλαιο London + Regional Properties (L+R).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα

Τιτανια
Α.Ε.Κ. (πετοσφαίριση γυναικών)

Το τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών της ΑΕΚ είναι ελληνική ομάδα βόλεϊ που ανήκει στον ομώνυμο σύλλογο. Ιδρύθηκε το 1995, έχει έδρα στη Νέα Φιλαδέλφεια ενώ αγωνίζεται στην Pre League. Την περίοδο 2011–12 κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της το πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής, αήττητη. Έχει πάει μέχρι τα προημιτελικά του Challenge Cup όπου αποκλείστηκε από την τουρκική Γαλατασαράι.

Ιστορία
Το γυναικείο τμήμα πετοσφαίρισης της ΑΕΚ ιδρύθηκε το 1995, μετά από απορρόφηση της ομάδας της Αλσούπολης. Την περίοδο 2002–03 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην πρώτη κατηγορία με προπονητή τον Γιώργο Παγανέλη, αλλά η ομάδα δεν ήταν έτοιμη για την μεγάλη κατηγορία με αποτέλεσμα τον ίδιο χρόνο να υποβιβαστεί. Επανήλθε την περίοδο 2006–07. Την περίοδο 2007–08 υποβιβάστηκε στην Α2 κατηγορία όπου παρέμενε για δύο συνεχείς αγωνιστικές περιόδους. Την περίοδο 2010–2011 αγωνίστηκε και πάλι στην Α1 κατηγορία καταλαμβάνοντας την 3η θέση. Το 2011–12 έφτασε στην κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος εναντίον του Ολυμπιακού, ενώ την ίδια χρονιά κατέκτησε και το Σούπερ Καπ Ελλάδος κερδίζοντας τον Ολυμπιακό με 3–1 σετ. Στο πρωτάθλημα μέτρησε ένα σερί 44 νικών. Συγκεκριμένα, είχε να ηττηθεί από τις 28 Μαρτίου του 2011 (ήττα με 2–3 από τον Ολυμπιακό για την 8η αγωνιστική της Β' φάσης) μέχρι τις 16 Μαρτίου του 2013, οπότε και έχασε με 3–1 από τον Παναθηναϊκό (τελευταία αγωνιστική κανονικής περιόδου). Την περίοδο 2016–17 λόγω οικονομικών προβλημάτων το τμήμα έπεσε στην Α2. Την περίοδο 2017–18 δήλωσε συμμετοχή στην Pre League.

Σύνθεση Ομάδας
Η ομάδα όπως ήταν στις

Τεχνικό επιτελείο

Τίτλοι και Διακρίσεις

Πρωτάθλημα Ελλάδας
Πρωτάθλημα (1): 2012
Φιναλίστ (2): 2013, 2014
Κύπελλο Ελλάδας
Φιναλίστ (3): 2011, 2013, 2016
Σούπερ Καπ Ελλάδας
Κυπελλούχος (1): 2012
Πρε Λιγκ Πετοσφαίρισης Ελλάδας Γυναικών
Πρωτάθλημα (1): 2020
Α2 Εθνική
Πρωτάθλημα (2): 2006, 2010
Ευρώπη :Προημιτελικά Challenge Cup όπου αποκλείστηκε από την τουρκική Γαλατασαράι.
Άλλοι τίτλοι
Τουρνουά Ι. Μαλακατές (1): 2021
Τουρνουά Μ. Παπαδόπουλος (1): 2022

Τμήματα υποδομών
Πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑΑ κορασίδων (1): 2015
Πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑΑ κορασίδων 2 (1): 2018
Πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑΑ κορασίδων 3 (1): 2017
Πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑΑ παγκορασίδων 2 (2): 2015, 2018

Διακεκριμένες αθλήτριες

Αξιοσημείωτοι Προπονητές
  Απόστολος Οικονόμου
  Μανώλης Ρουμελιώτης

Η παρουσία στην Α1

* Την αγωνιστική περίοδο 2020-2021 ακυρώθηκαν όλα τα διασυλλογικά πρωταθλήματα λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού.

Παραπομπές
Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης

Πηγές
 https://www.tanea.gr/2012/03/19/sports/bolei-gynaikwn-prwtathlitria-i-aek/

 https://www.sport24.gr/volley/protathlitria-i-aek.8017538.html
https://www.aek365.org/a-814830/bolei-nikhse-ton-panathhnaiko-kai-katekthse-to-tournoua-i-malakate-h-aek-video.htm
https://www.enwsi.gr/1217432/aek/volley/sikose-tin-proti-koypa-i-aek-nikise-tis-amazones-3-1-set-kai-katektise-to-toyrnoya-mimis-papadopoylos.html?utm_source=internal&utm_medium=feed

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 https://www.volleyplanet.gr/categories/a1-ginekon/
 Α.Ε.Κ. - Επίσημος Δικτυακός Τόπος  
 Σελίδα ΑΕΚ στο greekvolley.gr 

Πετοσφαιριση Γυναικων
ΑΕΚ Γυναικων
ΑΕΚ Γυναικων
Α.Ε.Κ. (πετοσφαίριση ανδρών)

Το τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών της ΑΕΚ ή αλλιώς «ΑΕΚ της καρδιάς» είναι ελληνική ομάδα βόλεϊ που ανήκει στον ομώνυμο σύλλογο και αγωνίζεται στη Βόλεϊ Λιγκ. Ιδρύθηκε το 1982.

Ιστορία 
  

Το ανδρικό τμήμα πετοσφαίρισης της ΑΕΚ ιδρύθηκε αρχικά το 1929, όμως σύντομα διαλύθηκε και επαναλειτούργησε από το 1967 έως το 1971 για να διαλυθεί εκ νέου και να επανασυσταθεί το 1982. Έκτοτε λειτουργεί ανελλιπώς. Τα περισσότερα από τα 30 αυτά χρόνια που μεσολάβησαν έως και σήμερα τα πέρασε σε πιο μικρές κατηγορίες και όχι στην Α1. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην καταφέρει να προσελκύσει κορυφαίους πετοσφαιριστές και να τους κρατήσει για πολλά χρόνια στο δυναμικό της, ώστε να θεωρούνται δικοί της θρύλοι. Παρ' όλα αυτά υπήρξαν κάποια κορυφαία ονόματα του χώρου που έστω και για μικρό χρονικό διάστημα ντύθηκαν στα κιτρινόμαυρα, κερδίζοντας έτσι μια μικρή θέση στην ένδοξη ιστορία της. Η πρώτη παρουσία στην Α1 κατηγορία ήταν την περίοδο 1994–95 όπου και υποβιβάστηκε την ίδια χρονιά. Επανήλθε όμως στην πρώτη κατηγορία την επόμενη χρονιά και ακολούθησε μία καλή περίοδος με αρκετές επιτυχίες. 

Σημαντικότερες διακρίσεις ήταν η συμμετοχή στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας το 1999 και η συμμετοχή της στο φάιναλ φορ του κυπέλλου κυπελλούχων την επόμενη χρονιά όπου κατέκτησε την τρίτη θέση. 

Την 1η Φεβρουαρίου του 2014 η ΑΕΚ γράφει ιστορία καθώς κατακτά το Λιγκ Καπ στην Αλεξανδρούπολη, κερδίζοντας στον τελικό τον Φοίνικα Σύρου με 3–2 σετ, που είναι ο πρώτος τίτλος στην ιστορία του τμήματος.

Τίτλοι και Διακρίσεις
Λιγκ Καπ Ελλάδας (1): 2013–14
CEV Cup:
3η θέση (1): 2000
Κύπελλο Ελλάδας:
Φιναλίστ (1): 1999
Α2 Εθνική
Πρωτάθλημα (5): 1994, 2003, 2006, 2009, 2018
Β' Εθνική
Πρωτάθλημα (2): 1992 (Νότιος όμιλος), 2012 (Α' όμιλος)
Γ' Εθνική
Πρωτάθλημα (1): 1991 (Β' όμιλος νότου)
Τμήματα υποδομών
Πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑA παίδων (2): 2003, 2018
Πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑA παμπαίδων (3): 2016, 2017, 2019
Πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑΑ Κ-17 (1): 2022

Σύνθεση Ομάδας
Η ομάδα όπως ήταν στις

Τεχνικό επιτελείο

Διακεκριμένοι πετοσφαιριστές

Αξιοσημείωτοι Προπονητές
  Δημήτρης Καζάζης
  Στέλιος Προσαλίκας
  Ζόραν Γκάιτς
  Χόρχε Ελγκέτα

Η παρουσία στην Α1

1 Η ΆΕΚ την σεζόν 2019-20 αποφάσισε να μην συμμετάσχει στο Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών καθώς ενέμεινε στην θέση της ότι  δεν μπορεί να συμμετέχει σε  ένα πρωτάθλημα που τίποτα δεν λειτουργεί επαγγελματικά και λειτουργεί με ΤΑΑ. Σε ένα τέτοιο πρωτάθλημα η ΆΕΚ δεν έχει θέση.

Παραπομπές
 http://www.volleyball.gr/
 https://www.greekvolley.gr/
 http://www.volleynews.gr/

Πηγές
https://www.aek.gr/istoria-volei-andron/
https://www.tanea.gr/2014/02/01/sports/i-aek-katektise-to-ligk-kap-sto-bolei/
https://www.enwsi.gr/1162387/aek/volley/protathlitria-attikis-i-k-17-volei-agorion-tis-aek-nikise-ston-teliko-me-3-1-set-ton-panathinaiko.html

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α.Ε.Κ. - Επίσημος Δικτυακός Τόπος www.aek.gr  
Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης www.volleyball.gr 

Πετοσφαιριση Ανδρων
ΑΕΚ Ανδρων
ΑΕΚ Ανδρων
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Φλώρινας

Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Φλώρινας είναι ένα μουσείο τέχνης που βρίσκεται στην πόλη της Φλώρινας, και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα και εγκυρότερα εικαστικά κέντρα της χώρας. Ιδρύθηκε από τη Στέγη Φιλοτέχνων Φλώρινας το 1977 και στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτήριο δίπλα στο ποτάμι Σακουλέβα.

Η συλλογή του μουσείου αποτελείται από 600 περίπου έργα, η οποία περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής, γλυπτά και χαρακτικά.Πιο πρόσφατα, η συλλογή του εμπλουτίστηκε με ένα έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου που παραχώρησε η Εθνική Πινακοθήκη, καθώς και με 44 χαρακτικά από τη Φλωρεντία. Εκτός από τη μόνιμη έκθεση του, το μουσείο οργανώνει επίσης συμπόσια τέχνης και εκθέσεις των οπτικών και εφαρμοσμένων τεχνών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Φλώρινας - Αξιοθέτα
Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Φλώρινας

Μουσεία τέχνης στην Ελλάδα
Φλώρινα
Εμανουέλ Φρεμιέ

Ο Εμανουέλ Φρεμιέ (Emmanuel Frémiet, Παρίσι 1824 – Παρίσι 1910) ήταν Γάλλος γλύπτης, ο οποίος μαθήτευσε κοντά στο διάσημο θείο του και γλύπτη Φρανσουά Ρυντ (François Rude, 1784 – 1855). Θεωρείται ένας από τους σημαντικούς γλύπτες στην απεικόνιση ζώων (sculpteur animalier). Έγινε μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών το 1892 και διαδέχτηκε τον Αντουάν-Λουί Μπαρύ (Antoine-Louis Barye, 1795 – 1875) ως καθηγητής σχεδίου ζώων στο Εθνικό Ινστιτούτο Φυσικής Ιστορίας του Βοτανικού Κήπου (Jardin des Plantes) στο Παρίσι. 

Ο Φρεμιέ ανέλαβε πολυάριθμες κρατικές παραγγελίες για έργα τόσο στη Γαλλία (π. χ. Ζαν ντ’ Αρκ, Άγιος Μιχαήλ, Φερντινάντ ντε Λεσέψ) όσο και στο εξωτερικό (π. χ. ανδριάντας του Λεσέψ στο Σουέζ). Το πιο γνωστό και από τα πιο αγαπητά δημόσια αγάλματα του Φρεμιέ είναι ο επιχρυσωμένος έφιππος ανδριάντας της «Ζαν ντ’ Αρκ», έργο του 19ου αιώνα (1874), στην Πλατεία των Πυραμίδων (Place des Pyramides) στο Παρίσι. Το άγαλμα αποτελεί σημείο προσκυνήματος των βασιλοφρόνων.

Άλλα αξιόλογα έργα του Φρεμιέ είναι: «Άλογα, δελφίνια και χελώνες» της Κρήνης των Τεσσάρων Ηπείρων του Κόσμου του Καρπώ (Παρίσι, Κήπος των Εξερευνητών), «Ελέφαντας» (Προαύλιο Μουσείου Ορσέ), «Η Φήμη των επιστημών» (1900) και «Η Φήμη των τεχνών» (1900) στη Γέφυρα του Αλεξάνδρου Γ΄, «Σιμόν Μπολίβαρ, απελευθερωτής της Λατινικής Αμερικής» (1933, Cour de la Reine), «Κυνηγός αρκούδων» και «Εκφωλευτής μικρών άρκτων» στο Βοτανικό Κήπο. Στο Μουσείο Ορσέ του Παρισιού βρίσκονται ακόμη τα έργα του «Ζαν ντ’ Αρκ», «Πληγωμένος σκύλος», «Ο Άγιος Μιχαήλ φονεύει το δράκοντα», «Φερντινάντ Λεσέψ» κ. ά.

Πηγές 
 Georges Belleiche: “Statues de Paris: Les Rues de la Rive Gauche”, pp. 14, 62, 63 & 126, Massin Editeur, Paris, 2006.
 Georges Belleiche: “Statues de Paris: Les Rues de la Rive Droite”, pp. 49 & 110, Massin Editeur, Paris, 2006.

Παραπομπές 

Γάλλοι γλύπτες
Σόλσμπερι

Το Σάλσμπερι (αγγλικά: Salisbury) είναι πόλη στο Γουιλτσάιρ (αγγλ. Wiltshire), η μοναδική στην περιοχή. Η πόλη βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του Γουιλτσάιρ, κοντά στα όρια της κοιλάδας του Σάλσμπερι (Salisbury Plain). Βρίσκεται στο σημείο ένωσης πέντε ποταμών: του Νάντερ (Nadder), του Έμπλ (Ebble), του Γουάιλι (Wylye) και του Μπορν (Bourne) που καταλήγουν στον ποταμό Έιβον (Avon), ο οποίος κυλάει μέχρι την νότια ακτή όπου χύνεται στην θάλασσα στο Κράισττσερτς (Christchurch) του Ντόρσετ (Dorset). Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Σάλσμπερι εξυπηρετεί την πόλη, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί το σταυροδρόμι ανάμεσα στο δυτικό μέρος της σιδηροδρομικής γραμμής της κεντρικής Αγγλίας (αγγλ. West of England Main Line) και την κεντρική σιδηροδρομική γραμμή του Γουέσεξ (Wessex Main Line) κάνοντάς το το εμπορικό κέντρο της περιοχής. Στο Σάλσμπερι επίσης, βρίσκεται το περιβόητο Στόουνχεντζ.

Παραπομπές

Πηγές
 Official tourism website
 Let Me Tell You: Salisbury- μια ταινία του BBC σχετικά με την ζωή στην πόλη το 1967 στο BBC Wiltshire
 Historic Salisbury photos στο BBC Wiltshire

Γεωγραφία του Ηνωμένου Βασιλείου
Πόλεις της Αγγλίας
Άγιος Απολλινάριος ο νέος

Ο Άγιος Απολλινάριος ο νέος είναι παλαιοχριστιανικός ναός στη Ραβέννα της Ιταλίας.

Ιστορικό 
Ιδρύεται αρχικά σαν μια παλατινή βασιλική από τον Οστρογότθο ηγεμόνα Θεοδώριχο και αφιερώνεται στο Χριστό Σωτήρα καθώς ο ίδιος ήταν οπαδός του αρειανισμού.

Το 540, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α' κατέλαβε τη Ραβένα και το 546 ο ναός δόθηκε στους Ορθόδοξους. Το 561 και επίσημα ο ναός αφιερώνεται στον Άγιο Μαρτίνο ( Saint Martin ) από την Tours ,ο οποίος ήταν γνωστός για την αντιαιρετική του δράση στη Βόρειο Ιταλία.Όταν ο ναός δόθηκε στη πίστη των Ορθοδόξων, ορισμένα ψηφιδωτά αντικαταστάθηκαν. 

Όμως, το 856 , ο ναός του Αγίου Απολλιναρίου In classe , όπου και φυλάσσονταν  τα κόκαλα του Αγίου Απολλιναρίου, βρισκόταν στο κίνδυνο των Αραβικών επιδρομών αλλά και των πειρατών καθώς ήταν εκτός των τειχών και έτσι μετέφεραν το σκήνωμα του Αγίου στο ναό του Αγίου Μαρτίνου και από τότε έγινε γνωστός ως Άγιος Απολλινάριος ο νέος.

Ψηφιδωτά
Τα πιο σημαντικά ψηφιδωτά βρίσκονται στους πλάγιους τοίχους του κεντρικού κλίτους πάνω από τις κιονοστοιχίες. Χωρίζονται σε 3 ζώνες: 
 Πρώτη ζώνη : πάνω από τις φωτιστικές θυρίδες,
 Δεύτερη ζώνη : ανάμεσα σε αυτές,
 Τρίτη ζώνη : στη μεγάλη ζώνη πάνω από τις κιονοστοιχίες.

Στην πρώτη ζώνη του νότιου τοίχου συναντούμε σκηνές από τα Πάθη του Κυρίου, στις οποίες ο Χριστός εμφανίζεται γενειοφόρος στον τύπο του Παντοκράτορα, ενώ στην πρώτη ζώνη του βόρειου τοίχου συναντούμε σκηνές από τα θαύματα και τη διδασκαλία του Χριστού. Σε αυτές τις σκηνές ο Χριστός εμφανίζεται νέος, αγένειος στον τύπο Εμμανουήλ. Ανάμεσα στις σκηνές συναντούμε διακοσμητικά κοχύλια, από τα οποία κρέμονται διαδήματα, που ευθυγραμμίζονται με τις μεμονωμένες μορφές της δεύτερης ζώνης. Αυτή η δεύτερη ζώνη απεικονίζει Απόστολους και Προφήτες να πατούν σε υποπόδιο. Οι δυο αυτές ζώνες χρονολογούνται στο α' μισό του 6ου αιώνα μ.Χ. .

Στην τρίτη ζώνη και τους δυο τοίχους εικονίζονται πομπές. Στο νότιο τοίχο εικονίζεται πομπή με άνδρες μάρτυρες να κατευθύνονται στον ένθρονο Χριστό οδηγούμενοι από τον Άγιο Μαρτίνο. Πάνω από τις μορφές αναγράφονται τα ονόματα των μαρτύρων. Μεταξύ τους και απεικόνιση του Αγίου Δημητρίου από τις παλαιότερες στη βυζαντινή τέχνη. Στο βόρειο τοίχο εικονίζεται πομπή γυναικών παρθένων να κατευθύνονται προς την Παναγία οδηγούμενες από τους Μάγους. 

Γενικότερα, οι μορφές δεν έχουν ατομικά χαρακτηριστικά και παρατηρούμε ισοκεφαλία των προσώπων. Οι δυο αυτές πομπές χρονολογούνται μετά το 561, οπότε ο επίσκοπος Agnellus αφαίρεσε θέματα του Θεοδώριχου. Λέγεται ότι η πομπή συναπαρτιζόταν από την οικογένεια του Θεοδώριχου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία
Ραβέννα
Πύργος Ράππελσταϊν

Ο πύργος Ράππελσταϊν (γερμανικά: Burg Rappelstein) ήταν μεσαιωνικό κάστρο της πόλης Σμάλλενμπεργκ στη συνοικία Νόρντεναου του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στη Γερμανία. Ήταν κτισμένος επάνω στο ομώνυμο βράχο Ράππελσταϊν στο κέντρο του Νόρντεναου. Ο πύργος αρχικά ονομάζονταν Νόρντενα, και είχε κτιστεί το έτος 1200 από ευγενείς του οίκου Γκράσκαπ της εμπορικής οδού μεταξύ Κολωνίας και Κάσσελ. Ήταν κτισμένος σε στρατηγικό σημείο.

Πηγές 

 Egon Peifer: Die Burg Nordenau. Ein Bodendenkmal der Stadt Schmallenberg. Schieferbergbau-Museum Schmallenberg (Hrsg.): Schmallenberger Sauerland Almanach 1990, 

Κάστρα στη Γερμανία
Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία
Πύργοι
Λαμπερό Καρδίτσας

Το Λαμπερό είναι χωριό του νομού Καρδίτσας του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα, όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ανήκε διοικητικά στο Δ.δ. Λαμπερού του παλαιότερου Δήμου Πλαστήρα. Βρίσκεται σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από την Καρδίτσα και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 745 μέτρων. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 235 κατοίκους σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, τη μελισσοκομία και τον τουρισμό.

Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Τιτάι. Κατά την άλωση των Φράγκων γίνεται αναφορά στο Μέγα Τιτάι, ως το μεγαλύτερο χωριό των Αγράφων εκείνη την εποχή.Είναι πατρίδα του καπετάν-Αγραφιώτη, που πρωτοστάτησε στην επανάσταση του 1821.Το χωριό γιορτάζει το Δεκαπενταύγουστο.

Τοπική Κοινότητα Λαμπερού
Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Λίμνης Πλαστήρα, με 559 κατοίκους συνολικά. Σε αυτήν περιλαμβάνεται, εκτός του Λαμπερού που αποτελεί έδρα της, και ο Άγιος Αθανάσιος με 324 κατοίκους κατά την Απογραφή του 2011.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαμπερό Καρδίτσας
 Πρόγνωση καιρού 

Χωριά του νομού Καρδίτσας
Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Σκουλαρίκια (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 1672-3)

Τα σκουλαρίκια που φιλοξενούνται στο Βρετανικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου κοσμημάτων 1672-3 είναι μέρος του «θησαυρού της Κύμης».
Βρέθηκε σε τάφο της Αιολίδας στη Μικρά Ασία. Τα σκουλαρίκια έχουν τη μορφή δίσκου και πυραμίδας, η οποία συναντάται ευρέως στο Ελληνικό πολιτισμό. Διαφέρουν όμως ως προς τη μορφή του Έρωτα και της Νίκης, στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Πηγές
 D. Williams, J. Ogden: Greek gold: jewellery of the Classical World. London 1994.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Παρουσίαση του εκθέματος στο Βρετανικό Μουσείο 

Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Κοσμήματα (τέχνεργα)
Πεζούλα Καρδίτσας

Η Πεζούλα είναι χωρίο του νομού Καρδίτσας, και τοπική έδρα του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ανήκε διοικητικά στο Δ.δ. Πεζούλας του Δήμου Νεβρόπολης Αγράφων και αποτελούσαν έδρα του δήμου. Βρίσκεται σε απόσταση 35 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της Καρδίτσας και είναι χτισμένο σε υψόμετρο 900 μέτρων. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 248 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.. Τα τελευταία χρόνια, με την ανάπτυξη του τουρισμού στην περιοχή της Λίμνης Πλαστήρα, ο οικισμός παρουσιάζει μεγάλη ανάπτυξη.

Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Αναφορές στο χωριό έχουμε στα τέλη του 16ου αιώνα. Αξιοθέατα της περιοχής είναι ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα, ο νερόμυλος, οι πέτρινες βρύσες της Καραγιάννης και της Αγίας Παρασκευής. Επίσης διεξάγεται λαϊκό πανηγύρι στις 19 Αυγούστου (θέση Αλώνων), ημερομηνία που κάποτε γινόταν μεγάλη τριήμερη εμποροπανήγυρη.

Τοπική κοινότητα Πεζούλας 
Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Λίμνης Πλαστήρα, με 367 κατοίκους συνολικά. Σε αυτήν περιλαμβάνονται, εκτός της Πεζούλας που αποτελεί την έδρα της, και οι οικισμοί Καλύβια ( 223 κάτοικοι ) και Νεράιδα ( 17 κάτοικοι).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πεζούλα Καρδίτσας

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Καρδίτσας
Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Σπήλαιο Χανγκ Σον Ντονγκ

Το Χανγκ Σον Ντονγκ - Hang Son Doong (Ο Ποταμός του Βουνού) είναι ένα σπήλαιο του Βιετνάμ το οποίο βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Φονγκ Να - Κε Μπανγκ, 500 χιλιόμετρα νότια του Ανόι. Ανακαλύφθηκε τυχαία το 1991 από έναν ντόπιο αγρότη, τον Χο Χαν, αλλά αποκαλύφθηκε από μια βρετανική ομάδα το 2009. Ο αγρότης συνήθιζε να επισκέπτεται το χώρο, μέσα στο Εθνικό Πάρκο του Βιετνάμ, όταν ξαφνικά το έδαφος υποχώρησε κάτω από τα πόδια του και αποκαλύφθηκε η μαγεία που κρυβόταν εδώ και αιώνες. Είναι το μεγαλύτερο σπήλαιο του κόσμου και το διαπερνά υπόγειος ποταμός από τον οποίο προέρχεται και το όνομά του. Το Ντιρ Κέιβ έχει διαστάσεις 91 επί 91 μέτρα, αλλά έχει μήκος 1,6 χιλιόμετρα, σε αντίθεση με το Σον Ντοόνγκ που έχει μήκος 5 χιλιόμετρα, ύψος 200 μέτρα και 150 μέτρα πλάτος. Οι τεράστιες διαστάσεις του σπηλαίου δημιούργησαν συνθήκες έτσι ώστε να αναπτυχθούν σταλαγμίτες ύψους 70 μέτρων, που σήμερα θεωρούνται υψηλότεροι στον κόσμο. Τα μαργαριτάρια που βρέθηκαν μέσα στο σπήλαιο είχαν το μέγεθος μιας μπάλας του μπέιζμπολ – μέγεθος που δεν συναντάται συχνά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ανακαλύφθηκε το μεγαλύτερο σπήλαιο του κόσμου

Γεωγραφία του Βιετνάμ
Σπήλαια
Πύλη των Λεόντων

Η Πύλη των Λεόντων είναι η κύρια είσοδος της ακρόπολης των Μυκηνών, του κύριου κέντρου του Μυκηναϊκού Πολιτισμού. Η πύλη κατασκευάστηκε στα μέσα του 13ου αιώνα π.Χ., κατά τη διάρκεια της δεύτερης επέκτασης των οχυρώσεων στις Μυκήνες όταν βασιλιάς ήταν ο Ατρέας.

Η κατασκευή αποτελεί ένα επιβλητικό μεγαλιθικό μνημείο, το οποίο μπορεί να συγκριθεί με τις πύλες της Χεττικής πόλης Χαττούσα στη Μικρά Ασία. Επάνω ακριβώς από την πύλη, στο ανακουφιστικό τρίγωνο προβάλλει παράσταση δύο ανάγλυφων αντιμέτωπων λιονταριών που στηρίζουν τα μπροστινά τους πόδια σε ένα αμφίκοιλο βωμό και περιβάλλουν έναν κίονα μινωικού τύπου. Η επιβλητική πύλη ήταν το έμβλημα των μυκηναίων ηγεμόνων και το σύμβολο της ισχύος τους. 

Ακριβώς μετά την πύλη βρισκόταν μια σκεπασμένη αυλή με μικρό θάλαμο που λειτουργούσε πιθανόν ως φυλάκιο. Ο Ταφικός Περίβολος Α', που εκείνη την εποχή ήταν μνημείο προς τιμήν των παλαιών Μυκηναίων ηγεμόνων βρίσκονταν νοτιοανατολικά της Πύλης, και δεξιά της κύριας εισόδου που οδηγεί στο παλάτι. Για πρώτη φορά η μνημειακή γλυπτική εμφανίζεται στο ευρωπαϊκό έδαφος.

Δείτε επίσης 
 Μυκηναϊκή αρχιτεκτονική

Πηγές
Μυκήνες. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού.

Μυκήνες
Αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική
Λεόντων
Η Περίπτωση Λάρι Κράουν

Η Περίπτωση Λάρι Κράουν (αγγλικά: Larry Crowne) είναι αμερικανική αισθηματική δραματική κομεντί παραγωγής 2011. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τομ Χανκς και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τη Νία Βαρντάλος. Αποτελεί τη δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του Χανκς, στην οποία συμπρωταγωνιστεί μαζί με την Τζούλια Ρόμπερτς.

Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους την 1η Ιουλίου 2011 στις ΗΠΑ και στις 30 Ιουνίου 2011 στην Ελλάδα.

Πλοκή 
Ο Λάρι Κράουν είναι βετεράνος του ναυτικού, ο οποίος χάνει τη δουλειά τους και αποφασίζει να γραφτεί στο κολέγιο. Γίνεται φίλος με τους συμμαθητές του και όλοι μαζί παλεύουν να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον. Αργότερα θα ερωτευτεί την καθηγήτριά του, Μερσέντες Τάινοτ, η οποία έχει χάσει το πάθος της για τη δουλειά της αλλά και για τον σύζυγό της.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες 
 Τομ Χανκς στο ρόλο του Λάρι Κράουν
 Τζούλια Ρόμπερτς στο ρόλο της Μερσέντες Τάινοτ
 Μπράιαν Κράνστον στο ρόλο του Πρύτανη Τάινοτ
 Cedric the Entertainer στο ρόλο του Λαμάρ
 Τζορτζ Τακέι στο ρόλο του Δόκτωρ Ματσουτάνι
 Ταράτζι Π. Χένσον στο ρόλο της Μπ' Έλα
 Γκούγκου Μπάθα-Ρο στο ρόλο της Τάλια
 Γουίλμερ Βαλντεράμα στο ρόλο του Ντελ Γκόρντο
 Παμ Γκρίερ στο ρόλο της Φράνσις
 Ράμι Μάλεκ στο ρόλο του Στιβ Ντιμπιάσι
 Μαρία Κάναλς Μπαρέρα στο ρόλο της Λέιλα Πινέντο
 Ρίτα Γουίλσον στο ρόλο της Γουίλμα Κ. Γκέιμελγκαρντ
 Ντέιλ Ντάι στο ρόλο του Κοξ

Παραγωγή 
Η ταινία Η Περίπτωση Λάρι Κράουν ανακοινώθηκε με τον αρχικό τίτλο Talk of the Town το Φεβρουάριο του 2006. Η Universal Pictures ξεκίνησε το πρότζεκτ με τον Τομ Χανκς στο πρωταγωνιστικό ρόλο και τη Νία Βαρντάλος να αναλαμβάνει να γράψει το σενάριο για έναν άνδρα που βιώνει μια μεγάλη και απρόσμενη αλλαγή στην καριέρα του. Τον Ιανουάριο του 2010, ανακοινώθηκε ότι η Τζούλια Ρόμπερτς θα συμπρωταγωνιστήσει στο πλάι του Χανκς. Τον Οκτώβριο του 2010, ανακοινώθηκε η συμμετοχή του Μπράιαν Κράνστον. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον ίδιο μήνα στο Λος Άντζελες.

Box office 
Με προϋπολογισμό με 30 εκατομμύρια δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα στην 4η θέση με 13 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο τριήμερο. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 35,6 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 39,4 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 75 εκατομμύρια δολάρια.

Στην Ελλάδα η ταινία άνοιξε στη 2η θέση σε 40 αίθουσες κόβοντας 23.007 εισιτήρια πανελλαδικά. Τη δεύτερη εβδομάδα παρέμεινε στη 2η θέση με 12.388 εισιτήρια. Την τρίτη εβδομάδα έπεσε στην 3η θέση με 6.750 εισιτήρια. Ακολούθησε η 8η θέση την τέταρτη εβδομάδα κόβοντας 2.056 εισιτήρια. Την πέμπτη εβδομάδα έπεσε στην 9η θέση με 1.426 εισιτήρια. Συνολικά έκοψε 62.155 εισιτήρια πανελλαδικά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Η Περίπτωση Λάρι Κράουν στο IMDb

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2011
Ταινίες παραγωγής Universal Pictures
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες
Γαλλικές ταινίες
Ταινίες παραγωγής StudioCanal
Καλύβια Καρδίτσας

Τα Καλύβια είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Πεζούλας του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα στο Νομό Καρδίτσας, όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ανήκαν διοικητικά στο Δ.δ. Πεζούλας του Δήμου Νεβρόπολης Αγράφων. Πρόκειται για έναν αναπτυσσόμενο οικισμό με πολλές εξοχικές κατοικίες. Βρίσκεται σε απόσταση 42 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της Καρδίτσας και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 223 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Πριν από τη δημιουργία της λίμνης οι κάτοικοι του οικισμού δούλευαν στα χωράφια της Νεβρόπολης και διατηρούσαν εδώ τα καλύβια τους· από την ύπαρξή τους πήρε και το ονομά της η περιοχή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλύβια Καρδίτσας
Αφιέρωμα στα Καλύβια Πεζούλας

Παραπομπές

Χωριά του νομού Καρδίτσας
Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Ραβδωτός κώδικας

Ραβδωτός κώδικας  ή γραμμωτός κώδικας, ή ραβδοκώδικας (αγγλικά: barcode) ονομάζεται η εφαρμογή οπτικής αναγνώρισης, η οποία αποτελείται από ένα σύνολο παράλληλων ανισόπαχων γραμμών η οποία περιέχει πληροφορίες που αφορούν στο προϊόν στο οποίο αναγράφεται. Συγκεκριμένα, αποτελείται από μια σειρά γραμμών και ανάλογων αριθμών που αντιστοιχεί στην περιγραφή και τα χαρακτηριστικά του προϊόντος: την τιμή, την ημερομηνία λήξης αλλά και το υπόλοιπο σε μια αποθήκη ή τον κωδικό παρτίδας κ.ά.

Εφαρμογές

Ευρεία χρήση έχει στα συσκευασμένα προϊόντα κάθε είδους που διατίθενται σε σούπερ μάρκετ ή καταστήματα τεχνολογίας αλλά και πολυκαταστήματα. 

Μία άλλη σημαντική εφαρμογή είναι η χρήση του ως μοναδικού κωδικού που τυπώνεται στα οπισθόφυλλα βιβλίων και περιδικών. Πολλές βιβλιοθήκες χρησιμοποιούν τους ραβδοκώδικες στο σύστημα δανεισμού τους, ζητώντας από τα εγγεγραμμένα μέλη τους να σκανάρουν τον ραβωτό κώδικα ή να εισάγουν τον αριθμό που αντιστοιχεί σε αυτόν.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 EAN (σύστημα ραβδοκώδικα)

Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή
Ασφάλεια
2-φαινυλαιθαναμίνη

Η 2-φαινυλαιθαναμίνη ή (2-φαινυλαιθυλ)αμίνη ή φαιναιθυλαμίνη (PEA, PhenEthylAmine) είναι ένα φυσικό μονοαμινο αλκαλοειδές, μια ιχναμίνη και ένα ψυχοενεργό φάρμακο με τονωτικά αποτελέσματα. Ορισμένες μελέτες προτείνουν ότι η 2-φαινυλαιθαναμίνη λειτουργεί ένα νευροκινητικό ή νευροδιαβιβαστής στο νευρικό σύστημα των θηλαστικών. Βιοσυνθέτεται από το αμινοξύ φαινυλαλανίνη με ενζυματική αποκαρβοξυλίωση. Εκτός σπό τα θηλαστικά, η 2-φαινυλαιθαναμίνη βρέθηκε και σε πολλούς άλλους ζωντανούς οργανισμούς και τροφές όπως η σοκολάτα, ιδιαίτερα μετά από μικροβιακή ζύμωση. Πωλείται ως διαιτικό πρόσθετο και προτείνεται για θεραπευτικά αποτελέσματα στη βελτίωση της διάθεσης και απώλεια περιττού βάρους.  Ωστόσο, όταν λαμβάνεται από το στόμα, η 2-φαινυλαιθαναμίνη είναι συνή8ως ανενεργή, λόγω του εκτενούς μεταβολισμού πρώτης διόδου με αναστολείς της μονοαμινοοξειδάσης (MAO, MonoAminoOxidase) σε φαινυλαιθανικό οξύ, που εμποδίζουν συμαντικές συγκεντρώσεις της ουσίας από το να φθάσουν ως τον εγκέφαλο.

Η ομάδα των παραγώγων της 2-αιθυλαιθαναμίνης αναφέρεται συχνά ως «φαιναιθυλαμίνες». Οι υποκατεστημένες φαιναιθυλαμίνες, οι υποκατεστημένες αμφεταμίνες και οι υποκατεστημένες μεθυλενοδιοξυφαιυνυλαμίνες (MDxx) είναι μια σειρά από πλατιές και διακριτές ομάδες ενώσεων που παράγονται από τη 2-φαινυλαιθαναμίνη, που περιλαμβάνουν τονωτικά, ψυχεδελικά, εντακτογενικά, ανορεκτικά, βρογχοδιασταλτικά, αποσυμφορητικά και αντικαταθληπτικά φάρμακα, ανάμεσα σε άλλα.

Σημειώσεις και αναφορές

Πηγές 

 Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972
 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982

Αρωματικές αμίνες
Αλκαλοειδή
Διεγερτικά