joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νικόλαος Κουμάνταρος

Ο Νικόλαος Κουμάνταρος (1879 - ;) ήταν Έλληνας βιομήχανος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ήταν γιος του βιομήχανου Σταύρου Κουμάνταρου και μέλους της οικογένειας Κουμάνταρου με καταγωγή από τη Σπάρτη. Ασχολήθηκε με τις οικογενειακές επιχειρήσεις και επεκτάθηκε και στον ναυτιλιακό κλάδο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λακωνίας στις εκλογές του 1926 με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος και επανεξελέγη σε αυτές του 1932. Στις εκλογές του 1933 εξελέγη βουλευτής Πειραιά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Φουστάνου και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: την Αικατερίνη Κουμάνταρου, σύζυγο Δημητρίου Νεγρεπόντη, και τον Σπύρο Κουμάνταρο, εφοπλιστή.

Πηγές 

Βουλευτές Λακωνίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Βουλευτές Πειραιά
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Νικολαος
Μεχμανά

Το Μεχμανά (Αρμένικα: Մեհմանա) είναι ορεινό χωριό στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια του Μαρτακέρτ.

Πληροφορίες 

Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με το Αζερμπαϊτζάν και κατοικείται από ελάχιστους. Φέρεται να ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα από Έλληνες του Πόντου. Πριν το πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ υπήρχαν αρκετές ελληνικές οικογένειες ποντιακής καταγωγής στο χωριό, οι οποίες είτε μετεγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, είτε εγκατέλειψαν το χωριό. 

Δεν συνδέεται με συγκοινωνία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πληθυσμός του Ναγκόρνο-Καραμπάχ

Χωριά του Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Κλαρίν

Ο Λεοπόλντο Γκαρθία-Άλας ι Ουρένια, γνωστός ως «Κλαρίν» (Leopoldo García-Alas y Ureña «Clarín») ήταν ισπανός συγγραφέας, ένας από τους σημαντικότερους πεζογράφους και κριτικούς λογοτεχνίας της χώρας κατά το τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα. Έζησε στην Μαδρίτη και τις μητρικές του Αστούριες, όπου εργάστηκε ως καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο.

Το πιο γνωστό του έργο είναι η Ρεχέντα, ένα από τα σπουδαιότερα ρεαλιστικά μυθιστορήματα της ιστορίας της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Εκεί, περιγράφεται με μαεστρία την ισπανική κοινωνία των τελών του 19ου αιώνα και οι εσωτερικές της αντιθέσεις, ενταγμένη σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από υποκρισία και διαφθορά. Έγραψε επίσης αρκετά διηγήματα.

Όσον αφορά την κριτική, οι φιλελεύθερες πολιτικές του ιδέες και η συμπάθεια που έτρεφε προς τις ιδέες του Κραουζισμού τον έφεραν πολλάκις αντιμέτωπο με τους πιο συντηρητικούς διανοούμενους της εποχής του. Κύρια χαρακτηριστικά της κριτικής του τέχνης, η οξύτητα του λόγου του και η πετυχημένη αντίληψή του περί λογοτεχνικότητας.

Έργα

Δοκίμια 
 Solos de Clarín (1881).
 La literatura en 1881 (1882).
 Sermón perdido (1885).
 Nueva campaña (1887).
 Ensayos y revistas (1892).
 Palique (1894).

Μυθιστορήματα 
 Cuesta abajo (1890-1891).
 La Regenta (1884–1885).
 Su único hijo (1890).
 El abrazo de Pelayo (1889)

Διηγήματα 
 Dos sabios.
 El dúo de la tos.
 El gallo de Sócrates.
 En el tren.
 En la droguería.
 Un voto.
 ¡Adiós, Cordera! (texto completo); ¡Adiós, Cordera! (análisis)
 Boroña.
 Cuentos Morales.
 Cuervo.
 De la Comisión.
 Doble vía.
 Doctor Angelicus.
 Don Paco del empaque.
 Doña Berta.
 El Señor y lo demás son cuentos.
 El doctor Pértinax.
 El libro y la viuda.
 El oso mayor.
 El sombrero del cura.
 Medalla... de perro chico.
 Pipá.
 Speraindeo.
 Superchería.
 Tambor y gaita.
 Teresa.
 Un candidato.
 Un repatriado.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 José García López, Historia de la literatura española, Vicens Vives, Βαρκελώνη, 2009 [20ή έκδοση]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Ο «Κλαρίν» στο Βιβλιονέτ

Ισπανοί μυθιστοριογράφοι
Ισπανοί διηγηματογράφοι
Ισπανοί κριτικοί
Ισπανοί δοκιμιογράφοι
Προγκρές Μ-66

Το Προγκρές Μ-66 (η NASA το ονόμασε Progress 32 ή 32P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο τύπου Προγκρές-Μ 11F615A55, το οποίο εκτοξεύτηκε το 2009 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Αποστολή 
Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 10 Φεβρουαρίου 2009 (05:49 GMT) και συνδέθηκε με την θύρα του τμήματος Πιρς του σταθμού στις 13 Φεβρουαρίου (07:18 GMT). Στο φορτίο του περιλαμβάνονταν τρόφιμα, νερό, καύσιμα, επιστημονικός εξοπλισμός καθώς και απαραίτητα υλικά ώστε ο σταθμός να μπορεί να υποστηρίξει εξαμελές πλήρωμα. Το διαστημόπλοιο μετέφερε επίσης ένα διαστημικό σκάφανδρο τύπου Ορλάν-ΜΚ, προς αντικατάσταση παλαιότερου.

Αποσυνδέθηκε στις 6 Μαΐου και παρέμεινε σε τροχιά για δώδεκα ημέρες προκειμένου να διεξαχθούν πειράματα στα πλαίσια του προγράμματος Πλάζμα-Προγκρές. Τελικά καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό στις 18 Μαΐου.

Δείτε επίσης 
 Διαστημικές αποστολές το 2009

Παραπομπές 

Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές
Διαστημικές αποστολές το 2009
Φλορεστάνος Α΄ του Μονακό

Ο Φλορεστάνος Α΄ (γαλλικά: Florestan I) ήταν ο Πρίγκιπας του Μονακό από τις 2 Οκτωβρίου 1841 μέχρι το θάνατό του στις 20 Ιουνίου 1856. Το πλήρες όνομά του ήταν το Τανκρέντ Φλορεστάνος Ρογήρος Λουδοβίκος Γκριμάλντι και γονείς του ήταν ο Πρίγκιπας Ονώριος Δ΄ του Μονακό και η Λουίζα του Ομόν.

Βιογραφία 
Ο Φλορεστάνος δεν ήταν προετοιμασμένος να αναλάβει το ρόλο του κυρίαρχου πρίγκιπα, καθώς ήταν στη δεύτερη θέση της γραμμής διαδοχής, πίσω από τον αδελφό του Ονώριο Ε΄. Ο ίδιος μάλιστα είχε ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού στο Παρίσι και ζούσε στο ξενοδοχείο Οτέλ ντε Κρεκί (hôtel de Créqui), το οποίο είχε αγοράσει και ανακαινίσει.

Η σύζυγός του και επίσης ηθοποιός Καρολίνα Ζιμπέρ, την οποία νυμφεύτηκε στις 27 Νοεμβρίου 1816 στο Κομερσί της Γαλλίας, ασκούσε την πραγματική εξουσία στο Πριγκιπάτο του Μονακό. Μαζί της απέκτησε δύο παιδιά, τον Κάρολο (1818-1889) και τη Φλορεστίνα (1833-1897).

Για ένα διάστημα, η σύζυγός του ήταν σε θέση να ανακουφίσει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση του Πριγκιπάτου. Το πριγκιπικό ζεύγος επιχείρησε επίσης να ικανοποιηθούν οι τοπικές ανάγκες για μεγαλύτερη δημοκρατία, προσφέροντας δύο συντάγματα στον τοπικό πληθυσμό, τα οποία όμως απορρίφθηκαν, κυρίως από τους κατοίκους του Μεντόν. Όταν είδαν ότι οι προσπάθειές τους ήταν καταδικασμένες σε αποτυχία, παρέδωσαν την εξουσία στον γιο τους Κάρολο.

Το 1848 οι πόλεις Μεντόν και Ρόκεμπρουν εξεγέρθηκαν και ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους, ελπίζοντας να προσαρτηθούν στη Σαρδηνία. Το 1861 ο Κάρολος Γ΄ δέχτηκε την ένωση των περιοχών αυτών με τη Γαλλία.

Όταν ο Φλορεστάνος πέθανε στις 20 Ιουνίου 1856, το Μονακό ήταν ένα διχασμένο κρατίδιο σε κακή οικονομική κατάσταση, κάτι που ωστόσο άλλαξε την περίοδο του Πρίγκιπα Καρόλου Γ΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1816 την Καρολίνα Ζιμπέρ ηθοποιό και είχε τέκνα:
 Κάρολος Γ΄ 1818-1889, πρίγκιπας του Μονακό.
 Φλορεστίνα 1833-1897, πριγκίπισσα του Μονακό, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Οίκου της Βυρτεμβέργης δούκα του Ούραχ.

Παραπομπές

Οίκος Γκριμάλντι
Μονάρχες του Μονακό
Ονώριος Δ΄ του Μονακό

Ο Ονώριος Δ΄ (γαλλικά: Honoré IV) ήταν ο Πρίγκιπας του Μονακό από τις 30 Μαΐου 1814 ως τις 16 Φεβρουαρίου 1819. Γονείς του ήταν ο Πρίγκιπας Ονώριος Γ΄ και η Γενοβέζα αριστοκράτισσα Μαρία Κατερίνα Μπρινιόλε.

Ο Ονώριος Δ΄ παντρεύτηκε την Λουίζα του Ομόν στις 15 Ιουλίου 1777 στο Παρίσι. Χώρισαν το 1798, αφού προηγουμένως είχαν αποκτήσει δύο γιους:

 τον Ονώριο (1778–1841)
 τον Φλορεστάνο (1785–1856)

Ανέλαβε τα ηνία του Πριγκιπάτου του Μονακό στις 30 Μαΐου 1814, μετά τη λήξη της περιόδου της γαλλικής κατοχής (1793-1814).

Κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής του Μονακό ο Πρίγκιπας Ονώριος είχε φυλακιστεί για πολλά χρόνια. Εξαιτίας αυτού ασθένησε και στα τελευταία του χρόνια κατέστη ανίκανος να κυβερνήσει. Έτσι, από το 1815 παραχώρησε τα καθήκοντά του στον αδελφό του Ιωσήφ και έπειτα στο  γιο του Ονώριο Ε΄.

Παραπομπές

Οίκος Γκριμάλντι
Μονάρχες του Μονακό
Ονώριος Γ΄ του Μονακό

Ο Ονώριος Γ΄ (γαλλικά: Honoré III) ήταν ο Πρίγκιπας του Μονακό για σχεδόν εξήντα χρόνια από το 1733 ως το 1793. Γονείς του ήταν ο Πρίγκιπας Ιάκωβος Α΄ του Μονακό και η Πριγκίπισσα Λουίζα Ιππολύτη του Μονακό.

Βιογραφία

Το 1731 η μητέρα του Ονώριου πέθανε από ευλογιά και ο πατέρας του Ιάκωβος ανέβηκε στο θρόνο. Ωστόσο, ο Ιάκωβος μη όντας ικανός να κυβερνήσει και εξαιτίας αντιδράσεων στο πριγκιπάτο το εγκατέλειψε το Μάιο του 1732 και παρέδωσε στον Ονώριο το θρόνο. Ο Ονώριος ακολούθησε τον πατέρα του στο Παρίσι και παρέμεινε εκεί για μισό αιώνα.

Το 1751 παντρεύτηκε την Γενοβέζα αριστοκράτισσα Μαρία Κατερίνα Μπρινιόλε (1737–1813). Μαζί της απέκτησε δύο παιδιά, τον Ονώριο Δ΄ και τον Ιωσήφ.

Τα καθήκοντά του στο Μονακό τα ανέλαβε ο ξάδελφός του Αντώνιος Γκριμάλντι, μεταξύ των ετών 1732 ως 1784. Το 1789 ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση. Ως συνέπεια αυτής ο Ονώριος εκτελέστηκε στις 21 Μαρτίου 1795, ενώ το Μονακό καταλήφθηκε από τα επαναστατικά στρατεύματα.

Παραπομπές

Οίκος Γκριμάλντι
Μονάρχες του Μονακό
Ιάκωβος Α΄ του Μονακό

Ο Ιάκωβος Α΄ (γαλλικά: Jacques I) ήταν ο Πρίγκιπας του Μονακό από το 1731 μέχρι το 1733.

Βιογραφία
Ο Ιάκωβος γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1689 και προερχόταν από μια ιστορική οικογένεια της Νορμανδίας. Ο πατέρας του ήταν ο Ζακ Γ΄ Γκουαγιόν ντε Ματινιόν, Κόμης του Τορινί και μητέρα του η Σαρλότ Γκουαγιόν ντε Ματινιόν, Κόμισσα του Τορινί.. Η Σαρλότ ήταν ανιψιά του Ζακ Γ΄, ο οποίος ήταν δισεγγονός του Λεονόρ των Βαλουά δούκα του Λονγκεβίλ.

Όταν ο Αντώνιος Α΄ του Μονακό και η σύζυγός του Μαρία της Λωρραίνης έψαχναν σύντροφο για την κόρη τους Λουίζα-Ιππολύτη, θεώρησαν τον Ιάκωβο ως κατάλληλο. Υποστηρικτής της υποψηφιότητάς του ήταν και ο Λουδοβίκος ΙΔ´ της Γαλλίας, ο οποίος επιθυμούσε να ενισχύσει τη γαλλική επιρροή στο Μονακό.

Ο Ιάκωβος και η Λουίζα-Ιππολύτη παντρεύτηκαν στις 20 Οκτωβρίου 1715 και απέκτησαν εννέα παιδιά. Ο γάμος τους, ωστόσο, δεν θεωρούνταν χαρούμενος. Ο Ιάκωβος προτιμούσε να μένει περισσότερο στο Παλάτι των Βερσαλλιών, όπου είχε πολλές ερωμένες, παρά στο Μονακό.

Μετά το θάνατο του πατέρα της Αντωνίου Α΄, η Λουίζα-Ιππολύτη μετέβη από το Παρίσι στο Μονακό για να αναλάβει το θρόνο του Πριγκιπάτου. Κατά την άφιξή της στις 4 Απριλίου 1731 έλαβε πολύ θερμή υποδοχή από τον πληθυσμό. Αντίθετα, όταν ο Ιάκωβος έφθασε εκεί, η υποδοχή ήταν πολύ πιο κρύα.

Στις 29 Δεκεμβρίου 1731 η Λουίζα Ιππολύτη πέθανε από ευλογιά. Έτσι, στο θρόνο ανέβηκε ο Ιάκωβος, ο οποίος εξαιτίας αντιδράσεων αναγκάστηκε να τον εγκαταλείψει μέσα σε λίγους μήνες υπέρ του γιου του Ονώριου.

Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στις Βερσαλλίες και στο Παρίσι. Στις Βερσαλλίες του προτάθηκε ως νέα σύζυγός του η Λουίζα-Φραντζέσκα των Βουρβόνων, εγγονή του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Ωστόσο, αυτός ο γάμος δεν υλοποιήθηκε.

Απόγονοι
Τα εννιά παιδιά του Ιάκωβου και της Λουίζας Ιππολύτης ήταν τα εξής:
Αντώνιος Κάρολος Μαρία (16 Δεκεμβρίου 1717 – 4 Φεβρουαρίου 1718)
Καρλότα Θηρεσία Ναταλία (19 Μαρτίου 1719 – 1790)
Ονώριος Γ΄ (10 Νοεμβρίου 1720 – 21 Μαρτίου 1795)
Κάρολος Μαρία Αύγουστος (1 Ιανουαρίου 1722 – 24 Αυγούστου 1749)
Ιάκωβος (Ιούνιος 1723)
Λουδοβίκος Φραγκίσκος (15 Ιουλίου 1724 – 15 Σεπτεμβρίου 1729)
Φραγκίσκος Κάρολος (4 Φεβρουαρίου 1726 – 9 Δεκεμβρίου 1743)
Κάρολος Μαυρίκιος (14 Μαΐου 1727 – 18 Ιανουαρίου 1798)
Μαρία Φραγκίσκος Θηρεσία (20 Ιουλίου 1728 – 20 Ιουνίου 1743)

Παραπομπές

Ιακωβος Α  του Μονακο
Μονάρχες του Μονακό
Νίκος Περέλης

Ο Νίκος Περέλης είναι Έλληνας σκηνοθέτης του θεάτρου, ιδρυτής και διευθυντής θεατρικών σκηνών. Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1940, σπούδασε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στο Πανεπιστήμιο LAVAL του Κεμπέκ και παρακολούθησε ειδικά σεμινάρια σε πολλές χώρες. Σκηνοθέτης 150 έργων από το 1965 (στο Εθνικό Θέατρο, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στον Λυκαβηττό, στο Άρμα Θέσπιδος, στα Δημοτικά Θέατρα και σε σκηνές ελεύθερου θεάτρου, καθώς και στο εξωτερικό).

Δημιούργησε την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (1996) και τη διήυθυνε μέχρι το 2001. Διευθυντής στα Δημοτικά θέατρα Πάτρας ('84-'85) και Ιωαννίνων ('88-'90). Δημιούργησε το “Θέατρο 3ης Σεπτεμβρίου” ('83-'93), την “Αυλαία Τέχνης” (1968), το “Θέατρο 70”, τον “Κύκλο” (1971), το “Theatre de l' Ave. du Park” (Μόντρεαλ 1973). Συνιδρυτής του “Θεάτρου Ν.Ιωνίας” (1965).

Σκηνοθέτησε αρχαίο δράμα στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στον Λυκαβηττό, στην Πειραματική του Εθνικού, στο Conservatoire του Κεμπέκ.

Διδασκαλία
Δίδαξε θέατρο στη σχολή Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο εργαστήρι του Εθνικού Θεάτρου, στη σχολή Κατσέλη, στο Κονσερβατουάρ του Κεμπέκ και στη σχολή Βεάκη. Έγραψε θέατρο (Μπόμπα 1981, Φελάχα Γιουλαλάμ 1983, Αστραπόβροντο 1979, Μοναξιά των σκουληκιών 1994, Το τελευταίο μήνυμα 2005, Η πόλη στον πάτο 2008, Η επιστροφή της Φελάχας 2012) που παίχτηκαν στο Εθνικό, το 3ης Σεπτεμβρίου, στο Εντροπία, στο Αναλυτή, στο θέατρο της ημέρας και σε διάφορα άλλα θέατρα.

Συγγραφικό έργο

Βιβλία
“Υπόγειος χώρος” (εκδ. Προσκήνιο)
“Ο Κώδικας της Μάσκας” (εκδ. Προσκήνιο)
“Θεατρικά έργα Α' και Β' τόμος” (εκδ. Δωδώνη)
“Η Διαθήκη του Αχιλλέα” (εκδ. Αγγελάκη)
“Η επιστροφή της Φελάχας” (εκδ. Αγγελάκη)
“Το τελευταίο μήνυμα” (εκδ. Δωδώνη)
“Μπόμπα 2014” (εκδ. Δωδώνη)
“Η Πόλη στον πάτο” (εκδ. Αγγελάκη)

Μεταφράσεις 
Στριντμπεργκ “Μητρική Στοργή – Μπροστά στον θάνατο” (εκδ. Δωδώνη)
Ίψεν “Ένας εχθρός του λαού” (εκδ. Αγγελάκη)
Ίψεν “ Όταν εμείς οι νεκροί ξυπνήσαμε” (εκδ. Δωδώνη)
Γκολντόνι “Ο ψεύτης” (εκδ. Δωδώνη)
Σκαρπέτα “Σανταρέλλα” (εκδ. Δωδώνη)

Διακρίσεις
Το 1992 έλαβε Κρατικό βραβείο θεάτρου (για το έργο του “Η Μοναξιά των σκουληκιών”), το 2010 τιμήθηκε από την ιδιαίτερη πατρίδα του με το μετάλλιο της Πόλης. Είναι μέλος της Εταιρείας Σκηνοθετών και της Εταιρείας Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων.

Ως ηθοποιός συμμετείχε σε ελάχιστες παράστασεις, ερμηνεύοντας σημαντικούς ρόλους (Μπόργκμαν – Ίψεν, Κρόγκσταντ – Ίψεν, Στόκμαν – Ίψεν, Χαμ – Μπεκετ κ.α.).

Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ο Περέλης

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Όμιλος Αγγελικούση

Ο Όμιλος Αγγελικούση (Angelicoussis Shipping Group Limited) είναι ελληνικός όμιλος που δραστηριοποιείται στην ναυτιλία. Το 100% των μετοχών της εταιρείας ανήκαν στον Έλληνα εφοπλιστή Ιωάννη Αγγελικούση, μέχρι τον θάνατό του. 
Ο Όμιλος Αγγελικούση έχει 3 θυγατρικές εταιρείες και υπό διαχείριση πάνω από 120 πλοία σε όλο τον κόσμο.
Η μεγαλύτερη θυγατρική εταιρεία του ομίλου είναι η Maran Dry Management Inc. (πρώην Anangel Maritime Services) με πάνω από 80 πλοία ξηρού φορτίου και πολλά υπό-κατασκευή. 
Η δεύτερη θυγατρική εταιρεία είναι η Maran Tankers (πρώην Kristen Navigation) με περίπου 40 υπό διαχείριση δεξαμενόπλοια και η τρίτη θυγατρική εταιρεία, η Maran Gas, που ιδρύθηκε το 2003 και περιλαμβάνει στόλο με πλοία μεταφοράς LNG και LPG με περίπου 10 πλοία και άλλα 20 υπο - κατασκευή. 
Ο όμιλος είναι 100% ελληνικός με όλα του σχεδόν τα πλοία να είναι υπό ελληνική σημαία. 
Είναι η μεγαλύτερη ναυτιλιακή εταιρεία στην Ευρώπη και η τρίτη μεγαλύτερη στον κόσμο.

Το 2013, η Όμιλος Αγγελικούση αναφερόταν ότι ήταν στην πρώτη δεκάδα ναυτιλιακών εταιρειών με τα περισσότερα πλοία υπό ναυπήγηση.

Αναφορές

Ναυτιλιακές επιχειρήσεις
Αντώνιος Α΄ του Μονακό

Ο Αντώνιος Α΄ (γαλλικά: Antoine I) ήταν ο Πρίγκιπας του Μονακό από το 1701 ως το 1731. Οι γονείς του ήταν ο Πρίγκιπας Λουδοβίκος Α΄ του Μονακό και η Αικατερίνη Καρλότα του Γκραμόν.

Το 1683 ο Αντώνιος ονομάστηκε υπολοχαγός στο σύνταγμα πεζικού του Γάλλου Βασιλιά. Το επόμενο έτος έγινε συνταγματάρχης του συντάγματος Σοϊσονουά. Κατά τη διάρκεια του Εννιαετή Πολέμου συμμετείχε στις μάχες του Φίλιπσμπουργκ (1688), του Φλορούς (1690), του Μονς (1691) και της Ναμύρ (1692) στο πλευρό του γαλλικού στρατού.

Ανέβηκε στο θρόνο του Μονακό σε ηλικία 40 ετών στις 3 Ιανουαρίου 1701. Λίγο μετά την άνοδό του συμμετείχε στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, κάτι που ο πατέρας του ήλπιζε ότι θα μπορούσε να αποφύγει.

Στις 21 Αυγούστου 1702, ο Αντώνιος ορκίστηκε ενώπιον του Γαλλικού Κοινοβουλίου ως Δούκας του Βαλεντινουά και Λόρδος της Γαλλίας. Το 1724 χρίστηκε ιππότης των γαλλικών βασιλικών ταγμάτων.

Ο Αντώνιος εργάσθηκε εντατικά για την οχύρωση του Μονακό και τα έργα εκείνης της περιόδου είναι ορατά μέχρι και σήμερα στην παλιά πόλη του πριγκιπάτου. Για την άμυνα των τειχών του φρόντισε να φυτευθούν φυτά, όπως αλόη, αθάνατος και φραγκοσυκιά για την επιπλέον προστασία των τειχών από εχθρικά στρατεύματα.

Ο Αντώνιος ήταν πολύ δημοφιλής σαν Πρίγκιπας και ο λαός του αναγνώριζε το έργο του. Αγαπούσε τις τέχνες, την ζωγραφική και τη μουσική. Κατά την περίοδο της κυριαρχίας του πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες και μουσικοί έφθασαν στο Μονακό, το οποίο τότε άρχισε να αποκτά φήμη ως τόπος φινέτσας και υψηλής κουλτούρας.

Απόγονοι
Ο Αντώνιος παντρεύτηκε στις 13 Ιουνίου 1688 τη Μαρία της Λωρραίνης-Γκιζ-Ελμπέφ (1674–1724), κόρη του Λουδοβίκου κόμη του Αρμανιάκ, με την οποία απέκτησε t;ekna:
 Λουίζα-Ιππολύτη 1697–1731, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Γκογιόν-ντε-Ματινόν δούκα του Βαλεντινουά.
 Μαργαρίτα-Καμίλλα 1700–1758, παντρεύτηκε τον Λουί ντε Γκαντ ντε Μερόντ ντε Μονμορανσύ, πρίγκιπα του Ιζενγκιέν.
 Μαρία-Παολίνα-Θηρεσία-Ντεβότα 1708–1726, απεβ. 18 ετών.
 Αικατερίνη-Καρλόττα 1691–1696 απεβ. 5 ετών, Ελισάβετ-Καρλόττα 1698–1702 απεβ. 4 ετών, Μαρία-Ντεβότα 1702–1703 απεβ. 1 έτους.

Είχε αποκτήσει επίσης τρία παιδιά από εξωσυζυγικές του σχέσεις, τα οποία ήταν τα εξής:
 (νόθος) Αντώνιος Γκριμάλντι (1697–1784)
 (νόθη) Αντουανέτα Γκριμάλντι
 (νόθη) Λουίζα-Μαρία-Θηρεσία Γκριμάλντι (1705–1723)

Παραπομπές

Οίκος Γκριμάλντι
Μονάρχες του Μονακό
Μουσείο Σεργκέι Παρατζάνωφ

Το Μουσείο Σεγκέι Παρατζάνωφ βρίσκεται στο Ερεβάν της Αρμενίας και είναι αφιερωμένο στο έργο του Αρμένιου σκηνοθέτη Σεργκέι Παρατζάνωφ.

Ιστορικό 

Το μουσείο ιδρύθηκε το 1988 με πρωτοβουλία της αρμένικης κυβέρνησης αλλά άρχισε τη λειτουργία του το 1991 λόγω του σεισμού που είχε προηγηθεί τρία χρόνια νωρίτερα. Το οίκημα που το στεγάζει επιλέχθηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, αποτελείται από δύο ορόφους και βρίσκεται στο κέντρο της πρωτεύουσας. Αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα μουσεία της πόλης και κατά καιρούς το έχουν επισκεφθεί προσωπικότητες όπως οι Βλαντίμιρ Πούτιν, Πάουλο Κοέλιο, Βιμ Βέντερς κ.α.

Εκθέματα 

Φιλοξενεί τουλάχιστον 1.500 εκθέματα, τα οποία αποτελούνται από κολάζ, σχέδια, φωτογραφίες, πίνακες ζωγραφικής, αυτοσχέδιες κούκλες, art installations κ.α. Η πλειονότητα των εκθεμάτων δημιουργήθηκε κατά την παραμονή του Παρατζάνωφ στη φυλακή. Εκτός από αυτά σε δύο δωμάτια φιλοξενούνται αφίσες ταινιών του, τιμητικά βραβεία καθώς και μέρος της αλληλογραφίας του με τον Φεντερίκο Φελίνι, τον Αντρέι Ταρκόφσκι κ.α Μέρος των εκθεμάτων έχει φιλοξενηθεί σε εκθέσεις στο εξωτερικό όπως στη Μόσχα, την Αθήνα κ.α.

Πηγές 

Μουσεία στο Γερεβάν
Ονώριος Α΄ του Μονακό

Ο Ονώριος Α΄ (γαλλικά: Honoré Ier de Monaco, 16 Δεκεμβρίου 1522 - 7 Οκτωβρίου 1581) ήταν ο Λόρδος του Μονακό από τις 22 Αυγούστου 1523 ως τις 7 Οκτωβρίου 1581.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1522 και ήταν το μικρότερο παιδί του Λόρδου Λουκιανού (1487-1523) και της Ιωάννας του Ποντεβέ-Καμπανέ. Έγινε Λόρδος του Μονακό σε ηλικία μόλις 9 μηνών, μετά τη δολοφονία του πατέρα του, στις 22 Αυγούστου 1523.

Τα καθήκοντά του, κατά τα παιδικά του χρόνια, είχαν αναληφθεί από το θείο του Αυγουστίνο Γκριμάλντι (1482-1532). Ο Αυγουστίνος διέκοψε τη συμμαχία με τη Γαλλία και στράφηκε στην Ισπανία και το Βασιλιά της Κάρολο Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με τις συμφωνίες που υπέγραψε καθιστούσε το Μονακό προτεκτοράτο της Ισπανίας, επιτρέποντας έτσι την εξοικονόμηση πόρων από τον τομέα της άμυνας. Η συμμαχία με την Ισπανία θα διαρκέσει μέχρι το 1641.

Ο Αυγουστίνος Γκριμάλντι πέθανε στις 14 Απριλίου 1532, όταν ο Ονώριος ήταν ακόμα ανήλικος. Έπειτα, ακολούθησαν στη διακυβέρνηση του Μονακό ο Νικόλαος Γκριμάλντι και ο Στέφανος Γκριμάλντι. Ο Στέφανος παρέμεινε μέχρι τις 16 Δεκεμβρίου 1540, όταν ο Ονώριος ενηλικιώθηκε.

Η περίοδος εξουσίας του Ονώριου ήταν σχετικά ήρεμη και ειρηνική, ενώ ο ίδιος χαρακτηριζόταν για την ανδρεία και τη σοφία του. Το 1565 ηγήθηκε ενός στόλου εναντίον των Τούρκων που πολιορκούσαν τη Μάλτα και το 1571 συμμετείχε μαζί με τον χριστιανικό στόλο στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου εναντίον του οθωμανικού στόλου.

Απόγονοι
Το 1545 παντρεύτηκε την Ισαβέλλα Γκριμάλντι, με την οποία απέκτησε δώδεκα παιδιά. Τα σημαντικότερα από αυτά ήταν τα εξής:
Κάρολος Β΄  (26 Ιανουαρίου 1555 – 17 Μαΐου 1589)
Φραγκίσκος (1557–1586)
Οράτιος (1558–1559)
Ηρακλής (24 Σεπτεμβρίου 1562 – 21 Νοεμβρίου 1604)

Παραπομπές

Οίκος Γκριμάλντι
Σύνδρομο της Στοκχόλμης

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο κατά το οποίο όμηροι εκφράζουν συμπάθεια και συμπόνοια και έχουν θετικά συναισθήματα προς τους απαγωγείς τους, μερικές φορές σε σημείο που να υπερασπίζονται και ταυτίζονται με τους απαγωγείς. Αυτά τα συναισθήματα γενικά θεωρούνται παράλογα υπό το πρίσμα του κινδύνου ή ρίσκου που υπέστησαν τα θύματα, τα οποία θεωρούν ουσιαστικά, την έλλειψη κακοποίησης από τους απαγωγείς ως μια πράξη καλοσύνης.  Το Σύστημα Βάσεων Δεδομένων Ομήρων του FBI δείχνει ότι περίπου 8 τοις εκατό των θυμάτων παρουσιάζουν ενδείξεις συνδρόμου της Στοκχόλμης.

Ονομασία 
Ο όρος αυτός προήλθε μετά την ληστεία που έγινε σε υποκατάστημα της τράπεζας Kreditbanken στο Νόρμαλμστοργκ, στην κεντρική Στοκχόλμη της Σουηδίας, τον Αύγουστο του 1973. Δύο ένοπλοι άνδρες οι Γιαν-Έρικ Όλσσον και Κλαρκ Όλοφσον εισέβαλαν σε αυτήν και απήγαγαν 4 υπαλλήλους της τράπεζας, τους Ελίζαμπετ Όλντγκρεν, Κρίστιν Ένμαρκ, Μπιργκίτα Λούντμπλαντ και τον Σβεν Σάφστρομ, για 6 μέρες σε θησαυροφυλάκιο της τράπεζας Sveriges Kreditbank. Μετά τη σύλληψη των δραστών, οι όμηροι προσπάθησαν να συλλέξουν χρήματα, για να ενισχύσουν οικονομικά τον δικαστικό αγώνα των απαγωγέων τους και αρνήθηκαν μάλιστα να καταθέσουν εναντίον τους.

Περιγραφή 
Το σύνδρομο της Στοκχόλμης μπορεί να θεωρηθεί ως μια μορφή τραυματικής συγκόλλησης, η οποία δεν απαιτεί απαραιτήτως ένα σενάριο ομηρείας, αλλά η οποία περιγράφει «ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς που αναπτύσσονται μεταξύ δύο ατόμων, όπου ένα πρόσωπο παρενοχλεί περιοδικά, χτυπάει, απειλεί, κακοποιεί, ή εκφοβίζει το άλλο.""  Μια συχνά χρησιμοποιούμενη υπόθεση για να εξηγήσει το φαινόμενο του συνδρόμου της Στοκχόλμης, βασίζεται στη φροϋδική θεωρία. Προτείνει ότι η σύνδεση (του θύματος με τον κακοποιό) είναι αντίδραση του ατόμου στο τραύμα του, αντίδραση στο να γίνει θύμα. Η ταύτιση με τον επιτιθέμενο είναι ένας τρόπος που το ίδιο το "εγώ" υπερασπίζεται τον εαυτό του. Όταν ένα θύμα πιστεύει τις ίδιες αξίες με τον επιτιθέμενο, αυτός παύει να γίνεται αντιληπτός ως απειλή.

Κοινά συμπτώματα του «Συνδρόμου της Στοκχόλμης» 
 Θετικά συναισθήματα από το θύμα προς το θύτη (άτομο που το κακοποιεί ή το ελέγχει).

 Αρνητικά συναισθήματα από το θύμα προς την οικογένειά του, τους φίλους ή τις αρχές.

 Θετικά συναισθήματα από το θύτη προς το θύμα.

 Υποστηρικτική συμπεριφορά από το θύμα προς το θύτη.

 Ανικανότητα του θύματος να καταστρέψει την "σχέση" του με το θύτη.

Παραπομπές 

Κατηγορία :Κοινωνική ψυχολογία
Κατηγορία :Σύνδρομα
Κατηγορία :Εγκλήματα
[[Κατηγορία :Κακοποίηση]
Something Wicked This Way Comes

{{Infobox Album
| Όνομα  = Something Wicked This Way Comes
| Είδος  = Στούντιο άλμπουμ
| Καλλιτέχνης  = Iced Earth
| Εξώφυλλο  = Iced Earth - Something Wicked This Way Comes.jpg
| Background = lavender
| Κυκλοφορία  = 7 Ιουλίου 1998
| Ηχογράφηση  = Μάρτιος 1998, Morrisound Studios, Τάμπα, Φλόριντα
| Είδος_Μουσικής  = Heavy Metal, Thrash Metal, Power Metal
| Διάρκεια  = 61:56
| Δισκογραφική  = Century Media
| Παραγωγός  = Τζιμ Μόρις
| Προηγούμενο album  = The Dark Saga (1996)| Αυτό το album  = Something Wicked This Way Comes (1998)| Επόμενο album  = Horror Show (2001)}}Something Wicked This Way Comes είναι ο τίτλος του πέμπτου στούντιο άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Iced Earth, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1998 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Century Media". Επανεκδόθηκε το 2008 από την ίδια εταιρεία, με τρία επιπλέον κομμάτια.

Τα τρία τελευταία τραγούδια του άλμπουμ αποτελούν την τριλογία "Something Wicked", η οποία επεκτάθηκε από το συγκρότημα σε ολόκληρους δίσκους, μία δεκαετία αργότερα.

Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν μέτριες προς θετικές, με το "AllMusic" να το βαθμολογεί με τρία αστέρια με άριστα τα πέντε και το "Metal Storm" με 8,7 / 10.

Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος που κατάφερε να μπει στους καταλόγους επιτυχιών οποιασδήποτε χώρας, ανεβαίνοντας στο # 19 των γερμανικών τσαρτ.

Τραγούδια
1. Burning Times (Barlow, Schaffer) - 3:44
2. Melancholy (Holy Martyr) (Schaffer) - 4:47
3. Disciples of the Lie (Schaffer) - 4:03
4. Watching Over Me (Schaffer) - 4:28
5. Stand Alone (Barlow, Schaffer) - 2:44
6. Consequences (Schaffer) - 5:36
7. My Own Savior (Barlow, Morris, Schaffer) - 3:39
8. Reaping Stone (Barlow, James MacDonough, Schaffer) - 4:02
9. 1776 (Schaffer) - 3:36
10. Blessed Are You (Schaffer) - 5:05
11. Prophecy (Barlow, Schaffer) - 6:18
12. Birth of the Wicked (Schaffer) - 4:16
13. The Coming Curse (Schaffer) - 9:33

Θέσεις τσαρτ
Something Wicked This Way Comes (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 7 Ιουλίου 1998

Μέλη των Iced Earth
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Something Wicked This Way Comes" είχε την εξής μορφή:

 Ματ Μπάρλοου - φωνητικά
 Τζον Σέιφερ - κιθάρα, φωνητικά
 Τζέιμς Μακ Ντόνο - μπάσο

Γκεστ συμμετοχές
 Χάουαρντ Χελμ - πιάνο
 Ρότζερ Χιουζ - μαντολίνο
 Τρέισι ΛαΜαρμπέρα - φωνητικά
 Σούζαν ΜακΚουίν - φλάουτο
 Τζιμ Μόρις - κιθάρα, φωνητικά, πλήκτρα
 Μαρκ Πρέιτορ - τύμπανα
 Λάρι Ταρνόφσκι - ''κιθάρα

Παραπομπές

Πηγές
 Something Wicked This Way Comes - Iced Earth | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic
 Something Wicked This Way Comes | The Official Iced Earth Website
 Iced Earth - Something Wicked This Way Comes - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives

Δισκογραφία των Iced Earth
Άλμπουμ του 1998
Φλεγύες

Οι Φλεγύες  (Φλεγύαι) ήταν πανάρχαιο φύλο θρακικής ή θεσσαλικής καταγωγής που απείλησαν με εισβολή την αρχαία Θήβα και γι αυτό σύμφωνα με τον Όμηρο την τείχισε ο Αμφίονας. Εγκαταστάθηκαν μετά από αυτά στην Φωκίδα, κοντά στον Κηφισό ποταμό από όπου ο Φλεγύας, πρώτος μυθικός βασιλιάς, πυρπόλησε το ναό των Δελφών. Και η μεν φωτιά κατασβέστηκε από το θεό Απόλλωνα ο δε Φλεγύας τιμωρήθηκε σε αιώνια τιμωρία στον Άδη.

Παραπομπές

Αρχαία ελληνικά φύλα
Κάστρο Μπραν

Το κάστρο Μπραν (ρουμανικά: Castelul Bran) είναι κάστρο το οποίο βρίσκεται κοντά στο χωριό Μπραν, Κομητεία Μπρασόβ, στην κεντρική Ρουμανία. Το κάστρο κατασκευάστηκε τον 13ο αιώνα από το Τευτονικό Τάγμα και σήμερα αποτελεί εθνικό μνημείο της Ρουμανίας. Βρίσκεται στα όρια Τρανσυλβανίας και Βλαχίας. Συχνά αναφέρεται ως το «κάστρο του Κόμη Δράκουλα», αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο Μπραμ Στόκερ αναφερόταν σε αυτό το κάστρο και η σχέση του κάστρου με τον Βλαντ Γ΄ Τσέπες, έμπνευση του μυθιστορήματος, είναι ισχνή.

Το κάστρο σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.

Ιστορία 

Το 1212, το Τευτονικό Τάγμα κατασκεύασε το ξύλινο κάστρο του Ντιτριχστάιν ως οχυρωμένη θέση στο Μπούτσερλαντ, στην είσοδο μίας ορεινής κοιλάδας διαμέσου της οποίας οι έμποροι ταξίδευαν για πάνω από μία χιλιετία, αλλά το 1242 καταστράφηκε από τους Μογγόλους. Η πρώτη καταγραφή του κάστρου του Μπραν έγινε από τον Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας τις 19 Νοεμβρίου 1377, δίνοντας στους Σάξονες του Κρόνσταντ (Μπρασόβ) το δικαίωμα να φτιάξουν μια πέτρινη ακρόπολη με δικά τους έξοδα και εργασία. Ο οικισμός του Μπραν άρχισε να αναπτύσσεται δίπλα. Το 1438-1442, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε στην άμυνα έναντι στους Οθωμανούς, και στην συνέχεια ως τελωνείο ανάμεσα σε Τρανσυλβανία και Βλαχία. Το κάστρο ανήκε στους Ούγγρους βασιλείς, αλλά επειδή ο βασιλιάς Βλάντισλας Β΄ δεν πλήρωσε τα δάνεια, το κάστρο πέρασε στην κατοχή της πόλης του Μπράσοβ το 1533. Το Μπραν είχε στρατηγική σημασία μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα.

Το 1920, το κάστρο έγινε βασιλική κατοικία εντός του βασιλείου της Ρουμανίας. Ήταν αγαπημένη οικία και αποχωρητήριο της βασίλισσας Μαίρη. Η πριγκίπισσα Ιλιάνα κληρονόμησε το κάστρο και λειτούργησε ως νοσοκομείο κατά τον Β΄ΠΠ. Μετά πέρασε στην κατοχή του κομμουνιστικού καθεστώτος με την έξωση της βασιλικής οικογένειας το 1948.

Το 2005 η Ρουμανική κυβέρνηση πέρασε έναν ειδικό νόμο ο οποίος επέτρεπε την επιστροφή ιδιοκτησιών οι οποίες απαλλοτριώθηκαν παράνομα, όπως το Μπραν, και έτσι ένα χρόνο αργότερα πέρασε στην ιδιοκτησία του Ντόμινικ των Αψβούργων, γιο και κληρονόμο της πριγκίπισσας Ιλιάνας. Το Σεπτέμβριο του 2007, διερευνητική επιτροπή του Ρουμανικού Κοινοβουλίου κατέληξε ότι η επιστροφή του κάστρου ήταν παράνομη και αντίθετη με τους νόμους σχετικά με την ιδιοκτησία και τη διαδοχή. Όμως το συνταγματικό δικαστήριο απέρριψε το υπόμνημα. Επιπλέον, μια άλλη κοινοβουλευτική επιτροπή επιβεβαίωσε την ισχύ της επιστροφής, δείχνοντας ότι ήταν σύμφωνη με το νόμο. Τις 18 Μαΐου 2009, η διοίκηση του κάστρου μεταβιβάστηκε από την κυβέρνηση στον Αρχιδούκα και τις αδελφές του και την 1 Ιουνίου 2009, το κάστρο άρχισε να λειτουργεί ως το πρώτο ιδιωτικό μουσείο στη χώρα.

Το 2014 αναφέρθηκε ότι το κάστρο ήταν προς πώληση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα του κάστρου

Μπραν
Μάχη του Βουιγιέ

Η μάχη του Βουιγιέ (γαλλικά: Bataille de Vouillé· το όνομα της τοποθεσίας προέρχεται από το λατινικό Campus Vogladensis) ήταν μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων του Βασιλείου των Φράγκων υπό τον Κλόβι Α΄ και του Βησιγοτθικού Βασιλείου της Τουλούζης υπό τον Αλάριχο Β΄. Η ήττα που υπέστησαν οι Βησιγότθοι, προκάλεσε τον εδαφικό περιορισμό του Βασιλείου της Τουλούζης νότια των Πυρηναίων και, με τον θάνατο του βασιλιά τους στη μάχη, την έναρξη της περιόδου της οστρογοτθικής επέμβασης στα εσωτερικά πράγματα του Βασιλείου τους.

Προηγούμενα 
Το Βησιγοτθικό Βασίλειο είχε ιδρυθεί από τον Βάλια το 414 στη ρωμαϊκή επαρχία της Ακιτανίας. Έχοντας ως κέντρο την σημερινή Τουλούζη, μετά την διάλυση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τους Οστρογότθους, έπαιζε το ρόλο μιας σημαντικής περιφερειακής δύναμης στην δυτική Ευρώπη. Η σταδιακή ενσωμάτωση της Ιβηρικής το είχε μετατρέψει στο μεγαλύτερο εδαφικό μόρφωμα της περιοχής. Ωστόσο, η γιγάντωση του γειτονικού του Φραγκικού Βασιλείου και οι φόβοι των Φράγκων γύρω από μία πιθανή πανγοτθική ένωση με τους Οστρογότθους, οδήγησε στην σύγκρουσή τους.

Η μάχη 
Οι Φράγκοι είχαν ήδη επιτεθεί σε προηγούμενες περιστάσεις εναντίον των Βησιγότθων. Το 497, σε συμμαχία με τους Βρετόνους είχαν φτάσει να καταλάβουν τα Βουρδίγαλα. Μια νέα συμμαχία, αυτή τη φορά με τους Βυζαντινούς τους επέτρεψε να εισβάλουν σε βησιγοτθικά εδάφη από το βορρά· συγκρούστηκαν με τους Βησιγότθους κοντά στο σημερινό Πουατιέ. Ο θάνατος του Αλάριχου προκάλεσε την φυγή των βησιγοτθικών στρατευμάτων και επέτρεψε στον Κλόβι Α΄ να καταλάβει ανενόχλητος εκ νέου τα Βουρδίγαλα. Την επόμενη άνοιξη εκστράτευσε εναντίον της απροστάτευτης Τολόζα. Η μοναδική περιοχή που παρέμεινε σε βησιγοτθικά χέρια εκτός της Ιβηρικής ήταν η Σεπτιμανία, την οποία έσπευσαν να προστατέψουν συμμαχικά οστρογοτθικά στρατεύματα.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Davies, Simon (2012), Vanished Kingdoms: The Rise and Fall of States and Nations. Penguin.

Μάχες γοτθικού στρατού
Κριστιάνο Ντα Μάτα

Ο Κριστιάνο Ντα Μάτα(γεν. στις 19 Σεπτεμβρίου του 1973 στο Μπέλο Οριζόντε της Βραζιλίας είναι 
Βραζιλιάνος οδηγός αγώνων, ο οποίος για 2 χρονιές(2003 και 2004) αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 με την Τογιότα. Την 1η χρονιά πήρε μέρος σε όλα τα Γκραν πρι και τη 2η μόνο στα 13, καθώς από το 14ο αντικαταστάθηκε από το συμπατριώτη του Ρικάρντο Ζόντα.

Βραζιλιάνοι οδηγοί Φόρμουλα 1
Ράινς Πρίμπους

Ο Ρέινχολντ Ρίτσαρντ Πρίμπους (αγγλικά: Reinhold Richard "Reince" Priebus, 18 Μαρτίου 1972), είναι Αμερικανός ομογενής πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρέτησε ως 27ος Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου από τις 20 Ιανουαρίου 2017 έως τις 31 Ιουλίου 2017, υπό τον 45ο Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. 

Επίσης, υπήρξε Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (RNC) από το 2011 έως το 2017.

Βιογραφία
Ο Πρίμπους, γεννήθηκε το 1972 στο Ντόβερ του Νιου Τζέρσεϊ. Ο πατέρας του, Ρίτσαρντ Πρίμπους, είναι Αμερικανός ηλεκτρολόγος (γερμανικής καταγωγής), και η μητέρα του, Δήμητρα Πιτσιλαδή, είναι Ελληνίδα μεσίτρια (γεννημένη στο Σουδάν). 

Μεγάλωσε στο Νέτκονγκ του Νιου Τζέρσεϊ και στο Γκριν Μπέι του Ουισκόνσιν. Το 1990, αποφοίτησε το λύκειο "Tremper High School" στην Κενόσα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Αγγλικά στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1994 με διάκριση. 

Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1998. Κατόπιν, συνέχεια εργάστηκε σε δικηγορικό γραφείο στο Μιλγουόκι.

Προσωπική ζωή 
Ο Πρίμπους, είναι παντρεμένος από το 1999, με την Σάλι Σέροου, με την οποία έχουν αποκτήσει δύο παιδιά. Επιπλέον, είναι άρχων οφφικιάλιος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και είναι Χριστιανός Ορθόδοξος.

Πολιτική

Πρώιμη πολιτική καριέρα 
Ως μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, το 2004, ο Πρίμπους, ήταν υποψήφιος για να γίνει πολιτειακός Γερουσιαστής στην Γερουσία του Ουισκόνσιν, όμως απέτυχε να εκλεγεί (48% έναντι 52% του τότε Δημοκρατικού αντιπάλου του). 

Το 2007, ύστερα από μία επιτυχημένη εκστρατεία, εξελέγη Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στην πολιτεία του Ουισκόνσιν. 

Δύο χρόνια αργότερα, το 2009, ο Πρίμπους, ανέλαβε διευθυντής νομικών υπηρεσιών (γενικός σύμβουλος) του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (2011-2017) 

Τον Ιανουάριο του 2011, εξελέγη Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (της Εθνικής Επιτροπής των Ρεπουμπλικανών - RNC), ως αντικαταστάτης του Μάικλ Στιλ. 

Επανεξελέγη ομόφωνα στην θέση το 2013 και το 2015. Παρέμεινε ως Πρόεδρος του Κόμματος, έως τις 19 Ιανουαρίου 2017.

Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου (2017) 
Στις 13 Νοεμβρίου 2016, ο τότε εκλεγμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε ότι ο Ράινς Πρίμπους, θα αναλάμβανε το αξίωμα του Προσωπάρχη του Λευκού Οίκου. 

Ο Πρίμπους, ανέλαβε το αξίωμα ως 27ος Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, στις 20 Ιανουαρίου 2017. Παρέμεινε στο αξίωμα έως τις 31 Ιουλίου 2017.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 https://web.archive.org/web/20140730000548/http://www.gop.com/our-party/leadership/reince-priebus/
 http://www.washingtonpost.com/Error/Generic;jsessionid=942A79D7EA2CA8DFC0ADF8CB3E0ECEC2 
 http://topics.nytimes.com/top/reference/timestopics/people/p/reince_r_priebus/index.html

Προσωπάρχες του Λευκού Οίκου
Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου
Πρόεδροι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Αμερικανοί πολιτικοί
Αμερικανοί δικηγόροι
Ελληνοαμερικανοί
Πολιτικοί των ΗΠΑ
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Εκλογές στη Βρέμη

Στη Βρέμη έγιναν για πρώτη φορά εκλογές το 1919. Η ηλικία στην οποία χορηγείται δικαίωμα ψήφου είναι τα 16 χρόνια, ενώ για να είναι κάποιος υποψήφιος πρέπει να έχει συμπληρώσει τα 18 του χρόνια. Από το 2011 ισχύει νέο εκλογικό σύστημα στη Βρέμη. Κάθε ψηφοφόρος μπορεί να δώσει 5 ψήφους μεταξύ καταλόγων κομμάτων ή υποψηφίων που αναγράφονται σε αυτές.

Πρόσφατες εκλογές

2019

2007 

Έπειτα από τις εκλογές που διεξήχθησαν στις 13 Μαΐου του 2007 ο Γενς Μπέρνσεν (SPD) συμφώνησε σε κυβέρνηση συνεργασίας με τους Πράσινους στις 16 Ιουνίου 2007. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον σχηματισμό του πρώτου ερυθροπράσινου συνασπισμού σε επίπεδο κρατιδίου.

2011 

Εκλογές στη Βρέμη διεξήχθησαν στις 22 Μαΐου 2011, στις οποίες ψήφισαν για πρώτη φορά και νεαρά άτομα ηλικίας 16 και 17 ετών. Στις εκλογές ηττήθηκε το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών, καθώς ήρθε τρίτο, με πρώτο κόμμα τους Πράσινους και τους Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι αναλαμβάνουν την εξουσία.

2015

Παραπομπές 

 *
Υάκινθος (φυτό)

Υάκινθος ή Hyacinthus Orientalis ή Ζουμπούλι είναι βολβώδες καλλωπιστικό πολυετές φυτό. Ανήκει στην οικογένεια Asparagaceae και στο γένος Hyacinthus όπου κατατάσσονται περισσότερα από 30 είδη φυτών. Κατάγεται από τις περιοχές της ανατολικής Μεσογείου όπως την Ελλάδα, τη Μικρά Ασία και τη Συρία. Σε μερικά μέρη της Ελλάδας λέγεται διατσέντο (Επτάνησα και νησιά του Αιγαίου) ή διατσίντο (Χίος) (από το ιταλικό giacinto «υάκινθος»).

Καλλιέργεια
Ο Υάκινθος καλλιεργείται μέσω του βολβού, από τον οποίο αναπτύσσονται 4 έως 6 φύλλα που είναι μακριά, λογχοειδή με πράσινο χρώμα και το ύψος τους φτάνει τα 20 με 25 εκατοστά. Για ν' αναπτυχθεί χρειάζεται περίπου 8 με 10 εβδομάδες, ένα μέρος που είναι σκοτεινό, η θερμοκρασία του οποίου να μην ξεπερνάει τους 12 βαθμούς Κελσίου και μέτριας σύστασης έδαφος (αμμοπηλώδη).

Ανθοφορία
Ανθοφορεί περίπου στα μέσα της άνοιξης ανάλογα τις καιρικές συνθήκες.Τα άνθη εμφανίζονται στο κέντρο του ανθικού στελέχους στην κορυφή του οποίου αναπτύσσονται. Το μέγεθος των ανθέων φτάνει τα 2 εκατοστά. Έχουν διάφορα χρώματα όπως μοβ, ροζ και λευκό.

Πολλαπλασιασμός
Ο πολλαπλασιασμός του πραγματοποιείται με βολβούς, οι οποίοι φυτεύονται στα μέσα φθινοπώρου, ώστε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού που θα έχουν ξεραθεί τα φύλλα, οι βολβοί να εκριζωθούν και ν' αποθηκευτούν για να φυτευτούν πάλι το φθινόπωρο.

Μπορεί ο πολλαπλασιασμός του να πραγματοποιηθεί και μέσω του σπόρου, με μοναδικό μειονέκτημα, όμως, τη χρονοβόρα επίτευξη της ανθοφορίας του.

Χρησιμότητα
Ο Υάκινθος είναι ένα φυτό με μεγάλη καλλωπιστική αξία. Χρησιμοποιείται κυρίως στην ανθοδετική τέχνη, είτε ολόκληρο το φυτό, είτε κομμένα ανθικά του στελέχη.

Παραπομπές

Φυτά κήπου
Βασίλειος Καραπάνος

Ο Βασίλειος Καραπάνος (1878-1948) υπήρξε Έλληνας δικηγόρος και υπουργός στη διορισμένη από τους Γερμανούς κυβέρνηση Ράλλη. Ήταν επίσης βουλευτής και γερουσιαστής.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αμφιλοχία το 1878. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Βάλτου το 1905 και στη συνέχεια βουλευτής Άρτας (1910) και Βάλτου (1923). Το 1932 εξελέγη γερουσιαστής (αριστίνδην εκ της Βουλής και Γερουσίας) και επανεξελέγη το 1933. Χρημάτισε υπουργός Εθνικής Προνοίας στην κατοχική κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη (29 Απριλίου 1943-15 Ιουνίου 1944) (διορισμένη από τις γερμανικές αρχές Κατοχής).

Πέθανε το 1948.

Πηγές 

Έλληνες υπουργοί Εθνικής Πρόνοιας
Βουλευτές Βάλτου
Βουλευτές Άρτας
Έλληνες Γερουσιαστές
Κ
Κώστας Μπαντουβάς

Ο Κωνσταντίνος Ι. Μπαντουβάς (1934) είναι Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός. Υπήρξε συνεργάτης του Σοφοκλή Βενιζέλου, του Νικήτα Βενιζέλου και του Ανδρέα Παπανδρέου.

Βιογραφικά στοιχεία
Η οικογένεια Μπαντουβά πρωταγωνίστησε στην επανάσταση του 1821, σε όλες τις Κρητικές εξεγέρσεις, στο Μακεδονικό αγώνα και στην αντίσταση κατά των Γερμανών. Ο Κώστας Μπαντουβάς γεννήθηκε το 1934 στη Μεγάλη Βρύση Ηρακλείου. Επειδή ο πατέρας του Ιωάννης Μπαντουβάς (1904-1982)  ήταν από τους ηγέτες της Κρητικής αντίστασης, το 1941 ο ναζιστής Σούμπερτ συνέλαβε τον επτάχρονο Κώστα Μπαντουβά και τον οδήγησε στο σημείο εκτελέσεων στην Αυγενική Ηρακλείου για να εκβιάσει τον πατέρα του.

Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1958, σε ηλικία 24 ετών, έγινε ιδιαίτερος γραμματέας του Σοφοκλή Βενιζέλου. Τότε γνωρίστηκε και με τον Γεώργιο Παπανδρέου. Επίσης διετέλεσε διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου της Λέσχης Φιλελευθέρων Αθηνών.

Μετά την επιβολή της χούντας, αρχικά δραπέτευσε από την Ελλάδα, αλλά επέστρεψε κρυφά μαζί με τον εφοπλιστή και εγγονό του Ελευθερίου Βενιζέλου Νικήτα Βενιζέλο, προετοιμάζοντας ένοπλη εξέγερση στην Κρήτη και εφοδιάζοντας με όπλα τους τοπικούς αντιστασιακούς (τα όπλα είχε αγοράσει ο Νικήτας Βενιζέλος από τον Καντάφι), αλλά οι κινήσεις τους προδόθηκαν στις χουντικές υπηρεσίες και αναγκάστηκαν να διαφύγουν και πάλι στο εξωτερικό. Ήταν, επίσης, από τους πρωτεργάτες του εγχειρήματος της κατάληψης των αντιτορπιλικών Aετός και Iέραξ στο Σαν Pαφαέλ της Γαλλίας με στόχο την ανατροπή της χούντας.

Μεταπολιτευτικά αρχικά συντάχθηκε με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις (μετέπειτα ΕΔΗΚ) όπως οι περισσότεροι κεντρώοι. Το 1980, απεχώρησε από την ΕΔΗΚ και προσχώρησε στο Κόμμα Φιλελευθέρων του Νικήτα Βενιζέλου, όπου ανέλαβε Γενικός Γραμματέας. Μετά την προσχώρηση του Παύλου Βαρδινογιάννη στο Κόμμα των Φιλελευθέρων, το 1983, αποχώρησε και τελικά προσχώρησε εν μέρει στο ΠΑΣΟΚ, λόγω της παλαιάς γνωριμίας του με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Διετέλεσε για πολλά χρόνια βουλευτής Ηρακλείου, ενώ διετέλεσε και Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, από το 1986 μέχρι το 1988.

Κοινοβουλευτική θητεία
1974 - 1981: βουλευτής Ηρακλείου με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις και την ΕΔΗΚ
1985 - 1989: βουλευτής Β΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ
1989 - 1996:  βουλευτής Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ
1997 - 1999: βουλευτής Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ
1999 - 2000: ανεξάρτητος βουλευτής Ηρακλείου (διαγράφηκε από τον Κώστα Σημίτη μετά την υπόθεση Οτσαλάν)

Διετέλεσε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής για θέματα της Oρθοδοξίας, ενώ υπήρξε μέλος και της εξεταστικής επιτροπής για το Φάκελο της Kύπρου (1986 - 1988).

Κυβερνητικές θέσεις
Οκτώβριος 1983 - Ιούνιος 1985: ειδικός σύμβουλος στο Πολιτικό Γραφείο του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου
Οκτώβριος 1986 - Ιούνιος 1988: υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών

Παραπομπές

Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες
Βουλευτές Ηρακλείου
Βουλευτές Β' Αθηνών
Έλληνες υπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών
Κάρδαμο (χόρτο)

Το κάρδαμο είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό ανήκει στην οικογένεια των Κραμβοειδών (Brassicaceae) (συνώνυμη περιγραφική ονομασία Σταυρανθών (Cruciferae).

Είναι αυτοφυές φυτό και τα φύλλα του φύονται κοντά στη βάση του έχουν δυνατή πικάντικη γεύση και χρησιμοποιούνται σε σαλάτες και διάφορα γαρνιρίσματα.

Υπάρχουν αρκετά είδη κάρδαμου. Τα πιο σημαντικά είναι:

Κοινό κάρδαμο. Γνωστό και ως κάρδαμο της Ορλεάνης, επιστημονική ονομασία Λεπίδιο το ήμερο (Lepidium sativum). Μονοετές και ποώδες φυτό με καταγωγή από την Ασία, αναπτύσσεται εξαιρετικά γρήγορα. Καλλιεργείται σε αρκετές περιοχές και έχει χρήσεις στη μαγειρική, σε σαλάτες, γαρνιτούρες και σούπες.
Νεροκάρδαμο. Έχει την επιστημονική ονομασία Ναστούρτιο το φαρμακευτικό (Nasturtium officinale). Πολυετές ποώδες φυτό με βλαστούς που έρπουν. Η καταγωγή του είναι από την Ευρώπη και σήμερα βρίσκεται σε πολλές περιοχές της γης κοντά σε λίμνες, ρυάκια ποταμούς και χαράδρες. Ως φρέσκο τρώγεται σε διάφορες σαλάτες ενώ βράζεται και τρώγεται ως λαχανικό, σε σούπες κ.λ.π.
Πικροκάρδαμο ή κάρδαμο των λιβαδιών. Έχει την επιστημονική ονομασία Cardamine pratensis. Χαμηλή πόα με λευκά ή ροζ άνθη. Βρίσκεται σε περιοχές του βόρειου ημισφαιρίου της γης. Τα φύλλα του είναι σαρκώδη και έχουν πικρή γεύση.

Δείτε επίσης
 Ελεττάρια
 Καρδάμωμον το γνήσιον
 Μαύρο κάρδαμο
 Καρδάμωμο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βότανα
Σταυρανθή
Κραμβοειδή
Ρένα Ρώσση - Ζαΐρη

Η Ρένα Ρώσση - Ζαΐρη είναι Ελληνίδα συγγραφέας,  Έχει γράψει 18 βιβλία για ενηλίκους και πάνω από 150 παιδικά βιβλία.  Έχει τιμηθεί για την όλη προσφορά της, συγγραφή βιβλίων και μετάφραση, στην λογοτεχνία.

Βιογραφικό 
Η Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι κόρη του Νικόλαου Ρώσση, των φερώνυμων εκδόσεων, ενώ παππούς της ήταν ο φιλόλογος και συγγραφέας Ιωάννης Θ. Ρώσσης. Αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολέγιο Θηλέων, τη Σχολή Νηπιαγωγών Αθηνών και το Lοndon Montessori Centre. Εργάστηκε ως νηπιαγωγός, αλλά και ως υπεύθυνη εκδόσεων. Έχει γράψει 12 βιβλία για ενηλίκους και πάνω από 150 παιδικά βιβλία. Το 2015 της απονεμήθηκε το Βραβείο Λογοτεχνίας από τον Όμιλο Γυναικών Πειραιά «Εξάλειπτρον» για το συγγραφικό της έργο, σε συνδυασμό με τη μεγάλη απήχησή του και τη διαδραστική της σχέση με τους αναγνώστες της, καθώς και το βραβείο κοινού των βιβλιοπωλείων PUBLIC, στην κατηγορία «Ο πιο ερωτικός χαρακτήρας», για το μυθιστόρημά της ΔΙΔΥΜΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ, το οποίο προβαλλόταν σε τηλεοπτική σειρά. (2015-2017). Την περίοδο 2019 - 2020 έγινε η τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου Αστέρια στην άμμο. Όλα τα μυθιστορήματά της κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ και έχουν πουλήσει πάνω από 500.000 αντίτυπα. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.

Συγγραφικό έργο 
Το πρώτο της μυθιστόρημα, κυκλοφόρησε το 2005 με τίτλο «Ο τελευταίος χορός της Σαλώμης» και ακολούθησαν άλλα 12 μυθιστορήματα. Έχει γράψει πάνω από 150 παιδικά βιβλία. Ως επί τον πλείστον, τα βιβλία της εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Κάποια άλλα ωστόσο εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, Άγκυρα, Μίνωας, Ελληνικά Γράμματα, Ωκεανίδα, Παπαδόπουλος, Άγκυρα και Κέδρος.

Μυθιστορήματα  
Συνολικά τα μυθιστορήματα, για ενηλίκους, της Ρένα Ρώσση Ζαΐρη είναι 18. Αυτά είναι τα παρακάτω, όπου και παρουσιάζονται με χρονολογική σειρά. Κάποια από τα βιβλία της που έχουν επανεκδοθεί για αυτό και υπάρχει διπλή ημερομηνία έκδοσης.

Παιδικά βιβλία  
Τα παιδικά βιβλία που έχει γράψει η συγγραφέας είναι πάρα πολλά. Ενδεικτικά αναφέρονται παρακάτω κάποια βιβλία με σειρά χρονολογική:

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα 
Η συγγραφέας Ρένα Ρώσση Ζαϊρη έχει επιμεληθεί και έργα σε συνεργασία με άλλους συγγραφείς. Συνολικά επτά έργα έχουν την συμμετοχή της Ρένα Ρώσση Ζαϊρη μαζί με άλλον/η ή άλλους συγγραφείς:

Μεταφράσεις 
Η συγγραφέας, από το 1988 μέχρι και σήμερα έχει μεταφράσει πολλά έργα, ξεπερνώντας τα 1000 βιβλία στην παιδική και εφηβική λογοτεχνία. Ενδεικτικά αναφέρονται κάποια στον παρακάτω πίνακα με χρονολογική σειρά:

Βραβεύσεις 
Η Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη έχει τιμηθεί για την προσφορά της, στην ελληνική λογοτεχνία. Συγκεκριμένα το 1985 βραβεύτηκε με τον Έπαινο της Γ.Λ.Σ. για το βιβλίο της "Δέκα μικρές θαλασσινές σταγόνες. Ακόμη το 2002, για τη μεταφραστική δουλειά της, προτάθηκε από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου για αναγραφή στον Τιμητικό Πίνακα της IBBY. Τέλος έχει τιμηθεί και με το βραβείο της "Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας".

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
Επίσημο ιστολόγιο της Ρένα Ρώσση Ζαϊρη
Συνέντευξη της Ρένα Ρώσση Ζαϊρη

Παραπομπές 

Έλληνες συγγραφείς
Περικλής Καραπάνος

Ο Περικλής Καραπάνος (1877-1940) υπήρξε Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1877. Από το 1905 έως το 1906 διετέλεσε αντιπρόεδρος της Βουλής. Εξελέγη βουλευτής Άρτας (1910, 1911, 1915) και Αθήνας (1924).  Χρημάτισε υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Παπαναστασίου από τις 26 Μαΐου 1932 έως τις 5 Ιουνίου του ιδίου χρόνου.

Απεβίωσε το 1940.

Πηγές 

Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων
Βουλευτές Άρτας
Βουλευτές Αθηνών
Περικλης
Ιάκωβος Β΄ της Κύπρου

Ο Ιάκωβος Β΄ (1438 - 1473) από τον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν Βασιλιάς της Κύπρου και Τιτουλάριος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ.

Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Ιωάννου Β΄ της Κύπρου από την ερωμένη του Μαριέττα της Πάτρας.

Αρχιεπίσκοπος της Λευκωσίας

Ο Ιάκωβος ήταν ευνοούμενος γιος του πατέρα του και διορίστηκε αρχιεπίσκοπος της Λευκωσίας (1456). Μετά τη δολοφονία του βασιλικού Καγκελάριου Γιάκομπο Ουρρί (1 Απριλίου 1457) στερήθηκε την αρχιεπισκοπή και δραπέτευσε για τη Ρόδο με το πλοίο του Χουάν Ταφούρες, αλλά ο πατέρας του τον συγχώρεσε και τον επανέφερε.
Ο πατέρας του απεβίωσε (1458) και τον διαδέχθηκε η νόμιμη κόρη του (από τη δεύτερη σύζυγό του Ελένη Παλαιολογίνα) Καρλόττα της Κύπρου.

Βασιλιάς της Κύπρου

Ο Ιάκωβος Β΄, με την υποστήριξη του Μαμελούκου σουλτάνου της Αιγύπτου, πολιόρκησε την Καρλόττα τρία χρόνια στην Κερήνεια (1460 - 1463) και την ανάγκασε να διαφύγει στη Ρώμη. Έτσι ο Ιάκωβος στέφθηκε νέος βασιλιάς (1464). Ο Ιάκωβος Β΄ διόρισε τον Χουάν Ταφούρες κύριο του νοικοκυριού του και επίτιμο κόμη της Τρίπολης. Νυμφεύτηκε με πολιτική υποστήριξη στη Βενετία (30 Ιουλίου 1468) την 14χρονη Αικατερίνη Κορνάρο· ο γάμος έγινε στην Αμμόχωστο τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο του 1472.

Το τέλος

Ο Ιάκωβος Β΄ απεβίωσε σε λίγους μήνες στην Αμμόχωστο, με πολλές υποψίες ότι δηλητηριάστηκε από Βενετούς προσκεκλημένους, πιθανότατα θείους της Αικατερίνης. Η Αικατερίνη ήταν έγκυος και σύμφωνα με τη διαθήκη του Ιακώβου ήταν αντιβασίλισσα και κηδεμόνας του γιου τους μέχρι την ενηλικίωσή του. Ο νεογέννητος βασιλιάς Ιάκωβος όμως απεβίωσε υπό περίεργες συνθήκες, πριν κλείσει το πρώτο του έτος, αφήνοντας την Αικατερίνη μοναδική αντιβασίλισσα της Κύπρου. Η Κύπρος πέρασε, την εποχή της Αικατερίνης, στον απόλυτο έλεγχο των Βενετών εμπόρων, που την πίεσαν έντονα και πούλησε το νησί στη Βενετική Δημοκρατία (1489). Η Κύπρος παρέμεινε στους Βενετούς μέχρι τη χρονιά που κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1571).

Οικογένεια

Με τη σύζυγό του Αικατερίνη Κορνάρο απέκτησε τον διάδοχό του:
 Ιάκωβος Γ΄ 1473-1474, βασιλιάς της Κύπρου, απεβ. ενός έτους.

Ο Ιάκωβος Β΄ είχε επίσης τέσσερα νόθα τέκνα:

 Ευγένιος απεβ. 1536, νυμφεύτηκε τη δόνα Πάολα Ματσάρα της Σικελίας.
 Ιανός απεβ. μετά το 1552, νυμφεύτηκε πρώτα τη ντε Τόρο και μετά τη Βιρτζίνια Κοζάντσα ντεϊ ντούτσι ντι Σαν Σάβα.
 Καρλόττα απεβ. π.1469, παντρεύτηκε τον Σορ ντε Νάβες.
 Κάρλα 1468-1480, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο των Τραστάμαρα, νόθο γιο του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης. Απεβ. φυλακισμένη στην Πάδουα.

Πινακοθήκη

Παραπομπές

Πηγές
Benjamin Arbel and David Jacoby, Intercultural Contacts in the Medieval Mediterranean
Latrie, L. M. (1873). Nouvelles preuves de l'histoire de Chypre sous le reigne des princes de la maison de Lusignan
Sanudo, Marino; Stefani, F.; Berchet, G.; Barozzi, N.; Deputazione di storia patria per la Venezie (1882)

|-

Ηγεμόνες της Κύπρου
Οίκος του Πουατιέ
Επίσκοποι του 15ου αιώνα