joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Το στίγμα (ταινία, 1982)

Το στίγμα είναι ελληνική δραματική ταινία του 1982, σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή Παύλου Τάσιου. Πρωταγωνιστούν οι Αντώνης Καφετζόπουλος και Όλια Λαζαρίδου.

Πλοκή 
Η Ελένη και ο Πέτρος αποκτούν ένα προβληματικό παιδί το οποίο πάσχει από σύνδρομο Ντάουν. Μπροστά στον κίνδυνο να καταστρέψουν την υπόλοιπη ζωή τους μεγαλώνοντας ένα πλάσμα που δεν έχει ελπίδα να ζήσει κανονικά και με την παρότρυνση του στενού τους περιβάλλοντος, αποφασίζουν ότι η ευθανασία είναι η μόνη λύση. Εφόσον, όμως, η ευθανασία είναι παράνομη στην Ελλάδα, το ζευγάρι αρχίζει να δίνει νερό αντί για γάλα στο μωρό ώστε, όταν αυτό πεθάνει, να μην είναι δυνατό να διαπιστωθεί η αιτία του θανάτου. Αφού πεθάνει το βρέφος και παρόλο που κανείς δεν ανακαλύπτει την αλήθεια, νιώθουν να τους βαραίνει αφόρητα το στίγμα της αποτρόπαιας πράξης τους, ώσπου δεν αντέχουν άλλο και χωρίζουν.

Διανομή 

 Αντώνης Καφετζόπουλος - Πέτρος
 Όλια Λαζαρίδου - Ελένη
 Ντίνα Κώνστα - Τασία
 Γιώργος Κοτανίδης - γιατρός
 Γιάννης Θωμάς - Κώστας
 Γιώργος Βρασιβανόπουλος - πατέρας
 Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος - γκρουμ
 Πάνος Σουπιάδης - γκρουμ
 Τάκης Βλαστός - μαιευτήρας
 Γιώργος Σαμπανίδης - κουνιάδος
 Γιάννης Σιλιγνάκης - δικηγόρος

Παραγωγή 
Στο έργο πήραν μέρος οι ηθοποιοί Αντώνης Καφετζόπουλος, Όλια Λαζαρίδου, Ντίνα Κώνστα, Γιώργος Κοτανίδης, Θάλεια Ασλανίδου.  

Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1982-1983 και, κόβοντας 52.426 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 23η θέση ανάμεσα σε 48 ταινίες της ίδιας σεζόν.  Απέσπασε το βραβείο α’ γυναικείου ρόλου για την Όλια Λαζαρίδου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1982 και το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κάρλοβι Βάρι του 1982.   Το 2005, στο πλαίσιο βράβευσης της ηθοποιού Όλιας Λαζαρίδου για το σύνολο του έργου της, η ταινία προβλήθηκε στο 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σε ειδική προβολή. 

Η ταινία κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 27 Ιανουαρίου 2009.

Παραπομπές

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1982
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου
Crash (ταινία 2004)

Η ταινία Crash (που στα ελληνικά σημαίνει: συντριβή) είναι κοινωνικό δράμα που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Πολ Χάγκις. Η ταινία ασχολείται σχετικά με τον ρατσισμό και την κοινωνική περιθωριοποίηση των ανθρώπων γενικά. Η ταινία είναι εμπνευσμένη από κάποια πραγματικά βιώματα που είχε στη ζωή του ο Πολ Χάγκις και συγκεκριμένα από ένα πραγματικό συμβάν του Πολ Χάγκις, στο οποίο το αυτοκίνητο του, η Πόρσε, ληστεύτηκε έξω από ένα κατάστημα βίντεο στο Γουιλσαΐρ Μπούλεβαρτ, στην Καλιφόρνια το έτος 1991.

Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και κέρδισε πολλά βραβεία,όπως Όσκαρ και Χρυσές Σφαίρες και ανάμεσα σε αυτά και το Βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Περίληψη 
Σε μια συνοικία στο Λος Άντζελες συμβαίνουν δύο τροχαία ατυχήματα, ένας βίαιος βανδαλισμός εργασιακού χώρου και ένα ύποπτο δολοφονικό χτύπημα ενός αστυνομικού προς έναν άλλο αστυνομικό, όλα τοποθετημένα πίσω από το σκηνικό ενός ρατσιστικού αστυνομικού τμήματος στο Λος Άντζελες και το δικαστικό σύστημα της πόλης. Ένας εισαγγελέας και η σύζυγός του. Ένα Πέρσης καταστηματάρχης. Δύο αστυνομικοί ντετέκτιβ, οι οποίοι είναι ταυτόχρονα και εραστές. Ένας Αφρικανο-αμερικανός τηλεοπτικός σκηνοθέτης και η σύζυγός του. Ένας Μεξικανός κλειδαράς. Δύο κλέφτες αυτοκινήτων. Ένας απατεώνας αστυνομικός. Ένα ζευγάρι μεσήλικων από την Κορέα.

Όλοι ζουν στο Λος Άντζελες και κατά τη διάρκεια των επόμενων 36 ωρών, θα συγκρουστούν.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες 
Σάντρα Μπούλοκ στο ρόλο της Τζην Κάμποτ
Ντον Τσιντλ στο ρόλο του Ντετέκτιβ Γκράχαμ Ουόλτερς  
Θάντι Νιούτον στο ρόλο της Κριστίν Θάιερ
Τέρενς Χάουαρντ στο ρόλο του Κάμερόν Θάιερ
Ματ Ντίλον στο ρόλο του Αστυνομικού Τζον Ράιαν
Ράιαν Φίλιπι στο ρόλο του Αστυνομικού Τον Χάνσεν 
Τζένιφερ Εσπόζιτο στο ρόλο της Ρία
Μπρένταν Φρέιζερ στο ρόλο του Ρικ Κάμποτ
Μάικλ Πένια στο ρόλο του Ντάνιελ Ρουίζ
Σάουν Τουμπ στο ρόλο του Φάρχαντ

Κυκλοφορία 
Η ταινία παγκοσμίως έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο του Καναδά το 2004.Την επόμενη χρονιά έκανε πρεμιέρα στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα.

Βραβεία και Υποψηφιότητες

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  
  

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2005
Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες
Γερμανικές ταινίες
Γερμανικές δραματικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Ισπανόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες
Ταινίες παραγωγής Pathé
Ταινίες παραγωγής Icon Productions
Ταινίες με θέμα τον ρατσισμό
Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment
Ιωάννης Τριανταφύλλης

Ο Ιωάννης Τριανταφύλλης (1900 - 3 Ιουνίου 1956) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Χρημάτισε πρώτος αντιπρόεδρος της Βουλής, βουλευτής από το 1952 ως το θάνατό του και υπουργός Εσωτερικών από το 1955 ως το 1956.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Σπούδασε Νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος στην ελληνική πρωτεύουσα. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αθηνών με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952 και εν συνεχεία εξελέγη αντιπρόεδρος της Βουλής. Στην πρώτη κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή ο Τριανταφύλλης διορίστηκε υπουργός Εσωτερικών στις 6 Οκτωβρίου 1955. Επί υπουργίας του εγκαινιάστηκαν έργα, όπως τα έργα υδρεύσεως στην Ελευσίνα.  Παραιτήθηκε από υπουργός στις 11 Ιανουαρίου 1956, μαζί με τον πρωθυπουργό, λόγω ανάληψης καθηκόντων από την υπηρεσιακή κυβέρνηση που διενήργησε εκλογές εκείνη τη χρονιά. Ο Τριανταφύλλης εξελέγη βουλευτής το 1956 με την ΕΡΕ. Πέθανε από ανακοπή της καρδιάς στην Αθήνα, όντας εν ενεργεία βουλευτής και κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη από το Πρώτο Νεκροταφείο. Την έδρα του κατέλαβε ο πρώτος επιλαχών, Ανδρέας Λαμπρόπουλος.

Παραπομπές 

Έλληνες δικηγόροι
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές Α' Αθηνών
Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Ιεροκλής

Με το όνομα Ιεροκλής ήταν γνωστοί οι:
Ιεροκλής, χαρακτήρας στο έργο Ειρήνη (κωμωδία) του Αριστοφάνη (421 π.Χ.)
Ιεροκλής (ρήτωρ), (1ος αι. π.Χ.), από τα Αλάβανδα της Καρίας, αδελφός του Μενεκλή ο οποίος ήταν και αυτός ρήτορας 
Ιεροκλής ο Στωικός, φιλόσοφος (β’ μισό 1ου – α’ μισό 2ου αι. μ.Χ.)[1] στην εποχή του Αδριανού
Ιεροκλής (ερωμένος του Ηλιογάβαλου), ( -222), ερωμένος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ηλιογάβαλου (218-222) και αξιωματούχος του.
Ιεροκλής Σωσιανός, Ρωμαίος κυβερνήτης της Βιθυνίας (άκμασε το 303 μ.Χ.), γνωστός για την πολεμική του κατά των Χριστιανών
Ιεροκλής της Αλεξάνδρειας, Έλληνας νεοπλατωνικός φιλόσοφος ο οποίος δίδαξε στην Αλεξάνδρεια από το 420 μέχρι και το 450 μ.Χ.
Ιεροκλής ο γραμματικός, Βυζαντινός ιστορικός και γεωγράφος του 6ου αιώνα, ο οποίος φέρεται ως συγγραφέας του έργου Συνέκδημος, στο οποίο απαριθμούνται 64 επαρχίες και 912 πόλεις της Βυζαντινής αυτοκρατορίας (γράφτηκε πριν το 535)

Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Αραβοϊσραηλινή σύγκρουση

Η αραβοϊσραηλινή σύγκρουση αναφέρεται στην πολιτική ένταση και τις στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ ορισμένων αραβικών χωρών και του Ισραήλ. Οι ρίζες της σύγχρονης αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης βρίσκονται στην άνοδο του Σιωνισμού και του αραβικού εθνικισμού στο τέλος του 19ου αιώνα. Η Παλαιστίνη, η περιοχή που εκλαμβάνεται από τους Εβραίους ως η ιστορική πατρίδα τους, εκλαμβάνεται επίσης από το Παναραβικό κίνημα ότι ιστορικά και επί του παρόντος ανήκει στους Παλαιστίνιους Άραβες, και σε Πανισλαμικό πλαίσιο, ως μουσουλμανικοί τόποι. Η σεκταριστική σύγκρουση μεταξύ Παλαιστίνιων Εβραίων και Αράβων εμφανίστηκε στον πρώιμο 20ο αίωνα, κορυφώθηκε σε πλήρους κλίμακας εμφύλιο πόλεμο το 1947, μετετράπη στον πρώτο Αραβο-Ισραηλινό πόλεμο τον Μάιο του 1948, και επηρέασε την ευρύτερη περιοχή.

Η σύγκρουση έχει μετατοπιστεί κατά τη διάρκεια ετών από την μεγάλης κλίμακας περιφερειακή αραβο-ισραηλινή σύγκρουση σε μια περισσότερο τοπική ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη, καθώς οι εχθροπραξίες μεγάλης κλίμακας έληξαν κυρίως με συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός, μετά τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973. Στη συνέχεια, συμφωνίες ειρήνης υπογράφτηκαν μεταξύ του Ισραήλ και της Αιγύπτου το 1979, και του Ισραήλ και της Ιορδανίας το 1994. Οι ενδιάμεσες Συμφωνίες του Όσλο οδήγησαν στη δημιουργία της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής το 1994, αν και τελική ειρηνευτική συμφωνία δεν έχει ακόμη επιτευχθεί. Μία κατάπαυση πυρός ισχύει σήμερα μεταξύ του Ισραήλ και της Συρίας, καθώς και πιο πρόσφατα με τον Λίβανο (από το 2006). Η σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και της, ελεγχόμενης από την Χαμάς, Γάζας η οποία είχε ως αποτέλεσμα την κατάπαυση του πυρός το 2009 (αν και μάχες συνεχίζονται έκτοτε), συνήθως συμπεριλαμβάνεται επίσης ως μέρος της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης και ως εκ τούτου της αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης. Παρά τις συμφωνίες ειρήνης με την Αίγυπτο και την Ιορδανία και την εν γένει υφιστάμενη κατάπαυση του πυρός, ο Αραβικός κόσμος και το Ισραήλ παραμένουν γενικά σε αντίθεση μεταξύ τους για τη συγκεκριμένη περιοχή, εκτός από άλλα ζητήματα.

Επιπλέον ανάγνωση
Maoz, Zeev (2006). Defending the Holy Land. Ann Arbor: University of Michigan.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
A historical summary of Middle East Peace Plans and Proposals

Ιστορία του Ισραήλ
Ιστορία της Παλαιστίνης
Νίπος Χανίων

Το Νίπος (ή Νίππος) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης.  Απέχει 33 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ σημαντικότερα προϊόντα παραγωγής του αποτελούν το ελαιόλαδο, το κρασί και η σταφίδα.

Κοινότητα Νίπους 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Νίπους έχει 167 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από την Πρόεδρο κ. Γεωργία Κοτσιφάκη.

Κοινοτάρχες Νίπους 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Νίπους.

Ιστορικά στοιχεία 
Η πιο παλιά αναφορά του χωριού γίνεται το 1301 σε συμβόλαιο του Benv. De Brixano, συμβολαιογράφο από τον Χάνδακα. Στην απογραφή του 1583 (Καστροφύλακας Κ237) αναφέρεται ως Nipo με 224 κατοίκους. Από το Νίππος καταγόταν ο Κρητικός Οπλαρχηγός Εμμανουήλ Κατσίγαρης, αγωνιστής στον Μακεδονικό Αγώνα εναντίον των Βουλγάρων και των Τούρκων. Χαρακτιρίζεται από τα 1500 (βλ. Sr Brixano) μέχρι και σήμερα ως ένα από τα καλύτερα χωριά του Αποκόρωνα εκ άποψης περιβάλλοντος .

Παραπομπές

Χωριά του νομού Χανίων
Δήμος Αποκορώνου
Ιερά Μονή Παντοκράτορος Χριστού της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

Η Ιερά Μονή Παντοκράτορος Χριστού είναι ιστορική μονή των Αθηνών στη θέση Νταού Πεντέλης.

Ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα από τον Δημήτριο Αναδρομάρη και τον Ιωάννη Ντούτζη του Αλεξηνά επί Μητροπολίτη Σωφρονίου Α΄ και με τη βοήθεια του Θεοφάνη Καρύκη. Γνώρισε μεγάλη ακμή, μέχρι που μια νύχτα του Πάσχα επιτέθηκαν πειρατές, τη λεηλάτησαν ολοσχερώς και κατέσφαξαν όλους τους μοναχούς, πάνω από 150, από τους οποίους σώθηκε μόνο ένας. Προσαρτήθηκε στο Μετόχιο της Μονής Πεντέλης.

Πηγές 
Χρυσόστομος Παπαδόπουλος: Η εκκλησία των Αθηνών

Μονές της Αττικής
Τζωρτζ Λόντον

Ο Τζωρτζ Λόντον (αγγλ. George London, ή Τζωρτζ Μπέρνσταϊν, George Burnstein, 1920-1985) υπήρξε Καναδέζος βαρύτονος τραγουδιστής της όπερας.

Γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1920 στο Μόντρεαλ. Οι γονείς του ήταν Εβραίοι από τη Ρωσία. Μεγάλωσε στο Λος Άντζελες. Πρωτοεμφανίστηκε το 1942 στο Χόλυγουντ. Σπούδασε ωδική στη Νέα Υόρκη. Ανακαλύφθηκε το 1949 από τον Καρλ Μπεμ και διορίστηκε στην κρατική ορχήστρα της Βιέννης. Γνώρισε παγκόσμια φήμη, αλλά αναγκάστηκε να αποσυρθεί τη δεκαετία του 1960 λόγω παράλυσης των φωνητικών χορδών. 

Απεβίωσε στις 24 Μαρτίου 1985 στην Νέα Υόρκη.

Βαρύτονοι
Πανεπιστήμιο του Τορόντο

Το Πανεπιστήμιο του Τορόντο (αγγλ. University of Toronto, λατ. Universitas Torontonensis) είναι ένα δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Τορόντο του Οντάριο στον Καναδά, στην περιοχή γύρω από το Κουΐνς Παρκ. Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1827 ως Κολλέγιο Κινγκς ως το πρώτο ίδρυμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στον Άνω Καναδά. Αρχικά, το πανεπιστήμιο ελεγχόταν από την Αγγλικανική Εκκλησία, όμως το 1850 υιοθέτησε το σημερινό του όνομα και μετατράπηκε σε κοσμικό πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο αποτελείται από 12 κολλέγια τα οποία διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τον χαρακτήρα και την ιστορία τους και το καθένα από αυτά διατηρεί μία αυτονομία στα οικονομικά και θεσμικά ζητήματα. Επίσης το Πανεπιστήμιο Που Τορόντο είναι ένα από τα παλαιότερα αλλά και από τα καλύτερα πανεπιστήμια της νότιας Αμερικής 

Ακαδημαϊκά, το πανεπιστήμιο φημίζεται για την ισχυρή επίδρασή του στη λογοτεχνική ανάλυση και στη θεωρία της επικοινωνίας, γνωστή με το όνομα Σχολή του Τορόντο. Επίσης, στο πανεπιστήμιο ξεκίνησαν οι έρευνες για την ινσουλίνη και τα βλαστοκύτταρα, ενώ ήταν το μέρος όπου πραγματοποιήθηκε η κατασκευή του πρώτου μικροσκοπίου ηλεκτρονίων, η ταύτιση του Cygnus X-1 ως μαύρη τρύπα και η θεωρία της NP-Πληρότητας. Το Πανεπιστήμιο του Τορόντο λαμβάνει, με διαφορά, τη μεγαλύτερη ερευνητική χρηματοδότηση από κάθε άλλο καναδικό πανεπιστήμιο. Μαζί με το Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ είναι τα μόνα καναδικά πανεπιστήμια που είναι μέλη του Συνδέσμου Αμερικανικών Πανεπιστημίων.

Από το πανεπιστήμιο έχουν αποφοιτήσει δύο Γενικοί Κυβερνήτες του Καναδά, τέσσερις πρωθυπουργοί του Καναδά και δεκατέσσερις δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Καναδά, ενώ συνδέεται και με δέκα Βραβεία Νόμπελ.

Παραπομπές 

Τοροντο
Τορόντο
Μίχαελ Έντε

Ο Μίχαελ Αντρέας Χέλμουτ Έντε (Michael Andreas Helmuth Ende, 12 Νοεμβρίου 1929 - 28 Αυγούστου 1995) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς συγγραφείς του 20ού αιώνα.

Η ζωή του 
Γεννήθηκε στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν στη Βαυαρία το 1929. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 40 γλώσσες και τα αντίτυπα των βιβλίων του έχουν φτάσει τα 20 εκατομμύρια. Σημαντικά έργα του θεωρούνται το "Ιστορία χωρίς τέλος" το "Μόμο", το "Μαγικό φίλτρο" κ.α. Πέθανε στο Φίλντερστατ, στη Βάδη-Βυρτεμβέργη.

Πηγές
Michaelende.de

Γερμανοί συγγραφείς
Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Σικελική άμυνα (βαριάντα Αλαπίν)

Στο σκάκι, η βαριάντα Αλαπίν είναι μία απάντηση στην Σικελική άμυνα που χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):
1. ε4 γ5
2. γ3

Η βαριάντα πήρε το όνομά της από τον Ρώσο Μαιτρ Σεμιόν Αλαπίν (1856–1923). Για πολλά χρόνια δεν έχαιρε μεγάλης εκτίμησης, μέχρι που θεωρήθηκε ότι το 2...δ5 επιτρέπει στα μαύρα μια εύκολη ισότητα στην παρτίδα.

Σήμερα, η Αλαπίν θεωρείται μια από τις πιο σταθερές και σεβαστές Αντί-Σικελικές και την υπερασπίστηκαν πολλοί γκρανμαίτρ όπως ο Ευγκένι Σβέσνικοβ, ο Εδουάρδος Ροζεντάλις, ο Σεργκέι Τιβιάκοβ και ο Ντράζεν Σέρμεκ. Έχει παιχτεί από Παγκόσμιους Πρωταθλητές όπως ο Βισβανάθαν Άναντ, ο Γκάρι Κασπάροβ, ο Ανατόλι Κάρποβ, ο Βέσελιν Τοπάλοφ και ο Βλαντιμίρ Κράμνικ.

Η Αλαπίν εμφανίζεται μερικές φορές μετά από μεταθέσεις σε αναβαλλόμενη μορφή, ιδιαίτερα εάν τα μαύρα επιλέξουν μια ασυνήθιστη δεύτερη κίνηση μετά από την 2.Ιζ3. Για παράδειγμα, μετά από 2.Ιζ3 α6 ή 2.Ιζ3 Βγ7, εμφανίζεται συχνά η 3.γ3, διότι ούτε η ...α6 ούτε ή ...Βγ7 είναι ιδιαίτερα χρήσιμες κινήσεις ενάντια στην Αλαπίν.

Κύριες βαριάντες

2...Ιζ6
Η κύρια συνέχεια στην τρέχουσα πρακτική της 2...Ιζ6 είναι 3.ε5 Ιδ5 και τα λευκά έχουν μια σειρά από επιλογές συμπεριλαμβανομένων των 4.δ4, 4.Ιζ3, 4.η3 and 4.Αγ4. Μπορεί επίσης να προκύψει εάν τα λευκά προσφέρουν και τα μαύρα δεν αποδεχτούν, το Σμιθ-Μόρρα Γκαμπί:
1.ε4 γ5 2.δ4 γ:δ4 3.γ3 Ιζ6 4.ε5 Ιδ5

2...δ5
Αυτή είναι η κύρια εναλλακτική λύση αντί της 2...Ιζ6 για τα μαύρα. Η συνήθης συνέχεια είναι 3.ε:δ5 Β:δ5, μια γραμμή γνωστή ως "Άμυνα Μπάρμεν". Η κίνηση 3.ε5 μπορεί να κάνει μεταφορά της παρτίδας στην "Προχωρημένη βαριάντα" της Γαλλικής Άμυνας, εάν τα μαύρα απαντήσουν 3...ε6, αλλά τα μαύρα έχουν και άλλες εναλλακτικές λύσεις. Μετά από την 3.ε:δ5, είναι πιθανή η κίνηση 3...Ιζ6, αλλά δεν είναι σαφές εάν τα μαύρα λαμβάνουν επαρκή αποζημίωση για το πιόνι.

Οι κύριες επιλογές περιστρέφονται γύρω από:
 4.δ4 Ιγ6 και τώρα 5.δ:γ5 ή 5.Ιζ3
 4.δ4 Ιζ6 5.Ιζ3 έτσι μετά από 5...ε6 ή 5...Αη4 τα λευκά μπορούν να δοκιμάσουν μια σειρά από διαφορετικές κινήσεις.

2...δ6
Η 2...δ6 θεωρείται ως απότομη απόκριση. Τα μαύρα συνεχίζουν συχνά με ένα γκαμπί:
3.δ4 Ιζ6 4.δ:γ5 Ιγ6 (4...Ι:ε4?? 5.Βα4+) 5.γ:δ6 Ι:ε4

Τα λευκά, ωστόσο, μπορούν αντ' αυτού να παίξουν ήσυχα με 3.δ4 Ιζ6 4.Αδ3, καταλαμβάνοντας το κέντρο και τη διατήρηση ενός πλεονεκτήματος χώρου.

2...ε6

Η κίνηση 2...ε6 είναι η πιο σταθερή απάντηση των μαύρων, λόγω της προετοιμασίας της 3...δ5. Είναι στενά συνδεδεμένη με τη Γαλλική άμυνα, στην οποία συχνά μεταφέρεται το παιχνίδι. Τα λευκά μπορούν να μεταφερθούν στην "Προχωρημένη βαριάντα" της Γαλλικής άμυνας με 3.δ4 δ5 4.ε5. Εναλλακτικά, τα λευκά μπορούν να μεταφερθούν στη βαριάντα "Τάρρας" της Γαλλικής με 3.δ4 δ5 4.Ιδ2, ή προσπαθούν να κερδίσουν ένα μικρό πλεονέκτημα με 3.δ4 δ5 4.ε:δ5 ε:δ5 5.Αε3.

Άλλες συνέχειες

2...ε5
Μετά από 2...ε5 το παιχνίδι συνήθως συνεχίζει 3.Ιζ3 Ιγ6 4.Αγ4, με μια σταθερή ακμή για τα λευκά.

Παραπομπές

Πηγές

Περαιτέρω ανάγνωση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: Alapin Variation
Chess openings Sicilian, Alapin (B22)
An Interesting Idea in the Alapin Sicilian

Σκακιστικά ανοίγματα
Το μικρό σπίτι στο δάσος

Το μικρό σπίτι στο δάσος (πρωτότυπος τίτλος: The Cabin in the Woods) είναι κινηματογραφική αμερικανική κωμική ταινία τρόμου σε σκηνοθεσία  Ντρου Γκόνταρντ, στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, σε σενάριο του ίδιου μαζί με τον Τζος Γουέντον και σε παραγωγή του Τζος Γουέντον.

Υπόθεση 
Μια ανέμελη παρέα πέντε φίλων- η φρεσκοβαμμένη ξανθιά Τζουλς, ο τουμπανιασμένος καλός της Κερτ, ο νέος κολλητός του Χόλντεν, η προσφάτως χωρισμένη Ντέινα κι ο καμένος χασικλής Μάρτι - από το κολέγιο πάει εκδρομή το Σαββατοκύριακο σ’ ένα μικρό σπίτι κάπου στο δάσος. Δύο ηλικιωμένοι τύποι, οι οποίοι όπως φαίνεται γνωρίζουν κάτι παραπάνω σχετικά με τη συγκεκριμένη καλύβα, τους συμβουλεύουν να το ξανασκεφτούν. Φυσικά, τα λόγια τους σκορπίζουν στον αέρα και, το ίδιο κιόλας βράδυ, ο εφιάλτης ξεκινά. Κι έτσι η  παρέα αυτή πρέπει να παλέψει αν θέλει να επιβιώσει ολόκληρη.

Ηθοποιοί  και Χαρακτήρες
 Κρίστεν Κόνολι ως η Ντέινα Πολκ
 Κρις Χέμσγουορθ ως ο Κερτ Βογκαν  
 Άννα Χάτσισον ως η Τζουλς Λάουντεν 
 Φραν Κράντζ ως ο  Μάρτι Μικάλσκι 
 Τζέσε Ουίλιαμς ως ο Χόλντεν Μακέρα 
 Ρίτσαρντ Τζένκινς ως ο Γκάσρι Σίτερσον
 Μπράντλει Γουίτφορντ ως ο Στιβ Χάντλεϊ

Βραβεία 
Η ταινία ήταν υποψήφια για 21 βραβεία και από αυτά κέρδισε τα 8.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

 
 

Ταινίες του 2012
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες
Αποκαλυπτικές ταινίες
Αμερικανικές κωμικές ταινίες τρόμου
Παρωδία (ταινίες)
Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας
Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment
Λυκάνθρωποι σε ταινίες
Αμερικανικές εφηβικές κωμικές ταινίες
Νεοκλασικισμός

Ο Νεοκλασικισμός (από τα Ελληνικά νέος και κλασικός) είναι το όνομα που δόθηκε σε δυτικά πολιτισμικά κινήματα των εικαστικών τεχνών, της λογοτεχνίας, του θεάτρου, της μουσικής και της αρχιτεκτονικής, τα οποία αντλούν έμπνευση από της κλασική τέχνη και τον πολιτισμό της αρχαίας Ελλάδας ή της αρχαίας Ρώμης. Το κύριο ρεύμα του νεοκλασικισμού συνέπεσε με τον 18ο αι. και επεκτάθηκε στις αρχές του 19ου αι. ως ανταγωνιστικό ιδίωμα του ρομαντισμού. Σε ό,τι αφορά στην αρχιτεκτονική, το στιλ επιβίωσε έως τον 20ό αιώνα.

Παραπομπές-σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ο νεοκλασικισμός στην "Ιστορία της τέχνης" (αγγλ)
  (αγγλ)
Νεοκλασικά σχέδια της φλαμανδικής σχολής 
Ο νεοκλασικισμός της Πομπηίας  (αγγλ)

Νεοκλασικισμός
Γρηγόριος Ευστρατιάδης

Ο Γρηγόριος Ι. Ευστρατιάδης (1864 - 6 Μαΐου 1950) υπήρξε Έλληνας δικηγόρος, εκδότης και πολιτικός

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ακολούθησε νομικές σπουδές. Εργάστηκε ως δικηγόρος και παράλληλα συνεργάστηκε με την εφημερίδα Σκριπ, της οποίας διετέλεσε ιδιοκτήτης και διευθυντής. Τον Απρίλιο του 1924 συνελήφθη έπειτα από διαταγή του Θ. Πάγκαλου εξαιτίας της παραβίασης του "Κατοχυρωτικού Νόμου" και αφέθηκε ελεύθερος μία ημέρα μετά.  Εξελέγη βουλευτής Λέσβου το Δεκέμβριο του 1915 με το Κόμμα των Εθνικοφρόνων και Αθηνών με το Λαϊκό Κόμμα το 1933. Διετέλεσε βουλευτής ως το 1935. Πέθανε σε ηλικία 86 ετών το 1950. Ήταν πατέρας τριών παιδιών.

Πηγές

Βουλευτές Λέσβου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικοφρόνων
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Βουλευτές Αθηνών
Σπήλαιο του Πανός στο Δαφνί

Το Σπήλαιο του Πανός στο Δαφνί βρίσκεται στους πρόποδες του Ποικίλου Όρους, πίσω από τη Μονή Δαφνίου και χρονολογείται στον 5ο αιώνα π.Χ. Ανακαλύφθηκε από τον Δημήτριο Καμπούρογλου λίγο μετά το 1890, κατά την διάρκεια της έρευνας που έκανε για την Αρχαία Ιερά Οδό. Η ανασκαφή του όμως έγινε το 1932 από τον Ιωάννη Τραυλό.

Περιγραφή
To σπήλαιο έχει βάθος 11,55 μέτρα και μέγιστο πλάτος 7,8 μέτρα, έχει χωνιοειδές σχήμα με άνοιγμα προς τον Βορρά. Κατά την αρχαιότητα το άνοιγμα αυτό ήταν κλειστό και υπήρχε μόνο μία στενή είσοδος εκεί. Μπροστά από το σπήλαιο υπήρχε ένα είδος αυλής που υποστηριζόταν από αναλημματικό τοίχο 2 μέτρα βόρεια της εισόδου.
Στο εσωτερικό του υπήρχε ένας μικρός τοίχος με ορθογώνιες λαξεύσεις στο δάπεδο, παρόμοιες με αυτές που υπήρχαν στην αυλή. Στην αρχαιότητα πιθανόν όλες αυτές οι επιφάνειες ήταν επιχρισμένες, καθώς υπάρχουν πολλά ίχνη κονιάματος.

Χρήση
Το σπήλαιο ήταν κατά την αρχαιότητα λατρευτικό με τελετουργικές καύσεις προσφορών σε πυρές και θυσίες μικρών ζώων. Η  λατρευόμενη θεότητα σύμφωνα με τον Ιωάννη Τραυλό, που έκανε τις ανασκαφές του σπηλαίου και βάση των ευρημάτων, ήταν ο θεός Πάνας. Πολλά σπήλαια στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής ήταν αφιερωμένα στον Πάνα, καθώς λατρευόταν κυρίως σε απόμακρα σημεία από ταξιδιώτες που κατά την περιήγησή τους αναζητούσαν την προστασία του. Ο λατρευτικός σκοπός του σπηλαίου πιθανόν δε συνεχίστηκε μετά τον 5ο αιώνα π.Χ., καθώς δεν υπάρχουν άλλα ευρήματα που να μαρτυρούν περαιτέρω χρήση του. Θεωρείται όμως ότι κατά τα βυζαντινά χρόνια το σπήλαιο κατοικήθηκε για μικρό χρονικό διάστημα, από ασκητές και κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας χρησιμοποιήθηκε ως στάβλος.

Ευρήματα
Στους χώρους του σπηλαίου έχουν ανακαλυφθεί οστά μικρών ζώων που επιβεβαιώνουν τις τελετουργίες αλλά και τμήματα αγγείων και πήλινων ειδωλίων με ίχνη καύσης. Τα περισσότερα όστρακα και τμήματα αγγείων προέρχονταν από λουτροφόρους, με το χαρακτηριστικό πολύ στενό και υψηλό λαιμό. Αυτά τα αγγεία  χρησιμοποιούνταν κυρίως στην τελετουργία των γάμων και στις κηδείες άγαμων προσώπων. Μερικά από αυτά φέρουν γραπτή διακόσμηση, μελανόμορφη και ερυθρόμορφη, με εξαιρετική τεχνοτροπία, αναπαριστώντας Σιληνούς, το θεό Πάνα, την Αφροδίτη (μυθολογία) και άλλες γυναικείες μορφές.

Βιβλιογραφία
Χαϊδάρι, συνάντηση με την Ιστορία Αναστασία Λερίου, Έκδοση του Δήμου Χαϊδαρίου (2006) 
 Ιστοσελίδα Δήμου Χαϊδαρίου

Χαϊδάρι
Mini (2001)

Το Mini ή Mini Hatch είναι ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας B, που παράγεται από τη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία Mini, θυγατρική της γερμανικής BMW. Από τον Ιούνιο του 2001 έως σήμερα, έχουν παραχθεί τρεις γενιές του «νέου Mini», με την τρίτη γενιά του να κυκλοφορεί στις διεθνείς αγορές από το πρώτο εξάμηνο του 2014. Το μοντέλο έχει γνωρίσει μεγάλη εμπορική επιτυχία σε παγκόσμια κλίμακα και μάλιστα τον Ιούνιο του 2013 οι συνολικές πωλήσεις του διεθνώς έφτασαν τα 2,5 εκατομμύρια αντίτυπα. Από το 2004, προστέθηκε στην παλέτα του και μια έκδοση καμπριολέ και από τότε κάθε γενιά του προσφέρεται και σε καμπριολέ εκδοχή αμαξώματος.

Βασικές παράμετροι 

Το πρώτο από τα νεότερα Mini εξελίχθηκε μεταξύ του 1995 και του 2000, ως η αναβίωση του θρυλικού Mini, που κατασκευάστηκε μεταξύ του 1959 και του 2000. Αυτή η παράμετρος συνεχίζεται σε όλες τις μετέπειτα γενιές του, καθώς το εξωτερικό και το εσωτερικό ντιζάιν του είναι ρετρό και παραπέμπει άμεσα στο κλασικό Mini, χωρίς όμως να υπάρχει καμία μηχανική συγγένεια με αυτό. Επίσης, οι διαστάσεις όλων των νεότερων Mini έχουν αυξηθεί σημαντικά ως προς τον κλασικό πρόγονό τους, για λόγους παθητικής ασφάλειας και ευρυχωρίας.

Η τέταρτη γενιά του Mini, θα κυκλοφορήσει το 2023, θα είναι μικρότερη σε μέγεθος και θα προσφέρεται τόσο με κινητήρες βενζίνης και ντίζελ, όσο και ως plug-in υβριδικό, αλλά και ως αμιγώς ηλεκτρικό (ηλεκτροκίνητη έκδοση υπάρχει και στη σημερινή τρίτη γενιά). Το 2025 θα παρουσιαστεί η καμπριολέ έκδοσή της. Η τέταρτη γενιά εκδοχής hatchback θα είναι διαθέσιμη τόσο ως 3-πορτη, όσο και ως 5-πορτη.

Δείτε επίσης 
 Mini (1959)
 BMW

Αναφορές

Βιβλιογραφία 
 Othmar Wickenheiser: MINI DESIGN. Past Present Future, Motorbuch-Verlag, Stuttgart 2009, ISBN 978-3-613-03123-4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τεχνικά χαρακτηριστικά των αυτοκινήτων Mini 

Μοντέλα Mini
Αυτοκίνητα πόλης
Βρετανικά αυτοκίνητα
Αυτοκίνητα ράλλυ
Λεωνίδας Δερτιλής

Ο Λεωνίδας Δερτιλής (20 Ιουλίου 1904 - 14 Νοεμβρίου 1980) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής και υπουργός. Από το 1948 και ως το 1952 ήταν πρόεδρος του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Νεάπολη της Λακωνίας. Απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Α΄ Αθηνών με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) καθώς πήρε 5.640 ψήφους. Έλαβε μέρος σε αποστολές της Βουλής στη Γιουγκοσλαβία και στη Σοβιετική Ένωση, όπως και στη διάσκεψη του ΝΑΤΟ, που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.

Η πρώτη του συμμετοχή σε κυβέρνηση έγινε ως υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπάγου από τις 15 Δεκεμβρίου 1954 ως τις 6 Οκτωβρίου 1955.

Στην πρώτη κυβέρνηση του Καραμανλή υπηρέτησε ως υφυπουργός Οικονομικών, από τις 6 Οκτωβρίου 1955 ως τις 29 Φεβρουαρίου 1956. Ήταν υπουργός Εμπορίου  την περίοδο από τις 28 Φεβρουαρίου 1958 ως τις 5 Μαρτίου 1958 (και προσωρινά υπουργός Βιομηχανίας) και ξανά από τις 17 Μαΐου 1958 ως τις 20 Σεπτεμβρίου 1961 στην κυβέρνηση Κ. Γ. Καραμανλή.

Ο Δερτιλής εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών στις  εκλογές του 1952  με τον Ελληνικό Συναγερμό και στις εκλογές των ετών 1956, 1958,  στις 1961 και του 1963 με την ΕΡΕ.

Απεβίωσε το Νοέμβριο του 1980.

Παραπομπές 

Έλληνες υπουργοί Εμπορίου
Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές Α' Αθηνών
Λιέιδα (επαρχία)

Η επαρχία της Λιέιδα (καταλανικά κι επίσημα, província de Lleida, ισπανικά: Provincia de Lérida, οξιτανικά: Lhèida) είναι μια επαρχία της Ισπανίας που καλύπτει τη δυτική Καταλονία.

 Συνορεύει στα βόρεια με την Ανδόρα και τη Γαλλία, στα ανατολικά με τις επαρχίες της Βαρκελώνης και της Ζιρόνας, στα νότια με αυτή της Ταρραγόνας και στα δυτικά με τις επαρχίες της Σαραγόσας και της Ουέσκας. Αποτελείται από 231 δήμους.

Το Εθνικό Πάρκο των Αιγουεστόρτες και της λίμνης του Σαν Μαουρίσιο, η Σέου Βέλια (ο παλαιός καθεδρικός ναός της Λιέιδα), ο βασιλικό μοναστήριο της Αγίας Μαρίας της Βαλμπόνα, το Μουσείο των Παιχνιδιών στο Μπερδού και το μοναστήρι του Μπελπούτς ντε λες Αβελιάνες βρίσκονται σε αυτήν την επαρχία.

Κύριοι Δήμοι

Γενικά χαρακτηριστικά 

Η επαρχία διακρίνεται από τη συνύπαρξη δύο διαφορετικών τοπίων που τη χωρίζουν σε δύο ίσης σχεδόν έκτασης μέρη. Στον βορρά κυριαρχεί ο ορεινός όγκος των Πυρηναίων και μικρότερες οροσειρές ενώ αντίθετα στο νότο η πεδιάδα. Το πιο ψηλό σημείο της επαρχίας είναι η κορυφή Πίκα δ' Εστάτς (Pica d'Estats) με υψόμετρο 3.134 μέτρα.

Οικονομικά βασίζεται τόσο στη γεωργία, όσο και στον τουρισμό, κατά κύριο λόγο τον χειμώνα. Η πλούσια πεδιάδα του ποταμού Σέγρε παράγει κυρίως φρούτα (αχλάδια, μήλα, εσπεριδοειδή). Τα Πυρηναία και οι γύρω οροσειρές προσφέρονται για χειμερινά σπορ και φυσιολατρικές δραστηριότητες ενώ η σύνδεσή της με την Ανδόρα την καθιστά επίσης τον βασικό δίαυλο εισόδου από την πλευρά της Ισπανίας.

Πολιτισμική κληρονομιά 

Η πλούσια πολιτισμική κληρονομιά της περιοχής έχει να επιδείξει πλούσια έργα εκκλησιαστικής και αμυντικής αρχιτεκτονικής, προϊστορικές τοποθεσίες και μουσεία. Το προ ρωμαϊκό παρελθόν της περιοχής απεικονίζεται στην πολύ καλά διατηρημένη ιβηρική πολιτεία των Μπιλάρς. Η ρομανική αρχιτεκτονική και ζωγραφική εντοπίζεται σε αρκετές περιοχές της, όπως στην Μπαλ ντε Μποί, ενώ τα πολλά μεσαιωνικά κάστρα της απεικονίζουν τον χαρακτήρα της ως σύνορο μεταξύ των χριστιανικών κομητειών των Πυρηναίων και των μουσουλμανικών βασιλείων του νότου. 

Στην επαρχία ανήκει και η Κοιλάδα του Αράν (στα Καταλανικά Vall d'Aran), η μοναδική κοιλάδα των Πυρηναίων που αν και έχει κλήση προς τον Ατλαντικό ανήκει στην Ισπανία. Η γλώσσα της κοιλάδας είναι τα αρανικά, οξιτανική διάλεκτος που χαίρει αναγνώρισης ως επίσημης γλώσσας της κοιλάδας από το 2006, μαζί με τα ισπανικά και τα καταλανικά.

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τμήμα Τουρισμού της κυβέρνησης της επαρχίας 
 Η κυβέρνηση της επαρχίας της Λιέιδα
 Φωτογραφίες από τις περιοχές της επαρχίας

Επαρχίες της Ισπανίας
Γεωγραφία της Καταλονίας
Γιουλαίικα Αχαΐας

Τα Γιουλαίικα είναι ένα μικρό χωριό της Αχαΐας. Ανήκει διοικητικά από το 2010 στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας ως τμήμα του δημοτικού διαμερίσματος Μύρτου.

Τοποθεσία
Βρίσκεται σε υψόμετρο 60 μέτρων στη γεωγραφική περιοχή της Μόβρης.

Ιστορία
Οι πρώτοι οικιστές του χωριού κατάγονται από τη Ζουμπάτα στο Παναχαϊκό. Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο της οικογένειας Γιούλη που κατοικούσε την περιοχή.

Διοικητική εξέλιξη
Ο οικισμός, με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, προσαρτάται στην κοινότητα Μέρτεζας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", αποσπάται από την κοινότητα Μύρτου και προσαρτάται στο Δήμο Μόβρης μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".

Δημογραφικά στοιχεία
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:

Λοιπά στοιχεία
Ενορία του χωριού είναι ο ναός του Αγίου Νικολάου.

Παραπομπές και υποσημειώσεις

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Γιουλαίικα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Γιουλαίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μύρτου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Μόβρης
Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Υάρδα

Η υάρδα ή γιάρδα (διεθνές σύμβολο: yd) είναι μονάδα μέτρησης μήκους, που δεν ανήκει στο διεθνές σύστημα μονάδων SI αλλά εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στο αγγλοσαξωνικό σύστημα. 

Η υάρδα υποδιαιρείται σε 3 πόδια ή 36 δακτύλους (ίντσες), αφού 1 πόδι ισούται με 12 ίντσες. Μία ίντσα ισούται με  2,54 εκατοστά και μία υάρδα ισούται με 0,9144 μέτρα.

Δείτε επίσης
Πόδι
Ίντσα
Οργυιά
Σπιθαμή

Παραπομπές

Ιντσα
Ινδική άμυνα

Η Ινδική άμυνα είναι ένα άνοιγμα στο σκάκι που χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):
1. δ4 Ιζ6

Αρκετά σημαντικές είναι οι μεταθέσεις του ανοίγματος, ενώ πολλές από τις θέσεις μπορούν να προκύψουν μέσα από αρκετές συνέχειες κινήσεων. Είναι όλες σε κάποιο βαθμό υπερσύγχρονες άμυνες, όπου τα μαύρα καλούν τα λευκά να δημιουργήσουν μια επιβλητική παρουσία στο κέντρο, ενώ εκείνα καταστρώνουν σχέδια για να το υπονομεύσουν ή να το καταστρέψουν.

Αν και οι Ινδικές άμυνες δεν έγιναν πλήρως αποδεκτές, όταν στη δεκαετία του 1920 τις υπερασπίστηκαν οι παίκτες της υπερμοντέρνας σχολής, αργότερα στα τέλη της δεκαετίας του 1940 οι Ρώσοι σκακιστές έδειξαν ότι τα συστήματα αυτά είναι κατάλληλα για τα μαύρα. Από τότε, οι Ινδικές άμυνες έγιναν οι πιο δημοφιλείς απαντήσεις των μαύρων στο 1.δ4, καθώς προσφέρουν ένα ισορροπημένο παιχνίδι με ευκαιρίες και για τις δύο πλευρές.

Θεωρία 
Οι ινδικές άμυνες θεωρούνται πιο αιχμηρές και πιο φιλόδοξες από τη συμμετρική απάντηση 1...δ5. Επίσης, στο μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας τα μαύρα αισθάνονται μια στενότητα, σε μια παθητική θέση υπό το σχέδιο της σταδιακής εξίσωσης του αντικρίσματος και την απόκτηση κάποιου αντιπαιχνιδιού. Αντιθέτως, το σπάσιμο της συμμετρίας στην πρώτη κίνηση οδηγεί σε ταχεία διάσπαση του κέντρου, όπου μπορούν τα μαύρα να αποκτήσουν αντιπαιχνίδι χωρίς κατ' ανάγκη να εξισωθούν προηγουμένως.

Η πιο συνηθισμένη δεύτερη κίνηση των λευκών είναι 2.γ4, αρπάζοντας το μεγαλύτερο μερίδιο από το κέντρο και επιτρέποντας την μετακίνηση του ίππου στο γ3, ώστε να προετοιμαστούν για τη προώθηση του πιονιού στο ε4, χωρίς να είναι εμπόδιο το πιόνι της γ-στήλης. Οι απαντήσεις των μαύρων είναι αρκετές, μεταξύ αυτών οι πιο δημοφιλείς είναι:
 Η 2...ε6, ελευθερώνοντας τον αξιωματικό του βασιλιά και έτσι να οδηγηθούν σε Νιμζοϊνδική άμυνα, Ινδική της βασίλισσας, Μπογκοϊνδική άμυνα, Μοντέρνο Μπενόνι, ή στις τακτικές βαριάντες του μη αποδεκτού γκαμπί της βασίλισσας.
 Η 2...η6, προετοιμάζοντας ένα φιανκέτο του αξιωματικού του βασιλιά και την είσοδο σε Ινδική του βασιλιά ή Άμυνα Γκρίνφελντ.
 Η 2...γ5, σε Άμυνα Μπενόνι με άμεση αντεπίθεση στο κέντρο.

Παραπομπές

Πηγές

Περαιτέρω ανάγνωση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: Indian Defence

Σκακιστικά ανοίγματα
Λογρόνιο

Το Λογρόνιο (ισπανικά: Logroño, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [loˈɣɾoɲo]) είναι η πρωτεύουσα της αυτόνομης κοινότητας (και πρώην επαρχίας) Λα Ριόχα στη βορειοανατολική Ισπανία. Η πόλη το 2013 υπολογίζεται ότι είχε 153.066 κατοίκους και είναι η μεγαλύτερη πόλη στην κοινότητα. Η μητροπολιτική περιοχή της πόλης έχει περίπου 200.000 κατοίκους. Η πόλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 384 μέτρων, στις όχθες του ποταμού Έβρου. Βρίσκεται στη Διαδρομή του Αγίου Ιακώβου και αυτός ήταν λόγος για τον οποίο η πόλη αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

Στην ευρύτερη περιοχή της πόλης κατά την αρχαιότητα βρισκόταν η ρωμαϊκή πόλη Vareia, η οποία έλαβε το καθεστώς πόλης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βεσπασιανού. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα άρχισε να αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια του Μεσιάωνα, όταν έγινε πιο δημοφιλής η διαδρομή του Αγίου Ιακώβου. Το 1092 καταστράφηκε από τον Ελ Σιντ Καμπεαδόρ, αλλά το 1095 ο Αλφόνσο ΣΤ΄ της Καστίλης της έδωσε δικαιώματα ώστε να κατασκευαστεί ξανά. Το 1431, το Λογρόνιο έλαβε καθεστώς πόλης. Το 1521, γαλλικά στρατεύματα επιχείρησαν να καταλάβουν την πόλη, αλλά οι κάτοικοί της τα αιφνιδίασαν με αποτέλεσμα να φύγουν. Το 1982 έγινε πρωτεύουσα της αυτόνομης κοινότητας της Λα Ριόχα.

Η πόλη είναι γνωστή ως το κέντρο εμπορίου του κρασιού Ριόχα. Επίσης στην πόλη βρίσκονται βιομηχανίες επεξεργασίας τροφίμων, μεταλλουργίες και υφαντουργίες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η πόλη του Λογρόνιο (Ισπανικά，Αγγλικά)

Πόλεις της Ισπανίας
Λα Ριόχα (Ισπανία)
Έντουαρντ Κόδριγκτον

Ο Σερ Έντουαρντ Κόντρινγκτον ή Κόδριγκτον (αγγλ.: Sir Edward Codrington, 27 Απριλίου 1770 - 28 Απριλίου 1851), ήταν ναύαρχος του Βρετανικού στόλου, ήρωας της ναυμαχίας του Τραφάλγκαρ και της ναυμαχίας του Ναυαρίνου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1770 στο Λονδίνο. Και σπούδασε στο Κολέγιο του Χάρροου, από το οποίο κατατάχτηκε στο ναυτικό, το 1783. Πήρε μέρος στις επιχειρήσεις των Άγγλων, στη Μεσόγειο, που συνεργάστηκαν με τους Ισπανούς, εναντίον των Γάλλων. Πήρε τον Βαθμό του υποναύαρχου, το 1814, εν συνεχεία το 1821, προάχθηκε σε αντιναύαρχος. Το 1826 διορίστηκε διοικητής του στόλου στη Μεσόγειο του Βρετανικού Ναυτικού.

Μετά τη Συνθήκη, στις 6 Ιουλίου 1827, μεταξύ Αγγλίας, Ρωσίας και Γαλλίας, στην οποία ορίστηκε η κατάπαυση των ελληνοτουρκικών εχθροπραξιών, ο Κόντρινγκτον, ως αρχηγός του στόλου, διατάχτηκε να πλεύσει προς την Πύλο, στο στόλο συμμετείχαν και οι ναύαρχοι Δεριγνύ, της Γαλλίας, και ο Χέυδεν της Ρωσίας. Στην Πύλο, ήταν αγκυροβολημένος ο Ιμπραήμ, ο οποίος είχε συμφωνήσει να σταματήσει τις εχθροπραξίες, αλλά η καταπάτηση της ανακωχής και η δολοφονία του σημαιοφόρου που είχε σταλεί από τον Κόντρινγκτον για να διαμαρτυρηθεί, οδήγησε σε μεγάλη ναυμαχία, στην οποία ο στόλος του Ιμπραήμ, συνετρίβη. Η Αγγλική κυβέρνηση, δυσφόρησε, όμως με τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου, καθώς δεν περίμενε τέτοια τροπή. Ο Κόντρινγκτον, ως αρχηγός, μέσω επιστολών, προσπαθούσε να εξηγήσει στην κυβέρνησή του, ότι δεν παραβίασε κάποιες εντολές. Ανακλήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1828.

Παρόλα αυτά, ο Κόντρινγκτον, δύο μέρες πριν αναχωρήσει για την πατρίδα του, είχε πετύχει την υπογραφή με τον Μωχάμετ, στη Συνθήκη της Αλεξάνδρειας, η οποία προέβλεπε την αποχώρηση του Ιμπραήμ. Έτσι, ελέω αυτής της επιτυχίας, η αγγλική κυβέρνηση τον παρασημοφόρησε με το Μεγαλόσταυρο του Μπαθ, καθώς και το 1839, του έδωσε τον βαθμό του ναυάρχου.

Παραπομπές

Περαιτέρω μελέτη
The Trafalgar Captains (2005) – Colin White and the 1805 Club, Chatham Publishing, Λονδίνο ISBN 1-86176-247-X

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Animation of the Battle of Trafalgar 
 Edward Codrington bio 
 The Battle of Navarino 

Βρετανοί στρατιωτικοί
Άγγλοι ναύαρχοι
Φιλέλληνες
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Άρτας

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Άρτας (Ε.Π.Σ.Α.) είναι μια από τις τέσσερις Ενώσεις της Ηπείρου. Οι εγκαταστάσεις της βρίσκονται στην περιφερειακή οδό Άρτας, ενώ το γήπεδο Κεραματών χρησιμοποιείται ως ενωσιακή έδρα. Η Ε.Π.Σ. Άρτας είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Στην Ένωση συμμετέχουν και ομάδες από τον τέως "καποδιστριακό" δήμου Μενιδίου της Αιτωλοακαρνανίας.

Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο. Η πρωταθλήτρια ομάδα έχει τη δυνατότητα να ανέλθει στη χαμηλότερη εθνικού επιπέδου κατηγορία (μέσω του Ειδικού Πρωταθλήματος της ΕΠΟ). Ο πλέον επιτυχημένος σύλλογος της Ένωσης είναι η Αναγέννηση Άρτας, που έχει φτάσει να αγωνιστεί έως και τη Β΄ Εθνική κατηγορίας.

Ιστορία 
Η «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Άρτας» ιδρύθηκε το 1981.

Πρωτάθλημα 

Ο πρωταθλητής της Α΄ κατηγορίας αναδεικνύεται ύστερα από τελική φάση αγώνων (Play-Off). Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Άρτας είναι η εξής:

 Α΄ Κατηγορία
 Β΄ Κατηγορία

Πρωταθλήτριες

Πηγή ΕΠΣ Άρτας

Σύνολο 

Πηγή: ΕΠΣ Άρτας, sportsnow.gr

Κύπελλο 

Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Άρτας.

Τελικοί 

Πηγή ΕΠΣ Άρτας

Σύνολο τίτλων και συμμετοχές στους τελικούς

Το δυναμικό της ΕΠΣ

Συμμετοχές ομάδων Ε.Π.Σ.Α. στα εθνικά πρωταθλήματα 
Οι συμμετοχές των ομάδων της ΕΠΣ Άρτας στις 4 εθνικές κατηγορίες,ασχέτως των ονομασιών που είχαν κατά καιρούς.

*Οι 10 συμμετοχές στην Β εθνική και οι 5 στην Γ εθνική έγιναν όσο ήταν μέλος της ΕΠΣ Ηπείρου.

**Η 1 συμμετοχή στην Γ εθνική έγινε όσο ήταν μέλος της ΕΠΣ Ηπείρου.

Η Προοδευτική Γραμμενίτσας ανέβηκε από το πρωτάθλημα της ΕΠΣΗΠ μιας και δεν υπήρχε η ΕΠΣ Άρτας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τέρνι

Το Τέρνι (ιταλ. Terni, λατ. Interamna ή Interamna Nahars) είναι πόλη στην Ούμπρια, στην κεντρική Ιταλία. Είναι πρωτεύουσα της επαρχίας του Τέρνι. Υπολογίζεται ότι το 2013 είχε 112.173 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στη πεδιάδα του ποταμού Νέρα, ενός παραπόταμου του Τίβερη, 104 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Ρώμης.

Η πόλη ιδρύθηκε κατά πάσα πιθανότητα τον 7ο αιώνα π.Χ. και κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους τον 3ο αιώνα π.Χ. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους ήταν γνωστή ως Ιντεράμνα. Μετά την κατάκτησή της από τους Λομβαρδούς το 755 έχασε τη σημασία της. Τον 14ο αιώνα έγινε τμήμα των Παπικών Κρατών. Το 1580 άρχισε η κατεργασία ενός τοπικού μεταλλεύματος σιδήρου. Τον 19ο αιώνα επωφέληθηκε από τη βιομηχανική επανάσταση και στην περιοχή κατασκευάστηκαν εργοστάσια, χαλυβουργίες και οπλοποιεία. Εξαιτίας των πολλών βιομηχανιών του, κατά τη διάρκεια του Β΄ ΠΠ, το Τέρνι έγινε στόχος 108 συνολικά συμμαχικών βομβαρδισμών, οι οποίοι κατέστρεψαν τη μισή πόλη. Η πόλη στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε.

Παραπομπές 

Πόλεις της Ούμπρια
Φιανκέτο (σκάκι)

Στο σκάκι το φιανκέτο (ιταλικά: fianchetto, "μικρό τείχος") είναι ένα μοντέλο ανάπτυξης όπου ένας αξιωματικός έχει αναπτυχθεί στο αρχικό τετράγωνο ακριβώς του πιονιού του παρακείμενού του ίππου ενώ το πιόνι του ίππου έχει μετακινηθεί ένα ή δύο τετράγωνα προς τα εμπρός.

Το φιανκέτο είναι η βάση πολλών υπερσύγχρονων ανοιγμάτων, των οποίων η φιλοσοφία είναι να καθυστερήσουν την άμεση κατάληψη του κέντρου της σκακιέρας με ένα σχέδιο υπονόμευσης και καταστροφής της κεντρικής διάταξης του αντιπάλου. Για το λόγο αυτό, εμφανίζεται τακτικά στις Ινδικές άμυνες. Το φιανκέτο είναι λιγότερο συχνό στα ανοικτά ανοίγματα (1.ε4 ε5), αλλά ο αξιωματικός του βασιλιά των μαύρων είναι μερικές φορές σε φιανκέτο, για παράδειγμα στην Ισπανική παρτίδα ή αντίστοιχα των λευκών, για παράδειγμα σε μια ασυνήθιστη βαριάντα της Βιεννέζικης παρτίδας.

Τακτική 
Ένα από τα σημαντικότερα οφέλη του φιανκέτου είναι ότι συχνά επιτρέπει στον αξιωματικό να γίνει πιο ενεργός. Επειδή ο αξιωματικός τοποθετείται σε μια από τις μεγάλες διαγωνίους, την θ1-α8 ή την α1-θ8, ελέγχει πολλά τετράγωνα και μπορεί να γίνει ένα ισχυρό επιθετικό όπλο. Ωστόσο, μια διάταξη με φιανκέτο παρουσιάζει επίσης κάποιες ευκαιρίες στον αντίπαλο παίκτη, όταν ο αξιωματικός στο φιανκέτο ανταλλαχθεί με κάποιο κομμάτι, τότε τα τετράγωνα που προηγουμένως ήταν υπό την προστασία του αξιωματικού γίνονται πλέον αδύναμα και μπορούν να αποτελέσουν το έναυσμα για μια επίθεση (ιδιαίτερα εάν το φιανκέτο που διεξήχθηκε ήταν στην πλευρά του βασιλιά). Ως εκ τούτου, η ανταλλαγή των αξιωματικών σε φιανκέτο δεν πρέπει να γίνεται ελαφρά τη καρδία, ειδικά όταν ο εχθρικός αξιωματικός του ίδιου χρώματος βρίσκεται ακόμα στη σκακιέρα.

Τέσσερις αξιωματικοί σε φιανκέτο 

Το 1925, σε μια παρτίδα μεταξύ των γκρανμαίτρ Ακίμπα Ρουμπινστάιν με τα λευκά και Άρον Νίμζοβιτς με τα μαύρα, η διάταξη κατά την όγδοη κίνηση των λευκών παρουσίαζε τέσσερις αξιωματικούς σε φιανκέτο. Η συμμετρία, επίσης, όλων των κομματιών στην σκακιέρα ήταν εκπληκτική μόνο ένα πιόνι των λευκών, στο τετράγωνο β3, και ένα πιόνι των μαύρων, στο τετράγωνο δ7, ήταν μη συμμετρικά κατά τη στιγμή εκείνη.

Παραπομπές

Πηγές

Περαιτέρω ανάγνωση 
 

Ορολογία σκακιού
Τέλλος ο Αθηναίος

Ο Τέλλος ήταν πολίτης της Αρχαίας Αθήνας που υπήρξε κατά τον Σόλωνα «ο πιο ευτυχισμένος θνητός». Συγκεκριμένα, όταν ο Κροίσος, βασιλιάς της Λυδίας, επιδεικνύοντας τα πλούτη του στον Σόλωνα, τον ρώτησε αν γνώριζε άλλο θνητό πιο ευτυχισμένο, εκείνος του απάντησε με τη γνωστή φράση «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε» (= μη μακαρίζεις κανένα, πριν τον θάνατό του) και του ανέφερε ως παράδειγμα τον συμπατριώτη του Τέλλο.

Ο Τέλλος, είπε ο Σόλων, έζησε ευδαίμων σε όλη τη ζωή του, έχοντας κοντά του όλα τα παιδιά του παντρεμένα και ευτυχισμένα, και απεβίωσε στο «πεδίο της τιμής», μαχόμενος εναντίον των εχθρών της πατρίδας του.

Πηγές 
 Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 21, σελ. 391

Τελλος
Διεθνής Φωνητική Ένωση

Η Διεθνής Φωνητική Ένωση (ΔΦΕ) (αγγλ. IPA: International Phonetic Association, γαλλ. API: Association Phonétique Internationale), είναι διεθνής επιστημονικός οργανισμός που έχει σκοπό την ανάπτυξη της φωνητικής και των διάφορων πρακτικών της εφαρμογών όπως είναι η διάδοση της φωνητικής μεθόδου διδασκαλίας ξένων γλωσσών. Η έδρα της ΔΦΕ βρίσκεται στο Λονδίνο και οι γλώσσες εργασίας είναι η αγγλική και η γαλλική.

Προσφορά

Η μεγαλύτερη συνδρομή της ΔΦΕ στην επιστήμη της φωνητικής είναι η δημιουργία του ΔΦΑ, ενός προτύπου για τη φωνητική καταγραφή όλων των γλωσσών. Η ΔΦΕ εκδίδει το περιοδικό «Journal of the International Phonetic Association». Το περιοδικό πρωτοεκδόθηκε το 1886 με τον τίτλο «Le maître phonétique» αλλά μετονομάστηκε το 1971.  Η ΔΦΕ διοργανώνει κάθε 4 χρόνια το διεθνές συνέδριο φωνητικών επιστημών αγγλ. International Congress of Phonetic Sciences (ICPhS)

Ιστορία

Ιδρύθηκε στο Παρίσι το 1886 από μια ομάδα δασκάλων ξένων γλωσσών με σκοπό την προώθηση της φωνητικής καταγραφής σε σχολεία ούτως ώστε να βοηθηθούν οι μαθητές στην εκμάθηση της ορθής προφοράς ξένων γλωσσών. Επικεφαλής της ομάδας ήταν ο Γάλλος γλωσσολόγος Πωλ Πασσύ (Paul Passy) που υπήρξε και ο πρώτος πρόεδρος της ΔΦΕ από το 1886 μέχρι το 1888. Η ομάδα ονομάστηκε «Dhi Fonètik Tîtcerz' Asóciécon» . Τον Ιανουάριο του 1889 μετονομάστηκε σε «L' Association Phonétique des Professeurs de Langues Vivantes» (AP) και το 1897 σε «L' Association Phonétique Internationale» (API), στα αγγλ. «International Phonetic Association» (IPA).

Το αλφάβητο

Ο αρχικός σκοπός της ομάδας ήταν η δημιουργία φωνητικών συμβόλων που θα απέδιδαν τους φθόγγους μιας συγκεκριμένης γλώσσας. Τελικά αποφασίστηκε ότι το ιδανικό θα ήταν να δημιουργηθεί ένα διεθνές αλφάβητο, όπου το κάθε σύμβολο θα απέδιδε ένα συγκεκριμένο φθόγγο σε διαφορετικές γλώσσες. Έτσι μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα το αλφάβητο αναπτύχθηκε με γρήγορους ρυθμούς. Από τότε έγιναν αρκετές αλλαγές με προσθήκες και αφαιρέσεις. Η τελευταία επίσημη αλλαγή έγινε τον Μάιο του 2005.

Εξετάσεις

Η Διεθνής φωνητική ένωση, εκδίδει από το 1908 πιστοποιητικά επάρκειας στη φωνητική της αγλικής, γαλλικής και γερμανικής γλώσσας μετά από εξετάσεις.

Πηγές

 Επίσημη ιστοσελίδα της ΔΦΕ
 The Principles of the International Phonetic Association, L., 1949.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

 Επίσημη ιστοσελίδα της ΔΦΕ

Παραπομπές

Φωνητικό αλφάβητο
Μάνδρα Λάρισας

Η Μάνδρα είναι χωριό του νομού Λάρισας και τοπική κοινότητα του Δημοτικής Ενότητας Κοιλάδας του Δήμου Λαρισαίων. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ο πληθυσμός ανέρχεται σε 510 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Οι πρώτοι κάτοικοι που δημιούργησαν την κοινότητα ήταν Έλληνες πρόσφυγες από το Μιστί της Καππαδοκίας, που εγκαταστάθηκαν εκεί το 1924 με την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Σημείο έλξης των προσφύγων αποτέλεσε ο εύφορος κάμπος και τα πλούσια νερά του Πηνειού. Η έλευσή τους συνέπεσε χρονικά με την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών από το ελληνικό κράτος.

Ο Ναός της Μάνδρας είναι αφιερωμένος στον Άγιο Βασίλειο, σε ανάμνηση του ομώνυμου ναού στο Μιστί της Καππαδοκίας.

Στη Μάνδρα δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μιστιωτών Καππαδοκίας "Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ" από το 1990, με σκοπό τη διατήρηση και διάδοση των εθίμων και παραδόσεων της Μικράς Ασίας και συγκεκριμένα  της Καππαδοκίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Λάρισας

 Το Μιστί της Καππαδοκίας , Ένωση Μικρασιατών Φοιτητών

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Λαρισαίων
Ένας Δον Ζουάν για κλάματα

Το Ένας Δον Ζουάν για κλάματα είναι ο τίτλος ασπρόμαυρης ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας (1960) σε σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα, σε σενάριο του Γιάννη Μαρή, βασισμένο στο μυθιστόρημα του ίδιου με τίτλο "Το μωρό μου" και σε παραγωγή Ι. Καρατζόπουλου & ΣΙΑ.

Πλοκή

Ένας ώριμος και ευκατάστατος άντρας (Αλέξης Δεπάστας), γεροντοπαλίκαρο και γλεντζές, αναλαμβάνει την κηδεμονία μιας νεαρής κοπέλας (Τζίνη ή Ιωάννα). Η κοπέλα είναι κόρη φίλου του που ζει στην Αμερική και έχει έρθει στην Αθήνα για να σπουδάσει. Αν και στην αρχή ο Αλέξης συμπεριφέρεται σαν πατέρας, ο νεανικός έρωτας της κοπέλας γι' αυτόν σε συνδυασμό με το επίμονο φλερτ του συμφοιτητή της (Γιώργος Αποστολίδης) θα έχει σαν αποτέλεσμα να γίνει η ζωή του άνω κάτω.

Ηθοποιοί
 Λάμπρος Κωνσταντάρας: Αλέξης Δεπάστας
 Άννα Φόνσου: Ιωάννα Καλομοίρη ή Τζίνη
 Ανδρέας Μπάρκουλης: Γιώργος Αποστολίδης, συμφοιτητής Τζίνης
 Σαπφώ Νοταρά: Κατερίνα
 Καίτη Πάνου: Λένα
 Μάρω Κοντού: κατάκτηση Αλέξη
 Γιάννης Γκιωνάκης: αρραβωνιαστικός
 Ντίνα Τριάντη: Λάουρα
 Αλέκος Κουρής: φίλος Γιώργου
 Κώστας Μεντής: μπάρμαν
 Θόδωρος Τεντές
 Μιράντα Μαντά: φίλη Αλέξη
 Βάσω Βουλγαράκη
 Γιάννης Οικονόμου

Παραγωγή 
Το Ένας Δον Ζουάν για κλάματα έκοψε 66.355 εισιτήρια.  Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 22/11/2010. 

Στην ταινία αυτή εμφανίζονται για πρώτη φορά μαζί η Μάρω Κοντού με ο Λάμπρος Κωνσταντάρας. Χαρακτηριστικός και ο ρόλος της Σαπφώς Νοταρά στον ρόλο της οικιακής βοηθού. Επίσης, στην ίδια ταινία κάνει την επανεμφάνισή της μετά από έξι χρόνια κινηματογραφικής απουσίας λόγω έγγαμου βίου η Καίτη Πάνου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ένας Δον Ζουάν για κλάματα στην IMDb

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Ταινίες του 1960
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα
Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Μαρή
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες