joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1855

Η κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη (Σεπτέμβριος 1855 - Νοέμβριος 1857) ανέλαβε την εξουσία στις 22 Σεπτεμβρίου του 1855, ύστερα από την παραίτηση σύσσωμου του υπουργικού συμβουλίου της προηγούμενης κυβέρνησης Μαυροκορδάτου, λόγω διαφωνιών με τον βασιλιά Όθωνα. Ο βασιλιάς τότε, κατέφυγε κατ' αρχήν στον πρεσβευτή της Ελλάδος στο Λονδίνο, Σπυρίδωνα Τρικούπη, για να σχηματίσει κυβέρνηση, και μετά την άρνηση του τελευταίου, διόρισε τον Δημήτριο Βούλγαρη. 
Στις 15 Φεβρουαρίου του 1857, αναχωρούν και τα τελευταία γαλλικά στρατεύματα από Αθήνα και Πειραιά, τελειώνοντας έτσι η περίοδος της «Κατοχής της πρωτεύουσας από τους Αγγλογάλλους». Οι τόσο ωμές επεμβάσεις των ξένων χωρών στις αποφάσεις της χώρας, ανέτρεψε το κλίμα υπέρ των Μεγάλων Δυνάμεων που επικρατούσε μέχρι τότε και που εμφανιζόταν ακόμα και στις ονομασίες των κομμάτων, οι οποίες έπαψαν να χρησιμοποιούνται. 
Ο Βούλγαρης, αν και φιλοβασιλικός, ήρθε στο τέλος σε ρήξη με τον βασιλιά, λόγω της επιμονής του να επεμβαίνει στο κυβερνητικό έργο, και παραιτήθηκε.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου

 «Πρωθυπουργός» («Πρόεδρος  υπουργικού συμβουλίου») : Δημήτριος Βούλγαρης

 «Επί των Εξωτερικών και του Βασιλικού Οίκου γραμματεύς της Επικράτειας»: Σπυρίδων Τρικούπης
 - αντικαταστάθηκε στις 14 - 2 - 1856 από τον Αλέξανδρο Ραγκαβή
 «Επί των Εσωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Δημήτριος Βούλγαρης 
 «Επί των Οικονομικών γραμματεύς της Επικράτειας»: ο μέχρι τότε πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου,Νικόλαος Σιλήβεργος
 - αντικαταστάθηκε στις 5 - 11 - 1855 από τον Αλέξανδρο Κοντόσταυλο
 - αντικαταστάθηκε στις 2 - 7 -1855 από τον μέχρι τότε Πρόεδρο της Βουλής, Αλέξανδρο Κουμουνδούρο
 «Επί των Στρατιωτικών γραμματεύς της Επικράτειας»:  Λεωνίδας Σμόλεντς
 «Επί της Δικαιοσύνης γραμματεύς της Επικράτειας»: Μιχαήλ Ποτλής
 - αντικαταστάθηκε στις 14 - 2 - 1856 από τον μέχρι τότε Εισαγγελέα Εφετών, Μιχαήλ Σκαλιστήρη
 «Επί των Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως γραμματεύς της Επικράτειας»: ο μέχρι τότε Διευθυντής της «Διοικητικής Αστυνομίας Αθηνών και Περαιώς» (- η πρώτη μορφή του σώματος της Αστυνομίας), Χαράλαμπος Χριστόπουλος
 «Επί των Ναυτικών γραμματεύς της Επικράτειας»:  Αθανάσιος Μιαούλης

Κυβερνητικό έργο
Τον Φεβρουάριο του 1856 δημιουργήθηκε το σώμα της Πυροσβεστικής, το οποίο σε αυτήν την αρχική του μορφή, ήταν τμήμα του στρατού, και ονομαζόταν «Λόχος Πυροσβεστών Αθήνας». Απαρτιζόταν εκτός των βαθμοφόρων αξιωματικών, από 70 πυροσβέστες και 8 άλογα.

Αναφορές

1855
1855
Κυβέρνηση Ιωάννη Κολοκοτρώνη 1862

Η Κυβέρνηση του Ιωάννη Κολοκοτρώνη  (Μάιος - Οκτώβριος 1862) ήταν η τελευταία κυβέρνηση του βασιλιά Όθωνα, αφού τον Οκτώβριο του 1862 καταλύθηκε η βασιλεία του και έφυγε για τη Γερμανία. 
Μετά την κατάληψη των ανακτόρων και την έξωση του Όθωνα, την εκτελεστική εξουσία ανέλαβε το όργανο που ονομάστηκε Προσωρινή Κυβέρνησις της Ελλάδος.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου

 «Πρωθυπουργός» («Πρόεδρος υπουργικού συμβουλίου») : ο αντιστράτηγος, γερουσιαστής και αυλικός (υπασπιστής) Ιωάννης Κολοκοτρώνης
 «Επί των Εξωτερικών και του Βασιλικού Οίκου γραμματεύς της Επικράτειας»: το μέλος του Ελεγκτικού συνεδρίου, Νικόλαος Θεοχάρης
 - στις 11 - 6 - 1862 ανέλαβε προσωρινά ο Ευστάθιος Ηλιόπουλος
 - στις 20 - 7 - 1862 διορίστηκε ο Νικόλαος Δραγούμης
 «Επί των Εσωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Ιωάννης Κολοκοτρώνης
 «Επί των Οικονομικών γραμματεύς της Επικράτειας»: ο διευθυντής του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, Δημήτριος Λεβίδης
 - αντικαταστάθηκε στις 26 - 7 - 1862 από τον βουλευτή Παναγιώτη Βάρβογλη
 «Επί των Στρατιωτικών γραμματεύς της Επικράτειας»: ο υποστράτηγος και γερουσιαστής Σπυρίδων Σπυρομήλιος
 «Επί της Δικαιοσύνης γραμματεύς της Επικράτειας»: ο Αρεοπαγίτης Ευστάθιος Ηλιόπουλος
 «Επί των Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως γραμματεύς της Επικράτειας»: ο γερουσιαστής Δημήτριος Χατζίσκος 
 «Επί των Ναυτικών γραμματεύς της Επικράτειας»: ο γερουσιαστής Νικόλαος Μέξης

Αναφορές

 
1857
1862
Ισπανική μύγα

Ως Ισπανική Μύγα (Spanish fly) αναφέρεται σκεύασμα με αφροδισιακές-διεγερτικές ιδιότητες, γνωστό εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Έχει σαν δραστική ουσία την κανθαριδίνη (ή κανθαρίνη) που είναι απαγορευμένη σαν αφροδισιακό από πολλούς οργανισμούς φαρμάκων λόγω αναφορών δηλητηρίασης, καθώς και καταγεγραμμένες περιπτώσεις θανάτου. Σε ελεγμένες δόσεις στην ιατρική η κανθαρίνη χρησιμοποιείται για την θεραπεία δερματικών νοσημάτων ή και σαν επίστρωμα σε έμπλαστρα. Η ουσία παράγεται από το σκαθάρι Lytta Vesicatoria μήκους 12-20 χιλιοστών και χρυσοπράσινου χρώματος που ζει στα ζεστά κλίματα της νότιας Ευρώπης.
Μεσημβρία

Το όνομα Μεσημβρία μπορεί να αναφέρεται:

Στην Μεσημβρία, αρχαία Ελληνική πόλη της Βόρειας Θράκης στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.
Στο Νεσέμπαρ, τη σύγχρονη Βουλγάρικη πόλη η οποία βρίσκεται στην ίδια γεωγραφική θέση με την αρχαία Μεσημβρία.
Στην Μεσημβρία - Ζώνη, αρχαιολογικός χώρος στον Έβρο.
Στην Νέα Μεσημβρία, σύγχρονη κωμόπολη του νομού Θεσσαλονίκης.
Στην άνω διάβαση του ήλιου η οποία ονομάζεται Μεσημβρία, περισσότερες πληροφορίες στο άρθρο Μεσημβρινός.
Σάσα Γκρέυ

Η Σάσα Γκρέυ (Sasha Grey, πραγματικό όνομα: Marina Anne Hantzis, 14 Μαρτίου 1988) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, μοντέλο, μουσικός και πρώην πορνοστάρ, ελληνικής καταγωγής.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Νόρθ Χάιλαντς της Καλιφόρνια από ελληνοαμερικανό πατέρα και Αμερικανή μητέρα. Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν 5 ετών και όταν ήταν 12, η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε. Στα 16 της, αποφάσισε να φύγει και να αναζητήσει την τύχη της. Δούλεψε σε εστιατόριο, από το οποίο κατάφερε να εξοικονομήσει 7.000 δολάρια, ώστε να μετακομίσει στο Λος Άντζελες, κάτι που έκανε το 2006, σε ηλικία 18 ετών.  Εκεί ξεκίνησε η καριέρα της στο χώρο των ταινιών πορνό, συνεχίζοντας με συμμετοχές σε κινηματογραφικές παραγωγές όπως το "Girlfriend Experience" του Στήβεν Σόντμπεργκ και σε τηλεοπτικά προγράμματα, όπως η δημοφιλής σειρά "Entourage".

Βραβεία 
 2007 AVN Award for Best Three-Way Sex Scene – Fuck Slaves (with Sandra Romain and Manuel Ferrara)
 2007 AVN Award for Best Group Sex Scene (Video) – Fashionistas Safado: The Challenge
 2007 XRCO Award for Best New Starlet
 2007 Adultcon Top 20 Adult Actresses
 2008 AVN Award for Best Oral Sex Scene, Video – Babysitters
 2008 AVN Award for Female Performer of the Year
 2008 XRCO Award for Female Performer of the Year
 2009 XRCO Award for Mainstream Adult Favorite
 2009 Genesis Number One Pornstar of The Year
 2010 AVN Award for Best Anal Sex Scene – Anal Cavity Search 6
 2010 AVN Award for Best Oral Sex Scene – Throat: A Cautionary Tale
 2010 AVN Award for The Jenna Jameson Crossover Star of the Year
 2010 XBIZ Award for Crossover Star of the Year
 2010 XRCO Award for Mainstream Adult Media Favorite

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ελληνοαμερικανοί
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Ρολάνδος Βοναπάρτης

Ο Ρολάνδος γαλλ. Roland (19 Μαΐου 1858 – 14 Απριλίου 1924) από τον  Οίκο του Βοναπάρτη ήταν 6ος πρίγκιπας του Κανίνο & Μουζινιάνο και επίσης σημαντικός Γάλλος επιστήμονας, γεωγράφος, σπηλαιολόγος, βοτανολόγος και συγγραφέας. Διετέλεσε πρόεδρος της Société de Géographie.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν γιος του Πέτρου-Ναπολέοντος και της Ζυστίν-Ελεανόρ Ρουφίν. 

Πάππος του ήταν ο Λουκιανός Βοναπάρτης, αδελφός του Ναπολέοντα Α΄ αυτοκράτορα της Γαλλίας. Συμμετείχε σε διάφορες εξερευνητικές αποστολές ανά τον κόσμο. Το 1899 διαδέχθηκε τον άτεκνο εξάδελφό του Ναπολέοντα-Κάρολο Βοναπάρτη ως 6ος πρίγκιπας του Κανίνο & Μουζινιάνο. Ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος από τον κλάδο του Λουκιανού Βοναπάρτη.

Το 1924 απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 65 ετών.

Οικογένεια 
Ήταν νυμφευμένος με την Μαρί-Φελίξ Μπλαν, κόρη του Φρανσουά Μπλαν επιχειρηματία καζίνων (όπως του Μόντε Κάρλο στο Μονακό) και είχε τέκνο:
 Μαρία 1882-1962, παντρεύτηκε τον Γεώργιο πρίγκιπα της Ελλάδας και ύπατο Αρμοστή της Κρήτης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ρολανδος
Γάλλοι επιστήμονες
Γάλλοι συγγραφείς
Μεσημβρία - Ζώνη

Μεσημβρία - Ζώνη ονομάζεται αρχαιολογικός χώρος ο οποίος βρίσκεται 20 χιλιόμετρα δυτικά της Αλεξανδρούπολης, ανάμεσα από την Παραλία Πετρωτών και τα Δίκελλα στον Έβρο. Στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί πλήθος νομισμάτων Ζώνης και υπάρχει η άποψη ότι ο χώρος της Μεσημβρίας ταυτίζεται με την αρχαία Ζώνη.

Ιστορικό υπόβαθρο
Στο αρχαιολογικό χώρο βρίσκονται ερείπια αρχαίας Ελληνικής πόλη της Θράκης, στα παράλια του Θρακικού πελάγους. Ως Σαμοθρηΐκεα τείχεα ο Ηρόδοτος αναφέρεται στις πόλεις-φρούρια που οι αρχαίοι Έλληνες άποικοι από τη Σαμοθράκη άρχισαν να χτίζουν στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ. ανάμεσα στο βουνό Ίσμαρο και τον ποταμό Έβρο. Οι πόλεις που αναπτύχθηκαν στην αρχαιότητα ήταν η Μεσημβρία, η Δρυς, η Ζώνη και η Σάλη. Στα ρωμαϊκά χρόνια αναπτύχθηκε η Τέμπυρα και το Χαράκωμα. Οι αποικίες αυτές χρησιμοποιούνταν για τον έλεγχο των περασμάτων αλλά και για την πρόσβαση και το εμπόριο καταναλωτικών αγαθών με την ενδοχώρα. Επίσης οι πόλεις αυτές συνέβαλαν στον εξελληνισμό των Θρακών της περιοχής.

Αρχαιολογικός χώρος
Μέσα στον αρχαιολογικό χώρο ο επισκέπτης μπορεί να δει τα ερείπια από:

 Το οχυρωματικό τείχος.
 Το περιτειχισμένο οικισμό ελληνιστικών χρόνων.
 Το Ναό του Απόλλωνα.
 Τις Κατοικίες.
 Το Ιερό της Δήμητρας.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  
 

Πόλεις της αρχαίας Θράκης
Αρχαιολογικοί τόποι στον Έβρο
Αρχαίες ελληνικές αποικίες
Βουλκάνο

Το Βουλκάνο ή Βουρκάνου (ιταλικά Vulcano, σικελικά Vurcanu) είναι ηφαιστειογενές νησί του Αρχιπελάγους των Αιολίδων, ευρισκόμενο 14 ναυτικά μίλια βόρεια της Σικελίας. Στην πραγματικότητα αποτελείται από δύο νησιά, το Βουλκάνο και το Βουλκανέλο, τα οποία ενώνονται με έναν ισθμό που σκεπάζεται από τη θάλασσα όταν έχει τρικυμία.

Η έκτασή του ανέρχεται σε 21 τ.χμ., ο πληθυσμός σε 715 κατοίκους (απογραφή 2001 ) και διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Λίπαρι. Η απόσταση μεταξύ Βουλκάνο και Λίπαρι είναι λίγο μικρότερη από μισό μίλι.

Το νησί ζει κυρίως από τον τουρισμό που συγκεντρώνει χάρη στις ιαματικές πηγές και τα λασπόλουτρα. Παράγει επίσης κρασί ίδιας ποιότητας με το σαντορινιό - τα αμπέλια εισήχθησαν το 19ο αιώνα από το Βρετανό Τζέιμς Στίβενσον, ο οποίος κατείχε το βόρειο κομμάτι του κυρίως νησιού από το 1860, αλλά το εγκατέλειψε μετά την επανενεργοποίηση του ηφαιστείου το 1888.

Γεωλογικά χαρακτηριστικά 
Το Βουλκάνο είναι ένα από τα τέσσερα ενεργά ηφαίστεια της Ιταλίας, φιλοξενώντας πέντε κρατήρες:
 Στο νότο βρίσκονται οι Μόντε Άρια (υψόμετρο 501 μέτρα), Μόντε Σαρατσένο (481) και Μόντε Λουτσία (188) - στρωματοηφαιστειακής προέλευσης και οι τρεις, βρίσκονται σε διαδικασία σχηματισμού κοινής καλδέρας.
 Στο βορρά βρίσκεται το Βουλκανέλο (123), το οποίο αναδύθηκε από τη θάλασσα το 183 π.Χ.. 
 Στο κέντρο του νησιού βρίσκεται ο κώνος Φόσα που φιλοξενεί το Μεγάλο Κρατήρα (Gran Cratere). Ο κρατήρας σχηματίζει την καλδέρα Λέντια.

Ο κρατήρας με την πιο έντονη πρόσφατη δραστηριότητα είναι ο Μεγάλος - υπολογίζεται ότι από τις αρχές της 4ης χιλιετίας π.Χ. μέχρι σήμερα έχει προκαλέσει τουλάχιστον επτά μείζονες εκρήξεις, με τελευταία αυτήν των ετών 1888-1890 που προκάλεσε δεκάδες θανάτους. Η έκρηξη αυτή προσέφερε πολύτιμα στοιχεία στον - αυτόπτη μάρτυρα - Τζουζέπε Μερκάλι, τα οποία συντέλεσαν στη θεμελίωση της ηφαιστειολογίας ως σύγχρονης επιστήμης.

Προέλευση του ονόματος 
Για την ιστορία της περιοχής, βλ. Ιστορία των Αιολίδων Νήσων

Οι Αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν το νησί Θηρασία και Θέρμεσσα και πίστευαν ότι στα έγκατά του κατοικούσε κατά καιρούς ο Ήφαιστος - ο Στράβων το ονομάζει «ἱερὰν Ἡφαίστου». Η σημερινή ονομασία προέρχεται από τους Ρωμαίους, οι οποίοι εντόπιζαν εκεί το εργαστήριο του Βούλκαν (το αντίστοιχο του Ηφαίστου στη ρωμαϊκή μυθολογία). Όταν έβλεπαν καπνό ή φωτιά να βγαίνει από τους κρατήρες, πίστευαν ότι πλησίαζε πόλεμος, επειδή θεωρούσαν πως ο Βούλκαν κατασκεύαζε νέα όπλα για το θεό Μαρς.

Σε αντίθεση με τους Έλληνες που δίστασαν να το εποικίσουν λόγω των δηλητηριωδών αναθυμιάσεων, οι Ρωμαίοι εγκατέστησαν ένα μικρό πληθυσμό που ασχολήθηκε με την εξόρυξη αλουνίτη και θείου. Με το πέρασμα του χρόνου το νησί ταυτίστηκε με τα φαινόμενα που φιλοξενούσε, με αποτέλεσμα το όνομά του να χρησιμοποιείται γενικά για όλα τα ηφαίστεια. Εν συνεχεία μέσω της λατινικής γλώσσας, αυτό πέρασε στις περισσότερες γλώσσες της Ευρώπης - εξ' ου και οι λέξεις volcano στα αγγλικά, Vulkan στα γερμανικά, volcan στα γαλλικά κ.ο.κ.

Αιολίδες Νήσοι
Ηφαιστειογενή νησιά
Ηφαίστεια της Ιταλίας
Σπυρίδων Μαντζάκος

Ο Σπυρίδων Μαντζάκος ήταν Έλληνας ζωγράφος του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα. Έζησε στην Αθήνα, στο σπίτι κοντά στο Μνημείο του Λυσικράτη, όπου άλλοτε είχε μείνει ο Λόρδος Βύρων. Ήταν γελοιογράφος στο επάγγελμα για να καταφέρνει να ζει. Αρρώστησε και πέθανε στις αρχές του 20ού αιώνα.

Εργογραφία
Αν και λόγω ασθενείας το έργο του είναι μικρό, είναι εξίσου σημαντικό, και στόλισε στην εποχή του σημαντικές αίθουσες. Πίνακές του είναι:
 ο «Άπορος παίς του Παρνασσού»
 ο «Ψαράς»
 ο «Οψοκομιστής»
και άλλα.

Πηγές

 Σπυρίδων Μαντζάκος - βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
 

Έλληνες ζωγράφοι
Επαρχία Ξηρομέρου

Η επαρχία Ξηρομέρου ήταν μία από τις πέντε επαρχίες της Αιτωλοακαρνανίας. Καταλάμβανε το δυτικό τμήμα του νομού που αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Ακαρνανίας. Έδρα της ήταν η Βόνιτσα. 

Συνόρευε στα νότια με την επαρχία Μεσολογγίου και στα ανατολικά με την επαρχία Βάλτου, καθώς και με ένα τμήμα της επαρχίας Τριχωνίδας. Βρέχεται βόρεια από τον Αμβρακικό κόλπο, με τις επαρχίες Πρεβέζης και Άρτας να βρίσκονται στην αντίπερα όχθη, καθώς και δυτικά από το Ιόνιο πέλαγος, με την Λευκάδα και τα όμορα νησιά έναντι των ακτών της.  

Στην έκταση της επαρχίας ορθώνονται τα Ακαρνανικά Όρη με μέγιστο υψομετρικά σημείο τους την Ψηλή Κορυφή στα 1.589 μέτρα, ενώ ακολουθούν ο Μπούμιστος (1.576 μ.) και Περγαντί (1.423 μ.) και άλλες κορυφές.

Διοικητικές μεταβολές
Η περιοχή ήταν από τις τελευταίες που ενσωματώθηκαν στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος μετά την απόκτηση της ανεξαρτησίας του και την Επανάσταση του 1821. Εντάχθηκε σ' αυτό με την συνθήκη του Λονδίνου το 1832 οπότε και η Ελλάδα κέρδισε εδάφη και δυτικότερα του Αχελώου. 

Η περιοχή αυτή αποτέλεσε στην συνέχεια μία από τις πέντε επαρχίες του νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας ως επαρχία Ακαρνανίας η οποία περιλάμβανε και την μετέπειτα επαρχία Βάλτου. Πρώτη έδρα της επαρχίας ήταν το χωριό Καραϊσκάκης το οποίο τότε και πριν το 1930 ονομαζόταν Δραγαμέστο. Η επαρχία καταργήθηκε στη συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα ενώ επανασυστάθηκε το 1848. Έδρα της επαρχίας έγινε η Βόνιτσα. Παρέμεινε στην συνέχεια αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το διοικητικό σχέδιο «Καποδίστριας». 

Από το 2011 και βάσει του διοικητικού σχεδίου «Καλλικράτης» υφίσταται Δήμος Ξηρομέρου με έδρα τον Αστακό, ωστόσο όμως δεν περιλαμβάνει όλη την έκταση της πρώην ομώνυμης επαρχίας, καθώς αυτή μοιράζεται και στον γειτονικό Δήμο Ακτίου - Βόνιτσας με έδρα την Βόνιτσα.

Παραπομπές

Ξηρομέρου
Μοντεπονίτης

Ο μοντεπονίτης είναι ορυκτό οξείδιο του καδμίου. Πήρε το όνομά του το 1946 από το ορυχείο Monteponi της Σαρδηνίας (Ιταλία), όπου και αποτελεί χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL).

Εμφάνιση, παραγενέσεις
Σχηματίζεται υπό μορφή επιφλοιώσεων σε σμιθσονίτη (Σαρδηνία) ή μικτά θειούχα (Ρωσία). Απαντάται επίσης στο Βέλγιο και στην Κίνα.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (μεταλλείο "Εσπεράντσα").

Πηγές
Handbook of Mineralogy
Mindat.org
Webmineral.com

Δείτε επίσης
Κατάλογος ορυκτών
Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

Σημειώσεις

Μοντεπονιτης
Ναυμαχία της Σύμης

Η ναυμαχία της Σύμης πραγματοποιήθηκε το 411 π.Χ. ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες στα πλαίσια του Πελοποννησιακόυ πολέμου στη Σύμη. Το 411 π.Χ. οι Σπαρτιάτες υπό τον Θηραμένη συμμάχησαν με την Περσία. Αρχηγός του σπαρτιατικού στόλου ήταν ο Αστύοχος. Εν τω μεταξύ ο αθηναϊκός στόλος υπό τον Χαρμίνο ήταν σταθμευμένος στη Σάμο. Οι δύο στόλοι έμαθαν που βρίσκεται ο αντίπαλός τους και συναντήθηκαν στη Σύμη. Όμως τότε βρισκόταν σε εξέλιξη μια καταιγίδα με αποτέλεσμα οι δύο στόλοι να έχουν κακή ορατότητα. Μετά την καταιγίδα μερικά από τα σπαρτιατικά πλοία είχαν αποκοπεί από τον υπόλοιπο σπαρτιατικό στόλο. Ο Χαρμίνος με 20 πλοία επιτέθηκε κατά του αριστερού άκρου του σπαρτιατικού στόλου. Κατάφερε να βυθίσει 3 πλοία. Ο υπόλοιπος σπαρτιατικός στόλος περικύκλωσε τον αθηναϊκό στόλο. Ο Χαρμίνος βλέποντας τι γίνεται υποχώρησε στην Αλικαρνασσό με απώλειες 6 πλοίων. Το υπόλοιπο του αθηναϊκού στόλου έπλευσε στην Κνίδο για νέα σύγκρουση, αλλά καμιά από τις δύο πλευρές δεν ήταν πρόθυμη να πολεμήσει.

Πηγές

Θουκυδίδης Πελοποννησιακός Πόλεμος

Σύμη
Σύμη
Σύμη
Σύμη
411 π.Χ.
Χρονοδιάγραμμα της Αγγλικής ιστορίας

Αυτό το χρονοδιάγραμμα περιγράφει τα κύρια γεγονότα στην Αγγλική ιστορία.

Έως το 999 μ.Χ.
 55 π.Χ.  Ο Ιούλιος Καίσαρας πραγματοποιεί την πρώτη εισβολή στην Αγγλία
 54 π.Χ.  Ο Ιούλιος Καίσαρας πραγματοποιεί την δεύτερη εισβολή στην Αγγλία
 43   Ρωμαϊκή εισβολή με διαταγή του Κλαύδιου, ο ποίος έδιωξε τον Αύλο Πλαύτιο με στρατό 40.000 ανδρών.
 60   Εξέγερση εναντίον της Ρωμαϊκής κατοχής, με ηγέτιδα την Βοαδίκεια των Ικενών.
περ. 122 Αρχίζει η κατασκευή του Τείχους του Αδριανού
περ. 383 Αρχή της Ρωμαϊκής αποχώρησης
410 Ο τελευταίος Ρωμαίος φεύγει
449  Ο Ένγκεστ, Σάξωνας ηγέτης, φθάνει στην Αγγλία
περ. 466 Μάχη του Ουίπεντελσφλεοτ
597  Άφιξη του Αγίου Αυγουστίνου
793  Οι Βικινγκς εισβάλουν στο Λίντισφαρν
878  Η Μάχη του Έθαντουν, ήττα των δυνάμεων των Βίκινγκς καταλήγει στη Συνθήκη του Ουέντμορ και την ίδρυση του Ντάνελω
895  Δανικός στόλος αιχμαλωτίζεται από τον Αλφρέδο τον Μέγα

11ος Αιώνας
 1035  Θάνατος του Κνουτ
 1040  Θάνατος του Χάρολντ του Λαγόποδα, ο αδελφός του Αρθακανούτος ανέρχεται στον Αγγλικό θρόνο
 1042  Θάνατος του Harthacnut, ο Εδουάρδος ο Εξομολογητής ανέρχεται στον Αγγλικό θρόνο

Αναφορές

Ιστορία της Αγγλίας
Όμηρος Τιγκίτζογλου

Ο Όμηρος Τιγκίτζογλου ήταν Έλληνας μεγαλόσωμος άνθρωπος.

Βιογραφικά στοιχεία
Έζησε τον 19ο αιώνα. Γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό κοντά στην Κερασούντα, ήταν Έλληνας το γένος και την γλώσσα, και ορθόδοξος το θρήσκευμα. Ανακαλύφθηκε σε ένα σπήλαιο στο δάσος, όπου ζούσε κρυφά από τους συνανθρώπους του. 

Το 1886, όταν ανακαλύφτηκε ήταν ηλικίας 18 χρονών, είχε μπόι 2,33 μέτρα και ζύγιζε 174 κιλά (136 οκάδες). Παρά το ασυνήθιστο μέγεθος του σώματός του ήταν ευφυής, πνευματώδης, αγαθότατος στην καρδιά και συμπαθητικός ως άνθρωπος. 

Γεννήθηκε και μεγάλωσε κανονικά, μέχρι τα δεκατρία του χρόνια, οπότε ξαφνικά άρχισε να ψηλώνει. Λόγω του αναστήματός του, και επειδή νόμισε ότι για κάποιον λόγο τον τιμώρησε ο Θεός, έφυγε στο δάσος για να κρυφτεί από τα βλέμματα του κόσμου ζώντας σε μια καλύβα μακρυά από τους χωριανούς του. Όλοι οι συγγενείς του, φίλοι και συμπολίτες του τον απέφευγαν γιατί τον θεωρούσαν έκτρωμα της φύσης ή τέρας. 

Για καλή του τύχη, οι αδερφοί Σουρμελή από την Κερασούντα τον ανακάλυψαν και τον πήραν μαζί τους στην Ρωσία. Εκεί ο Όμηρος έκανε περιοδείες σε όλα τα μέρη και στην Ευρώπη δίνοντας παραστάσεις.

Πηγές
 

Έλληνες
Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης (νεότερος)

Ο Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης (1834 - 1899) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1834. Πατέρας του ήταν ο επίσης Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης. Ανήκε στην ευγενή και αρχαία οικογένεια Τυπάλδων της Ζακύνθου. Σπούδασε στη γενέτειρά του και συνέχισε στο Παρίσι και στη Γερμανία. Συμπλήρωσε τις σπουδές του με περιοδείες στην Αίγυπτο, την Παλαιστίνη και Συρία. 

Ήταν λόγιος και σεβαστός άνδρας. Εικοσαετής μπήκε στη διπλωματική σταδιοδρομία και υπηρέτησε ως ακόλουθος και αργότερα ως γραμματέας, τμηματάρχης και Γενικός Γραμματέας στο Υπουργείο του Δηληγιάννη. 

Υπηρέτησε επίσης ως γραμματέας του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Έγινε πληρεξούσιος της πατρίδας του στην Εθνοσυνέλευση μετά την ένωση των Επτανήσων με την κυρίως Ελλάδα. 

Υπήρξε ιδρυτής και έφορος της Εθνικής Βιβλιοθήκης, Έφορος του Αμαλιείου Ορφανοτροφείου, Πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού, και της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας. 

Απεβίωσε το 1899.

Πηγές
 

Έλληνες πληρεξούσιοι
Πλατανιά Κιλκίς

Η Πλατανιά είναι χωριό του δήμου Πολυκάστρου, της επαρχίας Κιλκίς, του νομού Κιλκίς, κείμενο επί της Εθνικής Οδού 1 (Ευρωπαϊκή Οδός 75).

Κατά την Τουρκοκρατία, το χωριό ονομάζονταν Μπαγιάλτσα ή Μπαγιάλτζα. Οι περισσότεροι κάτοικοι (σλαβόφωνοι και βλαχόφωνοι) στις αρχές του 20ού αιώνα ασπάστηκαν την Εξαρχία και ως επακόλουθο, προσήλθαν στη Βουλγαρική πλευρά. Οι περισσότεροι Βλάχοι κάτοικοι παρέμειναν πιστοί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Οι εξαρχικοί απεχώρησαν μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Το 1920 εγκαθίσταται στο χωριό η πρώτη ομάδα Ποντίων προσφύγων. Σε αυτή την πρώτη ομάδα υπήρχαν οικογένειες με καταγωγή από τα χωριά των Κοτυώρων του Πόντου. οι οποίες όμως είχαν ήδη μετοικήσει τα τελευταία  20 - 25 έτη περίπου (τέλη 19ου - αρχές 20ού αιώνα), σε χωριά της περιοχής του Σοχουμίου της τότε τσαρικής Ρωσίας, στην Αμπχαζία (περιοχή Αζάντας: χωριά Φτεριλίχ, Κιρκιμίς) από όπου κατέφθασαν στην Ελλάδα στις αρχές του 1920. Επιπλέον, σε αυτή την ομάδα υπήρχαν και οικογένειες προσφύγων από την περιοχή της Κερασούντας που είχαν καταφύγει στην Νότια Ρωσία, λόγω της γενοκτονίας που υφίσταντο οι Έλληνες του Πόντου. Στη συνέχεια και μέχρι το 1923 στο χωριό εγκαθίστανται και άλλοι Πόντιοι πρόσφυγες ξανά από τις περιοχες των Κοτυώρων και της Κερασούντας, καθώς και της Τραπεζούντας, της Σαντάς, της Αργυρούπολης και της Αμισού. Το 1936 εγκαθίστανται μόνιμα στο χωριό και λίγες οικογένειες Σαρακατσάνων που πολιτογραφήθηκαν και εγκατέλειψαν τον νομαδικό τρόπο ζωής τους. Τέλος, μετά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου, στο χωριό εγκαταστάθηκαν λίγες ακόμη οικογένειες Βλάχων, προερχόμενες από τα χωριά του Πάικου. Οι κάτοικοι της Πλατανιάς σήμερα, είναι Βλάχοι, Σαρακατσάνοι και Πόντιοι πρόσφυγες (που αποτελούν και την πλειοψηφία).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Διαδικτυακές Πύλες, Δήμος Πολυκάστρου, Πλατανιά
 Πανδέκτης, Μετονομασίες οικισμών

Δήμος Πολυκάστρου
Χωριά του νομού Κιλκίς
Δήμος Παιονίας
Κρίστιαν Βουλφ

Ο Κρίστιαν Βουλφ (Christian Wilhelm Walter Wulff, 19 Ιουνίου 1959) είναι Γερμανός δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντα Προέδρου ύστερα από την παραίτηση του Χορστ Κέλερ στις 31 Μαΐου - η επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του έγινε στις 2 Ιουλίου. Παρ' ολ' αυτά, στις 17 Φεβρουαρίου 2012 ανακοίνωσε την παραίτηση του απ' την προεδρία της Γερμανίας, λόγω σκανδάλου με στεγαστικά δάνεια. Διετέλεσε Πρωθυπουργός της Κάτω Σαξονίας μεταξύ 2003 και 2010.

Βιογραφία 

Ο Κρίστιαν Βίλχελμ Βάλτερ Βουλφ γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1959 στο Όσναμπρικ της Κάτω Σαξονίας. Ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένειά του και έτσι μεγάλωσε με την μητέρα του. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο του Όσναμπρικ. Αφού έλαβε μέλος στην νεολαία της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης, ο Βουλφ έθεσε την υποψηφιότητά του για πρωθυπουργός της Κάτω Σαξονίας το 1994, ωστόσο ηττήθηκε από τον Γκέρχαρντ Σρέντερ. Ο Βουλφ παρέμεινε μέλος της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο της Κάτω Σαξονίας μέχρι το 2003, όπου εξελέγη πρωθυπουργός του ομόσπονδου κρατιδίου, τερματίζοντας την κυριαρχία του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Στις 30 Ιουνίου 2010, ο Κρίστιαν Βουλφ εξελέγη πρόεδρος της Γερμανίας, κερδίζοντας 625 ψήφους από τους συνολικά 1242 στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση. Είναι ο νεαρότερος πρόεδρος της Γερμανίας (51 ετών) και ο πρώτος Ρωμαιοκαθολικός πρόεδρος της Γερμανίας ύστερα από 40 χρόνια (τελευταίος ήταν ο Χάινριχ Λίμπκε). Αλλά, στις 17 Φεβρουαρίου 2012 ανακοίνωσε την παραίτηση του απ' την θέση αυτή, γι' αυτό και θα τον αντικαταστήσει προσωρινά ο Χορστ Ζεεχόφερ.

Παραπομπές 

Γερμανοί πρόεδροι της δημοκρατίας
Γερμανοί δικηγόροι
Δήμος Δωρίδος

Ο Δήμος Δωρίδας είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας ο οποίος συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Βαρδουσίων, Ευπαλίου, Λιδωρικίου και Τολοφώνος. Αντιστοιχεί επακριβώς στην παλαιότερη Επαρχία Δωρίδας.

Ως έδρα του δήμου έχει οριστεί το Λιδωρίκι και περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές ενότητες, τοπικές κοινότητες, πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά και οικισμούς:
 Τα στοιχεία προέρχονται από την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012): "Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας" (αρχείο pdf).
 Ο πληθυσμός που αναφέρεται είναι ο μόνιμος πληθυσμός.



Δήμαρχοι Δωρίδος 
Αιρετοί δήμαρχοι Δωρίδος διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής:

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Δωρίδος

Πηγές 
 Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010
 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010

Παραπομπές

Δωριδος
Δαμασούλι Λάρισας

Το Δαμασούλι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας και ανήκει στην Τοπική κοινότητα Δαμασίου του Δήμου Τυρνάβου. Η απόστασή του από τη Λάρισα είναι 31 χιλιόμετρα. 

Βρίσκεται βόρεια του Δαμασίου, έξω από το επαρχιακό δίκτυο σε υψόμετρο 130 μέτρα. Βόρεια του οικισμού υψώνεται το βουνό Τρόχαλος και ρέει ο ποταμός Τιταρήσιος (Ξεριάς), στα νότια υψώνονται τα βουνά Ζάρκου και δυτικά τα Αντιχάσια.

Οι μόνιμοι κάτοικοι του ανέρχονται σε 64, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Κύρια πηγή εισοδήματος τους αποτελεί η γεωργία (αμπελοκαλλιέργεια, κηπευτικά, οπωροφόρα) και η κτηνοτροφία.

Το χωριό μετρά λιγότερο από 100 χρόνια ελεύθερης ζωής. Στις 5 Οκτωβρίου του 1912 ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνοντας σε λίγες ώρες τα συνοριακά φυλάκια εισέβαλε στο γειτονικό χωριό Δαμάσι. Ίδια ήταν η συνέχεια και για το Δαμασούλι. Μετά την απελευθέρωση και σύμφωνα με εκθέσεις των κατά τόπους δασκάλων περί τα 1913-14, στο Δαμασούλι αναφέρονται 200 κάτοικοι, εκ των οποίων οι 50 Γκραίκοι και οι 150 ήταν παραχειμάζοντες Βλάχοι (από την Αβδέλλα Γρεβενών και τη Βλάστη Κοζάνης), καθώς η περιοχή αποτέλεσε για τους Βλάχους της Μακεδονίας και όχι μόνο ένα από τα ιδανικότερα χειμαδιά της Θεσσαλίας.
 
Μετά την ίδρυση αυτόνομης κοινότητας στο γειτονικό Δαμάσι περί τα 1920, τα δύο χωριά ακολουθούν έως και σήμερα ενιαία πορεία.

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Τυρνάβου
Επαρχία Γκαζιαντέπ

Η επαρχία του Γκαζιαντέπ είναι μία επαρχία της Τουρκίας και βρίσκεται στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ανατολίας.
Γκαζιαντέπ

Το Γκαζιαντέπ (τουρκικά: Gaziantep, οθωμανικά τουρκικά: Ayintap· στο παρελθόν ονομαζόταν και σήμερα ανεπίσημα λέγεται ακόμη Antep, Αντέπ), είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Γκαζιαντέπ στην Τουρκία. Πιθανολογείται ότι στη θέση της βρισκόταν η σελευκιδική Αντιόχεια του Ταύρου. Η πόλη έχει πληθυσμό 1.626.415 κατοίκους (2018) και έκταση 7.642 τ.χλμ. Είναι η έκτη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας και η μεγαλύτερη πόλη στη Περιφέρεια της Νοτιοανατολικής Ανατολίας. Το Γκαζιαντέπ είναι επίσης γνωστό για τον μπακλαβά που παράγεται στην πόλη και τα πράσινα φιστίκια (φιστίκια Αιγίνης, που αποκαλούνται φιστίκια Αντέπ στην Τουρκία).

Παραπομπές 

Επαρχία του Γκαζιαντέπ
Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Περιφερειακή συσκευή

Περιφερειακή συσκευή ονομάζεται κάθε συσκευή που συνδέεται με ένα υπολογιστικό σύστημα, δεν αποτελεί μέρος αυτού και εξαρτάται περισσότερο ή λιγότερο από αυτό. Οι περιφερειακές συσκευές διευρύνουν τις δυνατότητες του συστήματος, αλλά δεν επηρεάζουν την επεξεργαστική ισχύ (π.χ. εκτυπωτές, σαρωτές, μικρόφωνα κλπ.).

Επισκόπηση 
Δεν είναι πάντα απολύτως σαφές αν μια συσκευή συγκαταλέγεται στις περιφερειακές ή είναι μέρος του υπολογιστή. Μια κάρτα σύλληψης βίντεο σε έναν υπολογιστή δεν είναι μέρος αυτού αλλά βρίσκεται μέσα στο κουτί του. Ωστόσο αν κάτι μπορεί να θεωρηθεί περιφερειακή ή όχι συσκευή είναι περισσότερο θέμα ονοματολογίας και κατηγοριοποίησης, και δεν είναι σημαντικό ζήτημα.

Περιφερειακά υπολογιστών
Α.Ε. Ποντίων Κατερίνης

Η Α.Ε. Ποντίων Κατερίνης ήταν ελληνικό αθλητικό ποδοσφαιρικό σωματείο της Κατερίνης και ιδρύθηκε το 1977. Το 2010 για πρώτη φορά στην ιστορία του κατάφερε να ανέβει σε επαγγελματική κατηγορία, στην Γ' Εθνική, κατακτώντας το πρωτάθλημα Δ' Εθνικής του 3ου ομίλου την σεζόν 2009-10.

Κατέκτησε επίσης δύο φορές το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πιερίας κερδίζοντας μια θέση στην Δ' Εθνική, το 1993-94 που την αμέσως επόμενη χρονιά υποβιβάστηκε από αυτήν και το 2008-09, καθώς και τρεις τίτλους κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Πιερίας (1985-86, 2008-09, 2009-10).

Τον Ιανουάριο του 2012 το ποδοσφαιρικό τμήμα της Α.Ε. Ποντίων συγχωνεύθηκε με το αντίστοιχο του Γυμναστικού Συλλόγου Ηρακλή, με την ομάδα της Κατερίνης να χρησιμοποιεί το όνομα «ΑΕΠ Ηρακλής 1908», το σήμα και τα χρώματα του Γ.Σ. Ηρακλή και να έχει ως έδρα το Καυτανζόγλειο Στάδιο.

Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι ιδρύθηκε σωματείο το οποίο θεωρείται ως συνέχεια της Α.Ε.Π. Κατερίνης και το οποίο ξεκίνησε από την τελευταία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πιερίας, υπό το όνομα Π.Α.Ε. Ποντίων Κατερίνης 2012 .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημο ιστολόγιο

Αθλητικοί σύλλογοι Πιερίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1977
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1977
Ιωάννης Ρίννε

Ο Ιωάννης Ρίννε (κατά κόσμον Τζον Βίλο Ρίνε) γεννήθηκε στο Τούρκου της Φινλανδίας στις 16 Αυγούστου 1923. 

Αρχικά ήταν Λουθηρανός και ήταν Διδάκτωρ Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Ώμπο Ακαντεμί. Το 1966 έγινε Ορθόδοξος και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου έγινε Διδάκτωρ Εκκλησιαστικού Δικαίου το 1971. Θεολογικές σπουδές, εκτός από την Ελλάδα, είχε κάνει στη Φινλανδία, τη Νέα Υόρκη, την Αγγλία και την Αγία Πετρούπολη. 

Το 1967 εκάρη μοναχός στην Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και Ευαγγελιστού Πάτμου και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος στην Κωνσταντινούπολη. Στις 26 Μαΐου 1969 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Λαπωνίας, βοηθός επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Καρελίας και πάσης Φινλανδίας. Το 1970 εξελέγη επαρχιούχος Επίσκοπος Ελσιγκίου. Το 1972 οι Επισκοπές της Εκκλησίας της Φινλανδίας ανυψώθηκαν σε Μητροπόλεις, οπότε και ονομάστηκε Μητροπολίτης Ελσιγκίου. Τον Οκτώβριο του 1987 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Καρελίας και πάσης Φινλανδίας, προκαθήμενος της Αυτονόμου Ορθοδόξου Εκκλησίας της Φινλανδίας (Οικουμενικό Πατριαρχείο). 

Το 2001 παραιτήθηκε οικειοθελώς και κατεστάθη Μητροπολίτης Γέρων Νικαίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εφησυχάζοντας στη γενέτειρά του, το Τούρκου. Πέθανε την 1 Ιουλίου 2010 σε ηλικία 87 ετών.

Παραπομπές 

Μητροπολίτες Νικαίας
Φινλανδοί
Κληρικοί
Ντιγιάρμπακιρ

Το Ντιγιάρμπακιρ (; , ), ιστορικά γνωστό ως Άμιδα, είναι η μεγαλύτερη πόλη του τουρκικού Κουρδιστάν. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Τίγρη και είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ντιγιαρμπακίρ. Με πληθυσμό 1.010.032 κατοίκους (2018), είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Νοτιοανατολική Ανατολίας μετά την Γκαζιαντέπ. 

Η πόλη είναι αρχαιότατη και αναφέρεται σε ασσυριακές και αραμαϊκές πηγές. Το σημερινό της όνομα προέρχεται από την αραβική φράση «χώρα (της φυλής) του Μπακρ», μεσαιωνική ονομασία της Άνω Μεσοποταμίας. Ωστόσο κατά την κεμαλική περίοδο το αραβικό/οθωμανικό της όνομα μετασχηματίστηκε σε Ντιγιάρμπακιρ (χώρα του μπακιριού), παρετυμολογώντας την από τα ορυχεία χαλκού που βρίσκονταν στην περιοχή. Μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη είχε σημαντικό χριστιανικό πληθυσμό, αρμενικό και συριακό, ο οποίος όμως εξοντώθηκε ή εκτοπίστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Σήμερα ο πληθυσμός της πόλης είναι στη μεγάλη πλειοψηφία του Κούρδοι, και γι'αυτό η πόλη θεωρείται ως η «ανεπίσημη πρωτεύουσα» του τουρκικού Κουρδιστάν. 

Σημαντικά αξιοθέατα της πόλης αποτελούν τα άριστα διατηρούμενα βυζαντινά τείχη (ανηγερμένα από τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο Β'), μήκους 5,8 χιλιομέτρων, τα οποία από το 2015 αποτελούν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, το σελτζουκικό τζαμί του Μαλίκ Σαχ (γιου του Αλπ Αρσλάν) και η συριακή εκκλησία της Παναγίας. Γνωστότερο τοπικό αγροτικό προϊόν είναι το καρπούζι που αποτελεί και το έμβλημα της πόλης (επικαθήμενο πάνω σε μικρογραφία των τειχών).

Παραπομπές 

Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Ασσυριακές κοινότητες στην Τουρκία
Δάφνη Λαμπρόγιαννη

Η Δάφνη Λαμπρόγιαννη (γενν. 17 Μαΐου 1967, Αθήνα) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από τη Λήμνο και την Πελοπόννησο. Σπούδασε Γραφικές Τέχνες αλλά στη συνέχεια ασχολήθηκε με την υποκριτική. Αποφοίτησε το 1991 από τη Δραματική Σχολή Βεάκη. Η παρθενική εμφάνισή της στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, έγινε το 2007 με τη Λυσιστράτη.

Τραγουδάει στα αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.

Καριέρα

Θέατρο

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σελίδα στο IMDb

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Λούμπλιν

Το Λούμπλιν (πολωνικά: Lublin) είναι η ένατη μεγαλύτερη πόλη της Πολωνίας. Έχει πληθυσμό 350.392 σύμφωνα με την απογραφή του 2005. Το Λούμπλιν είναι επίσης η μεγαλύτερη πόλη ανατολικά του ποταμού Βιστούλα. Το Λούμπλιν ήταν υποψήφια Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2016.

Ιστορία 
Παρά το γεγονός ότι το Λούμπλιν έγινε επίσημα πόλη το 1317, είχε ήδη αναφερθεί τον 6ο αιώνα ως κέντρο εμπορίου. Εκεί υπογράφτηκε το 1569 η ένωση της Πολωνίας με την Λιθουανία. Στη συνέχεια, η πόλη γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη. Στην τρίτη διχοτόμηση της Πολωνίας το 1795 το Λούμπλιν βρέθηκε υπό την κατοχή της Αυστρίας αλλά το 1817 η πόλη πέρασε στη Ρωσία μέχρι το 1918 όταν η Πολωνία απέκτησε την ανεξαρτησία της. Καταστράφηκε από το γερμανικό στρατό το 1939, η πόλη ξαναχτίστηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ενδιαφέρουσες τοποθεσίες 

Διατηρημένα, όπως ήταν και στο παρελθόν, δύο εκκλησίες γοτθικού ρυθμού, αφιερωμένες στην Αγία Τριάδα και στον Άγιο Μπρίτζετ αλλά και πολλά παλάτια, συμπεριλαμβανομένου του κάστρου, το οποίο είναι δυνατόν να επισκεφτείς το εσωτερικό του.

Πόλεις της Πολωνίας
Πόλεις του Βοεβοδάτου Λούμπλιν
Επαρχία Μαλάτειας

Η επαρχία της Μαλάτειας (, ) είναι επαρχία της Τουρκίας, μέρος ευρύτερες ορεινής περιοχής. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Μαλάτεια, γνωστή για τα βερίκοκά της.

Γεωγραφία 

Η επαρχία Μαλατείας συνορεύει με την επαρχία Έλαζιγ και με την επαρχία Ντιγιαρμπακίρ στα ανατολικά, με την επαρχία Αντιγιαμάν στο νότο, με την επαρχία Καχραμανμαράς στα δυτικά, με την επαρχία Σεβαστείας, με την επαρχία Γιοζγκάτ και την επαρχία Ερζικάν στα βόρεια.

Η επαρχία Μαλατείας βρίσκεται στην περιοχή του νοτιοδυτικού Ταύρου. Οι πιο ψηλές κορυφές είναι: Κορουντάγκ (2100 μ.), Καρακάγια-Τέπε (2424 μ.), Μπέκμπελ-Τέπε (2006 μ.), Μπεϊντάγκι (2544 μ.). Ο Νουργκάκ - η συνέχεια του Ταύρου. Οι κορυφές του - Ντερμπέντ (2428 μ.) και Κεπέζ (2140 μ.).

Στο κέντρο της επαρχίας, από όπου περνά ο ποταμός Κιζίλ-Ιρμάκ, υπάρχουν πολλά είδη φρούτων, όπως τα βερίκοκα.

Το Μπατταλγκάζι, το οποίο βρίσκεται στα βόρεια της επαρχίας είναι σημαντικό ιστορικό κέντρο.

Πληθυσμός 

Ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 722.000 κάτοικοι (2007).

Διοικητή διαίρεση 

Η επαρχία χωρίζεται σε 14 δήμους.

Ιστορία 

Η επαρχία Μαλατείας από τους αρχαίους καιρούς ήταν κέντρο πολλών πολιτισμών. Το όνομα της στη χεττιτική γλώσσα γλώσσα σημαίνει μέλι. Πολλές φορές στην ιστορία της, η επαρχία άλλαξε κυρίαρχο. Το 1700 π.Χ., ο βασιλιάς του Κούσσαρ, Ανίττα κατέβαλε τη πόλη και την έκανε μέρος του Βασιλείου των Χετταίων. Κατά το 705 π.Χ.—681 π.Χ., η πόλη ανήκε στους Ασσύριους. Μετά την εξουσίαζαν οι Μήδοι και οι Πέρσες. Μετά τη κατάκτηση της Μαλατείας από τον Αλέξανδρο το Μακεδόνα έγινε μέρος του ελληνιστικού βασιλείου. Έπειτα ακολούθησαν κατακτήσεις από τους Ρωμαίους, τους Βυζαντινούς, τους Άραβες, τους Σελτζούκους, και από το 1515, η επαρχία βρισκόταν κάτω από τη κυριαρχία των Οθωμανών. Το 1924, έγινε επαρχία της Τουρκίας.

Γνωστοί κάτοικοι 
 Μεχμέτ Αλί Αγκτσά
 Ισμέτ Ινονού
 Τουργκούτ Οζάλ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχία Μαλάτειας
Τουρκικό Κουρδιστάν
Μαλάτεια

Η Μαλάτεια ( Malat'ya, ,  Malīṭīná, ) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της ανατολικής Τουρκίας, γνωστή και ως Μελιτηνή κατά την αρχαιότητα.

Ιστορία 
Η Μαλάτεια είναι η αρχαία Μελιτηνή της εποχής των Σταυροφοριών και είναι η πόλη που γεννήθηκε ο Άγιος Ευθύμιος (373-473), ένας από τους θεμελιωτές του βυζαντινού μοναχισμού στην Παλαιστίνη. Η Μελετίνη αποτέλεσε αργότερα κέντρο του Μονοφυσιτισμού.

Τα επόμενα χρόνια κύριοι της πόλης έγιναν οι Βυζαντινοί έως και τον 7ο αιώνα όπου η πόλη έπεσε στα χέρια των Αράβων. Τον 9ο αιώνα την κυβέρνησε ο εμίρης Ουμάρ αλ-Ακτά, διάσημος για τις επιδρομές του κατά του Βυζαντίου, μέχρι τον θάνατό του στη Μάχη του Λαλακάοντα το 863. Ο Βασίλειος Α΄ απομόνωσε την πόλη, αλλά απέτυχε να την πάρει και παρέμεινε σε Αραβικά χέρια μέχρι το 934, όταν κατελήφθη από τον Ιωάννη Κουρκούα.

Κατά τον 19ο αι., η πόλη μετακινήθηκε από την αρχική της θέση (σημ. χωριό Μπατταλγκάζι ή Εσκιμαλάτγια, "Παλαιά Μαλάτεια"), νοτιότερα, στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η σύγχρονη πόλη.

Κατά τη γενοκτονία των Αρμενίων η πόλη έλαβε κύματα εκτοπισμένων από πόλεις όπως η Σεβάστεια, αλλά και άλλα χωριά, που είχαν ως τελικό τους προορισμό τα στρατόπεδα εξόντωσης στην κεντρική Μικρά Ασία.

Τον Απρίλιο του 2007, τρεις προτεστάντες ιεραπόστολοι, δύο Τούρκοι και ένας Γερμανός, απεβίωσαν, αφού υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια.

Κουζίνα 

Οι κεφτέδες έχουν μία ξεχωριστή θέση στην κουζίνα όπως και τα βερίκοκα, τα οποία χρησιμοποιούνται σε πολλές συνταγές, από κεμπάπ μέχρι και για επιδόρπιο. Υπάρχουν πάνω από εβδομήντα είδη κεφτέδων συνήθως φτιάχνονται με σιτάρι και άλλα υλικά αναμειγμένα. Το «Καγκίτ κεμπάμπι» είναι μία από τις σημαντικότερες τοπικές σπεσιαλιτέ. Το «Καγκίτ κεμπάμπι» είναι ένα πιάτο το οποίο φτιάχνεται με αρνί και λαχανικά, γίνεται στη σχάρα και τυλίγεται συνήθως σε λαδόκολλα. Η περιοχή της Μαλάτειας είναι γνωστή για τους οπωρώνες με βερίκοκα.

Πηγές 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Παραπομπές 

Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Νικόλαος Παπαγιαννόπουλος

Ο Νικόλαος Παπαγιαννόπουλος (1859-1926) ήταν Έλληνας θεολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Δόλιανη Ζαγορίου της Ηπείρου το 1859. Φοίτησε στη Ριζάρειο Σχολή και σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Την περίοδο 1881-1883 συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία όπου έμαθε εβραϊκά και επέστρεψε στην Ελλάδα. 

Διορίστηκε καθηγητής γυμνασίου και το 1894 στη Ριζάρειο Σχολή. Στη συνέχεια το 1907 διορίστηκε επίτιμος και το 1910 τακτικός καθηγητής της εβραϊκής γλώσσας και της ερμηνευτικής της Παλαιάς Διαθήκης στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Δίδαξε μέχρι το θάνατό του. Διετέλεσε τέσσερις φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1907-1908, 1913-1914, 1919-1920 και 1923-1924.

Απεβίωσε στις 27 Μαΐου 1926 στην Αθήνα.

Συγγραφικό έργο 
Έγραψε βιβλία θεολογικού περιεχομένου καθώς και εγχειρίδια μέσης εκπαίδευσης. Μεταξύ αυτών:
 Ερμηνεία του ύμνου του προφήτου Αββακούμ (1894)
 Περί της σκηνής του μαρτυρίου του εν Ιεροσολύμοις ναού (1900)
 Λόγος εισιτήριος εις την εβραϊκήν γλώσσαν (1907)
 Εβραϊκή γραμματική (Λειψία, 1912)

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Νικόλαος Παπαγιαννόπουλος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Έλληνες θεολόγοι
Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Φορμεντέρα

Η Φορμεντέρα (ισπανικά, καταλανικά: Formentera) είναι ισπανικό νησί της Μεσογείου που ανήκει στο συγκρότημα των Βαλεαρίδων. Είναι το τέταρτο μεγαλύτερο και το νοτιότερο νησί του συμπλέγματος. Η ονομασία προέρχεται από την λατινική λέξη frumentarium και σημαίνει σιτοβολώνας.

Έχει έκταση 83,24 τ. χλμ. και πληθυσμό 10.583 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έχει μήκος 19 χλμ. και βρίσκεται 6 χλμ. νότια της Ίμπιζας. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Sant Francesc Xavier με 2.790 κατοίκους (2009).

Γεωγραφία

Ακτογραμμή του νησιού 
Το νησί ουσιαστικά αποτελείται από τέσσερα μέρη:

Βόρεια 
Το βόρειο τμήμα είναι το πιο πυκνοκατοικημένο τμήμα του νησιού και περιλαμβάνει τις τοποθεσίες Λα Σαβίνια, Ες Πουγιόλς , Σεντ Φερμάν ντε σε Ρόκ , Ε Καλό και Σεντ Φραντσέσκ ντε Φορμεντέρα :

 Η Λα Σαβίνια είναι το κύριο λιμάνι του νησιού. Τα πλοία από και προς την Ίμπιζα δένουν επίσης εδώ .
 Το Ες Πουγιόλς είναι το μόνο κυρίως τουριστικό μέρος στο νησί με πολυκατοικίες ξενοδοχείων και διαμερισμάτων, εστιατόρια, καφέ, καταστήματα και ντίσκο.
 Οι δύο λίμνες της ενδοχώρας Έστανι ντε Πέιξ και Έστανι Πουντέντ με αλυκές εκτείνονται μεταξύ του Λα Σαβίνια και του Ες Πουγιόλς .
 Το Σεντ Φραντσέσκ Χαβιέρ βρίσκεται νότια του Ες Πουγιόλς στο εσωτερικό του νησιού και είναι η μεγαλύτερη πόλη του νησιού και το διοικητικό κέντρο.
 Στα βορειοδυτικά του Ες Πουγιόλς υπάρχει ένα όλο και πιο στενό, ακατοίκητο και λεπτό ακρωτήριο, το οποίο περιβάλλεται από ελαφριές αμμώδεις παραλίες, η πιο διάσημη από τις οποίες είναι η Πλάτα δε σε Ιλέτες . Η ομορφιά αυτής της παραλίας προσελκύει πολλούς παραθεριστές με σκάφη από την Ίμπιζα καθημερινά για να αγκυροβολήσουν την καλοκαιρινή περίοδο.

Νότια 
Προς τα νότια, η περιοχή είναι όλο και πιο αραιοκατοικημένη και φτάνει σε ύψος τα 119 μέτρα. Στο νοτιότερο άκρο του νησιού, το Καπ ντε Μπαρμπάρια, υπάρχει μια μεσαιωνική σκοπιά σχεδόν εκατό μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Αυτό το τμήμα του νησιού βρίσκεται σε φυσικό καταφύγιο, είναι πιο αγροτικό και έχει βραχώδη ακτή.

Κεντρικά 
Το κεντρικό τμήμα του νησιού έχει μήκος περίπου έξι χιλιόμετρα και πλάτος μόλις 1,5 χιλιόμετρο. Δεν υπάρχουν ιστορικά μέρη εδώ, αλλά με την Πλάτα ντε Μιτζόρν στη νότια πλευρά τη μεγαλύτερη παραλία του νησιού και μερικά μεγαλύτερα συγκροτήματα διακοπών.

Ανατολικά 
Στα ανατολικά βρίσκεται το οροπέδιο Λα Μόλα , στο οποίο μπορείτε να φτάσετε μόνο μέσω ενός φιδίσιου δρόμου ή του παλιού ρωμαϊκού δρόμου και βρίσκεται σε ύψος έως και 192 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στο κέντρο του οροπεδίου βρίσκεται το Ελ Πιλάρ ντε λα Μόλα . Στα ανατολικά του νησιού υπάρχει ένας φάρος στο ακρωτήριο «Punta de sa Ruda» ύψους σχεδόν 150 μέτρων , από τον οποίο είναι δυνατή η υπέροχη θέα προς τα ανατολικά πάνω από τη θάλασσα. Αυτό το τμήμα του νησιού, όπως και το νότο, αποτελείται επίσης από μια βραχώδη ακτή.

Παραπομπές

Βαλεαρίδες Νήσοι
Δημήτριος Βουδούρης

Ο Δημήτριος Βουδούρης (29 Αυγούστου 1931 - 22 Ιανουαρίου 2018), του Παναγιώτη και της Ροζαλίας, υπήρξε Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Ήταν ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και υπηρέτησε ως βουλευτής και υφυπουργός.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1931 και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της γενέτειράς του. Εξελέγη τρεις φορές βουλευτής στις εκλογές του 1974, 1977 και 1985 με τη Νέα Δημοκρατία αρχικά στην περιφέρεια Δήμου Θεσσαλονίκης και αργότερα στην Α΄ Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε γενικός γραμματέας στο Υπουργείο Εσωτερικών το 1974 στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή και υφυπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Ράλλη.
Από το 1994 ως το 1997 ήταν επικεφαλής της Διοικούσας Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας νομού Θεσσαλονίκης.

Απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών στις 22 Ιανουαρίου 2018.

Παραπομπές

Πηγές 
Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.121
Βουδούρης Παναγιώτη Δημήτριος, Βουλή των Ελλήνων

Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές Α' Θεσσαλονίκης
Βαφειός Λέσβου

Ο Βαφειός είναι οικισμός της Λέσβου. Αποτελεί διοικητική υποδιαίρεση του πρώην Δήμου Μήθυμνας. Βρίσκεται 5 χλμ. βόρεια του Μολύβου (Μήθυμνα) και προσφέρει στον επισκέπτη του ένα από τα ωραιότερα ηλιοβασιλέματα του νησιού. Οι ντόπιοι ασχολούνται κατά βάση με γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες.

Το χωριό βρίσκεται στις παρυφές του όρους Λεπέτυμνος. Μάλιστα,κομμάτια βράχων του βουνού
τα οποία στο πέρασμα των αιώνων - λόγω και σεισμικών δονήσεων - άρχισαν να αποκολλώνται, έχουν αναστυλωθεί και συγκρατούνται με πελώριες αλυσίδες. Αυτοί οι πέτρινοι όγκοι ονομάζονται από τους ντόπιους Ράχτα.

Κατά την παράδοση, το χωριό αντλεί την ονομασία του από τα βυρσοδεψεία (βαφεία δερμάτων)
που λειτουργούσαν κάποτε στην περιοχή.Υπάρχουν βέβαια και οι ρομαντικοί θεωρητικοί, που υποστηρίζουν ότι η ονομασία προέρχεται από το βαθυκόκκινο χρώμα που απλώνει στο χωριό το ηλιοβασίλεμα της Λέσβου.
Στο κέντρο ακριβώς του χωριού δεσπόζει η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, της οποίας το ξυλόγλυπτο τέμπλο διατηρείται ακόμα, έστω και αν τα σημάδια του χρόνου είναι ορατά.

Χωριά της Λέσβου
Δήμος Δυτικής Λέσβου
Αρχαιολογικό Μουσείο Χίου

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Χίου βρίσκεται στην οδό Μιχάλων στην πόλη της Χίου. Λειτουργεί με τη σημερινή του μορφή από το 1999. 

Η μόνιμή του έκθεση με τίτλο «Χίος τ'ενάλος, πόλις Οινοπίωνος» περιλαμβάνει δείγματα της καθημερινής ζωής και της τέχνης των κατοίκων του νησιού από τη Νεολιθική Περίοδο ως και τα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια. Πρόκειται για συλλογή αντικειμένων, που βρέθηκαν σε συστηματικές κυρίως ανασκαφές στον Εμπορειό, τα Φανά, τα Δότια, το Άγιο Γάλας και σε άλλα σημεία της Χίου. 

Η παροδική έκθεση βρίσκεται στον τρίτο όροφο και τιτλοφορείται «Τα Ψαρά στην Αρχαιότητα». Εδώ εκτίθενται τα ευρήματα του μυκηναϊκού νεκροταφείου, που ήρθε στο φως στην περιοχή Αρχοντίκι των Ψαρών. Τις προθήκες στολίζουν διακοσμημένα αγγεία, πλούσια χρυσά κοσμήματα, πολυτελείς χάντρες από φαγεντιανή και υαλόμαζα, ειδώλια σε σχήμα Φ και πολλά ακόμη κτερίσματα.

Χίος
Χιου
Πλατούν

Το Πλατούν (αγγλ. Platoon) είναι αμερικάνικη πολεμική ταινία παραγωγής 1986 σε σκηνοθεσία Όλιβερ Στόουν με τους Τσάρλι Σιν, Τομ Μπέρεντζερ και Γουίλεμ Νταφόε. Η ταινία βραβεύτηκε με τέσσερα βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Το 2019 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.

Πλοκή 
 
Στην εποχή του πολέμου του Βιετνάμ, ο Κρις Τέιλορ, ένας νεαρός, πηγαίνει ως εθελοντής στον πόλεμο, χωρίς να περιμένει να αντιμετωπίσει τόσες δυσκολίες. Στο στρατόπεδο του Κρις, υπάρχουν δύο "αντίπαλες" πλευρές αμερικάνων στρατιωτών που ελέγχουν οι λοχίες Μπαρνς και Ελάιας. Οι στρατιώτες της πλευράς του Ελάιας δεν είναι σκληροί με τους αθώους Βιετναμέζους και τα βράδια συγκεντρώνονται όλοι μαζί και καπνίζουν ουσίες για να ξεφύγουν για λίγο από τον πόλεμο. Ο Μπαρνς και οι άντρες του είναι σκληροί πολεμιστές, αλλά δε διστάζουν να εκτελέσουν εν ψυχρώ μέχρι και ανυπεράσπιστους Βιετναμέζους, αν πιστεύουν πως είναι εχθροί τους. Ο Κρις όχι μόνο πρέπει να αντέχει στον πόλεμο, αλλά και να διαλέξει ποιόν από τους δύο λοχίες θα ακολουθήσει στις αντιλήψεις.

Ρόλοι 

 Σκηνοθεσία, Σενάριο: Όλιβερ Στόουν
 Ηθοποιοί: Τσάρλι Σιν, Τομ Μπέρεντζερ, Γουίλεμ Νταφόε, Φόρεστ Γουίτακερ, Φραντσέσκο Κουίν, Κιθ Ντέιβιντ, Τζόνι Ντεπ 
 Έτος: 1986

Η ταινία ήταν η τρίτη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του 1986.
Το Πλατούν απέσπασε Όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, ήχου και μοντάζ, ενώ προτάθηκε και για άλλα τέσσερα. Απέσπασε επίσης και τρεις Χρυσές Σφαίρες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πλατούν στο Internet Movie Database
 Πλατούν στο Box Office Mojo

Αμερικανικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Ταινίες του 1986
Ταινίες παραγωγής Orion Pictures
Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ
Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου
Αμερικανικές πολεμικές ταινίες
Αντιπολεμικές ταινίες για τον Πόλεμο του Βιετνάμ
Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Ταινίες σε σκηνοθεσία Όλιβερ Στόουν
Ταινίες σε σενάριο Όλιβερ Στόουν
Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎
Επαρχίες της Βουλγαρίας

Η Βουλγαρία διαιρείται διοικητικά σε 28 επαρχίες (στα βουλγαρικά: области). Κάθε επαρχία φέρει το όνομα της πρωτεύουσάς της. Οι επαρχίες με την σειρά τους διαιρούνται σε 265 δήμους. Μεγαλύτερη επαρχία σε έκταση είναι η επαρχία Μπουργκάς με έκταση 7.618 τ.χλμ. ενώ μικρότερη επαρχία σε έκταση είναι η επαρχία Γκάμπροβο με έκταση 2.053 τ.χλμ. Μεγαλύτερη σε πληθυσμό επαρχία, μετά την περιοχή της πρωτεύουσας Σόφιας είναι η επαρχία Πλόβντιβ με 666.398 κατοίκους.

Διοικητικές μεταβολές
Η διαίρεση της Βουλγαρίας σε 28 επαρχίες έγινε για πρώτη φορά το 1959. Το 1987 οι επαρχίες συγχωνεύτηκαν σε εννέα, μεταβολή που διατηρήθηκε μέχρι το 1999, οπότε και επανήλθε το προηγούμενο σύστημα, το οποίο ισχύει ως σήμερα.

Κατάλογος επαρχίών

Παραπομπές

 
Επαρχιες