joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τέμενος Χιραμί Αχμέτ Πασά

Το Τέμενος Χιραμί Αχμέτ Πασά (Τουρκικά: Hırami Ahmet Paşa Mescidi) ήταν ο Ορθόδοξος ναός Μονή Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστού εν τω Τρούλω στην Κωνσταντινούπολη.

Ιστορική αναδρομή 

Την αναφέρει ο Φραντζής, γράφοντας και λέει ότι ήταν χτισμένη κοντά, λίγα βήματα από την Μονή Παμμακάριστου. Εδώ βρήκαν καταφύγιο οι μοναχοί της Μονής της Παμμακαρίστου, όταν αυτή μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης έγινε Πατριαρχείο. Ο Φραντζής αναφέρει επίσης ότι στην μονή αυτή έλαβε μέρος η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος. Αν και την πληροφορία αυτή την επανέλαβαν και μετέπειτα ιστοριογράφοι (ο κλεινός Πατριάρχης Κωνστάντιος και ο Σκαρλάτος Βυζάντιος), η μονή αυτή χωρητικότητας εκατό περίπου ατόμων ήταν πολύ μικρή για να χωρέσει τους 227 επισκόπους που έλαβαν μέρος στην σύνοδο αυτή, η οποία όπως ξέρουμε σήμερα έγινε στον τρούλο της ακρόπολης των Βασιλικών Ανακτόρων.

Το κτίριο της μονής περιγράφεται ως ακαλαίσθητο, με μια ευρύχωρη κόγχη που λέγονταν «ευκτήριο του Νασήφ Χότζα». Στο εξωτερικό του αριστερού τοίχους υπήρχαν δύο κιονόκρανα ευτελούς τέχνης, και δύο σταυροί.

Η Μονή αργότερα μετατράπηκε σε σχολή της οθωμανικής συνοικίας. Ο Σεΐδ Αλής δεν αναφέρει πότε ακριβώς έγινε η μετατροπή. Λέει όμως ότι ο Αχμέτ Πασάς μετέτρεψε σε τέμενος μια εκκλησία κοντά στο τέμενος Φετιχιέ, της πάλαι Παμμακαρίστου. Ο πασάς αυτός απεβίωσε το έτος 1598, οπότε η μετατροπή θα πρέπει μάλλον να έγινε το 1951 με την αποχώρηση του Πατριάρχη, και από τότε η μονή λέγεται «Αχμέτ Πασά Μεστζηδί». Οι μοναχοί της μονής ακολούθησαν τον Πατριάρχη, αφού η συνοικία έγινε οθωμανική.

Παραπομπές

Πηγές 

 

Ιωαννη
Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Τέμενος Εσκί Ιμαρέτ

Το Τέμενος Εσκί Ιμαρέτ (Τούρκικα: Eski İmaret Camii μεταφράζεται ως Παλαιό Ιμαρέτ/Πτωχοκομείο Τέμενος) ήταν το Ορθόδοξο μοναστήρι μονή του Παντεπόπτου στην Κωνσταντινούπολη.

Περιγραφή της μονής 
Η μονή ήταν χτισμένη πάνω σε θολωτά υπόγεια και γι'αυτό ήταν υπερυψωμένη. Τα υπόγεια αυτά ήταν σιτοφυλάκια και αποθήκες της μονής. Δεξιά της μονής βρίσκεται ξηρό αγίασμα, το λεγόμενο «του Αγίου Νικολάου». Η εκκλησία όλη περιβάλλεται με τείχος.

Ιστορία της Μονής 

Η μονή κτίστηκε από την Άννα Δούκαινα, μητέρα του Αλέξιου του Κομνηνού. Δεν ξέρουμε με σιγουριά αν η μονή ήταν ανδρών ή γυναικών. Ο κλεινός Πατριάρχης Κωνστάντιος λέει ότι υπήρχαν δύο μονές, μια ανδρών και μια άλλη γυναικών, ενώ ο Νικήτας Χωνιάτης και ο Παχυμέρης λένε ότι η μονή ήταν από την αρχή ανδρώα. Στην μονή αυτή ενεκλείνονταν οι απειθούντες κληρικοί. Επί της ηγεμονίας των Λατίνων ήταν εκκλησία λατινική. Κατά της εφόδου των σταυροφόρων, κατά τα μέρη του Πετρίου, μέσον Φαναρίου και Μπαλατά, στις 9 Απριλίου 1204, ο Μούρτζουφλος με τον Βυζαντινό στρατό στρατοπέδευσε στον περίβολο της μονής, επειδή είχε καλή ορατότητα στο λιμάνι και σε μεγάλο μέρος του Βοσπόρου. Ο Σεΐδ Αλή αναφέρει ότι η μονή μετατράπηκε από τους Οθωμανούς σε τροφείο και κτίστηκαν οκτώ τεμένη διδακτήρια. Σήμερα ο ναός ονομάζεται Εσκί Ιμαρέτ Τέμενος.

Κειμήλια της Μονής 
Σύμφωνα με τον Δάνδολο, κατά το 1221 μετακομίσθη από την μονή αυτή και εστάλη στην Βενετία το λείψανο του Αγίου Παύλου, μάρτυρα της εποχής του Κωνσταντίνου του Κοπρωνύμου. Από τον ναό αυτό οι Λατίνοι αφαίρεσαν έναν ιερόν ήλον και ιεράς ακάνθας, κειμήλια που σήμερα σώζονται στην Βενετία. Επίσης μετακόμισαν τα ιερά λείψανα του Αγίου Παύλου του μάρτυρα, του Αγίου Παύλου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και της Αγίας Μαρίνας. Τα λείψανα αυτά χάθηκαν.

Πηγές 

 

Παντεποπτου
Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Ευάγγελος Αντώναρος

Ο Ευάγγελος Αντώναρος (16 Δεκεμβρίου 1950) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Διετέλεσε κυβερνητικός εκπρόσωπος στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το Δεκέμβριο του 1950 και είναι γιος του γελοιογράφου Αρχελάου Αντώναρου και της Γεωργίας Πρωτονοτάριου. Αδελφός του ήταν ο αθλητικογράφος Μάνος Αντώναρος. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Το 1974 ορίστηκε ανταποκριτής του Axel Springer Verlag AG καλύπτοντας αρχικά τα Βαλκάνια, ενώ στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Ρώμη. 

Το 1992 επέστρεψε στην Αθήνα ως ανταποκριτής αυτή τη φορά για τη Μέση Ανατολή. Στις 2 Ιουλίου 2004 ορίστηκε αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος ενώ στις 23 Οκτωβρίου 2008 ορίστηκε με απόφαση του πρωθυπουργού κυβερνητικός εκπρόσωπος. Στις βουλευτικές εκλογές του 2009 συμπεριλήφθηκε πέμπτος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΝΔ χωρίς αρχικά να εκλεγεί. Την ίδια μέρα όμως λόγω της παραίτησης του επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, Γιώργου Σουφλιά, η 5η θέση έγινε εκλόγιμη με συνέπεια να εκλεγεί εν τέλει βουλευτής. Στις εκλογές του 2012 ήταν υποψήφιος στη Β΄ Αθηνών. Πήρε 4.465 ψήφους και απέτυχε να επανεκλεγεί.. Το 2018 διαγράφηκε από τη ΝΔ λόγω δηλώσεών του από τον πρόεδρο του κόμματος.

Έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία μεταξύ των οποίων αυτό του ιδρύματος Μπότση. Το 1994 εκλέχθηκε πρόεδρος της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου Ελλάδας, θέση στην οποία παρέμεινε για αρκετά χρόνια.

Είναι νυμφευμένος και έχει ένα γιο και μία κόρη.

Πηγές

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Αργολικός κόλπος

Ο Αργολικός κόλπος είναι ο θαλάσσιος κόλπος που βρίσκεται ανάμεσα στην Αργολική χερσόνησο και τα παράλια της Αρκαδίας, καθώς και της ανατολικής Λακωνίας εν μέρη. Είναι ο ανατολικότερος από τους τρεις μεγάλους κόλπους που σχηματίζονται στην ακτογραμμή της νότιας Πελοποννήσου. Μαζί με τον Σαρωνικό κόλπο και τα νότια παράλια της Αργολίδας ορίζει την περιοχή του Αργοσαρωνικού.

Ο Αργολικός κόλπος έχει άνοιγμα 16 ναυτικά μίλια, από το ακρωτήριο Τουρκοβίγλα στην Κυνουρία, μέχρι το ακρωτήριο Φωκιανός στην Ερμιονίδα. Η διείσδυση του κόλπου είναι 30 ναυτικά μίλια. Το μέγιστο βάθος του είναι 800 μέτρα. Από γεωλογικής άποψης είναι μια τεκτονική τάφρος που αναπτύσσεται συμμετρικά προς τη νοτιοανατολική κατεύθυνση. Κατά το Πλειόκαινο και στις αρχές του Πλειστόκαινου, επεκτεινόταν μέχρι τον Κορινθιακό κόλπο στο βορρά. Το κεντρικό τμήμα του κόλπου έχει ιζήματα πάχους 500 μέτρων. Στο βόρειο τμήμα εκβάλλουν ρέματα και εναποθέτουν ιζήματα.

Τα παράλια του Αργολικού είναι απόκρημνα στο τμήμα της νότιας Αργολίδας και Αρκαδίας και ομαλά στην βόρεια πλευρά του, που συναντά τον κάμπο της Αργοναυπλίας. Οι σημαντικότερες πόλεις και οικισμοί στα παράλια του Αργολικού κόλπου είναι το Ναύπλιο, το Τολό, το Βιβάρι, το Δρέπανο, η Κάντια, τα Ίρια, το Πορτοχέλι, η Ερμιόνη, η Κοιλάδα, η Νέα Κίος, οι Μύλοι, το Κιβέρι, το Ξηροπήγαδο, το Παράλιο Άστρος, ο Άγιος Ανδρέας, το Αρκαδικό Χωριό, ο Τυρός, και το Λεωνίδιο. Μέσα στον Αργολικό κόλπο υπάρχουν μικρά νησιά και αρκετές νησίδες. Οι μεγαλύτερες από αυτές είναι η Ψηλή, η Πλατειά και η Ρόμβη, που και οι τρεις βρίσκονται δίπλα στις ακτές της Αργολίδας. Στην έξοδο του Αργολικού κόλπου βρίσκονται και οι Σπέτσες του Αργοσαρωνικού.

Ο Αργολικός κόλπος αποτέλεσε το κέντρο του προϊστορικού πολιτισμού στον ελλαδικό χώρο, καθώς στα παράλια του αναπτύχθηκαν ορισμένες από τις πιο σημαντικές κοινωνίες της προϊστορικής Ελλάδας, όπως η πόλη της Λέρνας και η κοινωνία του Σπηλαίου Φράγχθι.

Σημείωση 
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τον Αργολικό κόλπο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 2ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-130, που καλύπτει τον Αργολικό Κ. μέχρι τη θάλασσα Ερμιόνης (Βορειοανατολικά).

Παραπομπές 

Αργολικός
Αργολικός
Αργολικός
Αργολικός
Αργολικός
Κόλποι του Αιγαίου Πελάγους
Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Αργολίδας
Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Πελοποννήσου
Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Αρκαδίας
Γεωγραφικοί σχηματισμοί των Νήσων
Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Αττικής
Τέμενος Κοτζά Μουσταφά Πασά

To τζαμί Κοτζά Μουσταφά Πασά (τουρκ. Koca Mustafa Paşa Camii ή Sünbül Efendi Camii) είναι σήμερα τζαμί που βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη, παλαιότερα ελληνικό χριστιανικό μοναστήρι γνωστό ως μονή του Αγίου Ανδρέου εν τη Κρίσει. Είναι χτισμένο στη συνοικία Φατίχ.

Περιγραφή της μονής 
Η μονή είχε παλιά μεγάλο κήπο, ο οποίος σήμερα έχει μετατραπεί σε οικισμό. Στον περίβολο έστεκε ένα αιωνόβιο κυπαρίσσι, υψύκομο και ξηρότατο, με μια λεπτή σιδερένια αλυσίδα που κρεμόταν μέχρι την ρίζα του. Γύρω από τον κορμό του δέντρου υπήρχε ένα περίφραγμα. Στο περίφραγμα αυτό έμπαιναν αυτοί που ήταν να δικαστούν. Εξού και το όνομα της μονής «εν τη Κρίσει».
Ένα μέρος του κήπου ήταν νεκροταφείο. Πίσω από τη μονή υπήρχαν βρύσες, στοές, κελιά των καλογριών και διάφορα δώματα διδασκαλίας. Αργότερα, μετά την μετατροπή της μονής σε οθωμανικό τέμενος, επεκτάθηκε με οθωμανικά ιδρύματα.

Ιστορία της μονής 
Ο Άγιος Ανδρέας του οποίου η μνήμη τιμάται με την εκκλησία αυτή μαρτύρησε επί Κωνσταντίνου του Κοπρωνύμου και το σώμα του θάφτηκε σε έναν τόπο που λεγόταν Κρίση. Από τα πατριαρχικά έγγραφα ξέρουμε ότι η μονή ήταν γυναικεία. Ο Πατριάρχης αναφέρει ότι χτίστηκε από την Αρκαδία, την νεότερη αδελφή του Θεοδοσίου του νεωτέρου. Το 1483, ο Κοδζά Μουσταφά πασάς μετέτρεψε την μονή σε τζαμί. Σήμερα ονομάζεται Κοτζά μουσταφά πασά τζαμί, και δεν πρέπει να συγχέεται με την ομώνυμη Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Μάρκου. Το 1765 μέρος του τρούλου και μερικά από τα κτίρια κατέπεσαν από σεισμό και αργότερα ανακαινίστηκαν.

Τα κειμήλια της μονής 
Ο Παχυμέρης μας λέει ότι η Ραούλαινα Πρωτοβεστιάρισσα της μονής του Αγίου Ανδρέα εδεήθη στον βασιλιά για να καταθέσει το σώμα του αποθανόντος Πατριάρχη Αρσένιου στην μονή. Τότε ο βασιλεύς, η σύγκλητος και πάντες σχεδόν οι ιερωμένοι καθώς και πολύς λαός με λαμπάδες μετακόμισαν το λείψανο του πατριάρχη πρώτα στον ναό της Αγίας Σοφίας και μετά στην μονή του Αγίου Αντρέα.

Το δικαστήριο της μονής 
Στον περίβολο έστεκε ένα αιωνόβιο κυπαρίσσι, υψύκομο και ξηρότατο, με μια λεπτή σιδερένια αλυσίδα που κρεμόταν μέχρι την ρίζα του. Γύρω από τον κορμό του δέντρου υπήρχε ένα περίφραγμα. Στο περίφραγμα αυτό έμπαιναν αυτοί που ήταν να δικαστούν. Στο δικαστήριο αυτό δικάζονταν όσοι χρωστούσαν χρήματα. Η αλυσίδα λεν ότι έλεγε την αλήθεια. Καθυψώνονταν όταν ο κατηγορούμενος όφειλε χρήματα, και ανυψώνονταν αν είχε εξοφλήσει το χρέος του. Κάποια μέρα ένας Οθωμανός κατηγόρησε έναν Εβραίο ότι του χρωστούσε χρήματα από παλιά. Ο Εβραίος κρατούσε ένα κούφιο ραβδί στο οποίο είχε κρύψει τόσα λεφτά, όσα χρωστούσε στον Οθωμανό. Ο Εβραίος έδωσε το ραβδί στον Οθωμανό δήθεν να το κρατήσει. Και οι δυο μπήκαν στον περίφραγμα για να δικαστούν. Τότε έγινε το εξής: Η αλυσίδα στον Εβραίο ανυψώθηκε, δηλαδή έδειξε ότι είχε εξοφλήσει το χρέος του, ενώ στον Οθωμανό καθυψώθηκε, που σήμαινε ότι χρωστούσε χρήματα. Η αλυσίδα σήμερα φυλάγεται ως αξιοθέατο.

Παραπομπές

Πηγές 

 

Ανδρεου
Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Μπατσί Άνδρου

Το Μπατσί Άνδρου είναι ένα παραλιακό παραδοσιακό χωριό της Άνδρου. Βρίσκεται 8 χλμ. μακριά από το Γαύριο και 27 χλμ. μακριά από τη Χώρα, στα δυτικά παράλια της Άνδρου, σε υψόμετρο 5 μ. Αποτελεί κοινότητα στην οποία ανήκουν και τα χωριά Δαμασκηνός και Στιβάρι. Μέχρι το 1999 ήταν αυτόνομη και πλέον το Μπατσί υπάγεται στο Δήμο Άνδρου, ενώ πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης υπαγόταν στον Δήμο Υδρούσας. Το Μπατσί έχει μία μεγάλη παραλία, τη Χρυσή Ακτή, που έχει βραβευτεί με γαλάζια σημαία. Επίσης σημαντικό αξιοθέατο αποτελεί η παραλία Κολώνα, απέναντι από τον οικισμό, με κρυστάλλινα νερά. Κοντά στο χωριό υπάρχει η Μονή Ζωοδόχου Πηγής.

Το Μπατσί Άνδρου διέθετε πριν από το 1950, δημοτικό σχολείο, ταχυδρομείο, τηλεγραφείο και σταθμό Χωροφυλακής. Το 1950 αριθμούσε περίπου 590 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 το χωριό είχε 924 κατοίκους, οι οποίοι ξεπέρασαν τους 1000 το 2011.

Παλαιότερα οι κάτοικοι ασχολούνταν με την αλιεία και τη ναυτιλία. Τις τελευταίες δεκαετίες έχει εξελιχθεί σε ένα απ' τα πιο τουριστικά  χωριά της Άνδρου. Στο Μπατσί έχει γυριστεί η ταινία 'Κορίτσια στον Ήλιο' το 1968, που αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Ιστορικά κτίρια - Τοπόσημα 
Πάνω από τον παλιό οικισμό, ο οποίος χαρακτηρίζεται από αμφιθεατρική δομή και πυκνή κατοίκηση, δεσπόζει ο Ιερός Ναός του Αγίου Φιλίππου, σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο. Ανήμερα της γιορτής του γίνεται λιτανεία της εικόνας και εορτασμός στο Μπατσί. Εκτός από τον κεντρικό ναό υπάρχουν μικρότερα γραφικά εκκλησάκια σε διάφορα σημεία και γειτονιές του Μπατσίου, όπως ο Άγιος Γεώργιος στα βόρεια του οικισμού και ο Άγιος Νικόλαος, πριν την παραλία Κολώνα. Πολλά είναι και τα μικρά ξωκλήσσια πέριξ του οικισμού. 

Στο παλιό τμήμα του οικισμού διασώζονται ακόμα παλιά λιθόχτιστα κτίρια των αρχών του 20ού αιώνα και αρχοντικές κατοικίες. Σημαντικό τοπόσημο του οικισμού αποτελεί η Πίσω Βρύση, η πηγή του χωριού από την οποία ρέει νερό που καταλήγει στο λιμάνι, παράλληλα με ένα ειδυλλιακό μονοπάτι ανάμεσα σε πλούσια βλάστηση και τοίχους από σχιστόλιθο.

Το λιμάνι του οικισμού αποτελεί εμπορικό πόλο έλξης, χώρο μαζικής συγκέντρωσης και ψυχαγωγίας την περίοδο του καλοκαιριού. Στα παλιά σφαγεία του οικισμού, υπάρχει η πλατεία Ηρώον, με εκπληκτική θέα στο Αιγαίο Πέλαγος και τα γειτονικά νησιά.

Πηγές
 Χάρτης: Orama XNH 307 Άνδρος

Χωριά της Άνδρου
Τέμενος Γκιουλ

Ο Ναός της Αγίας Θεοδοσίας ήταν βυζαντινός ναός στην Κωνσταντινούπολη. Το 16ο αιώνα μετατράπηκε σε οθωμανικό τέμενος και είναι σήμερα γνωστό ως Γκιουλ Τζαμί (τουρκ. Gül Camii). Βρίσκεται στο δήμο Φατίχ και ειδικότερα στη συνοικία Αγιάκαπου, γνωστή κατά τη βυζαντινή περίοδο ως «τα Δεξιοκράτους».

Περιγραφή του ναού 
Αν και ταυτίζεται με τη μονή της Αγίας Θεοδοσίας, η αρχική αφιέρωση του βυζαντινού ναού δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Έχει επίσης ταυτιστεί με το καθολικό της μονής του Χριστού Ευεργέτη. Ο ναός είναι ένα ψηλό επιβλητικό σύμπλεγμα. Ο τύπος του είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος μετά τρούλου και υπερώων αλλά συχνά κατατάσσεται και στις μεταβατικές τρουλαίες βασιλικές. Ο οκταγωνικός τρούλος του στηρίζεται σε τέσσερις πεσσούς και αποτελεί νεότερη κατασκευή, στη διάρκεια επισκευών μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Ο νάρθηκας του ναού και τα πλάγια κλίτη έχουν υπερώα. 

Σήμερα ο ναός βρίσκεται περικυκλωμένος μέσα σε οικισμό. Ο Λεονκλάβιος υποστηρίζει ότι στη μονή φυλάσσονταν το σώμα της Αγίας, και ότι μαζί με άλλα λείψανα οι Οθωμανοί κατακτητές το πέταξαν στους δρόμους κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Κατά μια άλλη εκδοχή, το λείψανο της Αγίας ευρίσκετο στην μονή του Δεξιοκράτους.

Ιστορία 
Αν και πρόκειται για ένα μεγάλο και υπέροχο κτίσμα, δεν έχουμε πληροφορίες για το ποιος έκτισε την εκκλησία αυτή. Ο Λεονκλάβιος παραδίδει πως η εκκλησία μετατράπηκε σε τέμενος με το όνομα  «Χασάν πασά τζαμί». Σήμερα ονομάζεται «Γκιούλ τζαμί», δηλαδή «τέμενος του ρόδου». Κατά μία μάλλον ανακριβή παράδοση, ονομάστηκε έτσι επειδή η ημέρα της άλωσης της πόλης στις 29 Μαΐου του 1453 ταυτίστηκε με τον εορτασμό της μνήμης της Αγίας Θεοδοσίας και η εκκλησία ήταν τότε στολισμένη με ρόδα.  Χρησιμοποιήθηκε από τους Οθωμανούς ως αποθήκη μηχανημάτων και εφοδίων του οθωμανικού στόλου. Μετατράπηκε σε τέμενος πιθανώς επί σουλτάνου Σελήμ Β' (1566-1574).

Πηγή 

 

Θεοδοσια
Άλφα Κενταύρου

Ο Άλφα Κενταύρου (α Κενταύρου / a Cen ή Ρίγκιλ) είναι ο λαμπρότερος αστέρας στον αστερισμό του Κενταύρου, στο νότιο ημισφαίριο και είναι διπλός αστέρας που αναφέρεται επίσης ως: άλφα Κενταύρου Α και Β. Στο γυμνό μάτι εμφανίζεται ως απλός αστέρας και αποτελεί το τρίτο λαμπρότερο άστρο στον νυχτερινό ουρανό. 

Ο Άλφα Κενταύρου είναι το εγγύτερο αστρικό σύστημα στον Ήλιο, απέχοντας 1,34 parsec, ή 4,367 έτη φωτός.

Αστρικό σύστημα Άλφα Κενταύρου 
Οι δύο κύριοι αστέρες του αστρικού συστήματος εμφανίζονται ως ενιαίο άστρο με γυμνό μάτι, διακρίνονται όμως ως δύο ξεχωριστά αστρικά σώματα μόνο με παρατήρηση μέσω τηλεσκοπίου. Οι αστέρες αυτοί, με τις ονομασίες άλφα Κενταύρου Α και άλφα Κενταύρου Β, βρίσκονται σε στενή τροχιά μεταξύ τους. Εκτός από τους αστέρες αυτούς, εμφανίζεται σε σχετικά απομακρυσμένη απόσταση και ένας τρίτος, ο λεγόμενος «Εγγύτατος Κενταύρου» (ή Άλφα Κενταύρου C), ο όποιος λόγω του μικρού μεγέθους του δεν είναι εμφανής με γυμνό μάτι.(ονομάστηκε έτσι επειδή, από τα τρία άστρα, αυτό βρίσκεται οριακά πιο κοντά στην Γη).

Οι συνολικά τρεις αστέρες αποτελούν το αστρικό σύστημα του άλφα Κενταύρου, αν και δεν έχει αποδειχτεί με βεβαιότητα ότι υφίσταται κάποιο είδος ελλειπτικής τροχιάς μεταξύ του Εγγύτατου Κενταύρου με τους άλλους δύο κύριους αστέρες.

Πλανητικό σύστημα

Τον Οκτώβριο του 2012 ανακοινώθηκε η ανακάλυψη ενός πλανήτη γύρω από τον άλφα Κενταύρου Β, ο οποίος είναι ο πιο κοντινός εξωηλιακός πλανήτης στη Γη. Ο πλανήτης έχει μάζα ίση με αυτή της Γης και ολοκληρώνει μια περιστροφή γύρω από το άστρο κάθε 3,24 μέρες. Ο ημιάξονας της τροχιάς του είναι 0,04 ΑΜ, περίπου 6 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Εξαιτίας της εγγύτητάς του στο άστρο, η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 1.500 °C.

Παραπομπές

Πηγές 
 [http:// www.astrovox.gr/stars.html Τα αστέρια] . Astrovox.
 Διπλοί Αστέρες. Εισαγωγή στην Αστρονομία. Ν. Σεργιούλας.
  (Video: A journey to Alpha Centauri)

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος αστέρων του Κενταύρου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αντικείμενα Bayer
Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου G
Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου K
Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου M
Κένταυρος (αστερισμός)
Πλανητικά συστήματα
Τριπλά αστρικά συστήματα
Κατσιμίδι Αττικής

Το Κατσιμίδι είναι κορυφή της ανατολικής Πάρνηθας με υψόμετρο 830 μέτρων. Βρίσκεται βόρεια της Βαρυμπόμπης και του Τατοΐου. Στα βόρεια της κορυφής υπάρχει μικρός οικισμός που είχε δημιουργηθεί από Αρβανίτες κτηνοτρόφους. Ο οικισμός αυτός έχει ενωθεί σήμερα με τον νεόκτιστο οικισμό της Αγίας Τριάδας. 

Στην περιοχή του Κατσιμιδίου έχουν βρεθεί ίχνη οχύρωσης του 4ου αιώνα π.Χ. Η οχύρωση χρησίμευε ως παρατηρητήριο ή ως φρυκτωρία. Στον χώρο αυτόν λειτουργεί σήμερα πυροφυλάκιο της πυροσβεστικής υπηρεσίας.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αττικής
Αγία Τριάδα Αφιδνών

Η Αγία Τριάδα (πρώην Ιπποκράτειος Πολιτεία) είναι οικισμός που βρίσκεται στην ανατολική Αττική, στις ανατολικές πλαγιές της Πάρνηθας, αμφιθεατρικά σε υψόμετρο από 500 έως 840 μέτρα και σε μικρή απόσταση από τις Αφίδνες. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ωρωπού, στον οποίο εντάχθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης η κοινότητα Αφιδνών. Η Ιπποκρατειος Πολιτεία (Αγία Τριάδα Αφιδνών) είναι εντός σχεδίου οικισμός από το 1977.  Προηγουμένως η περιοχή ήταν κληροτεμάχια που άνηκαν σε κατοίκους των Αφιδνών. Ο οικισμός αρχικά ονομάστηκε «Διεθνής Ιπποκράτειος Πολιτεία» από το όνομα του οικοδομικού συνεταιρισμού αλλά στην συνέχεια μετονομάστηκε σε Αγία Τριάδα, από το όνομα μίας μικρής εκκλησίας που προϋπήρχε στην περιοχή. 

θεωρείται ο ορεινότερος κατοικημένος οικισμός του νομού Αττικής με μέγιστο υψόμετρο τα 840 μέτρα. 

Σήμερα στον οικισμό της Αγίας Τριάδας υπάρχουν αρκετές μονοκατοικίες σε αρμονία με το φυσικό περιβάλλον. Ο οικισμός διαθέτει μία πλατεία γύρω από το παλιό εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας και ένα κατάλληλα διαμορφωμένο πάρκο στην περιοχή της λίμνης Μπελέτσι.   

Στην περιοχή λειτουργεί κλιμάκιο εθελοντών πυροσβεστών (Μ.Α.ΚΙ.Π), στελεχωμένο με περισσότερους από 100 εθελοντές κάτοικους του οικισμού, το οποίο έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην αποφυγή καταστροφής μεγάλου μέρους του εθνικού δρυμού της Πάρνηθας κατά την μεγάλη καταστροφική πυρκαγιά τον Αυγούστο του 2021.    

Το κλίμα της περιοχής είναι μεσογειακό με ορεινά χαρακτηριστικά, χαμηλές θερμοκρασίες κατά την διάρκεια του χειμώνα με περίπου 20 μέρες χιονόστρωσης καθ´ έτος και σχετικά δροσερά καλοκαίρια. Στην περιοχή λειτουργούν 2 μετεωρολογικοί σταθμοί: του ΕΑΑ και ένας ιδιωτικός.    
    

Πορεία του πληθυσμού:

Παραπομπές

Εξωτερικές Συνδέσεις 
 Συνεταιρισμός Διεθνής Ιπποκράτειος Πολιτεία

Οικισμοί του νομού Αττικής
Πόρτο Γερμενό

Το Πόρτο Γερμενό (επίσημη ονομασία Αιγόσθενα) είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βιλίων του δήμου Μάνδρας - Ειδυλλίας, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην Μεγαρίδος του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας. 
Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Γερμενός.

Γεωγραφία
Το Πόρτο Γερμενό είναι παραθαλάσσιο χωριό της βορειοδυτικής Αττικής, στις νότιες ακτές του Κόλπου Αλκυονίδων, στον κεντρικό μυχό του όρμου Αιγοσθένων. Βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του Κιθαιρώνα, στην έξοδο του μικρού ρέματος της Χούνης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 66 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αθήνας (μέσω Ελευσίνας και 81 χλμ. μέσω Αττικής Οδού).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 ως Γερμενός και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βυλλίων (Βιλλίων) του τέως νομού Αττικής & Βοιωτίας. Το 1940 μετονομάστηκε σε Αιγόσθενα και το 1943 υπήχθη στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βιλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας.

Γενικά στοιχεία
Το Πόρτο Γερμενό θεωρείται επίνειο των Βιλίων και είναι από τους σημαντικότερους παραθεριστικους οικισμούς της δυτικής Αττικής, με καλή τουριστική υποδομή.  Ο οικισμός κινδύνευσε το 2009 από την καταστροφική πυρκαγιά της δυτικής Αττικής που έφτασε στα όρια του οικισμού

Αξιοθέατα
Ο αρχαιολογικός χώρος των Αιγοσθένων στο νότιο τμήμα του οικισμού, είναι από τους σημαντικότερους της Αττικής. Περιλαμβάνει το περίφημο φρούριο (4ος-3ος αίωνας π.Χ.), τον οχυρωματικό περίβολο με διατείχισμα, τα θεμέλια πεντάκλιτης βασιλικής με ψηφιδωτό δάπεδο (5ος αιώνας μ.Χ.), το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου και τα ερειπωμένα κελλιά μεσαιωνικού μοναστηριού
Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στη βορειοδυτική έξοδο του οικισμού
Η παραλία του οικισμού
Το παραλιακό μονοπάτι που, με δυτική κατεύθυνση, οδηγεί στο ακρωτήριο «Πούντα» που οριοθετεί τον κόλπο των Αλκυονίδων στα βορειοδυτικά

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Χάρτες «Ανάβαση» (Κιθαιρώνας-Πατέρας-Γεράνεια 1:25.000)
Χάρτες «ROAD» (Αττική 1:60.000)

Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας
Χωριά του νομού Αττικής
Βουνό Φυλής

Το Βουνό Φυλής είναι ύψωμα που εκτείνεται βόρεια της Φυλής, στην δυτική Πάρνηθα. 

Ουσιαστικά ονομάζεται έτσι μία χαμηλή κορυφή της δυτικής Πάρνηθας, πάνω στην οποία είναι χτισμένο το κάστρο της Φυλής. Το κάστρο είναι χτισμένο στην κορυφή του υψώματος σε υψόμετρο 687 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Χτίστηκε από τους αρχαίους Αθηναίους για την προστασία της Αθήνας από τους Θηβαίους και άλλους επιδρομείς. Στην περιοχή του κάστρου βρισκόταν ο αρχαίος δήμος Φυλής.

Παραπομπές

βουνά της Αττικής
Ροδόπη 87

Ο Γυναικείος Ποδοσφαιρικός και Αθλητικός Σύλλογος «Ροδόπη ‘87» με έδρα την Κομοτηνή ιδρύθηκε το 1987 με αρκετά τμήματα λειτουργίας, που περιλαμβάνουν από γυναικείο ποδόσφαιρο μέχρι σκάκι και ενόργανη γυμναστική, αλλά λόγω οικονομικών δεν λειτουργούν.

Γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα 
Το 1987 δημιουργήθηκε μια ποδοσφαιρική ομάδα, που έπαιρνε μέρος σε διάφορα ποδοσφαιρικά τουρνουά. Η ομάδα στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια μέχρι και το 2004 στην Α’ Εθνική και διεκδίκησε με αξιώσεις πρωταθλήματα αλλά και κύπελλα Ελλάδος. Ο διαχωρισμός όμως της τότε Α’ κατηγορίας σε δύο ομίλους καταδίκασε τις επαρχιακές και αδύναμες ομάδες στο περιφερειακό πρωτάθλημα. Σήμερα μετά και τη νέα αναδιάρθρωση κατηγοριών και τα οικονομικά προβλήματα μετακινήσεων, βρίσκεται στην Β’ Εθνική στον 1ο Όμιλο.

Από τις τάξεις της ομάδας αναδείχθηκαν αρκετές παίκτριες, που βοήθησαν την προσπάθεια της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου.

Από την γυναικεία ομάδα της Κομοτηνής έχουν περάσει ως προπονητές αρκετοί παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές του Πανθρακικού.

Τα τελευταία χρόνια ξεκίνησε μια ριζική ανανέωση στην ομάδα και σήμερα υπάρχουν πάνω από είκοσι κορίτσια και άλλα τόσα μικρότερης ηλικίας στην ακαδημία της ομάδας.

2021 - 2022 
Η ομάδα έχει κληθεί να αντιμετωπίσει πληθώρα αντιπάλων από διαφορετικούς νομούς και περιφέρειες ανά την Επικράτεια, καθώς ανήκει στον 1ο Όμιλο της Β' Εθνικής κατηγορίας Γυναικών της ΕΠΟ  με τις αντίπαλες ομάδες να είναι οι ακόλουθες:

1ος Όμιλος, Β' Εθνική 
Αγροτικός Αστέρας Αγίας Βαρβάς,  Ημαθία

Βασίλισσα Θράκης,  Ξάνθη

Βόλος 2004,  Βόλος

Κιλκισιακός ΑΟ,  Κιλκίς

Λέοντες ΑΟ,  Θεσσαλονίκη

Νεφέλες ΑΠΣ,  Πιερία

Πανσερραϊκή ΑΕ,  Σέρρες

Σειρήνα ΑΟ,  Γρεβενά

Εγκαταστάσεις

Από την ημέρα της ιδρύσεως του, ο ΓΑΠΣ «Ροδόπη ‘87», φιλοξενείται στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Κομοτηνής, έχει τα αποδυτήρια του εκεί και χρησιμοποιεί τον χώρο για την αγωνιστική της δράση.

Πηγές-Συνδέσεις

 Απο Κομοτηνή και Ξάνθη μέχρι Βόλο ο 1ος όμιλος της Β’ Εθνικής!

 Ιστοσελίδα για το γυναικείο ποδόσφαιρο 

Ροδόπη 87
Κομοτηνή
Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ροδοπη 87
Στρογγυλό Μακάρων

Το Στρογγυλό ή Στρογγυλή είναι ακατοίκητη νησίδα του συμπλέγματος των Μακάρων, που βρίσκονται μεταξύ Νάξου και Δονούσας.

Μαζί με τα άλλα δύο νησιά των Μακάρων, ανήκει διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Δονούσης, η οποία υπάγεται στον Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στην Κοινότητα Δονούσης.

Στο νότιο άκρο της νησίδας αυτής υφίσταται ύφαλος σε βάθος μόλις 6 πόδια (1,8 μέτρα) που καθιστά την προσέγγιση ή τον περίπλου στο σημείο αυτό πολύ επικίνδυνο. Για το λόγο αυτό, στο Στρογγυλό υφίσταται φάρος τύπου Άγκα.

Νησίδες των Μακάρων
Αρθούρος της Ουαλίας

Ο Αρθούρος της Ουαλίας (Arthur, Prince of Wales, 20 Σεπτεμβρίου 1486 - 2 Απριλίου 1502) ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας και της Ελισάβετ της Υόρκης, διάδοχος του θρόνου της Αγγλίας και πρίγκηπας της Ουαλίας, αλλά ποτέ δεν έγινε βασιλιάς λόγω του προώρου θανάτου του. 

Ο πατέρας του τον βάπτισε Αρθούρο για να δείξει την καταγωγή του από τους αρχαίους Άγγλους βασιλείς, ώστε να μην υπάρχει καμιά αμφισβήτηση στην διαδοχή. Συν τοις άλλοις, οι ερευνητές που έβαλε να ψάξουν του υπέδειξαν το Ουίντσεστερ ως την τοποθεσία του παλαιού Κάμελοτ. 

Στο μοναδικό πορτραίτο του Αρθούρου που έχει διασωθεί από την παιδική του ηλικία, αν και έχει ομοιότητα με τον πατέρα και τον αδελφό του, εμφανίζεται αδύναμος, ασθενούς χαρακτήρα, σε αντίθεση με το ρωμαλέο μικρότερο αδελφό του, Ερρίκο. Σε ηλικία δύο ετών, ο πατέρας του κανόνισε να παντρευτεί την Ισπανίδα πριγκίπισσα Αικατερίνη της Αραγωνίας, μικρότερη κόρη των καθολικών βασιλέων της Ισπανίας Φερδινάνδου και Ισαβέλλας, ως τμήμα της συμφωνίας της Μεντίνα-ντελ-Κάμπο. Οι γονείς της Αικατερίνης δεν βιάζονταν να εφαρμοστεί η συνθήκη, ζητώντας πρώτα από τον πατέρα του, Ερρίκο Ζ', τη θανάτωση των διεκδικητών του Αγγλικού θρόνου, καθώς ο Ερρίκος Ζ΄ ήταν ο πρώτος βασιλιάς των Τυδώρ μετά τον Πόλεμο των Ρόδων, οπότε και οι περισσότεροι αντίπαλοι εξοντώθηκαν. Ως αποτέλεσμα, ο Εδουάρδος Πλανταγενέτης, 17ος Κόμης του Ουώρικ, αποκεφαλίστηκε το (1499), ενώ ο Πέρκιν Ουώρμπεκ, νόθος γιος του Εδουάρδου Δ΄, κρεμάστηκε. 

Σε ηλικία τριών ετών ονομάστηκε πρίγκηπας της Ουαλίας και κόμης του Τσέστερ, ενώ στα πέντε του χρόνια χρίστηκε ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας. Εκπαιδεύτηκε με τους καλύτερους δασκάλους και έμαθε ελληνικά και λατινικά. Μέχρι την ηλικία των 14 ετών δεν είχε συναντήσει ακόμα την νύφη του, περιοριζόμενος σε ανταλλαγές επιστολών μαζί της, οι οποίες ήταν περισσότερο ευγενικές παρά ερωτικές. Τότε οι γονείς της, Φερδινάνδος και Ισαβέλλα, αποφάσισαν να στείλουν τη μικρότερη κόρη τους στον γαμπρό τους, με τη νύφη Αικατερίνη να φτάνει στην Αγγλία στις 4 Νοεμβρίου 1501. Από τα γράμματα που έστειλε ο νεαρός Αρθούρος στους γονείς και τα πεθερικά του έδειχνε ότι ήταν ενθουσιασμένος με τη σύζυγο του. 

Ο γάμος τους έγινε στις 14 Νοεμβρίου 1501 στον Παλαιό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο. Αμέσως μετά πήγαν να ζήσουν στο Κάστρο του Λάντλοου στα σύνορα με την Ουαλία, την οποία διοικούσε, αλλά έξι μήνες αργότερα ο Αρθούρος πέθανε πρόωρα σε ηλικία 15 ετών. Η αιτία του θανάτου του είναι άγνωστη, αλλά πιθανολογείται ότι ευθύνεται διαβήτης ή φυματίωση. Η νεαρή χήρα του, Αικατερίνη της Αραγωνίας, παντρεύτηκε επτά χρόνια αργότερα, το 1509, τον κατά πέντε χρόνια νεότερο του Αρθούρου και διάδοχο, μετέπειτα βασιλιά της Αγγλίας, Ερρίκο Η΄, αφού είχε εν τω μεταξύ δεχθεί νέο πλήγμα με το θάνατο της μητέρας της.

|-

Οίκος των Τυδώρ
Πρίγκιπες της Ουαλίας
Δούκες της Κορνουάλης
Τάγμα της Περικνημίδας
Διάναξη

Η διάναξη είναι η επίσημη ονομασία της εργασίας που κοινώς λέγεται «καλαφάτισμα» των ξύλινων σκαφών.

Κατά την εργασία αυτή γίνεται πλήρωση (γέμισμα) των μεταξύ των επιγκενίδων (των μαδεριών), είτε πλευρικών είτε καταστρώματος, ανοικτών αρμών με στουπί που οι καλούμενοι διανάκτες, κοινώς «καλαφάτες», εκ του γαλλικού όρου, συστρέφουν με το χέρι σε σχήμα κλώσματος και το εισάγουν μεταξύ των αρμών με τη βοήθεια ειδικού εργαλείου της λεγόμενης σμίλης (κοινώς «καλαφατικό») και μ΄ ένα ξύλινο σφυρί που ονομάζεται τυπόδος (κοινώς «ματσόλα»).

Κατά τη διάναξη δεν γεμίζονται τελείως οι αρμοί, μέχρι της επιφάνειας των σανιδωμάτων, αλλά αφήνεται ένα κενό περίπου ενός δακτύλου. Στη συνέχεια αυτό γεμίζεται με πίσσα, προκειμένου έτσι να διατηρηθεί η στεγανότητα των σανιδωμάτων που, όσο τέλεια και αν είναι η συναρμογή τους, είναι αδύνατον να επιτευχθεί χωρίς τη διάναξη.  Με την διάναξη τελικά το σκάφος ως σύνολο στερεώνεται καλλίτερα καθώς και οι αντοχές του μεγαλώνουν.

Η εργασία της διάναξης γίνεται μετά την ανέλκυση του σκάφους στη ξηρά και τον καθαρισμό των υφάλων του και εφόσον το σκάφος έχει πλέον στεγνώσει. Αντίθετα, η εργασία αυτή στο κατάστρωμα μπορεί να γίνει οποτεδήποτε φτάνει να είναι στεγνό.
Η διάναξη είναι η πλέον επίπονη εργασία στα ξύλινα σκάφη και η πιο χαρακτηριστική που παρατηρείται στα καρνάγια.

Συντήρηση πλοίου
Ναυτική τέχνη
Λέμμινκαϊνεν

Στη φινλανδική μυθολογία, ο Λέμμινκαϊνεν ή Λεμινκέινεν (φινλ. Lemminkäinen ) είναι ένας ήρωας των παραδοσιακών τραγουδιών (π.χ. Καλέβαλα). Στην Καλέβαλα αναφέρεται και ως "Lemminpoika", γιος της Λέμπο. Συνήθως απεικονίζεται ως νέος και όμορφος, με μακριά ξανθά σγουρά μαλλιά. Αρχικά, στην προφορική παράδοση και τα παλιά τραγούδια, ο Λεμινκέινεν είναι καθαρά σαμανιστική φιγούρα, αλλά στην Καλέβαλα αποκτά πολεμικά χαρακτηριστικά και συγχέεται με άλλους ήρωες πολεμιστές, όπως ο Κάουκαμοϊνεν και ο Άχτι. 

Στα κατορθώματά του, συμπεριλαμβάνεται το ότι πήγε σε ένα μέρος που έμοιαζε με τον Κάτω Κόσμο, τη φινλανδική Τούονελα, όπου ξεπερνάει πολλά εμπόδια, όπως μια χαράδρα από φλεγόμενους βράχους και ένα φράχτη από φίδια. Μια μυθική εκδοχή τον θέλει να πνίγεται στα νερά της Τουονέλα προσπαθώντας να πιάσει ή να σκοτώσει το μαύρο κύκνο, προκειμένου να κερδίσει σαν γυναίκα του μια από τις κόρες της μάγισσας Λόουχι της Πόγιολα, όπως και ο Ιλμάρινεν κάποτε.

Η ιστορία του Λεμινκέινεν μοιάζει με αρκετές παρόμοιες ιστορίες για ταξίδια και κατορθώματα κατά την κάθοδο στον Κόσμο των Νεκρών, μέχρι το σημείο που ο Λεμινκέινεν σκοτώνεται. Έτσι, η μητέρα του ταξιδεύει παντού και κάνει τα πάντα για να βρει το σώμα του, ενώ καταφέρνει να τον ζωντανέψει και πάλι, παίρνοντας μια σταγόνα μέλι από το παλάτι του άρχοντα των θεών, Ούκκο. Η ιστορία αυτή μοιάζει με την αναζήτηση της θεάς Ίσιδας για τον Όσιρι. Το τέλος αυτό πιθανότατα έχει δεχτεί επιρροές από το χριστιανισμό, καθώς και από το σκανδιναβικό μύθο του Μπαλντρ. 

Ο συνθέτης Γιαν Σιμπέλιους έγραψε τη συμφωνική σουίτα "Θρύλοι του Λεμινκάινεν", από την οποία γνωστότερο είναι το δεύτερο μέρος, "Ο Κύκνος της Τουονέλα".

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Άρθρο της εγκυκλοπαίδειας Brittanica
 Gods of Finnish Mythology - Lemminkainen
 Lemminkainen]

Φινλανδική μυθολογία
Πρίσκος (στρατηγός)

Ο Πρίσκος (λατ. Priscus, -613 στην Κωνσταντινούπολη) ήταν στρατηγός επί των αυτοκρατόρων Μαυρίκιου, Φωκά και Ηράκλειου. Διακρίθηκε στους πολέμους του Μαυρίκιου κατά των Περσών. Βοήθησε τον Φωκά να γίνει αυτοκράτορας και, σε αναγνώριση των υπηρεσιών του έγινε έπαρχος και παντρεύτηκε την κόρη του Φωκά το 607. Αλλά η πολιτική του Φωκά τον απογοήτευσε και, όταν ο Ηράκλειος επαναστάτησε, τάχθηκε με το μέρος του. Τοποθετήθηκε διοικητής της Καππαδοκίας. Απομακρύνθηκε όμως από τη θέση αυτή το 612, επειδή επέδειξε αδράνεια κατά την σύγκρουση με τους Πέρσες.

Βιβλιογραφία 
 Michael Whitby: The Emperor Maurice and his Historian – Theophylact Simocatta on Persian and Balkan Warfare. Oxford 1988.
 John R. Martindale: The Prosopography of the Later Roman Empire. Band IIIb, Cambridge 1992, S. 1052ff. (online στο Google Books)

Βυζαντινοί στρατηγοί
Βυζαντινοαβαρικοί πόλεμοι
Βυζαντινοσλαβικοί πόλεμοι
Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Κόμητες των Εξκουβιτόρων
Τέμενος Μπόντρουμ

Η Μονή του Μυρελαίου ήταν ελληνικό χριστιανικό μοναστήρι στην Κωνσταντινούπολη, που μετά την οθωμανική κατάκτηση της πόλης μετατράπηκε σε τέμενος, σήμερα γνωστό ως Μπόντρουμ Τζαμί (Τουρκικά: Bodrum Camii) ή ως Μεσίχ Πασά Τζαμί (Τουρκικά:Mesih Paşa Camii). Βρίσκεται στον δήμο Φατίχ, στη συνοικία που ονομάζεται «Λαλελή», κοντά σε μια πολύ στενή δίοδο περικυκλωμένη από ψηλά τείχη, κυπαρίσσια και κατοικίες.

Περιγραφή της μονής 
Πίσω από τη μονή υπήρχαν αρχαιότερα κτίρια, το καλούμενο «Χρυσοκάμαρον» και ένας κοντινός ξενώνας, από τα οποία δεν έχουν μείνει ούτε ερείπια ούτε ίχνη. Ο Κ. Βυζάντιος μνημονεύει τον Γάλλο περιηγητή Σαρλ Περτουζιέ, ο οποίος κακίζει «το άρρυθμον της οικοδομής, και της των κιόνων αρμονίας το πλημμελές».

Ιστορία της μονής 

Η μονή αυτή ήταν γυναικεία. Χτίστηκε από τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Α΄ Λακαπηνό, ο οποίος βασίλευσε από το έτος 920 μέχρι το 946. Γι' αυτό ονομάζεται επίσης «Μονή βασιλική» και «Μονή Ρωμανού». Κατά τον Σουΐδα, ήταν άλλοτε οίκος του Κρατερού. Ο Γεώργιος Κωδινός μνημονεύει δύο Μυρέλαια, στα οποία έρρεαν πολλά μύρα, και γι'αυτό ονομάστηκαν Μυρέλαια. Σύμφωνα με τις περιγραφές, το κτίριο είναι αρχαιότερο του Λακαπηνού, αφού δύο αιώνες νωρίτερα ο Κωνσταντίνος Ε΄ "διαβαίνοντας εκείθεν εκάλεσε το Μυρέλαιον Ψαρέλαιον, λόγω των ιχθύων και ελαιών", από τα οποία συνήθως εκτρέφονταν οι εκεί μονάζουσες. Σήμερα η μονή έχει μετατραπεί σε τέμενος με το όνομα «Βουδρούμ τζαμί» λόγω των υπογείων του. Ιδρυτής του τεμένους ήταν ο βεζίρης Μεσίχ Αλή πασάς, ο οποίος και το πλούτησε. Ο Μεσίχ Αλή πασάς αργότερα έπεσε και έσπασε το πόδι του σε μια προσπάθεια κατάσβεσης πυρκαγιάς στον Γαλατά και πέθανε το 1501 από την πληγή του αυτή.

Τα κειμήλια της μονής 
Ο Ιωάννης Σκυλίτζης λέει, ότι το σώμα του Αυτοκράτορα Λακαπηνού ετέθη στην νεουργηθείσα Μονή του Μυρελαίου. Ο Λέων Γραμματικός αναφέρει ότι ο Ρωμανός μετά από την εκ θρόνου κατάβασή του αναπαυόταν στη νήσο Πρώτη, όπου και απεβίωσε, «και το σώμα αυτού εν τη πόλει διακομισθέν, εν τη αυτού απετέθη μονή». Στην ίδια μονή τάφηκαν η σύζυγός του Θεοδώρα και η θυγατέρα του Ελένη (η σύζυγος του Κωνσταντίνου Ζ΄), καθώς και τα οστά του Μαυρίκιου, τα οποία μέχρι τότε ήταν θαμμένα κοντά στην Ξυλόκερκη πύλη.

Πηγές 

 

Μοναστήρια στην Κωνσταντινούπολη
Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Ακρόπολη (συνοικία)

{{Location map                       | Αθήνα
|label                               = Ακρόπολη
|lat                                 = 14.7
|long                                = 9.7
|position                            = right
|width                               = 320
|float                               = right
|caption                             = Η θέση της Ακρόπολης στο χάρτη}}

 Θέση και γενική περιγραφή 
Η συνοικία της Ακρόπολης''' στην Αθήνα βρίσκεται κατά μήκος της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ανάμεσα στην Ακρόπολη και τον λόφο Φιλοπάππου. Από την πλευρά αυτή βρίσκεται η είσοδος για την Ακρόπολη, όπως επίσης και για το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Η περιοχή είναι απ' τις πιο ανεπτυγμένες τουριστικά, καθώς δέχεται τον μεγαλύτερο αριθμό τουριστών και επισκεπτών απ' όλες τις περιοχές της Αθήνας.

Στην περιοχή της Ακρόπολης έχει κατασκευαστεί το νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Από τη συνοικία διέρχεται η γραμμή 2 του μετρό και η περιοχή εξυπηρετείται από τον σταθμό Ακρόπολη που βρίσκεται εκεί.

Προσωπικότητες της περιοχής 

 Αλίκη Αλεξανδράκη, ηθοποιός 
Γιάννης Μποσταντζόγλου, ηθοποιός 
Λευτέρης Παπαδόπουλος, στιχουργός και δημοσιογράφος 
Αλέξανδρος Σταύρου, ηθοποιός 
 SNIK, ράπερ

Φωτογραφίες

Δείτε επίσης
Ακρόπολη
Ακρόπολη Αθηνών
Αθήνα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υπουργείο πολιτισμού, πληροφορίες για την Ακαδημία Αθηνών

Ακροπολη
Συνοικια
Πετράλωνα

Τα Πετράλωνα είναι συνοικία της Αθήνας. Εκτείνονται από την οδό Πειραιώς μέχρι το λόφο Φιλοπάππου και από την οδό Χαμοστέρνας μέχρι τη γέφυρα Πουλόπουλου. Βρίσκονται βόρεια του Ταύρου και της Καλλιθέας, στα ανατολικά συνορεύουν με το Κουκάκι, βορειοανατολικά με το Θησείο και στα βορειοδυτικά με το Γκάζι. Χωρίζονται από τις γραμμές της Γραμμής 1 του μετρό σε Άνω και Κάτω Πετράλωνα. Τα Άνω Πετράλωνα είναι ανατολικά των γραμμών και τα Κάτω δυτικά. Τα Πετράλωνα είναι περιοχή με χαμηλά κυρίως κτίσματα, που γνώρισε έντονη ανοικοδόμηση, ήδη από την δεκαετία του 1950. Η συνοικία πήρε αυτό το όνομα επειδή παλιά υπήρχαν εκεί μεγάλα πέτρινα αλώνια τα οποία χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοί της για να αλωνίζουν τα σιτηρά τους.

Συμπληρωματικές πληροφορίες
Το τμήμα της συνοικίας που βρίσκεται δυτικά των γραμμών του μετρό στα παλιά χρόνια ονομαζόταν Κατσικάδικα επειδή εκεί σύχναζαν πολλοί αιγοβοσκοί οι οποίοι περιφέρονταν με τις κατσίκες τους στους δρόμους και μοίραζαν το γάλα στους κατοίκους. Αυτή η ονομασία διατηρήθηκε μέχρι τις 23 Φεβρουαρίου του 1925, καθώς εκείνη την ημερομηνία απαγορεύτηκε με νόμο η κυκλοφορία των κατσικιών μέσα στην πόλη και οι αιγοβοσκοί άρχισαν ν' αποσύρονται σε άλλες εξοχικές περιοχές. Από τότε η περιοχή έλαβε το σημερινό της όνομα.

Συγκοινωνία
Η περιοχή εξυπηρετείται συγκοινωνιακά από τον ομώνυμο σταθμό του μετρό, καθώς και γραμμές λεωφορείων και τρόλεϊ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  (Δήμος Αθηναίων)

Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Κουκάκι

Η συνοικία Κουκάκι βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του λόφου Φιλοπάππου στην Αθήνα. Συνορεύει με τις περιοχές των Πετραλώνων, της Καλλιθέας, του Νέου Κόσμου, της Ακρόπολης και Μακρυγιάννη και οριοθετείεται από τη λεωφόρο Συγγρού. Το Κουκάκι είναι πυκνοδομημένη περιοχή, κορεσμένη ήδη από τις δεκαετίες του 1960 και 1970. Παραμένει όμως αρκετά ακριβή συνοικία, λόγω τοποθεσίας, καθώς βρίσκεται κάτω από την Ακρόπολη και το Λόφο του Φιλοπάππου και εξαιρετικά κοντά στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Είναι επίσης ζωντανή περιοχή με πολλές ευκαιρίες για ψώνια και διασκέδαση και συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό τουριστών. Από το Κουκάκι διέρχεται η γραμμή 2 του μετρό και εξυπηρετείται από τον σταθμό Φιξ. Το όνομά του το οφείλει στη μεγάλη βιοτεχνία κρεβατιών του «Κουκάκη», που λειτουργούσε προπολεμικά στη Συγγρού, στο ύψος του ΦΙΞ. Παρόμοιες ονοματοδοσίες από υπαρκτά επώνυμα, έχουν προκύψει λ.χ. για τα Χαυτεία, για το Γουδί κ.ά.

Στην περιοχή  Κουκάκι / Μακρυγιάννη, υπάρχουν πολλά σημεία ενδιαφέροντος,  όπως το Μουσείο Συναισθημάτων για Παιδιά και Εφήβους (προσωρινά κλειστό λόγω πανδημίας),  το Κτίρο Βάιλερ, το Μουσείο της Ακρόπολης, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης  Τέχνης , το Μουσείο Κοσμήματος Ηλία Λαλαούνη κ.α.

Εικόνες

Προσωπικότητες της περιοχής 

 Βασιλική Ανδρίτσου, ηθοποιός 
 Κάλη Δάβρη, ηθοποιός 
 Ζυράννα Ζατέλη, συγγραφέας 
 Δάφνη Μπόκοτα, τηλεπαρουσιάστρια 
 Βασιλική Τρουφάκου, ηθοποιός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  (Δήμος Αθηναίων)

Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Αστεροσκοπείο (Αθήνα)

Το Αστεροσκοπείο είναι συνοικία της Αθήνας και βρίσκεται απέναντι από την Ακρόπολη, κάτω από τον λόφο του Αστεροσκοπίου, από τον οποίον έλαβε και το όνομά της. Το Αστεροσκοπείο χτίστηκε το 1842 με δωρεά του Γεωργίου Σίνα.   Διασχίζεται από την οδό Αποστόλου Παύλου που πλέον έχει πεζοδρομηθεί και συνορεύει με το Θησείο. Το Αστεροσκοπείο είναι από τις συνοικίες της Αθήνας που οικοδομήθηκαν σε προπολεμικές περιόδους και διαθέτει ακόμα αρκετά νεοκλασικά σπίτια. Είναι σχετικά μικρής έκτασης συνοικία.

Αναφορές 

Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Ομόνοια (συνοικία Αθήνας)

Η Ομόνοια είναι συνοικία της Αθήνας, στην Ελλάδα, εκτεινόμενη περιμετρικά της Πλατείας Ομονοίας. Η συγκεκριμένη συνοικία βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, τοποθεσία από την οποία ξεκινούν οι κύριες λεωφόροι και δρόμοι της πόλης, όπως οι οδοί Πανεπιστημίου, Σταδίου, Αγίου Κωνσταντίνου, 3ης Σεπτεμβρίου, Πειραιώς και Αθηνάς.

Ιστορία 

Η πλατεία αποτέλεσε το πρώτο αστικό έργο εντός της περιοχής των Αθηνών το οποίο επιθυμούσε ο Όθων Α΄ της Ελλάδας το 1846. Τα σχέδια χωροθέτησής της δημιουργήθηκαν από τους Σταμάτη Κλεάνθη και Έντουαρτ Σάουμπερτ. Αρχικώς, η πλατεία ήταν γνωστή ως Πλατεία Ανακτόρων, προτού, στη συνέχεια, μετονομαστεί ως Πλατεία Όθωνος και, τέλος, το 1862, σε Πλατεία Ομονοίας. Η περιμετρικά της πλατείας περιοχή αναπτύχθηκε με γοργούς ρυθμούς, καθώς ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα η περιμετρικά της πλατείας δόμηση ήταν αρκετά πυκνή. Με σημείο εκκίνησης τη δεκαετία του 1950, ψηλά κτίρια ανεγέρθηκαν περιμετρικά αυτής μεταβάλλοντας σταδιακά την εικόνα της Πλατείας Ομονοίας προς τη σημερινή εκδοχή της.

Η συνοικία, για καιρό παραμελημένη και τόπος συγκέντρωσης περιθωριακών ανθρώπων, πλέον, εδώ και μερικά χρόνια, γνωρίζουν νέα άνθηση και νέο επενδυτικό ενδιαφέρον, με το τελευταίο να εστιάζεται, κυρίως, στους ξενοδοχειακούς και εμπορικούς τομείς.

Δείτε επίσης 
 Πλατεία Ομονοίας
 Σταθμός Ομόνοια (Μετρό Αθήνας)

Παραπομπές 

Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Σωρός Εχινάδων

Η Σωρός είναι ακατοίκητη νησίδα του Ιονίου Πελάγους και ανήκει στο σύμπλεγμα των Εχινάδων. Το υψηλότερο σημείο του είναι 31 μέτρα και η έκταση του 330 στρέμματα. Βρίσκεται δυτικά της Αιτωλοακαρνανίας και διοικητικά ανήκει στον Νομό Κεφαλληνίας.

Όπως κι οι υπόλοιπες Εχινάδες αποτελεί το Εθνικό Πάρκο Λιμνοθαλασσών Μεσολογγίου−Αιτωλικού, κάτω ρου και εκβολών ποταμών Αχελώου και Ευήνου και νήσων Εχινάδων και είναι ενταγμένο στο πρόγραμμα Natura 2000  από το οποίο απαγορεύεται κάθε κατασκευή επάνω του. Η σορός είναι ιδιόκτητη νήσος από το 1924 , τελευταίος ιδιοκτήτης της είναι ο Βασίλης Τερλέγκας που το αγόρασε το 1990 από τους πρώτους ιδιοκτήτες.

Αναφορές 

Σωρος Εχ
Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας
Εχινάδες
Ιλίσια

Τα Ιλίσια είναι συνοικία της Αθήνας που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Δήμου Αθηναίων, ανάμεσα στους Αμπελοκήπους, το Γουδή, του Ζωγράφου, την Καισαριανή, το Χίλτον, τα Κουντουριώτικα και το Παγκράτι.

Θέση και γενική περιγραφή 

Την περιοχή οριοθετούν οι οδοί Παπαδιαμαντοπούλου, Λαοδικείας, Νυμφαίου και Βακχυλίδου. 

Στο τμήμα αυτό της Αθήνας υπήρχε παλιότερα και η φτωχογειτονιά Αβησσυνία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την ομώνυμη πλατεία στο Μοναστηράκι. Τα Ιλίσια διέρρεε ο Ιλισός ποταμός, απ' τον οποίο και πήραν το όνομά τους. Σήμερα, ο Ιλισός ρέει κάτω από τις οδούς Μιχαλακοπούλου, Βασιλέως Κωνσταντίνου και Καλλιρρόης, διότι από τη δεκαετία του 1960 έχει υπογειοποιηθεί.

Τα Ιλίσια είναι απ' τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Αθήνας, γεμάτη με πολυώροφα κτίρια και στενούς κατά κύριο λόγο δρόμους. Διαθέτει όμως το πευκόφυτο Άλσος Ιλισίων και τις πλατείες Μαδρίτης και Βραζιλίας με αρκετό πράσινο. Η περιοχή εξυπηρετείται από το Σταθμό «Μέγαρο Μουσικής» του Μετρό Αθηνών, του οποίου η ανατολική είσοδος βρίσκεται μπροστά στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο, καθώς και από πολλές γραμμές λεωφορείων και τρόλεϊ.

Τα Άνω Ιλίσια είναι μία περιοχή βόρεια των Ιλισίων, από την οποία ξεκινά η Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου. Παλαιότερα, ονομαζόταν Κουπόνια ή Καμπούνια. Σήμερα ανήκουν διοικητικά στον Δήμο Ζωγράφου.

Προσωπικότητες της περιοχής 
 Μυρτώ Αλικάκη, ηθοποιός 
Γιώργος Αμυράς, δημοσιογράφος και πολιτικός 
Ξένια Καλογεροπούλου, ηθοποιός 
Κωνσταντίνος Καζάκος, ηθοποιός 
Τζένη Καρέζη, ηθοποιός 
Νατάσσα Μποφίλιου, τραγουδίστρια 
Κυριάκος Ποντικέας, υδατοσφαιριστής 
Λήδα Πρωτοψάλτη, ηθοποιός 
Σώτη Τριανταφύλλου, συγγραφέας 
Έλλη Φωτίου, ηθοποιός 
Ελένη Ψυχούλη, γευσιγνώστρια

Εικόνες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Αθήνα 
Ζωγράφου
Καισαριανή

Παραπομπές

Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Αμαδρυάδες

Οι Αμαδρυάδες είναι νύμφες των δασών, που γεννιούνται με τις βελανιδιές (δρυς) και άλλα δέντρα και αναπτύσσονται μαζί τους. Όταν το δέντρο κόβεται, η νύμφη του πεθαίνει, πηγαίνει όμως σε άλλο δέντρο και τιμωρεί τον ένοχο. Οι Δρυάδες ήταν νύμφες των δασών, ενώ οι Αμαδρυάδες συνδέονταν με τα δέντρα. Τα ονόματα τους είναι Καρύα, Βάλανος, Κράνεια, Μορέα, Αίγειρος, Πτελέα κλπ., και είναι όλες κόρες του Οξύλου.
Νύμφες
Γου Ντεν-γι

Ο Γου Ντεν-γι (Wu Den-yih, κινέζικα: 吳敦義, Wu Dun-yi) είναι πολιτικός από τη Δημοκρατία της Κίνας και μέλος του κόμματος Κουομιτάνγκ (ΚΜΤ). Διορίστηκε πρωθυπουργός της χώρας του το Σεπτέμβριο του 2009 έως το 2012. Από τις αρχές του 2012 ως το 2016 ήταν αντιπρόεδρος της χώρας.

Προφίλ 
Γεννήθηκε στο Τσαοτούν στις 30 Ιανουαρίου του 1948. Διορίστηκε δήμαρχος του Καοχσιούνγκ το 1990 και διατηρήθηκε στο αξίωμα αυτό ως το 1998, οπότε ηττήθηκε στις εκλογές από τον Φρανκ Χσιεχ. Ο Γου είναι βουλευτής της Γιουάν και από το 2007 είναι γενικός γραμματέας του KMT. 

Στις 8 Σεπτεμβρίου του 2009, έπειτα από την παραίτηση του πρωθυπουργού Λιου Τσάο-σιουάν ο πρόεδρος Μα Γινγκ-τζέου τον διόρισε νέο πρωθυπουργό. Την επόμενη ημέρα παρουσίασε την κυβέρνησή του. Στις 10 Σεπτεμβρίου το παλαιό υπουργικό συμβούλιο παραιτήθηκε και ο Γου ανέλαβε επίσημα την πρωθυπουργία.

Τον Ιούνιο του 2011 ανακοινώθηκε πως ο Γου Ντεν-γι θα ήταν υποψήφιος αντιπρόεδρος στις εκλογές του 2012, στο πλευρό του Μα Γινγκ-τζέου. Μετά τη νίκη του Μα στις εκλογές του Ιανουαρίου 2012, ο Γου Ντεν-γι ανέλαβε την θέση.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Ταϊβάν
Δήμαρχοι της Ταϊβάν
Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού

Το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (ΚΟ.ΔΗ.ΣΟ.) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα, από τα μετριοπαθή κεντρώα κόμματα της μεταπολίτευσης. Δραστηριοποιήθηκε τη δεκαετία 1979 - 1989.

Ιστορικό
Το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού ιδρύθηκε στις αρχές του 1979 από στελέχη κυρίως προερχόμενα από τη διάσπαση της Ενώσεως Δημοκρατικού Κέντρου που είχε προηγηθεί το 1978. Την ιδρυτική ομάδα απετέλεσαν ο Γιάγκος Πεσμαζόγλου, η Βιργινία Τσουδερού, ο Δημήτριος Καρδάρας, ο Κώστας Αλαβάνος, ο Χαράλαμπος Πρωτοπαπάς και ο Γεώργιος Μυλωνάς. Στην ιδρυτική συνδιάσκεψη της Θεσσαλονίκης (17-18 Μαρτίου 1979), πρόεδρος του νέου κόμματος εκλέχτηκε ο Γιάγκος Πεσμαζόγλου. Δεδομένου ότι κάποια από αυτά τα στελέχη είχαν ήδη εκλεγεί βουλευτές στις εκλογές του 1977, το ΚΟ.ΔΗ.ΣΟ. εκπροσωπήθηκε στη Βουλή των Ελλήνων με τέσσερις βουλευτές.

Μετείχε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1981 σε κοινή κάθοδο με το Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων (Κ.Α.Ε.) του Αλέξανδρου Μπαλτατζή (41.126 ψήφοι, 0,72% και καμία έδρα), ενώ στις ευρωεκλογές που διεξήχθησαν ταυτόχρονα έλαβε 241.666 ψήφους (4,26%) και μία έδρα για τον πρόεδρο Γιάγκο Πεσμαζόγλου.

Ακολούθησε η κάθοδος στις ευρωεκλογές του 1984, όπου όμως ήρθε μία εκλογική ήττα (47.389 ψήφοι, 0,80% και καμία έδρα), πράγμα που οδήγησε τον Γιάγκο Πεσμαζόγλου σε παραίτηση από την προεδρία και στη συνέχεια σε αποχώρηση από το κόμμα. 

Η αποχώρηση του Γιάγκου Πεσμαζόγλου (ο οποίος αργότερα συνεργάστηκε με τη Νέα Δημοκρατία) καθώς και οι αποχωρήσεις κι άλλων στελεχών που είχαν προηγηθεί (ανάμεσά τους οι Βιργινία Τσουδερού και Σωτήρης Κούβελας, μετέπειτα υπουργοί στην κυβέρνηση Μητσοτάκη), οδήγησαν το κόμμα στην απόφαση να μην κατέλθει αυτόνομα στις εκλογές του 1985, αλλά να συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία και να εξασφαλιστεί μία έδρα για τον πρόεδρο του κόμματος.

Στις 5 Ιουλίου 1988 ο Μπάμπης Πρωτοπαπάς (μερικά χρόνια νωρίτερα ο ίδιος είχε υπάρξει στέλεχος της Αριστερής Συμμαχίας) εκλέχθηκε πρόεδρος από το συνέδριο του κόμματος και έστρεψε το ΚΟ.ΔΗ.ΣΟ. σε πιο αριστερή κατεύθυνση, συμμετέχοντας στη δημιουργία του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, μαζί με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, την Ελληνική Αριστερά, την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά και άλλα μικρότερα κόμματα.

Η ενσωμάτωση του κόμματος στο Συνασπισμό, σήμανε και την αναστολή της λειτουργίας του.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Ελλήνων

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Έντυπα
Σοσιαλδημοκρατική Πορεία:Το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού εξέδιδε την δεκαπενθήμερη Εφημερίδα "Σοσιαλδημοκρατική Πορεία" έκδοση της Επιτροπής Πληροφόρησης του κόμματος. Η Εφημερίδα είναι 8-σέλιδη μεσαίου μεγέθους και δίχρωμη.

Παραπομπές

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού
Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ελλάδα
Μάριους Μίτου

Ο Μάριους Μίτου είναι Ρουμάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής γενήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1976 στο Βουκουρέστι και έχει αγωνιστεί σε πολλούς συλλόγους μεταξύ αυτών η Στεάουα Βουκουρεστίου και η ΡΣΚ Άντερλεχτ στην Ελλάδα έχει αγωνιστεί με την Skoda Ξάνθη ενώ την αγωνιστική περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε με την φανέλα του Πανθρακικού.Απο το 2010 αγωνίζεται με την φανέλα τις Şoimii Pâncota στην Ρουμανία

Πηγές-Συνδέσεις 
 Τα Στατιστικά του Μίτου
 Τα Στατιστικά του Μίτου στο soccerway

Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη
Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μεταλούργκ Ντονέτσκ
Ποδοσφαιριστές Στεάουα Βουκουρεστίου
Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ
Ποδοσφαιριστές ΡΑΑ Λουβιερουάζ
Ποδοσφαιριστές Λιρς ΣΚ
Ποδοσφαιριστές Ρ. Γουάιτ Ντάρινγκ Μόλενμπεκ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Προγκρέσουλ Βουκουρέστι
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Φάρουλ Κονστάντσα
Ποδοσφαιριστές Στεάουα Μιζίλ
Ποδοσφαιριστές ΦΚΜ Τιργκόβιστε
Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Ροκάρ Βουκουρέστι
Ποδοσφαιριστές ΚΣΜ Ρίμνικου Βίλτσεα
Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό