joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τζεντάι

Οι Τζεντάι (αγγλικά: Jedi προφ. Τζένταϊ) είναι φανταστικό, μοναστικό, ειρηνευτικό τάγμα στο σύμπαν του «Πολέμου των Άστρων», γνωστός για την ικανότητά τους με την Δύναμη. Η λέξη Jedi λέγεται ότι υιοθετήθηκε από τον Τζωρτζ Λούκας από το "τζινταϊγκέκι" (ιαπωνική λέξη για τα "ιστορικά δράματα", ταινίες με σαμουράι), ίσως παραλλαγμένη κατά την σχέση με τον τίτλο του πολεμιστή "jed" που βρίσκεται σε βιβλία του Έντγκαρ Ράις Μπάρροους, μια σειρά που ο Λούκας σκεπτόταν να κάνει ταινία πριν να ξεκινήσει τον Πόλεμο των Άστρων.

Το Τάγμα των Τζεντάι 
Το τάγμα των Τζεντάι δημιουργήθηκε δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν την εποχή της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας και συνεπώς ήταν ήδη πανάρχαιο την εποχή στην οποία αναφέρονται οι ταινίες της σειράς.Οι Τζεντάι δεν επιτρέπεται να παντρευτούν και να αγαπήσουν γιατί μετά μπορεί να παρασυρθούν από τη σκοτεινή πλευρά. Οι Τζεντάι έχουν την ικανότητα να βρίσκονται σε επαφή με τη Δύναμη και να χρησιμοποιούν τη φωτεινή πλευρά της. Αν κάποιος παρασυρθεί από τη σκοτεινή πλευρά της Δύναμης γίνεται πια ένας σκοτεινός Τζεντάι ή Σιθ. Όλοι οι Τζεντάι είναι εκπαιδευμένοι να χρησιμοποιούν το χαρακτηριστικό όπλο τους, το φωτόσπαθο και είναι οι μόνοι στους οποίους επιτρέπεται να το χειρίζονται.

Δείτε επίσης 
 Δύναμη (Πόλεμος των Άστρων)
 Φωτόσπαθο
 Φαινόμενο Τζεντάι στην απογραφή του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αυστραλίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Άρθρο για τους Jedi στο επίσημο Star Wars Databank (αγγλικά)
 Η εγκυκλοπαίδεια των Jedi  (αγγλικά)
 Jedi στη Wikia (αγγλικά)
 Τζεντάι στη Wikia (ελληνικά)

Star Wars
Θρησκεία στη μυθοπλασία
Κλοντ Ζαντ

Η Κλοντ Ζαντ (Claude Jade, 8 Οκτωβρίου 1948 - 1 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός. Ξεκίνησε την πορεία της με συμμετοχές κυρίως στο θέατρο και την τηλεόραση.

Μέσα από μία θεατρική της ερμηνεία στο έργο Ερρίκος Δ'  του Λουίτζι Πιραντέλλο, την ανακάλυψε ο Φρανσουά Τριφό και στη συνέχεια εμφανίστηκε σε μία σειρά ταινιών του (Κλεμμένα φιλιά, Παράνομο κρεβάτι, Η αγάπη το βάζει στα πόδια). Έχει παίξει επίσης σε αμερικανικές (Τοπάζ, του Άλφρεντ Χίτσκοκ), ιταλικές, ρωσικές και ιαπωνικές ταινίες. Στην τηλεόραση είχε την μεγαλύτερη της επιτυχία, στη σειρά «Το νησί 30 φέρετρων».

Συμμετοχές (επιλογή)
1968: Baisers volés (Κλεμμένα φιλιά) 
1969: Topaz (Τοπάζ) 
1969: Mon oncle Benjamin
1970: Domicile conjugal (Παράνομο κρεβάτι) 
1971: Le bateau sur l'herbe (Η βάρκα στη χλόη)
1972: Les feux de la chandeleur
1973: Home sweet Home (Σπίτι γλυκός Σπίτι)
1973: Ο strangalistis tis Via Condotti
1973: Prêtres interdits
1974: Le malin plaisir (Πονηρή ευχαρίστηση) 
1975: Le cap du nord
1977: Una spirale di nebbia
1978: Le pion
1979: L'amour en fuite (Η αγάπη το βάζει στα πόδια) 
1980: Teheran 43 (Τεχεράνη 43 - Η Φωλια Των Κατασκοπων)
1981: Lenin v Parizhe (Λένιν στο Παρίσι)
1982: L'honneur d'un capitaine (Η τιμή ενός καπετάνιου)
1982: Rendezvous in Paris
1986: L´homme qui n'était pas là
1992: Tableau d'honneur
1993: Bonsoir
1998: Le radeau de la Méduse
2004: A San Remo

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φωτογραφία της Κλοντ Ζαντ

Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γαλλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Γαλλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γάλλοι αυτοβιογράφοι
Φάτιμα

Η Φάτιμα είναι πόλη της Πορτογαλίας, διάσημη για τα θρησκευτικά οράματα που λέγεται ότι εθεάθησαν εκεί το 1917. Η πόλη έχει περίπου 10.000 κατοίκους και βρίσκεται στην περιοχή Santarιm στην κεντρική Πορτογαλία, 187 χλμ νότια του Πόρτο και 123 χλμ βόρεια της Λισσαβώνας.

Ετυμολογία
Το όνομα της πόλης (στο παρελθόν ένα μικρό χωριό) προέρχεται από το αραβικό όνομα Fatima, και οφείλεται σε μία τοπική μουσουλμάνα πριγκήπισσα που ονομαζόταν Fatima, η οποία μετά την σύλληψη της από Χριστιανικές δυνάμεις, κατα την μουσουλμανική κατοχή της Πορτογαλίας, βαφτίστηκε πριν παντρευτεί τον κόμη το 1158. Το βαπτιστικό όνομά της ήταν Oureana (Οριάνα).

Η πόλη προσελκύει πλήθη χριστιανών και τουριστών, ιδιαίτερα τις ημέρες του προσκυνήματος.

Τα θαύματα της Παναγίας της Φάτιμα
Ήταν 13 Μαΐου του 1917, όταν τρία παιδιά βοσκών -η Λουσία (10 ετών), ο Φρανσίσκο (9 ετών) και η Ζασίντα (7 ετών)- από το χωριό Φάτιμα της Πορτογαλίας είδαν ένα όραμα. Η Παναγία εμφανίστηκε μπροστά τους μέσα σ' ένα λαμπρό σύννεφο και τους ανήγγειλε πως θα εμφανιζόταν στο ίδιο σημείο κάθε 13 του μήνα, έως τον Οκτώβριο. Τους προέτρεψε σε μετάνοιες για τη σωτηρία των αμαρτωλών, ενώ τους έδωσε και τρεις προφητείες. 

Σε κάθε προαναγγελθείσα εμφάνιση της Παναγίας συγκεντρώνονταν όλο και περισσότεροι πιστοί, αν και την έβλεπαν μόνο τα τρία παιδιά. Για να πειστούν οι άπιστοι, προανήγγειλε ότι στην τελευταία εμφάνισή της, στις 13 Οκτωβρίου, θα γινόταν ένα λαμπρό θαύμα. 70.000 άνθρωποι που έδωσαν το παρών υποστήριξαν ότι είδαν τον ήλιο να «χορεύει», αλλάζοντας χρώματα που πλημμύρισαν τον ουρανό. 

Μεγάλος θόρυβος γίνεται εδώ και χρόνια και για τις τρεις προφητείες, οι οποίες φυλάχτηκαν ως μυστικό από τα παιδιά, για ν' αποκαλυφθούν όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Η πρώτη περιέγραφε μία φρικιαστική εικόνα της κόλασης, ενώ η δεύτερη προέβλεπε το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και την έναρξη του δευτέρου. Η τρίτη αποτέλεσε πραγματικό μυστήριο. Επιδιώχθηκε να αποσιωπηθεί από το Βατικανό και όταν αποκαλύφθηκε σχεδόν 80 χρόνια αργότερα, το Πάσχα του 2000, έλαβε διάφορες ερμηνείες, λόγω του διφορούμενου χαρακτήρα της. 

Σύμφωνα με την Καθολική Εκκλησία, η τρίτη προφητεία αφορούσε στην απόπειρα δολοφονίας του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β' από τον Τούρκο «γκρίζο λύκο» Μεχμέτ Αλί Αγκτζά, κατά την επέτειο του θαύματος, στις 13 Μαΐου 1981, στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου της Ρώμης. Πολλοί, όμως, αμφισβητούν αυτή την ερμηνεία, υποστηρίζοντας ότι η προφητεία περιγράφει ακόμη και το τέλος του κόσμου. 

Σήμερα, εκατομμύρια πιστοί συρρέουν κάθε χρόνο στη Φάτιμα για να προσκυνήσουν στο μέρος όπου εμφανίστηκε η Παναγία. Στο σημείο έχει δημιουργηθεί και μία πηγή, στα νερά της οποίας λέγεται πως όποιος μπει θεραπεύεται από κάθε ασθένεια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πόλεις της Πορτογαλίας
Αβέιρο

Το Αβέιρο (Πορτογαλικά: Aveiro) είναι ένας δήμος στην Πορτογαλία με έκταση 199,9 τ.χλμ. και πληθυσμό 73.559 κατοίκους. Ο δήμος αποτελείται από 14 κοινότητες, και βρίσκεται στην περιοχή Αβέιρο. Ο νυν δήμαρχος είναι ο Ιlio Manuel Delgado DA Maia, που εκλέγεται από έναν συνασπισμό μεταξύ του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και του δημοκρατικού κοινωνικού κέντρου.

Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Αβέιρο, με 67.003 κατοίκους στις 5 αστικές κοινότητες. Τοποθετημένο στην ακτή του Ατλαντικού Ωκεανού, το Αβέιρο είναι βιομηχανική πόλη με έναν σημαντικό λιμένα. Η πόλη Αβέιρο είναι επίσης το κέντρο της περιοχής Αβέιρο. Το Αβέιρο είναι γνωστό στην Πορτογαλία για τα παραδοσιακά γλυκά του, τους "ovos-τυφλοπόντικες" και τα "trouxas de ovos", και τα δύο που γίνονται από τα αβγά. Καλείται μερικές φορές "πορτογαλική Βενετία", λόγω των καναλιών και των βαρκών του που θυμίζουν την ιταλική πόλη της Βενετίας, δεδομένου ότι η πόλη αντιμετώπισε παρόμοια προβλήματα όταν προσπάθησε να κατακτήσει το νερό. Η πόλη χρονολογείται τουλάχιστον από τον 10ο αιώνα όταν ήταν γνωστή με το πρώτο λατινικό όνομα της Aviarium. 

Η πόλη είναι επίσης διάσημη για την παραγωγή άλατος και για τη συγκομιδή φυκιών, τα οποία χρησιμοποιούνται για λίπασμα στην περιοχή. Η πόλη είναι επίσης διάσημη για το Convento de Jesus (τώρα γνωστό ως μουσείο πόλης), που χτίστηκε τον 15ο αιώνα, και ο οποίος περιέχει τον τάφο της κόρης του Alfonso V, η ST. Joana, η οποία πέθανε το 1490. 

Το πανεπιστήμιο της πόλης δημιουργήθηκε το 1973 και θεωρείται ένα από τα δυναμικότερα πανεπιστήμια της Πορτογαλίας, που προσελκύουν χιλιάδες σπουδαστές στην πόλη.

Το Αβέιρο φιλοξένησε 3 παιχνίδια του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου του 2004.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 official Aveiro website 
 Town Hall official website
 University of Aveiro
 Portal Ovos Moles 

Πόλεις της Πορτογαλίας
Πόρτο

Το Πόρτο (αναφερόμενο και Οπόρτο) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Πορτογαλίας, μετά την πρωτεύουσα Λισσαβώνα. Τοποθετημένη κατά μήκος των εκβολών του ποταμού Ντόουρο (Douro), στα βόρεια της χώρας, είναι ένα από τα παλαιότερα Ευρωπαϊκά κέντρα και έχει ενταχθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1996.

Το κρασί Βίνιο ντο Πόρτο (Vinho do Porto, κρασί του Πόρτο) οφείλει το όνομά του στην πόλη του Πόρτο. Είναι μια από τις βιομηχανοποιημένες περιοχές στην Πορτογαλία.

Ιστορία 
Η ιστορία του Πόρτο εκκινεί από τον 4ο αιώνα, στην ρωμαϊκή κατοχή της Ιβηρικής χερσονήσου. Από τον καιρό εκείνο έχει γίνει πολύ σημαντικό εμπορικό λιμάνι. Το Πόρτο κατακτήθηκε από τους Μαυριτανούς κατά την εισβολή τους στην Ιβηρική το 711 μ.Χ. Το 868 η κυριαρχία της πόλης πέρασε στον χριστιανό πολέμαρχο Vímara Peres, ο οποίος ίδρυσε την πρώτη κομητεία της Πορτογαλίας.

Το κρασί, που παράγεται στην κοιλάδα του Ντούρο, μεταφερόταν ήδη από τον 13ο αιώνα στα barcos rabelos  (επίπεδα ιστιοφόρα). Το 1717, μετά τη Συνθήκη του Μέθουεν, ένας πρώτος Αγγλικός εμπορικός σταθμός εγκαταστάθηκε στο Πόρτο, και σιγά-σιγά η παραγωγή του κρασιού (Vinho do Porto) πέρασε στα χέρια Αγγλικών εταιρειών. Για να αντιμετωπίσει αυτή την κυριαρχία των Άγγλων, ο τότε πρωθυπουργός Μαρκήσιος του Πομπάλ, ίδρυσε μια Πορτογαλική εταιρεία η οποία λάμβανε το μονοπώλιο από την παραγωγή κρασιού στην κοιλάδα του Ντούρο. Οριοθέτησε την περιοχή για να εξασφαλίσει την ποιότητα του κρασιού, προκαλώντας την επανάσταση των μικρών αμπελοκαλλιεργητών, οι οποίοι την Καθαρή Τρίτη έκαψαν τα κτίρια της εταιρείας του. Η επανάσταση ονομάστηκε Revolta dos Borrachos (επανάσταση των μεθυσμένων).

Η εισβολή των Ναπολεόντειων στρατευμάτων στην Πορτογαλία έφερε πόλεμο και στο Πόρτο. Στις 29 Μαρτίου του 1809, ενώ οι κάτοικοι της πόλης προσπάθησαν να διασχίσουν τον ποταμό για να ξεφύγουν, η γέφυρα Ponte das Barcas, μια γέφυρα πακτώνων, κατέρρευσε.

Τον Αύγουστο του 1820 το Πόρτο επαναστάτησε ενάντια στην Αγγλική παρουσία, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει εμφύλιος ανάμεσα σε αυτούς που υποστήριζαν τον συνταγματισμό και σε αυτούς που υποστήριζαν την απολυταρχία. Τελικά δόθηκε το 1822 φιλελεύθερο σύνταγμα με τη σύνοδο Junta do Porto. Όταν ο Μιγκέλ της Πορτογαλίας πήρε το θρόνο το 1828, κατάργησε το σύνταγμα και βασίλεψε ως απόλυτος μονάρχης. Το Πόρτο επαναστάτησε πάλι και υπέστη 18μηνη πολιορκία από τον Πορτογαλικό στρατό. Μετά την παραίτηση του βασιλιά, ξαναθέσπισε το σύνταγμα.

Στις 31 Ιανουαρίου, αναταραχή από δημοκρατικούς οδήγησε σε επανάσταση στο Πόρτο, με αποτέλεσμα την δημιουργία της Πορτογαλικής Δημοκρατίας το 1910.

Κλίμα 
Το κλίμα της πόλης είναι ήπιο λόγω γειτνίασης με τον ωκεανό. Τον χειμώνα σπάνια χιονίζει και το καλοκαίρι δεν είναι πολύ θερμό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη σελίδα (Πορτογαλικά)
 

Πόλεις της Πορτογαλίας
Όμπιδος

Η  Όμπιδος (Óbidos) είναι πόλη της Πορτογαλίας. Έχει πληθυσμό γύρω στους 3.100 κατοίκους και αποτελεί έδρα του ομώνυμου δήμου (concelho) στην επαρχία Λέιρια. 

Το όνομα της πόλης πιθανότατα προέρχεται από το λατινικό oppidum, που σημαίνει άστυ, εντός των τειχών. Πιστεύεται ότι η πόλη είναι κτισμένη στη θέση της αρχαίας ρωμαϊκής πόλης Eburobrittium, που αναφέρεται στον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, στην περιοχή μεταξύ του  Collipo και του Olisipo. Οι έρευνες μέχρι σήμερα έχουν αποκαλύψει ίχνη από το ρωμαϊκό φόρουμ, λουτρά και άλλα κτήρια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πόλεις της Πορτογαλίας
Σετούμπαλ

Το Σετούμπαλ είναι πόλη και δήμος της Πορτογαλίας με συνολική έκταση 172 τ.χλμ. και πληθυσμό 118.696 κατοίκων. Ο κεντρικός οικισμός έχει πληθυσμό 89.303 κατοίκους.

Ο Δήμος του Σετούμπαλ αποτελείται από οκτώ ενορίες, και είναι έδρα της αυτοδιοικητικής περιοχής της Χερσονήσου του Σετούμπαλ και της ευρύτερης Περιφέρειας του Σετούμπαλ. Βρίσκεται στις βόρειες όχθες των εκβολών του ποταμού Σάντο, περίπου 40 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας της Πορτογλαίας Λισσαβώνας.

Η πόλη γιορτάζει στις 15 Σεπτεμβρίου, την ημέρα κατά την οποία το 1860 ο Πέδρο Ε' της Πορτογαλίας ονόμασε επίσημα πόλη το Σετούμπαλ.

Στις αρχές του εικοστού αιώνα η πόλη ήταν σημαντικό κέντρο της αλιευτικής βιομηχανίας της Πορτογαλίας, με κύριο προϊόν τη σαρδέλα. Καμία από τις πολλές βιομηχανίες εκείνης της εποχής δεν λειτουργεί σήμερα. Αν και η περιοχή πλέον αποβιομηαχνοποιείται, ο τουρισμός παρουσιάζεται σαν μελλοντική προοπτική ανάπτυξης, καθώς το εθνικό πάρκο της ακτής της Αρραβίδα, που βρίσκεται κοντά στο Σετούμπαλ, προσφέρει παρθένες παραλίες και φυσικές ομορφιές. Μια αποικία δελφινιών ζει στον ποατμό Σάντο, και στην άλλη όχθη του ποταμού βρίσκεται η χερσόνησος Τρόια, όου βρίσκονται εγκαταλελειμμένα πολυώροφα ξενοδοχεία που ξεκίνησαν να κατασκευάζονται πριν διαπιστωθεί ότι το έδαφος εκεί ηταν ασταθές και υποχωρούσε.

Το κύριο ιστορικό μνημείο της πόλης είναι το Μοναστήρι του Ιησού του Σετούμπαλ, του οποίου η εκκλησία του 15ου αιώνα αντιπροσωπεύει ένα από τα πρώτα δείγματα της πορτογαλικής γοτθικής αρχιτεκτονικής που έμεινε γνωστή με το όνομα Manueline. Στο ίδιο στυλ κινείται και η εκκλησία του Αγίου Ιουλίου, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Φρούριο του Αγίου Φιλίππου του 16ου αι. που σήμερα λειτουργεί ως πολυτελές ξενοδοχείο. Από το Σετούμπαλ κατάγεται ο διάσημος προπονητής Ζοζέ Μουρίνιο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη σελίδα του Δήμου του Σετούμπαλ

Πόλεις της Πορτογαλίας
Φάρο

Η Φάρο είναι η νοτιότερη πόλη της Πορτογαλίας. Βρίσκεται στη περιοχή της Αλγκάρβε στην νότια Πορτογαλία. Η πόλη αριθμεί περίπου 50.000 κατοίκους, ενώ όλος ο δήμος 64.560 (σύμφωνα με την απογραφή του 2011). Είναι η έδρα του διαμερίσματος Φάρο και η πρωτεύουσα της περιοχής Αλγκάρβε.

Η πόλη διαθέτει δημόσιο πανεπιστήμιο (το πανεπιστήμιο της Αλγκάρβε), διεθνή αερολιμένα (αεροδρόμιο Φάρο), λιμάνι, μαρίνα και σιδηροδρομικό σταθμό.

Αθλητισμός 
Το Στάδιο Αλγκάρβε, με 30.000 θέσεις, ήταν ένα από τα στάδια του Ευρώ 2004.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πόλεις της Πορτογαλίας
Αλγκάρβε
Βίλα Νόβα ντε Γκάια

Η Βίλα Νόβα ντε Γκάια ή απλά Γκάια που σημαίνει "Γη" από την αρχέγονη θεότητα Γαία (ελληνικά: Χωριό της Νέας Γαίας, πορτογαλικά: Vila Nova de Gaia, προφορά σε IPA:ˈvilɐ ˈnɔvɐ ðɨ ˈɣajɐ) είναι πόλη της Πορτογαλίας. Βρίσκεται στην περιφέρεια του Πόρτο, νότια από την πόλη του Πόρτο και ακριβώς απέναντί της στις όχθες του ποταμού Ντούρο. Ο πληθυσμός της το 2004 ήταν 178.255 κάτοικοι κάτοικοι και ο δήμος αποτελείται από 24 ενορίες με συνολικό πληθυσμό 288.749 κατοίκους, κάτι που τον κάνει τον πιο πολυπληθή στη βόρεια περιφέρεια της χώρας. Η Γκάια, μαζί με το Πόρτο και δώδεκα ακόμα δήμους, αποτελούν τη Μητροπολιτική Περιοχή του Πόρτο.

Η πόλη είναι γνωστή για τις "κρύπτες" (που οι ντόπιοι αποκαλούν "σπηλιές") όπου το παγκόσμια γνωστό κρασί Πόρτο αποθηκεύεται και ωριμάζει. Οι κρύπτες αποτελούν επίσης πόλο έλξης τουριστών.

Ιστορία 
Η Γκάια υπήρχε ήδη από την εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ως η πόλη του Κάλε. Αναπτύχθηκε πιθανότατα από ένα προϋπάρχον κελτικό κάστρο ή νεολιθικό οικισμό. Το όνομα Κάλε είναι πιθανόν κελτικό. Στους ρωμαϊκούς χρόνους το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζούσε νότια του ποταμού Ντούρο, και στη βόρεια όχθη υπήρχε ένας μικρότερος οικισμός γύρω από το βαθύ λιμάνι που σήμερα είναι η συνοικία Ριμπέρα του Πόρτο. Το όνομα του Πόρτο, που κατά τον ύστερο Μεσαίωνα ήταν Πόρτους Κάλε, σήμαινε το λιμάνι της πόλης του Κάλε. Λόγω του εμπορίου που διεξαγόταν μέσω του Ντούρο, ο οποίος είναι πλωτός μέχρι τη Ρέγκουα, βαθιά στην πορτογαλική ενδοχώρα, το λιμάνι ξεπέρασε σε ανάπτυξη την πόλη του Κάλε και έγινε το πιο σημαντικό μέρος της περιοχής, όπου εγκαταστάθηκε η Επισκοπή και οι έμποροι.
 
Μετά τις εισβολές των Μαυριτανών στην Ιβηρική τον 8ο αιώνα, το σύνορο μεταξύ του Ισλαμικού και του Χριστιανικού κράτους ήταν ντε φάκτο ο Ντούρο, μέχρι περίπου το έτος 1000. Με τις συνεχείς επιδρομές και τη λεηλασία και από τις δυο πλευρές, η πόλη του Κάλε ερημώθηκε και οι περισσότεροι κάτοικοί της κατέφυγαν στο Πόρτο.

Όταν οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί αποχώρησαν στα 1035, αφήνοντας πίσω τους εύφορη γη, στην περιοχή ήρθαν άποικοι από το βορρά που διαπραγματεύτηκαν φέουδα με καλύτερους όρους από τους νέους άρχοντες του τόπου. Επανίδρυσαν την πόλη με το όνομα Βίλα Νόβα ντε Γκάια (νέα πόλη της Γκάια) γύρω από το αρχαίο κάστρο και τα ερείπια της παλιάς πόλης.

Η διπλή πόλη του Οπόρτο και της Γκάια συχνά αναφερόταν στα έγγραφα της εποχής με το όνομα "πόλη του Πορτουκάλε" και το Βασίλειο του Λεόν του οποίου ήταν κέντρο ονομαζόταν Πορτουκαλάνικη Κομητεία (Condado Portucalense). Η κομητεία αυτή σταδιακά επεκτάθηκε και μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της έγινε το Βασίλειο της Πορτογαλίας.

Σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη σελίδα του δήμου της Γκάια

Πόλεις της Πορτογαλίας
Κατάλογος πόλεων της Πορτογαλίας

Αλφαβητικός κατάλογος πόλεων της Πορτογαλίας.

 Αβέιρο
 Αβίς
 Άνγκρα ντο Εροΐσμο
 Αλβέρκα
 Αλμάντα
 Αμαδόρα
 Αμαράντε
 Βιάνα ντο Καστέλο
 Βίλα Νόβα ντε Γκάια
 Βίλα Νόβα ντε Σάντο Αντρέ
 Βίλα Νόβα ντε Φαμαλικάο
 Βίλα ντο Κόντε
 Βίλα ντο Μπίσπο
 Βίλα ντο Πόρτο
 Βίλα Ρεάλ
 Βίλα Ρεάλ ντε Σάντο Αντόνιο
 Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο
 Βιζέλα
 Βιζέου
 Βουζέλα
 Γκιμαράες
 Έβορα
 Εστορίλ
 Κάλντας ντα Ραίνια
 Καμάρα ντε Λόμπος
 Κασκάις
 Καστέλο Μπράνκο
 Κόϊμπρα
 Κόρβο
 Λάγκος
 Λεϊρία
 Λισαβώνα
 Λουλέ
 Λόυρες
 Λουζάδα
 Μάια (πόλη)
 Μανταλένα (πόλη)
 Μάφρα
 Μιράντα ντο Κόρβο
 Μιράντα ντο Ντούρο
 Μοντεμόρ-ο-Νόβο
 Μπαρσέλος
 Μπατάλια
 Μπράγκα
 Μπραγκάνσα
 Ναζαρέ
 Νέλας
 Οβάρ
 Ολιβέιρα ντε Φράτες
 Ολιβέιρα ντο Όσπιταλ
 Όμπιδος
 Όρτα
 Ουρίκε
 Παμπιλιόσα ντα Σέρα
 Παρέδες
 Πάσος ντε Φερέϊρα
 Πεναφιέλ
 Πόβοα ντε Βαρζίμ
 Πόβοα ντε Σάντα Ίρια
 Πόντα Ντελγάδα
 Πόντα ντο Σολ
 Πορταλέγκρε
 Πορτιμάο
 Πόρτο
 Πόρτο Μονίζ
 Πόρτο ντε Μός
 Πόρτο Σάντο
 Πράια ντα Βιτόρια
 Ριβέιρα Γκράντε
 Ριβέιρα Μπράβα
 Σάγκρες
 Σακαβέμ
 Σάντα Κρουζ
 Σάντα Κρουζ ντα Γκρασιόσα
 Σάντα Κρουζ ντας Φλόρες
 Σάντα Μαρία ντα Φέιρα
 Σάντα Μαρία ντε Λάμας
 Σανταρέμ
 Σάο Βισέντε
 Σάο Ρόκε ντο Πίκο
 Σεσίμπρα
 Σετούμπαλ
 Σίνες
 Σίντρα
 Σούρε
 Ταβίρα
 Τομάρ
 Τρόφα
 Φάρο
 Φάτιμα
 Φάφε
 Φέλγκεϊρας
 Φιγκέιρα ντα Φους
 Φουντάο
 Φουντσάλ

 
Πορτογαλιας
Πολεων της Πορτογαλιας
Η νύφη φορούσε μαύρα

Η Νύφη φορούσε μαύρα (πρωτότυπος τίτλος La Mariée était en noir) είναι γαλλική ταινία του 1967, σε σκηνοθεσία του Φρανσουά Τριφό.

Ηθοποιοί 
 Ζαν Μορό (Jeanne Moreau)
 Μισέλ Μπουκέ (Michel Bouquet)
 Σαρλ Ντενέρ (Charles Denner)

Υπόθεση 
Όταν η Τζούλι βγαίνει μετά το γάμο της από την εκκλησία, ο σύζυγός της πυροβολείται και σκοτώνεται. Η Τζούλι αποφασίζει να εκδικηθεί.

Γαλλικές ταινίες
Ταινίες του 1967
Ταινίες με θέμα τη γυναίκα
Γαλλόφωνες ταινίες
Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση
Ταινίες με μουσική σύνθεση Μπέρναρντ Χέρμαν
Γαλλικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Ταινίες σε σενάριο Φρανσουά Τρυφώ
Δήμος Οινοφύτων

Ο Δήμος Οινοφύτων ήταν δήμος του νομού Βοιωτίας που συστάθηκε αρχικά το 1994. Με την εφαρμογή του  προγράμματος Καποδίστριας διευρύνθηκε με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τανάγρας ως Δημοτική Ενότητα Οινοφύτων. Περιλάμβανε τα χωριά Άγιος Θωμάς, Δήλεσι, Κλειδί και Οινόφυτα. Καταλάμβανε έκταση 77,273 τ.χλμ και ο πληθυσμός του ήταν 9.091 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001.

Διαίρεση 
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
  Δ.δ. Οινοφύτων  [6313]
 τα Οινόφυτα [3137]
 το Δήλεσι [3176]
  Δ.δ. Αγίου Θωμά   -- ο Άγιος Θωμάς [1476]
  Δ.δ. Κλειδίου   -- το Κλειδί [406]

Διοικητικές μεταβολές
Ο Δήμος Οινοφύτων συστάθηκε το 1994 και προήλθεαπό την αναγνώριση της πρώην κοινότητας Οινοφύτων σε δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912, αρχικά με την ονομασία κοινότητα Στανιατών και περιλάμβανε μόνο τον οικισμό των Οινοφύτων (τότε Στανιάτες). Το 1927 μετονομάστηκε σε κοινότητα Οινοφύτων λόγω της μετονομασίες του ομώνυμου οικισμού που την αποτελούσε. Το 1971 εντάχθηκε στην κοινότητα και ο οικισμός Δήλεσι. Το 1994 η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο, ενώ το 1999 με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας διευρύνθηκε με την ένταξη στον δήμο των πρώην κοινοτήτων Αγίου Θωμά και Κλειδίου.

Αξιοθέατα 

 Ο λόφος της αρχαίας Τανάγρας
 Το εξωκλήσι του Αγίου Θωμά δίπλα στον Ασωπό ποταμό (12 αιώνα) στον Άγιο Θωμά 
 Το Λαογραφικό Μουσείο στα Οινόφυτα.
 Το λόφο των Αγίων Αναργύρων στα Οινόφυτα
 Η Σπηλιά με το στεφάνι στον Άγιο Θωμά
 Ο Άγιος Σπυρίδωνας στα Οινόφυτα
 Το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου στον Άγιο Θωμά
 Το Ιερό Ησυχαστήριο 'Η Μήτηρ του Αγαπημένου στο Κλειδί
 Η παραλία στο Δήλεσι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δήμος Οινοφύτων
Άγιος Θωμάς
Προβλήματα Αγίου Θωμά
Ηλεκτρονική Εγκυκλοπαίδεια για τον Άγιο Θωμά
Το Δ.Δ Αγίου Θωμά από Δορυφόρο
Σημεία ενδιαφέροντος στο Δ.Δ. Αγίου Θωμά από δορυφόρο. Περάστε το βέλος από το ποντίκι σε κάθε τετράγωνο για να δείτε ποιο είναι το κτίριο

Οινοφυτων
COBOL

Η COBOL είναι γλώσσα προγραμματισμού, της οποίας το όνομα προήλθε από τα αρχικά των λέξεων CΟmmon Business Oriented Language (Κοινή Γλώσσα Προσανατολισμένη για Εμπορικές Εφαρμογές). Η COBOL αναπτύχθηκε με σκοπό να καλύψει τις δυσχέρειες που παρουσίαζε η FORTRAN ως γλώσσα προγραμματισμού για εμπορικές εφαρμογές. Βασικό χαρακτηριστικό της COBOL είναι η χρησιμοποίηση της Αγγλικής γλώσσας με προτάσεις, παραγράφους και σημεία στίξης. Η COBOL είναι μία γλώσσα με πολλά στοιχεία μιας φυσικής γλώσσας και έντονη την ύπαρξη του συντακτικού της. Διαβάζοντας μία παράγραφο σε COBOL, εύκολα καταλαβαίνει κανείς το τι κάνουν οι εντολές που διαβάζει. Για το λόγο αυτό η COBOL έγινε πολύ δημοφιλής στο χώρο των εμπορικών εφαρμογών σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Δημιουργήθηκε το 1959 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής με πρωτοβουλία του υπουργείου άμυνας και συμμετοχή πολλών εταιρειών κατασκευής ηλεκτρονικών υπολογιστών, κυβερνητικών οργανισμών και πανεπιστημιακών. Ηγέτης στην προσπάθεια αυτή ήταν η Γκρέις Μάρεϊ Χόπερ. To 1968 εκδόθηκε το πρώτο πρότυπο της γλώσσας COBOL από το American National Standards Institute (ANSI) . Έκτοτε έγιναν και άλλες εκδόσεις (1974, 1985 κ.λ.π.) με συνεχείς βελτιώσεις στην γλώσσα. Η κάθε έκδοση ήταν συμβατή με την προηγούμενη.

Βιβλιογραφία 
 "Δομημένη (structured) COBOL", Μέρος 1 και 2, Α.Βατικιώτη, Αθήνα 1987.
 "COBOL for the 21st century", N.Stern-R.Stern-J.Ley, 11th edition, Wiley 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Αντικειμενοστρεφείς γλώσσες προγραμματισμού
Διαδικαστικές γλώσσες προγραμματισμού
Pascal (γλώσσα προγραμματισμού)

Η γλώσσα Pascal δημιουργήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης από τον Νικλάους Βιρτ (Nicklaus Wirth). Πήρε το όνομά της προς τιμή του μαθηματικού και φιλοσόφου Μπλεζ Πασκάλ (Blaise Pascal). Είναι μία δομημένη γλώσσα με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τη δυνατότητα ορισμού από τον προγραμματιστή δικών του δομών δεδομένων. 

Ο Νικλάους Βιρτ συμμετείχε στις σχεδιαστικές ομάδες των γλωσσών ALGOL, Pascal, Modula, Modula-2 kai Oberon. Η Pascal θεωρείται ως μία επιτυχημένη επέκταση της επιστημονικής γλώσσας προγραμματισμού ALGOL, που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη τη δεκαετία του '60.

Η Pascal έχει όλα τα στοιχεία για την ανάπτυξη δομημένου προγραμματισμού. Χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα στα πανεπιστήμια ως εργαλείο για τα μαθήματα προγραμματισμού, και για τα μαθήματα δομών δεδομένων.

Η Pascal μπορεί να θεωρηθεί ως γλώσσα γενικής χρήσης (όχι μόνο επιστημονικών εφαρμογών, όχι μόνο εμπορικών εφαρμογών). Αρχικά δεν διέθετε εξελιγμένο σύστημα χειρισμού αρχείων, (και γι΄ αυτό δεν εκτόπισε την COBOL στις εμπορικές εφαρμογές), αλλά, όπως οι περισσότερες γλώσσες, πέρασε από πολλές εκδόσεις που κάθε μια βελτίωνε την προηγούμενη. Διάφορες εκδόσεις της Pascal είναι σήμερα σε χρήση.

Διάφορα λειτουργικά συστήματα, (όπως το Macintosh της Apple), είχαν μέρη τους γραμμένα σε Pascal. Το τυπογραφικό λογισμικό ΤΕΧ, που δημιούργησε ο Ντόναλντ Κναθ (Donald E. Knuth), γράφτηκε σε μια διάλεκτο Pascal, την WEB. Η εταιρεία Borland έχει εκδώσει μία σειρά από ταχύτατους μεταφραστές Pascal με το όνομα Τurbo Pascal. Η τελευταία έκδοση της Pascal για τα Windows θεωρείται μία από τις καλύτερες εκδόσεις της στον χώρο των μικροϋπολογιστών.

Γειά σου, κόσμε! 
Τα προγράμματα σε γλώσσα Pascal έχουν πρώτη εντολή την
 Program όνομα
που ακολουθείται από μια προαιρετική λίστα αναφορών σε εξωτερικά αρχεία, και μετά υπάρχει ένα μπλοκ εντολών, που αρχίζει με την εντολή 
 "Begin" 
και τελειώνει με την εντολή 
 "End". 
Το σημείο στίξης [;] (Semicolon, ελληνικό ερωτηματικό) είναι το διαχωριστικό των εντολών, και η τελεία [.] δείχνει το τέλος της προγραμματιστικής ενότητας (program module). Η Pascal δεν διακρίνει κεφαλαία ή πεζά γράμματα στο πηγαίο πρόγραμμα (έξω από τα νήματα (strings) χαρακτήρων).

Ακολουθεί το συνηθισμένο παράδειγμα απλού προγράμματος που γράφει "Γειά σου, κόσμε!" (hello world!):
 program HelloWorld;
 begin
   writeln('Γεια σου, κόσμε!');
 end.

Δείτε επίσης 
 Delphi

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η γλώσσα προγραμματισμού Pascal  
 

Pascal
Pascal
Logo

Η Logo είναι μια γλώσσα προγραμματισμού που σχεδόν έχει ταυτιστεί με τη χρήση των υπολογιστών από μικρά παιδιά (πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης). Αυτό συμβαίνει, γιατί δίνει τη δυνατότητα σε παιδιά κάθε ηλικίας να επικοινωνήσουν με τον υπολογιστή και να τον προγραμματίσουν πολύ εύκολα και γρήγορα ακόμη και στην πρώτη γνωριμία με τη γλώσσα. Χρησιμοποιεί τεχνικές συναρτησιακού προγραμματισμού δηλαδή οι εντολές του χρήστη εκτελούνται με την κλήση ειδικών λειτουργιών των λεγόμενων συναρτήσεων functions. 

Κατάγεται από τη γλώσσα προγραμματισμού Lisp. Είναι επίσης γνωστή για τα γραφικά που δημιουργεί με την χρήση του δρομέα που μοιάζει με χελώνα (χελωνογραφικά / turtle graphics), αλλά και για το χειρισμό χελώνων ρομπότ που φέρουν μαρκαδόρο, με δυο καταστάσεις αυτού: άνω (PenUp) και κάτω (PenDown). Τα χελωνογραφικά παρέχουν εντολές σχεδίασης σε σχετικές συντεταγμένες ως προς το δρομέα, όπως ΕΜΠΡΟΣ <βήματα> (FORDWARD ή FD), ΠΙΣΩ <βήματα> (BACKWARD ή BK), ΑΡΙΣΤΕΡΑ <μοίρες> (LEFT) και ΔΕΞΙΑ <μοίρες> (RIGHT).

Υπάρχουν πολλές επεκτάσεις της Logo που μπορούν να χειρίζονται καταλόγους, αρχεία, λειτουργίες εισόδου-εξόδου, όπως και λειτουργίες που χρησιμοποιούν την τεχνική της αναδρομής. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιο κοινά αποδεκτό πρότυπο, ούτε προτυποποίηση της από κάποιον διεθνή οργανισμό (όπως ο ISO ή η ECMA) όπως έχει γίνει με άλλες γλώσσες προγραμματισμού.

Εξελληνισμένες Logo 
 Η πλατφόρμα ανάπτυξης εκπαιδευτικών διαδραστικών μικρόκοσμων E-Slate / Αβάκιο περιέχει μια επέκταση της γλώσσας Logo με πολυγλωσσικές δυνατότητες (περιλαμβάνει ελληνικές εντολές).Στην Ελλάδα η γλώσσα Logo χρησιμοποιείται στα βιβλία της Γ' Γυμνασίου ως εξεταστέα γλώσσα προγραμματισμού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Προγραμματισμός για παιδιά με το KTurtle (γλώσσα βασισμένη στην Logo)

Γλώσσες προγραμματισμού
Logo
Γλώσσες με δυναμικούς τύπους
Καρυές Αγίου Όρους

Οι Καρυές είναι ο μεγαλύτερος μοναστικός οικισμός και επομένως η πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, τουλάχιστον από τον 10ο αιώνα. Ο πληθυσμός της ανέρχεται μόλις στους 163 κατοίκους από τους οποίους η συντριπτική πλειοψηφία είναι μοναχοί ασκητές.

Γεωγραφία 
Στο μέσο περίπου της Αθωνικής Χερσονήσου και στη βόρεια πλευρά της βρίσκονται οι Καρυές, το αμφικτυονικό κέντρο της μοναστικής πολιτείας. Ο οικισμός αυτός βρίσκεται κτισμένος μέσα σε περιβάλλον έντονης βλάστησης.

Το κλίμα είναι εύκρατο. Η μέση θερμοκρασία είναι 14 °C. Θερμότερος μήνας είναι ο Ιούλιος, στους 26 °C και πιο κρύος ο Ιανουάριος, στους 4 °C. Η μέση βροχόπτωση είναι 925 χιλιοστά ετησίως. Ο πιο υγρός μήνας είναι ο Δεκέμβριος με 136 χιλιοστά βροχής και ο πιο ξηρός ο Αύγουστος με 29 χιλιοστά.

Ιστορία 
Πριν ήταν τοποθεσία κοντά στη διώρυγα του Ξέρξη. Αυτό επιβεβαιώνεται από σιγίλλιο του αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού, όπου ονόμαζε εκείνη τη θέση Παλαιά. Η παλαιά της ονομασία ήταν Μέση, λόγω του γεγονότος ότι βρίσκεται στη μέση της χερσονήσου.

Ο Σέρβος επίσκοπος Άγιος Σάββας έκτισε μια εκκλησία και ένα κελί στις Καρυές, όπου και έμεινε για μερικά χρόνια, γίνοντας Ιερομόναχος και στη συνέχεια Αρχιμανδρίτης το 1201. Έγραψε το Τυπικό των Καρυών κατά την παραμονή του εκεί και υπάρχει μαρμάρινη επιγραφή του έργου του. Το 1219 ο Σάββας κατέστη ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος της Σερβίας.

Εν έτει 1283, Λατίνοι Σταυροφόροι επί Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγου, επιτέθηκαν στο Άγιο Όρος. Βασάνισαν και κρέμασαν τους Πρώτους, και λεηλάτησαν το Πρωτάτο, δολοφονώντας πολλούς από τους μοναχούς. Αυτοί οι μοναχοί τιμούνται ως μάρτυρες από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 5 Δεκεμβρίου (για τις εκκλησίες που ακολουθούν το παραδοσιακό Ιουλιανό ημερολόγιο, η 5η Δεκεμβρίου πέφτει στις 18 Δεκεμβρίου του Γρηγοριανού ημερολογίου).

Κτίρια 
Στις Καρυές είναι η έδρα του Πρώτου. Στις Καρυές διαμένουν και οι αντιπρόσωποι των 19 εκ των 20 μονών στα κτήρια, που ονομάζονται Κονάκια. Σε απόσταση 5 λεπτών από τις Καρυές βρίσκεται η Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, η οποία δε διαθέτει κονάκι επειδή είναι πολύ κοντά. Επίσης σε απόσταση 5 λεπτών βρίσκεται και η Σκήτη του Αγίου Ανδρέα.

Κεντρικός ναός των Καρυών είναι το Πρωτάτο, στο οποίο βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας το Άξιον Εστί. Αξιόλογος ναός είναι επίσης η λεγόμενη «Μολυβοκκλησία» , η οποία είναι παρεκκλήσιο της Κοιμήσεως Θεοτόκου του χιλιανδαρινού κελίου. Ως κτήτορες αναφέρονται βάσει της κτητορικής επιγραφής οι Μακάριος και Δημήτριος από το Γιάνιεβο του Κοσόβου στα 1536/7 και η αγιογράφηση αργότερα από ανώνυμους Κρήτες ζωγράφους στα 1541.

Τέλος υπάρχουν τα κτίρια του Διοικητηρίου, της Αστυνομίας, του ιατρείου, του ταχυδρομείου, φούρνος, μαγαζιά με εκκλησιαστικά είδη και κελιά μοναχών. Στις Καρυές λειτουργούν Εκκλησιαστικό Γυμνάσιο και Εκκλησιαστικό Λύκειο της Αθωνιάδος Σχολής.

Πληθυσμός

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πληροφορίες για τις Καρυές

Άγιο Όρος
Τεχεράνη 43

Τεχεράνη 43 - Η Φωλια Των Κατασκοπων (πρωτότυπος τίτλος στα ρώσικα: Тегеран-43, στα γαλλικά: Teheran 43) είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας σοβιετικής παραγωγής (σε συνεργασία με τη Γαλλία) από το 1981.

Περίληψη 

Διεθνής τρομοκρατία και σκοτεινά παιχνίδια εξουσίας στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που μοιάζουν... παιδικά με τα αντίστοιχα σημερινά. Ναζί αξιωματικός αναλαμβάνει να εξοντώσει τους Τσώρτσιλ, Ρούσβελτ και Στάλιν στη συνάντησή τους στην Τεχεράνη του 1943. 37 έτη αργότερα, ο γερμανικός πράκτορας ζει με τη Φρανσουάζ (Κλοντ Ζαντ), μια νεαρή Παριζιάνα, η οποία τον κρύβει.

3 αστέρια του διεθνούς επιπέδου που παίζουν στην ταινία Τεχεράνη-43. Οι ηθοποιοί Alain Delon (Αλέν Ντελόν), Claude Jade (Κλοντ Ζαντ), Kurd Jurgens αποδέχτηκαν την πρόσκληση του σκηνοθέτη Vladimir Naumov, ο οποίος, όπως ήδη αναφέρθηκε, συνέβαλε στην αύξηση της δημοτικότητας των εγχώριων ακροατηρίων. Πάνω από εκατό εκατομμύρια εισιτήρια πωλήθηκαν.

Βραβεύσεις 
 Χρυσό Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας, 1981 (Αλεξάντρ Άλοβ, Βλαντίμιρ Νόμοβ).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τεχεράνη 43 στο IMDb

Σοβιετικές ταινίες
Ταινίες του 1981
Ρωσόφωνες ταινίες
Ταινίες παραγωγής Mosfilm
Γαλλικές ταινίες
Ελβετικές ταινίες
Θεία αποκάλυψη

Αποκάλυψη του Θεού, λέμε τα όσα ο Θεός αποκάλυψε στους ανθρώπους. Τον όρο χρησιμοποιούν όλες σχεδόν οι «εξ αποκαλύψεως θρησκείες» και σημαίνει τη φανέρωση των θείων αληθειών ή προθέσεων στους ανθρώπους.

Το φανέρωμα αυτό μπορεί να εκδηλωθεί με μυστικές ενοράσεις, ιστορικά γεγονότα ή πνευματικά βιώματα που μεταμορφώνουν τη ζωή των ατόμων και των ομάδων.

Ο άνθρωπος αισθάνεται μέσα του την ανάγκη να ανακαλύψει το νόημα του κόσμου και της ζωής, αλλά καθώς μόνος του δεν το κατορθώνει, στηρίζεται στην αποκάλυψη για να λάβει γνώση της υπερφυσικής αλήθειας και των θείων μυστηρίων.

Κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία, η αποκάλυψη του Θεού δόθηκε πλήρως την Πεντηκοστή, με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία. Έκτοτε, φορείς αυτής της αποκάλυψης, είναι οι άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ιδιαίτερα οι Θεουμένοι, οι οποίοι βιώνουν τη θεία αποκάλυψη ως εμπειρία ζωής. Εξ' αυτού του γεγονότος, προκύπτει η Ορθόδοξη θέση, ότι η αποκάλυψη του Θεού είναι η εμπειρία των αγίων, η οποία αποτελεί την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας. Είναι Θεόπνευστη, επειδή προέρχεται από θεοπνευστούς φορείς.

Η αποκάλυψη του Θεού, διατυπώνεται από τους αγίους με πολλούς τρόπους: Με τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, με τα εγκεκριμένα από Οικουμενικές Συνόδους κείμενα των πατέρων, με την Αγία Γραφή, την Υμνολογία της Εκκλησίας και τα Λειτουργικά κείμενα.

Τα ανωτέρω, θεωρούνται Θεόπνευστα, επειδή περιέχουν Θεία Αποκάλυψη. Εκ των ανωτέρω, αλάθητες θεωρούνται μόνο οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, επειδή τα υπόλοιπα, εκτός από τη Θεία Αποκάλυψη, είναι δυνατόν να περιέχουν και λάθη.

Θρησκειολογία

nl:Openbaring
Τενοτστιτλάν

Η Τενοτστιτλάν ή Τενοκτιτλάν (ισπανικά: Tenochtitlan - Τενοτστίτλαν ή Tenochtitlán - Τενοτστιτλάν, Νάουατλ: Tenōchtitlan - Τενοτστίτλαν) ήταν μια πόλη-νησί στην λίμνη Τεξκόκο του Μεξικού, πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Αζτέκων.

Ιστορία 
Σύμφωνα με την ιστορία των Αζτέκων, οι μετανάστες Μέσικα ίδρυσαν την Τενοτστιτλάν σε ένα ελώδες νησί το 1325, ακολουθώντας έναν οιωνό από τον θεό τους Ουιτζιλοπότστλι, έναν αετό, καθισμένο σε έναν κάκτο να τρώει ένα φίδι. Η εικόνα είναι σήμερα το εθνικό σύμβολο του Μεξικού. Η γεωγραφική θέση της Τενοτστιτλάν στην πυκνοκατοικημένη λεκάνη του Μεξικού παρείχε σημαντικές ευκαιρίες για εμπόριο και η πόλη επεκτεινόμενη γρήγορα έφθασε σε καθεστώς ευημερίας. Έγινε αυτοκρατορική πρωτεύουσα με τον σχηματισμό της αυτοκρατορίας των Αζτέκων 1428. Οι Μέσικα εν ευθέτω χρόνω κατέκτησαν ένα μεγάλο τμήμα της μεσοαμερικανικής επικράτειας. Οι φόροι των εκατομμυρίων υποτελών απέφεραν πλούτη για την πόλη, η οποία στην εποχή της ισπανικής κατάκτησης το 1519 κάλυπτε έκταση πέντε τετραγωνικών μιλίων με πληθυσμό περίπου 200.000. Το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης καταστράφηκε από τους κατακτητές και πάνω στα ερείπιά της χτίστηκε η Πόλη του Μεξικού.

Εικόνες

Σημειώσεις

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία 

 Edward E. Calnek, (1976), "The Internal Structure of Tenochtitlan", στο Eric R. Wolf, (ed.) The Valley of Mexico.
 Jose Luis de Rojas, (1986) Mexico-Tenochtitlan: Economia y Sociedad en el Siglo XVI.
 Μichael E. Smith "Tenochtitlan (Or Tenochtitlán)" στο Brian M. Fagan, ed., (1996) The Oxford Companion to Archaeology, Oxford University Press: Oxford

Αζτέκοι
Αρχαιολογικοί τόποι στο Μεξικό
Τεχνητά νησιά
Πόλη του Μεξικού
Παλαιών Πατρών Γεράσιμος ο Θηραίος

Ο Γεράσιμος ο Θηραίος (Κοντοχώρι Θήρας, ; - Θήρα, 20 Μαΐου 1772) υπήρξε Έλληνας ιεράρχης, μητροπολίτης Παλαιών Πατρών.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Κοντοχώρι της Θήρας. Αργότερα, όταν έγινε ιερέας, έχτισε στο χωριό του τον ναό της Θεοτόκου, ο οποίος το 1759 ο Πατριάρχης Σεραφείμ τον τίμησε με σταυροπηγική χάρη. Εγινε μητροπολίτης Παλαιών Πατρών στις 22 Ιουλίου 1733, έγινε αμέσως συνοδικός και συμμετείχε σε πάρα πολλές συνόδους. Από το 1750 μέχρι το 1757, είχε χάσει το μητροπολιτικό θρόνο και μόνασε στη μονή του Τίμιου Προδρόμου σε νησί που αγνοούμε το όνομά του και βρισκόταν κοντά στην Σωζόπολη στον Εύξεινο Πόντο. Τον Αύγουστο του 1757, επανέρχεται στο θρόνο της μητρόπολης της Παλαιάς Πάτρας μέχρι το 1759. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στη Θήρα, όπου και πέθανε στις 20 Μαΐου 1772.

Πηγές
Στέφανος Θωμόπουλος Ιστορία της πόλεως των Πατρών, Τόμος Α΄, έκδοση τέταρτη, Αχαικές εκδόσεις 1998, ISBN 960-7960-10-6

Γερασιμος Θηραιος
Γερασιμος
Παλαιών Πατρών Παρθένιος Δ΄

Ο Παλαιών Πατρών Παρθένιος Δ΄ (Ιωάννινα 1720- Μόσχα 1786) ήταν Έλληνας ιεράρχης έχοντας διατελέσει δύο φορές μητροπολίτης Παλαιών Πατρών. Συμμετείχε ενεργά στην Ορλωφική επανάσταση μετά την ατυχή έκβαση της οποίας κατέφυγε με ρωσικό πλοίο στη Ρωσία.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1720. Διετέλεσε μητροπολίτης Παλαιών Πατρών κατά τις περιόδους 1750-1756 και 1759-1770. Αντικατέστησε και τις δύο φορές τον Γεράσιμο τον Θηραίο. Κατείχε μεγάλη παιδεία και ήταν άριστος γνώστης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας.

Το 1766 έχτισε την εκκλησία της Φανερωμένης στο Αίγιο. Στα Ορλωφικά, βρισκόμενος στο Αίγιο σήκωσε τη σημαία της επανάστασης και εξεδίωξε από τη πόλη τους Οθωμανούς και στη συνέχεια εκστράτευσε κατά των Καλαβρύτων. Τότε ο ηγούμενος της Μονής Μεγάλου Σπηλαίου κρατώντας ένα σταυρό και μαζί με τους μοναχούς με απειλές και χριστιανικές νουθεσίες κατόρθωσε να λύσει την υπό του Παρθενίου πολιορκία της πόλης, να εισέλθει και να παραλάβει όλες τις τουρκικές οικογένειες με τα ιερά τους κειμήλια και να τα διαπορθμεύσει με ασφάλεια στον Κρισσαίο Κόλπο ή Κόλπο Ιτέας. 
Μετά την αποτυχία της επανάστασης εκείνης, ο Παρθένιος Δ' κατέφυγε αρχικά στη Ζάκυνθο, υπό τη προστασία του ρωσικού στόλου, και αργότερα στην Αγία Πετρούπολη ικέτης στην αυλή της Μεγάλης Αικατερίνης. Εκεί η τσαρίνα του παραχώρησε κάποιον αγρό για τον βιοπορισμό του, αφού δεν μπορούσε να επιστρέψει στην έδρα του λόγω καθαίρεσής του.

Πέθανε το 1786 και ετάφη στη Μόσχα στη μονή του Ντασκόυ όπου ο τάφος του υπάρχει και σήμερα.

 Η δε Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου για τη βοήθεια που είχε παράσχει σε τούρκικες οικογένειες τιμήθηκε ιδιαίτερα από τον Σουλτάνο παραχωρώντας μόνιμη τιμητική φρουρά εξ Αλβανών ενώ τα Καλάβρυτα δεν είχαν καμία δυσμενή επίπτωση.

Θρύλοι
Κατά τη θητεία του σημειώθηκε μεγάλη ανομβρία στην Πάτρα, έτσι αποφασίστηκε να προβούν όλα τα δόγματα και θρησκείες της πόλης σε δεήσεις. Πρώτα βγήκαν οι Μουσουλμάνοι αλλά δεν έγινε τίποτα, μετά οι Εβραίοι, πάλι τίποτα. Όταν ήλθε η σειρά των Χριστιανών, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν στον ναό του Προφήτη Ηλία και άρχισαν τη λιτανεία, πριν προλάβουν να την ολοκληρώσουν έπιασε καταρρακτώδης βροχή.

Παραπομπές

Πηγές
Στέφανος Θωμόπουλος, Ιστορία της πόλεως των Πατρών, Τόμος Α΄, έκδοση τέταρτη, Αχαϊκές εκδόσεις 1998, ISBN 960-7960-10-6.
 Κ. Σάθας "Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα - Ιστορία των Ελλήνων από την Άλωση ως το 21" τομ.4 Εκδ. Νέα Σύνορα - Α. Α. Λιβάνη Αθήνα 1995, τ.4ος, σ. 12.
 Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δεύτερην Τουρκοκρατίαν (1715-1821), Αθήνα 1939, επανέκδοση 2000.
Κώστας Τριανταφύλλου, Ιστορικόν λεξικόν των Πατρών, Πάτρα 1995, 3η έκδοση.

Έλληνες ιεράρχες
Ελληνική εξέγερση του 1770
Μητροπολίτες Παλαιών Πατρών
Γρηγόριος Καλαμάρας

Ο Γρηγόριος Καλαμάρας, γνωστός και ως Γρηγόριος Β΄, ήταν Έλληνας ιεράρχης..

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στον άλλοτε δήμο Αλαγονίας της Μεσσηνίας. Διετέλεσε επίσκοπος Ερυθρών, κατόπιν μητροπολίτης Παλαιών Πατρών από το 1781 έως το 1799, οπότε και παραιτήθηκε λόγω κάποιων σκανδάλων και ταραχών με το ποίμνιό του. Τέλος, διετέλεσε μητροπολίτης Ναυπλίου και Άργους από το 1800 έως τον θάνατό του, το 1810. 

Ο θανών το 1821 συνονόματος μητροπολίτης Ναυπλίου και Άργους, με διακονία από το 1810 έως το 1821, Γρηγόριος Καλαμαράς ήταν ανιψιός του.

Παραπομπές

Πηγές 
Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, Τόμος A΄ & Β΄, Σπυρίδων Τρικούπη, Εκδόσεις Νέα Σύνορα - Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 1993, SET ISBN 9602363703
Ιστορία της Πόλεως Πατρών από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1921, Στέφανου Θωμόπουλου, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1999, ISBN 9607960092

Έλληνες ιεράρχες
Γρηγοριος
Γρηγόριος Β
Γρηγόριος Α
Μητροπολίτης Πάτρας Θεόδωρος Σανταβαρίνος

Ο Μητροπολίτης Πάτρας Θεόδωρος Σανταβαρίνος υπήρξε μοναχός στη Μονή Στουδίου, ο οποίος είχε καταφέρει να κερδίσει την εύνοια του Πατριάρχη Φώτιου.

Ορίστηκε Μητροπολίτης Πάτρας από τον καθαιρεμένο πρώην Πατριάρχη Φώτιο, κατά την εξορία του, ενώ ήδη υπήρχε νόμιμος Μητροπολίτης ο Α. Παπαδόπουλος Κεραμίας. Ο Σανταβαρινός δεν κατέλαβε τον Μητροπολιτικό θρόνο, ούτε τον διεκδίκησε, απλά κατείχε τον τίτλο του Μητροπολίτη Πάτρας. Σύμφωνα με τον Θωμόπουλο είχε ζητήσει την πλούσια πατραϊκή μητρόπολη, αποσκοπώντας σε μεγάλα οικονομικά οφέλη. Παρόλο που δεν ήταν νόμιμος μητροπολίτης, εντούτοις αναφέρεται σε κατάλογο Μητροπολιτών Πάτρας που είχε συνταχθεί από τον Σταυράκη Αριστάρχη Βέη και είχε εκδοθεί το 1903 από τον Ernest Gerland.

Πηγές

Στέφανος Θωμόπουλος Ιστορία της πόλεως των Πατρών, Τόμος Α΄, έκδοση τέταρτη, Αχαικές εκδόσεις 1998, ISBN 960-7960-10-6
Β. Στεφανίδης, Εκλησιαστική ιστορία απ΄αρχής μέχρι σήμερον, Αθήνα 1948
Βίος του πατριάρχου Ιγνατίου Νικήτα Παφλαγόνος, Τεργέστη, 1899.

Θεόδωρος
Γαβριήλ Δ΄

Ο Γαβριήλ ήταν Μητροπολίτης Ιωαννίνων, Πατρών και Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τον 18ο αιώνα.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη και καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Ήταν σεμνός και απλός στους τρόπους, ελεήμων, πράος και θερμός εραστής της εκκλησιαστικής τάξης και ακολουθίας.

Έγινε πρωτοσύγκελλος της Μητρόπολης Σμύρνης επί Μητροπολίτου Νεοφύτου. Προήχθη σε επίσκοπος Μοσχονησίων και έπειτα εξελέγη Μητροπολίτης Ιωαννίνων, όπου παρέμεινε μέχρι τον Απρίλιο του 1771, οπότε έγινε μητροπολίτης Παλαιάς Πάτρας. 

Στις 8 Οκτωβρίου 1780 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης και ανέλαβε καθήκοντα στις 12 Δεκεμβρίου. Επί της πατριαρχίας του αποκατέστησε τον Αθανάσιο Πάριο, ο οποίος είχε καθαιρεθεί για τη διαμάχη περί των κολλύβων και μνημοσύνων, καταδίκασε όμως το βιβλίο «περί της συνεχούς Μεταλήψεως» και επέβαλε επιτίμια σε όσους το διαβάσουν. Το 1784 εξέδωσε το Τυπικό του Αγίου Όρους, το οποίο οριοθετούσε τις διοικητικές και εκτελεστικές αρμοδιότητες των οργάνων του.

Μετά το Πάσχα του 1785 αρρώστησε και πέθανε στις 29 Ιουνίου. Ετάφη στον ίδιο τάφο με τον προκάτοχό του, στο προαύλιο του Ιερού Ναού των Ασωμάτων (Παμμεγίστων Ταξιαρχών) στο Μέγα Ρεύμα.

Παραπομπές

Πηγές
 
 Ιερά Μητρόπολις Πατρών: «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης και η Πάτρα», άρθρο του ιστορικού Κώστα Ν. Τριανταφύλλου στην εφημερίδα «Πελοπόννησος» (19/10/2000)
 
 

Έλληνες ιεράρχες
Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Μητροπολίτες Παλαιών Πατρών
Μητροπολίτες Ιωαννίνων
Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Ραϊνάλδος Ντε Λάουρα

Ο Ραϊνάλδος Ντε Λάουρα (Reginald de Laura) ήταν Λατίνος αρχιεπίσκοπος Πάτρας και βαρώνος της Πάτρας, που ανήκε διοικητικά στον Πάπα κατά τη χρονική περίοδο 1351-1357 .

Μετατέθηκε στην Πάτρα από το Οτράντο της Ιταλίας στις 4 Ιανουαρίου 1351. Κατόρθωσε να απαλλάξει την πατραϊκή καθολική εκκλησία από την  εξάρτηση της από τους Ενετούς και να παραχωρήσει δικαιώματα στο λιμάνι της Πάτρας στην Γένοβα . Η ενέργειά του αυτή αντιμετώπισε την έντονη διαμαρτυρία της Βενετίας με αποτέλεσμα να παραχωρήσει μερικά δικαιώματα και στους Ενετούς εμπόρους. Πριν έρθει στην Πάτρα ήταν ηγούμενος στην μονή Αγίου Νικολάου στο ενετικό Λίντο , έμεινε ακόμη στη Βενετία ως έξαρχος της Γαλλικής μονής του Κλυνί το 1358.

Πηγές 
Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι το 1821, Στέφανος Θωμόπουλος, Αχαϊκές εκδόσεις, ISBN 9607960084

Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας
Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας
Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Γάλλοι μοναχοί
Παύλος Φόσκαρης

Ο Παύλος Φόσκαρης (ιταλικά : Paolo Foscari) ήταν Ρωμαιοκαθολικός αρχιεπίσκοπος Πάτρας το 1375-1394, και συνακόλουθα βαρώνος της Πάτρας, που ήταν τότε ανεξάρτητο κρατίδιο υποτελές στον Πάπα.

Γεννήθηκε στη Βενετία από οικογένεια πατρικίων και ο πατέρας του λεγόταν Ιωάννης. Σπούδασε στη Πάντοβα αστικό και εκκλησιαστικό δίκαιο και αργότερα έγινε καθηγητής του ίδιου πανεπιστημίου. Το 1365 η βενετική γερουσία ξεκίνησε ενέργειες για να γίνει αρχιεπίσκοπος Πάτρας.

Στις 24 Απριλίου 1366 διορίζεται επίσκοπος Κορώνης και με παρέμβαση της συγκλήτου το 1367-1375 επίσκοπος Καστελίου στη Βενετία. Σαν επίσκοπος Καστελίου ήρθε σε σύγκρουση με τις Βενετικές αρχές, παρόλα αυτά έμεινε στην επισκοπή μέχρι το 1375.

Το 1375 μετατίθεται στη λατινική αρχιεπισκοπή Πάτρας και το 1376 διορίζεται βάιλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Οπαδός του πάπα Ουρβανού ΣΤ' κυνηγήθηκε από τον επόμενο πάπα Κλήμη Ζ', ο οποίος και τον αντικατέστησε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Πάτρας το 1384. Το 1386 γίνεται Μητροπολίτης Ταρσού.

Ο Φόσκαρης αποκαταστάθηκε γρήγορα στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο της Πάτρας και μαζί γίνεται και γενικός βικάριος του πριγκιπάτου της Αχαΐας. Σε όλη του την θητεία τον υποστήριξε η Βενετία με αποστολή πολεμιστών και πολεμικού υλικού. 

Πέθανε το 1393 ή 94.

Πηγές
Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι το 1821, Τόμοι Α'-Β', Στέφανος Θωμόπουλος, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1998-1999. ISBN 9607960084

Παραπομπές 

Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας
Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας
Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Ιταλοί Επίσκοποι
Δημήτριος Σωτηριάδης

Ο Δημήτριος Σωτηριάδης ήταν Έλληνας ευεργέτης και πολιτευτής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος σταφιδεμπόρου. Είχε εκλεγεί πολλές φορές δημοτικός σύμβουλος και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου. Πέθανε στην Γενεύη στις 19 Ιουλίου 1904 και η σορός του μεταφέρθηκε και κηδεύτηκε στην Πάτρα. Ήταν πολύ γενναιόδωρος και βοηθούσε τους φτωχούς της πόλης, αλλά συνέδραμε και σε κοινωφελή έργα.

Το 1899 έχτισε και δώρισε στον Δήμο Πατρέων το κτίριο του Δημοτικού βρεφοκομείου, ενώ το 1900 ίδρυσε το Άσυλο φρενοβλαβών και την ίδια χρονιά κληροδότησε 50.000 δρχ για να προικίζονται με τους τόκους άπορα κορίτσια.

Πηγές 
Οι ωραίοι τρελοί της παλιάς Πάτρας, ντόρος και λαϊκοί τύποι, Νίκου Πολίτη,  Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1999, ISBN 960-7960-33-X

Έλληνες ευεργέτες
Έλληνες πολιτευτές
Παλαιών Πατρών Γερμανός Α΄

Ο Γερμανός Α' ήταν Έλληνας ιεράρχης, μητροπολίτης Παλαιών Πατρών από το 1561 έως το 1572, και αγωνιστής επανάστασης κατά της οθωμανικής κυριαρχίας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Κατά την διάρκεια της θητείας του έγινε στον Πατραϊκό κόλπο στις 7 Οκτωβρίου 1571 η Ναυμαχία της Ναυπάκτου. Μετά τη νίκη των χριστιανικών δυνάμεων, στη πόλη της Πάτρας έγινε εξέγερση στην οποία πρωτοστάτησε ο Γερμανός, μαζί με προκρίτους και ιερείς της Πελοποννήσου. Η εξέγερση κατεστάλη γρήγορα, οι Οθωμανοί κατέστρεψαν την Πάτρα και σκότωσαν μετά από βασανιστήρια τον Γερμανό και τον ανηψιό του πρόκριτο Δημήτριο. Συμμετείχε στην σύνοδο για την καθαίρεση του πατριάρχη Ιωάσαφ Β΄, και στην σύνοδο για την επικύρωση του δούκα του Κιέβου Ιβάν του Τρομερού. Δεν σώζονται άλλα βιογραφικά στοιχεία για τον Γερμανό.

Πηγές 
 Θωμόπουλος Στ., Ιστορία της πόλεως των Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι 1821, επιμέλεια Κ. Τριανταφύλλου, Πάτραι 1950.
 Κονταλή Ν. Αθηνά, Η εξέγερση της Πάτρας κατά των Οθωμανών (1571) και ο ηγετικός ρόλος του μητροπολίτη Παλαιών Πατρών Γερμανού Α'. Πελοποννησιακά, Παράρτ. 28 (2009), σ. 101-116.
Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δεύτερην Τουρκοκρατίαν (1715-1821), Αθήνα 1939, επανέκδοση 2000.

Αναφορές

Γερμανος Α
Ελληνική εξέγερση του 1770
Έλληνες ιεράρχες
Σουνισμός

Ο Σουνιτισμός ή Σουνισμός είναι ένας από τους δύο κύριους κλάδους του Ισλάμ. Δίνουν έμφαση στην σούνα (παράδοση) του προφήτη Μωάμεθ. Ορισμένες φορές οι σουνίτες μουσουλμάνοι αναφέρονται ως «ορθόδοξοι». Πάντως είναι το πολυπληθέστερο από τα δύο κύρια ισλαμικά δόγματα.
 Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Σουνιτών είναι η επιμονή στην πιστή τήρηση των γραφών του Κορανίου, που θεωρείται θεμέλιο του Ισλάμ, και της ισλαμικής παράδοσης, απ' όπου προέρχεται και η ονομασία τους. Οι Σουνίτες θεωρούν ότι παραμένουν πιστοί στην παράδοση (σούνα), η οποία κατ' αυτούς αποτελείται από τις έξι Χαντίθ (Αναφορές) που συντάχθηκαν τον 3ο αιώνα μετά τον Μωάμεθ (τον 9ο μ.Χ.). Αντίθετα οι Σιίτες αποδέχονται τη δική τους Χαντίθ. 

Οι αποφάσεις παίρνονται με βάση την ομοφωνία της Ούμα (κοινότητας). Τα δύο αυτά σημεία προσφέρουν στερεότητα και συνοχή στο μουσουλμανικό δόγμα. Επίσης, θεωρούν ότι η διαδοχή του Μωάμεθ δεν χρειάζεται να είναι κληρονομική, γεγονός που αποτελεί την κύρια αιτία τριβών και συγκρούσεων με τους Σιίτες Μουσουλμάνους.

Ιστορία 

Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, οι Μουσουλμάνοι που αποδέχθηκαν τον Αμπού Μπακρ ως πρώτο χαλίφη, έγιναν γνωστοί ως Αχλ αλ-Σούνα ουα αλ-Τζαμά'αχ (άνθρωποι της παράδοσης και της ενοποίησης), έτσι ώστε να ξεχωρίζουν από τους Σιίτες, οι οποίοι απέρριψαν τον Αμπού Μπακρ ως διάδοχο του Προφήτη Μωάμεθ, υπέρ του Αλή.

Οι πρώτοι τέσσερις χαλίφηδες είναι γνωστοί στους Σουνίτες, ως Ρασιντούν (Ορθώς Καθοδηγούμενοι). Οι Σουνίτες αναγνωρίζουν ως πρώτο Χαλίφη τον προαναφερθέντα Αμπού Μπακρ, ως δεύτερο τον Ομάρ, ως τρίτο τον Ουθμάν και ως τέταρτο, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, τον Αλή.

Μετά τους τέσσερις πρώτους χαλίφηδες, το Χαλιφάτο έγινε δεκτό ως πολιτικό σύστημα από δυναστείες όπως αυτές των Αββασιδών, των Οθωμανών και της αυτοκρατορικής δυναστείας Μουγκάλ της Νότιας Ασίας. Ήταν επίσης δεκτό για σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, από άλλες ανταγωνιστικές δυναστείες στην Ισπανία, τη Βόρεια Αφρική και την Αίγυπτο.

Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ κατήργησε το σύστημα του οθωμανικού χαλιφάτου μετά την έξωση του Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ από την μέχρι τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, ιδρύοντας την Τουρκική Δημοκρατία ως ένα κοσμικό κράτος.

Σχολές του Νόμου 
Σήμερα οι Σουνίτες διακρίνονται σε τέσσερις επιμέρους κλάδους διδαχής του ισλαμικού νόμου, τους Χαναφίτες που εκπροσωπούν τον λόγο, τους Μαλικίτες, τους Σαφιίτες και τους Χανμπαλίτες. Υπάρχουν και οι Ζαχιρίτες που αντιπροσωπεύουν την παράδοση, όπως και άλλες σχολές οι οποίες έχουν εκλείψει.

Τα ονόματα αυτών των κλάδων λήφθηκαν από τα ονόματα που έφεραν οι ισάριθμοι ιμάμηδες, δάσκαλοι του ισλαμικού νόμου, δηλαδή ο Χανίφα της Κούφας, ο Μαλίκ της Μεδίνας, ο Σάφι του Καΐρου και ο Χανμπάλ της Βαγδάτης.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Sunni.org.uk

Κλάδοι του Ισλάμ