joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιωάσαφ Β΄ Μεγαλοπρεπής

Ο Ιωάσαφ Β΄, ο επονομαζόμενος «Μεγαλοπρεπής», ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1556 έως το 1565.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο χωριό Κράψη Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Σπούδασε στη Μονή Φιλανθρωπινών στα Γιάννενα, και κατόπιν στο Ναύπλιο. Έμαθε αραβικά, περσικά και τουρκικά. Ο Πατριάρχης Ιερεμίας Α΄ τον χειροτόνησε Μητροπολίτη Αδριανουπόλεως το 1535. Παρέμεινε στη θέση αυτή είκοσι χρόνια και, μετά τη δολοφονία του Πατριάρχη Διονυσίου Β΄ τον Ιούλιο του 1556, τον διαδέχτηκε στον Οικουμενικό Θρόνο. Φαίνεται πως εξελέγη Πατριάρχης με την στήριξη των Γαλατιανών (κατοίκων του Γαλατά) και παρά την θέληση των αρχιερέων και των αρχόντων της Κωνσταντινούπολης.

Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του ασχολήθηκε με τα οικονομικά της Εκκλησίας, τα οποία και βελτίωσε. Μείωσε στο μισό τα χρέη του πατριαρχείου, αλλά και κατά χίλια φλουριά το πεσκέσι εκλογής Πατριάρχη. Το 1564 συνέστησε Οικονομική Επιτροπή, αποτελούμενη από τον Μέγα Οικονόμο και μερικούς λαϊκούς. Ξεκίνησε επίσης μεγάλη ανοικοδόμηση για την επέκταση του Πατριαρχείου και δώρισε από προσωπική του περιουσία χίλια φλουριά στη Μονή Παμμακαρίστου.

Ασχολήθηκε και με την προώθηση των γραμμάτων, μοναστηριακά και ενοριακά ζητήματα. Απεκατέστησε την πατριαρχική τιμή για την Μητρόπολη Πεκίου της Σερβίας κατόπιν επιμονής του Σοκολού Μεχμέτ Πασά. Έδειξε ενδιαφέρον για το δυτικό σχίσμα Καθολικών-Διαμαρτυρομένων και απέστειλε μάλιστα στη Βιτεμβέργη τον ιεροδιάκονο Δημήτριο, για να ενημερωθεί από κοντά. Εκείνος του έφερε το 1559 το κείμενο της Αυγουσταίας ομολογίας. Ο Ιωάσαφ απογοητεύτηκε με τις θέσεις των Διαμαρτυρομένων και δεν ασχολήθηκε περαιτέρω. Επί των ημερών του συντάχθηκε το «Νόμιμον της Μεγάλης Εκκλησίας», που αποτέλεσε επίσημη νομική συλλογή για τους Χριστιανούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επί μακρόν.

Εναντίον του στράφηκε ο ισχυρός πρόκριτος της εποχής Μιχαήλ Καντακουζηνός και ο Μητροπολίτης Καισαρείας Μητροφάνης, οι οποίοι τον διέβαλαν και κατάφεραν να καθαιρεθεί τον Ιανουάριο του 1565. Αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος και ζήτησε επανεξέταση του ζητήματός του. Η Ιερά Σύνοδος τον αθώωσε και τον επανέφερε στη Μητρόπολη Αδριανουπόλεως, όπου παρέμεινε ως το θάνατό του.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 Οικουμενικό Πατριαρχείο 
 
 
 
 
 

Ιωασαφ Β
Μητροπολίτες Αδριανουπόλεως
Επίσκοποι του 16ου αιώνα
Διονύσιος Β΄

Ο Διονύσιος Β΄ ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1546 έως το 1556.

Γεννήθηκε στον Γαλατά της Κωνσταντινούπολης, εξ ου και το προσωνύμιό του «Γαλατιανός» ή «Γαλατιώτης». Χειροτονήθηκε κληρικός από τον Πατριάρχη Θεόληπτο. Αργότερα, περί το 1540, εξελέγη Μητροπολίτης Νικομηδείας. Μετά το θάνατο του Πατριάρχη Ιερεμία Α΄, συνεκλήθη Σύνοδος υπό την προεδρία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Γερμανού, η οποία αποφάσισε να εκλέγεται στο εξής Πατριάρχης από Σύνοδο Μητροπολιτών «Ανατολής, Δύσης και Πελοποννήσου». Παρά ταύτα, και χωρίς να τηρηθεί η διαδικασία αυτή, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης ο Διονύσιος στις 17 Απριλίου του 1546 με την στήριξη των Γαλατιανών.

Επιχειρώντας να βελτιώσει τα οικονομικά της Εκκλησίας, χειροτόνησε Μητροπολίτη Καισαρείας τον φίλο του Μητροφάνη και τον έστειλε στη Ρώμη και τη Βενετία για έρανο και επαφές. Εκείνος όμως ήρθε σε κοινωνία με τον Πάπα Παύλο Γ΄, γεγονός που προξένησε μεγάλες διαμαρτυρίες και ταραχές, τόσο ενάντια στο Μητροφάνη, όσο και ενάντια στον Πατριάρχη Διονύσιο που τον είχε αποστείλει. Προξενήθηκαν επεισόδια και τον Νοέμβριο του 1547 συνεκλήθησαν αρχιερείς και οφφικιάλοι, οι οποίοι αποκήρυξαν και τους δύο.

Προκειμένου να παραμείνει στον θρόνο μετά από τις εξελίξεις αυτές, ο Διονύσιος αύξησε το ποσό που δινόταν από τους Πατριάρχες στον Σουλτάνο. Έτσι, παρά τις αντιδράσεις που προκάλεσε και αυτή του η ενέργεια, παρέμεινε με την στήριξη του Σουλτάνου στον θρόνο μέχρι τον Ιούλιο του 1556, οπότε δολοφονήθηκε με μαχαίρι εντός κάποιου ναού. Ετάφη στη Μονή Καμαριώτισσας στη Χάλκη, την οποία είχε επισκευάσει ο ίδιος.

Παραπομπές

Πηγές
 Οικουμενικό Πατριαρχείο 
 Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού

Βιβλιογραφία
Ζαχαριάδου Ελισάβετ Α., Η πατριαρχεία του Διονυσίου Β΄ σε μία παραλλαγή του Ψευδο-Δωροθέου, Θησαυρίσματα / Thesaurismata, τομ. 1 (1962), σελ. 142-161

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Μητροπολίτες Νικομηδείας
Επίσκοποι του 16ου αιώνα
Κηφέας

Με το όνομα Κηφέας ή Κηφεύς είναι γνωστά 4 πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας .

Γιος του βασιλιά της Αρκαδίας Άλεου και της Κλεοβούλης, αδελφός της Αύγης . Ήταν ιδρυτής και επώνυμος των Καφυών, απέκτησε 20 παιδιά μαζί με τα οποία βοήθησε τον Ηρακλή στον πόλεμο ενάντια στον Ιπποκόoντα. Συμμετείχε επίσης στην  Αργοναυτική εκστρατεία.
Αρκάδας γιος του βασιλιά Λυκούργου αδελφός του Αγκαίου μαζί με τον οποίο πήρε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία και στο κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου.
Βασιλιάς της Αιθιοπίας, γιος του Βήλου και σύζυγος της Κασσιόπης. Κόρη του ήταν η Ανδρομέδα .
Αχαιός από την Αχαϊκή πόλη Κερύνεια , μαζί με τον αδελφό του Πράξανδρο οίκισαν και ίδρυσαν την Κερύνεια και την Λάπηθο της Κύπρου.

Πηγές 

Αρχαίοι Αρκάδες
Αρχαίοι Αχαιοί
Αργοναύτες
Μυθικοί βασιλείς της Αιθιοπίας
Μυθικοί βασιλείς της Κύπρου
Πορ-Λουί (Μαυρίκιος)

Το Πορ Λουί (αγγλικά: Port Louis - Πορτ Λουίς) είναι η πρωτεύουσα του νησιωτικού κράτους του Μαυρίκιου. Το 2003 είχε 147.688 κατοίκους. Είναι μεγάλο λιμάνι και ενδιάμεσος σταθμός για τα εμπορικά πλοία που πλέουν για την Ινδία. Ιδρύθηκε το 1736 από τον τότε κυβερνήτη Μαέ ντε Λαμπουρντοναί. Το Πορτ Λουί είναι μια πολυθρησκευτική πόλη όπως άλλωστε και όλη η χώρα, όπου συμβιώνουν αρμονικά Ινδουιστές, Κινέζοι και καθολικοί. Βρίσκεται στην ομώνυμη διοικητική περιφέρεια στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού.

Στα αξιοθέατα του Πορ-Λουί περιλαμβάνονται τα πολλά κτήρια γαλλικού αποικιακού ρυθμού στο κέντρο της πόλης, με σημαντικότερο αυτό του κυβερνείου, η κινέζικη παγόδα, οι περίτεχνα διακοσμημένοι ινδουιστικοί ναοί, η κεντρική αγορά με το παζάρι και ο βοτανικός κήπος "παμπελμάους", με πάνω από πεντακόσια σπάνια είδη φυτών, που βρίσκεται λίγο έξω από την πόλη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τουριστικός οδηγός
 Δημοτικός ιστότοπος

Γεωγραφία του Μαυρικίου
Πρωτεύουσες της Αφρικής
Γκρίζοι Λύκοι

Οι Γκρίζοι Λύκοι () είναι μια τουρκική υπερεθνικιστική, παραστρατιωτική, ακροδεξιά οργάνωση, που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με σκοπό να πολεμήσει τον κομμουνισμό και τους φιλελεύθερους θεσμούς. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 1983 η οργάνωση απαρτιζόταν από περίπου 18.000 μέλη τόσο στην Τουρκία όσο και στην Ευρώπη.

Πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του '60 και ανέπτυξε δράση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας. Ως έδρα της φαίνεται να είναι η Κωνσταντινούπολη. 

Ο λύκος σαν σύμβολο της οργάνωσης προέρχεται από την λύκαινα (αρχαία τουρκικά Kök Böri, μπλέ ή ουράνια λύκαινα) της τουρκικής μυθολογίας. Αυτή ήταν που κατά τη μυθολογία οδήγησε τους Γκιοκτούρκους από την κοιλάδα του Εργκενεκόν που είχαν μαζευτεί τον 8ο αιώνα μετά την ήττα τους από τους Κινέζους.

Η βασική ιδεολογία της οργάνωσης είναι ο παντουρκισμός, η ιδέα δηλαδή για την ένωση και κοινή δράση όλων των τουρκικών φυλών και τη συμβίωσή τους σε μια νέα Τουρκική Αυτοκρατορία. Η οργάνωση έχει οργανώσει συλλαλητήρια κατά της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, καθώς και επιθέσεις εναντίον Κούρδων στην Τουρκία αλλά και την Ευρώπη. Μέλος των Γκρίζων Λύκων ήταν ο Μεχμέτ Αλί Αγκτσά, που το 1981 επιχείρησε να δολοφονήσει τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄. Μέλη των Γκρίζων Λύκων συμμετείχαν στη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ το 1996. Τον Νοέμβριο του 2020 η οργάνωση τέθηκε εκτός νόμου στη Γαλλία.

Παραπομπές 

Τουρκικός εθνικισμός
Τρομοκρατία στην Τουρκία
Αρνητές της γενοκτονίας των Αρμενίων
Ισλαμική τρομοκρατία
Η ζωή που δεν έζησα

Η ζωή που δεν έζησα είναι ο τίτλος μιας ελληνικής δραματικής σειράς που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel την τηλεοπτική σεζόν 1998-1999. Η σειρά αυτή εξιστορούσε την ερωτική σχέση μιας ώριμης και γοητευτικής γυναίκας με ένα νεαρό αγόρι, συνομήλικου σχεδόν του γιου της, κάτι που προκαλεί συγκίνηση, συγκρούσεις και ένταση. Στη σειρά πρωταγωνιστούσαν η Ταμίλα Κουλίεβα, ο Αιμίλιος Χειλάκης και ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ζωη που δεν
Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Ηρώδειο

Το Ηρώδειο ήταν αρχαίο φρούριο της Παλαιστίνης, νότια των Ιεροσολύμων, στο Ισραήλ.

Το φρούριο αυτό κτίσθηκε επί τεχνητού λόφου από τον Ηρώδη τον Μέγα στη θέση εκείνη που είχε αποκρούσει ο ίδιος τους Πάρθους. Στο σημείο αυτό ανήγειρε στη συνέχεια μεγαλοπρεπή ανάκτορα ενώ είχε επίσης προβεί σε αξιόλογα αρδευτικά έργα. Έτσι σιγά σιγά σχηματίσθηκε γύρω αρχαία πόλη που κατέληξε να γίνει πρωτεύουσα τοπαρχίας. Σήμερα σώζονται μόνο κάποια λείψανα του άλλοτε φρουρίου, ενώ ο αυτός λόφος ονομάζεται "λόφος των Φράγκων".

Με το ίδιο όνομα αναφέρεται και το αρχαίο θέατρο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στην Αθήνα.

Πηγές 
Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.9ος, σ.373.

Κάστρα στο Ισραήλ
Ιστορία της Παλαιστίνης
Αρχαιολογικοί τόποι στο Ισραήλ
Κτίρια και κατασκευές στο Ισραήλ
Λόφοι του Ισραήλ
Pushing Daisies

Το Pushing Daisies είναι μια αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά που δημιουργήθηκε το 2007 από τον Μπράιαν Φούλερ. Η σειρά παρουσιάζει τις περιπέτειες του Ned (Λι Πέις), ο οποίος σε μικρή ακόμα ηλικία ανακάλυψε ότι διαθέτει ένα ξεχωριστό χάρισμα: να ανασταίνει τους νεκρούς μόνο με ένα άγγιγμα. Η δύναμή του αυτή όμως έχει και κάποιες σημαντικούς περιορισμούς τους οποίους ανακάλυψε με τον πιο σκληρό τρόπο. Αν κάποιος ξαναζωντανέψει για πάνω από 60 δευτερόλεπτα, κάποιος παρευρισκόμενος τον αντικαθιστά στον κάτω κόσμο, και επίσης ένα δεύτερο άγγιγμα του Ned ξανασκοτώνει τον αναστημένο και αυτή τη φορά για πάντα. Αποξενωμένος από τους πάντες λόγω του χαρίσματός του, ο Ned, ενήλικας πια, χρησιμοποιεί τη δύναμη του για να λύνει μυστήρια και φόνους. Μέχρι που ένα από τα θύματα αποδεικνύεται ότι είναι ο παιδικός του έρωτας.

Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις Η.Π.Α. στις 3 Οκτωβρίου 2007. Μέσα στο 2008 άρχισε να προβάλλεται και στις Φιλιπίνες, στην Αυστραλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Χονγκ Κονγκ, τη Νέα Ζηλανδία, την Πολωνία και τη Νότια Αφρική. 

Το ABC, που είναι και το κανάλι στο οποίο προβάλλεται η σειρά στις Η.Π.Α., έδωσε το πράσινο φως για την παραγωγή της σειράς στις 11 Μαΐου 2007. Τον Οκτώβριο του 2007 το κανάλι αποφάσισε την παράταση της σειράς σε κανονική σεζόν, αλλά λόγω της απεργίας των σεναριογράφων στην Αμερική η πρώτη σεζόν τερματίστηκε με τα εννιά επεισόδια που είχαν γραφτεί πριν από την έναρξη της απεργίας. Η σειρά προτάθηκε για 10 βραβεία Έμμυ το 2007 και τελικά κέρδισε τρία (σκηνοθεσίας, μουσικής και μοντάζ). Η δεύτερη σεζόν ξεκίνησε στις 1 Οκτωβρίου 2008, αλλά στις 20 Νοεμβρίου 2008 το ABC ανακοίνωσε ότι δεν θα παραγγείλει νέα επεισόδια για τη δεύτερη σεζόν, πέραν των δεκατριών που είχε παραγγείλει αρχικά, ανακοίνωση που ισοδυναμεί με διακοπή της σειράς. 

Το πιλοτικό επεισόδιο της σειράς παρακολούθησαν περισσότεροι από 13.000.000 αμερικανοί τηλεθεατές.

Ο τίτλος της σειράς σε ακριβή μετάφραση σημαίνει "Σπρώχνοντας Μαργαρίτες" αλλά ουσιαστικά πρόκειται για χιουμοριστική έκφραση της καθομιλουμένης, η οποία σημαίνει ότι κάποιος είναι νεκρός και θαμμένος ("σπρώχνει" τις ρίζες από τις μαργαρίτες, κάτι ανάλογο με την ελληνική έκφραση της καθομιλουμένης "κοιτάζει τα ραδίκια ανάποδα").

Διανομή

Μουσική 
Η σειρά περιλαμβάνει αρκετή πρωτότυπη μουσική, σε σύνθεση Τζιμ Ντούλει. Η μουσική της σειράς έχει πολλές επιρροές από την ταινία Αμελί.

Η σειρά περιλαμβάνει νέες εκτελέσεις από γνωστά τραγούδια όπως το "Hopelessly Devoted to You" από το μιούζικαλ Grease και την επιτυχία από το They Might Be Giants, "Birdhouse in Your Soul".

Λίστα Επεισοδίων

Περίοδος 1

Βραβεία και Υποψηφιότητες 

Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company
Αντρέα Υψηλάντη

Η Αντρέα Υψηλάντη (γενν. 8 Απριλίου 1957 στο Ρίσελσχάιμ; το γένος Dill) είναι 
Γερμανίδα πολιτικός.
Έβαλε υποψηφιότητα στις εκλογές του κρατιδίου της Έσσης το 2008. Είναι μέλος της βουλής της Έσσης και αρχηγός του κόμματος της SPD της Έσσης από τον Μάρτιο του 2003.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ρίσελσχάιμ. Ο πατέρας της ήταν εργάτης στο εργοστάσιο της Opel. Η Αντρέα μετά την σχολική εκπαίδευση εργάστηκε ως γραμματέας, και αργότερα ως αεροσυνοδός στην Lufthansa.

Μετά το γάμο της με έναν Έλληνα και τον χωρισμό διατήρησε το όνομα του πρώην συζύγου της. 

Έχει σπουδάσει κοινωνιολογία στην Φρανκφούρτη, πολιτικές επιστήμες και παιδαγωγική και πήρε δίπλωμα παιδαγωγικής το 1992.

Οι εκλογές στο κρατίδιο της Έσσης του 2008 
Το συνέδριο του κόμματος της SPD εξέλεξε την Υψηλάντη ως υποψήφιο του κόμματος για τις εκλογές, ενώ εσωκομματικός αντίπαλός της ήταν ο Γιούργκεν Βάλτερ. 

Οι εκλογές του κρατιδίου της Έσσης που ακολούθησαν στις 27 Ιανουαρίου του 2008 ήταν αποτυχημένες. Επειδή λίγες μέρες πριν από τις εκλογές ο συνάδελφός της ο Βόλφγκανγκ Κλέμεντ κατηγόρησε την πολιτική της, η SPD αύξησε μεν το ποσοστό της εν σχέση με τις προηγούμενες εκλογές, αλλά δεν μπόρεσε ούτε να βγει πρώτο σε δύναμη κόμμα, αλλά ούτε και να αποκτήσει την πλειοψηφία σε συμμαχία με άλλα κόμματα. Ακολούθησε μια εποχή ανισορροπίας, αφού στην ακριβώς ίδια κατάσταση βρέθηκε και το κόμμα της CDU. Έτσι σύμφωνα με το κανονισμό που όριζε το σύνταγμα της Έσσης η CDU συνέχισε να κυβερνάει από την θέση μειοψηφίας. 

Η Υψηλάντη προσπάθησε δύο φορές να σχηματίσει συμμαχία μειοψηφίας με το κόμμα των Πράσινων και με την υποστήριξη του κόμματος των αριστερών. Απέτυχε όμως και τις δύο φορές λόγω εσωκομματικής αντίδρασης και εγκατέλειψε τελικά την προσπάθειά της αυτή στις 3 Νοεμβρίου του 2008. Στις εκλογές που επαναλήφθηκαν στις 18 Ιανουαρίου του 2009 η Αντρέα Υψηλάντη έλαβε μέρος ως βουλευτίνα, και παραιτήθηκε από την θέση του αρχηγού κόμματος το ίδιο βράδυ των εκλογών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος

Υψηλαντη
Υψηλαντη
Πίσα

Η Πίσα ήταν πόλη-κράτος της αρχαίας Ηλείας.

Η Πίσα βρισκόταν μόλις 4 χιλιόμετρα από την Ολυμπία, πήρε το όνομα του ιδρυτή της Πίσου, ο οποίος ήταν γιος του Περιήρους και εγγονός του Αιόλου ή κατά τον Στράβωνα από την ομώνυμη πηγή. Γνώρισε μεγάλη ακμή στη μυκηναϊκή εποχή και στο κράτος της ανήκε και η Ολυμπία ενώ είχε δικούς της βασιλιάδες. Την εποχή εκείνη η Ηλεία ήταν χωρισμένη σε δύο βασίλεια, των Επειών με έδρα την Ήλιδα και των Νηλείδων με έδρα την Πίσα. Τα δύο κράτη βρέθηκαν πολλές φορές σε αντιπαράθεση για τον έλεγχο των Ολυμπιακών αγώνων, η Πίσα είχε αρχικά την ευθύνη των αγώνων αλλά αυτό το προνόμιο το πήραν οι Ηλείοι έπειτα από μακροχρόνιο πόλεμο που κράτησε από το 588 π.χ. μέχρι το 580 που κατέλαβαν την Πίσα. Το 464 οι Ηλείοι κατέλαβαν και ισοπέδωσαν την πόλη. 

Όταν ο Ηρακλής καθάρισε τους στάβλους του Αυγεία και αυτός αρνήθηκε να τον πληρώσει, κατέλαβε όλη την Ηλεία εκτός από την Πίσα και την σύμμαχο της Πύλο. Τον εμπόδισε ένας χρησμός της Πυθίας.. Όταν ο Όξυλος θέλησε να ενώσει την Ηλεία σε ένα κράτος και το εφάρμοσε, πολλοί Πισάτες αρνήθηκαν και έφυγαν στην Ήπειρο δημιουργώντας εκεί νέες πόλεις, όπως οι Ελάτεια, Πανδοσία και Βουχέτιο. Αποικία της Πίσας ήταν η Ιταλική πόλη Πίζα. 

Σύμφωνα με την μυθολογία οι Πισάτες διοργάνωσαν τους πρώτους αγώνες, όταν ο Πέλοπας νίκησε σε αρματοδρομία τον βασιλιά της Οινόμαο και έλαβε ως έπαθλο την κόρη του Ιπποδάμεια. 

Επίνειο λιμάνι της ήταν η Φειά.

Αναφορές - Πηγές 

Πόλεις της αρχαίας Ηλείας
Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Θέμης Ρήγας

Ο Θέμης Ρήγας ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, γεννημένος στην Πάτρα το 1945. Πολλοί φίλαθλοι τον αποκαλούσαν «Το Τραίνο» λόγω της μεγάλης εκρηκτικότητας και ταχύτητάς του στον αγωνιστικό χώρο. Απεβίωσε στις 13 Ιανουαρίου 1984.

Ο Ρήγας έκανε μεγάλη καριέρα στην Παναχαϊκή. Ήταν ένας από τους καλύτερους χαφ του Ελληνικού ποδοσφαίρου και ένας από τους κύριους παίκτες της χρυσής εκείνης γενιάς που οδήγησαν την Παναχαϊκή στην έξοδο της στην Ευρώπη (1974 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ).

Καριέρα 
Ξεκίνησε από τα τσικό της Παναχαϊκής. Το 1959, σε ηλικία 14 ετών, πήγε στον Απόλλων Αθηνών. Επέστρεψε στην Παναχαϊκή το 1962 κάνοντας και το ντεμπούτο του στη μεγάλη ομάδα σε ηλικία 16 ετών, την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στον Ολυμπιακό Πατρών σαν αντάλλαγμα για την μεταγραφή του Κρητικού. 

Γύρισε στην Παναχαϊκή το 1965 και το 1966 δόθηκε πάλι δανεικός αλλά αυτή την φορά στην Θύελλα Πατρών. Το 1967 κάνει προσφυγή κατά της Θύελλας και επιστρέφει στην Παναχαϊκή και παρέμεινε σε αυτή ως βασικός παίκτης μέχρι το 1977 που πήρε μετεγγραφή για το Πάτραι αλλά από απαίτηση του προπονητή επιστρέφει την επόμενη χρονιά.

Στο τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε σε ομάδες του Καναδά ενώ φόρεσε την φανέλα του Ατρόμητου και Εθνικού Πατρών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν παίκτης και προπονητής στον Αετό Ρίου.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Ρήγας ήταν παντρεμένος με την Γιολάντα Αγγελοπούλου, με την οποία απέκτησαν δύο κόρες. Ο γάμος του έγινε στις 21 Ιουλίου 1971.

Θάνατος 
Ο Θέμης Ρήγας απεβίωσε στις 13 Ιανουαρίου 1984 σε ηλικία 38 ετών στην Πάτρα.

Ο πρώην άσσος της Παναχαϊκής βρέθηκε νεκρός στην μπανιέρα του στις Εργατικές Κατοικίες Ψαροφαΐου. Το πόρισμα του ιατροδικαστή έδειξε ότι ο θάνατός προκλήθηκε από διαρροή φωταέριου με το οποίο λειτουργούσε ο θερμοσίφωνας του μπάνιου, ο Ρήγας λιποθύμησε και όταν βρέθηκε από την μητέρα του μετά μιάμιση ώρα είχε επέλθει το μοιραίο γεγονός. Ο γείτονας και συμπαίκτης του, Βασίλης Στραβοπόδης τον μετέφερε στο νοσοκομείο, όπου του έγινε θωρακοτομή και διαπιστώθηκε ο θάνατός του. 

Η κηδεία του έγινε στο νεκροταφείο της Αγιαλεξιώτισσας, ενώ ο τάφος του βρίσκεται στο Β' Κοιμητήριο Πατρών στην Λεύκα.

Στατιστικά
Ο Θέμης Ρήγας έχει 165 συμμετοχές στην Α' Εθνική Κατηγορία έχοντας επιτύχει 23 γκολ.
Έχει συμμετάσχει με τον σύλλογο της Παναχαϊκής, εκπροσωπώντας το ελληνικό ποδόσφαιρο, στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στους ομίλους του Κυπέλλου UEFA κατά το έτος 1974.
Έχει 2 συμμετοχές στην Εθνική Ελλάδας το 1975, στο προολυμπιακό τουρνουά και επίσης έπαιξε στις εθνικές νέων, ελπίδων και ενόπλων.

Παραπομπές

Πηγές 

 Αθλητική Ηχώ, φύλλο 15 Ιανουαρίου 1984
Sportaction - Σαν Σήμερα

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Α.Π.Σ. Ολυμπιακός Πατρών
Ποδοσφαιριστές Θύελλας Πατρών
Ποδοσφαιριστές Α.Π.Σ. Πάτραι
Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Νικητές στο Αυστραλιανό Όπεν (διπλό μικτό)

To διπλό μικτό του Αυστραλιανού Όπεν στην αντισφαίριση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1922.

Νικητές και νικήτριες

Δείτε επίσης 

Αυστραλιανό Όπεν
Νικητές στο Αυστραλιανό Όπεν (απλό ανδρών)
Νικήτριες στο Αυστραλιανό Όπεν (απλό γυναικών)
Νικητές στο Αυστραλιανό Όπεν (διπλό ανδρών)
Νικήτριες στο Αυστραλιανό Όπεν (διπλό γυναικών)

Στα υπόλοιπα Γκραν Σλαμ
Νικητές στο Ρολάν Γκαρός (διπλό μικτό)
Νικητές στο Γουίμπλεντον (διπλό μικτό)
Νικητές στο Αμερικανικό Όπεν (διπλό μικτό)

Παραπομπές 

Αυστραλιανό Όπεν
Νικήτριες στο Αυστραλιανό Όπεν (διπλό γυναικών)

Το διπλό γυναικών στο Αυστραλιανό Όπεν διεξήχθη για πρώτη φορά το 1923. 

Παρατίθεται πίνακας με τις νικήτριες στο διπλό γυναικών του Αυστραλιανού Όπεν στην αντισφαίριση.

Δείτε επίσης 

Αυστραλιανό Όπεν
Νικητές στο Αυστραλιανό Όπεν (απλό ανδρών)
Νικήτριες στο Αυστραλιανό Όπεν (απλό γυναικών)
Νικητές στο Αυστραλιανό Όπεν (διπλό ανδρών)
Νικητές στο Αυστραλιανό Όπεν (διπλό μικτό)

Στα υπόλοιπα Γκραν Σλαμ
Νικήτριες στο Ρολάν Γκαρός (διπλό γυναικών)
Νικητές στο Γουίμπλεντον (διπλό)
Νικήτριες στο Αμερικανικό Όπεν (διπλό γυναικών)

Παραπομπές 

Αυστραλιανό Όπεν
Δημοσιογραφικό απόρρητο

Ο όρος δημοσιογραφικό απόρρητο χρησιμοποιείται στη δημοσιογραφία και "συνίσταται στο δικαίωμα και την υποχρέωση που έχει ο δημοσιογράφος να αρνηθεί, ακόμα και ενώπιον δικαστικών αρχών, την αποκάλυψη των πηγών του, δηλαδή την ταυτοποίηση της προέλευσης της πληροφόρησης και των στοιχείων που έχει λάβει για ζητήματα τα οποία, είτε ήδη έχει είτε διατίθεται να γνωστοποιήσει στο κοινό".

Το νομικό καθεστώς που διέπει το δημοσιογραφικό απόρρητο διαφέρει ανά χώρα. Ενδεικτικά, στη Σουηδία, στην Αυστρία, στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ελβετία, στην Αγγλία, στην Μαυριτανία, στις Φιλιππίνες, όπως και σε άλλες χώρες η εμπιστευτικότητα των δημοσιογραφικών πηγών προστατεύεται νομικά, ενώ σε άλλες χώρες όπου δεν προβλέπεται ρητά, η προστασία τούτη έχει κατοχυρωθεί από τη σχετική νομολογία περί του δικαιώματος της ελευθερίας του τύπου. Θεωρείται εσωτερική μορφή υποστήριξης, αλλά και διαφύλαξης, της σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ δημοσιογράφου και πληροφοριοδότη, προκειμένου έτσι εκ των πληροφοριών να ασκηθεί ο ελεγκτικός ρόλος του τύπου.

Το 2000, οδηγία του Συμβουλίου της Ευρώπης, προέτρεπε τα κράτη μέλη να ενσωματώσουν στη νομοθεσία τους ρητή αναγνώριση του δημοσιογραφικού απορρήτου, θέτοντας παράλληλα και όρια στο δικαίωμα της εμπιστευτικότητας των δημοσιογραφικών πηγών. Στην Ευρώπη το δημοσιογραφικό απόρρητο έχει θεμελιωθεί αρχικά με την απόφαση του ΕΔΔΑ στην υπόθεση Goodwin και έχει περαιτέρω ενισχυθεί από μεταγενέστερες αποφάσεις Στην Αμερική, το δημοσιογραφικό απόρρητο έχει αναγνωριστεί από τη Δια-Αμερικανική Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Επίσης το δημοσιογραφικό απόρρητο τυγχάνει ευρείας αναγνώρισης και σε επίπεδο γενικού διεθνούς δικαίου. Σημαντικότατα δε, τα ελληνικά δικαστήρια, ακολουθώντας τον ίδιο συλλογισμό με εκείνον του ΕΔΔΑ, έχουν αναγνωρίσει το δημοσιογραφικό απόρρητο μέσα από την ένταξη του στην ελευθερία της έκφρασης και του τύπου, όπως αυτή κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα και τις λοιπές διεθνείς συμβάσεις.

Παραπομπές

Απορρητο
Ανθρώπινα δικαιώματα
Άργος (σκύλος)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Άργος αναφέρεται ο πιστός σκύλος του Οδυσσέα που αναγνώρισε τον κύριό του ύστερα από είκοσι χρόνια. Αυτό έγινε παρά το γεγονός ότι ο Οδυσσέας ήταν μεταμφιεσμένος σε ζητιάνο προκειμένου να ανακαλύψει το τι συνέβαινε στο ανάκτορό του κατά τη μακρά απουσία του. Αμέσως μετά, ο Άργος πέθανε (Οδύσσεια, ρ 291 κ.ε.).

 Με το ίδιο όνομα αναφέρεται και ο ένας από τους 50 σκύλους του βασιλιά των Θηβών και περίφημου κυνηγού της μυθολογίας, του Ακταίωνα (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ 4, 4, 6).

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Αργος ο σκυλος
Μυθολογικοί σκύλοι
Βούσιρις

Στην ελληνική μυθολογία ο Βούσιρις ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου.

Ο μύθος
Αναφέρεται ως γιος του θεού Ποσειδώνα και της Λυσιάνασσας ή της Λιβύης ή της Ανίφρας ή Ανίππης (κόρης ή εγγονής του Νείλου). Ο Βούσιρις ήταν σκληρός και αφιλόξενος, αφού θανάτωνε κάθε ξένο που έφθανε στο βασίλειό του. Η αφορμή ήταν το εξής γεγονός: όταν η Αίγυπτος υπέφερε κάποτε από ακαρπία επί εννέα χρόνια, έφθασε στη χώρα ο Κύπριος μάντης Φράσιος, που συμβούλεψε τον Βούσιρι να θυσιάζει κάθε χρόνο ένα ξένο στον Δία για να σταματήσει το κακό. Ο Αιγύπτιος βασιλιάς σκότωσε τότε πρώτο-πρώτο τον Φράσιο και έπειτα όλους τους ξένους που έρχονταν στην Αίγυπτο.

Στη σκληρότητα του Βούσιρι έβαλε τέλος ο Ηρακλής όταν πέρασε από την Αίγυπτο στο ταξίδι του για τον άθλο των μήλων των Εσπερίδων ή των βοδιών του Γηρυόνη. Τον συνέλαβαν τότε και τον έδεσαν καλά με πέτσινα λουριά για να τον θυσιάσουν, αλλά ο Ηρακλής έσπασε τα δεσμά του, σκότωσε τον Βούσιρι, τον γιο του Αστυδάμαντα, και όλους τους ανθρώπους του βασιλιά.

Στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου ο Βούσιρις είναι ένας από τους 50 γιους του Αιγύπτου, που παντρεύτηκαν τις ισάριθμες Δαναΐδες. Ο Ευριπίδης και ο Επίχαρμος έγραψαν με βάση τον μύθο του Βούσιρι ομώνυμα δράματα, ενώ και ο Ισοκράτης είχε συγγράψει φερώνυμο έργο για την «ψεύτικη ιστορία του Ηρακλή και του Βούσιρι»  Με το όνομα του βασιλιά αυτού ήταν γνωστές στους αρχαίους Έλληνες πόλεις της Αιγύπτου, ενώ ο ίδιος φαίνεται προϊόν της ελληνικής μυθοπλασίας, ετυμολογούμενο από τη λέξη Όσιρις. Ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει ότι οι πριν από τον Ψαμμήτιχο φαραώ της Αιγύπτου «έπασχαν από ξενηλασία», από όπου και ο μύθος. Τη σχετική όμως με τον Ηρακλή παράδοση την αποκρούει ο Ηρόδοτος ως ανόητη.

Παραπομπές

Πηγές 

 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Μυθικοί βασιλείς της Αιγύπτου
Ρίτσαρντ Μπερνς

Ο Ρίτσαρντ Μπερνς (Richard Alexander Burns, 17 Ιανουαρίου 1971 – 25 Νοεμβρίου 2005) ήταν Άγγλος επαγγελματίας οδηγός.

Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1971 στο Ρέντινγκ (Μπερκσάιρ) που βρίσκεται στην Μ.Βρετανία. Οι πρώτες προσπάθειες να οδηγήσει αυτοκίνητο έγιναν όταν ήταν μόλις σε ηλικία οκτώ χρονών. Μόλις «άγγιξε» την ηλικία των δεκαπέντε γράφτηκε σε σχολή οδηγών στην Ουαλία όπου και ξεκίνησε την εκπαίδευση του στους δρόμους που ακόμα και σήμερα φιλοξενούν ένα μεγάλο μέρος του RAC (Royal Automobile Club). Ανήλικος ακόμα έλαβε μέρος στα πρώτα ράλι με μια Talbot Sunbeam to 1988. Κατά την διάρκεια που αγωνιζόταν επαρακολούθητο από τον ειδικό σε τέτοιου είδος διαδρομές Ντέιβιντ Γουίλιαμς. Χάρη σε αυτόν ο Μπερκς προσελήφθη από την Peugeot και το 1990 κατάφερε να νικήσει για πρώτη του φορά σε μεγάλη διοργάνωση της Peugeot για οχήματα μεγάλου τουρισμού.

Πρώτη μεγάλη διοργάνωση 
Η πρώτη μεγάλη διοργάνωση που έλαβε μέρος ήταν το 1990 στο RAC. Τερμάτισε 26ος με ένα Peugeot 309 GTI. Τον επόμενο χρόνο, (1991) τερμάτισε 16ος έχοντας στη θέση του συνοδηγού τον Ρόμπερτ Ριντ, ο οποίος έμελε να γίνει ο πιο πιστός συνοδηγός του.

Η αρχή της καριέρας του 

Το 1992 ο Μπερνς πήρε μεταγραφή για την Subaru όπου και κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα ράλι στο τιμόνι ενός Subaru Legacy. Το όνειρο του Μπερνς ήταν να πάρει την θέση του μεγάλου οδηγού της Subaru Κόλιν Μακ Ρέι. Το 1993 ο Ριτσαρντ μετά από άρνηση του Κόλιν Μακ Ρέι να κατέβει στο Βρετανικό πρωτάθλημα πήρε την 1η θέση για την ιαπωνική εταιρεία. Τον ίδιο χρόνο διεκδίκησε και την πρωτιά στο πρωτάθλημα RAC, πλην όμως τερμάτισε 7ος. Επίσης τερμάτισε 3ος στο πρωτάθλημα Ασίας-Ειρηνικού και 5ος στο Σαφάρι της Κένυας το 1994. Το 1995 και για πρώτη φορά απολαμβάνει την αίσθηση του βάθρου καθώς τερματίζει 3ος στο RAC και 9ος στη κατάταξη των οδηγών. Τη χρονιά του 1996, η Mitsubishi έκλεισε τον μεγάλο οδηγό και το ζευγάρι, αυτού και του συνοδηγού του, πρωτοεμφανίστηκε με ένα Mitsubishi Lancer EVO III στο ράλι Ινδονησίας. Το 1997 άλλαξε αυτοκίνητο και άρχισε να αγωνίζεται με ένα Mitsubishi Carisma GT.

Οι πρώτες μεγάλες επιτυχίες και η χρυσή πορεία

Ο θάνατός του 

Ο θάνατος του Μπερνς δεν ήταν ένα ξαφνικό γεγονός, αφού εθεωρείτο αναμενόμενος, ιδίως μετά την τελευταία εξέλιξη της υγείας του στις αρχές του φθινοπώρου του 2005. Νοσηλευόταν από το Νοέμβριο του 2003. Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής του 2001 έπασχε σύμφωνα με ειδικούς από μία σπάνια μορφή καρκίνου του εγκεφάλου, που ονομάζεται αστροκύττωμα. Επίσης, όπως είχε αναφερθεί, δεν υπήρχαν πολλές πιθανότητες για καλυτέρευση της υγείας του, αφού όσοι ξεπέρασαν το εμπόδιο αυτής της ασθένειας είναι εκπληκτικά πολύ λίγοι. Τις τελευταίες μέρες του, τις πέρασε σε εξειδικευμένη κλινική, πλην όμως δεν είχε επαφή με το περιβάλλον, αφού είχε πέσει σε κώμα. Ο θάνατός του ήρθε το απόγευμα της 25ης Νοεμβρίου στην συγκεκριμένη καρκινολογική κλινική του Ρίντινγκ. Στάθηκαν στο πλευρό του πολλοί συγγενείς και φίλοι, καθώς και η αγαπημένη του Ζωή που ήταν πάντα δίπλα του από το φθινόπωρο του 2003 και μετά.

Άγγλοι οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Τζουλιάνα της Ολλανδίας

Η  Τζουλιάνα της Ολλανδίας (πλήρες όνομα:  Τζουλιάνα Λουίζα Μαρία Έμμα Βιλελμίνα της Οράγγης-Νάσσαου, ολλανδικά: Juliana Emma Louise Wilhelmina van Oranje-Nassau, 30 Απριλίου 1909 - 20 Μαρτίου 2004) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν βασίλισσα της Ολλανδίας (1948-1980).

Γεννήθηκε στη Χάγη, κόρη και διάδοχος της βασίλισσας Βιλελμίνης των Νάσσαου και του πρίγκιπα Ερρίκου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Το 1937 παντρεύτηκε τον Γερμανό Βερνάρδο πρίγκιπα του Λίππε-Μπήστερφελντ, από τον οποίο απέκτησε τέσσερις κόρες με πρωτότοκο την τέως βασίλισσα Βεατρίκη (31 Ιανουαρίου 1938) και ύστερα τις πριγκίπισσες Ειρήνη (5 Αυγούστου 1939), Μαργαρίτα (19 Ιανουαρίου 1943) και Χρίστινα (18 Φεβρουαρίου 1947). Εγγονός της είναι ο σημερινός βασιλιάς της Ολλανδίας Γουλιέλμος Αλέξανδρος.

Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Ιουλιανή εγκατέλειψε την Ολλανδία (1940) και εγκαταστάθηκε αρχικά στον Καναδά και ύστερα στην Αγγλία. Επέστρεψε στην πατρίδα της το 1945 και τρία χρόνια αργότερα, μετά την παραίτηση της μητέρας της, ανέβηκε στον Ολλανδικό θρόνο. Στις 30 Απριλίου 1980, ημέρα των 61ων γενεθλίων της παραιτήθηκε υπέρ της πρωτότοκης Βεατρίκης. 

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η Ιουλιανή υπέφερε από την νόσο του Αλτσχάιμερ, αν και αυτό διαψεύστηκε από τη βασιλική οικογένεια, ενώ έπαψαν και οι δημόσιες εμφανίσεις της. Ο Πρίγκιπας Βερνάρδος παραδέχτηκε σε τηλεοπτική συνέντευξή του το 2001, ότι η Ιουλιανή δεν αναγνώριζε πλέον ούτε τους οικείους της. Απεβίωσε ενώ κοιμόταν στις 20 Μαρτίου 2004 σε ηλικία 94 ετών, ακριβώς 70 χρόνια μετά το θάνατο της γιαγιάς της Έμμας.

Ο σύζυγός της Πρίγκιπας Βερνάρδος απεβίωσε μόλις οκτώ μήνες μετά, την 1 Δεκεμβρίου 2004, σε ηλικία 93 ετών.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1937 τον Βερνάρδο πρίγκιπα του Λίππε-Μπήστερφελτ και είχε τέκνα:
 Βεατρίκη γενν. 1938, βασίλισσα της Ολλανδίας. Παντρεύτηκε τον Κλάους φον Άμσμπερκ.
 Ειρήνη γενν. 1939, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Ούγο των Βουρβόνων τιτουλάριο δούκα της Πάρμας και επικεφαλής του Οίκου των Βουρβόνων-Πάρμας.
 Μαργαρίτα γενν. 1943, παντρεύτηκε τον Πήτερ φαν Φόλλεχοουφε.
 Χριστίνα γενν. 1947, παντρεύτηκε τον Χόρχε Πέρεθ υ Γουιλλέρμο.

Πρόγονοι

Πινακοθήκη

Μονάρχες της Ολλανδίας
Ολλανδοί ευγενείς
Τάγμα της Περικνημίδας
Οίκος της Οράγγης-Νάσσαου
Προτεστάντες μονάρχες
Οίκος του Μεκλεμβούργου
Πριγκίπισσες της Οράγγης
Πριγκίπισσες της Οράγγης-Νάσσαου
Τριαντάφυλλο στο στήθος

Τριαντάφυλλο στο στήθος (πρωτότυπος τίτλος The Rose Tattoo, δηλ. τατουάζ που εικονίζει τριαντάφυλλο) είναι ο τίτλος ενός θεατρικού έργου του Τένεσι Ουίλιαμς. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ το 1951, ενώ έγινε και κινηματογραφική ταινία το 1955 με τον ίδιο τίτλο και με πρωταγωνιστές την Άννα Μανιάνι (Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου) και τον Μπαρτ Λάνκαστερ. Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1956 από το Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.

Περίληψη του έργου
Το έργο τοποθετείται χρονικά στη δεκαετία του '50 και διηγείται την ιστορία της Σεραφίνα ντέλλε Ρόζε, μιας Ιταλοαμερικανίδας χήρας στη συνοικία των Ιταλών μεταναστών στη Λουιζιάνα της Αμερικής. Απλή, αλλά γεμάτη συναισθήματα, αποτραβιέται ωστόσο οικειοθελώς από τον έξω κόσμο μετά τον θάνατο του αγαπημένου της συζύγου και ορκίζεται πίστη στη μνήμη του και εγκράτεια, παρά την πληθωρικότητά της. Δουλεύει ως μοδίστρα, ενώ την ίδια συμπεριφορά και τρόπο ζωής επιβάλλει και στην κόρη της, τη δεκαπεντάχρονη Ρόζα. Ωστόσο, η Ρόζα είναι ερωτευμένη με έναν ναύτη, τον Τζακ Χάντερ, ο οποίος γνωρίζει τη μητέρα της και υπόσχεται ότι οι σκοποί του για την κόρη της είναι αγνοί. 

Τα πράγματα όμως αλλάζουν όταν στη ζωή της Σεραφίνας εμφανίζεται ένας άγνωστος άντρας, ο Αλβάρο Μαντζακαβάλλο, οδηγός φορτηγού, με το ίδιο τατουάζ, σαν του άντρα της, ένα "τριαντάφυλλο στο στήθος". Η Σεραφίνα αντιστέκεται στις επιθυμίες της σάρκας, αλλά τελικά υποκύπτει όταν μαθαίνει πως ο μακαρίτης άνδρας της την απατούσε με την Εστέλλα Χοχενγκάρντεν.

Το έργο και η προσωπική ζωή του συγγραφέα
Ο Τένεσι Ουίλιαμς έγραψε το έργο αυτό κατά τη διάρκεια της πολύχρονης σχέσης του με τον Ιταλό μετανάστη Φρανκ Μέρλο κι είναι το μόνο του έργο με ευτυχή κατάληξη. Το έργο περιέχει πολλές προσωπικές νύξεις: ο Μέρλο ήταν οδηγός φορτηγού πριν εγκατασταθεί στο σπίτι του συγγραφέα, ενώ ακόμα υπάρχει κι η αφιέρωση «Στον Φρανκ, σε ανταπόδοση για τη Σικελία».

Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις 
Η πρώτη παραγωγή του έργου από το Εθνικό Θέατρο έκανε πρεμιέρα στις 8 Απριλίου 1971 σε μετάφραση Καίτης Ασπρέα-Σάγια και σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού. Μέλη του θιάσου ήταν οι Μαίρη Αρώνη, Φωτεινή Μανέτα, Βάντα Καρακατσάνη, Ελένη Χαλκούση, Ευαγγελία Σαμιωτάκη, Ελένη Ζαφειρίου, Παντελής Ζερβός και Κάκια Παναγιώτου. 

Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών παραστάσεων του έργου "Τριαντάφυλλο Στο Στήθος".

Κατάλογος Ελληνίδων ηθοποιών που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο της Σεραφίνα.

Παραπομπές 

Θεατρικά έργα του Τένεσι Ουίλιαμς
Γιάννης Δραγασάκης

Ο Γιάννης Δραγασάκης (Ανατολή Λασιθίου, 20 Ιανουαρίου 1947) είναι Έλληνας οικονομολόγος, πολιτικός και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Διετέλεσε αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα (26 Ιανουαρίου 2015 -9 Ιουλίου 2019) και επίσης Υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης (28 Φεβρουαρίου 2018 - 9 Ιουλίου 2019).

Βιογραφικά Στοιχεία

Γεννήθηκε στην Ανατολή Λασιθίου την 19η Ιανουαρίου 1947. 

Έχει σπουδάσει πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Στα μαθητικά του χρόνια ανέπτυξε δραστηριότητα ως μέλος της νεολαίας "Γρηγόρης Λαμπράκης".

Πολιτική Δραστηριότητα 
Ως φοιτητής συμμετείχε στην αντιδικτατορική δράση ενώ υπήρξε και γραμματέας του Συλλόγου Φοιτητών Λονδίνου. Αργότερα, έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και ηγετικό στέλεχος του Συνασπισμού από την ίδρυσή του. Το 1991 διεκδίκησε τη γενική γραμματεία της ΚΕ μετά την παραίτηση του Γρηγόρη Φαράκου, εκπροσωπώντας την ανανεωτική πτέρυγα του κόμματος, αλλά στην ψηφοφορία έχασε από την Αλέκα Παπαρήγα καθώς συγκέντρωσε 53 ψήφους έναντι των 57 της Παπαρήγα.

Στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου του 1989 εξελέγη βουλευτής Χανίων με τον ενιαίο Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου. 

Συμμετείχε ως Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα. Το διάστημα 1994-1999 ήταν μέλος του Νομαρχιακού Συμβουλίου της Αθήνας.

Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών στις αναμετρήσεις του 1996, ως επιλαχών το 2000 (αντικατέστησε τη Μαρία Δαμανάκη μετά την παραίτησή της), το 2004, το 2007, στις δύο αναμετρήσεις του 2012 και του 2015.

Μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015 ανέλαβε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας, και εξελέγη βουλευτής επικρατείας. Μετά τις εκλογές, ο Δραγασάκης ανέλαβε, για δεύτερη φορά, καθήκοντα αντιπροέδρου της κυβέρνησης υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Στις 28 Φεβρουαρίου 2018 ανέλαβε και Υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, θέση που διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου 2019.

Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.

Στις εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών.

Παραπομπές και σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Προσωπική σελίδα

Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Συνασπισμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές Χανίων
Αντιδικτατορικός αγώνας
Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Αντιπρόεδροι της Κυβέρνησης της Ελλάδας
Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Έλληνες υπουργοί Οικονομίας και Ανάπτυξης
Έλληνες κομμουνιστές
Βουλευτές Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
Παράσιτο

Γενικά παράσιτο  στη βιολογία χαρακτηρίζεται οργανισμός (ζωικός ή φυτικός) που ζει και αναπτύσσεται μαζί και σε βάρος άλλου οργανισμού, που χαρακτηρίζεται ξενιστής, από τον οποίο και τρέφεται με τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες. Τα παράσιτα που ζουν εξωτερικά του ξενιστή, όπως για παράδειγμα τα τσιμπούρια ονομάζονται έξωπαράσιτα, ενώ εκείνα που ζουν μέσα στο ξενιστή, όπως π.χ. οι ταινίες, ονομάζονται ενδοπαράσιτα. Ανάλογα με το είδος του ξενιστή διακρίνονται σε ζωοπαράσιτα και σε φυτοπαράσιτα.

Τα παράσιτα από βιολογική άποψη διακρίνονται σε μονοξενικά (που παραμένουν σ΄ ένα ξενιστή) και σε πολυξενικά (όταν στη διάρκεια της ζωής τους εναλλάσσουν ξενιστές). Επίσης διακρίνονται και σε προαιρετικά ή υποχρεωτικά τα οποία και επιφέρουν μια σειρά από επιπτώσεις, που μπορεί να είναι η ελάχιστη πρόκληση βλάβης στον ξενιστή που συνεχίζει να ζει και ν΄ αναπαράγεται φυσιολογικά, (μια τέτοια περίπτωση προσαρμογής αποτελούν οι ταινίες), που καταχρηστικά λέγονται αβλαβή, σε αντιδιαστολή εκείνων που μπορεί να επιφέρουν ακόμη και τον θάνατο του ξενιστή (όπως π.χ. το παράσιτο της ελονοσίας), που λέγονται επιβλαβή ή επικίνδυνα. Μεταξύ ξενιστή και παρασίτου μπορεί να υπάρξει συνεξέλιξη.

Τα παράσιτα αν και χαρακτηρίζονται από απλοποιημένες μορφές οργάνων αισθητήρων και κίνησης εντούτοις παρουσιάζουν ανεπτυγμένα όργανα προσήλωσης, π.χ. άγκιστρα, καθώς και όργανα απορρόφησης π.χ. μυζητήρες. Η αναπαραγωγή τους κρίνεται μάλλον υπερεντατική, για παράδειγμα η ασκαρίδα του αλόγου γεννά 60 εκατομμύρια αυγά το χρόνο. Τέλος τα παράσιτα παρουσιάζουν ποικίλη σεξουαλική ζωή όπως υπερτροφικές ωοθήκες, ερμαφροδιτισμό, αρσενικά νάνοι κ.λπ. που συντείνουν στην επικινδυνότητά τους.
Η έρευνα και η μελέτη των παρασίτων ανθρώπων, ζώων και φυτών αποτελεί αντικείμενο της Παρασιτολογίας, η δε οποιαδήποτε προκαλούμενη λοίμωξη εξ αυτών ονομάζεται παρασίτωση. 

Από μικροβιολογική άποψη (δηλαδή με εξέταση μικροσκοπίου) τα παράσιτα αποτελούν μία από τις 4 μεγάλες ομάδες μικροοργανισμών, και διακρίνονται σε πρωτόζωα και μετάζωα.

Τα πρωτόζωα είναι μονοκύτταροι οργανισμοί που έχουν τη δομή των κυττάρων μεγαλοοργανισμών. Πολλά από αυτά χαρακτηρίζονται από ζωηρή κίνηση που γίνεται με διάφορους τρόπους. Έχουν ποικίλο σχήμα και μέγεθος. Στα πρωτόζωα υπάγονται αρκετά παράσιτα, όπως η αμοιβάδα, το πλασμώδιο και το τοξόπλασμα.

Τα μετάζωα είναι πολυκύτταροι οργανισμοί, με σαφή κυτταρική διαφοροποίηση, σχήμα και μέγεθος. Σε αυτά υπάγονται και παράσιτα ιατρικού ενδιαφέροντος, όπως ο εχινόκοκκος και η ασκαρίδα.

Σημείωση
Αξίζει ν΄ αναφερθεί ότι το μεγαλύτερο μέρος των εξελιγμένων παρασίτων ήταν ουσιαστικά άγνωστα μέχρι την ανακάλυψη του μικροσκοπίου στα μέσα του 17ου αιώνα.

Βιβλιογραφία
Αντωνιάδης Α, Καρτάλη Σ. και συν., Ιατρική Μικροβιολογία, Ιατρικές Εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλίδης, 3η έκδοση, (c) 2005, ISBN 960-399-333-6

Δείτε επίσης

Μικροβιολογία
Πρωτόζωα
Παρασιτισμός
Αλφειός

Ο Αλφειός είναι ο σημαντικότερος ποταμός της Πελοποννήσου. Λέγεται επίσης και Ρουφιάς, που προέρχεται από λαϊκή παρετυμολογία μετά από πολλές μεταπτώσεις: Αλφειός - Αλφειάς - Αρφειάς - Ρουφιάς. Στους Μεσαιωνικούς χρόνους υποστηριζόταν από τους λογίους ότι ο ενδιάμεσος τύπος Αρφειάς ήταν ποταμός του Ορφέα αντί του Αλφέα (Αλφειός).

Είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Πελοποννήσου και έχει μήκος 110 χιλιόμετρα. Πηγάζει στην Αρκαδία, κοντά στο χωριό Καμποχώρι, στους πρόποδες του Ταϋγέτου. Στην πορεία του δέχεται τα νερά των Ελισσώνα, Λούσιου, Λάδωνα, Ερύμανθου και του Κλαδέου. Τέλος χύνεται στο βόρειο άκρο του Κυπαρισσιακού κόλπου στην πλευρά της Ηλείας,κοντά στο Κατάκολο.

Το ρεύμα του ποταμού αυτού είναι ορμητικό και μεταφέρει πολλές ύλες με την οποία και γίνονται συνεχείς προσχώσεις με συνέπεια να δημιουργούνται στη θάλασσα σε αρκετή ακτίνα λωρίδες γης,  λαιμοί και λιμνοθάλασσες, όπως είναι: της Αγουλινίτσας, της Μουριάς και του Καϊάφα.

Στον Αλφειό αρκετοί αθλητές πραγματοποιούν κατάβαση με φουσκωτό σκάφος. Είναι εντυπωσιακή διαδρομή για ράφτινγκ στην Ελλάδα με συνεχόμενα τεχνικά περάσματα. 

Το όνομα του ποταμού ετυμολογείται από το αρχαίο ρήμα αλφάνω που σημαίνει πλουτοδοτώ, προσφέρω πλούτο εξ ου και η λέξη «τιμαλφή».

Μυθολογία 
Κατά την ελληνική μυθολογία ο Αλφειός ήταν ένας από τους θεοποιημένους ποταμούς των αρχαίων Ελλήνων, που λατρευόταν κυρίως στην Ηλεία, την Μεσσηνία και την Αρκαδία, ακριβώς από τις περιοχές που διαρρέει και σήμερα. Φερόταν ως γιος του Ωκεανού και της Τηθύος απόγονος του Ήλιου. Κάποτε σκότωσε τον αδελφό του Κέρκαφου και τον καταδίωξαν οι Ερινύες. Φτάνοντας στον ποταμό Νύκτιμο έπεσε μέσα και πνίγηκε και από τότε ο ποταμός πήρε το όνομα του. Ο Όμηρος τον αποκαλεί "ΙΕΡΟΝ ΡΟΟΝ ΑΛΦΕΙΟΙΟ"

Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο Αλφειός ήταν κυνηγός που αγάπησε την Αρεθούσα αλλά εκείνη δεν τον ήθελε και για να τον αποφύγει πήγε στην Ορτυγία, νησί κοντά στις Συρακούσες. Ο Αλφειός από τον μεγάλο έρωτά του μεταμορφώθηκε σε ποταμό και μέσω των νερών της θάλασσας έφτασε στην Ορτυγία, κοντά στην αγαπημένη του.

Στον πέμπτο του άθλο, ο Ηρακλής εκτρέπει τα νερά του Αλφείου και του Πηνειού για να καθαρίσει την κόπρο η οποία είχε συσσωρευθεί στους στάβλους του βασιλεία της Ηλείας Αυγεία από 3.000 βόδια.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
 

 
Γεωγραφία της Αρχαίας Ηλείας
Εσωτερισμός
Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Ποταμοί της Αρκαδίας‎
Ποταμοί της Ηλείας‎
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ρον Γκίλμπερτ

Ο Ρον Γκίλμπερτ (Ron Gilbert) είναι ένας Αμερικανός σχεδιαστής βιντεοπαιχνιδιών. Στα γνωστότερα έργα του ανήκουν τα παιχνίδια Maniac Mansion, Zak McKracken όπως και τα Monkey Island 1 και 2.

Σταδιοδρομία στην βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών 
Η καριέρα του Γκίλμπερτ στην βιομηχανία των υπολογιστών άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν σαν φοιτητής της πληροφορικής δημιούργησε μια εφαρμογή (Graphic Basics) με την οποία άρχισε να φτιάχνει μικρά παιχνίδια για τον Commodore 64. Το εργαλείο αυτό πούλησε σε μια εταιρεία με όνομα Human Engineered Software, η οποία τον προσέλαβε όταν τελείωσε τις σπουδές του αλλά τερμάτισε την λειτουργία της μόλις έξι μήνες αργότερα. Το 1985 του δόθηκε η ευκαιρία να σχεδιάσει παιχνίδι για την Lucasfilm Games. Μαζί με τον Γκάρι Γουίνικ δημιούργησε το σχέδιο για το Maniac Mansion όπως και την μηχανή παιχνιδιού Script Creation Utility for Maniac Mansion, γνωστή ως SCUMM. Το 1987 το παιχνίδι κυκλοφόρησε με μεγάλη επιτυχία και η συνεργασία του Γκίλμπερτ με την LucasArts συνεχίστηκε. Ακολούθησαν και άλλα παιχνίδια με βάση την scripting engine SCUMM. Ουσιαστικά, όλα τα adventures της εταιρείας, με εξαίρεση τα Grim Fandango και Escape from Monkey Island, δημιουργήθηκαν με βάση την SCUMM.

Αφού εγκατέλειψε την LucasArts συνεργάστηκε κυρίως με τις εταιρείες Cavedog Entertainment (Total Annihilation), Humongous Entertainment και Hulabee Entertainment, μεταξύ άλλων στον χώρο των παιδικών ηλεκτρονικών παιχνιδιών. 

Τον Ιανουάριο του 2008 η εταιρία HotHead Games προσέλαβε τον Γκίλμπερτ ως creative director για την δημιουργία του "DeathSpank", ενός παιχνιδιού περιπέτειας/ρόλου. 

Στα μέσα του 2016 ο Γκίλμπερτ αναζήτησε τα δικαιώματα των παιχνιδιών της σειράς Monkey Island και Maniac Mansion, αφού η Disney, η οποία είχε εξαγοράσει τη Lucasfilm και το τμήμα παιχνιδιών της το 2012, ανακοίνωσε την απόσυρσή της από την ανάπτυξη παιχνιδιών. Το 2022 ανακοίνωσε το Return to Monkey Island, μια συνέχεια των δύο πρώτων παιχνιδιών της σειράς.

Παιχνίδια (επιλεγμένα) 
 1987 - Maniac Mansion
 1988 - Zak McKracken and the Alien Mindbenders
 1989 - Indiana Jones and the Last Crusade
 1990 - The Secret of Monkey Island
 1991 - Monkey Island 2: LeChuck’s Revenge
 2022 - Return to Monkey Island

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ρον Γκίλμπερτ στην MobyGames (αγγλικά)
 Ιστολόγιο του Ρον Γκίλμπερτ
 Project DeathSpank στην Hothead Games

Monkey Island
Αμερικανοί
Σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών
Βιντεοπαιχνίδια της LucasArts
Δύμας

Με το όνομα Δύμας ήταν γνωστά δύο πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας.

Δύμας ο Αιγίμου, ήταν ιδρυτής και επώνυμος της Αχαϊκής πόλης Δύμης, γιος του Αιγίμου, βασιλιά των Δωριέων, αδελφός των Δώρου και του Πάμφυλου. Ο λαός του ήταν σύμμαχος των Ηρακλείδων και  συμμετείχε μαζί τους στην κάθοδο στην Πελοπόννησο, σκοτώθηκε σε μάχη μαζί με τον αδελφό του από τον Τισαμενό.
Δύμας ο Φρυγέας Είναι γνωστός από τον Όμηρο .Μυθικός βασιλιάς της Φρυγίας μετά τον Σαγγάριο, γιος του Ηιονέα, πατέρας του Ασίου και της Εκάβης.

Πηγές 

Αρχαίοι Αχαιοί
Ηρακλείδες
Φρυγία
Δύμη
Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Μυθικοί βασιλείς της Φρυγίας
Ηφαίστεια

Τα Ηφαίστεια ή Ηφαιστεία ήταν αρχαία ελληνική εορτή που τελούνταν κυρίως στην Αθήνα και τη Λήμνο προς τιμή του θεού Ηφαίστου. Στην αρχή τα Ηφαίστεια ήταν ετήσια εορτή, από την εποχή όμως του άρχοντα Κτησιφώντος (329 π.Χ. - 328 π.Χ.), κατά πληροφορία του Αριστοτέλη τα Ηφαίστεια τελούνταν ανά πενταετία.

Στα Ηφαίστεια γίνονταν μεγάλη θυσία όπου και ακολουθούσαν μουσικοί αγώνες παίδων και ανδρών καθώς και αγώνισμα της λαμπάδας (λαμπαδοδρομία) που ήταν και το λαμπρότερο μέρος της εορτής. Τη διεύθυνση της εορτής αυτής αναλάμβαναν 20 άνδρες που εκλέγονταν ειδικά για την εορτή και ονομάζονταν "ιεροποιοί". Τις δε φροντίδες της θυσίας, της πομπής και των αγώνων αναλάμβαναν 200 πολίτες της Αθήνας. Εκτός όμως της Αθήνας, εορτές λάμβαναν χώρα και σ΄ άλλες πόλεις του αρχαίου ελλαδικού χώρου όπου υπήρχαν ιερά του θεού της φωτιάς. Στη Λήμνο, όπου σύμφωνα με τη μυθολογία εκσφεντονίστηκε ο Ήφαιστος μετά από καυγά του με τον Δία, τα Ηφαιστεία αποτελούσουν την κυριότερη εορτή του νησιού. Την περίοδο εκείνη όλες οι εστίες φωτιάς παρέμεναν σβηστές για εννέα μέρες, μέχρι ότου να φθάσει καινούργια φωτιά από το ιερό νησί της Δήλου. 

Ποιο μήνα ακριβώς γινόταν αυτή η εορτή δεν κατέστη δυνατό να εξακριβωθεί, αν και αναπτύχθηκαν διάφορες γνώμες, όπως της E. Simon, η οποία υποστηρίζει ως μήνα τέλεσής της τον τελευταίο μήνα της άνοιξης, δηλαδή το Μουνυχιώνα. Η σπουδαιότερη πηγή γνώσης για τα Ηφαίστεια είναι η εύρεση μιας αποσπασματικής επιγραφής του 422 π.Χ. η οποία αναφέρεται στην αναδιοργάνωσή τους.

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.9ος, σ.402

Παραπομπές 

Αρχαίες ελληνικές εορτές
Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Λ' Άκουιλα

Η Λ' Άκουιλα (ιταλικά L'Aquila, ο αετός,  , λατ. Aquila) είναι πόλη της Ιταλίας με πληθυσμό 73.000 κατοίκους, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και της περιφέρειας του Αμπρούτσο (ιταλ. Abruzzo). Βρίσκεται στο κέντρο της Ιταλίας, στη κοιλάδα που σχηματίζει ο ποταμός Ατέρνος, ανάμεσα στα Απέννινα Όρη, με το όρος Γκραν Σάσσο στα βορειοανατολικά. 

Η Λ' Άκουιλα είναι μια όμορφη πόλη με πολλά στενά δρομάκια και κτίρια και εκκλησίες της εποχής της Αναγέννησης. Είναι έδρα του ομώνυμου Πανεπιστημίου αλλά και αρκετών πολιτιστικών οργανισμών: διαθέτει θέατρο δράματος, ακαδημία καλών τεχνών, κρατικό ωδείο, συμφωνική ορχήστρα και οργανισμό κινηματογράφου. Στην πόλη διεξήχθη η σύνοδος κορυφής των ηγετών της G8 τον Ιούλιο του 2009.

Ιστορία 

Ιδρύθηκε το 1254 με το όνομα Άκουιλα, το οποίο διατηρήθηκε μέχρι το 1939 οπότε και υιοθετήθηκε το σημερινό Λ' Άκουιλα. Λέγεται ότι προήλθε από την ένωση 99 ενοριών. Μία πηγή που υπάρχει ακόμα στην πόλη διατηρεί αυτόν τον μύθο (fontana delle 99 cannelle - πηγή των 99 βρυσών).

Έφτασε στην μεγαλύτερη ακμή της από τον Πιέτρο ντι Μορρόνε, ο οποίος έγινε Πάπας με το όνομα Κελεστίνος Ε΄ στις 29 Αυγούστου 1294. Το τάγμα που ίδρυσε και φέρει το όνομά του έχει περισσότερα από είκοσι μετόχια στη Γαλλία.

Τα λείψανά του βρίσκονταν ως το 1517 σε ένα τάφο στη Βασιλική της Παναγίας του Κολλεμάτζιο, στην είσοδο της πόλης, την οποία ο ίδιος ο Πάπας είχε ορίσει να χτίσουν.

Η πόλη συγκλονίστηκε από δύο σεισμούς το 1703 και το 1706. Καταλήφθηκε από τους Γάλλους το 1789 και από τους Αυστριακούς το 1815.

Σεισμός 2009 
Στις 6 Απριλίου 2009 και ώρα 3:32 πμ τοπική (1:32 GMT) συνέβη σεισμός ισχύος 6,3 MW ή μεγέθους 5,7 - 5,9 στην Κλίμακα Ρίχτερ, ο οποίος συγκλόνισε την πόλη. Το επίκεντρο () ήταν 95 χλμ ανατολικά της Ρώμης, λίγο έξω από την Λ' Άκουιλα και σε βάθος 10χλμ. Πολλά κτίρια κατέρρευσαν με αποτέλεσμα τουλάχιστον 289 νεκρούς και 1500 τραυματίες. Υπολογίζεται ότι ζημιές υπέστησαν περισσότερα από 10.000 κτίρια στην πόλη, γεγονός που οδήγησε γύρω στους 70.000 κατοίκους να εγκαταλείψουν τις οικίες τους σε αναζήτηση ασφαλούς στέγης, ενώ θύματα και μεγάλες καταστροφές υπήρξαν και σε πολλούς γειτονικούς οικισμούς. Από τους 70.000 κατοίκους που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους την ημέρα του σεισμού, τουλάχιστον 29.000 παρέμεναν άστεγοι τέσσερις μέρες μετά.

Αδελφοποιημένες πόλεις 

Η Λ' Άκουιλα είναι αδελφοποιημένη με τις παρακάτω πόλεις:

  Ρότβαϊλ, Γερμανία
  Γιορκ, Καναδάς
  Μπάαλμπεκ, Λίβανος 
  Μπίστριτσα, Ρουμανία
  Κουένκα, Ισπανία
  Μπερνάλντα, Ιταλία
  Ζιελόνα Γκόρα, Πολωνία
  Χόμπαρτ, Αυστραλία

Αθλητισμός 
Στη Λ' Άκουιλα εδρεύει η πέντε φορές πρωταθλήτρια Ιταλίας ομάδα ράγκμπι L' Aquila Rugby, ενώ η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης, η A.S.D. L' Aquila Calcio 1927 έχει αγωνιστεί τρεις φορές στη Serie B, τη δεύτερη τη τάξει κατηγορία ποδοσφαίρου στην Ιταλία.

Δείτε επίσης 
 Άκουιλα (επαρχία)
 Αμπρούτσο
 Πανεπιστήμιο της Λ'Άκουιλα
 Ινστιτούτο Επιστημών Γκραν Σασσο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Πύλη για τη Λ'Άκουιλα
 Εικόνες, νέα και κάμερα από το Γκραν Σάσσο
 Λ'Άκουιλα Ράγκμπι
 Τουριστικές και ιστορικές πληροφορίες για τη Λ' Άκουιλα

Πόλεις του Αμπρούτσο
Τόμας Μπαλ Μπάρατ

Ο Τόμας Μπαλ Μπάρατ (Thomas Ball Barratt, 22 Ιουλίου 1862 - 29 Ιανουαρίου 1940) ήταν νορβηγικής καταγωγής Πεντηκοστιανός ευαγγελιστής.

Γεννημένος στην Κορνουάλη της Αγγλίας, ο Μπάρατ αρχικά ήταν ποιμένας σε μία Μεθοδιστική Εκκλησία. Αργότερα το 1906 έχοντας πάει στο Λος Άντζελες, ήρθε σε επαφή με τους πρώιμους Πεντηκοστιανούς της οδού Αζούσα, πίστεψε και εντάχθηκε στην Εκκλησία της Πεντηκοστής. Από το 1907 που γύριζε στη Στοκχόλμη, ευαγγέλισε σε μεγάλο βαθμό την Σκανδιναβία και ιδιαίτερα τη Φινλανδία.

Μπαρατ
Μπαρατ