Βίλι φαν ντερ Κάουλεν

Ο Ουιέλμους Μαρτίνους Λεονάρδους Γιοχάνες «Βίλι» φαν ντερ Κάουλεν (Wilhelmus Martinus Leonardus Johannes "Willy" van der Kuijlen, ολλανδική προφορά: [ˈwili vɑn dɛr ˈkœy̯lə (n)], 6 Δεκεμβρίου 1946 – 19 Απριλίου 2021) ήταν Ολλανδός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία της πρώτης κατηγορίας του ολλανδικού πρωταθλήματος.

Βιογραφία 

Μεγάλωσε στο Χέλμοντ και άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στην ηλικία των οκτώ ετών, όταν εντάχθηκε στον τοπικό σύλλογο HVV Helmond. Έτυχε προσοχής  λόγω των ικανοτήτων του στο σκοράρισμα αγωνιζόμενος ως επιθετικός. Σε ηλικία 15 ετών, έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα του Χέλμοντ. Το 1963, τράβηξε το ενδιαφέρον της Αϊντχόφεν και έπαιξε ένα δοκιμαστικό αγώνα, του προσφέρθηκε συμβόλαιο, αλλά αυτός αρνήθηκε. Παίζοντας για τη Χέλμοντ, σκόραρε 69 γκολ σε 63 αγώνες για την ερασιτεχνική ομάδα. Το 1964, τελικά υπέγραψε για την Αϊντχόφεν.

Καριέρα σε συλλόγους
Ξεκίνησε με ημι-επαγγελματικό συμβόλαιο,  υπογραφή που του έδινε τη δυνατότητα να εργαστεί και αλλού. Τις καθημερινές, εργαζόταν ως εργάτης αποθήκης. Η πρώτη του εμφάνιση ήταν σε φιλικό αγώνα στις 7 Αυγούστου 1964 απέναντι στη Σχιντάμσε ΦΦ, σημειώνοντας πέντε γκολ στη νίκη με 6–1. Το ντεμπούτο του στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος ήταν στις 23 Αυγούστου 1964 σε αγώνα με αντίπαλο τη Φορτούνα '54, όπου σημείωσε το μοναδικό γκολ στην ήττα με 2–1. Στο δεύτερο αγώνα του  πρωταθλήματος, πέτυχε τρία γκολ στη νίκη της Αϊντχόφεν με 3–1 επί της ΣΚ Ενσχέντε. Στην πρώτη του σεζόν στην Αϊντχόφεν (ως ο νεότερος παίκτης στο πρωτάθλημα), η ομάδα τερμάτισε δεύτερη στο πρωτάθλημα και ο Φαν ντερ Κάουλεν τερμάτισε επίσης δεύτερος στην κατάταξη των σκόρερ με 20 γκολ. Τη σεζόν 1965–66 μόλις έκλεισε τα 20, ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 23 γκολ. Στον τελευταίο αγώνα πρωταθλήματος, η ομάδα νίκησε την Τβέντε με 7–1 με τέσσερα δικά του τέρματα. Το 1968, η Αϊντχόφεν σώθηκε από τον υποβιβασμό χάρη στα τέσσερα γκολ του στο 5–1 με αντίπαλο τη DWS. Τόσο τη σεζόν 1968–69 όσο και την επόμενη 1969–70, ο σύλλογος φτάνει (αλλά χάνει) στον τελικό του κυπέλλου. Στην τελευταία αγωνιστική περίοδο, ο Φαν ντερ Κάουλεν αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος για δεύτερη φορά με 26 γκολ. Οι δύο επόμενες χρονιές αποδεικνύονται λιγότερο επιτυχημένες με 14 γκολ τη σεζόν 1970–71 και 6 γκολ τη σεζόν 1971–72.

Από την επόμενη χρονιά άρχισε να αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος και το 1974 σημείωσε 27 γκολ και στέφθηκε για άλλη μία φορά κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος. Η επιδεξιότητα του, η ικανότητα χρήσης και των δύο ποδιών και τα δυνατά και εύστοχα σουτ του έκαναν τη Ρεάλ Μαδρίτης, την Άντερλεχτ και τη Βαλένθια να ενδιαφερθούν, αλλά η Αϊντχόφεν απέρριψε τις προσφορές. Στην αγωνιστική περίοδο 1974–75, ο Φαν ντερ Κάουλεν κέρδισε τον πρώτο του τίτλο πρωταθλήματος συμβάλλοντας με 28 γκολ και ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος.

Την επόμενη χρονιά, η Αϊντχόφεν κέρδισε το πρωτάθλημα και το εγχώριο κύπελλο και έφτασε στα ημιτελικά του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου. Ο Φαν ντερ Κάουλεν σημείωσε 28 γκολ στο πρωτάθλημα (και πάλι δεύτερος σκόρερ). Μετά από τους δύο διαδοχικούς τίτλους, ο σύλλογος τερμάτισε δεύτερος το 1977. Ο Φαν ντερ Κάουλεν έγινε αρχηγός της ομάδας από τη σεζόν 1977–78. Εκείνη η χρονιά αποδείχθηκε η πιο επιτυχημένη σεζόν στην καριέρα του, αφού η Αϊντχόφεν κέρδισε το πρωτάθλημα, το εγχώριο κύπελλο και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Στους ημιτελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ,  αντιμετώπισε την Μπαρτσελόνα, με την Αϊντχόφεν να κερδίζει συνολικά με 4–3 και προχώρησε στον τελικό, όπου η  Μπαστιά ηττήθηκε με 3–0 εντός έδρας (μετά από ισοπαλία στο πρώτο σκέλος). Το τρίτο και τελευταίο γκολ σημείωσε ο Φαν ντερ Κάουλεν. 

Μετά τη νίκη του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, η ομάδα και ο ίδιος γνώρισαν περίοδο κάμψης. Μεταγράφηκε στη Μάαστριχτ το 1981, όπου έπαιξε για μία σεζόν και εμφανίστηκε σε 17 αγώνες σημειώνοντας τρία γκολ. Όταν έφυγε από τη Μάαστριχτ, έπαιξε για μία χρονιά στην βελγική  Όβερπελτ Φάμπριεκ ( Overpelt Fabriek), πριν αποσυρθεί επίσημα το 1983. Συνολικά, έπαιξε 528 αγώνες πρωταθλήματος και σημείωσε 308 γκολ για την Αϊντχόφεν. Και τα δύο στατιστικά εξακολουθούν να είναι ο υψηλότερος αριθμός αγώνων και τερμάτων που έχει πετύχει ποδοσφαιριστής για το σύλλογο. Τα 29 γκολ του σε ευρωπαϊκές διοργάνωσεις είναι επίσης  ρεκόρ για Ολλανδό ποδοσφαιριστή που αγωνίστηκε με φανέλα εγχώριου σωματείου. Είναι επίσης πρώτος σκόρερ και στη διοργάνωση του εθνικού Κυπέλλου KNVB με 59 τέρματα. Τα 311 γκολ του στην Έρεντιβιζι παραμένουν ρεκόρ.

Διεθνής καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο του για την Ολλανδική εθνική ομάδα στις 23 Μαρτίου 1966 σε συνάντηση με τη Δυτική Γερμανία σε ηλικία 19 ετών. Η διεθνής του καριέρα του ξεκίνησε με ενθαρρυντικό τρόπο: στα πέντε πρώτα του παιχνίδια σκόραρε τέσσερις φορές. Στη συνέχεια, έλαβε σποραδικές κλήσεις μέχρι το 1970. Η παρουσία του Γιόχαν Κρόιφ που αγωνιζόταν στην ίδια θέση τον απομάκρυνε από την εθνική από το 1970 και πέρασαν τέσσερα χρόνια πριν εμφανιστεί ξανά. Δέχτηκε πρόσκληση για τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 αλλά δεν την αποδέχθηκε. Άλλοι λόγοι που δεν επέτρεψαν την καθιέρωση του ήταν οι συχνές συγκρούσεις μεταξύ των παικτών της Αϊντχόφεν από τη μία πλευρά και των παικτών του Άγιαξ (κυρίως) και της Φέγενορντ από την άλλη που ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1960. Λόγω αυτών των ζητημάτων, αποσύρθηκε από το διεθνές ποδόσφαιρο το 1975, αλλά άλλαξε την απόφαση αυτή ένα χρόνο αργότερα. Το 1975, σκόραρε τρεις φορές σε προκριματικό αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1976 με τη Φινλανδία, ανεβάζοντας τον αριθμό των τερμάτων του στα επτά. Τον Οκτώβριο του 1977, έπαιξε τον 22ο και τελευταίο του αγώνα σε εκτός έδρας συνάντηση με τη Βόρεια Ιρλανδία μπαίνοντας ως αλλαγή του Κρόιφ στο 71ο λεπτό.

Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 504 τέρματα σε 805 επίσημους αγώνες (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ). Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε προπονητής της ομάδας νέων της Αϊντχόφεν, βοηθός προπονητή και ανιχνευτής ταλέντων. Τον αποκαλούσαν «Mister PSV» για την μακροχρόνια προσφορά του στο σύλλογο. Από το 2004 ένα άγαλμά του κοσμεί τον περιβάλλοντα χώρο του σταδίου της Αϊντχόφεν. Λίγο μετά το θάνατό του, η ολλανδική Ομοσπονδία αποφάσισε να απονείμει το «τρόπαιο Βίλι φαν ντερ Κάουλεν» στον κορυφαίο σκόρερ της Έρεντιβιζι. Το τρόπαιο είναι αντίγραφο του αγάλματός του στο στάδιο της Αϊντχόφεν. Στη σεζόν 2020–21, ο Γιώργος Γιακουμάκης ήταν ο πρώτος νικητής.

Τίτλοι και διακρίσεις

Αϊντχόφεν
 Πρωτάθλημα Ολλανδίας (3) : 1974–75 , 1975–76 , 1977–78
 Κύπελλο Ολλανδίας KNVB (2) : 1973–74 , 1975–76
 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ : 1977–78
Ατομικές διακρίσεις
 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος (3) : 1965–66,  1969–70, 1973–74 
 Πρώτος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος Ολλανδίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

 

Ολλανδοί ποδοσφαιριστές
Ολλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου 
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας 
Ποδοσφαιριστές ΜΦΦ Μάαστριχτ
Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές