joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μάχη της Άμπλιανης

Η Μάχη της Άμπλιανης ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 21 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες.

Πριν τα γεγονότα 
Καινούργιος στρατιωτικός ορίστηκε ο Δερβίς Πασάς, στον οποίο ο Σουλτάνος έδωσε ρητή εντολή να προστάξει και τους Πασάδες των Ιωαννίνων Βριώνη και τον της Ευβοίας Καρυστινό, ο μεν να εισβάλει στην Ακαρνανία, ο δε στην Αττική. Αυτός δε, ο Δερβίς Πασάς να ενωθεί με τους Πασσάδες Μπερκόφτζαλη, Ιουσούφ Πασά και Αμπάζ Πασά Ντίμπρα να εισβάλει στην Ανατολική Στερεά με δεκαπέντε χιλιάδες στρατό. Ο Δερβίς όμως αντί να βάλει σε ενέργεια τις διαταγές αποφάσισε να ενεργήσει μόνος του. Ξεκίνησε από την Λάρισα και πήγε στην Λαμία μην τολμώντας να περάσει από τις Θερμοπύλες. Πήγε στο χωριό Λιανοκλάδι απέναντι από το Ζητούνι και εκεί στρατοπέδευσε. Τους δε Γιουσούφ Πασά Μπερκόφτζαλη και Αμπάζ Πασά Ντίμπρα με έξι χιλιάδες πεζούς και τρεις χιλιάδες ιππείς τους διέταξε να περάσουν στην Γραβιά και από εκεί να συνεχίσουν για τα Σάλωνα. Εκεί να κατακτήσουν την πόλη και την γύρω περιοχή.

Η εξέλιξη των γεγονότων 
Ο Πανουργιάς που ήταν τοποθετημένος μαζί με τους συμπατριώτες του στην Άμπλιανη, όταν έμαθε τα σχέδια αυτά κατασκεύασε στο μέρος αυτό ισχυρούς προμαχώνες, τους οποίους ενίσχυσε με πολλούς κορμούς χονδρών δέντρων. Η δύναμη του Πανουργιά δεν ήταν αρκετή για να αντέξει την ορμή των Οθωμανών. Ευτυχώς όμως έφτασαν ενισχύσεις από το Σούλι υπό τους οπλαρχηγούς Δράκο, Γιώτη Δαγκλή, Διαμάντη Ζέρβα και άλλους. Ακολούθως έφτασαν και ο Κίτσος Τζαβέλας και ο Π. Νοταράς αλλά και ο επίσης ντόπιος οπλαρχηγός Δήμος Σκαλτσάς. Έτσι συνολικά δύο χιλιάδες γινόμενοι περίμεναν τους εχθρούς, οι οποίοι στις 14 Ιουλίου τρεις ώρες μετά την ανατολή του ήλιου επιτέθηκαν στους Έλληνες, έχοντας και δύο πεδινά κανόνια. Ο πόλεμος άρχισε με ακροβολισμούς, αλλά αμέσως οι Οθωμανοί όρμησαν με τα ξίφη στα χέρια εναντίον των Ελλήνων για να ανοίξουν δρόμο. Οι Έλληνες τους αντιμετώπισαν με γενναιότητα και τους ανάγκασαν να οπισθοχωρήσουν με μεγάλη φθορά. Οι Οθωμανοί δοκίμασαν και δεύτερη και τρίτη φορά, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Κατά την διάρκεια της μάχης οι Έλληνες ενισχύθηκαν με δυνάμεις του Καλμούκη. Η μάχη διήρκησε μέχρι το απόγευμα, ώσπου οι Σουλιώτες έτρεψαν τον εχθρό σε φυγή. Όλος ο ελληνικός στρατός έτρεξε από πίσω καταδιώκοντας τον εχθρό. Πήραν λάφυρα δύο κανόνια, πολλά όπλα, πολεμοφόδια, σημαίες και άλογα, καθώς και την σκηνή του Μπερκόφτζαλη. Οι Οθωμανοί καταδιωκόμενοι γκρεμίστηκαν από τα βράχια και σκοτώθηκαν. Τα υπολείμματα του οθωμανικού στρατού επέστρεψαν στο Ζητούνι και διαλύθηκαν στις αρχές Οκτωβρίου.

Πηγές

Παραπομπές 

Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Μάχες οθωμανικού στρατού
Ιστορία της Ευρυτανίας
Ναυμαχία της Άνδρου (1825)

Η Ναυμαχία της Άνδρου ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 21.

Η εξέλιξη των γεγονότων
Στις 29 Απριλίου 1825 ο Σαχτούρης με την υπό αυτού μοίρα του Ελληνικού στόλου συνοδευόμενος από τον Κολανδρούτζο και τον Αποστόλη ναυμάχησαν στην Άνδρο μαζί με είκοσι πλοία πολεμικά και οκτώ πυρπολικά εναντίον του τουρκικού στόλου τριών φρεγατών, δέκα κορβετών, και τριάντα οκτώ βρικίων και γολετών. Τα δυο πυρπολικά του Ματρόζου και Μοσιού έκαψαν μια φρεγάτα 66 κανονιών. Η φρεγάτα αυτή ήταν ναυαρχίδα, και ο Ναύαρχος αναγκάστηκε να αλλάξει καράβι. Σκοτώθηκαν δε 300 Οθωμανοί, από τους οποίους 150 πυροβολιστές. Παρομοίως ο Μπούτας με το πυρπολικό του έκαψε μια κορβέτα τριάντα τεσσάρων κανονιών. Μετά από αυτό ο Οθωμανικός στόλος διασκορπίστηκε κακήν κακώς και πήγε στη Σούδα για να σωθεί. Καθοδόν μια κορβέτα με 250 εχθρούς πιάστηκε στη Σύρο. Οι Τούρκοι συνελήφθησαν από τους Συριανούς. Συνελήφθησαν και πέντε φορτηγά γεμάτα πολεμικά είδη για την πολιορκία του Μεσολογγίου, Αυστριακής προελεύσεως.

Πηγές

Ανδρου 1825
Ιστορία της Άνδρου
Η νοτιότερη πόλη του κόσμου

Η νοτιότερη πόλη του κόσμου είναι ένα σλόγκαν που χρησιμοποιείται για να προσελκύσει τουρίστες, ιδιαίτερα εκείνους που κάνουν κρουαζιέρες στην Ανταρκτική. Αυτή την στιγμή υπάρχουν τρεις πόλεις που χρησιμοποιούν αυτό το σλόγκαν, αν και νοτιότερα από αυτές υπάρχουν και άλλες κατοικημένες περιοχές που ωστόσο δεν έχουν μεγάλο πληθυσμό ώστε να δικαιολογούν τον τίτλο «πόλη».  Οι τρεις αυτές πόλεις είναι:

 Πουέρτο Γουίλιαμς (Puerto Williams) με γεωγραφικό πλάτος 54°56' Ν, ένα Χιλιανό λιμάνι που βρίσκεται στο Ίσλα Ναβαρίνο (Isla Navarino) στην νοτιότερη ακτή του Beagle Channel με 2.000 κάτοικους.
 Ουσουάια (Ushuaia) με γεωγραφικό πλάτος 54°48' Ν, η πρωτεύουσα της επαρχίας της Γης του Πυρός, το ανατολικό κομμάτι του νησιού που ανήκει στην Αργεντινή, με 64.000 κάτοικους, η οποία και θεωρείται από πολλούς ως η νοτιότερη πόλη στον κόσμο, αν και είναι μερικά χιλιόμετρα βορειότερα από το Πουέρτο Γουίλιαμς, ακριβώς επειδή λόγω του πληθυσμού και των υποδομών της θεωρείται πόλη.
 Πούντα Αρένας (Ισπανικά: Punta Arenas - Αμμώδες Σημείο) με γεωγραφικό πλάτος 53°10' Ν και πληθυσμό περίπου 130.000 είναι μια πόλη της Χιλής στον Πορθμό του Μαγγελάνου, σαφέστατα μεγαλύτερη και από τους δύο «ανταγωνιστές» μαζί αλλά και σαφέστατα βορειότερα. Διεκδικεί όμως την μοναδικότητα ακριβώς λόγω του μεγάλου πληθυσμού της.

Πάντως, με κριτήριο τις τουριστικές υποδομές, την μάχη φαίνεται να την έχει κερδίσει καθαρά η Ουσουάια, καθώς στην πόλη υπάρχουν πλήθος από τουριστικά μαγαζιά, εστιατόρια, μπαρ και άλλες τουριστικές δραστηριότητες οι οποίες, συγκριτικά με το μέγεθος των «ανταγωνιστριών» πόλεων, είναι σχεδόν ανύπαρκτες τόσο στο Πούντα Αρένας όσο και στο Πουέρτο Γουίλιαμς.

Εικόνες

Ακραία σημεία της Γης
Γεωγραφία της Αργεντινής
Γεωγραφία της Χιλής

en:The southernmost settlements in the world
Μάχη στο Κερατσίνι

Η Μάχη στο Κερατσίνι ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του '21 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες. Έγινε στο Κερατσίνι στις 4-5 Μαρτίου 1827.

Εξέλιξη των γεγονότων
Ο Καραϊσκάκης μετά τις  νίκες και τα λαμπρά κατορθώματά του, έλαβε επανειλημμένα διαταγή από την Ελληνική Κυβέρνηση να επιστρέψει για να σώσει την Ακρόπολη που κινδύνευε. Επέστρεψε στις 28 Φεβρουαρίου στην Ελευσίνα έχοντας μαζί του χίλιους περίπου άνδρες. Μετά από λίγες ημέρες διέταξε και συναντήθηκαν όλα τα σώματα στην Ελευσίνα. Το ιππικό συμπληρώθηκε σε εκατό ιππείς. Στις 2 Μαρτίου το απόγευμα ξεκίνησαν με όλο το στρατό και την επόμενη νύχτα έφτασαν στο Κερατσίνι, παραθαλάσσια θέση στον πορθμό της Σαλαμίνας, μια ώρα έξω από τον Πειραιά. Εκεί οχυρώθηκαν. Μπροστά στο οχυρό ο Καραϊσκάκης τοποθέτησε διακόσιους πενήντα μαχητές με επικεφαλής τον Τούσια Μπότσαρη, Γαρδικιώτη Γρίβα και άλλους. Οι εχθροί παρουσιάστηκαν πολύ πρωί και ακροβολίστηκαν με τους Έλληνες. Το μεσημέρι οι Τούρκοι ενισχύθηκαν, αλλά αποκρούσθηκαν από τους Έλληνες. Την επόμενη μέρα κατέβηκε ο ίδιος ο Κιουταχής με πολυάριθμο στρατό πεζικό, δύο χιλιάδες ιππείς και κανόνια με την ελπίδα να καταστρέψει τους Έλληνες και να τους πνίξει στην θάλασσα. Έστησε μπροστά στους Έλληνες τα κανόνια, τα οποία εσφενδόνισαν σφοδρό κανονιοβολισμό κατά του τείχους, και τον έριξαν κάτω.  Ακολούθως οι Τούρκοι διαιρέθηκαν σε δύο, οι μεν επιτέθηκαν στο οχυρό διαμέσου του πεσμένου τείχους, οι δε στους μαχητές μπροστά στο οχυρό. Οι Έλληνες την ημέρα εκείνη έδειξαν όλη την ανδρεία και γενναιοψυχία τους. Η αφοβία των Ελλήνων εξέπληξε τους εχθρούς, διότι αν και ολιγάριθμοι αναχαίτισαν πολύ μεγαλύτερο και ισχυρότερο στρατό. Ο εχθρός, αρχικά και πρώτος επιτιθέμενος βρέθηκε να πολεμάει αμυνόμενος και στις δύο μετά το μεσημέρι αναγκάστηκε να υποχωρήσει κακώς έχει και με πολλές φθορές. Από τους Έλληνες σκοτώθηκαν μόνο τρεις και είκοσι πληγώθηκαν.

Παραπoμπές

Πηγές

 

Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Μάχες ελληνικού στρατού
Μάχες οθωμανικού στρατού
Ιστορία του Πειραιά
Μηδενοδιαιρέτης

Στην άλγεβρα σε έναν δακτύλιο R μηδενοδιαιρέτης καλείται ένα στοιχείο a, διαφορετικό από το μηδέν του δακτυλίου, για το οποίο υπάρχει ένα - επίσης μη μηδενικό - στοιχείο b του δακτυλίου, ώστε 

Αφηρημένη άλγεβρα
Τιμπού

Η Τιμπού (τζόνγκα ཐིམ་ཕུ) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Μπουτάν. Η πόλη είναι χτισμένη στο κεντροδυτικό μέρος της χώρας, σε υψόμετρο μεταξύ 2.248 και 2.648 μέτρων, κατά μήκος της κοιλάδας που σχηματίζει ο ποταμός Ραϊντάκ (γνωστός και ως Ουάνγκ Τσου). Το 2005 ο πληθυσμός της έφτανε τους 79.185 κατοίκους, ενώ σε όλη την επαρχία (τζόνγκαγκ) του Τιμπού κατοικούν γύρω στους 98.000 ανθρώπους. Η πόλη αποτελεί πολιτικό και οικονομικό κέντρο της χώρας, με κυρίαρχη ασχολία τη γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή, συνεισφέροντας κατά 45% στο ΑΕΠ του Μπουτάν.

Πριν το 1960 η Τιμπού αποτελείτο από μια ομάδα από διασκορπισμένα χωριά. Στην περιοχἠ αυτή το 1885 σημειώθηκε μια αποφασιστική μάχη, μέσω της οποία άνοιξε ο δρόμος για τον Ουγκγέν Βαντσούκ, πρώτο βασιλιά του Μπουτάν, να επιβάλει την κυριαρχία του στη χώρα. Το 1952, στα πλαίσια μεταρρυθμίσεων, ελήφθη η απόφαση να μεταφερθεί η πρωτεύουσα από την παλιά πρωτεύουσα Πουνάκα στην περιοχή της Τιμπού. Η μεταφορά της κυβερνητικής έδρας πραγματοποιήθηκε το 1955, ενώ επίσημα η Τιμπού έγινε πρωτεύουσα του Μπουτάν το 1961. Η πόλη γνώρισε σύντομα ανάπτυξη με την ένταξη του Μπουτάν στους διεθνείς οργανισμούς, καθώς νέες διπλωματικές και χρηματοοικονομικές αποστολές έρχονταν για εγκατάσταση στη περιοχή.

Στην Τιμπού συναντά κανείς πολλά δείγματα της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής του Μπουτάν. Στην πόλη βρίσκονται τα σημαντικότερα πολιτικά κτήρια του Μπουτάν, ανάμεσα στα οποία το κοινοβούλιο και το παλάτι του βασιλιά στο βόρειο τμήμα της πόλης, ενώ υπάρχουν αρκετά βουδιστικά μοναστήρια και ναοί. Εντούτοις δεν έχει αεροδρόμιο, πράγμα σπάνιο για πρωτεύουσα κράτους και εξυπηρετείται από αυτό της πόλης Πάρο, 54 χιλιόμετρα μακριά.

Δείτε επίσης
Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπουτάν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Thimphu on Bhutannica
 Department of Tourism, Bhutan
 City map RAO online
 Thimphu Dzongkhag 
 Attractions in Thimphu
 Hotels of Thimphu and around Bhutan
 'A Walk in the Clouds', Thimphu in the rains, Travelogue in The Indian Express, 21-06-2009, by Arjun Razdan

Πόλεις του Μπουτάν
Πρωτεύουσες της Ασίας
Ένα προς ένα

Μία απεικόνιση  μεταξύ δύο συνόλων A,B καλείται ένα προς ένα (1-1) ή αμφιμονοσήμαντη, αν ισχύει ότι: αν  τότε είναι , για κάθε x,y στο Α.
Ένας ισοδύναμος ορισμός είναι ο εξής: Αν  τότε , για κάθε x,y στο Α.

Ας σημειωθεί ότι αν μία συνάρτηση είναι γνησίως μονότονη (γνησίως αύξουσα ή γνησίως φθίνουσα) σε ένα διάστημα Δ, τότε είναι "1-1" σε αυτό.

Θεωρία συνόλων
Μαθηματικές συναρτήσεις
Ελεούσα Ιωαννίνων

Η Ελεούσα είναι κωμόπολη της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Η Ελεούσα είναι ο μεγαλύτερος οικισμός και έδρα του Δήμου Ζίτσας (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997). Βρίσκεται βορειοδυτικά της λίμνης Παμβώτιδας, 7 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 3.484 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Δίπλα και νοτιοανατολικά είναι το αεροδρόμιο των Ιωαννίνων ενώ στη δυτική άκρη περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Κοζάνης και στη νότια η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας. 

Έως το 1950 η ευρύτερη τοποθεσία ονομαζόταν «Μπισδούνι», η δε Ελεούσα κι ο γειτονικός Άγιος Ιωάννης ονομάζονταν Μεγάλο και Μικρό Μπισδούνι αντίστοιχα. Οι ονομασίες αυτές εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στην περιοχή.

Αξιοθέατα 

 Η κεντρική πλατεία με τον αιωνόβιο πλάτανο, όπου βρίσκεται το Δημαρχείο και το μνημείο ηρώων, το οποίο είναι έργο του αρχιτέκτονα κ. Ξενάκη. 
 Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο και η οποία είναι "μονόχωρη βασιλική του 18ου αιώνα, με νάρθηκα και χαγιάτι στη νότια πλευρά. Εσωτερικά φέρει τοιχογραφίες του ίδιου αιώνα (18ος). Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού, καθώς και οι δεσποτικές εικόνες, έργα του 19ου αιώνα."
 Το "Κονάκι του Πασά" που ήταν η καλοκαιρινή του κατοικία του Αλή πασά στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και το οποίο διασώζεται σε καλή κατάσταση.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1919 με την παλιά ονομασία Μέγα Μπισδούνι στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Μπισδουνίου. Το 1950 με το ΦΕΚ 208Α - 16/09/1950 μετονομάστηκε σε Ελεούσα και το 1997 είχε οριστεί έδρα του τότε δήμου Πασαρώνος. Από το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 είναι έδρα του δήμου Ζίτσας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την Κοινότητα Ελεούσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πασαρώνος του Δήμου Ζίτσας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 3.484 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Μπισδουνίου / Ελεούσης 

Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
"Η Ήπειρος των πολέμων (Η Ήπειρος του χτες) 15ος - 20ς ΑΙΩΝΑΣ" - Φώτης Βράκας

Παραπομπές

Οικισμοί του Δήμου Ζίτσας
Δήμος Ζίτσας
 Κωμοπόλεις του νομού Ιωαννίνων
Τσρνα (ποταμός)

Ο Εριγώνας (, Λατινικά: Erigonus Εριγκόνους) είναι μεγάλος παραπόταμος του Αξιού και ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Βόρειας Μακεδονίας. Πηγάζει δυτικά του Κρούσεβου και ρέει αρχικά νότια διαρρέοντας την πεδιάδα του Μοναστηρίου. Κοντά στα ελληνικά σύνορα στρέφεται βορειοανατολικά και διασχίζει μία περιοχή με υψώματα δημιουργώντας ένα μακρύ φαράγγι. Μετά από διαδρομή 207 χιλιομέτρων συμβάλλει στον Αξιό κοντά στην πόλη Γκράτσκο. Λίγο πριν την συμβολή του στον Αξιό τα νερά του συγκεντρώνονται σε μία τεχνητή λίμνη που χρησιμεύει για την άρδευση της κοντινής πεδιάδας και για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Ιστορικά στοιχεία
Ο ποταμός Εριγώνας αναφέρεται από τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους γεωγράφους και ιστορικούς. Διέρρεε μία περιοχή που κατοικούσαν γειτονικοί λαοί των Μακεδόνων. Στο τμήμα του που διέρρεε την πεδιάδα του Μοναστηρίου ήταν εγκατεστημένοι οι Πελαγόνες και η πεδινή αυτή περιοχή ονομαζόταν Πελαγονία. Λίγο νοτιότερα στο σημείο που στρέφεται βορειοανατολικά, ήταν εγκατεστημένοι οι Λυγκηστές και ανατολικότερά τους το Ελληνικό φύλο των Δερριόπων ή Δευριόπων. Ανατολικότερα στο σημείο που συμβάλλει με τον Αξιό ήταν εγκατεστημένοι οι Παίονες και στο σημείο αυτό ήταν χτισμένη η κυριότερή πόλη τους, οι Στόβοι.

Παραπομπές

Ποταμοί της Βόρειας Μακεδονίας
Περιφέρεια Πελαγονίας
Παραπόταμοι του Αξιού
Ελευθερία Μπέλμπα

Η Ελευθερία Μπέλμπα είναι Ελληνίδα συγγραφέας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1969 στην Αθήνα. Σπούδασε ελληνική φιλολογία. Είναι μέλος της Ε.Ε.Λ. (Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών) και της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η. (Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων). Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει επτά ποιητικές συλλογές της, μία συλλογή δοκιμίων και ένα βιβλίο διδασκαλίας για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ποιήματα και δοκίμιά της περιλαμβάνονται σε συγκεντρωτικές εκδόσεις. Δοκίμια και μεταφράσεις της δημοσιεύονται στον τύπο και στο διαδίκτυο

Εργογραφία
▪ Εκδόσεις:

(1994) Φθινοπωρινές νότες (ποιήματα). Αθήνα: Νέα Σύνορα.

(1996) Δίχτια (ποιήματα). Αθήνα: Νέα Σύνορα.

(1996) Poesis modus(ποιήματα). Αθήνα: Νέα Σύνορα.

(1997) Γλωσσική διδασκαλία για την Α΄ Λυκείου (αρχαία ελληνικά). Αθήνα: Εκδόσεις Γρηγόρη.

(1999) Αμόλεχος (ποιήματα). Αθήνα: Νέα Σύνορα.

(2000) Έαρος νυχτερινό κατευόδιο (ποιήματα). Αθήνα: Νέα Σύνορα.

(2002) Η κυρία Άλρα (ποιήματα). Αθήνα: Ανατολικός.

(2003) Άσκηση πάνω στα δοκίμια του Αλέκου Βασιλείου (δοκίμια). Αθήνα

(2016) Η ερμηνεία της ελευθερίας (ποιήματα). Αθήνα: Κέδρος.

▪ Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:

(2004) Ολυμπιακό αφιέρωμα 2004- Ανθολογία της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η. Γερμανία

(2006) Φιλολογικός Κόσμος- Ανθολογία. Αθήνα: Ατέρμονο

(2009) 4η Ανθολογία της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η. Θεσσαλονίκη: Ζήτη

(2015) Δια-κριτικές ματιές στη λογοτεχνική έκφραση. Αθήνα: ΤοΒιβλίο

(2017) 5η Ανθολογία της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η. Αθήνα: Όστρια

Παραπομπές 

Έλληνες συγγραφείς
Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας
Μικρό Ελευθεροχώρι Λάρισας

Το Μικρό Ελευθεροχώρι είναι χωριό (οικισμός) του Δήμου Ελασσόνας της Λάρισας. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Λευτεροχωράκι.

Βρίσκεται 7 χιλιόμετρα βόρεια της Ελασσόνας στον οδικό άξονα E75. Απέχει 50 χιλιόμετρα από την Λάρισα, 60 χιλιόμετρα από την Κατερίνη και 70 χιλιόμετρα από την πόλη της Κοζάνης. Είναι χτισμένο στην πλαγιά ενός υψώματος με την ονομασία «Τούμπανος» (υψόμετρο 450 μ.) και βρίσκεται στη διασταύρωση της εθνικής οδού που ενώνει την Ελασσόνα με την Κοζάνη και την Κατερίνη.

Έχει 495 εγγεγραμένους κατοίκους στα δηματολόγια του οικείου Δήμου. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Το χωριό διαθέτει οργανωμένο κέντρο με καταστήματα, καφενεία και ταβέρνες για την εξυπηρέτηση των διερχομένων.

Αξιοθέατα της περιοχής είναι ο Ενοριακός Ναός της Αγίας Παρασκευής (1855) και το ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου. Στη θέση Τούμπανος υπάρχει πευκοδάσος 35 στρεμμάτων.

Ένα από τα πιο γνωστά πανηγύρια της περιοχής είναι αυτό της Αγίας Παρασκευής (25 - 26 Ιουλίου) με παραδοσιακά μουσικοχορευτικά συγκροτήματα και  ζωντανές ορχήστρες.

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Ελασσόνας
Σταθμός Βάσης (BTS)

Ο Σταθμός Βάσης (Base Transceiver Station), είναι ένα από τα βασικότερα συστήματα της αρχιτεκτονικής GSM ο οποίος εκτελεί τις λειτουργίες της ασύρματης διασύνδεσης του χρήστη με το δίκτυο. Ο χρήστης μπορεί να συνδεθεί με το δίκτυο με συσκευές όπως ένα κινητό τηλέφωνο ή έναν υπολογιστή που να μπορεί να συνδεθεί σε 3G ιντερνετ. Επίσης το σταθμό βάσης μπορεί να τον ακούσουμε και ως Ραδιοσταθμό Βάσης, Σταθμό Εκπομπής- Λήψης, Cell Sites ή και radio base station.

Ο Σταθμός Βάσης (BTS) στην ασύρματη επικοινωνία

Πρακτικά ο Σταθμός Βάσης συνδέει το Κινητό Σταθμό (Mobile Station) με το Βασικό Σταθμό Ελέγχου (Base Station Controler). Ο Σταθμός Βάσης περιλαμβάνει τα κατάλληλα περιφερειακά (κεραίες, ενισχυτές ισχύος) και το κατάλληλο λογισμικό για να το πετύχει.  Ο τρόπος που λειτουργεί είναι με τη χρήση ενός η περισσοτέρων ζεύγη συχνοτήτων, όπου η μία συχνότητα χρησιμοποιείται για την μεταφορά δεδομένων από το χρήστη στο δίκτυο (uplink) και το άλλο για την μεταφορά από το σταθμό στο χρήστη (downlink).

Ένα BTS δεν ταυτίζεται υποχρεωτικά με ένα κελί-κυψέλη αλλά μπορεί και με περισσότερα αν αντί για ομοιοκατευθυντική κεραία χρησιμοποιεί κατευθυντική. Η ισχύς των κεραιών σε ένα BTS μπορεί είναι 40W έως 500W. Το πεδίο μιας GSM κεραίας ενός σταθμού βάσης ή κινητής μονάδας, είναι παλμικό με κανάλια διάρκειας 4,616 ή 9,232 msec το καθένα, που είναι χωρισμένα σε 8 ή 16 διαστήματα-χρονοθυρίδες, διάρκειας 0.577 msec η καθεμία (8Χ0,577 ή 16Χ0,577 ). Κάθε χρήστης δεσμεύει για μια τηλεφωνική κλήση από μια χρονοθυρίδα άρα ένα κανάλι μπορεί να χρησιμοποιηθεί μέχρι και από 8 ή 16 συνδρομητές ταυτόχρονα. Οι 8 ή 16 χρονοθυρίδες που χωρίζονται σε ένα κανάλι αποκαλούνται πλαίσιο TDMA ενώ κάθε χρονοθυρίδα αντιστοιχεί σε 156 bits. Όπως βλέπουμε τα BTS χρησιμοποιούνται σχεδόν μόνο στο φυσικό στρώμα και δεν μπορούν να κάνουμε πολύπλοκες εργασίες γι'αυτό ελέγχονται από τα BSC.

Αρχιτεκτονική του Σταθμού Βάσης

Τα περιφερειακά που συνήθως ένας σταθμός βάσης χρησιμοποιεί είναι τα εξής:

Κεραία: Μπορεί να είναι ομοιοκατευθυντική κεραία ή κατευθυντική

Ενισχυτής Ισχύος: Χρησιμοποιείται για να ενισχύσει το σήμα που θα μεταδοθεί από την κεραία

Διπλέκτης (Duplexer) : είναι ένα κύκλωμα που επιτρέπει την μετάδοση και την λήψη σημάτων από την ίδια κεραία

Μείκτης (Compiner): Χρησιμοποιείται για να συνδυάσει δύο σήματα για μετάδοση αλλά και να ξεχωρίσει δύο σήματα από λήψη

Transceiver: είναι μια συσκευή που κάνει την μετάδοση και την λήψη ενός σήματος

Πηγές 

Κινητή τηλεφωνία
Ίσλα ντελ Πεσκάδο

Το Ίσλα ντελ Πεσκάδο (Isla del Pescado), ακριβής μετάφραση από τα ισπανικά το «νησί του ψαριού» είναι ένα «νησί» στην μέση του Σαλάρ Ντε Ουγιούνι (Salar de Uyuni) στο βολιβιανό υψίπεδο των Άνδεων, το οποίο με την σειρά του μεταφράζεται σε «θάλασσα του αλατιού» και είναι η μεγαλύτερη ξηρή λίμνη στον κόσμο με έκταση 10.582 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το Σαλάρ Ντε Ουγιούνι αποτελεί ένα βασικό αξιοθέατο στην Βολιβία, το οποίο δέχεται χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.  

Το Ίσλα ντελ Πεσκάδο έχει έκταση 24,62 εκτάρια και είναι ένα άγριο και τραχύ «νησί», γεμάτο από γιγάντιους κάκτους. 

Οι κάκτοι και το όνομα του νησιού, το οποίο μοιάζει όντως με ψάρι όταν κάποιος το δει από μακριά, το κάνουν πόλο έλξης για τους τουρίστες. 

Στο «νησί» δεν υπάρχουν ξενοδοχεία και συνεπώς η διανυκτέρευση είναι αδύνατη. Οι τουρίστες το χρησιμοποιούν σαν στάση στην περιπλάνηση τους (οργανωμένες εκδρομές με 4Χ4 με οδηγό και μάγειρα) στο αχανές αλλά ποικιλόμορφο τοπίο των Άνδεων.

Εικόνες

Νησιά της Βολιβίας
Πρίγκιπας Φίλιππος, κόμης της Φλάνδρας

Ο Φίλιππος, Κόμης της Φλάνδρας (Filips van België, 24 Μαρτίου 1837 - 17 Νοεμβρίου 1905) ήταν ο τρίτος γιος του Λεοπόλδου Α΄ του Βελγίου και της συζύγου του, Λουίζας της Ορλεάνης. Ήταν διάδοχος του μεγαλύτερου αδελφού του Λεοπόλδου Β΄ από το 1869 που πέθανε ο ανιψιός του Λεοπόλδος, Δούκας της Βραβάντης, ως τον δικό του θάνατο.

Βιογραφία 
Ο Φίλιππος Ευγένιος Φερδινάνδος Μαρία Κλήμης Βαλδουίνος Λεοπόλδος Γεώργιος γεννήθηκε στο Ανάκτορο του Λαίκεν στις 24 Μαρτίου 1837. Το 1862, μετά την παραίτηση του Αλεξάντρ Ίοαν Κούζα, αρνήθηκε το ρουμανικό θρόνο, τον οποίο δέχτηκε αργότερα ο γαμπρός του Κάρολος του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν. Είχε επίσης αρνηθεί και τον ελληνικό θρόνο που ανέλαβε ο Γεώργιος της Δανίας.

Οικογένεια
Στις 25 Απριλίου 1867 στο Βερολίνο νυμφεύτηκε τη Μαρία των Χοεντσόλλερν-Ζιγκμαρίνγκεν, κόρη του Καρόλου Αντωνίου τoυ Χοεντσόλλερν-Ζιγκμαρίνγκεν και της Ιωσηφίνας, κόρης του Καρόλου του Μπάντεν. Παιδιά τους ήταν:
 Βαλδουίνος (1869 - 1891), Πρίγκιπας του Βελγίου.
 Ερριέττα (1870 - 1948), παντρεύτηκε τον Εμμανουήλ, Δούκα του Βαντόμ.
 Ιωσηφίνα Μαρία (1870 - 1871), δίδυμη της Ερριέττας.
 Ιωσηφίνα Καρολίνα (1872 - 1958), παντρεύτηκε τον Κάρολο Αντώνιο του Χοεντσόλλερν.
 Αλβέρτος Α΄ (1875 - 1934), Βασιλιάς του Βελγίου.

Πρόγονοι

Τιμές και Διακρίσεις
Ήταν ο 1033ος ιππότης στο τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Ισπανία (1872) και ο 70ος μεγάλος Ιππότης του τάγματος του Πύργου και του Σπαθιού.

Πηγές
 Weintraub, Stanley, Uncrowned King: The Life of Prince Albert, The Free Press, New York, 1997, p. 458.
 Willis, Daniel (also known as Daniel A. Brewer-Ward), The Descendants of Louis XIII, Clearfield Co., Inc., Baltimore, Maryland, 1999, ISBN 0-8063-4942-5, p. 99.
 NEXUS Jan/Feb 1998, Vol. XV, No. 1, p. 32.

Βιβλιογραφία
 Damien Bilteryst, Philippe Comte de Flandre, Frère de Léopold II, Bruxelles, Editions Racine, juin 2014, 336 p. ISBN 978-2-87386-894-9

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουρgκ & Γκότα
Πρίγκιπας Βαλδουίνος του Βελγίου

Ο Βαλδουίνος (Βρυξέλλες, 3 Ιουνίου 1869 - Βρυξέλλες, 23 Ιανουαρίου 1891) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα ήταν πρίγκιπας του Βελγίου.

Βιογραφία
Ο Βαλδουίνος Λεοπόλδος Φίλιππος Μαρία Κάρολος Αντώνιος Ιωσήφ Λουδοβίκος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φιλίππου, Κόμη της Φλάνδρας & Διαδόχου του Βελγίου, και της Μαρίας των Χοεντσόλλερν-Ζιγκμαρίνγκεν, κόρης του Καρόλου Αντωνίου του Χοεντσόλλερν. Ήταν ανιψιός του Λεοπόλδου Β΄ του Βελγίου.

Ήταν δεύτερος σε διαδοχή στον βελγικό θρόνο μετά τον πατέρα του, αφού ο θείος του Λεοπόλδος Β΄ είχε μόνο δύο κόρες, μετά τον πρόωρο θάνατο του γιου του, που απεβίωσε το 1869 σε ηλικία 10 ετών.

Πέθανε επίσης πρόωρα στις Βρυξέλλες στις 23 Ιανουαρίου 1891 σε ηλικία 22 ετών, μία ημέρα μετά την επέτειο του θανάτου του εξαδέλφου του, Λεοπόλδου. Φήμες έλεγαν ότι αυτοκτόνησε με τον ίδιο τρόπο που αυτοκτόνησε και ο Αρχιδούκας Ροδόλφος, Διάδοχος της Αυστρίας, σύζυγος της εξαδέλφης του Στεφανίας του Βελγίου. Την εποχή του θανάτου του ήταν αρραβωνιασμένος με την εξαδέλφη του Κλημεντίνη. 

Ήταν 2ος στη διαδοχή του βελγικού θρόνου, μετά τον πατέρα του. Μετά το τέλος του, 2ος στη διαδοχή έγινε ο μικρότερος αδελφός του Αλβέρτος. Το 1905 απεβίωσε ο πατέρας του Φίλιππος και διάδοχος έγινε ο αδελφός του Αλβέρτος. Το 1909 απεβίωσε και ο θείος του Λεοπόλδος Β΄ και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του ως Αλβέρτος Α΄ του Βελγίου.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Πόλεμος Λιβάνου 1982

Ο Πόλεμος του Λιβάνου το 1982 ή Επιχείρηση Ειρήνη για τη Γαλιλαία, όπως ονομάστηκε από το Ισραήλ, στην ιστοριογραφία τού οποίου ονομάστηκε μετέπειτα Πόλεμος του Λιβάνου και Πρώτος Πόλεμος του Λιβάνου, ήταν η ένοπλη σύρραξη που ξεκίνησε με την εισβολή του ισραηλινού στρατού στα εδάφη του νοτίου Λιβάνου. Η εισβολή είχε αφορμή την απόπειρα δολοφονίας του ισραηλινού πρέσβη στις Η.Π.Α Σλόμο Αργκόβ από την εξτρεμιστική παλαιστινιακή οργάνωση του Αμπού Νιντάλ, η πραγματική όμως αιτία υπήρξε η εκκαθάριση των βάσεων της Ο.Α.Π που βρίσκονταν στο έδαφος του Λιβάνου, αφαιρώντας έτσι από την Ο.Α.Π την εδαφική βάση που είχε αποκτήσει στη Χώρα των Κέδρων, ώστε να διασπαρούν οι δυνάμεις της, να εξασθενίσει η ηγεσία της και να ακολουθήσει την οδό της υποταγής.

Στη σύρραξη ενεπλάκησαν και δυνάμεις της Συρίας η οποία είχε αναλάβει την προστασία του Λιβάνου από το Ισραήλ και έπαιζε σπουδαίο ρόλο στα πολιτικά πράγματα τής μικρής αυτής χώρας. Μετά από σκληρότατες μάχες και μεγάλης έντασης αντίσταση, μαχόμενο εναντίον των λιβανέζικων δυνάμεων, των παλαιστίνιων προσφύγων και των συριακών ενισχύσεων, το Ισραήλ κατέλαβε το νότιο Λίβανο περικυκλώνοντας τις δυνάμεις της Ο.Α.Π και τμήματα των συριακών δυνάμεων. Περικυκλωμένες στο δυτικό τομέα της πόλης της Βηρυτού και υποκείμενες σε ανελέητους και συνεχείς βομβαρδισμούς, οι δυνάμεις της Ο.Α.Π και οι σύμμαχοί τους σύρθηκαν σε διαπραγματεύσεις για την εκκένωση του Λιβάνου υπό την επίβλεψη του ειδικού απεσταλμένου του Ο.Η.Ε Φιλίπ Χαμπίμπ και την προστασία διεθνών ειρηνευτικών δυνάμεων.

Λιβανου 1982
Πολεμος 1982
Πολεμος Λιβανου 1982
Πολεμος Λιβανου 1982
Πολεμος Λιβανου 1982
Βενέτικος

Ο Βενέτικος (και Βελονιάς) είναι ποταμός της Μακεδονίας του νομού Γρεβενών. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους παραπόταμους του Αλιάκμονα. Πηγάζει από τους ορεινούς όγκους του Σμόλικα, της Βασιλίτσας, του Όρλιακα και της Βάλια Κάλντα και ρέει ανατολικά. Λίγο νοτιότερα των Γρεβενών ρέει μέσα από κατακόρυφους κροκαλοπαγείς βράχους και σχηματίζει τις περίφημες Πύλες του Βενέτικου. Στην συνέχεια ρέει ανατολικότερα και συμβάλλει στον Αλιάκμονα κοντά στο χωριό Αγάπη. Στο μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου τα νερά του έχουν έντονο γαλαζοπράσινο χρώμα, εκτός από τις περιόδους έντονων βροχοπτώσεων οπότε τα νερά του γεμίζουν λάσπη από τους παρακείμενους χείμαρρους. Ο ποταμός προσφέρεται για δραστηριότητες όπως ράφτινγκ και καγιάκ.

Τα γεφύρια του Βενέτικου
Ο Βενέτικος φημίζεται για τα πέτρινα τοξωτά γεφύρια του. Οι όχθες του γεφυρώνονταν στο παρελθόν από 19 γεφύρια από τα οποία σώζονται τα περισσότερα. Πιο γνωστά είναι το γεφύρι του Αζίζ Αγά, κοντά στο χωρίο Τρίκωμο και το γεφύρι της Πορτίτσας κάτω από το χωριό Σπήλαιο. Το γεφύρι του Αζίζ Αγά είναι το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι της Μακεδονίας και το τρίτο μεγαλύτερο της Ελλάδας, μετά το γεφύρι της Πλάκας στον Άραχθο και το γεφύρι της Κόνιτσας στον Αώο. Χτίστηκε γύρω στο 1727 μ.Χ. και το όνομά του οφείλεται σ' εναν Τούρκο Αγά που υπήρξε χρηματοδότης του Το γεφύρι της Πορτίτσας βρίσκεται στην είσοδο του ομώνυμου φαραγγίου κάτω από το χωριό Σπήλαιο. Χτίστηκε γύρω στο 1743 και το μήκος τόξου του είναι 13 μέτρα.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γρεβενά, Βενέτικος
Νομός Γρεβενών, παραπόταμοι Αλιάκμονα
Μένουμε Ελλάδα, Βενέτικος ποταμός

Ποταμοί της Μακεδονίας
Νομός Γρεβενών
Παραπόταμοι του Αλιάκμονα
Βάτσλαβ Σβέρκος

Ο Βάτσλαβ Σβέρκος (Václav Svěrkoš) (γεν. στις 1 Νοεμβρίου 1983 στην πόλη Τρίνετς της Μοραβίας στην ανατολική Τσεχία) είναι διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής από την Τσεχία, με πλούσια καριέρα σε διάφορα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα: Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία. Έχει ύψος 1,84 και με την εθνική Τσεχίας μετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2008. Από τον Ιανουάριο του 2011 αγωνίστηκε δανεικός στον Πανιώνιο για έξι μήνες και επέστρεψε στην Μπάνικ.

Βιογραφικό 
Ο Σβέρκος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην Φρίντεκ-Μίστεκ (VP Frýdek-Místek) και από 14 χρονών στην Μπάνικ Οστράβα. Στην ίδια ομάδα υπέγραψε συμβόλαιο το 2001 σε ηλικία 18 ετών. Αγωνίστηκε δύο χρόνια στο πρωτάθλημα Τσεχίας και η ευχέρειά του στο σκοράρισμα τράβηξε το ενδιαφέρον της Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, με την οποία αγωνίστηκε τις επόμενες δύο σεζόν πετυχαίνοντας 17 γκολ σε 70 ματς. Συνέχισε μια σεζόν στη Χέρτα Βερολίνου πριν επιστρέψει στη Γκλάντμπαχ. Η μέτρια παρουσία του είχε ως αποτέλεσμα να δοθεί στην Αούστρια Βιέννης και το 2007 να γυρίσει πίσω στην Μπάνικ. Εκεί ξαναβρήκε τη φόρμα του και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος τη σεζόν 2007-08 με 15 γκολ, με αποτέλεσμα να κληθεί στην εθνική Τσεχίας και να πάρει μέρος στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 2008. Τον Ιανουάριο του 2009 πήρε νέα μεταγραφή στο εξωτερικό, στη γαλλική Σοσό Μονμπελιάρ, με την οποία έκανε ένα καλό πρωτάθλημα, πετυχαίνοντας 10 γκολ σε 44 ματς. Τον Ιανουάριο του 2009 δόθηκε δανεικός για έξι μήνες στον Πανιώνιο.

Διεθνής 
Ο Σβέρκος υπήρξε 23 φορές διεθνής με την εθνική ελπίδων της Τσεχίας από το 2003 ως το 2005, με την οποία σκόραρε οκτώ φορές. Προηγουμένως είχε αγωνιστεί 66 φορές (23 γκολ) με τις εθνικές ομάδες όλων των πιο μικρών ηλικιών. Το 2008 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ανδρών, με την οποία έκανε ντεμπούτο στις 27/5/2008 στο φιλικό αγώνα κατά της Λιθουανίας. Ήταν μέλος της Τσεχίας στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008, στο οποίο σκόραρε το πρώτο γκολ της διοργάνωσης στη νίκη με 1-0 της ομάδας του στο εναρκτήριο ματς επί της Ελβετίας. Είναι 11 φορές διεθνής και έχει σκοράρει τρία γκολ.

Γκολ με την εθνική Τσεχίας

Καριέρα

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προφίλ του παίκτη στην ιστοσελίδα της Τσεχικής Ομοσπονδίας
 Προφίλ της Μπάνικ Οστράβα
 Στατιστικά σεζόν 2010-11.  

Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Τσέχοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου
Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας U15
Ποδοσφαιριστές Αούστρια Βιέννης
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ16
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας U17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ20
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ21
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπάνικ Οστράβα
Εξαρχάτο

Εξαρχάτο ονομαζόταν διοικητική περιφέρεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας στην Ιταλία και τη βόρεια Αφρική από τον 6ο ως τον 8ο αιώνα. Το εξαρχάτο ήταν απομακρυσμένο από το κέντρο, και ο διοικητής (Έξαρχος) συγκέντρωνε την πολιτική και στρατιωτική εξουσία.

Ραβέννα
Το εξαρχάτο της Ραβέννας ιδρύθηκε για πρώτη φορά από το διορατικό Βυζαντινό αυτοκράτορα Μαυρίκιο (582 - 602), με σκοπό να οργανώσει την άμυνα των δυτικών επαρχιών της αυτοκρατορίας που απειλούνταν από τις αλλεπάλληλες βαρβαρικές επιδρομές. Πρωτεύουσά του ήταν η ομώνυμη πόλη. Ο έξαρχος έμενε στο παλιό αυτοκρατορικό παλάτι και, όταν πήγαινε στη Ρώμη, διέμενε στο Παλατίνο των Καισάρων. Είχε την ανώτατη εξουσία στην οικονομία, στη δικαιοσύνη, στον στρατό και στην πολιτική διοίκηση. Περιστοιχιζόταν από στρατιωτική και πολιτική αυλή και ρύθμιζε τα παρουσιαζόμενα ζητήματα με μεγάλη ανεξαρτησία από τον αυτοκράτορα. Οποιαδήποτε όμως απειθαρχία των εξάρχων προς τον αυτοκράτορα είχε ως συνέπεια την καθαίρεσή τους. 

Το 751 η Ραβένα καταλήφθηκε από τους Λομβαρδούς και το εξαρχάτο της διαλύθηκε.

Βόρεια Αφρική
Το Εξαρχάτο της Αφρικής απέβλεπε στην οργάνωση της άμυνας εναντίον των Βερβερίνων επιδρομέων. Πρωτεύουσά του ήταν η Καρχηδόνα. Από εκεί ξεκίνησε ο Ηράκλειος, που στέφτηκε αυτοκράτορας του Βυζαντίου το 610 μ.Χ. Το 697 οι Άραβες κατόρθωσαν να γίνουν κύριοι της Καρχηδόνας.

Διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας

en:Exarch#Byzantine Empire
Σαντούρι

Το σαντούρι είναι έγχορδο κρουστό επίπεδο μουσικό όργανο. Το όνομά του προέρχεται εκ της ελληνικής λέξεως ψαλτήριον μέσω της περσικής γλώσσας σαντούρ (βλ. και ψαλτήρι). Καθοριστικό ρόλο για την καθιέρωσή του έπαιξαν οι κομπανίες από Μικρασιάτες μουσικούς που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα.

Πρόκειται για αρχαίο μουσικό όργανο που επινοήθηκε πιθανόν στην Περσία από την οποία και διαδόθηκε τόσο προς την Ινδία και την Κίνα, όσο και δυτικά στη Μέση Ανατολή και τη Βαλκανική. Κατασκευάζεται κυρίως από ξύλο Ελάτης .Έχει επένδυση από Σφενδάμι ή Οξυά. Έχει σχήμα τραπεζοειδές επί του οποίου φέρονται οριζοντίως και επάλληλα περίπου 100-105  μεταλλικές χορδές, ανά τρεις,τέσσερις ή πέντε  για κάθε φθόγγο, αποδίδοντας έτσι 41 νότες, με τις μεγαλύτερες σε μήκος χορδές στο κάτω μέρος και τις  μικρότερες στο άνω. Οι χορδές του οργάνου αυτού, "χορδίζονται"  με ειδικά μεταλλικά  κλειδιά που φέρονται συνηθέστερα επί της δεξιάς πλευράς του οργάνου και οι οποίες κρούονται με μικρά ξύλινα ραβδία, που λέγονται μπαγκέτες.

Το σαντούρι χρησιμοποιείται κυρίως στην παραδοσιακή μουσική των Μικρασιατών και νησιωτών της Ελλάδας και άλλων χωρών της Εγγύς Ανατολής. Υπήρξαν πολλοί σπουδαίοι σαντουρίστες όπως ο Τάσος Διακογιώργης, που είχε συμμετάσχει σε όλα τα σύγχρονα έργα σπουδαίων συνθετών όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιάννης Μαρκόπουλος,ο Νίκος Καλαϊτζής ή Μπινταγιάλας γνήσιος εκφραστής της μικρασιάτικης μουσικής, ο Αριστείδης Μόσχος, ο οποίος και είχε δημιουργήσει σχετική σχολή διάδοσης, ο Δημήτρης Κοφτερός ο οποίος έχει ασχοληθεί και με την συγγραφή βιβλίων όπως το (Δοκίμιο για το ελληνικό σαντούρι, Μυτιληνιό σαντούρι και μελίφθογγο ελληνικό σαντούρι πρακτική και εκμάθηση).

Στην μεταγενέστερη Ελλάδα, το σαντούρι επανεμφανίστηκε δισκογραφικά περίπου από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, μέχρι και όλη τη δεκαετία του 1970. Το 1964, χρησιμοποιήθηκε στο δίσκο Άξιον Εστί του Μίκη Θεοδωράκη.Μετέπειτα το χρησιμοποίησαν ο Μάνος Λοΐζος, ο Δήμος Μούτσης, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Λίνος Κόκοτος, ο Βασίλης Δημητρίου και περισσότερο απ' όλους ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Ο Ξαρχάκος στη δεκαετία του 1970 με το σαντούρι σηματοδότησε την αλλαγή του μουσικού του ύφους σε σύγκριση με τη δεκαετία του 1960 κυρίως με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη. Το 1981, Χρησιμοποιήθηκε στο δίσκο "Τα Σμυρναίικα" με την Γλυκερία, δίσκος με παραδοσιακά τραγούδια από τη Μικρά Ασία. Στη δεκαετία του '90, το χρησιμοποίησε ο Παντελής Θαλασσινός, στην προσωπική του σταδιοδρομία που χάραξε, αφού αποχώρησε από το μουσικό σχήμα "Λαθρεπιβάτες". Σταδιοδρομία που συνέχισε ο ίδιος, και μετά από το 2000.

Σημείωση

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Σαντούρι εισαγωγή στο περιοδικό American Lutherie 
 

Έγχορδα μουσικά όργανα
Παραδοσιακά μουσικά όργανα
Μουσικά όργανα
Κρουστά μουσικά όργανα
Αλεκσάντερ Βόλστσαν

Ο Αλεκσάντερ Βόλσταν (Aleksander Wolszczan) είναι σύγχρονος Πολωνός αστρονόμος, γνωστός από την ανακάλυψη των πρώτων εξωηλιακών πλανητών, οι οποίοι περιφέρονται γύρω από ένα πάλσαρ (αστέρα νετρονίων), το 1992.

Επιστημονική σταδιοδρομία
Ο Βόλσταν γεννήθηκε στο Στετσίνεκ (Szczecinek, πρώην Νέο Στεττίνο) της Πολωνίας στις 29 Απριλίου 1946 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο «Νικόλαος Κοπέρνικος» στο Τορούν (MSc το 1969 και διδακτορικό το 1975). Το 1982 μετανάστευσε στις ΗΠΑ για να εργαστεί στα Πανεπιστήμια Κορνέλ και Πρίνστον. Αργότερα έγινε καθηγητής της Αστρονομίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, όπου και διδάσκει μέχρι σήμερα, ενώ από το 1994 ως το 2008 ήταν ταυτόχρονα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο «Νικόλαος Κοπέρνικος» στο Τορούν. Επίσης είναι μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών.

Μαζί με τον Ντέιλ Φρέιλ ο Βόλσταν πραγματοποίησε αστρονομικές παρατηρήσεις από το Αστεροσκοπείο του Αρεσίμπο στο Πουέρτο Ρίκο, οι οποίες τους οδήγησαν στην ανακάλυψη του πάλσαρ PSR B1257+12 το 1990. Το 1992, βασιζόμενοι σε περιοδικές μικρομεταβολές στον χρονισμό των παλμών του, κατέδειξαν ότι το σώμα αυτό έχει δύο πλανήτες που περιφέρονται γύρω του σε απόσταση από αυτό 0,36 και 0,47 AU. Αυτή ήταν η πρώτη επιβεβαιωμένη ανακάλυψη πλανητών πέρα από το Ηλιακό Σύστημα (αρκετές εκατοντάδες είναι γνωστοί σήμερα).

Το 2003 οι Βόλσταν και Maciej Konacki προσδιόρισαν και τις κλίσεις των τροχιών αυτών των πλανητών ως προς τη διεύθυνση της Γης, υπολογίζοντας με τον τρόπο αυτό τις μάζες τους σε 3,9 και 4,3 φορές τη μάζα της Γης. Ο Βόλσταν συνέχισε τις έρευνές του ανακαλύπτοντας και άλλους εξωηλιακούς πλανήτες ή εξωπλανήτες, όπως αποκαλούνται.

Το 1996 ο Βόλσταν τιμήθηκε με το Βραβείο Μπεατρίς Τίνσλεΰ από την Αμερικανική Αστρονομική Εταιρεία, ενώ το 2002 η μορφή του διακόσμησε ένα πολωνικό γραμματόσημο.

Ο Αλεκσάντερ Βόλσταν έχει λάβει μέρος σε πολλά επιστημονικά συνέδρια, ανάμεσα στα οποία και σε διεθνές συνέδριο ("Close Binaries in the 21st Century: New Opportunities and Challenges") στην Ερμούπολη των Κυκλάδων τον Ιούνιο 2005.

Ανάμιξη με την υπηρεσία ασφαλείας
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2008 ο Βόλσταν παραδέχθηκε την αλήθεια παλαιότερων ισχυρισμών πολωνικών πηγών, σύμφωνα με τους οποίους από το 1973 μέχρι το 1988 υπήρξε πληρωμένος πληροφοριοδότης της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Υπουργείου Εσωτερικών (Służba Bezpieczeństwa), που ήταν η μυστική αστυνομία του τότε κομμουνιστικού καθεστώτος της Πολωνίας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

 Wolszczan, A., and D.A. Frail. A planetary system around the millisecond pulsar PSR 1257+12. Nature 355(6356):145-7, January 9, 1992.
 Wolszczan, A. Confirmation of Earth-mass planets orbiting the millisecond pulsar PSR B1257+12. Science 264(5158):538-42, April 22, 1994.
 Konacki, M. and Wolszczan, A. Masses and Orbital Inclinations of Planets in the PSR B1257+12 System Astrophysical Journal, Vol. 591, Issue 2, pp. L147-L150, 2003.
 Maciej Marosz "Gazeta Polska", September 17, 2008

Πολωνοί αστρονόμοι
Πολωνοί πανεπιστημιακοί
Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Αστρονόμοι του 21ου αιώνα
Δουκάτο της Πάρμα

Το Δουκάτο της Πάρμα ήταν ιταλικό δουκάτο, με δικό του νόμισμα, που δημιουργήθηκε αρχικά το 1545 στη δυτική βόρεια Ιταλία, με απόσπαση εδαφικού τμήματος του Δουκάτου του Μιλάνου που αποτελούσε φέουδο του Πάπα Παύλου του Γ΄ προκειμένου αυτός να το κληροδοτήσει στο γιο του Πέτρο Λουίτζι Φαρνέζε που ήταν και ο πρώτος δούκας αυτού. Κύρια πόλη του δουκάτου ήταν η Πάρμα εκ της οποίας έλαβε και το όνομα.
Το Δουκάτο της Πάρμα συνόρευε ανατολικά με τις Παπικές κτήσεις, νότια με το Δουκάτο της Μόντενα, δυτικά με τη Δημοκρατία της Γένουας, και ΒΔ. με το Βασίλειο της Σαρδηνίας με φυσικό όριο τον ποταμό Πάδο. Ένδεκα χρόνια από της ίδρυσής του, το 1556, επί Δούκα Οτάριο Φαρνέζε στο δουκάτο περιήλθε και η πόλη Πλακεντία, (σημερινή Πιατσέντζα), όπου και έλαβε το νέο όνομα Δουκάτο Πάρμα και Πλακεντίας.
Το Δουκάτο παρέμεινε υπό την οικογένεια Φαρνέζε μέχρι το 1731 όταν εξαλείφθηκε και ο τελευταίος κατ΄ αρρενογονία κληρονόμος, οπότε και περιήλθε στο διάδοχο του ισπανικού θρόνου Δον Κάρλο των Βουρβόνων, από την μητέρα του Ελισάβετ Φαρνέζε. 
Ο ισπανικός Οίκος των Βουρβόνων κυβέρνησε το δουκάτο αυτό μέχρι το 1808 με μια μικρή διακοπή 13 ετών, (1735-1748, που είχε περιέλθει στους Αψβούργους), οπότε και προσαρτήθηκε επίσημα στη Γαλλία).
Συγκεκριμένα το 1735 όταν έληξε ο λεγόμενος πόλεμος της πολωνικής διαδοχής, το Δουκάτο της Πάρμας ανταλλάχθηκε με το Βασίλειο των Δύο Σικελιών και δόθηκε στον Αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ΄ της Αυστροουγγαρίας. Το 1748 με τη συνθήκη της "Αίξ λα Σαπαίγ" επανεκχωρήθηκε στον Οίκο των Βουρβόνων, στο Δον Φίλιππο μαζί με το μικρό Δουκάτο της Γουαστάλα, που έκτοτε και απετέλεσε το Δουκάτο Πάρμας, Πλακεντίας και Γουαστάλας.

Το 1796 ο Μέγας Ναπολέων κατέλαβε το Δουκάτο αυτό όπου και το περιέλαβε στις κτήσεις του, παραμένοντας όμως ο Δούκας αυτού Φερδινάνδος, με μια ιδιαίτερη σχέση αυτονομίας μέχρι το 1801 που συνάφθηκε η συνθήκη του Αραντζού όπου και φέρεται να περιελήφθη όχι όμως επίσημα στη Γαλλία, σε αντάλλαγμα με την Τοσκάνη. Τελικά η επίσημη προσάρτησή του στη Γαλλία φέρεται να έγινε το 1808.

Το 1814 το Συνέδριο της Βιέννης παραχώρησε το Δουκάτο στη σύζυγο του Ναπολέοντα Μαρία Λουΐζα που διατήρησε μέχρι το θάνατό της το 1847 όπου και επανήλθε στους Βουρβόνους μέχρι το 1859 όπου η Λουίζα του Μπουρμόν Μπερύ αντιβασίλισσα του γιου της Ροβέρτου στις 9 Ιουνίου του 1859 μεταβίβασε την εξουσία σε προσωρινή (επαναστατική) κυβέρνηση του Πεδεμοντίου όπου έτσι άνοιξε ο δρόμος για την συνένωση με το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης και το Δουκάτο της Μόντενας, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους αποτελώντας τις λεγόμενες Ενωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Ιταλίας. 
Τρεις μήνες αργότερα τον Μάρτιο του 1860 αυτές προσαρτήθηκαν στο Βασίλειο της Σαρδηνίας και το τελευταίο ένα χρόνο μετά το 1861 αποτέλεσε τμήμα στο ενιαίο πλέον Βασίλειο της Ιταλίας.

Σημειώνεται ότι σήμερα Αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων – Πάρμας είναι ο πρίγκιπας Κάρολος του ομώνυμου οίκου.

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τομ.48ος, σελ.211

Πάρμα
Πρώην κρατίδια της Ιταλίας
Παρμα
Τώνης Γιακωβάκης

Ο Τώνης Γιακωβάκης (Κωνσταντινούπολη 3 Ιουλίου 1931 - Αθήνα 6 Σεπτεμβρίου 2004) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Ξεκίνησε το θέατρο σε μικρή ηλικία με τον ερασιτεχνικό θίασο των Ελλήνων στη συνοικία Ταταύλα της Κωνσταντινούπολης και λίγα χρόνια αργότερα συμμετείχε στον περιοδεύοντα στην Πόλη θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, παίζοντας στον Έμπορο της Βενετίας του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, με πρωταγωνιστή τον Αιμίλιο Βεάκη. 

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, και το 1960 ξεκίνησε την καριέρα του σαν επαγγελματίας ηθοποιός. Συνεργάστηκε με πολλούς ιδιωτικούς θιάσους, με το ΚΘΒΕ, και με το Εθνικό Θέατρο. Είχε συμμετάσχει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες (Απουσίες, Αγρίμι, Ήθελε να γίνει βασιλιάς, Δεξιότερα της δεξιάς, κ.ά.), ραδιοφωνικές εκπομπές και τηλεοπτικές σειρές (Ορκιστείτε παρακαλώ, Οι τελευταίοι εγγονοί, Τμήμα ηθών, Το τρίτο στεφάνι, Της Ελλάδος τα παιδιά, Μη μου γυρνάς την πλάτη κ.ά.). 

Απεβίωσε το 2004 από πνευμονικό οίδημα και κηδεύτηκε στο Παλαιό Φάληρο. Έμενε στη Σαρωνίδα και φρόντιζε την γυναίκα του Άννα που υπέφερε από την νόσο Αλτσχάιμερ. Δεν είχε παιδιά.

Φιλμογραφία

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικές ταινίες

Θέατρο

Τηλεοπτικό θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές

Τηλεπαιχνίδια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο ηθοποιός στο IMDB - Internet Movie Database
Ο Τώνης Γιακωβάκης στην ιστοσελίδα 90 λεπτά
Εργογραφία του ηθοποιού από το αρχείο του Εθνικού Θεάτρου

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Πούνο

Το Πούνο (Puno) είναι μια πόλη στο νοτιοδυτικό Περού στις όχθες της λίμνης Τιτικάκα στα σύνορα με τη Βολιβία. Είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας με πληθυσμό περίπου 100.000 και ιδρύθηκε το 1668 από τον ισπανό Πέδρο Αντόνιο Φερνάντεθ ντε Κάστρο (Pedro Antonio Fernández de Castro) κατά την περίοδο της ισπανικής αποικιοκρατίας. 
Από την περίοδο αυτή σώζονται αρκετές εκκλησίες, οι οποίες χτίστηκαν για να εκκλησιάζονται οι ισπανοί άποικοι και να προσηλυτίζονται οι ντόπιοι, τακτική που χρησιμοποιήθηκε από την καθολική εκκλησία στην εξάπλωση του χριστιανισμού πέρα από τα σύνορα της Ευρώπης. Ο καθεδρικός ναός που κοσμεί την κεντρική πλατεία της πόλης, την «πλατεία των όπλων» (Plaza de Armas), όνομα που δίνουν πάρα πολλές πόλεις της λατινικής Αμερικής στις κεντρικές τους πλατείες, χτίστηκε το 1757. Στο Πούνο διατηρούνται αρκετές εκκλησίες από αυτή την περίοδο.

Σήμερα το Πούνο έχει μια σημαντική γεωργική και κτηνοτροφική δραστηριότητα, κυρίως στην εκτροφή Λάμα και Αλπάκα, είδη μοναδικά στη Λατινική Αμερική τα οποία βόσκουν στα απέραντα υψίπεδα των Άνδεων. 

Πολλά σπίτια στο Πούνο, όπως και στην ευρύτερη περιοχή, είναι ημιτελή χωρίς σοβά στους εξωτερικούς τοίχους, τακτική που ακολουθείται για να μην πληρώνουν οι κάτοικοι φόρους. Μεγάλο ποσοστό της τοπικής οικονομίας στηρίζεται στη μαύρη αγορά με αγαθά τα οποία εισάγονται λαθραία από τη γειτονική Βολιβία. 

Με λιγότερο από 3 χιλιόμετρα ανάμεσα στις όχθες της Τιτικάκα και τα τριγύρω βουνά, το Πούνο επεκτάθηκε στις πλαγιές με αποτέλεσμα να υπάρχουν απότομες ανηφόρες και με την κατάσταση να δυσκολεύει ακόμα περισσότερο καθώς ψηλά στις πλαγιές βρίσκονται οι λιγότερο οικονομικά ανεπτυγμένες συνοικίες με αποτέλεσμα οι δρόμοι να μην είναι ασφαλτοστρωμένοι και συνεπώς οδικώς απροσπέλαστοι. Σε ένα από αυτά τα σημεία, 700 σκαλοπάτια ψηλά, βρίσκεται το «σπίτι του κόνδορα» (Kuntur Wasi) με μοναδική θέα στην πόλη και στη λίμνη Τιτικάκα.

Μέσα στη λίμνη Τιτικάκα και κοντά στις όχθες βρίσκονται 41 τεχνητά «πλωτά νησιά» τα οποία λέγονται Ούρος και είναι φτιαγμένα με το χέρι από μια ειδική ποικιλία καλαμιών που ευδοκιμεί στην περιοχή τα Τοτόρα (Totora). Το όνομα τους το πήραν από την ομώνυμη ιθαγενή φυλή η οποία τα κατασκεύασε και ζούσε πάνω σε αυτά. Σήμερα (απογραφή του 1997) υπάρχουν περίπου 2.000 Ούρος, οι οποίοι προϋπήρχαν των Ίνκας. Οι περισσότεροι έχουν μετακομίσει στην πόλη και μόνο μερικές εκατοντάδες έχουν εναπομείνει να ζουν και να συντηρούν τα πλωτά νησιά, τα οποία είναι πόλος έλξης για τους τουρίστες. Οι άνθρωποι στα Ούρος ζουν από τη λίμνη, τον τουρισμό και τα καλάμια που εκτός από στέγαση χρησιμοποιούνται για παρασκευή τροφής και φαρμάκων.

Εικόνες

Πόλεις του Περού
Παρκ Ριτζ (Ιλινόις)

Η Παρκ Ριτζ είναι πόλη των ΗΠΑ στο ΒΑ. τμήμα (Κουκ Κάουντρυ) της Πολιτείας Ιλινόις. Βρίσκεται σε απόσταση 15 μιλίων ΒΔ. του κέντρου του Σικάγου, του οποίου αποτελεί σημαντικό προάστιο, κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο Ο΄ Χέαρ.

Το όνομα της πόλης προέρχεται  από την κορυφογραμμή της γεωγραφικής της θέσης. Αποτελεί σπουδαίο οικιστικό και εκπαιδευτικό κέντρο μέσης εκπαίδευσης. Το έδαφος της γύρω περιοχής είναι πλούσιο σε πηλό εκ του οποίου και έχει αναπτύξει σπουδαία βιομηχανία κατασκευής τούβλων και κεραμικής. Το προηγούμενο όνομα της πόλης ήταν Πέννυβιλ προς τιμή σπουδαίου βιοτέχνη που δημιούργησε τεράστια βιομηχανία κεραμικής. Η συνολική της έκταση είναι περίπου 18 τ.χλμ. ενώ ο πληθυσμός της πόλης φθάνει περίπου τους 38.000 κατοίκους.

Αξιοθέατα
Από τα σπουδαιότερα αξιοθέατα της πόλης είναι το παλαιό  "Πικ Γουίκ θήατερ", κινηματοθέατρο και χώρος συναυλιών, κατασκευής 1928, σε στυλ «αρτ ντεκό», μονόπυργο, 1400 θέσεων, που αποτελεί και το σήμα κατατεθέν της πόλης, καθώς και η Δημοτική Βιβλιοθήκη που ιδρύθηκε και εγκαινιάσθηκε  το 1913 με επιχορήγηση του ιδρύματος Καρνέτζι

Από την πόλη αυτή κατάγεται η Χίλαρι Κλίντον, άλλοτε πρώτη κυρία των ΗΠΑ.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.48ος, σελ.210

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημη ιστοσελίδα της Παρκ Ριτζ 
Park Ridge κοινοτικό δίκτυο από τη Δημόσια Βιβλιοθήκη
Μια ιστορία της Park Ridge, Illinois
Δημόσια Βιβλιοθήκη της Παρκ Ριτζ

Πόλεις του Ιλινόι
Όρος Παντοκράτορας

Ο Παντοκράτορας είναι το ψηλότερο βουνό της Κέρκυρας, με υψόμετρο 906 μέτρων. Καταλαμβάνει το βορειοανατολικό άκρο του νησιού και καταλήγει ανατολικά στο στενό της Κέρκυρας. Η κορυφή του προσφέρει εξαιρετική θέα καθώς από αυτή διακρίνεται ολόκληρο το νησί και μεγάλο τμήμα των κοντινών Αλβανικών ακτών. Δεύτερη υψηλότερη κορυφή είναι το Στραβοσκιάδι με υψόμετρο 849μ.
Στην αρχαιότητα το βουνό ονομαζόταν Ιστώνη. Το σημερινό του όνομα το οφείλει στην ομώνυμη μονή που χτίστηκε σχεδόν στην κορυφή του βουνού τον 14ο αιώνα. Η μονή είναι σήμερα γνωστή ως Ιερά Μονή Υψηλού Παντοκράτορος. Κοντά της λειτουργεί τα τελευταία χρόνια καφετέρια και σε μικρή απόσταση από αυτή έχουν τοποθετηθεί τηλεπικοινωνιακές κεραίες.

Τηλεπικοινωνίες
Υπάρχουν στο βουνό, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές κεραίες για την καλύτερη κάλυψη, των τηλεοπτικών σταθμών εθνικής εμβέλειας και των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών της Κέρκυρας και της Δυτικής Ελλάδας, των ραδιοφωνικών σταθμών του νησιού και των κρατικών ραδιοφωνικών σταθμών της ΕΡΑ. Το κέντρο εκπομπής του Παντοκράτορα καλύπτει σχεδόν όλο τον νόμο Κερκύρας (με συμπληρωματικά κέντρα εκπομπής για το βόρειο και νότιο τμήμα του νησιού της Κέρκυρας τα κέντρα εκπομπής «Ρόδα» και «Παλαιοκαστρίτσα»), τους παρακείμενους όμορους νομούς της Ηπείρου: Θεσπρωτίας (κυρίως τα παράλια, και την πόλη της Ηγουμενίτσας) και Πρέβεζας (κυρίως την περιοχή της Πάργας), ένω λήψη έχει αναφερθεί και σε ορεινές περιοχές του νομού Ιωαννίνων, καθώς και στα υπόλοιπα νησιά του Ιονίου (πλην της Ζακύνθου), με ικανοποιητική λήψη κυρίως στα βόρεια τμήματα της Λευκάδας και της Κεφαλλονιάς (με συμπληρωματικά κέντρα εκπομπής για τις υπόλοιπες περιοχές των νησιών αυτών τα κέντρα εκπομπής «Ακαρνανικά» και «Αίνος»). Λήψη έχει αναφερθεί επίσης και εκτός ελληνικής επικράτειας, στα παράλια της Νότιας Αλβανίας (Άγιοι Σαράντα, Εξαμίλι κ.α.), καθώς και της Ιταλίας (τους καλοκαιρινούς μήνες μόνο την πόλη Λέτσε και τους γύρω οικισμούς).

Εικόνες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βουνό Παντοκράτορας

Παντοκρατορας