joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
ITunes Store

To iTunes Store (γνωστό ως iTunes Music Store μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2006) είναι ένα ηλεκτρονικό κατάστημα που υλοποιήθηκε από την εταιρεία Apple Computers και λειτουργεί μέσω του προγράμματος iTunes. Παρέχει πάνω από 35 - 40 εκατομμύρια τραγούδια, 2.2 εκατομμύρια εφαρμογές, 25,000 τηλεοπτικές σειρές, και 65,000 ταινίες μέχρι τον Ιανουάριο του 2017. Το κατάστημα ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 28 Απριλίου 2003. Έως τις 28 Μαΐου 2017 έχουν πουληθεί μέσω του iTunes Store πάνω από 35 δισεκατομμύρια μουσικά κομμάτια.

Διαθεσιμότητα 
Για να αγοράσει κάποιος αρχεία μέσω του iTunes Store, πρέπει να είναι εγγεγραμμένος χρήστης και να διαθέτει είτε μια προπληρωμένη κάρτα, όπως η κάρτα δώρου iTunes, είτε μια πιστωτική/χρεωστική κάρτα της οποίας η ταχυδρομική διεύθυνση χρέωσης να αντιστοιχεί σε μια από τις ακόλουθες χώρες: Αυστραλία, Αυστρία, Βέλγιο, Καναδάς, Δανία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Δημοκρατία της Ιρλανδίας, Ιταλία, Ιαπωνία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ηνωμένες Πολιτείες.

Τιμολόγηση 
Κάθε γεωγραφική περιοχή και χώρα έχει τη δική της τιμολόγηση. Ένα μουσικό κομμάτι κοστίζει 99¢ στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, $1.69 στην Αυστραλία, €0.99 στην Ευρωζώνη, £0.79 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εξαίρεση αποτελεί το Ιαπωνικό κατάστημα, που διαθέτει τα κομμάτια προς ¥150 ή ¥200 ανάλογα με την επιλογή.

Κατάλογος 
Ο κατάλογος του iTunes περιέχει πάνω από:
 60 εκατομμύρια μουσικά κομμάτια (παγκοσμίως)
 40 χιλιάδες μουσικά βίντεο (στην Αμερική)
 65 χιλιάδες ταινίες (στην Αμερική)
 2,2 εκ. εφαρμογές.
 25 χιλιάδες τηλεοπτικές σειρές

Άδειες χρήσης 
Ο κατάλογος του iTunes δίνει τη δυνατότητα για προακρόαση 30 δευτερολέπτων για κάθε μουσικό κομμάτι. Κάθε χρήστης μπορεί να μεταφέρει τα κομμάτια που αγόρασε σε απεριόριστο αριθμό iPods, ενώ μπορεί επίσης να εγγράψει το υλικό που επιθυμεί σε απεριόριστους δίσκους ακτίνας (cd) με τον περιορισμό πως ο ίδιος ακριβώς δίσκος (ίδια πολυμέσα και ίδια σειρά) μπορεί να εγγραφεί μόνο εφτά φορές. Τα μουσικά κομμάτια μπορούν να αναπαραχθούν σε έως και 5 υπολογιστές (Windows ή Mac OS), αρκεί ο χρήστης να εισάγει (την πρώτη φορά μόνο) το όνομα χρήστη και τον κωδικό πρόσβασης του λογαριασμού που χρησιμοποιήθηκε για την αγορά των κομματιών. Το όνομα χρήστη του αγοραστή καταγράφεται σε κάθε αρχείο πολυμέσων που λαμβάνει από το iTunes Store.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 iTunes Store- Η επίσημη ιστοσελίδα του iTunes Store.

Ιστότοποι
Apple
Λουγκαλμπάντα

Σύμφωνα με τον κατάλογο των βασιλιάδων των Σουμερίων, ο Λουγκαλμπάντα ήταν ο τρίτος βασιλιάς της Ουρούκ, πατέρας του διάσημου Γκιλγκαμές. Σύμφωνα με το μύθο, σύζυγός του ήταν η θεά Νινσούν. 

Στο Έπος του Γκιλγκαμές, όχι μόνο ζευγάρωσε με τη θεά Νινσούν, αποκτώντας έτσι τον Γκιλγκαμές, αλλά παρουσιάζεται ως θεός κι ο ίδιος. Εξάλλου, δυο αρχαιολογικά επικά ποιήματα αναφέρουν το Λουγκαλμπάντα ως κεντρικό χαρακτήρα τους. Δεν τον αναφέρουν σαν βασιλιά, αλλά ο αναγνώστης παρακολουθεί τη ζωή του ήρωα από το μέσον της στρατιωτικής και πολιτικής του σταδιοδρομίας, η οποία μάλλον θα πρέπει να συνετέλεσε κάποια χρόνια αργότερα στην επιλογή του ως διάδοχος του βασιλιά Ενμερκάρ στο θρόνο της Ουρούκ. 

Ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός ότι δε γίνεται αναφορά σε καμία μάχη που μπορεί να ενεπλάκη ο Λουγκαλμπάντα, αν και ήταν αρχηγός του στρατού του Ενμερκάρ. Έτσι, πολλοί θεωρούν το έπος του Λουγκαλμπάντα σαν έπος της ειρήνης.

Λουγκλμπαντα
Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας () ήταν κομμουνιστικό κόμμα στη Ρουμανία μέχρι το 1989. Ήταν το μοναδικό κόμμα κατά τη διάρκεια του μονοκομματικού κομμουνιστικού καθεστώτος της χώρας από τo 1947 μέχρι και το 1989.

Μετά την εκτέλεση του τελευταίου γραμματέα του, του Νικολάε Τσαουσέσκου, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας τέθηκε εκτός νόμου.

Πολιτικά κόμματα της Ρουμανίας
Ρουμανια
Καταργημένα κομμουνιστικά κόμματα
Απαγορευμένα πολιτικά κόμματα
Νεκροψία

Νεκροψία είναι η εξέταση πτώματος για την ανεύρεση και διαπίστωση των αιτιών του θανάτου καθώς και των συνθηκών υπό τις οποίες συνέβη αυτός.

Ιδιαίτερα στην ιατροδικαστική, νεκροψία καλείται η δια της επισκόπησης και ψηλάφησης επιστημονική εξέταση του ανθρωπίνου πτώματος προς διακρίβωση των αιτιών που προκάλεσαν τον θάνατο και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επήλθε αυτός. Η νεκροψία συνεπώς διαφέρει της νεκροτομής και μπορεί να διενεργηθεί χωρίς ν΄ ακολουθήσει νεκροτομή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ωστόσο, οι δύο αυτές διαδικασίες πραγματοποιούνται μαζί.

Η νεκροψία διενεργείται κυρίως όταν υπάρχουν υπόνοιες εγκληματικής πράξης αλλά και ακόμα και σε περιπτώσεις αυτοκτονίας. Όταν δια της νεκροψίας δεν καθίσταται δυνατή η πλήρης εξακρίβωση των αιτιών που προκάλεσαν τον θάνατο ή των συνθηκών υπό τις οποίες επήλθε αυτός, τότε πλέον η νεκροτομή καθίσταται απαραίτητη η οποία και αποτελεί τον ασφαλέστερο τρόπο καθορισμού των αμφισβητουμένων γεγονότων.

Από τη νεκροψία μπορεί να προσδιοριστεί και ο χρόνος που επήλθε ο θάνατος.

Στη πράξη μόλις οι Αρχές επιληφθούν ανθρωποκτονίας ή ανεύρεσης πτώματος εκδίδουν παραγγελία νεκροψίας - νεκροτομής προκειμένου τη σχετική έκθεση που συμπληρώνεται από τον ιατροδικαστή να συμπεριλάβουν στο προανακριτικό υλικό.

Ορολογία 
Στην αγγλική γλώσσα η λέξη "autopsy" που μεταφράζεται ως "αυτοψία" χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κοινή διαδικασία την νεκροψίας-νεκροτομής.

Παραπομπές 

Ιατροδικαστική
Ναμτάρ

Στη μυθολογία της Μεσοποταμίας, ο Ναμτάρ ήταν μια δαιμονική θεότητα, θεός του θανάτου και αγγελιαφόρος του Άνου, της Ερεσκιγκάλ και του Νεργκάλ. 

Ο Ναμτάρ ήταν υπεύθυνος για τις αρρώστιες και τις επιδημίες. Λεγόταν ότι εξουσίαζε εξήντα αρρώστιες, που έπαιρναν τη μορφή δαιμόνων και εισέβαλλαν σε διαφορετικά μέρη του ανθρώπινου σώματος και οι άνθρωποι του έδιναν προσφορές για την αποφυγή των ασθενειών. Πιστεύεται ότι η λατρεία του υιοθετήθηκε και από τους Ασσύριους και τους Βαβυλωνίους, όταν κατέκτησαν τους Σουμέριους.

Σουμεριακή μυθολογία
Θεότητες της υγείας
Θεότητες του θανάτου
Ενκίντου

Στην σουμεριακή μυθολογία, ο Ενκίντου κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο μαζί με τον Γκιλγκαμές στο ομώνυμο έπος. Είναι ένας μυθικός αγριάνθρωπος που ανατράφηκε μέσα στα δάση από τα ζώα. «Όλο του το σώμα ήταν μαλλιαρό κι είχε μακριά μαλλιά [...] και φορούσε δέρματα ζώων αντί για ρούχα». Ημέρεψε όμως από την γοητεία μιας ιερόδουλης, με την οποία κοιμήθηκε για έξι ημέρες. Σταδιακά άρχισε να εξανθρωπίζεται: τα ζώα τον απέφευγαν και ο δεσμός που είχε μαζί τους έσπασε.

Ενκίντου και Γκιλγκαμές
Ο Ενκίντου σταδιακά συνηθίζει σε έναν αγροτικό τρόπο ζωής, αλλά αναζητά συνέχεια κάποια μεγαλύτερη πρόκληση. Όταν μαθαίνει για τον Γκιλγκαμές, τον μεγάλο βασιλιά της Ουρούκ, τον προκαλεί σε μονομαχία. Και οι δυο αντίπαλοι είναι το ίδιο ισχυροί και έτσι κάποια στιγμή που έχει το προβάδισμα ο Γκιλγκαμές, σταματά η μάχη: οι δύο αντίπαλοι επαινούν αλλήλους και ορκίζονται αιώνια φιλία.

Ο Θάνατος του Ενκίντου
Ο Ενκίντου ακολουθεί τον Γκιλγκαμές σε πολλές περιπέτειες. Μαζί σκότωσαν τον Ταύρο του Ουρανού, πράξη που εξόργισε την θεά Ιστάρ, η οποία και απαίτησε την τιμωρία τους. Οι θεοί αποφασίζουν να σώσουν τον Γκιλγκαμές και καταδικάζουν τον Ενκίντου. Αρρωσταίνει βαριά και μέσα στις παραισθήσεις του βλέπει οράματα για τον άλλο κόσμο και την ζοφερή μεταθανάτια ζωή του. Καταριέται την Σαμχάτ, την ιερόδουλη που τον εξανθρώπισε, αλλά αναιρεί την κατάρα του, όταν εκείνη του θυμίζει το μεγαλείο του ανθρώπινου πολιτισμού.

Στην λεγόμενη δωδέκατη πινακίδα του Έπους του Γκιλγκαμές, ο Ενκίντου συνεχίζει τις περιπέτειές του στον Κάτω Κόσμο, αλλά οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν την πινακίδα μεταγενέστερη των υπολοίπων του έπους, η οποία απλά προστέθηκε σαν εναλλακτική συνέχεια στο αρχικό έπος.

Σε παλαιότερες πηγές, ο Ενκίντου αναφέρεται ως Ενκίμντου, Εαμπάνι, ή Ενκίτα.

Ενκιντου
Φάντο

Φάδο, που στα πορτογαλικά σημαίνει μοίρα ή πεπρωμένο, ονομάζεται ένα είδος μουσικής που εντοπίζεται τη δεκαετία του 1820 στην Πορτογαλία, σίγουρα όμως είχε παλαιότερες ρίζες. Η μουσική είναι μελαγχολική, το ίδιο κι οι στίχοι, που συχνά μιλούν για τη θάλασσα ή για τη ζωή των φτωχών. Η μουσική έχει σχέση με την πορτογαλική λέξη saudade, μια από τις δυσκολότερες λέξεις προς μετάφραση: είναι ένα είδος προσμονής, αλλά κι ένα μείγμα νοσταλγίας, λύπης, πόνου, ευτυχίας και αγάπης. Κάποιοι λάτρεις της μουσικής φάδο ισχυρίζονται ότι οι ρίζες της είναι ένα μείγμα της μουσικής των σκλάβων της Αφρικής με την παραδοσιακή μουσική των Πορτογάλων ναυτών και αραβικές επιρροές.

Κατηγορίες της μουσικής φάδο 

Υπάρχουν δυο κύριες παραλλαγές της μουσικής φάδο, τα φάδο της Κόιμπρα, που είναι πιο εκλεπτυσμένα, και τα φάδο της Λισαβόνας, που είναι και τα δημοφιλέστερα.

Φάδο της Κοΐμπρα 

Τα παραδοσιακά φάδο της Κοΐμπρα προέρχονται από τις ακαδημαϊκές παραδόσεις του πανεπιστημίου της πόλης. Τραγουδιούνται μόνο από άνδρες, οι οποίοι είναι γενικά ντυμένοι στα μαύρα, όπως κι οι μουσικοί, καθώς είναι το παραδοσιακό ακαδημαϊκό ένδυμα. 

Ένα σύνολο τραγουδιστών και μουσικών ονομάζεται tuna, ομάδες που υπάρχουν σε όλα τα πανεπιστήμια της Πορτογαλίας. Εξάλλου, κάθε χρόνο στο Πόρτο γίνεται διεθνής συνάντηση ομάδων φάδο και από πανεπιστήμια της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Αργεντινής.

Φάδο της Λισαβόνας 

Τραγουδιέται τόσο από άνδρες όσο και γυναίκες σε δημόσιους χώρους ή σε casas de fado, στα σπίτια του φάδο, ενώ είναι πιο χαρούμενο από τα φάδο της Κόιμπρα.

Καλλιτέχνες της μουσικής φάδο 

Τα σύγχρονα τραγούδια φάδο είναι δημοφιλή στην Πορτογαλία κι έχουν αναδείξει πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο.

Η πρώτη μεγάλη τραγουδίστρια φάδο ήταν η Μαρία Σεβέρα, που έζησε στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Κατά τις δεκαετίες του '20 και του '30, μια σειρά ηχογραφήσεων φάδο της Κόιμπρα έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής. Οι κιθαρίστες Αρτούρ και Κάρλος Παρέδες, πατέρας και γιος, έγιναν πρωτοπόροι αυτού του είδους στην πορτογαλική κιθάρα.

Η πασίγνωστη Αμάλια Ροντρίγκεζ καθιέρωσε την πιο γνωστή μορφή τραγουδιών φάδο. Μετά την εξαφάνισή της, ένα νέο κύμα ερμηνευτών πρόσθεσε στυλιστικές διαφορές κι έκανε περισσότερο δημοφιλή σε ολόκληρο τον κόσμο την παραδοσιακή μουσική της Πορτογαλίας. Η Ντούλτσε Πόντες ανέμειξε την παραδοσιακή με τη σύγχρονη πορτογαλική μουσική, ενώ η Κριστίνα Μπράνκο και το συγκρότημα Μαντρεντέους πρόσθεσαν μουσικά όργανα και νέους ρυθμούς, διατηρώντας από τα παραδοσιακά φάδο το μελαγχολικό τους στυλ και την αίσθηση του saudade.

Άλλοι γνωστοί τραγουδιστές φάδο 
Κάρλος ντο Κάρμο
Μαρίσα
Μαφάλντα Αρνώ
Καμανέ
Κάτια Γκερέιρο
Μίσια
 Φερνάντο Φαρίνια
 Λουσίλια ντο Κάρμο
 Κάρλος Ράμος
 Κάρλος Νέτο
 Ερμίνια Σίλβα
 Άνα Μόουρα
 Τιάγκο Μιράντα (Κόναν Οσίρις)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Portal do Fado
:: Terreiro do Fado :: 
World Music Central: Fado music

Μουσικά είδη
Μουσική στην Πορτογαλία
Στήλη της Ροζέττας

Η Στήλη της Ροζέττας είναι μια πέτρινη πλάκα από γρανοδιορίτη (και όχι από βασάλτη ή γρανίτη όπως συχνά αναφέρεται λανθασμένα), που προέρχεται από τον ναό του Πτολεμαίου Ε’ του Επιφανούς.

Εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο.

Χρονολογία 
Χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ. και φέρει μια εγχάρακτη επιγραφή σε δύο γλώσσες (αιγυπτιακή και ελληνική) και τρία συστήματα γραφής (ιερογλυφικά, δημώδη αιγυπτιακή, ελληνική) Το ελληνικό μέρος της στήλης αρχίζει ως εξής: « Βασιλεύοντος του νέου και παραλαβόντος την βασιλείαν παρά του πατρός... ». 

Το όνομά της προέρχεται από την πόλη Rachid (που εκγαλλίστηκε σε Rosette) της Κάτω Αιγύπτου, στο βορειοδυτικό τμήμα του Δέλτα του Νείλου. Βορειότερα της πόλης, γύρω από το οχυρό Φορ Ζυλιέν (Fort Jullien), ο Γάλλος αξιωματικός Πιέρ Φρανσουά Ξαβιέ Μπουσάρ (Pierre-François-Xavier Bouchard), που υπηρετούσε στο στράτευμα του Ναπολέοντα Α΄, ανακάλυψε τη στήλη τελείως τυχαία το 1799. Μελετώντας την όμως κατάλαβε την αξία της, καθώς έως τότε κανείς δεν είχε καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Η ανακάλυψη της τρίγλωσσης στήλης αποδείχθηκε θεμελιώδους σημασίας.

Η αποκρυπτογράφηση του Σαμπολιόν 
Ο σπουδαίος Γάλλος μελετητής Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν (1790-1832) , από τους πιο διακεκριμένους γλωσσολόγους της εποχής, κατάφερε, με βάση τα ονόματα των βασιλέων Πτολεμαίου και Αρσινόης που αναφέρονται στην στήλη, να βρει το κλειδί για να αποκρυπτογραφήσει τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Αυτή η ανεκτίμητης αξίας ανακάλυψη ήταν καθοριστική για την εξέλιξη της επιστήμης της Αιγυπτιολογίας. Το σύστημα που χρησιμοποίησε ο Σαμπολιόν για να αποκρυπτογραφήσει το κείμενο της στήλης, η οποία φυλάσσεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, αποτελεί σημαντικό οδηγό για όσους ενδιαφέρονται για τη μελέτη των αρχαίων συστημάτων γραφής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Στήλη της Ροζέττας στο Βρετανικό Μουσείο 
 Η Στήλη της Ροζέττας σε 3D 
 Η βιτρίνα με τη Στήλη της Ροζέττας (σε virtual tour) 
 Χειρόγραφη σημείωση του Σαμπολιόν με πίνακα αντιστοιχιών των γραμμάτων στις 3 διαφορετικές γλώσσες  
 Το σημείο που βρέθηκε η Στήλη (Google Maps)

Πηγές
 Ολόκληρο το κείμενο στη Βικιθήκη

Παραπομπές  
 

Τέχνεργα
Επιγραφές
Αιγυπτιολογία
Δήμος Γέρα Λέσβου

Ο Δήμος Γέρας λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος  του  νομού Λέσβου από το 1999 έως το 2010 με έδρα τον Παππάδο.

Βρισκόταν στη νότια πλευρά του νησιού και περίπου 25 χιλιόμετρα από τη Μυτιλήνη. Πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο κόλπο στον οποίο δέσποζε. Αποτελείται από τα χωριά Παππάδος , Παλαιόκηπος, Μεσαγρός, Σκόπελος, Πλακάδος και Πέραμα. Τα 5 από τα 6 χωριά βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους, μερικά είναι ουσιαστικά ενωμένα, ενώ το καθένα αποτελούσε και έδρα ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος. Ο Δήμος κατά την απογραφή του 2001 είχε πραγματικό πληθυσμό 6.985 κατοίκων, κάτι που τον έφερνε στην τρίτη θέση ανάμεσα στους Δήμους του νησιού από πλευράς πληθυσμού.

Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011  εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο  Δήμο Λέσβου της  Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.

Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα, οικισμούς και νησίδες:

  Δ.δ. Παππάδου  [ 1.640 ]  
 ο Παππάδος [ 1.510 ]  
 ο Άγιος Βασίλειος (νησίδα) [ 0 ]  
 το Μάρμαρο [ 92 ]  
 οι Χαλατσές [ 38 ]  
  Δ.δ. Μεσαγρού  [ 1.048 ]  
 ο Μεσαγρός [ 828 ]  
 ο Αύλωνας [ 67 ]  
 οι Πύργοι [ 125 ]  
 το Φτέλι [ 28 ]  
  Δ.δ. Παλαιοκήπου  [ 1.283 ]  
 ο Παλαιόκηπος [ 1.248 ]  
 ο Αγλέφυρος [ 26 ]  
 η Ευρειακή [ 9 ]  
  Δ.δ. Περάματος  -- το Πέραμα [ 633 ]
  Δ.δ. Πλακάδου  [ 343 ]  
 ο Πλακάδος [ 327 ]  
 ο Απηδιάς Λάκκος (η Απηδιά) [ 16 ]  
  Δ.δ. Σκοπέλου  [ 2.038 ]  
 ο Σκόπελος [ 1.768 ]  
 ο Καριώνας [ 46 ]  
 η Λαγκάδα [ 26 ]  
 το Λιγονάρι [ 35 ]  
 το Τάρτι [ 45 ]  
 το Τσάφι [ 41 ]  
 τα Τσίλια [ 64 ]  
 τα Φαρά [ 13 ]

Δήμαρχοι Γέρας 
Δήμαρχοι Γέρας διετέλεσαν οι εξής:

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστοσελίδα του Δήμου Γέρας
Ιστοσελίδα του Παγγεραγωτικού Συλλόγου

Παραπομπές
Παλαιόκηπος Λέσβου

Ο Παλαιόκηπος είναι ένα χωριό που ανήκει στο Δήμο Γέρας της Λέσβου. Η απόσταση από τη Μυτιλήνη είναι περίπου 20 χιλιόμετρα. Σήμερα έχει περίπου 1000 κατοίκους. Τα εδάφη της αγροτικής περιφέρειας Παλαιοκήπου, είναι ορεινά και ημιορεινά, ωστόσο είναι γόνιμα, ευννοώντας την ελαιοκαλλιέργεια. Είναι το μαναδικό χωριό της Λέσβου το οποίο διαθέτει δύο ενεργούς αγροτικούς συνεταιρισμούς, δείγμα της παροδοσιακής ενασχόλησης των κατοίκων με την παραγωγή ελαιολάδου. Τα ελαιόδεντρα τα οποία καλλιεργούνται είναι κυρίως της ποικιλίας "Κολοβή" και βρίσκονται σε αναβαθμίδες, στα ορεινά αγροτεμάχια του χωριού. Η εκκλησία του χωριού είναι ο Άγιος Ερμόλαος, μοναδική στο νησί αφιερωμένη σε αυτόν τον Άγιο,  διάσημη για το ξυλόγλυπτο τέμπλο της. Η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται στις 26 Ιουλίου με πανηγύρι.

Σύμφωνα με κάποιους ο μετέπειτα πειρατής Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, γεννήθηκε στον Παλαιόκηπο αλλά δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία. Το επίνειο του Παλαιόκηπου είναι η Ευρειακή, όπου υπάρχει παροδοσιακό καταφύγιο σκαφών και γραφικές ταβέρνες

Χωριά της Λέσβου
Δήμος Μυτιλήνης
Μεγαλόκαμπος Δράμας

Ο Μεγαλόκαμπος είναι χωριό του Νομού Δράμας που υπάγεται στο Δήμο Προσοτσάνης. Κατά την απογραφή του 2001, διέθετε 427 κατοίκους πραγματικό πληθυσμό. Βρίσκεται 13 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Δράμας, 2 χιλιόμετρα βόρεια της Εθνικής οδού Δράμας - Σερρών.

Κοντά στο χωριό έχουν ανακαλυφθεί τα ερείπια προϊστορικού οικισμού, απόδειξη της μακράς ιστορίας της περιοχής. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Σιβιντρίκ. Οι κάτοικοι του προέρχονται από τις περιοχές του Πόντου: Κερασούντα, Πισίρ, Αγουλού, Μοντολάς, Γουζούλ (περιοχή Νικόπολης). Οι κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν ενεργά στην αντίσταση κατά των Βουλγάρων το 1941, γεγονός που μνημονεύεται από το μνημείο των Πεσόντων στην πλατεία του χωριού.

Έντονο υπήρξε το μεταναστευτικό ρεύμα των κατοίκων του, ιδιαίτερα τη δεκαετία του '60, τόσο προς το εξωτερικό (Γερμανία, ΗΠΑ), όσο και προς τα αστικά κέντρα του εσωτερικού (Θεσσαλονίκη, Αθήνα). Κύρια ασχολία των κατοίκων σήμερα είναι η γεωργία.
 
Η αρχιτεκτονική των κατοικιών είναι τυπικό δείγμα των προσφυγικών χωριών τις δεκαετίας του 1920. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Άγιους Κωνσταντίνο και Ελένη και χτίστηκε κατά το Μεσοπόλεμο, με απλό και λιτό εσωτερικό διάκοσμο. 

Το χωρίο είναι κτισμένο στην δεξιά όχθη του ποταμού Αγγίτη, παραπόταμου του Στρυμόνα. Η παραποτάμια περιοχή, που έχει περιοριστεί σημαντικά από την παρέμβαση του ανθρώπου, είναι πλούσια σε πανίδα και χλωρίδα, όπως αιωνόβιες καρυδιές, λεύκες, ιτιές, κουνάβια, αλεπούδες, νυφίτσες, είδη κουκουβάγιας, πελαργοί κτλ. 

Στην τοποθεσία Καρυδιές δίπλα στο ποτάμι, 300 περίπου μέτρα νοτιοδυτικά του χωριού, διοργανώνονται κάθε χρόνο, το τελευταίο Σάββατο του Ιουλίου , εορταστικές εκδηλώσεις με έντονο ποντιακό χρώμα. Επίσης στις 21 Μαΐου που εορτάζει ο ναός του χωριού, διεξάγεται ποντιακή πανήγυρη στην κεντρική πλατεία.

Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού είναι οι Μαυραετοί Μεγαλοκάμπου.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Προσοτσάνης
Βαρυόνιο

Τα βαρυόνια είναι υποατομικά σωματίδια τα οποία δημιουργούνται με συνδυασμούς τριών κουάρκ. Μαζί με τα μεσόνια απαρτίζουν την οικογένεια των αδρονίων, δηλαδή σωματίδια που κατασκευάζονται από κουάρκ. Τα βαρυόνια είναι φερμιόνια, σε αντίθεση με τα μεσόνια που είναι μποζόνια. Υπακούουν δηλαδή στη στατιστική Φέρμι-Ντιράκ, ενώ μπορούν να συμμετέχουν και σε ισχυρές αλληλεπιδράσεις. Τα βαρυόνια διαθέτουν έναν κβαντικό αριθμό, τον βαρυονικό, ο οποίος διατηρείται σε κάθε είδους αλληλεπιδράσεις. Η ονομασία τους προέρχεται από την ελληνική λέξη βαρύς, καθώς την εποχή που δόθηκε, πιστευόταν ότι τα σωματίδια αυτά είχαν πολύ μεγάλη μάζα σε σχέση με τα υπόλοιπα.

Τα πιο συνηθισμένα βαρυόνια είναι τα γνωστά πρωτόνια και νετρόνια, τα οποία αποτελούν τους δομικούς λίθους του ατομικού πυρήνα. Άλλα σωματίδια που ανήκουν στην οικογένεια των βαρυονίων είναι τα σωμάτια Δ, Σ, Λ, Ξ και Ω.

Σωματιδιακή φυσική
Βαρυόνια
Φερδινάνδεα

Ο ύφαλος Γκράχαμ ή Φερδινάνδεα (Ferdinandea) ήταν ηφαιστειογενές νησί που καταποντίστηκε σε αμνημόνευτο χρόνο και σήμερα αποτελεί πολύ επικίνδυνο ύφαλο στο πέρασμα των πλοίων μεταξύ Σικελίας και της ιταλικής νήσου Παντελλερίας (της αρχαίας Κόσσυρας) 25 μίλια νότια του Φάρου Γκρανίτολα.

Γεωλογικά χαρακτηριστικά
Το νησί αυτό πιθανολογείται ότι ήταν, μετά τη Σαντορίνη, το πλέον ενεργό ηφαιστειογενές της Μεσογείου σε ηφαιστειακές εκδηλώσεις. Σήμερα αποτελεί δικόρυφο υπόλειμμα με βάση στις 150 οργιές και με τις δύο κορυφές σε ελάχιστο βάθος που κατά καιρούς μεταβάλλεται. Το 1863 ήταν 2,5 οργιές, το 1870 3,5 , το 1902 5,5 και πάλι 3 το 1908, όταν έγιναν οι καταστρεπτικοί σεισμοί της Μεσσήνης, το 1930 3,5 , όπου και παραμένει επικίνδυνο στη Ναυσιπλοΐα. Με αλιευτικά εργαλεία στη περιοχή διαπιστώνεται η πλούσια βενθική χλωρίδα και πανίδα του υφάλου (σπόγγοι, κοράλλια, ψάρια).

Διαμάχη για την κυριότητα

Τον Ιούλιο του 1831 το νησί ανυψώθηκε πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, προκαλώντας διαμάχη για την κυριότητά του ανάμεσα στη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, που λύθηκε από μόνη της όταν το νησί ξαναβυθίστηκε μερικούς μήνες αργότερα, το Γενάρη του 1832. Το όνομα Φερδινάνδεα είναι αυτό που είχε δοθεί από την Ιταλία προς τιμή του βασιλιά της Νάπολης Φερδινάνδου, που το διεκδίκησε για λογαριασμό των Βουρβόνων, ενώ Γκράχαμ είναι το όνομα που είχε δοθεί από τους Βρετανούς. Το 1863, σε μια ακόμα περίοδο ηφαιστειακής δραστηριότητας, το νησί επανεμφανίστηκε για λίγο πριν ξαναβυθιστεί. Κατόπιν παρέμεινε ανενεργό για πολλά χρόνια, με την κορυφή του περίπου οκτώ μέτρα κάτω από την επιφάνεια.

Το 1986, κατά τη διάρκεια της Κρίσης της Σύρτης όπου ακολούθησαν Αμερικανικοί βομβαρδισμοί της Λιβύης (1986), ο ύφαλος θεωρήθηκε λανθασμένα ως Λιβυκό υποβρύχιο και βομβαρδίστηκε από αμερικανικό αεροσκάφος. Το 2002 η σεισμική δραστηριότητα στην περιοχή ξανάρχισε, και οι ηφαιστειολόγοι εκτίμησαν ότι το νησί θα υψωνόταν και πάλι πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Για να προλάβουν τυχόν καινούργιες κυριαρχικές διαμάχες, Ιταλοί δύτες τοποθέτησαν έναν ιστό με την Ιταλική σημαία στην κορυφή του, έτσι ώστε το νησί να θεωρηθεί ιταλικό έδαφος όταν αναδυθεί, κάτι που όμως τελικά δεν συνέβη. Σήμερα ο ύφαλος έχει κορυφή περίπου έξι μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Νησιά της Μεσογείου
Ηφαιστειογενή νησιά
Ύφαλοι της Μεσογείου
Ύφαλοι της Ιταλίας
Αμφισβητούμενα νησιά
Παύλος Λιασίδης

Ο Παύλος Λιασίδης (23 Μαρτίου 1901 - 1985) ήταν Κύπριος λαϊκός ποιητής. Γεννήθηκε στο χωριό Λύση Αμμοχώστου στις 23 Μαρτίου 1901 και πέθανε το 1985 στον συνοικισμό Τσιακιλερό στην Λάρνακα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Οι γραμματικές του γνώσεις ήταν της Ε' τάξης του Δημοτικού. Άσκησε κατά καιρούς διάφορα επαγγέλματα, όπως του βοσκού, του εποχιακού εργάτη και του περιβολάρη. Το 1924 παντρεύτηκε την Ελένη Κ. Σκάρπαρη με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Στην ποίηση άρχισε σαν ποιητάρης την περίοδο 1921-22. Αργότερα βγήκε από την ομαδική τεχνοτροπία των ποιητάρηδων, ανέπτυξε ένα δικό του προσωπικό στιλ και εξελίχτηκε σε έναν ιδιόρρυθμο τεχνίτη του στίχου και του λόγου και σε σημαντικό εκπρόσωπο της Κυπριακής λαϊκής ιδιωματικής ποίησης.

Βραβεύτηκε από την Μορφωτική Υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας το 1975 με το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς στην Ελληνική Κυπριακή Λογοτεχνία.

Χαρακτηριστικό δίστιχο 

«Έχω κορμίν πολλά παλιόν, μα νουν του νέου κόσμου,
στες τρεις σιηλιάες τζι αν πλαστείς, είσαι συνότζιαιρός μου!»

Μετάφραση:

Έχω κορμί πολύ παλιό, αλλά μυαλό του νέου κόσμου,
και το τρεις χιλιάδες να γεννηθείς, θα είσαι συνομήλικος μου!

Βιβλιογραφία 

Ποιητικές συλλογές

Τραγούδια του νησιού μου (1928), Τα φκιόρα της καρκιάς μου (1933), Η παραλλαή του τζαιρού (1937), Χάραμαν φου (1944), Γέννημαν νήλιου (1946), Μπρόεμαν (1947), Εντεκάμισι η ώρα (1950), Δώδεκα παρά δέκα (1960), Να πεθάνει ο χάρος (1966), Η Τζύπρος δίχως πούτρα (1972), Η σταυρωμένη Τζύπρος μας (1976), Με το χέρι του Παύλου Λιασίδη (1987), Ποιητική αλληλογραφία (με Χαράλαμπο Δημοσθένους) (1989).

Όλες οι ποιητικές συλλογές έχουν συμπεριληφθεί και σε δίτομη έκδοση του Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών με τίτλο "Παύλου Λιασίδη Άπαντα" (2003).

Θεατρικά έργα

Αλαβροστοισιώτης (Α' Βραβείο ΡΙΚ), Ο μονογιός (1982), Αϊ Βασίλης (παιδικό), Δκυο ττεμπέληες (παιδικό) (1946), Το δράμα της ζωής μου, Ο σουξουλιάρης, Η αγάπη νικητής (1935), Το θάμμαν (Β' Βραβείο ΡΙΚ) (1968).

Πηγές 
"Παύλου Λιασίδη Άπαντα", επ. Κωνσταντίνος Γιαγκουλλής, Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών Κύπρου, Λευκωσία 2003.

Ο Σπύρος Ζήσιμος διαβάζει ποιήματα του πάυλου λιασίδη 

ΟΙ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ

ΚΑΝΕΙ ΣΕ ΠΚΙΟΝ

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΗ

ΑΓΑΠΗΝ ΔΙΧΩΣ ΕΡΩΤΑΝ

ΒΑΣΤΑΞΕ

Η ΠΙΣΤΗΣ ΜOY ΚΡΑΤΑΜΕ

 ΤΕΔΚΟΙΑΝ ΤΙΜΗΝ ΓΡΕΙΑΖΕΤΑΙ

 ΔΕΝΤΡΟ ΧΩΡΙΣ ΜΑΞΟΥΛΙ

Κύπριοι θεατρικοί συγγραφείς
Κύπριοι ποιητές
Πλειάς ΙΙ (ναρκαλιευτικό)

Το ναρκαλιευτικό Μ-240 Πλειάς (πρώην USS MSC 314) παραλήφθηκε από το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό μαζί με το ναρκαλιευτικό Αλκυών στις 7 Δεκεμβρίου του 1970 στον ναύσταθμο του Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας των ΗΠΑ και κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 22 Μαΐου του 1971. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Peterson builders Co, Stugeon bay., Misc’. Όμοιου τύπου πλοία είναι τα Αηδών ΙΙ, Αίγλη ΙΙ, Αλκυών, Αύρα ΙV, Δάφνη ΙΙΙ, Δωρίς ΙΙ, Κίσσα ΙΙ, Κίχλη ΙΙ, Κλειώ ΙΙΙ και Πλειάς ΙΙ. Ανήκει στο στολίσκο των ναρκαλιευτικών.

Είναι κατασκευασμένο από αντιμαγνητικό υλικό και ξύλο, εκτοπίσματος 350 τόνων και έχει μήκος 144 πόδια, πλάτος 28 πόδια και βύθισμα 8,5 πόδια. Η μηχανή πρόωσης είναι ντίζελ, ισχύος 380 ίππων, που του δίνει ταχύτητα 13 κόμβοων. Ο κύριος οπλισμός του είναι 2 πυροβόλα των 20 χιλιοστών και φέρει τον απαιτούμενο εξοπλισμό ναρκαλιείας. Έχει πλήρωμα 39 ατόμων.

Βιβλιογραφία

Eric Wertheim, The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World, Naval Institute Press, 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Το Ν/Α Μ-240 Πλειάς στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού

Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Παλική

Η Παλική (ορθότερη γραφή: Παλλική) είναι χερσόνησος της σημερινής Κεφαλονιάς (ή Κεφαλληνίας κατά τον αρχαιότερο τύπο του ονόματος), ένα από τα Επτάνησα στην δυτική Ελλάδα, σε 38°18'39.72"N, 20°25'6.75"E. 

Ο δήμος της Πάλλης ήταν μια από τις τέσσερις πόλεις της Κεφαλονιάς στην αρχαιότητα ( Πάλλη, Κράνη, Πρόννοι και Σάμη). Κατά την διάρκεια του 15ου αιώνα μεταφέρθηκε η πόλη περίπου 5,000 μέτρα νότια στο Ληξούρι. 

Χερσόνησοι της Ελλάδας
Κεφαλονιά
Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας

Η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας  (, Socijalistička Republika Makedonija) ήταν μια από τις έξι συστατικές χώρες της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας) και σοσιαλιστικό εθνικό κράτος των Σλαβομακεδόνων. Μετά από τη μετάβαση του πολιτικού συστήματος σε κοινοβουλευτική δημοκρατία, το 1990, η ομόσπονδη Δημοκρατία άλλαξε επίσημα το όνομά της σε Δημοκρατία της "Μακεδονίας", και με την αρχή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, η ίδια ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη χώρα στις 8 Σεπτεμβρίου του 1991. Τον Φεβρουάριο του 2019 άλλαξε πάλι το συνταγματικό της όνομα σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας για να εισέλθει στο ΝΑΤΟ, την Ε.Ε. και άλλους οργανισμούς.

Παραπομπές 

Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας
Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας
Δήμος Ριετάβας

Ο δήμος Ριετάβας (λιθουανικά: Rietavo savivaldybė) είναι ένας από τους 60 δήμους της Λιθουανίας. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της χώρας και έχει 10.700 κατοίκους. Ανήκει στην επαρχία Τελσιάι. Πρωτεύουσα του δήμου είναι η Ριετάβας . Ο δήμος περιλαμβάνει επίσης τα χωριά: Τβεράι;; (Tverai), Σαουσλαούκις;; (Sauslaukis), Νταουγκεντάι;; (Daugėdai), Λαμπαρντζιάι;; (Labardžiai), Μεντινγκενάι;; (Medingėnai), Βατουσιάι;; (Vatušiai), Πελαϊτσιάι;; (Pelaičiai), Γκιλιογκίρις;; (Giliogiris) - 253 κάτοικοι, και Μπουντρικιάι;; (Budrikiai).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

www.rietavas.lt το site του δήμου Ριετάβας 

Ριεταβας
Ναουγιόγι Ακμένε

Η Ναουγιόγι Ακμένε (λιθουανικά: 'Naujoji Akmenė' ), Naujoji Akmenė σημαίνει Νέα Ακμένε, είναι πόλη της βόρειας Λιθουανίας. Έχει 12.345 κατοίκους (απογραφή 2001).  

Η πόλη είναι από τις πιο καινούριες της χώρας και είναι βιομηχανικό κέντρο. Η τσιμεντοβιομηχανία της πόλης παράγει 700.000 τόνους σκυροδέματος ετησίως.

Πόλεις της Λιθουανίας
Μικρόκαμπος Δράμας

Ο Μικρόκαμπος είναι είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.

Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία 
Ο Μικρόκαμπος βρίσκεται στην πεδιάδα της Δράμας σε υψόμετρο 90 μέτρα. Απέχει 16 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την πόλη και 6 χλμ. ΝΑ. από την Προσοτσάνη (έδρα δήμου). Δυτικά του χωριού περνάει ο ποταμός Αγγίτης, βόρεια η ΕΟ Δράμας - Κάτω Νευροκοπίου που καταλήγει στα σύνορα με τη Βουλγαρία και νοτιοανατολικά η ΕΟ Δράμας - Σερρών. Η παλιά του ονομασία, από την τουρκοκρατία, ήταν Μικρό Σιβιντρίκ και οι τότε μουσουλμάνοι κάτοικοί του, μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 76 προσφυγικές οικογένειες (280 άτομα) από τη Σινώπη του Πόντου. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα ως Σιβιντρίκ το 1925 στο ΦΕΚ 290Α - 07/10/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μιναρέ Τσιφλίκ (σημ. Σιταγρών). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Μικρόκαμπος και το 1946 με το ΦΕΚ 373Α - 31/12/1946 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Μικρόκαμπου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καλαμπακίου του Δήμου Δοξάτου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 242 κατοίκους ενώ κατά την απογραφή του 2001 είχε 340 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Προσοτσάνης
Χρύσαφα Λακωνίας

Τα Χρύσαφα (αναφέρονται και ως  η Χρύσαφα) είναι ημιορεινό χωριό της Λακωνίας χτισμένο σε υψόμετρο 550 μέτρων σε μια δυτική πλαγιά του Πάρνωνα, 15 περίπου χιλιόμετρα ανατολικά της Σπάρτης. Βόρεια και ανατολικά το χωριό περιβάλλεται από υψηλότερους λόφους που σκεπάζονται κυρίως με πουρνάρι. Στα νότια και στα δυτικά του χωριού και σε χαμηλότερο υψόμετρο βρίσκονται οι καλλιέργειες του χωριού. Σήμερα καλλιεργούνται κυρίως ελιές. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός των Χρύσαφων ανέρχεται σε 302 κατοίκους.

Ιστορία 

Ο οικισμός χτίστηκε στην παρούσα θέση κατά τον 12ο ή 13ο αιώνα και γνώρισε σημαντική ακμή κατά τον 17ο αιώνα χάρη στην ανάπτυξη του εμπορίου μεταξιού ενώ αργότερα διετέλεσε έδρα επισκοπής. Οι κάτοικοι των Χρύσαφων συμμετείχαν ενεργά στα Ορλωφικά του 1770 με αποτέλεσμα ο οικισμός να πυρποληθεί από τα οθωμανικά στρατεύματα και η πλειοψηφία του πληθυσμού να καταφύγει στην Ύδρα όπου ασχολήθηκαν με το εμπόριο και έλαβαν μέρος στην Επανάσταση του 1821.     

Από τα Χρύσαφα κατάγονταν ο, αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης, Θεοδόσιος Αποστόλης (γεν. 1794) που πολέμησε ως επικεφαλής συγγενών του υπό τους Παναγιώτη Γιατράκο και Πέτρο Βαρβιτσιώτη και ο, διαπρεπής κληρικός και Φιλικός, Ιγνάτιος Ουγγαροβλαχίας. Οι περισσότερες από τις οικογένειες που είχαν εγκαταλείψει τα Χρύσαφα επέστρεψαν στην περιοχή το 1830.    

Τα Χρύσαφα διετέλεσαν μέχρι το 1896 έδρα του δήμου Θεραπνών ενώ από το 1879 μέχρι το 1896  λειτούργησε στον οικισμό μονοτάξιο σχολείο. Μέχρι τη δεκαετία του 1940 τα Χρύσαφα αποτελούσαν μεγάλο κτηνοτροφικό κέντρο ενώ στα μεταπολεμικά χρόνια οι κάτοικοί ασχολούνται κυρίως με την παραγωγή λαδιού και μελιού. Μεταπολεμικά ο πληθυσμός τους μειώθηκε σημαντικά, γεγονός που οφείλεται κυρίως στην υπερπόντια μετανάστευση (ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδάς).   

Σε κοντινή απόσταση από τα Χρύσαφα βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Θεράπνης όπου κατά καιρούς έχουν πραγματοποιηθεί διάφορες αρχαιολογικές ανασκαφές ενώ ανάλογες εργασίες έχουν πραγματοποιηθεί τις τελευταίες δεκαετίες και στον οικισμό.

Αξιοθέατα 
Στα Χρύσαφα σώζονται οι εκκλησίες της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του Αγίου Δημητρίου (1641), της Παναγίας της Χρυσαφίτισας (τέλη 13ου αιώνα), των Αγίων Πάντων, του Αγίου Νικολάου, ο σπηλαιώδης ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (τέλη 13ου αιώνα) καθώς και η μονή των Αγίων Τεσσαρακόντων Μαρτύρων.

Απογραφές Πληθυσμού

Δείτε επίσης
 Ανάγλυφο από τα Χρύσαφα
 Στήλη με κόρη

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Στήλη με κόρη (Μουσείο Σπάρτης)
 Ανάγλυφο από τα Χρύσαφα (Αρχαιολογικό Μουσείο Βερολίνου, αρ. 731)

Βιβλιογραφία 
 
 

Χωριά του νομού Λακωνίας
Δήμος Σπάρτης
Χωριά του Πάρνωνα
Ιχώρ

Κατά την ελληνική μυθολογία ο ιχώρ είναι το αιθέριο χρυσό υγρό
 που είναι το αίμα των θεών, αλλά και των αθανάτων.

Μια από τις πρώτες αναφορές βρίσκεται στον Όμηρο [Ιλιάδα Ε.340], όπου στο πεδίο της μάχης ο Διομήδης πληγώνει με δόρυ τη θεά Αφροδίτη, από το χέρι της οποίας "έτρεχε το αθάνατο θεϊκό αίμα ιχώρ" (ρεε δ’ αμβροτον αίμα θεοιο ιχώρ). Στην αρχαία ελληνική γραμματεία αναφέρεται από τον Πλάτωνα στον Τίμαιο (83c5) και σε πολλούς ασθενείς του Ιπποκράτη Αυτό το αιθέριο ρευστό λέγεται ότι διατηρεί τις ιδιότητες των τροφίμων και των ποτών των αθανάτων, 
δηλαδή την αμβροσία και το νέκταρ. θεωρείται ότι είναι χρυσό στο χρώμα, καθώς και θανάσιμα τοξικό για τους θνητούς. Σύμφωνα με κάποιες αναφορές, κατά τις επιθέσεις εναντίον θεών γνωστών ημίθεων και ηρώων, σε περίπτωση τραυματισμού των τελευταίων, απελευθερωνόταν ιχώρ.
Αναφέρεται ως το περιεχόμενο του κυκλοφορικού συστήματος του χάλκινου προστάτη γίγαντα της Κρήτης, Τάλω. Κατ' άλλους όμως το "αίμα" του γίγαντα ήταν υδράργυρος.

Λέγεται επίσης ότι Ιχώρ και όχι νερό κυλά στον ποταμό της Στύγας, σε μια από τις πύλες του Κάτω Κόσμου. Ο Ωριγένης αναφέρει ότι όταν τρυπήθηκε ο Χριστός με την λόγχη στο σταυρό δεν ήταν στην φύση του ιχώρ. (οὐκ ἦν ἰχώρ) 
 Αντίστοιχη είναι και η ιστορία που αναφέρεται από τον Απολλώνιο τον Ρόδιο, που έγραψε στ' "Αργοναυτικά" (Βιβλίο 3) πως από τον ιχώρα του Προμηθέα, που έσταξε μέσα από την πληγή που άνοιξαν οι αετοί του Δία, βλάστησε ένα θαυματουργό φυτό.

Αναφορές

Δείτε επίσης
 Πετριχώρ, για την οσμή του εδάφους πριν ή μετά την βροχή

Ελληνική μυθολογία
Δήμος Μπίρστονας

Ο δήμος Μπίρστονας (λιθουανικά: Birštono savivaldybė) είναι ένας από τους 60 δήμους της Λιθουανίας. Πρωτεύουσα του δήμου είναι η Μπίρστονας. Έχει πληθυσμό 5.500 κατοίκους. Περιλαμβάνει τα χωριά: Κερνούβες;; (Kernuvės), Μπουτσιουνάι;; (Bučiūnai), Σιπόνις;; (Siponys) , Γκελεζουνάι;; (Geležūnai), Γιουντελίσκες;; (Jundeliškės), Σκεβόνις;; (Škėvonys), Ναουντζιουνάι;; (Naudžiūnai) και Ζεμαϊτκιέμις;; (Žemaitkiemis).

Μπιρστονας
Ουκμεργκέ

Η Ουκμεργκέ (λιθουανικά: Ukmergė ) είναι πόλη της ανατολικής Λιθουανίας. Απέχει 78 χιλιόμετρα από τη Βίλνιους. Το 2001 είχε 28.759 κατοίκους, ενώ το 2005 28.000 κατοίκους.  

Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά το 1333, ως τοιχισμένος οικισμός πάνω σε λόφο. Το 1655 κατελήφθη από Ρώσους και Σουηδούς. Το 1795 προσαρτήθηκε εκ νέου στη Ρωσία. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπέστη μεγάλες ζημιές από εκτεταμένους βομβαρδισμούς, ενώ 10.000 Εβραίοι της πόλης εξοντώθηκαν.

Πόλεις της Λιθουανίας
Δήμος Καλβαρίγια

Ο Δήμος Καλβαρίγια ή Δήμος Καλβαριγιά (λιθουανικά: Kalvarijos savivaldybė)
είναι ένας από τους 60 δήμους της Λιθουανίας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας. Πρωτευούσα του δήμου είναι η Καλβαριγιά  ή Καλβαρίγια. Έχει πληθυσμό 13.900 κατοίκους. Περιλαμβάνει τα χωριά: Γιουνγκενάι;; (Jungėnai), Γιουσεβιτσιάι;; (Jusevičiai), Σανγκρούντα;; (Sangrūda), Μικαλάουκα;; (Mikalauka), Λιουμπάβας;; (Liubavas), Σουσνινκάι;; (Sūsninkai), Μπρουκάι;; (Brukai), Μοτσκάι;; (Mockai) και Σενόγι Ραντίσκε;; Senoji Radiškė.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
www.kalvarija.lt  Η ιστοσελίδα του δήμου Καλβαρίγια 
 

Δήμοι της Λιθουανίας
Καταδρομικό

Το καταδρομικό (συντομογραφία: Κ/Δ) είναι πολεμικό πλοίο διάφορων μεγεθών, μεγάλης ταχύτητας και ελαφρύτερου οπλισμού του Θωρηκτού, το οποίο σιγά σιγά εκτοπίσθηκε. Κύριος ρόλος τους ήταν οι επιδρομές κατά αντιπάλων στόλων και νηοπομπών, καθώς και η προστασία μεγαλυτέρων ναυτικών μονάδων, όπως θωρηκτών και αεροπλανοφόρων. Κάποια σύγχρονα καταδρομικά, εκτός των πυροβόλων, φέρουν και πυραύλους.

 
Καταδρομικ
Δήμος Καζλού Ρουντά

Ο δήμος Καζλού Ρουντά (λιθουανικά: Kazlų Rūdos savivaldybė) είναι ένας από τους 60 δήμους της Λιθουανίας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας. Πρωτεύουσα είναι η Καζλού Ρουντά. Έχει πληθυσμό 14.900 κατοίκους. Περιλαμβάνει τα χωριά: Αντανάβας;; (Antanavas), Μπαγκοτόγι;; (Bagotoji), Γιανκάι;; (Jankai), Αζουόλου Μπούντα;; (Ąžuolų Būda), Μπεμπρουλισκές;; (Bebruliškės), Πλουτισκές;; (Plutiškės) και Μπούντα;; (Būda).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 www.kazluruda.lt η ιστοσελίδα του δήμου Καζλού Ρουντά

Δήμοι της Λιθουανίας
Ρυμουλκό

Ρυμουλκό (Ρ/Κ), (Tugboat ή towboat), είναι ένα μικρό μηχανοκίνητο πλοίο με ισχυρές μηχανές για ρυμουλκήσεις (towing) ή και προώσεις (pushing) διακρινόμενο σε μικρό ρυμουλκό λιμένος (harbour tug), ρυμουλκό ανοικτής θάλασσας (high tug ή deep seas tug), ρυμουλκό διώρυγας (canal tug), ρυμουλκό δεξαμενών (dock tug) κ.ά.

Σχέση ρυμουλκού - ρυμουλκουμένου 
Όταν η ρυμούλκηση γίνεται εκούσια, δηλαδή με πρωτοβουλία του προς ρυμούλκηση πλοίου, η σχέση ρυμουλκού - ρυμουλκουμένου (tugboat and tow) ρυθμίζεται ως εξής:
 Το ρυμουλκούμενο πλοίο (σκάφος) διατάζει το ρυμουλκό για οποιαδήποτε κίνηση.
 Το ρυμουλκούμενο σκάφος κατευθύνει το ρυμουλκό για ασφαλή ναυσιπλοΐα.
 Αν αντίθετα, το ρυμουλκό κατευθύνει για ασφαλή ναυσιπλοΐα, τότε αυτό είναι υπεύθυνο για κάθε επερχόμενη ζημιά στο ρυμουλκούμενο.
 Αν το ρυμουλκό υποστεί ναυτικό ατύχημα κατά τη διάρκεια της ρυμούλκησης, το ρυμουλκούμενο πλοίο θα πρέπει να αποδείξει ότι το ατύχημα οφειλόταν σε αμέλεια ή ανικανότητα του Ρ/Κ.

Ρ/Κ Ελληνικού πολεμικού ναυτικού 
Τα Ρυμουλκά του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι:
 Άγιος Ηλίας (Ρυμουλκό)
 Αδάμαστος (Ρυμουλκό) / Α-411
 Αίας Ι (Ρυμουλκό) / Ρ/Κ1, Ρ/Κ7, Α406
 Αίας ΙΙ (Ρυμουλκό) / Α-374, Α-412
 Αιγεύς Ι (Ρυμουλκό) / Α-446
 Αιγεύς ΙΙ (Ρυμουλκό) / Α-438
 Αμαζών (Ρυμουλκό) / 36 - Επίτακτο
 Ανταίος(Ρυμουλκό) / Α/Κ-3, Α-407
 Άτλας (Ρυμουλκό) / Ρ/Ν-2, Α-408
 Ατρεύς (Ρυμουλκό) / Α-439
 Ατρόμητος (Ρυμουλκό) / Α-410
 Αχιλλεύς ΙΙ (Ρυμουλκό) / Α-409, 117, Ρ/Κ 4 
 Βούρλα (Ρυμουλκό)
 Γίγας (Ρυμουλκό) / Α-432
 Δαναός (Ρυμουλκό) / Α-427
 Διομήδης (Ρυμουλκό) / Α-440
 Ευτυχία (Ρυμουλκό) / 36 - Επίτακτο
 Ηρακλής ΙΙ (Ρυμουλκό)
 Ηρακλής ΙΙΙ (Ρυμουλκό)
 Ηρακλής ΙV (Ρυμουλκό) / Α-423
 Ιάσων Ι (Ρυμουλκό) / Α-424
 Κάδμος (Ρυμουλκό) / Α-428
 Κένταυρος Ι (Ρυμουλκό) - Επίτακτο
 Κένταυρος ΙΙ (Ρυμουλκό) / 6, Α-120, Α-424
 Κεραυνός ΙΙ (Ρυμουλκό) - Επίτακτο
 Κύκλωψ Ι (Ρυμουλκό) - 45
 Κύκλωψ ΙΙ (Ρυμουλκό) - Ρ/Κ 7, Α-426
 Μίνος (Ρυμουλκό) / Α-436
 Μινώταυρος (Ρυμουλκό) / Ρ/Κ 10, Α-421 
 Νίσυρος Ι (Ρυμουλκό)
 Πελίας (Ρυμουλκό) / Α-437
 Περσεύς ΙΙ (Ρυμουλκό) / Ρ/Κ 8, Α-429
 Περσεύς ΙΙΙ (Ρυμουλκό) / Α-429
 Πηλεύς (Ρυμουλκό) / Α-413
 Πόρος (Ρυμουλκό) / ΒΒ6
 Σύρος ΙΙ (Ρυμουλκό) / 36 - Επίτακτο
 Τιτάν Ι (Ρυμουλκό) / 88
 Τιτάν ΙΙ (Ρυμουλκό) / Ρ/Κ9
 Τιτάν ΙΙΙ (Ρυμουλκό)
 Τιτάν ΙV (Ρυμουλκό) / Α-431

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δείτε επίσης 
 Ρήτρα ρυμουλκών
 Επιθαλάσσια αρωγή
 Ναυαγοσωστικό

Βοηθητικά πλοία
Πολεμικά πλοία
Εξοπλισμός λιμένων
Ραδιοϊσότοπο

Ραδιοϊσότοπο ή ραδιενεργό ισότοπο ονομάζεται κάθε ισότοπο ενός χημικού στοιχείου, που είναι ασταθές, και διασπάται εκπέμποντας ραδιενέργεια. Συνεπώς με τον όρο αυτό χαρακτηρίζεται η ραδιενεργή μορφή που μπορεί να παρουσιάζει κάποιο χημικό στοιχείο.

Οι πυρηνικοί φυσικοί δημιουργούν τεχνητά ραδιοϊσότοπα, βομβαρδίζοντας κάποιο στοιχείο με νετρόνια ή άλλα σωματίδια. 

Τα ραδιοϊσότοπα χρησιμοποιούνται ως ασθενείς πηγές ραδιενέργειας στην πυρηνική ιατρική, τη βιομηχανική ραδιογραφία κ.ά.
 Η παραγωγή, μεταφορά, και διάθεση αυτών γίνεται υπό καθορισμένα μέτρα ασφαλείας.

Τα χρησιμοποιημένα ραδιοϊσότοπα αποτελούν πυρηνικά κατάλοιπα.

Ραδιοϊσότοπα
Τα ραδιοϊσότοπα είναι τα παρακάτω.

Πηγές 
 «Λεξικό των Επιστημών», Neil Ardley σ. 37 - Εκδ. ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ Αθήνα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ραδιενέργεια
Τιθωνός

Ο Τιθωνός κατά την ελληνική μυθολογία ήταν γιος του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα και της Στρυμούς. Τον αγάπησε η Ηώς και οι θεοί του χάρισαν την αθανασία αλλά όχι και την αιώνια νεότητα.

Η Ηώς απήγαγε τον Τιθωνό μαζί με τον Γανυμήδη, κατά μία εκδοχή, για να τους καταστήσει εραστές της. Ο Τιθωνός και η Ηώς απέκτησαν μαζί δύο τέκνα, τον Μέμνονα και τον Ημαθίωνα. Ωστόσο, όταν ο Δίας κράτησε τον Γανυμήδη για τον εαυτό του, η Ηώς τον παρεκάλεσε να κάνει τον Τιθωνό αθάνατο, αλλά ξέχασε να του ζητήσει να τον διατηρήσει και νέο. Ο Τιθωνός λοιπόν έφθασε σε έσχατο γήρας, κι έτσι η Ηώς, που ως θεά ήταν και αθάνατη και αιώνια στην ίδια ηλικία, δεν μπορούσε πια να τον βλέπει. Τότε οι θεοί τον λυπήθηκαν και τον μεταμόρφωσαν σε ένα ζαρωμένο έντομο που απλώς μιλά ακατάπαυστα, ανίκανο για νεανική δράση: το έντομο αυτό είναι ο τζίτζικας.

Ορισμένοι μυθογράφοι υποστηρίζουν ότι ο Τιθωνός είχε στη γη και μία θνητή σύζυγο, την Κισσία.

Στον πολιτισμό
 Ο αστεροειδής 6998 Τιθωνός (6998 Tithonus), που ανακαλύφθηκε το 1977, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτόν αθάνατο πρίγκηπα.
 `Ενα νεοανακαλυφθέν ποίημα της Σαπφούς για τον Τιθωνό είναι το τέταρτο πλήρως σωζόμενο ποίημά της. Πρωτοδημοσιεύθηκε από τον Martin West στο Times Literary Supplement, 21 ή 24 Ιουνίου 2005.
 Ο μύθος ενέπνευσε το ποίημα Tithonus (αρχικώς Tithon) του Άλφρεντ Τέννυσον (1859), από ένα στίχο του οποίου ο Άλντους Χάξλεϋ έδωσε τον τίτλο After Many a Summer Dies the Swan σε ολόκληρο μυθιστόρημά του (1939).
 Και ένα ομώνυμο επεισόδιο ("Tithonus") της τηλεοπτικής σειράς Χ-files έχει υπόθεση εμπνευσμένη από τον αρχαίο μύθο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Τιθωνος
Τρώες
Β (κανονιοφόρος)

Η κανονιοφόρος Β (πρώην Μυκάλη ΙΙ) ναυπηγήθηκε στη Γαλλία το 1880, με ειδικές τεχνικές προδιαγραφές για ναυτικές επιχειρήσεις στον Αμβρακικό κόλπο. Μετονομάσθηκε σε κανονιοφόρο «Β» το 1881, όταν έγινε η παραγγελία των ατμοβαρίδων Άκτιον και Αμβρακία.

Οι επακόντιες τορπίλες αφαιρέθηκαν μετά απο λίγο καιρό.
Συμμετείχε με την Μοίρα του Ιονίου στον πόλεμο του 1897 (κυβερνήτης ο Υποπλοίαρχος Α. Ανδρεάδης) και στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Κ. Μελά.

Το 1912 πουλήθηκε σε ιδιωτική εταιρεία και αγοράσθηκε από την Σερβία όπου του δόθηκε το όνομα Serbija.

Ήταν όμοιου τύπου με τις κανονιοφόρους Α, Γ και Δ.

Πηγές

http://www.istoria.gr
Conway's All the World's Fighting Ships, 1906-1922
Περ. Πτήση&Διάστημα "Διοίκηση Ταχέων Σκαφών - Μια περιήγηση στην ιστορία"

Ελληνικές Κανονιοφόροι
Ουτενά

Η Ουτενά (λιθουανικά: Utena ) είναι η δέκατη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Λιθουανίας. Βρίσκεται στο βόρειοανατολικό τμήμα της χώρας και έχει 33.086 κατοίκους, ενώ το 1991 είχε 35.200. Η πόλη είναι γνωστή με το σημερινό της όνομα από το 1261.

Πόλεις της Λιθουανίας
Εύδρομο

Ο χαρακτηρισμός Εύδρομον (Ε/Δ) αφορά κυρίως τύπο πολεμικού πλοίου, που συνδύαζε βαρύ πυροβολικό, μεγάλη ταχύτητα και ελαφριά θωράκιση, αντίστοιχο δηλαδή με το καταδρομικό. 
Η ονομασία εύδρομο, που ήταν σε γενική χρήση παλαιότερα στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, κατέληξε από την εποχή του Α΄ Βαλκανικού πολέμου να περιορισθεί για τα τότε εξοπλισμένα ταχύπλοα εμπορικά επίτακτα πλοία, που αποτελούσαν την πρώτη μοίρα υπό τον διοικητή μοίρας Ι. Δαμιανό. 
Στη συνέχεια κατά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο (1919-1922), εύδρομα χαρακτηρίστηκαν τα εξοπλισμένα μεγάλα εμπορικά πλοία, που τους είχε ανατεθεί ο αποκλεισμός των τουρκικών παραλίων από Εύξεινο μέχρι τις ΝΑ ακτές.  Έτσι από την χρήση αυτή επεκράτησε ο όρος αυτός, χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, υπό την έννοια του εξοπλισμένου ταχύπλοου εμπορικού πλοίου. 
Σε κάποιους πίνακες πολεμικών πλοίων γραφόταν αυτός ο όρος ως εξοικονόμηση καταδρομικών σε αντιστοιχία του αγγλικού όρου "armed merchant cruiser" (= εξοπλισμένο εμπορικό καταδρομικό). Για την ακριβολογία όμως και υπό την παραπάνω ακόμη έννοια, η χρήση του όρου εύδρομο πρέπει να γίνεται σε συνδυασμό με τον τύπο του πλοίου π.χ. εξοπλισμένο εύδρομο ή βοηθητικό εύδρομο κ.λπ. .

Τα Εύδρομα  του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν:

Άκτιον ΙΙ (εύδρομο)
Αδριατικός (εύδρομο) / Επίτακτο
Αθήναι ΙΙ (εύδρομο) / Επίτακτο
Έλλη (Εύδρομο)
Ερμής ΙΙ (εύδρομο)
Αρκαδία (εύδρομο) / Επίτακτο
Βασίλισσα Σοφία Ι (εύδρομο)
Κατσώνης Ι (εύδρομο)
Κουντουριώτης Ι (εύδρομο)
Νάξος Ι (εύδρομο)

Πολεμικά πλοία
Σιν (μυθολογία)

Ο Νάννα (ή Ναννάρ) στη Μεσοποταμιακή μυθολογία είναι ο θεός της σελήνης, ο οποίος στα Ακκαδικά ονομαζόταν Σιν (Sin<Su-en).

Αποκαλούσαν επίσης τον θεό αυτό ασιμ-μπαμπάρ (asimbabbar) που σημαίνει "αυτός που φωτίζει/ φωτεινός". Λεγόταν και θεός 30 (DINGIR 30), καθώς το 30 είναι ένας συμβολικός αριθμός για τον κύκλο του φεγγαριού.  

Ο Νάννα ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ενλίλ που απέκτησε με την Νινλίλ. Σύζυγός του ήταν η Νινγκάλ.

Σύμφωνα με την μεσοποταμιακή μυθολογία ο θεός των ανέμων και των καταιγίδων, Ενλίλ, κατοικούσε στο απόλυτο σκοτάδι, έχοντας τον ουρανό για οροφή και για τοίχους του σπιτιού του. Οι Σουμέριοι πίστευαν πως ο ουρανός ήταν φτιαγμένος από κατάμαυρο λάπις λάζουλι και ότι ο Ενλίλ δημιούργησε τον Νάννα για να τον φωτίζει. Από τον Νάννα γεννήθηκε ο ακόμη πιο φωτεινός Ούτου/ Σαμάς, ο θεός-ήλιος. Μητέρα του Ούτου ήταν η Νινγκάλ. Κόρη του Νάννα και της Νινγκάλ είναι επίσης η Ινάννα.

Το σύμβολο του Νάννα είναι η ημισέληνος, σε πλάγια θέση. 

Το ζώο που τον συμβολίζει είναι ο ταύρος. Οι Σουμέριοι είχαν συνδέσει τον Νάννα με την γονιμότητα των ζώων και ιδιαίτερα με τα βοοειδή, καθώς παρομοίαζαν το σχήμα των κεράτων των ζώων αυτών με το σχήμα της ημισελήνου.

Σε διάφορους πολιτισμούς οι θεότητες της σελήνης γενικά σχετίζονται με την γονιμότητα, επειδή η νύχτα γεννά κάτι ιδιαίτερα πολύτιμο, το ζωοδόχο φως της ημέρας, ενώ ο σεληνιακός κύκλος παρομοιάζεται με τον επίσης ζωοδόχο γυναικείο εμμηνορρροιακό κύκλο. Παρουσιάζεται επίσης ο Νάννα και σε σύνδεση με μία βάρκα.

Ο πιο σημαντικός χώρος λατρείας του Νάννα ήταν στην πόλη Ουρ στη νότια Μεσοποταμία όπου λατρευόταν ήδη από τα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ. Στην Ουρ έχει βρεθεί το ζιγκουράτ του που έχτισε ο βασιλιάς Ουρ-Νάμμου. Επίσης, ιδιαίτερα σημαντικό λατρευτικό κέντρο κατά τη Νεοβαβυλωνιακή περίοδο ήταν η πόλη Χαράν στην Άνω Μεσοποταμία.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Black, Jeremy and Green, Anthony (1992). Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia An Illustrated Dictionary, The British Museum Press. ISBN 0-7141-1705-6
Crawford, Harriet (2015). Ur The City of the Moon God. Bloomsbury. ISBN 9781472522191
 Dalley, Stephanie (1989). Myths from Mesopotamia Creation, the Flood, Gilgamesh, and Others. Oxford University Press. ISBN 9780199538362
 Kramer, Samuel Noah (1944). Sumerian Mythology: A Study of Spiritual and Literary Achievement in the Third Millennium B.C. ISBN 9780812210477
 Leick, Gwendolyn (1991). A Dictionary of Ancient Near Eastern Mythology. Routledge. ISBN 9780415198110

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μουσείο του Λούβρου. Η στήλη τύπου "κουντουρού" του βασιλιά Μελισιπάκ Β'. 
 Βρετανικό Μουσείο. Το ζιγκουράτ της Ουρ.
 Βρετανικό Μουσείο. Σφραγιδοκύλινδρος με τον βασιλιά Ουρ-Νάμμου και την ημισέληνο του Νάμμα/Σιν.

Σουμεριακή μυθολογία
Θεότητες της σελήνης
Μεσοποταμία
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2004

Οι Βουλευτικές εκλογές του 2004 ήταν πρόωρες εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Μαρτίου. 

Πρώτο κόμμα ήλθε η Νέα Δημοκρατία με 45,36% και 165 έδρες, δεύτερο κόμμα το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα με 40,55% και 117 έδρες, τρίτο κόμμα το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας με 5,90% και 12 έδρες, τέταρτο και τελευταίο κόμμα ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς με 3,26% και 6 έδρες. Η κατανομή των εδρών έγινε με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής που είχε ψηφίσει η Κυβέρνηση Μητσοτάκη το 1990. 

Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών σχηματίστηκε η Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή 2004.

Αποτελέσματα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Εκλογικός Νόμος 2004

Παραπομπές

Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Αρτοπούλα Ιωαννίνων

Η Αρτοπούλα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Σελλών, του δήμου Δωδώνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.   Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. 
Μέχρι το 1956 ο οικισμός ονομαζόταν Έλεσνα (Έλεζνα).

Γεωγραφία
Η Αρτοπούλα είναι ορεινό χωριό στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στην ορεινή κοιλάδα που δημιουργούν τα όρη Σουλίου (στα δυτικά) και το όρος Τόμαρος (στα ανατολικά), νότια από το ρέμα Μπαρτξένη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 560. Απέχει 36 χλμ. περίπου ΝΔ. των Ιωαννίνων. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 11,798 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Έλεσνα και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Ιωαννίνων. Το 1956 μετονομάστηκε σε Αρτοπούλα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρτοπούλας και προσαρτήθηκε στον δήμο Σελλών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σελλών και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωδώνης.

Αξιοθέατα και διατηρητέα
Ο αρχαιολογικός χώρος με το νεκροταφείο στη θέση «Βούρι. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο
Η παραδοσιακή κρήνη του χωριού («της Ειρήνης»), η παλαιότερη της κοινότητας, χαρακτηριστικό δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής κατασκευασμένη στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα (1637). Έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο
Οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Κοσμά, στο βόρειο τμήμα του οικισμού
Η μονή Καταμάχης, στον ομώνυμο οικισμό αφιερωμένη στο Γενέσιο της Θεοτόκου, με κειμήλια ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας. Βόρεια υπάρχουν τα κελλιά που έχουν πρόσφατα αναστηλωθεί

Εκδηλώσεις
Τα πανηγύρια στις 24 Αυγούστου (του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού) και στις 8 Σεπτεμβρίου (Γενέσιο Θεοτόκου)

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
https://www.facebook.com/%CE%91%CF%81%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1-%CE%88%CE%BB%CE%B5%CE%B6%CE%BD%CE%B1-%CE%99%CF%89%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%AF%CE%BD%CF%89%CE%BD-150818718415347/
https://www.youtube.com/watch?v=f1AmhgOX4RU
https://www.youtube.com/watch?v=hQbfP-fQFIk

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Δωδώνης
Επαρχία Βίλνιους

Η Επαρχία Βίλνιους (λιθουανικά: Vilniaus apskritis) είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό από τις 10 επαρχίες της Λιθουανίας. Έχει 848.555 κατοίκους.

Πόλεις 
 Βίλνιους
 Ουκμεργκέ
 Ελεκτρέναϊ
 Λέντβαρις
 Γκριγκισκές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Επαρχίες της Λιθουανίας
Επαρχία Κάουνας

Η επαρχία Κάουνας (λιθουανικά: Kauno apskritis) είναι η δεύτερη σε πληθυσμό επαρχία της Λιθουανίας. Έχει 702.100 κατοίκους.

Πόλεις 
 Κάουνας
 Γιόναβα
 Κεντάινιαϊ
 Γκαρλιάβα
 Ρασέινιαϊ
 Πριέναϊ
 Καϊσιαντόρις
 Ζιεζμάριαϊ
 Αριόγκαλα
 Μπίρστονας
 Βιλκίγια
 Εζερέλις
 Γιέζνας

Επαρχίες της Λιθουανίας