joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μαργαρίτα της Αυστρίας (1567-1633)

H Μαργαρίτα, γερμ. Marguerita von Habsburg (25 Ιανουαρίου 1567 - 5 Ιουλίου 1633) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν πριγκίπισσα της Γερμανίας. Έγινε μοναχή.

Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Μαξιμιλιανού Β΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της Μαρίας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Α΄ της Ισπανίας.

Γεννήθηκε στο Νόιστατ της Βιέννης και από μικρή επηρεάστηκε από τον αυστηρό Καθολικισμό της μητέρας της. Το 1582 η Μαρία επέστρεψε στην Ισπανία μόνιμα, παίρνοντας μαζί της τη μικρή Μαργαρίτα, με την υπόσχεση να την παντρέψει με τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας. Αυτός είχε χάσει την τέταρτη σύζυγό του Άννα των Αψβούργων, αδελφή της Μαρίας.

Η Μαργαρίτα αρνήθηκε να παντρευτεί τον Φίλιππο Β΄ και ανέλαβε το πέπλο της μοναχής με το όνομα αδελφή Μαργαρίτα του Σταυρού, ως Πτωχή Κλάρα μοναχή στο μοναστήρι της Αγ. Κλάρας δε λας Ντεσκάλθας Ρεάλες στη Μαδρίτη. Η μητέρα της έμενε επίσης στη μονή ως το τέλος της το 1603. Το ρέκβιεμ που έγραψε ο συνθέτης και ιερέας Τομάς Λουίς δε Βικτόρια για τη Μαρία, το αφιέρωσε στη Μαργαρίτα. H ίδια απεβίωσε 66 ετών και τάφηκε στην εκεί μονή.

Πηγές

Παραπομπές 

Οίκος των Αψβούργων
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Αλμπέρτο Ιγκλέσιας

Ο Αλμπέρτο Ιγκλέσιας Φερνάντεζ-Μπεριντί (ισπανικά: Alberto Iglesias Fernández-Berridi, 21 Οκτωβρίου 1955) είναι Ισπανός συνθέτης. Περισσότερο είναι γνωστός για τις συνθέσεις του στον κινηματογράφο, κυρίως, συνεργαζόμενος με τον Πέδρο Αλμοδόβαρ, καθώς και με τον Χούλιο Μεδέμ. Ενώ, κατά τις αρχές του 2000 έγινε περισσότερο δημοφιλής, αφού συνέθεσε σε ταινίες του Χόλυγουντ. Εκτός από κινηματογραφικές μουσικές συνθέσεις, έχει ασχοληθεί και με το μπαλέτο και την κλασική μουσική.

Γεννημένος στο Σαν Σεμπαστιάν, σπούδασε αρμονία και αντίστιξη σε τοπικό ωδείο. Αργότερα πήγε στο Παρίσι, όπου σπούδασε σύνθεση και πιάνο, και, τέλος, ηλεκτρονική μουσική, στη Βαρκελώνη, στα Phonos Studios. Στις αρχές του 1980, ασχολήθηκε κυρίως με τη σύνθεση ηλεκτρονικής μουσικής, όμως έπειτα, ξεκίνησε την καριέρα του στον κινηματογράφο. Συνεργάστηκε σε πολυάριθμες περιπτώσεις με τον διακεκριμένο Ισπανό σκηνοθέτη Πέδρο Αλμοδόβαρ, σε ταινίες όπως: Καυτή Σάρκα (1997), Όλα για τη μητέρα μου (1997), Μίλα της (2002), Γύρνα πίσω (2006), Ραγισμένες Αγκαλιές (2009), Το δέρμα που κατοικώ (2011), Πόνος και δόξα (2019). 

Ενώ έγραψε και μουσική για ταινίες του Χόλιγουντ, όπως το Ο Επίμονος Κηπουρός (2005), το The Kite Runner (2007), το Che (2008) και το Tinker Tailor Soldier Spy (2011). Έως τώρα, έχει υπάρξει τρεις φορές υποψήφιος για Όσκαρ και BAFTA (για τα τρία παραπάνω εκτός του Che) και μία Χρυσή Σφαίρα, έχοντας, από την άλλη, κερδίσει δέκα φορές το βραβείο Goya. Έχει, επίσης, κερδίσει κι ένα βραβείο στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου. Αδελφός του ήταν ο γνωστός γλύπτης Χουάν Μουνιόζ και αδελφή του η Κριστίνα Ιγκλέσιας, κι αυτή καλλιτέχνις.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Alberto Iglesias Official Site

Παραπομπές 

Ισπανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Ισπανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα
Μολώχ

Μολώχ είναι το βιβλικό όνομα ενός θεού των Καναανιτών που συνδέεται με την θυσία παιδιών μέσω φωτιάς ή πολέμου.

Στην ραβινική παράδοση ο θεός Μολώχ απεικονιζόταν μέσω ενός μπρούτζινου αγάλματος το οποίο με την χρήση φωτιάς θερμαινόταν και στο οποίο πετούσαν τα θύματα.

Το όνομα Μολώχ χρησιμοποιήθηκε, συμβολικά στην Αγγλική Λογοτεχνία από τον Τζον Μίλτον στο έργο του Χαμένος Παράδεισος (1667) και στο έργο του Άλεν Γκίνσμπεργκ Ουρλιαχτό, για να δείξει έναν άνθρωπο ή ένα αντικείμενο που απαιτεί ή αναζητά μια πολύ μεγάλη θυσία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βιβλία της Τορά
Θεότητες
Φοινίκη
Κανάκης (πειρατής)

Ο Κανάκης ήταν βυζαντινός πειρατής του 12ου αιώνα.

Είναι άγνωστη η ζωή του πριν το 1194 όπως και η καταγωγή του, πιθανολογήτε ότι ήταν Κύπριος που μετά την πτώση της νήσου στους Φράγκους κατέφυγε στην Κιλικία. Ο Κανάκης από την Κιλικία όπου είχε τη βάση του και με την συμπαράσταση του βυζαντινού διοικητή της Ισαάκιου έκανε επιδρομές στην Κύπρο κατά των φράγκων που την είχαν κατακτήση από το 1191. Ο Ισαάκιος του είχε δώσει το πλοίο που έκανε τις επιδρομές κατά των Φράγκικων περιουσιών.

Είναι γνωστό ότι το 1194 ο Κανάκης σε κάποια επιδρομή του στην περιοχή της Αμμοχώστου συνέλαβε όμηρο την σύζυγο του βασιλιά Αμωρί Εσίβα. Ο Κανάκης ζήτησε αντί λύτρων να σταματήσουν οι διώξεις του πληθυσμού στο νησί και ο βίαιος εκ λατινισμός του. Η Εσίβα τέλος απελευθερώθηκε από τον Κανάκη χωρίς να είναι γνωστό τι υποσχέσεις ή ανταλάγματα αποκόμισε από τον Αμωρί. Η μετέπειτα ζωή του είναι επίσης άγνωστη.

Παραπομπές 

Κύπριοι επαναστάτες
Πρόσωπα του Βασιλείου της Κύπρου
Βυζαντινοί πειρατές
Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Χαόρα

Η Χαόρα (βεγγαλική: হাওড়া - Hāoṛā, αγγλικά: Howrah) είναι πόλη στην πολιτεία της Δυτικής Βεγγάλης στην Ινδία. Έχει πληθυσμό 1.072.161 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011, και βρίσκεται στην δυτική όχθη του Χούγκλι. Η Χαόρα βρίσκεται απέναντι από τη μητρόπολη και πρωτεύουσα της δυτικής Βεγγάλης Καλκούτα. Αποτελεί μέρος του πολεοδομικού συγκροτήματος της.  Στην πόλη βρίσκεται η υποδιαίρεση Χαόρα Σαντάρ, ενώ είναι και η έδρα της ομώνυμης επαρχίας. Η Χαόρα ανήκει στην Αρχή Μητροπολιτικής Ανάπτυξης της Καλκούτας. Η Χαόρα είναι σημαντικός μεταφορικός κόμβος για την Δυτική Βεγγάλη και πύλη μείζονος σημασίας για την Καλκούτα. Η πόλη έχει το παρατσούκλι «Σέφιλντ της Ινδίας». Επίσημη γλώσσα είναι η βεγγαλική και πρόσθετη επίσημη η αγγλική. 

Η Χαόρα συνδέεται με τα Καλκούτα μέσω τριών γεφυρών. Μία από αυτές είναι η εντυπωσιακή γέφυρα Ραμπίντρα (γέφυρα Χαόρα), ένα από τα ορόσημα της Καλκούτας. Θεωρείται η πιο πολυσύχναστη γέφυρα στον κόσμο. Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Χαόρα είναι ο κεντρικός σύνδεσμος της Καλκούτας προς τη Νότια και Δυτική Ινδία. Ο σταθμός της Χαόρα υπάγεται στον Ανατολικό Σιδηρόδρομο, μιας εκ των 16 περιφερειακών εταιρειών των Ινδικών Σιδηροδρόμων. Σχεδιάζεται η εξυπηρέτηση της πόλης από σταθμούς της γραμμής 2 του μετρό της Καλκούτας, γραμμή η οποία βρίσκεται υπό κατασκευή. 

Το 1785 η Χαόρα αποτελούσε ένα μικρό χωριό, το οποίο αναπτύχθηκε γρήγορα λόγω της εγγύτητάς της με την Καλκούτα. Οι εγκαταστάσεις γιούτας και βαμβακιού την κατέστησαν σημαντική στάση στον τότε Ανατολικό Ινδικό Σιδηρόδρομο μέσω του Αλαχαμπάντ στις κεντρικές και δυτικές επαρχίες της Ινδίας. Σήμερα η Χαόρα είναι βιομηχανική πόλη με κλωστοϋφαντουργική βιομηχανία και βιομηχανία μετάλλου. Διαθέτει ναυπηγείο και ποτάμιο λιμάνι. 

Η Χαόρα έχει τον παλαιότερο βοτανικό κήπο στην Ινδία (Ινδικός Βοτανικός Κήπος Ατσάρια Τζαγκαντίς Τσάντρα Μποσού). Υφίσταται από το 1786 και το κύριο αξιοθέατό του είναι ένα δέντρο μπανιάν ηλικίας 200 ετών, το δεύτερο μεγαλύτερο του είδους του στην Ινδία. Το τσάι που καλλιεργείται γύρω από το Νταρτζιλίνγκ και το Άσαμ εισήχθη για πρώτη φορά και καλλιεργήθηκε εδώ. 

Μια άλλη σημαντική εγκατάσταση στην πόλη και το μεγαλύτερο τουριστικό αξιοθέατο είναι το Μπελούρ Μαθ στη βόρεια Χαόρα, όπου εδρεύει η αποστολή Ραμακρίσνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα της δημοτικής επιχείρισης της Χαόρα

Παραπομπές 

Πόλεις της Ινδίας
Φονικές Μηχανές (ταινία)

Οι Φονικές μηχανές (αγγλικά: Mortal Engines) είναι μια νεοζηλανδική-αμερικανική ταινία φαντασίας και περιπέτειας, παραγωγής του 2018.

Ο Πίτερ Τζάκσον αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου το 2009, αλλά η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε το 2016. Ο Τζάκσον προσέγγισε τον Ρίβερς, ο οποίος είχε βραβευθεί με Όσκαρ Καλύτερων Οπτικών Εφέ για το έργο του στην ταινία Κινγκ Κονγκ του Τζάκσον, ώστε να κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, και έφερε αρκετά μέλη από τις ομάδες παραγωγής του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και του Χόμπιτ. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Απρίλιο και ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο του 2017 κι έγιναν στη Νέα Ζηλανδία.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 27 Νοεμβρίου 2018 στο Λονδίνο. Κυκλοφόρησε στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία στις 6 Δεκεμβρίου 2018 και στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 14 Δεκεμβρίου 2018. Η ταινία έλαβε αρνητικές κριτικές από τους κριτικούς, μερικοί από τους οποίους επαίνεσαν τα οπτικά εφέ και τη μουσική επένδυση αλλά οι περισσότεροι επέκριναν τη σκηνοθεσία, το σκηνικό και την "έλλειψη προσωπικότητας". Η ταινία κέρδισε 83 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και είχε προϋπολογισμό τουλάχιστον 100 εκατομμυρίων δολαρίων μαζί με κόστη μετά την παραγωγή ύψους 150 εκατομμυρίων δολαρίων, με αποτέλεσμα να υπάρξουν καθαρές απώλειες ύψους 174 εκατομμυρίων δολαρίων. Είναι η μεγαλύτερη εισπρακτική αποτυχία του μποξ όφις του 2018 (και όλων των εποχών), ανεξαρτήτως αν το ποσό έχει προσαρμοστεί βάσει του πληθωρισμού ή όχι.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
 Χέρα Χίλμαν στο ρόλο της Έστερ Σο
 Ρόμπερτ Σίχαν στο ρόλο του Τομ Νατσγουόρθι
 Τζιχάε στο ρόλο της Άννα Φανγκ
 Χιούγκο Γουίβινγκ στο ρόλο του Θαντέους Βάλενταϊν
 Ρόναν Ράφτερι στο ρόλο του Μπέβις Ποντ
 Λέιλα Τζόρτζ στο ρόλο της Κάθριν Βάλενταϊν
 Πάτρικ Μαλαχάιντ στο ρόλο του Μάγκνους Κρομ
 Στέφεν Λανγκ στο ρόλο του Σραίκ
 Ρεζέ-Ζαν Πέιτζ στο ρόλο του Καπετάνιου Ματζιμόγιο Κόρα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Επίσημη ιστοσελίδα 
 Φονικές μηχανές (2018) Mortal Engines (original title) στο IMDb

Φονικές μηχανές
Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2018
Αγγλόφωνες ταινίες
Δυστοπικές ταινίες
Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες
Αμερικανικές ταινίες επιβίωσης
Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας
Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση
Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ζηλανδία
Νεοζηλανδικές ταινίες
Μετα-αποκαλυπτικές ταινίες
Ατμοπάνκ ταινίες
Ταινίες παραγωγής Universal Pictures
Γιάννης Θεοδωρακόπουλος

Ο Γιάννης Θεοδωρακόπουλος είναι αθλητικός δημοσιογράφος, πολιτικός, συγγραφέας και πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου.

Πρώτα χρόνια - σπουδές 
Γεννήθηκε στο Βυζίκι Αρκαδίας. Αποφοίτησε από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Δημοσιογραφία 
Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος με θεματολογία στον κοινοβουλευτισμό, στα εργατικά και τα οικονομικά, όμως είναι κυρίως γνωστός για τη συμμετοχή του στο αθλητικό ρεπορτάζ. Παρουσίαζε στην ΕΡΤ την τηλεοπτική εκπομπή Αθλητική Κυριακή από το 1996 ως το 2001 και ήταν εν γένει τηλεοπτικός σχολιαστής σε μεγάλα αθλητικά γεγονότα. Είχε συμμετοχή σε εφημερίδες όπως Η Καθημερινή, Το Βήμα, η Απογευματινή, η Αθλητική Ηχώ, η Sportime και σε αθλητικά περιοδικά.

Πολιτική 
Διετέλεσε Δήμαρχος Πεύκης από το 2006 ως 2010. Από το 2011 ως το 2014 ήταν εκλεγμένο μέλος στο διοικητικό συμβούλιο και στην εκτελεστική επιτροπή της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας, στην οποία εκλέχτηκε πρόεδρος της διαπαραταξιακής επιτροπής παιδείας, πολιτισμού, νεολαίας και αθλητισμού.

Λοιποί τίτλοι 

 1992 - 2006 & 2018 - σήμερα: Πρόεδρος στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικών Συντακτών
2001 - 2009: Αντιπρόεδρος στην Διεθνή Ομοσπονδία Αθλητικών Συντακτών
 Πρόεδρος στην Διεθνή Επιτροπή Στίβου (Athletics Commission) της AIPS
 1998 - 2000: Μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο της Οργανωτικής Επιτροπής «Αθήνα 2004»
 Μέλος της Εφορίας της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας
 Μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακής Λαμπαδηδρομίας

Προσωπική ζωή 
Είναι παντρεμένος με την Κατερίνα Τζήκα με την οποία έχουν μία κόρη. Διαμένει στην Πεύκη.

Βραβεύσεις 

 Πέντε φορές παγκόσμιο βραβείο καλύτερης αθλητικής διοργάνωσης στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας
 Δύο φορές πρώτο τηλεοπτικό βραβείο χρονιάς για την εκπομπή «Αθλητική Κυριακή»
 Βραβείο Μπότση
 2010: Ανώτατη Διάκριση Olympic Order από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή
2016: AIPS Europe, βραβείο για την πολυετή προσφορά του στη δημοσιογραφία

Εργογραφία 

 Εκατό χρόνια ολυμπιακοί αγώνες 1896-1996, (επιμέλεια) Μαλλιάρης Παιδεία, 1997
 2006 Who is who των σπορ -1000 μορφές του ελληνικού αθλητισμού, 2005

Παραπομπές
Μη αναστρέψιμος

Η ταινία Μη αναστρέψιμος (γαλλικά: Irreversible) είναι ένα δραματικό ψυχολογικό θρίλερ Γαλλικής παραγωγής του 2002, σε σκηνοθεσία Γκασπάρ Νοέ. Πρωταγωνιστούν η Μόνικα Μπελλούτσι και ο Βενσάν Κασέλ. Η ταινία συμμετείχε στο Φεστιβάλ των Καννών το 2002 και κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Στοκχόλμης. Έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις σε κοινό και κριτικούς και είναι ακατάλληλη για ανηλίκους.

Πλοκή 
Ο Μάρκους και η Άλεξ μαζί με τον φίλο τους, Πιέρ, πηγαίνουν σε ένα πάρτι, στο οποίο είναι καλεσμένοι. Ο Πιέρ, μετά από δύο ώρες, είναι ήδη κουρασμένος και ενοχλημένος με τη συμπεριφορά του Μάρκους, ο οποίος προσπαθεί μάταια να τον κάνει να διασκεδάσει.

Η Άλεξ που και αυτή είναι κουρασμένη, αλλά και ενοχλημένη με τη συμπεριφορά του φίλου της, αποφασίζει να φύγει από το σπίτι μόνη της. Ενώ διασχίζει μια υπόγεια διάβαση, θα πέσει θύμα άγριου βιασμού ​​και στη συνέχεια θα ξυλοκοπηθεί, μέχρι να χάσει τις αισθήσεις της.

Ο Μάρκους και ο Πιέρ αργότερα, εγκαταλείπουν και αυτοί το πάρτι και ανακαλύπτουν τι συνέβη στην Άλεξ, βλέποντας την, ενώ μεταφέρεται με φορείο στο ασθενοφόρο. Ο Μάρκους τότε τυφλωμένος από θυμό για αυτό που συνέβη στη σύντροφο του, ξεκινά μαζί με τον φίλο του Πιέρ μια απεγνωσμένη αναζήτηση του δράστη, για να εκδικηθεί τον βιασμό και το ξυλοκόπημα της Άλεξ.

Μετά από μια ξέφρενη αναζήτηση φθάνουν σε ένα ομοφυλοφιλικό σκοτεινό μπαρ, όπου πιστεύουν ότι εκεί βρίσκεται ο δράστης. Ο Μάρκους θα αρπάξει έναν πυροσβεστήρα και με αυτόν θα χτυπήσει έναν άντρα στο κεφάλι που θεωρεί εσφαλμένα ότι αυτός είναι ο υπεύθυνος. Τελικά, ο Μάρκους κατά τύχη θα γλιτώσει τον βιασμό και τον θάνατο, χάρη στην παρέμβαση και του φίλου του Πιέρ.

Διανομή Ρόλων  
 
 Μόνικα Μπελλούτσι ως Άλεξ 
 Βενσάν Κασέλ ως Μάρκους 
 Αλμπέρ Ντουποντέ ως Πιέρ 
 Τζο Πρέστια ως Λε Τενιά 
 Φατίμα Αντούμ ως Φατίμα 
 Μουράντ Χιμά ως Μουράντ 
 Τζαραμίλο ως Κοντσά 
 Μισέλ Γκουντόιν ως Μικ 
 Ζαν-Λουί Κοστέ as Fistman 
 Φιλίπ Ναχόν ως ο άντρας (Ο χασάπης)

Υποδοχή  
Οι κριτικές υπήρξαν διχασμένες λόγω των ωμών σκηνών βιασμού και δολοφονίας. Στην ιστοσελίδα κριτικών Rotten Tomatoes η ταινία συγκεντρώνει βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 57%, με βάση 122 κριτικές και μέση βαθμολογία 5.75/10.

Box office  
Η ταινία με προϋπολογισμό 4.6 εκ δολάρια στην πρώτη εβδομάδα προβολής της είχε εισπράξεις 792.200 δολάρια (12%) και διεθνώς συνολικά έφτασε τα 5.687.128 δολάρια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
   
  

Γαλλικές ταινίες 
Γαλλικές δραματικές ταινίες 
Γαλλόφωνες ταινίες 
Ταινίες του 2002 
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γκασπάρ Νοέ
Γαλλικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2019

Η 92η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, πραγματοποιήθηκαν από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών (ΑΑΚΤΕ) και τίμησαν τις καλύτερες ταινίες του 2019. Μετά από περισσότερο από μία δεκαετία όπου η απονομή πραγματοποιείται στα τέλη Φεβρουαρίου, αυτή την φορά πραγματοποιήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2020 στο Θέατρο Ντόλμπι στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια. Η ΑΑΚΤΕ παρουσίασε τα Βραβεία της Ακαδημίας σε 24 κατηγορίες. Η τελετή απονομής καλύφθηκε τηλεοπτικά στις Ηνωμένες Πολιτείες από το κανάλι ABC και η παραγωγή έγινε από την Λινέτ Χάουελ Τέιλορ και την Στεφανί Αλλαίν, ενώ η σκηνοθεσία από τον Γκλεν Βάις. Μετά την επιτυχία της 91ης διοργάνωσης το 2019, το ABC ανακοίνωσε πως η απονομή θα πραγματοποιηθεί, και πάλι, χωρίς κεντρικό οικοδεσπότη.

Σε παράλληλες εκδηλώσεις, η Ακαδημία Κινηματογράφου πραγματοποίησε την 10η Απονομή των Governors Awards στο Grand Ballroom στο Χόλιγουντ στις 27 Οκτωβρίου 2019.

Νικητές και Υποψήφιοι
Οι υποψηφιότητες για την 92η Απονομή των Βραβείων Όσκαρ ανακοινώθηκαν στις 13 Ιανουαρίου 2019 στις 5:18 π.μ. PST (13:18 UTC), στο Θέατρο Samuel Goldwyn στο Μπέβερλυ Χιλς της Καλιφόρνια, με ζωντανή σύνδεση σε όλο τον κόσμο, από την ίδια την Ακαδημία Κινηματογράφου και τους ηθοποιούς Τζον Τσο και Ίσα Ραέ.

Η ταινία Joker έλαβε 11 υποψηφιότητες, ενώ με 10 υποψηφιότητες ακολούθησαν οι ταινίες: Ο Ιρλανδός (The Irishman), 1917 και Κάποτε στο… Χόλιγουντ (Once Upon a Time in Hollywood).

Ακολουθούν οι νικητές και οι υποψήφιοι σε κάθε κατηγορία:

Τιμητικά Βραβεία 
Ντέιβιντ Λιντς - Αμερικανός σκηνοθέτης.
Γουές Στάντι - Αμερικανός ηθοποιός και παραγωγός.
Λίνα Βερτμίλερ - Ιταλίδα σκηνοθέτιδα και σεναριογράφος.
 Βραβείο Jean Hersholτ
 Τζίνα Ντέιβις - Αμερικανίδα ηθοποιός.

Ταινίες με πολλαπλές υποψηφιότητες και νίκες 
Στην 92η απονομή Όσκαρ, 53 ταινίες έλαβαν 124 υποψηφιότητες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων Όσκαρ
 Επίσημη ιστοσελίδα της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών

Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ
Ελισάβετ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ (1826-1896)

Η Ελισάβετ (γερμ. Elisabeth von Sachsen-Altenburg, 26 Μαρτίου 1826 - 2 Φεβρουαρίου 1896) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα του Όλντενμπουργκ.

Βιογραφία
Η Ελισάβετ Παυλίνα Αλεξανδρινή ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Ιωσήφ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και της Αμαλίας, κόρης του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1852 τον Πέτρο Β΄ του Όλντενμπουργκ και είχε τέκνα:
 Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ 1852-1931, μέγας δούκας του Όλντενμπουρκ. 
 Γεώργιος Λουδοβίκος 1855-1939.

Πηγές
 Lundy, Darryl. "The Peerage: Elisabeth Pauline Alexandrine Prinzessin von Sachsen-Altenburg". Retrieved 20 August 2010.
 "Duchess of Oldenburg Dead", The New York Times, Berlin, 3 February 1896

Παραπομπές 

Οίκος των Βέττιν
Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Γερμανίδες δούκισσες
Όλγα Νικολάγιεβνα της Ρωσίας

Η Όλγα Νικολάεβνα, (ρωσ. Ольга Николаевна, 11 Σεπτεμβρίου 1822 - 30 Οκτωβρίου 1892) από τον Οίκο του Σ.Χ.Γκόττορπ ήταν κόρη του Αυτοκράτορα της Ρωσίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Βυρτεμβέργης.

Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας και της Καρλόττας των Χοεντσόλλερν (Αλεξάνδρας Φεοντόροβνας), κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1846 τον Κάρολο Α΄ της Βυρτεμβέργης. Δεν απέκτησαν απογόνους και υιοθέτησαν την:
 Βέρα Κωνσταντίνοβνα 1854-1912, κόρη του αδελφού της Όλγας Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς.

Πηγές
 Beéche, Arturo, The Grand Duchesses: Daughters & Granddaughters of Russia's Tsars. Eurohistory, 2004. ISBN 0-9771961-1-9
 Belyakova, Zoia. The Romanov Legacy, The Palaces of St Petersburg. Studio, ISBN 0-670-86339-4
 Belyakova, Zoia. Grand Duchess Maria Nikolayevna and her palace in St Peterburg. Ego Publishers, ISBN 5-8276-0011-3
 Neverov, Oleg. Great Private Collections of Imperial Russia. Vendome Press, ISBN 0-86565-225-2
 Radzinsky, Edvard. Alexander II, The Last Great Tsar. Free Press, 2005, ISBN 0-7432-7332-X

Παραπομπές 

Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Βασίλισσες της Βυρτεμβέργης
Πριγκίπισσες της Βυρτεμβέργης
Ρώσοι ευγενείς
Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Νιλ Ντε Πάου

Ο Νιλ Ντε Πάου (Nill De Pauw, , γενν. 6 Ιανουαρίου 1990) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για τον Ατρόμητο.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους 
Ο Ντε Πάου άρχισε τη σταδιοδρομία τους στις ακαδημίες νέων της Λόκερεν, πριν ενταχθεί στην πρώτη ομάδα τη σεζόν 2008-09. 

Την 1η Ιουλίου 2015, μετακινήθηκε στη γαλλική Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ, για 750.000 ευρώ. 

Την 1η Ιουλίου 2015, επέστρεψε στο Βέλγιο για τη Ζούλτε Βάρεγκεμ, για 350.000 ευρώ. 

Στις 26 Ιουλίου 2019, υπέγραψε με την τουρκική Ρίζεσπορ. 

Στις 25 Ιανουαρίου 2020, υπέγραψε συμβόλαιο έξι μηνών με τον Ατρόμητο, με την επιλογή ανανέωσης για ακόμη ένα έτος, με ελεύθερη μεταγραφή.

Διεθνής σταδιοδρομία 
Ο Ντε Πάου έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές ομάδες του Βελγίου U16, U17, U18, U19 και U21, έχοντας συνδυαστικά 68 συμμετοχές και 19 γκολ. Με την Εθνική Βελγίου U17, αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο U17 του 2007 στη Νότια Κορέα.

Διακρίσεις 
Λόκερεν

Κύπελλο Βελγίου: 2011-12, 2013-14

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

   
 Στατιστικά στο Βέλγιο στο e-kickoff.com 
 Προφίλ στο transfermarkt.com 

Βέλγοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου ανδρών U16
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου ανδρών U17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου ανδρών U18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου ανδρών U19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21
Ποδοσφαιριστές ΚΣΚ Λόκερεν
Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου
Ποδοσφαιριστές Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Βέλγοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές Ζούλτε Βάρεγκεμ
Ποδοσφαιριστές Ρίζεσπορ
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία
Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Πάβλοβνα της Ρωσίας

Η Αλεξάνδρα Παύλοβνα (ρωσ. Александра Павловна, 9 Αυγούστου 1783 - 16 Μαρτίου 1801) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν κόρη του Αυτοκράτορα της Ρωσίας και με τον γάμο της έγινε Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και Παλατινή (Κόμισσα) της Ουγγαρίας.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Παύλου της Ρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας (Μαρίας Φιόντοροβνας), κόρης του Φρειδερικου Β΄ Ευγενίου της Βυρτεμβέργης.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1799 τον Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Παλατινό (Κόμη) της Ουγγαρίας. Απέκτησαν ένα θνησιγενές τέκνο:

 Αλεξανδρινή (8 Μαρτίου 1801).

Η Αλεξάνδρα Πάβλοβνα πέθανε στις 16 Μαρτίου 1801 λίγες μέρες μετά τον τοκετό σε ηλικία 17 ετών. Ο πατέρας της δολοφονήθηκε στις 24 Μαρτίου 1801. Τα δύο αυτά γεγονότα συντάραξαν την οικογένειά τους.

Πηγές
 Volovik Oleg Evgenyevitch. Velikaya Kniaginya Alexandra Pavlovna. Semia, Jizny, Sudba, Pamiaty. Interpressfact. 2005. Budapest. ISBN 963-218-146-8 http://dinastia.org | http://rulit.org
 Beeche, Arturo, The Grand Duchesses, Eurohistory, 2004. ISBN 0-9771961-1-9
 Palmer, Alan, Alexander I tsar of War and Peace, 1974. ISBN 0-06-013264-7
 Troyat, Henri, Catherine the Great, 1980. ISBN 0-425-05186-2

Παραπομπές 

Ρώσοι ευγενείς
Οίκος Ρομάνοφ
Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου (Νέα Υόρκη)

Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου (αγγλ. Cathedral of St. John the Divine) είναι ο καθεδρικός ναός της Επισκοπικής Εκκλησίας της Νέας Υόρκης. Βρίσκεται στον αριθμό 1047 της Λεωφόρου Άμστερνταμ, στην περιοχή Μόρνινγκσαϊντ Χάιτς του Μανχάταν.

Ο ναός είναι ημιτελής, καθώς μόνο τα δύο τρίτα του προγραμματισμένου κτηρίου έχουν ολοκληρωθεί. Παρά το γεγονός αυτό, με εσωτερικό εμβαδό 11.200 τετραγωνικών μέτρων, είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος χριστιανικός ναός στην Οικουμένη, και ο μεγαλύτερος σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική. Το μήκος του φθάνει τα 183 μέτρα, ενώ το ύψος της οροφής είναι 54 μέτρα. Εξαιτίας του μεγάλου χώρου του εσωτερικού του, ο ναός έχει χρησιμοποιηθεί για εκατοντάδες εκδηλώσεις και εκθέσεις τέχνης.

Το αρχικό σχέδιο σμίγει τον νεοβυζαντινό και τον νεορωμανικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, και με αυτό άρχισε η ανέγερση του ναού, στις 27 Δεκεμβρίου 1892. Ωστόσο, το 1909 το συνολικό σχέδιο άλλαξε σε νεογοτθικό. Η ολοκλήρωση του κυρίως ναού καθυστέρησε μέχρι το 1941 εξαιτίας προβλημάτων στη χρηματοδότηση και από τότε μικρή πρόοδος έχει σημειωθεί. Μετά τις ζημιές που προκάλεσε μια μεγάλη πυρκαγιά σε μέρος του ναού το 2001, ο ναός ανακαινίσθηκε και επαναφιερώθηκε το 2008. Παραμένουν στα σχέδια οι πύργοι πάνω από τη δυτική πρόσοψη, η νότια κάθετη πτέρυγα και μία προταθείσα κεραία. Το υλικό κατασκευής είναι η πέτρα, με γρανίτη και ασβεστολιθικό πέτρωμα.

Η περιβάλλουσα ιδιοκτησία περιλαμβάνει αρκετά άλλα κτήρια: το Ορφανοτροφείο Leake & Watts, τον Οίκο της Αγίας Πίστεως, τη Σχολή Χορωδίας και την κατοικία του επισκόπου. Αυτά έχουν δημιουργηθεί σε αρκετούς διαφορετικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς και η ανέγερσή του καθενός κράτησε για δεκαετίες, με το ορφανοτροφείο να είναι προγενέστερο του ίδιου του ναού. Στις 21 Φεβρουαρίου 2017 το όλο αυτό συγκρότημα ανακηρύχθηκε «τοπόσημο της πόλεως» (official city landmark) από την αρμόδια επιτροπή του δήμου.

Πηγές
 Dolkart, Andrew S.: Morningside Heights: A History of its Architecture and Development, Columbia University Press, Νέα Υόρκη 1998, ISBN 978-0-231-07850-4
 Federal Writers' Project: New York City Guide, εκδ. Random House, Νέα Υόρκη 1939, σσ. 380-383, ISBN 978-1-60354-055-1 (ανατύπωση Scholarly Press, 1976)
 Jackson, Kenneth T.: The Encyclopedia of New York City (2η έκδ.), Yale University Press, 2010, ISBN 978-0-300-11465-2
 Quirk, Howard: The living cathedral St. John the Divine: a history and guide, εκδ. Crossroad, Νέα Υόρκη 1993, ISBN 978-0-8245-1237-8

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Καθεδρικος Αγιου Ιωαννη Θεολ
Αγιου Ιωαννη Θεολογου Νεας Υ
Ανώτατη Συνέλευση (Ουζμπεκιστάν)

Η Ανώτατη Συνέλευση (     , Κυριλλικό Олий Мажлис ) είναι το κοινοβούλιο του Ουζμπεκιστάν. Διαδέχθηκε το Ανώτατο Σοβιέτ το 1995 και ήταν μονοθάλαμο έως ότου μια μεταρρύθμιση που υλοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2005 δημιούργησε ένα δεύτερο νομοθετικό σώμα. 

Το Νομοθετικό Σώμα έχει 150 βουλευτές εκλεγμένους σε  εδαφικές εκλογικές περιφέρειες. Η Γερουσία έχει 100 μέλη, 84 εκλεγμένα από τις περιφέρειες, από την Αυτόνομη Δημοκρατία του Καρακαλπακστάν και από την πρωτεύουσα, Τασκένδη, και άλλα 16 που ορίστηκαν από τον Πρόεδρο του Ουζμπεκιστάν. 

Τα μέλη σε αμφότερα τα νομοθετικά σώματα υπηρετούν πενταετή θητεία.

Ιστορία 
Το Ανώτατο Σοβιέτ της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν (ουζμπεκικά:      , ) λειτουργούσε στη χώρα κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής ως κύριο νομοθετικό σώμα. Από την ίδρυσή του τον Ιούλιο του 1938, όταν πέτυχε το Πανευρωπαϊκό Συνασπισμό Σοβιετικών, πραγματοποίησε 12 συσκέψεις :  

 1η σύγκληση (1938 – 1946) 
 2η σύγκληση (1947 – 1950) 
 3η σύγκληση (1951 – 1954) 
 4η σύγκληση (1955 – 1959) 
 5η σύγκληση (1959 – 1962) 
 6η σύγκληση (1963 – 1966) 
 7η σύγκληση (1967 – 1970) 
 8η σύγκληση (1971 – 1974) 
 9η σύγκληση (1975 – 1979) 
 10η σύγκληση – 
 11η σύγκληση – 
 12η σύγκληση (1990 – 1994) 

Στις 31 Αυγούστου 1991, κατά την έκτακτη 6η σύνοδο του Ανώτατου Σοβιέτ, ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία και κυριαρχία του Ουζμπεκιστάν.  Το 1992 το Σοβιέτ μετονομάστηκε έτσι ώστε να αντικατοπτρίζει το νέο καθεστώς ανεξαρτησίας της χώρας.  Μετά την τελευταία σύγκληση, το Ανώτατο Σοβιέτ διαλύθηκε και μετατράπηκε στην Ανώτατη Συνέλευση τον Φεβρουάριο του 1995.

Πινακοθήκη

Παραπομπές 

Πολιτική του Ουζμπεκιστάν
Εθνικά νομοθετικά σώματα
Γερουσία του Ουζμπεκιστάν

Η Γερουσία (  ) είναι η Άνω Βουλή της Oliy Majlis, δηλαδή της Ανώτατης Συνέλευσης της Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν .

Σύνθεση 
Η Γερουσία αποτελείται από 100 μέλη: 

 84 εκλεγμένους γερουσιαστές 
 16 γερουσιαστές που διορίζονται από τον πρόεδρο.

Εκλογή 
Οι γερουσιαστές εκλέγονται έμμεσα από εκλεκτορικό σώμα που απαρτίζεται από μέλη τοπικών συμβουλίων, με τις 14 περιφέρειες της χώρας να αποτελούνται από 12 επαρχίες συν την πρωτεύουσα Τασκένδη και την ημιαυτόνομη δημοκρατία του Καρακαλπακστάν , οι οποίες η καθεμιά εκλέγει γερουσιαστές για να συμπληρωθούν 6 έδρες. Οι γερουσιαστές υπηρετούν πενταετείς θητείες.  

Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν στις 16–17 Ιανουαρίου 2020.

Πρόεδροι της Γερουσίας του Ουζμπεκιστάν

Παραπομπές 

Ουζμπεκισταν
Γερουσια
Άγγελος Διονυσίου

Ο Άγγελος Διονυσίου (Αθήνα, 21 Φεβρουαρίου 1957) είναι Έλληνας τραγουδιστής της ποπ και του λαϊκού. Είναι αδερφός των τραγουδιστών Στέλιου Διονυσίου και Διαμαντή Διονυσίου και γιος του τραγουδιστή Στράτου Διονυσίου.

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Λαϊκοί τραγουδιστές
Λένα Ζευγαρά

Η Λένα Ζευγαρά (Καρδιτσομαγούλα, 24 Μαρτίου 1992) είναι Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια. Θεωρείται ως ένα από τα ανερχόμενα ονόματα του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.

Βιογραφικό 

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Καρδιτσομαγούλα του Νομού Καρδίτσας. Αποφοίτησε από το τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Το πρώτο της τραγούδι κυκλοφόρησε το 2015 από την δισκογραφική εταιρία Spicy με τίτλο "Θάλασσα ή Αγάπη". Δειλά δειλά ξεκίνησε διάφορες συνεργασίες σε νυχτερινά κέντρα με πολλούς μεγάλους καλλιτέχνες, ενώ στην πρώτης της δουλειά είχε συνεργαστεί με τον Βασίλη Καρρά. 

Το 2018 επιστρέφει πιο δυναμικά σε δισκογραφικό επίπεδο με την πρώτη της μεγάλη επιτυχία "Όνειρα" σε μουσική Μιχάλη Τουρατζίδη και στίχους του Βασίλη Καρρά, από τη δισκογραφική εταιρεία M.T.

Το καλοκαίρι του 2019 κυκλοφόρησε ένα medley με το video clip "Σήμερα Και Αύριο και το "Έλα Έλα" το οποίο έγινε τεράστιο hit εκείνο το καλοκαίρι. Το φθινόπωρο έρχεται υπογραφή συμβόλαιου με την Panik Platinum το lebel της Panik Records.  

Το χειμώνα του 2019-2020 εμφανίζεται στο Tokyo Theater με μεγάλη επιτυχία και sold out βραδιές.  

Τον Μάιο του 2020 κυκλοφόρησε από την Panik και την Μ.Τ ένα medley σε live έκδοση και με τίτλους "Ήμαρτον" και "Δεν Έχεις Το Θεό Σου" μαζί με το video clip.

Δεν θα πρέπει όμως να παραλείψουμε ότι ο Νίκος Μουτσινάς μέσα από την εκπομπή του ήταν αυτός που την έκανε πιο αναγνωρίσιμη στο ελληνικό κοινό.

Φιλμογραφία

Music Videos

Βραβεύσεις

Πηγές 

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Λαϊκοί τραγουδιστές
Μαργαρίτα Λουίζα της Ορλεάνης

Η Μαργαρίτα, γαλλ. Marguerite (28 Ιουλίου 1645 - 17 Σεπτεμβρίου 1721) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του δούκα της Ορλεάνης και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης.

Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Γκαστόν δούκα της Ορλεάνης και της Μαργαρίτας, κόρης του Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Λωρραίνης.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1661 τον Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων μεγάλο δούκα της Τοσκάνης και είχε τέκνα:
 Φερδινάνδος 1663-1713, διάδοχος, απεβίωσε πριν τον πατέρα του.
 Άννα-Μαρία-Λουίζα 1667-1743, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Γουλιέλμο των Βίττελσμπαχ, εκλέκτορα του Παλατινάτου. 
 Τζαν-Γκαστόνε 1671-1737, μεγάλος δούκας της Τοσκάνης.

Πηγές
 Acton, Harold (1980). The Last Medici. Macmillan. ISBN 0-333-29315-0
 Anselme de Sainte-Marie, Père (1726). Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de France [Genealogical and chronological history of the royal house of France] (in French). 1 (3rd ed.). Paris: La compagnie des libraires.
 Hibbert, Christopher (1979). The Rise and Fall of the House of Medici. Penguin. ISBN 978-0-14-005090-5.
 Oresko, Robert (2004). "Maria Giovanna Battista of Savoy-Nemours (1644-1724): daughter, consort, and Regent of Savoy". In Campbell Orr, Clarissa (ed.). Queenship in Europe 1660-1815: The Role of the Consort. Cambridge University Press. pp. 16–55. ISBN 0-521-81422-7.

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων
Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Μεγάλες Δούκισσες της Τοσκάνης
Άννα Μαρία Φραγκίσκη της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Η Άννα Μαρία Φραγκίσκη, (γερμ. Anna Maria Franziska von Sachsen-Lauenburg, 13 Ιουνίου 1672 - 15 Οκτωβρίου 1741) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και μετά μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιουλίου Φραγκίσκου, Δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Άννας Μαγδαληνής, κόρης του Γουλιέλμου Πόπελ, Βαρόνου Λόμπκοβιτς.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1690 τον Φίλιππο Γουλιέλμο Αύγουστο, Κόμη του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ, και είχε τέκνα:
 Λεοπολδίνη Ελεονώρα 1691-1693.
Μαρία Άννα 1693-1751, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Μαρία Ιννοκέντιο, Πρίγκιπα της Βαυαρίας και στρατάρχη της Αυστρίας.

Το 1693 απεβίωσε ο Γουλιέλμος και η Άννα Μαρία Φραγκίσκη έκανε το 1697 δεύτερο γάμο με τον Τζαν Γκαστόνε των Μεδίκων μεγάλο δούκα της Τοσκάνης. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Strathern, Paul The Medici: Godfathers of the Renaissance, Vintage books, London, 2003, ISBN 978-0-09-952297-3
 Hale, J.R. Florence and the Medici, Orion books, London, 1977, ISBN 1-84212-456-0

Παραπομπές 

Οίκος των Ασκάνια
Πριγκίπισσες της Τοσκάνης
Μεγάλες Δούκισσες της Τοσκάνης
Παλατινές κόμισσες του Νόιμπουργκ
Μαρία των Μεδίκων (1540-1557)

Η Μαρία, ιταλ. Maria de'Medici (3 Απριλίου 1540 - 19 Νοεμβρίου 1557) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Κόζιμο Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Ελεονώρας δε Τολέδο, κόρης του Πέδρο Άλβαρεθ μαρκησίου της Βιγιαφράνκα. Μνηστεύθηκε με τον Αλφόνσο Β΄ των Έστε δούκα της Φερράρα, αλλά απεβίωσε 17 ετών, πριν γίνει ο γάμος. Μορφώθηκε μαζί με τους αδελφούς της και ήταν το πιο λαμπρό παιδί. Όταν ο αδελφός της Φραγκίσκος (Α΄) δεν καταλάβαινε το μάθημά του των Ελληνικών, οι διδάσκαλοί του καλούσαν τη Μαρία να του το εξηγήσει. Κρατούσε τον εαυτό της κάπως μακριά από τα μικρότερα αδέλφια της. Ανατράφηκε σε ένα επιτηδευμένο, με υψηλή μόρφωση περιβάλλον και κόσμιες νέες γυναίκες.

Σύμφωνα με έναν αναξιόπιστο θρύλο, που αφηγείται o Edgcumbe Staley στο έργο "Οι Τραγωδίες των Μεδίκων", η Μαρία ήταν υπέροχη και φυλάχθηκε στενά από τους άνδρες, αλλά κατάφερε να συναντήσει έναν νεαρό εραστή,τον Malatesta de 'Malatesti, κρυφά. Σύμφωνα με την ιστορία, μαχαιρώθηκε στην καρδιά από τον πατέρα της αφού έπιασε τους νέους εραστές. Ο Κόζιμο δήλωσε τότε ότι η Μαρία πέθανε από πυρετό και έριξε τη νεαρή εραστή της στη φυλακή.

Άλλοι ακριβέστεροι λογαριασμοί δείχνουν ότι η αιτία θανάτου της Μαρίας ήταν πιθανώς ελονοσία. Πέθανε στο Λιβόρνο. Ο πατέρας της θρήνησε για αυτήν βαθιά και κράτησε το πορτρέτο της στο δωμάτιό του μέχρι που πέθανε. Είχε ήδη χάσει την άλλη του κόρη, Μπία των Μεδίκων. "Είχε την ίδια διάθεση με εμένα", σχολίασε ο Κόζιμο, "και στερήθηκε καθαρό αέρα." Η αδερφή της Λουκρητία παντρεύτηκε αργότερα τον Αλφόνσο.

Πηγές
 Murphy, Caroline P. (2008). Murder of a Medici Princess. USA: Oxford University Press. ISBN 0-19-531439-5
 Staley, Edgcumbe The Tragedies of the Medici
 Schultes, Lothar (2017): "Der Tod und das Mädchen – Bia oder Maria de' Medici?" In: Mitteilungen der Gesellschaft für vergleichende Kunstforschung in Wien, 69, Nr. 1/2, February 2017, p. 1– 6.

Οίκος των Μεδίκων
Πριγκίπισσες της Τοσκάνης
Φιλοκτήτης Διακομανώλης

Ο Φιλοκτήτης Διακομανώλης γεννήθηκε το 1946 στη Σάμο. Ήταν οικονομολόγος και συγγραφέας. Είχε ασχοληθεί με το μεγάλο οντολογικό ζήτημα της ύπαρξης του Θεού και της δημιουργίας του κόσμου, για περισσότερα από τριάντα χρόνια, μελετώντας –με αδογμάτιστη σκέψη– όλες τις θέσεις της θεολογίας και των σχετικών επιστημών.

Το δοκίμιό του «Υπάρχει Θεός; – Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο ή ο άνθρωπος το Θεό;» (εκδόσεις Ιωλκός, 2014, 2016 2η έκδοση) κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών (Κοινού) στην κατηγορία «Δοκίμιο, Μελέτη, Βιογραφία, Μαρτυρία» των Βραβείων Βιβλίου Public 2015.

Ο Φιλοκτήτης Διακομανώλης έχει κυκλοφορήσει ακόμα δύο βιβλία, το «Sasa», (εκδόσεις Ιωλκός, 2011) και τη «Δίκη των πρωθυπουργών» (εκδόσεις Ιωλκός, 2017).

Στις 14 Νοεμβρίου 2018, στην Αθήνα, έφυγε από τη ζωή από καρκίνο..

Παραπομπές 

Έλληνες συγγραφείς
Λουκρητία των Μεδίκων, δούκισσα της Φερράρα

Η Λουκρητία, ιταλ. Lucrezia de'Medici (14 Φεβρουαρίου 1545 - 21 Απριλίου 1561) από τον Οίκο ων Μεδίκων ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Φερράρα.

Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Κόζιμο Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Ελεονώρας δε Τολέδο, κόρης του Πέδρο Άλβαρεθ μαρκήσιου της Βιγιαφράνκα.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1558 τον Αλφόνσο Β΄ των Έστε δούκα της Φερράρα. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές

Πηγές
 Murphy, Caroline P. Murder of a Medici Princess. Oxford: Oxford University Press, 2008. p. 87. ISBN 978-0-19-531439-7

Οίκος των Μεδίκων
Πριγκίπισσες της Τοσκάνης
Πριγκίπισσες της Μόντενα
Δούκισσες της Φερράρα
Δούκισσες της Μόντενα
Αρμάντ Ασσάντε

Ο Αρμάντ Ασάντε (αγγλικά: Armand Assante, (4 Οκτωβρίου 1949) είναι Αμερικανός ηθοποιός.

Πρώτα χρόνια 
Ο Αρμάντ Άντονι Ασσάντε ο νεώτερος, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1949 και είναι γιος του ζωγράφου Αρμάντ Ασσάντε του πρεσβυτέρου ιταλικής καταγωγής και της δάσκαλας μουσικής και ποιήτριας Κάθριν Ασσάντε, ιρλανδικής καταγωγής.

Καριέρα 
Το ντεμπούτο του στο κινηματογράφο πραγματοποιήθηκε το 1974 με την ταινία lord of Flatbush και μετά πήρε μέρος μετά από μερικά χρόνια στις τηλεοπτικές σειρές "How to Survive Marriage" και "Doctors". Ο ρόλος του γοητευτικού Γάλλου Ανρί Τρεμόντ με πρωταγωνίστρια Γκόλντι Χόουν, στην κωμωδία "Private Benjamin " αύξησε την επίσης την δημοτικότητά του. Στη συνέχεια ακολούθησαν ρόλοι από διάσημους γκάνγκστερ, όπως του Μπάγκσυ Σίγκελ στο "The Marrying "(1987), στο βιογραφικό δράμα "Χόφα" (1992) για τη ζωή του συνδικαλιστή ηγέτη Τζίμι Χόφα, με πρωταγωνιστή τον Τζακ Νίκολσον και τέλος στην βιογραφική ταινία "Γκότι" (1996) με τον Ασσάντε να βρίσκεται στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Τζον Γκότι, του διαβοήτου αφεντικού της "οικογένειας Γκαμπίνο", όπου και κέρδισε για την ερμηνεία του αυτή, το βραβείο Έμμι Καλύτερου ηθοποιού σε μίνι τηλεοπτική σειρά ή ταινία.

Προσωπική ζωή

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεοπτικές ταινίες

Τηλεοπτικές σειρές

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο  
 

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μαργαρίτα Φαρνέζε

H Μαργαρίτα Φαρνέζε, ιταλ. Margherita Farnese (7 Νοεμβρίου 1567 - 13 Απριλίου 1643) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν κόρη του δούκα της Πάρμας· παντρεύτηκε τον διάδοχο του δουκάτου της Μάντοβας. Αργότερα έγινε μοναχή.

Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Αλεξάνδρου δούκα της Πάρμας & της Πλακεντίας και της Μαρίας των Αβίς, κόρης του Εδουάρδου 4ου δούκα του Γκουιμαράες.

Γεννήθηκε στην Πάρμα και έλαβε το όνομα της εκ πατρός μάμμης της Μαργαρίτας, νόθης κόρης του Καρόλου Ε΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά τη Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Η Μαργαρίτα Φαρνέζε παντρεύτηκε τον διάδοχο της Μάντοβας, μάλλον για να συμφιλιωθεί η οικογένειά του των Γκοντζάγκα με τη δική της των Φαρνέζε, καθώς το 1547 ο Φερδινάνδος Γκοντζάγκα είχε οργανώσει σχέδιο εναντίον του Πιερ-Λουίτζι Φαρνέζε 1ου δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας (πάππου του Αλεξάνδρου). Η συνένωση των οικογενειών έγινε με τον πολιτικό σκοπό μίας αντι-Φλωρεντιανής συμμαχίας.

Ωστόσο ο γάμος λύθηκε δύο έτη μετά λόγω μη ολοκλήρωσης: ο σύζυγός της Βιντσέντσο Α΄ είπε ότι η Μαργαρίτα δεν μπορούσε να ολοκληρώσει τον γάμο λόγω μίας παραμόρφωσής της. Τότε ο αδελφός της Ρανούτσο την πήρε πίσω στην Πάρμα. Ο Βιντσέντσο Α΄ νυμφεύτηκε το 1584 την Ελεονώρα των Μεδίκων και έκανε έξι τέκνα ενώ απέκτησε και πέντε νόθα.

Αφού δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, η Μαργαρίτα αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε μοναστήρι και να αναλάβει τον όρκο της μοναχής. Ακολούθησε το Τάγμα των Βενεδικτίνων στη μονή του Σαν Πάολο της Πάρμας, με το όνομα αδελφή Μάουρα Λουτσένια. Το 1616 παρενέβη, με την υποστήριξη οικονομικής βοήθειας που έδωσαν αφιερωτές, με σκοπό να ολοκληρώσει τη Φραγκισκανική εκκλησία του Σάντι Γκερβάζο ε Ποτάζο, τώρα αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Παναγίας, σύμφωνα με τα σχέδια του Τζαμπατίστα Φορνόβο.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1581 τον Βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντοβας & του Μομφερράτου. Ο γάμος λύθηκε το 1583 λόγω μη ολοκλήρωσης.

Πηγές
 Matthews-Grieco, SaraF (2017-07-05). "Cuckoldry, Impotence and Adultery in Europe (15th-17th century) ". Routledge. p. 38. ISBN 9781351570466.
 "Diocesi di Parma - Chiesa della Santissima Annunziata - Via M.D'Azeglio". 2015-02-07. Retrieved 2018-07-01.

Οίκος των Φαρνέζε
Τζορτζ Σαβάλας

Ο Γιώργος Δημοσθένης Σαβάλας , (5 Δεκεμβρίου 1924 - 2 Οκτωβρίου 1985) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ήταν ο μικρότερος αδελφός του ηθοποιού Τέλι Σαβάλας, με τον οποίο έπαιξε στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Κότζακ της δεκαετίας του 1970.

Πρώτα χρόνια 
Ο Σαβάλας γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης από Έλληνες μετανάστες και ήταν ένα από τα πέντε παιδιά της οικογένειας και τα άλλα αδερφια του ήταν ο Τέλι (Αριστοτέλης), ο Γκας (Κώστας), ο Τεντ (Θεόδωρος) και η Κάθριν (Κατερίνα).

Πήγε σχολείο στο ίδρυμα Τιμίου Σταυρού στο Κοννέκτικατ και μετά στο Γυμνάσιο Mineola (Long Island).

Υπηρέτησε στον Β' παγκόσμιο πόλεμο κυρίως του Ειρηνικού Ωκεανού στο ναυτικό των ΗΠΑ αλλά και του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου επίσης παρήγαγε και σκηνοθέτησε θεατρικές παραστάσεις σε στρατιωτικές βάσεις.

Καριέρα 
Μετά το τέλος του πολέμου ο Σαβάλας έκανε διάφορες δουλειές, συμπεριλαμβανομένων του οδηγού ταξί και υπαλλήλου τραπέζης.

Παρόλο που ήταν γνωστός πρωτίστως ως τηλεοπτικός ηθοποιός, ο Σαβάλας ήταν αρχικά ηθοποιός του θεάτρου και δασκάλος υποκριτικής. Δίδαξε στο Coliseum Studios για πέντε χρόνια και εμφανίστηκε σε παραγωγές εκτός του Broadway, ενώ παραλλήλα εργάστηκε με τον πατέρα του σε δύο επιχειρήσεις: ένα ξενοδοχείο και μια εταιρεία θέρμανσης και κλιματισμού.

Έγινε ευρύτερα γνωστός χάρη στη συμμετοχή του στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Κότζακ και το ρόλο του ντεντέκτιβ Σταύρου, όπου πρωταγωνίστουσε ο  αδελφός του Τέλι. Στις δύο πρώτες σεζόν, ο Σαβάλας υποδύοταν τον «Δημοσθένη».

Ο Τζορτζ Σαβάλας, με το πραγματικό του όνομα, ήταν επίσης βοηθός παραγωγής κατά τη διάρκεια της πρώτης και δεύτερης σεζόν.

Προσωπική ζωή 
Ο Τζορτζ Σαβάλας και η σύζυγός του Ρομπέν απέκτησαν έξι παιδιά: τον Νικόλαο, τον Λεωνίδα, τον Κωνσταντίνο, τον Γρηγόρη, τον Μάθιου και την Μιλιτζά. 
Μετά το τέλος της σειράς μετακόμισαν στη Reseda της Καλιφόρνια.

Ο Τζορτζ πέθανε από λευχαιμία σε ηλικία 60 ετών (αν και στο παρελθόν είχε αναφερθεί ότι ήταν 58), στο Λος Άντζελες.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο

Παραπομπές 

 
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου 
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Θάνατοι από λευχαιμία
Ελληνοαμερικανοί
Μαρία Βεατρίκη της Σαβοΐας (1792-1840)

Η Μαρία Βεατρίκη (ιταλ. Maria Beatrice di Savoia, 6 Δεκεμβρίου 1792 - 15 Σεπτεμβρίου 1840) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν Πριγκίπισσα της Σαρδηνίας και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Μόντενα.

Βιογραφία
Η Μαρία Βεατρίκη Βικτωρία Ιωσηφίνα ήταν η πρώτη κόρη του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας-Έστε.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1812 τον θείο της Φραγκίσκο Δ΄ της Μόντενα & του Ρέτζο και είχε τέκνα:
 Μαρία Θηρεσία 1817-1886, παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Βουρβόνων, Κόμη του Σαμπόρ.
 Φραγκίσκος Ε΄ 1819-1875, Δούκας της Μόντενα.
 Φερδινάνδος Κάρολος Βίκτωρ 1821-1849, Πρίγκιπας της Μόντενα.
 Μαρία Βεατρίκη 1824-1906, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Κάρολο των Βουρβόνων-Ισπανίας, Κόμη του Μοντιθόν.

Πηγές
 Mary III and II as Jacobit Queen

Παραπομπές 

Οίκος της Σαβοΐας
Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Δούκισσες της Μόντενα
Δούκισσες του Ρέτζο
Χάστινγκς Μπάντα

Ο Χάστινγκς Καμούζου Μπάντα (Hastings Kamuzu Banda, 15 Φεβρουαρίου 1898     - 25 Νοεμβρίου 1997) ήταν ο πρωθυπουργός και μεταγενέστερος πρόεδρος του Μαλάουι από το 1964 έως το 1994 (για το πρώτο έτος της διακυβέρνησής του, το 1964, το Μαλάουι ήταν το βρετανικό προτεκτοράτο της Νυασαλάνδης. Το 1966 η χώρα έγινε δημοκρατία και έγινε πρόεδρος. 

Αφού έλαβε μεγάλο μέρος της εκπαίδευσής του στην εθνογραφία, τη γλωσσολογία, την ιστορία και την ιατρική στο εξωτερικό, ο Μπάντα επέστρεψε στην πατρίδα του (τότε Βρετανική Νυασαλάνδη) για να μιλήσει ενάντια στην αποικιοκρατία και να υποστηρίξει την ανεξαρτησία. Ορίστηκε επίσημα πρωθυπουργός της Νυασαλάνδης και οδήγησε τη χώρα στην ανεξαρτησία.  Δύο χρόνια αργότερα ανακήρυξε το Μαλάουι δημοκρατία με τον ίδιο ως πρόεδρο. Σταθεροποιήθηκε στην εξουσία και αργότερα κήρυξε το Μαλάουι ως μονοκομματικό κράτος με μοναδικό νόμιμο κόμμα το Κόμμα του Κογκρέσου του Μαλάουι (MCP). Το 1970 το MCP τον ανακήρυξε ισόβιο πρόεδρο του κόμματος . Το 1971 έγινε ισόβιος πρόεδρος του Μαλάουι. 

Ως ηγέτης του αντικομμουνισμού στην Αφρική έλαβε υποστήριξη από το δυτικό μπλοκ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου .  Υποστήριξε γενικά τα δικαιώματα των γυναικών, βελτίωσε την υποδομή της χώρας και διατήρησε ένα καλό εκπαιδευτικό σύστημα σε σχέση με άλλες αφρικανικές χώρες, αλλά επίσης ηγήθηκε ενός από τα πιο καταπιεστικά καθεστώτα στην Αφρική. Η ολοκληρωτική του κυβέρνηση τακτικά βασάνισε και δολοφόνησε πολιτικούς αντιπάλους.    Οι ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκτιμούν ότι τουλάχιστον 6.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν χωρίς δίκη.  Έξι χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του σύμφωνα με μια εκτίμηση.   Έλαβε κριτική για τη διατήρηση των πλήρων διπλωματικών σχέσεων με το απαρτχάιντ - την τότε κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής. 

Μέχρι το 1993 αντιμετώπιζε διεθνείς πιέσεις και διαδεδομένες διαμαρτυρίες. Ένα δημοψήφισμα τερμάτισε το μονοκομματικό σύστημα και μια ειδική συνέλευση τερμάτισε τη διάρκεια της ισόβιας προεδρίας του, καταργώντας τις περισσότερες από τις εξουσίες του. Ο Μπάντα ήταν υποψήφιος στις δημοκρατικές εκλογές που ακολούθησαν και ηττήθηκε. Πέθανε στην Νότια Αφρική στις 25 Νοεμβρίου 1997.

Παραπομπές 

Μπαντα Χ
Μαρία Κλοτίλδη της Σαβοΐας

Η Μαρία Κλοτίλδη, (ιταλ. Maria Clotilde di Savoia, 2 Μαρτίου 1843 - 25 Ιουνίου 1911) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν πριγκίπισσα της Ιταλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα Ναπολεόν.

Βιογραφία
Η Λουδοβίκα Θηρεσία Μαρία Κλοτίλδη ήταν η πρώτη κόρη του Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας και μετά της Ιταλίας και της Αδελαΐδας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Ράινερ Ιωσήφ, αρχιδούκα της Αυστρίας και αντιβασιλιά της Λομβαρδίας-Βενετίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1859 τον Ναπολέοντα Ιωσήφ Βοναπάρτη, πρίγκιπα Ναπολεόν, τιτουλάριο βασιλιά της Βεστφαλίας και πρίγκιπα του Μονφόρ, και είχε τέκνα:
 Βίκτωρ 1862-1926.
 Λουδοβίκος 1864-1932, αντιστράτηγος στο Ρωσικό στρατό.
 Μαρία Λετισία 1866-1926, παντρεύτηκε τον Αμεδαίο της Ισπανίας, πρίγκιπα της Αόστα.

Πηγές
 Remsen Whitehouse, Henry (1897). The Sacrifice of a Throne: Being an Account of the Life of Amadeus, Duke of Aosta, sometime King of Spain. New York: Bonnel, Silver, and Co.
 Vizetelly, Ernest Alfred (1907). The Court of the Tuileries, 1852-1870: Its Organization, Chief Personages, Splendour, Frivolity, and Downfall. London: William Clowes and Sons, Limited.

Παραπομπές 

Οίκος της Σαβοΐας
Πριγκίπισσες της Ιταλίας
Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Ελισάβετ της Σαβοΐας

Η Ελισάβετ (ιταλ. Elisabetta di Savoia, 13 Απριλίου 1800 - 25 Δεκεμβρίου 1856) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του πρίγκιπα του Καρινιάνο και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας.

Βιογραφία
Η Μαρία Φραγκίσκη Ελισάβετ Καρλόττα Ιωσηφίνα ήταν η μόνη κόρη του Καρόλου Εμμανουήλ του Καρινιάνο και της Μαρίας Χριστίνας, κόρης του Καρόλου, Δούκα της Κουρλάνδης.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1820 με τον Ράινερ Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας και αντιβασιλέα της Λομβαρδίας-Βενετίας, και είχε τέκνα:
 Μαρία Καρολίνα 1821-1844.
 Αδελαΐδα 1822-1855, παντρεύτηκε τον Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας, μετέπειτα βασιλιά της Ιταλίας.
 Λεοπόλδος Λουδοβίκος 1823-1898, Αρχιδούκας της Αυστρίας και αρχηγός του ναυτικού.
 Ερνέστος 1824-1899, Αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Σιγισμόνδος Λεοπόλδος 1826-1891, Αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Ράινερ Φερδινάνδος 1827-1913, Αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Ερρίκος Αντώνιος 1828-1891, Αρχιδούκας της Αυστρίας.

Πηγές
 The original version of this article was based principally on its equivalent in the Italian Wikipedia, in the version retrieved on 2007-03-12.

Παραπομπές 

Οίκος της Σαβοΐας
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Λουίζα της Σαβοΐας

Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα κάτωθι πρόσωπα: 
 Λουίζα της Σαβοΐας (μακάρια) 1461-1503
 Λουίζα της Σαβοΐας, κόμισσα του Ανγκουλέμ 1476-1531
 Λουίζα της Σαβοΐας, πριγκίπισσα του Μπάντεν-Μπάντεν 1627-1689
Ρομπέρ Ντόρφμανν

Ο Ρομπέρ Ντόρφμανν (γαλλικά: Robert Dorfmann 3  Μαρτίου 1912 -11 Αυγούστου1999) ήταν Γάλλος παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών που εργάστηκε από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1970.

Οι αξιοσημείωτες ταινίες του περιλαμβάνουν την Τριστάνα του Λουίς Μπουνιουέλ (1970), τον Ο Κόκκινος Κύκλος του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ (1970), το Τράφικ του Ζακ Τατί (1971) και τον Πεταλούδα του Φράνκλιν Σάφνερ (1973).Το 1978 του απονεμήθηκε ένα Τιμητικό Βραβείο Σεζάρ για την προσφορά του στην έβδομη τέχνη.

Πρώτα χρόνια

Φιλμογραφία 
 1951 : Garou-Garou, le passe-muraille του Ζαν Μπόγερ
 1951 : Le Dindon του Κλοντ Μπαρμά
 1952 : Agence matrimoniale του Ζαν-Πωλ ντε Σανουά
 1952 : Jeux interdits του Ρενέ Κλεμάν
 1954 : Μην αγγίζετε την λεία του Ζακ Μπεκέρ
 1956 : La Meilleure Part του Υβ Αλεγκρέ
 1958 : Les Tricheurs του Μαρσέλ Καρνέ
 1959 : L'Ambitieuse του Ιβ Αλεγκρέ
 1961 : La Princesse de Clèves του Ζαν Ντελανουά
 1963 : La Cuisine au beurre του Ζιλ Γκρέιντζερ
 1963 : Château en Suède του Ροζέ Βαντίμ
 1965 : Le Corniaud του Ζεράρ Ουρί
 1966 : Ασύλληπτη Απόδραση του Ζεράρ Ουρί
 1967 : Le Petit Baigneur του Ρομπέρ Ντερί
 1968 : Μανόν 70 του Ζαν Ωρέλ
 1968 : Μεγερλινγκ του Τέρενς Γιανγκ
 1968 : La Prisonnière του Ανρί-Ζωρζ Κλουζό
 1968 : Les colts brillent au soleil του Σέρτζιο Μερόλε
 1969 : L'Arbre de Noël του Τέρενς Γιανγκ
 1970 : Τριστάνα του Λουίς Μπουνιουέλ
 1970 : Η Εξομολόγηση του Κώστα Γαβρά
 1970 : De la part des copains του Τέρενς Γιανγκ
 1970 : La Route de Salina του Ζωρζ Λοτνέρ
 1970 : Ο Κόκκινος Κύκλος του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ
 1971 : Μονομαχία στον Κόκκινο Ήλιο του Τέρενς Γιανγκ
 1971 : La Maison sous les arbres του Ρενέ Κλεμάν
 1971 : Trafic του Ζακ Τατί
 1972 : Ο Μπάτσος του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ
 1973 : Ο Πεταλούδας του Φράνκλιν Τζ. Σάφνερ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο 

 
Γάλλοι παραγωγοί ταινιών