joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γιάννης Σκόνδρας

Ο Γιάννης Σκόνδρας (Τρίκαλα, 21 Φεβρουαρίου 1990) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην Γ Εθνική για τον ΠΟ Φήκης , κυρίως ως δεξιός αμυντικός.

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο 
Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 14 ετών στον Ασκληπιό Τρικάλων, όπου παρέμεινε δύο περίπου χρόνια. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην ομάδα νέων του Ατρόμητου Αθηνών, στην οποία αγωνίστηκε επί μία τριετία, από το 2005 ως το 2007.

Το 2008 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του Ατρόμητου και παράλληλα κλήθηκε στην εθνική Νέων. Την περίοδο 2010-11 υπήρξε βασικό μέλος της ομάδας του Περιστερίου και παράλληλα φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Τα επόμενα δύο χρόνια (2011-12, 2012-13) αποτέλεσε αναντικατάστατο στέλεχος του Ατρόμητου στο πρωτάθλημα, ενώ ενεργή ήταν η συμμετοχή του και στους δύο συνεχόμενους τελικούς του κυπέλλου Ελλάδας (2010-11, 2011-12). Μέχρι και το τέλος της τελευταίας του χρονιάς στο Περιστέρι, την περίοδο 2012-13, πραγματοποίησε συνολικά με τον σύλλογο 93 συμμετοχές πετυχαίνοντας και 3 γκολ, ενώ πραγματοποίησε και δύο συμμετοχές στο Europa League.

Στις 21 Ιουνίου 2013, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον ΠΑΟΚ, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών. Έπειτα από 3,5 χρόνια, τον Ιανουάριο του 2017,  αποχώρησε ως ελεύθερος, καταγράφοντας το διάστημα αυτό 63 συμμετοχές στο πρωτάθλημα. Μερικές ημέρες αργότερα, στις 30 Ιανουαρίου 2017, ήρθε σε συμφωνία με τη σκωτσέζικη Χάμιλτον.

Τον Σεπτέμβριο του 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με την Λαμία.

Στις εθνικές ομάδες 
Υπήρξε διεθνής με όλες τις μικρότερες εθνικές ομάδες, Παίδων (Κ-17), Νέων (Κ-19) και Ελπίδων (Κ-21), ενώ το 2011 κλήθηκε για πρώτη φορά στην Ανδρών από τον τότε ομοσπονδιακό προπονητή Φερνάντο Σάντος και τρία χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 2014 κλήθηκε εκ νέου από τον Κλαούντιο Ρανιέρι, χωρίς όμως να πραγματοποιήσει καμία συμμετοχή.

Προσωπική ζωή 
Έχει άλλους τρεις αδελφούς, μεταξύ των οποίων ο επίσης ποδοσφαιριστής Απόστολος Σκόνδρας.

Στατιστικά καριέρας

Μέχρι 20 Ιανουαρίου 2022

Παραπομπές

Πηγές 

 Ο Γιάννης Σκόνδρας στο soccerway
 Η καριέρα του Γιάννη Σκόνδρα στο onsports.gr
 Το προφίλ του Γιάννη Σκόνδρα στο transfermarkt

Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας
Ποδοσφαιριστές Χάμιλτον Ακαντέμικαλ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερσιπ Σκωτίας
Η Βασίλισσα της Νυκτός

Η Βασίλισσα της Νυκτός που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο είναι πήλινο ανάγλυφο από την Μεσοποταμία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Παρουσίαση του ανάγλυφου από το Βρετανικό Μουσείο 

Ανάγλυφα
Μεσοποταμία
Εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Κοιλάδα των Μνημείων

Η Κοιλάδα των Μνημείων (Monument Valley στα αγγλικά) είναι μια περιοχή στο οροπέδιο του Κολοράντο με πολλούς μεγάλους απότομους λόφους από ψαμμίτη, με το μεγαλύτερο να έχει ύψος 300 μέτρα από το πάτωμα της κοιλάδας καθώς και τραπεζοειδή όρη (mesa). Βρίσκεται στα σύνορα των πολιτειών Αριζόνα και Γιούτα. Αποτελεί μέρος του εθνικού καταυλισμού των Ναβάχο.

Το έδαφος της κοιλάδας αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ιλυόλιθο του σχηματισμού Cutler, ή άμμος που προέρχεται από αυτό, που  αποτέθηκε από τα ποτάμια που σμίλευσαν την κοιλάδα. Το έντονο κόκκινο χρώμα της κοιλάδας προέρχεται από το οξείδιο του σιδήρου του εκτεθειμένου στις καιρικές συνθήκες ιλυόλιθου. Οι πιο σκούροι, μπλε-γκρι βράχοι στην κοιλάδα παίρνουν το χρώμα τους από το οξείδιο του μαγγανίου.

Οι λόφοι αποτελούνται από τρία στρώματα. Το κατώτερο αποτελείται από σχιστόλιθο, το μεσαίο από ψαμμίτη και το ανώτερο από σχιστόλιθο και ιλυόλιθο. Είναι απομεινάρια του στρώματος ψαμμίτη που καλύπτει την περιοχή. Στην περιοχή υπάρχουν κοιτάσματα ουρανίου.

Η τοποθεσία της κοιλάδας των μνημείων εμφανίζεται σε πολλές ταινίες και διαφημίσεις.

Πηγές 
American Southwest Guide
MONUMENT VALLEY NAVAJO TRIBAL PARK

Αριζόνα
Γιούτα
Γεωγραφία των Ηνωμένων Πολιτειών
Μαρία Μπέικου

Η Μαρία Μπέικου (1925 - 28/03/2011) ήταν μέλος του ΚΚΕ, αντιστασιακή με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, μαχήτρια του ΔΣΕ και υπήρξε εκφωνήτρια του ελληνόφωνου σταθμού της Μόσχας «Εδώ Μόσχα».

Βιογραφικό
Η Μαρία Μπέικου (πατρικό όνομα Φέρλα) γεννήθηκε στην Ιστιαία της Εύβοιας το 1925. Από τα γυμνασιακά της χρόνια εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και το 1943 ήλθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Οι σπουδές της όμως στην Ιατρική Σχολή διακόπηκαν εξαιτίας του πολέμου και στη συνέχεια η νεαρή φοιτήτρια κατατάχτηκε στον ΕΛΑΣ. Στην εαμοκρατούμενη Ευρυτανία γνώρισε τον σύντροφό της Γεωργούλα Μπέικο, υψηλόβαθμο στέλεχος του ΕΑΜ, και παντρεύτηκαν το 1945. 
Πολέμησε στις τάξεις της ΧΙΙΙης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας βρέθηκε με τον ΕΛΑΣ στα Τρίκαλα. Ο άντρας της Γ. Μπέικος συλλαμβάνεται και φυλακίζεται το 1946, ενώ, ή ίδια καταφέρνει να ξεφύγει και να βρεθεί στις περιοχές που δρούσε ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ).

Στον εμφύλιο πόλεμο εντάχθηκε στο ΔΣΕ Ρούμελης στην 2η Μεραρχία του Διαμαντή. Τον Μάρτιο του 1949 πήγε στο Γράμμο για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη Γυναικών και παρέμεινε εκεί. Πολέμησε το καλοκαίρι του 1949 στο κύκνειο άσμα του ΔΣΕ στο Γράμμο και στο Βίτσι.
Όταν ο ΔΣΕ ηττήθηκε πέρασε στη Σοβιετική Ένωση στην Τασκένδη και αργότερα το 1952 πήγε στη Μόσχα και εργάστηκε στο ραδιοφωνικό σταθμό. Παράλληλα σπούδασε στο Ινστιτούτο Κινηματογραφίας της Μόσχας, όπου γνώρισε τον συμφοιτητή της τότε Αντρέι Ταρκόφσκι.

Ξαναβρέθηκε με τον άντρα της το 1961 όταν εκείνος πήγε στη Μόσχα με διαπίστευση της εφημερίδας Αυγή.

Η Μπέικου επέστρεψε στην Ελλάδα το 1975, μετά το θάνατο του συζύγου της στη Μόσχα, και εργάστηκε ως μεταφράστρια στη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, στην εφημερίδα Έθνος, ενώ ταυτόχρονα εργάστηκε για τη μετάκληση σημαντικών σοβιετικών καλλιτεχνών στην Ελλάδα.

Πέθανε στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 2011.

Εργογραφία
Αφού με ρωτάτε, να θυμηθώ..., Καστανιώτης 2010

Παραπομπές σημειώσεις

Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Μέλη του ΕΛΑΣ
Έλληνες κομμουνιστές
Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Κριός μέσα σε βάτο

Ο κριός μέσα σε βάτο είναι γλυπτό που βρέθηκε στο Ουρ (νότιο Ιράκ). Χρονολογείται στο 26ο - 24ο αιώνα π.Χ. και φιλοξενείται στις ημέρες μας στο Βρετανικό Μουσείο. Ένα άλλο γλυπτό που βρέθηκε στο ίδιο μέρος φιλοξενείται στο Μουσείο του Πανεπιστημίου της Πενσιλβανία στις ΗΠΑ.

Ιστορικό της ανακάλυψης
Τα δύο ευρήματα ανακαλύφθηκαν στη Μεγάλο φαράγγι του θανάτου''' σε έναν από τους τάφους της αυτοκρατορικής νεκρόπολης του Ουρ από τον αρχαιολόγο Λέοναρντ Γούλι το 1928-1929. Ο Γούλι διεύθυνε την από κοινού αρχαιολογική επιχείρηση μεταξύ του Βρετανικού Μουσείου και του Πανεπιστημίου της Πενσιλβανίας, η οποία είχε ξεκινήσει το 1922. 
Περιγραφή
Το γλυπτό αποτελείται από έναν ξύλινο πυρήνα που έχει διαβρωθεί με την πάροδο των αιώνων, και από χρυσή επένδυση. Ο ξύλινος πυρήνας ήταν περισσότερο λεπτομερώς επεξεργασμένος στα τμήματα της κεφαλής και των ποδιών. Όταν το ανακάλυψαν ήταν συντεθλημένο από το βάρος του εδάφους που το σκέπαζε, και μετά την ανάρτησή του επαναφέρθηκε στην αρχική του μορφή. Το κεφάλι και τα πόδια είναι καλυμμένα από χρυσά ελάσματα που σφυρηλατήθηκαν επάνω στον ξύλινο πυρήνα και συγκρατούνταν με λεπτό στρώμα πίσσας. Τα αυτιά είναι από χαλκό που σήμερα έχει πρασινίσει από την πάτινα. Τα κέρατα και το δέρας στους ώμους είναι από λάπις λάζουλι, ενώ το υπόλοιπο δέρας είναι από κοχύλια. Τα γεννητικά όργανα είναι από χρυσό, ενώ ο αφαλός από ασήμι. Τα κλαριά της βάτου είναι καλυμμένα με χρυσό έλασμα και χρυσά άνθη. Η βάση του έχει σχήμα τετράγωνο και είναι διακοσμημένη με μωσαϊκό από κοχύλια, ερυθρό ασβεστόλιθο και λάπις λάζουλι.

Ερμηνεία
Το όνομα του ευρήματος δόθηκε από τον Γούλι, ο οποίος είχε κατά νου το χωρίο της Παλαιάς Διαθήκης, σχετικά με την θυσία του Ισαάκ. Στο χωρίο αυτό αναφέρεται ότι ο Αβραάμ ανύψωσε το βλέμμα του και αντίκρισε ένα κριάρι που είχε πιαστεί στη βάτο. Ο Αβραάμ έπιασε το κριάρι και το θυσίασε αντί για τον Ισαάκ

Πηγές

 Leonard Woolley, Ur: the First Phases, Penguin Books, London and New York (1946)
 C.L. Woolley and P.R.S. Moorey, Ur of the Chaldees, revised edition, Ithaca, New York, Cornell University Press, (1982)
 H.W.F. Saggs, Babylonians, The British Museum Press, London (1995)
 D. Collon, Ancient Near Eastern Art, The British Museum Press, London (1995)
 C.L. Woolley and others, Ur Excavations, Vol. II: The Royal Cemetery'',  The British Museum Press, London (1934)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παρουσίαση του γλυπτού από το Βρετανικό Μουσείο 

Έργα γλυπτικής
Εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Ουρ
Μουσείο βιβλικών λαών

Το Μουσείο βιβλικών λαών είναι μουσείο στην Ιερουσαλήμ, Ισραήλ, που διερευνά την κουλτούρα των λαών που αναφέρονται στη Βίβλο, μεταξύ των οποίων και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, Χαναναίοι, Φιλισταίοι, Αραμαίοι, Χετταίοι, Ελαμίτες, Φοίνικες και Πέρσες. Ο στόχος του μουσείου είναι να θέσει αυτούς τους λαούς στο ιστορικό γίγνεσθαι. Το μουσείο στεγάζεται σε πτέρυγα του Μουσείου Givat Ram, μεταξύ του Μουσείου του Ισραήλ, του Εθνικού Campus για την Αρχαιολογία του Ισραήλ και του Μουσείου Επιστημών Bloomfield.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  Μουσείο βιβλικών λαών

Βιβλικων Λαων
Ιερουσαλήμ
Πάιονηρ P-30

Το Πάιονηρ P-30 (επίσης γνωστό ως Atlas-Able 5A, ή Pioneer Y) ήταν ένα διαστημικό σκάφος που είχε ως στόχο να μπει σε σεληνιακή τροχιά. 

Η αποστολή όμως απέτυχε λίγο μετά την εκτόξευση στις 25 Σεπτεμβρίου 1960. Οι στόχοι ήταν να ερευνήσει το περιβάλλον μεταξύ Γης και Σελήνης, και να αναπτύξει την τεχνολογία για τον έλεγχο και τους ελιγμούς ενός διαστημοπλοίου μακριά από τη Γη. Ήταν εξοπλισμένο για να τραβήξει εικόνες της σεληνιακής επιφάνειας, να εκτιμήσει την μάζα της Σελήνης, να καταγράψει τη δομή και την ταχύτητα των μικρομετεωριτών, να μελετήσει την ακτινοβολία, το μαγνητικό πεδίο, και τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα χαμηλής συχνότητας στο διάστημα. Θα είχε το πρώτο αυτόνομο σύστημα πρόωσης και θα μπορούσε να λειτουργεί πολλούς μήνες μετά την εκτόξευσή του σε μεγάλες αποστάσεις από τη Γη. Επίσης θα έκανε τις πρώτες δοκιμές των ΗΠΑ για έναν δορυφόρο στο διάστημα.

Αποστολή
Το διαστημικό σκάφος εκτοξεύθηκε με έναν Convair Atlas D πύραυλο της Πολεμικής Αεροπορίας σε συνδυασμό με έναν Thor-Able πύραυλο. Ο πύραυλος στο πρώτο στάδιο καιγόταν κανονικά για 275 δευτερόλεπτα, και δύο μηχανές Atlas τις είχε εγκαταλείψει, όπως έχει προγραμματιστεί, μετά από περίπου 250 δευτερόλεπτα. Σε υψόμετρο περίπου 370 χλμ (230 μίλια) το πρώτο στάδιο χωρίστηκε από το δεύτερο στάδιο. Όταν το δεύτερο στάδιο ήταν να αναφλεγεί η καύση του έδειχνε μη φυσιολογική και το στάδιο απέτυχε λόγω βλάβης στο σύστημα οξείδωσης. Το όχημα δεν ήταν σε θέση να μπει σε γήινη τροχιά, ξαναμπήκε στην ατμόσφαιρα και πιστεύεται ότι έχει πέσει κάπου στον Ινδικό Ωκεανό. Το σήμα ήταν καλό για 1.020 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση, και ύστερα χάθηκε. Η αποστολή σχεδιάστηκε για να φτάσει στο φεγγάρι περίπου 62 ώρες μετά την εκτόξευση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 NSSDC Master Catalog: Spacecraft Pioneer P-30 
 Space Technology Laboratories Documents Archive
 The fascinating story of the World's First Space Engine

Πρόγραμμα Πάιονηρ
Διαστημικές αποστολές το 1960
Φακός της Νιμρούντ

Φακός της Νιμρούντ ή φακός του Layard ονομάζεται ένα κομμάτι ορυκτού κρυστάλλου 3000 περίπου ετών που βρέθηκε από τον Όστεν Χένρι Λέιαρντ (Austen Henry Layard) στο ασσυριακό παλάτι της Νιμρούντ, στο σημερινό Ιράκ. Ενδέχεται να χρησιμοποιήθηκε ως μεγεθυντικός φακός ή ως φακός για το άναμμα φωτιάς, ή και ως διακοσμητικό στοιχείο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Oldest Optical Device? The Nimrud Lens 

Εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Γλυπτική
Τέχνεργα
Χάλκινος Ταύρος (Βρετανικό Μουσείο, αρ. ME 116740)

Ο χάλκινος ταύρος που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο είναι αρχαιολογικό εύρημα του πολιτισμού των Σουμερίων.

Ιστορικό του ευρήματος
Βρέθηκε μαζί με άλλα στην βάση θεμελίων στο Τελ-αλ-Ουμπαϊντ, κοντά στην αρχαία πόλη του Ουρ στο σημερινό νότιο Ιράκ. Την διεύθυνση των ανασκαφών που έγιναν από κοινού μεταξύ του Βρετανικού Μουσείου και του Πανεπιστημίου της Πενσιλβανίας είχε ο Λέοναρντ Γούλι. Τα θεμέλια που σκέπαζαν το γλυπτό και ήταν κατασκευασμένα από πήλινα τούβλα, ανήκαν σε ιερό ναό της θεάς των λιβαδιών Νινχουρσάγκ. Είχαν καταρρεύσει στην αρχαιότητα και καταπλάκωσαν τον χάλκινο ταύρο, που έμεινε εκεί μέχρι την ανακάλυψή του. Ο Γούλι ανακάλυψε και άλλα παρόμοια τέχνεργα, ο ταύρος ετούτος όμως είναι το μοναδικό που αποκαταστάθηκε πλήρως.

Παραπομπές

Πηγές

 H.R. Hall and C.L. Woolley, Ur Excavations, vol. I: Al-Uba (London, Oxford University Press, 1927)
 T.C. Mitchell, Sumerian art: illustrated by objects from Ur and Al-'Ubaid (London, The British Museum Press, 1969)

Έργα γλυπτικής
Εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Τέχνη των Σουμερίων
Τζεμίλ Τουράν Μπαζιντί

Ο Τζεμίλ Τουράν Μπαζιντί (Cemil Turan Bazidi) είναι Κούρδος συγγραφέας και δημοσιογράφος

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1955 στο Κουρδιστάν της Τουρκίας, στην περιοχή Σερχάτ (Αραράτ). Είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Πήγε στην Άγκυρα και στην Κωνσταντινούπολη για ανώτατες σπουδές. Στο πανεπιστήμιο εντάχθηκε στο Κουρδικό Κίνημα. Στις δύο χούντες της Τουρκίας το 1971 και το 1980, κυνηγήθηκε για την δράση του, φυλακίστηκε, βασανίστηκε και το 1984 δραπέτευσε. Ήρθε στην Ελλάδα και ζήτησε πολιτικό άσυλο. Αργότερα απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα. Πρόκειται για τον πρώτο Κούρδο συγγραφέα που γράφει απευθείας στα ελληνικά.

Εργάζεται ως δημοσιογράφος στο Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης (Υπουργείο Τύπου). Άρθρα και αναλύσεις του δημοσιεύτηκαν στον ελληνικό και στον κουρδικό τύπο ενώ συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Καθημερινή», «Αυγή», «Ελευθεροτυπία», «Ελεύθερο Βήμα», «Εξουσία», το «Ποντίκι» και «Εφημερίδα των Συντακτών». Αρθρογραφία του υπάρχει στα περιοδικά «Lobby» και «Σαμιζάντ».

Είναι επίτιμος ακαδημαϊκός στη Διεθνή Ακαδημία των Επιστημών Τεχνολογίας, Εκπαίδευσης και Ανθρωπιστικών Επιστημών (Βαλένθια Ισπανία). 

Η UNESCO, στο πλαίσιο του Διαπολιτισμικού Μεσογειακού Προγράμματος που αναπτύσσει το Κέντρο Βαλένθια - Μεσόγειος, τον βράβευσε με Τιμητική Διάκριση.

Ακόμη είναι συνεργάτης και ανταποκριτής τουκόφωνων εντύπων όπως το Özgürlük Yolu 1975, το Roja Welat, το Azadi, το Denge Azadi, το Denge Komkar 1984, το Deng και το Ronahi 1996.

Κοινωνική συνδικαλιστική δραστηριότητα  
 Μέλος Ένωσης Συντακτών Περιοδικού & Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ)
 Μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ) 
 Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (IFJ)
 Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (EFJ) 
 Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου (ΕΑΞΤ) 
 Συνδικάτου Δημοσιογράφων του Κουρδιστάν (KJS) 
 Εκπρόσωπος Σοσιαλιστικού Κόμματος Κουρδιστάν (ΡSK) 1984-1996 
 Μέλος της Διεθνούς Αμνηστίας και της Διεθνούς Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Κουρδιστάν.

Εργογραφία 

 «Το ματωμένο χιονολούλουδο» (Εκδόσεις Καστανιώτη - 2001)
 «Τα μάτια του λύκου» (Εκδόσεις Καστανιώτη - 2003)
 «Η νύχτα που έβλεπε τη μέρα» (Eκδόσεις Καστανιώτη - 2006)
 «Τα παιδιά του Αραράτ» (Εκδόσεις Καστανιώτη- 2008 -Εκδόσεις Librería Española ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ- 2016)
 «Εκεί ο θεός κοιμόταν» (Εκδόσεις NOVELBOOKS- 2013)
 «Αζάντ με λένε» (Εκδόσεις Ι.ΣΙΔΕΡΗΣ- 2015) -Τιμητική διάκριση από την UNESCO
 «Ημερολόγιο του 2017» αφιερωμένο στην κουρδική ποίηση (Εκδόσεις Librería Española ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ - 2016)
 «Ανθολογία - Σύγχρονοι Κούρδοι Ποιητές» (Εκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ -2017)  
 ΛΕΥΚΩΜΑ «Χρώματα που μυήθηκαν στις ζωές μας» (Εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ - 2017) 
«Ανθολογία Σύγχρονης Κουρδικής Ποίησης» (ΑΩ Εκδόσεις -2020) 
«Το Κουρδικό Ζήτημα στον Ελληνικό Τύπο» (ΑΩ Εκδόσεις -2021)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προσωπική ιστοσελίδα

Κούρδοι συγγραφείς
Κούρδοι λογοτέχνες
Κούρδοι μυθιστοριογράφοι
Πάιονηρ P-31

Τo Πάιονηρ P-31 (επίσης γνωστό ως Atlas-Able 5B ή Pioneer Z) ήταν ένα διαστημικό σκάφος που είχε ως στόχο να μπει σε σεληνιακή τροχιά. 

Η αποστολή όμως απέτυχε λίγο μετά την εκτόξευση. Οι στόχοι ήταν να ερευνήσει το περιβάλλον μεταξύ Γης και Σελήνης, και να αναπτύξει την τεχνολογία για τον έλεγχο και τους ελιγμούς ενός διαστημοπλοίου μακριά από τη Γη. Ήταν εξοπλισμένο για να τραβήξει εικόνες της σεληνιακής επιφάνειας, να εκτιμήσει την μάζα της Σελήνης, να καταγράψει τη δομή και την ταχύτητα των μικρομετεωριτών, να μελετήσει την ακτινοβολία, το μαγνητικό πεδίο, και τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα χαμηλής συχνότητας στο διάστημα. Θα είχε το πρώτο αυτόνομο σύστημα πρόωσης και θα μπορούσε να λειτουργεί πολλούς μήνες μετά την εκτόξευσή του σε μεγάλες αποστάσεις από τη Γη. Επίσης θα έκανε τις πρώτες δοκιμές των ΗΠΑ για έναν δορυφόρο στο διάστημα.

Αποστολή
Το διαστημικό σκάφος εκτοξεύθηκε με έναν Convair Atlas D πύραυλο της Πολεμικής Αεροπορίας σε συνδυασμό με έναν Thor-Able πύραυλο. Το όχημα εξερράγη 68 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευσή του σε υψόμετρο 12 χιλιομέτρων. Το σκάφος έπεσε στον Ατλαντικό Ωκεανό σε απόσταση 12 - 20 χλμ από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ, στο οποίο εκτοξεύθηκε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 NSSDC Master Catalog: Spacecraft Pioneer P-31 
 Space Technology Laboratories Documents Archive
 The fascinating story of the World's First Space Engine

Πρόγραμμα Πάιονηρ
Διαστημικές αποστολές το 1960
Blacksmith Scene

To Blacksmith Scene (αγγλ. στιγμιότυπο σε σιδεράδικο) είναι ιστορική αμερικάνικη ταινία μικρού μήκους του έτους 1893. Είναι η πρώτη εμπορική ταινία που γυρίστηκε για δημόσια προβολή.

Πλοκή
Η ταινία έχει διάρκεια ενός λεπτού. Παρουσιάζει τρεις σιδεράδες την ώρα που δουλεύουν. Δύο στέκουν ο ένας απέναντι από τον άλλο με το αμόνι στη μέση και σφυρηλατούν ένα πυρωμένο σίδερο που κρατάει ο τρίτος. Μετά από μερικά χτυπήματα, ο μεσαίος σιδεράς βάζει πάλι το σίδερο στην φωτιά για να αναπυρώσει, ενώ οι δύο άλλοι κάνουν ένα μικρό διάλειμμα πίνοντας μια γουλιά μπύρα από το μπουκάλι. Ο τρίτος επιστρέφει, και η σφυρηλάτηση συνεχίζεται.

Εμπορική εκμετάλλευση
Η ταινία είναι η πρώτη που γυρίστηκε για την εμπορική δημόσια προβολή. Η μηχανή προβολής λεγόταν Κινητοσκόπιο, και ήταν εφεύρεση των Έντισον και Ντίκσον.

Βραβεύσεις
Έχει καταγραφεί στον κατάλογο των σημαντικότερων κινηματογραφικών έργων αμερικάνικης παραγωγής, το National Film Registry.

Ταινίες του 1893
Βωβές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Σπετσιόζα

Η καμπάνα Σπετσιόζα (λατ. speciosus, όμορφο) είναι η τρίτη καμπάνα στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Κατασκευάστηκε το έτος 1449 από τον Γιοχάνες (Χερκεν) ντε Φέχελ. Αναρτήθηκε στο κωδωνοστάσιο του νότιου πύργου.

Ιστορική αναδρομή 
Η Σπετσιόζα μνημονεύει στην επιγραφή της την γηραιότερη Πρετσιόζα, με την οποία συνδέεται ηχητικά, καθώς και με την καμπάνα των τριών μάγων.

Επιγραφή 
Η Σπετσιόζα ονομάζεται επίσης καμπάνα της παρθένου Μαρίας, διότι είναι αφιερωμένη σε αυτή και κοσμείται με ανάγλυφό της, μαζί με την εξής επιγραφή:
SUM ◊ GRANDIS ◊ SONOROSE ◊ SOROR ◊
TESTIS ◊ MICHI ◊ FACTOR ◊ * ◊ CUIUS ◊ HEROS
◊ FANI ◊ DECOR ◊ ET ◊ RESONANTIA ◊ TONI ◊ *
◊ * MOUIT ◊ QUOD ◊ FIERI ◊ DANT ◊ ME ◊ SUB
◊ HONORE ◊ PATRONI * ◊ * UT ◊ SOCIEM ◊
SOCIAM ◊ REDDENDO ◊ TONIS ◊ MELODIAM
◊ * ◊ PELLO ◊ NIMBOSA ◊ UOCOR ◊ IDCIRCO
◊ SPECIOSA ◊ * ◊ ANNIS ◊ GERMANE ◊ SEMEL
◊ I ◊ IUNCTUM ◊ MICHI ◊ PLANE * ◊ *
IOHANNES ◊ DE ◊ VECHEL

Άνθη (*) και ρόμβοι (◊) είναι μέρη της επιγραφής.

Πηγές 
 Schaeben, J.: Domglocken. In Kölner Domblatt (6/7), Köln 1952.
 Seidler, M.: Die Kölner Domglocken (Dokumentations-CD mit ausführlichem Beiheft, 2. Aufl.), Köln 2000.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Παρουσίαση της καμπάνας από την επίσημη ιστοσελίδα του καθεδρικού ναού της Κολωνίας

Καμπάνες
Κολωνία
Χριστιανισμός στη Γερμανία
Ιωάννα Πηλιχού

Η Ιωάννα Πηλιχού (Αλιβέρι, 7 Μαρτίου 1981) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφικό  
Γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου του 1981 και μεγάλωσε στο Αλιβέρι Ευβοίας. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και απο το Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών της Σχολής Οικονομικών και Περιφερειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Εκτός από ελληνικά, μιλάει συνολικά και άλλες έξι γλώσσες : Αγγλικά, Γερμανικά, Ισπανικά, Ρώσικα, Τούρκικα και Αραβικά. Επιπλεον, γνωρίζει TAE-KWO-DO. Χόρευε ως Cheerleader για την ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού. Αποφάσισε να γίνει ηθοποιός καθώς περνούσε έξω απο κάποια δραματική σχολή. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή μέσα από τη συμμετοχή της στην τηλεοπτική σειρά Ευτυχισμένοι μαζί του MEGA στο ρόλο της Ευας.

Την τηλεοπτική σεζόν 2011-2012 συμμετείχε στο τηλεπαιχνίδη διασήμων χορευτικό show «Dancing On Ice» όπου κατάφερε να πάρει την πρώτη θέση.

Στην τηλεόραση έκανε ένα πέρασμα από την αισθηματική σειρά «Amore mio» με πρωταγωνιστές τους Νίκο Ψαρρά και Νικολέττα Καρά. Το 2016 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά «Daddy Cool» στο πλευρό του Θανάση Τσαλταμπάση. 

Θεατρικά, έχει συμμετάσχει σε πάρα πολλές παραγωγές (ακόμη και ως φοιτήτρια του Κρατικού Θεάτρου). Το 2002 έκανε το ντεμπούτο της ως επαγγελματίας (ωστόσο σπούδαζε ακόμη) με την παιδική παράσταση «Η ωραία Κοιμωμένη». Το 2016, για λίγες μόνο παραστάσεις, συμμετείχε στην παράσταση «Ο κύκλος του Δέκα».

Στον κινηματογράφο έχει παίξει σε επτά συνολικά ταινίες ενώ έχει δανείσει τη φωνή της ως voice actress σε άλλες έξι. Το ντεμπούτο της έγινε το 2003, στην ταινία «Ζάπινγκ».

Προσωπική ζωή 
Από το 2009 μέχρι το 2014 ήταν ζευγάρι με τον επίσης ηθοποιό, Σαράντο Γεωγλερή. Από το 2015 είναι ζευγάρι με τον cameraman Μάκη Τσούφη.

Καριέρα

Τηλεόραση

Θέατρο

Κινηματογράφος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιωάννα Πηλιχού στο IMDb

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί φωνής
Χριστίνα Παππά

Η Χριστίνα Παππά (Βόλος, 22 Ιουνίου 1969-) είναι Eλληνίδα ηθοποιός και επιχειρηματίας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Βόλο αλλά μετακόμισε στην Αθήνα για να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή της Ευγενίας Χατζίκου και παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στη Νέα Υόρκη με την Linda Cressel.

Έχει συμμετάσχει σε πολλές επιτυχημένες σειρές στην Ελλάδα και στην Ιταλία, όπου έζησε για μερικά χρόνια. Είναι μέλος της διεθνούς φήμης Ιταλικής θεατρικής ομάδας "Zelig".

Ελλάδα 
Στην Ελλάδα συμμετείχε σε πολλές θεατρικές παραστάσεις όπως "Μια Κυριακή στη Νέα Υόρκη", "Ο πρωτάρης και η πρωτέζα", "Ο κουρέας της Ρηγίλης", "Ο κύριος της κυρίας υπουργού", "Μαίρη Μαίρη", "'Οτι πείτε υπουργέ μου" κ.α. Ακόμα, εμφανίστηκε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές όπως "Η αγάπη της γάτας", "Άφρικα", "Λάμψη", ¨Καλημέρα ζωή", Τμήμα ηθών", "Οι δρόμοι της πόλης", "Ανατομία ενός εγκλήματος", "Ζωή πατίνι", Μπαμ μπαμπάς και μπέμπα". Παρουσίαζε τις καθημερινές εκπομπές "Καυτές παραλίες" στον ΑΝΤ1 και "Μετά μεσημέρι" στην ΕΡΤ3.

Το 2011 συμμετείχε στην εκπομπή The real housewifes of Athens. Επίσης συμμετείχε στο τηλεπαιχνίδι Dancing on ice από το οποίο αναγκάστηκε να αποχωρήσει λόγω σοβαρού τραυματισμού στον κόκκυγα.

Ιταλία 
Στην Ιταλία συμμετείχε στις τηλεοπτικές σειρές "Incantesimo" (ΡΑΙ2), "Tisana Boom Boom" (ΡΑΙ2), και "Sotto Casa" (RAI1).

Προσωπική ζωή 
Έχει έναν γιο τον Δημήτρη, τον οποίο απέκτησε σε ηλικία 16 ετών. Τον Σεπτέμβριο του 2022 έγινε γιαγιά, αφού ο γιος της, Δημήτρης απέκτησε μια κόρη με την ηθοποιό Άννα Μπεζάν.

Υπήρξε παντρεμένη με τον Ιταλό καλαθοσφαιριστή Κλάουντιο Κολντεμπέλα.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Διαδίκτυο

Κινηματογράφος

Βιντεοταινίες

Θέατρο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
retrodb
imdb

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες επιχειρηματίες
Τάνια Τρύπη

Η Τάνια (Σεβαστιανή) Τρύπη (γενν. 26 Απριλίου 1969) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Σπουδές -Συνεργασίες
Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής «Μαίρης Βογιατζή Τράγκα». Επίσης σπούδασε κλασσικό τραγούδι με δάσκαλο τον Τζων Μοδινό και κλασσικό μπαλέτο και μοντέρνο χορό, με τους Γιάννη Μέτση και Καίη Χόλντεν

Η καριέρα της ξεκίνησε, όταν μόλις 12 ετών έπαιξε στο μιούζικαλ Άννυ στο πλευρό της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο "Κηποθέατρο Αλίκη". 

Έχει συνεργαστεί με τους εξής σκηνοθέτες: Κώστας Φέρρης, ο Γιάννης Δαλιανίδης, ο Πάνος Κοκκινόπουλος Διαγόρας Χρονόπουλος, Σταμάτης Φασουλής, Γιάννης Κακλέας, Νίκος Αρμάος, Στάθης Λιβαθινός, Γιάννης Ιορδανίδης, Αντώνης Καλογρίδης, Χρήστος Δήμας, Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Νίκος Κούνδουρος, Τόνια Μαρκετάκη, Γιώργος; Πετρίδης,Στέφανος Ληναίος, Γιάννης Διαμαντόπουλος, Αντώνης Αγγελόπουλος, Φωκάς Ευαγγελινός, Χάρης Ρώμας,Κώστας Κουτσομύτης, Γιώργος Σκαλενάκης, Κώστας Αριστόπουλος, Δημήτρης Αρβανίτης, Αρτέμης Σαμοθράκης Λάμπης Ζαρουτιάδης, Γιώργος Παπαϊωάννου, Στράτος Μαρκίδης, Γιάννης Βασιλειάδης, Νικος Ματοράκης, Κώστας Τσιάνος, Μιχάλης Ρέππας, Σωτήρης Χατζάκης, Ρομάν Βικτιούκ, Δημήτρης Μαλισσόβας, Αλέξανδρο Κοέν, Γρηγόρης Βαλτινός Γιάννης Χουβαρδάς και ο Μανούσος Μανουσάκης.

Προσωπική ζωή 
Από το 1993 μέχρι το 1997 ήταν παντρεμένη με τον επιχειρηματία και μάνατζερ των Beatles, Αλέξη Μάρδα. Μαζί απέκτησαν μια κόρη, την Μαρίνα (γενν. 1994).

Από το 1999 μέχρι το 2007 ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Καζάκο και απέκτησαν μια κόρη, την Τζένη (γενν. 2000).

Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται ενεργά υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, ασπαζόμενη τον βιγκανισμό.

Θέατρο

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Πηγές
 Τανια Τρύπη στο Mygreek.fm 
 Τάνια Τρύπη στο RetroDB
https://www.imdb.com/name/nm0873048/?ref_=fn_al_nm_1

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μαριάννα Πολυχρονίδη

Η Μαριάννα Πολυχρονίδη (Αθήνα, 10 Οκτωβρίου 1980) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Βιογραφία
Κατάγεται από το Ηράκλειο Κρήτης και την Τήνο. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Στα 23 της έπαιξε την Οφηλία, σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη. Ασχολήθηκε και ασχολείται -εκτός από την υποκριτική- με το τραγούδι, το χορό (κρητικά παραδοσιακά) και την κατασκευή κοσμημάτων.

Πέρα από τις κλασικές μουσικές σπουδές της, μετρά αρκετές συναυλίες, οι περισσότερες με τον Λουδοβίκο των Ανωγείων με τον οποίο συνεργάστηκε για πέντε χρόνια (2000- 2005), και τον Νίκο Κυπουργό. Έχει εμφανιστεί και στον «Ζυγό» με τον Σωκράτη Μάλαμα, έχει κάνει περιοδείες με τον Κώστα Λειβαδά ενώ στις δισκογραφικές συμμετοχές της προστέθηκε και το τραγούδι «Η κατάρα του ροκά» (με τους Μουζουράκη, Μπαλάφα, Μυλωνά) στο δίσκο «Έρωτας είναι ο Γιάννης» του Γιάννη Ζουγανέλη.

Την είδαμε για πρώτη φορά στην τηλεόραση στην σειρά Με θέα στο πέλαγο αλλά την έχουμε δει και σε άλλες σειρές όπως : Η εξαφάνιση, Της αγάπης μαχαιριά, Ιστορίες από την απέναντι όχθη και στην καθημερινή σειρά Τα μυστικά της Εδέμ, όπου γνώρισε τεράστια επιτυχία στο ρόλο της κακιάς. Το 2010 πήρε μέρος στο τηλεπαιχνίδι Just the two of us όπου κατέλαβε την 5η θέση.

Τηλεόραση

Θέατρο

Κινηματογράφος

Δισκογραφία 

 2017 - Στην Ομίχλη Των Καιρών

Πηγές
 http://www.mygreek.fm/el/biography/Polihronidi-Marianna 
http://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1_%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7
 http://www.ant1iwo.com/webtv/ekpompes/seires/prwth-stagona/ 

Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Άντα Λιβιτσάνου

Η Άντα Λιβιτσάνου (Αθήνα 23 Ιουλίου 1979-) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και επιχειρηματίας.

Βιογραφικό 
Μεγάλωσε στην Γλυφάδα. Το όνομα της δεν είναι υποκοριστικό κάποιου ονόματος αφού Άντα ονομάζονταν και η γιαγιά της, που ήταν Ιταλίδα. Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Δραματικής σχολής Κ.Ε.Α της Μαρίας-Μπέλλου Σανικοπούλου (1997-2000). Εκτός από ηθοποιός είναι και τραγουδίστρια. Ήταν η front woman του συγκροτήματος Volt (2008-2011). Έχει συνεργαστεί με τα μουσικά σύνολα του Δήμου Αθηναίων, με τον Γιώργο Κατσαρό και τον Μ. Πλέσσα, τον Ησαΐα Ματιάμπα, τον Lefo-X. Παράλληλα κάνει επιλεγμένες εμφανίσεις με τον σύνθετη Γιώργο Σπανό και μαζί έχουν και ένα ακουστικό cover σχήμα. Έχει εμφανιστεί με live μπάντα επίσης με επιτυχία σε τηλεοπτικές εκπομπές Χ-factor /Alpha – «Chart Show με τη Ναταλία Γερμανού», Greek idol και στα καλλιστεία για την ανάδειξη της Μις Κύπρος.

Τα τελευταία χρόνια, απέχει από τα τηλεοπτικά και θεατρικά δρώμενα, αφού έχει ανοίξει το δικό της ζαχαροπλαστείο στη Γλυφάδα, το οποίο ονομάζεται «Ada's Little Kitchen» και φτιάχνει η ίδια τα γλυκά που πουλάει, ενώ επίσης έχει δημιουργήσει τούρτες για παιδιά επωνύμων όπως της Σίσσυς Χρηστίδου και της Βάσως Λασκαράκη.

Τηλεόραση

Θέατρο

Κινηματογράφος

Πηγές 
 http://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%86%CE%BD%CF%84%CE%B1_%CE%9B%CE%B9%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85
 https://web.archive.org/web/20111229024032/http://lola-fun-club.pblogs.gr/biografiko-anta-libitsanoy.html
 https://web.archive.org/web/20120313003615/http://clubs.pathfinder.gr/anta_livitsanou

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Φέρες Έβρου

Οι Φέρες (παλαιότερα ως Βήρα ή Φέραι και τουρκικά ως Φερετζίκ) είναι κωμόπολη της περιφερειακής ενότητας Έβρου, έδρα της ομώνυμης δημοτικής ενότητας του δήμου Αλεξανδρούπολης. Έχει πραγματικό πληθυσμό 5.457 κατοίκους (). Βρίσκονται βορειοανατολικά της Αλεξανδρούπολης σε απόσταση 28 χιλιομέτρων και σε απόσταση 6 χιλιομέτρων δυτικά του ποταμού Έβρου.

Ιστορία 
Η πόλη ιδρύθηκε γύρω από την οχυρωμένη μονή της Παναγίας της Κοσμοσώτειρας, την οποία ίδρυσε ο σεβαστοκράτωρ Ισαάκιος Κομνηνός και στην οποία έχει ταφεί και ο ίδιος (περί το 1152). Την περίοδο αυτή η περιοχή ονομαζόταν Βήρος, που σημαίνει τόπος κοντά σε βάλτους ή νερά. Η πόλη που δημιουργήθηκε γύρω από τη μονή πήρε το όνομα Βήρα. Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204, η Βήρα παραχωρείται ως φέουδο στον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο. Την εποχή που αυτοκράτορας του Βυζαντίου αναλαμβάνει ο Ιωάννης Καντακουζηνός το 1341, οι κάτοικοι της πόλης επαναστατούν εναντίον του, με τον Καντακουζηνό να πολιορκεί την πόλη. Κατά τον Τούρκο περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή, λίγο αργότερα, η πόλη καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς, από τον γιο του Σουλτάνου Ορχάν, Σουλεϊμάν. Αυτός γκρέμισε τα τείχη και μετέτρεψε το καθολικό της μονής σε τζαμί. Αντίθετα ο ιστορικός και γεωγράφος Χατζή Κάλφα αναφέρει πως η πόλη κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς από τον στρατηγό Λαλά Σαχίν Πασά, δώδεκα περίπου χρόνια μετά την πτώση της Αδριανουπόλεως. Η πόλη αναφέρεται συχνά ως Φέρα ή Φερετζίκ, ενώ τον 15ο αιώνα αναφέρεται και ως Φέραι. Η πόλη επανήλθε οριστικά στο Ελληνικό κράτος το 1919, μαζί με όλη την υπόλοιπη Δυτική Θράκη. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 και την ανταλλαγή των πληθυσμών, στις Φέρες κατοίκησαν πολλοί πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.

Κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα ο νομός Έβρου βρίσκεται υπό διπλή κατοχή. Ο δυτικός νομός Έβρου περιέρχεται στα χέρια των Βουλγάρων ενώ ο ανατολικός νομός Έβρου παραμένει στα χέρια των Γερμανών κατακτητών. Οι Φέρες παρέμειναν υπό γερμανική κατοχή μέχρι την 3η Σεπτεμβρίου 1944 σύμφωνα με έγγραφο της Διοίκησης Χωροφυλακής Έβρου της 6ης Μαρτίου του 1946. Σύμφωνα με μια άλλη πηγή οι Φέρες απελευθερώθηκαν ήδη από τον Αύγουστο του 1944 έπειτα από παλλαϊκή εξέγερση και ήταν η πρώτη πόλη της Δυτικής Θράκης που απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς.

Εικόνες

Γνωστοί κάτοικοι
 Δημοσθένης Μιχαλεντζάκης, (γένν. 1998), χρυσός παραολυμπιονίκης στην κολύμβηση (Ρίο, 2016)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Οι Φέρες στο GTP

Κωμοπόλεις του νομού Έβρου
Δήμος Αλεξανδρούπολης
Την απήγαγαν!

[[Αρχείο:Museo del Prado - Goya - Caprichos - No. 08 - Que se la llevaron!.jpg|300px|thumb|Capricho Νο. 8: Que se la llevaron! (Την απήγαγαν!), 21,4 x 15 εκ. (εικόνα)/ 30,6 x 20,1 εκ. (χαρτί)]]
Το έργο Την απήγαγαν! (ισπανικά: Que se la llevaron!) είναι το όγδοο (8ο) από τη σειρά 80 χαρακτικών Τα Καπρίτσια (Los Caprichos) του Ισπανού καλλιτέχνη Φρανθίσκο Γκόγια. Ο  Γκόγια δημιούργησε τα χαρακτικά αυτά κατά τα έτη 1797 και 1798, και τα δημοσίευσε σαν μία συλλογή έργων το 1799. Περιγράφοντας αυτή τη σειρά έργων, ο καλλιτέχνης ανέφερε ότι απεικονίζει τις αμέτρητες ιδιορρυθμίες και ανοησίες που υπάρχουν σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία, και τις κοινές προκαταλήψεις και τις παραπλανητικές πρακτικές που τα έθιμα, η αμάθεια, ή η ιδιοτέλεια τις έχουν καταστήσει συνήθεις.

Το έργο
Στο χαρακτικό αυτό απεικονίζονται δύο άντρες που απαγάγουν μία γυναίκα. Το έργο αποτελεί μια βίαιη καταγγελία του Γκόγια για τη βία κατά των γυναικών. Μόνο το κεφάλι της γυναίκας αποδίδεται με λεπτομέρειες, ενώ τα πρόσωπα των απαγωγέων ούτε καν διακρίνονται. Ο ουρανός αλλά και πρόσωπα των δύο απαγωγέων είναι κατάμαυρα, ενώ τα ρούχα όλων των πρωταγωνιστών, καθώς και το πρόσωπο της γυναίκας, κατάλευκα. Περισσότερο απ' ό,τι καθαυτό το γραμμικό στοιχείο, αυτό που εντυπωσιάζει εδώ, και το οποίο δημιουργεί την ατμόσφαιρα βίας και απειλής, είναι κυρίως η αξιοποίηση των τονικών αντιθέσεων που επιτρέπει η χρήση της ακουατίντας.

Προσχέδια

Παραπομπές

Χαρακτικά του Φρανθίσκο Γκόγια
Εκθέματα του Μουσείου του Πράδο (Μαδρίτη)
Γυμναστική

Με τον όρο γυμναστική εννοούμε κάθε άσκηση που αποσκοπεί στη βελτίωση των φυσικών ικανοτήτων και στην ενίσχυση της υγείας του σώματός μας. Η ουσία της είναι η ικανοποίηση της αρχαίας ελληνικής ρήσης «νους υγιής εν σώματι υγιεί». Έτσι, η γυμναστική είναι η εκπαίδευσή μας μέσω σωματικών ασκήσεων, οι οποίες αποβλέπουν στην επίτευξη καλής φυσικής κατάστασης και στην αρμονία σώματος και πνεύματος. Στην πιο απλή μορφή της η γυμναστική επιτυγχάνεται με ευχάριστες, φυσικές και αερόβιες δραστηριότητες που βελτιώνουν το καρδιοαναπνευστικό σύστημα και τονώνουν το μυϊκό σύστημά μας. Τέτοιες δραστηριότητες είναι το περπάτημα, το ήπιο τρέξιμο (τζόκινγκ), η ποδηλασία και η κολύμβηση. Όταν το περπάτημα γίνει πιο συστηματικό, δηλαδή καλύπτει μεγαλύτερες αποστάσεις, διαρκεί περισσότερη ώρα και πραγματοποιείται στη φύση, τότε μετατρέπεται σε πεζοπορία (απλή ή ορεινή). Μια εναλλακτική μορφή της είναι το τρέκινγκ, το οποίο συνδυάζει την πεζοπορία με την περιπέτεια, το ταξίδι και την απόκτηση γνώσεων και εμπειριών. Γίνεται συνήθως ομαδικά και με τη βοήθεια έμπειρου οδηγού, σε προκαθορισμένες διαδρομές πολλών χιλιομέτρων, που απαιτούν αρκετές ημέρες για να διανυθούν. Όλες σχεδόν οι βασικές γυμναστικές δραστηριότητες και οι επιμέρους ασκήσεις μπορούν να πραγματοποιηθούν και σε κλειστά γυμναστήρια, κολυμβητήρια ή ακόμη και στα σπίτια μας, με τη βοήθεια ειδικών οργάνων (π.χ. στατικό ποδήλατο και διάδρομοι μεταβλητής ταχύτητας). Γυμναστική κάνουμε και μέσω της προπόνησης για πολλά αθλήματα ή της ψυχαγωγικής ενασχόλησής μας με αυτά. Επίσης, η γυμναστική μπορεί να συνδυαστεί με το χορό, τις ακροβατικές ασκήσεις, τις πολεμικές τέχνες και τις πρακτικές διαφόρων ανατολικών φιλοσοφιών, για τη δημιουργία πιο σύνθετων, απαιτητικών, αλλά και ευχάριστων -για πολλούς- δραστηριοτήτων. Τέτοιες είναι, για παράδειγμα, το αερόμπικ, η καποέιρα, οι πιλάτες, η γιόγκα και ιδιαίτερα η χάθα γιόγκα, το τάι τσιν τσουάν, αλλά ακόμη και το πιο σύγχρονο και ιδιαίτερο παρκούρ.

Ο όρος γυμναστική χρησιμοποιείται -ιδιαίτερα σε διεθνές επίπεδο- και ως γενικός τίτλος για όλα τα αθλήματα της αγωνιστικής γυμναστικής, τα οποία διεξάγονται υπό την εποπτεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Γυμναστικής (FIG). Τα αθλήματα αυτά είναι η ενόργανη ή καλλιτεχνική γυμναστική, η ρυθμική γυμναστική, το τραμπολίνο, η αεροβική γυμναστική και η ακροβατική γυμναστική. Τα τρία πρώτα από αυτά είναι ολυμπιακά αθλήματα. Στη FIG υπάγονται και τα γυμναστικά φεστιβάλ (επιδείξεις) που είναι πολύ δημοφιλή στις σκανδιναβικές χώρες. Δεν είναι ανταγωνιστικά και για την υποστήριξή τους η FIG διοργανώνει κάθε τέσσερα χρόνια την Παγκόσμια Γυμνασιάδα (Gymnaestrada).

Δείτε επίσης 

 Προπόνηση φυσικής κατάστασης
 Λειτουργική Προπόνηση
 Αθλομανία
 Καλλισθενική γυμναστική
 Κυβίστηση
 Δίαιτα

Παραπομπές

Γυμναστική (άθλημα)
Ολυμπιακά αθλήματα
Ακροβατικά αθλήματα
Γ
Μαύρη πεύκη

Η μαύρη πεύκη ή μαυρόπευκο (επιστημονική ονομασία: Pinus nigra) είναι ψηλό δέντρο που φτάνει σε ύψος μέχρι και τα 45 μέτρα. Τα κουκουνάρια του είναι μικρά και οι βελόνες του μετρίου μεγέθους. Απαντάται στη νότια Ευρώπη και στα βουνά των βόρειων αφρικανικών χωρών, με μεγάλη ενδοειδική ποικιλότητα. Το ξύλο του έχει ερυθρωπό χρώμα εσωτερικά, είναι καλής ποιότητας, χρησιμοποιείται στις οικοδομές, στη ναυπηγική και ως στύλος στήριξης καλωδίων μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος.

Η μαύρη πεύκη αναπτύσσεται στην Ελλάδα σε ορεινά και ημιορεινά εδάφη, με υψόμετρο από 400 μέχρι 1800 μέτρα, μερικές φορές μέχρι 2000, σε ασβεστολιθικά και οφιολιθικά πετρώματα με αυξημένη υγρασία. Βρίσκεται σε δάση στην οροσειρά της Πίνδου, στα βουνά της Μακεδονίας, στην Πελοπόννησο και στο Δάσος Τροόδους στην Κύρπο, ενώ λίγες υπάρχουν και στα βουνά της Κρήτης και στα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου Λέσβο, Θάσο και Σάμο. Μια ιδιαίτερη εξαίρεση είναι το παράκτιο δάσος μαύρης πεύκης στα Πετρωτά Αλεξανδρούπολης, το οποίο αποτελείται από δέντρα νάνους.

Περιγραφή 
Η μαύρη πεύκη είναι ένα μεγάλο αειθαλές δέντρο, με ύψος 20-55 μέτρα κατά την ωριμότητα. Ο φλοιός είναι γκρι προς κίτρινο-καφέ και χωρίζεται με λωρίδες σε φολιδωτές πλάκες. Τα φύλλα («πευκοβελόνες») είναι πιο λεπτά και πιο ευέλικτα στους δυτικούς πληθυσμούς.Οι κώνοι γύρης και σπερμάτων εμφανίζονται από το Μάιο έως τον Ιούνιο. Οι ώριμοι κώνοι έχουν μήκος 5 με 10 εκατοστά και έχουν στρογγυλοποιημένες φολίδες. Καθώς ωριμάζουν, το χρώμα τους μεταβάλλεται από πράσινο σε γκρι ή απαλό κίτρινο από το Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο, περίπου 18 μήνες μετά από τη γονιμοποίηση. Οι σπόροι είναι σκούροι γκρι, με μήκος 6 έως 8 χιλιοστά, με ένα κίτρινο φτερό μήκους 20-25 χιλιοστών που βοηθά την εναέρια εξάπλωσή τους όταν οι κώνοι ανοίγουν, από τον Δεκέμβριο ως τον Απρίλιο. Η σεξουαλική ωριμότητα επιτυγχάνεται στα 15 με 40 χρόνια, με τα δέντρα να εμφανίζουν ένα μέγιστο στην παραγωγή σπόρων κάθε 2 με 5 χρόνια. Οι σπόροι δεν μπαίνουν σε λήθαργο και η βλάστησή τους αρχίζει την ίδια άνοιξη που απελευθερώθηκαν από τον κώνο.

 

Η μαύρη πεύκη αναπτύσσεται με μέτρια ταχύτητα, περίπου 30 με 70 εκατοστά κάθε χρόνο. Συνήθως έχει μια στρογγυλή, κωνική κόμη, που γίνεται ακανόνιστη καθώς αναπτύσσεται. Το δέντρο μπορεί να ζήσει αρκετά χρόνια, με κάποια δέντρα να έχουν ηλικία μεγαλύτερη των 500 ετών. Χρειάζεται άφθονο φως για να αναπτυχθεί σωστά και δεν ανέχεται την σκιά (φωτόφυτο), ενώ είναι ανθεκτική στο κρύο και τον παγετό. Σε αντίθεση με την χαλέπιο πεύκη, με την οποία μερικές φορές συνυπάρχει, η μαύρη πεύκη δεν έχει μηχανισμούς αναγέννησης μετά από πυρκαγιά, κάτι που δυσκολεύει τη φυσική αναγέννηση των δασών μαύρης πεύκης που έχουν καεί.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πευκοειδή
Δέντρα
Μεσογειακή χλωρίδα
Χλωρίδα της Βοιωτίας
Κατάλογος καγκελαρίων της Γερμανίας

Ο Καγκελάριος της Γερμανίας είναι ο πολιτικός ηγέτης της Γερμανίας και επικεφαλής της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Είναι υπεύθυνος για την επιλογή όλων των άλλων μελών της κυβέρνησης και για την διεξαγωγή των εργασιών και συναντήσεων του υπουργικού συμβουλίου.  

To αξίωμα εγκαθιδρύθηκε στην Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία το 1867 όταν ο Όττο φον Μπίσμαρκ διορίστηκε πρώτος καγκελάριος. Με την ένωση της Γερμανίας και την εγκαθίδρυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871, η συνομοσπονδία εξελίχθηκε σε ένα γερμανικό έθνος-κράτος και ο ηγέτης του έγινε γνωστός ως καγκελάριος της Γερμανίας. Αρχικά, ο καγκελάριος ήταν υπόλογος μόνο στον αυτοκράτορα. Αυτό άλλαξε με την συνταγματική αναθεώρηση το 1918 οπότε δόθηκε στο κοινοβούλιο το δικαίωμα να καθαιρεί τον καγκελάριο. Σύμφωνα με το σύνταγμα του 1919 της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης οι καγκελάριοι θα διορίζονταν από τον απευθείας εκλεγμένο πρόεδρο, αλλά θα ήταν και υπόλογοι στο Κοινοβούλιο. Το σύνταγμα έχασε την ισχύ του κατά την Ναζιστική δικτατορία από το 1933 μέχρι το 1945. Κατά την διάρκεια της Συμμαχικής κατοχής της Γερμανίας δεν υπήρξε ανεξάρτητη γερμανική κυβέρνηση ή καγκελάριος και το αξίωμα δεν επανεγκαθιδρύθηκε στην Ανατολική Γερμανία όπου ο αρχηγός της κυβέρνησης ήταν ο επικεφαλής του Συμβουλίου των Υπουργών.     

Το σύνταγμα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας έκανε την καγκελαρία το πιο σημαντικό αξίωμα στην Δυτική Γερμανία καθώς περιόρισε τις εξουσίες του προέδρου.    

Στον παρακάτω κατάλογο εμφανίζονται κατά χρονολογική σειρά οι διατελέσαντες σε θέση καγκελαρίου της Γερμανίας από το 1949 έως σήμερα. 

Πολιτική της Γερμανίας
καγκελαριων της γερμανιας
Εκλογική περιφέρεια Χανίων

Η εκλογική περιφέρεια Χανίων είναι η δεύτερη μεγαλύτερη της μείζονος περιφέρειας Κρήτης. Σύμφωνα με τις τελευταίες εκλογές του 2009, οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι σ' αυτήν ήταν 141.586. Από το 1974 ως σήμερα, εκλέγει σταθερά τέσσερις βουλευτές.

Από τις βουλευτικές εκλογές και τις Ευρωεκλογές που διεξήχθησαν ταυτόχρονα το 1981 έως το 2009, το ΠΑΣΟΚ είχε την απόλυτη κυριαρχία στην εκλογική περιφέρεια των Χανίων, όπως άλλωστε και σε ολόκληρη την Κρήτη , πρωτιά την οποία απώλεσε έκτοτε από το ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πάντως χαρακτηριστική η προσωπική δύναμη που είχε στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (τα Χανιά είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του), καθώς ως ανεξάρτητος υποψήφιος το 1974 εξασφάλισε ένα σημαντικό ποσοστό (18,35%) που πάντως δεν του εξασφάλισε έδρα, ενώ το 1977 κατέκτησε την έδρα με το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων το οποίο είχε ιδρύσει και πρώτευσε στη γενέτειρά του.

Η Νέα Δημοκρατία δεν κατάφερε ποτέ να πρωτεύσει στον νομό Χανίων. Η μεγαλύτερη απόκλιση που είχε από το ΠΑΣΟΚ ήταν οι 30 μονάδες (55,26% έναντι 25,12%) στις βουλευτικές εκλογές του 1981, ενώ η μικρότερη διαφορά των δύο κομμάτων ήταν οι 2 μονάδες (41,50% έναντι 39,41%) στις Ευρωεκλογές του 2004. Για πρώτη φορά η Αριστερά εξασφάλισε έδρα στα Χανιά τον Ιούνιο του 1989 με τον Ενιαίο Συνασπισμό (εξελέγη ο Γιάννης Δραγασάκης), ενώ κάποια αξιόλογα ποσοστά κατάφερε να αποσπάσει και το Κόμμα Φιλελευθέρων που επανίδρυσε ο Νικήτας Βενιζέλος στις αρχές της δεκαετίας του 1980, χωρίς όμως ανάλογη συνέχεια.

Από το 2012 έως τις τελευταίες εκλογές πρώτο κόμμα, όπως και σε όλη την Κρήτη είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από τη μεταπολίτευση και μετά στα Χανιά. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.

Πηγές
Βουλ. 1974: Κώστα Διγκαβέ, «Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης-Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986.
Βουλ. 1977: Κώστα Διγκαβέ, «Εκλογές 1977», Εκδόσεις Μπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1979.
Βουλ. 1981, Ευρ. 1981 και Ευρ. 1984: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1985.
Βουλ. 1985: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1986», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986.
Βουλ. Ι. 1989, Ευρ. 1989, Βουλ. Ν. 1989 και Βουλ. 1990: Γ. Αναστασάκος, Γ. Βούλγαρης, Η. Νικολακόπουλος, «Εκλογές 1989 - 1990», Εκδόσεις Τα Νέα, Αθήνα 1990.
Βουλ. 1993: Συλλογικό, «Οι εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993», Εκδόσεις Το Ποντίκι, Αθήνα 1994.
Ευρ. 1994: Εφημερίδα Το Ποντίκι, Τρίτη 14 Ιουνίου 1994.
Βουλ. 1996, Ευρ. 1999, Βουλ. 2000, Βουλ. 2004, Ευρ. 2004, Βουλ. 2007, Ευρ. 2009 και Βουλ. 2009: Ιστοσελίδα Υπ. Εσωτερικών .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://web.archive.org/web/20090221030720/http://www.in.gr/news/ekloges/ekloges2.htm 
 https://web.archive.org/web/20120308033606/http://www.kalpes.gr/info/egk.asp
 http://www.ypes.gr/ekloges/content/gr/VouleutSyndiasmoi.htm

Παραπομπές

Εκλογική περιφέρεια Χανίων
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου

Τα Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου γνωστά και ως Βραβεία BAFTA (αγγλ. British Academy Film Awards) απονέμονται σε μία ετήσια τελετή από το σύλλογο British Academy of Film and Television Arts (BAFTA) για επιτεύγματα στο χώρο του κινηματογράφου. Αποτελούν τα αντίστοιχα βρετανικά βραβεία των Όσκαρ. Η τελετή απονομής των 66ων Βραβείων BAFTA έλαβε χώρα στο κτήριο της Βασιλικής Όπερας (Royal Opera House) του Λονδίνου στις 10 Φεβρουαρίου 2013.

Κατηγορίες βραβείων 
Βραβείο BAFTA Καλύτερης Ταινίας (από το 1948)
Βραβείο BAFTA Καλύτερης Βρετανικής Ταινίας
Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας
Βραβείο BAFTA Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους (από το 1980)
Βραβείο BAFTA Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων (από το 2006)
Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α΄ Ανδρικού Ρόλου (από το 1953)
Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α΄ Γυναικείου Ρόλου (από το 1953)
Βραβείο BAFTA Καλύτερης Σκηνοθεσίας (από το 1969)
Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β΄ Ανδρικού Ρόλου (από το 1969)
Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β΄ Γυναικείου Ρόλου (από το 1969)
Βραβείο BAFTA Καλύτερης Φωτογραφίας (από το 1969)
Βραβείο BAFTA Καλύτερου Ήχου (από το 1969)
Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μουσικής Επένδυσης (από το 1969)
Βραβείο BAFTA Καλύτερου Σχεδιασμού Παραγωγής (από το 1969)
Βραβείο BAFTA Καλύτερου Σχεδιασμού Κοστουμιών (από το 1969)
Βραβείο BAFTA Καλύτερου Μοντάζ (από το 1978)
Βραβείο BAFTA Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου (από το 1981)
Βραβείο BAFTA Καλύτερων Οπτικών εφέ (από το 1983)
Βραβείο BAFTA Καλύτερου Μακιγιάζ και Κομμώσεων (από το 1983)
Βραβείο BAFTA Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου (από το 1984)
Βραβείο BAFTA Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου (από το 1984)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα στο BAFTA.org
 Βάση δεδομένων των βραβείων BAFTA
 IMDB: BAFTA 
 Βραβεία BAFTA (Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου) στο PIX 

 
Κινηματογραφικά βραβεία στο Ηνωμένο Βασίλειο
Έριχ φον Ντένικεν

Ο Έριχ φον Ντένικεν (Erich von Däniken) (1935 Ελβετία- ) είναι συγγραφέας γνωστός για τις απόψεις του, σχετικά με την επίδραση εξωγήινων στους αρχαίους πολιτισμούς. Η επιστημονική κοινότητα θεωρεί τις απόψεις του και τις εκτιμήσεις του ψευδοεπιστήμη και ψευδοαρχαιολογία. Το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1968 και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Συνεχίζει να δημοσιεύσει βιβλία μέχρι και σήμερα.

Στις θεωρίες του υποστηρίζει ότι ορισμένα αρχαία αντικείμενα ή κατασκευές που έχουν βρεθεί, όπως π.χ. ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, το Στόουνχετζ και ο χάρτης του Πίρι Ρέις είναι τεχνολογικά μπροστά από την εποχή τους και υποστηρίζει πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιτεχθεί με την παρέμβαση των εξωγήινων.

Πηγές 

Λαζανάς, Π.,"Εριχ φον Ντένικεν", Το Βήμα, 20/09/1998

Ελβετοί συγγραφείς
Συγγραφείς της Νέας Εποχής
Ξιφιανή Πέλλας

Η Ξιφιανή είναι πεδινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας (πρώην νομό) σε υψόμετρο 133 μέτρα. Βρίσκεται 20 χλμ. βορειοανατολικά της Έδεσσας και 5 χλμ. πριν την Αριδαία, στην πρώην επαρχία Αλμωπίας. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Αλμωπίας. Μέχρι το 1922 ονομαζόταν Κωστούργιαννη, ενώ από το 1922 έως το 1953 Ξυφόνεια. Είναι ενωμένη οικιστικά ανατολικά με την Άλωρο από την οποία χωρίζεται με την επαρχιακή οδό Έδεσσας - Αριδαίας.

Στοn λόφο του χωριού είναι χτισμένη (1857) η παλιά εκκλησία του Άγιου Δημητρίου με το καμπαναριό της και έναν εντυπωσιακό εσωτερικό διάκοσμο. Ο λόφος του Αγίου Δημητρίου αποτελεί ένα άριστο φυσικό παρατηρητήριο για όλη την Αλμωπία (Καρατζόβα), με φανταστική θέα. Ο παλιός δημόσιος δρόμος διέσχιζε όλο το χωριό, που είναι χτισμένο στους πρόποδες του λόφου.

Πολλοί υποστηρίζουν πως το χωριό κατοικείται από τα βυζαντινά χρόνια. Το όνομα του χωριού προέρχεται από τον Βυζαντινό Στρατηγό Νικηφόρο Ξιφία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η Ξιφιανή Πέλλας από το 1ο ΕΠΑΛ Αριδαίας

Χωριά του νομού Πέλλας
Δήμος Αλμωπίας
Καπνιστήρι

Καπνιστήρι ονομάζεται το μελισσοκομικό εργαλείο που χρησιμοποιείται για την παραγωγή καπνού ως μέσο προφύλαξης των μελισσοκόμων κατά τη διάρκεια των μελισσοκομικών χειρισμών τους. Ο μηχανισμός κατευθύνει τον καπνό που δημιουργείται από την καύση ξερών φύλλων προς το εσωτερικό της κυψέλης και αναγκάζει τις μέλισσες να αποσυρθούν.  Οι έμπειροι μελισοκόμοι χρησιμοποιούν το καπνιστήρι με ασφαλισμένο τρόπο ώστε να αποφεύγουν την πρόσκληση πυρκαγιών.

Η ίδια λέξη χρησιμοποιείται για το μικρό συνήθως πήλινο δοχείο που χρησιμοποιούν στα χωριά της Κύπρου για να καπνίζουν. Είναι ουσιαστικά ένα οικιακό θυμιατό παρόμοιο με αυτό που χρησιμοιείται στις εκκλησίες από τους ιερείς.  Πάνω στα κάρβουνα τοποθετούνται ξερά φύλλα ελιάς που καίγονται και παράγουν το θυμίαμα. Οι οικοκυρές συνηθίζουν να παίρνουν φύλλα ελιάς στην εκκλησία για αγιασμό ώστε να χρησιμοποιούνται για κάπνισμα. Στα πολυκαταστήματα διατίθενται ειδικά καρβουνάκια που είναι εύφλεκτα καθώς και κόκκοι θυμιάματος που παράγουν άρωμα όταν καίονται. Το θυμίαμα με το καπνιστήρι συναντάται συχνότερα στα κοιμητήρια ενώ παλιότερα ήταν σύνηθες οι οικοκυρές να καπνίζουν στα σπίτια.

Καπνιστήρι με μορφή σωληναρίου χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες που θέλουν να κάμουν ορατή τη ροή αέρα, όπως για παράδειγμα για να ελέγξουν αν ένα σύστημα εξαερισμού λειτουργεί όπως αναμένεται. Ετσι για τον έλεγχο της λειτουργίας ενός απαγωγού αέρα σε εργαστήριο χρησιμοποιούν το σωληνάκι που παράγει καπνό, όταν το περιεχόμενο έρθει σε επαφή με τον αέρα. Εννοείται ότι ο καπνός που δημιουργείται είναι αδρανής κι όχι τοξικός. Τέτοια σωληνάκια πωλούνται από επιχειρήσεις που διαθέτουν συσκευές και αναλώσιμα για εργαστήρια.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
1. ΜΕΛΙ χωρίς μυστικά, Αλέξανδρος Σ. Αλεξάκης,158 σελίδες,ISBN 978-960-503-544-0, ΤΑ ΝΕΑ, 2014
2. Σελίδα 253,Τόμος 6, Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια (1990)

Μελισσοκομία
Εργαλεία