joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κινεζικό Θεώρημα Υπολοίπων

Το Κινεζικό Θεώρημα των Υπολοίπων (Chinese Remainder Theorem, CRT) αποτελεί μέρος της Θεωρίας Αριθμών και αναφέρει ότι αν ξέρουμε τα υπόλοιπα  ενός αριθμού   με διάφορους ακεραίους , τότε μπορούμε να υπολογίσουμε το υπόλοιπο  του  με το γινόμενο  , αρκεί οι ακέραιοι να είναι πρώτοι μεταξύ τους.

Είναι , όπου η λύση της , κ.ο.κ. και  

Το θεώρημα αναφέρεται για πρώτη φορά τον 3ο αι. από τον Κινέζο μαθηματικό Σουνζί στο έργο του "Τα κλασικά μαθηματικά του διδασκάλου Σουν". Χρησιμοποιείται σε υπολογισμούς σε μεγάλους αριθμούς, καθώς μας επιτρέπει να αντικαθιστούμε έναν υπολογισμό από ορισμένους υπολογισμούς σε μικρότερους αριθμούς.

Το θεώρημα διατυπώνεται με χρήση ισοϋπολοίπων (modulo) και ισχύει επί μίας ακέραιας περιοχής. Με το σχηματισμό ιδεωδών, μπορεί να επεκταθεί σε αντιμεταθετικούς δακτυλίους.

Ιστορία
Στο έργο του Σουανζί αναφέρεται το εξής πρόβλημα: "Ένα σύνολο αντικειμένων, αν το μετρήσω ανά 3 περισσεύουν 2, αν το μετρήσω ανά 5 περισσεύουν 3 και αν το μετρήσω ανά 7 περισσεύουν 2. Πόσα είναι τα αντικείμενα;". Δεν αναφέρεται απόδειξη ή ο αλγόριθμος της λύσης. Αυτός δόθηκε τον 6ο αι. από τον Αριαμπάτα. Ειδικές περιπτώσεις του θεωρήματος ήταν γνωστές στον Βραχμαγκούπτα τον 7ο αι. και εμφανίζονται το 1202 στο έργο "Liber Abaci" του Φιμπονάτσι. Το αποτέλεσμα αργότερα γενικεύτηκε με την πλήρη λύση το 1247 στο έργο "Μαθηματικά δοκίμια σε Εννέα Κεφάλαια" του Κιν Γιουσάο.

Ο συμβολισμός των ισοτιμιών εισήχθη από τον Καρλ Φρίντριχ Γκάους στο έργο του "Disquisitiones Arithmeticae" το 1801. Εκεί περιγράφει το θεώρημα σε ένα πρόβλημα υπολογισμού ημερολογίου. Η λύση του, που είχε ήδη χρησιμοποιηθεί από τον Λέοναρντ Όιλερ, ήταν στην πραγματικότητα μία παλαιά μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε αρκετές φορές.

Παράδειγμα
Το πρόβλημα του Σουανζί γράφεται ως εξής:

, όπου οι  είναι πρώτοι μεταξύ τους.

Τότε,  και

  ή   ή 

  ή   ή 

  ή   ή .

Έτσι,   και  

Πράγματι,   και    και

Πηγές
 Cormen, Thomas H.; Leiserson, Charles E.; Rivest, Ronald L.; Stein, Clifford (2001), Introduction to Algorithms (Second ed.), MIT Press and McGraw-Hill, ISBN 0-262-03293-7. See Section 31.5: The Chinese remainder theorem, pp. 873–876.
 Ding, Cunsheng; Pei, Dingyi; Salomaa, Arto (1996), Chinese Remainder Theorem: Applications in Computing, Coding, Cryptography, World Scientific Publishing, pp. 1–213, ISBN 981-02-2827-9
 Hungerford, Thomas W. (1974), Algebra, Graduate Texts in Mathematics, Vol. 73, Springer-Verlag, pp. 131–132, ISBN 978-1-4612-6101-8
 Knuth, Donald (1997), The Art of Computer Programming, Volume 2: Seminumerical Algorithms (Third ed.), Addison-Wesley, ISBN 0-201-89684-2. See Section 4.3.2 (pp. 286–291), exercise 4.6.2–3 (page 456).
Πάμπλο Λάσο

Ο Πάμπλο Λάσο Μπιαρούν,  γνωστός ως Πάμπλο Λάσο (γεννημένος στις 13 Οκτωβρίου 1967) είναι Ισπανός προπονητής καλαθοσφαίρισης και πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Αποτελεί προπονητής της ομάδας καλαθοσφαίρισης της Ρεάλ Μαδρίτης από το 2011.

Καριέρα ως επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής

Η πορεία του με συλλόγους 
Ο Πάμπλο Λάσο ως επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής έχει αγωνιστεί από το 1984 έως το 2003 συγκεντρώνοντας 17.378 αγωνιστικά λεπτά σε 624 αγώνες στην  Liga ACB. Έχει ύψος 1,78cm και αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ. Στο πρωτάθλημα της Ισπανίας κατέχει το ρεκόρ με τις περισσότερες ασίστ (2.896) και τα περισσότερα κλεψίματα (1.219). Έφτασε στην κορυφή  του Κυπέλλου Ισπανίας το 1995, κατακτώντας τον τίτλο του MVP του τουρνουά. Τη σεζόν 1996-1997 κέρδισε  το FIBA Saporta Cup.

Η πορεία με την εθνική ομάδα της Ισπανίας 
Με την αντρική ομάδα της εθνικής Ισπανίας ο Λάσο αγωνίστηκε σε 61 αγώνες. Στο διάστημα αυτό συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 1989, στο Ευρωμπάσκετ 1995 καθώς και στο Μουντομπάσκετ 1994.

Προπονητική καριέρα  
Ο Πάμπλο Λάσο ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα το 2008, αναλαμβάνοντας ως πρώτος προπονητής την Bruesa GBC. Ως προπονητής της κατάφερε να την ανεβάσει κατηγορία και να την οδηγήσει στην Liga ACB. Στην ομάδα έμεινε ως το 2011 όταν πήρε μεταγραφή για την Ρεάλ Μαδρίτης.

Ο Λάσο ανέλαβε την Ρεάλ Μαδρίτης το 2011. Με τη Ρεάλ Μαδρίτης έχει κατακτήσει 2 φορές την Euroleague (2015, 2018), 3 Πρωταθλήματα Ισπανίας (2013,2015,2016), 5 Κύπελλα Ισπανίας (2012, 2014, 2015, 2016, 2017) και 3 Σούπερκαπ Ισπανίας (2012, 2013, 2014). Ακόμα ο Πάμπλο Λάσο κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο με τη Ρεάλ Μαδρίτης το 2015. Σε προσωπικό επίπεδο ο Λάσο ως προπονητής αναδείχτηκε 3 συνεχόμενες φορές (2013-2015) ο καλύτερος προπονητής του Ισπανικού Πρωταθλήματος και βραβεύτηκε 3 φορές ως ο καλύτερος προπονητής στην Ισπανία από την ομοσπονδία προπονητών (2013,2015,2016).

Από το 2011, ο Πάμπλο Λάσο έχει αναλάβει την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της χώρας των Βάσκων χωρίς όμως η ίδια να έχει αναγνωριστεί από την FIBA με αποτέλεσμα να έχει τη δυνατότητα ν' αγωνίζεται μόνο σε φιλικούς αγώνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Pablo Laso στο acb.com.
 Pablo Laso στο  fiba.com.
 Pablo Laso στο euroleague.net.
 http://www.sport24.gr/Basket/Euroleague/eb-afieromata/o-laso-twn-parke.2541495.html. Ανακτήθηκε στις 18-5-2018.

Ισπανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης
Προπονητές νικητές Ευρωλίγκα
Προπονητές καλαθοσφαίρισης ισπανικών συλλόγων
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ρεάλ Μαδρίτης
Καλαθοσφαιριστές Κλαμπ Μπάσκετ Χιρόνα
Γκάμα

Η Γκάμα (Gama) είναι πόλη της Ομοσπονδιακής (Φεντεράλ) περιοχής της Βραζιλίας.

Το 1747 στην περιοχή έφθασε ο πρώτος ιερέας. Λεγόταν πατήρ Λουίς δα Γκάμα Μεντόνσα και πιθανόν η περιοχή αυτή ονομάστηκε "Γκάμα" σε ανάμνησή του.

Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 30 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα Μπραζίλια, η πόλη είναι διάσημη για την ανέγερση της Κατετίνιο, πρώτης οικίας στην πόλη της Μπραζίλια και πρώτης επίσημης κατοικίας του προέδρου Ζουσελίνου Κουμπίτσεκ.

Προσωπικότητες από την Γκάμα 
 Κακά (1982) πρώην ποδοσφαιριστής

Φωτογραφίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Πόλεις της Βραζιλίας
Ζαϊνούλλα Ρασούλεφ

Ο Ζαϊνούλλα Ρασούλεφ (Zaynulla bin Khabibulla bin Rasūl, μπασκιρικά: Зәйнулла Рәсүлев, ρωσικά: Зайнулла́ Расу́лев, 25 Μαρτίου 1833 – 2 Φεβρουαρίου 1917) ήταν θρησκευτικός ηγέτης των Μπασκίρ τον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα. Είναι αξιοσημείωτος ως ένας από τους πιο σημαντικούς αντιπροσώπους του Τζαντιντισμού και οργανωτής ενός από των πρώτων μεντρεσέδων του τζαντιντισμού. 

Γεννήθηκε το 1833 στο χωριό Σαρίπ της επαρχίας Βερχνεουράλσκ, στο Κυβερνείο του Ορενμπούργκ (σήμερα το χωριό αποτελεί μέρος της επαρχίας Ουτσαλίνσκι της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία) από την οικογένεια του μουλά της τοπικής ισλαμικής κοινότητας. Έλαβε εκπαίδευση σε ένα μεντρεσέ στο χωριό του και μετά σε ένα μεντρεσέ στο Τρόιτσκ (το οποίο σήμερα αποτελεί μέρος της περιφέρειας Τσελιάμπινσκ). Αφού εκπαιδεύτηκε, ξεκίνησε μια κληρική καριέρα. Από το 1858, υπηρετούσε ως ιμάμ χατίμπ στο Γιουλντάς (σήμερα αποτελεί μέρος της επαρχίας Ουτσαλίνσκι της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν). 

Ενώ ακόμα βρισκόταν στα φοιτητικά του χρόνια, ο Ζαϊνούλλα άρχισε να ενδιαφέρεται για τον Σουφισμό. Το 1859, προσχώρησε στο Σουφιστικό τάγμα του Νακσμπάντι. Έλαβε ατομική εκπαίδευση από τον σεΐχη Αχμέτ Ζιγιαουντίν Γκιουμουσχανεβί στην Κωνσταντινούπολη το 1869—1870, από τον οποίο έλαβε το ιτζαζάχ, ή αλλιώς την επιβεβαίωση να διδάξει το σουφιστικό δόγμα του Νακσμπάντι. Επίσης έκανε ένα χατζ. Μετά την επιστροφή του στο Μπασκορτοστάν, εισήγαγε διάφορες καινοτομίες στις τοπικές σουφιστικές πρακτικές: τραγουδώντας το ζικρ δυνατά, ο εορτασμός του Μαουλίντ (τα γενέθλια του ισλαμικού προφήτη Μωάμεθ), κ.ά. 

Υπέφερε από διωγμό καθώς κήρυττε τον σουφισμό: οι τοπικοί συντηρητικοί μουλάδες και οι αξιωματούχοι του συμβατικού Ισλάμ τον κατηγόρησαν για διάδοση αίρεσης και υπονόμευση δραστηριότητας με στόχο τις αρχές που βρίσκονται στην εξουσία. Με τη γραπτή καταγγελία τους, ο Ρασούλεφ συνελήφθη και εξορίστηκε. Εξέτισε την εξορία του στο Ζλάτοουστ (οκτώ μήνες), στο Νικόλσκ της Περιφέρειας Βόλογκντα (1873-1876) και τη Κοστρομά (1876-1881).

Το 1881, επέστρεψε από την εξορία και συνέχισε τη δραστηριότητά του ως θρησκευτικός ηγέτης στο χωριό Ακκούζα στο Μπασκορτοστάν. Από το 1884, ο Ρασούλεφ ανέλαβε τη θέση του ιμάμη στο τζαμί του Τρόιτσκ. Μετά ίδρυσε τον μεντρεσέ Ρασούλιγια, ένα από τα πρώτα τζαντιντιστικά εκπαιδευτικά ιδρύματα στα Ουράλια. Απέκτησε πολλούς οπαδούς και μαθητές και έγινε ένας από τους πιο επιδραστικούς μουσουλμάνους ηγέτες στη Ρωσία.

Ο Ζαϊνούλλα Ρασούλεφ πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου 1917. Τάφηκε στο παλαιό μουσουλμανικό κοιμητήριο στο Τρόιτσκ. 

Στην μπασκιρική δημόσια μνήμη έχουν διατηρηθεί αρκετοί θρύλοι σχετικά με τα θαύματα του Ζαϊνούλλα Ρασούλεφ.

Ο γιος του, ο Γκαμπντουραχμάν Ρασούλεφ, επίσης έγινε θρησκευτικός ηγέτης των Μπασκίρ.

Τιμές 

 Το 2009, εγκαινιάστηκε ένα μουσείο στο Ουτσάλι του Μπασκορτοστάν, ονομασμένο προς τιμήν του Ζαϊνούλλα Ρασούλεφ.
 Μια οδός στην Ουφά της Ρωσίας ονομάστηκε πήρε το όνομά του το 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Yunusova Aysylu. Islam in Bashkortostan Moscow, 2007. 
 Encyclopedia entry in Encyclopedia Bashkortostan

Παραπομπές 

Μπασκίροι
Ματέους Μοραβιέτσκι

Ο Ματέους Γιάκουμπ Μοραβιέτσκι (, 20 Ιουνίου 1968) είναι Πολωνός πολιτικός, τραπεζίτης, οικονομολόγος και ιστορικός, ο οποίος υπηρετεί ως Πρωθυπουργός της Πολωνίας από τις 11 Δεκεμβρίου 2017. Είναι μέλος του κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη. 

Ο Μοραβιέτσκι διετέλεσε Αναπληρωτής Πρωθυπουργός (Αντιπρόεδρος της Πολωνικής Κυβέρνησης), υπό την Πρωθυπουργό Μπεάτα Σίντουο από το 2015 έως τον Δεκέμβριο του 2017. Επίσης, υπηρέτησε ως Υπουργός Οικονομικών (2016-2018), ως Υπουργός Ανάπτυξης (2015-2018) και ως Υπουργός Αθλητισμού για ένα μικρό διάστημα το 2019.

Ανέλαβε 17ος Πρωθυπουργός της Πολωνίας, ύστερα από την παραίτηση της Πρωθυπουργού Σίντουο, στις 11 Δεκεμβρίου 2017. 

Πριν από τον διορισμό του το 2015, ο Μοραβιέτσκι, είχε αξιόλογη επιχειρηματική καριέρα, και δεν είχε αναμειχθεί ενεργά με την πολιτική έως τότε.

Βιογραφία 
Ο Ματέους Μοραβιέτσκι, γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1968 στο Βρότσουαφ του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας στην Πολωνία. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ (1992). Επίσης, είναι απόφοιτος του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Βρότσουαφ (1993), του Οικονομικού Πανεπιστημίου του Βρότσουαφ (Διοίκηση Επιχειρήσεων, 1995), και του Πανεπιστημίου του Αμβούργου (Ευρωπαϊκό Δίκαιο και Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, 1995-1997). Επίσης, σπούδασε Ευρωπαϊκές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, από το 1995 έως το 1997. 

Από το 1996 έως το 2004, δίδαξε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ, και από το 1996 έως το 1998, δίδαξε στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ. 

Από το 1998 έως το 2015, εργάστηκε στην Τράπεζα Santander της Πολωνίας, του ομίλου Santander. Από το 2007 έως το 2015, διατέλεσε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Santander Polska.

Προσωπική ζωή 
Ο Μοραβιέτσκι, είναι παντρεμένος με την Ιβόνα Μοραβιέτσκα, με την οποία έχουν αποκτήσει μαζί 4 παιδιά.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Πολωνίας
Πολωνοί οικονομολόγοι
Πολωνοί ιστορικοί
Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί
Πολωνοί αντικομμουνιστές
Πολωνοί γερμανικής καταγωγής
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βασιλείας
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Βρότσουαφ
Πολιτικοί του Νόμος και Δικαιοσύνη
Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (2019-2023)
Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Αποδέκτες του Σταυρού της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης
Μουρταζά Ραχίμοφ

Ο Μουρταζά Γκομπαϊντούλοβιτς Ραχίμοφ (ρωσικά: Муртаза́ Губайду́ллович Рахи́мов, μπασκιρικά: Мортаза Ғөбәйҙулла улы Рәхимов, Mortaza Ğöbäyźulla ulı Räximov, γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1934) είναι ρώσος πολιτικός μπασκιρικής εθνικότητας, ο οποίος υπηρέτησε από το 1993 έως το 2010 ως ο πρώτος Πρόεδρος του Μπασκορτοστάν, μιας δημοκρατίας εντός της Ρωσίας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου του 1934 στο χωριό Ταβακάνοβο της Επαρχίας Κουγκαρτσίνσκι στην Μπασκιρική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία.

Μετά την αποφοίτησή του από την Τεχνική Σχολή Πετρελαίου της Ουφά άρχισε να εργάζεται στο διυλιστήριο 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ της Ουφά.

Το 1964, ο Ραχίμοφ αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Πετρελαίου της Ουφά και αργότερα εργάστηκε στο διυλιστήριο Νόβο-Ουφίμσκι, και το 1986 διορίστηκε διευθυντής της εταιρείας.

Το 1989, ο Ραχίμοφ εξελέγη βουλευτής της ΕΣΣΔ, και το ίδιο έτος, διορίστηκε ως Πρόεδρος του Ανώτατου Συμβουλίου της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν.

Το Νοέμβριο του 1993, ο Ραχίμοφ προτάθηκε ως υποψήφιος αντιπρόσωπος του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας, και το Δεκέμβριο του ίδιου έτους ο Ραχίμοφ εξελέγη ευρέως ως πρώτος Πρόεδρος του Μπασκορτοστάν.

Στις 14 Ιουνίου 1998, επανεξελέγη στη θέση του Προέδρου του Μπασκορτοστάν για μια δεύτερη θητεία.

Στις 21 Δεκεμβρίου 2003, σύμφωνα με τον Ομοσπονδιακό νόμο "Σχετικά με τις κύριες εγγυήσεις για τα εκλογικά δικαιώματα και τα δικαιώματα σχετικά με τη συμμετοχή των πολιτών της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε δημοψηφίσματα" ο Ραχίμοφ εξελέγη ως Πρόεδρος του Μπασκορτοστάν για τρίτη θητεία.

Ο Ραχίμοφ ήταν μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας (1993-2001).

Σήμερα είναι μέλος του Συμβουλίου του Κράτους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Πρόεδρος του Συμβουλίου της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν και Προεδρικού Συμβουλίου της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, και Πρόεδρος του διατμηματικού Συμβουλίου Δημόσιας Ασφάλειας της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν.

Τρέχουσες δραστηριότητες 
Ο Ραχίμοφ εργάζεται σήμερα ως συνεργάτης της Sistema για την διαχείριση της ρωσικής Bashneft, ως μέρος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας, και εξακολουθεί να είναι γνωστός ως εξέχων πολιτικός στη Ρωσία.

Προσωπική ζωή 
Ο Ραχίμοφ είναι παντρεμένος με την Λουίζα Γκαλίμοβνα Ραχίμοβα, και έχει ένα γιο, τον Ουράλ Ραχίμοφ. Ο γιος του είναι ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στη Ρωσία, έχοντας μια περιουσία τουλάχιστον 500 εκατομμυριών δολαρίων σε πλούτο και δεν είναι παντρεμένος. Ο επίσημος βιογράφος του Ραχίμοφ έχει δηλώσει ότι στον Ραχίμοφ αρέσει η μουσική, η φαντασία και η φυσική αγωγή.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 The biography of Murtaza Rakhimov

Ρώσοι πολιτικοί
Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Η Ώρα των Φούρνων (φιλμ)

Η Ώρα των Φούρνων  () είναι ταινία του 1968 σε σκηνοθεσία Octavio Getino και Φερνάντο Σολάνας. Χαρακτηρίστηκε ως  "Το πρότυπο του επαναστατικού ακτιβιστικού κινηματογράφου", και ασχολείται με τις πολιτικές του "τριτοκοσμικού στύλ" κινηματογράφου και Λατινο-αμερικανικά μανιφέστα της δεκαετίας του 1960. O τίτλος είναι ένας υπαινιγμός για τις φωτιές που άναψαν οι ιθαγενείς της Αμερικής στις ακτές της Αργεντινής και είδαν οι κονκισταδόροι, και για το απόφθεγμα του Χοσέ Μαρτί που επανέλαβε ο Τσε Γκεβάρα "είναι η ώρα για τους φούρνους, και δεν θα φανεί παρά μόνο φως" (“Es la hora de los hornos y no se ha de ver más que la luz”).

Συμμετέχοντες 

 María de la Paz ως Αφηγήτρια
 Φερνάντο Ε. Σολάνας ως Αφηγητής
 Edgardo Suárez ως Αφηγητής 
 Φιντέλ Κάστρο ως ο εαυτός του  (ταινίες αρχείου)
 Ernesto 'Che' Guevara, ως ο εαυτός του  (ταινίες αρχείου)
 Μάο Τσε Τουνγκ, ως ο εαυτός του  (ταινίες αρχείου)
 Εύα Περόν, ως ο εαυτός της (ταινίες αρχείου)
 Χουάν Ντομίνγκο Περόν, ως ο εαυτός του  (ταινίες αρχείου)

Υποδοχή 
Ο κριτικός Vincent Canby της New York Times  περιέγραψε την ταινία ως "μια μοναδική κινηματογραφική  εξερεύνηση της ψυχής ενός έθνους."

Βραβεία 

 Mostra Internazionale del Cinema Nuovo (Πέζαρο, Ιταλία, 1968): Gran Premio de la Crítica
 Διεθνές Φεστιβάλ του Μανχάιμ (Δυτική Γερμανία, 1968): Premio del Publico *  Βραβείο FIPRESCI, Cines de Arte y Ensayo; Premio Ecuménico.
 Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου: Καλύτερη Ξένη Ταινία (1974)
 Crítica de Los Angeles: Μία από τις Δέκα Καλύτερες Ταινίες της δεκαετίας του 1970
 Festival de Mérida (Βενεζουέλα, 1968): Καλύτερη Ταινία, Βραβείο
 Semana de la crítica del Festival de Cannes (1969)

Παραπομπές

Δείτε επίσης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

   στην IMDb
 https://web.archive.org/web/20120328093441/http://www.bfi.org.uk/sightandsound/feature/49831
Ταινίες του 1968
Αργεντινικές ταινίες
Ισπανόφωνες ταινίες
Γκαγκαούζοι στην Μολδαβία

Οι Γκαγκαούζοι είναι μία από τις μεγαλύτερες εθνικές μειονότητες στη Μολδαβία. Παρά τη σχετική μεταγενέστερη εγκατάστασή τους στο Μπουντζάκ στο πλαίσιο του ρωσικού αποικισμού της Βεσσαραβίας, στο έδαφος της μελλοντικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας, οι γκαγκαούζοι άρχισαν να εδραιώνονται πιο σταθερά. Οι αριθμοί τους δεν κατανέμονται ισοδύναμα σε όλη τη χώρα. Κατοικούν κυρίως στις νότιες περιοχές και αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού στην Αυτόνομη επαρχία της Γκαγκαουζίας. Οι Γκαγκαούζοι της Μολδαβίας ακολουθούν έναν κατά κύριο λόγο αγροτικό τρόπο ζωής.

Πληθυσμός 
Το μερίδιο και η θέση τους στην εθνική σύνθεση της χώρας τείνει να αυξάνεται σταδιακά. Η σταδιακά αυξημένη αναλογία των Γαγκαούζων υπάρχει στην Γκαγκαουζία (83,8%), καθώς και στη γειτονική Επαρχία Ταρακλία (9,0%), κυρίως κατοικημένη από Βουλγάρους, η οποία έχει μια μακρά Γκαγκαουζική εθνοπολιτισμική επικοινωνία. Στην επαρχία Μπασαραμπιάσκα, το ποσοστό των Γκαγκαούζων είναι επίσης υψηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο (7,4%), αλλά εδώ μειώνεται σταδιακά. Επίσης στην επαρχία Καχούλ οι Γκαγκαούζοι αποτελούν το 2,7% του πληθυσμού. Σε άλλες περιοχές, το μερίδιό τους είναι μικρότερο του 1%. Εντός της Μολδαβίας, η μεταναστευτική δραστηριότητα των Γκαγκαούζων είναι χαμηλή: οι περισσότεροι μετανάστες, αν εγκαταλείψουν τις περιοχές κατοικίας τους, μεταναστεύουν στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Εθνογλωσσικά χαρακτηριστικά 
Λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης εντός της χώρας και των παραμεθόριων περιοχών της Μολδαβίας και της Ουκρανίας, οι σύγχρονοι Γκαγκαούζοι σπανίως εισέρχονται σε διαεθνικούς γάμους και συνεπώς διατηρούν υψηλό βαθμό εθνικής σταθερότητας. Ωστόσο, στο πρόσφατο παρελθόν, η κατάσταση ήταν κάπως διαφορετική. Για παράδειγμα, στις αρχές του 20ού αιώνα ο λόγος των Γκαγκαούζων και των Βουλγάρων στον πληθυσμό του Κομράτ ήταν περίπου 2:1. Ωστόσο, ως αποτέλεσμα των διαδικασιών αφομοίωσης και του υψηλότερου ποσοστού γεννήσεων των Γκαγκαούζων, μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα υπήρχε 1 Βούλγαρος ανά 14 Γκαγκαούζους. Η εθνοτική ισορροπία μεταξύ αυτών των δύο λαών διατηρείται μόνο σε ορισμένα χωριά. Για πρακτικούς λόγους, οι κάτοικοι της Γκαγκαουζίας, κατά κανόνα, είναι πολύγλωσσοι και στην καθημερινή τους ζωή χρησιμοποιούν τόσο τα γκαγκαουζικά όσο και τα ρωσικά. Πολλοί μιλούν ρουμανικά.

Γκαλερί

Παραπομπές 

Γκαγκαουζία
Φαράγγι Τούρντα

Το Φαράγγι Τούρντα (ρουμανικά: Cheile Turzii) είναι φυσικό καταφύγιο (στον ποταμό Χάσντατε) που βρίσκεται 6 χιλιόμετρα δυτικά της Τούρντα και περίπου 15 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Κλουζ-Ναπόκα, στην Τρανσυλβανία της Ρουμανίας.

Γεωγραφία 
Το φαράγγι, το οποίο σχηματίστηκε από την διάβρωση του ιουρασσικού ασβεστόλιθου του βουνού, έχει μήκος 2 900 μέτρων και οι τοίχοι έχουν ύψη που φτάνουν τα 300 μέτρα. Η συνολική επιφάνεια του φαραγγιού είναι 324 εκτάρια. 

Το Φαράγγι Τούρντα περιλαμβάνει ένα από τα πλουσιότερα και πιο καρστικά γραφικά τοπία στη Ρουμανία. Περισσότερα από 1000 είδη φυτών και ζώων (μερικά σπάνια ή απειλούμενα, όπως το άγριο σκόρδο ή κάποια είδη αετού) ζουν εδώ.

Υπάρχουν 4 γέφυρες στην κοιλάδα του ποταμού Χάσντατε.

Ιστορία 
Ο χώρος έχει κατοικηθεί από την νεολιθική εποχή. 

Στο σημείο "Πιάτρα Ταϊατά" (ιστορικό μνημείο που βρίσκεται κοντά στο Ιζβολούρ Ρομιλόρ) βρισκόταν το κύριο ρωμαϊκό λατομείο της πόλης και η Ρωμαϊκή Ποτάισσα. Τον δέκατο ένατο αιώνα, όταν τα ίχνη των ρωμαϊκών εκμεταλλεύσεων ήταν ακόμη ορατά, έγιναν λεπτομερείς παρατηρήσεις σχετικά με τις τεχνικές διαχωρισμού των ασβεστολιθικών τεμαχίων.

Χλωρίδα 
Περισσότερα από 1.000 είδη φυτών μπορούν να βρεθούν στο καταφύγιο: τα Allium obliquum, Dianthus integripetalus, και Viola jobi είναι μερικά από αυτά.

Πανίδα 
Στο καταφύγιο απαντώνται 67 είδη πουλιών, πεταλούδων, ψαριών, αμφίβιων και μερικών θηλαστικών (αλεπούδες, νυφίτσες, κουνάβια, αγριόχοιροι κλπ.).

Σπήλαια 
Υπάρχουν περίπου 60 γνωστά σπήλαια. Σχεδόν όλα έχουν μικρό μέγεθος (το μεγαλύτερο έχει μέγεθος 120 μέτρων).

Άλλα τουριστικά αξιοθέατα 
Το φαράγγι Τούρντα απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα από δύο άλλα φαράγγια (Φαράγγι Τουρουλούι και Φαράγγι Μπορζέστι) καθώς και τον καταρράκτη Τσιουκάς.

Το φαράγγι Τούρντα είναι ένα από τα κύρια αξιοθέατα αναρρίχησης στη Ρουμανία.

Γκαλερί

Δείτε επίσης 

 Κέιλε Μπικαζουλούι
 Σαλίνα Τούρντα
 Τουρισμός στην Ρουμανία

Σημειώσεις

Περαιτέρω ανάγνωση 

 Turda, date istorice, Violeta Nicula, Editura Triade, pag. 64-66

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Turda Gorges Wallpapers
 Turda tourism
 Cheile Turzii

Γεωγραφία της Ρουμανίας
Air Italy

H Air Italy, ήταν μια ιταλική αεροπορική εταιρεία, η οποία είχε έδρα την Όλμπια. Η Air Italy υπήρξε η δεύτερη μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία στην Ιταλία, μετά την Alitalia. H Air Italy είχε ως κύριο κόμβο το Διεθνές Αεροδρόμιο Μαλπένσα. Διέκοψε την λειτουργία της στις 25 Φεβρουαρίου 2020.

Ιστορία 
Την 1η Μαρτίου 2018 η αεροπορική εταιρία Air Italy  ξεκίνησε επίσημα την λειτουργιά της. Η αεροπορική εταιρεία χρησιμοποιούσε τον στόλο της αεροπορικής εταιρίας Meridiana.

Στις 11 Μαΐου 2018 πραγματοποιήθηκε η παράδοση του πρώτου Boeing 737 MAX 8 της Air Italy.

Στις 11 Φεβρουαρίου 2020 μετά απόφαση των μητρικών της εταιριών, η Air Italy διέκοψε την λειτουργία της. Το πτητικό έργο ολοκληρώθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2020 οπότε και πραγματοποιήθηκε άρση της άδειας αερομεταφορέα.

Εταιρική ταυτότητα

Λογότυπο 
Tο λογότυπο της αεροπορικής εταιρίας Air Italy ήταν σχεδιασμένο με καφέ και πράσινο  χρώμα. Τα χρώματα είναι χαλαρά με βάση το καφέ από το λογότυπο της αεροπορικής εταιρίας Qatar Airways.

Προορισμοί 
Η αεροπορική εταιρία Air Italy πραγματοποιούσε πτήσεις σε 31 προορισμούς στην Ευρώπη, στην Αφρική και στην Βόρεια Αμερική. Η αεροπορική εταιρεία εκτελούσε τις περισσότερες πτήσεις της από το Διεθνές Αεροδρόμιο Μαλπένσα.

Συμφωνίες κοινού κωδικού 
Η Air Italy είχε πτήσεις κοινού κωδικού με τις ακόλουθες αεροπορικές εταιρείες:

 Air Malta
 Air Moldova
 Blue Air
 Blue Panorama Airlines
 British Airways
 Iberia
 Qatar Airways
 S7 Airlines

Στόλος

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι  

 Επίσημη ιστοσελίδα

Ιταλικές αεροπορικές εταιρείες
Ιταλικά εμπορικά σήματα
Όλγα Κανίσκινα

Η Όλγα Νικολάγιεβνα Κανίσκινα (ρωσ. Ольга Николаевна Каниськина, γενν. 19 Ιανουαρίου 1985, Μορδοβία) είναι Ρωσίδα πρώην αθλήτρια του στίβου που διακρίθηκε στο αγώνισμα των 20.000 μέτρων βάδην και νυν προπονήτρια. Στη διάρκεια της αθλητικής της καριέρας πέτυχε σημαντικές διακρίσεις σε επίπεδο κορυφαίων διοργανώσεων (Ολυμπιακοί Αγώνες, Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Στίβου κλπ), όμως τον Ιανουάριο του 2015 τιμωρήθηκε με αναδρομικό αποκλεισμό τριών ετών και δύο μηνών και ακύρωση όλων των αποτελεσμάτων της για το διάστημα 15 Ιουλίου - 16 Σεπτεμβρίου 2009 και 30 Ιουλίου - 8 Νοεμβρίου 2011, εξαιτίας εμπλοκής της σε υπόθεση ντόπινγκ.

Καριέρα 
Γεννήθηκε το 1985 στη Ναπολνάγια Τάβλα της ΑΣΣΔ της Μορδοβίας που τότε υπαγόταν στην ΣΟΣΔ Ρωσίας της Σοβιετικής Ένωσης. Εμφανίστηκε δυναμικά στο προσκήνιο το 2006 με την κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Γκέτεμποργκ, ενώ τον επόμενο χρόνο πρώτευσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που διοργανώθηκε στην Οσάκα της Ιαπωνίας. Τον Μάιο του 2008 αναδείχτηκε νικήτρια στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Τσεμποκσάρι και μερικούς μήνες αργότερα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, τερματίζοντας σε 1:26:31, επίδοση που συνιστούσε νέο ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα.

Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν νέες διακρίσεις που περιλάμβαναν χρυσά μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2009 και του 2011, αλλά και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 2010. Παράλληλα, το 2012 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, χάνοντας από τη συμπατριώτισσά της, Έλενα Λασμάνοβα, η οποία σημείωσε νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Κατόπιαν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ακολουθώντας προπονητική καριέρα.

Τιμωρία λόγω ντόπινγκ 
Τον Ιανουάριο του 2015, η Κανίσκινα τιμωρήθηκε με αναδρομικό αποκλεισμό τριών ετών και δύο μηνών και με ακύρωση όλων των αποτελεσμάτων για το διάστημα 15 Ιουλίου - 16 Σεπτεμβρίου 2009 και 30 Ιουλίου - 8 Νοεμβρίου 2011, εξαιτίας της εμπλοκής της σε υπόθεση ντόπινγκ. Αυτή η εξέλιξη είχε ως άμεσες συνέπειες την αφαίρεση των μεταλλίων της από το 2009 μέχρι το 2012, αλλά και την παραίτησή της από τη διευθυντική θέση που κατείχε στο ρωσικό Ολυμπιακό Προπονητικό Κέντρο.

Παραπομπές 

Ρώσοι αθλητές του στίβου
Ρώσοι Ολυμπιονίκες
Ντόπινγκ στον αθλητισμό
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Βενέρα Γκιμαντίεβα

Η Βενέρα Γκιμαντίεβα (ρωσικά: Венера Фаритовна Гимадиева, Καζάν, Σοβιετική Ένωση, 28 Μαΐου 1984) είναι διακεκριμένη Ρωσίδα υψίφωνος της όπερας με διεθνή καριέρα.

Βιογραφία 
Η Γκιμαντίεβα γεννήθηκε τον Μάιο του 1984 στο Καζάν της Ρωσίας (τότε αποτελούσε τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης) και σπούδασε αρχικά στο Μουσικό Κολέγιο της γενέτειράς της, από το οποίο αποφοίτησε το 2003 και κατόπιν στο Κρατικό Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης, από όπου ολοκλήρωσε τη φοίτησή της το 2009 (ως μέλος της τάξης Σβετλάνα Γκορένκοβα). Συνέχισε τις σπουδές της στην Όπερα της Αγίας Πετρούπολης και ακολούθως τον Οκτώβριο του 2009 έγινε δεκτή στο πρόγραμμα για νέους καλλιτέχνες του Θεάτρου Μπολσόι.

Στη συνέχεια προσελήφθη από το Θέατρο Μπολσόι, συμμετέχοντας σε μια σειρά παραστάσεων, όπως ο Ριγκολέττο (ενσαρκώνοντας τη Γκίλντα), Η νύφη του Τσάρου (στον ρόλο της Μάρφα), η Υπνοβάτις (ως Αμίνα), ο Μπόρις Γκοντούνοφ (στον ρόλο της Ξένιας) κ.ά. Παράλληλα, έχει εμφανιστεί - μεταξύ άλλων - στο θέατρο Λα Φενίτσε της Βενετίας, στην Όπερα του Παρισιού, στην Ουγγρική Κρατική Όπερα, στο Τεάτρο Ρεάλ της Μαδρίτης, στη Ζυρίχη, σε σκηνές του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γερμανίας, του Περού, των ΗΠΑ κ.α., ενώ το 2016 πραγματοποίησε την παρθενική της εμφάνιση στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου ως Βιολέτα Βαλερύ στην όπερα Τραβιάτα.

Η καριέρα της Γκιμαντίεβα περιλαμβάνει ακόμη συνεργασίες με τη Ρωσική Κρατική Ορχήστρα, το BBC (όπου εμφανίστηκε στο BBC Proms μαζί με την John Wilson Orchestra) και την ερμηνεία τραγουδιών στην ταταρική γλώσσα. 

Παράλληλα έχει λάβει διάφορες βραβεύσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται το βραβείο του Διεθνούς Διαγωνισμού Rimsky-Korsakov για το 2008, το ρωσικό Προεδρικό Βραβείο Νέων Πολιτιστικών Επαγγελματιών που της απονεμήθηκε το 2011 από τον τότε πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ και το Χρυσό Προσωπείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στην όπερα για την ερμηνεία της ως Αμίνα στην παράσταση Υπνοβάτις το 2014. Επιπλέον, η Γκιμαντίεβα διαθέτει τη φήμη μιας από τις κορυφαίες κολορατούρα σοπράνο της γενιάς της.

Παραπομπές 

Υψίφωνοι
Πανελλήνια πρωταθλήματα υδατοσφαίρισης μικρών ηλικιών

Τα πανελλήνια πρωταθλήματα μικρών ηλικιών υδατοσφαίρισης διεξάγονται από την Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδας σε οκτώ κατηγορίες, από τέσσερις για αγόρια και κορίτσια:

Ο Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης είναι ο πιο επιτυχημένος σύλλογος με συνολικά 69 κατακτήσεις τίτλων σε όλες τις κατηγορίες, ενώ ακολουθεί ο Ναυτικός Όμιλος Χανίων με 38.

Πρωταθλήματα αγοριών

Πρωταθλήματα κοριτσιών

Παραπομπές

Πηγές 
 Οι τίτλοι στα ηλικιακά πρωταθλήματα Επίσημος στότοπος της ΚΟΕ.

Ελληνικό πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης
Υδατοσφαίριση μικρών ηλικιών
Μπεκίμ Φεχμίου

Ο Μπεκίμ Φεχμίου (σερβ: Беким Фехмију, αλβ: Bekim Fehmiu, Σαράγεβο, 1 Ιουνίου 1936 – Βελιγράδι, 15 Ιουνίου 2010) ήταν διακεκριμένος Γιουγκοσλάβος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ήταν ο πρώτος Ανατολικοευρωπαίος ηθοποιός που έκανε καριέρα στην αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Βιογραφία

Καριέρα 
Γεννήθηκε το 1936 στο Σαράγεβο της Γιουγκοσλαβίας (νυν πρωτεύουσα της Βοσνίας) και προερχόταν από αλβανική οικογένεια με καταγωγή από την Τζιακόβιτσα του Κοσσυφοπεδίου. Αργότερα, μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του στο Πρίζρεν. Αρχικά ασχολήθηκε με τον αθλητισμό ως ερασιτέχνης πυγμάχος, δουλεύοντας παράλληλα ως εργάτης. Κατά την ηλικία των είκοσι ετών στράφηκε προς την υποκριτική και το 1960 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Βελιγραδίου.

Αν και πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1957, έγινε ευρύτερα γνωστός μερικά χρόνια αργότερα μέσω του πρωταγωνιστικού του ρόλου στην ταινία Skupljači perja του Σάσα Πέτροβιτς, η οποία γνώρισε διεθνή επιτυχία και ήταν υποψήφια για το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας για το 1967. Κατόπιν πρωταγωνίστησε μαζί με την Ειρήνη Παππά στη μίνι σειρά της RAI, Η Οδύσσεια, όπου ενσάρκωσε τον Οδυσσέα (1968), ενώ το 1970 συμπρωταγωνίστησε με τον Σαρλ Αζναβούρ και την Καντίς Μπέργκεν στη δραματική περιπέτεια Επικίνδυνοι τυχοδιώκτες. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε ταινίες όπως Οι αετοί πεθαίνουν δύο φορές (1971), το Permission to Kill μαζί με τους Άβα Γκάρντνερ και Ντιρκ Μπόγκαρντ (1975), το Black Sunday (1977) κ.ά.

Συνολικά, έλαβε μέρος σε περισσότερες από 40 ταινίες διεθνών παραγωγών (ΗΠΑ, Ιταλίας, συμπαραγωγές κλπ), ενώ διακρίθηκε και για τις εμφανίσεις του στο θέατρο, που ήταν ο κύριος τομέας της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας.

Ύστερα χρόνια 
Το 1987 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις πρακτικές του τότε προέδρου της Ένωσης Κομμουνιστών της Σερβίας, Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Οι τελευταίες δεκαετίες της ζωής του Φεχμίου σημαδεύτηκαν από την απογοήτευσή του για τις πολιτικές εξελίξεις της Γιουγκοσλαβίας και τους καταστροφικούς πολέμους που ακολούθησαν, ενώ στις αρχές του 2010 αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας.

Αυτοκτόνησε στις 15 Ιουνίου του 2010 στο Βελιγράδι. Κατόπιν προσωπικής του επιθυμίας, η σορός του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες της σκορπίστηκαν στον ποταμό Μπίστριτσα κοντά στο Πρίζρεν. Ήταν παντρεμένος με τη Σέρβα ηθοποιό Μπράνκα Πέτριτς, με την οποία είχε αποκτήσει δύο γιους.

Φιλμογραφία (ενδεικτική) 

 Ko puca otvorice mu se (1965)
 Skupljači perja (1967)
 Η Οδύσσεια (1967, τηλεοπτική σειρά)
 Επικίνδυνοι τυχοδιώκτες (1970)
 Οι αετοί πεθαίνουν δύο φορές (1971)
 Permission to Kill (1975)
 Black Sunday (1977) 
 Disperatamente Giulia (1989, τηλεοπτική σειρά)

Παραπομπές 

Γιουγκοσλάβοι ηθοποιοί
Αλβανοί ηθοποιοί
Κοσοβάροι

Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Εζίλια Mπανκς

Η Εζίλια Αμάντα Μπανκς (Azealia Banks, ΔΦΑ /əˈziːliə/) γεννημένη στις 31 Μαΐου 1991) είναι Αμερικανίδα ράπερ, τραγουδίστρια, στιχουργός, και ηθοποιός. Μεγάλωσε στο Χάρλεμ, γειτονιά της Νέας Υόρκης, άρχισε να κυκλοφορεί τη μουσική της μέσω του Myspace, το 2008, πριν από την υπογραφή της με την XL Recordings, όταν ήταν 17 ετών. Μετά το 2012 με το single  "212" κατέκτησε πολλά διεθνή charts, αλλά έκλεισε και το συμβόλαιο  με την Interscope και Polydor Records.

Η Μπανκς έχει κυκλοφορήσει δύο mixtapes (Fantasea το 2012 και Slay-Z το 2016), ένα στούντιο άλμπουμ (Broke with Expensive Taste το 2014) και ένα full άλμπουμ (1991 το 2012). Το δεύτερο άλμπουμ Fantasea II:The Second Wave προγραμματίζεται να κυκλοφορήσει το 2018 με την lead single "Anna Wintour" να κυκλοφορήσει στις 6 Απριλίου.

Ζωή και καριέρα

Το ξεκίνημα της καριέρας της 
Η Εζίλια Αμάντα Μπανκς γεννήθηκε στις 31 Μαΐου του 1991, στη Νέα Υόρκη στο Μανχάταν. Η μητέρα της τη μεγάλωσε μαζί με τις δύο μεγαλύτερες αδελφές της στο Χάρλεμ, αφού ο πατέρας τους είχε πέθανε από καρκίνο του παγκρέατος, όταν ήταν δύο ετών. Μετά το θάνατο του πατέρα της, Η Μπανκς καταγγέλλει ότι η μητέρα της "έγινε πραγματικά καταχρηστική—σωματικά και λεκτικά. Όπως και με τις αδελφές μου  σε σημείο που έφτασε να μας χτυπά με ρόπαλα του μπέιζμπολ, να χτυπά τα κεφάλια μας πάνω σε τοίχους, και κάθε φορά γινόταν και χειρότερο. Θυμάμαι μια φορά πέταξε έξω όλα τα τρόφιμα από το ψυγείο, ώστε να μην έχουμε τίποτα να φάμε. Λόγω της ενδοοικογενειακής βίας, η Μπανκς μετακόμισε από το σπίτι της μητέρας της στην ηλικία των 14 για να ζήσει με τη μεγαλύτερη αδελφή της.

Σε νεαρή ηλικία η Εζίλια έδειξε το ενδιαφέρον της για το μουσικό θέατρο, το χορό, την υποκριτική και το τραγούδι. Στην ηλικία των 16, η Μπανκς πρωταγωνίστησε σε μια παραγωγή της κωμωδίας-νουάρ, Πόλη των Αγγέλων, όπου και ανακαλύφθηκε από έναν παραγωγό και στάλθηκε στις ακροάσεις για το TBS, Nickelodeon, και το Law & Order, χωρίς όμως να έχει κάποια τύχη. Σε αυτή τη φάση της ζωής της η Μπανκς αποφάσισε να τερματίσει την καριέρα της, επικαλούμενη το μεγάλο άγχος του ανταγωνισμού και τη συνολική αίσθηση του ανικανοποίητου ως λόγους για την αποχώρησή της. Εξαιτίας αυτού, η Μπανκς άρχισε να γράφει ραπ και R&B τραγούδια ως μια δημιουργική διέξοδο. Αν και δεν είχε τελειώσει το λύκειο, επέλεξε να ακολουθήσει το όνειρό της να γίνει καλλιτέχνης.

Με το ψευδώνυμο Miss Bank$, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του recording της "Gimme a Chance" σε απευθείας μετάδοση στις 9 νοεμβρίου,το 2008.  Η Μπανκς έστειλε δύο κομμάτια στον Αμερικανό DJ Diplo Αργότερα εκείνο το έτος, Η Μπανκς υπέγραψε συμφωνία με δισκογραφική εταιρεία XL Recordings και άρχισε να δουλεύει με τον παραγωγό Ρίτσαρντ Ράσελ στο Λονδίνο, αφήνοντας το αργότερα το ίδιο έτος, λόγω αντικρουόμενων ιδεών.

Δισκογραφία 

 Studio άλμπουμ

 Broke with Expensive Taste (2014)
 Fantasea II: The Second Wave (2018)

Φιλμογραφία 

 The American Ruling Class (2005)
 Love Beats Rhymes (2017)

Tours 
Headlining

 Mermaid Ball (2012–13)
 Broke with Expensive Taste Tour (2014–15)
 Azealia Banks: North American Tour 2017 (2017)

Featured act

 ShockWaves NME Awards Tour (2012)

Βραβεία και υποψηφιότητες

Πηγές 

Νικητές NME Awards
Λούκας Χάσσελ

Ο Λούκας Χάσσελ (φλαμανδικά: Lucas Gassel, 1480 – 1568 ή 1569) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της Αναγέννησης.

Βιογραφία
Ο Χάσσελ γεννήθηκε στο Χέλμοντ της βόρειας Βραβάντης και ήταν ανάμεσα στους ζωγράφους που μετοίκησαν από την περιοχή για να σταδιοδρομήσουν στη Φλάνδρα και στη Φλαμανδική Βραβάντη. Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ εκπαιδεύτηκε στην Αμβέρσα πριν μεταβεί για να εργαστεί στις Βρυξέλλες. Ο φαν Μάντερ αναφέρει, επίσης, ότι τον θαύμαζε ο Ντομίνικους Λαμψόνιους, με τον οποίον ήταν και φίλοι και ο οποίος τον περιέλαβε στο βιβλίο με τις 23 προσωπογραφίες καλλιτεχνών που εξέδωσε. Ο Χάσσελ ζωγράφισε τοπία και αρχιτεκτονικές μελέτες, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τη ρεαλιστική απεικόνιση. Στο προσκήνιο των τοπίων του, με ποταμούς και βουνά, καθώς και στις απεικονίσεις πόλεων με ανάκτορα και κήπους, το "σταφάζ" (πληθύσμωση με μορφές) ποζάρει έχοντας στάσεις από παραβολές της Βίβλου, από κλασικά θέματα και ευγενείς καθημερινές ενασχολήσεις. Οι χαρακτήρες αυτοί προορίζονται κυρίως ως υποβοήθηση της πανοραμικής άποψης, στην οποία έχουν συμπεριληφθεί. Κατόρθωσε να αναμίξει φανταστικές μάζες βράχων με εξευγενισμένο κόσμο γλυκύτητας. Οι φανταστικοί του κόσμοι χαρακτηρίζονται από απαλές απεικονίσεις και διακριτικές στιλβώσεις.

Ήταν οπαδός του Χέρρι μετ ντε Μπλες αλλά με διακριτό από αυτόν ύφος, το οποίο η βελγική Εθνική Βιβλιοθήκη συνοψίζει ως εξής: "τονίζει την γραφική όψη, προτιμά τα χρώματα ματ, αποφεύγει τη μεγάλη ακρίβεια και την υπερφόρτωση με λεπτομέρειες, γεγονός που βοηθά να δώσει στο έργο του μια πιο σύγχρονη άποψη".

Δείτε επίσης
 Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
 Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων

Παραπομπές

Πηγές
 Hans Devisscher (1966) Gassel, Lucas. In: The dictionnary of art. Macmillan, London 
 W. Gibson, (1989) "Mirror of the Earth", The World Landscape in Sixteenth-Century Flemish Painting, Princeton 
 (γαλλικά): Luc Serck (1990) Henri Bles et la peinture de paysage, UCL.
 Lucas Gassel στο Artnet

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Φλαμανδοί ζωγράφοι
Επαρχία Παντσαγκάρ

Η Επαρχία Παντσαγκάρ (βεγγαλικά: পঞ্চগড় জেলা) είναι επαρχία στο βόρειο Μπαγκλαντές, στην διοίκηση Ρανγκπούρ. Υφίσταται από το 1984. Το διοικητικό κέντρο είναι το Παντσαγκάρ. Η έκταση της επαρχίας είναι 1.405 τ.χλμ.. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 829.374 άτομα. Το επίπεδο αλφαβητισμού ενηλίκων ήταν 30.6 %, σημαντικά κατώτερος από το μέσο όρο από το Μπαγκλαντές (43,1 %). Οι Μουσουλμάνοι αποτελούν το 81.79% του πληθυσμού ενώ οι Ινδουιστές το 17.64 %.

Διοικητική διαίρεση 
Η επαρχία αποτελείται από 5 υποεπαρχίες (ουπαζίλα).

Οι υποεπαρχίες είναι οι παρακάτω (το όνομα σε παρένθεση είναι το διοικητικό κέντρο):

 Ατουάρι (Ατουάρι)
 Μπόντα (Μπόντα)
 Ντεμπιγκάντζ (Ντεμπιγκάντζ)
 Παντσαγκάρ Σαντάρ (Παντσαγκάρ)
 Τετούλια (Τετούλια)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επαρχία Παντσαγκάρ  στη Banglapedia (στα αγγλικά).

Επαρχίες του Μπανγκλαντές
Επαρχία Λαλμονιρχάτ

Η Επαρχία Λαλμονιρχάτ (βεγγαλικά: লালমনিরহাট জেলা, Lalmonirhat Jela, επίσης Lalmonirhat Zila) είναι μια επαρχία που βρίσκεται στο βόρειο Μπαγκλαντές. Αποτελεί μέρος της Διαίρεσης Ρανγκπούρ. Το Λαλμονιρχάτ περιλαμβάνει πέντε ουπαζίλα (υποεπαρχίες): Πάτγκραμ, Χατιμπάντα, Αντιτμάρι, Καλιγκάντζ και Λαλμονιρχάτ Σαντάρ. Η μικρότερη είναι η Αντιτμάρι και η μεγαλύτερη είναι η Χατιμπάντα. Το Λαλμονιρχάτ αποτελούσε μέρος του τομέα 6 κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού πολέμου. Οι κυριότεροι ποταμοί είναι οι Τίστα, Ντάρλα και Ροτνάι.

Εκπαίδευση 
Το Λαλμονιρχάτ περιλαμβάνει 27 κολέγια, 200 σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, 597 δημοτικά σχολεία και 269 μεντρεσέδες. Το Λαλμονιρχάτ είναι μια από τις 7 επαρχίες του Μπανγκλαντές ελεύθερες από αναλφαβητισμό.

Οικονομία 
Η γεωργία είναι η κύρια πηγή εισοδήματος. Το 72.78% των κατοίκων είναι αγρότες, το 10.49% είναι επιχειρηματίες, το 3.46% είναι εργάτες και το 4.45% είναι υπάλληλοι.

Πηγές 
Απογραφή του 2011 και Απογραφή του 2001. Στατιστική Υπηρεσία του Μπανγκλαντές.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Official Website of Lalmonirhat district 

Επαρχίες του Μπανγκλαντές
Σιμόνα Χάλεπ

Η  Simona Halep (ρουμανικά: Simona Halep, προφορά: siˈmona haˈlep,  27 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Ρουμάνα επαγγελματίας τενίστρια. Είναι η τρέχουσα νούμερο 2 τενίστρια της Ένωσης Αντισφαίρισης Γυναικών (WTA). Μεταξύ τον Οκτώβριο του 2017 και τον Ιανουάριο του 2018 κατείχε ξανά αυτή τη θέση, δηλαδή για 16 εβδομάδες. Περί το 2012, άρχισε να γίνεται γνωστή παγκοσμίως, όταν μπήκε μέσα στην 50άδα των καλύτερων τενιστριών. Τον Αύγουστο του 2013, μπήκε μέσα στην 20άδα και τον Ιανουάριο του 2014, μπήκε και στη 10άδα. Τους πρώτους της έξι WTA τίτλους του κατέκτησε την ίδια χρονιά, δηλαδή το 2013. Η τελευταία αθλήτρια που το κατάφερε αυτό ήταν η Στέφι Γκραφ, το 1986, η οποία όμως είχε πάρει 7 τίτλους. Εκείνη τη χρονιά ονομάστηκε η Πιο Βελτιωμένη Αθλήτρια από το WTA, ενώ το ίδιο την έκρινε και το ESPN.

Το 2014, έφτασε για πρώτη φορά στην καριέρα της στο τελικό του Grand Slam, στη Γαλλία, όμως ηττήθηκε από τη Μαρία Σαράποβα. Την ίδια χρονιά έφτασε και στον τελικό του WTA, χάνοντας όμως από την Σερένα Γουίλιαμς. Η επόμενη χρονιά συνεχίστηκε κι αυτή με επιτυχίες για τη Χάλεπ. Κατακτώντας 3 τίτλους (συμπεριλαμβανομένου και 2 Premier Mandatory) εκείνη τη σεζόν. Το 2017, αγωνίστηκε ξανά σε τελικό του Grand Slam, στη Γαλλία, χάνοντας αυτή τη φορά από την Γέλενα Οσταπένκο.

Βιογραφία

Οικογένεια και πρώτα χρόνια 
Η Χάλεπ γεννήθηκε στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας, έχοντας Βλαχική καταγωγή. Ο πατέρας της ήταν κι αυτός αθλητής. Εκείνη ξεκίνησε να παίζει τένις σε ηλικία 6 ετών. Στην ηλικία των 16, μετακόμισε στο Βουκουρέστι και συνέχισε την καριέρα της με περισσότερες ευκαιρίες.

Αγωνιστική πορεία

2014-2017 
Τις σεζόν 2014 και 2015, η Χάλεπ ήταν η αθλήτρια του WTA, με τα περισσότερα clicks στο WTATennis.com, και έλαβε διαδοχικά τον τίτλο του WTA, για τη Δημοφιλέστερη Αθλήτρια της Χρονιάς.  Στο Πρωτάθλημα του Γουίμπλετον, η Χάλεπ απέκτησε το ρεκόρ με τις περισσότερες συνεχόμενες εβδομάδες στην πρώτη 10άδα, μεταξύ των εν ενεργεία αθλητριών. Το 2017, έλαβε το βραβείο από το WTA του Αγαπημένου Αθλητή του Κοινού. Το 2018, έγινε επίτιμος δημότης του Βουκουρέστι.

2018
Στις 9 Ιουνίου 2018 κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο του Ρολάν Γκαρός επικρατώντας της αμερικανίδας Σλόαν Στίβενς με 3-6, 6-4, 6-1.

2019 
Έναν χρόνο αργότερα, στις 13 Ιουλίου 2019, κέρδισε και δεύτερο τίτλο Γκραν Σλαμ, κατακτώντας αυτήν τη φορά το Γουίμπλεντον μετά τη νίκη της στον τελικό του μονού επί της Σερένα Γουίλιαμς με 6-2, 6-2. Έγινε έτσι η πρώτη Ρουμάνα που κέρδισε τίτλο στο μονό του Γουίμπλεντον.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σιμόνα Χάλεπ στο WTATennis.com
 Σιμόνα Χάλεπ  στο ITFTennis.com

Αθλητές της αντισφαίρισης
Ρουμάνοι αθλητές
Νικητές Γαλλικού Όπεν
Νικητές του Γουίμπλεντον
Πάολο Κονιέττι

Ο Πάολο Κονιέττι (, Μιλάνο 27 Ιανουαρίου 1978 - ) είναι Ιταλός συγγραφέας. Κέρδισε το λογοτεχνικό βραβείο Strega 2017.

Βιογραφία 
Ο Πάολο Κονιέττι ξεκίνησε να γράφει λογοτεχνία στην ηλικία των 18 ετών. Σπούδασε μαθηματικά στο πανεπιστήμιο και είναι αυτοδίδακτος στην αμερικανική λογοτεχνία. Εγκατέλειψε τις πανεπιστημιακές σπουδές του στα μαθηματικά και το 1999 αποφοίτησε από το Civic School of Cinema στο Μιλάνο. Την δεκαετία του 2000 αφιερώθηκε στην παραγωγή κοινωνικών, πολιτικών και λογοτεχνικών ντοκιμαντέρ.

Ως μυθιστοριογράφος ξεκίνησε το 2003 με το μυθιστόρημα Fare ordine, με το οποίο κέρδισε το πρώτο βραβείο λογοτεχνίας, και το επόμενο έτος με την ανθολογία La qualità dell'aria ("Η ποιότητα του αέρα"), την οποία επιμελήθηκε μαζί με τους Nicola Lagioia και Christian Raimo. Κατά τα επόμενα χρόνια δημοσίευσε δυο συλλογές μυθιστορημάτων : το Manuale per ragazze di successo (2004) και του Una cosa piccola che sta per esplodere (2007) καθώς και την ρομαντική ιστορία Sofia si veste sempre di nero (2012) - όλα τα βιβλία του έλαβαν αρκετά βραβεία.

Εργογραφία

Μυθιστορήματα 

 Fare ordine. [Genere: storia d'amore; 1 racconto da 5 fermate], Milano, Comune, Settore giovani, 2003.
 Manuale per ragazze di successo in La qualità dell'aria. Storie di questo tempo, a cura di Nicola Lagioia e Christian Raimo, Roma, Minimum fax, 2004. ISBN 88-7521-012-8.
 Manuale per ragazze di successo, Roma, Minimum fax, 2004. ISBN 88-7521-034-9. [sette racconti. Finalista al Premio Bergamo 2005]
 Una cosa piccola che sta per esplodere, Roma, Minimum fax, 2007. ISBN 978-88-7521-137-0. [raccolta di cinque racconti. Vincitore del Premio Settembrini 2008, sezione giovani. Finalista al Premio Chiara 2008. Vincitore del Premio Renato Fucini 2009]
 Sofia si veste sempre di nero, Roma, Minimum fax, 2012. ISBN 978-88-7521-440-1. [romanzo di racconti. Finalista al Premio Strega 2013]
 Il nuotatore, con Mara Cerri, Roma, Orecchio Acerbo, 2013. ISBN 978-88-96806-66-1.
 Le otto montagne, Torino, Einaudi, 2016. ISBN 978-88-06-22672-5. [romanzo. Vincitore del Premio Strega 2017. Vincitore del Premio Strega Giovani 2017. Vincitore del Premio Strega OFF 2017], del Prix Médicis étranger e dell'English Pen Translates Award nel 2017.
 I lanciatori, in effe – Periodico di Altre Narratività, numero 6, 2017.

Δοκίμια 

 New York è una finestra senza tende, con DVD, Roma-Bari, Laterza, 2010. ISBN 978-88-420-9218-6. [prima parte di una guida alla città di New York]
 Il ragazzo selvatico. Quaderno di montagna, Milano, Terre di Mezzo, 2013. ISBN 978-88-6189-235-4.
 Tutte le mie preghiere guardano verso Ovest, Torino, Edt, 2014. ISBN 978-88-592-0450-3. [seconda parte di una guida alla città di New York]
 A pesca nelle pozze più profonde. Meditazioni sull'arte di scrivere racconti, Roma, Minimum fax, 2014. ISBN 978-88-7521-594-1.

Παραπομπές 

Ιταλοί συγγραφείς
Μιχάλης Γιωργάλλας

Ο Μιχάλης Γιωργάλλας είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με την Αλληλεγγύη.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Μιχάλης Γιωργάλλας γεννήθηκε στον Μαραθόβουνο στις 20 Μαρτίου 1968. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε χημική μηχανική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στη χημική μηχανική στο ίδιο πανεπιστήμιο. Εργάζεται ως Χημικός Μηχανικός.

Είναι νυμφευμένος με την Μαρία Αντρέα Παλαιομυλίτου και έχει 1 υιό τον ¨Αγγελο Γιωργάλλα.

Πολιτική διαδρομή 
Διετέλεσε γραμματέας επικοινωνίας και ΜΜΕ του Ευρωπαϊκού Κόμματος (ΕΥΡΩΚΟ) την περίοδο 2006-2010. Την περίοδο 2010-2015 ήταν εκπρόσωπος τύπου του κόμματος, ενώ την περίοδο 2013-2016 ήταν αναπληρωτής πρόεδρος του ΕΥΡΩΚΟ. Το 2016 το ΕΥΡΩΚΟ συνενώθηκε με την Αλληλεγγύη. Από τότε ο Μιχάλης Γιωργάλλας είναι μέλος της εκτελεστικής γραμματείας της Αλληλεγγύης.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με την Αλληλεγγύη για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. 

Ως βουλευτής, ήταν εκπρόσωπος της Αλληλεγγύης στη Βουλή, αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Αναθεώρηση και τον Εκσυγχρονισμό του Κανονισμού της Βουλής. Επιπλέον, ήταν αναπληρωματικό μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη.

Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2021 αλλά δεν επανεκλέγηκε.

Παραπομπές

Πηγές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με την Αλληλεγγύη
Βουλευτές Αμμοχώστου
Κύπριοι χημικοί μηχανικοί
Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Μανώλης Γιαλουράκης

Ο Μανώλης Γιαλουράκης (1921–1987) ήταν Έλληνας συγγραφέας, δημοσιογράφος και κριτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1921 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου έζησε μέχρι το 1965, όντας γόνος οικογένειας κρητικής καταγωγής. Εκεί εργάστηκε ως δημοσιογράφος και αρθρογράφος στις εφημερίδες Εφημερίς και Ταχυδρόμος, στις οποίες έγραφε κριτικές βιβλίων αλλά και για φιλολογικά θέματα. Το 1966 μετακόμισε στην Αθήνα όπου άρχισε να εργάζεται σε εκδοτικούς οίκους, ενώ υπήρξε συντάκτης της Νέας Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας και της Μεγάλης Εγκυκλοπαίδειας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Υπήρξε μέλος αλλά και αντιπρόεδρος το 1965 της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Πέθανε στην Αθήνα στις 7 Μαρτίου 1987. Στη Βουλισμένη Λασιθίου, τόπο καταγωγής του, η τοπική βιβλιοθήκη έχει λάβει το όνομά του.

Συγγραφικό έργο
Δημοσίευσε τα πρώτα του έργα στα περιοδικό Νεοελληνικά Γράμματα και Δρήρος. Παράλληλα εξέδωσε και το μαθητικό περιοδικό Μαθητικός Κάλαμος. Στα έργα του περιλαμβάνονται μυθιστορήματα, δοκίμια και εντυπώσεις από ταξίδια. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τον Ελληνισμό της Αιγύπτου καθώς και με μεταφράσεις λογοτεχνικών κειμένων, μεταφράζοντας μεταξύ άλλων έργα των Σταντάλ, Βολταίρου, Φλωμπέρ, Πιραντέλο και Μωρουά. Το 1961, το έργο του για τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις από την Κρήτη έλαβε το Κρατικό Βραβείο ταξιδιωτικής πεζογραφίας. Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται τα εξής:
Δρόμοι του Νότου, 1950
Παρίσι, 1956
Κάιρο, 1957
Πέτρος Μάγνης, 1957
Πέτρες και χώματα, 1957
Ο Καβάφης του κεφαλαίου Τ, 1959
Σινά, 1960
Κρήτη, 1960
Ιστορία των ελληνικών γραμμάτων στην Αίγυπτο, 1962
Αλεξάνδρεια, 1963
Καζαντζάκης, 1964
Η μεγάλη απόφαση, 1966
Η Αίγυπτος των Ελλήνων, 1967
Η Αλεξάνδρεια του Καβάφη, 1974

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μανώλης Γιαλουράκης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Άρθρα του Μανώλη Γιαλουράκη στη Νέα Εστία.

Έλληνες δοκιμιογράφοι
Έλληνες μυθιστοριογράφοι
Έλληνες μεταφραστές
Έλληνες δημοσιογράφοι