joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μπορ (Σερβία)

Το Μπορ (Σερβικά: Бор) είναι πόλη, δήμος και διοικητικό κέντρο της ομώνυμης επαρχίας της ανατολικής Σερβίας. Έχει ένα από τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά ορυχεία χαλκού - το RTB Bor. Είναι μεταλλευτικό κέντρο από το 1904, όταν άρχισε να δραστηριοπειείται εκεί μια γαλλική εταιρεία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 34.160 κατοίκους, ενώ ο δήμος 48.615 κατοίκους. Το όνομα της πόλης προέρχεται από την σερβική λέξη Бор που σημαίνει «πεύκο».

Γεωγραφία
Το Μπορ περιβάλλεται από πολλά όμορφα μέρη όπως το Μπάνισκο Πόλιε, η λουτρόπολη Μπρεστόβατσκα Μπάνια, η Λίμνη Μπορ και το βουνό Στολ και είναι πολύ κοντά στο βουνο Τσρνι Βρχ.

Οικισμοί
Εκτός από την πολη του Μπορ ο δήμος περιλαμβάνει τους οικισμούς Μπρέστοβατς, Μπούτσγε, Γκόρνιανε, Ντόνια Μπέλα Ρέκα, Ζλοτ, Κρίβελ, Λούκα, Μετόβνιτσα, Οστρελ, Σλάτινα, Τάντα, Τόπλα και Σαρμπάνοβατς.

Ιστορία
Στο Κρίβελ βρέθηκαν νεολιθικά κεραμικά του πολιτισμού Μπούμπαν-Σάλκουτσα και ανθρωπόμορφα-ζωόμορφα ειδώλια .

Το 1903 άνοιξε το ορυχείο του Μπορ, γεγονός σημαντικό για την ανάπτυξη της πόλης. 

Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τα ορυχεία χαλκού ήταν υπό γερμανική διοίκηση και στην περιοχή δημιουργήθηκε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και  καταναγκαστικής εργασίας. Την περίοδο αυτή περίπου 6.000 άνθρωποι φυλακίστηκαν στο στρατόπεδο και εργάστηκαν στα ορυχεία χαλκού. Ο ποιητής Μίκλος Ράντνοτι έγραψε εδώ μερικά από τα ωραιότερα ποιήματα που γράφτηκαν στα ουγγρικά κατά τη διάρκεια της καταναγκαστικής εργασίας του (1944) στα μεταλλεία χαλκού. Οι κρατούμενοι ήταν κυρίως εβραϊκής καταγωγής, καθώς και Μάρτυρες του Ιεχωβά. Αργότερα, λίγο πριν τελειώσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, τα μεταλλεία εκκενώθηκαν και οι περισσότεροι από τους φυλακισμένους εκτελέστηκαν.

Το 1947 το Μπορ είχε επισήμως καθεστώς πόλης - τότε ο πληθυσμός του ήταν 11.000.

Δημογραφικά

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του δήμου του Μπορ είχε 48.615 κατοίκους, ενώ η πόλη είχε 34.160 κατοίκους. Ο αριθμός των κατοίκων έχει μειωθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, δεδομένου ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση από το RTB Bor έχει κάνει πολλούς ανθρώπους να εγκαταλείψουν την πόλη.

Εθνοτικές ομάδες
Με το σύνολο των 32 διαφορετικών εθνοτικών ομάδων που εκπροσωπούνται στον πληθυσμό, το Μπορ είναι μία από τις πιο μικτές εθνικά  πόλεις της Σερβίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 οι οικισμοί του δήμου με σερβική εθνοτική πλειοψηφία ήταν οι: Μπορ, Μπρέστοβατς, Ντόνια Μπέλα Ρέκα και Oστρελ. Οι οικισμοί με πλειοψηφία Βλάχων ήταν:  Μπούτσγε, Γκόρνιανε, Κρίβελ, Λούκα, Μετόβνιτσα, Τάντα, Τόπλα και Σαρμπάνοβατς. Εθνικώς μικτοί οικισμοί ήταν: Ζλοτ (σχετική Σερβική πλειοψηφία) και Σλάτινα(σχετική πλειοψηφία των Βλάχων).

Εθνοτική σύνθεση του δήμου:

Πόλεις της Σερβίας
Ρούμα

Η Ρούμα (Σερβικά: Рума) είναι πόλη στην Σερβία και ειδικότερα της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 30.076 κατοίκους, ενώ ο δήμος 54.339 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Σερβίας
Βοϊβοντίνα
Μετρό Σιγκαπούρης

Το μετρό της Σιγκαπούρης (Κινέζικα: 大众快速交通o, ευρύτερα γνωστό ως: 地铁, Μαλαισιανά: Σύστημα Γρήγορης Μετακίνησης Πενγκανγκουτάν, Ταμίλ: சிங்கை துரிதக் கடவு ரயில்) είναι το κύριο σιδηροδρομικό σύστημα μεταφορών στη Σιγκαπούρη και φτάνει σε πολλά μέρη στην πόλη-κράτος. Το πρώτο τμήμα του μετρό, μεταξύ σταθμών Yio Chu Kang και Toa Payoh, άνοιξε στις 7 Νοεμβρίου 1987 και είναι το δεύτερο παλαιότερο της ΝΔ Ασίας, μετά το μετρό της Μανίλας. Το σύστημα έχει αναπτυχθεί ραγδαία με σκοπό την ανάπτυξη ενός σιδηροδρομικού δικτύου ως κεντρικό άξονα των δημοσίων συγκοινωνιών στη Σιγκαπούρη. Το 2012 μετέφερε 2,649 εκατομμύρια επιβάτες, δηλαδή το 76% όσων μετέφεραν τα λεωφορεία την ίδια περίοδο.

Επεκτάσεις 
Σήμερα, το μετρό της Σιγκαπούρης έχει 5 γραμμές (και μια 6η υπό κατασκευή) και 119 σταθμούς, ενώ μέσα στο 2019 θα παραδοθεί και η 6η γραμμή. Το συνολικό του μήκος είναι 199,6 χιλιόμετρα και έχει σιδηροδρομικές γραμμές κανονικού εύρους. Οι σιδηροδρομικές γραμμές έχουν χτιστεί από την Αρχή Χερσαίων Μεταφορών, ένα τμήμα της κυβέρνησης της Σιγκαπούρης, που αποδίδεται στην εταιρία και SBS Transit Corporation να λειτουργήσει το σύστημα. Το συνολικό σύστημα έχει επίσης ταξί και λεωφορεία, έτσι ώστε να υπάρχει πλήρης ενοποίηση των δημοσίων συγκοινωνιών.

Γραμμές

Δείτε επίσης 
Κατάλογος μετρό του κόσμου

Παραπομπές 

Σιγκαπουρη
Μετρο
Κατάλογος σταθμών Μετρό Αθήνας

Το Μετρό Αθήνας είναι σύστημα μητροπολιτικού σιδηροδρόμου, το οποίο εξυπηρετεί την ελληνική πρωτεύουσα καθώς και περιοχές της Ανατολικής Αττικής. Διαθέτει 66 σταθμούς σε τρεις γραμμές.

Γραμμές

Σταθμοί

Σταθμοί υπό κατασκευή

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος σταθμών Μετρό Θεσσαλονίκης

Σημειώσεις

Παραπομπές 

 

 
Κατάλογοι που αφορούν την Κοινωνία
Μετρό Αθήνας
Ειρήνη του Ίτσκου

Η Ειρήνη του Ίτσκου (σερβικά : Ичков мир) είναι μια συνθήκη του 1806 που ονομάστηκε έτσι από τον Πέτρο Ίτσκο που διαπραγματεύτηκε την συνθήκη εκ μέρους των επαναστατημένων Σέρβων και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Ίτσκος είχε σταλεί στην υψηλή πύλη σαν πληρεξούσιος των εκπροσώπων του Σερβικού λαού Καραγιώργη και Μλάντεν Μιλοβάνοβιτς.

Οι όροι της συνθήκης ήταν ότι οι Σέρβοι θα δίνουν φόρο υποτέλειας στην πύλη, η πύλη θα στέλνει στην Σερβία ανώτατους κρατικούς λειτουργούς, οι σέρβοι δεσμεύονται να ακολουθούν τις αυτοκρατορικές εντολές κι οι Σέρβοι αναλαμβάνουν να εκδιώξουν τους γενίτσαρους από την Σερβία και αναλαμβάνουν με ντόπιο πληθυσμό την φύλαξη των συνόρων.

Ο Ίτσκος πήγε στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούλιο του 1806 κι συνάντησε αρχικά τον Πατριάρχη Καλλίνικο, του ζήτησε να διαπραγματευτεί με την υψηλή πύλη όπως κι έγινε. Χρησιμοποίησε επιδέξια την ήττα του τουρκικού στρατού στο Ντέλιγκραντ τον Αύγουστο του 1806. Στη συνέχεια, μια κρίση στις σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανάγκασε την υψηλή πύλη να δώσει τις απαιτούμενες παραχωρήσεις.

Τον Σεπτέμβριο του 1806 έχοντας την αυτοκρατορική έγκριση της συνθήκης επέστρεψε στη Σερβία. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους στην συνέλευση των επαναστατημένων Σέρβων στο Σμεντέρεβο εγκρίθηκε η συνθήκη και ο Ίτσκος γύρισε πίσω στην Κωνσταντινούπολη για τη δημιουργία και υπογραφή των τελικών όρων της ειρήνης.

Τον Ιανουάριο του 1807 η υψηλή πύλη υιοθετεί την συνθήκη του Ίτσκου, αλλά οι Σέρβοι έχουν επιτεθεί και καταλάβει το Βελιγράδι , συμμάχησαν με τους Ρώσους και απέρριψαν την συνθήκη που παρ'όλα αυτά είχε υπογραφεί. 

Το 1815 ο Μίλος Ομπρένοβιτς κατά την Δεύτερη Σερβική Εξέγερση και τις διαπραγματεύσεις με τον Μάρα Αλή Πασά, επικαλέστηκε την ειρήνη του Ίτσκου και ζήτησε να εφαρμοστούν οι όροι της που ως τότε δεν είχαν εφαρμοστεί.

Με τους όρους της ειρήνης διεξήχθησαν μετά το 1815 διαπραγματεύσεις μεταξύ της Σερβίας και της Τουρκίας, καθώς και ανάμεσα στη Ρωσία και την Τουρκία για την οικοδόμηση ενός αυτόνομου κράτους της Σερβίας. Βάση αυτής της συνθήκης έγιναν και αυτές του 1830 και του 1833.

Πηγές 
 С. Новаковић: Ичков мир. Покушај непосредног измирења Србије и Турске 1896—1987 год. Глас Српска краљева академија, 1903 
 М. Гавриловић: Ичков мир, Српски књижевни гласник 1903, књига -{IX}-, бр. 2;
 Ћоровић, Владимир (1997), Историја српског народа.
 Текст Васо Чубриловић у Енциклопедија Југославије ЈЛЗ 1988. том 5. стр 479.

Πρώτη Σερβική εξέγερση
Συνθήκες της Σερβίας
Συνθήκες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ανάλυση ενεργοποίησης νετρονίων

Η ανάλυση ενεργοποίησης νετρονίων είναι ραδιομετρική μέθοδος ποσοτικής χημικής ανάλυσης που χρησιμοποιείται για ανάλυση ίχνους κεραμεικής και λίθινων τεχνέργων, εφαρμόσιμη και σε μεταλλικά τέχνεργα. 

Αν και η τεχνική είναι μη καταστροφική, κατά διαδικασία χρησιμοποιούνται δείγματα και όχι πλήρη τέχνεργα εξαιτίας της ραδιενεργού δραστηριότητας. 

Τα δείγματα στερεάς μορφής (100 mg για την κεραμεική) εκτίθενται σε κατάλληλη πηγή εκπομπής νετρονίων, η οποία μετατρέπει σταθερά ισότοπα σε ραδιοϊσότοπα του ίδιου στοιχείου. Κατά την διαδικασία πολλά από τα ραδιοϊσότοπα εκπέμπουν ακτίνες γάμμα με χαρακτηριστικές ενέργειες. 

Μετά την ακτινοβόληση, το φάσμα ενεργειών των ακτίνων γάμμα από κάθε δείγμα μετρείται ξεχωριστά με ειδικό ανιχνευτή. Το διακριτά ισότοπα στοιχείων ταυτίζονται εξαιτίας των χαρακτηριστικών ενεργειών τους με εντάσεις ανάλογες προς τις ποσότητες των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν. Η σύγκριση με φάσματα παρόμοιων βαθμονομημένων προτύπων δίνει τη δυνατότητα υπολογισμού της ηλικίας των τεχνέργων.

Σημειώσεις και παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Shaw Ian & Robert Jameson, 1999, A Dictionary of Archaeology, Blackwell Publishers Ltd, 424.
 Parry S.J. 1991, Activation spectrometry in chemical analysis, New York.
 Perlman I. and F. Asaro: 'Pottery analysis by neutron activation', Archaeometry 11 (1969), 21–52.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Neutron Activation Analysis - Analytical Chemistry Group 
 NAA – University of Wisconsin Nuclear Reactor
 NAA – University of Missouri-Columbia, Research Reactor Center 
 NAA – Department of Nuclear Engineering, North Carolina State University
 NAA – Del Mar Ventures 
 NAA – The British Museum
 NAA – Worcester Polytechnic Institute
 Reed Research Reactor- Reed College, Portland, OR
 Washington State University Nuclear Radiation Center
 Activation Laboratories
 Becquerel Laboratories Inc., Canada
 Oak Ridge National Laboratory, High Flux Isotope Reactor

Μέθοδοι χρονολόγησης
Αναλυτική χημεία
Χρήστος Αρχοντίδης

Ο Χρήστος Αρχοντίδης (Λευκώνας Σερρών, 26 Ιουνίου 1938 - 22 Οκτωβρίου 2019) ήταν Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου.

Καριέρα προπονητή

Σε συλλογικό επίπεδο
Για σχεδόν 25 χρόνια υπήρξε προπονητής ποδοσφαιρικών συλλόγων της Α΄ Εθνικής κατηγορίας στην Ελλάδα. Η προπονητική του καριέρα ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '70 και ολοκληρώθηκε το 2005, όταν αποχώρησε από την τεχνική ηγεσία του Απόλλωνα Σμύρνης, στον πάγκο του οποίου βρέθηκε σε πέντε συνολικά διαφορετικές περιόδους.

Βρέθηκε στον πάγκο δεκάδων συλλόγων όπως, μεταξύ άλλων, οι Κόρινθος, Δόξα Δράμας, ΠΑΣ Γιάννινα, Ηρακλής, Διαγόρας Ρόδου, Παναχαϊκή και Πανσερραϊκός, ενώ την αγωνιστική περίοδο 1996-97 κλήθηκε να αναλάβει τον ΠΑΟΚ, σε αντικατάσταση του Σουηδού Γκούντερ Μπένγκτσον, που μόλις είχε αποχωρήσει.

Στην εθνική Ελλάδας
Στις αρχές του 1982, στη σημαντικότερη στιγμή της προπονητικής του καριέρας, ο Χρήστος Αρχοντίδης ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της εθνικής Ελλάδας, αντικαθιστώντας τον Αλκέτα Παναγούλια.

Το ντεμπούτο του στον «γαλανόλευκο» πάγκο πραγματοποιήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1982 στο γήπεδο της Ριζούπολης, όταν η Ελλάδα υποδέχθηκε σε φιλική αναμέτρηση την Ανατολική Γερμανία. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι και ο τελευταίος του αγώνας ήταν και πάλι εναντίον της Ανατολικής Γερμανίας, σε φιλική αναμέτρηση που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ δύο χρόνια αργότερα (15 Φεβρουαρίου 1984).

Συνολικά βρέθηκε στον πάγκο τις Ελλάδας σε 20 αγώνες, έχοντας απολογισμό, 5 νίκες, 3 ισοπαλίες και 12 ήττες. Κορυφαία στιγμή της θητείας του ήταν η ισοπαλία 0-0 που απέσπασε στο παλιό Γουέμπλεϊ από την Αγγλία, σε αγώνα για την προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1984.

Τον διαδέχθηκε τον Μάρτιο του 1984 ο Μίλτος Παπαποστόλου.

Παραπομπές

Πηγές
 Αφιέρωμα σε Έλληνες προπονητές.contra.gr
 "Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας" (Ανδρέας Μπόμης 2009)
 Ο Χρήστος Αρχοντίδης στο soccerway
 Το προφίλ του Χρήστου Αρχοντίδη στο transfermarkt

Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας
Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλωνα Σμύρνης
Προπονητές ποδοσφαίρου Δόξας Δράμας
Προπονητές ποδοσφαίρου Διαγόρα Ρόδου
Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής
Προπονητές ποδοσφαίρου Πανσερραϊκού
Προπονητές ποδοσφαίρου Πιερικού
Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα
Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Κορίνθου
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας
Προπονητές ποδοσφαίρου Αθηναϊκού
Γεράσιμος Αποστολάτος

Ο Γεράσιμος Κ. Αποστολάτος (Αργοστόλι, 1924 - 16 Μαρτίου 2005) ήταν Έλληνας πρωτοπόρος των δημοσίων σχέσεων, βουλευτής και υφυπουργός. Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με το Μεγαλόσταυρο της Ιταλικής Δημοκρατίας.

Βιογραφία 
Την περίοδο της κατοχής διετέλεσε μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας «Αφύπνισις» που εξέδιδε το καλοκαίρι του 1944 η δωσιλογική «Πατριωτική Οργάνωσις Κεφαλληνίας» (ΠΟΚ).

Ήταν πτυχιούχος Εμπορικών και Οικονομικών επιστημών.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ήταν πρόεδρος του συντονιστικού του Εθνικού Συνδέσμου Σπουδαστών ΑΣΟΕΕ.

Ίδρυσε το πρώτο γραφείο Δημοσίων Σχέσεων στην Ελλάδα  και ξεκίνησε να εκδίδει (1961) το ετήσιο περιοδικό "Οδηγός Δημοσίων Υπηρεσιών". Το 1952 ανέλαβε διευθυντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδος. 

Εξελέγη βουλευτής Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1977 στην Α΄ Αθηνών..

Υπηρέτησε ως υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών στην κυβέρνηση Καραμανλή από τις 28 Νοεμβρίου 1977 ως τις 10 Μαΐου 1980 και στην κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη από τις 10 Μαΐου 1980 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1981.

Το 1986 ίδρυσε την Εταιρεία Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας, της οποίας υπήρξε πρώτος πρόεδρος. Από το 1990 ως το 1993 ήταν πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.

Έργα 
"50 μικρονήσια της Ελλάδας"

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφία στο δικτυακό τόπο του ιδρύματος "Κ. Καραμανλής", ανάκτηση 28-8-2013.

Παραπομπές 

Βουλευτές Α' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Έλληνες υφυπουργοί Κοινωνικών Υπηρεσιών
Μεχμέτ Ακίφ Αλακούρτ

Ο Μεχμέτ Ακίφ Αλακούρτ (τουρκικά: Mehmet Akif Alakurt, γενν. 23 Ιουλίου 1979) είναι Τούρκος πρώην ηθοποιός και πρώην μοντέλο.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1979 στη Φατσά της επαρχίας Ορντού. Τελειώνοντας τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη Κωνσταντινούπολη, ξεκίνησε να ασχολείται με το modeling, μπαίνοντας στο πρακτορείο της Νεσέ Έρμπερκ. Το 1998, έλαβε τους τίτλους "Promising One" και "Prince of Turkey". Το 2001 νίκησε στο διαγωνισμό Best Model of Turkey και έτσι έγινε ο εκπρόσωπος της χώρας στο διεθνή διαγωνισμό Best Model of the World, κατακτώντας τη δεύτερη θέση.

Το 2003, έπαιξε στη πρώτη του τηλεοπτική σειρά, «Kirik Ayna» μαζί με τους Μπουράκ Χακί και Καντίρ Ινανίρ ενώ το 2005 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Zeytin Dali» με τη Μπεργκιουζάρ Κορέλ. Το 2006, επιλέχθηκε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Μποράν Αγά στη σειρά «Sila», με συμπρωταγωνίστρια τη Τζανσού Ντερέ. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 15 Σεπτεμβρίου 2006 και ολοκληρώθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2008. Λόγω της τεράστιας επιτυχίας που σημείωσε, προβλήθηκε αργότερα σε πολλές χώρες εκτός Τουρκίας.

Από το 2008 μέχρι το 2010 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Adanali» με τους Σελίν Ντεμιρατάρ και Οκτάι Καϊναρτζά. Ακολούθησαν οι σειρές «Reis» το 2011 και «Fatih» το 2013.

Το 2015, αποσύρθηκε από την υποκριτική και ασχολείται πλέον με τη βιολογική γεωργία.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση 

Τούρκοι ηθοποιοί
Η Μάσκα

Η Μάσκα είναι Αμερικάνικη κωμική ταινία φαντασίας-δράσης παραγωγής του 1994, βασισμένη σε σειρά κόμικς της Αμερικάνικης εταιρίας "Dark Horse Comics". Σκηνοθέτης της ταινίας ήταν ο Τσακ Ράσελ και παραγωγοί οι εταιρίες Dark Horse Entertainment και New Line Cinema. Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 29 Ιουλίου 1994. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία παίζει ο Τζιμ Κάρεϊ, στον ρόλο του Στάνλεϊ Ίπκις ενός τραπεζίτη που βρίσκει μια πράσινη μάσκα που τον κάνει άλλο άνθρωπο.

Παραπομπές 

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1994
Ταινίες φαντασίας
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές κωμικές ταινίες
Αμερικανικές slapstick ταινίες
Αμερικανικές screwball κωμικές ταινίες
Μιχάλης Ασλάνης

Ο Μιχάλης Ασλάνης (1951 - 28 Αυγούστου 2013) ήταν Έλληνας σχεδιαστής μόδας.

Βιογραφία  
Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1951 ενώ οι γονείς του κατάγονταν από τη Σμύρνη.

Σπούδασε στη σχολή Βακαλό στην Αθήνα σχέδιο και διακόσμηση.Ήταν από τους πρώτους Έλληνες σχεδιαστές που έφτιαξαν ατελιέ στο Κολωνάκι, το οποίο αργότερα μετέφερε στην Πλάκα.

Είχε ιδιαίτερη προβολή από τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης τις δεκαετίες του '80 και του '90 και ιδιαίτερα την τηλεόραση καθότι ήταν ο πρώτος Έλληνας σχεδιαστής με διεθνή αναγνώριση καθώς είχε κάνει επιδείξεις στο εξωτερικό όπως στο Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, τη Μόσχα, το  Μονακό, την Κύπρο και αλλού. Ήταν επίσης ιδιαίτερα αγαπητός σε παρουσιάστριες πρωινών τηλεοπτικών εκπομπών όπως η Ρούλα Κορομηλά και η Ελένη Μενεγάκη. Είχε ανακαλύψει αρκετές κοπέλες που ξεχώρισαν στο modeling, ανάμεσα σε αυτές και η Βίκυ Κουλιανού, όταν σε ηλικία 16 ετών την ανακάλυψε τυχαία μέσα σε ένα λεωφορείο, η οποία έγινε μούσα του στα μέσα της δεκαετίας του ’80. 
Στις αρχές της επόμενης δεκαετίας έγινε στόχος αρνητικής δημοσιότητας λόγω αποκαλύψεων που αφορούσαν την προσωπική του ζωή.

Σχεδίαζε αρχικά ρούχα υψηλής ραπτικής για γυναίκες αλλά σιγά-σιγά επεκτάθηκε και στο ανδρικό ένδυμα, στο εσώρουχο και στα είδη οικιακής χρήσης. Επίσης σχεδίαζε και επαγγελματικό ένδυμα όπως έκανε στην περίπτωση των εργαζομένων της Αττικό Μετρό και του Διεθνούς Αεροδρομίου Αθηνών. Έχει συνεργαστεί με διάφορες εταιρίες σχεδιάζοντας και υπογράφοντας τα προϊόντα τους, που ορισμένες φέρουν και το όνομα του, όπως με τη εταιρία ενδυμάτων Δόμνα ΑΕ, Κατερίνη, που έχει τον διακριτικό τίτλο Vero Collection, με κύρια δραστηριότητα της την παραγωγή γυναικείων και αντρικών εσωρούχων επωνυμίας VΕΡΟ By Aslanis, όπως και με την εταιρία ειδών σπιτιού και διακόσμησης ΟΡΑΜΑ 21ος ΑΙΩΝΑΣ Α.Ε., Αθήνα, που έχει τον διακριτικό τίτλο aslanishome με εξειδίκευση στα υφάσματα με την υπογραφή του σχεδιαστή Μιχάλη Ασλάνη. Ήταν μέλος του Πανελληνίου Συλλόγου Σχεδιαστών Μόδας Ελλάδος που ιδρύθηκε το 2003.
 
Το  2010 μετακόμισε στη Βραζιλία προκειμένου να  κάνει καινούρια επιχειρηματική αρχή και να αποφύγει τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, αλλά το εγχείρημά του αυτό δε στέφθηκε με επιτυχία και επέστρεψε στην Ελλάδα.

Το τελευταίο διάστημα της ζωής του αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα που ο ίδιος απέδιδε σε οικονομική απάτη πρώην συνεργάτιδών του.

Βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στο Κολωνάκι στις 28 Αυγούστου 2013. O θάνατός του αποδόθηκε σε αυτοκτονία από υπερβολική λήψη υπνωτικών και κατασταλτικών χαπιών. Κηδεύτηκε στη Χαλκίδα.

Παραπομπές 

Έλληνες σχεδιαστές μόδας
Συνέλευση του Ορασάκ

Η Συνέλευση του Ορασάκ (σερβικά : Збор у Орашцу) ήταν μία συγκέντρωση Σέρβων επαναστατών που έγινε τον χειμώνα του 1804 στο Ορασάκ της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σήμερα Σερβία.

Η συνέλευση έγινε μετά την σφαγή των Κνέζων και όσοι Κνεζ γλίτωσαν συγκρότησαν αυτή την συνέλευση για να αποφασίσουν τι θα κάνουν. Μαζεύτηκαν 300 περίπου επαναστάτες που αποφάσισαν να πολεμήσουν τους γενίτσαρους που είχαν καταλάβει την εξουσία από τον νόμιμο εκπρόσωπο της Υψηλής πύλης στο πασαλίκι του Βελιγραδίου και είχαν διαπράξει την σφαγή. Πρότειναν την αρχηγία στον Στάνοτζιε Γκλάβας και έπειτα στον Θεοδόσιο Μαρίσεβιτς που αρνήθηκαν , έπειτα πρότειναν τον Καραγιώργη ο οποίος δέχτηκε.

Η συνέλευση αυτή ουσιαστικά ήταν η έναρξη της πρώτης Σερβικής επανάστασης.

Πηγές 
 Историја за 7. разред основне школе, Радош Љушић, Завод за уџбенике и наставна средства, Београд 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Где је, заправо, почео Први српски устанак („Политика“, 14. фебруар 2011)
 Како је Сретење постало судбоносно („Вечерње новости“, 11. фебруар 2012)

Πρώτη Σερβική εξέγερση
Εθνοσυνελεύσεις στην Σερβία
Τιγιάνα Τοντέφσκα

Η Τιγιάνα Τοντέφσκα (Тијана Тодевска - Дапчевиќ, 7 Φεβρουαρίου 1976) είναι διάσημη Βορειομακεδόνισσα ποπ τραγουδίστρια με επιτυχία κυρίως στη Σερβία. Από το 2002 έως σήμερα έχει κυκλοφορήσει 5 άλμπουμ. Η Τοντέφσκα εκπροσώπησε την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2014.

Ποπ μουσικοί
Βορειομακεδόνες τραγουδιστές

Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Βόρεια Μακεδονία
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2014
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Αδαμσίτης

Το αέριο adamsite, επίσης αδαμσίτης (DM) (αρσενική διφαινυλαμίνη χλωροαρσίνη, ή διφαινυλοαμινοχλωροαρσίνη) είναι δυνάμει θανατηφόρο πταρνιστικό αέριο καταστολής, που αναπτύχθηκε στις Η.Π.Α. και χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Α' Π.Π.. Για καταστολή χρησιμοποιήθηκε κατά της διαδήλωσης του Bonus Army στην Ουάσινγκτον, την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1932.

Περιγραφή
Πρόκειται για άοσμη κρυσταλλική οργανική ένωση που χρησιμοποιείται στην ατμώδη μορφή της ως ερεθιστικό των πνευμόνων. Με τη μορφή κίτρινου καπνού ερεθίζει τα μάτια, τους πνεύμονες και προκαλεί πτάρνισμα, έμετο και αίσθηση δυσφορίας στη μύτη, τον λάρυγγα και το στήθος. Η παρατεταμένη επαφή με το αέριο προκαλεί ζαλάδα, πονοκέφαλο, γενική φυσική αδυναμία και απελπισία. Οι επιδράσεις του διαρκούν συνήθως 12 ώρες και η μόνη προστασία κατά της εισπνοής του αερίου είναι μία καλή μάσκα με καλό μηχανικό φίλτρο.

Ασφάλεια
Όταν χρησιμοποιείται ως χημικό όπλο απαιτείται αρχικά απόσταση ασφαλείας ή απομόνωση της περιοχής σε περιφέρεια 60 περίπου μέτρων για μικρές κηλίδες από το σημείο διάχυσης του αερίου και σε περίπτωση αντίθετου ανέμου 400 μέτρα το πρωί και 1,2 χλμ το βράδυ. Στην περίπτωση μεγάλων κηλίδων, δηλαδή εκτεταμένης χρήσης του αερίου και αντίθετου ανέμου απαιτείται απόσταση ασφαλείας 2,3 χλμ το πρωί και 5,2 το βράδυ.

Σημειώσεις παραπομπές

Διαδίκτυο
Adamsite in the NIOSH emergency response database
Case definition of adamsite poisoning (από το  Center for Disease Control των Η.Π.Α.)

Χημικά όπλα
Γερμανικές εφευρέσεις
Αλέκσα Σίμιτς

Ο Αλέκσα Σίμιτς (σερβικά: Алекса Симић)  (Boljevci Αυστροουγγαρίας, 18 Μαρτίου 1800 - Βελιγράδι, 17 Φεβρουαρίου 1872) ήταν Σέρβος πολιτικός του Πριγκιπάτου της Σερβίας.

Ήρθε στην Σερβία από το Σρεμ το 1819 κι άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος στο γραφείο του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς. Το 1835 έγινε υπουργός οικονομικών του Πριγκιπάτου της Σερβίας. Το 1842 διετέλεσε διπλωματικός αντιπρόσωπος της Σερβίας στην Κωνσταντινούπολη. Την περίοδο 1843-1844 ήταν εκπρόσωπος του υπουργού εσωτερικών. Την περίοδο 1849-1852 υπουργός Δικαιοσύνης και παιδείας. Την περίοδο 1852-1853 διορίσθηκε υπουργός Εσωτερικών. Από το 1853 έως το 1855 ήταν και πάλι ο πριγκιπικός εκπρόσωπος του υπουργού εξωτερικών. 

Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος και την εκδίωξη των Ομπρένοβιτς δεν έχει πάλι πολιτικό ρόλο. Αδελφός του ήταν Στόγιαν Σίμιτς.

Πηγές 
 Текст др Јована Милићевића, доцент, Београд у ЕнциклопедијиЈугославије ЈЛЗ Загреб 1968. τομ. 7. σελ. 195.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία στην ιστοσελίδα του САНУ
 Βιογραφία του στα Σέρβικα  και στα αγγλικά
 Мирјана Маринковић: Алекса Симић, капућехаја у Цариграду од 1842. до 1843. године, Зборник Матице српске за историју, број 58, 1998. године

Πρωθυπουργοί της Σερβίας
Σέρβοι διπλωμάτες
Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας
Υπουργοί παιδείας της Σερβίας
Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας
Υπουργοί οικονομικών της Σερβίας
Κάρσον ΜακΚάλλερς

Η Κάρσον ΜακΚάλλερς (Carson McCullers, 19 Φεβρουαρίου 1917 – 29 Σεπτεμβρίου 1967) ήταν Αμερικανίδα μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος, ποιήτρια, θεατρικός συγγραφέας, και δοκιμιογράφος. Τα έργα της διαδραματίζονται στον Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Γεννήθηκε τις 19 Φεβρουαρίου 1917 ως Λούκα Κάρσον Σμιθ στο Κολόμπους στην Τζόρτζια. Αφότου αποφοίτησε πήγε στην Σαβάνα θέλοντας να γίνει πιανίστρια αλλά άλλαξε γνώμη αφότου αρρώστησε. Σπούδασε δημιουργική γραφή και το 1936 δημοσίευσε το πρώτο έργο της, Wunderkind, με αυτοβιογραφικά στοιχεία, και το 1940, όσο βρισκόταν στην Βόρεια Καρολίνα, έγραψε το πρώτο της μυθιστόρημα, The Heart Is a Lonely Hunter. Συνολικά έγραψε 8 μυθιστορήματα. Πέρα από το The Heart Is a Lonely Hunter, άλλα γνωστά έργα της είναι τα  Reflections in a Golden Eye (1941) και The Member of the Wedding (1946). Το The Heart Is a Lonely Hunter μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1968 και το  Reflections in a Golden Eye το 1967 με τους Μάρλον Μπράντο και Ελίζαμπεθ Τέιλορ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Παντρεύτηκε τον Ριβς ΜακΚάλλερς το 1937. Το ζευγάρι χώρισε το 1941 και ξαναπαντρεύτηκε το 1945. Το 1948 επιχείρησε να αυτοκτονήσει λόγω κατάθλιψης. Τελικά πέθανε το 1967 από αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο.

Επιλογή έργων
The Heart is a Lonely Hunter (Η καρδιά είναι ένας μοναχικός κυνηγός, μυθιστόρημα, 1940) - ελλην. μετάφραση Βικτώρια Τράπαλη ως Η καρδιά κυνηγάει μονάχη ("ΕΞΑΝΤΑΣ")
Reflections in a Golden Eye (Αντανακλάσεις σε χρυσό μάτι, μυθιστόρημα, 1941)
The Member of the Wedding (Μέλος του γάμου, μυθιστόρημα, 1946) - ελλην. μετάφραση Τζένη Μαστοράκη ως Πρόσκληση σε γάμο ("ΓΡΑΜΜΑΤΑ")
Clock Without Hands (Ρολόι χωρίς δείκτες, μυθιστόρημα, 1961) - ελλην. μετάφραση Ρένα Χατχούτ ("ΓΡΑΜΜΑΤΑ")
The Ballad of the Sad Café (Η μπαλλάντα του λυπημένου καφενείου, νουβέλλα, 1951) - ελλην. μετάφραση Μένης Κουμανταρέας ("ΚΕΔΡΟΣ")
Sweet as a Pickle and Clean as a Pig (Γλυκό σαν άλμη, καθαρό σαν γουρούνι, ποιήματα, 1964)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Αμερικανοί ποιητές
Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι
Αμερικανοί διηγηματογράφοι
Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς
Αμερικανοί δοκιμιογράφοι
The Marshall Mathers LP 2

Το The Marshall Mathers LP 2 είναι το όγδοο στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού ράπερ Eminem, που κυκλοφόρησε στις 5 Νοεμβρίου 2013 από τις Aftermath Entertainment, Shady Records και Interscope Records. Το άλμπουμ είναι μια συνέχιση του τρίτου άλμπουμ του Eminem από το 2000, The Marshall Mathers LP. Η παραγωγή για το άλμπουμ πραγματοποιήθηκε από το 2011 ως το 2013 σε αρκετά στούντιο ηχογραφήσεων και έγινε από τον Eminem και διάφορους άλλους μουσικούς παραγωγούς, συμπεριλαμβανομένων των Rick Rubin, Luis Resto, Emile Haynie και Alex da Kid. Το άλμπουμ έχει συμμετοχές από τους τραγουδιστές Skylar Grey, Rihanna και τον frontman των fun., Nate Ruess, με τον μόνο άλλο ράπερ που εμφανίζεται στο άλμπουμ να είναι ο Kendrick Lamar που μοιράζεται την ίδια δισκογραφική εταιρεία με τον Eminem (την Aftermath).

Ο τίτλος του άλμπουμ αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια των 2013 MTV Video Music Awards στις 25 Αυγούστου με ένα preview του lead single "Berzerk", που κυκλοφόρησε δυο μέρες αργότερα στις ΗΠΑ, φτάνοντας στο νούμερο τρία του Billboard Hot 100. Ακολούθησαν δύο singles: το "Survival", που κυκλοφόρησε στις 8 Οκτωβρίου, και το "Rap God", που κυκλοφόρησε στις 15 Οκτωβρίου, 2013. Το πρώτο έκανε ντεμπούτο στο νούμερο 17 του Hot 100 και το δεύτερο στο νούμερο επτά. Το "The Monster", με τη συμμετοχή της Rihanna, κυκλοφόρησε ως το τέταρτο single του άλμπουμ στις 29 Οκτωβρίου του 2013.

Το άλμπουμ έλαβε γενικά θετικές κριτικές από τους κριτικούς μουσικής, επαινώντας την ικανότητα ραπαρίσματος του Eminem και τις επιλογές παραγωγής του. Ήταν η καλύτερη αξιολόγηση για άλμπουμ του Eminem στο Metacritic από το The Eminem Show (2002).

Λίστα κομματιών

Σημειώσεις
 Λίστα κομματιών και συντελεστές από το φυλλάδιο του άλμπουμ.
  συμβολίζει έναν συν-παραγωγό
  συμβολίζει έναν επιπλέον παραγωγό

Ιστορία κυκλοφορίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Άλμπουμ του 2013
Δισκογραφία του Eminem
Άλμπουμ με παραγωγή από τον Eminem
Άλμπουμ με παραγωγή από τον Dr. Dre
Άλμπουμ από την Aftermath Entertainment
Άλμπουμ από την Interscope Records
Μαργκερίτ Ντυράς

Η Μαργκερίτ Ντυράς (Marguerite Duras, 4 Απριλίου 1914 - 3 Μαρτίου 1996) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας και σκηνοθέτις γεννημένη στην Ινδοκίνα. Το 1984 κέρδισε το βραβείο Γκονκούρ για το μυθιστόρημά της L'Amant (Ο Εραστής).

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Σαϊγκόν, στην Γαλλική Ινδοκίνα (σημερινό Βιετνάμ) στις 4 Απριλίου 1914. Οι γονείς της έφτασαν στην Ινδοκίνα εξαιτίας μιας καμπάνιας για την εργασία στις αποικίες. Ο πατέρας της πέθανε λίγο μετά. Η δύσκολη ζωή της υπήρξε πηγή έμπνευσής για τα έργα της. Στα 17 της πήγε στην Γαλλία για να σπουδάσει μαθηματικά, αλλά τα παράτησε και σπούδασε πολιτικές επιστήμες και νομική. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δούλευε για την κυβέρνηση του Βισύ, αλλά ταυτόχρονα ήταν μέλος της Γαλλικής Αντίστασης και γι' αυτό στάλθηκε στο Μπούχενβαλντ, απ' όπου μετά βίας επέζησε. Το 1943 δημοσίευσε το πρώτο της μυθιστόρημα Les Impudents.

Επιλογή έργων

Μυθιστορήματα
Un barrage contre le Pacifique (Ένα φράγμα κατά του Ειρηνικού, 1950)
Moderato cantabile, 1958 
Hiroshima mon amour (Χιροσίμα, αγάπη μου, 1960) 
Dix heures et demie du soir en été (Δέκα και μισή καλοκαίρι βράδυ, 1960) - ελλην. μετάφραση Τατιάνα Μηλιώνη-Τσαλίκη ("ΟΔΥΣΣΕΑΣ")
Le Ravissement de Lol V. Stein (Η σαγήνευση της Λολ Β. Στάιν, 1964)
Le Vice-Consul (Ο υποπρόξενος, 1965)
L'Amant (Ο εραστής, αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, 1984) - ελλην. μετάφραση Χρύσα Τσαλικίδου ("ΕΞΑΝΤΑΣ")

Θέατρο 
La Musica, 1965 - ελλην. μετάφραση Κωστούλα Μητροπούλου ("ΔΩΔΩΝΗ")                  
Des journées entières dans les arbres (Μέρες ολόκληρες πάνω στα δέντρα, 1968) - ελλην. μετάφραση Κωστούλα Μητροπούλου ("ΔΩΔΩΝΗ")                  
India Song, 1973

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Γάλλοι συγγραφείς
Γάλλοι σκηνοθέτες
Γάλλοι φεμινιστές
Αλ-Μααρί

Ο Άμπουλ Αλά Αλ-Μααρί (973 - 1057) ήταν τυφλός Άραβας φιλόσοφος και συγγραφέας. 

Σε ηλικία τεσσάρων ετών ο Άμπουλ Αλά Αλ-Μααρί τυφλώθηκε από ευλογιά. Μορφώθηκε όμως και ταξίδεψε πολύ. Έζησε και πέθανε μέσα στην φτώχεια αλλά την κηδεία του ακολούθησαν 180 ποιητές και 84 σοφοί που απήγγειλαν εγκώμια πάνω στον τάφο του. Ήταν οικολόγος μέχρις υπερβολής αποφεύγοντας ακόμη και το γάλα και το μέλι. 

Σπουδαιότερο έργο του ήταν η συλλογή Λουζουμιγιάτ (Υποχρεώσεις) που περιλάμβανε 1592 σύντομα ποιήματα στα οποία κυριαρχεί ο σκεπτικισμός και η απαισιοδοξία. Στο επιτάφιο ποίημα που συνέθεσε για τον εαυτό του λέει ότι την ζωή τού την επέβαλε ο πατέρας του αλλά ο ίδιος δεν την επέβαλε σε κανένα.

Σύροι ποιητές
Μεσαιωνικοί ποιητές
Άραβες συγγραφείς
Επικριτές του Χριστιανισμού
Αλ-Μουταμίντ

Ο Αλ-Μουταμίντ (Μουχαμάντ Ιμπν Αμπάντ Αλ Μουταμίντ, 1040 - 1095) ήταν εμίρης της Σεβίλλης, ο τρίτος της δυναστείας των Αββαδιδών, και ο μεγαλύτερος ποιητής της μουσουλμανικής Ισπανίας. Πολέμησε με επιτυχία κατά του Αλφόνσου ΣΤ΄της Καστίλλης και έπειτα κατά του πρώην συμμάχου του Γιουσούφ Ιμπν Τασχφίν της δυναστείας των Αλμοραβιδών του Μαρόκου. Πέθανε εξόριστος στο Μαρόκο, γράφοντας ποιήματα μέχρι τον θάνατό του. 

Ισπανοί ποιητές
Μεσαιωνικοί ποιητές
Μεσαιωνική ΛΟΑΤ ιστορία
ΛΟΑΤ Μουσουλμάνοι
Αλφόνς Ντωντέ

Ο Αλφόνς Ντωντέ (Alphonse Daudet, Νιμ (Nîmes) 13 Μαΐου 1840 - Παρίσι 16 Δεκεμβρίου 1897) ήταν Γάλλος πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Περίφημα έγιναν τα έργα του Ο Ταρταρέν της Ταρασκόν και το τρίπρακτο δράμα L'Arlésienne.

Επιλογή έργων
Lettres de mon moulin (Γράμματα από τον μύλο μου, διηγήματα, 1866) - ελλην. μετάφραση Ζωρζ Σαρή {"ΠΑΤΑΚΗ"}
Aventures prodigieuses de Tartarin de Tarascon (Οι θαυμαστές περιπέτειες του Ταρταρέν ντε Ταρασκόν, 1872) - ελλην. μετάφραση Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη ως Ταρταρίνος ο εκ Ταρασκώνος ("ΕΣΤΙΑ"). Ακολούθησαν άλλα δύο βιβλία με θέμα τον Ταρταρίνο.
L'Arlésienne (Η Αρλεζιάνα, 1869). Νουβέλλα και εν συνεχεία (1872) τρίπρακτο δράμα με έξοχη μουσική επένδυση του Ζωρζ Μπιζέ. Το έργο αποτέλεσε την βάση της όπερας L'arlesiana του Φραντσέσκο Τσιλέα (1897)
Contes du Lundi (Διηγήματα της Δευτέρας, 1873) - ελλην. μετάφραση Έλσα Τσεκούρα {"ΠΑΤΑΚΗ"}
Fromont jeune et Risler aîné (Φρομόν ο νεώτερος και Ρισλέρ ο πρεσβύτερος, μυθιστόρημα, 1874), επίσης μεγάλη επιτυχία του Ντωντέ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Γάλλοι συγγραφείς
Αλφρέ Ζαρρύ

Ο Αλφρέ Ζαρρύ (Alfred Jarry, 8 Σεπτεμβρίου 1873 - 1 Νοεμβρίου 1907) ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος, που επινόησε την Παταφυσική, μια παρωδία της σύγχρονης επιστήμης. Θεωρείται πρόδρομος των Σουρεαλισμού και του Φουτουρισμού καθώς και του Μεταμοντερνισμού.Επηρέασε σημαντικούς συγγραφείς όπως τον Ιονέσκο [Υμπύ  βασιλιάς - Ο βασιλιάς πεθαίνει].

Γεννημένος στο Λαβάλ (Laval) της Γαλλίας, είχε Βρετονική καταγωγή από την πλευρά της μητέρας του. Σε όλη τη διάρκεια του βίου του, αν και είχε συσχετιστεί με το κίνημα του Συμβολισμού, ο Ζαρρύ ήταν ευρύτερα γνωστός για το έργο του Ο Υμπύ βασιλιάς (1896), το οποίο συχνά αναφέρεται ως προδρομικό των κινημάτων του Σουρεαλισμού και του Φουτουρισμού, που εκδηλώθηκαν κατά τις δεκαετίες του 1920 και 1930. Συνέγραψε χρησιμοποιώντας μια ποικιλία υφών, προαναγγέλλοντας έτσι το μεταμοντέρνο. Έγραψε θεατρικά, νουβέλες, ποιήματα, δοκίμια και θεωρητικά άρθρα. Τα έργα του θεωρούνται πρωτοποριακά στα πεδία της λογοτεχνίας του παραλόγου και της μεταμοντέρνας φιλοσοφίας.

Επιλογή έργων

Θεατρικά
César-Antéchrist (Καίσαρ-Αντίχριστος, 1895) 
Ubu roi (Ο Υμπύ βασιλιάς, 1896), το ονομαστότερο έργο του Ζαρρύ, που παίζεται μέχρι σήμερα.
Ubu cocu, ou l'Archeopteryx (Ο Υμπύ κερατάς ή Ο Αρχαιοπτέρυξ, 1897)
Ubu enchaíné (Ο Υμπύ δεσμώτης, 1899)
Ubu sur la Butte (Ο Υμπύ στον λόφο, 1906)

Μυθιστορήματα
Les Jours et les Nuits (Οι μέρες κ’ οι νύχτες, 1897)
L'Amour en visites (Ο έρωτας σε επισκέψεις, 1897)
Messaline, 1900)
Le Surmâle (Το Υπεραρσενικό, 1901)
Gestes et opinions du docteur Faustroll, pataphysicien (Έργα και γνώμες του δόκτορα Φωστρόλλ, παταφυσικού, μεταθ. έκδ. 1911)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Γάλλοι ποιητές
Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Γάλλοι δοκιμιογράφοι
Σανατράκης Α΄ της Παρθίας

Ο Σανατράκης της Παρθίας, Sinatruces, ήταν πρίγκηπας του βασιλικού οίκου των Αρσακιδών, έζησε μεταξύ 157 και  70 π.Χ. και ήταν βασιλιάς των Πάρθων μεταξύ 77 και 70 π.Χ. Έγινε βασιλιάς σε ηλικία 80 ετών και βασίλευσε ως τον θάνατο του στα 87 του. Έγινε βασιλιάς με την βοήθεια της ληστρικής φυλής των Σακά που επιτέθηκε στην Παρθία το 77 π.Χ. Ύστερα από μια αμφιλεγόμενη περίοδο ακυβερνησίας, τον διαδέχθηκε ο γιος του Φραάτης Γ’.

Παραπομπές

Πηγές
Les villes du sud-ouest de l'Afghanistan. C. Baratin. In: Afghanistan, ancien carrefour entre l'est et l'ouest, p. 181, ISBN 2-503-51681-5
"The Commerce of Kapisene and Gandhāra after the Fall of Indo-Greek Rule." K. Walton Dobbins. Journal of the Economic and Social History of the Orient, Vol. 14, No. 3 (December , 1971), p. 286.
The Makrobioi or 'Long Life'. The Parthians, p. 35. (1967). Malcolm A. R. Colledge. Frederick A. Praeger, New York; Washington.

Πάρθοι βασιλείς
Πάρχιμ

Το Πάρχιμ είναι μια πόλη στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία της Γερμανίας. Eίναι πρωτεύουσα του δήμου Λούντβιχσλουστ-Πάρχιμ. Είναι η γενέτειρα του Χέλμουτ Καρλ φον Μόλτκε, στον οποίο ανεγέρθηκε ένα μνημείο το 1876. Η πόλη ιδρύθηκε γύρω στο 1210. Κατά την διάρκεια του 14ου αιώνα ένας κλάδος της οικογένειας του δούκα του Μεκλεμβούργου κατοικούσε στο Πάρχιμ. Έγινε ευημερούσα βιομηχανική πόλη κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, αλλά αυτή η ευημερία καταστράφηκε από τον τριακονταετή πόλεμο. Αναλυτικότερα, έχει έκταση 106,61 τετραχωνικά χλμ και πληθυσμό 17.174 κατοίκους σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2012.

Παραπομπές 
 http://service.mvnet.de/statmv/daten_stam_berichte/e-bibointerth01/bevoelkerung--haushalte--familien--flaeche/a-i__/a113__/2012/daten/a113-2012-00.xls

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Πόλεις του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας
Νεμπόισα Τσόβιτς

Ο Νεμπόισα Κόβιτς (σερβικά : Небојша Човић), γεννημένος στις 2 Ιουλίου 1958 στο Βελιγράδι, είναι Σέρβος πολιτικός πρώην δήμαρχος Βελιγραδίου και προσωρινός πρωθυπουργός της Σερβίας για λίγες ημέρες, πρώην επικεφαλής του κέντρου συντονισμού για το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια. Γνωστός παράγοντας της Καλαθοσφαίρισης και πρόεδρος του Ερυθρού Αστέρα.

Αποφοίτησε από τη σχολή μηχανολόγων μηχανικών, όπου απέκτησε το διδακτορικό του το 2000. Εργάστηκε σε πολλές εταιρείες, ήταν ο διευθύνων σύμβουλος της Α.Σ. «Πρόλετερ» και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της "FMP Ζελέσνικ" του Βελιγραδίου.

Ως μέλος του Σοσιαλιστικού κόμματος της Σερβίας το 1994 εξελέγη ο 66ος δήμαρχος του Βελιγραδίου έως το 1997. Ήταν μέλος του Σερβικού κοινοβουλίου για δύο θητείες. Το 1997 ίδρυσε το κόμμα "Δημοκρατική εναλλακτική λύση" και μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές στις 24 Σεπτεμβρίου 2000 έγινε μέλος του κοινοβουλίου. Το 2005 έγινε πρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος.

Στην κυβέρνηση του Ζόραν Τζίντζιτς ήταν αναπληρωτής πρωθυπουργός και επικεφαλής του κέντρου συντονισμού για τη Νότια Σερβία, και το κέντρο συντονισμού για το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια.

Ο Νεμπόισα Κόβιτς έχει παρασημοφορηθεί με το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Σάββα Α΄ κατηγορίας.  Ήταν επίσης πρόεδρος της Ομοσπονδίας μπάσκετ της Γιουγκοσλαβίας .

Είναι παντρεμένος με την Βέσνα και έχουν δύο παιδιά, μια κόρη και ένα γιο.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Σερβίας
Δήμαρχοι Βελιγραδίου
Αντιπρόεδροι της Σερβίας
Αναπληρωτές πρωθυπουργοί της Σερβίας
Βουλευτές της Σερβίας
Καλαθοσφαίριση στη Σερβία
Καλαθοσφαίριση στη Γιουγκοσλαβία
Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ελλάδας

Το σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ελλάδας περιλαμβάνει τρία επίπεδα, με τη Σούπερ Λιγκ 1 να αποτελεί την υψηλότερη κατηγορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Συμμετοχή στα Κύπελλα 
Ανάλογα με την κατηγορία που αγωνίζεται η κάθε ομάδα συμμετέχει σε ανάλογο θεσμό κυπέλλου. Σήμερα η κατάσταση έχει ως εξής:
 Κύπελλο Ελλάδας: Επίπεδα 1 έως 3 και κυπελλούχοι ΕΠΣ

Άνοδος και υποβιβασμός 
Ανάλογα με την κατηγορία και την εκάστοτε χρονική περίοδο ο αριθμός των ομάδων που προβιβάζονται και υποβιβάζονται ποικίλει. Την περίοδο 2021-22 έχει ως εξής:

Σούπερ Λιγκ 1: Η 14η ομάδα υποβιβάζεται απευθείας στη Σούπερ Λιγκ 2 ενώ η 13η ομάδα της Σούπερ Λιγκ παίζει μπαράζ με τον ηττημένο των μπαράζ της Σούπερ Λίγκ 2.

Σούπερ Λιγκ 2: Η 1η ομάδα και από τους δύο ομίλους προκρίνεται στα μπαράζ ανόδου και η νικήτρια ομάδα προβιβάζεται στην Σούπερ Λιγκ 1 ενώ η 2η ομάδα παίζει μπαράζ με τον 13ο της Σούπερ Λιγκ 1 και 4 από κάθε όμιλο υποβιβάζονται στην Γ' Εθνική.

Γ΄ Εθνική: Οι πρωταθλήτριες ομάδες καθενός από τους επτά ομίλους προκρίνονται στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου για την Super League 2, με 4 να κερδίζουν την άνοδο. Από κάθε όμιλο υποβιβάζονται όλες οι ομάδες που βρίσκονται κάτω από την 8η θέση της κατάταξης.

Τοπικά πρωταθλήματα: Οι πρωταθλήτριες ομάδες των ΕΠΣ (53+3) κερδίζουν την άνοδο στη Γ΄ Εθνική.

Δομή του συστήματος 

Οι παρακάτω πίνακες παρουσιάζουν τη δομή των των ελληνικών πρωταθλημάτων, εθνικών, περιφερειακών και τοπικών. Οι κατηγορίες στις οποίες χωρίζονται οι ομάδες στα τοπικά πρωταθλήματα, δεν ξεπερνούν τις τρεις, Α΄, Β΄ και Γ΄. Οι τρέχουσες διοργανώσεις εμφανίζονται με πράσινο.

Εξέλιξη των ελληνικών διοργανώσεων ποδοσφαίρου

Περίοδος 2021-22 
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει την δομή του συστήματος από την περίοδο 2021-22, σύμφωνα με την προκήρυξη για την αναδιάρθρωση του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Δείτε επίσης 
 Αναδιάρθρωση ελληνικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αναδιάρθρωση με συγχώνευση SL2-FL και συμμετοχή Β΄ ομάδων στη νέα κατηγορία
 Όλο το σχέδιο αναδιάρθρωσης σε Β', Γ', Δ' Εθνική ως το 2016!

Ελλαδα
Υπερασπιστές του συντάγματος

Οι Υπερασπιστές του συντάγματος (σερβικά : Уставобранитељи) ήταν μία ομάδα πολιτικών, υπουργών, του Πριγκιπάτου της Σερβίας κατά τον 19ο αιώνα που ήταν κατά του δεσποτισμού της οικογένειας Ομπρένοβιτς που κυβερνούσαν την Σερβία τότε. Ο προσδιορισμός "υπερασπιστές του συντάγματος" είχε δοθεί από τους ίδιους τους πολιτικούς.

Οι υπερασπιστές αντιπολιτεύονταν την οικογένεια Ομπρένοβιτς, ζητούσαν θέσπιση συντάγματος και νόμους που να περιορίζουν τις εξουσίες του εκάστοτε πρίγκιπα της Σερβίας. Ζητούσαν μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση και στην δημόσια διοίκηση, τάξη στα υπουργεία, επίσης ζητούσαν την έγκριση του συντάγματος του 1838. Η ομάδα των υπερασπιστών ήταν οι εξής :  Τομά Βούσιτς Πέρισιτς , Αβραάμ Πετρόνιεβιτς, Στόγιαν Σίμιτς και Αλέξα Σίμιτς , Μιλούτιν  Γκαρασάνιν και Ίλιγια Γκαρασάνιν.

Αναφορές 
  Миодраг Јовичић, Лексикон српске уставности 1804-1918, Београд 1999

Πριγκιπάτο της Σερβίας
Πολιτική της Σερβίας
Τζόρτζε Πρότιτς

Ο Τζόρτζε Πρότιτς (σερβικά : Ђорђе Протић), (Bela Crkva 1793 - Βελιγράδι 7 Δεκεμβρίου 1857). Ήταν σέρβος πολιτικός όπου διετέλεσε εκπρόσωπος του πρίγκιπα, σημερινός πρωθυπουργός, σε μια εποχή που η Σερβία ήταν μια αυτόνομη ηγεμονία εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στο πλαίσιο της βασιλείας του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς ο Πρότιτς εργάστηκε σαν νομικός έως το 1829.

Το 1835 , πέρασε μερικούς μήνες σαν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και έπειτα του προέδρου του δικαστηρίου του Βελιγραδίου .

Από το 1837 ήταν μέλος της αρμόδιας επιτροπής για την προετοιμασία της νομοθεσίας.

Από τις 15 Μαΐου  1840 έως τις 7 Σεπτεμβρίου  1842 ήταν ο εκπρόσωπος του πρίγκιπα Μιχαήλ, το ισοδύναμο σήμερα ενός πρωθυπουργού.

Το 1842 όμως ο πρίγκιπας Μιχαήλ ανατράπηκε από μια εξέγερση με επικεφαλής τον Τομά Βούσιτς Πέρισιτς , ηγέτη των «υπερασπιστών του συντάγματος». Εξαιτίας αυτής της εξέγερσης η οικογένεια Καραγιώργεβιτς ήρθε στην εξουσία στο πρόσωπο του πρίγκιπα Αλέξανδρου . Πιστός στον Ομπρένοβιτς ο Πρότιτς εγκατάλειψε τη Σερβία. Έζησε στην εξορία από το 1842 στο 1857 που επέστρεψε στην Σερβία.

Αναφορές 
 Υπουργείο Εξωτερικών της Σερβίας, Βιογραφικό του 

Πρωθυπουργοί της Σερβίας
Ερνέστας Σέτκους

Ο Ερνέστας Σέτκους είναι Λιθουανός τερματοφύλακας, διεθνής με την Εθνική Λιθουανίας. Από το 2014 αγωνίζεται στον Α.Ο. Κέρκυρα.

Καριέρα
Ο Σέτκους ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα του στη Ζάλγκιρις Βίλνιους το 2005. Το 2009 μετακινήθηκε στη ΦΚ Τάουρας Ταουραγκέ. Το 2010 επέστρεψε στη Ζάλγκιρις Βίλνιους. Το πρώτο παιχνίδι στη δεύτερη θητεία του στη Ζάλγκιρις ήταν εναντίον της ΦΚ Τάουρας Ταουραγκέ στα πλαίσια του πρωταθλήματος Λιθουανίας (1-1).

Τον Ιούλιο του 2010 μετακινήθηκε εκτός Λιθουανίας και συγκεκριμένα στην Κύπρο και στον Ολυμπιακό Λευκωσίας. Έκανε το ντεμπούτο του με την κυπριακή ομάδα στις 2 Οκτωβρίου 2010 σε ένα παιχνίδι με αντίπαλο την ΑΕΠ Πάφου. Συνέχισε και την επόμενη περίοδο στον Ολυμπιακό. Στις 7 Ιανουαρίου 2012 κέρδισε το βραβείο του πολυτιμότερου παίχτη του παιχνιδιού (MVP) σε ένα παιχνίδι με αντίπαλο την ΑΕΚ Λάρνακας (ποδόσφαιρο) το οποίο έληξε ισόπαλο 1-1.

Το καλοκαίρι του 2010 υπέγραψε συμβόλαιο με την νεοφώτιστη βουλγάρικη ομάδα ΠΦΚ Μπότεφ Πλόβντιφ. Έκανε το ντεμπούτο του στην εντός έδρας νίκη με 3-0 επί της ΠΦΚ Σλάβια Σόφιας στις 11 Αυγούστου 2012. Στις 31 Ιανουαρίου αποδεσμεύτηκε από την ομάδα από τον Στανιμίρ Στόιλοφ.

Στις 28 Μαρτίου υπέγραψε ένα συμβόλαιο μικρής διαρκείας με τη λευκωρωσική ΦΚ Γκόμελ, η οποία αγωνιζόταν στην Α΄ κατηγορία της χώρας. Το καλοκαίρι του 2013 επέστρεψε στην Κύπρο για λογαριασμό της Νέας Σαλαμίνας.

Διεθνής καριέρα
Ο Σέτκους κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Λιθουανίας από τον Raimondas Žutautas για ένα φιλικό παιχνίδι με αντίπαλο την Εθνική Πολωνίας (ποδόσφαιρο ανδρών). Έκανε το ντεμπούτο στις 25 Μαρτίου 2011 στο S. Darius and S. Girėnas Stadium του Κάουνας. Μπήκε ως αλλαγή στο ημίχρονο ενώ το σκορ ήταν 2-0 υπέρ της Λιθουανίας. Μέχρι στιγμής έχει συνολικά 7 παρουσίες με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Λιθουανίας.

Παραπομπές

Πηγές

Νέα Σαλαμίνα: Πρόσθεσε τερματοφύλακα, αμυντικό και μέσο!

Λιθουανοί ποδοσφαιριστές
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας
Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Λευκωσίας
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Γκόμελ
Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Μπότεφ Πλόβντιφ
Ποδοσφαιριστές Ζάλγκιρις Βίλνιους
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τάουρας Ταουραγκέ
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Λιθουανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Νικόλαος Καβαζαράκης

Ο Νικόλαος Ι. Καβαζαράκης (Κεφαλονιά, 1894 - 31 Αυγούστου 1981) ήταν Έλληνας καθηγητής Ιατρικής. Χρημάτισε πρόεδρος του ΙΚΑ και υπουργός Βορείου Ελλάδος από το 1963 ως το 1964.

Βιογραφία 
Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και Χειρουργική. Δίδαξε ως καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Ήταν ένας από τους γιατρούς που είχαν εξετάσει το Γρηγόρη Λαμπράκη μετά τη δολοφονία του και είχαν καταθέσει στο δικαστήριο για το θέμα.

Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παρασκευόπουλου, ο Νικόλαος Καβαζαράκης χρημάτισε υπουργός Βορείου Ελλάδος από τις 31 Δεκεμβρίου 1963 ως τις 19 Φεβρουαρίου 1964.

Δημοσίευσε πλήθος άρθρων και μελετών με θέμα τα καρδιακά νοσήματα και το ΙΚΑ, ενώ έκανε και προβολή μιας εγχείρισης σε τηλεόραση στη Θεσσαλονίκη. Ο ομότιμος καθηγητής Καβαζαράκης απεβίωσε το 1981, σε ηλικία 87 ετών.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Οικονόμου και απέκτησαν 3 κόρες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προλόγιση του καθηγητή σε βιβλίο (Χρήστου Βουνά, "Τα 130 χρόνια της μουσικής στην Κεφαλονιά (1836 - 1966)", εκδόσεις Ο Φανός της Κεφαλονιάς.)
Τεκμήρια (αναφορά)

Παραπομπές 

Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Έλληνες υπουργοί Βορείου Ελλάδος
Έλληνες χειρουργοί
Λίσσος

Ο Λίσσος ή Φιλιουρής είναι ποταμός της Θράκης. Πηγάζει από την οροσειρά της Ροδόπης (όρος Μεγάλο Λιβάδι) και εκβάλει στο Θρακικό πέλαγος δίπλα στο χωριό Ίμερος.

Ιστορία 

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ποταμός στέρεψε στο πέρασμα του στρατού του Ξέρξη.

"108. Ο δε Ξέρξης εκ του Δορίσκου επορεύετο κατά της Ελλάδος, όσα δε έθνη ευρίσκοντο εις την πορείαν του τα ηνάγκαζε ν' ακολουθώσι τον στρατόν• καθότι, ως είπον ήδη προηγουμένως, όλη η μέχρι της Θεσσαλίας χώρα ήτο υποδεδουλωμένη και φόρου υποτελής, πρώτον μεν υπό του Μεγαβάζου, έπειτα δε υπό του Μαρδονίου. Πορευόμενος δε εκ του Δορίσκου, πρώτον διήλθε πλησίον των Σαμοθρακικών τειχών, των οποίων το τελευταίον προς δυσμάς είναι η Μεσαμβρία• κατόπιν αυτής είναι η πόλις των Θασίων Στρύμη, και μεταξύ των δύο τούτων πόλεων ρέει ο Λίσσος ποταμός, του οποίου το ύδωρ δεν ήρκεσε τότε εις τον στρατόν του Ξέρξου, αλλ' εξέλιπεν. Η χώρα αύτη πάλαι μεν εκαλείτο Γαλλαϊκή, νυν δε Βριαντική• αληθώς όμως ειπείν είναι και αύτη των Κικόνων."

Ποταμοί της Θράκης
Γεωγραφία της Ροδόπης
Λούκα Λαζάρεβιτς

Ο Λούκα Λαζάρεβιτς (σερβικά : Лука Лазаревић)  (1774 - 1852) είναι Σέρβος εθνικός ήρωας και Κνεζ της πρώτης σερβικής επανάστασης και Ορθόδοξος ιερέας.

Γεννήθηκε στην Σβίλουβα το 1774, ήταν γιος του Μάτζκε και της Θεοδώρας Γεβρόσιμ. Πήγε σχολείο στο Σρεμ της τότε Αυστροουγγαρίας και μόλις αποφοίτησε επέστρεψε στην Σερβία. Παντρεύτηκε την Μαρίκα το 1796 όπου πέθανε το 1803 , μαζί της απέκτησε δυο γιους τον Μιχαήλ και τον Κοσμά. 

Αγαπούσε πολύ τα άλογα και τα όπλα, μερικά από τα οποία ποτέ δεν τα αποχωρίστηκε. Είχε δεκαπέντε πληγές, και μια σφαίρα στο σώμα. Πέθανε στο Σάμπατς στις 29 Απρίλιου  1852 και τάφηκε δίπλα στην εκκλησία της πόλης.

Το 1804 πήρε μέρος στην επανάσταση , εξελέγη Κνεζ του Σάμπατς και του Πόσεβατς και αμέσως συγκρούστηκε με τον Οθωμανικό στρατό στην περιοχή που διοικούσε. Έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου, δηλαδή της πρώτης σερβικής κυβέρνησης. Συμμετείχε στην απελευθέρωση της Σόκο και του Ούζιτσε. Την άνοιξη του 1806 οι Οθωμανοί εισέβαλαν στην γενέτηρά του και την έκαψαν μαζί και το σπίτι του, ο Λούκα τους περίμενε στο Čučuge και τους προκάλεσε βαριές απώλειες.

Συμμετείχε σε όλες τις μάχες κατά των Τούρκων στην κοιλάδα του Ντρίνα και διακρίθηκε ιδιαίτερα στην Μάχη του Μισάρ το 1806. Σε αυτή την μάχη σαν διοικητής του ιππικού έκανε έναν αποφασιστικό ελιγμό κι επίθεση που συνέβαλε αποφασιστικά στην σερβική νίκη. 

Μετά την απελευθέρωση του Σάμπατς ο Καραγιώργης Πέτροβιτς τον διόρισε διοικητή του φρουρίου της, θέση που κατείχε από το 1807 έως το 1813. Την άνοιξη του 1809 επιτέθηκε και περικύκλωσε τους Οθωμανούς στην Janja και Μπιγελτζινα αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει στον ποταμό Ντρίνα. Στο τέλος του Ιουνίου  1811 διορίστηκε διοικητής του τομέα της ložnice.

Με την κατάρρευση της επανάστασης το 1813 και πήγε στην Σρεμ, αργότερα στην Στυρία , από εκεί, ο ίδιος και άλλοι αξιωματούχοι πήγε στη Βεσσαραβία (τότε Ρωσία), όπου έζησε μέχρι το 1832.

Το 1833 επέστρεψε στην πατρίδα του με μεγάλη τιμή και εγκαταστάθηκε στο Σάμπατς . Ο Μίλος Ομπρένοβιτς τον διόρισε μέλος του Δικαστηρίου του Σάμπατς και του έδωσε ένα σπίτι στην πόλη. Πριν από το τέλος της ζωής του, ο ίδιος βρέθηκε σε δύσκολη οικονομική κατάσταση και αναγκάστηκε να πάρει δάνειο κάτω από αντίξοες συνθήκες. Στις αρχές του 1847 έλαβε σύνταξη.

Αντιπολιτευόταν τον πρίγκιπα Μίλος και τη δυναστεία Ομπρένοβιτς. Το 1842 πήρε μέρος στην εξέγερση κατά των Ομπρένοβιτς, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Μετά την αλλαγή της δυναστείας και την ανάληψη του πριγκιπάτου από τους Καραγιώργεβιτς βγήκε από την φυλακή κι έγινε μέλος του συμβουλίου της Επικρατείας.

Παραπομπές 

Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Μέλη του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων
Σέρβοι στρατιωτικοί
Άστρο του Δαβίδ

Το Άστρο του Δαβίδ (σύμβολο: ✡) είναι εβραϊκό σύμβολο το οποίο αποτελείται από δυο ισόπλευρα τρίγωνα, το ένα προς τα επάνω και το άλλο προς τα κάτω, που σχηματίζουν έξι κορυφές. Σύμφωνα με την παράδοση των Εβραίων είναι σύμβολο του Γιαχβέ. Το τρίγωνο με την μια γωνία προς τα πάνω συμβολίζει τον πνευματικό κόσμο του και τον Ουρανό, ενώ το κάτω τρίγωνο την σαρκική φύση του και την Γη. Επίσης αντιπροσωπεύει την ένωση αρσενικού και θηλυκού.

Το σύμβολο αυτό υπάρχει και στην σημαία του κράτους του Ισραήλ, η οποία καθιερώθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1948. 

Την εξάλφα της συναντούμε και στην εκκλησία της Τήνου και στην Παναγία Σουμελά, (μεταφέρθηκε με το σταυρό από την παλιά μονή). 

Σελ 205 βιβλίο Στέφανου Τανιμανίδη, Σουμελά η πρόσφυξ πόντια Παναγία.

Σύμβολα
Εβραίοι