joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μονή Κορνοφωλιάς Έβρου

Η Μονή Κορνοφωλιάς ή Μονή Παναγιάς Πορταΐτισσας βρίσκεται στην περιφερειακή ενότητα Έβρου, μέσα στο Εθνικό πάρκο Δαδιάς - Λευκίμμης - Σουφλίου σε απόσταση 6 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Σουφλί και 63 χλμ. ΒΑ. από την Αλεξανδρούπολη. Είναι κτισμένη επάνω στο λόφο "Κουρί" και 1 χλμ. δυτικά της Κορνοφωλιάς.

Ιστορία
Η χρονολογία ίδρυσης της μονής δεν είναι ακριβής αλλά σύμφωνα με την παράδοση χρονολογείται στον 16ο αιω. Αναφέρεται ότι στην ίδια τοποθεσία υπήρχε μικρό εξωκλήσι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, δίπλα σε πηγή με καθαρό και πόσιμο νερό. Στις αρχές του 18ου αιώνα παραχωρήθηκε ανεπίσημα ως μετόχι στο Άγιο Όρος και εν συνέχεια (το 1747) πέρασε στην κυριότητα της Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους. Στη βιβλιοθήκη της Μονής Ιβήρων υπάρχει το σχετικό πατριαρχικό σιγίλλιο (απόφαση) της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, επί Πατριαρχίας Παϊσίου Β΄.

Περιγραφή - Κειμήλια 
Το καθολικό της μονής είναι τρίκλιτη θολωτή βασιλική με ενιαία στέγη και έχει κτισθεί στη θέση παλιότερου. Επάνω από την κεντρική είσοδο του κυρίως ναού υπάρχει κτητορική επιγραφή σε μαρμάρινη πλάκα που αναγράφει ως ημερομηνία εγκαινίων του νέου καθολικού 15 Αυγούστου 1857. Εντός του καθολικού βρίσκεται υπόγεια δεξαμενή και το πηγάδι που δημιουργήθηκαν από την παλιά πηγή.

Τα σημαντικότερα κειμήλια είναι το αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας της Πορταίτισσας καθώς και τα λείψανα του ποδιού του Αγίου Χαραλάμπους τα οποία μεταφέρθηκαν στη Μονής μετά την παραχώρησή της στην Μονή Ιβήρων. Αξιόλογα θεωρούνται το τέμπλο του καθολικού (1865) που είναι ξυλόγλυπτο, σκαλιστό, επίχρυσο με τις παλιές εικόνες καθώς και η εικόνα της Δέσποινας των Ιλασμών που κρατεί στο αριστερό χέρι το θείο βρέφος και είναι καλυμμένη από αναρίθμητα τάματα των πιστών. Η μονή Παναγιάς Πορταΐτισσας Κορνοφωλιάς είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και πανηγυρίζει στις 22 και 23 Αυγούστου.

Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως οικισμός το 1928 να προσαρτάται στη τότε κοινότητα Κορνοφωλεάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, μαζί με την Κορνοφωλιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κορνοφωλεάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Σουφλίου του Δήμου Σουφλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 11 κατοίκους.

Παραπομπές

Μονές του νομού Έβρου
Δήμος Σουφλίου
Βεύτσανη

Η Βεύτσανη ( ) είναι χωριό στη Βόρεια Μακεδονία. Είναι ο μόνος οικισμός και η έδρα του Δήμου Βεύτσανης.

Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 800-950 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται 14 χλμ. βορειοδυτικά της Στρούγκας. Συνορεύει με τα χωριά Οκτίστι, Ποτγκόρσι, Γκόρνα Μπελίσα και με την Αλβανία στα δυτικά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Official website of the Municipality of Vevčani  
 Website of the KUD Drimkol which is based in Vevčani  
 Municipality of Vevčani 
 Vevčani souvenir banknotes 
 Website of VILLA ALULA - Private villa in Vevcani  

Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Δήμος Βεύτσανης
Μοναστήρι του Ζμπράσλαβ

Το Κιστερκιανό Αβαείο του Ζμπράσλαβ(στα λατινικά: Aula Regia, στα τσέχικα: Zbraslavský klášter) βρίσκεται στην περιοχή Ζμπράσλαβ, στην Πράγα. 

Επρόκειτο για ένα από τα πιο σημαντικά μοναστήρια του Κιστερκιανού Τάγματος στο Βασίλειο της Βοημίας. Ιδρύθηκε το 1292 από το βασιλιά Βεγκέσλαο Β΄ της Βοημίας και έγινε η βασιλική νεκρόπολη για τα τελευταία μέλη του Οίκου των Πρεμυσλιδών. Καταργήθηκε από το Βασιλιά της Βοημίας και Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ιωσήφ τον Β’ το 1789. 

Ο πιο γνωστός αββάς (ηγούμενος) του μοναστηριού ήταν ο Πέτρος του Τσίταου (πεθ. 1339), ο οποίος έγραψε το Χρονικό του Ζμπράσλαβ (στα λατινικά: Chronicon Aulae Regiae). Το έργο αυτό αποτελεί τη πιο σημαντική ιστορική πηγή για την ιστορία της Βοημίας το πρώτο μισό του 14ου αιώνα. 
Το Μοναστήρι του Ζμπράσλαβ είναι γνωστό για την εικόνα της Παναγίας του Ζμπράσλαβ, που χρονολογείται το 14ο αιώνα.

Παραπομπές 

Πράγα
Οριστάνο

Το Οριστάνο (Ιταλικά ː Oristano, Σαρδηνιακά ː Aristanis) είναι Ιταλική πόλη και κοινότητα, πρωτεύουσα της της Ιταλικής επαρχίας του Οριστάνο, βρίσκεται στην κεντροδυτική Σαρδηνία στα βόρεια της πεδιάδας του Καμπιντάνο. Η έκταση της πόλης είναι 84.57 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός 31.671 κάτοικοι σύμφωνα με Απογραφή (1 Ιανουαρίου 2018). Η οικονομία της πόλης στηρίζεται στον τουρισμό, στην γεωργία και στις μικρές βιομηχανίες.

Ιστορία

Το Οριστάνο ιδρύθηκε από Φοίνικες δίπλα από την αρχαία Φοινικική αποικία της Οθόκα (σημερινή Σάντα Γκιούστα), στην Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν γνωστό σαν "Αριστάνις". Οι Σαρακηνοί έκαναν σκληρές επιδρομές στην πόλη τον 9ο - 10ο αιώνα και ο αρχιεπίσκοπος Τορκοτορίο την έκανε έδρα επισκοπής (1070), μετέφερε την επισκοπή της γειτονικής παραλιακής πόλης Θάρρος. Έγινε η πρωτεύουσα της "Δικαιοδοσίας της Αρμπορέας", σχεδιάστηκαν ισχυρές οχυρώσεις που τελικά πραγματοποιήθηκαν όταν ανέβηκε στην εξουσία ο "Δικαστής" Μαριάνο Β΄.

Το Οριστάνο έγινε η ισχυρότερη πόλη της Σαρδηνίας τον Μεσαίωνα, ακολούθησαν πολλοί πόλεμοι ανάμεσα στην "Δικαιοδοσία της Αρμπορέας" και τα υπόλοιπα βασίλεια της Σαρδηνίας. Οι συγκρούσεις έφτασαν στο αποκορύφωμα όταν ο βασιλιάς Μαριάνος Δ΄ (1347 - 1375) και στην συνέχεια ο γιος του Ούγος Γ΄ (1376 - 1383) και η κόρη του Ελεονώρα (1383 - 1404) προσπάθησαν να κατακτήσουν ολόκληρο το νησί. Η Δικαιοδοσία της Αρμπορέα παρέμεινε το τελευταίο Σαρδηνιακό βασίλειο και διαλύθηκε περίπου δέκα χρόνια μετά την ήττα του στην "μάχη του Σανλουρί" (1420), στην συνέχεια πέρασε μαζί με το υπόλοιπο Βασίλειο της Σαρδηνίας στο Στέμμα της Αραγωνίας. Οι Αραγωνέζοι την μετέτρεψαν στην υποτελή "Μαρκησία της Αρμπορέα", κυριεύθηκε από τα Καταλανικά στρατεύματα στην "μάχη του Μάκομερ" μετά την εξέγερση του τελευταίου μαρκησίου Λεονάρντο Αλαγκόν. Το Οριστάνο πέρασε στην Ισπανική αυτοκρατορία, στο Πεδεμόντιο (1720) και τελικά στην Ιταλική ενοποίηση (1861). Τον Απρίλιο του 1921 πολλοί Βετεράνοι αξιωματικοί του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ίδρυσαν το "Πολιτικό κόμμα της Σαρδηνίας"''.

Παραπομπές

Πηγές

Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής (Ιταλία)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Οι επαρχίες της Σαρδηνίας 

Πόλεις της Σαρδηνίας
Νουόρο

Το Νουόρο (σαρδηνιακάː Nùgoro) είναι σημαντική πόλη και κοινότητα στην κεντροανατολική Σαρδηνία στους πρόποδες του Όρους Ορτομπέν και η πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας του Νουόρο. Έχει σύμφωνα με το Ιταλικό Ινστιτούτο Στατιστικής (2011) έκταση 192.06 τετραγωνικά χιλιόμετρα, πληθυσμό 36.347 κατοίκους και πυκνότητα 190 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, αποτελεί την έκτη μεγαλύτερη πόλη της Σαρδηνίας.

Το Νουόρο είναι η γενέτειρα πολλών ποιητών, λογοτεχνών, ζωγράφων και γλυπτών, έχει επίσης ένα από τα σημαντικότερα μουσεία στη Σαρδηνία. Θεωρείται το μεγαλύτερο πολιτιστικό κέντρο της Σαρδηνίας σε τέτοιο βαθμό που έμεινε γνωστή με το προσωνύμιο "Αθήνα της Σαρδηνίας". Το Νουόρο είναι η γενέτειρα της Γκράτσια Ντελέντα, μοναδική Ιταλίδα γυναίκα που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (1926).

Ιστορία

Τα αρχαιότερα ίχνη εγκατάστασης στην περιοχή του Νουόρο βρέθηκαν σε πέτρινους πύργους που χρονολογούνται από την 3η χιλιετία π.χ., βρέθηκαν επίσης θραύσματα κεραμικής του "Πολιτισμού του Οτσιέρι" που χρονολογείται το 3.500 π.χ. Το Νουόρο ήταν το επίκεντρο του Πολιτισμού των Νουράγκι, βρέθηκαν περίπου 30 "Νουράγκι" και ένα χωριό στην ευρύτερη περιοχή με 800 περίπου καλύβες της εποχής. Στην περιοχή βρέθηκε ένας αρχαίος Ρωμαϊκός δρόμος που ξεκινούσε από την Κάραλις και κατέληγε στην Όλμπια. Οι θρύλοι του έντονου Ρωμαϊκού εποικισμού είναι φανεροί σήμερα στην ποικιλία της Σαρδηνιακής προφοράς του Νουόρο, είναι η πιο Συντηρητική Διάλεκτος της Σαρδηνίας και η πιο συντηρητική από τις Ρομανικές γλώσσες.

Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τη Σαρδηνία κατέκτησαν οι Βάνδαλοι και στη συνέχεια η Βυζαντινή αυτοκρατορία. Μία επιστολή του πάπα Γρηγορίου Α΄ αποδεικνύει ότι εκείνη την εποχή συνυπήρχαν στο εσωτερικό του νησιού παγανιστικές τελετές μαζί με τις χριστιανικές. Ο Βυζαντινός έλεγχος εξασθένησε στο νησί όταν εμφανίστηκαν οι "Δικαιοδοσίες", ένα μικρό χωριό υπήρχε από το 1147 όπως εμφανίζεται σε μεσαιωνικό χάρτη που έφτασε τους υπόλοιπους δυο αιώνες στους 1000 κατοίκους. Το Νουόρο παρέμεινε σε σημαντική θέση όταν η περιοχή προσαρτήθηκε στο Στέμμα της Αραγωνίας και στην Ισπανική Αυτοκρατορία μέχρι την εποχή που χτυπήθηκε από την πανώλη στα τέλη του 17ου αιώνα. Μετά την Ιταλική Ενοποίηση το Νουόρι έγινε το διοικητικό κέντρο της περιοχής και απέκτησε τον τίτλο της "πόλης" (1836).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ISTAT
ISTAT 
Ιταλικό Λεξικό 
Κοινότητα του Νουόρο 

Πόλεις της Σαρδηνίας
Δήμοι της Επαρχίας του Νουόρο
Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου είναι μια εορτή που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου. Καθιερώθηκε από την Ι.Β.Β.Υ., τη Διεθνή Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα, το 1966, ημέρα των γενεθλίων του γνωστού Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (2 Απριλίου 1805) και σκοπός της είναι να εμπνεύσει στα παιδιά την αγάπη για το διάβασμα και να κατευθύνει την προσοχή των μεγαλυτέρων στο παιδικό βιβλίο. Ο ετήσιος αυτός εορτασμός βοηθάει στην καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και κεντρίζει το ενδιαφέρον των παιδιών και των νέων για τα βιβλία.

Παραπομπές

Παγκόσμιες ημέρες
Μπόλεκ και Λόλεκ (ταινία)

Μπόλεκ και Λόλεκ (Bolek i Lolek) είναι μία πολωνική κωμική ταινία του 1936, σε σκηνοθεσία του Μίχαου Βασίνσκι.

Καστ 

 Άντολφ Ντίμζα: Μπόλεκ Τσίμπουχ/Λόλεκ Χαρκιέβιτς
 Γιανίνα Βιλτζούβνα: Κρίσια Μπράουν 
 Αντόνι Φέρτνερ: Κος Μπράουν 
 Άντζεϊ Μπογκούτσκι: Φίλος του Λόλεκ 
 Γιαντβίγκα Μπουκογιέμσκα 
 Ελένα Κάρι 
 Μάρια Χμουρκόφσκα: Θεία του Λόλεκ 
 Φέλιξ Χμουρκόφσκι: Πατέρας του Λόλεκ 
 Βουαντίσουαφ Γκραμπόφσκι: Γιαν, ο υπηρέτης του Λόλεκ 
 Γιανίνα Γιανέτσκα: Επιστάτης 
 Ζντζίσουαφ Καρτσέφσκι: Φράνεκ 
 Γέζι Κόμπους: Γιάνεκ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Πολωνικές ταινίες
Πολωνόφωνες ταινίες
Ταινίες του 1936
Ασπρόμαυρες ταινίες
Κωμικές ταινίες
Δυναστεία των Αριαραθιδών

Η Δυναστεία των Αριαραθιδών περιλαμβάνει μέλη, που ήταν βασιλείς της Καππαδοκίας το διάστημα 331 - 96 π.Χ. Οκτώ βασιλείς της έφεραν το όνομα Αριαράθης και ένας το όνομα Αριάμνης. Ιδρυτής του Οίκου είναι ο Αριαράθης Α΄, σατράπης της Καππαδοκίας από το 350 τού Αρταξέρξη Γ΄ και τού Δαρείου Γ΄ Κοδομανού· ο πατέρας του Αριάμνης και ο πάππος του Δατάμης ήταν επίσης σατράπες εκεί.

Ο Αριαράθης Α΄ το 331 έγινε ανεξάρτητος με τον τίτλο τού βασιλιά. Ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μέγας υπέταξε την Καππαδοκία, αλλά μετά το τέλος του το 323 ο Αριαράθης Α΄ εξεγέρθηκε, αν και 81 ετών. Το επόμενο έτος τον υπέταξε ο Περδίκκας και τον σταύρωσε μαζί με πολλούς συγγενείς του· όρισε τον Ευμένη κυβερνήτη της επαρχίας. Ο ανιψιός του διέφυγε στην Αρμενία και μετά το τέλος τού Ευμένη, με τη βοήθει τού Αρδοάτη της Αρμενίας, ανακατέλαβε την Καππαδοκία και έγινε βασιλιάς της ως Αριαράθης Β΄. Οι απόγονοί του έκοψαν αργυρά νομίσματα εξαίρετης αισθητικής, ιδίως ο Αριαράθης Ε΄.

Τη διαδέχθηκε η Δυναστεία των Αριοβαρζανιδών, με φιλορωμαϊκή πολιτική (95 π.Χ. - 17 μ.Χ.).

Γενεαλογία

Πηγές
 Hazel, John; Who's Who in the Greek World, "Ariarathes II", (1999)
 Head, Barclay; Historia Numorum, "Cappadocia", (1911)
 Smith, William, ed. (1870). "Ariarathes". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. 1. p. 284.

 
Δυναστείες ελληνιστικής περιόδου
Σταρ Τρεκ: Η Αρχική Σειρά

Το Star Trek είναι  αμερικανική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας που δημιουργήθηκε από τον Τζιν Ροντενμπέρι και ακολουθεί τις περιπέτειες του διαστημόπλοιου Εντερπράιζ και του πληρώματος του. Απέκτησε την ονομασία Σταρ Τρεκ: Η Αρχική Σειρά αργότερα για να διαχωριστεί από την ομώνυμη σειρά ταινιών και τηλεοπτικών σειρών που δημιούργησε.

Η σειρά λαμβάνει χώρα στον Γαλαξία κοντά στη δεκαετία του 2260. Στο πλοίο, αρχηγός είναι ο Τζέιμς Τ. Κερκ (Ουίλιαμ Σάτνερ), και πρώτος αξιωματικός ο Σποκ (Λέοναρντ Νίμοϊ).

Η παραγωγή ανήκε στις εταιρείες Norway Productions και Desilu Productions (Σεπτέμβριος 1966 - Δεκέμβριος 1967) και από την Paramount Television από τον Ιανουάριο του 1968 έως τον Ιούνιο του 1969. Το Σταρ Τρεκ μεταδόθηκε στο NBC από τις 8 Σεπτεμβρίου 1966 έως τις 3 Ιουνίου 1969, αλλά μεταδόθηκε για πρώτη φορά στο καναδέζικο CTV στις 6 Σεπτεμβρίου 1966. Λόγω της χαμηλής τηλεθέασης, το δίκτυο ακύρωσε την σειρά μετά από τρεις κύκλους και 80 επεισόδια. Λίγα χρόνια αργότερα, η σειρά έγινε δημοφιλής και συνέχισε να είναι γνωστή στη δεκαετία του 1970, επιτυγχάνοντας αναπτυσσόμενη επιρροή στη λαϊκή κουλτούρα. Το Σταρ Τρεκ δημιούργησε μια σειρά παραγωγών, αποτελούμενο από έξι τηλεοπτικές σειρές, δεκατρείς ταινίες μεγάλου μήκους, πολυάριθμα βιβλία και παιχνίδια και θεωρείται σήμερα μια από τις πιο δημοφιλείς και επιδραστικές τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών.

Η σειρά περιέχει πολλά στοιχεία του Space Western, όπως περιγράφεται από τον Ροντένμπερρι και το γενικό κοινό.

Περίληψη
Η σειρά περιγράφει τα ταξίδια του διαστημοπλοίου Εντερπράιζ (Enterprise), κατά την "πενταετή αποστολή του να ανακαλύψει παράξενους νέους κόσμους, να αναζητήσει νέα ζωή και νέους πολιτισμούς, να φτάσει θαρραλέα εκεί που κανείς δεν έχει φτάσει ποτέ.

Κύριοι Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
 Γουίλιαμ Σάτνερ ως ο Τζέιμς Τ. Κερκ 
 Λέοναρντ Νίμοϊ, ως ο Σποκ, γιος του Βουλκάνιου πρέσβη Σάρεκ και της γήινης συζύγου του 
 ΝτεΦόρεστ Κέλι ως ο γιατρός Λέοναρντ Μακοί
 Γουόλτερ Κένιγκ ως ο Ρώσος πλοηγός Πάβελ Τσέκοφ
 Τζορτζ Τακέι ως ο πηδαλιούχος Χικάρου Σούλου
 Νισέλ Νίκολς ως η αξιωματικός επικοινωνιών Ουχούρα
 Τζέιμς Ντούχαν ως ο Μοντγκόμερι Σκοτ ή χαϊδευτικά "Σκότι"
 Μάτζελ Μπάρετ ως η νοσοκόμα Κριστιν Τσάπελ
 Γκρέις Λι Γουίτνεϊ ως η Τζανις Ραντ

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Star Trek: The Original Series στο CBS
 

Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας
Τηλεοπτικές σειρές τοποθετημένες στο μέλλον
Σταρ Τρεκ
Τηλεοπτικές σειρές του NBC
Δυναστεία των Νικομηδιδών

Η Δυναστεία των Νικομηδιδών είναι αυτή, που τα μέλη της βασίλευσαν στη Βιθυνία το διάστημα 376-89 π.Χ. Ιδρυτής τού Οίκου είναι ο Βότειρας, τοπικός πρίγκιπας. Ο γιος του Βας έγινε ο πρώτος ανεξάρτητος ηγεμόνας της περιοχής, και νίκησε τον Κάλα(νθο) στρατηγό τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου. Ο γιος τού Βας, ο Ζιποίτης Α΄ κατάφερε να κρατήσει την ανεξαρτησία του από τους Σελευκίδες και ονόμασε τον εαυτό του βασιλιά.

Ακολουθούν τέσσερις βασιλείς με το όνομα Νικομήδης και δύο με το όνομα Προυσίας. Ο Νικομήδης Α΄ ο Φιλέλληνας ίδρυσε τη Νικομήδεια. Οι βασιλείς της Βιθυνίας έκοψαν ποιοτικά νομίσματα, με τα πρόσωπά τους επάνω σε καλαίσθητα τετράδραχμα. Ο Νικομήδης Δ΄ κληροδότησε το βασίλειό του στη Ρώμη, που έσπευσε να το καταλάβει, αλλά ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ του Πόντου επίσης εποφθαλμιούσε την περιοχή, έτσι ξεκίνησε ο Γ΄ Μιθριδατικός Πόλεμος. Τελικά ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ ηττήθηκε και απεβίωσε, ενώ η Βιθυνία και το τμήμα τού βασιλείου τού Πόντου που βρισκόταν στη Μ. Ασία, έγινε μία νέα ρωμαϊκή επαρχία, αυτή της Βιθυνίας και Πόντου.

Γενεαλογία ηγεμόνων της Βιθυνίας

Πηγές
 Gabelko, O. L., The Dynastic History of the Hellenistic Monarchies of Asia Minor According to Chronography of George Synkellos. O. L. Gabelko, pp. 9–10
Απάμα Γ΄

Η Απάμα Γ΄ (3ος - 2ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασίλισσα της Βιθυνίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν Ελληνίδα στην καταγωγή, μέλος της Δυναστείας των Αντιγονιδών, βασιλέων της Μακεδονίας.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Δημητρίου Β΄ τού Αιτωλικού, βασιλιά της Μακεδονίας και της πρώτης συζύγου του Στρατονίκης των Σελευκιδών. Παππούδες της από την πλευρά του πατέρα της ήταν οι Αντιγονίδες Μονάρχες Αντίγονος Β' Γονατάς και Φίλα, ενώ από την πλευρά της μητέρας της οι Σελευκίδες Μονάρχες Αντίοχος Α' ο Σωτήρ και η Στρατονίκη της Συρίας. Από επόμενο γάμο του πατέρα της (με την Χρυσηίδα), απέκτησε έναν νεότερο ετεροθαλή αδερφό, το Φίλιππο Ε΄, ο οποίος αργότερα ανήλθε στο θρόνο της Μακεδονίας.

Το όνομα Απάμα της δόθηκε προς τιμήν της γιαγιάς της μητέρας της, Απάμας, η οποία υπήρξε σύζυγος του Σέλευκου Α' του Νικάτορα, στρατηγού του Αλεξάνδρου του Μέγα. 

Η Απάμα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μακεδονία. Η μητέρα της, Στρατονίκη, μετά το γάμο του Δημητρίου με τη Φθία από την Ήπειρο, επέστρεψε στο πατρικό της σπίτι στη Συρία, βρίσκοντας το θάνατο στη Σελεύκεια. Η Απάμα παντρεύτηκε το βασιλιά της Βιθυνίας, Προυσία Α' τον Χωλό, στον οποίο προσέφερε ένα γιο και διάδοχο, τον Προυσία Β' τον Κυνηγό.

Ο σύζυγός της ήταν επίσης σύμμαχος με τον ετεροθαλή αδελφό της Φίλιππο Ε΄. Όταν αυτός πολεμώντας με την Πέργαμο πήρε τη Μυρλέα (σημερινή Προύσα), την παρέδωσε το 202 στον Προυσία Α΄, που αφού την επέκτεινε και την περιτείχισε, τη μετονόμασε σε Απάμεια Μυρλέα, προς τιμήν της Απάμειας Γ΄.  Ο γιος της Προυσίας Β΄ νυμφεύτηκε την ανιψιά της Απάμα Δ΄, κόρη τού Φιλίππου Ε΄.

Ο σύζυγός της υπήρξε πολιτικός και στρατιωτικός σύμμαχος του ετεροθαλούς αδερφού της, Φιλίππου Ε'. Όταν ο τελευταίος κατέλαβε το λιμάνι της Μυρλέας (σημερινή Προύσα), ο Προυσίας ξαναέχτισε την πόλη γύρω στο 202 π.Χ., μετονομάζοντάς την σε Απάμεια Μυρλέα (ή Απάμεια Μύρλεια) προς τιμήν της συζύγου του. 

Ο Οίκος του Φιλίππου με εκείνον της Βιθυνίας συσχετίστηκαν με μία ακόμη επιγαμία, ανάμεσα στο γιο της, διάδοχο της Βιθυνίας, Προυσία Β', και την εξαδέλφη του Απάμα Δ΄, κόρη του Φιλίππου Ε΄ και ανιψιά της Απάμας Α' της Βιθυνίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Προυσία Α΄ της Βιθυνίας και είχε τέκνο:
 Προυσίας Β΄ π. 220-149, βασιλιάς της Βιθυνίας.

Δείτε Επίσης 
 Βιθυνία
 Δυναστεία των Αντιγονιδών
 Ελληνιστική περίοδος
 Μακεδονικό βασίλειο
 Απάμεια Μύρλεια
 Προυσίας Α' της Βιθυνίας
 Προυσίας Β' της Βιθυνίας
 Φίλιππος Ε' της Μακεδονίας

Βιβλιογραφία 
Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι)
 Ευσέβιος ο Καισαρείας, «Χρονικό», Αγγλικά
 Ιουστίνος, «Επιτομή της Ιστορίας του Πομπήιου Τρώγου», Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά
 Πολύβιος, «Ιστορίαι», Αγγλικά
 Στράβων, «Γεωγραφικά», Αρχαία Ελληνικά, Αγγλικά

Δευτερογενείς πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Δυναστεία των Νικομηδιδών
Δυναστεία των Αντιγονιδών
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Βιθυνίας
Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Καρμπόνια

Η Καρμπόνια (Σαρδηνιακά : Igrèsias) είναι πόλη και κοινότητα στην νότια Σαρδηνία, πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας της Καρμπόνια-Ιγκλέσιας μαζί με την Ιγκλέσιας, είναι η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας. Η Καρμπόνια με κυβερνητικό διάταγμα μετέβη στην Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας (2016). Η έκταση της πόλης είναι 145.54 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την Απογραφή του 2008 είναι 28.265 κάτοικοι. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού και απέχει περίπου μια ώρα με αυτοκίνητο ή με τρένο από την πρωτεύουσα Κάλιαρι.

Ιστορία

Η Καρμπόνια ιδρύθηκε από το Φασιστικό καθεστώς (18 Δεκεμβρίου 1938), ο Μπενίτο Μουσολίνι διέταξε την ίδρυση της πόλης ενώ παραβρέθηκε και ο ίδιος στα εγκαίνια. Ο στόχος ήταν να στεγαστούν οι εργάτες από τα γειτονικά πλούσια μεταλλεία, πήρε το όνομα "Καρμπόνια" που προέρχεται από την Ιταλική λέξη για τον "Άνθρακα". Ο πληθυσμός της Καρμπόνια αυξήθηκε ταχύτατα με πολλούς εργάτες που ήρθαν από την υπόλοιπη Σαρδηνία και την Ιταλική χερσόνησο, το 1951 έφτασε τους 45.000 κατοίκους. Μετά το κλείσιμο των μεταλλείων την δεκαετία του 1970 η πόλη πέρασε κρίση, η ανεργία αυξήθηκε με αποτέλεσμα οι εργάτες να εγκαταλείψουν την πόλη, ο πληθυσμός της έπεσε σήμερα στους 28.000 κατοίκους. Οι κάτοικοι ασχολήθηκαν κατόπιν με την μεταλλουργική βιομηχανία, σήμερα οι κάτοικοι εργάζονται στον τριτογενή τομέα και στην βαριά βιομηχανία.

Παραπομπές

Πηγές

Λεξικό τοπωνυμίων, Garzanti srl, Μιλάνο, 1936

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ISTAT 

Πόλεις της Σαρδηνίας
Δήμοι της Επαρχίας της Νότιας Σαρδηνίας
Τορτολί

Η Τορτολί (Σαρδηνιακά : Tortolì o Tortuelie) αποτελεί η πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας της Ολιάστρα στη Σαρδηνία μαζί με τη Λανουζέι, βρίσκεται στο κέντρο των ανατολικών ακτών του νησιού. Η έκταση της πόλης σύμφωνα με την απογραφή του 2018 είναι 33.97 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός 11.081 κάτοικοι, η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 280 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το γειτονικό χωριό Αρμπατάξ διαθέτει το αεροδρόμιο που συνδέει το νησί με την Ιταλία και την ηπειρωτική Ευρώπη. Το αεροδρόμιο δεν λειτούργησε το 2012 χάρη σε εργασίες επέκτασης της προβλήτας. 

Η πόλη κατοικήθηκε συνεχώς από τη Νεολιθική εποχή, την κατέλαβαν διαδοχικά οι Φοίνικες, η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι Βάνδαλοι και η Βυζαντινή αυτοκρατορία, από τον 10ο μέχρι τον 13ο αιώνα ανήκε στη "Δικαιοδοσία του Κάλιαρι". Η Τορτολί έγινε επικεφαλής 27 χωριών (1807) αλλά η πρωτεύουσα της επαρχίας μετακινήθηκε στο Λανουζέι (1921), ενσωματώθηκε αρχικά στην Επαρχία του Κάλιαρι (1859) και κατέληξε στην Επαρχία της Ολιάστρα. Το αεροδρόμιο του Αρμπατάξ βομβαρδίστηκε από τις Συμμαχικές δυνάμεις και θανατώθηκαν 13 άνθρωποι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ISTAT 

Πόλεις της Σαρδηνίας
Δήμοι της Επαρχίας του Νουόρο
Λαοδίκη της Μακεδονίας

Η Λαοδίκη (άκμασε τον 4ο αι. π.Χ.) ήταν ευγενής από τη Μακεδονία, σύζυγος τού Αντιόχου, διακεκριμένου στρατηγού στην υπηρεσία τού Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας.

Βιογραφία
Έγινε η μητέρα τού Σέλευκου Α΄ Νικάτορος, ιδρυτή της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, και της Διδυμείας. Υποστήριξε, ως αποτέλεσμα ενός ονείρου που είχε, ότι ο Απόλλωνας ήταν ο πραγματικός γιος τού παιδιού της. Τουλάχιστον πέντε πόλεις ιδρύθηκαν από τον Σέλευκο σε διαφορετικά μέρη της επικράτειάς του, που έφεραν προς τιμήν της το όνομα Λαοδίκεια.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αντίοχο στρατηγό στη Μακεδονία και είχε τέκνα:
 Σέλευκος Α΄ Νικάτωρ π.358-281, βασιλιάς της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.
 Διδυμεία, παντρεύτηκε Έλληνα ευγενή.

Πηγές
 Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Laodice (4)", Boston, (1867)
Σχολές ΟΑΕΔ Κοζάνης

Οι Σχολές ΟΑΕΔ αναφέρονται ως συνοικισμός των Πετρανών που βρίσκεται ανατολικά της Κοζάνης στο 11ο χλμ. της ΕΟ Κοζάνης - Λάρισας. Στην πραγματικότητα πρόκειται για το συγκρότημα των κτιρίων νοτιοανατολικά των Πετρανών που στεγάζονται τα διάφορα τμήματα των σχολών του ΟΑΕΔ καθώς και η ΕΠΑΣ Κοζάνης. Σύμφωνα με την απογραφή 2011, μαζί με τα Πετρανά, το Αεροδρόμιο και τον Τσέλικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Πετρανών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμου Κοζάνης και δεν έχει μόνιμο πληθυσμό. Από την Ε.Ε.Τ.Α.Α (Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης) αναφέρεται ως οικισμός από το 1971.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο FLASH στις σχολές ΕΠΑΣ ΟΑΕΔ στα Πετρανά Κοζάνης

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Κοζάνης
Δήμος Κοζάνης
Γελένα Καρλέουσα

Η Γελένα Καρλέουσα (, 17 Αυγούστου 1978) είναι pop-folk τραγουδίστρια.

Δισκογραφία 
 Огледалце (1995)
 Жените се момци (1996)
 Вештице, виле (1997)
 Јелена (1998)
 Гили, гили (1999)
 За своје године (2001)
 Само за твоје очи (2002)
 Магија (2005)
 JK Revolution (2008)
 The Diamond Collection (2009)
 Дива (2012)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Σέρβοι τραγουδιστές
Γιουγκοσλάβοι τραγουδιστές
Σέρβοι με καταγωγή από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Ζιρόντ

Ο όρος Ζιρόντ μπορεί να αναφέρεται σε:

 Ζιρόντ (νομός), νομός της νοτιοδυτικής Γαλλίας
 Λέσχη των Γιρονδίνων (από τη Ζιρόντ), κύρια ομάδα στη Γαλλική Επανάσταση
 Εκβολές της Ζιρόντ, πλωτό τμήμα στη Ζιρόντ
Μοναστήρι Χρυσορρογιάτισσας

Το Μοναστήρι Χρυσορρογιάτισσας είναι μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία της Χρυσής Ροδιάς, το οποίο βρίσκεται περίπου 42 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Πάφου της νότιας Κύπρου, σε υψόμετρο περίπου 2.700 μέτρων. Ιδρύθηκε από τον μοναχό Ιγνάτιο που έζησε τον 12ου αιώνα. Βρίσκεται 1.5 χλμ. από το σημερινό χωριό Παναγιά, γενέτειρα του αείμνηστου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Το σημερινό κτίριο χρονολογείται από το 1770.

Στις 15 Αυγούστου διεξάγονται κάθε χρόνο εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν της Παναγίας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, το παλιό οινοποιείο του μοναστηριού άνοιξε εκ νέου και τώρα λειτουργεί σε εμπορική βάση παράγοντας κρασιά από τα αμπέλια του μοναστηρίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σελίδα της Επισκοπής της Πάφου, με συνδέσμους προς το μοναστήρι

Μοναστήρια στην Κύπρο
Γιώργος Μύγας

Ο Γιώργος Μύγας (7 Απριλίου 1994) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για την ομάδα του Λεβαδειακού.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Παναιτωλικός 
Ο Μύγας ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις ακαδημίες νέων του Παναιτωλικού. Έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στις 29 Σεπτεμβρίου 2012, σε έναν αγώνα εναντίον της Καλλονής για τη Φούτμπολ Λιγκ 2012-13. 

Στις 27 Μαΐου 2016, ο σύλλογος επέκτεινε το συμβόλαιο του, που έληξε το καλοκαίρι του 2017.

Ζαγκλέμπιε Σοσνόβιετς 
Στις 7 Ιανουαρίου 2019, η Ζαγκλέμπιε Σοσνόβιετς ανακοίνωσε την υπογραφή του με συμβόλαιο έξι μηνών, καθώς ο προπονητής του συλλόγου Βάλντας Ιβανάουσκας, πείστηκε από έναν μακρύ κατάλογο των δυνατών σημείων του παίκτη, όπως η καλή υποδοχή, το αποτελεσματικό παιχνίδι ένας εναντίον ενός, η ταχύτητα, η δυναμική, η ακριβής σέντρα και οι αβίαστες επιθετικές δυνατότητες.

Διεθνής σταδιοδρομία 
Έχει αγωνιστεί με τις Εθνικές Νέων (6 συμ.) και Ελπίδων (6 συμ.).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προφίλ στο Panetolikos.gr 
   
 Προφίλ στο Transfermarkt.com 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Ζαγκλέμπιε Σοσνόβιετς
Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Μιθριδάτης Γ΄ της Κομμαγηνής

Ο Μιθριδάτης Γ΄ Αντίοχος Επιφανής (έζησε τον 1ο αι. π.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν βσιλιάς της Κομμαγηνής (20-12 π.Χ.).

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο τού Μιθριδάτη Β΄ της Κομμαγηνής (γιού τού Αντιόχου Α΄ της Κομμαγηνής) και της Λαοδίκης. Το όνομα της μητέρας του ήταν σύνηθες στους Σελευκίδες.

Ο Μιθριδάτης Γ΄ είχε Αρμενική και Ελληνική καταγωγή. Παντρεύτηκε την εξαδέλφη του Ιοτάπα, κόρη της Αθηναΐδας, κόρης τού Αντίοχος Α΄ της Κομμαγηνής. Απέκτησαν τέκνα την Άκα Β΄, τον Αντίοχο Γ΄, την Ιοτάπα και την Ιοτάπα.

Το 20 π.Χ. απεβίωσε ο πατέρας του και ο Μιθριδάτης Γ΄ τον διαδέθηκε. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του ως βασιλιά. Όταν απεβίωσε το 12 π.Χ., τον διαδέθηκε ο γιος του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιοτάπα, κόρη τού Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής και είχε τέκνα:
 Άκα Β΄ έζησε τον 1ο αι. π.Χ., παντρεύτηκε τον Θράσυλλο τον Μενδαίο γραμματικό, λογοτεχνικό σχολιαστή και αστρολόγο τού Τιβερίου.
 Αντίοχος Γ΄ Επιφανής απεβ. 17 μ.Χ., βασιλιάς της Κομμαγηνής.
 Ιοτάπα γενν. π. το 20 π.Χ., παντρεύτηκε τον Σαμψιγέραμο Β΄ της Έμεσας.
 Ιοτάπα γενν. π. το 20 π.Χ., παντρεύτηκε τον αδελφό της Αντίοχο Γ΄.

Πηγές
 "Ptolemaic Dynasty Affiliates". Tyndalehouse.com. Retrieved 30 September 2017.
 
 Royal genealogy of Mithradates III of Commagene at rootsweb

Δυναστεία των Οροντιδών
Επαρχία Χακκιάρι

Η Επαρχία Χακκιάρι (, , ), είναι Τουρκική επαρχία στο νοτιοανατολικό άκρο της Τουρκίας. Το 2018 ο πληθυσμός της επαρχίας ανερχόταν στους 286,470 κατοίκους από τους οποίους η πλειοψηφία είναι Κουρδική. Συνορεύει με το Ιράν από τα ανατολικά και με το Ιράκ από τα νότια.

Περιοχές 
Η Επαρχία χωρίζεται σε 4 περιοχές (η πρωτεύουσα με έντονα):
 Χακκιάρι
 Γιουκσέκοβα
 Σεμντινλί
 Τσουκούρτζα

Ιστορία 
Η περιοχή έχει κατοικηθεί από πολλούς και διαφορετικούς λαούς με το πέρασμα τον χρόνων εκ τον οποίων οι Ακκάδιοι, οι Χετταίοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Πέρσες, οι Έλληνες (Μακεδόνες), οι Αρμένιοι, οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί, και πιο σύγχρονα οι Οθωμανοί.

Η περιοχή κατά τον 19ο αιώνα κατοικούταν σχεδόν απόλυτα από Κούρδους και Ασσύριους μέχρι την γενοκτονία των Ασσυρίων το 1890.

Δείτε επίσης 
 Κουρδιστάν
 Άνω Μεσοποταμία
 Τουρκία

Παραπομπές 

Επαρχίες της Τουρκίας
Τουρκικό Κουρδιστάν
Οξυάθρης της Περσίας

Ο Οξυάθρης της Περσίας (αρχαία περσικά: Vaxšuvarda. έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ.) ήταν αδελφός του Πέρση βασιλιά Δαρείου Γ΄. Διακρίθηκε για την ανδρεία του και στη μάχη της Ισσού, το 333 π.Χ., είχε ένα σημαντικό ρόλο στη μάχη για την υπεράσπιση του βασιλιά, όταν δέχτηκε επίθεση από το μακεδονικό ιππικό, υπό τις οδηγίες του ίδιου του Αλέξανδρου, όπως φαίνεται στο διάσημο ψηφιδωτό του Μεγάλου Αλεξάνδρου που βρέθηκε στην Πομπηία. Στη συνέχεια, συνόδευσε τον Δαρείο στην επιστροφή του στη Βακτρία και έπεσε στα χέρια του Αλεξάνδρου κατά τη διάρκεια της καταδίωξης, αλλά αντιμετωπίστηκε με τη μέγιστη διάκριση από τον κατακτητή, ο οποίος του έδωσε ακόμη και μία αξιόλογη θέση για το δικό του πρόσωπο και στη συνέχεια του μεταβίβασε το καθήκον να τιμωρήσει το Βήσσο για τη δολοφονία του Δαρείου. Ήταν ο πατέρας της βασίλισσας Άμαστρις της Ηράκλειας.

Μια περιγραφή του Οξυάθρη στη μάχη της Ισσού:

Παραπομπές

Πηγές 
 Ουίλλιαμ Σμιθ (συντάκτης). Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας , "Oxathres (2)" , Βοστώνη, (1867)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Livius , Oxyathres  από την Γιόνα Λέντερινγκ

Πέρσες
Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας Λοκρίδας Φθιώτιδας

Η Ιερά Μονή Ἁγίας Μαρίνης ή Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ἁγίας Μαρίνης βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε απόσταση 12 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Κάτω Τιθορέα. Είναι κτισμένη στις βορειοανατολικές πλαγιές του Παρνασσού σε υψόμετρο 720 μέτρων και έχει τα γνωρίσματα οχύρωσης των μεταβυζαντινών χρόνων.

Ιστορία 
Αν και δεν προσδιορίζεται η χρονολογία ίδρυσής της, η αρχαιολογική υπηρεσία έχει συμπεράνει ότι το 1708 έγινε γενική επισκευή και συμπλήρωση της οχυρώσεως. Το καθολικό της Μονής είναι ρυθμού βασιλικής, η εικονογράφησή του είναι τεχνοτροπίας μεταβυζαντινής εποχής από λαϊκούς ζωγράφους. Στα τείχη της μονής υπάρχει εντοιχισμένος σταυρός με την εγχάρακτη επιγραφή "Εκτίσθη ο Ναός έτους ΑΞΗ" που μαρτυρά ότι ανήκε σε παλιό Σταυροπήγειο το οποίο στη συνέχεια εντοιχίσθηκε. Σε έγγραφα των Γενικών Αρχείων του Κράτους αναφέρονται πληροφορίες για την οικονομική κατάσταση της μονής την περίοδο ακμής της και για τη συμμετοχή της στα χρόνια της τουρκοκρατίας και της επανάστασης του 1821. Με διάταγμα του 1833, μετά την απελευθέρωση, η περιουσία της περιήλθε στο Ελληνικό κράτος.  

Η μονή το 1980 ανακαινίσθηκε και έκτοτε λειτουργεί ως γυναικείο μοναστήρι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Παναγίας. Εορτάζει στις 15 και 23 Αυγούστου. Το 1984 με την ΥΑ ΥΠΠΕ/ΑΡΧ/Β1/Φ32/71571/2171 π.ε./4-1-1984 - ΦΕΚ 220/Β/10-4-1984 χαρακτηρίστηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 μαζί με την Αγία Μαρίνα καταγράφονται στην τοπική κοινότητα Αγίας Μαρίνας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τιθορέας του Δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας και έχει ως πληθυσμό 1 μοναχή.

Παραπομπές

Μονές του νομού Φθιώτιδας
Μαρίνα Σίρτις

Η Μαρίνα Σίρτις (αγγλικά:Marina Sirtis) είναι μια Βρετανοαμερικανίδα ηθοποιός ελληνικής καταγωγής. Έγινε περισσότερο γνωστή από τον ρόλο της ως σύμβουλος Ντιάνα Τροϊ  σε ταινίες και σε τηλεοπτικές σειρές του Σταρ Τρεκ.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1955 στο Λονδίνο.
Οι γονείς της είναι Έλληνες.
Φοίτησε στο πανεπιστήμιο Γκουίλντχολ της Μουσικής και του Δράματος.
Ξεκίνησε τη καριέρα της το 1977 πρώτα στο θέατρο και μετά στην τηλεόραση.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Φωνητικός ρόλος

 Griffin and Sabine audio series (1993) ... Sabine
 Gargoyles (1994–97) ... Demona
 Mass Effect (Video game) (2007) ... Matriarch Benezia
 Young Justice (2010–12, 2018) ... Queen Bee
 Pilgrim of Eternity (2013) ... Computer (recreation of the Computer from Star Trek: The Original Series)
 Adventure Time (2013) ... Samantha (Episode "The Pit")
 XCOM 2: War of the Chosen (Video Game) (2017) ... Elena Dragunova
 OK K.O.! Let's Be Heroes (2017) ... Cosma

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

 Επίσημη ιστοσελίδα
 

Ελληνοαμερικανοί
Έλληνες της Αγγλίας
Άγγλοι ελληνικής καταγωγής
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής
Πρόσωπα με επίκτητη αμερικανική ιθαγένεια
Καρλ Λάιχτερ

Ο Καρλ Γιούρεβιτς Λάιχτερ (Νιάπι, 13 Οκτωβρίου 1902 - Τάλιν, 7 Μαρτίου 1987) ήταν Σοβιετικός μουσικολόγος Εσθονικής καταγωγής.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1902 στο Νιάπι (σήμερα ανήκει στην επαρχία Λέενε-Βίρουμαα στην Εσθονία). Το 1929 αποφοίτησε από το Ανώτερο Μουσικό Κολλέγιο του Τάρτου στην τάξη σύνθεσης του Χέινο Έλλερ, όπου σπούδασε με τους Έντουαρντ Τούμπιν, Άλφρεντ Καρίντι, Έντουαρντ Όγια και Όλαφ Ρόοτς. Το 1931 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τάρτου με πτυχίο μουσικής αισθητικής.. Η διατριβή του ονομάστηκε "Φιλοσοφικά και αισθητικά θεμέλια της δημιουργικότητας του Ρίχαρντ Βάγκνερ". 

Το 1929-1931 εργάστηκε στο Αρχείο Εσθονικής Λαογραφίας στο Εσθονικό Λαογραφικό Μουσείο. Κατά τα έτη 1930-1934 εργάστηκε ως κριτικός μουσικής για την εφημερίδα "Nädala Postimess" του Τάρτου. Το 1938-1940 εργάστηκε στο Τάλιν ως εκδότης εκδοτικού οίκου που εξέδιδε βιβλία για τη μουσική. Από το 1940 δίδαξε μουσική ιστορία στο Ωδείο του Τάλιν (από το 1946 ήταν αναπληρωτής καθηγητής). Το 1941 και το 1944-1947 ήταν κοσμήτορας. Το 1946-1949 ήταν επικεφαλής του τμήματος της μουσικής ιστορίας, το 1961-1962 ήταν επικεφαλής στο τμήμα μουσικολογίας και το 1966-1968 ήταν επικεφαλής στο τμήμα σύνθεσης και μουσικολογίας  . 

Έχει γράψει πολλά άρθρα σχετικά με την ιστορία της εσθονικής μουσικής σε περιοδικά της Εσθονίας. Μερικά άρθρα του για την εσθονική μουσική είναι τα εξής: «Μουσικός Πολιτισμός της Εσθονίας από τον 18ο αιώνα», «Εσθονική-Σοβιετική συμφωνική μουσική», «Τρόποι ανάπτυξης της Μουσικής Δωματίου στην Εσθονία» (με τον Γιαν Ράατς), «Σημειώσεις για την ανάπτυξη του χορωδιακού τραγουδιού της Εσθονίας», «Για τη συλλογή λαϊκών μουσικών κομματιών στην Εσθονία» και «Μουσικός πολιτισμός της Εσθονίας κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα» . 

Πέθανε στις 7 Μαρτίου 1987 στο Τάλιν, το οποίο αποτελούσε τότε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης ως Εσθονικής ΣΣΔ . 

Το μουσείο Εντουάρντ Τούμπιν στο Κάστρο της Αλατσκίβι φιλοξενεί εκθέματα σχετιζόμενα με τον Λάιχτερ και τους συναδέλφους - συμφοιτητές του στη Μουσική Σχολή του Τάρτου. Στην δεκαετία του 1990 η χήρα του δώρισε το μεγάλο αρχείο της αλληλογραφίας του Λάιχτερ με πολλούς Εσθονούς και ξένους μουσικούς στο Εσθονικό Μουσείο Θεάτρου και Μουσικής.

Έργο

Στα ρωσικά 

 Anatoly Garshnek. Μ., 1958 
 Mart Saar. Μ., 1960

Στα εσθονικά 

 Richard Wagner. Τάρτου, 1934 
 20 aastat eesti muusikat. Τάλιν 1938 
 Mart Saar. Τάλιν 1964 
 Kaasaja muusikast. Τάλιν, 1970

Παραπομπές 

Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου
Ροβίγκο

Το Ροβίγκο (Ιταλικά : Rovigo) είναι πόλη και κοινότητα στην Ιταλία η πρωτεύουσα της Επαρχίας Ροβίγκο μίας από τις επτά Επαρχίες της Περιφέρειας Βένετο. Η έκταση της πόλης είναι 108.81 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2018 51.149 κάτοικοι, η πυκνότητα πληθυσμού στο Ροβίγκο είναι 470 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το Ροβίγκο βρίσκεται 80 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Βενετία και 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Πάντοβα, εκτείνεται ανάμεσα στους ποταμούς Αδίγη και Πάδο.

Ιστορία

Το Ροβίγκο εμφανίζεται για πρώτη φορά σε έγγραφο από την Ραβένα (24 Απριλίου 838), η προέλευση του ονόματος του δεν είναι γνωστή. Ο επίσκοπος της Άντρια Πάολο Κατανέο μετά την καταστροφή της πόλης του από Ούγγρους κακοποιούς κατέφυγε στο Ροβίγκο (920) και διέταξε την οχύρωση της πόλης, ολοκληρώθηκε το 945. Οι υποκόμητες του Ροβίγκο έκτισαν την δεκαετία του 1130 μία σειρά από πλίνθινα τείχη και πύργους με εντολή της Οικογένειας Έστε, το σημερινό Τόρρε Ντόνα προέρχεται από τις οχυρώσεις της εποχής. Το ύψος του φτάνει τα 66 μέτρα και αν οι χρονολογίες είναι ακριβείς είναι ο ψηλότερος πλίνθινος πύργος της εποχής. Ο Άτσο ΣΤ΄ των Έστε δούκας της Φεράρα κατέλαβε την πόλη και πήρε τον τίτλο του "κόμη του Ροβίγκο" (1194), η Οικογένεια Έστε διατήρησε την πόλη μέχρι την εποχή που η Δημοκρατία της Βενετίας την κατέλαβε με πολιορκία (1494). Η Οικογένεια Έστε ξαναπήρε για λίγο την πόλη μετά τον "Πόλεμο της Λίγκας του Καμπραί" αλλά η Βενετία την κατέλαβε ξανά (1514) και την διατήρησε μέχρι την Γαλλική Επανάσταση. Ο Ναπολέων Α΄ δημιούργησε με κέντρο το Ροβίγκο ένα μεγάλο δουκάτο που το έκανε δώρο στον στρατηγό του Άννα Ιωάννη Μαρία Ρενέ Σαβαρί (1806), η Αυστριακή Αυτοκρατορία την έκανε βασιλική πόλη (1815).

Το Ροβίγκο προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας και μετά την πτώση του στο Βασίλειο της Ιταλίας (1866), την ίδια χρονιά συνδέθηκε σιδηροδρομικά με την Πάντοβα, την Φεράρα και την Βερόνα. Την δεκαετία του 1900 εγκαταστάθηκαν σύγχρονες βιομηχανίες με πιό διαδεδομένα τα ζαχαροπλαστεία, το 1927 περιείχε πολλά μικρότερα προάστια. Ακολούθησε η εκτροπή του καναλιού Αντιγκέττο (1937) και στην θέση που βρισκόταν το κανάλι κατασκευάστηκε η μεγάλη λεωφόρος Κόρσο ντελ Πόπολο. Το Ροβίγκο προσαρτήθηκε στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία και στην συνέχεια στην Ιταλική Δημοκρατία (1946). Τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 η πόλη είχε ταχύτατη αστικοποίηση, την μεγαλύτερη από όλες τις υπόλοιπες πόλεις του Βένετο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Παραπομπές

Πηγές

Various (1988). Rovigo. Ritratto di una Città. Rovigo: Minelliana.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ISTAT

Εδάφη της Βενετικής Δημοκρατίας
Πόλεις του Βένετο
Μπελλούνο

Το Μπελλούνο (ιταλικά: Belluno) είναι πόλη και κοινότητα στην Ιταλία, η πρωτεύουσα της Επαρχίας Μπελλούνο μίας από τις επτά Επαρχίες της Περιφέρειας Βένετο. Η έκταση της πόλης είναι 147.22 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2018 35.710 κάτοικοι, η πυκνότητα πληθυσμού στο Μπελλούνο είναι 240 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το Μπελλούνο βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα βόρεια από την Βενετία και είναι η σημαντικότερη πόλη στις Δολομιτικές Άλπεις. Συνορεύει στα βόρεια με τις Δολομιτικές Άλπεις και στα νότια με την προέκταση των Άλπεων που χωρίζει το Μπελλούνο με την πεδιάδα της Βενετίας, είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τόπους στον κόσμο για Σκι. Η μέση ετήσια θερμοκρασία του Μπελλούνο είναι 9 βαθμοί και η μέση ετήσια βροχόπτωση 1.37 μέτρα. Το όνομα της πόλης έχει Κέλτικη προέλευση και μεταφράζεται ως "υπέροχος λόφος", αυτό δείχνει την ευνοϊκή θέση της πόλης στην κοιλάδα.

Ιστορία

Ο πληθυσμός της πόλης ήταν στην αρχαιότητα σε συντριπτική πλειοψηφία Βενετικός αλλά υπήρχε και ένα μικρό ποσοστό Κελτών, καθώς η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία επεκτάθηκε βόρεια προς τις Άλπεις οι Κέλτες συγχωνεύτηκαν ή μετανάστευσαν. Η πόλη ορκίστηκε πίστη στην Ρώμη (225 π.χ.) και την βοήθησε στους πολέμους της με τους Κέλτες και τον Αννίβα όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος. Το Μπελλούνο ιδρύθηκε γύρω στο 220 - 200 π.χ. με πολλές εμπορικές και στρατιωτικές σχέσεις με τους Ρωμαίους προμηθεύοντας την Δημοκρατία με σίδηρο και χαλκό. Τον 2ο αιώνα π.χ. που οι Ρωμαίοι επεκτάθηκαν βόρεια η πόλη ενώθηκε πολιτικά και διοικητικά με την Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Το διάστημα που μεσολάβησε από την χρονιά που δολοφονήθηκε ο Ιούλιος Καίσαρ μέχρι την άνοδο του Αυγούστου το Μπελλούνο έγινε αποικία της Ρώμης και κατοικήθηκε από την Ρωμαϊκή φυλή Παπίρια. Με τον Αύγουστο ενσωματώθηκε στην "Περιοχή Χ" ή "Βενετία και Ίστρια" και κυβερνήθηκε από το "Συμβούλιο των Πρεσβυτέρων". Ένας από τους επιφανέστερους κατοίκους του Μπελλούνο ήταν ο Γάιος Φλάβιος Χοστίλιους και η σύζυγος του Δομήτια, οι σαρκοφάγοι τους βρίσκονται από τον 3ο αιώνα στην εκκλησία του Αγίου Στεφάνου.

Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την περιοχή κατέκτησαν τον 6ο αιώνα οι Λομβαρδοί και τον 8ο αιώνα ο Οίκος των Καρολιδών, ο περίφημος "Θησαυρός του Μπελλούνο" που βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο χρονολογείται από εκείνη την περίοδο. Από τα τέλη του 9ου αιώνα η πόλη κυβερνήθηκε από έναν "επίσκοπο-κόμη" που δέχτηκε ένα κάστρο και τείχη, αργότερα πέρασε στην κατοχή των Γιβελλίνων. Μετά την ενσωμάτωση του Τρεβίζο κατακτήθηκε από την Δημοκρατία της Βενετίας (1404) και έγινε σημαντικό κέντρο μεταφοράς ξυλείας μέσω του ποταμού Πιάβε. Παρέμεινε στην Βενετία μέχρι την πτώση της Δημοκρατίας (1797), στην συνέχεια πέρασε στην Αυστροουγγαρία και στο Βασίλειο της Ιταλίας (1866). Ο σεισμός του 1873 κατέστρεψε το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης και τον Καθεδρικό ναό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ISTAT
ISTAT 

Εδάφη της Βενετικής Δημοκρατίας
Πόλεις του Βένετο
Ευφροσύνη Καρασαρλίδου

Η Ευφροσύνη (Φρόσω) Καρασαρλίδου (γεννημένη στις 17 Αυγούστου 1962 στο Γιαννακοχώρι Νάουσας) είναι Ελληνίδα πολιτικός.

Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική περιφέρεια Ημαθίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Ευφροσύνη (Φρόσω) Γεωργίου Καρασαρλίδου , δελτίο στην ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων.

Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Βουλευτές Ημαθίας
Αλεξάντερ Μπέρκμαν

Ο Αλεξάντερ Μπέρκμαν (21 Νοεμβρίου 1870 - 28 Ιουνίου 1936) ήταν ηγετικό μέλος του αναρχικού κινήματος στις αρχές του 20ου αιώνα, διάσημος τόσο για τον πολιτικό του ακτιβισμό όσο και για τη γραφή του.

Ο Μπέρκμαν γεννήθηκε στη Βίλνα στη Ρωσική Αυτοκρατορία (σημερινό Βίλνιους, Λιθουανία) και μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1888. Ζούσε στη Νέα Υόρκη, όπου ασχολήθηκε με το αναρχικό κίνημα. Ήταν για λίγο εραστής και της αναρχικής Έμμα Γκόλντμαν και φίλος της για όλη τη ζωή. Το 1892, πραγματοποιώντας  προπαγάνδας δια της πράξης, ο Μπέρκμαν έκανε μια ανεπιτυχή προσπάθεια να δολοφονήσει τον επιχειρηματία Henry Clay Frick, για την οποίο υπηρέτησε 14 χρόνια στη φυλακή. Η εμπειρία του στη φυλακή ήταν η βάση για το πρώτο του βιβλίο, Memoirs of a Prison of Anarchist.

Μετά την απελευθέρωσή του από τη φυλακή, ο Μπέρκμαν υπηρέτησε ως συντάκτης του αναρχικού περιοδικού της Γκόλνμαν, Mother Earth, και αργότερα ίδρυσε το δικό του περιοδικό The Blast. Το 1917, οι Μπέρκμαν και Γκόλντμαν καταδικάστηκαν σε δύο χρόνια φυλάκισης για συνωμοσία κατά του νεοσυσταθέντος σχεδίου. Μετά την απελευθέρωσή τους από τη φυλακή, συνελήφθησαν μαζί με εκατοντάδες άλλων και απελάθηκαν στη Ρωσία. Αρχικά υποστηρίζοντας τη μπολσεβίκικη επανάσταση της χώρας, ο Μπέρκμαν και ο Γκόλντμαν σύντομα απογοητεύτηκαν, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στη χρήση του τρόμου από τους Σοβιετικούς μετά την κατάληψη της εξουσίας και την καταπίεση των συναδέλφων τους επαναστατών. Έφυγαν από τη Σοβιετική Ένωση στα τέλη του 1921 και το 1925, ο Berkman δημοσίευσε ένα βιβλίο για τις εμπειρίες του, το Μπολσεβίκικος Μύθος.

Ενώ ζούσε στη Γαλλία, ο Μπέρκμαν συνέχισε το έργο του υπέρ του αναρχικού κινήματος, δημιουργώντας την κλασική έκθεση των αναρχικών αρχών, Το ABC του Κομμουνιστικού Αναρχισμού. Υποφέροντας από κακή υγεία, ο Berkman αυτοκτόνησε το 1936.

Παραπομπές 

Αναρχικοί
Αυτόχειρες
Αμίρ αλ-Μου'μινίν

Ο Αμίρ αλ-Μου'μινίν () είναι αραβικός τίτλος ο οποίος συνήθως μεταφράζεται «Διοικητής των πιστών» ή «ηγέτης των πιστών». Οι Σιίτες υποστηρίζουν ότι ο τίτλος είναι αποκλειστικά για τον Αλί, αν και οι Σουνίτες θεωρούν τον χαλίφη σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή ως κάτοχο του τίτλου. 

Η χρήση του τίτλου δεν σημαίνει απαραιτήτως αξίωση για χαλιφάτο, όπως συνήθως θεωρείται ότι είναι, αλλά περιγράφει μια συγκεκριμένη μορφή ακτιβιστικής ηγεσίας η οποία ίσως συνδεόταν με χαλίφη αλλά επίσης δήλωνε και ένα επίπεδο εξουσίας κάτω από αυτό. Οι Οθωμανοί σουλτάνοι, ειδικότερα, χρησιμοποίησαν τον τίτλο ελάχιστα. Επιπλέον, ο όρος χρησιμοποιήθηκε από άνδρες που δεν ισχυριζόταν ότι είναι χαλίφες.

Όρος 
Ο Αμίρ αλ-Μου'μινίν λατινικοποιείται ως , εξ ου και η ιταλική λέξη , η γαλλική , η ισπανική  και η πορτογαλική , ενώ στα βυζαντινά ελληνικά η λέξη ήταν . 

Μεταφράζεται επίσης ως «Ηγεμόνας των πιστών», καθώς το «Αμίρ» ή «Εμίρης» χρησιμοποιείται επίσης ως βασιλικός τίτλος σε μοναρχικά ή βασιλικά.

Άποψη των σιιτών 
Οι Σιίτες θεωρούν ότι ο Αλί, γαμπρός του Προφήτη Μωάμεθ και πρόγονος της μοναδικής συνεχούς γενεαλογίας του, έλαβε τον τίτλο κατά την εποχή του Μωάμεθ. 

Οι Σιίτες πιστεύουν ότι ο τίτλος είναι αποκλειστικός για τον Αλί.  Η κατοχή του τίτλου του διοικητή των πιστών δεν συνεπάγεται μόνο πολιτική εξουσία, αλλά και πνευματική και θρησκευτική εξουσία.

Άποψη των σουνιτών 
Οι Σουνίτες γενικά θεωρούν τον Ουμάρ ως τον πρώτο άνθρωπο που κατείχε τον τίτλο, παρόλο που σύμφωνα με αρκετούς διάσημους σουνίτες επιστήμονες όπως ο Ιμπν αλ-Τζαβζί, ο Αλ-Νταχαμπί, ο Ιμπν Ασακίρ κλπ., ο Προφήτης (Μωάμεθ) αποκάλεσε μόνο τον Αλί ως Αμίρ αλ-Μουμινίν.

Τρέχουσα χρήση 

 Ο μουσουλμάνος χαλίφης Αχμαντίγια, Μιρζά Μασρούρ Αχμάντ. 
 Σύμφωνα με το μαροκινό σύνταγμα, ο βασιλιάς του Μαρόκου είναι επίσης Αμίρ αλ-Μου'μινίν. 
 Ο σουλτάνος του Σοκότο τον κατέχει ως δευτερεύοντα τίτλο, αν και μερικές φορές μετατρέπεται σε «Σαρκίν Μουσουλμί» στη γλώσσα Χαουσά. 
 Ο ανώτατος ηγέτης των Αφγανών Ταλιμπάν 
 Ο αυτοαποκαλούμενος Χαλίφης του Ισλαμικού Κράτους

Παραπομπές 

Ισλαμικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Πολιτική του Μαρόκου
Χαλίφηδες
Χουλιαϊπόλε

Το Χουλιαϊπόλε () είναι πόλη στην Ουκρανία και διοικητικό κέντρο με πληθυσμό περί τους 14.358 κατοίκους.

Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1785. Από το 1938 είναι πόλη.

Σημαντικά πρόσωπα
Είναι η γενέτειρα του Νέστορ Μαχνό.

Εικόνες

Πόλεις της Ουκρανίας
Φώτιος Γραικός

Ο Φώτιος Γκραικός είναι ένας Έλληνες πολιτικός και βουλευτής.

Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου στη λίστα της Χρυσής Αυγής στην Εκλογική περιφέρεια Β΄ Θεσσαλονίκης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  Φώτιος Ευστρατίου Γραικός, δελτίο στην ιστοσελίδα του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Χρυσή Αυγή
Πλήξιππος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πλήξιππος, που ετυμολογείται από τις λέξεις πλήττω και ίππος, και εννοεί αυτόν που χτυπά τα άλογα, ήταν γιος του Αιτωλού ηγεμόνα Θεστίου και της Ευρυθέμιδας. Αδέλφια του Πληξίππου ήταν οι Εύιππος (γνωστός και ως Τοξέας), Ευρύπυλος, Ίφικλος, Αλθαία, Λήδα και Υπερμνήστρα. Ο Πλήξιππος έλαβε μέρος στο κυνήγι του Καλυδωνίου Κάπρου, θύμωσε όμως που το τομάρι του κάπρου δόθηκε σε μια γυναίκα (την Αταλάντη) από τον ανεψιό του Μελέαγρο. Στη συμπλοκή που επακολούθησε, ο Μελέαγρος σκότωσε τον Πλήξιππο και τον Εύιππο.

Και άλλα πρόσωπα
Τρία ακόμα πρόσωπα της μυθολογίας αναφέρονται με το όνομα Πλήξιππος (τα δύο τελευταία μόνο από Λατίνους συγγραφείς):

 Γιος του Φινέα και της Κλεοπάτρας, αδελφός του Πανδίονα. Ο Πλήξιππος αυτός και ο αδελφός του τυφλώθηκαν από τον Φινέα με την υποκίνηση της μητριάς τους Ιδαίας ή Ειδοθέας.
 Γιος του Αιγύπτου ,που αναφέρεται μόνο από τον Υγίνο.
 Γιος του βασιλιά της Αρκαδίας Χορικού, αδελφός του Αινέτου και της Παλαίστρας.

 Με το όνομα πλήξιππος είναι γνωστό και ένα γένος αραχνών, που περιλαμβάνει δεκάδες διαφορατικά είδη.

Παραπομπές

Πληξιππος
Μονή Δαδίου Φθιώτιδας

Η Ιερά Μονή Γενεσίου τῆς Θεοτόκου Δαδίου ή Μονή Παναγίας της Γαυριώτισσας βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε απόσταση 5 χλμ. ΝΔ. από την Αμφίκλεια και 55,5 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Λαμία. Είναι κτισμένη στις βορειοανατολικές πλαγιές του Παρνασσού σε υψόμετρο 800 μέτρων.

Ιστορία 
Το καθολικό της μονής είναι τρίκλιτη βασιλική με ψηλό τετραγωνικό τρούλο και τα υπάρχοντα κτίρια κτίστηκαν το 1755. Η αγιογράφησή της ξεκίνησε το 1756. Είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες που χρειάζονται συντήρηση. Το τέμπλο είναι του 1838 και η αγιογράφηση του τρούλου του 1848. Την περίοδο της Επανάστασης του 1821 αποτελούσε ορμητήριο του Αθανασίου Διάκου και του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Υπέστη πολλές καταστροφές αλλά το 1836 και το 1848 ανακαινίσθηκε. Την περίοδο της κατοχής έγιναν νέες καταστροφές ενώ το 1956 κάηκε. Ανακατασκευάστηκε το 1957 και μετατράπηκε σε γυναικείο μοναστήρι. Αξιόλογα κειμήλια της μονής θεωρούνται ένα σιγίλιο του Οικουμενικού Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, ένα αντιμήνσιο με Ελληνική και Σλαβική γραφή χρονολογίας 1717, λειψανοθήκες του 1815 και 1870. Πανηγυρίζει στις 6 Αυγούστου που εορτάζει το παρεκκλήσι Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 καταγράφεται στη δημοτική ενότητα Αμφίκλειας του Δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας και έχει ως πληθυσμό 3 μοναχές.

Παραπομπές

Μονές του νομού Φθιώτιδας