joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πολιτείες και Επικράτειες της Αυστραλίας

Οι πολιτείες και οι επικράτειες της Αυστραλίας συναποτελούν την Κοινοπολιτεία της Αυστραλίας κάτω από μια ομοσπονδιακή μορφή διακυβέρνησης. Οι έξι πολιτείες είναι αυτόνομες κρατικές οντότητες με τη δική τους κυβέρνηση και ξεχωριστά νομοθετικά όργανα. Οι εξουσίες τους προστατεύονται από το Σύνταγμα και η νομοθεσία της Κοινοπολιτείας ισχύει στις πολιτείες μόνο όπου επιτρέπεται από το Σύνταγμα. Αντίθετα οι επικράτειες έχουν μειωμένη αυτονομία και υπάγονται απ' ευθείας στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Κοινοπολιτείας.

Κατάλογος

Ιστορική εξέλιξη 
Οι πολιτείες πριν το 1901 ήταν ξεχωριστές αυτοδιοίκητες βρετανικές αποικίες. Απέκτησαν τη σημερινή τους υπόσταση κατά την ίδρυση της ομοσπονδίας την 1 Ιανουαρίου 1901.
Στο παρελθόν είχαν υπάρξει και οι εξής επικράτειες:
 Από το 1926 ως το 1931 υπήρχε ως ξεχωριστή επικράτεια η Κεντρική Αυστραλία ανάμεσα στον 20ο και 26ο παράλληλο, η οποία προσαρτήθηκε στη Βόρεια Επικράτεια.
 Από το 1949 ως το 1972 ανήκε στην Αυστραλία η Επικράτεια Παπούα και Νέας Γουινέας, πριν τη δημιουργία του ανεξάρτητου κράτους της Παπούας Νέας Γουινέας.
Η Επικράτεια Τζέρβις Μπέι μέχρι το 1989 ανήκε στην Επικράτεια Αυστραλιανής Πρωτεύουσας. Διαχωρίστηκε όταν η Επικράτεια Πρωτεύουσας απέκτησε αυξημένο βαθμό αυτοδιοίκησης.

Πολίτευμα και ομοσπονδιακή αντιπροσώπευση 
Στις πολιτείες επικεφαλής της κυβέρνησης είναι ο πρωθυπουργός και αρχηγός του κράτους ο Κυβερνήτης. Ο Κυβερνήτης διορίζεται από τη Βασίλισσα, μετά από υπόδειξη του πρωθυπουργού. Το κοινοβούλιο σε όλες τις πολιτείες εκτός της Κουΐνσλαντ αποτελείται από δύο νομοθετικά σώματα.
Οι επικράτειες διοικούνται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Κοινοπολιτείας. Τρεις επικράτειες, η Βόρεια Επικράτεια, η Επικράτεια Πρωτεύουσας και η Νήσος Νόρφολκ είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοδιοίκητες. Και σ' αυτές όμως το ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο της Αυστραλίας διατηρεί το δικαίωμα να νομοθετεί και μπορεί να ανατρέψει νόμους που έχουν θεσπιστεί από τα τοπικά όργανα.

Το ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο έχει δύο σώματα, τη Βουλή των Αντιπροσώπων (Κάτω Βουλή) και τη Γερουσία (Άνω Βουλή). Η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει 150 έδρες οι οποίες μοιράζονται ανάμεσα στις πολιτείες με βάση τον πληθυσμό τους. Από τις επικράτειες μόνο η Βόρεια Επικράτεια και η Επικράτεια Πρωτεύουσας έχουν από δύο έδρες. Η Γερουσία έχει 76 έδρες, με την κάθε πολιτεία να έχει από 12 έδρες ανεξάρτητα από τον πληθυσμό της. Η Βόρεια Επικράτεια και η Επικράτεια Πρωτεύουσας αντιπροσωπεύονται και στη Γερουσία με δύο έδρες η κάθε μία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επικράτειες της Αυστραλίας
Μάνθος και Γεώργιος Ριζάρης

Ο Μάνθος Ριζάρης (1764-1824) και ο Γεώργιος Ριζάρης (Γεώργιος Ραδιόνωφ Ριζάρης) (1769-1842) υπήρξαν εθνικοί ευεργέτες, έμποροι και μέλη της Φιλικής Εταιρείας. 

Οι αδελφοί Ριζάρη κατάγονταν από το Μονοδένδρι Ζαγορίου και από μικρή ηλικία έμειναν ορφανοί. Αρχικά ο Μάνθος πήγε στη Μόσχα, για να δουλέψει για ένα διάστημα σε ένα θείο τους. Στη συνέχεια ξεκίνησε δικές του επιχειρήσεις και γρήγορα έκανε περιουσία. Το 1806 πήγε κοντά του και ο αδελφός του ο Γεώργιος. Ασχολήθηκαν από κοινού με το εμπόριο και σταδιακά κατάφεραν να δημιουργήσουν μεγάλη περιουσία. 

Ο Μάνθος μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία το 1817 και από τότε συνέβαλε στην οικονομική ενίσχυση της Επανάστασης με κάθε μέσο: ενίσχυσε τον Αλέξανδρο Υψηλάντη με 30.000 ρούβλια και καθόλη την διάρκεια του αγώνα προσέφερε πάνω από 50.000 ρούβλια συνολικά για τους σκοπούς της Επανάστασης. Ο Μάνθος, που υπήρξε ο θεμελιωτής της περιουσίας πέθανε το 1824 στην Ρωσία.

Και τα δύο αδέλφια στήριξαν τον αγώνα για την ανεξαρτησία, με την οικονομική ενίσχυση απόρων ατόμων και ορφανών και δυστυχισμένων από τις κακουχίες του πολέμου οικογενειών. Μετά τον θάνατο του Μάνθου, ο Γεώργιος, εγκαθίσταται στην Οδησσό απ’ όπου ενήργησε για την ίδρυση της "Σχολής των Ελληνικών Μαθημάτων" στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μονοδένδρι. Το σχολείο στεγάστηκε στο πατρικό τους σπίτι, στο οποίο τρόφιμοι υπήρξαν πολλά ορφανά παιδιά.

Το 1837 ο Γεώργιος εγκαθίσταται στην Αθήνα, κύριος σκοπός του ήταν να πραγματοποιήσει το όνειρο του ιδίου και του αδελφού του: να ιδρυθεί εκκλησιαστική ακαδημία στην ελεύθερη Ελλάδα. Το 1843 μετά τον θάνατο του Γεώργιου Ριζάρη ιδρύεται ιερατική σχολή, η οποία ονομάστηκε Ριζάρειος Εκκλησιαστική Σχολήσύμφωνα με τη διαθήκη του 1840-1841 και αποδοχή των προτάσεών του από την Πολιτεία το 1841. Αρχικά η σχολή βρίσκονταν κοντά στο σημερινό ξενοδοχείο Hilton, σήμερα λειτουργεί στο Χαλάνδρι, ως ανώτερο εκκλησιαστικό φροντιστήριο και γενικό εκκλησιαστικό - πρότυπο λύκειο. 

Επίσης ευεργετήθηκε η ιδιαίτερη πατρίδα τους το Μονοδένδρι (και όχι μόνο), με την ίδρυση της Ριζαρείου Χειροτεχνικής Σχολής και συνέβαλαν επίσης στην συντήρηση του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου. 

Τα κληροδοτήματά τους συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να προσφέρουν σημαντικό έργο.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Ριζάρειο Ίδρυμα
 Ριζάρειος Εκκλησιαστική Σχολή

Περαιτέρω μελέτη 
 Γιάννενα, πόλη των ευεργετών.

Αναφορές 

Ριζάρης Μανθος και Γεωργιος
Εθνικός ύμνος του Καζακστάν

Το Καζακστάν μου (στα καζακικά: Meniń Qazaqstanym) είναι ο εθνικός ύμνος του Καζακστάν. Υιοθετήθηκε στις 7 Ιανουαρίου του 2006. Βασίζεται στο ομώνυμο τραγούδι του 1956, σε μουσική του Σάμσι Καλνταγιάκοβ (Шәмші Қалдаяқов) και σε στίχους του Ζούμεκεν Ναζιμεντένοβ (Жұмекен Нәжімеденов). Αντικαστέστησε τον Ύμνο της Δημοκρατίας του Καζακστάν, ο οποίος ήταν εθνικός ύμνος και χρησιμοποιήθηκε μετά την ανεξαρτησία. Οι αρχικοί στίχοι τροποποιήθηκαν από τον πρόεδρο της χώρας, Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, προτού επισημοποιηθεί ο ύμνος με διάταγμα.

Επίσημοι στίχοι

Στίχοι στα καζακικά

Ελληνική μετάφραση
Ουρανέ με το χρυσό ήλιο,
Στέπα με το χρυσό καρπό,
Θρύλε του θάρρους –
Ρίξε μια ματιά στη χώρα μου.

Από την αρχαιότητα
Ξεπρόβαλλε η ηρωική μας δόξα,
Ποτέ δεν έπαψαν να είναι περήφανοι
Οι Καζάκοι, ο λαός μου, είναι δυνατός!

Ρεφρέν:
Χώρα μου, χώρα μου,
Όπως το άνθος σου θα φυτευτώ,
Όπως το τραγούδι σου θα συνεχίσω, χώρα μου!
Πατρίδα μου – Καζακστάν μου!

Άνοιξε ο δρόμος για τους επόμενους
Έχω μια τεράστια σε έκταση χώρα.
Η ομόνοιά της είναι όπως χρειάζεται,
Έχω μια ανεξάρτητη χώρα.

Καλωσόρισε τη στιγμή
Όπως ένας αιώνιος φίλος,
Η χώρα μας είναι χαρούμενη,
Έτσι είναι αυτή η χώρα μας.

Ρεφρέν

Ατύχημα σε αθλητικό γεγονός το 2012 
Τον Μάρτιο του 2012, ένας εθνικός ύμνος-παρωδία, ο Ω Καζακστάν, ο οποίος περιλαμβανόταν στην ταινία Μπόρατ, παίχτηκε από λάθος στο Διεθνές Γκραν Πρι Σκοποβολής στο Κουβέιτ. Η Μαρίγια Ντμιτριγιένκο, η οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, κάθισε στην εξέδρα όσο παιζόταν η παρωδία. Το ατύχημα προκλήθηκε από την λήψη λάθος τραγουδιού από το  YouTube το τελευταίο λεπτό. Οι ανώτεροι αξιωματούχοι στο Καζακστάν ήταν εξοργισμένοι με το σφάλμα και δεσμεύτηκαν ότι θα κάνουν παράπονο στους διοργανωτές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Kazakh.ru (ρωσικός ιστότοπος με αρχείο MP3 με τον ύμνο, ανάμεσα στα άλλα)

Παραπομπές 

Καζακ
Εθνικά σύμβολα του Καζακστάν
Μπαϊρακλί

Το Μπαϊρακλί αποτελεί προάστιο της Σμύρνης και βρίσκεται σε απόσταση 4 χλμ ΒΑ. αυτής επί της σιδηροδρομικής γραμμής  Σμύρνης - Μαινεμένης και πριν από τους σταθμόυς Αγίας Τριάδας και Κορδελιού.

Στον συνεχόμενο ανατολικό του Μπαϊρακλί χώρο, αμέσως μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έγιναν αρχαιολογικές ανασκαφές από τον διευθυντή της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών, Τζων Κουκ, και τον καθηγητή αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Αγκύρας, Ακουργκάλ, που έληξαν το 1951 και από τις οποίες και απεκαλύφθη ο αρχαιότερος οικισμός της Σμύρνης που χρονολογείται από το 3000 π.Χ. μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ. όπου και κτίσθηκε η Σμύρνη επί εποχής Μ. Αλεξάνδρου στη θέση που βρίσκεται αυτή σήμερα.

Συνοικίες και περιοχές της Σμύρνης
Χάρτης του Πόιτινγκερ

Ο χάρτης του Πόιτινγκερ, ή Πευτιγγεριανός Πίνακας, (λατ.: Tabula Peutingeriana) - είναι αντίγραφο του 12ου-13ου αιώνα ενός αρχαίου χάρτη του οδικού δικτύου της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και έχει ενταχθεί στο αρχείο του προγράμματος "Μνήμη του Κόσμου" της UNESCO. Δείχνει τους δρόμους που διέσχιζαν την επικράτεια ξεκινώντας από τα νησιά της Μεγάλης Βρετανίας δια μέσου των μεσογειακών χωρών και της Μικράς Ασίας και φτάνοντας μέχρι την Ινδία και τον ποταμό Γάγγη, την Σρι Λάνκα, τον Ινδικό Ωκεανό, και την αυτοκρατορία της Κίνας.

Ο χάρτης ονομάστηκε έτσι από τον Γερμανό ουμανιστή και συλλέκτη Κόνραντ Πόιτινγκερ (1465–1547) και φυλάσσεται στη Βιέννη. Λόγω της εύθραυστης κατάστασής του, δεν είναι προσβάσιμος στο ευρύ κοινό. Βρίσκεται στην Österreichische Nationalbibliothek (Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας) στο Hofburg, με αριθμό καταλόγου 324.

Μέρη 

Ο χάρτης έχει κατασκευαστεί από 11 τμήματα περγαμηνής. Συμβατικά έχει χωριστεί σε 14 μέρη τα οποία έχουν ονομαστεί ως εξής:

 Pars I: Ισπανία, Βρετανία (τμήμα 1)
 Pars II: Λούγδουνο (τμήματα 1 και 2)
 Pars III: Κολωνία, Τρεβήροι, Αργεντοράτη(τμήματα 2 και 3)
 Pars IV: Μεδιόλανο (τμήματα 3 και 4)
 Pars V: Ακυληία, Κάστρα Ρεγκίνα, Λαυριακόν (τμήματα 4 και 5)
 Pars VI: Ρώμη (τμήματα 5 και 6)
 Pars VII: Σιγγιδών (τμήμα 6)
 Pars VIII: Πάτρα (τμήματα 7 και 8)
 Pars IX: Αθήνα (τμήμα 8)
 Pars X: Κωνσταντινούπολη (τμήματα 9 και 9)
 Pars XI: Καισάρεια, Τραπεζούντα (τμήματα 9 και 10)
 Pars XII: Αντιόχεια (τμήματα 10 και 11)
 Pars XIII: Έδεσσα (Ούρφα) (τμήματα 11 και 12)
 Pars XIV: Ινδία (τμήμα 12)

Ο χάρτης

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Tabula Peutingeriana. Codex Vindobonensis 324, Österreichische Nationalbibliothek, Wien. Kommentiert von E. Weber. Akademische Druck- u. Verlagsanstalt Dr. Paul Struzl, Graz 2004, ISBN 3-201-01793-0 (Faksimile)
 Konrad Miller: Iteneraria Romana. Römische Reisewege an der Hand der Tabula Peutingeriana. Strecker & Schröder, Stuttgart 1916 (Nachdruck: Husslein, Bregenz 1988)
 Hans Georg Wehrens: Warum Freiburg auf der „Tabula Peutingeriana“ nicht vorkommt. In: Freiburg im Breisgau 1504–1803, Holzschnitte und Kupferstiche. Verlag Herder, Freiburg 2004, S. 131 ff, ISBN 3-451-20633-1.
 Johannes Freutsmiedl, Römische Straßen der Tabula Peutingeriana in Noricum und Raetien. Verlag Dr. Faustus, Büchenbach 2005, ISBN 3-933474-36-1.
 Hans Bauer: Die römischen Fernstraßen zwischen Iller und Salzach nach dem Itinerarium Antonini und der Tabula Peutingeriana. Neue Forschungsergebnisse zu den Routenführungen. Herbert Utz Verlag, München 2007, ISBN 978-3-8316-0740-2.
 Tabula Peutingeriana, Scheyb, F. C. de C. Peutingeriana tabula itineraria quae in augusta bibliotheca Vindobonensi nuc servantur adcurate exscripta. Numini maiestatique Mariae Theresiae....dicata a F. C. de Scheyb Trattner,Wien, 1753, Erstausgabe erhältlich bei www.liber-antiqua.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 The complete Tabula Peutingeriana (ÖNB Cod. 324)
 Bibliotheca Augustana: Tabula Peutingeriana
 BBC NEWS Ancient Roman road map unveiled
  Omnes Viae: Ένα σύστημα πλοήγησης  με όλους τους κύριους δρόμους και τις πόλεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με βάση το Χάρτη του Πόιτινγκερ

Ποιτινγκερ
Σπύρος Κουβέλης

Ο Σπύρος Κουβέλης είναι Έλληνας πολιτικός και περιβαλλοντολόγος.

Γεννήθηκε το 1964 στην Αθήνα και έλκει την καταγωγή του απο το Αντίρριο Αιτωλοακαρνανίας και τη Σητεία Λασιθίου Κρήτης. Σπούδασε οικονομικά στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ, όπου έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο σε αγροτική οικονομία και οικονομικά περιβάλλοντος και φυσικών πόρων. Ασχολήθηκε με περιβαλλοντικά θέματα διατελώντας διευθυντής προγράμματος του Παγκοσμίου Ταμείου για τη Φύση (WWF) (1992-1997) και πρόεδρος της μεσογειακής ομάδας, από όπου αποχώρησε εκτελώντας χρέη Γενικού Διευθυντή. Απο το 1997 ως το 2001 ήταν Ειδικός Σύμβουλος του Υφυπουργού Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, ενώ απο το 2001 ως το 2007 ηταν Συντονιστής της Μεσογειακής Πρωτοβουλίας της Διεθνούς Συνθήκης Ραμσαρ - MedWet. 

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007 συμπεριλήφθηκε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και εξελέγη Βουλευτής . Κατά την περίοδο 2007 - 2009 ήταν εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για το περιβάλλον και την χωροταξία και σκιώδης Υπουργός Περιβάλλοντος, ενώ ήταν και μέλος του εθνικού συμβουλίου του κόμματος. Στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών και ορίστηκε Υφυπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, με αρμοδιότητες την Οικονομική Διπλωματία, την Πράσινη Διπλωματία, την Αναπτυξιακη Βοήθεια και τον Πολιτισμό. Αποχώρησε στον ανασχηματισμό του 2011.

Στις 12 Απριλίου 2012 με επιστολή του στον Πρόεδρο της Βουλής ανακοίνωσε την ανεξαρτητοποίηση του απο την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, και με δική του απόφαση δεν συμμετείχε στις εκλογές του 2012, σηματοδοτώντας την αποχώρηση του απο την ενεργό πολιτική.

Απο το 2012 συνεργάστηκε στενά με το Πρόγραμμα για το Περιβάλλον των Ηνωμένων Εθνών - UNEP έχοντας συντονίσει ως Κεντρικός Εμπειρογνώμων την αναθεώρηση της Μεσογειακής Στρατηγικής για τη Βιώσιμη Αναπτυξη και το Σχέδιο Δρασης για τη Βιώσιμη Κατανάλωση και Παραγωγή της του Μεσογειακού Σχεδίου Δράσης της Συνθήκης της Βαρκελώνη, και από το 2016 ως το 2020 σχεδίασε και έφαρμοσε με ομάδα ειδικών σε 6 χώρες (Αίγυπτος, Αλβανία, Γαλλία, Μαρόκο, Μαυροβούνιο, Τυνησία) τη Μεθοδολογία SIMPEER για την Αξιολόγηση Εφαρμογής της Στρατηγικής για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη απο τις χώρες της Συνθήκης. 

Το 2017 ξεκίνησε το προγραμμα συνεργασίας για τη Βιώσιμη Αναπτυξη και τη Διακυβέρνηση αναμεσα στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Δημοσίου Δικαίου - EPLO και το Ινστιτούτο για Βιώσιμη Ηγεσία (CISL) του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ, του οποίου ειναι Ανώτερος Συνεργάτης (Senior Associate) απο το 2018. Το πρόγραμμα εξελίχθηκε απο το 2019 στο Ινστιτούτο για τη Βιώσιμη Αναπτυξη του EPLO, με διευθυντή τον ίδιο.

Απο το 2004 ως το 2007 ήταν πρόεδρος του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου και και Εικαστικών Τεχνών της Ρόδου Ecofilms.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προσωπική ιστοσελίδα του Σπύρου Κουβέλη 

Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Βουλευτές Α' Αθηνών
Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ολυμπία Σνόου

Η Ολυμπία Σνόου (αγγλικά: Olympia Jean Snowe née Bouchles), είναι ελληνικής καταγωγής Αμερικανίδα επιχειρηματίας και πολιτικός, που υπηρέτησε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Μέιν από το 1995 έως το 2013. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.  

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 2η περιφέρεια του Μέιν από το 1979 έως το 1995, καθώς και ως Μέλος της Γερουσίας του Μέιν για την 12η περιφέρεια από το 1977 έως το 1979.  

Επιπλέον, διατέλεσε και Πρώτη Κυρία της πολιτείας του Μέιν από το 1989 έως το 1995.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε ως Ολυμπία Τζιν Μπούχλη, στις 21 Φεβρουαρίου 1947 στην Αουγκούστα του Μέιν, κόρη του Γεωργίου Μπούχλη και της Γεωργίας Γορανίτη, Ελλήνων μεταναστών από τη Σπάρτη με ρίζες από τη Μυτιλήνη. 

Ύστερα από την αποφοίτησή της από το Λύκειο, σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Μέιν, απ'όπου έλαβε πτυχίο το 1969.

Προσωπική ζωή 
Είναι μέλος της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αμερικής και είναι παντρεμένη με τον πρώην Κυβερνήτη του Μέιν, Τζον Μακέρναν τζούνιορ.

Πολιτική 
Το 2006, το περιοδικό Time την συμπεριέλαβε ανάμεσα στους «Δέκα πιο Ισχυρούς Γερουσιαστές της Αμερικής», ενώ πριν από δύο χρόνια το ποσοστό δημοτικότητας της Σνόου στην Πολιτεία του Μέιν έφτασε το 79%. 

Θεωρείται πως ανήκει στη μετριοπαθή πτέρυγα των Ρεπουμπλικάνων, έχοντας πάρει μέρος στη σύνταξη και προώθηση πληθώρας ψηφισμάτων και νομοσχεδίων. Τον Αύγουστο του 2007 συμμετείχε, μαζί με τους Δημοκρατικούς Γερουσιαστές Μπαράκ Ομπάμα και Ρόμπερτ Μενέντεζ στην κατάθεση ψηφίσματος στη Γερουσία των ΗΠΑ αναφορικά με το Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα. Το 2012 δεν ήταν υποψήφια και αποσύρθηκε. Την διαδέχθηκε ο Άνγκους Κινγκ.

Παραπομπές 

Γερουσιαστές των ΗΠΑ
Μέιν
Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Ελληνοαμερικανοί
Αμερικανοί επιχειρηματίες
Αμερικανοί πολιτικοί
Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κριμαία

Η Κριμαϊκή Χερσόνησος (ρωσικά: Крымский полуостров, ουκρανικά: Кримський півострів, ταταρικά κριμαίας: Qırım yarımadası), που είναι απλώς γνωστή ως Κριμαία, είναι μια χερσόνησος στην βόρεια πλευρά της Μαύρης Θάλασσας, η οποία περικυκλώνεται σχεδόν αποκλειστικά από θάλασσα. Η χερσόνησος τοποθετείται, επίσης, πλησίον της νότιας Ουκρανίας, με την οποία συνδέεται εδαφικά.

Οι πρώτοι κάτοικοι της Κριμαίας ήταν οι Κιμμέριοι. Ένας αρχαίος λαός εγκατεστημένος στην στέπα της Κριμαίας και των περιοχών γύρω από την Αζοφική θάλασσα, (στη σημερινή Ουκρανία) Στην αρχαιότητα και το μεσαίωνα, ήταν γνωστή ως Ταυρική Χερσόνησος ή Ταυρίδα (Ταυρίς), αποτέλεσε σημείο πολλών πολιτισμών, με πιο σημαντικούς από αυτούς που πέρασαν από εκεί τους Έλληνες, τους Ρωμαίους, τους Βυζαντινούς Έλληνες, τους Τούρκους (Οθωμανούς), ενώ πολλές φορές υπήρξε σημείο διεκδίκησης για τους Σκύθες, τους Γότθους, τους Βούλγαρους, τους Ούνους, τους Χαζάρους, τους Μογγόλους και άλλους νομαδικούς λαούς.

Η χερσόνησος της Κριμαίας και οι γύρω περιοχές αποτέλεσαν μέρος του Χανάτου της Κριμαίας, ενός Οθωμανικού προτεκτοράτου, από τον 15ο ως το 18ο αιώνα, όταν και αποκτήθηκαν από την Ρωσική Αυτοκρατορία το 1783. Ως μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, η Κριμαία, απέκτησε ξανά το ελληνικό όνομα Ταυρίδα. Η ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης, στις αρχές του 20ού αιώνα αποφάσισε να δώσει ξανά το όνομα στην περιοχή Κριμαία, ενώ το 1954 αποφάσισε να το προσαρτήσει από τη Ρωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία στην Ουκρανική. Το 1991, με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η περιοχή παρέμεινε στα ουκρανικά εδάφη, ως Αυτόνομη Δημοκρατίας της Κριμαίας, ενώ η Σεβαστούπολη, το κύριο λιμάνι της χερσονήσου, απέκτησε και αυτή ένα ειδικό καθεστώς αυτονομίας.

Το 2014 έγιναν ταραχές στην περιοχή κατά τις οποίες επικράτησε η φιλορωσική μερίδα. Οργανώθηκε δημοψήφισμα στο οποίο η συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της ένωσης της Κριμαίας με την Ρωσία. Ως εκ τούτου, από το 2014 η πλήρης κυριαρχία επί της χερσονήσου ασκείται από την Ρωσία, κάτι το οποίο η Ουκρανία θεωρεί προσβολή της εδαφικής της ακεραιότητας, και το οποίο η πλειοψηφία της Διεθνούς κοινότητας δεν αναγνωρίζει. Από τότε η Κριμαία και η Σεβαστούπολη αποτελούν την 84η και 85η ομόσπονδη ενότητα της Ρωσίας, ως Δημοκρατία της Κριμαίας.

Κλίμα 
Στα ορεινά φυσούν βόρειοι άνεμοι και επικρατεί παγωνιά με συχνές χιονοπτώσεις. Αντίθετα στο νότιο τμήμα το κλίμα είναι υποτροπικό, με αποτέλεσμα να προτιμάται η περιοχή από Ουκρανούς (έως το 2014) και Ρώσους τουρίστες για τις ηλιόλουστες παραλίες της.

Γλώσσα 
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το 77% των κατοίκων της Κριμαίας δηλώνουν τα ρωσικά ως την εθνική τους γλώσσα. Επίσης, το 11,4%  δηλώνουν τα ταταρικά της Κριμαίας και 10,1%  τα ουκρανικά.

Παραπομπές 

Κριμαία
Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας
Γεωγραφία της Ουκρανίας
Χερσόνησοι της Ρωσίας
Ασούντα Μελόνι

Η  Ασούντα Μελόνι  (Assunta Meloni) είναι πολιτικός από τον Άγιο Μαρίνο. 

Γεννήθηκε στις 21 Απριλίου του 1951. Εξελέγη Κυβερνούσα Διοικητής για το εξάμηνο από 1η Οκτωβρίου 2008 ως τον Απρίλιο του 2009, μαζί με τον Ερνέστο Μπενεντετίνι. Είναι μέλος της Λαϊκής Συμμαχίας.

Παραπομπές 

Μελονι
Άλκης Στέας

Ο Άλκης Στέας (10 Οκτωβρίου 1929 – 8 Μαρτίου 1999) ήταν δημοφιλής παρουσιαστής της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, καθώς και επί σειρά ετών του Πατρινού Καρναβαλιού. Υπήρξε ο πρώτος τηλεπαρουσιαστής που εμφανίστηκε στους Έλληνες τηλεθεατές, στη διάρκεια της πειραματικής εκπομπής ασπρόμαυρου τηλεοπτικού σήματος της ΔΕΗ κατά την 25η ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη το 1960, όπου παρουσίασε ένα τηλεφωνικό τηλεπαιχνίδι.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Σύρο το 1929. Νεαρός ακόμα μετέβη στη Θεσσαλονίκη, όπου ασχολήθηκε με την τηλεοπτική διαφήμιση. Ήταν συνιδρυτής μιας από τις παλαιότερες εταιρείες του χώρου, με την επωνυμία "Ηχώ". Νυμφεύθηκε την τραγουδίστρια Νέλλη Μάνου και απέκτησαν έναν γιο, τον Κωνσταντίνο. Στη Θεσσαλονίκη σπούδασε μαθηματικός στο ΑΠΘ. Η αύξηση του διαφημιστικού κύκλου εργασιών της "Ηχούς" οδήγησε αργότερα τον Στέα στην Αθήνα, όπου εργάστηκε στα εκεί γραφεία της εταιρείας του.

Απεβίωσε από καρκίνο στις 8 Μαρτίου 1999. Η νεκρώσιμη ακολουθία του τελέστηκε στο ναό του Αγίου Αλεξάνδρου στις 10 Μαρτίου στο Παλαιό Φάληρο και η ταφή έγινε στο Δημοτικό Κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου.

Καριέρα 
Ο Στέας είχε γίνει ήδη γνωστός στο πανελλήνιο από το ραδιοφωνικό "τηλεφωνικό παιγνίδι", που μεταδιδόταν από τον τότε στρατιωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Θεσσαλονίκης, με πρώτους χορηγούς τα ξυραφάκια «Astor» και αργότερα τη σοκολατοποιία «Παυλίδου».
Στη συμπρωτεύουσα είχε επιλεγεί να παρουσιάσει και το φημισμένο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, που τότε διοργάνωνε το ΕΙΡ σε συνεργασία με τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Καθιερώθηκε στη θέση αυτή και παρουσίαζε συνεχώς τον θεσμό επί 25 περίπου χρόνια. Παράλληλα ήταν από τους πρώτους παραγωγούς του Κρατικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Μακεδονίας.

Στο πλευρό του θεατρικού συγγραφέα Λάκη Μιχαηλίδη παρήγε πολλά γνωστά διαφημιστικά συνθήματα της εποχής. Παράλληλα ο Στέας συνέχισε τη δουλειά του ως παρουσιαστής και παρουσίαζε διάφορα τηλεπαιχνίδια, όπως το "Αν έχεις γνώσεις διάβαινε". Χαρακτηριστικός ήταν ο χαιρετισμός "Ευτυχήτε" (η ορθή -λόγω υποτακτικής εγκλίσεως- γραφή την εποχή της εκφωνήσεως, όπως άλλωστε έχει αποτυπωθεί και στα οπτικοακουστικά αρχεία), που απηύθυνε στο κοινό κατά την προσφώνηση και αποφώνηση των εκπομπών του.

Ο Στέας ταυτίστηκε επίσης με την ετήσια παρουσίαση του Πατρινού Καρναβαλιού, την οποία έκανε επί 25 έτη (1974-1999, με μία μόνο απουσία τη δεκαετία του '80), με την τελευταία παρουσίαση στις 21 Φεβρουαρίου του 1999, μόλις 16 μέρες πριν το θάνατό του. Ως εκτίμηση της συνολικής του προσφοράς στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης, το 1996 ο Άλκης Στέας ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης του Δήμου Πατρέων. Από το 2009 γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 9 Μαρτίου στην Πάτρα η «Ημέρα Άλκη Στέα» με πολιτιστικές εκδηλώσεις και προβολές οπτικοακουστικού υλικού.

Εκπομπές που παρουσίασε (επιλογή) 
 "Το κέφι και το τραγούδι" (1968-1974)
 "Μουσικοί περίπατοι" (1969-1975)
 "Ό,τι επιθυμείτε" (1975-1976)
 "Αν έχεις γνώσεις διάβαινε" (1976-1980)
 "Πάνω ή κάτω" (1989-1990)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 «Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ο Άλκης Στέας, η ψυχή του Πατρινού Καρναβαλιού!», βιογραφικό στον ιστότοπο "The Best" της Πάτρας, 9 Μαρτίου 2018

Έλληνες παρουσιαστές
Αντίοχος (γιος Αντίοχου Γ΄)

Ο Αντίοχος ήταν πρίγκιπας της Δυναστείας των Σελευκιδών, ηγεμόνων της Συρίας καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Πατέρας του ήταν ο βασιλιάς Αντίοχος Γ' ο Μέγας και  μητέρα του η Λαοδίκη Γ'. Το 196 π.Χ. ο Αντίοχος ονομάστηκε από τον πατέρα του Διάδοχος του θρόνου και του δόθηκε το χέρι της αδερφής του, Λαοδίκης Δ'. Μαζί απέκτησαν μια κόρη, τη Νύσσα, η οποία αργότερα νυμφεύτηκε το βασιλιά Φαρνάκη Α' του Πόντου. Ο Αντίοχος τελικά δεν πρόλαβε να ανέλθει στο θρόνο, καθώς έφυγε από τη ζωή το 193 π.Χ.

Δείτε Επίσης 
 Δυναστεία των Σελευκιδών
 Αυτοκρατορία των Σελευκιδών
 Ελληνιστική Περίοδος

Δυναστεία των Σελευκιδών
Ελληνιστική περίοδος
Λατώ

Η Λατώ (γενική της Λατούς) ήταν μία από τις δύο αρχαίες ομώνυμες πόλεις της Κρήτης, καλούμενη επί ρωμαιοκρατίας Λατώ η Ετέρα τα ερείπια της οποίας βρίσκονται περίπου 3 χιλιόμετρα από το χωριό Κριτσά στο νομό Λασιθίου. Η πόλη ήταν κτισμένη σε σημείο το οποίο προσέφερε αμυντική κάλυψη, έχοντας θέα προς τον κόλπο Μιραμπέλου, μεταξύ δύο κορυφών που αποτέλεσαν τις δύο ακροπόλεις της. Αν και η πόλη πιθανόν να προϋπήρχε της άφιξης των Δωριέων, εντούτοις τόσο το όνομα όσο και η αμυντική μεσόγεια θέση της αποδεικνύουν την από Δωριέων ίδρυσή της. Τα δε ερείπια αυτής χρονολογούνται από την Δωρική περίοδο (5ος και 4ος αιώνας π.Χ.). Η πόλη καταστράφηκε περίπου το 200 π.Χ., όμως το επίνειό της, Λατώ η προς Καμάρα που βρίσκεται κοντά στον Άγιο Νικόλαο, χρησιμοποιούταν και κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής κυριαρχίας στο νησί. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε σύγχυση, καθώς ο Στέφανος Βυζάντιος ανέφερε ότι ο Χένιος, Κρητικός ιστορικός, θεωρούσε πως η Καμάρα και η Λατώ ήταν ένα και το αυτό. Οι σύγχρονοι μελετητές όμως διαχωρίζουν πλέον τις δύο πόλεις.  

Αναφορικά με την ονομασία της πόλης υπάρχουν προτάσεις ότι ονομάστηκε από την θεά Λητώ (η Δωρική μορφή του ονόματος της θεάς ήταν Λατώ), και αναφέρεται σε πινακίδες Γραμμικής Β ως RA-TO. Στην αρχαία Λατώ επίσης κυκλοφόρησαν νομίσματα που απεικόνιζαν τη θεά Ειλείθυια η οποία φαίνεται να ήταν η σημαντικότερη θεά της πόλης.

Ενδιαφέροντα στοιχεία 

 Ο Νέαρχος, ναύαρχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, γεννήθηκε στη Λατώ.
 Η ναυτιλιακή εταιρία ΑΝΕΚ Lines είχε ονομάσει ένα από τα πλοία της Λατώ από την αρχαία αυτή πόλη.
 Στη Λατώ, γυρίστηκε ένα από τα επεισόδια της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς Καρτ Ποστάλ, η οποία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Βικτόριας Χίσλοπ. Το εν λόγω επεισόδιο είχε ως επίκεντρο μια ερωτική σχέση μεταξύ δύο γυναικών, κάτι που δεν συναντάται συχνά στην ελληνική τηλεόραση.

Βιβλιογραφία 
 Martha W. Baldwin Bowsky, Portrait of a Polis: Lato Pros Kamara (Crete) in the Late Second Century B. C., Hesperia, τομ. 58, νουμ. 3 (Ιούλιος - Σεπτέμβριος 1989), σσ. 331-47
 Το άρθρο περιέχει υλικό από το Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Γεωγραφίας του Γουίλιαμ Σμιθ (1856), το οποίο αποτελεί κοινό κτήμα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Λατώ στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού

Πόλεις της αρχαίας Κρήτης
Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Νομός Λασιθίου
Ντόναλντ Καλπόκας

Ο Ντόναλντ Καλπόκας (Donald Masike'Vanua Kalpokas, 1943-2019) ήταν πολιτικός από το Βανουάτου. Διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου του 1943 στο νησί Εφάτε. Ίδρυσε , μαζί με τον Ουόλτερ Λίνι το κόμμα Vanua'aku Pati, το οποίο υποστήριζε την ανεξαρτησία του Βανουάτου και είχε σοσιαλιστική ιδεολογία. Το εν λόγω κόμμα έτυχε μεγάλης υποστήριξης κυρίως από τον αγγλόφωνο πληθυσμό του νησιού.Ο ίδιος ο Καλπόκας, μαζί με το Λίνι και τον Τζον Μπανί ήταν εκδότες εφημερίδας, που προπαγάνδιζε την ιδέα για ανεξαρτησία. Το Βανουάτου έγινε ανεξάρτητο το 1980 με το Λίνι να ορκίζεται πρώτος πρωθυπουργός. Ο Καλπόκας έγινε υπουργός Εξωτερικών το 1983, ωστόσο, λίγους μήνες μετά αποχώρησε από το αξίωμα. Το 1987 επέστρεψε στο Υπουργείο Εξωτερικών και διατηρήθηκε εκεί για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Αυτομόληση 
Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991 ο Καλπόκας μαζί με άλλα μέλη του Vanua'aku Pati απέσυρε την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση Λίνι και υποστήριξε πρόταση μομφής εναντίον της τελευταίας. Ο Καλπόκας ανέλαβε στη συνέχεια πρωθυπουργός και παρέμεινε στην εξουσία μέχρι τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Στις εκλογές εκείνες κέρδισε η Αντιπολίτευση και τον έλεγχο του Κοινοβουλίου απέκτησε η Ένωση Μετριοπαθών Κομμάτων. Ο Καλπόκας αποχώρησε από την πρωθυπουργία στις 16 Δεκεμβρίου του 1991. Το ρήγμα στους κόλπους του κόμματος Vanua'aku Pati παρέμεινε. Ο Λίνι έφυγε και ίδρυσε ένα άλλο κόμμα.

Τον Μάρτιο του 1998, έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών, το κόμμα Vanua'aku Pati και το Ενωμένο Εθνικό Κόμμα του Λίνι συγκέντρωσαν μεγάλα ποσοστά. Ο Καλπόκας και ο Λίνι σχημάτισαν κυβέρνηση συνασπισμού. Έτσι, ο Καλπόκας επέστρεψε στην πρωθυπουργία στις 30 Μαρτίου του 1998. Έγινε επίσης για τρίτη θητεία υπουργός Εξωτερικών, όμως σύντομα αποχώρησε από το αξίωμα. Ο Λίνι απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1999 αλλά η κυβέρνηση συνέχισε να υφίσταται, Κατέρρευσε τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, με την παραίτηση του Καλπόκας, με σκοπό να μη διεξαχθεί ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο για πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης.

Το 2001 αποχώρησε από την ηγεσία του κόμματος Vanua'aku Pati. Το 2004 ήταν υποψήφιος για το αξίωμα του Προέδρου. Έλαβε 26 ψήφους στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας και σύντομα αποσύρθηκε, καθώς ήταν σαφές ότι δε θα μπορούσε να κερδίσει την απαιτούμενη υποστήριξη.

Ο Καλπόκας απεβίωσε στις 20 Μαρτίου 2019.

Πηγές 
 KALPOKAS, Donald International Who's Who. Προσπελάστηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2006.

 Index Ka Rulers.org.

Καλποκας
Παλαιστίνος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Παλαιστίνος είναι γνωστός ένας βασιλιάς της Θράκης, ο οποίος ήταν γιος του θεού Ποσειδώνα. Ο Παλαιστίνος, όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του γιου του, του Αλιάκμονα, αυτοκτόνησε στον ποταμό Κόνοζο, που από αυτό το γεγονός μετονομάσθηκε σε «Παλαιστίνο» και αργότερα (και μέχρι σήμερα) σε Στρυμόνα.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Παλαιστινος
Πατριάρχης Σέργιος Α΄

Ο Σέργιος Α΄ (... - 9 Δεκεμβρίου 638) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 610 έως το 638. Είναι πιο γνωστός για την προώθηση του Μονοθελητισμού.

Βιογραφία 

Ήταν Σύρος στην καταγωγή και είχε μεγάλη μόρφωση. Διετέλεσε διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας και «πτωχοκόμος». Εξελέγη Πατριάρχης το Μάρτιο του 610.

Το 615 οι Πέρσες πήραν τον Τίμιο Σταυρό από τα Ιεροσόλυμα, πράγμα που θεωρήθηκε βαθιά ταπείνωση στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι, με πρωτοβουλία του Σέργιου, η Εκκλησία πρόσφερε δάνειο στην Πολιτεία. Τα εισοδήματα της Εκκλησίας παραδόθηκαν στον Αυτοκράτορα, ενώ τα σκεύη των εκκλησιών έλιωσαν για να πάρουν το μέταλλο. Έτσι, η Εκκλησία χρηματοδότησε τις εκστρατείες του Αυτοκράτορα Ηρακλείου, μετατρέποντάς τες σε Ιερό Πόλεμο. Έπαιξε επίσης πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντίσταση της Πόλης σε επιδρομή των Αβάρων, η οποία συνέβη κατά την απουσία του Αυτοκράτορα. Ενώ αυτός εκστράτευε στην Τραπεζούντα, ο Σέργιος ανέλαβε ο ίδιος την άτυπη πολιτική ηγεσία και με λαϊκή κινητοποίηση, αλλά και τη συνδρομή καταιγίδας, η οποία αποδόθηκε σε θεϊκή αρωγή, καθώς επέφερε μεγάλες ζημιές στον εχθρικό στόλο, η Πόλη διασώθηκε. Μετά τη νίκη αυτή, στις 8 Αυγούστου του 626, ο λαός της Πόλης έψαλε στο Ναό των Βλαχερνών όρθιος ευχαριστήριο ύμνο προς την Παναγία, ο οποίος καθιερώθηκε και ονομάζεται έκτοτε «Ακάθιστος Ύμνος».

Θέλοντας να υποστηρίξει την πολιτική του Ηρακλείου εναντίον των Περσών, εισήγαγε τις κακοδοξίες του μονοθελητισμού και του μονοενεργητισμού ως παραδεκτές θεολογικές βάσεις προσέγγισης με τους αντιχαλκηδονίους. Πράγματι, με βάση τη φόρμουλα αυτή, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κύρος κατόρθωσε το 633 να πετύχει την κοινωνία Ορθοδόξων και (μετριοπαθών) Αντιχαλκηδονίων στην Αλεξάνδρεια.

Ο Μονοενεργητισμός, το θεωρητικό κατασκεύασμα του Σεργίου, συνάντησε ισχυρές θεολογικές αντιρρήσεις. Ο λόγιος μοναχός και μετέπειτα Πατριάρχης Ιεροσολύμων και άγιος Σωφρόνιος κατέγραψε τις αντιρρήσεις του στην ενθρονιστήρια συνοδική του επιστολή. Ο ίδιος ο Σέργιος απευθύνθηκε με επιστολή στον Πάπα Ονώριο Α΄ ζητώντας τη γνώμη του για το κατά πόσο μπορεί να συνυπάρχουν δύο «υπεναντία» θελήματα στον Χριστό. Ο Πάπας απέρριψε αυτή τη θεωρία, απαντώντας ότι ο Χριστός είχε ένα θέλημα, και όχι δύο «υπεναντία», έδωσε όμως τη γενική του υποστήριξη στον Σέργιο.

Παρά ταύτα, με τη βοήθεια του συμβούλου του και διαδόχου του Πύρρου, ετοίμασε μια «Έκθεση» μονοθεληστικού περιεχομένου, η οποία πήρε τη μορφή αυτοκρατορικού διατάγματος, με σκοπό την επαναπροσέγγιση με τους Αντιχαλκηδονίους. 
Ο Σεργιος ευλόγησε τον έκθεσμο γάμο του Ηρακλείου με την ανιψιά του Μαρτίνα. Σε αυτήν την περίπτωση έδρασε ως πολιτικός στην υπηρεσία της Εκκλησίας Αποτιμώντας την κρίσιμη κατάσταση της αυτοκρατορίας υποχώρησε στην τήρηση των εκκλησιαστικών κανόνων. 
Ο Σέργιος πέθανε στις 9 Δεκεμβρίου του 638 και το έργο του συνέχισε ο Πύρρος.

Παραπομπές

Πηγές 
 Οικουμενικό Πατριαρχείο
 impantokratoros.gr 
 

Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Σύροι ιεράρχες
Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Αγώνες των Μικρών Κρατών της Ευρώπης

Οι Αγώνες των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών (AMEK) είναι αθλητική διοργάνωση που διοργανώνεται ανά διετία από τις Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές οκτώ μικρών κρατών της Ευρώπης. Ξεκίνησε από το Άγιο Μαρίνο, που διοργανώνεται από τις Ολυμπιακές Επιτροπές οκτώ μικρών κρατών από το 1985. Οι αγώνες διοργανώνονται αρχές Ιουνίου ή τέλη Μαΐου.

Μετέχοντα κράτη 
Τους Αγώνες διοργανώνουν τα μέλη της Αθλητικής Ομοσπονδίας των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών. Ως μέλη γίνονται δεκτές οι ευρωπαϊκές χώρες που πληρούν τα εξής κριτήρια:
 Έχουν ανεξάρτητες Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές, αναγνωρισμένες από τη ΔΟΕ.
 Έχουν πληθυσμό μικρότερο από 1.000.000 κατοίκους.

Οκτώ κράτη μετέχουν συνεχώς από την πρώτη διοργάνωση του 1985. Είναι τα εξής: Άγιος_Μαρίνος, Ανδόρα, Ισλανδία, Κύπρος, Λίχτενσταϊν, Λουξεμβούργο, Μάλτα και Μονακό. Το 2006 έγινε μέλος των ΑΜΕΚ και το Μαυροβούνιο αλλά δεν έστειλε αθλητές στους αγώνες του 2007, που έγιναν στο Μονακό.

Επίσης, οι Νήσοι Φερόες επιδιώκουν να αναγνωριστούν από την ΔΟΕ, ώστε να μετέχουν στους Αγώνες Μικρών Κρατών. Όμως, δεν είναι ανεξάρτητο κράτος αλλά αυτόνομη περιοχή της Δανίας.

Διοργανώτριες χώρες και πόλεις 
Η διοργάνωση ανατέθηκε διαδοχικά και στις οκτώ μικρές ευρωπαϊκές χώρες από το 1985 ως το 1999. Στη συνέχεια αποφασίστηκε να συνεχιστεί κυκλικά η ίδια σειρά αλλά ορισμένες χώρες ζήτησαν να προηγηθεί η δική τους σειρά για διάφορους λόγους.

Διεξαχθείσες διοργανώσεις 
 1985:  Άγιος_Μαρίνος
 1987:  Μόντε Κάρλο 
 1989:  Λευκωσία 
 1991:  Ανδόρρα λα Βέλια 
 1993:  Βαλέτα 
 1995:  Λουξεμβούργο 
 1997:  Ρέικιαβικ 
 1999:  Βαντούζ 
 2001:  Άγιος_Μαρίνος
 2003:  Βαλέτα
 2005:  Ανδόρρα λα Βέλια 
 2007:  Μονακό
 2009: 
 2011: 

 2013:  
 2015:

Αθλήματα 
Στους αγώνες του 2007 διεξήχθησαν αγωνίσματα σε 12 αθλήματα, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.

 Βόλεϊ
 Γυμναστική
 Ιστιοπλοΐα
 Καλαθοσφαίριση
 Κολύμβηση
 Μπιτς_βόλεϊ
 Μπόουλινγκ σε χόρτο (bowls)
 Πινγκ_πονγκ
 Σκοποβολή
 Στίβος
 Τένις
 Τζούντο

Σε προηγούμενες διοργανώσεις είχαν συμπεριληφθεί επίσης τα αθλήματα:
 Ποδηλασία
 Τοιχοσφαίριση (squash)
 Μπόουλινγκ σε άμμο (bocce)

Προγραμματισμένες διοργανώσεις 
Οι πόλεις δεν έχουν ακόμα οριστεί:
 2013:  
 2015:

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Athletic Association of the Small States of Europe
 Monaco 2007
 Cyprus 2009

Διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις της Ευρώπης
Αθλητική Ομοσπονδία των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών

Η Αθλητική Ομοσπονδία των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών (αγγλικά: Athletic Association of Small States of Europe, AASSE) είναι ένας διεθνής αθλητικός οργανισμός που εκπροσωπεί τα μικρά κράτη της Ευρώπης.

Ίδρυση
Την ίδρυση μιας ξεχωριστής αθλητικής ομοσπονδίας για τα μικρά κράτη της Ευρώπης πρότειναν τέσσερις χώρες: η Κύπρος, η Ισλανδία, το Λίχτενσταϊν και το Λουξεμβούργο το 1989 στο συνέδριο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) που διεξήχθη στη Βαρκελώνη.

Η επίσημη σύσταση της Αθλητικής Ομοσπονδίας των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών έγινε το 1994 στη Βενετία κατά τη διάρκεια του συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Αθλητικής Ομοσπονδίας (ΕΑΑ), παρουσία του προέδρου της ΕΑΑ Καρλ-Όλαφ Χόμεν. Το ιδρυτικό καταστατικό υπέγραψαν εκπρόσωποι επτά μικρών ευρωπαϊκών κρατών: Άγιος Μαρίνος, Ανδόρα, Ισλανδία, Κύπρος, Λίχτενσταϊν, Λουξεμβούργο και Μάλτα. Σύμφωνα με το καταστατικό στην Αθλητική Ομοσπονδία των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών γίνονται δεκτά κράτη της Ευρώπης με πληθυσμό μικρότερο από 1.000.000 κατοίκους. Όλα τα αναγνωρισμένα κράτη μπορούν να γίνουν μέλη με εξαίρεση το Βατικανό, το οποίο δεν συμμετέχει στις διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις.

Σημερινά μέλη
Τα σημερινά μέλη της Αθλητικής Ομοσπονδίας των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών είναι δέκα. Κατά χρονολογική σειρά ένταξης είναι: 

  Άγιος Μαρίνος: ιδρυτικό μέλος (1994)
  Ανδόρα: ιδρυτικό μέλος
  Ισλανδία: ιδρυτικό μέλος
  Κύπρος: ιδρυτικό μέλος
  Λίχτενσταϊν: ιδρυτικό μέλος
  Λουξεμβούργο: ιδρυτικό μέλος
  Μάλτα: ιδρυτικό μέλος
  Μονακό: από το 2000
  Μαυροβούνιο: από το 2006
  Γιβραλτάρ: από το 2015.

Διοργανώσεις

Η Αθλητική Ομοσπονδία των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών προωθεί την αθλητική ιδιαιτερότητα των μικρών κρατών της Ευρώπης, που δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τα κράτη με μεγάλο πληθυσμό. Τρεις αθλητικές δραστηριότητες εντάσσονται στις τώρα δράσεις της:

 Τα μέλη της αγωνίζονται ως ενωμένη ομάδα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομάδων.
 Τα μέλη της διοργανώνουν και συμμετέχουν στους Αγώνες των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών, που διεξάγονται ανά διετία εναλλάξ σε μία από τις χώρες-μέλη. Οι αγώνες αυτοί είχαν ξεκινήσει από το 1985, πριν ακόμα ιδρυθεί η Ομοσπονδία, και περιλαμβάνουν πολλά σπορ. Στην τελευταία διοργάνωση που έγινε το 2007 στο Μονακό έγιναν 12 αθλήματα ανδρών και γυναικών.
 Τα μέλη της θα αγωνιστούν στο πρώτο Πρωτάθλημα Στίβου των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών το 2016.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
AASSE official website
Monaco 2007 GSSE
Cyprus 2009 GSSE

Αθλητικές οργανώσεις
Δάφνη ΙΙΙ (ναρκαλιευτικό)

Δάφνη ΙΙΙ (Ναρκαλιευτικό) / M-247

Πρώην ‘USS MSC 307’.

Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Peterson Builders Co. Sturgeon Bay, Wist'. Παραδόθηκε από τους Αμερικάνους στις 2 Ιούλιος 1964 στην Βοστόνη Μασαχουσέτης και αμέσως εντάχθηκε στο Στολίσκο Ναρκοπολέμου. 	Κατασκευάστηκε στις Η.Π.Α. στον Ναύσταθμο της Βοστόνης. Ένα από τα 6 Ν/Α που παραχωρήθηκαν από τις Η.Π.Α. στα πλαίσια της Στρατιωτικής βοήθειας.  Όμοιου τύπου πλοία Αίγλη ΙΙ, Αύρα ΙV, Αλκυών, Δωρίς ΙΙ, Δάφνη ΙΙΙ, Αηδών ΙΙ, Κλειώ ΙΙΙ, Κίχλη ΙΙ, Κίσσα ΙΙ και Πλειάς ΙΙ. Κατασκευή : Ξύλινα και από αντιμαγνητικό υλικό. – Εκτόπισμα : 320/370 ΤΝ. – Διαστάσεις : 144Χ28Χ8,5 πόδια. – Πρόωση : Ντίζελ 380 ΗΡ. – Οπλισμός : 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών και πλήρωμα 39 άνδρες.

Βιβλιογραφία
Eric Wertheim, The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World, Naval Institute Press, 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Κλειώ ΙΙΙ (ναρκαλιευτικό)

Κλειώ ΙΙΙ (Ναρκαλιευτικό) / 317, M-213

Πρώην ‘USS MSC 317’. Πρώην ‘ΑΡΓΩ ΙΙ’.

Παραχωρήθηκε από τις Η.Π.Α. στις 21 Νοεμβρίου 1968 (Στρατιωτική βοήθεια). Ναυπηγήθηκε στις ΗΠΑ ‘Peterson Builders Co, Stungeon Bay Wisc’. Η καθέλκυση έγινε στις 9 Ιουλίου 1942. Στις 29 Αυγούστου 1978 μετονομάστηκε σε ‘ΚΛΕΙΩ ΙΙΙ’. Όμοιου τύπου πλοία Αίγλη ΙΙ, Αύρα ΙV, Αλκυών, Δωρίς ΙΙ, Δάφνη ΙΙΙ, Αηδών ΙΙ, Κλειώ ΙΙΙ, Κίχλη ΙΙ, Κίσσα ΙΙ και Πλειάς ΙΙ. Παροπλίστηκε στις 3 Οκτωβρίου του 2006

Βιβλιογραφία
Eric Wertheim, The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World, Naval Institute Press, 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Σεφταλιά

Η σεφταλιά ή σιεφταλιά (ΔΦΑ: ) είναι ένα δημοφιλές παραδοσιακό κυπριακό φαγητό. Αν και έχουν πολλές ομοιότητες με τα γαλλικά crépinette (η χρονική περίοδος της ονομασία τους τοποθετείται γύρω στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα), ωστόσο, δεν υπάρχουν καθόλου ιστορικές πηγές ή αναφορές, εάν οι σεφταλιές εισήχθηκαν στην Κύπρο από τους Φράγκους (13ος - 15ος αιώνα).

Αποτελείται από μείγμα χοιρινού κιμά, ψιλοκομμένου κρεμμυδιού, μαϊντανού, κανέλας, αλατιού, κύμινου (κυπρ.: αρτυσιά) και μαύρου πιπεριού. Κάποιες παραλλαγές θέλουν να προσθέτουν και άλλα καρυκεύματα, όπως δυόσμο ή ακόμη ψίχα από βρεγμένο ψωμί και λίγο ελαιόλαδο.  Ένα γεμάτο κουτάλι της σούπας από το μείγμα τυλίγεται σε αρνίσια μπόλια (κυπρ.: πάννα), περνιέται έπειτα σε σιδερένια μακριά καλαμάκια (κυπρ.: σμίλες) και ψήνεται στα κάρβουνα. Τυγχάνει της ίδιας μεταχείρισης με τα σουβλάκια, αφού όταν ψηθούν, τότε μπαίνουν σε ζεστή κυπριακή πίτα μαζί με κομμένη ντομάτα, αγγουράκι, κρεμμύδι, λεπτοκομμένο λάχανο (κυπρ.: κραμπί)  και μαϊντανό. Απαραίτητα στην πίτα τοποθετείται και μισό λεμόνι. Είναι πάρα πολύ διαδεδομένο να σερβίρονται μαζί με τα σουβλάκια, οπότε η παραγγελία σε αυτή την περίπτωση παίρνει το όνομα «μιξ» (ανάμεικτα).

Κυπριακή κουζίνα
Αναγνώστης Δεληγιάννης

Ο Αναγνώστης Παπαγιαννόπουλος (Δεληγιάννης) (Σοφιανός) (1771, Λαγκάδια Αρκαδίας-1857, Αθήνα) υπήρξε ο πρωτότοκος γιος του κοτζαμπάση της Πελοποννήσου, Ιωάννη Δεληγιάννη.

Βιογραφία
Μετά το 1826 υπέγραφε ως Αναγνώστης Δεληγιάννης, όπως αναφέρεται από τον Μαμούκα (1839).

Το 1800 διορίστηκε βεκίλης (αντιπρόσωπος) στην Κωνσταντινούπολη όπου απέκτησε τεράστια ισχύ.
Με το ξεκίνημα όμως της επανάστασης του ΄21 κατέβηκε στην Πελοπόννησο. Έγινε μέλος της Γερουσίας στην Πράξη των Καλτετζών και αντιτάχθηκε, μαζί με τους υπόλοιπους προκρίτους, στο σχέδιο του Δημητρίου Υψηλάντη να θέσει την Επανάσταση υπό ενιαία στρατιωτική και πολιτική ηγεσία, προκαλώντας την αρχή του Εμφυλίου Πολέμου. Κατά την Α' Εθνοσυνέλευση διορίστηκε μέλος του Εκτελεστικού και αργότερα ενεπλάκη στις εμφύλιες διαμάχες. Με την επικράτηση της κυβερνητικής παράταξης φυλακίστηκε μαζί με τα αδέρφια του στην Ύδρα. 

Με το τέλος του εμφυλίου και εκλέχτηκε μέλος της «Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδος» από την Γ' Εθνοσυνέλευση και αργότερα, αφού εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο, αντιτάχθηκε στην διακυβέρνηση Καποδίστρια. Ύστερα, πήγε στην Αθήνα όπου έγινε πρόεδρος της Γερουσίας το 1851

Παντρεύτηκε την Σμαράγδα Ταμπακοπούλου με την οποία απέκτησαν 4 παιδιά. Γιος του ήταν ο Πέτρος Δηλιγιάννης.

Αναφορές

Δεληγιαννης
Αναγνωστης
Δ
Κίχλη ΙΙ (ναρκαλιευτικό)

Κίχλη ΙΙ (Ναρκαλιευτικό) / Μ-241

Πρώην ‘USS MSC 308’. 
Παρελήφθη στις 27 Οκτωβρίου 1964 στο Ναύσταθμο Βοστόνης. Κατασκευάστηκε στις Η.Π.Α. στον Ναύσταθμο της Βοστόνης ’USA – Peterson Builders Co’. Ένα από τα 6 Ν/Α που παραχωρήθηκαν από τις Η.Π.Α. στα πλαίσια της Στρατιωτικής βοήθειας. Ανήκει στο Στολίσκο Ναρκαλιευτικών από τις 1 Μαΐου 1977.  Όμοιου τύπου πλοία Αίγλη ΙΙ, Αύρα ΙV, Αλκυών, Δωρίς ΙΙ, Δάφνη ΙΙΙ, Αηδών ΙΙ, Κλειώ ΙΙΙ, Κίχλη ΙΙ, Κίσσα ΙΙ και Πλειάς ΙΙ. Κατασκευή : Ξύλινα και από αντιμαγνητικό υλικό. – Εκτόπισμα : 320/370 ΤΝ. – Διαστάσεις : 144Χ28Χ8,5 πόδια. – Πρόωση : Ντίζελ 380 ΗΡ. – Οπλισμός : 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών και πλήρωμα 39 άνδρες.

Βιβλιογραφία
Eric Wertheim, The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World, Naval Institute Press, 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Κίσσα ΙΙ (ναρκαλιευτικό)

Κίσσα ΙΙ (Ναρκαλιευτικό) / Μ-242

Πρώην ‘USS MSC 309’.

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA –Peterson Builders Co. Sturgeon Bay, Wisc’. Καθελκύστηκε στις 29 Αυγούστου 1963. Στην ενέργεια από τις 7 Δεκεμβρίου 1963. Ύψωση Ελληνικής Σημαίας στη Βοστόνη Μασαχουσέτης στις 3 Οκτωβρίου 1964. Ένα από τα 6 Ν/Α που παραχωρήθηκαν από τις Η.Π.Α. στα πλαίσια της Στρατιωτικής βοήθειας. 	 Παραληφθεί το 1964. Όμοιου τύπου πλοία Αίγλη ΙΙ, Αύρα ΙV, Αλκυών, Δωρίς ΙΙ, Δάφνη ΙΙΙ, Αηδών ΙΙ, Κλειώ ΙΙΙ, Κίχλη ΙΙ, Κίσσα ΙΙ και Πλειάς ΙΙ. Κατασκευή : Ξύλινα και από αντιμαγνητικό υλικό. – Εκτόπισμα : 320/370 ΤΝ. – Διαστάσεις : 144Χ28Χ8,5 πόδια. – Πρόωση : Ντίζελ 380 ΗΡ. – Οπλισμός : 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών και πλήρωμα 39 άνδρες.

Βιβλιογραφία
Eric Wertheim, The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World, Naval Institute Press, 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Καστελόριζο (ακταιωρός)

Καστελόριζο (Ακταιωρός) - Α/Κ 840
Ακταιωρός (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’.

Πρώην ‘ML 840’

Παραχωρήθηκε από το βρετανικό Ναυτικό το 1945. Μία από τις 15 ακταιωρούς (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’. 	Εκτόπισμα : 65ΤΝ – Διαστάσεις : 112Χ18Χ9 Πόδια – Ιπποδ. : 1200HP – διπλέλικο – Ταχύτητα : 18 κόμβους (καύσιμο βενζίνη) – Οπλισμός : 1 πυροβόλο 40 χιλιοστών, 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών, 4 πυροβόλα.

Ιδίου τύπου πλοία:Δολιανά, Τήλος, Κως ΙΙΙ’, ΚΑΣΣΟΣ,Καστελόριζο, Δομοκός, Κάρπαθος Ι, ‘Δοξάτο’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’, ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’, ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'

Από τα σκάφη αυτά τα :΄'Τήλος’, ‘Κως ΙΙΙ’, ‘ΚΑΣΣΟΣ, ’Δολιανά’, , ‘Δομοκός’, ‘ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ’και ‘Κάρπαθος Ι’, επεστράφησαν κατά τα έτη 1951-1952. Τα : ‘ΔΟΞΑΤΟ’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’ και ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’ επεστράφησαν κατά τα έτη 1959-1960. Τα : ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ' επεστράφησαν το 1964. Επεστράφη το 1962.

Ελληνικές ακταιωροί
Κάσος ΙΙ (ακταιωρός)

Κάσος ΙΙ (Ακταιωρός) - Α/Κ 554
Ακταιωρός (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’.

Στο ελληνικό Ναυτικό από 1947 μέχρι το 1951. Μία από τις 15 ακταιωρούς (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’. Εκτόπισμα : 65ΤΝ – Διαστάσεις : 112Χ18Χ9 Πόδια – Ιπποδ. : 1200HP – διπλέλικο – Ταχύτητα : 18 κόμβους (καύσιμο βενζίνη) – Οπλισμός : 1 πυροβόλο 40 χιλιοστών, 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών, 4 πυροβόλα.

Ιδίου τύπου πλοία:Δολιανά, Τήλος, ‘Κως ΙΙΙ’, Κάσος ΙΙ,Καστελόριζο, Δομοκός, Κάρπαθος Ι, ‘Δοξάτο’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’, ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’, ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'

Από τα σκάφη αυτά τα :΄'Τήλος’, ‘Κως ΙΙΙ’, ‘Κάσος ΙΙ, ’Δολιανά’, , ‘Δομοκός’, ‘ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ’και ‘Κάρπαθος Ι’, επεστράφησαν κατά τα έτη 1951-1952. Τα : ‘ΔΟΞΑΤΟ’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’ και ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’ επεστράφησαν κατά τα έτη 1959-1960. Τα : ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'
 επεστράφησαν το 1964.

Το ‘Κάσος ΙΙ’ επεστράφει το 1951 στη Μάλτα.

Ελληνικές ακταιωροί
Κάσος
Κως ΙΙΙ (ακταιωρός)

Κως ΙΙΙ (Ακταιωρός) - Α/Κ 565
Ακταιωρός (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’.

Πρώην ‘ML 565’.

Παραχωρήθηκε από το βρετανικό Ναυτικό το 1945. Μία από τις 15 ακταιωρούς (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’. Εκτόπισμα : 65ΤΝ – Διαστάσεις : 112Χ18Χ9 Πόδια – Ιπποδ. : 1200HP – διπλέλικο – Ταχύτητα : 18 κόμβους (καύσιμο βενζίνη) – Οπλισμός : 1 πυροβόλο 40 χιλιοστών, 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών, 4 πυροβόλα.

Ιδίου τύπου πλοία:Δολιανά, Τήλος, Κως ΙΙΙ, ‘Κάσος ΙΙ', Καστελόριζο, Δομοκός, Κάρπαθος Ι, ‘Δοξάτο’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’, ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’, ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'

Από τα σκάφη αυτά τα:΄'Τήλος’, ‘Κως ΙΙΙ’, ‘Κάσος ΙΙ', ’Δολιανά’, ‘Δομοκός’, ‘ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ’και ‘Κάρπαθος Ι’, επεστράφησαν κατά τα έτη 1951-1952. Τα: ‘Δοξάτο’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’ και ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’ επεστράφησαν κατά τα έτη 1959-1960. Τα: ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'επεστράφησαν το 1964.

Από τις 23-25/02/1948 μαζί με το ‘Καρπενήσι’ έλαβε ενεργό μέρος στις επιχειρήσεις την περίοδο του εμφυλίου ιδιαίτερα στη περιοχή του Αιγίου. Επεστράφη το 1952 στο Βρετανικό Ναυτικό στη Μάλτα.

Ελληνικές ακταιωροί
Κάρπαθος Ι (ακταιωρός)

Κάρπαθος Ι (ακταιωρός) - Α/Κ 561
Ακταιωρός (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’.

Πρώην ML 56.

Παραχωρήθηκε από το Βρετανικό Ναυτικό το 1945. Μία από τις 15 ακταιωρούς (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’.
Εκτόπισμα : 65ΤΝ – Διαστάσεις : 112Χ18Χ9 Πόδια – Ιπποδ. : 1200HP – διπλέλικο – Ταχύτητα : 18 κόμβους (καύσιμο βενζίνη) – Οπλισμός : 1 πυροβόλο 40 χιλιοστών, 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών, 4 πυροβόλα. Συμμετείχε στον εμφύλιο στις επιχειρήσεις στα χωριά ‘ΕΡΑΤΕΙΝΗ’, ‘ΤΟΛΟΦΩΝΑ’ και ‘ΠΑΝΟΡΜΟ’ εναντίον των Κομμουνιστών. Καθώς επίσης στις επιχειρήσεις στον ορμο Ιτέας στις 23/10/1947 εναντίον 250 Κομμουνιστών.

Ιδίου τύπου πλοία:Δολιανά, Τήλος, Κως ΙΙΙ’, ‘Κάσος ΙΙ',Καστελόριζο, Δομοκός, Κάρπαθος Ι, ‘Δοξάτο’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’, ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’, ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'

Από τα σκάφη αυτά τα :΄'Τήλος’, ‘Κως ΙΙΙ’, ‘Κάσος ΙΙ', ’Δολιανά’, , ‘Δομοκός’, ‘ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ’και ‘Κάρπαθος Ι’, επεστράφησαν κατά τα έτη 1951-1952. Τα : ‘Δοξάτο’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’ και ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’ επεστράφησαν κατά τα έτη 1959-1960. Τα : ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ' επεστράφησαν το 1964.

Πηγές 
 Merchant sailing ships, 1775-1815, (David Roy MacGregor), σελίδα 54

Ελληνικές ακταιωροί
Κάρπαθος
Καρπενήσι (ακταιωρός)

Καρπενήσι (ακταιωρός) - Α/Κ 867
Ακταιωρός (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’.

Πρώην ‘ML 867’.

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Egypt – Anglo-American Nileki Taurist Co. Cairo’. Καθελκύστηκε το 1944. 	Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στις 12 Νοεμβρίου 1945 στο λιμάνι Ζέας στον Πειραιά. Μία από τις 15 ακταιωρούς (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’.

Ιδίου τύπου πλοία:Δολιανά, Τήλος, Κως ΙΙΙ’, ‘Κάσος ΙΙ',Καστελόριζο, Δομοκός, Κάρπαθος Ι, ‘Δοξάτο’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’, ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’, ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'

Από τα σκάφη αυτά τα :΄'Τήλος’, ‘Κως ΙΙΙ’, ‘Κάσος ΙΙ', ’Δολιανά’, , ‘Δομοκός’, ‘ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ’και ‘Κάρπαθος Ι’, επεστράφησαν κατά τα έτη 1951-1952. Τα : ‘Δοξάτο’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’ και ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’ επεστράφησαν κατά τα έτη 1959-1960. Τα : ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ' επεστράφησαν το 1964.

Εκτόπισμα : 65ΤΝ – Διαστάσεις : 112Χ18Χ9 Πόδια – Ιπποδ. : 1200HP – διπλέλικο – Ταχύτητα : 18 κόμβους (καύσιμο βενζίνη) – Οπλισμός : 1 πυροβόλο 40 χιλιοστών, 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών, 4 πυροβόλα.

Μαζί με το Α/Κ ΚΩΣ μεταξύ των 23-25 Φεβρ. 1948 έλαβε ενεργό μέρος στην απόκρουση επίθεσης των κομμουνιστών εναντίον του Αιγίου. Επεστράφη στο Βρετανικό Ναυτικό στη Μάλτα στις 12 Νοεμβρίου 1959.

Ελληνικές ακταιωροί
Δήμος Σαμοθράκης

Ο Δήμος Σαμοθράκης είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Έβρου, στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Καλύπτει όλο το νησί Σαμοθράκη, έχει έκταση 178 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.773 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έδρα του είναι ο οικισμός Σαμοθράκη.

Οικισμοί

Διοικητικές μεταβολές

Διατελέσαντες Δήμαρχοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Σαμοθράκης (ιστότοπος Δήμου Σαμοθράκης)
 Δήμος Σαμοθράκης (σελίδα στο facebook)
 Δήμος Σαμοθράκης (χάρτης google)
Σαμοθράκη (visitgreece.gr)
Σαμοθράκη (samothraki-tourism.gr)

Παραπομπές

Χάρτης