joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κατάλογος ενεργών πλοίων του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού

Ο παρών κατάλογος παρουσιάζει τα ενεργά πλοία του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού. Το Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό αποτελείται από 87 πλοία επιφανείας, που εντάσσονται στη Ναυτική Δύναμη Δράσης (Force d'action navale), και από 9 υποβρύχια, τα οποία περιλαμβάνονται στις Δυνάμεις Υποβρυχίων (Forces sous-marines). Ο στόλος αποτελείται από 1 πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο, 3 πλοία αμφίβιας επίθεσης, 3 αντιτορπιλικά-πλοία αεράμυνας, 8 ανθυποβρυχιακά καταδρομικά, 5 φρεγάτες γενικής χρήσης και 6 φρεγάτες επιτήρησης. Η υποβρυχιακή δύναμη αποτελείται από 5 πυρηνοκίνητα επιθετικά υποβρύχια και 4 υποβρύχια που φέρουν πυρηνικούς βαλλιστικούς πυραύλους. Για την υποστήριξη της Ναυτικής Δύναμης Δράσης στη θάλασσα, το Ναυτικό διαθέτει 3 δεξαμενόπλοια, 17 ναρκοθηρευτικά and 8 πλοία γενικής υποστήριξης. Επιπρόσθετα στις ανωτέρω μονάδες, διαθέτει 17 περιπολικά πλοία, 5 ερευνητικά, 4 πλοία διεξαγωγής πειραμάτων, 4 ρυμουλκά ανοικτής θαλάσσης και 14 εκπαιδευτικά.

Στόλος Υποβρυχίων (Forces sous-marines)

Στόλος Επιφανείας (Bâtiments de combat)

Αεροπλανοφόρο

Αμφίβιων επιχειρήσεων

Κύρια πλοία επιφανείας

Περιπολίας

Nαρκοθηρευτικά

Ακτοφυλακή

Αυτά τα πλοία επιχειρούν σε συνεργασία με τη Ναυτική Χωροφυλακή.

Βοηθητικός στόλος (Bâtiments de soutien)

Δεξαμενόπλοια

Πληροφοριών, έρευνας και διεξαγωγής πειραμάτων

Έρευνας

Ρυμουλκά

Υποστήριξης

Εκπαιδευτικά

Άλλα
17 ρυμουλκά λιμένων και κοντινών αποστάσεων τύπου RPC12

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  French Navy - Guide Book 2011
  French Navy - Facts & Figures 2011
  Marine Nationale - List of ships 
  Marine Nationale - Blogs for individual ships
  Net Marine
  Alabordache
Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίττα οι εξ Ικονίου

Οι Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίττα οι εξ Ικονίου είναι Μικρασιάτες χριστιανοί μάρτυρες και άγιοι του 3ου αι. που καταγόνταν από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας.
Η μνήμη των αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης τιμάται στις 15 Ιουλίου.

Η Ιουλίττα με τον υιό της Κήρυκο έζησαν στα χρόνια του Διοκλητιανού και προκειμένου να αποφύγουν τους διωγμούς κατά των χριστιανών κατέφυγαν στην Ταρσό της Κιλικίας.

Ο ηγεμόνας Αλέξανδρος επιχείρησε να τους αναγκάσει να αρνηθούν την πίστη τους. Η Ιουλίττα όμως έμεινε σταθερή στην πίστη της και τιμωρήθηκε με αποκεφαλισμό, ενώ ο Κήρυκος, νήπιο τριών ετών, στην προσπάθεια του να υπερασπισθεί τη μητέρα του, πληγώθηκε θανάσιμα στην κεφαλή καθώς ο ηγεμόνας τον έριξε από τις σκάλες του ανακτόρου. Η μνήμη των δύο αγίων τιμάται στις 15 Ιουλίου.

Οι άγιοι Ιουλίττα και Κήρυκος συγκαταλέγονται στους ιαματικούς αγίους και απεικονίζονται συχνά στη βυζαντινή ζωγραφική και ιδιαίτερα στη μνημειακή, ως μεμονωμένες μορφές ανάμεσα σε άλλους αγίους. Η λατρεία τους εξαπλώθηκε από τη Μικρά Ασία στα νησιά του Αιγαίου, στην Κρήτη, στην Κύπρο, στην Ιταλία κ.α. Αποτελούν πολιούχους 38 ιταλικών πόλεων όπως του Γκρέτζιο, ενώ από αυτές 5 πόλεις φέρουν το όνομα του αγίου Κηρύκου και μία της αγίας Ιουλίττης (Santa Giuletta στην Παβία). Ιδιαίτερα στην Καππαδοκία θεωρούνται προστάτες άγιοι και μεσολαβητές, γι' αυτό και συχνά απεικονίζονται κοντά στο ιερό των ναών.

Εικόνες

Παραπομπές

Κηρυκος
Μικρά Ασία
Κηρυκος
Ικόνιο
Βιογραφική ταινία

Μια Βιογραφική ταινία (αγγλικά:Biographical Film)(συντομογραφία για βιογραφική κινηματογραφική ταινία), είναι μια ταινία που δραματοποιεί την ζωή ενός μη-φανταστικό ή ιστορικού προσώπου ή προσώπων. Τέτοιες ταινίες περιγράφουν τη ζωή ενός ιστορικού προσώπου και χρησιμοποιείται το πραγματικό όνομα του κεντρικού χαρακτήρα. Διαφέρουν από τις ταινίες docudrama και τις ιστορικές δραματικές ταινίεςστο ότι προσπαθούν να πουν συνολικά την ιστορία της ζωής ενός ατόμου ή τουλάχιστον τα πιο ιστορικά σημαντικά χρόνια της ζωής του. 

Επειδή οι σκηνές μιας ταινίας που απεικονίζονται είναι πραγματικά γεγονότα, οι οποίες οι δράσεις 
και τα χαρακτηριστικά είναι γνωστά στο κοινό (ή τουλάχιστον ιστορικά τεκμηριωμένα), οι βιογραφικοί ρόλοι θεωρούνται μερικοί από τους πιο απαιτητικούς ρόλους για ηθοποιούς.
Οι Μπεν Κίνγκσλεϊ, Τζόνι Ντεπ, Τζιμ Κάρεϊ, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Τζέιμι Φοξ όλοι απέκτησαν νέο κύρος ως δραματικοί ηθοποιοί αφού πρωταγωνίστησαν σε βιογραφικές ταινίες: Ο Κίνγκσλει στον ρόλο του Μαχάτμα Γκάντι στο Γκάντι (1982), ο Ντεπ στον ρόλο του Εντ Γουντ στο Εντ Γουντ (1994), ο Κάρεϊ στο ρόλο του Άντι Κάουφμαν στο Man on the Moon (1999), ο Ντάουνι στο ρόλο του Τσάρλι Τσάπλιν στο Τσάπλιν (1992), ο Φοξ στον ρόλο του Ρέι Τσαρλς στο Ray (2004).

Μερικά παραδείγματα βιογραφικών ταινιών που περιλαμβάνουν ιστορικά πρόσωπα είναι οι ταινίες Κλεοπάτρα, Ναπολέων, Σπάρτακος. Επίσης βιογραφικές ταινίες έχουν γίνει για πρόσωπα του οργανωμένου εγκλήματος όπως είναι: Μπάγκσι, (που ενσαρκώθηκε από τον Γουόρεν Μπίτι),
Καπόνε (που ενσαρκώθηκε από τον Μπεν Γκαζάρα), Ντίλινγκερ (που ενσαρκώθηκε από τον Γουώρεν Όουτς)

Το casting είναι συχνά μια ισορροπία μεταξύ της ομοιότητας στην εμφάνιση και της ικανότητας απεικόνισης των χαρακτηριστικών του ατόμου. Ο Άντονι Χόπκινς ένιωθε ότι δεν έπρεπε να υποδυθεί τον Ρίτσαρντ Νίξον στο Νίξον λόγω έλλειψης ομοιότητας μεταξύ των δύο. Η αντίσταση του Τζον Γουέιν ως Τζένγκις Χαν στο The Conqueror αντιτάχθηκε επειδή ο Αμερικανός ηθοποιός έπαιξε ως Μογγόλος πολέμαρχος. 
 
Η μουσική βιογραφική ταινία Bohemian Rhapsody, βασισμένο στη ζωή του τραγουδιστή Φρέντι Μέρκιουρι, έγινε η ταινία με τα υψηλότερα κέρδη όλων των εποχών το 2018.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Κινηματογραφικά είδη
Σέσκλο Μαγνησίας

Το Σέσκλο είναι χωριό της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Το Σέσκλο βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Μαυροβούνι σε υψόμετρο 220 μέτρα ενώ απέχει περίπου 14 χλμ. δυτικά από τον Βόλο. Η ονομασία του οφείλεται στον νεολιθικό οικισμό του Σέσκλου που βρίσκεται στο γειτονικό λόφο Καστράκι, ανατολικά του σημερινού και ο οποίος κατοικήθηκε για πρώτη φορά στην αρχή της 7ης χιλιετίας (6800 π.Χ) και ερημώθηκε λίγο πριν το τέλος της 5ης χιλιετίας π.Χ (4.400 π.Χ). Εντοπίστηκε από τον Βαλέριο Στάη και αποκαλύφθηκε από τον Χρήστο Τσούντα στις αρχές του 20ου αιω. ενώ θεωρείται ως ο σημαντικότερος ανασκαμμένος της Θεσσαλίας.

Διοικητικά στοιχεία 
Αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 με την παλιά ονομασία του από την τουρκοκρατία ως Σέσκουλον να προσαρτάται στον τότε δήμο Φερών. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 διορθώθηκε σε Σέσκλο. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τη Χρυσή Ακτή Παναγίας αποτελούν την κοινότητα Σέσκλου που που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αισωνίας του Δήμου Βόλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 862 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Μαγνησίας
Δήμος Βόλου
Ζηναΐδα Βοναπάρτη

Η Ζηναΐδα Βοναπάρτη (Zénaïde Bonaparte, 8 Ιουλίου 1801 - 8 Αυγούστου 1854) ήταν κόρη του Ιωσήφ Βοναπάρτη.

Βιογραφία
Η Ζηναΐδα Λετισία Ιουλία γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1801 στο Παρίσι και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Ιωσήφ Βοναπάρτη και της Ζυλί Κλαρύ.

Όταν ήταν 14 ετών, ο Ναπολέων Α΄ σχεδίαζε να παντρέψει την Ζηναΐδα με τον Φερδινάνδο Ζ΄, τον εκθρονισμένο βασιλιά της Ισπανίας.

Στις 29 Ιουνίου 1822 παντρεύτηκε τον Κάρολο Λουκιανό Βοναπάρτη. Μαζί απέκτησαν δώδεκα παιδιά:
τον Ιωσήφ Λουκιανό Κάρολο Ναπολέοντα (1824-1865).
την Αλεξανδρινή Γετρούδη Ζηναΐδα (1826-1828).
τον Λουκιανό Λουδοβίκο Ιωσήφ Ναπολέοντα (1828-1895), δεν νυμφεύτηκε ποτέ. Έγινε Καρδινάλιος της Σάντα Πουντεντσιάνα και αργότερα Καρδινάλιος-Ιερέας του Σαν Λορέντσο ιν Λουτσίνα.
την Ιουλία Καρλόττα (1830-1900), παντρεύτηκε τον Αλεσσάντρο ντελ Γκάλο.
την Καρλόττα Ονωρίνη Ιωσηφίνα Παυλίνα (1832-1901), παντρεύτηκε τον Πιέτρο Πρίμολι.
την Λεώνη Στεφανία Ελίζα (1833-1839).
την Μαρία Ντεζιρέ Ευγενία Ιωσηφίνα Φιλομένα (1835-1890), παντρεύτηκε τον Πάολο Καμπέλλο ντελλα Σπίνα.
την Αυγούστα Αμαλία Μαξιμιλιανή Ιακωβίνα (1836-1900), παντρεύτηκε τον Πλάτσιντο Γκαμπριέλλι. Δεν απέκτησαν παιδιά.
τον Ναπολέοντα Κάρολο Γρηγόριο Ιάκωβο Φίλιππο (1839-1899), νυμφεύτηκε τη Μαρία Κριστίνα Ρούσπολι. Απέκτησαν 3 παιδιά.
την Ματθίλδη Αλοϋσία Λεώνη (1840-1861).
την Αλβερτίνα Μαρία Θηρεσία (12 Μαρτίου-3 Ιουνίου 1842).
τον Κάρολο Αλβέρτο (1843-1847).

Πέθανε στις 8 Αυγούστου 1854 στη σε ηλικία 53 ετών. Είναι θαμμένη στην Αγία Μαρία στη Βία Λάτα της Ρώμης.

Παραπομπές

Glover, Michael, The Peninsular War 1807–1814. London: Penguin Books, 2001. 
Stroud, Patricia Tyson. The Emperor of Nature: Charles-Lucien Bonaparte and His World. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2000. .

Οίκος του Βοναπάρτη
Γάλλοι ευγενείς
Αστική σιδηροδρομική διέλευση στην Κίνα

Το σύστημα αστικής σιδηροδρομικής διέλευσης στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα αστικών και προαστιακών ηλεκτρικών συστημάτων μαζικής διέλευσης επιβατικών σιδηροδρόμων, συμπεριλαμβανομένων των μετρό, ελαφρών σιδηροδρόμων, τραμ και μαγνητικών τρένων .  Ορισμένες ταξινομήσεις περιλαμβάνουν επίσης λεωφορεία ταχείας μεταφοράς (χωρίς ράγες). Μέχρι το τέλος του 2016, υπήρχαν 30 συστήματα μετρό στην ηπειρωτική Κίνα με συνολικό συνολικό μήκος 3.586 χιλιόμετρα .   Σήμερα η Κίνα μπορεί να υπερηφανεύεται για τομεγαλύτερο, δεύτερο και τρίτο μεγαλύτερο σύστημα μετρό στον κόσμο.    Οκτώ από τα 15 μεγαλύτερα στον κόσμο συστήματα μετρό βρίσκονται στην Κίνα. Αν και το μετρό της Σανγκάης άρχισε να λειτουργεί μόνο το 1993, είναι πλέον το μεγαλύτερο σύστημα μετρό στον κόσμο.    Τα μισά από τα δέκα πιο πολυσύχναστα συστήματα μετρό στον κόσμο βρίσκονται στην Κίνα.  Από τον Ιανουάριο του 2016, 39 πόλεις έχουν εγκρίνει συστήματα μετρό σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή Ανάπτυξης και Μεταρρυθμίσεων. Η Κίνα σκοπεύει να δαπανήσει 4,7 τρισεκατομμύρια γιουάν (περίπου 588 δισεκατομμύρια ευρώ) σε υποδομές μεταφορών τα τρία χρόνια μετά το 2016.  Στις αρχές του 2017, η Κίνα είχε 5.635,5 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών υπό κατασκευή.  Μέχρι το τέλος του 2018, η ηπειρωτική Κίνα είχε ανοίξει 35 συστήματα μετρό με 185 γραμμές.

Ιστορία 
Πολλές κινεζικές πόλεις είχαν αστικές ηλεκτρικές γραμμές στις αρχές του 20ού αιώνα, οι οποίες διαλύθηκαν στις δεκαετίες 1950-1970. Η Ναντζίνγκ είχε αστικό σιδηρόδρομο από το 1907 έως το 1958. Το πρώτο μετρό στην Κίνα χτίστηκε στο Πεκίνο το 1969. Το μετρό Tianjin ακολούθησε το 1984. Το Χονγκ Κονγκ, που ήταν ακόμη υπό βρετανική αποικιακή κυριαρχία, ολοκλήρωσε το πρώτο τμήμα του μετρό το 1979. Σήμερα, η MTR Corporation του Χονγκ Κονγκ έχει επενδυτικά, συμβουλευτικά και διαχειριστικά μερίδια στα συστήματα ταχείας διέλευσης πολλών Κινεζικών πόλεων της ηπειρωτικής .

Παραπομπές
Ριβιέρα του Νότου

Η Ριβιέρα του Νότου (γαλλικά: Rivières du Sud) ήταν ένα τμήμα της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής, που αντιστοιχεί χονδρικά στις παράκτιες περιοχές της σημερινής Γουινέας. Παρότι η ονομασία χρησιμοποιούνταν από τον 18ο έως τον 20ο αιώνα, η Ριβιέρα ως διοικητική ενότητα υφίστατο μόνο από το 1882 ως το 1891.

Ιστορικά στοιχεία
Από τον 18ο αιώνα, Πορτογάλοι, Βρετανοί και Γάλλοι έμποροι είχαν δημιουργήσει μικρούς σταθμούς στην ακτή που ονομάστηκε Ριβιέρα του Νότου από τους Γάλλους.  Οι Πορτογάλοι είχαν εμπορικούς σταθμούς στον Ρίο Πόνγκο και τον Ρίο Νούνες, ως επί το πλείστον για να προμηθεύονται Αφρικανούς σκλάβους που μετέφεραν στην Βραζιλία. Στη συνέχεια, αρκετοί Άγγλοι και Αμερικανοί έμποροι εγκαταστάθηκαν επίσης στην περιοχή. Με την ίδρυση της Σιέρα Λεόνε από Βρετανούς αμπολισιονιστές, στις αρχές του 19ου αιώνα, η περιοχή έγινε πεδίο ανταγωνισμού ανάμεσα στις αποικιακές δυνάμεις. Η Γαλλία, εκμεταλλευόμενη την πορτογαλική αυτοκρατορική παρακμή, κατέλαβε αρκετούς παράκτιους εμπορικούς σταθμούς. Έτσι, τη δεκαετία του 1840, ο Γάλλος ναύαρχος Εντουάρ-Μπουέ Βιλομέζ σύναψε διάφορες συνθήκες με παράκτιες κοινότητες της περιοχής (συνήθως υπό την απειλή της ισχύος του) και διασφάλισε σε εμπορικούς οίκους της Μασσαλίας την αποκλειστική πρόσβαση στο εμπόριο φοινικελαίου. Το εμπόριο φοινικέλαιου, που ήταν χρήσιμο για την παραγωγή σαπουνιού, διεξήχθη με τη φυλή των Ντιόλα, μέσω των οποίων γινόταν η μεταφορά από την ενδοχώρα προς τους παράκτιους σταθμούς.

Ο Γάλλος αποικιακός κυβερνήτης της Σενεγάλης, Λουί Φεντέρμπ, κατά τη δεκαετία του 1850 επισημοποίησε την αποικιακή δομή που ονομάστηκε Ριβιέρα του Νότου. Το 1859, ο Λουί Φεντέρμπ εκστρατεύει και κατακτά τις ακτές νότια του Γκορέ. Η Ριβιέρα του Νότου πλέον αναφέρεται στην περιοχή από το Σιν-Σαλμό έως τα σύνορα της βρετανικής Σιέρα Λεόνε. Η περιοχή του Ρίο Πόνγκο, η οποία άνηκε θεωρητικά στη Γερμανία, αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης ανέμεσα στις δύο χώρες (Γαλλία και Γερμανία) για τον καθορισμό των ζωνών επιρροής της κάθε μίας. Οι Βρετανοί αναγνώρισαν επίσημα τον γαλλικό έλεγχο της περιοχής, καθώς και το διοικητικό τμήμα της Ριβιέρας του Νότου το 1882.

Μετά τη Διάσκεψη του Βερολίνου, του 1884, παρουσιάζεται η λεγόμενη «παύση» της γαλλικής αυτοκρατορικής επέκτασης. Αφορμή για την αναθεώρηση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής ήταν η καταστροφική γαλλική ήττα στο Τονκίνο και η κατάρρευση της αποικιακής πολιτικής της κυβέρνησης του Ζιλ Φερρύ. 

Το 1891, η Ριβιέρα του Νότου τέθηκε κάτω από τη διοίκηση του Ντακάρ, που ήλεγχε τις αποικίες από τη Μαδαγασκάρη στα βόρεια ως το Πόρτο-Νόβο στα ανατολικά. Μεταξύ των ετών 1889 και 1894, η Ριβιέρα του Νότου, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Δαχομέη χωρίστηκαν σε «ανεξάρτητες» αποικίες, με τη Ριβιέρα του Νότου να μετονομάζεται σε «Αποικία της Γαλλικής Γουινέας».  Το 1895 αυτές οι αποικίες τέθηκαν υπό την διοίκηση του Γενικού Κυβερνήτη της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής, κάτι που οριστικοποιήθηκε επίσημα το 1904.  Η Γαλλική Γουινέα, μαζί με τη Σενεγάλη, τη Δαχομέη, την Ακτή Ελεφαντοστού και την Άνω Σενεγάλη και Νίγηρα βρισκόταν η καθεμία στην αρμοδιότητα ενός τοπικού διοικητή, υπό τον έλεγχο όμως του Γενικού Κυβερνήτη του Ντακάρ.

Παραπομπές

Γεωγραφία της Γουινέας
Μπηγιηκλή Κοτζά Ντερβίς Μεχμέτ Πασάς

Ο Μπηγιηκλή Κοτζά Ντερβίς Μεχμέτ Πασάς (Οθ. Τούρκικα:شارب درويش محمد باشا) (Τούρκικα:Bıyıklı Koca Derviş Mehmed Paşa,  ? - 1655) ήταν Οθωμανός στρατιωτικός αξιωματικός και πολιτικός από την Κιρκασία. 

Έγινε Καπουντάν Πασάς (Μεγάλος Ναύαρχος) το 1652 και προήχθη στο Μεγάλος Βεζίρης στις 21 Μαρτίου 1653. Κατείχε τη θέση μέχρι τις 28 Οκτωβρίου 1654.

Παραπομπές 

 Μεγάλοι Βεζίρηδες
Χάμιλτον (Οντάριο)

Το Χάμιλτον (αγγλικά: Hamilton) είναι μια πόλη και λιμένας στο Οντάριο, την πολυπληθέστερη επαρχία του Καναδά. Είναι μια εκβιομηχανισμένη πόλη στο Χρυσό Πέταλο στο δυτικό άκρο της Λίμνης Οντάριο. Έχει πληθυσμό 536.917 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Η μητροπολιτική απογραφική περιοχή του Χάμιλτον περιλαμβάνει το Μπέρλινγκτον και το Γκρίμσμπι, έχοντας πληθυσμό 747.545 κατοίκων. Βρίσκεται 58 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Τορόντο, με το οποίο σχηματίζει την Ευρύτερη Περιοχή Τορόντο και Χάμιλτον.

Τα σημερινά σύνορα του Χάμιλτον ισχύουν από την 1η Ιανουαρίου 2001, μετά την συνένωση της αρχικής πόλης με άλλους δήμους του Περιφερειακού Δήμου του Χάμιλτον-Γουέντγουερθ. Οι κάτοικοι της πόλης είναι γνωστοί ως Χαμιλτονιανοί. Από το 1981 και μετά, η μητροπολιτική περιοχή της πόλης χαρακτηρίζεται ως ένατη μεγαλύτερη του Καναδά και ως η τρίτη μεγαλύτερη του Οντάριο.

Στο Χάμιλτον βρίσκονται οι Βασιλικοί Βοτανικοί Κήποι, το Μουσείο Κληρονομιάς των Πολεμικών Αεροσκαφών του Καναδά, το Μονοπάτι Μπρους, το Πανεπιστήμιο ΜακΜάστερ, το Πανεπιστημιακό Κολλέγιο Ριντίμερ και το Κολλέγιο Μόχοκ. Οι Κατατάξεις Ανώτερης Εκπαίδευσης των Τάιμς κατατάσσουν το πανεπιστήμιο ΜακΜάστερ ως το 4ο καλύτερο του Καναδά και ως το 77ο μεγαλύτερο του κόσμου.

Παραπομπές 

Πόλεις του Οντάριο
Στεφανία ντε Μπωαρναί

H Στεφανία ντε Μπωαρναί (Stéphanie de Beauharnais, 28 Αυγούστου 1789 - 29 Ιανουαρίου 1860) από τον Οίκο του Μπωαρναί ήταν κόρη του Κλαύδιου ντε Μπωαρναί.

Βιογραφία
Η Στεφανία Λουίζα Αδριανή γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1789 στις Βερσαλλίες, και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Κλαύδιου ντε Μπωαρναί και της Κλαυδίνης Φραγκίσκης Αδριανής Γαβριέλας ντε Λεζά-Μαρνεζιά.

Πέθανε στις 29 Ιανουαρίου 1860 στη Νίκαια της Γαλλίας σε ηλικία 70 ετών. Είναι θαμμένη στο Πφόρτσχαϊμ της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Οικογένεια
Στις 25 Ιουλίου 1806 παντρεύτηκε στο Παρίσι τον Κάρολο τότε διάδοχο στο μεγάλο δουκάτο της Βάδης. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
τη Λουίζα Αμαλία Στεφανία (1811-1854), παντρεύτηκε τον Γουσταύο των Βάσα. Απέκτησαν 2 παιδιά.
έναν γιο (1812-1812), πέθανε σε ηλικία δεκαεπτά ημερών.
την Ιωσηφίνα Φρειδερίκη Λουίζα (1813-1900), παντρεύτηκε τον Κάρολο Αντώνιο του Χοεντσόλερν-Σίγκμαρινγκεν. Απέκτησαν 6 παιδιά.
τον Αλέξανδρο Μαξιμιλιανό Κάρολο (1-8 Μαϊου 1816).
τη Μαρία Αμαλία Ελισάβετ Καρολίνα (1817-1888), παντρεύτηκε τον Ουίλλιαμ Χάμιλτον. Απέκτησαν 4 παιδιά.

Απόγονοι
Η κόρη της Ιωσηφίνα είχε μεταξύ άλλων τέκνα: 1. Λεοπόλδος, πατέρας του Φερδινάνδου της Ρουμανίας. Αυτός είχε τέκνα: α) τον Κάρολο Β΄, πατέρα του Μιχαήλ της Ρουμανίας και β) τη Μαρία, μητέρα του Πέτρου Β΄ της Γιουγκοσλαβίας. 3. Κάρολος Α΄ της Ρουμανίας. 6. Μαρία, μητέρα του Αλβέρτου Α΄ του Βελγίου. Αυτού ο γιος Λεοπόλδος Γ΄ του Βελγίου είχε τέκνα α) την Ιωσηφίνα Καρλόττα, μητέρα του Ερρίκου, μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου, και β) τον Αλβέρτο Β΄, πατέρα του Φιλίππου του Βελγίου.  

H κόρη της Μαρία Αμαλία είχε κόρη τη Μαίρυ Βικτόρια, λαίδη Χάμιλτον, μητέρα του Λουδοβίκου Β΄ του Μονακό. Αυτός ήταν πατέρας της Καρλόττας, που είχε γιο τον Ρενιέ Γ΄ του Μονακό. Γιος του τελευταίου είναι ο Αλβέρτος Β΄ του Μονακό.

Τίτλοι
28 Αυγούστου 1789 - 25 Ιουλίου 1806: Στεφανία ντε Μπωαρναί
25 Ιουλίου 1806 - 10 Ιουνίου 1811: Η Μεγάλη Δουκική Υψηλότητα Η Κληρονομική Μεγάλη Δούκισσα της Βάδης
10 Ιουνίου 1811 - 8 Δεκεμβρίου 1818: Η Μεγάλη Δουκική Υψηλότητα Η Μεγάλη Δούκισσα της Βάδης
8 Δεκεμβρίου 1818 - 29 Ιανουαρίου 1860: Η Μεγάλη Δουκική Υψηλότητα Η Χήρα Μεγάλη Δούκισσα της Βάδης

Παραπομπές

A German article and portrait of her
Information and photo of her emerald and diamond necklace, worn in portrait above.

Οίκος του Τσέρινγκεν
Γάλλοι ευγενείς
Μεγάλες Δούκισσες του Μπάντεν
Ευγενία ντε Μπωαρναί

Η Ευγενία ντε Μπωαρναί (Eugénie de Beauharnais, 22 Δεκεμβρίου 1808 - 1 Σεπτεμβρίου 1847) από τον Οίκο του Μπωαρναί ήταν κόρη του υποκόμη του Μπωαρναί και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν..

Βιογραφία
Η Ευγενία Ορτανσία Αυγούστα Ναπολεωνία γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1808 στο Μιλάνο, και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Ευγένιου ντε Μπωαρναί και της Αυγούστας της Βαυαρίας. 

Στις 22 Μαΐου 1826 παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν στο Άιχστετ της Βαυαρίας. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.

Από το 1833, η Ευγενία και ο σύζυγός της ζούσαν στο Κάστρο Λίντιχ κοντά στο Χέχινγκεν, αν και πέρασαν επίσης μεγάλο μέρος των καλοκαιρινών μηνών στο Κάστρο Οούγκενσμπεργκ, διατηρώντας έτσι επαφή με τη θεία της Ορτανσία και τον ξάδελφό της, τον Λουδοβίκο Ναπολέοντα.

Το καλοκαίρι του 1847 ξεκίνησε θεραπεία στο Σπα του Μπάντενβαϊλερ, αλλά στο ταξίδι επιστροφής πέθανε στο Ξενοδοχείο Post στο Φρόιντενσταντ την 1η Σεπτεμβρίου 1847 σε ηλικία 38 ετών. Το σώμα της είναι θαμμένο στην Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Χέχινγκεν και η καρδιά της,  κατόπιν αιτήματος της μητέρας της είναι θαμμένη στο Παλάτι Λόιχτενμπεργκ στο Μόναχο.

Οικογένεια
Στις 22 Μαΐου 1826 παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν στο Άιχστετ της Βαυαρίας. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.

Τίτλοι
22 Δεκεμβρίου 1808 - 11 Απριλίου 1814: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Ευγενία ντε Μπωαρναί, Πριγκίπισσα της Γαλλίας
11 Απριλίου 1814 - 14 Νοεμβρίου 1817: Δεσποινίς Ευγενία ντε Μπωαρναί
14 Νοεμβρίου 1817 - 22 Μαΐου 1826: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ευγενία του Λόιχτενμπεργκ
22 Μαΐου  1826 - 13 Σεπτεμβρίου  1838: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Κληρονομική Πριγκίπισσα του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν
13 Σεπτεμβρίου 1838 - 1 Σεπτεμβρίου 1847: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Πριγκίπισσα του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν

Παραπομπές

Anton-Heinrich Buckenmaier, Michael Hakenmüller: Constantin, der letzte Fürst. Glückler, Hechingen 2005
Rudolf Marti: Eugensberg, ein Schloss und 2500 Jahre Geschichte. Huber, Frauenfeld 1997
 Villa Eugenia beim Förderverein
 Eugenie brachte den Glanz, Deutsche Stiftung Denkmalschutz

Οίκος των Χοεντσόλερν
Γάλλοι ευγενείς
Γερμανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Βασίλειος Ανανιάδης

Ο Βασίλειος Ανανιάδης (1900-1942) ήταν Έλληνας κτηνίατρος, που σταδιοδρόμησε στον ελληνικό στρατό.

Εκτός από τις μελέτες του πάνω σε ενδιαφέροντα κλινικά περιστατικά, ο Ανανιάδης συνέβαλε σημαντικά και στη συστηματική διερεύνηση πολλών άλλων θεμάτων της κτηνοπαθολογίας στην Ελλάδα. Πραγματοποίησε λεπτομερείς έρευνες για τη συχνότητα της βακιλλαιμίας κατά τη φυματίωση, τόσο στις αγελάδες, όσο και στον άνθρωπο. Συνεκδοχικά, μετά από πολλές εργαστηριακές διαπιστώσεις, απέδειξε την ανυπαρξία στην Ελλάδα περιπτώσεων φυματιώσεως στον άνθρωπο από βάκιλλο του Κοχ του τύπου της αγελάδας (βόειος τύπος).

Πηγές
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδα 421

Ανανιαδης, Βασιλ
Far Cry 6

Το Far Cry 6 είναι επερχόμενο βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου που αναπτύσσεται από την Ubisoft Toronto και θα κυκλοφορήσε από την Ubisoft στις 7 οκτωβρίου. Είναι το έκτο παιχνιδι της σειράς Far Cry και στις 18 Φεβρουαρίου 2021 για την Microsoft Windows, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X και Google Stadia.

Το παιχνίδι τοποθετείται στο Yara, ένα φανταστικό νησί της Καραϊβικής, που κυβερνήθηκε ως δικτατορία από τον "El Presidente" Άντον Καστίγιο, ο οποίος μεγαλώνει τον γιο του, Ντιέγκο, για να ακολουθήσει τους κανόνες του. Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο ενός αντάρτη μαχητή που προσπαθεί να ανατρέψει τον Καστίγιο και το καθεστώς του.

Τρόπος παιχνιδιού 
Το Far Cry 6 είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου και δράσης περιπέτειας. Ακολουθεί τα προηγούμενα παιχνίδια Far Cry, με τους παίκτες να χρησιμοποιούν αυτοσχέδια όπλα, οχήματα και το νέο σύστημα "Fangs for Hire", για να ανατρέψουν το τυραννικό καθεστώς.

Πλοκή 
Το Far Cry 6 λαμβάνει χώρα στο φανταστικό νησί Yara της Καραϊβικής, εμπνευσμένο από την Κούβα, το οποίο περιγράφεται ως "η μεγαλύτερη παιδική χαρά Far Cry μέχρι σήμερα" και "ένας τροπικός παράδεισος που έχει παγώσει στο χρόνο". Κυριαρχείται από τον "El Presidente", τον Antón Castillo (Τζιανκάρλο Εσποσίτο), έναν φασίστα δικτάτορα με πλήρη έλεγχο στο νησί, ο οποίος καθοδηγεί τον γιο του Ντιέγκο (Άνθονι Γκονσάλες), που δεν είναι σίγουρος για το μέλλον του, να ακολουθήσει τα βήματα του. Ο Εσποσίτο περιέγραψε τον χαρακτήρα του ως ηγέτη "προσπαθώντας να ενδυναμώσει τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι χρειάζονται ισχυρή ηγεσία τώρα", αλλά έχει κολλήσει στη μέση μιας επανάστασης. Ο Εσποσίτο πρόσθεσε ότι «ο πατέρας του ήταν δικτάτορας μπροστά του και θέλει να ενδυναμώσει τους ανθρώπους να πάρουν τη χώρα τους πίσω. Στόχος του είναι να χρησιμοποιήσει τους πόρους που έχουν στη χώρα για να επιβιώσει χωρίς να επιτρέπει στους ξένους να μπουν και να επιλέξουν τους επιστήμονες τους, την πνευματική τους ιδιοκτησία, όλα αυτά τα πράγματα". Ο Εσποσίτο συνέχισε ότι ο Άνθονι "προσπαθεί να ενδυναμώσει τον γιο του να αναλάβει το μανδύα του και να αγκαλιάσει πραγματικά ιδέες που θα του επέτρεπαν να δει ότι σύντομα θα είναι πιθανώς ο επόμενος ηγέτης σε αυτήν τη χώρα".

Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο ενός τοπικού Yaran που ονομάζεται Dani Rojas, ενός αντάρτη στρατιώτη που αγωνίζεται για την ελευθερία που προσπαθεί να επαναφέρει το έθνος τους πίσω στην παλιά του δόξα. ο παίκτης μπορεί να επιλέξει το φύλο του Dani στην αρχή του παιχνιδιού.

Κυκλοφορία 
Το παιχνίδι αρχικά είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 18 Φεβρουαρίου 2021 σε Microsoft Windows, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X και Google Stadia. Ωστόσο, η ημερομηνία παρατάθηκε και πλέον αναμένεται μεταξύ Απριλίου 2021 και Μαρτίου 2022.

Παραπομπες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Far Cry
Επερχόμενα βιντεοπαιχνίδια
Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4
Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 5
Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One
Βιντεοπαιχνίδια Xbox Series
Βιντεοπαιχνίδια Stadia
Βεατρίκη της Καστίλης, μαρκησία του Μομφερράτου

Η Βεατρίκη της Καστίλης (5 Νοεμβρίου ή 6 Δεκεμβρίου 1254 - 1286) μέλος του Καστιλιανού Οίκου της Ιβρέας ήταν το δεύτερο από τα 11 παιδιά του βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσου του Σοφού με την σύζυγο του Γιολάντα της Αραγωνίας. Οι από πατέρα παππούδες της ήταν ο Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης και η Ελισάβετ της Σουηβίας (1203–1235), κόρη του Φιλίππου δούκα της Σουηβίας και της Ειρήνης Αγγελίνας. Οι από μητέρα παππούδες της ήταν ο Ιάκωβος Α΄ της Αραγωνίας και η Γιολάνδη της Ουγγαρίας, κόρη του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας και της Γιολάντας του Κουρτεναί. Τα αδέλφια της ήταν ο Φερδινάνδος δε λα Θέρδα, διάδοχος και ο Σάντσο Δ΄ της Καστίλης και ο Ιωάννης, κύριος της Βαλένθια ντε Κάμπος, από τα 11 παιδιά μόνο τα 6 είχαν αποκτήσει απογόνους. 

Με τον γάμο της έγινε μαρκησία του Μομφερράτου και η μητέρα της Ειρήνης του Μομφερράτου. Η Βεατρίκη αρραβωνιάστηκε στην αρχή τον Ιωάννη Β΄ μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Στένταλ, ο στόχος του αρραβώνα ήταν να υποστηρίξει το Βρανδεμβούργο τον Αλφόνσο Ι΄ για τον αυτοκρατορικό θρόνο. Το όνομα της κόρης του βασιλιά δεν είναι καταγεγραμμένο, αλλά θεωρείται βέβαιο ότι ήταν η Βεατρίκη επειδή η μεγαλύτερη αδελφή της Βερεγγαρία ήταν ήδη αρραβωνιασμένη, ο αρραβώνας τελικά διεκόπη. Η Βεατρίκη της Καστίλης παντρεύτηκε τελικά τον Αύγουστο του 1271 στην Μούρθια τον Γουλιέλμο Ζ΄ μαρκήσιο του Μομφερράτου, ο οποίος είχε κάνει ήδη δυο γάμους, αλλά είχε αποκτήσει μόνο μία κόρη, τη Μαργαρίτα, που παντρεύτηκε τον αδελφό τής Βεατρίκης, τον Ιωάννη. Με τον σύζυγό της Γουλιέλμο Ζ΄ η Βεατρίκη απέκτησε:
 Γιολάντα π. 1274-1317, παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο γιος τους Θεόδωρος Α΄ θα κληρονομήσει τη μαρκιωνία, όπως και οι άρρενες απόγονοί του ως το 1533.
 Ιωάννης Α΄ π. 1275-1305, μαρκήσιος του Μομφερράτου, άτεκνος.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βασιλείς της Καστίλης

Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Μαρκησίες του Μομφερράτου
Ινφάντας της Καστίλλης
Κώστας Καζάνας

Ο Κώστας Καζάνας (Θεσσαλονίκη, 1984) είναι Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου. Αποφοίτησε από το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με ειδικότητα Ποδόσφαιρο και είναι κάτοχος του διπλώματος UEFA Α και UEFA Elite Youth.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1984. Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στον Παύλο Μελά (2002-2003 Δ' Εθνική), στον Αγροτικό Αστέρα (Γ' Εθνική 2003-2005), στην Ομόνοια Σίνδου (Δ' Εθνική 2005-2006), στον Αγροτικό Αστέρα (Β' Εθνική 2006-2007), στον Εθνικό Σοχού (Δ' Εθνική 2007-2008), στον Παύλο Μελά (2008-2009 Δ' Εθνική), στον ΠΑΟΔ (Δ' Εθνική 2009-2011), στον Ελευθεριακό (2011-2012), στον Παύλο Μελά (2012-2013) και στη Νίκη Μεσημερίου (2013-2014). 
Διετέλεσε προπονητής ποδοσφαίρου αναπτυξιακών ηλικιών στην ΠΑΕ Αγροτικός Αστέρας (2008-2009), στον Μαραθώνα Καλαμαριάς (2010-2011), στον Α.Ο. Παύλος Μελάς (2011-2013), στον Α.Σ. Μακεδονικός Νεάπολης (2013-2014). Διετέλεσε επίσης βοηθός προπονητή Κ12 ΠΑΟΚ (2014-2015), Προπονητής φυσικής κατάστασης Κ20 ΠΑΟΚ και Κ17 ΠΑΟΚ (2015-2016), βοηθός προπονητή Κ15 και Κ17 ΠΑΟΚ (2017-2018), προπονητής Κ17 και Κ19 του Άρη Θεσσαλονίκης (2018-2019). 

Από την περίοδο 2022-2023 είναι Προπονητής στον Θερμαϊκό Θέρμης.

Στις τιμητικές διακρίσεις περιλαμβάνονται οι τίτλοι: ΠΑΟΚ Πρωταθλητής Ελλάδος Κ17 2015-2016, ΠΑΟΚ Πρωταθλητής Ελλάδος Κ15 2016-2017 και διάκριση συμμετοχής ΠΑΟΚ στο UEFA Youth League K20.

Παραπομπές

Καζανας
Καζανας
Άλφα Τάουρι

Η Σκουντερία Άλφα Τάουρι (ιταλικά: Scuderia AlphaTauri), η οποία είναι ευρύτερα γνωστή ως Άλφα Τάουρι, είναι ιταλική ομάδα της Φόρμουλα 1 και μία από τις δύο ομάδες, μαζί με την Red Bull Racing, που ανήκουν στην αυστριακή εταιρεία αναψυκτικών Red Bull.Η ομάδα έκανε το ντεμπούτο της στην σεζόν του 2020 ως αποτέλεσμα της μετονομασίας από Τορο Ροσο σε Άλφα Τάουρι με στόχο την προώθηση της εταιρίας ενδυμασίας της Red Bull. Σύμφωνα με τον Φραντς Τοστ και τον Χέλμουτ Μάρκο η ομάδα πλέον δεν θα θεωρείται θυγατρική ομάδα της Red Bull Racing άλλα ισότιμη με αυτήν.

Ιστορία 

Τον Σεπτέμβριο του 2019 η Τορο Ροσο ανακοίνωσε την αίτηση της για αλλαγή ονομασίας ξεκινώντας από την σεζόν του 2020. Ανακοινώθηκε την 1 Δεκεμβρίου ότι και επίσημα η ομάδα έχει το δικαίωμα μετονομασίας της σε Άλφα Τάουρι, εγκαταλείποντας το όνομα Τορο Ροσο που χρησιμοποιήθηκε για 14 χρόνια.

Αγωνιστική Ιστορία

2020

Η Άλφα Τάουρι θα έχει ως οδηγούς τους Ντανιίλ Κβίατ και Πιερ Γκασλί για τη σεζόν του 2020, με τον βραζιλιάνο Σέρτζιο Σέττε Καμαρά σε ρόλο δοκιμαστή.Η ομάδα συνέχισε την συμφωνία της με την Honda έχοντας ήδη συμφωνία από το 2018. Η ομάδα επίσης κατόρθωσε το πρώτο της βάθρο μαζί με μια νίκη στο Ιταλικό Γκραν Πρι το 2020 μετά την μετονομασία της σε Άλφα Τάουρι με τον Πιέρ Γκασλί να γίνεται ο πρώτος Γάλλος μετά τον Ολιβιέ Πανίς που κέρδισε ένα γκραν πρι. Η ομάδα τελείωσε την χρονιά στη 7η θέση με 107 πόντους.

2021

Για την σεζόν το 2021 η Άλφα Τάουρι κράτησε τον Πιερ Γκασλί και προσέλαβε τον Ιαπώνα Γιούκι Τσουνόντα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας
Επίσημη ιστοσελίδα της Red Bull F1 

Ομάδες Φόρμουλα 1
Κατασκευαστές μηχανοκίνητων οχημάτων
Ιταλικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Red Bull
Αντωνία Χαραλάμπους

Η Αντωνία Χαραλάμπους ( Πάφος 27 Μαρτίου 1990- ) είναι Κύπρια ηθοποιός. Είναι απόφοιτη της  Σχολής Δραματικής Τέχνης Εθνικού Θεάτρου και φοιτήτρια του Τμήματος Θεατρικών σπουδών, στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών(2009-2012). Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό από τους πρωταγωνιστικούς της ρόλους σε δημοφιλής τηλεοπτικές σειρές μεταξύ των οποίων είναι Το Καρμα, Βαλς με 12 θεούς, 9 Μήνες και Μπλε.

Καριέρα

Τηλεόραση 
Τη σεζόν 2013-2014, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη μικρή οθόνη στη σειρά Βαλς με 12 Θεούς  στο ANT1. Εκεί υποδύθηκε την Μαρίνα. Έτσι εντάχθηκε στο καστ της σειράς, στο δεύτερο κύκλο της, από τον Δεκέμβριο του 2014. Συνέχισε την παρουσία της στη σειρά μέχρι και τα μέσα του τρίτου κύκλου. Το 2015 πρωταγωνίστησε στη σειρά Κυπριώτικα Σκετς στο ΡΙΚ.

Η αναγνωρισιμότητα ήρθε με τη σειρά 9 Μήνες το 2016.  Τελικά πρωταγωνίστησε στη σειρά και τις δυο σεζόν προβολής της μέχρι και το 2017. Αμέσως μετά τον δραματικό ρόλο της Κριστης, δέχτηκε την πρόταση του σκηνοθέτη Γιώργου Τσιάκκα  για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Στέλλας στη καθημερινή δραματική σειρά Μπλε που προβλήθηκε και πάλι από το Alpha Κύπρου Εκεί συμπρωταγωνίστησε, από το 2018 μέχρι το 2019.Εσύ... Στον Κόσμο σου ΑΝΤ1 Κύπρου (2019-2020) Η Γη Της Ελιάς Mega Channel  (2021-2023)

Θέατρο 
Μετά την αποφοίτηση της από την Δραματική Σχολή του Τέχνης Εθνικού Θεάτρου ξεκίνησε να παίζει με θεατρικές ομάδες. Η πρώτη της εμπορική δουλειά, έγινε τη σεζόν 2012-2013 με την παράσταση «Η όπερα της πεντάρας»  σε σκηνοθεσία Στ. Κοτσίκου. Ακολούθησαν οι παραστάσεις «Η πέτρα» στην σκηνοθεσία του Α. Ξενίδου.

Τη σεζόν 2014-2015 έπαιξε στη παράσταση «Harper Regan» στην σκηνοθεσία  του Α. Παπαλαζάρου , ενώ τη σεζόν 2016-2017 συμμετείχε στην παράσταση του «Λωξάντρα» , «Όνειρο καλοκαιρινής Νύχτας».Τελευταία της (μέχρι τώρα) θεατρική δουλειά , ήταν η παράσταση «Μια μέρα όταν ήμασταν νέοι» που παίχτηκε τη σεζόν 2016-2017.

Επίσης, συμμετέχει σε σειρά του MEGA "Η Γη της Ελιάς".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αντωνια Χαραλαμπους στο IMDb (Αγγλικά)
Μαριάννα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν

Η Μαριάννα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν (Marianne von Sayn-Wittgenstein-Sayn, γεννημένη ως Βαρώνη Μαριάννα του Μάϊρ-Μέλνχοφ Baronin Marianne von Mayr-Melnhof, 9 Δεκεμβρίου 1919 -) είναι Γερμανίδα φωτογράφος και η χήρα σύζυγος του Λουδοβίκου, 6ου Πρίγκιπα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1919 στο Σάλτσμπουργκ, και είναι κόρη του Βαρώνου Φρειδερίκου του Μάϊρ-Μέλνχοφ και της Κόμισσας Μαρίας Άννας του Μέραν.

Στις 12 Μαρτίου 1942 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο, 6ο Πρίγκιπα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν στο Γκλάνεγκ της Καρινθίας. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
την Πριγκίπισσα Μαρία Υβόννη (γενν. το 1942), παντρεύτηκε (1) τον Αλφόνσο του Κάρετ-Κορέντο και (2) τον Κλάους Μπολσάνο του Κρόνστατ.
τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο (γενν. το 1943), παντρεύτηκε την Γαβριέλα του Σένμπορν-Βίσεντχαιντ.
την Πριγκίπισσα Ελισάβετ (γενν. το 1948), παντρεύτηκε τον Χάσο του Σέντεν. 
την Πριγκίπισσα Θηρεσία (γενν. το 1952), παντρεύτηκε (1) τον Λουίς Φιγκερόα ι Γκρίφιθ του Κιντανίγια και (2) τον Κάρολο Έρμπο του Κάγκενεκ. 
τον Πρίγκιπα Πέτρο (γενν. το 1954), παντρεύτηκε την Σούνι Μελές.

Τίτλοι
9 Δεκεμβρίου 1919 - 12 Μαρτίου 1942: Βαρώνη Μαριάννα του Μάϊρ-Μέλνχοφ
12 Μαρτίου 1942 - 22 Σεπτεμβρίου 1953: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαριάννα, Η Κληρονομική Πριγκίπισσα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν
22 Σεπτεμβρίου 1953 - 9 Ιανουαρίου 1962: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαριάννα, Η Πριγκίπισσα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν
9 Ιανουαρίου 1962 – μέχρι σήμερα: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαριάννα, Η Χήρα Πριγκίπισσα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν

Παραπομπές

Γερμανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Μανθυρέα Αρκαδίας

Η Μανθυρέα είναι ένα μικρό χωριό του νομού Αρκαδίας στο 13ο χλμ. της επαρχιακής οδού Τρίπολης-Σπάρτης. Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού είναι 198 σύμφωνα με την απογραφή του 1991, 170 σύμφωνα με την απογραφή 2001 και 97 με την απογραφή 2011.

Διοικητικές μεταβολές 
Υπαγόταν παλιότερα στο δήμο Τεγέας και σήμερα πλέον υπάγεται στο δήμο Τρίπολης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Μανθυρέας και προσαρτάται στο δήμο Τεγέας, ενώ με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο  οικισμός αποσπάται από το δήμο Τεγέας και προσαρτάται στο δήμο Τρίπολης. Το χωριό αυτό ονομαζόταν Καπαρέλι και το 1927 μετωνομάστηκε σε Μανθυρέα με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927.

Πληροφορίες 
Στην αρχαιότητα υπήρχε ο δήμος των Μανθυρέων, ο οποίος ήταν ένας από τους εννέα δήμους,  που απάρτιζαν την αρχαία Τεγέα. Πολύ κοντά στο χωρίο υπάρχει η λίμνη Τάκα, στην οποία έχει δημιουργηθεί ένας μεγάλος ταμιευτήρας νερού για την άρδευση των αγροτεμαχίων γειτονικών χωριών. Το δημοτικό σχολείο του χωριού ιδρύθηκε περί το 1882 και λειτούργησε μέχρι το έτος 1990. Η εκκλησία του αγίου Νικολάου, που είναι εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλο,  κατασκευάστηκε από το 1908 ως το 1916 και το εσωτερικό της (ιερό τέμπλο και δάπεδο) ολοκληρώθηκε το 1919. Στην ίδια περιοχή παλιότερα βρισκόταν η παλιά εκκλησία του χωριού, που ήταν βασιλικού ρυθμού και μικρότερη σε μέγεθος. Η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που βρίσκεται στο κοιμητήριο του χωριού, χτίστηκε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και ανακαινίσθηκε το 1708, όπως αυτό συνάγεται από την επιγραφή, που είναι εντοιχισμένη πάνω από την είσοδο της εκκλησίας. Στην περιοχή πρέπει να υπήρχε κάποιος αρχαίος ναός και δομικά υλικά από αυτόν τον ναό χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή της εκκλησίας.

Παραπομπές 

Δήμος Τρίπολης
Χωριά του νομού Αρκαδίας
Ανδρέας Κοντόπουλος

Ο Ανδρέας Κοντόπουλος (γεν. 1980) είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως ηθοποιός στον κινηματογράφο, σε ηλικία 19 ετών, στην ταινία του Νίκου Περάκη Θηλυκή εταιρεία, υποδυόμενος έναν μαθητή που μπλέκει ερωτικά με την καθηγήτριά του. Το 2000 ακολούθησε ο ρόλος του Αντώνη στην κοινωνική ταινία Πίσω Πόρτα ενώ την ίδια χρονιά συμμετείχε στην ταινία μικρού μήκους Φιλάκια. Το 2001 έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στην ταινία μικρού μήκους Φλεβάρης. Το 2002 έλαβε μέρος στην ταινία της Κλεώνης Φλέσσα Πάμε για ένα ούζο ενώ την ίδια περίοδο πρωταγωνίστησε στην παραγωγή μικρού μήκους Χέμικαλ σχέσεις. Το 2005 είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία τρόμου Το Κακό.

Το 2006 έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο ως ηθοποιός στην κωμική σειρά της ΝΕΤ Λούφα και παραλλαγή. Εκεί τις σεζόν 2006-2008 υποδύθηκε έναν από τους φαντάρους στο καστ της σειράς. Στον κινηματογράφο ακολούθησαν οι συμμετοχές του στις ταινίες Όλα για τίποτα, Valse sentimentale και Το γαμήλιο π΄άρτυ. Στην τηλεόραση το 2007 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου στο επεισόδιο Η Κεφαλλονίτισσα Πεθερά της σειράς του Mega Channel Επτά Θανάσιμες Πεθερές. Το 2008 έπαιξε μαζί με τη Βίκυ Παπαδοπούλου στο επεισόδιο Στριφτά τσιγάρα της σειράς μυστηρίου Σε είδα. Από το 2008 μέχρι το 2010 υποδύθηκε τον επιχειρηματία Σταύρο στους δύο πρώτους κύκλους της κωμικής σειράς του Mega Channel Η Πολυκατοικία. Το 2009 πρωταγωνίστησε στο δεύτερο μέρος της ταινίας τρόμου Το Κακό, Το Κακό: Στην εποχή των ηρώων. Το 2010 έκανε μία guest εμφάνιση στην κωμική σειρά Μίλα Μου Βρώμικα ενώ έδωσε τη φωνή του σε έναν ήρωα της σειράς Ουκ Αν Λάβοις Παρά Του Μη Έχοντος.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Διαδίκτυο

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Συκή

Η Συκή (Ficus) είναι γένος 800 περίπου ειδών ξυλωδών δέντρων, θάμνων, αμπέλων, επίφυτων και ημιεπίφυτων της οικογένειας των Μορεοειδών (Moraceae).

Ετυμολογία 
Φίκος < λατινική ficus (συκιά) < κοινή λέξη των μεσογειακών χωρών (συγγενές με την αρχαία ελληνική σῦκον)

Χαρακτηριστικά 
Τα είδη της συκής είναι εγγενή σε όλες τις τροπικές περιοχές και κάποια από αυτά αναπτύσσονται στις ημι-εύκρατες ζώνες. 

Οι καρποί των περισσότερων ειδών (τα σύκα) είναι βρώσιμοι και συνήθως έχουν μόνο τοπική οικονομική σημασία. Ωστόσο, αποτελεί σημαντική πηγή τροφής για την άγρια πανίδα. Τα σύκα έχουν επίσης σημαντική πολιτιστική σημασία σε όλες τις τροπικές περιοχές, τόσο ως αντικείμενο λατρείας όσο και για τις πολλές πρακτικές τους χρήσεις.

Η κοινή συκιά (Ficus carica) είναι είδος που προέρχεται από τη νοτιοδυτική Ασία και την περιοχή της Μεσογείου (από το Αφγανιστάν έως την Πορτογαλία). Καλλιεργείται ευρέως από την αρχαιότητα για τους καρπούς της, που ονομάζονται επίσης σύκα.

Άμεσα είδη 
Με περισσότερα από 800 είδη, η συκή (Ficus) είναι μακράν το μεγαλύτερο γένος της οικογένειας των Μορεοειδών (Moraceae) και είναι ένα από τα μεγαλύτερα γένη ανθοφόρων φυτών που περιγράφονται σήμερα.
 Ficus altissima
 Ficus americana
 Ficus aurea
 Ficus auriculata
 Ficus benghalensis
 Ficus benjamina, Μπενζαμίνη 
 Ficus carica, Συκιά
 Ficus citrifolia
 Ficus drupacea
 Ficus elastica
 Ficus godeffroyi
 Ficus henneana
 Ficus lutea
 Ficus lyrata, Φίκος λυράτα
 Ficus macrophylla
 Ficus microcarpa
 Ficus natalensis
 Ficus nota (Blanco)
 Ficus nymphaeifolia
 Ficus obtusifolia
 Ficus palmata
 Ficus pertusa
 Ficus platypoda
 Ficus prolixa
 Ficus pumila
 Ficus racemosa
 Ficus religiosa
 Ficus rubiginosa
 Ficus saffordii
 Ficus superba
 Ficus sycomorus
 Ficus thonningii
 Ficus tinctoria
 Ficus trigonata
 Ficus ulmifolia
 Ficus yoponensis

Παραπομπές

Πηγές, Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Καλλιέργεια. «To Γένος Φίκος (Ficus L.): Ταξινόμηση, Περιγραφή και Χρήση». www.kalliergeia.com
 Palomar College. «Stranglers and Banyans. Amazing Figs Of The Tropical Rain Forest». www2.palomar.edu (στα Αγγλικά)

Δέντρα
Γένη φυτών
Μορεοειδή
Ελληνική χλωρίδα
Ευρωπαϊκή χλωρίδα
Χλωρίδα της Ασίας
Μάχη του Βερολίνου

Η μάχη του Βερολίνου (γερμανικά: Schlacht um Berlin, ρωσικά: Берлинская наступательная операция Μπερλίνσκαγια ναστουλατιελνάγια οπεράτσιγια) γνωστή ως Επιχείρηση Στρατηγικής Επίθεσης στο Βερολίνο από την Σοβιετική Ένωση, καθώς και ως Πτώση του Βερολίνου, ήταν μια από τις τελευταίες μεγάλες επιθέσεις του ευρωπαϊκού θεάτρου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μετά την Επιχείρηση Βίστουλα-Όντερ τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 1945, ο Κόκκινος Στρατός είχε κολλήσει προσωρινά σε μια γραμμή 60 χιλιόμετρα ανατολικά του Βερολίνου. Στις 9 Μαρτίου, οι Γερμανοί ανακοίνωσαν την επιχείρηση υπεράσπισης της πόλης με τίτλο επιχείρηση Κλάουζεβιτς. Οι πρώτες αμυντικές προετοιμασίες στα περίχωρα του Βερολίνου έγιναν στις 20 Μαρτίου, υπό τον νεοδιορισθέντα διοικητή της Ομάδα Στρατιών Βιστούλας, στρατηγό Γκόταρντ Χάινριτσι. 

Όταν η σοβιετική επίθεση συνέχισε από τις 16 Απριλίου, δύο Σοβιετικά μέτωπα ( ομάδες στρατιών) επιτέθηκαν στο Βερολίνο από τα ανατολικά και από τα νότια, ενώ ένα τρίτο διαπέρασε τις γερμανικές δυνάμεις που είχαν σταθμεύσει στα βόρεια του Βερολίνου. Πριν ξεκινήσει η κύρια μάχη στο Βερολίνο, ο Κόκκινος Στρατός περικύκλωσε την πόλη με τις επιτυχημένες μάχες των Υψωμάτων Ζέελοφ και του Χάλμπε. Στις 20 Απριλίου 1945, ημέρα των 56ων γενεθλίων του Χίτλερ, το 1ο Λευκορωσικό Μέτωπο υπό τον στρατάρχη Γκεόργκι Ζούκοφ, το οποίο προχωρούσε από ανατολικά και νότια, άρχισε να βομβαρδίζει το κέντρο του Βερολίνου, ενώ το 1ο Ουκρανικό Μέτωπο του στρατάρχη Ιβάν Κόνεφ πέρασε την Στρατιωτική Ομάδα Κέντρου και προχώρησε προς τα νότια προάστια του Βερολίνου. Στις 23 Απριλίου ο στρατηγός Χέλμουτ Βάιντλινγκ ανέλαβε την στρατηγία των δυνάμεων στο Βερολίνο. Η φρουρά αποτελούνταν από διάφορες αποδεκατισμένες μεραρχίες της Βέρμαχτ και των Βάφφεν-ΣΣ, μαζί με ελλειπώς εκπαιδευμένες μονάδες των Φόλκστουρμ και της Νεολαίας του Χίτλερ,συνολικά 90.000 άνδρες και γυναικες. Εντός της επόμενης εβδομάδας ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την υπόλοιπη πόλη.

Στις 30 Απριλίου, ο Χίτλερ αυτοκτόνησε (ενώ αρκετοί αξιωματούχοι του αυτοκτόνησαν λίγο αργότερα). Το φυλάκιο της πόλης παραδόθηκε στις 2 Μαίου αλλά οι μάχες συνέχισαν στα βορειοδυτικά, τα δυτικά και τα νοτιοδυτικά της πόλης μέχρι το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη στις 8 Μαίου (ή στις 9 Μαίου με βάση την ώρα Μόσχας στην ΕΣΣΔ) καθώς μερικές γερμανικές μονάδες πολεμούσαν στα δυτικά για να έχουν την δυνατότητα παράδοσης στους Δυτικούς Συμμάχους και όχι στους Σοβιετικούς.

Παραπομπές 

Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ναντέζντα της Βουλγαρίας

Η Ναντέζντα της Βουλγαρίας (Nadezhda na Bŭlgariya, 30 Ιανουαρίου 1899 - 15 Φεβρουαρίου 1958) ήταν κόρη του Φερδινάνδου Α΄ της Βουλγαρίας.

Η Ναντέζντα Κλημεντίνη Μαρία Πία Μαγιέλλα γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1899 στη Σόφια, και ήταν το νεότερη παιδί και κόρη του Φερδινάνδου Α΄ της Βουλγαρίας και της πρώτης συζύγου του, Μαρίας Λουίζας των Βουρβόνων-Πάρμας.

Στις 24 Ιανουαρίου 1924 παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Ευγένιο της Βυρτεμβέργης (γιο του Αλβέρτου) στο Μπαντ Μέργκεντχαϊμ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
τον Φερδινάνδο Ευγένιο (1925-), δεν παντρεύτηκε ποτέ.
την Μαργαρίτα Λουίζα (1928-2017), παντρεύτηκε τον Φρανσουά Λους ντε Σεβινύ. Δεν απέκτησαν παιδιά.
τον Ευγένιο Εβεράρδο (1930-), παντρεύτηκε την Αλεξάνδρα της Αυστρίας. Δεν απέκτησαν παιδιά.
τον Αλέξανδρο Ευγένιο (1933-), δεν παντρεύτηκε ποτέ.
την Σοφία (1937-), παντρεύτηκε τον Αντόνιο Μανουέλ Ρόσο ντε Ράμος-Μπαντέϊρα. Δεν απέκτησαν παιδιά.

Πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 1958 στη Στουτγάρδη σε ηλικία 59 ετών. Είναι θαμμένη στο Κάστρο Άλτσχαουζεν της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Παραπομπές

 Hans-Joachim Böttcher: Ferdinand von Sachsen-Coburg und Gotha 1861 - 1948 – Ein Kosmopolit auf dem bulgarischen Thron. Osteuropazentrum Berlin - Verlag (Anthea Verlagsgruppe), Berlin 2019, , P. 391-392 a.o.
Ruvigny's Titled Nobility of Europe, by Burkes Peerage Ltd., 1914
Crown of Thorns, by Stephane Groueff, Lanham MD., and London, 1987 

Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Βούλγαροι ευγενείς
Βουλγάρες πριγκίπισσες
Δούκισσες της Βυρτεμβέργης
Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους

Σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη του Αγίου Όρους, Πρώτος ή Πρωτεπιστάτης, ονομάζεται ένα από τα τέσσερα μέλη της Ιεράς Επιστασίας, η οποία αποτελεί όργανο, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται με πλειοψηφία, καθώς ο Πρωτεπιστάτης, ανάμεσα στους υπόλοιπους τρεις Επιστάτες, θεωρείται πρώτος μεταξύ ίσων.

Επιστασία 
Μόνον οι Μονές Μεγίστης Λαύρας, Βατοπαιδίου, Ιβήρων, Χιλιανδαρίου και Διονυσίου έχουν το δικαίωμα να στέλνουν ανά 5 χρόνια ένα μοναχό ή ιερομόναχο τους, ο οποίος αναλαμβάνει Πρώτος ή Πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους. Τα υπόλοιπα μοναστήρια στέλνουν ανά 5 χρόνια μοναχό ή ιερομόναχο, ο οποίος αναλαμβάνει Επιστάτης.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, οι Μονές χωρίζονται σε πέντε τετράδες, κάθε μία από τις οποίες, έχει επικεφαλής μία από τις παραπάνω Μονές:

 Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας: Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Ιερά Μονή Ξενοφώντος, Ιερά Μονή Εσφιγμένου.
 Ιερά Μονή Βατοπαιδίου: Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, Ιερά Μονή Καρακάλλου, Ιερά Μονή Σταυρονικήτα.
 Ιερά Μονή Ιβήρων: Ιερά Μονή Παντοκράτορος, Ιερά Μονή Φιλοθέου, Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας.
 Ιερά Μονή Χιλιανδαρίου: Ιερά Μονή Ξηροποτάμου, Ιερά Μονή Αγίου Παύλου, Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου.
 Ιερά Μονή Διονυσίου: Ιερά Μονή Ζωγράφου, Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος (Ρωσσικού), Ιερά Μονή Κωνσταμονίτου.

Κατ’ αντιστοιχία, οι παραπάνω πέντε επιστασίες ονομάζονται: Λαυριωτική, Βατοπαιδινή, Ιβηρητική, Χιλιανδαρινή και Διονυσιάτικη.

Βυζαντινή Περίοδος 
Στην Βυζαντινή περίοδο ο Πρώτος είχε πολύ πιο ουσιαστικά και σημαντικά καθήκοντα:

 Αντιπροσώπευε τον Άθω στις τοπικές αρχές της Θεσσαλονίκης αλλά και στις πολιτικές και εκκλησιαστικές αρχές της αυτοκρατορίας.
 Με τη συνδρομή των ηγουμένων απέδιδε τη δικαιοσύνη στον Άθω και φρόντιζε για την τήρηση της τάξης, δρώντας ως ανώτερη δικαστική εξουσία του τόπου.
 Επικύρωνε την εκλογή των ηγουμένων και τους παρέδιδε τη ράβδο της ηγουμενίας στο όνομα του αυτοκράτορα, τον οποίο αντιπροσώπευε στο Όρος (μερικοί μόνο ηγούμενοι μεγάλων μονών, όπως η Λαύρα, έπαιρναν τη ράβδο απευθείας από τον αυτοκράτορα).
 Εκτός από τα διοικητικά και δικαστικά καθήκοντα, είχε πειθαρχική εξουσία όσον αφορά τα τρέχοντα ζητήματα της ζωής και τα πνευματικά, και επενέβαινε για να διευθετήσει ζητήματα σχετικά με την τήρηση των μοναστικών τυπικών, τη διαφύλαξη των εθίμων ή την ηθική διαγωγή των μοναχών.

Ο τελευταίος Πρώτος, εμφανίζεται το 1593 και ακολουθεί μια περίοδος πενήντα περίπου ετών, όπου δεν υπάρχει εκλεγμένος Πρώτος ούτε κανείς υπογράφει έτσι. Το 1781 έγινε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γαβριήλ μια προσπάθεια επαναφοράς του θεσμού με την παλαιά μορφή του, όμως υπήρξαν αντιδράσεις από τα μεγάλα μοναστήρια.

Σήμερα, «Άγιος Πρώτος», προσφωνείται ο Πρωτεπιστάτης.

Κατάλογος Πρωεπιστατών

Δείτε επίσης 
Πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους
https://www.pemptousia.gr/video/o-thesmos-tou-protepistati-sto-kathestos-diikiseos-tou-agiou-orous/
Πρωτεπιστατης
Άγιο Όρος
Σέβερν Κάλις-Σουζούκι

Η Σέβερν Κάλις-Σουζούκι (γεν. 30 Νοεμβρίου 1979) είναι καναδή περιβαλλοντική ακτιβίστρια, ομιλήτρια, τηλεπαρουσιάστρια και συγγραφέας. Έχει μιλήσει σε όλο τον κόσμο για τα περιβαλλοντικά προβλήματα, καλώντας τους ακροατές να ορίσουν τις αξίες τους, να δράσουν με το μέλλον στο μυαλό τους και να λάβουν την ατομική τους ευθύνη. Είναι κόρη του καναδού περιβαλλοντιστή Ντέιβιντ Σουζούκι.

Βιογραφία 
Η Κάλις-Σουζούκι γεννήθηκε στο Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας. Η μητέρα της είναι η συγγραφέας Τάρα Ελίζαμπεθ Κάλις. Ο πατέρας της, ο γενετικιστής και περιβαλλοντολόγος Ντέιβιντ Σουζούκι, είναι ιαπωνοκαναδός τρίτης γενιάς. Ενώ παρακολουθούσε το Δημοτικό Σχολείο Λορντ Τένισον, στην ηλικία των 9 ετών ίδρυσε τον Περιβαλλοντικό Οργανισμό Παιδιών, μια ομάδα παιδιών με στόχο την διάδοση της ευαισθητοποίησης για τα περιβαλλοντικά προβλήματα σε άλλους νέους. Το 1992, στην ηλικία των 12 ετών, η Κάλλις-Σουζούκι συγκέντρωσε χρήματα με τα μέλη του οργανισμού για να συμμετάσχει στην Σύνοδο Κορυφής για την Γη στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Μαζί με τα μέλη της ομάδας Μισέλ Κουίγκ, Βανέσα Σάτι και Μόργκαν Γκάισλερ, η Σουζούκι παρουσίασε τα περιβαλλοντικά ζητήματα από μια νεανική προοπτική, όπου χειροκροτήθηκε από την ομιλία της στους αντιπροσώπους. Το βίντεο έχει γίνει αρκετά δημοφιλές από τότε, γνωστό και με την λαϊκή ονομασία "Το Κορίτσι που Ησύχασε τον Κόσμο για πέντε λεπτά". Στην ομιλία της το 1992, είπε: “Φοβάμαι να βγω έξω στον ήλιο τώρα λόγω της τρύπας στο όζον μας. Φοβάμαι να αναπνεύσω τον αέρα επειδή δεν ξέρω τι χημικά υπάρχουν σε αυτό."

Δείτε επίσης 
 Γκρέτα Τούνμπεργκ – ως ανήλικη είναι επίσης γνωστή ως περιβαλλοντική ακτιβίστρια από το 2018

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Severn Cullis-Suzuki official website
 
 
 
 
 "The Young Can't Wait" by Severn Cullis-Suzuki, Time magazine, August 2002
 "Freedom and Rights" by Servern Cullis-Suzuki at Library and Archives Canada
  (Transcript)
 "We Need to Win", Michael Archer interviews Severn Suzuki, "Guernica" magazine, April 2009
 Democracy Now! interview from 2012