joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πάπας Ιωάννης Α΄

Ο Πάπας Ιωάννης Α΄ (Papa Giovanni I, 470 - 18 Μαΐου 526) ήταν Πάπας από τις 13 Αυγούστου του 523 έως το θάνατό του το 526. Διαδέχθηκε τον Πάπα Ορμίσδα. Υπήρξε Πάπας μέχρι το θάνατό του, το 526. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του επισκόπου Ρώμης ο Φήλιξ Δ΄. Στα καλλιτεχνικά  έργα παριστάνεται να βλέπει μέσα από τα κάγκελα του κελιού του σε φυλακή ή φυλακισμένος μαζί με έναν διάκονο ή υποδιάκονο.

Βιογραφία 
Ο Ιωάννης καταγόταν από την Τοσκάνη στη Σιένα ή από το Καστέλο ντι Σερένα, κοντά στο Κιουσντίνο (Chiusdino). Ο πατέρας του ονομαζόταν Κωνστάντιος. Εξελέγη Πάπας όταν ήταν σε πολύ μεγάλη ηλικία.

Παρά τις αντιθέσεις του, εστάλη από το Βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδώριχο το Μεγάλο στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό να εξασφαλίσει την άρση του διατάγματος που εξέδωσε το 523 εναντίον των οπαδών του αρειανισμού ο Αυτοκράτορας  Ιουστίνος Α'. Ο οπαδός του αρειανισμού Θεοδώριχος απείλησε ότι αν αποτύγχανε ο Ιωάννης να εκπληρώσει την αποστολή του, τότε θα υπήρχαν αντίποινα εναντίον των ορθοδόξων Καθολικών της Δύσης.

Όταν ο Πάπας Ιωάννης επέστρεψε στη Ραβέννα, έδρα του Θεοδώριχου, ο τελευταίος διέταξε τη σύλληψη του Ιωάννη ως υπόπτου για συνωμοσία με τον Αυτοκράτορα Ιουστίνο. Ο Πάπας φυλακίστηκε στη Ραβέννα, όπου και πέθανε στις 18 ή στις 19 Μαΐου εξαιτίας των στερήσεων και της κακομεταχείρισης.

Η σορός του μεταφέρθηκε στη Ρώμη και τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Η μνήμη του τιμάται στις 27 Μαΐου στην Τοσκάνη και στη Ραβέννα.

Παραπομπές

Πηγές 

Άρθρο για τον Ιωάννη Α΄ στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια.

Πάπες
Ιταλοί Πάπες
Πάπες 6ου αιώνα
Ιωάννης Α΄
Όπερα του Μπαϊρόιτ

Η Όπερα του Μπαϊρόιτ είναι χτισμένη στον «πράσινο λόφο» της ομώνυμης πόλης στην Γερμανία. Η ανέγερση του οικοδομήματος διήρκεσε από το  1872 μέχρι το 1875. Αρχιτέκτων ήταν ο Όττο Μπρίκβαλντ ενώ τα σχέδια ήταν του Ρίχαρντ Βάγκνερ σε στυλ ελληνιστικού ρομαντισμού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://www.bayreuther-festspiele.de
 Richard-Wagner-Festspielhaus beim Bayerischen Landesamt für Denkmalpflege
 Richard-Wagner-Festspielhaus bei structurae.de
 Innsbrucker Nachrichten, 28. Mai 1872: Die Grundsteinlegung zum Wagner-Theater
 Jörg Brauns: Dispositive. Überlegungen zur Ausdifferenzierung von Mediensystemen (2001)

Μπαιροιτ
Οπερα Μπαιροιτ
Βόρεια Οστροβόθνια (διοικητική περιφέρεια)

Η Bόρεια Οστροβόθνια (φιν.:Pohjois-Pohjanmaan maakunta, σουηδ.: Norra Österbottens landskap)είναι μια διοικητική περιφέρεια της Φινλανδίας.

Η Βόρεια Οστροβόθνια υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου. Καλύπτει έκταση 37.120 τετραγωνικών χιλιομέτρων, με συνολικό πληθυσμό 372.000 κατοίκων και πληθυσμιακή πυκνότητα 10,02 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Δήμοι 
Λίστα των 38 δήμων της Βόρειας Οστροβόθνιας :

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Διοικητικές περιφέρειες της Φινλανδίας
Τύρναβα

Η Τύρναβα (Tyrnävä) είναι δήμος και χωριό της Φινλανδίας.

Υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου και βρίσκεται στην περιφέρεια της Βόρειας Οστροβόθνιας. Έχει πληθυσμό 5.378 κατοίκων (απογραφή 2003) και καλύπτει έκταση 489,39 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από οποία 3,84 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 11,1 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, ενώ μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική.

Δήμοι της Φινλανδίας
Πάπας Παύλος Α΄

Ο Πάπας Παύλος Α΄ διετέλσε Πάπας Ρώμης από τις 29 Μαΐου του 757 έως τις 28 Ιουνίου του 767. Ήταν Ρωμαίος διάκονος και συχνά εμπλεκόταν από τον αδελφό του, Πάπα Στέφανο Β΄, στις διαπραγματεύσεις με τους Λομβαρδούς βασιλιάδες.

Μετά το θάνατο του Στεφάνου στις 26 Απριλίου του 757 ο Παύλος επικράτησε έναντι μίας φατρίας που ήθελε να εκλέξει Πάπα τον αρχιδιάκονο Θεοφύλακτο και εκλέχτηκε ως διάδοχος του αδελφού του στη Αγίας Έδρα από την πλειοψηφία, η οποία επιθυμούσε τη συνέχιση της πολιτικής του Πάπα Στεφάνου.  Η περίοδος της παποσύνης του στιγματίστηκε από τις σχέσεις με τους Φράγκους και τους Λομβαρδούς βασιλιάδες και με το βυζαντινό αυτοκράτορα. Ο Παύλος υιοθέτησε μία ουδέτερη στάση ενημερώνοντας τον  αυτοκρατορικό έξαρχο της Ραβέννα για την εκλογή του, αλλά έγραψε στον Πεπίνο ότι η συμμαχία με τους Φράγκους έπρεπε να παραμείνει αναλλοίωτη. Στην ενέργεια του αυτή  εξαναγκάστηκε πιθανότατα από το βασιλιά των Λομβαρδών Δεζιδέριο.  Οι Λομβαρδοί κατείχαν τις πόλεις Ίμολα, Όσιμο, Μπολόνια, και Ανκόνα, οι οποίες διεκδκούνταν από τη Ρώμη, και το 758 κατέλαβαν τα δουκάτα του Σπολέτο και του Μπενεβέντο.

Την ίδια χρόνια, ο Δεζιδέριος επισκέφτηκε τη Ρώμη και ζήτησε από τον Παύλο να γράψει στον Πεπίνο ζητώντας του να παραχωρήσει όλες τις αξιώσεις των Λομβαρδών, εκτός από την Ίμολα. Ωστόσο μία ακόμη αποστολή με το ακριβώς αντίθετο περιεχόμενο στάλθηκε από τον ίδιο αποστολές. Ο Πεππίνος θεώρησε σκόπιμο να διατηρήσει τις καλές του σχέσεις με τον Δεζιδέριο και έτσι ο Παύλος πέτυχε λιγοστά με το «διπλό παιχνίδι» που έπαιξε. Αργότερα, ωστόσο, ο Πεπίνος στήριξε τον Πάπα και λειτούργησε ως διαμεσολαβητής μεταξύ των Ρωμαίων και των Λομβαρδών.

Το 765, τα παπικά προνόμια αποκαταστάθηκαν στο Μπενεβέντο και την Τοσκάνη και μερικώς στο Σπολέτο. Παράλληλα, η αποξένωση από την Κωνσταντινούπολη μεγάλωνε συνεχώς. Αρκετές φορές, ιδιαίτερα το 759, ο Παύλος φοβήθηκε ότι ο αυτοκράτορας θα έστελνε στρατό εναντίον της Ρώμης. Ζούσε διαρκώς με το φόβο ότι οι φιλοδοξίες των Ανατολικών θα έστεφαν την επιρροή των Φράγκων υπέρ των Λομβαρδών. Αυτό επιχειρήθηκε όντως, αλλά ο Πεπίνος διατήρησε την αρχική εξωτερική πολιτική του σχετικά με την Ιταλία.

Ο Πάπας Παύλος πέθανε στις 28 Ιουνίου του 767.

Πηγές 

 Ο Παύλος Α΄ στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια του 1913. 

Πάπες
Ιταλοί Πάπες
Πάπες 8ου αιώνα
Παύλος Α΄
Όουλαϊνεν

To Όουλαϊνεν (Oulainen) είναι δήμος της Φινλανδίας, που ιδρύθηκε το 1865 και χαρακτηρίστηκε πόλη το 1977.

Βρίσκεται στη Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 8.198 κατοίκων (2003) και καλύπτει έκταση 597,6 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 9,86 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 13,9 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι τα Φινλανδικά.

Εκτός από την ομώνυμη πόλη, ο δήμος περιλαμβάνει και τα γύρω χωριά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Δήμοι της Φινλανδίας
Πόλεις της Φινλανδίας
Σιικαγιόκι

Το Σιικαγιόκι (φινλανδικά: Siikajoki) είναι δήμος της Φινλανδίας. Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 5.823 κατοίκων (2008) και καλύπτει έκταση 1651 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 9,94 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 5.57 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική.

Ο δήμος προέκυψε διοικητικά από τη συγχώνευση τριών άλλων δήμων.

Παραπομπές 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Δήμοι της Φινλανδίας
Μούχος

To Μούχος (Muhos) είναι δήμος της Φινλανδίας.Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου, απέχοντας 23 χιλιόμετρα από την πόλη Όουλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 7.969 κατοίκων (2003) και καλύπτει έκταση 796,69 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 12,86 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 10 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδικά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα (Φινλανδικά)

Δήμοι της Φινλανδίας
Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων

Η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (Ε.Π.Ο.Ν.) ήταν οργάνωση νέων που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στις 23 Φεβρουαρίου 1943 και ήταν μέλος του ΕΑΜ.

Ιστορία
Ιδρύθηκε από αντιπροσώπους πολιτικών και αντιστασιακών οργανώσεων νέων της εποχής (Αγροτική Νεολαία Ελλάδος, Ενιαία Εθνικοαπελευθερωτική Εργατοϋπαλληλική Νεολαία, Ενιαία Μαθητική Νεολαία, Ένωση Νέων Αγωνιστών Ρούμελης, Θεσσαλικός Ιερός Λόχος, Λαϊκή Επαναστατική Νεολαία, Λεύτερη Νέα, Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος, Σοσιαλιστική Επαναστατική Πρωτοπορία Ελλάδος, Φιλική Εταιρεία Νέων, Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Νέων, ΕΑΜΝ Μακεδονίας και Πελοποννήσου και Εθνικό Συμβούλιο των φίλων της νέας γενιάς), οι οποίοι αποφάσισαν τη διάλυση όλων των παραπάνω οργανώσεων και τη συγχώνευσή τους στην ΕΠΟΝ που τέθηκε υπό την καθοδήγηση της ΠΕΕΑ και του ΕΑΜ. Τα μέλη της ΕΠΟΝ καλούνταν ΕΠΟΝίτες και ΕΠΟΝίτισσες. Η Κούλα Ελευθεριάδου, η Ζωρζ Σαρή και η Άλκη Ζέη ήταν ενεργά μέλη της ΕΠΟΝ.

Στόχοι

Σκοποί της ΕΠΟΝ αναφέρονταν στο ιδρυτικό κείμενό της:
Η εθνική απελευθέρωση με βάση την ακεραιότητα της Ελλάδας.
Η εξόντωση του φασισμού και η αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας. 
Η καταπολέμηση των ιμπεριαλιστικών πολέμων και η υπεράσπιση της ειρήνης με βάση την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών.
Η υπεράσπιση των οικονομικών, πολιτικών, εκπολιτιστικών και μορφωτικών δικαιωμάτων και επιδιώξεων της νέας γενιάς.
Στο ιδρυτικό κείμενο η ΕΠΟΝ αυτοπροσδιορίζεται ως οργάνωση εθνικοαπελευθερωτική, αντιφασιστική-προοδευτική, αντιπολεμική-φιλειρηνική. Γεγονός είναι ότι η ΕΠΟΝ ανδρώθηκε μέσα σε μια κρίσιμη εποχή. Κατά ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες φέρεται ότι περί αυτής είχαν συσπειρωθεί πανελλαδικά περισσότεροι από 600.000 νέοι και νέες, ενώ περί τους 30.000 εξ αυτών είχαν ενταχθεί στον ΕΛΑΣ. Εμβατήριο της ΕΠΟΝ ήταν το "Εμπρός ΕΠΟΝΙΤΕΣ". Άλλη χαρακτηριστική επωδός που επαναλάμβαναν οι Επονίτες ήταν:
"ΕΠΟΝ, ΕΠΟΝ, είσ΄ ο εχθρός των φασιστών,άξια γενιά των δουλευτών,
''καμάρι του λαού ΕΠΟΝ".

Παρανομία και διάλυση
Η ΕΠΟΝ τέθηκε εκτός νόμου με τον περιβόητο νόμο Ν.509 του 1947. Έκτοτε, συνέχισε να διατηρείται ως ο δεύτερος παράνομος μηχανισμός του ΚΚΕ, που τον διεύθυνε ο Στ. Κασιμάτης (τον πρώτο διεύθυνε ο Νίκος Πλουμπίδης).
Η ΕΠΟΝ διαλύθηκε με απόφαση της 8ης Ολομέλειας του ΚΚΕ, που διεξήχθη το Γενάρη του 1958, η οποία αποφάσισε επίσης τη διάλυση των Κομματικών Οργανώσεων Βάσης του ΚΚΕ και την αναστολή έκδοσης του παράνομου Ριζοσπάστη, διαχέοντας το ΚΚΕ στην ΕΔΑ.

Ιστορική Μνήμη
Το σπίτι στο οποίο ιδρύθηκε η ΕΠΟΝ βρίσκεται στους Αμπελόκηπους, στην οδό Δουκίσσης Πλακεντίας 3. Το σπίτι διασώζεται μέχρι και σήμερα και η κυριότητά του ανήκει στο Δημόσιο, ωστόσο παραμένει κλειστό και μη επισκέψιμο. Πρόσφατα έχουν γίνει κάποιες κινήσεις προκειμένου ο Δήμος Αθηναίων να το αξιοποιήσει προκειμένου να συνεχιστεί η ιστορική μνήμη.

Λίγα μέτρα πιο πέρα από το σπίτι που ιδρύθηκε η ΕΠΟΝ, βρίσκεται η Πλατεία ΕΠΟΝ, η οποία ονομάστηκε έτσι από τον Δήμαρχο Δημήτρη Μπέη το 1981.

Παραπομπές

Οργανώσεις νέων στην Ελλάδα
Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο
Νεότερη ιστορία της Ελλάδας
Πάπας Ιννοκέντιος Α΄

Ο Πάπας Ιννοκέντιος Α΄ (Papa Innocenzo I, ... - 12 Μαρτίου 417) ήταν άγιος και Πάπας Ρώμης από το 401 ως τις 12 Μαρτίου του 417. Διαδέχθηκε στο αξίωμα του Ποντίφικα τον Αναστάσιο Α΄.

Ποντιφικάτο 
Σύμφωνα με το βιογράφο του στο Liber Pontificalis, ήταν γιος κάποιου Ιννοκέντιου του Αλμπάνο. Ωστόσο, σύμφωνα με το σύγχρονό του Ιερώνυμο, ο Ιννοκέντιος ήταν γιος του Πάπα Αναστασίου Α΄ (προτού ο τελευταίος γίνει κληρικός) (399-401), τον οποίο διαδέχθηκε στο παπικό αξίωμα, με την ομόφωνη γνώμη του κλήρου.

Στη διάρκεια του Ποντιφικάτου του έγινε η πολιορκία της Ρώμης από τον Αλάριχο (395-410) και τους Βησιγότθους (408) . Σύμφωνα με ανεκδοτική μαρτυρία του Ζώσιμου, η πανώλη και η πείνα είχαν τρομοκρατήσει τόσο πολύ τους ανθρώπους, ώστε με την άδεια του πάπα θυσίασαν και προσευχήθηκαν σε παγανιστικές θεότητες, καθώς φαινόταν μακρινή η βοήθεια από το Θεό. Ωστόσο, ο πάπας συνέβη να απουσιάζει από την πόλη την περίοδο της λεηλασίας του 410, επειδή συνόδευε τον Αυτοκράτορα Ονώριο στη Ραβέννα. 

Ο Ιννοκέντιος δεν απώλεσε καμία ευκαιρία να συντηρήσει και να επεκτείνει την κυριαρχία της ρωμαϊκής έδρας ως το τελευταίο μέσο για την επίλυση όλων των διαφορών. Η επικοινωνία που είχε με το Βικτρίκιο της Ρουέν, τον Εξιπέριο της Τουλούζης, τον Αλέξανδρο της Αντιοχείας και με άλλους, όπως επίσης και οι ενέργειές του μετά το αίτημα του Ιωάννη Χρυσοστόμου (397-403) να εναντιωθεί στο Θεόφιλο της Αλεξανδρείας, καταδεικνύουν ότι υπήρχαν πολυάριθμες ευκαιρίες και ποικίλες. Το 416, στη σύνοδο της Καρχηδόνας, αντιμετώπισε αποφασιστικά την αίρεση του πελαγιανισμού, με το να επιβεβαιώσει τις αποφάσεις της συνόδου εκείνης. Την ίδια χρονιά επίσης απέστειλε επιστολές σε άλλους εκκλησιαστικούς άνδρες, όπως στον Αυγουστίνο, τον Ιερώνυμο και τον επίσκοπο των Ιεροσολύμων, Ιωάννη. Πέθανε στις 12 Μαρτίου του 417. Σήμερα η μνήμη του εορτάζεται στις 12 Μαρτίου, παρά το γεγονός ότι από το 13ο αιώνα ως τον 20ό αιώνα γιορταζόταν στις 28 Ιουλίου. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Ποντίφικα ο Ζώσιμος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Find-A-Grave
 Opera Omnia από τη Migne Patrologia Latina

Πάπες
Πάπες 5ου αιώνα
Ιννοκέντιος Α΄
Σίσες Ρεθύμνης

Οι Σίσες (επίσημο: αι Σίσαι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Η οικονομία του χωριού χαρακτηρίζεται αγροτική.

Κοινότητα Σισών 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Σισών περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αλμυρίδα και Καλό Χωράφι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αλμυρίδα, η (56)
 Καλό Χωράφι, το (33)
 Σίσαι, αι (584)

Συνολικά η κοινότητα έχει 673 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Νυκτάρη.

Κοινοτάρχες Σισών 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σισών.

Ιστορία 
Το όνομα έχει μινωική προέλευση και διασώθηκε ακέραιο στο πέρασμα των αιώνων στο σημερινό χωριό. Το 1965 κατά την εκτέλεση έργων βόρεια του χωριού, βρέθηκε μια κυλινδρική στήλη ύψους 0,64 και διαμέτρου 0,45 μ. που χρησίμευε σαν βωμός ή οροθέσιο της περιοχής. Επάνω στην κυλινδρική επιφάνεια της είναι χαραγμένη με γράμματα του 2ου ή των αρχών του 1ου π.Χ. αιώνα η λέξη ΣΙΣΑΙΩΝ. Η στήλη αυτή με το όνομα Σισαίων, τα νομίσματα που έχουν βρεθεί σε τάφους, τα ερείπια που φαίνονται στο χώρο δείχνουν ότι στο μέρος αυτό υπήρχε αρχαία πόλη με το όνομα Σίσα ή Σίσαι και οι κάτοικοι Σισαίοι, αν και δεν αναφέρεται από τους αρχαίους συγγραφείς.

Αναφέρεται στα κείμενα του Francesco Barozzi το 1577. Ο Καστροφύλακας (Κ183) αναφέρει ότι το χωριό έχει 370 οφειλόμενες αγγαρείες, αλλά δεν αναφέρει τον πληθυσμό του. Επίσης αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα (1630) και την τουρκική απογραφή του 1671 ως Sisses.

Σε ανασκαφές που πραγματοποίησε ο Γερμανός καθηγητής Siegfried Ε. Kuss στην περιοχή το 1963, βρέθηκε πληθώρα απολιθωμένων οστών από ζώα που έζησαν στην Κρήτη και στο νότιο Αιγαίο των Μειοκαινικών και Πλειστοκαινικών θηλαστικών, τα οποία καλύπτουν μία περίοδο από 15 εκατομμύρια χρόνια μέχρι πριν 10.000 χρόνια.

Εκκλησιαστική υπαγωγή 
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Στ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης.

Άλλες πληροφορίες 
Στην ευρύτερη περιοχή συλλέγεται - αποκλειστικά στον κόσμο - η κομμεορητίνη λάδανο “Το Μύρο της Βίβλου” από το φυτό Λαδανιά (Cistus Creticus). Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την καλλιέργεια εσπεριδοειδών, κυρίως πορτοκάλια, κοντά στη θάλασσα και την μελισσοκομεία.

Προσωπικότητες 
 Μανώλης Ρασούλης, στιχουργός, με προτομή του στο χωριό καταγωγής του

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Δήμος Μυλοπόταμου
Καλαγιόκι

To  Καλαγιόκι (Kalajoki) είναι δήμος της Φινλανδίας, που αναγνωρίστηκε ως πόλη το 2002.

Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Ούλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 9.278 κατοίκων (2006) και καλύπτει έκταση 670,65 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 5,62 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 13,6 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδικά.

Το Καλαγιόκι αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό λόγω των αμμωδών παραλιών του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Δήμοι της Φινλανδίας
Πόλεις της Φινλανδίας
Ράντσιλα

Η Ράντσιλα (Rantsila) είναι δήμος της Φινλανδίας.

Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Ούλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 2.020  κατοίκων (2008) και καλύπτει έκταση 746,64 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 14,41 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 2,76 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδικά.

Κατά τον Φινλανδικό Πόλεμο (1808-1809), που έληξε με την εκχώρηση της Φινλανδίας στη Ρωσία(εκ μέρους της Σουηδίας), η τελευταία μάχη ανάμεσα στα Ρωσικά και Σουηδο-Φινλανδικά στρατεύματα δόθηκε στο χωριό Κέραλα της Ραντσίλα. Στο κέντρο του δήμου έχει ανεγερθεί ένα άγαλμα του Φινλανδού στρατηγού Γιόχαν Όγκουστ Σάντελς.

Ο δήμος συγχωνεύθηκε διοικητικά με τους δήμους Κέστιλα, Πίιπολα και Πούλκιλα στις 01-01-2009 και ο νεοσυσταθείς δήμος ονομάζεται Σιίκαλατβα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα

Δήμοι της Φινλανδίας
Κέμπελε

Το Κέμπελε (Kempele) είναι δήμος της Φινλανδίας.

Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Ούλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 14.475 κατοίκων (2006) και καλύπτει έκταση 110,33 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 0,20 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 131,4 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδικά. Το Κέμπελε ιδρύθηκε το 1867.

Στο Κέμπελε βρίσκεται μια από τις παλαιότερες ξύλινες εκκλησίες της Φινλανδίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Δήμοι της Φινλανδίας
Χάαπαβεσι

Το Χάαπαβεσι (Haapavesi) είναι δήμος της Φινλανδίας.

Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Ούλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 7.818 κατοίκων και καλύπτει έκταση 1.085,79 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 38,14 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 7,2 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική. 

Το Χάαπαβεσι είναι γνωστό για το φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής που διοργανώνει ετησίως.

Δήμοι της Φινλανδίας
Χάουκιπουντας

Το Χάουκιπουντας (Haukipudas) είναι δήμος της Φινλανδίας.

Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Ούλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 18.115 κατοίκων (2007) και καλύπτει έκταση 446,22 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 9,63 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 37,4 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική. Ο δήμος περιλαμβάνει 16 χωριά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα

Δήμοι της Φινλανδίας
Πυχαγιάρβι

Το Πυχαγιάρβι (1993 – 1995 Πυχασάλμι) είναι δήμος και πολίχνη της Φινλανδίας.

Βρίσκεται στη Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου. Το Πυχαγιάρβι ιδρύθηκε το 1866, παίρνοντας το όνομά του από τη Λίμνη Πυχαγιάρβι, ενώ αναγνωρίστηκε επίσημα ως πόλη τον Ιανουάριο του 1993. Τα δυο άλλα κέντρα πληθυσμού του δήμου είναι το Πυχασάλμι και το Ρουοτάνεν.

Στο Πυχαγιάρβι βρίσκεται το ορυχείο Πυχασάλμι, το οποίο είναι το βαθύτερο ορυχείο της Ευρώπης.

Από το Πυχαγιάρβι καταγόταν ο Μάτι Γιουχάνι Σαάρι, γνωστός για τη δολοφονία 10 φοιτητών του Καουχαγιόκι, και τη μετέπειτα αυτοκτονία του, στις 23 Σεπτεμβρίου του 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δήμοι της Φινλανδίας
Πόλεις της Φινλανδίας
Ρεϊσγιάρβι

To Ρεϊσγιάρβι (Reisjärvi) είναι δήμος της Φινλανδίας.

Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα ’Οουλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 3.162 κατοίκων (2003) και καλύπτει έκταση 502,33 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 25,52 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 6,6 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική.

Ο δήμος αποτελείται από 14 χωριά, με κέντρο το χωριό Κεσκούστα. Διακρίνεται για τις λίμνες, μικρές γέφυρες και ποτάμια που υπάρχουν στην περιοχή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα

Δήμοι της Φινλανδίας
Ουταγιάρβι

To Ουταγιάρβι (Utajärvi) είναι δήμος της Φινλανδίας.

Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα ’Οουλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 3.263 κατοίκων (2003) και καλύπτει έκταση 1.736 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 63,67 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 2 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική.

Μέρος του δήμου καλύπτει η περιοχή Ροκούα, που αποτελεί δημοφιλή καλοκαιρινό και αθλητικό θέρετρο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα

Δήμοι της Φινλανδίας
Φιάμε Ματαάφα Μουλινούου Β΄

Ο Φιάμε Ματαάφα Φαουμουίνα Μουλινούου Β΄ (Fiame Mata'afa Faumuina Mulinu’u II, 5 Αυγούστου 1921 - 20 Μαΐου 1975) ήταν πολιτικός από τις Σαμόα. Υπήρξε πρώτος πρωθυπουργός της ανεξάρτητης χώρας, όταν εκείνη ονομαζόταν Δυτική Σαμόα. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Διοικητή του Εξαίρετου Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (Commander of The Most Excellent Order of the British Empire) . Το 1948 απέκτησε τον τοπικό τίτλο Mata'afa. Η σύζυγός του υπήρξε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη βουλευτής στη χώρα του. Η κόρη του, Φιαμέ Ναόμι Ματαάφα, έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στη χώρα, το 2021.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1921 και ήταν απόγονος της περίφημης οικογένειας των Μαλιετόα. Κατείχε τον τίτλο Tama Aiga Mata'afa. Με τον τίτλο του Φιάμε εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της Λοτοφάγκα. Έγινε πρωθυπουργός για πρώτη φορά την 1η Οκτωβρίου 1959 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1970 και στη συνέχεια επανήλθε στο αξίωμα, από το Μάρτιο του 1973 ως το θάνατό του. Υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές του Συντάγματος της χώρας του.

Απεβίωσε εν ενεργεία, στις 20 Μαΐου του 1975. Η χήρα του, Λαουλού Ματαάφα, η οποία εκλεγόταν στην έδρα του, απεβίωσε τον Νοέμβριο του 2007 σε ηλικία 79 ετών.. Η κόρη του έγινε πρωθυπουργός το 2021, ενώ διετέλεσε υπουργός, με τελευταίο πρόσφατο χαρτοφυλάκιο εκείνο του Πολιτισμού (ως το 2006). Τον Ματαάφα διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Τουπούα Ταμασέσε Λεαλόφι Δ΄.

Παραπομπές 

Ματααφα
Ταϊβαλκόσκι

To Ταϊβαλκόσκι (Taivalkoski) είναι δήμος της Φινλανδίας.

Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα ’Οουλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 4.869 κατοίκων (2003) και καλύπτει έκταση 2.657.50 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 200.88 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 2 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική.

Από το Ταϊβαλκόσκι καταγόταν ο διάσημος συγγραφέας Κάλε Πάαταλο.

Παραπομπές 

Δήμοι της Φινλανδίας
Ασόκα Τσάκρα

Το Ασόκα Τσάκρα (Τροχός του Ασόκα) είναι μια απεικόνιση του Νταρματσάκρα, του αποκαλούμενου "Τροχού του Ντάρμα" (στα Σανσκριτικά Τσάκρα αποκαλείται ο τροχός). Ο τροχός του Ασόκα έχει 24 ακτίνες.

Το σύμβολο χρησιμοποιούνταν ευρύτατα κατά την αρχαιότητα στην Ινδία και έχει βρεθεί σε πολλά ερείπια από την εποχή της βασιλείας του Ασόκα (273-232 π.Χ.). Δύο από τις πιο χαρακτηριστικές εμφανίσεις του βρίσκονται στο Στύλο του Ασόκα και στο Κιονόκρανο με Λιοντάρια του Ασόκα.

Η πιο γνωστή χρήση του στη σημερινή εποχή είναι στο κέντρο της σημαίας της Ινδίας (υιοθετήθηκε στις 22 Ιουλίου του 1947) όπου απεικονίζεται με σκούρο μπλε χρώμα σε λευκό φόντο. Αντικατέστησε το σύμβολο του Τσάκρα (κινούμενος τροχός) που χρησιμοποιούνταν στην Ινδική σημαία πριν την ανεξαρτησία. Το σύμβολο βρίσκεται επίσης στη βάση του Κιονόκρανου του Ασόκα που αποτελεί το Εθνόσημο της Ινδίας.

Ιστορία 
Το Ασόκα Τσάκρα δημιουργήθηκε την περίοδο της βασιλείας του αυτοκράτορα Ασόκα. Η σανσκριτική λέξη Τσάκρα εκτός από τροχός, σημαίνει κύκλος και αυτοεπαναλαμβανόμενη διεργασία. Η διεργασία συμβολίζει τον κύκλο του χρόνου και την αλλαγή που επέρχεται στο σύμπαν.

Οι εικοσιτέσσερις ακτίνες αντιπροσωπεύουν εικοσιτέσσερις αρετές:
 Αγάπη
 Θάρρος
 Υπομονή
 Γαλήνη
 Αγαθότητα
 Καλοσύνη
 Πίστη
 Ευγένεια
 Αυτοέλεγχος
 Ανιδιοτέλεια
 Αυτοθυσία
 Ειλικρίνεια
 Ηθική
 Δικαιοσύνη
 Έλεος
 Προσήνεια
 Ταπεινότητα
 Συμπόνια
 Συμπάθεια
 Θεία γνώση
 Θεία σοφία
 Θεία αρετή
 Σεβασμός και φόβος θεού
 Ελπίδα, εμπιστοσύνη και πίστη στην αγαθή φύση του θεού

Δες επίσης 
 Σημαία της Ινδίας
 Εθνόσημο της Ινδίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εικόνες του περίφημου κιονόκρανου του Ασόκα από το μουσείο Σαρνάθ

Πολιτισμός της Ινδίας
Σύμβολα
Τάλα Σαμόα

Το τάλα (tala, στη σαμοανή γραφή: Samoa tālā ) είναι το νόμισμα των Σαμόα. Υποδιαιρείται σε 100 σένε (sene). Τα ονόματα είναι σαμοανές λέξεις για τα αγγλικά dollar και cent.

Το εν λόγω νόμισμα εισήχθη το 1967. Μέχρι εκείνη την περίοδο, το νησιωτικό κράτος χρησιμοποιούσε τη Λίρα Δυτικών Σαμόα και είχε κέρματα από τη Νέα Ζηλανδία, όμως δικά της χαρτονομίσματα. Το τάλα αντικατέστησε τη λίρα σε ισοτιμία των 2 τάλα προς 1 λίρα και για το λόγο αυτό ήταν ίσο σε αξία με το Δολάριο Νέας Ζηλανδίας. Το νόμισμα παρέμεινε ίσο σε αξία με το νεοζηλανδικό δολάριο ως το 1975.

Συνήθως για το τάλα χρησιμοποιείται το σύμβολο WS$, παρ' όλο που τα SAT, ST και T επίσης εμφανίζονται να είναι σε χρήση. Μερικές φορές τα στοιχεία αναγράφονται με το σύμβολο του δολαρίου μπροστά και το "τάλα" να ακολουθεί—π.χ. $100 tala.

Κέρματα 
Το 1967 εισήχθησαν κέρματα σε αξίες του 1 και των 2, 5, 10, 20 και των 50 σένε. Με εξαίρεση τα χάλκινα νομίσματα του 1 και των 2 σένε, όλα τα υπόλοιπα νομίσματα ήταν χαλκονικέλινα. Κέρματα του 1 τάλα κατασκευασμένα από αλουμίνιο και χαλκό κυκλοφόρησαν το 1984.

Τραπεζογραμμάτια 
Επίσης το 1967, η Τράπεζα των Δυτικών Σαμόα εισήγαγε χαρτονομίσματα του 1 και των 2 και 10 τάλα. Το 1980 προστέθηκαν τα τραπεζογραμμάτια των 5 τάλα και την ίδια χρονιά την έκδοση των τραπεζογραμματίων ανέλαβε η Νομισματική Επιτροπή των Δυτικών Σαμόα. Το 1984 τα χαρτονομίσματα του 1 τάλα αντικαταστάθηκαν από κέρματα και εισήχθησαν χαρτονομίσματα των 20 τάλα. Το 1985 τυπώθηκαν τα πρώτα χαρτονομίσματα των 2, 5 και των 10 τάλα από την Κεντρική Τράπεζα των Σαμόα , για να ακολουθήσουν τα τραπεζογραμμάτια των 50 και των 100 τάλα το 1990. Στα τέλη του 2005 κυκλοφόρησαν μερικά νέα χαρτονομίσματα. Μια νέα σειρά σε αξίες από 5 ως 100 τάλα κυκλοφόρησε την 1η Αυγούστου του 2008.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Συλλεκτικό νόμισμα 
 Ιστορικά τραπεζογραμμάτια των Σαμόα

Ταλα
Σαμόα
Ρουαγιάν

Η Ρουαγιάν (Γαλλικά: Royan) είναι γαλλική πόλη και κοινότητα (commune), που ανήκει στο νομό Σαράντ-Μαριτίμ, της περιοχής της Νέας Ακουιτανίας. Διαθέτει περίπου 17 000 κατοίκους και βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Γαλλίας, σε απόσταση 500 χιλιομέτρων από το Παρίσι.

Πόλεις της Πουατού-Σαράντ
Λουτιανίδες

Οι Λουτιανίδες, (Lutjanidae),  αποτελούν οικογένεια ψαριών των θερμών θαλασσών στην οποία ανήκουν περισσότερα από 300 είδη, το μήκος των οποίων φθάνει περί τα 40 εκ.. Είναι τα κατ΄  εξοχή ψάρια του βυθού (βυθόψαρα και πετρόψαρα) του Κόλπου του Μεξικού. Το σώμα τους είναι ελαφρά πεπιεσμένο και σκεπάζεται με μέτρια δαντελωτά λέπια. Το στόμα τους είναι αρκετά μεγάλο με δυνατούς κυνόδοντες. Φέρουν στο σώμα τους κίτρινες οριζόντιες γραμμές ή βούλες. Πολλά είδη της οικογένειας αυτής αλλάζουν χρώμα ανάλογα με το περιβάλλον που βρίσκονται. Μετακινούνται κατά κοπάδια και είναι όλα εδώδιμα.

Επίσης μερικά είδη της αυτής οικογένειας γίνονται αρκετά μεγάλα που φέρουν κόκκινες ή ροζ κηλίδες και στα πτερύγια. Κυριότερα είδη της οικογένειας αυτής είναι ο «Ωκύουρος ο χρύσουρος» (Ocyurus chrysurus), που ζει κοντά σε υφάλους και αναγνωρίζεται από τη διχαλωτή ουρά του,  ο «Λουτιάνος ο άπους» (Lutjanus apodus), που φέρει κίτρινα ή πορτοκαλί πτερύγια με έντονο κόκκινο χρώμα στο κεφάλι του, ακόμη ο «Λουτιάνος του Μπλάκφορντ» (Lutjanus blackfordi) , κ.ά. που είναι περιζήτητα για το κρέας τους.

Ταξινόμηση
Οι Λουτιανίδες ανήκουν στην υπόταξη των Περκοειδών

Πηγές 

Οικογένειες ψαριών
Περκόμορφα
Κολχίδα

Η Κολχίδα (γεωργιανά: კოლხეთი, προφορά: Κολχέτι, αρχ.: Κολχίς) ήταν ένα αρχαίο βασίλειο , στη σημερινή δυτική Γεωργία, στα ανατολικά παράλια του Ευξείνου Πόντου και νότια του Καυκάσου.

Ιστορία - Γεωγραφία

Ανέκαθεν, ιστορικώς η Κολχίδα αναφέρεται ως τόπος πλούσιος τόσο στη γεωργία, λόγω του ευνοϊκού της κλίματος, όσο και σε ορυκτά. Ήταν γνωστή κυρίως για τον χρυσό και ανέπτυξε ιδιαίτερα την τέχνη της χρυσοχοΐας, η οποία αποδεικνύεται από τα πολλά ευρήματα που βρέθηκαν στις ανασκαφές του Βάνι, λατρευτικού κέντρου της Κολχίδας. Το αρχαίο βασίλειο της Κολχίδας είχε συνεχείς εμπορικές επαφές με τον ελληνικό κόσμο και υπήρξε κοιτίδα πολιτισμού για την ευρύτερη περιοχή της Γεωργίας και της Υπερκαυκασίας. Η περιοχή ανάμεσα στους ποταμούς Πσου και Μπζίφι, κοντά στη σημερινή πόλη Γκάγκρα, φαίνεται ότι αποτελούσε το κύριο τμήμα του βασιλείου. 

Τον 10ο π.Χ. αιώνα ναυτικοί από την Καρία εξερεύνησαν την περιοχή λόγω των πλούσιων μεταλλείων σιδήρου και χαλκού που υπήρχαν. Αναφέρεται μάλιστα ότι οι τρομακτικοί μύθοι για την περιοχή αυτή ήταν δική τους επινόηση, με σκοπό ν΄ αποτρέπεται η πρόσβαση άλλων στην περιοχή αυτή.

Το 630 π.Χ. περίπου, ιδρύθηκαν οι αποικίες Διοσκουριάδα και Φάση από Μιλήσιους.

Η Κολχίδα, μετά την ολοκλήρωση της κατάκτησης του Καυκάσου από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, γύρω στο 66 π.Χ., αποτέλεσε υποτελές στη Ρώμη κράτος, για σχεδόν 400 χρόνια.    

Κατά τη μεσαιωνική περίοδο, το βασίλειο της Κολχίδας συνενώθηκε με άλλα γεωργιανά βασίλεια της ενδοχώρας, αποτελώντας  τον πυρήνα του μετέπειτα Βασιλείου της Γεωργίας. 

Γεωγραφικώς, η περιοχή περιλαμβάνει τις περιοχές της σημερινής Αμπχαζίας και του Μπατούμι (αρχ.: Βάθυς) στη δυτική Γεωργία, και της Ριζούντας στην Τουρκία.

Μυθολογία

Κατά την ελληνική μυθολογία, μυθικός βασιλιάς της Κολχίδας ήταν ο Αιήτης, ο οποίος είχε υπό την κατοχή του το Χρυσόμαλλο δέρας. Αυτός ήταν και ο λόγος, σύμφωνα με το μύθο, που ο Ιάσονας με τους Αργοναύτες έφτασε στην περιοχή, όπου αφού το απέσπασε, πήρε μαζί του και την κόρη του Αιήτη, Μήδεια. Η Κολχίδα έχει προταθεί και ως πατρίδα των Αμαζόνων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Χάρτης της Κολχίδας - Μεγάλης Αρμενίας - Μεσοποταμίας από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο
 Αρχαίες ελληνικές πόλεις στην Γεωργία, την Κολχίδα του Καυκάσου – Κυρίαρχη θεότητα ο Απόλλων - των T. Dundua, N. Phiphia, Γ. Λεκάκη.

Δείτε επίσης 
 Ο χρυσός της Κολχίδας από ΤΟ ΒΗΜΑ Πολιτισμός, 11/01/2009
 Η «χρυσή» πατρίδα της Μήδειας από την Καθημερινή, 18.01.2009

Ιστορία της Γεωργίας
Ελληνική μυθολογία
Αγγελική Λαΐου

Η Αγγελική Λαΐου (6 Απριλίου 1941 - 11 Δεκεμβρίου 2008) ήταν Ελληνίδα καθηγήτρια και ακαδημαϊκός. Υπήρξε η δεύτερη γυναίκα που εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, μετά την Γαλάτεια Σαράντη και πριν την Κική Δημουλά.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1941 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και κατόπιν συνέχισε τις σπουδές της στις ΗΠΑ. Το 1966 αναγορεύτηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

Διετέλεσε καθηγήτρια των Πανεπιστημίων Ρούτγκερς, Πρίνστον, Σορβόννης, Κολλέγιο της Γαλλίας (College de France), καθώς και καθηγήτρια ιστορίας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και διευθύντρια του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών (Dumbarton Oaks) του ίδιου Πανεπιστημίου. Ήταν μέλος της Ακαδημίας Μεσαιωνικής Ιστορίας της Αμερικής (Medieval Academy of America), της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών (American Academy of Arts and Sciences), της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας (Academia Europaea) και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιγραφών και Γραμμάτων (Académie des Inscriptions et Belles Lettres).

Το 1998 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Την περίοδο 2000-2002 διετέλεσε βουλευτής Επικρατείας με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και κατόπιν αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Σημίτη. Τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής. Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο.

Προσεβλήθη από καρκίνο και πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου του 2008, σε ηλικία 67 ετών, στη Βοστώνη.

Εργογραφία 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 , (ελλ. εκδ. Οικονομική Ιστορία του Βυζαντίου, 2006, ΜΙΕΤ)

Παραπομπές

Πηγές

Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ. 123-124
Angeliki Laiou: Influential and highly regarded scholar of Byzantium Cécile Morrisson, Independent, 26-03-2009
Βιογραφικό σημείωμα, από το ΑΠΕ
Σελίδα της Αγγελικής Λαΐου, στη βάση δεδομένων Βιβλιονέτ
Cécile Morrisson and Alice-Mary Talbot, «Angeliki E. Laiou 1941–2008», Dumbarton Oaks Papers, 63,  2011, pp.1-14.
P. Vocotopoulos, G. Dagron, J. Koder, A. Mary Talbot, D. Kiritsis, N. Chatzidakis, “Εκδήλωσις εις μνήμην της Ακαδημαϊκού Αγγελικής Λαίου (1941- 2008), 15 Δεκεμβρίου 2009, Celebration in Memory of Angeliki Laiou (1941- 2008)”, in  Praktika tis Akadimias Athinon (PAA), Athens 2009, vol. 84, II, pp. 243- 293.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Συνέντευξη της Αγγελικής Λαΐου, στην εκπομπή «Στα Άκρα» της ΝΕΤ, το 2008

Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Έλληνες βυζαντινολόγοι
Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Όουλου

Το Όουλου (, φινλανδικά: Oulu (σημαίνει πλημμύρα), σουηδικά: Uleåborg ([ˈʉːleɔˌbɔrj]) (κατά λέξη Κάστρο του ποταμού Ούλε)) είναι πόλη και δήμος της Φινλανδίας. Βρίσκεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου, στη διοικητική περιφέρεια της Βόρειας Οστροβοθνίας. Με 200.526 κατοίκους (2016), είναι η μεγαλύτερη και πιο σημαντική πόλη της Βόρειας Φινλανδίας, και η 4η μεγαλύτερη στη χώρα. Ο δείκτης αύξησης του πληθυσμού είναι σχεδόν ίδιος με αυτόν της μείζονος περιοχής του Ελσίνκι.

Η πόλη είναι διάσημη για την πληθώρα καλλιτεχνικών εκδηλώσεων που διοργανώνει κάθε χρόνο, καθώς και για αξιοθέατα όπως το Μουσείο Βόρειας Οστροβοθνίας.

Ιστορία 
Το Όουλου ιδρύθηκε στις 8 Αυγούστου του 1605 από τον Κάρολο Θ' της Σουηδίας, απέναντι από το κάστρο στο απέναντι νησί του Λινανσαάρι. Οι γύρω περιοχές είχαν κατοικηθεί πολύ νωρίτερα. Το Όουλου βρίσκεται στο στόμιο του ποταμού Όουλουγιοκι, ο οποίος ήταν παλιά εμπορική οδός. Όουλου στη γλώσσα των Σάαμι σημαίνει «νερό πλημμύρας». Το Όουλου είναι η πρωτεύουσα του διοικητικού διαμερίσματος Όουλου από το 1776.

Το 1822, μια μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης, η οποία χτίστηκε εκ νέου με τα πολεοδομικά και αρχιτεκτονικά σχέδια του Καρλ Λούντβιχ Ένγκελ, τα οποία παραμένουν ακόμα βάση της διάταξης του κέντρου της πόλης. Ο καθεδρικός ναός της πόλης χτίστηκε επίσης με σχέδιά του, το 1832.

Το Όουλου εξελίχθηκε σε σημαντικό βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο, και στις μέρες μας διαθέτει το δεύτερο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στη Φινλανδία (Αεροδρόμιο του Όουλου), το οποίο βρίσκεται 6 χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου της πόλης. Η πόλη επίσης διαθέτει δικό της λιμάνι (Λιμάνι του Όουλου), και Πανεπιστήμιο (Πανεπιστήμιο του Όουλου).

Σημαντικότεροι εργοδότες (2006) 

 Δημόσιες υπηρεσίες, 9.581 εργαζόμενοι
 Νοσοκομειακή περιφέρεια Βόρειας Οστροβοθνίας, 5.427
 Όμιλος Nokia, 4.590
 Πανεπιστήμιο του Όουλου
 Κοινοπραξία Εκπαίδευσης της επαρχίας Όουλου, 1.466
 Όμιλος Stora Enso, 1.080
 Όμιλος Kesko, 1.046
 Όμιλος Cooperative Arina, 752
 Finland Post Ltd, 700
 Deaconesses’ Institution, 603

Αδελφοποιημένες πόλεις 

Το Όουλου έχει αδερφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις:

  Άλτα, Νορβηγία
  Αρχάγγελσκ, Ρωσία
  Λεβερκούζεν, Γερμανία
  Μπόντεν, Σουηδία
  Οδησσός, Ουκρανία
  Προύσα, Τουρκία
  Σιόφοκ, Ουγγαρία
  Χάλλε, Γερμανία

Σύμφωνο φιλίας 
  Σεντάι, Ιαπωνία (από το 2005)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 65 Μοίρες Βόρεια – Η Αγγλόφωνη εφημερίδα του Όουλου 
 Ημερολόγιο με τις εβδομαδιαίες εκδηλώσεις στο Όουλου
 Πανεπιστήμιο του Όουλου
 Ouluphotos.com –Φωτογραφίες της πόλης

Δήμοι της Φινλανδίας
Πόλεις της Φινλανδίας
Όουλουγιοκι

Ο Όουλουγιοκι (Oulujoki) είναι ποταμός στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου, στη Φινλανδία. Πηγάζει από τη λίμνη Όουλουγιαρβι και η λεκάνη απορροής του καλύπτει μέρος του διοικητικού διαμερίσματος. Χύνεται στη Βαλτική Θάλασσα, στο Όουλου. Η εκβολή του ποταμού βρίσκεται το λιμάνι του Όουλου.

Ο Όουλουγιοκι έχει μήκος 107 χιλιομέτρων, με πλάτος πηγών 122 μέτρων, και συνολική έκταση λεκάνης 22.600 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Ποταμοί της Φινλανδίας
Ράαχε

Το Ράαχε (σουηδ.:Brahestad) είναι δήμος και πόλη της Φινλανδίας. Ιδρύθηκε το 1649, από το Σουηδό πολιτικό και Γενικό Έπαρχο της Φινλανδίας, Περ Μπράχε τον νεότερο, και είναι μια από τις 10 «ξύλινες πόλεις» που απομένουν στη Φινλανδία. Μετά από μια καταστροφική πυρκαγιά το 1810, το Ράαχε ξανακτίστηκε με νέες υποδομές που ελαχιστοποιούσαν τον κίνδυνο πυρκαγιάς. Το χαρακτηριστικό πολεοδομικό στοιχείο του παλιού Ράαχε ήταν η Αναγεννησιακού τύπου κυκλική πλατεία, με κλειστές γωνίες.

Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα ’Οουλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 22.594 κατοίκων (2003) και καλύπτει έκταση 535,65 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 8,34 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 42,8 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική, αν και κατά την ίδρυση ομιλούταν και τα Σουηδικά.

Αδελφοποιημένες πόλεις
  Σκελέφτεο, Σουηδία, από το 1946
  Λέγκστερ, Δανία, από το 1946
  Μπέργκεν, Νορβηγία, από το 1946
  Τσερεποβέτς, Ρωσία, από το 1968
  Κόσιτσε, Σλοβακία, 1987
  Βοργκόρντα, Σουηδία
  Κούλαμαα, Εσθονία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημη ιστοσελίδα

Δήμοι της Φινλανδίας
Πόλεις της Φινλανδίας
Αργύρης Κουνάδης

Ο Αργύρης Κουνάδης (Κωνσταντινούπολη, 20 Φεβρουαρίου 1924 - Φράιμπουρκ Γερμανίας, 22 Νοεμβρίου 2011) ήταν Έλληνας συνθέτης.

Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη τον Φεβρουάριο του 1924 και πέθανε στις 22 Νοεμβρίου 2011. Ερχόμενος στην Ελλάδα σπούδασε στην Αθήνα πιάνο και ανώτερα θεωρητικά και διπλωματούχος αυτών έλαβε στη συνέχεια υποτροφία από το Ι.Κ.Υ. (1958), όπου και μετέβη στη τότε Δυτική Γερμανία  συνεχίζοντας τις σπουδές του στην πόλη Φράιμπουρκ απ΄ όπου και έλαβε πτυχίο διευθυντού ορχήστρας. 
Το 1961 έλαβε μέρος στον Διεθνή διαγωνισμό της Εταιρίας Σύγχρονης  Μουσικής στη Κολωνία με επιτυχία. Δύο χρόνια μετά ανέλαβε καθηγητής της μουσικής στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής του  Φράιμπουρκ. Το 1967 έλαβε μέρος στον Διεθνή Διαγωνισμό Μουσικής στο Αμβούργο. Κατά το αμέσως επόμενο διάστημα 1967-1973 διεύθυνε όλα τα προγράμματα  «Βίβα Μούζικα» της ίδιας της Σχολής.

Το έργο του 
Έγραψε πολλά είδη κλασικής μουσικής όπως μουσική δωματίου, μουσική για όπερες, αλλά και μουσική για θέατρο και κινηματογράφο (σε περισσότερες από δέκα ταινίες), καθώς και τη μουσική σύνθεση πολλών ελληνικών τραγουδιών των δεκαετιών του 1970 και 1980. Από το σύνολο των έργων του, ξεχωρίζουν το «Χορικό» για συμφωνική ορχήστρα, τα «Ετεροφωνικά ιδιόμελα» για συμφωνική επίσης ορχήστρα, «Κουϊντέτο για πνευστά», «Κουαρτέτο  για έγχορδα» κ.ά.. Επίσης οι, περισσότερο με σαρκαστικό χαρακτήρα, όπερες: «Το λαστιχένιο φέρετρο», «Τα μαγεμένα αναλόγια»,  «Απόδραση», «Τειρεσίας», «Βάκχαι» κ.ά.

Τα περισσότερα έργα του Α. Κουνάδη, μέχρι το 1980, είχαν παιχτεί σ΄ όλες τις χώρες της Δ. Ευρώπης, καθώς επίσης και  στις ΗΠΑ, Καναδά Αργεντινή, Βραζιλία, Ιαπωνία, Αυστραλία, Ισραήλ, Πολωνία, Ρουμανία , Γιουγκοσλαβία και βέβαια στην Ελλάδα, τόσο στην Εθνική Λυρική Σκηνή όσο και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, κ.α.

Από τα ελληνικά τραγούδια, που έγραψε τη μουσική, ξεχωρίζουν περισσότερο το ωραίο θαλασσινό τραγούδι «Όρτσα τα πανιά», με τους αλληγορικούς στίχους των ψυχικών δυνάμεων της ελευθερίας, «Στη πλατεία Αβησσυνίας» και το «do you like the Greece» που απέδωσε σε πρώτη εκτέλεση ο Α. Καλογιάννης, επίσης και η «Λατέρνα» που την τραγούδησε η Ελένη Βιτάλη.

Φιλμογραφία 
 Ουρανός (1962)
 Αντιγόνη (1961)
 Eroica (1960)
 Της νύχτας τα καμώματα (1957)
 Κυριακάτικοι ήρωες (1956)
 Το κορίτσι με τα μαύρα (1956)
 Θυσία της μάνας (1956)
 Τζο ο τρομερός (1955)
 Το ποντικάκι (Το κορίτσι με τα λουλούδια) (1954)
 Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται (ταινία) (1953)
 Ο πύργος των ιπποτών (1952)
Πικρό ψωμί (1951)

Ο Α. Κουνάδης ομιλούσε επίσης Γερμανικά,  Αγγλικά και Γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος της πόλης Φράιμπουρκ της Γερμανίας.

Πηγές 
 Who’s Who 1979.
 Φιλμογραφία, 90 Λεπτά
 Βιογραφικό και φωτογραφία, Μουσικόραμα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Στίχοι τραγουδιών του, stixoi.info
 Συναυλία - αφιέρωμα στον Αργύρη Κουνάδη, Καθημερινή, 8/1/2006, ανάκτηση 17/12/2008

Έλληνες συνθέτες
Έλληνες πιανίστες
Τουπούα Ταμασέσε Μεαόλε

Ο Τουπούα Ταμασέσε Μεαόλε (Tupua Tamasese Mea'ole, 1905-1963) ήταν υπέρτατος αρχηγός των Σαμόα. Κατείχε τον τίτλο Tupua Tamasese από το 1929 ως το 1963. Έως το 1959 ήταν μέλος του Κρατικού Συμβουλίου και του Συμβουλίου Αντιπροσώπων. Ήταν αρχηγός Κράτους (Ο le Ao ο le Malo) μαζί με το Μαλιετόα Τανουμαφίλι Β΄ από το 1962 ως το θάνατό του το επόμενο έτος.  Είχε τιμηθεί με τον τίτλο του Διοικητή του Εξαιρέτου Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE).

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Βαϊμόσο στις 3 Ιουνίου 1905 και ήταν γιος του Τουπούα Ταμασέσε Λεαλόφι-ο-αάνα Γ΄, τον οποίο και διαδέχθηκε μετά το θάνατο του τελευταίου, το 1929. Φοίτησε στο σχολείο Μαριστών της Άπια. 

Την περίοδο που οι Σαμόα ήταν υπό την εντολή της Νέας Ζηλανδίας (1914-1962), ήταν ένας από τους δύο συμβούλους (Fautuas) της νεοζηλανδικής κυβέρνησης. Ο άλλος σύμβουλος ήταν ο Μαλιετόα Τανουμαφίλι Β΄. Υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές του Συντάγματος των Δυτικών Σαμόα, που τέθηκε σε ισχύ όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη, το 1962. 

Το 1953 τιμήθηκε με το Μετάλλιο Στέψης από την Ελισάβετ Β'. Το 1957 του δόθηκε ο τίτλος του Διοικητή του Εξαιρέτου Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE).

Μετά τον θάνατό του, στις 5 Απριλίου 1963, τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Τουπούα Ταμασέσε ο Τουπούα Ταμασέσε Λεαλόφι-ο-αάνα Δ΄ (8 Μαΐου 1922-1η Ιουλίου 1983). Τον τελευταίο τον διαδέχθηκε ο γιος του Μεαοέλε και μετέπειτα αρχηγός κράτους, Τουφούγκα Έφι (Tupua Tamasese Tupuola Taisi Tufuga Efi).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Γενεαλογικό δέντρο

Μεαολε
Μεσαορία

Η Μεσαορία είναι η μεγαλύτερη πεδιάδα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ανάμεσα στα όρη Τρόοδος και Πενταδάκτυλος. Το όνομά της σημαίνει "η περιοχή ανάμεσα στα όρη". Στην πεδιάδα αυτή έδωσε την τελευταία του μάχη και ηττήθηκε από τον Περσικό στρατό ο βασιλιάς της Αμμοχώστου Ονήσιλος κατά την Ιωνική Επανάσταση.

Τη Μεσαορία έχει πλάτος 65 περίπου χιλιόμετρα και μήκος 35 περίπου χιλιόμετρα, τη διαρρέουν οι δυο μεγαλύτεροι ποταμοί της Κύπρου ο Πεδιαίος και ο Γιαλιάς. Σήμερα η πεδιάδα βρίσκεται στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής δημοκρατίας, μέχρι την Τούρκικη εισβολή του 1974 θεωρούνταν ο σιτοβολώνας της Κύπρου, αφού στο μεγαλύτερο μέρος της καλλιεργούνταν σιτάρι και κριθάρι. 

Γεωλογικά η κοιλάδα της Μεσαορίας αποτελείται από ασβεστιτικούς ψαμμίτες, απολιθωματοφόρες μάργες και αποθέσεις αμμοχαλίκων. Πριν 120 χιλιάδες χρόνια ήταν θάλασσα και με τα χρόνια με τις προσχώσεις του Τρόοδος και του Πενταδάχτυλου δημιουργήθηκε η σημερινή κοιλάδα.

Παραπομπές 

Πεδιάδες της Κύπρου
Επαρχία Αμμοχώστου
Σάμωνας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σάμωνας (Σάμων) είναι γνωστός ένας γιος του θεού Ερμή και μιας Νύμφης, της Ρήνης. Ο Σάμωνας μετανάστευσε από την Αρκαδία μαζί με τον Δάρδανο. Στον δρόμο όμως χώρισαν και ο Δάρδανος εγκαταστάθηκε στην Τρωάδα, ενώ ο Σάμωνας στη νήσο Σαμοθράκη, η οποία και πήρε το όνομά του. Ο Σάμων είναι δηλαδή ο «επώνυμος ήρωας» του νησιού σύμφωνα με τη συγκεκριμένη παράδοση.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969.

Σαμωνας
Σαμωνας
Σάρδος

Ο Σάρδος ή Πατέρας των Σαρδηνίων στην Ελληνική μυθολογία ήταν ο επώνυμος μυθικός ήρωας της Σαρδηνίας των Νουραγικών, παρουσιάζεται σε κλασσικούς αρχαίους συγγραφείς όπως ο Σαλλούστιος και ο Παυσανίας. Ο Σαλλούστιος γράφει ότι ο Σάρδος γιος του Ηρακλή εγκατέλειψε τη Λιβύη με έναν μεγάλο αριθμό ανδρών, εξέπλευσε για τη Σαρδηνία και κατέλαβε το νησί που πήρε το όνομα του. Ο Παυσανίας τον 2ο αιώνα π.χ. επιβεβαιώνει τις πληροφορίες του Σαλλούστιου, καταγράφει τον Σάρδο σαν γιο του Μακήριδος που καθορίζεται σαν το όνομα του Ηρακλή στις Βερβερικές γλώσσες στη βόρεια Αφρική. Το νησί της Σαρδηνίας που ονομαζόταν "Ιχνούσα" πήρε το όνομα του Σάρδου.

Παραπομπές

Πηγές

Lipiński, Edward (1995). Dieux et déesses de l'univers phénicien et punique (Στα Γαλλικά)
Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Σαλλούστιος, Ιστορίαι, Κεφ. 2, Παρ.4
Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις/Φωκικά, Λοκρών Οζόλων

Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Αρχαία Λιβύη
Σαρδώ

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σαρδώ είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

 Η σύζυγος του Τυρρηνού, η οποία μετανάστευσε από τη Μικρά Ασία στην Ιταλία. Σύμφωνα με μερικούς συγγραφείς, η Σαρδώ έδωσε το όνομά της στις Σάρδεις, τη γνωστή πόλη της Μικράς Ασίας, ενώ άλλες πηγές αναφέρουν την παράδοση ότι από τη Σαρδώ πήρε το όνομά της η νήσος Σαρδηνία.
 Θυγατέρα του Σθενέλου, που επίσης θεωρείται η επώνυμη ηρωίδα των Σάρδεων της Μικράς Ασίας.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Σαρδω
Αστερία

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αστερία αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Αστερίας ήταν η Ατλαντείη ή Φοίβη, και επομένως η Αστερία ήταν ομοθαλής αδελφή της Γλαύκης, της Γόργης, των δύο Ιπποδαμειών, της Ιππομέδουσας, της Ιφιμέδουσας, της Κλεοπάτρας, της Ρόδης και της Ροδίας. Η Αστερία παντρεύτηκε τον Χαίτο, γιο του Αιγύπτου, και τον σκοτωσε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.
 Ακόμη, Αστερία λεγόταν και η κόρη του Τιτάνα Κοίου και της Τιτανίδας Φοίβης, επομένως και αδερφή της Λητώς (η οποία γέννησε τον θεό Απόλλωνα και την θεά Αρτέμιδα). Παντρεύτηκε τον ξάδερφό της, τον Τιτάνα Πέρση, και μαζί απόκτησαν μια πανίσχυρη θεά, την Εκάτη (που ο Δίας τίμησε όσο καμιά άλλη θεά ή θεό), θεά της ερημιάς, των σταυροδρομίων, της μαγείας και των τοκετών.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Αστερια
Λάπηθος (αρχαία πόλη)

Η Λάπηθος ήταν αρχαία πόλη κράτος στην Κύπρο. 

Σύμφωνα με αρχαιολόγους η πόλη ιδρύθηκε από τον Πράξανδρο ήρωα του Τρωικού πολέμου από την Λακωνία. Η πόλη το όνομα της το πήρε από το όρος Λαπήθης της Λακωνίας από όπου κατάγονταν οι οικιστές της. Την μεγαλύτερη ακμή της την γνώρισε στα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια και έμεινε γνωστή στην ιστορία με πολλά ονόματα όπως Λάμπουσα, Ιμερόεσσα, Λαπιθέα. 

Από τους γνωστότερους βασιλιάδες της ήταν ο Δημόνικος Α΄, ο Δημόνικος Β΄, ο Πεισίστρατος που βοήθησε με πλοία και στρατό τον Μέγα Αλέξανδρο στην πολιορκία της Τύρου, και ο Πράξιππος ο τελευταίος βασιλιάς της. Στην αρχαιότητα η πόλη αποτέλεσε κέντρο επεξεργασίας χαλκού και αγγείων και μεγάλο λιμάνι εξαγωγών. Η πόλη ακολούθησε την τύχη όλων των άλλων Κυπριακών βασιλείων, αρχικά αποτέλεσε φόρου υποτελές στους Ασσυρίων, και έπειτα των Περσών. Οι κάτοικοι της πήραν μέρος στην επανάσταση του Ονήσιλου κατά των Περσών, και στον πόλεμο των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου πήρε το μέρος του Αντίγονου. Σύμφωνα με τα ανασκαφικά ευρήματα στη γεωμετρική περίοδο λατρευόταν άγνωστη θεά της γονιμότητας και με την άφιξη των Ελλήνων αποίκων επικράτησε το ελληνικό πάνθεον.

Την περίοδο της κυριαρχίας των Πτολεμαίων αποτέλεσε μέλος του Κοινού των Κυπρίων. Τον μεσαίωνα είχε δική της επισκοπή, την επισκοπή Λαμπούσας, με πρώτο επίσκοπο τον Άγιο Ευλάλιο. Τον 7ο αιώνα μ.Χ. έπεσε σε παρακμή λόγω των αραβικών επιδρομών, μετά από την καταστροφή της πόλης από σεισμό οι κάτοικοι την εγκατέλειψαν. 

Η αρχαία πόλη έχει ανασκαφεί και βρίσκεται στα βόρεια, κατεχόμενα, εδάφη του νησιού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Λαπήθου, ιστορία

Βιβλιογραφία 
 Βάσου Καραγιώργη, Αρχαία Κύπρος, Μορφωτικό ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1978
 Αθανάσιου Σακελάριου, Τα Κυπριακά ήτοι, πραγματεία περί γεωγραφίας, αρχαιολογία, στατιστικής, μυθολογίας και διαλέκτου της Κύπρου, τόμος 1, Αθήνα 1855

Πόλεις της αρχαίας Κύπρου
Επαρχία Κερύνειας
Αρχαιολογικοί τόποι στην Κύπρο
Λίμνη Φενεού

Ο κάμπος της Φενεού κατά μεγάλα διαστήματα στο παρελθόν υπήρξε λίμνη που στην μέγιστη έκταση της έφτανε μέχρι και τα 194.000 στρέμματα. Αυτό συνέβαινε διότι τα δύο ποτάμια της κοιλάδας της Φενεού, ο Όλβιος και ο Δόξας, δεν μπορούσαν να βρουν δίοδο προς τη θάλασσα, με αποτέλεσμα τα νερά τους να διοχετεύονται στο οροπέδιο της Φενεού. Με τα χρόνια, στις νότιες απολήξεις του οροπεδίου σχηματίστηκαν μεγάλα βάραθρα, οι λεγόμενες καταβόθρες, οι οποίες έλυναν το πρόβλημα της συσσώρευσης του νερού των δύο ποταμών. Όμως κατά περιόδους οι καταβόθρες έκλειναν, με αποτέλεσμα να δημιουργείται σιγά σιγά έλος, το οποίο με τον καιρό να μετατρέπεται σε λίμνη. 

Η λίμνη της Φενεού και οι καταβόθρες αποτέλεσαν στα αρχαία χρόνια πηγή μύθων και ιστοριών, επισημαίνοντας έτσι τον σημαντικό ρόλο τους στην ζωή των Φενεατών. Επίσης, η λίμνη προκάλεσε τις πολλές μετακινήσεις των τοπικών οικισμών, κάτι που φαίνεται και στα ονόματα τους π.χ. Καλύβια. Τελευταία φορά οι καταβόθρες άνοιξαν το 1897, αποξηραίνοντας την λίμνη και προσφέροντας στους φτωχούς κατοίκους μεγάλες εκτάσεις για καλλιέργεια. Από τότε η λίμνη δεν έχει εμφανιστεί ξανά, κάτι όμως που δεν έχει αποκλειστεί για το μέλλον.

Βιβλιογραφία 
 A. Morfis (Athens), H. Zojer (Graz) (editors), Karst Hydrogeology of the Central and Eastern Peloponnesus (Greece). Steierische Beiträge zur Hydrogeologie 1986
 K. Voudouris, N. Kazakis, General characteristics and classification of karst aquifers in Greece. Review of the Bulgarian Geological Society, Vol. 79, 3, 2018

Δείτε επίσης
Οροπέδιο

Καρστική πηγή

Καταβόθρα

Στυμφαλία

Οροπέδιο Λασιθίου

Καταβόθρες Κάψια

Ασβεστόλιθος

Λίμνες του νομού Κορινθίας