joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αδελφική διδασκαλία

Η Αδελφική διδασκαλία είναι έργο του Έλληνα φιλολόγου και «δασκάλου του Γένους» Αδαμαντίου Κοραή, το οποίο κυκλοφόρησε ανώνυμα στο Παρίσι το έτος 1798.

Το κείμενο αυτό συγγράφηκε ως αντίδραση στο έργο Πατρική διδασκαλία, που αποδίδεται στον τότε Πατριάρχη Ιεροσολύμων Άνθιμο. Η Πατρική διδασκαλία καλούσε τους Ορθόδοξους πιστούς να μη στηρίξουν τους άθεους Γάλλους ενάντια στους Οθωμανούς, καταφερόμενη κατά των αρχών της Γαλλικής Επαναστάσεως, αλλά και κατά του Καθολικισμού. Από την άλλη, ήταν ένας ύμνος για την εξουσία του Οθωμανού Σουλτάνου, την οποία θεωρούσε «θεόσταλτη» για τους ραγιάδες. Ο ίδιος ο Κοραής αμφισβητούσε ότι συγγραφέας αυτού του κειμένου ήταν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, όπως παρουσιαζόταν. Πιθανώς, πράγματι, να ήταν έργο του Αθανασίου του Παρίου είτε κάποιου άλλου λόγιου του κύκλου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, και να υιοθετήθηκε από τον Άνθιμο, που ήταν αντικαθολικός και συντηρητικός ιεράρχης.

Μόλις ο Κοραής διάβασε την Πατρική διδασκαλία αντέδρασε αμέσως και συνέταξε την Αδελφική διδασκαλία, την οποία απεύθυνε προς όλους τους υπόδουλους Έλληνες. Σε αυτή θρηνεί την απώλεια του Ρήγα Φεραίου και των συντρόφων του στο Βελιγράδι, που έγινε το ίδιο εκείνο έτος (1798), παρακινεί τους συμπατριώτες του να εξεγερθούν και επιτίθεται με βιαιότητα κατά των Τούρκων τυράννων. Χαρακτηριστικά γράφει:

Στην Αδελφική διδασκαλία ο Κοραής κακίζει τη φιλότουρκη διάθεση του συγγραφέα της Πατρικής διδασκαλίας, ο οποίος επεδίωκε να «κοιμήσει» την αγανάκτηση των Γραικών και να τους εμποδίσει να ακολουθήσουν το παράδειγμα του γαλλικού επαναστατικού κινήματος. Στο έργο αυτό ο Κοραής δίνει ωραίους ορισμούς της ελευθερίας και μιλάει για ανθρώπινα δικαιώματα και νόμους της πολιτείας. Αναδημοσιεύει επίσης ολόκληρο το κείμενο της Πατρικής διδασκαλίας, έτσι ώστε όσοι το αγνοούν να ενημερωθούν με πληρότητα για την κακοήθεια του συγγραφέα του λιβέλου αυτού.

Ο Κοραής δεν αναφέρει στην αυτοβιογραφία του (Βίος Αδαμαντίου Κοραή συγγραφείς παρά του ιδίου) την Αδελφική διδασκαλία. Πάντως όλες οι ενδείξεις πείθουν ότι είναι το πρώτο σάλπισμά του για τον ξεσηκωμό και την απελευθέρωση των Ελλήνων.

Πηγές
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελίδα 62

Βιβλιογραφία
 Δ. Γκίνη: Τα ανώνυμα έργα του Κοραή, Αθήναι 1948
 Κοραής - άπαντα τα πρωτότυπα έργα, αναστήλωσε και έκρινε Γεώργιος Βαλέτας, 4 τόμοι: Α1, Α2 (έργα) και Β1, Β2 (αλληλογραφία), εκδόσεις Δωρικός, Αθήναι 1964-1965

Αδελφικη διδασκαλι
Ένωση Κομμουνιστών Γιουγκοσλαβίας

Η Ένωση Κομμουνιστών Γιουγκοσλαβίας ή Ένωση Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών (· μέχρι το 1952: Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας [Komunistička partija Jugoslavije]) ήταν η πολιτική έκφραση του κομμουνιστικού καθεστώτος της  Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, από το 1945 έως τη διάλυση του κράτους, τη δεκαετία του 1990.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε το 1941, όταν η Γιουγκοσλαβία βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή. Το 1945 ανέλαβε κι επίσημα την εξουσία στη χώρα. Ηγέτης του κόμματος ήταν ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο μέχρι τον θάνατο του, τον Μάϊο του 1980. Διαλύθηκε τη δεκαετία του 1990, με τη διάλυση της χώρας.

Ιδεολογία
Το κόμμα ιδεολογικά υπερασπιζόταν τον κομμουνισμό κι τον μαρξισμό-λενινισμό. Επίσης άνηκε στον γιουγκοσλαβικό εθνικισμό ιδιαίτερα μετά τη σοβιετο-γιουγκοσλαβική ρήξη το 1948.

Ε
Αυτοφωτογραφία

Αυτοφωτογραφία  ή και Selfie είναι η φωτογράφιση του παρουσιαστικού μας από εμάς τους ίδιους, μέσω κινητών τηλεφώνων ή ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών.
Οι selfies κοινοποιούνται συχνά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook, το Twitter, το Snapchat και το Instagram.

Εφαρμογές μέσων κοινωνικής δικτύωσης όπως το Instagram και το Snapchat ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να τραβούν selfies με λειτουργίες όπως Geofilters, σύνδεση με hashtag σχετικών θεμάτων και stories. Τα Geofilters επιτρέπουν στους χρήστες να βγάζουν selfies με επικαλύψεις που μπορεί να είναι κωμικές, αλλάζοντας την εικόνα της selfie με τη δυνατότητα να δείχνουν πού βρίσκεται ο εικονιζόμενος. Τον Σεπτέμβριο του 2017, το Instagram είχε 500 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες καθημερινά στην εφαρμογή αυτοπροβολής, κοινής χρήσης selfie και 800 εκατομμύρια μηνιαίους ενεργούς χρήστες. Το Snapchat αναφέρει 178 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες καθημερινά. Οι selfies είναι δημοφιλείς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

ΤΜια έρευνα του 2015 από την Erie Insurance Group διαπίστωσε ότι το 4% όλων των οδηγών παραδέχθηκαν ότι έβγαλαν selfie ενώ οδηγούσαν.

Η εμμονική λήψη selfies και η ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει βρεθεί ότι συνδέονται με πολλά συμπτώματα κοινά σε ψυχικές διαταραχές. Αυτά περιλαμβάνουν ναρκισσισμό, χαμηλή αυτοεκτίμηση, μοναξιά, εγωκεντρισμό και συμπεριφορές αναζήτησης προσοχής.

Παραπομπές

Πολιτισμός του διαδικτύου
Άλαν Ντέιλ

Ο Άλαν Ντέιλ (Alan Dale, γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1947) είναι Νεοζηλανδός ηθοποιός.

Γεννήθηκε στην πόλη Ντουνίντιν και ως παιδί αγαπούσε το θέατρο και το ράγκμπι. Αφού αποσύρθηκε από το άθλημα, δοκίμασε διάφορες ασχολίες προτού αποφασίσει να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός σε ηλικία 27 ετών. Κατόπιν εγκαταστάθηκε στην Αυστραλία, όπου έπαιξε τον ρόλο του δρα. Τζων Φόρεστ στην τηλεοπτική σειρά The Young Doctors (1979-1982). Αργότερα έπαιζε επί οκτώ χρόνια τον Τζιμ Ρόμπινσον στη σειρά Neighbours, από το 1985 έως το 1993. Εγκατέλειψε τη σειρά όταν διεφώνησε με τους παραγωγούς για την πληρωμή του ίδιου και των άλλων ηθοποιών. Είχε όμως ταυτισθεί τόσο στο μυαλό του κοινού με τον ρόλο αυτόν, ώστε δυσκολεύθηκε να βρει εργασία.

Η σταδιοδρομία του αναζωογονήθηκε αφότου εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ το έτος 2000. Από τότε έπαιξε σε πολλές αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές, με μεγαλύτερους ρόλους στις σειρές The O.C. (ως Κάλεμπ Νίκολ) και Ugly Betty (ως Μπράντφορντ Μηντ), και περιοδικές και «γκεστ» εμφανίσεις στις NCIS, Στην Εντατική, Η δυτική πτέρυγα, The X-Files και Once Upon a Time. Στον κινηματογράφο, ο Ντέιλ έπαιξε μικρότερους ρόλους σε ταινίες όπως οι Star Trek: Nemesis, Οι μπάτσοι του Χόλιγουντ, Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου, Το Κορίτσι με το Τατουάζ και Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα.

Ο Ντέιλ έχει στο ενεργητικό του δύο γάμους, τον δεύτερο και μακροβιότερο με την πρώην «Μις Αυστραλία» Τρέισυ Πήρσον (από το 1990), και τέσσερα παιδιά συνολικά (δύο από κάθε γάμο).

Παραπομπές

Πηγές
 </ref>

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Ο 

Νεοζηλανδοί ηθοποιοί
Ιβάν Σίσκιν

Ο Ιβάν Ιβάνοβιτς Σίσκιν (ρωσ. Ива́н Ива́нович Ши́шкин, 25 Ιανουαρίου 1832 – 20 Μαρτίου 1898) ήταν Ρώσος ζωγράφος ειδικευμένος στην τοπιογραφία.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ο Σίσκιν γεννήθηκε στην πόλη Γιελάμπουγκα του Κυβερνείου Βιάτκα της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σήμερα στη Ρωσική Δημοκρατία του Ταταρστάν) από οικογένεια Ρώσων εμπόρων. Τελείωσε το Γυμνάσιο του Καζάν και κατόπιν φοίτησε τέσσερα χρόνια στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας και ύστερα στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών, στην Αγία Πετρούπολη, από το 1856 έως το 1860, αποφοιτώντας με άριστα και ένα χρυσό μετάλλιο. Του δόθηκε η αυτοκρατορική υποτροφία για να συνεχίσει την κατάρτισή του στην Ευρώπη. Πέντε χρόνια αργότερα ο Σίσκιν έγινε μέλος της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Τεχνών, μετέπειτα καθηγητής της ζωγραφικής εκεί από το 1873 μέχρι το 1898.

Με την υποτροφία ο Σίσκιν έζησε και ζωγράφισε στην Ελβετία και τη Γερμανία. Επιστρέφοντας στην Αγία Πετρούπολη, έγινε μέλος του κύκλου των Πιριντβίζνικι και της Εταιρείας Ρώσων Οξυγράφων. Συμμετέσχε σε εκθέσεις στην Ακαδημία Τεχνών, στην Πανρωσική Έκθεση στη Μόσχα το 1882, στο Νίζνι Νόβγκοροντ (1896) και στις Παγκόσμιες Εκθέσεις (των Παρισίων το 1867 και το 1878, και της Βιέννης το 1873). Η μέθοδος ζωγραφικής του Σίσκιν βασιζόταν πάνω σε αναλυτικές μελέτες της φύσεως. Κατέστη διάσημος για τα δασικά τοπία του, ενώ ήταν επίσης άριστος σχεδιαστής και λιθογράφος.

Ο Ιβάν Σίσκιν είχε μια εξοχική κατοικία στη Βύρα, στα νότια της Αγίας Πετρουπόλεως. Εκεί ζωγράφισε μερικές από τις ωραιότερες τοπιογραφίες του. Τα έργα του Σίσκιν ξεχωρίζουν για την ποιητική απεικόνιση των εποχών του έτους στα δάση, της άγριας φύσεως, των ζώων και των πουλιών. Το 1891 διορίσθηκε καθηγητής και επικεφαλής του μαθήματος της Τοπιογραφίας στην «Σχολή Προηγμένης Τέχνης» της Ακαδημίας Τεχνών. Το 1898, λίγο προτού πεθάνει, ολοκλήρωσε το έργο του «Η συστάδα των πεύκων». Απεβίωσε σε ηλικία 66 ετών στην Αγία Πετρούπολη, ενώ φιλοτεχνούσε έναν νέο πίνακα ζωγραφικής.

 Ο αστεροειδής 3558 Σίσκιν, που ανακαλύφθηκε από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ζουράβλιοβα το 1978, πήρε το όνομά του από το όνομα του Ιβάν Σίσκιν.

Πίνακες του Σίσκιν

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πίνακες του Σίσκιν στην Πινακοθήκη «Τάναϊς»
 Το «Πρωινό σε ένα πευκοδάσος», περιγραφή του πίνακα
 «Χωράφι με σίκαλη», περιγραφή του πίνακα
 Το σύνολο των έργων του Σίσκιν
 Το σπίτι-μουσείο του Ιβάν Σίσκιν στη Γιελάμπουγκα

Ρώσοι ζωγράφοι
Ζωγράφοι τοπίων
Αικατερίνα Σούλμαν

Η Αικατερίνα Μιχαήλοβνα Σούλμαν, το γένος Ζασλάβσκαγια (, ; γεννημένη στις 19 Αυγούστου 1978, Τούλα, Ρωσία) είναι Ρωσίδα πολιτικός επιστήμονας με ειδίκευση στις μελέτες της νομοθεσίας, Αναπληρωτής Καθηγητής του RANEPA και του MSSES. Έχει πολλούς ακόλουθους στο YouTube, όπου δημοσιεύει τακτικά βίντεο με πολιτικά θέματα.

Βιογραφία 
Η Σούλμαν γεννήθηκε στην Τούλα και αποφοίτησε από το γυμνάσιο εκεί. Ο πατέρας της (Μιχαήλ Πέτροβιτς Ζασλάφσκι) υπηρέτησε ως αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου της Τούλα (TIEI). Η Σούλμαν σπούδασε πολιτικές επιστήμες στη Ρωσική Προεδρική Ακαδημία Εθνικής Οικονομίας και Δημόσιας Διοίκησης. Μετά την αποφοίτησή της, εργάστηκε στην Κρατική Δούμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στη συνέχεια σε μια εταιρεία συμβούλων. Εργάστηκε στη δημόσια διοίκηση  στο Τμήμα Γενικής Πολιτικής της πόλης της Τούλα από το 1996. Το 1999 μετακόμισε στη Μόσχα. Από τον Μάρτιο έως τον Σεπτέμβριο του 1999 εργάστηκε στο πρακτορείο ειδήσεων RIA Novosti.  

Από το 1999 έως το 2006, κατείχε τις θέσεις βοηθού του βουλευτή του κόμματος Yabloko, Γιούρι Νεστέροφ, τότε υπάλληλος του μηχανισμού του κόμματος Πατρίδα-Όλη η Ρωσία.Το 2005 αποφοίτησε από τη Ρωσική Ακαδημία Δημόσιας Διοίκησης υπό τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας , όπου σπούδασε νομικά.

Από το 2007 έως το 2011, ήταν διευθύντρια νομικής έρευνας στην εταιρεία συμβούλων PBN Company. 

Από το 2013 έως το 2018 ήταν αρθρογράφος στην εφημερίδα Vedomosti.

Το 2013 απέκτησε πτυχίο Υποψήφιων Επιστημών στις πολιτικές επιστήμες και προσλήφθηκε στην Ακαδημία. Το ερευνητικό της ενδιαφέρον είναι η νομοθεσία, ειδικότερα, στη Ρωσία.

Το 2014 έγινε αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών του RANEPA υπό τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Από το 2016 διατηρεί κανάλι στο YouTube, όπου δημοσιεύει τις δημόσιες διαλέξεις της στον τομέα της πολιτικής επιστήμης.

Είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια της Ρωσικής Προεδρικής Ακαδημίας Εθνικής Οικονομίας και Δημόσιας Διοίκησης.  Το 2018 έγινε μέλος του Προεδρικού Συμβουλίου για την Κοινωνία των Πολιτών και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.  Στις 21 Οκτωβρίου 2019 παύθηκε από το Συμβούλιο. 

Η Σούλμαν είναι δημοφιλής στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης και συχνά προσκαλείται ως αρθρογράφος ή σχολιαστής. Συγκεκριμένα, γράφει στήλες για Vedomosti, The New Times και σχολιάζει κάθε εβδομάδα στο Echo of Moscow.

Τον Μάρτιο του 2022, αντιτάχθηκε στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Οικογένεια 
Είναι παντρεμένη με τον Μιχαήλ Σούλμαν, κριτικό λογοτεχνίας και ειδικό στη ζωή και το έργο του Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ. Η οικογένεια Σούλμαν έχουν μαζί τρία παιδιά (δύο κόρες και έναν γιο). Η  Όλγα έχει γεννηθεί το 2008, ο Γιούρι το  2012, και η Μαρία το 2015.

Δημοσιεύσεις

Βιβλία 

 Законотворчество как политический процесс (Η νομοθεσία ως πολιτική διαδικασία, 2014) 
 Πρακτική πολιτική επιστήμη: πρακτικές πολιτικές επιστήμες: Ένα εγχειρίδιο για μια επαφή με την πραγματικότητα, 2015)

Ερευνητικά άρθρα 

 Στα Αγγλικά

Παραπομπές 

Ρώσοι επιστήμονες
Βιτζέβανο

Το Βιτζέβανο (ιταλικά: Vigevano, λομβαρδικά: Avgevan) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Παβία, Λομβαρδία, στη βόρεια Ιταλία. Το 2021 είχε 62.384 κατοίκους. Είναι κτισμένο στη δεξιά όχθη του ποταμού Τιτσίνο, περίπου 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Μιλάνου. Η πόλη είναι γνωστή για τη βιομηχανία υποδημάτων.

Ιστορία 
Η παλαιότερη αναφορά στο Βιτζέβανο χρονολογείται από το 963, όπου αναφέρεται ότι διέθετε οχύρωση. Οι οχυρώσεις ενισχύθηκαν τον 12ο αιώνα. Το Βιτζέβανο υπήρξε αντικείμενο διαμάχης μεταξύ Παβίας και Μιλάνου. Το 1154 δόθηκε στην Παβία από τον Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα, όμως κατακτήθηκε από το Μιλάνο την περίοδο 1201-1212. Ως ελεύθερος δήμος συμμετείχε στη δεύτερη Λίγκα της Λομβαρδίας το 1227. 

Τον 14ο αιώνα έγινε φέουδο των Ντέλλα Τόρε και στη συνέχεια των Βισκόντι και το 1449 κατακτήθηκε από τους Σφόρτσα. Ο Λουδοβίκος Σφόρτσα προχώρησε στην κατασκευή νέων κτιρίων στην πόλη, όπως της πιάτσα Ντουκάλε και του πύργου του Μπραμάντε. Το 1532 ορίστηκε πρωτεύουσα της επαρχίας Βιτζεβάνασκο του Δουκάτου του Μιλάνου. Το 1748 πέρασε στην κατοχή του οίκου της Σαβοΐας και του βασιλείου της Σαρδηνίας. Το 1866 λειτούργησε στο Βιτζέβανο το πρώτο εργοστάσιο παπουτσιών στην Ιταλία, με την υποδηματοποιία να παρουσιάζει μεγάλη ανάπτυξη τις επόμενες δεκαετίες.

Αξιοθέατα 
Το κεντρικό αξιοθέατο του Βιτζέβανο είναι Πιάτσα Ντουκάλε, μια επιμήκης πλατεία που κτίστηκε το 1492-93 από τον Λουντοβίκο Σφόρτσα, η οποία περιβάλλεται από στοές. Στο ένα άκρο της βρίσκεται ο καθεδρικός ναός (ντουόμο) του Βιτζέβανο, του οποίου η κατασκευή ξεκίνησε το 1532 και τον 17ο αιώνα κτίστηκε η μπαρόκ πρόσοψή του. Στην κορυφή της πόλης βρίσκεται το κάστρο των Σφόρτσα, με τον πύργο του Μπραμάντε. Στην πόλη λειτουργεί μουσείο υποδημάτων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα του δήμου

Πόλεις της Λομβαρδίας
Βαλεντίνα Γκρέκοβα

Η Βαλεντίνα Μπορίσοβνα Γκρέκοβα (Валенти́на Бори́совна Гре́кова, Valentina Borisovna Grekova) (γεννημένη Ρόσενφελντ) ( 6 Μαΐου 1931, Σαμάρα  - 2 Απριλίου 2019) είναι Σοβιετική και Ρωσίδα συντηρήτρια τέχνης. Έχει ανακηρυχθεί Επίτιμος Εργάτης Τέχνης της Ρωσικής Ομοσπονδίας (1993).

Βιογραφία 
Ο πατέρας της ήταν δάσκαλος στο Κρατικό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της Μόσχας, συνελήφθη και πυροβολήθηκε το 1938.

Το 1950, η Βαλεντίνα Γκρέκοβα εισήλθε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας Λομονόσοφ στο βραδινό τμήμα ιστορίας της τέχνης της Σχολής Ιστορίας. Στο τρίτο έτος της, πήγε να εργαστεί στην αρχιτεκτονική ομάδα του Κεντρικού Εργαστηρίου Επιστημονικής Αποκατάστασης (αργότερα "Soyuzrestavratsiya").

Το 1955, όταν ήταν στο τελευταίο έτος στο πανεπιστήμιο, η Βαλεντίνα Γκρέκοβα ήρθε για πρώτη φορά στο Νόβγκοροντ, για να συμμετάσχει στις εργασίες για την ενίσχυση των θεμελίων της εκκλησίας Paraskeva Pyatnitsa στην αυλή του Γιαροσλάβ, που ασχολήθηκε με τη ζωγραφική του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας.

Το 1963, μια ειδική επιτροπή του Υπουργείου Πολιτισμού αποφάσισε να ξεκινήσει ανασκαφές, να αφαιρέσει τα ερείπια και να διατηρήσει τις υπόλοιπες τοιχογραφίες της εκκλησίας του Σωτήρος στο Κοβάλεφ. Η Βαλεντίνα Γκρέκοβα συμμετείχε στη δουλειά σε αυτό το έργο. Την ίδια χρονιά, γνώρισε τον μελλοντικό της σύζυγο Α.Π. Γκεκόφ. Την άνοιξη του 1965, ήδη μαζί, έφτασαν ξανά στο Νόβγκοροντ. Η εργασία στην Εκκλησία του Σωτήρος στο Κοβάλεφ αποδείχθηκε τόσο ενδιαφέρουσα, που έμειναν εκεί για τα καλά.

Δουλεύοντας μαζί από το 1965, το ζευγάρι συνέθεσε ένα πραγματικό δημιουργικό και επιστημονικό δίδυμο. Τα ονόματά τους εμφανίζονται αναπόσπαστα σε όλες τις επόμενες δημοσιεύσεις και αναφορές. Από το 1966, έχουν πραγματοποιηθεί περισσότερες από δέκα εκθέσεις με τη συμμετοχή των Γκρέκοφ, αναδεικνύοντας την καλλιτεχνική μοναδικότητα των τοιχογραφιών της εκκλησίας του Σωτήρος στο Κοβάλεφ , καθώς και το έργο για τη διάσωσή τους.

Οι Γκρέκοφ επεξεργάστηκαν και εφάρμοσαν τη μέθοδο διάσωσης των τοιχογραφιών ενός αρχιτεκτονικού μνημείου, που καταστράφηκε ως αποτέλεσμα των εχθροπραξιών. Σύμφωνα με αυτή την τεχνική, οι κατακερματισμένες τοιχογραφίες συλλέγονται και ταξινομούνται κατά τμήματα, σύμφωνα με την αρχική τους θέση στους τοίχους και τους θόλους του μνημείου, γεγονός που καθιστά δυνατή την κατά προσέγγιση ομαδοποίηση των θραυσμάτων σύμφωνα με γνωστές συνθέσεις και στη συνέχεια την αποκατάσταση των πινάκων με επίπονη εργασία-επιλογή. Αυτή η τεχνική είναι μοναδική και σε πρακτική εφαρμογή είναι η πρώτη εμπειρία στην παγκόσμια πρακτική αποκατάστασης.

Για το Νόβγκοροντ, η οικογένεια Γκρέκοφ, η οποία για περισσότερα από 35 χρόνια οδήγησε τις εργασίες για την αναβίωση των τοιχογραφιών της Εκκλησίας της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στο Κοβάλεφ, έχει γίνει πραγματικό σύμβολο αποκατάστασης.

Η Βαλεντίνα Μπορίσοβνα Γκρέκοβα πέθανε στις 2 Απριλίου 2019 στο Βελίκι Νόβγκοροντ. Τάφηκε με τον σύζυγό της στο νεκροταφείο της Μονής Χουτίν. Στις 5 Απριλίου, ο Μητροπολίτης Λέων και ο Επίσκοπος Αρσένι τέλεσαν την κηδεία της Βαλεντίνας Γκρέκοβα.

Παραπομπές
Κονστάντι Οστρόγκσκι

Ο Κονστάντι Ιβάνοβιτς Οστρόγκσκι (περ. 1460 – 10 Αυγούστου 1530, , , ) ήταν Ρουθήνιος πρίγκιπας και μεγιστάνας του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και αργότερα Μεγάλος Χατμάνος της Λιθουανίας από τις 11 Σεπτεμβρίου 1497 μέχρι τον θάνατό του.

Ο Κονστάντι Οστρόγκσκι ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία υπό τον βασιλιά Ιωάννη Α΄ Αλβέρτο της Πολωνίας και πήρε μέρος σε επιτυχημένες εκστρατείες κατά των Τατάρων και του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας. Για τη νίκη του κοντά στο Ότσακιβ εναντίον των δυνάμεων του Μεχμέντ Α', του απονεμήθηκε ο τίτλος του Μεγάλου Χατμάνου της Λιθουανίας. Ήταν ο πρώτος που έλαβε αυτόν τον τίτλο. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια ενός πολέμου με τη Μοσχοβία ηττήθηκε στη μάχη της Βεντρόσας (1500) και κρατήθηκε αιχμάλωτος επί τρία χρόνια. Το 1503 κατάφερε να δραπετεύσει και ενώθηκε με τον βασιλιά Σιγισμούνδο Α΄ της Πολωνίας, ο οποίος του επέτρεψε να συνεχίσει τη θέση του ως Χετμάνος. Ως ένας από τους κύριους στρατιωτικούς ηγέτες της συμμαχίας, συνέχισε να πολεμά ενάντια στο Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας και το 1512 πέτυχε μια μεγάλη νίκη κατά των Τατάρων στη Μάχη του Wiśniowiec.

Το 1514 ξεκίνησε ένας ακόμη πόλεμος με το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας και ο Οστρόγκσκι έγινε ο αρχηγός όλων των πολωνικών και λιθουανικών δυνάμεων (οι οποίες ανέρχονταν σε 35.000 άτομα). Στις 8 Σεπτεμβρίου 1514 πέτυχε μια σημαντική νίκη στη Μάχη της Όρσα, νικώντας τον στρατό του Βασιλείου Γ' της Ρωσίας. Ωστόσο, το 1517 η προσπάθειά του να πολιορκήσει το ρωσικό φρούριο Όποτσκα οδήγησε σε μια σοβαρή ήττα η οποία ματαίωσε κάθε ελπίδα να ανακαταλάβει το Σμολένσκ.

Ο Οστρόγκσκι είχε δύο συζύγους: την Τατιάνα Κορέτσκα και την Αλεξάντρα Σλούτσκα. Είχε επίσης αποκτήσε δύο γιους: τον Ιλία Ostrogski με την Κορέτσκα και τον Κονστάντι Βάσιλ Οστρόγκσκι με τη Σλούτσκα.

Πέθανε το 1530 ως αξιοσέβαστος στρατιωτικός διοικητής. Παρά τη σταθερή πίστη του στον καθολικό μονάρχη καθώς και μια παλιά κόντρα με την ορθόδοξη Μοσχοβία, ο ίδιος ο Οστρόγκσκι παρέμεινε χριστιανός ορθόδοξος, πιστός στις παραδόσεις της οικογένειάς του. Έδωσε πολλά χρήματα για την ανέγερση ορθόδοξων εκκλησιών και χρηματοδότησε τη δημιουργία πολλών εκκλησιαστικών σχολείων για ορθόδοξα παιδιά. Ως ένας από τους πλουσιότερους ορθοδόξους ευγενείς τάφηκε στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου στο Κίεβο.

Ο Οστρόγκσκι είναι ένας από τους χαρακτήρες του διάσημου πίνακα του Γιαν Ματέικο Πρωσικός φόρος τιμής.

Η πόλη Σταροκοστιαντίνιβ εξακολουθεί να φέρει το όνομά του. Η λιθουανο-πολωνο-ουκρανική ταξιαρχία φέρει επίσης το όνομά του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ostrozky, Kostiantyn
 Οικογένεια Οστρόγκσκι 
Ευγενείς
Υγροποιημένο φυσικό αέριο

Το υγροποιημένο φυσικό αέριο (ΥΦΑ, ή LNG - liquefied natural gas) είναι φυσικό αέριο το οποίο έχει υποστεί επεξεργασία για να μεταφερθεί σε υγρή μορφή. Αποτελεί την καλύτερη εναλλακτική λύση για τη δημιουργία εσόδων από απομακρυσμένα και μεμονωμένα αποθέματα, όπου δεν είναι οικονομικό να κυκλοφορεί το φυσικό αέριο απευθείας στην αγορά, είτε μέσω αγωγών είτε μέσω παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Το φυσικό αέριο μεταφέρεται σε υγρή μορφή (σε ατμοσφαιρική πίεση και στους -162 °C). Με αυτό τον τρόπο η μεταφορά του καθίσταται κερδοφόρα αφού σε αυτές τις συνθήκες ο κατειλημμένος όγκος είναι 1/600 από αυτόν που θα καταλαμβάνει την ώρα της κατανάλωσής του. Μεταφέρεται σε ειδικά πλοία που ονομάζονται υγραεριοφόρα. Το ΥΦΑ είναι άοσμο, άχρωμο, μη τοξικό· η πυκνότητά του (σε σχέση με το νερό) είναι 0,45 και καίγεται μόνο εάν έρθει σε επαφή με τον αέρα σε συγκεντρώσεις από 5 έως 15%.

Παραπομπές

Καύσιμα
Κοινότητα Μεταξοχωρίου

Η Κοινότητα Μεταξοχωρίου είναι κοινότητα του δήμου Αρχανών - Αστερουσίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1928 με το ΦΕΚ 161Α - 16/08/1928 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Κακό Χωριό αποσπάσθηκε από την κοινότητα Τεφελίου και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1948 με το ΦΕΚ 204Α - 14/08/1948 ο οικισμός  Κακό Χωριό μετονομάστηκε σε  Μεταξοχώριον.

Οικισμοί της κοινότητας 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Μεταξοχωρίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αρμανώγεια και Παρθένι, καθώς και την Μονή Επανωήφη. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αρμανώγεια, τα (106)
Μεταξοχώρι, το (403)
Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη, η (22)
Παρθένι, το (13)
Συνολικά η Κοινότητα Μεταξοχωρίου έχει 544 κατοίκους. Εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Μπέρκη.

Κοινοτάρχες Μεταξοχωρίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μεταξοχωρίου.

Παραπομπές 

Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Βίκυ Φλέσσα

Η Βίκυ Φλέσσα (εναλλακτικά: Βασιλική Φλέσσα) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος.

Γέννηση και νεανικά χρόνια 
Γεννήθηκε στις 15 Απριλίου του 1966 στο Ναύπλιο, αλλά μεγάλωσε σε περιοχή του Άργους. Στα εφηβικά της χρόνια, υπήρξε πρωταθλήτρια στο άλμα εις ύψος. Εν συνεχεία, σπούδασε Κλασική Φιλολογία στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αργότερα, μπήκε στη Νομική Σχολή Αθηνών, απ' όπου κι αποφοίτησε.

1989 - σήμερα (Στα Άκρα και ενασχόληση με την πολιτική) 
Εργαζόταν τις εφημερίδες Η Καθημερινή και Μεσημβρινή, σε διάφορα περιοδικά, σε ραδιοφωνικούς σταθμούς (Αθήνα 9.84, ΕΡΑ 4) και σε τηλεοπτικούς σταθμούς (ANT1, Tempo, Star), ενώ είναι τακτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ (1995), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ελληνίδων Δημοσιογράφων, της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων, της Διεθνούς Αμνηστίας και της ΑctionAid. Από το 2003, παρουσιάζει την εκπομπή συνεντεύξεων Στα Άκρα (η μακροβιότερη στην ελληνική τηλεόραση), η οποία προβαλλόταν από τη ΝΕΤ μέχρι τον Ιούνιο του 2013 (όταν και η ΕΡΤ έκλεισε με κυβερνητική απόφαση). Το Φθινόπωρο του ίδιου έτους η εκπομπή ξεκίνησε την προβολή της στην ΔΤ, η οποία τον Μάιο του 2014 μετονομάστηκε σε ΝΕΡΙΤ. Από το 2015 (με την επαναλειτουργία της ΕΡΤ) μέχρι το 2017 η εκπομπή προβαλλόταν από την ΕΡΤ1, αλλά το 2018 μεταφέρθηκε στο πρόγραμμα της ΕΡΤ2, στο οποίο παραμένει μέχρι και σήμερα. Το 2019 ήταν υποψήφια ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Από τον Οκτώβριο του 2020 παρουσιάζει (μαζί με τον Γεώργιο Μπαμπινιώτη) την εκπομπή Σὲ Προσκυνῶ, Γλώσσα , η οποία προβάλλεται από το κανάλι της Βουλής.

Πηγές 
Φλέσσα Βίκυ - Δημοσιογράφος, ΕΡΤ

ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ - ΦΛΕΣΣΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ (ΒΙΚΥ) - Υποψήφια Ευρωβουλευτής ΝΔ

«Σέ Προσκυνώ, Γλώσσα» με τον Γιώργο Μπαμπινιώτη

Βίκυ Φλέσσα - ἐν Λόγοις

Οι Αθηναίοι / Η Βίκυ Φλέσσα αφηγείται τη ζωή της

Παραπομπές 

Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Κοινότητα Πεύκου

Η Κοινότητα Πεύκου είναι κοινότητα του Βιάννου στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 260 - 21/09/1925 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Πεύκος αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Βασιλείου Βιάννου και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας.

Οικισμοί κοινότητας
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Πεύκου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Δημήτριος, Άνω Κόρνιας, Κοκκαλαρά και Λατόμια. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άγιος Δημήτριος, ο (4)
 Άνω Κόρνιας, ο (3)
 Κοκκαλαρά, η (0)
 Λατόμια, τα (17)
 Πεύκος, ο (316)

Συνολικά η κοινότητα έχει 340 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κ. Γλυκερία Προεστάκη.

Κοινοτάρχες Πεύκου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πέυκου.

Παραπομπές 

Δήμος Βιάννου
Lisa

Η Lalisa Manobal (προφέρεται και Manoban ; γεννημένη ως Pranpriya Manobal ; 27 Μαρτίου 1997), γνωστή απλώς ως Lisa, είναι Ταϊλανδή ράπερ, τραγουδίστρια και χορεύτρια με έδρα τη Νότια Κορέα. Είναι μέλος του γυναικείου συγκροτήματος Blackpink, της εταιρείας YG Entertainment.

Η Lisa έκανε τη σόλο πρώτη εμφάνισή της με τον δίσκο Lalisa τον Σεπτέμβριο 2021. Ο δίσκος πούλησε πάνω από 736,000 αντίτυπα στη Νότια Κορέα κατά την εβδομάδα κυκλοφορίας της και έγινε η πρώτη γυναίκα καλλιτέχνης που κατάφερε κάτι τέτοιο. Το μουσικό βιντεοκλίπ του πρώτου single της με το ίδιο όνομα κατέγραψε 73.6 εκατομμύρια προβολές στο YouTube στις πρώτες 24 ώρες της κυκλοφορίας του και έγινε το μουσικό βιντεοκλίπ με τις περισσότερες προβολές στις πρώτες 24 ώρες στην πλατφόρμα από έναν σόλο καλλιτέχνη.

Βιογραφία 

Γεννημένη ως Pranpriya Manobal στις 27 Μαρτίου 1997 στην επαρχία Buriram Province της Ταϊλάνδης, αργότερα άλλαξε νόμιμα το όνομά της σε Lalisa, που σημαίνει αυτόν που επαινείται και φέρνει ευημερία. Ως μοναχοπαίδι, ανατράφηκε από την Ταϊλανδή μητέρα της και τον Ελβετό πατριό της. Η μητέρα της ονομάζεται Chitthip Brüschweiler και ο πατριός της ονομάζεται Marco Brüschweiler και είναι γνωστός σεφ, που δραστηριοποιείται στην Ταϊλάνδη. Η Lisa ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της στο Praphamontree School I και II.

Ξεκίνησε μαθήματα χορού σε ηλικία τεσσάρων ετών και συμμετείχε σε αρκετούς διαγωνισμούς χορού καθ'όλη την παιδική της ηλικία, συμπεριλαμβανομένου του διαγωνισμού "To Be Number One", και έγινε μέλος της ενδεκαμελούς ομάδας χορού We Zaa Cool μαζί με τον BamBam του συγκροτήματος Got. Τον Σεπτέμβριο 2009, η ομάδα συμμετείχε στον διαγωνισμό LG Entertainment Million Dream Sanan World, που μεταδόθηκε στο Channel 9, και κέρδισε το βραβείο "Special Team". Η Lisa συμμετείχε επίσης σε έναν διαγωνισμό τραγουδιού ως εκπρόσωπος του σχολείου της με τίτλο "Top 3 Good Morals of Thailand", που διοργανώθηκε από το Κέντρο Προώθησης της Ηθικής στις αρχές του 2009, όπου κατέλαβε την δεύτερη θέση.

Το 2010, η 13-χρονη Lisa πέρασε από οντισιόν για να ενταχθεί στη δισκογραφική εταιρεία YG Entertainment στην Ταϊλάνδη. Από νεαρή ηλικία, εκδήλωσε ένα ενδιαφέρον για την K-Pop και θαύμαζε τους καλλιτέχνες Big Bang και 2ΝΕ1 ενώ επιθυμούσε κάποια στιγμή να ακολουθήσει μια παρόμοια καριέρα. Μεταξύ των 4000 υποψηφίων, ήταν το μοναδικό άτομο που προκρίθηκε, γεγονός που ώθησε τον τότε διευθύνοντα σύμβουλο Yang Hyun-suk να προσφέρει την ευκαιρία στη Lisa να κάνει πρακτική άσκηση στην YG Entertainment. Η Lisa εντυπωσίασε και έναν από τους κριτές στις οντισιόν, τον Danny Im της 1TYM, με τον ίδιο να επαινεί την αυτοπεποίθησή της επί σκηνής και τη συμπεριφορά της εκτός σκηνής.

Δισκογραφία

Single albums

Singles

Ως στιχουργός

Βιντεοκλίπ

Μουσικά βίντεο

Φιλμογραφία

Τηλεοπτικές εκπομπές

Βραβεία και υποψηφιότητες

Παγκόσμια ρεκόρ

Σημειώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Ταϊλανδοί τραγουδιστές
Ντμίτρο Σούροβ

Ο Ντμίτρο Σούροβ (ουκρανικά:Дмитр горович Шров,  γεν. στις 31 Οκτωβρίου 1981) είναι Ουκρανός πιανίστας, συνθέτης και τραγουδιστής-τραγουδοποιός, με έδρα το Κίεβο. Ήταν επίσης κριτής στην ουκρανική έκδοση της τηλεοπτικής εκπομπής X-Factor για τον όγδοο και ένατο κύκλο. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκπομπής, επέλεξε να σπάσει την κιθάρα ενός παίκτη, η οποία ήταν δώρο από τον πατέρα του.  Ο Σούροβ ήταν πιανίστας στα συγκροτήματα Okean Elzy (2001–2004), Esthetic Education (2004–2008) και Ζεμφίρα (2006–2009).

Τα πρώτα χρόνια 
Ο Σούροβ γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1981 στη Βίνιτσα. Ο πατέρας του, Ιγκόρ Σούροβ, είναι ποιητής και ζωγράφος  και η μητέρα του δασκάλα και μουσικός. Ο Ντμίτρο άρχισε να παίζει πιάνο σε ηλικία τεσσάρων ετών.  

Ο Σούροβ σπούδασε στο λύκειο Ογκίστ Ρενουάρ στη Λιμόζ της Γαλλίας και στη Γιούτα των Ηνωμένων Πολιτειών όπου τραγουδούσε στη χορωδία και έπαιζε στο σχολικό συγκρότημα τζαζ και στην κλασική ορχήστρα, όπου ερμήνευε συνθέσεις της περιόδου του μπαρόκ. Έπαιξε επίσης και στο κουαρτέτο «Barbershop».  Αφού επέστρεψε από τις ΗΠΑ, ο Σούροβ έκανε αίτηση στο Εθνικό Γλωσσολογικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου.

Καριέρα 
Ο Σούροβ εντάχθηκε στο συγκρότημα Okean Elzy ως μέλος του το 2000. Αργότερα, το 2001, έγινε μόνιμο μέλος του συγκροτήματος και κέρδισε δημοτικότητα δίπλα στο ολοένα και πιο δημοφιλές συγκρότημα. Το 2004, ο Σούροβ έφυγε από το συγκρότημα για να ενταχθεί σε ένα νεοσύστατο συγκρότημα, με το όνομα Esthetic Education, μαζί με ένα ακόμη μέλος των Okean Elzy, τον μπασίστα Yuriy Khustochka. Οι Esthetic Education παρέμειναν ενεργοί μέχρι το 2008. Το 2009, ο Σούροβ  ξεκίνησε το δικό του συγκρότημα που ονομάζεται "Pianoбой".

Ο Σούροβ ήταν ένας από τους συνδιοργανωτές του φεστιβάλ Moloko Music Fest του Κιέβου το 2008 και το 2009 ως μέρος του Gogolfest.  Συνέθεσε μουσική για πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της Khottabych αλλά και για τη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Υπηρέτης του λαού, καθώς και για κωμωδίες και επιδείξεις μόδας. Είναι brand ambassador της Yamaha Corporation στην Ουκρανία.  Τον Απρίλιο του 2021, ενώ ενεργούσε ως κριτής για το X-Factor Ukraine, ο Σούροβ έσπασε μια κιθάρα που ανήκε στον διαγωνιζόμενο Σεργκέι, επειδή θεωρούσε ότι η απόδοσή του ήταν κατώτερη του επιτρεπτού. Ο Σεργκέι είχε κληρονομήσει την κιθάρα από τον εκλιπώντα πατέρα του και ήταν ένα από τα λίγα αντικείμενα που είχε από εκείνον ως κειμήλιο. Ο Σούροφ δεν ζήτησε συγγνώμη ούτε αποζημίωσε τον Σεργκέι, παρά το συμβόλαιό του το οποίο έλεγε ότι οι κριτές δεν είχαν το δικαίωμα να αγγίξουν τα αντικείμενα των διαγωνιζομένων χωρίς άδεια, πόσο μάλλον να τα καταστρέψουν.

Προσωπική ζωή 
Ο Σούροβ παντρεύτηκε την Όλγα Ταρακάνοβσκα το 2002.  Στις 23 Αυγούστου 2003, η Όλγα γέννησε έναν γιο, τον Λεβ Σούροβ. Η οικογένεια ζει στο Κίεβο.

Παραπομπές

Εξωτερικές πηγές 

 
 Αισθητική Αγωγή, Киевский Рок Клуб

Ουκρανοί πιανίστες
Ουκρανοί μουσικοί
Βιρτζίνια Ράγκι

Η Βιρτζίνια Ράγκι (Virginia Elena Raggi ; 18 Ιουλίου 1978) είναι Ιταλίδα δικηγόρος και πολιτικός που υπηρέτησε ως δήμαρχος της Ρώμης από το 2016 έως το 2021. Εκπροσωπώντας το αντιπολιτευόμενο Five Star Movement (M5S) ; η Ράγκι είναι η πρώτη υποψήφια από το κόμμα της και η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε δήμαρχος της Ρώμης.

Βιογραφία 
Η Ράγκι γεννήθηκε και μεγάλωσε στο ένατο διαμέρισμα της Ρώμης και σπούδασε νομική στο Roma Tre University, με ειδίκευση στο δικαστικό και εξωδικαστικό αστικό δίκαιο. Παρά το γεγονός ότι δεν έχει προηγούμενη πολιτική εμπειρία, η γέννηση του γιου της αποτέλεσε το έναυσμα για την ενασχόλησή της με την πολιτική. Αρχικά ήταν μέλος τοπικών συμβουλίων της περιοχής της προτού ενταχθεί στο Κίνημα 5 Αστέρων για την ένατη επαρχία της Ρώμης το 2011.

Την στιγμή της εκλογής της, η Ράγκι ζούσε με την οικογένειά της στο προάστιο Οττάβια στην βόρεια Ρώμη. Είναι παντρεμένη με τον Αντρέα Σεβερίνι, με τον οποίο απέκτησε ένα παιδί το 2009.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 of Virginia Raggi
Κώδικας της Βίβλου

Ο κώδικας της Βίβλου ( εβραϊκά : הצופן התנ"כי , hatzofen hatanachi ), επίσης γνωστός ως κώδικας της Τορά , είναι ένα υποτιθέμενο σύνολο κωδικοποιημένων λέξεων σε ένα εβραϊκό κείμενο της Τορά που, σύμφωνα με τους υποστηρικτές, έχει προβλέψει σημαντικά ιστορικά γεγονότα. Η στατιστική  πιθανότητα να προκύψει τυχαία ο κώδικας της Βίβλου έχει ερευνηθεί διεξοδικά και τώρα θεωρείται ευρέως στατιστικά ασήμαντη , καθώς παρόμοια φαινόμενα μπορούν να παρατηρηθούν σε οποιοδήποτε αρκετά εκτενές κείμενο. το θέμα έχει διαδοθεί στη σύγχρονη εποχή απόΤο βιβλίο του Michael Drosnin The Bible Code και η ταινία  The Omega Code .Μερικά τεστ που υποτίθεται ότι έδειχναν στατιστικά σημαντικούς κώδικες στη Βίβλο δημοσιεύτηκαν ως «προκλητικό παζλ» σε ένα ακαδημαϊκό περιοδικό με κριτές το 1994,  το οποίο προφέρθηκε «λυμένο» σε μια επόμενη εργασία του 1999 που δημοσιεύτηκε στο ίδιο περιοδικό.

Παραπομπές 

Εβραϊκή Βίβλος
Αριθμολογία
Μαρκιγιάν Κάμις

Ο Μαρκιγιάν Κάμις (, γεν. στις 19 Οκτωβρίου 1988) είναι ένας Ουκρανός μυθιστοριογράφος.

Βιογραφία 
Ο Μαρκιγιάν Κάμις είναι το μόνο πρόσωπο που εκπροσωπεί την αντεργκράουντ λογοτεχνία του Τσερνόμπιλ.     Από το 2010, ερευνά παράνομα τη ζώνη αποκλεισμού του Τσερνομπίλ.     Είναι γιος ενός εκκαθαριστή του Τσερνόμπιλ, πυρηνικού φυσικού και μηχανικού του Ινστιτούτου Πυρηνικών Ερευνών ο οποίος πέθανε το 2003. 

Κατά το διάστημα μεταξύ 2005 και 2009, ο Μαρκιγιάν Κάμις σπούδασε στη Σχολή Ιστορίας του Εθνικού Πανεπιστημίου Ταράς Σεβτσένκο του Κιέβου, αλλά τα παράτησε λίγο πριν πάρει το πτυχίο του έτσι ώστε να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία και στην παράνομη έρευνα στη ζώνη του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ. Κατά το διάστημα μεταξύ 2010–2021, ο Κάμις πήρε μέρος σε πολλές αποστολές στο Τσερνόμπιλ, παραμένοντας στην απαγορευμένη ζώνη για περισσότερο από ένα χρόνο (συμπεριλαμβανομένων αρκετών μηνών στην εγκαταλελειμμένη πόλη Πρίπιατ).

Παρακολουθώντας την Ατομική Πόλη 
Το βιβλίο Παρακολουθώντας την ατομική πόλη είναι ένα μυθιστόρημα για τους παράνομους εξερευνητές της απαγορευμένης ζώνης του Τσερνόμπιλ.  Το βιβλίο του Κάμις είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο από την άνοιξη του 2014.  Μετά την αποδοχή των κριτικών στην Ουκρανία,      το βιβλίο εκδόθηκε στη Γαλλία και την Ιταλία.  Το γαλλικό περιοδικό Le Nouvel Observateur αποκάλεσε το μυθιστόρημα «εκπληκτικό βιβλίο».  Το περιοδικό Monaco Hebdo έχει συμπεριλάβει το βιβλίο στη λίστα με τις επιλογές του μήνα. 

Το βιβλίο έχει επίσης μπει στη λίστα με τα πέντε καλύτερα βιβλία για το Τσερνόμπιλ από το Esquire Italia  και στη λίστα με τα δέκα καλύτερα βιβλία του 2019 σύμφωνα με την ιταλική εφημερίδα La Repubblica ως ένα από τα βιβλία του «αστερισμού των δέκα βιβλίων που αντικατοπτρίζουν καλύτερα το πνεύμα των καιρών».  Σε μια ξεχωριστή βιβλιοκριτική, η La Repubblica αποκάλεσε τον Κάμις "ισχυρό χαρακτήρα". 

Σύμφωνα με την ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera:«Χάρη σε ένα ύφος που ισορροπεί ανάμεσα στη γλωσσική έκσταση ενός απελπισμένου ταξιδιού, ανάμεσα στην καταστροφή των λειψάνων μιας ιστορικής τραγωδίας και στον σκληρό και συναισθηματικό μινιμαλισμό μιας τρομερής πραγματικότητας, ο Κάμις γράφει ένα βιβλίο που μπορεί να μας ταρακουνήσει φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με τον τον ανθρώπινο πόνο και με τον πόνο της φύσης». Ο Ουκρανός μυθιστοριογράφος Αντρέι Κούρκοβ είπε σχετικά με το βιβλίο:«Το βιβλίο Παρακολουθώντας την ατομική πόλη του Μαρκιάν Κάμις είναι σίγουρα διπλή ανακάλυψη για κάθε αναγνώστη! Η πρώτη ανακάλυψη είναι ο ίδιος ο συγγραφέας με τη ζωντανή και πολύ δυναμική αφήγησή του και η άλλη είναι το περιεχόμενο του βιβλίου που θα σας ανοίξει μια εντελώς άγνωστη πραγματικότητα, τη ζωή στη ζώνη του Τσερνόμπιλ πίσω από τα συρματοπλέγματα, μια ζωή που περιγράφεται από αυτούς που μετέτρεψαν αυτήν τη ζώνη σε μυστική και παράνομη παιδική τους χαρά. Ο Μαρκιάν Κάμις είναι ένας από αυτούς και γι' αυτό το βιβλίο είναι επίσης μια ειλικρινής εμπειρία από πρώτο χέρι!»

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Pripyat Underground
 Συνέντευξη για το Pripyat και τα παράνομα ταξίδια
 Συνέντευξη για τη ζώνη αποκλεισμού του Τσερνομπίλ

Ουκρανοί συγγραφείς
Βασίλ Στέφανικ

Ο Βασίλ Σεμένοβιτς Στέφανικ (, 14 Μαΐου 1871 – 7 Δεκεμβρίου 1936) ήταν ένας σημαντικός Ουκρανός μοντερνιστής συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής. Ήταν επίσης μέλος του αυστριακού κοινοβουλίου κατά το διάστημα από το 1908 έως το 1918.

Βιογραφία

Τα πρώτα χρόνια 
Ο Βασίλ Στέφανικ γεννήθηκε στις 14 Μαΐου 1871 στο χωριό Ρούσιβ, το οποίο ήταν χτισμένο στην ιστορική περιοχή Ποκούτια, που τότε αποτελούσε μέρος της Αυστροουγγαρίας. Ήταν γιος ενός ευκατάστατου αγρότη.

Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση του Στέφανικ ολοκληρώθηκε στο σχολείο της πόλης Σνιάτιν. Αργότερα, φοίτησε στο πολωνικό γυμνάσιο στην Κολομίγια και στο Ντροχόμπιτς. Ο Στέφανικ αποβλήθηκε από το γυμνάσιο της Κολομίγια λόγω της συμμετοχής του σε μια επαναστατική ομάδα. Τελικά, αποφοίτησε από το γυμνάσιο του Ντροχόμπιτς και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας το 1892.

Θάνατος 
Ο Στέφανικ πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου 1936 στο ίδιο χωριό στο οποίο γεννήθηκε, το Ρούσιβ, το οποίο, όμως, την εποχή του θανάτου του ανήκε πλέον στην Πολωνία.

Στον πολιτισμό 
Το γαλάζιο βιβλίο του Στέφανικ επανεκδόθηκε στην Ουκρανία το 1966 με τον τίτλο Τα φύλλα του σφενδαμιού σε μια έκδοση με πλούσια εικονογράφηση.

Τρεις ιστορίες από το Γαλάζιο βιβλίο ήταν η βάση για το σενάριο της κλασικής ουκρανικής ταινίας του 1968 Kaminnyy khrest (Ο πέτρινος σταυρός) του σκηνοθέτη Λεονίντ Οσίκα.

Στο εξωτεριό 
Ο Στέφανικ ανησυχούσε βαθιά για τη μοίρα των Ουκρανών που είχαν μεταναστεύσει στον Καναδά και τους ανέφερε συχνά στα πολλά του γραπτά. Μια από τις ιστορίες του, Ο πέτρινος σταυρός (Kaminnyi Khrest), που αργότερα έγινε ταινία, είναι μια συγκλονιστική αφήγηση με θέμα την αναχώρηση ενός μετανάστη από το χωριό του, το Στέφανικ. Ο άνθρωπος στον οποίο βασίζεται το βιβλίο πέθανε το 1911, στο Χίλιαρντ της Αλμπέρτας.

Το μνημείο που ανεγέρθηκε για να τιμήσει τη μνήμη του Βασίλ Στέφανικ βρίσκεται στο χωριό Ουκρανικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ανατολικά του Έντμοντον της Αλμπέρτας. Πρόκειται για ένα άγαλμα που ήταν δώρο από την Ουκρανία προς τον Σύνδεσμο Ενωμένων Ουκρανοκαναδών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια της Ουκρανίας: Vasyl Stefanyk
 «Eye on Culture» με την Tania Stech, Kontakt TV, Vasyl Stefanyk

Αυστροούγγροι πολιτικοί
Ουκρανοί συγγραφείς
Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
Όσταπ Βίσνια

Ο Όσταπ Βίσνια (πραγματικό όνομα Πάβλο Χουμπένκο,  13 Νοεμβρίου 1889 – 28 Σεπτεμβρίου 1956) ήταν ένας Ουκρανός συγγραφέας, ευθυμογράφος και ιατρικός επισκέπτης. Από πολλούς κριτικούς, ο Βίσνια έχει με το παρατσούκλι "Ουκρανός Μαρκ Τουέιν" και "Ουκρανός Βασιλιάς της Τυπογραφίας". Λέγεται ότι τη φήμη του στην πρώιμη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας κατάφεραν να συναγωνιστούν μόνο δύο άτομα: ο Ταράς Σεβτσένκο και ο Βλαντίμιρ Λένιν.

Τα πρώτα χρόνια 

Ο Πάβλο Χουμπένκο γεννήθηκε ως μέλος μιας μεγάλης αγροτικής οικογένεια με 17 παιδιά στις 13 Νοεμβρίου 1889 στο αγρόκτημα Τσάτσβα κοντά στο χωριό Χρουν της περιοχής Ζίνκιβ, που την εποχή εκείνη ανήκε διοικητικά στην Πολτάβα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Σήμερα, η Ζίνκιβ είναι μια πόλη στην περιφέρεια Πολτάβα και ανήκει πλέον στην Ουκρανία. Ο Χουμπένκο φοίτησε στο δημοτικό σχολείο στη Ζίνκιβ, ενώ αργότερα εγγράφηκε στη στρατιωτική νοσηλευτική σχολή του Κιέβου την οποία τελείωσε το 1907. Εργάστηκε ως νοσηλευτής στον στρατό και στη συνέχεια στο χειρουργικό τμήμα του νοσοκομείου Νοτιοδυτικών Σιδηροδρόμων. Τελικά, κατάφερε να δώσει τις εξετάσεις για να εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου το 1917, αλλά αργότερα (το 1919) το εγκατέλειψε και ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη δημοσιογραφία και τα λογοτεχνικά έργα. Το 1919 συνελήφθη από Μπολσεβίκους ενώ βρισκόταν στον ουκρανικό στρατό και ήταν βαριά άρρωστος από τύφο. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι διετέλεσε και προϊστάμενος της ιατροϋγειονομικής διεύθυνσης του Ουκρανικού Υπουργείου Σιδηροδρόμων (Υπουργείο Μεταφορών). Μέχρι το 1921, έμεινε φυλακισμένος στη φυλακή του Χάρκοβο μέχρι το πλήρες τέλος του Εμφυλίου Πολέμου. Το 1933, καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση σε στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων.  Ο Βίσνια ήταν ένας από τους λίγους εκπροσώπους της ομάδας της Αναγέννησης που διέφυγε της εκτέλεσης.

Καριέρα και διώξεις 

Το πρώτο δημοσιευμένο έργο του, με τον τίτλο Οι δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις του Ντενίκιν, εμφανίστηκε στις 2 Νοεμβρίου 1919 στην εφημερίδα Narodna Volia. Ο συγγραφέας υπέγραφε με το ψευδώνυμο Π. Χρούνσκι.

Στην ίδια εφημερίδα τυπώθηκαν επίσης αρκετά σατιρικά άρθρα γραμμένα από τον νεαρό συγγραφέα. Η περίοδος των τακτικών δημοσιεύσεών του ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1921, όταν έγινε δημοσιογράφος στην κυβερνητική εφημερίδα Вісті ВУЦВК. Το ψευδώνυμο Όσταπ Βίσνια εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις 22 Ιουλίου 1921.

Το 1933, ο Βίσνια στάλθηκε σε στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων για δέκα χρόνια και κατάφερε να επιστρέψει στη λογοτεχνική του καριέρα μόλις το 1943. Αποκαταστάθηκε το 1955.

Θάνατος 
Ο Όσταπ Βίσνια πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1956 στο Κίεβο. Η κηδεία του φέρεται να γέμισε την οδό Khreshchatyk.  Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Baikove.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Yurkova, OV Ostap Vyshnia (ВИШНЯ Остап) . Εγκυκλοπαίδεια της Ιστορίας της Ουκρανίας.
 Koshelivets, I. Vyshnia, Ostap . Εγκυκλοπαίδεια της Ουκρανίας.

Σοβιετικοί συγγραφείς
Ουκρανοί συγγραφείς
Ουκρανοί δημοσιογράφοι
Φρουσιούνα Αργολίδας

Η Φρουσιούνα (παλιότερα: Φρουσίνα, Φροσύνα) είναι ορεινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του όρους Τραχύ (Αρμενιάς) πάνω απο το οροπέδιο της Αλέας σε υψόμετρο 800 μέτρων. Υπάγεται διοικητικά στην κοινότητα Φρουσιούνας της δημοτικής ενότητας Αλέας του δήμου Άργους - Μυκηνών της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 καταγράφτηκαν 70 μόνιμοι κάτοικοι. Το χωριό απέχει 42 χιλιόμετρα απο το Άργος και 16 χιλιόμετρα απο την Σκοτεινή.

Πληθυσμός 
Η Φρουσιούνα γνώρισε σε γενικές γραμμές μικρή πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1940, με μικρή μείωση το 1889 και μεγάλη το 1920. Μεταπολεμικά κτυπήθηκε απο το κύμα της αστυφιλίας και ο πληθυσμός της μειώθηκε σημαντικά. Το 2011 κατέγραψε διπλασιασμό του πληθυσμού σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αργολίδας
Δήμος Άργους - Μυκηνών
Μίκι Μανόλοβιτς

Ο Πρέντραγκ (Μίκι) Μανόλοβιτς (, γεν. στις 5 Απριλίου 1950) είναι Σέρβος ηθοποιός, διάσημος για τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους σε μερικές από τις πιο σημαντικές ταινίες του κινηματογράφου της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Μανόλοβιτς ξεκίνησε να παίζει με επιτυχία σε ταινίες που γυρίστηκαν εκτός των Βαλκανίων και δραστηριοποιήθηκε σε παραγωγές σε όλη την Ευρώπη.

Καριέρα 
Ο Μανόλοβιτς μεγάλωσε σε μια οικογένεια ηθοποιών. Πατέρας του ήταν ο Ιβάν Μανόλοβιτς και μητέρα του η Ζόρκα Ντόκνιτς.  

Μετά το ντεμπούτο του στην οθόνη το 1970, ο νεαρός Πρέντραγκ συνέχισε να εμφανίζεται σε πολυάριθμες ταινίες και τηλεοπτικά δράματα που γυρίζονταν στην πρώην Γιουγκοσλαβία, μερικές από τις οποίες, όπως η τηλεοπτική σειρά του 1975 Grlom u jagode όπου έπαιξε αξέχαστα τον Μίκι Ρουμπιρόζα, έγιναν καλτ. 

Είναι αναμφισβήτητα περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του πατέρα στην ταινία του Εμίρ Κουστουρίτσα Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές (1985) και ως τραγικός καιροσκόπος στο Underground του 1995 (επίσης του Κουστουρίτσα). Είναι γνωστός για την ευελιξία του που τον βοήθησε να κάνει ισχυρή εντύπωση τόσο σε πρωταγωνιστικούς ρόλους και σε ρόλους χαρακτήρων, καθώς και σε δράματα και κωμωδίες, με τον μικρό του ρόλο στην επιτυχημένη κωμωδία του 1992 Mi nismo anđeli (Δεν είμαστε άγγελοι) να αποτελεί παράδειγμα του τελευταίου. Έπαιξε τον ρόλο του Αγκοστίνο Τάσι στην ταινία Αρτεμισία (Artemisia) του 1997 και αυτόν του Μίκι στο Irina Palm (2007).

Κατά τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ το 1999, ο Μανόλοβιτς είχε πει: «Οι Δυτικοί πρέπει να καταλάβουν ότι κανείς δεν μπορεί να περιορίσει κανέναν, ότι τα Βαλκάνια πρέπει να ζήσουν τη δική τους ζωή με τη δική τους πολλαπλότητα πολιτισμών, θρησκειών, γλωσσών. Πρέπει να καταλάβουν ότι δεν πρέπει να επιδεινώσουν την κατάσταση με τις δικές τους απογοητεύσεις και τις ιδέες τους που δεν λειτουργούν, ότι όσο περισσότερες βόμβες πέφτουν στη Γιουγκοσλαβία, τόσο λιγότερη ασφάλεια θα υπάρχει στην Ευρώπη». 

Τον Φεβρουάριο του 2009, η κυβέρνηση της Σερβίας τον όρισε πρόεδρο του Σερβικού Κέντρου Κινηματογράφου.

Προσωπική ζωή 
Ο Μανόλοβιτς είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Ταμάρα Βούτσκοβιτς με την οποία έχει έναν γιο, τον Ιβάν.  Έχει επίσης μια κόρη, την Τσάρνα Μανόλοβιτς, από προηγούμενο γάμο του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Σέρβοι θεατρικοί συγγραφείς
Σέρβοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σέρβοι ηθοποιοί
Αλεξανδρινή Λάρισας

Η Αλεξανδρινή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παλαιοπύργου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ευρυμενών, του δήμου Αγιάς, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

Γεωγραφία
Η Αλεξανδρινή είναι παράλιος οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται ακριβώς νότια των εκβολών του ποταμού Πηνειού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 48 χλμ. περίπου ΒΑ. της Λάρισας.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιοπύργου, του δήμου Ευρυμενών του νομού Λαρίσης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Ευρυμενών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγιάς.

Αξιοθέατα
Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού, μήκους 2 χλμ. περίπου
Η εκκλησία Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στο κέντρο του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
https://www.eleftheria.gr/%CE%BB%CE%AC%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B1/item/208043.html
https://www.youtube.com/watch?v=MK9XHtv45Rs

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Αγιάς
Ζόραν Λόντσαρ (ποδοσφαιριστής)

Ο Ζόραν Λόντσαρ (σέρβικα: Зоран Лончар, γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1976 στο Βελιγράδι της   Γιουγκοσλαβίας) και είναι Σέρβος πρώην ποδοσφαιριστής και πρώην βοηθός προπονητή του Άρη Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία 
Ως ποδοσφαιριστής πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα της ΟΦΚ Βελιγραδίου τη σεζόν 1984-85 για το πρωτάθλημα της Δεύτερης Γιουγκοσλαβικής Λίγκας, χρονιά κατά την οποία ο σύλλογος κέρδισε την άνοδο στην Πρώτη Γιουγκοσλαβική Λίγκα. Αγωνίστηκε για επί οκτώ συνεχόμενες σεζόν με τα χρώματα της ομάδας και συνολικά σε 168 αγώνες σημειώνοντας 68 γκολ στα δύο κορυφαία πρωταθλήματα της χώρας. Το καλοκαίρι του 1992, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο Λόντσαρ μετακόμισε στην Ελλάδα και υπέγραψε με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Πέρασε τα επόμενα τέσσερα χρόνια στον σύλλογο, πραγματοποιώντας 125 συμμετοχές [98 στην 'Α Εθνική Κατηγορία, 25 στο Κύπελλο Ελλάδος και 2 στο Κύπελλο Ουέφα] και πετυχαίνοντας συνολικά 40 τέρματα , εκ των οποίων τα 35 στην κορυφαία κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το καλοκαίρι του 1997, ο Λόντσαρ επέστρεψε στην ΟΦΚ Βελιγραδίου, όπου αγωνίστηκε για άλλες δύο σεζόν και ολοκλήρωσε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής.

Μεταξύ 1984 και 1985, ο Λόντσαρ εκπροσώπησε τη Γιουγκοσλαβία κατά τη διάρκεια των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U18 UEFA 1986, πραγματοποιώντας δύο εμφανίσεις ως αλλαγή.

Μετά το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας, και μεταξύ 2012 και 2013, ο Λόντσαρ υπηρέτησε ως αθλητικός διευθυντής για την ΟΦΚ Βελιγραδίου , πριν αναλάβει (στις 10 Σεπτεμβρίου 2013) το πόστο του βοηθού προπονητή, δίπλα στον Ζόραν Μιλίνκοβιτς στον Άρη Θεσσαλονίκης. Αποχώρησαν και οι δυο από την ομάδα, στις 20 Δεκεμβρίου 2013. Στη συνέχεια δούλεψαν ξανά μαζί, στις ομάδες της ΦΚ Βόζντοβατς [18 Ιανουαρίου 2014 έως 25 Μαρτίου 2015] και της  Παρτιζάν [26 Μαρτίου 2015 έως 15 Οκτωβρίου 2015]. Στις 10 Νοεμβρίου του 2015, επέστρεψε στην ΟΦΚ Βελιγραδίου, όπου εργάστηκε έως 28 Αυγούστου 2016, ως αθλητικός διευθυντής της ομάδας.

Στατιστικά καριέρας 

Λόντσαρ Ζόραν
Ι
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Σέρβοι ποδοσφαιριστές
Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές από τη Σερβία και Μαυροβούνιο
Ποδοσφαιριστές ΟΦΚ Βελιγραδίου
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης