joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μανωλάκης Καστοριανός

Ο Μανωλάκης Καστοριανός (πραγματικό όνομα: Εμμανουήλ Φιλίππου, περ. 1620 - 1699) ήταν Έλληνας αρχιγουναράς στην Κωνσταντινούπολη.

Βιογραφία 
Η καταγωγή του ήταν από την Καστοριά. Άκμασε το 1660. Ίδρυσε το εν Κωνσταντινουπόλει ρουφέτι (συντεχνία) και ήταν μεγάλος ευεργέτης στην ίδρυση κυρίως ελληνικών σχολείων. Αναμφίβολα, παρατηρεί ο Ζαχαρίας Μαθάς, «ο φιλογενής ανήρ Μανολάκης ο εκ Καστορίας, εν άλλαις πόλεσι συστήσας σχολεία, δεν ήθελε παραλείψει την ιδιαιτέραν του πατρίδα Καστορίαν και στερήσει αυτήν του ευεργητήματος τούτου. Συνέστησε δε άλλας τέσσαρας εν Κωνσταντινοπόλει, Χίω, Άρτη και Ανατολικώ». Το 1661 επανίδρυσε την Πατριαρχική Σχολή στην Κωνσταντινούπολη για την οποία όχι μόνον αγόρασε ειδικό κτίριο στο Φανάρι, αλλά ανέλαβε να χρηματοδοτεί και τρεις δασκάλους «ένα δια τα κοινά (στοιχειώδη) γράμματα, να πηγαίνει όποιον παιδί θέλει να μαθαίνει χωρίς πληρωμή, άλλον δάσκαλο της κυκλοπαιδείας δηλ. γραμματικής, ρητορικής και λογικής και έτερον τρίτον δάσκαλο σοφόν και επιστήμονα φιλοσοφίας και θεολογίας. Δίδει δε εισόδημα να τρέφονται δώδεκα μαθηταί, να έχωσι την τροφήν τους και τα ενδύματά τους από το σχολείον. Οι απόγονοί του υιοθέτησαν το επώνυμο "Μάνος" και είναι η γνωστή Φαναριώτικη οικογένεια Μάνου που εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Άλλες δραστηριότητες
Στα 1666 ίδρυσε στη Χίο, μετά από εισήγηση του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Νεκτάριου, μια νέα σχολή κοντά στο ναό του Αγίου Βίκτωρος, η οποία δεν αποκλείεται να αποτελεί τη συνέχεια του Φροντιστηρίου των Αγίων Αναργύρων.
Ο ίδιος  δωρίζει εις τον πατριαρχικό ναό το μέγα και καλλιτεχνικά επεξεργασμένο ελεφαντοκόλλητον παγκάριον με την επιγραφή: «Μανουήλ υιός Πέτρου εκ Καστορίας αφοσιοί έτει ΑΧΞΘ’» (1669).

Έκανε επίσης γενναίες δωρεές στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, στα μοναστήρια του Αγίου Όρους και στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Τέλος κατέβαλε τις δαπάνες και τα υλικά για την ανακατασκευή του ναού της Γέννησης της Βηθλεέμ. Συνοψίζοντας τη δράση του αυτή, ένα πατριαρχικό σιγίλιο του 1663 χαρακτηρίζει τον Μανωλάκην «ως άλλον τινά χρυσορρόαν Νείλον, τοις της ελεημοσύνης ρεύμασι την οικουμένη καταρδεύοντα». Ενδεικτικό του ρόλου και της κοινωνικής επιρροής του Μανωλάκη Καστοριανού είναι το ότι ο πατριάρχης Καλλίνικος εξελέγη το 1688 στο σπίτι του πλούσιου γουναρά.

Δείτε επίσης
 Εκπαίδευση των Ελλήνων κατά την οθωμανική περίοδο (1453-1821), Κατάλογος σχολείων

Βιβλιογραφία
Χρύσανθος Νοταράς, [χειρ. αρ.27] στη βιβλιοθήκη του Αγιοτ. Μετοχίου.
Κωνσταντίνος Α΄ Σιναίος, Περί της Πατριαρχικής Σχολής.

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Έλληνες ευεργέτες
Οικογένεια Μάνου
Καστοριανοί
Πάνος Κούτρας

Ο Πάνος Κούτρας είναι Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και αρχικά, σπούδασε κινηματογράφο στο Λονδίνο, στη σχολή London International Film School και ύστερα στη Σορβόννη. Ύστερα, άρχισε την κινηματογραφική του καριέρα σκηνοθετώντας ταινίες μικρού μήκους.

Η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους ήταν Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά, μία πειραματική ταινία, η οποία σατίριζε τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Το 2004 προβλήθηκε στο 45ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, η Αληθινή ζωή, με πρωταγωνιστές τη Θέμιδα Μπαζάκα, τον Νίκο Κουρή και Άννα Μουγκλαλί. Το 2009 δημιούργησε τη Στρέλλα, μία ιδιαίτερη και τολμηρή ταινία, που προκάλεσε αίσθηση στο κοινό και στους κριτικούς, καθώς καταπιανόταν με ένα θέμα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας, τα τρανς άτομα. Τη σεζόν 2013-14 σκηνοθέτησε από κοινού με τη Χριστιάνα Τρύφωνος την κυπριακή σειρά Όνειρο ήταν, που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Κύπρου. To 2014 σκηνοθέτησε την ταινία Ξενία, την πρώτη του ταινία με διεθνή αναγνωρισιμότητα. Αυτή η ταινία διαγωνίστηκε στο τμήμα Ένα κάποιο βλέμμα και ήταν υποψήφια για το βραβείο Queer Palm στο 67ο φεστιβάλ των Καννών.

Σε μία συνέντευξή του στην εφημερίδα Libération ανέφερε ότι είναι γκέι ακτιβιστής και αριστερός καλλιτέχνης, με κουλτούρα διαμορφωμένη από δημιουργούς όπως ο Προυστ και ο Γουάιλντ, ο Φασμπίντερ και ο Βισκόντι. Τα έργα αυτά όμως πρέπει να κοιταχτούν με την ομοφυλοφιλική τους διάσταση. Επίσης, τόνισε το ρατσισμό και την υποκρισία που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία.

Ταινίες
(1999) Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά
(2004) Αληθινή ζωή
(2009) Στρέλλα
(2014) Ξενία
(2022) Dodo

Παραπομπές

Έλληνες σκηνοθέτες
Κουτρας Πανος
Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Έλληνες ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ
ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα
Γουίλ Στίβενς

Ο Γουίλ Στίβενς (γεν. 28 Ιουνίου 1991, Ρόκφορντ, Έσεξ) είναι Βρετανός οδηγός της Φόρμουλα 1 από την Αγγλία, ο οποίος αγωνίζεται με τη Manor Marussia.

Βιογραφικό
Ο Στίβενς γεννήθηκε στο Ρόκφορντ του Έσεξ. Το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 το έκανε το 2014 στον τελευταίο αγώνα στο Άμπου Ντάμπι όταν αντικατέστησε τον οδηγό της Κέιτερχαμ Φόρμουλα 1, Μάρκους Έρικσον.  Την επόμενη χρονιά  αγωνίστηκε με την ομάδα Manor Marussia. 

Στίβενς Γουίλ
Αλεξάντερ Ντοβζένκο

Ο Αλεξάντερ Ντοβζένκο (Олександр Петрович Довженко, γνωστός και ως Αλεξάντερ Ντοβτσένκο) γεννήθηκε 29 Αυγούστου 1894 και απεβίωσε στις 25 Νοεμβρίου 1956. Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του σοβιετικού κινηματογράφου, αλλά και ένας από τους σπουδαιότερους όλων των εποχών. Η ταινία του ''Γη'', συγκαταλέγεται από αρκετές λίστες ως μία από τις 12 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Επίσης ήταν ο γνωστότερος εκπρόσωπος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού στον κινηματογράφο.

Γεννήθηκε στο χωριό Βιουνίσε της Ουκρανίας και ήταν το έβδομο από τα δεκατρία παιδιά μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας. Παρόλα αυτά, ο Αλεξάντρ κατάφερε να γίνει δάσκαλος. Τελικά αποφάσισε να εγκαταλείψει τη διδασκαλία και μετέπειτα συνέχισε τις σπουδές του στις φυσικές και αργότερα στις εμπορικές επιστήμες. Τα δύσκολα χρόνια 1917- 1919 πολέμησε ως στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού και έπειτα έγινε και γραμματέας του Κόμματος στο Κίεβο. Υπήρξε φανατικός κομμουνιστής και προσωπικός φίλος του Ιωσήφ Στάλιν. Ο Ντοβζένκο μπήκε στο διπλωματικό σώμα και υπηρέτησε για μερικά χρόνια στην Πολωνία και στη Γερμανία. Εκεί σπούδασε ζωγραφική δίπλα στον Έριχ Χέκελ και τον Τζορτζ Γκρος. Όντας πολυπράγμων, συνέχεια δούλεψε και  ως σκιτσογράφος σε εφημερίδες, ενώ παράλληλα άρχισε να δοκιμάζει τις δυνάμεις του στην πεζογραφία.
Με τον κινηματογράφο ήρθε πρώτη φορά σε επαφή κατά το 1925, όταν βρισκόταν στην Οδησσό.Στην αρχή ασχολήθηκε με την κωμωδία, καθώς ήταν είδος αγαπητό στους σοβιετικούς (από τις πρώτες του ταινίες ξεχωρίζει ο Βάσια ο Μεταρρυθμιστής, ταινία στην οποία έγραψε και το σενάριο). Δούλεψε πολλά χρόνια στα Μοσφίλμ Στούντιο στη Μόσχα, κυρίως ως παραγωγός και σεναριογράφος. Στη διάρκεια της καριέρας του, που κράτησε πάνω από 20 χρόνια, σκηνοθέτησε μόνο επτά ταινίες και τιμήθηκε δύο φορές με το βραβείο Στάλιν.
Πέθανε από καρδιακή ανακοπή στο εξοχικό του, που βρισκόταν στο Περεντελκίνο, έχοντας στραφεί περισσότερο στη συγγραφή μυθιστορημάτων τα τελευταία του χρόνια.

Εκτός από τη Γη, άλλες σημαντικές του ταινίες είναι το Οπλοστάσιο και η Ζβενιγκόρα.

Παραπομπές

Σοβιετικοί σκηνοθέτες βωβών ταινιών
Σοβιετικοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ουκρανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αθανάσιος Κρίκος

Ο Αθανάσιος Κρίκος (1937 - Αύγουστος 2000) του Ιωάννη ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε στη Βραΐλα Φωκίδας το 1937.  Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στη Θεσσαλονίκη. Εργάστηκε ως δικηγόρος και ως φοροτεχνικός.

Εξελέγη βουλευτής στη Β΄ Αθηνών για πρώτη φορά με τη Νέα Δημοκρατία το 1974 συγκεντρώνοντας 12.935 σταυρούς προτίμησης. Επανεξελέγη το 1977, το 1981, το 1985, τον Ιούνιο και τον Νοέμβριο του 1989 με το ίδιο κόμμα.

Πέθανε σε ηλικία 63 ετών τον Αύγουστο του 2000. Κηδεύτηκε στις 31 Αυγούστου από τον ιερό ναό του Κοιμητηρίου Καλλιθέας. Κατέλιπε τα παιδιά του.

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές Β' Αθηνών
Πύργος της Πυρίτιδας (Ρίγα)

Ο Πύργος της Πυρίτιδας () ευρίσκεται στην Ρίγα της Λετονίας, ενώ, αρχικά, αποτελούσε μέρος των αμυντικών οχυρώσεων της πόλης. Ο Πύργος της Πυρίτιδας ανακατασκευάστηκε την περίοδο μεταξύ του 1937 και του 1940, όταν και συμπεριλήφθηκε στο κτιριακό σύμπλεγμα του Λετονικού Πολεμικού Μουσείου.

Παραπομπές 

Κτίρια και κατασκευές στη Ρίγα
Πυργος Πυριτιδας
Σουηδική Πύλη (Ρίγα)

Η Σουηδική Πύλη () ευρίσκεται στην Ρίγα της Λετονίας, ενώ ανεγέρθηκε το 1698 ως μέρος των Τειχών της Ρίγας, με σκοπό να δίνει πρόσβαση σε στρατώνες που βρίσκονταν εκτός των τειχών της πόλης.

Ο Κουρτ Βάλαντερ επισκέπτεται την συγκεκριμένη τοποθεσία στο μυθιστόρημά του με τίτλο Hundarna i Riga.

Παραπομπές 
 

Κτίρια και κατασκευές στη Ρίγα
Σουηδικη Πυλη
Ζιναΐντα Γκίππιους

Η Ζιναΐντα Νικολάιεβνα Γκίππιους (, 20 Νοεμβρίου 1869, Μπελέβ, Τούλα επαρχία, Ρωσική Αυτοκρατορία — 9 Σεπτεμβρίου 1945, Παρίσι) ήταν Ρωσίδα ποιήτρια, θεατρική συγγραφέας, εκδότης, διηγηματογράφος και θρησκευτικός στοχαστής.

Θεωρήθηκε ως «μια από τις πιο αινιγματικές και ευφυείς γυναίκες της εποχής της στην Ρωσία». Υπήρξε μια από τις σπουδαιότερες εκπροσώπους της Αργυρής Εποχής του ρωσικού πολιτισμού και ιδεολόγος του ρωσικού συμβολισμού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 
  σε 
 
 
 
 
 
  

Ρώσοι ποιητές
Ρώσοι συγγραφείς
Μηνάς Χατζησάββας

Ο Μηνάς Χατζησάββας (Αθήνα, 28 Ιανουαρίου 1948 – Αθήνα, 30 Νοεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας ηθοποιός και σεναριογράφος.

Βιογραφία 
Υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1969) και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του «Ελεύθερου Θεάτρου» ενώ τη περίοδο 1978-1983 συνεργάστηκε σταθερά με το Εθνικό Θέατρο και την περίοδο 1984-1998 με το Ανοιχτό Θέατρο. Έπαιξε σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, ενώ σημαντική ήταν η παρουσία του στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Το 1995 τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το σενάριο της ταινίας Η ζωή ενάμιση χιλιάρικο. 

Για τον τελευταίο του ρόλο, στην ταινία Ένας άλλος κόσμος, τιμήθηκε μετά θάνατον με το βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.

Προσωπική ζωή 
Ήταν ομοφυλόφιλος και συζούσε με τον σύντροφό του Κώστα Φαλελάκη τα 24 τελευταία χρόνια της ζωής του.

Θάνατος 
Στις 23 Νοεμβρίου 2015 εισήχθη για νοσηλεία στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, έχοντας υποστεί εγκεφαλικά επεισόδια και απεβίωσε στις 30 Νοεμβρίου λόγω αυτών. Η κηδεία του τελέστηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 2 Δεκεμβρίου.

Κατόπιν επιθυμίας του ηθοποιού η κηδεία του ήταν πολιτική και αντί ταφής ακολούθησε αποτέφρωση, ενώ επιθυμία της οικογένειάς του ήταν αντί στεφάνων να συγκεντρωθούν χρήματα για τους συλλόγους των μεταναστών. Συλλυπητήριο μήνυμα για το θάνατο του εξέδωσε και ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας.

Φιλμογραφία 
Είχε εμφανιστεί σε πλήθος θεατρικών παραστάσεων, κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών.

Παραστασιογραφία 
 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες σεναριογράφοι
ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα
Γκέι ηθοποιοί
Πετροβιανό Μπαρόκ

Το Πετροβιανό Μπαρόκ (ρώσικα: Петровское барокко) είναι η ονομασία που χρησιμοποιείται από τους ιστορικούς τέχνης για τον ορισμό ενός ρυθμού μπαρόκ αρχιτεκτονικής και διακόσμησης ο οποίος άνθησε υπό τον Πέτρο τον Μέγα και ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για τον σχεδιασμό και την ανέγερση κτιρίων στη νεοϊδρυθείσα ρωσική πρωτεύουσα, Αγία Πετρούπολη, υπό τον συγκεκριμένο μονάρχη, καθώς και τους άμεσους διαδόχους του. 

Σε αντίθεση με το, χρονολογούμενο από την ίδια εποχή, Μπαρόκ Ναρίσκιν, το οποίο άνθησε στην Μόσχα, το Πετροβιανό Μπαρόκ αποτέλεσε την δραστική ρήξη με τις βυζαντινές παραδόσεις που κυριαρχούσαν στην ρωσική αρχιτεκτονική για διάστημα σχεδόν χιλίων ετών. Οι σημαντικότεροι εφαρμοστές του αρχιτεκτονικού αυτού ρυθμού - Ντομένικο Τρετζίνι, Αντρέας Σχλύτερ και Μιχαΐλ Ζεμτσόφ - άντλησαν την έμπνευσή τους από την σχετικά λυτή ολλανδική, δανική και σουηδική αρχιτεκτονική εκείνης της περιόδου.

Σωζόμενα δείγματα του αρχιτεκτονικού αυτού ρυθμού στην Αγία Πετρούπολη είναι ο Καθεδρικός Ναός Αγίων Πέτρου και Παύλου (Τρετζίνι), τα Δώδεκα Κολλέγια (Τρετζίνι), η Κουνστκάμερα (Ζεμτσόφ), το Παλάτι Κίκιν (Σχλύτερ) και το Παλάτι Μενσίκοφ (Τζοβάνι Φοντάνα)

Οι κτιριακές κατασκευές πετροβιανού μπαρόκ αρχιτεκτονικού ρυθμού ευρισκόμενες εκτός της Αγίας Πετρούπολης είναι σπάνιες, ενώ μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται ο Πύργος Μενσίκοφ στην Μόσχα και το Παλάτι Καντριόργκ στο Τάλιν.

Σημειώσεις

Βιβλιογραφία 
 William Craft Brumfield. A History of Russian Architecture (Cambridge: Cambridge University Press, 1993) ISBN 978-0-521-40333-7 (Chapter Eight: "The Foundations of the Baroque in Saint Petersburg")

Μπαρόκ
Αρχιτεκτονική στη Ρωσία
Αρχιτεκτονικοί ρυθμοί
Αρχιτεκτονικά ρεύματα
ΣΣ Ακράγκας

Η ΣΣ Ακράγκας (Società Sportiva Akragas Città dei Templi) είναι ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Αγκριτζέντο της νότιας Σικελίας. Ιδρύθηκε το 1929. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Εσενέτο, χωρητικότητας 15,000 θεατών. Συμμετέχει στην Λέγκα Προ. Χρώματα της ομάδας είναι το γαλάζιο και το λευκό.

Τίτλοι
Σέριε D (3): 1980–81, 1991–92, 2014–15

Υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  Η επίσημη σελίδα της Ακράγκας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1929
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιταλίας
Δημήτρης Σαράφογλου

Ο Δημήτρης Σαράφογλου (1950) είναι Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε δήμαρχος Κερατσινίου για συνολικά 20 χρόνια (1978-1994 και 2002-2006) και γενικός γραμματέας του ΥΠΕΧΩΔΕ επί υπουργίας Κώστα Λαλιώτη.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1950 στο Κερατσίνι. Το 1974 αποφοίτησε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) με πτυχίο πολιτικού μηχανικού. Συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα και υπήρξε στέλεχος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Με τη στήριξη του ΚΚΕ εκλέχθηκε δήμαρχος Κερατσινίου σε ηλικία 28 ετών στις δημοτικές εκλογές του 1978. Επανεκλέχθηκε το 1982 και το 1986 (ξανά με στήριξη ΚΚΕ) και το 1990 (με στήριξη του ενιαίου τότε Συνασπισμού και του ΠΑΣΟΚ). 

Εκτός από δήμαρχος Κερατσινίου, υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΥΔΑΠ (1981-1985), αντιπρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας (ΚΕΔΚΕ, 1983-1986), γραμματέας της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Αττικής (ΤΕΔΚΝΑ, 1983-1990) κ.α.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο Δημήτρης Σαράφογλου αποχώρησε από το ΚΚΕ και τελικά εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, εν μέρει λόγω και της στενής φιλίας του με τον Κώστα Λαλιώτη. Επί υπουργίας Λαλιώτη στο ΥΠΕΧΩΔΕ διετέλεσε  αντιπρόεδρος της Δημόσιας Επιχείρησης Πολεοδομίας και Στέγασης (ΔΕΠOΣ), γενικός γραμματέας του υπουργείου, καθώς και πρόεδρος της Δημόσιας Επιχείρησης Ανέγερσης Νοσηλευτικών Μονάδων (ΔΕΠΑΝΟΜ).

Από το 2002 μέχρι το 2006 ήταν ξανά δήμαρχος Κερατσινίου.

Κόρη του είναι η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια Μαρία Σαράφογλου.

Παραπομπές

Δήμαρχοι Κερατσινίου
Μάριος Ματαλών

Ο Μάριος Ματαλών, γεννημένος στην Θεσσαλονίκη στις 16 Φεβρουαρίου 1989, είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,86 m και αγωνίζεται στη θέση του πόιντ γκαρντ.

Άρχισε την μπασκετική του καριέρα από την Ακαδημία «Αστέρια» και στη συνέχεια αγωνίστηκε στην ομάδα των Εκπαιδευτηρίων Μαντουλίδη με την οποία κατέκτησε την δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Σχολικό Πρωτάθλημα.

Επαγγελματική καριέρα
Ο Ματαλών ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την ομάδα του Άρη αγωνιζόμενος στο πρώτο παιχνίδι της σεζόν 2005-06 όπου οι «κίτρινοι» επιβλήθηκαν του Μακεδονικού με 84-66. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε και πάλι στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, στην ήττα του Άρη από τον Παναθηναϊκό με 82-69.

Το 2007-08 αγωνίστηκε με το Πανεπιστήμιο του Γουαϊόμινγκ σε τρεις αγώνες του NCAA και επέστρεψε στην Ελλάδα φορώντας την φανέλα του Κολοσσού Ρόδου σε 14 αγώνες. Την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στην Α.Ε. Λάρισας από τον Άρη, παίζοντας μόλις σε επτά αγώνες.

Το 2009-10 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα του Ισραήλ με την ομάδα της Χάποελ Αφούλα πετυχαίνοντας 394 πόντους σε 26 παιχνίδια για την δεύτερη κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος. Το 2010-11 φόρεσε την φανέλα του Κόροιβου Αμαλιάδας για την Α2 εθνική κατηγορία ενώ μεταγράφηκε στον Ηλυσιακό το 2011-12, επιστρέφοντας στο πρωτάθλημα της Α1 μετά από τρία χρόνια.

Το καλοκαίρι του 2012 συμφώνησε με την ομάδα του ΟΦΗ, η οποία αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Α2, πριν μεταγραφεί για δύο σεζόν στα Τρίκαλα, όπου σε 43 αγώνες πρωταθλήματος πέτυχε 240 πόντους.

Το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε στον Α.Γ.Ο. Ρεθύμνου, ενώ το καλοκαίρι του 2016 συμφώνησε με την ομάδα του Πανιωνίου.

Με την Εθνική Ομάδα
Έχει λάβει μέρος στις υποχρεώσεις με τις εθνικές ομάδες Παίδων, Εφήβων και Νέων με τις οποίες έχει συνολικά 67 διεθνείς συμμετοχές. Ως μέλος της Εθνικής Εφήβων κατέκτησε τη δεύτερη θέση (ασημένιο μετάλλιο) στο Ευρωμπάσκετ του 2007 που διεξήχθη στην Μαδρίτη.

Παραπομπές

Πηγές
 ΜΑΤΑΛΟΝ Μάριος, Ε.Σ.Α.Κ.Ε. (esake.gr)
 Marios Matalon Basketball Player Profile, basketball.eurobasket.com
 Παίκτης: Μάριος Ματαλόν | Καριέρα παίκτη, insports.eu

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16
Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού
Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου
Καλαθοσφαιριστές Κόροιβου Αμαλιάδας
Καλαθοσφαιριστές Λάρισας
Καλαθοσφαιριστές ΟΦΗ
Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου
Καλαθοσφαιριστές Τρικάλων BC
Πόιντ γκαρντ
Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
Εκλεκτορικό Παλάτι (Άμπεργκ)

Το Εκλεκτορικό Παλάτι () είναι κάστρο στο Άμπεργκ της Γερμανίας. Έπειτα από σειρά μεγάλων πυρκαγιών  κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, μόνον η νότια πτέρυγα (Neues Schloss) παραμένει από το άλλοτε τριπτέρυγο παλάτι. Συνδέεται μέσω της οχυρωμένης γέφυρας Stadtbrille με το Zeughaus (οπλοστάσιο), η οποία διασχίζει τον ποταμό Φιλς.

Η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1417 υπό τον Λουδοβίκο Γ΄, Παλατινό Εκλέκτορα, και αντικατέστησε το Άλτε Φέστε, ένα γοτθικού αρχιτεκτονικού ρυθμού κτίριο στο κέντρο της πόλης, ως εκλεκτορική έδρα. Στο αρχικό κτίριο στα βόρεια προστέθηκε μία νότια πτέρυγα, μία τάφρος, καθώς και ένα θυρωρείο, από τον Εκλέκτορα Φρειδερίκο Α΄, μετατρέποντάς το σε φρούριο. Η σημερινή του εμφάνιση με ένα υψηλό σπειροειδές αέτωμα χρονολογείται από το 1603 και αποτελεί έργο του Γιοχάνες Σχοχ, ο οποίος σχεδίασε εκ νέου το Zeughaus με την προσθήκη ενός πύργου στο νότιο τμήμα του. Το 1738, στάβλοι αλόγων ανεγέρθηκαν ως δυτική πτέρυγα.

Ανήκοντας στους Εκλέκτορες του Παλατινάτου από την ανέγερσή του έως και την διάλυση του Εκλεκτοράτου, το κάστρο αποτέλεσε έδρα, από τον 19ο αιώνα, αρχικά της τοπικής Περιφερειακής και Οικονομικής Διοίκησης του Βασιλείου της Βαυαρίας, ενώ αργότερα της τοπικής Περιφερειακής Διοίκησης του Βαυαρικού Κράτους στο Άμπεργκ και, μετά το 1972, του Διαμερίσματος του Άμπεργκ-Ζούλτσμπαχ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Kurfürstliches Schloss und Zeughaus, επίσημη ιστοσελίδα του Άμπεργκ (γερμανικά)
Stadtbrille, επίσημη ιστοσελίδα του Άμπεργκ (γερμανικά)

Κτίρια και κατασκευές στη Βαυαρία
Αντρέι Μπέλιι

Ο Αντρέι Μπέλιι (, πραγματικό όνομα Μπορίς Νικολάγιεβιτς Μπουγκάγιεφ, , 14 Οκτωβρίου 1880, Μόσχα, Ρωσική Αυτοκρατορία — 8 Ιανουαρίου 1934, Μόσχα, ΕΣΣΔ), ήταν Ρώσος  μυθιστοριογράφος, ποιητής, θεωρητικός και κριτικός λογοτεχνίας. Το μυθιστόρημα του Πετρούπολη θεωρήθηκε από τον Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ ως ένα από τα τέσσερα μεγάλα μυθιστορήματα του 20ου αιώνα. Υπήρξε μια από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του ρωσικού συμβολισμού και του μοντερνισμού.
Ντμίτρι Μερεζκόβσκι

Ο Ντμίτρι Σεργκέιεβιτς Μερεζκόβσκι (, 2 Αυγούστου 1865, Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία — 9 Δεκεμβρίου 1941, Παρίσι, Γαλλία) ήταν Ρώσος μυθιστοριογράφος, ποιητής, θρησκευτικός στοχαστής και κριτικός λογοτεχνίας.

Υπήρξε σπουδαία φιγούρα της Αργυρής Εποχής στην ρωσική ποίηση. Θεωρείται συνιδρυτής του κινήματος του Συμβολισμού. Ο ίδιος αναγκάστηκε σε πολιτική εξορία δύο φορές. Κατά τη δεύτερη εξορία του (1918-1941) συνέχισε την επιτυχή δημοσίευση των μυθιστορημάτων του και αναγνωρίστηκε ως κριτικός της Σοβιετικής Ένωσης.

Υπήρξε συγγραφέας φιλοσοφικών και ιστορικών μυθιστορημάτων που σε συνδυασμό με τον ένθερμο ιδεαλισμό και τη λογοτεχνική καινοτομία του υπήρξε εννέα φορές υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ στη λογοτεχνία, το οποίο παρολίγον να κερδίσει το 1933.

Παραπομπές
Λαγκάδα Δυτικής Μάνης

Η  Λαγκάδα Δυτικής Μάνης ή Λαγκάδα Μεσσηνίας είναι οικισμός που υπάγεται στον Δήμο Δυτικής Μάνης. Ανήκε στον πρώην Δήμο Λεύκτρου μέχρι την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης το 2010. Είναι ένας από τους δύο χαρακτηρισμένους παραδοσιακούς οικισμούς της Μεσσηνίας μαζί με τις Θαλάμαι (Κουτήφαρι) και ένας από τους 118 παραδοσιακούς οικισμούς στην Πελοποννήσο. Στη διαμόρφωση της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής συνέβαλαν οι Μανιάτες μάστορες στο σκάλισμα της πέτρας ή αλλιώς «πετροφάοι», όπως ο τεχνίτης Ιωάννης Κισκύρας από τη Λαγκάδα το 1820. Ακόμα, από την Λαγκάδα καταγόταν ο αγιογράφος Αναγνώστης ο οποίος έχει αγιογραφήσει πλήθος εκκλησιών στην ευρύτερη περιοχή. Απέχει από την Καλαμάτα 57χλμ.

Ονομασία 
Ο οικισμός είναι αμφιθεατρικά χτισμένος ανάμεσα στα δύο λαγκάδια  Εμπλουτσός και Βαθύ Λαγκάδι, στα οποία οφείλει το όνομά του. Κατά άλλη εκδοχή, το χωριό πήρε το όνομά του από τα σπίτια, τα οποία είναι χτισμένα στις πλαγιές ενός χειμάρρου.

Ιστορία 
Η ιστορία της ξεκινά επί Μάρκου Αυρηλίου, με την κατάληψη του διπλανού οικισμού  Θαλάμες που μέχρι τότε ανήκε στη Σπάρτη, από τους Ρωμαίους. Οι Ρωμαίοι εγκατέστησαν τους στάβλους τους στην Λαγκάδα και τη σωματοφυλακή τους στον οικισμό Σωματιανά, απ' όπου προέρχεται και η ονομασία τους. Με τον καιρό λοιπόν δημιουργήθηκε ο οικισμός που κατοικήθηκε από Ρωμαίους πολίτες των οποίων τα ονόματα εξελληνίστηκαν, κρατώντας όμως μέχρι σήμερα τη λατινική τους ρίζα. Το 1336 παραχωρήθηκε στον ευγενή Νικολό Ατσαγιόλι και μετέπειτα Βάιλο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, ως φέουδό του. Το 1503 κυριάρχησε στη Λαγκάδα η οικογένεια του Βούλτσου ή Μπούλτσου, εξού και η ονομασία της περιοχής Μπουλτσιάνικα στο Βόρειο μέρος του χωριού. Το 1805 επισκέφτηκε το χωριό κατά τη διάρκεια της περιήγησής του στον ελλαδικό χώρο, ο Άγγλος στρατιωτικός, τοπογράφος και αρχαιολόγος Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, ο οποίος κάνει αναφορά στον οικισμό.

Αξιοθέατα 
Υπάρχει πλήθος Ιερών Ναών και Μονών στον οικισμό, όπως ο Ιερός Ναός Προφήτη Ηλία, ο Ιερός Ναός Παναγίας Φανερωμένης, η Ιερά Μονή Παναγίας του Καβελλάρη χτισμένη το 1673, η Ιερά Μονή Προφήτη Ηλία, ο Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής, ο Ιερός Ναός Αγίου Στρατήγου, ο Ιερός Ναός Αγίων Πάντων, ο Ιερός Ναός Κοίμησης Θεοτόκου κ.α. Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στον Ιερό Ναό Εισοδίων Θεοτόκου, όπου φυλάσσονται σε λάρνακα τα οστά του εκχριστιανιστή της Μάνης, που καταγόταν από την Αρμενία, Άγιου Νίκωνα του Μετανοείτε που πέθανε στην Λαγκάδα.

Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία 
Στην Λαγκάδα υπάρχουν τα εξής χαρακτηρισμένα Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία από το Υπουργείο Πολιτισμού:
 Πολεμόπυργος του Καπιτσίνου του 19ου αιώνα,
 Πύργος του Οικονομέα του 1757,
 Βυζαντινή εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος του 14ου αιώνα,
 Κοιμητηριακός ναός της Αγ. Σοφίας του 14ου αιώνα,
 Πύργος «Γουλά» Μιχαλιτσιάνων,
 Τριώροφη κατοικία του Κισκήρα του 1859.

Παραπομπές

Δείτε ακόμα 
 Λατινική Αυτοκρατορία
 Χρονικόν του Μορέως
 Γοδεφρείδος Α΄ Βιλλεαρδουίνος
 Κατάλογος των Κάστρων της Ελλάδας

Δήμος Δυτικής Μάνης
Χωριά του νομού Μεσσηνίας
Μάνη
Πριγκιπάτο της Αχαΐας
Γεράσιμος Παλλαδάς

Ο Γεράσιμος Παλλαδάς (Καλλονή Ηρακλείου, τότε Σκιλλούς 1625/33 - Μονή Βατοπαιδίου Αγίου όρους 1714), διετέλεσε  Μητροπολίτης Καστοριάς, Αδριανουπόλεως και τέλος Πατριάρχης Αλεξανδρείας.

Γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1625 και του 1633 στον Σκυλλούντα Πεδιάδος Κρήτης και ήταν γιος του πρωτοπρεσβύτερου Θεοδώρου. Σπούδασε στην Κέρκυρα και στη Βενετία, στην οποία τότε ανήκε το Ηράκλειο, ελληνικά, λατινικά και εβραϊκά. Ενώ βρισκόταν στη Βενετία (1669), το Ηράκλειο έπεσε στους Οθωμανούς Τούρκους μετά από μακρά πολιορκία και ο πατέρας του πέθανε. Ο Γεράσιμος πήγε στην Πελοπόννησο, όπου είχαν καταφύγει πολλοί Κρητικοί, και εργάστηκε ως δάσκαλος. Κατόπιν μετακόμισε στην Καστοριά, όπου άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος και ιεροκήρυκας στην τοπική επισκοπή που τότε ήταν μέρος της Αρχιεπισκοπής Οχρίδας. Το 1677 εξελέγη Μητροπολίτης Καστοριάς και το 1686 παύθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Αρχιεπισκοπής Αχρίδας. Τον Μάιο του 1686 του δόθηκε επιτροπικώς η Μητρόπολη Αδριανουπόλεως.

Το 1688, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Παρθένιος Α΄ σκοτώθηκε σε σεισμό στη Σμύρνη και διάδοχός του εξελέγη ο Γεράσιμος. Κατά την Πατριαρχία του έκανε κάποιες αλλαγές στην Επίκληση της Θείας Λειτουργίας, θέμα για το οποίο ήρθε σε σύγκρουση με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γαβριήλ Γ΄. Εργάσθηκε για την επίλυση του χρονίζοντος σιναϊτικού προβλήματος και συνέταξε κανονισμό για το πτωχοκομείο της μονής Αγίου Γεωργίου Καΐρου. Είχε πλούσια αλληλογραφία με προσωπικότητες της εποχής του, όπως τον Μέγα Πέτρο της Ρωσίας, τον Πάπα Ρώμης Κλήμεντα ΙΑ΄, την Εκκλησία της Κύπρου και της Κρήτης.

Λόγω ασθενείας και γήρατος παραιτήθηκε από το αξίωμά του στις 20 Ιανουαρίου του 1710, ορίζοντας διάδοχό του τον Σαμουήλ τον Χίο. Αποσύρθηκε στη Μονή Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος, όπου πέθανε το 1714. Στον τάφο του υπήρχε η επιγραφή: «Εκοιμήθη ο δούλος του θεού και μακαριώτατος Πατριάρχης Αλεξανδρείας κυρ Γεράσιμος εν έτει αψιδ’΄μηνι Ιανουαρίω ιε’΄ Ινδικτιώνος». Στην Μονή φυλάσσεται μέχρι σήμερα η κάρα του.

Ήταν αξιόλογος συγγραφέας και πολλά θεολογικά, υμνογραφικά, φιλοσοφικά και φιλολογικά έργα του σώζονται μέχρι σήμερα. Ο μοναχός Καισάριος Δαπόντες ο Ξηροποταμηνός αναφέρει για τον Γεράσιμο Παλλαδά: 

«Ανήρ σοφώτατος και αγιώτατος, θεολόγος, φιλόσοφος, ανιχνευτής του βάθους των θείων Γραφών, δαημονέστατος της ελληνικής, εβραϊκής και λατινικής γλώσσης εχρημάτισε…».

Στις 7 Μαΐου 2003, η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου της Μόσχας τον ανακήρυξε άγιο και η μνήμη του τιμάται στις 15 Ιανουαρίου.

Απολυτίκιο 
Δόξα. Ἦχος β΄.

Δεῦτε εὐσεβῶν τὰ συστήματα, ᾀσμάτων τοῖς στεφάνοις ἀναδήσωμεν, τῆς Ἀλεξανδρείας τὸν Πρόεδρον Γεράσιμον. Τὸν κήρυκα τῆς πίστεως, καὶ θεῖον διδάσκαλον τῆς εὐσεβείας· ὡς ἐν σοφίᾳ γὰρ πολλοστός, καθάπερ ἥλιος τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀνέτειλεν· ὅθεν καὶ πρεσβεύει, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Παραπομπές

Μητροπολίτες Καστοριάς
Μητροπολίτες Αδριανουπόλεως
Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Τηλέμαχος Κάνθος

Ο Τηλέμαχος Κάνθος (1910 - 1993) γεννήθηκε στην Άλωνα της Πιτσιλιάς, ορεινή περιοχή της Κύπρου. Ήταν γιος του Χριστόδουλου Κάνθου, ο οποίος ήταν δάσκαλος και της Ευγενίας Αραβή. Το 1929 πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει αρχιτεκτονική, αλλά σύντομα ακολουθεί αποκλειστικά τη ζωγραφική και τη χαρακτική. Υπήρξε μαθητής των Σπύρου Βικάτου, Δημήτρη Μπισκίνη, Ουμβέρτου Αργυρού και Γιάννη Κεφαλληνού.

Ο Τηλέμαχος Κάνθος θεωρείται ένας από τους πατέρες της κυπριακής τέχνης. Τα έργα του απεικονίζουν κυρίως την κυπριακή ζωή και το κυπριακό τοπίο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τηλέμαχος Κάνθος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Κύπριοι ζωγράφοι
Ντέτζον

Η πόλη Ντέτζον (Κορεάτικα: [tɛdʑʌn], 대전, 大田, λατ. Daejeon) είναι η πέμπτη σε πληθυσμό πόλη της Νότιας Κορέας, μετά τη Σεούλ (πρωτεύουσα), το Μπούσαν, το Ίντσον, και το Ντέγκου. Το 2010 είχε πληθυσμό 1,5 εκατομμυρίων. Απέχει 50 λεπτά της ώρας από την Σεούλ με τραίνο υψηλής ταχύτητας. Πρόκειται για περιοχή υψηλής τεχνολογίας και έχει εκεί βρίσκονται δεκαοκτώ πανεπιστήμια.

Πόλεις της Νότιας Κορέας
Τζόνγκνο-γκου

Η περιφέρεια Τζόνγκνο ή το Τζόνγκνο-γκου είναι μία από τις περιφέρειες στην πρωτεύουσα της Νότιας Κορέας, η Σεούλ.

Η συνοικία αποτελεί το κέντρο της πόλης εδώ και 600 χρόνια, καθώς εκεί ιδρύθηκε η πρωτεύουσα της Δυναστείας των Τζοσόν. Η περιφέρεια Τζόνγκνο αναφέρεται συνήθως ως το πρόσωπο και η καρδιά της Κορέας λόγω των σημαντικών ρόλων της στην πολιτική, την οικονομία, τον πολιτισμό και την ιστορία ως πρωτεύουσα.

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Νότιας Κορέας
Γεώργιος Ρεβελιώτης

Ο Γεώργιος Κ. Ρεβελιώτης (1889 - 30 Αυγούστου 1961) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός από την Αρκαδία.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1889 και σπούδασε ιατρική. Πολιτεύτηκε στην εκλογική περιφέρεια Αρκαδίας και εξελέγη βουλευτής το 1932 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. 

Πέθανε ξαφνικά στις 30 Αυγούστου 1961 σε ηλικία 72 ετών και κηδεύτηκε την επομένη.

Παραπομπές 

Βουλευτές Αρκαδίας
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Ανρί Μπελολό

Ο Ανρί Μπελολό (27 Νοεμβρίου 1936 – 3 Αυγούστου 2019) ήταν Γάλλος μουσικός παραγωγός, ο οποίος ήταν ενεργός κατά την εποχή της disco. Μαζί με τον φίλο του και συνθέτη, Ζακ Μοραλί, ίδρυσε τους The Ritchie Family καθώς και το δημοφιλέστερό τους συγκρότημα, τους Village People.

Ο Μπελολό γεννήθηκε στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου. Σε αντίθεση με τον συνεργάτη του, Μοραλί, ο Μπελολό δεν ήταν ομοφυλόφιλος, ωστόσο είδε το gay image που εξέπεμπαν οι Village People ως έναν τρόπο για να λάβουν ένα περισσότερο διασκεδαστικό πνεύμα. Ως τον θάνατό του εργάστηκε στην Γαλλία ως μουσικός παραγωγός. 

Απεβίωσε στις 3 Αυγούστου 2019.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Συνέντευξη με τον Ανρί Μπελολό

Γάλλοι μουσικοί
Δρόμοι της Ελιάς

Ο Πολιτιστικός Οργανισμός «Δρόμοι της Ελιάς» (αγγλ.: Cultural Organization "Routes of the Olive Tree", γαλλ. Fondation Culturelle "Routes de l’Olivier") είναι Αστικός Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός και Φορέας Έρευνας, Τεκμηρίωσης, Διάσωσης, Προβολής του Πολιτισμού Ελιάς.

Οι Δρόμοι της Ελιάς ξεκίνησαν το 1998 ως θεματικές πολιτιστικές διαδρομές με αντικείμενο την ελιά, συνοδευόμενες από κατά τόπους συναντήσεις με φορείς και ποικίλες εκδηλώσεις με σκοπό τη διεθνή προβολή της ιστορίας, των αγαθών και του πολιτισμού που σχετίζεται με την ελιά. Προοδευτικά χτίζεται ένα ευρωμεσογειακό δίκτυο, το οποίο οδηγεί στη δημιουργία του ομώνυμου πολιτιστικού οργανισμού, με έδρα την Ελλάδα και παραρτήματα στη Γαλλία και το Μαρόκο.

Εμπνευστής και πρωτεργάτης των Δρόμων της Ελιάς είναι ο Γιώργος Καραμπάτος.

Δραστηριότητες 
Προτάσεις διαδρομών για την ανακάλυψη της Μεσογείου της Ελιάς και την ενίσχυση της βιώσιμης ανάπτυξης, εκδηλώσεις, σεμινάρια, ενημερωτικές εκστρατείες, έρευνα και τεκμηρίωση για τον πολιτισμό της ελιάς, τις παραδόσεις, τα μεσογειακά προϊόντα και τη γαστρονομία, καινοτόμες δημιουργικές δράσεις για τους νέους κ.α.

Αναγνωρίσεις 
Οι Δρόμοι της Ελιάς,  χαρακτηρίστηκαν από την Unesco το 2003 «Παγκόσμια Πολιτιστική Διαδρομή διαπολιτισμικού διαλόγου & βιώσιμης ανάπτυξης». Το 2005 τους απονεμήθηκε ο τίτλος «Μεγάλη Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Διαδρομή» του Συμβουλίου της Ευρώπης, το οποίο έχει επίσης αναγνωρίσει επίσημα τον ομώνυμο Πολιτιστικό Οργανισμό ως φορέα υλοποίησης πολιτιστικών δράσεων. Τελούν επίσης υπό την αιγίδα του Διεθνούς Συμβουλίου Ελαιολάδου, του ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού και δεκάδων άλλων φορέων στην Ελλάδα και τον κόσμο.

Παραπομπές

Πηγές
 Μαρινέλλα Κατσιλιέρη, "12 μήνες με την ελιά", Πολιτιστικό Ίδρυμα "Δρόμοι της Ελιάς", 2006, 55 σελ., ISBN 960-89278-0-3, ISBN-13 978-960-89278-0-3
 Μαρινέλλα Κατσιλιέρη, "Στους δρόμους της ελιάς και της Μεσογείου", Πολιτιστικό Ίδρυμα "Δρόμοι της Ελιάς", 2006, 120 σελ., ISBN 960-89278-1-1, ISBN-13 978-960-89278-1-0
 Συλλογικό έργο, "Ωδή στην Ελιά", Ακαδημία Αθηνών, 2006, 342 σελ., ISBN 960-404-054-5, ISBN-13 978-960-404-054-4

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος δικτυακός τόπος
 European Institute of Cultural Routes

Μη κυβερνητικές οργανώσεις
Γεωργία στην κοινωνία
Γιάννης Αϊβατίδης

Ο Γιάννης Αϊβατίδης είναι Έλληνας πολιτικός και ιατροδικαστής. Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας με την νεοναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής την περίοδο Σεπτεμβρίου 2015 - Ιουλίου 2019.

Παραπομπές

Βουλευτές Κέρκυρας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Χρυσή Αυγή
Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Γιώργος Αμυράς

Ο Γιώργος Αμυράς (22 Δεκεμβρίου 1967, Αθήνα) είναι Έλληνας πολιτικός και δημοσιογράφος. Έχει εκλεγεί βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου με το Ποτάμι και τη Νέα Δημοκρατία και διατελεί υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ). Το διάστημα 2006–2013 υπήρξε παρουσιαστής της εκπομπής Μένουμε Ελλάδα στη ΝΕΤ (σημ. ΕΡΤ 2) μαζί με την Ρένια Τσιτσιμπίκου.

Πολιτική σταδιοδρομία
Στις δημοτικές εκλογές του 2010 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων χωρίς κομματική στήριξη με τον συνδυασμό Επιμένουμε Αθήνα. Έλαβε στον Α' γύρο ποσοστό 7,37% λαμβάνοντας την τέταρτη θέση.

Στις ευρωεκλογές του 2014 είχε ενταχθεί στο ευρωψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας, μετά από πρόσκληση του Αντώνη Σαμαρά γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις στο κόμμα. Τελικά, κατέλαβε την έβδομη θέση με 127.037 ψήφους και δεν εξελέγη ευρωβουλευτής.

Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών με το Ποτάμι στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 και ξανά στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Την 1 Μαρτίου 2016 ορίστηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Ποταμιού, αντικαθιστώντας τον Χάρη Θεοχάρη.

Στις 21 Ιανουαρίου 2019 ανεξαρτητοποιήθηκε από το Ποτάμι με αφορμή την αντίθεσή του στην υπερψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Στις 10 Απριλίου παραιτήθηκε και παρέδωσε την βουλευτική του έδρα στο Ποτάμι· τη θέση του κατέλαβε η επιλαχούσα Αντιγόνη Λυμπεράκη. Την ίδια ημέρα ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του με τη Νέα Δημοκρατία στις ευρωεκλογές του 2019. Κατέλαβε την ένατη θέση με 175.821 ψήφους και δεν εξελέγη. 

Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων με τη Νέα Δημοκρατία. Κατά τον ανασχηματισμό της 4ης Ιανουαρίου 2021 ορίστηκε υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Προφίλ του Αμυρά Γιώργου στο Vouliwatch

Έλληνες δημοσιογράφοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ποτάμι
Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές Ιωαννίνων
Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Έλληνες υφυπουργοί Περιβάλλοντος και Ενέργειας
Α.Σ. Κασσάνδρα

Ο Αθλητικός Σύλλογος Κασσάνδρα αποτελούσε ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα την Κασσάνδρεια του νομού Χαλκιδικής. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1947 και διεξήγαγε τους εντός έδρας αγώνες της στο Δημοτικό Στάδιο Κασσανδρείας, χωρητικότητας 2.040 θεατών.

Ξεκίνησε την πορεία της ως «Άρης Κασσανδρείας» το 1968, από τα πρωταθλήματα της νεοϊδρυθείσας τότε Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής, όπου και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια της κορυφαίας κατηγορίας του νομού, τις περιόδους 1992–93 και 1999–2000, περίοδο κατά την οποία πέτυχε νταμπλ, καθώς κατέκτησε και το κύπελλο του νομού, ενώ την επόμενη περίοδο, 2000–01, στέφθηκε για δεύτερη φορά κυπελλούχος. Εν συνεχεία μετονομάστηκε σε «Αθλητικός Σύλλογος Κασσάνδρα» και αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, στο οποίο και στέφθηκε πρωταθλήτρια στον 4ο Όμιλο, για την περίοδο 2000–01, κερδίζοντας συγχρόνως την άνοδο για τη Γ΄ Εθνική κατηγορία.

Μετείχε ως επαγγελματικό σωματείο με την επωνυμία «Α.Σ. Κασσάνδρα ΠΑΕ», στη Γ΄ Εθνική κατηγορία την περίοδο 2001–02 τερματίζοντας στη δεύτερη θέση του βαθμολογικού πίνακα, οπότε και προβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική κατηγορία. Εκεί παρέμεινε για δύο συνεχόμενες περιόδους. Το καλοκάιρι του 2004, έπειτα από συμφωνία των ανθρώπων της ΠΑΕ Κασσάνδρα, με ιθύνοντες της διοικούσας επιτροπής του ποδοσφαιρικού τμήματος του Ολυμπιακού Βόλου, το σωματείο πήρε τη νέα ονομασία Α.Σ.Κ. Ολυμπιακός ΠΑΕ, με το σύλλογο της Χαλκιδικής, επί της ουσίας, να μην υφίσταται πλέον.

Το 2005 δημιουργήθηκε μία νέα ομάδα με την ονομασία «Άρης Κασσανδρείας 2005», ως συνέχεια της παράδοσης της προηγούμενης και η οποία επίσης έχει έδρα το Δημοτικό Στάδιο Κασσανδρείας.

Επιτυχίες 
 Γ΄ Εθνική
 Δεύτερη θέση (1): 2001–02

 Δ΄ Εθνική
 Πρωταθλήτρια (1): 2000–01

 Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής
 Πρωταθλήτρια (2): 1992–93, 1999–2000

 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής
 Κυπελλούχος (2): 1999–2000, 2000–01

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος Βετεράνοι Κασσάνδρας

Κ
Κ
Μυρσίνη Λασιθίου

Η Μυρσίνη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 330 μέτρων, επί του δρόμου που συνδέει την Σητεία με τον Άγιο Νικόλαο, 25 χιλιόμετρα από τη Σητεία.

Ιστορικά στοιχεία 
Στη θέση Γαλανά Χαράκια ανακαλύφθηκε μινωικός κυκλικός τάφος με πάνω από 60 ταφές και αγγεία πρωτομινωικής και μεσομινωικής εποχής, λάρνακες και πίθους. Στη θέση Χαλινομούρι ανακαλύφθηκε τάφοι υστερομινωικών χρόνων στους οποίους βρέθηκαν αγγεία, όπλα και σκεύη. Στη θέση Κάστελλος ή Λενικά υπάρχει αρχαία πόλη και στη θέση Αυγό φρούριο της υστερομινωικής εποχής. Στο λόφο Ασπροσπηλιό το 1959 ανασκάφηκε νεκροταφείο της υστερομινωικής εποχής με δωμάτια - τάφους.

Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Ο Ρ. Faure πρότεινε ότι το τοπωνύμιο Cathia που αναφέρει ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα σε χάρτη του 1629 είναι η Μυρσίνη. Η αρχαιότερη μνεία του οικισμού είναι η αιγυπτιακή απογραφή του 1834, όπου αναφέρεται ως Μετόχια, με 22 χριστιανικές οικογένειες και 2 τουρκικές. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Μετόχια Τουρλωτής με 440 χριστιανούς κατοίκους και 7 Τούρκους. Το 1920 το όνομα του οικισμού αλλάζει σε Μυρσίνη, λόγω των πολλών μυρτιών που φυτρώνουν στην περιοχή. Το 1928 βρισκόταν στην κοινότητα Τουρλωτής αλλά το 1940 είχε δική της κοινότητα.

Δείτε: Κοινότητα Μυρσίνης

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Πύργος του Κορνάρου 
Βορειοανατολικά του χωριού, κοντά στη θάλασσα βρίσκεται, ένας μεσαιωνικός πύργος γνωστός ως Πύργος του Κορνάρου ή Πύργος του Αγίου Αντωνίου, από την παρακείμενη εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Αντώνιο. Στο βόρειο τοίχο στο εσωτερικό του ναού σώζεται επιγραφή «Βιτζεντζο Κορνάρος 1677», ίσως απόγονος της οικογένειας του ομώνυμου ποιητή. Στην περιοχή υπήρχε επί Ενετοκρατίας και Τουρκοκρατίας οικισμός. Ο πύργος ανοικοδομήθηκε κατά την Ενετοκρατία, πιθανόν ως πυργόσπιτο. Το συνολικό ύψος του πύργου μαζί με τις επάλξεις φτάνει τα 12 μ. και η περίμετρος της βάσης του, τα 22 μ. Έχει δύο εισόδους στη δυτική πλευρά, μία για το ισόγειο και μία για τα πάνω πατώματα. Ο Πύργος καταστράφηκε εν μέρει κατά την επανάσταση του 1897, όταν Μυρσινιώτες προσπάθησαν να κατεδαφίσουν τον πύργο με δυναμίτη, ώστε να μην χρησιμοποιηθεί από τους Τούρκους. Ο πύργος υπέστη μερικές ρωγμές και δεν ξαναχρησιμοποίηθηκε. Ένας μέρος του κατέρρευσε κατά τη διάρκεια δυνατής βροχής το 1918. Ο πύργος αναστηλώθηκε από τον Οργανισμό Ανάπτυξης Σητείας το 1999 και έγινε επισκέψιμος το 2007.

Οικονομικά στοιχεία 
Η οικονομία της Μυρσίνης βασίζεται σήμερα στην αγροτική παραγωγή, με κύρια προϊόντα το ελαιόλαδο και τα σταφύλια. Επίσης, οι κάτοικοι του χωριό εργάζονται στα ξενοδοχεία του Μόχλου. Στο χωριό λειτουργούν δύο ταβέρνες. Το 1928 ιδρύθηκε στο χωριό ο γεωργικός πιστωτικός συνεταιρισμός Μυρσίνης «η Πρόοδος» και το 1933 ο οινοποιητικός συνεταιρισμός Μυρσίνης «ο Άγριλος», ο οποίος το 1961 μετατράπηκε σε ελαιουργικό, αλλά σήμερα η λειτουργία του έχει σταματήσει.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Σητείας
Α.Σ. Αμαζόνες Δράμας

Ο Αθλητικός Σύλλογος Αμαζόνες Δράμας αποτελεί γυναικείο ποδοσφαιρικό σύλλογο με έδρα τη Δράμα. Ιδρύθηκε το 2011. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο γήπεδο της Αδριανής. Για την περίοδο 2015–16 λαμβάνει μέρος στην Α΄ Εθνική κατηγορία. Η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής την περίοδο 2013–14.

Ιστορία 
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 2005. Την περίοδο 2010–11 η ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Εθνική κατηγορία, τερματίζοντας στη 10η θέση, ανάμεσα σε 13 ομάδες.

Επιτυχίες 
 Α΄ Εθνική
 Πρωταθλήτρια (1): 2013–14

 Κύπελλο Ελλάδας
 Φιναλίστ (1): 2014

Έμβλημα 
Το έμβλημα της ομάδας αναπαριστά έναν αετό.

Σημειώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Προφίλ στην UEFA

Αθλητικοί σύλλογοι Δράμας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2005
Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2005
Α.Ο. Τρίκαλα 1963

Ο Αθλητικός Όμιλος Τρίκαλα 1963 ήταν ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τα Τρίκαλα. Ιδρύθηκε το 2011, έπειτα από συμφωνία για αλλαγή του ονόματος της ομάδας «Α.Ο. Θύελλα Πετρωτού» σε «Α.Σ. Τρίκαλα 2011».

Η περίοδος 2013–14 έμελε να είναι και η τελευταία για το σύλλογο, ο οποίος λόγο αντιδημοτικότητας αλλά και της συνεχιζόμενης διαμάχης σχετικά με την ομοιότητά του ως προς τον Α.Ο. Τρίκαλα, αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα και διέκοψε τη λειτουργία του.

Ιστορία 
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2011, όταν η ομάδα «Α.Ο. Θύελλα Πετρωτού», έπειτα από συμφωνία, άλλαξε την επωνυμία της σε Α.Σ. Τρίκαλα 2011. Ο νεοϊδρυθείς σύλλογος, έλαβε μέρος για δύο συνεχείς περιόδους στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, ενώ την περίοδο 2012–13, έπειτα από την αναδιάρθρωση των εθνικών πρωταθλημάτων, εξασφάλισε τη συμμετοχή του στη Γ΄ Εθνική κατηγορία.

Στις 29 Μαΐου 2013, το όνομα της ομάδας άλλαξε με δικαστική απόφαση σε Α.Ο. Τρίκαλα 1963. Ωστόσο, υπήρχαν ακόμη νομικά θέματα να επιλυθούν σχετικά με το όνομα και το λογότυπο του συλλόγου, καθώς ήταν παρόμοια με τον ιστορικό σύλλογο που μετείχε στη δεύτερη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Τρικάλων, του ΑΟ Τρίκαλα που ιδρύθηκε το 1963, προκαλώντας έτσι σύγχυση στο κοινό. Τον Αύγουστο του 2014, ο πρόεδρος του συλλόγου, Χρήστος Ζαχόπουλος, αποφάσισε να μην συμμετάσχει στη Γ΄ Εθνική, την επερχόμενη περίοδο και να διαλύσει την ομάδα, λόγω του μίσους των οπαδών στην πόλη των Τρικάλων και τη χαμηλή προσέλευση στο γήπεδο.

Στατιστικά στοιχεία 
 2011–12 Δ΄ Εθνική (5ος Όμιλος) 2η
 2012–13 Δ΄ Εθνική (5ος Όμιλος) 5η (Προβιβασμός)
 2013–14 Γ΄ Εθνική (3ος Όμιλος) 7η

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Αθλητικοί σύλλογοι Τρικάλων
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2011
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2011
Σίρλεϊ Τεμπλ

Η Σίρλεϊ Τεμπλ (Shirley Temple Black, ορθή προφορά Σέρλι Τεμπλ, 23 Απριλίου 1928 – 10 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια.

Πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1928 στην Καλιφόρνια από πατέρα τραπεζικό υπάλληλο και μητέρα νοικοκυρά. Η μητέρα της την έγραψε σε ηλικία 3 ετών σε μαθήματα χορού και την προώθησε στην υποκριτική τέχνη από μικρή ηλικία.

Σταδιοδρομία ως ηθοποιός 
Η σταδιοδρομία της ξεκίνησε ως πρωταγωνίστρια σε εκπαιδευτικά βίντεο.

Το 1934 έπαιξε τον πρώτο της κινηματογραφικό ρόλο στην κωμωδία Brihgt Eyes (1934). Έγινε διάσημη με την ταινία Stand up and cheer της εταιρίας Fox. Στις ταινίες που πρωταγωνιστούσε, χόρευε και τραγουδούσε με άνεση. Πολλά από τα τραγούδια που ερμήνευε στις ταινίες έγιναν επιτυχίες.
Όπως από την ταινία Bright Eyes και το «Αnimal Crackers in My Soup» από το Curly Top (1935). Η Σίρλεϊ Τεμπλ έγινε σύμβολο όλης της Αμερικής την εποχή της οικονομικής κρίσης. Χαρακτηρίστηκε ως παιδί θαύμα και για την Τεμπλ είχε μιλήσει δημόσια και ο Πρόεδρος Ρούσβελτ.
Η Τεμπλ έγινε παιδική κούκλα με ρεκόρ πωλήσεων.

Βραβεύσεις   στο  τελος  αντ.  οπως  
'\Το 1935, σε ηλικία 7 ετών της απονεμήθηκε το βραβείο Όσκαρ στην 7η απονομή βραβείων Όσκαρ.

Το 2000 για την προσφορά της στον κινηματογράφο της απονεμήθηκε το βραβείο Guild.'\

Τέλος σταδιοδρομίας 
Αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο σε ηλικία 22 ετών. Μεγαλώνοντας είχε αρχίσει να χάνει τη δημοτικότητά της, το κοινό είχε ταυτιστεί με το μικρό ξανθό κοριτσάκι και όχι με την έφηβη Σίρλεϊ.

Προσωπική ζωή 
Σε ηλικία 17 ετών έκανε τον πρώτο της γάμο με τον Τζων Άγκαρ και απέκτησε μία κόρη. Το 1950 έκανε τον δεύτερο γάμο της με τον Τσαρλς Άλντεν Μπλακ και απέκτησε έναν γιο. Στις 10 Φεβρουαρίου του 2014 σε ηλικία 85 ετών έφυγε από τη ζωή από φυσικά αίτια στο σπίτι της στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια.

Ενασχόληση με τα κοινά   
Ως ενήλικη η Τεμπλ ασχολήθηκε με τα κοινά. Επί προεδρίας Τζέραλντ Φορντ, ονομάστηκε πρέσβειρα επί τιμής των ΗΠΑ στην Γκάνα από το 1974 έως το 1976.
Επίσης υπήρξε επίτιμη πρέσβειρα στην Τσεχοσλοβακία από το 1989 έως και το 1993 επί προεδρίας Τζορτζ Μπους. Δραστηριοποιήθηκε για την αντιμετώπιση της πολλαπλής σκλήρυνσης, από την οποία έπασχε ο αδελφός της.

Παραπομπές

Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες)
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μεθοδιστές
Κινηματογραφιστής

Κινηματογραφιστής, ή διευθυντής φωτογραφίας, είναι ο επικεφαλής του συνεργείου στα γυρίσματα ενός κινηματογραφικού έργου, αλλά και σε τηλεοπτικές παραγωγές, ζωντανές μεταδόσεις κ.λπ. Η μελέτη και η άσκηση της ειδικότητας αυτής αναφέρεται με τον όρο κινηματογραφία. Μερικοί δημιουργοί ταινιών έχουν την άποψη ότι κινηματογραφιστής είναι το άτομο που διευθύνει τις κάμερες και τον φωτισμό και ο διευθυντής φωτογραφίας έχει να κάνει με τις φωτογραφικές πτυχές του φιλμ, όπως το καδράρισμα, τα κουστούμια, το μακιγιάζ και τον φωτισμό της ταινίας, αλλά και το ρόλο του βοηθού παραγωγής στη διόρθωση χρωμάτων.

Ο κινηματογραφιστής διαλέγει την κάμερα, το φιλμ, τους φακούς, τα φίλτρα  κ.λπ., ώστε να αποτυπώσει μία σκηνή με βάση τις οδηγίες του σκηνοθέτη. Η σχέση μεταξύ κινηματογραφιστή και σκηνοθέτη ποικίλλει: πολλοί σκηνοθέτες δίνουν ελευθερία κινήσεων στους κινηματογραφιστές, ενώ άλλοι δεν τους επιτρέπουν σχεδόν καμία πρωτοβουλία, ούτε καν να επιλέξουν τη θέση της κάμερας και τον φακό. Συνήθως, ο σκηνοθέτης μεταφέρει στον κινηματογραφιστή τι ακριβώς θέλει από μία σκηνή και του δίνει την ανάλογη ελευθερία ώστε να πετύχει το ζητούμενο οπτικό αποτέλεσμα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Cinematography.com
International Cinematographers Guild
Burns, Paul The History of the Discovery of Cinematography 

 
Κινηματογραφία
Ρεύμα Χούμπολτ

Το ρεύμα Χούμπολτ (Humboldt Current) είναι ψυχρό θαλάσσιο ρεύμα του Ειρηνικού Ωκεανού, που ρέει προς βορρά κατά μήκος της δυτικής ακτής από το νότιο άκρο της Χιλής μέχρι το βόρειο Περού. Είναι γνωστό και ως Ρεύμα του Περού, αν και εκτείνεται μέχρι και χίλια χιλιόμετρα μακριά από τις ακτές. Το ρεύμα, όπως και το συνδεδεμένο με αυτό «μέγα θαλάσσιο οικοσύστημα» (Large Marine Ecosystem, LME), πήραν το όνομά τους προς τιμή του Πρώσου φυσιοδίφη Αλεξάντερ φον Χούμπολτ.

Το ρεύμα Χούμπολτ αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ωκεάνια αναδυτικά συστήματα στον κόσμο και υποστηρίζει ασυνήθιστη αφθονία θαλάσσιας ζωής. Το LME θεωρείται οικοσύστημα Τάξεως I, υψηλής παραγωγικότητας (>300 gC/m2-yr), το παραγωγικότερο θαλάσσιο οικοσύστημα στον κόσμο. Η παραγωγικότητα αυτή των νερών του ρεύματος στηρίζει τα μεγαλύτερα πεδία αλιείας στον κόσμο. Περίπου το 18 ως 20% των ψαριών που ψαρεύονται στον κόσμο προέρχεται από το οικοσύστημα του ρεύματος Χούμπολτ. Τα περισσότερα είδη των ψαριών είναι πελαγικά: σαρδέλες, αντζούγιες και τράχουροι. Ο ιχθυακός αυτός πλούτος υποστηρίζει και πολλά θαλάσσια θηλαστικά. Το ψυχρό, πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά νερό που αναδύεται στην επιφάνεια δίπλα στις ακτές συντηρεί την ασυνήθιστη παραγωγικότητα του συστήματος.

Κάθε λίγα χρόνια η ανάδυση υδάτων που συντηρεί την παραγωγικότητα του συστήματος διακόπτεται από την ταλάντωση που είναι υπεύθυνη για το φαινόμενο Ελ Νίνιο (El Niño Southern Oscillation - ENSO). Τις συγκεκριμένες χρονιές η κατανομή και η αφθονία των ψαριών επηρεάζονται πολύ, κάτι που συχνά έχει προκαλέσει χρηματιστηριακές κρίσεις και γενικότερες κοινωνικοοικονομικές συνέπειες στις παράκτιες χώρες.

Το ρεύμα Χούμπολτ έχει σημαντική επίδραση στο κλίμα της Χιλής, του Περού και του κράτους του Ισημερινού, προς το ψυχρότερο. Είναι επίσης σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνο για τη μεγάλη ξηρότητα της ερήμου Ατακάμα της βόρειας Χιλής, των παραλιακών περιοχών του Περού και του νότιου κράτους του Ισημερινού. Ο θαλάσσιος αέρας ψύχεται από το ρεύμα και δεν παράγει βροχοπτώσεις (παρότι δίνει νέφωση και ομίχλες).

Δείτε επίσης
 Καλαμάρι του Χούμπολτ
 Θαλάσσιο ρεύμα

Παραπομπές

Χουμπολτ
Ρευμα Χουμπ
Πάτρικ Λέιχι

Ο Πάτρικ Τζόζεφ Λέιχι (αγγλικά: Patrick Joseph Leahy, 31 Μαρτίου 1940), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών ο οποίος εκπροσωπεί την Πολιτεία Βερμόντ από το 1975. Ως ο αρχαιότερος Γερουσιαστής, υπηρετεί ως Αναπληρωτής Πρόεδρος της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Ιανουάριο του 2021. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. 

Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Πιστώσεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Στο παρελθόν διατέλεσε επίσης πρόεδρος της Επιτροπής Δικαιοσύνης της Γερουσίας (2007-2015, 2001-2003) καθώς και πρόεδρος της Επιτροπής Γεωργίας της Γερουσίας (1987-1995).  

Έχει υπηρετήσει ξανά ως Αναπληρωτής Πρόεδρος της Γερουσίας των ΗΠΑ, από τις 17 Δεκεμβρίου 2012 ως τις 3 Ιανουαρίου 2015. Ο Λέιχι έλαβε τον τίτλο του Επίτιμου Αναπληρωτή Προέδρου της Γερουσίας, αμέσως μετά την έναρξη του 114ου Κογκρέσου από το 2015 έως το 2021.

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως περιφερειακός εισαγγελέας της Κομητείας Τσίτεντεν από το 1966 έως το 1975.   

Ο Λέιχι είναι ο μόνος εκλεγμένος Γερουσιαστής στην ιστορία του Βερμόντ από το Δημοκρατικό Κόμμα. Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Επιτροπής της Γερουσίας για τη Δικαιοσύνη, που σκοπό είχε την αναμόρφωση του σωφρονιστικού συστήματος. Έχει υποστηρίξει τον έλεγχο των όπλων και τη δυνατότητα ποινικών διώξεων εναντίον των κατασκευαστών όπλων. Στο παρελθόν είχε ασκήσει έντονη κριτική σχετικά με την επέμβαση στο Ιράκ και ήταν υπέρ της απόσυρσης των αμερικανικών στρατευμάτων.

Τον Νοέμβριο του 2021, ανακοίνωσε πως θα αποσυρθεί από την πολιτική, και δεν θα επιδιώξει επανεκλογή στις Εκλογές της Γερουσίας το 2022.

Παραπομπές

Αναπληρωτές Πρόεδροι της Γερουσίας των ΗΠΑ
Γερουσιαστές των ΗΠΑ
Βερμόντ
Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Πολιτικοί των ΗΠΑ
Αμερικανοί πολιτικοί
Αμερικανοί δικηγόροι
Αμερικανοί εισαγγελείς
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__