joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ο λαβύρινθος της σιωπής

Ο λαβύρινθος της σιωπής (πρωτότυπος τίτλος: Im Labyrinth des Schweigens) είναι γερμανική ταινία του 2014 σε σκηνοθεσία του Τζούλιο Ριτσιαρέλι και σε σενάριο του σκηνοθέτη και της Ελίζαμπεθ Μπάρτελ. Βασίζεται στη δίκη του Άουσβιτς που έλαβε χώρα στη Φρανκφούρτη από το 1963 ως το 1965.

Ήταν η πρόταση της Γερμανίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 88α βραβεία Όσκαρ και κατάφερε να φτάσει στην τελική εννεάδα.

Πλοκή
Φρανκφούρτη, 1958. Ο νεαρός εισαγγελέας Γιόχαν Ράντμαν αναλαμβάνει την υπόθεση του Σιμόν Κιρς, επιζώντος του Ολοκαυτώματος, όταν ο τελευταίος αναγνωρίζει το πρόσωπο του Άλοϊς Σουλτς, πρώην διοικητή του Άουσβιτς. Ο Εβραίος δικαστικός Φριτς Μπάουερ τον θέτει επικεφαλής της έρευνας για πρώην Ναζί που έμειναν ατιμώρητοι. Βοηθός του Ράντμαν στην έρευνα είναι ο δημοσιογράφος Τόμας Νιέλκα, που είναι φίλος του Κιρς, και η γραμματέας του. 

Ο Αμερικανός ταγματάρχης Πάρκερ δίνει πρόσβαση στα αρχεία και ο Ράντμαν βρίσκει ότι 8.000 άτομα είναι ύποπτα για την έρευνά του. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς του ανακαλύπτει ότι λίγοι Γερμανοί γνωρίζουν τι έγινε στο Άουσβιτς και μεταξύ αυτών είναι και ο ίδιος. Μετά από λίγο προστίθεται στην ερευνητική ομάδα και ο εισαγγελέας Ότο Χάλερ. 

Ο Ράντμαν θεωρεί πως ο εγκέφαλος των εγκλημάτων ήταν ο Γιόζεφ Μένγκελε και πως αυτός πρέπει να συλληφθεί, αντιλαμβάνεται όμως ότι αυτό είναι αδύνατο, λόγω της προστασίας του από το Γερμανικό κράτος. Μετά από συνομιλίες του με αξιωματούχους του Ισραήλ, μαθαίνει ότι δεν προτίθενται να ασχοληθούν με τον Μένγκελε. Εν τέλει, η Μοσάντ συλλαμβάνει Άντολφ Άιχμαν για να δικαστεί στην Ιερουσαλήμ. Παράλληλα, ο Ράντμαν συνάπτει σχέση με τη Μαρλένε.

Μετά από προτροπή του Μπάουερ, ο Ράντμαν αρχίζει να ψάχνει τους ανθρώπους που θεωρούνται "ασήμαντοι". Έτσι, βρίσκει ότι υπηρέτησαν στο Άουσβιτς αρτοποιοί, οδοντίατροι, μηχανικοί αυτοκινήτων και άλλοι καθημερινοί άνθρωποι. Επίσης, βρίσκει ότι μέλος του ναζιστικού κόμματος ήταν και ο πατέρας του, ενώ ο Νιέλκα του λέει πως υπηρέτησε και εκείνος στο Άουσβιτς. Μία μέρα που επισκέπτεται τη Μαρλένε, της λέει και πως ο πατέρας της ήταν Ναζί, κάτι που τους οδηγεί στη σύγκρουση.

Ο Μπάουερ μιλά με τον απογοητευμένο Ράντμαν και του λέει πως επέλεξε εκείνον για επικεφαλής της έρευνας, γιατί έχει γεννηθεί το 1930, οπότε είναι αδύνατον να έχει υπηρετήσει στον ναζιστικό στρατό, κάτι που έχουν κάνει πολλά μέλη του δικαστικού κλάδου. Ο Ράντμαν του ανακοινώνει πως παραιτείται από αυτή την υπόθεση.

Στο τέλος ο Ράντμαν ανακτά το θάρρος του και επανέρχεται στην υπόθεση, ενώ τα ξαναβρίσκει με τη Μαρλένε. Η ταινία τελειώνει με την έναρξη της δίκης το 1963.

Διανομή

Παραπομπές

Γερμανικές ταινίες
Γερμανόφωνες ταινίες
Γερμανικές ιστορικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία
Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Ταινίες σχετικά με το Ολοκαύτωμα
Ταινίες του 2014
Αστυνομία της Ρωσίας

Η Αστυνομία της Ρωσίας (ρωσικά: полиция, ) είναι η ομοσπονδιακή υπηρεσία επιβολής του νόμου στη Ρωσία και τελεί υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Εσωτερικών. Ιδρύθηκε το 2011, αντικαθιστώντας τη μιλίτσιγια, την πρώην αστυνομική υπηρεσία.

Είναι η ομοσπονδιακή αστυνομική υπηρεσία της Ρωσίας που λειτουργεί σύμφωνα με το νόμο περί αστυνομίας (Закон «о полиции»), όπως εγκρίθηκε από την Ομοσπονδιακή Συνέλευση και στη συνέχεια υπέγραψε σε νόμο στις 7 Φεβρουαρίου του 2011 ο τότε Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Σώματα ασφαλείας
Ρωσία
Γριζάνο Τρικάλων

Το Γριζάνο είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Φαρκαδόνας (πρόγραμμα Καλλικράτης).

Αυτοδιοικητική ιστορία 
Η Κοινότητα Γριζάνου συστάθηκε στις 31 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού Γριζάνον από το δήμο Φαρκαδόνας και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας.  Η Κοινότητα λειτούργησε ως το 1997, οπότε καταργήθηκε. 

Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Γριζάνου υπήρξαν οι εξής:

Προσωπικότητες
Από το χωριό κατάγεται ο ιστορικός Χάρης Αθανασιάδης.

Πολιτιστικά
Ο Σύλλογος Απανταχού Διαμενόντων Γριζανιτών ασχολείται με την προώθηση της ιστορικής και πολιτιστικής διαδρομής του Γριζάνου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Τρικάλων
Παράδοση

Παράδοση είναι η  μεταβίβαση - παραχώρηση ενός εθίμου ή ενός ήθους σε κάποιον ή σε κάποιους μεταγενέστερους (απογόνους). Με άλλα λόγια, η μουσική και η τοπική ενδυμασία, όπως και τα εδέσματα ενός τόπου θα μπορούσαν εύκολα να χαρακτηριστούν ως παράδοση του τόπου .Επίσης, είναι η μεταφορά ή η αποστολή αντικειμένων ή λόγων σε κάποια περιοχή ή κάποιο άτομο.

Παραδόσεις 
Είναι ό,τι αναπτύσσεται ιστορικά και μεταδίδεται(σε ομάδα, κοινωνία κλπ) από γενιά σε γενιά, σε συμπεριφορές,  αντιλήψεις, ιδέες, έθιμα, θεσμούς κλπ εξελισσόμενο παράλληλα με τις αλλαγές της κοινωνίας.

Η σημασία της λέξης 
Όταν λέμε παράδοση εννοούμε τις πληροφορίες που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. Οι πληροφορίες αυτές συνήθως μας λένε για το τι πίστευαν  παλιά  οι άνθρωποι γύρω από διάφορα θέματα και τις συνέπειες που είχαν. Την παράδοση, όπως καταλαβαίνετε και εσείς, τη διαμορφώνει ο απλός λαός ανάλογα με το πνευματικό και πολιτιστικό του επίπεδο.

Ειδικότερα 
Η μετάδοση στους μεταγενέστερους, ηθών, εθίμων, δοξασιών, διδαχών, αντιλήψεων, δραστηριοτήτων, πρακτικών κλπ. Το σύνολο των κληρονομικών μεταβιβασθέντων και δια μέσω των γενεών, τα παραδεδομένα, τα πατροπαράδοτα. Το σύνολο των στοιχείων του πολιτισμού(γνώση,έργα,αξίες,πρότυπα,τρόπος ζωής, έθιμα, ήθη) που μεταβιβάζονται από τη μια γενιά στην άλλη. Παράδοση ακόμη είναι ο,τι έχει επαναληφθεί πολλές φορές και έχει πλέον παγιωθεί.

Παραπομπές
Το Αγόρι που Κλαίει

Το Αγόρι που Κλαίει είναι πίνακας ζωγραφικής μαζικής παραγωγής του Ιταλού ζωγράφου Μπρούνο Αμάντιο, γνωστού και ως Τζιοβάνι Μπραγκόλιν, που απεικονίζει ένα μικρό δακρυσμένο αγόρι. Ο πίνακας διανεμήθηκε ευρέως από τη δεκαετία του 1950 και έπειτα. Ο πίνακας έχει κυκλοφορήσει σε πολλές διαφορετικές εκδοχές, οι οποίες απεικονίζουν και πάλι μικρά δακρυσμένα παιδιά και των δύο φύλων. Το Αγόρι που Κλαίει έχει προκαλέσει αστικούς μύθους σχετικούς με μία κατάρα.

Κατάρα
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1985, η βρετανική εφημερίδα The Sun ανέφερε ότι ένας πυροσβέστης από το Έσσεξ, ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν συχνά στα ερείπια καμένων σπιτιών βρίσκονταν ανέπαφα αντίγραφα του πίνακα. Μέχρι τα τέλη του Νοεμβρίου, η πεποίθηση ότι ο πίνακας ήταν καταραμένος είχε τόση απήχηση, ώστε η The Sun οργάνωνε μαζικές πυρές των αντιγράφων που στέλνονταν από τους αναγνώστες.

Ο Steve Punt, Βρετανός συγγραφέας και κωμικός, ερεύνησε την κατάρα του αγοριού που κλαίει σε μια παραγωγή του BBC Radio 4 που ονομάζεται Punt PI. Αν και η φύση του προγράμματος είναι κωμική, ο Punt ερεύνησε την ιστορία του πίνακα. Το συμπέρασμα που έβγαλε το πρόγραμμα, μετά από ελέγχους στο κέντρο ερευνών Building Research Establishment, είναι ότι τα αντίτυπα του πίνακα είχαν περαστεί με βερνίκι που περιείχε επιβραδυντικό παράγοντα καύσης, και ότι η κλωστή που κρατούσε τον πίνακα στον τοίχο ήταν η πρώτη που διαλυόταν, με αποτέλεσμα ο πίνακας να προσγειωθεί φάτσα στο πάτωμα και έτσι να προστατευτεί, αν και δεν δόθηκε εξήγηση γιατί δεν βρίσκονταν και άλλοι πίνακες χωρίς φθορές. Ο πίνακας αναφέρθηκε επίσης σε ένα επεισόδιο για κατάρες στη τηλεοπτική σειρά Weird or What? το 2012.

Παραπομπές

Έργα ιταλικής ζωγραφικής
Πίνακες του Τζιοβάνι Μπραγκόλιν
Αστικοί μύθοι
Κατάρες
Πίνακες με παιδιά
Ναός του Γκαρνί

Ο Ναός του Γκαρνί (αρμενικά: Գառնիի հեթանոսական տաճար Gařnii het'anosakan tačar, μετάφραση: "ειδωλολατρικός Ναός της Γκαρνί", ) είναι ένας Κλασικός Ελληνιστικός Ναός στο Γκαρνί, της Αρμενίας. Είναι ίσως το πιο γνωστό κτίσμα και σύμβολο της προ-χριστιανικής Αρμενίας. Χτίστηκε πιθανότατα από το βασιλιά Τιριδάτη Α´ στο πρώτο αιώνα μ.Χ. ως ναός του Θεού Ήλιου Μιχρ.

Μετά τον προσηλυτισμό των κατοίκων της Αρμενίας στο Χριστιανισμό στις αρχές του 4ου αιώνα, μετατράπηκε σε βασιλική θερινή κατοικία της Χοσροβιντούχτ, αδελφής του Τιριδάτη Γ'. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές δεν ήταν ναός αλλά τάφος και έτσι διεσώθη από την καθολική καταστροφή των παγανιστικών δομών. Κατέρρευσε στο σεισμό του 1679. Το ανανεωμένο ενδιαφέρον κατά τον 19ο αιώνα οδήγησε σε ανασκαφές στην περιοχή στα μέσα του 20ου αιώνα και την ενδεχόμενη ανακατασκευή του μεταξύ του 1969 και του 1975. Είναι το μόνο γνωστό ελληνορωμαϊκό περίστυλο κτίριο στην Αρμενία και το μόνο τέτοιου είδους οικοδόμημα που διασώζεται στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Είναι ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα στην Αρμενία και το κεντρικό ιερό του Αρμενικού Νεοπαγανισμού.

Τοποθεσία
Ο ναός βρίσκεται στην άκρη ενός τριγωνικού γκρεμού και είναι μέρος του φρουρίου της Γκαρνί (αρμενικά: Գառնիի ամրոց, Gařnii amrots ή Գառնու ամրոց, Gařnu amrots). Ένα από τα παλαιότερα κάστρα στην Αρμενία, αναφέρεται ως Gorneas στο έργο Annals του πρώτου αιώνα του Τάκιτου. Η τοποθεσία είναι κοντά στο χωριό Γκαρνί, στην επαρχία Kotayk της Αρμενίας και είναι επισήμως γνωστό ως "Garni Historical and Cultural Museum Reserve" (αρμενικά: «Գառնի» պատմա-մշակութային արգելոց-թանգարան) και περιλαμβάνει το ναό, ένα συγκρότημα λουτρών, ένα βασιλικό θερινό ανάκτορο, την εκκλησία του Αγίου Σιών του 7ου αιώνα και λοιπά στοιχεία ελάσσονος σημασίας (π.χ. μεσαιωνικούς Αρμενικούς σταυρόλιθους χατσκάρ). Συνολικά, ο κατάλογος των άυλων ιστορικών και πολιτιστικών μνημείων έχει εγκριθεί από την κυβέρνηση της Αρμενίας και περιλαμβάνει 11 είδη.  Καταλαμβάνει 8,6 στρέμματα και εποπτεύεται από την Υπηρεσία για την Προστασία του Ιστορικού Περιβάλλοντος και του Μουσείου Διατήρησης των Πολιτιστικών στοιχείων, έναν οργανισμό που υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού της Δημοκρατίας της Αρμενίας.

Ιστορία

Η ακριβής χρονολογία κατασκευής του ναού είναι άγνωστη και αποτελεί αντικείμενο συζήτησης. Η κυρίαρχη άποψη είναι ότι χτίστηκε το 77 μ.Χ., κατά το ενδέκατο έτος της βασιλείας του βασιλιά Τιριδάτη Α'. Το 1945 ο ζωγράφος Μαρτιρός Σαριάν ανακάλυψε μια ελληνική επιγραφή, που έχρηζε τον Τιριδάτη τον Ήλιο ως ιδρυτή του ναού. Η επιγραφή, η οποία πιθανώς προήλθε από τον τοίχο του φρουρίου Γκαρνί και όχι από τον ίδιο τον ναό, έχει υποστεί βλάβη και είναι δυνατές διάφορες αναγνώσεις της γραφής. Μια πιθανή ανάγνωση και μετάφραση είναι: 

Αυθεντικό κείμενο:

Δείτε ακόμα
Κατάλογος Αρχαίων Ελληνικών ναών

Παραπομπές
Σημειώσεις

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Περαιτέρω ανάγνωση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Το Γκαρνί στο Armenica.org
 Περιγραφή στο Cilicia.com

Αρχαιολογικοί τόποι στην Αρμενία
Αρμενική αρχιτεκτονική
Αυτοκινητόδρομος 3 (Κύπρος)

Ο Αυτοκινητόδρομος Α3 (ή Αυτοκινητόδρομος Λάρνακας - Αγίας Νάπας) είναι ένας αυτοκινητόδρομος στο νησί της Κύπρου ο οποίος συνδέει το Αεροδρόμιο της Λάρνακας με την Αγία Νάπα και την Επαρχία της Αμμοχώστου. Είναι 55 χιλιόμετρα και σε όλο το μήκος του αποτελείται από 2 λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση (και ΛΕΑ). Η κατασκευή του άξονα ξεκίνησε στο τέλος της δεκαετίας του 80, ως υπεραστικός δρόμος (Β3) με όπου ολοκλυρώθηκε το 1993. Αργότερα προστέθηκαν 2 λορίδες, αναβαθμίζοντας τον σε αυτοκινιτόδρομο (Α3), με το έργο να ολοκληρόνεται το 2003.

Τμήματα

Αεροδρόμιο - Δεκέλεια (Παρακαμπτήριος Λάρνακας) 
Η παρακαμπτήριος της Λάρνακας ξεκίνησε να κατασκευάζεται την δεκαετία του 1980 και παραδόθηκε σε 2 φάσεις. Το πρώτο τμήμα ήταν από την Ριζοελιά μέχρι την Δεκέλεια το οποίο παραδόθηκε το 1993. Τότε κατασκευάστηκε και η σύνδεση του αυτοκινητοδρόμου με τον Α2 στον κόμβο της Ριζοελιάς. Το δεύτερο τμήμα ήταν από την Ριζοελιά μέχρι το Αεροδρόμιο της Λάρνακας το οποίο παραδόθηκε το 1999. Ουσιαστικά πρόκειται για το δυτικό κομμάτι της παράκαμψης της Λάρνακας. Μάλιστα το 2009 τροποποιήθηκε ο άξονας για να παρέχει άμεση πρόσβαση στον νέο τερματικό του αεροδρομίου.

Δεκέλεια - Αγία Νάπα 
Το υπόλοιπο τμήμα μήκους 33 χιλιομέτρων, είναι από την Δεκέλεια μέχρι την Αγία Νάπα. Τα πρώτα έργα ξεκίνησαν στα τέλη του 1997 από την Πύλα μέχρι την Ξυλοτύμβου ενώ από το 1998 επεκτάθηκαν και μέχρι την Αγία Νάπα. Η ολοκλήρωση του άξονα έγινε το 2003.

Κατάλογος Κόμβων

Παραπομπές

Πηγές 
 Μέγεθος Τροχαίας Κυκλοφορίας - Ετήσια Απογραφή Τροχαίας Κίνησης 2009 (Annual Traffic Census - 2010)
 Cyprus Business & Investment Opportunities Yearbook

Αυτοκινητόδρομοι και δρόμοι της Κύπρου
Αυτοκινητόδρομοι της Κύπρου
Game Gear

Το Game Gear (ιαπωνικά: ゲームギア, Λατινισμός Χέπμπορν: Gēmu Gia) είναι φορητή κονσόλα παιχνιδιών 8-bit που κυκλοφόρησε από τη Sega στις 6 Οκτωβρίου του 1990 στην Ιαπωνία, το 1991 στη βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, και το 1992 στην Αυστραλία. Αρχικά, το Game Gear ήταν αντίζηλος του Game Boy της Nintendo, του Atari Lynx και του TurboExpress της NEC. Το Game Gear μοιράζεται μεγάλος μέρος του hardware του με το Master System και μπορεί να παίξει και δικά του παιχνίδια, πράγμα που γίνεται δυνατό με τη χρήση αντάπτορα. Αποτελούμενο από πλήρως έγχρωμη οθόνη με φορμά landscape, η Sega έκανε το Game Gear τεχνολογικά ανώτερο από το Game Boy.

Το Game Gear κυκλοφόρησε βιαστικά στην αγορά, και η μοναδική του βιβλιοθήκη παιχνιδιών σε συνδυασμό με την τιμή του, του έδωσαν το προτέρημα απέναντι στα Atari Lynx και TurboExpress. Ωστόσο, λόγο προβλημάτων με τη διάρκεια ζωής των μπαταριών, την έλλειψη γνήσιων τίτλων, και της μικρής υποστήριξης από την ίδια τη Sega, το Game Gear δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το Game Boy, πουλώντας 10,62 εκατομμύρια μέχρι το Μάρτιο του 1996. Το Game Gear διαδέχθηκε το Genesis Nomad το 1995 και σταμάτησε την κυκλοφορία το 1997. Επανακυκλοφόρησε το 2000 ως σύστημα budget από τη Majesco, υπό την άδεια της Sega.

Η υποδοχή του Game Gear ήταν ανάμεικτη, με επαίνους για την πλήρως έγχρωμη οθόνη του και κριτικάρισμα για το μεγάλο του μέγεθος και τη ζωή της μπαταρίας, καθώς και ανάμεικτες κριτικές για την ποιότητα της βιβλιοθήκης παιχνιδιών του.

Κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών τέταρτης γενιάς
Κονσόλες της Sega
Φορητές κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών
Master System
Sailor Moon (anime, 1992)

Sailor Moon (ιαπωνικά: 美少女戦士セーラームーン, Χέπμπορν: Bishōjo Senshi Sērā Mūn, μετάφραση: Pretty Soldier Sailor Moon και μετέπειτα Pretty Guardian Sailor Moon) είναι shōjo ιαπωνική τηλεοπτική σειρά anime που προβλήθηκε την περίοδο 1992 έως 1997, της οποίας η παραγωγή έγινε από την Toei Animation. Προσαρμόζει τα περισσότερα από τα 52 κεφάλαια του ομώνυμου manga, το οποίο γράφτηκε από τη Ναόκο Τακεούτσι και κυκλοφόρησε την περίοδο 1991 έως 1997 στο περιοδικό manga Nakayoshi. Η σειρά Sailor Moon προβλήθηκε πρώτη φορά στην Ιαπωνία, στο κανάλι TV Asahi, από τις 7 Μαρτίου του 1992 έως τις 8 Φεβρουαρίου του 1997, πριν μεταγλωττιστεί σε διάφορες περιοχές σε όλο τον πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αυστραλίας, της Ευρώπης και της λατινικής Αμερικής.

Τη σκηνοθεσία της σειράς ανέλαβαν οι Τζουνίτσι Σάτο, Κουχίνικο Ικουχάρα και Τακούγια Ιγκαράσι.

Η σειρά ακολουθεί τις περιπέτειες της 14χρονης μαθήτριας γυμνασίου Usagi Tsukino, στην οποία δύνεται η δύναμη να μεταμορφώνεται σε η Sailor Soldier. Στην ομάδα της εισχωρούν και άλλες Sailor Soldiers, και όλες μαζί προασπίζουν τον πλανήτη από ποικίλους κακούς. Η σειρά, επίσης, δείχνει παράλληλα την ωρίμανση του χαρακτήρα της Usagi από ανώριμη μαθήτρια σε υπεύθυνη νεαρή ενήλικα.

Μία δεύτερη σειρά anime, με το όνομα Sailor Moon Crystal, ξεκίνησε να προβάλλεται το 2014 και έπειτα.

Πλοκή

Sailor Moon (1992–1993)

Sailor Moon R (1993–1994)

Sailor Moon S (1994–1995)

Sailor Moon SuperS (1995–1996)

Sailor Moon Sailor Stars (1996–1997)

Μουσική 
Η σύνθεση της μουσικής της σειράς έγινε από τον Τακανόρι Αρισάβα, ο οποίος κέρδισε το βραβείο Golden Disk Grand Prize από την Columbia Records γι' αυτό το έργο του. Το τραγούδι τίτλων της σειράς ονομάζεται Moonlight Densetsu (ムーンライト伝説, Mūnraito Densetsu, αγγλικά: Moonlight Legend). Κυκλοφόρησε στις 21 Μαρτίου του 1992 στην Ιαπωνία ως single από τους Dali και Misae Takamatsu, υπό τον τίτλο Moonlight Densetsu / Heart Moving. Ο δίσκος αυτός σημείωσε μεγάλη επιτυχία στην Ιαπωνία, και έγινε Χρυσός. Στην ελληνική μεταγλώττιση του anime που προβλήθηκε από τον ΑΝΤ1, το τραγούδι τίτλων ερμήνευσε η Άννα Μερκούρη.

Παραπομπές

Βλέπε επίσης 
 Κατάλογος χαρακτήρων της Sailor Moon

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Επίσημη ιστοσελίδα 
 Πληροφορίες για την προβολή της Sailor Moon στην Ελλάδα

Sailor Moon
Σειρές anime
Ιαπωνικές τηλεοπτικές σειρές
Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Anime και manga φαντασίας
Magical girl anime και manga
Shōjo anime και manga
Toei Animation
Ηλίας Η. Παπαδόπουλος

Ο Ηλίας Η. Παπαδόπουλος  (1896 - 21 Οκτωβρίου 1983) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής.

Σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε το 1896 και σπούδασε νομικά. Άσκησε τη δικηγορία μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Ήταν παντρεμένος με την Ευθυμία Παπαδοπούλου.

Εξελέγη βουλευτής Κοζάνης το 1926 με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων και τα έτη 1928, 1932 και 1933 με το Κόμμα Φιλελευθέρων.

Στις εκλογές του 1946 ήταν ξανά υποψήφιος, λαμβάνοντας 244 ψήφους. 

Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 87 ετών και κηδεύτηκε από το Νεκροταφείο Ζωγράφου στις 22 Οκτωβρίου 1983.

Παραπομπές 

Βουλευτές Κοζάνης
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Μακό

Το μακό είναι είδος βαμβακερού υφάσματος απ' το οποίο φτιάχνονται 
τα κοντομάνικα μπλουζάκια. Η ετυμολογία είναι απ' το όνομα της γαλλικής  πόλης Mâcot 
στην οποία φτιάχτηκε για πρώτη φορά το ύφασμα αυτό. Επίσης τα κοντομάνικα μπλουζάκια τα οποία έχουν κατασκευαστεί
απ' το συγκεκριμένο ύφασμα τα ονομάζουμε μακό.

Ένδυση
We Love Katamari

We Love Katamari (ή We ♥ Katamari), γνωστό στην Ιαπωνία ως Minna Daisuki Katamari Damacy (ιαπωνικά: みんな大好き塊魂, Χέπμπορν: Minna Daisuki Katamari Damashii, κυρ. "Everyone Loves Katamari Damacy"), είναι βιντεοπαιχνίδι παζλ δράσης που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από τη Namco για το PlayStation 2. Κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 6 Ιουλίου του 2005, στη βόρεια Αμερική στις 20 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, και στην Ευρώπη στις 2 Φεβρουαρίου, ένα χρόνο αργότερα. Είναι sequel του Katamari Damacy. Είναι το τελευταίο παιχνίδι της σειράς στο οποίο αναπτύχθηκε ο δημιουργός της, Κεΐτα Τακαχάσι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Συνέντευξη με τον προγραμματιστή Κεΐτα Τακαχάσι στο 1UP.com
 Το We Love Katamari στο GameSpot
 Το We Love Katamari στο IGN

Βιντεοπαιχνίδια Katamari
Βιντεοπαιχνίδια του 2005
Βιντεοπαιχνίδια της Namco
Βιντεοπαιχνίδια παζλ
Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2
Αποκλειστικότητες του PlayStation 2
Νικητές Interactive Achievement Award
Cooperative βιντεοπαιχνίδια
Mercyful Fate EP

{{Infobox Album
| Όνομα  = Mercyful Fate EP
| Είδος  = EP σινγκλ
| Καλλιτέχνης  = Mercyful Fate
| Εξώφυλλο  = Mercyful Fate - Mercyful Fate.jpg
| Background = lavender
| Κυκλοφορία  = 25 Σεπτεμβρίου 1982
| Ηχογράφηση  = 1982
| Είδος_Μουσικής  = Heavy Metal, Speed Metal, Black Metal
| Διάρκεια  = 22:04
| Δισκογραφική  = RaveOn
| Παραγωγός  = Τζακ Χάστινξ
| Προηγούμενο album  = 
| Αυτό το album  = Mercyful Fate EP (1982)| Επόμενο album  = Melissa (1983)}}Mercyful Fate EP είναι ο τίτλος του EP σινγκλ του δανέζικου heavy metal συγκροτήματος Mercyful Fate, το οποίο κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου του 1982 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας RaveOn. Το ΕΡ έγινε επίσης γνωστό ως Nuns Have No Fun ή A Corpse Without Soul λόγω του εξωφύλλου του.

Αυτή υπήρξε η πρώτη κυκλοφορία του συγκροτήματος, το οποίο αν και επανενώθηκε την δεκαετία του '90, έφθασε στο απόγειο της καριέρας του κατά την τριετία 1982-1985. Ακολούθησαν δύο άλμπουμ που επηρέασαν έντονα τα κινήματα του speed και του black metal, τα "Melissa" και "Don't Break the Oath", τα οποία θεωρούνται και δύο εκ των σπουδαιότερων δίσκων στην ιστορία του heavy metal.

Το ΕΡ επανεκδόθηκε το 1987 ως μέρος της συλλογής "The Beginning", μαζί με πέντε κομμάτια από το "Melissa".

Τραγούδια

Μέλη των Mercyful Fate
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Mercyful Fate EP" είχε την εξής μορφή:

 King Diamond - φωνητικά
 Χανκ Σέρμαν - κιθάρα
 Μίκαελ Ντένερ - κιθάρα
 Τίμι Χάνσεν - μπάσο
 Κιμ Ραζ - τύμπανα

Παραπομπές

Πηγές
 Mercyful Fate EP - Mercyful Fate | Songs, Reviews, Credits | AllMusic
 Mercyful Fate - Mercyful Fate - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
 Mercyful Fate E.P. - The Mercyful Fate / King Diamond FAQ

Δισκογραφία των Mercyful Fate
Άλμπουμ του 1982
Πέτρα Αρκαδίας

Η Πέτρα είναι χωριό του νομού Αρκαδίας. Ο πληθυσμός της δεν ξεπερνά τους 100 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Απέχει 75 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.

Δείτε επίσης 
 Αρκαδική Ριβιέρα

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αρκαδίας
Δήμος Νότιας Κυνουρίας
Τσανγκτσούν

Η Τσανγκτσούν (κινεζικά: 长春; πινγίν: Chángchūn) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Τζιλίν, στη βορειοανατολική Κίνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, εντός των διοικητικών ορίων της πόλης κατοικούν 7.674.439 άνθρωποι, ενώ ο αστικός πληθυσμός της πόλης είναι 3.815.270 κάτοικοι. Βρίσκεται στο κέντρο της πεδιάδας της βορειοανατολικής Κίνας.

Η πόλη δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα. Το όνομά της σημαίνει στα κινεζικά «μακριά άνοιξη». Το 1904, η πόλη πέρασε μετά τον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο στην κατοχή της Ιαπωνίας και ανάμεσα στο 1932 και το 1945, ήταν η πρωτεύουσα του Μαντσουκούο. Σήμερα, η πόλη είναι γνωστή στην Κίνα ως η «Πόλη των Αυτοκινήτων», με σημαντική βιομηχανική βάση η οποία επικεντρώνεται ιδίως στα αυτοκίνητα, με αποτέλεσμα να είναι γνωστή ως το «Ντιτρόιτ της Κίνας». Άλλες βιομηχανίες της πόλης περιλαμβάνουν την μεταποίηση αγροτικών προϊόντων, τη παραγωγή φαρμάκων, ηλεκτρονικών, υλικών κατασκευών και τον ενεργειακό χώρο.

Στην πόλη λειτουργούν τρεις σιδηροδρομικοί σταθμοί και διεθνές αεροδρόμιο. Στην πόλη λειτουργούν 27 ινστιτούτα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με συνολικά 160.000 φοιτητές. Τα σημαντικότερα πανεπιστήμια της πόλης είναι το Πανεπιστήμιο Τζιλίν και το Βορειοανατολικό Φυσιολογικό Πανεπιστήμιο.

Παραπομπές 

Πόλεις της Κίνας
Σοράγια Σάενθ ντε Σανταμαρία

Η Σοράγια Σάενθ ντε Σανταμαρία (Soraya Sáenz de Santamaría, πλήρες όνομα: María Soraya Sáenz de Santamaría Antón, γενν. Βαγιαδολίδ, 10 Ιουνίου 1971) είναι Ισπανίδα πολιτικός και νομικός, μέλος του Λαϊκού Κόμματος. Από τις 4 Νοεμβρίου 2016 μέχρι τον Ιούνιο του 2018 ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Μαριάνο Ραχόι, υπουργός της Προεδρίας και των Περιφερειακών Διοικήσεων. Στην προηγούμενη κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι μεταξύ 2011 και 2015 κατείχε τη θέση της αντιπροέδρου, υπουργού Προεδρίας και εκπροσώπου τύπου. 

Ανετράφη στα πλαίσια μιας ιδεολογικά δεξιάς οικογένειας· ασχολείται με την πολιτική από το 2000, όταν ενσωματώθηκε στις τάξεις του Λαϊκού Κόμματος ως νομικός σύμβουλος. Εκλέχθηκε βουλευτής στο Κοινοβούλιο της Ισπανίας για πρώτη φορά το 2004, επαναλαμβάνοντας το 2008. Από το 2011, όταν τέθηκε στη δεύτερη θέση της εκλογικής λίστας του κόμματος, θεωρείται μία εκ των πολιτικών με το μεγαλύτερο βάρος στο εσωτερικό του Λαϊκού Κόμματος, μαζί με τη Μαρία Ντολόρες δε Κοσπεδάλ, και μία εκ των γυναικών με τη μεγαλύτερη πολιτική εξουσία στην Ισπανία και την Ευρώπη.

Με την παραίτηση του Μαριάνο Ραχόι από την προεδρία του κόμματος τον Ιούνιο του 2018 τέθηκε υποψήφια για την προεδρία, χάνοντας στις ενδοκομματικές εκλογές από τον Πάμπλο Κασάδο. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ανακοίνωσε την παραίτησή της από την ενεργή πολιτική.

Παραπομπές 

Ισπανοί πολιτικοί
Λαϊκό Κόμμα (Ισπανία)
Μαρία Ντολόρες δε Κοσπεδάλ

Η Μαρία Ντολόρες δε Κοσπεδάλ (María Dolores de Cospedal García, γενν. Μαδρίτη, 13 Δεκεμβρίου 1965) είναι Ισπανίδα πολιτικός και νομικός, γενικός γραμματέας του Λαϊκού Κόμματος και τέως Υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης υπό τον Μαριάνο Ραχόι από τον Νοέμβριο του 2016 μέχρι τον Μάιο του 2018.

Υπήρξε η πρώτη γυναίκα γενικός γραμματέας πολιτικού κόμματος στην Ισπανία. Παρά την εμπλοκή της στο σκάνδαλο στο οποίο πρωταγωνίστησε ο τέως ταμίας του κόμματος, Λουίς Μπάρθενας, το 2008, εκλέχθηκε πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης της Καστίλης-Λα Μάντσα το 2011, χάνοντας ωστόσο την προεδρία στις περιφερειακές εκλογές μετά από τη συνεργασία του Σοσιαλιστικού Κόμματος με το Ποδέμος. Μαζί με την έτερη πολιτικό του Λαϊκού Κόμματος, Σοράγια Σάενθ ντε Σανταμαρία, θεωρείται μία εκ των ισχυρότερων Ισπανίδων πολιτικών, τόσο σε εθνικό όσο και σε κομματικό επίπεδο.

Μετά την έξωση του Μαριάνο Ραχόι από την πρωθυπουργία λόγω της πετυχημένης πρότασης μομφής του Σοσιαλιστικού Κόμματος τον Μάιο του 2018, τέθηκε υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος, αποτυγχάνοντας ωστόσο να ελεγχθεί στον πρώτο γύρο των ενδοκομματικών εκλογών και δίνοντας τελικά την στήριξή της στον εκλεγέντα και νυν πρόεδρο του κόμματος, Πάμπλο Κασάδο.

Παραπομπές 

Ισπανοί πολιτικοί
Λαϊκό Κόμμα (Ισπανία)
Δημήτρης Τζανακόπουλος

Ο Δημήτρης Τζανακόπουλος (Αθήνα, 5 Ιουνίου 1982) είναι Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Έχει διατελέσει υπουργός Επικρατείας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος απο τις 5 Νοεμβρίου 2016  εώς τις 9 Ιουλίου 2019.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. Είναι απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής Αθηνών και πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Αθηνών, κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος της ίδιας Σχολής και υποψήφιος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Το 2005 παρέλαβε από τον Τάσο Κορωνάκη τη σκυτάλη του γραμματέα της Νεολαίας Συνασπισμού, θέση την οποία κράτησε μέχρι το 2010. Επίσης, ήταν νομικός σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα κατά το διάστημα που αυτός ήταν Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (Μάιος 2012-Δεκέμβριος 2014). 

Από το 2015 έως το 2016 διατέλεσε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού και γενικός γραμματέας του πρωθυπουργικού γραφείου. Στις 5 Νοεμβρίου 2016 διορίστηκε υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος. Στις 14 Ιουνίου 2019 παραιτήθηκε από τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου ενόψει των επικείμενων εκλογών, ενώ στη θέση του υπουργού Επικρατείας παρέμεινε έως τις 9 Ιουλίου 2019.   

Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 εξελέγη βουλευτής στην Α' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις 16 Ιουλίου 2019 ορίστηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος και στις 6 Σεπτεμβρίου 2020 εκλέχθηκε νέος Γραμματέας του κόμματος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα
Επίσημος λογαριασμός στο facebook
Επίσημος λογαριασμός στο twitter
Επίσημος λογαριασμός στο instagram

Έλληνες δικηγόροι
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Έλληνες υπουργοί Επικρατείας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Βουλευτές Α' Αθηνών
Χαέν

Η Χαέν (ισπανικά: Jaén) είναι πόλη και δήμος της περιφέρειας της Ανδαλουσίας στην Ισπανία, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Το 2015 είχε 115.395 κατοίκους. Είναι κτισμένη στον λόφο της Σάντα Καταλίνα, που ιστορικά υπήρξε ο πυρήνας της οικιστικής δραστηριότητας στην περιοχή ήδη από το 2000 π.Χ. και είδε την πόλη να αναδεικνύεται σε αξιόλογο αστικό κέντρο της μουσουλμανικής Ιβηρικής χερσονήσου και του Βασιλείου της Καστίλης κατά τον μεσαίωνα.

Η πόλη είναι το οικονομικό κέντρο της επαρχίας, της μεγαλύτερης παραγωγού ελαιολάδου παγκοσμίως, και φιλοξενεί μια από τις σημαντικότερες εκθέσεις βιομηχανικού ελαιολάδου του κόσμου, Expoliva. Πέραν του ελαιόλαδου, η οικονομία της πόλης βασίζεται στις υπηρεσίες και τα τελευταία χρόνια στον τουρισμό.

Ο μνημειακός πλούτος της πόλης αποτελείται από τα τρία φρούριά της, τα αραβικά λουτρά και το μνημείο στις μάχες της Νάβας δε Τολόσα και Μπαϊλέν.

Παραπομπές 

Πόλεις της Ισπανίας
Ανδαλουσία
Ελληνική κατοχή Σμύρνης

Ελληνική κατοχή της Σμύρνης ονομάζεται στην ιστορία της πόλης, το χρονικό διάστημα από την από την 1/15η Μαΐου του 1919 έως την 30/8 - 9η Σεπτεμβρίου του 1922, όταν η Σμύρνη (σημ. Ιζμίρ) και η ευρύτερη περιοχή της βρισκόταν κάτω από την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση των Ελλήνων.

Κατά την διάρκεια της ελληνικής κατοχής ο πολιτικός φορέας που διοικούσε την πόλη ήταν η «Ύπατη Αρμοστεία Σμύρνης», με επικεφαλής τον Ύπατο Αρμοστή Αριστείδη Στεργιάδη, ενώ οι στρατιωτικές επιχειρήσεις διευθύνονταν από το Σώμα Στρατού Σμύρνης.

Ο ελληνικός στρατός εξουσιοδοτημένος από τις νικήτριες δυνάμεις του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου να εφαρμόσει την Συνθήκη ανακωχής του Μούδρου στην περιοχή, κατείχε  την επονομαζόμενη Ζώνη της Σμύρνης κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων σχετικά με την κατάτμηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, για την προστασία του χριστιανικού πληθυσμού που ζουσε μέσα και γύρω από την πόλη.

Η ελληνική απόβαση στις 15 Μαΐου του 1919 γιορτάστηκε από τον τοπικό ελληνικό πληθυσμό αλλά γρήγορα οδήγησε σε εθνοτική βία στην περιοχή. Αυτή η βία είχε ως αποτέλεσμα τη μειωμένη διεθνή υποστήριξη για την κατοχή, όπως και την άνοδο του τουρκικού εθνικισμού. Ο Ύπατος Αρμοστής της Σμύρνης Αριστείδης Στεργιάδης πήρε μια σταθερή στάση κατά των διακρίσεων εις βάρος του τουρκικού πληθυσμού από τη διοίκηση. Ωστόσο οι εθνοτικές εντάσεις και οι διακρίσεις συνεχίστηκαν. Ο Στεργιάδης άρχισε επίσης τις εργασίες για τα έργα που αφορούσαν την επανεγκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων, τα θεμέλια για ένα πανεπιστήμιο και κάποια έργα για τη δημόσια υγεία. Η Σμύρνη ήταν ένα σημαντικό ορμητήριο για τα ελληνικά στρατεύματα στην Ανατολία κατά τη διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας (1919-1922).

Η κατοχή της Σμύρνης έληξε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1922 με την κατάληψη της Σμύρνης από τα τουρκικά στρατεύματα υπό τον Μουσταφά Κεμάλ. Μετά την τουρκική προέλαση στην Σμύρνη ένας όχλος θανάτωσε τον ορθόδοξο Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο, ενώ, λίγες μέρες αργότερα, με τη Καταστροφή της Σμύρνης πυρπολήθηκαν μεγάλα τμήματα της πόλης (συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων ελληνικών και αρμενικών συνοικιών), ενώ η τουρκική συνοικία έμεινε ανέπαφη. Με το τέλος της κατοχής της Σμύρνης η μεγάλη μάχη στην Ανατολία μεταξύ ελληνικών και τουρκικών δυνάμεων ολοκληρώθηκε σε μεγάλο βαθμό ενώ στις 24 Ιουλίου του 1923 τα αντιμαχόμενα μέρη υπέγραψαν τη Συνθήκη της Λωζάνης, γεγονός που σήμανε τον τερματισμό του πολέμου.

Δείτε επίσης
Ελληνική απόβαση στη Σμύρνη

Παραπομπές
Βασιλάκης Καργόπουλος

Ο Βασιλάκης Καργόπουλος (Βασίλειος Καργόπουλος 1826-1886) ήταν Έλληνας φωτογράφος της Κωνσταντινούπολης και ο σημαντικότερος φωτογράφος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1826 και  το πρώτο στούντιο του το άνοιξε στην Μεγάλη Οδό του Πέραν στην Κωνσταντινούπολη το 1850, ενώ αργότερα άνοιξε και ένα δεύτερο στην Αδριανούπολη σε συνεργασία με τον Εμμανουήλ Φώσκολο. Στη φωτογράφιση πορτρέτων ήταν από τους πρώτους που χρησιμοποίησε την τεχνική της δαγεροτυπίας από την οποία όμως απομακρύνεται αργότερα εφαρμόζοντας πιο νέες τεχνικές. 

Ο Καργόπουλος ήταν φημισμένος για τις πανοραμικές φωτογραφίες της Πόλης, του Βοσπόρου, των μνημείων, της καθημερινότητας. Σήμερα αυτές οι φωτογραφίες του είναι σημαντικά στοιχεία για την ζωή στην Κωνσταντινούπολη του 19ου αιώνα. Υπήρξε επίσημος φωτογράφος των σουλτάνων, όταν διορίζεται ως τέτοιος το 1879 από το σουλτάνο Αμπτουλχαμίτ Β΄ και προσωπικός  φωτογράφος του σουλτάνου Mουράτ Ε΄.

Τιμήθηκε με μετάλλια από τους Οθωμανούς σουλτάνους, το βασιλιά της Σουηδίας και της Νορβηγίας Όσκαρ Β’, το βασιλιά της Δανίας Χριστιανό Θ΄. Έκανε εκθέσεις στη Νάπολη και τη Φλωρεντία. Πέθανε στις 28 Μαρτίου 1886 σε ηλικία 59 ετών.

Παραπομπές

Έλληνες φωτογράφοι
Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης

Το Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης συστάθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 2016 και καταργήθηκε στις 8 Ιουλίου 2019.

Αρμοδιότητες
Στις αρμοδιότητες του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης περιλαμβάνονταν:
τα δίκτυα ηλεκτρονικών επικοινωνιών
η ραδιοφωνία και η τηλεόραση
η διαχείριση του φάσματος συχνοτήτων
τον Ελληνικό Διαστημικό Οργανισμό

Ιστορία
Στις 4 Νοεμβρίου 2016, με το ΦΕΚ 208/A/4-11-2016, η Γενική Γραμματεία Ψηφιακής Πολιτικής, η Γενική Γραμματεία Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων και η Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, συγχωνεύονται και συστήνουν το Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης.

Υπουργοί Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης

Παραπομπές

Πρώην υπουργεία της Ελλάδας
Τηλεπικοινωνίες στην Ελλάδα
Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
Μιχαήλ Μιχαήλοφ

Ο Μιχαήλ Μιχαήλοφ (), γεννημένος στις 17 Μαΐου 1971 στο Ζλατούστ της Ρωσίας, είναι πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Έχει ύψος 2,06 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.

Καριέρα
Ο Μιχαήλοφ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης το 1991, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια, με μεγαλύτερη επιτυχία την τρίτη θέση στην ρωσική σουπερλίγκα το 1992-93.

Ακολούθησε η ισπανική Εστουδιάντες, στην οποία έπαιξε για δύο σεζόν με μέσους όρους 9,1 πόντων και 5,8 ριμπάουντ το 1994-95 και 14,6 πόντων και 9,4 ριμπάουντ το 1995-96, ενώ έφθασε και στις δύο χρονιές στην φάση των 16 του κυπέλλου Κόρατς.

Το καλοκαίρι του 1996 υπέγραψε στην Ρεάλ Μαδρίτης, κατακτώντας το κύπελλο Σαπόρτα του 1996-97, κερδίζοντας στον τελικό την Βερόνα με 78-64. Αγωνίστηκε ως βασικός σέντερ της ομάδας για δύο χρόνια, με μέσους όρους 10,0 και 9,8 πόντων αντίστοιχα.

Το 1998 συμφώνησε με την ομάδα του Άρη, αγωνιζόμενος σε δεκαεπτά αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος με μέσους όρους 11,5 πόντων, 9,0 ριμπάουντ και 2,0 κοψιμάτων ανά αγώνα.

Το 1999-00 επέστρεψε στην Ρεάλ Μαδρίτης, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ισπανίας και φθάνοντας ως την φάση των 16 στην Ευρωλίγκα.

Το καλοκαίρι του 2000 επέστρεψε στην Ρωσία μετά από έξι χρόνια, υπογράφοντας στην Ουράλ Γκρέιτ, με την οποία κατέκτησε δύο φορές το πρωτάθλημα Ρωσίας και το NEBL του 2000-01. Στην δεύτερη του σεζόν η ομάδα έπαιξε στην Ευρωλίγκα, με τον Μιχαήλοφ να σημειώνει 12,4 πόντους και να μαζεύει 6,9 ριμπάουντ σε δεκαεννέα παιχνιδια.

Το 2002-03, μεταγράφηκε στην ιταλική Ούντινε, όπου έπαιξε σε 34 αγώνες για το πρωτάθλημα Ιταλίας και το ULEB Cup, σημειώνοντας 9,0 πόντους και 6,4 ριμπάουντ ανά αγώνα.

Το 2003 επέστρεψε στην Ισπανία φορώντας την φανέλα της Σεβίλλης και έκλεισε την αγωνιστική του καριέρα το 2004-05 με την ομάδα της Ουράλ Γκρέιτ.

Με την εθνική Ρωσίας κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στις διοργανώσεις του Μουντομπάσκετ του 1994 και του 1998, όπως και του Ευρωμπάσκετ του 1993, ενώ στο Ευρωμπάσκετ του 1997 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.

Έκτοτε ασχολήθηκε με την προπονητική, όντας προπονητής της Κράζνιε Κρίλια το 2010-11, ενώ πιο πριν υπήρξε βοηθός στην Σπαρτάκ Πριμόριε για τρία χρόνια. Από το 2012 και μετά, είναι βοηθός προπονητής στις εθνικές ομάδες εφήβων και νέων της πατρίδας του.

Τίτλοι
 1 κύπελλο Σαπόρτα: 1996-97
 1 πρωτάθλημα Ισπανίας: 1999-00
 2 πρωταθλήματα Ρωσίας: 2000-01, 2001-02
 1 NEBL: 2000-01

Παραπομπές

Πηγές 
 MIKHAILOV, MIKHAIL - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL
 Mikhail Mikhailov Basketball Player Profile
 Mikhail Mikhailov Europe Stats | Basketball-Reference.com

Ρώσοι καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης‎ 
Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης‎ 
Καλαθοσφαιριστές Ουράλ Γκρέιτ Περμ
Καλαθοσφαιριστές Εστουδιάντες
Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1994
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1993
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1997
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1992-1993

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο της περιόδου 1992–93, ήταν το έβδομο που διεξήχθη ύστερα από την καθιέρωση της Α1 Εθνικής κατηγορίας. 
Διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο 22 αγώνων, και το φάιναλ φορ όπου οι τέσσερις πρώτες ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους μεταφέροντας ολόκληρη τη βαθμολογία από την κανονική περίοδο. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 31 Οκτωβρίου του 1992 και ολοκληρώθηκε στις 20 Μαρτίου 1993, ενώ το φάιναλ-4 διήρκησε από τις 2 ως τις 12 Απριλίου.

Το πρωτάθλημα διεξήχθη με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων για πρώτη φορά στην ιστορία της Α1, ένας αριθμός που διατηρείται σταθερός έκτοτε.

Πρωταθλητής αναδείχθηκε για δεύτερη συνεχή φορά ο Ολυμπιακός, χάρη στη μεγάλη νίκη που πέτυχε την τελευταία αγωνιστική του φάιναλ φορ με 11-7 στο κολυμβητήριο της Βουλιαγμένης, σε έναν άτυπο τελικό καθώς οι δύο ομάδες ήταν ισόβαθμες πριν τον αγώνα.

Τον υποβιβασμό στην Α2 γνώρισαν οι Παναθηναϊκός και ΟΦ Θαλάσσης. Για τον Παναθηναϊκό αυτός ήταν ο πρώτος αγωνιστικός υποβιβασμός στην ιστορία του, καθώς ο προηγούμενος και ως τότε μοναδικός υποβιβασμός του το 1976 είχε έρθει χωρίς αγώνες λόγω απόσυρσής του από το πρωτάθλημα.

Κανονική περίοδος

Βαθμολογία 
Οι τέσσερις πρώτες ομάδες συνέχισαν στο φάιναλ φορ για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Οι ομάδες των θέσεων 5-12 κατέλαβαν τις αντίστοιχες θέσεις στην τελική κατάταξη χωρίς περαιτέρω αγώνες, με τις δύο τελευταίες να υποβιβάζονται στην Α2.

Φάιναλ Φορ 
Προκρίθηκαν οι τέσσερις πρώτες της κανονικής περιόδου μεταφέροντας ακέραιη τη βαθμολογία τους και αγωνίστηκαν σε δύο γύρους στις έδρες των ομάδων (σύνολο έξι αγώνων). Πρωταθλητής μετά τους αγώνες του φάιναλ φορ αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός.

Βαθμολογία

Αποτελέσματα

Τελική κατάταξη

Πηγές 
 Εφ. Αθλητική Ηχώ, 22/3/1993 σελ. 7 (τελική βαθμολογία, φύλλα 1/4 ως 13/4/1993 (φάιναλ φορ)

1992 93
Υδατοσφαίριση το 1992
Υδατοσφαίριση το 1993
Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης

Το Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης (ΥΠΟΙΑΝ) δημιουργήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2016 , μετά από μετονομασία του προηγούμενου Υπουργείο Οικονομίας,Ανάπτυξης και Τουρισμού (που είχε συσταθεί στις 23 Σεπτεμβρίου 2015 από την Κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα Σεπτεμβρίου 2015) με την αφαίρεση του επανασυσταμένου Υπουργείου Τουρισμού. Καταργήθηκε στις 8 Ιουλίου 2019 και αντικαταστάθηκε από το Υπουργείο Ανάπτυξης και Επενδύσεων.

Ηγεσία Υπουργείου 
 Υπουργός: Γιάννης Δραγασάκης
 Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης: Αλέξης Χαρίτσης
 Υφυπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης: Στέργιος Πιτσιόρλας

Γενικές & Ειδικές Γραμματείες Υπουργείου 
 Γενική Γραμματεία Δημοσίων Επενδύσεων & ΕΣΠΑ
 Γενική Γραμματεία Εμπορίου & Προστασίας Καταναλωτή
Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας
 Γενική Γραμματεία Στρατηγικών & Ιδιωτικών Επενδύσεων
 Ειδική Γραμματεία Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (ΕΓΣΔΙΤ)
Ειδική Γραμματεία Διαχείρισης Τομεακών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων του ΕΤΠΑ και του Ταμείου Συνοχής
Ειδική Γραμματεία Διαχείρισης Τομεακών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου (ΕΚΤ)
Ειδική Γραμματεία Συντονισμού και Διαχείρισης Προγραμμάτων Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης και Ταμείου Εσωτερικής Ασφάλειας και άλλων πόρων

Διατελέσαντες υπουργοί

Παραπομπές 
Π.Δ:123/2016

Πρώην υπουργεία της Ελλάδας
Νανίνγκ

Η Νανίνγκ (κινεζικά:  南宁, πινγίν: Nánníng) είναι πρωτεύουσα της Αυτόνομης Περιφέρειας Κουανγκσί Τσουάνγκ, στη νότια Κίνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, εντός των διοικητικών ορίων της πόλης κατοικούν 6.611.600 άνθρωποι, ενώ, ο αστικός ιστός της πόλης έχει 2.875.220 κατοίκους. Η πόλη ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα και για μεγάλο χρονικό διάστημα παρέμεινε μια ακριτική πόλη, πρωτεύουσα της επαρχίας Τζινσίν. Το 1907, η πόλη ανοίχθηκε στο διεθνές εμπόριο και αναπτύχθηκε γρήγορα. Το 1912 έγινε πρωτεύουσα του Κουανγκσί, αντικαθιστώντας το Γκουιλίν. Σήμερα θεωρείται η πύλη της Κίνας για την νοτιοανατολική Ασία και σημαντικό εμπορικό, διαμετακομιστικό και βιομηχανικό κέντρο. Στη Νανίνγκ εδρεύουν 8 πανεπιστήμια. Στην πόλη λειτουργεί μετρό και διεθνές αεροδρόμιο, ενώ αποτελεί κόμβο τεσσάρων σημαντικών σιδηροδρομικών γραμμών. Τη πόλη διασχίζει ο ποταμός Σι, παραπόταμος του Περλ. Το κλίμα της είναι υποτροπικό με μουσώνες.

Παραπομπές 

Πόλεις της Κίνας
Αστυνομία της ΤΔΒΚ

Η Αστυνομία της ΤΔΒΚ (τουρκικά: KKTC Polis Örgütü) είναι οργανισμός αστυνόμευσης με χώρο ευθύνης την επικράτεια της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου. Η Γενική Διεύθυνση Αστυνομίας (Polis Genel Müdürlüğü, PGM) εδρεύει στη Λευκωσία.

Στα καθήκοντα του οργανισμού περιλαμβάνονται η εξασφάλιση της εσωτερικής ασφάλειας της χώρας και της δημόσιας τάξης και η επίγεια και εναέρια παρακολούθηση. Τον οργανισμό αποτελεί η Γενική Διεύθυνση Αστυνομίας, η οποία υπάγεται στη Διοίκηση Δυνάμεων Ασφαλείας.

Ιστορία 
Το 1964, αποφασίστηκε η σύσταση οργανισμού αστυνόμευσης για την επιβολή του νόμου στους τότε τουρκοκυπριακούς θύλακες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Σώματα ασφαλείας
Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου
Θείρα

Τα Θείρα (τουρκ. Tire) είναι πόλη της Μικράς Ασίας στην κοιλάδα του Καΰστρου ποταμού και αποτελεί μια πυκνοκατοικημένη περιοχή, στην επαρχία της Σμύρνης στην δυτική Τουρκία. 

Η φυσική διαμόρφωσή της καθορίζεται από την προσχωσιγενή πεδιάδα του Καΰστρου ποταμού (τουρκ.:Küçük Menderes - Κιουτσούκ Μεντερές) στο βόρειο τμήμα της και στο νότο της από τα βουνά που οριοθετούν την παράλληλη προσχωσιγενή κοιλάδα του ποταμού Μαιάνδρου που ρέει μεταξύ Αϊδινίου και του Αιγαίου Πελάγους.

Χαρακτηριστικά της αποτελούν το γόνιμο έδαφος και κατάλληλο κλίμα που ευνοούν της καλλιέργεια αλλά και τη μεταποίηση γεωργικών προϊόντων, κυρίως σύκα, το βαμβάκι, το καλαμπόκι και άλλα δημητριακά, καλλιέργειες όπως ο καπνός και το σουσάμι, φρούτα όπως καρπούζια, κεράσια, ροδάκινα και ξηρούς καρπούς, όπως καρύδια και κάστανα.

Πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή ζούσαν εκεί περίπου 3.500 Έλληνες. Τα Θείρα είναι γνωστά και από τον τίτλο της Μητροπόλεως Ηλιουπόλεως και Θείρων που είχε ιδρύσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Στα Θείρα γεννήθηκε η Γερόντισσα Ακυλίνα της Δράμας, σημαντική μορφή του γυναικείου ορθόδοξου μοναχισμού.

Παραπομπές 

Θείρα
Θείρα
Θείρα
Ζαν Ντανινό

Ο Ζαν Ντανινό (Jean Daninos, 2 Δεκεμβρίου 1906 - 13 Οκτωβρίου 2001) ήταν Ελληνογάλλος επιχειρηματίας, γνωστότερος για την κατασκευάστρια εταιρεία πολυτελών αυτοκινήτων Facel-Vega, που ίδρυσε στις 20 Δεκεμβρίου 1939. 

Η εταιρεία του Facel-Vega παρήγαγε τα αμαξώματα, ενώ οι κινητήρες ήταν της Citroën. Λόγω της πολυτελούς κατασκευής των αμαξωμάτων, πολλοί αστέρες της εποχής προτιμούσαν τα Facel-Vega. Μεταξύ των πελατών του συγκαταλέγονται διασημότητες όπως ο Τόνι Κέρτις, η Άβα Γκάρντνερ, η Γκρέις Κέλι και άλλοι. Η εταιρεία στα μέσα της δεκαετίας του 1960, πουλήθηκε στην Citroën. Κατά τη διάρκεια της δεκαετούς λειτουργίας της, μεταξύ του 1954 και του 1964, η Facel-Vega κατάφερε να κατασκευάσει συνολικά μόλις 2.900 αυτοκίνητα.

Ο Daninos πέθανε στις Κάννες στην ηλικία των 94 ετών, από καρκίνο.

Αναφορές 

Γάλλοι επιχειρηματίες
Νεκτάριος Σαντορινιός

Ο Νεκτάριος Σαντορινιός (γενν. 1972) είναι Έλληνας χημικός μηχανικός και πολιτικός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1972 στη Ρόδο. Είναι απόφοιτος του τμήματος Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και έχει ασχοληθεί επαγγελματικά στον τομέα των Περιβαλλοντικών Μελετών.

Πολιτική σταδιοδρομία
Το 2000 έγινε μέλος του Συνασπισμού, το 2008 εξελέγη μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής (Ν.Ε.) Νότιας Δωδεκανήσου και από το 2010 έως το 2013 ήταν γραμματέας της Ν.Ε..

Από το 2012 ως το 2014 ήταν περιφερειακός σύμβουλος Νότιου Αιγαίου με την παράταξη «Πολίτες Κόντρα στον Καιρό».

Ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 έως το 2013 και επανεξελέγη στο Συνέδριο του 2016.

Εξελέγη βουλευτής Δωδεκανήσου με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015. Στις 5 Νοεμβρίου του 2016 ανέλαβε υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Στις 29 Αυγούστου 2018 ορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, θέση που διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου 2019. Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη βουλευτής.

Παραπομπές

Έλληνες χημικοί μηχανικοί
Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Βουλευτές Δωδεκανήσου
Έλληνες υφυπουργοί Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής
Ναντσάνγκ

Η Ναντσάν (κινεζικά: 南昌) είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Τζιανσί, στη νοτιοανατολική Κίνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, εντός των διοικητικών ορίων της ζουν 5.042.565 κάτοικοι, ενώ ο αστικός πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 2.357.838 κατοίκους. Βρίσκεται ανατολικά της λίμνης Πογιάν. Η πόλη ιδρύθηκε και οχυρώθηκε το 201 π.Χ., και λόγω της θέσης της αναπτύχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο. Το 763 έγινε το επαρχιακό κέντρο της Τζιανσί. Η εξέγερση της Ναντσάν το 1927 αναγνωρίζεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα ως το μέρος όπου άρχισε ο πόλεμος ενάντια στους εθνικιστές. Μετά το 1949, η Ναντσάν γνώρισε έντονη βιομηχανοποίηση. Σήμερα είναι σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος και από το 1996 στην πόλη λειτουργεί διεθνές αεροδρόμιο.

Παραπομπές 

Πόλεις της Κίνας
Χοχότ

Το Χοχότ (κινεζικά: 呼和浩特, πινγίν: Hūhéhàotè, μογγολικά:  Kökeqota) είναι πρωτεύουσα της Εσωτερικής Μογγολίας στη βόρεια Κίνα, και αποτελεί το διοικητικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, έχει 2.866.615 κατοίκους, από τους οποίους 1.980.774 κατοικούν στην αστική περιοχή. Το όνομα της πόλης στα μογγολικά σημαίνει «Γαλάζια Πόλη». H πόλη ιδρύθηκε το 1557, όταν ο Μογγόλος ηγέτης Άλταν Χαν άρχισε την κατασκευή του ναού Ντα Τσάο στην πεδιάδα Τούμεντ για να πείσει τη δυναστεία Μινγκ (1368-1644) για την ηγεσία του στις νότιες Μογγολικές φυλές. Το 1570, η πόλη μετονομάστηκε σε Γκουϊσούι, ονομασία με την οποία ήταν γνωστή μέχρι το 1949. Στη πόλη εδρεύουν δύο από τις μεγαλύτερες εταιρίες γαλακτοκομικών της Κίνας.

Παραπομπές 

Πόλεις της Κίνας
Αλληγορικός μύθος

Ο αλληγορικός μύθος είναι λογοτεχνικό είδος που περιγράφει μια σύντομη αλληγορική ιστορία, σε πρόζα ή στίχο, που περιέχει ζώα, θρυλικά πλάσματα, φυτά, άψυχα αντικείμενα, ή δυνάμεις της φύσης που είναι ανθρωπόμορφα ή έχουν ανθρώπινες ιδιότητες (όπως η ικανότητα να μιλούν με ανθρώπινη γλώσσα) και που απεικονίζει ή οδηγεί σε ένα συγκεκριμένο ηθικό δίδαγμα, η οποία μπορεί στο τέλος να προστεθεί ρητά ως ένα μεστό επίγραμμα.

Ένας μύθος διαφέρει από μια παραβολή στο ότι η τελευταία αποκλείει τα ζώα, τα φυτά, τα άψυχα αντικείμενα, και τις δυνάμεις της φύσης, ως υποκείμενα που αναλαμβάνουν την ομιλία ή άλλες δυνάμεις της ανθρωπότητας.

Ιστορία 
Ο μύθος είναι μία από τις πιο ισχυρές μορφές της λαϊκής λογοτεχνίας, με παγκόσμια εξάπλωση, όπως συμφωνούν σύγχρονοι ερευνητές, λιγότερο μέσα από λογοτεχνικές ανθολογίες όσο μέσω της προφορικής μετάδοσης. Μύθοι μπορούν να βρεθούν στη λογοτεχνία σχεδόν σε κάθε χώρας.

Αισωπικά ή οι Μύθοι του Αισώπου 
Το πολύπλευρο σώμα κειμένων που ονομάζεται Αισωπικά ή Μύθοι του Αισώπου περιλαμβάνει τους περισσότερο γνωστού δυτικού μύθους, που αποδίδονται στο θρυλικό Αίσωπο, που υποτίθεται ότι πρέπει να ήταν σκλάβος στην αρχαία Ελλάδα γύρω στο 550 π.Χ. Πολλοί γνωστοί μύθοι του Αισώπου περιλαμβάνουν "Το Κοράκι και η Στάμνα", "Η Χελώνα και ο Λαγός" και "Το Λιοντάρι και Το Ποντίκι". Στην αρχαία Ελληνική και Ρωμαϊκή παιδεία, ο μύθος ήταν το πρώτο από τα προγυμνάσματα—ασκήσεις στην πεζογραφική σύνθεση και τη δημόσια ομιλία—όπου οι μαθητές καλούνταν να μάθουν μύθους, να τους αναπτύξουν, να εφεύρουν δικούς τους, και, τέλος, να τους χρησιμοποιήσουν ως πειστικά παραδείγματα σε ομιλίες. Η ανάγκη των εκπαιδευτικών να διδάσκουν και των μαθητών να μαθαίνουν μέσα από ένα ευρύ φάσμα μύθων ως υλικό για τις απαγγελίες τους είχε ως αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν σε συλλογές, όπως αυτές του Αισώπου.

Αξιοσημείωτες συλλογές μύθων 
 Αισώπου Μύθοι από τον Αίσωπο
 Χίλιες και μία Νύχτες (επίσης γνωστή ως Αραβικές Νύχτες, περίπου 800-900)
 Μύθοι από Ζαν ντε Λα Φονταίν (1668-1694)
 Παραμύθια (1837) του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν
 Μύθοι για την Εποχή Μας (1940) του Τζέιμς Θέρμπερ

Δείτε επίσης 
 Αλληγορία
 Ανθρωπομορφισμός
 Απολογία
 Παραμύθι
 Παραβολή
 Παροιμία

Παραπομπές 

Λογοτεχνική ορολογία
Λαογραφία
Προφορική λογοτεχνία
Παραμύθια
Μέσα πειθούς
Μονή Αγίου Νεοφύτου

Η Μονή Αγίου Νεοφύτου ευρίσκεται σε απόσταση 15 χμ. δυτικά της Πάφου, ενώ αποτελεί ένα από τα πλέον γνωστά μοναστήρια της Κύπρου. Ιδρύθηκε από τον μοναχό Νεόφυτο στην διάρκεια του 12ου αιώνα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πληροφορίες από την επίσημη ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Κύπρου

Μοναστήρια στην Κύπρο
Ιστορικά μνημεία στην Κύπρο