joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Δρυίδες

Οι δρυίδες αποτελούσαν την ιερατική τάξη στη Βρετανία, Ιρλανδία και Γαλατία και πιθανόν σε άλλα μέρη της Κελτικής δυτικής Ευρώπης κατά την Εποχή του Σιδήρου. Τα έθιμα των Δρυιδών αποτελούσαν τμήμα του πολιτισμού όλων των φυλετικών ομάδων που ονομάζονταν «Κέλτοι» και «Γαλάται» από τους Έλληνες και «Celtae» and «Galli» από τους Ρωμαίους, λέξεις οι οποίες εξελίχθηκαν στα σύγχρονα Αγγλικά σε «Celtic» και «Gaulish».

Ελάχιστα είναι γνωστά για τους αρχαίους δρυΐδες, διότι δεν άφησαν γραπτά μνημεία και η μόνη απόδειξη της ύπαρξής τους είναι κάποιες αναφορές από Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς και ιστορίες γραμμένες από μεταγενέστερους Ιρλανδούς συγγραφείς του Μεσαίωνα. Ενώ υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα σχετικά με τις θρησκευτικές πρακτικές των ανθρώπων της Εποχής του Σιδήρου, ούτε ένα τεχνούργημα ή εικόνα δεν έχει ανακαλυφθεί που μπορεί να συνδεθεί πέρα πάσας αμφιβολίας με τους αρχαίους δρυΐδες. Διάφορες επαναλαμβανόμενες αναφορές στους δρυΐδες εμφανίζονται σε πλήθος Ελληνορωμαϊκών γραπτών, συμπεριλαμβανομένου του ότι προέβαιναν σε ανθρωποθυσίες, πίστευαν σε ένα είδος μετεμψύχωσης και ότι είχαν υψηλή θέση στη Γαλατική κοινωνία. Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό σχετικά με την άσκηση της θρησκευτικής λατρείας τους, εκτός της ιεροτελεστίας της βελανιδιάς και του γκυ, όπως περιγράφει ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος.

Η πρώτη γνωστή αναφορά στους δρυΐδες χρονολογείται στο 200 π.Χ., αν και η παλαιότερη περιγραφή προέρχεται από το Ρωμαίο στρατηγό Ιούλιο Καίσαρα στο Commentarii de Bello Gallico (δεκαετία του 50 π.Χ.). Μεταγενέστεροι Ελληνορωμαίοι συγγραφείς επίσης ανέφεραν τους δρυΐδες, συμπεριλαμβανομένου του Κικέρωνα, του Τάκιτου, Ποσειδώνιου του Ρόδιου, Λουκανού, Πομπόνιου Μελά, Ιππολύτου της Ρώμης, Δίωνα του Χρυσόστομου, Στράβωνα, Διονύσιου του Αλικαρνασσέως, Τιμαγένη και του Πλινίου του Πρεσβύτερου.

Μετά την εισβολή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη Γαλατία, ο δρυΐδισμός καταστάλθηκε από τη Ρωμαϊκή κυβέρνηση των αυτοκρατόρων του πρώτου αιώνα Τιβέριο και Κλαύδιο και εξαφανίστηκε από τα γραπτά μνημεία μέχρι το δεύτερο αιώνα, ο Τάκιτος αναφέρει ότι περί το 61 π.Χ. είχε ήδη αρχίσει η καταστολή του δρυϊδισμού και στα Βρετανικά Νησιά.

Οι δρυΐδες εμφανίζονται επίσης σε ορισμένα μεσαιωνικά παραμύθια από την εκχριστιανισμένη Ιρλανδία όπως το Táin Bó Cúailnge, όπου περιγράφονται ως μάγοι οι οποίοι αντιτίθεντο στο Χριστιανισμό.

Οι Δρυΐδες πήραν το όνομα τους από το ιερό δέντρο των Κελτών τη Βελανιδιά (Δρυς), ήταν ιερείς, φιλόσοφοι, νομοθετούσαν αλλά και απένειμαν δικαιοσύνη.

Οι σύγχρονες προσπάθειες επαναδόμησης ή αναβίωσης του δρυϊδισμού το 18ο και 19ο αιώνα ονομάζεται Νεοδρυϊδισμός.

Οι δρυΐδες έχουν γίνει αρκετά γνωστοί στο ευρύ κοινό μέσα από το κόμικς Αστερίξ των Γκοσινί και Ουντερζό, στο οποίο ένας από τους κύριους χαρακτήρες είναι ο δρυΐδης Πανοραμίξ.

Παραπομπές 
Stuart Piggot (1994), The Druids.Thames and Hudson.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
The Druid Tradition

Κελτική μυθολογία
Κελτικός πολιτισμός
Θρησκεία στην κλασική αρχαιότητα
Ιησούς (αποσαφήνιση)

Το όνομα Ιησούς (λατ. Jesus, αγγλ. Jesus και Joshua) είναι η εξελληνισμένη μορφή του εβραϊκού ονόματος «Γεσούα» (ישוע), ή στην πλήρη του μορφή «Γεχοσούα» (יהושע), που σημαίνει «ο Γιαχβέ/Ιεχωβά είναι σωτηρία». Μπορεί να αναφέρεται στα λήμματα:

 Ιησούς του Ναυή, ο ηγέτης των Ισραηλιτών μετά το θάνατο του Μωυσή.

 Ιησούς Χριστός, ο ιδρυτής της Χριστιανοσύνης.

 Ιησούς, ή σε κάποια χειρόγραφα «Ιωσής», ένας από τους προγόνους στη γενεαλογική γραμμή του Ιησού Χριστού. (Λουκάς 3:29).

 Ένας χριστιανός συνεργάτης του αποστόλου Παύλου, ο οποίος ονομαζόταν και Ιούστος, προφανώς ιουδαϊκής καταγωγής. (Κολοσσαείς 4:11).

Εξελληνισμένες αποδόσεις εβραϊκών λέξεων
Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Αλεμαννική γλώσσα

Τα Αλεμαννικά (Alemannisch) είναι η γλώσσα των Αλεμάννων και αποτελούν μια διάλεκτο των Γερμανικών. Ομιλούνται σήμερα από περίπου 10 εκατομμύρια ανθρώπους σε έξι διαφορετικές χώρες: στην Ελβετία, την Αυστρία, το Λίχτενσταϊν, τη Γαλλία, την Ιταλία και τη νότια Γερμανία (οι Γερμανοί του βορρά δεν καταλαβαίνουν τα Αλεμαννικά σχεδόν καθόλου). Παρουσιάζουν αρκετές τοπικές διαφορές, ενώ πλησιάζουν περισσότερο τα χαρακτηριστικά της γερμανική γλώσσας στις πιο βόρειες περιοχές όπου χρησιμοποιούνται. Στην Ελβετία, η Αλεμαννική διάλεκτος που ομιλείται ονομάζεται Schwyzerdütsch (Ελβετο-γερμανικά) και εμφανίζει μεγάλη ομοιότητα με τις αντίστοιχες διαλέκτους της Γερμανίας Schwäbisch (Σουαβικά), της Γαλλίας, της Αυστρίας ή του Λίχτενσταϊν, αλλά διαφέρουν στο γεγονός πως χρησιμοποιούνται χωρίς περιορισμούς στην καθημερινότητα. Αντίθετα, στη Γερμανία, την Αυστρία και τη Γαλλία τα αλεμαννικά δεν χαίρουν επίσημης στήριξης. Στη Γαλλία η χρήση ορισμένων διαλέκτων απαγορευόταν στο παρελθόν στα σχολεία, ενώ σήμερα είναι αισθητά περιορισμένη και ρυθμίζεται από τον γαλλικό νόμο 94-665 (1994), γνωστό ως νόμο Τουμπόν.

Παράδειγμα 
Η διαφορά ανάμεσα στα γραφόμενα Γερμανικά και τα Αλεμαννικά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αλεμαννική γλώσσα
Διονύσης Παπαγιαννόπουλος

Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος (12 Ιουλίου 1912 - 13 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και διακεκριμένος Έφεδρος Υπολοχαγός ο οποίος συμμετείχε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1968 βραβεύτηκε με το βραβείο των Ελλήνων κριτικών για την ταινία «Το κανόνι και τ' αηδόνι».

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Διακοφτό Αχαΐας στις 12 Ιουλίου 1912 και σπούδασε στην Αθήνα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή την έκανε στον ρόλο του ιππότη στον Βασιλιά Ληρ. Στο Εθνικό Θέατρο παρέμεινε μέχρι το 1941. Συνολικά για 46 χρόνια, ερμήνευσε και έπαιξε στους μεγαλύτερους θιάσους της εποχής του. 

Πρώτη του ταινία ήταν, το 1947, τα «Παιδιά της Αθήνας». Συνολικά έπαιξε σε 133 ταινίες, ανάμεσά τους «Ένας ιππότης για τη Βασούλα», «Η βίλα των οργίων», «Ο κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται», «Φουσκοθαλασσιές», «Ο Κύριος Πτέραρχος» κ.τ.λ. Τελευταία ταινία του ήταν το «Ταξίδι στα Κύθηρα». Έπαιξε και στην τηλεόραση όπου ο ρόλος του κυρ-Γιώργη στο «Λούνα Παρκ» τον καθιέρωσε στη λαϊκή συνείδηση. 

Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του μόνος, καθότι άγαμος και πέθανε στις 13 Απριλίου 1984 σε ηλικία μόλις 72 ετών. Βρέθηκε στο σπίτι του, λίγες μέρες αργότερα. Προς τιμή του, ο Δήμος Διακοπτού τοποθέτησε την προτομή του στην παραλία του δήμου, δίπλα στην αφετηρία του οδοντωτού σιδηροδρόμου. Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος έκανε πολλές αγαθοεργίες, κυρίως στην περιοχή όπου γεννήθηκε, χωρίς αυτό να είναι ευρέως γνωστό.

Συμμετοχές σε ταινίες

Συμμετοχές στο θέατρο 

Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Παπαγιαννόπουλος ως ηθοποιός

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Τηλεοπτικές Σειρές

Παραπομπές

Πηγές 
 Διονύσης Παπαγιαννόπουλος 1912-1984, Κάρολος Μωραΐτης, Εκδόσεις Βασδέκης 1993, ISBN 960-7370-02-3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στη http://www.matia.gr/
 Dionyssis Papayannopoulos στο http://imdb.com/
 Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στη www.finosfilms.gr

Έλληνες κωμικοί
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σπυρίδων Βασιλειάδης

Ο Σπυρίδων Βασιλειάδης (Πάτρα, 6 Δεκεμβρίου 1845 - Παρίσι, 30 Αυγούστου  1874) ήταν Έλληνας ποιητής και θεατρικός συγγραφέας.

Βιογραφία
Ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας της Πάτρας, η οποία όμως χρεοκόπησε όταν ο ποιητής βρισκόταν σε νεαρή ηλικία. Μαθήτευσε στο Γυμνάσιο Πατρών και κατόπιν σπούδασε νομικά στην Αθήνα, όπου εκεί άσκησε και το επάγγελμα του δικηγόρου αργότερα. Το 1874 σε ηλικία 28 ετών έφυγε για το Παρίσι. 

Ο Βασιλειάδης ανήκει στην Α΄ Αθηναϊκή Σχολή με κύρια χαρακτηριστικά του τον ρομαντισμό και την χρήση της καθαρεύουσας. Είχε μελετήσει όπως και πολλοί άλλοι βαθύτατα τους αρχαίους και τις παραδόσεις τους και είδε το κάλος που έκρυβαν, ενώ συνέχεια αυτού του κάλλους θεώρησε τη δημοτική παράδοση και γι' αυτό αγάπησε ιδιαίτερα και το δημοτικό τραγούδι και υποστήριξε ότι η ελληνική ποίηση μπορεί να αντλήσει από την δημοτική μας παράδοση πολλά στοιχεία που θα της δημιουργήσουν μια νέα ποιητική αξία. Το δυστυχές είναι ότι αφού είχε πλέον αυτή την άποψη για το δημοτικό τραγούδι, ο ίδιος μόνο σε τρία έργα του πρόλαβε και χρησιμοποίησε την δημοτική γλώσσα, αφού πέθανε μόλις σε ηλικία 28 ετών από φυματίωση.

Πολλά από τα βιβλία, τα ποιήματα και θεατρικά έργα που έγραψε μεταφράστηκαν στα γαλλικά. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός".

Ο χαρακτήρας του έργου του
Οι ποιητικές του συλλογές αναγνωρίζονται στους διάφορους ποιητικούς διαγωνισμούς της εποχής. Στα ποιήματα του κυρίως υπάρχει η μελαγχολία και ο πόνος και κλίνει πιο πολύ προς την κενολόγο ρητορεία και την υπερβολή. Αργότερα θα εμπνευστεί και από τη δημοτική παράδοση όπως προαναφέρθηκε.

Συγγραφικό έργο 
Ποιήματα:
 Εικόνες και κύματα
 Έπεα πτερόεντα
Θεατρικά έργα:
 Έγγαμος ή Αυτόχειρ
 Αμάλθεια
 Σεμέλη
 Γαλάτεια
 Σκύλλα
 Θάνη Κλεισθένη
 Χίμαιρα
 Οι Καλλέργαι -Λουκάς Νοταράς: δραματικά δοκίμια /Σ. Ν. Βασιλειάδη. Δικηγόρου πάρεργα. Εν Αθήναις :Τυπογραφία Δ. Κτενά και Σ. Οικονόμου, 1869

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

Έλληνες ποιητές
Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Α' Αθηναϊκή Σχολή
Final Fantasy VII: Advent Children

Το Final Fantasy VII Advent Children (ιαπωνικά: ファイナルファンタジーVII アドベントチルドレン, Χέπμπορν: Fainaru Fantajī Sebun Adobento Chirudoren) είναι σχεδιασμένη με υπολογιστές ταινία κινουμένων σχεδίων, βασισμένη στο επιτυχημένο βιντεοπαιχνίδι ρόλων, Final Fantasy VII, του 1997. Η σκηνοθεσία της ταινίας έγινε από τον Τετσούγια Νομούρα, το σενάριο γράφτηκε από τον Καζουσίγκε Νοτζίμα, και η παραγωγή έγινε από τους Γιοσινόρι Κιτάσε και Σίντζι Χασιμότο. Αναπτύχθηκε από την Visual Works και την Square Enix και κυκλοφόρησε από την δεύτερη, το 2005.

Υπόθεση
Η ιστορία εξελίσσεται δύο χρόνια μετά το τέλος του παιχνιδιού. Μια ασθένεια ονόματι "Geostigma" μαστίζει τον κόσμο. Ο κεντρικός ήρωας, Cloud Strife, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τρεις μυστηριώδεις άνδρες που απαγάγουν μικρά παιδιά και τους κάνουν πλύση εγκεφάλου. Στο πλευρό του θα σταθεί η Tifa Lockhart, η οποία είναι πλέον ιδιοκτήτρια ορφανοτροφείου και άλλοι χαρακτήρες από το Final Fantasy VII.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα (αγγλικά)
 Επίσημη ιστοσελίδα (ιαπωνικά)

Παραπομπές 

Advent Children
Ταινίες anime
Ταινίες κινουμένων σχεδίων
Ιαπωνικές ταινίες
Ταινίες του 2005
Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες)
Ιαπωνόφωνες ταινίες
Ιαπωνικές επικές ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε βιντεοπαιχνίδια
Θρίλερ ταινίες
Ζαΐμης

Το επώνυμο Ζαΐμης αναφέρεται στα μέλη σπουδαίας ιστορικής οικογένειας προεστών των Καλαβρύτων επί τουρκοκρατίας, αλλά και αργότερα πολιτικών του νεοσύστατου κράτους της Ελλάδας. Γνωστότερα μέλη της οικογένειας των Ζαΐμηδων ήταν:

 Φίλιππος Ζαΐμης, πρόκριτος Καλαβρύτων (1730)
 Κωνσταντής Ζαΐμης, προεστός Καλαβρύτων (1760)
 Παναγιώτης Ζαΐμης, αδελφός του προηγουμένου
 Ανδρούτσος Ζαΐμης, (Ανδρέας Ζαΐμης), μοραγιάνης Πελοποννήσου, αδελφός των προηγουμένων.
 Δημητράκης Ζαΐμης, προεστός Καλαβρύτων
 Ανδρέας Δ. Ζαΐμης, γιος του προηγούμενου και πολιτκός
 Ασημάκης Ζαΐμης, πρόκριτος και αγωνιστής του 1821, γιος του Παναγιώτη.
 Ιωάννης Ζαΐμης, βουλευτής, δήμαρχος Πατρέων και γιος του προηγούμενου
 Ανδρέας Ζαΐμης, αγωνιστής του 1821, πρωθυπουργός της Ελλάδας και αδερφός του προηγούμενου, γιος του Ασημάκη.
 Θρασύβουλος Ζαΐμης, πρωθυπουργός της Ελλάδας και γιος του προηγούμενου
 Ασημάκης Ζαΐμης, πολιτικός και γιος του προηγούμενου
 Αλέξανδρος Ζαΐμης, πρόεδρος της Βουλής, πρωθυπουργός της Ελλάδας, Πρόεδρος της Δημοκρατίας και αδερφός του προηγουμένου, γιος του Θρασύβουλου.
 Παναγιώτης Ζαΐμης, στρατιωτικός και πολιτικός, αδελφός του προηγουμένου
 Φωκίων Ζαΐμης, πολιτικός, γιος του Ασημάκη.
 Ανδρέας Φ. Ζαΐμης, πολιτικός και γιος του προηγουμένου
 Κωνσταντίνος Ζαΐμης, πολιτευτής και γιος του προηγούμενου
 Θεόδωρος Ζαΐμης, πολιτικός και γιατρός, εξ άλλου κλάδου της οικογενείας.

Δείτε επίσης

 Οικογένεια Ζαΐμη
Φάτνη της Γεννήσεως

Σε ανάμνηση της φάτνης στην οποία γεννήθηκε ο Χριστός, οι χριστιανοί συνηθίζουν να κατασκευάζουν κατά την περίοδο των Χριστουγέννων ομοίωμα της φάτνης της Γεννήσεως με τα κύρια πρόσωπα των σχετικών ευαγγελικών περικοπών δηλαδή της Παναγίας, του Χριστού, του Ιωσήφ, των τριών Μάγων, των τριών βοσκών, αγγέλων καθώς και κάποιων ζώων. Παλαιότερα αυτές οι κατασκευές ήταν χάρτινες αναδιπλούμενες, σήμερα αποτελούν ιδιαίτερες κατασκευές ξύλινες ή πλαστικές ενώ τα πρόσωπα και ζώα αγαλματίδια από πηλό ή άλλο υλικό.

Οι φάτνες τοποθετούνται στη βάση των χριστουγεννιάτικων δένδρων. Σήμερα παρατηρούνται και υπαίθριες σε πλατείες δήμων αλλά και οργανισμών, ιδιωτικών εταιρειών κ.ά.

Το έθιμο αυτό προέρχεται από την Ιταλία. Στην Ιταλία δημιουργήθηκε η πρώτη φάτνη του κόσμου το 1224. Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης αναπαράστησε για πρώτη φορά τη γέννηση του θεανθρώπου  χρησιμοποιώντας αληθινά ζώα, άχυρο και μορφές σκαλισμένες σε ξύλο.
Θρησκευτικά έθιμα
Χριστουγεννιάτικες φάτνες
Χριστουγεννιάτικες παραδόσεις
Αμβρόσιος Φραντζής (πρεσβύτερος)

Ο Αμβρόσιος Φραντζής (κατά κόσμον Ανδρόνικος Φρατζής, Μεσορρούγι Αχαΐας, 1778 - Αθήνα, 1851) ήταν Έλληνας κληρικός, ιστορικός, πολιτικός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Μεσορρούγι της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων το 1778. Έγινε μοναχός σε μικρή ηλικία στη μονή του Μεγάλου Σπηλαίου όπου έμαθε και γράμματα στη σχολή που λειτουργούσε εκεί. Στις 20 Φεβρουαρίου 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον ξάδελφό του Γερμανό Ζαφειρόπουλο, επίσκοπο της Ιεράς Μητρόπολης Χριστιανουπόλεως και ανέπτυξε μεγάλη δράση στην Πελοπόννησο. Μύησε στην Φιλική Εταιρεία όλους τους μοναχούς του Μεγάλου Σπηλαίου, ενώ πήρε μέρος σε πολλές πολεμικές επιχειρήσεις. Χρημάτισε μέλος της Πελοποννησιακής Γερουσίας και το 1827 ήταν πληρεξούσιος Αρκαδίας στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. 

Τον Ιανουάριο του 1821 μαζί με τον επίσκοπο Χριστιανουπόλεως Γερμανό μετέβησαν από την Κυπαρισσία στην Βοστίτσα (το σημερινό Αίγιο) και πήραν μέρος στην εκεί συνέλευση. Μαζί με τον Γερμανό θεωρούνται από τους πρωτεργάτες της επανάστασης στην Αρκαδία. 

Το 1833, με υποκίνηση τού Άγγλου Εδουάρδου Μάνσον, συνελήφθη μαζί με τον Κολοκοτρώνη ως ρωσόφιλος και φυλακίστηκε στο Ναύπλιο. Αργότερα μετά την απελευθέρωσή του, επί βασιλείας Όθωνα, έχοντας ζήσει τα γεγονότα όλου του Αγώνα έγραψε το τετράτομο έργο Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος, καθιστάμενος έτσι ο πρώτος ιστορικός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Όμως είναι πιο πολύ απομνημονεύματα παρά ιστορία, ενώ κυρίαρχος είναι ένας τοπικισμός του. Η δημοσίευση όμως αυτού του έργου του σήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από μέρους των περισσοτέρων από τους σύγχρονούς του, εκτός των Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, του Τσαλαφατίνου αλλά και του Σακελλαριάδη που το έκριναν ως ιδιαίτερα αντικειμενικό και αμερόληπτο. 

Ο Αμβρόσιος Φραντζής πέθανε στην Αθήνα το 1851. Μετά από 85 χρόνια από το θάνατό του, το 1936, επί Ιωάννη Μεταξά στήθηκε μνημείο με την προτομή του στη Κάτω Κυπαρισσία. Τη βιογραφία του Α. Φραντζή έγραψε ο Κ. Καλαντζής υπό τον τίτλο "Ο Ιστορικός Αμβρόσιος Φραντζής – Ο Κληρικός, ο Πολεμιστής και ο Διπλωμάτης 1771-1851", Αθήνα. χ.χ.

Παραπομπές

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.18ος, σελ.365.
 Στάθη Ηλ. Παρασκευόπουλου, Οι Τριφύλιοι (Αρκαδινοί) στον αγώνα του 21, Κυπαρισσία 1973, έκδοση Συλλόγου Τριφυλίων.
Κωνσταντίνος Δημαράς, «Αμβρόσιος Φραντζής» στο: Κ.Θ.Δημαράς, Σύμμικτα, Α΄. Από την παιδεία στην λογοτεχνία, (επιμ. Αλέξης Πολίτης), Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2000, σελ. 145-147. 

Έλληνες πληρεξούσιοι
Έλληνες Γερουσιαστές
Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Έλληνες ιστορικοί
Παναγιωτάκης Φωτήλας

Ο Παναγιωτάκης Φωτήλας (Καλάβρυτα, 1800 - Πάτρα, 1824) ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821 από τα Καλάβρυτα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα το 1800 κι ήταν γιος του Ασημάκη. Στις 19 Μαρτίου 1821 διέταξε να σκοτώσουν τους Τούρκους στο Σοποτό. Πολέμησε στην μάχη του Λάλα και στην Πολιορκία της Πάτρας. Πληγώθηκε κατά την πολιορκία της Πάτρας το 1824  κοντά στο Σαραβάλι και μεταφέρθηκε στο λινό της οικογένειας που ήταν εκεί κοντά, το σημερινό Λάγγουρα. Έπειτα μεταφέρθηκε στη μονή Ομπλού όπου ήταν το αρχηγείο κι έπειτα στην μονή του Μεγάλου Σπηλαίου όπου χρησιμοποιούνταν σαν νοσοκομείο, όπου κι πέθανε μόλις 24 ετών. 

Η παράδοση αναφέρει τον ερωτά του με την κόρη του βοεβόδα των Καλαβρύτων Αρναούτογλου, Αισέ.  Η Αισέ μόλις έμαθε τον θάνατο του έπεσε από τα τείχη του κάστρου ή σε κάποιο γκρεμό. Το σώμα της βρέθηκε σε χαράδρα. Η παράδοση αναφέρει ότι είχε αποφασίσει να γίνει χριστιανή και να παντρευτούν. Για τον ερωτά τους και την τραγική κατάληξη έχει γραφτεί και ποίημα ίσως από τον Λοντοτσακίρη (Λόντος Τσακίρης ή Λεόντιος Τσακίρης) λόγιου της εποχής της επανάστασης στο σπίτι του οποίου βρέθηκε.

Οι τέσσερις πρώτοι στίχοι του ποιήματος έχουν ως εξής :
Πέθανε το αρχοντόπουλο του κόσμου το καμάρι
και η Αισέ η Τούρκισσα πούχε ομορφιά και χάρη
Αφού της έλειψε το φως γκρεμίστηκε και πάει
να συναντήσει γρήγορα εκείνον που αγαπάει

Παραπομπές

Πηγές 
Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821, Νικηταρά απομνημονεύματα, Φωτάκου, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996.
Φωτάκου απομνημονεύματα, εκδόσεις Βεργίνα, 1996

Αγωνιστές του 1821
Παναγιωτακης
Ασημάκης Φωτήλας

Το άρθρο αναφέρεται στον Αχαιό πολιτικό της Επανάστασης του 1821. Για τον νεότερο επίσης Αχαιό πολιτικό με το ίδιο όνομα, βλέπε Ασημάκης Φωτήλας (νεότερος)
Ο Ασημάκης Φωτήλας (Καλάβρυτα 1761 - Καλάβρυτα 1835) ήταν πρόκριτος των Καλαβρύτων που συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Βιογραφία
Τον Ιανουάριο του 1821 πήρε μέρος στη Συνέλευση της Βοστίτσας και τον Μάρτιο του 1821 στη συνέλευση στην Αγία Λαύρα, στα οποία υποστήριξε την ιδέα για άμεση δράση κατά των Τούρκων. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Πελοποννησιακής Γερουσίας και πρόεδρος του Βουλευτικού το 1822. Το 1824 ήταν μέλος της κυβέρνησης Γ. Κουντουριώτη, παραιτήθηκε όμως γρήγορα και έγινε πολιτικός αντίπαλος του Κουντουριώτη, ο οποίος τον καταδίωξε λεηλατώντας του και το σπίτι. Τέλος επί Όθωνα αποκαταστάθηκε και έγινε στρατηγός.

Πηγές 
Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, Σπυρίδων Τρικούπη, Εκδόσεις Νέα Σύνορα - Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 1993 SET ISBN 9602363703
Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821, Νικηταρά απομνημονεύματα, Φωτάκου, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996
Φωτάκου απομνημονεύματα, εκδοσεις Βεργίνα, 1996

Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Έλληνες Γερουσιαστές
Ασημακης
Έλληνες πληρεξούσιοι
Αγωνιστές του 1821
Δημήτριος Χρυσαφίδης

Ο Δημήτριος Χρυσαφίδας (1905-1990) ήταν Έλληνας ψάλτης που δημιούργησε ένα σύστημα βυζαντινής μουσικής για τυφλούς.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε το 1905, καταγόταν από τους Ρωγούς Καλαβρύτων και ήταν τυφλός. Σπούδασε βυζαντινή μουσική και πήρε το πτυχίο του το 1932. Μετά υπηρέτησε σαν ιεροψάλτης σε διάφορους ναούς της Αθήνας και σαν καθηγητής βυζαντινής μουσικής στον Οίκο Τυφλών Καλλιθέας. Επιχείρησε να δημιουργήσει ένα σύστημα γραφής βυζαντινής μουσικής χρησιμοποιώντας σαν βάση την ευρωπαϊκή γραφή των τυφλών με την προσθήκη των σημείων ποιότητος και φθορών και πετυχαίνοντας το 1954 να περιηληφθεί στον διεθνή κώδικα Μπράιγ (Braille). 

Βιβλία του τυπώθηκαν την δεκαετία του 1950 από τον Οίκο Τυφλών.

Αναφορές 

]]
Έλληνες ψάλτες
Έλληνες μουσικολόγοι
Τυφλοί μουσικοί
Μιχαήλ Κρουγκ

Ο Μιχαήλ Κρουγκ (Михаи́л Влади́мирович Круг, 7 Απριλίου 1962 - 1 Ιουλίου 2002) ήταν Ρώσος τραγουδιστής.

Το είδος μουσικής που τραγουδούσε ήταν το λεγόμενο "ρωσικό chanson", το οποίο όμως παρά την ονομασία του δεν έχει σχέση με το γαλλικό και αποτελεί ουσιαστικά λαϊκή μουσική παράδοση της φυλακής, όπως το Ελληνικό ρεμπέτικο τραγούδι. Διαμορφώθηκε σε φυλάκες κατά τη διάρκεια των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα και μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης έγινε γνωστό σε ευρύτερους κύκλους της κοινωνίας. Καθώς το είδος γινόταν όλο και πιο δημοφιλές, έγινε και ο ίδιος πολύ διάσημος την δεκαετία του '90 στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες. Είχε κατηγορηθεί για σχέσεις με τη μαφία, πράγμα το οποίο παραδεχόταν και ο ίδιος, αν και δεν υπάρχουν πληροφορίες για οποιαδήποτε συμμετοχή του σε παράνομες ενέργειες. Στις 1 Ιουλίου 2002 δολοφονήθηκε στο σπίτι του. Η αιτία της δολοφονίας ακόμα ερευνάται. Υπάρχουν πέντε εκδοχές για τον λόγο της δολοφονίας του, μεταξύ άλλων αυτή της πληρωμένης δολοφονίας από κύκλους της μαφίας ή της προσπάθειας να κλαπεί από το σπίτι του ο καινούργιος του δίσκος, που θα έβγαινε σε κυκλοφορία μετά από λίγους μήνες. Η αξία του δίσκου ανερχόταν την περίοδο εκείνη σε 500.000 δολάρια.

Ρώσοι τραγουδιστές
Δολοφονηθέντες μουσικοί
Ατομικός αριθμός

Ατομικός αριθμός ονομάζεται στην επιστήμη της χημείας και της φυσικής, ο αριθμός των πρωτονίων του πυρήνα ενός ατόμου. Είναι χαρακτηριστικό κάθε χημικού στοιχείου, μιας και είναι αυτό που καθορίζει την ταυτότητά του. Συμβολίζεται διεθνώς με το γράμμα Ζ. Ο ατομικός αριθμός εκφράζει επίσης και τον αριθμό των ηλεκτρονίων ενός ουδέτερου ατόμου, καθώς στα ουδέτερα άτομα ο αριθμός των πρωτονίων και των ηλεκτρονίων είναι ίσος. Κατά τον συμβολισμό ενός στοιχείου ή ενός πυρήνα ο ατομικός αριθμό γράφεται συνήθως ως δείκτης στην κάτω αριστερή γωνία του συμβόλου (π.χ. 92U).

Το σύμβολο και το όνομα του στοιχείου ή του πυρήνα, εξαρτώνται από τον ατομικό αριθμό, αφού είναι αυτός που το καθορίζει. Για παράδειγμα ένας πυρήνας που έχει ατομικό αριθμό 6, συμβολίζεται με το γράμμα C και ονομάζεται άνθρακας, ανεξάρτητα από τον αριθμό των νετρονίων που περιέχει. Για το λόγο αυτό τα ισότοπα ενός στοιχείου συμβολίζονται με το ίδιο σύμβολο.

Το 1913 ο Μόσλεϊ (Moseley) απέδειξε πειραματικά ότι οι χημικές ιδιότητες των στοιχείων είναι περιοδικές συναρτήσεις του ατομικού τους αριθμού. Χάρη σε αυτό καθορίζεται η θέση κάθε στοιχείου στον περιοδικό πίνακα και αποτελεί βελτίωση του περιοδικού πίνακα του Μεντελέγιεφ. Από τις γνώσεις μας από τον περιοδικό πίνακα συμπεραίνουμε ότι:

 Το μέγεθος του ουδέτερου ατόμου (ατομική ακτίνα) εξαρτάται από τον ατομικό αριθμό. Το μέγεθος του ατόμου ελαττώνεται σε μία περίοδο του περιοδικού πίνακα όσο μειώνεται ο ατομικός αριθμός. Το μέγεθος του ατόμου αυξάνεται σε μία ομάδα του περιοδικού πίνακα όσο αυξάνεται ο ατομικός αριθμός.

 Η ηλεκτραρνητικότητα του στοιχείου εξαρτάται από τον ατομικό αριθμό. Η ηλεκτραρνητικότητα ακολουθεί αντίθετη συμπεριφορά με το μέγεθος του ουδετέρου ατόμου. Δηλαδή αυξάνει από αριστερά προς τα δεξιά και ελαττώνεται για τα στοιχεία της ίδιας ομάδας, από το ελαφρύτερο προς το βαρύτερο.

Επίσης από τον ατομικό αριθμό εξαρτάται ο αριθμός των νετρονίων των σταθερών πυρήνων. Στους ελαφρύτερους σταθερούς πυρήνες ο αριθμός των νετρονίων είναι περίπου ίσος με τον αριθμό των πρωτονίων, ενώ στους βαρύτερους σταθερούς πυρήνες ο αριθμός των νετρονίων είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των πρωτονίων. Καθώς και το μέγεθος του πυρήνα, αφού αυτό εξαρτάται από τον αριθμό των νουκλεονίων (πρωτόνια και νετρόνια) του πυρήνα.

Δείτε επίσης 
 Μαζικός αριθμός
 Περιοδικός πίνακας των χημικών στοιχείων

Παραπομπές

Χημικές ιδιότητες
Πυρηνική φυσική
Άτομα
Χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο

Το Χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο αποτελεί έθιμο των Βορείων λαών κυρίως των Γερμανών και αναφέρεται σε μήνα 30 ημερών με τελευταία μέρα την 25η Δεκεμβρίου, τη μέρα των Χριστουγέννων ή σε χρονική περίοδο 24 ημερών από 1ης μέχρι 24 Δεκεμβρίου.

Το Χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο αποτελεί είτε μεγάλο βάζο που φέρνει  αλεξανδριανά είτε μεγάλο στολισμένο ανοικτό κουτί με δώρα. Και στις δύο περιπτώσεις κρέμονται από το στόμιο του βάζου ή του κουτιού 30 ή 24 (ανάλογα του τύπου του ημερολογίου) αριθμημένα μικρά δωράκια που καθημερινά στα παιδιά ενισχύουν την προσμονή της έλευσης των Χριστουγέννων.

Καθένα από αυτά τα αριθμημένα δωράκια που είναι περίτεχνα τυλιγμένα ανοίγεται κάθε πρωί έως ότου κορυφωθεί το εορταστικό κλίμα την παραμονή των Χριστουγέννων και τις μέρες που θα ακολουθήσουν.

Λαογραφία
Θρησκευτικά έθιμα
[[Κατηγορία:Χριστούγεννα]
Κρατικός Αερολιμένας Κεφαλληνίας

Ο Κρατικός Αερολιμένας Κεφαλληνίας Άννα Πολλάτου (IATA: EFL, ICAO: LGKF, ΥΠΑ: ΚΑΚΦ) βρίσκεται στο Ν-ΝΔ τμήμα της Κεφαλλονιάς, 10 χλμ. από την πρωτεύουσα της Κεφαλλονιάς, το Αργοστόλι και πήρε το όνομά του από την Ολυμπιονίκη Άννα Πολλάτου.

Διάδρομος απο/προσγειώσεων 
Ο ΚΑΚΦ διαθέτει έναν διάδρομο ασφαλτοστρωμένο, τον 14 / 32 μήκους 2.435 μέτρων, ικανό να φιλοξενήσει αεροσκάφη τύπου Boeing 767, Airbus A300, Lockheed Tristar και McDonnell Douglas DC-10. Αν και το μήκος του διαδρόμου τροχοδρόμησης μπορεί να δεχτεί μεγαλύτερα αεροσκάφη (π.χ. Boeing 747), αυτό δεν είναι εφικτό καθ' ότι το έδαφος δεν έχει την απαραίτητη ενίσχυση, η κατηγορία πυρασφάλειας του αεροδρομίου (6 την χειμερινή περίοδο, 5 το καλοκαίρι) είναι χαμηλή (απαιτείται κατηγορία 1 ή 2 για τόσο μεγάλα αεροπλάνα), αλλά και η γενικότερη υποδομή του αεροδρομίου (αεροσταθμός, εξοπλισμός κλπ.) καθιστούν αδύνατη την εξυπηρέτηση ενός τέτοιου αεροσκάφους.

Αεροσταθμός 
Το κτήριο του αεροσταθμού χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Είναι μικρό κτήριο. Διαθέτει 3 ελεγκτήρια εισιτηρίων (check-in), αίθουσα αναμονής ελεύθερης πρόσβασης, καταστήματα με αναμνηστικά δώρα, καφετέρια και γραφεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων (Hertz, Europcar κ.ά.), καθώς και τοπικούς τουριστικούς πράκτορες. Ο αερολιμένας ανακαινίστηκε το 2019 από την Fraport, συμπεριλαμβάνοντας την κατασκευή νέου αεροσταθμού επιφάνειας 10.700 μ², με τη συνεπακόλουθη αύξηση των σημείων check-in και ελέγχου, τη νέα εγκατάσταση επεξεργασίας λυμάτων, νέο πυροσβεστικό σταθμό, την ανακαίνιση του πύργου ελέγχου και την αναδιαμόρφωση του χώρου στάθμευσης των αεροσκαφών.

Αναχωρήσεις και αφίξεις

Αναχωρήσεις 
Οι επιβάτες προς αναχώρηση, περνούν από έλεγχο εκρηκτικών όλες τις αποσκευές τους πριν τον έλεγχο εισιτηρίων. Στη συνέχεια, περνούν από τον αστυνομικό έλεγχο (οι επιβάτες εξωτερικού, περνούν πρώτα από έλεγχο διαβατηρίων). Η αίθουσα αναχώρησης — αναμονής των επιβατών έχει 3 εξόδους επιβίβασης (boarding gates), οι 2 χρησιμοποιούνται για τις πτήσεις εξωτερικού, η μία αποκλειστικά για τις εσωτερικές πτήσεις. Σε αυτή την αίθουσα αναμονής, υπάρχουν Καταστήματα Αφορολογήτων Ειδών (Duty Free Shops) και μία καφετέρια.

Αφίξεις 
Οι αφιχθέντες επιβάτες εισέρχονται στον αεροσταθμό από δύο διαφορετικές πύλες εισόδου: μια για τις εσωτερικές πτήσεις και άλλη, ξεχωριστή για τις αφίξεις εσωτερικού. Για τις αφίξεις εξωτερικού υπάρχει αστυνομικός έλεγχος, και δυνατότητα υποδοχής πτήσεων από χώρες εκτός της σύμβασης Σένγκεν (Extra Schengen). Στη συνέχεια, δύο ιμάντες, ένας μικρός και ένας μεγάλος, χρησιμοποιούνται για την παράδοση των αποσκευών.

Στατιστικά

Αεροπορικές εταιρείες και προορισμοί

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα του αερολιμένα

Κεφαλονια
Αερολιμενας
Πιέρια Όρη

Τα Πιέρια όρη είναι ορεινός όγκος βορειοδυτικά του Ολύμπου. Η έκτασή τους μοιράζεται ανάμεσα στους Νομούς Πιερίας,Κοζάνης και Ημαθίας.

Τα Πιέρια είναι ένα εκτεταμένο βουνό, εξαιρετικά δασωμένο και με χαρακτήρα. Δεν εντυπωσιάζει με το ύψος του αλλά με τις όμορφες και μακριές διαδρομές του και με την ηρεμία του τοπίου. Δέχεται πολλά χιόνια το χειμώνα και στις αρχές της άνοιξης. Η ψηλότερη κορυφή είναι το Φλάμπουρο (2.188 μ.) στην Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης,στο Δήμο Βελβεντού.

Θέση και κορυφές
Η περιοχή των Πιερίων αποτελεί έκταση που απλώνεται στους νομούς Πιερίας, Κοζάνης και Ημαθίας. Αποτελεί τη ΒΔ προέκταση του Ολύμπου  με ψηλότερη κορυφή το Φλάμπουρο (2188 μ.). Άλλες λιγότερο ψηλές κορυφές είναι: η Τούρλα (2.104), η  Αβδέλλα (2.049 μ.), ο Αρβανίτης (2.023), η  Πλάκα (1.938 μ.), το Χτένι (1.791 μ.) και οι Πέντε Πύργοι (1.710 μ.).

Χλωρίδα

Τα Πιέρια  είναι γνωστά για την  πλούσια  χλωρίδα τους, κυρίως για τα φυλλοβόλα δάση τους καθώς και για ορισμένα σπάνια είδη αγριολούλουδων. Είναι κατάφυτα με  πλούσια και  ποικίλη  βλάστηση  από  πυκνά δάση οξιάς, βελανιδιάς και καστανιάς, μαύρων και κόκκινων  πεύκων,  ενώ θάμνοι και φυλλοβόλα συναντιούνται στα χαμηλότερα επίπεδα.

Μυθολογία

Κατά την ελληνική μυθολογία οι εννέα Πιερίδες Μούσες, κόρες του Πιέρου και της Ευίππης, προστάτιδες της ποίησης, της μουσικής, του τραγουδιού και του χορού τόσο πολύ μαγεύτηκαν από το θαυμάσιο περιβάλλον των Πιερίων, ώστε παρέμεναν για πάντα στην περιοχή αυτή και το μελωδικό τραγούδι τους αντηχούσε στις βουνοκορφές και στα φαράγγια μέχρις ότου νικήθηκαν σε αγώνα από τις Ελικωνιάδες Μούσες και μεταμορφώθηκαν από αυτές σε πουλιά.

Οι πρώτοι κάτοικοι

Πρώτοι κάτοικοι των βουνών αυτών ήταν οι Πίερες που κατοικούσαν  στη Θράκη, αλλά, όταν εκδιώχθηκαν από τους Τημενίδες βασιλείς της Μακεδονίας, κατέφυγαν στην περιοχή που έχει λάβει από αυτούς την ονομασία της.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Τουριστικός οδηγός Δήμου Πιερίων

Παραπομπές 

Βουνά της Ημαθίας
Βουνά της Κοζάνης
Βουνά της Πιερίας
Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Πιερίας
Σκήτη του Προφήτη Ηλία

Η Ιερά Παντοκρατορινή Κοινοβιακή Σκήτη Του Προφήτου Ηλίου βρίσκεται μισή ώρα από τη Μονή Παντοκράτορος στην οποία ανήκει, σε αμφιθετρική και επικλινή τοποθεσία.

Αρχικά στη θέση της σκήτης ήταν Κελί το οποίο παραχωρήθηκε το 1757, στον Ουκρανό πνευματικό μοναχό Παΐσιο Βελισκόφσκυ. Η προσέλκυση Ελλήνων, Ουκρανών και Μολδαβών μοναχών επέφερε την κτιριολογική επέκταση του Κελιού και την μετατροπή του σε Σκήτη που λειτούργησε για πρώτη φορά κοινοβιακά.

Στη Σκήτη του Προφήτη Ηλία λειτούργησε συστηματική μετάφραση Πατερικών κειμένων στη ρωσική γλώσσα. Αναγνωρίστηκε σαν κοινοβιακή Σκήτη το έτος 1839. Στις αρχές του 20ου αιώνα αριθμούσε τριακόσιους μοναχούς, ρώσους κυρίως, οι οποίοι και προσπάθησαν να αναλάβουν και τη Μονή Παντοκράτορος, στα πλαίσια του εκρωσισμού του Αγίου Όρους. Όμως λόγω της Οκτωβριανής Επανάστασης ερήμωσε.Στις 22/05/1992 αναβίωσε από συνοδεία Ελλήνων μοναχών υπό τον Δικαίο Αρχιμανδρίτη Γέροντα Ιωακείμ Καραχρήστο  

Το Κυριακό της Σκήτης Προφήτη Ηλία θεμελιώθηκε το 1900 από το Ρώσο ναύαρχο Βιβίλωφ και αποτελεί ένα ιδιαίτερα μεγάλο και επιβλητικό ναό. Στο Κυριακό φυλάσσεται η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας Δακρυρροούσας.

Η σκήτη σήμερα (Αύγουστος 2020) έχει 9 μοναχούς.

Προφήτη Ηλία
Μονή Παντοκράτορος
Κρήνη (αποσαφήνιση)

Η λέξη κρήνη σημαίνει βρύση ή πηγή, αλλά είναι και ονομασία πολλών χωριών και περιοχών στην Ελλάδα.

Αέναος Κρήνη, προσωνυμία της Παναγίας

Πόλεις και χωριά
Κρήνη Πατρών: Χωριό της Αχαΐας στην επαρχία Πατρών Δ.Δ. του Δήμου Μεσσάτιδος
Κρήνη Αιγιαλείας: Χωριό της Αχαΐας στην επαρχία Αιγίου Δ.Δ. του Δήμου Συμπολιτείας
Κρήνη Καλαβρύτων: Χωριό της Αχαΐας στην επαρχία Καλαβρύτων Δ.Δ. του Δήμου Αροάνιας
Κρήνη Χαλκιδικής: χωριό της Χαλκιδικής Δ.Δ. του Δήμου Τρίγλιας
Νέα Κρήνη Θεσσαλονίκης: Δήμος της Θεσσαλονίκης
Κρήνη Πλατείας Συντάγματος: Αθήνα, στη πλατεία Συντάγματος, χρονολογείται από το 1872.
Κρήνη Γυθείου: Χωριό της Λακωνίας  και Δ.Δ. του Γυθείου
Κρήνη Τρικάλων: Χωριό στο Νομό Τρικάλων
Κρήνη Λάρισας: Χωριό στο Νομό Λάρισας
Κρήνη Θόλου Δράμας: Χωριό στο Νομό Δράμας
Κρήνη Καβάλας: Χωριό στο Νομό Καβάλας
Κρήνη Κέρκυρας: Χωριό στην Κέρκυρα
Παλιό όνομα στα ελληνικά του Τσεσμέ, πόλη στην επαρχία Σμύρνης, Τουρκία

Γνωστές πηγές
Η Κρήνη του Μοροζίνη στο Ηράκλειο της Κρήτης
Η κρήνη της πλατείας του Συντριβανιού στα Χανιά
Οι Κρήνες Πειρήνη και της Γλαύκης στην Αρχαία Κόρινθο.

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κυριακό

Κυριακό ονομάζεται ο κεντρικός ναός μιας σκήτης, στον οποίο μαζεύονται οι μοναχοί της σκήτης στην Θεία Λειτουργία της Κυριακής. Γύρω από το Κυριακό είναι χτισμένες οι καλύβες των μοναχών.

Κυριακο
Μοναχισμός
Ιορδάνης (ποταμός)

Ο Ιορδάνης ποταμός ( Nahar ha-Yarden, ,  Nahr al-Urdunn) είναι ποταμός της Παλαιστίνης, παρά του οποίου κήρυττε ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και βάπτιζε πιστούς του ως και τον Ιησού Χριστό. 

Ο ποταμός σχηματίζεται από τη συμβολή 3 μικρότερων ποταμών: του Μουαγιέτ Χασπέγια, που πηγάζει από τους πρόποδες του όρους Ερμών, του Νταν, προερχόμενου νοτιοδυτικά, και του Μπανίγια, που πηγάζει από το Πάνειο σπήλαιο, αφιερωμένο κατά την αρχαιότητα στον Θεό Πάνα, από το οποίο ονομάστηκε και η πλησίον πόλη Πανεάς ή Καισάρεια η παράλιος. Το νερό του εν λόγω σπηλαίου προέρχεται από τη λίμνη Φιάλη στα βορειοανατολικά (σήμερα Μπίρκετ ελ Ραμ), όπου κατά τον Ιώσηπο, ο τετράρχης Φίλιππος έριξε άχυρα τα οποία εθεάθησαν να εξέρχονται από το Πάνειο Σπήλαιο.

Ο Ιορδάνης ποταμός ρέει κατευθείαν προς Νότο, σχηματίζει τη ιχθυοτρόφο λίμνη Χουλέ, τη Σαμαχωνίτιδα ή Μερώμ, και από εκεί χύνεται στη λίμνη Γεννησαρέτ ή Τιβεριάδα (προς τιμή του Τιβέριου), της οποίας όμως η επιφάνεια βρίσκεται 191 μ. υπό τη επιφάνεια της Μεσογείου. Συνεχίζοντας τον ρου από το νότιο άκρο της Τιβεριάδος, συνεχίζει με πολλούς ελιγμούς προς τη Νεκρά Θάλασσα διασχίζοντας την κοιλάδα Γωρ ή Αράμπα, εύφορη στα βορειοανατολικά, με εναλλασσόμενα παρόχθια γόνιμα και αμμώδη εδάφη.

Το μήκος του ποταμού σε ευθεία γραμμή από τις πηγές του μέχρι των εκβολών του στην Νεκρά Θάλασσα είναι 220 χλμ., ενώ το πλήρες ανάπτυγμα του ρου υπερβαίνει τα 320 χλμ. Ο Ιορδάνης παρουσιάζει το μοναδικό στο κόσμο φαινόμενο της κλίσης του με διαφορά 914 μ. σε μήκος 220 χλμ., χωρίς να σχηματίζονται καταρράκτες. Σε αυτό δε οφείλεται και το εβραϊκό όνομά του. Επίσης έχει διπλή κοίτη, τη μία με μέσο πλάτος 2 χλμ. και τη δεύτερη περί το μέσο της πρώτης με μέσο πλάτος τα 30 μ. Το χρώμα του ποταμού είναι κυρίως κίτρινο εκ της ιλύος που ορμητικά μεταφέρει, ενώ τα νερά του είναι μέτριας θερμοκρασίας και γλυφά. Υπολογίζεται ότι εκβάλλονται ημερησίως 6 εκατομμύρια τόνοι υδάτων στη Νεκρά Θάλασσα, ενώ τρέφονται επίσης και πολλά ψάρια. 

Στο διαβατό πέρασμα (πόρο) Βηθαβαρά (= διάβαση), από το οποίο φέρεται να πέρασαν οι Εβραίοι οδηγούμενοι από τον Ιησού του Ναυή, βάπτιζε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής τους προσερχόμενους σ΄ αυτόν Ιουδαίους. Σήμερα οι προσκυνητές που βαπτίζονται το διαβατό πόρο Μοχαντέτ Χατζλέ λέγονται χατζήδες, εκ του «χατζή», προθέματος πλέον του επιθέτου τους.

Σιδερένια γέφυρα που συνδέει την Παλαιστίνη με την Ιορδανία (που αντικατάστησε παλαιότερη ξύλινη) τοποθετήθηκε επί Σουλτάνου Χαμίτ, από τον Έλληνα μηχανικό Γ. Φραγκιά. Αλλά και από μία ακόμη μεταλλική γέφυρα επί του Ιορδάνη, πλησίον του Μπεησάν, διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή Δαμασκού-Μέκκας.

Κοινότατη στη Ελλάδα είναι η ονομασία του Γαλαξιακού νεφελώματος στον ουρανό ως Ιορδάνης ποταμός.

Επίσης κατά τη Παλαιά Διαθήκη, όταν ο Δαυίδ πέρασε τον Ιορδάνη απέναντι για να ξεφύγει από τον Αβεσσαλώμ, ο Νεεμάν λούστηκε στον Ιορδάνη και γιατρεύτηκε .

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Βίβλου
Παλαιστίνη
Ποταμοί του Ισραήλ
Ποταμοί της Ιορδανίας
Ποταμοί της Συρίας
Ποταμοί του Κράτους της Παλαιστίνης
Ποτάμια σύνορα
Διεθνείς ποταμοί της Ασίας
Αθανάσιος Παπούλης

Ο Αθανάσιος Παπούλης (1921 – 25 Απριλίου 2002) ήταν Έλληνας μηχανικός και μαθηματικός στα εφαρμοσμένα μαθηματικά.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1921. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έπειτα συνέχισε τις σπουδές του στο Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπου και δίδαξε από το 1952 έως το 1994. Υπήρξε επισκέπτης καθηγητής σε μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ήταν επίτιμος διδάκτορας στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ως ερευνητής ασχολήθηκε με την ανάλυση σημάτων, τις επικοινωνίες, τη θεωρία σημάτων και τη θεωρία συστημάτων.

Πέθανε στις 25 Απριλίου του 2002 και σε ηλικία 81 ετών.

Εργογραφία
A. Papoulis and S.U. Pillai, Probability, Random Variables and Stochastic Processes with Errata Sheet , McGraw-Hill, 4th edition, 2002
A. Papoulis , Probability Random Variables & Stochastic Processes: Sanitary & Water Resources Engineering, McGraw-Hill Companies, December, 1989
A. Papoulis, S. Unnikrishna Pillai , Probability, Random Variables & Stochastic Processes, McGraw-Hill Education, December, 2001
A. Papoulis , Circuits & Systems, Holt-Saunders (Japan), July, 1981
A Papoulis , Fourier Integral & Its Applications, McGraw-Hill Education, January, 1962

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσ. worldses.org, Βιογραφία του Αθανασίου Παπούλη
Ιστοσ. mlahanas.de, Athanasios Papoulis
Ιστοσ. ieee.li, Athanasios Papoulis Award

Έλληνες μαθηματικοί
Έλληνες Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί
Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Ιλίε Ντουμιτρέσκου

Ο Ιλίε Ντουμιτρέσκου (Ilie Dumitrescu, 6 Ιανουαρίου 1969) είναι Ρουμάνος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.

Ποδοσφαιριστής 
Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Ρουμάνους μεσοεπιθετικούς τη δεκαετία του 1990. Αγωνίστηκε σε μεγάλους συλλόγους όπως οι Στεάουα Βουκουρεστίου, Τότεναμ Χότσπερ, Σεβίλλη, Γουέστ Χαμ. Πήρε μέρος στα Μουντιάλ του 1990, 1994 και 1998. Στο Μουντιάλ του 1994 έκανε την κορυφαία του εμφάνιση με τη φανέλα της Εθνικής Ρουμανίας καθώς απέκλεισε την Εθνική Αργεντινής σκοράροντας δυο γκολ και τροφοδοτώντας τον Γκεόργκι Χάτζι για άλλο ένα.

Προπονητής 
Ως προπονητής ξεκίνησε την καριέρα του από τον πάγκο της Οτελούλ Γκάλατι και ακολούθησαν αυτοί της Μπρασόβ, της Αλκής Λάρνακας και της Μπακάου, ενώ διετέλεσε και τεχνικός της εθνικής Ελπίδων Ρουμανίας. Το Φεβρουάριο του 2004 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ΑΕΚ και έμεινε εκεί ως τη λήξη της περιόδου. Στη συνέχεια ο "Ντούμι", όπως τον αποκαλούν οι οπαδοί του, μετακόμισε στον Απόλλωνα Λεμεσού, για να επιστρέψει στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2005, οπότε και ανέλαβε προπονητής του Αιγάλεω. Ήρθε σε σύγκρουση με τους οπαδούς της ομάδας αυτής και στη συνέχεια μετακόμισε στον Ακράτητο.
 
Στις 2 Οκτωβρίου 2005, στο ημίχρονο του αγώνα με τον Ιωνικό, ήταν ιδιαίτερα εκνευρισμένος και επιχείρησε να φύγει από το γήπεδο. Μεταπείστηκε από τους παίκτες του και έμεινε στον πάγκο της ομάδας έως το τέλος της αναμέτρησης. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξη Τύπου, όμως, ο Ρουμάνος τεχνικός ανακοίνωσε την παραίτησή του, χωρίς να εξηγήσει τους λόγους της απόφασής του. Τον ίδιο χρόνο ανέλαβε προπονητής της Καλλιθέας. Στις 22 Φεβρουαρίου 2006 ανέλαβε προπονητής του ΠΑΟΚ. Παραιτήθηκε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, αφού δέχτηκε κριτική για την εφαρμογή του συστήματος κατενάτσιο. Τον Μάιο του 2009, μετά το τέλος της σεζόν, ανέλαβε προπονητής του Πανθρακικού. Μετά την πρώτη αγωνιστική της σεζόν 2009-10 και την εντός έδρας ήττα απομακρύνθηκε από την θέση του προπονητή της ομάδας. Τον Αύγουστο του 2010 ανέλαβε προπονητής της Στεάουα Βουκουρεστίου χωρίς αποδοχές. Παραιτήθηκε 6 εβδομάδες αργότερα δηλώνοντας οτι δεν μπορεί να μείνει κάπου που δεν τον θέλουν.

Ελληνικές Ομάδες 
 ΑΕΚ: 2004 - 2005
 Αιγάλεω: 2005 - 2005
 Ακράτητος: 2005 - Οκτώβριος 2005
 Καλλιθέα: Νοέμβριος 2005 - Ιανουάριος 2006
 ΠΑΟΚ: Φεβρουάριος 2006 - Οκτώβριος 2006
 Πανθρακικός: Απρίλιος 2009-Αύγουστος 2009

Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές
Ρουμάνοι προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Προπονητές ποδοσφαίρου Αιγάλεω Α.Ο.
Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου Πανθρακικού
Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλων Λεμεσού
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Καλλιθέας
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Στεάουα Βουκουρεστίου
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας
Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Αμέρικα
Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣΚ Οτσέλουλ Γκαλάτσι
Ποδοσφαιριστές ΚΦ Ατλάντε
Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία)
Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Μεχμέτ Αλί Αγκτσά

Ο Μεχμέτ Αλί Αγκτσά (Mehmet Ali Ağca, 9 Ιανουαρίου 1958) είναι  Τούρκος, μέλος της οργάνωσης "Γκρίζοι Λύκοι" που δολοφόνησε τον δημοσιογράφο Αμπντί Ιπεκτσί, και αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ στις 13 Μαΐου 1981.

Βιογραφία 
Από μικρός έκανε ληστείες. Πιστεύεται ότι εκπαιδεύτηκε στα όπλα στη Συρία. Το 1979, ο Αγκτσά δολοφόνησε τον εκδότη της εφημερίδας "Milliyet" Αμπντί Ιπεκτσί και φυλακίστηκε (καταδικάστηκε σε ισόβια). Γρήγορα κατάφερε να δραπετεύσει και κατέφυγε στη Βουλγαρία όπου, όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος, δωροδοκήθηκε για να δολοφονήσει τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄. Υπάρχει η εικασία ότι οι Βούλγαροι είχαν διατάξει τη δολοφονία του Πάπα υπακούοντας σε εντολή της σοβιετικής KGB, επειδή ο Πάπας υποστήριξε την πολωνική οργάνωση "Αλληλεγγύη".
 
Στις 10 Μαΐου 1981 έφτασε στη Ρώμη και λίγες ημέρες μετά, προέβη στην απόπειρα. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη στην Ιταλία αλλά του δόθηκε χάρη από τον Πρόεδρο Τσιάμπι το 2000. Το 1983 τον επισκέφθηκε στη φυλακή ο Πάπας. Παραμένει μυστικό τι ειπώθηκε μεταξύ τους σε αυτήν τη συνάντηση, ελέχθη ωστόσο ότι τον συγχώρησε για την πράξη του.

Επέστρεψε στην Τουρκία, όπου φυλακίστηκε για τη δολοφονία του Ιπεκτσί. Το Νοέμβριο του 2004, οι τουρκικές αρχές ανακοίνωσαν ότι ο Αγκτσά αναμένεται να αποφυλακιστεί εντός του 2005. Τελικά αποφυλακίστηκε με αναστολή στις 12 Ιανουαρίου 2006 αλλά το Τουρκικό Ανώτατο Δικαστήριο αναίρεσε την απόφαση και οδηγήθηκε ξανά στην φυλακή στις 20 Ιανουαρίου 2006.

Η οριστική του αποφυλάκιση έγινε στις 18 Ιανουαρίου 2010 και αμέσως μετά οδηγήθηκε σε νοσοκομείο για ιατρικό έλεγχο, ώστε να μην κηρυχθεί ανυπότακτος, καθώς δεν έχει υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία..

Παραπομπές 

Αγκτσα
Αγκτσα
Ιστορία του παπισμού
Αννίβας

Ο Αννίβας (ή Αννίβας Βάρκας, 247 π.Χ. - 183 π.Χ.) ήταν Καρχηδόνιος κρατικός λειτουργός και στρατηγός και το όνομά του σήμαινε : «η χάρη του Βάαλ». Ήταν ένας από τους τέσσερις γιους του Αμίλκα Βάρκα. Είχε τρία αδέρφια, τον Μάγωνα, τον Ασδρούβα και την Σοφονίβα (Σαλαμπό).  

Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους στρατηλάτες της ιστορίας. Η φήμη του οφείλεται στα επιτεύγματά του κατά τη διάρκεια του Β' Καρχηδονιακού πολέμου καθώς και στην πορεία του από την Ισπανία μέσω των Πυρηναίων και των Άλπεων με κατεύθυνση την βόρεια Ιταλία, με 50.000 πεζικό, 9.000 ιππικό και 37 ελέφαντες.Οι νίκες κατά των Ρωμαίων έγιναν στον ποταμό Τρέβια το 218 π.Χ. όπου πήραν μέρος και 14.000 Γαλάτες που πήγαν με το μέρος του Αννίβα. Ακολούθησε η νίκη στη λίμνη Τρασιμένη το 217 π.Χ. (όπου οι Ρωμαίοι έχασαν 15.000 άνδρες) και αυτή στις Κάννες το 216 π.Χ..

Ο δρόμος για τη Ρώμη φαινόταν πλέον ανοιχτός και η φράση «ο Αννίβας προ των πυλών» (Hannibal ante portas Roma) σημάδεψε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για χρόνια. Ωστόσο ο Καρχηδόνιος στρατηγός δεν βάδισε κατά της αιώνιας πόλης και προτίμησε να κινηθεί προς τη Νότιο Ιταλία. Αυτή η κίνηση του Αννίβα έκανε τον Μαάρβα, επικεφαλής του ιππικού, να του πει: «Ξέρεις να νικάς, όχι όμως και να αξιοποιείς τη νίκη». Οι Ρωμαίοι δεν τόλμησαν να αναμετρηθούν μαζί του σε μάχη εκ παρατάξεως, αλλά επιδόθηκαν σε πόλεμο φθοράς επειδή ο Αννίβας αντιμετώπιζε πρόβλημα ανεφοδιασμού λόγω της απόστασης που τον χώριζε από τις βάσεις του στην Ισπανία και την Καρχηδόνα.

Οι νίκες του Αννίβα είχαν κι άλλον έναν αντίκτυπο. Οι Ρωμαίοι κινδύνευαν να χάσουν τους συμμάχους τους από γενικευμένη εξέγερση. Πολλοί από τους συμμάχους της Ρώμης, όπως ο Φίλιππος ο Ε΄, άλλαξαν στρατόπεδο συμμαχώντας με τον Αννίβα. Ωστόσο οι Ρωμαίοι ξαναβρήκαν τη δύναμή τους και επανέκτησαν μερικά από τα εδάφη που είχαν χάσει. 

Μόλις το 204 π.Χ. μπόρεσαν οι Ρωμαίοι να αντεπιτεθούν κάνοντας απόβαση στη Βόρεια Αφρική. Η Καρχηδόνα του ζήτησε να σταματήσει την εκστρατεία και να γυρίσει πίσω, φοβούμενη τους Ρωμαίους που είχαν απορρίψει κάθε προσπάθεια διαπραγμάτευσης. Στην περίφημη μάχη της Ζάμας το 202 π.Χ., ο Σκιπίων ο Αφρικανός νίκησε τον Αννίβα. Τον ανάγκασε σε υποταγή και κατέστρεψε ολοσχερώς την Καρχηδόνα φοβούμενος μια νέα εξέγερση.

Μετά την ήττα στη Ζάμα και τη λήξη του πολέμου, ο Αννίβας για ένα διάστημα ηγήθηκε στην προσπάθεια για την οικονομική και διοικητική αναδιοργάνωση της Καρχηδόνας, έως ότου το 195 π.Χ. οι Ρωμαίοι τον ανάγκασαν σε εξορία. Ο Αννίβας κατέφυγε στην αυλή του Αντίοχου Γ΄.Το 190 π.Χ. οι Ρωμαίοι νίκησαν τον Αντίοχο και μεταξύ άλλων απαίτησαν την παράδοση του Αννίβα ο οποίος κατέφυγε στην αυλή του βασιλιά Προυσία Α΄ της Βιθυνίας, απ' όπου αναγκάστηκε πάλι να φύγει.

Τελικά ο Αννίβας προκειμένου να μην πέσει στα χέρια των Ρωμαίων το 183 π.Χ. αυτοκτόνησε στη Λίμπισα, κοντά στη σημερινή Κωνσταντινούπολη, πίνοντας δηλητήριο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Βιογραφία του Αννίβα 
 Hannibal του Τζέικομπ Άμποτ
 Η ζωή του Αννίβα, του Κορνήλιου Νέποτα , μεταφρασμένο στα γερμανικά.
 Hannibal's France - in his footsteps

Πολέμιοι της Ρώμης
Αννιβας
Καρχηδόνιοι στρατηγοί
Πρωταγωνιστές του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου
Ανακασιά Μαγνησίας

Η Ανακασιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιωλκού, του δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

Γεωγραφία
Η Ανακασιά είναι μεγάλο χωριό στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες του Πηλίου, λίγο έξω από τον Βόλο, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει 4 χλμ. περίπου ΒΑ. του κέντρου του Βόλου. Η τοπική κοινότητα Ανακασιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 0,785 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιωλκού του νομού Λαρίσης. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Μαγνησίας και, το 1909, πάλι στον νομό Λαρίσης. Το 1942 υπήχθη οριστικά στον νομό Μαγνησίας. Με το ΦΕΚ 169Α - 29/12/1989 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανακασιάς και ορίστηκε έδρα του δήμου Ιωλκού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιωλκού και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλου.

Γενικά στοιχεία
Η Ανακασιά, με τα χαρακτηριστικά πηλιορείτικα σπίτια, τα παλαιά αρχοντικά, τα λιθόστρωτα καλντερίμια και τις πετρόκτιστες βρύσες, έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός

Αξιοθέατα και διατηρητέα
Το Αρχοντικό «Χαράλαμπου Ιωάννου Κοντού» («Μουσείο Θεόφιλου»), με τις εξαιρετικές τοιχογραφίες του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου, στη βόρεια είσοδο του οικισμού. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο
Το Αρχοντικό «Τζοάνου» από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα της Πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής, δίπλα στο Μουσείο Θεόφιλου Κτίστηκε το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και έχει τετράγωνη κάτοψη τρεις κύριους ορόφους και ένα μεσοπάτωμα πάνω από το ισόγειο. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο
 Ο νερόμυλος «Κοντογιάννη», χαρακτηριστικό δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής της προβιομηχανικής περιόδου στην περίοδο του Πηλίου. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο
Οι εκκλησιές της Αγίας Αικατερίνης και του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δημοτική Ενότητα Ιωλκού

Χωριά του νομού Μαγνησίας
Δήμος Βόλου
Εθνολογία

Από τις λέξεις (Έθνος+λόγος), η Εθνολογία ως σπουδή περιλαμβάνει συνθετικές μελέτες και θεωρητικά συμπεράσματα που εξάγονται από εθνογραφικές παρατηρήσεις, οι οποίες αφορούν «πρωτόγονες» (σήμερα και μη «πρωτόγονες») κοινωνίες. Ο όρος Εθνολογία επικρατεί κυρίως στη Γαλλία με τάση να αντικατασταθεί από τον όρο Κοινωνική ανθρωπολογία.

Βιβλιογραφία 
Servier, J., Η εθνολογία, Καρδαμίτσα, 1993.
Laburthe-Tolra, P., Warnier, J., Εθνολογία-Ανθρωπολογία, εκδ. Κριτική, 2003.
Levi-Strauss, C., Φυλή και ιστορία; Φυλή και πολιτισμός, εκδ. Πατάκη, 2002.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ελληνική Εταιρεία Εθνολογίας.
 Τμήμα Ιστορίας-Εθνολογίας Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.

Βοηθητικές επιστήμες της ιστορίας
Κοινωνιολογία του πολιτισμού
Κοινωνιολογικές θεωρίες
Εθνομουσικολογία

Εθνομουσικολογία είναι η επιστήμη που μελετά τη μουσική στα πλαίσια του πολιτισμού και ως πολιτισμό. Οι απαρχές της εθνομουσικολογίας βρίσκονται στα κείμενα των περιηγητών του δεκάτου ογδόου και δεκάτου ενάτου αιώνα, στα οποία συναντάμε περιγράφες των μουσικών του Άλλου που συναντούσαν οι περιηγητές αυτοί στα ταξίδια τους ανά τον κόσμο.

Η εθνομουσικολογία αναπτύσσεται ως επιστήμη με τη μορφή της συγκριτικής μουσικολογίας στον γερμανικό χώρο στις αρχές του εικοστού αιώνα και την έμφασή της στη μουσική διάσταση παράλληλα με την ανάπτυξη διαφόρων εθνικών μουσικολογικών σχολών ανά την Ευρώπη. 
Θεωρητικομεθοδολογική αντιδιαστολή σημειώνεται το 1950 με το θεμελιώδες σύγγραμμα του Alan Merriam The anthropology of music και την εμφάνιση της αμερικανικής εθνομουσικολογικής σχολής που έχει τις ρίζες της στην ανθρωπολογία.

Η προσέγγιση της αμερικάνικης σχολής, με τον διεπιστημονικό της χαρακτήρα, την έμφαση στην εθνογραφία και την έρευνα πεδίου, αποτελεί την κυρίαρχη σχολή πια στις σύγχρονες έρευνες και δημοσιεύσεις. Η εθνομουσικολογία σήμερα ασχολείται με όλη την γκάμα της μουσικών που μπορεί να συναντήσει κανείς.