joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μετρό Μπραζίλια

Το Μετρό της Μπραζίλια (Metrô Brasília) είναι ο μητροπολιτικός σιδηρόδρομος της πρωτεύουσας της Βραζιλίας. Με δυο γραμμές, συνολικού μήκους 42,38 χιλιομέτρων, εξυπηρετεί 24 σταθμούς.

Ιστορία 
Ενώ η πόλη κατασκευάστηκε το 1960 με μεγάλους δρόμους, τα λεωφορεία ήταν ακατάλληλα για την μεταφορά στην πόλη, λόγου τον μεγάλων αποστάσεων. Το έργο της κατασκευής ξεκίνησε το 1992 και τελείωσε, μετά από καθυστερήσεις, το 2001.

Μπραζιλια
Μπραζιλια
Γεώργιος Στανωτάς

Ο Γεώργιος Στανωτάς (1 Ιανουαρίου 1888 - 25 Σεπτεμβρίου 1965) ήταν στρατηγός ιππικού.

Γεννήθηκε στην Καστάνιτσα Αρκαδίας. Φοίτησε στη Βαρβάκειο Σχολή και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως στρατιωτικός, διακριθείς στα πεδία των μαχών, παίρνοντας μέρος σε όλες τις πολεμικές επιχειρήσεις από τη μέρα της κατάταξής του το 1909, μέχρι την αποστρατεία του το 1948.

Ενώ ξεκίνησε ως απλός στρατιώτης, λόγω των εξαιρετικών του ικανοτήτων και επιδόσεων κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-1913, έγινε  υπαξιωματικός και λόγω των ηρωικών του πράξεων προήχθη πολύ γρήγορα σε Ανθυπίλαρχο.

Ως αξιωματικός του Ιππικού διακρίθηκε για το θάρρος, την εργατικότητα και το ζήλο του, συνεχίζοντας την εξέλιξή του μέχρι το βαθμό του Αντιστράτηγου.   
 
Διακρίθηκε στη Μικρασιατική εκστρατεία 1919-1922 ως Ίλαρχος (τιμήθηκε με Χρυσό Αριστείο Ανδρείας και άλλα παράσημα), αλλά έγινε ιδιαίτερα γνωστός κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, ως υποστράτηγος διοικητής της Μεραρχίας Ιππικού στις επιχειρήσεις της Πίνδου και κατόπιν στην περιοχή της Φλώρινας κατά των Γερμανών.

Διέφυγε στη Μέση Ανατολή το 1943, όπου διεδραμάτισε ρόλο στον Ελληνικό Στρατό Μέσης Ανατολής και επέστρεψε το 1945.
Στη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου, κατά την περίοδο Μάιος-Δεκέμβριος του 1947 διετέλεσε Ανώτερος Στρατιωτικός Διοικητής Πελοποννήσου.

Απείχε από πολιτικές διαπλοκές, μένοντας πιστός στις στρατιωτικές αρετές. Υπήρξε στενός φίλος του Αλέξανδρου Παπάγου. Παντρεύτηκε την Αριστέα Τολιοπούλου από τη Λάρισα και απέκτησε δύο παιδιά, τον Σταμάτη και τη Μαρία.

Στις 30 Μαρτίου 1948, με απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου Αμύνης, αποστρατεύθηκε, προαγόμενος σε Αντιστράτηγο. Στις 7 Οκτωβρίου 1949 ανακλήθηκε πάλι στην υπηρεσία και αποστρατεύθηκε οριστικά στις 28 Φεβρουαρίου 1950. Μετά την οριστική αποστρατεία του, ασχολήθηκε με την παραγωγή και εμπορία πλαστικών.  Απεβίωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 1965.

Βιβλιογραφία
Νοταρίδης, Χρήστος, «ΕΝΑΣ ΠΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΤΙΜΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ», ISBN 978-960-522-335-9, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ, Αθήνα 2013
Γιαννόπουλος Νίκος, «Στρατηγός Γεώργιος Στανωτᾶς, 40 Χρόνια στήν Ὑπηρεσία τῆς Πατρίδας», Περιοδικό «Στρατιωτική Ἱστορία», τεῦχος 153, Μάιος 2009
Επίτομος Ιστορία του Ελληνοιταλικού και Ελληνογερμανικού Πολέμου 1940-41, 1985, ΓΕΣ/Δνση Ιστοριας Στρατού
Θέματα Στρατιωτικής Ιστορίας, 1981, ΓΕΣ/Δνση Εκδόσεων
Εγκυκλοπαίδεια Παπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, τόμος 55
"Ελληνικό Ιππικό Αποκόπτει το Ιταλικό Blitzkrieg", άρθρο του Παντελή Καρύκα, Απρίλιος 2006, περιοδικό Πόλεμος και Ιστορία
"Η Συντριβή της Τζούλια", άρθρο, Οκτώβριος 2004, περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία
Βιβλιάρια Μητρώου Αντγου Γ. Στανωτά, αρχειοθετημένα στην Υπηρεσία Στρατιωτικών Αρχείων (ΥΣΑ)

Στανωτας Γιώργος
Στανωτας Γιώργος
Στανωτας Γιώργος
Στανωτας Γιώργος
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Δόξα Διδυμοτείχου, 5 Ιουλίου 1958) είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Δόξα Έβρου. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Άρχισε την καριέρα της στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και έχει εργαστεί τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. 

Συνεργάστηκε με την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης στα έργα: Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του Σαίξπηρ, Η παρέλαση της Λούλας Αναγνωστάκη, Ρασομόν των Μ. και Φ. Κάνιν με το θεατρικό εργαστήρι Θεσσαλονίκης: Η δολοφονία του Μαρά του Πέτερ Βάις, Με το ίδιο μέτρο του Σαίξπηρ, με το Αεικίνητο: Οι αλλοπαρμένοι των Μίντλετον και Ρόουλεϊ. Από το 1984 μέχρι το 1992 υπήρξε στέλεχος του Ανοιχτού Θεάτρου και έπαιξε στις παραστάσεις του: Πολύ κακό για το τίποτα του Σαίξπηρ, Οι γάμοι του Φίγκαρο του Μπωμαρσαί, Κρίμα που είναι πόρνη του Τζον Φορντ, Η Τρικυμία του Σαίξπηρ, Ο πελεκάνος του Στρίνμπεργκ, Λούλου του Βέντεκιντ, Τρεις αδερφές του Τσέχωφ, Ανθή του Αντρέγιεφ, Βάτραχοι του Αριστοφάνη, Άμλετ του Σαίξπηρ. Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Πάτρας συμμετείχε στις παραστάσεις του Θεατρικού Αναλογίου: Μαντάμ ντε Σαντ του Μίσιμα και Μπλε βαθύ, σχεδόν μαύρο του Θανάση Βαλτινού.  

Συνεργάστηκε με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καλαμάτας: Τρωίλος και Χρυσηίδα του Σαίξπηρ, με το θέατρο Αθήναιον: Η όπερα της πεντάρας του Μπρέχτ, με την Κάτια Δανδουλάκη: Ο Γλάρος του Τσέχωφ, με το Γιώργο Κιμούλη: Δεσποινίς Τζούλια του Στρίντμπεργκ και Μάκβεθ του Σαίξπηρ, με την Εταιρία Θεάτρου Μηχανή: Decadence του Στήβεν Μπέρκοφ, με το θέατρο του Νότου: Ελένη του Ευριπίδη και Η Δούκισσα του Μάλφι του Τζον Γουέμπστερ. 

Με το Εθνικό Θέατρο έχει συνεργαστεί ως μέλος χορού στις τραγωδίες του Ευριπίδη: Ορέστης, Ιππόλυτος, Βάκχες, Ηλέκτρα και έπαιξε τους ομώνυμους ρόλους στις τραγωδίες Αντιγόνη του Σοφοκλή, Μήδεια του Ευριπίδη και Ηλέκτρα του Σοφοκλή. Από τον Νοέμβριο του 1997 μέχρι τον Ιούλιο του 1999 συμμετείχε στη μεγάλη περιοδεία του Εθνικού Θεάτρου με τη Μήδεια και την Ηλέκτρα ανά τον κόσμο: Τουρκία, Γαλλία, Αυστραλία, Ισραήλ, Πορτογαλία, Η.Π.Α, Καναδά, Δανία, Βουλγαρία, Κίνα, Ιαπωνία.

Σε συνεργασία με τον παραγωγό Γιώργο Κυπραίο έχει ανεβάσει τα έργα: Skriker της Κάρυλ Τσέρτσιλ και Η μνήμη του νερού της Σήλα Στήβενσον.

Φωτογραφίες της Καραμπέτη (απο θεατρικές παραστάσεις αρχαίων τραγωδιών) έχουν μπει στα βιβλία του μαθήματος Ελένη της Γ' Γυμνασίου.

Όσον αφορά τη προσωπική της ζωή, από το 2006 μέχρι σήμερα, είναι ζευγάρι με τον Βούλγαρο ηθοποιό Κρις Ραντάνοφ.

Καριέρα

Θέατρο

Τηλεόραση

Τηλεοπτικό θέατρο

Κινηματογράφος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στο IMDB - Internet Movie Database
Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο Thesout: «Πολλοί ηθοποιοί δουλεύουν πλέον με μισθούς πείνας» (Video) 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Πλατύκαμπος Λάρισας

Ο Πλατύκαμπος είναι η έδρα του πρώην ομώνυμου Δήμου και δημοτικού διαμερίσματος, που υπάγεται στον Δήμο Κιλελέρ της  Περιφέρειας Θεσσαλίας. Απέχει 10 χλμ από τη Λάρισα. Οι 1.804 κάτοικοι του Πλατυκάμπου είναι αγρότες, εργάτες και υπάλληλοι. Το χωριό πανηγυρίζει στις 10 Φεβρουαρίου (ημέρα μνήμης του Αγίου Χαραλάμπους) και στις 8 Μαΐου (ημέρα μνήμης των εγκαινίων του Ιερού Ναού του Αγίου Χαραλάμπους) με εκκλησιασμό και εκδηλώσεις. Νεολιθικοί οικισμοί και ευρήματα της κλασικής εποχής βρέθηκαν στη γύρω περιοχή, ενώ μέσα στο χωριό σώζεται τούρκικο κτίσμα (λουτρό). Το ρέμα Ασμάκι κυλά κοντά στο χωριό, ενώ ο ταμιευτήρας νερού, που υπάρχει στην περιοχή, είναι κατάλληλος για ψάρεμα. Οι αγρότες του χωριού καλλιεργούν βαμβάκι, σιτάρι, καλαμπόκι, τριφύλλι αλλά περισσότερο γνωστός ο τόπος είναι για τα σκόρδα που παράγει.

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Κιλελέρ
Ερσιλία

Στη ρωμαϊκή μυθολογία η Ερσίλια, ή Ερσιλία (Hersilia) ήταν μία από τις Σαβίνες παρθένες που είχαν απαχθεί, σύζυγος κατόπιν του Ρωμύλου, η οποία μετά τον θάνατο της θεοποιήθηκε.

Μεσολάβησε με επιτυχία στον πόλεμο ανάμεσα στους Ρωμαίους και Σαβίνους συμφιλιώνοντας τους. Πέθανε όταν την κτύπησε κεραυνός του Δία, τότε έγινε αθάνατη και λατρευόταν σαν η θεά του θάρρους με το όνομα Hora.
Κατ΄ άλλη παράδοση η Ερσίλια ήταν σύζυγος του, συμμάχου του Ρωμύλου, Όστου Οστυλίου, ενώ πολλοί ήταν εκείνοι που την θεωρούσαν αρχαιότατη θεότητα του έρωτα και της συζυγικής ζωής.

 Ο αστεροειδής 206 Ερσιλία, που ανακαλύφθηκε το 1879, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή μορφή.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Bryn Mawr

Βιβλιογραφία 
 Macrobio: Saturnalia I,6
 Πλούταρχος: Vite Parallele, Romolo XIV,18 ss
 Publio Ovidio Nasone: Le Metamorfosi XIV,772-851

Ερσιλια
Γρηγόρης Γιάνναρος

Ο Γρηγόρης Γιάνναρος (29 Απριλίου 1936 - 5 Αυγούστου 1997) ήταν Έλληνας βουλευτής και δημοσιογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στη Σαλμώνη Ηλείας και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Γιάνναρου και της Γεωργούλας Ρούσσα. Ήταν επίσης δεύτερος ξάδερφος του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμου. Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ και συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Μόσχα. Εντάχθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού, υπήρξε ιδρυτικό μέλος και γραμματέας της πενταμελής εκτελεστικής επιτροπής της "Δημοκρατικής Κίνησης Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης", διευθυντής της εφημερίδας «Αυγή» καθώς και μέλος του εκτελεστικού γραφείου του Συνασπισμού.

Εξελέγη βουλευτής με τον ΣΥΝ τρεις φορές (Ιούνιος και Νοέμβριος 1989, 1990). Την πρώτη φορά συγκέντρωσε 21.855 ψήφους στην Β΄ Αθηνών ενώ την τρίτη συγκέντρωσε τους περισσότερους σταυρούς στη Β΄ Αθηνών από το κόμμα του. Στην οικουμενική κυβέρνηση του Ζολώτα, το 1989, διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός βιομηχανίας. Είχε συγγράψει τα βιβλία: «Από τις αυταπάτες στην πραγματικότητα-Η Αριστερά μετά το ΄89» (1990), «Ευκαιρίες και παγίδες στο τέλος της μεταπολίτευσης» (1995), «Νέα Εποχή-Νέοι Στόχοι» κ.α.

Απεβίωσε από καρκίνο το 1997 σε ηλικία 61 ετών στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών.

Παραπομπές 

Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Συνασπισμό
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας
Κρατικός Αερολιμένας Νέας Αγχιάλου

Ο Κρατικός Αερολιμένας Νέας Αγχιάλου (συντομογραφίες IATA: VOL, ICAO: LGBL, ΥΠΑ: ΚΑΝΑ) είναι κρατικός αερολιμένας στην Ελλάδα, κοντά στη Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας. Η λειτουργία του ξεκίνησε το 1991. Βρίσκεται 24 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης του Βόλου, ανάμεσα από Νέα Αγχίαλο και Αλμυρό και είναι εύκολα προσβάσιμος από τον αυτοκινητόδρομο 1 (Αθηνών - Θεσσαλονίκης).

Το αεροδρόμιο έχει εξυπηρετήσει στο παρελθόν την αεροπορική σύνδεση Βόλου - Αθήνας καθώς και ναυλωμένες πτήσεις (charter) από πολλά μέρη της Ευρώπης.

Η ολοκλήρωση του νέου αεροσταθμού 9.000 τμ τον Σεπτέμβριο του 2010, έδωσε ώθηση στην περαιτέρω ανάπτυξη του αερολιμένα και πλέον ο Βόλος διαθέτει ένα από τα πιο σύγχρονα περιφερειακά αεροδρόμια της Ελλάδας.

Ο νέος αεροσταθμός 
Το νέο κτήριο του αεροσταθμού λειτουργεί από το τέλος του 2010. Στο νέο κτήριο λειτουργούν κατάστημα αφορολογήτων ειδών (duty free), γραφεία ενοικίασης αυτοκινήτων, κατάστημα ειδών περιπτέρου καθώς και κυλικείο. Στον σχεδιασμό που έχει γίνει περιλαμβάνει το ισόγειο όπου είναι η αίθουσα αναμονής και 10 θύρες εισόδου και εξόδου καθώς και άνω όροφο, όπου στεγάζεται το εστιατόριο. Ο περιβάλλων χώρος έχει εμβαδόν 24.000 τμ ενώ διατίθεται φυλαγμένος χώρος στάθμευσης.

Υποδομές 
Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 25 μέτρων από τη στάθμη της θάλασσας. Έχει έναν διάδρομο με διεύθυνση 08/26 και ασφάλτινη επιφάνεια. Το μήκος του διαδρόμου είναι 2.759 μέτρα, ενώ το πλάτος του 45 μ. Σχεδιάζεται η επέκταση του κατά τα ακόλουθα χρόνια ώστε να εξυπηρετεί τις αυξανόμενες ανάγκες του. Το σχέδιο εκπονείται σε πλαίσιο έξι φάσεων.

Αεροπορικές εταιρείες και προορισμοί

Συγκοινωνία 

Με αυτοκίνητο η πρόσβαση στον αερολιμένα είναι εύκολη ακολουθώντας τη ειδική σήμανση που υπάρχει κατά μήκος της εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης, με την είσοδο του επιβατικού αεροσταθμού να είναι από τη πλευρά της εθνικής οδού.

Το Υπεραστικό ΚΤΕΛ Βόλου έχει καθιερώσει ειδικά δρομολόγια, τα οποία ξεκινούν από τον Βόλο, 2 ώρες πριν από κάθε πτήση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ελληνικά αεροδρόμια - Κρατικός Αερολιμένας Ν. Αγχιάλου

Νεας Αγχιαλου
Αερολιμενας
Αερολιμενας
Ρύσελσχαϊμ

Το Ρύσελσχαϊμ (γερμανικά: Rüsselsheim) είναι μια πόλη στο κρατίδιο της Έσσης στην Γερμανία. Βρίσκεται δυτικά της Φρανκφούρτης στη μητροπολιτική περιοχή της και έχει 59.203 κατοίκους.

Η βιομηχανική πόλη είναι η έδρα της αυτοκινητοβιομηχανίας Opel, η οποία ταυτίζεται και με την ίδια την πόλη, καθώς συνέβαλε στην ανάπτυξή της.

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις της Γερμανίας
Πόλεις της Έσσης
Μαλακοπή Πυλαίας

Η Μαλακοπή  αποτελεί συνοικία της ανατολικής πλευράς του πολεοδομικού συγκροτήματος Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του κέντρου και καταλαμβάνει μικρό τμήμα στα ανατολικά της Τούμπας. Συνορεύει στα βορειοανατολικά με το συνοικισμό Κωνσταντινοπολιτών και το δάσος του Σέιχ Σου, στα Νότια με τον κεντρικό συνοικισμό της Πυλαίας, τμήματα της Κάτω Τούμπας και της Χαριλάου.  Διοικητικά το μεγαλύτερο κομμάτι της περιοχής ανήκει στο Δήμο Πυλαίας, ωστόσο το βόρειο κομμάτι βρίσκεται στο Δήμο Θεσσαλονίκης.

Οι πρώτοι κάτοικοι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, ήταν Μικρασιάτες πρόσφυγες από την Μαλακοπή Καππαδοκίας της Μικράς Ασίας, μετά την Ανταλλαγή Πληθυσμών, την περίοδο 1923-1924. Σε ανάμνηση της πατρίδας τους, ονόμασαν τον συνοικισμό Μαλακοπή.

Την περιοχή διασχίζουν δυο ρέματα, το ρέμα Σταγειρίτη και η περιφερειακή τάφρος, που κατασκευάστηκε την δεκαετία του 1950 επί πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Καραμανλή από την Μ.Ο.Μ.Α. (Μεικτή  Ομάδα  Μηχανημάτων  Ανασυγκροτήσεως), για να μαζέψουν τα ρέματα και να προστατέψουν τις περιοχές Τριανδρίας, Τούμπας και Χαριλάου από τις πλημμύρες . Παράλληλα στην περιφερειακή τάφρο βρίσκεται το λεγόμενο "ανάχωμα", που χρησιμεύει ως πεζόδρομος και τόπος αναψυχής, λόγω της βλάστησης. Η περιοχή νότια του αναχώματος αναφέρεται και ως "Κάτω Μαλακοπή"

Η περιοχή της Μαλακοπής συγκοινωνιακά εξυπηρετείται από τις λεωφορειακές γραμμές 14 και 12 (προς Κέντρο) και 30 (προς Χαριλάου, Ντεπό και Τριανδρία), καθώς και από τα τοπικά λεωφορεία του Δήμου Πυλαίας.

Λειτουργούν 3 Δημοτικά Σχολεία (105ο, 21ο και 109ο Δημοτικό Θεσσαλονίκης), 2 Γυμνάσια (1ο και 2ο Γυμνάσιο Μαλακοπής) και 2 Λύκεια (10ο και 12ο Γενικό Λύκειο Θεσσαλονίκης). Βόρειοανατολικά του κτιριακού συγκροτήματος του 105ου Δημοτικού Σχολείου βρίσκεται το γήπεδο του Ποδοσφαιρικoύ Ομίλου Μαλακοπής. Επίσης επί της οδού Σταγειρίτη βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίου Χριστοφόρου.

Η περιοχή της Μαλακοπής υδροδοτούνταν από περιφερειακό δίκτυο υδροδότησης μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου 2008, οπότε και συνδέθηκε απευθείας με το ενιαίο δίκτυο της Ε.Υ.Α.Θ..

Αναφορές 

Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης
Γενέθλιον της Κωνσταντινούπολης

Με το όνομα Γενέθλιον της Κωνσταντινούπολης εορτάζεται κατ΄ έτος από τους Χριστιανούς στις 11 Μαΐου η ανάμνηση των εγκαινίων "της θεοφυλάκτου και θεομεγαλύντου Κωνσταντινουπόλεως, εξαιρέτως ανακειμένης την προστασία της Παναχράντου και Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και παρ΄ Αυτής διασωζομένης".

Είναι γνωστό, πως όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο πρώτος χριστιανός Αυτοκράτορας, επέλεξε την πόλη του Βυζαντίου ως νέα πρωτεύουσα, έκτισε σε αυτή πολύ μεγαλύτερη πόλη, ονομάζοντάς την Νέα Ρώμη· οι επόμενοι την ονόμασαν Κωνσταντινούπολη. Όταν τελείωσε την περιτείχιση και καθόρισε τους χώρους των δημοσίων κτιρίων και εκκλησιών, αφιέρωσε την πόλη στην Θεοτόκο. Κατά τη χριστιανική παράδοση ο Αυτοκράτορας, θέλοντας να ευχαριστήσει τον Θεό που τον αξίωσε σ΄ αυτό το έργο, στις 11 Μαΐου του 330 τέλεσε λιτανεία με προεξάρχοντα τον τότε επίσκοπο Αλέξανδρο και με την πάνδημη συμμετοχή του λαού. Ακολούθησαν επίσημες τελετές και αγώνες και ο λαός έφθασε στον Φόρο, όπου εκεί έστησε τον ανδριάντα του Αυτοκράτορα. Στο βάθρο του ανδριάντα τοποθέτησαν 12 καλάθια, εντός των οποίων υπήρχαν τεμάχια άρτου από αρτοκλασία.

Έκτοτε καθιέρωσε η Εκκλησία να εορτάζει κατ΄ έτος την ημέρα αυτή την ανάμνηση εκείνης της εορτής.

Στις 12 Μαΐου του 2010 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ευρισκόμενος στην Κοινότητα Ποτηρά Αντιφωνητού, όπου χοροστάτησε κατά τη Θεία Λειτουργία που τελέσθηκε στο Ναό του Αγίου Γεωργίου, αναφερόμενος στην επέτειο των εγκαινίων της Κωνσταντινουπόλεως, δήλωσε μεταξύ άλλων.  
«Έχουμε τις ημέρες αυτές και άλλα εορταζόμενα γεγονότα. Χθες 11 Μαΐου ήταν τα εγκαίνια, η γενέθλια ημέρα της Κωνσταντινουπόλεως. Η Πόλις μας αυτή, η μεγαλόπολις, η ιστορική, η όμορφη πόλις των πατέρων μας, έχει και αυτή, όπως ο καθένας μας, τα γενέθλιά της. Την εγκαινίασε ο Μέγας Κωνσταντίνος το 330 μ.Χ. και συνεχίζει να αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες και σπουδαιότερες πόλεις του κόσμου ολοκλήρου. Έχει μία μεγάλη και ανεξάντλητη ιστορία, ιδιαιτέρως από πλευράς του ιδικού μας Γένους, από πλευράς της Χριστιανοσύνης. Αυτή η Πόλις με τα μνημεία με τις μνήμες, με τόσα μέγιστα γεγονότα της Εκκλησιαστικής μας ιστορίας τα οποία συνετελέσθησαν εδώ, εόρτασε λοιπόν, χθες τα γενέθλιά της και εμείς είμαστε ευτυχείς, που μας αξίωσε ο Θεός να ζούμε και να εκπληρώνουμε την Οικουμενική αποστολή του Πατριαρχείου μας από αυτήν την Πόλη, εις την οποίαν το Πατριαρχείο εδρεύει από της ιδρύσεώς του, περίπου επί 1.700 χρόνια».

Υμνολογία 
Απολυτίκιο Γενεθλίου Κωνσταντινούπολης (ήχος δ΄)

Της Θεοτόκου η πόλις, τη θεοτόκω προσφόρωςτην εαυτής ανατίθεται σύστασιν.
εν αυτή γαρ εστήρικται διαμένειν,και δι΄ αυτής περισώζεται και κραταιούται,
βοώσα προς αυτήν, Χαίρε η ελπίςπάντων των περάτων της γης.

Κοντάκιο Γενεθλίου Κωνσταντινούπολης (ήχος β΄)

Ως περιούσιος κλήρος η Πόλις σου,προσανατίθεται Κόρη τη σκέπη σου,
ην σκέποις αμάχω ισχύς σου,σοι αφορώσαν Παρθένε και κράζουσαν,
Συ ει του λαού Σου ασφάλεια.

Μεγαλυνάριο Γενεθλίου ΚωνσταντινούποληςΠόλις η περίοπτος του Χριστού, 
Κεχαριτωμένη, παντευλόγητε Μαριάμ,ην περ έσχες πόλιν ως σχοίνισμα και κλήρον,
''φυλάττεις τε και σώζοις τη προμηθεία σου.

Κωνσταντινούπολη
Ιστορία του Χριστιανισμού
Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη
Πέδρο Ολντόνι

Ο Πέδρο Ολντόνι ( πλήρες όνομα Pedro Henrique Oldoni do Nascimento)είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Ατλέτικο Παραναένσε.

Βιογραφικό
Ο Πέδρο Ολντόνι γενήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1985 στο Πάτο Μπράνκο της Βραζιλίας και αναδείχθηκε απο τις ακαδημίες της Ατλέτικο Παραναένσε.
Το 2004 δόθηκε δανεικός στην τοπική Σιανόρτε όπου γρήγορα έκανε τη διαφορά και απο το 2005 ο υψηλόσωμος επιθετικός αγωνίζεται στην στην Ατλέτικο Παραναένσε με την οποία έχει πετύχει 14 γκολ σε 22 εμφανίσεις .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Pedro Oldoni Προφίλ στο sambafoot.com
Pedro Oldoni Προφίλ στο transfermarkt.co.uk
Pedro Oldoni Προφίλ στο soccerway.com

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Παραναένσε
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ
Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μινέιρο
Ποδοσφαιριστές ΚΝ Νασιονάλ
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β
Δημήτρης Κοιλιάρας

Ο Δημήτρης Κοιλιάρας γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου του 1986. Είναι Έλληνας μεσοεπιθετικός ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Ελπίδων. Από το καλοκαίρι του 2012 ανήκει στην κυπριακή ΑΕΠ Πάφου.

Βιογραφικό
Ο Κοιλιάρας ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην επαγγελματική ομάδα του Ηροδότου της Νέας Αλικαρνασσού Ηρακλείου. Το 2002 μετακινήθηκε στον στον γειτονικό Εργοτέλη, με τον οποίο έκανε ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα και έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική τη σεζόν 2004 - 05. Παίζει με ευχέρεια τόσο στην αριστερή όσο και στη δεξιά πλευρά της μεσαίας γραμμής. Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις τις σεζόν 2006 - 07 και 2007 - 08 προκάλεσαν το ενδιαφέρον του Ολυμπιακού και κυρίως του Παναθηναϊκού αλλά τελικά στις 16 Μαΐου του 2008 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας 4 ετών με τον Πανιώνιο.
Στους «κυανέρυθρους» δεν κατάφερε να κερδίσει θέση στη βασική ενδεκάδα,πράγμα το οποίο οφείλεται κυρίως στο ότι η θητεία του στην ομάδα συνέπεσε με την άφιξη των διεθνών Ουρουγουανών Άλβαρο Ρεκόμπα και Φαμπιάν Εστογιάνοφ που αγωνίζονταν στην ίδια περίπου θέση με αυτόν.

Ακολούθησε μία σύντομη επιστροφή στον Εργοτέλη με την μορφή δανεισμού καθώς και η παραμονή για 1,5 χρόνο στον Λεβαδειακό. Τον Ιούλιο του 2012 αποκτήθηκε από την κυπριακή ΑΕΠ Πάφου από την οποία αποχώρησε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ένεκα των οικονομικών προβλημάτων του συλλόγου.

Καριέρα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ο Κοιλιάρας στον Πανιώνιο
εφημερίδα SportDay , 16/5/2008
Συμμετοχές στην Εθνική Ελπίδων

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Ποδοσφαιριστές ΑΕΠ Πάφου
Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού
Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Μεσογειακοί Αγώνες 2013

Οι Μεσογειακοί Αγώνες του 2013 ήταν οι 17οι Μεσογειακοί αγώνες. Οι αγώνες διεξήχθησαν από τις 24 Ιουνίου μέχρι τις 3 Ιουλίου του 2013 στη Μερσίνη της Τουρκίας. Έλαβαν μέρος περισσότεροι από 3.000 αθλητές από 24 διαφορετικές χώρες σε 28 αθλήματα. Ο αριθμός των χωρών αποτελεί ρεκόρ, δεδομένου πως για πρώτη φορά μετέχει η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αρχικά οι αγώνες είχαν ανατεθεί στο Βόλο, στην Ελλάδα, αλλά οικονομικοί λόγοι οδήγησαν στην αλλαγή της έδρας.

Αθλήματα

Χώρες που λαμβάνουν μέρος

Πίνακας μεταλλίων 
''Από τον επίσημο δικτυακό τόπο των Μεσογειακών Αγώνων του 2013.

Αρχική ανάθεση στην Ελλάδα
 

Αρχικά ως διοργανώτρια πόλη είχε επιλεγεί ο Βόλος στις 27 Οκτωβρίου του 2007, στην Πεσκάρα της Ιταλίας. Τον Ιανουάριο του 2011 η Διεθνής Επιτροπή Μεσογειακών Αγώνων σε συνεδρίασή της αποφάσισε να πάρει πίσω τους Αγώνες από το Βόλο λόγω μεγάλης καθυστέρησης στην εκτέλεση των έργων. Η Ελληνική Οργανωτική Επιτροπή αρνήθηκε να κατασκευάσει νέο Ολυμπιακό χωριό λόγω υψηλότατου κόστους και πρότεινε τη φιλοξενία των αθλητών σε ξενοδοχεία και ξενώνες, αλλά η Διεθνής Επιτροπή δεν το δέχτηκε

Η επιτροπή διεκδίκησης των Μεσογειακών Αγώνων του 2013 ορίστηκε το 2006 από τον τότε υφυπουργό αθλητισμού Ορφανό και πρόεδρός της ορίστηκε ο Ισίδωρος Κούβελος. Η ψηφοφορία ήταν οριακή ενώ φαβορί για την ανάληψη των αγώνων θεωρείτο η Ριέκα της Κροατίας, η οποία διεκδικούσε τους αγώνες για τέταρτη φορά. Η απόφαση για την ανάληψη των Μεσογειακών Αγώνων από το Βόλο ήταν οριακή και κρίθηκε στην δεύτερη ψηφοφορία.

Στην Πεσκάρα της Ιταλίας όπου πραγματοποιήθηκαν οι εργασίες της Διεθνούς Επιτροπής Μεσογειακών Αγώνων μετέβησαν πλήθος κυβερνητικών εκπροσώπων μεταξύ των οποίων ο Ορφανός, η Φάνη Πάλλη Πετραλιά και η Ντόρα Μπακογιάννη. Γενικός γραμματέας της ΔΕΜΑ ήταν ο Μίνως Κυριακού, ο οποίος και υπέγραψε το πρωτόκολλο ανάληψης των Μεσογειακών Αγώνων με τον δήμαρχο του Βόλου. Στις 15 Μαΐου του 2008 ορίστηκαν και τα μέλη της οργανωτικής επιτροπής των αγώνων μεταξύ των οποίων οι: Ερωτόκριτος Νεόφυτος (πρόεδρος), Θεόδωρος Δραβίλλας (Γ.Γ. Υπουργείου Πολιτισμού), Σταύρος Δουβής (Γ.Γ. Υφυπουργείο Αθλητισμού), Λάμπης Νικολάου (Αντιπρόεδρος της ΔΟΕ) κ.α.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Iστοσελίδα προετοιμασίας Μεσογειακών Αγώνων Bόλου
Επίσημη ιστοσελίδα Μεσογειακών Αγώνων 2013 (τουρκική)
Επίσημη ιστοσελίδα Μεσογειακών Αγώνων 2013 (αγγλική)

2013
Αθλητισμός στην Τουρκία
Μεσογειακοι Αγωνες
Δήμος Φαλάνθου

Ο Δήμος Φαλάνθου Αρκαδίας, υπήρξε 2 φορές. Την πρώτη περίοδο 1833 - 1912 και τη δεύτερη περίοδο 1999 - 2010.

Ιστορικό Δήμου Φαλάνθου 
Ο Δήμος Φαλάνθου ήταν Δήμος του Νομού Αρκαδίας που αρχικά συστάθηκε μετά την Εθνική Παλλιγγενεσία. Συγκεκριμένα, επί αντιβασιλείας του Όθωνα, με το διάταγμα Δ3/1833, ο Νομός Αρκαδίας χωρίστηκε σε 4 Επαρχίες. Στην Επαρχία Μαντινείας αρχικά υπήρχαν 17 Δήμοι, μεταξύ των οποίων και ο Δήμος Φαλάνθου. Εν συνεχεία με το νόμο ΚΕ΄/ 5.12.1845, η Επαρχία Μαντινείας περιελάμβανε 9 Δήμους, με ένατο το Δήμο Φαλάνθου, ο οποίος διατηρήθηκε μέχρι το 1912.

Με τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου  έπαψε να υφίσταται και επανασυστάθηκε με το Πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση  Κοινοτήτων και οικισμών της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Τρίπολης, ως Δημοτική Ενότητα Φαλάνθου. Βρισκόταν  στο κέντρο περίπου του νομού, στο όρος Μαίναλο και έδρα του ήταν το χωριό Δαβιά.

Δήμος Φαλάνθου: 1833 	
Το 1833, ο Δήμος Φαλάνθου είχε συνολικό πληθυσμό 1.871 κατοίκους

Φάλανθος (Αρκουδόρευμα)	[749]
Πιάνα (Ανεμώσα)		[269]
Λυμποβίσι			[170]
Χρυσοβίτζι			[683]

Δήμος Φαλάνθου: 1999 - 2010 
Ο Δήμος περιλάμβανε 7 Δημοτικά Διαμερίσματα:
  Δ.Δ. Τσελεπάκου 
 η Δαβιά
 η Κάτω Δαβιά
 ο Τσελεπάκος
  Δ.Δ. Αλωνισταίνης   -- η Αλωνίσταινα
  Δ.Δ. Μαινάλου   -- το Μαίναλο
  Δ.Δ. Πιάνας   -- η Πιάνα
  Δ.Δ. Ροεινού   -- το Ροεινό
  Δ.Δ. Σιλίμνης   -- η Σιλίμνα
  Δ.Δ. Χρυσοβιτσίου 
 το Χρυσοβίτσι
 τα Μανταίικα

Διοικητικές μεταβολές Δήμου Φαλάνθου

Δείτε επίσης 

 Δημοτική Ενότητα Φαλάνθου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δήμος Φαλάνθου
Πιάνα Αρκαδίας 
Ένωση των Απανταχού Μανταίων - Γενεαλογικό Δέντρο
Σιλίμνα - Αρκαδίας

Παραπομπές

Χάρτης περιοχής 

Παλαιότεροι δήμοι της Ελλάδας
Δήμοι του νομού Αρκαδίας
Τρίπολη Αρκαδίας
Επαναστατικός ντεφαιτισμός

Ο επαναστατικός ντεφαιτισμός (αγγλ. "revolutionary defeatism", από την αγγλική λέξη defeat που σημαίνει ήττα) είναι η θεωρία που υποστηρίζει ότι σε περίπτωση που ένας πόλεμος που διεξάγεται είναι ιμπεριαλιστικός και από τα δύο μέρη, οι επαναστάτες και των δύο μερών θα πρέπει να προσπαθήσουν να μετατρέψουν τον εθνικό πόλεμο σε εμφύλιο, συναδελφωμένοι με τους στρατιώτες του «εχθρού» και ανατρέποντας τις αστικές κυβερνήσεις τους. Ο Λένιν δίδασκε πως το προλεταριάτο πρέπει να εύχεται τη στρατιωτική ήττα της δικής "του" κυβέρνησης στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με την έννοια ότι αυτή η ήττα θα διευκόλυνε την εξέγερση για την ανατροπή της άρχουσας τάξης.

Καθ' όλη τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και σ' ολόκληρο τον κόσμο οι μόνοι που αγωνίστηκαν κάτω από τις αρχές του επαναστατικού ντεφαιτισμού ήταν στην Ελλάδα η διεθνιστική ομάδα του Άγι Στίνα -στην οποία συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο Καστοριάδης, ο Ταμτάκος κι ο Βουρσούκης- καθώς και λίγοι Ιταλοί «μπορντιγκιστές» (από τον ηγέτη τους Μπορντίγκα), μερικές μικροομάδες αναρχικών και μεμονωμένα άτομα. Θεωρώντας ότι ο πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός και από την πλευρά του Άξονα και από την πλευρά των Συμμάχων στάθηκαν εχθρικά απέναντι στα κινήματα αντίστασης των κατεχόμενων χωρών από τους Γερμανούς. Ο Άγις Στίνας έγραψε ότι ο ελληνικός λαός "έπρεπε να αγκαλιάσει (στην Κατοχή) τους Γερμανούς φαντάρους", γιατί ήσαν προλετάριοι και να τους πάρει με το μέρος του, ενάντια στον Χίτλερ.

Πηγές 
 Στίνας Άγις, Επαναστατικός ντεφαιτισμός στην Ελλάδα (1946) μπροσούρα, 20 σελίδες
 ΑΡΧΕΙΟ ΑΓΙ ΣΤΙΝΑ: ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΟΠΛΑ

Αναρχισμός
Κομμουνιστική ορολογία
Μετρό της Κοπεγχάγης

Το Μετρό της Κοπεγχάγης () είναι ένα σύστημα μετρό που εξυπηρετεί την Κοπεγχάγη, το Frederiksberg και το Tårnby στη Δανία. Το σύστημα άνοιξε το 2002 και έχει δυο γραμμές, μήκους 20,4 χλμ. και με 22 σταθμούς, μετά από μια επέκταση στον αερολιμένα της Κοπεγχάγης. Από αυτούς, οι 9 είναι υπόγειοι (με τους 3 να είναι χαμηλού βάθους και τους 6 να είναι μεγαλύτερου βάθους), οι 12 υπέργειοι (τύπου γέφυρας) και ο 1 επιφανειακός. Επί του παρόντος, σε κατασκευή βρίσκεται μια νέα γραμμή με κυκλική πορεία, μήκους 15,5 χλμ. και με 17 σταθμούς, όλοι υπόγειοι, η οποία προβλέπεται να δοθεί στην κυκλοφορία τον Ιούλιο του 2019.

Η τεχνολογία που χρησιμοποιείται στο μετρό της Κοπεγχάγης έχει εμπνεύσει και μερικές άλλες ευρωπαϊκές πόλεις για το ίδιο σύστημα μετρό. Ανάμεσά τους, περιλαμβάνονται το Brescia Metrobus, το Μετρό Ρώμης και το Μετρό Μιλάνου στην Ιταλία, και το Μετρό Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα.

Κοπεγχάγη
Κοπεγχάγη
Μετρο Κοπεγχαγης
Ε.Α.Κ. Βόλου

Το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Βόλου είναι ένα συγκρότημα αθλητικών γηπέδων το οποίο βρίσκεται στη Νέα Δημητριάδα Βόλου. Κτίστηκε το 1968 και ανακαινίσεις έγιναν το 2004 και το 2005.
Απετέλεσε Ολυμπιακό προπονητήριο, κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, και κατά τους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Γυμναστικής, το 2007.

Αθλητικές εγκαταστάσεις

Γήπεδο ποδοσφαίρου: Εχει χωρητικότητα 9000 θεατών. Το ρεκόρ προσέλευσης που έχει σημειωθεί είναι 17.200 θεατές, ωστόσο η χωρητικότητά του μειώθηκε, με την προσθήκη πλαστικών θέσεων αλλά και λόγω ακαταλληλότητος του νοτίου πετάλου. Η πλήρης ανακατασκευή αυτού του σταδίου προγραμματίστηκε να αρχίσει το καλοκαίρι του 2014. Ωστόσο, λόγω των οικονομικών προβλημάτων του συλλόγου η ανακατασκευή δεν ξεκίνησε ποτέ, αλλά έχουν ήδη πραγματοποιηθεί κάποιες βελτιώσεις. Αποτελεί την έδρα του Ολυμπιακού Βόλου, ο οποίος αγωνίζεται στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Επίσης το στάδιο περιέχει τα γραφεία της ομάδος, αίθουσα VIP, κυλικείο, καφετέρια, και διάφορες αίθουσες υπηρεσιών. Το στάδιο σήμερα χρησιμοποιείται για προπνήσεις ποδοσφαίρου και στίβου και όχι για αγώνες μέχρι την ανακατασκευή.
Κλειστό Γυμναστήριο: Εχει χωρητικότητα 1.200 θεατών και αποτελεί έδρα του Ολυμπιακού Βόλου και διαφόρων τοπικών ομάδων όπως η Ανάληψη Βόλου. 
Ανοιχτό και κλειστό κολυμβητήριο, με χωρητικότητες 1000 και 300 θεατών αντίστοιχα. Αποτελεί έδρα των ναυταθλητικών σωματείων του Βόλου Ν.Ο.Β.Α., Ο.Υ.Κ.Β. και Ολυμπιακός Βόλου.
Γήπεδα Αντισφαίρισης
Σκοπευτήριο 

Στο Ε.Α.Κ.Βόλου προβλεπόταν η πραγματοποίηση αρκετών αγωνισμάτων κατά τη διάρκεια των Μεσογειακών Αγώνων του 2013, προτού, τελικώς, η διοργάνωση ανατεθεί στην Μερσίνη της Τουρκίας.

Βολου ΕΑΚ
Βολου ΕΑΚ
 Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ελλάδα
ΕΑΚ
Ολυμπιακός Βόλου
Ρόμπερτ Λη

Ο Ρόμπερτ Έντουαρντ Λη (αγγλικά: Robert Edward Lee, 19 Ιανουαρίου 1807 – 12 Οκτωβρίου 1870) ήταν αρχηγός των δυνάμεων του Νότου στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο και καταγόταν από τη Βιρτζίνια. Ήταν εναντίον της δουλείας. Η φοβερή στρατιωτική του ικανότητα έφερε τον αδύναμο Νότο στα πρόθυρα της Ουάσινγκτον, ενώ το όνομα του έγινε συνώνυμο του Νότου. Έχαιρε βαθιάς εκτίμησης και στους στρατιώτες του Βορρά. Κατά την ημέρα της παράδοσης του Νότου οι βόρειοι τον ασπάστηκαν ως δικό τους αρχηγό. Έχασε από προσωπικό του λάθος την κρίσιμη μάχη στο Γκέττυσμπεργκ και από συγκυρία πιθανόν και αυτόν τον ίδιο τον πόλεμο. Θεωρείται η πιο σημαντική προσωπικότητα του Αμερικανικού Εμφυλίου. 

Το τέλος της 36ετούς καριέρας του τον βρήκε διοικητή στην φρουρά του Τέξας και την ώρα της απόσχισης οι Τεξανοί τον διώχνουν σαν εκπρόσωπο της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Στη συνέχεια τον διάλεξε ο αρχιστράτηγος Ουίνφηλντ Σκοτ που τον εκτιμούσε σαν τον καλύτερο  στρατιώτη που είχε ποτέ, να του αναθέσει την διαδοχή του στη στρατιωτική ηγεσία του Βορρά. Ο Λη απάντησε ότι αν η Βιρτζίνια αποσχιστεί, όπως αναμενόταν, τότε δεν θα μπορούσε να σηκώσει το σπαθί ενάντια στα παιδιά του. Ο Σκοτ, λυπημένα, δήλωσε ότι δεν περίμενε άλλη απάντηση από έναν τέτοιο ακέραιο χαρακτήρα. Ο Λη επέστρεψε στην Βιρτζίνια και τελικά δέχτηκε μια θέση συμβούλου στο επιτελείο του Νότου όπως άρμοζε σε ένα άτομο της προχωρημένης ηλικίας του. Τα λόγια του για το πως έβλεπε την εξέλιξη του πολέμου υπήρξαν προφητικά: «Ο Νότος δεν συνειδητοποιεί τα τεράστια υλικά αποθέματα του Βορρά και ο Βορράς δεν συνειδητοποιεί το πείσμα για αντίσταση του Νότου». 

Πάντως οι στρατιωτικοί ελιγμοί των νοτίων στρατηγών Λη, Τζάκσον, Λόνγκστρητ, Έρλυ και Στιούαρτ έμειναν στην στρατιωτική ιστορία, ενώ για τους βόρειους στρατηγούς ελάχιστα πράγματα μνημονεύονται, διότι άλλαζαν συχνά λόγω των στρατιωτικών τους αποτυχιών και δεν μπορούσαν να εκμεταλλευθούν την ποσοτική υπεροχή τους σε εξοπλισμό και στρατό. Κατά τον τραυματισμό του επίσης ικανού νότιου στρατηγού Τζάκσον, που τελικά έχασε το αριστερό του χέρι ο Λη είχε πει χαρακτηριστικά: «Εκείνος έχασε το αριστερό του κι εγώ το δεξί μου χέρι!»

Ο Λη αντέγραψε την τακτική του Ναπολέοντα Α΄. Έτσι χώριζε τον στρατό του σε δύο η τρία τμήματα, αναγκάζοντας τον αντίπαλο να διασπάσει τις δυνάμεις του αντίστοιχα για να μην βρεθεί εκτεθειμένος. Στην συνέχεια ανακάλυπτε το αδύνατο σημείο του εχθρού και με μία γρήγορη αναδιάταξη δυνάμεων επετίθετο εκεί. Για την επιτυχία του σχεδίου όμως απαιτούνταν δύο θεμελιώδεις προϋποθέσεις: α) ο αρχιστράτηγος έπρεπε να έχει καλή πληροφόρηση των αντιπάλων θέσεων και β) μεγάλη εμπιστοσύνη στους διοικητές των μονάδων του, ότι είχαν κατανοήσει πλήρως το σχέδιο και θα δρούσαν άμεσα όταν θα ερχόταν η ώρα να κτυπήσουν. Σε αντίθετη περίπτωση η σύγχυση ήταν η μόνη κατάληξη. Στην κρίσιμη μάχη του Γκέττυσμπεργκ ο Λη έχασε επαφή με το ιππικό του και μαζί με αυτό και την πληροφόρηση για την ανάπτυξη του εχθρού.

Αμερικανοί στρατιωτικοί
Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος
Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος «Λίλιαν Βουδούρη»

Η Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος «Λίλιαν Βουδούρη», γνωστή και ως Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη», είναι βιβλιοθήκη αφιερωμένη στη μουσική αλλά και στις άλλες τέχνες. Η ιδέα δημιουργίας της ανήκε στο συλλόγο «Οι Φίλοι της Μουσικής». Η χρηματοδότηση της δημιουργίας του διατέθηκε από το κληροδότημα του Σιατιστινού ευεργέτη Άρη Βουδούρη προς τιμήν της συζύγου του Λίλιαν. Η βιβλιοθήκη εγκαινιάστηκε τον Φεβρουάριο του 1997 και έκτοτε αποτελεί σημαντικό κέντρο μελέτης της μουσικής. Στεγάζεται στους χώρους του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Συλλογές

Μουσικές συλλογές 
Το υλικό της βιβλιοθήκης επικεντρώνεται στη δυτική μουσική, καλύπτει όμως και την αρχαία, τη βυζαντινή, την παραδοσιακή και την έντεχνη ελληνική μουσική. Η συλλογή ολοκληρώνεται με υλικό γύρω από την παραδοσιακή μουσική διαφόρων πολιτισμών ανά τον κόσμο και την τζαζ, ενώ αξιόλογες είναι και οι συλλογές για την αρχαία ελληνική τέχνη, το θέατρο, τον χορό, τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και τις καλές τέχνες. Η συλλογή, επίσης, περιλαμβάνει έντυπα βιβλία και παρτιτούρες, ηχογραφήσεις, μικροφίλμ, μικροφίς, περιοδικά, προγράμματα συναυλιών, CD-ROM, βάσεις δεδομένων, ηλεκτρονικών βιβλίων κ.ά.

Αρχείο Ελληνικής Μουσικής 
Το Αρχείο Ελληνικής Μουσικής δημιουργήθηκε για να καλύψει την ανάγκη ύπαρξης ενός φορέα ειδικού στη συγκέντρωση, επεξεργασία και τεκμηρίωση κάθε είδους υλικού σχετικού με την ελληνική μουσική, με απώτερο σκοπό να αποτελέσει το κέντρο για τη διάσωση, διαφύλαξη και μελέτη της ελληνικής μουσικής. Η συλλογή περιλαμβάνει σπάνια ντοκουμέντα, χειρόγραφα και αρχεία, σύγχρονες και παλαιές εκδόσεις σχετικές με την αρχαία, βυζαντινή, παραδοσιακή και έντεχνη ελληνική μουσική. Πολύτιμο τμήμα του Αρχείου Ελληνικής Μουσικής είναι οι Ειδικές Συλλογές και τα Αρχεία Ελλήνων Συνθετών και καλλιτεχνών.

Προγράμματα Ψηφιοποίησης 
Η Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» έχει ψηφιοποιήσει 300.000 τεκμήρια από το Αρχείο Ελληνικής Μουσικής και πιο συγκεκριμένα πολύτιμα χειρόγραφα ελλήνων συνθετών.

Εγκαταστάσεις 
Το κτίριο χωρίζεται σε τέσσερα επίπεδα ενώ τα Αναγνωστήρια, έκτασης 940 τ.μ., καταλαμβάνουν δύο επίπεδα όπου μπορούν να φιλοξενηθούν τουλάχιστον 100 αναγνώστες.

Παραπομπές

Πηγές 

Χαρκιολάκης, Α., Κρίκη Ε. (2008) «Ο ρόλος της Μεγάλης Μουσικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος "Λίλιαν Βουδούρη" στην εκπαιδευτική διαδικασία», Μουσική στην πρώτη βαθμίδα 4:2007
Χριστιανόπουλος, Ν. (2008) Μουσική Βιβλιοθήκη "Λίλιαν Βουδούρη". Διαβάζω τεύχος 481: σ. 136-38

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα
Σύλλογος Οι Φίλοι της Μουσικής
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Βιβλιοθήκες στην Αθήνα
Καίτη Πάνου

Η Καίτη Πάνου (Κατερίνα Παναγιώτου) (Πύργος Βουλγαρίας, 28 Αυγούστου 1927 - Αθήνα, 17 Μαΐου 2008) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Στον κινηματογράφο έγινε γνωστή ως παρτενέρ του Λάμπρου Κωνσταντάρα.

Βιογραφία 
Σε μικρή ηλικία ήρθε στην Αθήνα. Σπούδασε κλασικό μπαλέτο και υποκριτική στην Σχολή Ηθοποιών Κινηματογράφου του Γιώργου Θεοδοσιάδη ενώ όταν ήταν μικρή ασχολήθηκε με το θέατρο ως παιδί θαύμα. Το 1962 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο με τον θίασο του Μίμη Φωτόπουλου. Σε νεαρή ηλικία έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην ταινία Η φωνή της καρδιάς. 

Μετέπειτα εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες της χρυσής εποχής του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. 

Απεβίωσε στο διαμέρισμά της ύστερα από ανακοπή καρδιάς. Κηδεύτηκε στις 20 Μαΐου του 2008 στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Φιλμογραφία

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικό θέατρο

Ελεύθερο θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές

Εκπομπές

Τηλεπαιχνίδια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αναλυτική φιλμογραφία 
 
Σαν παλιό σινεμά

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες της Βουλγαρίας
Κλείτος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κλείτος είναι γνωστά τα παρακάτω τέσσερα πρόσωπα:

 Εραστής της Παλλήνης, θυγατέρας του Σίθωνα, βασιλιά της Θράκης. Σύμφωνα με τον σχετικό μύθο, ο Κλείτος αγωνίσθηκε με τον Δρύαντα για να κερδίσει την Παλλήνη, πράγμα που κατάφερε τελικά μόνο με τη βοήθεια του ηνιόχου του Δρύαντα. Ο Δρύας σκοτώθηκε και ο Κλείτος νίκησε. Ο Σίθωνας όμως ανακάλυψε την απάτη και θέλησε να ρίξει την κόρη του στη φωτιά, αλλά η θεά Αφροδίτη έσβησε τη φωτιά με μια δυνατή βροχή. Τότε ο Σίθωνας συγχώρησε τους δύο εραστές και τους πάντρεψε.
 Τρώας, γιος του Πεισήνορα και σύντροφος του Πολυδάμαντα. Τον σκότωσε ο Τεύκρος.
 Γιος του Μαντίου. Εξαιτίας της μεγάλης ομορφιάς του, ο Κλείτος απάχθηκε από την Ηώ και όταν πέθανε συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στους αθάνατους θεούς.
 Ο ένας από τους 50 Αιγυπτιάδες, γιος του Αιγύπτου και μιας ανώνυμης γυναίκας από την Τύρο. Δολοφονήθηκε κατά την πρώτη νύχτα του γάμου του από τη σύζυγό του Δαναΐδα Κλειτή, κόρη του Δαναού και της Μέμφιδας.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Τρώες
Κλειτος
Άρντιαν Κοζνίκου

Ο Άρντιαν Κοζνίκου (κροατικά Ardian Kozniku) είναι  Κροάτης πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην επίθεση και ήταν μέλος της Εθνικής Κροατίας που κατέλαβε την τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 στα γήπεδα της Γαλλίας.

Βιογραφία
Γεννημένος στις 27 Οκτωβρίου του 1967 στη Ντιακόβιτσα του Κοσόβου από Αλβανούς γονείς, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την τοπική Βλαζνίμι και το 1988 παραχωρήθηκε στην Πρίστινα. Αργότερα πήρε μεταγραφή στην κροατική Χάυντουκ Σπλιτ όπου έμεινε έως το 1994 συνεχίζοντας την καριέρα του στις γαλλικές Κάννες και Χάβρη ενώ το 1997 είχε ένα σύντομο πέρασμα από τον ΑΠΟΕΛ προτού μετακινηθεί στην Μπαστιά. Το καλοκαίρι του 1998 επέστρεψε στην Κροατία κσι συγκεκριμένα στην Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Ακολούθησαν η Κέρντεν και η Χριβάτσκι Ντραγκοβόλιακ όπου ολοκλήρωσε την καριέρα του το 2002.

Με την Εθνική Κροατίας είχε από το 1994 μέχρι το 1998, 7 συμμετοχές και 2 γκολ.

Καριέρα

Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές
Κροάτες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ
Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά
Ποδοσφαιριστές Λε Αβρ ΑΚ
Ποδοσφαιριστές Χάιντουκ Σπλιτ
Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Σκεντίγια
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Πλίνιος ο Νεότερος

Ο Γάιος Πλίνιος Καικίλιος (Gaius Plinius Caecilius Secundus, 61 - 113), γνωστότερος ως Πλίνιος ο Νεότερος, ήταν δικηγόρος, συγγραφέας και δικαστής της αρχαίας Ρώμης. Ήταν ανιψιός του Πλίνιου του Πρεσβύτερου, ο οποίος συμμετείχε στην ανατροφή του.

Έγραψε ποίηση, ρητορικούς λόγους και επιστολές προς δημοσίευση, ένα νέο, υποκειμενικό είδος μη μυθοπλαστικού πεζού λόγου. Μετά από μία πολύχρονη πολιτική καριέρα και ανέλιξη στα κρατικά αξιώματα, το 110 διορίστηκε πρέσβης του Αυτοκράτορα στη Βιθυνία. Σε επιστολή που έγραψε το  112 στον αυτοκράτορα Τραϊανό ζητούσε οδηγίες για την μεταχείριση των χριστιανών της Βιθυνίας. Ήταν η εποχή που εξαπλωνόταν η νέα θρησκεία και ο Πλίνιος διεξήγαγε ανακρίσεις και έρευνες. Ήταν αυτόπτης μάρτυρας της έκρηξης του Βεζούβιου, το 79 όταν καταστράφηκε η Πομπηία και η μαρτυρία του διασώθηκε σε δύο επιστολές του.

Αναφορές 

Πλινιος Νεοτερος
Πλινιος Νεοτερος
Πλινιος Νεοτερος
Πλινιος Νεοτερος
Πλινιος Νεοτερος
Πλινιος Νεοτερος
Επικριτές του Χριστιανισμού
The Bad Seed (μυθιστόρημα)

The Bad Seed (αγγλ. Ο κακός σπόρος) είναι μυθιστόρημα του συγγραφέα Γουίλιαμ Μαρτς από το 1954. Προτάθηκε το 1955 για το βραβείο National Book Award. Ήταν η τελευταία σημαντική εργασία του Μαρτς, και, αν και δημοσιεύτηκε εν ζωή του, είχε τεράστια επιτυχία, τόσο εμπορική όσο και στους κριτικούς μετά από το θάνατό του, έναν μήνα αργότερα.
Παρουσιάστηκε στο θέατρο του Broadway με μεγάλη επιτυχία και για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια διασκευή του Μάξγουελ Άντερσον, ενώ στον κινηματογράφο και σε σκηνοθεσία του Μέρβιν Λερόι προτάθηκε για το βραβείο Academy Award.

Πλοκή 

Κεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας είναι η Κριστίνε Πένμαρκ, μια νέα μητέρα που ανακαλύπτει ότι η οκτάχρονη κόρη της, η Ρόντα, είναι δολοφόνος. Παρακινούμενη από παράξενα όνειρα και το χόμπι της για θεωρίες της ψυχιατρικής, η Κριστίνε αρχίζει να υποψιάζεται ότι μάλλον είναι υιοθετημένο παιδί και, πιθανόν, η μοναδική απόγονος ενός δολοφόνου, του Μπέσι Ντένκερ.

Η Ρόντα μας παρουσιάζεται έμμεσα ως μια ψυχρή ψυχοπαθής που έμοιασε την γιαγιά της και δεν διστάζει ακόμα και να σκοτώσει εάν είναι απαραίτητο για να πετύχει αυτό που θέλει. Η Κριστίνα τελικά κατορθώνει να ανακαλύψει την αλήθεια, αλλά η Ρόντα έχει σκοτώσει ήδη τρεις ανθρώπους (μια γιαγιά, τον Κλοντ και τον Λίροϊ) και ένα σκυλάκι.

Η μητέρα της αφού αντιλήφθηκε την αλήθεια βρίσκεται σε ένα φοβερό δίλημμα, αφού ξέρει ότι η κόρη της θα συνεχίζει τις κακές της πράξεις. Η Κριστίνε αποφασίζει να λύσει το πρόβλημα δίνοντας στην Ρότα μιας θανατηφόρα δόση χαπιών ύπνου και αυτοκτονεί. Η Ρόντα, εντούτοις, ως εκ θαύματος θα επιζήσει. Εδώ τελειώνει η ιστορία.

Κινηματογραφήσεις 
Η ιστορία προσαρμόστηκε από τον John Lee Mahin και παρουσιάστηκε στον κινηματογράφου το 1956 σε σκηνοθεσία του Μέρβιν Λερόι. Το 1985 παρουσιάστηκε στην τηλεόραση σε σκηνοθεσία του Πολ Γουίντκος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 The National Book Foundation's List of awards by year.

Αμερικανικά μυθιστορήματα
Μυθιστορήματα τρόμου
Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Θεοφάνης ο Έλληνας

Για τον Βυζαντινό εικονογράφο του 16ου αιώνα από την Κρήτη που εργάστηκε στο Άγιο Όρος, δείτε Θεοφάνης ο Κρητικός.

Ο Θεοφάνης ο Έλληνας (ρωσικά Феофан Грек, περ. 1340-1410) ήταν Βυζαντινός ζωγράφος του ύστερου Μεσαίωνα που μεγαλούργησε ως αγιογράφος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος του βίου του στη Φεουδαλική Δημοκρατία του Νόβγκοροντ και τη Μοσχοβία. Πολλά από τα έργα του θεωρούνται θεμελιακά για τη ρωσική αγιογραφία, ενώ μεταξύ άλλων μαθητής του υπήρξε ο σπουδαίος Αντρέι Ρουμπλιόφ. 

Ενώ η γενέτειρά του βίωνε τη φάση της οριστικής αποσύνθεσης λόγω της οθωμανικής περικύκλωσης, ο ανατολικός σλαβικός κόσμος βρισκόταν σε ανάκαμψη, απεξαρτώμενος από τους Μογγόλους της Χρυσής Ορδής που τον δυνάστευαν για ενάμιση αιώνα. Έτσι στα τριάντα του μετανάστευσε στο ακμάζον Νόβγκοροντ (τη μόνη μεγάλη ρωσική πόλη που δεν είχε κατακτηθεί ποτέ από τους Μογγόλους) και εικοσιπέντε χρόνια αργότερα στη Μόσχα. Η τεχνοτροπία του θεωρείται απαράμιλλη σε έκφραση και οι σύγχρονοί του τον περιέγραφαν με θαυμασμό ως «ζωγράφο με σκούπα», αναφερόμενοι στην ικανότητά του να δημιουργεί τοιχογραφίες πολύ μεγάλου μεγέθους, καθώς και ως «ευρυμαθή της φιλοσοφίας» λόγω της βαθιάς μόρφωσής του. Πολλές από τις τοιχογραφίες σώζονται μέχρι σήμερα, με κυριότερες αυτές στους ναούς της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Νόβγκοροντ), της Θείας Γέννησης, της Κοίμησης της Θεοτόκου και του Ευαγγελισμού (Κρεμλίνο της Μόσχας). Εκτός από διακοσμήσεις ναών ζωγράφιζε και εικόνες, όμως η σύγχρονη έρευνα εκφράζει αμφιβολίες για τα εάν είναι πραγματικά ο δημιουργός όλων των εικόνων που του αποδίδονται ή κάποιοι μεταγενέστεροι προσέθεσαν την υπογραφή του αργότερα, ώστε να ανεβάσουν την αξία τους.

Πληροφορίες από τον Επιφάνιο
Σημαντικότερη πηγή πληροφοριών για το βίο του Θεοφάνη αποτελεί ένα αντίγραφο αποσπασμάτων επιστολής του αγιογράφου Επιφάνιου του Σοφού, προς τον ηγούμενο του μοναστηριού του Σωτήρος Κύριλλου, που χρονολογείται το 17ο αιώνα. Από τον Επιφάνιο πληροφορούμαστε πως ο Θεοφάνης ήταν ελληνικής καταγωγής και πως πριν την άφιξή του στη Μόσχα εργάστηκε σε αρκετές πόλεις, όπως την Κωνσταντινούπολη, την Κριμαία, το Νόβγκοροντ και τη Γαλάτεια, ζωγραφίζοντας σε περισσότερες από 40 πέτρινες εκκλησίες. Στην επιστολή περιγράφεται ως φημισμένος σοφός και φιλόσοφος, καθώς και ως ο κορυφαίος εικονογράφος μεταξύ όλων.

Μερικά έργα 
Αποσπάσματα από τοιχογραφίες

Εικόνες - κάποιες αμφισβητούνται ως έργα του

Πηγές 
 The school of Theophanos the Greek in medieval Crimea

Παραπομπές 

Βυζαντινοί ζωγράφοι
Ρώσοι ζωγράφοι
Βυζαντινοί αγιογράφοι
Ρώσοι αγιογράφοι
Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Ίδρυμα Διοικητικού Δικαίου Μ. Στασινοπούλου

Το Ίδρυμα Διοικητικού Δικαίου Μ. Στασινοπούλου δημιουργήθηκε το 1976 με πρώτη δωρεά μέρος της χορηγίας που έλαβε ο καθηγητής, δικαστής και ποιητής Μιχαήλ Δ. Στασινόπουλος ως πρώτος -προσωρινός- Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
   
Σκοπός του ιδρύματος είναι η προώθηση του Δημοσίου Δικαίου. Για την εκπλήρωση του σκοπού αυτού χορηγούνται υποτροφίες. Η επιλογή των υποτρόφων γίνεται με εξετάσεις. Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι από ενενήντα υπότροφοι του Ιδρύματος Μ. Στασινόπουλου.

Άλλη κύρια δραστηριότητα του ιδρύματος είναι η διοργάνωση του Σεμιναρίου Διοικητικού Δικαίου που διανύει τον τριακοστό τρίτο χρόνο ζωής και είναι θεσμός στο χώρο του Δημοσίου Δικαίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα του ιδρύματος

Διοικητικού Δικαίου Μ. Στασινοπούλου
Ορειβατικό καταφύγιο Μπάφι

Το καταφύγιο Μπάφι ανήκει στον Ελληνικό Ορειβατικό Σύνδεσμο (Ε.Ο.Σ.) Αθηνών και βρίσκεται στο όρος Πάρνηθα, σε υψόμετρο 1161 μέτρων, περίπου 2.5 χλμ. από το Ξενοδοχείο Mont Parnes (Καζίνο Πάρνηθας). Η κατάθεση του θεμελίου λίθου του καταφυγίου έγινε τον Απρίλιο του 1937. Το πρώτο μέρος της κατασκευής ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 1939 με χρήματα που συγκεντρώθηκαν με έρανο κυρίως από τα μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου, αλλά και άλλων αδελφών σωματείων.
Από το καταφύγιο ένα πλήθος μονοπατιών ξεκινούν προς όλες τις κατευθύνσεις της Πάρνηθας τα οποία μπορούν να προσφέρουν μικρές και εύκολες πεζοπορίες της μισής και μίας ώρας ή πολύωρες και δύσκολες πεζοπορίες για απαιτητικούς.  

Είναι ένα από τα δυο καταφύγια της Πάρνηθας (το άλλο είναι το Ορειβατικό καταφύγιο Φλαμπούρι) και είναι ανοικτό όλο το χρόνο.

Πρόσβαση
Η πρόσβαση στο καταφύγιο γίνεται είτε οδικώς από το δρόμο που ανεβαίνει στην Πάρνηθα προς το καζίνο "Mont Parness"  είτε από σηματοδοτημένο μονοπάτι το οποίο ξεκινάει από το χώρο στάθμευσης του τελεφερίκ μέσω της χαράδρας της Χούνης. Ευκολότερη πεζοπορική διαδρομή είναι από το καζίνο έπειτα από ανάβαση με το τελεφερίκ.

Παροχές
Στο καταφύγιο λειτουργεί εστιατόριο και προσφέρεται η δυνατότητα διανυκτέρευσης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα του Καταφυγίου Μπάφι

Μ
Λιγκ 1

Η Λιγκ 1 (γαλλικά: Ligue 1), γνωστό και ως Ligue 1 Uber Eats λόγω της υφιστάμενης χορηγίας από την Uber Eats, είναι η ανώτερη κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Γαλλίας και ξεκίνησε να διεξάγεται από το 1893-94. Διοργανώνεται από την Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (LFP). Είναι η δημοφιλέστερη ποδοσφαιρική διοργάνωση της χώρας και αποτελεί ένα εκ των κορυφαίων πρωταθλημάτων της Ευρώπης και του κόσμου.

Ιστορικές πληροφορίες 
Η ιστορία του μπορεί να διαιρεθεί σε δύο περιόδους: την ερασιτεχνική ως το 1929 και την επαγγελματική από το 1932 μέχρι σήμερα. Κατά την ερασιτεχνική περίοδο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα στη Γαλλία είχαν διοργανώσει διαδοχικά δύο ομοσπονδίες: η Ένωση Γαλλικών Αθλητικών Σωματείων (USFSA) από το 1893-94 ως το 1918-19 και η Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ερασιτεχνών (FFFA) τις περιόδους 1926-27 ως 1928-29.

Από το 1932 το γαλλικό ποδόσφαιρο οργανώθηκε επαγγελματικά με τη δημιουργία της Λιγκ 1 (Ligue 1), της ανώτερης επαγγελματικής κατηγορίας της χώρας, ο νικητής της οποίας θεωρείται πρωταθλητής Γαλλίας. Από το 1994 σε ειδική τελετή βραβεύονται οι καλύτεροι παίκτες της χρονιάς. Στα βραβεία Trophées UNFP du football υπάρχουν οι εξής κατηγορίες: Παίκτης της χρονιάς, Νέος παίκτης της χρονιάς, Τερματοφύλακας της χρονιάς, Προπονητής της χρονιάς, Καλύτερο γκολ και Καλύτερη ενδεκάδα του πρωταθλήματος.

Πρωταθλητές

Σύνολο τίτλων

Ανά σύλλογο

Λογότυπα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 rsssf.com