joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Δήμος Παλλικής

Ο Δήμος Παλικής ήταν ένας από τους επτά δήμους και μία κοινότητα, στους οποίους διαιρούνταν διοικητικά το νησί της Κεφαλλονιάς την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κεφαλονιάς. Καταλάμβανε ολόκληρη την δυτική χερσόνησο του νησιού. Ο δήμος Παλλικής αποτελούνταν από 15 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 119,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 7.836 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Ληξούρι.

Το όνομα του δήμου προέρχεται από την αρχαία Πάλη. Μετά την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, το όνομα Πάλης χρησιμοποιήθηκε στην Επαρχία Πάλης και συγκεκριμένα στο Δήμο Παλλέων (1866-1869 και 1897-1906).

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
  Δ.δ. Ληξουρίου  [ 3.940 ]   
 το Ληξούρι [ 3.610 ]   
 ο Άγιος Βασίλειος [ 101 ]   
 ο Άγιος Δημήτριος [ 95 ]   
 τα Λέπεδα [ 13 ]   
 ο Λογγός [ 32 ]   
 τα Λουκεράτα [ 29 ]   
 τα Μιχαλιτσάτα [ 60 ]   
  Δ.δ. Αγίας Θέκλας  [ 417 ]   
 η Αγία Θέκλα [ 312 ]  (Αγία Θέκλη)
 τα Καλάτα [ 105 ]   
  Δ.δ. Αθέρος   -- ο Αθέρας [ 217 ]
  Δ.δ. Δαμουλιανάτων   -- τα Δαμουλιανάτα [ 157 ]
  Δ.δ. Καμιναράτων  [ 347 ]   
 τα Καμιναράτα [ 180 ]   
 η Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου Κηπουραίων [ 1 ]   
  Δ.δ. Κατωγής [ 407 ]   
 τα Μαντζαβινάτα [ 249 ]   
 οι Βαρδιάνοι (νησίδα) [ 0 ]   
 το Βουνί [ 158 ]   
  Δ.δ. Κοντογενάδας   -- η Κοντογενάδα [ 154 ]
  Δ.δ. Κουβαλάτων  [ 250 ]   
 το Λιβάδι [ 172 ]   
 τα Κουβαλάτα [ 78 ]   
  Δ.δ. Μονοπολάτων  [ 241 ]   
 τα Μονοπολάτα [ 200 ]   
 τα Δελλαπορτάτα [ 23 ]   
 τα Παρισάτα [ 18 ]   
  Δ.δ. Ριφίου   -- το Ρίφιον [ 68 ]
  Δ.δ. Σκινέως  [ 213 ]   
 ο Σκινέας [ 128 ]   
 τα Βλυχάτα [ 85 ]   
  Δ.δ. Σουλλάρων   -- οι Σουλλάροι [ 440 ]
  Δ.δ. Φαβατάτων   -- τα Φαβατάτα [ 202 ]
  Δ.δ. Χαβδάτων   -- τα Χαβδάτα [ 474 ]
  Δ.δ. Χαβριάτων   -- τα Χαβριάτα [ 309 ]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Δήμος Παλικής

Αναφορές

Π
Δήμος Θάσου

Ο Δήμος Θάσου είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Θάσου της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Περιλαμβάνει κυρίως τη νήσο Θάσο, αλλά και τη νησίδα Κοίνυρα. Η έκταση του δήμου είναι 379 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 13.770 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου είναι ο Λιμένας Θάσου.

Διοικητική διαίρεση 
Αναλυτικά οι οικισμοί και οι νησίδες που αποτελούν τον δήμο Θάσου (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011):
 Δημοτική κοινότητα Θάσου [ 3.240 ]
 η Γλυφάδα [ 0 ]
 η Θάσος [ 3.234 ]
 η Μακρυάμμος [ 2 ]
 το Νιστέρι [ 4 ]
 Δημοτική κοινότητα Θεολόγου [ 1.762 ] 
 η Αλυκή [ 17 ]
 η Αστρίς [ 51 ]
 ο Θεολόγος [ 636 ]
 η Θυμωνιά [ 10 ]
 η Κοίνυρα (νησίδα) [ 5 ]
 τα Κοίνυρα [ 105 ]
 το Λιβάδι [ 0 ]
 η Μονή Αρχαγγέλου [ 29 ]
 το Παράδεισος [ 0 ]
 το Παραλία Αστρίδος [ 79 ]
 ο Ποτός [ 815 ]
 ο Ρωσογκρεμός [ 2 ]
 τα Σκίδια [ 2 ]
 η Ψιλή Άμμος [ 9 ]
 Δημοτική κοινότητα Καλλιράχης [ 1.018 ]
 η Καλλιράχη [ 452 ]
 η Σκάλα Καλλιράχης [ 566 ]
 Δημοτική κοινότητα Λιμεναρίων [ 2.480 ]
 το Κάστρο [ 9 ]
 τα Λιμενάρια [ 2.471 ]
 Δημοτική κοινότητα Ποταμιάς [ 1.384 ]
 η Ποταμιά [ 1.383 ]
 η Λεύκη [ 1 ]
 Δημοτική κοινότητα Πρίνου [ 1.423 ]
 ο Άγιος Ανδρέας Πρίνου [ 0 ]
 ο Μεγάλος Πρίνος (τ. ο Πρίνος) [ 26 ]
 ο Μικρός Πρίνος [ 30 ]
 ο Όρμος Πρίνου [ 156 ]
 ο Πρίνος (τ. οι Καλύβες) [ 1.211 ]
 Τοπική κοινότητα Μαριών [ 537 ]
 αι Μαριαί [ 158 ]
 η Σκάλα Μαριών [ 379 ]
 Τοπική κοινότητα Παναγίας [ 802 ]
 η Παναγία [ 725 ]
 η Χρυσή Αμμουδιά [ 77 ]
 Τοπική κοινότητα Ραχωνίου [ 729 ]
 το Ραχώνι [ 446 ]
 η Σκάλα Ραχωνίου [ 283 ]
 Τοπική κοινότητα Σωτήρος [ 395 ]  
 η Σκάλα Σωτήρος [ 376 ]  
 ο Σωτήρ [ 19 ]

Δήμαρχοι
Ο Δήμαρχος Θάσου είναι ο επικεφαλής του Δήμου Θάσου. Πριν τον δήμο, η Θάσος αποτελούσε Κοινότητα και ανήκε στον νομό Δράμας, από το 1918. Έδρα της ήταν ο Λιμήν Θάσου. Το 1924 η Κοινότητα Λιμένος Θάσου αποσπάστηκε από τον νομό Δράμας και υπήχθη στον νομό Καβάλας. Το 1932 μετονομάστηκε η κοινότητα σε Κοινότητα Θάσου. Στις 30 Οκτωβρίου 1964 η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο και πρώτος δήμαρχος εξελέγη ο Δημήτριος Σούλτος, με Αντιδήμαρχο τον Δημήτριο Νιάπο.

Ακολουθεί κατάλογος δημάρχων:

Κατάλογος δημάρχων

Κοινότητα Θάσου 
Πρόεδροι της Κοινότητας Θάσου, διετέλεσαν οι:

 Γ. Θωμαΐδης
 Απόστολος Νικολέρης
 Γ. Παπαγεωργίου
 Κίμων Κλωνάρης
 Αρ. Καραΐτης
 Χαρ. Ζήδρος
 Αντ. Γιαννάκης
 Τιμ. Σούλτος
 Στ. Χαρισιάδης

Δήμος Θάσου (1965-σήμερα)

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
Τζον Φρουσιάντε

Ο Τζον Άντονι Φρουσιάντε (John Anthony Frusciante, 5 Μαρτίου 1970) είναι Αμερικανός κιθαρίστας, τραγουδιστής, συνθέτης και μουσικός παραγωγός. Γνωστός στο ευρύ κοινό έγινε λόγω της παρουσίας του στο διάσημο αμερικανικό alternative rock συγκρότημα, Red Hot Chili Peppers, με τους οποίους ηχογράφησε πέντε άλμπουμ. Ακόμα, ο Frusciante έχει δημιουργήσει και δέκα σόλο άλμπουμ. Ο Frusciante όσον αφορά το στυλ της μουσικής του, έχει επηρεαστεί από διάφορα είδη. Ο ίδιος επικεντρώνει την μουσική του στην μελωδία και το συναίσθημα.

Ο Φρουσιάντε έγινε μέλος των Red Hot Chili Peppers σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, και έκανε το ντεμπούτο του στο άλμπουμ του 1989, Mother's Milk. Το επόμενο άλμπουμ, το Blood Sugar Sex Magik, είχε απροσδόκητη επιτυχία. Παρ' όλα αυτά, η δημοσιότητα κατέκλυσε τον Φρουσιάντε, ο οποίος το 1992 αποχώρησε από το συγκρότημα. Αυτή την περίοδο, κλείστηκε στον εαυτό του και με τον καιρό εθίστηκε στην ηρωίνη και έφτασε πολύ κοντά στον θάνατο. Σε αυτή την δύσκολη περίοδο της ζωής του εθισμένος βαριά σε ναρκωτικές ουσίες, κυκλοφόρησε και τα πρώτα του προσωπικά άλμπουμ: Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt (1994) και Smile from the Streets You Hold (1997). Το 1998 απεξαρτήθηκε πλήρως από τα ναρκωτικά και την επόμενη χρονιά ενώθηκε πάλι με τους Red Hot Chili Peppers και κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Californication (άλμπουμ) (1999). Από τότε συνεχίζει να ηχογραφεί με το συγκρότημα και σταδιακά βιώνει την αναγνώριση, κυρίως για το ταλέντο του στην κιθάρα. Απόδειξη αποτελεί η παρουσία του στην δέκατη όγδοη θέση των καλύτερων κιθαριστών όλων των εποχών, σύμφωνα με το περιοδικό Rolling Stone's (2003). Ο Φρουσιάντε, στις 16 Δεκεμβρίου 2009, ανακοίνωσε την αποχώρηση του από τους Red Hot Chili Peppers, με σκοπό να επικεντρωθεί στην προσωπική του καριέρα. Ο Τζον σε πολλές συνεντεύξεις του έχει δηλώσει ότι του αρέσει να πειραματίζεται ώστε να μην εξειδικεύεται και έτσι προέκυψε η συνεργασία του με τους Black Knights και ο καινούριος δίσκος τουEnclosure (2014). Το 2019 ο Τζον Φρουσιάντε ανακοινώνει την επιστροφή του στους Red Hot Chili Peppers.

Δισκογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Official website
 Official Red Hot Chili Peppers website

Αμερικανοί τραγουδιστές
Αμερικανοί κιθαρίστες
Πλίμουθ

Το Πλίμουθ ή Πλύμουθ (αγγλ. ) είναι πόλη στο Ντέβον της νοτιοδυτικής Αγγλίας, γνωστή για το λιμάνι της και την ναυτική και εμπορική ιστορία της. Απέχει 311 χιλιόμετρα από το Λονδίνο και έχει πληθυσμό περίπου 265.000 κατοίκων. Η πόλη είναι χτισμένη στις εκβολές των ποταμών Πλυμ και Τάμαρ. Σήμερα είναι έδρα μουσείων, πινακοθήκης και βιβλιοθηκών. Αν και η οικονομία της επηρεάζεται ισχυρά ακόμη από τα ναυπηγεία της, από τη δεκαετία του '90 και έπειτα έχει αναπτυχθεί και ο τριτογενής τομέας, των υπηρεσιών, στην πόλη. 

To Πανεπιστήμιο του Πλίμουθ, 11ο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στο Ηνωμένο Βασίλειο, ιδρύθηκε το 1992 και έχει περίπου 30.000 φοιτητές. 

Το τζιν της περιοχής θεωρείται ένα από τα καλύτερα παγκοσμίως, ενώ αποτελεί και προστατευόμενη ονομασία προέλευσης. Η πόλη συνδέεται ακτοπλοϊκά με τη Γαλλία και την Ισπανία και με αεροδρόμιο με τις λοιπές χώρες της Ευρώπης.

Ιστορία 
Η ιστορία του Πλίμουθ χρονολογείται από την Εποχή του χαλκού, όταν ο πρώτος οικισμός εντοπιζόταν στο λόφο Μπάτεν, ο οποίος αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως εμπορικός σταθμός από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μέχρι που το γειτονικό χωριό Σάτον, στην περιοχή του σημερινού Πλίμουθ, το αντικατέστησε. 

Από το 14ο αιώνα, το λιμάνι του Πλίμουθ αποτέλεσε στρατηγικής σημασίας για την Αγγλία, όντας μάλιστα ένα από τα καλύτερα οχυρωμένα. Από εδώ ξεκίνησαν στις 31 Ιουλίου 1588 ο καπετάνιος Φράνσις Ντρέικ και ο στόλος του, μαζί με τους Μάρτιν Φρόμπισερ και Τζον Χόκινς, εναντίον της Ισπανικής Αρμάδας. 
Το 1620 απέπλευσαν από αυτό το λιμάνι προσκυνητές για το Νέο Κόσμο (Πίλγκριμς), δημιουργώντας έτσι την δεύτερη αγγλική αποικία στις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ το 1722 ο Τζέιμς Κουκ ξεκίνησε για την εξερεύνησή του στο νότιο ημισφαίριο.

Κατά τον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο, η πόλη βρισκόταν υπό την κατοχή των Κοινοβουλευτικών εναντίον των Βασιλικών και πολιορκήθηκε μεταξύ 1642 και 1646. Κατά τη Βιομηχανική Επανάσταση, η πόλη εξελίχτηκε σε μείζον ναυτικό κέντρο, καθώς αποτελούσε σταθμό εισαγόμενων εμπορευμάτων, αλλά και ταξιδιωτών από την αμερικανική ήπειρο, και σε ναυπηγικό κέντρο πλοίων για το Βασιλικό Ναυτικό. 

Η πόλη βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο λόγω της ναυτικής της σημαντικότητας, αλλά ανοικοδομήθηκε πλήρως κατά τις δεκαετίες μετά τον πόλεμο, ενώ διασώζονται δείγματα γοτθικής αρχιτεκτονικής και άλλα οικοδομήματα.

Επιρροή στη λαϊκή κουλτούρα 
 Πλίμουθ ονομάζεται μια παραλλαγή της πόκας.
 Η όπερα "Οι Πουριτανοί" του Βιντσέντζο Μπελίνι διαδραματίζεται σε ένα φρούριο κοντά στο Πλίμουθ, την εποχή του Εμφύλιου Πολέμου (γύρω στο 1650).

Αδελφοποιημένες πόλεις 
 Βρέστη,  (1963)
 Γκντύνια,  (1976)
 Νοβοροσίσκ,  (1990)
 Σαν Σεμπαστιάν,  (1990)
 Πλίμουθ, Μασαχουσέτη  (2001).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Plymouth City Council
 The Encyclopedia of Plymouth History
 Άρθρο για το Πλίμουθ στη Livepedia
 Πανεπιστήμιο του Πλίμουθ

 
Πόλεις της Αγγλίας
Ψαθοχώρι Καρδίτσας

Το Ψαθοχώρι, επίσημα Ψαθοχώριον, είναι πεδινό χωριό της Καρδίτσας σε υψόμετρο 90 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Ψαθοχώρι βρίσκεται προς τα βορειοανατολικά όρια του νομού Καρδίτσας με το νομό Τρικάλων σε απόσταση 18 χλμ. Β.-ΒΔ. από την πόλη της Καρδίτσας, 12 χλμ. Δ. από τον Παλαμά και 28,5 ΝΑ. από τα Τρίκαλα. Είναι κτισμένο δίπλα στον Καλέντζη ποταμό και μαζί με τον γειτονικό Κοσκινά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοσκινά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παλαμά του δήμου Παλαμά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 282 μόνιμους κατοίκους.

Ο κοιμητηριακός ναός του Αγίου Γεωργίου μαζί με περιβάλλοντα χώρο 50 μ. γύρω του έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο που χρήζει ειδικής κρατικής προστασίας επειδή "αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής του 19ου αι. στην περιοχή". Πρόκειται για λιθόκτιστη τρίκλητη βασιλική με ημικυκλική κόγχη στην ανατολική της πλευρά, στην εξωτερική επιφάνεια της οποίας διαμορφώνονται επτά τυφλά αψιδώματα με λιθανάγλυφες επιστέψεις.Το ξυλόγλυπτο τέμπλο της εκκλησίας χρονολογείται με βάση επιγραφής του στο 1870.

Ιστορικά στοιχεία 
Η ιστορία του χωριού, σύμφωνα με διάφορες πηγές, μετράει από τον 6ο αιώνα με την ονομασία Ράκοβα, η οποία ονομασία έμεινε από τους Σλάβους. Αναφέρεται επίσημα το 1883 στο ΦΕΚ 126Α-02/04/1883 με το όνομα αυτό να προσαρτάται στον τότε δήμο Σιλάνων που ανήκε στο νομό Τρικκάλων. Μετονομάστηκε σε Ψαθοχώρι το 1930.

Η σημερινή τοποθεσία του χωριού διαμορφώθηκε ύστερα από πλημμύρες που σημειώθηκαν στην περιοχή το 1920 και είχαν ως αποτέλεσμα να καταστραφεί και να μεταφερθεί στην σημερινή του θέση. Πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε άλλους οικισμούς με αποτέλεσμα να μειωθεί σημαντικά ο πληθυσμός του χωριού. Αφού χάθηκαν όλα τους τα υπάρχοντα, με τις πλημμύρες, αναγκάστηκαν να βρουν μια ασχολία που θα τους εξοικονομούσε τα απαραίτητα χρήματα για να ζήσουν. Επέλεξαν να φτιάχνουν ψάθες από τα καλάμια του βάλτου που είχε δημιουργηθεί από τις πλημμύρες και να τις πουλάνε στην αγορά της Καρδίτσας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το νέο χωριό να πάρει το όνομα από τις ψάθες, δηλαδή Ψαθοχώρι.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Καρδίτσας
Δήμος Παλαμά
Επινίκιος ύμνος

Ως επινίκιος ύμνος στην χριστιανική εκκλησιαστική υμνολογία λέγεται περίφημος ύμνος που ψάλλεται στη Θεία λειτουργία. Ο ύμνος αυτός αρχίζει με τις λέξεις:
Άγιος, άγιος, άγιος, Κύριος Σαββαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης σου, κ.λπ".
Τον ύμνο αυτό ψάλλει ο εκκλησιαστικός χορός αμέσως μετά το πέρας της ευχής του ιερουργούντος ιερέα: 

"Άξιον και δίκαιον σε υμνείν, σε ευλογείν.... καίτοι σοι παρεστήκασι χιλιάδες αρχαγγέλων και μυριάδες αγγέλων, τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, εξαπτέρυγα, πολυόμματα, μετάρσια, πτερωτά τον επινίκιον ύμνον άδοντα, βοώντα, κεγραγότα και λέγοντα".

Ο Επινίκιος ύμνος συγκροτείται στην πραγματικότητα  από δύο επιμέρους ύμνους, εκ των οποίων ο μεν πρώτος ανάγεται στην Παλαιά Διαθήκη και είναι ο θριαμβευτικός ύμνος τον οποίο άκουσε στον πρόναο του Ναού του Σολομώντα, ο προφήτης Ησαΐας, με μια μικρή παραλλαγή (αποδίδεται στο γ΄ πρόσωπο ενικού):
"Άγιος, άγιος, άγιος, Κύριος Σαββαώθ, πλήρης πάσα η γη της δόξης αυτού",
και ο έτερος που ανάγεται στη Καινή Διαθήκη και είναι ο αποθεωτικός ύμνος των Εβραίων που επεφύλαξαν στον Ιησού Χριστό κατά την περίλαμπρη είσοδό του στα Ιεροσόλυμα: "Ωσσανά ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου".

Μικρή παραλλαγή του επινίκιου ύμνου είναι εκείνος που ψάλλεται στη λειτουργία των Αποστόλων όπου φέρεται ως εξής:
"Άγιος, άγιος, άγιος, Κύριος Σαββαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης αυτού, ευλογητός εις τους αιώνας, αμήν."
Αυτή η παραλλαγή προήλθε από την προς Ρωμαίους επιστολή (α΄25) όπου "(ός εστίν), ευλογητός εις τους αιώνας''".

Ο επινίκιος ύμνος είναι από τους αρχαιότερους ύμνους που ψάλλεται στις λειτουργίες των Χριστιανών.

Εκκλησιαστική υμνολογία
Ε.Α. Ρεθυμνιακού

Η Ένωση Ατρομήτου Ρεθυμνιακού (Ε.Α.Ρ.) είναι αθλητικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1983 και εδρεύει στο Ρέθυμνο. Διαθέτει τμήμα στίβου, στον οποίο έχει πετύχει σημαντικές διακρίσεις. Στο παρελθόν διέθετε και ποδοσφαιρικό τμήμα, όμως ανέστειλε τη λειτουργία του το 1999.

Ιστορία 
Η Ε.Α.Ρ. προέκυψε το 1983, ύστερα από τη συγχώνευση των σωματείων του Ρεθύμνου, «Ατρόμητος» (που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1920 και ήταν ένα από τα τέσσερα ιδρυτικά σωματεία της ΕΠΣΡ) και «Α.Ο. Ρεθύμνης», (ο οποίος με τη σειρά του είχε ιδρυθεί το 1967 με συγχώνευση των ομάδων Ρεθυμνιακός, Νέος Αστέρας και Νέος Κεραυνός με εντολή του Στρατιωτικού Διευθυντή Ρεθύμνου).

Τμήμα ποδοσφαίρου 

Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Ε.Α.Ρ. μετείχε για μεγάλο διάστημα στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας. Από το 1999 είναι ανενεργό. Τα πρώτα δυο χρόνια της ύπαρξής της η Ε.Α.Ρ. αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Ρεθύμνου. Το 1985 κατέκτησε το πρωτάθλημα ΕΠΣΡ και προβιβάστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Το 1987 κατέκτησε το πρωτάθλημα στο 2ο όμιλο και ανέβηκε για πρώτη φορά στη Γ΄ Εθνική, και την επόμενη περίοδο πετυχαίνει δεύτερη συνεχόμενη άνοδο  ως δευτεραθλήτρια του ομίλου της. Στη Β΄ Εθνική αγωνίστηκε για 9 συνεχόμενες περιόδους από το 1988-89 έως 1996-97. Ακολούθησαν 2 ακόμα χρονιές στη Γ΄ Εθνική ώσπου το 1999 διαλύθηκε. Στο κύπελλο δεν είχε ιδιαίτερες επιτυχίες , το 1990-91 είχε την καλύτερη πορεία φτάνοντας στους 16 του θεσμού.

Σύγχρονη εποχή 
Πριν τη διάλυση της ΕΑΡ, είχε ιδρυθεί η «Ακαδημία ΕΑΡ 2000» το 1996, η οποία έκτοτε συμμετείχε στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΡ. Την περίοδο 2007-08 μετονομάστηκε στο σύγχρονο «Ρεθυμνιακό Α.Ο.», ο οποίος με τη σειρά του το 2015 ίδρυσε θυγατρική ομάδα-φυτώριο με την ονομασία «Νέοι ΕΑΡ» που συμμετείχε στη Β΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Ρεθύμνου το 2015-16.

Τίτλοι - Διακρίσεις

Συμμετοχές στις εθνικές κατηγορίες 
 Β΄ Εθνική : 9 (1988-97)
 Γ΄ Εθνική : 3 (1987-88, 1997-98 , 1998-99)
 Δ΄ Εθνική : 1 (1985-87)

Τμήμα στίβου 
Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2011 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., η Ε.Α. Ρεθυμνιακού βρίσκεται στην 34η θέση (σε σύνολο 299 συλλόγων).

Τίτλοι 
2 Πρωταθλήματα κλειστού στίβου γυναικών: 2009, 2010

Σημαίνουσες αθλήτριες 
 Νικόλ Κυριακοπούλου
 Μαρία Πάνου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 «Η Ένωση του Ρεθύμνου», αφιέρωμα στον ιστότοπο OnSports.gr, 15 Ιουνίου 2011.

Αθλητικοί σύλλογοι Ρεθύμνου
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1983
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ελληνικοί σύλλογοι στίβου
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1983
Δημοτική Ενότητα Αγίας Τριάδας

Η Δημοτική Ενότητα Αγίας Τριάδας είναι μία από τις δημοτικές ενότητες του Δήμου Καστοριάς στη Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς της Μακεδονίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της περιφερειακής ενότητας, δυτικά της πόλης της Καστοριάς. Καταλαμβάνει έκταση 87 τ.χλμ. και έχει συνολικό πληθυσμό 6.568 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Οικισμοί 
Οι οικισμοί που ανήκουν στη Δ.Ε. Αγίας Τριάδας είναι:

 Αυγή
 Κορομηλιά
 Λεύκη
 Μανιάκοι
 Νέα Λεύκη
 Ομορφοκκλησιά
 Πεντάβρυσο
 Πορειά
 Τσάκονη
 Υψηλό
 Χιλιόδενδρο

Παραπομπές

bg:Света Троица (дем)
Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας
Δήμος Καστοριάς
Δημοτική Ενότητα Μακεδνών

Η Δημοτική Ενότητα Μακεδνών είναι δημοτική ενότητα του Δήμου Καστοριάς της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στη Μακεδονία που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της περιφερειακής ενότητας και είναι μία από τις δημοτικές ενότητες που περιβάλλουν την λίμνη Ορεστιάδα. Καταλαμβάνει έκταση 37,7 τ.χλμ. και έχει συνολικό πληθυσμό 3.220 κατοίκους με βάση την απογραφή του 2011.

Οικισμοί 
Οι οικισμοί της Δ.Ε. Μακεδνών είναι:

 Δισπηλιό
 Κρεπενή
 Μαυροχώρι
 Πολυκάρπη

Παραπομπές 

bg:Македни (дем)
Δήμος Καστοριάς
Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας
Δημοτική Ενότητα Κορεστίων

Η Δημοτική Ενότητα Κορεστίων είναι δημοτική ενότητα του Δήμου Καστοριάς της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στη Μακεδονία που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της περιφερειακής ενότητας στα όρια με την Π.Ε. Φλώρινας. Χαρακτηριστικό στοιχείο της περιοχής είναι τα διάσπαρτα εγκαταλελειμμένα πλινθόκτιστα χωριά του, με το εντυπωσιακό πορτοκαλί χρώμα. Η Δ.Ε. καταλαμβάνει έκταση 122,2 τ.χλμ. και έχει συνολικό πληθυσμό 672 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Οικισμοί 
Στη δημοτική ενότητα ανήκουν οι οικισμοί:

 Άγιος Αντώνιος
 Άνω Μελάς
 Γάβρος
 Κρανιώνας
 Μακροχώρι
 Μαυρόκαμπος
 Μελάς
 Νέος Οικισμός
 Χαλάρα

Ονομασία 
Η ονομασία προέρχεται από παραφθορά της αρχαίας μακεδονικής χώρας, η οποία καλείτο Ορεστίς, από τους πρώτους κατοίκους της, που εγκαταστάθηκαν τη 2η χιλιετία π.Χ.

Γεωγραφία 
Τα Κορέστια καλύπτουν γεωγραφικά τους δυτικούς πρόποδες του όρους Βέρνου, τους ανατολικούς πρόποδες του όρους Όρλοβο και τους ανατολικούς πρόποδες του όρους Τρικλάριου. Η περιοχή των Κορεστίων συνορεύει και με άλλες ιστορικές περιοχές της δυτικής Μακεδονίας, όπως την Πόπολη στα ανατολικά, και την περιοχή των Πρεσπών στα βόρεια.

Τα χωριά της περιοχής των Κορεστίων, είναι κτισμένα δίπλα από τους παραποτάμους του Λιβαδοπόταμου (ή Λαδοπόταμου), του κυριότερου υδροφορέα της περιοχής, που στο άνω ρου του διαμορφώνει την κλειστή και μακρά κοιλάδα. Στην συνέχεια ο ποταμός εξέρχεται από την περιοχή, διασχίζει το φαράγγι της Κορομηλιάς και συναντά τον Αλιάκμονα στο οροπέδιο του Άργους Ορεστικού. Κύριο είδος φυλλοβόλου της περιοχής είναι η οξυά.

Αρχιτεκτονική 
Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική των χωριών είναι ιδιαίτερη για την περιοχή της δυτικής Μακεδονίας. Τα παλαιά σπίτια είναι κατασκευασμένα με πλίνθους με κοκκινόχωμα και άχυρο, που δίνουν το κοκκινωπό χρώμα στο τοπίο της περιοχής. Ο τρόπος κατασκευής των σπιτιών διατηρήθηκε έως τα μέσα του 20ου αιώνα και έπειτα εγκαταλείφθηκε. Τα τελευταία χρόνια μελετάται η ένταξη των οικισμών της δημοτικής ενότητας Κορεστίων σε καθεστώς προστασίας, από την Εφορεία Νεώτερων Μνημείων Κεντρικής Μακεδονίας. Το μοναδικό μέχρι σήμερα χαρακτηρισμένο από το Υπουργείο Πολιτισμού ιστορικό και διατηρητέο κτήριο της περιοχής, είναι το σπίτι όπου σκοτώθηκε ο ήρωας του Μακεδονικού Αγώνα Παύλος Μελάς, το οποίο λειτουργεί σήμερα ως μουσείο Παύλου Μελά. Από τα πλινθόχτιστα σπίτια των Κορεστίων, που βρίσκονται στα όρια της  δημοτικής ενότητας, έχουν διασωθεί εκατό περίπου σπίτια στους εγκαταλελειμμένους οικισμούς Γάβρος, Κρανιώνας και Μαυρόκαμπος, ενώ σε αντίστοιχο αριθμό έχουν διασωθεί σε καλύτερη κατάσταση, στους κατοικημένους οικισμούς Άγιος Αντώνιος, Μακροχώρι και Μελάς. Η συντήρηση αυτών των σπιτιών κρίνεται δύσκολη λόγω της εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης, αλλά και λόγω του φαινομένου της συνιδιοκτησίας.

Προσωπικότητες 

 Δημήτριος Νταλίπης, οπλαρχηγός κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα από το χωριό Γάβρος
 Σταύρος Τσίλης, οπλίτης κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα από τον Μαυρόκαμπο

Παραπομπές
bg:Кореща (дем)
Δήμος Καστοριάς
Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας
Λουδοβίκος ο Τραυλός

Ο Λουδοβίκος Β΄ της Γαλλίας ή Λουδοβίκος ο Τραυλός (Γαλλική γλώσσα : Louis II le Begue, 1 Νοεμβρίου 846 – 10 Απριλίου 879) ήταν Δούκας της Ακουιτανίας (866 - 877), Βασιλεύς της Νευστρίας (856 - 879), Βασιλεύς των Δυτικών Φράγκων, Βασιλεύς της Κάτω Βουργουνδίας και Βασιλεύς της Προβηγκίας (877 - 879) και Κόμης του Μω (862 - 877). Ο Λουδοβίκος ο Τραυλός ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλέως των Δυτικών Φράγκων Καρόλου του Φαλακρού με την σύζυγο του Ερμεντρούδη της Ορλεάνης, είχε άσχημη υγεία από την ημέρα που γεννήθηκε και πέθανε δύο χρόνια μετά τον πατέρα του. Διαδέχθηκε τον μικρότερο αδελφό του Κάρολο το Παιδί ως Δούκας της Ακουιτανίας (866) και τον πατέρα του ως βασιλεύς των Δυτικών Φράγκων (877), δεν στέφτηκε ωστόσο ποτέ αυτοκράτορας.

Ο Λουδοβίκος ο Τραυλός στέφτηκε για πρώτη φορά βασιλιάς στην Κομπιένη από τον αρχιεπίσκοπο της Ρενς (8 Δεκεμβρίου 877), η δεύτερη στέψη του έγινε τον Αύγουστο του 878 από τον πάπα Ιωάννη Η΄ στην Τρουά. Ο πάπας πολύ πιθανό να του είχε προσφέρει και το αυτοκρατορικό στέμμα κάτι που τελικά δεν έγινε. Η πολιτική του Λουδοβίκου ήταν γενικά ανύπαρκτη, περιγράφεται σαν ένας "γλυκός άντρας, ειρηνικός, δίκαιος και θρησκευόμενος". Ο Βιλφρέδος Α΄ της Βαρκελώνης παρέλαβε από τον Λουδοβίκο τη Βαρκελώνη και τη Χιρόνα (878). Την εποχή που είχε ξεκινήσει εκστρατεία εναντίον των Βίκινγκ αρρώστησε και πέθανε (10 Απριλίου 879), τον διαδέχθηκαν οι δυο μεγαλύτεροι γιοι του από τον πρώτο του γάμο Λουδοβίκος Γ΄ και Καρλομάν Β΄.

Οικογένεια

Με την πρώτη σύζυγό του Ανσγκάρδη της Βουργουνδίας απέκτησε :

Λουδοβίκος Γ΄ της Γαλλίας, βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων
Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας, βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων
Χίλντεγκαρντ
Γκιζέλα (865 – 884), παντρεύτηκε τον Ροβέρτο, κόμη του Τρουά. 
Ερμεντρούδη

Με την δεύτερη σύζυγό του Αδελαΐδα των Παρισίων απέκτησε :

Κάρολος Γ΄ της Γαλλίας ή Κάρολος ο Απλός, βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων.

Παραπομπές

Πηγές

Rosamond McKitterick, The Frankish Kingdoms under the Carolingians, (Pearson Education Limited, 1999)
John VIII, Pierre Riche, The Papacy: Gaius-Proxies, Vol. 2, ed. Philippe Levillain, (Routledge, 2002)

|-

|-

|-

|-

|-

Βασιλείς της Γαλλίας
Βασιλείς της Δυτικής Φραγκίας
Βασιλείς της Ακουιτανίας
Βασιλείς της Βουργουνδίας
Δυναστεία των Καρολιδών
Δήμος Πτολεμαΐδας

Ο δήμος Πτολεμαΐδας ήταν δήμος του νομού Κοζάνης που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Εορδαίας. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού. Αποτελούνταν από 12 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 217,9 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 45.592 κατοίκους (απογραφή 2011). Έδρα του δήμου ήταν η Πτολεμαΐδα .

Ο δήμος αποτελούνταν από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
  Δημοτικό διαμέρισμα Πτολεμαΐδας [ 28.942 ]   
  Δ.δ. Ασβεστοπέτρας  -- η Ασβεστόπετρα [ 740 ]
  Δ.δ. Γαλατείας  -- η Γαλάτεια [ 530 ]
  Δ.δ. Δροσερού  -- το Δροσερόν [ 327 ]
  Δ.δ. Καρδίας  -- η Καρδία [ 0 ]
  Δ.δ. Κομάνου  -- ο Κόμανος [ 523 ]
  Δ.δ. Μαυροπηγής  -- η Μαυροπηγή [ 649 ]
  Δ.δ. Ολυμπιάδος  -- η Ολυμπιάς [ 693 ]
  Δ.δ. Πενταβρύσου  -- η Πεντάβρυσος [ 305 ]
  Δ.δ. Περδίκκα  -- ο Περδίκκας [ 1.854 ]
  Δ.δ. Προαστίου -- το Προάστιο [ 863 ]  
  Δ.δ. Πτελεώνος  -- ο Πτελεών [ 113 ]

Διατελέσαντες πρόεδροι και δήμαρχοι

Κοινότητα Πτολεμαΐδας 
1923 Χρήστος Καζαντζής (πρόεδρος)
1924 Ηλίας Αθανασιάδης (1887-1949) Φιλόλογος. 
1926 Ιωάννης Παντελείου
1927-1935 Βασίλειος Χατζηευστρατίου

Δήμαρχοι 
1942 Θ. Σιβρόπουλος
1942- 21 Ιουλίου 1943  Ιωάννης Θεμ. Χρηστίδης
1943-1944 Παντελής Κ. Μελανοφρύδης ή Γαϊτανίδης
1945 Γεώργιος Δημητριάδης
1945-1951 Γεώργιος Δαρδαμανέλης
1951 Ν. Σαρδέλλας
1951-1952 Χρήστος Δάγκαλης (1916 - 2 Φεβρουαρίου 1989) 
1952-1959 Βασίλειος Χατζηευστρατίου (17 Ιουν. 1887 - 20 Ιουν. 1971)
1959-1964 Άγγελος Κανιατσάκης (1916 - 30 Αυγούστου 1995)
1964-1974 Αριστείδης Γ. Λευκόπουλος (16 Οκτ. 1928 - 29 Ιαν. 2008)
1975-1978 Ανέστης Σπανίδης (19??-2014) Καθηγητής Φιλόλογος. Πρώτος αιρετός δήμαρχος μετά τη Μεταπολίτευση.
1979-1982 Πέτρος Τόττης (1938-1998)
1983-1986 Ανέστης Σπανίδης (19??-2014) 
1987-1994 Κωνσταντίνος Μαυρομάτης
1995- 3 Ιουλίου 1998 Πέτρος Τόττης (1938-1998) (απεβίωσε εν ενεργεία)
3 Ιουλίου 1998 - 31 Δεκεμβρίου 1998 Νικόλαος Κουσίδης (υπηρεσιακός)
1999-2002 Σταύρος Φραγκουλίδης
2003-2010 Γρηγόριος Τσιούμαρης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιστοσελίδα του δήμου Πτολεμαΐδας
Διατελέσαντες πρόεδροι και δήμαρχοι στον ιστότοπο του Δήμου Πτολεμαΐδας
Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας 
 ΕΕΤΑΑ- Αποτελέσματα εκλογών 1975-2010.

Παραπομπές 

Πτολεμαιδας

bg:Кайляри (дем)
Δήμος Σερβίων

Ο δήμος Σερβίων είναι δήμος του νομού Κοζάνης. Συστάθηκε αρχικά το 1964 και προήλθε από αναγνώριση της πρώην κοινότητας Σερβίων σε δήμο. Το 1999 με την εφαρμογή του  προγράμματος Καποδίστριας διευρύνθηκε με τη συνένωση σ' αυτόν παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο νέος διευρυμένος δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σερβίων-Βελβεντού. Βρίσκεται στο ανατολικό  τμήμα του νομού στις πλαγιές του Βερμίου και των Πιερίων. Περιελάμβανε 14 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 351,1 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 10.001 κατοίκους (απογραφή 2001). Με το Πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, το 2019 ο δήμος επανασυστάθηκε, με διαφορετική έκταση, περιλαμβάνοντας πλέον τρείς Δημοτικές Ενότητες (Σερβίων, Καμβουνίων και Λιβαδερού). Έδρα του δήμου είναι τα ομώνυμα Σέρβια.

Διαίρεση
Ο δήμος περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές ενότητες, δημοτικές και τοπικές κοινότητες και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011):
{| class="wikitable sortable"
!ΔΗΜΟΣ ΣΕΡΒΙΩΝ
!ΣΥΝΟΛΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΔΗΜΟΥ:
!'''|-
!Δημοτική Ενότητα Καμβουνίων:!Σύνολο Πληθυσμού:!1.539|-
|Τοπική Κοινότητα Ελάτης
|Ελάτη
|415
|-
|Τοπική Κοινότητα Μικροβάλτου
|Μικρόβαλτο, Μονή Στανού
|334
|-
|Τοπική Κοινότητα Τρανοβάλτου
|Τρανόβαλτο, Λαζαράδες, Φρούριo
|790
|-
!Δημοτική Ενότητα Λιβαδερού:!Σύνολο Πληθυσμού:!1.232|-
|Τοπική Κοινότητα Λιβαδερού
|Λιβαδερό
|1.232
|-
!Δημοτική Ενότητα Σερβίων:!Σύνολο Πληθυσμού:!8.611|-
|Δημοτική Κοινότητα Σερβίων
|Σέρβια, Νέα Λάβα, Λάβα
|3.540
|-
|Τοπική Κοινότητα Αυλών
|Αυλές
|293
|-
|Τοπική Κοινότητα Βαθυλάκκου
|Βαθύλακκος
|615
|-
|Τοπική Κοινότητα Γουλών
|Γούλες
|185
|-
|Τοπική Κοινότητα Ιμέρων
|Ίμερα, Αύρα
|212
|-
|Τοπική Κοινότητα Καστανιάς
|Καστανιά, Νέα Καστανιά
|565
|-
|Τοπική Κοινότητα Κρανιδίων
|Κρανίδια
|461
|-
|Τοπική Κοινότητα Λευκάρων
|Λεύκαρα
|211
|-
|Τοπική Κοινότητα Μεσιανής
|Μεσιανή
|280
|-
|Τοπική Κοινότητα Μεταξά
|Μεταξάς
|226
|-
|Τοπική Κοινότητα Νεράιδας
|Νεράιδα
|148
|-
|Τοπική Κοινότητα Πλατανορρεύματος
|Πλατανόρρευμα
|1.004
|-
|Τοπική Κοινότητα Πολυρράχου
|Πολύρραχο, Προσήλιο
|269
|-
|Τοπική Κοινότητα Ροδίτου
|Ροδίτης, Κουβούκλια
|290
|-
|Τοπική Κοινότητα Τριγωνικού
|Τριγωνικόν
|312
|}

 Επανασύσταση δήμου (2019) 
Η διάσπαση του δήμου Σερβίων - Βελβεντού αποτελούσε πάγιο αίτημα των κατοίκων του δήμου από την εποχή που εφαρμόστηκε το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έτσι, με τροπολογία που παρουσιάστηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2019 από το Υπουργείο Εσωτερικών, αποφασίστηκε η διάσπαση του Δήμου, από τον Σεπτέμβριο του 2019 και με την ανάληψη των νέων δημοτικών αρχών που προέκυψαν από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές 2019, σε:Δήμο Σερβίων'''  (επανασυστήνεται ο πρώην καποδιστριακός δήμος, με το σχέδιο Κλεισθένης).

Πρώτος δήμαρχος του επανασυσταθέντος δήμου Σερβίων εξελέγη το 2019 ο Χρήστος Ελευθερίου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα του δήμου Σερβίων
Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας 

Σερβιων
Σερβιων
bg:Сервия (дем)
Δήμος Δημητρίου Υψηλάντη

Ο δήμος Δημητρίου Υψηλάντη ήταν δήμος του νομού Κοζάνης που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κοζάνης. Βρισκόταν στο κέντρο σχεδόν του νομού. Αποτελούνταν από 4 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 112,1Km2 και είχε συνολικό πληθυσμό 3018 κατοίκους (απογραφή 2001). Έδρα του δήμου ήταν το Μαυροδένδρι.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
  Δ.δ. Μαυροδενδρίου  -- το Μαυροδένδρι Κοζάνης [ 1.253 ]
  Δ.δ. Λιβερών  -- τα Λιβερά [ 110 ]
  Δ.δ. Ποντοκώμης  -- η Ποντοκώμη [ 1.316 ]
  Δ.δ. Σιδερά  -- ο Σιδεράς [ 339 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστοσελίδα του δήμου Δημητρίου Υψηλάντη
Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας 

Δημητριου Υψηλαντη

bg:Димитриос Ипсилантис (дем)
Ο Θάνατος του Σωκράτη

Ο Θάνατος του Σωκράτη είναι πίνακας που φιλοτέχνησε ο Γάλλος ζωγράφος Ζακ-Λουί Νταβίντ το 1787. Απεικονίζει τη σκηνή του θανάτου του Σωκράτη ο οποίος καταδικάστηκε γιατί, σύμφωνα με τις κατηγορίες, εισήγαγε "καινά δαιμόνια" (νέες θεότητες) στη λατρεία ενώ παράλληλα διέφθειρε τους νέους.

Ο πίνακας εκτίθεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Ανάλυση 
Στον πίνακα διακρίνονται:
 Ο Σωκράτης να κρατά το κύπελλο με το κώνειο - με το οποίο πρόκειται να αυτοκτονήσει - και να δείχνει προς τον ουρανό όπως ο Πλάτων στον πίνακα του Ραφαήλ, (Σχολή των Αθηνών). Συμβολίζεται έτσι η ιδεαλιστική αντίληψη του Σωκράτη σχετικά με την αθανασία της ψυχής (Πλάτωνος, Φαίδων).
 Ο Πλάτωνας καθισμένος και ακίνητος στα αριστερά του πίνακα, με την πλάτη του να ακουμπά στο κρεβάτι. Σύμφωνα όμως με τις πηγές ο Πλάτων δεν ήταν παρών στο θάνατο του Σωκράτη.
 Ο Σωκράτης ακολουθεί το εξιδανικευτικό πρότυπο της νεοκλασικής εποχής και έτσι παρουσιάζεται νέος και δυνατός, σε αντίθεση με τον Πλάτωνα που εμφανίζεται στα αριστερά του πίνακα λυπημένος και γερασμένος ενώ στην πραγματικότητα ήταν νεότερος του Σωκράτη.
 Ο Σωκράτης στην προκειμένη περίπτωση μπορεί να παρομοιαστεί με τον Ιησού, πλαισιωμένο από τους μαθητές του, καθώς ο αριθμός των προσώπων στον πίνακα είναι 12.

Έργα ζωγραφικής του Ζακ-Λουί Νταβίντ

simple:The Death of Socrates
Σιταγροί Δράμας

Οι Σιταγροί είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.

Γεωγραφία 
Οι Σιταγροί βρίσκονται κοντά στα σύνορα με την Περιφερειακή Ενότητα Σερρών, στην πεδιάδα της Δράμας σε υψόμετρο 80 μέτρων. Απέχει 13 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την πόλη και 10 χλμ. ΝΑ. από την Προσοτσάνη (έδρα δήμου). Δυτικά του χωριού είναι ο Μεγαλόκαμπος, βορειοανατολικά και δίπλα η Αργυρούπολη, νότια ο Φωτολίβος ενώ μέσα από τον οικισμό διέρχεται η ΕΟ Σερρών - Δράμας.

Ιστορία: Προϊστορικός οικισμός Σιταγρών 
Στο νότιο τμήμα του Σιταγρινού κάμπου, στις όχθες του ποταμού Αγγίτη και προς τον Φωτολίβο, υπάρχει ο σημαντικός προϊστορικός οικισμός των Σιταγρών, που ανήκει στην ύστερη Νεολιθική περίοδο και στην εποχή του Χαλκού και με τη βοήθεια ραδιοχρονολόγησης έδειξε ότι κατοικήθηκε από το 4500 π.Χ. έως το 2000 - 1900 π.Χ. Την περίοδο 1967 - 70 έγινε συστηματική ανασκαφή  από την Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Los Angeles και έφεραν στην επιφάνεια πλήθος ευρημάτων (εργαλεία, κοσμήματα, ειδώλια και τελετουργικά αγγεία, αγγεία με προηγμένη τεχνολογία όπτησης και διακόσμησης) καθώς και ότι γύρω στο 4000 π.Χ. λάμβαναν χώρα μεταλλουργικές δραστηριότητες. Η περιοχή έχει κηρυχθεί από το 1980 αρχαιολογικός χώρος. Στο Αρχαιολογικό  Μουσείο Δράμας και την πρώτη από τις τρεις αίθουσές της υπάρχει αναπαράσταση μιας νεολιθικής κατοικίας με ευρήματα της "τούμπας" Σιταγρών που περιγράφουν τις δραστηριότητες του νεολιθικού ανθρώπου και την καθημερινή του ζωή.

Ονομασία - Διοικητικά 
Ο οικισμός μέχρι το 1927 ονομαζόταν Μιναρέ Τσιφλίκ, ημερομηνία κατά την οποία μετονομάστηκε σε Σιταγροί. Με την παλιά ονομασία αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 290Α - 07/10/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Έως το 2010, ανήκε στον ομώνυμο δήμο, ενώ, με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, από το 2011 ανήκει στον δήμο Προσοτσάνης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Σιταγρών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σιταγρών του Δήμου Προσοτσάνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 702 κατοίκους ενώ με την απογραφή του 2001 είχε 998.

Πρόσωπα 
Δημήτριος Κεφαλίδης, βουλευτής και υφυπουργός με το ΠΑΣΟΚ
Λάμπης Κουιρουκίδης, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής  του ΠΑΟΚ
Παύλος Γρηγοριάδης, ποδοσφαιριστής και προπονητής

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, ο προϊστορικός οικισμός των Σιταγρών

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Δράμας
Ραντεβού στον αέρα (ταινία, 1966)

Το Ραντεβού στον αέρα είναι μια μουσική κωμωδία της Φίνος Φιλμ και της Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη.

Πλοκή 
Η Τζένη Σταθάτου (Ρένα Βλαχοπούλου), η οποία μοιάζει εκπληκτικά με την ηθοποιό Ρένα Βλαχοπούλου, βρίσκεται με την Μις Ελλάς αδελφή της, Μαίρη Σταθάτου (Ελένη Προκοπίου), στο Παρίσι για την ανάδειξη της Μις Ευρώπη. Εκεί, η Μαίρη ερωτεύεται τον Δημήτρη (Ανδρέας Ντούζος), έναν νεαρό που υπηρετεί στην αεροπορία, ο οποίος σύντομα θα πρέπει να επιστρέψει στην Ελλάδα, συνοδευόμενος απ' τον εφοπλιστή πατέρα του (Άγγελος Μαυρόπουλος), που τον πιέζει να παντρευτεί την Αννίτα (Αννίτα Δαλέζιου). Λίγο αργότερα, ο Δημήτρης μαζί με δύο άλλους σμηνίτες, τον Κώστα Παπαρήγα (Κώστας Βουτσάς) και τον Γιάννη Φωτίου (Γιάννης Βογιατζής),  θα συναντήσουν τρεις κοπέλες, τη Μαίρη και τις αδελφές Λία Κούρτη (Μάρθα Καραγιάννη) και Έλλη Κουρτίνογλου (Χλόη Λιάσκου). Ο Κώστας απορρίπτει την Έλλη και θέλει την Μαίρη, ο οποία έχει θυμώσει με τον Δημήτρη. Σε μια πισίνα, ο Δημήτρης και η Αννίτα αποκαλύπτουν στη Μαίρη πως δεν αγαπιούνται και ότι η Μαίρη θέλει τον Κώστα. Τότε, η Μαίρη και ο Δημήτρης τα ξαναβρίσκουν. Οι σμηνίτες, για να μπορούν να βλέπονται συχνότερα με τις κοπέλες τους, ζητούν από τον διοικητή τους, Βαγγέλη Γρίμπα (Γιάννης Βογιατζής) να οργανώσουν μια παράσταση, στην οποία του υπόσχονται ότι θα συμμετέχει και η αγαπημένη του ηθοποιός, Ρένα Βλαχοπούλου. Πείθουν την Τζένη να την υποδυθεί και έτσι αναπτύσσεται ένα ακόμα ειδύλλιο. Στο τέλος, ο Κώστας διαλέγει την Έλλη ανάμεσα σε εκείνη και την Αννίτα και θα δοθεί μια εκπληκτική παράσταση και μια εκπομπή για τον Πειραματικό Σταθμό Τηλεόρασης.

Διανομή 
 Ρένα Βλαχοπούλου ως Τζένη Σταθάτου/Ρένα Βλαχοπούλου
 Κώστας Βουτσάς ως Κώστας Παπαρήγας
 Μάρθα Καραγιάννη ως Λία Κούρτη
 Ανδρέας Ντούζος ως Δημήτρης Νικολάου
 Ελένη Προκοπίου ως Μαίρη Σταθάτου
 Γιάννης Βογιατζής ως Βαγγέλης Γρίμπας
 Χλόη Λιάσκου ως Έλλη Κουρτίνογλου
 Γιάννης Βογιατζής ως Γιάννης Φωτίου
 Αννίτα Δαλέζιου ως Αννίτα Γεωργιάδου
 Άγγελος Μαυρόπουλος ως Νικολάου, πατέρας Δημήτρη
 Νίκος Παπαναστασίου ως Θάνος, δημοσιογράφος
 Νίκος Νεογένης ως ρεσεψιονίστ στο Παρίσι
 Αλέκος Δαρόπουλος ως μέλος επιτροπής στο Παρίσι
 Τάσος Ραμσής
 Ανδρέας Λάζαρης
 Τηλέμαχος Εμμανουήλ

Παραγωγή 
Η ταινία γυρίστηκε με το σύστημα σινεμασκόπ.  Κάποια πλάνα γυρίστηκαν στην Αεροπορική Βάση Δεκέλειας (Τατόι).

Η μουσική της ταινίας ανήκει στον Μίμη Πλέσσα, ενώ οι χορογραφίες έγιναν από τον Μανώλη Καστρινό. 

Το Ραντεβού στον αέρα προβλήθηκε για πρώτη φορά στους κινηματογράφους στις 31 Ιανουαρίου 1966. Κόβοντας 617.423 εισιτήρια, έγινε η 1η σε εισπράξεις ταινία ανάμεσα σε 101 ελληνικές ταινίες της ίδιας σεζόν.  Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 11 Απριλίου 2006.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ραντεβού στον αέρα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 Ραντεβού στον αέρα στη Φίνος Φιλμ

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1966
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές μουσικές κωμικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη
Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη
Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ταινίες παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1996-97

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1996-97 ήταν η 58η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 8η φορά στην ιστορία της.

Σύστημα διεξαγωγής 
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1996-97 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1997-98.

Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1997-98. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1997-1998.

Επιπρόσθετα, μία από τις ομάδες του πρωταθλήματος εξασφάλιζε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 1997. Όσες ομάδες επιθυμούσαν δήλωναν το ενδιαφέρον τους, πριν την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, για συμμετοχή στη διοργάνωση. Όποια από τις ομάδες αυτές τερμάτιζε ψηλότερα στο βαθμολογικό πίνακα συμμετείχε στο Ιντερτότο (εφόσον δεν είχε εξασφαλίσει τη συμμετοχή της σε άλλη διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ).

Σύστημα βαθμολόγησης 
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.

Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο 
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1995-96, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1996-97 συμμετείχαν οι τρεις πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1995-96 ΑΠΟΠ Πάφου. ΑΠΕΠ Πιτσιλιάς  και Αναγέννηση Δερύνειας. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν η ΑΕΛ, ο Ευαγόρας Πάφου και η Ομόνοια Αραδίππου που είχαν υποβιβαστεί στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1996-97.

Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.

Βαθμολογία 
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:

Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.

1Η Νέα Σαλαμίνα ήταν η μόνη ομάδα που δήλωσε πρόθεση συμμετοχής στο Ιντερτότο και έτσι εξασφάλισε τη συμμετοχή της ανεξαρτήτως της τελικής θέσης που κατέλαβε στο πρωτάθλημα.

Αποτελέσματα 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:

Παραπομπές

Πηγές

Βιβλιογραφία

Δείτε επίσης 

 Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1996-97
 Πρώτοι σκόρερ Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
 Πορεία των κυπριακών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου

Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1996-1997
Διεθνές Αεροδρόμιο Μπέλγκοροντ

Το Διεθνές Αεροδρόμιο Μπιέλγκοροντ (ρωσικά: Международный Аэропорт Белгород) (IATA:BGO, ICAO:UUOB) είναι αεροδρόμιο στην Ρωσία που βρίσκεται 4 χλμ. βόρεια του Μπιέλγκοροντ. Εξυπηρετεί μεσαίου μεγέθους αεροπλάνα (όπως τα Tu-154, Il-76, κλπ) και διεξάγει πτήσεις όλο το 24ωρο. Το αεροδρόμιο ιδρύθηκε το 1954.

Αεροπορικές εταιρείες και προορισμοί 

 Aeroflot (Μόσχα-Σερεμέτιεβο)
 Aeroflot-Nord (Μόσχα-Σερεμέτιεβο)
 Gazpromavia (Μόσχα-Βνούκοβο, Νόβι Ουρενγκόι)
 Polet Airlines (Μόσχα-Ντομοντέντοβο)
 UTair Aviation (Μόσχα-Βνούκοβο, Σαμάρα, Σουργκούτ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Διεθνές Αεροδρόμιο Μπιέλγκοροντ, επίσημη ιστοσελίδα
 NOAA/NWS current Καιρικά φαινόμενα
 ASN Ιστορικό δυστυχημάτων του αεροδρομίου

Παραπομπές 

Αεροδρόμια στη Ρωσία
Διεθνή αεροδρόμια
Ρωμαϊκή Δημοκρατία (1798-1799)

Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία () ήταν βραχύβια κρατική οντότητα που συστάθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1798, αφότου ο Λουί Αλεξάντρ Μπερτιέ (στρατηγός του Ναπολέοντα, που τότε ήταν διοικητής των γαλλικών δυνάμεων στο μέτωπο της Ιταλίας), εισέβαλε στη Ρώμη, στις 10 Φεβρουαρίου 1798, καταλύοντας την παπική εξουσία στα Παπικά εδάφη. Αφορμή της εισβολής υπήρξε ο φόνος του Γάλλου στρατηγού Μαδουρίν-Λεονάρντ Ντυφό το 1797.

Το κρατίδιο που συστάθηκε έγινε δορυφόρο κράτος (, «αδελφή Δημοκρατία», αδελφό κράτος) της επαναστατικής Γαλλίας. Ο Πάπας Πίος ΣΤ΄ εξορίστηκε στη Γαλλία και πέθανε εκεί το 1799. Την ίδια χρονιά η Ρωμαϊκή Δημοκρατία ενώθηκε με ένα άλλο προτεκτοράτο της Γαλλίας, την Τιβερινή Δημοκρατία. Το κρατίδιο είχε σύντομη ζωή, καθώς το Παπικό Κράτος ανασυστάθηκε τον Ιούνιο του 1800.

Πρώην κρατίδια της Ιταλίας
Πρώην δημοκρατίες
Ρ
Πόρτο Κάγιο

Το Πόρτο Κάγιο είναι παραθαλάσσιο χωριό του Δήμου της Ανατολικής Μάνης στο ανατολικό τμήμα της Χερσονήσου της Μάνης στην Ελλάδα. Βρίσκεται επί ενός μικρού κολπίσκου στον Λακωνικό Κόλπο και βρίσκεται σε απόσταση περίπου τριών μιλίων στα βόρεια του Κάβου Ματαπά, του νοτιότερου άκρου της Χερσονήσου της Μάνης, καθώς και της ηπειρωτικής Ελλάδας.

Ιστορία 
Το αρχαίο του όνομα ήταν Ψαμαθός, το οποίο και αναφέρεται από τον Παυσανία. Το σύγχρονο όνομα προήλθε από το ενετικό Porto Quaglio και το γαλλικό Port des Cailles (Λιμάνι των Ορτυκιών).

Ορισμένοι, χρονολογούμενοι από τον 17ο και τον 18ο αιώνα, χάρτες το αναφέρουν ως "Μαΐνη", με αποτέλεσμα ορισμένοι συγγραφείς να το θεωρούν ως την πιθανή τοποθεσία του κάστρου της Μεγάλης Μαΐνης, ωστόσο ουδεμία αναφορά γίνεται από τις μεσαιωνικές πορτολάνες για κάποιο κάστρο στην τοποθεσία αυτή.

Οι Οθωμανοί έχτισαν κάστρο στην συγκεκριμένη τοποθεσία προς το 1568, ώστε να προστατεύουν το λιμάνι, το οποίο χρησιμοποιούνταν από γαλέες που περιπολούσαν τα Στενά των Κυθήρων. Οι Ενετοί επιτέθηκαν στο κάστρο το 1570, ενώ οι Οθωμανοί συνθηκολόγησαν και το εγκατέλειψαν. Το 1670, οι Οθωμανοί επέστρεψαν και έχτισαν νέο κάστρο. Εκδιώχθηκαν από αυτό, το 1770, στην διάρκεια των Ορλωφικών. Το Πόρτο Κάγιο αποτέλεσε ορμητήριο του πειρατικού στόλου του Λάμπρου Κατσώνη, ενώ στο Πόρτο Κάγιο ήταν όπου τελικώς αφανίστηκε. Στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Πόρτο Κάγιο ήταν η τοποθεσία από την οποία σημαντικός αριθμός Βρετανών στρατιωτών διέφυγε προς την Αίγυπτο.

Περιγραφή 
Το Πόρτο Κάγιο είναι ένα ήσυχο χωριό, του οποίου κύρια πηγή εσόδων είναι ο τομέας του τουρισμού. Διαθέτει συνολικά 35 δωμάτια ξενοδοχείου μοιρασμένα μεταξύ τεσσάρων διαφορετικών επιχειρήσεων. www.portokale.gr

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Λακωνίας
Μάνη
Δήμος Ανατολικής Μάνης
Αντισθένης

Ο Αντισθένης ο νεότερος, (αρχ. Ἀντισθένης, 444 π.Χ. - 365 π.Χ.) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, ιδρυτής της σχολής των Κυνικών Φιλοσόφων. Γεννήθηκε στην Αθήνα, το 444 π.Χ. Υπήρξε αρχικά μαθητής του Γοργία και στη συνέχεια του Σωκράτη.

Βιογραφία
Ο Αντισθένης ήταν γιος του Αντισθένη, ενός Αθηναίου, ενώ η μητέρα του ήταν από την Θράκη. Πολέμησε στη Μάχη της Τανάγρας (426 π.Χ.). Είχε τη φήμη εγκρατούς ανθρώπου. Κυκλοφορούσε στην αγορά, φορώντας μόνο έναν τρίβωνα, ένα σακούλι στον ώμο και κρατούσε ένα ραβδί. Περιφρονούσε κάθε άνεση και κοινωνική συμβατικότητα, σαν τον Διογένη από την Σινώπη που υπήρξε και μαθητής του. Αυτός και οι μαθητές του ονομάστηκαν Κυνικοί. Συνήθιζε να λέει “Η αληθινή αρετή δεν έχει ανάγκη από τίποτα. Ούτε νόμων ανάγκη έχει ο σοφός που δρα και φέρεται σύμφωνα με την κρίση του. Οι νόμοι είναι για τους πολλούς και τους μέτριους και όχι για τους Εκλεκτούς”.

Διδασκαλία 
Στις διαλεκτικές συζητήσεις δοκίμαζε να ανατρέψει τον ορισμό του Σωκράτη για τις γενικές έννοιες. Καταπολεμούσε, δηλαδή, την περί ιδεών θεωρία του Πλάτωνα, και παραδεχόταν σαν πραγματικό μόνο το επί μέρους. Μονάχα αυτό που βλέπουμε, αγγίζουμε ή άλλως πως αισθανόμαστε υπάρχει πραγματικά (αισθησιοκρατική διδασκαλία).

Οι γενικές έννοιες, κατά τον Αντισθένη, είναι ανύπαρκτες (ίππον μεν ορώ, ιππόττητα δε ουκ ορώ). Κάθε, δε, έννοια εννοεί ένα μόνο πράγμα. Από εδώ συνάγει ο φιλόσοφος ότι δεν μπορεί να αποδοθεί διαφορετική έννοια σε κανένα υποκείμενο και οι μόνες, σωστές, κρίσεις είναι οι ταυτολογικές (Α εστίν Α). Δεν είναι ορθό, κατά τον Αντισθένη, να λέγεται, φεριπείν, «Ο χρυσός είναι ξανθός» αλλά «Ο χρυσός είναι χρυσός», όπως, επίσης, δεν είναι ορθό το: «Ο άνθρωπος είναι θνητός» αλλά «Το θνητό είναι θνητό».

Γι’ αυτόν τον λόγο ο Αντισθένης απέρριπτε και τον ορισμό που στηρίζεται πάνω στα ουσιώδη γνωρίσματα. Τα διδάγματα αυτά πρόθυμα ασπάσθηκαν οι Κυνικοί. Και από αυτά πηγάζει η τάση των Κυνικών να κάνουν τους εαυτούς των τελείως ανεξάρτητους από τις ανάγκες του έξω κόσμου, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις ανάγκες τους, ασκούμενοι να υπομένουν κάθε στέρηση και κάθε πόνο, και θεωρώντας τις απολαύσεις και ιδιαίτερα την ηδονή μέγιστα κακά.

Παραπομπές

Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Κυνικοί φιλόσοφοι
Αρχαίοι Αθηναίοι
Μαθητές του Σωκράτη
Συνθήκη της Αδριανούπολης (1829)

Η Συνθήκη Ειρήνης της Αδριανούπολης (ή Συνθήκη του Εντιρνέ) σήμανε το τέλος του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου του 1828-1829 ανάμεσα στην Ρωσική Αυτοκρατορία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υπογράφτηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1829 στην Αδριανούπολη από τον ρώσο Κόμη Αλεξέι Ορλώφ και τον τούρκο Αμπντούλ Καντίρ-μπεη. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρείχε πρόσβαση στην Ρωσία στις εκβολές του Δούναβη και στα κάστρα του Akhaltsikhe και του  Akhalkalaki στην  Γεωργία. Ο Σουλτάνος αναγνώρισε στην Ρωσία την κατοχή της Γεωργίας και των Χανάτων του  Ερεβάν και του  Ναχιτσεβάν τα οποία είχαν παραχωρηθεί στον Τσάρο από την Περσία με την Συνθήκη του Τουρκεμτσάι ένα χρόνο νωρίτερα. Με την συνθήκη άνοιγαν τα Δαρδανέλλια σε όλα τα εμπορικά πλοία, απελευθερώνοντας έτσι το εμπόριο των δημητριακών, των κτηνοτροφικών προϊόντων και της ξυλείας, αν και χρειάστηκε η  Συνθήκη του Hünkâr İskelesi (1833) για να διευθετηθεί το ζήτημα των Στενών ανάμεσα στα δύο μέρη. Ο Σουλτάνος εγγυήθηκε εκ νέου την ήδη υποσχεθείσα αυτονομία της Σερβίας, υποσχέθηκε αυτονομία για την  Ελλάδα, και επέτρεψε στην Ρωσία να καταλάβει την Μολδαβία και την  Βλαχία έως ότου η Οθωμανική Αυτοκρατορία καταβάλλει αποζημιώσεις. Η συνθήκη επίσης όριζε τα σύνορα μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Βλαχίας κατά τον ρου του Δούναβη, μεταβιβάζοντας στην Βλαχία τις συνοριακές επαρχίες (ράγιας) του  Turnu Măgurele, Giurgiu και Brăila.
Γεώργιος Βλάνγκαλης

Παραπομπές 

Συνθήκες της Ρωσίας
Συνθήκες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Αδριανούπολη
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1990 ήταν η 14η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και διεξήχθη στην Ιταλία από τις 8 Ιουνίου έως τις 8 Ιουλίου. Η Ιταλία έγινε η δεύτερη χώρα μετά το Μεξικό που διοργάνωσε δύο φορές το Παγκόσμιο Κύπελλο. Στο τελικό της διοργάνωσης πήγαν η Δυτική Γερμανία και η Αργεντινή, με την Δυτική Γερμανία να αναδεικνύεται κυπελλούχος για τρίτη φορά στην ιστορία της.

Η διοργάνωση θεωρείται ως μία από τις χειρότερες από πλευράς θεάματος όλων των εποχών. Τα αμυντικά συστήματα κυριάρχησαν, ενώ είναι ενδεικτικό ότι η Αργεντινή έφτασε στον τελικό με δύο μόνο νίκες σε επτά αγώνες, έχοντας προκριθεί δύο φορές στη διαδικασία των πέναλτι, ενώ και μεγάλο αριθμός αγώνων κρίθηκε ανάλογα μετά από πτωχά σε γκολ και θέαμα αποτελέσματα κανονικής διάρκειας αγώνων και ημίωρης παράτασης. Στη μνήμη πολλών το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 έμεινε για οτιδήποτε άλλο εκτός από το ποδόσφαιρο, όπως ο πανηγυρισμός του 38χρονου Καμερουνέζου Ροζέ Μιλά μετά από κάθε ένα από τα τέσσερα γκολ που σημείωσε.

Επιλογή Διοργανωτή 
Για την διοργάνωση του 1990 δήλωσαν ενδιαφέρον 4 χώρες. Οι 4 χώρες ήταν η Αγγλία, Ιταλία, Ελλάδα και Σοβιετική Ένωση. Πριν την διαδικασία της ψηφοφορίας, η Ελλάδα και η Αγγλία απέσυραν την υποψηφιότητα τους. Στην τελική ψηφοφορία, που έγινε στην Ελβετία το 1984, η Ιταλία κατάφερε να συγκεντρώσει τις 11 από τις 16 ψήφους.

Προκριματικά 

Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 συμμετείχαν 116 εθνικές ομάδες από 5 Ηπείρους. Για πρώτη φορά εξασφάλισαν συμμετοχή στην τελική φάση , η Κόστα Ρίκα , η Ιρλανδία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι ομάδες 
Οι 24 ομάδες που εξασφάλισαν την συμμετοχή τους στην τελική φάση του Μουντιάλ 1990 ήταν οι εξής:

Στάδια 
Για την τελική φάση χρησιμοποιήθηκαν τα εξής 12 στάδια:

Διαιτητές

Φάση Ομίλων 

Όλες οι ώρες που αναγράφονται είναι οι τοπικές ώρες Ιταλίας UTC +2

1ος Όμιλος

2ος Όμιλος

3ος Όμιλος

4ος Όμιλος

5ος Όμιλος

6ος Όμιλος

Βαθμολογία 3ων κάθε ομίλου

Υπόμνημα 
Α=Αγώνες
Ν=Νίκες
Ι=Ισοπαλίες
Η=Ήττα
ΓΥ=Γκολ Υπέρ
ΓΚ=Γκολ Κατά
ΓΔ=Διαφορά Γκολ
Β=Βαθμοί

Πορεία προς τον τελικό

Πίνακας Αποτελεσμάτων

Φάση των 16

Προημιτελικοί

Ημιτελικοί

Μικρός τελικός

Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990

Βραβεία

Καλύτερη ΧΙ

Πίνακας σκόρερ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μουντιάλ 1990 - Ιταλία

 
Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ιταλία