joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κορράδος Α΄ της Ολεσνίτσα

Ο Κορράδος Α΄, πολων. Konrad I z Oleśnicy (π. 1294 - 22 Δεκεμβρίου 1366) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ολεσνίτσα ήταν δούκας του Ζάγκαν, Στσινάβα (1309-12, με τους αδελφούς του), της Ολεσνίτσα, Ναμύσλουφ, Γκνιέζνο, Κάλις (1312-13, με τον αδελφό του), του Κάλις (1313-14, μόνος του), του Ναμύσλουφ (από το 1313, μόνος του) και της Ολεσνίτσα (από το 1321, μόνος του). Έγινε ο ιδρυτής του κλάδου των Πιαστ-Σιλεσίας-Ολεσνίτσα.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Γ΄ δούκα του Γκλόγκουφ και της Ματθίλδης των Γουέλφων, κόρης του Αλβέρτου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1322 την Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας (π.1311-1328), κόρη του Ερρίκου ΣΤ΄ του Καλού, δούκα του Βρότσλαφ. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1333 ο Κορράδος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ευφημία των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε (1313;-1378), κόρη του Βλάντισλαφ δούκα του Μπύτομ, Κόζλε, Τόσεκ, Σέβιες και είχε τέκνα:
 Χέντβιχ π.1338-π.1351, παντρεύτηκε τον Νικόλαο Β΄ των Πρεμυσλιδών δούκα της Οπάβα.
 Κορράδος Β΄ π.1340-1403, δούκας της Ολεσνίτσα, Κόζλε.

Πηγές
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Κώστας Χιωτάκης

Ο Κώστας Μ. Χιωτάκης (1914-1981) ήταν Έλληνας γιατρός, αντιστασιακός και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής της Αριστεράς στα Χανιά.

Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1914 αλλά το 1922 εγκαταστάθηκε ως πρόσφυγας στα Χανιά. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Αντιστασιακή δράση 
Ο Χιωτάκης ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, την οποία πλήρωσε με σύλληψη (1947) και εξορία (ως το 1953 και ξανά το 1967-70), έχοντας συνδεθεί με το ΕΑΜ στην Ανατολική Κρήτη και έπειτα έγινε μέλος του ΕΛΑΣ. Νωρίτερα ως γιατρός πολέμησε στο Μέτωπο και ενώ προσέφερε τις υπηρεσίες του στους τραυματίες κατά την Μάχη της Κρήτης (στην οποία είχε λάβει μέρος και ο ίδιος) πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Γερμανούς.

Κοινοβουλευτική δραστηριότητα 
Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Χανίων με την ΕΔΑ. Μαζί του εξελέγη με την ΕΔΑ στα Χανιά ο Ιωάννης Κοντουδάκης. Επανεξελέγη βουλευτής Χανίων το 1961 και το 1963. 

Κατά την περίοδο της χούντας εκτοπίστηκε στη Γυάρο και στη Λέρο.

Απεβίωσε σε ηλικία 67 ετών στα Χανιά στις 18 Νοεμβρίου 1981.

Οικογένεια 
Από το γάμο του το 1945 με την Αλίκη Ανθούση και απέκτησε έναν γιο.

Επιλεγμένα έργα 
Ο Χιωτάκης άφησε σημαντικό λογοτεχνικό έργο, το οποίο αναγνωρίστηκε με τη βράβευσή του με 9 βραβεία σε πανελλαδικούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.  Μεταξύ άλλων συνέγραψε ένα θεατρικό μονόπρακτο.

 "Αναποδιές" (θεατρικό)
 "Ανηφόρες και καλντερίμια"
 "Διηγήματα"
 "Η ιστορία ενός παλτού και μιας χλαίνης"
 "Ξεκίνημα"
 "Στην άκρη της θύελλας"
  "Ψηλά τη σημαία μας και άλλα διηγήματα"

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Βουλευτές Χανίων
Έλληνες Αντιστασιακοί
Έλληνες λογοτέχνες
Έλενα Βικτώρια του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Η Έλενα Βικτωρία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (Helena Viktoria von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg, 3 Μαΐου 1870 - 13 Μαρτίου 1948)

Βιογραφία
Η Βικτωρία Λουίζα Σοφία Αυγούστα Αμαλία Έλενα γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1870 στο Φρόγκμορ Χάουζ, και ήταν το τρίτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Χριστιανού του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Έλενας του Ηνωμένου Βασιλείου. Βαπτίστηκε στο ιδιωτικό παρεκκλήσι του Κάστρου Ουίνδσορ στις 20 Ιουνίου 1870. Ανάδοχοι της ήταν η μητρική γιαγιά της Βασίλισσα Βικτωρία, η Δούκισσα του Κέιμπριτζ, η μητρική θεία της Λουίζα, ο μητρικός θείος της Αρθούρος, ο μητρικός θείος της Λεοπόλδος, ο Βάλντεμαρ της Δανίας, ο Εδουάρδος της Σαξονίας-Βαϊμάρης, η Λουίζα Αυγούστα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και η Καρολίνα Αμαλία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (οι δύο τελευταίες αντιπροσωπεύτηκαν από την Δούκισσα του Ρόξμπρα). 

Ήταν παράνυφος στο γάμο της μητρικής θείας της, της Βεατρίκης με τον Ερρίκο του Μπάττενμπερκ το 1885, επίσης στο γάμο του εξαδέλφου της Γεώργιου, Δούκα της Υόρκης, με την Μαρία του Τεκ το 1893. Δεν παντρεύτηκε ποτέ. 

Ακολούθησε το παράδειγμα της μητέρας της στο να εργάζεται για διάφορους φιλανθρωπικούς οργανισμούς, κυρίως για το YMCA, Christian Young Christian Association και Princess Christian's Nursing Home στο Ουίνδσορ.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η υγεία της ήταν τόσο κακή που την καθήλωσε σε αναπηρικό καροτσάκι. Μια από τις τελευταίες σημαντικές εμφανίσεις της Έλενας Βικτωρίας ήταν στο γάμο της δεύτερης εξαδέλφης της Ελισάβετ με τον Φίλιππο της Ελλάδας και της Δανίας.

Πέθανε στις 13 Μαρτίου 1948 στο Μπέρκλεϊ Σκουέρ σε ηλικία 77 ετών. Αρχικά θάφτηκε στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου και λίγες μέρες αργότερα θάφτηκε στο Φρόγκμορ.

Τίτλοι
3 Μαΐου 1870 – 17 Ιουλίου 1917: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Έλενα Βικτωρία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
17 Ιουλίου 1917 – 13 Μαρτίου 1948: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Έλενα Βικτωρία

Τιμητικές διακρίσεις
Εθνικές
VA: Κυρία του Τάγματος της Βικτώριας και του Άλμπερτ 1883
CI: Κυρία του Τάγματος του Στέμματος της Ινδίας 1889
RRC: Παραλήπτρια του Βασιλικού Ερυθρού Σταυρού 16 Μαρτίου 1900
GBE: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας 1918
GCStJ: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη 1928

Ξένες
 : Κυρία του Βασιλικού Τάγματος της Βασίλισσας Μαρίας Λουίζας

Παραπομπές
Ronald Allison and Sarah Riddell, eds., The Royal Encyclopedia (London: Macmillan, 1992).
"Obituary: Princess Helena Victoria, Charity and Social Services," 15 March 1948, p. 7.
"Royal Titles: German Names Dropped, British Peerages for Princes," The Times 20 July 1917, p. 7.

Γερμανοί ευγενείς
Βρετανίδες πριγκίπισσες
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
Αίμα στο χιόνι

Το Αίμα στο Χιόνι (Πρωτότυπος τίτλος: Les Granges Brûlées) γνωστή και με τον τίτλο Καμένοι Αχυρώνες είναι μια αστυνομική δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής του 1973 σε σκηνοθεσία Ζαν Σαπό και πρωταγωνιστούν οι Αλέν Ντελόν, Σιμόν Σινιορέ και ο Πωλ Κροσέ.

Πλοκή
Μια νεαρή γυναίκα δολοφονείται άγρια και το πτώμα της ανακαλύπτεται μέσα στα χιόνια πλησίον της φάρμας "Καμένοι Αχυρώνες" σε μια ορεινή τοποθεσία της ανατολικής Γαλλίας. Η φάρμα είναι ιδιοκτησία της Ρόουζ (Σιμόν Σινιορέ) η οποία μαζί με τον άνδρα της Πιερ (Πωλ Κροσέ) και τα τρία παιδιά της Πολ, Λουί και Φρανσουάζ, πιστοί στην παράδοση και τους θεσμούς μιας αγροτικής οικογένειας, αγωνίζονται σκληρά κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες για να επιβιώσουν.
Από τις έρευνες που θα διεξάγει η τοπική αστυνομία θα διαπιστωθεί ότι εκλάπησαν 7.000 φράγκα από τη τσάντα της νεκρής και καθώς θα αποδειχθεί αδυναμία διαλεύκανσης της υπόθεσης, θα κληθεί 
από το Παρίσι ο ειδικός ανακριτής Πιέρ Λαρσέ (Αλέν Ντελόν) ο οποιος θα αναλάβει να εξιχνιάσει την μυστηριώδη δολοφονία. Ο ανακριτής θα υποπτευθεί τα μέλη της οικογένειας του αγροκτήματος, αλλά μετά από ανακρίσεις θα διαπιστώσει ότι όλοι τους έχουν άλλοθι και θα ισχυριστούν, ότι δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτα. Ο εκνευρισμός και η απογοήτευση του ανακριτή 
από την αναποτελεσματικότητα των ερευνών, σταδιακά θα αντικατασταθεί από τον θαυμασμό στο πρόσωπο της Ρόουζ για τον τρόπο με τον οποίο καταφέρνει να κρατά σφιχτά ενωμένη την οικογένειά της.
Ο εντοπισμός των κλεμμένων χρημάτων στην ντουλάπα του Πολ και η κατάρριψη του άλλοθι που προέβαλε ο αδελφός του Λουί θα φέρουν σε δύσκολη θέση την Ρόουζ αλλά και τον ίδιο τον ανακριτή που έχει αρχίσει να τη συμπαθεί.
Όλα δείχνουν ότι η εξιχνίαση του εγκλήματος είναι στην τελική ευθεία αλλά ένα νέο γεγονός θα ανατρέψει τα πάντα. Τελικά, η πίστη της Ρόουζ στην αθωότητα των γιων της ανταμείβεται, 
αλλά μόνο όταν αυτή και η οικογένειά της αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν κάποιες δυσάρεστες αλήθειες.

Διανομή ρόλων
 Σιμόν Σινιορέ ως Ρόουζ Κατό
 Αλέν Ντελόν ως Πιερ Λαρσέ
 Πωλ Κροσέ ως Πιερ Κατό, συζυγος της Ρόουζ
 Μπερνάρντ Λε Κοζ ως Πολ Κατό, γιος της Ρόουζ
 Πιέρ Ρουσό ως Λουί Κατό, γιος της Ρόουζ
 Κατρίν Αλεγκρέ ως Φρανσουάζ Κατό, κόρη της Ρόουζ
 Μιου-Μιου ως Μονίκ, νύφη της Ρόουζ
 Μπεατρις Κονσταντίν ως Λουσίλ Κατό
 Ζαν Μπουίς ως ρεπόρτερ
 Ρενάτο Σαλβάτορι ως ξενοδόχος

Παραγωγή

box office
Η ταινία κατά την διάρκεια προβολής της στις γαλλικές κινηματογραφικές 
αίθουσες έκοψε συνολικά 961,000 εισητήρια

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 
 

Ταινίες του 1973
Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες
Γαλλικές ταινίες
Γαλλόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζαν Σαπό
Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Καικιλία της Σουηδίας (1540-1627)

Η Καικιλία της Σουηδίας (σουηδικά: Cecilia av Sverige, 16 Νοεμβρίου 1540 - 27 Ιανουαρίου 1627) ήταν κόρη του Βασιλιά της Σουηδίας Γουσταύου Α΄.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1540 στη Στοκχόλμη, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας και της δεύτερης συζύγου του Μαργαρίτας Λέιγιονχουβουντ.

Απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου 1627 στις Βρυξέλλες σε ηλικία 86 ετών.

Οικογένεια
Toν Ιούνιο 1564 παντρεύτηκε τον Χριστόφορο Β΄ μάαργραβο της Βάδης-Ρόντεμαχερν, στη Στοκχόλμη. Μαζί απέκτησαν 6 παιδιά:
τον Εδουάρδο-Φορτουνάτο (1565-1600), παντρεύτηκε την Μαρία φαν Άικεν. Απέκτησαν 4 παιδιά.
τον Χριστόφορο Γουσταύο (1566-1609).
τον Φίλιππο (1567-1620), δεν παντρεύτηκε ποτέ.
τον Κάρολο (1569-1590).
τον Βερνάρδο (1570-1571).
τον Ιωάννη Κάρολο (1572-1599).

Είχε επίσης μία νόθη κόρη:
 (νόθη) την Τσαρίτας (1579-1629), που μπήκε σε μοναστήρι.

Πρόγονοι

Παραπομπές
 Svenskt biografiskt handlexikon (1906), Cecilia. 
 Wilhelmina Stålberg & P.G. Berg: Anteqningar om svenska qvinnor (Notes on Swedish women) (in Swedish)
 Karin Tegenborg Falkdalen (2010). Vasadöttrarna (The Vasa Daughters). Falun: Historiska Media.  (In Swedish)

Παραπομπές σε πηγές

 

  

Οίκος των Βάσα
Οίκος του Τσέρινγκεν
Σουηδοί ευγενείς
Γερμανοί ευγενείς
Σουηδέζες πριγκίπισσες
Μαργραβίνες της Βάδης
Mercedes-Benz X167

Το Mercedes-Benz GLS-Class X167 είναι ένα μεγάλο πολυτελές SUV αυτοκίνητο, που κατασκευάζεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τον Οκτώβριο του 2019. Το αυτοκίνητο παράγεται στις ΗΠΑ και έχει σχεδιαστεί κυρίως για την αμερικανική αγορά και αυτό αποδεικνύεται από τις μεγάλες διαστάσεις του, με το μήκος του να ξεπερνάει τα 5,20 μέτρα. Βασίζεται σε μια μακρύτερη εκδοχή του αμαξώματος της Mercedes-Benz GLE-Class W167, με αποτέλεσμα να φέρει επίσης αυτοφερόμενο σασί (δηλαδή ενιαίο δομικό σύνολο, γνωστό και ως αμάξωμα μονοκόκ). Διατίθεται με 7-θέσιο αμάξωμα και μάλιστα είναι το πρώτο SUV της Mercedes-Benz με πλήρως ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα καθίσματα και στις 3 σειρές καθισμάτων. Αντικατέστησε την Mercedes-Benz GLS-Class X166.

Οι κυριότεροι ανταγωνιστές του GLS-Class X167, είναι τα αντίστοιχων διαστάσεων SUV (όλα μήκους άνω των 5 μέτρων) BMW X7, Audi Q7, Cadillac Escalade, Lincoln Navigator, Lexus LX και Toyota Sequoia, και σε κάποιο βαθμό και τα λίγο μικρότερα Volvo XC90 δεύτερης γενιάς, Range Rover και Toyota Land Cruiser.

Εισαγωγή 

Η παγκόσμια παρουσίαση του X167 έγινε τον Απρίλιο του 2019 στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Νέας Υόρκης. Για πρώτη φορά κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ τον Οκτώβριο του 2019, ενώ στην Ευρώπη και στις άλλες ηπείρους κυκλοφόρησε στα τέλη του έτους, παντού ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2020.

Ειδικές εκδόσεις 

 AMG
 Maybach

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη Αμερικανική ιστοσελίδα της Mercedes-Benz GL-Class X167
 Η επίσημη Γερμανική ιστοσελίδα της Mercedes-Benz GL-Class X167
 Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα της Mercedes-Benz GL-Class X167

X167
Αυτοκίνητα πολυτελείας
Αυτοκίνητα SUV
Γερμανικά αυτοκίνητα
Σεμίραμις (όπερα του Ροσσίνι)

Η Σεμίραμις (ιταλ.: Semiramide) είναι όπερα σε δύο πράξεις, του Ιταλού συνθέτη Τζοακίνο Ροσσίνι.

The λιμπρέτο της, του Γκαετάνο Ρόσσι, βασίζεται στην ομώνυμη τραγωδία του Βολταίρου, η οποία με τη σειρά της βασίζεται στον θρύλο για τη βασίλισσα Σεμίραμι της Ασσυρίας. Η όπερα παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά στο Λα Φενίτσε της Βενετίας στις 3 Φεβρουαρίου 1823.                                                                                                                                                                                                                 

Η Σεμίραμις ήταν η τελευταία ιταλική όπερα του Ροσσίνι. Η μουσική της πήρε τη μορφή μιας επιστροφής στις φωνητικές παραδόσεις της νεότητας του Ροσσίνι, ο οποίος στο μελόδραμα αυτό «αναδημιούργησε την μπαρόκ παράδοση του διακοσμητικού άσματος με απαράμιλλη επιδεξιότητα». Οι ομαδικές σκηνές (ιδιαιτέρως τα ντουέτα του Αρσάκη και της Σεμιράμιδος) και τα χορωδιακά είναι υψηλής ποιότητας, όπως και η μουσική για την ορχήστρα, η οποία εκμεταλλεύεται πλήρως μία μεγάλη θέση ορχήστρας.

Μετά από αυτό το μεγαλόπρεπο έργο, ένα από τα καλύτερα του είδους της όπερα σέρια, ο Ροσσίνι εγκατέλειψε την Ιταλία και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Εκτός από το Il viaggio a Reims, που είναι και αυτό στην ιταλική, οι τελευταίες του όπερες είναι είτε με πρωτότυπο γαλλικό λιμπρέτο, είτε ξαναδουλεμένες προσαρμογές σε γαλλικό στίχο παλαιότερων ιταλικών μελοδραμάτων.

Ο μουσικολόγος Ροντόλφο Τσελλέττι συνοψίζει τη σημασία που έχει η όπερα Σεμίραμις ως εξής:

`Ηταν η τελευταία όπερα της σπουδαίας παραδόσεως του μπαρόκ: η πιο όμορφη, η πιο επινοητική, και ίσως η πιο πλήρης. Αλλά επίσης, ανεπανόρθωτα, η τελευταία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Παρτιτούρες στο International Music Score Library Project

Όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι
Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Ντιέγο Σιμεόνε

Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!

Ο Ντιέγο Σιμεόνε (Diego Simeone, γεννήθηκε: 28 Απριλίου 1970), γνωστός και ως Ελ Τσόλο (El Cholo), είναι Αργεντινός προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Είναι προπονητής της Ατλέτικο Μαδρίτης από τον Δεκέμβριο του 2011.

Θεωρείται θρυλική μορφή στην ιστορία της Ατλέτικο, τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής.

Καριέρα ως ποδοσφαιριστής 

Η επαγγελματική καριέρα του άρχισε το 1987, και αγωνίστηκε στην Αργεντινή, στην Ιταλία και στην Ισπανία, για τις Βέλες Σάρσφιλντ, Πίζα, Σεβίλλη, Ατλέτικο Μαδρίτης, Ίντερ, Λάτσιο και Ράσιγκ Κλουμπ. Κέρδισε το εγχώριο νταμπλ με την Ατλέτικο Μαδρίτης το 1996, το κύπελλο ΟΥΕΦΑ με την Ίντερ το 1998 και με τη Λάτσιο κέρδισε το εγχώριο νταμπλ το 2000, το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ το 1999 και το Σούπερ Καπ Ιταλίας το 2000. Με την εθνική της Αργεντινής έχει πραγματοποιήσει 106 συμμετοχές και εκπροσώπησε τη χώρα του στα Μουντιάλ του 1994, του 1998 και του 2002, και σε τέσσερα Κόπα Αμέρικα, κερδίζοντας το τουρνουά των 1991 και 1993. Επίσης, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996.

Καριέρα ως προπονητής 

Ως προπονητής έχει περάσει από τον πάγκο των Ρασίγκ Κλουμπ, Εστουντιάντες δε Λα Πλάτα, Ρίβερ Πλέιτ, Σαν Λορένσο και Κατάνια, πριν αρχίσει να προπονεί την Ατλέτικο Μαδρίτης το 2011. Κατέκτησε το πρωτάθλημα Αργεντινής τόσο με την Εστουδιάντες, όσο και με τη Ρίβερ Πλέιτ, αλλά σημείωσε τις μεγαλύτερες επιτυχίες του με την Ατλέτικο Μαδρίτης, κερδίζοντας δύο φορές το Πρωτάθλημα Ισπανίας (2014 και 2021), το Κύπελλο Ισπανίας (2013), το Σούπερ Καπ Ισπανίας (2014), δύο Γιουρόπα Λιγκ (2012 και 2018), δύο ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ (2012 και 2018), ενώ έφτασε και δύο φορές στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ (2014 και 2016).

Στις 8 Ιουλίου 2021 η Ατλέτικο Μαδρίτης ανακοίνωσε την επέκταση του συμβολαίου του έως το 2024.

Παραπομπές 

Αργεντινοί ποδοσφαιριστές
Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Ποδοσφαιριστές Βέλες Σάρσφιλντ
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Πίζα 2009
Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Ποδοσφαιριστές Λάτσιο
Ποδοσφαιριστές Ράσινγκ Κλουμπ
Παίκτες νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αργεντινής
Αργεντινοί Ολυμπιονίκες
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1991
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1993
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1995
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999
Προπονητές ποδοσφαίρου Ράσινγκ Κλουμπ
Προπονητές ποδοσφαίρου Εστουδιάντες Λα Πλάτα
Προπονητές ποδοσφαίρου Ρίβερ Πλέιτ
Προπονητές ποδοσφαίρου Σαν Λορένσο Αλμάγρο
Προπονητές ποδοσφαίρου Κάλτσιο Κατάνια
Προπονητές ποδοσφαίρου Ατλέτικο Μαδρίτης
Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α
Ερρίκος Θ΄ ο Πρεσβύτερος

Ο Ερρίκος Θ΄ ο Πρεσβύτερος, πολων. Henryk IX Starszy (1387-92 - 11 Νοεμβρίου 1467) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ (1397-1412, με τον αδελφό του), κυβερνήτης της Σπροτάβα, Κρόσνο Οντζάνσκιε, Σβιεμπόντσιν & του ημίσεως Γκλόγκουφ (1412-17, μαζί με τους αδελφούς του), κυβερνήτης της Σπροτάβα & του ημίσεως Γκλόγκουφ (από το 1417), κυβερνήτης του Κοζούχουφ & Ζιελόνα Γκούρα (από το 1420), του Κρόσνο Οντζάνσκιε & Σβιεμπόντσιν (από το 1430) και δούκας του Λούμπιν (από το 1446).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Η΄ του Σπουργίτη δούκα του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ και της Αικατερίνης των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν, κόρης του Βλάντισλαφ Β΄ δούκα του Οπόλε.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1432 τη Γιάντβιγκα/Χέντβιχ των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρη του Κορράδου Α΄ του Γηραιού, δούκα της Ολεσνίτσα, Κόζλε και είχε τέκνα:
 Ζύγκμουντ 1431/32-1458, απεβ. 26-27 ετών.
 Ερρίκος ΙΑ΄ 1435-1476, δούκας του Γκλόγκουφ.
 Άννα 1430-40 - 1483, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ των Ρόζενμπεργκ κυβερνήτη της Σιλεσίας & καγκελάριο της Βοημίας. 
 ένας γιος πριν τι 1447-πριν το 1467, απεβ. 20 ετών.
 Χέντβιχ π.1450-1482.
 Αικατερίνη πριν το 1454-μετά το 1497.

Πηγές
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ερρίκος ΙΑ΄ του Γκουόγκουφ

Ο Ερρίκος ΙΑ΄, πολων. Henryk XI Głogowski (π. 1435 - 22 Φεβρουαρίου 1476) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Γκλόγκουφ (που περιελάμβανε τα: Σπροτάβα, Κρόσνο Ιντζάνσκιε, Σβιεμπόντσιν, Κοζούχουφ & Ζιελόνα Γκούρα) και του Λούμπιν (από το 1467).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Θ΄ του Πρεσβύτερου, δούκα του Γκλόγκουφ και της Χέντβιχ των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρης του Κορράδου Γ΄ του Γηραιού, δούκα της Ολεσνίτσα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1472 τη Βαρβάρα των Χοεντσόλερν, κόρη του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέως εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Κόκε (ποδοσφαιριστής, γενν. το 1992)

Ο Χόρχε Ρεσουρεκθιόν Μερόδιο (8 Ιανουαρίου 1992), γνωστός ως Κόκε, είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Ατλέτικο Μαδρίτης, της οποίας είναι αρχηγός, και την εθνική ομάδα της Ισπανίας.

Ο Κόκε έχει περάσει ολόκληρη της καριέρα του στην Ατλέτικο Μαδρίτης. Αγωνίστηκε αρχικά στην Ατλέτικο Μαδρίτης Β το 2009 και το 2011 πραγματοποίησε τις πρώτες του εμφανίσεις με την κύρια ομάδα. Έχει σχεδόν 500 συμμετοχές με την ομάδα και έχει κατακτήσει το ισπανικό πρωτάθλημα το 2013-14, δύο Γιουρόπα Λιγκ (2012 και 2018) και δύο Σούπερ Καπ (2012, 2018), ενώ έφτασε μέχρι τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2014 και το 2016.

Ο Κόκε κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κ-21 το 2013. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών εκείνη τη χρονιά και εκπροσώπησε την Ισπανία στα Μουντιάλ 2014 και 2018 και το Euro 2016.

Βραβεία 

 Ομάδα της χρονιάς της Λα Λίγκα: 2013–14
 Ομάδα της σαιζόν ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ: 2015–16
 Παίκτης του μήνα για τη Λα Λίγκα: Οκτώβριος 2013, Απρίλιος 2016
 Ομάδα του τουρνουά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ-21: 2013
 UEFA Europa League ομάδα της σαιζόν: 2017–18

Παραπομπές 

Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας
Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Β
Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Κορράδος ΣΤ΄ ο Πρύτανης

Ο Κορράδος ΣΤ΄ ο Πρύτανης, πολων. Konrad VI Dziekan (π. 1391 - 3 Σεπτεμβρίου 1427) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ολεσνίτσα ήταν δούκας του Ολεσνίτσα, Κόζλε, ημίσεως Μπύτομ & ημίσεως Στσινάβα (από το 1416, με τους αδελφούς του). Έγινε πρύτανης του Συλλόγου στον καθεδρικού του Βρότσλαφ.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Κορράδου Γ΄ του Γηραιού, δούκα της Ολεσνίτσα, Κόζλε και της Γιούντιτ/Γκούτας, αγνώστου καταγωγής. Τα πέντε παιδιά τους ονομάστηκαν Κορράδοι, όπως όλα τα μέλη του κλάδου Γκλόγκουφ-Ολεσνίτσα.

Οι πέντε αδελφοί διαδέχθηκαν τον πατέρα τους το 1412. Για να μη διαιρεθεί το ήδη μικρό δουκάτο, ο Κορράδος Δ΄ ο Πρεσβύτερος και ο Κορράδος ΣΤ΄ αποφάσισαν να ακολουθήσουν εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Ο δεύτερος ωστόσο δεν παραιτήθηκε από τη δημόσια ζωή: το κύριο μοτίβο της επιλογής σταδιοδρομίας ήταν η επιθυμία να κερδίσει μεγαλύτερη πολιτική επιρροή στη Σιλεσία. 

Όπως ο Κορράδος Δ΄, έτσι και ο Κορράδος ΣΤ΄ είχε γοργή εξέλιξη: το 1413 διορίστηκε μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού του Βρότσλαφ και το επόμενο έτος επελέγη πρύτανης του Συλλόγου από τον επίσκοπο Βεντσέσλαο Β΄.

Πηγές
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Εμερίκ Λαπόρτ

Ο Εμερίκ Λαπόρτ (Aymeric Laporte, 27 Μαΐου 1994) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τη Μάντσεστερ Σίτι.

Ο Λαπόρτ γεννήθηκε στην Αζέν και είναι Βασκικής καταγωγής. Έγινε μέλος της Ατλέτικ Μπιλμπάο το 2010, σε ηλικία 16 ετών, και έτσι έγινε μόλις ο δεύτερος Γάλλος ποδοσφαιριστής, μετά τον Μπισεντέ Λιζαραζού, που αγωνίστηκε με την ομάδα. Με την Μπιλμπάο αγωνίστηκε 220 φορές και σκόραρε δέκα φορές. Τον Ιανουάριο του 2018 αποκτήθηκε από την Μάντσεστερ Σίτι για 57 εκατομμύρια λίρες, το οποίο αποτελούσε ρεκόρ συλλόγου. Ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το εγχώριο ντρεμπλ το 2019 και ήταν μέλος της καλύτερης όμαδας της Πρέμιερ Λιγκ για τη σαιζόν.

Ο Λαπόρτ έχει 51 συμμετοχές με τις νεανικές ομάδες της εθνικής Γαλλίας, αλλά ενώ έχει κληθεί στην εθνική, δεν έχει αγωνιστεί. Τον Μάιο του 2021 άλλαξε χώρα πολιτογράφησης από Γαλλία σε Ισπανία ώστε να αγωνιστεί με την εθνική Ισπανίας στο Euro 2020.

Τίτλοι 
Athletic Bilbao

 Supercopa de España: 2015

Manchester City

 Πρέμιερ Λιγκ: 2017–18, 2018–19, 2020-21
 FA Cup: 2018–19
 EFL Cup: 2017–18, 2018–19
 FA Community Shield: 2018

Ατομικές διακρίσεις

 Ομάδα του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Κ-19 UEFA: 2013
 Ομάδα της χρονιάς στη La Liga: 2013–14
 Ομάδα της Χρονιάς PFA: Πρέμιερ Λιγκ 2018–19
 FIFA FIFPro World11 υποψήφιος: 2019 (17ος αμυντικός)

Παραπομπές 

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Αθλέτικ Μπιλμπάο
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Ντεμπά Μπα

Ο Ντεμπά Μπα (Demba Ba, 25 Μαΐου 1985) είναι Σενεγαλέζος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Λουγκάνο και την εθνική ομάδα της Σενεγάλης.

Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του από την γαλλική Ρουέν το 2005 πριν αποκτηθεία από τη Μουσκρόν και το 2007 από την Χοφενχάιμ. Το 2011 ο Μπα αποκτήθηκε αρχικά από τη Γουέστ Χαμ, αλλά μετά από μόλις 12 αγώνες για την ομάδα, και παρά το γεγονός ότι ήταν ο πρώτος σκόρερ του συλλόγου στο πρωτάθλημα από το 2010-11, υποβιβάστηκαν και ο Μπα αποκτήθηκε από την Νιουκάστλ Γιουνάιτεντ. Τον Δεκέμβριο του 2011 ανακηρύχθηκε παίκτης του μήνα για την Πρέμιερ Λιγκ. Τον Ιανουάριο του 2013 αποκτήθηκε από την Τσέλσι για άγνωστο ποσό, πριν αποκτηθεί 18 μήνες αργότερα για 6 εκατομμύρια ευρώ από την Μπεσίκτας. Μετά από μία σαιζόν πήγε στην Σαγκάη Σενχουά, αλλά τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στην Τουρκία και την Ιστανμπούλ Μπασακσεχίρ. Το 2021 αποκτήθηκε από την ελβετική Λουγκάνο.

Αν και γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γαλλία, ο Μπα αγωνίζεται σε επίπεδο εθνικών για τη Σενεγάλη. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του το 2007 και έχει πραγματοποιήσει 19 συμμετοχές με το εθνόσημο. Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 2012.

Παραπομπές 

Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές
Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σενεγάλης
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρουέν
Ποδοσφαιριστές Ρουαγιάλ Εξελσιόρ Μουσκρόν
Ποδοσφαιριστές Χόφενχαϊμ 1899
Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Σαγκάη Σενχουά
Ποδοσφαιριστές Μπεσίκτας
Ποδοσφαιριστές Γκεζτεπέ ΣΚ
Ποδοσφαιριστές Ιστανμπούλ Μπασάκσεχιρ
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2012
Τα Οδοφράγματα

Τα Οδοφράγματα(Λετονικά:Barikādes) αναφέρονται στις αντιπαραθέσεις μεταξύ της Λετονίας και της Σοβιετικής Ένωσης τον Ιανουάριο του 1991 κατά κύριο λόγο στη Ρίγα. Επρόκειτο για μια σειρά από αμυντικά εμπόδια που στήθηκαν από ανθρώπους στη Ρίγα και σε άλλες πόλεις σαν μια πράξη μη βίαιας αντίστασης εναντίον δυνάμεων που προσπαθούσαν να επαναφέρουν την σοβιετική εξουσία στο λετονικό έθνος, το οποίο είχε κηρύξει την ανεξαρτησία του το προηγούμενο έτος. Tην 20η Ιανουαρίου σκοτώθηκαν 5 άνθρωποι μετά από επίθεση των Σοβιετικών Ειδικών Δυνάμεων στο Υπουργείο Εσωτερικών της Λετονίας. Περίπου 32.000 άνθρωπο έλαβαν το Αναμνηστικό μετάλλιο για συμμετέχοντες στα Οδοφράγματα του 1991.

Ιστορικό υπόβαθρο 
Η Λετονία ήταν υπό σοβιετική κατοχή από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο, το σοβιετικό καθεστώς διακρίνονταν για διαφόρου είδους θέματα που αφορούσαν την προβληματική οικονομία και τον περιορισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Οι Βαλτικές χώρες άρχισαν να επιζητούν την ανεξαρτησία τους. Ξεκίνησαν μαζικές διαδηλώσεις εναντίον του σοβιετικού καθεστώτος. Στις 18 Μαρτίου του 1990 πολιτικές δυνάμεις της Λετονίας, που υποστήριζαν την ανεξαρτησία της χώρας κέρδισαν τις εκλογές, παίρνοντας το 2/3 των εδρών. Μετά από 2 μήνες από τις εκλογές το Ανώτατο Συμβούλιο της Λετονίας ανακοίνωσε τη πρόθεση του να αποκαταστήσει την ανεξαρτησία και μετονόμασε το έθνος σε «Δημοκρατία της Λετονίας», κάτι που απορρίφθηκε από τον πρόεδρο της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Η λετονική πλευρά ανέμενε εχθροπραξίες μετά από αυτή την εξέλιξη .Το ΛαΪκό Μέτωπο της Λετονίας δημοσίευσε ένα σχέδιο με ονομασία «Οδηγίες για Χ-ώρα» στον Τύπο τον Δεκέμβριο του 1990 για την περίπτωση εξαπόλυσης εχθροτήτων από τη πλευρά της ΕΣΣΔ,του οποίου η βασική ιδέα ήταν ότι όλες οι πράξεις αντίστασης πρέπει να είναι μη βίαιες και να τεκμηριώνονται με φωτογραφίες και βίντεο σε περίπτωση προπαγάνδας του Κρεμλίνου.

Χτίσιμο οδοφραγμάτων 
Τον Γενάρη του 1991 η Μόσχα ξεκίνησε στρατιωτικές επιχειρήσεις για να επαναφέρει την επιρροή της στις Βαλτικές χώρες. Στη Λετονία, οι άνθρωποι τον Γενάρη του 1991 έχτισαν φυσικά εμπόδια με ότι υλικά είχαν γύρω από σημαντικά κτίρια της πόλης της Ρίγας, για να εμποδίσουν τα Σοβιετικά στρατεύματα, συμπεριλαμβανομένου του κτιρίου του Ανώτατου Συμβουλίου στην Παλιά Πόλη και του τηλεοπτικού πύργου στο Ζακουσάλα. Στις 12 Ιανουαρίου, στη Λιθουανία σκοτώθηκαν 12 άνθρωποι από τα σοβιετικά στρατεύματα κάτι που είχε ως αποτέλεσμα, περίπου 500.000 άνθρωποι να συγκεντρωθούν κοντά στον ποταμό Νταουγκάβα για να εκφράσουν την υποστήριξη τους στους Λιθουανούς και να συνεχίσουν το δρόμο για την ανεξαρτησία της Λετονίας. Στις 20 Ιανουαρίου, 5 άνθρωποι σκοτώνονται μετά την εισβολή των Σοβιετικών ειδικών δυνάμεων στο Υπουργείο Εσωτερικού, ενώ οι υπερασπιστές των οδοφραγμάτων φεύγουν στις 25 του ίδιου μήνα.

Παραπομπές 

Ιστορία της Λετονίας
Μέρι Στίνμπεργκεν

Η Μέρι Στίνμπεργκεν (Mary Nell Steenburgen; 8 Φεβρουαρίου 1953) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και στιχουργός. Κέρδισε το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου και την Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Μέλβιν και Χάουαρντ (1980).

Η Στίνμπεργκεν, που φοίτησε στην Δραματική Σχολή της Νέας Υόρκης την δεκαετία του 1970, έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα για την ταινία Ragtime (1981), υποψηφιότητα για BAFTA για την για τη σειρά Tender Is the Night (1985) και υποψηφιότητα για Βραβείο Έμμυ για την ταινία The Attic: The Hiding of Anne Frank (1988). Άλλες συμμετοχές της περιλαμβάνουν τις ταινίες Μάχη με τον χρόνο (1979), Επιστροφή στη ζωή (1983), Δεσμοί στοργής (1989), Επιστροφή στο μέλλον 3 (1990), Φιλαδέλφεια (1993), Τι βασανίζει τον Γκίλμπερτ Γκρέιπ (1993), Το ξωτικό των Χριστουγέννων (2003), Εκτός εαυτού (2007), Αδέλφια για... κλάματα (2008), Η πρόταση (2009), Υπηρέτριες (2011), Ταξίδι στην Αλαμπάμα (2015) και Book Club (2018).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Mary Steenburgen: The Gift of Giving

Παραπομπές 

Αμερικανίδες ηθοποιοί
Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου
Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μαίρη Τζ. Μπλάιτζ

Η Μέρι Τζέιν Μπλάιτζ (Mary Jane Blige; 11 Ιανουαρίου 1971) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, στιχουργός, ηθοποιός και φιλάνθρωπος. Η καριέρα της ξεκίνησε το 1991 όταν υπέγραψε συμβόλαιο με την Uptown Records. Κυκλοφόρησε 13 δίσκους, οκτώ από τους οποίους έχουν γίνει πλατινένιοι. Έχει κερδίσει οχτώ Γκράμι, τέσσερα American Music Awards, δώδεκα Billboard Music Awards και τρεις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, μεταξύ των οποίων για την συμμετοχή της στην ταινία Mudbound (2017) και για το τραγούδι  "Mighty River" για την ίδια ταινία; ήταν επίσης υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου και Πρωτότυπου Τραγουδιού ; έτσι έγινε το πρώτο άτομο που ήταν υποψήφιο για υποκριτική και για στιχουργική την ίδια χρονιά. Από το 2019 μέχρι σήμερα, πρωταγωνιστεί στην σειρά του Netflix The Umbrella Academy.

Το 1992, η Μπλάιτζ κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο, What's the 411? Ο δίσκος My Life (1994) βρίσκεται στην λίστα με τους 500 Καλύτερους Δίσκους Όλων των Εποχών του περιοδικού Rolling Stone και στην λίστα με τους 100 Δίσκους Όλων των Εποχών του περιοδικού Time. Το Billboard την κατέταξε ως την πιο επιτυχημένη γυναίκα καλλιτέχνη της R&B / Hip-Hop μουσικής των τελευταίων 25 ετών. Το 2017, το περιοδικό Billboard κατέταξε το τραγούδι της "Be Without You" ως το πιο επιτυχημένο R&B/Hip-Hop τραγούδι όλων των εποχών, καθώς βρέθηκε επί 15 εβδομάδες στην πρώτη θέση των charts και είχε παρουσία πάνω από 75 εβδομάδες στα ίδια charts. Το 2011, το VH1 κατέταξε την Μπλάιτζ στην 80η θέση στην λίστα με τους καλύτερους καλλιτέχνες όλων των εποχών. Το 2012, το VH1 κατέταξε την Μπλάιτζ στην θέση 9 στην λίστα με τις "100 Καλύτερες Γυναίκες στην Μουσική Βιομηχανία".

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Official website
 
 Mary J. Blige on Instagram

Αμερικανίδες ηθοποιοί
Όρη Ωρές

Τα Όρη Ωρές (, ) είναι ανατολική προέκταση της οροσειράς του Άτλαντα, ανατολικά του Σαχαριανού Άτλαντα στη βορειοανατολική Αλγερία. Η οροσειρά δίνει το όνομά της στην ορεινή φυσική και ιστορική περιοχή του Ωρές.

Γεωγραφία 
Τα όρη Ωρές είναι η ανατολική προέκταση του Σαχαριανού Άτλαντα. Βρίσκονται σε χαμηλότερο υψόμετρο από την οροσειρά του Υψηλού Άτλαντα του Μαρόκου. Η υψηλότερη κορυφή στην οροσειρά Ωρές είναι η Τζεμπέλ Σελιά στην επαρχία Χενσέλα σε υψόμετρο 2.328 μέτρων (7.638 ποδιών). 

Η οροσειρά Μπελεζμά είναι η βορειοδυτική προέκταση της οροσειράς Ωρές, στο σημείο όπου συναντώνται ο Τελλιανός και ο Σαχαριανός Άτλας. Οι σημαντικότερες κορυφές της είναι η Τζεμπέλ Ρεφαά στα 2.178 μέτρα (7.146 πόδια) και η Τζεμπέλ Τισαού στα 2.136 μέτρα (7.008 μέτρα).

Ιστορία 
Ιστορικά, η περιοχή Ωρές χρησίμευε ως καταφύγιο και προπύργιο για τις βερβερικές φυλές, αποτελώντας βάση αντίστασης ενάντια  στους Ρωμαίους, στους Βανδάλους, στους Βυζαντινούς και στους Άραβες κατά τη διάρκεια των αιώνων. 

Η ορεινή περιοχή ήταν επίσης διαμέρισμα της Γαλλικής Αλγερίας κατά τη διάρκεια και μετά τον Αλγερινό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας από το 1954 έως το 1962. Σε αυτήν την περιοχή ξεκίνησε ο Αλγερινός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας από τους Βέρβερους μαχητές της ελευθερίας. Το τραχύ έδαφος της περιοχής Ωρές την καθιστά ακόμη μια από τις λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές στο Μαγκρέμπ.

Πληθυσμός 
Στην ανατολική Αλγερία, η περιοχή Ωρές είναι μεγάλη βερβερόφωνη περιοχή όπου κατοικούν οι Σαουί. Οι ανατολικοί Βέρβεροι Σαουί ασκούν παραδοσιακά εποχιακή μετακίνηση, καλλιεργώντας σε σταθερές λίθινες αναβαθμίδες στα βουνά όπου καλλιεργούνται σόργο, καθώς και άλλα δημητριακά και λαχανικά. Εποχιακά μετακινούν τα βοοειδή τους σε σχετικά ζεστές περιοχές στις κοιλάδες των πεδινών περιοχών όπου στήνουν σκηνές ή ζουν σε άλλες προσωρινές κατασκευές και φροντίζουν τα ζώα κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Χαρακτηριστικά

Δείτε επίσης 
Γεωγραφία της Αλγερίας

Παραπομπές 

Ωρες
Τζούρα Γιάκσιτς

Ο Γκεόργκι "Ντούρα" Τζάκσιτς (, 27 Ιουλίου 1832 - 16 Νοεμβρίου 1878) ήταν Σέρβος ποιητής, ζωγράφος, συγγραφέας, δραματουργός και μποέμ.

Βιογραφία 

Ο Ντούρα Τζάκσιτς γεννήθηκε ως Γκεόργκι Τζάκσιτς στη Σρπσκα Κρνγια (Αυστριακή Αυτοκρατορία, σημερινή Σερβία). Ο πατέρας του ήταν Σέρβος Ορθόδοξος ιερέας.  Η πρώιμη εκπαίδευση του Γκεόργκι πραγματοποιήθηκε στην Τιμισοάρα και στο Σέγκεντ.  Έζησε για ένα διάστημα στο Ζρένιανιν, όπου άρχισε να μελετά ζωγραφική με τον Κονσταντίν Ντανίλ.  Αργότερα σπούδασε καλές τέχνες στη Βιέννη και το Μόναχο  αλλά η επανάσταση του 1848 διέκοψε την εκπαίδευσή του, την οποία δεν τελείωσε ποτέ. Συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση του 1848  και τραυματίστηκε ενώ πολεμούσε στο Σρμπόμπραν. Μετά την επανάσταση μετακόμισε στο Βελιγράδι, Πριγκιπάτο της Σερβίας, όπου υπηρέτησε ως δάσκαλος, λέκτορας σε κρατικό τυπογραφείο,  και σε διάφορες άλλες θέσεις εργασίας, αν και ήταν συχνά άνεργος.  Ο Τζάκσιτς πέθανε το 1878, έχοντας λάβει μέρος στην εξέγερση εναντίον των Τούρκων στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. 

Ο Τζάκσιτς είναι ένας από τους πιο εκφραστικούς εκπροσώπους του Σερβικού Ρομαντισμού. Σύμφωνα με τον Σέρβο λογοτεχνικό κριτικό Τζόβαν Σκέρλιτς, ο Τζάκσιτς επηρεάστηκε κυρίως από τον Σάντοτ Πέτοφι, τον μεγάλο ουγγρικό ποιητή της Επανάστασης του 1848, και την ποίηση του Λόρδου Βύρωνα που απεικονίζει τον Ελληνικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας.     
[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2020)">απαιτείται αναφορά</span> ]
Ο Ντούρα Τζάκσιτς έγραψε περίπου σαράντα διηγήματα  και τρία δράματα πλήρους μήκους σε στίχους για ιστορικά θέματα: 

 Stanoje Glavaš (1878) 
 Η μετανάστευση των Σέρβων (Seoba Srbalja, 1864) 
 Η Ελισάβετ η βασίλισσα του Μαυροβουνίου (Jelisaveta kneginja crnogorska, 1868) και το μυθιστόρημα Warriors. 

Έγραψε επίσης μερικά ποιήματα, πολλά από τα οποία θεωρούνται από τα καλύτερα της Σερβικής ποίησης του 19ου αιώνα: Na Liparu,  Put u Gornjak και Mila.  Επίσης, σχεδίασε σκίτσα της Μίλα, ένα από τα οποία έγινε αργότερα ο διάσημος πίνακας του "Devojka u Plavom".  Άλλα αξιοσημείωτα ποιήματα είναι Otadžbina, Veče και Ponoć. Ο Τζάκσιτς δημοσίευσε το Pripovetke (Short Stories), το οποίο κυκλοφόρησε μετά θάνατον σε δύο τόμους .  Μέσα από αυτούς εξέφρασε την απαισιοδοξία και την πίκρα του για τη σκληρή ζωή των χτυπημάτων και οι άνθρωποι τον αντιμετώπισαν. Ένα δημοφιλές μοτίβο στο έργο του Τζάκσιτς είναι η Μάχη του Κοσσυφοπεδίου, ο μύθος του Κοσσυφοπεδίου, οι αετοί και η σερβική επική ποίηση.

Καλλιτεχνικό έργο 
Ο Τζάκσιτς ζωγράφισε περίπου 200 πίνακες.  Οι κύριες επιρροές στον Τζάκσιτς ήταν οι Ρέμπραντ, Ντιέγο Βελάσκεθ και Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Το έργο του Τζάκσιτς ποικίλλει στην ποιότητα,  από αριστουργήματα έως μισούς επαγγελματικούς πίνακες. Η πιο εγκωμιασμένη φωτογραφία του είναι "Η μπλε κυρία"  οποία χρησιμοποιήθηκε για προώθηση κατά την επανέναρξη του Εθνικού Μουσείου της Σερβίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Σέρβοι διηγηματογράφοι
Σέρβοι θεατρικοί συγγραφείς
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σάρα Σίλβερμαν

Η Σάρα Σίλβερμαν (Sarah Kate Silverman, 1 Δεκεμβρίου 1970) είναι Αμερικανίδα κωμικός, ηθοποιός, τραγουδίστρια, παραγωγός και συγγραφέας. Το κωμικό έργο της ασχολείται με κοινωνικά ταμπού και αντικρουόμενα θέματα όπως ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η πολιτική και η θρησκεία. Για την προσφορά της στην τηλεόραση, έχει κερδίσει δυο βραβεία Έμμυ.

Η Σίλβερμαν ήταν συγγραφέας και συμμετέχουσα στο Saturday Night Live ενώ πρωταγωνίστησε και έκανε την παραγωγή στο The Sarah Silverman Program, που προβλήθηκε από το 2007 έως το 2010 στο Comedy Central, για το οποίο ήταν υποψήφια για βραβείο Έμμυ Καλύτερης Πρωταγωνίστριας σε Κωμική Σειρά. Κυκλοφόρησε μια αυτοβιογραφία με τίτλο The Bedwetter το 2010. Επίσης εμφανίστηκε και σε άλλα τηλεοπτικά προγράμματα, όπως στα Mr. Show και VIP, ενώ πρωταγωνίστησε και σε ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Who's the Caboose? (1997), School of Rock (2003), Wreck-It Ralph (2012),  A Million Ways to Die in the West (2014) και Ralph Breaks the Internet (2018). Το 2015, πρωταγωνίστησε στην δραματική ταινία I Smile Back, για την οποία ήταν υποψήφια για Screen Actors Guild Award Καλύτερης Ερμηνείας από Γυναίκα Ηθοποιό σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο.

Στις γενικές εκλογές 2016, δραστηριοποιήθηκε αρκετά με την πολιτική ; αρχικά έκανε εκστρατεία για τον Μπέρνι Σάντερς και αργότερα υποστήριξε τη Χίλαρι Κλίντον. Παρουσίασε το διαδικτυακό μεταμεσονύκτιο talk show I Love You, America with Sarah Silverman από το 2017 μέχρι τα τέλη 2018.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 
 
 TheJC.com: Interview with Sarah Silverman
 Sarah Silverman Video produced by Makers: Women Who Make America

Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Τσάιλερ Λι

Η Τσάιλερ (προφέρετε: Κάιλερ) Λι (Chyler Leigh West, 10 Απριλίου 1982), είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και μοντέλο. Είναι γνωστή από την συμμετοχή της στην κωμωδία Not Another Teen Movie (2001), στην ιατρική δραματική σειρά Grey's Anatomy (2007-2012) και την σειρά Supergirl (2015-σήμερα).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Κλερ Τρέβορ

Η Κλερ Τρέβορ (Claire Trevor, γεννημένη ως Claire Wemlinger, 8 Μαρτίου 1910 – 8 Απριλίου 2000) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός.

Εμφανίστηκε σε 68 ταινίες από το 1933 έως το 1982, κερδίζοντας το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Key Largo (1948) και λαμβάνοντας υποψηφιότητες για τους ρόλους της στις ταινίες The High and the Mighty (1954) και Dead End (1937). Ήταν η πρώτη ηθοποιός που επιλέχθηκε για την ταινία Stagecoach (1939) ; το βιογραφικό της ήταν πλουσιότερο από του Τζον Γουέιν εκείνη την περίοδο.

Περαιτέρω μελέτη
 Sculthorpe, Derek Claire Trevor: The Life and Films of the Queen of Noir (McFarland & Co, Inc., 2018)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
 
 https://mcfarlandbooks.com/product/claire-trevor/
 Claire Trevor School of the Arts
 Photos of Claire Trevor in 'Stagecoach' by Ned Scott
 Photographs of Claire Trevor
 Guide to the Claire Trevor Memorabilia. Special Collections and Archives, The UC Irvine Libraries, Irvine, California.
 Claire Trevor and her young son (photo)

Παραπομπές 

Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πίτερ Κράουτς

Ο Πίτερ Κράουτς (Peter Crouch, 30 Ιανουαρίου 1981) είναι  Άγγλος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Έχει πραγματοποιήσει 42 εμφανίσεις με την εθνική Αγγλίας από το 2005 μέχρι το 2010, σκοράροντας 22 φορές και έχει συμμετάσχει σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα. Ο Κράουτς είναι ένας από τους 28 παίκτες με πάνω από 100 γκολ στην Πρέμιερ Λιγκ, και κατέχει το ρεκόρ για τα περισσότερα γκολ με κεφαλιά στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ.

Ο Κράουτς ξεκίνησε την καριέρατου από τις ακαδημίες της Τότεναμ, αλλά δεν εμφανίστηκε με την κύρια ομάδα. Δόθηκε δανεικός στην Ντάλγουιτς Χάμλετ και την Χέσσλεχολμ πριν αποκτηθεί από την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς. Μετά τον υποβιβασμό της ΚΠΡ τη σεζόν 2000-01, αποκτήθηκε από την Πόρτσμουθ. Πραγματοποίησε καλές εμφανίσεις, σκοράροντας 19 φορές και αποκτήθηκε το Μάρτιο του 2002 από την Άστον Βίλα. Όμως εκεί δεν πραγματοποίησε καλές εμφανίσεις και δόθηκε δανεικός στη Νόριτς Σίτι το 2003 και έπειτα αποκτήθηκε από την Σάουθαπτον και τον Ιούλιο του 2005 από τη Λίβερπουλ. Με τη Λίβερπουλ κέρδισε το Κύπελλο Αγγλίας και το FA Community Shield το 2006 και έφτασε μέχρι τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2007.

Αφότου σκόραρε 42 φορές σε τρεις σεζόν στο Άνφιλντ, αποκτήθηκε από την Πόρτσμουθ για 11 εκατομμύρια λίρες, όπου σχήματισε επιθετικό δίδυμο με τον Τζερμαίν Ντεφόε. Την επόμενη χρονιά αποκτήθηκαν και οι δύο από την Τότεναμ. Τη σεζόν 2010-11 σκόραρε εφτά γκολ σε δέκα εμφανίσεις στην Ευρώπη, αλλά οι επιδόσεις στην Πρέμιερ Λιγκ δεν ήταν τόσο καλές. Το 2011 αποκτήθηκε από την Στόουκ Σίτι για 10 εκατομμύρια λίρες, ποσό ρεκόρ για τον σύλλογο. Την πρώτη του χρονιά σκόραρε 14 φορές και κέρδισε το βραβείο του παίκτη της χρονιάς για τον σύλλογο. Ο Κράουτς έμεινε συνολικά 7,5 χρόνια στην Στόουκ, σκοράροντας 62 φορές. Τον Ιανουάριο του 2019 αποκτήθηκε από την Μπέρνλι και αποσύρθηκε τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς.

Παραπομπές 

Άγγλοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας
Ποδοσφαιριστές Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς
Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Άστον Βίλα
Ποδοσφαιριστές Νόριτς Σίτι
Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ
Ποδοσφαιριστές Στόουκ Σίτι Φ.Κ.
Ποδοσφαιριστές Μπέρνλι ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Μπολέσλαφ ο Πρεσβύτερος

Ο Μπολέσλαφ ο Πρεσβύτερος, πολων. Bolesław Pierworodny (π. 1293 - π. 21 Μαρτίου 1365) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε ήταν δούκας του Βιέλουν (1313-26), δούκας του Νιεμόντλιν (από το 1313) και κυβερνήτης του Προύντνικ (από το 1336).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπόλκο Α΄ δούκα του Οπόλε, Νιεμόντλιν, Στσέλτσε Οπόλσκιε και της Αγνής, ίσως κόρης του Όθωνα Γ΄ των Ασκάνια μαργράβου του Βρανδεμβούργου.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1325 την Ευφημία των Πιαστ-Σιλεσίας (π.1312-μετά το 1384), κόρη του Ερρίκου ΣΤ΄ του ΄΄Καλού'', δούκα του Βρότσλαφ και είχε τέκνα:
 Μπολέσλαφ Β΄ 1326/35-1368, δούκας του Νιεμόντλιν.
 Βεντσέσλαος 1336/46-1369, δούκας του Νιεμόντλιν, Γκλιβίτσε.
 Μαργαρίτα πριν το 1340-1399, παντρεύτηκε τον Ούλριχ Β΄ λαντγκράβο του Λόιχτενμπεργκ.
 Άννα πριν το 1342/44-1365, μοναχή στην Αγ. Κλάρα του Βρότσλαφ.
 Χέντβιχ πριν το 1345-1413, ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Κλάρας του Βρότσλαφ.
 Ερρίκος 1345-1382, δούκας του Νιεμόντλιν.
 Γιούντιτ πριν το 1346-1378, παντρεύτηκε τον Νικόλαο Β΄ των Πρεμυσλιδών δούκα της Οπάβα.
 Ελισάβετ 1347/50;-1366, μοναχή στην Αγ. Κλάρα του Βρότσλαφ.

Πηγές
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
 Marek, Miroslav. "Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ζουνίνιο Περναμπουκάνο

Ο Αντόνιο Αουγκούστο Ριμπέιρο Ρέις Ζούνιορ (Antônio Augusto Ribeiro Reis Júnior, 30 Ιανουαρίου 1975), περισσότερο γνωστός ως Ζουνίνιο Περναμπουκάνο (Juninho Pernambucano), είναι Βραζιλιάνος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος σήμερα είναι αγωνιστικός διευθυντής στην Ολιμπίκ Λυών. Είναι γνωστός για τα καμπύλα ελεύθερα κτυπήματα και θεωρείται ένας από τους καλύτερους εκτελεστές ελευθέρων χτυπημάτων όλων των εποχών, έχοντας σκοράρει 77 φορές, αριθμός ρεκόρ κόσμου.

Ο Ζουνίνιο ξεκίνησε την καριέρα του το 1993 από το Σπορτ ντο Ρεσίφε. Δύο χρόνια αργότερα αποκτήθηκε από τη Βάσκο ντα Γκάμα με την οποία αγωνίστηκε σε πάνω από 100 παιχνίδια και κέρδισε έξι παιχνίδια. Το 2001 αποκτήθηκε από την Ολιμπίκ Λυών όπου αγωνίστηκε για οκτώ χρόνια, κατακτώντας εφτά συνεχόμενα πρωταθλήματα και σκοράροντας πάνω από 100 γκολ σε 350 επίσημες εμφανίσεις με το κλαμπ. Μετά την αποχώρησή του από τη Λυών το 2009, ο Ζουνίνιο αγωνίστηκε στην Αλ-Γκαράφα το Κατάρ, στη Βάσκο ντα Γκάμα και στους Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς. Αποσύρθηκε το 2013.

Ο Ζουνίνιο πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα το 1999 και αγωνίστηκε 40 φορές με το εθνόσημο σκοράροντας έξι γκολ. Ήταν μέλος της αποστολής της Βραζιλίας στο Κόπα Αμέρικα 2001, στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2005 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2006.

Από το 2013 μέχρι το 2018, ο Ζουνίνιο ήταν αθλητικός σχολιαστής στο βραζιλιάνικο δίκτυο Rede Globo.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Η εγγενής γοητεία του Ζουνίνιο Περναμπουκάνο 

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλουμπ ντο Ρεσίφε
Ποδοσφαιριστές ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί
Ποδοσφαιριστές Αλ Γκαράφα ΣΚ
Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2001
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ
Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Μπόλκο Β΄ του Οπόλε

Ο Μπόλκο Β΄, πολων. Bolesław II opolski (πριν το 1300 - 21 Ιουνίου 1356) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε ήταν δούκας του Οπόλε (1313, με τους αδελφούς του ως το 1323).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπόλκο Α΄ δούκα του Οπόλε, Νιεμόντλιν, Στσέλτσε Οπόλσκι και της Αγνής, ίσως κόρης του Όθωνα Γ΄ των Ασκάνια δούκα του Βρανδεμβούργου.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1326 την Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη του Βερνάρδου δούκα της Σβιντνίτσα-Ζιένμπιτσε-Γιάβορ-Λβόβεκ και είχε τέκνα:
 Βλάντισλαφ Β΄ π.1332-1401, δούκας του Οπόλε, Βιέλουν, Ντόμπσυν, Κουγιάβυ και παλατινός (κόμης) της Ουγγαρίας & Πολωνίας.
 Μπόλκο Γ΄ π.1337-1382, δούκας του Στσέλτσε.
 Ερρίκος 1338-1365, δούκας του Οπόλε.
 Κουνιγκούντε 1340-1372, μοναχή στην Αγ. Κλάρα στην Ουγγαρία (Αλτ-Μπούντα).
 Αγνή (1341;-1390, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο του Οίκου του Λουξεμβούργου μάργραβο της Μοραβίας & βασιλιά της Γερμανίας.
 Ελισάβετ 1342/47;-1382, μοναχή στην Τσεμπνίτσα.
 Άννα 1348;-1411, μοναχή στην Αγ. Κλάρα στο Βρότσλαφ.

Αργότερα ο Μπόλκο Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνο:
 Αγνή, μοναχή στο Στάρυ Σαντς.

Πηγές
 Genealogy of the House of Opole

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βλαντίσλαφ Β΄ του Οπόλε

Ο Βλαδίσαος Β΄, πολων. Władysław ΙΙ Opolczyk ([. 1332 - 18 Μαΐου 1401) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οπόλε (από το 1356, ως υποτελής της Βοημίας), παλατινός κόμης της Ουγγαρίας (1367-72), κυβερνήτης του Λουμπλίνιετς (από το 1368), δούκας του Βιέλουν (1370-92), κυβερνήτης του Μπολεσλάβιετς (από το 1370), κυνερνήτης της Γαλικίας-Βολυνίας (1372-78), κυβερνήτης της Πστσύνα (1375-96), παλατινός κόμης της Πολωνίας (το 1378), δούκας του Ντόμπσυν & Κουγιάβυ (1378-92, ως υποτελής της Πολωνίας), κυβερνήτης του Γκλογκούβεκ (από το 1383) και κυβερνήτης του Κρνοβ (1385-92).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπόλκο Β΄ δούκα του Οπόλε και της Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Βερνάρδου δούκα της Σβιντνίτσα-Ζιένμπιτσε-Γιάβορ-Λβόβεκ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1355 την Ελισάβετ (1340-1369), κόρη του Νικολάου-Αλεξάνδρου Μπασάραμπ πρίγκιπα (voivode) της Βλαχίας και είχε τέκνα:
 Κίνγκα 1355/57-μετά το 1369, μοναχή στην Αλτ-Μπούντα. 
 Ελισάβετ 1360-1411, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο του Οίκου του Λουξεμβούργου μαργράβου της Βοημίας & βασιλιά της Γερμανίας.
 Αικατερίνη 1367-1420, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Η΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ δούκα του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ.

Το 1369 ο Βλαδίσλαος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ευφημία των Πιαστ (π.1352-1424), κόρη του Σιεμόβιτ Γ΄ δούκα της Μαζοβίας και είχε τέκνα:
 Χέντβιχ 1376/78-1390, παντρεύτηκε τον Βυγκάντας των Γκεντιμινιδών, δούκα του Κερνάβε.
 Ευφημία απεβ. νέα, πριν το 1408.

Πηγές
 Marek, Miroslav. "Genealogy of the Bassaraba family". Genealogy.EU.
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ιωάννης Κροπίντλο

Ο Ιωάννης Κροπίντλο, πολων. Jan Kropidło (1360/64 - 3 Μαρτίου 1421) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν ονομαστικά μόνο: δούκας του Στσέλτσε (1382-96, με τους αδελφούς του) και δούκας του Οπόλε (από το 1396, με τους αδελφούς του). Έγινε αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο (139-94), επίσκοπος του Πόζναν (1382-84), του Βλοτσλάβεκ (1384-89, 1402-21) και του Χέλμνο/Κουλ (1398-1402).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπόλκο Γ΄ δούκα του Στσέλτσε και της Άννας, μάλλον κόρης του Ιωάννη Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Οσβιέντσιμ.

Αν και μπορούσε να διαδεχθεί ως πρωτότοκος τον πατέρα του, η κλίση του τον προώθησε στον κλήρο. Το 1382 απεβίωσε ο Μπόλκο Γ΄ και τον διαδέχθηκαν οι τέσσερις γιοί του από κοινού, όμως ήταν ανήλικοι και ο θείος τους Βλάντισλαφ Β΄ δούκας του Οπόλε, Βιέλουν, Ντόμπσυν ανέλαβε την επιτροπεία. 

Το 1379, αν και 19 ετών, ο Ιωάννης έγινε κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού του Αγ. Μαρτίνου, της Σπίσσκα Καπίτουλα (στη βόρειο Ουγγαρίας, μετά υποθηκεύτηκε στην Πολωνία), που του απέφερε σημαντικά έσοδα. Η γοργή εκκλησιαστική του ανέλιξη οφείλεται στον ισχυρό θείο του Βλάντισλαφ Β΄ παλατινό κόμη της Ουγγαρίας & Πολωνίας. Παρά τα νέα του καθήκοντα, ο Ιωάννης σπούδασε νομικά και θεολογία στην Ράγα και στη Μπολόνια.

Πηγές
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας