Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς-Φαλήρου (υδατοσφαίριση)

Το τμήμα υδατοσφαίρισης του Εθνικού Ο.Φ.Π.Φ., σωματείου ιδρυθέν το 1923, ήταν από τα πρώτα του συλλόγου και είναι το πιο πετυχημένο με 55 τίτλους εκ των οποίων 2 Ευρωπαϊκοί . 

Το ανδρικό τμήμα έχει κατακτήσει το Πρωτάθλημα Υδατοσφαίρισης ανδρών 38 φορές (αριθμός ρεκόρ) και το Κύπελλο Ελλάδος 12 φορές (εκ των οποίων 8 συνεχόμενα, αριθμός ρεκόρ), έχοντας επιτύχει νταμπλ τίτλων 9 φορές. Ο Εθνικός κατέχει τα ρεκόρ συνεχόμενων πρωταθλημάτων με 18  και το δεύτερο μεγαλύτερο με 14 , το ρεκόρ αήττητων πρωταθλημάτων με 29 (τα 11 συνεχόμενα αποτελούν ρεκόρ) , το ρεκόρ ετών ως πολυνίκης του πρωταθλήματος με 70 έτη μέχρι σήμερα , το ρεκόρ των 9 αήττητων νταμπλ  και των 8 συνεχόμενων αήττητων νταμπλ . Ο Εθνικός κατέχει και το ρεκόρ συνεχόμενων ημερολογιακών ετών χωρίς ήττα. Συγκεκριμένα από την ήττα του από τον Ολυμπιακό τον Σεπτέμβριο του 1951, η επόμενη ήττα του ήρθε ξανά από τον συμπολίτη ΟΣΦΠ, 13 χρόνια παρά έναν μήνα μετά, τον Αύγουστο του 1964 . Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το Κύπελλο Ελλάδος διεκόπη το 1958 και επανεκκίνησε το 1984. Τα ρεκόρ αυτά του έχουν προσδώσει τον τίτλο του «Αυτοκράτορα». 

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο Εθνικός ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα που μετείχε στους «8» και τους «4» του κυπέλλου πρωταθλητριών. Το 1966 έφτασε στην ημιτελική φάση (οκτώ ομάδες σε δύο ομίλους των τεσσάρων) ενώ το 1980, αγωνίστηκε στην τελική φάση (όμιλος τεσσάρων ομάδων) του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Επίσης, πέραν του 1966, μετρά άλλες οκτώ συμμετοχές στους «8» της διοργάνωσης. Το γυναικείο τμήμα μετρά 2 Κύπελλα Ευρώπης το 2010 και το 2022, 1 χαμένο τελικό ευρωπαϊκού σουπερκάπ και 3 Πρωταθλήματα Ελλάδος.

Μεγαλύτερη προσωπικότητα στην ιστορία αποτελεί ο υδατοσφαιριστής, προπονητής και μετέπειτα πρόεδρος του Ομίλου, ο “Πατριάρχης της Ελληνικής Υδατοσφαίρισης”, Ανδρέας Γαρύφαλλος. Άλλες σημαντικές προσωπικότητες έχουν υπάρξει οι Γιάννης Γαρύφαλλος, Γιάννης Καραλόγος, Θωμάς Καραλόγος, Κούλης Ιωσηφίδης, Σωτήρης Σταθάκης, Νώντας Σαμαρτζίδης, Δημήτρης Κουγεβετόπουλος, Δημήτρης Κώνστας, Πέτρος Καλφαμανώλης, Γιάννης Θυμαράς, Πέτρος Χατζηκυριακάκης, Αντώνης Αρώνης, Μάρκελλος Σιταρένιος, Μανώλης Πατλάκας, Νίκος Τσάγκας, Νάσος Κοντός, Ανάργυρος Κεχαγιάς, Βαγγέλης Πάτρας, Φίλιππος Καϊάφας, Νίκος Αρμενάκης, Μάκης Βολτυράκης, Θοδωρής Καλακώνας, Χρήστος Αφρουδάκης, Αντώνης Βλοντάκης, Δημήτρης Μάζης, Μαρία Τσουρή, Ίφκε Φαν Μπέλκουμ, Σοφία Ιωσηφίδου, Ντίνα Μαυρίδου, Άσλεϊ Τζόνσον, Πέτερ Ρούσοραν, Λίνο Ρεπέτο, Λάζλο Σάροσι, Άλφιο Φλόρες, Γιώργος Μορφέσης κ.α.

Το τμήμα υδατοσφαίρισης του Εθνικού είναι το μοναδικό τμήμα υδατοσφαίρισης ενώ μαζί με τα τμήματα ποδοσφαίρου του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού και της Α.Ε.Κ., αποτελούν τα μοναδικά τμήματα ομαδικών αθλημάτων  που έχουν κατακτήσει (από τη δεκαετία του '30) σε κάθε δεκαετία τουλάχιστον από έναν τίτλο πρωταθλήματος Ελλάδος, κυπέλλου Ελλάδος ή κυπέλλου Ευρώπης.

Υδατοσφαίριση ανδρών 

Ο Εθνικός στο άθλημα της υδατοσφαίρισης έχει κατακτήσει τα περισσότερα Πρωταθλήματα Ελλάδος, τα περισσότερα από κάθε άλλη ομάδα. Κυριαρχούσε στο άθλημα κατά τις δεκαετίες '50, '60, '70 και '80 και γι' αυτόν τον λόγο του έχει αποδοθεί το προσωνύμιο «Αυτοκράτορας». Πιο συγκεκριμένα, ο Εθνικός έχει κατακτήσει 38 πρωταθλήματα και 12 κύπελλα Ελλάδας ανδρών, ενώ έχει πετύχει το Νταμπλ 9 φορές (αήττητα).

Προπολεμική περίοδος (1925–1940) 
Το πρώτο πρωτάθλημα του συλλόγου κατακτήθηκε το 1926 υπό τον ΣΕΓΑΣ με τον Εθνικό να το κατακτά αήττητος με τέσσερις νίκες σε ισάριθμα ματς κόντρα στον Ν.Ο. Καστέλλας, Ηρακλή, Άρη και Πανιώνιο.

Το πρώτο πρωτάθλημα μετά την ίδρυση της Κ.Ο.Ε. ήρθε το 1931 με τον Εθνικό να το κατακτά και πάλι αήττητος νικώντας στον τελικό τον τότε τρεις συνεχόμενες φορές πρωταθλητή Άρη με 1–0. Η ομάδα του 1931 αποτελούνταν από τους Πετρούτσο, Δέδε, Περδίκη, Μαυρογεώργο, Μακρή, Στεφόπουλο, Χατζηγεωργίου. Κορυφαίος παίκτης της ομάδας υπήρξε ο Πετρούτσος, από τους κορυφαίους προπολεμικούς κολυμβητές μαζί με τον Ζωγράφο του Άρη και τον Προβατόπουλο του Ολυμπιακού. Ο Εθνικός στην πορεία του προς τον τελικό κέρδισε τον Π.Α.Ο.Κ. 6–0, τον Ηρακλή 3–1 και την Πάτρα στον ημιτελικό με 3–0.

Το 1932, ο Εθνικός δεν θα μπορέσει να υπερασπιστεί τον τίτλο του αφού η ομοσπονδία θα αποβάλλει τον Εθνικό και τον Ολυμπιακό από το πρωτάθλημα λόγω μεγάλων επεισοδίων στο μεταξύ τους αγώνα.

Το 1933 και το 1934 θα χάσει τον τίτλο στον τελικό από τον Ολυμπιακό (4-2 και τις δύο χρονιές) ενώ το 1935 δεν θα μετάσχει στους αγώνες στην Μυτιλήνη λόγω τιμωρίας του από την ΕΚΟΦ.

Το 1936 και το 1938 θα χάσει από τον Ολυμπιακό και θα αποκλειστεί από την συνέχεια (τότε το πρωτάθλημα ήταν νοκ άουτ).

Το 1937 θα βγει ξανά δεύτερος χάνοντας 3-2 με ανατροπή στον τελικό από τον Ν.Ο.Π. Ο Εθνικός προηγούνταν στο ημίχρονο με 1-0. 

Το 1940 θα ηττηθεί από τον Κ.Ο. Πειραιά στον πρώτο αγώνα και θα αποκλειστεί. 

Τα έτη 1945 και 1946 θα καταταγεί τρίτος

Τρίτο πρωτάθλημα, εποχή Ανδρέα Γαρύφαλλου και δυναστεία (1948–1990) 
Το τρίτο πρωτάθλημα ήρθε 17 χρόνια μετά το δεύτερο, το 1948, με τον Εθνικό να το κατακτά αήττητος (νίκες επί ΝΟΠ, Άρη, ΟΣΦΠ, ΝΑΟ Κέρκυρας, ΝΟ Χαλκίδας και ισοπαλία κόντρα στον ΝΟ Μυτιλήνης). 

Το 1949, ο Εθνικός θα χάσει το πρωτάθλημα εξαιτίας μιας ισοπαλίας με το Παλαιό Φάληρο και της ήττας του από τον ΟΣΦΠ με 3–1 σε έναν αγώνα όπου έπαιξε χωρίς το μεγάλο όπλο του, τον Ανδρέα Γαρύφαλλο λόγω τραυματισμού.

Το 1950 θα χάσει από Πάτρα και Ολυμπιακό τερματίζοντας τρίτος. 

Το 1951 θα χάσει τον τίτλο εξαιτίας της ήττας του από τον Ολυμπιακό με 2–1 ενώ το 1952 βρέθηκε πολύ κοντά στον τίτλο αλλά η νίκη του ΟΣΦΠ με 3–2 επί του ΝΟΠ σε συνδυασμό με την ισοπαλία του Εθνικού με τους Πατρινούς (2–2) θα οδηγήσει τον τίτλο στους «ερυθρόλευκους».  

Την επόμενη περίοδο ο Εθνικός θα κατακτήσει αήττητος το πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά από 5 χρόνια, πετυχαίνοντας 4 νίκες και 1 ισοπαλία σε 5 παιχνίδια (3–3 με το Π. Φάληρο, νίκη επί της Μυτιλήνης, νίκη 10–1 επί του Αχιλλέα Πατρών, 10–3 επί του Άρη και 5–1 επί του ΟΣΦΠ στις 18/9/1953 μπροστά σε κοινό 5.000). 

Το 1953 ξεκίνησε η κυριαρχία του Εθνικού, μία από τις μεγαλύτερες αν όχι η μεγαλύτερη στα ομαδικά αθλήματα. Έχει το απόλυτο σερί πρωταθλημάτων από το 1953 ως το 1970 (18 συνεχόμενα και εκ των οποίων 16 αήττητα) και το δεύτερο μεγαλύτερο από το 1972 ως το 1985 (14 συνεχόμενα εκ των οποίων 10 αήττητα), ρεκόρ εντυπωσιακά και ακατάρριπτα μέχρι σήμερα. Από το 1953 μέχρι και το 1963, ο Εθνικός κατέκτησε 11 συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα, ένα ρεκόρ που δεν έχει συμβεί σε άλλο άθλημα. Την περίοδο 1953 έως 1958 κατέκτησε έξι συνεχόμενα κύπελλα προτού διακοπεί ο θεσμός.  

Την ίδια περίοδο πέτυχε έξι σερί αήττητα νταμπλ, γεγονός που αποτελεί ρεκόρ μέχρι σήμερα. Στους τρεις από τους έξι τελικούς κέρδισε τον ΟΣΦΠ ενώ στους άλλους κέρδισε τον Άρη, τον ΝΟΠ ενώ στον έναν υπήρξε τελική φάση με όμιλο τεσσάρων ομάδων. Οι τελικοί του 1953 και του 1957 κόντρα στον ΟΣΦΠ κρίθηκαν στην παράταση ενώ το 1954 ο Εθνικός τον κέρδισε με το αναπάντεχο 12–0 παρόλο που ήταν κουρασμένος παίζοντας ημιτελικό σε αντίθεση με τον αντίπαλό του. Επίσης η δυναμικότητα των δύο ομάδων δεν δικαιολογούσε τόσο μεγάλη νίκη για το πόλο της εποχής. Ο τελικός του 1953 έχει μείνει στην ιστορία καθώς στην νίκη του Εθνικού με 5–4 επί του αιώνιου αντιπάλου του, ο Γαρύφαλλος είχε πετύχει και τα πέντε γκολ σε έναν τελικό που τελείωσε μετά από τρεις παρατάσεις και συνολικά 38 αγωνιστικά λεπτά. Το 1955 σε έναν τελικό όπου υπήρξαν φοβερά επεισόδια μεταξύ παικτών, ο Άρης αποχώρησε έπειτα από 2 λεπτά με τον Εθνικό να κατακτά το κύπελλο με σκορ 1–0, το 1956 επικράτησε ισάριθμες νίκες σε όμιλο τελικής φάσης που μετείχαν οι Πάτρα (4–3), Π. Φάληρο (6–3) και Άρης (6–1) ενώ στο τελευταίο κύπελλο πριν τη διακοπή του θεσμού, νικά στον τελικό τον Ν.Ο. Πατρών με 5–2. 

Κατά τη δεκαετία του '50 ξεκίνησε ένα μεγάλο αήττητο σερί σε αγώνες πρωταθλήματος, που κράτησε για 13 ολόκληρα χρόνια, κάτι που αποτελεί ρεκόρ μέχρι σήμερα. Συγκεκριμένα, μετά την ήττα του με 2–1 από τον Ολυμπιακό στις 21 Σεπτεμβρίου του 1951, ηττήθηκε ξανά από τον ίδιο αντίπαλο στις 7 Αυγούστου του 1964 με 5–4. Ενδιάμεσα παρέμεινε αήττητος σε 75 αγώνες, όπου κέρδισε τους 71 ενώ 4 έληξαν ισόπαλοι. Η τελευταία ισοπαλία σημειώθηκε σε αγώνα με το Παλαιό Φάληρο στις 19 Σεπτεμβρίου του 1953. Ύστερα από αυτόν τον αγώνα ξεκίνησε κι ένα νικηφόρο σερί, που κράτησε για 11 χρόνια και 64 αγώνες μέχρι την ήττα του 1964.

Οι 71 νίκες ήταν συνοπτικά οι εξής:

 13 νίκες επί του Ν.Ο. Μυτιλήνης
 12 νίκες επί του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π.
 12 νίκες επί του Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου
 11 νίκες επί του Ν.Ο. Πατρών
 7 νίκες επί του Αχιλλέα Πατρών
 7 νίκες επί του Άρη Θεσσαλονίκης
 5 νίκες επί του Παναθηναϊκού Α.Ο.
 2 νίκες επί του Π.Α.Ο.Κ. Θεσσαλονίκης
 1 νίκη επί του Εθνικού Γ.Σ.
 1 νίκη επί του Πατραϊκού
Η ομάδα αυτή αποτελούνταν από τους Ανδρέα Γαρύφαλλο, Πέτρο Καλφαμανώλη, Μίμη Γεωργιάδη, Γιάννη Θυμαρά, Μανώλη Πατλάκα, Δημήτρη Κουράντη, Νίκο Λεκάκη, Ανδρέα Καλομοίρη, Ανδρεάδη, Πέτρο Χατζηκυριακάκη, Παναγιώτη Χατζηκυριακάκη, Παναγιώτη Τακούση

Το 1965, 1966 και 1967 θα κατακτήσει το πρωτάθλημα δίχως ήττα. Το 1966 θα κάνει το απόλυτο με 10 νίκες σε 10 αγώνες, το 1965 9 νίκες και μια ισοπαλία με τον ΟΣΦΠ (0-0) ενώ το 1967 θα κάνει 4 νίκες και 2 ισοπαλίες (3-3 με ΟΣΦΠ και ΠΑΟ) σε 6 αγώνες.  

Το 1968 χάνει ξανά από τον Ολυμπιακό στον πρώτο γύρο (7–6) αλλά τον κερδίζει στον δεύτερο (7–5, με πέντε τέρματα του Γαρύφαλλου) ώστε να κατακτήσει το πρωτάθλημα στην καλύτερη διαφορά τερμάτων. Το πρωτάθλημα θα κρινόταν στους αγώνες των δύο πειραϊκών ομάδων με τον ΝΟΠ στον δεύτερο γύρο. Ο ΟΣΦΠ θα νικήσει δύσκολα 9–7 ενώ ο Εθνικός θα επικρατήσει με 11–3. Στον πρώτο γύρο ο ΟΣΦΠ είχε επικρατήσει της Πάτρας με 3–2 ενώ ο Εθνικός με 5–4. Μάλιστα εκείνη τη σεζόν ο ΠΑΟ θα αποχωρήσει από το πρωτάθλημα στον δεύτερο γύρο και θα χάσει από ΟΣΦΠ και Εθνικό με 5–0 στα χαρτιά. Οι αγώνες του πρώτου γύρου είχαν πραγματοποιηθεί με τον ΟΣΦΠ να επικρατεί του ΠΑΟ με 10–3 και ο Εθνικός με 6–0. Στον δεύτερο γύρο ο Εθνικός θα συντρίψει τον ΠΑΟ με 16–0 αλλά θα κατοχυρωθεί η νίκη του ως 5–0 στα χαρτιά (το ίδιο θα συμβεί και με τη νίκη του ΟΣΦΠ επί του ΠΑΟ). Στο τέλος του πρωταθλήματος, ο Ανδρέας Γαρύφαλλος αποσύρεται από υδατοσφαιριστής και συνεχίζει το έργο του στην ελληνική υδατοσφαίριση από το πόστο του προπονητή. 

Στο πρωτάθλημα του 1969, σύμφωνα με τον τύπο της εποχής, ο τελικός μεταξύ Ολυμπιακού και Εθνικού δεν έγινε ποτέ διότι ο Ολυμπιακός δεν «κατέβηκε» να αγωνιστεί εξαιτίας του θανάτου του προέδρου του Κώστα Μπουζάκη. Οι δύο ομάδες αναδείχθηκαν «συμπρωταθληταί» (είχαν τέσσερις νίκες σε πέντε αγώνες ενώ το μεταξύ τους ντέρμπι έληξε 2–2), ενώ στη συνέχεια έγινε κλήρωση μεταξύ των δύο για τον καθορισμό της ομάδας που θα αγωνιζόταν στο κύπελλο πρωταθλητριών, ο οποίος τελικά ήταν ο Ολυμπιακός. 

Το 1970 θα κατακτήσει το πρωτάθλημα αήττητος έχοντας μια νίκη και μια ισοπαλία με τον ΟΣΦΠ. Αυτό ήταν το 18ο σερί πρωτάθλημα και τελευταίο προτού διακόψει το σερί ο Ολυμπιακός. 

Το 1971, η ομάδα θα χάσει το τίτλο για πρώτη φορά από τον Ολυμπιακό στον δεύτερο αγώνα μπαράζ (2–1). Παρόλα αυτά θα συνεχίσει ένα νέο σερί πρωταθλημάτων από το 1972 μέχρι και το 1985. Στο διάστημα αυτό θα κερδίσει αήττητος τα πρωταθλήματα του 1974, 1975, 1976 και 1979. 

Μάλιστα από το 1978 και την ήττα 5–4 από τον ΟΣΦΠ μέχρι την ήττα του το 1990 με 10–9 ξανά από τον ΟΣΦΠ, ο Εθνικός ήταν αήττητος απέναντι στον συμπολίτη Ολυμπιακό με τελευταία ισοπαλία για τον Ολυμπιακό να έρχεται το 1979 (4–4). Από το 1950 μέχρι και το 1990, ο Εθνικός έχασε από τον ΟΣΦΠ ένδεκα φορές. Τη δεκαετία του '80, ο Εθνικός είχε ως αντίπαλο δέος τον ΑΝΟΓ αφού ο Ολυμπιακός είχε χάσει τη δυναμική των προηγούμενων δεκαετιών. Τη δεκαετία του '80 ο Εθνικός μέτρησε 20 συνεχόμενες νίκες στο «πειραϊκό ντέρμπι» με τη μεγαλύτερη νίκη όλων των εποχών να έρχεται την 1η Σεπτεμβρίου του 1982 όταν και για το δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος του 1982, ο Εθνικός νικά τον Ολυμπιακό με το βαρύ για το πόλο της εποχής 13–0. 

Το 1984 και το 1985 θα κατακτήσει το έκτο και το έβδομο κύπελλο αντίστοιχα επικρατώντας στους τελικούς, της Γλυφάδας και του Άρη. Το 1984, στην πορεία προς τον τελικό, οι «κυανόλευκοι» επικράτησαν του Ομίλου Φίλων Θαλάσσης, Ολυμπιακού και Βουλιαγμένης. Το 1985 ο Άρης με τον αείμνηστο Νώντα Σαμαρτζίδη παίκτη και τον Ανδρέα Γαρύφαλλο προπονητή θα διεκδικήσει το τρόπαιο στον τελικό του Ιλισίου κολυμβητηρίου αλλά η πειραϊκή ομάδα θα κάμψει την αντίσταση των Θεσσαλονικέων με 8–7. 

Μέσα στη δεκαετία του '80, ο Εθνικός κατάφερε να παραμείνει αήττητος στα πλαίσια του πρωταθλήματος Ελλάδας για σχεδόν έξι χρόνια και 101 συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος. Συγκεκριμένα μετά την ήττα του από τη Γλυφάδα με 3–5 στις 27 Σεπτεμβρίου του 1980, ηττήθηκε ξανά στις 10 Μαΐου του 1986 από τη Βουλιαγμένη με 7–8. Ενδιάμεσα κατέκτησε 5 συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα (1981, 1982, 1983, 1984 και 1985), ενώ από τους 101 συνεχόμενους αγώνες χωρίς ήττα κέρδισε στους 100 και έφερε μία ισοπαλία. Από τις 100 νίκες, οι 86 ήταν συνεχόμενες (το μεγαλύτερο σερί νικών στο πρωτάθλημα ως το 2016 όταν και το έσπασε ο Ολυμπιακός), καθώς μετά την ήττα του από τη Γλυφάδα το 1980 ο επόμενος αγώνας στον οποίο δεν αναδείχθηκε νικητής ήταν η ισοπαλία 6–6 εναντίον της ίδιας ομάδας στις 24 Αυγούστου του 1985.

Οι 100 νίκες ήταν συνοπτικά οι εξής:

11 νίκες επί του Ν.Ο. Πατρών
11 νίκες επί του Ν.Ο. Χίου
10 νίκες επί του Ν.Ο. Βουλιαγμένης
10 νίκες επί του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π.
10 νίκες επί του Παναθηναϊκού
10 νίκες επί του Ν.Ο. Βόλου - Αργοναύτες
9 νίκες επί του Α.Ν.Ο. Γλυφάδας
7 νίκες επί του Ε.Ν.Ο. Αιγυπτιωτών
6 νίκες επί του Ν.Α.Ο. Κέρκυρας
5 νίκες επί του Άρη Θεσσαλονίκης
5 νίκες επί του Π.Α.Ο.Κ.
3 νίκες επί του Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου
2 νίκες επί του Άρη Νικαίας
1 νίκη επί του Ηρακλή Θεσσαλονίκης

Η ήττα αυτή του 1986 από τη Βουλιαγμένη του στέρησε και τον τίτλο για πρώτη φορά μετά από 14 χρόνια, και σήμανε το τέλος της χρυσής εποχής του «αυτοκράτορα», καθώς έκτοτε έχει κατακτήσει μόλις τρία πρωταθλήματα (1988, 1994, 2006) και τέσσερα κύπελλα (1988, 1991, 2000, 2005). Το 1988 ήρθε το τελευταίο αήττητο πρωτάθλημα όπως και το τελευταίο νταμπλ. Χαρακτηριστικό της δυναστείας του Εθνικού αποτελεί το γεγονός ότι μέχρι το 2008, ο Εθνικός ήταν η ομάδα με τα περισσότερα πρωταθλήματα Ελλάδος σε όλα τα ομαδικά σπορ στην Ελλάδα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, πόλο, βόλεϊ. χάντμπολ).

Το 1926 αφήνει δεύτερο τον ΝΟ Καστέλλας, το 1931 τον Άρη, το 1948 τον ΝΟ Μυτιλήνης, τις χρονιές 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1961, 1962 αφήνει δεύτερο τον ιστορικό ΝΟ Πατρών, τα έτη 1953, 1959, 1960, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1970, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1994, 2006 αφήνει δεύτερο τον Ολυμπιακό ενώ αφήνει τον ΑΝΟΓ δεύτερο τα έτη 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1988.

Μεταβατική περίοδος, τριακοστό έβδομο πρωτάθλημα και χαμός Σαμαρτζίδη (1990–2002) 
Το 1991, ο Εθνικός θα επιστρέψει σε τίτλο κατακτώντας το κύπελλο επικρατώντας του ΑΝΟΓ με 10–7 που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ ενώ στο πρωτάθλημα κατετάγη τέταρτος (καν. διάρκεια και φάιναλ φορ) πίσω από ΝΟΒ, ΑΝΟΓ και ΟΣΦΠ. 

Το 1992 θα τερματίσει δεύτερος πίσω από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό σε μια σεζόν που ο Εθνικός δεν ξεκίνησε καλά αλλά βρήκε τα πατήματά του προς το τέλος της περιόδου και ειδικά στην φάση του φάιναλ φορ που μετείχαν οι τέσσερις καλύτερες ομάδες. Κέρδισε στην τελική φάση δις την Βουλιαγμένη και μια φορά τον Ολυμπιακό.

Το 1993 θα τερματίσει τρίτος σε κανονική διάρκεια και τελική φάση μη μπορώντας όμως να διεκδικήσει το πρωτάθλημα από τους Ολυμπιακό και Βουλιαγμένη που ήταν ανώτερες.

Το 1994, ο Εθνικός με προπονητή τον Κυριάκο Ιωσηφίδη κατέκτησε την πρώτη θέση στη κανονική περίοδο. Στα πλέυ-οφς αντιμετωπίζει στην προημιτελική φάση τον Ηρακλή και τον κερδίζει με 2–0 νίκες, στην ημιτελική φάση τον Ν.Ο. Πατρών που τον αποκλείει με 2–0 νίκες (15–6 στην Πάτρα, 9–6 στον Πειραιά) και έπειτα αντιμετωπίζει με πλεονέκτημα έδρας τον Ολυμπιακό.

Στους αγώνες κανονικής περιόδου, ο Εθνικός είχε επικρατήσει στον πρώτο γύρο ενώ στον δεύτερο το ντέρμπι είχε λήξει ισόπαλο. Στον πρώτο επεισοδιακό αγώνα που αποβλήθηκαν οκτώ παίκτες, ο Εθνικός κερδίζει με 11–10 χάρη σε ένα γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα από τον Μανούσο Βιζυράκη. Στον δεύτερο αγώνα ο Ολυμπιακός ισοφαρίζει την σειρά (10–9) και στέλνει την σειρά και τον τίτλο σε τρίτο και τελευταίο παιχνίδι. Εκεί ο Εθνικός προηγείται με 6–4 αλλά ο Ολυμπιακός αντέδρασε και έστειλε τον τελικό στην παράταση ενώ είχε δοκάρι τρία δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του αγώνα (8–8 καν. διάρκεια). Στην παράταση ο Ολυμπιακός θα σκοράρει με το Βλάχο και θα βρεθεί πολύ κοντά στον τίτλο αλλά 13 δευτερόλεπτα πριν λήξει η παράταση, ο Σαμαρτζίδης ευστοχεί σε πέναλτι και έτσι ο τελικός πηγαίνει στα πέναλτι. Ο Βολτυράκης των «ερυθρόλευκων» θα αποκρούσει δύο πέναλτι αλλά ο Πάτρας των «κυανόλευκων» τέσσερα. Ο Σαμαρτζίδης σκοράρει το τελευταίο πέναλτι της ομάδας του και δίνει το πρωτάθλημα δύο χρόνια πριν γίνει το μοιραίο δυστύχημα και χάσει την ζωή του.

Το 1995 ο Εθνικός τερματίζει δεύτερος στην κανονική διάρκεια και φτάνει μέχρι τους τελικούς αποκλείοντας Χανιά και Γλυφάδα με 2–0 νίκες αλλά θα χάσει σε μια κλειστή σειρά τελικών το πρωτάθλημα από τον Ολυμπιακό. 

Το 1996 αποδυναμωμένος κερδίζει την τέταρτη θέση στην κανονική περίοδο και αποκλείεται από τη Βουλιαγμένη στους ημιτελικούς του πρωταθλήματος. Έπειτα ακολουθεί το μοιραίο γεγονός με τον πνιγμό του Σαμαρτζίδη. 

Τα έτη 1997 και 1998 ο Εθνικός θα αντιμετωπίσει εσωτερικά διοικητικά προβλήματα με την ομάδα να κάνει τις χειρότερες χρονιές της μέχρι τότε. Το 1998 τερματίζει τρεις βαθμούς πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. 

Το 1999 και το 2000 εμφανίζεται ελαφρώς βελτιωμένος κερδίζοντας την έκτη και την πέμπτη θέση αντίστοιχα. Το 2000 η ομάδα του Εθνικού κατέκτησε το Κύπελλο στο φάιναλ φορ που διεξήχθη στη Νίκαια. Με προπονητή τον 30χρονο τότε Γιώργο Μορφέση, ο Εθνικός απέκλεισε τη Βουλιαγμένη στον ημιτελικό (13–12 στην παράταση), ενώ στον τελικό επικράτησε του αιώνιου ΟΣΦΠ με 12–11 στην παράταση. Πρώτοι σκόρερ για τον Εθνικό ήταν οι αμερικανός Χάμπερτ και Σχίζας με τρία τέρματα ο καθένας. Ο Εθνικός είχε παρουσιαστεί βελτιωμένος στις αρχές του 2000 αλλά ήταν έκπληξη η επικράτηση επί των φαβορί ΝΟΒ και ΟΣΦΠ. 

Το 2001 και το 2002 κατακτά την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα. Το 2001 αποκλείεται από τον Ολυμπιακό στους ημιτελικούς και το 2002 από τη Βουλιαγμένη.

Τρίτη θέση στο ΛΕΝ Τρόφι, τριακοστό όγδοο πρωτάθλημα και δωδέκατο κύπελλο (2002–2008) 
Το 2003 η ανδρική ομάδα του Εθνικού αγωνίστηκε στον ημιτελικό του Λεν Τρόφυ, όμως αποκλείστηκε και κατέλαβε την τρίτη θέση μαζί με την ιταλική Σαβόνα. Κατέλαβε την τρίτη θέση και στο πρωτάθλημα

Το 2005, ο Εθνικός θα κατακτήσει το 12ο κύπελλο νικώντας στον τελικό τον Ν.Ο. Πατρών με 12-8 (Χατζηκυριακάκης 4, Μάζης 3). Στον ημιτελικό είχε κάμψει την αντίσταση του ΟΣΦΠ με 11–9 με τέσσερα γκολ του Στελλάτου και από δύο των Μπλάνη και Βλοντάκη.Την ίδια χρονιά ο Εθνικός κατέκτησε την πρώτη θέση στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος αλλά δεν κατάφερε στα πλέιοφ να κερδίσει το πρωτάθλημα και έχασε τον τίτλο στο πέμπτο και τελευταίο παιχνίδι από τον Ολυμπιακό.

Το 2006, αν και ο Εθνικός στην κανονική διάρκεια έφερε ισοπαλία και ήττα από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό, κατάφερε να κατακτήσει το 38ο πρωτάθλημα στο πέμπτο παιχνίδι που κρίθηκε στην παράταση με σκορ 7–6. Ο Χατζηκυριακάκης σκόραρε το νικητήριο τέρμα πέντε δεύτερα πριν το τέλος ο Ολυμπιακός με πέναλτι θα έστελνε τον τελικό στα πέναλτι που όμως ο Καραμπέτσος αποσόβησε σε εκτέλεση του Θεοδωρόπουλου. Το πρωτάθλημα αφιερώθηκε στη μνήμη του αδικοχαμένου μεγάλου αρχηγού Νώντα Σαμαρτζίδη. Αυτή ήταν η 20η φορά που ο Εθνικός κατακτά το πρωτάθλημα και αφήνει δεύτερο τον Ολυμπιακό.

Υποβιβασμός στην Α2, τέταρτες θέσεις στο πρωτάθλημα και δέκατος τρίτος τελικός κυπέλλου (2009–2020) 
Το 2009 η ομάδα μετά από διοικητική αναταραχή, πραγματοποιεί άσχημη χρονιά και υποβιβάζεται στην Α2 για πρώτη φορά από το 1928. Επανακάμπτει άμεσα αλλά το 2012 θα υποβιβαστεί για δεύτερη φορά χωρίς μάλιστα να πραγματοποιήσει νίκη. Θα ανεβεί αμέσως κατηγορία και θα ξαναπαίξει στην Α1 το 2014 που καταλαμβάνει την έκτη θέση. Το 2015 φτάνει στα ημιτελικά των πλέυοφ του πρωταθλήματος όπου και αποκλείεται από τον ΠΑΟ ενώ θα φτάσει ξανά στα ημιτελικά του πρωταθλήματος το 2017 και το 2019 όπου αποκλείεται από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό. Το 2020 η ομάδα θα φτάσει στον τελικό του φάιναλ φορ του Κυπέλλου για πρώτη φορά από το 2007 αλλά θα χάσει τον τελικό από τον ανώτερο ΟΣΦΠ.

Εξέχουσες προσωπικότητες 
Ανάμεσα στους πολλούς και σημαντικούς υδατοσφαιριστές του τμήματος όλα αυτά τα χρόνια ξεχωρίζουν οι Ανδρέας Γαρύφαλλος, θεωρούμενος ο “Πατριάρχης” της ελληνικής υδατοσφαίρισης, Θωμάς Καραλόγος, Γιάννης Καραλόγος, Κούλης Ιωσηφίδης, Δημήτρης Κουγεβετόπουλος, Μάρκελλος Σιταρένιος, Αντώνης Αρώνης, Γιάννης Γαρύφαλλος, Πέτρος Καλφαμανώλης, Μανώλης Πατλάκας, Γιάννης Θυμαράς, Νίκος Τσάγκας, Ανάργυρος Κεχαγιάς, Σωτήρης Σταθάκης, Βαγγέλης Πάτρας, Δημήτρης Κώνστας, Φίλιππος Καϊάφας, Νίκος Αρμενάκης, Λίνο Ρεπέτο, Λάζλο Σάροσι, Άλφιο Φλόρες και πιο πρόσφατα οι Νώντας Σαμαρτζίδης, Θοδωρής Καλακώνας, Μάκης Βολτυράκης, Κώστας Κοκκινάκης, Χρήστος Αφρουδάκης, Αντώνης Βλοντάκης, Δημήτρης Μάζης, Γιώργος Μορφέσης. Επίσης, ο μεγάλος Ούγγρος αθλητής και προπονητής Πέτερ Ρούσοραν αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία του Εθνικού, οδηγώντας τον ως προπονητής σε 3 συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα Ελλάδος (1981-84) και στο αήττητο νταμπλ του 1988.

Ευρωπαϊκή παρουσία 
Ο Εθνικός για πολλά χρόνια ήταν ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις. Μετρά συνολικά 41 συμμετοχές σε ευρωπαϊκά κύπελλα μέχρι και το 2009.

Στην τρίτη διοργάνωση το 1966 για πρώτη φορά περνά προκριματικό όμιλο. Φιλοξένησε στο Ζάππειο τις Βιέννα, Μπαρτσελόνα και την πρωταθλήτρια Ευρώπης Παρτιζάν. Στους αγώνες παρευρέθησαν 3.000 οπαδοί που βοήθησαν τον Εθνικό να νικήσει τις Μπαρτσελόνα και Βιέννα παίρνοντας το εισιτήριο για τις οκτώ καλύτερες ομάδες.

Το 1980 η ανδρική ομάδα πόλο του Εθνικού έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που συμμετείχε στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος υδατοσφαίρισης παίρνοντας την τέταρτη θέση στο Κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης υδατοσφαίρισης ανδρών που βρήκε πρωταθλήτρια την κροατική Γιούγκ Προπονητής των πειραιωτών ήταν ο Ιταλός Λίνο Ρεπέτο. Ο Εθνικός είχε αναλάβει να διοργανώσει έναν προκριματικό όμιλο και σε αυτόν πήρε το εισιτήριο για τους «8» μαζί με την πρωταθλήτρια Ευρώπης Βάσας, αποκλείοντας την πρωταθλήτρια Σοβ. Ένωσης, MGU Μόσχας. Στους «8» μετείχε στον όμιλο του Βερολίνου όπου μαζί με την γηπεδούχο Σπάνταου απέκλεισαν τις Ντε Ρόμπεν (Ολλανδία) και ΣΚΚ Στοκχόλμης (Σουηδία). Η ομάδα αποτελούνταν από τους Δημήτρη Κώνστα, Σωτήρη Σταθάκη, Δημήτρη Κουγεβετόπουλο, Αντώνη Αρώνη, Μάρκελλο Σιταρένιο, Θωμά Καραλόγο, Κούλη Ιωσηφίδη, Γιάννη Γαρύφαλλο, Νάσο Κοντό.

To 1979, ο Εθνικός με προπονητή τον Άλφιο Φλόρες επικρατεί της πρωταθλήτριας και ισχυρής Κανοτιέρι Νάπολι για το κύπελλο πρωταθλητριών με 6–4 και την αποκλείει από τους «8» της διοργάνωσης. Ο Εθνικός χρειάστηκε να κερδίσει με τουλάχιστον δύο τέρματα διαφορά μετά την ήττα του από τη τσεχοσλοβάκικη Κόζιτσε. Ο Εθνικός πέρα από την τέταρτη θέση το 1980, έχει φτάσει στην οκτάδα του κυπέλλου πρωταθλητριών το 1966, 1970, 1972, 1977, 1978, 1979, 1981, 1983 και 1995.

Το 1981 φτάνει στους «8» έπειτα από νικηφόρα αποτελέσματα κόντρα στην Δανική Οντένσε και την Ελβετική Χόργκεν στο κολυμβητήριο του Αιγάλεω και της ήττας από την Μπαρτσελόνα με 10–11. Στους «8» θα ηττηθεί από τις Άλφεν, Βάσας και Γιούγκ. 

Το 1982 θα αποκλειστεί στους «16» από τις Ντε Ρομπέν και Γιουγκ, παρά τις νίκες του επί των Χόργκεν και ΣΚΚ Στοκχόλμης. 

Το 1984 αποκλείεται σε ισοβαθμία με την καταλανική Μόντζουκ που είχε φιλοξενήσει τον προκριματικό όμιλο. Ο Εθνικός έφερε ισοπαλία με τους γηπεδούχους (12–12), είχε επικρατήσει της Μαρσέιγ (10–7) και είχε ηττηθεί από την πρωταθλήτρια Ευρώπης Σπάνταου με 12–6. Η νίκη των Γερμανών με ένα γκολ επί της Μοντζουκ δεν άφησε περιθώρια στον Εθνικό αφού έπρεπε να κερδίσει με 7 γκολ διαφορά την Μαρσέιγ. Έτσι χάνει την ευκαιρία να φτάσει στους «8» ενώ το 1985 στον προκριματικό όμιλο που διοργάνωσε στην Νίκαια, θα μετρήσει τρεις ήττες σε ισάριθμους αγώνες από Μόντζουκ (Ισπανία, 8–10), Οράντεα (Ρουμανία, 6–8) και Ποζίλιπο (Ιταλία, 9–11). Το 1988 θα κερδίσει στον όμιλο της Ολλανδίας την Γάνδη αλλά θα ηττηθεί από την γηπεδούχο Άλφεν και την Ποζίλιπο. 

Το 2003 η ανδρική ομάδα πόλο του Εθνικού αγωνίστηκε στον ημιτελικό του ΛΕΝ Τρόφι αλλά αποκλείστηκε στον ημιτελικό από την Σαβόνα. 

Τις περιόδους 2006, 2007, 2008 έφτασε στους «16» του κυπέλλου πρωταθλητριών ενώ τελευταία του παρουσία είναι το 2009 στα προκριματικά της κορυφαίας διοργάνωσης.

Έδρα 
Ο Εθνικός άρχισε να αγωνίζεται ως γηπεδούχος στις αρχές της δεκαετίας του '80 όταν και χρησιμοποιούσε ως έδρα τα κολυμβητήρια του Αιγάλεω, της Νίκαιας και του Ιλισίου στην Αθήνα. Τις προηγούμενες δεκαετίες λόγω της μορφής του πρωταθλήματος, όλες οι ομάδες αγωνίζονταν στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο του Ζαππείου. Μάλιστα στο κολυμβητήριο του Ζαππείου έχει πανηγυρίσει 27 πρωταθλήματα και 6 κύπελλα Ελλάδος. Από το 1986 χρησιμοποιεί ως έδρα το Εθνικό κολυμβητήριο Πειραιά, στη βιομηχανική συνοικία Παπαστράτος.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο ο Εθνικός φιλοξένησε το 1966 (Ζάππειο), το 1980 (Ζάππειο)και το 1981 (Αιγάλεω) προκριματικούς ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ. Ισάριθμες φορές προκρίθηκε στις «8» καλύτερες ομάδες. Το 1966 και το 1981 ως δεύτερος και το 1980 ως πρώτος.

Θέσεις στο πρωτάθλημα Α' κατηγορίας

Πανελλήνιο πρωτάθλημα (1923-1966), Εθνική κατηγορία (1967-1976), Α' Εθνική κατηγορία (1977-1986) 

 35 πρώτες θέσεις 
 9 δεύτερες θέσεις
 6 τρίτες θέσεις 
 5 πέμπτες θέσεις

Α1 Εθνική κατηγορία (1987-) 

 3 πρώτες θέσεις 
 7 δεύτερες θέσεις
 5 τρίτες θέσεις 
 5 τέταρτες θέσεις 
 4 πέμπτες θέσεις
 3 έκτες θέσεις 
 1 έβδομη θέση 
 3 όγδοες θέσεις 
 1 ένατη θέση
 1 ενδέκατη θέση (υποβιβασμός στην Α2)
 1 δωδέκατη θέση (υποβιβασμός στην Α2)
 1 δέκατη τέταρτη θέση

Στατιστικά στοιχεία 

 Αγώνες (από το 1945–2022): 1.264
 Νίκες (από το 1945–2022): 870
 Ισοπαλίες (από το 1945–2022): 81
 Ήττες (από το 1945–2022): 313

Θέσεις στο πρωτάθλημα Β' κατηγορίας

Α2 Εθνική κατηγορία (1987-) 

 1 πρώτη θέση (άνοδος στην Α1)
 1 δεύτερη θέση (άνοδος στην Α1)

Τρέχουσα σύνθεση 
Αγωνιστική περίοδος: 2022–23

Ιάσων ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ, Αντώνης ΔΡΟΣΟΠΟΥΛΟΣ, Γιάννης ΜΠΕΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, Κώστας Μάριος ΒΙΤΤΕΛΑΣ, Πέτρος ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗΣ, Διονύσης ΘΕΟΔΟΣΗΣ – ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ, Τάσος ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟΣ, Γιώργος ΚΑΤΣΑΓΟΥΝΟΣ, Κώστας ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΣ, Παναγιώτης ΠΑΠΑΔΟΓΚΩΝΑΣ, Συμεών ΛΑΔΑΣ, Κώστας Μάριος ΙΩΑΝΝΟΥ, Λουκάς ΖΩΓΡΑΦΟΣ, Μανώλης Στέλιος ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟΣ, Γιώργος Ευφραίμ ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟΣ, Βαγγέλης ΠΑΛΥΒΟΣ, Αριστείδης ΒΛΑΧΑΚΗΣ, Ανδρέας ΤΖΩΡΑΚΑΚΗΣ, Φίλιππος Τάσος ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΣ, Πέτρος ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Χριστόδουλος ΤΖΟΥΡΟΣ, Γιώργος ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Νίκος ΒΑΗΣ, Djordje TESANOVIC (Μαυροβούνιο), Roberto AGULHA DE FREITAS (Βραζιλία)  

Προπονητής: ΦΑΝΗΣ ΚΟΥΝΤΟΥΔΙΟΣ

Διακρίσεις

Αξιόλογοι υδατοσφαιριστές 
 Ανδρέας Γαρύφαλλος
 Πέτρος Καλφαμανώλης
 Πέτρος Χατζηκυριακάκης
 Νίκος Τσάγκας
 Γιάννης Θυμαράς
 Δημήτρης Κουγεβετόπουλος
 Αντώνης Αρώνης
 Μάρκελλος Σιταρένιος
 Σωτήρης Σταθάκης
 Γιάννης Γαρύφαλλος
 Γιάννης Καραλόγος
 Θωμάς Καραλόγος
 Δημήτρης Κώνστας
 Μανώλης Πατλάκας
 Κούλης Ιωσηφίδης
 Γιάννης Βώσσος
 Ανάργυρος Κεχαγιάς
 Νίκος Αρμενάκης
 Κώστας Κοκκινάκης
 Νίκος Στελλάτος
 Φίλιππος Καραμπέτσος
 Νικόλαος Μπαλτατζής - Μαυροκορδάτος
 Δημήτρης Μάζης
 Νώντας Σαμαρτζίδης
 Αντώνης Βλοντάκης
 Χρήστος Αφρουδάκης
 Θοδωρής Καλακώνας
 Μανώλης Μυλωνάκης
 Μάκης Βολτυράκης 
 Τάσος Σχίζας
 Κρις Χάμπερτ (2000-2001)
  Γούλφ Γουάιγκο (2002-2003)
  Τζέσε Σμιθ (2006)

Αξιόλογοι προπονητές
 Πέτερ Ρούσοραν
 Κλεάνθης Παλαιολόγος
 Ανδρέας Γαρύφαλλος
 Γιάννης Θυμαράς
 Γιάννης Καραλόγος
 Μάκης Βολτυράκης
 Λίνο Ρεπέτο
 Λάζλο Σάροσι
 Άλφιο Φλόρες
 Γιώργος Μορφέσης

Αλλοδαποί υδατοσφαιριστές 
19 αλλοδαποί έχουν αγωνιστεί για τους «κυανόλευκους» με τους πολίστες από τις ΗΠΑ να έχουν την πρωτοκαθεδρία από πλευράς εθνικότητας (7 παίκτες). Ακολουθούν με τέσσερις παίκτες οι πολίστες από την Κροατία.

Πηγή: Κ.Ο.Ε.

  Άντε Τρόγλιτς (1997)
  Σεργκέι Ροντιόνοφ (1998–1999)
  Ζολτ Πετοβάρι (2000)
  Κρις Χάμπερτ (2000–2001)
  Μπραντ Σουμάχερ (2001, αγωνίστηκε μόνο στην Ευρώπη)
  Γούλφ Γουάιγκο (2002–2003)
  Ματ Φλέσερ (2004)
  Τζέσε Σμιθ (2006)
  Ντένις Σέφικ (2007)
  Χάικο Νόσεκ (2007)
  Τιμ Χάτεν (2009)
  Ζντράβκο Ντέλας (2009)
  Λούκα Πετρίσεβιτς (2009)
  Τόμισλαβ Πρίμορατς (2009)
  Κέβιν Μίτσελ (2009, αγωνίστηκε μόνο στην Ευρώπη)
  Μάρκο Μίτσιτς (2011, 2016)
  Τόμας Ένλο (2012)
  Ντζόρτζε Τεσάνοβιτς (2019–)
  Νίκολα Σάβελιτς (2022)

Υδατοσφαίριση Γυναικών 
Το τμήμα της γυναικείας υδατοσφαίρισης του Εθνικού ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1980. Πολύ νωρίς κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας αποτελώντας δύναμη στο χώρο μαζί με της Γλυφάδα και Βουλιαγμένη. Έπειτα όμως συμβιβάστηκε σε δεύτερο ρόλο πίσω από τις δύο μεγάλες ομάδες των νοτίων προαστίων και του συμπολίτη Ολυμπιακού. Το 2005 θα κατακτήσει την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα χάνοντας τον τίτλο από την Βουλιαγμένη. Το 2010 κατέκτησε τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο του τμήματος αλλά και του σωματείου, επικρατώντας σε διπλό τελικό επί της ρωσικής Χάντι Μανσίσκ από την Σιβηρία και κατέκτησε το ΛΕΝ Τρόφι. Την ίδια χρονιά αναμετρήθηκε με την Πρωταθλήτρια Ευρώπης, Βουλιαγμένη, για τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ, όμως δεν κατάφερε να επιβληθεί της αντιπάλου.

Εποχή Δημήτρη Κολοβού 
Το γυναικείο τμήμα του Εθνικού έχει αναλάβει από το 2018 ο παράγοντας του Εθνικού και χρηματοδότης, Δημήτρης Κολοβός.

Το 2019 επιστρέφει μετά από πολύ μεγάλο διάστημα στην Ευρωλίγκα, παίρνοντας μέρος στον προκριματικό όμιλο που διοργάνωσε ο Εθνικός στο κολυμβητήριο «Πέτρος Καπαγέρωφ». Ο Εθνικός θα επικρατήσει της πρωταθλήτριας Γαλλίας Λιλ με 14–5 αλλά θα ηττηθεί από την ουγγρική Ουίπεστ (11–13), την πολυνίκη του κυπέλλου πρωταθλητριών Οριτζόντε Κατάνια (5–15) και από τη ρώσικη Ντινάμο Ουραλότσκα (10–17). 

Την περίοδο 2021-22, ο Εθνικός με προπονητή τον Σέρβο Μάρκο Μίτσιτς θα λάβει μέρος στα προκριματικά της Ευρωλίγκας, θα περάσει στις «16» καλύτερες ομάδες της Ευρώπης ενώ στη συνέχεια θα κληρωθεί σε όμιλο με τον πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό, την ιταλική Ρόμα και την καταλανική Τεράσα. Ο Εθνικός επικράτησε τις διοργανώτριας Πασένσε από την Πορτογαλία, και της Ολύμπια Κόζιτσε από την Σλοβακία ενώ ηττήθηκε 15–14 από την πολυνίκη Οριτζόντε Κατάνια και 11–6 από την Σαβαδέλ. Ο Εθνικός θα πετύχει μεγάλη νίκη με 14–5 επί της Ρόμα και θα κλειδώσει την πρόκριση στους «8» με νίκη 8–7 επί της Τεράσα. Στον τελευταίο αγώνα για την «πρωτιά» του ομίλου, ο Εθνικός θα ηττηθεί από τον συμπολίτη ΟΣΦΠ με 5–9. Στους «8» θα αποκλειστεί σε διπλούς αγώνες από την πέντε φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης Σαβαδέλ (ήττα 8–13 εντός, ήττα 8–6 εκτός). Ο Εθνικός παρά τον αποκλεισμό του θα συμμετείχε στο φάιναλ φορ του Κυπέλλου Ευρώπης αλλά λόγω των εξελίξεων με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, δεν διεξήχθη φάιναλ φορ αλλά διπλός τελικός όπου μετείχαν οι Εθνικός και Ντουναουϊβάρος.  Με προπονήτρια τη θρύλο της ελληνικής υδατοσφαίρισης, Αντιγόνη Ρουμπέση, ο Εθνικός στον πρώτο τελικό επικράτησε στην Ουγγαρία με 12–8 ενώ στο «Παπαστράτειο» κολυμβητήριο διπλασίασε τις νίκες του με νίκη 14–9. Αυτό ήταν το τέταρτο Κύπελλο Ευρώπης για την ελληνική υδατοσφαίριση με τον Εθνικό να είναι η ελληνική ομάδα με τις περισσότερες κατακτήσεις, μια παραπάνω από τη Βουλιαγμένη και τον Ολυμπιακό.

Για την περίοδο 2022–23, ο Εθνικός έλαβε μέρος στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ και συγκεκριμένα στον όμιλο που διεξήχθη στην γαλλική πόλη Μυλούζ. Εκεί με 2 νίκες (20–6 επί της γερμανικής Σπάνταου και 15–10 επί της διοργανώτριας Μυλούζ) και 2 ήττες (από Ρόμα και Ντουναουϊβάρος), προκρίθηκε στις 16 καλύτερες ομάδες του Τσάμπιονς Λιγκ για δεύτερη συνεχή χρονιά.

Θέσεις στο πρωτάθλημα α' κατηγορίας

Πανελλήνιο πρωτάθλημα (1988), Α1 Εθνική κατηγορία (1989-)

Τρέχουσα σύνθεση
Αγωνιστική περίοδος: 2022–23

Ελένη ΚΑΝΕΤΙΔΟΥ, Ευφροσύνη ΚΑΤΣΙΜΠΡΗ, Maria BORISOVA (Ρωσία), Ιόλη Αγγελική ΜΠΕΝΕΚΟΥ, Ιουλία Άννα ΚΟΝΤΟΝΗ, Αριάδνη Παντελία ΚΑΡΑΜΠΕΤΣΟΥ, Άλκηστις Χριστίνα ΜΠΕΝΕΚΟΥ, Μαρία Σωτηρία ΡΑΚΙΝΤΖΗ, Φοίβη ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΑΚΗ, Ελένη ΣΩΤΗΡΕΛΗ, Charlize Ella ANDREWS (Αυστραλία), Βασιλική Ραφαέλα ΛΑΣΚΑΡΙΔΟΥ, Ελένη ΜΠΕΤΑ, Αναστασία ΜΠΕΚΡΗ, Ασημίνα ΚΛΑΨΙΑΝΟΥ, Σταματίνα ΛΑΛΟΥΣΗ, Σοφία ΓΕΩΡΓΟΥΣΗ, Tijana LUKIC (Σερβία), Ιωάννα ΖΕΡΒΟΥ, Ελένη Χριστίνα ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟΥ, Ελένη Αναστασία ΦΕΡΕΝΤΙΝΟΥ, Ελένη ΓΑΛΑΝΑΚΗ, Μαρία ΔΙΡΧΑΛΙΔΟΥ, Δέσποινα ΚΟΤΣΑΜΠΑ         

Προπονητής: ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΕΑΝΔΡΟΣ

Αξιόλογες αθλήτριες 

 Μαρία Τσουρή
 Σοφία Ιωσηφίδου
 Ντίνα Μαυρίδου
 Κέλλυ Μπίσμπα
 Εύη Τετζαλίδου
 Άλκηστις Μπενέκου 
 Μαρκέλλα Πλουμή
 Κατερίνα Οικονομοπούλου
 Στέλλα Αρώνη
 Άσλει Τζόνσον
 Ίφκε Φαν Μπέλκουμ
 Μπρόνγουεν Νοξ
 Ιωάννα Χαραλαμπίδη
 Στεφανία Χαραλαμπίδη
 Ρεμπέκα Πάρκες
 Μαρίνα Κανέτι
 Καρολίνα Ιωάννου
 Βέριτσα Μπάκοτς

Αξιόλογοι προπονητές
 Κουν Πλασμάιερ
 Αντιγόνη Ρουμπέση

Αλλοδαπές υδατοσφαιρίστριες 
21 αλλοδαπές υδατοσφαιρίστριες έχουν αγωνιστεί στον Εθνικό. Από πλευράς εθνικότητας, οι πολίστριες από τις ΗΠΑ κατέχουν τον μεγαλύτερο αριθμό με τέσσερις παίκτριες από το 2002 έως σήμερα.

Πηγή: Κ.Ο.Ε.

  Αν Λόμαν (2002)
  Καμίλα Πεντρόζα (2004)
  Τζούλι Γκάρντινερ (2005)
  Πατρίτσια Ντελ Σότο (2006)
  Ροουένα Ουέμπστερ (2008)
  Ίφκε Φαν Μπέλκουμ (2009-2010)
  Βερόνικα Μπαρτούνκοβα (2009) 
  Γιούν Γιάνγκ (2009)
  Μπρόνγουεν Νοξ (2009)
  Μαρίνα Κανέτι (2010)
  Καμίλ Χάικο (2011)
  Λουίζα Καρβάλιο (2012)
  Χέιζελ Μουζγκρόβ (2014)
  Στέφανι Μουταφιάν (2018)
  Μόργκαν Φράνσις Μπάξτερ (2019)
  Κέλλυ Μπλερ Μακ Κι (2019)
  Κούμπρα Κους (2020)
  Έμερσον Τζόι Χάουτον (2020-2021)
  Βέριτσα Μπάκοτς (2022)
  Άσλεϊ Τζόνσον (2022)
  Ρεμπέκα Πάρκες (2022)

Διακρίσεις

Ευρωπαϊκοί τελικοί

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εθνικός Πειραιώς, επίσημος ιστότοπος.

Υδατοσαφαιριση
Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης