joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Άνω Καλέσια Ηρακλείου

Τα Άνω Καλέσια είναι χωριό της Κοινότητας Καλεσιών του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 180 μέτρων. Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Το 1940 η ονομασία Καλέσσα έγινε Καλέσια τόσο για τα Άνω (ή Απάνω) όσο και για τα Κάτω Καλέσια (τα οποία βρίσκονται σε απόσταση 300-400 μέτρων).

Ιστορικά και διοικητικά στοιχεία
Το Άνω Καλέσι αναφέρεται με το όνομα Calessa Apano με 88 κατοίκους, με βάση την απογραφή του Καστροφύλακα (Κ 102). Αναγνωρίστηκε επίσημα το 1925, αλλα καταργήθηκε το 1981. Επανασυστάθηκε το 2001.

Πληθυσμός

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ)

Δήμος Γαζίου
Καλέσια, Κάτω
Δήμος Μαλεβιζίου
Κέντρο Ιστορικής Διαδρομής Εβραϊσμού Θεσσαλονίκης

Το Κέντρο Ιστορικής Διαδρομής Εβραϊσμού Θεσσαλονίκης είναι μουσείο που βρίσκεται στην οδό Αγίου Μηνά 13, στη Θεσσαλονίκη - πρόκειται ουσιαστικά για το Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Συχνά αναφέρεται και με την ονομασία Μουσείο Ιστορικής Διαδρομής του Εβραϊσμού Θεσσαλονίκης Simon Marks (ο Σάιμον Μαρκς ήταν ιδρυτής σχολείου πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης για εβραιόπουλα). Το 2019 το μουσείο απέκτησε μία νέα πτέρυγα με κατάστημα, νέα είσοδο και αίθουσες εκθέσεων, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Ηλία Μεσσίνα και τους KARD Architects - Δημήτρη Ραϊδη και Αλέξανδρο Κουλουκούρη. Η προσθήκη δημιούργησε μια εννιαία πρόσοψη για το ιστορικό κτίριο προς το δρόμο.

Η θέση του είναι στην περιοχή που υπήρξε το κέντρο της εβραϊκής κοινότητας από την εποχή που εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι Ισπανοεβραίοι στην πόλη μέχρι και τα μετέπειτα μεταπολεμικά χρόνια. Στο μουσείο παρουσιάζεται η μόνιμη έκθεση "Θεσσαλονίκη:Μητρόπολη του Σεφαραδισμού", με στοιχεία για την ιστορία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη, όπως επίσης και για τις δραστηριότητές τους. Επίσης, ο επισκέπτης παρακολουθεί τη συμβολή των Εβραίων στην οικονομική ανάπτυξη, μέσα από τα εκθέματα, την κοινωφελή δραστηριότητά τους και τα βιβλία τους. Υπάρχει επίσης φωτογραφική έκθεση με θέμα το Ολοκαύτωμα.

Στόχοι του μουσείου 
Στόχος του μουσείου είναι να τιμήσει την πλούσια και δημιουργική Σεφαραδίτικη κληρονομιά του πολιτισμού που αναπτύχθηκε στην πόλη αυτή μετά τον 15ο αιώνα. Επίσης λειτουργεί κέντρο ερευνών και μελέτης, το οποίο ερευνά και ψηφιοποιεί αρχειακό υλικό του Μουσείου αλλά και άλλων φορέων, δημιουργώντας μια ηλεκτρονική βάση δεδομένων προσβάσιμη στους επισκέπτες. Διαθέτει επίσης βιβλιοθήκη, ενώ λειτουργούν και εκπαιδευτικά προγράμματα.

Βιβλιογραφία
Δυτική- Κεντρική Μακεδονία, Τουριστικός Οδηγός, εκδόσεις Explorer, 2003.
Σταυρουλάκης, Νίκος, Το Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονικέων Πόλις, τχ. 13/36 (Ιουν. 2011), σ. 48-53
Χεκίμογλου, Ευάγγελος, Για ένα μουσείο τοπικής ιστορίας: το Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονικέων Πόλις, τχ. 13/36 (Ιουν. 2011), σ. 44-47

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Παρουσίαση
Επίσημη ιστοσελίδα

Παραπομπές

Εβραισμου
Εβραϊκή κοινότητα Θεσσαλονίκης
Εβραικο
Θεσσαλονικη
Λυκούργος



Όνομα 
Το όνομα Λυκούργος προέρχεται από το διάσημο νομοθέτη της Σπάρτης που έζησε το (800 π.Χ.) Υποκοριστικά ονόματα: (Λύ.) 

Με το ελληνικό όνομα Λυκούργος, που ετυμολογείται από τη ρίζα λύκ(η) = φως και το έργον, δηλαδή σημαίνει εκείνον που κάνει φωτεινό έργο ή εκείνον που εργάζεται από πολύ πρωί, είναι περισσότερο γνωστός ο νομοθέτης της Σπάρτης Λυκούργος, που θεσμοθέτησε και το πολίτευμά της, βασισμένο στη λιτότητα, τη στρατιωτική πειθαρχία και την αυστηρότητα. Το όνομα μπορεί επίσης να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

Αρχαιότητα
 Λυκούργος ο Αλέου, ο όγδοος μυθικός βασιλιάς της Αρκαδίας
 Λυκούργος ο Θραξ, μυθικός βασιλιάς της Θράκης
 Λυκούργος της Νεμέας, μυθικός βασιλιάς της Νεμέας
 Λυκούργος ο Αθηναίος (390 π.Χ. – 324 π.Χ.), Αθηναίος ρήτορας και πολιτικός, ένας από τους δέκα του «κανόνα των δέκα ρητόρων»
 Λυκούργος (3ος αι. π.Χ.), βασιλιάς της Σπάρτης, πολύ μεταγενέστερος του νομοθέτη

Νεότερη εποχή
 Λυκούργος Λογοθέτης (1772-1850), αρχηγός της Σάμου κατά την Ελληνική Επανάσταση
 Αλέξανδρος Λυκούργος (1827-1875), καθηγητής της θεολογίας και Αρχιεπίσκοπος Σύρου, Τήνου και Μήλου
 Γεώργιος Λυκούργος (1858-1960), Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας που διέπρεψε στη Χαβάη

Λυκουργος
Φύλλο βελανιδιάς

Το φύλλο βελανιδιάς είναι αρχαίο ελληνικό, αλλά και αργότερα γερμανικό λαογραφικό και πολιτικό-στρατιωτικό σύμβολο.

Προέλευση και ερμηνεία 

Η βελανιδιά στην Γερμανία θεωρείται ως πατροπαράδοτο δέντρο, από την εποχή των Γερμανικών φυλών. Χάρη της δυνατής κορμοστασιάς του δένδρου, της μακράς ζωής, της σκληρής του ξυλείας και της μακράς αντοχής του πριν πέσουν τα φύλλα του το φθινόπωρο, του έχουν αποδοθεί συμβολικές αρετές της αντοχής, της εμπιστοσύνης, της μακροβιότητας, ή ακόμα και της αθανασίας. Στην γερμανική μυθολογία αναφέρεται στον μύθο της Ίρμινσουλ. Στην εποχή του ρομαντισμού θεωρήθηκε και ως σύμβολο πιστής αγάπης.
 
Σταδιακά, και από την εποχή της ίδρυσης του γερμανικού Ράιχ, το 1871 χρησιμοποιήθηκε όλο και περισσότερο ως εθνικό σύμβολο σε μνημεία, στεφάνια, εμβλήματα, στολές, παράσημα και νομίσματα.

Το φύλλο της βελανιδιάς εμφανίζεται στο παράσημο Pour le Mérite, στον Σιδερένιο σταυρό, στον Σταυρό πολεμικής ανδραγαθίας, στον Σταυρό των Ιπποτών κ.α. Στην Ελλάδα φέρει ο αστέρας του Τάγματος του Σωτήρος ένα στεφάνι που αναπαριστά το μισό κλαδί δρυός και το άλλο μισό δάφνης. Πολλά αρχαία νομίσματα της Ηπείρου περιείχαν ως διακοσμητικό στοιχείο το φύλλο βελανιδιάς. 

Βρίσκεται επίσης στη πίσω όψη πολλών νομισμάτων της ομοσπονδιακής και της πρώην ανατολικής Γερμανίας.

Δείτε επίσης
 Χρυσός στέφανος (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 1628)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Mythologische Geschichte
 Deutsche Geldstücke

Πολιτισμός της Γερμανίας
Σύμβολα
Βρισηίδα

Η Βρισηίδα
Στην ελληνική μυθολογία η Βρισηίδα (Βρισηίς) ήταν κόρη του Βρισέως, βασιλιά των Λελέγων ή ιερέα της πόλεως Λυρνησσού, από τον οποίο πήρε αυτό το προσωνύμιο.

Ο μύθος 
Το πραγματικό της όνομα ήταν Ιπποδάμεια. Ο Βρισέας ήταν αδελφός του Χρύση, πατέρα της Χρυσηίδας. Η Λυρνησσός κυριεύθηκε και καταστράφηκε από τον Αχιλλέα, ο οποίος τότε σκότωσε τον σύζυγο της Βρισηίδας, Μύνητα, και τα τρία αδέλφια της, και πήρε την ίδια αιχμάλωτη. Για να την παρηγορήσει ο Πάτροκλος, της υποσχέθηκε να την παντρέψει με τον απαγωγέα της, του οποίου έγινε η ευνοούμενη και αγαπημένη σκλάβα. Αργότερα, όταν η συνέλευση των πολιορκητών στον Τρωικό Πόλεμο υποχρέωσε τον Αγαμέμνονα, ύστερα από συμβουλή του μάντη Κάλχα, να επιστρέψει τη σκλάβα του, Χρυσηίδα, στον πατέρα της, ο Αγαμέμνων ζήτησε ως αντάλλαγμα τη Βρισηίδα. Απέστειλε τους αγγελιαφόρους του, τον Ταλθύβιο και τον Ευρυβάτη, και πήραν τη Βρισηίδα από τον Αχιλλέα. Μετά από αυτό, ο Αχιλλέας θύμωσε και αρνήθηκε να πολεμήσει. Αυτός ο θυμός («μήνις») του Αχιλλέα αποτελεί το θέμα του έπους Ιλιάδα του Ομήρου, όπως γράφουν και οι πρώτοι δύο στίχοι του διάσημου αυτού έργου.

Η αποχή του Αχιλλέα στοίχισε την υποχώρηση των Ελλήνων στη μάχη και τον θάνατο του φίλου του, Πατρόκλου. Ο Αγαμέμνονας αναγκάσθηκε τελικώς να επιστρέψει τη Βρισηίδα, άθικτη όπως ορκιζόταν, και ο Αχιλλέας ξαναμπήκε στη μάχη.

Λίγο νεότερες παραδόσεις εμφανίζουν τη Βρισηίδα ως μία ψηλή καστανή γυναίκα με λαμπερό βλέμμα, σμιχτά φρύδια και καλοντυμένη. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στους Δελφούς υπήρχε εικόνα της, έργο του Πολυγνώτου.

Υπάρχει μία σύγχυση στη μεσαιωνική λογοτεχνία για το πρόσωπο αυτό, που σε πολλά ιπποτικά μυθιστορήματα αναφέρεται ως Briseida και κόρη του Κάλχαντα, η οποία αγαπά και αγαπιέται από τον πρίγκιπα Τρωίλο και μετά από τον Διομήδη. Αργότερα αυτή η μορφή συγχέεται με τη Χρυσηίδα, για να καταλήξουμε στο «Τρωίλος και Κρεσίντα» (Χρυσηίδα) του Σαίξπηρ.

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 655 Βρισηίς (655 Briseïs), που ανακαλύφθηκε το 1907, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή κόρη του Βρισέως.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Τρωικός Πόλεμος
Πάγοι Κέρκυρας

Οι Πάγοι ειναι χωριό της βορειοδυτικής Κέρκυρας κοντά στον όρμο και το τουριστικό θέρετρο του Αγίου Γεωργίου.

Οι Πάγοι παλιότερα αποτελούσαν Κοινότητα του Νομού Κερκύρας στα διοικητικά όρια της οποίας εντάσσονταν και οι οικισμοί Πρινύλας, Βατωνιές και  Άγιος Γεώργιος. Σήμερα τα ίδια χωριά αποτελούν Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αγίου Γεωργίου με έδρα τους Πάγους. Κατά την απογραφή του 2001 το Διαμέρισμα είχε πραγματικό πληθυσμό 676 κατοίκους, ενώ οι Πάγοι 380.

Από τους οικισμούς του Διαμερίσματος, ο Πρινύλας αναφέρεται ήδη σε έγγραφα του τέλους του 12ου αιώνα ώς έδρα Βυζαντινής Δεκαρχίας ενώ το κυρίαρχο επώνυμο του οικισμού Βατωνιών (Λευτεριώτης, Λευθεριώτης) παραπέμπει σε χρυσόβουλο του Εμμανουήλ Κομνηνού Α΄ (12ος αιών).

Αρχαιολογικά ευρήματα υποδεικνύουν κατοίκηση της περιοχής την Ρωμαϊκή περίοδο. Διαγνωστικές ανασκαφές έγιναν στην περιοχή Αγίου Γεωργίου από Αυστριακούς την περίοδο 1935-1936. Τα κυρίαρχα επώνυμα είναι Ρωμαίος, Ρουβάς, Παγιατάκης, Συναδινός, Νεράντζης, Πιθαμίτσης.

Σώζονται τέσσερεις εκκλησίες και τα ερείπια μιας πέμπτης:
Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου κτίσμα του 16ου αιώνα με σημαντικές φορητές εικόνες.
Αγίων Θεοδώρων και Αγίας Τριάδος. Το αρχικό κτίσμα είναι του 15ου αιώνα από το οποίο σώζεται το περίτεχνο τέμπλο. Η εκκλησία ανακαινίστηκε και μεγάλωσε τον 19ο αιώνα.
Αγίας Παρασκευής (ιδιωτική οικισμός Ρουμπακάτικα) κτίσμα του 18ου αιώνα.
Αγίου Γεωργίου και Αγίου Σπυρίδωνος (οικισμός Αγίου Γεωργίου), κτίσμα του 17ου αιώνα.
Υπεραγίας Θεοτόκου. Το αρχικό κτίσμα ανάγεται στον 16ο αιώνα. Στις αρχές του 20ου αιώνα έγινε προσπάθεια ανακαίνισης και επέκτασης η οποία έμεινε ημιτελής. Σήμερα υπάρχουν μόνο οι εξωτερικοί τοίχοι χωρίς στέγη.
 
Σώζεται επίσης σε ερειπιώδη κατάσταση το κτήριο της Ενετικής Παντιέρας με εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά μέλη (Πορτόνια εισόδων) καθώς και άλλα αρχοντικά του τέλους του 18ου και αρχών του 19ου αιώνα.

Χωριά της Κέρκυρας
Δήμος Κέρκυρας
Βατωνιές Κέρκυρας

Οι Βατωνιές, επίσημα αι Βατωνιαί, είναι πεδινό χωριό της Κέρκυρας με υψόμετρο 140 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Οι Βατωνιές βρίσκονται στη βορειοδυτική Κέρκυρα σε απόσταση 28 χλμ. ΒΔ. από την πόλη της Κέρκυρας και μόλις 3 χλμ. (οδηγικά) από τους Αλειμματάδες. Κυρίαρχο επώνυμο στο χωριό είναι το Λεθεριώτης, Λευτεριώτης, που παραπέμπει στους Ελευθεριώτες της Βυζαντινής περιόδου, οικογένειες με φορολογική απαλλαγή  λόγω εξαιρέτων πράξεων, κατά χρυσόβουλο του Εμμανουήλ Κομνηνού Α' τον 12ο αιώνα. Στον οικισμό σώζεται η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, κτίσμα του 17ου αιώνα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Βατωνιαίς το 1886 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο Περιάγρων, ενώ το 1940 διορθώνεται σε Βατωνίαι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και μετά την τροποποίησή του το 2019, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο (Πάγων), τους Πάγους και τον Πρινύλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Πάγων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Γεωργίου του δήμου Βόρειας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 69 κατοίκους. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 74 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά της Κέρκυρας
Δήμος Αγίου Γεωργίου Κέρκυρας
Δήμος Κέρκυρας
Πρινύλας Κέρκυρας

Ο Πρινύλας είναι χωριό της βορειοδυτικής Κέρκυρας. Διοικητικά ανήκε στην κοινότητα Πάγων, που σήμερα είναι το ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αγίου Γεωργίου. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 92 κατοίκους.

Το χωριό είναι χτισμένο σε πανοραμική θέση πάνω από τον όρμο του Αγίου Γεωργίου και αναφέρεται ως έδρα Βυζαντινής Δεκαρχίας σε έγγραφο του 1200 μ.Χ. Κυρίαρχο επώνυμο στο χωριό είναι το Γιαλοψός (πιθανή σχέση με "Αιγιαλόν όψοντες". Μία άλλη ετυμολογία είναι από τη λέξη Υαλοψός, αυτός που ψήνει - επεξεργάζεται το γυαλί). Εκκλησία του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος, κτίσμα του 14ου αιώνα (προϋπάρχον κτίσμα στα θεμέλια του). Είναι διατηρητέος οικισμός με χαρακτηριστικά δρομάκια, σπίτια και αρχοντικό του 17ου αιώνα.

Χωριά της Κέρκυρας
Δήμος Αγίου Γεωργίου Κέρκυρας
Δήμος Κέρκυρας
Άγιος Γεώργιος Πάγων Κέρκυρας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια)

Ο Άγιος Γεώργιος Πάγων είναι παραθαλάσσιο χωριό και τουριστικό θέρετρο της βορειοδυτικής Κέρκυρας σε υψόμετρο 7 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στον όρμο Αγίου Γεωργίου και είναι το επίνειο των Πάγων και Μακράδων. Απέχει 30 χλμ. ΒΔ. από την πόλη της Κέρκυρας (μέσω Σκριπερό - Λιαπάδες) και 3 χλμ. από τους Πάγους. Είναι οικισμός που δημιουργήθηκε στο τρίτο τέταρτο του 20ου αιώνα χάρη στην ανάπτυξη του τουρισμού. Τα μοναδικά προϋπάρχοντα κτήρια είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (αναφέρεται ήδη σε καταλόγους εκκλησιών των αρχών του 18ου αιώνα), το μαγαζί και σπίτι του Τσιμπουγή στο νότιο άκρο της παραλίας (κτήριο του 18ου αιώνα) και το μαγαζί του Τάγκου απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (αρχές 20ου αιώνα). Στο νότιο τμήμα του όρμου δίπλα στο σπίτι Τσιμπουγή, εκτός και εντός της θάλασσας, σώζονται ερείπια και θεμέλια παλαιότερου οικισμού που καταστράφηκε από κατολισθήσεις απροσδιόριστης περιόδου.

Ονομασία - Διοικητικά 
Η ονομασία του χωριού οφείλεται στην παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πάγων. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997  αποσπάται από την κοινότητα Πάγων και προσαρτάται στο δήμο Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και μετά την τροποποίησή του το 2019, μαζί με τους Πάγους, τις Βατωνιές και τον Πρινύλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Πάγων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Γεωργίου του δήμου Βόρειας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 68 κατοίκους, ενώ στην απογραφή του 2001 είχε 130 κατοίκους.

Πληθυσμός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι  
Επίσημη σελίδα στον ιστοχώρο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κέρκυρας

Δείτε επίσης 
Στη βόρεια Κέρκυρα υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Άγιος Γεώργιος Αρμενάδων και Άγιος Γεώργιος Κασσιόπης.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4

Χωριά της Κέρκυρας
Δήμος Αγίου Γεωργίου Κέρκυρας
Δήμος Κέρκυρας
Μπραντ Ρένφρο

Ο Μπραντ Ρένφρο (Brad Barron Renfro, 25 Ιουλίου 1982 - 15 Ιανουαρίου 2008) ήταν Αμερικανός ηθοποιός από το Τενεσί. Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1994 στην ταινία The Client σε ηλικία μόλις 12 ετών. Πρωταγωνίστησε σε 24 ταινίες και σε πολλά τηλεοπτικά επεισόδια σε όλη την καριέρα του. Βρέθηκε νεκρός στις 15 Ιανουαρίου του 2008.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Νόξβιλ του Τενεσί στις 25 Ιουλίου του 1982 και ήταν γιος της Άντζελας και του Μαρκ Ρένφρο. απόπειρα κατοχής ναρκωτικών (ηρωίνη).

Καριέρα ως ηθοποιός 
Τον ανακάλυψαν στα 10 του χρόνια και ο μικρός Μπραντ έπαιξε στο πλευρό της Σούζαν Σαράντον και του Τόμι Λι Τζόουνς, στην ταινία του Τζόελ Σουμάχερ The Client, μια από αυτές που είχαν μεγάλη ειπρακτική επιτυχία το 1994.

Το 1995 κέρδισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου αστεριού του Hollywood Reporter'''s και ψηφίστηκε από το περιοδικό People 's "στα 30 κορυφαία πρόσωπα ηλικίας κάτω των 30 ετών."  Επίσης, το 1998 βραβεύτηκε με βραβείο καλύτερου ανδρικού ρόλου στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Τόκιο, για την ταινία Apt Pupil.

Ένας σημαντικός ρόλος του ήταν το 1996 αυτός του νεαρού Μάικλ Σάλιβαν για την ταινία Sleepers , που βασίστηκε στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Λορέντσο Καρκατέρα. Στο έργο ο συγγραφεάς αφηγείται την τραυματική εμπειρία που έζησε ο ίδιος όταν ήταν έγκλειστος σε αναμορφωτήριο ανηλίκων στη Νέα Υόρκη. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Μπάρι Λέβινσον και συμπρωταγωνίστησαν ο Ρόμπερτ ντε Νίρο, ο Κέβιν Μπέικον και ο Τζέισον Πάτρικ.

Πρωταγωνίστησε σε πολλές άλλες ταινίες, όπως το 2001 στο Ghost World και στο Bully , το 2005 στο The Jacket με την Κίρα Νάιτλι  και τον Άντρειν Μπρόντι, ενώ το 1995 ενσάρκωσε το Χακ Φιν στην ταινία  Τομ και Χακ.

Έπαιξε επίσης σε επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς  Law & Order: Criminal Intent. Λίγο πριν από το θάνατό του, εμφανίστηκε στην ταινία The Informers''.

Θάνατος 
Ο Ρένφρο βρέθηκε νεκρός στις  15 Ιανουαρίου του 2008 στο διαμέρισμά του  στο Λος Άντζελες, έχοντας περάσει την προηγούμενη νύχτα πίνοντας με φίλους. Ο θάνατός του, σύμφωνα με την ιατροδικαστική έρευνα, ήταν αποτέλεσμα υπερβολικής δόσης ηρωίνης.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο Ρένφρο στην IMDB

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Άνθιμος Β΄

Ο Άνθιμος Β΄ (... - 1628) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για τρεις μήνες το 1623.

Ήταν Κωνσταντινουπολίτης, καταγόταν από πλούσια οικογένεια και είχε αξιόλογη μόρφωση. Διετέλεσε Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως και στις 18 Ιουνίου 1623 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης με την υποστήριξη Ιησουιτών.

Αν και είχε λάβει ιησουιτική παιδεία και υποστηρίχθηκε από καθολικές κυβερνήσεις, εντούτοις ο Άνθιμος παρέμεινε πιστός στην Ορθοδοξία. Παραιτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους και αποσύρθηκε στη Μονή Μεγίστης Λαύρας, την οποία ευεργέτησε πολύ. Πέθανε εκεί το 1628.

Παραπομπές

Πηγές
 

Ανθιμος Β
Ανθιμος Β
Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Θολοποτάμι Χίου

Το Θολοποτάμι είναι χωριό και Μαστιχοχώρι της Χίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ιωνίας του δήμου Χίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 647 κατοίκους.

Τοποθεσία 
Το Θολοποτάμι βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού και απέχει 12 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου. Η τοπική κοινότητα Θολοποταμίου περιλαμβάνει και τον μικρό οικισμό Σκλαβιά. Το Θολοποτάμι είναι χτισμένο στην πλαγιά του βουνού Προφήτης Ηλίας, σε υψόμετρο 300 μέτρων. Από την ανατολική του πλευρά διακρίνονται τα παράλια της Μικράς Ασίας. Στα όρια του χωριού βρίσκονται και τα «Θεόκτιστα», τα οποία είναι απομεινάρια πελασγικών τειχών. Το χωριό διαθέτει πολλές πηγές και πλατάνια.

Ιστορία
Η ίδρυση του χωριού χρονολογείται από τον 12ο αιώνα. Η ονομασία του προήλθε από μία καθίζηση η οποία έλαβε χώρα στην περιοχή Ράγα και είχε ως αποτέλεσμα να αναβλύσει νερό, το οποίο έρρεε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η πρώτη ονομασία του χωριού ήταν Μάνη, καθώς ο πρώτος κάτοικός του είχε καταγωγή από την ομώνυμη περιοχή της Πελοποννήσου. Σύμφωνα με εκτιμήσεις των Ζαν ντε Τεβενό (1655) και Βιτσέντζο Κορονέλι (1696) στο β΄ μισό του 17ου αιώνα το Θολοποτάμι διέθετε 150-300 κατοίκους. Κατά τη σφαγή της Χίου από τους Τούρκους το 1822, υποστηρίζεται πως οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού εξοντώθηκαν, ενώ στις αρχές του 1828 εγκαταστάθηκαν προσωρινά στο Θολοποτάμι ελληνικές δυνάμεις στο πλαίσιο της εκστρατείας της Χίου υπό τον Κάρολο Φαβιέρο. Τον οικισμό επισκέφθηκε το 1888 ο Γάλλος περιηγητής Γκαστόν Ντεσάν.

Το Θολοποτάμι στον πολιτισμό
Η πολυβραβευμένη κινηματογραφική ταινία του Χιώτη σκηνοθέτη Δήμου Αβδελιώδη με τίτλο «Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων» έχει ως θέμα την (κατά εποχές του έτους) αποτυχία 4 αγροφυλάκων που διορίζονται στη θέση του αγροφύλακα με έδρα το Θολοποτάμι.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση
Χίος, Τουριστικός Οδηγός, εκδόσεις Καμπανά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκπολιτιστικό σωματείο Θολοποταμίου «Αναγέννηση» 
Chiosonline.gr 

Χωριά του νομού Χίου
Ύπνος REM

Ο ύπνος REM (rapid eye movement) γνωστός και ως ύπνος γρήγορων κινήσεων των ματιών είναι το πέμπτο στάδιο του ύπνου και χαρακτηρίζεται από γρήγορες κινήσεις των ματιών, από εγκεφαλικά κύματα που δείχνουν ενεργοποιημένα και μοιάζουν με πολύ ελαφρύ ύπνο ή με την εγρήγορση, αλλά και από βαθιά χαλάρωση των μυών, παρόμοια με αυτή στο βαθύ ύπνο. Ο ύπνος REM χωρίζεται σε δυο κατηγορίες: τονικός και αφασικός. Ο ύπνος REM χαρακτηρίζεται από έλλειψη νορεπινεφρίνης στον εγκεφαλικό φλοιό, στην οποία οφείλονται και τα χαρακτηριστικά των ονείρων.

Ο ύπνος REM στους ενήλικες συνήθως καταλαμβάνει το 20% με 25% του συνολικού ύπνου και διαρκεί για 90-120 λεπτά. Κατά τη διάρκεια ενός φυσιολογικού ύπνου, συνήθως βιώνουμε 4 με 5 περιόδους ύπνου REM, όσο προχωρά η νύκτα τόσο αυξάνεται και η περίοδος των σταδίων REM και μειώνεται ο βαθύς ύπνος. Κατά τις πρωινές ώρες, το περισσότερο μέρος του ύπνου αποτελείται από τον ελαφρύ ύπνο και από περιόδους REM. Η σχετική διάρκεια του ύπνου REM διαφέρει ανάλογα με την ηλικία. Σε ένα νεογέννητο ο ύπνος REM καταλαμβάνει το 80% του συνολικού ύπνου. Κατά την περίοδο REM, η δραστηριότητα των νευρώνων του εγκεφάλου είναι παρόμοια με εκείνη που υπάρχει τις ώρες που είμαστε ξύπνιοι, για αυτό τον λόγο ο ύπνος REM αποκαλείται και παράδοξος ύπνος. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κυρίαρχα εγκεφαλικά κύματα κατά την διάρκεια ύπνου REM.

Ο οργανισμός έχει απόλυτη ανάγκη τον ύπνο τύπου REM. Εάν για διάφορους λόγους ο οργανισμός στερηθεί του ύπνου τύπου REM, τότε την επόμενη φορά που θα αποκοιμηθεί θα πάει πιο γρήγορα στο στάδιο REM, μειώνοντας τη διάρκεια των υπόλοιπων σταδίων.

Ο ύπνος REM είναι φυσιολογικά διαφορετικός απο τις άλλες περιόδους ύπνου, οι οποίες συνολικά αποκαλούνται μη REM ύπνος. Οι άνθρωποι που ξυπνούν από ύπνο REM μπορούν να θυμηθούν πολλά όνειρα, ενώ όσοι ξυπνούν από ύπνο μη REM θυμούνται ελάχιστα ή και καθόλου όνειρα.

Δείτε επίσης 
 Ύπνος
 Όνειρο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Παράδοξος ύπνος
 Τι είναι ο ύπνος

Αναφορές 

REM
Υπνος REM
Αρίσταρχος (Σελήνη)

Ο Αρίσταρχος είναι ένας εύκολα εντοπιζόμενος κρατήρας στη Σελήνη. Η διάμετρός του είναι 40 χιλιόμετρα και βρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο και στην ορατή από τη Γη πλευρά της Σελήνης, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 23,7° βόρειο πλάτος και 47,4° δυτικό μήκος. Πήρε το όνομά του προς τιμή του αρχαίου Έλληνα αστρονόμου Αριστάρχου.

Ο κρατήρας Αρίσταρχος θεωρείται ο φωτεινότερος από τους εκτεταμένους σχηματισμούς της σεληνιακής επιφάνειας, με άλβεδο σχεδόν διπλάσιο από εκείνο των περισσότερων χαρακτηριστικών. Το βάθος του κρατήρα σε σχέση με το χείλος των τοιχωμάτων του είναι 3,7 χλμ. 

Ο κρατήρας βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο μιας υπερυψωμένης περιοχής με ηφαιστειογενή χαρακτηριστικά, γνωστής επίσης ως το «Υψίπεδο του Αριστάρχου», στο μέσο του Ωκεανού των Καταιγίδων (μέγιστο υψόμετρο 2 χλμ. από την επιφάνεια του Ωκεανού). Η περιοχή αυτή είναι γνωστή για τα παροδικά σεληνιακά φαινόμενα που έχουν σημειωθεί εκεί, καθώς και από πρόσφατες εκπομπές ραδονίου που μετρήθηκαν από την αποστολή Lunar Prospector. Ο Αρίσταρχος βρίσκεται ανατολικά και δίπλα από τον κρατήρα Ηρόδοτο. Το φωτεινότερο χαρακτηριστικό του κρατήρα είναι η απόκρημνη κεντρική κορυφή του. Αν κρίνουμε από τις φωτεινές «ακτίνες» συντριμμάτων που απλώνονται προς τα νότια και νοτιοανατολικά του Αριστάρχου, ο κρατήρας θα πρέπει να δημιουργήθηκε από μια πλάγια πρόσκρουση αστεροειδούς από τα βορειοανατολικά. Η ηλικία του, με βάση τη μεγάλη του φωτεινότητα, πρέπει να είναι σχετικώς μικρή, περί τα 450 εκατομμύρια χρόνια.

Το όνομα «Αρίσταρχος» δόθηκε από τα πρώτα, από τον Ιταλό αστρονόμο και πρωτοπόρο σεληνογράφο Τζιοβάνι Ριτσιόλι, στο έργο του Almagestum novum («Νέα Αλμαγέστη», 1651).

Στα βόρεια του κρατήρα υπάρχει ένα σύστημα στενών κυματιστών αυλάκων, που φέρει το όνομα Rimae Aristarchus, εκτεινόμενο για μία απόσταση 121 χλμ.

Δευτερεύοντες κρατήρες 

Ο Αρίσταρχος περιβάλλεται από αρκετούς μικρότερους κρατήρες, πολλοί από τους οποίους δημιουργήθηκαν μάλλον από την ίδια πρόσκρουση. Καθώς συνηθίζεται, αυτοί οι κρατήρες ονομάζονται με το όνομα του κύριου κρατήρα ακολουθούμενο από ένα κεφαλαίο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου. Υπάρχουν έτσι οι κρατήρες:

Οι παρακάτω κρατήρες μετονομάσθηκαν αργότερα από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση:

 Ο Αρίσταρχος A σε Väisälä.
 Ο Αρίσταρχος C σε Toscanelli.

Αρισταρχος
Αντωνιάδης (Σελήνη)

Ο Αντωνιάδης (Antoniadi) είναι ένας μεγάλος κρατήρας στη Σελήνη. Η διάμετρός του είναι 143 χιλιόμετρα, αλλά βρίσκεται στο νότιο ημισφαίριο και στην αόρατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 69,7° βόρειο πλάτος και 172,0° δυτικό μήκος. Πήρε το όνομά του προς τιμή του ελληνικής καταγωγής αστρονόμου Ευγένιου Αντωνιάδη.

Ο κρατήρας Αντωνιάδης διακόπτει το νοτιοανατολικό χείλος του κρατήρα Μιναέρτ (Minnaert), ενός λίγο μικρότερου και αρχαιότερου κρατήρα. Στο ανατολικό χείλος του Αντωνιάδη, εξάλλου, εφάπτεται ο κρατήρας Νουμέροφ, ενώ νότια βρίσκεται ο μικρός κρατήρας Μπρασίαρ (Brashear).

Το τοίχωμα του Αντωνιάδη είναι ελαφρώς μόνο διαβρωμένο. Ο κρατήρας είναι ένας από τους λίγους κρατήρες στη Σελήνη που διαθέτουν τόσο δεύτερο εσωτερικό δακτύλιο, όσο και κεντρική κορυφή. Ο εσωτερικός δακτύλιος έχει περίπου τη μισή διάμετρο του εξωτερικού τοιχώματος και σώζονται σε αρκετό βαθμό μόνο τα ακανόνιστα βόρειο και νότιο μέρος του. Το βάθος του κρατήρα σε σχέση με το χείλος των τοιχωμάτων του είναι άγνωστο. Ο πυθμένας του είναι ασυνήθιστα επίπεδος και ομαλός.

Κρατήρες Σελήνης
Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων

Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων είναι ο τίτλος ελληνικής ταινίας του 1999. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από  το Δήμο Αβδελιώδη, ο οποίος έγραψε και το σενάριο, ενώ ανέλαβε και την παραγωγή της ταινίας μαζί με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και την ΕΡΤ1. Πρόκειται για μία ηθογραφική ταινία εποχής.

Πλοκή
Η ιστορία λαμβάνει χώρα στο Θολοποτάμι της Χίου το 1960. Μετά το θάνατο του αγροφύλακα του χωριού, το τοπικό συμβούλιο ζητά από τον αγρονόμο τον διορισμό αντικαταστάτη. Κανείς αγροφύλακας, όμως, δεν δέχεται τη θέση, λόγω της κακής φήμης του χωριού και του πρόσφατου θανάτου του προηγούμενου αγροφύλακα, ο οποίος συνέβη μάλιστα εν ώρα υπηρεσίας. Τελικά η κοινότητα επανέρχεται, προσφέροντας ένα πρόσθετο οικονομικό κίνητρο για τον αγροφύλακα που θα παρέβλεπε τα παραπάνω και θα δεχόταν τη θέση. Μετά την εξέλιξη αυτή αρχίζει να εκδηλώνεται το ενδιαφέρον των αγροφυλάκων και η θέση δεν αργεί να πληρωθεί. Γρήγορα όμως ο αγρονόμος θα αναγκαστεί να αποσύρει τον αγροφύλακα, αφού αδυνατεί να φέρει σε πέρας την αποστολή του, και το ίδιο θα συμβεί και για τους τρεις διαδόχους του. Καθένας από τους τέσσερις αγροφύλακες αντιστοιχεί σε μία εποχή του χρόνου, η οποία ταυτίζεται και με τη χρονική περίοδο κατά την οποία υπηρετεί στο χωριό, καθώς και με το χαρακτηριστικό γνώρισμα-αδυναμία του αντίστοιχου αγροφύλακα (καλοκαίρι-οκνηρία, χειμώνας-χαρτοπαιξία, άνοιξη-έρωτας).

Μουσική επένδυση
Με αφορμή τον συνδυασμό των τεσσάρων αγροφυλάκων με τις τέσσερις εποχές του χρόνου η ταινία πλαισιώνεται με τις «Τέσσερις εποχές» του Αντόνιο Βιβάλντι. Ακούγονται επίσης κομμάτια από τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη και του Στέλιου Καζαντζίδη.

Διακρίσεις
Η ταινία έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, ανάμεσά τους το ΓΔ κρατικό βραβείο ταινίας μυθοπλασίας μεγάλου μήκους, το κρατικό βραβείο σκηνοθεσίας, το βραβείο Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου και το βραβείο FIPRESCI. Έλαβε επίσης τέσσερα βραβεία στο Φεστιβάλ Βερολίνου, ενώ συμμετείχε και σε πολλά ακόμη διεθνή Φεστιβάλ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πληροφορίες για την ταινία από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
Η ταινία στην imdb

Ταινίες του 2000
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ηθογραφικές ταινίες
Ταινίες παραγωγής ΕΡΤ
Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου
Νίκολα Κλιούσεφ

Ο Νίκολα Κλιούσεφ  (Никола Кљусев, 2 Οκτωβρίου 1927 - 16 Ιανουαρίου 2008) ήταν ακαδημαϊκός και πολιτικός από τη Βόρεια Μακεδονία (τότε πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας). Υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας του, από τότε που η τελευταία έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1991.

Γεννήθηκε στο Στιπ στις 2 Οκτωβρίου 1927 και σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Απέκτησε ντοκτορά από εκεί, το 1964. Επίσης, ήταν ερευνητής και διευθυντής του Ινστιτούτου Οικονομικών των Σκοπίων, όπου δίδαξε ως καθηγητής. Εξελέγη μέλος της Ακαδημίας της χώρας του, το 1988.

Υπηρέτησε ανεξάρτητος πρωθυπουργός (επικεφαλής υπηρεσιακής κυβέρνησης) από τις 27 Ιανουαρίου του 1991 μέχρι τις 17 Αυγούστου 1992. Εξελέγη Πρόεδρος στο Συμβούλιο του κόμματος VMRO-DPMNE το 1997. Από το 1998 μέχρι και το 2000 διετέλεσε υπουργός Αμύνης.

Ο Κλιούσεφ απεβίωσε στις 16 Ιανουαρίου του 2008 σε ηλικία 80 ετών.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Βόρειας Μακεδονίας
Σολ Περού

Το σολ (στα ισπανικά ενικός sol και πληθυντικός soles) είναι το νόμισμα του Περού. Υποδιαιρείται σε 100 σεντ (céntimos). Ο κωδικός του νομίσματος σύμφωνα με το ISO 4217 είναι το PEN.

Το όνομα αντιπροσωπεύει επιστροφή στο όνομα του ιστορικού νομίσματος του Περού, του [[σολ Περού|σολ]] που χρησιμοποιόταν από το 19ο αιώνα μέχρι το 1985. Παρότι η λέξη σολ προέρχεται από τη λατινική solidus, το όνομα σημαίνει ήλιος στα ισπανικά. Δημιουργείται έτσι μια συνέχεια με το παλιό ίντι που ονομάστηκε προς τιμή του Ίντι, του θεού του ήλιου των Ίνκας. Το 2015 το νέο σολ μετονομάστηκε ξανά σε σολ.

 Ιστορία 
Εξαιτίας της κακής κατάστασης της οικονομίας στη δεκαετία του 1980 και του υπερπληθωρισμού στα τέλη της ίδιας δεκαετίας, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το ίντι και να εισαγάγει το νέο σολ ως νέο νόμισμα της χώρας. Η αντικατάσταση έγινε την 1 Ιουλίου 1991 (με βάση το νόμο 25295) σύμφωνα με την ισοτιμία 1 νέο σολ = 1,000,000 ίντι. Τα κέρματα του καινούριου νομίσματος κυκλοφόρησαν την 1 Οκτωβρίου 1991 και τα πρώτα τραπεζογραμμάτια στις 13 Νοεμβρίου του ιδίου χρόνου.

Προς το παρόν, με το σολ ο πληθωρισμός είναι χαμηλός και κυμαίνεται γύρω στο 1.5% Από τότε που κυκλοφόρησε το νέο νόμισμα, έχει καταφέρει να διατηρεί τη σχετικά σταθερή ισοτιμία των 2.9 - 3.2 νέα σολ ανά αμερικανικό δολλάριο.Ισοτιμίες:'Σολ ανά Ευρώ
Σολ ανά Δολλάριο ΗΠΑ

 Κέρματα 
Από το 1991 κυκλοφορούν κέρματα των ακολούθων αξιών: 1, 5, 10, 20, και 50 σεντ και 1 σολ. Από το 1994 κυκλοφορούν και κέρματα των 2 και 5 νέων σολ. Τα κέρματα των 1 και 5 σεντ πολύ λίγο χρησιμοποιούνται πια και μάλιστα εκείνο του 1 σεντ που ήταν ορειχάλκινο αντικαταστάθηκε με αλουμινένιο το 2005 και το ίδιο έγινε και με εκείνο των 5 σεντ το 2007. Σε όλα τα κέρματα στη μπροστινή πλευρά φαίνεται ο θυρεός του Περού με το κείμενο Banco Central de Reserva del Perú (Κεντρική Τράπεζα Αποθεμάτων Περού''). Στην πίσω πλευρά αναγράφεται η αξία των κερμάτων. Στα διμεταλλικά κέρματα των 2 και 5 νέων σολ υπάρχουν επίσης δύο πουλιά όπως είναι ζωγραφισμένα στο οροπέδιο της Νάζκα.

Τραπεζογραμμάτια 
Τα τραπεζογραμμάτια που κυκλοφορούν από το 1991 είναι των ακολούθων αξιών: 10, 20, 50, και 100  σολ. Από τον Αύγουστο του 1995 κυκλοφορεί και τραπεζογραμμάτιο των 200 σολ. Όλα έχουν το ίδιο μέγεθος (140mm x 65mm) και το κάθε ένα έχει στην μπροστινή πλευρά το πορτραίτο ενός γνωστού Περουβιανού από την ιστορία της χώρας.

Μετονομασία νέου σολ σε σολ 
Μέχρι πρόσφατα το νόμισμα καλείτο "νέο σολ" (Nuevo Sol). Στις 13 Νοεμβρίου 2015 το Κογκρέσο του Περού αποφάσισε να επαναφέρει την παλαιά ονομασία του νομίσματος "Σολ" (Sol). Η μετονομασία τέθηκε σε ισχύ στις 15 Δεκεμβρίου 2015.

Παραπομπές

Πηγές 
 Bruce, Colin R. II (senior editor) (2006). 2007 Standard Catalog of World Coins: 1901-2000 (34th ed. ed.). Krause Publications. pp. 1463–1465. ISBN 0-89689-365-0.
 Cuhaj, George S. (editor) (2005). Standard Catalog of World Paper Money: Modern Issues 1961-Date. big butt (11th ed. ed.). Krause Publications. pp. 659–661. ISBN 0-89689-160-7.

Νομίσματα
Περού
Ευφράνωρ (καλλιτέχνης)

Ο Ευφράνορας υπήρξε ονομαστός Έλληνας καλλιτέχνης ο οποίος διακρίθηκε ως γλύπτης, χαλκουργός και ζωγράφος, ενώ συνέγραψε και βιβλίο περί συμμετρίας και χρωμάτων, με το οποίο εισήγαγε νέες αναλογίες στα σώματα και τροποποίησε τον «Κανόνα» του Πολυκλείτου. Μαζί με τον Πραξιτέλη, Λύσιππο, Λεωχάρη και τον Σκόπα συγκαταλέγεται στους κορυφαίους γλύπτες του 4ου αιώνα π.Χ..

Βιογραφία 
Ο Ευφράνορας, σύμφωνα με τον Πλίνιο, καταγόταν από την Ισθμία της Κορίνθου, ενώ ο Πλούταρχος γράφει πως ήταν Αθηναίος. Σε κάθε περίπτωση, εργάσθηκε και διέπρεψε στην Αθήνα, γύρω στο 350 π.Χ., και για τον λόγο αυτό οι Αθηναίοι τον τίμησαν με την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων. Υπήρξε μαθητής του ζωγράφου Αριστείδη από τη Θήβα και κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του υπήρξε ο ίδιος δάσκαλος του Χαρμαντίδη, του Αντιδότου και του Λεωνίδα Ανθηδονίου.

Ο Ρωμαίος ρήτορας Κοϊντιλιανός (institutio oratoria 12.10.6) αναφέρει: "Τον Ευφράνορα τον κάνει αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι σε όλες τις άλλες σημαντικές τέχνες ήταν ανάμεσα στους άριστους και επίσης το ότι ήταν θαυμαστός καλλιτέχνης στη ζωγραφική όσο και στη γλυπτική."

Προς τιμή του Ευφράνορα φέρει το όνομά του μία πλατιά οδός του Δήμου Αθηναίων, στο Παγκράτι, συνέχεια της οδού Ερατοσθένους.

Ζωγραφικά έργα 
Από τα ζωγραφικά έργα του Ευφράνορα δεν σώθηκε τίποτα. Σύμφωνα με τον Παυσανία, ζωγράφισε τη Στοά του Ελευθερίου Διός στον Κεραμεικό με έργα που απεικόνιζαν τη δράση του ιππικού κατά τη Μάχη της Μαντινείας, τους δώδεκα Ολύμπιους Θεούς, τον Θησέα, τον Δήμο και τη Δημοκρατία. Ένα άλλο έργο του είναι ο πίνακας «Προσποίητος μανία του Οδυσσέως» το οποίο βρισκόταν στην Έφεσο και το περιγράφει λεπτομερώς ο Λουκιανός.

Γλυπτά έργα 
Από τους ανδριάντες του Ευφράνορα οι γνωστότεροι ήταν: του Πατρώου Απόλλωνα, της Αθηνάς, του Ηφαίστου, της Λητούς με τα παιδιά της, της Κλειδούχου, του Αγαθοδαίμονα, του Πάρι, της Αρετής και της Ελλάδος (δύο κολοσσιαία αγάλματα), του Φιλίππου Β΄ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου επάνω σε άρματα, του Διονύσου, μιας προσευχόμενης γυναίκας, και άλλα. Ο Πλίνιος επίσης αναφέρει και πολλά ανάγλυφα επιτύμβια και αναθηματικά έργα του καλλιτέχνη. 

Κανένα γλυπτό έργο από αυτά που σώζονται σήμερα δεν μπορεί να αποδοθεί με βεβαιότητα στον Ευφράνορα, αλλά σε πολλά σημεία η τέχνη του έμοιαζε με εκείνη του σύγχρονού του Λυσίππου, όπως στη λεπτότητα των μορφών, περισσότερο από ό,τι στην προγενέστερη τέχνη. Έργα που αποδίδονται σε αυτόν είναι τα δυο χάλκινα αγάλματα της Μεγάλης και Μικρής Αρτέμιδος καθώς και η χάλκινη Αθηνά που βρίσκονται στο Μουσείο του Πειραιά. Τέλος, υπάρχουν στοιχεία που αποδίδουν ως γλύπτη του Εφήβου των Αντικυθήρων τον γλύπτη Ευφράνορα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Έφηβος των Αντικυθήρων στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Παραπομπές 

Ευφρανωρ
Ευφρανωρ
Ευφρανωρ
Ευφρανωρ
Ευφρανωρ
Εσώρουχο

Εσωρουχο ονομάζεται το ενδυμα που φοριέται κάτω από τα ρούχα και έρχεται σε άμεση επαφή με το δέρμα. Υπάρχουν πολλές δευτερεύουσες ονομασίες ανάλογα τη χρήση και το σχήμα. Στα εσώρουχα ανήκει η Φανέλα, το Σλιπ, η Σκελέα, το Μπόξερ, ο Στηθόδεσμος και η Κυλότα.

Χρήση και στυλ των Εσωρούχων 

Υπάρχουν πάρα πολλές διαφοροποιήσεις και κατηγοριοποιήσεις σε σχέδια και υφάσματα στα εσώρουχα. Αυτά περιλαμβάνουν:

Φανέλα 
 Ξεκινά από τον ώμο και καταλήγει λίγο κάτω από τη μέση.
 Μακρυμάνικη Φανέλα.
 Κοντομάνικη Φανέλα
 Αμάνικη Φανέλα.
 Φανέλα Τιράντα.

 Στηθόδεσμος.
 Στηθόδεσμος Σιλικόνης

Μπόξερ 
 (boxer). Ξεκινά από την Μέση, συνήθως με φαρδύ λάστιχο και επεκτείνεται μέχρι τη μέση των γλουτών.
 Υφαντό Μπόξερ. Κλασικό εσώρουχο που επικρατούσε στην ελληνική αγορά μέχρι τα 1970. Η ύφανση είναι λεπτή και το κόψιμο άνετο. Μέχρι το 1970 συναντιόνταν στο λευκό χρώμα. Με άνοιγμα μπροστά και κουμπάκια. Από το 1999 τροποποιήθηκε και του προστέθηκαν εικόνες από γνωστούς χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων. Η αλλαγή αυτή ανανέωσε το είδος και το κράτησε στο προσκήνιο.
 Μπόξερ. Εμφανίστηκε στην Ελλάδα και έγινε ευρέως αγαπητό μετά το 1996. Η σύνθεσή του περιλαμβάνει συνήθως βαμβάκι και ελαστομερές σε αναλογία από 5% μέχρι 10%. Είναι κατά κανόνα εφαρμοστό στο σώμα.
 Μπόξερ Σλιπ. Η ουσιαστική διαφορά είναι ότι τα μπατζάκια του είναι κοντύτερα από τα άλλα μπόξερ και δεν φτάνουν τους γλουτούς.

Σλιπ (Slip) 
Ξεκινά από τη μέση, συνήθως με στενό λάστιχο και επεκτείνεται μέχρι πάνω από τους γλουτούς.
 Κλασικό Σλιπ. Ένα άνοιγμα στο μπροστινό μέρος, εξυπηρετεί στην εύκολη πρόσβαση.
 Σλιπ. Χωρίς το μπροστινό άνοιγμα με λιγότερη κάλυψη στα πλαϊνά. 
 Tanga. Χωρίς πλαϊνή κάλυψη με ύφασμα μόνο μπροστά και πίσω.
 Στρινγκ. Μόνο μπροστινή κάλυψη με ύφασμα και μια κάθετη στενή λωρίδα υφάσματος πίσω.
 G-String. Μόνο μπροστινή κάλυψη με ύφασμα και ένα κορδόνι πίσω.
 Jock Strap ή Σπασουάρ. Μόνο μπροστινή κάλυψη με ύφασμα. Φαρδύ λάστιχο στη μέση. Δύο λεπτά λάστιχα ξεκινούν από τα πλαϊνά πηγαίνουν πίσω και καταλήγουν στο κάτω μέρος του μπροστινού υφάσματος.

Έξυπνο εσώρουχο 
Την δεκαετία του 2010 εμφανίστηκαν στην αγορά εσώρουχα που περιέχουν αισθητήρες για την καταγραφή βιοσημάτων. Σκοπός είναι βελτίωση της ποιότηταςς ζωής του χρήστη είτε για λόγους υγείας είτε προστασίας είτε καλύτερων συνθηκών ζωής. Τα εσώρουχα αυτά αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία και επικράτησαν με την λατινική ονομασία wearables. Πρόκειται για συντόμευση του όρου wearable electronics, μια και αποτελούν μια συνέργεια προιόντος κλωστουφαντουργίας και ηλεκτρονικής. 

Σύμφωνα με εκτίμησεις αναλυτών, οι παγκόσμιες πωλήσεις «έξυπνων» εσωρούχων θα εκτοξευθούν τα προσεχή χρόνια. 

Εφόσον είναι άνετα και εύχρηστα και μπορούν να ανιχνεύσουν έγκαιρα διάφορα συμπτώματα θα κάνουν τη ζωή των ανθρώπων ευκολότερη.

Υγιεινή 
Τα υλικά από τα οποία φτιάχνεται ένα εσώρουχο θα πρέπει να εξασφαλίζουν απορροφητικότητα και ταυτόχρονα εξαερισμό. Η παραμένουσα υγρασία σε συνδυασμό με την θερμότητα του σώματος βοηθά στην ανάπτυξη μικροβίων και κατ' επέκταση μπορεί να προκαλέσει σοβαρές μολύνσεις.

Γκαλερί

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιστορική εξέλιξη του εσωρούχου
Φωτογραφικό λεξικό εσωρούχων
Γαλιά Ηρακλείου

Η Γαλιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στις βόρειες παρυφές του κάμπου της Μεσσαράς, 5 χλμ. βορειοδυτικά των Μοιρών και 57,3 χλμ. από το Ηράκλειο. 

Παράγει λάδι, σιτηρά και οπωροκηπευτικά. Οι κάτοικοι οργάνωσαν αγροτολέσχη και Μορφωτικό Σύλλογο Αγροτικής Νεολαίας. Υπάρχει επίσης Νηπιαγωγείο και Δημοτικό σχολείο. Η πρόσβαση στο χωριό μπορεί να γίνει με διακλάδωση από τις Μοίρες στο 1ο χιλιόμετρο του δρόμου προς το Τυμπάκι. Κεντρικός ναός στον οικισμό είναι ο Άγιος Γεώργιος, του οποίου η χάρη εορτάζεται κάθε χρόνο στις 3 Νοεμβρίου.

Κοινότητα Γαλιάς 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Γαλιάς περιλαμβάνει και τους οικισμούς Απόλυχνος και Μονόχωρο. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Απόλυχνος, ο (3)
 Γαλιά, η (790)
 Μονόχωρον, το (12)

Συνολικά η κοινότητα έχει 805 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Δημήτριο Στεφανουδάκη.

Κοινοτάρχες Γαλιάς 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Γαλιάς.

Ιστορικά στοιχεία 
Η Γαλιά αναφέρεται από τις απογραφές των Ενετών με το όνομα Gagliaμε 120 κατοίκους το 1583. 
Ο Απόλυχνος αναφέρεται στην ίδια απογραφήμε 100 κατοίκους και με την ονομασία Ippolighno. To 1971 είχε 34 κατοίκους έναντι 114 το 1961. Το χωριό αναφέρεται Apolichino ως φέουδοτης Αρχιεπισκοπής το 1248. 
Εξάλλου, το Μονόχωρο από πολύ παλιά υπαγόταν στη Γαλιά και με τέτοιο όνομα (Monoghoro di Gaglia) γράφεται στην ενετική απογραφήμε 86 κατοίκους το 1583.

Βιβλιογραφία 
 Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές 

Γαλια
Γαλια
Δήμος Φαιστού
Αμανή

Η Αμανή είναι βουνό της Χίου. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού και από αυτό είχε πάρει το όνομά του ο παλιότερος δήμος Αμανής. Το υψόμετρο της αγγίζει τα 800 μέτρα. Η ονομασία της με βάση τον ιστορικό Γεώργιο Ζολώτα προέρχεται από τον Άμανο, βουνό της Κιλικίας και της Συρίας.

Κύριο χαρακτηριστικό της Αμανής είναι τα βαθιά λαγκάδια και οι μαύρες πέτρες της. Οι πέτρες αυτές θρυμματίζονται πολύ εύκολα αποτελώντας ένδειξη για την παλαιότητα του ορεινού όγκου. Πεδινά εδάφη σε αυτή είναι σπάνια έως μηδαμινά. 

Οι κάτοικοι των χωριών της Αμανής για να μπορέσουν να καλλιεργήσουν αγροτικά προϊόντα αναγκάζονται να σχηματίσουν «πεζούλες» στις πλαγιές του βουνού. Σε αντίθεση με τις εδαφικές δυσκολίες οι πολλές πηγές που υπάρχουν στο βουνό, διευκολύνουν τις δραστηριότητες τους αυτές. Χρησιμοποιείται επίσης και σαν βοσκοτόπι από τους κτηνοτρόφους της περιοχής

Στο υπέδαφος του βουνού περιέχονται αρκετά μεταλλεύματα, κυρίως αντιμόνιο. Η περιοχή ενδείκνυται επίσης για κυνήγι, κυρίως λαγών και  περδίκων.

Πηγές 
 Χίος, Τουριστικός Οδηγός, εκδόσεις Καμπανά.

Χίος
Βουνά των νησιών του Αιγαίου
Ξυλαγανή Ροδόπης

Η Ξυλαγανή είναι κωμόπολη της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, σε απόσταση 17 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, Κομοτηνή και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 1.180 κατοίκους. Παλιότερα αποτελούσε την έδρα του δημοτικού διαμερίσματος Ξυλαγανής του Δήμου Μαρωνείας αλλά και έδρα του τότε δήμου.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Στην Ξυλαγανή έχουν βρεθεί πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία περιλαμβάνουν τμήματα ακροπόλεων και τάφους με κτερίσματα.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Ξυλαγανή κατοικείτο κυρίως από Βούλγαρους, ενώ μετά την προσάρτησή της στην Ελλάδα και τις ανταλλαγές πληθυσμών που ακολούθησαν μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Βουλγαρίας, στο χωριό εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες από τις περιοχές της Ανατολικής και της Βόρειας Θράκης.

Τον Ιούνιο του 1944, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, κάτοικοι της Ξυλαγανής που είχαν δημιουργήσει ένοπλο τμήμα προσκείμενο στους αντάρτες του Αντών Τσαούς, δέχτηκαν επίθεση από δυνάμεις του βουλγαρικού στρατού. Στη συμπλοκή που ακολούθησε σκοτώθηκε ένας Βούλγαρος στρατιώτης, ενώ από πλευράς των κατοίκων σκοτώθηκαν (τόσο στη σύγκρουση όσο και στην ομαδική εκτέλεση που ακολούθησε) 28 ένοπλοι.

Πολιτισμός και αθλητισμός 
Ο πολιτιστικός όμιλος του χωριού ιδρύθηκε το 1981. Η δραστηριότητα του περιλαμβάνει τη διοργάνωση παραδοσιακών γιορτών, τη λειτουργία λαογραφικού μουσείου καθώς και χορευτικό τμήμα. Στις γιορτές και τα έθιμα της Ξυλαγανής περιλαμβάνονται οι γιορτές των ισναφιών κατά την Καθαρά Δευτέρα και της Μπάμπως, καθώς και το έθιμο της παραδοσιακής πάλης που μετέφεραν οι πρόσφυγες από το Μεγάλο Βογιαλίκι της σημερινής Βουλγαρίας.

Στον οικισμό εδρεύει ο Αθλητικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ορφέας που ιδρύθηκε το 2006 και συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Θράκης.

Απογραφές πληθυσμού

Διοικητική ιστορία 
Η κοινότητα Ξυλαγανής συστάθηκε με έδρα τον ομώνυμο οικισμό στις 31 Αυγούστου 1924 και λειτούργησε ως το 1997, οπότε καταργήθηκε και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαρωνείας.

Κοινοτάρχες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πληροφορίες για την Ξυλαγανή από την ιστοσελίδα του δήμου Μαρώνειας
 Η ιστοσελίδα του Ορφέα Ξυλαγανής
 Η ιστοσελίδα του Λαογραφικού Μουσείου του Πολιτιστικού Ομίλου Ξυλαγανής

Δήμος Μαρώνειας
Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Μπριτζτάουν

Η πόλη Μπριτζτάουν (Bridgetown, πληθ. 96.578) (2006) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη των Μπαρμπάντος. Νωρίτερα ονομαζόταν Πόλη του Αγίου Μιχαήλ από την ενορία του Αγίου Μιχαήλ, της οποίας είναι και η πρωτεύουσα.
Το λιμάνι της βρίσκεται στις νοτιοδυτικές ακτές του νησιού κατά μήκος του όρμου Καρλάιλ.

Η πόλη ιδρύθηκε στη σημερινή της τοποθεσία το 1628 από τους Άγγλους, έπειτα από τον αποικισμό της Χολτάουν, τότε Τζέιμς Τάουν. Αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο στην Καραϊβική και επίσης οικονομικό κέντρο της περιοχής.

Αδελφοποιημένες πόλεις 
Το 2004 η πρωτεύουσα γιόρτασε την 375η επέτειο από την ίδρυσή της και προέβη σε αδελφοποιήσεις με άλλες πόλεις του κόσμου.
Η Μπριτζτάουν είναι αδελφοποιημένη με τις εξής πόλεις:
  - Μπριτζτάουν στη Νέα Σκωτία (Ιούλιος 2004)
  - δήμος του Χάκνεϊ, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο
  - Γουίλμινγκτον, Βόρεια Καρολίνα, (28 Ιουνίου 2004)

Δείτε επίσης
 Εθνική Βιβλιοθήκη των Μπαρμπάντος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 ThatsBarbados.com 
 Αναλυτικός χάρτης

Πόλεις του Μπαρμπάντος
Πρωτεύουσες της Βόρειας Αμερικής
Το δέντρο που πληγώναμε

Το δέντρο που πληγώναμε είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας παραγωγής 1986. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Δήμο Αβδελιώδη, ο οποίος έγραψε και το σενάριο, ενώ ανέλαβε και την παραγωγή της ταινίας μαζί με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. 

Ο τίτλος αναφέρεται στην επεξεργασία της μαστίχας, όπου για να ληφθεί το δάκρυ τα μαστιχόδεντρα κεντιούνται (πληγώνονται).

Πλοκή
Η ιστορία διαδραματίζεται στη Χίο του 1960. Δύο μικρά αγόρια και πολύ καλοί φίλοι έρχονται σε σύγκρουση λίγο πριν από το κλείσιμο του σχολείου για τις καλοκαιρινές διακοπές με αφορμή ένα άτυχο συμβάν. Το ένα παιδί βοηθά τη μητέρα του στη συγκομιδή της μαστίχας, ενώ το άλλο αποφεύγει τη δική του, που τον κυνηγά να τον τιμωρήσει με τον πλάστη.

Αργότερα, στα μέσα του καλοκαιριού, οι δυο φίλοι ξαναβρίσκονται τυχαία. Το υπέροχο καλοκαίρι που θα περάσουν διακόπτεται σύντομα από την έλευση του φθινοπώρου.

Παραγωγή και υποδοχή
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 2 Απριλίου 1987. 

Η ταινία έλαβε πολλές διακρίσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Ανάμεσα τους, ειδική μνεία της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στα πλαίσια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1986), βραβείο ευρωπαϊκής επιτροπής ταινιών νεότητας του Φεστιβάλ Βερολίνου (1987), Χρυσός Ελέφαντας καλύτερης ταινίας και Αργυρός Ελέφαντας σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Νέου Δελχί (1987). Συμμετείχε επίσης στην εβδομάδα κριτικής στο Φεστιβάλ των Καννών το 1987.

Στην εφημερίδα Καθημερινή (3 Απριλίου 1987), ο κριτικός Νίκος Μπακογιαννόπουλος γράφει για την ταινία: Ο Δήμος Αβδελιώδης, στο «Δέντρο που πληγώναμε» ισορροπεί ανάμεσα στο γνωστό και στο άγνωστο, στο οικείο και στο μυστηριακό, στο πράο και στο άγριο. Κατορθώνει να μας ξεπλένει από το συσσωρευμένο ρύπο της ζωής κι από τα βαρίδια των χρόνων, με πολύ λίγες παραχωρήσεις στην παραδοσιακή απεικόνιση της παιδικής ηλικίας. Αντίρροπα, προσφέρει μια πρωταρχική αίσθηση, μιαν αληθινή επιστροφή στις πηγές των πρώτων συγκινήσεων. ...Το φιλμ ζωντανεύει προνομιακά τις πρωτογενείς εμπειρίες των παιδιών. Ήρεμα και τρυφερά, αλλά εσωτερικά, και με όλη την οξύτητα, την ένταση, τη βιαιότητα αυτών των εμπειριών. Πρώτα η φύση, ως πηγή ζωής, χαράς και μαζί ανησυχίας. Η εξερεύνηση των μυστηρίων της, η περιπέτεια της επαφής με τις θεμελιακές δυνάμεις, που μας ορίζουν: ο ήλιος, το νερό, το χρώμα, τα δέντρα (και τα μαστιχόδεντρα που τα «πληγώνουν» για να βγει το μαστίχι), τα ζώα και η θάλασσα, το πιο άγνωστο στοιχείο. ...Ως αληθινός ποιητής, ο Δήμος Αβδελιώδης κατορθώνει να μας χαρίσει εκείνη τη μαγική διάσταση της αποκαλυπτικής αίσθησης: Όταν τα πράγματα έχουν χαθεί ή όταν δεν έχουν ακόμη κατακτηθεί, τότε υπάρχουν και ακτινοβολούν περισσότερο. Ιδίως η ευτυχία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Το δέντρο που πληγώναμε στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
Το δέντρο που πληγώναμε στην imdb
Κριτική της ταινίας από τον Μανώλη Κρανάκη
Κριτική της ταινίας από τον Σταύρο Γανωτή

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1986
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Δημήτρη Παπαδημητρίου
Ασωπός (ποταμός)

Ο Ασωπός είναι ποταμός που διατρέχει τα σύνορα των Νομών Βοιωτίας και Αττικής. Οι κύριες πηγές του ποταμού βρίσκονται στον Κιθαιρώνα ενώ στην πορεία του συμβάλλουν και άλλα ρεύματα που προέρχονται από τους ορεινούς όγκους μεταξύ Πάρνηθας και Δερβενοχωρίων. Έχει συνολικό μήκος 57 χιλιόμετρα  και διέρχεται από το Συκάμινο, τον Ωρωπό, το Σχηματάρι τον Άγιο Θωμά και τα Οινόφυτα, ώσπου χύνεται στον Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο.

Ρύπανση από βιομηχανικά λύματα
Το 1969 με διάταγμα της δικτατορικής κυβέρνησης ο Ασωπός χαρακτηρίστηκε «αγωγός παροχέτευσης επεξεργασμένων λυμάτων εργοστασίων», δίχως τα παρακείμενα εργοστάσια να υποχρεωθούν να έχουν εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων. Η υποχρέωση αυτή θεσπίστηκε δέκα χρόνια αργότερα, αλλά δεν συστάθηκε αρμόδιο ελεγκτικό όργανο. Μελέτη του ΕΜΠ το 1996, κατ' ανάθεση του ΥΠΕΧΩΔΕ, πρότεινε έργο κεντρικής επεξεργασίας βιομηχανικών και αστικών λυμάτων, αλλά το έργο δεν χρηματοδοτήθηκε.

Ο ποταμός κινδυνεύει σοβαρά από την ρύπανση που επήλθε στον υδροφόρο ορίζοντα από τα ακατέργαστα λύματα που διοχετεύουν με παράνομους υπόγειους αγωγούς οι βιομηχανίες της ευρύτερης περιοχής. Γίνονται προσπάθειες ώστε να καθαριστεί το ποτάμι από τα τοξικά λύματα καθώς επίσης και νέοι τρόποι υδροδότησης της περιοχής. Ο δήμος έχει ζητήσει, με ηλεκτρονική επιστολή, από την Αμερικανίδα ακτιβίστρια, Έριν Μπρόκοβιτς, να αναλάβει την υπόθεση. Η Μπρόκοβιτς ανταποκρίθηκε άμεσα και ζήτησε μέσω μηνύματός της στη σελίδα του κινήματος Friends of the Earth τη συλλογή υπογραφών για αποστολή μηνύματος στον Αμερικανό πρεσβευτή στην Ελλάδα, με το οποίο θα του ζητείται να ασκήσει πίεση στην ελληνική κυβέρνηση για λύση του προβλήματος. Επιπλέον η Μπρόκοβιτς θα συμμετέχει και σε συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί για το θέμα αυτό στο Ευρωκοινοβούλιο στις 15 Απριλίου 2009.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Έγκλημα διαρκείας στον Ασωπό ΣΚΑΪ (περιέχει σειρά ρεπορτάζ πάνω στο θέμα)
 

HEXAVALENT CHROMIUM AND OTHER TOXIC METALS IN GROUNDWATERS OF THE ASOPOS VALLEY (ATTICA), GREECE, Ch. Vasilatos, I. Megremi, M. Economou-Eliopoulos & I. Mitsis in 26th European Conference of the Society of Environmental Geochemistry and Health, 2008
Asopos SOS Blog με όλα τα νέα της υπόθεσης της ρύπανσης του Ασωπού ποταμού.
Ινστιτούτο Τοπικής Αειφόρου Ανάπτυξης και Πολιτισμού (Ι.Τ.Α.Π.) Ιστοχώρος της Μ.Κ.Ο. ΙΤΑΠ με έδρα τα Οινόφυτα Βοιωτίας.

Ποτάμια της Αττικής
Ποταμοί της Στερεάς Ελλάδας
Άρεως Πεδίον

Άρεως Πεδίον ή Πεδίον του Άρεως ονομάζονταν στην Αρχαία Ρώμη ευρύτατος ανοικτός χώρος που πλαισιωνόταν από τους λόφους του Καπιτωλίου, του Κυρηναλίου, και του Πιγκίου προς ανατολάς και της μεγάλης καμπής του ποταμού Τίβερη προς δυσμάς.

Κατά την παράδοση, ο χώρος αυτός ανήκε αρχικά στους Ταρκυνίους. Μετά όμως τη κατάργηση της βασιλείας ο χώρος αυτός αφιερώθηκε στον Άρη, θεό του πολέμου, όπου και συνήρχονταν εκεί υπό μορφή εκκλησίας οι Ρωμαίοι (μέχρι του 1ου αιώνα π.Χ.) προς εκλογή Υπάτων, Πραιτόρων (στρατηγών), τιμητών καθώς και άλλων αρχόντων της Ρώμης.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.3ος, σ.484.

Αρεως Πεδιον