joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μητροπολίτης Σμύρνης Βαρθολομαίος

Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Βαρθολομαίος (κατά κόσμον Μιχαήλ Σαμαράς, Άνω Λεχώνια Μαγνησίας, 13 Ιουνίου 1972) είναι Έλληνας θεολόγος και φιλόλογος, πρώην αρχιγραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Σήμερα διατελεί επίσκοπος της Ιεραρχίας του Οικουμενικού Θρόνου, στην Ιερά Μητρόπολη Σμύρνης.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Άνω Λεχώνια Βόλου. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Πρότυπο Κλασικό Λύκειο Βόλου το 1990. Σπούδασε στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ειδικότερα στον Τομέα Κλασικών Σπουδών του ως άνω Τμήματος. Ακολούθως φοίτησε στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Το 1995 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1996 πρεσβύτερος από τον τότε Μητροπολίτη Σεβαστείας Δημήτριο (σήμερα Μητροπολίτης Γέρων Πριγκηποννήσων) και διηκόνησε έως το 2002 στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας ως προϊστάμενος του Μητροπολιτικού Ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην πόλης της Νάουσας και υπεύθυνος διαφόρων τομέων της διακονίας της Μητροπόλεως.

Το 2002 προσελήφθη στην Πατριαρχική Αυλή, αναλαμβάνοντας καθήκοντα παρά την Αρχιγραμματεία της Αγίας και Ιεράς Συνόδου και ως Γραμματέας διαφόρων Συνοδικών Επιτροπών. Το 2005 διωρίσθη Υπογραμματεύων και το 2011 Αρχιγραμματεύς της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, θέση την οποία διατήρησε έως της εκλογής του.

Στις 29 Αυγούστου 2016, εξελέγη ομόφωνα από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου (μετά από εισήγηση του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου), Μητροπολίτης Σμύρνης. Μάλιστα η εκλογή Μητροπολίτου Σμύρνης, έγινε για πρώτη φορά μετά την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Την Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, πραγματοποιήθηκε η χειροτονία του νέου Μητροπολίτη Σμύρνης, την οποία τέλεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, παρουσία μεγάλου αριθμού Ιεραρχών του Οικουμενικού Πατριαρχείου και πλήθους πιστών. Η ιστορική Ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτου έγινε το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2016, παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, στον Ιερό Ναό Αγίου Βουκόλου Σμύρνης.

Τυγχάνει πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του εν Αθήναις Ιδρύματος Υποστηρίξεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της ΜΚΟ OECUMENICA, ενώ μετέχει διαφόρων εκκλησιαστικών αποστολών, ιδιαιτέρως δε διορθοδόξου χαρακτήρος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Ιδρύματος Υποστηρίξεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Ιστοσελίδα Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως]

Βαρθολομαίος
Έλληνες ιεράρχες
Ζαν-Εζέν Ντυράν

Ο Ζαν-Εζέν Ντυράν (γαλλικά: Jean-Eugène Durand, 1845-1926) ήταν Γάλλος φωτογράφος, ειδικός στις φωτογραφήσεις ιστορικών μνημείων.

Βιογραφία 
Ο Ντυράν ήταν φωτογράφος ο οποίος εργαζόταν για λογαριασμό της διοικητικής υπηρεσίας των ιστορικών μνημείων.
 
Οι πρώτες του φωτογραφίες, χρονολογούμενες από το 1876, αφορούσαν μνημεία ευρισκόμενα εντός του νομού της Σεν-ε-Ουάζ, ενώ, τα πρώτα αρνητικά, τα οποία αγοράστηκαν από την παραπάνω διοικητική υπηρεσία την αμέσως επόμενη χρονιά, αφορούσαν μνημεία ευρισκόμενα εντός των νομών του Σερ και του Αλλιέ.
 
Ο Ντυράν, όπως και ο Μιεζεμάν, μετέβη στο σύνολο των γαλλικών εδαφών, προκειμένου να πραγματοποιήσεις χιλιάδες φωτογραφήσεις, με απώτερο σκοπό τον εμπλουτισμό των αρχείων των Αρχείων της Επιτροπής των Ιστορικών Μνημείων. Στην διάρκεια των, συνολικά, σαράντα ετών δραστηριοποίησής του (1876-1917), η οποία συνεχίστηκε και μετά την συνταξιοδότησή του, συνέχισε την φωτογράφηση μνημείων, πριν, κατά την διάρκεια και μετά το πέρας των εργασιών αποκατάστασής τους.

Περίπου 1750 γυάλινες πλάκες αγοράστηκαν από την Υπηρεσία Καλώ Τεχνών, κατά την διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1923-1924. Υπό την ονομασία του, επίσης, ενσωματώθηκε στα Φωτογραφικά Αρχεία αριθμός γυάλινων πλακών προερχόμενων από τον Σαρλ Μαρβίλ.

Συλλογές 

Τα φωτογραφικά αρχεία (Οπτικοακουστικό κέντρο της αρχιτεκτονικής και της κληρονομιάς) διατηρούν, έως σήμερα, αρκετές χιλιάδες φωτογραφιών του.

Παραπομπές 

Γάλλοι φωτογράφοι
Πρωτοπόροι της φωτογραφίας
Φωτογράφοι του 19ου αιώνα
Φωτογράφοι αρχιτεκτονικής
Γιάνους Γ΄ της Μαζοβίας

Ο Γιάνους Γ΄, πολων. Janusz III (π. 27 Σεπτεμβρίου 1502 - 9/10 Μαρτίου 1526) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας περιοχών της Μαζοβίας: Βαρσοβίας, Τσερσκ, Λιφ, Ζακρότσυμ, Νουρ (1503-24) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του και μετά (1524-26) μόνος του. Ήταν ο τελευταίας άρρην τού κλάδου των Πιαστ-Μαζοβίας και μετά από αυτόν η Μαζοβία ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Πολωνίας.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Κορράδου Γ΄ τού ερυθρού δούκα της Μαζοβίας και της Άννας Ραντζίβιου, κόρης τού Μικαλόιους βοεβόδα τού Βόλνιους και μεγάλου Καγκελάριου της Λιθουανίας.

Το 1503 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Γιάνους Γ΄, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Στανίσλαφ, κληρονόμησε τις κτήσεις εκείνου. Ήταν ανήλικοι και η μητέρα τους ανέλαβε επίτροπος της αρχής. Εκτός από το Τσερσκ, που είχε δοθεί από το 1495 στον Κορράδο Γ΄ ως κληρονομικό φέουδο, η κληρονομία τους ήταν υπό την απειλή τού βασιλιά της Πολωνίας. Οι ευγενείς διαμαρτυρήθηκαν και το 1504, ο Αλέξανδρος Ατης Πολωνίας φοβούμενος εξέγερση, εξέδωσε απόφαση, ότι τα δύο αδέλφια έλαβαν όλη την κληρονομία τους ως φέουδο.

Όπως και ο αδελφός του, έγινε γρήγορα γνωστός για το πάθος του στο ποτό και στις γυναίκες. Η άσωτη ζωή του ίσως συνέβαλε στο να αποβιώσει πρόωρα, 24 ετών. Τάφηκε στον αρχικαθεδρικό του Αγ. Ιωάννου στη Βαρσοβία. Δύο έτη πριν είχε αποβιώσει ο Στανίσλαφ, έτσι ο Γιάνους Γ΄ ήταν ο τελευταίος άρρην του κλάδου των Πιαστ-Μαζοβίας, που εξέλειπε. Διαδόθηκαν φήμες, ότι τα δύο αδέλφια δολοφονήθηκαν· ο Σιγισμούνδος Α΄ της Πολωνίας (αδελφός τού Αλεξάνδρου Α΄) ερεύνησε το θέμα, αλλά δεν βρήκε δόλο. Ο χρονικογράφος Γιαν Ντούγκος πιστεύει, πως οι δύο αδελφοί ίσως είχαν κληρονομική ασθένεια, τη φυματίωση. Ο σύγχρονος ιστορικός Μάρτσιν Μπιέλσκι εκτιμά, ότι απεβίωσαν από αλκοολισμό.

Σύντομα το δουκάτο της Μαζοβίας ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Πολωνίας, αν και ορισμένοι ευγενείς προσπάθησαν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους, προτείνοντας τις αδελφές τού Γιάνους Γ΄, την Άννα ή τη Σοφία. Ωστόσο ο Σιγισμούνδος Α΄ έμεινε στις συμφωνίες, που τον έκαναν κληρονόμο, ενώνοντας το δουκάτο με την Πολωνία. Η ΜΑζοβία κράτησε κάποια αυτονομία ως το 1576.

Ο Γιάνους Γ΄ είναι μία από τις μορφές τού πίνακα Η Πρωσική δήλωση υποτέλειας τού ζωγράφου Γιαν Ματέϊκο, έργου των ετών 1879-82.

Πηγές
 Samuel Orgelbrand, Encyklopedja Powszechna, S. Orgelbranda Synów, p.54 (public domain via Google Print)
 Józef Szujski, Historyi polskiéj treściwie opowiedzianéj ksiąg dwanaście, 1880, p.167, (public domain via Google Print)
Κατηγορίες: 1502 births

Οίκος των Πιαστ
Μητροπολίτης Γέρων Πριγκηποννήσων Δημήτριος

Ο Μητροπολίτης Γέρων Πριγκηποννήσων Δημήτριος είναι Ορθόδοξος θεολόγος και Μητροπολίτης της Ιεραρχίας του Θρόνου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Δημήτριος (κατά κόσμον Κομματάς) γεννήθηκε στα Ταταύλα της Κωνσταντινούπολης στις 26 Οκτωβρίου 1952.

Σπούδασε στην Μεγάλη του Γένους Σχολή, στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1971-1975) και το Θεολογικό Κολλέγιο Oak Hill του Λονδίνου (1980-1981)

Χειροτονήθηκε Διάκονος στις 14 Ιουλίου 1974 από τον Μητροπολίτη Χαλκηδόνος Μελίτωνα, υπηρετώντας από το επόμενο κιόλας έτος και για 30 συναπτά έτη, σε διάφορες επιτελικές θέσεις της Πατριαρχικής Αυλής του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Χειροθετήθηκε ακολούθως Μέγας Αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Εξελέγη στις 2 Οκτωβρίου 1990, μετά από πρόταση του Πατριάρχη Δημητρίου Μητροπολίτης Σεβαστείας και χειροτονήθηκε στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου από τον Πατριάρχη Δημήτριο, στις 4 Νοεμβρίου 1990.

Ως Μητροπολίτης Σεβαστείας, διετέλεσε Διευθυντής του Ιδιαίτερου Γραφείου του Πατριάρχου Βαρθολομαίου (1991-2008), αναλαμβάνοντας θέματα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, συμβάλλοντας στην μεταβατική περίοδο κατόπιν της παραίτησης του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου έως της σύνταξης του νέου Συντάγματος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Κατά την περίοδο της κρίσης μεταξύ της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, σχετικά με τις Μητροπόλεις των λεγόμενων «Νέων Χωρών», συνέταξε συγκριτική μελέτη με τίτλο: «Ἡ Πατριαρχική καί Συνοδική Πρᾶξις τοῦ 1928 παρακωλυομένη τοῖς ὅροις». Συμμετείχε στην Πατριαρχική Εξαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αρμόδια για το Άγιο Όρος, συμβάλλοντας να σχηματιστεί κανονική Μοναστική Αδελφότητα της Μονής Εσφιγμένου. Από το 2000 συμμετέχει περιοδικά στην Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου και σε διάφορες Συνοδικές Επιτροπές. Παράλληλα έχει συμμετάσχει στις Διορθοδόξους Συνόδους, την Πανορθόδοξο Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (2005) για το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και την Διευρυμένη Σύνοδο της Γενεύης (2006) για την Εκκλησία της Κύπρου.

Η Ιερά και Αγία Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στις 19 Απριλίου 2018, τον εξέλεξε παμψηφεί Μητροπολίτη Πριγκηποννήσων. Μάλιστα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εισηγήθηκε ένθερμα την απονομή στον νέο Μητροπολίτη Πριγκηποννήσων Δημήτριο του τιμητικού τίτλου του Γέροντος του Οικουμενικού Θρόνου. Ενθρονίσηκε στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου στην Πρίγκηπο, στις 28 Απριλίου, παρουσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μεγάλου αριθμού Αρχιερέων του Οικουμενικού Θρόνου, του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Εκκλησίας της Κρήτης, μοναχών από το Άγιο Όρος, κλήρου και λαού της Επαρχίας του.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων

Μητροπολίτες Πριγκηποννήσων
Ανατολικός Ορθόδοξος κλήρος
Λευκορωσικό Πατριωτικό Κόμμα

Το Λευκορωσικό Πατριωτικό Κόμμα (λευκορωσικά: Беларуская патрыятычная партыя, Biełaruskaja patryjatyčnaja partyja, BPP) είναι πολιτικό κόμμα στην Λευκορωσία πιστό στον Πρόεδρο Αλεξάντερ Λουκασένκο. Ο Νικολάι Ουλάχοβιτς είναι ο πρόεδρος του κόμματος.

Ιστορία 
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1994, και αρχικά ονομαζόταν Λευκορωσικό Πατριωτικό Κίνημα. Κέρδισε μία έδρα στο δεύτερο γύρο της ψηφοφορίας στις βουλευτικές εκλογές του 1995. Άλλαξε το όνομά του σε Λευκορωσικό Πατριωτικό Κόμμα το 1996.

Ο προταθείς από το κόμμα υποψήφιος Νικολάι Ουλάχοβιτς ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2015. Ο Ουλάχοβιτς τερμάτισε τέταρτος στο πεδίο των τεσσάρων υποψηφίων λαμβάνοντας το 1.7% των ψήφων.

Παραπομπές 

Πολιτικά κόμματα Λευκορωσίας
Ερρίκος Λίτσης

Ο Ερρίκος Λίτσης (*1955) είναι Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. Είναι κυρίως γνωστός για τις συνεργασίες του με τον Γιάννη Οικονομίδη, για τις ταινίες Σπιρτόκουτο (2002) και Η ψυχή στο στόμα (2006). Στην τηλεόραση έχει συμμετάσχει σε σειρές όπως οι 10η Εντολή, Άμυνα ζώνης Σε είδα  και Το Δέκα, ενώ στο θέατρο έχει ερμηνεύσει έργα των Ιάκωβου Καμπανέλλη και Κόνορ ΜακΦέρσον.  Καρυωτάκης  Εργαζόμενη γυναίκα  Η ζωή εν τάφω  Θα γίνει της Πολυκατοικίας Μην αρχίζεις τη μουρμούρα ,   Τα Καλύτερά μας χρόνια 1821 Οι Ήρωες

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στα Πετράλωνα. Στα Άν. Πετράλωνα συγκεκριμένα. 
Όταν έγινε δεκαοκτώ χρονών μπήκε στην Ανωτάτη Βιομηχανική, πήρε πτυχίο στη Στατιστική,  γράφτηκε στο τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων – όπου και εγκατέλειψε .Το 1979 πήγε φαντάρος στην Κομοτηνή. 
Μετά πήγε για διακοπές στο Ισραήλ, όπου κάθισε περίπου τρία χρόνια. Δούλεψε ως σερβιτόρος σε ένα ελληνικό καφενείο. 
Όταν γύρισε μόνιμα στην Ελλάδα  άρχισε να ασχολείται με διάφορες εμπορικές εργασίες. 

Το 2000 συναντήθηκε τυχαία με τον Γιάννη Οικονομίδη. 
"Τότε κατάλαβε ότι από 'δώ και πέρα θα είμαι ηθοποιός" είχε πει τότε. 

Το ντεμπούτο του Ερρίκου Λίτση στον κινηματογράφο έγινε το 2002, με το Σπιρτόκουτο, την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Στη συνέχεια έπαιξε στις ταινίες Τσίου... (2005) και Η ψυχή στο στόμα (2006), που τον έκαναν περισσότερο γνωστό. Πιο πρόσφατα, ο Λίτσης συνεργάστηκε δύο φορές με τον Τάσο Μπουλμέτη, για τις ταινίες Νοτιάς (2016) και 1968 (2018). Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας Κύριλλος

Ο Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας Κύριλλος (κατά κόσμον Γεώργιος Διαμαντάκης) είναι Έλληνας Θεολόγος και Επίσκοπος της Ιεραρχίας του Θρόνου του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως και πιο συγκεκριμένα της Ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης.

Βιογραφικά Στοιχεία
O Μητροπολίτης Κύριλλος γεννήθηκε στις Κάτω Ασίτες Ηρακλείου το 1971. Μαθήτευσε στο Γυμνάσιο Αγίου Μύρωνος και ακολούθως στο Γενικό Λύκειο Αγίας Βαρβάρας Ηρακλείου. Σπούδασε στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Στις 24 Ιουνίου 1995, εκάρη Μοναχός της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Παναγίας Ακρωτηριανής και Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Τοπλού Σητείας, από τον Γέροντά του Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας Ευγένιο. Στις 25 Ιουνίου του ίδιου έτους χειροτονήθηκε Διάκονος, στο Καθολικό της ίδιας Μονής. Στις 17 Μαΐου 1998, χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίας Φωτεινής Ιεράπετρας από τον Μητροπολίτη Ευγένιο.

Ανέλαβε καθήκοντα Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας, κατόπιν προτάσεως του Μητροπολίτου Ευγενίου, θέση την οποία διατήρησε έως της εκλογής του. Ακόμα, έχει διατελέσει Γραμματέας της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας, Γραμματέας του Μητροπολιτικού Συμβουλίου ως άνω Ιεράς Μητροπόλεως, Ηγουμενοσύμβουλος της Ιεράς Μονής Τοπλού και μέλος του ΔΣ του Κοινωφελούς Ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως «Παναγία η Ακρωτηριανή» και της ΜΚΟ της Εκκλησίας Κρήτης «ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ».

Παράλληλα με τα καθήκοντά του στην Πρωτοσυγκελλία της Ιεράς Μητροπόλεως, από το 2001, υπηρέτησε την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας της Κρήτης ως Κωδικογράφος της (2001-2005), ως εκλεγμένος παμψηφεί Υπογραμματέας (2005-2010) και ως εκλεγμένος παμψηφεί Αρχιγραμματέας (2010-2016). Από το 2003 έως το 2006 διετέλεσε Γραμματέας Εκδόσεως του Δελτίου της Εκκλησίας Κρήτης «Απόστολος Τίτος» και από το 2006 έως το 2010 διετέλεσε Διευθυντής Εκδόσεως του Δελτίου.

Στις 12 Οκτωβρίου 2016, εξελέγη παμψηφεί από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας της Κρήτης, Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος, στις 17 Οκτωβρίου 2016, στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Μηνά Ηρακλείου από τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ειρηναίο με τη συμμετοχή των Μητροπολιτών της Εκκλησίας Κρήτης. Ενθρονίστηκε  στις 20 Νοεμβρίου 2016, με την Τελετή να λαμβάνει χώρα στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Φωτεινής της Ιεράπετρας.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας

Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Ιεραπύτνης και Σητείας
Καλύβια Κόνιτσας Ιωαννίνων

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στο νομό Ιωαννίνων δείτε: Καλύβια Ζαγορίου Ιωαννίνων
Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Καλύβια

Τα Καλύβια είναι ορεινό χωριό στο νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 500 μέτρων.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Τα Καλύβια βρίσκονται στις δυτικές όχθες  του Βοϊδομάτη και επάνω στην εθνική οδό Κοζάνης - Ιωαννίνων. Απέχουν 52 χλμ Β.-ΒΔ. της πόλης των Ιωαννίνων και 12 χλμ. ΝΑ. από την Κόνιτσα. Είναι σχετικά νέος οικισμός που δημιουργήθηκε από κατοίκους της ορεινότερης και παλαιότερης Κλειδωνιάς ή Άνω Κλειδωνιάς (7,5 χλμ. ΒΔ.). Λόγω του τουρισμού που αναπτύχθηκε στον Βοϊδομάτη υπάρχουν ξενοδοχειακές μονάδες, βενζινάδικο και κέντρα εστίασης. Νότια από το χωριό υπάρχει το το πέτρινο μονότοξο γεφύρι της Κλειδωνιάς, που χτίστηκε το 1853 με 37.000 γρόσια, χορηγία της Μπαλκίζ Χανούμ από το χαρέμι του μαλίκ Πασά. Στην κοντινή του περιοχή έχουν βρεθεί οι βραχοσκεπές Κλειδί, Μποϊλα και Μεγάλακκος. Πρόκειται για αβαθή σπήλαια στα οποία βρέθηκαν ίχνη (λίθινα εργαλεία, οστά ζώων κ.α.) προϊστορικής κατοίκησης που χρονολογούνται από το 16.000 π.Χ. μέχρι 9.500 π.Χ..

Διοικητικά 
Τα Καλύβια αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Λιτονιαβίστης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Κλειδωνιά αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κλειδωνιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 125 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γεφύρι της Κλειδωνιάβιστας από τον ιστότοπο του δήμου Κόνιτσας
Βραχοσκεπή Μποϊλα στην Ήπειρο από τον ιστότοπο http://www.ime.gr

Δείτε επίσης
 Κλειδωνιά Ιωαννίνων

Παραπομπές 

Δήμος Κόνιτσας
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Σημειογραφία ημερομηνίας και ώρας στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα η αριθμητική φόρμα για ημερομηνίες είναι στη μικρή σειρά endianness "ημέρα μήνας έτος". Τα χρόνια μπορεί να γράφονται με 2 ή 4 ψηφία. Για παράδειγμα, η 24 Μαΐου 2004 γράφεται ως 24/5/2004 ή 24/5/04.

Η σημειογραφία 12 ωρών χρησιμοποιείται στην προφορική επικοινωνία, αλλά η σημειογραφία 24 ωρών χρησιμοποιείται επίσης μαζί με την σημειογραφία 12 ωρών. Τα λεπτά συνήθως γράφονται με δύο ψηφία, ενώ οι αριθμοί των ωρών γράφονται με ή χωρίς μηδενικό μπροστά.

Δείτε επίσης 

 Ώρα στην Ελλάδα

Ελλάδα-επέκταση
Ώρα στην Ελλάδα
Ρίτα Μορένο

Η Ρίτα Μορένο (Rita Moreno, 11 Δεκεμβρίου 1931) είναι Πορτορικανή-Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια.

Καριέρα
Έχει βραβευτεί με Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Γουέστ Σάιντ Στόρι το 1961. Στη συνέχεια, το 1972 κέρδισε το βραβείο Γκράμι καλύτερου άλμπουμ για παιδιά. 

Το 1975 έπαιξε στο θεατρικό έργο The Ritz και κέρδισε το βραβείο Tony. Έναν χρόνο αργότερα, έπαιξε στην κινηματογραφική εκδοχή του έργου και προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα και BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου.

Επιπλέον, έχει κερδίσει δύο Βραβεία Έμμυ, ένα για τη συμμετοχή της στο The Muppet Show το 1976 και ένα για τον ρόλο της στη σειρά The Rockford Files το 1978, ενώ το 2008 έλαβε το τιμητικό Έμμυ.

Η Μορένο είναι μία από τους δώδεκα καλλιτέχνες που έχουν κερδίσει και τα τέσσερα ετήσια αμερικανικά βραβεία: Όσκαρ, Έμμυ, Γκράμι και and Tony.

Επίσης, το 1995 απέκτησε το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ και το 2004 o Τζορτζ Μπους της απένειμε το Προέδρικο Μετάλλιο της Ελευθερίας.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Παραπομπές

Πορτορικανοί ηθοποιοί
Πορτορικανοί τραγουδιστές
Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Αμερικανοί χορευτές
Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα
Βραβευμένοι με Γκράμι
Νικητές βραβείου Tony
Σαδόρα

Ο Σαδόρα (ισπανικά και βασκικά Zadorra, εναλλακτική απόδοση Θαδόρα) είναι ποταμός της βόρειας Ισπανίας, παραπόταμος του Έβρου, που διαρρέει την βασκική επαρχία της Άλαβα και την ίδια τη βασκική πρωτεύουσα Βιτόρια-Γκάστεις. Έχει μήκος 78 χμ· πηγάζει στο όρος Ουρμπάσα και διαρρέι την πεδιάδα της Άλαβα. Στην πορεία του εντοπίζεται η τεχνητή λίμνη του Ουλιμπάρι η οποία, μαζί με τη γειτονική τεχνητή λίμνη του Ουρούναγα τροφοδοτεί με πόσιμο νερό τόσο την Άλαβα όσο και το Μπιλμπάο εξ ου και η σημασία του. Καταλήγει στα σύνορα της Χώρας των Βάσκων με την Καστίλη-Λεόν στην κωμόπολη Μιράντα δελ Έβρο.

Παραπομπές 

Ποταμοί της Χώρας των Βάσκων
Παραπόταμοι του Έβρου (Ισπανία)
Πσέμισλ του Ινοβρότσουαφ

Ο Πσέμισλ, πολων. Przemysł  (π. 1278 - Νοέμβριος 1338 / 16 Φεβρουαρίου 1339) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ινόβροκλαφ (1287-1314), υποτελής τού Βεγκεσλάου Β΄ της Βοημίας, δούκας τού Ντόμπζινι (1303-05), υποτελής τού βασιλιά της Πολωνίας, κυβερνήτης της Πομερελίας (Γκντανσκ) (1306-09), κυβερνήτης τού Μπυντγκόστς και Βυσόγκρουντ (1314-) και δούκας τού Ινόβροτσλαφ (1320/24). Το 1327 αντάλλαξε το Ινόβροτσλαφ με το Σέρατς.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ζιεμόμισλ δούκα τού Ινόβροτσλαφ και της Σαλώμης των Σαμποριδών, κόρης τού Σαμπόρ Β΄ δούκα της Πομερελίας.

Το 1287 απεβίωσε ο πατέρας του, αλλά ο Πσέμισλ και οι δύο αδελφοί του ήταν ανήλικοι, έτσι επίτροποι ανέλαβαν η Σαλώμη και ο θείος του Βλάντισλαφ Α΄ ο Βραχύς. Το 1294 ενηλικιώθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Λέσεκ και το 1296 ο ίδιος ο Πσέμισλ.

Το 1300 αναγκάστηκε να δηλώσει υποτέλεια στον Βεγκέσλαο Β΄. Αυτός το 1303-12 κρατούσε αιχμάλωτο τον Λέσεκ και ο Πσέμισλ ανέλαβε τη διακυβέρνηση του Ινόβροτσλαφ. Το 1303 υποστήριξε την εξέγερση ενάντια στον θείο του· στο τέλος μπορούσε να κυβερνά απευθείας τις περιοχές του ως το 1305.

Το 1306 έγινε υποτελής τού Βλάντισλαφ Α΄ με αντάλλαγμα το Γκντανσκ· έκανε βάση του το Σφίετσε. Ο Γκέρβαρντ επίσκοπος τού Κουγιάβυ τού έδωσε χρήματα και ο Πσέμισλ προσπάθησε να ανακτήσει τη Γη Μιχάλουφ, που είχε ενεχυριαστεί στο Τευτονικό Τάγμα, αλλά δεν επέτυχε. Οι Τεύτονες ιππότες εισέβαλαν το 1309 και έχασε τη θέση τού κυβερνήτη.

Πηγές
 Przemysł Inowrocławski (Sieradzki) in poczet.com

Οίκος των Πιαστ
Μικρό Γκογκουριό

Το Μικρότερο Γκογκουριό ή Μικρό Γκογκουριό (699-820, 소고구려, 小高句麗) ήταν ένα κράτος που δημιουργήθηκε από τους πρόσφυγες του Γκογκουριό, ενός από τα Τρία Βασίλεια της Κορέας.

Το βασίλειο αρχικά ονομαζόταν Γκόριο, αλλά αργότερα οι ιστορικοί πρόσθεσαν την λέξη "Μικρότερο" για να το αποσαφηνίσουν από το Γκογκουριό, το οποίο επίσης ήταν συχνά γνωστό και ως Γκοριό. Το "Γκοριό" είναι επίσης το όνομα μιας μεταγενέστερης περιόδου της κορεατικής ιστορίας (βλέπε Γκόριο).

Αφού το κορεατικό βασίλειο Σίλλα και η κινεζική Δυναστεία των Τανγκ συμμάχησαν για να καταστρέψουν το Γκογκουριό, η χερσόνησος Λιαοντόνγκ εν συντομία κυβερνόταν από τους Τανγκ. Οι Τανγκ σύντομα έχασαν τον αποτελεσματικό έλεγχο λόγω εξέγερσης από τους πρόσφυγες του Γκογκουριό, και η περιοχή έγινε μια ουδέτερη ζώνη μεταξύ των Τανγκ και του κορεατικού βασιλείου Μπάλχε. Αν και το Μικρότερο Γκογκουριό ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο βασίλειο, σύντομα απορρόφησε το Μπάλχε, το οποίο έγινε το διάδοχο κράτος του Γκογκουριό.

Δημιουργία 
Το 699, η κυβέρνηση των Τανγκ έστειλε τον πρώτο πρίγκιπα των Γκογκουριό Γκο Ντόκμου, ο τρίτος γιος του βασιλέα Μπότζανγκ, τελευταίος ηγεμόνας των Γκογκουριό, στη χερσόνησο Λιαοντόνγκ ονομάζοντας τον "Βασιλιά των Τζόσον" και Κυβερνήτης του Αρχηγείο Γιοντόνγκ του Γενικού Προτεκτοράτου για την Ειρήνευση της Ανατολής. Όπως και ο πατέρας του ο Γκο Ντόκμου είχε σχέδια να επαναστατήσει εναντίον των Τανγκ και να αναβιώσει το Γκογκουριό και να παρέχει ένα βασίλειο για τους ανθρώπους του Γκογκουριό.

Η Αυτοκρατορία των Τανγκ ήταν αντιμέτωπη με πολλές κρίσεις εκείνη την εποχή, ειδικά με την εξέγερση Αν Λουσάν. Μαζί με αυτά τα μεγάλα γεγονότα υπήρχε επίσης πίεση από την αυτοκρατορία του Μπάλχε. Αυτά και πολλές άλλες πιέσεις επέτρεψαν στον Γκο Ντόκμου να αναλάβει τον πλήρη έλεγχο του Γενικού Προτεκτοράτου για την Ειρήνευση της Ανατολής και να δημιουργήσει ένα βασίλειο.

Το βασίλειο του Μικρού Γκογκουριό ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του έτους με τον Ντόκμου ως πρώτο βασιλιά. Πολύ λίγα είναι γνωστά για το πώς αντέδρασαν τα γειτονικά βασίλεια για τη δημιουργία του μικρού Γκογκουριό. Είναι γνωστό ότι το Μπάλχε είχε καλές σχέσεις με το Μικρότερο Γκογκουριό λόγω των παρόμοιων σκοπών που είχαν τα δύο βασίλεια.

Πτώση 
Γύρω το 820, μετά από κυβέρνηση της χερσονήσου Λιαοντόνγκ και άλλες πρώην περιφέρειες του Γκογκουριό για δύο γενιές, το Μικρότερο Γκογκουριό απορροφήθηκε από το Μπάλχε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά Σον του Μπάλχε.

Δείτε επίσης 

 Γκογκουριό
 Μπάλχε
 Γενικό Προτεκτοράτο για την Ειρήνευση της Ανατολής
 Γκο Ντόκμου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://100.naver.com/100.nhn?docid=12716
 http://100.naver.com/100.nhn?docid=93619
 http://kr.dic.yahoo.com/search/enc/result.html?pk=14973400 

Ιστορία της Κίνας
Ιστορία της Κορέας
Πρώην κράτη της Κορέας
Κόγκουριο
Πρώην κράτη της Ανατολικής Ασίας
Μητροπολίτης Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών Ευσέβιος

Ο Μητροπολίτης Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών Ευσέβιος (κατά κόσμον Ευάγγελος Πιστολής, Καρλόβασι, 30 Μαΐου 1949), είναι Έλληνας επίσκοπος και Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Είναι Μητροπολίτης της Ιεράς Μητρόπολεως Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών, από τον Ιούλιο του 1995.

Βίος
Ο Μητροπολίτης Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών Ευσέβιος (κατά κόσμον Ευάγγελος), γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1949 στο Παλαιό Καρλόβασι Σάμου.  

Τις εγκύκλιες σπουδές του πραγματοποίησε στη γενέτειρά του. Φοίτησε στο Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής και στη συνέχεια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε μέλος της ιεραποστολικής Αδελφότητας Χρυσοπηγή.  

Το 1972 εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Ευσέβιος. Το 1972 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1976 πρεσβύτερος. Υπηρέτησε ως διάκονος στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, και ως Αρχιδιάκονος στη Μητρόπολη Δημητριάδος. Από το 1976 έως το 1995 υπηρέτησε διαδοχικά ως ιεροκήρυκας, προϊστάμενος της Θρησκευτικής Υπηρεσίας της Ελληνικής Αστυνομίας και καθηγητής στις Σχολές της Αστυνομίας και του Πυροσβεστικού Σώματος. 

Μητροπολίτης Σάμου Ικαρίας και Κορσεών εξελέγη στις 19 Ιουλίου 1995 και ενθρονίστηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1995.

Στις 20/9/2017, ο Μητροπολίτης Σάμου απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στον πρωθυπουργό για την «εισροή μεταναστών ... με τη μορφή επέλασης» και επεσήμανε την ανάγκη βοηθείας προς αυτό για να μην προκύψουν δυσάρεστες καταστάσεις.

Δημοσιεύσεις
Ευσέβιος Μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας, «Η Εκκλησία της Σάμου κατά τον 20ο αιώνα», Σαμιακές Μελέτες, τομ. 6 (2003-2004), σελ. 83-89.

Παραπομπές

Πηγές
 
Οικουμενικό Πατριαρχείο-Ιερά Μητρόπολις Σάμου και Ικαρίας
Ιερά Μητρόπλη Σάμου,Ικαρίας και Κορσεών

Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών
Ύμνος της 21ης Απριλίου

Ο Ύμνος της 21ης Απριλίου ήταν ο ύμνος της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Ο ύμνος ηχογραφήθηκε αρχικά από τον τραγουδιστή Φώτη Δήμα, αλλά η πρώτη του εκτέλεση έγινε από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τη Βίκυ Μοσχολιού στο νυχτερινό κέντρο Δειλινά στην Γλυφάδα. Την περίοδο της επταετίας αναπαράγονταν συχνά από τους τότε ραδιοφωνικούς σταθμούς, όπως και σε εκδηλώσεις του καθεστώτος. Οι στίχοι ήταν του Γιώργου Οικονομίδη και μελοποιήθηκε από τον Γιώργο Κατσαρό. Σε επιστολή του προς τον Μπιθικώτση, ο Μίκης Θεοδωράκης του ζήτησε να μην τραγουδήσει τον ύμνο της Χούντας, καθώς «...αν εσύ ο Μπιθικώτσης, το πρωτοπαλίκαρο του Θεοδωράκη, γίνεις επίσημος τραγουδιστής της Δικτατορίας τραγουδώντας αυτό το άθλιο κατασκεύασμα θα πρέπει να ξέρεις ότι θα γίνεις ο πιο αχάριστος και τιποτένιος προδότης που γέννησε ο Λαός μας...». Αργότερα, ο Κατσαρός υποστήριξε πως απλώς μελοποίησε μερικούς στίχους, οι οποίοι νόμιζε αφορούσαν άλλο τραγούδι.

Στίχοι 

Μέσα στ’ Απρίλη τη Γιορτή

το Μέλλον χτίζει η Νιότη

αγκαλιασμένοι – δυνατοί

μ’ Εργάτη, Αγρότη, Φοιτητή

και πρώτο τον Στρατιώτη.

μ’ Εργάτη, Αγρότη, Φοιτητή

και πρώτο τον Στρατιώτη.

Τραγούδι αγάπης αντηχεί

γελούν όλα τα χείλη

Και σμίγουν μέσα στην ψυχή

του Είκοσι-ένα η εποχή

κι η Είκοσι-μια τ’ Απρίλη

του Είκοσι-ένα η εποχή

κι η Είκοσι-μια τ’ Απρίλη.

Μες στις καρδιές φτάνει ζεστή

του Απριλιού η λιακάδα

κι έχουν στα στήθια μας χτιστεί

Θρησκεία, Οικογένεια

και πάνω απ’ όλα ΕΛΛΑΔΑ!

Θρησκεία, Οικογένεια

και πάνω απ’ όλα ΕΛΛΑΔΑ!

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπιθικώτσης, Μοσχολιού, Ζαμπέτας, Μαρινέλλα, Πουλόπουλος στα γενέθλια της Χούντας

Χούντα των Συνταγματαρχών
Ελληνικά τραγούδια
Komiinteravia

Η JSC Komiinteravia () μια αεροπορική εταιρεία που έδρευε στο Σικτιβκάρ στη Δημοκρατία των Κόμι της Ρωσίας. Λειτουργεί προγραμματισμένες υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών εσωτερικού, καθώς και επιβατικές και ναυλωμένες πτήσεις φορτίων προς εγχώριους και διεθνείς προορισμούς. Η κύρια βάση είναι το αεροδρόμιο Σικτιβκάρ.

Η μητρική εταιρεία UTair Aviation αναδιοργάνωσε την Komiinteravia σε μια νέα αεροπορική εταιρεία, την UTair Express, η οποία έλαβε πιστοποιητικό για εμπορικές αερομεταφορές σε αεροσκάφη Antonov An-24 τον Δεκέμβριο του 2006.

Ιστορία 
Η αεροπορική εταιρεία ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1996 και ξεκίνησε πτητικές δραστηριότητες τον Ιούλιο του 1997. Το 2004 η UTair απέκτησε πάνω από το 70% της Komiinteravia. Μετέφερε 200.000 επιβάτες το 2003.

Η UTair σχεδιάζει να δημιουργήσει μια νέα περιφερειακή διαίρεση με τη θυγατρική Komiinteravia που θα λειτουργήσει ως UTair Express χρησιμοποιώντας αεροσκάφφη Antonov An-24 και ATR 42-300. Σχεδιάζει να αντικαταστήσει τον στόλο Antonov An-24 της εταιρείας με επιπλέον ATR 42-300 τα επόμενα χρόνια.

Ο κωδικός IATA της εταιρείας έχει υιοθετηθεί από την Jet4You.

Προορισμούς 
Η Komiinteravia λειτουργούσε προς τις ακόλουθες υπηρεσίες (από τον Ιανουάριο του 2005):

 Εγχώριοι προγραμματισμένοι προορισμοί: Σικτιβκάρ, Ουχτά, Σαράνσκ και Βορκουτά.

Στόλος 
Τον Μάρτιο του 2007, ο στόλος της Komiinteravia περιλάμβανε:

 5 Antonov An-24RV

Προηγούμενος στόλος 
Τον Ιανουάριο του 2005, η αεροπορική εταιρεία λειτουργούσε με τα παρακάτω αεροσκάφη:

 4 Tupolev Tu-134A
 1 Tupolev Tu-134Β
 1 Yakovlev Yak-40

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Komiinteravia (Αρχείο) (Ρωσικά) (2002-2008)
 Komiinteravia (Αρχείο) (Ρωσικά) (2000-2003)

Κατηργημένες ρωσικές αεροπορικές εταιρείες
Μελιγγοί Ιωαννίνων

Οι Μελιγγοί είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 740 μέτρων.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Οι Μελιγγοί βρίσκονται στους βορειοανατολικούς πρόποδες του βουνού Τόμαρος (Ολύτσικας) κοντά στον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Δωδώνης σε μία κατάφυτη έκταση από καρυδιές και οπωροφόρα δέντρα. Απέχουν 23 χλμ. νοτιοδυτικά από την πόλη των Ιωαννίνων, 4 χλμ. από τον αρχαιολογικό χώρο και 6 χλμ. από τον κόμβο Δωδώνης της Εγνατίας Οδού. Αξιοθέατα του χωριού είναι το παλιό σχολείο το οποίο κτίστηκε το 1872, στεγάστηκε η Γιαννοπλάτειος Σχολή Μελιγγών και από το 1996 έχει χαρακτηριστεί νεώτερο μνημείο. Στους κάτω του ορόφους βρίσκεται το Λαογραφικό Μουσείο Μελιγγών, που ιδρύθηκε το 1994, με εκθέματα παραδοσιακές ενδυμασίες, υφαντά, εργαλεία και έπιπλα της αγροτικής ζωής. Δίπλα είναι η πλατεία του χωριού, η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου και το κυπαρίσσι, που σύμφωνα με τη τοπική παράδοση, μίλησε ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Στο χωριό καταλήγει η πεζοπορική διαδρομή Δωδώνη - κορυφή Μπέλος (1820 μ.) - Μελιγγοί συνολικού μήκους 10 χλμ.. Στη τοποθεσία "Ποταμιά" ο νερόμυλος μαζί  με τον εξοπλισμό του έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο  "... διότι αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα τοπικής λαϊκής αρχιτεκτονικής. Επίσης είναι κτίριο ειδικής λειτουργίας, σημαντικό για την μελέτη της ιστορίας της Αρχιτεκτονικής".

Ιστορία 
Στην ευρύτερη περιοχή των Μελιγγών κατοίκησαν για πρώτη φορά οι Σελλοί και οι ιερείς του Μαντείου της Δωδώνης. Στην περιοχή της βραχοσκεπής "Γούβες" η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 1.600 μέτρων ανασκάφτηκαν ευρήματα (όστρακα, σπασμένα αγγεία και λεκάνες) που χρονολογούνται στη Μέση και τη Νεότερη Νεολιθική εποχή (μέσα 5ης χιλιετίας π.Χ. με 4η). Την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρονται στα οθωμανικά στατιστικά κατάστιχα του 1895, ως τσιφλίκι του καζά Ιωαννίνων, με το όνομα Μελιγκοί και να έχουν πληθυσμό 309 κατοίκους. Από τους Μελιγγούς κατάγονται οι ευεργέτες επί τουρκοκρατίας: Βασίλειος Χρήστου, Παναγιώτης Γιαννοπλάτης, Παρασκευή Τσόλη και μετά οι αδελφοί Πέτρου.

Από τους Μελιγγούς κατάγεται και ο γνωστός ζωγράφος Γιώργος Σιώζος.

Ονομασία - Διοικητικά
Ως οικισμός και κοινότητα αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά, μετά την απελευθέρωση,  το 1919 με το όνομα Μελιγγούς (ΦΕΚ 184Α-19/08/1919), το οποίο διορθώθηκε το 1940 σε Μελιγγοί. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Τριάδα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μελιγγών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δωδώνης του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 η κοινότητα έχει πληθυσμό 390 κατοίκους ενώ ο οικισμός 340.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Tomaros, Dodoni-Belos1820m-Meligi από τον ιστότοπο https://el.wikiloc.com 
ΜΕΛΙΓΓΟΙ: Ένας πολιτιστικός πολυχώρος έγινε πραγματικότητα από τον ιστότοπο http://allnews-epirus.blogspot.com/
Θέση Γούβες, Μελιγγοί Δωδώνης από το https://www.youtube.com

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Δωδώνης
Τζόντι Γουίτακερ

Η Τζόντι Γουϊτάκερ (Jodie Auckland Whittaker, 17 Ιουνίου 1982) είναι Αγγλίδα ηθοποιός. 

Απέκτησε αναγνωρισιμότητα το 2006 όταν έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο με την ταινία Venus, για την οποία έλαβε το βραβείο του Βρετανικού Ανεξάρτητου Κινηματογράφου και υποψηφιότητες για Βραβεία Satellite. Έλαβε επαίνους για τους ρόλους της στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Attack the Block, το επεισόδιο της σειράς Black Mirror "The Entire History of You" και ως η χήρα Beth Latimer στην ταινία Broadchurch.

Στις 16 Ιουλίου 2017, το BBC ανακοίνωσε ότι η Γουϊτάκερ θα γινόταν η 13η ηθοποιός και η πρώτη γυναίκα ηθοποιός που θα ενσάρκωνε τον γιατρό στην βρετανική τηλεοπτική σειρά Doctor Who. Ανέλαβε επίσημα τον ρόλο στο χριστουγεννιάτικο επεισόδιο "Twice Upon a Time" (2017). Η Γουϊτάκερ θα εμφανιστεί σε έναν πλήρη κύκλο επεισοδίων ως Doctor Who στην ενδέκατη σεζόν, η οποία θα προβληθεί στα τέλη του 2018.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αγγλίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Κουδούνια Δράμας

Τα Κουδούνια (πρώην Μπούζγα ή Μούζγα) είναι χωριό στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης του νομού Δράμας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 996 κάτοικους.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό βρίσκεται στον κάμπο της Δράμας περίπου 6 χιλιόμετρα νότια της Δράμας, σε υψόμετρο 60 μέτρων. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων επικυρώθηκε μαζί με την υπόλοιπη περιοχή της Δράμας στο ελληνικό κράτος βάσει της συνθήκης του Βουκουρεστίου. Η πρώτη ελληνική απογραφή που διενεργήθηκε το 1913 στα νέα εδάφη κατέγραψε στο χωριό (από κοινού με το γειτονικό Γενή-Τσιφλίκ) 433 κατοίκους.

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, εγκαταστάθηκαν οικογένειες Ποντίων προσφύγων από χωριά της περιοχής του Καρς, όπως το Ιβανπόλ ή Μόλα-Μουσταφά, το Ατγκιόζ και το Μέστσιτλι. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το χωριό περιήλθε μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης στη Βουλγαρία. Την 29η Σεπτεμβρίου του 1941, Έλληνες αντάρτες που συμμετείχαν στην εξέγερση της Δράμας εισήλθαν στον οικισμό, σκοτώνοντας τον Βούλγαρο κατοχικό κοινοτάρχη και καταστρέφοντας μερικές οικίες. Την επόμενη ημέρα, τα Κουδούνια αρχικά βομβαρδίστηκαν από την αεροπορία και κατόπιν δέχτηκαν επιδρομή από πεζοπόρα τμήματα πεζικού, συνεπικουρούμενα από δυνάμεις της αστυνομίας και άτακτους ένοπλους. Οι βουλγαρικές δυνάμεις προχώρησαν στην αιχμαλωσία όσων ντόπιων ανδρών δεν είχαν εγκαταλείψει τον οικισμό, τους οποίους έκαψαν ζωντανούς σε αχυρώνα, με τον αριθμό των θυμάτων να κυμαίνεται μεταξύ 19-25 ατόμων.

Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωσή του στο ελληνικό κράτος, το χωριό υπήχθη αρχικά στην κοινότητα Καλαμπακίου, ωστόσο αργότερα αποτέλεσε έδρα κοινότητας. Το 1927 μετονομάστηκε από Μούζγα σε Κουδούνια, ενώ μέχρι το 1997 ανήκε στην επαρχία Δράμας. Έκτοτε ανήκει στον δήμο Δράμας. Από τα Κουδούνια κατάγεται η λαϊκή τραγουδίστρια, Νατάσα Θεοδωρίδου (γ. 1970).

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Δράμας
Δενδράκια Δράμας

Τα Δενδράκια (μέχρι το 1927 Κράνιτσα) είναι χωριό στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης του νομού Δράμας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, υπάρχουν 46 κάτοικοι.

Γεωγραφία
Το χωριό Δενδράκια βρίσκεται στο βουνό Φαλακρό, περίπου 14 χλμ βόρεια της πόλης της Δράμα.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Δράμας
Μαυρόβατος Δράμας

Ο Μαυρόβατος (έως το 1927 γνωστός ως Καρά Τσαλή) είναι χωριό στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης του νομού Δράμας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, υπάρχουν 714 κάτοικοι.

Γεωγραφία 
Το χωριό βρίσκεται στον κάμπο της Δράμας περίπου 4 χλμ. νότια της Δράμας. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο '' Καποδίστριας'', μέχρι 2010, ο Μαυρόβατος ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Μαυροβάτου, του πρώην Δήμου ΔΡΑΜΑΣ του Νομού ΔΡΑΜΑΣ. Ο Μαυρόβατος έχει υψόμετρο 80 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας σε γεωγραφικό πλάτος 41,1086950208 και γεωγραφικό μήκος 24, 1419767203. Βόρεια η οροσειρά της Ροδόπης. Δυτικά τα βουνά Όρβηλος και Μενοίκιο. Ανατολικά τα όρη της Λεκάνης. Στο κέντρο το όρος Φαλακρό. Το νομό διαρρέουν οι ποταμοί Νέστος και Αγγίτης.Το μεγαλύτερο μέρος (70%) είναι ορεινό. Άλλα μεγάλα χωριά, Προσοτσάνη, Καλαμπάκι,Δοξάτο,Άγιος Αθανάσιος,Κύρια,Ξηροπόταμος και Πετρούσα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Έχει επίσης πλούσια πανίδα και χλωρίδα και είναι κατάλληλο για καλλιέργιες. Συνήθως οι κάτοικοι σπέρνουν σιτάρι, καλαμπόκι και βαμβάκι. Στον κήπο τους σπέρνουν λαχανικά όπως μπρόκολο,ντομάτα,κουνουπίδι,αγγούρι,μαΪντανό και σέλινο. Έχει επίσης πολλά δέντρα όπως έλατα,πεύκα και καρποφόρα δέντρα.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Δράμας
Λιβαδερό Δράμας

Το Λιβαδερό ή Λειβαδερό (έως το 1927 γνωστό ως Μοκρός) είναι χωριό στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης του νομού Δράμας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, υπάρχουν 100 κάτοικοι.

Γεωγραφία 
Το χωριό βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του βουνού Φαλακρό, βόρεια της πόλης της Δράμας.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Δράμας
Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ

Ο Μιέσκο Γ΄ Λάμπερτ (πολων.: Mieszko II Lambert, 990 – 10/11 Μαΐου 1034) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν βασιλιάς (1025-31) και μετά δούκας της Πολωνίας (1032-34).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μπολέσλαφ Α΄ τού γενναίου και της Εμνίλντα της Λουσατίας, κόρης τού Ντομπρομίρ πρίγκιπα των Σλάβων (τού Βιστούλα;), ίσως κυβερνήτη της Λουσατίας. Έλαβε το όνομα τού πάππου του Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας. Το δεύτερο όνομά του, προς τιμή τού Αγ. Λάμπερτ, είναι μάλλον από τον θείο του Λάμπερτ.

Οργάνωσε δύο εκστρατείες στη Σαξονία το 1028 και 1030, που λεηλάτησαν τη χώρα αυτή. Μετά πολέμησε για να αμυνθεί στη Γερμανία, τη Βοημία και το Κίεβο. Το 1031 αναγκάστηκε να δραπετεύσει από την Πολωνία, όταν τον εκτόπισε ο Γιαροσλάβ Α΄ ο Σοφός μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου και εγκατέστησε τον Μπέζπρυμ, ετεροθαλή αδελφό τού Μιέσκο Β΄, στον θρόνο της Πολωνίας. Ο Μιέσκο Β΄ κατέφυγε στη Βοημία, αλλά ο Όλντριχ των Πρεμυσλιδών δούκας της Βοημίας τον φυλάκισε. Το 1032 ανέκτησε εξουσία σε μία από τις τρεις περιοχές της Πολωνίας, έπειτα σε όλη τη χώρα, κάνοντας καλή χρήση των δομών που είχαν απομείνει. Τότε χάθηκαν εδαφικές αποκτήσεις τού πατέρα του: η Άνω Λουσατία, μέρος της Κάτω Λουσατίας, η Ερυθρά Ρουθηνία, το δυτικό και κεντρικό μέρος της Άνω Ουγγαρίας (Σλοβακία) και πιθανώς η Μοραβία.

Ήταν πολύ καλά μορφωμένος για την εποχή του. Μπορούσε να διαβάσει και να γράψει· γνώριζε Ελληνικά και Λατινικά. Τον αποκαλούσαν οκνηρό (gnuśny), επειδή έχασε τη βασιλεία. Αλλά ήταν επιδέξιος και ταλαντούχος ηγεμόνας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1013 περίπου τη Ρίχετσα των Ετσονιδών, κόρη τού Έτσο παλατινού κόμη της Λοθαριγγίας και είχε τα εξής τέκνα:

 Ριτσέζα/Ρύκσα 1013-1075, παντρεύτηκε τον Μπέλα Α΄ των Άρπαντ βασιλιά της Ουγγαρίας. 
 ;Μπολέσλαφ ο Λησμονημένος πριν το 1016-1038/39, δούκας της Πολωνίας.
 Καζιμίρ Α΄ ο Αποκαταστάτης 1016-1058, δούκας (και ουσιαστικά βασιλιάς) της Πολωνίας.
 Γκέρτρουντε 1025-1108, παντρεύτηκε τον Ιζιασλάβ Α΄ των Ρουρικιδών μεγάλο πρίγκιπα τού Κιέβου. 
 Αγάθη πριν το 1030-μετά το 1070, παντρεύτηκε τον Εδουάρδο των Ουέσεξ διάδοχο της Αγγλίας.

Πηγές
 Jasiński K.: Rodowód pierwszych Piastów, σελ. 114
 MichaelAnne Guido & P. Ravilious: «From Theophanu to St. Margaret of Scotland: A study of Agatha's ancestry», Foundations, τόμ. 4 (2012), σσ. 81-121

Παραπομπές

Μιεσκο 02
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ινδονησίας

Η Λίγκα 1 (ινδονησιακά: Liga 1) αποτελεί την κορυφαία κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ινδονησίας. Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η PT Liga Indonesia Baru (LIB) υπό την εποπτεία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ινδονησίας. Οι κορυφαίες ομάδες έχουν την ευκαιρία να μετέχουν στο ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ και στο ΑΦΚ Καπ, ενώ οι τελευταίες υποβιβάζονται στη Λίγκα 2 της Ινδονησίας.

Ιστορία 
Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 2008 με την ονομασία Λίγκα Σούπερ Ινδονησίας (Liga Super Indonesia, Indonesia Super League, ISL). Το 2011 την ευθύνη της διοργάνωσης ανέλαβε η PT Liga Indonesia (LI). Το 2014 η Λίγκα Πρίμα Ινδονησίας ενοποιήθηκε με την Λίγκα Σούπερ Ινδονησίας. Η PT Liga Indonesia Baru (LIB) το 2015 ανέλαβε ως διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος.

Παραπομπές

Eξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ποδόσφαιρο στην Ινδονησία
Ινδονησια
Άνθιμος Σίσκος

Ο Άνθιμος Σίσκος (1890 – 26 Απριλίου 1958) ήταν Έλληνας θεολόγος, τακτικός καθηγητής του Κανονικού Δικαίου και της Ποιμαντικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, που διετέλεσε Μητροπολίτης Νουβίας από το 1940 μέχρι τον θάνατό του.

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σίσκος γεννήθηκε στον Πύργο Καρδίτσας, σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου απεφοίτησε το 1922, και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, κανονικού Δικαίου και κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Από μικρή ηλικία χειροτονήθηκε κληρικός και υπηρέτησε διαδοχικά ως συνήγορος στα εκκλησιαστικά δικαστήρια στην Αθήνα, διευθυντής του ιεροδιδασκαλείου Λαμίας και, το 1927, εφημέριος του ελληνικού ναού της Βουδαπέστης. Από το 1930 το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας τού ανέθεσε τη διοργάνωση των πατριαρχικών δικαστηρίων και της αρχιγραμματείας της Ιεράς Συνόδου του, αλλά και τη διδασκαλία των θρησκευτικών στα εκεί ελληνικά σχολεία. Στις 8 Δεκεμβρίου 1940 χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Χριστοφόρο Β΄ και έγινε Μητροπολίτης Νουβίας, «υπέρτιμος και Έξαρχος παντός Σουδάν, Συήνης και Πτολεμαΐδος», με έδρα το Χαρτούμ. Από το 1947 και μετά όμως διέμενε κυρίως στην Ελλάδα.

Το 1950 με τη διατριβή του με τίτλο Η κυριαρχική εξουσία εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία και τη Αλεξανδρινή ιδία ο Άνθιμος ανακηρύχθηκε διδάκτορας θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1951 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής του Κανονικού Δικαίου και της Ποιμαντικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου δίδαξε μέχρι την κοίμησή του, σε ηλικία 68 ετών. Διακρίθηκε για τον πράο χαρακτήρα του και ως συγγραφέας.

Μερικά από τα έργα του
 Η δίκη του Ιησού, Αθήναι 1925
 Η διοίκησις της Εκκλησίας, εν Αθήναις, χ.χ. (1926;)
 «Αι διοικητικαί προϋποθέσεις ευημερίας και προόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Εκκλησιαστικός Φάρος, 1933, σσ. 110-113 & 219-357
 Ο γάμος και το διαζύγιον, Πατριαρχικόν Τυπογραφείον, Αλεξάνδρεια 1934
 Η γυμναστική, ο αθλητισμός, τα σπορ και η γυνή, Αλεξάνδρεια 1938
 Το Κανονικόν Δίκαιον και η φιλοσοφική αρχή nullum crimen et nulla poena sine lege, ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη 1956
 Ο χαρακτήρ του πολιτεύματος της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας

Πηγές
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5 (1968), σελ. 656
 Anthony O’Mahony: Eastern Christianity: Studies in Modern History, Religion and Politics, Fox Communications & Publications, Melisende, 2004

Έλληνες θεολόγοι
Μητροπολίτες Νουβίας
Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Συνθήκη του Νύσταντ

Η Συνθήκη του Νύσταντ (, , , ) ήταν η τελευταία συνθήκη ειρήνης του Μεγάλου Βορείου Πολέμου που διήρκεσε στα έτη 1700–1721. Υπογράφηκε από το Βασίλειο της Ρωσίας και τη Σουηδική Αυτοκρατορία στις 10 Σεπτεμβρίου (Π.Η. 30 Αυγούστου) 1721 στη σουηδική πόλη Νύσταντ (, στη νοτιοδυτική σημερινή Φινλανδία). Η Σουηδία είχε συμφωνήσει με τα άλλα μέρη στη Στοκχόλμη (1719 και 1720) και το Φρεντερίκσμποργκ (1720).

Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Πέτρος Α΄ της Ρωσίας κατέλαβε όλες τις σουηδικές κτήσεις στην ανατολική Βαλτική ακτή: τη σουηδική Ινγκρία (όπου άρχισε να χτίζει τη μελλοντική ρωσική πρωτεύουσα, την Αγία Πετρούπολη το 1703), τη Σουηδική Εσθονία και τη Σουηδική Λιβονία (η οποία παραδόθηκε το 1710), και τη Φινλανδία.

Στο Νύσταντ, ο Βασιλιάς Φρειδερίκος της Σουηδίας αναγνώρισε επίσημα την μεταφορά της Εσθονίας, της Λιβονίας, της Ινγκρίας και της Νοτιοανατολικής Φινλανδίας (Κεξχολμσλάν και μέρος της Καρελίας) προς τη Ρωσία σε αντάλλαγμα για δύο εκατομμύρια ασημένια ρίξνταλερ, ενώ η Ρωσία επέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της Φινλανδίας με το σουηδικό κράτος.

Η Συνθήκη κατοχύρωσε τα δικαιώματα της Γερμανικής Βαλτικής αριστοκρατίας στην Εσθονία και τη Λιβονία για να διατηρήσει το χρηματοοικονομικό σύστημα, τα υφιστάμενα σύνορα των τελωνείων, την αυτοδιοίκηση, τη Λουθηρανική θρησκεία, και τη γερμανική γλώσσα. Αυτή η ειδική θέση στη ρωσική Αυτοκρατορία επιβεβαιώθηκε από κάθε Ρώσο τσάρο από τον Μεγάλο Πέτρο (βασίλεψε το 1682-1725) μέχρι τον Αλέξανδρο Β΄  (βασίλεψε το 1855-1881).

Το Νύσταντ εκδήλωσε τη αποφασιστική στροφή στην Ευρωπαϊκή ισορροπία ισχύος που ο επέφερε ο πόλεμος: η Σουηδική αυτοκρατορική εποχή τελείωσε, η Σουηδία εισήλθε στην Εποχή της Ελευθερίας, ενώ η Ρωσία αναδείχθηκε ως μια νέα αυτοκρατορία.

Κληρονομιά 
Στην Αγία Πετρούπολη προ του 1917, στην επαρχία Βιμπόργκσκι (σχετικά πλησιέστερη στα ρωσοφινλανδικά σύνορα) μία από τις αρτηρίες (η σημερινή Λεσνόι πρόσπεκτ) ονομάστηκε προς τιμήν της συνθήκης (Οδός Νύσταντ, ρωσικά: Ништадтская улица). Η περιοχή στεγάζει επίσης μια εκκλησία για τον εορτασμό της πρώτης ρωσικής νίκης στο Μεγάλο Βόρειο πόλεμο, τη Μάχη της Πολτάβα – τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Σαμπσονίου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Freden i Nystad – Ништадтский мир 1721 – Uudenkaupungin rauha 1721. Trilingual source publication (Finnish, Swedish, Russian) of the documents concerning the peace treaty from The Russian Foreign Ministry Archives. Published by Agricola – The Finnish History Network publication series number 10. 2014 (Heidi Pitkänen red.)

Νυσταντ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα όρθιας σανιδοκωπηλασίας (SUP)

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα SUP ξεκίνησε το 2016 και είναι το άθλημα της όρθιας σανιδοκωπηλασίας στην  κατηγορία ανδρών-γυναικών. Διεξάγεται από την ελληνική ομοσπονδία κανόε-καγιάκ.

Οι αγώνες γίνονται στο Ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά και στο πρωτάθλημα του 2018 πήραν μέρος 250 αθλητές και αθλήτριες από 25 σωματεία. Από αυτούς τους αγώνες προέκυψε η πρώτη εθνική ελληνική ομάδα SUP, η οποία έχει δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (ΙCF) .

Πρωταθλητές Ελλάδος 
2016-2018 βάσει μεταλλίων
2019-σήμερα βάσει βαθμολογίας

Πρωταθλητές Ελλάδος Αναπτυξιακών Ομάδων (Γενικής Βαθμολογίας)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ελληνική Ομοσπονδία Κάνοε-Καγιάκ 

Αθλητισμός στην Ελλάδα Πρωταθλητές Ελλάδος
Μπέζπρυμ

Ο Μπέζπρυμ, πολων. Bezprym (π. 986 - 1032) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Πολωνίας (1031-32).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μπολέσλαφ Α΄ της Πολωνίας και της Ιουδήθ των Άρπαντ, κόρης τού Γκέζα πρίγκιπα των Ούγγρων. Ο πατέρας του από μετέπειτα γάμο είχε γιους τον Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ και τον Όθωνα.

Ο πατέρας του τον απέκλεισε της διαδοχής και το 1001 τον έστειλε στην Ιταλία για να γίνει μοναχός σε ένα ερημητήριο τού Αγ. Ρομουάλντ στη Ραβέννα. Το 1031 απεβίωσε ο Μπολέσλαφ Α΄ ο Γενναίος και ο Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ εκτόπισε τον Μπέζπρυμ. Αυτός ζήτησε από τη Γερμανία και το Κίεβο να τον βοηθήσουν. Οι δύο χώρες επιτέθηκαν με στρατό στην Πολωνία, έδιωξαν τον Μιέσκο Β΄ και εγκατέστησαν τον Μπέζπρυμ. Ο Μιέσκο Β΄ διέφυγε στη Βοημία. Με την επιστροφή τού Μπέζπρυμ, μάλλον αποκαταστάθηκε ο παγανισμός.

Πηγές
 O. Balzer, Genealogia Piastów, Editorial Avalon, Kraków 2005 (first edition 1895), ISBN 83-918497-0-8.
 D. Borawska, Kryzys monarchii wczesnopiastowskiej w latach trzydziestych XI wieku, Warsaw 1964.
 Gallus Anonymus, Cronicae et gesta ducum sive principum Polonorum, translated by Roman Grodecki, introduction and development of Marian Plezia, Editorial Ossolineum, Wrocław 2003, pp. 36–37, 39-40, ISBN 83-04-04610-5.
 Z. Górczak, Bunt Bezpryma jako początek tzw. reakcji pogańskiej w Polsce [in:] Nihil superfluum esse, edited by J. Strzelczyka and J. Dobosza, Poznań 2000, pp. 111–121.
 A. F. Grabski, Bolesław Chrobry, Warsaw 1964.

Παραπομπές 

Οίκος των Πιαστ
Βλαντιβόι της Βοημίας

Ο Βλαντιβόι, τσεχικά Vladivoj (π. 981 - Ιανουάριος 1003) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Βοημίας (1002-03).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μιέσκο Α΄ δούκα της Πολωνίας και της Ντουμπράβκας των Πρεμυσλιδών, κόρης τού Μπολεσλάου Α΄ δούκα της Βοημίας. Αν πατέρας του δεν ήταν ο Μιέσκο Α΄, τότε θα ήταν ένας μακρινός συγγενής της Ντουμπράβκας.

Ο ανιψιός της Ντουμπράβκας, ο Μπολέσλαος Γ΄ δούκας της Βοημίας εκτοπίστηκε κατά την εξέγερση τού Οίκου των Βρσόβτσι και τότε οι Βοημοί ευγενείς ανακήρυξαν τον εξάδελφό του Βλαντιβόι, που πριν βρισκόταν στην Πολωνία, δούκα το 1002. Ο Τσέχος ιστορικός Ντουσάν Τρέστικ γράφει, ότι ο Βλαντιβόι ανέλαβε τη θέση με τη συνδρομή τού πρωτότοκου αδελφού του Μπολέσλαφ Α΄ τού γενναίου δούκα της Πολωνίας. Έπειτα από λίγο έλαβε και την υποστήριξη τού Ερρίκου Β΄ των Οθωνιδών της Γερμανίας, που τού παραχώρησε τη Βοημία ως φέουδο.

Λέγεται ότι ο Βλαντιβόι ήταν αλκοολικός και το ποτό μάλλον συνέβαλε στην κατάρρευση της υγείας του. Το 1003 απεβίωσε και ο Μπολέσλαφ Α΄ εισέβαλε στη Βοημία, όπου αποκατέστησε τον Μπολέσλαο Γ΄. Ο τελευταίος σκότωσε τότε πολλούς Βοημούς ευγενείς και διέταξε στο Βύσεχραντ τη σφαγή τού Οίκου των Βρσόβτσι, κάτι που επέφερε την εκτόπισή του και τη διαδοχή από τον αδελφό του Γιαρομίρ.

Πηγές
 Berend, Urbańczyk & Wiszewski 2013, p. 142.

Οίκος των Πιαστ