joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ολβία Ποντική

Η Ολβία Ποντική (ονομαζόταν και Βορυσθένης) ήταν αρχαία ελληνική αποικία στις βορειοδυτικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Η πόλη ήταν αποικία των Μιλήσιων και χτίστηκε κατά τον δεύτερο ελληνικό αποικισμό πιθανόν τον 7ο αιώνα π.Χ.. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο και άλλους αρχαίους συγγραφείς βρισκόταν στις εκβολές του ποταμού Μπουγκ του αρχαίου Υπανίου ενώ σύμφωνα με κάποιους αρχαίους συγγραφείς βρισκόταν πιο ανατολικά στις εκβολές του Δνείπερου που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν Βορυσθένη.

Ιστορία 
Οι άποικοι όπως μας πληροφορεί ο Ευσέβιος ο Καισαρείας, φαίνεται πως αρχικά εγκαταστάθηκαν στην απέναντι νησίδα το σημερινό Μπερεζάν, αλλά σταδιακά πέρασαν απέναντι στις εκβολές του Μπουγκ, ιδρύοντας την Ολβία. Η πόλη είχε κόψει από νωρίς νομίσματα φτιαγμένα σε σχήμα βέλους γεγονός που δείχνει πως η αποικία είχε σταθεροποιηθεί κατά τον 6ο αιώνα π.Χ και είχε αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με τους γειτονικούς λαούς. Στην Ολβία υπήρχε ναός αφιερωμένος στον Απόλλωνα Δελφίνιο. Οι κάτοικοι εκτός από τον Απόλλωνα λάτρευαν και τον Αχιλλέα, ως θεό. Ο Ηρόδοτος επισκέφτηκε την πόλη κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. και έχει διασώσει μία περιγραφή της πόλης. Την εποχή αυτή η Ολβία είχε φτιάξει νομίσματα σε σχήμα δελφινιών που αναπηδούσαν στο νερό. Τα νομίσματα-δελφίνια αντικατέστησαν γρήγορα τα προηγούμενα νομίσματα με μορφή βέλους. Αξιοσημείωτη είναι η σπάνια επιγραφή του ύστερου 4ου αιώνα π.Χ. η οποία βρέθηκε στην περιοχή σκαλισμένη σε πέτρινη επιφάνεια και καταγράφει την βολή με τόξο του Αναξαγόρα πολίτη της Ολβίας ο οποίος έριξε το βέλος του στα 500 περίπου μέτρα, γεγονός που κάνει την βολή την παλαιότερη καταγεγραμμένη τόξευση μακρινών αποστάσεων στην ιστορία
</ref>. 

Η Ολβία πολιορκήθηκε το 331 π.Χ. από τον στρατηγό του Μεγάλου Αλεξάνδρου Ζωπυρίωνα, χωρίς τελικά αυτός να καταφέρει να κυριεύσει την πόλη. Τον 3ο αιώνα π.Χ. η πόλη αρχίζει να παρακμάζει. Αρχικά κατακτήθηκε από τον βασιλιά Σκίλουρο της Σκυθίας και στη συνέχεια συμπεριλήφθηκε στο βασίλειο του Πόντου, του Βασιλιά Μιθριδάτη. Τον 3ο αιώνα μ.Χ. η πόλη δέχτηκε απανωτές επιθέσεις, αρχικά των Γετών και στην συνέχεια των Γότθων, με αποτέλεσμα μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα να εγκαταλειφθεί εντελώς.

Ανασκαφές  
Η τοποθεσία Όλβια, έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος, βρίσκεται κοντά στο χωριό Parutino στην περιοχή Οτσακόβ της Ουκρανίας. Πριν από το 1901, η τοποθεσία ανήκε στους κόμητες  Musin-Pushkin, οι οποίοι δεν επέτρεψαν καμία ανασκαφή στα χωράφια τους. Οι πρώτες επαγγελματικές ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν το 1901-15 και το 1924-26 με επικεφαλής τον Μπόρις Φαρμακόφσκι. Καθώς η τοποθεσία ήταν απομονωμένη, οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις —ιδιαίτερα οι επιγραφές και τα γλυπτά— ήταν σημαντικές. Σήμερα οι αρχαιολόγοι βρίσκονται υπό πίεση να εξερευνήσουν την τοποθεσία έχει υποστεί μεγάλες διαβρώσεις από τη Μαύρη Θάλασσα.

Παραπομπές 

Αποικίες της Μιλήτου
Σκυθία
Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος (Αθήνα, 1954) είναι Έλληνας συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και δημοσιογράφος. 

Έχει σπουδάσει συγκριτική φιλολογία, θεατρολογία, και ανθρωπολογία του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού στο Παρίσι, την περίοδο 1972-1981. Με την επιστροφή του στη Ελλάδα ασχολήθηκε αρχικά με τη δημοσιογραφία και ήταν ο πρώτος διευθυντής σύνταξης (για τα τέσσερα πρώτα τεύχη) του πολιτιστικού περιοδικού Το τέταρτο, που εξέδιδε ο Μάνος Χατζιδάκις. Από το 1996 εργάζεται σε εφημερίδες, αρχικά στα Νέα και στη συνέχεια στην Καθημερινή.

Συγγραφικό έργο και βραβεύσεις 
Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται τα έργα Αδιανόητο τοπίο, Η Πτώση του Νάρκισσου, Η τρέλλα του μεσημεριού, καθώς επίσης και η φιλοσοφική του παρωδία Οι Εφτάψυχες των Αθηνών, που έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί στην αγγλική, γαλλική και σερβική γλώσσα.  Επίσης το θεατρικό του έργο Όσοι έχασαν τον ύπνο τους ανέβηκε στο θέατρο «Αμόρε» της Αθήνας το 1997 . Το 2015 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» το έργο του  Βερονάλ, ένα αφήγημα, μείγμα μυθοπλασίας και ιστορίας, σχετικά με τον θάνατο του Ιωάννη Συκουτρή.

Το 1999 βραβεύτηκε από το ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το μυθιστόρημά του Η Δύναμη του σκοτεινού Θεού. Το 2004 η Γαλλική Ακαδημία τον τίμησε με το μετάλλιο για την ακτινοβολία της γαλλικής γλώσσας και λογοτεχνίας.

Τον Μάρτιο 2010 διορίστηκε από τον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλο Γερουλάνο πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Οκτώβριο του 2011, οπότε και αποχώρησε για προσωπικούς-επαγγελματικούς λόγους.

Απόψεις
Το 2012 υπήρξε ένας από τους 32 διανοούμενους που συνυπέγραψαν το κείμενο ''Τολμήστε'', το οποίο υποστήριζε την αποδοχή του μνημονίου.

Επίσης, έχει εκφραστεί ανοιχτά κατά της  πολυπολιτισμικότητας θεωρώντας ότι στην Ευρώπη τουλάχιστον έχει αποτύχει, και δηλώνει «Ισλαμόφοβος», καθώς θεωρεί το Ισλάμ μια ανελεύθερη και οπισθοδρομική θρησκεία.

Κριτική
Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, έχει προκαλέσει κατά καιρούς έντονες συζητήσεις, κυρίως εξαιτίας της αρθρογραφίας του στην Καθημερινή, όπου δε διστάζει να εκφράζει αντι-δημοφιλείς, ακόμα και ακραίες απόψεις που τον έχουν βάλει κατά καιρούς στο στόχαστρο δημοσιογράφων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης.   

Ελληνικά ΜΜΕ έχουν χαρακτηρίσει τα άρθρα του ρατσιστικά, ενώ σε άλλες περιπτώσεις αναφέρεται ότι έχουν ξενοφοβικό και ομοφοβικό χρώμα, με αφορμή δηλώσεις του για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Αντίστοιχα έχει επικριθεί για τους χαρακτηρισμούς του σε πρόσωπα όπως ο Κινέζος ακτιβιστής και καλλιτέχνης Άι Γουεϊ Γουέι, που τον αποκάλεσε «πιθηκόμορφο Κινέζο».

Από την άλλη, ο δημοσιογράφος Ηλίας Κανέλλης, σε άρθρο του στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, χαρακτήρισε τις αντιδράσεις εναντίον του Θεοδωρόπουλου αλλά και εναντίον άλλων διανοούμενων ως προσπάθεια καταστολής της ελεύθερης έκφρασης.

Παραπομπές 

Νεοέλληνες λογοτέχνες
Έλληνες δημοσιογράφοι
Τσατράν Ζορμπάς

Ο  Τσατράν Ζορμπάς  ήταν Έλληνας οπλομάχος και ολυμπιονίκης της ξιφασκίας το 1906.

Ο Ζορμπάς πήρε μέρος με την εθνική ομάδα στην Μεσολυμπιάδα του 1906 . Στους αγώνες ξιφασκίας που έγιναν στο Ζάππειο ήταν δεύτερος στο ομαδικό της σπάθης, μαζί με τους Κορδογιάννη και Σακοράφο.

Παραπομπές 

Σαν Σήμερα Μεσολυμπιάδα 1906

Ζ
Ζ
Μαρία Δεσύλλα – Λαβράνου

Η Μαρία Δεσύλλα – Λαβράνου ήταν Ελληνίδα ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα την 1η Φεβρουαρίου 1893. Καταγόταν από παλαιά μεγαλοαστική οικογένεια, μέλη της οποίας υπήρξαν προσωπικότητες της πολιτικής. 

Το ταλέντο της Δεσύλλα εμφανίστηκε πολύ νωρίς. Σε ηλικία 12 ετών βραβεύεται σ’ έναν διαγωνισμό ζωγραφικής, που είχε διοργανώσει το Αρσάκειο της Κέρκυρας. Από το 1905 έως το 1910 σπούδασε την τέχνη των χρωμάτων δίπλα στο γνωστό ζωγράφο Γεώργιο Σαμαρτζή. Το 1911 πηγαίνει στη Φλωρεντία για ανώτερες σπουδές, Θα επιστρέψει στην Κέρκυρα το 1915, ενώ από το 1919 έως το 1930 ταξιδεύει σε χώρες της Ευρώπης, επισκεπτόμενη Μουσεία και Πινακοθήκες.
Το 1933 θα παντρευτεί τον Άγγελο Λαβράνο και θα εγκατασταθεί μόνιμα στην πατρίδα της, όπου αφοσιώνεται στη ζωγραφική.
 
Η Δεσύλλα δεν παρουσίασε εργασία της, ούτε σε ατομική, ούτε σε ομαδική έκθεση. Πέντε χρόνια μετά το θάνατό της οργανώθηκε μια αναδρομική παρουσίαση των έργων της στο Κέντρο Εικαστικών Τεχνών «Υάκινθος», η οποία την ανέδειξε ως μια από τις πρώτες και πιο αξιόλογες Ελληνίδες ζωγράφους. Πέθανε στις 3 Μαΐου του 1987.

Πηγές

 Εφημ. «Η Βραδυνή», φ. 13.9.1940
 Περιοδικό «Πόρφυρας», τευχ. Απρ. – Σεπτ. 1992
 Εφημ. «Καθημερινή» (ένθετο), (23.2.1997)

Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Έλληνες ζωγράφοι
Αλμπέν Λερμυζιώ

Ο Αλμπέν Λερμυζιώ (γαλλικά: Albin Lermusiaux, 8 Απριλίου 1874 - 1940) ήταν Γάλλος αθλητής του στίβου, τρίτος Ολυμπιονίκης το 1896.

Ήταν πρωταθλητής Γαλλίας το 1895 στα 1.500 μέτρα και το 1896 είχε την καλύτερη παγκόσμια επίδοση στα 1.500μ. με 4.10.4" . Στους Θερινούς Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα ήταν τρίτος Ολυμπιονίκης στα 1.500 μέτρα πίσω από τους Έντγουϊν Φλακ και Άρθουρ Μπλέικ με επίδοση 4.37". Στα 800 μέτρα με επίδοση 2.16.6" δεν κατάφερε να διακριθεί, όπως επίσης δεν κατάφερε να διακριθεί και στη σκοποβολή με τουφέκι από 200 μέτρα, είναι άγνωστη η επίδοση αλλά και η θέση που κατατάχτηκε αφού καταμετρήθηκαν οι 13 πρώτοι από τους 42 συμμετέχοντες. Συμμετείχε και στον μαραθώνιο όπου προπορευόταν μέχρι το 23ο χιλιόμετρο, όταν και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει από την κούραση.

Βιβλιογραφία 
 Michael LLewellyn Smith, Olympics in Athens. 1896., Profile Books, Londres, 2004. ISBN 1-86197-342-X, (στα αγγλικά)
 James P. Verinis, « Spiridon Loues, the Modern Foustanéla, and the Symbolic Power of Pallikariá at the 1896 Olympic Games.», Journal of Modern Greek Studies, 23:1 (May 2005), pp. 139–175. (στα αγγλικά)

Παραπομπές 
 http://www.databaseolympics.com, (στα αγγλικά)
 Texte de présentation sur les Jeux olympiques de l’antiquité à l’époque moderne… Le premier vainqueur moderne du marathon en 1896 était grec. Voici son histoire., sur crdp.ac-grenoble.fr ,στα Γαλλικά)
 Ολυμπιακοί αγώνες 1896 - Αθήνα, από το olympicgamesmarathon.com (στα αγγλικά)

Γάλλοι Ολυμπιονίκες
Γάλλοι αθλητές της σκοποβολής
Γάλλοι αθλητές του στίβου
Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Τόμας Κέρτις

Ο Τόμας Κέρτις (Thomas Pelham "Tom" Curtis, 9 Ιανουαρίου 1873 - 23 Μαΐου 1944) ήταν Αμερικανός αθλητής και ολυμπιονίκης το 1896.

Ο Κέρτις το 1896 σπούδαζε στο τεχνολογικό ινστιτούτο της Μασαχουσέτης και στην Αθήνα ήρθε ως μέλος του αθλητικής ομοσπονδίας της Βοστόνης (Boston Athletic Association) και οποία σήμερα διοργανώνει τον Διεθνή μαραθώνιο της Βοστόνης. Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 πήρε μέρος αρχικά μέρος στα 100 μέτρα την πρώτη μέρα των αγώνων, με επίδοση 12.2" αλλά αποσύρθηκε από την συνέχεια για να συμμετάσχει στα 110 μ. εμπόδια. Η επιλογή του τον δικαίωσε αφού στα 110 εμπόδια ήταν πρώτος και χρυσός Ολυμπιονίκης με επίδοση 17.6" έναντι 17.7" ένα δέκατο του δευτερολέπτου μπροστά από τον δεύτερο Βρετανό Γκόλντιγκ, σύμφωνα με τους κριτές τερμάτισε 5 εκατοστά μπροστά από τον αντίπαλο του. 

Ο Κέρτις ήταν και ερασιτέχνης φωτογράφος και κατά την διάρκεια των αγώνων έβγαλε πολλές φωτογραφίες της Αθήνας, ενώ δημοσίευσε τις αναμνήσεις του από τους αγώνες σε βιβλία με γνωστότερο το High Hurdles and White Gloves (1932).

Παραπομπές 
 Some of Curtis' memories about the first modern Olympic Games

Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Γιββσίτης

Ο γιββσίτης (αγγλ. gibbsite), αποκαλούμενος επίσης και υδραργιλλίτης είναι ορυκτό υδροξείδιο του αργιλίου. Αποτελεί ένα από τα τρία κύρια συστατικά του πετρώματος βωξίτη (τα άλλα δύο είναι ο βαιμίτης και το διάσπορο). Αποτελεί, κατά συνέπεια, ένα από τα βασικότερα ορυκτά του αργιλίου. Το όνομά του προέρχεται από τον Αντισυνταγματάρχη Τζωρτζ Γκιμπς (George Gibbs, 1776 - 1833), έναν από τους πρώτους συλλέκτες ορυκτών στις ΗΠΑ, του οποίου τη συλλογή απέκτησε το Πανεπιστήμιο Γέιλ στις αρχές του 19ου αιώνα.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
Δομικά έχει την ιδιομορφία να μοιάζει με τους μαρμαρυγίες, καθώς η βασική του δομή σχηματίζει στρώσεις συνδεδεμένων οκταέδρων υδροξειδίου του αργιλίου: Τα οκτάεδρα σχηματίζονται από ιόντα Al+3 συνδεδεμένα με οκταεδρικά διατεταγμένα ιόντα ΟΗ-. Κάθε ΟΗ-, όμως, συνδέεται με δύο μόνο άτομα αργιλίου. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ηλεκτρικά ουδέτερων παράλληλων στρώσεων, που, ελλείψει σχετικών δυνάμεων, συγκρατούνται ασθενώς, εξ ού και ο έντονος σχισμός που εμφανίζει το ορυκτό. Από αφυδάτωση του γιββσίτη προέρχεται το κορούνδιο (Al2O3), στη δομή του οποίου το ΟΗ- αντικαθίσταται από Ο−2. Στην περίπτωση αυτή κάθε "στρώση" δεν είναι ηλεκτρικά ουδέτερη, οι στρώσεις συγκρατούνται από ισχυρές ηλεκτρικές δυνάμεις, εξ ου και η έλλειψη σχισμού και η υψηλότατη σκληρότητα του κορουνδίου.

Σχηματίζεται σε λατεριτικές συνθήκες εξαλλοίωσης αργιλικών ορυκτών: Υψηλές θερμοκρασίες περιβάλλοντος, έντονη υγρασία, ισχυρές βροχοπτώσεις. Σχηματίζεται, επίσης σε χαμηλών θερμοκρασιών υδροθερμικές αποθέσεις καθώς και σε περιβάλλοντα χαμηλής μεταμόρφωσης, υποκαθιστώντας άλλα ορυκτά του αργιλίου.

Σχετίζεται με καολινίτη διάσπορο, βαιμίτη, κορούνδιο, γκετίτη ενώ παραλλαγές του αποτελούν ο μπαγιερίτης, ο νορστραντίτης και ο ντοϊλεϊτης (όλα με την ίδια χημική σύσταση).

Η εμφάνισή του είναι κοινότατη σε όλη τη Γη, καθώς αποτελεί συστατικό του βωξίτη. Σε αυτοτελή μορφή απαντά στις ΗΠΑ (Πενσιλβάνια, Μασσαχουσέτη, Καλιφόρνια, Τζώρτζια, Βόρεια Καρολίνα, στη Βραζιλία (Minas Gerais, αλλά και σε άλλες περιοχές), στη Νορβηγία (περιοχή του Λάρβικ), στα Ουράλια όρη (περιοχή Ζλάτουστ, Ρωσία), στη Γερμανία (ομόσπονδο κρατίδιο Βάδη-Βυρτεμβέργη, την Ινδία, τη Μαδαγασκάρη, την Τασμανία και την Κίνα.

Στην Ελλάδα αποτελεί κοινό ορυκτό σχεδόν σε όλα τα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, Σούνιο, Μεγάλα Πεύκα, Σιγιά, Σουρέζα) και στο ορυχείο βωξίτη "Νησί" της Λοκρίδας (Νομός Φθιώτιδας).

Πηγές
Handbook of Mineralogy
Mindat.org
Galleries.com
Webmineral.com

Δείτε επίσης
Κατάλογος ορυκτών
Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
 Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις

Γιββσιτης
Βραβείο Καντάφι

Το Διεθνές Βραβείο αλ-Καντάφι για τα ανθρώπινα δικαιώματα (Al-Gaddafi International Prize for Human Rights) είναι ετήσιο βραβείο, το οποίο θεσμοθετήθηκε από τον ηγέτη της Λιβύης, Μοαμάρ Καντάφι, του οποίου το όνομα φέρει.

Καθιερώθηκε το 1988 και συνοδευόταν αρχικά από το ποσό των 10 εκατ. δολαρίων ΗΠΑ. Αρμόδιος για την απονομή ήταν ο οργανισμός Βορράς-Νότος, με έδρα την Ελβετία. Απονέμεται σε διεθνείς προσωπικότητες ή οργανισμούς για την ξεχωριστή συνεισφορά τους στο χώρο της βοήθειας προς τον άνθρωπο και της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με την υποστήριξη της διεθνούς ειρήνης. Σήμερα το ποσό που απονέμεται είναι της τάξης των 250.000 δολαρίων και σε περίπτωση που οι βραβευμένοι είναι πάνω από ένας, το ποσό αυτό διαμοιράζεται.

Το βραβείο καταργήθηκε το 2011 μετά την εκθρόνιση του Λίβυου ηγέτη.

Βραβευθέντες

Σειρά γραμματοσήμων 
Τα  Λιβυκά Ταχυδρομεία αφιέρωσαν μια σειρά γραμματοσήμων στο διεθνές βραβείο Καντάφι το 1994, με ημερομηνία έκδοσης την τελευταία ημέρα του 1994. Η σειρά αποτελείται από ένα μικρό φυλλάδιο με 16 γραμματόσημα.

Κάθε οριζόντια λωρίδα από τα 4 γραμματόσημα είναι αφιερωμένη σε ένα συγκεκριμένο θέμα:
 Νέλσον Μαντέλα
 Αυτόχθονες λαοί της Αμερικής
 Πόλεμος στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
 Πρώτη Ιντιφάντα της Παλαιστίνης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος στην αγγλική

Κανταφι Βραβείο
Βραβεία που έχουν καταργηθεί
Αλεξάνδρα Κανελλοπούλου

Η Αλεξάνδρα Κανελλοπούλου (1921 - 24 Ιουλίου  2008) ήταν ιδρύτρια του Μουσείου Παύλου και Αλεξάνδρας Κανελλοπούλου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του Δημήτριου Λόντου, βουλευτή και υπουργού, και της Μελπομένης Σκαμπαβία. Από την πλευρά του πατέρα της καταγόταν από την οικογένεια Λόντου και ήταν δισέγγονη του Ανδρέα Χ. Λόντου καθώς και ανιψιά του Στέφανου Στρέιτ και του Δημήτριου Μάξιμου, ενώ από την πλευρά της μητέρας της καταγόταν από τη Σύρο και ήταν μικρανιψιά του ευεργέτη Ιωάννη Βαρδάκα (ήταν αδερφός της γιαγιάς της). Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου συμμετείχε ως εθελόντρια αδερφή, υπηρεσία για την οποία τιμήθηκε με πολεμικό μετάλλιο από το Υπουργείο Στρατιωτικών. Το 1972 , μαζί με τον σύζυγό της Παύλο Κανελλόπουλο, δώρισαν στο ελληνικό κράτος τη συλλογή αρχαίων που είχαν δημιουργήσει, ιδρύοντας παράλληλα το μουσείο "Παύλου και Αλεξάνδρας Κανελλοπούλου" στην Πλάκα. Αργότερα, το 1999, η Αλεξάνδρα Κανελλοπούλου ίδρυσε το ομώνυμο ίδρυμα, στο οποίο έχει διατελέσει πρόεδρος.

Επίσης χρημάτισε αντιπρόεδρος του Μουσικού Σωματείου «Τζίνα Μπαχάουερ», ενώ τιμήθηκε με το αργυρό μετάλλιο από την Ακαδημία Αθηνών για τις ενέργειές της στην επέκταση του μουσείου και για τις δωρεές της προς το ελληνικό κράτος. Κατοικούσε στην Αθήνα σε διαμέρισμα επί της οδού Ηρώδου Αττικού.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 2008 και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένη με τον Παύλο Κανελλόπουλο και δεν είχε παιδιά.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Αλεξανδρα
Έλληνες συλλέκτες έργων τέχνης
Έλληνες ευεργέτες
Αρσενιοσιδηρίτης

Ο αρσενιοσιδηρίτης (αγγλικά: arseniosiderite) είναι δευτερεύον ορυκτό του αρσενικού. Το όνομά του προέρχεται από το βασικό συστατικό του, αρσενικό, και την ελληνική λέξη "σίδηρος".

Αποτελεί δευτερογενές και σχετικά σπάνιο ορυκτό προερχόμενο από εξαλλοιώσεις αρσενικούχων μεταλλευμάτων, κυρίως σκοροδίτη και αρσενοπυρίτη.

Σχετίζεται με σκοροδίτη, φαρμακόλιθο, αδαμίτη, ερυθρίτη, αρσενοπυρίτη και τα σχετικώς ασυνήθιστα λελλινγκίτη και μπεουδαντίτη.

Απαντά σε αρκετά σημεία του πλανήτη, πάντα ως δευτερογενές ορυκτό σε ζώνες εξαλλοιώσεων. Σχετικά μεγάλοι κρύσταλλοι ανευρίσκονται στο Μεξικό (περιοχές Santa Ana, Mapimi, Mazapil, La Mur), στην Βολιβία, τη Νότια Αυστραλία, την Καρινθία (Αυστρία), τη Γερμανία (Σαξωνία και περιοχή Μέλανος Δρυμού), την Αγγλία (περιοχές Κάμπρια, Ντέβον και Κορνουάλλη), τη Γαλλία (νομός Saone-et-Loire), τις ΗΠΑ (πολιτείες Καλιφόρνια και Γιούτα), το Τσουμέμπ της Ναμίμπια, ενώ μικρές εμφανίσεις του υπάρχουν σε πολλές άλλες χώρες.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται σε σχετικά μεγάλους κρυστάλλους στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχές Καμάριζας, Αγίας Βαρβάρας, Σουνίου).

Πηγές
Handbook of mineralogy
Mindat.org
Webmineral.com

Δείτε επίσης
Κατάλογος ορυκτών
Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
 Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
S. S. Augustithis, Atlas of the textural patterns of ore minerals and metallogenic proccesses, Walter de Gruyter, ISBN 3110136392

Παραπομπές

Αρσενιοσιδηριτης
Ορυκτά του ασβεστίου
Ορυκτά του σιδήρου
Χαρτ οφ Μιντλόθιαν

Η Χαρτ οφ Μιντλόθιαν (αγγλικά: Heart of Midlothian), πιο γνωστή ως Χαρτς (Hearts), είναι μια σκωτσέζικη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Γκόρτζι, στα δυτικά του Εδιμβούργου. Αυτό τον καιρό αγωνίζεται στη Σκωτσέζικη Πρέμιερ Λιγκ και είναι μια από τις δύο μεγαλύτερες ομάδες στο Εδιμβούργο, με την άλλη να είναι η Χιμπέρνιαν. Ο Ρωσο-Λιθουανός επιχειρηματίας και τραπεζίτης Βλαντιμίρ Ρομανόφ αποτέλεσε μεγαλομέτοχο της Χαρτς από το 2005 έως το 2014, όταν και αγόρασε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της ομάδας από τον Κρις Ρόμπινσον. Το 2012 κατέκτησε το Κύπελλο Σκωτίας έχοντας κερδίσει την Χιμπέρνιαν με 5–1 στο πρώτο αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων του Εδιμβούργου στα 116 χρόνια ιστορίας του θεσμού.

Οι Τίτλοι 
Η Χαρτς έχει κατακτήσει 4 φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σκωτίας, 8 φορές το Κύπελλο Σκωτίας και 4 φορές το Λίγκ καπ Σκωτίας

Σκωτσέζικη Πρέμιερ Λίγκ

 1894-95
 1896-97 	
 1957-58
 1959-60

Κύπελλο Σκωτίας

 1891: Χαρτς - Ντάμπαρτον: 1-0
 1896: Χαρτς - Χιμπέρνιαν: 3-1
 1901: Χαρτς - Σέλτικ: 4-3
 1906: Χαρτς - Θερντ Λάρνακ: 1-0
 1956: Χαρτς - Σέλτικ: 3-1
 1998: Χαρτς - Ρέιντζερς Γλασκόβης: 2-1
 2006: Χαρτς - Γκρέτνα: 1–1 (4-2 πέν.)
 2012: Χαρτς - Χιμπέρνιαν: 5-1

Λιγκ Καπ Σκωτίας

 1955 Χαρτς - Μάδεργουελ:   4-2
 1959 Χαρτς - Παρτικ Θιστλ:  5-1
 1960 Χαρτς - Θερντ Λάναρκ:  2-1
 1963 Χαρτς - Κιλμάρνοκ:    1-0

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Αθλητικοί σύλλογοι Σκωτίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1874
Ποδοσφαιρικές ομάδες Σκωτίας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1874
Εδιμβούργο
Γκράντλεϊ Γκούλντινγκ

Ο  Γκράντλεϊ Γκούλντινγκ (Grantley Thomas Smart Goulding) (Χάρτπουρι, 23 Μαρτίου 1874 - Νατάλ, Νότιος Αφρική 1944), ήταν Βρετανός αθλητής και ολυμπιονίκης.

Γεννήθηκε σε πλούσια αγροτική οικογένεια της Αγγλίας αλλά ο ίδιος προτίμησε να μεταναστεύσει στη Νότιο Αφρική. Το 1895 είχε αποκτήσει φήμη μεγάλου αθλητή νικώντας σε πολλούς τοπικούς αγώνες, έτσι το 1896 αποφάσισε να πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας.

Στην Αθήνα πήρε μέρος στα 110 μέτρα με εμπόδια. Στα προκριματικά ήταν πρώτος με επίδοση 18.4". Στον τελικό, ενώ προπορευόταν, παραπάτησε με αποτέλεσμα να χάσει την πρώτη θέση. Τερμάτισε με χρόνο 17.7", δεύτερος πίσω από τον Τόμας Κέρτις με επίδοση 17.6". Σύμφωνα με τους κριτές του αγώνα ο Κέρτις τερμάτισε πέντε εκατοστά μπροστά του.

Παραπομπές 
 Lampros, S.P.; Polites, N.G.; De Coubertin, Pierre; Philemon, P.J.; & Anninos, C. (1897). The Olympic Games: BC 776 – AD 1896. Athens: Charles Beck. (Digitally available at  ) (Στα Αγγλικά)

Βρετανοί αθλητές του στίβου
Βρετανοί Ολυμπιονίκες
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Γκιούλα Κέλνερ

Ο  Γκιούλα Κέλνερ (Kellner Gyula) (Βουδαπέστη 11 Απριλίου 1871 - 28 Ιουλίου 1940), ήταν Ούγγρος αθλητής και τρίτος Ολυμπιονίκης το 1896 στον Μαραθώνιο. 

Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα πήρε μέρος στον μαραθώνιο όπου συμμετείχαν συνολικά 17 αθλητές οι 13 Έλληνες. Ο Κέλνερ τερμάτισε 4ος στον αγώνα με επίδοση 3:06:35" αλλά στην συνέχεια μετά από καταγγελία ακυρώθηκε ο Σπυρίδων Μπελόκας που είχε τερματίσει τρίτος επειδή τον κατήγγειλαν ότι στην διαδρομή είχε ανέβει σε κάρο.

Παραπομπές 
 Seiten der Marathonlauf-Veranstalter-Organisation AIMS
 Marathon-Ergebnisse, Athen 1896
 Sports Reference 

Ούγγροι Ολυμπιονίκες
Ούγγροι αθλητές του στίβου
Ούγγροι αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Αντισυνταγματάρχης

Ο Αντισυνταγματάρχης (Ανχης) είναι ανώτερος Αξιωματικός (OF-4) του Ελληνικού Στρατού Ξηράς. Ο βαθμός του Αντισυνταγματάρχη είναι ανώτερος του Ταγματάρχη και κατώτερος του Συνταγματάρχη. Οι αντίστοιχοι βαθμοί στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό Σώμα είναι ο Αντιπλοίαρχος, στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία ο Αντισμήναρχος, στην Ελληνική Αστυνομία ο Αστυνομικός Υποδιευθυντής, και στην Πυροσβεστική ο Αντιπύραρχος. 

Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Lt. Colonel (Lieutenant Colonel).

Στρατιωτική καριέρα
Οι Αντισυνταγματάρχες ξεκινούν ως απόφοιτοι της Σχολής Ευελπίδων, φέροντας το βαθμό του Ανθυπολοχαγού και συνήθως μετατίθενται σε κέντρα νεοσυλλέκτων. Μετά από χρόνια υπηρεσίας γίνονται Ταγματάρχες και αρχικά συνήθως εργάζονται σε Επιτελικά γραφεία. Γίνονται Διοικητές Τάγματος μόνον αφού περάσουν την Ανώτατη Σχολή Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ) και κριθούν κατάλληλοι και σε σύντομο χρονικό διάστημα (το πολύ 1 έτος) μετά την τοποθέτησή τους στην θέση αυτή, γίνονται Αντισυνταγματάρχες (σε ηλικία τουλάχιστον 39 - 40 ετών) παραμένοντας Διοικητές Τάγματος.

Για τον λόγο αυτό, πρακτικώς η συντριπτική πλειοψηφία των Διοικητών Τάγματος φέρουν το βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Πολύ σπάνια ενδέχεται να φέρουν βαθμό Ταγματάρχη και αυτό προσωρινά. Αντιθέτως οι Διοικητές Συντάγματος φέρουν πάντα βαθμό Συνταγματάρχη, ενώ οι Αντισυνταγματάρχες δεν είναι ποτέ Διοικητές Συντάγματος, σε καιρό ειρήνης. Σε καιρό πολέμου όμως, προάγονται αυτόματα σε Συνταγματάρχες.
Επίσης στον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη (καταληκτικός βαθμός χωρίς πτυχίο ΑΕΙ) προάγονται και αξιωματικοί οι οποίοι προέρχονται από την Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ).

Ετυμολογία
Η λέξη Αντισυνταγματάρχης προέρχεται από το αντί + σύνταγμα + άρχω (διοικώ).

Διοίκηση Τάγματος
Από τη σύνθεση της λέξης υποδηλώνεται ότι πρόκειται για τον Υποδιοικητή του Συντάγματος, ενώ σε επίπεδο Τάγματος ο Αντισυνταγματάρχης είναι ο Διοικητής. Επίσης, υποδηλώνεται και το ότι σε καιρό πολέμου προάγεται αυτόματα σε Συνταγματάρχη.

Διακριτικό
Το διακριτικό της στολής του Αντισυνταγματάρχη στον Ελληνικό στρατό είναι η χρυσή φλογοφόρος ροιά (= φλογοφόρος σφαίρα) με δύο αστέρια χρυσά, σε κάθετη διάταξη (σε κάθε επωμίδα) και μια σειρά χρυσής δάφνης στο γείσο του πηλήκιου της στολής εξόδου.

Δείτε επίσης

 Βαθμοί και διακριτικά των αξιωματικών του στρατού ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ

Στρατιωτικοί βαθμοί
Συνταγματάρχης

Ο Συνταγματάρχης (Σχης) είναι ανώτερος Αξιωματικός (OF-5) του Ελληνικού Στρατού Ξηράς. Ο βαθμός του Συνταγματάρχη είναι ανώτερος του Αντισυνταγματάρχη και κατώτερος του Ταξίαρχου. Οι αντίστοιχοι βαθμοί στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό Σώμα είναι ο Πλοίαρχος, στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία ο Σμήναρχος, στην Ελληνική Αστυνομία ο Αστυνομικός Διευθυντής, και στην Πυροσβεστική ο Πύραρχος.

Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Colonel.

Στρατιωτική καριέρα

Οι Συνταγματάρχες ξεκινούν ως απόφοιτοι της Σχολής Ευελπίδων, φέροντας το βαθμό του Ανθυπολοχαγού και συνήθως μετατίθενται σε κέντρα νεοσυλλέκτων. Μετά από χρόνια υπηρεσίας γίνονται Ταγματάρχες και αρχικά συνήθως εργάζονται σε Επιτελικά γραφεία. Γίνονται Διοικητές Τάγματος μόνον αφού περάσουν την Ανώτατη Σχολή Πολέμου (ΑΣΠ) και κριθούν κατάλληλοι και σε σύντομο χρονικό διάστημα (το πολυ 1 έτος) μετά την τοποθέτησή τους στην θέση αυτή, γίνονται Αντισυνταγματάρχες (σε ηλικία τουλάχιστον 39 - 40 ετών) παραμένοντας Διοικητές Τάγματος. Συνήθως, μετά την πάροδο 5 ακόμη ετών (σε ηλικία τουλάχιστον 44 - 45 ετών) φτάνουν στο βαθμό του Συνταγματάρχη και γίνονται Διοικητές Συντάγματος. Σημειωτέον ότι όσο είναι ακόμη Αντισυνταγματάρχες δεν είναι ποτέ Διοικητές Συντάγματος, σε καιρό ειρήνης. Σε καιρό πολέμου όμως, προάγονται αυτόματα σε Συνταγματάρχες. Επίσης στον βαθμό του Συνταγματάρχη (καταληκτικός βαθμός με πτυχίο ΑΕΙ) προάγονται και αξιωματικοί οι οποίοι προέρχονται από την Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ).

Ετυμολογία
Η λέξη Συνταγματάρχης προέρχεται από το σύνταγμα + άρχω (διοικώ).

Διοίκηση Συντάγματος
Από τη σύνθεση της λέξης υποδηλώνεται ότι πρόκειται για τον Διοικητή του Συντάγματος, ενώ ο Αντισυνταγματάρχης είναι πάντα ο Υποδιοικητής.

Διακριτικό
Το διακριτικό της στολής του Συνταγματάρχη στον Ελληνικό στρατό είναι η χρυσή φλογοφόρος ροιά (= φλογοφόρος σφαίρα) με τρία αστέρια χρυσά, σε κάθετη διάταξη (σε κάθε επωμίδα) και μια σειρά χρυσής δάφνης στο γείσο του πηλήκιου της στολής εξόδου.

Δείτε επίσης

 Βαθμοί και διακριτικά των αξιωματικών του στρατού ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ

Στρατιωτικοί βαθμοί
Ραντεβού με τον Θάνατο (ταινία)

Το Ραντεβού με το Θάνατο είναι ταινία μυστηρίου, της εταιρείας παραγωγής Γκολάν-Γκλόμπους (Golan-Globus Productions), σε σκηνοθεσία του Μάικλ Γουίνερ. Είναι προσαρμογή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Αγκάθα Κρίστι με ήρωα τον ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό. Η προσαρμογή του σεναρίου έγινε από τον Πίτερ Μπάκμαν, τον Άντονι Σάφερ και τον Μάικλ Γουίνερ.

Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Πίτερ Ουστίνοφ, ως Ηρακλής Πουαρό, η Λορίν Μπακόλ, η Κάρι Φίσερ, ο Τζον Γκίλγκουντ, η Πάιπερ Λόρι, η Χέιλι Μιλς, η Τζένι Σίγκροουβ και ο Ντέιβιντ Σόουλ.

Οι Γκίλγκουντ και Μπακόλ είχαν προηγουμένως συμπρωταγωνιστήσει σε μια άλλη προσαρμογή του Πουαρό στη μεγάλη οθόνη, το  Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές του 1974.

Πλοκή
Η Έμιλι Μπόιντον (Πάϊπερ Λόρι), μητριά στα τρία παιδιά Μπόιντον - τον Λένοξ (Νίκολας Γκεστ), τον Ρέιμοντ (Τζον Τερλέσκι) και την Κάρολ (Βάλερι Ρίτσαρντς) - και μητέρα της Τζινέβρα (Άμπερ Μπεζέρ), εκβιάζει τον οικογενειακό δικηγόρο, Τζέφερσον Κόουπ (Ντέιβιντ Σόουλ), να καταστρέψει μια δεύτερη διαθήκη του πρώην συζύγου της η οποία θα ελευθέρωνε τα παιδιά από την τυραννική της επιρροή. Παίρνει τον εαυτό της, τα παιδιά και την νύφη της Ναντίν (Κάρι Φίσερ) σε διακοπές στην Ευρώπη και τους Αγίους Τόπους. Στην Ιερουσαλήμ, ο Ηρακλής Πουαρό (Πίτερ Ουστίνοφ) συναντάται με μια φίλη, τη δρα Σάρα Κινγκ (Τζένι Σίγκροουβ), η οποία ερωτεύεται τον  Ρέιμοντ Μπόιντον χωρίς την έγκριση της Έμιλι. Η λαίδη Ουέστχολμ (Λορίν Μπακόλ), η γραμματέας της, η αρχαιολόγος δεσποινίς Κουίντον και ο δικηγόρος Κόουπ τους ακολουθούν. Σιγά-σιγά τα παιδιά ανακαλύπτουν τη δεύτερη διαθήκη και στρέφουν τα πυρά τους στην Έμιλι. Σε μια ανασκαφή η Έμιλι βρίσκεται νεκρή... δηλητηριασμένη. Ο Πουαρό ερευνά.

Οικογενειακό δέντρο
Ο Έμιλ Μπόιντον είχε τρία παιδιά από την πρώτη σύζυγο του: τον Λένοξ Μπόιντον (παντρεμένο με τη Ναντίν), την Κάρολ Μπόιντον, και τον Ρέιμοντ Μπόιντον. Παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, την Έμιλι Μπόιντον, και έκαναν ένα παιδί, την Τζινέβρα Μπόιντον. Ο κ. Μπόιντον πεθαίνει, και η Έμιλι συνεχίζει να ελέγχει την οικογένεια ως η κακιά μητριά.

Αλλαγές
Το μυθιστόρημα λαμβάνει χώρα κυρίως στην Πέτρα, στην Ιορδανία ενώ η ταινία λαμβάνει χώρα στην Ιερουσαλήμ. Αυτή η αλλαγή έγινε επειδή η εταιρεία παραγωγής ήταν ισραηλιτική.

Ο Ουστίνοφ ως Πουαρό
Αυτή η ταινία ήταν η έκτη και τελευταία εμφάνιση του Πίτερ Ουστίνοφ ως Ηρακλής Πουαρό.
 Έγκλημα στο Νείλο (1978)
 Δύο εγκλήματα κάτω από τον ήλιο (1982)
 Δείπνο για δεκατρείς (1985)
 Η αφροσύνη του νεκρού (1986)
 Φόνος σε Τρεις Πράξεις (1986)
 Ραντεβού με τον θάνατο (1988)

Την σειρά αυτή ταινιών διαδέχθηκε η Agatha Christie's Poirot, μια τηλεοπτική σειρά παραγωγής της βρετανικής London Weekend Television, αργότερα από την Granada Productions, στην οποία ο Πουαρό ενσαρκώνεται από τον Ντέιβιντ Σουσέι.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  

Βρετανικές ταινίες
Ταινίες του 1988
Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάικλ Γουίνερ
Αγγλόφωνες ταινίες
Βρετανικές ταινίες μυστηρίου
Ταινίες γυρισμένες στο Ισραήλ
Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
Αϊνού

Αϊνού () ονομάζονται οι ιθαγενείς κάτοικοι των βόρειων ιαπωνικών νησιών Χοκάιντο (Ιαπωνία) και Σαχαλίνης (Ρωσία). Τα αρχαιολογικά ευρήματα του πολιτισμού τους φτάνουν μέχρι και το 18000 π.Χ. Οι Αϊνού είναι οι τελευταίοι απόγονοι ενός λαού που κατά την νεολιθική εποχή κατοικούσε ολόκληρη την Ιαπωνία, όμως από τους προϊστορικούς ακόμα χρόνους, καθώς πιεζόταν από τα μογγολικά φύλα που είχαν ξεχυθεί από το κέντρο της Ασίας, ζητούσε καταφύγιο όλο και βορειότερα και περιοριζόταν συνεχώς σε αριθμό και σε έκταση.

Χαρακτηριστικά 
Γενετικά είναι περισσότερο συγγενείς με τους Ευρω-σιβηρικούς λαούς παρά με τους Ιάπωνες. Δεν έχουν σχιστά μάτια ούτε τα άλλα χαρακτηριστικά των μογγολικών φυλών. Μικρόσωμοι, δολιχοκέφαλοι, οι Αϊνού έχουν άφθονο τρίχωμα, ζουν το καλοκαίρι σε καλύβες και τον χειμώνα σε κατοικίες μισοϋπόγειες, φορούν ρούχα από φυτικές ίνες που διακοσμούνται με λεπτοδουλεμένα και πολύπλοκα γεωμετρικά σχέδια, ενώ τον χειμώνα προστατεύονται από το κρύο με δέρματα σκύλων. Οι άντρες ασχολούνται με το κυνήγι. Πατροπαράδοτα όπλα είναι το τόξο και το ρόπαλο, τα μόνα σιδερένια που ξέρουν προέρχονται από τους γείτονές τους Ιάπωνες. Οι γυναίκες ασχολούνται με τη συλλογή καρπών και με μια στοιχειώδη γεωργία. Κατά τα έθιμα, ο άντρας πρέπει να παντρεύεται την κόρη του θείου του από την πλευρά της μητέρας του, όμως απαγορεύεται ο γάμος δύο αδελφών με δύο αδελφές. Η θρησκεία τους αποδίδει μεγάλη σημασία στην αρκούδα. Κάθε οικογένεια τρέφει αρκούδες.

Μύθοι και παραδόσεις 
Οι Αϊνού έχουν πλούσιους λαϊκούς μύθους και παραδόσεις, σήμερα όμως έχουν επιμειχθεί πολύ με τους Ιάπωνες. Μετά τον δέκατο έκτο αιώνα το κομμάτι των Αϊνού που ζούσε στα ιαπωνικά νησιά πιέστηκε να αφομοιωθεί από το ιαπωνικό στοιχείο, με αποτέλεσμα να καταστραφεί ο πολιτισμός τους σχεδόν ολοκληρωτικά. Όσοι ζούσαν στη ρωσική Σαχαλίνη ήταν πιο ελεύθεροι και οι κοινότητές τους κατά την περίοδο πριν τη ρωσική επανάσταση ήταν ορθόδοξες χριστιανικές με δικές τους εκκλησίες. Οι περισσότεροι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, όταν ο σοβιετικός στρατός κατέλαβε τα νησιά τους, έφυγαν στην Ιαπωνία. Σήμερα είναι αναγνωρισμένη η μειονότητα των Αϊνού από το Ιαπωνικό Κοινοβούλιο. Παραδοσιακά η αρχαία θρησκεία τους ήταν πολυθεϊστική και λάτρευαν τα πνεύματα της φύσης. Η κοινωνία τους ήταν μητριαρχική, δηλαδή οι γυναίκες είχαν στα χέρια τους την οργάνωση της κοινότητας, ενώ οι άντρες ήταν απλά κυνηγοί. 

Οι Αϊνού ήταν ένας ημινομαδικός λαός που ζούσε κυρίως από τη συλλογή τροφών και το κυνήγι. Όπου οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές καλλιεργούσαν μικρές καλλιέργειες ρυζιού και άλλες. Ανθρωπολογικά ήταν χωριστή φυλή από τους Ιάπωνες, με κύρια χαρακτηριστικά τα μεγαλύτερα και πιο ανοιχτόχρωμα μάτια, τις μεγάλες γενειάδες και το λευκό χρώμα του δέρματος. Οι Ιάπωνες τους έλεγαν τριχωτούς. Όσοι ήταν νεότεροι και δούλευαν έξω είχαν ηλιοκαμένο χρώμα. Οι μεγαλύτεροι όμως, που ήταν ανήμποροι και κάθονταν κυρίως στο σπίτι, είχαν λευκό δέρμα σαν αυτό των καυκάσιων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αϊνού (Δημοτικό Σχολείο Ριζού)

Ιαπωνικός πολιτισμός
Ιστορία της Βορειοανατολικής Ασίας
Βαλανιδιά Ιωαννίνων

Η Βαλανιδιά είναι ορεινό χωριό, που υπάγεται διοικητικά στο δήμο Δωδώνης του Νομού Ιωαννίνων.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Βαλανιδιά βρίσκεται στα νοτιοδυτικά νομού σε υψόμετρο 660 μέτρων. Παλαιότερα ανήκε στον Δήμο Σελλών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 30, ενώ με την απογραφή του 2001 αριθμούσε 32 κατοίκους.

Η κοινότητα  Βαλανιδιά  αναγνωρίστηκε, το 1919, εξ΄ αρχής με το όνομα «Βαλανιδιά», αποτελούμενη από το συνοικισμό Βαλανιδιά, που υπήρξε και έδρα της κοινότητας. Η κοινότητα ανήκε στην υποδιοίκηση, κατόπιν επαρχία, Παραμυθιάς του νομού Ιωαννίνων. Όταν η επαρχία Παραμυθίας αποσπάστηκε από το νομό Ιωαννίνων με το Β.Δ.21.3.1937 (Φ.Ε.Κ. Α 119/1937 ), ώστε να δημιουργηθεί ο νομός Θεσπρωτίας, η κοινότητα παρέμεινε στο νομό Ιωαννίνων και εντάχθηκε στην επαρχία Δωδώνης.  Στην κοινότητα προσαρτήθηκε αργότερα και συνοικισμός «Προφήτης Ηλίας», αφού αναγνωρίστηκε στις 19 Μαρτίου 1961. Η Βαλανιδιά είναι κτισμένη σε ορεινό αλπικό τοπίο με θέα τα όρη του Σουλίου και του Τόμαρου (Ολύτσικα).

Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής Βαλανιδιάς 
Στην περιοχή υπάρχει η Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής, μετόχι  της Ιεράς Μονής Ρωμανού, η ανέγερση της οποίας είναι  άγνωστο πότε έγινε. Από μαρτυρικό του 1867 βεβαιώνεται ότι η μονή κάηκε το 1831, άγνωστο γιατί και από ποιον, με όλα τα υπάρχοντα. Από το  κτιριακό συγκρότημα της μονής σώθηκε μόνο ο ναός, χτισμένος το 1832 και είναι διατηρητέο μνημείο. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας λειτούργησε και σαν κρυφό σχολειό, στο οποίο φοιτούσαν μαθητές και από τα γύρω χωριά.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Δήμος Σελλών
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Δωδώνης
Ρόμπερτ Γκάρετ

Ο Ρόμπερτ Γκάρετ (Robert S. Garrett ) (Βαλτιμόρη 24 Μαΐου 1875 - Βαλτιμόρη 25 Απριλίου 1961) ήταν Αμερικανός αθλητής και Ολυμπιονίκης με έξι μετάλλια.

Βιογραφία 
Προερχόταν από πλούσια οικογένεια και σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον , στο πανεπιστήμιο διέπρεψε στον αθλητισμό και ήταν αρχηγός της πανεπιστημιακής ομάδας. Όταν αποφάσισε να πάρει μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες του 1896 ο καθηγητής του Γουίλιαμ Σλόαν του πρότεινε να συμμετάσχει και στη δισκοβολία , ο Γκάρετ όταν ανακάλυψε ότι ο δίσκος ζυγίζει λιγότερο από 5 κιλά αποφάσισε να συμμετάσχει.

Ολυμπιακοί αγώνες 
Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα ο Γκάρετ κατέκτησε 4 μετάλλια. Ήταν πρώτος και χρυσός ολυμπιονίκης στην σφαιροβολία με βολή στα 11.22" μέτρα και στη δισκοβολία με βολή στα 29.15" μέτρα, στη δισκοβολία πέτυχε την επίδοση στην τρίτη προσπάθεια αφού στις δύο πρώτες λόγω της αδέξιας στάσης που έπαιρνε στη μία προσπάθεια πήγε να κτυπήσει τους θεατές. Ήταν δεύτερος ολυμπιονίκης στο άλμα εις μήκος με άλμα 6.00 μέτρα και δεύτερος στο άλμα εις ύψος με άλμα 1.65 μ. και στα δύο αγωνίσματα πρώτος ήταν ο Κλαρκ. 

Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1900 στο Παρίσι κέρδισε δύο χάλκινα μετάλλια. Ήταν τρίτος στη σφαιροβολία με βολή 12.37 μέτρα και στο άλμα εις τριπλούν άνευ φόρας με άλμα 9.50 μ. ενώ ήταν μέλος και της Αμερικανικής ομάδας στην διελκυστίνδα, πήρε μέρος και στη δισκοβολία χωρίς να διακριθεί.

Η ζωή μετά την Ολυμπιάδα 
Στον επαγγελματικό τομέα έγινες τραπεζίτης και χρηματοδότησε αρχαιολογικές ανασκαφές στην Συρία, ο ίδιος ήταν συλλέκτης αρχαίων και μεσαιωνικών χειρογράφων. Το 1942 δώρισε την συλλογή του χειρογράφων στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον η συλλογή αυτή αποτελούνταν με πάνω από 11.000 χειρόγραφα.

Παραπομπές 

 De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: "Athletics 1900". Accessed 18 March 2006. Available electronically at  , (Στην Αγγλική γλώσσα).
 Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0, (Στην Αγγλική γλώσσα).
 Robert Garrett Papers, 1903-1949 (bulk 1920-1945), Princeton University Library, Manuscripts Division. , (Στην Αγγλική γλώσσα).

Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Αθλητές της διελκυστίνδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Τσαπράζι

Με την ονομασία τσαπράζι, εκ της τουρκικής τσαπράζ (= σταυρωτός, διασταυρούμενος) περιγράφεται το σταυρωτό αλυσιδωτό επιστήθιο κόσμημα το οποίο φοριόταν τόσο από άνδρες όσο και από γυναίκες. Αποτελεί ιδιαίτερο κόσμημα της ελληνικής ανδρικής εθνικής φορεσιάς.

Τσαπράζια έφεραν συνηθέστερα οι κάτοικοι των πολεμικών περιοχών του ελλαδικού χώρου επί τουρκοκρατίας, λίγο προ της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, και κυρίως οι Σουλιώτες, στις επίσημες φορεσιές του αλλά και οι Σαρακατσάνοι και οι Πόντιοι.

Τα τσαπράζια ήταν συνηθέστερα αργυρά, και πολύ σπάνια επίχρυσα, συμπλέγματα πολλών αλυσίδων σε μορφή ζωνών με καλλιτεχνικές σμαλτοδέσεις, μικρούς δικέφαλους αετούς, φυλαχτά και θυσάνους που φέρονταν από του ενός ώμου στον άλλο, χιαστί, διασταυρούμενα επί του στήθους.
Τα τσαπράζια αποτελούσαν σύμβολα λεβεντιάς, πλούτου αλλά και ηρωικής καταγωγής. 

Ως τσαπράζι, αναφέρεται στην Κρήτη το πριονωτό, αναδιπλούμενο μαχαίρι το οποίο χρησιμοποιείται κατά την εποχή του τρύγου.

Τσαπράζι λέγεται και η ειδική φαλτσέτα που είχαν οι αλμπάνηδες (πεταλωτές) για να κόβουν/περιποιούνται τα νύχια των ζώων πριν τα πεταλώσουν.

Παραπομπές
 τσαπράζι στην ξυλουργική είναι τα δόντια του πριονιού που πρέπει το ένα να είναι προς την πλευρά και το άλλο προς την άλλη! Το εργαλείο που κάνει αυτη την δουλειά λέγετε τσαπραδολόγος...

Πηγές
"Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. ΚΓ΄, σελ. 413

Ελληνικές φορεσιές
Λάμπρος Κουτσονίκας

Ο Λάμπρος Κουτσονίκας (Σούλι, 1799 - Αγρίνιο, 2 Ιουνίου 1879) ήταν σπουδαίος Σουλιώτης αγωνιστής, παρά το νεαρό της ηλικίας του, στην Επανάσταση του 1821, αξιωματικός του στρατού καθώς και ιστοριογράφος του Σουλίου, της Αλβανίας και της Ελληνικής Επανάστασης.

Ήταν γιος του Γιάννου Κουτσονίκα, Σουλιώτη αγωνιστή της φάρας Κουτσονίκα, και της Ελένης, μικρότερος αδελφός του Αθανασίου Κουτσονίκα. Ο πατέρας του και ο θείος του σκοτώθηκαν το 1804 στη Μάχη του Σέλτσου εναντίον των Αλβανών του Αλή Πασά. Ο Λάμπρος, παιδί ακόμη εκείνη την εποχή, πιάστηκε αιχμάλωτος από το στρατό του Αλή Πασά μαζί με τη μητέρα και τον αδερφό του.

Αργότερα, ο Λάμπρος αγωνίστηκε ως επικεφαλής μιας ένοπλης μονάδας κατά την Επανάσταση του 1821. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό και προήχθη στο βαθμό του πεντακοσίαρχου (επικεφαλής 500 ανδρών).

Με την έλευση του βασιλέα Όθωνα κατατάχτηκε στη Βασιλική Φάλαγγα και μετέπειτα στο στρατό, από τον οποίο αποστρατεύθηκε επί βασιλέως Γεωργίου Α΄. 

Συνέγραψε τη «Γενική Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», που δημοσιεύθηκε το 1863-64 στην Αθήνα. Ο πρώτος τόμος του έργου του περιέχει ένα μεγάλο κεφάλαιο για την ιστορία του Σουλίου και των Σουλιωτών και είναι μια από τις λίγες βασικές πηγές του θέματος γραμμένη από Σουλιώτη.  Ο Κουτσονίκας, βασισμένος στην προφορική παράδοση, αναφέρει ότι οι Σουλιώτες αντιστάθηκαν στην οθωμανική εισβολή από τον 15ο αιώνα και παρέμειναν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, και ήταν οι πρώτοι που εξεγέρθηκαν το 1820. 

Πέθανε σε βαθύ γήρας στο Αγρίνιο στις 2 Ιουνίου 1879.

Το όνομα της φάρας του αναφέρεται σε μερικά από τα σουλιώτικα τραγούδια, που δημοσιεύθηκαν αρχικά από τον Κλοντ Φοριέλ το 1823 και αναδημοσιεύθηκαν αργότερα από άλλους.  Από αυτήν τη φάρα (οικογένεια), προέρχονταν και οι αγωνιστές Καραΐσκος Κουτσονίκας, Ιωάννης Κουτσονίκας, Γεώργιος Κουτσονίκας και Χρήστος Κουτσονίκας, που όλοι συμμετείχαν ως αξιωματικοί της Βασιλικής Φάλαγγας.

Έργα του

Πηγές
"Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΕ΄, σελ.96.

Αναφορές 

Κουτσονικας Λάμπρος
Κουτσονικας Λάμπρος
Ωρικό

Το Ωρικόν (ή Ώρικον, ή Ωρικός) ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Χαονία της Ηπείρου (σήμερα στο έδαφος της Αλβανίας) στις ακτές του Ιονίου προς τα Ακροκεραύνεια Όρη. Κτίστηκε από Ευβοείς, που επέστρεφαν από την εκστρατεία της Τροίας και ρίχτηκαν στις ακτές της Ηπείρου από τρικυμία. Πιστεύεται ότι στην αρχαιότητα ήταν νησίδα αφιερωμένη στον Απόλλωνα, για αυτό κάποια νομίσματά της έφεραν την κεφαλή του Απόλλωνα. Το 214 π.Χ. κατελήφθη από τον Φίλιππο Ε' και μετά από τους Ρωμαίους. Σύμφωνα με τον Εκαταίο ήταν «λιμένας της Ηπείρου εν τη Ευρώπη» και σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Περιηγητή «αρχή της Ελλάδος». Μνημονεύεται από τον Στράβωνα, τον Πλούταρχο . και άλλους αρχαίους συγγραφείς.

Βιβλιογραφία-παραπομπές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς, Αθήνα 1964

Αρχαία Ήπειρος
Γουίλιαμ Χόιτ

Ο  Γουίλιαμ Χόιτ (William Welles Hoyt, Γκλαστόνμπουρι του Κονέκτικατ 7 Μαΐου 1875 – Βερολίνο Νέας Υόρκης 1 Δεκεμβρίου 1954) ήταν Αμερικανός αθλητής και Ολυμπιονίκης στους αγώνες του 1896.

Ήταν απόφοιτος του Χάρβαρντ και άσκησε την ιατρική, υπηρετώντας επί πολλά χρόνια στην αμερικανική υπηρεσία δημόσιας υγείας. Έμενε στην πόλη Βερολίνο της πολιτείας της Νέας Υόρκης. 

Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα ήταν πρώτος Ολυμπιονίκης στο άλμα επί κοντώ. Ο Χόιτ έκανε άλμα 3,30 και ο δεύτερος -επίσης Αμερικανός- Άλμπερτ Τάιλερ έκανε άλμα στα 3.25 , ενώ τρίτος ήταν ο Έλληνας Δαμάσκος. Είχε πάρει μέρος και στα 110 μέτρα εμπόδια χωρίς να διακριθεί.

Παραπομπές
 Bill Mallon, Ian Buchanan: Quest for Gold, Νέα Υόρκη 1984, ISBN 0-88011-217-4

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Sports-Reference.com 

Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Άλμπερτ Τάιλερ

Ο Άλμπερτ Τάιλερ (Albert Clinton Tyler) (Γκλέντιλ , Οχάιο 4 Ιανουαρίου 1872 - Ανατολικό Χάρπσγουελ, Μέιν 25 Ιουλίου 1945) ήταν Αμερικανός αθλητής και Ολυμπιονίκης. Ήταν μέλος της ομάδας που είχε στείλει το πανεπιστήμιο του Πρίνστον να πάρει μέρος στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 1896 μαζί με τους Φράνσις Λέιν, Χέμπερτ Τζέιμισον και Ρόμπερτ Γκάρετ.

Ο Τάιλερ ήταν δεύτερος στο άλμα επί κοντώ με επίδοση 3.225μ. πίσω από τον Γουίλιαμ Χόιτ . Είχε συμμετάσχει χωρίς να διακριθεί στους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες του 1900 στο Παρίσι.

Πηγές 
 Das Olympia-Buch. Bielefeld (Delius Klasing) 2003, S. 21
 https://web.archive.org/web/20070928021558/http://vaultworld.com/canada/results/olyrank.html (Dieser Quelle zufolge ist Tyler 3,25 m und die beiden Griechen 2,85 bzw. 2,80 m gesprungen.)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Άλμπερτ Τάιλερ στη βάση δεδομένων Sports-Reference.com 

Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Επαρχία Ντούζτζε

Η επαρχία Ντούζτζε είναι επαρχία της βορειοδυτικής Τουρκίας στην περιοχή Μαύρης Θάλασσας. Βρίσκεται ανατολικά της επαρχίας Σαγγάριου. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 3.641 τ.χλμ και ο πληθυσμός της είναι 329.321 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Ντούζτζε μια πόλη με πληθυσμό 125.240 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Ντούζτζε
Κατάλογος ιστοσελίδων

Ο κατάλογος ιστοσελίδων ή κατάλογος web (αγγλ. web directory), είναι μια συλλογή διευθύνσεων από ιστοσελίδες στον Παγκόσμιο Ιστό, οι οποίες είναι ταξινομημένες κατά συγκεκριμένα θέματα.

Καθήκοντα και λειτουργίες 

Οι κατάλογοι web συλλέγουν και δημοσιεύουν online πηγές, δημιουργούν ταξινομίες και καταχωρούν την συλλογή τους σε κατηγορίες. Οι πηγές δεν περιλαμβάνουν μόνο ιστοσελίδες, αλλά επιπλέον και μεμονωμένα έγγραφα όπως και καταχώρηση δεδομένων.

Οι κατάλογοι περιλαμβάνουν συχνά πρόσθετες πληροφορίες όπως:

 Σύντομες περιγραφές της κάθε κατηγορίας και των περιεχόμενων
 Παραπομπές σε συναφή θέματα 
 Παραπομπές σε άλλες γλώσσες με ίδιο θέμα

Οι web κατάλογοι δεν είναι τόσο εκτενείς, όπως οι αυτόματα δημιουργημένοι κατάλογοι των μηχανών αναζήτησης. Με τον συντακτικό έλεγχο αποκτούν οι κατάλογοι κατά μέσο όρο μια υψηλότερη ποιότητα. Η ποιότητα ενός καταλόγου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την συντακτική.

Είδη καταλόγων web 
Οι περισσότεροι γνωστοί κατάλογοι web, σήμερα διατηρούνται χειροκίνητα, δηλαδή: Όλες οι καταχωρήσεις διακρίνονται, ελέγχονται και ταξινομούνται από ανθρώπους. Αυτός ο τρόπος διασφαλίζει την ποιότητα της συλλογής, που με την αυτοματοποιημένη διαδικασία δεν μπορεί να επιτευχθεί.

Το πρόβλημα με αυτή την μέθοδο είναι ωστόσο, η μεγάλη προσπάθεια που απαιτείται και ο μεγάλος αριθμός συνεργατών για να διασφαλιστεί τόσο ο πλήρης και ο επίκαιρος κατάλογος.

Μια άλλη προσέγγιση για την οργάνωση των συλλογών των συνδέσμων, είναι ο σχηματισμός των κατηγοριών ad hoc. Αυτοί οι αυτόματοι δημιουργημένοι κατάλογοι, περιέχουν ένα πολύ μεγαλύτερο και πιο σύγχρονο περιεχόμενο. Όμως η ποιότητα τους, δεν έχει φθάσει ακόμη το επίπεδο το οποίο υπάρχει κατά τη διάρκεια της χειρωνακτικής διαλογής. Ένα γνωστό παράδειγμα ειναι η μηχανή αναζήτησης WiseNut της εταιρείας Wise Guide.

Οι κατάλογοι μπορούν επιπλέον να χωριστούν σε εμπορικούς και μη εμπορικούς καταλόγους στον Ιστό.

Προβλήματα και λύσεις 

Σε διαδικτυακούς καταλόγους με μεγάλα σύνολα δεδομένων, υπάρχει ο κίνδυνος να αναφέρονται ιστοσελίδες οι οποίες είναι εκτός λειτουργίας. Αντιθέτως, όταν υπάρχουν μεγάλα σύνολα δεδομένων, η δυνατότητα ανάκτησης των σχετικών ιστοσελίδων γίνεται με δυσκολία.

Για την πρόληψη αυτών των σφαλμάτων, υπάρχουν σύγχρονοι εξοπλισμοί με διάφορους χειρωνακτικούς και αυτόματους μηχανισμούς, όπως για παράδειγμα:

 Χειρωνακτικά συστήματα αξιολόγησης (“ψηφοφορία“)
 Αυτόματα συστήματα αξιολόγησης (“κατάταξης“) 
 Ρομπότ ("webbots") για τον έλεγχο και ενδεχομένως για απομάκρυνση των νεκρών συνδέσεων
 Αξιολόγηση των "κλικ" των χρηστών

Αναγνωρισμένοι κατάλογοι web 
DMOZ - Open Directory Projekt: ιεραρχικά οργανωμένος, από πολλούς εθελοντές διεθνείς συντάκτες (περιλαμβάνει περίπου 4 εκ. συνδέσμους). Καλύπτονται σχεδόν όλες οι γλώσσες.
Yahoo! Directory: ιεραρχικά οργανωμένος, εμπορικός.
Ελληνικός κατάλογος Ελληνικός κατάλογος επιχειρήσεων

Πηγές 

 Wendy Boswell. What Is a Web Directory About.com. Retrieved 2010-02-25

καταλογος ιστοσελιδων
Επαρχία Σινώπης

Η επαρχία Σινώπης είναι επαρχία της βόρειας Τουρκίας στην περιοχή Μαύρης Θάλασσας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Κασταμονής και Σαμψούντας. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 5.862 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 185.891 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Σινώπη, χτισμένη στην θέση της ομώνυμης αρχαίας πόλης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα
Τοπικά νέα της επαρχίας

Σινώπη
Επαρχία Μπουρντούρ

Η επαρχία Μπουρντούρ είναι επαρχία της νοτιοδυτικής Τουρκίας στο διαμέρισμα της Μεσογείου. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 6.887 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 246.134 σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Μπουρντούρ, με πληθυσμό 71.911 κατοίκων.

Η επαρχία αντιστοιχεί στην αρχαία Πισιδία και στα όρια της επαρχίας βρίσκεται η Σαγαλασσός, η αρχαία πρωτεύουσα της Πισιδίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Διεθνές Αεροδρόμιο Εχτερντίνγκεν

Το διεθνές αεροδρόμιο Εχτερντίνγκεν (γερμ. Flughafen Stuttgart-Echterdingen) της Στουτγκάρδης στην Γερμανία απέχει 13 χλμ. νότια από το κέντρο της πόλης. Το Εχτερντίνγκεν είναι το έβδομο σημαντικότερο αεροδρόμιο της Γερμανίας και το βασικό του κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης με 9,2 εκ. επιβάτες το 2010. Κατασκευάστηκε το 1939 για να αντικαταστήσει το αεροδρόμιο του Μπέμπλιγκεν (Böblingen).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Επίσημη ιστοσελίδα του αεροδρομίου

Εχτερντινγκεν
Στουτγκάρδη
Βάδη-Βυρτεμβέργη
Εχτερντίνγκεν
Βίγκο Γιένσεν

Ο Βίγκο Γιένσεν (Alexander Viggo Jensen, Κοπεγχάγη, 22 Ιουνίου 1874 – 2 Νοεμβρίου 1930) ήταν Δανός αθλητής του στίβου, αρσιβαρίστας, αθλητής της γυμναστικής και σκοπευτής, ο πρώτος Δανός αθλητής που πήρε ολυμπιακό μετάλλιο.

Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα πήρε τρία μετάλλια: δύο στην άρση βαρών κι ένα στην σκοποβολή. Πρώτο αγώνισμα που συμμετείχε ήταν στην άρση βαρών με τα δύο χέρια, όπου σήκωσε 111,5 κιλά και πρώτευσε με αποτέλεσμα να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο. Ήταν 2ος στην άρση βαρών με το ένα χέρι όπου σήκωσε 57 κιλά έναντι 71 του Βρετανού Έλιοτ. Στην σκοποβολή στο αγώνισμα με καραμπίνα σε τρεις στάσεις ήταν τρίτος ολυμπιονίκης με 1.305 βαθμούς. Έλαβε μέρος και στη βολή με στρατιωτικό πιστόλι από 25 μέτρα όπου ήταν 6ος. Πήρε μέρος σε πολλά ακόμα αγωνίσματα: στη σφαιροβολία, όπου δεν κατάφερε να διακριθεί, στη δισκοβολία, όπου ήταν έκτος και στην αναρρίχηση επί κάλω, όπου κατατάχθηκε 4ος.

Παραπομπές
 Den danske deltagelse ved De Olympiske Lege i Athen 1896 by Vibeke Worm
 sports-reference.com 

Δανοί Ολυμπιονίκες
Δανοί αθλητές της σκοποβολής
Αρσιβαρίστες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896