joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τσόρλου

Το Τσόρλου ή Τσορλού (τουρκικά: Çorlu), γνωστό στα ελληνικά και ως Τυρολόη, είναι πόλη στην Ανατολική Θράκη της Τουρκίας, που διοικητικά υπάγεται στην επαρχία Ραιδεστού. Η πόλη σήμερα αναπτύσσεται με ταχύ ρυθμό και σύμφωνα με την απογραφή του 2012 έχει 235.354 κατοίκους, δηλαδή σχεδόν τρεις φορές περισσότερους από ότι το 1991 (74.681), και έχει ξεπεράσει σε πληθυσμό τη πρωτεύουσα της επαρχίας, τη Ραιδεστό (Τεκιρντάγ). Είναι μια βιομηχανική πόλη στο δρόμο που ενώνει την Κωνσταντινούπολη με την Ελλάδα και την Βουλγαρία. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 150 μέτρων, 12 χιλιόμετρα νότια του Εργίνη.

Είναι έδρα της Μητρόπολης Τυρολόης και Σερεντίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ιστορία 
Είναι άγνωστο πότε πρωτοκατοικήθηκε. Η περιοχή βρισκόταν κατά την αρχαιότητα υπό τον έλεγχο των αρχαίων Ελλήνων, των Περσών, των Ρωμαίων και των Βυζαντινών. Στα αρχαία ελληνικά λεγόταν Τζίραλλο. Από την ύστερη ρωμαϊκή εποχή στον Ποϊτινγκεριανό χάρτη σώζεται με παρεφθαρμένο όνομα . Στους βυζαντινούς χρόνους η πόλη αναφερόταν ως Τζουρουλόν (ουδέτ.) ή Τζουρουλός (αρσ.), ενώ ο Μελέτιος Αθηνών την αναφέρει ως Τούρουλον, Τερλώνην και Τζορούπολιν. Κάποιοι συγγραφείς έχουν ταυτίσει το Τσόρλου με τη ρωμαϊκή πόλη Καινοφρούριο, ένα οχυρό των Καινών, το μέρος όπου δολοφονήθηκε ο Αυρηλιανός το 275 μ.Χ. Το αρχείο όμως των ρωμαϊκών δρόμων Antonini Itinerarium αναφέρει ότι βρίσκεται 36 μίλια και 2 στάδια πιο κοντά στο Βυζάντιο απ'ότι το Τζίραλλο, ενώ ο χάρτης του Πόιτινγκερ τα δείχνει ως δύο ξεχωριστά μέρη. Τόσο οι Βυζαντινοί όσο και οι Ρωμαίοι είχαν σημαντικές οχυρώσεις στη περιοχή, που ήλεγχαν μεγάλες εκτάσεις της Θράκης.

Η πόλη λεηλατήθηκε από τον Αττίλα το 443, το 813 από τους Βουλγάρους με αρχηγό τον Κρούμο και το 1206 από τους Βουλγάρους, τους Κουμάνους και τους Βλάχους, με αρχηγό τον Ιωαννίτση. Το 1359 κατελήφθη από τους Οθωμανούς, υπό τον Σουλτάνο Μουράτ Α΄, ο οποίος διέταξε την κατεδάφιση των ρωμαϊκών τειχών. Σήμερα σώζονται μερικά ερείπιά τους. Το 1511 κοντά στη πόλη δόθηκε η μάχη ανάμεσα στο σουλτάνο Βαγιαζίτ Β΄ και το γιο του Σελίμ Α΄, η οποία έληξε με νίκη του Σελίμ και τελικά ο Βαγιαζήτ του παραχώρησε το θρόνο το 1512. Συμπτωματικά, ο Σελίμ Α΄ πέθανε στο Τσόρλου εννέα χρόνια μετά. Η πόλη επί τουρκοκρατίας ήταν λόγω της θέσης της σημαντικό εμπορικό κέντρο. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, το 1878, η πόλη πέρασε στην κατοχή των Ρώσων, μέχρι την υπογραφή της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Βαλκανικού πολέμου η πόλη κατελήφθη από τον Οκτώβριο του 1912 μέχρι τον Ιούλιο του 1913 από τους Βουλγάρους, οπότε την ανακατέλαβαν οι Τούρκοι. Από το 1920 μέχρι το 1922 βρισκόταν υπό την κατοχή του ελληνικού στρατού και τελικά έγινε τμήμα της Τουρκίας το 1923. Έχει αναπτυχθεί πολύ γρήγορα τις τελευταίες δεκαετίες, με την αύξηση του πληθυσμού να οφείλεται στην έλευση Τούρκων μεταναστών από τη Βουλγαρία και την Ανατολία.

Παραπομπές 

Ευρωπαϊκές πόλεις της Τουρκίας
Σμολένσκ

Το Σμολένσκ (ρωσικά: Смоленск, προφ.: Σμαλιένσκ) είναι πόλη στη Ρωσία και πρωτεύουσα της περιφέρειας Σμολένσκ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Σμολένσκ έχει 326.861 κατοίκους. Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, 360 χιλιόμετρα δυτικά-νοτιοδυτικά της Μόσχας.

Είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Ρωσίας, με την πρώτη καταγραφή της να γίνεται το 863 μ.Χ. Η πόλη βρισκόταν στην εμπορική οδό Βαράγγων - Ελλήνων. Ο βυζαντινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ (ηγ. 913–959) κατέγραψε το όνομα της πόλης ως Μιλινίσκα. Λόγω της κεντρικής θέσης του, το Σμολένσκ αναπτύχθηκε γρήγορα και ήταν έδρα του πριγκιπάτου του Σμολένσκ. Κατά τη διάρκεια του 12ου αιώνα στην πόλη κατασκευάστηκαν αρκετές εκκλησίες. Στη συνέχεια, το Σμολένσκ έχασε την ισχύ του και τελικά έγινε μέρος του μεγάλου δουκάτου της Λιθουανίας το 1404 και μετά της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Το 1667 έγινε μέρος της Ρωσίας και το 1708 έδρα του κυβερνείου του Σμολένσκ. Το 1812 κοντά στη πόλη δόθηκε η πρώτη σημαντική μάχη της γαλλικής εισβολής στη Ρωσία από τον Ναπολέοντα. Η δημιουργία της ΣΣΔ της Λευκορωσίας έγινε το 1919 στο Σμολένσκ. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη κατακτήθηκε, ύστερα από μάχη, από τους Γερμανούς στις 16 Ιουλίου 1941. Κατά τη μάχη το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης καταστράφηκε. Οι Σοβιετικοί την απελευθέρωσαν στις 25 Σεπτεμβρίου 1943.

Η πόλη σήμερα έχει μεγάλο αριθμό εργοστασίων, όπως ηλεκτρονικών ειδών, μεταποίησης τροφίμων, υφαντουργίες και αδαμαντοκοπεία. Σήμερα σώζεται μέρος του κρεμλίνου του Σμολένσκ, το οποίο κατασκευάστηκε την περίοδο 1595-1602. Άλλο αξιοθέατο της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, στον οποίο βρίσκεται η εικόνα της Παναγίας του Σμολένσκ, η οποία λέγεται ότι είχε φιλοτεχνηθεί από τον ευαγγελιστή Λουκά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Παραπομπές 

Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Αυτονόη (κόρη του Κάδμου)

Η Αυτονόη (αρχ. ελληνικά: ) στην ελληνική μυθολογία ήταν κόρη του Κάδμου, ιδρυτή της Θήβας, και της θεάς Αρμονίας. Ήταν σύζυγος του Αρισταίου και μητέρα του Ακταίωνα και πιθανώς της Μάκριδος. Στις Βάκχες του Ευριπίδη, αυτή και οι αδελφές της μετατρέπονται σε Μαινάδες από τον θεό Διόνυσο (ανηψιό της) όταν ο Πενθέας, βασιλιάς των Θηβών, αρνήθηκε να επιτρέψει τη λατρεία του στην πόλη. Όταν ο Πενθέας στράφηκε εναντίον τους, η Αγαύη, μητέρα του Πενθέα και αδελφή της Αυτονόης, τον εντόπισε και τον διαμέλισαν.

Ο Ακταίωνας, ο γιος της Αυτονόης, κατασπαράχθηκε από τα κυνηγόσκυλά του καθώς είδε τυχαία την θεά Άρτεμη γυμνή να λούζεται. Μετά από αυτό, η Αυτονόη εγκατέλειψε τη Θήβα και πήγε στην Ερήνεια, ένα χωριό της Μεγαρίδας, όπου και πέθανε.

Γενεαλογικό δενδρο

Παραπομπές 

Αυτονοη
Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς

Ο Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς είναι Γάλλος πολιτικός ελληνικής καταγωγής, ο οποίος είναι γεννημένος στις 14 Αυγούστου 1951 στο Νεϊγί-συρ-Σεν (Ω-ντε-Σεν). Διετέλεσε πρόεδρος της Union Nationale des Etudiants de France – Indépendante et Démocratique (UNEF-ID) στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και του 1980, ενώ διετέλεσε στη συνέχεια βουλευτής των Σοσιαλιστών στο Παρίσι από το 1988 ως το 1993, και από το 1997 μέχρι και σήμερα.

Μετά την πορεία του σαν αγωνιστή της άκρας αριστεράς, προσχώρησε στις τάξεις του PS το 1986, ενώ στη συνέχεια έγινε στενός συνεργάτης του Ντομινίκ Στρος-Καν..

Παραπομπές 

Βουλευτές Παρισιού
Μέλη του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος
Boston Naming Test

Το Boston Naming Test είναι ένα ψυχομετρικό εργαλείο που σκοπό έχει να δει εάν ο εξεταζόμενος μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του ονομασίες αντικειμένων που του δείχνονται σε εικόνες (σχέδια). Αρχικά δείχνουμε την εικόνα στο άτομο και αναμένουμε να μας πει τη ονομασία του (αυθόρμητη απόκριση). Εάν δυσκολεύεται αρχικά του δίνουμε ένα συναφή σημασιολογικό στοιχείο που λέγεται στοιχείο ερεθίσματος. Για παράδειγμα στην εικόνα μιας πυραμίδας της Αιγύπου αναμένουμε να μας πει πυραμίδα εάν δεν το κάνει αυθόρμητα του δίνουμε/λέμε το σημασιολογικό βοήθημα Αίγυπτος. Εάν πάλι δεν έχει την απάντηση του δίνουμε ένα φθογγικό ερέθισμα όπου του λέμε τα πρώτα φωνήματα της λέξης π.χ η λέξη ξεκινάει από πυρ. Αναλόγως της ηλικίας και του μορφωτικού επιπέδου έχουμε διαφορετικούς σταθμισμένους μέσους όρους και τυπικές αποκλίσεις (δηλαδή τα αναμενόμενα τυπικά αποτελέσματα) για το σκορ σε αυτό το εργαλείο.

Νευροψυχολογία
Ελληνοσερβικό πρωτόκολλο του 1928

Το Ελληνοσερβικό πρωτόκολλο του 1928 ήταν μία συνθήκη μεταξύ Ελλάδας και της Σερβίας που υπογράφηκε στο Βελιγράδι στις 11 Οκτωβρίου 1928 και ήταν επακόλουθο του Ελληνοβουλγαρικού Πρωτοκόλλου Πολίτη-Καλφώφ και του Ελληνοϊταλικού συμφώνου φιλίας, συνδιαλλαγής και δικαστικού διακανονισμού του 1928. Το πρωτόκολλο ρύθμιζε την ελεύθερη ζώνη της Θεσσαλονίκης που είχε παραχωρηθεί στην Σερβία για να έχει πρόσβαση στην θάλασσα με την Ελληνοσερβική συμφωνία του 1913.

Βάση του πρωτοκόλλου η Σερβία θα είχε δικούς της τελωνειακούς στην ελεύθερη ζώνη του λιμένα. Θα είχε τον έλεγχο της σιδηροδρομικής γραμμής από Γευγελή προς Θεσσαλονίκη χωρίς να εγύρει αξιώσεις κυριαρχίας προς την Ελλάδα. Αν παρουσιάζονταν περαιτέρω διαφωνίες με την σιδηροδρομική γραμμή οι δύο χώρες θα προσέφευγαν σε διεθνή διαιτησία. Ένας όρος που έθεσε η Ελληνική πλευρά ήταν ότι δεν θα επιτρεπόταν η μεταφορά πολεμικού υλικού αν η Γιουγκοσλαβία ήταν η επιτιθέμενη χώρα.

Αναφορές 
 Σπυρίδων Σφέτας, Βαλκανικά Σύμφωνα Φιλίας 1913-2001

Συνθήκες της Ελλάδας
Συνθήκες της Σερβίας
Ιστορία του Βελιγραδίου
Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1832)

Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου ήταν συνθήκη που υπογράφηκε στο Λονδίνο στις 7 Μαΐου 1832, ανάμεσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, την Μεγάλη Βρετανία, την Ρωσία και τη Γαλλία.

Η συνθήκη ήταν συνέχεια του Πρωτοκόλλου του 1830 και καθόριζε τα σύνορα ανάμεσα σε Ελλάδα και Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι Οθωμανοί έπαιρναν σαν αποζημίωση 40 εκατομμύρια γρόσια, επιδίκαζε στην Ελλάδα την Λαμία αλλά αρνούνταν την ένταξη στο ελληνικό κράτος της Κρήτης και της Σάμου.

Παραπομπές

Αναφορές 
 Η τελική ρύθμιση του Ελληνικού ζητήματος

Λονδινου 1832
Λονδινου 1832
Λονδινου 1832
Λονδινου 1832
Πρωτοκολλο του Λονδινου (1832)
Φράνσις ΜακΝτόρμαντ

Η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ (αγγλικά: Frances Louise McDormand, 23 Ιουνίου 1957) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, καθώς και παραγωγός ταινιών και τηλεοπτικών σειρών. Είναι σύζυγος του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Τζόελ Κοέν και έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές από τις ταινίες του όπως Μόνο αίμα (Blood Simple, 1984), Αριζόνα Τζούνιορ (Raising Arizona, 1987), Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί (The Man Who Wasn't There, 2001) και Καυτό απόρρητο (Burn After Reading, 2008). Το 1996 πρωταγωνίστησε στο Φάργκο όπου και βραβεύτηκε με το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Κέρδισε το βραβείο Τόνυ Καλύτερης Ηθοποιού το 2011 για την ερμηνεία της στο Good People και έλαβε υποψηφιότητα το 1988 στην ίδια κατηγορία για την ερμηνεία της στο A Streetcar Named Desire. Το 2018 κέρδισε Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα, BAFTA και SAG και έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Satellite Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι.

Η ΜακΝτόρμαντ έχει λάβει τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για τις ταινίες Ο Μισσισσιπής καίγεται (Mississippi Burning, 1988), Σχεδόν Διάσημοι (Almost Famous, 2001) και Άνιση Μάχη (North Country, 2006), οκτώ για Χρυσή Σφαίρα, τέσσερις για BAFTA και μία για Emmy. Η ΜακΝτόρμαντ έλαβε και το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου στην 93η Απονομή των Βραβείων Όσκαρ για την ερμηνεία της στην ταινία Nomadland. Το 2010, η Μακ Ντόρμαντ πρωταγωνίστησε σε μια ιστορία της σπονδυλωτής ταινίας του Γουές Άντερσον Η γαλλική αποστολή.

Προσωπική ζωή 
Η Μακ Ντόρμαντ είναι παντρεμένη με τον Τζόελ Κοέν από το 1984. Το 1985, υιοθέτησαν έναν γιο από την Ουρουγουάη, τον Πέντρο Μακ Ντόρμαντ Κοέν, όταν ήταν έξι μηνών.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Νικητές βραβείου Tony
Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου
Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Τομ Γουίλκινσον

Ο Τομ Γουίλκινσον (αγγλικά: Tom Wilkinson, γεννημένος στις 5 Φεβρουαρίου 1948) είναι Άγγλος ηθοποιός. Έχει βρεθεί δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ, για τους ρόλους του στις ταινίες Μυστικά της κρεβατοκάμαρας (In the Bedroom, 2001) και Μάικλ Κλέιτον (Michael Clayton, 2007). To 1997 κέρδισε το Βραβείο BAFTA Β' Ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Άντρες με τα όλα τους (The Full Monty, 1997). Το 2009 κέρδισε Χρυσή Σφαίρα και Primetime Emmy Award B' Ανδρικού Rόλου για Μίνι Σειρά ή Ταινία για τον ρόλο του ως Βενιαμίν Φρανκλίνος στο John Adams.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα
Βραβευμένοι με BAFTA
Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πέτρος Ζαρκάδης

Ο Πέτρος Ζαρκάδης (Ζάκυνθος, 28 Οκτωβρίου 1940 - 20 Αυγούστου 2021) ήταν Έλληνας ηθοποιός και συνδικαλιστής.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Λυκούργου Σταυράκου και εν συνεχεία έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η.) αναπτύσσοντας σημαντική συνδικαλιστική δράση.

Ερμήνευσε δεκάδες ρόλους στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση ενώ μετείχε και σε θεατρικές παραστάσεις που προβλήθηκαν από τη μικρή οθόνη.

Το διάστημα 1986-1990 εργάσθηκε στο Κέντρο Ελληνικού πολιτισμού της Νέας Υόρκης.

Απεβίωσε σε  ηλικία 80 ετών στις 20 Αυγούστου 2021.

Ενδεικτική εργογραφία

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικό θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές

Παραπομπές

Πηγές
 
 www.cine.gr
 www.livemovies.gr 
 www.90lepta.com
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες συνδικαλιστές
Υποβολέας

Ο υποβολέας είναι ο συντελεστής μιας θεατρικής παράστασης ο οποίος, κατά τη διάρκεια μιας πρόβας ή και της ίδιας της παράστασης, υπενθυμίζει σε ηθοποιό τα λόγια του ρόλου του στο έργο αν αυτός ή αυτή τα ξεχάσει. Επίσης, μπορεί να του θυμίσει να μετακινηθεί επάνω στη σκηνή, στη θέση που έπρεπε να βρίσκεται σύμφωνα με την εκάστοτε σκηνοθεσία του έργου που παίζεται. Στην όπερα, ο υποβολέας εκφέρει τις πρώτες λέξεις κάθε φράσεως (σιωπηλά ή με πολύ χαμηλή φωνή) «προληπτικά», λίγα δευτερόλεπτα πριν έρθει η σειρά του τραγουδιστή να τις τραγουδήσει.

Η θέση του υποβολέα είναι είτε στο υποβολείο, έναν μικρό ειδικό χώρο κάτω από το εμπρόσθιο μέρος της σκηνής του θεάτρου, μεταξύ κοινού και ηθοποιών, με άνοιγμα μόνο προς την πλευρά των ηθοποιών, έτσι ώστε ο υποβολέας να είναι αθέατος από το κοινό. Εναλλακτικά μπορεί να βρίσκεται στην άκρη της σκηνής, στη λεγόμενη «γωνία του υποβολέα» ή «πλευρά του υποβολέα». Στην αγγλοσαξονική θεατρική παράδοση αυτή η πλευρά είναι η δεξιά όπως βλέπουν οι θεατές. Η σύγχρονη τεχνολογία έχει διευκολύνει το έργο του υποβολέα, με τη χρήση μικρών οθονών που δείχνουν στους ηθοποιούς ή τραγουδιστές τα λόγια, καθώς και κλιματισμού για το κουβούκλιο. Η παραδοσιακή δυσκολία του έργου αυτού φαίνεται από την ιστορία που αφηγείται ο Αμερικανός υποβολέας Φίλιπ Άιζενμπεργκ (Philip Eisenberg) σχετικά με μία παράσταση όπου η Μαρία Κάλλας ήθελε δυνατότερη φωνή από τον υποβολέα. Η Κάλλας προσποιήθηκε μία υπόκλιση ακριβώς μπροστά στο υποβολείο και, χωρίς να το προσέξει το ακροατήριο, είπε στον υποβολέα στα ιταλικά (τη γλώσσα της όπερας): più forte!, δηλαδή «πιο δυνατά».

Σήμερα πλέον, στο επαγγελματικό θέατρο πρόζας δεν χρησιμοποιείται υποβολέας κατά τη διάρκεια των παραστάσεων. Αν προκύψει απόλυτη ανάγκη, το έργο του υποβολέα μπορεί να γίνει, πολύ διακριτικά, από κάποιον άλλο ηθοποιό που βρίσκεται πάνω στη σκηνή.

Παραπομπές

Υποβο
Θεοδοσία (πόλη)

Η Θεοδοσία (ουκρανικά: Феодо́сія, ρωσικά: Феодо́сия, κριμαϊκά: Kefe, μεσαιωνική ονομασία Καφφάς) είναι πόλη της Αυτόνομης δημοκρατίας της Κριμαίας. Η πόλη βρίσκεται στη ανατολική ακτή της χερσονήσου της Κριμαίας, στις ακτές της Μαύρης θάλασσας και είναι λιμάνι και παραθεριστικό κέντρο. Η Θεοδοσία βρίσκεται 110 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας της Κριμαίας, Συμφερόπολης και περίπου 99 χλμ. δυτικά του Κερτς. Διαθέτει παραλίες, ιαματικές πηγές, λασπόλουτρα και σανατόρια. Εκτός από τον τουρισμό, η οικονομία της στηρίζεται στη γεωργία και την αλιεία, καθώς και στις τοπικές βιομηχανίες ζυθοποιίας και κονσερβοποίησης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Κριμαίας
Εδάφη της Βενετικής Δημοκρατίας
Αρχαίες ελληνικές αποικίες στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας
Σταύρος Θεοδωράκης

Ο Σταύρος Θεοδωράκης (Δραπανιάς Χανίων, 21 Φεβρουαρίου 1963) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, παρουσιαστής και πολιτικός, ιδρυτής του κόμματος «Το Ποτάμι». Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής με το κόμμα του, το οποίο κατέλαβε συνολικά 17 έδρες επί συνόλου 300. Τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς το κόμμα του κατέλαβε 11 έδρες.

Βιογραφία

Τα πρώτα χρόνια και η δημοσιογραφία 
Γεννήθηκε στον Δραπανιά το 1963 και μεγάλωσε στην Αγία Βαρβάρα. Σύμφωνα με τον ίδιο ήταν «ένας μέτριος μαθητής που έκρυβε την εφημερίδα μέσα στα σχολικά τετράδια» και είχε κακούς δασκάλους, ενώ δούλευε και έκανε μεροκάματα σε χειρωνακτικές μικροδουλειές, όπως σε φορτηγά.

Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 1984. Την περίοδο 1985-87 ασχολήθηκε με την εκπαίδευση των Ρομά. Έχει δουλέψει σε διάφορους ραδιοφωνικούς σταθμούς (902 Αριστερά, ΣΚΑΪ κ.ά.) και εφημερίδες (Η Πρώτη, Μεσημβρινή, Ελευθεροτυπία, Το Βήμα, Τα Νέα κ.ά.). Το 2000 ξεκίνησε την παρουσίαση της εκπομπής «Πρωταγωνιστές» στη ΝΕΤ. Από το 2005 η εκπομπή συνεχιζόταν στον τηλεοπτικό σταθμό Mega. Είναι μέλος της ομάδας δημοσιογράφων που ίδρυσε τον ιστότοπο protagon.gr το 2009.

Πολιτική
Τον Φεβρουάριο του 2014, ο Σταύρος Θεοδωράκης ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει τη δημοσιογραφία για να ιδρύσει το φιλοευρωπαϊκό κόμμα «Το Ποτάμι», το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως παράταξη με ασαφές πολιτικό στίγμα. Σε προτάσεις που δημοσιεύτηκαν το 2015 από τον ίδιο συμπεριλαμβάνονταν η αντίθεση σε επιβολή νέων φόρων και οι αποκρατικοποιήσεις. Οι πρώτες εκλογές στις οποίες συμμετείχε το νέο κόμμα ήταν οι ευρωεκλογές του 2014, χωρίς ωστόσο ο ίδιος να θέτει υποψηφιότητα. Το Ποτάμι ήρθε πέμπτο σε ψήφους με ποσοστό 6,6%, εκλέγοντας έτσι 2 ευρωβουλευτές, κάτι που χαρακτηρίστηκε ως «πολιτικός άθλος» από τον αρχηγό του.

Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 το Ποτάμι ήρθε τέταρτο σε ψήφους με ποσοστό 6,1% και κατέλαβε 17 έδρες στο Κοινοβούλιο, ενώ ο αρχηγός του επέλεξε την έδρα των Χανίων. Το Ποτάμι δεν συμμετείχε στην Κυβέρνηση Τσίπρα, λόγω της συμμετοχής των Ανεξάρτητων Ελλήνων σε αυτήν, καθώς θεωρεί τους ΑΝΕΛ ως «αντιευρωπαϊστές». Στο δημοψήφισμα τάχθηκε υπέρ του «Ναι». Στις επόμενες εκλογές, ο Σταύρος Θεοδωράκης επέλεξε την έδρα της Α΄ Θεσσαλονίκης, ενώ το κόμμα του ήρθε έκτο σε ψήφους με ποσοστό 4,09% και εξέλεξε 11 βουλευτές.

Έχει ασκήσει έντονη κριτική στην Κυβέρνηση Τσίπρα όσο αφορά τις προεκλογικές δεσμεύσεις και τους μετέπειτα χειρισμούς της.

Συγγραφικό έργο 
 «Εξομολογήσεις Πρωταγωνιστών» 
 «Οι άνθρωποί μου» 
 «Αυτό που ζούμε»

Παραπομπές

Έλληνες δημοσιογράφοι
Το Ποτάμι
Δημοσιογράφοι στο ραδιόφωνο
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ποτάμι
Βουλευτές Χανίων
Έλληνες αρχηγοί κομμάτων
Βουλευτές Α' Θεσσαλονίκης
Αβραμυλιά Καβάλας

Η Αβραμυλιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Χρυσούπολης, του δήμου Νέστου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.   Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νέστου, του νομού Καβάλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. 
Μέχρι το 1926 ο οικισμός ονομαζόταν Τσομπανλή  ή Τσομπανλί.

Γεωγραφία
Η Αβραμυλιά είναι πεδινό χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Καβάλας. Βρίσκεται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες των Ορέων Λεκάνης, στην κοιλάδα του ποταμού Νέστου και κοντά στα Θρακικά Τέμπη, δίπλα στην Εγνατία Οδό και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Απέχει περίπου 36 χλμ. ΒΑ της Καβάλας.

Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αβραμυλιάς έχει χαρακτηριστεί ως αγροτικός πεδινός οικισμός με έκταση 8,607 χμ². Περιλαμβάνει και τον οικισμό Δαμασκηνιά.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Τσομπανλή  και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιντζέ του νομού Δράμας. Το 1921 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1924 υπήχθη στον νομό Καβάλας. Το 1926 μετονομάστηκε σε Αβραμηλιά και το 1940 σε Αβραμυλιά. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αβραμυλιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Χρυσουπόλεως. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Χρυσουπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Νέστου.

Ονομασία
Η αβραμυλιά είναι λαϊκή ονομασία που χρησιμοποιείται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας για το φυτό Prunus domestica subsp. insititia, που είναι γνωστό και με τα ονόματα αγριοδαμασκηνιά, αγριοκορομηλιά, αγριομπουρνελιά, κ.α. Επειδή στην περιοχή καλλιεργούνται δαμασκηνιές, εικάζεται ότι, το όνομα του χωριού έχει αυτή την προέλευση.

Αμπελώνες
Στην περιοχή του χωριού και, λόγω του κατάλληλου κλίματος και εδάφους, καλλιεργούνται αμπελώνες, συνολικής έκτασης 115 στρεμμάτων, περίπου, οι οποίοι δίνουν υψηλής ποιότητας σταφύλια και κρασί (Chardonnay, Syrah, Merlot, Μαλαγουζιά, Αγιωργίτικο, Ασύρτικο και Sauvignon).

Αξιοθέατα
Ο ναός των Ταξιαρχών στο κεντρικό τμήμα του οικισμού

Πεζοπορία
Από το δημοτικό σχολείο του οικισμού ξεκινάνε μονοπάτια για πεζοπορία προς τα Όρη Λεκάνης.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Χάρτες «ROAD» (Μακεδονία 1:100.000)
Google Earth
eetaa.gr
Δημήτριος Λιθοξόου: Ο πληθυσμός των οικισμών της Μακεδονίας το 1900 κατά θρησκεία και γλώσσα στη στατιστική του Κιντσώφ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.biblionet.gr/book/138668/%CE%9C%CF%85%CE%BB%CF%89%CE%BD%CE%AC%CF%82,_%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%91%CE%B8./%CE%9E%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%AC%CF%82:_%CE%9B%CE%B9%CE%B8%CE%BF%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B9_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%91%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%AC
http://www.greekwinevineyards.com/kelaridialekto.html 
http://www.culturenow.gr/5920/mathimata-keramikis-stin-kabala

Δήμος Νέστου
Χωριά του νομού Καβάλας
Πανγκιπούγι

Το Πανγκιπούγι (ισπανικά: Panguipulli) είναι πόλη και κοινότητα στην επαρχία Βαλδίβια, νότια Χιλή, διαχειρίζεται από το δήμο Πανγκιπούγι. Η πόλη είναι γνωστή για τη φυσική ομορφιά της και ονομάζεται "Πόλη των Ρόδων" (Ισπανικά: La Ciudad de las rosas). Το Πανγκιπούγι βρίσκεται στη δυτική άκρη της Λίμνης Πανγκιπούγι, και είναι σε έναν Λιθώνα στην κεντρική κοιλάδα της Χιλής. Το μεγαλύτερο μέρος της κοινότητας βρίσκεται στα βουνά των Άνδεων και τις κοιλάδες.

Οι πρώτοι καταγραμμένοι κάτοικοι του Πανγκιπούγι ήταν ιθαγενείς Μαπούτσες.

Δεν ήταν μέχρι το 1946 ότι η πόλη ιδρύθηκε επίσημα.

Ο δήμος χρησιμοποιεί τις κοντινές επτά λίμνες κυρίως στις τουριστικές προσφορές του. Μερικά κοντινά τουριστικά αξιοθέατα περιλαμβάνουν: οι ιαματικές πηγές, το ηφαίστειο Μότσο-Τσοσουένκο, και το Βιολογικό Καταφύγιο Ουίλο-Ουίλο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  Δήμος του Πανγκιπούγι
   Τουριστική ιστοσελίδα του Πανγκιπούγι 
 Δορυφορική εικόνα του Πανγκιπούγι
Indicadores comunales de Panguipulli en la Biblioteca del Congreso Nacional de Chile Κοινοτικοί δείκτες του Πανγκιπούγι στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου της Χιλής   

Πόλεις της Χιλής
Κοινότητες της Χιλής
Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς

Η Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς (Catherine Zeta-Jones, 25 Σεπτεμβρίου 1969) είναι ηθοποιός από την Ουαλία. Ξεκίνησε την καριέρα της στο θέατρο από μικρή ηλικία. Αφού πρωταγωνίστησε σε αρκετές βρετανικές και αμερικανικές τηλεταινίες και έπαιξε μικρούς ρόλους σε ταινίες, εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά The Darling Buds of May από το 1991 μέχρι το 1993. Ήρθε στο προσκήνιο με ρόλους σε χολιγουντιανές ταινίες όπως την περιπετειώδη ταινία Η Μάσκα του Ζορό (The Mask of Zorro, 1998) και το θρίλερ Διπλή Παγίδα (Entrapment, 1999). Ο ρόλος που την έκανε να ξεχωρίσει ήταν αυτός στο Traffic (2000), για τον οποίο έλαβε την πρώτη της υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.

Η Ζέτα-Τζόουνς αργότερα πρωταγωνίστησε ως Βίλμα Κέλι στην κινηματογραφική μεταφορά του μιούζικαλ Σικάγο (Chicago, 2002), μια κριτική και εμπορική επιτυχία, για την οποία βραβεύτηκε με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου, BAFTA, Screen Actors Guild Award και έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα. Αργότερα εμφανίστηκε στη ρομαντική κωμωδία Αβάσταχτη Γοητεία (Intolerable Cruelty, 2003) και στην κωμωδία Η Συμμορία των Δώδεκα (Ocean's Twelve, 2004). Επίσης πρωταγωνίστησε στη συνέχεια της ταινίας του 1998 Ο Θρύλος του Ζορό (The Legend of Zorro, 2005), στο βιογραφικό ρομαντικό θρίλερ Αψηφώντας το Θάνατο (Death Defying Acts, 2008) και στο ψυχολογικό θρίλερ Παρενέργειες (Side Effects, 2013).

Το 2010 κέρδισε το Τόνυ Καλύτερης Ηθοποιού σε Μιούζικαλ για το ρόλο της ως Ντέζιρι στο A Little Night Music.

Είναι παντρεμένη με τον Μάικλ Ντάγκλας από το έτος 2000 και μαζί έχουν αποκτήσει δυο παιδιά.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς στο IMDb

Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου
Βραβευμένοι με BAFTA
Νικητές βραβείου Tony
Ουαλές ηθοποιοί κινηματογράφου
Ουαλές ηθοποιοί τηλεόρασης
Ουαλές ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Μορίς Φορ

Ο Μορίς Φορ (Maurice Faure, 2 Ιανουαρίου 1922 – 6 Μαρτίου 2014) ήταν Γάλλος αντιστασιακός και πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός σε αρκετές κυβερνήσεις. Την περίοδο του θανάτου του ήταν το τελευταίο εν ζωή πρόσωπο που υπέγραψε τη Συνθήκη της Ρώμης, το 1957.

Σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε στην πόλη Αζερά της Ντορντόν.

Υπηρέτησε ως βουλευτής του Κοινοβουλίου της Γαλλίας από το 1951 ως το 1983 και ως γερουσιαστής από το 1983 ως το 1988 στην περιφέρεια του Λοτ, ενώ ήταν επί 25 χρόνια δήμαρχος της Καόρ. Διορίστηκε στο Συνταγματικό Δικαστήριο από τον πρόεδρο  Φρανσουά Μιτεράν.

Ως γραμματέας του υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας, συνυπέγραψε τη συνθήκη με την οποία ιδρύθηκε η ΕΟΚ το 1957.

Το 1957 ο Φορ τιμήθηκε με το Μέγα Παράσημο της Τιμής για τις υπηρεσίες του προς την Αυστριακή Δημοκρατία.

Το 1958 έγινε ο νεότερος σε ηλικία υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας, στην κυβέρνηση του Σαρλ Ντε Γκωλ. Το 1981 υπηρέτησε και ως υπουργός Δικαιοσύνης και αργότερα ως υπουργός Υποδομών.

Ο Φορ πέθανε στην Καόρ, το Μάρτιο του 2014, σε ηλικία 92 ετών.

Παραπομπές 

Γάλλοι πολιτικοί
Γάλλοι διπλωμάτες
Β΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κύπρου

Η Β' κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κύπρου διεξάγεται υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΚΟΚ) από το 1988. Αποτελεί την δεύτερη σε επίπεδο κατηγορία στη καλαθοσφαίριση ανδρών στην Κύπρο. Πολυνίκεις ομάδες του θεσμού είναι η ΑΕΛ Λεμεσού και ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου  με 4 κατακτήσεις.

Δομή 

Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 8 ομάδες οι οποίες στην κανονική περίοδο θα δώσουν διπλούς αγώνες μεταξύ τους. Με την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου, οι πρώτες 6 ομάδες συμμετέχουν στα πλέι-οφ.  Η πρωταθλήτρια της διοργάνωσης ανεβαίνει στην Α' κατηγορία. Η ομάδα που θα τερματίσει τελευταία θα υποβιβαστεί στην Β2 κατηγορία. Η Εθνική Ενόπλων Κύπρου  δεν μπορεί να υποβιβαστεί. Αν τερματίσει στην τελευταία θέση (8), τότε θα υποβιβαστεί η ομάδα που θα τερματίσει στην θέση 7.

Ομάδες 

Άτλαντας Πάφου
Διγενής Ακρίτας Μόρφου
Εθνική Ενόπλων Κύπρου
Ένωσις Νέων Αγίου Δομετίου (ΕΝΑΔ)
Όλυμπος Αγλαντζιάς
ΠΑΕΕΚ
Phoenix MJ Basket Plus Λεμεσού
Youth Stars BA Λευκωσίας

Πρωταθλήτριες 

Το πρωτάθλημα της περιόδου 2019-20 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού.

Κατακτήσεις ανά ομάδα

Πηγές 
 Κυπριακή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
 ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΟΠΑΠ Β΄ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΑΝΔΡΩΝ: ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΙΤΛΟΥ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Κυπριακή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης

Ανδρων
Ελιά - Δημοκρατική Παράταξη

Η Ελιά - Δημοκρατική Παράταξη, ήταν συνασπισμός πολιτικών κομμάτων της Κεντροαριστεράς, με σκοπό τη συμμετοχή στις ευρωεκλογές και στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014.

Ιστορικό
Μετά την πτώση των εκλογικών ποσοστών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2012 και ενόψει των ευρωεκλογών του 2014, έγιναν προσπάθειες ανασυγκρότησης του πολιτικού χώρου της κεντροαριστεράς.

Τον Οκτώβριο του 2013 58 προσωπικότητες της επιστήμης, της πολιτικής, του πολιτισμού και του επιχειρείν συνυπέγραψαν και δημοσίευσαν κείμενο με το οποίο απηύθυναν πρόσκληση σε κόμματα, πολιτικές κινήσεις, συνδικαλιστικές, αυτοδιοικητικές και πνευματικές δυνάμεις που κινούνται στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, της δημοκρατικής αριστεράς, του φιλελεύθερου κέντρου, της πολιτικής οικολογίας και του προοδευτικού ευρωπαϊσμού, για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, υπό νέα ηγεσία, ώστε να υπάρξει κοινή κάθοδος σε ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές εκλογές. Η «Πρωτοβουλία των 58» έλαβε τα θετικά σχόλια του προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ευάγγελου Βενιζέλου, ενώ αρνητικά αντέδρασε η Δημοκρατική Αριστερά και ο Φώτης Κουβέλης, παρά το γεγονός ότι στελέχη του κόμματος υπογράφουν το κείμενο των «58». Παράλληλα, διοργανώθηκαν εκδηλώσεις του εγχειρήματος σε όλη την Ελλάδα.

Στη συνέχεια, κι έπειτα από διαβουλεύσεις με τους πολιτικούς φορείς του χώρου, αποφασίστηκε η δημιουργία ενός συμμαχικού σχήματος στα πρότυπα του ιταλικού κεντροαριστερού σχήματος της Ελιάς. 

Στις 8 και 9 Μαρτίου 2014 πραγματοποιήθηκε η πανελλήνια συνδιάσκεψη της Ελιάς, με τη συμμετοχή εκπροσώπων των κομμάτων, των κινήσεων και των πρωτοβουλιών που συμμετείχαν σε αυτή. Επίσης, παρουσιάστηκε η ιδρυτική διακήρυξη και το λογότυπο του φορέα. Λίγες ημέρες αργότερα, παρουσιάστηκε το ψηφοδέλτιο της Ελιάς.

Τελικά, στις ευρωεκλογές συγκέντρωσε 8,02% και εξέλεξε δύο ευρωβουλευτές, την Εύα Καϊλή και τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Συμμετέχοντα κόμματα

Τα κόμματα που αποτελούσαν την Ελιά ήταν:

Αποτελέσματα εκλογών

Ευρωεκλογές

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα

Ελιά - Δημοκρατική Παράταξη
Κρις Μπράουν (αθλητής)

Ο Κρίστοφερ "Κρις" Μπράουν (Christopher "Chris" Brown, γεννήθηκε 1978) είναι αθλητής του στίβου (400μ. και 4Χ400μ.) από τις Μπαχάμες. Έχει κερδίσει μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και σε Παναμερικανικούς Αγώνες.

Καριέρα 

Το 2007 ο Μπράουν κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα στους Παναμερικανικούς Αγώνες στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Στο ίδιο αγώνισμα σε Παγκόσμια Πρωτάθληματα Κλειστού Στίβου κέρδισε, χρυσό μετάλλιο, το 2010 στην Ντόχα, αργυρό μετάλλιο το 2014 στο Σόποτ, και τρεις φορές χάλκινο μετάλλιο: το 2006 στην Μόσχα, το 2008 στη Βαλένθια και το 2012 στην Κωνσταντινούπολη.  

Με την ομάδα από τις Μπαχάμες στη σκυταλοδρομία 4Χ400μ. κέρδισε χρυσό, ασημένιο και χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, του 2008 και του 2000 αντίστοιχα. Επίσης κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στο Έντμοντον το 2001, το αργυρό μετάλλιο στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Ανοικτού Στίβου στο Ελσίνκι και στην Οζάκα το 2005 και το 2007 αντίστοιχα και το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στο Παρίσι το 2003.

Παραπομπές 

Αθλητές του στίβου από τις Μπαχάμες
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Δρομείς ταχύτητας
Ρέτζο νελλ’Εμίλια

Η Ρέτζο νελλ’Εμίλια (ιταλικά: Reggio nell'Emilia, λατινικά: Regium Lepidi), γνωστή και ως Ρέτζο-Εμίλια ή Ρέτζο της Εμιλίας, ενώ το Reggio αποδίδεται στα ελληνικά και ως Ρέτζιο, είναι πόλη στην περιφέρεια Εμίλια-Ρομάνια, Ιταλία και είναι ο κύριος δήμος της επαρχίας Ρέτζο-Εμίλια. Σύμφωνα με υπολογισμούς του 2014, η Ρέτζο νελλ’ Εμίλια έχει 171.881 κατοίκους. Οι κάτοικοί της την αναφέρουν απλώς ως Ρέτζο. Η πόλη είναι κτισμένη στη πεδιάδα του Πάδου, σε υψόμετρο 58 μέτρων.

Η πόλη ιδρύθηκε κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους από τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο στη Βία Αιμιλία, ανάμεσα στο Ρίμινι και την Πλακεντία (Πιατσέντζα). Η πόλη στους ρωμαϊκούς ήταν στρατώνας. Το 476 το Ρέτζο βρέθηκε υπό την εξουσία του Οδόακρου και στην συνέχεια των Οστρογότθων, των Βυζαντινών, των Λομβαρδών και το 773 κατακτήθηκε από τον Καρλομάγνο. Η πόλη άρχισε να ακμάζει τον 11ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης στην πόλη άνθισαν οι τέχνες και κατασκευάστηκαν παλάτια και εκκλησίες. Το 1452 έγινε πρωτεύουσα του Δουκάτου του Ρέτζο, το οποίο με τη σειρά του ανήκε στο Δουκάτο της Μόντενα και του Ρέτζο. Το 1797, όταν η πόλη κατακτήθηκε από τους Γάλλους, ζητήθηκε από τους κατοίκους να υιοθετήσουν την σημαία της Ιταλίας (με το πράσινο, λευκό και κόκκινο χρώμα). Μετά το 1815 το Δουκάτο επανιδρύθηκε και τελικά έγινε μέρος της Ιταλίας το 1860.

Στα χωριά κοντά στην πόλη εφαρμόστηκε μετά τον Β΄ΠΠ το εκπαιδευτικό πρόγραμμα Ρέτζιο Εμίλια για την προσχολική αγωγή. Από την περιοχή της πόλης προέρχεται το τυρί παρμεζάνα (παρμιτζιάνο-ρετζιάνο).

Παραπομπές 

Πόλεις της Εμίλια-Ρομάνια
Μπαχτσισαράι

Το Μπακτσίσαραϊ ή Μπαχτσισαράι (ουκρανικά και ρωσικά: Бахчисарай, κριμαϊκά: Bağçasaray) είναι πόλη της Αυτόνομης δημοκρατίας της Κριμαίας. Η πόλη βρίσκεται περίπου 33 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας της Κριμαίας, Συμφερόπολης και ήταν η πρωτεύουσα του Χανάτου της Κριμαίας από το 1532 έως το 1783. Το σημαντικότερο αξιοθέατο της πόλης είναι το παλάτι των Χαν, "Χανσαράι", το μόνο σωζόμενο παλάτι του Χανάτου της Κριμαίας, το οποίο σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.

Παραπομπές

Δείτε επίσης
 Παλάτι του Μπαχτσισαράι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Κριμαίας
Σανρέμο

Το Σαν Ρέμο ή Σανρέμο (ιταλικά: Sanremo) είναι παραθαλάσσια πόλη της βόρειας Ιταλίας, στην περιφέρεια της Λιγουρίας. Ο πληθυσμός της πόλης υπολογίστηκε ότι το 2013 ήταν 53.451 κάτοικοι. Η πόλη είναι πολύ γνωστή ως τουριστικός προορισμός στην Ιταλική Ριβιέρα. Φιλοξενεί πολυάριθμες πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως το Φεστιβάλ Ιταλικού Τραγουδιού (γνωστό και ως Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο) και ο ποδηλατικός αγώνας Μιλάνο-Σαν Ρέμο. Η πόλη έχει ήπιο μεσογειακό κλίμα, με ζεστούς χειμώνες, γεγονός που ευνόησε την ανάπτυξη τουρισμού στην περιοχή. Επίσης, στο Σαν Ρέμο καλλιεργούνται καλλωπιστικά φυτά.

Ιστορία 
Στην περιοχή υπάρχει οικισμός από τους Ρωμαϊκούς χρόνους, αλλά ο σημερινός οικισμός ιδρύθηκε ως οχυρωμένο κάστρο για την προστασία έναντι των Σαρακηνών. Το όνομά του το πήρε από τον επίσκοπο Ρόμολο της Γένοβας (Σαν Ρόμολο). To 1297 πουλήθηκε στις Γενοβέζικες οικογένειες των Ομπέρτο Ντόρια και Τζότζιο Ντε Μάρι και το 1359 έγινε τμήμα της Δημοκρατίας της Γένοβας. Η πόλη παρέμεινε αυτόνομη μέχρι το 1753 όταν ύστερα από 20 χρόνια αντιδικιών της επιβλήθηκε ποινή υποταγής. Εκείνη την περίοδο χτίστηκε ένα οχυρό το οποίο λειτουργούσε ως φυλακή. 

Η πόλη αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα εξαιτίας του τουρισμού και πολλοί διάσημοι άνθρωποι της εποχής έζησαν στο Σαν Ρέμο, όπως η Ελισάβετ της Αυστρίας (Σίσι), ο τσάρος Νικόλαος Β΄ και ο Άλφρεντ Νόμπελ. Το 1905 κατασκευάστηκε στην πόλη το δημοτικό καζίνο (είναι το κτίριο στο οποίο διεξάγεται το φεστιβάλ τραγουδιού). Το 1920 στην πόλη έλαβε χώρα η διάσκεψη του Σαν Ρέμο, η οποία αφορούσε το μέλλον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οδήγησε στη Συνθήκη των Σεβρών.

Παραπομπές 

Πόλεις της Λιγουρίας
Άγιος Σεβαστιανός

Ο Άγιος Σεβαστιανός είναι χριστιανός άγιος και μάρτυρας. Λέγεται ότι θανατώθηκε κατά τη διάρκεια του διωγμού των Χριστιανών που έκανε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Διοκλητιανός. Συχνά, απεικονίζεται στην τέχνη και τη λογοτεχνία δεμένος σε ένα δέντρο και καρφωμένος με βέλη. Αυτή είναι η πιο κοινή καλλιτεχνική απεικόνιση του αγίου. Ωστόσο, σύμφωνα με έναν θρύλο, ο ίδιος διασώθηκε και θεραπεύθηκε από την Ειρήνη της Ρώμης. Λίγο αργότερα επέκρινε το πρόσωπο του Διοκλητιανού και ως εκ τούτου χτυπήθηκε με ρόπαλα μέχρι θανάτου.

Οι λεπτομέρειες του μαρτυρίου του Αγίου Σεβαστιανού πρώτη φορά ειπώθηκαν τον 4ο αιώνα από τον επίσκοπο Μεδιολάνων Αμβρόσιο, στο κήρυγμά του (αριθμός 22) στον Ψαλμό 118. Ο Αμβρόσιος δήλωσε ότι ο Σεβαστιανός ήρθε από το Μιλάνο και ότι είχε ήδη τιμηθεί εκεί εκείνη τη στιγμή. Θεωρείται ως άγιος των ανδρών, ειδικότερα των στρατιωτών και των αθλητών, που φορούν συχνά μετάλλιο του ως ευσεβής. Είναι κοινώς γνωστός ως «Πολιούχος των Αθλημάτων».

Η Καθολική Εκκλησία τιμά την μνήμη του στις 20 Ιανουαρίου και η Ορθόδοξη στις 18 Δεκεμβρίου.

Ορθόδοξη υμνογραφία 
Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Συγκλήτου σφαλλομένης παριδῶν τὰ συνέδρια, Σεβαστιανὲ πανολβίαν, συναγείρεις συνέλευσιν, Μαρτύρων ἀληθῶς πανευκλεῶν, σὺν σοῖ καταβαλόντων τὸν ἐχθρόν, μεθ’ ὧν θείας συναυλίας ἀξιωθεῖς, φαιδρύνεις τοὺς βοώντας σοι, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πάσιν ἰάματα.

Παραπομπές

Σεβαστιανός
Σάρα Μισέλ Γκέλαρ

Η Σάρα Μισέλ Πρινζ (Sarah Michelle Prinze, 14 Απριλίου 1977), γνωστή κυρίως ως Σάρα Μισέλ Γκέλαρ, είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και παραγωγός. Το 1983 πραγματοποίησε το ντεμπούτο της στην υποκριτική στην τηλεταινία An Invasion of Privacy και αργότερα εμφανίστηκε στις τηλεοπτικές σειρές Spenser: For Hire και Crossbow. Η Γκέλαρ έπαιξε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο το 1992 στη μίνι σειρά Swans Crossing και υποδύθηκε πρώτη το ρόλο της Κένταλ Χαρτ στη σαπουνόπερα All My Children, για την οποία βραβεύτηκε με το Daytime Emmy Καλύτερης Νεαρής Ηθοποιού σε Δραματική Σειρά.

Η Γκέλαρ έγινε γνωστή στα τέλη της δεκαετίας του 1990 με τους ρόλους της στις ταινίες τρόμου Scream 2 (1997) και Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι (I Know What You Did Last Summer, 1997). Υποδύθηκε τη Μπάφι Σάμερς στην τηλεοπτική σειρά Μπάφι η Βαμπιροφόνισσα (Buffy the Vampire Slayer, 1997-2003), για την οποία κέρδσιε έξι βραβεία Teen Choice, Βραβείο Saturn και έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου - Δραματική Σειρά. Έλαβε επίσης αναγνώριση για τις ερμηνείες της στις ταινίες Ερωτικά Παιχνίδια (Cruel Intentions, 1999) και Scooby-Doo: Ένας Τετράποδος Ήρωας (Scooby-Doo, 2002).

Μετά το φινάλε της σειρά Μπάφι, η Γκέλαρ πρωταγωνίστησε στις ταινίες Scooby-Doo 2: Τα Τέρατα Απελευθερώθηκαν (Scooby-Doo 2: Monsters Unleashed, 2004), Η Κατάρα (The Grudge, 2004) και στη συνέχεια Η Κατάρα 2 (The Grudge 2, 2006). Τη σεζόν 2011-2012 επέστρεψε στην τηλεόραση με τη σειρά Ringer. Αυτήν την περίοδο πρωταγωνιστεί στην κωμική σειρά The Crazy Ones μαζί με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Χριστόφορος Τσαντούλας

Ο Χριστόφορος Τσαντούλας του Δημητρίου (Καμαρίνα Πρέβεζας, 1906 - Αθήνα, 6 Δεκεμβρίου 1992) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Πρέβεζας από το 1961 έως το 1967 και από το 1974 έως το 1977.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Καμαρίνα Πρέβεζας το 1906. Γιος του Δημητρίου Ι. Τσαντούλα και της Ελένης Κ. Νούσια. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς και στα Πανεπιστήμια Παρισίων και Ρώμης. Άσκησε το επάγγελμα του γιατρού (παθολόγου) στην Πρέβεζα. Πολιτεύτηκε από το 1946 μέχρι το 1977. Πέθανε στην Αθήνα στις 6 Δεκεμβρίου 1992 και τάφηκε στο κοιμητήριο της Πρέβεζας. Στην πλατεία Σεφέρη της Πρέβεζας υπάρχει μνημείο αφιερωμένο στο έργο των γιατρών της πόλης Χριστόφορου Τσαντούλα και Δημητρίου Κρόκου. Ήταν παντρεμένος με την Κυριακή Ζαχαριάδου (1918-1995), με την οποία απέκτησαν δυο γιους: τον Δημήτρη και τον Βαγγέλη Τσαντούλα.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Πολιτεύτηκε στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας και Άρτας χωρίς να εκλεγεί α) στις εκλογές της 31.3.1946 με τον συνασπισμό Εθνική Πολιτική Ένωση των Γ. Παπανδρέου, Σ. Βενιζέλου και Π. Κανελλόπουλου και β) στις εκλογές της 5.3.1950 με το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα του Γ. Παπανδρέου.

Στις εκλογές της 29.10.1961 εκλέχθηκε βουλευτής Πρέβεζας με την Ένωση Κέντρου του Γ. Παπανδρέου, αλλά από τις 5.12.1961 κατέστη ανεξάρτητος βουλευτής και στις 26.9.1963 προσχώρησε στην Ε.Ρ.Ε. Εκλέχθηκε τρεις ακόμη φορές βουλευτής Πρέβεζας: στις εκλογές της 3.11.1963 και στις εκλογές της 16.2.1964 με την Ε.Ρ.Ε., καθώς και στις εκλογές της 17.11.1974 με την Νέα Δημοκρατία. Στις επόμενες εκλογές της 20.11.1977 δεν κατόρθωσε να επανεκλεγεί.

Βιβλιογραφικές παραπομπές 

Βουλευτές Πρέβεζας
Έλληνες παθολόγοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Κάστορας

Ο κάστορας είναι μεγάλο νυκτόβιο τρωκτικό που ζει κυρίως στο νερό ή και σε σπίτια. Περιλαμβάνει δύο είδη, τον Αμερικανικό κάστορα (Castor canadensis) και τον Ευρασιατικό κάστορα (Castor fiber). Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο τρωκτικό μετά τον υδρόχοιρο (capybara). Ο πληθυσμός του Βορειοαμερικανικού κάστορα κυμαινόταν πρόσφατα γύρω στα 60 εκατομμύρια. Αυτή η μείωση του πληθυσμού οφείλεται στο εκτεταμένο κυνήγι τους για τη γούνα τους. Υπάρχουν φόβοι ότι λόγω του εκτεταμένης θήρευσης για τη γούνα τους, μπορεί να γίνουν στο μέλλον είδος απειλούμενο με εξαφάνιση (ολικό αφανισμό). Ανήκει στην οικογένεια Καστορίδες.

Ονοματολογία 
Η λέξη Κάστορας (λατιν. Castor) είναι ελληνική. Είναι γνωστό ότι ένας από τους δύο αδελφούς της ωραίας Ελένης λεγόταν Κάστορας. Μαζί με τον αδελφό του, Πολυδεύκη, οι θεοί τούς έκαναν αστερισμό που βρίσκεται στον νυχτερινό ουρανό του βορείου ημισφαιρίου.

Είδη 
Δύο είδη κάστορα επιβιώνουν μέχρι σήμερα: ο Αμερικανικός κάστορας (Castor canadensis) και ο Ευρασιατικός κάστορας (Castor fiber). Τα άλλα είδη, όπως λόγου χάρη ο Κάστορας της Καλιφόρνιας (Castor californicus), έχουν εκλείψει.

Περιγραφή 
Οι κάστορες έχουν δυνατούς κοπτήρες, με τους οποίους κόβουν κλαδιά και κορμούς δέντρων και τα χρησιμοποιούν για να φτιάχνουν τη φωλιά τους. Φτιάχνουν ακόμα και φράγματα σε ποταμούς, για να δημιουργήσουν μικρές τεχνητές λίμνες, στις οποίες χτίζουν τη φωλιά τους. Ένας ενήλικος κάστορας έχει μήκος πάνω από 40 εκ. και ζυγίζει περίπου 25 κιλά. Η μέση διάρκεια ζωής τους είναι τα 20-24 χρόνια.

Λόγω της γούνας τους, η οποία χρησιμοποιείται στη γουνοποιία, ο πληθυσμός τους μειώνεται παγκοσμίως.

Καστορίδες
Θηλαστικά της Βόρειας Αμερικής
Σύμβολα του Όρεγκον
Αγαλαίοι Γρεβενών

Οι Αγαλαίοι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κέντρου της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βεντζίου, του δήμου Γρεβενών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Γρεβενών, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Γρεβενών, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

Γεωγραφία
Οι Αγαλαίοι είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Γρεβενών, στις δυτικές απολήξεις του όρους Βούρινος, ανατολικά από τον Αλιάκμονα και λίγο βορειότερα του Κέντρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 720. Ο οικισμός απέχει περίπου 33 χλμ. ΝΑ. της πόλης των Γρεβενών.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βέντσιας του νομού Κοζάνης. Το 1964 υπήχθη στον νομό Γρεβενών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κέντρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βεντζίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βεντζίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Γρεβενών.

Ιστορικά στοιχεία
Παλαιότερα, το χωριό ήταν η έδρα διοικητικού κέντρου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Μαζί με τα όμορα χωριά Κέντρο και Νησίον αποτέλεσαν μετά την απελευθέρωση την κοινότητα Βεντζίων αρχικά και κοινότητα Κέντρου μετά το 1927.  Σύμφωνα με έκθεση του επιθεωρητή  της Εκπαιδευτικής Περιφέρειας Βοΐου, τη δεκαετία του 1940 ο συνοικισμός Αγαλαίων αποτελούνταν από 131 κατοίκους εκ των οποίων 54 ομιλούσαν τη λαζική, 25 την τουρκική και 22 την ελληνική.  Τον Μάιο του 1995, η περιοχή επλήγη ιδιαίτερα από μεγάλο σεισμό, μεγέθους 6,3 της κλίμακας Ρίχτερ, με αποτέλεσμα να στερέψουν οι πηγές και να υπάρξει μεγάλο πρόβλημα στην υδροδότηση του οικισμού.

Οικονομία
Στην περιοχή του οικισμού έχει την έδρα του ιδιόκτητο εργοστάσιο παραγωγής και εμπορίας χημικών και εκρηκτικών προϊόντων σε έκταση 100 στρεμμάτων εντός της οποίας υπάρχουν εννέα (9) κτιριακές εγκαταστάσεις βιομηχανικού τύπου. Tα παραγόμενα και εμπορεύσιμα εκρηκτικά χρησιμοποιούνται σε ορυχεία, λατομεία, μεταλλεία όπως και στην κατασκευή δημοσίων έργων (σήραγγες, εθνικό δίκτυο, υποθαλάσσιες εργασίες, κατεδαφίσεις κτιρίων κλπ).  (ανάκτηση 3/2014)

Αξιοθέατα
Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στο νοτιοανατολικό τμήμα του οικισμού. Στον περίβολό του βρέθηκε  μαρμάρινη αετωματική επιτύμβια στήλη, με την επιγραφή «Κλεοπάτρα Αντιγόνου μνήμης χάριν»  του 2ου μ.Χ αιώνα. <ref>Απόστολος Παπαδημητρίου. Σελίδες Ιστορίας των Γρεβενών Τόμος Α΄σ.84<ref>

Παραπομπές

Πηγές
Απόστολος Παπαδημητρίου. Σελίδες Ιστορίας των Γρεβενών
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://basileiosapostolou.blogspot.gr/2014/01/2.html

Δήμος Γρεβενών
Χωριά του νομού Γρεβενών
BMW E21

Η BMW Σειρά 3 E21 ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Αύγουστο του 1975 έως τον Αύγουστο του 1982, αν και ειδικότερα η βασική έκδοση 315 διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Δεκέμβριο του 1983. Ήταν η πρώτη γενιά της επιτυχημένης Σειράς 3. Παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 1975, ως η διάδοχος της BMW Σειράς 02 (με γνωστότερη έκδοση τη BMW 2002), και υπήρξε η μοναδική γενιά της Σειράς 3 που διατέθηκε αποκλειστικά με 2-πορτο αμάξωμα, καθώς και η μοναδική γενιά που δεν είχε έκδοση M3. Οι κινητήρες της E21 ξεκινούσαν από τα 1 573 cm³ (1.6 λίτρα) και 75 άλογα στη βασική έκδοση 315 και έφθαναν τα 2.315 cm³ (2.3 λίτρα) και 143 άλογα στην κορυφαία έκδοση 323i.

Αντικαταστάθηκε στις αρχές του 1982 από τη BMW E30. Η συνολική παραγωγή της E21 έφτασε τα 1.364.039 αντίτυπα, από τα οποία τα 4.595 μετατράπηκαν σε ημι-κάμπριο με αναδιπλούμενη οροφή, στο διάστημα 1977 έως 1982, από την εταιρεία Karosserie Baur GmbH.

Αισθητική 

Η Σειρά 3 E21 ήταν η μοναδική γενιά της Σειράς 3 που σχεδιάστηκε από τον Γάλλο Paul Bracq, που ήταν ο επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της BMW, από το 1970 έως το 1974. Για την ιστορία, ο ίδιος αρχικά ήταν ο επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της Mercedes-Benz για τα μοντέλα που σχεδιάστηκαν από το 1957 έως το 1967 και μετά, ενώ από το 1967 έως το 1970, συμμετείχε στη δημιουργία του τραίνου υψηλών ταχυτήτων TGV. Στη συνέχεια ετέθη επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της BMW, από το 1970 έως το 1974 όπως προαναφέρθηκε, και αμέσως μετά της Peugeot, από το 1974 έως το 1996, ιδίως στον σχεδιασμό των σαλονιών των μοντέλων της γαλλικής εταιρείας.

Ειδικότερα η σφηνοειδής αισθητική της Σειράς 3 E21 θύμιζε έντονα την αισθητική της αμέσως μεγαλύτερης BMW Σειράς 5 E12 του 1972 - 1981, που είχε σχεδιαστεί επίσης από τον Paul Bracq. Σε αντίθεση, ωστόσο, με τους αποκλειστικά δίδυμους στρογγυλούς μπροστινούς προβολείς της E12, καθώς και της διαδόχου Σειράς 3 E30, στην E21 μόνο οι εκδόσεις άνω των 2.0 λίτρων έφεραν δίδυμους στρογγυλούς προβολείς, ενώ όλες οι μικρότερες εκδόσεις είχαν μονούς. Κατά κανόνα, στις βόρειες χώρες οι μπροστινοί φανοί ήταν κίτρινου χρώματος, με σκοπό την παράλληλη χρήση τους και ως φώτα ομίχλης.

Αναφορές

Βιβλιογραφία 
 Jeremy Walton (2001). BMW 3-Series Collectors Guide: Generation 1 and 2, including M3. Motor Racing Publications. ISBN 1-899870-55-5.
 R.M. Clarke (1990). BMW Series 3 - 4 Cylinder Cars Gold Portfolio. Brooklands Books. ISBN 1-85520-149-6.
 Walter Zeichner: Typenkompaß BMW, Personenwagen seit 1952. 1. Auflage, Schrader Verlag, Stuttgart 1998, ISBN 3-613-01873-X.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 bmwe21.net
 «The history of the BMW 3 Series» www.topspeed.com

E21
Μεσαία αυτοκίνητα
Γερμανικά αυτοκίνητα