joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Καταφύγι Ικαρίας

Το Καταφύγι ή Καταφύγιο, Καταφύδι για τους ντόπιους, είναι οικισμός της Ικαρίας και της Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Το Καταφύγι βρίσκεται στις βορειοανατολικές πλαγιές του βουνού Αθέρας σε υψόμετρο 400 μέτρα. Απέχει περίπου 7 χλμ. Β.-ΒΑ. από τον Άγιο Κήρυκο. Αξιοθέατα θεωρούνται οι εκκλησίες του Αγίου Δημητρίου και της Αγίας Τριάδος στο κέντρο του χωριού.  

Στην περιοχή σώζονται αρχαία οικιστικά λείψανα και λείψανα ακρόπολης, τα  οποία χρονολογούνται από τη νεολιθική περίοδο. Πιθανολογείται ότι η περιοχή αποτελούσε το διοικητικό κέντρο των αρχαίων Θερμών που γνώρισαν μεγάλη ακμή λόγω της εντατικής εκμετάλλευσης των ιαματικών λουτρών της και οι κάτοικοι πήραν το όνομα ‘Ασκληπιείς’ κατά τον 3ο αιώνα, εφ’όσον βρίσκονται υπό την προστασία του θεού της ιατρικής Ασκληπιού. Έχει βρεθεί επιτύμβιο ή αναθηματικό ανάγλυφο, έργο του γλύπτη Πλάτθι από την Πάρο, το οποίο εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αγίου Κηρύκου και χρονολογείται γύρω στο 475 - 450 π.Χ. Παριστάνει "μια επιβλητική γυναίκα που κάθεται σε θρόνο κρατώντας ένα μωρό στην αγκαλιά της. Ένα όρθιο νεαρό αγόρι ακουμπά στα γόνατα της, ένα μικρότερο αγόρι πλησιάζει περπατώντας στα τέσσερα και δύο όρθιοι άνδρες παρακολουθούν τη σκηνή χειρονομώντας".

Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία 
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1918 με το ΦΕΚ 204Α - 21/09/1918 να ορίζεται έδρα στην τότε κοινότητα Ραχών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Ραχών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ραχών του Δήμου Ευδήλου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 19 κάτοικοι.

Απογραφές πληθυσμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Καταφύγι Ικαρίας | Ikaria Katafygi στο https://www.youtube.com/
 Η εμπειρία του χωριού Καταφύγι στην Ικαρία από τον ιστότοπο https://etreserasmus.eu/
 Η στήλη του Καταφυγίου από τον ιστότοπο https://www.avgi.gr/

Παραπομπές

Δήμος Ικαρίας
Μανόλης Κορρές

Ο Εμμανουήλ Κορρές (γενν. 1948, Αθήνα, Ελλάδα) είναι Έλληνας αρχιτέκτονας, πολιτικός μηχανικός και καθηγητής της ιστορίας της αρχιτεκτονικής σε μεταπτυχιακές σπουδές, στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σήμερα είναι ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης (ΥΣΜΑ) και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 2017.

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Ο Εμμανουήλ Κορρές σπούδασε στο τμήμα αρχιτεκτόνων μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου το 1972, και έκανε το μεταπτυχιακό του στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου, κατά την τριετία 1975-1977, και το διδακτορικό του στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, το 1991, και στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο το 1992.

Δούλεψε ως μηχανικός  στην Υπηρεσία Συντήρησης της Ακρόπολης, κατά το έτος 1975 και κατά την τριετία 1977–1979, μέχρι που τέθηκε επικεφαλής της Διεύθυνσης Αναστήλωσης Αρχαίων Μνημείων. Το 1981 εκλέχθηκε ως επικεφαλής του πρότζεκτ "Παρθενώνας" της Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Ύστερα απέσπασε τη θέση του καθηγητή στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (1999-2015).

Έχει διδάξει αρχαία αρχιτεκτονική, ιστορική τοπογραφία και αναστήλωση στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια  και σε πανεπιστήμια και ιδρύματα σε όλη την Ευρώπη, την Αμερική και την Ασία.

Συγκεκριμένα εργάστηκε στην Αθήνα στην αναστήλωση του Ερεχθείου, στο ναό του Διονύσου, στο θέατρο του Διονύσου και κυρίως στον Παρθενώνα. Έχει επίσης εργαστεί στο Θέατρο της Λίνδου και στο ναό του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες.

Είναι πρόεδρος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου της Ελλάδας, μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και του .

Η τελευταία του δουλειά, με τα τσιμεντένια μονοπάτια την αρχαιολογική θέση της Ακρόπολης, υπήρξε αμφιλεγόμενη και προκάλεσε διαμαρτυρίες και συζητήσεις.

Προσωπική ζωή
Ο Εμμανουήλ Κορρές γεννήθηκε στην Κυψέλη, Αθήνα, Ελλάδα το 1948. Μεγάλωσε στην Κυψέλη μέχρι που μετακόμισε στα Μελίσσια. Ο πατέρας του ήταν μηχανικός και η καταγωγή του ήταν από τη Νάξο του Αιγαίου. Είναι το μεσαίο παιδί μιας τριτέκνης οικογένειας. Ο αδερφός του Δημήτρης Κορρές είναι επίσης αρχιτέκτονας.

Έχει αποσπάσει πλήθος διαφορετικών τιμητικών βραβείων από διάφορα πανεπιστήμια και ιδρύματα του εξωτερικού κατά τη διάρκεια της καριέρας του.

Παραπομπές 

Έλληνες αρχιτέκτονες
Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Γιαΐρ Λαπίντ

Ο Γιαΐρ Λαπίντ ( , μεταγραφή: ,  ; γεννημένος στις 5 Νοεμβρίου 1963) είναι Ισραηλινός πολιτικός και πρώην δημοσιογράφος που είναι πρόεδρος του κεντρώου κόμματος Γες Ατίντ και έγινε ο 14ος πρωθυπουργός του Ισραήλ την 1η Ιουλίου 2022. Προηγουμένως διετέλεσε αναπληρωτής πρωθυπουργός του Ισραήλ και υπουργός Εξωτερικών από το 2021 έως το 2022. Ήταν αρχηγός της Αντιπολίτευσης από το 2020 έως το 2021 και υπουργός Οικονομικών από το 2013 έως το 2014 

Πριν μπει στην πολιτική το 2012, ο Λαπίντ ήταν συγγραφέας, τηλεοπτικός παρουσιαστής και παρουσιαστής ειδήσεων. Το κεντρώο κόμμα Γες Ατίντ, το οποίο ίδρυσε, έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στην Κνεσέτ κερδίζοντας 19 έδρες στις πρώτες του βουλευτικές εκλογές το 2013. Τα περισσότερα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα συνέβαλαν στη φήμη του Λαπίντ ως κορυφαίου κεντρώου.

Από το 2013 έως το 2014, μετά τη συμφωνία συνασπισμού του με τη Λικούντ, ο Λαπίντ διετέλεσε υπουργός Οικονομικών υπό τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου. Το 2013 ο Λαπίντ κατέλαβε την πρώτη θέση στη λίστα με τους «Εβραίους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο» από την The Jerusalem Post .  Αναγνωρίστηκε επίσης το 2013 ως ένας από τους κορυφαίους στοχαστές του Foreign Policy Global Thinkers,  και κατατάχθηκε ως ένας από τους 100 «Με τη μεγαλύτερη επιρροή ανθρώπους στον κόσμο» του περιοδικού Time.  Υπηρετεί στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας της Κνεσέτ και στην Υποεπιτροπή Πληροφοριών και Υπηρεσιών Ασφαλείας. 

Στις 17 Μαΐου 2020 ο Λαπίντ έγινε ηγέτης της αντιπολίτευσης, μετά την ορκωμοσία της τριακοστής πέμπτης κυβέρνησης του Ισραήλ.  Στις 5 Μαΐου 2021 ξεκίνησε συνομιλίες με άλλα κόμματα για να προσπαθήσει να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού.  Στις 2 Ιουνίου 2021 ο Λαπίντ ενημέρωσε τον Ισραηλινό Πρόεδρο Ρεουβέν Ριβλίν  ότι είχε συμφωνήσει σε μια κυβέρνηση εκ περιτροπής με τον Ναφτάλι Μπένετ και ήταν έτοιμος να αντικαταστήσει τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου.  Η νέα κυβέρνηση ορκίστηκε στις 13 Ιουνίου 2021. 

Ο Λαπίντ έγινε πρωθυπουργός του Ισραήλ την 1η Ιουλίου 2022 μετά την παραίτηση του Μπένετ από την πρωθυπουργία μετά τη διάλυση της Κνεσέτ. Ο Λαπίντ θα παραμείνει πρωθυπουργός μέχρι να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές.

Βραβεία και αναγνώριση 
Τον Απρίλιο του 2013 ο Λαπίντ εμφανίστηκε στη λίστα του περιοδικού Time με τους «100 ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο το 2013» στην κατηγορία Ηγέτες (Leaders).  Τον επόμενο μήνα, κατέλαβε την πρώτη θέση στη λίστα με τους «Εβραίους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο» από την The Jerusalem Post .  Επίσης συμπεριλήφθηκε ως ένας από τους "Παγκόσμιες Στοχαστές Εξωτερικής Πολιτικής 2013".

Παραπομπές

Πρωθυπουργοί του Ισραήλ
Εβραίοι θεατρικοί συγγραφείς
Λαπιντ
Giovanni Bausan (υποβρύχιο)

Το Giovanni Bausan ήταν ένα από τα τέσσερα υποβρύχια κλάσης Pisani που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Λόγω της παλαιότητάς του όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις. Παροπλίστηκε το 1942 και μετατράπηκε σε φορτηγίδα μεταφοράς πετρελαίου.

Περιγραφή
Τα υποβρύχια της κλάσης Pisani σχεδιάστηκαν παράλληλα με τα σκάφη της κλάσης Mameli. Ήταν μεγαλύτερων διαστάσεων συγκριτικά με τα Mameli, γεγονός που τους επέτρεπε να φέρουν μεγαλύτερη ποσότητα καυσίμου και κατά συνέπεια να έχουν μεγαλύτερη ακτίνα δράσης. Είχαν εκτόπισμα 866 LT (880 t) στην επιφάνεια και 1040 LT (1057 t) σε βύθιση. Το μήκος ήταν 68,2 m, το πλάτος 6,09 m και το βύθισμα 4,93 m. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 90 m. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 48 αξιωματικούς και ναύτες.

Στην επιφάνεια προωθούνταν από δύο κινητήρες ντίζελ ισχύος 1500 bhp ενώ σε βύθιση το έργο αυτό αναλάμβαναν δύο ηλεκτροκινητήρες των 550 hp. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης έφθανε τους 15 kn στην επιφάνεια και τους 8,2 kn σε βύθιση. Η ακτίνα δράσης ανέρχονταν σε 5000 ναυτικά μίλια στην επιφάνεια με ταχύτητα πλεύσης 8 kn και σε 70 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 4 kn όταν ήταν σε βύθιση.

Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερις τορπιλοσωλήνες διαμέτρου 533 mm στην πλώρη και άλλους δύο στην πρύμνη για τους οποίους έφεραν εννέα τορπίλες. Επίσης υπήρχε ένα πυροβόλο των 102 mm, χάρη στο οποίο μπορούσαν να πληγούν στόχοι όταν το υποβρύχιο ήταν στην επιφάνεια, καθώς και δύο πολυβόλα των 13,2 mm που παρείχαν αντιαεροπορική προστασία.

Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Giovanni Bausan ξεκίνησε στις 27 Ιανουαρίου 1926 στις εγκαταστάσεις της Cantiere Navale Triestino στην Τριέστη. Καθελκύστηκε στις 24 Μαρτίου 1928 και ολοκληρώθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1929.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 

Υποβρύχια κλάσης Pisani
Marcantonio Colonna (υποβρύχιο)

Το Marcantonio Colonna ήταν ένα από τα τέσσερα υποβρύχια κλάσης Pisani που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Λόγω της παλαιότητάς του όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις. Παροπλίστηκε το 1942 και διαλύθηκε για σκραπ το επόμενο έτος.

Περιγραφή
Τα υποβρύχια της κλάσης Pisani σχεδιάστηκαν παράλληλα με τα σκάφη της κλάσης Mameli. Ήταν μεγαλύτερων διαστάσεων συγκριτικά με τα Mameli, γεγονός που τους επέτρεπε να φέρουν μεγαλύτερη ποσότητα καυσίμου και κατά συνέπεια να έχουν μεγαλύτερη ακτίνα δράσης. Είχαν εκτόπισμα 866 LT (880 t) στην επιφάνεια και 1040 LT (1057 t) σε βύθιση. Το μήκος ήταν 68,2 m, το πλάτος 6,09 m και το βύθισμα 4,93 m. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 90 m. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 48 αξιωματικούς και ναύτες.

Στην επιφάνεια προωθούνταν από δύο κινητήρες ντίζελ ισχύος 1500 bhp ενώ σε βύθιση το έργο αυτό αναλάμβαναν δύο ηλεκτροκινητήρες των 550 hp. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης έφθανε τους 15 kn στην επιφάνεια και τους 8,2 kn σε βύθιση. Η ακτίνα δράσης ανέρχονταν σε 5000 ναυτικά μίλια στην επιφάνεια με ταχύτητα πλεύσης 8 kn και σε 70 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 4 kn όταν ήταν σε βύθιση.

Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερις τορπιλοσωλήνες διαμέτρου 533 mm στην πλώρη και άλλους δύο στην πρύμνη για τους οποίους έφεραν εννέα τορπίλες. Επίσης υπήρχε ένα πυροβόλο των 102 mm, χάρη στο οποίο μπορούσαν να πληγούν στόχοι όταν το υποβρύχιο ήταν στην επιφάνεια, καθώς και δύο πολυβόλα των 13,2 mm που παρείχαν αντιαεροπορική προστασία.

Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Marcantonio Colonna ξεκίνησε στις 3 Δεκεμβρίου 1925 στις εγκαταστάσεις της Cantiere Navale Triestino στην Τριέστη, η καθέλκυσή του έλαβε χώρα στις 26 Νοεμβρίου 1927 και η ένταξή του σε υπηρεσία στις 10 Ιουλίου 1929.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 

Υποβρύχια κλάσης Pisani
Des Geneys (υποβρύχιο)

Το Des Geneys ήταν ένα από τα τέσσερα υποβρύχια κλάσης Pisani που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Λόγω της παλαιότητάς του όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις και παροπλίστηκε το 1942.

Περιγραφή
Τα υποβρύχια της κλάσης Pisani σχεδιάστηκαν παράλληλα με τα σκάφη της κλάσης Mameli. Ήταν μεγαλύτερων διαστάσεων συγκριτικά με τα Mameli, γεγονός που τους επέτρεπε να φέρουν μεγαλύτερη ποσότητα καυσίμου και κατά συνέπεια να έχουν μεγαλύτερη ακτίνα δράσης. Είχαν εκτόπισμα 866 LT (880 t) στην επιφάνεια και 1040 LT (1057 t) σε βύθιση. Το μήκος ήταν 68,2 m, το πλάτος 6,09 m και το βύθισμα 4,93 m. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 90 m. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 48 αξιωματικούς και ναύτες.

Στην επιφάνεια προωθούνταν από δύο κινητήρες ντίζελ ισχύος 1500 bhp ενώ σε βύθιση το έργο αυτό αναλάμβαναν δύο ηλεκτροκινητήρες των 550 hp. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης έφθανε τους 15 kn στην επιφάνεια και τους 8,2 kn σε βύθιση. Η ακτίνα δράσης ανέρχονταν σε 5000 ναυτικά μίλια στην επιφάνεια με ταχύτητα πλεύσης 8 kn και σε 70 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 4 kn όταν ήταν σε βύθιση.

Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερις τορπιλοσωλήνες διαμέτρου 533 mm στην πλώρη και άλλους δύο στην πρύμνη για τους οποίους έφεραν εννέα τορπίλες. Επίσης υπήρχε ένα πυροβόλο των 102 mm, χάρη στο οποίο μπορούσαν να πληγούν στόχοι όταν το υποβρύχιο ήταν στην επιφάνεια, καθώς και δύο πολυβόλα των 13,2 mm που παρείχαν αντιαεροπορική προστασία.

Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Des Geneys ξεκίνησε την 1η Φεβρουαρίου 1926 στις εγκαταστάσεις της Cantiere Navale Triestino στην Τριέστη. Καθελκύστηκε στις 14 Νοεμβρίου 1928 και ολοκληρώθηκε την 31η Οκτωβρίου του επόμενου έτους.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 

Υποβρύχια κλάσης Pisani
Vettor Pisani (υποβρύχιο)

Το Vettor Pisani ήταν το πρώτο σκάφος της ομώνυμης κλάσης τεσσάρων υποβρυχίων που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Η επιχειρησιακή του πορεία δεν είχε πολλά αξιοσημείωτα περιστατικά. Πραγματοποίησε περιπολίες σε ισπανικά νερά προς υποστήριξη των Εθνικιστών κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο ενώ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα λόγω της παλαιότητάς τους. Στον Β΄ Παγκόσμιο ήταν κυβερνήτης του για σύντομο χρονικό διάστημα ο Γιούνιο Βαλέριο Μποργκέζε (Junio Valerio Borghese). Το Vettor Pisani εν τέλει διαλύθηκε για σκραπ στις 23 Μαρτίου 1947.

Περιγραφή
Τα υποβρύχια της κλάσης Pisani σχεδιάστηκαν παράλληλα με τα σκάφη της κλάσης Mameli. Ήταν μεγαλύτερων διαστάσεων συγκριτικά με τα Mameli, γεγονός που τους επέτρεπε να φέρουν μεγαλύτερη ποσότητα καυσίμου και κατά συνέπεια να έχουν μεγαλύτερη ακτίνα δράσης. Είχαν εκτόπισμα 866 LT (880 t) στην επιφάνεια και 1040 LT (1057 t) σε βύθιση. Το μήκος ήταν 68,2 m, το πλάτος 6,09 m και το βύθισμα 4,93 m. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 90 m. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 48 αξιωματικούς και ναύτες.

Στην επιφάνεια προωθούνταν από δύο κινητήρες ντίζελ ισχύος 1500 bhp ενώ σε βύθιση το έργο αυτό αναλάμβαναν δύο ηλεκτροκινητήρες των 550 hp. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης έφθανε τους 15 kn στην επιφάνεια και τους 8,2 kn σε βύθιση. Η ακτίνα δράσης ανέρχονταν σε 5000 ναυτικά μίλια στην επιφάνεια με ταχύτητα πλεύσης 8 kn και σε 70 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 4 kn όταν ήταν σε βύθιση.

Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερις τορπιλοσωλήνες διαμέτρου 533 mm στην πλώρη και άλλους δύο στην πρύμνη για τους οποίους έφεραν εννέα τορπίλες. Επίσης υπήρχε ένα πυροβόλο των 102 mm, χάρη στο οποίο μπορούσαν να πληγούν στόχοι όταν το υποβρύχιο ήταν στην επιφάνεια, καθώς και δύο πολυβόλα των 13,2 mm που παρείχαν αντιαεροπορική προστασία.

Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Vettor Pisani ξεκίνησε στις 18 Νοεμβρίου 1925 στις εγκαταστάσεις της Cantiere Navale Triestino στην Τριέστη. Καθελκύστηκε στις 24 Νοεμβρίου 1927 και ολοκληρώθηκε στις 16 Ιουνίου 1929. Το 1937, εν μέσω του Ισπανικού Εμφυλίου, επιχείρησε χωρίς επιτυχία να επιτεθεί σε εμπορικό πλοίο στα ανοικτά της Βαρκελώνης.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 

Υποβρύχια κλάσης Pisani
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Λάρισας 1997–98

Την περίοδο 1997-98 η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λάρισας διοργάνωσε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο. Ο ΑΟΚ Νέων Καρυών κατέκτησε το πρωτάθλημα και την άνοδο στη Δ' Εθνικη.

Πρωτάθλημα 

Το Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Λάρισας 1997-98 διεξήχθη σε 3 κατηγορίες:
Α σε έναν όμιλο των 18 ομάδων 
Β σε 3 όμιλους  των 16 ομάδων 
Γ σε 4 ομίλους

Α' Κατηγορία 
Η A' Κατηγορία διεξήχθη σε έναν όμιλο με 18 ομάδες (34 αγωνιστικές). Η πρωταθλήτρια ομάδα του ΑΟΚ Νέων Καρυών  κέρδισε την άνοδο στη Δ΄ Εθνική. Ο Φάνης Γκέκας του Τοξότη αναδειχθηκε πρωτος σκορερ με ρεκορ τερματων (40). Aπό τη Δ' Εθνικη υποβιβαστηκε o Ηρακλής Λάρισας.

B' Κατηγορία 
Η B' Κατηγορία διεξήχθη σε 3 ομίλους. Τα εισιτηρια της ανόδου για την Α' ΕΠΣΛ κερδισαν οι Μ.Αλέξανδρος Χαλκιάδων, Α.Ο. Οικονόμος Τσαριτσάνης, Πελασγιώτιδα, Πηνειός, Κεραυνός Πλατυκάμπου, Αστέρας Νέου Περιβολίου.   
Συμμετείχαν οι εξής ομάδες:
Α.Ο. Οικονόμος Τσαριτσάνης (άνοδος)   
Μ.Αλέξανδρος Χαλκιάδων (άνοδος) 
Πελασγιώτιδα (άνοδος)
Κεραυνός Πλατυκάμπου (άνοδος)
Πηνειός (άνοδος) 
Αστέρας Νέου Περιβολίου (άνοδος)
Νικη Τυρνάβου 
ΑΟ Κατωχωρίου 
Λαρισαϊκός
Νίκη Νίκης 
Μαχητής Τερψιθέας 
Διογενης Λάρισας
Ολυμπος Ολυμπιάδας
Ολυμπιακος Χειμαδίου
ΑΣ Πυργετος 
Ιπποκράτης Λάρισας
Δυναμο Λάρισας
Ολυμπιακος Σουφλαρίων
Νικη Τυρνάβου 
ΑΟ Κατωχωρίου 
Μαχητής Τερψιθέας 
 Άρης Λάρισας  
Αναγέννηση Φαρσάλων
Α.Ο. Ίκαρος Νεάπολης
Παναγροτικός Νίκαιας 
Προοδευτική Λάρισας
Αετός Αμυγδαλέας 
Αναγεννηση Καλοχωρίου 
ΣΦΑΝ Κίσσαβος 
Χαραυγή Λάρισας
Δωτιέας Αγιάς 
Αμπελωνιακός
Όλυμπος Γόννων
Θυελλα Λάρισας 
Μάνδρα 
Ηρακλής Μεγαλου Ευυδριου 
Κρήνη 
Σταυραετός Σταυρού 
Κεραυνός Δρυμού 
ΑΟ Σαρανταπορου

Γ΄ Κατηγορία 
Η Γ' Κατηγορία διεξήχθη σε 4 ομίλους.

Κύπελλο ΕΠΣΛ
Στον τελικό του Κυπελλου  ο οποίος διεξήχθη στο Στάδιο Αλκαζάρ στις 26 Μαρτίου 1998, o Ηρακλής Χάλκης επιβλήθηκε με 2-1 του Ηρακλή Λάρισας της Δ' Εθνικης. Τα γκολ για τους νικητές πετυχαν οι Βογιατζής και Σουλιώτης. Για τον Ηρακλή Λάρισας σκοραρε ο Θεοχαρόπουλος.

Μικτές ΕΠΣΛ
Σε αντίθεση με την Νέων που αποκλείστηκε νωρίς, η μικτή Παίδων έφτασε μέχρι την τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος μικτών, στη Χαλκιδική. Την βασική ενδεκαδα της μικτής αποτελούσαν οι αποτελούσαν οι ποδοσφαιριστές: Σπ.Βάλλας, Δ.Κοντοδήμος, Ευ.Μόρας, Π.Νούσιας (τερματοφύλακας), Αποστόλου (αρχηγός), Θοδ.Καραγιάννης, Ευθυμίου, Κράβαρης, Σ.Κράλλης, Στ.Κωνσταντάκος, Θωμ.Πολύζος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι - Πηγές 
 ΕΠΣ Νομού Λάρισας
 ΕΠΣΛ
 ΑΕΔ Νίκαιας
 Οικονόμος Τσαριτσάνης
 Εφημερίδα Ελευθερία

Ε.Π.Σ. Λάρισας
Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1997-1998
Έλληνες της Μελβούρνης

Οι Έλληνες της Μελβούρνης είναι μια από τις μεγαλύτερες κοινότητες της ελληνικής διασποράς στον κόσμο. ΣτηνΜελβούρνη ζει ο μεγαλύτερος πληθυσμός Ελλήνων σε οποιαδήποτε πόλη εκτός Ελλάδας και Κύπρου. Σύμφωνα με την αυστραλιανή απογραφή του 2016, στη Μελβούρνη ζει η μεγαλύτερη ελληνική κοινότητα στην Αυστραλία με 173.598 Έλληνες, αποτελώντας το 3.87% των κατοίκων της μητροπολιτικής περιοχής της πόλης. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η ελληνική ταυτότητα και αξίες μεταβιβάζονται από τη μια γενιά στην άλλη και δεν εξαρτώνται από την τοποθεσία του ατόμου στον κόσμο. Το 88% των Ελληνοαυστραλών, είτε έχει γεννηθεί σε Ελλάδα-Κύπρο ή Αυστραλία, είτε κάπου αλλού, μιλά ελληνικά και το 91% είναι μέλη της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η Μελβούρνη είναι μια πόλη όπου η ελληνική κοινότητα της έχει ισχυρούς δεσμούς σε όλα τα επίπεδα με την Ελλάδα. Η Μελβούρνη είναι αδελφοποιημένη πόλη με τη Θεσσαλονίκη, η οποία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας και ένα από τα οικονομικά κέντρα των Βαλκανίων. Το Υπουργείο Εξωτερικών και Εμπορίου της Αυστραλίας εκτιμά ότι η οικονομική δραστηριότητα (συμπεριλαμβανομένου του τουρισμού) μεταξύ Ελλάδας και Αυστραλίας έχει κύκλο εργασιών που ξεπερνά τα 800 εκατομμύρια δολάρια. Παράλληλα υπάρχουν επενδύσεις από Αυστραλούς στην Ελλάδα και το αντίθετο αξίας 700 εκατομμυρίων δολαρίων.

Πέρα από την Μελβούρνη, άλλες μεγάλες πόλεις του εξωτερικού με επίσης μεγάλες ελληνικές κοινότητες είναι το επίσης ευρισκόμενο στην Αυστραλία Σίδνεϊ, το Τορόντο, η Νέα Υόρκη, το Σικάγο και η Βοστώνη. Τον 21ο αιώνα, πολλοί Έλληνες εκτός Ελλάδας και Κύπρου ζουν σε μία από αυτές τις έξι πόλεις.

Παραπομπές
Φεντόρα (καπέλο)

Το καπέλο Φεντόρα είναι τσόχινο καπέλο με φαρδύ γείσο, το οποίο διπλώνεται προς τα κάτω κατά μήκος της κορώνας και τσιμπημένο μπροστά και στις δύο πλευρές.

Το 1882, η ηθοποιός του θεάτρου Σάρα Μπερναρ, στον ρόλο της πριγκίπισσας Θεοδώρα Ρομανώφ, έκανε μόδα το καπέλο αυτό, το οποίο από τότε έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο ως Φεντόρα στους φεμινιστικούς κύκλους. Με την πάροδο του χρόνου, η Φεντόρα έγινε και ανδρική μόδα, και το φορούσαν υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι οργανώσεων γκάνγκστερ, κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ. Γνωστή ως trilby με μικρότερο γείσο, αυτή η παραλλαγή κέρδισε ξανά τη δημοτικότητα τη δεκαετία του 1960. Ο Σον Κόνερυ φορούσε το trilby στις ταινίες του στον ρόλο του James Bond. Η Φεντόρα και το trilby είναι από τα πιο δημοφιλή καπέλα του 19ου και 20ού αιώνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Back the Hat, από τους Brett & Kate McKay την 1η Μαρτίου 2008: The Fedora
 Τα κοστούμια του James Bond: The Lock Trilby

Ενδύματα κεφαλής
Μουσική Ακαδημία της Κρακοβίας

Η Ακαδημία Μουσικής «Κσίστοφ Πεντερέτσκι» της Κρακοβίας () είναι πολωνική κρατική σχολή μουσικής με έδρα την Κρακοβία. Η ακαδημία είναι η μόνη στην Πολωνία που έχει δύο απόφοιτους-νικητές του Διαγωνισμού Πιάνου του Σοπέν (την Χαλίνα Τσέρνι-Στεφάνσκα και τον Άνταμ Χαράσεβιτς), καθώς και άλλους βραβευθέντες μεταξύ των αποφοίτων της.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Μουσική Ακαδημία της Κρακοβίας
Megachile albisecta

H Megachile albisecta είναι είδος φυλλοκόπτριας μέλισσας στην οικογένεια Megachilidae. Το είδος αυτό είναι παρόν στη Νότια Ευρώπη, στην ανατολική παλαιαρκτική οικοζώνη και στη Βόρεια Αφρική. Περιγράφηκε το έτος 1817 από τον Klug.

Δείτε επίσης

Παραπομπές 

Έντομα που περιγράφηκαν κατά το 1817
Μελισσοκομία
Δαιμονοποίηση του εχθρού

Η δαιμονοποίηση του εχθρού ή η απανθρωποποίηση του εχθρού  είναι τεχνική προπαγάνδας που προωθεί την ιδέα ότι ο εχθρός είναι ένας απειλητικός, κακός θύτης με αποκλειστικά καταστροφικούς στόχους. Η δαιμονοποίηση αποτελεί την αρχαιότερη τεχνική προπαγάνδας που σκοπό έχει να εμπνεύσει μίσος προς τον εχθρό, απαραίτητο για να τον πληγώσει πιο εύκολα, να διατηρήσει και να κινητοποιήσει συμμάχους και να αποθαρρύνει τον εχθρό.

Βασικά κριτήρια 
Σύμφωνα με τον Τζουλς Μπόικοφ (Jules Boykoff) η κατάχρηση του όρου δαιμονοποίηση στέρησε από τη λέξη τις ουσιαστικές της ιδιότητες. Για τον λόγο αυτό ο συγγραφέας όρισε τέσσερα κριτήρια που όταν υπάρχουν στην κρατική προπαγάνδα συνιστούν προσπάθεια δαιμονοποίησης: 

 Τα μέσα ενημέρωσης και το κράτος χρησιμοποιούν πλαίσια για να απεικονίσουν την εγγενή φύση του λεγόμενου εχθρού κυρίως με ηθικούς όρους.
 Ο χαρακτήρας του αντιπάλου απεικονίζεται με μανιχαϊστικό τρόπο, ως o κακός εναντίον του καλού.
 Το κράτος είναι η πηγή μιας τέτοιας δαιμονολογικής απεικόνισης.
 Δεν υπάρχει καμία σημαντική ανταπαίτηση από το κράτος.

Ιστορία 

Ο Φίλιπ Νάιτλι πίστευε ότι η δαιμονοποίηση του εχθρού στα δυτικά ΜΜΕ, ακολουθεί συγκεκριμένα στάδια: ξέσπασμα κρίσης, δαιμονοποίηση του αρχηγού του εχθρού, δαιμονοποίηση του πληθυσμού, διάπραξη και δικαιολόγηση φρικαλεοτήτων.

Συνέπειες 
Η στρατηγική της δαιμονοποίησης του εχθρού οδηγεί αναπόφευκτα σε έναν φαύλο κύκλο θηριωδιών, τον οποίο επεξεργάστηκαν πολλοί συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένου του Καρλ φον Κλάουζεβιτς. Η απεικόνιση του εχθρού ως ιδιαίτερα κακού εμπνέει συναισθήματα που κάνουν πιο εύκολους τους φόνους. 

Η απεικόνιση του εχθρού κάποιου ως δαιμονικού έχει συχνά οδηγήσει στη μεταχείριση ολόκληρου του πληθυσμού ή του πολιτικού μηχανισμού που σχετίζεται με την εχθρική ομάδα ή τον αρχηγό ως εξίσου δαιμονικό. Αυτό οδηγεί επίσης συχνά σε μια τάση να μειώνονται τα πιο σύνθετα κίνητρα ενός εχθρού σε απλή προώθηση του καθαρού κακού.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 

 
 

Προπαγάνδα
Τεχνικές προπαγάνδας
Ψυχολογική χειραγώγηση
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αρεβίτης Χανίων

Ο  Αρεβίτης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Βαφέ, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κρυονερίδας, του δήμου Αποκορώνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Αποκορώνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.   
Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Μετόχι Αρεβίτη.

Γεωγραφία
Ο Αρεβίτης είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές παρυφές των Λευκών Ορέων, κοντά στον Βαφέ και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Ο οικισμός απέχει 42 χλμ. περίπου ΝΑ. των Χανίων.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Μετόχι Αρεβίτη και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βαφέ του νομού Χανίων. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αρεβίτης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βαφέ και προσαρτήθηκε στον δήμο Κρυονερίδας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κρυονερίδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αποκορώνου.

Αξιοθέατα
Το σπήλαιο Κρυονερίδας στον δρόμο προς τον Βαφέ

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

Χωριά του νομού Χανίων
Δήμος Αποκορώνου
Αλατσόσπηλο

Το Αλατσόσπηλο (δηλαδή «αλατοσπηλιά», σπηλιά του αλατιού) ή Κουκούρι είναι σπήλαιο της Πελοποννήσου, που έχει την είσοδό του στη βόρεια ακτή του ομώνυμου όρμου Κουκούρι της Μάνης, στο έδαφος της τοπικής κοινότητας Δρυάλου, της Δημοτικής Ενότητας Οιτύλου.

Το σπήλαιο εξερευνήθηκε το 1953 από τους γεωλόγους-σπηλαιολόγους Ιωάννη και Άννα Πετροχείλου και έχει μήκος 150 μέτρα. Αποτελείται από πλατιές φυσικές στοές, η μία από τις οποίες καταλήγει σε μεγάλο θάλαμο που έχει άνοιγμα προς τη θάλασσα. Από εκεί ορισμένες ώρες της ημέρας μπαίνει γαλάζιο φως που προσδίδει φαντασμαγορική όψη. Η συνολική έκτασή του είναι 2.050 τετραγωνικά μέτρα. Στο μητρώο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας έχει τον αριθμό 542.

Πηγές
 Το λήμμα «Αλατσόσπηλον» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελίδα 610
 Άννας Πετροχείλου: «Το σπήλαιον Αλατσόσπηλο Δρυάλου Λακωνίας» στο Δελτίο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας, τόμ. 7, τεύχ. 8 (Οκτώβ.-Δεκέμ. 1964), σσ. 211-216

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αλατσόσπηλο Δρυάλου

Αλατσοσπηλο
Μάνη
Αλαφροΐσκιωτος

Ο Αλαφροΐσκιωτος ήταν η πρώτη ποιητική συλλογή του Νεοέλληνα ποιητή Άγγελου Σικελιανού. Γράφτηκε το 1907 (το έτος που ο Παλαμάς εξέδωσε τον Δωδεκάλογο του Γύφτου), αλλά εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1909 στην Αθήνα, σε πολυτελέστατη έκδοση.

Η συλλογή προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στους φιλολογικούς κύκλους, αναγνωριζόμενη ως «έργο-σταθμός στην ιστορία των νεοελληνικών γραμμάτων». Τεχνοτροπικώς, ο Αλαφροΐσκιωτος είναι γραμμένος σε ανισοσύλλαβο, ετερόμετρο στίχο, ενώ χαρακτηρίζεται από στροφική διαίρεση και σποραδική ομοιοκαταληξία Λέγεται ότι γράφηκε μέσα σε μια μόνο εβδομάδα, σε μια όαση της δυτικής ερήμου κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Αίγυπτο. Πρόκειται για ένα μακρό ποίημα χωρίς αφηγηματική πλοκή, που αριθμεί 2.293 στίχους. Ο τίτλος είναι παρμένος από γνωστό στίχο του Διονύσιου Σολωμού στους Ελευθέρους Πολιορκημένους. Το περιεχόμενο αντιστοιχεί σε μια «λυρική αυτοβιογραφία», στην οποία παρουσιάζεται «η εφηβική και ευδαιμονική συμβίωση και συνταύτιση του ποιητή με τη φύση» 

Το ομώνυμο ποίημα περιλαμβάνει τα εξής μέρη:

 «Γυρισμός»
 «Η Χρυσόφρυδη»
 «Ο βαθύς Λόγος»

Η συλλογή περιλαμβάνει και το ποίημα «Ραψωδίες του Ιονίου», που γράφηκε το 1908 και έχει τα εξής 5 μέρη:

 «Ο γιαλός με τα γελάδια»
 «Γλαύκα»
 «Το διάβα του ελαιώνα»
 «Δείπνο»
 «Τύμβος»

Ο Αλαφροΐσκιωτος υπήρξε ο πρώτος μεγάλος σταθμός, οδηγητικός στο μεταγενέστερο έργο του ποιητή, ο οποίος είναι ήδη κάτοχος των εκφραστικών του μέσων, με ολοκληρωμένο λυρικό στίχο. Συνεπαρμένος από τον αισθησιασμό του και από την αγάπη του για την ελληνική φύση, εμφανίζεται σαν να είναι και ο ίδιος ένα κομμάτι του φυσικού κόσμου, εκφράζοντας το πάθος του να ταυτισθεί με αυτόν. Ο πλούσιος στίχος του Σικελιανού, ξεχειλίζει από λυρισμό και με τη δομική του ελευθερία υμνολογεί τον άνθρωπο και το ανθρώπινο σώμα ως μέρος και αυτό του φυσικού κόσμου.

Ο Αλαφροΐσκιωτος είναι αφιερωμένος από τον ποιητή «Στη Γλαύκη, πώχει της Αθηνάς τη σοφία και τα μάτια».

Παραπομπές

Πηγές
 Κατηφόρη, Δέσποινα: Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 612

Νεοελληνικές ποιητικές συλλογές
Ναντζιρίντζι (Κίλουα)

Το Ναντζιρίντζι (Κίλουα) (αγγλ.: Nanjirinji (Kilwa), σουαχ.: (τοπική ονομασία) Kata ya Nanjirinji, Wilaya ya Kilwa και (επίσημη ονομασία) Kata ya Miteja, Wilaya ya Kilwa) είναι διοικητικό τμήμα στην Περιοχή Κίλουα (Kilwa District), στην Περιφέρεια Λίντι (Lindi Region) της Τανζανίας. 

Το αγροτικό τμήμα Ναντζιρίντζι (Κίλουα) (Nanjirinji (Kilwa)) καλύπτει επιφάνεια 3.733 km² (1.441 mi²) και βρίσκεται σε μέσο υψόμετρο 224 m (735 ft).

Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, το αγροτικό τμήμα έχει συνολικό πληθυσμό 7.491 κατοίκους. Η κυρίαρχη φυλή στην περιοχή είναι η φυλή Μουέρα (Mwera).

Η έδρα του αγροτικού τμήματος είναι το χωριό Ναντζιρίντζι (Nanjirinji). Το αγροτικό τμήμα Ναντζιρίντζι (Nanjirinji rural ward) είναι επίσης και το σημείο απ' όπου πηγάζει ο Ποταμός Μαβούτζι (Mavuji River).

Δείτε επίσης 
 Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας
 Περιοχή Κίλουα
 Περιφέρεια Λίντι

Σημειώσεις 

Παραπομπές σημειώσεων

Παραπομπές 

Τμήματα στην Επαρχία Κίλουα
Τμήματα στην Περιφέρεια Λίντι
Πολ Ραντ (ηθοποιός)

Ο Πολ Στίβεν Ραντ (αγγλικά: Paul Stephen Rudd) (γενν. 6 Απριλίου 1969) είναι Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Σπούδασε θέατρο στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας και στην Αμερικανική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών, πριν κάνει το ντεμπούτο του ως ηθοποιός το 1991. Έλαβε ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ τον Ιούλιο του 2015. Ονομάστηκε στον κατάλογο Forbes Celebrity 100 το 2019. Το 2021 ανακηρύχθηκε από το περιοδικό People ως ο «Πιο σέξι άντρας εν ζωή».

Οι ταινίες του περιλαμβάνουν: Το κορίτσι του Μπέβερλι Χιλς (1995), Η Νύχτα με τις Μάσκες: Η Κατάρα του Μάικλ Μάγιερς (1995), Ρωμαίος και Ιουλιέτα (1996), Αίσθημα μετ' εμποδίων (1998), Υγρό, καυτό, αμερικανικό καλοκαίρι (2001), Ο παρουσιαστής: Ο θρύλος του Ron Burgundy (2004), Παρθένος, ετών 40 (2005), Με την πρώτη (2007), Καλά 40 (2012), Από γιάπηδες... χίπηδες! (2012), Χωρίς λόγια (2018), Οι βασικές αρχές της φροντίδας (2016), Ένα φανταστικό σπίτι (2018) και Ghostbusters: Afterlife (2021). Έχει επίσης παίξει τον Ant-Man στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel, εμφανιζόμενος στις Ant-Man (2015), Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος (2016), Ο Ant-Man και η Σφήκα (2018), Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019) και στη σειρά κινουμένων σχεδίων What If...? (2021).

Εκτός από την κινηματογραφική του καριέρα, ο Ραντ έχει εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές, συμπεριλαμβανομένης της κωμικής σειράς Τα Φιλαράκια του NBC ως Mike Hannigan, ως guest εμφάνιση στις Tim and Eric Awesome Show, Great Job!, Reno 911! και Parks and Recreation, και έχει παρουσιάσει επίσης το Saturday Night Live πολλές φορές. Πρωταγωνίστησε σε έναν διπλό ρόλο στην κωμική σειρά του Netflix Η ζωή με τον εαυτό μου, η οποία του χάρισε μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού - Τηλεοπτική Σειρά Μιούζικαλ ή Κωμωδία. Πρωταγωνίστησε στη μίνι σειρά The Shrink Next Door (2021).

Καριέρα

Φιλμογραφία και βραβεία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Αμερικανοί πολωνοεβραϊκής καταγωγής
Αμερικανοί σεναριογράφοι
Αμερικανοεβραίοι
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κάνσας
Απόφοιτοι της Αμερικανικής Ακαδημίας Δραματικών Τεχνών
Ευάγγελος Βενέτης

Ο Δρ Ευάγγελος Βενέτης είναι ιστορικός, ειδικός σε θέματα Ισλάμ και Μέσης Ανατολής.

Εκπαίδευση 
Σπούδασε ιστορία (1999) και έκανε το μεταπτυχιακό του στον ίδιο κλάδο στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (2001). Έλαβε το διδακτορικό του στις Ισλαμικές και Μεσανατολικές σπουδές από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, Ηνωμένο Βασίλειο (2006) υπό την εποπτεία της Κάρολ Χίλενμπραντ.

Σταδιοδρομία 
Ερευνητής στις ισλαμικές και μεσανατολικές σπουδές στη Σχολή Αραβικών, Περσικών και Τουρκικών στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν της Ολλανδίας (2002-2006). Έχει επίσης εργαστεί σε διάφορα ερευνητικά κέντρα γεωπολιτικής.

Βιβλία 
Έχει συγγράψει βιβλία για διάφορα θέματα:

 Ισλάμ: Θρησκεία και Πολιτική (υπό έκδοση).
 Προς λύση ο Γόρδιος Δεσμός του Καραμπάχ (Αθήνα, 2021).
 The Persian Alexander (London, IB Tauris, 2018).
 Μετάφραση του Dr. Saleh Jallad's, Η παιδαγωγική της ηγεσίας των Αράβων (Αθήνα, 2017).
 Το Πρώτο Ελληνο-περσικό και Περσο-ελληνικό λεξικό (Αθήνα, 2016).
 Greeks in Modern Iran (Poreia Publications, Αθήνα: 2015).
 Μίνως Ζομπανάκης, Τραπεζίτης Χωρίς Σύνορα (Αθήνα, 2013).

Παραπομπές 

Έλληνες ιστορικοί
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Αλατωρυχείο

Αλατωρυχείο ονομάζεται το ορυχείο από το οποίο εξάγονται από το υπέδαφος αποθέματα φυσικού αλατιού (χλωριούχου νατρίου). Το αλάτι αυτό είναι ορυκτό, αποκαλούμενο στην ορυκτολογία αλίτης, και βρίσκεται σε σχηματισμούς εβαποριτών. Οι αλυκές, όπου παράγεται αλάτι κατευθείαν από την εξάτμιση θαλασσινού νερού, δεν θεωρούνται αλατωρυχεία.

Ιστορία

Από τα αρχαία χρόνια ο άνθρωπος είχε ανακαλύψει στο υπέδαφος, σε διάφορα βάθη, στρώματα ορυκτού αλατιού, ενώ είχε παρατηρήσει τέτοια στρώματα ακόμα και στην επιφάνεια του εδάφους. Αντίθετα με την Ελλάδα, όπου το αλάτι εξάγεται κατευθείαν από το θαλασσινό νερό, στις ηπειρωτικές χώρες που απείχαν χιλιάδες χιλιόμετρα από τη θάλασσα το ορυκτό αλάτι αποτελούσε πολύτιμο θησαυρό.

Η Σολνιτσάτα κοντά στη σημερινή Προβάντιγια της ανατολικής Βουλγαρίας είναι θέση προϊστορικού οικισμού, στην οποία Βούλγαροι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι λειτούργησε το αρχαιότερο αλατωρυχείο της Ευρώπης και ίσως του κόσμου, περί το 4000 π.Χ.. </tr> Αρχαιότατη είναι και η εξόρυξη αλατιού από τον Πολιτισμό Χάλστατ της Εποχής του Χαλκού, από το 1100 π.Χ. περίπου.

Οι αρχαίοι Κινέζοι ήταν από τους πρώτους λαούς στην ιστορία που εξόρυσσαν και εμπορεύονταν αλάτι. Η πρώτη φορά μάλιστα που ανακαλύφθηκε φυσικό αέριο ήταν κατά την εξόρυξη ορυκτού άλατος στην Κίνα: Ο Κινέζος συγγραφέας και πολιτικός Τζανγκ Χούα της Δυναστείας των Τζιν αναφέρει στο έργο του Bowuzhi ότι κάτοικοι του Τσιγκόνγκ στην επαρχία Σιτσουάν εξήγαγαν φυσικό αέριο και το χρησιμοποίησαν προκειμένου να βράσουν ένα πυκνό διάλυμα ορυκτού άλατος. Ο κινεζικός πολιτισμός ανέπτυξε σταδιακά και βελτίωσε τις τεχνικές παραγωγής αλατιού. Η εξόρυξή του ήταν δύσκολη, καθώς οι Κινέζοι αντιμετώπιζαν γεωγραφικούς και τεχνικούς περιορισμούς. Σε όλη την ανατολική Κίνα το αλάτι εξαγόταν κυρίως από τη θάλασσα, με τις αλυκές στα τέλη της αυτοκρατορικής εποχής της Κίνας να δίνουν περισσότερο από το 80% της εθνικής παραγωγής. Το έτος 1041, κατά τη Δυναστεία Σονγκ, ένα φρέαρ-γεώτρηση με βάθος πάνω από είκοσι μέτρα διανοίχθηκε για την εξόρυξη αλατιού. Στη νοτιοδυτική Κίνα τα αποθέματα αλατιού εξορύσσονταν με γεωτρήσεις, που μπορούσαν να φθάσουν σε βάθη άνω των χιλίων μέτρων, αλλά οι αποδόσεις σε αλάτι ήταν σχετικώς μικρές. Καθώς συνέβη και σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, η εξόρυξη αλατιού διεδραμάτισε ρόλο-κλειδί ως μία από τις σημαντικότερες πηγές κρατικών εσόδων της Αυτοκρατορικής Κίνας και ως παράγοντας αναπτύξεως του κράτους.

Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αναπτύχθηκαν τεχνικές για την εξόρυξη ορυκτού αλατιού παράλληλα με τους Κινέζους.

Γνωστά αλατωρυχεία του κόσμου 

Με αλφαβητική σειρά της χώρας όπου βρίσκονται:

Δείτε επίσης 
 Αλυκή
 Αλμυρή λίμνη

Παραπομπές

Πηγές
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 610

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εταιρεία Ορυκτού Άλατος «Mohammedia» στο Μαρόκο

Αλατωρυχειο
Πιερία Ιορδανίας

Η Πιερία ήταν μία αρχαία ελληνική αποικία στα ανατολικά του Ιορδάνη ποταμού. Η πόλη ιδρύθηκε από τους Μακεδόνες στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου ως Γάδαρα, ενώ κατά την ελληνιστική περίοδο ήταν γνωστή ως Πιερία.

Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Ανίβαλ Άλβαρες Μπουκέλ

Ο Ανίβαλ Άλβαρες (υ) Μπουκέλ (Aníbal Álvarez Bouquel, 1 Δεκεμβρίου 1809 – 5 Απριλίου 1870) ήταν Ισπανός αρχιτέκτονας και θεωρητικός της αρχιτεκτονικής, που σταδιοδρόμησε στη Μαδρίτη.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Ανίβαλ Άλβαρες γεννήθηκε στη Ρώμη και μεγάλωσε στην πόλη αυτή. Το 1827 ο πατέρας του, που ήταν ο σημαντικός γλύπτης Χοσέ Άλβαρες δε Περέιρα υ Κουβέρο, επέστρεψε με την οικογένειά του στην Ισπανία. 

Ο Ανίβαλ άρχισε τις σπουδές του στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο της Μαδρίτης, όπου είχε καθηγητή τον Ισίδρο Γκονθάλεθ Βελάθκεθ. Αποφοιτώντας πρώτος, εξασφάλισε υποτροφία από την Ακαδημία του Σαν Φερνάντο για ανώτερες σπουδές, οπότε ταξίδεψε και πάλι στη Ρώμη και συνέχισε εκεί τις σπουδές του για μια περίοδο τεσσάρων ετων, από το 1832 μέχρι το 1835. Επέστρεψε στη Μαδρίτη για να εργασθεί ως αρχιτέκτονας, και απασχολήθηκε με τη σχεδίαση ποικιλίας κτισμάτων. Το 1844 διορίσθηκε επικεφαλής του Τομέως Αρχιτεκτονικής της Βασιλικής Ακαδημίας του Σαν Φερνάντο, ενώ από το 1846 έως τον θάνατό του είχε την ευθύνη των οικονομικών του ρηθέντος ιδρύματος. Επιπλέον, ο Βασιλιάς της Ισπανίας, εκτιμώντας το έργο του, τον διόρισε «επίσημο αρχιτέκτονα του Βασιλικού Οίκου».

Εκτός από το καθαυτό έργο του, αξιόλογη υπήρξε η συμβολή του Άλβαρες Μπουκέλ στη διάσωση και τη μελέτη των ερειπίων ιστορικών ιδρυμάτων από την αρχαιολογική επτροπή, της οποίας ήταν μέλος.

Ο Ανίβαλ Άλβαρες Μπουκέλ πέθανε στη Μαδρίτη σε ηλικία 60 ετών.

Επιλεγμένα έργα 
Από τα έργα του Ανίβαλ Άλβαρες στην πόλη της Μαδρίτης ξεχωρίζουν τα εξής:

 Η Αίθουσα Συνεδριάσεων του Μεγάρου της Γερουσίας της Ισπανίας (Palacio del Senado) στην Πλατεία Ισπανικού Ναυτικού (1840)
 Ο Οίκος Canga Argüelles στην Οδό de los Capuchinos (1844)
 Το Μέγαρο δε Αβράντες (Palacio de Abrantes) στην κεντρική Οδό Μαγιόρ
 Το Μέγαρο του Μαρκησίου της Γκαβίρια (Palacio del Marqués de Gaviria) στην Οδό Αρενάλ (1846-1847)
 Το Μνημείο του Μαρκησίου Επέγια στο Κοιμητήριο του Αγίου Λουδοβίκου
 Το Μέγαρο του Δούκα Σαβιγιάνο
 Το Νοσοκομείο της Πριγκίπισσας
 Το Μέγαρο της Τράπεζας Φομέντο

Παραπομπές

Πηγές
 Το λήμμα «Άλβαρεζ Μπουζέλ Αννίβας» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σσ. 659-660

Αλβαρες Μπουκελ, Ανιβαλ
Γκότφρηντ Μπεμ

Ο Γκότφρηντ Μπεμ (Gottfried Böhm, 23 Ιανουαρίου 1920 – 9 Ιουνίου 2021) ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας, χαρακτηριζόμενος και ως γλύπτης. Απέκτησε τη φήμη του σχεδιάζοντας κτήρια παρόμοια με γλυπτά, αλλά κατασκευασμένα από «σκληρά» υλικά: μπετόν, ατσάλι και γυαλί. Μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ένας από τους πρώτους μπρουταλιστές. Το πρώτο έργο που σχεδίασε μόνος του ο Μπεμ ήταν το παρεκκλήσιο «Παναγία των Ερειπίων» στην Κολωνία (σήμερα έχει ενσωματωθεί στο ανακαινισμένο μουσείο «Κολούμπα» σε σχέδια του Ελβετού Πέτερ Τσούμτορ). Το παρεκκλήσιο αυτό ολοκληρώθηκε το 1949 στο σημείο όπου προϋπήρχε μεσαιωνικός ναός της Αγίας Κολούμπα, που καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Αλλά και το πλέον επιδραστικό και αναγνωρίσιμο κτήριο του Μπεμ είναι χριστιανικός ναός: ο προσκυνηματικός Ναός της Μαρίας, Βασίλισσας της Ειρήνης στο Neviges του Φέλμπερτ. Από τα τελευταία έργα στα οποία αναμίχθηκε ο Μπεμ είναι το Θέατρο Χανς Ότο στο Πότσδαμ (2006) και το Κεντρικό Τζαμί της Κολωνίας (ολοκληρώθηκε το 2018).

Το 1986 ο Μπεμ έγινε ο πρώτος Γερμανός που βραβεύθηκε ποτέ με το κορυφαίο αρχιτεκτονικό Βραβείο Πρίτσκερ. 

Ο Μπεμ ήταν έγγαμος με την επίσης αρχιτέκτονα Ελίζαμπετ Χάγκενμύλερ μέχρι τον θάνατό της το 2012. Η Ελίζαμπετ τον υποβοήθησε σε αρκετά έργα του, κυρίως μέσα από τον σχεδιασμό εσωτερικών χώρων. Απέκτησαν 4 γιους, τον Στέφαν, τον Πέτερ, τον Πάουλ και τον Μάρκους, εκ των οποίων οι πρώτοι τρεις έγιναν επίσης αρχιτέκτονες, ενώ ο Μάρκους εργάσθηκε ως ζωγράφος.

Ο Γκότφρηντ Μπεμ πέθανε στο σπίτι του στην Κολωνία σε ηλικία 101 ετών.

Παραπομπές 

Γερμανοί αρχιτέκτονες
Αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα
Υπεραιωνόβιοι
Άντονι Σένεκαλ

O Άντονι Πίτερ Σένεκαλ (29 Οκτωβρίου, 1941 – 21 Απριλίου 2020) ήταν Αμερικανός πολιτικός και μπάτλερ. Ήταν ο μπάτλερ του Ντόναλντ Τραμπ και εργαζόταν επίσης ως «εσωτερικός ιστορικός» και αρχηγός περιοδείας στο ιδιωτικό κλαμπ και την τότε κατοικία μερικής απασχόλησης του Τραμπ, Μαρ-α-Λάγκο. Τη δεκαετία του 1990, ήταν ο δήμαρχος του Μάρτινσμπουργκ της Δυτικής Βιρτζίνια.

References

External links 

 Συνέντευξη του Άντονι Σένεκαλ στο CNN

Αμερικανοί πολιτικοί
Ντόναλντ Τραμπ
Κατάλογος ποταμών της Πολωνίας

Ακολουθεί κατάλογος με ποταμούς, οι οποίοι βρίσκονται τουλάχιστον εν μέρει, αν όχι ολικώς, στην Πολωνία.

Ποταμοί κατά μήκος

Σύστημα ποταμών 

Βαλτική Θάλασσα

Όντερ
Βάρτα
Νερ
Νότετς
Ντράβα
Όμπρα
Πρόσνα
Βιντάφκα
Λουσατιανός Νάισσε
Μπουμπρ
Ανατολικός Νάισσε
Σφίνιετς
Νιεμίτσα
Βόουτσα
Στουχόφσκα Στρούγκα
Ρέγκα
Παρσέντα
Βιέπσα
Σουούπια
Γουέμπα
Ρέντα
Πασουένκα

Βαλτική Θάλασσα
Βιστούλας
Βντα
Μπρντα
Ντρβέντσα
Μπζούρα
Νάρεφ
Φκρα
Μπουκ
Μπιέμπζα
Πιλίτσα
Βιεπς
Σαν
Ζουότα
Βίσουοκ
Βισουόκα
Νίντα
Ντουνάγιετς
Πόπραντ

Παραπομπές 

 
Πολωνια
Αμερικάνο (κοκτέιλ)

Το Αμερικάνο είναι κοκτέιλ με βάση ποτό μπίτερ και κόκκινο βερμούτ. Είναι επίσημο κοκτέιλ της IBA.

Ιστορία 
Αν και είναι πολύ πιθανό να γεννήθηκε ως παραλλαγή του κοκτέιλ Μιλάνο Τορίνο μεταξύ της δεκαετίας του εξήντα του δέκατου ένατου αιώνα και της δεκαετίας του τριάντα του εικοστού αιώνα, η προέλευσή του δεν είναι γνωστή.

Μια πρώτη υπόθεση για την προέλευση αναφέρει ότι το μείγμα δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1860 στο Bar Gaspare Campari στο Μιλάνο, ως μια παραλλαγή του κοκτέιλ Μιλάνο-Τορίνο, που αγαπούσαν πολύ οι Αμερικανοί τουρίστες, που συνήθιζαν να ζητούν την προσθήκη σόδας.

Μια δεύτερη υπόθεση υποδεικνύει το 1933 ως το έτος γέννησης του ποτού ως φόρο τιμής στον πυγμάχο Πρίμο Καρνέρα γνωστό ως «ο Αμερικανός» για τις επιτυχίες του στις Ηνωμένες Πολιτείες.  Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ακόμη και η πολιτική προπαγάνδα της εποχής πίεσε πολύ τη συσχέτιση του Ιταλού μποξέρ και των συστατικών του κοκτέιλ, που στην πραγματικότητα είναι όλα τυπικά ιταλικά: το μπίτερ του Μιλάνου, το βερμούτ του Τορίνο. Συγκεκριμένα, ο Ελβέτσιο Γκράσσι, στο βιβλίο του 1000 μείγματα του 1936 κωδικοποίησε τουλάχιστον δέκα συνταγές, στις οποίες η κύρια παραλλαγή βασιζόταν στη μάρκα του βερμούτ που χρησιμοποιούταν. 

Άλλες υποθέσεις, που τοποθετούν τη δημιουργία του κοκτέιλ πάντα στη δεκαετία του τριάντα του εικοστού αιώνα, υποδηλώνουν ότι το κοκτέιλ γεννήθηκε ως ελιγμός μάρκετινγκ από τους Martini &amp; Rossi για την εξαγωγή του βερμούτ τους στις Ηνωμένες Πολιτείες ή, πάλι, ως συνήθεια μίμησης των Αμερικανών που συνήθιζαν να προσθέτουν ανθρακούχο σόδα στα ποτά τους τόσο για παραδοσιακούς λόγους όσο και για να αποκρύπτουν το αλκοόλ στην περίοδο της απαγόρευσης.

Άλλες εκδόσεις της εποχής, ωστόσο, επιβεβαιώνουν την παρουσία του κοκτέιλ διεθνώς εκείνα τα χρόνια: παραδείγματα είναι το The artistry of mixing cocktail, του Φρανκ Μεγιέρ του Ritz Bar στο Παρίσι, που χρονολογείται από το 1936, και το Cafè Royal Cocktail book, βιβλίο από 1937 γραμμένο από τον Γουίλιαμ Τάρλινγκ. Με τα χρόνια, το Αμερικάνο έγινε ένα επιτυχημένο κοκτέιλ, που καθιερώθηκε το 1986 με τη συμπερίληψή του στη λίστα κοκτέιλ της IBA.

Σύνθεση

Συστατικά 

 3 cl Campari
 3 cl κόκκινο βερμούτ
 3 cl σελτς (ανθρακούχο νερό)

Παρασκευή 
Το Αμερικάνο παρασκευάζεται με την τεχνική κατασκευής και χρησιμοποιεί ένα ποτήρι ολντ φάσιοντ. Το κόκκινο βερμούτ και το μπίτερ ρίχνονται κατευθείαν σε ποτήρι γεμάτο με πάγο, γεμίζοντας με σόδα. Είναι δυνατό να διακοσμηθεί με μια φλούδα λεμονιού και μια φέτα πορτοκαλιού.

Περιγραφή 
Αφρώδες και διψαστικό κοκτέιλ ως απεριτίφ, ανοίγει με χορταριώδεις και ελαφρώς γλυκές νότες, κλείνοντας, ωστόσο, με πικρή επίγευση. Τεχνικά είναι ένα μεσαίο ποτό πριν από το δείπνο, που ανήκει στην γαλλο-ιταλική τάξη και δίνει το όνομά του στην οικογένεια των «Αμερικάνo», που αποτελούνται από βερμούτ και μπίτερ.

Παραλλαγές 
Το κοκτέιλ έχει πολλές παραλλαγές. Αν και η τρέχουσα συνταγή παρέχει μια σύνθεση 1:1 των συστατικών, στις πρώτες συνταγές υπερείχε το βερμούτ (3:1). Επιπλέον, αν και τεχνικά είναι από μόνο του μια παραλλαγή του κοκτέιλ Μιλάνο Τορίνο, το αμερικάνο θεωρείται συχνά η προέλευση του κοκτέιλ νεγκρόνι.

Παραπομπές 

Κοκτέιλ
Ούγκο (κοκτέιλ)

Το Ούγκο είναι ένα ελαφρώς αλκοολούχο απεριτίφ προερχόμενο από το Άλτο Άντιτζε, αλλά ευρέως διαδεδομένο στο Τριβένετο, στην Αυστρία, στην Ελβετία και στη Γερμανία, με βάση το προσέκο, το σιρόπι σαμπούκου (ή μελισσόχορτου), το σέλτζερ (ή ανθρακούχο νερό) και τα φύλλα μέντας. Η περιεκτικότητά του σε αλκοόλ είναι περίπου 8°.

Προέλευση 
Όπως αναφέρεται τα περιοδικά Mixology και Der Spiegel, το ούγκο επινοήθηκε το 2005 από τον μπάρμαν του Νατούρνο Ρόλαντ Γκρούμπερ, ως εναλλακτική στο σπριτς, και γρήγορα εξαπλώθηκε πέρα από τα σύνορα του Νοτίου Τιρόλου. Αρχικά η συνταγή περιελάμβανε τη χρήση σιροπιού μελισσόχορτου, στη συνέχεια αντικαταστάθηκε στην πράξη από σιρόπι σαμπούκου, καθώς είναι πιο εύκολα διαθέσιμο.

Το όνομα επιλέχθηκε τυχαία από τον δημιουργό του: αρχικά είχε σκεφτεί το Όττο, αλλά δεν του φαινόταν κατάλληλο.

Περιγραφή και σύνθεση 
Η αρχική συνταγή του Γκρούμπερ προβλέπει:

 15 cl προσέκο
 2 cl σιρόπι μελισσόχορτου
 μια σταγόνα σόδα
 μέντα
 για διακόσμηση: μια φέτα λάιμ

Πιο συνηθισμένη είναι η παραλλαγή με σιρόπι σαμπούκου:

 6 cl (40%) προσέκο
 6 cl (40%) σόδα
 3 cl (20%) σιρόπι σαμπούκου
 φύλλα μέντας

Και στις δύο περιπτώσεις, τα υλικά χύνονται απευθείας στο ποτήρι, συνήθως ένα κύπελλο, με μερικά παγάκια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Κοκτέιλ
Ιταλική κουζίνα
Αριά Άρτας

Η Αριά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Τετρακώμου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

Γεωγραφία
Η Αριά είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στα υψίπεδα μεταξύ των Τζουμέρκων στα βόρεια και των ορέων Βάλτου στα νότια, κοντά στο Τετράκωμι και στις πηγές του Ρετσανορέματος, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 580. Απέχει 51 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας .

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τετρακώμου του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Τετρακώμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Google Earth
eetaa.gr

 Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Χωριά του νομού Άρτας
Θόλος της Αρσινόης Β΄

Η Θόλος της Αρσινόης Β΄ βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο του Ιερού των Μεγάλων Θεών στη Σαμοθράκη. Κατασκευάστηκε μεταξύ 288-270 π.Χ. και αποτελεί το μεγαλύτερο κυκλικό οικοδόμημα στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική. Η Αρσινόη Β', σύζυγος του Βασιλιά Λυσίμαχου, φέρεται ως αναθέτρια του κτιρίου σύμφωνα με αναθηματική επιγραφή που φέρει το όνομα της και σώζεται έως σήμερα στο επιστύλιο του κτιρίου. Η Θόλος με εξωτερική διάμετρο 20 μ., ύψος που ξεπερνούσε τα 12,65 μ. και πάχος θεμελίου 2,50 μ. βρίσκεται νότια του Ανακτόρου και δίπλα στην Ιερά οικία. Η θεμελίωση είναι κατασκευασμένη από πωρόλιθο, ενώ η ανωδομή από θασίτικο μάρμαρο.

Αποτελούνταν από δύο ορόφους, ένα κλειστό τύμπανο στο κάτω μέρος και ένα ψευδοπτερό από δωρικούς πεσσούς, οι οποίοι στήριζαν πλήρη δωρικό θριγκό στο πάνω μέρος. Η μνημειακή είσοδος βρισκόταν στο κάτω μέρος της νότιας πλευράς. Δεξιά της εισόδου, υπήρχαν δυο μικροί βωμοί και ένας τετράγωνος χώρος, με νερό, για τις σπονδές. Η χρήση της Θόλου παραμένει ασαφής, ενδεχομένως ήταν χώρος θυσιών και επίσημων συγκεντρώσεων κατά τη διάρκεια της μεγάλης ετήσιας καλοκαιρινής γιορτής, ενώ υπάρχει πιθανότητα ότι μέσα στη Θόλο, λάβαινε χώρα η εισαγωγική Κορυβαντική τελετουργία της θρονώσεως που αναφέρεται από τον Πλάτωνα.

Πηγές 

 
 Πληροφορίες στο almaradio.gr

Παραπομπές 

Σαμοθράκη