joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σαπφώ Αλκαίου

Η Σαπφώ Αλκαίου (ως Σαπφώ Γ. Τισερίδου, Κωνσταντινούπολη 1877-Αθήνα 1951) ήταν ηθοποιός, από τις εκλεκτότερες της ελληνικής θεατρικής σκηνής.

Βιογραφία 
Πρωτοεμφανίσθηκε στο θέατρο το 1895 σε ηλικία 18 ετών, παίζοντας τότε τον μοναδικό γυναικείο ρόλο του μονόπρακτου ιταλικού έργου "Αγρόκηπος" με μεγάλη επιτυχία. Στην αρχή έπαιξε ρόλους κωμικούς. Ωστόσο μελετώντας συνεχώς ρόλους εξελίχθηκε σε μια από τις πρώτες "καρατερίστες" του Εθνικού Θεάτρου.
Επαιξε το ρόλο της Πασινόης στο θετρικό έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου «Θείος Όνειρος» το Μάρτιο του 1932 σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη. Στις θεατρικές εμφανίσεις της, η Σαπφώ Αλκαίου δεν έπαιξε ποτέ κατά τρόπο εντυπωσιακό έτσι ώστε να δίνει το συναίσθημα (την υποψία) ότι παίζει με σκοπό ν΄ αρέσει στο κοινό.

Αφοσιώθηκε ολόψυχα στη συγγραφική ιδέα των έργων και πέτυχε να την αποδίδει - ερμηνεύει με "ειλικρίνεια". Αυτό και ήταν το μυστικό της επιβολής της στο ελληνικό θέατρο και στο θεατρόφιλο κοινό του.

Κόρη της είναι η γνωστή ηθοποιός Μαρία Αλκαίου. Η Σαπφώ Αλκαίου κηδεύτηκε στον οικογενειακό της τάφο στο Α' Νεκροταφείο.

Φιλμογραφία

Θεατρικές παραστάσεις

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Πηγές 
Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.3ος σ.325

Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γκουλάγκ

Η ονομασία Γκουλάγκ, ή και Γκούλαγκ, είναι το αρκτικόλεξο της σοβιετικής υπηρεσίας που επόπτευε τα «στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στην πρώην Ε.Σ.Σ.Δ., όπου εξορίζονταν οι πάσης φύσεως αντιφρονούντες πολιτικοί κρατούμενοι, ύποπτοι κ.λπ».

Στην κυριολεξία γκουλάγκ δεν λέγονταν τα στρατόπεδα, αλλά η κρατική υπηρεσία (ρωσικά: ГУЛАГ) που ήταν υπεύθυνη για τη διαχείρισή τους. Μία άλλη υπηρεσία, η Ντάλστροϊ, ήταν υπεύθυνη για την εμπορική εκμετάλλευση των προϊόντων που παρήγε η καταναγκαστική εργασία.

Τα στρατόπεδα της Γκουλάγκ έγιναν διαβόητα καθώς εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που κρατούνταν στις φυλακές αυτές εξαφανίζονταν και έχαναν κάθε επαφή με τις οικογένειες τους, βασανίζονταν και έμεναν φυλακισμένοι σε φρικώδεις συνθήκες διαβίωσης για χρόνια, συχνά χωρίς καν νόμιμες δικαστικές διαδικασίες. Στη Δύση έγιναν γνωστά το 1973 μέσω της δημοσίευσης του έργου Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ 1918-1956 του νομπελίστα συγγραφέα Αλεξάντρ Ισάγεβιτς Σολζενίτσιν. 

Τα πρώτα στρατόπεδα ιδρύθηκαν το 1918 και νομιμοποιήθηκαν με την απόφαση "Για τη δημιουργία στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας" της 15 Απριλίου 1919. Το σύστημα αυτό εξαπλώθηκε γρήγορα, φτάνοντας σε πληθυσμό τις 100.000 στη δεκαετία του 1920, με πολύ υψηλή θνησιμότητα. 

Ο Λαβρέντι Μπέρια υπήρξε πρωτοστάτης αυτής της εξοντωτικής πρακτικής σε βάρος των αντιφρονούντων. Όντας επί Στάλιν αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας NKVD, της προδρόμου της KGB, συνώστισε σε γκουλάγκ αντικαθεστωτικούς διαφόρων εθνικοτήτων οι οποίοι κατηγορούνταν για αντισοβιετική δράση. Τα περισσότερα έκλεισαν κατά την αποσταλινοποίηση.

Νεότερη χρήση του όρου 
Στις μέρες μας ο όρος γκουλάγκ χρησιμοποιείται όπου γης ως συνώνυμο της φυλάκισης υπό απάνθρωπες ή αμφιλεγόμενες συνθήκες. Χαρακτηριστικά η Διεθνής Αμνηστία κατήγγειλε τις ΗΠΑ ότι μετά τις,επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 δημιούργησαν ένα «παγκόσμιο γκουλάγκ» από το Γκουαντάναμο μέχρι τις ιρακινές και τις μυστικές φυλακές της CIA. Η αμερικανική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι πρόκειται για αναγκαία μέτρα που επιβάλλει ο πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας και ότι οι κρατούμενοι απολαμβάνουν όλα τα δικαιώματα που τους παρέχουν οι διεθνείς συνθήκες.

Υποσημειώσεις

Βιβλία για το Γκουλάγκ 
 Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ, Αθήνα: εκδ. Πάπυρος, 2009 (978-960-6715-88-4)
 Ανν Απλμπάουμ, Γκουλάγκ - Η αληθινή ιστορία, εκδόσεις Ιωλκός (ISBN 978-960-426-502-2)

Δείτε επίσης 
 Στρατόπεδα συγκέντρωσης
 Ελληνική επιχείρηση της Εν Κα Βε Ντε

Στρατόπεδα συγκέντρωσης
Φυλακές
Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης
Κομμουνισμός
Λευτέρης Μίλος

Ο Λευτέρης Μίλος (αλβανικά: Lefter Milo, Δερβιτσάνη, 2 Αυγούστου 1966 – Γιάννουλη Λάρισας, 8 Μαρτίου 1997) ήταν Αλβανός διεθνής ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής που αγωνιζόταν στο χώρο της μεσαίας γραμμής.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1966 στο ελληνικό μειονοτικό χωριό της Δερβιτσάνης και ξεκίνησε την καριέρα του το 1984 από την Λουφτετάρι. Από το 1986 έως το 1990 αγωνίστηκε με την Παρτιζάνι Τιράνων, πραγματοποιώντας 147 συμμετοχές. Το 1991 ήρθε στην Ελλάδα όπου έκανε σημαντική καριέρα με τα χρώματα της Λάρισας στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1996 όταν και η ομάδα υποβιβάστηκε. Έπειτα αγωνίστηκε στον Ηρακλή. Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στις 8 Μαρτίου του 1997.

Ο Μίλος ήταν διεθνής με την Εθνική Αλβανίας έχοντας 20 συμμετοχές από το 1988 έως το 1996, χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα.

Τίτλοι 
 Πρωτάθλημα Αλβανίας:1987
 Κύπελλο Αλβανίας:1991

Παραπομπές

Πηγές 

 Εφημερίδα Ριζοσπάστης:Μεταγραφές σεζόν 1996/97
 Διεθνείς με την Εθνική Αλβανίας
 9 χρόνια συμπληρώθηκαν από τον θάνατο του Λευτέρη Μίλου

Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Αλβανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παρτιζάνι Τιράνων
Βορειοηπειρώτες
Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές
Άγιος Φανούριος

Ο Άγιος Φανούριος είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η ιστορική ύπαρξή του αγνοήθηκε μέχρι και τον 14ο αιώνα, οπότε και ενευρέθη εικόνα του, στο νησί της Ρόδου. Σύμφωνα με την εικόνα του, ο άγιος ήταν νεαρός στρατιώτης ο οποίος υπέστη 12 μαρτύρια. 
Υπάρχει επίσης η υπόθεση από ερευνητές ότι ο άγιος συγχέεται με τον Άγιο Γεώργιο, καθώς η εικόνα φαίνεται να έχει αρκετές ομοιότητες με αυτή του Αγίου Γεωργίου.

Από την εύρεση της εικόνας θεωρείται προστάτης του νησιού της Ρόδου. Γρήγορα μάλιστα η φήμη του ως αγίου απλώθηκε στα Δωδεκάνησα, την Κύπρο, την Κρήτη, τη Χίο, τη Λέσβο, την Πάτρα και τον υπόλοιπο ελληνικό χώρο. Σήμερα υπάρχουν πολλές εκκλησίες κτισμένες στο όνομά του. Γιορτάζεται στις 27 Αυγούστου.

Λαογραφία 
Η παρετυμολογική παρήχηση του ονόματός του με το φαίνω: φανερώνω τον έκανε δημοφιλή στη λαϊκή παράδοση για την φανέρωση χαμένων ανθρώπων, ζώων ή πραγμάτων. Γι’αυτό στις εικόνες παριστάνεται να κρατά στο χέρι αναμμένο κερί.Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί φτιάχνουν μια νηστίσιμη πίτα την εορταστική του ημέρα, την φανουρόπιτα, για να τους φανερώσει ο άγιος απολεσθέντα αντικείμενα, την τύχη των ανύπανδρων κοριτσιών ακόμα και εργασία στους ανέργους και διάφορα άλλα. Η πίτα είναι μικρή και στρογγυλή, καθώς και όσο την φτιάχνουν έχουν μια λαμπάδα αναμμένη. Γίνεται με εννέα υλικά, νηστίσιμα και αφού διαβαστεί και κοπεί σε σαράντα κομμάτια μοιράζεται στους πιστούς.

Μολονότι ο βίος του Αγίου Φανουρίου δεν έχει καμία σχέση με τη θεατρική τέχνη, ο Άγιος Φανούριος είναι ο Άγιος Προστάτης των Καραγκιοζοπαιχτών, ακριβώς επειδή τους "φανερώνει" δουλειές. Υπήρχε και λάβαρο του Πανελλήνιου Σωματείου Θεάτρου Σκιών με τον Άγιο Φανούριο, το οποίο λάβαρο δυστυχώς δεν διασώζεται σήμερα, παρά μόνο σε μεταπολεμικό ασπρόμαυρο φωτογραφικό υλικό με τους παλιούς καραγκιοζοπαίχτες Νίκο Ζαβραδινό, Κώστα Μάνο, Τάκη Μελλίδη, Μήτσο Μώρο, Ανδρέα Νικητόπουλο και Σωτήρη Σπαθάρη. Ο τελευταίος εικονίζεται καθιστός κάτω από το λάβαρο.

Δείτε επίσης 
 Άγγελος Ακοτάντος, αγιογράφος του 15ου αιώνα
 Φανουρόπιτα

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Τσολακίδης Χρήστος, "Αγιολόγιο της Ορθοδοξίας", Χ.Δ. Τσολακίδης, Αθήνα 2001.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Άγιος Φανούριος

Φανουριος
Ανδρέας Αντωνάτος

Ο Ανδρέας Αντωνάτος (1938) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε το 1938 στην Πάτρα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Παναχαΐκή και το 1964 πήγε στον Εθνικό έως το 1968. Έγινε και διεθνής φορώντας τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας μία φορά στον αγώνα κατά της Αιθιοπίας (3-1) το 1964.

Πηγές 

Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο, Παπαζήσης, Αθήνα 2001
Αχαιοί 3 Σύνδεσμος Φιλάθλων Παναχαικής
Τάσου Σταθόπουλου - Β. Νικητόπουλου ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ
Ανδρέα Μπόμη ΓΚΟΛ84

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Άγγελος Κρεμμύδας

Ο Άγγελος Κρεμμύδας (1943, Πειραιάς) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής.

Ποδοσφαιρική καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο 

Ξεκίνησε από τη Νεάπολη Νίκαιας και το 1964 πήγε στον Εθνικό, όπου έκανε μια μεγάλη καριέρα. Είναι ο πρώτος σε συμμετοχές ποδοσφαιριστής του Εθνικού Πειραιώς στην Α' Εθνική με 384 συμμετοχές. Το 1977 πήγε στην Παναχαϊκή όπου και έκλεισε την καριέρα του το 1979. Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο εγκαταστάθηκε στις Σπέτσες και έγινε προπονητής σε ομάδες του νησιού.

Με την Εθνική Ομάδα 

Το 1963 μετείχε με την εθνική Νέων στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, στο οποίο ήταν βασικός στους τρεις αγώνες και στον προκριματικό με την Τουρκία, ενώ αγωνίστηκε και σε έναν φιλικό αγώνα με τη Γαλλία. Επίσης συμμετείχε σε δύο αγώνες στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Νέων το 1965. Με την Ανδρών αγωνίστηκε μία φορά το 1969.

Παραπομπές

Πηγές 

Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο, Παπαζήσης, Αθήνα 2001
Ανδρέα Μπόμη ΓΚΟΛ84
Χρυσή εντεκάδα του ελληνικού ποδοσφαίρου (Δεκαετία 60-70)
Football PLAYER: Aggelos Kremidas

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Δημήτρης Γράφας

Ο Δημήτρης Γράφας (1937) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1937. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την ομάδα του Αιγάλεω και το 1958 πήρε μεταγραφή στον Εθνικό. Το 1963, ύστερα από πέντε χρόνια παρουσίας στην ομάδα του Πειραιά πήγε στον Φωστήρα όπου και έκλεισε την καριέρα του. Μέτρησε 75 συμμετοχές στο πλαίσιο της Α' Εθνικής και σημείωσε 14 τέρματα.

Αγωνίστηκε μία φορά με τα χρώματα της Ελλάδας στις 16 Ιουνίου 1957 στην εντός έδρας ήττα με 1-2 από τη Ρουμανία, στο πλαίσιο της προκριματικής φάσης για το Μουντιάλ του 1958. Γιος του είναι ο πρώην ποδοσφαιριστής, πλέον προπονητής ποδοσφαίρου, Θωμάς Γράφας.

Παραπομπές

Πηγές 

Συμμετοχές στην Εθνική Ελλάδος
Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο, Παπαζήσης, Αθήνα 2001
"50 χρόνια Αιγάλεω"-Νίκος Δημ. Νικολαΐδης (1998)

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Φωστήρα
Νίκος Λεκατσάς

Ο Νίκος Λεκατσάς είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στον Πειραιά το 1926.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά και συγκεκριμένα στη Νίκαια. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο παίζοντας στις αλάνες της γειτονιάς του και αργότερα εγγράφηκε στα τμήματα υποδομών του Κεραμεικού Καμινίων. Το 1944 μεταπήδησε στην ομάδα της γενέτειρας του, Άρη Πειραιώς, έπειτα από εισήγηση του προέδρου του τελευταίου και προωθήθηκε απευθείας στην βασική ομάδα, ξεκινώντας την επίσημη ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία. 

Το 1949 και στην ηλικία των 23 ετών μεταγράφηκε στον Εθνικό Πειραιώς. Με τη φανέλα του Εθνικού έκανε μεγάλη καριέρα και φόρεσε και τρεις φορές την φανέλα της Εθνικής Ελλάδας σημειώνοντας 4 γκολ.

Παραπομπές

Πηγές 

 Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο, Παπαζήσης, Αθήνα 2001

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Άρη Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Στάθης Μανταλόζης

Ο Στάθης Μανταλώζης (1928–1993) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Έγινε γνωστός με το προσωνύμιο αγριόγατος λόγω των εντυπωσιακών του εκτινάξεων.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Καλαμάτα. Σε μικρή ηλικία εντάχθηκε το 1942 στον Ολυμπιακό. Συνέχισε το ποδόσφαιρο σε ανεξάρτητα σωματεία του Πειραιά και πιο συγκεκριμένα στην Ένωση Ευαγγελιστρίας και το 1944 μεταπήδησε στους Φιλάθλους, από τους οποίους δύο χρόνια μετά (1946) τον πήρε ο Εθνικός Πειραιώς με πρώτη του εμφάνιση στο Κύπελλο Παρηγοριάς που οργάνωσε ο Λουκάς Πανουργιάς, όπου και πραγματοποίησε σημαντική σταδιοδρομία. Αυτήν ολοκλήρωσε το 1960 αγωνιζόμενος για ένα έτος στον Παναθηναϊκό, χωρίς να μετάσχει σε κάποια συνάντηση για το πρωτάθλημα της νεοσύστατης τότε Α΄ Εθνικής κατηγορίας.

Υπερασπίστηκε 10 φορές την εστία της Ανδρών Ελλάδας, αποτελώντας μέλος της ομάδας που διεκδίκησε με αξιώσεις την πρόκριση για την τελική φάση του Παγκοσμίου κυπέλλου 1954 στην Ελβετία.

Υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας του 1956 "Οι άσσοι του γηπέδου" σε σενάριο Ιάκωβου Καμπανέλλη και σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη, μαζί με τους ενεργούς συναθλητές του, Κώστα Λινοξυλάκη, Ανδρέα Μουράτη, Λάκη Πετρόπουλο, Κώστα Πούλη και τον παλαίμαχο Αντώνη Μηγιάκη. Απεβίωσε το 1993 σε ηλικία 64 ετών.

Παραπομπές 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Δημήτρης Καλογερόπουλος

Ο Δημήτρης Καλογερόπουλος (γεννημένος στην Αθήνα, στις 23 Σεπτεμβρίου του 1952) είναι Έλληνας αρχιτέκτονας και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία

Πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 23-9-1952. Σπούδασε στην Αρχιτεκτονική Σχολή της Ρώμης και της Φλωρεντίας απ' όπου και αποφοίτησε. Διατηρούσε τεχνικό γραφείο ασχολούμενος με την μελέτη και κατασκευή ιδιωτικών έργων. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Μηχανικών Δυτικής Αθήνας. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του νοσοκομείου Αγία Βαρβάρα και καθηγητής του ΤΕΙ Πειραιά.

Από το 1999 έως το 2002, διετέλεσε πρόεδρος της τοπικής ομάδας της Α.Ο. Αιγάλεω. Έπειτα διετέλεσε σύμβουλος στο Υφυπουργείο Αθλητισμού, αντιπρόεδρος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθήνας (ΕΠΣΑ) και αντιπρόεδρος της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΣΚΟΕ). Υπήρξε μέλος Επιτροπής Λαμπαδηδρομίας της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (ΕΟΕ).Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Περιφερειών.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Ασχολήθηκε πρώτη φορά με την τοπική αυτοδιοίκηση το 1992, όταν διορίστηκε νομάρχης Πρέβεζας, θέση που διατήρησε μέχρι την ανάληψη της εξουσίας από την Κυβέρνηση Παπανδρέου. Έπειτα υπήρξε υποψήφιος δήμαρχος στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1994 και του 1998. Στις αυτοδιοικητικές του 2002, εκλέχθηκε στον δεύτερο γύρο με αντίπαλο τον υποψήφιο δήμαρχο Παναγιώτη Μπιτούνη που υποστηρίχθηκε από το κόμμα του ΠΑΣΟΚ, ενώ ο ίδιος υποστηρίχθηκε από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Το 2006, επανεκλέχθηκε από τον πρώτο γύρο δήμαρχος Αιγάλεω, ως ανεξάρτητος. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010, έθεσε και πάλι υποψηφιότητα ως επικεφαλής του συνδυασμού "Σύγχρονο Ανθρώπινο Αιγάλεω" που έλαβε την στήριξη της ΝΔ, αλλά ηττήθηκε από το μετέπειτα δήμαρχο Χρήστο Καρδαρά. 

Κατά την διάρκεια της δημαρχείας του, είχε διατελέσει αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Αναπτυξιακού Συνδέσμου Δυτικής Αθήνας  και πρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Αττικής (ΤΕΔΚΝΑ). Το 2012, τοποθετήθηκε ως γενικός γραμματέας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής αντικαθιστώντας τον Ηλία Λιακόπουλο.Το 2014, διετέλεσε Γενικός Γραμματέας (Συντονιστής) του Υπουργείου Εσωτερικών για την διαχείριση των αποβλήτων. Από το 2016, είναι Πρόεδρος της ΕΕΤΑΑ (Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης).

Παραπομπές 

Έλληνες αρχιτέκτονες
Νομάρχες Πρέβεζας
Δήμαρχοι Αιγάλεω
Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής
Έλληνες Νομάρχες
Αλμπουέρα

Η Αλμπουέρα, είναι ιστορική περιοχή και οχυρό της ΝΔ. Ισπανίας παρά τα σύνορα με την Πορτογαλία.

Βρίσκεται κοντά στο σημερινό ομώνυμο χωριό στην επαρχία Μπαδαχόθ της αυτόνομης περιοχής Εξτρεμαδούρα.

Στις 16 Μαΐου του 1811 στην Αλμπουέρα συνάφθηκε η περίφημη ομώνυμη ιστορική "μάχη της Αλμπουέρας", μεταξύ των γαλλικών στρατευμάτων υπό τον στρατηγό Σουλτ και των  Αγγλοϊσπανικών στρατευμάτων που είχαν συμμαχήσει κατά της Γαλλίας.

Κτίρια και κατασκευές στην Ισπανία
Εξτρεμαδούρα
Οχυρώσεις στην Ισπανία
Αλκάνταρα

Η Αλκάνταρα (Alcántara) είναι μια μικρή παραποτάμια πόλη της Ισπανίας. Βρίσκεται μόλις 7 χλμ. από τα σύνορα της Πορτογαλίας επί του ποταμού Τάγου στο βορειοδυτικό τμήμα της αυτόνομης περιοχής της Εχτρεμαδούρας με πληθυσμό 1.693 κατοίκους (2011). Περίφημη είναι η μεγαλοπρεπής εξάτοξη ρωμαϊκή γέφυρά της επί του ποταμού Τάγου από την οποία και έλαβε η πόλη το όνομά της, που κτίσθηκε το 105 μ.Χ. προς τιμή του Αυτοκράτορα Τραϊανού. Επίσης περίφημες για την ιστορική τους αξία, την μεγαλοπρέπεια, τον  πλούτο και την καλλιτεχνική τους αξία θεωρούνται σχεδόν όλες οι εκκλησίες της πόλης.

Ιστορία 
Το 1214 η Αλκάνταρα καταλήφθηκε από τον Βασιλέα Αλφόνσο Θ΄ οπότε και κατέστη περίφημο προπύργιο - έδρα του θρυλικού ισπανικού τάγματος της Αλκαντάρα. Για την εξομάλυνση των σχέσεων της Καστίλης με την Πορτογαλία, στη πόλη αυτή έγινε η ιστορική συνάντηση των Βασιλισσών Καστίλης και Πορτογαλίας.

Εξτρεμαδούρα

Πόλεις της Ισπανίας
Πριμέρα Ντιβιζιόν (γυναικών)

Η Πριμέρα Ντιβιζιόν Γυναικών (ισπανικά: Primera División de la Liga de Fútbol Femenino, γνωστή ως Superliga Femenina) αποτελέι την υψηλότερη κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών στην Ισπανία.

Πρωταθλήτριες 
 1983-84 : Txorierri Neskak Sondika
 1984-85 : Γκιπούθκοα
 1985-86 : Κάρμπο Ντεπορτίβο
 1986-87 : Πορβενίρ
 1987-88 : Γκιπούθκοα
 1988-89 : Γκιπούθκοα
 1989-90 : Πένια Μπαρτσελονίστα Βαρκελώνης
 1990-91 : Αθλέτικο Βιγια Μαδρίτης
 1991-92 : Γκιπούθκοα
 1992-93 : Γκιπούθκοα
 1993-94 : Βιγιαβέρδε Μαδρίτης
 1994-95 : Βιγιαβέρδε Μαδρίτης
 1995-96 : Γκιπούθκοα
 1996-97 : Γκιπούθκοα
 1997-98 : Σαν Βιθέντε Βαλένθια
 1998-99 : Αθλέτικο Μάλαγα
 1999-00 : Βιγιαβέρδε Μαδρίτης
 2000-01 : Πουέμπλα
 2001-02 : Λεβάντε 
 2002-03 : Αθλέτικ Μπιλμπάο
 2003-04 : Αθλέτικ Μπιλμπάο
 2004-05 : Αθλέτικ Μπιλμπάο
 2005-06 : Εσπανιόλ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Γ
Γυναικείο ποδόσφαιρο Ισπανίας
Χαλλούμι

Το χαλλούμι (κυπριακά: χαλλούμι, ΔΦΑ:) είναι γνωστό ευρύτερα στην Ελλάδα ως κυπριακό τυρί, ενώ παρασκευάζεται και παράγεται και σε άλλες περιοχές π.χ. στην Αίγυπτο. Είναι ημίσκληρο τυρί, το οποίο κατασκευάζεται από μείγμα αγελαδινού και αιγοπρόβειου γάλακτος, ή εξ ολοκλήρου από αιγοπρόβειο γάλα και μπορεί να ψηθεί στη σχάρα ή στο τηγάνι. 

Έχει άσπρο χρώμα και σημαντικό χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν λειώνει στην υψηλή θερμοκρασία που αναπτύσσεται κατά το ψήσιμό του. 

Στην Κύπρο ήταν ήδη γνωστό πριν από την κατάκτηση της νήσου από τους Τούρκους το 1571. Στον φάκελο που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας της Κύπρου, ο δόγης Λεονάρντο Ντονά, ο οποίος έζησε στην Κύπρο, αναφέρεται στο χαλλούμι (calumi) σε χειρόγραφο έγγραφο του 1556. 
Όσον αφορά την ετυμολογία της λέξης υπάρχουν δύο εκδοχές: α) ότι παράγεται από την αρχαία ελληνική λέξη ἅλμη και β) ότι προέρχεται από τα αρχαία αιγυπτιακά μέσω του κοπτικού ialom.

Η σημασία του τυριού αυτού στο νησί είναι πολύ μεγάλη ώστε να θεωρείται το κατ' εξοχήν κυπριακό τυροκομικό προϊόν, τόσο εντός της Κύπρου, όσο και στον υπόλοιπο Ελληνισμό και τη Δυτική και Βόρεια Ευρώπη.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Lenia und Barnim Heiderich: Zyprisch kochen. Edition diá, Berlin 1992. ISBN 3-905482-65-7

Ημίσκληρα τυριά
Κυπριακή κουζίνα
Τρόφιμα τηγανισμένα
Τυριά αγελαδινού γάλακτος
Τυριά πρόβειου γάλακτος
Τυριά κατσικίσιου γάλακτος
Ελληνικά τυριά
Καρδιακαύτι Ηλείας

Το Καρδιακαύτι είναι χωριό της Ηλείας, πρώην δημοτικό διαμέρισμα του Καποδιστριακού Δήμου Γαστούνης, που σήμερα ανήκει διοικητικά στο Δήμο Πηνειού.

Ιστορία 
Για την ονομασία του χωριού η λαϊκή παράδοση λέει την περίοδο της Φραγκοκρατίας , ένας ιππότης που ονομαζόταν Βαρθολομαίος γνώρισε μια πολύ όμορφη κοπέλα που έβοσκε πρόβατα καθώς επιτηρούσε την επικράτειά του. Τη ρώτησε πώς τη λένε και από ποιο χωριό κατάγεται και έδειξε το χωριό της στην κοιλάδα. Ο Βαρθολομαίος θαμπωμένος ζήτησε από τον πατέρα του να παντρευτεί την κοπέλα και εκείνος δέχτηκε. Το μέρος που είδε την κοπέλα ονομάστηκε Καρδιακαύτι.

Οι κάτοικοι του χωριού ήταν αλβανόφωνοι, δηλ. αρβανίτες. Ο οικισμός Καρδιακαύτη απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από τα Λεχαινά, την έδρα του τότε Δήμου Μυρτουντίων στον οποίο ανήκε διοικητικά.

Διοικητική εξέλιξη 
Την 20/04/1835 ο οικισμός προσαρτάται στον τότε Δήμο Μυρτουντίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Μυρτουντίων και ορίζεται έδρα της κοινότητας Καρδιακαύτη. Την 16/10/1940 διορθώνεται το όνομα του χωριού σε Καρδιακαύτι. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Γαστούνης μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Πηνειού (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".

Δημογραφικά στοιχεία 
Η πληθυσμιακή εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:

Λοιπά στοιχεία 
Το Καρδιακαύτι μέχρι και σήμερα έχει αρκετούς νέους, ενώ έγινε ιδιαίτερα γνωστό στην περιοχή από την πλούσια πολιτιστική του δράση με την δημιουργία του Πολιτιστικού Κέντρου «Το στέκι της χαράς».

Δείτε επίσης 
 Νέα Πικέρνη

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Λεωνίδας Φ. Καλλιβρετάκης, "Νέα Πικέρνη Δήμου Βουπρασίων: το χρονικό ενός οικισμού της Πελοποννήσου τον 19ο αιώνα (και η περιπέτεια ενός πληθυσμού)" στον τόμο Πληθυσμοί και οικισμοί του ελληνικού χώρου. Ιστορικά μελετήματα, σειρά Τετράδια Εργασίας, αρ. 18, Αθήνα, ΙΝΕ/ΕΙΕ, 2003, σελ. 221-242 (ιδίως σελ. 230-231)
 Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885 
 Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 eetaa.gr-Διοικητικές μεταβολές Καρδιακαυτίου

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Πηνειού
Κόροιβος Ηλείας

Ο Κόροιβος είναι χωριό του Νομού Ηλείας, πρώην δημοτικό διαμέρισμα του Καποδιστριακού Δήμου Γαστούνης, ενώ σήμερα ανήκει στο Δήμο Πηνειού. Απέχει τέσσερα χιλιόμετρα από το κέντρο της Γαστούνης και τρία χιλιόμετρα από τη νέα εθνική οδό Πύργου-Πατρών. Βρίσκεται εβδομήντα ένα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας και τριάντα ένα χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Πύργου (πρωτεύουσα του νομού). Συνορεύει δυτικά με τη Γαστούνη, βόρεια με την Αγία Μαύρα, ανατολικά με το Ρουπάκι και νότια με τα χωριά Αμπελόκαμπο και Σαβάλια.

Ιστορία 
Πήρε το όνομά του από τον πρώτο Ολυμπιονίκη Κόροιβο, μάγειρα στο επάγγελμα, ο οποίος ήταν ο νικητής στο αγώνισμα δρόμου στην πρώτη Ολυμπιάδα το 776 π.X., που πήρε το όνομά του (Κοροιβιάς). Ήταν ο πρώτος σταδιονίκης στην Ολυμπία, όπου μέχρι τη 13η Ολυμπιάδα (728 π.Χ.), το στάδιο ήταν το μοναδικό αγώνισμα. Ο ιστορικός Παυσανίας αναφέρει ότι υπάρχει στήλη που μνημονεύει τη νίκη του, στον τάφο του στα σύνορα της Ηλείας.

Οι κάτοικοι αποφάσισαν να δώσουν το όνομά του στο χωριό, το οποίο πριν ονομαζόταν Κελεβή, από το όνομα Τούρκου αξιωματούχου, τον οποίο τα Ενετικά Αρχεία (Κώδικας Μέρτζιου) χαρακτηρίζουν «πρόσωπο μεγάλης εξουσίας» (Celebi), όνομα με το οποίο είναι γνωστό ακόμη και στις μέρες μας. Το χωριό μετονομάστηκε την 20η Σεπτεμβρίου του 1955.

Σήμερα, στο χωριό υπάρχει Πολιτιστικό Κέντρο, ενώ λειτουργεί μόνο νηπιαγωγείο, καθώς μετά από χρόνια το Δημοτικό Σχολείο έκλεισε, λόγω έλλειψης παιδιών. Στο κέντρο του χωριού δεσπόζει ο Ιερός Ναός της Αγίας Παρασκευής, καθώς και η μεγάλη πλατεία. Το εκκλησάκι του κοιμητηρίου του χωριού, που διατηρείται μέχρι και σήμερα, χρονολογείται από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Κύρια δραστηριότητα και πηγή εσόδων για τους κατοίκους του Κοροίβου είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία.

Στον Κόροιβο λειτουργούσε παλιότερα το Ινστιτούτο Αμπέλου το οποίο είναι πλέον εγκαταλελειμμένο.

Πληθυσμός

Προσωπικότητες
 Λεωνίδας Μαργαρίτης, δικηγόρος, συγγραφέας, λογοτέχνης, κ.α.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Κόροιβος στο Greek Travel Pages
Κόροιβος στο buk.gr

Δείτε επίσης 
Κόροιβος ο Ηλείος
Κατάλογος χωριών και οικισμών νομού Ηλείας

Διαβάστε επίσης
 Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης, Χρονικό του Κοροίβου, Πάτρα, Εκδόσεις Βιβλιοπανόραμα, 2009, ISBN:960-6744-23-Χ.

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Πηνειού
Πιέτρο ντελα Βάλλε

Ο Πιέτρο ντελα Βάλλε (Pietro Della Valle, 2 Απριλίου 1586 – 21 Απριλίου 1652), γνωστός και ως Πιέτρο Πελλεγρίνο, ήταν Ιταλός περιηγητής, που αφιέρωσε ένα σημαντικό τμήμα των περιηγήσεών του στην Ασία και την Αίγυπτο.

Βίος 
Γεννήθηκε στη Ρώμη στους κόλπους πλούσιας οικογένειας ευγενών. Ιδιαίτερα καλλιεργημένος για την εποχή του γνώριζε Λατινικά, αρχαία Ελληνικά, είχε μελετήσει την ελληνική μυθολογία και τη Βίβλο. Φαίνεται πως οι περιηγήσεις του ξεκίνησαν ως εναλλακτική λύση στην αυτοκτονία, εξαιτίας ερωτικής απογοήτευσης, καθ υπόδειξιν του καθ. της Ιατρικής στη Νάπολη, του Μάριο Σιπάνο. Ταξίδεψε  αρχικά στη Τύνιδα και από εκεί διαδοχικά στην Κωνσταντινούπολη, τη Ρόδο και τους Αγίους τόπους (1614), όπου παρέμεινε αρκετά για να αποκτήσει καλή γνώση της Τουρκικής και κάποια γνώση της Αραβικής. Το 1615 μετέβη στην Αλεξάνδρεια και μετά από μια περιήγηση στο όρος Σινά εγκατέλειψε το Κάιρο με δύο πορτραίτα Φαγιούμ στις αποσκευές του για να λάβει μέρος στον εορτασμό του Πάσχα στην Ιερουσαλήμ

Κατόπιν ταξίδεψε προς τη Βαγδάτη για να συναντήσει μια Σύρια χριστιανή πριγκίπισσα ονόματι Μάανι, η οποία δυστυχώς πέθανε το 1621. Με τη συνοδεία της συζύγου του πέρασε στο Ισπαχάν το καλοκαίρι του 1618, όπου συνάντησε τον Σάχη Αμπάς, στη διάρκεια μιας εκστρατείας του στη βόρειο Περσία τον οποίο και ακολούθησε επισκεπτόμενος περιοχές της Κασπίας. To 1623 με το αγγλικό πλοίο Whale κατάφερε εν τω μέσω του περσοτουρκικού πολέμου να φθάσει στο Γαμπρούν και Σουράτ, από όπου συνέχισε την περιοδεία του στην Ινδία. Στο δρόμο της επιστροφής πέρασε από το Χαλέπι στον κόλπο της Αλεξανδρέττας και με γαλλικό πλοίο στην Κύπρο και από εκεί μετέβη στη Μάλτα, τη Σικελία απ΄ όπου μέσω Νάπολης επέστρεψε στη Ρώμη, όπου τον υποδέχθηκε με τιμές ο Πάπας Ουρβανός Η΄.

Ο Πιέτρο Πελλεγρίνο παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, τη γεωργιανή ευγενή Μαριούτσια ντε Ζιμπά (Mariuccia Tinatin de Ziba), υιοθετημένη κόρη της πρώτης του συζύγου. Πέθανε στη Ρώμη στις 21 Απριλίου 1652. Κατέγραψε εκτενείς σημειώσεις και εντυπώσεις από την μεγάλη του αυτή περιοδεία τις οποίες εξέδωσαν οι γιοι του λίγο αργότερα του θανάτου του.

Έργα 

 "Funeral Oration on his Wife Maani", (Επικήδειος της συζύγου του Μάανι) (1627)
 Account of Shah Abbas (Αφήγηση του Σάχη Αμπάς) (1628)
 The Travels in Persia (Τα ταξίδια στην Περσία) (2 μέρη) εκδόθηκαν από τους γιους του το 1658 και το τρίτο μέρος (Ινδία) το 1663.

Πηγές 

 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Στ΄, σελ.574.
 The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition. 2001

Ιταλοί περιηγητές
Παύλος Βασιλείου

Ο Παύλος Βασιλείου (ή Παυλάκης Βασιλείου) είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν αρχικά στη θέση του μέσου και έπειτα στη θέση του επιθετικού. Αγωνίστηκε κατά σειρά με την Εθνική Ελλάδας και την Εθνική Κύπρου. Πρόκειται για έναν από τους τέσσερεις μόλις παίκτες που χρίστηκε διεθνής και με άλλη εθνική πλην της ελληνικής (Κώστας Χούμης και Γιάγκος Σημαντήρης οι δύο πρώτοι, με ποιο πρόσφατο τον Απόστολο Γιάννου).

Ποδοσφαιρική πορεία 
Γεννήθηκε το 1940 στην Πύλα. Το 1955 εντάχθηκε στην ΕΠΑ Λάρνακας. Παρέμεινε στην ομάδα έως το 1963.  Διετέλεσε και αρχηγός της ομάδας. 

Το 1963 μετεγγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Παρέμεινε στη ομάδα έως το 1970 κατακτώντας 2 πρωταθλήματα Ελλάδας (1966, 1967), 2 κύπελλα (1965, 1968) και ένα βαλκανικό κύπελλο (1963). Την περίοδο 1964-1967 συμμετείχε στην Εθνική Ελλάδας (7 συμμετοχές). Με τον Ολυμπιακό είχε 381 συμμετοχές και πέτυχε 116 γκολ. 

Το 1970 επέστρεψε στην ΕΠΑ Λάρνακας, η οποία συμμετείχε στην Α΄ εθνική 1970-1971. Παρέμεινε ΕΠΑ έως το 1972 που ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Την ίδια περίοδο αγωνίστηκε με την Εθνική Κύπρου (8 συμμετοχές). 

Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας εργάστηκε στα τμήματα υποδομής του Ολυμπιακού Πειραιώς. 

Το 1974 η Ένωση Αθλητικογράφων Κύπρου τον ανακήρυξε αθλητή ήθους.

Τίτλοι 
Ως ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού
 Πρωτάθλημα Ελλάδας (2): 1965-66, 1966-67

 Κύπελλο Ελλάδας (2): 1964-65, 1967-68

 Βαλκανικό κύπελλο (1): 1963

Παραπομπές

Πηγές 

 Η Ιστορία του Ολυμπιακού, Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής, Αθήνα 1996
 Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο, Έκδοση Ηλιότροπο, Αθήνα 1997 ISBN 569-584-365-2
 Χρυσός Θρύλος, Έκδοση Art Press, Εκδοτική Α.Ε., Αθήνα 1997
 Ολυμπιακός ένα αρχείο μια ιστορία, Β. Καρδάσης, Μίλητος 1997
 Το Έπος της Α' Εθνικής, Γιώργος Ν. Παγιωτέλης, περιοδικό Οι Παγκόσμιοι, 1993-1996
 Pavlos Vasiliou βάση δεδομένων ευρωπαϊκών εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου

Βιβλιογραφία 

Κύπριοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές ΕΠΑ Λάρνακας
Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Παπανικολής ΙΙ (υποβρύχιο)

Το υποβρύχιο Παπανικολής ΙΙ (S-114) του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού ήταν τύπου Balao πρώην USS Hardhead (SS-365). Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Monitowoc SB Co, Monitowoc, Wisc, USA. Καθελκύστηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1943. Σε ενεργεία από τις 18 Απριλίου 1944. Παραχωρήθηκε από το Αμερικανικό ναυτικό στις 26 Ιουλίου 1972 στο Νιού Λόντον, Κοννεκτικοτ. Κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 26 Ιουλίου 1972. Ιδίου τύπου υποβρύχιο είναι το Κατσώνης ΙΙI.

Ελληνικά υποβρύχια
Ώρες κοινής ησυχίας (ταινία)

Ώρες κοινής ησυχίας είναι ο τίτλος μιας ελληνικής δραματικής ταινίας του 2006 σε σκηνοθεσία και παραγωγή της Κατερίνας Ευαγγελάκου.

Πλοκή

Μια νύχτα σε μια πολυκατοικία στην Αθήνα συμβαίνουν διάφορα απρόοπτα που ψυχογραφούν το νεοελληνικό πληθυσμό. 

Σε μια γειτονιά, τα πράγματα φαίνεται να είναι ήρεμα. Το μόνο που ταράζει το σκηνικό είναι ο συναγερμός ενός αυτοκινήτου που χτυπάει ανά περιόδους, αναστατώνοντας τους πάντες. Σε μια πολυκατοικία της συγκεκριμένης γειτονιάς, πέντε παράλληλες ιστορίες εξελίσσονται, φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους, οι οποίες, όμως, εντέλει συνδέονται.

Η Λουκία κι η Νίκη είναι δύο ελαφρόμυαλες αδελφές που σπουδάζουν στην Αθήνα και μοιράζονται το ίδιο σπίτι. Εντελώς αντίθετες ως χαρακτήρες, βρίσκονται διαρκώς σε αντιπαράθεση. Στο διπλανό διαμέρισμα μένει μια γιαγιά που πέφτει για ύπνο. Δύο ληστές θα διαρρήξουν το διαμέρισμά της. Η γιαγιά, όμως, τους επιφυλάσσει μιαν έκπληξη, μια και δεν ζει πλέον.

Στο επάνω διαμέρισμα, μια όμορφη κοπέλα περιμένει τον αγαπημένο της. Εκείνος, όμως, είναι γιατρός και αργεί να εμφανιστεί από την εφημερία του. Ένας μεσήλικας ηθοποιός, ταγμένος στην τέχνη, είναι έτοιμος να συμβιβαστεί και να πρωταγωνιστήσει σε μια σαπουνόπερα, ενώ δεν εμπιστεύεται τον νεαρό φίλο του. Τέλος, ένας ταξιτζής προσπαθεί να μπει στο διαμέρισμα της γυναίκας του, την οποία διεκδικεί και η οποία τον έχει παρατήσει κι έχει βρει καταφύγιο στο σπίτι της μάνας της.

Διανομή 

 Υβόννη Μαλτέζου - Τούλα
 Ερρίκος Λίτσης - Αντρέας
 Αγγελική Παπαθεμελή - Ελένη
 Δημήτρης Ξανθόπουλος - Μάριος
 Αλεξία Καλτσίκη - Χριστίνα
 Ταξιάρχης Χάνος - Γιώργος
 Μάκης Παπαδημητρίου - Ντίνος
 Αναστάσιος Κολοβός - Φώτης
 Βάσω Καβαλιεράτου - Νίκη
 Λουκία Μιχαλοπούλου - Λουκία
 Όμηρος Πουλάκης - Αντώνης
 Γιώργος Βελέντζας - τυφλός
 Δημήτρης Λιόλιος - ματάκιας
 Γιώργος Σουξές - αστυνομικός
 Χρήστος Στέργιογλου - Φάνης
 Γιάννης Παπαγιάννης - γείτονας

Παραγωγή 
Ο συναγερμός που ακούγεται διαρκώς στην ταινία δεν σταματά ούτε όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους.  Τη μουσική της ταινίας έγραψε η Δήμητρας Γαλάνη. 

Προβλήθηκε στο 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ ο Χρήστος Στέργιογλου απέσπασε για την ερμηνεία του με το Κρατικό Βραβείο Β΄ Ανδρικού Ρόλου.  Η ταινία κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 26 Ιουνίου 2007.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ώρες κοινής ησυχίας στο IMDb

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 2006
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου
Ταινίες παραγωγής ΕΡΤ
Ένοπλες δυνάμεις

Οι ένοπλες δυνάμεις μιας χώρας αποτελούν την αμυντική δύναμη και τους αντίστοιχους φορείς της κυβέρνησης. Υπάρχουν με σκοπό την προώθηση την εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής του κυβερνητικού σώματος στο οποίο υπάγονται, όπως και για την προστασία του σώματος αυτού και του έθνους που αντιπροσωπεύουν από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Με την ευρεία έννοια, οι όροι «ένοπλες δυνάμεις» και «στρατός» εκλαμβάνονται συχνά ως συνώνυμοι, αν και ο στρατός συνδέεται κυρίως με τις επίγειες δυνάμεις, ενώ οι ένοπλες δυνάμεις απαρτίζονται συνήθως από ένα συνδυασμό επίγειων, θαλάσσιων και εναέριων μέσων.

Στρατός
Φακές

Οι φακές (lentil soup), αναφέρονται σε μια ποικιλία από χορτοφαγικές και κρεατικές σούπες οι οποίες περιέχουν φακές. Η σούπα, μπορεί να περιέχει πράσινες, καφέ, κόκκινες, κίτρινες ή μαύρες φακές, με ή χωρίς φλοιό. Οι κίτρινες ή οι κόκκινες αποφλοιωμένες φακές, αποσυντίθενται στο μαγείρεμα, δημιουργώντας έτσι μια παχύρευστη σούπα.

Ιστορία και λογοτεχνία

Στα Παλαιολιθικά και Μεσολιθικά στρώματα, ξεθάφτηκαν φακές στο Σπήλαιο Φράγχθι στην Ελλάδα (9.500 έως 13.000 χρόνια πριν), στο τέλος της Μεσολιθικής εποχής στη Mureybet και Tell Abu Hureyra στη Συρία και σε τοποθεσίες που χρονολογούνται από το 8000 π.Χ. στην περιοχή της Ιεριχούς. Οι Αρχαίοι Έλληνες, ήσαν λάτρεις της σούπας από φακές, γεγονός που αποδεικνύεται από το σχόλιο του Αριστοφάνη: «Εσύ, που τολμάς να προσβάλλεις τη σούπα φακών, την πιο γλυκιά από τις λιχουδιές.» Η σούπα φακών αναφέρεται στην Αγία Γραφή: Στη  Γένεση 25:30-34, ο Ησαύ ετοιμάζεται να εγκαταλείψει την πρωτοτοκία του, για μια κατσαρόλα με ευωδιαστή κόκκινη σούπα φακών (ένα «συσσίτιο από χορτόσουπα» σε ορισμένες εκδόσεις) που μαγειρεύτηκε από τον αδελφό του, τον Ιακώβ. Στην εβραϊκή παράδοση, η σούπα από φακές σερβίρεται σε περιόδους πένθους, η καμπυλότητα της φακής, υποδηλώνει τον πλήρη κύκλο της ζωής.

Ποικιλίες
Οι φακές, μπορεί να περιέχουν λαχανικά, όπως καρότα, πατάτες, σέλινο, μαϊντανό, τομάτα, άνηθο, κολοκύθι και κρεμμύδι. Κοινά αρτύματα είναι το σκόρδο, φύλλο δάφνης, κύμινο, ελαιόλαδο και ξίδι. Μερικές φορές γαρνίρεται με κρουτόν (croutons) ή ψιλοκομμένα βότανα ή βούτυρο, ελαιόλαδο, κρέμα γάλακτος ή γιαούρτι. Η Ινδική σούπα φακών, περιέχει μια ποικιλία από αρωματικά μπαχαρικά. Στη Μέση Ανατολή η προσθήκη χυμού λεμονιού, δίνει μια ισχυρή όξινη γεύση και κόβει το αίσθημα βάρους του πιάτου. Στην Αίγυπτο, η σούπα συνήθως πολτοποιείται πριν από το σερβίρισμα και παραδοσιακά καταναλώνεται τον χειμώνα.

Διατροφικές

Οι φακές αναγνωρίζονται ως ιδιαιτέρως θρεπτικές, είναι μια καλή πηγή πρωτεϊνών, διαιτητικών ινών, σιδήρου και καλίου. Ο Ιπποκράτης συνταγογραφούσε τις φακές, στους ασθενείς με ηπατικές ασθένειες.

Δείτε επίσης 
 Φάβα, ινδικά παρασκευάσματα φακής
 Σούπα Έζο-γκελίν, τουρκικής καταγωγής σούπα με φακές και πλιγούρι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  "Lentil soup recipe on AllRecipes" http://allrecipes.com/recipe/lentil-soup/ 
  "Lentil soup recipe on Recidemia" https://web.archive.org/web/20160304100508/http://en.recidemia.com/wiki/Lentil_soup
  Turkish Red Lentil Soup (Kirmizi Mercimek Corbasi) recipe

Σούπες
Φαγητά με όσπρια
Κουζίνα της Μέσης Ανατολής
Αιγυπτιακή κουζίνα
Ισραηλινή κουζίνα
Εβραϊκή κουζίνα
Φαγητά της αρχαιότητας
Ελληνικές σούπες
Παγκόσμια κουζίνα
Μεταφυσική

Η οντολογική μεταφυσική είναι παραδοσιακός κλάδος της φιλοσοφίας και σχετίζεται με την ερμηνεία της θεμελιώδους φύσης του όντος (ύπαρξης) και του κόσμου που το περιβάλλει αν και δεν είναι ιδιαίτερα εύκολο να οριστεί. Η μεταφυσική ως υπερώνυμο (ευρύ) φιλοσοφικό πεδίο μελέτης έχει ως αντικείμενο τις πρώτες αρχές (θεμελίωση και φύση της υποστατότητας του οτιδήποτε), κι επίσης αφηρημένες έννοιες όπως η ύπαρξη, η γνώση, η ταυτότητα, ο χρόνος και η αλήθεια. Η μεταφυσική δημωδώς συγχέεται με την πνευματικότητα και το υπερφυσικό· όμως η μεταφυσική αποτελεί αντικείμενο μελέτης· τα εργαλεία της μελέτης δύνανται να είναι ορθολογικά-επιστημονικά ή πνευματιστικά-θρησκευτικά (δεν χρησιμοποιούν όλοι οι στοχαστές τα ίδια εργαλεία*· όμως τα ερωτήματα παραμένουν τα ίδια). Η παραδοσιακή μεταφυσική προσπαθεί να απαντήσει σε δύο βασικά ερωτήματα με τους ευρύτερους δυνατούς όρους:

 Τελικά, τι βρίσκεται εκεί;
 Με τι μοιάζει;

Εκείνος που μελετά τη μεταφυσική ονομάζεται μεταφυσικός. Ο μεταφυσικός προσπαθεί να αποσαφηνίσει τις θεμελιώδεις έννοιες με τις οποίες οι άνθρωποι προσπάθουν να κατανοήσουν τον κόσμο, π.χ., ύπαρξη, τα αντικείμενα και οι ιδιότητές τους, ο χώρος και ο χρόνος, η αιτία και το αποτέλεσμα. Κεντρικός κλάδος της μεταφυσικής είναι οντολογία, η έρευνα για τις βασικές κατηγορίες της ύπαρξης (του είναι) και των μεταξύ τους σχέσεων. Άλλος κεντρικός κλάδος της μεταφυσικής είναι η κοσμολογία, η μελέτη της προέλευσης, της βασικής δομής, τη φύσης και της δυναμικής του σύμπαντος. Ορισμένοι περιλαμβάνουν την επιστημολογία ως ένα άλλο επίκεντρο της μεταφυσικής, αλλά η συγκεκριμένη συμπερίληψη αμφισβητείται. 

Πριν από τη σύγχρονη ιστορία της επιστήμης, τα επιστημονικά ζητήματα που αντιμετωπίστηκαν ως μέρος της μεταφυσικής είναι γνωστά ως φυσική φιλοσοφία. Αρχικά, ο όρος «επιστήμη» (Λατινικά scientia) σήμαινε απλά "γνώση". Η επιστημονική μέθοδος, όμως, μεταμορφώθηκε σε φυσική φιλοσοφία μέσω της εμπειρικής δραστηριότητας που προκύπτει από το πείραμα σε αντίθεση με την υπόλοιπη φιλοσοφία. Έως το τέλος του 18ου αιώνα, είχε αρχίσει να ονομάζεται «επιστήμη» προκειμένου να διακρίνεται από τη φιλοσοφία. Στη συνέχεια, η μεταφυσική συμβόλιζε τη φιλοσοφική έρευνα μη-εμπειρικού χαρακτήρα για τη φύση της ύπαρξης Ορισμένοι φιλόσοφοι της επιστήμης, όπως οι νεοθετικιστές, θεωρούν ότι η φυσική επιστήμη απορρίπτει τη μελέτη της μεταφυσικής, ενώ άλλοι φιλόσοφοι της επιστήμης διαφωνούν έντονα.

Παραπομπές σημειώσεις

Βιβλιογραφία
Gay, Peter The Enlightenment, vol. 1 (The Rise of Modern Paganism), Chapter 3, Section II, ISBN 978-0393313024
Geisler, Norman L. (1999) Baker Encyclopedia of Christian Apologetics. Baker Books, ISBN 978-0801021510

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Metaphysics στην Encyclopædia Britannica
 The Metaphysics of Origin by A.D. Toms
 
 

Μεταφυσική
Στάδιο Χοσέ Ρίκο Πέρεθ

Το Στάδιο Χοσέ Ρίκο Πέρεθ (Estadio José Rico Pérez) βρίσκεται στο Αλικάντε της Ισπανίας. Η χωρητικότητά του είναι 29.584 θεατές και χτίστηκε το 1974. Χρησημοποιείται πιο πολύ για αγώνες ποδοσφαίρου και είναι η έδρα της Αλικάντε και της Έρκουλες.

Παραπομπές

Στάδια ποδοσφαίρου στην Ισπανία
Έρκουλες Αλικάντε
Κτίρια και κατασκευές στην Κοινότητα της Βαλένθια
Χοσε Ρικο Περεθ
Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1982
Χιούμπερτ Ίνγκραμ

Ο Χιούμπερτ Ίνγκραμ (Hubert Alexander Ingraham, 1947-) είναι πολιτικός, που χρημάτισε πρωθυπουργός στα νησιά Μπαχάμες από το 2007 ως το 2012. 

Γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1947. Μέλος του Ελεύθερου Εθνικού Κινήματος (FNM), σήμερα είναι πρόεδρος του εν λόγω κόμματος. Υπήρξε ξανά πρωθυπουργός, την περίοδο 1992 - 2002. Την περίοδο 2002-2007 ήταν Αρχηγός της Αντιπολίτευσης. Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 2 Μαΐου 2007, το κόμμα του Ίνγκραμ πέτυχε μεγάλη νίκη και δύο ημέρες μετά τις εκλογές ο ίδιος ορκίστηκε νέος πρωθυπουργός, διαδεχόμενος τον Πέρι Κρίστι.

Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών τον Μάιο του 2012, ο Ίνγκραχαμ ηττήθηκε, παραιτήθηκε από πρωθυπουργός αλλά και από την προεδρία του κόμματός του.ref>Krystel Rolle, "Ingraham resigns" , The Nassau Guardian, 8 Μαΐου 2012.</ref> Νέος πρωθυπουργός έγινε ξανά ο Πέρι Κρίστι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ινγκραμ
Προφήτης Ηλίας

Ο Προφήτης Ηλίας ήταν Ισραηλίτης προφήτης του Θεού. Ήταν γιος του Σάβωκ και καταγόταν από ένα χωριό της ευρύτερης περιοχής της Γαλαάδ που ονομαζόταν Θέσβη. Κατοικούσε στη γη Γαλαάδ και έδρασε στα χρόνια του βασιλιά Αχαάβ, κατά τον 9ο-10ο αιώνα π.Χ.. Το όνομα Ηλίας αποτελεί ελληνική μεταφορά του αντίστοιχου εβραϊκού ονόματος Ελιγιαχού (),  το οποίο σημαίνει «Ο Θεός μου είναι Ο Ων».

Η φυγή στην έρημο 

Ο Αχαάβ βασιλιάς του Ισραήλ, κατά τη βασιλεία του οποίου έζησε ο Προφήτης Ηλίας, καταδίωξε την πατρώα θρησκεία. Ο Προφήτης Ηλίας ήταν πιστός στο Θεό, και μάλιστα έδειχνε τέτοιο ζήλο, που θανάτωσε και όλους τους ιερείς του δαίμονα βάαλ, χωρίς να δείξει έλεος, γι΄αυτό και η γυναίκα του Αχαάβ, Ιεζάβελ, ήθελε να τον σκοτώσει. Ο Προφήτης Ηλίας επειδή φοβήθηκε την Ιεζάβελ, έφυγε με τα πόδια μέσα στην έρημο από το όρος Κάρμηλος, και έφτασε μέχρι το όρος Χωρήβ στη χερσόνησο του Σινά. Εκεί κρύφτηκε σε ένα σπήλαιο.

Τα θαύματα 
Στον προφήτην Ηλία, αποδίδονται ορισμένα θαύματα. Κατά την Παλαιά Διαθήκη κατέβασε τρεις φορές φωτιά από τον ουρανό (Βασιλειών Γ ιη' 39). Κατά το ίδιο βιβλίο, ο προφήτης Ηλίας με τον λόγο του εμπόδισε τη βροχή και δεν έβρεξε ο ουρανός για τριάμισι χρόνια. Επίσης του αποδίδεται η ανάσταση του νεκρού γιου της Σαραφθίας χήρας. Αναφέρεται ότι στο όρος Χωρήβ είδε τον Θεό. 

Η ιστορία αναφέρει πως ο προφήτης Ηλίας δεν έχει πεθάνει, αλλά αναλήφθηκε με πύρινη άμαξα στον ουρανό, αφού άφησε συνεχιστή του έργου του το μαθητή του, Ελισαίο. Τέλος, στη Μεταμόρφωση του Ιησού, στάθηκε δίπλα Του μαζί με τον Μωϋσή.

Η ανάληψη 
Στις 20 Ιουλίου, κατά την ορθόδοξη παράδοση, εορτάζεται η μνήμη του προφήτου. Οι ορθόδοξοι δεν εορτάζουν την κοίμηση του, αλλά την ανάληψή του. Από την άλλη, ο απόστολος Παύλος αναφέρει ότι ο Προφήτης Ηλίας δεν ανελήφθη όπως ο Ιησούς στον ουρανό, αλλά άφησε ο Θεός να φανεί ότι ανελήφθη και ο προφήτης Ηλίας ζει στην γη με φθαρτό σώμα, εδώ και χιλιάδες χρόνια τώρα. Έτσι εμφανίστηκε με το υλικό του σώμα ως εκπρόσωπος των ζώντων, στη Μεταμόρφωση του Κυρίου στο όρος Θαβώρ (Ματθ. 17,3) και, όπως αναφέρει ο προφήτης Μαλαχίας και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος στην Αποκάλυψη, αναμένεται να εμφανιστεί και να καταδείξει τον Αντίχριστο μαζί με τον Ενώχ αλλά θα ηττηθούν και θα σκοτωθούν, πριν από τη Δευτέρα Παρουσία.

Υμνολογία 
Απολυτίκιο (Ἦχος δ') Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, 
ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ,
Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, 
ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τὴν χάριν,
νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει,
διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Απολυτίκιο του προφήτου Ηλία

Προφήτες της Εβραϊκής Βίβλου
Προφήτες του Ισλάμ
Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Προφήτες του Χριστιανισμού
Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Προφήτες της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Μαύρος Λόγγος Μεσσηνίας

Ο Μαύρος Λόγγος είναι οικισμός, που ανήκει στην Κοινότητα Τρικόρφου Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Τρικόρφου, του Δήμου Μεσσήνης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 302 μέτρα, νότια του χωριού Τρίκορφο και συνορεύει με το χωριό Μάνεσης, της Δημοτικής Ενότητας Αριστομένους. Περιλαμβάνει καλλιεργήσιμες εκτάσεις με ελαιόδενδρα, συκιές και σταφίδες. Με την Απογραφή του 2011, δεν καταγράφηκαν μόνιμοι κάτοικοι. Αναγνωρίσθηκε ως οικισμός στις 14-03-1971 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Τρικόρφου. Στις 07-06-2010, προσαρτήθηκε στο Δήμο Μεσσήνης.

Δείτε επίσης 

 Τρίκορφο Μεσσηνίας
 Δήμος Μεσσήνης
Βικιθήκη - Ελληνική Απογραφή 2011 - Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Μεσσηνίας
Δήμος Μεσσήνης
Ευγένιος Αρανίτσης

Ο Ευγένιος Αρανίτσης (Κέρκυρα, 5 Οκτωβρίου 1955) είναι Έλληνας ποιητής, μυθιστοριογράφος και δοκιμιογράφος. Το 1986, σε συνεργασία με τον Οδυσσέα Ελύτη, εξέδωσαν το λεύκωμα Το δωμάτιο με τις εικόνες. Η συλλογή Σε ποιον ανήκει η Κέρκυρα απέσπασε το κρατικό βραβείο λογοτεχνίας για το δοκίμιο. Από το 1978 μέχρι το 2014 αρθρογραφούσε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 ασχολείται με τη σύνθεση ενός μεγάλων διαστάσεων ποιητικού έργου (Μορφολογία), του οποίου προδημοσιεύσεις έχουν εμφανιστεί κατά καιρούς σε λογοτεχνικά περιοδικά. Το 2007, το περιοδικό Πόρφυρας τού αφιέρωσε ένα ειδικό τεύχος. Την ίδια χρονιά, το μυθιστόρημά του Λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου κυκλοφόρησε στα γαλλικά από τις εκδόσεις Flammarion.

Βιβλιογραφία

Το δωμάτιο με τις εικόνες, Ίκαρος 1986
Αφρική, Ίκαρος 1988
Ποιήματα & Πράξεις, Ίκαρος 1990 καί β’ έκδοση με προσθήκη 1993
Λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου, Ίκαρος 1993, Νεφέλη 1998
Ιστορίες που άρεσαν σε μερικούς ανθρώπους που ξέρω, Ίκαρος 1995, Νεφέλη 1999
Φυσική, Ίκαρος 1995
Η Θάλασσα, Νεφέλη 1998
Ο Ελύτης για παιδιά & ερωτευμένους, Πατάκης 2000
Σε ποιόν ανήκει η Κέρκυρα, Νεφέλη 1999
Orphan Drugs, Ιστός 1999
Καλοκαίρι στον σκληρό δίσκο, Νεφέλη 2002
Late Antiquity, Ποίηση, τχ22, 2003
Η μαθήτρια που έγινε αμύγδαλο, Tόπος 2007

Παραπομπές

Σύνδεσμοι 

paradoxa.gr — εβδομαδιαία συνδρομητική διαδικτυακή στήλη
Παλιά βιβλιοκριτικά κείμενα του Ευγένιου Αρανίτση στην Ελευθεροτυπία, από το Αρχείο του ΑΠΘ
Δεκαεπτά ποιήματα από το Καλοκαίρι στον σκληρό δίσκο (Νεφέλη, 2002)
Δοκίμιο του Δημήτρη Δημηρούλη για την ποιητική συλλογή Orphan Drugs (Ιστός, 1999) του Ευγένιου Αρανίτση, δημοσιευμένο στο αφιέρωμα που του έκανε το κερκυραϊκό λογοτεχνικό περιοδικό Πόρφυρας (τεύχος 122, Μάρτιος 2007)

Έλληνες συγγραφείς
Ακρόπολις (εφημερίδα)

Η «Ακρόπολις» ήταν ελληνική εφημερίδα με έδρα την Αθήνα. Ιδρύθηκε το 1883 από τον Βλάση Γαβριηλίδη και άρχισε να εκδίδεται από τις 30 Οκτωβρίου του ιδίου έτους. Έπαιξε μεγάλο ρόλο στο γλωσσικό ζήτημα. Η έκδοση της εφημερίδας Ακρόπολις από πολλές απόψεις αποτέλεσε σταθμό στην ελληνική δημοσιογραφία.

Η εφημερίδα αποτελούσε συνέχεια της δισεβδομαδιαίας έκδοσης Μη Χάνεσαι, που εξέδιδε ο Γαβριηλίδης από το 1880. Ήταν φιλελεύθερη και αντιπροσώπευε προοδευτικές ιδέες. Στην εφημερίδα έγραψαν πολλοί εκπρόσωποι της πνευματικής κίνησης του τόπου. Δεν έλειψαν οι περιπτώσεις που η Ακρόπολις έγινε στόχος του όχλου όπως στα γεγονότα των Ευαγγελικών, όπου εκατοντάδες άτομα κατέστρεψαν τα τυπογραφεία της εφημερίδας μετά τη δημοσίευση του Ευαγγελίου στη δημοτική γλώσσα.

Η έκδοση της διακόπηκε το 1921, οκτώ μήνες μετά τον θάνατο του εκδότη της. Ξεκίνησε την επανέκδοσή της το 1929 μέχρι το 1945. Μετά από ολιγόμηνη διακοπή συνέχισε να εκδίδεται μέχρι το 1989, οπότε διέκοψε επί χρόνια για οικονομικούς λόγους. Άρχισε να εκδίδεται και πάλι το 1998 αλλά έκλεισε ξανά.

Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Βιέλουν

Το Βιέλουν (πολωνικά: Wieluń) είναι πόλη της νοτιοανατολικής Πολωνίας.

Ιστορία 

Την 1η Σεπτεμβρίου 1939, στο Βιέλουν έγινε ίσως η πρώτη επίθεση του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Η πόλη βομβαρδίστηκε από την γερμανική Luftwaffe. Γερμανικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα κατέστρεψαν το μεγαλύτερο μέρος του κέντρου της πόλης και σκοτώσανε 1.200 πολίτες. Περίπου 75% όλων των κτιρίων του Βιέλουν καταστράφηκε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος   

Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ
Πόλεις της Πολωνίας
Βοεβοδάτο Σιέρατς (1339-1793)
Πόβιατ Βιέλουν
Κυβερνείο Κάλις
Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939)
ΡΚΝ Εσπανιόλ

Η ΡΚΝ Εσπανιόλ (καταλανικά: RCD Espanyol) είναι αθλητικός σύλλογος ο οποίος εδρεύει στη Βαρκελώνη της Ισπανίας

Ιστορία 
Ιδρύθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1900 ως Sociedad Espaρola de Football, από τον Angel Rodriguez και με ιστορική έδρα στην εύπορη συνοικία Sarrià. Τα πρώτα χρώματα της ομάδας ήταν το κίτρινο και αυτό οφείλεται στο ότι κάποιος από τους πρώτους παράγοντες της ομάδας είχε υφαντουργείο και είχε άφθονα κίτρινα υφάσματα. Το 1910 άλλαξε τα χρώματα της στα σημερινά. Το 1903 η Εσπανιόλ σημείωσε την πρώτη της επιτυχία κατακτώντας το πρωτάθλημα Καταλωνίας.
Οι οπαδοί της Εσπανιόλ είναι σαφώς λιγότεροι από τους οπαδούς της Μπαρσελόνα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι αμελητέα ποσότητα. Η ομάδα διαθέτει κατά μέσο όρο 25.000 εισιτήρια διαρκείας  και αρκετά φανατικό κοινό, ενώ διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με την κεντρική εξουσία, εξού και η παραδοσιακή φιλία της με τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Όνομα 
Το 1912 τέθηκε υπό την προστασία του Βασιλιά Αλφόνσου ο οποίος της παραχώρησε το δικαίωμα να χαρακτηρίζεται "Ρεάλ" (Βασιλική) και να χρησιμοποιεί στο έμβλημά της το στέμμα. Την ίδια χρονιά άλλαξε το όνομά της σε Ντεπορτίβο Εσπανιόλ (Deportivo Español). Με την επικράτηση της Δημοκρατίας το 1931 η Εσπανιόλ υποχρεώθηκε να αλλάξει το έμβλημά της (να βγάλει το στέμμα) και να αλλάξει πάλι το όνομα της σε Esportiu Espanyol. Μετά το τέλος του εμφυλίου ξαναέγινε Ντεπορτίβο Εσπανιόλ''' και το 1995 πήρε το σημερινό της όνομα.

 Αγωνιστική πορεία 
Το 1928 έγινε ιδρυτικό μέλος της Ισπανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας και το 1929 κατέκτησε το πρώτο της κύπελλο Ισπανίας .Το 1988 έφτασε στον τελικό του κυπέλλου UEFA όπου κι έχασε από την Λεβερκούζεν .Το 2007 έφτασε ξανά στον τελικό του κυπέλλου UEFA όπου ηττήθηκε από την Σεβίλη στα πέναλτι.

 Εσπανιόλ Β΄ 
Η Εσπανιόλ Β΄'' είναι η δεύτερη ομάδα της Εσπανιόλ που ιδρύθηκε το 1994 και αγωνίζεται στη Β΄Εθνική του Ισπανικού πρωταθλήματος.

Άλλα τμήματα 
Η Εσπανιόλ έχει ακόμα τμήματα Γυναικείου ποδοσφαίρου, Μπάσκετ, Χόκευ και Βόλευ.

Τίτλοι

Ποδόσφαιρο αντρών 
 Κύπελλα Ισπανίας :1928-29, 1939-40, 1999-00, 2005-06
 Πρωταθλήματα Καταλωνίας:1903 , 1903-04, 1905-06, 1906-07, 1907-08, 1911-12, 1914-15, 1917-18, 1928-29, 1932-33, 1936-37, 1939-40
 Κύπελλα Καταλωνίας:1994-95, 1995-96, 1998-99, 2005-2006

Γυναικείο ποδόσφαιρο 
Το γυναικείο τμήμα της Εσπανιόλ έχει κατακτήσει:
 Πρωτάθλημα Ισπανίας: 2005-06
 Κύπελλο Ισπανίας : 2005-06

Μπάσκετ αντρών 
 Κύπελλο Ισπανίας :1941

Μπάσκετ γυναικών 
 Κύπελλο Ισπανίας :1943
 Πρωτάθλημα Καταλωνίας :1981

Χόκευ 
 Κύπελλα Ισπανίας : 1944, 1947, 1948, 1949, 1951, 1954, 1955, 1956, 1957, 1961, 1962

Βόλεϋ γυναικών 
 Πρωτάθλημα Ισπανίας :1985, 1988, 1991
 Κύπελλο Ισπανίας:1985, 1986, 1990, 1992

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Επίσημη ιστοσελίδα γυναικείου τμήματος

Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1900
Αθλητισμός στη Βαρκελώνη
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1900