joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Χουστουλιανά Ηρακλείου

Τα Χουστουλιανά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Καινούργιου στο Νομό Ηρακλείου. Βρίσκονται στο κέντρο της πεδιάδος της Μεσαράς στη δεξιά όχθη του Γεροποταμού , μέσα σε δάσος πανάρχαιων ελαιώνων. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την ελαιοκομία και με την αμπελοκαλλιέργεια. Παράγεται επίσης σουλτανίνα. Σημαντικότερος ναός είναι ο δίκλιτος της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Τιμίου Σταυρού. Λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο.

Κοινότητα Χουστουλιανών 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Χουστουλιανών έχει 309 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Αντώνιο Φραγκιαδουλάκη.

Κοινοτάρχες Χουστουλιανών 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Χουστουλιανών.

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό δεν αναφέρεται σε βενετικές απογραφές ούτε στην τουρκική του 1671. Το 1834 αναφέρεται με το όνομα Akoustoulianá με 12 χριστιανικές οικογένειες και το 1881 με 216 Χριστιανούς κατοίκους. Φαίνεται ότι είναι κτίσμα των νεότερων χρόνων. Το όνομα οφείλεται προφανώς στους πρώτους οικιστές. Επώνυμο Χουστουλάκης υπάρχει και σήμερα στο Ηράκλειο.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου, 1971.

Χουστουλιανα
Χουστουλιανα
Ομάδα Μπλούμσμπερι

Η ομάδα Μπλούμσμπερι ήταν ομάδα καλλιτεχνών που δραστηριοποιήθηκε κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα και εξέφρασε πρωτοποριακές για την εποχή της ιδέες. Δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της Βιρτζίνια Γουλφ και σημαντικότερα μέλη της ήταν οι Τ.Σ Έλιοτ, Άλντους Χάξλεϊ, Λίτον Στράτσι, Κλάιβ Μπελ, Σάξον Σίντνει Τέρνερ, Ντάνκαν Γκραντ, Λέοναρντ Γουλφ, Μπέρτραντ Ράσελ, Ρότζερ Φράι, Dorothy Brett, Siegfried Sassoon, Katherine Mansfield Beauchamp, John Middleton Murry και William Gerhardi. Αυτοί αποτέλεσαν, άλλοι τον πυρήνα κι άλλοι μετέπειτα τη συνέχεια του διανοητικού αυτού κύκλου. Η ομάδα απέκτησε μεγάλη φήμη το 1910 από τη φάρσα του Ντρέντνωτ, όπου υποχρέωσαν το αγγλικό ναυτικό να τους αποδώσει τιμές με το ομώνυμο θωρηκτό παρουσιαζόμενοι ως ευγενείς από την Αβησσυνία: η Γουλφ συμμετείχε άμεσα, ντυμένη αντρικά σαν Αιθίοπας. Έλαβε την ονομασία της από τη περιοχή που βρισκόταν το σπίτι όπου πραγματοποιούνταν οι συναντήσεις της, το οποίο ανήκε στη Γουλφ και τα αδέρφια της. Το ήθος του Μπλούμσμπερι αποθάρρυνε τη σεξουαλική αποκλειστικότητα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βρετανοί συγγραφείς
Άγιος Θεόδωρος ο Αλεξανδρεύς

Ο Άγιος Θεόδωρος ο μάρτυρας έζησε στην Αλεξάνδρεια. Ίσως διετέλεσε και επίσκοπος Αλεξανδρείας. Βασανίστηκε και χλευάστηκε από τον όχλο της πόλης και τελικά αποκεφαλίστηκε.

Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 12 Σεπτεμβρίου.

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, έκδοση 2004, τόμος 12ος: σελ. 235-236: λήμμα «Θεόδωρος. Όνομα αγίων της Ανατ. Ορθόδοξης Εκκλησίας»

Θεόδωρος ο μάρτυρας (12 Σεπτεμβρίου)
Μάρτυρας 09 12
Άγιος Θεόδωρος ο Αντιοχεύς

Ο Άγιος Θεόδωρος ο μάρτυρας καταγόταν από την Αντιόχεια, όπου και μαρτύρησε. Βασανίστηκε και σφάχτηκε με ξίφος, επί Ιουλιανού του Παραβάτη.

Η μνήμη του εορτάζεται στις 24 Νοεμβρίου.

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, έκδοση 2004, τόμος 12ος: σελ. 235-236: λήμμα «Θεόδωρος. Όνομα αγίων της Ανατ. Ορθόδοξης Εκκλησίας»

Θεόδωρος ο μάρτυρας (24 Νοεμβρίου)
Μάρτυρας 11 24
Άγιος Θεόδωρος ο Γαβράς

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Γαβράς έζησε τον 11ο αιώνα και καταγόταν από την Άρτα της Χαλδίας . Υπήρξε Βυζαντινός στρατηγός και ημιανεξάρτητος ηγεμόνας της Χαλδίας ως Θεόδωρος Α΄. Ως ηγεμόνας ήρθε σε διαπραγματεύσεις με τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό γύρω στο 1091.

Υπηρέτησε στον βυζαντινό στρατό κι είχε τα αξιώματα του ύπατου, πατρικίου, σεβαστού και τοποτηρητή του θέματος Κολωνείας αλλά και διοικητής του θέματος της Χαλδίας. Παντρεύτηκε με την επωνομαζόμενη Αλανή ξαδέλφη της γυναίκας του Ισαάκιου Κονηνού. Μετά την Μάχη του Ματζικέρτ αντιμετώπισε πολλές επιθέσεις των Τούρκων με επιτυχία ανακτώντας εδάφη και πόλεις από αυτούς . Το 1098 πιάστηκε αιχμάλωτος και πέθανε μετά από βασανιστήρια μη δεχόμενος να αλλαξοπιστήσει .

Η μνήμη του εορτάζεται στις 2 Οκτωβρίου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, έκδοση 2004, τόμος 12ος: σελ. 235-236: λήμμα «Θεόδωρος. Όνομα αγίων της Ανατ. Ορθόδοξης Εκκλησίας»

Θεόδωρος ο Γαβράς
Γαβράς
Βυζαντινοί στρατηγοί
Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Θεοδωρος
Σεβαστοί
Βυζαντινοί τοποτηρητές της ανατολής
Κυβερνήτες του θέματος Χαλδίας
Εκτελεσθέντες Βυζαντινοί
Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης έζησε στα τέλη του 6ου και τις αρχές του 7ου αιώνα. Καταγόταν από το χωριό Συκεοί, από το οποίο πήρε το προσωνύμιο «Συκεώτης» και ήταν νόθος γιος μιας πόρνης.

Εκάρη μοναχός στη Μονή Χοτζεβά της Παλαιστίνης και μόνασε σε διάφορες μονές τόσο της Παλαιστίνης όσο και της χριστιανικής Ανατολής. Επίσης, διετέλεσε επίσκοπος Αναστασιουπόλεως. Πέθανε το 613.

Η μνήμη του εορτάζεται στις από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 22 Απριλίου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, έκδοση 2004, τόμος 12ος: σελ. 235-236: λήμμα «Θεόδωρος. Όνομα αγίων της Ανατ. Ορθόδοξης Εκκλησίας»

Θεόδωρος ο Συκεώτης
Συκεώτης
Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Πέτρος Δουρδουμπάκης

Ο Πέτρος Δουρδουμπάκης είναι Έλληνας συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής και ραδιοφωνικός παραγωγός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1961 στην Αριδαία του Νομού Πέλλας. Το 1967 η οικογένειά του μετακόμισε στον Αυλώνα Αττικής και στη συνέχεια στη Νέα Κηφισιά. Ο Πέτρος Δουρδουμπάκης τελείωσε το Λύκειο Νέας Ερυθραίας και έπειτα σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη (1979-1982). Παράλληλα έκανε μαθήματα δυτικής αρμονίας με τον Δημήτρη Λιωνή και πιάνο με τον Άλεξ Τουρνάισεν και τη Νέλλη Σεμιτέκολο, ενώ μάθαινε ξένα κυρίως τραγούδια στην κιθάρα. 

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην υποκριτική, έγραψε τις πρώτες του μουσικές για κλασικά θεατρικά έργα, όπως:

 «Ο κύκλος με την κιμωλία» του Μπέρτολτ Μπρεχτ, 
 «Αχαρνείς» και «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη, 
 καθώς και για έργα του λογοτέχνη Κωνσταντίνου Θεοτόκη.

Την ίδια περίοδο συμμετείχε στους αγώνες ελληνικού τραγουδιού Κέρκυρας, οι οποίοι οργανώθηκαν από τον Μάνο Χατζιδάκι σε συνεργασία με τον Δήμο Κερκυραίων το 1981 και το 1982. Στους πρώτους αγώνες συμμετείχε με το τραγούδι «Μικρό Ερωτικό» με ερμηνευτή το Βασίλη Λέκκα, ενώ στους δεύτερους με το τραγούδι «Θεατρίνοι», σε ποίηση του Γιώργου Σεφέρη και ερμηνεία του ιδίου και της Σαβίνας Γιαννάτου.

Στη συνέχεια εργάστηκε στο θέατρο και σε αρκετές παραστάσεις, μεταξύ των οποίων:

 στις «Τρωάδες» του Ευρυπίδη, σε σκηνοθεσία, μετάφραση, σκηνικά και κουστούμια του Γιάννη Τσαρούχη, 
 στην «Πορνογραφία», τη μουσική επιθεώρηση του Μάνου Χατζιδάκι,
 στην «Τύχη της Μαρούλας», το κωμειδύλλιο του Δημήτρη Κορομηλά. 

Ταυτόχρονα, ξεκίνησε εκπομπές για την Ελληνική Ραδιοφωνία («Το Ραδιοφωνάκι της Αυλής», «Ετεροφωνίες: Όργανα και Οργανοπαίκτες», «Τραγούδια της Ανατολής και της Δύσης»). Στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ συνεργάστηκε με τη δημοσιογράφο Μαρία Ρεζάν, κάνοντας τη μουσική επιμέλεια στην εκπομπή «Μια ώρα έτσι, χωρίς πρόγραμμα».

Τη δεκαετία του '90 (ειδικά στο δεύτερο μισό) γνώρισε επιτυχία με τα τραγούδια "Κόκκινο κρασί", "Ταξιδιάρικο πουλί", "Μη σταματάς", "Τυφλές ελπίδες" και πολλά άλλα. Καθώς τις πρώτες εκτελέσεις πολλών από τα τραγούδια του τις έχουν ερμηνεύσει άλλοι τραγουδιστές, συχνά δικές του συνθέσεις αποδίδονται σε άλλους συνθέτες και τραγουδοποιούς. 

Ο Πέτρος Δουρδουμπάκης έχει πραγματοποιήσει μια σειρά από ζωντανές εμφανίσεις και έχει συνεργαστεί με ερμηνευτές όπως η Σαβίνα Γιαννάτου, η Γλυκερία, ο Βασίλης Λέκκας, η Μελίνα Κανά, ο Παντελής Θαλασσινός, η Ελένη Λεγάκη, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, ο Παντελής Θεοχαρίδης και η Χριστίνα Μαραγκόζη.

Δισκογραφία

 Κέρκυρα '81 - Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού, Minos EMI, 1981
 Κέρκυρα '82 - Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού, Minos EMI, 1982
 Μισό Ταξί, Δισκογραφικός Συνεταιρισμός Καλλιτεχνών, 1983
 Νέα Σελήνη, Lyra, 1988
 Το Φλυτζάνι, Lyra, 1991
 Από Όνειρο Σε Όνειρο, Warner, 1994
 Κόκκινο Κρασί, Virgin, 1995
 Σαν Πεταλούδα, Virgin, 1996
 Στολίδια απ' τα σκουπίδια, Virgin, 1997
 Το σχεδόν και το ίσως, Virgin, 1998
 Εικόνες παιδεύουν το μυαλό, Νέα Σελήνη, 2000
 Τυφλές ελπίδες, Epic Sony Music, 2003
 10 Γυναικείες Φωνές, Νέα Σελήνη, 2010

Παραπομπές 

Έλληνες τραγουδοποιοί
Βασίλειος Ιεροσολύμων

Ο Βασίλειος ήταν Πατριάρχης Ιεροσολύμων μεταξύ των ετών 820 και 838.

Αγωνίστηκε για την αναστήλωση των εικόνων και συγκάλεσε μάλιστα Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη για το σκοπό αυτό. Στη Σύνοδο αυτή, μαζί με τους Πατριάρχες Αλεξανδρείας Χριστοφόρο και Αντιοχείας Ιώβ Α΄ και πολλούς άλλους επισκόπους, έστειλαν επιστολή στον Αυτοκράτορα Θεόφιλο, ο οποίος ήταν εικονομάχος, με την οποία του ζητούσαν να επιτρέψει την αναστήλωση των εικόνων.

Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Δήμος Βελβεντού

Ο Δήμος Βελβεντού είναι δήμος του νομού Κοζάνης που συστάθηκε αρχικά με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σερβίων - Βελβεντού. Με το Πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, το 2019 ο δήμος επανασυστάθηκε, με την ίδια έκταση. Έδρα του δήμου είναι το ομώνυμο χωριό. Είχε έκταση 126.516 στρέμματα και κατά την απογραφή του 2001 είχε 3.754 κατοίκους.

Ο δήμος περιλαμβάνει 4 δημοτικά διαμερίσματα:

Επανασύσταση δήμου (2019) 
Η διάσπαση του δήμου Σερβίων - Βελβεντού αποτελούσε πάγιο αίτημα των κατοίκων του δήμου από την εποχή που εφαρμόστηκε το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έτσι, με τροπολογία που παρουσιάστηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2019 από το Υπουργείο Εσωτερικών, αποφασίστηκε η διάσπαση του Δήμου, από τον Σεπτέμβριο του 2019 και με την ανάληψη των νέων δημοτικών αρχών που προέκυψαν από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές 2019, σε:

Δήμο Σερβίων και

Δήμο Βελβεντού με έδρα το Βελβεντό, που περιλαμβάνει μόνο την δημοτική ενότητα Βελβεντού (επανασυστήνεται ο πρώην καποδιστριακός δήμος, με το σχέδιο Κλεισθένης).

Πρώτος δήμαρχος του επανασυσταθέντος δήμου Βελβεντού εξελέγη το 2019 ο Εμμανουήλ Στεργίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Βελβεντού
Στοιχεία για τον δήμο Βελβεντού από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης 

Βελβεντου
Δήμοι του νομού Κοζάνης

nn:Velvendós
Πούλα

Το πούλα (pula) είναι το νόμισμα της Μποτσουάνας. Ο κωδικός του ISO 4217 είναι BWP και υποδιαιρείται σε 100 τέμπε (thebe). "Πούλα" στην κυριολεξία σημαίνει βροχή στη γλώσσα Σετσουάνα, επείδή αυτό το φυσικό φαινόμενο σπανίζει στην Μποτσουάνα, που περιβάλλεται κάτά μεγάλο μέρος από την έρημο Καλαχάρι. "Πούλα" επίσης σημαίνει ευλογημένος και πάλι αναφέρεται στη βροχή, η οποία είναι ευλογημένη. Τέμπε σημαίνει «ασπίδα».

Ιστορία 
Το πούλα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1976, σε αντικατάσταση του Ραντ Νότιας Αφρικής, με το οποίο είχε την ίδια αξία. Το 2005 υποτιμήθηκε κατά 12% , όμως παραμένει ένα από τα ισχυρότερα νομίσματα στην Αφρική.

Κέρματα 

Τα κέρματα εισήχθησαν το 1976 σε ονομαστικές αξίες των of 1, 5, 10, 25 και 5 τέμπε καθώς επίσης και του 1 πούλα. Το 1 τέμπε ήταν από αλουμίνιο και τα 5 πούλα από χαλκό. Τα υπόλοιπα κέρματα κατασκευάστηκαν από χαλκονικέλιο. Τα κέρματα ήταν στρογγυλά εκτός από εκείνο του 1 πούλα. Το 1981 εισήχθησαν κέρματα των 2 πούλα από χαλκό. Το υλικό αλλά και το μέγεθος πολλών κερμάτων άλλαξε μέσα στα επόμενα χρόνια. Κέρματα των 5 πούλα εισήχθησαν το 2000.

Τραπεζογραμμάτια 
Το 1976 τυπώθηκαν χαρτονομίσματα από την Τράπεζα της Μποτσουάνας σε ονομαστικές αξίες των 1, 2, 5, 10 και 20 πούλα. Τα τραπεζογραμμάτια των 1 και 2 πούλα αντικαταστάθηκαν από κέρματα τα έτη 1991 και 1994, ενώ χαρτονομίσματατων 50 και των 100 πούλα εισήχθησαν το 1992 και το 1993, αντίστοιχα. Το χαρτονόμισμα των 5 πούλα αντικαταστάθηκε από ένα κέρμα το 2000. Σύμφωνα με μερίδα του Τύπου, τα παλαιά χαρτονομίσματα των 1, 2 και 5 πούλα έπαυσαν πλέον να είναι νομισματικές μονάδες την 1η Ιουλίου του 2006 και αποσύρθηκαν . Για 5 χρόνια όμως θα μπορούν να ανταλλαγούν σε τράπεζες.

Παραπομπές 

Πούλα
Μποτσουάνα
Σιδηρούν παραπέτασμα

Με τον όρο Σιδηρούν Παραπέτασμα (iron curtain) ονομάστηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η νοητή διαχωριστική γραμμή μεταξύ αφ’ ενός της Σοβιετικής Ένωσης και των υπό την επιρροή των σοσιαλιστικών καθεστώτων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης (Πολωνία, Τσεχοσλοβακία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Βουλγαρία κλπ), και αφ’ ετέρου των κρατών του Νατοϊκού συνασπισμού και των συμμάχων τους.

Ιστορία του όρου
Τον όρο χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ο Ουίνστον Τσώρτσιλ στην περιβόητη διάλεξή του στο κολέγιο Ουεστμίνστερ, στο Φούλτον του Μιζούρι, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στις ΗΠΑ το Μάρτιο του 1946, όπου μίλησε πρώτη φορά για το Σιδηρούν Παραπέτασμα:

Η χρήση του όρου
Η έκφραση αυτή χρησιμοποιήθηκε από τις δυτικές κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου για να προπαγανδίσει την απαγόρευση ελεύθερης επικοινωνίας των δορυφόρων της ΕΣΣΔ (ανατολικό μπλοκ) με τον υπόλοιπο κόσμο, προκειμένου οι πολίτες τους να παραμένουν στο εσωτερικό τους και οι μη ελεγχόμενες πληροφορίες να μένουν απ' έξω. Έτσι η έννοια του Σιδηρού Παραπετάσματος εκτεινόταν και στα λιμάνια και αεροδρόμια των χωρών αυτών. Σημειώνεται ότι όλα τα υπό ξένη σημαία πλοία που κατέπλεαν σε λιμάνια των κρατών του ανατολικού μπλοκ φυλάγονταν από ένοπλους στρατιώτες.

Οι αιτίες που χρησιμοποιήθηκε
Ιστορικά, η δικαιολογία με την οποία εξαπλώθηκε στο δυτικό μπλοκ αυτός ο όρος, περί της αποτροπής επαφής των λαών των χωρών του Παραπετάσματος με άλλους λαούς, δεν ευσταθεί απόλυτα, δεδομένου ότι και στη Συρία επί εποχής Χαφέζ αλ-Άσαντ, που δεν ήταν λενινιστικό κράτος, υπήρξαν παρόμοια μέτρα τα οποία απέτρεπαν ακόμη και εισαγωγή ευρωπαϊκών προϊόντων, καθαρά για οικονομικούς λόγους. Συνεπώς, ο όρος πρέσβευε στην εποχή του περισσότερο μια οικονομική αντίληψη επί συγκεκριμένου γεωγραφικού χώρου, και κατ' επέκταση συγκεκριμένου συνασπισμού χωρών όπου παρουσιαζόταν αδυναμία εμπορικής διείσδυσης των άλλων. Λόγω του φορτισμένου ψυχροπολεμικού κλίματος ωστόσο, προπαγανδιζόταν έντονα ως όρος που αφορούσε πολιτικές, ιδεολογικές διαφορές.

Πηγές

 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.15ος, σ.510

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Γρηγόριος Ψαλλίδας, «Το Σιδηρούν Παραπέτασμα», άρθρο στον ιστότοπο της εφημερίδας Η Καθημερινή, 22 Αυγούστου 2011. (ανάκτηση 24.XI.2015)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πολιτική ορολογία
Ευρωπαϊκή ιστορία
Ψυχρός Πόλεμος
Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ιππομένης

Στην ελληνική μυθολογία ο Ιππομένης, γνωστός και ως Μελανίων, ήταν γιος του Μεγαρέα και της Μερόπης, ένας από τους μνηστήρες και τελικώς σύζυγος της Αταλάντης.

Η Αταλάντη, επειδή δεν ήθελε να παντρευτεί, ζητούσε από τον καθένα από τους μνηστήρες της να παραβγεί στο τρέξιμο μαζί της. Επειδή ήταν πολύ γρήγορη, πάντα κέρδιζε σε αυτό τον αγώνα. Ο έξυπνος Ιππομένης όμως ζήτησε τη βοήθεια της θεάς Αφροδίτης. Η θεά έδωσε στον Ιππομένη τρία χρυσά μήλα. Στον αγώνα λοιπόν, όποτε η Αταλάντη κόντευε να προφθάσει τον Ιππομένη, αυτός της πετούσε ένα από τα μήλα. Η Αταλάντη σταματούσε για να το μαζέψει και έτσι ο Ιππομένης τερμάτισε πρώτος και κέρδισε το στοίχημα: η Αταλάντη έγινε γυναίκα του. Ο Ιππομένης όμως, πάνω στη χαρά του, ξέχασε να ευχαριστήσει και να θυσιάσει στην Αφροδίτη. Αντίθετα, πήρε την Αταλάντη και πήγαν στον ναό του «Διός Καλλινίκου», όπου ενώθηκαν σαρκικά στο εσωτερικό του ναού. Τότε ο Δίας, οργισμένος από την ιεροσυλία, τους μεταμόρφωσε σε λιοντάρια. Αργότερα, η Κυβέλη τους λυπήθηκε και τους εξασφάλισε δια βίου παίρνοντάς τους για να σέρνουν το άρμα της.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 495

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ανδρόγεως

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ανδρόγεως αναφέρεται κυρίως ο γιος του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα και της Πασιφάης, εγγονός του θεού Ήλιου από τη μητέρα του και αδελφός του Κατρέως, του Δευκαλίωνα (συνονόματου του Δευκαλίωνα του «κατακλυσμού») και του Γλαύκου. Επίσης είχε και 5 ετεροθαλείς αδελφούς με διαφορετικές μητέρες. Από όλα αυτά τα παιδιά του Μίνωα ο Ανδρόγεως ήταν ο πιο ρωμαλέος και επιδόθηκε στον αθλητισμό. Ως αθλητής λοιπόν πήγε στην Αθήνα και έλαβε μέρος στους «Παναθηναϊκούς Αγώνες», όπου νίκησε όλους τους άλλους συναθλητές του. Αλλά ο Αθηναίος βασιλιάς Αιγέας, ο πατέρας του Θησέα, φοβήθηκε τη φιλία που αναπτύχθηκε ανάμεσα στον Ανδρόγεω, μελλοντικό βασιλιά της Κρήτης, και τους αντιπάλους των Αθηναίων Παλλαντίδες. Για τον λόγο αυτό έστειλε τον Ανδρόγεω εναντίον του Μαραθώνιου Κάπρου, οπότε το θηρίο σκότωσε τον Ανδρόγεω. Μια άλλη εκδοχή υποστηρίζει ότι τον σκότωσαν σε ενέδρα οι ανταγωνιστές του, ενώ πήγαινε στη Θήβα για να συμμετάσχει και στους αγώνες του Λαΐου.

Μόλις ο Μίνωας πληροφορήθηκε τα του θανάτου του παιδιού του, θέλοντας να εκδικηθεί ως ηγέτης της «υπερδύναμης» της εποχής του, εξεστράτευσε κατά των Αθηνών. Αρχικά κυρίευσε τα Μέγαρα και σκότωσε τον βασιλιά τους Νίσο. Στη συνέχεια άρχισε να πολιορκεί την Αθήνα, η οποία ήδη έπασχε από ένα κακό: Ο Δίας, ύστερα από κατάρα του Ανδρόγεω, προκάλεσε πείνα και θανατικό στους Αθηναίους. Αυτοί τότε, για να εξευμενίσουν τους θεούς, θυσίασαν τις κόρες του Υακίνθου, μάταια όμως. Στο μεταξύ, ο Μίνωας είχε υποβάλει τους όρους του στους Αθηναίους, οι οποίοι στην αρχή δεν τους δέχθηκαν. Καθώς όμως το θανατικό συνεχιζόταν, ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών με ποιο τρόπο θα μπορούσαν να σωθούν και πήραν την απάντηση ότι έπρεπε να αποδεχθούν τους όρους του Μίνωα, που ουσιαστικά συνοψίζονταν στο ότι θα ήταν υποχρεωμένοι να στέλνουν κάθε χρόνο εφτά νέους κι εφτά νέες στην Κρήτη ως τροφή του Μινώταυρου. Οι Αθηναίοι δέχθηκαν τους όρους, οπότε ο Μίνωας έλυσε την πολιορκία και έφυγε. Από αυτό τον «φόρο αίματος» για τον Ανδρόγεω απάλλαξε την Αθήνα ο Θησέας, πηγαίνοντας ως ένας από τους νέους στην Κρήτη και σκοτώνοντας τον Μινώταυρο.

Αργότερα, οι Αθηναίοι, αναγνωρίζοντας το άδικο που διέπραξαν στέλνοντας στον θάνατο τον Ανδρόγεω, τον ανεκήρυξαν ήρωα και ίδρυσαν βωμό του στο Φάληρο, ενώ τελούσαν στη μνήμη του και «επιτάφιους» αθλητικούς αγώνες στον Κεραμεικό, που τους ονόμαζαν «αγώνες επ' Ευρυγύη».

Ωστόσο, Ανδρόγεως, ονομαζόταν και ένας Έλληνας στρατιώτης που, κατά την άλωση της Τροίας νόμισε μέσα στη νύχτα ότι η ομάδα του Αινεία ήταν ελληνικό απόσπασμα, πληρώνοντας το λάθος αυτό με τη ζωή του. Στη συνέχεια, ο σύντροφος του Αινεία Κόροιβος φόρεσε την πανοπλία του Ανδρόγεω προκειμένου να παραπλανήσει και άλλους Έλληνες. Αυτά τα αναφέρει μόνο ο Βιργίλιος στην Αινειάδα του (Βιβλίο ΙΙ).

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 5027 Ανδρόγεως (5027 Androgeos), που ανακαλύφθηκε το 1988 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τον μυθικό στρατιώτη που σκοτώθηκε στην Τροία, και όχι από τον γιο του Μίνωα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 149

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αρχαίοι Κρήτες
Τρωικός Πόλεμος
Αρχαία Πελλήνη

Η αρχαία Πελλήνη ήταν αρχαία πόλη-κράτος της Αχαΐας που σήμερα διοικητικά ανήκει στο νομό Κορινθίας.

Ήταν ορεινή πόλη και απείχε 60 στάδια από την Αιγείρα και 60 στάδια απο τη θάλασσα, ανάμεσα στους ποταμούς Κριός και Σύθας. Λιμάνι της ήταν οι Αριστοναύτες. Είχε ιδρυθεί απο πρωτοέλληνες Αιγειαλείς, ενώ αργότερα ήρθαν οι Ίωνες και οι Αχαιοί. Το όνομα της το οφείλει στον Γίγαντα Πάλλας ή κατά άλλους  από τον Πέλληνα απο το Άργος . Έξω από την πόλη υπήρχε ιερό της Αθηνάς με άλσος και άγαλμα του Δολίου Ερμή, επίσης ιερό του Λαμπτήρος Διονύσου, ιερό του Θεόξενου Απόλλωνα με χάλκινο άγαλμα του θεού, ιερά της Άρτεμης και Ειλειθυίας. Στην Πελλήνη γίνονταν τα Θεοξένια, ιερή γιορτή όπου γίνονταν και αθλητικοί αγώνες, ενώ η πόλη έκοβε και δικά της νομίσματα. Η Πελλήνη ήταν σύμμαχος των Κορινθίων και συχνά τους βοηθούσε στις πολεμικές τους επιχειρήσεις με τον στόλο της. 

Σύμφωνα με τον Όμηρο, η Πελλήνη συμμετείχε στον Τρωικό Πόλεμο με 100 πλοία μαζί με τα λιμάνια της, τους Αριστοναύτες και την Γονόεσσα, ενώ οι Αμφίων και Αστέριος συμμετείχαν στην Αργοναυτική εκστρατεία.

Από την Πελλήνη προήλθαν και τέσσερις αρχαίοι ολυμπιονίκες. Ο Φάνας στην 67η Ολυμπιάδα το 512 π.Χ., με τρεις μάλιστα νίκες στον Δίαυλο, Δόλιχο και Οπλίτη δρόμο. Ο Σώστρατος στην 80η Ολυμπιάδα το 460 π.Χ. στο στάδιο παίδων. Ο Πρόμαχος στην 94η Ολυμπιάδα το 404 π.Χ. στο παγκράτιον. Και ο Χαίρων τέσερις φορές πρώτος στην πάλη σε τέσσερις διαφορετικές ολυμπιάδες το 356 π.Χ., 352 π.Χ., 348 π.Χ. και το 344 π.Χ.

Η πόλη καταστράφηκε το 396 μ.Χ. απο τους γότθους του Αλάριχου. Η θέση της αρχαίας πόλης έχει βρεθεί στο χωριό Πελλήνη στον σημερινό Δήμο Ξυλοκάστρου. Έχει γίνει μικρή ανασκαφή και έχουν βρεθεί ο ναός της Αθηνάς, αρχαίο θέατρο και ερείπια κτιρίων.

Αναφορές και σημειώσεις

Βιβλιογραφία - πηγές  
 Νικόλας Φαράκλας, Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001

 
Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαιολογικοί τόποι στην Κορινθία
Τρωικός Πόλεμος
Βαρύ ύδωρ

Το βαρύ ύδωρ  είναι νερό που αντί για δύο άτομα υδρογόνου και ένα άτομο οξυγόνου, έχει δύο άτομα ενός ισότοπου του υδρογόνου, του δευτερίου, και ένα άτομο οξυγόνου. Λέγεται αλλιώς οξείδιο του δευτερίου και ο χημικός του τύπος είναι D2O, ή και  .

Το βαρύ ύδωρ είναι υγρό, άχρωμο και άοσμο και βρίσκεται αναμειγμένο με το κοινό νερό σε αναλογία 1 προς 6.760 μέρη νερού. Έχει σημείο βρασμού 101,4οC, σημείο πήξης 3,8 οC. Επίσης η πυκνότητά του είναι μεγαλύτερη από εκείνη του κοινού νερού έχοντας μοριακό βάρος 20. Λαμβάνεται από το κοινό νερό με ηλεκτρόλυση. 
Το αέριο που παράγεται στην κάθοδο κατά την ηλεκτρόλυση είναι ελαφρό υδρογόνο ενώ το νερό που παραμένει στη συσκευή είναι περισσότερο εμπλουτισμένο με D2O. Αν η ηλεκτρόλυση παραταθεί με εκατοντάδες λίτρα νερού μέχρι που να μείνουν στη συσκευή κάποια κυβικά εκατοστά υγρού υπολείμματος πρακτικά αυτό θα είναι βαρύ ύδωρ. Για πρώτη φορά παρασκευάστηκε από τον καθηγητή Τέυλορ, σύμφωνα με τον οποίο 5.000 μέρη κοινού νερού περιέχουν ένα μέρος οξειδίου του δευτερίου που όμως δεν ήταν ακριβές. 

Μετά από διάφορα πειράματα που έχουν γίνει, διαπιστώθηκε ότι το βαρύ ύδωρ επηρεάζει την ανάπτυξη των ζωικών οργανισμών μέσα σ'αυτό, μόνο ως προς το ότι επιβραδύνει το ρυθμό της. Οι ίδιοι οργανισμοί δηλαδή αναπτύσσονται με μεγαλύτερη ταχύτητα μέσα στο κοινό νερό παρά μέσα στο βαρύ ύδωρ.

Λόγω της σπουδαίας ιδιότητας που έχει το βαρύ ύδωρ να μειώνει την ενέργεια των νετρονίων, σήμερα η παραγωγή του έχει μεταφερθεί σε βιομηχανική κλίμακα όπου και χρησιμοποιείται κυρίως στους πυρηνικούς αντιδραστήρες ως επιβραδυντής. Για το λόγο αυτό η σε μεγάλες ποσότητες διακίνησή του είναι ελεγχόμενη, σε αντίθεση με μικροποσότητες που χρησιμοποιούνται ευρύτατα στα εργαστήρια ως ιχνηθέτης στη παρακολούθηση του μηχανισμού διαφόρων χημικών ή και βιοχημικών φαινομένων.

Τέλος σημειώνεται ότι μεταξύ του βαρέος ύδατος και του νερού διακρίνεται το ημιβαρές ύδωρ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 ΕΚΠΑ-Τμήμα Χημείας: Η χημική ένωση του μήνα: Βαρύ ύδωρ, Βαλαβανίδης-Ευσταθίου, Αύγουστος 2008
Ενώσεις οξυγόνου
Ενώσεις υδρογόνου
Πυρηνική χημεία
Μορφές του νερού
STS-110

Η πτήση STS-110 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Πραγματοποιήθηκε με το διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς στις 7 Απριλίου 2002 από το συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-39Β του ακρωτηρίου Κένεντι.
Κύριος σκοπός της πτήσης ήταν η μεταφορά και εγκατάσταση του ζευκτικού τμήματος S0, το οποίο διαμορφώνει τη σπονδυλική στήλη της δομής του διαστημικού σταθμού.

Πλήρωμα 
Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση: 

*Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας STS-117), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος.

Κυριότερα σημεία αποστολής 
Ο κύριος σκοπός της πτήσης STS-110 ήταν να συνδεθεί το τμήμα S0 με το διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS) στην εργαστηριακή ενότητα Destiny. 
Το τμήμα S0 διαμορφώνει τη σπονδυλική στήλη του σταθμού και συνδέει τα τμήματα S1 και P1 που θα ακολουθήσουν στις επόμενες αποστολές STS-112 και STS-113, αντίστοιχα.
Η STS-110 επίσης παρέδωσε τον κινητό μεταφορέα (αγγλ. Mobile Transporter, MT), ο οποίος είναι ένα είδος γερανός βάρους 885 κιλών που γλιστρά πάνω σε ράγες του σταθμού.
Κατά τη διάρκεια της επόμενης αποστολής, της STS-111, το κινητό σύστημα βάσεων (αγγλ. Mobile Servicing System, MBS) θα τοποθετηθεί στον κινητό μεταφορέα. Στο κινητό σύστημα συντηρήσεων είναι προσαρμοσμένος ένας άλλος πολυμορφικός γερανός, ο Canadarm2 που κινείται κατά μήκος της εγκατεστημένης δομής.

Διαστημικοί περίπατοι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 περιληπτική περιγραφή 
 Αρχείο της NASA 
 Status reports  - Detailed NASA status reports for each day of the mission.

Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων
Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Διαστημικές αποστολές το 2002
Σακκάρα

Η Σακκάρα ή Σακάρα (αραβικά: سقارة Saqqāra) είναι νεκρόπολη της αρχαίας Αιγύπτου στην αριστερή όχθη του Νείλου. Επεκτείνεται περίπου 20 χλμ νότια του Κάιρου.

Το ύψος της είναι 60 μέτρα και το βάρος της έχει υπολογιστεί στους 850.000 τόνους. Αρχιτέκτονας της θεωρείται ο Ασκληπιός που το αιγυπτιακό του όνομα είναι Ιμχοτέπ. Πρόκειται, όπως υποστηρίζεται, για άλλη μια μορφή της εποχής του κατακλυσμού, Έλληνας βέβαια, ο οποίος εκτός από αριχτέκτων είχε και μια δεύτερη ιδιότητα: ήταν φημισμένος γιατρός.

Ιστορική αναδρομή 
Η Σακκάρα αναφέρεται ως τόπος ενταφιασμού από την αρχαιότητα, ακόμα και από την αρχαϊκή περίοδο της πρώτης Δυναστείας.
Η περιοχή είναι ιδιαίτερα γνωστή για την κλιμακωτή πυραμίδα του Φαραώ Ζοζέρ που χρονολογείται από την τρίτη Δυναστεία γύρω στα 2.650 π.Χ.

Διάφοροι Φαραώ της πέμπτης και έκτης δυναστείας έχτισαν τις πυραμίδες τους σ΄αυτή την περιοχή. Ακόμα και ανώτεροι ιερείς είχαν ταφεί εδώ, αφού η Σακκάρα ήταν νεκρόπολη της ανακτορικής πόλης Μέμφις. Οι τάφοι της πρώτης ενδιάμεσου περιόδου που ακολούθησε —αν και μικροί— αποτελούν αποδεικτικά στοιχεία της αδιάκοπης παράδοσης του παλαιού βασιλείου.

Την εποχή του μέσου βασιλείου οι τάφοι γίνονταν στον περίγυρο της πυραμίδας του Τέτι του τρίτου καθώς και στα νότια της Σακκάρα, όπου βρίσκονται και ορισμένοι τάφοι της εποχής της δέκατης τρίτης Δυναστείας.

Την εποχή του νέου βασιλείου η νεκρόπολη της Σακκάρας γνώρισε εκ νέου μεγάλη ανάπτυξη. Οι τάφοι αυτής της εποχής είναι μικρά ομοιώματα ναών και ανακτόρων.

Αρχιτεκτονική 
Σχεδόν όλες οι αιγυπτιακές μορφές βρίσκονται στη Σακκάρα. Εκτός της κλιμακωτής πυραμίδας, Μαστάμπας, διάφορες άλλες πυραμίδες της πέμπτης και έκτης Δυναστείας βρίσκονται εκεί.

Νέες ανακαλύψεις 
Τον Μάρτιο του 2005, αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια μούμια περίπου 2.300 ετών.

Παραπομπές

Πηγές
 Jean Philippe Lauer, Die Königsgräber von Memphis. Grabungen in Sakkara. Gustav Lübbe Verlag, Bergisch Gladbach 1988, ISBN 3-7857-0528-X

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Die Mastaba des Akhethetep - FlashPlayer-Video mit "ambient sound" und gesprochenem Text vom frz. Ministère de la culture et de la communication
 „Tod in Sakkara“, ZDF / BBC, online-Spiel „Im Auftrag eines alten Professors reist Journalist Charles Fox nach Ägypten, um dessen verschollene Enkelin, eine Archäologin, die nach einem Grab forscht, zu suchen.“
 Eintrag in der Welterbeliste der UNESCO (englisch) (französisch)

Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Μητροπολίτης πρώην Βελγίου Παντελεήμων

Ο Μητροπολίτης Παντελεήμων (κατά κόσμον Νικόλαος Κοντογιάννης, γενν.: 7 Φεβρουαρίου 1935, Χίος) ήταν Μητροπολίτης Βελγίου και Έξαρχος Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου, κάτω από την πνευματική ηγεσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολεως.

Γεννήθηκε στη Χίο στις 7 Φεβρουαρίου 1935. Είναι πτυχιούχος του Θεολογικής Σχολής της Χάλκης στην Κωνσταντινούπολη. Το 1954 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1957 πρεσβύτερος.

Υπηρέτησε στην Ιερά Μητρόπολη Βελγίου από την ίδρυσή της, το 1969, ως εφημέριος, Αρχιερατικός Επίτροπος και πρωτοσύγκελος. Το 1974 εξελέγη βοηθός Επίσκοπος, με τον τίτλον της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Απολλωνιάδος.

Στις 22 Δεκεμβρίου 1982 εκλέχτηκε ομόφωνα από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης Βελγίου και Έξαρχος Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου. Με προτασή του προς του Οικουμενικό Πατριαρχείο ιδρύθηκε το Γραφείο της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στις 26 Νοεμβρίου 2013, ο Μητροπολίτης Παντελεήμων παραιτήθηκε από τη θέση του και από τότε εφησυχάζει στην ιδιαίτερη πατρίδα του υπό τον τίτλο του Μητροπολίτη πρώην Βελγίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιερά Μητρόπολη Βελγίου, επίσημο site

Παντελεήμων
Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Δαβίδ του Ντονατέλλο

Το χάλκινο άγαλμα του Δαβίδ που δημιούργησε ο Ντονατέλλο γύρω στα 1440, είναι γνωστό ως το πρώτο χάλκινο άγαλμα της Αναγέννησης στο οποίο η μορφή δεν υποστηριζόταν, καθώς και το πρώτο όρθιο γυμνό μετά την αρχαιότητα. Προκάλεσε αίσθηση όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό, καθώς παρουσίαζε έναν γυμνό νέο άντρα. Η σύνθεση απεικονίζει το νεαρό Δαβίδ, που χαμογελά αινιγματικά και πατά το κεφάλι του γίγαντα Γολιάθ, που μόλις έχει σκοτώσει. Ο νέος είναι γυμνός, εκτός από ένα κράνος με φύλλα δάφνης και μπότες, και κρατά το τεράστιο σπαθί του Γολιάθ.

Η ακριβής ημερομηνία δημιουργίας είναι άγνωστη και αντικείμενο διαφωνιών, και οι εκτιμήσεις ποικίλλουν ανάμεσα στα 1430 και -πιο συχνά- τα 1440. Ο Ντονατέλλο είχε φιλοτεχνήσει κι άλλο ένα άγαλμα του Δαβίδ στα 1409, όμως αυτό απεικόνιζε έναν καλοντυμένο βασιλιά που κρατούσε τη σφεντόνα του, έχοντας μόλις σκοτώσει τον Γολιάθ, το κεφάλι του οποίου κειτόταν στα πόδια του. Η εύθραστη και θηλυπρεπής μορφή του Δαβίδ στη νεότερη δημιουργία, που έρχεται σε ισχυρή αντίθεση με το μεγάλο σπαθί που κρατά, δείχνει ότι ο Δαβίδ δεν νίκησε το Γολιάθ με τη φυσική του δύναμη, αλλά με τη θέληση του θεού. Η γύμνια του ενισχύει την ιδέα της παρουσίας του θεού, καθώς έρχεται σε αντίθεση με την αρματωσιά του γίγαντα. Το γεγονός ότι ο Δαβίδ στέκεται με την πλάτη στο Γολιάθ, δείχνει ότι ο δεύτερος δεν αποτέλεσε απειλή.

Το άγαλμα ανήκε αρχικά στον Κόζιμο των Μεδίκων, και τοποθετήθηκε στην αυλή του Παλάτσο ντι Μέντιτσι στη Φλωρεντία. Μετά την έξωση του Πιέρο Λορέντζο των Μεδίκων κατασχέθηκε και τοποθετήθηκε στην αυλή του Παλάτσο ντέλλα Σινιορία. Σήμερα βρίσκεται στο μουσείο-παλάτι του Μπαρτζέλο, στη Φλωρεντία. Ένα γύψινο αντίγραφο, από το οποίο λείπει το σπαθί καθώς έχει σπάσει, βρίσκεται στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο.

Πρόσφατα αμφισβητήθηκε η απόδοση του θέματος του έργου στη μάχη μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ, και υποστηρίχθηκε ότι ίσως αφορά την αρχαία μυθολογία, με το κράνος του ήρωα να παραπέμπει στον αρχαίο θεό Ερμή, κι έτσι μερικές φορές το άγαλμα αναφέρεται σαν Δαβίδ-Ερμής. Αν η μορφή όντως αντιπροσωπεύει τον μυθικό θεό Ερμή, ο νικημένος γίγαντας πρέπει να είναι ο Άργος Πανόπτης.

Σημειώσεις

Δείτε επίσης
 Δαβίδ
 Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εικόνες του πρωτότυπου

Γλυπτά του Ντονατέλλο
Έργα αναγεννησιακής γλυπτικής
Έργα ιταλικής γλυπτικής
Μαθιά Ηρακλείου

Η Μαθιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Υπαγόταν στην επαρχία Πεδιάδας του Νομός Ηρακλείου. Βρίσκεται στις δυτικές προσβάσεις του όρους Αφέντης, σε υψόμετρο 1.578 μ. από τα Λασιθιώτικα βουνά, γύρω στα 50 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, οικόσιτη και νομαδική. Κύριο προϊόν είναι το λάδι και η σταφίδα, όπως επίσης και τα κτηνοτροφικά φυτά. Παράγονται επίσης διάφορα φρούτα, μεταξύ των οποίων φημίζονται τα μαθιανά σύκα. Από την ορεινή έκταση υπάρχουν δάση πρίνων, σφενδάμων κλπ. Ιεροί ναοί είναι Των Αγ.Πάντων, ο οποίος εγκαινιάστηκε το 1909, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με τοιχογραφίες καλά διατηρημένες μεταξύ των οποίων τιμωρίες κολασμένων, του Αγίου Γεωργίου, με τοιχογραφίες επίσης. Στον οικισμό λειτουργούσε Δημοτικό σχολείο.

Κοινότητα Μαθιάς 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Μαθιάς έχει 167 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Νικολουδάκη.

Κοινοτάρχες Μαθιάς 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μαθιάς.

Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα πιστεύεται ότι προέρχεται από το βαπτιστικό όνομα Mattia, το θηλυκό του Matteo (Ματθαίος) το οποίο αναφέρεται στο συμβόλαιο του 1592: Η έκλαμπρος κυρά Ματτία Κορνέρ. [Κρητ. Χρον. ΙΘ,' 141] διότι πιθανόν να ανήκε ως φέουδο σε μια Ματία, που από την κρητική διάλεκτο λέγεται Μαθιά (Μαθιός).

Στη θέση Σταυρόπλακα ανακαλύφθηκαν Μεσομινωικοί τάφοι και πιθάρια. Στη θέση Καταλύματα, ΒΔ του χωριού βρέθηκε οίκημα με πίθους χρονολογημένους από την Υστερομινωική Περίοδο και από απόσταση 200 μ. διαπιστώθηκε η ύπαρξη σημαντικού οικισμού με ισχυρά κτήρια πολυδώματα. (Κρητ. Χρον. ΙΑ΄334).

Στη Μαθιά διεξήχθη σφοδρή μάχη στην τοποθεσία Μετόχι με τον Ισμαήλ Πασά να επιλέγει αυτό το μέρος ως σημείο στρατοπέδευσης λόγω της στρατηγικής του θέσης καθώς αποτελεί φυσικό πέρασμα για το Οροπέδιο Λασιθίου. Ακόμα και σήμερα ο πρίνος που δεσπόζει στο Μετόχι ονομάζεται Ισμαήλ.

Οι Μαθιανοί σχημάτιζαν συχνά αντάρτικες ομάδες που αντιστέκονταν στον Τούρκικο ζυγό. Στη Μαθιά σύμφωνα με όλες τις απογραφές δεν υπήρχαν ποτέ Τούρκοι κάτοικοι.

Κατά την επανάσταση του 1866 100 οπλισμένοι άνδρες προσπάθησαν να σταματήσουν τον τούρκικο στρατού αλλά αργότερα υποχώρησαν λόγω της αριθμητικής υπεροχής των Τούρκων.

Αναφέρεται το 1583 Mathia''' με 144 κατ. (Καστροφύλακας, Κ95).

ΒιβλιογραφίαΤο Ηράκλειον και ο Νομός του'', έκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Μαθια
Μαθια
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Θεοχάρης (όνομα)

Το Θεοχάρης είναι ανδρικό όνομα, ενώ απαντάται και ως επώνυμο.

Ονομαστική εορτή
Γιορτάζει την Τετάρτη της διακαινησίμου εβδομάδας μετά το Πάσχα, γιορτή των Ηπειρωτών Αγίων Θεοχάρη και Αποστόλου των Αυταδέλφων. Τιμάται ιδιαιτέρως στην Άρτα όπου βρίσκεται και Ιερός Ναός αφιερωμένος στην μνήμη τους. Επίσης εορτάζει στις 20 Αυγούστου, ημέρα μνήμης του Αγίου Θεοχάρη του Νεαπολίτη, νεομάρτυρος από την Μικρά Ασία. Επίσης γιορτάζει και τα Θεοφάνεια.

Ετυμολογία
Προέρχεται από τις λέξεις θεός και χάρη.

Ανδρικά ελληνικά ονόματα
Πειραϊκή Εκκλησία

Η Πειραϊκή Εκκλησία είναι ο πρώτος ορθόδοξος ραδιοφωνικός σταθμός που άρχισε να εκπέμπει, με έδρα τον Πειραιά, στην Ελλάδα. Η λειτουργία του ξεκίνησε με τη φροντίδα του μακαριστού Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλινίκου τον Οκτώβριο του 1988, καλύπτοντας αρχικά την περιοχή του Λεκανοπεδίου της Αττικής. Ιδιοκτησιακά, ο σταθμός ανήκει στο Εκκλησιαστικό Κέντρο Ενημέρωσης (ΕΚΕ) της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Σήμερα, με τις προσπάθειες και του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Πειραιώς κυρίου Σεραφείμ, το πρόγραμμα του ραδιοσταθμού καλύπτει επί 24ώρου βάσεως το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας μέσω αναμεταδοτών, σε συνεργασία και με άλλους θρησκευτικούς ραδιοσταθμούς. Ταυτόχρονα, ο σταθμός μεταδίδεται στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή μέσω δορυφόρων, καθώς και σε κάθε γωνιά της γης, μέσω του διαδικτύου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα: www.peradio.com.

Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του Πειραιά
Βλαντίμιρ Βισότσκι

Ο Βλαντίμιρ Βισότσκι (Влади́мир Семёнович Высо́цкий, 25 Ιανουαρίου, 1938 – 25 Ιουλίου 1980) ήταν Ρώσος ηθοποιός του κινηματογράφου, ποιητής, και μουσικός. Γιος στρατιωτικού, γεννήθηκε στη Μόσχα. Τα έτη 1956-60 σπούδασε στο  πανεπιστήμιο MChAT της Μόσχας και στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται, πρώτα στο Δραματικό Θέατρο. Έγραψε πάνω από 600 τραγούδια, έγραψε ποίηση, τελείωσε δύο μυθιστορήματα και εμφανίστηκε σε περίπου 20 θεατρικούς και 30 κινηματογραφικούς ρόλους. Το 1969 παντρεύτηκε με την επίσης ηθοποιό Μαρίνα Βλαντή.

Ονομάσθηκαν προς τιμήν του 
 Ο αστεροειδής 2374 Βλαντβισότσκι (2374 Vladvysotskij) πήρε το όνομά του από τον μουσικό αυτό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βλαντίμιρ Βισότσκι
 V. Vysotsky. The Monument.
 Ιστοσελίδα του ηθοποιού στο IMDb. Μεταφράσεις του Γιώργου Σοϊλεμεζίδη

Ρώσοι ηθοποιοί
Ρώσοι μουσικοί
Ρώσοι ποιητές
Ρώσοι τραγουδιστές
Σοβιετικοί καλλιτέχνες
Αθηναϊκή Λέσχη

Η Αθηναϊκή Λέσχη είναι λέσχη αγγλικού τύπου των Αθηνών.

Ιδρύθηκε το 1875 ύστερα από πρωτοβουλία του Μιχαήλ Μελά και είναι το μακροβιότερο και αυστηρότερο κλειστό ανδρικό κλαμπ της Αθήνας. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Παύλος Καλλιγάς (1875-1881). Σύμφωνα με το καταστατικό, ο επιτρεπόμενος αριθμός μελών είναι τα χίλια άτομα ενώ οι γυναίκες δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής.

Για να γίνει κάποιος μέλος στην Αθηναϊκή Λέσχη θα πρέπει πρώτα να προταθεί από 2 μέλη με πενταετή θητεία και ύστερα να εγκριθεί διαδοχικά από το διοικητικό συμβούλιο και την γενική συνέλευση. Η ετήσια συνδρομή είναι 760 ευρώ ενώ η εγγραφή 1.500 ευρώ. Οι υπουργοί θεωρούνται αυτομάτως μέλη και δεν χρειάζεται να περάσουν τη διαδικασία έγκρισης. Μία από τις δραστηριότητες της Λέσχης είναι η ξιφασκία.

Το παλιό κτίριο της Αθηναϊκής Λέσχης επί των οδών Πανεπιστημίου και Αμερικής ανήκε στον Μιχαήλ Μελά. Πρόεδροι κατά καιρούς έχουν διατελέσει οι: Παύλος Καλλιγάς, Μιχαήλ Μελάς, Ανδρέας Αυγερινός, Βασίλειος Μ. Μελάς, Δημήτριος Κιουσόπουλος, Περικλής Πιερράκος Μαυρομιχάλης, Αλέξανδρος Σούτσος κ.ά.

Το 1917, στο απόγειο του Εθνικού Διχασμού, οι βασιλόφρονες, που είχαν την πλειοψηφία στην Αθηναϊκή Λέσχη, διέγραψαν όλους τους βενιζελικούς από αυτή, με αποτέλεσμα οι βενιζελικοί να αποχωρήσουν και να δημιουργήσουν την Λέσχη Φιλελευθέρων. Λίγα χρόνια αργότερα οι βενιζελικοί επανήλθαν στην Αθηναϊκή Λέσχη, αλλά η Λέσχη Φιλελευθέρων συνέχισε κανονικά την λειτουργία της.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.athensclub.gr/

Πολιτικές οργανώσεις της Αθήνας
902 Αριστερά

Ο 902 Webradio είναι ραδιοφωνικός σταθμός, ο οποίος ανήκει στο ΚΚΕ. Αρχικά ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει στα ερτζιανά των FM και πλέον μεταδίδεται μόνο διαδικτυακά. Την ονομασία του την είχε λάβει από τη συχνότητα την οποία εξέπεμψε για πρώτη φορά το πρόγραμμά του (στους 90.2 MHz από το 1989 μέχρι το 2001 που μετακόμισε στους 90.1 MHz).

Εκπέμπει από το 1989 και το πρόγραμμά του, περιλαμβάνει εκπομπές, γύρω από τις θέσεις του κόμματος, δελτία ειδήσεων, ενημερωτικές εκπομπές και μουσικές επιλογές. Τότε που εξέπεμπε στα FM, το σήμα του κάλυπτε ολόκληρη την Αττική από τα κέντρα εκπομπής του Υμηττού, της Πάρνηθας και της Αίγινας ενώ παράλληλα εξέπεμπε και δορυφορικά στην πλατφόρμα του Hellas Sat 2.

902 TV
Ο 902 Αριστερά στα FM διατηρούσε και τον ομώνυμο τηλεοπτικό σταθμό 902 TV ο οποίος άνοιξε ένα χρόνο μετά και ο οποίος σταμάτησε τη λειτουργία του το Σεπτέμβριο του 2012 λόγω οικονομικών προβλημάτων. Όμως στις 8 Ιανουαρίου του 2013 ο σταθμός ξανάνοιξε και από τις 2 Μαρτίου εξέπεμψε ψηφιακά.

Στις 31 Ιουλίου 2013, η ραδιοτηλεόραση του 902 πωλήθηκε με συμβολαιογραφική πράξη στην κυπριακή εταιρεία A-Orizon Media Limited, και το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ο 902 Αριστερά μετονομάστηκε σε E Radio, και ο 902 TV σε Epsilon TV. Αργότερα, στις 31 Δεκεμβρίου του 2013, ο ραδιοφωνικός σταθμός πέρασε στα χέρια του Γιάννη Κουρτάκη και στις 28 Απριλίου 2014, μετονομάστηκε σε Παραπολιτικά 90.1 FM ενώ στις 11 Αυγούστου 2017 το κανάλι πέρασε στα χέρια του Ιβάν Σαββίδη και στις 24 Οκτωβρίου 2018 αντικαταστάθηκε από το Open TV.

Μετά την πώληση
Μετά την πώληση του ραδιοτηλεοπτικού εξοπλισμού, το portal συνέχισε την λειτουργία του, και στη θέση του streaming αναμεταδίδεται ο Θεσσαλονίκη 904 Αριστερά στα FM ο οποίος ξεκίνησε την λειτουργία του λίγα χρόνια μετά τον Αθηναϊκό και συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Ωστόσο για μια τριακονταετία ανήκε στον Γιάννη Κατσαρό που ήταν στέλεχος του ΚΚΕ ενώ από το 2019 ανήκει στην Τηλενημερωτική Α.Ε. Διαδικτύου και Πληροφόρησης που είναι θυγατρική του κόμματος με έδρα στην Αθήνα. Ο σταθμός εκπέμπει στη συχνότητα των 90.4 MHz από το όρος του Χορτιάτη καλύπτοντας εν μέρει τους νομούς της Κεντρικής Μακεδονίας ενώ από την 1η Μαΐου 2014 ξεκίνησε η επαναλειτουργία του ραδιοφώνου του 902 στην Αθήνα μέσω του ομώνυμου ιντερνετικού portal ως 902.gr Web Radio. Από τις αρχές του 2020 σταμάτησε εκ νέου η λειτουργία του.

Λογότυπα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
902 online, ο ιστόχωρος του 902
902 Webradio - Αρχείο εκπομπών

Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
Ανενεργοί ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
Κωνσταντίνος Μελάς

Ο Κωνσταντίνος Μελάς (1874-1953) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε στη Μασσαλία και ήταν γιος του πολιτικού Μιχαήλ Μελά. Εισήχθη στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1890 και αποφοίτησε ως Σημαιοφόρος το 1894. Με τη μεσολάβηση της Βασίλισσας Όλγας εκπαιδεύτηκε στον στόλο της Ρωσίας υπηρετώντας στο πολεμικό Αζώφ φτάνοντας ως τις Ιαπωνικές θάλασσες. Συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 καθώς και στους Βαλκανικούς Πολέμους. Υπήρξε υπασπιστής του πρίγκηπα Γεώργιου όταν αυτός ανέλαβε την Ύπατη Αρμοστεία της Κρήτης. Το 1903 τον έστειλε η βασίλισσα Όλγα στην Τριπολίτιδα για  να παρακολουθήσει πως γινόταν εκεί η σπογγαλιεία. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την πολιτική. Εκλέχτηκε βουλευτής Ιωαννίνων με το κόμμα των Φιλελευθέρων το 1915 και 1920. Επίσης Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αθηναίων.
Ήταν και από τους πρωτεργάτες του ελληνικού προσκοπισμού. Το 1911 ως υποπλοίαρχος έρχεται σε επαφή με τον εμπνευστή της εισαγωγής του Προσκοπισμού στην Ελλάδα, τον γυμναστή Αθανάσιο Λευκαδίτη. Το 1919 βοήθησε τη ΧΑΝ στα πρώτα οργανωτικά της βήματα ενώ ίδρυσε και το θεραπευτήριο Βούλας. Είχε διατελέσει μάλιστα γενικός έφορος του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων. Το 1929 διορίστηκε ως Γενικός Διευθυντής  του μεσοπολεμικού ΕΟΤ. 

Πέθανε στην Αθήνα το 1953.

Παραπομπές

Πηγές
Νικόλαος Παραδείσης, «Κωνσταντίνος Μελάς. Ο πρώτος στρατιωτικός Διοικητής Μυτιλήνης και ιδρυτής του Προσκοπισμού στο νησί», Αιολικά χρονικά τομ.10 (2008),σελ.74-77

Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Βουλευτές Ιωαννίνων
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Κωνσταντινος Μελας
Αίσακος

Στην ελληνική μυθολογία ο Αίσακος ήταν γιος του βασιλιά της Τροίας Πριάμου από την νύμφη Αλεξιρρόη. Ο παππούς Μέροπας δίδαξε τον Αίσακο την τέχνη της «ονειροκρισίας», δηλαδή να ερμηνεύει τα όνειρα. Πληροφορούμενος λοιπόν για το όνειρο που είχε δει η Εκάβη όταν ήταν έγκυος, ότι γέννησε δηλαδή ένα φλεγόμενο δαυλό, ο Αίσακος έδωσε την ερμηνεία ότι το παιδί που θα γεννιόταν θα προκαλούσε μεγάλη συμφορά στους Τρώες και τους συμβούλευσε να αφήσουν το βρέφος έκθετο στο βουνό. Αυτό το παιδί ήταν ο Πάρις. Μία άλλη παραλλαγή του μύθου αναφέρει ότι οι μάντεις, και ιδίως ο Αίσακος, ειδοποίησαν τον Πρίαμο ότι μια συγκεκριμένη ημέρα θα γεννιόταν ένα παιδί που θα προκαλούσε την καταστροφή της Τροίας. Την προκαθορισμένη ημέρα γεννήθηκαν δύο παιδιά: ο Πάρις και ο Μούνιππος, γιος της Κίλλας και του Θυμοίτη, αδελφού ή γυναικαδελφού του Πριάμου. Ο Πρίαμος σκότωσε τον Μούνιππο και την Κίλλα, δηλαδή το «λάθος» παιδί.

Ο Αίσακος, μετά τον θάνατο της συζύγου του Αστερόπης, ήταν τόσο απαρηγόρητος ώστε οι θεοί τον λυπήθηκαν και τον μεταμόρφωσαν σε πουλί, είτε σε αρπακτικό πτηνό, είτε (κατά τον Οβίδιο, από τη θεά Θέτιδα) σε θαλασσοπούλι, την αίθυια («βουτήχτρα»). Ο Οβίδιος ωστόσο (στις «Μεταμορφώσεις» του, ΧΙ 749 κ.ε.) διηγείται την ιστορία με σημαντικότερες παραλλαγές: Ο Αίσακος ήταν νόθος γιος του Πριάμου και της Νύμφης Αλεξιρρόης, κόρης του ποτάμιου θεού Γρανικού. Μια μέρα στην εξοχή αντίκρυσε τη Νύμφη Εσπερία, την ερωτεύθηκε αμέσως και την κυνήγησε. Αλλά καθώς η Εσπερία έτρεξε, τη δάγκωσε ένα δηλητηριώδες φίδι και έτσι πέθανε. Απαρηγόρητος τότε ο Αίσακος ρίχτηκε από ένα γκρεμό στη θάλασσα, αλλά καθώς έπεφτε μεταμορφώθηκε από την Τηθύν σε πουλί, που προσπαθεί ακόμα να φτάσει στα βάθη της θάλασσας βουτώντας όπως η «βουτήχτρα».

Πηγές

 Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969.

Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας 
Τρώες
PCI

Το υλικό δίαυλου ηλεκτρονικού υπολογιστή τύπου PCI Standard ή απλά PCI (αγγλ. Peripheral Component Interconnect) παρουσιάστηκε το 1993 από την κατασκευαστική εταιρεία Intel για τον εξοπλισμό των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Χρησίμευε για την ένωση πρόσθετων καρτών μονάδων με την μητρική πλακέτα του υπολογιστή.
Αυτές οι κάρτες θα μπορούν να έχουν οποιαδήποτε από τις ακόλουθες μορφές:
 Ένα ολοκληρωμένο κύκλωμα που εγκαταστάθηκε επάνω στη μητρική κάρτα.
 Μια κάρτα επέκτασης που αρμόζει σε μια υποδοχή αυλάκι.

Ο δίαυλος PCI είναι είναι βασικό τμήμα του εξοπλισμού των σύγχρονων υπολογιστών PC. Είναι ο αντικαταστάτης των παλαιότερων διαύλων τύπου ISA και VESA Local Bus. Τον PCI ακολούθησε ο νεότερος δίαυλος PCI Express.

Η εξέλιξη του δίαυλου PCI 
Οι μελέτες υλοποίησης του PCI άρχισαν γύρω στα 1990 στα Intel Architecture Labs της εταιρείας Intel.

Η προδιαγραφή PCI 1.0 που εκδόθηκε στις 22 Ιουνίου του 1992 διευθέτησε κυρίως τα απαραίτητα τμήματα και μόνο. Η προδιαγραφή PCI 2.0 που ακολούθησε στις 30 Απριλίου του 1993 καθιέρωσε τα πρότυπα για την πρίζα της κάρτας και την υποδοχή αυλάκι της μητρικής πλακέτας. Η προδιαγραφή PCI 2,1 δημοσιεύτηκε την 1 Ιουνίου του 1995.

Ο δίαυλος PCI τέθηκε αμέσως σε χρήση σε κεντρικούς υπολογιστές, και αντικαθιστώντας τους παλαιότερους διαύλους MCA (αγγλ. Micro Channel Architecture) και EISA (αγγλ. Extended Industry Standard Architecture).

Ο δίαυλος VLB (αγγλ. VESA Local Bus) παρέμεινε σε λειτουργία στους προσωπικούς υπολογιστές μέχρι το τέλος του 1994, επειδή ήταν υψηλότερης ταχύτητας από τον PCI. Αποσύρθηκε όμως σταδιακά και μέχρι το 1996 είχε σχεδόν εκλείψει, αφού οι κατασκευαστές είχαν υιοθετήσει τον PCI ακόμη και για υπολογιστές με επεξεργαστή τύπου 486.
PCI και EISA συνέχισαν να χρησιμοποιούνται παράλληλα μέχρι τα μέσα του 2000.

Η κατασκευαστική εταιρεία  Apple Computer (ή κοινώς Apple) υιοθέτησε τον δίαυλο PCI για τους επαγγελματικούς υπολογιστές Power Macintosh αντικαθιστώντας τον NuBus στα μέσα του 1995 καθώς και στο Performa αντικαθιστώντας τον PDS (αγγλ. Processor Direct Slot) στα μέσα του 1996.

Οι πιο πρόσφατες αναθεωρήσεις του PCI πρόσθεσαν επιπλέον χαρακτηριστικά γνωρίσματα και βελτίωσε την απόδοση, συμπεριλαμβανομένου του συμβατικού τύπου ταχύτητας 66 MHz και τάσης 3.3 V καθώς και τύπου PCI-X ταχύτητας 133 MHz.

Διάφοροι τύποι 
 Κάρτες
 32-bit, 33MHz (προδιαγραφή Rev. 2.0)
 64-bit, 33MHz (προδιαγραφή Rev. 2.0)
 32-bit, 66MHz (3.3V αποκλειστικά, προδιαγραφή Rev. 2.1)
 64-bit, 66MHz (3.3V αποκλειστικά, προδιαγραφή Rev. 2.1)
 Υποδοχές μητρικής πλακέτας
 32-bit, 5V (κυρίως για μητρικές πλακέτες επιτραπέζιων προσωπικών υπολογιστών)
 32-bit, 3.3V (σπανίζει)
 64-bit, 5V (σπανίζει, κυρίως σε παλαιότερους υπολογιστές)
 64-bit, 3.3V (πολύ συχνό, πριν από την εμφάνιση του PCI-X)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πως δουλεύει το PCI 
 http://www.pcisig.com/home 
 http://pciids.sourceforge.net PCI IDs.
 βοηθητικά προγράμματα για το PCI και το PCI32 
 PCI bus pin-out and signals

Δίαυλοι υπολογιστή