joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λούκιος Άννιος Βινικιανός

Ο Λούκιος Άννιος Βινικιανός Ι, λατιν.: Lucius Annius Vinicianus (απεβ. το 42 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Είναι γνωστός για τη συμμετοχή του στη δολοφονία του Καλιγούλα και για μία εξέγερση εναντίον του Κλαυδίου. Έγινε αντικαταστάτης ύπατος το 39 ή 40.

Βιογραφία 
Ο Λ.Ά. Βινικιανός ήταν πιθανώς γιος του Γαΐου Αννίου Πολλίο,  αντικαταστάτη υπάτου στις 4 Σεπτεμβρίου ενός άγνωστου έτους, πιθανότατα του 21 ή 22 μ.Χ. και της Βινικίας, αδελφής του Mάρκου Βινικίου υπάτου του 30.  Αυτός ο Μάρκος Βινίκιος είχε νυμφευτεί την Ιουλία Λιβίλλα, κόρη του Γερμανικού. 

Ο Βινικιανός ήταν επίσης ο πατέρας του Λεύκιου Αννίου Βινικιανού ΙΙ, που νυμφεύτηκε τη Δομιτία, κόρη του Γναίου Δομιτίου Κόρβουλο στρατηγού. Ήταν επίσης ο πατέρας ενός άλλου Αννίου Πολλίο.

Σταδιοδρομία 
Στις αρχές της σταδιοδρομίας του το 32 μ.Χ., ο Βινικιανός και ο πατέρας του κατηγορήθηκαν για προδοσία, μετά την πτώση του Σεϊανού. Ωστόσο ο Τιβέριος παρενέβη γι' αυτούς και δεν καταδικάστηκαν.  Ο Βινικιανός καλλιέργησε μία φιλία με τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο, σύζυγο της Ιουλίας Δρουσίλλας, αγαπημένης αδελφής του Καλιγούλα, η οποία είχε οριστεί ως κληρονόμος του Καλιγούλα.  Αυτή η φιλία ήταν καρποφόρα για την εξέλιξη του Βινικιανού, καθώς το 38 ο Βινικιανός έγινε ιερέας ως ένας από τους Arval Brethren (Αδελφούς των Αγρών).  Ο Βινικιανός υπηρέτησε ως αντικαταστάτης ύπατος σε 39 ή 40.

Συνωμοσία εναντίον του Καλιγούλα 
Το 41 ο Βινικιανός και ο θείος του Μάρκος Βινίκιος ενεπλάκησαν στην επιτυχή συνωμοσία του Κάσσιου Χαιρέα για τη δολοφονία του Καλιγούλα. Ο Βινικιανός θεωρήθηκε πιθανός διάδοχος του Καλιγούλα και αντιτάχθηκε στον Δέκιμο Βαλέριο Ασιατικό, ο οποίος προσπάθησε να διαδεχθεί τον Καλιγούλα.  Η συζήτηση για τη διαδοχή έληξε, όταν ανακοινώθηκε στη Γερουσία ότι η Πραιτωριανή φρουρά είχε ανακηρύξει τον θείο τού Καλιγούλα Κλαύδιο ως νέον Αυτοκράτορα.

Συνωμοσία εναντίον του Κλαυδίου 
Το 42 ο Βινικιανός υποστήριξε τον Λεύκιο Αρούντιο Κάμιλο Σκριβονιανό στην εξέγερσή του εναντίον του Κλαυδίου. Ο Κλαύδιος ήθελε να παραιτηθεί υπέρ του Σκριβονιανού, αλλά μεταπείστηκε, αφού συμβουλεύτηκε σημαίνοντες άνδρες . Μετά την αποτυχία της εξέγερσης τόσο ο Βινικιανός, όσο και ο Σκριβονιανός αυτοκτόνησαν.

Συνέπειες 
Ο Βινικιανός δεν θα ήταν ο τελευταίος της οικογένειάς του, που συνωμότησε εναντίον των Καισάρων: και οι δύο γιοι του θα εμπλακούν σε συνωμοσίες εναντίον του Νέρωνα. Ο Άννιος Πολλίο θα εμπλακεί στη συνωμοσία του Πίσο το 65,  και ο νεότερος Λεύκιος Άννιος Βινικιανός θα συμμετάσχει σε ένα σχέδιο ανατροπής του Νέρωνα, για να κάνει τον πεθερό του Γ. Δ. Κόρβουλο Αυτοκράτορα.

Οικογένεια
Είχε τέκνα:
 Λεύκιος Άννιος Βινικιανός ΙΙ 36-66, συγκλητικός, αντιπρόσωπος λεγεώνας. Νυμφεύτηκε τη Δομιτία, κόρη του Γναίου Δομίτιου Κόρβουλο στρατηγού.
 Άννιος Πολλίο.

Βιβλιογραφία 
 Barrett, Anthony A. (1989). Caligula: The Corruption of Power. New Haven: Yale University Press. .
 Lucius Cassius Dio Cocceianus (Cassius Dio), Roman History.
 Publius Cornelius Tacitus, Annales, Historiae.
 Gaius Suetonius Tranquillus, De Vita Caesarum (Lives of the Caesars, or The Twelve Caesars).

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Ρωμαίοι πολιτικοί
Αρτυόμ Ζντούνοφ

Ο Αρτυόμ Αλεξέγεβιτς Ζντούνοφ (Ρωσικά: Артём Алексеевич Здунов; γεννημένος στις 18 Μαΐου 1978), είναι Ρώσος πολιτικός, ο οποίος είναι επί του παρόντος ο προσωρινός επικεφαλής της Δημοκρατίας της Μορδοβίας από τις 18 Νοεμβρίου 2020.

Βιογραφία 
Ο Αρτυόμ Ζντούνοφ γεννήθηκε στο Καζάν στις 18 Μαΐου 1978 με εθνικότητα Ερζυανή. 

Από το 1996 έως το 1998, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της συνδικαλιστικής επιτροπής φοιτητών του KFEI.

Το 2000, αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Χρηματοοικονομικών και Οικονομικών του Καζάν (KFEI) με πτυχίο και τέσσερα χρόνια αργότερα με μεταπτυχιακό από την ίδια σχολή. Έχει διδακτορικό στα Οικονομικά από το 2005.

Από τον Ιούνιο του 2000 έως τον Μάρτιο του 2001, ήταν ειδικός στον ασφαλιστικό τομέα, εσωτερικός ελεγκτής της Open Joint Stock Insurance Company Industrial Insurance Company.

Από τον Απρίλιο του 2004 έως τον Ιούλιο του 2006 δίδαξε στο Τμήμα Μακροοικονομικής και Οικονομικής Θεωρίας του KFEI.

Από τον Ιούλιο του 2006 έως τον Μάιο του 2010, κατείχε τη θέση του Αναπληρωτή Διευθυντή Επιστημών του Κρατικού Ιδρύματος "Κέντρο Προηγμένης Οικονομικής Έρευνας της Ακαδημίας Επιστημών της Δημοκρατίας του Ταταρστάν".

Από τον Μάιο του 2010, ο Ζντούνοφ ήταν Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας της Δημοκρατίας του Ταταρστάν και από τις 14 Οκτωβρίου 2014 έως τις 6 Φεβρουαρίου 2018 ήταν Υπουργός Οικονομίας.

Στις 6 Φεβρουαρίου 2018, ο προσωρινός επικεφαλής του Νταγκεστάν, Βλαντιμίρ Βασιλιέφ, υπέβαλε στο κοινοβούλιο την υποψηφιότητα του Ζντούνοφ για τη θέση του προέδρου της κυβέρνησης της Δημοκρατίας. Στις 7 Φεβρουαρίου 2018, το κοινοβούλιο του Νταγκεστάν ενέκρινε την υποψηφιότητά του.  

Στις 18 Νοεμβρίου 2020, ο Ζντούνοφ διορίστηκε προσωρινός επικεφαλής της Δημοκρατίας της Μορδοβίας.

Οικογένεια 
Ο Αρτυόμ Ζντούνοφ είναι Ερζυανός. Είναι παντρεμένος με γυναίκα Τατάρα και έχει γιο και κόρη.

Εισόδημα και περιουσία 
Το ποσό των δηλωθέντων εσόδων για το 2019 ανήλθε σε 7 εκατομμύρια 835 χιλιάδες ρούβλια. Η γυναίκα του έχει 578 χιλιάδες ρούβλια.

Παραπομπές 

Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ιερά Μητρόπολις Νεοκαισαρείας

Η Ιερά Μητρόπολις Νεοκαισαρείας είναι μια επισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία ήταν ενεργή από το 325 έως το 1922 με έδρα την πόλη της Νεοκαισάρειας, το σημερινό Niksar. Ο τίτλος του Μητροπολίτη Νεοκαισαρείας, Υπερτίμου και Εξάρχου Πόντου Πολεμωνιακού είναι κενός από το 1976.

Ιστορία 
Η Νεοκαισάρεια ονομαζόταν αρχικά Κάβειρα και ήταν η πρωτεύουσα του βασιλείου του Πόντου. Αργότερα, το 73 π.Χ. οι Ρωμαίοι την μετονόμασαν σε Διοπόπολη και ο Πολέμων Α΄ ο Ποντικός σε Σεβάστεια το 35 π.Χ. Το 64 μ.Χ. οι Ρωμαίοι της έδωσαν το όνομα Νεοκαισάρεια. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ο Γρηγόριος ο Θαυματουργός χειροτονήθηκε επίσκοπος της πόλης περί το 240, υπήρχαν μόνο 17 Χριστιανοί στη Νεοκαισάρεια, και έμειναν μόνο 17 ειδωλολάτρες στο θάνατό του το 270.

Η Νεοκαισάρεια έγινε μητρόπολη το 325. Είχε 4 επισκοπές τον 7ο αιώνα και 10 τον 12ο. Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Σελτζούκους το 1075, ο αριθμός τους σταδιακά μειώθηκε και τον 14ο αιώνα δεν έμεινε καμία. Τον 18ο αιώνα ιδρύθηκε μια νέα επισκοπή Νεαπόλεως, η οποία το 1889 έγινε ανεξάρτητη.

Η Μητρόπολη συνόρευε βόρεια με την Μαύρη Θάλασσα, ανατολικά με τις Μητροπόλεις Χαλδίας, Κολωνίας και Θεοδοσιουπόλεως και Αμίδης (Πατριαρχείο Αντιοχείας), νότια με τις Μητροπόλεις Αδάνων και Χαλεπίου/Βερροίας (Πατριαρχείο Αντιοχείας) και δυτικά με τις Μητροπόλεις Καισαρείας και Αμασείας. Η πρώην επισκοπή Γαγγρών εντάχθηκε στη μητρόπολη Νεοκαισαρείας στις 19 Ιανουαρίου 1630. 

Κύριες πόλεις της Μητρόπολης ήταν οι Φαδισάνη (Fatsa), Πολεμώνιο (Bolaman), Κοτύωρα (Ordu) Γαζίουρα (Turhal), Σεβάστεια (Sivas), Κασταμονή (Kastamonu), Ινέπολις (İnebolu), Κύτωρον (Cide), Πομπηιούπολις (Taşköprü), Γάγγρα (Çankırı), Αντωνιούπολις, Θεοδωρούπολις (Safranbolu), Μαυρογώνιο (Karabük), Παρθένιο (Bartın), Άμαστρις (Amasra), Δαδάστανα (Devrek), Κρατεία (Gerede).

Μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1922, δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξο ποίμνιο στο έδαφος της Μητρόπολης.

Επισκοπικός κατάλογος

Παραπομπές

Πηγές
 

Νεοκαισαρείας
Πόντος
Κράμπατ

Το Κράμπατ () είναι χαρακτήρας στη σορβική λαογραφία, που ονομάζεται επίσης " Σόρβος Φάουστ". Καταγεγραμμένος για πρώτη φορά το 1837,  ο χαρακτήρας εξελίχθηκε από έναν κακό μάγο σε λαϊκό ήρωα και ωφέλιμο απατεώνα κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

Προέλευση 
Ο ιστορικός πυρήνας της λαϊκής ιστορίας είναι ο Γιόχαν Σάντοβιτς (1624 – 1704), ένας Κροάτης (Κράμπατ) διοικητής ιππικού, στον οποίο παραχωρήθηκε κτήμα στο Γκρος Σέρχεν (τώρα μέρος της Λόχσα) κοντά στο Χόγιερσβέρντα το 1691 από τον Ιωάννη Γεώργιο Γ', ελέκτορα της Σαξονίας .

Ανάλυση 
Η ιστορία της μαθητείας του Κράμπατ σε έναν κακό μάγο με επιβλαβείς δυνάμεις μπορεί να ταξινομηθεί, σε λαογραφικές μελέτες, ως Aarne-Thompson-Uther ATU 325, "Ο μαθητευόμενος του μάγου".

Κατανομή 
Το λαϊκό παραμύθι επικεντρώνεται στην περιοχή της Λοουσατίας, κυρίως στον οικισμό του Τσόρνι Χόουμτς (Čorny Chołmc), που σήμερα είναι μια συνοικία της πόλης Χόγιερσβέρντα, όπου λέγεται ότι ο Κράμπατ έμαθε τις μαγικές του δυνάμεις.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Βιβλιογραφία 
 Jurij Pilk, Adolf Anders, "Der wendische Faust", Sächsischer Erzähler. Illustrierte Beilage, Αρ. 14 (1896), επανεκτυπώθηκε ως "Die wendische Faust-Sage", Bunte Bilder aus dem Sachsenlande vol. 3 (1900), 191–201.
 978-1-4008-8563-3

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Brězan, Jurij, and Gregory H. Wolf. "The Survival of a Culture: An Interview with the Sorbian Author Jurij Brězan." World Literature Today 75, no. 3/4 (2001): 42-52. doi:10.2307/40156748.
 Jurich, Marilyn. "Children Stranded "Among These Dark Satanic Mills": The Child's Response to Evil in Fantasies From Four Different Countries." Journal of the Fantastic in the Arts 13, no. 3 (51) (2003): 271-81. www.jstor.org/stable/43308613.
 Kudela, Jean. "Jurij Brĕzan (1916-2006)". In: Revue des études slaves, tome 77, fascicule 1-2, 2006. Le théâtre d'aujourd'hui en Bosnie-Herzégovine Croatie, Serbie et Monténégro, sous la direction de Sava Andjelković et Paul-Louis Thomas. pp. 309–310. [www.persee.fr/doc/slave_0080-2557_2006_num_77_1_7013]
 Raede, H. "LA LITTÉRATURE LUSACIENNE AU XXe SIÈCLE." Études Slaves Et Est-Européennes / Slavic and East-European Studies 9, no. 1/2 (1964): 38-48. www.jstor.org/stable/41055929.

Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Εσοχή Ροδόπης

Η Εσοχή είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης το οποίο βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία. Το χωριό είναι κτισμένο στις πλαγιές του όρους Ακρίτας της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 400 μέτρα. Απέχει 28 χλμ. ΒΑ. από τη Φιλλύρα (έδρα δήμου) και 50 χλμ. ΒΑ. από την Κομοτηνή. Γεωγραφικά ανήκει στην περιοχή Νυμφαία και πολιτισμικά ανήκει στα Πομακοχώρια της Ροδόπης. Η ονομασία του επί τουρκοκρατίας ήταν Εσίκ-Δερέ και επίσημα αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Οργάνης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Εσοχής που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 323 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Αρριανών
Jean-Joseph Sanfourche

Ο Ζαν-Ιωσήφ Σανφούρτσε, γνωστός απλά ως Sanfourche, είναι Γάλλος ζωγράφος, ποιητής, σχεδιαστής και γλύπτης, γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου 1929 στο Μπορντώ και πέθανε στις 13 Μαρτίου 2010 στο Saint-Léonard-de-Noblat. Έκανε ασκήσεις τέχνης και ήταν ο φίλος του Gaston Chaissac, του Ζαν Ντυμπυφέ, του Robert Doisneau, με τον οποίο διατηρούσε αλληλογραφία .

Παραπομπές
Ρίτσαρντ Κουκλίνσκι

Ο Ρίτσαρντ Λέοναρντ Κουκλίνσκι (αγγλικά: Richard Leonard Kuklinski, 11 Απριλίου 1935 - 5 Μαρτίου 2006) ήταν ένας Αμερικανός κατά συρροήν δολοφόνος και εγκληματίας. Διεύθυνε μια σπείρα εμπορίου ναρκωτικών και είχε εμπλακεί σε διανομή πορνογραφικού υλικού από τα 12 του κιόλας χρόνια.  Ο Κουκλίνσκι σκότωσε αρκετά άτομα που αρχικά δελέασε και λήστεψε. Αστυνομικοί τον περιέγραφαν ως κάποιον που σκότωνε για κέρδος. Ζούσε με τη γυναίκα και τα παιδιά του σε προάστιο του Νιου Τζέρσεϊ.  Τον ήξεραν ως έναν στοργικό πατέρα και σύζυγο που νοιαζόταν για την οικογένειά του. Δήλωσαν ότι δεν γνώριζαν για τα εγκλήματά του. Του δόθηκε το ψευδώνυμο The Iceman, διότι είχε παγώσει κάποια από τα θύματα του, ώστε να είναι αδύνατο να προσδιοριστεί ο χρόνος θανάτου. Όταν συνελήφθη, ο Κουκλίνσκι ισχυρίστηκε ότι δούλεψε ως πληρωμένος δολοφόνος για την Αμερικανική Μαφία και ότι ήταν αυτός που σκότωσε τον Πολ Καστελλάνο, τον Ρόι ΝτεΜέιο και τον Τζίμι Χόφα. Πολλοί, όπως ο Μάικλ Φρανζέσι,  θεωρούν τους ισχυρισμούς του Κουκλίνσκι αβάσιμους και ανόητους, ενώ ορισμένοι δηλώνουν ότι το πιθανότερο είναι ο Κουκλίνσκι να μην είχε την παραμικρή σχέση με την Μαφία.

Ήταν επίσης αδερφός του Αμερικανού βιαστή και παιδεραστή Τζόζεφ Κουκλίνσκι.

Παραπομπές

Αμερικανοί εγκληματίες
Ιρλανδοαμερικανοί
Πολωνοαμερικανοί
Αμερικανοί κατά συρροή δολοφόνοι
Πλαγιά Ροδόπης

Η Πλαγιά είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 200 μέτρα. Το χωριό βρίσκεται σε απόσταση 10 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 32 χλμ. Α. από την Κομοτηνή. Στα δυτικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος της Ραγάδας που λίγο μετά καταλήγει στον Λισσό ποταμό. Στην γύρω περιοχή υπάρχουν πολλά ερείπια από πολυάριθμες ιστορικές πηγές νερού ενώ περίπου στο 1 χλμ. από το χωριό επάνω σε λόφο υπάρχουν τα ερείπια βυζαντινού κάστρου. Η παλιά ονομασία του, επί τουρκοκρατίας, ήταν Παγιαμλάρ και αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, ως Πλαγιά το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Πλαγιάς που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αρριανών του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 294 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Αρριανών
Ομηρικό Ροδόπης

Το Ομηρικό είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ομηρικό βρίσκεται στη βόρεια άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής (ή κάμπος Ροδόπης) με υψόμετρο 100 μέτρα, σε απόσταση 16 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Κομοτηνή και 9 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Αρριανά (έδρα του δήμου). Δυτικά είναι η Γρατινή, βορειοδυτικά η τεχνητή λίμνη Γρατινής, ανατολικά το Νέο Καλλυντήρι και νότια το Λαμπρό. Το χωριό  περιβάλλεται από πλούσιο φυσικό τοπίο και ειδικότερα έχει αρκετούς αμπελόκηπους. Οι κάτοικοί του είναι μουσουλμάνοι αν έχουν μεταναστεύσει αρκετοί Πομάκοι από τους οικισμούς Άνω Βυρσίνη, Δρανιά, Κάρδαμο, Κόβαλο, Κύμη, Οργάνη, Σμιγάδα. Η παλιά του ονομασία, από την εποχή της τουρκοκρατίας, είναι Εμούρ-κιοϊ και μετά την απελευθέρωση της Θράκης αναφέρεται ως Ομηρικό στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γρατινής. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Ομηρικού που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 313 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Αρριανών
Σάλπη Ροδόπης

Η Σάλπη είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Η Σάλπη βρίσκεται στη δυτική άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής, ανατολικά της λίμνης Βιστωνίδας σε υψόμετρο 9 μέτρα. Απέχει 12 χλμ. Ν. από τον Ίασμο (έδρα δήμου), 23 χλμ. ΝΔ. από την Κομοτηνή και 38 χλμ. ΝΑ. από την Ξάνθη. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στους ποταμούς Κομψάτο (δυτικά και βόρεια) και Ασπροπόταμος ή Τραύος (ανατολικά και νότια) λίγο πριν εκβάλλουν στη λίμνη ενώ στα ανατολικά και νότια του περνάει η ΕΟ Κομοτηνής - Ξάνθης. Ο χριστιανικός πληθυσμός του έχει ρίζες από την Λάιστα Ηπείρου, ένα μέρος από το Σούλι και ένα μέρος είναι Σαρακατσάνοι ενώ ο μουσουλμανικός αποτελείται κυρίως από Ρομά. Οι κάτοικοι της Σάλπης  ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία (εκτροφή βουβαλιών).

Ιστορικά στοιχεία 
Πιθανολογείται ότι ιδρύθηκε γύρω στον 16ο αιώνα από μια ομάδα Ελλήνων κατοίκων του βυζαντινού φρουρίου του Περιθεωρίου (Αναστασιούπολης) οι οποίοι δεν ακολούθησαν τους υπόλοιπους που εγκαταστάθηκαν στην σημερινή περιοχή του Ιάσμου, όταν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το φρούριο για να αποφύγουν τα κρούσματα ελονοσίας και τις επιδρομές των πειρατών. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η αρχική τοποθεσία του ήταν δίπλα στον ποταμό Κομψάτο (στο εξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου) απ΄ όπου μετακινήθηκαν στην σημερινή τοποθεσία λόγω τής υπερχείλισης του ποταμού.

Διοικητικά στοιχεία 
Η παλιά ονομασία του χωριού, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Σασαρλή ή Σα-σαλλού (τουρκ. Sagsalli) Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, ως Σάλπη το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αμβροσίας. Το 1926 με το ΦΕΚ 186Α - 07/06/1926 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Γλυκονέρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Σάλπης που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Ιάσμου του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει ως πληθυσμό 538 κατοίκους ενώ ως οικισμός 470.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ψηφιακό φωτογραφικό υλικό του Πολιτιστικού Συλλόγου Σάλπης από τον ιστότοπο Γενικά Αρχεία Κράτους Νομού Ροδόπης

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Ιάσμου
Δημήτριος Χωματηνός

Ο Δημήτριος Χωματηνός ή Χωματιανός καταγόταν από την Κέα και ήταν Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Πρώτης Ιουστινιανής, Αχριδών και πάσης Βουλγαρίας από το 1216 έως το 1236, βυζαντινός ιερωμένος και δικαστής.

Η μεγάλη νομική του παιδεία του επέτρεψε να ασκήσει σημαντική επιρροή ως δικαστής, μεσολαβητής, εξομολόγος και σύμβουλος της βυζαντινής αυτοκρατορικής αυλής. Αυτό τον καθιστά χαρακτηριστικό εκπρόσωπο μιας εποχής όπου η δικαστική εξουσία μεταβιβάστηκε από τις αποδυναμωμένες κοσμικές αρχές στην Εκκλησία, και επίσης ένας από τους τελευταίους νομικούς που είχαν πλήρη γνώση των νόμων του Ιουστινιανού στην εποχή της νομικής αναγέννησης την εποχή της Μακεδονικής Δυναστείας.

Σύμφωνα με τον περίφημο Βυζαντινολόγο Ντόναλντ Νίκολ, το δικαστήριο του Χωματηνού στην Οχρίδα ήταν ένα σπάνιο κέντρο σταθερότητας και νόμου σε μια αβέβαιη και ταραχώδη εποχή. «Από την Κέρκυρα στα δυτικά μέχρι την Δράμα στα ανατολικά, από το Δυρράχιο στα βόρεια μέχρι τα Ιωάννινα και την Άρτα στα νότια, ενάγοντες και κατηγορούμενοι έφερναν τα προβλήματά τους στον ανθρώπινο και μορφωμένο Αρχιεπίσκοπο». Σώζονται περί τα 150 αρχεία υποθέσεων που χειρίστηκε ο Χωματηνός, πράγμα που  επέτρεψε στους ιστορικούς να αναπλάσουν μια σχετικά πλήρη εικόνα του νομικού και θεσμικού πλαισίου της ύστερης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Μια σημαντική εκκλησιαστική διαμάχη δικαιοδοσίας ανέκυψε αμέσως μετά την άφιξή του στην Οχρίδα (1216). Εκείνη την εποχή, οι Ανατολικές Ορθόδοξες επαρχίες στη Σερβία (Raška, Lipljan και Prizren) ήταν ακόμη υπό την δικαιοδοσία του Αρχιεπισκόπου της Οχρίδας. Αυτό άλλαξε το 1219, όταν ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μανουήλ Σαραντηνός, που τότε έδρευε στη Νίκαια, δημιούργησε μια νέα Αρχιεπισκοπή για την Σερβία, διορίζοντας τον Σάββα Νεμάνιτς ως τον πρώτο Σέρβο Αρχιεπίσκοπο. Ο Δημήτριος Χωματηνός διαμαρτυρήθηκε και την άνοιξη του 1220 έστειλε τον επίσκοπο Ιωάννη των Σκοπίων ως απεσταλμένο στον Αρχιεπίσκοπο Σάββα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η Σερβία αποσπάστηκε από την δικαιοδοσία του, και οι μετέπειτα προσπάθειές του να διορθώσει την κατάσταση το 1233 απέβησαν όλες άκαρπες.

Ο Δημήτριος Χωματηνός έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στην αντιπαλότητα των δύο κύριων διαδόχων κρατών μετά την Δ΄ Σταυροφορία, της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας και του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Μαζί με τον Ιωάννη Απόκαυκο και τον Γεώργιο Βαρδάνη, ο Χωματηνός υπερασπίστηκε το αίτημα των Ηπειρωτών για πολιτική και εκκλησιαστική ανεξαρτησία από τη Νίκαια (όπου είχε εγκατασταθεί το εξόριστο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως), και το 1225 ή 1227, ήταν αυτός που έστεψε τον Ηπειρώτη μονάρχη Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα ως Βυζαντινό Αυτοκράτορα στην Θεσσαλονίκη. Αυτό προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Πατριάρχη Γερμανού Β΄, ο οποίος του έγραψε σε έντονο ύφος για το ζήτημα.

Παραπομπές

Πηγές 
 Günter Prinzing (εκδ. Corpus Fontium Historiae Byzantinae 38). Βερολίνο 2002.
 
 
 
 
 

Πρόσωπα του Δεσποτάτου της Ηπείρου
Αρχιεπίσκοποι Αχρίδος
Βυζαντινοί επίσκοποι του 13ου αιώνα
Ανατολικοί Ορθόδοξοι επίσκοποι του 13ου αιώνα
Βυζαντινοί νομικοί
Ντιμίτρι Ουζνάτζε

Ο Ντιμίτρι Ουζνάτζε (; 2 Δεκεμβρίου 1886 - 9 Οκτωβρίου 1950, Τιφλίδα) ήταν Γεωργιανός ψυχολόγος και καθηγητής ψυχολογίας, συνιδρυτής του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας (TSU) και της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών (GAS).

Ζωή και έργα 
Ο Ντιμίτρι Ουζνάτζε γεννήθηκε το 1886 σε μια οικογένεια αγροτών, στο μικρό χωριό Σακάρα  στην επαρχία Κουτάισι (Δυτική Γεωργία). Εκδιώχθηκε από το γυμνάσιο Κουτάισι επειδή συμμετείχε στην επανάσταση του 1905. Εκείνη τη χρονιά πήγε στην Ελβετία και μετά στη Γερμανία, όπου εισήλθε στη σχολή φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Λειψίας, αποφοιτώντας το 1909. Το 1910 έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης ( Χάλλε, Γερμανία) για το έργο του Vladimir Solovev: Η Επιστημολογία και η Μεταφυσική του (1909). Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Χάρκοβο το 1913. Επιστρέφοντας στο σπίτι το 1909, από τότε έως το 1917 δίδαξε ιστορία στο Γυμνάσιο Κουτάισι, και ήταν διευθυντής του σχολείου κοριτσιών Σινάτλε από το 1915 έως το 1917 

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Ουζνάτζε βοήθησε στην ίδρυση του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας (TSU). Από το 1918 έως το 1950, ο Ουζνάτζε ήταν καθηγητής και επικεφαλής του Τμήματος Ψυχολογίας του TSU. 

Το 1935 έλαβε Dr.Sci. πτυχίο Ψυχολογίας. Το 1941 ίδρυσε με άλλους επιστήμονες τη Γεωργιανή Ακαδημία Επιστημών (GAS). Από το 1941 έως το 1950 ήταν πρώτος διευθυντής του Ινστιτούτου Ψυχολογίας του GAS (τώρα το Ινστιτούτο Ψυχολογίας  Ουζνάτζε). Το 1946 ο Ουζνάτζε έλαβε τον τίτλο του Αξιέπαινου Επιστήμονα της Γεωργίας. 

Οι κύριοι τομείς της επιστημονικής δραστηριότητας του Ντιμίτρι Ουζνάτζε  ήταν: η φιλοσοφία και η ψυχολογία. Ήταν επίσης συγγραφέας της Θεωρίας της Στάσης και του Σετ και ιδρυτής της Γεωργιανής σχολής ψυχολογίας της παιδαγωγικής. Τα κύρια επιστημονικά έργα του Ουζνάτζε είναι: "Wladimir Solowjow: seine Erkenntnistheorie und Metaphysik" (μονογραφία, στα γερμανικά, Halle, 1910). "Henri Bergson" (μονογραφία, στα ρωσικά, Τιφλίδα, 1923). "Untersuchungen zur Psychologie der Einstellung" ("Acta Psychologica", τομ. IV, No.3, 1939, στα Γερμανικά) "The Psychology of Set" (μονογραφία, στα Αγγλικά, Νέα Υόρκη, 1966). "Ψυχολογικές έρευνες" (στα ρωσικά, αγγλικά περίληψη, Μόσχα, 1966). 

Ο Ουζνάτζε πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 1950 στην Τιφλίδα. Είναι θαμμένος στον κήπο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας.

Παραπομπές 

 
 
Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας
Γεωργιανοί επιστήμονες
Πομπηία (σύζυγος του Καίσαρα)

Η Πομπηία, λατιν.: Pompeia (άκμασε τον 1ος αι. π.Χ.) ήταν η δεύτερη ή τρίτη σύζυγος του Ιουλίου Καίσαρα.

Βιογραφία

Πρόωρη ζωή 
Οι γονείς της ήταν ο Κόιντος Πομπήιος Ρούφος, γιος πρώην ύπατου και η Κορνηλία, κόρη του Ρωμαίου δικτάτορα Λ. Κ. Σύλλα.

Γάμος 
Ο Καίσαρας νυμφεύτηκε την Πομπηία το 67 π.Χ., , αφού είχε υπηρετήσει ως quaestor (ταμίας) στην Ισπάνια (Ρωμαϊκή Ισπανία), η πρώτη του γυναίκα Κορνηλία απεβίωσε το 69 π.Χ. Ο Καίσαρας ήταν ανιψιός τού Γάιου Μάριου και η Κορνηλία ήταν κόρη του Λεύκιου Κορνήλιου Κίννα, έτσι σχετιζόταν με τους δύο ηγέτες της χαμένης λαϊκής πλευράς στον εμφύλιο πόλεμο της δεκαετίας του 80 π.Χ.

Το 63 π.Χ. ο Καίσαρας εξελέγη στη θέση του Pontifex Maximus (Αρχιερέα) της Ρωμαϊκής κρατικής θρησκείας, αξίωμα που ήρθε με μία επίσημη κατοικία στη Via Sacra (Ιερά Οδό). Το 62 π.Χ. Η Πομπηία φιλοξένησε την εορτή της Bona Dea («Καλής Θεάς), στην οποίο κανείς άνδρας δεν είχε δικαίωμα να παρευρεθεί σε αυτό το σπίτι. Ωστόσο ένας νεαρός πατρίκιος με το όνομα Πόπλιος Κλόδιος Πούλχερ (pulcher = πανέμορφος), αφού μεταμφιέστηκε ως γυναίκα,  κατάφερε να εισχωρήσει, προφανώς με σκοπό να αποπλανήσει την Πομπηία. Συνελήφθη και διώχθηκε για ιεροσυλία. Ο Καίσαρας δεν έδωσε κανένα αποδεικτικό στοιχείο εναντίον του Π. Κλόδιου στη δίκη του και αυτός αθωώθηκε. Ωστόσο ο Καίσαρας χώρισε την Πομπηία, λέγοντας ότι "για τη σύζυγό μου δεν έπρεπε καν να υπάρχουν υποψίες".  Αυτό προκάλεσε μία παροιμία, που μερικές φορές εκφράζεται ως: "Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει να φαίνεται και τίμια".

Μετέπειτα ζωή 
Τίποτε δεν είναι γνωστό για τη ζωή της μετά το διαζύγιο, αλλά έχει προταθεί ότι μπορεί να παντρεύτηκε τον Πόπλιο Βατίνιο

Πολιτιστικές απεικονίσεις 
Η Πομπηία απεικονίζεται σε διάφορα έργα μυθοπλασίας, συμπεριλαμβανομένων του Lustrum του Ρόμπερτ Χάρις και του Κύριοι της Ρώμης της Κόλιν ΜακΚάλοθ. Στη σειρά Masters of Rome απεικονίζεται η εκδοχή ότι η Πομπηία παντρεύτηκε τον Πόπλιο.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 67 π.Χ. τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα στρατηγό, τρις ύπατο και δικτάτορα.

Δείτε επίσης 
 Γύροι Πομπηίας
 Σύζυγος του Καίσαρα, έργο που πήρε το όνομά του από την Πομπηία

Σημειώσεις

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Έρζια

Οι Έρζια (έρζια: эрзят, μεταγραφή έρζιατ) είναι λαός φιννοουγγρικής καταγωγής, ο οποίος ανήκει στον κλάδο των βολγαϊκών λαών. Είναι ένα από τα έθνη της Ρωσίας και ζει στην δημοκρατία της Μορδοβίας κατά κύριο λόγο. Βέβαια, όπως γίνεται με όλες τις ρωσικές εθνικές μειονότητες, μικρές γηγενείς κοινότητες Έρζια ζουν και σε γειτονικές δημοκρατίες και περιφέρειες της Ρωσίας, αλλά και κοινότητες μεταναστών σε άλλες περιοχές της Ρωσίας.

Από ορισμένους εθνολόγους θεωρείται ότι είναι μια από τις δύο κύριες ομάδες των Μορδβίνων, μαζί με τους Μόκσα (οι Έρζια υπερτερούν αριθμητικά των Μόκσα), ενώ άλλοι θεωρούν ότι είναι μια ξεχωριστή εθνότητα. Η ρωσική κυβέρνηση έχει υποστηρίξει την άποψη ορισμένων μελών της εθνικής ελίτ που θεωρεί ότι αποτελούν συστατικό του μορδβινικού έθνους, αλλά πολλά μέλη του εθνοτικού κινήματος των Έρζια έχουν προβάλλει αντιδράσεις.

Οι Έρζια μιλούν ως μητρική γλώσσα την Έρζια, ενώ σχεδόν όλοι, αν όχι όλοι, μιλούν και τα ρωσικά. Στην Μορδοβία η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Ρώσοι και η περιοχή είναι αυτόνομη ρωσική δημοκρατία, τα ρωσικά είναι απαραίτητη γλώσσα για τους Έρζια. Ακόμη το μικρό μέγεθος των Έρζια και η κυριαρχία των ρωσικών καθιστούν την γλώσσα τους ευάλωτη. Τα ρωσικά, ειδικά στην σταλινική εποχή, αντικατέστησαν τα Έρζια και τις μορδβινικές γλώσσες στην δεκαετία του 1930 στο κρατικό σύστημα. 

Στην απογραφή του 2010 57.008 άτομα δήλωσαν Έρζια. Οι περισσότεροι Έρζια είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, όπως και οι γείτονες τους, ενώ μικρές μειονότητες Έρζια είναι Λουθηρανοί (εισηγμένη από τους φινλανδούς ιεραποστόλους από την πτώση της ΕΣΣΔ και μετά) ή Ινεσκιπάζα (μια τοπική μονοθεϊστική θρησκεία).

Σύμβολα και πολιτισμός 
Η σημαία των Έρζια είναι τρίχρωμη, αποτελούμενη από το λευκό στο πάνω μέρος, κόκκινο στη μέση και μαύρο στο κάτω μέρος. Το λευκό συμβολίζει την ελευθερία, το κόκκινο την ζωή και το μαύρο την γη.

Από το 1993, στις 16 Απριλίου εορτάζεται η ημέρα της Έρζια. Η 16 Απριλίου είναι η ημερομηνία γέννησης του πρώτου καθηγητή που ασχολήθηκε σε βάθος με την γλώσσα Έρζια, του Ανατόλι Ριάμποφ. Στα έρζια η ημέρα της Έρζια λέγεται Эрзянь Келень Чи, σε μεταγραφή Ερζιάν Κελέν Τσι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru)
Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Υφαντές Ροδόπης

Οι Υφαντές , επίσημα αι Υφανταί, είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Υφαντές βρίσκονται στην πεδιάδα της Κομοτηνής σε υψόμετρο 30 μέτρα και απέχουν περίπου 5 χλμ. δυτικά από το κέντρο της πόλης. Στα ανατολικά του χωριού περνάει ο Βοσβόζης ποταμός, στα νότια η ΕΟ Κομοτηνής - Ξάνθης και η Εγνατία Οδός, στα βορειοδυτικά είναι ο αρχαιολογικός χώρος της Μαξιμιανούπολης - Μοσυνούπολης ενώ στα βόρεια περνάει η  Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης και είναι η Πανεπιστημιούπολη Κομοτηνής. Στην περιοχή (ανατολικά και δίπλα στον Βοσβόζη) έχει εντοπιστεί προϊστορικός οικισμός που χρονολογείται στην νεολιθική εποχή και πρώιμη εποχή του Χαλκού καθώς και ίχνη κατοίκησης από την Κλασική μέχρι και τη Βυζαντινή εποχή. Το χωριό θεωρείται προσφυγικό γιατί σε αυτό εγκαταστάθηκαν, μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών, αρχικά πρόσφυγες από την Πέτρα των Σαράντα Εκκλησιών της Ανατολικής Θράκης και στη συνέχεια από τον Πόντο, το Κυβερνείο, το Γάρς, την Ρωσία και την Γεωργία. Η περιοχή ήταν τσιφλίκια Ελλήνων και Οθωμανών γαιοκτημόνων που μεγάλος μέρος τους απαλλοτριώθηκε από τον Νικόλαο Πλαστήρα και δόθηκε στους ακτήμονες.

Ονομασία - Διοικητικά 
Η παλιά ονομασία, από την τουρκοκρατία, είναι Τσοχατζηλάρ που στην τουρκική γλώσσα σημαίνει περιοχή που φτιάχνουν υφαντά. Μετά την απελευθέρωση της Θράκης αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Υφανταί το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στο δήμο Κομοτηνής. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Κομοτηνής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κομοτηνής του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 380 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Υφαντές Ν. Ροδόπης στο https://www.youtube.com/
Πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής και η αποκατάστασή τους στην Ροδόπη από τον ιστότοπο https://www.xanthinea.gr/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Κομοτηνής
Εκατερίνα Άρμπορε

Η Εκατερίνα Άρμπορε (Αγγλικά: Ecaterina Arbore ), (Γενεύη, 16 Οκτωβρίου 1873 - Τιρασπόλ, 2 Δεκεμβρίου 1937) ήταν Ρουμάνα - σοβιετικός γιατρός, συγγραφέας και πολιτικός.

Πρώτα χρόνια 
Η Άρμπορε ήταν κόρη του συγγραφέα και δημοσιογράφου Ζαμφίρ Άρμπορε, ο οποίος πήρε τη ρουμανική υπηκοότητα το 1879 [1] και εγγονή του Έλληνα επιχειρηματία Κονσταντάν Ράλλη-Άρμπορε. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου και μετά συνέχισε τις σπουδές στο Ινστιτούτο Παστέρ στο Παρίσι. Στη συνέχεια σπούδασε για δύο χρόνια στην Ιατρική και Χειρουργική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης.

Μετά την αποφοίτησή της, η Άρμπορε εργάστηκε σε ένα νοσοκομείο για ορφανά στο Βουκουρέστι. Αντιμετώπισε προβλήματα της βιομηχανικής υγιεινής και της εξάπλωση της φυματίωσης μεταξύ των εργαζομένων και υποστήριξε την οργάνωση των αντιμέτρων. Το 1907 δημοσίευσε το πρώτο της άρθρο σε ρουμανική εφημερίδα για την υγεία των βιομηχανικών εργατών. Ταυτόχρονα, ζήτησε αυξημένη κοινωνική ασφάλιση και προσπάθησε να βελτιώσει τις συνθήκες, κυρίως δημιουργώντας τα πρώτα βρεφονηπιακά συγκροτήματα στη Ρουμανία.

Στη Σοβιετική Ένωση
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, έγινε ενθουσιώδης υποστηρίκτρια της Μπολσεβίκικης ιδεολογίας, επιλέγοντας να εγκαταλείψει τη Ρουμανία για να ενσωματωθεί στην Μπολσεβίκικη Ρωσία το 1918.  Εκεί, αφού έγινε δεκτή στις τάξεις του Κόμματος, η Άρμπορε ενσωματώθηκε στη διοικητική δομή του Ουκρανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ως Επίτροπος Υγείας.

Επέστρεψε για λίγο στη Ρουμανία, το 1924, αλλά εκδιώχτηκε γρήγορα από τις αρχές. Πίσω στο σοβιετικό κράτος, η Άρμπορε ήταν εκπρόσωπος του Ρουμανικού Σοσιαλιστικού-Κομμουνιστικού Κόμματος στο 5ο Συνέδριο της Κομιντέρν και συμμετείχε στο 5ο Συνέδριο του Κόμματος στη Μόσχα και το Χάρκοβο (1931).  Ήταν μέλος στην Επαναστατική Επιτροπή της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας και εκλέχθηκε Αντιπρόεδρος της εθνικής επιτροπής για την υγειονομική περίθαλψη και την Επιθεώρηση του Λαϊκού Επιτρόπου για τους Εργάτες και τους Αγρότες της Μολδαβίας.

Δίωξη και δολοφονία
Ως ένα παλιό μέλος του κινήματος, έγινε ένας φυσικός στόχος για την καταστολή του Ιωσήφ Στάλιν. Θεωρήθηκε ως κομματική οπαδός του Τροτσκισμού, περιθωριοποιήθηκε και της αφαιρέθηκε κάθε πολιτική απόφαση. Συνελήφθη κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης και πέθανε το 1937 (δεν είναι γνωστό εάν αυτό σήμαινε ότι εκτελέστηκε αμέσως ή αν ο θάνατός της προηγήθηκε της παραμονής στο Γκουλάγκ). 

Αργότερα αποκαταστάθηκε από τις σοβιετικές αρχές κατά τη διάρκεια της διαδικασίας Αποσταλινοποίησης, και στην Ρουμανία λίγο μετά την άνοδο του Νικολάε Τσαουσέσκου, ο οποίος είχε καταδικάσει τις σοβιετικές πολιτικές το 1968.

Παραπομπές

 

Ρουμάνοι πολιτικοί
Σοβιετικοί ιατροί
Ρουμάνοι συγγραφείς
Λιγκ Καπ Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2020-2021

Το Λίγκ Καπ πετοσφαίρισης ανδρών για την περίοδο 2020-21 ήταν η 10η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού. Η διοργάνωση ονομάζεται επίσημα Λιγκ Καπ "Νίκος Σαμαράς", αφιερωμένη στη μνήμη του μεγάλου πετοσφαιριστή του Α.Ο. Ορεστιάδας. Διοργανώθηκε από την ΕΣΑΠ με τη συμμετοχή των 8 ομάδων της Βόλεϊ Λιγκ 2020-21 καθώς και του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, πριν αυτός αποσυρθεί στη συνέχεια απ' το πρωτάθλημα για οικονομικούς λόγους. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Φοίνικας Σύρου για 2η φορά στην ιστορία του.

Προκριματική φάση 
Η προκριματική φάση διεξήχθη με τρεις ομίλους των τριών ομάδων. Στον Α΄ όμιλο τοποθετήθηκαν οι ομάδες της Βόρειας Ελλάδας, ενώ για τη συγκρότηση των δύο άλλων ομίλων έγινε κλήρωση.  Στους ημιτελικούς προκρίθηκε η πρώτη ομάδα κάθε ομίλου και η καλύτερη δεύτερη ομάδα των τριών ομίλων.

Α' Όμιλος (Βέροια – Δ.Α.Κ. Βέροιας "Δημήτριος Βικέλας") 
Βαθμολογία

Αγώνες

Β' Όμιλος (Νέα Σμύρνη – Κλειστό Γυμναστήριο «Κροίσος Πέρσης») 
Βαθμολογία

Αγώνες

Γ' Όμιλος (Πειραιάς – Γυμναστήριο "Μελίνα Μερκούρη" Ρέντη) 
Βαθμολογία

Αγώνες

Τελική φάση (Final-4) 
Η τελική φάση (final-4) διεξήχθη το διήμερο 17 και 18 Απριλίου 2021 στην Βέροια, στο Κλειστό Γυμναστήριο "Δημήτριος Βικέλας" και μεταδόθηκε τηλεοπτικά από τα κανάλια της δημόσιας τηλεόρασης (ΕΤ-3).

Ημιτελικοί 
Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 17 Απριλίου 2021. Ο πρώτος ημιτελικός ξεκίνησε στις 17:00 και ο δεύτερος στις 20:00.

Μεγάλος Τελικός 
Διεξήχθη στις 18 Απριλίου 2021 και ξεκίνησε στις 20:00.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι - Πηγές 

2020 2021
Λιγκ Καπ Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2020 2021
Λιγκ Καπ Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2020 2021
Ιερά Μητρόπολις Φιλαδελφείας

Η Ιερά Μητρόπολις Φιλαδελφείας είναι μια επισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία ήταν ενεργή από το 325 έως το 1922 με έδρα την πόλη της Φιλαδέλφειας (σημερινό Alaşehir). Από το 1990, τον τίτλο του Μητροπολίτη Φιλαδελφείας, υπερτίμου και εξάρχου Λυδίας και Προέδρου Βενετίας φέρει ο Μελίτων (Καράς).

Ιστορία 
Η Φιλαδέλφεια ιδρύθηκε γύρω στο 140 π.Χ. από τον Βασιλιά Άτταλο Β΄ τον Φιλάδελφο. Το 325, η επισκοπή Φιλαδελφείας τέθηκε υπό τη δικαιοδοσία της επισκοπής Σάρδεων. Γύρω στο 1190 η επισκοπή έγινε Μητρόπολη. Η Φιλαδέλφεια ήταν η τελευταία βυζαντινή πόλη της Μικράς Ασίας που έπεσε το 1390, αφού περικυκλώθηκε εντελώς από οθωμανικές κτήσεις ήδη από το 1310. Το 1402 η πόλη αλώθηκε από τον Ταμερλάνο. Τον Ιούλιο του 1577, η έδρα της μεταφέρθηκε στην Βενετία, με δικαιοδοσία τους Ορθόδοξους στην Ιταλία και την Ευρώπη, πράγμα που επιβεβαιώθηκε το 1644 με απόφαση της Πατριαρχικής Συνόδου. Τον Ιούνιο του 1712, ο Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Μελέτιος (1685-1712) ασπάστηκε τον Καθολικισμό και η Μητρόπολη χήρευσε. Ωστόσο, ο Ορθόδοξος πληθυσμός στην Βενετία ήθελε δικό του ιεράρχη και τον εξέλεξε ακόμη και χωρίς τη συγκατάθεση του Πατριαρχείου στα 1762, 1768 και 1772. Το 1780 το Πατριαρχείο αναγνώρισε τη μετεγκατάσταση του Μητροπολίτη Κερκύρας Σωφρονίου στην Βενετία, αλλά μετά το θάνατό του το 1790 δεν εξέλεξε νέο ιεράρχη.

Όσο η έδρα του Φιλαδελφείας βρισκόταν στην Βενετία, η επισκοπή της Μικράς Ασίας είτε αποτελούσε τμήμα της Μητρόπολης Εφέσου, είτε ήταν Εξαρχία, άμεσα υπαγόμενη στον Πατριάρχη. Έτσι, το 1636 υπαγόταν στην Μητρόπολη Εφέσου, έγινε για λίγο Εξαρχία, και το 1642/44 προσαρτήθηκε επισήμως ξανά στην Έφεσο. Το 1717 αναφέρεται ως χηρεύουσα, μέχρι το 1725 πάντως είχε πληρωθεί ξανά.

Η Μητρόπολη συνόρευε βόρεια με τις Μητροπόλεις Κιζύκου και Αγκύρας, ανατολικά με τις Μητροπόλεις Ικονίου και Πισιδίας, νότια με τις Μητροπόλεις Πισιδίας, Ηλιουπόλεως και Σάρδεων, και δυτικά με τις Μητροπόλεις Ηλιουπόλεως και Εφέσου. Κύριες πόλεις της Μητρόπολης ήταν οι Ιρκανίς (Salihli), Τάβαλα (Eşme), Καλόης (Kula), Γόρδεις (Gördes), Ακμονία (Demircan), Συναός (Simav), Τημενοθύραι (Uşak), Ακροϊνόν (Afyonkarahisar), Λαοδίκεια (Denizli).

Μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1922, δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξο ποίμνιο στο έδαφος της Μητρόπολης.

Επισκοπικός κατάλογος

Παραπομπές

Πηγές
 
 

Φιλαδελφειας

Φιλαδέλφεια (Μικρά Ασία)
Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Στράβων

Ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Στράβων "Βοπίσκος"  (π. 131 - 87 π.Χ.)  ήταν ο μικρότερος γιος του Λεύκιου Ιουλίου Καίσαρα ΙΙΙ (γιου του Σέξτου Ιουλίου Καίσαρα ΙΙ υπάτου το 157 π.Χ.) και της Ποπιλλίας και ο μικρότερος αδελφός τού Λεύκιου Ιουλίου Καίσαρα IV υπάτου το 90 π.Χ. Το παρωνύμιό του Στράβων υποδηλώνει ότι ήταν πιθανώς αλλοίθωρος και το ψευδώνυμο "Βοπίσκος" υποδηλώνει ότι ήταν ο ένας από τους διδύμους που επέζησε. 

Το 103 π.Χ. βρισκόταν σε μία επιτροπή για την εποπτεία της εφαρμογής του Lex frumentaria, ενός αγροτικού νομοσχεδίου που προτάθηκε από τον τριβούνο Λεύκιο Αππουλήιο Σατουρνίνο. Ο Στράβων έγινε pontifex (αρχιερέας) το 99 π.Χ., ταμίας (quaestor) το 96 π.Χ. και ένας αγορανόμος (aedilis) το 90 π.Χ.

Στη μέση του Κοινωνικού Πολέμου, ο Στράβων διεκδίκησε την υπατεία, παρόλο που δεν είχε γίνει ακόμη πραίτωρ. Η υποψηφιότητά του απορρίφθηκε από τον τριβούνο Πόπλιο Σουλπίκιο Ρούφο, με αποτέλεσμα να γίνουν συγκρούσεις στους δρόμους τον Δεκέμβριο του 89 π.Χ. Όταν απολύθηκε ο Στράβωνας, ο Σύλλας και ο Κουίντος Πομπήιος Ρούφος εξελέγησαν ύπατοι το 88 π.Χ.

Μαζί με τον αδελφό του σκοτώθηκε στους δρόμους από αντάρτες του Μαρίου μετά τον εμφύλιο πόλεμο το 87 π.Χ. Σύμφωνα με τον Τ. Λίβιο,  τα κεφάλια τους εκτέθηκαν σε πασσάλους στο Βήμα αγορητών (Ρόστρα) της Αγοράς.

Ο Γ. Ι. Καίσαρ Στράβων έγραψε τουλάχιστον τρεις τραγωδίες με ελληνικά θέματα. Αυτά τα έργα ήταν ο Άδραστος, η Τέκμησσα και ο Τεύτρης. Μόνο θραύσματα των έργων διασώζονται. Σύμφωνα με τον Μ. Τ. Κικέρωνα ήταν ένας ρήτορας γνωστός για το πνεύμα και το χιούμορ του.  Ο Κικέρων δημοσίευσε έναν διάλογο που ονομάζεται De Oratore (O Ρήτορας), στον οποίο ο Στράβων εξηγεί γιατί το χιούμορ είναι σημαντικό στην ομιλία. 

Ήταν θείος του Λεύκιου Ιούλιου Καίσαρα V (υπάτου το 64 π.Χ.), της Ιουλίας Αντωνίας και μεγάλος θείος του Μάρκου Αντωνίου στρατηγού.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Livius.org: Gaius Julius Caesar Strabo
Ιερά Μητρόπολις Αγκύρας

Η Ιερά Μητρόπολις Αγκύρας είναι μια επισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία ήταν ενεργή από το 325 έως το 1922 με έδρα την Άγκυρα της Μικράς Ασίας στη σημερινή Τουρκίας. Από το 2018, τον τίτλο του Μητροπολίτη Αγκύρας, υπερτίμου και εξάρχου πάσης Γαλατίας φέρει ο Ιερεμίας Καλλιγιώργης, πρώτος μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922.

Ιστορία 
Η επισκοπή Αγκύρας ιδρύθηκε το 325, αρχικά υπό την Μητρόπολη Καισαρείας και από το 451 άμεσα υπό το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Τον 7ο αιώνα είχε 8 επισκοπές και τον 10ο αιώνα 6. Μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Σελτζούκους, οι επισκοπές μειώθηκαν σταδιακά και τον 13ο αιώνα δεν έμεινε καμία.

Η Μητρόπολη συνόρευε βόρεια με τις Μητροπόλεις Προύσης, Νικαίας και Νεοκαισαρείας, ανατολικά με την Μητρόπολη Καισαρείας, νότια με τις Μητροπόλις Ικονίου και Φιλαδελφείας, και στα δυτικά με τις Μητροπόλεις Φιλαδελφείας, Προύσης και Νικαίας. Κύριες πόλεις της Μητρόπολης ήταν οι Δορύλαιο (Eskisehir), Κοτύαιον (Kütahya), Αναστασιούπολις (Beypazarı), Ηλιούπολις (Ilahan), Ιουστινιανάπολις (Sivrihisar), Γόρδιον (Polatlı), Μιζός (Ayaş) και Κοπτόλοφος (Kırıkkale).

Μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1922, δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξο ποίμνιο στο έδαφος της Μητρόπολης.

Επισκοπικός κατάλογος

Παραπομπές

Πηγές
 
 
 
 
 

Αγκυρας
 
Άγκυρα
Μάρκος Άτιος Βάλβος

Ο Μάρκος Άτιος Βάλβος ο Νεότερος, λατιν.: Marcus Atius Balbus (105 - 51 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος του 1ου αι. π.Χ., ο οποίος υπηρέτησε ως πραίτορας το 62 π.Χ. Ήταν εξάδελφος του στρατηγού Πομπήιου από τη μητέρα του και γαμπρός επ' αδελφή του δικτάτορα Ιούλιου Καίσαρα, από τον γάμο του με την αδελφή του Ι. Καίσαρα Ιουλία τη Νεότερη. Μέσω της Ιουλίας έγινε ο παππούς του Αυγούστου, πρώτου Ρωμαίου Αυτοκράτορα.

Βιογραφία 
Ο Βάλβος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Aricia σε μία πολιτική οικογένεια και ήταν γιος και κληρονόμος του Mαρτίου Ατίου Βάλβου του Πρεσβύτερου (148 - 87 π.Χ.). Μητέρα του ήταν η Πομπηία, αδελφή του υπάτου Γναίου Πομπηίου Στράβωνα, πατέρα του Πομπήιου Μάγκνου, μέλος της Πρώτης Τριανδρίας με τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Mάρκος Λικίνιος Κράσσος.

Η οικογένεια του Βάλβου του Πρεβύτερου προερχόταν από μία ρωμαϊκή γερουσιαστική οικογένεια της τάξης των Πληβείων από την Aricia (σύγχρονη Ariccia, Ιταλία). Το "Βάλβος" στα λατινικά σημαίνει τραυλός.

Σταδιοδρομία 
Κατά τη διάρκεια της υπατείας του Ιουλίου Καίσαρα το 59 π.Χ., ο Βάλβος διορίστηκε μαζί με τον Πομπήιο σε μία επιτροπή για την εφαρμογή των Ιουλίων νόμων για τον διαμερισμό περιουσιών στην Καμπανία μεταξύ των Συμμάχων. Ο Κικέρων αναφέρει ότι ο Πομπήιος έλεγε ένα αστείο για τον Βάλβο, που έδειχνε ότι αυτός δεν ήταν άτομο ιδιαίτερης σημασίας.

Προσωπική ζωή 
Παντρεύτηκε την Ιουλία τη Νεότερη, μία από τις δύο μεγαλύτερες αδελφές του δικτάτορα Ιουλίου Καίσαρα. Η Ιουλία τού έκανε δύο ή περισσότερες κόρες και πιθανώς έναν γιο.  Μία από τις κόρες του, η Ατία, παντρεύτηκε τον Γάιο Οκτάβιο και έγινε μητέρα της Οκταβίας της Νεότερης (τέταρτης συζύγου του Μάρκου Αντωνίου, ενός της Τριανδρίας) και του πρώτου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου. Μία νεότερη κόρη, η Ατία ,παντρεύτηκε τον Λεύκιο Μάρκιο Φίλιππο και έγινε η μητέρα της Mαρκίας. 

Βεβαιώνεται μία άλλη Ατία, που ήταν παντρεμένη με έναν Γάιο Ιούνιο Σιλανό. Αυτή η Aτία μπορεί να ήταν μία άλλη κόρη του Βάλβου και της Ιουλίας ή μιας εγγονής τους. Ο Ρόναλντ Σάυμ επίσης εικάζει, ότι αυτή η Ατία μπορεί να ήταν κόρη του Βάλβου από άλλη σύζυγο, που ονομάζεται Κλαυδία. 

Ο Βάλβος απεβίωσε το 51 π.Χ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιουλία η Νεότερη. κόρη του Γάιου Ιουλίου Καίσαρα ΙΙΙ ανθυπάτου και είχε τέκνα:
 Ατία Βάλβα Καισονία 85-43 π.Χ., παντρεύτηκε τον Γάιο Οκτάβιο ΙV ανθύπατο.
 Οκταβία η Νεότερη 69-11 π.Χ., παντρεύτηκε πρώτα τον Γάιο Κλαύδιο Μάρκελλο τον Νεότερο ύπατο το 50 π.Χ. και έπειτα τον Μάρκο Αντώνιο μέλος της Β΄ Τριανδρίας.
 Γάιος Οκτάβιος, μετέπειτα Οκταβιανός Αύγουστος 63 π.Χ.-14 μ.Χ., Ρωμαίος Αυτοκράτορας.

Δείτε επίσης 
 Γένος Ατίων
 Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 Suetonius, Οι ζωές των Δώδεκα Καισάρων, Augustus
 https://web.archive.org/web/20060511155339/http://www.ancientlibrary.com/smith-bio/0464.html
Κάτια Μπουνιατισβίλι

Η Κάτια Μπουνιατισβίλι (  , Georgian pronunciation: [xɑtʼiɑ buniɑtʰiʃvili] ; γενν. 21 Ιουνίου 1987, Τιφλίδα) είναι Γαλλο-Γεωργιανή πιανίστα.

Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση 
Γεννημένη το 1987 στην Τιφλίδα της Γεωργίας, η Κάτια Μπουνιατισβίλι άρχισε να μαθαίνει πιάνο κάτω από τη μητέρα της σε ηλικία τριών ετών. Μιλάει πέντε γλώσσες. Έδωσε την πρώτη της συναυλία με την Ορχήστρα Επιμελητηρίου Τιφλίδας, όταν ήταν 6 ετών και εμφανίστηκε διεθνώς σε ηλικία 10 ετών. Σπούδασε στην Τιφλίδα με τον Τένγκιζ Αμιρετζίμπι και στη Βιέννη με τον Ολέγκ Μάισενμπεργκ στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Ερμηνευτικών Τεχνών της Βιέννης. Η μεγαλύτερη αδερφή της, η Γκβάντσα Μπουνιατισβίλι είναι επίσης πιανίστρια  και έχουν παίξει μαζί πολλές φορές.

Καριέρα 
Η Μπουνιατισβίλι υπέγραψε με τη Sony Classical ως αποκλειστικό καλλιτέχνη το 2010.  Το πρώτο άλμπουμ της το 2011 περιελάμβανε τη Σονάτα του Λιστ σε  B minor, το Liebestraum No. 3 και το Mephisto Waltz No. 1. Έχει κάνει συναυλίες σε πολλές χώρες του κόσμου μεταξύ των οποίων είναι η Ελβετία, οι Κάτω Χώρες, η Γαλλία, η Γερμανία, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Αυστρία, η Ρωσία, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ. Η Μπουνιατισβίλι  κέρδισε ένα ειδικό βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό για Νέους Πιανίστες στο Κίεβο το 2003, καθώς και το Πρώτο Βραβείο του Ιδρύματος για Βοήθεια σε Νέους Γεωργιανούς Μουσικούς, που δημιουργήθηκε από την Ελισαβέτα Λεονσκάγια.Το 2008 της απονεμήθηκε το 3ο βραβείο και το Δημόσιο βραβείο από τον διάσημο Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Arthur Rubinstein στο Τελ Αβίβ.Το 2010 έλαβε ένα βραβείο Borletti-Buitoni Trust.

Η Μπουνιατισβίλι, που συμμετέχει τακτικά στο Φεστιβάλ Βερμπιέρ, έπαιξε τη Σονάτα του Λιστ  σε  B minor κατά την πραγματοποίηση του φεστιβάλ το 2011. 

Το 2012, η Μπουνιατισβίλι κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της, Σοπέν  οποίο περιελάμβανε έργα σόλο πιάνο, καθώς και το κοντσέρτο πιάνου Νο. 2 του Σοπέν σε F minor, που συνοδεύονταν από τους Orchester de Paris και Paavo Järvi. Ο Guardian ανέφερε "Αυτή η ερμηνεία εκτελείται απευθείας από την καρδιά από έναν από τους πιο συναρπαστικούς και τεχνικά προικισμένους νέους πιανίστες."

Δισκογραφία 

 2011 - Φρανς Λιστ,  σόλο άλμπουμ πιάνου ( Sony Classical )
 2012 - Σοπέν,  με το Orchester de Paris, σε σκηνοθεσία Paavo Järvi (Sony Classical)
 2014 - Πατρίδα,  σόλο άλμπουμ πιάνου (Sony Classical)
 2016 - Καλειδοσκόπιο,  σόλο άλμπουμ πιάνου (Sony Classical)
 2016 - Λιστ Μπετόβεν, με τη Φιλαρμονική Ισραηλινή Ορχήστρα, υπό τη διεύθυνση του Ζούμπιν Μέτα (Sony Classical)
 2017 - Ραχμάνινοφ, με την Τσεχική Φιλαρμονική, σε σκηνοθεσία Paavo Järvi (Sony Classical)
 2019 - Σούμπερτ,  σόλο άλμπουμ πιάνου (Sony Classical)
 2020 - Λαβύρινθος,  σόλο πιάνο άλμπουμ (Sony Classical)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Πιανίστες
Καραβοστάσι Οιτύλου Λακωνίας

Το Καραβοστάσι Οιτύλου είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Οιτύλου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου, του Δήμου Ανατολικής Μάνης.

Γεωγραφικές πληροφορίες 
Το Καραβοστάσι Ανατολικής Μάνης βρίσκεται σε υψόμετρο 41 μέτρων και έχει πληθυσμό 76 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Είναι παραθαλλάσιος παραθεριστικός οικισμός, πάνω στο δρόμο Καλαμάτα - Αρεόπολη. Απέχει 60 χλμ. από τη Σπάρτη και 73 χλμ. από την Καλαμάτα. Έχει οργανωμένη παραλία μήκους 1200 μ. και πλάτους 10 μέτρων.

Διοικητικές μεταβολές

Παραπομπές

Χάρτης περιοχής 

Χωριά του νομού Λακωνίας
Μάνη
Δήμος Ανατολικής Μάνης
Τατιάνα Μοκσάνοβα

Η Τατιάνα Πετρόβνα Μοκσάνοβα (ρωσικά: Татьяна Петровна Мокшанова) είναι ποιήτρια της Έρζυας. Είναι μέλος της Ένωσης Συγγραφέων της Ρωσίας  (από το 2014) και έχει λάβει το λογοτεχνικό βραβείο του αρχηγού της Δημοκρατίας της Μορδοβίας για νέους συγγραφείς (2006).

Βιογραφία 

Η Τατιάνα Μοκσάνοβα γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1984 στο χωριό Μπάγκαν, στην περιοχή της Σαμάρα.  Αποφοίτησε από τη Φιλολογική Σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας το 2006. Ζει στην πόλη Σαράνσκ. Εκτός από ποιήτρια ασχολείται με μεταφράσεις και είναι εκδότης του περιοδικού "Chilisema" (στα ρωσικά: ανατολή ηλίου), που απευθύνεται σε νέους και παιδιά. Συμμετείχε στο ΙΙ Λογοτεχνικό Πανεπιστήμιο νέων μεταφραστών των φιννο-ουγκρικών λαών στη μνήμη του A.E. Vaneev.Επίσης, συμμετέχει στο Ρεπουμπλικανικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα "Εθνικό σχολείο στη βιβλιοθήκη".Η πρώτη συλλογή της ποίησης, Ergekerks (Κολιέ), δημοσιεύθηκε το 2006. Για αυτό, της απονεμήθηκε το Βραβείο Λογοτεχνίας για Νέους Συγγραφείς από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Μορδοβίας. Η δεύτερη συλλογή της ποίησης, Tolon Shovel (Φλογερά φύλλα), δημοσιεύθηκε το 2010.

Παραπομπές 

Ρώσοι συγγραφείς
Ρώσοι ποιητές
Άστα Νίλσεν

Η Άστα Νίλσεν (Asta Sofie Amalie Nielsen ; 11 Σεπτεμβρίου 1881 - 24 Μαΐου 1972) ήταν Δανή ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου και μια από τις πιο δημοφιλείς πρωταγωνίστριες της δεκαετίας του 1910 και μια από τις πρώτες διεθνείς σταρ του κινηματογράφου. Οι 70 από τις 74 ταινίες της Νίλσεν πραγματοποιήθηκαν στην Γερμανία όπου είναι γνωστή απλώς ως Die Asta (The Asta).

Γνωστή για τα μεγάλα μαύρα μάτια της, το πρόσωπό της που έμοιαζε με μάσκα και την αγορίστικη φιγούρα της, η Νίλσεν ενσάρκωνε συχνά παθιασμένες γυναίκες με ισχυρή θέληση που ήταν εγκλωβισμένες σε τραγικές καταστάσεις. Λόγω της ερωτικής φύσης των ερμηνειών της, οι ταινίες της Νίλσεν λογοκρίθηκαν στις ΗΠΑ και το έργο της παρέμεινε σχετικά σκοτεινό στο αμερικανικό κοινό. Είναι γνωστή για το γεγονός ότι μετέτρεπε την υποκριτική της από την απλή θεατρικότητα σε ένα πιο νατουραλιστικό ύφος.

Η Νίλσεν ίδρυσε την δική της κινηματογραφική εταιρεία στο Βερολίνο κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1920 αλλά επέστρεψε στην Δανία το 1937 μετά την άνοδο του ναζισμού στην Γερμανία. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Νίλσεν έγινε καλλιτέχνης κολάζ και συγγραφέας.

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 FemBiography
 
 Photographs and literature