joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γιουγκοσλαβικό πραξικόπημα

Στης 27 Μαρτίου του 1941 φιλελεύθεροι κεντροδεξιοί υπό τον φόβο για κάποιας εμπλοκής στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διοργάνωσαν πραξικόπημα το οποίο είχε ως κύριο στόχο την ανατροπή της ακροδεξιάς ναζιστικής κυβέρνησης.

Πριν το πραξικόπημα 
Οι Γερμανοί ανησυχούσαν ήδη εδώ και πάρα πολύ καιρό για την κατάσταση στα Βαλκάνια. Γι αυτό, εκτός από τη συμμαχία με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, είχαν ως στόχο να συνάψουν σύμφωνο μη επιθέσεως και με τη Γιουγκοσλαβία. Παρόλα αυτά, το πραξικόπημα της 27ης Μαρτίου 1941 στη χώρα αυτή δημιούργησε καινούργια δεδομένα στην περιοχή. Μια ομάδα κατώτερων στρατιωτικών υπό την καθοδήγηση του πτέραρχου Bora Mirkovic κατέλαβε τα στρατηγικά σημεία του Βελιγραδίου και φυλάκισε όσα μέλη της προηγούμενης Κυβέρνησης κατοικούσαν στην πόλη. Δεν είναι αυτοσκοπός η εμμονή της συγκεκριμένης έρευνας στις επιχειρησιακές λεπτομέρειες. Αυτές θα αναλυθούν όταν, όπου και όποτε χρειάζεται για να γίνει κατανοητό το ευρύτερο ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, κάτω από το οποίο ξετυλίγεται το νήμα των γεγονότων.

Πίσω από όλα η Βρετανία 
Αντιδράσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό δημιουργούσαν την εντύπωση ότι πίσω από το πραξικόπημα βρίσκονταν οι Βρετανοί. Οι Σέρβοι το δέχτηκαν ενθουσιωδώς, διότι εξυπηρετούσε τις θέσεις τους. Έγιναν αντιγερμανικές εκδηλώσεις ακόμη και συλλήψεις γερμανόφιλων δημοσιογράφων, πράγμα που οδήγησε τη Γερμανική Πρεσβεία σε διαμαρτυρίες. Ο Simovic υποσχέθηκε να μην τις ανεχθεί περαιτέρω. Γενικά, ήταν προσεκτικός και ήθελε με κάθε τρόπο να αποφύγει την αντιπαράθεση με τους Γερμανούς αλλά δεν το κατάφερε. Αυτοί θεώρησαν το πραξικόπημα σαν ήττα τους. Όταν έφτασε η είδηση για το πραξικόπημα στην Αθήνα, σύμφωνα με τον Αμερικανό πρέσβη Mac Veagh, οι Έλληνες και οι Βρετανοί ήταν πολύ χαρούμενοι. Στο Λονδίνο, ο Churchill εκφώνησε έναν ενθουσιώδη λόγο όπου ανέφερε ότι το γιουγκοσλαβικό έθνος ξαναβρήκε τον αυτοπροσδιορισμό του.

Συνομιλίες του Χίτλερ με την Βουλγαρία 
Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών του Χίτλερ με τους συμμάχους του, οι οποίες έλαβαν χώρα εκείνη τη μέρα, τα της εισβολής ετίθεντο ολοένα και περισσότερο έντονα. Στη συνάντηση με τον Ούγγρο απεσταλμένο Döme Sztöjay, την πρώτη από όλες επεσήμανε ότι οι εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία καθιστούν την υπόθεση "Βαλκάνια" ευκολότερη για τον Άξονα. Του πρότεινε να συμμετάσχει η Ουγγαρία στις επιχειρήσεις, με εδαφικά ανταλλάγματα, όπως και η Βουλγαρία, που θα κέρδιζε τη Μακεδονία. Υπό την προυπόθεση ότι αυτό θα το ήξερε μόνο ένας στενός κύκλος, μπορούσε ο Βούλγαρος απεσταλμένος Draganoff να το ανακοινώσει στη Σόφια. Η Κροατία θα αποκτούσε αυτονομία. Και ο Βούλγαρος απεσταλμένος εξέφρασε την ικανοποίηση του.

Πηγές

Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Πραξικοπήματα
Δυνάμεις του Άξονα
Κωνσταντίνος Δ΄ της Αρμενίας

Ο Γκυ μετέπειτα Κωνσταντίνος Δ΄  κατά τις Βυζαντινές πηγές Συργής ντε Λουζινιάν ή Λεζιάνο ή και Συρμής Ντενελουζίαν. (απεβ. 17 Απριλίου 1344) από τον Οίκο του Πουατιέ-Λουζινιάν, ήταν ηγεμόνας της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) το διάστημα 1342-1344. Ως Κωνσταντίνος Β΄ ήταν βασιλιάς της Αρμενίας, ενώ οι δύο πρώτοι με το όνομα αυτό ήταν πρίγκιπες της Αρμενίας.

Βιογραφία

Η ζωή του στην Κύπρο και το Βυζάντιο 
Ήταν γιος του "ρήγα" της Κύπρου Αμαλρίκ κυρίου της Τύρου και της Ισαβέλλας των Χετουμιδών, κόρης του Λέοντα Γ΄ της Αρμενίας. Η Ισαβέλλα ήταν αδελφή της Ρίτας, συζύγου του Μανουήλ Θ΄ Παλαιολόγου. Μικρότερα αδέλφια του ήταν ο Ιωάννης κοντόσταυλος και αντιβασιλιάς της Αρμενίας και η Αγνή (Μαρία), σύζυγος του Λέοντα Ε΄ της Αρμενίας. Εξάδελφός του ήταν ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Γ΄.

Αναφέρεται στις βυζαντινές πηγές ως ανιψιός του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄, από την Κύπρο. Ο Συρμής έκανε στρατιωτική σταδιοδρομία στο Βυζάντιο και πήρε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Ανδρόνικου Β΄ και Ανδρόνικου Γ΄ υποστηρίζοντας τον Ανδρόνικο Γ΄. 

Ο Συργής εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη μετά από πρόσκληση της θείας του και Αυτοκράτειρας. Το 1328 διορίστηκε στρατηγός της Εσπερίας (Δύσεως), αργότερα μετατέθηκε στη θέση του άρχοντος των Σερρών. Έπειτα εγκατέλειψε το Βυζάντιο και εγκαταστάθηκε στη Μικρά Αρμενία

Στον Θρόνο της Μικράς Αρμενίας 
Στη Μικρά Αρμενία ο Λέων Δ΄/Ε΄ ήταν δυτικόφιλος και στην προσπάθειά του να έλθει βοήθεια από τη Δύση προωθούσε ένωση της Αρμενικής Εκκλησίας με την Καθολική, πράγμα που δυσαρέστησε τους βαρόνους του. Το 1337 ο Κελαούν των Μαμελούκων της Αιγύπτου εισέβαλλε στη Μ. Αρμενία και ο βασιλιάς υπέγραψε μία ταπεινωτική συμφωνία. Το 1341 οι βαρόνοι δολοφόνησαν τον Λέοντα Δ΄/Ε΄ και πρότειναν το στέμμα στον Ιωάννη. Η μητέρα του και τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του, Ούγος και Ερρίκος, είχαν δολοφονηθεί από τον αντιβασιλιά της Μ. Αρμενίας για να μη διεκδικήσουν το στέμμα. Ο Ιωάννης το παραχώρησε στον μεγαλύτερο Γκυ, που για τον ίδιο λόγο ήταν απρόθυμος, τελικά όμως το αποδέχθηκε με το όνομα Κωνσταντίνος Β΄.

Το 1344 σκοτώθηκε σε μία εξέγερση και τον διαδέχθηκε ο γιος του εξαδέλφου του Βαλδουίνου, ο Κωνσταντίνος Γ΄ της Αρμενίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα π. το 1318 στην Κωνσταντινούπολη την Καντακουζηνή, εξαδέλφη του Ιωάννη ΣΤ΄· δεν απέκτησε τέκνα.

Το 1330-32 νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, με τη Θεοδώρα Συργιάνναινα, κόρη του στρατηγού Συργιάννη και της Ευγενίας Παλαιολογίνας (κόρης του Μιχαήλ Η΄) και είχε τέκνα:
 Ισαβέλλα/Ζαμπία (Μαρία) π. μετά το 1333 - 1382-87, κυρία της Αραδίππου (πλησίον της Λάρνακας). Παντρεύτηκε τον Μανουήλ Καντακουζηνό δεσπότη του Μωρέως, γιο του Ιωάννη ΣΤ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Παραπομπές

Πηγές
 
 

Οίκος του Πουατιέ
Βασιλείς της Αρμενίας
Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων
Βυζαντινοί στρατηγοί
Πρόσωπα του Βασιλείου της Κύπρου
Ντέιβιντ Ίρβινγκ

Ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ (David John Cawdell Irving, 24 Μαρτίου 1938) είναι Άγγλος αρνητής του Ολοκαυτώματος και συγγραφέας που έχει γράψει για τη στρατιωτική και πολιτική ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με έμφαση στη Ναζιστική Γερμανία. Στα έργα του ισχυρίστηκε ότι ο Χίτλερ δεν γνώριζε για την εξόντωση των Εβραίων ή, αν γνώριζε, αντιτάχθηκε σε αυτήν, στηριζόμενος στο ότι δεν έχει βρεθεί συγκεκριμένη ιδιόχειρη διαταγή εξόντωσης από τον ίδιο τον Χίτλερ. Αν και οι ρεβιζιονιστικές απόψεις του Ίρβινγκ για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν είχαν ληφθεί ποτέ σοβαρά από τους καθιερωμένους ιστορικούς, αναγνωριζόταν κάποτε για τη γνώση του για τη Ναζιστική Γερμανία και για την ικανότητά του να ανακαλύπτει νέα ιστορικά έγγραφα.

Ο Ίρβινγκ περιθωριοποίησε τον εαυτό του το 1988 όταν, με βάση την ανάγνωση της ψευδοεπιστημονικής έκθεσης Leuchter, άρχισε να υιοθετεί την άρνηση του Ολοκαυτώματος, αμφισβητώντας συγκεκριμένα ότι οι Εβραίοι δολοφονήθηκαν με θανατηφόρα αέρια στο στρατόπεδο εξόντωσης του Άουσβιτς.

Η φήμη του Ίρβινγκ ως ιστορικού απαξιώθηκε όταν, κατά τη διάρκεια μιας αποτυχημένης υπόθεσης δυσφήμισης που κατέθεσε εναντίον της Αμερικανίδας ιστορικού Ντέμπορα Λίπσταντ (Deborah Lipstadt) και του εκδοτικού οίκου Penguin Books, αποδείχτηκε ότι σκόπιμα παραποίησε ιστορικά στοιχεία για την προώθηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος. Το αγγλικό δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο Ίρβινγκ ήταν ενεργός αρνητής του Ολοκαυτώματος, αντισημίτης και ρατσιστής, ο οποίος «για δικούς του ιδεολογικούς λόγους, επίμονα και εσκεμμένα παραποίησε και διαστρέβλωσε ιστορικά στοιχεία». Επιπλέον, το δικαστήριο διαπίστωσε ότι τα βιβλία του Ίρβινγκ είχαν παραμορφώσει την ιστορία του ρόλου του Αδόλφου Χίτλερ στο Ολοκαύτωμα για να απεικονίσουν τον Χίτλερ με ευνοϊκό τρόπο.

Στις 11 Νοεμβρίου 2005 συνελήφθη, στη Νότια Αυστρία, βάσει ενός εντάλματος που είχε εκδοθεί για διαλέξεις, στις οποίες είχε χαρακτηρίσει τους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς και τον θάνατο έξι εκατομμυρίων Εβραίων ως ψέματα.
Τον Απρίλιο του 2003 επισκέφθηκε την Ελλάδα, για να παρουσιάσει το δίτομο βιβλίο του ο Πόλεμος του Χίτλερ. Η διάλεξη έγινε στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, ενώ παρόντες ήταν ο βουλευτής και πρώην υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, Βύρων Πολύδωρας.

Συγγραφικό έργο
Τα πιο γνωστά βιβλία του είναι:
 Η Καταστροφή της Δρέσδης (1963) 
 Ο Πόλεμος του Χίτλερ (1977 
 Ο Πόλεμος του Τσόρτσιλ (1987) 
 Γκαίμπελς: Εγκέφαλος του Τρίτου Ράιχ (1996)
 Τα ίχνη της Αλεπούς: Η ζωή του Στρατάρχη Ρόμελ (1977) 
 Γκαίρινγκ: Μία βιογραφία (1989) 
 Η δίκη της Νυρεμβέργης
 O πόλεμος των στρατηγών: Στα ενδότερα των συμμαχικών δυνάμεων 1944-45
 Πίσω από τα σίδερα (2008)

Παραπομπές 

Άγγλοι συγγραφείς
Αρνητές του Ολοκαυτώματος
Άγγλοι βιογράφοι
Μπαντζγκάρντ

Η γη Μπατζγκάρντ ή χώρα Μπασκούρντ, που σημαίνει Ιστορικό Μπασκορτοστάν ή Ιστορική Μπασκιρία (μπασκίρ: Башҡортостан), είναι μια ιστορική και γεωγραφική περιοχή στον Βόλγα και στα Ουράλια, που κατοικείται από τους Μπασκίρ. Επί του παρόντος, η περιοχή περιλαμβάνει την Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν, την περιφέρεια Ορενμπούργκ και την περιφέρεια Τσελιάμπινσκ, το ανατολικό μέρος της Δημοκρατίας του Ταταρστάν, το νοτιοανατολικό τμήμα της Ουντμουρτίας, το νότιο τμήμα του Κράι Περμ, το νοτιοδυτικό τμήμα της Περιφέρειας Σβερντλόφσκ, το δυτικό τμήμα της Περιφέρειας Κουργκάν, το βορειοανατολικό τμήμα της Περιφέρειας Σαμάρα, και το ανατολικό μέρος της Περιφέρειας Σαράτοφ. Επίσης, υπάρχουν ιστορικές, γλωσσολογικές, λαογραφικές και άλλες μελέτες που αναφέρονται στο Ιστορικό Μπασκορτοστάν, το οποίο κατοικήθηκε από διάφορες φυλές των Μπασκίρ με το πέρασμα του χρόνου.

Επίσης, τα συνώνυμα και οι παλαιότερες εκδόσεις του ονόματος είναι τα εξής: Μπασγκούρντ, Μπασγκίρντ, Μπάσγκιρντ, Μπασκαρντίγια, Μπασγκήρντ, Φιγιάφι Μπασκύρτ/Μπάρρενς Μπασκύρτ, Χώρα των Μπασκίρ, Χώρα των Μπαστάρκ, Μπασκύρντ, Μπασντζάρντ, Μπασκιρία, Πασκατίρ, Μπασίρντι και άλλα. Επίσης, η αναφερόμενη περιοχή με το όνομα Μπασγκούρντ εμφανίζεται σε έργο του Ρασίντ αλ-Ντιν, που έδρασε τον 15ο αιώνα.

Το πιο διαδεδομένο Σλαβικό όνομα, το Μπασκιρία, χρησιμοποιείται σε επίσημα έργα, ιστορικά έργα, λογοτεχνικά έργα και άλλα. 

Η έννοια του ''ιστορικού Μπασκορτοστάν'' σχετίζεται με την έννοια της Μεγάλης Ουγγαρίας (Major Hungaria, Magna Hungaria). Είναι η υποθετική πατρίδα των αρχαίων Ούγγρων - Μαγυάρων, και αναφέρεται από τον Φραγκισκανό μοναχό Τζιοβάννι ντα Πλάνο Καρπίνι στην αναφορά του ταξιδιού του.
Μερικές από τις φυλές του Ιστορικού Μπασκορτοστάν είναι η Ταμπίν, η Κατάι, η Κοζέι, η Κανγκλί, η Γιουρμάτι, η Γιουρμί, η Μπαϋλάρ, η Ελάν και άλλες.

Με το πέρασμα του χρόνου, η περιοχή έχει περιέλθει υπό τον έλεγχο διαφόρων κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Χρυσής Ορδής και της βραχύβιας Αυτόνομης Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν.

Παραπομπές 

Ούγγροι
Ιστορία της Ρωσίας
Ιστορία του Μπασκορτοστάν
Ζωογραφία

Η ζωογραφία είναι είδος παραστατικής ζωγραφικής. 

Τον 16ο αιώνα αιώνα η ζωογραφία αναπτύχθηκε και έγινε τμήμα της νεκρής ζωγρφικής. Σημαντικότερος εκπρόσωπος του είδους ήταν ολαγός του Ντύρερ.

Ζωγραφική
Παπαδάκη

Το ελληνικό επώνυμο Παπαδάκη μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

 Αλκυόνη Παπαδάκη, συγγραφέας
 Ελένη Παπαδάκη (1908-1944), ηθοποιός του θεάτρου
 Κάλλια Παπαδάκη (γενν. 1978), λογοτέχνιδα και σεναριογράφος
 Νάνα Παπαδάκη, ηθοποιός και ποιήτρια
 Στέλλα Παπαδάκη-Oekland (1937-2002), καθηγήτρια Βυζαντινής αρχαιολογίας
 Χριστίνα Παπαδάκη (γενν. 1973), πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης

Δείτε επίσης
 Παπαδάκης
 Ορθούλα Παπαδάκου
Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας

Ο Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας ή Μάγκνους Λαντουλός (Magnus Ladulås, 1240 - 18 Δεκεμβρίου 1290) βασιλιάς της Σουηδίας (1275-1290) από τον Οίκο του Μπγιέλμπο, ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Σουηδίας με το όνομα Μάγκνους, ο οποίος δεν θεωρείται σφετεριστής. Το προσωνύμιο Λαντουλός οφείλεται στη διάταξη (1279-1280) που ελευθέρωνε την γεωργία από το δικαίωμα να παρέχει τροφή σε ταξιδιώτες, επισκόπους και ευγενείς, ενώ άλλη θεωρία το μεταφράζει ως παραφθορά του "Λαδίσλαος", λόγω της σλαβικής καταγωγής του.

Σφάλματα σχετικά με την αρίθμηση
Σχετικά με τον Μάγκνους Λαντουλός η απαρίθμηση του ως Μάγκνους Α΄ θεωρείται από όλους τους σύγχρονους ιστορικούς εσφαλμένη. Προήλθε από παραποίηση της σουηδικής ιστορίας από τους βασιλείς Ερρίκο ΙΔ΄ και Κάρολο Θ΄, αφού οι δυο βασιλείς επηρεάστηκαν από την προπαγάνδα που δημιουργήθηκε την εποχή του πατέρα τους Γουσταύου Βάσα.
Με την ημερομηνία της γέννησής του να μην έχει επιβεβαιωθεί, ο Μάγκνους Γ΄ ήταν ο δεύτερος γιος του Μπίργιερ Γιαρλ και της πρώτης συζύγου του Ίνγκεμποργκ Έρικσντοττερ της Σουηδίας, κόρης του Ερρίκος Ι΄ της Σουηδίας και της Ρίκισσα της Δανίας. Η μητέρα του ήταν αδελφή του Ερρίκου του Χωλού, τελευταίου βασιλιά από τον Οίκο του Έρικ, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Βάλντεμαρ της Σουηδίας διαδέχθηκε τον εκ μητρός θείο του Ερρίκο ΙΑ΄ (1250).

Βασιλιάς της Σουηδίας μετά την ανατροπή του μεγαλύτερου αδελφού του Βάλντεμαρ
Το 1275 ο δούκας Μάγκνους ξεκίνησε επανάσταση εναντίον του μεγαλύτερου αδελφού του με την βοήθεια των Δανών και κατάφερε να τον εκθρονίσει και να τον διαδεχθεί στον θρόνο. Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Χέλβιγκ του Χόλσταϊν (1276), κόρη του Γεράρδου Α΄, κόμη του Χόλσταϊν, η οποία μέσω της μητέρας της Ελισάβετ του Μεκλεμβούργου ήταν απόγονος της Χριστίνας, κόρης του Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας. Ο Πάπας επικύρωσε τον γάμο ακυρώνοντας τον πρώτο γάμο του Μάγκνους, ενώ η Χέλβιγκ χρημάτισε αντιβασίλισσα της Σουηδίας τις περιόδους 1290-1302 και 1320-1327.
Ο Βάλντεμαρ με τη βοήθεια των Δανών ανέκτησε περιοχές στη Γαιταλάνδη, το νοτιότερο τμήμα του βασιλείου (1277), αλλά την επόμενη χρονιά ο Μάγκνους τις ανακατέλαβε και επενδύθηκε τον διευρυμένο τίτλο του «βασιλιά των Σουηδών και των Γαιτών».
Ο νεότερος αδελφός του Μάγκνους Βενέδικτος αρχιεπίσκοπος του Λινσέπινγκ τοποθετήθηκε στη θέση του πρωθυπουργού της Σουηδίας και του παραχωρήθηκε ο τίτλος του δούκα της Φινλανδίας (1284), ενώ πριν τον θάνατο του ο Μάγκνους Γ΄ διόρισε κηδεμόνα του 10χρονου γιου του Μπίργιερ τον στρατηγό Τόργκιλς Κνούτσσον.

Οικογένεια
Με την πρώτη -άγνωστη- σύζυγό του απέκτησε:
 Ερρίκος Μάγκνουσον 1275-1277

Με τη δεύτερη σύζυγο του Χέλβιγκ του Σάουμμπουργκ, κόρη του Γεράρδου Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ιτσεχό, απέκτησε:
 Ίνγκεμποργκ 1277-1319, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Δανίας
 Μπίργκερ 1280-1321, βασιλιάς της Σουηδίας
 Ερρίκος 1282-1318, δούκας του Σέντερμανλαντ
 Βάλντεμαρ μετά το 1282-1318, δούκας της Φινλανδίας
 Ρίκισσα Μάγκνουσντοττερ 1285-1348, ηγουμένη στη μονή της Αγ. Κλάρας στη Στοκχόλμη

Παραπομπές

Πηγές
John E. Morby, "The Sobriquets of Medieval European Princes", Canadian Journal of History

Βασιλείς της Σουηδίας
Οίκος του Μπγιέλμπο
Βάλντεμαρ της Σουηδίας

Ο Βάλντεμαρ της Σουηδίας ή Βάλντεμαρ Μπίργιερσον (σουηδικά: Magnus Birgersson/Magnus Ladulås, 1239 - 26 Δεκεμβρίου 1302), βασιλιάς της Σουηδίας (1250 - 1275) από τον βασιλικό Οίκο του Μπγιέλμπο, ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μπίργιερ Γιαρλ και της πρώτης συζύγου του Ίνγκεμποργκ Έρικσνταττερ της Σουηδίας κόρης του Έρικ Ι΄ της Σουηδίας και της Ριτσέζας της Δανίας, αδελφής του Έρικ του Χωλού τελευταίου βασιλιά απο τον Οίκο του Έρικ. Διαδέχθηκε στον θρόνο της Σουηδίας τον από μητέρα θείο του Έρικ ΙΑ΄ της Σουηδίας ο οποίος πέθανε άτεκνος αλλά μέχρι τον θάνατο του Μπίργιερ Γιαρλ(1266) η βασιλεία του ήταν διακοσμητική αφού ο πατέρας του ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης της Σουηδίας,  μετά τον θάνατο του πατέρα του ο δεύτερος αδελφός του Μάγκνους Μπίργιερσον, δούκας του Σάντερμανλαντ εξεγέρθηκε εναντίον του επειδή ήθελε το στέμμα για τον εαυτό του.

Ανατροπή του Βάλντεμαρ απο τον αδελφό του Μάγκνους

Το 1260 ο Βάλντεμαρ παντρεύτηκε τη Σοφία κόρη του Έρικ Δ΄ της Δανίας και της Γιούττας της Σαξονίας αλλά είχε κρυφή σχέση με την κουνιάδα του Γιούττα την οποία προσκάλεσε στη Σουηδία και έγινε η ερωμένη του (1272),  με τη Γιούττα έκανε και παιδί (1273), την επόμενη χρονιά η Γιούττα αποσύρθηκε σε μοναστήρι και ο Βάλντεμαρ ταξίδευσε στη Ρώμη για να ζητήσει συγχώρεση από τον πάπα Γρηγόριο Ι΄.  Ο Βάλντεμαρ εκθρονίστηκε από τον Μάγκνους μετά τη μάχη της Χόβα (14 Ιουνίου 1275), ο Μάγκνους ο οποίος είχε την υποστήριξη του μικρότερου αδελφού του Έρικ Μπίργιερσον δούκα του Σμάλαντ και του Έρικ Ε΄ της Δανίας που του παρείχε Δανούς στρατιώτες ορκίστηκε βασιλιάς της Σουηδίας ως Μάγκνους Γ. Το 1277 χώρισε με τη σύζυγο του Σοφία η οποία επέστρεψε στη Δανία την ίδια χρονιά κατάφερε να ανακτήσει τις επαρχίες του Γκόταλαντ στη νότια Σουηδία αλλά την επόμενη χρονιά (1279) ο Μάγκνους την ανακατέλαβε, το 1278 αιχμαλωτίστηκε από τον Μάγκνους και φυλακίστηκε στο κάστρο του Νίκοπινγκ όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του με μεγάλη άνεση και ερωμένες.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1260 τη Σοφία των Έστριντσεν, κόρη του Έρικ Δ΄ της Δανίας και παιδιά του ήταν:
 Ίνγκεμποργκ 1263-1292, παντρεύτηκε τον Γκέρχαρντ Β΄ των Σάουενμπουργκ κόμη του Χόλσταϊν-Πλεν.
 Έρικ Βάντελμαρσον 1272-1330.
 Μαρίνα απεβ. μετά το 1285, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο Β΄ κόμη του Ντήπχολτς.
 Ριτσέζα 1265-70 - πριν το 1292, παντρεύτηκε τον Πσέμισλ Β΄ των Πιαστ, βασιλιά της Πολωνίας & υψηλό δούκα της Πολωνίας.
 Αικατερίνη απεβ. 1283.
 Μαργαρίτα, μοναχή.

Παραπομπές

Πηγές
Ingvar Andersson, Histoire de la Suede… des origines a nos jours, Editions Horvath, Roanne, 1973
(en) Philip Line Kingship and state formation in Sweden, 1130-1290 Library of Congres 2007 
Lucien Musset, Les Peuples scandinaves au Moyen Age, Paris, Presses universitaires de France, 1951, 342 p. 
Ragnar Svanstrom et Carl Fredrik Palmstierna (trad. Lucien Maury), Histoire de la Suede, Paris, Stock, 1944, 384 p. 
Corinne Peneau, Erikskronika, Paris, Publications de la Sorbonne, 2005, 258 p. 

Βασιλείς της Σουηδίας
Οίκος του Μπγιέλμπο
Κρατικό Μουσείο Παιχνιδιών (Κίεβο)

Το Κρατικό Μουσείο Παιχνιδιών () είναι ένα από τα πιο μοναδικά μουσεία στο Κίεβο, και περιέχει πάνω από 15.000 εκθέματα που παρουσιάζουν την Ουκρανική παραγωγή παιχνιδιών. Επίσης, υπάρχουν βιομηχανικά σχεδιασμένα παιχνίδια, μοναδικά και χειροποίητα παιχνίδια, καθώς και μία πολύχρωμη συλλογή Ουκρανικών λαϊκών παιχνιδιών. 

Η ιδέα για την δημιουργία ενός μουσείο παιχνιδιών ξεκίνησε το 1933, σύμφωνα με ένα διάταγμα για την ''Παραγωγή Παιδικών Παιχνιδιών'' του ΚΚΣΕ, στις 26 Αυγούστου 1933. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία Μουσείων Παιχνιδιών στην Μόσχα, στηνΤιφλίδα, στην Τασκένδη και στο Χάρκοβο. Η πρώτη μόνιμη έκθεση παιχνιδιών στο Κίεβο ξεκίνησε το 1936.

Το μουσείο έχει τρεις μόνιμες εκθέσεις. Η μία είναι για την ιστορία των παιχνιδιών, ενώ οι δύο άλλες είναι για τα Ουκρανικά λαϊκά παιχνίδια και για τα αρχικά έργα που είναι μοναδικά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η ιστοσελίδα του μουσείου (στα ουκρανικά)
 Το Κρατικό Μουσείο Παιχνιδιών

Μουσεία στην Ουκρανία
Οθωμανικό Πραξικόπημα του 1913

Το Οθωμανικό πραξικόπημα της 9/23 Ιανουαρίου 1913, γνωστό και ως Επιδρομή στην Υψηλή Πύλη (Τουρκικό: Bâb-ı Âlı Baskını), ήταν πραξικόπημα που πραγματοποιήθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από μέλη του Κομιτάτου της Ένωσης και της Προόδου, δηλ. της πολιτικής οργάνωσης του εθνικιστικού κινήματος των Νεότουρκων. Το κίνημα ήταν μια αντίδραση των Νεότουρκων, που είχαν παραμεριστεί από την συντηρητική παράταξη, κατόπιν των διαδοχικών ηττών που υπέστη η Οθωμανική Αυτοκρατορία στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο.

Κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος, ο Υπουργός Ναυτικών Ναζίμ Πασάς, ο οποίος επιχείρησε να αντιταχθεί στους κινηματίες που εισέβαλαν στο κυβερνητικό μέγαρο, δολοφονήθηκε και ο Μεγάλος Βεζίρης Κιαμίλ Πασάς, αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Μετά το πραξικόπημα, η κυβέρνηση έπεσε στα χέρια της Επιτροπής της Ένωσης και της Προόδου, τώρα υπό την ηγεσία της τριανδρίας Εμβέρ Πασάς-Ταλαάτ Πασάς-Τζεμάλ Πασάς, γνωστών ως οι "Τρεις Πασάδες", που το 1914 θα οδηγούσαν την Αυτοκρατορία στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας, ενώ στη θέση του πρωθυπουργού διορίσθηκε την επόμενη κιόλας μέρα από το πραξικόπημα (10 Ιανουαρίου 1913) ο Σεβκέτ Πασάς (1856 - 29 Μαΐου 1913), παλαιότερα επικεφαλής του Τουρκικού Γ' Σ.Σ.

Παραπομπές 

Πολιτική ιστορία της Τουρκίας
Πραξικοπήματα
Φράγκος Κατελάνος

Ο Φράγκος Κατελάνος θεωρείται κορυφαίος εκπρόσωπος της μεταβυζαντινής σχολής της Βορειοδυτικής Ελλάδας στην περίοδο 1560-68. Πλην του τόπου καταγωγής του δεν υπάρχουν πληροφορίες για τον βίο του. Διακόσμησε το παρεκκλήσιο του αγίου Νικολάου στη μονή Μεγίστης Λαύρας. Η ιδιότυπη τέχνη του αναγνωρίζεται κυρίως βάσει εικονογραφικών και τεχνοτροπικών  συγγενειών με το μοναδικό υπογεγραμμένο έργο του.

Οι μορφές στις συνθέσεις του Κατελάνου δεν χαρακτηρίζονται από την ηρεμία και την εγκράτεια των συγχρόνων του εικονογράφων της κρητικής σχολής αγιογραφίας. Χρησιμοποιούσε έντονα χρώματα, όπως το κόκκινο της φωτιάς, το μπλε, το κίτρινο και το βιολετί και θεωρείται ότι η ζωγραφική του έχει τις ρίζες της στην Παλαιολόγεια τέχνη, με στοιχεία ιταλικής επιρροής.

Σημειώσεις παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Αλμπάνη, Τζένη, (1999), Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Τέχνη, Πάτρα: ΕΑΠ, ISBN 960-538-094-3.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
.
Βυζαντινοί αγιογράφοι
Βυζαντινή αρχαιολογία
Ντενί Βιλνέβ

Ο Ντενί Βιλνέβ (Denis Villeneuve, 3 Οκτωβρίου 1967) είναι Γαλλοκαναδός σκηνοθέτης και συγγραφέας. Έγινε αρχικά γνωστός στον Καναδά, όπου κέρδισε τρεις φορές το βραβείο Τζίνι για σκηνοθεσία, για τις ταινίες του Maelström (2001), Polytechnique (2010) - το οποίο αφορούσε τη σφαγή στο Πολυτεχνείο του Μόντρεαλ και την ταινία Μέσα από τις φλόγες (Incendies) το 2011. Η ταινία Μέσα από τις φλόγες ήταν επίσης υποψήφια για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 2010 και έφερε τον Βιλνέβ στο προσκήνιο.

Ο Βιλνέβ στη συνέχεια μετακινήθηκε από το Κεμπέκ στο Χόλιγουντ, όπου συνεργάστηκε με ηθοποιούς πρώτης τάξης στις ταινίες Prisoners και Ο άνθρωπος αντίγραφο (πρωτότυπος τίτλος Enemy) το 2013 και Sicario: Ο εκτελεστής (2015). Στη συνέχεια στράφηκε στην επιστημονική φαντασία, σκηνοθετώντας την ταινία Η Άφιξη, η οποία ήταν υποψήφια για 8 όσκαρ, ανάμεσα στα οποία ήταν τα όσκαρ καλύτερης ταινίας και καλύτερου σκηνοθέτη. Στη συνέχεια σκηνοθέτησε τη συνέχεια της ταινίας Blade Runner, με τίτλο Blade Runner 2049.

Φιλμογραφία 
 Cosmos (1996)
 Un 32 août sur terre (1998)
 Maelström (2000)
 Polytechnique	(2009)
 Μέσα από τις φλόγες (2010)
 Prisoners (2013)
 Ο άνθρωπος αντίγραφο (2013)
 Sicario: Ο εκτελεστής (2015)
 Η Άφιξη (2016)
 Blade Runner 2049 (2017)
 Dune (2021)

Παραπομπές 

Καναδοί σκηνοθέτες
Καναδοί σεναριογράφοι
Καναδοί συγγραφείς
Σούμα

Η σούμα είναι άχρωμο οινοπνευματώδες ποτό που παράγεται από την απόσταξη στεμφύλων σταφυλής. Ανήκει στην οικογένεια του τσίπουρου και είναι παρόμοια με την κρητική τσικουδιά/ρακή, την κυπριακή ζιβανία και την ιταλική γκράπα. Η περιεκτικότητά της σε οινόπνευμα διαφέρει ανάλογα με τα γούστα του κάθε παραγωγού, αλλά συνήθως κυμαίνεται στους 50° βαθμούς. Είναι παραδοσιακό ποτό της Ρόδου, της Πάρου και άλλων νησιών του κεντρικού και ανατολικού Αιγαίου.

Μέθοδος παραγωγής
Στην πιο παραδοσιακή τεχνική, μετά το πάτημα των σταφυλιών, τα υπολείμματα (στέμφυλα ή τσίπουρα) μαζεύονται και φυλάσσονται επιτρέποντας στους ζυμομύκητες να αναπτυχθούν και να γίνει ζύμωση. Περίπου 30 ημέρες μετά, τα στέμφυλα μπαίνουν σε έναν λέβητα (το καζάνι) με νερό, ίσως και κάποια αρωματικά, για να βράσουν · ο ατμός διοχετεύεται σε έναν αποστακτήρα, όπου συγκεντρώνεται το τελικό προϊόν. Η πρώτη ποσότητα αποστάγματος (η κεφαλή ή το πρωτόρακο) έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε οινόπνευμα και η τελευταία (η ουρά ή το απόρακο) έχει πολύ μικρή περιεκτικότητα και δεν είναι για κατανάλωση. Αυτές αφαιρούνται από τον αποστακτήρα για να ξαναχρησιμοποιηθούν στην επόμενη καζανιά. Μόλις τελειώσει η μια καζανιά, τα αποσταγμένα στέμφυλα αφαιρούνται και φυλάσσονται για να χρησιμοποιηθούν ως λίπασμα.

Η πιο σύγχρονη τεχνική, που θεωρείται ότι δίνει καλύτερο αποτέλεσμα, βασίζεται στην άμεση χρήση των σταφυλιών και όχι μόνο των στεμφύλων. Έτσι μετά τον τρύγο, τα σταφύλια συνθλίβονται ολόκληρα (χωρίς να γίνει διαχωρισμός των καρπών από τους μίσχους - όπως ακριβώς χρησιμοποιούνται και στην παραδοσιακή τεχνική του πατήματος). Το προϊόν της σύνθλιψης, που περιλαμβάνει το γλεύκος και τα στέμφυλα σε μια υγρή μάζα, αφήνεται να ζυμωθεί για 15 με 20 μέρες προτού να χρησιμοποιηθεί για την απόσταξη.

Δείτε ακόμα
 Τσίπουρο
 Τσικουδιά
 Ζιβανία
 Γκράπα

Ποτά προϊόντα απόσταξης
Δωδεκανησιακή κουζίνα
Πολιτισμός της Ρόδου
Ίνγκεμποργκ της Δανίας (Βασίλισσα της Νορβηγίας)

Η Ίνγκεμποργκ της Δανίας (θυγατέρα του Έρικ, 1244 - 26 Μαΐου 1287) ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και βασίλισσα της Νορβηγίας ως σύζυγος του Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας. Ήταν δεύτερη κόρη του Έρικ Δ΄ της Δανίας και της Γιούττας της Σαξονίας. Σαν βασιλομήτωρ στη συνέχεια έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κηδεμονία του ανήλικου γιου της Έρικ ΣΤ΄ της Νορβηγίας.

Παιδική ηλικία

Η Ίνγκεμποργκ ήταν μόλις 6 ετών όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας της. Η μητέρα της επέστρεψε στη συνέχεια στη Σαξονία όπου παντρεύτηκε τον κόμη Μπουσάρ Η΄ του Κουέρφουρτ - Ρόζενμπουργκ. Μαζί με τις τρεις αδελφές της έμεναν στην αυλή του θείου της Χριστόφορου Α΄ της Δανίας και της συζύγου του Μάργκαρετ Σαμπίρια. Ωστόσο οι απαιτήσεις της Ίνγκεμποργκ για την κληρονομιά του δολοφονημένου πατέρα της ενέπλεξαν τη Δανία σε συγκρούσεις με τη Νορβηγία που κράτησαν δεκαετίες. Με συνθήκη που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στον Μπίργιερ Γιαρλ της Σουηδίας, στον θείο της Χριστόφορο της Δανίας, και στον βασιλιά Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας, συμφωνήθηκε να παντρευτεί η Ίνγκεμποργκ τον γιο και διάδοχο του τελευταίου Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1261 στο Μπέργκεν.

Βασίλισσα της Νορβηγίας

Ο Μάγκνους ονομάστηκε συμβασιλεύς αμέσως μετά τον γάμο του με την Ίνγκεμποργκ. Του δόθηκε η περιοχή του Ριφίλκ για να τη διοικήσει προσωπικά, Στις 16 Δεκεμβρίου 1263 ο βασιλιάς της Νορβηγίας Χάακον Δ΄ πέθανε πολεμώντας σε μάχη εναντίον των Σκωτσέζων στις Εβρίδες και ο Μάγκνους έγινε βασιλιάς της Νορβηγίας ως Μάγκνους ΣΤ΄. Η Ίνγκεμποργκ είχε ενεργό πολιτικό ρόλο δίπλα από τον σύζυγο της. Οι δυο μεγαλύτεροι γιοι της, Όλαφ και Μάγκνους, πέθαναν σε νηπιακή ηλικία, αλλά οι δυο μικρότεροι Έρικ Β΄ και Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας έγιναν βασιλείς της Νορβηγίας.

Κηδεμόνας του γιου της Έρικ

Το 1280 πέθανε ο σύζυγος της και η Ίνγκεμποργκ είχε στη συνέχεια λόγο στην αντιβασιλεία και στην κηδεμονία του μεγαλύτερου γιου της Έρικ μέχρι την ενηλικίωση του, με βασικό συμπαραστάτη τον Άλβ Έρλινγκσον, δεύτερο ξάδελφο του συζύγου της. Όταν βασιλιάς της Δανίας ήταν ο εξάδελφος της Έρικ Ε΄, η Ίνγκεμποργκ ζήτησε εκτάσεις στη Δανία, τις οποίες είχε κληρονομήσει από τον πατέρα της. Ο Έρικ δεν τις έδινε με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν εχθροπραξίες ανάμεσα στη Νορβηγία από τη μια πλευρά και τη Δανία με τις Χανσεατικές πόλεις από την άλλη. Πολλοί Δανοί ευγενείς όπως ο Ιάκωβος του Άλλαντ ήταν υπέρ της Ίνγκεμποργκ αλλά αυτή πέθανε πριν επιλυθεί το ζήτημα.

Κληρονόμοι

Με τον σύζυγο της Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας παιδιά της ήταν : 

Όλαφ (1262 - 1267)
Μάγκνους (1264)
Έρικ Β΄ της Νορβηγίας (1268 - 1299)
Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας (1270 - 1319)

Παραπομπές

Πηγές

Koht, Halvdan Norske dronningar (1926)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ίνγκεμποργκ Έρικσνταττερ
Ίνγκεμποργκ της Νορβηγίας

Οίκος του Έστριντσον
Βασίλισσες της Νορβηγίας
Βενέδικτος, δούκας της Φινλανδίας

Ο Βενέδικτος, δούκας της Φινλανδίας (Bengt Birgersson, 1254 - 25 Μαΐου 1291), τελευταίος γιος και τελευταίο παιδί του Μπίργιερ Γιαρλ και της πρώτης συζύγου του Ίνγκεμποργκ Έρικσνταττερ της Σουηδίας κόρης του Έρικ Ι΄ της Σουηδίας,  ήταν αρχιεπίσκοπος και δούκας. 

Μερικές παλαιότερες πηγές αναφέρουν τον Βενέδικτο σαν γιο του Μπίργιερ Γιαρλ με τη δεύτερη σύζυγο του Ματθίλδη του Χόλσταϊν. Ωστόσο, τη χρονιά που γεννήθηκε ο Βενέδικτος, πέθανε η Ίνγκεμποργκ και η Ματθίλδη βρισκόταν ήδη για πολλά χρόνια στη Δανία. Οι δυο μεγαλύτεροι αδελφοί του έγιναν βασιλείς της Σουηδίας ενώ ο ίδιος πιέστηκε να ακολουθήσει την εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Έγινε αρχιεπίσκοπος του Λίνκοπινγκ, δούκας της Φινλανδίας, και στη συνέχεια, επί βασιλείας του αδελφού του Μάγκνους, πρωθυπουργός της Σουηδίας.

Το 1284, όταν πέθανε ο τρίτος αδελφός του Έρικ του Σμάλαντ, ο αδελφός του Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας δημιούργησε τον τίτλο του δούκα της Φινλανδίας και τον έδωσε στον Βενέδικτο σαν τον πρώτο κάτοχο του στην ιστορία επειδή πολλά από τα εδάφη τα οποία κατείχε ανήκαν στη Φινλανδία. Στη συνέχεια εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Λινκόπινγκ (1286) ενώ πήρε ακόμα δυο τίτλους (1287, 1289). 

Πέθανε από επιδημία πανώλης.

Παραπομπές

Πηγές

 Lagerqvist & Åberg in Kings and Rulers of Sweden

Οίκος του Μπγιέλμπο
Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Βάλντεμαρ, δούκας της Φινλανδίας

Ο Βάλντεμαρ Μάγκνουσον (Valdemar Magnusson, μετά το 1282 - 1318) ήταν Σουηδός πρίγκιπας, διάδοχος του θρόνου της Σουηδίας και δούκας της Φινλανδίας. Ήταν τρίτος γιος του Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας και της Χέλβιγκ του Χόλσταϊν και έλαβε τον τίτλο του δούκα της Φινλανδίας με τη στέψη του μεγαλύτερου αδελφού του Μπίργιερ, βασιλιά της Σουηδίας το 1302.

Εμφύλιος πόλεμος με τον αδελφό του, βασιλιά Μπίργιερ
Ο Βάλντεμαρ παντρεύτηκε τη Χριστίνα, κόρη του στρατηγού Τόργκιλς (σουηδ. Τύργκιλς) Κνούτσσον, ο οποίος είχε οριστεί από τον πατέρα τους κηδεμόνας του Μπίργιερ και ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης της Σουηδίας τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Ο πεθερός του εκτελέστηκε το 1306 και την επόμενη χρονιά ο Βάλντεμαρ χώρισε τη σύζυγο του με την αιτίαση ότι ήταν συγγενείς, αφού ο πατέρας της ήταν και νονός του. Ο Βάλντεμαρ στη συνέχεια παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ίνγκεμποργκ, κόρη του Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας και απέκτησαν το 1316 έναν γιο, που πέθανε σε βρεφική ηλικία.

Το 1306 ο βασιλιάς Μπίργιερ συνελήφθη από τους δύο μικρότερους αδελφούς του, τον Βάλντεμαρ και τον Ερρίκο, δούκα του Σέντερμανλαντ και φυλακίστηκε στο κάστρο του Νισέπινγκ, αλλά αναγκάστηκαν να τον ελευθερώσουν υπό την πίεση του πεθερού του, Ερρίκου ΣΤ΄ της Δανίας. Ο Μπίργιερ είχε ελπίσει στην υποστήριξη των Δανών για να αντιμετωπίσει τα αδέλφια του. Ύστερα από την ήττα του αδελφού τους, που παρά την υποστήριξη των Δανών και των Νορβηγών υποχρεώθηκε σε σημαντικές εδαφικές παραχωρήσεις, ο Βάλντεμαρ κέρδισε τα κάστρα του Τούρκου και της Ταβάστια, το μεγαλύτερο τμήμα της Φινλανδίας, το κάστρο της Στοκχόλμης, μεγάλο τμήμα του Ούπλαντ, το κάστρο του Μπόργκχολμ και το νησί Έλαντ.

Αιχμαλωσία και θάνατος στην φυλακή
Η θέση τους απέναντι στον αδελφό τους ήταν πλεονεκτική, αλλά ο Μπίργιερ τους παγίδευσε σε ένα εορταστικό γεύμα στο Νισέπινγκ τη νύχτα της 10ης Δεκεμβρίου 1317, τους συνέλαβε και τους φυλάκισε στο κάστρο του Νισέπινγκ. Στις 16 Απριλίου του 1318 οι σύζυγοι του Ερρίκου και του Βάλντεμαρ συναντήθηκαν στο Κάλμαρ επιδιώκοντας συμφωνία με τον Έσγκερ Γιουλ, αρχιεπίσκοπο του Λουντ και τον πρίγκιπα Χριστόφορο, αδελφό του Ερρίκου ΣΤ΄ της Δανίας, ώστε να ελευθερωθούν οι σύζυγοι τους. Η συμφωνία δεν επικυρώθηκε και αργότερα την ίδια χρονιά πέθαναν στη φυλακή και οι δύο άνδρες.

Το γαμήλιο σύμφωνο του Βάλντεμαρ προέβλεπε την μετά θάνατον παραχώρηση του Έλαντ στη σύζυγό του, οπότε η Ίνγκεμποργκ, που επέζησε πολλά χρόνια του συζύγου της, ανακηρύχθηκε δούκισσα του Έλαντ.

Παραπομπές

Πηγές
Lindqvist, Herman Historien om Sverige. Från islossning till kungarike (Norstedts: 1997)
Harrison, Dick Jarlens sekel: en berättelse om 1200-talets Sverige (Ordfront. 2002)
Bergman, Mats Nyköpingshus. En rundvandring i historia och nutid (Almqvist & Wiksell. 1992)
Mannervik, Cyrus Sagor och sägner – Från Nordens forntid och medeltid (AV Carlsons. 1958)

Οίκος του Μπγιέλμπο
Sabbat

Οι Sabbat ήταν βρετανικό thrash metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στο Νότιγχαμ της Αγγλίας το 1985 και μέχρι το 1991 κυκλοφόρησε τρία άλμπουμ, πριν διαλυθεί. Επανενώθηκε το 2006, όντας ενεργό για οκτώ χρόνια, χωρίς να κυκλοφορήσει νέο υλικό.

Βιογραφία

Τα πρώτα χρόνια
Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 1985 από τον τραγουδιστή Μάρτιν Γουοκίερ και τον μπασίστα Φρέιζερ Κρασκ, με την ονομασία Hydra. Ο κιθαρίστας Άντι Σνιπ έγινε μέλος των Hydra, όπως και ο ντράμερ Σάιμον Νέγκους, πριν μετονομαστούν σε Sabbat. Από τις πρώτες τους ηχογραφήσεις προήλθε το ντέμο "Magick in Theory and Practice", ενώ επανήλθαν με το "Fragments of a Faith Forgotten" τον Μάιο του 1986. Μετά το ντέμο "Stranger Than Fiction" του 1987, υπέγραψαν στη Noise Records, ενώ στα τέλη της χρονιάς κυκλοφόρησαν το σινγκλ "Blood for the Blood God" για το περιοδικό White Dwarf.

Τον Σεπτέμβριο του 1987, ηχογράφησαν στο Horus Sound Studio του Ανόβερου το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "History of a Time to Come", του οποίου η κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε στις 20 Απριλίου 1988. Ακολούθησε το "Dreamweaver" τον Μάιο του 1989, το οποίο ήταν concept άλμπουμ βασισμένο στο βιβλίο "The Way of Wyrd: Tales of an Anglo-Saxon Sorcerer" του ψυχολόγου Μπράιαν Μπέιτς.

Το 1989, έγινε μέλος του συγκροτήματος ο κιθαρίστας Σάιμον Τζόουνς, δίνοντας μεγαλύτερο βάθος στον ήχο τους, αλλά οικονομικά θέματα δημιούργησαν προβλήματα στις σχέσεις των μελών των Sabbat. Κατά την διάρκεια της περιοδείας για το "Dreamweaver", αποχώρησε από το συγκρότημα ο Τζόουνς, δίνοντας την θέση του στον Νιλ Γουάτσον. Το 1990, έφυγε από το συγκρότημα ο Γουοκίερ, για να σχηματίσει τους Skyclad, ενώ μαζί του αποχώρησε και ο Κρασκ. Αντκαταστάτες τους ήταν ο τραγουδιστής Ρίτσι Ντέσμοντ και ο μπασίστας Γουέιν Μπανκς.

Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1991 το άλμπουμ "Mourning Has Broken", το οποίο όμως δεν έλαβε θετικές κριτικές και μετά από μία συναυλία στο Ντέρμπι, το συγκρότημα διαλύθηκε.

Επανένωση
Ο Γουοκίερ θέλησε να επανενώσει το συγκρότημα το 2001, αλλά ο Άντι Σνιπ δεν δέχτηκε, με αποτέλεσμα ο τραγουδιστής, μαζί με τους Τζόουνς και Κρασκ να περιοδεύουν για δύο χρόνια ε την ονομασία Return to the Sabbat, με τον Τζέι Γκράχαμ να αναλαμβάνει τα τύμπανα.

Τελικά, το 2006, το συγκρότημα επανενώθηκε με τη σύνθεση που ηχογράφησε το "Dreamweaver", περιοδεύοντας στην Μεγάλη Βρετανία μαζί με τους Cradle of Filth. Συνέχισαν στο Keep It True festival τον Απρίλιο του 2007 και το Day of Darkness festival τρεις μήνες αργότερα, πριν ο Κρασκ αποχωρήσει, δίνοντας την θέση του στον Γκιζ Μπατ. Μέσα στην χρονιά, επανακυκλοφόρησαν τα δύο πρώτα άλμπουμ τους, ενώ από το 2010 διέκοψαν τις δραστηριότητες τους, ανακοινώνοντας την οριστική διάλυση τους το 2014.

Δισκογραφία

Παραπομπές

Πηγές
 Sabbat - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
 UK Sabbat - Spirit of Metal webzine
 The BNR Metal Pages - Sabbat

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Sabbat στο MySpace

Αγγλικά thrash metal συγκροτήματα
Σαμπρίνα Γκολές

Η Σαμπρίνα Γκολές (λατινικό αλφάβητο: Sabrina Goleš) γεννημένη στο Στάρι Μικανόβτσκι της Γιουγκοσλαβίας στις 3 Ιουνίου 1965 είναι πρώην Γιουγκοσλάβα, σήμερα πολιγραφημένη Κροάτισα, αθλήτρια της αντισφαίρισης.

Το 1983 ήταν στην τρίτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη γυναικών (κέρδισε το "Ρόλεξ πορτ" στην Ουάσιγκτον, ήταν στους ημιτελικούς του Ρολάν Γκαρός και του Αμερικανικού όπεν). Αγωνίστηκε για τη Γιουγκοσλαβία στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες του 1984 όπου στο απλό έχασε στον τελικό από τη Στέφι Γκραφ με 6-1, 3-6, 4-6 Την ίδια χρονιά έφτασε στους ημιτελικούς του Φεντ Καπ με τη γιουγκοσλαβική ομάδα, χάνοντας από την Τσεχοσλοβακία.

Το 1987 κέρδισε το τουρνουά WTA στο Παρίσι ενώ στην Πανεπιστημιάδα του Ζάγκρεμπ ήταν τρίτη στο απλό και δεύτερη στο διπλό. Αγωνίστηκε επίσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ όπου νίκησε την Αράντσα Σάντσεθ Βικάριο. Η Γκόλες ήταν η αρχηγός της ομάδας της Γιουγκοσλαβίας στο Φεντ Καπ και αργότερα έγινε προπονήτρια της ομάδας Φεντ καπ της Κροατίας μεταξύ 1992 και 1994.

Είναι ανάμεσα στις έξι καλύτερες παίκτριες όλων των εποχών στην ιστορία της Γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης από το 1922 που ιδρύθηκε έως τη διάλυση της.

Παραπομπές 

Γιουγκοσλάβες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Κροάτισες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Γιουγκοσλάβοι ολυμπιονίκες
Σάιμον Κάουελ

Ο Σάιμον Κάουελ (7 Οκτωβρίου 1959, Λονδίνο) είναι Άγγλος παραγωγός τηλεοπτικών προγραμμάτων και επιχειρηματίας. Είναι πιο αναγνωρισμένος ως κριτής στη βρετανική τηλεόραση συμμετέχοντας σε διαγωνισμούς όπως το  Pop Idol , The X Factor, Got Talent της Βρετανίας, American Idol, The X Factor , Αμερική Έχεις Ταλέντο . Ο Κάουελ είναι ο κύριος ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της βρετανικής εταιρείας ψυχαγωγίας Syco . Συνδυάζει τις δραστηριότητες στην τηλεόραση και τη μουσική βιομηχανία.

Πρόωρη ζωή 
Γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1959  στο Λάμπεθ του Λονδίνου. Η μητέρα του, Τζούλι Μπρέτρ , ήταν χορεύτρια μπαλέτου, και ο πατέρας του, ο Έρικ Φίλιπ Κάουελ ήταν εκτελεστικός της μουσικής βιομηχανίας. Ο πατέρας του Κάουελ ήταν από μία ως επί το πλείστον εβραϊκή οικογένεια, αν και δεν είχε συζητήσει το παρελθόν του με τα παιδιά του. Η μητέρα του Κάουελ ήταν από ένα χριστιανικό υπόβαθρο και ήταν αγγλικής καταγωγής.

Καριέρα 
Πρόωρη σταδιοδρομία

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, έφυγε από την EMI για να σχηματίσουν το E & S με το πρώην αφεντικό του στην EMI, αλλά έκλεισε το 1983.  Στη συνέχεια σχημάτισε τις Fanfare Records με τον Iain Burton, πουλώντας αρχικά τα βίντεο άσκησης και μουσική από πράξεις όπως η ιταλική ορχήστρα Rondò Veneziano.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Βρετανοί μουσικοί παραγωγοί
Βρετανοί παρουσιαστές
Ντέρβεντα

Η Ντέρβεντα (σερβικά κυριλλικά: ) είναι πόλη και δήμος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, στα βόρεια της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, η πόλη αριθμούσε  κατοίκους και ο δήμος  κατοίκους.

Γεωγραφία 
Η Ντέρβεντα είναι πόλη στα βόρεια της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Ευρίσκεται εντός της κοιλάδας του ποταμού Ούκρινα, δεξιό παραπόταμο του Σάβου. Ο δήμος είναι περιτριγυρισμένος από εκείνους του Σρμπατς, του Μπροντ, της Μόντριτσα, του Ντόμποϊ και του Πρνιαβόρ, ενώ, στα βόρεια, συνορεύει με την Κροατία.

Ιστορία

Οικισμοί του Δήμου της Ντέρβεντα 

Ο Δήμος της Ντέρβεντα αριθμεί 57 οικισμούς:

Δημογραφία

Πόλη

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού της πόλεως

Κατανομή του πληθυσμού της πόλεως ανά εθνότητα (1991)

Δήμος

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού του δήμου

Κατανομή του πληθυσμού του δήμου ανά εθνότητα (1991) 
Το 1991, επί συνόλου  κατοίκων, ο πληθυσμός ήταν κατανεμημένος ως κάτωθι:

Πολιτική 
Έπειτα από τις τοπικές εκλογές του 2012, οι 29 έδρες της δημοτικής συνελεύσεως διαμοιράστηκαν όπως ακολουθεί :

Ο Μίλοραντ Σίμιτς, μέλος της Συμμαχίας των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών (SNSD), εξελέγη δήμαρχος του δήμου.

Πολιτισμός

Εκπαίδευση

Αθλητισμός

Οικονομία

Τουρισμός

Πρόσωπα 
Βέντραν Τσόρλουκα (γεννημένος το 1986), ποδοσφαιριστής
Μίλε Κίτιτς (γεννημένος το 1952), λαϊκός τραγουδιστής
Ντάρα Μπουμπαμάρα (γεννημένη το 1976), τραγουδίστρια της ποπ της οποίας η οικογενειακή καταγωγή είναι από την Ντέρβεντα
Μίροσλαβ Πέγιτς (γεννημένος το 1986), ποδοσφαιριστής
Μάριο Τόκιτς (γεννημένος το 1975), ποδοσφαιριστής
Αμπάζ Αρσλάναγκιτς (γεννημένος το 1944), χειροσφαιριστής και προπονητής
Μουχάμεντ Μέμιτς (γεννημένος το 1960), χειροσφαιριστής
Σουλεϊμάν Μεντέντσεβιτς (γεννημένος το 1963), κινηματογραφιστής
Ντράγκαν Τζούριτς (γεννημένος το 1954), πρόεδρος της Παρτιζάν Βελιγραδίου
Σέναντ Λούπιτς (γεννημένος το 1960), ποδοσφαιριστής
Ζόραν Ράνκιτς (γεννημένος το 1935), ηθοποιός
Νίκολα Κάλαμπιτς (1909-1946), διοικητής των Τσέτνικ

Δείτε επίσης 

 Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
 Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
  Επίσημη ιστοσελίδα
  Maplandia
 

Οικισμοί της Ντέρβεντα
Νομοθετικό Συμβούλιο της Εβραϊκής Αυτόνομης Περιφέρειας

Η Νομοθετική Συνέλευση της Εβραϊκής Αυτόνομης Περιφέρειας () είναι το μονοθάλαμο περιφερειακό κοινοβούλιο της Εβραϊκής Αυτόνομης Περιφέρειας, ενός ομοσπονδιακού υποκειμένου της Ρωσίας.

Πολιτική της Ρωσίας
Ρωσία-επέκταση
Περιφερειακά κοινοβούλια της Ρωσίας
Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας

O Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας ή Χάακον Ε΄ Μάγκνουσον (Håkon V Magnusson, 10 Απριλίου 1270 - Μπέργκεν, 8 Μαΐου 1319), βασιλιάς της Νορβηγίας (1299 - 1319) ήταν ο νεώτερος επιζήσας γιος του Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας και της Ίνγκεμποργκ της Δανίας, μέσω της μητέρας του ήταν εγγονός του Έρικ Δ΄ της Δανίας και της Γιούττας της Σαξονίας. Το 1273 ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρικ ονομάστηκε συμβασιλέας από τον πατέρα τους Μάγκνους ενώ στον ίδιο δόθηκε ο τίτλος του «δούκα της Νορβηγίας», με τον θάνατο του πατέρα τους (1280) διάδοχος ορίστηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρικ Β΄ της Νορβηγίας, ο ίδιος ο Χάακον διοικούσε μια μεγάλη περιοχή γύρω από το Όσλο και το Σταβάνγκερ στα νοτιοδυτικά υπό την ψιλή κυριότητα του αδελφού του,  με τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Έρικ χωρίς απογόνους (1299) τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Νορβηγίας.

Σχέσεις με τη Δανία

Παντρεύτηκε σε πρώτο του γάμο (1295) την Ισαβέλλα, κόρη του Ιωάννη Α΄, κόμητος του Τχουανί αλλά πέθανε (1297) χωρίς να αποκτήσουν παιδιά, παντρεύτηκε στη συνέχεια σε δεύτερο γάμο του την Ευφημία, κόρη του Βιτσλάβου Β΄, πρίγκιπα του Ρουγκέν (1299) με την οποία απέκτησε το μοναδικό νόμιμο παιδί του την Ίνγκεμποργκ Χάακονσνταττερ η οποία παντρεύτηκε τον Σουηδό πρίγκιπα από τον βασιλικό Οίκο του Μπγιέλμπο Έρικ, δούκας του Σάντερμανλαντ και απέκτησε τον Μάγκνους Δ΄ της Σουηδίας βασιλιά της Σουηδίας και της Νορβηγίας.  Ο Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας είχε άλλη μια κόρη την Αγνή Χάακονσνταττερ.  Την περίοδο της βασιλείας του Χάακον Ε΄ το Όσλο άρχισε να αναλαμβάνει όλο και περισσότερες κυβερνητικές εξουσίες αν και δεν ανακηρύχθηκε ακόμα επίσημα σε πρωτεύουσα της Νορβηγίας, ο Χάακον έχτισε τα κάστρα του Ακένσους και του Μπόχους. Την περίοδο της βασιλείας του άρχισε να αναβιώνει ξανά ο πόλεμος με τη Δανία τον οποίο είχε κηρύξει ο αδελφός του αλλά τελικά έκλεισε ειρήνη (1309) η οποία σήμανε το τέλος των Δανο-Νορβηγικών πολέμων. Στην εσωτερική του πολιτική ήταν εξαιρετικά δυναμικός και ενεργητικός περιορίζοντας τη δύναμη των ευγενών και αυξάνοντας τη δύναμη της βασιλικής εξουσίας. Τον διαδέχθηκε ο από κόρη του εγγονός Μάγκνους Δ΄ της Σουηδίας με κηδεμόνα την κόρη του Ίνγκεμποργκ επειδή ήταν μόλις 3 ετών, ο Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας τάφηκε στον ναό της Αγίας Μαρίας στο Όσλο, τα υπολείμματα του ιδίου και της συζύγου του Ευφημίας αποκαλύφτηκαν στις ανασκαφές στο κάστρο του Ακέρσους.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1295 πρώτα την Ισαβέλλα, κόρη του Ιωάννη Α΄ κόμη του Ζουανύ. Δεν απέκτησε απογόνους.

Το 1297 απεβίωσε η Ισαβέλλα και ο Χάακον Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1299 με την Ευφημία των Βίτσλαβ, κόρη του Βίτσλαβ Β΄ πρίγκιπα του Ρύγκεν και είχε τέκνο:
 Ίνγκεμποργκ 1301-1361, παντρεύτηκε πρώτα τον Έρικ των Μπγιέλμπο, δούκα του Σάντερμανλαντ και μετά τον Κνουτ Πόρσε δούκα του Χάλαντ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ίνγκεμποργκ Χάακονσνταττερ
Αγνή Χάακονσνταττερ
Χάακον Μάγκνουσον

Χαακον 5
Οίκος του Σβερ
Σπύρος Ορνεράκης

Ο Σπύρος Ορνεράκης (γενν. Χανιά, Κρήτη, το 1942) είναι Έλληνας γελοιογράφος και εικονογράφος. Σπούδασε διακόσμηση και σκηνογραφία στην Αθήνα, ενώ απασχολήθηκε επί σειρά ετών ως γραφίστας σε διάφορες ιδιωτικές επιχειρήσεις. Το 1972 άρχισε συνεργασία με το περιοδικό Ταχυδρόμος δημοσιεύοντας πολιτικά σκίτσα, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως τακτικός γελοιογράφος για λογαριασμό των εφημερίδων Τα Νέα και Το Βήμα. Το 1974 ένα σχέδιό του που αφορούσε στο δημοψήφισμα για τη μορφή του Πολιτεύματος, έκανε ιδιαίτερη αίσθηση. Από τη μεταπολίτευση και έπειτα, εργάσθηκε σαν μόνιμος σκιτσογράφος στην εφημερίδα “Καθημερινή”. Ακολούθησαν πολλές συνεισφορές του σε ελληνικά έντυπα και εφημερίδες. Απασχολήθηκε επίσης σαν σκηνογράφος τόσο στο θέατρο, όσο και την τηλεόραση. Το 1975 τιμήθηκε με το 2ο βραβείο της παγκόσμιας έκθεσης γελοιογραφίας. Έχει καλύψει σημαντικά γεγονότα της επικαιρότητας, όπως τη δίκη των πρωταιτίων της στρατιωτικής δικτατορίας (1975), τη «δίκη Κοσκωτά» (1991), τη δίκη της «17 Νοέμβρη» (2003) κ.α. Το 2006 έλαβε βραβείο του Ιδρύματος Μπότση. Είναι ιδιοκτήτης σχολής σχεδίου.

Παραπομπές 

Ορνερακης, Σπυρος
Ντίνα Μαυρίδου

Η Ντίνα Μαυρίδου (γεννηθείσα στις 1 Αυγούστου 1970) είναι πρώην κολυμβήτρια και διεθνής πολίστρια του Εθνικού Πειραιά. Είναι το μικρότερο παιδί της τρίτεκνης οικογένειάς της.

Σύντομη βιογραφία 
Ξεκίνησε το κολύμπι στην ομάδα του Εθνικού Πειραιά και σύντομα διακρίθηκε.

Από το 1979 έως το 1987 υπήρξε χρυσή, αργυρή και χάλκινη πρωταθλήτρια στα 100 και 200 μέτρα ύπτιο, καθώς και στο ελεύθερο 50, 100 και 200 μέτρων του ελληνικού πρωταθλήματος. 

Έπειτα την κέρδισε ο χώρος της υδατοσφαίρισης και υπήρξε βασικό μέλος της Εθνικής ομάδας Υδατοσφαίρισης την περίοδο 1988-1996. Από το 1988 έως το 1990 ήταν Χρυσή πρωταθλήτρια, ενώ από το 1991 έως το 1996 ήταν Ασημένια και χάλκινη πρωταθλήτρια.

Προσωπική ζωή 
Ήταν παντρεμένη με τον πολίστα Επαμεινώνδα (Νώντα) Σαμαρτζίδη ο οποίος έχασε την ζωή του στις 22 Ιουνίου 1996, κάνοντας υποβρύχιο ψάρεμα στην Επίδαυρο. Έχει δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο και τη Λυδία. 

Έλληνες υδατοσφαιριστές
Γκράντισκα (Βοσνία και Ερζεγοβίνη)

Η Γκράντισκα (Σερβικά Κυριλλικά: Градишка) είναι πόλη και δήμος στη βορειοδυτική Βοσνία και Ερζεγοβίνη, και αποτελεί μέρος της οντότητας της Σερβικής Δημοκρατίας. Ο δήμος βρίσκεται στην πεδιάδα Λιγιέβτσε, στην δεξιά όχθη του ποταμού Σάβα, απέναντι από την Στάρα Γκράντισκα της Κροατίας, και περίπου 40 χιλιόμετρα βόρεια της Μπάνια Λούκα.

Ιστορία 

Από το 1929 έως το 1941, η Γκράντισκα αποτελούσε μέρος της Μπανόβινας του Βρμπας του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Στην γιουγκοσλαβική περίοδο, η πόλη ήταν γνωστή ως Μποσάνσκα Γκράντισκα. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας, η πόλη ενσωματώθηκε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας.

Πολιτισμός 

Η πόλη έχει έναν Σερβικο Ορθόδοξο καθεδρικό ναό αφιερωμένο στην στη Θεοτόκο.

Δημογραφία 
Ακολουθεί ένας πίνακας του πληθυσμού της πόλης:

Οικισμοί 
Ο δήμος της Γκράντισκα αποτελείται από τους εξής οικισμούς: Αντζίτσι, Μπαράτζι, Μπερέκ, Μπιστρίτσα, Μποκ Γιάνκοβατς, Μπρεστόβτσινα, Μπούκοβατς, Μπούκβικ, Τσεροβλιάνι, Τσιμιρότι, Τσάτρνγια, Τσελίνοβατς, Τσίκουλε, Ντόνγια Ντόλινα, Ντόνγια Γιουρκόβιτσα, Ντόνγι Καραϊζόβτσι, Ντόνγι Ποντγκράντσι, Ντραγκέλγι, Ντούμπραβε, Ντουσάνοβο, Ελεζαγκίτσι, Γκάσνιτσα, Γκόρνγια Ντόλινα, Γκόρνγια Γιουρκόβιτσα, Γκόρνγια Λιποβάτσα, Γκόρνγι Καραϊζόβτσι, Γκόρνγι Ποντγκράντσι, Γκραντίσκα, Γκρμπάβτσι, Γκρέντα, Γιαμπλάνιτσα, Γιάζοβατς, Γιέλιτσι, Κίγιεβτσι, Κοτσίτσεβο, Κοζάρα, Κοζίντσι, Κραϊτσινόβτσι, Κραγίσνικ, Κρούσκικ, Λαμίντσι Μπρεζίτσι, Λαμίντσι Ντούμπραβε, Λαμίντσι Τζαρουζάνι, Λαμίντσι Σρετζάνι, Λίσκοβατς, Λουζάνι, Μάτσκοβατς, Μασίτσι, Μίτσιγιε, Μιλόσεβο Μπρντο, Μιλγιέβιτσι, Μόκριτσε, Νόβα Τοπόλα, Νόβο Σέλο, Οράχοβα, Ορούμπιτσα, Πέτροβο Σέλο, Ρογκόλγι, Ρομανόβτσι, Ρόβινε, Σαμάρντζιγιε, Σεφερόβτσι, Σόβιακ, Σρέντνγια Γιουρκόβιτσα, Σασκινόβτσι, Σιμίτσι, Τρεμπόβλιανι, Τρνόβατς, Τροσέλγι, Τούργιακ, Ουζάρι, Βακούφ, Βιλούσι, Βρμπάσκα και Ζεράβιτσα.

Αξιοσημείωτοι κάτοικοι 
 Μάρκο Μαρίν, Γερμανός ποδοσφαιριστής
 Ζβιεζντάν Μισίμοβιτς, ποδοσφαιριστής
 Βέλικο Τσουμπρίλοβιτς, μέλος της οργάνωσης Μαύρο Χέρι
 Α. Σετγιαμπούντι, καλλιτέχνης
 Βλάντο Γιάγκοντιτς, πρώην ποδοσφαιριστής
 Βίνκο Μαρίνοβιτς, παλαίμαχος Σέρβος ποδοσφαιριστής 
 Ραντένκο Μίλακ, καλλιτέχνης 
 Γκόικο Σούμποτιτς, ακαδημαϊκός και ιστορικός τέχνης
 Τατιάνα Πασάλιτς, παρουσιάστρια του πόκερ
 Σάμσον Μόρπουργκο, Μεσαιωνικός Ιταλός ραββίνος, φυσικός και λειτουργιστής
 Νόρντιν Γκέρζιτς, Σουηδός ποδοσφαιριστής
 Αλοϊζίγιε Μίσιτς, ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος
 Μπράνκο Γκράχοβατς, τερματοφύλακας
 Ναζίφ Χαϊντάροβιτς, ποδοσφαιριστής
 Ράτκο Βάρντα, παίκτης του μπάσκετ
 Μιλάν Γιάνκοβιτς, ποδοσφαιριστής
 Μίοντραγκ Λατίνοβιτς, συνταξιούχος ποδοσφαιριστής
 Ζλάτκο Γιάνγιτς, ποδοσφαιριστής
 Οζρέν Πέριτς, ποδοσφαιριστής
 Σαφέτ Χαφίλοβιτς, πολιτικός
 Ογκνιέν Οζέγκοβιτς, Σέρβος ποδοσφαιριστής

Αδελφοποιημένες πόλεις 
  Καβάλα, Ελλάδα, από το 1994
  Τσούπρια, Σερβία, από το 1994
  Νεγκότινο, Βόρεια Μακεδονία, από το 2006

Δείτε επίσης 
 Δήμοι της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
 Υποδιαιρέσεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα του δήμου
 www.gradiska.com

Πόλεις της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
Ίνγκριντ Αλεξάνδρα της Νορβηγίας

Η Ίνγκριντ Αλεξάνδρα της Νορβηγίας (Νορβηγικά: Ingrid Alexandra av Norge, 21 Ιανουαρίου 2004 -) είναι το μεγαλύτερο παιδί του Διαδόχου Πρίγκιπα Χάακον και δεύτερη στη σειρά της γραμμής διαδοχής του Νορβηγικού θρόνου. Αναμένεται να γίνει η δεύτερη γυναίκα μονάρχης της Νορβηγίας, μετά τη Βασίλισσα Μαργαρίτα από 15ο αιώνα.

Γέννηση
Γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2004 στις 09:13 π.μ. (ώρα Όσλο) στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ρικσοσπιτάλετ του Όσλο. Είναι το πρώτο παιδί του Διαδόχου Πρίγκιπα Χάακον, κληρονόμου του θρόνου και δεύτερη εγγόνη του βασιλιά Χάραλντ Ε΄ και της βασίλισσας Σόνια. 

Η μητέρα της, η Διάδοχος Πριγκίπισσα Μέτε-Μάριτ, έχει ένα γιο ton Μάριους Μπόργκ Χόιμπι, γεννημένο το 1997 από μια προηγούμενη σχέση της. Μετά τη γέννηση της Ingrid Alexandra, η βασιλική οικογένεια γνώρισε μια άνοδο της δημοτικότητας της.

Στις 17 Απριλίου 2004 η Ίνγκριντ Αλεξάνδρα βαφτίστηκε από τον επίσκοπο Γκούναρ Στόλσετ στο παρεκκλήσι του Βασιλικού Παλατιού του Όσλο. Νονοί της ήταν ο παππούς της, βασιλιάς Χάραλντ Ε΄, η θεία της, Πριγκίπισσα Μάρθα Λουίζα, ο Διάδοχος Πρίγκιπας της Δανίας, η Διάδοχος Πριγκίπισσα της Σουηδίας, ο Πρίγκιπας των Αστουριών και η γιαγιά της Μάριτ Τίεσεμ. Ο Διάδοχος Πρίγκιπας της Δανίας και ο Πρίγκιπας των Αστουριών, δεν ήταν σε θέση να παρευρεθούν στην βάφτιση λόγω των αντίστοιχων γάμων τους και είχαν προγραμματιστεί να λάβουν χώρα μέσα σε ένα μήνα από την βάφτιση.

Τίτλοι
21 Ιανουαρίου 2004 - έως σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ίνγκριντ Αλεξάνδρα της Νορβηγίας

Τιμητικές διακρίσεις
Νορβηγικές
 : Παραλήπτρια Μεταλλίου του Ασημένιου Ιωβηλαίου του Βασιλιά Χάραλντ Ε΄

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Official website of the Royal House of Norway
Video from NRK of the baptism of the Princess (NRK), 17 April 2004 

|-
|colspan=3|<center>Γραμμή διαδοχής
|-

|-

|-

Ινγκριντ Αλεξανδρα
Πριγκίπισσες της Νορβηγίας