joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τάσιλος Α΄ της Βαυαρίας

Ο Τάσιλος Α΄, γερμ. Tassilo(n) I, (560 - 610) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας το διάστημα 591-610.

Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο διορίστηκε βασιλιάς (rex) της Βαυαρίας από τον Φράγκο Χιλδεβέρτο Β΄ βασιλιά της Αυστρασίας το 591 και έτσι έληξε ο πόλεμος με τους Φράγκους. Ο πόλεμος ξεκίνησε στη βασιλεία του προκατόχου τού Τάσιλου Α΄, τού Γαριβάλδου Α΄, όταν ο Γαριβάλδης Α΄ συνήψε μία συμμαχία, που περιελάμβανε γάμο, με τους Λομβαρδούς. Δεν γνωρίζουμε αν ο Γαριβάλδος Α΄ απεβίωσε ή εκτοπίστηκε. Ούτε γνωρίζουμε τις ακριβείς σχέσεις του Τάσιλου Α΄ με τον Γαριβάλδο Α΄, αν και υποθέτουμε ότι ο Τάσιλο Α΄ είχε στενή συγγένεια μαζί του, αν δεν ήταν γιός του. Το ότι ο Χιλδεβέρτος Α΄ ονόμασε τον Τάσιλο Α΄ δούκα, δείχνει Φραγκικό έλεγχο επί της Βαυαρίας.

Ο Παύλος ο Διάκονος λέει επίσης ότι ο Τάσιλο A΄ σύντομα μετακινήθηκε στις περιοχές των Σλάβων (πιθανά στο πρόσφατα κατακτημένο ανατολικό Τυρόλο και την Καρινθία) και επέστρεψε νικητής με πολλή λεία. Η νίκη αυτή αποδείχθηκε σύντομη, καθώς ο Παύλος μας λέει για 2.000 Βαυαρούς, που σφαγιάσθηκαν ως τον τελευταίο το 595. Είχαν εισβάλει στις περιοχές των Σλάβων, που έλαβαν βοήθεια από τον χαγάνο των Αβάρων.

Ο Τάσιλος Α΄ απεβίωσε το 610 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γαριβάλδος Β΄.

Οικογένεια
Είχε τέκνο:
 Γαριβάλδος Β΄ 585-625, δούκας της Βαυαρίας.
 Θέοδος π.625-π.716, δούκας της Βαυαρίας.

Αναφορές

Πηγές
 Störmer, Wilhelm. "Die Baiuwaren: Von der Völkerwanderung bis Tassilo III." pp 64 – 66, Verlag C. H. Beck, 2002, ISBN 3-406-47981-2.
 Paul the Deacon, History of the Lombards: Book 4, Chapter VII

|-

Μεσαιωνική Βαυαρία
Νάντια Χωραφά

Η Νάντια Χωραφά είναι Ελληνίδα ηθοποιός και ραδιοφωνική παραγωγός.

Βιογραφία 
Η Χωραφά γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και τραγούδι στο Ελληνικό Ωδείο.

Ξεκίνησε την καριέρα της αρχικά στον κινηματογράφο όπου έκανε το ντεμπούτο της με την αισθηματική ταινία Νυχτερινή περιπέτεια σε σκηνοθεσία του Άγγελου Τερζάκη το 1954.

Το 1955 έκανε το ντεμπούτο της και στο θέατρο με τον θίασο της Κυβέλης, όπου πήρε μέρος στις παραστάσεις «Μια γυναίκα χωρίς σημασία» και «Μαύρη Δαντέλα». Το 1956-1957 συνεργάστηκε με τον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη και στα έργα «Θα σε κάνω βασίλισσα», «Ένας βλάκας και μισός», «Ξυλιές στα μαλακά», «Στουρνάρα 288» και «Ραντεβού».

Από το 1957 η Χωραφά ξεκίνησε και την ραδιοφωνική της καριέρα συμμετέχοντας στο «Θέατρο της Κυριακής» όπου πήρε μέρος στην κωμωδία του Νίκου Τσιφόρου «Η πινακοθήκη των ηλιθίων» δίπλα στον Δημήτρη Χορν, τη Μαίρη Αρώνη και τον Ανδρέα Φιλιππίδη. Επίσης την περίοδο 1957-1959 συμμετείχε και στο πρώτο ραδιοφωνικό σίριαλ που έγινε στην Ελλάδα, την «Οικογένεια Παπαδοπούλου» δίπλα στους Παντελή Ζερβό, Τζόλυ Γαρμπή και Στέφανο Ληναίο. Το 1959 πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στην Λυρική Σκηνή με τις οπερέτες «Σοκολατένιος στρατιώτης» και «Βαφτιστικός».

Το 1960 έκανε την επιστροφή της στον κινηματογράφο παίζοντας στις ταινίες Η Νάνσυ την... ψώνισε και Ο δολοφόνος αγαπούσε πολύ σε σκηνοθεσία του Ίωνα Νταϊφά. Το 1962 συνεργάστηκε με τον Βασίλη Γεωργιάδη και στην ταινία Οργή δίπλα στους Άννα Φόνσου, Νίκο Κούρκουλο και Βιβέτα Τσιούνη. Η τελευταία της κινηματογραφική της εμφάνιση ήταν το 1965 και στην ταινία Μια γυναίκα χωρίς ντροπή σε σκηνοθεσία Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Πλήρης Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η 

Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Ελληνίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Θεοδότη (σύζυγος Γριμοάλδου)

Η Θεοδότη, γερμ. Theodota ή Teodote, ήταν Ρωμαία ευγενής, πιο γνωστή σε σχέση με τον Κουνιπέρτο βασιλιά των Λομβαρδών (688-700). Τα παραπέτα της Θεοδότης ονομάστηκαν από αυτήν.

Βιογραφία
Η ζωή της υπάρχει στο 5ο βιβλίο του Historia Langobardorum του Παύλου του Διακόνου. Εκεί την αποκαλεί "μία κόρη από τις πιο ευγενείς Ρωμαϊκές (μάλλον από τη Ραβέννα) οικογένειες". Την πρόσεξε η Ερμελίνδα, σύζυγος του Κουνιπέρτου στα λουτρά, που είχαν κτιστεί από τον Ντάμιαν της Παβία· οι Λομβαρδοί βασιλείς στο τέλος του 7ου αι. ακολουθούσαν ακόμη τον Ρωμαϊκό τρόπο ζωής, που περιελάμβανε τα λουτρά. Η Ερμελίνδα περιγράφει την ωραιότητα της Θεοδότης, ειδικά τα κομψά και διακοσμημένα μακριά ξανθά μαλλιά της. 

Ο Κουνιπέρτος δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο κορίτσι, αλλά αντί γι' αυτό, οργάνωσε αμέσως ένα κυνήγι έξω από την Παβία και διέταξε την Ερμελίνδα να λάβει μέρος μαζί του. Ωστόσο, όταν έπεσε η νύχτα, ο Κουνιπέρτος γύρισε μυστικά στην πόλη και κοιμήθηκε με τη Θεοδότα· ο Παύλος αρχικά λέει ότι ο Κουνιπέρτος "cum ea concubit" (πήγε στο κρεβάτι μαζί της), αφήνοντας ασαφές αν έγινε με τη συγκατάθεσή της ή όχι, αλλά μετά το βιβλίο 5 (Κεφ. 37) γράφει "de stupro Theodotae" (για τον βιασμό της Θεοδότας). Ο Παύλος καταλήγει γράφοντας ότι ο Κουνιπέρτος αργότερα τοποθέτησε τη Θεοδότα σε μοναστήρι στην Παβία "που έλαβε το όνομά του από αυτήν", εννοώντας τη Σάντα Μαρία ντελα Πουστέρλα, που μετονομάστηκε σε Σάντα Μαρία Θεοδότα. 

Τα δύο παραπέτα του άμβωνα του Σαν Μικέλε αλλα Πουστέρλα ονομάζεται παραπέτα (plutei) της Θεοδότας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γκριμοάλδο βασιλιά των Λομβαρδών (662-671) και είχε τέκνο:
 Γαριβάλδος, βασιλιάς των Λομβαρδών (671).

Πηγές
 Lida Capo, Commento in Paolo Diacono, Storia dei Longobardi, pp. 556-557.

Λομβαρδοί ευγενείς
Λούσετερ

Το Losæter είναι αστικό πάρκο, το οποίο βρίσκεται σε ένα από τα επτά κοινά του Bjørvika, στο Όσλο της Νορβηγίας. Ιδρύθηκε το 2011 ως έργο τέχνης, ένα μέρος του προγράμματος δημόσιας τέχνης Bjørvika Utvikling σε συνεργασία με τη διεθνή καλλιτεχνική κολεκτίβα Futurefarmers. Στη συνέχεια, εξελίχθηκε  σε μεγάλο δημόσιο χώρο, ένα πλήρες βιολογικό αγρόκτημα στη μέση  εγκαταλελειμμένων κατασκευών. Το πάρκο έχει μεγαλώσει, με το πέρασμα των χρονών, και σήμερα η περιοχή αποτελείται από χωράφια με  στάχια και μια πληθώρα από διαφορά λαχανικά, ζωντανό έδαφος, κοπριά, ένα κοινό σπίτι ψησίματος και ένα πλήθος από δραστηριότητες κάτω από την προστασία του Αγρότη της πόλης, μια κοινότητα μαγειρικής, ένα θεραπευτικό “πρότζεκτ” κηπουρικής  και συλλογικής κατανομής των τροφίμων.

Δημιουργία 
Μια ομάδα συνεταιρισμών - με επικεφαλής τους Futurefarmers, Flatbread Society και the Future of Food collective - χρησιμοποιεί αυτό το  αστικό αγρόκτημα, το οποίο έχει αναπτυχθεί σταθερά τα τελευταία πέντε χρόνια, για να εγείρει ερωτήματα σχετικά με το πώς καλλιεργούνται υπεύθυνα τα τρόφιμα. Για πολλά χρόνια το μέρος αυτό, ήταν μια αστική ερημιά χωρίς καμία ανάπτυξη. Το 2011 η ομάδα καλλιτεχνών Futurefarmers άρχισε να εργάζεται για την ίδρυση του Losæter. Στις 13 Ιουνίου 2015 συγκεντρωθήκαν αγρότες από πάνω από 50 νορβηγικά αγροκτήματα, στο Όσλο με τρακτέρ, βαγόνια και καροτσάκια γεμάτα χώμα. Μαζί με τους κατοίκους της πόλης, αγρότες με ζώα, φτυάρια και μουσικά όργανα δημιούργησαν μία πομπή στους δρόμους της πόλης, από εκείνη τη μέρα η περιοχή αυτή ονομάστηκε "Losæter." Η ανάπτυξη του πάρκου σηματοδότησε τη μετάβαση αυτού του κομματιού της γης από ένα ανεκμετάλλευτο πεδίο σε ένα κοινωνικό και οικολογικό χώρο.

Σκοπός 
Το Losæter είναι σύγχρονο πάρκο με βρώσιμα φυτά και μια ζωντανή κοινότητα. Είναι ένα παράδειγμα πως το αστικό περιβάλλον μπορεί να μετατραπεί από μια νεκρή ζώνη σε ένα πράσινο κοινωνικό τόπο συνάντησης. Εκεί οι κάτοικοι της πόλης μπορούν να μάθουν για τις βιώσιμες γεωργικές πρακτικές και τα οικολογικά συστήματα. Καθ' όλη την διάρκεια της περιόδου συγκομιδής, λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις και κοινωνικές κουζίνες, στις οποίες υπάρχουν φαγητά φτιαγμένα από προϊόντα που παράγονται εκεί. Ένας υπαίθριος κοινόχρηστος χώρος φύτευσης που χρησιμεύει επίσης ως τοπική πράσινη πρωτοβουλία εκπαίδευσης. Το μέλλον των τροφίμων πλαισιώνεται ως επιστροφή στις κοινοτικές πρακτικές. Η συλλογική στο Losaeter θέλει να αναβιώσει την τέχνη της καλλιέργειας τροφίμων, το ψήσιμο στο σπίτι και να τονίσει την σημαντικότητα ποικίλων φυτών και ζώων.

Εξωτερικές πηγές
Γαριβάλδος Α΄ της Βαυαρίας

Ο Γαριβάλδος Α΄, λατιν. Garibaldus, γερμ. Garibald/Garivald I, (γενν. 540) ήταν δούκας (ή βασιλιάς) της Βαυαρίας το διάστημα 555-591. Ήταν ο γενάρχης του Οίκου των Αγιλολφιδών βασιλέων των Λομβαρδών και ο πρώτος του κλάδου των δουκών της Βαυαρίας.

Βιογραφία
Έπειτα από το τέλος του Θευδεβάλδου των Μεροβιγγείων βασιλιά της Αυστρασίας, ο διάδοχός του Χλωτάριος Α΄ είχε αρχίσει να έχει ερωτικές επαφές με τη χήρα εκείνου Βαλδράδα (531-572), κόρη του Βάσχο βασιλιά των Λομβαρδών. Οι επίσκοποι του Χλωτάριου αντιτέθηκαν, έτσι έδωσε τη Βαλδράδα στον Γαριβάλδο Α΄ ως σύζυγο το 556. O γάμος, όχι μόνο έδωσε κύρος στον Γαριβάλδο Α΄, αλλά δημιούργησε με διάρκεια πολιτικούς δεσμούς μεταξύ των Βαυαρών και των Λομβαρδών της Παννονίας και της Βοημίας. Αυτό είχε συνέπειες έπειτα από τη μετακίνηση των Λομβαρδών στην Ιταλία το 568.

Λίγο πριν το 585 η Αυλή των Μεροβιγγείων προσπάθησε να σχετίσει τον Γαριβάλδο Α΄ πιο στενά με τα ενδιαφέροντά της, κανονίζοντας τον γάμο της κόρης του Θεοδελίνδης με τον Χιλδεβέρτο Β΄ βασιλιά βασιλιά της Αυστρασίας (εγγονό του Χλωτάριου Α ). Την ίδια εποχή οι Μεροβίγγειοι προσπαθούσαν να κανονίσουν τις σχέσεις τους με τον Αυθάριο βασιλιά των Λομβαρδών, νυμφεύοντάς τον με την αδελφή του Χιλδεβέρτου Β΄. Και οι δύο προτάσεις δεν ευοδώθηκαν. Ο προσβεβλημένος Αυθάριος μνηστεύθηκε τη Θεοδελίνδα το 588. Φοβούμενοι έναν αντι-Φραγκικό άξονα, οι Φράγκοι έστειλαν έναν στρατό στη Βαυαρία. Τα παιδιά του Γαριβάλδου Α΄, η Θεοδολίνδα και ο Γουνδοάλδος, διέφυγαν στην Ιταλία. Ο Αυθάριος νυμφεύτηκε την Θεοδελίνδα τον Μάιο του 589 και ονόμασε τον Γουνδοάλδο ως δούκα του Άστι. το 590 οι Φράγκοι εισέβαλαν στη Λομβαρδία με την επικουρία των Ρωμαίων, αλλά ηττήθηκαν.

Το 591 ο Χιλδεβέρτος Β΄ τακτοποίησε τις σχέσεις του με τους Λομβαρδούς και τους Βαυαρούς. Έπειτα από το τέλος του Αυθάριου το 590, οι Λομβαρδοί δούκες ζήτησαν από τη Θεοδελίνδα να ξαναπαντρευτεί. Επέλεξε τον Αγιλούλφο, ανιψιό του Αυθάριου, ως σύζυγό της και αυτός έγινε δεκτός ως ο επόμενος βασιλιάς. Έπειτα διαπραγματεύτηκαν ειρήνη με τον Χιλδεβέρτο Β΄, που κράτησε δεκαετίες. Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο η ειρήνη με τη Βαυαρία αποκαταστάθηκε, όταν ο Χιλδεβέρτος Β΄ ονόμασε τον Τάσιλο Α΄ βασιλιά (rex). Δεν είναι γνωστό αν ο Γαριβάλδος Α΄ εκτοπίστηκε ή απεβίωσε. Ούτε είναι σαφές τι σχέση είχε ο Τάσιλο Α΄ με τον Γαριβάλδο· αν δεν ήταν γιος του, σίγουρα θα ήταν στενός συγγενής του. Αναφέρεται ως πατέρας της Ρομίλδας του Φρίουλι.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βαλδράδα 531-572, κόρη του Βάσχο βασιλιά των Λομβαρδών και είχε τέκνα:
 Γουνδοάλδος π.565-616, δούκας του Άστι.
 (;) Τάσιλος Α΄ 560-610, δούκας της Βαυαρίας.
 Θεοδελίνδη π.570-628, παντρεύτηκε πρώτα τον Αυθάριο βασιλιά των Λομβαρδών και μετά τον Αγιλούλφο δούκα του Τορίνο και βασιλιά των Λομβαρδών.
 Ρομίλδα απεβ. 611, παντρεύτηκε τον Γισούλφο Β΄ δούκα του Φρίουλι.

Πηγές
 Gregory of Tours, History of the Franks: Books I-X, Book IV, Chapter 9
 Störmer, Wilhelm. "Die Baiuwaren: Von der Völkerwanderung bis Tassilo III." pp 59 – 64. Verlag C. H. Beck, 2002, ISBN 3-406-47981-2.

Αναφορές

|-
Σαανσί

Το Σαανσί (κινεζικά: 陕西, εναλλακτική ορθογραφία Σενσί) είναι μια μεσόγεια επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Επίσημα αποτελεί μέρος της Βορειοδυτικής Κίνας. Συνορεύει με τις επαρχίες Σανσί (στα ΒΑ, Α), Χενάν (στα Α), Χουμπέι (στα ΒΑ), Τσονγκτσίνγκ (στα Ν), Σετσουάν (στα ΝΔ), Κανσού (στα Δ), Νινγκσιά (στα ΒΔ) και Εσωτερική Μογγολία (στα Β).

Η Σαανσί έχει έκταση 205.800 τ.χλμ. και πληθυσμό περίπου 37 εκατομμυρίων ατόμων, όντας η 16η πολυπληθέστερη κινεζική επαρχία. Η πρωτεύουσα της επαρχίας, η Σιάν, βρίσκεται στην περιοχή που βρίσκονταν οι πρώην κινεζικές πρωτεύουσες Φενγκχάο και Τσανγκ'άν και είναι η μεγαλύτερη πόλη στη βορειοδυτική Κίνα. Παράλληλα είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις στην Κίνα και η παλαιότερη από τις Τέσσερις Μεγάλες Αρχαίες Πρωτεύουσες, όντας η πρωτεύουσα των εξής δυναστειών: Δυτικών Τσόου, Δυτικών Χαν, Τζιν, Σουέι και Τανγκ. Η Σιανγιάνγκ ήταν η πρωτεύουσα της δυναστείας Τσιν και βρίσκεται βόρεια κατά μήκος του ποταμού Ουέι. Πέρα από την Σιάν και την Σιανγιάνγκ, οι άλλες πόλεις νομαρχιακού επιπέδου της επαρχίας είναι οι Ανκάνγκ, Μπαοτσί, Χαντσόνγκ, Σανγκλουό, Τονγκτσουάν, Ουεϊνάν, Γιαν'άν και Γιουλίν.

Το Σαανσί χωρίζεται γεωγραφικά σε τρία μέρη, το Βόρειο, το Κεντρικό και το Νότιο Σαανσί. Το βόρειο Σαανσί (ή Σαανμπέι) αποτελεί το νοτιοανατολικό τμήμα της λεκάνης Ορντός, αποτελούμενο κατά κύριο λόγο από τις πόλεις νομαρχιακού επιπέδου Γιουλίν και Γιαν'άν στο βόρειο οροπέδιο Λόες, χωριζόμενο από την έρημο Ορντός και τα λιβάδια της πόλης του Ορντός της Εσωτερικής Μογγολίας από το Μεγάλο Τείχος των Μινγκ. Το κεντρικό Σαανσί (ή Σααντσόνγκ), γνωστή και ως Γκουαντσόνγκ, καταλαμβάνει την λεκάνη απορροής του κάτω ποταμού Ουέι ανατολικά του όρους Λονγκ και βόρεια των Ορέων Τσινλίνγκ όπου ζουν οι περισσότεροι κάτοικοι της επαρχίας. Το νότιο Σαανσί (ή Σαανάν) αποτελείται από  τρεις νομαρχιακές πόλεις της ιστορικής περιοχής Μπασού νότια των ορέων Τσινλίνγκ και καταλαμβάνει τις τρεις ορεινές πόλεις Χαντσόνγκ, Ανκάνγκ και Σανγκλουό. Μαζί με περιοχές των γειτονικών επαρχιών Σανσί και Χενάν αποτελούσε το λίκνο του κινέζικου πολιτισμού.

Δημογραφία 
Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού του Σαανσί είναι Κινέζοι Χαν. Η κύρια γλώσσα είναι τα μανδαρινικά, συμπεριλαμβανομένης της νοτιοδυτικής διαλέκτου και της διαλέκτου Τσονγκιουάν. Ομιλείται και η ποικιλία των κινεζικών τσιν.

Οικονομία 
Το Σαανσί έχει την 15η μεγαλύτερη οικονομία της Κίνας και βρίσκεται στη μέση μεταξύ των κινεζικών διοικητικών διαιρέσεων. Τα ορυκτά καύσιμα και οι τομείς υψηλής τεχνολογίας, αποτελούν τις δύο μεγαλύτερες βιομηχανίες στην Επαρχία Σαανσί. Ο τομέας της υψηλής τεχνολογίας περιλαμβάνει την αεροπορική και αεροδιαστημική βιομηχανία, ενώ το Σαανσί παράγει πάνω από το 50% της έρευνας και ανάπτυξης και εξοπλισμού για την εγχώρια βιομηχανία εμπορικής αεροπορίας της Κίνας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δυτική Κίνα
Επαρχίες της Κίνας
Σελίδες με πηγές CS1 στα Κινεζικά (zh)
Γαριβάλδος Β΄ της Βαυαρίας

Ο Γαριβάλδος Β΄, γερμ. Garibald II (585 - 625) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας το διάστημα 610-625.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Τάσιλου Α΄ δούκα της Βαυαρίας. νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Γκέιλα, κόρη της εκ πατρός θείας του Ρομίλδας.

Οι διάδοχοι του Γαριβάλδου Β΄ δεν είναι ακριβώς γνωστοί. Η Βαυαρική παράδοση θέτει τους Θέοδο Α΄, Θέοδο Β΄ και Θέοδο Γ΄ στην περιοχή του μύθου, ως μυθικούς προγόνους του Οίκου των Αγιλολφιδών. Ο επόμενος καλά τεκμηριωμένος δούκας είναι ο Θέοδος των Αγιλολφιδών. Αυτό ωστόσο αφήνει ένα κενό μισού αιώνα μεταξύ του Γαριβάλδου Β΄ και του επόμενου ιστορικά βεβαιωμένου δούκα της Βαυαρίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Γκέιλα, κόρη του Γισούλφου Β΄ δούκα του Φρίουλι.

Πηγές
 Wilhelm Störmer, Die Baiuwaren. Von der Völkerwanderung bis Tassilo III. 2nd ed. Beck, 2007.

Αναφορές

|-
Μέγα και Γενικό Συμβούλιο (Άγιος Μαρίνος)

Το Μέγα και Γενικό Συμβούλιο του Αγίου Μαρίνου ( Consiglio Grande e General di San Marino, στα ιταλικά ) είναι το νομοθετικό σώμα του Αγίου Μαρίνου . Αποτελείται από εξήντα μέλη που εκλέγονται κάθε πέντε χρόνια μέσω ενός αναλογικού συστήματος εκπροσώπησης στις εννέα περιφέρειες  (castelli). 

Αυτές οι διοικητικές διαιρέσεις αντιστοιχούν στις παλαιές ενορίες της Δημοκρατίας, και καθεμία από αυτές διοικείται από ένα Συμβούλιο με επικεφαλής έναν αρχηγό εκλεγμένο κάθε πέντε χρόνια. Το Μέγα και Γενικό Συμβούλιο εγκρίνει τον προϋπολογισμό και εκλέγει τους  Κυβερνώντες Διοικητές, ως επικεφαλής του Εκτελεστικού .

Το εκλογικό όριο για να εκλεγεί κάποιος μέλος του συμβουλίου είναι το 3,5%.

Εκλογές 2019

Παραπομπές

Πολιτική του Αγίου Μαρίνου
Εθνικά νομοθετικά σώματα
Λαμβέρτος της Βαυαρίας

Ο Λαμβέρτος, γερμ. Lantpert, Landpert ή Landfried (πριν το 636 - μετά το 680) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν γιος του δούκα της Βαυαρίας. Είναι ο φονέας του αγ. Έμμεραμ.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας και τς Γκλάισνοτ του Φρίουλι. 

Σύμφωνα με το έργο Vita Hamhrammi του επισκόπου Άρμπεο του Φράιζινγκ, ο Λάντπερτ σκότωσε τον άγ. Έμμεραμ. Ο Έμμεραμ ήταν φιλοξενούμενος της δουκικής Αυλής για τρία έτη, όπου έγινε γνωστός για τη αγνή και καθαρή ζωή του. Η Ούτα, κόρη του Θέοδου και αδελφή του Λάντπερτ, είχε εραστή και έμεινε έγκυος. Φοβούμενη την οργή του πατέρα της, το εμπιστεύτηκε στον Έμμεραμ και ο άγιος υποσχέθηκε να σηκώσει την κατηγορία, καθώς ήταν έτοιμος να ταξιδέψει στη Ρώμη.

Σύντομα μετά την αναχώρησή του η κύηση της Ούτα έγινε γνωστή και όπως είχε συμφωνηθεί, η Ούτα ονόμασε τον Έμμεραμ ως πατέρα του παιδιού. Ο Λάντπερτ έτρεξε πίσω από τον Έμμεραμ και τον χαιρέτησε ως "επίσκοπο και κουνιάδο του" (Aie, episcope et gener noster!). Έπειτα τον έκοψε κομμάτια.

Δεν γνωρίζουμε κάτι περισσότερο για τον Λάντπερτ και την αδελφή του Ούτα. Η πράξη του είναι ίσως η αιτία, που η Βαυαρική Νομοθεσία (Lex Baiuvariorum) όρισε την τιμωρία για τον φόνο επισκόπου: ένα μολύβδινο αντίγραφο τού σώματός του να ζυγιστεί ίσα με χρυσό.

Πηγές
 "Landbert Herzog von Bayern (680- )" (in German). Archived from the original on 2007-03-21. Retrieved 2006-12-25.
Ρεγιντρούδη

Η Ρεγιντρούδη, γερμ. Regintrud, Reginlind ή Regentrud (660-665 - 730-740) ήταν μάλλον η σύζυγος του Θεοδβέρτου ή τού πατέρα του Θέοδου, δουκών της Βαυαρίας.

Βιογραφία
Πιθανά ταυτίζεται με τη Ρεγιντρούδη, που έγινε ηγουμένη στο αββαείο του Νόνμπεργκ το 720-725. Ωστόσο οι λεπτομέρειες για την καταγωγή της είναι ευρέως συζητήσιμες μεταξύ των ιστορικών. 

Σύμφωνα με διαφορετική άποψη, η Ρεγιντρούδη ήταν κόρη του Δαγοβέρτου Α΄ των Φράγκων ή του Ουγοβέρτου παλατινού κόμη των Μεροβιγγείων και της Ιρμίνας του Έρεν ή του Χιλδεβέρτου Γ΄ των Φράγκων.

Οικογένεια
Υποθέτοντας ότι παντρεύτηκε τον Θεοδοβέρτο δούκα της Βαυαρίας, είχε τέκνα:
 Ουγοβέρτος, δούκας της Βαυαρίας.
 Γκούντρουντ, παντρεύτηκε τον Λιουτπράνδο βασιλιά των Λομβαρδών.

Οι ιστορικοί ερεύνησαν ασαφή στοιχεία για περαιτέρω τέκνα, όπως μία κόρη, που ονομάστηκε Πίλιτρουντ από έναν προηγούμενο γάμο, με άγνωστο σύζυγο. Ο Τάσιλο Β΄ και η Σβάναχιλντ επίσης έχουν προταθεί ως τέκνα του γάμου της με τον Θεοδεβέρτο.

Πηγές
 Schreiber, Karl-Heinz. "Regintrud - Herzogin von Bayern". mittelalter-genealogie.de (in German). Archived from the original on 22 May 2007. Retrieved 28 September 2007.
Φοίνιξ Φιλμ

Η Φοίνιξ Φιλμ ήταν μια ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1961 από τον σκηνοθέτη Κώστα Ανδρίτσο και τον Κώστα Τζορμπατζίδη. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 12 ταινίες μέχρι το 1966  εκ των οποίων 8 από αυτές τις σκηνοθέτησε ο Ανδρίτσος, ενώ τις 3 τελευταίες ταινίες της 1966 η Φοίνιξ Φιλμ τις συμπαρήγαγε με την Ιωαννίδης Φιλμ. Η ταινία  «Το κάθαρμα» (1963) υπήρξε η πιο εμπορική επιτυχία της Φοίνιξ Φιλμ η οποία έκοψε συνολικά 364.009 εισητήρια.

Παραγωγή 
Στον παράκατω πίνακα αναφέρονται το έτος παραγωγής, ο τίτλος της ταινίας, ο σκηνοθέτης ,η θέση στο box office και τέλος ο αριθμός εισητηρίων που έκοψε η κάθε ταινία κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Παραπομπές

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Κινηματογράφος στην Ελλάδα
Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Ελληνικά εμπορικά σήματα
Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας
Γκότφριντ

Ο Γκότφριντ, γερμ. Gotfid, gotefrid, Gottefried, λατιν. Gotfridus, Cotefredus (π. 650 - 709) ήταν δούκας της Αλαμανίας στα τέλη του 7ου αι. και ως το τέλος του. Η σύζυγός του ανήκε στον Οίκο των Αγιλολφιδών, Φραγκική δυναστεία στο δουκάτο της Βαυαρίας.

Βιογραφία
Σε ένα έγγραφο του έτους 700 στο Κάνστατ στο μοναστήρι του Αγ. Γάλλου, αναφέρεται ότι ο Γκότφριντ, μετά από αίτημα ενός ιερέα ονόματι Μαγούλφους, δώρισε το κάστρο του Μπίμπερμπουργκ στη μονή του Αγ. Γάλλου.

Ο Γκότφριντ, που ήταν de facto ανεξάρτητος από τους Φράγκους Μεροβιγγείους, έκανε πόλεμο για την πλήρη ανεξαρτησία του με τον μαγιορδόμο Πεπίνο του Χέρσταλ. Ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει, όταν ο Γκότφριντ απεβίωσε το 709. Οι γιοί του Λάντφριντ και Θευδεβάλδος είχαν την υποστήριξη του Πεπίνου και διαδέχθηκαν τον πατέρα τους.

Έχει επίσης αναφερθεί ότι ο Γκότφριντ παντρεύτηκε την κόρη του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας, αλλά δεν υπάρχουν πειστικά στοιχεία για τον ισχυρισμό αυτόν. Η άποψη βασίζεται στην εικασία, ότι ο τρίτος γιος του Όδίλος κυβέρνησε αργότερα τη Βαυαρία. Επιπλέον ο Γκότφριντ απεβίωσε αρκετά έτη πριν, από τότε που πιστεύουμε ότι γεννήθηκαν τα περισσότερα παιδιά του Θέοδου. Ακόμη και αν είχε μνηστευθεί με μία κόρη του Θέοδου, που δεν ξέρουμε το όνομά της, θα ήταν λίγο μεγαλύτερη από παιδί, μη μπορώντας να ολοκληρώσει τον γάμο πριν το τέλος του, πόσο μάλλον να τού κάνει και πολλά παιδιά.

Μία θεωρία προτείνει ότι είχε σύζυγο από τον Οίκο των Μεροβιγγείων, με βάση το γεγονός ότι αρκετοί απόγονοί του έφεραν τα ονόματα Μεροβιγγείων, συμπεριλαμβανομένων των τέκνων της 2ης δισεγγονής του Χιλδεγάρδης του Φίντσγκαου, συζύγου του Καρλομάγνου. Οι Αγιλολφίδες κυβερνούσαν πράγματι τη Βαυαρία και την Αλαμανία υπό την επικυριαρχία της δυναστείας των Μεροβιγγείων την εποχή αυτή, έτσι μία τέτοια επιγαμία δεν είναι απίθανη. Ωστόσο δεν υπάρχουν αποδείξεις, που να το επιβεβαιώνουν.

Από τον γιο του Χουόχινγκ (Χουόκιν, Χουόχι, Χουγκ) προήλθε ο Οίκος των Αχαλολφιδών. Η κόρη του Ρεγάρδη παντρεύτηκε τον Χιλδεπράνδο δούκα του Σπολέτο και άφησε έναν γιο με το όνομα Λιούτφριντ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μάλλον μία κόρη του Θεόδου δούκα της Βαυαρίας ή μάλλον μία των Μεροβιγγείων και είχε τέκνα:
 Λάντφριντ απεβ.730, δούκας της Αλαμανίας.
 Θευδεβάλδος, δούκας της Αλαμανίας.
 Οδίλος απεβ.748, δούκας της Βαυαρίας.
 Χουόχινγκ π.674-744.
 Χνάμπι π.710-π.789, δούκας της Αλαμανίας.
 Έμμα απεβ. 789/798 ή μετά το 784), παντρεύτηκε τον Γκέρολντ του Φίντσγκαου.
 Χιλδεγάρδη π.754-783, παντρεύτηκε τον Καρλομάγνο βασιλιά των Φράγκων.
 Ρεγάρδη, παντρεύτηκε τον Χιλδεπράνδο δούκα του Σπολέτο.

Πηγές
 Geuenich, Dieter. Geschichte der Alemannen. Kohlhammer Verlag: Stuttgart, 2004. ISBN 3-17-018227-7
 Gotfrid at Mittelalter-Geneaolgie

Αναφορές
Θεοβάλδος της Βαυαρίας

Ο Θεοβάλδος, γερμ. Theobald, Teudebald, Theodolt, Theodoalt (απεβ. 717/719) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας τουλάχιστον από το 711, όταν ο πατέρας του Θέοδος τον συσχέτισε με την εξουσία στο Πάσσαου ή το Σάλτσμπουργκ.

Bιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας και της Φόλχαϊντ.

Ο πατέρας του διαίρεσε το δουκάτο μεταξύ των τεσσάρων γιών του κάποια στιγμή πριν το 715. Με το τέλος του το 716, το δουκάτο ήταν διαιρεμένο, αλλά δεν είναι σίγουρο αν αυτή η διαίρεση ήταν εδαφική ή όχι. Αν ήταν, μοιάζει, από αναφορές σε πολέμους του με τους Θουρίγγειους, ότι ο Θεοβάλδος είχε την έδρα του στη Ρατισβόνη και ότι η επικράτειά του αντιστοιχούσε σε αυτή την επισκοπή.

Το όνομα του Θεοβάλδου συναντάται συχνά στον Κώδικα του Σάλτσμπουργκ (Verbrüderungsbuch, Βιβλίο της αδελφότητας) το 784. Ο Θεοβάλδος παντρεύτηκε τη Μπίλτρουντε ως πρώτη (ή δεύτερη) σύζυγό του. Ίσως είχε έναν προηγούμενο γάμο με τη Βαλντράντα, που αντίστροφα μπορεί να ήταν σύζυγος του νεότερου αδελφού του Τάσιλου Β΄. Η Μπίλτρουντε παντρεύτηκε αργότερα τον Γριμοάλδο, νεότερο αδελφό και διάδοχό του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε ίσως πρώτα τη Βαλντράντα (μπορεί όμως να ήταν σύζυγος του αδελφού του Τάσσιλο Β΄).

Έπειτα ο Θεοβάλδος ίσως έκανε δεύτερο γάμο με τη Μπίλτρουντε.

Πηγές
 Die Genealogie der Franken und Frankreichs
Θεοδοβέρτος της Βαυαρίας

Ο Θεοδβέρτος ή Θευδεβέρτος, γερμ. Theodebert, Theudebert, Theotpert, Theodo (π. 685 - π.719) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας σε κάποιο τμήμα της (μάλλον το Σάλτσμπουργκ) από το 702 ως το τέλος του το 719.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας και της Φόλχαϊντ. Ο πατέρας του, ήδη από το 702, τον έκανε συγκυβερνήτη και τού έδωσε ως έδρα το Σάλτσμπουργκ. Το 711 ο νεότερος αδελφός του Θεοβάλδος έγινε επίσης συγκυβερνήτης και ο πατέρας τους έκανε σχέδια για μία διαίρεση σε τέσσερα μέρη με το τέλος του. Κάποια στιγμή πριν το 715 έγινε η διαίρεση, αλλά δεν γνωρίζουμε αν ήταν εδαφική ή συγκυβέρνηση μόνο. Αν ήταν το πρώτο, οι τέσσερις επισκοπές, που είχαν οριστεί από τον Θέοδο, μάλλον αντιστοιχούσαν στα μερίδια των γιών του. Σε αυτή την περίπτωση ο Θεοδβέρτος μάλλον είχε την έδρα του στο Σάλτσμπουργκ, όπου ήταν από το 702.

Ο πατέρας του, όταν μετέφερε την εξουσία στον Θεοδβέρτο, τον όρκισε πάντα να υπερασπίζεται τον επίσκοπο Ρούπερτ του Σάλτσμπουργκ. Επίσης ο Θεοδβέρτος προμήθευσε στρατιωτική βοήθεια στον Ανσπράνδο και στον Λιουτπράνδο στην ανάκτησή τους της Ιταλίας το 712.

Έπειτα από το τέλος του Θέοδου, οι τέσσερις αδελφοί πολέμησαν ο ένας με το άλλον, αλλά το 719 είχαν αποβιώσει εκτός από τον Γριμοάλδο, που κυβέρνησε μόνος του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ρεγιντρούδη και είχε τέκνα:
 Ουγοβέρτος δούκας της Βαυαρίας
 Γκούντρουντ, παντρεύτηκε τον Λιούτπραντ.

Πηγές
 Die Genealogie der Franken und Frankreichs
Τάσιλος Β΄ της Βαυαρίας

Ο Τάσιλο Β΄, γερμ. Tassilo II (απεβ. π. 719) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας (π.716-π.719), μάλλον σε τμήμα της.

Βιογραφία
Ήταν ίσως ο τρίτος γιος τού Θέοδου δούκα της Βαυαρίας και της Φόλχαϊντ. Κάποια στιγμή πριν το 715 ο Θέοδος διαίρεσε το δουκάτο του και έκανε συγκυβερνήτες του τους δύο πρώτους γιους του. Ο πρωτότοκος Θεοδοβέρτος ήταν συγκυβερνήτης ήδη από το 702 και ο δεύτερος Θεοβάλδος από το 711. Με το τέλος του Θέοδου (μάλλον το 716) η διαίρεση υλοποιήθηκε. Δεν γνωρίζουμε αν η διαίρεση ήταν εδαφική (όπως με τους Μεροβίγγειους) ή μία συγκυβέρνηση μόνο (όπως με τους πρίγκιπες του Μπενεβέντο και της Κάπουα). Στην πρώτη περίπτωση φαίνεται να ακολούθησαν την διαίρεση του δουκάτου σε τέσσερις επισκοπές, την οποία είχε κάνει ο πατέρας τους. Στην περίπτωση αυτή είναι πολύ πιθανό ο Τάσιλο Β΄ να έλαβε την επικράτεια του Πάσσαου με έδρα του στην πόλη όπου ήταν και η έδρα του επισκόπου.

Σύντομα μετά το τέλος του πατέρα τους, άρχισε πόλεμος μεταξύ των αδελφών, αλλά μας είναι γνωστές λίγες λεπτομέρειες. Η ύπαρξή του μας επιβεβαιώνεται από τον κώδικα του Σάλτσμπουργκ (Verbrüderungsbuch, Βίβλος της αδελφότητας), όπου καταριθμείται ως άγαμος, αν και μερικοί υποθέτουν ότι κάποια Βάλντραντα, που αναφέρεται ως σύζυγος του Θεοβάλδου, ήταν στην πραγματικότητα τού Τάσιλο Β΄. Από την άλλη, ταυτίζεται ως ο σύζυγος της Ίμμα (απεβ. π. 750), από τον οποίο είχε τον Γριμοάλδο και τη Σβάναχιλντ. Μέσω της Σβάναχιλντ, ο Τάσσιλο Β΄ έγινε ο πεθερός του Καρόλου Μαρτέλου. Επειδή η Σβάναχιλντ είναι με σιγουριά η ανιψιά του Οδίλου, κάποιος οδηγείται να υποθέσει ότι ο Οδίλο ήταν αδελφός ή κουνιάδος του Τάσιλο Β΄. Ο Τάσσιλο Β΄ είχε αποβιώσει το 719, όπως όλοι οι αδελφοί του, εκτός του Γριμοάλδου, που τους διαδέχθηκε μόνος στο δουκάτο.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε μάλλον την Ίμμα και είχε τέκνα:
 Γριμοάλδος.
 Σβάνχιλντ, παντρεύτηκε τον Κάρολο Μαρτέλο, μαγιορδόμο που έγινε βασιλιάς των Φράγκων.

Πηγές
 Lexikon des Mittelalters
Γριμοάλδος της Βαυαρίας

Ο Γριμοάλδος, γερμ. Grimoald, Grimwald (απεβ. 725) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας περίπου από το 715 ως το τέλος του.

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας και της Φόλχαϊντ. Ανιψιά του ήταν η Σβάναχιλντ, σύζυγος του Καρόλου Μαρτέλου μαγιορδόμου και μετά βασιλιά των Φράγκων.

Στην αρχή έγινε συγκυβερνήτης με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Θεοδοβέρτο, Θεοβάλδο και Τάσιλο Β΄ και έπειτα, από περίπου το 719, μόνος του.

Ο πατέρας του είχε διαιρέσει το δουκάτο, αφού πρώτα έκανε τους δύο μεγαλύτερους γιους του συγκυβερνήτες του το 715. Με το τέλος του Θέοδου το 716, το διαιρεμένο δουκάτο βυθίστηκε σε εμφύλιο πόλεμο· όλα τα αδέλφια είχαν αποβιώσει ως το 719, εκτός του Γριμοάλδου. Δεν είναι σίγουρο αν η διαίρεση του δουκάτου ήταν εδαφική ή συγκυβέρνηση μόνο, αλλά αν ήταν το πρώτο, φαίνεται πιθανό ότι η έδρα του Γριμοάλδου ήταν το Φράιζινγκ, που μετά ευνόησε ως επισκοπική έδρα, ή το Σάλτσμπουργκ, που έπειτα το έκανε πρωτεύουσα των ειδών (όπως αναφέρει το Vita Corbiani).

Ήταν ο Γριμοάλδος που προέτρεψε τον Άγ. Κόρμπιαν να έλθει στη Βαυαρία το 724 να ευαγγελίσει τον Χριστιανισμό. Ο Γριμοάλδος νυμφεύτηκε τη χήρα του αδελφού του, τη Μπίλτρουντε (Πίλτρουντ) και σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο αυτό ήταν αιμομιξία. Ο Κόρμπιαν αποκήρυξε αμέσως τον δούκα, που είχε υποτροπιάσει. Η οργή του Γριμοάλδου θα ξεσπούσε και ο Κόρμπιαν έπρεπε να διαφύγει. Το επόμενο έτος (725) ο Κάρολος Μαρτέλος βάδισε εναντίον της Βαυαρίας, σκότωσε τον Γριμοάλδο σε μάχη και απήγαγε τη Μπίλτρουντε και τη Σβάναχιλντ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη χήρα του αδελφού του Μπίλτρουντε/Πίλτρουντ.

Πηγές
 Die Genealogie der Franken und Frankreichs

|-
Ουγοβέρτος της Βαυαρίας

Ο Ουγοβέρτος, γερμ. Hugbert, Hukbert (άκμασε 725-736) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας από το 725 ως το 736.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Θεοδοβέρτου δούκα της Βαυαρίας και της Ρεγιντρούδης, μάλλον κόρης του Ουγοβέρτου σενεσάλη και παλατινού κόμη των Φράγκων.

Το πρόωρο τέλος του πατέρα του οδήγησε σε διαφωνία για τη διαδοχή. Το δουκάτο ήταν τυπικά υποτελές στους Φράγκους, αλλά ουσιαστικά ανεξάρτητο. Ο Κάρολος Μαρτέλος προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την κατάσταση με σκοπό να κερδίσει περισσότερο έλεγχο επί της Βαυαρίας. Ο Ουγοβέρτος αναγκάστηκε να παραιτηθεί από μέρη του δουκάτου του και για ένα διάστημα οι Βαυαρικοί νόμοι εκφωνούνταν στο όνομα του Θευδέριχου Δ΄ των Μεροβιγγείων βασιλιά των Φράγκων.

Ο Χούγκμπερτ ξεκίνησε το σχέδιο τού προκατόχου του για τη δημιουργία μίας ανεξάρτητης Βαυαρικής εκκλησίας. Το επέτυχε με τον Άγ. Βονιφάτιο, που εκχριστιάνισε τη χώρα και με το να καλέσει τον επίσκοπο Κόρμπιαν από το Φράιζινγκ.

Πηγές
 Die Genealogie der Franken und Frankreichs

Αναφορές

|-
Αγιλόλφος (Σουηβός)

Ο Αγιλόλφος, γερμ. Agilulf (420 - μετά το 482) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών  ήταν ηγέτης των Σουηβών Κουάδων.

Βιογραφία
Μάλλον ήταν ακόλουθος του Αρείου. Ο Αγιλόλφος θεωρείται ο γενάρχης του Οίκου των Αγιλολφιδών, που με έναν κλάδο τους έγιναν βασιλείς των Λομβαρδών και με έναν άλλο δούκες της Βαυαρίας.

Οικογένεια
Τρισεγγονός του ήταν ο:
 Γαριβάλδος Α΄ γενν.540, δούκας της Βαυαρίας.

Πηγές
 Gregory of Tours, History of the Franks: Books I-X, Book IV, Chapter 9
 Störmer, Wilhelm. "Die Baiuwaren: Von der Völkerwanderung bis Tassilo III." pp 59 – 64. Verlag C. H. Beck, 2002, ISBN 3-406-47981-2.
Γριμοάλδος των Λομβαρδών

Ο Γριμοάλδος, γερμ. (π.610 - 671) ήταν ο 7ος δούκας του Μπενεβέντο από το 647 ως το 662 και μετά ο 7ος βασιλιάς των Λομβαρδών από το 662 ως το τέλος του το 671.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γισούλφου Β΄ δούκα του Φρίουλι και της Ρομίλδας των Αγιλολφιδών, κόρης του Γαριβάλδου Α΄ δούκα της Βαυαρίας. Από το 641 ως το 642 αυτός και ο αδελφός του Ραδοάλδος υπηρέτησαν ως αντιβασιλείς του Άιουλφ Α΄ δούκα του Μπενεβέντο. Το 647 ο Γριμοάλδος διαδέχθηκε τον Ραδοάλδο δούκα του Μπενεβέντο. Το 662 δολοφόνησε τον Γοδεπέρτο των Λομβαρδών και ανακηρύχθηκε βασιλιάς τους.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θεοδότη, κόρη του Αριπέρτου Α΄ προηγούμενου βασιλιά των Λομβαρδών και είχε τέκνο:
 Γαριβάλδος άκμασε το 671, βασιλιάς των Λομβαρδών.
 Ρομουάλδος Α΄ δούκας του Μπενεβέντο

Πηγές
 Gwatkin, H. M., Whitney, J. P. (ed) The Cambridge Medieval History: Volume II—The Rise of the Saracens and the Foundations of the Western Empire. Cambridge University Press, 1926.
 Oman, Charles. The Dark Ages 476-918. London, 1914.

Παραπομπές σε πηγές

Δούκες του Μπενεβέντο
Τζαλ Φιλμ

Η Τζαλ Φιλμ ήταν μια ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1949 από τον σκηνοθέτη Τζανή Αλιφέρη. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 16 ταινίες μέχρι το 1963  εκ των οποίων 11 από αυτές τις σκηνοθέτησε ο Τζανής Αλιφέρης. Η ταινία «Ο τρελλάρας» (1963) υπήρξε η πιο εμπορική επιτυχία της Τζαλ Φιλμ η οποία έκοψε συνολικά 212.009 εισητήρια.

Παραγωγή 
Στον παράκατω πίνακα αναφέρονται το έτος παραγωγής, ο τίτλος της ταινίας, ο σκηνοθέτης ,η θέση στο box office και τέλος ο αριθμός εισητηρίων που έκοψε η κάθε ταινία κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Παραπομπές

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Κινηματογράφος στην Ελλάδα
Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Ελληνικά εμπορικά σήματα
Βαλδράδα

Η Βαλδράδα, γερμ. Waldrada, vuldetrada (531 - 572) ήταν πριγκίπισσα των Λομβαρδών και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Αυστρασίας και μετά δούκισσα της Βαυαρίας.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Βάσχο των Λομβαρδών (βασ. π.510-539) και της 2ης συζύγου του Αουστρίγκουσα ή Οστρογότθα, μίας των Γεπιδών.

Το έργο Καταγωγή του έθνους των Λογγοβάρδων (Origo Gentis Longobardorum) αναφέρει "τη Βισιγάρδα και τη δεύτερη κόρη Βαλδεράδα" ως τις δύο κόρες του Βάσχο και της 2ης συζύγου του, και ότι η Βαλδράδα παντρεύτηκε πρώτα τον "Scusuald βασιλιά των Φράγκων και μετά τον Γαριπάλδο".

Η Histroria Longobardorum ονομάζει τη Βαλδράδα ως δεύτερη κόρη του Βάσχο από τη 2η σύζυγό του, και πως παντρεύτηκε τον "Chusubald βασιλιά των Φράγκων".

Ο Παύλος ο Διάκονος αναφέρει τη "Βισιγάρδα και τη δεύτερη κόρη Βαλδεράδα" ως τις δύο κόρες του Βάσχο και ττης 2ης συζύγου του, λέγοντας ότι η Βαλδεράδα παντρεύτηκε τον "Cusupald βασιλιά των Φράγκων" και μετά τον Γαριπάλδο.

Ο Γρηγόριος της Τουρ καταγράφει τη "Βουλδετράδα ως τη σύζυγο του βασιλιά Θεοδεβάλδου".

Ο Χέρμαν του Ράιχεναου ονομάζει τη "Βαλδεράδαν" ως σύζυγο του "Θεοπάλδου βασιλιά των Φράγκων", ενώ αναφέρει τον δεύτερο γάμο της με τον ¨Λοθάριο βασιλιά πατέρα του Θεοδεβέρτου".

Σύμφωνα με τον Γρηγόριο του Τουρ, ο Χλωτάριος Α΄ των Φράγκων "άρχισε να έχει σχέσεις" με τη χήρα τού Θεοδεβάλδου, ώσπου "οι επίσκοποι παραπονέθηκαν και έτσι την έδωσε σύζυγο στον Γαριβάλδο δούκα της Βαυαρίας", που σημαίνει βέβαια ότι ο Χλωτάριος Α΄ δεν νυμφεύτηκε τη Βαλδράδα.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Θευδεβάλδο των Μεροβιγγείων βασιλιά της Αυστρασίας.

Ήταν ερωμένη του Χλωτάριου Α΄ των Φράγκων.

Η Βαλδράδα έκανε δεύτερο γάμο με τον Γαριβάλδο Α΄ των Αγιλολφιδών δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
 Γουνδοάλδος π.565-616, δούκας του Άστι.
 (;) Τάσιλος Α΄ 560-610, δούκας της Βαυαρίας.
 Θεοδελίνδη π.570-628, παντρεύτηκε πρώτα τον Αυθάριο βασιλιά των Λομβαρδών και μετά τον Αγιλούλφο δούκα του Τορίνο και βασιλιά των Λομβαρδών.
 Ρομίλδα απεβ. 611, παντρεύτηκε τον Γισούλφο Β΄ δούκα του Φρίουλι.

Παραπομπές

Πηγές
 Origo Gentis Langobardorum 4, MGH SS rer Lang I, p. 4.
 Historia Langobardorum Codicis Gothani 4, MGH SS rer Lang I, p. 9.
 Pauli Historia Langobardorum I.21, MGH SS rer Lang I, p. 59.
Νόβακ Φιλμ

Η Νόβακ Φιλμ ήταν μια ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1938 από τους Ιάσωνα και Μαυρίκιο Νόβακ. 
Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 15 ταινίες μέχρι το 1963  Η Νόβακ Φιλμ συνεργάστηκε με γνωστούς σκηνοθέτες της εποχής μεταξύ των οποίων είναι ο Γιώργος Τζαβέλλας, η Μαρία Πλυτά, ο Φίλιππος Φυλακτός, ο Νέστορας Μάτσας, ο Γρηγόρης Γρηγορίου και ο Ορέστης Λάσκος. Η ταινία «Το μεροκάματο του πόνου» (1963) σε σκηνοθεσία του Νέστορα Μάτσα υπήρξε η πιο εμπορική επιτυχία της Νόβακ Φιλμ η οποία έκοψε συνολικά 197.223 εισητήρια.

Παραγωγή 
Στον παράκατω πίνακα αναφέρονται το έτος παραγωγής, ο τίτλος της ταινίας, ο σκηνοθέτης, η θέση στο box office και τέλος ο αριθμός εισητηρίων που έκοψε η κάθε ταινία κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Παραπομπές

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Κινηματογράφος στην Ελλάδα
Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Ελληνικά εμπορικά σήματα
Αμαλώτα Φθιώτιδας

Η Αμαλώτα ή Αμαλιώτα είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Αμαλώτα βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες της Οίτης σε υψόμετρο 220 μέτρα και την κοιλάδα του ποταμού Σπερχειού. Το χωριό απέχει 25 χλμ. Δ. από την Λαμίας και περίπου 3 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Υπάτη όπου ανάμεσα τους περνάει ο χείμαρρος Ξεριάς. Νοτιοανατολικά του χωριού είναι η Ιερά Μονή Αγάθωνος και το Λυχνό ενώ δυτικά η Συκά. Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας αν και στον κατάλογο των δωρητών της Μονής Ρεντίνας (Πρόθεση της Ρεντίνας) καταγράφεται, μαζί με άλλους, απροσδιόριστος.

Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται ως Αμαλότα το 1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Υπάτης. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 το όνομα διορθώθηκε σε Αμαλότα ή Αμβλότα και το 1940 σε Αμαλιώτα. Τέλος το 2001 διορθώθηκε σε Αμαλώτα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Υπάτη αποτελούν την τοπική κοινότητα Υπάτης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Υπάτης του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 56 κατοίκους, ενώ το 2001 είχε 125.

Πληθυσμός

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εκκλησίες και ξωκλήσια Υπάτης και Αμαλώτας από τον ιστότοπο https://ypati.wordpress.com/
 Αρχειακές ονομασίες οικισμών Πατρατζικίου Φθιώτιδος 13ου – 20ου αιω. από τον ιστότοπο https://www.lavanitsa.gr/

Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Καστανιά Φθιώτιδας

Η Καστανιά, επίσημα Καστανέα, είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Καστανιά είναι κτισμένη στις βορειοδυτικές πλαγιές της Οίτης σε υψόμετρο 1.050 μέτρα μέσα στα έλατα, με πανοραμική θέα προς την κοιλάδα του Σπερχειού και τον κάμπο της Λαμίας. Το χωριό απέχει 33 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Λαμία και 8 χλμ. ΝΔ. από την Υπάτη. Ανατολικά του χωριού εκτείνεται ο Εθνικός Δρυμός της Οίτης που είναι ενταγμένος στο δίκτυο Natura 2000. Προς τα νοτιοανατολικά και μετά από πεζοπορική διαδρομή 3 ωρών μέχρι τη θέση «Τράπεζα», σε ύψος 1.850 μέτρων, υπάρχει καταφύγιο του Ε.Ο.Σ. Λαμίας. Ενοριακός ναός του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1835 ως Καστανιά να προσαρτάται στον τότε δήμο Υπάτης. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Καστανέα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Καπνοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Καστανέας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Υπάτης του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 268 κατοίκους ενώ ως οικισμός 207. Με την απογραφή του 2001 είχε 265.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Καστανιά, Υπάτη, Μονή Αγάθωνος από τον ιστότοπο Ο φυσιολάτρης

Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Δήμος Λαμιέων
Παγετώνας Χούμπου

Ο Παγετώνας (Κ)χούμπου (Khumbu) είναι μεγάλος παγετώνας των Ιμαλαΐων στο βορειοανατολικό Νεπάλ. Πιο συγκεκριμένα, βρίσκεται στην ομώνυμη περιοχή Χούμπου, στο Διαμέρισμα Σολουχούμπου της «Επαρχίας Νο. 1», δηλαδή της ανατολικότερης από τις επτά νέες επαρχίες στις οποίες διαιρείται το Νεπάλ. Πηγάζει από το τμήμα των Ιμαλαΐων που είναι γνωστό ως Μαχαλανγκούρ Χιμάλ.

Ο παγετώνας ρέει μεταξύ του όρους Έβερεστ (στα ανατολικά του παγετώνα) και της κορυφογραμμής Λότσε-Νούπτσε (στα δυτικά του παγετώνα). Με υψόμετρο 4.900 μέτρα στο τέρμα του και πάνω από 7.600 μέτρα στην πηγή του (κατά μερικές πηγές έως και 8.000 μέτρα), ο Χούμπου είναι ο υψηλότερος παγετώνας σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι επίσης ο μεγαλύτερος παγετώνας σε ολόκληρο το Νεπάλ, με μήκος 17 έως 18 χιλιόμετρα. Το πλάτος του στον κατώτερο ρου του είναι περίπου 900 μέτρα. Ρέει με γενική κατεύθυνση πρώτα προς τα δυτικά-βορειοδυτικά και μετά προς τα νότια-νοτιοδυτικά.

Ο παγετώνας Χούμπου ακολουθείται στο τελευταίο μέρος της διαδρομής προς μία από τις δύο Κατασκηνώσεις-Βάσεις του όρους Έβερεστ. Η αρχή του παγετώνα είναι στη Δυτική Κουμ, κοντά στο Έβερεστ. Ο παγετώνας έχει έναν μεγάλο «καταρράκτη πάγου» λίγο πριν από το μέσο του, σε υψόμετρο 5.486 μέτρα, στο δυτικό άκρο της χαμηλότερης Δυτικής Κουμ. Αυτό το τμήμα του «καταρράκτη πάγου» είναι το πρώτο μεγάλο εμπόδιο (και μεταξύ των πλέον επικίνδυνων) στη στάση της νότιας οδού προς την κορυφή του Έβερεστ: Η ταχύτητα κινήσεως του πάγου του παγετώνα είναι αρκετά μεγάλη, ώστε μεγάλα χάσματα να ανοίγονται σχεδόν απροειδοποίητα, και τα μεγάλα πυργώματα πάγου (τα λεγόμενα «σεράκ») του καταρράκτη πάγου έχουν τη γνωστή πλέον συνήθεια να καταρρέουν αιφνιδίως. Τέραστια τεμάχια πάγου κατρακυλούν στον παγετώνα από καιρού σε καιρό, με το μέγεθός τους να κυμαίνεται από τρία μέχρι πάνω από δεκαπέντε μέτρα. Εκτιμάται ότι ο πάγος του Χούμπου κινείται με ταχύτητα από 90 εκατοστόμετρα μέχρι και 1,2 μέτρο την ημέρα. Η κάτω άκρη του παγετώνα βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 27°55΄55΄΄ Βόρειο πλάτος και 86°48΄18΄΄ Ανατολικό μήκος.

Παραπομπές

Παγετωνας Χουμπου
Μπαντίν Τζαράν

Η Μπαντίν Τζαράν (κινεζ. 巴丹吉林沙漠) είναι μια έρημος στην Κίνα, που εκτείνεται στις επαρχίες Κανσού, Νινγκσιά και Εσωτερική Μογγολία. Καλύπτει μια έκταση 49.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, κάτι που την καθιστά την τρίτη μεγαλύτερη έρημο της Κίνας.

Η Μπαντίν Τζαράν φιλοξενεί μερικούς από τους υψηλότερους σταθερούς αμμόλοφους πάνω στη Γη, με μερικούς να φτάνουν σε ύψος πάνω από 500 μέτρα, αν και ο μέσος όρος είναι περίπου 200 μέτρα. Ο υψηλότερος αμμόλοφός της μετρείται από τη βάση ως την κορυφή ως ο τρίτος υψηλότερος αμμόλοφος στον κόσμο και ο υψηλότερος στατικός αμμόλοφος στον κόσμο. Η έρημος διαθέτει επίσης περισσότερες από 100 λίμνες που τροφοδοτούνται από πηγές και βρίσκονται ανάμεσα στους αμμόλοφους, μερικές από τις οποίες έχουν γλυκό νερό, ενώ άλλες είναι εξαιρετικά αλατούχες. Αυτές οι λίμνες δίνουν στην έρημο το όνομά της που στη μογγολική γλώσσα σημαίνει «Μυστηριώδεις λίμνες». Αυτές οι λίμνες δεν έχουν μελετηθεί πλήρως, αν και οι λίμνες υψηλού pH φιλοξενούν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες κοινότητες ζώων. Διασχίζεται επίσης από ένα ποτάμι, το Ρουό Σουί (= «Αδύνατο νερό»), το οποίο έχει σχηματίσει μια αλλουβιακή πεδιάδα καταμεσίς στην έρημο.

Γεωγραφία
Η έρημος καλύπτει σημαντικό μέρος του νότιου-κεντρικού τμήματος της αυτόνομης περιοχής της Εσωτερικής Μογγολίας, καθώς και το βόρειο τμήμα της επαρχίας Κανσού. Βρίσκεται στο οροπέδιο Αλχσά, περίπου 1.200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας΄, και αναφέρεται ως τμήμα της ερήμου Γκόμπι, της μεγαλύτερης της Ασίας. Συνδέεται προς τα βόρεια με την Γκόμπι και προς τα ανατολικά από το Όρος Λανγκ, που τη χωρίζει από την έρημο Ουλάν Μπουχ (乌兰布 和 沙漠).

Αν και οι περισσότεροι αμμόλοφοι στην έρημο δεν είναι στατικοί, οι μεγαλύτεροι, που συνήθως έχουν ύψος πάνω από 200 μέτρα, είναι στατικοί. Σε αυτούς τους αμμόλοφους μόνο η ρηχή επιφάνεια της άμμου αλλάζει συνεχώς. Τα μεσαία και κατώτερα στρώματα των υψηλότερων αμμόλοφων έχουν συμπιεστεί για περισσότερα από 20.000 χρόνια, προκαλώντας τη σκλήρυνση των σωματιδίων άμμου, με αποτέλεσμα στερεά στρώματα άμμου και ψαμμίτη. Τα υψηλά επίπεδα υγρασίας μέσα στους αμμόλοφους συμβάλλουν επίσης στη διατήρηση της ακινησίας τους. Αυτή η άκαμπτη δομή επιτρέπει επίσης τη δημιουργία κορυφών, βράχων, ρεματιών, ακόμη και σπηλαίων, ως αποτέλεσμα της διαβρώσεως από νερό και της ερημοποιήσεως.

Η έρημος Μπαντίν Τζαράν, όπως και η Έρημος Τενγκέρ που βρίσκεται στα ανατολικά της (και με την οποία η Μπαντίν Τζαράν βρίσκεται σε διαδικασία συγχωνεύσεως, εξαιτίας της εκτεταμένης ερημοποιήσεως) είναι περίπου κατά το ήμισυ άγονο, αμμώδες έδαφος και κατά το άλλο μισό μείγμα από στερεό βραχώδες υπόστρωμα και χαλαρό χαλίκι. Αρκετές μικρές λίμνες και οάσεις βρίσκονται διάσπαρτες στην έρημο, γύρω από την οποία μπορεί και αναπτύσσεται περιορισμένη βλάστηση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Βασικές πληροφορίες και τουριστικές τοποθεσίες
 Περίφημες τοποθεσίες και μέθοδοι μετακινήσεων στην έρημο Μπαντίν Τζαράν

Μπαντιν Τζαρ
Ζωζώ Νταλμάς

Η Ζωζώ Νταλμάς (γενν. Ζωή Σταυρίδη, Κωνσταντινούπολη, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1900 ή 1905 - Αθήνα, 2 Αυγούστου 1988) ήταν κοσμοπολίτισσα Ελληνίδα ηθοποιός, χορεύτρια και καλλιτέχνις της Όπερας στο μεσοπόλεμο. Το πρόσωπό της χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο για να αποτυπώσει τη γυναικεία μορφή που εμφανίσθηκε το 1931 στο πακέτο της μάρκας των τσιγάρων ελληνικής προέλευσης, «Sante».
Η Νταλμάς μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, όπου και σπούδασε στο καλλιτεχνικό Ωδείο Γρεκού, ενώ εν-συνεχεία ανέπτυξε την τέχνη της περαιτέρω, με σπουδές στο Μιλάνο. Αναδείχθηκε σε πρωταγωνίστρια της μουσικής σκηνής, με τουρνέ σε Αθήνα, Αίγυπτο και αλλού στο εξωτερικό, ενώ σύστησε και δικό της θίασο με παραστάσεις σε πολλά θέατρα όλης της Ελλάδας, που πραγματοποίησε κατά τις δεκαετίες του ’20 και του ‘30. Επίσης, εμφανίσθηκε σε κινηματογραφικές ταινίες σε Ελλάδα, Γαλλία και Τουρκία. Φημολογείται ότι συνήψε ερωτικό δεσμό με τον πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Κεμάλ Ατατούρκ, από το 1925 έως και το θάνατό του, το 1938. Αναφέρεται ότι επί κατοχής συνελήφθη από τους Γερμανούς και βασανίστηκε άγρια προκειμένου να ομολογήσει αντιστασιακές πράξεις και τους συντρόφους της σε αυτές, με αποτέλεσμα, καθώς ήταν έγκυος, να αποβάλει.
Εγκατέλειψε οριστικά τα καλλιτεχνικά δρώμενα το 1957 και απεβίωσε στους Αμπελοκήπους, σε ηλικία 83 ετών, ενώ τα έξοδα για την κηδεία της κατέβαλε ένας παλαιός θαυμαστής της, ο χορευτής Δημήτρης Ιβάνωφ. Σε συνέντευξή της στο δημοσιογράφο Δημήτρη Λυμπερόπουλο είχε δηλώσει πως θα ήθελε να τη θυμούνται όλοι ως συνεπή Ελληνίδα και μία όμορφη και λαμπερή πρωταγωνίστρια του θεάτρου. Η ζωή της περιγράφεται στο βιβλίο «Εγώ, η Ζωζώ Νταλμάς», που συνέγραψε ο ηθοποιός και φίλος της, Βασίλης Κολοβός.

Παραπομπές 

Νταλμας Ζωζω
Μαριάτσι

Το Μαριάτσι και οι μουσικοί μαριάτσι (; ) ) είναι ένα μουσικό είδος που προήλθε από το Χαλίσκο, στο δυτικό Μεξικό, Το μουσικό είδος επηρεάστηκε από την ιστορική και πολιτιστική ανάπτυξη του δυτικού Μεξικού. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας των μαριάτσι, οι μουσικοί εκτέλεσαν πειραματικά έργα με πνευστά και κρουστά. Επιπλέον, το είδος επηρεάστηκε από κοινωνικούς και ιστορικούς παράγοντες ως προς το ρεπερτόριο, όσον αφορά στην απόδοση και την ποικιλία των χαρακτηριστικών της ποίησης σε κάθε περιοχή.

Όνομα
Η προέλευση της λέξης είναι αντικείμνο συζήτησης, ωστόσο οι κυρίαρχες θεωρίες υποδεικνύουν βαθιές ρίζες. Σε μια από τις επικρατέστερες θεωρήσεις αναφέρεται ότι το όνομα προέρχεται από το όνομα του ξύλου που χρησιμοποιείτο για την κατασκευή της πλατφόρμας του χορού . Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία η λέξη Μαριάτσι προέρχεται από τη γηγενή ονομασία ενός δένδρου που ονομάζεται πίγια ή τσιρίμο, ενώ σύμφωνα με μια τρίτη εκδοχή προέρχεται από μια εικόνα που αποκαλείται τοπικά María H (προφέρεται Mari-Ache).

Παλαιότερα πιστευόταν ότι η λέξη προερχόταν από τη γαλλική "marriage", από την εποχή του Β' Γαλλομεξικανικού πολέμου στη δεκαετία του 1860, και σχετιζόταν με την εμφάνιση αυτού του μουσδικού είδους σε γάμους.Η θεωρία εγκαταλείφθηκε όταν εμφανίστηκαν έγγραφα που έδειχναν η λέξη προυπήρχε της γαλλικής εκστρατείας.

Πολιτισμός
Το μαριάτσι είναι σημαντικό στοιχείο για τη μελέτη της μεξικάνικης μουσικής,καθώς διαμορφώθηκε κατά την αποικιακή περίοδο, βρήκε την ουσία του στην μετα-αποικιακή εποχή, και άκμασε στην εθνικιστική περίοδο, ενώ απέκτησε παγκόσμια επιρροή στη σύγχρονη εποχή. Κατά τη διάρκεια αυτής της εξέλιξης, ειδικά από την εθνικιστική περίοδο, η μουσική μαριάτσι έγινε σύμβολο της μεξικάνικης μουσικής και ποίησης σε μια ευρύτερη περιοχή. Το είδος παρουσιάζεται σε δημοφιλείς ραδιοφωνικές εκπομπές, που εμφανίζονται σε πρώιμες μεξικάνικες ταινίες και στη διεξαγωγή προεδρικών εκστρατειών .

Το 2016, η UNESCO αναγνώρισε το μουσικό είδος μαριάτσι ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά.

Μουσικά σύνολα
Ένα σύνολο μαριάτσι αποτελείται συνήθως από βιολιά, τρομπέτες, κλασική κιθάρα, βιόλα, μπάσο και ακουστική κιθάρα και μερικές φορές άρπα. 

Οι αρχικοί μαριάτσι ήταν μουσικοί του δρόμου του Μεξικού, αλλά σήμερα οι περισσότεροι από αυτούς είναι επαγγελματίες διασκεδαστές στον κλάδο της ψυχαγωγίας και έχουν μουσικές δεξιότητες σε περισσότερα από ένα όργανα, συμπεριλαμβαομένου του τραγουδιού. Ενίοτε φορές συνοδεύονται από ποπ τραγουδιστές, ένα παράδειγμα του οποίου είναι η τραγουδίστρια Σελίνα Γκόμεζ, η οποία ξεκίνησε ως μέρος της τοπικής κουλτούρας των μαριάτσι.

Σημειώσεις-παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Παράς, Ε. 2017, Οι μουσικές παραδόσεις των Αζτέκων και των υπόλοιπων αυτοχθόνων του Μεξικού.
 Ιστορία του Mariachi, στον ιστότοπο της Λατινικής Εγκυκλοπαίδειας
   

Εθνικά σύμβολα του Μεξικού
Μουσικά είδη
Μουσική στο Μεξικό