joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ράιμοντς Βέγιονις

Ο Ραϊμόντς Βέγιονις (Raimonds Vējonis, γενν. στις 15 Ιουνίου 1966) είναι πολιτικός από την Λετονία, ο οποίος υπηρέτησε ως Πρόεδρος της χώρας από τις 8 Ιουλίου 2015 ως τον Ιούλιο του 2019. Είναι μέλος του Λετονικού Οικολογικού Κόμματος. Υπηρέτησε ως υπουργός Περιβαλλοντικής Προστασίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης το 2002 και το 2011 και ως υπουργός Περιβάλλοντος από το 2003 ως το 2011. Έγινε υπουργός Άμυνας το 2014 και υπηρέτησε σε αυτήν τη θέση ως το 2015.

Πρώιμη καριέρα 
Γεννήθηκε το 1966 στην Περιφέεια Πσκοφ από Λετονό πατέρα και Ρωσίδα μητέρα, ενώ ο πατέρας του υπηρετούσε στο σοβιετικό στρατό. Μεγάλωσε στο Σαρκάνι και στην κοντινή πόλη Μαντόνα. Ο Βέγιονις επιδόθηκε στην προστασία του περιβάλλοντος, επειδή ο παππούς του είχε τυφλωθεί από χημικά, τα οποία είχαν χρησιμοποιηθεί σε σοβιετικό αγρόκτημα-κολεκτίβα. Αποφοίτησε από τη Σχολή Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λετονίας το 1989 και απέκτησε πτυχίο Μάστερ από το εν λόγω πανεπιστήμιο το 1995. Στη διάρκεια των σπουδών του δίδαξε ως καθηγητής βιολογίας στη Μαντόνα. Από το 1989 ως το 1996 ήταν αναπληρωτής διευθυντής της Περιφερειακής Επιτροπής της Μαντόνα και μέλος του συμβουλίου της πόλης από το 1990 ως το 1993.

Πολιτική καριέρα 
Ο Βέγιονις έγινε υπουργός Περιβαλλοντικής Προστασίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης στις 7 Νοεμβρίου 2002. Το 2003 με τη διαίρεση του υπουργείου σε 2 τμήματα, ο Βέγιονις έγινε υπουργός Περιβάλλοντος και παρέμεινε στη θέση σε πολλές κυβερνήσεις ως το 2011, οπότε αμφότερα τα τμήματα συγχωνεύτηκαν ξανά και έγινε υπουργός Περιβαλλοντικής Προστασίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης. Η θητεία του τερματίστηκε στις 25 Οκτωβρίου 2011 με το σχηματισμό νέας κυβέρνησης, έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών του 2011 και συνέχισε την πολιτική του σταδιοδρομία ως βουλευτής. Το 2014 ανέλαβε υπουργός Άμυνας.

Πρόεδρος της Λετονίας 
Στις 3 Ιουνίου 2015 εξελέγη πρόεδρος της Λετονίας με 55 ψήφους υπέρ επί συνόλου 100 βουλευτών στο Κοινοβούλιο. Χρησιμοποίησε τη νικητήρια ομιλία του για να υποσχεθεί την ενίσχυση της εθνικής ασφάλειας και την προστασία του περιβάλλοντος.

Παραπομπές 

Πρόεδροι της Λετονίας
Anarchy Archives

Το Anarchy Archives (Αναρχικά Αρχεία) είναι online κέντρο έρευνας της ιστορίας και θεωρίας του αναρχισμού. Δημιουργήθηκε τον Σπτέμβριο του 1995, από τον Ντάνα Γουόρντ, καθηγητή της πολιτικής επιστήμης στο Pitzer College. Επεκτάθηκε από φοιτητές του τμήματος πολιτικών επιστημων του συγκεκριμένου κολλεγίου από την άνοιξη του 1997.

Το εγχείρημα διαθέτει δύο κύρια μέρη, ένα αρχείο έργων των μεγαλύτερων θεωρητικών του αναρχισμού και μια ιστορία των μεγαλύτερων αναρχικών κινημάτων του ύστερου 19ου και πρώιμου 20ού αι. Αν και δεν είναι εξαντλητική σε έκταση, η ιστοσελίδα παρέχει συνδέσεις με κριτικά σχόλια σχετικά με το αναρχικό κίνημα.

Εργογραφίες
Το Anarchy Archives φιλοξενεί έργα από ένα πλήθος αναρχικών συγγραφέων που εκπροσωπούν διαφορετικούς κλάδους της αναρχικής και σοσιαλιστικής σκέψης, αναμεσά τους τον ατομικιστικό αναρχισμό, τον συνδικαλισμό και τον κομμουνιστικό αναρχισμό:

Δείτε επίσης 
 Spunk Library, ένα άλλο διαδικτυακό αρχειακό εγχείρημα.

Παραπομπές σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Anarchy Archives στο Pitzer College
Mother Earth archives at Anarchy Archives, including Mother Earth Bulletin

Αναρχισμός
Μιχαήλ της Βοσνίας

Ο Μιχαήλ Ροστισλάβιτς (μετά το 1243 – προ της 23ης Μαρτίου 1266), δούκας της Βοσνίας από το 1262 έως το 1266, ήταν μέλος της Δυναστείας των Ρουρικιδών.

Ήταν γιος του Ροστισλάβ δούκα τού Μακσό Ουγγαρίας και της συζύγου του Άννας των Άρπαντ, κόρης τού Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας. Όταν ο Ροστισλάβ απεβίωσε το 1262, τα εδάφη του διαμοιράστηκαν μεταξύ των γιων του: ο Μιχαήλ κληρονόμησε το τμήμα των κτήσεων του πατέρα τους στην Βοσνία, ενώ ο Μπέλα κληρονόμησε το Μπανάτο του Μακσό.

Όταν ο Μιχαήλ απεβίωσε, τα εδάφη του κληρονομήθηκαν από τον αδελφό του.

Παραπομπές

Πηγές 

.

Ρουρικίδες
Οικογένεια Ολγκοβίτσι
Ούγγροι ευγενείς
Ιστορία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Κούλα Μαραγκοπούλου

Η  Κούλα Μαραγκοπούλου (Κυπαρισσία, 1910 ή 1913 - Αθήνα, 1997) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος του 20ού αιώνα, από τις κυριότερες εκπροσώπους του εξπρεσιονισμού της πρώτης μεταπολεμικής ελληνικής γενιάς εικαστικών καλλιτεχνών.

Βιογραφία 
Η Κούλα Μαραγκοπούλου γεννήθηκε το 1910 στην Κυπαρισσία της Μεσσηνίας. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών κοντά στον Παύλο Μαθιόπουλο. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα στη σχολή ζωγραφικής των Περικλή Βυζάντιου και Αλέκας Στύλου-Διαμαντοπούλου και κατόπιν (από το 1947 μέχρι το 1950) στο εργαστήριο του Γιώργου Μπουζιάνη. Η μαθητεία δίπλα στον τελευταίο αποδείχτηκε καταλυτική για τη μορφοποίηση της καλλιτεχνικής της ταυτότητας. Ο γνωστός τεχνοκριτικός Άγγελος Προκοπίου έγραψε σχετικά: η Κούλα Μαραγκοπούλου έμαθε από το δάσκαλό της τα μυστικά του συναισθηματικού παλμού του χρώματος και της γοητείας του αυθορμητισμού. 

Ανέπτυξε έντονη δημιουργική δραστηριότητα, καρπός της οποίας ήταν ένας πολύ σημαντικός αριθμός ατομικών εκθέσεων, από την πρώτη παρουσίαση της δουλειάς της στην αίθουσα του ξενοδοχείου Κεντρικόν το 1953, μέχρι και την τελευταία, το 1992. Το 1959 συμμετείχε στη Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας.

Έλαβε μέρος σε πολλές διεθνείς και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα (Ζυγός, Ελληνοσοβιετικός Σύνδεσμος κ.αλ.) και στο εξωτερικό (Νέα Υόρκη, Κάϊρο, Ρώμη, Τρέντο, Παρίσι, Τύνιδα, Λονδίνο, επίσης σε Ολλανδία, Καναδά, Βέλγιο, Τουρκία, Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία και Σοβιετική Ένωση). Το 1960 συμμετείχε στην πρώτη μεταπολεμική έκθεση σύγχρονων καλλιτεχνών από την Ελλάδα που οργανώθηκε στην Κύπρο. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Σωματείου Ελληνίδων Καλλιτεχνών και του Συλλόγου Οι φίλοι του Μπουζιάνη.

Η Κούλα Μαραγκοπούλου ήταν παντρεμένη με τον ποιητή Μιχάλη Κατσαρό, με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον σκηνοθέτη Στάθη Κατσαρό. Πέθανε το 1997 στην Αθήνα.

Τεχνοτροπία - θεματογραφία
Η Μαραγκοπούλου ήταν επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από το Γιώργο Μπουζιάνη, δημιουργώντας τη δική της εξπρεσιονιστική τεχνοτροπία η οποία συνδύαζε παράλληλα και αφαιρετικά στοιχεία. Ήταν λάτρης του τοπίου, το οποίο απέδιδε με έντονη ιμπρεσιονιστική διάθεση, μετασχηματισμένη από έναν προσωπικό εξπρεσιονισμό. Δημιούργησε έτσι ένα εικαστικό ιδίωμα, το οποίο θεωρείται εμπνευσμένο και σπάνιο. Η ίδια η ζωγράφος έλεγε: Ο χώρος της ακουαρέλας είναι ο χώρος της άρνησης της φθοράς, γιατί η δημιουργία του πηγάζει άμεσα από την ψυχή του ζωγράφου, ο οποίος βλέπει σε μια στιγμή το αιώνιο. Η θεματογραφία των έργων της είναι προσωπογραφίες, απεικονίσεις της καθημερινότητας, η νεκρή φύση  και κυρίως το ελληνικό τοπίο.

Έργα της υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη (Αθήνα), στη Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών, όπως και σε πολλές Δημοτικές Πινακοθήκες της Ελλάδας. Επίσης, στις συλλογές των τραπεζών Αγροτική, Εθνική, Κτηματική, του Υπουργείου Παιδείας, στην Ελληνική Πρεσβεία στο Λονδίνο και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Παραπομπές 

Έλληνες ζωγράφοι
Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Πεντάγραμμα (γεωμετρία)

Το πεντάγραμμα (γνωστό και ως η πεντάλφα) είναι ένα γεωμετρικό αστεροειδές σχήμα πέντε σημείων που κατασκευάζεται με πέντε συνεχόμενες μολυβιές.

Η λέξη πεντάγραμμα συνδυάζει το αριθμητικό πρόθεμα πέντε- με το επίθεμα -γραμμή. Προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη πεντάγραμμον που είναι το ουδέτερο του επιθέτου πεντάγραμμος. Η λέξη πεντάλφα αναβιώθηκε τον 17ο αιώνα από την μετα-κλασσική ελληνική ονομασία του σχήματος, που κατασκευάζεται επίσης από πέντε -άλφα.

Γεωμετρία 
Το πεντάγραμμα είναι το απλούστερο κανονικό αστεροειδές πολύγωνο. Το πεντάγραμμα περιέχει δέκα σημεία (τα πέντε σημεία του αστεριού και οι πέντε κορυφές του εσωτερικού πενταγώνου) και δεκαπέντε ευθύγραμμα τμήματα. Εκπροσωπείται από το σύμβολο Schläfli {5/2}. Όπως ένα κανονικό πεντάγωνο ή ένα κανονικό πεντάγωνο με ένα πεντάγραμμα κατασκευασμένο μέσα σε αυτό, έτσι και το κανονικό πεντάγραμμα έχει διεδρική συμμετρία (D5) τάξης 10.

Χρυσή τομή 

Η χρυσή τομή, φ = (1 + √5) / 2 ≈ 1.618, ικανοποιεί:

Διαδραματίζει έτσι σημαντικό ρόλο στα κανονικά πεντάγωνα και τα πενταγράμματα. Ο λόγος κάθε ευθύγραμμου τμήματος που εμφανίζεται σε αυτή ως προς το αμέσως βραχύτερό του σε μήκος ισούται με τη χρυσή τομή, φ. Επίσης, ο λόγος του μήκους του βραχύτερου τμήματος προς το τμήμα που οριοθετείται από τις δύο τεμνόμενες ακμές (μια πλευρά του πενταγώνου στο κέντρο του πενταγράμμου) είναι φ (βλ. την τετράχρωμη εικόνα δεξιά):

Το πεντάγραμμα περιλαμβάνει δέκα ισοσκελή τρίγωνα: πέντε οξυγώνια και πέντε αμβλυγώνια ισοσκελή τρίγωνα. Σε όλα αυτά, η αναλογία της μεγαλύτερης πλευράς προς την μικρότερη πλευρά είναι φ. Τα οξυγώνια ισοσκελή τρίγωνα είναι χρυσά τρίγωνα. Το αμβλυγώνιο ισοσκελές τρίγωνο που επισημαίνονται μέσω των χρωματιστών γραμμών στην εικόνα είναι ένας χρυσός γνώμονας.

Τριγωνομετρικές τιμές 

Ως αποτέλεσμα, σε ένα ισοσκελές τρίγωνο με μία ή δύο γωνίες 36°, το μεγαλύτερο από τα δύο μήκη πλευράς είναι φ φορές μεγαλύτερο από εκείνο του βραχύτερου των δύο, τόσο στην περίπτωση του οξυγώνιου τριγώνου, όσο και στην περίπτωση του αμβλυγώνιου τριγώνου.

Τρισδιάστατα σχήματα 
Αρκετα πολύεδρα έχουν ενσωματωμένα πενταγράμματα:

Υψηλότερες διαστάσεις 
Οι ορθογώνιες προβολές πολυτόπων υψηλότερων διαστάσεων μπορούν επίσης να δημιουργήσουν πανταγραμμικά σχήματα:

Και τα δέκα Schläfli–Hess τετραδιάστατα πολύτοπα είτε έχουν πανταγραμμικές έδρες ή αποτελούνται από στοιχεία σε σχήμα κορυφής.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Arakelian, Hrant (2014). The History of the Pentagram, Ch. 6 in Mathematics and History of the Golden Section, p. 207-270, Logos, 404 p. ISBN 978-5-98704-663-0 (rus.). 
 
 
 John Horton Conway, Heidi Burgiel, Chaim Goodman-Strass, (2008). The Symmetries of Things, ISBN 978-1-56881-220-5 (Chapter 26. pp. 404: Regular star-polytopes Dimension 2)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
The Pythagorean Pentacle from the Biblioteca Arcana.
In-depth analysis of the Golden Ratio
The pentagram and Freemasonry

Πολύγωνα
Σύμβολα
Βαγγέλης Πλατέλλας

Ο Βαγγέλης Πλατέλλας (Αθήνα, 1 Δεκεμβρίου 1988) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για την Ξάνθη.

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο 
Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στην ομάδα της γενέτειρας του Ανταγόρας Κω. Την επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε στην Καλλιθέα το 2005, όπου παρέμεινε επί μία εξαετία, ως το 2011. Στη συνέχεια αγωνίστηκε δύο χρόνια στην Ξάνθη, με την οποία έγινε ευρύτερα γνωστός.

Την περίοδο 2013-14 συμφώνησε με ΑΕΚ και την πρώτη του χρονιά είχε 28 συμμετοχές και 16 τέρματα στο πρωτάθλημα, ενώ την επόμενη (2014-15) σε 26 συμμετοχές σκόραρε 7 φορές. Τον Ιανουάριο του 2015 ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2018, όμως τον Δεκέμβριο του 2016 αποχώρησε ως ελεύθερος και μερικές ημέρες αργότερα ανακοινώθηκε η απόκτησή του από τον Ατρόμητο Αθηνών. Τον Σεπτέμβριο του 2017 συμφώνησε ως ελεύθερος με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, με εισήγηση του Πάκο Ερρέρα ο Πλατέλλας αποχώρησε από τον Άρη και συμφώνησε με τον Ο.Φ.Η..

Την σεζόν 2019-20, αγωνίστηκε στην Νεφτσί Μπακού στο Αζερμπαϊτζάν ενώ ακολούθησε η ΑΕΛ (σεζόν 2020-2021).

Από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούλιο του 2021, αγωνίστηκε στον Ιωνικό Νίκαιας ενώ το καλοκαίρι το 2021, υπέγραψε συμβόλαιο με την Ξάνθη, επιστρέφοντας στην ομάδα ύστερα από οκτώ χρόνια.

Στις εθνικές ομάδες 
Τον Σεπτέμβριο του 2015 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική Ανδρών, για τους δύο αγώνες με τη Φινλανδία και τη Ρουμανία για τα προκριματικά του Euro 2016, χωρίς όμως να αγωνιστεί.

Τίτλοι - Διακρίσεις

Συλλογικοί
ΑΕΚ
 Κύπελλο Ελλάδας: 2015-16

Ατομικοί
Την περίοδο 2009-10 αναδείχθηκε ως ο καλύτερος νέος ποδοσφαιριστής στη Β' Εθνική.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το προφίλ του Βαγγέλη Πλατέλλα στο transfermarkt
 Η καριέρα του Βαγγέλη Πλατέλλα στο soccerway

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Ποδοσφαιριστές Νεφτσί Μπακού ΠΦΚ
Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Μανουέλ ντα Κόστα

Ο Μανουέλ Μαρουάν ντα Κόστα Τριντάντε Σενουσί (αγγλικά: Manuel Marouane da Costa Trindade Senoussi, 6 Μαΐου 1986) (γνωστός, περισσότερο, ως Μανουέλ ντα Κόστα) είναι Γαλλο-Πορτογαλο-Μαροκινός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Σούπερ Λιγκ Τουρκίας για την Μπασάκσεχιρ, ως κεντρικός αμυντικός.

Ο Ντα Κόστα, μεταξύ άλλων, έχει αγωνιστεί στη Νάνσυ, στην PSV, στη Φιορεντίνα, στη Σαμπντόρια, στη Γουέστ Χαμ στη Λοκομοτίβ Μόσχας κ.λπ., ενώ πριν αγωνιστεί με την Εθνική του Μαρόκου, είχε αγωνιστεί και με τα χρώματα της Εθνικής Πορτογαλίας στις μικρότερες ηλικίες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
 Manuel da Costa French League stats  
 whufc.com profile
 www.psvweb.nl profile 

Μαροκινοί ποδοσφαιριστές
Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη
Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν
Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια
Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας
Ποδοσφαιριστές ΚΝ Νασιονάλ
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Ποδοσφαιριστές Ιστανμπούλ Μπασάκσεχιρ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2017
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019
Ποδοσφαιριστές Σαουδαραβικού Επαγγελματικού Πρωταθλήματος
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία
Γάλλοι μαροκινής καταγωγής
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία
Μαροκινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Σαουδική Αραβία
Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ

Η Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ είναι το τέταρτο επίπεδο στο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου. Διοργανώνεται από την Συνομοσπονδία Τοπικών Ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ) σε συνεργασία με την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) και οι ομάδες που αγωνίζονται σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται στο μητρώο μελών της ΚΟΠ όπως ισχύει και για τις ομάδες που αγωνίζονται στις υπόλοιπες παγκύπριες κατηγορίες που διοργανώνει η ΚΟΠ. Ιδρύθηκε το 2015. Κάθε σεζόν οι κορυφαίες ομάδες της επίλεκτης προβιβάζονται και συμμετέχουν στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας της νέας περιόδου, ενώ οι ομάδες που υποβιβάζονται συμμετέχουν στην Α' κατηγορία των αγροτικών πρωταθλημάτων των τοπικών τους ομοσπονδιών και διαγράφονται από το μητρώο μελών της ΚΟΠ και εντάσσονται στο μητρώο μελών της ΣΤΟΚ.

Ιστορικό 
Η Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ ξεκίνησε την περίοδο 2015-16 αντικαθιστώντας την Δ΄ Κατηγορία. Το πρωτάθλημα 2015-16 ήταν το πρώτο στην ιστορία του θεσμού. Στις πλείστες περιόδους το πρωτάθλημα διεξαγόταν σε δύο γύρους, όπου η κάθε ομάδα αντιμετώπιζε όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας. Με την μορφή αυτή διεξάγεται και σήμερα. Εξαίρεση αποτέλεσε η περίοδο 2021-22 όπου στο πρωτάθλημα δημιουργήθηκαν δύο παράλληλοι όμιλοι.

Την περίοδο 2019-20 και την περίοδο 2020-21 το πρωτάθλημα διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού.

Οι ομάδες του πρωταθλήματος ΣΤΟΚ μπορούν να συμμετέχουν (προαιρετικά) στο Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ.

Δομή 
Το πρωτάθλημα Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ διεξάγεται ως ένα ενιαίο πρωτάθλημα (χωρίς ομίλους) όπου κάθε ομάδα αναμετριέται με όλες τις υπόλοιπες ομάδες δύο φορές, μία στην έδρα της και μία στην έδρα της αντίπαλης ομάδας. Εξαίρεση αποτέλεσε η περίοδος 2021-22 όταν το πρωτάθλημα διεξήχθη με τις ομάδες να χωρίζονται σε δύο ομίλους.

Σύστημα βαθμολογίας 
Το σύστημα βαθμολογίας του πρωταθλήματος ήταν πάντοτε το ίδιο: η νίκη βαθμολογείται με 3 βαθμούς, η ισοπαλία με 1 βαθμό και η ήττα με 0 βαθμούς.

Τρέχον πρωτάθλημα (2022-23)

Δομή 
Στο πρωτάθλημα Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2022-23 συμμετέχουν 18. Όλες οι ομάδες θα αναμετρηθούν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια θα ανακηρυχθεί η ομάδα που θα συγκεντρώσει τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που θα τερματίσουν στις θέσεις 2 και 3 θα εξασφαλίσουν την άνοδο τους στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2023–24. Οι τέσσερεις τελευταίες ομάδες θα υποβιβαστούν στα αγροτικά πρωταθλήματα.

Ομάδες 
Οι ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα είναι:

Οι πρωταθλήτριες 
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου.
Αλέξανδρος Ρώμας

Ο Αλέξανδρος Ρώμας (1863 -  1914) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και ήταν γιος του Σπυρίδωνα Ρώμα, πολιτικού και γόνου της αρχοντικής οικογένειας Ρώμα. Αδελφές του ήταν η Όρσολα Ρώμα, σύζυγος Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και η Ελένη Ρώμα, σύζυγος Γεωργίου Μαυρομιχάλη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι. Εξελέγη βουλευτής Ζακύνθου για πρώτη φορά στις εκλογές του 1895 και επανεξελέγη σε αυτές του 1899, του 1902, του 1905, του 1906 (αντί του Διονυσίου Στεφάνου, του 1910 (Αυγούστου) και του 1912.

Χρημάτισε αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και πρόεδρος αυτής τρεις φορές (1897 - 1898, 1905, 1909 - 1910). Διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Κυριακούλη Μαυρομιχάλη καθώς και υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης στην κυβέρνηση Δηλιγιάννη (1902). Ανέπτυξε έντονη πατριωτική δράση, συμμετέχοντας με δικό του σώμα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς Πολέμους, στους οποίους προήχθη σε αντισυνταγματάρχη.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1914. Ήταν νυμφευμένος με τη Σοφία Ζωγράφου, κόρη του Χρηστάκη Ζωγράφου, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: την Ασπασία, σύζυγο του Ιωάννη Βούλτζου και μητέρα του Αλέξανδρου - Κωνσταντίνου Βούλτζου, και τον Διονύσιο Ρώμα, συγγραφέα και βουλευτή.

Αναφορές 

Βουλευτές Ζακύνθου
Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως
Οικογένεια Ζωγράφου
Θέμα Λουκανίας

Η Λουκανία ήταν επαρχία του Βυζαντίου (Βυζαντινό Θέμα) στην Νότια Ιταλία που ιδρύθηκε μάλλον το περίπου 968 υπό τον αυτοκράτορα  Νικηφόρο Φωκά. Βρισκόταν μεταξύ των δύο παλιότερων Βυζαντινών θεμάτων, αυτό της Λογγοβαρδίας στα βόρεια και της Καλαβρίας στα νότια, και σχηματίστηκε για να περιλάβει τα εδάφη που κατοικούσαν κυρίως Λομβαρδοί, όπου είχαν εγκατασταθεί Βυζαντινοί Έλληνες στις αρχές του 11ου αιώνα (περιοχές Λατινιανό, Λαγκονέγκρο και Μερκούριο). Πρωτεύουσα του θέματος επιλέχθηκαν οι Θυρσοί (σύγχρονο Τούρσι), όπως και σαν έδρα της μητροπολιτικής επισκοπής της επαρχίας. Το Θέμα της Λουκανίας υπαγόταν κατά πάσα πιθανότητα στην γενική επίβλεψη του Κατεπανάτου της Ιταλίας με έδρα το Βάριον (Μπάρι).    

Το τέλος του θέματος και γενικά της Βυζαντινής παρουσίας στη νότια Ιταλία ήρθε τη δεκαετία του 1050 με την Νορμανδική κατάκτηση της Νότιας Ιταλίας. Τα όρια του θέματος αντιστοιχούν περίπου με τη σημερινή περιοχή της Ιταλίας Μπαζιλικάτα.  

Γνωστοί στρατηγοί του θέματος ήταν οι :
 Ευστάθιος Σκεπίδης, 11ος αιώνας

Παραπομπές

Πηγές

Πρώην κρατίδια της Ιταλίας
Ιστορικές περιοχές της Ιταλίας
Βυζαντινή Ιταλία
Βυζαντινά θέματα
Μπαζιλικάτα
Ισαάκ (έξαρχος)

Ο Ισαάκ  ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος της Ραβέννα, χωρίς να είναι εξακριβωμένο ακριβώς πότε, ή την περίοδο 625-644 ή την περίοδο 620 έως 637. Ήταν Αρμενικής καταγωγής από την Αρμενική οικογένεια ευγενών Καμσαρακάν.

Το Χρονικό του Φρέντεγκαρ καταγράφει μια ιστορία για το πώς ο Ισαάκ σκότωσε τον Τάσσο, δούκα της Τοσκάνης με δόλο, προς όφελος του Λομβαρδού βασιλιά Αριόαλδου. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο, ήταν ο πατριάρχης Γρηγόριος, άγνωστος ποίος, ο οποίος σκότωσε τον Τάσσο που ήταν ο Δούκας του Φρίουλι με τον αδελφό του Κάκκο.

Στο 638 ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ηράκλειος απαίτησε από τον νέο Πάπα Σεβερίνο να υπογράψει την Έκθεσις, μια μονοθελητική διακήρυξη πίστης. Ο Σεβερίνος αρνήθηκε και ο Ηράκλειος δεν τον αναγνώρισε και απέστειλε επίσημο αντιπρόσωπο που ονομάζεται Μαυρίκιος να διαπραγματευτεί με τον παπισμό. Ο Μαυρίκιος, μετά την άφιξή του στη Ρώμη, κατέλαβε το Λατερανό και ενθάρρυνε τον Ισαάκ να έρθει στην πόλη. Στη συνέχεια ο Ισαάκ εγκαταστάθηκε στο Λατερανό και με τον Μαυρίκιο λεηλάτησαν το παλάτι. Μερικοί από τα θησαυρούς εστάλησαν στον Ηράκλειο, μεγάλο μέρος του υπόλοιπου θησαυρού πήγε στο έξαρχο. Λίγο καιρό αργότερα ο Μαυρίκιος προσπάθησε να επαναλάβει την ενέργεια, αλλά για να μην μοιραστεί τον πλούτο αρνήθηκε αναγνώριση του εξάρχου. Ο Ισαάκ, στη συνέχεια, συνέλαβε τον Μαυρίκιο και τον εκτέλεσε.

Η Λομβαρδός βασιλιάς Ροθάριος επιτέθηκε και κατέκτησε το σύνολο των αυτοκρατορικών κτήσεων στην Λιγουρία, καθώς και στην Εμιλία, περίπου το 643. Μια μάχη μεταξύ των Λομβαρδών και των στρατευμάτων της Εξαρχίας, στις όχθες του Πανάρο έληξε με ήττα για τους Βυζαντινούς, με αρκετές χιλιάδες απώλειες σε άντρες. Παρά το γεγονός ότι ο Ισαάκ σκοτώθηκε κατά πάσα πιθανότητα στην καταπολέμηση των Λομβαρδών, ο συγγραφέας της ζωής του Πάπα Θεόδωρου στο Liber Pontificalis γράφει ότι ο Ισαάκ πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο. Υπάρχει μια σαρκοφάγος του Ισαάκ που βρίσκεται στην "Sancta Sanctorum", η οποία έχει απεικονίσεις του Δανιήλ και την Προσκύνηση των Μάγων, και τον Λάζαρο.

Παραπομπές 

Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Έξαρχοι Ραβένας
Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής
Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ

Ο Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ (Димитър Иванов Бербатов, Μπλαγκόεβγκραντ, 30 Ιανουαρίου 1981) είναι Βούλγαρος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν ως επιθετικός. Υπήρξε αρχηγός της εθνικής ομάδας της Βουλγαρίας από το 2006 έως το 2010 και είναι  ο κορυφαίος σκόρερ της όλων των εποχών. Έχει βραβευτεί επτά φορές ως Βούλγαρος ποδοσφαιριστής της χρονιάς, ξεπερνώντας τον Χρίστο Στόιτσκοφ.

Παραπομπές

Πηγές
Ο Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ στο soccerway
Το προφίλ του Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ στο transfermarkt
Η καριέρα του Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ στο national football teams

Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Βούλγαροι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βουλγαρίας
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Βούλγαροι Μακεδόνες
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ινδία
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας
Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία)
Σμαράγδος

Ο Σμαράγδος  ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος της Ραβέννα δύο φορές, το 585-589 και το 603-611. 

Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του, Ο Σμαράγδος έκανε μια συμμαχία με την Φράγκους και Αβάρους εναντίον των πολυετών εχθρών της Εξαρχίας, τους Λομβαρδούς, και εμφανίστηκε έτοιμος να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους Λομβαρδούς. Ωστόσο, οι προσπάθειες του δεν κατέληξαν πουθενά, οι Φράγκοι δεν ήταν τόσο έτοιμοι για την καταπολέμηση των Λομβαρδών όσο ήταν ο Σμαράγδος. Μία αξιοσημείωτη στρατιωτική επιτυχία κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του ήταν η ανάκτηση της "Κλασσίς", το λιμάνι της Ραβένα, από τους Λομβαρδούς το 588 .

Ο Σναράγδος ήταν επίσης γνωστός για τη βία που άσκησε προς τους οπαδούς των σχισματικών επισκόπων κατά τη διάρκεια του σχίσματος των τριών κεφαλών. Αυτοί ήταν, αρχικά και ο αρχιεπίσκοπος Μεδιόλανου, ο Πάπας Σεβερίνος και ο  Αρχιεπίσκοπος της Ακουίλα που είχε καταφύγει στο νησί Γκράντο, και οι οπαδοί τους, τους οποίους διέταξε να έρθουν σε Ραβένα και να παραστούν σε σύνοδο. Η σύνοδος που έγινε απέτυχε να επιλύσει τα σημαντικά προβλήματα που τους χώριζαν κι ανάγκασε τον αρχιεπίσκοπο φυλακίζοντας τον για έναν χρόνο να δηλώσει την πίστη του στην Ορθόδοξη θρησκεία. Ο Σμαράγδος πιέστηκε και σε συνδυασμό με την υποτιθέμενη κατηγορία της παραφροσύνης, τον ώθησαν στην απομάκρυνσή του από την εξαρχία το 589.

Στο 603 ο βυζαντινός αυτοκράτορας Φωκάς επανέφερε τον Σμαράγδο στην προηγούμενη θέση του σαν έξαρχο. Ο Σμαράγδος κληρονόμησε έναν πόλεμο με τους Λομβαρδούς από τον προκάτοχό του Καλλίνικο, και αρνήθηκε να παραδώσει την κόρη του Λομβαρδού βασιλιά Αγιλούλφο, καθώς και το σύζυγό της, τους οποίους είχε αιχμαλωτίσει ο προηγούμενος έξαρχος το 601. Την ίδια χρονιά ο Αγιλούλφος πολιόρκησε την Κρεμόνα με τη βοήθεια των Αβάρων, καταλαμβάνοντας τη στις 21 Αυγούστου 605 και στη συνέχεια κατέλαβε την Μάντοβα την 1η Σεπτεμβρίου. Όταν ο στρατός τους έφτασε το φρούριο της Βουλτουρίνα, η φρουρά παραδόθηκε, πυρπόλησαν την πόλη της Μπρεσκέλλο, όπου η φρουρά της τράπηκε σε φυγή. Ο Σμαράγδος έπειτα αναγκάστηκε να απελευθερώσει τους ομήρους του, τον Απρίλιο του 605, προκειμένου να αποκτήσει την ειρήνη. Η ειρήνη με τους Λομβαρδούς πραγματοποιήθηκε και κράτησε για το υπόλοιπο της διοίκησής του.

Ο Σμαράγδος ανέγειρε ένα επίχρυσο άγαλμα του αυτοκράτορα Φωκά τη λεγόμενη "στήλη του Φωκά" στη Ρωμαϊκή Αγορά. Όταν ο Φωκάς καθαιρέθηκε από τον Ηράκλειο το 610, ο Σμαράγδος αντικαταστάθηκε και πάλι.

Παραπομπές 

Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Έξαρχοι Ραβένας
Σενιχά Σουλτάν

Η Σενιχά Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:كنت هكتار سلطان) (Τούρκικα: Seniha Sultan, 22 Νοεμβρίου 1852 - 15 Σεπτεμβρίου 1931) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και ετεροθαλής αδελφή των σουλτάνων Μουράτ Ε΄, Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, Μωάμεθ Ε΄ και Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία 
Η Σενιχά γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1852 στο Τοπ Καπί και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Ναλανιντίλ Χανιμεφέντι. Είχε επίσης έναν αδελφό, τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Αμπντουσάμεντ Εφέντη, ο οποίος πέθανε σε βρεφική ηλικία. Η Σενιχά συνήθιζε να φοράει φορέματα από τα πιο θαυμάσια υφάσματα, με τιάρα στο κεφάλι της σε επίσημες περιστάσεις, και φορούσε φορέματα με μακριά ουρά όπως στην Ευρώπη. Είχε μια βασιλική εμφάνιση. Το πρόσωπό της ήταν όμορφο. Συχνά, όπως έκανε η ετεροθαλής αδερφή της, Μεντιχά Σουλτάνα, έσκαγε στα γέλια και μιλούσε με ταχείς ρυθμούς και σε βαθιά φωνή. Όταν αυτές οι δύο αδελφές ήταν μαζί κουβεντιάζοντας με τον ετεροθαλή αδελφό τους, Μωάμεθ Ε΄, γελούσαν και προσπαθούσαν να τον διασκεδάσουν και να τον κάνουν να γελάσει.

Στις 5 Δεκεμβρίου 1876 σε ηλικία 24 ετών παντρεύτηκε τον Ασάφ Μαχμούτ Τζελαλεντίν Πασά, τον γιο του Μεγάλου Βεζίρη Νταμάτ Γκιουρτσιού Χαλίλ Ριφάτ Πασά. Μαζί με τον Μαχμούτ Τζελαλεντίν Πασά είχαν δύο γιους, τον Σουλτανζάντε Σαμπαχατίν Μπέη και τον Σουλτανζάντε Αχμέτ Λουτφουλάχ Μπέη. Ο πρίγκιπας Σαμπαχατίν Μπέη ήταν Οθωμανός κοινωνιολόγος και φιλόσοφος.

Η Σενιχά πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 1931 σε ηλικία 79 ετών στη Νίκαια της Γαλλίας.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

 The Concubine, the Princess, and the Teacher: Voices from the Ottoman Harem. University of Texas Press. 2010. ISBN 978-0-292-78335-5.
 Fanny Davis (1986). The Ottoman Lady: A Social History from 1718 to 1918. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-313-24811-5.
 Ayşe Osmanoğlu (2007). Babam Sultan Abdülhamid: hatıralarım. Selis Kitaplar.

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάν

Η Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:أم كلثوم سلطان) (Τούρκικα: Ümmügülsüm Sultan, 7 Φεβρουαρίου 1708 - Νοέμβριος 1732) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αδελφή του σουλτάνου Μουσταφά Γ΄, ετεροθαλής αδελφή του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Α΄, ξαδέλφη των σουλτάνων Μαχμούτ Α΄ και του Οσμάν Γ΄ και εγγονή του σουλτάνου Μεχμέτ Δ' και της Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάνας.

Βιογραφία 
Η Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάνα γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1708 και ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και της Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάνας. Από την πλευρά της μητέρας της είχε έναν αδελφό, τον σουλτάνο Μουσταφά Γ΄. Ήταν μία από τα πενήντα δύο παιδιά και τις τριάντα κόρες του πατέρα της. Το 1709 σε ηλικία περίπου δύο ετών, αρραβωνιάστηκε με τον ηλικιωμένο Αμπντουραχμάν Πασά, ένα βεζίρη. Ήταν μια δαπανηρή υπόθεση για τον Πασά.

Έστειλε στο Τοπ Καπί έναν μεγάλο αριθμό πολύτιμων δώρων αρραβώνων: στην αρραβωνιαστικιά του ένα δαχτυλίδι, μία πένα, έξι Μπόχτσας υφάσματος, καθώς και λουλούδια και φρούτα σε δίσκους. Στον σουλτάνο ένα όμορφο άλογο, μια ζώνη με πετράδια, και πέντε Μπόχτσας υφάσματος. Στην Εμινέ Μιχρισάχ έστειλε ένα διαμαντένιο βραχιόλι και πέντε Μπόχτσας υφάσματος. Δώρα δόθηκαν επίσης στις άλλες συζύγους του σουλτάνου, στις οθωμανές πριγκίπισσες, στους ηγεμόνες και σε εκείνους που οργάνωσαν την τελετή. Ο Τσαγατάι Ουλουτσάι εκτιμά ότι ο αρραβώνας κόστισε στον Αμπντουραχμάν Πασά περισσότερες από 10.000 λίρες. Αλλά ο πασάς πέθανε πριν ο γάμος πραγματοποιηθεί.

Η Ουμιουγκιουλσούμ όταν ήταν δεκαέξι, παντρεύτηκε με τον Νταμάτ Αλή Πασά στις 6 Ιανουαρίου 1724 με μία γαμήλια γιορτή που συναγωνίστηκε αυτήν της αδελφής της, Φατμά Σουλτάνας. Ωστόσο, η ζωή της ήταν ένα πρόβλημα. Αυτή και ο σύζυγος της που βρέθηκαν σύντομα σε κακή οικονομική κατάσταση, και άσκησε έφεση στον πατέρα της για βοήθεια. Υπάρχει μια επιστολή από αυτήν για τον "Υπέρτατο Σουλτάνο" στην οποία επισημαίνει την θλιβερή οικονομική κατάσταση του δούλου του, του συζύγου της. Δυστυχώς η αντίδραση του Αχμέτ Γ΄ στην επιστολή αυτή δεν ήταν δυνατό να βρεθεί, αλλά αναμφίβολα της έδωσε κάποια βοήθεια, αν και η κατάσταση του Δημοσίου ήταν τόσο σοβαρή αυτή τη περίοδο που το ποσό που πρόσφερε ενδέχεται να ήταν περιορισμένο.

Η εξέγερση του Πατρώνα Χαλίλ εναντίον του πατέρα της, τελείωσε ότι καλές ημέρες μπορούσε να είχε η Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάν, και το Νοέμβριο του 1732, σε ηλικία 24 ετών πέθανε.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
 Fanny Davis (1986). The Ottoman Lady: A Social History from 1718 to 1918. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-313-24811-5.
 "Turkey: The Imperial House of Osman". web.archive.org. Retrieved 6 February 2014.

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Οθωμανοί
Ο φύλακας στη σίκαλη

Ο φύλακας στη σίκαλη (Αγγλικά: The Catcher in the Rye) είναι μυθιστόρημα από τον Τζ. Ντ. Σάλιντζερ που δημοσιεύτηκε το 1951. Πρόκειται για ένα αμφιλεγόμενο μυθιστόρημα που ενώ αρχικά προοριζόταν για τους ενηλίκους, στη συνέχεια έγινε δημοφιλές στους ανήλικους αναγνώστες εξαιτίας των θεμάτων του όπως η ανησυχία και η αποξένωση των εφήβων. Έτσι ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος Χόλντεν Κώλφηλντ έχει γίνει σύμβολο της εφηβικής επανάστασης. Το μυθιστόρημα επίσης πραγματεύεται τα σύνθετα ζητήματα της ταυτότητας, της ταύτισης, της απώλειας και των σχέσεων.

Πλοκή
Ο πρωταγωνιστής βρίσκεται κάπου όπου τον φέραν οι γονείς του για να «ηρεμήσει» με τη βοήθεια κάποιου ψυχαναλυτή, ώστε να συμμορφωθεί και να ξαναπάει σχολείο τον ερχόμενο Σεπτέμβρη. Σ' αυτή την κατάσταση αναπολεί τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά την επιστροφή του στο σπίτι, όταν τον προηγούμενο χρόνο, πριν από τα Χριστούγεννα, εγκατέλειψε το τρίτο διαφορετικό σχολείο του.

Παραπομπές 

Αμερικανικά μυθιστορήματα
Παιδική - Εφηβική λογοτεχνία
Αλιγιέ Σουλτάν

Η Αλιγιέ Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:علی سلطان) (Τούρκικα: Aliye Sultan, 24 Αυγούστου 1880 - 19 Σεπτεμβρίου 1903) ήταν κόρη του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εγγονή του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Σεβκεφζά Σουλτάν.

Βιογραφία 
Η Αλιγιέ γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1880 στο Παλάτι Τσιραγάν και ήταν κόρη του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ και της Ρεσάν Χανιμεφέντι. Η μητέρα της ήταν κόρη του Ομέρ Μπέη και της συζύγου του, Φατμά Χανίμ.

Στην ηλικία των των 23 ετών, η Αλιγιέ Σουλτάν πέρασε ένα μικρό κρύωμα, αλλά όταν πέρασε το κρύωμα δεν ανέκτησε την υγεία της. Σιγά-σιγά άρχισε να εξασθενεί, παρόλο που κανένα ίχνος του κρυώματος δεν παρέμεινε, ο σουλτάνος Μουράτ Ε΄ ήταν τρομερά ανήσυχος γι' αυτήν, αφού αγαπούσε τα παιδιά του πάρα πολύ.

Οι γιατροί που την εξέτασαν δεν αποκάλυψαν την πρόγνωση τους, αλλά δύο ημέρες αργότερα ο Τζεβχέρ Αγά ήρθε και ανακοίνωσε στην πρώτη σύζυγο του Μουράτ Ε΄, την Ελερού Καντινεφέντι ότι: "Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι τα πνευμόνια της πριγκίπισσας είναι λίγο αδύναμα και η Αλιγιέ Σουλτάν χρειάζεται μια αλλαγή αέρα. Είναι πραγματικά μια ασήμαντη αδιαθεσία, αλλά παρ' όλα αυτά η Αυτού Μεγαλειότητα ανησυχεί και θεωρεί ότι πρέπει η Πριγκίπισσα να έρθει στο Γιλντίζ για αλλαγή αέρα. Έχει κανονίσει ξεχωριστές αίθουσες για εκείνη, όπου θα πρέπει να μετακομίσει είτε σήμερα είτε αύριο."

Η είδηση αναστάτωσε τον Μουράτ Ε΄ αρκετά καθώς δεν ήθελε να χωριστεί από την κόρη του. Ακόμη γνώριζε ότι έπρεπε να υποκύψει στη θέληση της μοίρας, λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα της κατάστασης. Με πόνο στην καρδιά του, έστειλε την Αλιγιέ Σουλτάν μέχρι το Γιλντίζ. Η Αλιγιέ Σουλτάν πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 1903 σε ηλικία 23 ετών.

Την ημέρα που η πριγκίπισσα έφυγε, το παλάτι ήταν μέσα στο πένθος. Για μέρες ολόκληρες κανείς δεν χαμογέλασε, ενώ για εβδομάδες κανείς δεν είδε τον Μουράτ Ε΄ καθώς δεν βγήκε έξω από τα δωμάτιά του. Τα νέα της κατάστασης της Αλιγιέ έρχονταν από το Γιλντίζ και όλοι άκουσαν ότι η θεραπεία της πριγκίπισσας έλαβε την ύψιστη σημασία.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
 The Concubine, the Princess, and the Teacher: Voices from the Ottoman Harem. University of Texas Press. 2010. ISBN 978-0-292-78335-5.
 Fanny Davis (1986). The Ottoman Lady: A Social History from 1718 to 1918. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-313-24811-5.
 Ziya Şakir (1943). Çırağan Sarayında 28 sene beşinci Murad'ın hayatı. Anatolian Turkish Book Depot.

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Αϊσέ Σουλτάν (κόρη του Βαγιαζήτ Β΄)

Η Αϊσέ Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:عائشة سلطان) (Τούρκικα: Ayşe Sultan, 1465 - 1515) ήταν η κόρη του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία 
Η Αϊσέ Σουλτάνα γεννήθηκε το 1465. Το 1480 στην Αμάσεια παντρεύτηκε σε ηλικία 15 ετών τον Νταμάτ Γκιουβεγί Σινάν Πασά, τον οποίο ακολούθησε κατά τη διάρκεια της καριέρας του στην Ανατολία και τη Ρούμελη. Ο γαμπρός έλαβε από τον Σουλτάνο, χωριά στο Nαχιγιέ. Τρεις κόρες γεννήθηκαν από αυτό το γάμο, η Αϊσέ Χανίμ Σουλτάν, η Γκεβχερσάχ Χανίμ Σουλτάν και η Καμέρσαχ Χανίμ Σουλτάν. Στις 12 Ιανουαρίου 1504 έμεινε χήρα και επέστρεψε στην πρωτεύουσα, και ο Σουλτάνος Σελίμ Α΄, ο αδελφός της, της χορήγησε επίδομα. Στη διάρκεια της ζωής της, έχτισε ένα τζαμί στην Αδριανούπολη, ένα μεστζίτ και ένα σχολείο στην Καλλίπολη, στο οποίο κληροδότησε την περιουσία της.

Η Αϊσέ Σουλτάν πέθανε στην Κωνσταντινούπολη το 1515 σε ηλικία 50 ετών.

Παραπομπές

Πηγές 
"Turkey: The Imperial House of Osman". web.archive.org. Retrieved 6 February 2014.

Narodna biblioteka "Sv. sv. Kiril i  Metodiĭ. Orientalski otdel, International Centre for Minority Studies  and Intercultural Relations, Research Centre for Islamic History, Art,  and Culture (2003). Inventory of Ottoman Turkish documents about Waqf preserved in the Oriental Department at the St. St. Cyril and Methodius National Library:  Registers. Narodna biblioteka "Sv. sv. Kiril i Metodiĭ.

Leslie P. Peirce, The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback).

Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover).

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Οθωμανοί
Άφφι

Το Άφφι (ιταλικά: Affi, διάλεκτος βένετο Afi) είναι κωμόπολη της Ιταλίας στην επαρχία Βερόνα στην περιφέρεια του Βένετο. Βρίσκεται περίπου 120 χλμ δυτικά της Βενετίας και περίπου 20 χλμ βορειοδυτικά της Βερόνα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 219 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 2.319 κατοίκους.

Η κωμόπολη διαιρείται σε τρία τμήματα (frazioni), τα Άφφι, Ινκάφφι και Κα Όρσα. Στο Ινκάφφι διέμενε (και απεβίωσε) ο Ιταλός φυσικός Τζιρόλαμο Φρακαστόρο (Girolamo Fracastoro).

Ιστορία
Το όνομα της πόλης προέρχεται είτε από τη λέξη "Affa" στη διάλεκτο των Λογγοβάρδων ή τη γερμανική γλώσσα, με προέλευση από τον όρο "Arimanno". Τα πρώτα έγγραφα στα οποία αναφέρεται η πόλη χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα. Την ίδια εποχή κατασκευάστηκε και πέτρινος πύργος, με στόχο την αντιμετώπιση των επιδρομών των Ούγγρων.

Κατά την περίοδο από τον 11ο ως τον 12ο αιώνα αποτέλεσε φέουδο της μονής του Σαν Ζένο (San Zeno) της Βερόνα, υπό το όνομα Νέο κάστρο του Ηγουμένου (Castelnuovo dell'Abate). Ονομάστηκε έτσι από ένα κάστρο που κατασκευάστηκε κοντά στο Ινκάφφι. Κατά την ίδια περίοδο κατασκευάστηκε και ενοριακός ναός. Το 1260 συντάχθηκε και αγροτικό καταστατικό, αποτελούμενο από 2 άρθρα, με τα οποία ρυθμιζόταν η καθημερινή ζωή εκείνη την περίοδο. Στη θέση της μικρής εκκλησίας του 11ου αιώνα κατασκευάστηκε, το 1761, ο ενοριακός ναός σε σχέδια του αρχιτέκτονα Λοντοβίτο Περίνι (Lodovito Perini).

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου αποφασίστηκε η κατασκευή ενός "υπόγειου φρουρίου" στο γειτονικό όρος Μοσκάλ, το οποίο επονομάστηκε "West Star". Σε αυτό εγκαταστάθηκαν στρατεύματα του ΝΑΤΟ της Διοίκησης επιγείων συμμαχικών δυνάμεων της Νότιας Ευρώπης, που στάθμευαν στη Βερόνα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Η ιστοσελίδα της πόλης

Πόλεις του Βένετο
Κατάλογος αεροσκαφών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Ένας κατάλογος όπου εμφανίζονται τα αεροσκάφη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Διπλάνα μαχητικά

Μονοθέσια, μονοκινητήρια μονοπλάνα μαχητικά

Βαρέα και νυχτερινά μαχητικά

Αεριωθούμενα και πυραυλοκίνητα μαχητικά

Βαρέα βομβαρδιστικά

Μέσα βομβαρδιστικά

Ελαφρά βομβαρδιστικά και αεροσκάφη εγγύς υποστήριξης

Βομβαρδιστικά των αεροπλανοφόρων

Στρατιωτικής συνεργασίας και τακτικής αναγνώρισης

Αεροσκάφη στρατηγικής αναγνώρισης και φωτοαναγνωριστικά

Αεράκατοι

Υδροπλάνα

Επιβατηγά και μεταγωγικά

Ελαφρά αεροσκάφη γενικής χρήσης

Αεροσκάφη συνδέσμου

Μεταγωγικά ανεμόπτερα

Ανεμόπτερα εκπαιδευτικά

Αεροσκάφη βασικής εκπαίδευσης

Αεροσκάφη προκεχωρημένης εκπαίδευσης

Πολυκινητήρια εκπαιδευτικά

Αεροσκάφη ρυμούλκησης στόχων/εξειδικευμένα εκπαιδευτικά

Ελικόπτερα και αυτόγυρα

Αερόπλοια

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος αεροσκαφών του Μεσοπολέμου

Σημειώσεις

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Γκιγιόμ ντε Μποζέ

Ο Γκιγιόμ ντε Μποζέ (Διεθνώς: Guillaume de Beaujeu ή William of Beaujeu), ήταν ο 21ος Μεγάλος Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού, από το 1273 μέχρι το θάνατό του το 1291 κατά την πολιορκία στην Άκρα. Ήταν ο τελευταίος Μεγάλος Μάγιστρος των Ναϊτών που προήδρευσε στην Παλαιστίνη.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ο Γκιγιόμ ντε Μποζέ γεννήθηκε κατά προσέγγιση γύρω στο 1233 και μπήκε στο τάγμα των Ναϊτών σε ηλικία μόλις 20 ετών. Στις 13 Μαΐου 1273 εκλέχτηκε Μεγάλος Μάγιστρος, ως διάδοχος του Τομάς Μπεράρ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του νέου Μαμελούκου Σουλτάνου Καλαούν, κατέκτησε εύκολα το 1289 την επαρχία της Τρίπολης, η οποία είχε αγνοήσει τις προειδοποιήσεις του. Το 1290 ο Καλαούν προέλασε στην Άκρα, την πρωτεύουσα του εναπομείναντος Βασιλείου της Ιερουσαλήμ, αλλά πέθανε τον Νοέμβριο πριν από την έναρξη της τελικής επίθεσης. Ωστόσο, ο γιος του και νέος Σουλτάνος Αλ-Ασράφ Χαλίλ αποφάσισε να συνεχίσει την εκστρατεία και ο Γκιγιόμ ντε Μποζέ ηγήθηκε της άμυνας της πόλης.

Σε κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, έριξε στο έδαφος το σπαθί του και βάδισε έξω από τα τείχη. Οι ιππότες του διαμαρτυρήθηκαν και ο Γκιγιόμ ντε Μποζέ τους απάντησε "Je ne m'enfuis pas; je suis mort. Voici le coup." («Δεν τράπηκα σε φυγή. Είμαι νεκρός. Εδώ είναι το χτύπημα.») και σήκωσε το χέρι του για να τους δείξει το θανάσιμο τραύμα που είχε δεχθεί. Ένα βέλος κάτω από τη μασχάλη του είχε διεισδύσει μέσα στην πανοπλία του, έτσι ώστε μόνο το πίσω φτερωτό μέρος του βέλους ήταν ορατό. Ο Γκιγιόμ ντε Μποζέ πέθανε από το τραύμα αυτό και λίγο αργότερα η πόλη έπεσε στα χέρια των Μαμελούκων, σηματοδοτώντας το τέλος της κατοχής των σταυροφόρων στους Αγίους Τόπους.

Mυθιστορήματα 
 Ο Γκιγιόμ ντε Μποζέ είναι ένας από τους κύριους χαρακτήρες του Ρόμπιν Γιανγκ στη νουβέλα του Σταυροφορία (Crusade).

Δείτε επίσης 
 Ναΐτης ο Τύριος, υπήρξε γραμματέας και χρονικογράφος του.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 
 

Ευρωπαίοι ευγενείς
Ναΐτες Ιππότες
Λουξεμβούργιοι ευγενείς του Μεσαίωνα
Σταυροφόροι
Εμμανουήλ Μπακλατζής

Ο Εμμανουήλ Μπακλατζής (Μονή Σελίνου Χανίων, 1900 - Αθήνα, 30 Νοεμβρίου 1971), του Γεωργίου,  ήταν Έλληνας δικηγόρος, βουλευτής και Πρόεδρος της Βουλής. Υπήρξε πρόεδρος της ομάδας «Σοσιαλιστική Κίνηση».

Βιογραφία

Σπουδές και δικηγορία
Γεννήθηκε στο χωριό Μονή των Χανίων και καταγόταν από φτωχή οικογένεια γεωργών. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του στα Χανιά, σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και μετά την κτήση του πτυχίου του διορίστηκε επόπτης της αγροφυλακής στο νομό Λασιθίου. Κατά την περίοδο των σπουδών του στην Αθήνα ήταν και εκλεγμένος πρόεδρος των Κρητών φοιτητών και σπουδαστών (1924). Το 1925 άρχισε τη δικηγορία στα Χανιά. Εξέδωσε την εφημερίδα «Παρατηρητής», το 1926 με έδρα τα Χανιά και αργότερα την «Αθηναϊκή». Ήταν μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων.

Συμμετοχή σε αγώνες 
Το 1935 πήρε μέρος στο κίνημα του Βενιζέλου και καταδικάστηκε σε ειρκτή από το Έκτακτο Στρατοδικείο της Σούδας. Το 1938 ήταν ένας από τους 4 αρχηγούς της εξέγερσης κατά της δικτατορίας Μεταξά στα Χανιά. Το κίνημα απέτυχε και ο Μπακλατζής διέφυγε προς την Κύπρο, όπου παρέμεινε επί επταετία.

Για τους αγώνες του είχε μηνυθεί επανειλημμένα, όμως δήλωνε ως κατηγορούμενος «δεν θα δολοφονήσωμεν την αλήθειαν, διά να μην δολοφονηθώμεν». Ήταν γνωστή και η πολεμική του εναντίον του εισαγγελέα εφετών Κρήτης, όπως και το τηλεγράφημα που είχε επιδοθεί προς το βασιλιά Κωνσταντίνο, με το οποίο του ζητούσε να παραιτηθεί για το καλό του Έθνους.Η ενέργεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα να καταδικαστεί ερήμην σε θάνατο.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Μετά την επιστροφή του από την Κύπρο εγκαταστάθηκε ξανά στα Χανιά όπου εργάστηκε ως δικηγόρος και εξέδωσε ξανά την εφημερίδα «παρατηρητής», η οποία είχε κλείσει από το μεταξικό καθεστώς.

Από το 1947 ως το 1948 διετέλεσε Γενικός Διοικητής Κρήτης.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Χανίων με το κόμμα των Φιλελευθέρων το 1936 και μετά με την ΕΠΕΚ στις εκλογές του 1950, του 1951,  του εκλογές του 1952 και στις εκλογές του 1956.

Υπήρξε πρωτοπόρος σοσιαλιστής και υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος (1950-51, 1951-52, 1964-65) και το 1965 (Ιούλιος ως Νοέμβριος) ως Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.

Στις αρχές της δεκαετίας του '60 πολιτεύτηκε με την Ένωση Κέντρου και εξελέγη με αυτήν βουλευτής Χανίων στις εκλογές του 1961, 1963 και 1964. 

Πέθανε φτωχός και υποφέροντας από καρκίνο στην Αθήνα, σε ηλικία 71 ετών, και κηδεύτηκε στα Χανιά στις 2 Δεκεμβρίου 1971.

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Βουλευτές Χανίων
Έλληνες Γενικοί Διοικητές Κρήτης
Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Έλληνες αγροφύλακες
Θέμης Κατριός

Ο Θέμης Κατριός (1952 - 2 Οκτωβρίου 2022) ήταν Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ και του σμολ φόργουορντ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1961 μέχρι το 1975.

Καριέρα 
Ο Κατριός ξεκίνησε την καριέρα του στο ανδρικό τμήμα μπάσκετ του Άρη το καλοκαίρι του 1961 και αγωνίστηκε ως βασικός από την πρώτη του χρονιά. Το 1962-63, έπαιξε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, βοηθώντας τον Άρη να καταλάβει την πέμπτη θέση και να κερδίσει την συμμετοχή του στο πρώτο πρωτάθλημα Α' Εθνικής. Στην συγκεκριμένη διοργάνωση αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας του, πετυχαίνοντας 37 πόντους στην νίκη του Άρη επί του Ηρακλή με 80-76 και 24 πόντους στην ήττα των "κίτρινων" από τον Πανελλήνιο με 93-75.

Το 1963-64, ο Άρης κατέλαβε την πέμπτη θέση, με τον Κατριό να πετυχαίνει διψήφιο αριθμό πόντων σε 16 από τους 18 αγώνες. Τις δύο επόμενες χρονιές, οι "κίτρινοι" αναδείχθηκαν δευτεραθλητές Ελλάδας, χάνοντας τον τίτλο του 1966 στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, όπου ηττήθηκαν εκτός έδρας από την ΑΕΚ. Ακολούθησαν δύο σεζόν όπου η ομάδα του Ανέστη Πεταλίδη κατέκτησε την τρίτη θέση, όπως και δύο ακόμη που αναδείχθηκε τέταρτη.

Αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας μέχρι το 1972, επανερχόμενος το 1973-74, όταν ο Άρης με προπονητή τον Φαίδωνα Ματθαίου αναδείχθηκε τριταθλητής Ελλάδας. Στην τελευταία χρονιά του Κατριού με τους "κίτρινους", ο Άρης παρέμεινε σε μέτρια πορεία, καταλαμβάνοντας την όγδοη θέση του πανελλήνιου πρωταθλήματος.

Ο Κατριός εργάστηκε ως ψυχίατρος και ψυχαναλυτής και ήταν πρόεδρος της Βορειοελλαδικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας.

Διακρίσεις
Άρης
 Δευτεραθλητής Ελλάδας: 1965, 1966
 Τριταθλητής Ελλάδας: 1967, 1968, 1974

Παραπομπές

Πηγές
 "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
 Ο πραγματικός «Πατριάρχης» του μπάσκετ! - Pamesports.gr
 Ο Σούλης, οι "Διόσκουροι" και ο "Σπόρος" - BasketNews.gr

Καλαθοσφαιριστές Άρη
Βασίλειος Βασιλακάκης

Ο Βασίλειος Βασιλακάκης είναι Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1947 στο Νεοχώρι Σερρών. Σπούδασε στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).

Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, μέλος του Αγροτικού Συλλόγου Σερρών και γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Σερρών από το 1979 μέχρι το 1984.

Το 1981 και το 1985 ήταν υποψήφιος βουλευτής Σερρών με το ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Στη συνέχεια, διετέλεσε βουλευτής ΠΑΣΟΚ Σερρών από το 1989 μέχρι το 1996, και από το 2000 μέχρι το 2004.

Από τον Ιούλιο του 1994 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1995 ήταν υφυπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Το 2000 ήταν από τους ιδρυτές της «Αριστερής Πρωτοβουλίας» του ΠΑΣΟΚ, που λειτουργούσε ως εσωκομματική αντιπολίτευση στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη.

Παραπομπές

Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας
Βουλευτές Σερρών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Ποδηλατόδρομος

Ο ποδηλατόδρομος είναι μια λωρίδα κυκλοφορίας των ποδηλάτων και μόνο, πολλές φορές με ειδικό σήμα ή & διαφορετικό χρώμα στο δάπεδο. Έχει δύο μορφές και είναι κατά την 1η ενσωματωμένος με τον δρόμο ή την λεωφόρο και κατά την 2η ενσωματωμένος με το πεζοδρόμιο.

Περιγραφή 
Στην 1η περίπτωση είναι πάντα η ακραία λωρίδα του δρόμου και εφαρμόζεται σε μεγάλους δρόμους ή λεωφόρους, όπως η λωρίδα των λεωφορείων.

Στην 2η περίπτωση αποτελεί μέρος του πεζοδρομίου και δεν έχει συγκεκριμένη θέση. Μπορεί να βρίσκεται στη μέση του, που είναι και η πιο συνηθισμένη θέση ή σε κάποια πλευρά του και θεωρείται πιο ασφαλής από την προηγούμενη μορφή γιατί δεν εφάπτεται με τον δρόμο, αποκλείοντας έτσι σε μεγάλο ποσοστό τα τροχαία ατυχήματα. Εφαρμόζεται στα μεγάλα (φαρδιά) πεζοδρόμια ή στο ύψωμα του πεζοδρομίου δηλ. στην επιφάνειά του ή σε πιο χαμηλό, συνήθως σε αυτό του δρόμου, σαν ξεχωριστό δρομάκι, παράλληλο με τον δρόμο ή την λεωφόρο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Οδικό δίκτυο
Μέναιχμος (γλύπτης)

Ο Μέναιχμος ήταν γλύπτης του 5ου π.Χ. αιώνα από τη Ναύπακτο.

Φιλοτέχνησε μαζί με τον συμπατριώτη του Σοΐδα, όπως μας πληροφορεί ο Παυσανίας, το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αρτέμιδος Λαφρίας στην Καλυδώνα. Το άγαλμα παρίστανε τη θεά ως κυνηγό, και αργότερα, όταν επί Αυγούστου η Καλύδώνα ερημώθηκε, μεταφέρθηκε στην Πάτρα.

Παραπομπές & Σημειώσεις 

Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες