joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κοκκινόγεια Δράμας

Τα Κοκκινόγεια είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Τα Κοκκινόγεια βρίσκονται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Φαλακρό σε υψόμετρο 143 μέτρα, λίγο πριν ο χείμαρρος Ξηροπόταμος (περνάει ανατολικά του χωριού) καταλήξει στον ποταμό Αγγίτη (δυτικά). Απέχουν 18 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Δράμα και περίπου 4 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Προσοτσάνη (έδρα του δήμου) ενώ ανατολικά περνάει η ΕΟ Δράμας - Ελληνοβουλγαρικά Σύνορα. Υπήρξε κεφαλοχώρι (το 1960 είχε πάνω από 2.000 κατοίκους) και γνωστό καπνοχώρι της περιοχής. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την  γεωργία καλλιεργώντας σε ποτιστικά κτήματα καπνά, σιτάρι, καλαμπόκι, βαμβάκι, τριφύλλι, λίγα λαχανικά και με την κτηνοτροφία (βοσκή βοοειδών, χοίρων και αμνοεριφίων). Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν μεταλλεία μαρμάρου. Από το 1998 δραστηριοποιείται ο Παραγωγικός Συνεταιρισμός Γυναικών Κοκκινογείων.

Την περίοδο της τουρκοκρατίας θεωρείτο μικτό χωριό που κατοικείτο από βουλγαρόφωνους χριστιανούς και μουσουλμάνους ενώ η τότε ονομασία, του ήταν Κουμπάλιστα. Με την ανταλλαγή πληθυσμών οι μουσουλμάνοι μετακινήθηκαν στην Τουρκία και παράλληλα στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 219 οικογένειες προσφύγων (879 άτομα). από Μικρά Ασία, Εύξεινο Πόντο, Ανατολική Θράκη καθώς και Σαρακατσάνοι ενώ οι περισσότεροι βουλγαρόφωνοι μέχρι το 1925 το εγκατέλειψαν.

Αξιοθέατα 
Το σημαντικότερο αξιοθέατο είναι η εκκλησία των Ταξιαρχών η οποία έχει χαρακτηριστεί "ως κτήριο που χρήζει ειδικής κρατικής προστασίας με ζώνη προστασίας τον χώρο που περικλείεται από την αυλή του ναού, επειδή: α) αποτελεί τυπικό δείγμα της μονόχωρης εκκλησίας που απαντά στην περιοχή του Νομού Δράμας κατά τον 19ο αιώνα και β) περιέχει αξιόλογα αρχιτεκτονικά μέλη, παλαιοχριστιανικών χρόνων, στον αύλειο χώρο και γ) αποτελεί τεκμήριο για την ιστορία του τόπου και της περιοχής γενικά του Νομού Δράμας τόσο στα παλιοχριστιανικά όσο και στα νεότερα μεταβυζαντινά χρόνια."

Διοικητικά στοιχεία
Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1919 με την ονομασία Κουμπάλιστα στο ΦΕΚ 42Α - 20/02/1920 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Κοκκινόγεια. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Αγγίτη και τις Πηγές αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοκκινογείων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Προσοτσάνης του Δήμου Προσοτσάνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό ως κοινότητα 663 κατοίκους ενώ ως οικισμός 533.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Προσοτσάνης
Έλενα Καντάρε

Η Έλενα Ο Γκούσκι Καντάρε (γεννήθηκε το 1943 στο Φίερ της Αλβανίας) είναι Αλβανή συγγραφέας διηγημάτων και μυθιστορημάτων, σεναριογράφος και μεταφράστρια.   Ένα από τα εργα της, το Një lindje e vështirë (Μία δύσκολη γέννα) της δεκαετίας του 1970, είναι το πρώτο μυθιστόρημα γραμμένο από που έχει εκδοθεί στην Αλβανία.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Φίερ, στην κεντρική Αλβανία.  Σπούδασε λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο των Τιράνων  και στη συνέχεια εργάστηκε ως δημοσιογράφος και ως εκδότρια στον εκδοτικό κλάδο.  

Έχει γράψει πολλά μικρά διηγήματα.  Έγραψε επίσης το πρώτο πλήρες μυθιστόρημα που έχει εκδοθεί στα αλβανικά από μία γυναίκα: Një lindje e vështirë, Τίρανα1970 (Μία δύσκολη γέννα).  Το μυθιστόρημά της Një grua nga Tirana, Τίρανα 1994 (Μία γυναίκα από τα Τίρανα) έχει εκδοθεί στη γαλλική και γερμανική μετάφραση.

Η Καντάρε ζει στο Παρίσι με τον σύζυγό της συγγραφέα Ισμαήλ Καντάρε από το 1990.  Η κόρη τους Μπεσιανά Καντάρε είναι η Αλβανή Πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη, αντιπρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για την 75η σύνοδό της και Πρέσβης της Αλβανίας στην Κούβα.

Εργα 
 Një lindje e vështirë (Μια δύσκολη γέννα), μυθιστόρημα, 1970
 Një grua nga Τίρανα (Μια γυναίκα από τα Τίρανα), μυθιστόρημα, 1990
 Bashkëshortët (Σύζυγοι), μυθιστόρημα, 2002
 Kohë e pamjaftueshme (Ανεπαρκής χρόνος), μυθιστόρημα, 2011

Δείτε επίσης 
 Αλβανική λογοτεχνία

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Kadare, Έλενα. Kohë e pamjaftueshme, Τίρανα: Onufri, 2011.ISBN 978-9995687519 (Διατίθεται επίσης στα γαλλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία, από τον Robert Elsie
 Εθνική Βιβλιοθήκη της Αλβανίας
 Έργα της Helena Kadare

Μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα
Αλβανοί μυθιστοριογράφοι
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μπριάνσκ

Το Μπριάνσκ (ρωσικά: Брянск) είναι πόλη στη Ρωσία και πρωτεύουσα της περιφέρειας Μπριάνσκ. Ο πληθυσμός του ήταν 402.675 κάτοικοι το 2020.

Γεωγραφία 
Το Μπριάνσκ βρέχεται από τον ποταμό Ντέσνα και βρίσκεται 347 χιλιόμετρα δυτικά της Μόσχας.

Ιστορία 
Η πρώτη γραπτή αναφορά του Μπριάνσκ χρονολογείται από το 1146 και βρίσκεται στο Χρονικό του Ιπατίεφ, όπου αναφέρεται με την ονομασία Νταμπριάνσκ (Дъбряньск). Αυτό το όνομα προέρχεται από την ρωσική λέξη ντάμπρα (дъбръ), μια σλαβική λέξη που σημαίνει πυκνό δάσος. Η περιοχή ήταν γνωστή για τα πυκνά δάση της. Σήμερα, ωστόσο, οι τοπικές αρχές και οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι η πόλη υπήρχε ήδη από το 985, όπου ένας οχυρωμένος οικισμός στη δεξιά όχθη του ποταμού Ντέσνα.

Η ιστορία της πόλης δεν είναι πολύ ξεκάθαρη μέχρι την Μογγολική εισβολή στη Ρωσία. Ήταν η βορειότερη σεβεριανή πόλη που ανήκε στους Ρουρικίδες του Τσέρνικοφ. Μετά τη δολοφονία του Μιχαήλ του Τσερνίγκοφ από τους Μογγόλους το 1246 και την καταστροφή της πρωτεύουσας του, ο γιος του μετέφερε την έδρα του στο Μπριάνσκ. Το 1310 οι Μογγόλοι εισέβαλαν ξανά στην πόλη, η οποία ανήκε στο πριγκιπάτο του Σμολένσκ.

Ο Αλγκίρντας της Λιθουανίας απέκτησε το Μπριάνσκ το 1356 διαμέσου κληρονομιάς και το παρέδωσε στον γιο του, τον Ντμίτρι τον Πρεσβύτερο. Μέχρι το τέλος του αιώνα, οι  Γιογκάιλα, Βιτάουτας, Σβιτριγκάιλα και Γεώργιος του Σμολένσκ πάλεψαν για τον έλεγχο της πόλης.

Το μεγάλο δουκάτο της Μόσχας κατέκτησε το Μπριάνσκ το 1503 μετά την μάχη της Βεντρόσας. Η πόλη μετατράπηκε σε φρούριο, το οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά την διάρκεια της εποχής των ταραχών στη Ρωσία (1598-1613), γεγονός που αποτέλεσε και την αιτία της προσάρτησης του από την Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, η οποία διατήρησε τον έλεγχο του Μπριάνσκ μέχρι την εκεχειρία του Ντεούλινο το 1634. Ο Μέγας Πέτρος ενσωμάτωσε την πόλη στο κυβερνείο του Κιέβου το 1709, αλλά η Μεγάλη Αικατερίνη πίστευε ότι ήταν σοφότερο να μεταφέρει την πόλη στο κυβερνείο του Οριόλ, κάτι που έκανε το 1779. Τον Αύγουστο του 1781 η πόλη απέκτησε εθνόσημο.

Κατά την διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα το Μπριάνσκ ήταν το οικονομικό κέντρο της γύρω περιοχής. Βάση της τοπικής οικονομίας ήταν η έκθεση Σβένσκαγια, η σημαντικότερη στη Δυτική Ρωσία. Η έκθεση λάμβανε χώρα με την βοήθεια του μοναστηριού Σβένσκι και ήταν ετήσια.

Το 1783 η πόλη άρχισε να κατασκευάζει όπλα και πυρομαχικά για το αυτοκρατορικό ναυτικό της Ρωσίας. Από μια περιφερειακή αγορά, το Μπριάνσκ έγινε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο μεταλλουργίας και μηχανικής. Το 1917 είχε ξεπεράσει ήδη τους 30.000 κατοίκους.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Μπριάνσκ έπεσε στον έλεγχο της Ναζιστικής Γερμανίας από τις 6 Οκτωβρίου 1941 μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου 1943. Περίπου 60 000 σοβιετικοί αντάρτες δραστηριοποιήθηκαν στο Μπριάνσκ και την γύρω περιοχή, προκαλώντας βαριές απώλειες στους Γερμανούς. Το 1941, ο Ρώσος εφευρέτης Μιχαήλ Καλάσνικωφ, τότε οδηγός τεθωρακισμένου, τραυματίστηκε στο Μπριάνσκ.

Λίγο μετά την απελευθέρωσή του, το Μπριάνσκ έγινε διοικητικό κέντρο της ομώνυμης περιφέρειας, το 1944.

Παραπομπές 

Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στη Ρωσία
ΦΙΦΑ Βραβείο Πούσκας

Το ΦΙΦΑ Βραβείο Πούσκας  (FIFA Puskás Award) ή απλά «Βραβείο Πούσκας» είναι ένα βραβείο που δημιουργήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2009 από την FIFA (γαλλικά: Fédération Internationale de Football Association - FIFA), για να απονεμηθεί στο άτομο που κρίθηκε ότι είχε το πιο αισθητικά σημαντικό ή το πιο όμορφο γκολ κατά τη διάρκεια του ημερολογιακού έτους.

Το βραβείο είναι προς τιμήν του Φέρεντς Πούσκας, του επιθετικού της Χόνβεντ Βουδαπέστης και της Ρεάλ Μαδρίτης στις δεκαετίες 1940–60 και σημαντικότερο μέλος της πολύ επιτυχημένης ουγγρικής Εθνικής ομάδας της ίδιας εποχής. Ήταν 8 φορές πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος, ενώ πέτυχε και ρεκόρ κόσμου με 84 γκολ με το εθνόσημο. Ο Πούσκας ήταν ένας από τους πιο παραγωγικούς σκόρερ όλων των εποχών με 806 τέρματα σε επίσημους αγώνες και 1.571 συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών. Τιμήθηκε από την IFFHS το 1998 ως ο κορυφαίος σκόρερ πρώτης κατηγορίας του 20ού αιώνα έχοντας αναγνωριστεί τότε 511 γκολ σε 533 παιχνίδια πρωταθλήματος. 
«Είναι σημαντικό να διατηρηθεί η μνήμη εκείνων των ποδοσφαιριστών που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ιστορία μας. Ο Φέρεντς Πούσκας δεν ήταν μόνο ένας παίκτης με τεράστιο ταλέντο που κέρδισε πολλές διακρίσεις, αλλά και ένας αξιοσημείωτος άνθρωπος. Ως εκ τούτου, η FIFA χαίρεται να αποτίσει φόρο τιμής  αφιερώνοντας αυτό το βραβείο στη μνήμη του», δήλωσε ο πρόεδρος της FIFA Ζεπ Μπλάτερ στα εγκαίνια της ανάθεσης που έγιναν στην Βουδαπέστη.

Μέχρι το 2018 ο νικητής αποφασίζονταν με βάση την ψήφο των οπαδών στον επίσημο ιστότοπο της FIFA. Ωστόσο, μετά από διαμάχη στο βραβείο του 2018, η Ομοσπονδία άλλαξε τη διαδικασία. Τώρα, το βραβείο αποφασίζεται από ειδικούς που επιλέγονται από την Ομοσπονδία, οι οποίοι θα επιλέξουν τον νικητή βάσει των τριών κορυφαίων γκολ που ψηφίστηκαν από το κοινό. Το χρονικό πλαίσιο για το πρώτο βραβείο ήταν από τον Ιούλιο του 2008 έως τον Ιούλιο του 2009. Το ετήσιο βραβείο απονεμήθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της βράβευσης του Παγκόσμιου Παίκτη της Χρονιάς FIFA για το 2009 στις 21 Δεκεμβρίου στην Ελβετία, με τον Πορτογάλο παίκτη Κριστιάνο Ρονάλντο να είναι ο πρώτος νικητής.

Νικητές 

Οι νικητές ανά έτος είναι οι εξής:

 2009 : Κριστιάνο Ρονάλντο (Πορτογαλία)
 2010 : Χαμίτ Αλτιντόπ (Τουρκία) 
 2011 : Νεϊμάρ (Βραζιλία) 
 2012 : Μίροσλαβ Στοχ  (Σλοβακία) 
 2013 : Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς (Σουηδία) 
 2014 : Χάμες Ροδρίγες (Κολομβία) 
 2015 : Γουέντελ Λίρα  (Βραζιλία) 
 2016 : Φαΐζ Σουμπρί (Μαλαισία) 
 2017 : Ολιβιέ Ζιρού (Γαλλία) 
 2018 : Μοχάμεντ Σαλάχ (Αίγυπτος) 
 2019 : Ντάνιελ Ζόρι (Ουγγαρία) 
 2020 : Σον Χιουνγκ-Μιν (Νότια Κορέα)
 2021 : Έρικ Λαμέλα (Αργεντινή)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
THE FIFA PUSKÁS AWARD - FIFA Official 

Διεθνή ποδοσφαιρικά βραβεία
Ποδοσφαιρικά βραβεία ΦΙΦΑ
MacOS Big Sur

Το MacOS Big Sur (έκδοση 11.0) είναι η 17η και η σημερινή έκδοση του MacOS, το λειτουργικό σύστημα της Apple για υπολογιστές 

Macintosh, και είναι ο διάδοχος του MacOS Catalina (έκδοση 10.15). Ανακοινώθηκε στο Worldwide Developers Conference (WWDC) της Apple στις 22 Ιουνίου 2020 και κυκλοφόρησε στο κοινό στις 12 Νοεμβρίου 2020.

Το macOS Big Sur διαθέτει επανασχεδιασμό διεπαφής χρήστη. Είναι, επίσης, η πρώτη έκδοση macOS που υποστηρίζει Mac με επεξεργαστές που βασίζονται σε ARM. Για να σηματοδοτήσει τη μετάβαση, ο κύριος αριθμός έκδοσης του λειτουργικού συστήματος αυξήθηκε, για πρώτη φορά από το 2000, από 10 στο 11.  Το λειτουργικό σύστημα πήρε το όνομά του από την παράκτια περιοχή του Big Sur στην Κεντρική Ακτή της Καλιφόρνια.

Παραπομπές 

MacOS
MacOS Catalina

Το macOS Catalina (έκδοση 10.15) είναι η δέκατη έκτη μεγάλη έκδοση του macOS. Είναι ο διάδοχος του macOS Mojave και ανακοινώθηκε στο WWDC 2019 στις 3 Ιουνίου 2019 και κυκλοφόρησε στο κοινό στις 7 Οκτωβρίου 2019. Η Catalina είναι η πρώτη έκδοση του macOS που υποστηρίζει μόνο εφαρμογές 64-bit και η πρώτη που περιλαμβάνει το Activation Lock. Είναι επίσης η τελευταία έκδοση του macOS που έχει το πρόθεμα του αριθμού έκδοσης του 10. Ο διάδοχός του, το Big Sur, είναι η έκδοση 11. Το macOS Big Sur διαδέχθηκε το macOS Catalina στις 12 Νοεμβρίου 2020. 

Το λειτουργικό σύστημα πήρε το όνομά του από το νησί Σάντα Καταλίνα (Santa Catalina), το οποίο βρίσκεται στα ανοικτά των ακτών της νότιας Καλιφόρνιας.

Παραπομπές 

MacOS
Κάτω Κεφαλάρι Δράμας

Το Κάτω Κεφαλάρι είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας..

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Το Κάτω Κεφαλάρι βρίσκεται στην πεδιάδα της Δράμας και τα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας με υψόμετρο 87 μέτρα. Απέχει περίπου 7 χλμ. Δ. από το Καλαμπάκι (έδρα δήμου), 15 χλμ. ΝΑ. από την Δράμα και 24 χλμ.  ΒΔ. από την Καβάλα. Το χωριό είναι κτισμένο δίπλα στον Άγιο Αθανάσιο (ΒΔ.) και το Άνω Κεφαλάρι (ΝΑ.) ενώ στα δυτικά του περνάει η ΕΟ Δράμας - Καβάλας. Μέχρι το 1951 μαζί με το Άνω Κεφαλάρι αποτελούσαν κοινό συνοικισμό του Αγίου Αθανασίου και ονομάζονταν από κοινού Κεφαλάρι (επί τουρκοκρατίας Μπουνάρμπαση). Οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του, μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 83 προσφυγικές οικογένειες (304 άτομα).

Ως ξεχωριστός οικισμός με την ονομασία Κάτω Κεφαλάρι αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1951 όταν απογράφηκε στην τότε κοινότητα Αγίου Αθανασίου. Το 1955 με το ΦΕΚ 95Α - 21/04/1955 ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Κεφαλαρίου, αλλά το 1957 ορίστηκε έδρα το Άνω Κεφαλάρι. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Άνω Κεφαλάρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Κεφαλαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δοξάτου του Δήμου Δοξάτου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως πληθυσμό έχει 333 κατοίκους.

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Δράμας
Δήμος Δοξάτου
Νίκος Παναγιωτίδης

Ο Νίκος Παναγιωτίδης είναι Έλληνας μουσικός και τραγουδιστής. Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1978 από Έλληνες γονείς στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Οι γονείς του είναι ο Ιωάννης Παναγιωτίδης και η Ελένη Παναγιωτίδου, ενώ έχει και 3 αδερφούς.

Βιογραφία  

Ασχολήθηκε με τη μουσική από πολύ μικρός. Επηρεασμένος από την ελληνική μουσική που άκουγε η οικογένεια του και από τον μεγάλο του αδερφό που ήταν επίσης μουσικός, στην ηλικία των 8 ετών ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το τραγούδι και έμαθε μπουζούκι. Έτσι ξεκίνησε να παίζει μουσική και να τραγουδάει σε διάφορες εκδηλώσεις της ελληνικής κοινότητας του Γκέτεμποργκ.

Antique 

Το 1999 τον προσέγγισαν δυο Σουηδοί μουσικοί παραγωγοί, οι οποίοι διασκεύαζαν ελληνικά τραγούδια και έπαιζαν ως DJ τα καλοκαίρια στην Ελλάδα. Αυτοί οι δυο είχαν διασκευάσει το τραγούδι «Opa» του Νότη Σφακιανάκη και του Γιώργου Αλκαίου και ζήτησαν απο τον Νίκο και την παιδική του φίλη Έλενα Παπαρίζου να το ηχογραφήσουν. 

Στις 7 Απριλίου του 1999 ο Νίκος Παναγιωτίδης και η Έλενα Παπαρίζου μπήκαν σε στούντιο της Στοκχόλμης και ηχογράφησαν το πρώτο τους single, «Οπα-Οπα». 

Έχοντας δυο τραγούδια («Οπα-Οπα και «Δυνατά-Δυνατά») στα Top 10 Hits της Ελλάδας και της Σουηδίας οι Antique γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στη Σκανδιναβία και αργότερα σε όλη την Ευρώπη και με τη συμμετοχή τους στην Eurovision το 2001, όπου, εκπροσωπώντας την Ελλάδα με το τραγούδι Die For You του Νίκου Τερζή και του Αντώνη Παππά, κατέκτησαν την 3η θέση, την καλύτερη θέση που είχε κατακτήσει η Ελλάδα μέχρι τότε στο διαγωνισμό. 

Οι Antique έβγαλαν 3 ολοκληρωμένα άλμπουμ και έπειτα αποφάσισαν να κάνουν ένα διάλειμμα από το συγκρότημα τους ώστε να δοκιμάσουν ο καθένας ξεχωριστά τις δυνατότητές του. Σε ενα ήρεμο κλίμα και διατηρώντας τη φιλία τους, ο Νίκος και η Έλενα διέλυσαν τους Antique το 2003 ενώ ήταν ακόμη πολύ επιτυχημένοι.

Σόλο Καριέρα 
Μετά τη διάλυση των Antique, ο Νίκος Παναγιωτίδης ξεκινά σόλο καριέρα υπογράφοντας συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρία Groove Audio Media. Για αρκετό διάστημα λείπει από την Ελλάδα ψάχνοντας τραγούδια για το πρώτο του CD.

Τον Ιούνιο του 2005 κυκλοφορεί το CD του με τίτλο «Δυο Βροχές». Το CD περιέχει 6 τραγούδια και έχει κυρίως λαϊκό χαρακτήρα. Τα πέντε από αυτά έχει γράψει ο Γιάννης Σταμπουλίδης, ενώ το ντουέτο του Νίκου με την Εύα Χαιροπούλου έγραψε ο Μπάμπης Χαλκίδης. Το CD καταλαμβάνει την 3η θέση στα charts. Παρόλα αυτά, ο Νίκος Παναγιωτίδης αποφασίζει να αποσυρθεί από την ελληνική δισκογραφία. Έκτοτε ζει με την οικογένεια του στη Σουηδία και έχει ακολουθήσει έναν άλλον επαγγελματικό τομέα.

Επανένωση των Antique 

Το καλοκαίρι του 2019 οι Antique έκαναν μια μοναδική εμφάνιση στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας στα πλαίσια του “We Who Love The 90s”, ένα φεστιβάλ της Σουηδίας αφιερωμένο στα hits των 90s. Εκεί, οι Antique αποθεώθηκαν και πλέον σχεδιάζουν να επανενωθούν.

Έλληνες μουσικοί
Glotta

Το Glotta με υπότιτλο Zeitschrift für griechische und lateinische Sprache (Γλῶττα. Περιοδικό ελληνικής και λατινικής γλώσσας) είναι ένα παραδοσιακό περιοδικό κλασικής φιλολογίας στη γερμανική γλώσσα. Το όνομα Glotta προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη γλῶττα (γλώσσα).

Το περιοδικό Glotta ιδρύθηκε το 1909 από τους Πάουλ Κρέτσμερ και Φραντς Σκουτς. Ασχολείται κυρίως με προβλήματα των κλασικών αρχαίων γλωσσών, των λατινικών και των αρχαίων ελληνικών και κατά συνέπεια δημοσιεύει κυρίως γλωσσικές, δομικές και ετυμολογικές μελέτες. Μετά από διακοπή λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Κρέτσμερ και Μπρούνο Σνελ προσπάθησαν να αποκαταστήσουν το περιοδικό, το οποίο ξανακυκλοφόρησε το 1948. Αρχισυντάκτες το 2021 είναι οι Γιαν Φέλιξ Γκέρτνερ, Γκέρχαρντ Μάιζερ και Αντρέας Βίλι.

Εκδίδεται περιστασιακά από το 1909. Σήμερα η Vandenhoeck & Ruprecht δημοσιεύει ένα τεύχος το χρόνο και γίνονται αποδεκτές εργασίες στα γερμανικά, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και ισπανικά.

Παλαιότεροι αρχισυντάκτες:

 Πάουλ Κρέτσμερ (1909–1943, 1948–1957)
 Φραντς Σκουτς (1909–1912)
 Βίλελμ Κρολ (1914-1936)
 Ρίτσαρντ Μάιστερ (1941-1943)
 Μπρούνο Σνελ (1953–1973)
 Χανσγιάκομπ Ζάιλερ (1958–1987)
 Χάρτμουτ Έρμπσε (1961-1991)
 Χάιντς Χαπ (1973–19)
 Κλάους Νίκαου (1992–)
 Κλάους Στρουνκ (1974-2000)
 Χάιντς-Γκύντερ Νέσελρατ (2001-2007)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Glotta στον ιστότοπο του εκδότη
 Παλαιότερες εκδόσεις στο JSTOR

Αναφορές

Περιοδικά στη γερμανική γλώσσα
Επιστημονικά περιοδικά
Υψηλό Δράμας

Το Υψηλό είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας..

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Το Υψηλό βρίσκεται προς τα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας, στους δυτικούς πρόποδες από τα Όρη Λεκάνης σε υψόμετρο 200 μέτρα. Απέχει περίπου 14 χλμ. ΒΑ. από το Καλαμπάκι (έδρα δήμου), 20 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Δράμα και 31 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Καβάλα. Το χωριό είναι νότια από τα Πηγάδια, ανατολικά από το Βαθυχώρι και βορειοανατολικά από τα Κύρια. Η ονομασία του την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν Κασαπλή  και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 47 οικογένειες προσφύγων (127 άτομα).

Ως ξεχωριστός οικισμός με την ονομασία Κασαπλή αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κηρίων. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Υψηλόν. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Κύρια, το Βαθύσπηλο, το Βαθυχώρι και το Ευρύπεδο αποτελούν την τοπική κοινότητα Κυρίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δοξάτου του Δήμου Δοξάτου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 50 κατοίκους.

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Δράμας
Δήμος Δοξάτου
Πεδιάδα της Ανατολικής Ευρώπης

Η Πεδιάδα της Ανατολικής Ευρώπης (επίσης γνωστή ως Ρωσική Πεδιάδα, κυρίως από Ρώσους επιστήμονες, ιστορικά γνωστή ως Σαρματική Πεδιάδα) είναι μια τεράστια εσωτερική πεδιάδα που εκτείνεται ανατολικά της Πεδιάδας της Βόρειας Ευρώπης, αποτελούμενη από πολλά οροπέδια που βρίσκονται περίπου 25 μοίρες ανατολικά του πρώτου μεσημβρινού και ανατολικότερα. Περιλαμβάνει το υψίπεδο Βολχινίας-Ποδολίας στα δυτικά, το Κεντρικό Ρωσικό Υψίπεδο και καταλαμβάνει το Υψίπεδο του Βόλγα στα ανατολικά. Η πεδιάδα περιλαμβάνει επίσης μια σειρά μεγάλων λεκάνων απορροής ποταμών όπως η Λεκάνη του Δνείπερου, την πεδιάδα Οκά-Ντον, την λεκάνη του Βόλγα. 

Κατά μήκος του νοτιότερου σημείου της πεδιάδας της Ανατολικής Ευρώπης βρίσκονται ο Καύκασος και τα Κριμαϊκά όρη. Μαζί με τη Πεδιάδα της Βόρειας Ευρώπης (η οποία καλύπτει μεγάλο μέρος της βορειοδυτικής Γαλλίας, των Κάτω Χωρών, της Γερμανίας και μεγάλο μέρος της Πολωνίας μέχρι τα βορειοανατολικά), καλύπτει τις Βαλτικές χώρες (Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία), τη Μολδαβία, τη νοτιοανατολική Ρουμανία, ενώ η πιο νότια επέκτασή της – η Παραδουνάβια Πεδιάδα στη Βόρεια Βουλγαρία, (συμπεριλαμβανομένων των περιοχών Λουντογκόριε και Νότια Δοβρουτσά), αποτελεί την πλειοψηφία της Μεγάλης Ευρωπαϊκής Πεδιάδας (Ευρωπαϊκή πεδιάδα), το μεγαλύτερο συνεχές τμήμα της Ευρώπης ελεύθερο από όρη.

Η πεδιάδα της Ανατολικής Ευρώπης καλύπτει το σύνολο ή το μεγαλύτερο μέρος των Βαλτικών χωρών, την Λευκορωσία, μεγάλο τμήμα της Ουκρανίας, την Μολδαβία, την ανατολική Ρουμανία, και μεγάλο μέρος του ευρωπαϊκού τμήματος της Ρωσίας. Η πεδιάδα εκτείνεται περίπου σε μια έκταση 4.000.000 τ.χλμ. και έχει μέσο υψόμετρο 170 μέτρων. Το υψηλότερο σημείο της πεδιάδας, βρίσκεται στα υψώματα Βαλντάι, στα 346.9 μέτρα.

Παραπομπές 

Ανατολική Ευρώπη
Πεδιάδες της Ευρώπης
Μπουρζ Αλ Μπάμπας

Το Μπουρζ Αλ Μπάμπας (τούρκικα: Burj Al Babas) είναι οικιστικό συγκρότημα που βρίσκεται κοντά στην τουρκική πόλη Μουντουρνού, η οποία είναι γνωστή στα ελληνικά ως Μωδρηνή. Οι κατοικίες στο συγκρότημα έχουν σχεδιαστεί για να μοιάζουν με καστράκια. Το κέντρο του συγκροτήματος ήταν να περιλαμβάνει μια θολωτή δομή που θα περιείχε καταστήματα, έναν κινηματογράφο και άλλες εγκαταστάσεις ανοιχτές για τους κατοίκους.

Η κατασκευή ξεκίνησε το 2014. Η εξέλιξη αρχικά ήταν επιτυχής, αλλά οι πωλήσεις τελικά σταμάτησαν, οδηγώντας τον κατασκευαστή σε χρεοκοπία. Η πτώση των τιμών του πετρελαίου και η αστάθεια στην Τουρκία αναφέρονται ως λόγοι για την έλλειψη πωλήσεων. Από τον Ιανουάριο του 2019, ξεκίνησαν 587 από τις προγραμματισμένες 732 κατοικίες, αλλά καμία δεν έχει ολοκληρωθεί.

Το συνολικό κόστος του έργου ανήλθε στα 205.000.000 δολάρια.

Παραπομπές

Κτίρια και κατασκευές στην Τουρκία
Πόλεις φαντάσματα στην Ευρώπη
Porto 15

Το Porto 15 είναι μια συνεργατική κατοικία αποτελούμενη από 18 ενοικιαζόμενα διαμερίσματα σε ένα κτίριο 5 ορόφων ιδιοκτησίας της ASP Citta di Bologna που βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Μπολόνια κοντά στην πολιτιστική περιοχή που ονομάζεται “Manifattura delle Arti”. Πρόκειται για μία πρωτοβουλία της δημόσιας διοίκησης που υλοποιήθηκε με τη συνεργασία δημόσιων και ιδιωτικών φορέων  , η οποία έχει ως στόχο την κάλυψη αναγκών στέγασης ατόμων ηλικίας έως 35 ετών μέσω μιας νέας μορφής συλλογικής διαβίωσης με παράλληλη ενεργό συμμετοχή στην κοινότητα. Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1914, οι  εργασίες ανακαίνισής  του ξεκίνησαν το 2015 και ολοκληρώθηκαν το 2017 ενώ παράλληλα πραγματοποιήθηκε μια διαδικασία αυτό-επιλογής  και εκπαίδευσης των δικαιούχων /υποψήφιων μελλοντικών ενοίκων με τον ορισμό ενός “χάρτη αξιών”, που περιέχει βασικές αρχές τις οποίες όποιος επιθυμεί να συμμετάσχει θα πρέπει να αποδέχεται και ενός κοινού κανονισμού για τη διαχείριση των χώρων της κατοικίας. Ο  λειτουργικός σχεδιασμός των κοινόχρηστων χώρων έγινε από τους ίδιους τους κατοίκους μέσα από μία συμμετοχική διαδικασία ενώ οι χώροι αυτοί λειτουργούν ως χώροι κοινωνικής και συνεργατικής  έκφρασης  φιλοξενώντας εκθέσεις , εργαστήρια ,καλλιτεχνικές παραστάσεις κτλ.

Η συνεργατική κατοικία απευθύνεται σε άτομα έως 35 ετών, με Ιταλική ιθαγένεια ή ιθαγένεια χώρας της Ε.Ε., κατοικία , ασκούμενη δραστηριότητα ,ή δραστηριότητα σπουδών στην πόλη της Μπολόνια, με εισοδηματική κατάσταση εντός συγκεκριμένου εύρους. Το χρονικό διάστημα της μίσθωσης έχει οριστεί σε έξι έτη με δυνατότητα δύο επιπλέον ετών, με συμφωνημένο ενοίκιο , ετησίως προσαρμοζόμενο βάσει του πληθωρισμού ενώ οι συμμετέχοντες είχαν τη δυνατότητα να επωφεληθούν μέσω επιδοτούμενου δανείου για την κάλυψη των αρχικών εξόδων που απαιτούνται κατά τη διαδικασία της αρχικής εγκατάστασής τους.

https://www.porto15.it/

https://www.housingevolutions.eu/project/porto-15-bologna-innovative-public-co-housing/
Αλέξανδρος Πέρρος

Ο Αλέξανδρος Πέρρος (Αθήνα, 6 Απριλίου 1988) είναι Έλληνας ηθοποιός, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 6 Απριλίου 1988 στην Αθήνα. 

Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και μουσική. Παίζει σαξόφωνο. 

Είναι μέρος της θεατρικής ομάδας "επίPlay" μαζί με τον Δημήτρη Δεγαΐτη και τον Νίκο Τσέκο. 

Μαζί με τον Βασίλη Φιλίππου αποτελούν το Dj Set "The Juicy Brothers". 

Στην τηλεόραση, συμμετείχε στις σειρές «Οι Συμμαθητές» (2014, ΑΝΤ1) και «Τατουάζ» (2017, ALPHA), «Αγγελική» (2020, ALPHA) και «Το Αύριο μας Ανήκει» (2021, MEGA).Τρία Μίλια (2022 star) 

Δείγμα της δουλειάς του στο θέατρο είναι οι παραστάσεις «Όρνιθες» (2008), «Πλούτος» (2012), «Οι 12 ένορκοι» (2016), «Ο συμβολαιογράφος» (2018), «Επιστροφή στην Άγρια Βρύση» (2018) και «Σκύλος με Σπίτι» (2016).

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Βαθύσπηλο Δράμας

Το Βαθύσπηλο είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας..

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Το Βαθύσπηλο βρίσκεται προς τα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας, στους δυτικούς πρόποδες από τα Όρη Λεκάνης σε υψόμετρο 170 μέτρα. Απέχει περίπου 14 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Καλαμπάκι (έδρα δήμου), 18 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Δράμα και 30 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Καβάλα. Το χωριό είναι νότια και δίπλα από τα Κύρια των οποίων θεωρείται, από την τουρκοκρατία, συνοικισμός. Η τότε ονομασία του ήταν Μπουτζάκ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 183 οικογένειες προσφύγων (794 άτομα). Ως ξεχωριστός οικισμός με την ονομασία Μπουτζάκ αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κηρίων. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Βαθύσπηλον. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκε έδρα του νεοϊδρυθέντα δήμου Δοξάτου, μέχρι το 2010 οπότε η έδρα μεταφέρθηκε στο Καλαμπάκι (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010). Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Κύρια, το Υψηλό, το Βαθυχώρι και το Ευρύπεδο αποτελούν την τοπική κοινότητα Κυρίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δοξάτου του Δήμου Δοξάτου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 235 κατοίκους.

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Δράμας
Δήμος Δοξάτου
Ευρύπεδο Δράμας

Το Ευρύπεδο είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας..

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Το Ευρύπεδο βρίσκεται προς τα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας, στα ανατολικά της πεδιάδας της Δράμας σε υψόμετρο 134 μέτρα. Απέχει περίπου 14 χλμ. ΒΑ. από το Καλαμπάκι (έδρα δήμου), 19 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Δράμα και 30 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Καβάλα. Το χωριό είναι βορειοδυτικά και δίπλα από τα Κύρια (Κύργια) και νοτιοδυτικά από το Βαθυχώρι. Η παλιά ονομασία του, από την τουρκοκρατία, ήταν Ασαά Μαχαλέ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 83 οικογένειες προσφύγων (317 άτομα). Έτσι αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κηρίων. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Ευρύπεδον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Κύρια, το Υψηλό, το Βαθυχώρι και το Βαθύσπηλο αποτελούν την τοπική κοινότητα Κυρίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δοξάτου του Δήμου Δοξάτου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 135 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Μαθητικά αρχεία Ευρυπέδου Δράμας από το Εθνικό Ευρετήριο Αρχείων

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Δράμας
Δήμος Δοξάτου
Σχέσεις Ουρουγουάης-Πολωνίας

Οι σχέσεις Ουρουγουάης-Πολωνίας είναι οι διμερείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Ανατολικής Δημοκρατίας της Ουρουγουάης. Και τα δύο έθνη είναι μέλη των Ηνωμένων Εθνών.

Ιστορία 
Το 1847, ο Πολωνός-Γάλλος διπλωμάτης Αλεξάντρ Κολονά-Βαλεφσκί επισκέφθηκε την Ουρουγουάη κατά τη διάρκεια επίσκεψης στη Νότια Αμερική. Οι πρώτοι Πολωνοί μετανάστες στην Ουρουγουάη έφτασαν στα μέσα του 19ου αιώνα. Στα χρόνια πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ουρουγουάη δέχθηκε μετανάστες εργατικής τάξης από την Πολωνία.

Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Πολωνίας και Ουρουγουάης συνήφθησαν στις 22 Ιουλίου 1920. Λίγο αργότερα, ο Πολωνός απεσταλμένος, Κόμης Κσαβερί Φραντσίσεκ Ορλόφσκι, παρουσίασε τα διαπιστευτήριά του στον Πρόεδρο της Ουρουγουάης, Μπαλτασάρ Μπρουμ. Μεταξύ 1922 και 1936 η πολωνική διπλωματική αποστολή στο Μπουένος Άιρες διαπιστεύθηκε για σχέσεις με την Ουρουγουάη.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Θέσαρ Μοντέρο Μπουσταμάντε ανατέθηκε εξ ονόματος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ουρουγουάης για σχέσεις με την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση στο Λονδίνο. Λίγο μετά τον πόλεμο, οι σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών βελτιώθηκαν με σταθερό ρυθμό. Το 1995, ο πρώην Πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Βαλέσα, επισκέφθηκε την Ουρουγουάη. Το 2002, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ουρουγουάης, Ντιντιέρ Οπερτί, πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Πολωνία και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Πολωνίας, Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι. Το 2006, η Υπουργός Εξωτερικών της Ουρουγουάης, Μπελέλα Ερέρα, επισκέφθηκε την Πολωνία. Το 2007, ο Πολωνός Υπουργός Εξωτερικών, Βίτολντ Βαστσικόφσκι, επισκέφθηκε την Ουρουγουάη. 

Το 2010, η Πολωνία και η Ουρουγουάη εόρτασαν τα 90 χρόνια διπλωματικών σχέσεων. Το 2021, η Ουρουγουάη έκλεισε την πρεσβεία της στη Βαρσοβία λόγω περιορισμών του προϋπολογισμού.

Διμερείς σχέσεις 
Και τα δύο έθνη έχουν υπογράψει διάφορες διμερείς συμφωνίες, όπως η συνθήκη για το εμπόριο (1938), η Συμφωνία Πολιτιστικής, Επιστημονικής και Εκπαιδευτικής Συνεργασίας (1989), η Συμφωνία για την αμοιβαία προώθηση των επενδύσεων (1991), η Συμφωνία για την εξάλειψη των απαιτήσεων θεώρησης (1991), η Συμφωνία για την αποφυγή της διπλής φορολογίας (1991) και η συμφωνία για την κοινή συνεργασία μεταξύ των υπουργείων Εξωτερικών των δύο εθνών (2010).

Διπλωματικές αποστολές 

 Η Πολωνία είναι διαπιστευμένη στην Ουρουγουάη από την πρεσβεία της στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής και διατηρεί επίτιμο προξενείο στο Μοντεβιδέο.
 Η Ουρουγουάη είναι διαπιστευμένη στην Πολωνία από την πρεσβεία της στο Βερολίνο της Γερμανίας.

Βιβλιογραφία 
 Άλμπανελ ΜακΚόλ, Εντουάρντο. Polonia en el Uruguay. Μοντεβιδέο: Η Φωνή της Πολωνίας, 1945.

Παραπομπές 

 
Πολωνια
Ουρουγουαη
Βαθυχώρι Δράμας

Το Βαθυχώρι είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας..

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Το Βαθυχώρι βρίσκεται προς τα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας, στους δυτικούς πρόποδες από τα Όρη Λεκάνης σε υψόμετρο 140 μέτρα. Απέχει περίπου 13 χλμ. ΒΑ. από το Καλαμπάκι (έδρα δήμου), 18 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Δράμα και 31 χλμ. ΒΔ. από την Καβάλα. Το χωριό είναι βόρεια από τα Κύρια (Κύργια) στην περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Αραπλή. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του, μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 53 οικογένειες προσφύγων (205 άτομα) . 

Μετά τη μάχη των Φιλίππων (42 π.Χ.), Ρωμαίοι στρατιώτες ίδρυσαν μικρές κοινότητες (vici) στην Ανατολική Μακεδονία και στη ρωμαϊκή αποικία των Φιλίππων, μεταξύ των οποίων αναφέρεται και η κώμη των Κυργίων. Στο Βαθυχώρι έχουν βρεθεί αρχιτεκτονικά μέλη, σαρκοφάγοι και λατινικές επιγραφές ενώ κοντά στα Κύργια ενεπίγραφη επιτύμβια πλάκα και  ένας ρωμαϊκός βωμός ευρήματα τα οποία μαρτυρούν την ύπαρξη ρωμαϊκής κώμης στην περιοχή κατά το 2ο αιώνα.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως ξεχωριστός οικισμός με την ονομασία Αραπλή αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κηρίων. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Βαθυχώρι. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Κύρια, το Υψηλό, το Βαθύσπηλο και το Ευρύπεδο αποτελούν την τοπική κοινότητα Κυρίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δοξάτου του Δήμου Δοξάτου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 208 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Φωτογραφίες από το Βαθυχώρι στον ιστότοπο Doors & Windows

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Δράμας
Δήμος Δοξάτου
Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (Καζακστάν)

Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (καζαχικά: Ұлттық экономика министрлігі) είναι το κεντρικό εκτελεστικό όργανο της κυβέρνησης του Καζακστάν. Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας είναι αρμόδιο τις τους τομείς του στρατηγικού σχεδιασμού, της φορολογικής και δημοσιονομικής πολιτικής, καθώς και για την τελωνειακή πολιτική, τον δημόσιο δανεισμό και το δημόσιο χρέος, τις συμπράξεις μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, τα σχέδια κρατικών επενδύσεων, την προστασία του ανταγωνισμού και του περιορισμού των μονοπωλιακών δραστηριοτήτων στην αγορά, των φυσικών μονοπωλίων και των ρυθμιζόμενων αγορών καθώς και των διεθνών οικονομικών και χρηματοπιστωτικών σχέσεων.

Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας είναι επίσης αρμόδιο για τη ρύθμιση της διεθνούς οικονομικής ολοκλήρωσης, για τη ρύθμιση και την ανάπτυξη δραστηριοτήτων οι οποίες σχετίζονται με το εξωτερικό εμπόριο, για τη ρύθμιση των εμπορικών δραστηριοτήτων, για τη διαχείριση των δημόσιων περιουσιακών στοιχείων, μεταξύ των οποίων και η βελτίωση της ποιότητας της εταιρικής διοίκησης, η ανάπτυξη του συστήματος της δημόσιας διοίκησης, η ανάπτυξη δημοσίων πολιτικών με σκοπό την παροχή δημοσίων υπηρεσιών, η εκπαίδευση και η ευαισθητοποίηση σχετικά με όλα τα παραπάνω θέματα, η μετανάστευση του πληθυσμού καθώς και το αποθεματικό του κράτους.

Ιστορία 
Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας του Καζακστάν ιδρύθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1993 με την επωνυμία Υπουργείο Οικονομίας.

Το Υπουργείο Οικονομίας και Προγραμματισμού του Προϋπολογισμού συγκροτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2002 σύμφωνα με το διάταγμα υπ' αρ. 931 του προέδρου του Καζακστάν "σε σχέση με τα μέτρα για την περαιτέρω βελτίωση της δημόσιας διοίκησης της Δημοκρατίας του Καζακστάν". Ο νέος αυτός φορέας προέκυψε από τη συγχώνευση των λειτουργιών του οικονομικού σχεδιασμού που αποτελούσαν αρμοδιότητα του Υπουργείος Οικονομίας και των λειτουργιών που αφορούσαν το εμπόριο και τον σχεδιασμό του κρατικού προϋπολογισμού που αποτελούσαν αρμοδιότητα του Υπουργείου Οικονομικών.

Στις 16 Ιανουαρίου 2013, το Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης και Εμπορίου σύμφωνα με ειδικό διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας του Καζακστάν σε σχέση με την περαιτέρω βελτίωση του συστήματος δημόσιας διοίκησης της Δημοκρατίας του Καζακστάν, αναδιοργανώθηκε με συγχώνευση στο Υπουργείο Οικονομίας και Προϋπολογισμού. 

Στις 6 Αυγούστου 2014, κατά τη διαδκασία αυτής της αναδιοργάνωσης, το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας αντικατέστησε το Υπουργείο Οικονομίας και Προγραμματισμού του Προϋπολογισμού του Καζακστάν. Επίσης, το Υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης του Καζακστάν είναι αρμόδιο για τις λειτουργίες των αναδιοργανωμένων υπηρεσιών: τις στατιστικές μελέτες, τη ρύθμιση των φυσικών μονοπωλίων, την προστασία του ανταγωνισμού, καθώς και την προστασία των δικαιωμάτων των καταναλωτών.

Παραπομπές
Έμπλα

Το Έμπλα (σουμεριακά : 𒌈𒆷 eb₂-la ; αραβικά : إبلا‎, modern: تل مرديخ, Tell Mardikh) ήταν ένα από τα πρώιμα βασίλεια στην Συρία. Τα ερείπιά του σχηματίζουν μια μύτη και βρίσκεται περίπου 55 χλμ ΝΔ του Χαλεπίου. Το Έμπλα ήταν ένα σημαντικό κέντρο καθ'όλη την 3η χιλιετία πΧ και το πρώτο μισό της 2ης χιλιετίας πΧ. Η ανακάλυψή του απέδειξε ότι το Λεβάντε ήταν κέντρο αρχαίου, συγκεντρωτικού πολιτισμού, ισότιμου με την Αίγυπτο και την Μεσοποταμία, και απέκλεισε την πεποίθηση ότι τα δυο τελευταία βασίλεια ήταν τα μόνα σημαντικά κέντρα στην Εγγύς Ανατολή κατά την πρώιμη εποχή του χαλκού. Το πρώτο βασίλειο του Έμπλα περιγράφεται ως η πρώτη καταγεγραμμένη παγκόσμια δύναμη.

Ξεκινώντας ως ένας μικρός οικισμός στην πρώιμη εποχή του χαλκού (περίπου 3500 πΧ), ο Έμπλα εξελίχθηκε σε εμπορική αυτοκρατορία και αργότερα σε μια επεκτατική δύναμη που επέβαλε την ηγεμονία της σε μεγάλο μέρος της βόρειας και ανατολικής Συρίας. Το Έμπλα καταστράφηκε τον 23ο αιώνα πΧ και αργότερα ξαναχτίστηκε καθώς αναφέρεται στα αρχεία της Τρίτης Δυναστείας του Ουρ. Το δεύτερο βασίλειο του Έμπλα αποτελεί συνέχεια του πρώτου και κυβερνήθηκε από μια νέα βασιλική δυναστεία. Το τρίτο βασίλειο Έμπλα άνθισε επίσης ως εμπορικό κέντρο και έγινε σύμμαχος του Γιαμάντ (σύγχρονο Χαλέπι) μέχρι την οριστική καταστροφή του από τον Χετταίο βασιλιά Μουρίλι Α' το 1600 πΧ.

Το Έμπλα διατήρησε την ευημερία του μέσω ενός τεράστιου δικτύου συναλλαγών. Έργα τέχνης από τους Σουμέριους, την Κύπρο, την Αίγυπτο και μέχρι το Αφγανιστάν ανακτήθηκαν από τα παλάτια της πόλης. Το βασίλειο είχε την δική του γλώσσα και η πολιτική οργάνωσή του είχε χαρακτηριστικά διαφορετικά από εκείνη των Σουμερίων. Οι γυναίκες απολάμβαναν ένα ιδιαίτερο καθεστώς και η βασίλισσα είχε μεγάλη επιρροή στο κράτος και στις θρησκευτικές υποθέσεις. Το πάνθεον των θεών ήταν κυρίως σημιτικό και περιλάμβανε θεότητες που ήταν αποκλειστικά για αυτό το βασίλειο. Η πόλη Έμπλα ανασκάφηκε το 1964 και έγινε διάσημη για τα δισκία, δηλ. για ένα αρχείο με περίπου 20.000 σφηνοειδή δισκία με ημερομηνία το 2350 πΧ. Γραμμένα τόσο στα σουμεριακά όσο και στην εμπλαϊκή γλώσσα και χρησιμοποιώντας το σφηνοειδές σχήμα, το αρχείο αυτό επέτρεψε την καλύτερη χρήση της σουμερικής γλώσσας και παρείχε σημαντικές πληροφορίες για την πολιτική οργάνωση και τα κοινωνικά έθιμα στο Λεβάντε στα μέσα της 3ης χιλιετίας πΧ.

Πηγές

Περαιτέρω μελέτη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ebla (Tell Mardikh) Suggestion to have Ebla (Tell Mardikh) recognized as a UNESCO world heritage site
Ebla - Tell Mardikh with photos and plans of the digs 
Two Weights from Temple N at Tell Mardikh-Ebla, by E. Ascalone and L. Peyronel (pdf)
The Urban Landscape of Old Syrian Ebla. F. Pinnock (pdf)

Ιστορία της Συρίας
Μπρεζόβιτσα

Η Μπρεζόβιτσα (, ) είναι ένας οικισμός που ανήκει στον δήμο Štrpce του Κοσσυφοπεδίου, γνωστός από το ομώνυμο χιονοδρομικό κέντρο. Σύμφωνα με στοιχεία της απογραφής του 2011, ο συνολικός πληθυσμός της Μπρεζόβιτσα είναι 68 άτομα. Το Κοσσυφοπέδιο αποτελεί αντικείμενο εδαφικών διενέξεων ανάμεσα στη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου και τη Δημοκρατία της Σερβίας. 

Η Μπρεζόβιτσα είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς στο Κοσσυφοπέδιο. Το χιονοδρομικό της κέντρο βρίσκεται σε ιδανική τοποθεσία στις βόρειες και βορειοδυτικές πλαγιές του εθνικού δρυμού στο όρος Σκάρδος. Η κορυφογραμμή αποτελείται από 39.000 εκτάρια αλπικού ορεινού εδάφους και δασών, με μεγάλη ποικιλία και αφθονία χλωρίδας και πανίδας. Το χιονοδρομικό κέντρο βρίσκεται σε απόσταση 90 λεπτών από δύο διεθνή αεροδρόμια. Η περιοχή του θερέτρου Μπρεζόβιτσα αντιπροσωπεύει μία από τις τελευταίες ελάχιστα ανεπτυγμένες περιοχές χιονοδρομικού τουρισμού στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Γεωγραφία 
Η Μπρεζόβιτσα βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του όρους Σκάρδος και στη λεκάνη απορροής του ποταμού Lepenac. Το χιονοδρομικό κέντρο του οικισμού βρίσκεται από 900 έως 2.500 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, περίπου 14 χλμ. στα νότια του οικισμού. Στην περιοχή επικρατεί ένας συνδυασμός ήπιου πεδινού κλίματος στα χαμηλότερα μέρη και αλπικού κλίματος στις υψηλότερες περιοχές.

Ιστορία 
Στη Μεσαιωνική Σερβία, υπήρχε η župa (επαρχία) της Σιρίνης, η οποία αναφέρεται για πρώτη φορά σε έναν χάρτη του 13ου αι. και για δεύτερη φορά το 1331, σε έναν χάρτη του αυτοκράτορα Στάφανου Δουσάν.  Η επαρχία αυτή καλύπτει ολόκληρη την έκταση του σύγχρονου δήμου Štrpce, με τους οικσιμούς  Gradište (στη Μπρεζόβιτσα) και Zidinac (στη Gotovuša). Στην περιοχή υπάρχουν αρκετά ερείπια βυζαντινών οχυρών. 

Στην κορυφή του λόφου Čajlije, πάνω από τις εκβολές του ποταμού Lepenac, υπάρχουν τα ερείπια του οχυρού Gradište, το οποίο έχει δύο επίπεδα, το πρώτο από τον 6ο αι.,  και το δεύτερο από τον 13ο αι.  Το φρούριο είναι ερειπωμένο, αλλά διακρίνεται ένας πύργος καθώς και περιγράμματα άλλων κτιρίων. Η είσοδος της πόλης, στα βόρεια, προστατευόταν από πύργο. Από αυτόν τον πύργο, ένας ξεκινούσε ένας προμαχώνας με έναν ακόμη πύργο, από όπου ένας αμυντικός τοίχος απλωνόταν μέχρι τους πρόποδες του λόφου, προς τον ποταμό Lepenac. 

Στις 28 Ιουνίου του 1944, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Βούλγαροι στρατιώτες εκτέλεσαν 46 ντόπιους (εκ των οποίων οι δώδεκα ήταν παιδιά) στο Ρακάνοβατς της Μπρεζόβιτσα, μετά το θάνατο ενός από τους στρατιώτες τους.

Δημογραφικά στοιχεία

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 viewkosova.com Μπρεζόβιτσα
 Επίσημος ιστότοπος του χιονοδρομικού κέντρου της Brezovica
 Brezovica.biz
 Χιονοδρομικές διακοπές στο Κοσσυφοπέδιο, 2016 NYTimes
Χιονοδρομικά κέντρα
Abahlali baseMjondolo

Το Abahlali baseMjondolo (Shack Dwellers) -σε ελεύθερη απόδοση: "Κάτοικοι των Παραγκουπόλεων"- είναι ένα οικιστικό κοινό το οποίο δημιουργήθηκε στην πόλη – λιμάνι Ντούρμπαν της Νότιας Αφρικής, στις αρχές του 2005 και είναι η μεγαλύτερη (σε επίπεδο αριθμού ενεργών μελών και υποστηρικτών) ακτιβιστική οργάνωση της Νότιας Αφρικής, στην μετά-Απαρτχάιντ εποχή.

Η ιδρυτική του εκδήλωση ήταν ο αποκλεισμός μιας οδικής αρτηρίας, από τους κατοίκους της παραγκούπολης Κένεντι Ρόουντ, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το γεγονός ότι ένα γειτονικό κομμάτι γης, το οποίο ο οικείος δημοτικός σύμβουλος είχε υποσχεθεί ότι θα διατεθεί για την κάλυψη των οικιστικών αναγκών τους, τελικά πωλήθηκε σε έναν ντόπιο βιομήχανο.

Το κίνημα βρήκε άμεσα πολύ μεγάλη αποδοχή, με αποτέλεσμα πολύ σύντομα να φτάσει να αριθμεί δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές, από τουλάχιστον 64 οικισμούς σε διάφορες πόλεις. Μέχρι σήμερα έχει καταφέρει να αποτρέψει μεγάλο αριθμό επαπειλούμενων εξώσεων και κατεδαφίσεων, έχει οργανώσει την κατάληψη ανεκμετάλλευτων κρατικών εκτάσεων, έχει συνδέσει μεγάλο αριθμό κατοικιών με τα δίκτυα ύδρευσης, αποχέτευσης και ηλεκτρικού ρεύματος και εξακολουθεί να είναι σταθερά προσανατολισμένο στην οικιστική αναβάθμιση των οικισμών που το υποστηρίζουν. Παράλληλα έχει αναπτύξει ένα πλέγμα δράσεων σε σχέση με την εκπαίδευση, την ισότητα, τα ατομικά δικαιώματα και την προστασία των πιο ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων, όπως τα ορφανά και οι πάσχοντες από AIDS.

Το κοινό λειτουργεί ανεξάρτητα από κόμματα και άλλες πολιτικές οργανώσεις, χωρίς ιεραρχία, με τις αποφάσεις να λαμβάνονται με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Ωστόσο δεν διστάζει να λαμβάνει πολιτικές θέσεις ή να δέχεται υποστήριξη, με την προϋπόθεση ότι προωθούνται οι διεκδικήσεις και οι στόχοι του, χωρίς όμως να αλλοτριώνεται ο χαρακτήρας του. Επίσης συνεργάζεται με άλλα -εγχώρια και μη- κινήματα, που δρουν ενάντια στη φτώχεια και τον αποκλεισμό.

Παραπομπές
Συνθήκη του Καμπραί

Η Συνθήκη του Καμπραί, γνωστή επίσης ως Ειρήνη των Κυριών υπεγράφη στις 3 Αυγούστου 1529 και έθεσε τέλος στον έβδομο Ιταλικό πόλεμο (πόλεμος του Συνδέσμου του Κονιάκ) μεταξύ του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α΄ και του βασιλέα της Ισπανίας και αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Καρόλου Κουίντου.

Η συνθήκη επιβεβαίωσε προσωρινά την ισπανική ηγεμονία (Οίκος των Αψβούργων) στο δουκάτο του Μιλάνου και στη Νότια Ιταλία.

Ιστορικό 

Η συνθήκη του Καμπραί τερμάτισε τον έβδομο ιταλικό πόλεμο (πόλεμος του Συνδέσμου του Κονιάκ), ο οποίος είχε αρχίσει το 1526. Υπογράφηκε στην πόλη Καμπραί, κέντρο εκκλησιαστικού πριγκιπάτου που ανήκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στις Κάτω Χώρες (τώρα στον γαλλικό νομό Νορ).

Η συνθήκη αναφέρεται και ως Ειρήνη των Κυριών, καθώς τη διαπραγματεύτηκαν και υπέγραψαν στο Καμπραί δύο κυρίες, η Μαργαρίτα της Αυστρίας, θεία του αυτοκράτορα και η Λουίζα της Σαβοΐας, μητέρα του Φραγκίσκου Α', εκπροσωπώντας τους δύο μονάρχες.

Οι διαπραγματεύσεις έγιναν στο μέγαρο Σαιν-Πολ στο Καμπραί, κατοικία της Μαρίας του Λουξεμβούργου, κόμισσας του Βαντόμ (πρώτη εξαδέλφη της  Λουίζας της Σαβοΐας και, μετά το γάμο της, της Μαργαρίτας της Αυστρίας), παρουσία του γιου της, του καρδινάλιου Λουδοβίκου των Βουρβόνων του Βαντόμ.

Οι όροι της συνθήκης 

Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης που υπογράφηκε στο Καμπραί, ο Φραγκίσκος Α' 

 παραιτήθηκε από τις αξιώσεις του στα ιταλικά εδάφη, το Αρτουά και τη Φλάνδρα. 
επανέκτησε τη Βουργουνδία, από την οποία ο Κάρολος Ε' παραιτήθηκε.

 Η συνθήκη προέβλεπε επίσης την επιστροφή στη Γαλλία των δύο γιων του Φραγκίσκου Α', του οκτάχρονου δελφίνου Φραγκίσκου και του επτάχρονου πρίγκιπα Ερρίκου, του μελλοντικού Ερρίκου Β', που είχαν σταλεί όμηροι στην Μαδρίτη σύμφωνα με τη συνθήκη της Μαδρίτης (1526), με αντάλλαγμα λύτρα 2 εκατομμύρια χρυσές κορώνες.

 Ο Φραγκίσκος Α΄, χήρος από αρκετά χρόνια, επιβεβαίωσε τη συγκατάθεσή του να παντρευτεί την αδερφή του Καρόλου Ελεονώρα και την παντρεύτηκε στις 7 Ιουλίου 1530.

Αποτελέσματα 
Μετά τη συνθήκη του Καμπραί επήλθε η διάλυση της συμμαχίας του Συνδέσμου του Κονιάκ. Η Βενετία έκανε ειρήνη με τον αυτοκράτορα, και μόνο η  Φλωρεντία συνέχισε να πολεμά ενάντια στον Κάρολο Ε', οδηγώντας στην πολιορκία και την παράδοση της πόλης το 1530.

Ωστόσο, οι όροι της ειρήνης δεν ικανοποίησαν τον Φραγκίσκο Α'. Το 1536, ξεκίνησε μια νέα σύγκρουση μεταξύ της Γαλλίας και της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, ο όγδοος ιταλικός πόλεμος.

Παραπομπές 

Συνθήκες ειρήνης
Ιταλικοί Πόλεμοι
Χάτι Τσίρπαν

Η Χάτι Τσίρπαν (πρώην Σατί Καντίν, 1890 - 21 Μαρτίου 1956) ήταν Τουρκάλα πολιτικός, μία από τις πρώτες γυναίκες μέλη του κοινοβουλίου στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας, που εξελέγη στις γενικές εκλογές του 1935.

Βιογραφία 
Η Χάτι Τσίρπαν ήταν κόρη του Καρά Μεχμέτ Μπέη και της Εμινέ Χανίμ. Παντρεύτηκε τον Ιμπραήμ Τσιρπάνογλου, έναν από τους βετεράνους του Βαλκανικού Πολέμου με τον οποίο απέκτησε έξι παιδιά.    

Λίγο πριν από το Δεύτερο Συνέδριο Γλωσσών (İkinci Türk Dil Kurultayı, 18–23 Αυγούστου 1934), στις 16 Ιουλίου 1934, ο Πρόεδρος Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ έφυγε από την Άγκυρα για μια εκδρομή στο χωριό Καζάν (τότε τμήμα της περιοχής Κιζιλτζαχαμάμ της επαρχίας της Άγκυρας),   50 χιλιόμετρα (31 μίλια)  μακριά από την πρωτεύουσα της Άγκυρας.  Κατά τη διάρκεια αυτής της εκδρομής, ο Ατατούρκ συστήθηκε στην Σατί Καντίν, η οποία ήταν αρχηγός του χωριού Καζάν. Ήταν αγρότισσα από την Κεντρική Ανατολία, που αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια κατά τη διάρκεια του Τουρκικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας.  Οι δύο έκαναν μία συζήτηση, μετά την οποία αναφέρθηκε ότι του άρεσαν του Ατατούρκ τα επιτεύγματα και η ευφυΐα της Σατί Καντίν.   

Σύμφωνα με την Αφέτ Ινάν, ο Ατατούρκ είπε μετά τη συνάντησή της, "Αυτή είναι μια εξαιρετική γυναίκα, που μπορεί να ευδοκιμήσει ως μέλος του κοινοβουλίου".  Η Σατί Καντίν χρηματοδοτήθηκε και υποστηρίχθηκε στην επιτυχημένη εκστρατεία της για το αξίωμα από τον ίδιο τον Ατατούρκ.  Αργότερα, άλλαξε το όνομά της σε Χάτι μετά από τη συμβουλή του Ατατούρκ, ο οποίος ενδιαφερόταν για τον πολιτισμό των Χάττι εκείνη την εποχή, και επειδή το παλιό της όνομα Σατί σήμαινε «πώληση» ή «αγορά» στα Τουρκικά.  Υιοθέτησε το επώνυμο Τσίρπαν μετά το  νόμο Επιθέτου του 1934, που απαιτούσε από όλους τους Τούρκους πολίτες να έχουν επώνυμο. Στις εκλογές του 1935 στην Τουρκία, 17 από τους 399 βουλευτές ήταν γυναίκες. Στις ενδιάμεσες εκλογές, που διεξήχθησαν στις αρχές του 1936 για τις βουλευτικές έδρες, που έμειναν κενές, ο αριθμός των γυναικών βουλευτών στο κοινοβούλιο αυξήθηκε σε 18. Ανάμεσα σ' αυτές τις γυναίκες ήταν και η Χάτι Τσίρπαν.

Παραπομπές 

 
Τούρκοι πολιτικοί
Νεροφράκτης Δράμας

ο Νεροφράκτης είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας..

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Ο Νεροφράκτης βρίσκεται στην πεδιάδα της Δράμας με υψόμετρο 48 μέτρα, σε απόσταση 16 χλμ. νότια από την πόλη,  περίπου 6 χλμ. ανατολικά από το Καλαμπάκι (έδρα δήμου) και 12 χλμ. νοτιοδυτικά από το Δοξάτο.Η ονομασία του την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν Γεδή Περέ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του, μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 120 προσφυγικές οικογένειες (493 άτομα) από την Ανατολική Θράκη - από τα χωριά Κιουρτλή και Χάσκιο της περιοχής Κεσσάνης καθώς και Λουλέ - Μπουργάζ της περιοχής Σαράντα Εκκλησιών. 

Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία (παράγουν καλαμπόκι, βαμβάκι, σιτάρι, κριθάρι, τεύτλα και βιομηχανική ντομάτα) και την κτηνοτροφία (αγελάδες γαλακτοπαραγωγής, αμνοερίφια, χοίροι και πουλερικά) δυτικά του χωριού υπάρχει από το  1989 μεγάλη μονάδα εμπορίας, αποθήκευσης, ξήρανσης δημητριακών και παραγωγής σύνθετων ζωοτροφών. Από το 1982 λειτουργεί ο Λαογραφικός Σύλλογος Θρακιωτών Νεροφράκτη που διοργανώνει πολλές εκδηλώσεις, γιορτές και αναβιώνει τα έθιμα των προσφύγων κατοίκων όπως: το φαγητό της Μπάμπως, τη γιορτή του Αγίου Μωκίου, τη γιορτή της Αναλήψεως του Κυρίου, το αντάμωμα των Θρακιωτών. Στο χωριό υπάρχει ερασιτεχνικό ποδοσφαιρικό σωματείο, ο Απόλλων Νεροφράκτη, που συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα.

Διοικητικά στοιχεία 
Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα ως Γεδή Περέ το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καλαμπακίου. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Νεροφράκτης και το 1934 με το ΦΕΚ 48Α - 03/02/1934 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Νεροφράκτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καλαμπακίου του Δήμου Δοξάτου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 584 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα του Λαογραφικού Συλλόγου Θρακιωτών Νεροφράκτη

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Δράμας
Δήμος Δοξάτου