joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ερρίκος Ζ΄ του Λουξεμβούργου

Ο Ερρίκος Ζ΄ (Henri VII de Luxembourg, 1275 – 24 Αυγούστου 1313) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν βασιλιάς της Γερμανίας από το 1308 και αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1312. Υπήρξε ο πρώτος αυτοκράτορας από τον Οίκο του Λουξεμβούργου. Κατά τη σύντομη περίοδο της βασιλείας του αναζωογόνησε την αυτοκρατορική επιρροή στην Ιταλία και απέσπασε τον έπαινο του Ντίνο Κομπάνι και του Δάντη Αλιγκέρι. 

Γεννήθηκε στο Βαλενσιέν και ήταν γιος του κόμη Ερρίκου ΣΤ΄ του Λουξεμβούργου και της Βεατρίκης του Οίκου των Αβέσνων. Στις 15 Αυγούστου 1309, ο Ερρίκος ανακοίνωσε την πρόθεσή του να μεταβεί στη Ρώμη και ζήτησε από τα στρατεύματά του να είναι έτοιμα μέχρι την 1η Οκτωβρίου 1310. Ταξίδεψε στη Ρώμη για να στεφθεί αυτοκράτορας, θέση η οποία χήρευε από το θάνατο του Φρειδερίκου Β΄. Η ενθρόνισή του έγινε στις 29 Ιουνίου 1312.

Ως αυτοκράτορας θέλησε να αποκαταστήσει την εξουσία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και πράγματι επανέφερε υπό την αυτοκρατορική εξουσία τμήματα της βόρειας Ιταλίας, αντιμαχόμενος την αντιιμπεριαλιστική κοινότητα της Φλωρεντίας. Ωστόσο, ήρθε σε διαμάχη με τους Γουέλφους, ιδιαίτερα στις ελεύθερες πόλεις στην Τοσκάνη, και ο βασιλιάς Ροβέρτος της Νάπολης και ο Πάπας Κλήμης Ε΄ ανησυχούσαν για τις επεκτατικές του πολιτικές. Ο Ερρίκος θέλησε να τιμωρήσει τον Ροβέρτο για την απιστία του, αφού ο Ροβέροτς ως κόμης της Προβηγκίας ήταν υποτελής στον Ερρίκο, αλλά πέθανε στις 24 Αυγούστου 1313 στο Μπουονκονβέντο κοντά στη Σιένα.

Ο Ερρίκος είναι ο περίφημος άλτο Αρίγκο στη Θεία Κωμωδία του Δάντη, στην οποία ο ποιητής περιγράφει τις τιμές που περιμένουν τον Ερρίκο στον παράδεισο. Ο Δάντης αναφέρεται σε αυτόν πολλές φορές και στο «Καθαρτήριο» παρουσιάζοντας τον σαν τον σωτήρα που θα φέρει την αυτοκρατορική κυριαρχία στην Ιταλία και θα δώσει τέλος στην ακατάλληλη εκκλησιαστική εξουσία. Ωστόσο, οι επιτυχίες του Ερρίκου στην Ιταλία δε διήρκεσαν, και μετά το θάνατό του οι αντι-αυτοκρατορικές δυνάμεις ξαναπήραν την εξουσία. 

Μετά το θάνατό του Ερρίκου, δύο αντίπαλοι, ο Λουδοβίκος Δ΄ της Βαυαρίας του Οίκου των Βίττελσμπαχ και ο Φρειδερίκος Α΄ της Αυστρίας του Οίκου των Αψβούργων, διεκδίκησαν τον θρόνο. Η διαμάχη τους έλαβε τέλος στις 28 Σεπτεμβρίου 1322 με τη μάχη του Μουλντόρφ, στην οποία ηττήθηκε ο Φρειδερίκος.

Οικογένεια 
Το 1292 νυμφεύτηκε τη 2η εξαδέλφη του Μαργαρίτα, κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης και απέκτησε τέκνα:

 Ιωάννης 1296–1346, βασιλιάς της Βοημίας.
 Μαρία 1304-1324, παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ των Καπετιδών βασ. της Γαλλίας.
 Βεατρίκη 1305–1319, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασ. της Ουγγαρίας.

Πρόγονοι

Παραπομπές και Υποσημειώσεις

Πηγές

 William M. Bowsky, Henry VII in Italy, Lincoln, 1960.
 Maria Elisabeth Franke, Kaiser Heinrich VII. im Spiegel der Historiographie, Köln/Weimar/Wien, 1992. 

Κόμητες του Λουξεμβούργου
Οίκος του Λουξεμβούργου
Οδός Πανός

Η Οδός Πανός είναι λογοτεχνικό περιοδικό, τριμηνιαίο, με τον υπότιτλο «Εργοτάξιο εξαιρετικών αισθημάτων», που εκδίδεται στην Αθήνα από τον Ιανουάριο του 1981. Εκδότης είναι ο ποιητής και λογοτέχνης Γιώργος Χρονάς.

Το περιοδικό έχει κάνει αφιερώματα σε τόσο σε Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Κώστας Ταχτσής, η Σωτηρία Μπέλλου, η Κατερίνα Γώγου, ο Κωνσταντίνος Καβάφης κ.ά., όσο και σε πρόσωπα παγκοσμίως γνωστά, όπως ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο Ντέιβιντ Μπάουι, ο Λουκίνο Βισκόντι, ο Λόρενς Ολίβιε, ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ κ.ά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα
Ψηφιοποιημένα τεύχη

Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Αμούλιος

Ο Αμούλιος κατά την Ρωμαϊκή μυθολογία, ήταν μυθικός βασιλιάς του Λατίου, γιος του Πρόκα.

Κατέλαβε το θρόνο αφού προηγουμένως εξεθρόνισε τον πρωτότοκο αδελφό του Νουμίτορα. Τη δε κόρη του Νουμίτορα, τη Ρέα Σύλβια, την κατέστησε ιέρεια σε ναό (μια από τις Εστιάδες Παρθένες) ενώ τους γιους της Ρώμο και Ρωμύλο τους έβαλε μέσα σε ξύλινο κιβώτιο το οποίο και στη συνέχεια έριξε στο ποταμό Τίβερη. Τα παιδια όμως σώθηκαν και αργότερα εξεδίωξαν τον Αμούλιο και επανέφεραν στο θρόνο τον παππού τους Νουμίτορα.

Πηγές
Αππιανός, Ρωμαϊκή Ιστορία, Γ', 24
Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Ρωμύλος

Βασιλείς της ρωμαϊκής μυθολογίας

ca:Amulius
Μπρέγκεντς

To Μπρέγκεντς (Γερμανικά: Bregenz) είναι η πρωτεύουσα του ομόσπονδου κρατιδίου Φόραρλμπεργκ της Αυστρίας. Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική όχθη της λίμνης της Κωνσταντίας (Bodensee) και έχει 28.012 κατοίκους (2012) και έκταση 29,51 τετρ. χιλιομέτρων. Ενώ ο δήμος είναι μικρότερος σε πληθυσμό από τις πόλεις Ντόρνμπιρν και Φέλντκιρχ του ιδίου κρατιδίου, η μητροπολιτική του περιοχή είναι περίπου διπλάσια και πυκνοκατοικημένη.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε το 15 π.Χ. από Ρωμαίους με το όνομα Βριγάντιο (πρωτότυπη ονομασία: Brigantium) και το 50 μ.Χ. έγινε πόλη. Το 259 οι Αλαμαννοί κατέστρεψαν την πόλη, ενώ το 917 ιδρύθηκε η κομητεία του Μπρέγκεντς που διατηρήθηκε μέχρι το 1150. Ο Ούγος της Τυβίγγης επανίδρυσε την πόλη το 1249, η οποία το 1523 πέρασε υπό τη δυναστεία των Αψβούργων. Κατά την περίοδο 1804-1815 ανήκε στη Βαυαρία. Το 1842 κατασκευάστηκε το λιμάνι και το 1872 ο σιδηροδρομικός σταθμός.

Πόλεις της Αυστρίας
T.A.T.u.

Οι t.A.T.u. () ήταν ρώσικο συγκρότημα που αποτελούνταν από τις Έλενα Κάτινα και Γιούλια Βόλκοβα. To όνομα Тату είναι η συντομη εκδοχή της ρώσικης φράσης "Эта девочка любит ту девочку" (eta devochka lyubit tu devochku), που σημαίνει "αυτό το κορίτσι αγαπάει εκείνο το κορίτσι". Σχηματίστηκαν στις 31 Μαΐου του 1999 από τον Ιβάν Σαποβάλοφ.

Ιστορία 
Οι t.A.T.u.  καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας τους πούλησαν σχεδόν 15.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως, γεγονός που τις έκανε το πιο επιτυχημένο συγκρότημα στη μουσική ιστορία της Ρωσίας. Ήταν το πρώτο συγκρότημα που έλαβε IFPI Ευρωπαικό πλατινένιο βραβείο για το ίδιο άλμπουμ σε δύο διαφορετικές γλώσσες. Τα αγγλικά και τα ρωσικά, έκαναν τις t.A.T.u. να επιτύχουν και σε άλλες χώρες εκτός από τη Ρωσία, όπως στην Αμερική, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ιαπωνία και σε πολλές άλλες. Το 2003, συμμετείχαν στο διαγωνισμό της Eurovision καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση. Το Μάρτιο του 2011 το συγκρότημα ανακοίνωσε την διάλυση του μέσω της ιστοσελίδας του, με την Γιούλια και την Έλενα να ακολουθούν σόλο καριέρες.

Δημόσια εικόνα 

Τον πρώτο καιρό, η Έλενα και η Γιούλια έδιναν την εντύπωση πως είχαν λεσβιακό δεσμό μεταξύ τους, αλλά όπως υποστήριξαν το 2003 σε ένα ντοκουμέντο γι' αυτές Анатомия «Тату», ξεκαθάρισαν πως αυτό ήταν απλά και μόνο το ύφος του συγκροτήματος και ότι δεν υπήρχε ερωτική σχέση μεταξύ τους. Η Γιούλια είχε δηλώσει ανοιχτά την αμφισεξουαλικότητα της.

Δισκογραφία

Κυκλοφορία singles 

Νικητές World Music Awards
Ρωσικά μουσικά συγκροτήματα
Ντουέτα ηλεκτρονικής μουσικής
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2003
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ρωσία
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Πολιτισμός Χάλστατ

Με τον όρο πολιτισμός Χάλστατ, (περ. 1100/1000 έως 800/700 στην πρώιμη φάση του και 800/700 έως το 450 ΠΚΕ/π.Χ.) εννοείται χαρακτηριστικός πολιτισμός της πρώιμης φάσης της εποχής του σιδήρου, με επίκεντρο μια κοινότητα εξόρυξης άλατος του τέλους της χάλκινης εποχής εκεί που βρίσκεται το σημερινό Χάλστατ στην επαρχία της Άνω Αυστρίας.

Στην περιοχή του Χάλστατ, από το 1846 έως το 1899 ανασκάφτηκε νεκρόπολη με περισσότερους από 2.000 τάφους που απέδωσαν αρκετά τέχνεργα, ώστε να διαμορφωθούν σχετικές θεωρίες. Σε πολλές περιπτώσεις, εξαιτίας των συντηρητικών ιδιοτήτων του άλατος, στάθηκε δυνατόν να φθάσουν ως την εποχή μας εργαλεία, τμήματα ρουχισμού, ακόμη και τα σώματα των αλατωρύχων.

Ο πολιτισμός Χάλστατ χαρακτηρίζεται για τα σύνθετα νεκρικά τυπικά του, είτε στην εποχή της καύσης των νεκρών είτε στην εποχή της ταφής. Χαρακτηρίζεται από μια μετάβαση στην εκτεταμένη χρήση του σιδήρου ενώ η κεραμική διακρίνεται για τα επαναλαμβανόμενα γεωμετρικά μοτίβα της.

Δικτυακοί τόποι 

 http://celts.etrusia.co.uk/celtic_cultures.php

Χαλστατ
Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη

Ο  Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) (αγγλικά: Organization for Security and Co-operation in Europe - OSCE) είναι ο μεγαλύτερος διακρατικός οργανισμός για τη διαφύλαξη της ασφαλείας στον κόσμο. Ιδρύθηκε το 1975 στο Ελσίνκι ως Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και μετονομάστηκε στο όνομα που έχει σήμερα το 1995. 

Στο πεδίο ευθύνης του Οργανισμού περιλαμβάνεται ο έλεγχος της διάδοσης όπλων, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία του τύπου και η δίκαιη και ελεύθερη διεξαγωγή εκλογών. Οι περισσότεροι από τα 3.500 μέλη του προσωπικού του απασχολούνται σε επιχειρησιακό επίπεδο, με μόλις ένα 10% να απασχολούνται στην έδρα του οργανισμού. 

Σκοπός της δημιουργίας του είναι η έγκαιρη αντιμετώπιση, η αποτροπή συγκρούσεων, η διαχείριση κρίσεων και η αποκατάσταση μετά από συγκρούσεις, καθώς και να προάγει τη συνεργασία στην περιοχή. Οι 57 χώρες που συμμετέχουν βρίσκονται στην Ευρώπη, τον Καύκασο, την Κεντρική Ασία και τη Βόρεια Αμερική και καλύπτουν το σύνολο του Βορείου ημισφαιρίου. Ως επίσημοι συνεργάτες του Οργανισμού αναγνωρίζονται επιπλέον 6 μεσογειακά κράτη, 4 ασιατικά και η Αυστραλία. Δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ως φόρουμ Ανατολής - Δύσης.

Κράτη-μέλη 
Τα κράτη που συμμετέχουν σήμερα είναι:

Γενικοί Γραμματείς 
15 Ιουνίου 1993 έως 15 Ιουνίου 1996 Βίλχελμ Χόινκ (Γερμανία) (γ. 1933)
15 Ιουνίου 1996 έως 15 Ιουνίου 1999  Τζιανκάρλο Αραγκόνα (Ιταλία)          (γ. 1942)
15 Ιουνίου 1999 έως 21 Ιουνίου 2005  Γιαν Κούμπις (Σλοβακία)               (γ. 1952)
21 Ιουνίου 2005 έως  1 Ιουλίου 2011  Μαρκ Περέν ντε Μπρισομπό (Γαλλία)(γ. 1948)                           
1 Ιουλίου 2011  έως 30 Ιουνίου 2017  Λαμπέρτο Τσανιέρ (Ιταλία)           (γ. 1954)
30 Ιουνίου 2017 έως 18 Ιουλίου 2017  Κενή θέση
18 Ιουλίου 2017 έως 18 Ιουλίου 2020  Τόμας Γκρέμινγκερ (Ελβετία)     (γ. 1961)
19 Ιουλίου 2020 έως 3 Δεκεμβρίου 2020: Τούλα Ιρίολα (Tuula Yrjölä) (υπηρεσιακή) (γ. 1962)
4 Δεκεμβρίου 2020 έως σήμερα: Χέλγκα Σμιντ

Προεδρία 
Στην προεδρία του ΟΑΣΕ εναλλάσσονται σε ετήσια βάση τα μέλη του. Το 2022 την ανέλαβε η Πολωνία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Ομιλία της Ελληνίδας ΥΠΕΞ Ντόρας Μπακογιάννη ενόψει ανάληψης Ελληνικής Προεδρίας ΟΑΣΕ 
 Η Ελληνική Προεδρία ΟΑΣΕ 

Διεθνείς οργανισμοί
Βιέννη
Διακυβερνητικός Οργανισμός
Σύνοδος του Αλχεθίρας

Η λεγόμενη "Συνθήκη Αλχεθίρας"  είναι η Διεθνής Συνθήκη που συνομολογήθηκε από την ομώνυμη Διεθνή Διάσκεψη Αλχεθίρας που συνήλθε από τις 16 Ιανουαρίου μέχρι τις 7 Απριλίου του 1906, στην ισπανική πόλη Αλχεθίρας, εξ ου και η ονομασία της, η οποία και υπήρξε πολύ σημαντική στην ιστορία του Μαρόκου.

Η Διάσκεψη αυτή συνήλθε στη "Κάζα Κονστουτοριάλ" (Δημαρχείο) της Αλχεθίρας κατά την οποία συνομολογήθηκε ή ομώνυμη συνθήκη με την οποία και εγκρίθηκαν τα σχέδια της Γαλλίας για την παρεμβολή της στο Μαρόκο, έναντι των οποίων η Αυτοκρατορία της Γερμανίας επεδίωκε, φαινομενικά, τη διατήρηση της ανεξαρτησίας του Μαρόκου.

Τη Συνθήκη αυτή αναγνώρισε και επικύρωσε στη συνέχεια ο τότε Σουλτάνος (Μουλάι) του Μαρόκου Αμπντούλ Αζίζ ο Δ' με ιδιαίτερο διάταγμα στις 18 Ιουνίου του ίδιου έτους. Σημειώνεται ότι της συνθήκης αυτής είχε προηγηθεί η Συμφωνία της Μαδρίτης (1880) με την οποία αναγνωρίστηκε η ανεξαρτησία του Μαρόκου. Συνέχεια δε της συνθήκης Αλχεθίρας ακολούθησε, έξι χρόνια μετά, το 1912, η Συνθήκη της Φεζ με την οποία αναγνωρίστηκε η μετάπτωση του Μαρόκου από κυρίαρχο κράτος σε  Προτεκτοράτο της Γαλλίας. 

Αιτία αυτής της μετάπτωσης ήταν αφενός  μεν οι συνεχείς εξεγέρσεις των Βερβέρων και η αδυναμία εκ μέρους του τότε νεαρού Σουλτάνου να τις καταστείλει και αφετέρου οι μόνιμα αποικιοκρατικές βλέψεις της Γαλλίας και της διασφάλισης του δανείου που είχε παραχωρήσει στο Μαρόκο για την οργάνωση και ανόρθωση της χώρας.

Σημειώσεις 
Η Συνδιάσκεψη της Αλχεθίρας αποτελεί σταθμό στη διπλωματική ιστορία της Ευρώπης. Η ολοκλήρωση και η συνομολόγηση της  ομώνυμης συνθήκης συντελέστηκε μετά από ένα μακροχρόνιο έντονο παρασκήνιο εμπλοκών Ηγεμόνων, πρωθυπουργών, υπουργών Εξωτερικών και διπλωματών της Ευρώπης ακόμα και των ΗΠΑ. Με την συνομολόγηση του τελικού κειμένου έληξε και η λεγόμενη κρίση του Μαρόκου.
 
Χαρακτηριστική υπήρξε σχετική γελοιογραφία της εποχής που παρουσίαζε τον ερυθρό αετό της Γαλλίας και τον εστεμμένο μαύρο αετό της Γερμανίας να "αετομαχούν" στο τραπέζι της Συνδιάσκεψης υπό τα έκπληκτα μάτια των συνέδρων, ενώ κάποια άλλη γελοιογραφία (του Πωντς) παρουσίαζε Γάλλο Αξιωματικό να ερωτοτροπεί με την δεσποινίδα Μαρόκο υπό τον τίτλο «Η συντροφιά των δύο» υπό τα έκπληκτα μάτια Άγγλου και Γερμανού αξιωματικού που ομολογούσαν πως ίσως είναι ανεπιθύμητοι αυτοί εκεί.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.6ος, σελ.222.
 "Ιστορία του 20ου Αιώνος" τομ. 6, Εκδ. ΠΑΡΝΕΛ - Χρυσός Τύπος - Αθήναι 1974, τομ.1ος, σελ.131.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Γενική Πράξη Διάσκεψης της Αλχεθίρας: (στα γαλλικά)

Αλχεθίρας
Ιστορία του Μαρόκου
Αλχεθίρας
Αποικιοκρατία
Φόραρλμπεργκ

Το Φόραρλμπεργκ (γερμανικά: Vorarlberg) είναι το πιο δυτικό και δεύτερο μικρότερο ομόσπονδο κρατίδιο της Αυστρίας. Έχει έκταση 2.601 τ.χλμ. και πληθυσμό 397.094 (1η Ιανουαρίου 2020). Η πρωτεύουσα είναι το Μπρέγκεντζ με 28.000 κατοίκους ενώ η μεγαλύτερη πόλεις είναι το Ντόρνμπιρν (44.589) το Φέλντκιρχ (30.373). Το μεγαλύτερο και σημαντικότερο ποτάμι είναι ο Ρήνος. Οικονομική σημασία έχει και η λίμνη της Κωνσταντίας στα σύνορα με την Ελβετία και Γερμανία.

Το κρατίδιο με το σύνταγμα του είναι επίσημα συγχρόνως απόλυτα ανεξάρτητο αλλά επίσης και κομμάτι τις Αυστριακής Ομοσπονδίας. Ως πολιτιστική διαφορά δεν ομιλείται η αυστριακή-βαυαρική διάλεκτος της Γερμανικής γλώσσας, αλλά η αλεμανική διάλεκτος (που ομιλείται και στην Ελβετία).

Διοικητική διαίρεση 
Οι τέσσερις νομοί του κρατίδιο από βορά προς νότο είναι:
Μπρέγκεντς
Ντόρνμπιρν
Φέλντκιρχ
Μπλούντεντς

Πολιτική 
Ο Μάρκους Βάλνερ από το Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα είναι κυβερνήτης από τις 7 Δεκεμβρίου 2011. Στις κρατιδιακές βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 13 Οκτωβρίου 2019, το Λαϊκό Κόμμα ήρθε πρώτο κερδίζοντας 17 έδρες στην τοπική βουλή από τις συνολικά 56.

Συστατικά μέλη της Αυστριακής αυτοκρατορίας
Ομόσπονδα κρατίδια της Αυστρίας
Κάτω Αυστρία

Η Κάτω Αυστρία (γερμανικά: Niederösterreich, Νίντερεστερραϊχ) είναι με 19.186 τ.χλμ. το μεγαλύτερο ομόσπονδο κρατίδιο της Αυστρίας και από πλευράς πληθυσμού το δεύτερο με 1.677.542 κατοίκους (1η Ιανουαρίου 2019). Πρωτεύουσα είναι από το 1986 το Ζανκτ Πέλτεν, ενώ πολλές υπηρεσίες είναι στη Βιέννη, όπου βρισκόταν η έδρα του κρατιδίου μέχρι το 1986. Μεγαλύτερος ποταμός και σημαντική αρτηρία είναι ο Δούναβης.

Διοκητική διαίρεση

Ανεξάρτητες πόλεις (Statutarstädte) 
 Κρεμς αν ντερ Ντόναου (Krems an der Donau)
 Ζανκτ Πέλτεν (St. Pölten)
 Βαϊντχόφεν αν ντερ Υμπς (Waidhofen an der Ybbs)
 Βίνερ Νόιστατ (Wiener Neustadt)

Περιφέρειες (Bezirke) 
 Αμστέττεν (Amstetten)
 Μπάντεν (Baden)
 Μπρουκ αν ντερ Λάιτα (Bruck an der Leitha)
 Γκένζερντορφ (Gänserndorf)
 Γκμυντ (Gmünd)
 Χόλαμπρουν (Hollabrunn)
 Χορν (Horn)
 Κορνόυμπουργκ (Korneuburg)
 Κρεμς - επαρχία (Krems-Land)
 Λίλιενφελντ (Lilienfeld)
 Μελκ (Melk)
 Μίστελμπαχ (Mistelbach)
 Μέντλινγκ (Mödling)
 Νοϊνκίρχεν (Neunkirchen)
 Ζανκτ Πέλτεν - επαρχία (St. Pölten-Land)
 Σάιμπς (Scheibbs)
 Τουλν (Tulln)
 Βαϊντχόφεν αν ντερ Τάια (Waidhofen an der Thaya)
 Βίνερ Νόιστατ - επαρχία (Wiener Neustadt-Land)
 Περιοχή Βιέννης (Wien-Umgebung)
 Τσβετλ (Zwettl)

Πολιτική

Εκλογές 

Η Γιοχάνα Μικλ-Λάιτνερ είναι κυβερνήτρια από τις 19 Απριλίου 2017.
Στις κρατιδιακές βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Ιανουαρίου 2018, το κυβερνών Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα διατήρησε την πλειοψηφία του στην τοπική βουλή, με 29 έδρες από τις συνολικά 56.

Παραπομπές 

Ομόσπονδα κρατίδια της Αυστρίας
Σανκτ Πέλτεν

Το Σανκτ Πέλτεν (γερμανικά: Sankt Pölten ή St.Pölten) είναι από το 1986 η πρωτεύουσα του ομόσπονδου κρατιδίου της Κάτω Αυστρίας. Έχει 108,48 τ.χλμ. και 52.048 κατοίκους (2012).

Ιστορία 
Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους και ήταν μαζί με το Βελς ένα από τα διοικητικά και εμπορικά κέντρα. Επί αυτοκράτορα Αδριανού απέκτησε δικαιώματα πόλης. Το 1529 και το 1683 τα τείχη της πλέον μικρής πόλης άντεξαν στην εισβολή τον Τούρκων στην Αυστρία. Μετά τα εγκαίνια του σιδηροδρομικού σταθμού το 1858, η πόλη σύντομα έγινε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. 

Στην πόλη γεννήθηκε ο πρωθυπουργός της Αυστρίας, από το Ιανουάριο του 2007 μέχρι το Δεκέμβριο του 2008, Άλφρεντ Γκούζενμπαουερ. 

Πόλεις της Αυστρίας
Στρατίος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Στρατίος (που προέρχεται από τη λέξη στράτιος = στρατιώτης, στρατιωτικός) είναι γνωστός ένας γιος του σοφού βασιλιά Νέστορα της Πύλου και της συζύγου του, της Αναξιβίας ή Ευρυδίκης. Αδέλφια του Στρατίου ήταν οι Αντίλοχος, Άρητος, Εχέφρονας, Θρασυμήδης, Πεισιδίκη, Πεισίστρατος, Περσέας και Πολυκάστη.

Ο Στρατίος αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου (γ 413). Η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Α΄ 9, 9) τον αναφέρει ως Στράτιχο.

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 829

Στρατιος
Νηλείδες
Οδύσσεια
Σφήλος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σφήλος αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Ο, στίχος 338) ένα από τα μέλη του εκστρατευτικού σώματος των Αθηναίων κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Σφήλος, σύμφωνα με την Ιλιάδα, ήταν γιος του Βουκόλου και πατέρας του Ιάσου.

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 842

Σφηλος
Τάρχωνας

Στην ιταλική μυθολογία με το όνομα Τάρχωνας (Τάρχων) ή Τάρκωνας (Τάρκων) είναι γνωστός ένας ήρωας των Τυρρηνών, ο οποίος ίδρυσε και έδωσε το όνομά του στην ετρουσκική πόλη Ταρκυνία ή Ταρχώνιο, σημαντικό κέντρο πολιτισμού της νότιας Ετρουρίας (το σημερινό Κορνέτο). Ο Τάρχωνας ήταν γιος του Τηλέφου και αδελφός του Τυρρηνού. Η παλαιότερη διήγηση για τον Τάρχωνα και τον Τυρρηνό απαντάται στον Λυκόφρονα, όπου στον μύθο συνδέεται και ο Αινείας, μαζί με τον οποίο οι δύο αδελφοί κατέλαβαν την Ετρουρία. Η ρίζα του εξελληνισμένου αυτού ονόματος βρίσκεται στην ετρουσκική γλώσσα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 685

Ταρχωνας
Ασφακερό Άρτας

Το Ασφακερό είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Βελεντζικού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ηρακλείας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

Γεωγραφία
Το Ασφακερό είναι ορεινός οικισμός στο ΑΚ. τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές κλιτύς των ορέων Βάλτου, πάνω στην επαρχιακή οδό Άρτας-Πηγών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 730. Απέχει 39 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας .

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βελεντζικού του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βελεντζικού και προσαρτήθηκε  στον δήμο Ηρακλείας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ηρακλείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη.

Αξιοθέατα
Η «κόκκινη» εκκλησία στη θέση «Τέμπλες». Είναι μικρή ξυλόστεγη βασιλική χωρίς τρούλλο και εσωτερική γραπτή διακόσμηση, κτίσμα του 1615.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Google Earth
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.imartis.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AC-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1/67-%CE%B7-%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7-%CE%B5%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B6%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D.html

 Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Χωριά του νομού Άρτας
Αρτέμιος Αλεξανδρείας

Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Αρτέμιος ήταν σεβάσμιος ιεράρχης, με μεγάλη πείρα.

Από το 1810 ως το 1827 διετέλεσε επίσκοπος Ιεράς και επέδειξε σημαντική εθνική δράση στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης. Το 1827 εξελέγη Μητροπολίτης Κεστεντηλίου αλλά σύντομα, λόγω προβλημάτων υγείας, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και διοικούσε τη Μητρόπολη μέσω επισκόπων.
 
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον εξέλεξε Πατριάρχη Αλεξανδρείας το 1845, παρά τις αντιδράσεις της ελληνικής κοινότητας της Αλεξάνδρειας, η οποία προτιμούσε ως Πατριάρχη τον Αρχιμανδρίτη Ιερόθεο (μετέπειτα Πατριάρχη Ιερόθεο Β΄). Μετά την εκλογή του, ακολούθησε μια περίοδος εσωτερικής αναταραχής στην Εκκλησία της Αλεξάνδρειας, καθώς κλήρος και λαός δεν τον αποδέχτηκαν. Κατά την επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούλιο του 1845, ο Αιγύπτιος Πασάς Μεχμέτ Αλή συναντήθηκε με τον Πατριάρχη Μελέτιο Γ΄ και του ανακοίνωσε ότι δεν θα συμφωνούσε με υποψηφιότητα άλλη από εκείνη του Ιερόθεου.

Τελικά παραιτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1847 και επανεξελέγη Μητροπολίτης Κεστεντηλίου. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τον θάνατό του. Πέθανε στις 6 Νοεμβρίου 1858 και ετάφη στο ναό του Αγίου Νικολάου στη Χάλκη.

Παραπομπές

Πηγές
 Δικτυακός τόπος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας

Αρτεμιος
Επίσκοποι Ιεράπετρας
Δαμώ

Η Δαμώ είναι σύμφωνα με την παράδοση, μετά το Μνήσαρχο και τον Τηλαύγη, το τρίτο παιδί του Πυθαγόρα του Σάμιου και της Θεανώς της Κροτωνιάτιδος. Μυήθηκε από μικρή στη διδασκαλία και τη φιλοσοφία του πατέρα της και μάλιστα λέγεται ότι εκείνος, προτού πεθάνει, της εμπιστεύτηκε τα γραπτά του, ορκίζοντας την σε μυστικότητα και μη δημοσίευσή τους, όπως άλλωστε γινόταν με όλη τη διδασκαλία του. Ενώ μάλιστα θα μπορούσε κατά τις αφηγήσεις του Διογένη του Λαέρτιου να τα πουλήσει και να αποκομίσει σημαντικά οφέλη, προτίμησε την φτώχεια θεωρώντας τις οδηγίες του πατέρα της πιο σημαντικές και από τον χρυσό. Αργότερα όμως δημοσίευσε μόνο την γεωμετρική διδασκαλία του Πυθαγόρα με την βοήθεια του Φιλόλαου και του Θυμαρίδα. Η έκδοση αυτή όπως αναφέρει ο Ιάμβλιχος είχε τον τίτλο «Η προς Πυθαγόρου Ιστορία». Η χρήση της λέξης ιστορία έχει να κάνει με το ότι κατά τον Ιάμβλιχο, ο Πυθαγόρας την γεωμετρία την ονόμαζε ιστορία.  Η Δαμώ παντρεύτηκε κάποιον Πυθαγόρειο και απέκτησε μία κόρη την Βιτάλη.

Παραπομπές

Πηγές 
«Πυθαγόρας: Η ζωή και η Διδασκαλία του» John Strohmeier & Peter Westbrook

Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί
Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών

Το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών (γερμ.: Österreichisches Archäologisches Institut (ÖAI) Athen) είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα που λειτουργούν στην Αθήνα. 

Ιδρύθηκε το 1898 αοτελώντας έτσι το πέμπτο παλαιότερο του είδους του στην Ελλάδα. Σημαντικότερος του στόχος είναι η παροχή μίας βάσης στους αυστριακούς ερευνητές και υποτρόφους στην Ελλάδα καθώς και η προώθηση των αυστριακών αρχαιολογικών ερευνητικών έργων στον ελληνικό χώρο. 

Το ινστιτούτο στεγάζεται σε κτίριο επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας, το οποίο χτίστηκε σε σχέδια του Ερνστ Τσίλλερ. Διαθέτει επίσης πλούσια βιβλιοθήκη.

Ανασκαφές 

Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του το ÖAI Athen έχει πραγματοποιήσει ανασκαφές στους Λουσούς, στην Αιγείρα, στην Ήλιδα και αλλού.

Βιβλιογραφία 
 Κόρκα, E. κ.α., Ξένες αρχαιολογικές σχολές στην Ελλάδα: 160 χρόνια, σελ. 38-47, Αθήνα 2005.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η επίσημη ιστοσελίδα του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών

Ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα στην Ελλάδα
Αρισταίος ο Δαμοφώντος

Ο Αρισταίος ο Δαμοφώντος ή Αρισταίος ο Κροτωνιάτης ήταν αρχαίος Έλληνας μαθηματικός, δεύτερος κατά σειρά σύζυγος της Θεανώς της Κροτωνιάτιδος, η οποία τον παντρεύτηκε μετά το θάνατο του Πυθαγόρα του Σάμιου. Βοήθησε στην επανεγκαθίδρυση της Σχολής στον Κρότωνα και στην ανάθρεψη των παιδιών του διδασκάλου του. Ο ίδιος υπήρξε στενός μαθητής του και μετά το θάνατό του ανέλαβε τη διοίκηση της πυθαγόρειας κοινότητας έως ότου ο πρωτότοκος γιος του Πυθαγόρα Μνήσαρχος να αναλάβει την ηγεσία της Σχολής.

Πηγές
 "Πυθαγόρας: Η ζωή και η Διδασκαλία του" John Strohmeier & Peter Westbrook

Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί
Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Αρχαίοι Κροτωνιάτες
Γιώργος Κατσαρός

Ο Γιώργος Κατσαρός (7 Μαρτίου 1934, Κέρκυρα) είναι Έλληνας συνθέτης, μαέστρος και δεξιοτέχνης του σαξόφωνου με διεθνή καριέρα. Διετέλεσε Διευθυντής της ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας κατά τη Στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα (1967 - 1974).

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 7 Μαρτίου του 1934. Φοίτησε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και είναι απόφοιτος του Ελληνικού Ωδείου. Πάμπολλες συνθέσεις του έχουν παρουσιαστεί από το 1959 που πρωτοξεκίνησε στο θέατρο, τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση καθώς και σε πολλούς μουσικούς δίσκους.

Ο Γιώργος Κατσαρός παντρεύτηκε το 1969 και με τη σύζυγό του Μιρέλλα απέκτησαν δύο παιδιά, τον αθλητικογράφο Αντώνη Κατσαρό και τον σκηνοθέτη Αλέξανδρο Κατσαρό.

Ο Γιώργος Κατσαρός είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Ένωσης Μουσικοσυνθετών Στιχουργών Ελλάδος και του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου. Έχει δώσει πολλές συναυλίες στο εξωτερικό, όπως στην πρώην Σοβιετική Ένωση, την Αλβανία, τη Βραζιλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία κ.α. Έχει συμμετάσχει σε ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου και έχει συνεργαστεί με κορυφαίους καλλιτέχνες όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Ρένα Βλαχοπούλου, η Νάνα Μούσχουρη, η Βίκυ Μοσχολιού, η Μαρινέλλα, ο Γιάννης Πάριος κ.α. Ακόμη έχει συνεργαστεί με άλλους συνθέτες όπως ο Μίμης Πλέσσας. 

Έχει τιμηθεί με το Β΄ Βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Σόποτ της Πολωνίας και Βρυξελλών (1965), το Γ΄ Βραβείο στο Φεστιβάλ τραγουδιού Μάλτας (1969), και το Δ΄ Βραβείο Φεστιβάλ τραγουδιού στο Ρίο ντε Τζανέιρο (1970). Επίσης έχει λάβει μέρος στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1974 ως συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας και ως μέλος σε πολλές καλλιτεχνικές επιτροπές ανάδειξης νέων καλλιτεχνών. Το 1960 έδωσε εξετάσεις, τις οποίες πέρασε και διετέλεσε μαέστρος της μεγάλης Ορχήστρας Ποικίλης Μουσικής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ). 

Την περίοδο της Στρατιωτικής δικτατορίας 1967-1974 συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου 1967 στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε ηθοποιούς και τραγουδιστές. Αυτό το διάστημα ο Κατσαρός ήταν ένας από τους Διευθυντές της ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας.

Μελοποίησε τον χουντικό Ύμνο της 21ης Απριλίου σε στίχους Γιώργου Οικονομίδη.

Από το 1977 έως το 1983 συμμετείχε στην κριτική επιτροπή νέων ταλέντων της εκπομπής «Να η Ευκαιρία» της ΕΡΤ, μαζί με τους  Γρηγόρη Γρηγορίου, Ροζίτα Σώκου, Σάσα Ντάριο, Γιάννη Φλερύ και Λευτέρη Παπαδόπουλο.

Είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Παλαιό Φάληρο). Έχει διατελέσει κατά το παρελθόν μέλος του Δ.Σ. του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου.

Παραπομπές

Πηγές
«Who's Who 1979» σ.278
 http://www.parathemata.com/2014/04/80.html

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες μουσικοί
Σαξοφωνίστες
Έλληνες συνθέτες μουσικής ταινιών
Έλληνες συνθέτες
Χούντα των Συνταγματαρχών
Κοντολίζα Ράις

Η Κοντολίζα Ράις (Condoleezza "Condi" Rice, 14 Νοεμβρίου 1954) ήταν η 66η κατά σειρά υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, και η δεύτερη κατά σειρά επικεφαλής του Υπουργείου, στην κυβέρνηση Μπους. Πριν ασχοληθεί με την πολιτική είχε διατελέσει καθηγήτρια πολιτικών επιστημών, στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Κατά την προεδρία του Τζωρτζ Μπους του πρεσβύτερου, διετέλεσε Σύμβουλος Ανατολικο-Ευρωπαϊκών και Σοβιετικών Υποθέσεων. 

Πολιτικοί των ΗΠΑ
Υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ
Δυτική Φινλανδία

Η Δυτική Φινλανδία (Φινλανδικά: Länsi-Suomen lääni, Σουηδικά: Västra Finlands län) είναι ένα από τα 6 διοικητικά διαμερίσματα της Φινλανδίας(επαρχίες) της Φινλανδίας. Συνορεύει με τα διοικητικά διαμερίσματα Όουλου, Ανατολική Φινλανδία και Νότια Φινλανδία. Συνορεύει επίσης με τα νησιά Ώλαντ στο Βοθνιακό κόλπο.

Καλύπτει έκταση 74.185 τετραγωνικών χιλιομέτρων, έχει πληθυσμό 1.839.581 κατοίκων, με πληθυσμιακή πυκνότητα 24,8 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Διοικητικές περιφέρειες 
Η Δυτική Φινλανδία διαιρείται σε 7 διοικητικές περιφέρειες
 Νότια Οστροβόθνια
 Οστροβόθνια
 Πιρκανμάα
 Σατακούντα
 Κεντρική Οστροβόθνια
 Κεντρική Φινλανδία
 Κυρίως Φινλανδία

Οι 7 διοικητικές περιφέρειες διαιρούνται σε 204 δήμους.

Διοικητικά διαμερίσματα της Φινλανδίας
Έτερμπεεκ

Η Έτερμπεεκ (Φλαμανδικά: Etterbeek) είναι δήμος του Βελγίου. 

Την 1 Ιουλίου 2008 η Έτερμπεεκ είχε συνολικό πληθυσμό 42.902 κατοίκων. Η συνολική της έκταση είναι 3,15 χλμ², γεγονός που της δίνει πληθυσμιακή πυκνότητα 13.623 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Ταχυδρομικός κωδικός = 1040

Διάσημοι κάτοικοι 
 
 Ζωρζ Ρεμί, γνωστός ο Ερζέ, σεναριογράφος και σχεδιαστής κόμικς, δημιουργός του Τεντέν
 Χέρμαν βαν Ρομπουί, πρώην Πρωθυπουργός του Βελγίου και πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Αντρέ Φρανκέν, δημιουργός κόμικς, εμπνευστής του Γκαστόν ο γκάφας και Μαρσουπιλαμί

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Έτερμπεεκ

Πόλεις του Βελγίου
Σκλαβοχώρι Τήνου

Το Σκλαβοχώρι ή Σκλαβοχωριό, είναι ένα μικρό χωριό, που υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Εξωμβούργου, στην Τήνο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται, ενώ με την απογραφή του 2001 είχε 7 μόνιμους κατοίκους. Ο οικισμός πιθανόν να υπάρχει από την Βυζαντινή περίοδο πριν την κατάληψη του νησιού από τους Ghisi.  Για το όνομα μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν, από όσα είναι γνωστά από τα αρχεία που διατηρούσε η Βενετική διοίκηση καθώς και από τις προφορικές παραδόσεις των κατοίκων και των γειτονικών χωριών που έχουν καταγραφεί. Μία από αυτές υποστηρίζει ότι κτίστηκε, με την άδεια των υπόλοιπων κατοίκων στο σημείο που είναι τώρα, από σκλάβους που στασίασαν όταν εξόκειλαν μερικές γαλέρες πειρατών στο βόρειο τμήμα του νησιού. Κατά τον Μεσαίωνα ανήκε διοικητικά στην κοινότητα Αγάπης (από το όνομα του διπλανού μεγαλύτερου χωριού). Υπάρχει επίσης αναφορά σε έναν καθολικό επίσκοπο το 1430 με το επίθετο Sklavus ο οποίος ήρθε από το Βενετοκρατούμενο νησί της Κρήτης (Marcus II Sklavus de Candia).

Πρόσωπα
Από το Σκλαβοχώρι καταγόταν ο μεγάλος Έλληνας ζωγράφος Νικόλαος Γύζης, της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Ο Νικόλαος Γύζης γεννήθηκε το 1842 και πέθανε το 1901 στο Μόναχο. Το 1850 η οικογένεια του μετακομίζει στην Αθήνα. Όταν τελείωσε το δημοτικό και παρά το νεαρό της ηλικίας του, παρακολουθεί μαθήματα ως ακροατής και μετέπειτα ως σπουδαστής στο  "Σχολείο των Τεχνών", το μετέπειτα Πολυτεχνείο όπου και είχε τιμητικές διακρίσεις. Ήταν ένα από τα έξι παιδιά του Ονούφριου και της Μαργαρίτας. Υπήρξε καθηγητής στην Ακαδημία του Μονάχου.

Πληθυσμιακά στοιχεία

Παραπομπές

Πηγές
Δήμος Εξωμβούργου 
«Η Μεσαιωνική Τήνος», Γεωργίου Ι. Δώριζα, Αθήνα 2006
tinos.biz
Εφημερίδα των Συντακτών: Αφιέρωμα Ν. Γύζης
Εθνική Πινακοθήκη: N. Γύζης

Χωριά της Τήνου
Παιδεία

Με τον όρο παιδεία εννοούμε την απασχόληση με το παιδί και κυρίως την παιδαγωγική ενέργεια την οποία καταβάλλει η οικογένεια και η πολιτεία για την ανατροφή, την εκπαίδευση και τη μόρφωση του παιδιού.

Η σημασία  
Στη φράση εγκύκλια παιδεία η λέξη παιδεία χρησιμοποιείται με την εξής σημασία: «Ο κύκλος των γνώσεων και των δεξιοτήτων, που πρέπει να δίνονται και να καλλιεργούνται με τη διδασκαλία και συνεπώς να αποτελούν το αντικείμενο της παιδείας».

Σύμφωνα με την κοινωνιολογική προσέγγιση του όρου, "παιδεία" ορίζουμε τη μετάφραση των πολιτιστικών στοιχείων, ώστε να διασφαλίζεται η συνέχεια και η διάρκεια του συστήματος στο πολιτιστικό επίπεδο που έχει επιτευχθεί απ' την προηγούμενη γενιά και ώστε να μην υπάρχει η πιθανότητα παλινδρόμησης σε παλαιότερα στάδια.

Ετυμολογία 
Η λέξη «παιδεία» είναι παράγωγο του αρχαίου ρήματος «παιδεύω» που σημαίνει  διδάσκω - εκπαιδεύω. Συνώνυμα: η λέξη παιδεία αναφέρεται στη νοητική και ψυχική καλλιέργεια ενός παιδιού, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως μέσω της εκπαίδευσης (στις διάφορες βαθμίδες της). Η λέξη κουλτούρα ενσωματώνει τη δήλωση τόσο της πνευματικής καλλιέργειας όσο και του πνευματικού πολιτισμού (σε αντιδιαστολή προς τον τεχνικό / υλικό). Εκτός από την παροχή γνώσεων η εκπαίδευση αποσκοπεί  στη μόρφωση του ανθρώπου καθώς και στη διάπλασή του, δηλαδή στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του και στην ανάπτυξη του ήθους του. Οι έννοιες αυτές αποδίδονται επίσης με τον όρο αγωγή.

Αγωγή, εκπαίδευση, διδασκαλία 
Η αγωγή, η εκπαίδευση, η διδασκαλία είναι ειδικές και συστηματικές διαδικασίες επηρεασμού και μορφοποίησης. Πιο συγκεκριμένα η αγωγή είναι μια διαδικασία προσανατολισμού, που κατευθύνει τους ανθρώπους στο να συγκροτήσουν και να αξιολογήσουν τις εμπειρίες τους με ένα γενικά καθορισμένο τρόπο. Η εκπαίδευση οδηγεί τους ανθρώπους στην απόκτηση γνώσεων, αξιών, δεξιοτήτων, προδιαθέσεων κτλ. Τέλος, η διδασκαλία είναι μία διαδικασία μετάδοσης, δημιουργίας συνθηκών για την απόκτηση από τους ανθρώπους συγκεκριμένων γνώσεων, για την εσωτερίκευση συγκεκριμένων αξιών, την ανάπτυξη συγκεκριμένων δεξιοτήτων, τον εθισμό σε συγκεκριμένους τρόπους δράσης / αντίδρασης κτλ.
Διδασκαλία: μέσο για την επίτευξη της εκπαίδευσης
Εκπαίδευση: μέσο για την επίτευξη της αγωγής
Αγωγή: μέσο για την επίτευξη της παιδείας

Βιβλιογραφία

Δείτε επίσης 
 Χρυσός Κανόνας
 Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

 
 
Εκπαίδευση
Βρετανική Σχολή Αθηνών

Η Βρετανική Σχολή Αθηνών (αγγλ.: British School at Athens, BSA) είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα που λειτουργούν στην Ελλάδα.

Γενικές Πληροφορίες 
Η Σχολή ιδρύθηκε το 1886, και ήταν η τέταρτη παλαιότερη του είδους της στην Ελλάδα. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της λειτουργίας της η σχολή εστίαζε στην υποστήριξη, κατεύθυνση και διευκόλυνση των βρετανικών ερευνών στις Κλασικές Σπουδές και στην Αρχαιολογία, αλλά τα τελευταία χρόνια οι δραστηριότητες της επεκτάθηκαν και σε άλλους κλάδους των ελληνικών σπουδών. Για παράδειγμα έχει συμβάλλει αρκετά σε τομείς όπως η Επιγραφική και η Σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Οι δραστηριότητες της σχολής περιλαμβάνουν διαλέξεις και σεμινάρια, μία σειρά υποτροφιών, μαθήματα στην Αθήνα για καθηγητές και φοιτητές (προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς), καθώς και πρακτική αρχαιολογική εκπαίδευση.

Υποδομή 
Η σχολή διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες αρχαιολογίας και κλασσικών σπουδών στην Ελλάδα (με πάνω από 60.000 τόμους), καθώς και το εργαστήριο Φιτς, το οποίο είναι το παλαιότερο αρχαιομετρικό εργαστήριο στην Ελλάδα. Εκτός από τις εγκαταστάσεις της Αθήνας η Βρετανική Σχολή έχει κι ένα υποκατάστημα στην Κνωσσό της Κρήτης, όπου επίσης διατηρεί μία σημαντική βιβλιοθήκη αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.

Ανασκαφές 

Κατά τη διαρκεία της ιστορίας της, η Βρετανική Σχολή έχει συμμετάσχει σε πολλές αρχαιολογικές έρευνες στη Λακωνία, στη Βοιωτία, στα Μέθανα, αλλά και σε νησιά όπως η Ιθάκη, η Κέα, η Μήλος, τα Κύθηρα, η Χίος και η Κρήτη. Παράλληλα έχει συμμετάσχει σε ανασκαφές στην Άσσηρο (Μακεδονία), στη Λευκαντή (Εύβοια), στο Εμπορειό και στα Κάτω Φανά στη Χίο, στην Περαχώρα (Κορίνθου, στις Μυκήνες, στη Σπάρτη, στη Μήλο, στην Κέρο, καθώς και στην Κρήτη (στην Κνωσσό, στο Καρφί, στο Μύρτο, στο Παλαιόκαστρο και αλλού).

Βιβλιογραφία 
 Helen Waterhouse, The British School at Athens: the First Hundred Years. London: British School at Athens 1986.
 Eleni Calligas & James Whitley, On Site: British Archaeologists in Greece. Athens: Motibo 2005.
 Κόρκα, E. κ.α., Ξένες αρχαιολογικές σχολές στην Ελλάδα: 160 χρόνια, σελ. 52-63, Αθήνα: 2005

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η επίσημη ιστοσελίδα της Βρετανικής Σχολής Αθηνών
 Βιβλιογραφία από το WorldCat
 Ambrosia - The BSA/ASCSA libraries' Union catalogue

Ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα στην Ελλάδα
Ελληνοβρετανικές σχέσεις
Όμπλαστ της Πένζα

Το Όμπλαστ της Πένζα (ρωσικά: Пе́нзенская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Βρίσκεται στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα του Βόλγα. Το διοικητικό της κέντρο είναι η Πένζα (517.311 κάτοικοι - απογρ. 2010).

Γεωγραφία

Ζώνη ώρας 

Το Όμπλαστ της Πένζα βρίσκεται Ζώνη Ώρας της Μόσχας (MSK/MSD). Τα αρχικά του στο UTC είναι +0300 (MSK)/+0400 (MSD).

Δημογραφικά Στοιχεία 
Συνολικός αριθμός γεννήσεων: 11,827 (2005) 12,046 (2006)

Συνολικός αριθμός θανάτων: 25,790 (2005) 24,042 (2006) 

 Γεννήσεις: 7,962 (Ιανουάριος- Ιούλιος 2008)
 Θάνατοι: 13,608 (Ιανουάριος- Ιούλιος 2008)

Δίκτυα κινητής τηλεφωνίας 
Η Πένζα καλύπτεται από δύο παρόχους - Ρωσικά εθνικά δίκτυα κινητής τηλεφωνίας: Beeline και Megafon, και δύο τοπικά δίκτυα κινητών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος της Περιφέρειας Πέζνα.
 Τοπικός κατάλογος των επιχειρήσεων στην Πέζνα

Πενζα
Πένζα

Η Πένζα (ρωσικά: Пе́нза, Πιένζα) είναι πόλη που βρίσκεται στην Ρωσία, διοικητικό κέντρο στην Περιφέρεια Πένζα της Ομοσπονδιακής Περιοχής του Βόλγα. Βρίσκεται στον ποταμό Σούρα, 625 χλμ. νοτιοανατολικά της Μόσχας. Έχει πληθυσμό 517.311 σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και εξυπηρετείται από αεροδρόμιο.

Ιστορία 

Η Πένζα ιδρύθηκε το 1663 ως συνοριακό στρατόπεδο στο νοτιοανατολικό άκρο της τότε Ρωσίας. Το όνομα της πόλης προέρχεται από το ποτάμι πάνω στη οποία αρχικά είχε κτιστεί. Καθώς εξ υπαρχής ήταν μια συνοριακή πόλη, τα περισσότερα σπίτια χτίστηκαν από ξύλο και η πόλη αναπτύχθηκε χωρίς σχέδιο. Στην διάρκεια του 18ου αιώνα η Πένζα έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο.

Το 1774, η Πένζα καταλήφθηκε από τον στρατό των στασιαστών με επικεφαλής τον Εμελιάν Πουγκατσιόφ, καθώς κάτοικοι της καλωσόρισαν τους επαναστατημένους Κοζάκους στην πόλη. Τα πρώτα πέτρινα σπίτια άρχισαν να εμφανίζονται μετά το 1801 και γύρω στο 1809 ο πληθυσμός της Πένζα ξεπέρασε τους 13.000 κατοίκους.

Στην διάρκεια του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου (1917-1921), οι λεγεώνες των Τσεχοσλοβάκων προχώρησαν σε εξέγερση ενάντια στους Μπολσεβίκους στην Πένζα. Στην διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου η πόλη αναπτύχθηκε ως ένα περιφερειακό βιομηχανικό κέντρο. Ο Υπολογιστής Ουράλ κατασκευάστηκε εδώ από το 1959 έως το 1964.

Ο ρώσος ποιητής Μιχαήλ Λέρμοντοφ μεγάλωσε κοντά στην Πένζα στην αγροικία Ταρχάνι (ρωσικά: Тарханы), που ανήκε στην γιαγιά του.

Η σύγχρονη πόλη 

Σήμερα, η πόλη της Πένζα θεωρείται ως ένα περιφερειακό κέντρο για υψηλή εκπαίδευση. Διαθέτει έξι πανεπιστήμια (Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Πένζα, Παιδαγωγική Ακαδημία, Γεωπονική Ακαδημία, το Τεχνολογικό Ινστιτούτο, το Ινστιτούτο Αστικής Οικιστικής Ανάπτυξης και το Ινστιτούτο Μηχανικού και Πυροβολικού), 13 κολλέγια 77 δημόσια σχολεία. Εκτός αυτών, η Πένζα είναι έδρα για 3 θέατρα, τέσσερα μουσεία, και τρεις αίθουσες εικαστικής τέχνης.

Από τοπογραφική άποψη, η Πένζα διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από τις γειτονικές πόλεις λόγω των κυματιστών λόφων της και των πυκνών δασών που την περιβάλλουν.

Τιμές 
Ένας αστεροειδής, ο 3189 Πένζα, που ανακαλύφθηκε από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ το 1978 πήρε το όνομα της πόλης.

Αδελφοποιημένες πόλεις 
  Γκανσού, Κίνα 
  Ραμάτ Γκαν, Ισραήλ 
  Μπούσαν, Νότια Κορέα (2007)
  Μπεκετσάμπα, Ουγγαρία (1970)

Αθλητικά γεγονότα 
Η Πένζα φιλοξένησε το δεύτερο ρωσικό γκραν πρι του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μοτοκρός Σάιντκαρ 2009, στις 16 Αυγούστου 2013.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα της Πένζα 
 Πένζα, επενδυτικό οδηγός για ξένους 
 Ο γλύπτης Γιούρι Τκατσένκο 
 2005.07 φωτογραφίες

Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Βελάκια

Τα βελάκια (Darts) είναι ποικιλία παιχνιδιών, όπου μικρά βέλη ρίχνονται σε έναν κυκλικό στόχο (dartboard) ο οποίος κρέμεται στον τοίχο. Ο όρος 'darts' αναφέρεται συνήθως σε έναν συγκεκριμένο τύπο παιχνιδιού με συγκεκριμένο σχέδιο στο στόχο και ιδιαίτερους κανόνες. Εκτός από την επαγγελματική του φύση, το εν λόγω παιχνίδι παίζεται παραδοσιακά στις μπυραρίες (παμπ) και κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η χώρα αυτή ήταν η πρώτη που αναγνώρισε τα βελάκια ως άθλημα. Παίζεται επίσης στις χώρες της Κοινοπολιτείας, στην Ολλανδία, στην Ιρλανδική Δημοκρατία, στις σκανδιναβικές χώρες, τις ΗΠΑ και αλλού.

Ιστορία 
Ο στόχος πιθανότατα έχει τις ρίζες του σε ένα μέρος από κορμό δέντρου. Η παλιά ονομασία για το στόχο είναι 'butt' και θρυλείται ότι οι πάτοι από τα βαρέλια του κρασιού χρησιμοποιούνταν αρχικά ως στόχοι. Η λέξη αυτή προήλθε από το γαλλικό butte, που σημαίνει στόχος. Έχουν χρησιμοποιηθεί διάφοροι τύπο dartboard και τοπικές παραλλαγές παραμένουν ως σήμερα στο Σταφορντσάιρ του Μάντσεστερ και στο Γιορκσάιρ. Μια ακόμα παραλλαγή είναι ο στόχος των πέντε του Λονδίνου. Αυτός αποτελείται από 12 ίσα μέρη με τους αριθμούς 20,5,15,10,20,5,15,10,20,5,15,10 .
Στην Ελλάδα το άθλημα εξασκείται σε καφετέριες και Internet Cafe στην Αθήνα στην Θεσσαλονίκη στον Άγιο Νικόλαο και σε άλλα μέρη της χώρας. Υπάρχουν σύλλογοι στην Αθήνα (www.padc.gr), στο Ελληνικό (www.syntel.gr) και στην Γλυφάδα (www.atticadarts.greece.com)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Λίστα παιχνιδιών με βελάκια
 Κανόνες, darting.com
 Ιστορία παραδοσιακών παιχνιδιών
 Ιστοσελίδα Πανελληνίου Αθλητικού Συλλόγου Ντάρτς
 Ιστοσελίδα Συλλόγου Νταρτς Ελληνικού

 
Βελακια
Παγκόσμιο πρωτάθλημα PDC στα βελάκια

Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα της PDC στα βελάκια (PDC World Darts Championship) αποτελεί τη μία έκδοση του παγκοσμίου πρωταθλήματος στα βελάκια. Είναι η μεγαλύτερη από τις διοργανώσεις της Επαγγελματικής Ένωσης, Το παγκόσμιο πρωτάθλημα ήταν ενιαίο από το 1978 ως το 1994. Τη χρονιά εκείνη έπειτα από διαμάχη με τον Βρετανικό Οργανισμό του αθλήματος (British Darts Organisation) μια ξεχωριστή ομάδα δημιουργήθηκε, με την επωνυμία Επαγγελματική Ένωση (Professional Darts Corporation) η οποία άρχισε να διεξάγει το δικό της παγκόσμιο πρωτάθλημα (PDC World Darts Championship). Η διοργάνωση χρηματοδοτείται από την εταιρεία στοιχημάτων William Hill και σήμερα διεξάγεται στο Alexandra Palace , στο Λονδίνο. Από το 1994 έως το 2007 τόπος διεξαγωγής ήταν η γνωστή ταβέρνα Circus στην ευρύτερη περιοχή του Έσσεξ.	 Οι αγώνες γίνονται παραδοσιακά στα τέλη Δεκεμβρίου κάθε χρόνο και ο τελικός στις αρχές Ιανουαρίου. 

Έπειτα από το θάνατο του δημοφιλούς σχολιαστή της διοργάνωσης Σιντ Γουάντελ στις 11 Αυγούστου 2012, αποφασίστηκε να μετονομαστεί το τρόπαιο του νικητή με το ονοματεπώνυμο του σχολιαστή από το 2013 και έπειτα.

Ο Άγγλος Ρομπ Κρος κέρδισε στον τελικό, ο οποίος διεξήχθη την 1η Ιανουαρίου του 2018, νικώντας τον Φιλ Τέιλορ με 7-2.	

Στον πιο πρόσφατο τελικό, στις 3 Ιανουαρίου 2022, τον τίτλο κατέκτησε για 2η φορά ο Σκωτσέζος Πίτερ Ράιτ.

Τόποι διεξαγωγής 

 1994 - 2007 Σέρκους Τάβερν, Πάρφλιτ
 2008- σήμερα  Alexandra Palace, Λονδίνο

Αποτελέσματα τελικών

Σημειώσεις και παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σελίδα για τον παγκόσμιο πρωτάθλημα στον ιστότοπο της PDC
 World Championship Darts live streaming online

Βελάκια
Κατάλογος χωρών ανά πληθυσμό

Ακολουθεί κατάλογος με την κατάταξη των χωρών του κόσμου ανά τον πληθυσμό τους. Τα στοιχεία βασίζονται στις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις από τις εθνικές απογραφές (όπου είναι διαθέσιμα), ενώ άλλα προέρχονται από το Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Θεμάτων των Ηνωμένων Εθνών και αφορούν εκτιμήσεις του πληθυσμού για την 1η Ιουλίου του 2022. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις του ΟΗΕ ο παγκόσμιος πληθυσμός έφτασε τα 8 δισεκατομμύρια το 2022.

Τελευταίες εκτιμήσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αναλυτική έκθεση του ΟΗΕ για την αναθεώρηση των στοιχείων για τον παγκόσμιο πληθυσμό 2019 - με μεθοδολογία και πηγές για την εκτίμηση του πληθυσμού.

Παραπομπές 

Πληθυσμο
Δημήτριος Γαζιάδης

Ο Δημήτριος Γαζιάδης  (1899-1959), κατά άλλες πηγές 1897-1961 ή 1896-1960 , ήταν Έλληνας οπερατέρ, από τους πρώτους σκηνοθέτες του ελληνικού κινηματογράφου και ο ιδρυτής της κινηματογραφικής εταιρίας "ΝΤΑΓΚ Φιλμ". Ήταν ο πρώτος κινηματογραφιστής που ανέλαβε επίσημα να εμψυχώσει τα μετόπισθεν στον πόλεμο. Η καταγωγή του ήταν από την Κωνσταντινούπολη.

Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε στη Γερμανία φωτογραφία και επί σειρά ετών υπήρξε καθηγητής στην Αυτοκρατορική Κινηματογραφική Ακαδημία του Μονάχου και παράλληλα εργάσθηκε ως στρατιωτικός οπερατέρ στο Βερολίνο, όπου και υπήρξε ο ιδρυτής της κινηματογραφικής εταιρίας "Ντόλικ Φιλμ", πριν ακόμα εμφανισθεί η "Έμελκα" και η "Ούφα". Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Δημήτριος Γαζιάδης ως αξιωματικός είχε αναλάβει τη Διεύθυνση  της κινηματογραφικής υπηρεσίας του γερμανικού στρατού. Συνέπεια της μεγάλης του αυτής δραστηριότητας ήταν το 1919 να προσελκύσει τη προσοχή της ελληνικής κυβέρνησης η οποία και τον μετεκάλεσε αναθέτοντάς του τη λήψη κινηματογραφικών σκηνών από τις επιχειρήσεις της Μικρασιατικής εκστρατείας. Πράγματι ο Δ. Γαζιάδης ανταποκρινόμενος στη πρόσκληση αυτή επέστρεψε στη Γερμανία και αφού προμηθεύτηκε απαιτούμενες μηχανές και υλικό επέστρεψε και περνώντας στη Μικρά Ασία "γύρισε" αρκετές ταινίες από το μέτωπο μεταξύ των οποίων και τη μάχη του Σαγγάριου. Έτσι δημιούργησε την πρώτη του ταινία "Το Ελληνικόν Θαύμα" (1921) με σκηνές που είχε λάβει εκ του φυσικού στη Σμύρνη.

Στο μεταξύ το 1920 μαζί με τους αδελφούς του Κώστα, (οπερατέρ, που είχε επανέλθει από την Αμερική όπου παρακολουθούσε συστηματικά την εξέλιξη της κινηματογραφίας), και Μιχάλη ιδρύει στην Αθήνα τη πρώτη κινηματογραφική εταιρία παραγωγής που έφερε το όνομα «ΝΤΑΓΚ Φιλμ» ("Dag Film" Co Α.Ε. Αφοι Γαζιάδη), όπου μέχρι το 1930 σκηνοθέτησε τις πρώτες αξιόλογες ελληνικές ταινίες του λεγόμενου βωβού κινηματογράφου "Προμηθεύς Δεσμώτης", (απλή κινηματογράφιση της ομώνυμης παράστασης του ζεύγους Σικελιανού στις Δελφικές εορτές), "Έρως και κύματα" (1927), "Το λιμάνι των δακρύων" (1928), "Αστέρω" (1929), "Η Μπόρα", (1930), "Απάχηδες των Αθηνών" (1930), "Φίλησέ με Μαρίτσα" (1930) και "Έξω φτώχεια" (1932). κ.ά.

Μετά όμως την εμφάνιση του ομιλούντος κινηματογράφου η ΝΤΑΓΚ Φιλμ δεν κατάφερε ν΄ αντιμετωπίσει τον συναγωνισμό των ξένων ταινιών με συνέπεια να διαλυθεί.

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τ.Β'(συπλ.) σ.308
 Περιοδικό "Κινηματογραφικός αστήρ" (29-1-1928) - Αθήναι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δημήτριος Γαζιάδης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Έλληνες σκηνοθέτες
Άβληρος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα ´Αβληρος είναι γνωστός ένας από τους Τρώες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Άβληρος αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Ζ, στίχος 32). Σκοτώθηκε στη μάχη από τον Αντίλοχο, τον γιο του βασιλιά Νέστορα και της Ευρυδίκης. Ο Άβληρος δεν μνημονεύεται σε κάποια άλλη πηγή.

Πηγές
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 2

Τρώες
Μιρέιγ Φλερύ

Η Μιρέιγ  Φλερύ (Mireille Flery, 7 Ιουνίου 1907 - 22 Αυγούστου 1996) ήταν Ελληνίδα υψίφωνος με αξιοσημείωτη σταδιοδρομία στην πατρίδα της και στο εξωτερικό.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 7 Ιουνίου του 1907 και σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο με τον Κίμωνα Τριανταφύλλου. Είχε σπάνια φωνή λυρικοδραματικής υψιφώνου. 

Εμφανίστηκε για πρώτη φορά, μαθήτρια ακόμα, στη Μποέμ (Μιμή) με το Ελληνικό Μελόδραμα του Διονυσίου Λαυράγκα. Το 1930 τραγούδησε Μαντάμ Μπατερφλάι στην Τρίπολη με θίασο του Ελληνικού Μελοδράματος.
Αργότερα τραγούδησε δίπλα στους διάσημους  Νίνο Πικαλούγκα, Τίτο Ρούφο, τον Οδυσσέα Λάππα, Νίκο Μοσχονά και Γιάννη Αγγελόπουλο. Στις 24 Φεβρουαρίου του 1934 κατά την περιοδεία του Εθνικού Μελοδραματικού Ομίλου στην Κέρκυρα, πρωταγωνίστησε στην πρεμιέρα της όπερας Ο Λυτρωτής του Δ. Λαυράγκα.

Το 1938 πήγε στην Ιταλία για ανώτερες σπουδές, με υποτροφία του Δήμου Αθηναίων. Έως το 1940 εμφανίσθηκε, μεταξύ άλλων, στην Όπερα Ρεάλε της Ρώμης μαζί με τον Μπενιαμίνο Τζίλι και διευθυντή ορχήστρας τον Τούλιο Σεραφίν και στο Θέατρο Βέρντι της Πάδοβα με τον Τζοβάννι Μαλιπιέρο.

Από το 1940 ως το 1948 ήταν πρωταγωνιστικό στέλεχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ενώ παράλληλα συνεργάσθηκε με τη Χορωδία Αθηνών και την Κρατική Ορχήστρα, υπό την διευθυνση του Φιλοκτήτη Οικονομίδη.

Το 1948 πήγε και πάλι στο εξωτερικό. Τραγούδησε υπό την μπαγκέτα μεγάλων μαέστρων, όπως του Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ, του Σέργιου Κουσσεβίτσκι, του Καρλ Σούριχτ, του Χέρμαν Σέρχεν και του Γιόζεφ Κριπς.

Με την επιστροφή της στην Ελλάδα το 1954, επανήλθε στην Εθνική Λυρική Σκηνή, συνεχίζοντας την καριέρα της έως το 1959. Από το 1965 δίδαξε μονωδία στο Ωδείο Αθηνών. 

Είχε παντρευτεί τον μαέστρο Λυσίμαχο Ανδριτσόπουλο, εξ ου και το καλλιτεχνικό επίθετο Ανδρύ. Ακολούθησαν δύο ακόμα γάμοι.

Η Μιρέιγ Φλερύ πέθανε στην Αθήνα στις 22 Αυγούστου του 1996.

Ηχογραφήσεις της με άριες από όπερες και ελληνικά και ξένα τραγούδια σώζονται στα Αρχεία της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Παραπομπές

Πηγές
 Ελληνικό Λυρικό Θέατρο, εκδ. του Υπουργείου Πολιτισμού, 1988
 Ολυμπίας Τολίκα: Παγκόσμιο Λεξικό της Μουσικής, 1995
 Μιχαήλ Ράπτης, Επίτομος ιστορία του Ελληνικού Μελοδράματος και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Αθήνα, 1989.
 Τ. Καλογερόπουλου: Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής,  2002

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 δίσκος με την Μιρέιγ Φλερύ
 δίσκος με την Μιρέιγ Φλερύ

Ελληνίδες υψίφωνοι
Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών