joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αλεξανδρέττα

Η Αλεξανδρέττα (τουρκικά: İskenderun, Ισκεντερούν, αραβικά: الإسكندرون, Αλ-Ισκανταρούν), είναι πόλη της  επαρχίας της Αντιόχειας στη μεσογειακή ακτή της Τουρκίας. Είναι το βασικό λιμάνι της περιοχής και σύμφωνα με την απογραφή του 2012 έχει 184.833 κατοίκους. Ήταν μια από τις πόλεις που ιδρύθηκαν από τον Μέγα Αλέξανδρο και το αρχαίο της όνομα ήταν Ἀλεξάνδρεια κατ᾽ Ἴσσον προς διαφοροποίηση από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Μετά την κατάκτησή της από τους Άραβες τον 7ο αιώνα πήρε το όνομα αλ-Ισκανταρούν (Ισκάνταρ είναι στα περσικά ο Αλέξανδρος) και αποκαλούνταν από τους δυτικούς προσκυνητές και σταυροφόρους το υποκοριστικό Αλεξανδρέττα. Με τη συνθήκη της Άγκυρας το 1921, το σαντζάκι της Αλεξανδρέττας προσαρτήθηκε στο γαλλικό προτεκτοράτο της Συρίας. Αργότερα, το 1939, προσαρτήθηκε στην Τουρκία μετά από δημοψήφισμα, το οποίο αμφισβητείται έως και σήμερα από τη Συριακή Δημοκρατία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Χάρτης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που περιέχει την περιοχή Αλεξανδρέττας, 1921. Bureau Topographique de A.F.L. , "Alep," online in Digital Library for International Research Archive, Item #15906, http://www.dlir.org/archive/items/show/15906 (accessed September 7, 2017.
Χάρτης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που περιέχει την περιοχή Αλεξανδρέττας, 1915. Maunsell, F. R. , "Eastern Turkey in Asia : Sheet 28 - Alexandretta," online in Digital Library for International Research Archive, Item #15899, http://www.dlir.org/archive/items/show/15899 (accessed September 7, 2017).

Επαρχία του Χατάι
Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Αλεξανδρέττα
Οχοζίας του Ισραήλ

Ο Οχοζίας του Ισραήλ, ή Οχοζίας του Αχαάβ, προς διάκριση του Οχοζία του Ιούδα, είναι βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, Βασιλεύς του (βορείου) Βασιλείου του Ισραήλ.

Ο Οχοζίας ήταν βασιλιάς του Ισραήλ, γιος του Βασιλέως Αχαάβ και της Ιεζάβελ που φέρεται να έζησε την περίοδο 870 π.Χ. μέχρι το 852 π.Χ. και να βασίλευσε περί το 853 π.Χ. - 852 π.Χ. (σύμφωνα με μελετητές). Αναλαμβάνοντας Βασιλεύς συμμάχησε με τον Ιωσαφάτ του Βασιλείου του Ιούδα προκειμένου ν΄ αναπτύξει το εμπόριο από την Ερυθρά Θάλασσα, που ποτέ όμως δεν καρποφόρησε. Σύμφωνα με τη Γραφή (Β΄ Βασιλέων 3:5-7) στη διάρκεια της βασιλείας του, οι Μωαβίτες φέρονται να επαναστάτησαν ενάντια στην εξουσία του και να απέκτησαν την ανεξαρτησία τους. Το γεγονός αυτό διασταυρώθηκε ιστορικά από σχετική αναφορά που φέρεται στη Μωαβιτική στήλη. Σε ένα ατύχημα που είχε υποστεί από πτώση του, αναζήτησε τη βοήθεια και συμβουλή από θεό των Φιλισταίων στη πόλη Ακκαρών της Πεντάπολης των Φιλισταίων, ενώ αγγελιαφόροι του που αναζήτησαν τον Προφήτη Ηλία του μετέφεραν μήνυμα ότι δεν πρόκειται να βρει θεραπεία από την κρίση του Θεού για την ειδωλολατρία του. Χρειάστηκαν τότε τρία στρατιωτικά αποσπάσματα για να προσέλθει ο Ηλίας μπροστά στον Βασιλέα. Τίποτε όμως δεν άλλαξε την καταδίκη όπου λίγο μετά επήλθε το τέλος. Στο θρόνο τον διαδέχθηκε ο Ιωράμ (του Ισραήλ).

Ο Οχοζίας του Αχαάβ αναφέρεται στα κανονικά βιβλία Α' Βασιλέων (22:51) και Β' Βασιλέων (1:18, 3:5-7). Ειδικότερα στο Α' Βασιλέων κεφ.9 και 10 αναφέρεται μεγάλο ναυάγιο.

Πηγές 
 David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.268.

Βιβλιογραφία 
  Edwin Thiele, "Οι μυστηριώδεις αριθμοί των Εβραίων Βασιλέων" , (1η έκδοση? Νέα Υόρκη:. Macmillan, 1951? 2d ed? Γκραντ Ράπιντς:. Eerdmans, 1965? 3rd ed? Γκραντ Ράπιντς:. Zondervan / Kregel, 1983). ISBN 0-8254-3825-Χ , 9780825438257

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Εβραϊκή εγκυκλοπαίδεια: Οχοζίας, ο βασιλιάς του Ισραήλ

Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ
Λουντογκόρετς Ραζγκράντ

Η Λουντογκόρετς (βουλγαρικά: Лудогорец) είναι μια βουλγαρική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Ραζγκράντ που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της χώρας. Το ψευδώνυμο της ομάδας είναι Орлите (Αετοί). Η έδρα της ομάδας είναι το γήπεδο Χουβεφάρμα Αρένα 10.422 θέσεων.

Ιστορία 
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1991 ως «Λουντογκόριε» (Лудогорие). Το 2002 συνενώθηκε με την «Ραζγκράντ 2000» (Разград 2000) συνεχίζοντας την πορεία της με την επωνυμία της δεύτερης. Το 2010 ο σύλλογος μετονομάστηκε σε «Λουντογκόρετς 1945» (Лудогорец 1945), μία ονομασία που παραπέμπει σε παλαιότερο σύλλογο ο οποίος ιδρύθηκε το 1945.

Ονομασίες 
Ο σύλλογος έχει μετονομαστεί δύο φορές από την ίδρυσή του.

 «Λουντογκόριε» (1991–2002)
 «Ραζγκράντ 2000» (2002–2010)
 «Λουντογκόρετς 1945» (2010–σήμερα)

Τίτλοι 

Η Λουντογκόρετς Ραζγκράντ έχει κερδίσει 11 συνεχόμενες φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βουλγαρίας, 2 φορές το κύπελλο Βουλγαρίας και 5 φορές το Σούπερ Καπ Βουλγαρίας.

Πρωταθλήματα Βουλγαρίας: 11

 : 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20, 2020-21, 2021-22

Κύπελλα Βουλγαρίας: 2

 : 2011-12, 2013-14

Σούπερ Καπ Βουλγαρίας: 5

 : 2012, 2014, 2018, 2019, 2021

Σήμα 
Το σήμα της ομάδας άλλαξε το 2016.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ποδοσφαιρικές ομάδες Βουλγαρίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1945
Τζων Μπον Τζόβι

Ο Τζων Φράνσις Μποντζιόβι (John Francis Bongiovi Jr., 2 Μαρτίου 1962), γνωστός ως Τζων Μπον Τζόβι, είναι Αμερικανός μουσικός, τραγουδιστής, στιχουργός, παραγωγός δίσκων, φιλάνθρωπος και ηθοποιός, πιο γνωστός ως ιδρυτής, τραγουδιστής και επικεφαλής του ροκ συγκροτήματος Bon Jovi, το οποίο σχηματίστηκε το 1983.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, έχει κυκλοφορήσει δύο δικούς του δίσκους και δώδεκα δίσκους με το συγκρότημα του, οι οποίοι μέχρι σήμερα έχουν πουλήσει πάνω από 130 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, καθιστώντας τους ένα από τα best-selling συγκροτήματα του κόσμου. Εκτός από τη μουσική του καριέρα, ο Bon Jovi ξεκίνησε μια καριέρα ηθοποιού τη δεκαετία του 1990, ερμηνεύοντας ρόλους σε διάφορες ταινίες όπως το Moonlight and Valentino και το U-571 και επίσης έκανε εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές όπως στο Sex and the City και στο Ally McBeal.

Ως στιχουργός, ο Bon Jovi εισήχθη στο Hall of Fame των Στιχουργών το 2009. Το 2012, ο Bon Jovi κατετάγη νούμερο 50 στη λίστα του περιοδικού Billboard "Power 100", μία κατάταξη για τους "πιο ισχυρούς και σημαντικούς ανθρώπους της μουσικής βιομηχανίας". Το 1996, το περιοδικό "People" τον ονόμασε ως έναν από τους "50 πιο όμορφους ανθρώπους του κόσμου". Το 2000, το ίδιο περιοδικό τον ονόμασε ως τον "πιο σέξυ ροκ σταρ" και επίσης τοποθετήθηκε στο νούμερο 13 στο κατάλογο του VH1 " Οι 100 πιο σεξυ καλλιτέχνες".

Κατετέγη 31ος στους κορυφαίους 100 τραγουδιστές της Heavy Metal από το Hit Parader.

Επιπλέον, ο Bon Jovi ήταν ο ένας από τους ιδρυτές και ιδιοκτήτες της ομάδας Philadelphia Soul της Arena Football League. Είναι ο ιδρυτής του The Jon Bon Jovi Soul Foundation  που ιδρύθηκε το 2006 και υπάρχει για την καταπολέμηση των ζητημάτων που οδηγούν οικογένειες και άτομα σε οικονομική απόγνωση. Επίσης έκανε καμπάνια για τον Αλ Γκορ στις προεδρικές εκλογές του 2000, για τον Τζον Κέρρυ  στις προεδρικές εκλογές του 2004 και για τον Μπαράκ Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές του 2008. Το 2010, ο πρόεδρος Barack Obama σύστησε τον Bon Jovi στο "Συμβούλιο για τις κοινοτικές λύσεις του Λευκού Οίκου". Επιπλέον, βραβεύθηκε ως επίτιμος Διδάκτορας των Ανθρωπιστικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο Monmouth του Νιου Τζέρσεϊ το 2001.

Πρώτα χρόνια 
Ο Τζων Φράνσις Μποντζιόβι γεννήθηκε στο Περθ Άμποϊ του Νιου Τζέρσει, και είναι γιος δύο πρώην πεζοναυτών, του κουρέα John Francis Bongiovi, Sr. και της ανθοπώλισσας Carol (Sharkey) που ήταν στο παρελθόν κουνελάκι του Playboy. Έχει δύο αδερφούς, τον Anthony και τον Matthew. Ο πατέρας του ήταν ιταλικής καταγωγής (από την Σιάκκα της Σικελίας) και γαλλικής καταγωγής και η μητέρα του βρετανικής και ιρλανδικής καταγωγής. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι είναι συγγενής εξ αίματος με τον τραγουδιστή Φρανκ Σινάτρα. Ο Bon Jovi ανατράφηκε καθολικός. Πέρασε πολλά καλοκαίρια στο Έρι της Πενσυλβάνια, με τους παππούδες του, και πουλούσε εφημερίδες. Ως παιδί, ο Jon φοίτησε στο Γυμνάσιο St. Joseph High School στο Metuchen, Νιου Τζέρσεϊ, την πρώτη και δεύτερη τάξη. Αργότερα μεταφέρθηκε στο γυμνάσιο Sayreville War Memorial, του Νιου Τζέρσει.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι  

Αμερικανοί μουσικοί
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί τραγουδιστές
Αμερικανοί τραγουδοποιοί
Στοά Νικολούδη

Η Στοά Νικολούδη βρίσκεται στην Αθήνα μεταξύ των οδών Ελευθερίου Βενιζέλου (Πανεπιστημίου) - στο νούμερο 41 και της Σταδίου. Είναι μια από τις στοές που απέκτησε η Αθήνα προς το τέλος του 19ου αιώνα, σε αντιγραφή στοών που υπήρχαν ήδη σε άλλες πόλεις της Ευρώπης και έχει χαρακτηριστεί μαζί με το κτίριο της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου 41 ιστορικά διατηρητέο μνημείο και έργο τέχνης.

Σύντομο ιστορικό
Ο σχεδιασμός της Στοάς έγινε το 1897 απ' τον Αλέξανδρο Νικολούδη, ο οποίος ήταν την εποχή εκείνη φοιτητής στη Σχολή Καλών Τεχνών των Παρισίων. Η κατασκευή της ολοκληρώθηκε το 1918. Το 1938 η Στοά ανακαινίστηκε και πήρε τη σημερινή της μορφή, καθώς από πάνω από αυτήν χτίστηκε το μέγαρο γραφείων που υπάρχει. Το 1944, αμέσως μόλις πέθανε ο Νικολούδης την ονόμασαν Στοά Νικολούδη, προς τιμήν του, όνομα το οποίο διατηρείται μέχρι σήμερα. Μέχρι το 1977, μέχρι που κατεδαφίστηκε το κτίριο της Alpha Bank, μέρος της στοάς ήταν κατειλημμένο από αυτό.
Τελευταία ανακαίνισή της έγινε το 2001.

Διατηρητέο μνημείο
Η απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού του 1995, 77 χρόνια μετά την κατασκευή της, χαρακτηρίζει ιστορικά διατηρητέο μνημείο και έργο τέχνης το κτίριο της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου 31 μαζί με τη Στοά Νικολούδη, γιατί αποτελούν μαζί χαρακτηριστικό δείγμα του έργου του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Νικολούδη με αξιόλογη σύνθεση, λειτουργία και τυπολογία, από τα ελάχιστα που έχουν απομείνει από την εποχή του μεσοπολέμου. Τα χαρακτηρίζουν επίσης σημαντικά για τη μελέτη της ιστορίας της Αρχιτεκτονικής και την Αρχιτεκτονική και Πολεοδομική εξέλιξη της πόλης των Αθηνών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στοές στην Αθήνα, επίσημη ιστοσελίδα προβολής του ελληνικού τουρισμού του ΕΟΤ
Πανεπιστημίου: Η αριστοκράτισσα, Εφημερίδα Έθνος
Αθηναϊκές στοές: Ο (σκεπαστός) δρόμος είχε τη δική του Ιστορία, περιοδικό In2life

Βιβλιογραφία 
Δ. Φιλιππίδης, "Οικοδομικό τετράγωνο 19", Alpha Bank, 2009 ISBN 9789609836371

Αναφορές

Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα
Νικολουδη
Φαχρ αλ-Μουλκ Ραντβάν

Ο Φαχρ αλ-Μουλκ Ραντβάν (... - 10 Δεκεμβρίου 1113), επίσης γνωστός ως Ριντβάν ή Ρουντβάν, ήταν Σελτζούκος εμίρης του Χαλεπιού από το 1095 ώς το 1113 μ.Χ.

Ήταν γιος του Τουτούς Α΄, αδελφός του εμίρη της Δαμασκού, Ντουκάκ, και ανατράφηκε από τον αταμπέκ Τζανάχ αντ-Ντάουλα αλ-Χουσαΐν. Όταν ο Τουτούς πέθανε το 1095, ο Ραντβάν διεκδίκησε τη Συρία για λογαριασμό του, μη διστάζοντας να στραγγαλίσει τους δύο νεότερους αδελφούς του, ώστε να μη διεκδικήσουν κάποτε την εξουσία. Ο τρίτος νεότερος αδελφός, ο Ντουκάκ, ο οποίος αρχικώς είχε κληρονομήσει φέουδο στη Τζεζίρα (Μεσοποταμία), σώθηκε σκάζοντάς το κυριολεκτικώς την ύστατη στιγμή από το φρούριο στο Χαλέπι όπου κατοικούσε μαζί με τον Ραντβάν, και από τότε το μίσος μεταξύ των δύο αδελφών παρέμενε άσβεστο.

Στις ατελείωτες συρράξεις που ακολούθησαν, χωρίς να προκύψει "καθαρός" νικητής, ο Ντουκάκ είχε την υποστήριξη του εμίρη Γιαγκί Σιγιάν, κυβερνήτη της Αντιόχειας, ο οποίος αν και δεν είχε έρθει σε σύγκρουση με τον ίδιο τον Ραντβάν, αντιπαθούσε σφόδρα τον Τζανάχ αντ-Ντάουλα. Μαζί με τους Σιγιάν και Ντουκάκ ενώθηκε και ο Ιλγκαζί, εμίρης της Ιερουσαλήμ. Ο Ραντβάν σε απάντηση συμμάχησε με τον αδελφό του Ιλγκαζί, εμίρη της Άμιδας, Σοκμάν.

Σελτζούκοι Τούρκοι
Αμπού Νασρ Σαμς αλ-Μουλούκ Ντουκάκ

Ο Αμπού Νασρ Σαμς αλ-Μουλούκ Ντουκάκ (... - 8 Ιουνίου 1104) ήταν ο Σελτζούκος εμίρης της Δαμασκού από το 1095 έως το 1104.

Ο Ντουκάκ ήταν γιος του Τουτούς Α΄, Σελτζούκου κυβερνήτη της Συρίας, και της Χατούν Σαφουάτ αλ-Μουλκ. Ήταν αδελφός του Ραντβάν, εμίρη του Χαλεπιού. Όταν ο πατέρας του πέθανε το 1095, ο Ραντβάν, ούτε είκοσι ετών ακόμα, διεκδίκησε τη Συρία για λογαριασμό του, μη διστάζοντας να στραγγαλίσει τους δύο νεότερους αδελφούς του, ώστε να μη διεκδικήσουν κάποτε την εξουσία. Ένας τρίτος νεότερος αδελφός, ο Ντουκάκ, ο οποίος αρχικώς είχε κληρονομήσει φέουδο στη Τζεζίρα (Μεσοποταμία), σώθηκε σκάζοντάς το κυριολεκτικώς την ύστατη στιγμή από το φρούριο στο Χαλέπι όπου κατοικούσε μαζί με τον Ραντβάν, και από τότε το μίσος μεταξύ των δύο αδελφών παρέμενε άσβεστο.

Ο Ντουκάκ επαναστάτησε και πήρε τον έλεγχο της Δαμασκού, με αποτέλεσμα την περιδίνηση της Συρίας στο χάος και την αναρχία, ως πεδίο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών των δύο αδελφών. Ο Ντουκάκ είχε την υποστήριξη του εμίρη της Αντιόχειας, Γιαγκί Σιγιάν, ο οποίος αν και δεν είχε έρθει σε προστριβή με τον ίδιο τον Ραντβάν, αντιπαθούσε τον αταμπέκο του Χαλεπιού, Τζανάχ αντ-Ντάουλα. Μαζί τους συμμάχησε και ο Ιλγαζί, εμίρης της Ιερουσαλήμ την περίοδο πριν αυτή περάσει στα χέρια των Φατιμιδών της Αιγύπτου. Ο Ραντβάν σε απάντηση, συμμάχησε με τον αδελφό του Ιλγαζί, Σοκμάν, εμίρη της Άμιδας.

Παραπομπές 
Σελτζούκοι Σουλτάνοι
Ενδοσκόπηση

Ενδοσκόπηση στην επιστήμη της ψυχολογίας ονομάζεται η διεργασία κατά την οποία το άτομο πραγματοποιεί μια αυτοπαρατήρηση. Δηλαδή θέτει ερωτήματα στον εαυτό του, έτσι ώστε να ανακαλύψει περισσότερα πράγματα για τ@ ίδι@. Συχνά η ενδοσκόπηση προκύπτει όταν τεθούν κάποια προσωπικά ερωτήματα στο άτομο και αυτό καλείται να απαντήσει. Είναι δηλαδή η ανακάλυψη των διαφόρων χαρακτηριστικών προσωπικότητας και συμπεριφορών του κάθε ατόμου από τον ίδιο του τον εαυτό.

Η ενδοσκόπηση είναι ο τομέας της Ιατρικής που γνώρισε την πιο εντυπωσιακή πρόοδο κατά τα τελευταία χρόνια. Αποτέλεσε ορόσημο και αφετηρία ραγδαίων εξελίξεων στην αντιμετώπιση των παθήσεων του πεπτικού συστήματος. Είναι αυτή που κατόρθωσε να μετατρέψει την διάγνωση και την θεραπεία των γαστρεντερικών παθήσεων σε απλές εξετάσεις ιατρείου ή μονοήμερης νοσηλείας. Ενδοσκόπηση είναι η απεικόνιση οργάνων με τη χρήση ενός εύκαμπτου εργαλείου το οποίο ονομάζεται ενδοσκόπιο. Το ενδοσκόπιο διαθέτει ενσωματωμένο χειριστήριο, διάφορα κανάλια για την χρήση ενδοσκοπικών εργαλείων και φέρει κάμερα στο άκρο που εισέρχεται στο σώμα, δίνοντας την δυνατότητα απεικόνισης, λεπτομερούς εξέτασης και καταγραφής εικόνων ή/και βίντεο. Η ενδοσκόπηση διακρίνεται σε διαγνωστική και θεραπευτική. Διαγνωστική είναι η ενδοσκόπηση κατά την οποία λαμβάνονται πληροφορίες για την κατάσταση του εξεταζόμενου οργάνου, όπως εικόνες, βιοψίες κλπ. Στην θεραπευτική ενδοσκόπηση γίνονται παρεμβατικές πράξεις, για παράδειγμα πολυπεκτομές, τοποθέτηση εμφυτευμάτων, έλεγχος αιμορραγίας, αφαίρεση ξένου σώματος.
Αρετή Ηλείας

Η Αρετή είναι χωριό της Ηλείας. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Λεχαινών του καλλικρατικού Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος.

Συνορεύει με τα χωριά Κουρτέσι, Άνω Κουρτέσι, Καταρράχι και τα Λεχαινά. Στα βορειοδυτικά βρέχεται από το Ιόνιο πέλαγος και την Λιμνοθάλασσα Κοτυχίου. Από την Αρετή περνά η Εθνική οδός 9 ή Ε.Ο. Πατρών-Πύργου.

Το παλιό όνομα του χωριού ήταν Ρετούνη και το 1959 άλλαξε σε Αρετή. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 10,752 χμ² (2011).

Ιστορία
Το 1835 αποτέλεσε οικισμό του τότε Δήμου Καλοτυχίας, ενώ το 1841 ενσωματώθηκε στον τότε Δήμο Βουπρασίων. Το 1879 η Ρετούνη προσαρτάται στο Δήμο Μυρτουντίων έως το 1912 που γίνεται η έδρα της νεοσύστατης κοινότητας Ρετούνης μαζί με τα χωριά Μπάστα και Βραχναίικα. Το 1997 προσαρτάται στο Δήμο Λεχαινών και το 2010 στον Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης της δημοτικής ενότητας Λεχαινών.

Ο οικισμός απείχε μιάμιση ώρα δρόμο στα 1885 από τα Λεχαινά, την έδρα του τότε Δήμου Μυρτουντίων, στον οποίο ανήκε διοικητικά.

Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του πληθυσμού του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:

Δείτε επίσης
 Νέα Πικέρνη

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012)
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
 Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885 
 Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8.
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αρετής Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/02/2013.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αρετής Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/02/2013.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Καλοτυχίας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 25/02/2014.
 Αρετή Ηλείας, moriasnow.gr

Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης
Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Λεχαινών
Νιζάμ αλ-Μουλκ

Ο Αμπού Αλί αλ-Χασάν αλ-Τουσί Νιζάμ αλ-Μουλκ (Nizamülmülk, 10 Απριλίου 1018 - 14 Οκτωβρίου 1092), ήταν περσικής καταγωγής λόγιος και βεζίρης της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων. Ήταν επίσης για ένα σύντομο διάστημα ο μόνος ηγέτης της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων. Το όνομα Νιζάμ αλ-Μουλκ είναι τιμητικής φύσεως και σημαίνει η "τάξη του βασιλείου".

Γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό ονόματι Ραντκάν, κοντά στην Τους στην Περσία, και υπηρέτησε αρχικώς τους Γαζναβίδες σουλτάνους, γινόμενος το 1059 κυβερνήτης της επαρχίας Χορασάν.

Από το 1063, υπηρέτησε τους Σελτζούκους ως βεζίρης και παρέμεινε σε αυτή τη θέση καθόλη την περίοδο της βασιλείας των Αλπ Αρσλάν (1063–1072) και Μαλίκ Σαχ Α΄ (1072–1092). Άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην οργάνωση του σελτζουκικού κυβερνητικού μηχανισμού και εξ' αυτού προέκυψε και το όνομα Νιζάμ αλ-Μουλκ. Υπήρξε πρόσωπο ζωτικής σπουδαιότητος που γεφύρωσε το πολιτικό κενό μεταξύ τόσο των Αββασιδών όσο και των διαδόχων τους Σελτζούκων με τους διάφορους αντιπάλους τους, όπως τους Φατιμίδες και τους Μπουγίδες.

Ο Νιζάμ αλ-Μουλκ υπήρξε άτομο εκπληκτικής μόρφωσης και εξαιρετικών ικανοτήτων. Ηγέτης φιλελεύθερος και οραματιστής. 

Δολοφονήθηκε από τους Ασασίνους το 1092.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πέρσες φιλόσοφοι
11ος αιώνας
Πρόγραμμα για την επικύρωση της δασικής πιστοποίησης

Το Πρόγραμμα για την επικύρωση της δασικής πιστοποίησης ή Πρόγραμμα για την προώθηση της δασικής πιστοποίησης  (PEFC, Programme for the Endorsement of Forest Certification) είναι μια διεθνής, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, μη-κυβερνητική οργάνωση, η οποία προωθεί τη βιώσιμη διαχείριση των δασών μέσω ανεξάρτητης πιστοποίησης από τρίτα μέρη. Θεωρείται ιδανικό σύστημα πιστοποίησης για μικρούς ιδιοκτήτες δασών.

Στο πρόγραμμα αυτό περιλαμβάνονται 35 ανεξάρτητα εθνικά συστήματα δασικής πιστοποίησης  τα οποία καλύπτουν πάνω από 240 εκατομμύρια εκτάρια πιστοποιημένων δασών, καθιστώντας το μεγαλύτερο σύστημα πιστοποίησης των δασών παγκοσμίως, περίπου τα δύο τρίτα των πιστοποιημένων δασών σε όλο τον κόσμο. Έχει έδρα στη Γενεύη της Ελβετίας.

Μαζί με το Συμβούλιο Δασικής Διαχείρισης (FSC, Forest Stewardship Council) είναι ένα από τα δυο συστήματα πιστοποίησης της αειφορικής διαχείρισης των δασών.

Αναφορές

Εξωτερικοι σύνδεσμοι
www.pefc.org/, επίσημη ιστοσελίδα

Δάσος
Νικόλαος Αργυρόπουλος

Ο Νικόλαος Αργυρόπουλος (21 Αυγούστου 1935- 14 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.  

Κατά την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών βρισκόταν στο εξωτερικό.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με 5.861 ψήφους στη Φθιώτιδα  στις εκλογές του 1974 με την Ένωση Κέντρου- Νέες Δυνάμεις. Το κόμμα μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976 και η πρώτη του βουλευτική θητεία τερματίστηκε το 1977. Ο Αργυρόπουλος επανήλθε στο Κοινοβούλιο μετά τις εκλογές του 1985 και επανεξελέγη στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 18 Ιουνίου 1989. Η θητεία του τερματίστηκε τον Οκτώβριο του 1989. 
Υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Προεδρίας το 1990 και μετά την πτώση της κυβέρνησης της ΝΔ το 1993 αποχώρησε από την πολιτική.

Πέθανε το 2013 σε ηλικία 77 ετών και άφησε τη σύζυγό του, Τζένη Φανάρα και έναν γιο.

Παραπομπές 

Βουλευτές Φθιώτιδας
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Αράχωβα Πάτρας

Για το τοπωνύμιο "Αράχωβα", δείτε Αράχωβα (αποσαφήνιση).
Η Αράχωβα είναι παλιό χωριό της επαρχίας Πατρών του νομού Αχαΐας. Το χωριό σήμερα δεν υπάρχει, η θέση του ήταν νοτιοανατολικά της Πάτρας πλησίον του σημερινού Ρωμανός. 

Αναφέρεται σαν "Ciracova" σε ενετική κατάσταση των χωριών των Πατρών. Πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε από τους κατοίκους του κοντινού Κυνηγού.  Αναφέρεται το 1851 με 54 κατοίκους, μετά την επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι της σταδιακά την εγκατέλειψαν. 

Κατά την Τουρκοκρατία στην περιοχή είχε εκτάσεις ο Σεκήρ Αγάς, μεταεπαναστατικά έγιναν εθνικές γαίες που πουλήθηκαν στον Κάρολο Δρακόπουλο.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Αράχωβα.

Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Αχαΐας
Δήμος Πατρέων
Ιστορία της Πάτρας
Πάτρα
Λουκάς Κουτσοπέταλος

Ο Λουκάς Κουτσοπέταλος (1878- 15 Αυγούστου 1957) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος ανήκε στο Κόμμα των Φιλελευθέρων. Υπήρξε επί 40 χρόνια βουλευτής Αττικοβοιωτίας και υπηρέτησε στις κυβερνήσεις του Ελευθέριου και του Σοφοκλή Βενιζέλου. 

To 1919, επί κυβερνήσεως Ελευθερίου Βενιζέλου, επιμελήθηκε μαζι με άλλους βουλευτές τροπολογιών για τον Αγροτικό Νόμο.

Ο Κουτσοπέταλος κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο συνελήφθη αιχμάλωτος ανταρτών από τη Ρούμελη σε επιχείρηση στην περιοχή Πετρομαγούλα.

Χρημάτισε  υπουργός Συγκοινωνιών από τις 5 Ιουνίου 1932 ως τις 4 Νοεμβρίου 1932  και υπουργός Εργασίας από τις 27 Μαρτίου 1950 ως τις 15 Απριλίου 1950.

Κηδεύτηκε στη Λιβαδειά.
Τον διαδέχθηκε στην έδρα του ο Ιωάννης Κίνιας.

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών
Έλληνες υπουργοί Εργασίας
Βουλευτές Λεβαδείας
Βουλευτές Αττικοβοιωτίας
Καϊάφας Ηλείας

Ο Καϊάφας είναι τουριστικός οικισμός στα νοτιοδυτικά της Ηλείας, συνοικισμός της Ζαχάρως από την οποία απέχει 2,5 χιλιόμετρα. Ο οικισμός βρίσκεται πάνω στην νησίδα της Αγίας Αικατερίνης στο μέσον της λίμνης Καϊάφα. 

Η παράδοση αναφέρει ότι το όνομα του το πήρε στους Ρωμαϊκούς χρόνους όταν ο Καϊάφας πηγαίνοντας στην Ρώμη ναυάγησε το πλοίο που τον μετέφερε στην περιοχή. Ο Καϊάφας βγήκε στην ξερά και πλύθηκε στα νερά των σημερινών ιαματικών πηγών όπου, λόγω της μεγάλης αμαρτίας του να δικάσει τον Χριστό, πήραν την άσχημη μυρωδιά που έχουν.

Ο Καϊάφας αποτελείται από δύο ξενοδοχεία, τρεις ξενώνες, το εκκλησάκι της Αγίας Αικατερίνης, διάφορα βοηθητικά κτήρια, μια μικρή πλατεία και ξύλινα παραπήγματα για τις ανάγκες αθλητών για θαλάσσιο σκι. Η συγκοινωνία με την ακτή γίνεται μέσω γέφυρας και με το υδροθεραπευτήριο γίνεται με μικρά πλοιάρια.

Παραλία  

Τόσο η παράκτια ζώνη όσο και ο θαλάσσιος πυθμένας είναι αμμώδεις. Στο όριο της ακτής υπάρχει χαμηλή βλάστηση και λευκοί κρίνοι της θάλασσας. Τα κολυμβητικά ύδατα στα πρώτα μέτρα είναι αβαθή στο μεγαλύτερο τμήμα της ακτής και η κλίση του πυθμένα ήπια (σε απόσταση 260 μ. από την ακτή το βάθος προσεγγίζει τα 5 μ.). Στην παραλία του Καϊάφα βρίσκεται ένα μικρό φρούριο ηλικίας εκατοντάδων ετών, γνωστό ως Πύργος Καζάρμα, το οποίο λόγω εγκατάλειψης βρίσκεται σε κακή κατάσταση.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ηλείας
Λουτροπόλεις της Ελλάδας
Γεράσιμος Κομποθέκρας

Ο Γεράσιμος Κομποθέκρας ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός.

Καταγόταν από το χωριό Κομποθέκρα, σήμερα Δάφνη της Ηλείας, που τότε ανήκε στην Επαρχία Πατρών. Ήταν πληρεξούσιος Πατρών στην Β΄εθνοσυνέλευση του Άστρους το 1823.

Παραπομπές
Φιλήμων Μεθυμάκης

Ο Φιλήμων Μεθυμάκης (Ηράκλειο 1925 - Αθήνα 18 Φεβρουαρίου 1978) ήταν Έλληνας αυτοδίδακτος ηθοποιός της πρόζας, της επιθεώρησης και της τηλεόρασης.

Βιογραφία 
Πρωτοεμφανίστηκε στο βαριετέ σε ηλικία 18 ετών μαζί με τον αδερφό του Βαγγέλη, ο οποίος αργότερα έγινε ντράμερ. Συνεργάστηκε με σημαντικούς ηθοποιούς και μαέστρους της εποχής του. Το 1949 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Στρατιωτικό Θέατρο, ενώ ο ίδιος πολέμησε στον Γράμμο και τιμήθηκε με παράσημο.  Πήρε μέρος σε πολλούς μουσικούς θιάσους, όπως των: Μαίρης Βασιλάκη-Κ. Μανιατάκη, Λειβαδίτη-Μ. Θεοφανίδη, Ρένας Βλαχοπούλου κ.ά. 

Χαρακτηριστικές ήταν οι μιμήσεις του, ειδικά του Σπύρου Μαρκεζίνη.

Θάνατος 
Απεβίωσε στις 18 Φεβρουαρίου 1978 σε ηλικία 53 ετών από εγκεφαλικό επεισόδιο κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της σειράς του Κώστα Λυχναρά Λεηλασία μιας ζωής, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί αμέσως από τον Γιάννη Κοντούλη. Σύμφωνα με άλλη πηγή, αιτία του θανάτου του ήταν ο εγκεφαλικός όγκος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
RetroDB- Αναλυτική φιλμογραφία

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Φιλόθεος Βουζουνεράκης

Ο Φιλόθεος Βουζουνεράκης ή κατά σειρά Φιλόθεος Β΄ (Ιεράπετρα, 1927 - κοντά στο Κουτσουνάρι Ιεράπετρας, 16 Δεκεμβρίου 1993) ήταν Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας από το 1960 ως τον αδόκητο θάνατό του, σε τροχαίο δυστύχημα που έγινε υπό μυστηριώδεις συνθήκες το 1993.

Καταγωγή και οικογένεια 
Το κοσμικό του όνομα ήταν Ιωάννης Βουζουνεράκης.

Ο πατέρας του ήταν από το Ορεινό Λασιθίου, στα σύνορα της Σητείας με την Ιεράπετρα και η μητέρα του ήταν από την Ιεράπετρα, κόρη του ιερέα παπα-Γεωργίου Συμιανάκη ή Παπαγεωργίου.

Σπουδές 
Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στην Ιεράπετρα. Έκανε σπουδές Θεολογίας στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης όπου υπηρέτησε ως εφημέριος και σπούδασε επίσης στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Αργότερα ορίστηκε πρωτοσύγκελος στην Αρχιεπισκοπή Κρήτης.

Επίσκοπος και Μητροπολίτης 
Στις 2 Ιουλίου 1961, έγινε η χειροτονία του ως Επισκόπου Ιεραπύτνης και Σητείας. Τον επόμενο χρόνο προήχθη σε Μητροπολίτη.

Θάνατος 

Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα όταν προσέκρουσε με καινούργιο αυτοκίνητο σε ένα φορτηγό που βγήκε ξαφνικά στο δρόμο στην ευθεία του Κουτσουναρίου υπό περίεργες συνθήκες σε μια εποχή που υπήρχε αβεβαιότητα για το μέλλον της Μονής Τοπλού. Ο Φιλόθεος φερόταν να ήταν αντίθετος στα σχέδια για επενδύσεις στη Μονή Τοπλού και ήταν άριστος οδηγός. Η υπόθεση έκλεισε σύντομα.

Παραπομπές 

Φιλοθεος
Έλληνες ιεράρχες
Ζαν-Μισέλ Καβαλί

Ο Ζαν-Μισέλ Καβαλί, γεννημένος στις 13 Ιουλίου 1957 στο Προπριάνο, είναι παλιός Γάλλος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Ο γιος του Ζοάν Καβαλί είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.

Βιογραφία

Διακρίσεις 
 Νικητής του Κυπέλλου Σαουδικής Αραβίας με την Αλ-Νασρ Ριάντ (1994)
 Πρωταθλητής Σαουδικής Αραβίας με την Αλ-Νασρ Ριάντ (1994)
 2009 - 2010 : Ομοσπονδιακός Τεχνικός της Κορσικής στην διοργάνωση του Corsica Cup : (Τόγκο-Γκαμπόν-Βρετάνη-Κορσική) Νικήτρια η Κορσική στον τελικό απέναντι στην Γκαμπόν
 (2010) - (2011)    : Ομοσπονδιακός Τεχνικός της Κορσικής στην νίκη με 1-0 επί της Βουλγαρίας

Εξωτερικός Σύνδεσμος 
 Στατιστικά του Ζαν-Μισέλ Καβαλί

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Γκαζελέκ Αζαξιό
Προπονητές ποδοσφαίρου Γκαζελέκ Αζαξιό
Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου Νιμ Ολιμπίκ
Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Προπονητές ποδοσφαίρου Λιλ ΟΣΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΣ Κρετέιγ-Λουζιτανός
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μπουλόν-Μπιγιανκούρ
Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Ριάντ ΣΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Νασρ Ριάντ
Προπονητές ποδοσφαίρου Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς
Προπονητές ποδοσφαίρου Ιωνικού Νίκαιας
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Αλγερίας
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Κορσικής
Προπονητές ποδοσφαίρου Ουιντάντ Καζαμπλάνκα
Moda Center

Το Moda Center, πρώην Ρόουζ Γκάρντεν (Rose Garden), επίσης γνωστό και ως Arena Rose Garden, είναι κλειστός αθλητικός χώρος στο Πόρτλαντ των Ηνωμένων Πολιτειών. Χρησιμοποιείται για μεγάλες εσωτερικές εκδηλώσεις όλων των ειδών, συμπεριλαμβανομένων αγώνων μπάσκετ, χόκεϊ επί πάγου, ροντέο, τσίρκα, συνέδρια, παραστάσεις παγοδρομίας, συναυλίες, και δραματικές παραγωγές. Ο χώρος έχει χωρητικότητα 19.980 θεατών, όταν φιλοξενεί αγώνες μπάσκετ, και μικρότερη για άλλες εκδηλώσεις. Η αρένα είναι εξοπλισμένη με προηγμένα συστήματα ήχου και άλλες ανέσεις. 

Ανήκει στην Vulcan Α.Ε., μια εταιρία που ανήκει στον Πολ Άλεν, και σήμερα διοικείται από την Anschutz Entertainment Group και την AEG Live. Ο κύριος ενοικιαστής είναι η ομάδα του NBA Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς, που επίσης ανήκει στον Πολ Άλεν. Άλλος ενοικιαστής του κτιρίου είναι η ομάδα χόκεϋ Portland Winterhawks της Western Hockey League, η οποία μοιράζει το πρόγραμμα της με το διπλανό γήπεδο Memorial Coliseum. Εκτός από τους Μπλέιζερς και τους Winterhawks, διάφορες άλλες επαγγελματικές αθλητικές ομάδες, και η ομάδα μπάσκετ των ανδρών του Portland State University, είτε παίζουν εντός έδρας αγώνες στο Ρόουζ Γκάρντεν, ή το έχουν πράξει στο παρελθόν. Επιπλέον, είναι ένας δημοφιλής χώρος για συναυλίες και άλλες καλλιτεχνικές παραγωγές.

Η κατασκευή του Ρόουζ Γκάρντεν ξεκίνησε το 1993, και η αρένα άνοιξε στις 12 Οκτωβρίου του 1995. Η κατασκευή κόστισε 262 εκατομμύρια δολάρια και χρηματοδοτήθηκε με κεφάλαια από διάφορες πηγές, συμπεριλαμβανομένης της πόλης του Πόρτλαντ, της προσωπική περιουσία του Πολ Άλεν, και 155 εκατομμύρια δολάρια από ομόλογα που εκδόθηκαν από μια κοινοπραξία αμοιβαίων κεφαλαίων και ασφαλιστικές εταιρείες. Αυτά τα ομόλογα έγιναν η αιτία πτώχευσης το 2004 στην οποία η Oregon Arena Corporation, η εταιρεία στην οποία ανήκε η αρένα κατά τη χρονική στιγμή, εκχώρησε την ιδιοκτησία του Ρόουζ Γκάρντεν, αντί της αποπληρωμής των ομολόγων σύμφωνα με τους όρους πληρωμής. Ο Πολ Άλεν αργότερα επαναγόρασε την αρένα από τους πιστωτές το 2007.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Rose Quarter official website
 Vulcan, Inc. official website
 Global Spectrum official website
 Portland Trail Blazers official website
 Portland Winterhawks official website

Αθλητικές εγκαταστάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες
Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στις Ηνωμένες Πολιτείες
Γήπεδα χόκεϊ επί πάγου στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου

Ο Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου (Πάτρα, 1940), ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Πάτρα, σπούδασε νομικά στην Αθήνα και πολιτικές επιστήμες στο Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών στη Γαλλία.

Προδικτατορικά, από το 1965 μέχρι το 1967, ήταν διευθυντής του γραφείου του Ανδρέα Παπανδρέου στην Πάτρα.

Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, πρόεδρος του Ταμείου Πρόνοιας Δικηγόρων Αθηνών, και γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας από το 1981 μέχρι το 1985 στην πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. 

Διετέλεσε εξωκοινοβουλευτικός υφυπουργός Εργασίας στην δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου από τις 25 Απριλίου 1986 έως τις 31 Οκτωβρίου 1986, έπειτα υπουργός Εργασίας από τις 31 Οκτωβρίου 1986 έως τις 23 Σεπτεμβρίου 1987, και στη συνέχεια αναπληρωτής υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας από 23 Σεπτεμβρίου 1987 έως τις 2 Ιουλίου 1989.

Ήταν βουλευτής στη Β΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ από το 1993 μέχρι το 1996.

Παραπομπές 

Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας
Έλληνες υπουργοί Εργασίας
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας
Οικονόμου (αποσαφήνιση)

Με το ελληνικό επώνυμο Οικονόμου μπορεί να αναφέρονται τα παρακάτω πρόσωπα:

 Αντώνης Οικονόμου (πλοίαρχος) (1785-1821), έμπορος και αγωνιστής του Επανάστασης του 1821
 Αντώνιος Οικονόμου (αρχαιολόγος) (1850-1902), καθηγητής πανεπιστημίου
 Βαγγέλης Οικονόμου (γενν. 1987), ποδοσφαιριστής
 Βασίλης Οικονόμου (γενν. 1968), πολιτικός, βουλευτής και αρχηγός κόμματος
 Γιώργος Οικονόμου (εφοπλιστής) (γενν. 1953), εφοπλιστής και επιχειρηματίας
 Γιώργος Οικονόμου (καλαθοσφαίριση), καλαθοσφαιριστής
 Γιώργος Οικονόμου (ηθοποιός), ηθοποιός
 Γιώργος Οικονόμου (τραγουδοποιός), τραγουδοποιός
 Δημήτρης Οικονόμου (γενν. 1964), δημοσιογράφος
 Δημήτρης Οικονόμου, ποδοσφαιριστής
 Δημήτριος Α. Οικονόμου, ναύαρχος, δισέγγονος του Κώστα Μπότσαρη
 Έφη Οικονόμου, ηθοποιός
 Ελευθέριος Οικονόμου (γενν. 1956), αξιωματικός της αστυνομίας και πολιτικός
Ελευθέριος Ν. Οικονόμου (γενν. 1940), Καθηγητής Πανεπιστημίου, Φυσικός
 Θωμάς Οικονόμου (1864-1927), ηθοποιός, θεατρικός σκηνοθέτης και δάσκαλος του θεάτρου
 Ιωάννης Οικονόμου (1860-1931), ζωγράφος.
 Ιωάννης Οικονόμου Παπαπαύλου, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
 Καίτη Ντιριντάουα ή Αικατερίνη Οικονόμου (1920-1996), ηθοποιός
 Κωνσταντίνος φον Οικονόμου, νευροχειρούργος και βαρώνος στην Αυστροουγγαρία
 Κωνσταντίνος Οικονόμου ο εξ Οικονόμων, λόγιος του ελληνικού Διαφωτισμού
 Κωνσταντίνος Οικονόμου, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
 Κωνσταντίνος Α. Οικονόμου, στρατηγός, δισέγγονος του Κώστα Μπότσαρη
 Μάνθος Οικονόμου (1754-1822), λόγιος και γραμματέας του Αλή Πασά των Ιωαννίνων
 Μιχαήλ Οικονόμου (1798-1879), πολιτικός και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821
 Μιχάλης Οικονόμου (1888-1933), ζωγράφος
 Μιχάλης Οικονόμου, ηθοποιός
 Νικόλαος Οικονόμου, ευεργέτης της Επανάστασης του 1821
 Νίκος Οικονόμου (γενν. 1973), καλαθοσφαιριστής
 Παντελής Οικονόμου (γενν. 1950), πολιτικός
 Παύλος Οικονόμου - Γκούρας (1897-1991), διπλωμάτης
 Τζωρτζ Οικονόμου (Economou, 1923-2003), ειδικός οπτικών συστημάτων
 Χατζηλίας Οικονόμου, αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 και πολιτικός

Δείτε επίσης 
 Αντώνης Οικονόμου (αποσαφήνιση)
 Γιώργος Οικονόμου

Ελληνικά επώνυμα
Μανωλάδα Ηλείας

Η Μανωλάδα, γνωστή και ως Παλαιά Μανωλάδα (ή με την γραφή Μανολάδα), είναι χωριό της Ηλείας στον κάμπο του Βουπρασίου ή πεδιάδα της Μανωλάδας. Κύρια ασχολία των κατοίκων της είναι η γεωργία και η καλλιέργεια φράουλας. Γειτονεύει με τα χωριά Βάρδα, Νέα Μανωλάδα, Κουρτέσι, Νέο Βουπράσιο και Λάππα. Απέχει περίπου 42 χιλιόμετρα από την Πάτρα και περίπου 50 χιλιόμετρα από τον Πύργο.

Ιστορία
Η Μανωλάδα, άγνωστο πότε ακριβώς, δημιουργήθηκε την περίοδο της Φραγκοκρατίας ή των Βυζαντινών δηλαδή τον 13ο ή 14ο αιώνα μ.Χ. Το όνομά της το πήρε από την Μανωλιάσσα, πριγκίπισσα της αρχαίας Υρμίνης. 

Το σημείο που βρίσκεται σήμερα η κωμόπολη Βάρδα, τότε ανήκε στην Μανωλάδα, και το 1316 μ.Χ. έγινε εκεί η Μάχη της Μανωλάδας μεταξύ Καταλανών και Βυζαντινών με νίκη των δεύτερων.

Κατά την Τουρκοκρατία στη εύφορη πεδιάδα της Μανωλάδας το μεγαλύτερο τμήμα της είχε δοθεί δωρεά σε μοναστήρια για να μην γίνει τσιφλίκια Οθωμανών αξιωματούχων. Με την κήρυξη της Επανάστασης του 1821 οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν και πολέμησαν εναντίον των Τούρκων στο πλευρό του Σισίνη.

Το 1888 πέρασε από την περιφέρεια της Μανωλάδας η σιδηροδρομική γραμμή και δημιουργήθηκε ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μανωλάδας που μετέπειτα εξελίχθηκε σε οικισμό, τη σημερινή Βάρδα. 

Το 1922 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Έλληνες πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής και δημιούργησαν νέο όμορο οικισμό, τη σημερινή Νέα Μανωλάδα.

Διοικητική ιστορία
Το 1835 η Μανωλάδα προσαρτήθηκε στον Δήμο Βουπρασίων και το 1849 γίνεται έδρα του δήμου. Η Μανωλάδα ήταν έδρα του δήμου τα διαστήματα 07/09/1849-27/05/1864 και 12/06/1865-28/08/1912. 

Το 1912 με την ίδρυση των κοινοτήτων γίνεται έδρα της νεοσύστατης κοινότητας Μανωλάδας, έως το 1997 που η κοινότητα αυτή καταργείται και η Μανωλάδα προσαρτάται στον Δήμο Βουπρασίου, έως το 2010 που προσαρτάται στον Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης.

Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:

Αθλητισμός
Στο ποδόσφαιρο, ομάδα της Μανωλάδας είναι η Προοδευτική με ιδιόκτητο γήπεδο και παρουσίες στα τοπικά πρωταθλήματα της Ηλείας.

Δείτε επίσης
 Νέα Πικέρνη

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012)
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
 Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Βουπρασίας - Ιστορικά Στοιχεία, vouprasia.gov.gr
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μανολάδας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/02/2013.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μανολάδας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/09/2016.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Βουπρασίας (1997-2010) και Δήμου Βουπρασίων (1835-1912), eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 21/02/2014.

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Βουπρασίας
Μπάρμπα Μυτούσης

Ο Μπάρμπα Μυτούσης ήταν η βασικότερη φιγούρα του Κουκλοθεάτρου Αθηνών, η οποία έδωσε το όνομά της και στο ίδιο το Κουκλοθέατρο.

Σύντομο ιστορικό σημείωμα
Την 1 Μαρτίου του 1939 η ζωγράφος Ελένη Θεοχάρη-Περράκη, η οποία είχε κατασκευάσει ήδη τον Μπάρμπα Μυτούση, - η φιγούρα δημιουργήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1939)- αποφάσισε να ιδρύσει ένα Κουκλοθέατρο, το οποίο πήρε το όνομα του βασικού ήρωά των έργων του. 
Στα χρόνια της Κατοχής, το Κουκλοθέατρο του Μπάρμπα Μυτούση όπως έγινε γνωστό, περιόδευε σε διάφορες πόλεις και χωριά της Ελλάδας , καθώς τότε μόνο δυο είδη θεάτρου μπορούσαν να παρακολουθήσουν τα μικρά παιδιά στην Ελλάδα: Το ένα ήταν το Κουκλοθέατρο και το άλλο το Θέατρο Σκιών ή Καραγκιόζης. Θεατρικά έργα για παιδιά, τα οποία να παίζονται από ηθοποιούς στη σκηνή, ακόμα δεν παρουσιάζονταν στη χώρα.

Το 1966 εισήχθησαν στο Κουκλοθέατρο 2 νέοι χαρακτήρες, τους οποίους δημιούργησε γνωστή συγγραφέας Άλκη Ζέη, ο Κλούβιος και η αδερφή του Σουβλίτσα, που έγιναν τα ανιψάκια του Μπάρμπα Μυτούση. 

Την 1 Νοεμβρίου 1966, το Κουκλοθέατρο αυτό έκανε την εμφάνισή στην Τηλεόραση του ΕΙΡΤ με τη μορφή παιδικής σειράς. Τον Οκτώβριο του 1970, το Κουκλοθέατρο Αθηνών «Μπάρμπα Μυτούσης» βρήκε τη μόνιμη στέγη του για τη χειμερινή περίοδο, ή οποία ήταν ο χώρος του αμφιθεάτρου της ΧΕΝ στην οδό Αμερικής 11 στην Πλατεία Συντάγματος. Οι παραστάσεις των έργων του κουκλοθεάτρου Μπάρμπα Μυτούσης στο Αθηναϊκό κοινό ξεκινούσαν το 2ο Σάββατο του Οκτωβρίου κάθε χρόνου και ολοκληρώνονταν την Κυριακή των Βαΐων του επόμενου, καθώς μετά το Πάσχα ξεκινούσε τις περιοδείες στην επαρχία.

Το κουκλοθέατρο Μπάρμπα Μυτούσης τερμάτισε οριστικά τη λειτουργία του την Κυριακή 15 Απριλίου 1984. Τότε η Ελένη Θεοχάρη-Περράκη είδε πως είχε κουραστεί επειδή είχαν περάσει 45 χρόνια από τότε που το ίδρυσε και δεν μπορούσε να γράψει κανένα άλλο καινούριο έργο για τα ίδια πρόσωπα. Οι πρώτες τρεις κούκλες (ο Μπάρμπα Μυτούσης, ο Κλούβιος κι η Σουβλίτσα) εκτίθενται στο Θεατρικό μουσείο, μια σειρά ηρώων βρίσκεται στο Λαογραφικό Μουσείο Ναυπλίου, ενώ όλο το αρχείο με τις κούκλες από τις παραστάσεις ανήκει στο Μουσείο Μπενάκη.

Βιβλιογραφία
Θεοχάρη-Περάκη, Ε. (1988). Κουκλοθέατρο: Τέχνη και Τεχνική. Αθήνα: Εστία.
Παϊδούση, Ε. (1954). Το κουκλοθέατρο και η ψυχαγωγία του παιδιού. Αθήνα: Ατλαντίς.
Παϊδούσης, Γ. Μ. (1963). Επιλογή από το έργο της Ειρήνης Παϊδούση. Αθήνα
Παρούση, Α. (2012) Εκπαίδευση στο κουκλοθέατρο - Κουκλοθέατρο στη εκπαίδευση. Αθήνα: Πλέθρο.

Ελληνικό θέατρο
Οσφρητικό νεύρο

Αποτελεί το αισθητήριο νεύρο της όσφρησης και αποτελείται από είκοσι συνήθως οσφρητικά νημάτια. Τα οσφρητικά νημάτια είναι οι κεντρικές αποφυάδες των οσφρητικών κυττάρων του οσφρητικού βλεννογόνου. Ο οσφρητικός βλεννογόνος επενδύει την άνω-έσω επιφάνεια της άνω ρινικής κόγχης και το απέναντι της μέρος του ρινικού διαφράγματος. τα οσφρητικά νημάτια κατόπιν διέρχονται από το τετρημένο πέταλο του ηθμοειδούς οστού, για να καταλήξουν στα μιτροειδή κύτταρα του οσφρητικού βολβού. Από εκεί οι διεγέρσεις μεταβιβάζονται με την οσφρητική ταινία στα διάφορα οσφρητικά κέντρα του εγκεφάλου.

Ανατομία ζώων
Κοινό κινητικό νεύρο

Το κοινό κινητικό ή οφθαλμοκινητικό νεύρο είναι αμιγώς κινητικό νεύρο, που αναδύεται από την αύλακα του κοινού κινητικού νεύρου στην έξω επιφάνεια του εγκεφαλικού σκέλους. Οι ίνες του για τους οφθαλμικούς μυς εκφύονται από τον πυρήνα του ομώνυμου νεύρου, ενώ οι ίνες για τον ακτινωτό και σφιγκτήρα μυ της κόρης από τον πυρήνα των Edinger-Westphal.

Πορεύεται προς τα εμπρός, μέσα στη μεσοσκελιαία δεξαμενή, στη συνέχεια φέρεται διαμέσου του έξω τοιχώματος του σηραγγώδους κόλπου για να αποσχισθεί στους κλάδους του, δηλαδή τον άνω και κάτω κλάδο.

Ο κάτω κλάδος αποσχίζεται σε τρία κλωνία για τον έσω ορθό, τον κάτω ορθό και τον κάτω λοξό μυ του οφθαλμού. Από το τελευταίο κλωνίο εκφύεται η βραχεία ρίζα του οφθαλμικού γαγγλίου διαμέσου της οποίας φέρονται προγαγγλιακές παρασυμπαθητικές ίνες, για τον ακτινωτό και σφιγκτήρα μυ του οφθαλμού.

Ο άνω κλάδος εισέρχεται στον οφθαλμικό κόγχο μέσω του υπερκόγχιου σχίσματος (όπως και ο κάτω κλάδος) και αποσχίζεται σε δυο κλάδους, για τον άνω ορθό και τον ανελκτήρα του άνω βλεφάρου.

Νευρικό σύστημα
Απαγωγό νεύρο

Τα απαγωγό νεύρο είναι κινητικό νεύρο του οποίου η λειτουργία συνίσταται στην κίνηση των ανθρώπινων ματιών και την πραγμάτωση της στροφής του βλέμματος προς τα έξω. Νευρώνει τον έξω ορθό μυ του ματιού.

Ο πυρήνας του βρίσκεται στη γέφυρα, σε κοντινή απόσταση από εκείνον του προσωπικού νεύρου. Είναι μικρός κινητικός πυρήνας, κοντά στην τέταρτη κοιλία, κάτω ακριβώς από το προσωπικό λοφίδιο. Το νεύρο αναδύεται από την οπίσθια γεφυρική αύλακα, δεξιά και αριστερά από τη μέση γραμμή και πορεύεται αρχικά στη δεξαμενή της γέφυρας και μετά αφού διέλθει μεταξύ της κορυφής του λιθοειδούς οστού και του σφηνολιθοεϊδούς συνδέσμου, φέρεται στο σηραγγώδη κόλπο, τον οποίο και διασχίζει. Το νεύρο μπαίνει στον οφθαλμικό κόγχο του από το υπερκόγχιο σχίσμα και νευρώνει έναν και μόνο μυ (τον έξω) του βολβού.

Παραπομπές

Νευρικό σύστημα
Μάτι
Ζάλγκιρις Αρένα

Η Ζάλγκιρις Αρένα (διεθνώς: Žalgiris Arena, λιθουανικά: Žalgirio Arena) είναι ένα κλειστό γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στο Κάουνας της Λιθουανίας. Ο χώρος βρίσκεται σε ένα νησί του ποταμού Νέμαν και πρόκειται για το μεγαλύτερο κλειστό στάδιο σε χώρα της Βαλτικής. Η μέγιστη δυνατή χωρητικότητας του για αγώνες μπάσκετ είναι 15.688, όπως και 16.160 θέσεις για συναυλίες.

Το Ζάλγκιρις Αρένα αντικατέστησε το Kaunas Sports Hall (Kauno sporto halė) και το διαχειρίζεται ο όμιλος ŪBIG Investments Group, ένα υποκατάστημα της εμπορικής τράπεζας Ukio που ανήκει στον Λιθουανό επιχειρηματία Βλαντιμίρ Ρομανόφ. Το 2011 φιλοξένησε αγώνες πλέι-οφ και τον τελικό του 37ου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στη Λιθουανία
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 2011
Politique étrangère

Η επιθεώρηση Politique étrangère ( Εξωτερική Πολιτική ) είναι το  πιο παλιό γαλλικό περιοδικό αφιερωμένο στη μελέτη των Διεθνών Σχέσεων. Δημιουργήθηκε από το Κέντρο Σπουδών Εξωτερικής  Πολιτικής  το 1936 και επανακυκλοφόρησε από το Γαλλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων (Institut français des relations internationales,  Ifri)  κατά την ίδρυσή του, το 1979.

Ανοιχτό σε θέματα παγκοσμίου ενδιαφέροντος, αποτελεί το πρώτο διακινητή γαλλικών αναλύσεων που απευθύνονται στο εξωτερικό.

Η επιθεώρηση αφιερώνει μεγάλο μέρος της  στις σύγχρονες γαλλικές  και ξένες  δημοσιεύσεις με αντικείμενο τις διεθνείς σχέσεις.

Μεταξύ των συγγραφέων, των οποίων άρθρα δημοσιεύθηκαν  στο Politique étrangère, περιλαμβάνονται  οι Ρεϊμόν Αρόν (Raymond Aron), Αντρέ Μπωφρ (André Beaufre), Ζακ Μπερκ (Jacques Berque), Χένρυ Κίσινγκερ, Κλοντ Λεβί-Στρος, Λουί Μασινιόν (Louis Massignon) και Ζαν-Πωλ Σαρτρ(Jean-Paul Sartre).

Σύνταξη  
Διευθυντής Σύνταξης : Thierry de Montbrial

Αρχισυντάκτης : Dominique David

Αναπληρωτής  Αρχισυντάκτης  : Marc Hecker

Συντακτική Επιτροπή : Denis Bauchard, Bernard Cazes, Étienne de Durand, Thomas Gomart, Jolyon Howorth, Ethan Kapstein, Jean Klein, Jacques Mistral, Khadija Mohsen-Finan, Dominique Moïsi, Philippe Moreau Defarges, Éliane Mossé, Françoise Nicolas, Valérie Niquet, Hans Stark

Επιστημονική Επιτροπή  : Thierry de Montbrial, Hélène Carrère d’Encausse, Jean-Claude Casanova, Dominique Chevallier, Gérard Conac, Jean-Luc Domenach, Jean-Marie Guéhenno, François Heisbourg, Jacques Lesourne, Jean-Pierre Rioux, Pierre Rosanvallon, Olivier Roy, Jacques Rupnik, Georges-Henri Soutou, Maurice Vaïsse, Alain Vernay

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Politique étrangère - παρουσίαση της επιθεώρησης στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου
 Politique étrangère  - το επίσημο μπλογκ της επιθεώρησης
 Politique étrangère παρουσίαση μέσω της πύλης Cairn.info
 Politique étrangère παρουσίαση μέσω της πύλης Persée.fr

Επιστημονικά περιοδικά
Διπλωματία
Περιοδικά στη γαλλική γλώσσα
Περιοδικά με τόπο έκδοσης το Παρίσι
Εμιράτο της Κόρδοβας

Το Εμιράτο της Κόρδοβας ήταν ένα ανεξάρτητο εμιράτο στην Ιβηρική Χερσόνησο μεταξύ του 756 και του 929, με πρωτεύουσα την Κόρδοβα.

Μετά την κατάκτηση της Ισπανίας από τους Ομεϋάδες την περίοδο 711-718, η Ιβηρική Χερσόνησος αποτέλεσε τη νέα επαρχία του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών. Οι κατακτητές της Ισπανίας όρισαν ως πρωτεύουσά τους την Κορδούη (Κόρδοβα) και έλαβαν από τον Ομεϋάδα χαλίφη της Δαμασκού τον τίτλο του βαλή ή εμίρη.

Το 756 ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ αγνόησε τους Αββασίδες χαλίφηδες της Βαγδάτης και έγινε ανεξάρτητος εμίρης της Κόρδοβας. Μετά την πτώση των Ομεϋαδών από τη θέση του χαλίφη το 750, βρισκόταν για έξι χρόνια υπό καταδίωξη. Σκοπεύοντας να ξανακερδίσει κάποια θέση εξουσίας, νίκησε τους υπάρχοντες ισλαμιστές κυβερνήτες στην περιοχή της Ισπανίας, οι οποίοι είχαν αψηφήσει την παλαιά Αρχή των Ομεϋαδών, ενώνοντας τις διάφορες τοπικές ηγεμονίες σε ένα εμιράτο. Παρόλα αυτά, αυτή η πρώτη ενοποίηση της αλ-Άνταλους χρειάστηκε επιπλέον 25 έτη μέχρι την τελείωσή της (Τολέδο, Σαραγόσα, Παμπλόνα, Βαρκελώνη, κλπ.).

Για τον επόμενο ενάμιση αιώνα, οι απόγονοι του αρ-Ραχμάν συνέχισαν ως εμίρηδες της Κόρδοβας, έχοντας τυπικά τον έλεγχο επί της υπόλοιπης αλ-Ανταλούς και κάποιες φορές ακόμα και σε τμήματα της Βόρειας Αφρικής.

Παραπομπές 

Πρώην εμιράτα
Χαλιφάτο των Ομεϋαδών
Alcohol Is Free

Το Alcohol Is Free (ελληνικά: Το Αλκοόλ Είναι Δωρεάν) είναι το τραγούδι το οποίο εκπροσώπησε την Ελλάδα στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον το 2013 στη Σουηδία. Στον ελληνικό τελικό της Γιουροβίζιον, το τραγούδι βγήκε πρώτο με ποσοστό 48%. Στον τελικό της Γιουροβίζιον κατατάχθηκε το τραγούδι στην 6η θέση με 152 βαθμούς ανάμεσα στην Ρωσία η οποία ήταν στην 5η θέση με 174 βαθμούς και στην Ιταλία η οποία ήταν στην 7η θέση με 126 βαθμούς.

Στη Eurovision 
Στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, το "Alcohol is Free" τοποθετήθηκε στον δεύτερο ημιτελικό όπου τερμάτισε 9ος στη σειρά.  Το τραγούδι ψηφίστηκε για να διαγωνιστεί στον τελικό.  Εκεί επιλέχθηκε να παίξει 21ος στην τελική σειρά της Eurovision.  Το τραγούδι τελικά τερμάτισε 6ο στον διαγωνισμό αφού έλαβε το μέγιστο 12 πόντους από την Κύπρο και τον Άγιο Μαρίνο, ενώ έλαβε επίσης υψηλούς βαθμούς από την Αλβανία, την Αρμενία, τη Ρωσία και το Ηνωμένο Βασίλειο .  Το "Alcohol is Free" ήταν επίσης το τραγούδι με την υψηλότερη βαθμολογία που δεν τραγουδήθηκε κυρίως στα αγγλικά. 

Το τραγούδι εγκωμιάστηκε από τους κριτικούς, με τη βρετανική εφημερίδα Daily Mirror να το αποκαλεί «βεβαίως λαμπρή τρέλα».  Μια ομάδα μουσικών κριτικών το βαθμολόγησε ως 67%. Ο Τσέχος μουσικός Stano Simor επέκρινε τη μελωδία του ως πολύ παρόμοια με τα ρωσικά λαϊκά τραγούδια.  Ο Νέος Κόσμος, μια ελληνοαυστραλιανή εφημερίδα, γνωμοδότησε ότι το "Alcohol is Free" είχε αποκτήσει λατρεία επειδή έρχεται σε αντίθεση με τη μουσική της Europop, ενώ διατηρούσε την ελληνική λαϊκή μουσική .

Απόδοση στα charts

Εβδομαδιαία charts

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Κανάλι Youtube, MAD TV Ελλάδας, Επίσημο (Βίντεο Youtube)

Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2013
Τραγούδια του 2013
Singles του 2013
Τραγούδια της Ελλάδας στη Eurovision
Συντηρητικό Κόμμα του Καναδά

Το Συντηρητικό Κόμμα του Καναδά (αγγλ. Conservative Party of Canada, γαλλ. Parti conservateur du Canada), γνωστό και με την ονομασία Τόρις, είναι ένα συντηρητικό καναδικό πολιτικό κόμμα. Το κόμμα σχηματίστηκε ύστερα από την συγχώνευση της Καναδικής Συμμαχίας (πρώην Μεταρρυθμιστικό Κόμμα του Καναδά) και του Προοδευτικού Συντηρητικού Κόμματος του Καναδά. Τοποθετείται στα δεξιά του πολιτικού φάσματος του Καναδά. Το κόμμα ανήλθε στην εξουσία στις εκλογές του 2006 σχηματίζοντας κυβέρνηση μειοψηφίας, κάτι που διατηρήθηκε στις εκλογές του 2008, ενώ σχημάτισε την πρώτη κυβέρνηση πλειοψηφίας το 2011. Τωρινός αρχηγός του κόμματος είναι ο Στίβεν Χάρπερ, ο οποίος ήταν και πρωθυπουργός της χώρας από το 2006.

Καναδικά πολιτικά κόμματα
Συντηρητικά κόμματα