joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Βασιλικό Ολλανδικό Ινστιτούτο Σπουδών Νοτιοανατολικής Ασίας και Καραϊβικής

Το Βασιλικό Ολλανδικό Ινστιτούτο Σπουδών Νοτιοανατολικής Ασίας και Καραϊβικής (Ολλανδικά: Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde) ( KITLV) εδρεύει στο Λέιντεν. Στόχος του είναι η μελέτη της ανθρωπολογίας, της γλωσσολογίας, των κοινωνικών επιστημών και της ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ασίας, της περιοχής του Ειρηνικού και της Καραϊβικής. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στις πρώην ολλανδικές αποικίες των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών (σημ. Ινδονησίας), του Σουρινάμ και των Ολλανδικών Αντιλλών (Ολλανδικές Αντίλλες και Αρούμπα). Η μοναδική του συλλογή βιβλίων, χειρογράφων, εκτυπώσεων και φωτογραφιών προσελκύει μελετητές από όλο τον κόσμο. Οι Πανεπιστημιακές Βιβλιοθήκες ανέλαβαν τη διαχείριση της συλλογής του Λέιντεν από την 1η Ιουλίου 2014.

Ιστορία

Το KITLV ιδρύθηκε το 1851. Ο πρώην διευθυντής του KITLV από το 2000-2021 ήταν ο Γκερτ Όοστιντι.

Το 2014 η σχέση μεταξύ της Βασιλικής Ολλανδικής Ακαδημίας Επιστημών (KNAW) και του Learned Society KITLV έλαβε τέλος. Το KITLV Press είχε ήδη εξαγοραστεί από τις εκδόσεις Brill δύο χρόνια νωρίτερα.

Η Βασιλική Ακαδημία Επιστημών της Ολλανδίας, το Πανεπιστήμιο του Λέιντεν και το Learned Society KITLV υπέγραψαν μια σειρά συμφωνιών σχετικά με το μέλλον του  KITLV.  Στο KITLV εμπιστεύτηκε η διαφύλαξη των παγκοσμίου φήμης συλλογών της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου του Λέιντεν και εξακολουθεί να υπάρχει ως ερευνητικός οργανισμός του KNAW, βαθιά ριζωμένο στην ερευνητική κοινότητα του Πανεπιστημίου του Λέιντεν, αλλά εξακολουθεί να συνδέεται με άλλα ινστιτούτα ανθρωπιστικών επιστημών του KNAW.

Το Ινστιτούτο εκδίδει και διανέμει επιστημονικά έργα για τη Νοτιοανατολική Ασία και την Καραϊβική. Τα τρία περιοδικά Bijdragen tot de Taal-, Land-en Volkenkunde, Journal of Indonesian Social Sciences and Humanities και New West Indian Guide /Nieuwe West-Indische Gids εκδίδονται από το ινστιτούτο, καθώς και η σειρά βιβλίων Verhandelingen van het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde και Bibliotheca Indonesia με σημαντικές δημοσιεύσεις για τη λογοτεχνία της Μαλαισίας.

Τμήμα του ινστιτούτου υπάρχει στην πρωτεύουσα της Ινδονησίας Τζακάρτα από το 1969.

Μερικά κλασικά εθνογραφικά, όπως π.χ Β. Γράμματα του Albert C. Kruyt (1869–1949) ή του Jacob Mallinckrodt εμφανίστηκαν στις δημοσιεύσεις του.

Τζακάρτα 
Το 1969, o Χανς Ρας άνοιξε ένα γραφείο του KITLV στην Τζακάρτα ("KITLV-Jakarta"), στο πλαίσιο συμφωνίας με το Ινδονησιακό Ινστιτούτο Επιστημών.  Αγοραστήκαν  εκδόσεις από την Ινδονησία, τη Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη και τοποθετηθήκαν στη βιβλιοθήκη του ινστιτούτου, οι εκδόσεις του ινστιτούτου πωλούνται και πρωτότυπα επιστημονικά έργα στα ολλανδικά μεταφράζονται στα ινδονησιακά. Το γραφείο της Τζακάρτα από την 1η Ιουλίου 2014  αποτελεί μέρος των Πανεπιστημιακών Βιβλιοθηκών του Λέιντεν και επίσης λειτουργεί ως γραφείο αντιπροσωπείας του Πανεπιστημίου του Λέιντεν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Official website

Δείτε επίσης  
 Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
 Ολλανδία
 Λέιντεν
 Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη

Παραπομπές

Ερευνητικά κέντρα ανά χώρα
Ολλ
Ιερός Ναός Αγίου Ευγενίου

Ο Ιερός Ναός Αγίου Ευγενίου είναι ορθόδοξος ναός που βρίσκεται στην πόλη του Ηρακλείου Κρήτης. Πανηγυρίζει στις 13 Δεκεμβρίου, στη μνήμη του Αγίου Ευγενίου του Καππαδόκου και των έτερων 4 μαρτύρων Ευστρατίου, Μαρδαρίου, Αυξεντίου και Ορέστου.

Ιστορικά στοιχεία
Ο Ναός βρίσκεται στην περιοχή “Μεσαμπελιές” της πόλης του Ηρακλείου. Θεμελιώθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Τιμόθεο εις μνήμην του πρώτου Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγενίου Α΄ Ψαλιδάκη.
Το 1983 καθιερώθηκε ως ενοριακός Ναός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης για την περιοχή των Μεσαμπελιών.
Τα εγκαίνια του ναού τελέστηκαν την Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010 από τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ειρηναίο και τον Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Ευγένιο.

Παραπομπές

 Χριστιανικοί ναοί στο Ηράκλειο
Ιωάννης Ίσης

Ο Ιωάννης Ίσης (άκμασε 1221–36) ήταν ανώτερος στρατιωτικός διοικητής της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, με τον βαθμό του πρωτοστράτορα.

Καταγράφεται για πρώτη φορά σε χρυσόβουλο, που εκδόθηκε το 1221 από τον Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη Ρωμαίο Αυτοκράτορα στη Νίκαια για τη μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Πάτμο.   Στη συνέχεια αναφέρεται από τον Γεώργιο Ακροπολίτη περί το 1224, όταν οι κάτοικοι της Αδριανούπολης έστειλαν απεσταλμένους στη Νίκαια, καλώντας τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη να τους απελευθερώσει από τη Λατινική κυριαρχία. Ο Βατάτζης έστειλε τον Ίση και τον Ιωάννη Καμμύτζη, ως επικεφαλής στρατού. Η πόλη καταλήφθηκε εύκολα, αλλά αμέσως μετά στα τέλη του 1224 ή στις αρχές του 1225 εμφανίστηκε ενώπιον της πόλης ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας ηγεμόνας της Ηπείρου, αντίπαλος του Βατάτζη, που διεκδικούσε και τον αυτοκρατορικό τίτλο. Ο Θεόδωρος κατάφερε να κερδίσει τους κατοίκους, έτσι ο Ίσης και ο Καμμύτζης συμφώνησαν να εγκαταλείψουν την πόλη με την εγγύηση της ασφαλούς διέλευσης.   Η Ίσης αναφέρεται για τελευταία φορά σε άλλο έγγραφο το 1236.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 Guilland, Rodolphe (1967). "Le Protostrator". Recherches sur les institutions byzantines [Studies on the Byzantine Institutions]. Berliner byzantinische Arbeiten 35 (in French). Vol. I. Berlin and Amsterdam: Akademie-Verlag & Adolf M. Hakkert. pp. 478–497. OCLC 878894516.
 

Πρωτοστράτορες
Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας
Βυζαντινοί στρατηγοί
Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Συναδηνοί

Οι Συναδηνοί ήταν το όνομα μίας μέσης και ύστερης Βυζαντινής ευγενούς οικογένειας, που καταγόταν από τα Σύναδα της Φρυγίας.

Το όνομα της οικογένειας μαρτυρείται σε σφραγίδα του 9ου/10ου αι., αλλά το πρώτο γνωστό μέλος της οικογένειας είναι ο Φιλέτος Συναδηνός, κριτής της Ταρσού περί το 1000/06. Κατά τον 11ο και 12ο αι. αρκετά μέλη της οικογένειας εμφανίζονται ως στρατιωτικοί διοικητές, συνδεδεμένα με τις μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες των Βοτανιατών και των Κομνηνών. Έτσι μία Συναδηνή δόθηκε ως σύζυγος στον Γκέζα Α΄ της Ουγγαρίας από τον Νικηφόρο Γ΄ Βοτανειάτη· ο Βασίλειος Συναδηνός ήταν κυβερνήτης του Δυρραχίου τη δεκαετία του 1040 και ο Ανδρόνικος Συναδηνός ήταν κυβερνήτης πολλών επαρχιών υπό τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου.

Στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας οι Συναδηνοί ήταν μέλη της αριστοκρατικής αντιπολίτευσης στην κυρίαρχη δυναστεία των Λασκάρεων. Η οικογένεια έφτασε να είναι κορυφαία υπό τους Παλαιολόγους Αυτοκράτορες στα τέλη του 13ου και το πρώτο μισό του 14ου αι.: ο Ιωάννης Συναδηνός νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Παλαιολογίνα, ανιψιά του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου και υπηρέτησε ως μέγας στρατοπεδάρχης· οι γιοι του Ιωάννης και Θεόδωρος ήταν επίσης στρατιωτικοί διοικητές. Ο πρεσβύτερος Ιωάννης και η Θεοδώρα ίδρυσαν επίσης το μοναστήρι της Βεβαίας Ελπίδος και παρήγγειλαν ένα θαυμάσια εικονογραφημένο τυπικό, με πορτρέτα των μελών της οικογένειας. Εκείνη την εποχή οι Συναδηνοί έκαναν επιγαμίες με δύο άλλες επιφανείς αριστοκρατικές οικογένειες, τους Ασέν και τους Ραούλ.

Πηγές 
 
 Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London: The Athlone Press. pp. 178–182. OCLC 299868377.

Συναδηνοί
Επαμεινώνδας Αγαπητός

Ο Επαμεινώνδας Αγαπητός (γενν. 1901) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος του 20ού αιώνα.

Γεννήθηκε στην Πάτρα και εργάσθηκε αρχικώς στην εφημερίδα Χρονικά του Κώστα Κοτζιά κατά τη δεκαετία του 1920. Συνέχισε γράφοντας στις εφημερίδες Νέα Ημέρα, Εθνική φωνή, Ελληνική, Νέος Αγών, Εμπρός, Έθνος, Εσπερινή και Τύπος. Μεταπολεμικώς, από το 1946 μέχρι το 1956, εργάσθηκε στην Ακρόπολι, στο Ελληνικό Μέλλον, στον Ελεύθερο λόγο και στον Αίμο.

Πηγή 
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελίδα 153

Αγαπητος, Επαμεινωνδας
Ένγκελμπερτ της Καρινθίας

Ο Ένγκελμπερτ Β΄ (απεβ. στις 13 Απριλίου 1141), μέλος του Οίκου του Σπόνχαϊμ, ήταν μάργραβος της Ιστρίας και της Καρνιόλας περίπου από το 1103/07 έως το 1124. Το 1123, διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο Δ΄ ως δούκας της Καρινθίας και μάργραβος της Βερόνας, θέσεις που κράτησε μέχρι την απόσυρσή του το 1135.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Ένγκελμπερτ Α΄ κόμη του Σπόνχαϊμ (απεβ. 1096)  και της συζύγου του Χέντβιχ αβέβαιης καταγωγής, ίσως κόρης του Βερνάρδου Β΄ των Μπίλουνγκ της Σαξονίας. Ο παππούς του Ζήγκφρηντ Α΄ κόμης του Σπόνχαϊμ (απεβ. 1065) ήρθε στην Καρινθία περί το 1035 ως ακόλουθος του Κορράδου Β΄ της Γερμανίας .

Το 1099 ο πάπας Ουρβανός Β΄ διόρισε τον Ένγκελμπερτ Β΄ επίτροπο (vogt) προστάτη του αβαείου του Αγίου Παύλου, που ιδρύθηκε από τον πατέρα του. Περί το 1100 ίδρυσε την κομητεία του Kράιμπουργκ στα κληρονομικά κτήματα της συζύγου του Ούτας, κόρης του Ούλρικ μπουργκράβου του Πάσαου. Απέκτησε επίσης δύο κάστρα στην κοιλάδα Tρίξεν κοντά στο Βόλκενμαρκτ από τον επίσκοπο του γκουρκ και την εμπορική πόλη Φρήσαχ το 1106. Περί το 1107 αναβαθμίστηκε σε μάργραβο στην Ιστρίας και την Καρνιόλας, διαδεχόμενος τον Ουλρίχ Β΄ κόμη της Βαϊμάρης.

Σε αντίθεση με τον πατέρα του, ο Ένγκελμπερτ Β΄ ήταν πιστός υποστηρικτής της κυρίαρχης δυναστείας των Σαλίων και επίσης σκληρός αντίπαλος του Κόνραντ Α΄ αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ στην ανεπίλυτη διαμάχη για την Περιβολή (ανάθεση αξιώματος επισκόπου). Στάθηκε ως εγγυητής του Γερμανού βασιλιά Ερρίκου Ε΄ στη στέψη του ως αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Γερμανίας τον Φεβρουάριο του 1111 και είδε τη συμφωνία (concordatum) του Βορμς με τον πάπα Κάλλιξτο Β΄ τον Σεπτέμβριο του 1122. Την ίδια χρονιά ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος Δ΄ έγινε δούκας της Καρινθίας και μάργραβος της Βερόνας και μετά το τέλος του το 1123 τον διαδέχθηκε ο Ένγκελμπερτ Β΄. Τον επόμενο χρόνο παραχώρησε την Ιστρία στον γιο του Ένγκελμπερτ Γ΄.

Το 1135 ο Ένγκελμπερτ Β΄ παραιτήθηκε από την Καρινθία και τη Βερόνα, και στη συνέχεια ο Λοθαίρος Γ΄ της Γερμανίας έδωσε τα φέουδα τον γιο εκείνου Ούλριχ Α΄. Ο Ένγκελμπερτ αποσύρθηκε στο αβαείο Ζέεον στο Βαυαρικό Χήμγκαου, όπου απεβίωσε στις 13 Απριλίου 1141.

Οικογένεια 
Περίπου το 1103 παντρεύτηκε την Ούτα, κόρη του Ούλρικ μπουργκράβου του Πάσαου (απεβ. στις 2 Φεβρουαρίου 1099).  Μαζί ήταν οι γονείς των παρακάτω παιδιών:

 Ούλριχ Α΄, διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Καρινθία το 1135 .
 Ένγκελμπερτ Γ΄, διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Ιστρία,  Καρνιόλα και Κράιμπουργκ το 1124.
 Ερρίκος, επίσκοπος του Τρουά το 1145.
 Ματθίλδη απεβ. 1160/61, παντρεύτηκε τον Θεοβάλδο Β΄ των Μπλουά, κόμη της Καμπανίας .
 Ράποτο Α΄, κόμης του Όρτενμπουργκ το 1130  και του Kράιμπουργκ το 1173.
 Aδελαΐδα, ηγουμένη του Γκος το 1146.
 Χάρτβιχ Β΄, επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ το 1155.
 Η Ίντα, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Γ΄  κόμη του Νεβέρ .

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 
 
 
 

Δούκες της Καρινθίας
Εγκελμπερτ
Άγιος Ιωάννης Σταβιών Ηρακλείου

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Σταβιών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κόφινα, του δήμου Γόρτυνας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι παράλιος οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται κοντά στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Κόφινα και δυτικά του ακρωτηρίου Μαρτέλος, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 25. Απέχει 60 χλμ. περίπου Ν. του Ηρακλείου.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σταβιών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την  κοινότητα Σταβιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κόφινα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κόφινα και προσαρτήθηκε στον δήμο Γόρτυνας.

Αξιοθέατα
Η παραλία του οικισμού
Η παραλία «Ελυγιά» στις εκβολές του φαραγγιού Βαλαχά, ανατολικά μετά το χαρακτηριστικό ακρωτήρι του οικισμού
Το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας στο ακρωτήρι

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Χάρτες «ROAD» (Κρήτη 1:250000)
eetaa.gr

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Γόρτυνας
Ούλριχ Β΄ της Καρινθίας

Ο Ούλριχ Β΄, γερμ.: Ulrich II (απεβ. 1181 – 10 Αυγούστου 1202), μέλος του Οίκου του Σπόνχαϊμ, ήταν δούκας της Καρινθίας από το 1181 μέχρι το τέλος του. Ήταν ένας από τους ευγενείς Γερμανούς, που έλαβαν μέρος στη Σταυροφορία του 1197.

Βιογραφία 
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του δούκα Ερμάνος της Καρινθίας, ο οποίος είχε παντρευτεί την Agnes of Babenberg, κόρη του δούκα Henry Jasomirgott της Αυστρίας  και πρώην σύζυγο της βασίλισσας της Ουγγαρίας . Ανήλικος ακόμη, όταν ο πατέρας του πέθανε το 1181, ήταν αρχικά υπό την κηδεμονία του θείου του από τη μητέρα του, Δούκα Λεοπόλδο Ε' της Αυστρίας . Ως εκ τούτου, έπρεπε να σταθεί πίσω όταν οι ηγεμόνες των Otakar της Στυρίας εξαφανίστηκαν και ο Λεοπόλδος συνήψε το Σύμφωνο Georgenberg του 1186 με τον Ottokar IV προκειμένου να διατηρήσει το δικαίωμα διαδοχής για τον Αυστριακό Οίκο του Babenberg . Ο θείος του από τον πατέρα του ήταν ο Pellegrino του Ortenburg-Spanheim, ο οποίος κυβέρνησε ως Πατριάρχης της Aquileia από το 1195 έως το 1204.  Το 1192 έκανε μια δωρεά στο Αβαείο του Αγίου Παύλου .

Ο Ούλριχ Β΄ ενηλικιώθηκε για να κυβερνήσει ανεξάρτητα από το 1194 και, όπως ο πατέρας του, παρέμεινε πιστός υποστηρικτής της βασιλικής δυναστείας των Χοενστάουφεν. Όταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Γερμανίας κάλεσε για τη Γερμανική Σταυροφορία το 1195, ο δούκας της Καρινθίας ήταν μεταξύ των πολλών ευγενών, που ανέλαβαν να πάνε,  παρόλο που μόλις είχε ενηλικιωθεί.  Ξεκινώντας τον Μάρτιο του 1197, αυτοί οι ευγενείς με τα στρατεύματά τους έφυγαν από τη νότια Ιταλία και τη Σικελία. Ο κύριος στόλος έφτασε στην Άκρα τον Σεπτέμβριο του 1197.  Η Σταυροφορία έληξε μετά την πτώση της Σιδώνας και της Βηρυτού. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ απεβίωσε από πυρετό στη Μεσσήνη τον Οκτώβριο του 1197. Όταν άκουσαν τα νέα, πολλοί από τους υψηλόβαθμους ευγενείς επέστρεψαν στη Γερμανία, για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους στις επερχόμενες βασιλικές εκλογές. 

Έχοντας επιστρέψει στη Γερμανία, ο Ούλριχ Β΄ συμμετείχε στην εκλογή του Φιλίππου της Σουηβίας ως βασιλιά της Γερμανίας το 1198. Ωστόσο, αρρώστησε λίγο αργότερα και έγινε ανίκανος να κυβερνήσει, οπότε ο μικρότερος αδελφός του Βερνάρδος έδρασε ως επίτροπος. Υπάρχει ία καταγραφή για τον δούκα, που έκανε άλλη μία δωρεά στο αβαείο του Αγίου Γεωργίου στις 31 Μαρτίου 1199. Σύμφωνα με τον κατάλογο τεθνεώτων του αβαείου Σέκαου, ο Ούλριχ Β΄ απεβίωσε στις 12 Αυγούστου 1202.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
Αναφορές

Πηγές

Δούκες της Καρινθίας
Οίκος του Σπόνχαϊμ
Αγασαί

Με την ονομασία Αγασαί αναφέρεται μια αρχαία πόλη του Βασιλείου της Μακεδονίας, που βρισκόταν στον ποταμό Μίτυν.

Το 169 π.Χ. οι Αγασαί καταλήφθηκαν από τον Ρωμαίο στρατηγό Λούκιο (ή Λεύκιο) Αιμίλιο Παύλο, αφού πρώτα παραδόθηκαν οι κάτοικοί τους. Ενάμισυ έτος αργότερα ωστόσο οι κάτοικοι των Αγασών αποστάτησαν και συμμάχησαν πάλι με τον τελευταίο βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα. Τότε την κατέλαβε για δεύτερη φορά ο ίδιος Ρωμαίος στρατηγός, ο Αιμίλιος Παύλος.

Δείτε επίσης 
 Τρίτος Μακεδονικός Πόλεμος

Παραπομπές

Πηγή
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελίδα 166

Αγασαι
Γκζιμίσουαφ της Πομερανίας

Ο Γκζιμίσουαφ της Πομερανίας (1153/1158 – 1207/1209) ήταν δούκας από τη δυναστεία των Σαμβοριδών. Ήταν αντιπρόσωπος του Σφιέτσιε και του Λουμπισέβο Ττσέφσκιε στο Δουκάτο της Πομερέλιας.

Βιογραφία 
Ο Γκζιμίσουαφ καταγόταν από τη δυναστεία των Σαμβοριδών και γεννήθηκε μεταξύ 1153 και 1158. Ήταν αντιπρόσωπος του Σφιέτσιε και του Λουμπισέβο Ττσέφσκιε στο Δουκάτο της Πομερέλιας, υπό την κυριαρχία του Βασιλείου της Πολωνίας. Η πρώτη καταγραφή του ονόματός του προέρχεται από το έτος 11 Νοεμβρίου 1198. Αρχικά, η έδρα του τμήματος του δουκάτου του βρισκόταν στο Σταρόγκαρντ, αλλά αργότερα τη μετέφερε στο Σφιέτσιε. Μετά το 1195, είχε παντρευτεί την Ντομπροσουάβα (Dobrosława), με την οποία έκανε κόρες, μία από τις οποίες πιθανώς θα μπορούσε να είναι η Ζβινισουάβα (Zwinisława), σύζυγος του Μέστβιν Α΄ της Πομερανίας. Πριν από το 1205, τον Γκζιμίσουαφ διαδέχθηκε ο Σάμπορ Α΄ της Πομερανίας. Πέθανε μεταξύ 1207 και 1209.

Παραπομπές 

Δούκες της Πομερανίας
Σαμβορίδες
Σοφία Γιαννακά

Η Σοφία Γιαννακά (Αγρίνιο,  1957) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος και πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. 

Κατέχει πτυχίο από το Τμήμα Φιλολογίας, με κατεύθυνση στα Αρχαία ελληνικά, από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εκπόνησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης (Paris IV) και στη σχολή Ecole des Hautes Etudes στο Παρίσι.

Εκλέχθηκε τακτικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια διετέλεσε μέλος του Τομέα Αγροτικής Ανάπτυξης και ήταν υπεύθυνη για τα θέματα αλιείας κατά τα έτη 2005-2007. 

Στις εθνικές εκλογές του 2007 εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με το ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε επίσης τόσο πρόεδρος της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων, όσο και εισηγήτρια στο ΚΤΕ Παιδείας στην ελληνική Βουλή. Εξελέγη επίσης βουλευτής ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2009.

Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Το Βήμα και είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου. Σήμερα εργάζεται ως δημοσιογράφος στην ηλεκτρονική εφημερίδα iefimerida.gr.

Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.

Παραπομπές 

Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Αγγερώνα

Η Αγγερώνα (λατ. Angerona) ήταν αρχαία ρωμαϊκή θεότητα. Από την ετυμολογία του ονόματός της προκύπτει ότι ήταν η θεότητα που προστάτευε και απήλλασσε τους ανθρώπους από τις αγωνίες και τους πόνους (angerere). Το όνομά της ωστόσο μπορεί να το χρωστά και στην παράδοση κατά την οποία είχε κάποτε διασώσει τους Ρωμαίους και τα κοπάδια τους από την επιδημία άγγινα (angina). Σύμφωνα με άλλη θεωρία, «Αγγερώνα» είναι το μυστηριακό όνομα της πόλεως της Ρώμης.

Πηγή
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελίδα 201

Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας
Θεότητες της υγείας
Άγιος Ιωάννης Καμηλαρίου Ηρακλείου

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καμηλαρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τυμπακίου, του δήμου Φαιστού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Ηρακλείου, στην πεδιάδα της Μεσαράς. Βρίσκεται στη νότια όχθη του Γεροπόταμου και δίπλα στη Φαιστό, της οποίας αποτελεί τον πλησιέστερο οικισμό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 45. Απέχει 61 χλμ. περίπου ΝΔ. του Ηρακλείου.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καμηλαρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από κοινότητα Καμηλαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Τυμπακίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τυμπακίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαιστού.

Αξιοθέατα
Ο σημαντικότατος αρχαιολογικός χώρος της Φαιστού, της δεύτερης σημαντικότερης μινωικής πόλης μετά την Κνωσσό. Εδώ, βρέθηκε στο «Αρχείο» ο περίφημος πήλινος Δίσκος της Φαιστού, με ιερογλυφικά σημεία (τελευταία περίοδος του «Πρώτου Ανακτόρου»). 
Το Μνημείο «Μηνά Γιαννακάκη», πεσόντος κατά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, στη δυτική είσοδο του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Χάρτες «ROAD» (Κρήτη 1:250000)
eetaa.gr

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Φαιστού
Πίτζεν Παγώνης

Ο Πίτζεν Παγώνης (αγγλικά: Pidgeon Pagonis, γενν. 1986 στο Σικάγο του Ιλινόι) είναι Αμερικάνος μεσόφυλος ακτιβιστής, συγγραφέας, καλλιτέχνης και σύμβουλος, μεξικανικής και ελληνικής καταγωγής. Είναι υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μεταξύ των φύλων και κατά των μη συναινετικών διαφυλικών ιατρικών παρεμβάσεων.

Παραπομπές

Ελληνοαμερικανοί
Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ
Μη-δυαδικοί συγγραφείς
Ματθίλδη του Σούλτσμπαχ

Η Ματθίλδη του Σούλτσμπαχ, γερμ.: Mathilde von Sulzbach, (απεβ. 31 Οκτωβρίου ή 3 Νοεμβρίου 1165) ήταν κόρη του κόμη του Σούλτσμπαχ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνη της Ιστρίας. Διαφορετικές ημερομηνίες για το τέλος της δίνονται στους καταλόγους τεθνεώτων του αβαείου του Μπάουμπουργκ και σε δύο μοναστήρια του Σάλτσμπουργκ.

Βιογραφία 
Ήταν κόρη του Bερεγγάριου Β΄, κόμη του Σούλτσμπαχ (π. 1080 – 3 Δεκεμβρίου 1125) και της δεύτερης συζύγου του Aδελαΐδας του Βόλφρατσχαουζεν. Το 1111 ο Βερεγγάριος Β΄ ήταν μεταξύ των ευγενών που παρευρέθηκαν στη στέψη του Ερρίκου Ε΄ της Γερμανίας. Αναφέρεται μεταξύ των εγγυητών, στα έγγραφα που σχετίζονται με τη στέψη. Το 1120 ο Βερεγγάριος καταγράφεται να δίνει μία δωρεά στο πριγκιπάτο-επισκοπή του Μπάμπεργκ. Αναφέρεται ως ιδρυτής του κτιρίου του Συλλόγου του καθεδρικού του Μπέρχτεσγκαρντεν και του αβαείου Μπάουμπουργκ. Ήταν επίσης συνιδρυτής του αβαείου Καστλ. Ήταν ένας από τους ηγεμόνες, που υπέγραψαν το κονκορδάτο του Βορμς (23 Σεπτεμβρίου 1122). Τον Αύγουστο του 1125, ο Bερεγγάριος Β΄ αναφέρεται σε έγγραφα του Λοθάριου Γ΄ βασιλιά των Ρωμαίων . Ο θάνατος του Bερεγγάριου Β΄ αναφέρεται τέσσερις μήνες αργότερα.  Η ταυτότητα της μητέρας της αναφέρεται στο "Kάστλερ Ράιμχρονικ", στίχο 525.

Αδέλφια της Ματθίλδης ήταν ο Γκέμπχαρντ Γ΄ κόμης του Σούλτσμπαχ, η Γερτρούδη σύζυγος του Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας και η (Βέρθα) Ειρήνη σύζυγος του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Οικογένεια 
Η Ματθίλδη παντρεύτηκε τον Ένγκελμπερτ Γ΄ μάργραβο της Ιστρίας. Ο σύζυγός της ήταν μάρτυρας στην παραχώρηση του Μικρού Προνομίου (Privilegium Minus) δημιουργώντας το δουκάτο της Αυστρίας. Είχαν τέσσερα παιδιά: 
 Ούλριχ, κόμης του Λάιμπαχ (Λουμπλιάνα).
 Γοδεφρείδος, έγινε ιερέας.
 Ερμάνος Β΄ διαδέχθηκε τον αδελφό του στην Καρινθία.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Κλέμιντ Όλσεν

Ο Κλέμιντ Άντρασον  Όλσεν  (Klæmint Andrasson Olsen, γεννήθηκε 17 Ιουλίου 1990) είναι ποδοσφαιριστής από τις Νήσους Φερόες που αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας των Νήσων Φερόε με 10 γκολ, ενώ είναι και ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος της χώρας του.

Βιογραφία

Γεννήθηκε με ανατομικό πρόβλημα στο αριστερό του πόδι (ήταν κοντύτερο από το άλλο) και το μήνυμα από τους γιατρούς ήταν ξεκάθαρο: δεν θα γινόταν ποτέ ποδοσφαιριστής. Ωστόσο, αυτό δεν αποθάρρυνε τη μητέρα του, η οποία σε ραδιοφωνική εκπομπή το 2014 είπε ότι με ειδική αγωγή κάθε πρωί και βράδυ για πέντε χρόνια το πόδι του γιου της έγινε σχεδόν φυσιολογικό. Το μόνο κατάλοιπο που έχει απομείνει στον ποδοσφαιριστή από την αναπηρία του είναι ότι ο μυς της αριστερής του κνήμης είναι σημαντικά μικρότερος από το δεξιό, αλλά αυτό σίγουρα δεν στάθηκε εμπόδιο για  επιτυχημένη ποδοσφαιρική καριέρα. Μεγάλη σημασία έπαιξε και επιμονή του ίδιου, καθώς το αντιμέτωπε ως το μεγαλύτερο κίνητρο όταν ήταν έμπαινε στην εφηβεία, καθώς ήθελε να αποδείξει ότι οι γιατροί έκαναν λάθος. Έτσι κατάφερε να ξεκινήσει να παίζει στα 12 του χρόνια.

Ξεκίνησε την καριέρα του σε μικρές ομάδες στη δεύτερη κατηγορία και το 2007 εντάχθηκε στην ΝΣΙ Ρούναβικ με την οποία συνεχίζει να αγωνίζεται. Την πρώτη του χρονιά κατέκτησε το πρωτάθλημα, το μόνο στην καριέρα του. Το 2011 ψηφίστηκε καλύτερος νέος ποδοσφαιριστής του πρωταθλήματος και το 
2011–12 ήταν για πρώτη φορά πρώτος σκόρερ, η πρώτη από τις τέσσερις συνεχόμενες φορές. Το 2012 έκανε και το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα των ανδρών, όντας διεθνής με τις μικρότερες εθνικές ομάδες από το 2005. Από το 2013 έγινε και αρχηγός της ομάδας του. Το 2016–17 κατέκτησε το δεύτερο συλλογικό του τίτλο, το Κύπελλο. Το πρώτο διεθνές του γκολ ήρθε πολύ αργά για την αδύναμη εθνική της μικρής χώρας, στις 7 Ιουλίου 2019, με αντίπαλο την Ισπανία (1–4), όπου μείωσε το σκορ σε 1–2. Στις 20 Αυγούστου 2020 στα πλαίσια του Γιουρόπα Λιγκ, σημείωσε χατ τρικ στον αγώνα με αντίπαλο την ουαλική Μπάρι Τάουν Γιουνάιτεντ (αποτέλεσμα 5–1), ο πρώτος ποδοσφαιριστής από τη χώρα του που πέτυχε κάτι τέτοιο. Έχοντας έξι τίτλους πρώτο σκόρερ του εθνικού πρωταθλήματος
είναι και ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών του πρωταθλήματος των Νήσων Φερόε.

Τίτλοι και διακρίσεις

ΝΣΙ Ρούναβικ
 Πρωτάθλημα Νήσων Φερόε : 2007
 Κύπελλο Νήσων Φερόε : 2016–17

Ατομικές διακρίσεις
 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος (6) : 2013 (21 γκολ), 2014 (21 γκολ), 2015 (21 γκολ), 2016 (23 γκολ), 2019 (26 γκολ), 2020 (17 γκολ) 
 Καλύτερος νέος παίκτης :  2011

Δείτε επίσης

 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 National football team player Klæmint Olsen 
 Συνέντευξη του Όλσεν 

Ποδοσφαιριστές των Νήσων Φερόε 
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νήσων Φερόε
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νήσων Φερόε Κ21 
Ποδοσφαιριστές ΝΣΙ Ρούναβικ
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ντάουνινγκ Στριτ

Η Ντάουνινγκ Στριτ ένας δρόμος μήκους 200 μέτρων στο Ουέστμινστερ που στεγάζει τις επίσημες κατοικίες και τα γραφεία του Πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου και του Υπουργού Οικονομικών. Βρίσκεται έξω από το Whitehall, λίγα λεπτά με τα πόδια από τα Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ, η Downing Street σχεδιάστηκε τη δεκαετία του 1680 από τον Ιρλανδό Sir George Downing. Δεν υπάρχουν στοιχεία για το τι υπήρχε εκεί προηγουμένως παρά μόνον για ένα ζυθοποιίο που ανήκει στο Αββαείο του Άμπινγκντον.

Ο όρος Ντάουνινγκ Στριτ χρησιμοποιείται και ως συνώνυμο για τη Βρετανική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό.

Παραπομπές

 Λονδίνο
Αριθμητικό σύστημα των Χμερ

Οι αριθμοί Χμερ είναι οι αριθμοί που χρησιμοποιούνται στη γλώσσα Χμερ. Χρησιμοποιούνται τουλάχιστον από τις αρχές του 7ου αιώνα, με την παλαιότερη γνωστή χρήση να είναι σε μια στήλη που χρονολογείται στο 604 μ.Χ. και βρέθηκε στο Πρασάτ Μπαγιάνγκ, κοντά στο Άνγκορ Μπόρεϊ της Καμπότζης.

Αριθμοί 

Προήλθε από το ινδουιστικό σύστημα αρίθμησης. Είναι το πρώτο σύστημα γραφής από το οποίο αποδεικνύεται η χρήση τουμηδενός ως αριθμητικό ψηφίο. Χρονολογείται από τον έβδομο αιώνα.   Στα παλιά Χμερ ή Ανγκοριανά Χμερ υπήρχαν επίσης ξεχωριστά σύμβολα για τους αριθμούς 10, 20 και 100. 

Κάθε σύμβολο πολλαπλασίου του 20 ή του 100 έπρεπε να εμφανίζει μια πρόσθετη γραμμή από ι ο αριθμός 47 κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας το σύμβολο για τον αριθμό 20 με μια πρόσθετη γραμμή από πάνω, ακολουθούμενη από το σύμβολο για τον αριθμό 7. 

Καθώς και τα δύο συστήματα γραφής, της Ταϊλάνδης και του Λάο, προέρχονται από το παλιό σύστημα γραφής των Χμερ,  οι σύγχρονες μορφές τους εξακολουθούν να μοιάζουν με τις τελευταίες, όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα:

Σύγχρονοι αριθμοί Χμερ 
Τα προφορικά ονόματα των σύγχρονων αριθμών Χμερ αντιπροσωπεύουν ένα σύστημα δύο δυνάμεων, με τη βάση 5 και τη βάση 10 σε χρήση. Για παράδειγμα, το 6 () σχηματίζεται από το 5 () και το 1 ().

Αριθμοί από το 0 έως το 5 
Με εξαίρεση το αριθμητικό ψηφίο 0, το οποίο προέρχεται από τα σανσκριτικά, η ετυμολογία των αριθμητικών ψηφίων Χμερ από το 1 έως το 5 είναι πρωτο-Μον-Χμερ προέλευσης.

 Για λεπτομέρειες σχετικά με τα διάφορα εναλλακτικά συστήματα ρομάτζι, ανατρέξτε στο Ρομάτζι (Χμερ).
 Ορισμένοι συγγραφείς μπορούν εναλλακτικά να επισημάνουν την προφορά  για τη λέξη δύο και είτε  είτε  για τη λέξη τρία.
 Στη γειτονική Ταϊλάνδη το νούμερο τρία θεωρείται ότι φέρνει καλή τύχη.  Ωστόσο, στην Καμπότζη, η λήψη μιας φωτογραφίας με τρία άτομα θεωρείται ότι φέρνει κακή τύχη, καθώς πιστεύεται ότι το άτομο που βρίσκεται στη μέση θα πεθάνει πρόωρα.

Αριθμοί από το 6 έως το 20 
Οι αριθμοί από το 6 έως το 9 μπορούν να γραφούν προσθέτοντας οποιονδήποτε αριθμό μεταξύ του 1 και του 4 στον αριθμό βάσης 5 (), έτσι ώστε το 7 να αναλύεται κυριολεκτικά σε 5 και 2. Παρ' όλ' αυτά, οι Χμερ χρησιμοποιούν μια δεκαδική βάση, έτσι ώστε το 14 να γράφεται ως 10 συν 4, αντί για 2 επί 5 συν 4· και το 16 είναι κατασκευασμένο ως 10+5+1.

Οι σύνθετοι αριθμοί από το έντεκα έως το δεκαεννέα μπορούν να σχηματιστούν χρησιμοποιώντας τη λέξη ដណ្ដប់ [dɔnɗɑp] που προηγείται από οποιονδήποτε αριθμό από ένα έως εννέα, έτσι ώστε το 15 να γραφεί ως ប្រាំដណ្ដប់ [pram dɔnɗɑp] , αντί για το ដប់ប្រាំ [ɗɑp pram].

Παραπομπές
Μπέρτολντ της Βαυαρίας

Ο Μπέρτολντ, γερμ.: Berthold (π. 900 – 23 Νοεμβρίου 947) από τον Οίκο των Λεοπολδιδών, ήταν ο νεότερος γιος του Λεοπόλδου μαργράβου της Βαυαρίας και της Κουνιγκούντας, αδελφής του Έρχανγκερ δούκα της Σουηβίας. Διαδέχθηκε τον ανιψιό του Έμπερχαρντ ως δούκας της Βαυαρίας το 938.

Βιογραφία

Είναι γνωστό ότι ο Μπέρτολντ ήταν κόμης στη μαρκιωνία της Καρινθίας το 926, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Αρνούλφος ήταν δούκας της Βαυαρίας. Το 927 ο βασιλιάς Ερρίκος Α΄ της Γερμανίας τον έκανε δούκα της Καρινθίας. Όταν το 938 ο γιος τού Αρνούλφου και διάδοχος, Έμπερχαρντ, προσπάθησε να διατηρήσει την αυτονομία του δουκάτου της Βαυαρίας, εκτοπίστηκε και εξορίστηκε από τον βασιλιά Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, ο οποίος διόρισε τον Μπέρτολντ στη θέση του ως δούκα της Βαυαρίας.

Σε αντίθεση με τον ισχυρό αποβιώσαντα δούκα Aρνούλφο, ο Μπέρτολντ δεν είχε το δικαίωμα να διορίζει επισκόπους ή να διαχειρίζεται τη βασιλική περιουσία, αλλά παρέμεινε πιστός στην δυναστεία των Οθωνιδών καθ' όλη τη διάρκεια της εξουσίας του. Σχεδίαζε ακόμη και να νυμφευτεί την αδελφή του Όθωνα Α΄, τη Γκέρμπεργκα, χήρα του Γιλβέρτου δούκα της Λωρραίνης, και αργότερα τη Χέντβιχ, μία άλλη αδελφή τους, αλλά αυτά τα σχέδια δεν τελεσφόρησαν. Αντίθετα νυμφεύτηκε τη Μπίλντρουντε, μία Βαυαρή ευγενή, περί το 939. Το 943 νίκησε στους Μαγυάρους στη μάχη του Βελς (12 Αυγούστου)  και απέκρουσε τις επιθέσεις τους για λίγο, όπως είχε κάνει πριν από αυτόν ο Αρνούλφος.

Με την άνοδο του Μπέρτολντ στον θρόνο, το δουκάτο της Βαυαρίας και η μαρκιωνία της Καρινθίας ενώθηκαν και πάλι. Ωστόσο μετά το τέλος του το 947 ο βασιλιάς Όθωνας Α΄ δεν έδωσε ως φέουδο στον ανήλικο γιο τού Μπέρτολντ, τον Ερρίκο (Γ΄) το δουκάτο της Βαυαρίας, αλλά το έδωσε στον δικό του αδελφό Ερρίκο Α΄ των Οθωνιδών, ο οποίος είχε νυμφευτεί την κόρη του Αρνούλφου, την Ιουδήθ. Το 976 ο Ερρίκος Γ΄ έλαβε το αποκομμένο δουκάτο της Καρινθίας ως αποζημίωση. Μετά το 983 έλαβε και το δουκάτο της Βαυαρίας

Ο δούκας Μπέρτολντ τάφηκε στο αβαείο Nήντεραλταϊχ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. 939 τη Μπίλτρουντε, ευγενή της Βαυαρίας και είχε τέκνο:
 Ερρίκος Γ΄ π.940-989, δούκας της Καρινθίας και της Βαυαρίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 

Οίκος των Λεοπολδιδών
Ερρίκος του Έπενσταϊν

Ο Ερρίκος Γ΄, γερμ.: Henrik von Eppenstein, (π. 1050 – 4 Δεκεμβρίου 1122) από τον Οίκο του Έππενσταϊν ήταν δούκας της Καρινθίας και μάργραβος της Βερόνας από το 1090 έως το 1122. Ήταν ο τελευταίος δούκας από τον Οίκο του Έπενσταϊν.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Μάρκβαρτ κόμη του Έπενσταϊν (π. 1076) και της συζύγου του Lιούτμπιργκ του Πλάιν. Ήταν νεότερος αδελφός του Λιούτολντ, ο οποίος είχε λάβει ως φέουδο το δουκάτο της Καρινθίας μετά την καθαίρεση του Μπέρτολντ των Τσέρινγκεν από τον βασιλιά Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας. το 1077. Και τα δύο αδέλφια υπήρξαν πιστοί σύμμαχοι του βασιλιά κατά τη διάρκεια της σκληρής έριδας της Περιβολής και την πορεία της Κανόσας. Όταν οι πρίγκιπες εξέλεξαν αντίπαλο βασιλιά τον Ροδόλφο του Ράινφελντεν, οι Έπενσταϊν εξασφάλισαν την ασφαλή μετάβαση του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ πίσω στη Γερμανία.

Το 1077 ή λίγο μετά, ο Ερρίκος Δ΄ παραχώρησε τις μαρκιωνίες της Καρνιόλας και της Ιστρίας στον Ερρίκο του Έπενσταϊν. Όταν ο δούκας Λιούτολτ απεβίωσε άτεκνος το 1090, ο Ερρίκος Δ΄ έδωσε στον Ερρίκο την Καρινθία και τη μαρκιωνία της Βερόνας, αλλά μετέφερε την Καρνιόλα στο πατριαρχείο της Ακουιλέια και την Ιστρίας στο Πόπο Β΄ της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε. Ο δούκας Ερρίκος υπηρέτησε ως επιμελητής (vogt) του πατριαρχείου υπό τον αδελφό του, πατριάρχη Ούλριχ Α΄. Με τον Ούλριχ Α΄ υποστήριξε τον βασιλιά Ερρίκο Ε΄ της Γερμανίας, όταν ο Ερρίκος Ε΄ επέβαλε την παραίτηση τού πατέρα του Ερρίκου Δ΄ το 1105. Κατά τη διάρκεια της συνεχιζόμενης έριδας της Περιβολής, μπήκε σε ένοπλη σύγκρουση με τον Κορράδο Α΄ πρίγκιπα-αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ το 1121.

Με τον τέλος του Ερρίκου το 1122, ο Οίκος του Έπενσταϊν εξέλειπε. Το δουκάτο της Καρινθίας ανέλαβε ο ανάδοχος (νονός) του Ερρίκος Δ΄ από τον ανερχόμενο Οίκο του Σπόνχαϊμ.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Florin Curta. Η Νοτιοανατολική Ευρώπη στο Μεσαίωνα, 500–1250 . Cambridge University Press, 2002. σελ. 255
 Τζον Έλντεβικ. Επισκοπική Εξουσία και Εκκλησιαστική Μεταρρύθμιση στη Γερμανική Αυτοκρατορία: Δέκατοι, Κυριαρχία και Κοινότητα, 950–1150 . Cambridge University Press, 2012. σελ. 261
 ΕΙΝΑΙ Ο Ρόμπινσον. Ερρίκος Δ΄ της Γερμανίας, 1056-1106 . Cambridge University Press, 2003. σελ. 289

Δούκες της Καρινθίας
Οίκος του Έπενσταϊν
Ελλαγικό οξύ

Το ελλαγικό οξύ (αγγλ. ellagic acid) είναι φυσική πολυφαινόλη που απαντάται σε πολλά φρούτα και λαχανικά. Χημικά είναι η διλακτόνη του εξαϋδροξυδιφαινικού οξέος.

Μεταβολισμός 
Τα φυτά παράγουν ελλαγικό οξύ από υδρόλυση ταννινών όπως λ.χ. από την ελλαγιταννίνη και τη γερανίνη.

Ιστορικό 
Το ελλαγικό οξύ ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο χημικό Ανρί Μπρακονό το 1831. 

Ο Μαξιμίλιαν Νιρενστάιν παρασκεύασε αυτή την ουσία από φυτά του είδους Propopis sp., φλοιό βελανιδιάς, ρόδι και άλλα το 1905. Πρότεινε επίσης τη χημική παρασκευή του από τη γαλλοϋλογλυκίνη, προερχόμενη από Penicillium το 1915. 

Ο Γερμανός φαρμακοποιός Julius Löwe ήταν ο πρώτος που συνέθεσε ελλαγικό οξύ θερμαίνοντας γαλλικό οξύ με αρσενικό οξύ ή οξείδιο του αργύρου.

Φυσική παρουσία 
Το ελλαγικό οξύ απαντάται με φυσικό τρόπο σε είδη δρυός (κν. βελανιδιά) όπως τη λευκή δρυ της Βόρειας Αμερικής (Quercus alba) και την Ευρωπαϊκή κόκκινη δρυ (Quercus robur), τη λεγόμενη κοινή δρυ ή βελανιδιά.

Το μακρόφυτο Myriophyllum spicatum παράγει ελλαγικό οξύ.

Το ελλαγικό οξύ μπορεί να βρεθεί και στο είδος μανιταριού Phellinus linteus.

Τα υψηλότερα επίπεδα ελλαγικού οξέος απαντώνται στα ωμά κάστανα, τα καρύδια, τα πεκάν, τα κράνμπερι, τα σμέουρα, τις φράουλες και τα σταφύλια, καθώς και στα αποσταγμένα ποτά. Ανευρίσκεται επίσης στα ροδάκινα και στα ρόδια.

Έρευνα 
Το ελλαγικό οξύ έχει κυκλοφορήσει στο εμπόριο ως συμπλήρωμα διατροφής με διάφορα ισχυρά οφέλη κατά των καρδιακών παθήσεων και άλλων ασθενειών, επίσης και κατά του καρκίνου. 

Ωστόσο, το ελλαγικό οξύ έχει αναγνωριστεί από τον Αμερικανικό Οργανισμό Φαρμάκων (FDA) ως «ψευδής θεραπεία» κατά του καρκίνου. Δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να υποστηρίζουν τους ισχυρισμούς ότι το ελλαγικό οξύ μπορεί να θεραπεύσει ή να αποτρέψει τον καρκίνο.

Παραπομπές 

Λακτόνες
Φαινόλες
Μάχη στα Δυο Βουνά Ευβοίας (1822)

Η Μάχη στα Δυο Βουνά Ευβοίας (1822) διεξήχθη στις 28 Μαρτίου 1822 μεταξύ των Οθωμανών και των Ελλήνων, με νικηφόρα έκβαση για τους Οθωμανούς.

Υπόβαθρο 

Μετά την αποτυχημένη πολιορκία της Καρύστου και την αναχώρηση των ελληνικών δυνάμεων και του Οδυσσέα Ανδρούτσου από την Εύβοια, πρωτοστάτης της επανάστασης στην νήσο έμεινε ο Αγγελής Γοβιός. Ο τελευταίος σχεδίασε να εκστρατεύσει εναντίον της Χαλκίδας και μετά εναντίον της Καρύστου. Για την εκτέλεση αυτού του ριψοκίνδυνου και δύσκολου σχεδίου, ο Γοβιός ζήτησε ενισχύσεις από τις Σποράδες, που βρίσκονταν Ολύμπιοι επαναστάτες, και κάλεσε να συνδράμουν στην επιχείρησή του τους οπλαρχηγούς Κώτσο και Γιαννάκη Δημητρίου, καθώς και τον αδερφό του, τον Αναγνώστη Γοβιό, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν.

Μάχη 
Οι ελληνικές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν στα Βρυσάκια της Εύβοιας, το βράδυ της 28ης Μαρτίου 1822. Όμως, 1.000 Τούρκοι με επικεφαλής τον Κενάν αγά, αντιλαμβανόμενοι την συγκρότηση των ελληνικών δυνάμεων, εκστράτευσαν από την Χαλκίδα και κατέλαβαν την επίκαιρη θέση των Δύο Βούνων, από όπου έστειλαν ένα τμήμα ιππέων εναντίον του ελληνικού στρατοπέδου. Παρά την συμβουλή του Κώτσου Δημητρίου να περιμένουν την αυγή, ο Αγγελής Γοβιός όρμησε εναντίον των Οθωμανών. Κατά την καταδίωξη όμως των τελευταίων ο Γοβιός έπεσε σε παγίδα που είχαν ετοιμάσει οι εχθροί του στην οποία φονεύτηκε μαζί με τον αδελφό του και τον Κώτσο. Οι περισσότεροι Έλληνες, όμως, αντιλαμβανόμενοι την ενέδρα κατάφεραν να διαφύγουν στον Πύργο της Αγίας Τριάδας.

Τα ακόλουθα γεγονότα 
Μετά τον θάνατο του ηρωικού Γοβιού αρχηγοί των Ελληνικών δυνάμεων στα Βρυσάκια έμειναν ο Γιαννάκης Δημητρίου και ο Νικόλαος Τομαράς. Δύο μήνες αργότερα οι Τούρκοι της Χαλκίδας, ενισχυμένοι από τον στρατό του Δράμαλη, επιτέθηκαν εναντίον του στρατοπέδου το οποίο και διέλυσαν. Οι Έλληνες πολεμιστές διασκορπίστηκαν με μόνο τον Νικόλαο Κριεζώτη να παραμένει στην νήσο και να ευελπιστεί για την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού από την Εύβοια.

Δείτε επίσης 

 Αγγελής Γοβιός
 Πολιορκία της Καρύστου

Παραπομπές

Βιβλιογραφικές πηγές 
 Βασίλειος Σφυρόερας, «Ήττα των Ελλήνων στα Δύο Βουνά-Θάνατος Αγγελή Γοβγινά», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΙΒ, 1975, σελ. 223-224.
 Τρικούπης Σπυρίδων, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. Β', κεφ.ΚΗ, Εκδόσεις Χρ. Γιοβάνης, σελ. 144-167.

Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Μάχες οθωμανικού στρατού
Ότοκαρ Δ΄ της Στυρίας

Ο Ότοκαρ Δ΄''', γερμ.: Ottokar IV (19 Αυγούστου 1163 - 8 Μαΐου 1192), μέλος της δυναστείας των Oτοκαριδών, ήταν μάργραβος της Στυρίας από το 1164 και δούκας από το 1180, όταν η Στυρία, προηγουμένως υπαγόμενη στο αρχικό δουκάτο της Βαυαρίας, ανήλθε στο καθεστώς ενός ανεξάρτητου δουκάτου.

 Βιογραφία 
Ήταν ο μόνος γιος του Ότοκαρ Γ΄ μαργράβου της Στυρίας (1124–1164) και της συζύγου του Κουνιγούντε (απεβ. 1184), κόρης του Βαυαρού Ντήπολντ Γ΄ μαργράβου του Βόχμπουργκ και κουνιάδα του βασιλιά Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας. Ο πατέρας του τού κληροδότησε εκτεταμένα κτήματα, που εκτείνονταν από τον Δούναβη κάτω από τον ποταμό Μουρ μέχρι τη μαρκιωνία της Καρνιόλας. Στα μέσα του 12ου αι., οι Oτακαρίδες μετέφεραν την κατοικία τους από το Στάυρ στο Κάστρο του Λόφου (Schlossberg) στο Γκρατς.

Ανήλικος, μετά το τέλος του πατέρα του σε μία Σταυροφορία το 1164, ο Ότοκαρ Δ΄ μεγάλωσε υπό την κηδεμονία της μητέρας του Kουνιγκούντε και τους υπουργούς (ministeriales)'' της Στυρίας. Ο νεαρός μάργραβος μπήκε σε αρκετές συγκρούσεις με τους γειτονικούς Μπάμπενμπεργκ δούκες της Αυστρίας και επίσης με τον Ερμάνος των Σπόνχαϊμ δούκα της Καρινθίας. Υποστηριζόμενος από τον εκ μητρός θείο του βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας, κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να εξασφαλίσει τα βασιλικά σύνορα ενάντια στο βασίλειο της Ουγγαρίας στα ανατολικά. Ανοικοδόμησε την κατοικία του στο Γκρατς και έκτισε το φρούριο Φύρστενφελντ περί το 1170. Όταν στη Βασιλική Συνέλευση (Dieta) του Γκέλνχαουζεν το 1180, ο βασιλιάς κήρυξε έκπτωτο τον επαναστατημένο Ερρίκο ΙΒ΄ τον Λέοντα δούκα της Βαυαρίας, απέσπασε τη μαρκιωνία της Στυρίας από το δουκάτο και ανέδειξε τον Ότοκαρ σε δούκα της Στυρίας.

Άτεκνος και βαρειά άρρωστος, ο Ότοκαρ Δ΄ που είχε προσβληθεί από λέπρα κατά τη Σταυροφορία, ήταν ο πρώτος, αλλά και ο τελευταίος δούκας των Oτακαριδών. Με τη συγκατάθεση του βασιλιά, συνήψε το Σύμφωνο Γκέοργενμπεργκ με τον Λεοπόλδο Ε΄ δούκα της Αυστρίας το 1186: και οι δύο δούκες συναντήθηκαν στο Eννς και συμφώνησαν ότι ο Ότοκαρ θα παραχωρούσε το δουκάτο του στον Λεοπόλδο Ε΄ και στον γιο του Φρειδερίκο Α΄, υπό τον όρο ότι η Αυστρία και η Στυρία θα παρέμενε στο εξής αδιαίρετη. Το συμβόλαιο κληρονομιάς έθεσε τη Στυρία υπό κοινή κυριαρχία με το δουκάτο της Αυστρίας, μετά το τέλος του Ότακαρ το 1192.

Τάφηκε στο ίδρυμα του πατέρα του στο Ζάιτς. Το 1827 τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο αβαείο Ράιν.

Παραπομπές

Οίκος των Οτοκαριδών
Ότοκαρ Γ΄ της Στυρίας

Ο Ότοκαρ Γ΄, γερμ.: Ottokar III (1124 – 31 Δεκεμβρίου 1164) από τον Οίκο των Οτοκαριδών ήταν μάργραβος της Στυρίας από το 1129 έως το 1164.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Λεοπόλδου του Ισχυρού μεργράβου της Στυρίας και της Σοφίας των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας.

Από τη γραμμή Mάρμπουργκ των κομήδων του Σπόνχαϊμ, κληρονόμησε τμήματα της Κάτω Στυρίας μεταξύ των ποταμών Δράβου και Σάβου στη σημερινή Σλοβενία. Από τον θείο του, τον τελευταίο κόμη του Φόρμπαχ, κληρονόμησε την κομητεία του Πίτεν το 1158, η οποία βρίσκεται σήμερα στην Κάτω Αυστρία, αλλά παρέμεινε μέρος της Στυρίας μέχρι τον 16ο αι. Για να βελτιώσει τη σύνδεση με αυτή την επικράτεια, βελτίωσε τον δρόμο πέρα από το πέρασμα Ζάμερινγκ, και έκτισε επίσης ένα νοσοκομείο στο Σπίταλ αμ Ζέμερινγκ το 1160 και ολοκλήρωσε τον αποικισμό της περιοχής γύρω από τους ποταμούς Tράιζεν και Γκέλσεν.

Ο Ότοκαρ Γ΄ άσκησε εξουσία επί των φυσικών πόρων του βασιλείου του, επέκτεινε την εδαφική κυριαρχία και έκοψε τα δικά του νομίσματα. Ίδρυσε επίσης το Αυγουστινιανό μοναστήρι του αβαείου Φόραου και ίδρυσε και υποστήριξε το Καρθουσιανό μοναστήρι του Ζάιτς.

Από τη Β' Σταυροφορία έφερε Βυζαντινούς τεχνίτες στη Στυρία.

Τάφηκε στο ίδρυμά του στο Ζάιτς και το λείψανό του μεταφέρθηκε αργότερα στο αβαείο Ράιν στη Στυρία.

Οικογένεια 
Η γυναίκα του ήταν η Kουνιγκούντε του Χάμπ-Φόχμπουργκ. Γιος του ήταν ο:
 Ότοκαρ Δ΄, μάργραβος της Αυστρίας, τελευταίος του Οίκου των Οτοκαριδών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Οτοκαριδών
Ότοκαρ Α΄ της Στυρίας

Ο Ότοκαρ Α΄, γερμ.: Ottokar ή Otakar Ι (απεβ. 29 Μαρτίου 1075) από τον Οίκο των Οτοκαριδών ήταν κόμης στο Βαυαρικό Χήμγκαου και μάργραβος της Στυρίας από το 1056 μέχρι το τέλος του. Έγινε γενάρχης της δυναστείας των Οτοκαριδών.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Ότακαρ Ε΄ κόμη του Χήμγκαου (απεβ. 1020) και της συζύγου του, κόρης του Άρνολντ ΑΒ΄ κόμη του Βελς-Λάμπαχ, ο οποίος είχε διοριστεί μάργραβος μετά την εκτόπιση του Aδαλβέρτου κόμη της Καρινθίας από τον βασιλιά Κορράδο Β΄ της Γερμανίας το 1035.

Ο Ότοκαρ Α΄ τεκμηριώνεται ως κόμης στο ανατολικό Χήμγκαου (Chiemgau) περί το 1048. Από τη μητέρα του κληρονόμησε εκτεταμένες ανεξάρτητες (allodium) εκτάσεις και τον τίτλο του μαργράβου του Tράουνγκαου γύρω από το φρούριο του Στάυρ. Υπηρέτησε επίσης ως επιμελητής (vogt) των μοναστηριών Λάμπαχ, Tράουνκιρχεν, 'Ομπερμυνστερ και Πέρσενμποϊγκ και ήταν συνιδρυτής του αβαείου Άντμοντ.

Από το 1056 εμφανίζεται ως μάργραβος της μαρκιωνίας της Καραντανίας, αργότερα γνωστής ως μαρκιωνία της Στυρίας (, από την πόλη Steyr/Στάυρ/Στυρία, όπου ήταν κόμης ο Ότοκαρ Α΄). Στην αυξανόμενη έριδα της Περιβολής παρέμεινε πιστός υποστηρικτής του βασιλιά Ερρίκου Δ΄. Ο Ότοκαρ Α΄ απεβίωσε στη Ρώμη, ενώ βρισκόταν σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους .

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε τη Βίλιμπιργκ του Έπενσταϊν, πιθανώς κόρη του Αντάλμπερο δούκα της Καρινθίας. Είχε τέκνα:
 Aντάλμπερo απεβ. π. 1084, μάργραβος της Στυρίας (1075-82). 
 Ότοκαρ Β΄ απεβ. 1122, μάργραβος της Στυρίας (1082-1122). 

Ο πρεσβύτερος Aντάλμπερο διαδέχθηκε τον πατέρα του, αλλά περιήλθε σε ρήξη με τον μικρότερο αδερφό του Ότοκαρ Β΄ κατά τη διάρκεια της έριδας της Περιβολής: εκτοπίστηκε και τελικά δολοφονήθηκε το 1082.

Πηγές

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Οτοκαριδών
Ότοκαρ Β΄ της Στυρίας

Ο Ότοκαρ Β΄, γερ.: Ottokar II, (απεβ. 28 Νοεμβρίου 1122) από τον Οίκο των Οτοκαριδών ήταν μάργραβος της Στυρίας.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Ότοκαρ Α΄ μαργράβου της Στυρίας. Στην έριδα της Περιβολής, τάχθηκε στο πλευρό του πάπα. Κατέληξε σε μάχη με τον αδελφό του Aντάλμπερo, ο οποίος τάχθηκε στο πλευρό του βασιλιά, αλλά απεβίωσε το 1086 ή το 1087. Μετά την εξάλειψη της δυναστείας των Έπενσταϊν, ο Ότοκαρ Β΄ κληρονόμησε τις κτήσεις τους στις κοιλάδες Mουρ και Mυτς. Ίδρυσε το μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Γκάρστεν (Άνω Αυστρία) το 1108.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1090 την Eλισάβετ των Μπάμπενμπεργκ, κόρη του Λεοπόλδου Β΄ της Αυστρίας και της Ίντας του Φόρμπαχ-Ράτενμπεργκ, και απέκτησε τρία παιδιά:
 Λεοπόλδος απεβ. 1129, μάργραβος της Στυρίας.
 Kουνιγκούντε (απεβ. 28 Ιουλίου 1161), παντρεύτηκε τον Μπέρναρντ, κόμη του Σπόνχαϊμ-Μάρμπουργκ.
 Βίλιμπιργκ (απεβ. 18 Ιανουαρίου 1145), παντρεύτηκε τον Έκμπερτ Β΄, κόμη του Φόρμπαχ-Πίτεν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ottokar II της Στυρίας

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Οτοκαριδών
Μπράντφορντ (Οντάριο)

Το Μπράντφορντ (αγγλικά: Brantford) είναι πόλη στο Οντάριο του Καναδά, η οποία ιδρύθηκε στον Ποταμό Γκραντ στο νοτιοδυτικό Οντάριο. Περιβάλλεται από την κομητεία Μπραντ, αλλά είναι πολιτικά χωριστή με δική της δημοτική κυβέρνηση η οποία είναι πλήρως ανεξάρτητη από τη δημοτική κυβέρνηση της κομητείας.

Σύμφωνα με την καναδική απογραφή του 2016, η πόλη έχει πληθυσμό 97.496 κατοίκους.

Παραπομπές

Πόλεις του Οντάριο
Άνγκρι (πόλη)

Το Άνγκρι (Angri) είναι πόλη και δήμος (comune) στην Καμπανία της νότιας Ιταλίας. Η ονομασία του αποδιδόταν παλαιότερα στην ελληνική και ως Άγγρι. Απέχει περί τα 24 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πόλη Σαλέρνο, στην επαρχία του οποίου υπάγεται. Το Άνγκρι είχε πληθυσμό 34.126 κατοίκους στα τέλη του 2017.

Ιστορία
Ο Ρωμαίος (Βυζαντινός) στρατηγός Ναρσής νίκησε τον Τεΐα, τον τελευταίο βασιλιά των Οστρογότθων, στην αρχαία ρωμαϊκή πόλη και βουνό Λακτάριους, στα βόρεια και πολύ κοντά στη σημερινή πόλη Άνγκρι, το 553 μ.Χ..

Τον 19ο αιώνα η πόλη είχε πληθυσμό περί τις 10 χιλιάδες και η γύρω ύπαιθρος παρήγε μεγάλες ποσότητες σταφυλιών, καπνών και βαμβακιού.. Ακόμα και μετά τα μέσα του 20ού αιώνα υπήρχαν βαμβακοκλωστήρια και μεταξοκλωστήρια. 

Το Άνγκρι ήταν η γενέθλια πόλη του Γκαμπριέλε Καπόνε και της Τερεζίνα Ραϊόλα, οι οποίοι μετανάστευσαν στις ΗΠΑ και έγιναν οι γονείς του διασημότερου ίσως γκάνγκστερ, του Αλ Καπόνε. Το Άνγκρι ήταν η ιδιαίτερη πατρίδα και του διαδόχου του Καπόνε στην αρχηγία της Μαφίας του Σικάγου, Φρανκ Νίττι, αλλά και του Ρωμαιοκαθολικού ιερέα Αλφόνσο Μαρία Φούσκο, που το 2016 ανακηρύχθηκε άγιος από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Φεβρουαρίου.

Γεωγραφία
Το Άνγκρι βρίσκεται κοντά στην περιοχή του Βεζούβιου, απέχοντας μόλις 6 χιλιόμετρα ανατολικά από την Πομπηία. Μαζί με το Σκαφάτι, αποτελούν τους βορειοδυτικότερους ακραίους δήμους της Επαρχίας του Σαλέρνο. Η έκταση του δήμου του Άνγκρι απλώνεται στους πρόποδες των βουνών του Λαττάρι (το αρχαίο Λακτάριους που προαναφέρθηκε), στην καρδιά της κοιλάδας του ποταμού Σάρνο, οι προσχώσεις του οποίου καθιστούν το έδαφος το πλέον γόνιμο σε ολόκληρη τη νότια Ιταλία. Η πόλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 25 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 40°44΄ Βόρειο πλάτος και 14°34΄ Ανατολικό μήκος.

Αξιοθέατα
Σημαντικά αξιοθέατα στην πόλη είναι το Κάστρο και το ανάκτορο του Ντόρια, καθώς και το δημοτικό πάρκο, που αντιστοιχεί στους παλιούς κήπους του ανακτόρου αυτού.

Ενδιαφέροντες ναοί είναι οι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, της Αγίας Μαρίας της Κωνσταντινούπολης, του Ευαγγελισμού (Santissima Annunziata) με μουσείο, ο ναός των Καρμηλιτών, η Αγία Αικατερίνη, ο Άγιος Βενέδικτος, το παρεκκλήσιο των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού, και άλλοι.

Μεταφορές
Το Άνγκρι επικοινωνεί με τον Αυτοκινητόδρομο A3, ενώ συνδέεται σιδηροδρομικώς με τη Νάπολη και το Σαλέρνο.

Παραπομπές

Πηγές
 Το λήμμα «Angri» στην Encyclopædia Britannica, 9η έκδοση
 Istituto Nazionale di Statistica: 2001 Στοιχεία απογραφής (στην ιταλική)

Ανγκρι
Άγιος Ιωάννης Διακόφτης Μυκόνου

Ο Άγιος Ιωάννης Διακόφτης είναι χωριό της Μυκόνου. Υπάγεται διοικητικά στην δημοτική κοινότητα Μυκονίων του δήμου Μυκόνου, της περιφερειακής ενότητας Μυκόνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σύρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης Διακόφτης είναι παράλιος οικισμός της νοτιοδυτικής Μυκόνου. Βρίσκεται απέναντι από τη Δήλο, στον βόρειο μυχό του φερώνυμου όρμου και στις απολήξεις του υψώματος «Διακόφτης» (136 μ.) που αποκόπτει και οριοθετεί την περιοχή σε σχέση με το υπόλοιπο νησί, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει περίπου 4,5 χλμ. Δ. της Χώρας Μυκόνου.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυκονίων.

Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Ιωάννης Διακόφτης είναι ο μοναδικός οικισμός της μικρής χερσονήσου του «Διακόφτη» και από τα σημαντικότερα τουριστικά θέρετρα της Μυκόνου, με άρτια τουριστική υποδομή (πολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες, ενοικιαζόμενα δωμάτια και διαμερίσματα).

Αξιοθέατα
Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, 500 μ. βορειοδυτικά του οικισμού
Η αμμουδερή παραλία του οικισμού
Οι παραλίες «Κάππαρη» και «Γλυφάδι», βόρεια και νότια του οικισμού, αντίστοιχα
Η θέση και το ακρωτήρι «Αλογομάνδρα» («Αλεομάντρα»), το απώτατο νοτιοδυτικό άκρο της Μυκόνου απέναντι από τις νησίδες Πρασονήσια (Κρομμύδι, Πράσο και Σφοντήλι)

Εκδηλώσεις
Το τοπικό πανηγύρι του Αγίου Ιωάννη Ευαγγελιστή, στις 26 Σεπτεμβρίου, κατά το οποίο ντόπιοι και επισκέπτες πίνουν τον «χυμό», ζωμό κρέατος σε ποτήρι και τρώνε την παραδοσιακή κρεμμυδόπιτα. Γλυκά από αμυγδαλόψιχα υπάρχουν σε μεγάλη ποικιλία, ενώ προσφέρεται και άφθονο κρασί.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
Χάρτες «ROAD» (Μύκονος 1:40.000)
eetaa.gr

Χωριά της Μυκόνου