joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μέι Σαΐγ

Η Μέι Μούσα Σαΐγ (, γεννημένη το 1940) είναι Παλαιστίνια ποιήτρια, φεμινίστρια, πολιτική ακτιβίστρια και συγγραφέας.

Βιογραφία
Η Σαΐγ γεννήθηκε το 1940 στη Γάζα, Βρετανική Εντολή για την Παλαιστίνη. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου από όπου έλαβε το πτυχίο της πάνω στη φιλοσοφία και κοινωνιολογία. Το 1954, ήταν η επικεφαλής του γυναικείου τμήματος του κόμματος Μπάαθ στα Παλαιστινιακά εδάφη. Στον απόηχο του πολέμου των Έξι Ημερών το 1967 και την κατοχή της Λωρίδας της Γάζας, εγκατέλειψε τη Γάζα και εγκαταστάθηκε στη Βηρυτό.

Υπήρξε η γενική γραμματέας της ένωσης των γυναικών της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) από το 1979 μέχρι το 1986, καθώς και μέλος του Παλαιστινιακού Εθνικού Συμβουλίου (PNC). Το 1965 ιδρύθηκε η Γενική Ένωση Παλαιστινίων Γυναικών, ως αποτέλεσμα μίας απόφασης του PNC την προηγούμενη χρονιά. Γνωστή για τις ισχυρές αντι-Σιωνιστικές της απόψεις, ανέφερε πως ο στόχος των Παλαιστινίων είναι η απελευθέρωση του Κράτους της Παλαιστίνης και πως «οποιοσδήπτε Παλαιστίνιος επιθυμεί κάτι λιγότερο από αυτό, τότε είναι προδότης».

Εντός της Παλαιστινιακής κοινότητας, αποτελεί ισχυρή υποστηρίκτρια των δικαιωμάτων των γυναικών, ειδικά σε πολιτικό επίπεδο, ζητώντας μεγαλύτερη συμμετοχή των γυναικών στο Εθνικό Συμβούλιο της Παλαιστίνης και στη χάραξη πολιτικής. Η Σαΐγ πίστευε πως ο διαχωρισμός αντρών και γυναικών ως μορφή διάκρισης, έδινε προτεραιότητα στους άντρες του κινήματος. Το 1968, πήρε θέση εναντίον της πολιτικής της Φατάχ όπου οι άντρες καθοδηγούσαν τις γυναίκες βασισμένοι αποκλειστικά στο φύλο τους, και τελικά οδήγησε στην ισότητα των φύλων σε επίπεδο κινήματος βάσης. Η τολμηρή της προσέγγιση στην ενδυνάμωση των γυναικών προσέλκυσε επικρίσεις, με έναν σχολιαστή να δηλώνει το 1988 πως «[η Σαΐγ] φωνάζει πολύ». Το 1980 ήταν ομιλήτρια στο Παγκόσμιο Συνέδριο Γυναικών των Ηνωμένων Εθνών το οποίο έλαβε χώρα στην Κοπεγχάγη, όπου κι έλαβε «εκκωφαντικό χειροκρότημα» για την ομιλία της που αφορούσε την προώθηση της ειρήνης, της ισότητας και της ανάπτυξης. Δήλωσε πως τα αποτελέσματα του συνεδρίου ήταν επιτυχημένα όχι μόνο για τους Παλαιστινίους αλλά «για όλους τους ανθρώπους που μάχονται ενάντια στον ρατσισμό, στην εκμετάλλευση και στην ξένη κυριαρχία».

Η Σαΐγ έχει επίσης γράψει ποιήματα με θέμα τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στα Παλαιστινιακά στρατόπεδα προσφύγων. Τα ποιήματά της εκδόθηκαν σε εξέχοντα Αραβικά περιοδικά σε όλη την Αραβική περιοχή, όπως στο περιοδικό Al-Adab στον Λίβανο και στο περιοδικό Aqlam στο Ιράκ. Συμμετείχε επίσης σε φεστιβάλ ποίησης σε ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο, συμπεριλαμβανομένων πόλεων όπως η Βηρύτος, η Βαγδάτη, η Πόλη του Κουβέιτ και το Κάιρο.

Η Σαΐγ είναι παντρεμένη με τον Αμπού Χατάμ, έναν αξιωματούχο της PLO, και έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά.

Αναγνώριση
Τη δεκαετία του 1980, η Σαΐγ έλαβε το βραβείο Άνα Μπετανκούρτ από τον Κουβανό πρόεδρο Φιντέλ Κάστρο.

Αποτελεί επίσης το θέμα του ντοκιμαντέρ του 2011, Stories from Gaza (, ελεύθερη μετάφραση: Ιστορίες από τη Γάζα) σε παραγωγή των Mer’ah Media και σε σκηνοθεσία της Λιβανέζας Άραμπ Λούτφι.

Δείτε επίσης
Γυναίκες στην Παλαιστίνη

Παραπομπές

Παλαιστίνιοι ποιητές
Παλαιστίνιοι φεμινιστές
Παλαιστίνιοι ακτιβιστές
Les Grands Voisins

Το «Les Grands Voisins» ήταν ένα καινοτόμο κοινωνικό εγχείρημα, ένα εργοστάσιο κοινών αγαθών, ένα ουτοπικό, συνεργατικό χωριό στο κέντρο του Παρισιού που έλαβε δράση από το 2015 έως το 2020. Σε αυτή την πενταετία χιλιάδες ανθρώπων βίωσαν ένα διαφορετικό τρόπο να συνυπάρχουν, να μοιράζονται και να προσφέρουν μέσα από την αλληλεγγύη και την δημιουργικότητα. Το έργο αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες προσωρινές νόμιμες καταλήψεις της Ευρώπης, η οποία έριξε την αυλαία της στις 27/09/2020 αλλά άφησε έντονο το αποτύπωμα της και επηρέασε τον τρόπο που μπορούν να αξιοποιηθούν εγκαταλελειμμένα κτίρια της πόλης ώστε να μετασχηματιστούν σε αστικά κοινά. 

Τον Δεκέμβριο του 2012 με αφορμή ένα κάλεσμα αλληλεγγύης του Υπουργού Στέγασης της Γαλλίας, η AP-HP (Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Παρισιού) παραχωρεί ένα μέρος των εγκαταστάσεων του πρώην νοσοκομείου Saint Vincent de Paul (είχε παύσει την λειτουργία του και ο χώρος ήταν εγκαταλελειμμένος) στην ένωση «Aurore». Η τελευταία ανοίγει δύο κέντρα εκτάκτων αναγκών για την στέγαση αστέγων. Το 2014 το αρμόδιο Δημοτικό Συμβούλιο προτείνει στην ένωση (Aurore) να καταλάβει το σύνολο του χώρου (3,5 εκτάρια). Στο έργο προστίθεται ο συνεταιρισμός «Plateau Urban» και η «Yes We Camp». Το 2015 η ένωση των τριών παραπάνω φορέων δημιουργεί το εγχείρημα «Les Grands Voisins», μια κοινότητα που θα απαρτιζόταν από μετανάστες, πρόσφυγες, άτομα που απειλούνταν με κοινωνικό αποκλεισμό, start-up επιχειρήσεις, φορείς της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, καλλιτέχνες, τεχνίτες και όσους άλλους ήθελαν να βιώσουν την εμπειρία. Οι κοινοί στόχοι που διαμορφώθηκαν ήταν η κοινωνική πολυμορφία, η ενθάρρυνση της δημιουργίας κοινών και η δημιουργία νέων μορφών ανθεκτικότητας των πόλεων. 

Τον Σεπτέμβριο του 2020 οι «Les Grands Voisins» ολοκλήρωσαν έναν κύκλο δίνοντας τον χώρο στα συνεργεία που θα αναλάβουν να τον μετατρέψουν σε οικολογική περιοχή το 2023. Το εν λόγω κοινωνικό πείραμα αποτέλεσε την αφορμή ώστε τον Αύγουστο του 2019 να υπογραφεί στην πόλη του Παρισιού μια συμφωνία έγκρισης της προσωρινής κατάληψης χώρων και κτιρίων, σε αναμονή αναπαλαίωσης και επανάχρησης. Η συμφωνία ήταν μια νίκη και αναγνώριση της επιτυχίας του εγχειρήματος αλλά και ένας τρόπος να διαδωθεί η ιδέα της χρήσης κενών χώρων για λόγους αλληλεγγύης και συνάντησης του κοινού. Ήδη άλλες γαλλικές και ευρωπαϊκές πόλεις επιτρέπουν τώρα την κατάληψη κενών κτιρίων με νόμιμο τρόπο προκειμένου να μετατραπούν σε αστικά εργαστήρια.

Παραπομπές
Αχλάδι Φθιώτιδας

Το Αχλάδι είναι παραθαλάσσιο χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 10 μέτρων.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Αχλάδι βρίσκεται στα παράλια του Μαλιακού κόλπου, απέναντι από τη Βόρεια Εύβοια, σε απόσταση 19 χλμ. Α. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου) και 39 χλμ. Α. από τη Λαμία ενώ βόρεια περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1. Το χωριό είναι κτισμένο σε φυσικό λιμάνι και περιοχή ανάμεσα σε ελιές και κυπαρίσσια. Θεωρείται από τα ψαροχώρια της Φθιώτιδας, είναι αλιευτικό καταφύγιο αλλά και παραθεριστικό θέρετρο με εκτεταμένη αμμουδερή παραλία ανατολικά και δυτικά του φυσικού λιμανιού. Παραλιακά και δυτικά του χωριού, στο σημείο όπου εκβάλει ο χείμαρρος Αλμυροπόταμος σχηματίζεται ο ομώνυμος μικρός υγροβιότοπος της περιοχής.

Στη βορειοδυτική άκρη του χωριού, στο λόφο Ανέργεια πάνω από τον αυτοκινητόδρομο υπάρχει «φρούριο ελληνιστικών χρόνων που είχε σκοπό τη φύλαξη του θαλασσίου περάσματος προς το Μαλιακό Κόλπο» το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος. Η οικία ιδιοκτησίας Πολυξένης Αν. Λάσκαρη μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο του στο χωριό έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης γιατί «αποτελεί αξιόλογο και αντιπροσωπευτικό δείγμα πρώιμης νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, όπως αυτή διαμορφώθηκε στα μέσα του περασμένου αιώνα σε αυτήν την περιοχή της Φθιώτιδας, με αρμονικό όγκο και αξιόλογα επιμέρους στοιχεία που συνθέτουν την έννοια του έργου τέχνης».

Το Αχλάδι την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπήρξε τσιφλίκι Τούρκου πασά και μετά την Επανάσταση του 1821 δόθηκε από την πρώτη Ελληνική Κυβέρνηση στον αρματωλό Γεωργάκη Ολύμπιο ή Ζάκκα ως αποζημίωση. Το Ζακκέικο αρχοντικό ή «σπίτι της Αβρακώμης» σώζεται σε άριστη κατάσταση μέχρι σήμερα. Η Αβρακώμη ήταν η αδερφή του Ζάκκα, η οποία μετά το θάνατό της το δώρισε μαζί με το κτήμα στο Ελληνικό κράτος. Σε αυτό, το 1922 - 1923 μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν αρχικά πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης από τον Χρυσάμπελο (τουρκ. Κούμπαο) στους οποίους, μαζί με τους ντόπιους, μοιράστηκαν κλήροι.

Ανατολικά του χωριού βρίσκεται το μεγαλύτερο εργοστάσιο τροφίμων στα Βαλκάνια και ένα από τα μεγαλύτερα της Ελλάδος η Agroinvest.

Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στον δήμο Κρεμαστής Λαρίσης. Το 1932 με το ΦΕΚ 197Α - 22/06/1932 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Αχλαδίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Εχιναίων του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 384 κατοίκους.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Δήμος Στυλίδας
Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Ραπτόπουλο Ευρυτανίας

Το Ραπτόπουλο είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας, με 327 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ανήκει στη Τοπική κοινότητα Ραπτόπουλου, στη δημοτική ενότητα Ασπροποτάμου, του δήμου Αγράφων.

Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 880 μ., στους πρόποδες του βουνού Τσούκα, κοντά στα όρια των περιφερειακών ενοτήτων Αιτωλοακαρνανίας, Άρτας και Καρδίτσας και απέχει από το Καρπενήσι 90χιλ.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Αγράφων
Άγιος Βλάσιος Ευρυτανίας

Ο  Άγιος Βλάσιος είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Λεπιανών, της δημοτικής ενότητας {τέως δήμου) Ασπροποτάμου, δήμου Αγράφων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού)  Ευρυτανίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ευρυτανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Βλάσιος είναι ορεινό χωριό στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Ευρυτανίας, κοντά στα όρια με τον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς της κορυφής Τσούκα των Ευρυτανικών Αγράφων, στις όχθες του μικρού ποταμού Λεπιανίτη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 810.  Απέχει 96 χλμ. περίπου ΒΔ. του Καρπενησίου.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λεπιανών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λεπιανών και προσαρτήθηκε στο δήμο Ασπροποτάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ασπροποτάμου και προσαρτήθηκε στο δήμο Αγράφων.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία του Αγίου Βλασίου στη δυτική είσοδο του οικισμού. 
Το δημοτικό σχολείο, κτίσμα του 1950

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή,  Αθήνα, εκδ. 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Χάρτες «Ανάβαση» (Ευρυτανία, 1:100.000)
eetaa.gr

 Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Αγράφων
Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο (Ελλάδα)

Το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο (ΑΣΣ) είναι το ανώτατο συμβούλιο του Ελληνικού Στρατού Ξηράς (ΣΞ) των Ενόπλων Δυνάμεων. Αποτελείται από τους:

 Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Στρατού (Α/ΓΕΣ)
 Γενικός Επιθεωρητής Στρατού - Διοικητής Δόγματος και Εκπαίδευσης
 Διοικητής 1ης Στρατιάς
 Διοικητής Δ' Σώματος Στρατού (Δ' ΣΣ)
 Υπαρχηγός Γενικού Επιτελείου Στρατού
 Διοικητής Γ΄ Σώματος Στρατού / NRDC-GR
 Επιτελάρχης Γενικού Επιτελείου Στρατού
 Διοικητής Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Υποστήριξης (ΑΣΔΥΣ)
 Διοικητής Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Εσωτερικού και Νήσων (ΑΣΔΕΝ)
 Τυχόν πρόσωπα που μπορεί να προσκληθούν από τον Α/ΓΕΣ

Το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο ορίζεται με απόφαση του Συμβουλίου Αρχηγών Γενικών Επιτελείων (ΣΑΓΕ) αρχικώς και του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εξωτερικών και Ασφαλείας (ΚΥΣΕΑ) στη συνέχεια.

Δείτε επίσης 

 Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα)
 Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
 Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων

Παραπομπές 

 

Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
Βίνιανη Ευρυτανίας

Η Βίνιανη είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 3 κατοίκους. Ανήκει στη τοπική κοινότητα Βίνιανης, της δημοτικής ενότητας Βίνιανης, του δήμου Αγράφων και απέχει 30 χιλ. από το Καρπενήσι. 

Πολλοί κάτοικοι από το χωριό μετανάστευσαν στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Π.χ. μεταξύ 1920-1924 μετανάστευσαν στις ΗΠΑ 17 κάτοικοι.

Στη Βίνιανη σχηματίστηκε στις 10 Μαρτίου του 1944 η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, που είναι γνωστή και ως Κυβέρνηση του Βουνού, με προσωρινό πρόεδρο τον Ευριπίδη Μπακιρτζή.

Το χωριό υπέστη μεγάλες καταστροφές μετά το σεισμό του 1966 και εγκαταλείφθηκε από τους περισσότερους κατοίκους του. Σε απόσταση 5 χιλ. χτίστηκε η Νέα Βίνιανη, που και αυτή ανήκει στη τοπική κοινότητα Βίνιανης. Η Νέα Βίνιανη έχει 127 κατοίκους (2011)

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ευρυτανίας
Δήμος Αγράφων
Αγριοβότανο Ευβοίας

Το Αγριοβότανο είναι ημιορεινό χωριό της βόρειας Εύβοιας στην περιφερειακή ενότητα Ευβοίας.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Το Αγριοβότανο βρίσκεται προς τα παράλια του Αιγαίου πελάγους σε υψόμετρο 167 μέτρα και είναι χτισμένο πάνω στο δρόμο που ενώνει την Ιστιαία με τη Χαλκίδα. Απέχει 102 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Χαλκίδα και 22 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ιστιαία (έδρα δήμου). Το χωριό είναι περιτριγυρισμένο από λόφους, κατάφυτους από πεύκα και ελιές, με σπίτια αμφιθεατρικά κτισμένα σε πλαγιά βουνού που έχουν θέα προς το Αιγαίο. Από την πλατεία του χωριού  φαίνεται το νησί της Σκιάθου ενώ από πιο ψηλά ο Παγασητικός κόλπος έως τον δίαυλο Ωρεών.

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αρτεμισίων με την ονομασία Αγριοβοτάνι. Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 το όνομα διορθώθηκε σε Αγριοβότανον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη ακατοίκητη νησίδα Ποντικονήσι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγριοβοτάνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρτεμισίου του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 193 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 13,583 χμ² (2011).

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Ριχάρδος Α΄ (Χαίντελ)

Ριχάρδος Α΄ της Αγγλίας (ιταλικά: Riccardo Primo, re d'Inghilterra) είναι σοβαρή όπερα σε τρεις πράξεις του Γερμανού συνθέτη Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ σε λιμπρέτο του Πάολο Αντόνιο Ρόλι. O Xαίντελ έγραψε την όπερα για την Βασιλική Ακαδημία Μουσικής αλλά και για να τιμήσει τον Γεώργιο Β' της Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος πρόσφατα είχε στεφτεί βασιλιάς. Ήταν η τρίτη όπερα του Χαίντελ, η οποία γράφτηκε επίσης για το τρίο των διάσημων Ιταλών τραγουδιστών όπερας, τον άλτο καστράτο Σενεζίνο και τις δύο σοπράνο Φραντζέσκα Κουτζόνι και Φαουστίνα Μπορντόνι. Έκανε πρεμιέρα στο King's Theatre του Λονδίνου στις 11 Νοεμβρίου 1727 και ακολούθησαν άλλες 11 παραστάσεις. Η όπερα πραγματοποιήθηκε επίσης στο Αμβούργο και στο Μπράουνσβαϊγκ. Λίγη μουσική επαναχρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον συνθέτη στις όπερες Σκιπίων (1726) και Πτολεμαίος (1728). Δυστυχώς, παραμελήθηκε μετά το κλείσιμο της Βασιλικής Ακαδημίας το 1728. Όμως τελικά ''ανακαλύφθηκε'' ξανά και εκτελέστηκε στο Λονδίνο στις 8 Ιουλίου το 1964. Αργότερα πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του Κουρίου στη Κύπρο το 1991 και στο Φεστιβάλ Χαίντελ του Χάλλε το 2014 και το 2015. Στο τέλος της ίδιας χρονιάς πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες με τον τίτλο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος.

Ρόλοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ
St-Nectaire (Saint-Nectaire)

Η Ρωμανική εκκλησία του Saint-Nectaire είναι πρώην εκκλησία προσκυνήματος και μοναστηριού, η οποία βρίσκεται στο Mont Cornadore στην πόλη με το ίδιο όνομα . Η άνω πόλη του Saint-Nectaire-le-Haut έχει εγκατασταθεί στην περιοχή της. Το χωριό βρίσκεται στην περιοχή Auvergne-Rhône-Alpes, στο τμήμα Puy-de-Dôme και περίπου τριάντα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης του Clermont-Ferrand .

Saint-Nectaire είναι ένας από τους κύριους ναούς της Κάτω Auvergne ή Limagne, όπως είναι οι εκκλησίες της Orcival, Issoire, Saint-Saturnin και Mozac και της Notre-Dame du Port συλλογικό εκκλησία στο Κλερμόν-Φεράν . Είναι αντιπροσωπευτικό του λεγόμενου Auvergnatian κτιριακού σχολείου του Romanesque, του οποίου οι εκκλησίες είναι σχεδόν πανομοιότυπες σε κάθε λεπτομέρεια με διαφορετικές διαστάσεις. Ο πρώην Ρωμανικός καθεδρικός ναός του Clermont-Ferrand θα αποτελούσε επίσης μέρος του ως μητρική εκκλησία του, εάν δεν έπρεπε να παραχωρήσει σε ένα νέο γοτθικό κτήριο.

Παραπομπές
Leila η βιβλιοθήκη αντικειμένων

Leila: η βιβλιοθήκη αντικειμένων 

Η «Leila» γεννήθηκε πριν από τέσσερα χρόνια μέσα από μια απλή ιδέα: να ξαναγραφούν τα πρώτα βήματα εκείνων που ξεκίνησαν και εκείνων που συνεχίζουν να διαδίδουν την έννοια της κοινής χρήσης.  Πρόκειται λοιπόν για μια συνεργασία, διάρκειας ενός έτους (23/01/2020-02/12/2020), του Ιδρύματος βιβλιοθηκών του δήμου της Μπολόνια και του Αntonoi Beraldi (πρέδρου και νομίμου εκπροσώπου του οργανισμού Leila Bologna). Μια συνεργασία που στηρίζεται στις αρχές του κανονισμού των κοινών αγαθών. 

Η βιβλιοθήκη αντικειμένων Leila ασχολείται με την κοινή διαχείριση αντικειμένων, τα οποία δεν έχουν καθημερινή χρήση και μένουν σε αχρηστία για καιρό.  Προκειμένου να αποκτήσει κάποιος πρόσβαση στην υπηρεσία δανείου, το μέλος αναλαμβάνει αρχικά να μοιραστεί ένα δικό του αντικείμενο και στη συνέχεια να προχωρήσει στην έκδοση μια προσωπικής κάρτας με ισχύ ενός έτους και δυνατότητα ανανέωσης μετά το πέρας αυτού. Το ποσό που χρειάζεται για τη συμμετοχή επιτρέπει την υποστήριξη για τη κάλυψη εξόδων του συλλόγου όπως για την αποκατάσταση και τη διατήρηση αντικειμένων προς χρησιμοποίηση. Με αυτό το τρόπο διατηρείται ενεργή η πρώτη σταθερή βιβλιοθήκη αντικειμένων στην Ιταλία. 

Κάθε Παρασκευή απόγευμα, μεατξύ 16:00-19:00, δημιουργείται ένα κέντρο πληροφοριών στην πλατεία της βιβλιοθήκης, το οποίο δίνει τη δυνατότητα διάδοσης πληροφοριών καθώς και συλλογής δεδομένων για τα άτομα που ενδιαφέρονται να εγγραφούν στη δραστηριότητα ανταλλαγής αντικειμένων. 

Ο οργανισμός, σε συνεργασία και με άλλες έδρες, ακόμη μία στην Ιταλία και άλλες 22 ενεργές αυτή τη στιγμή διάσπαρτες σε όλο το κόσμο,  διαχειρίζεται τις εγγραφές καθώς και όλες τις διαδικασίες της ανταλλαγής των αντικειμένων.

Πρόκειται για μια δράση ανθρώπων που προωθούν όχι μόνο την κυκλική οικονομία αλλά αναδεικνύουν κυρίως το πνεύμα της συνεργασίας, της αμοιβαίας εμπιστοσύνης, της ευθύνης, της βιωσιμότητας, ενισχύοντας την αξία της συμμετοχής.  Ο κόσμος το έχει πιστέψει και το έχει αγκαλιάσει θερμά ως τώρα γι΄ αυτό το λόγο η δράση της Leila συνεχίζει και δυναμώνει μέσα από τις συμμέτοχες των ανθρώπων που είναι έτοιμοι να συνεισφέρουν.  Έχει δημιουργηθεί έναν website, [1] που βοηθά και υποστηρίζει τη δράση που έχει ξεκινήσει η Leila αλλά κυρίως βοηθά στο να δημιουργηθεί ένα δίκτυο μεταξύ των μελών που θα μπορέσουν να διαχειριστούν καλύτερα τη κοινή χρήση των αντικειμένων της βιβλιοθήκης.

Παραπομπές
Νίκος Σύψας

Ο Νίκος Σύψας είναι Έλληνας πανεπιστημιακός και λοιμωξιολόγος με καταγωγή από την ορεινή Ναυπακτία. Είναι γνωστός κυρίως για την συμμετοχή του στην επιστημονική επιτροπή για την πανδημία του κορονοϊού 2019-20. Έχει συγγράψει πλήθος εργασιών δημοσιευμένων κυρίως σε ξενόγλωσσα επιστημονικά περιοδικά και ο δείκτης h του είναι 32.
Είναι καθηγητής λοιμωξιολογίας στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Έχει θητεύσει σε πανεπιστήμια όπως αυτά της Ζυρίχης, της Μασαχουσέτης, το Χάρβαρντ και του Τέξας. Πέρα από το ακαδημαϊκό του έργο, εργάζεται στην Μονάδα Λοιμώξεων Κλινικής Παθολογικής Φυσιολογίας στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Είναι μέλος της Επιτροπής Νοσοκομειακών Λοιμώξεων.

Ο Νίκος Σύψας είναι παντρεμένος με γιατρό που εργάζεται επίσης στο Λαϊκό Νοσοκομείο και έχει ένα γιο και δυο κόρες, εκ των οποίων η μία είναι ιατρός με ειδικότητα ακτινολόγου.

Παραπομπές 

Έλληνες ιατροί
Γέφυρα του Ριάλτο

Η Γέφυρα του Ριάλτο ( ) είναι η παλαιότερη από τις τέσσερις γέφυρες που στο Μεγάλο Κανάλι στη Βενετία της Ιταλίας. Σύνδεση του σεστιέρι (συνοικίες) του Αγίου Μάρκου και του Σαν Πόλο, έχει ξαναχτιστεί αρκετές φορές από την πρώτη κατασκευή του ως πλωτή γέφυρα το 1173, και αποτελεί πλέον σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο στην πόλη.

Ιστορία 

Η πρώτη ξηρή διέλευση του Μεγάλου Κανάλι ήταν μια πλωτή γέφυρα  που χτίστηκε το 1181 από τον Νικολό Μπαρατιέρι. Ονομάστηκε Πόντε ντέλα Μονέτα, πιθανώς λόγω του νομισματοκοπείου που βρισκόταν κοντά στην ανατολική είσοδο.

Η ανάπτυξη και η σημασία της αγοράς του Ριάλτο στην ανατολική όχθη αύξησε την κίνηση στην πλωτή γέφυρα, οπότε αντικαταστάθηκε το 1255 από μια ξύλινη γέφυρα. Αυτή η δομή είχε δύο κεκλιμένες ράμπες που συναντώνται σε ένα κινητό κεντρικό τμήμα, που θα μπορούσε να ανυψωθεί για να επιτρέψει τη διέλευση των ψηλών πλοίων. Η σύνδεση με την αγορά οδήγησε τελικά σε αλλαγή ονόματος για τη γέφυρα. Κατά το πρώτο μισό του 15ου αιώνα, χτίστηκαν δύο σειρές καταστημάτων στις πλευρές της γέφυρας. Τα ενοίκια έφεραν εισόδημα στο Δημόσιο Ταμείο, το οποίο βοήθησε στη διατήρηση της γέφυρας.

Η συντήρηση ήταν ζωτικής σημασίας για την ξύλινη γέφυρα. Κάηκε εν μέρει στην εξέγερση με επικεφαλής τον Μπατζαμόντε Τιεπόλο το 1310. Το 1444, κατέρρευσε κάτω από το βάρος ενός πλήθους που έσπευσε να δει το γάμο του Μαρκησίου της Φερράρα και κατέρρευσε ξανά το 1524.

Η ιδέα της ανοικοδόμησης της γέφυρας από πέτρα προτάθηκε για πρώτη φορά το 1503. Αρκετά έργα εξετάστηκαν τις επόμενες δεκαετίες. Το 1551, οι αρχές ζήτησαν, μεταξύ άλλων, προτάσεις για την ανανέωση της γέφυρας του Ριάλτο. Σχέδια προτάθηκαν από διάσημους αρχιτέκτονες, όπως ο Τζάκοπο Σανσοβίνο, ο Αντρέα Παλλάντιο και ο Βινιόλα, αλλά όλοι αφορούσαν μια κλασική προσέγγιση με αρκετές καμάρες, η οποία κρίθηκε ακατάλληλη για την κατάσταση. Ο Μιχαήλ Άγγελος προτάθηκε επίσης για σχεδιαστής της γέφυρας.

Η παρούσα πέτρινη γέφυρα, με ένα άνοιγμα που σχεδιάστηκε από τον Αντόνιο ντα Πόντε, άρχισε να κατασκευάζεται το 1588 και ολοκληρώθηκε το 1591. Είναι παρόμοια με την ξύλινη γέφυρα που διαδέχθηκε. Δύο κεκλιμένες ράμπες οδηγούν σε κεντρική στοά. Και στις δύο πλευρές της στοάς, οι καλυμμένες ράμπες φέρουν σειρές καταστημάτων. Η κατασκευή της γέφυρας θεωρήθηκε τόσο τολμηρή που ο αρχιτέκτονας Βιτσέντζο Σκαμότσι προέβλεψε μελλοντική καταστροφή. Η γέφυρα έχει αψηφίσει τους κριτικούς της για να ένα από τα αρχιτεκτονικά σύμβολα της Βενετίας.

Σήμερα, η γέφυρα είναι ένα από τα κορυφαία τουριστικά αξιοθέατα στη Βενετία.

Παραπομπές 

Κτίρια και κατασκευές στη Βενετία
Γέφυρες στην Ιταλία
Νικόλαος Κουρκουλάκος

Ο Νικόλαος Κουρκουλάκος (Πύργος Λακωνίας 1894-) ήταν εθνικοσοσιαλιστής αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, δωσίλογος κατά την κατοχή της Ελλάδας και διοικητής του 2ου ευζωνικού συντάγματος Πατρών. Σύμφωνα με κατοχική αναφορά του ΚΚΕ ανήκε από το 1943 στην φασιστική οργάνωση ΕΣΠΟ.  Κατά την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας διετέλεσε διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας.

Δράση πριν τη Κατοχή 
Γεννήθηκε το 1894 στο Πύργο Λακωνίας. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων την 1 Νοεμβρίου του 1916. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου αιχμαλωτίστηκε στο Γκαίρλιτς της Γερμανίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1918 Τον Ιούνιο του 1926 τοποθετήθηκε σε τιμητική αποστρατεία όντας τραυματίας πολέμου.  Το 1934 αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της φασιστικής οργάνωσης ΟΕΚΚ. Συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο ως διοικητής του 52ου συντάγματος πεζικού και μετέπειτα (τον Μάρτιο του 1941) ως διοικητής του 66ου συντάγματος.

Παραπομπές

Πηγές 

Έλληνες στρατιωτικοί
Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας
Έλληνες αντικομμουνιστές
Φασίστες
Θησέας (όπερα του Χαίντελ)

Θησέας (ιταλικά:Teseo) είναι σοβαρή όπερα σε πέντε πράξεις του Γερμανού συνθέτη Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ σε λιμπρέτο του Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ. Ήταν η τρίτη όπερα που έγραψε ο Χαίντελ στο Λονδίνο, με σκοπό να σημειώσει μεγάλη επιτυχία όπως οι όπερες Ρινάλντο (1711) και Ο πιστός ποιμένας (1712). Έκανε πρεμιέρα στο Queen's Theatre του Λονδίνου και σημείωσε μεγάλη επιτυχία, μια και κατά τη διάρκεια της παράστασης υπήρχαν πολλά ''μαγικά εφέ'' όπως ιπτάμενοι δράκοι, σκηνές μεταμόρφωσης και εμφανίσεις. Ακολούθησαν άλλες 12 παραστάσεις έως τις 16 Μαΐου 1713, κάτι που έκανε αυτή την όπερα να γίνει διάσημη, εκείνη την εποχή. Όπως και με όλες τις άλλες σοβαρές όπερες, ο Θησέας άρχισε να πρωτοπαίζεται ξανά όταν αυξήθηκε το ενδιαφέρον του κοινού για μπαρόκ μουσική. Ο Θησέας, όπως και τα άλλα έργα του Χαίντελ, λαμβάνει παραστάσεις σε θέατρα και φεστιβάλ μέχρι σήμερα, για παράδειγμα το 2003 ανέβασε το έργο το φεστιβάλ Χαίντελ του Χάλλε και η Όπερα της Φρανκφούρτης ανέβασε το έργο σε παραγωγή το 2013.

Ρόλοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ
Ντουμούζι

O Ντουμούζι (Dumuzi ή Tammuz ή Du΄uzi) είναι μία Μεσοποταμιακή θεότητα των Σουμερίων. Ήταν ο σύζυγος της Ινάνα, της θεάς του έρωτα και του πολέμου που είχε υπό την προστασία της την πόλη Ούρουκ. Η Ινάνα ήταν κόρη του θεού του ουρανού Άνου ή του θεού του φεγγαριού Σιν. Μητέρα του Ντουμούζι ήταν η Σιρτούρ, προστάτιδα των προβάτων. Αδελφή του ήταν η Γκεστινάννα, η σύζυγος του Νινγκισζίντα. Οι θεότητες αυτές σχετιζόταν με την γεωργία, την κτηνοτροφία, την γονιμότητα της γης και την αφθονία των αγαθών της φύσης. Ο Ντουμούζι είναι γνωστός ως θεός που προστάτευε τους βοσκούς της Ούρουκ. Μαζί με τον Νινγκισζίντα παρουσιάζονται στην μυθολογία της Μεσοποταμίας ως φύλακες των ουράνιων πυλών του θεού Άνου. Ο Ντουμούζι θεωρείται προστάτης θεός της πόλης Μπατ-Τιμπίρα (σημερινή Μεδίνα).

Η Ινάνα είναι γνωστή με το όνομα αυτό στη σουμεριακή μυθολογία, ενώ στους ακκαδικούς μύθους ονομάζεται Ιστάρ. Είναι από τις σημαντικότερες θεότητες και το όνομά της θεωρείται ταυτόσημο με την έννοια θεά. Συνήθως απεικονίζεται συνοδευόμενη από διάφορα σύμβολα όπως το αστέρι, ο λέοντας και ο ρόδακας.

Σύμφωνα με την μεσοποταμιακή μυθολογία, η Ινάνα επισκεπτόταν περιοδικά στη διάρκεια του έτους τον Κάτω Κόσμο και δεν μπορούσε να επιστρέψει στην γη αν δεν άφηνε εκεί κάποιον στη θέση της. Μικρότερες θεότητες, οι δαίμονες, αναλάμβαναν να πηγαίνουν στη γη για να πάρουν από εκεί τον αγαπημένο σύντροφό της, τον Ντουμούζι, και να τον μεταφέρουν στον Κάτω Κόσμο ώστε να την αντικαταστήσει. Έτσι, ο Ντουμούζι όταν πέθανε έγινε θεός του Κάτω Κόσμου. Ο μύθος αυτός έχει πολλές ομοιότητες με το βασικό θέμα του ελληνικού μύθου της αρπαγής Περσεφόνης που ο Άδης πήρε μαζί του στον Κάτω Κόσμο. Όταν την απελευθέρωνε η Περσεφόνη επέστρεφε στην γη και τη μητέρα της, Δήμητρα, και αυτό έφερνε την άνοιξη και την καρποφορία της γης. Ανάμεσα στον ακκαδικό και τον ελληνικό μύθο υπάρχουν όμως και πολλές διαφορές.

Η αδελφή του Ντουμούζι, η Γκεστινάννα, όπως γνωρίζουμε από τις γραπτές πηγές της εποχής που σώθηκαν σε πήλινες πινακίδες σφηνοειδούς γραφής, εκλιπαρούσε τους θεούς για την περιοδική απελευθέρωση του αδελφού της.

Στον λεγόμενο Ιερό Γάμο στον οποίο οι Σουμέριοι βασιλείς παντρεύονται με τελετουργικό-συμβολικό γάμο την θεά Ινάνα, ο βασιλιάς ταυτίζεται με τον Ντουμούζι. Ο Ιερός Γάμος των Σουμερίων σχετίζεται γενικά με την γονιμότητα της βλάστησης, των ζώων και των ανθρώπων. Ο βασιλιάς τελώντας ως Ντουμούζι αυτόν τον γάμο με τη θεά Ινάνα εξασφάλιζε την ευδαιμονία των υπηκόων του και λάμβανε τη θεϊκή έγκριση.

Βιβλιογραφία 

 Black, Jeremy and Green, Anthony, 1992, Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia An Illustrated Dictionary, The British Museum Press.
 Crawford, Harriet, 2013, The Sumerian World, Routledge, ISBN 978-0-415-56967-5
 Dalley, Stephanie, 1989, Myths from Mesopotamia Creation, the Flood, Gilgamesh, and Others, Oxford University Press.
 Kramer, Samuel Noah, 1944, Sumerian Mythology: A Study of Spiritual and Literary Achievement in the Third Millennium B.C., ISBN 9780812210477

Παραπομπές 

Σουμεριακή μυθολογία
Γιώργος Νάζος

Ο Γιώργος Νάζος (1862 – 1934) ήταν Έλληνας καθηγητής μουσικής και διευθυντής του Ωδείου Αθηνών. Καταγόταν από μια γνωστή οικογένεια της Τήνου. Αναγνωρίστηκε για το μουσικό ταλέντο του σε νεαρή ηλικία. Το 1881 μετέβη στο Μόναχο της Γερμανίας για να σπουδάσει πιάνο και ανώτερη μουσική θεωρία, επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1886.

Καριέρα 
Το 1891 ο Νάζος διορίστηκε μουσικός διευθυντής του Ωδείου Αθηνών, το οποία αναδιοργάνωσε προσλαμβάνοντας ξένους εκπαιδευτές. Συγκεκριμένα προχώρησε σε εκγερμανισμό του προγράμματος σπουδών, ίσως επηρεασμένος από τις σπουδές του στο Μόναχο. Εφάρμοσε προοδευτικές εκπαιδευτικές μεθόδους και δημιούργησε τη μαθητική ορχήστρα του ωδείου. Αυτή ήταν το πρώτο βήμα στην ίδρυση αυτού που έγινε η μετέπειτα Κρατική Ορχήστρα Αθηνών μετά την εθνικοποίηση. Επίσης ίδρυσε (ή έπαιξε σημαντικό ρόλο) στην ίδρυση των τμημάτων δράματος, όπερας, Βυζαντινής μουσικής και στρατιωτικής μπάντας του ωδείου ενώ συνέβαλλε στην θέσπιση της σχετικής νομοθεσίας για την μουσική εκπαίδευση. Ως καθηγητής δίδαξε πιάνο, φωνητική και μουσική θεωρία.

Στον τομέα του ασχολήθηκε με την επιστημονική έρευνα και συνέλεξε ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια από την Πελοπόννησο και την Κρήτη. Αυτή η έρευνα δημοσιεύθηκε στην Αθήνα με τίτλο Πενήντα δημώδη άσματα Πελοποννήσου και Κρήτης.

Ο Νάζος ήταν αφοσιωμένος επαγγελματίας μουσικός. Η συμβολή του σε ωδεία, σχολές, ορχήστρες και θέατρα ήταν σημαντική. Μέσα από 30 χρόνια προσπάθειας, έθεσε τα θεμέλια της ελληνικής μουσικής παιδείας.

Πηγές 

 Κατοχιάνου Α., Τηλιακός Κ, Τσέλικας Ι. (2004). ). Εγκυκλοπαιδικό λεξικό της κλασικής μουσικής. Αθήνα, Δημοσιογραφικός οργανισμός Λαμπράκη.
 Λεοτσάκος Γ. Σύγχρονη ελληνική μουσική: Το Ωδείο Αθηνών και η Ελληνική Σχολή. Ανακτήθηκε από τοhttp://www.musicportal.gr/greek_modern_music_athens_conservatoire
 Λεοτσάκος Γ. (1999). Λύχνος υπό τον μόδιον.
 Νάζος Γ. (1931). Η περισυλλογή των δημωδών ασμάτων. Μουσικά χρονικά. 3, 1-4.
 Πάτσης, Κ. (1979). Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 18, σελ. 228-229.
 Πουρνάρα Ε., Μπουγάς Ν. (2001). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 44 σελ. 304.
 Romanou K. (2009). Serbian & Greek Art Music – A Patch to Western Music History. Chicago, IL: The University of Chicago Press.

Παραπομπές 
Έλληνες εκπαιδευτικοί

Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Πλυντήρια

Τα Πλυντήρια ήταν εορτή των αρχαίων Αθηναίων που σχετίζεται με τα Καλλυντήρια, επίσης προς τιμή της θεάς Αθηνάς. Τα Πλυντήρια τελούνταν την 25η του μήνα Θαργηλιώνα και ήταν αφιερωμένα στον καθαρισμό του ξοάνου της θεάς Αθηνάς ενώ η ημέρα των πλυντηρίων θεωρούνταν αποφράδα. 

Η τελετή περιελάμβανε πομπή του ξοάνου, του πέπλου και των κοσμημάτων της θεάς έως την παραλία του Φαλήρου, με σκοπό τον καθαρμό τους στα ύδατα. Ισχυρή υπήρξε η πίστη της καθαρτικής δύναμης του νερού, μέσω της οποίας τα αντικείμενα της θεάς ανακτούσαν την ιερή τους δύναμη. 

Το γένος των Πραξιεργίδων ήταν αυτό που είχε επωμιστεί το τελετουργικό της εορτής. Το πρωί των Πλυντηρίων ξεκινούσε η διαδικασία της πομπής, την οποία, σύμφωνα με κάποιους μελετητές, συνόδευε επίσης ομάδα Εφήβων. Της πομπής προΐστατο μια κανηφόρος, η οποία μετέφερε στο καλάθι της τα Ηγητήρια. Όταν η πομπή έφθανε στο Φάληρο, τελείτο ο καθαρός των αντικειμένων. Στην τελετή ελαμβαναν μέρος δύο ομάδες κοριτσιων: οι Λουτρίδες και οι Πλυντηρίδες.

Παραπομπές 

Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Παναγιώτης Χριστόφας

Ο Παναγιώτης Χριστόφας είναι Έλληνας Πολιτικός Μηχανικός, πολιτικός και νυν Αντιπεριφερειάρχης Προγραμματισμού, Βιομηχανίας και Ενέργειας Βορείου Αιγαίου.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Παναγιώτης Χριστόφας, γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1981. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, από όπου έλαβε και δύο μεταπτυχιακά διπλώματα ειδίκευσης στο Σχεδιασμό και την Κατασκευή Υπογείων Έργων και στην Επιστήμη και Τεχνολογία Υδατικών Πόρων. 

Έχει εργαστεί ως Πολιτικός Μηχανικός στον ιδιωτικό τομέα, όπου είχε την ευκαιρία να εμπλακεί σε δημόσια και ιδιωτικά τεχνικά έργα στη Λέσβο. 

Τον Οκτώβριο του 2018 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του ως υποψήφιος Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου, επικεφαλής της παράταξης «ΤΟΛΜΑΜΕ για το Βόρειο Αιγαίο», η οποία στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 26ης Μαΐου 2019 αναδείχθηκε τρίτη με ποσοστό 19,64% και εκπροσωπείται με 8 Συμβούλους στο Περιφερειακό Συμβούλιο. 

Τον Σεπτέμβριο του 2020 ανέλαβε τις αρμοδιότητες του Αντιπεριφερειάρχη Προγραμματισμού, Βιομηχανίας και Ενέργειας Βορείου Αιγαίου. 

Είναι μέλος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Ελλάδας και του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστοσελίδα Παναγιώτη Χριστόφα

Ιστοσελίδα παράταξης «ΤΟΛΜΑΜΕ για το Βόρειο Αιγαίο»

Έλληνες πολιτικοί
Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Το Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων έχει έδρα την πόλη της Άρτας. Ιδρύθηκε με βάση το άρθρο 2 του νόμου 4559 (ΦΕΚ 142, τεύχος Α΄/03.08.2018). Με το άρθρο 3 του ιδίου νόμου, ιδρύθηκε το ομώνυμο τμήμα. 

Αποστολή του Τμήματος είναι η παροχή εκπαίδευσης, τεχνογνωσίας και εξειδίκευσης υψηλού επιπέδου, καθώς και η ανάπτυξη έρευνας σε αναδυόμενους τομείς της Πληροφορικής και των Τηλεπικοινωνιών, με σκοπό τη δημιουργία στελεχών υψηλού επιστημονικού επιπέδου. Η δισδιάστατη προσέγγιση των αντικειμένων της Πληροφορικής και των Τηλεπικοινωνιών, επιτρέπει την δημιουργία επαγγελματιών με υψηλή εξειδίκευση και ελκυστικότητα στην αγορά εργασίας. 

Το Τμήμα Πληροφορικής & Τηλεπικοινωνιών αποτελεί ένα ενεργό κύτταρο παραγωγής γνώσης και ευκαιριών για τους νέους που επιδιώκουν μια επιτυχή καριέρα στον χώρο της Πληροφορικής και των Τηλεπικοινωνιών. Το Τμήμα δεσμεύεται για την παροχή υψηλής ποιότητας σπουδών στους φοιτητές του, σύμφωνα με την πολιτική ποιότητας του ιδρύματος. 

Το τμήμα έχει πλέον της 20ετής ακαδημαϊκής διαδρομής (ίδρυση 26-5-1998 ως Τμήμα του ΤΕΙ Ηπείρου), με πάνω από 600 ενεργούς φοιτητές, 16 μέλη ΔΕΠ, 2 μέλη ΕΔΙΠ και 7 καθηγητές απόκτησης διδακτικής Εμπειρίας και με 407. 

Το Τμήμα εκτός από τις προπτυχιακές σπουδές οργανώνει και λειτουργεί: 

• Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών (Π.Μ.Σ.) με τίτλο «Πληροφορικής και Δικτύων» και απονέμει Δίπλωμα Μεταπτυχιακών Σπουδών (Δ.Μ.Σ.) 

• Πρόγραμμα Διδακτορικών Σπουδών (Π.Δ.Σ.) και απονέμει Διδακτορικό Δίπλωμα (Δ.Δ.). 

Το τμήμα διαθέτει 3 ερευνητικά εργαστήρια με διδακτορικούς και μεταδιδακτορικούς ερευνητές, και ένα μεγάλο αριθμό προπτυχιακών εκπαιδευτικών εργαστηρίων Τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων του Τμήματος κατοχυρώνονται με το Π.Δ. 44/08-04-2009 και είναι ισότιμα με αυτά των αποφοίτων συναφών Τμημάτων ελληνικών Πανεπιστημίων. 

Βασικό στόχο του Τμήματος αποτελεί η ανάπτυξη έντονης ερευνητικής δραστηριότητας σε σύγχρονες περιοχές της Πληροφορικής και των Τηλεπικοινωνιών, και η συμμετοχή σε εθνικά και ευρωπαϊκά ερευνητικά και αναπτυξιακά έργα για την προσέλκυση εξωτερικών πόρων. Οι Καθηγητές του Τμήματος διαθέτουν μεγάλο πλήθος δημοσιευμένου έργου σε κορυφαία επιστημονικά περιοδικά, έχουν αναπτύξει σημαντικές διεθνείς συνεργασίες με συναφή τμήματα εξωτερικού και συμμετέχουν σε επιστημονικές επιτροπές διεθνών περιοδικών και συνεδρίων εγνωσμένου κύρους. 

Ιστότοπος: Ο ιστότοπος του Τμήματος (http://www.dit.uoi.gr) αποτελεί την διαδικτυακή πύλη ενημέρωσης για το Τμήμα και τις δραστηριότητες του. 

Γραμματεία: Η Γραμματεία του Τμήματος στεγάζεται στο κεντρικό κτίριο της σχολής στο campus των Κωστακιών. 

E-mail: grampt@uoi.gr Ταχ. Διεύθυνση: Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Τμ. Πληροφορικής & Τηλεπικοινωνιών Κωστακιοί Άρτας ΤΚ: 47100
Θεοδόσης Μαχαίρας

Ο Θεοδόσης Μαχαίρας (Λέρος, 9 Μαΐου 2000) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται ως επιθετικός στην Ιωνικό,  με την μορφή δανεισμού από την ΑΕΚ.

Καριέρα 
Ο Θεοδόσης άρχισε την σταδιοδρομία του στις ακαδημίες του Πανιωνίου όπου έμεινε τουλάχιστον 2 χρόνια μέχρι να μετακομίσει στις ακαδημίες της ΑΕΚ.

ΑΕΚ 
Στην πρώτη ομάδα της ΑΕΚ έκανε το ντεμπούτο του στις 1 Μαρτίου του 2020, στην εκτός έδρας ισοπαλία με τον Πανιώνιο . Το πρώτο του τέρμα με την ένωση το πέτυχε  στις 22 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου στην εντός έδρας νίκη της ΑΕΚ επί της ΑΕΛ με 4-1 στο γήπεδο "Γεώργιος Καμάρας" στην Ριζούπολη.

Ιωνικός (δανεικός) 
Το καλοκαίρι του 2021, υπέγραψε στον Ιωνικό ως δανεικός για έναν χρόνο. Ωστόσο, ένας τραυματισμός στην αρχή της σεζόν τον άφησε εκτός για αρκετό καιρό.

Παραπομπές 
Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές

Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Αριάδνη στην Κρήτη (όπερα του Χαίντελ)

Αριάδνη εν Κρήτη (ιταλικά: Arianna in Creta) είναι σοβαρή όπερα σε τρεις πράξεις του Γερμανού συνθέτη Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ σε λιμπρέτο του Φράνσις Κόλμαν. Έκανε πρεμιέρα στο King's Theatre του Λονδίνου στις 26 Ιανουαρίου 1734, ενώ στη συνέχεια παρουσιάστηκε στη Βασιλική Όπερα (Royal Opera House) μια αναθεωρημένη έκδοση με χορό που προστέθηκε για τη Γαλλίδα χορεύτρια Μαρί Σαλ. 

Όπως και με όλες τις μπαρόκ όπερες, η Αριάδνη εν Κρήτη, μετά την επιτυχία που σημείωσε, ξεχάστηκε. Όμως μετά την αναβίωση του ενδιαφέροντος για μπαρόκ μουσική και για παραστάσεις βασισμένες σε ιστορικά γεγονότα, η όπερα, όπως και πολλά έργα του Χαίντελ, άρχισε να λαμβάνει παραστάσεις σε θέατρα και φεστιβάλ. Το 2014 η όπερα πραγματοποιήθηκε στο Φεστιβάλ Χαίντελ του Λονδίνου, ενώ το 2018 πραγματοποιήθηκε στο Φεστιβάλ Χαίντελ του Χάλλε.

Ρόλοι

Πλοκή 
Η όπερα εκτυλίσσεται στη Κρήτη, και περιγράφει τις περιπέτειες του Αθηναίου ήρωα Θησέα, στην προσπάθεια του να σκοτώσει τον Μινώταυρο και να πολιορκήσει την αγαπημένη του, Αριάδνη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αριάδνη στη Κρήτη: παρτιτούρες στο International Music Score Library Project

Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ
Σωτήρης Αλεξανδρόπουλος

Ο Σωτήρης Αλεξανδρόπουλος (γενν. 26 Νοεμβρίου 2001) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας, κυρίως ως αμυντικός μέσος (χαφ).

Καριέρα

Παναθηναϊκός 
Ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα στον Παναθηναϊκό, στις ακαδημίες του οποίου αγωνιζόταν από το 2010.

Το πρώτο του επίσημο παιχνίδι με την αντρική ομάδα το έκανε στις 20 Οκτωβρίου του 2019 στο Περιστέρι απέναντι στον Ατρόμητο, αντικαθιστώντας τον αρχηγό της ομάδας, Δημήτρη Κουρμπέλη.

Στις 15 Ιουνίου 2021 επέκτεινε το συμβόλαιό του με τον Παναθηναϊκό μέχρι το καλοκαίρι του 2024.

Πέτυχε το πρώτο του γκολ απέναντι στον Απόλλων Σμύρνης στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος σε μια νίκη 4-0 υπέρ του Παναθηναϊκού.

Τον Αύγουστο του 2022 πήρε μεταγραφή στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας, η οποία έβαλε στο συμβόλαιο του ρήτρα αποδέσμευσης 60 εκατομμύρια ευρώ.

Τίτλοι

Παναθηναϊκός 

 Κύπελλο Ελλάδος: 2021-2022

Παραπομπές 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας
Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Χρυσοβίτσα Ιωαννίνων

Η Χρυσοβίτσα είναι ορεινό χωριό 43 χιλιόμετρα Β.Δ του νομού Ιωαννίνων και υπάγεται στον δήμο Μετσόβου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 920 μέτρων στις βορειοδυτικές πλαγιές της μεγαλύτερης οροσειράς της Ελλάδος, της Πίνδου. Έως το 2010 υπαγόταν στον  δήμο Εγνατίας ο οποίος με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο δήμο Μετσόβου 1999-2010. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 900 μόνιμοι κάτοικοι. Το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Παλαιόμυλος.

Τι να δείτε 
Το σημερινό όνομα, Χρυσοβίτσα, το οφείλει στη θαυματουργό Εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας και το έχει από την εποχή της εμφάνισής Της το έτος 1233 μ.Χ, επειδή στην εικόνα ήταν γραμμένη η λέξη

« ΜΗΡ ΘU  η Χρυσοβιτσιώτισσα ».

Το χωριό οφείλει την ονομασία του στη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας  που είναι και προστάτης. Το ότι το χωριό οφείλει την ονομασία του στη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας, φαίνεται και από το ότι παλαιότερα χρησιμοποιήθηκε ως σφραγίδα των επίσημων εγγράφων, σφραγίδα με παράσταση την Παναγία Βρεφοκρατούσα. Η σφραγίδα έγραφε: "ΣΦΡΑΓΙς ΤΗΣ ΠΑΝΑΓ(ΙΑ)ς ΧΡΥCΟΒΙΤΖΑς".
στο χωριό δεσπόζει η Εκκλησία της Κοιμήσεως Θεοτόκου όπου φυλάσσεται και η Θαυματουργός Εικόνα της Παναγίας, η οποία κατά την παράδοση είναι Έργο του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά. Επίσεις το τέμπλο του Ναού είναι μοναδικής ξυλουργικής τεχνικής και μεγάλης ιστορικής αξίας.

Πρόσβαση - αποστάσεις 
Η Χρυσοβίτσα απέχει 43 χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων και σε 16 χιλιόμετρα από την Κωμόπολη του Μετσόβου. Είναι ο πρώτος οικισμός που συναντά κανείς στην Εθνική Οδό Ιωαννίνων - Τρικάλων. Επίσης βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από την Εθνική οδό δίπλα απο τον ποταμό Αραχθο καο απέχει από την Εγνατία Οδό 6 χιλιόμετρα.

Εκπαίδευση 
Η Χρυσοβίτσα ήταν και είναι το χωριό των παπάδων και των Δασκάλων. 

Στο χωριό σήμερα λειτουργούν 2 Νηπιαγωγεία 2 Δημοτικά Σχολεία, Παιδικός Σταθμός και Γυμνάσιο - Λύκειο όπου εξυπηρετεί τα χωριά που βρίσκονται γύρο του με μικρό σήμερα αριθμό μαθητών.

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Μετσόβου
Καπετάνιος

Καπετάνιος είναι ο επικεφαλής πλοίαρχος του πληρώματος πλοίου. Είναι ο κυβερνήτης και ο διοικητής πλοίου εμπορικού ναυτικού, επί κεφαλής της ιεραρχίας του πληρώματος με εξουσία σε κάθε πρόσωπο που επιβαίνει στο πλοίο και υπογράφει τις σχετικές συμβάσεις ναυτολόγησης του πληρώματος. Είναι υπεύθυνος για την ασφάλεια και την ευταξία στο πλοίο. Προσλαμβάνεται με σύμβαση εργασίας που εγγράφεται στο νηολόγιο του πλοίου. Ο πλοίαρχος οφείλει να κυβερνά αυτοπροσώπως το πλοίο στις επικίνδυνες περιοχές, να τηρεί τα ναυτιλιακά έγγραφα (π.χ. έγγραφα εθνικότητας, ναυτολόγιο και ημερολόγια).

Στο αγγλόφωνο ναυτικό ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Captain ή Master.

Ναυτική ορολογία
SpaceX Starship

To SpaceX Starship ή απλώς Starship (στα ελληνικά: Αστρόπλοιο) είναι ένα πλήρως επαναχρησιμοποιήσιμο πυραυλικό σύστημα, δύο σταδίων, βαρέων φορτίων υπό ανάπτυξη από την ιδιωτική διαστημική εταιρεία SpaceX. Το σύστημα του πυραύλου χωρίζεται σε δύο στάδια, το πρώτο είναι το κυρίως στάδιο που φέρει το όνομα Starship ενώ το δεύτερο μέρος αποτελείται από καύσιμα για την εκτόξευση του σκάφους, με το όνομα Super Heavy. 

Σκοπός του επανδρωμένου αυτού οχήματος είναι οι πτήσεις σε ολόκληρη την Γη, η εκτόξευση φορτίου που μπορεί να μεταφέρει μέχρι και 100 τόνους, σε τροχιά γύρω από τον γαλάζιο πλανήτη. Σχεδιάζεται ακόμη να εκτοξέυεται σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη και να προσεδαφίζεται σε αυτήν. Το 2022 θα προσεδαφιστεί ένα μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο στον Άρη και το 2024 μία επανδρωμένη αποστολή, η οποία θα ανοίξει τον δρόμο για την κατάκτηση και τον αποικισμό του κόκκινου πλανήτη από το ανθρώπινο είδος. Η χωριτικότητά του υπολογίζεται στα 100 άτομα.

Παραπομπές 

 Starship - SpaceX

Διαστημικά σκάφη
SpaceX
Πύραυλοι
Βουλγαρικές Επιτροπές Δράσης

Οι Βουλγαρικές Επιτροπές Δράσης στη Μακεδονία ήταν πατριωτικές εθνικιστικές οργανώσεις Βούλγαρων στη Μακεδονία κατά τη διάρκεια του 1941, που ενθαρρύνθηκαν από την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία από τη ναζιστική Γερμανία, αποφασισμένες να τερματίσουν τη γιουγκοσλαβική (σερβική) κυριαρχία στην περιοχή, που θεωρήθηκε καταπιεστική από τους Βούλγαρους Μακεδόνες και από εκπροσώπους άλλων κοινοτήτων ή πολιτικών τάσεων στη Μακεδονία του Βαρδάρη. Ενθαρρύνθηκαν επίσης από τις φιλικές σχέσεις μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της Βουλγαρίας, και από την ελπίδα ότι αφού ο Γερμανικός Στρατός επέλασε, ο Βουλγαρικός θα τον διαδεχόταν. Η εποχή των Βουλγαρικών Επιτροπών Δράσης ήταν μια περίοδος μαρτυρίας μιας οξείας έλλειψης εξουσίας. Οι Σέρβοι σε θέσεις εξουσίας είχαν εγκαταλείψει το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής, οι οποίοι δεν φοβούνται τους Γερμανούς, αλλά κυρίως τα αντίποινα από τον τοπικό βουλγαρικό πληθυσμό. Μόνο οι σερβικές αρχές στα Σκόπια και στη Μπίτολα δεν διέφυγαν. Οι Βούλγαροι, ειδικά οι Επιτροπές Δράσης, προσπάθησαν να αναλάβουν τον έλεγχο της περιοχής για τη Βουλγαρία, θέτοντας τα θεμέλια για τη βουλγαρική κυριαρχία. Η εκτελεστική επιτροπή του οργανισμού είχε επικεφαλής τους: Στέφαν Στεφάνοφ από το Κράτοβο (πρόεδρος), Σπίρο Κιτίντσεφ από τα Σκόπια (αντιπρόεδρος) και Βασίλ Χατζικίμοφ από το Στιπ (γραμματέας). Στη Βελεσά, οι Βουλγαρικές Επιτροπές Δράσης έλαβαν την ενεργή υποστήριξη από δημοφιλείς κομμουνιστές λειτουργούς, όπως ο Πάνκο Μπράσναροφ.

Όταν η γιουγκοσλαβική κυριαρχία αντικαταστάθηκε από τη γερμανική στρατιωτική διοίκηση, και τελικά από τη βουλγαρική κυριαρχία, αυτοί οι στόχοι πραγματοποιήθηκαν. Στις 18 Μαΐου 1941, η γερμανική στρατιωτική διοίκηση στα Σκόπια παρέδωσε επίσημα τη διοικητική εξουσία στο βουλγαρικό κράτος. Ωστόσο, μετά την οργάνωση της περιοχής και της διοίκησης, οι Επιτροπές Δράσης περιθωριοποιήθηκαν και τελικά διαλύθηκαν.

Δείτε επίσης 
 Ιστορία της Βουλγαρίας
 Ιστορία της Βόρειας Μακεδονίας
 Μακεδονία (περιοχή)

Παραπομπές 

Η Γιουγκοσλαβική Μακεδονία στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Βουλγαρικές επαναστατικές οργανώσεις
Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση
Σχέσεις Βουλγαρίας-Γιουγκοσλαβίας
Βαρβάρα Ευβοίας

Η Βαρβάρα είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας, που σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 65 κατοίκους.  Ανήκει στη τοπική κοινότητα Αγίου, της δημοτικής ενότητας Αιδηψού, του δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού.

Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 103μ. και απέχει 6 χιλ. από τα Λουτρά Αιδηψού.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Dodge Town Wagon

Το Dodge Town Panel και το Dodge Town Wagon είναι αντίστοιχα ένα ελαφρύ επαγγελματικό φορτηγό πάνελ και ένα carryall αυτοκίνητο, που κατασκευάστηκαν μεταξύ του 1954 και του 1966 στις ΗΠΑ και μεταξύ του 1954 και του 1971 στην Αργεντινή από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Dodge. Ειδικότερα η εκδοχή carryall μοιάζει με αυτό που θα ονομαζόταν μεγάλο SUV στις μέρες μας. Κατασκευασμένο να ανταγωνίζεται με το Chevrolet Suburban, ήταν αρχικά διαθέσιμο ως πισωκίνητο μόνο, αλλά το μοντέλο με τετρακίνηση ήταν τελικά πιο δημοφιλές. Το μοντέλο Dodge «Town Wagon» ήταν μια carryall έκδοση αυτοκινήτου του φορτηγού Town Panel.

Το Town Panel δεν είχε παράθυρα ή καθίσματα πίσω από τον οδηγό και ήταν περισσότερο όχημα επαγγελματικής χρήσης. Η Dodge είχε κατασκευαστεί στο παρελθόν φορτηγά πάνελ πριν από το Town Panel, αλλά το όνομα δεν υπήρχε για αυτά τα φορτηγά έως ότου χτίστηκε το Town Wagon μαζί τους. Καθώς το όχημα σταμάτησε να παράγεται, το Dodge Durango και το Jeep Commander πήραν την θέση του.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Another Town Wagon and Town Panel Page.
 www.oldcarsweekly.com/car-of-the-week-1965-dodge-town-wagon.
 www.hemmings.com/stories/find-of-the-day-1962-dodge-w100-town-wagon.

 
Επαγγελματικά αυτοκίνητα
Town Wagon
Κλειστό Γυμναστήριο Λαμίας «Χαλκιοπούλειο»

Το Κλειστό Γυμναστήριο Λαμίας «Χαλκιοπούλειο» είναι κλειστή αρένα αθλημάτων που βρίσκεται στη Λαμία της Ελλάδας. Η χωρητικότητα του είναι 2.600 θεατές. Η εσωτερική αρένα είναι μέρος του αθλητικού κέντρου της Λαμίας, το οποίο διαθέτει επίσης γήπεδο ποδοσφαίρου,  ανοιχτό γήπεδο αντισφαίρισης, ανοιχτά γήπεδα καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης και χειροσφαίρισης, αίθουσα αθλημάτων επαφής (τάε κβο ντο, τζούντο, καράτε, παγκράτιο, κ.α.) και αίθουσα τοξοβολίας. Η εσωτερική αρένα μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης και χειροσφαίρισης και ανήκει στο Δήμο Λαμιέων.

Ιστορία 
Το γήπεδο χτίστηκε το 1995 και πήρε το όνομά του από τον Μιλτιάδη Χαλκιόπουλο, ο οποίος δώρισε την έκταση για την ανέγερση του γηπέδου. Το γήπεδο φιλοξένησε το Final Four του Κυπέλλου Ελλάδας το 1995 και το 2004. Επίσης, φιλοξένησε μερικούς αγώνες της φάσης ομίλων του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος U19 του 1995, καθώς και το Final Four του Κυπέλλου Πετοσφαίρισης Ελλάδας το 1997.

Το γήπεδο είναι η έδρα του Ιωνικού Λαμίας. Έχει χρησιμοποιηθεί επίσης ως έδρα του Πανελληνίου τη σεζόν 2010-11, για τους εντός έδρας αγώνες στις εγχώριες διοργανώσεις και στο Eurocup. Η ΑΕΚ χρησιμοποίησε επίσης το γήπεδο ως έδρα για τη σεζόν 2002-03 της Ευρωλίγκα, καθώς τα μεγάλα γήπεδα στην Αθήνα δεν ήταν διαθέσιμα, λόγω της προετοιμασίας για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

Παραπομπές 

Κλειστά στάδια στην Ελλάδα
Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα
Γήπεδα πετοσφαίρισης στην Ελλάδα
Γήπεδα χειροσφαίρισης στην Ελλάδα
Λαμία
Λολλιανός Μαβόρτιος

O Κουίντο Φλάβιος Εγνάτιος Μύσιος Λολλιανός σίγκνο Μαβόρτιος (Quintus Flavius Maesius Egnatius Lollianus signo Mavortius) (περ. 330 - 356) ήταν πολιτικός, γερουσιαστής,και στρατιωτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ήταν κυβερνήτης της Καμπανίας από το 328 έως το 335, έπειτα Κόμης της εώας από το 330 έως το 336, Πρόξενος της Αφρικής από το 334 έως το 337, ο Πρεφέκτους ούμπρι (Πολίαρχος) της Ρώμης το 342, Πρόξενος το 355 και Έπαρχος πραιτωρίων του Ιλλυρικού για τον Κωνστάντιο Β΄ μεταξύ 355 και 356.

Ενθάρρυνε τον γερουσιαστή και συγγραφέα Φιρμίκο Ματέρνο να γράψει ένα αστρολογικό δοκίμιο, το Matheseos libri VIII, το οποίο ο συγγραφέας αφιέρωσε στον Λολλιανό.

Τον 18ο αιώνα ανακαλύφθηκε τμήμα αγάλματος του στο Πουτόλι της Καμπανίας, στη συνέχεια το υπόλοιπο βρέθηκε στο Ποζουόλι (κοντά στη Νάπολη της Ιταλίας).

Παραπομπές

Πηγές 
 Kenney, Edward John, The Cambridge History of Classical Literature, Cambridge University Press, 1983, , p. 88.

Κόμητες της εώας
Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Έπαρχοι Πραιτωρίων του Ιλλυρικού
Πολίαρχοι Ρώμης