joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Η επίθεση του Τζακ-Τζακ

Η επίθεση του Τζακ-Τζακ (Jack-Jack Attack) είναι ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους που δημιουργήθηκε από τον Μπραντ Μπρεντ για την Pixar. Η ταινία βασίζεται στον χαρακτήρα Τζακ-Τζακ της ταινίας Οι απίθανοι, που επίσης σκηνοθετήθηκε από τον Μπραντ Μπρεντ και περιλαμβάνεται στην έκδοσή του DVD της. Η ταινία περιγράφει την παραμονή του Τζακ-Τζακ στο σπίτι με την Κάρι, την μπέιμπι σίτερ και την εξέλιξη των δυνάμεών του.

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες μικρού μήκους
Ταινίες του 2005
Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Ταινίες παραγωγής Pixar
Λευκές νύχτες

Οι λευκές νύχτες μπορούν να αναφέρονται:

 στον ήλιο του μεσονυχτίου,
 , νουβέλα του Ντοστογέφσκι
Λίμνη Κρεμαστών

Η λίμνη Κρεμαστών είναι η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Ελλάδος. Δημιουργήθηκε μετά την κατασκευή του φράγματος των Κρεμαστών το 1965 από τη συσσώρευση υδάτινων όγκων των ποταμών Αχελώου, Αγραφιώτη, Ταυρωπού και Τρικεριώτη. Η τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε έχει χωρητικότητα 4.750.000.000 m³ νερού.

Η λίμνη βρίσκεται ανάμεσα στους νομούς Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας οι οποίοι ενώνονται μέσω της Γέφυρας της Επισκοπής. Σε άλλο σημείο υπάρχει και η Γέφυρα της Τατάρνας κοντά στο ομώνυμο μοναστήρι που ενώνει και πάλι τους δύο νομούς.

Η περιοχή είναι ενταγμένη στο πρόγραμμα Natura 2000 

Στη λίμνη  Κρεμαστών πραγματοποιούνται καθημερινά πρωί -απόγευμα  ξεναγήσεις εν πλω με καραβάκι,  δωρεάν,  σε διαφορετικές  διαδρομές στο πλαίσιο προγράμματος για την ανάδειξη των Ελληνικών Φιόρδ,  στο οποίο συμπράττουν οι Περιφέρειες  Δυτικής Ελλάδας  και Στερεάς  Ελλάδας και οι Δήμοι  Αγρινίου,  Αγράφων,  Αμφιλοχίας και Καρπενησίου  για την ανάδειξη της λίμνης των Κρεμαστών. 

.

Περιοχές που βυθίστηκαν 
Με την κατασκευή της λίμνης βυθίστηκαν:
 Η πηγή της Μαρδάχας, η μοναδική πηγή του Αχελώου κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
 Το βυζαντινό μοναστήρι της Επισκοπής
 Το γεφύρι του Μανόλη που για περισσότερα από 400 χρόνια συνέδεε τις δύο όχθες του ποταμού Αγραφιώτη.
Η ιστορική  μονοκάμαρη γέφυρα της Τατάρνας. 
Τα χωριά Επισκοπή, Άγιος Βασίλειος και Σίδερα Τριχωνίδας.

Αθλητισμός 
Στην λίμνη πραγματοποιούνται διάφορες αθλητικές δραστηριότητες
 Canoe-Kayak

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Site για την Λϊμνη Κρεμαστών
Τεχνητή Λίμνη Κρεμαστών

Κρεμαστών
Κρεμαστών
Νομός Ευρυτανίας
Τζόλυ Γαρμπή

Η Τζόλυ Γαρμπή (1912 - 9 Δεκεμβρίου 2002) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ. Προερχόταν από Κεφαλονίτες γονείς. Ήταν επί 60 χρόνια σύζυγος του επίσης ηθοποιού Θόδωρου Μορίδη, με τον οποίο δεν άφησαν απογόνους. Τα τελευταία χρόνια ζούσαν απομονωμένοι από τα φώτα της δημοσιότητας στο εξοχικό τους στο Μάτι Αττικής.

Πέθανε ξεχασμένη και λησμονημένη στο γηροκομείο, όπως και ο σύζυγός της. Η είδηση του θανάτου της έγινε γνωστή στα ΜΜΕ μετά από 10 μέρες. Κηδεύτηκε στον Μαραθώνα. Ο Θόδωρος Μορίδης πέθανε έναν χρόνο μετά, στις 22 Δεκεμβρίου 2003, σε ηλικία 100 ετών.

Φιλμογραφία

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικό θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές

Παραστασιογραφία 

Συμπληρωματικός κατάλογος θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες η Γαρμπή συμμετείχε, ως ηθοποιός. 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γιάννης Φέρμης

Ο Γιάννης Φέρμης (πραγματικό όνομα: Ιωάννης Καγκάς, 8 Απριλίου 1921 - 26 Ιανουαρίου 1999) ήταν  Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1921. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή μετακόμισε με την οικογένειά του στη Λάρισα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Σταδιοδρόμησε κυρίως στον χώρο του μουσικού θεάτρου και της επιθεώρησης και συνεργάστηκε με πολλούς κορυφαίους πρωταγωνιστές του χώρου. Έλαβε μέρος σε πολλές περιοδείες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 

Ανέπτυξε επίσης πλούσια δραστηριότητα στον χώρο του κινηματογράφου. Έπαιξε χαρακτηριστικούς ρόλους σε περισσότερες από σαράντα κινηματογραφικές ταινίες και εμφανίστηκε σε γνωστές τηλεοπτικές σειρές.

Πέθανε στη Λάρισα από καρκίνο και κηδεύτηκε εκεί. Τα οικονομικά του προβλήματα έγιναν θέμα στα τηλεοπτικά παράθυρα το 1998. Τον βοήθησε ο Θύμιος Καρακατσάνης.

Φιλμογραφία

Θεατρικές Παραστάσεις 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Αμίν Μααλούφ

Ο Αμίν Μααλούφ (Amin Maalouf, أمين معلوف) (γεν. 25 Φεβρουαρίου 1949 στο Λίβανο) είναι Λιβανέζος συγγραφέας. Eίναι καθολικός και μαθήτευσε σε σχολή Ιησουιτών, όπου διδάχτηκε τα γαλλικά, τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά. Σπούδασε κοινωνιολογία στo Γαλλικό Πανεπιστήμιο της Βηρυττού και εργάστηκε ως διευθυντής της εφημερίδας An-Nahar, μέχρι την έναρξη του εμφυλίου πολέμου του 1975, όταν και εγκαταστάθηκε στη Γαλλία ως πρόσφυγας. Από το 1983, μετά τη μεγάλη επιτυχία του πρώτου βιβλίου του, Οι Σταυροφορίες από τη σκοπιά των Αράβων, άφησε τη δημοσιογραφία και αφοσιώθηκε αποκλειστικά στο συγγραφικό του έργο. Έργα του έχουν μεταφραστεί από τα γαλλικά σε 37 γλώσσες. Θεωρείται από τις πιο λυρικές και αισθαντικές πένες της λογοτεχνίας του κόσμου της Ανατολής.

Εργογραφία
 Les Croisades vues par les Arabes (Οι σταυροφορίες από τη σκοπιά των Αράβων, δοκίμιο, 1983)
 Léon l'Africain (Λέων ο Αφρικανός, μυθιστόρημα, 1986) ― ελλην.μετάφρ.Μαρ.Γιούνη ("Βάνιας")
 Samarcande (Σαμαρκάνδη, μυθιστόρημα, 1988) ― ελλην.μετάφρ.Έρη Κανδρή ("Ωκεανίδα")
 Les Jardins de lumière (Κήποι από φως, μυθιστόρημα, 1991)
 Le Premier Siècle après Béatrice (Ο πρώτος αιώνας μετά τη Βεατρίκη, μυθιστόρημα, 1992)
 Le Rocher de Tanios (Ο βράχος του Τάνιος, μυθιστόρημα, 1993)
 Les Échelles du Levant (Τα λιμάνια της Ανατολής, μυθιστόρημα, 1996)
 Les Identités meurtrières (Οι φονικές ταυτότητες, δοκίμιο, 1998)
 Le Périple de Baldassare (Ο περίπλους του Βαλτάσαρ, μυθιστόρημα, 2000)
 Το χρονικό μιας οικογένειας

Εξωτερικοί  σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα του Αμίν Μααλούφ

Λιβανέζοι συγγραφείς
Γάλλοι συγγραφείς
Σωτάδης ο Κρης (ποιητής)

Αρχαίος Έλληνας κωμικός ποιητής από την Μαρώνεια της Κρήτης. Έζησε επί Πτολεμαίου του Φιλάδελφου. Θεωρήθηκε αρχηγός της άσεμνης ποίησης των "κιναιδολόγων" ή "κιναιδογράφων".

Οι κωμωδίες του, των οποίων μόνο οι τίτλοι έχουν διασωθεί, ονομάζονταν "Φλύακες" και "Κίναιδοι". Γράφτηκαν σε γλώσσα Ιωνική κι αποτελούσαν μυθολογικές παρωδίες όπως η "Εις Άδου κατάβασις", ο "Πρίηπος", η "Αμαζών" κ.ά.

Και όμως η ποίηση αυτή του Σωτάδη επαινείται γενικά από τους παλαιούς ως ευφυής και «χαρίεσσα».

Το τέλος όμως του ποιητή Σωτάδη υπήρξε οικτρό. Όταν έθιξε με τους στίχους του και αυτόν τον Πτολεμαίο, για τους γάμους του με την αδελφή του Αρσινόη, καταδιώχθηκε. Όταν όμως κατάφερε και τον συνέλαβε ο Πάτροκλος, (ο στρατηγός του Πτολεμαίου), αφού τον έκλεισε σε μολύβδινο κιβώτιο τον πόντισε στο πέλαγος.

Παραπομπές

Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές
Κυνικοί φιλόσοφοι
Αρχαία ΛΟΑΤ ιστορία
Οικονομία της Κύπρου

Ιστορικά η Κυπριακή Οικονομία χαρακτηρίζεται από σημαντικό βαθμό ανάπτυξης, τα τελευταία 50 χρόνια υψηλότερο από όλες τις χώρες της περιοχής (εκτός από το Ισραήλ) και γενικά της ανατολικής Μεσογείου. Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ενώ ήταν ένα μεγάλο πλήγμα, δεν κατάφερε να ανακόψει την ανοδική πορεία του νησιού που στηρίζεται κυρίως στις υπηρεσίες (τουρισμό, ναυτιλία, χρηματοοικονομικά).

Δημόσιο χρέος γενικής κυβερνήσεως (δισεκατομμύρια€)

Κυπριακό εργατικό δυναμικό 

Σημείωση: οι συγκρίσεις με την Ελλάδα είναι προ της αναθεώρησης του ελληνικού ΑΕΠ.
Ως πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Κύπρος αντιμετωπίζει με μετρημενη επιτυχία την πρόκληση που συνεπάγεται η συμμετοχή της στη κοινη ευρωπαϊκη αγορα.

Ως πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Κύπρος αντιμετωπίζει με μετρημενη επιτυχία την πρόκληση που συνεπάγεται η συμμετοχή της στη κοινη ευρωπαϊκη αγορα.

Η οικονομία της χώρας χαρακτηρίζεται από συνθήκες μακροοικονομικής σταθερότητας, η οποία επιβεβαιώνεται συχνά και από τις αξιολογήσεις και σχόλια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και άλλων διεθνών οργανισμών.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2000-2004, ο πραγματικός ρυθμός αύξησης του Α.Εγχ.Π της  Κυπριακής οικονομίας ήταν της τάξης του 3,4% που συγκρίνεται ευνοϊκά με τον μέσο όρο της αύξησης του Α.Εγχ.Π στις χώρες της ΕΕ. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η ανάπτυξη αυτή καταγράφηκε σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης, χαμηλού πληθωρισμού, και σταθερού, ισχυρού νομίσματος. Επίσης, το κατά κεφαλήν εισόδημα της Κύπρου σε μονάδες αγοραστικής δύναμης έφτασε  κατά το 2004 το 82,6% του αντίστοιχου μέσου όρου της ΕΕ25.

Η ανάπτυξη συνεχίστηκε από το 2004 και συνέχισε, κορυφώθηκε με την εισαγωγή το 2007 στην ζώνη του Ευρώ και στην αλλαγή του νομίσματος. Η κρίση του 2008 την επηρέασε όχι τόσο πολύ, η οξεία οικονομική κρίση στην Ελλάδα οδήγησαν το τραπεζικό σύστημα σε απώλειες και το έλλειμμα της Κύπρου στο 6,3% του Α.Ε.Π. το 2011 το χρέος το 76% του Α.Ε.Π. το 2011 ενώ το 2012 υπολογίζεται 
στο 86% λόγω ομολογιακού της Λαικής. Η Κύπρος ζήτησε βοήθεια από τους Ευρωπαίους και έως το 2016 θα έχει μέτρα. Αυτό έγινε για την στήριξη του χρηματοπιστωτικού τομέα που μπορεί να ανεβάσει το χρέος στα 160% του Α.Ε.Π. και να είναι μη βιώσιμο, αναζητήτε λύση ενώ εάν επιβαιβεωθούν οι φήμες για εκλογή του Νίκου Αναστασιάδη στην εξουσία λόγω των αποκρατικοποιήσεων και των μειώσεων δαπανών μέσω απόσυρσης του κράτους από της επιχειρηματικές δραστηριότητες θα κατεβάσει και το χρέος και τις δαπάνες

Νόμισμα

Την 1η Ιανουαρίου 2008 η χώρα εντάχθηκε στην Ευρωζώνη μετά από σειρά διαρθρωτικών αλλαγών. Το εθνικό νόμισμα της χώρας είναι πλεόν το ευρώ, το οποίο αντικατέστησε την κυπριακή λίρα.

Πηγές
ΑΕΠ και σε ΜΑΔ /Ευρωστατ
Αύξηση πραγματικού ΑΕΠ /Ευρωστατ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εμπορικό Κέντρο Κυπριακής Πρεσβείας Νέας Υόρκης (Αγγλικά)
 Εμπορικό Κέντρο Κυπριακής Ύπατης Αρμοστείας Λονδίνου (Αγγλικά)
 Κυπριακό Εμπορικό Κέντρο Βαρσοβίας (Αγγλικά)
 Κυπριακή Οικονομία

 

bn:সাইপ্রাস#অর্থনীতি
Low bap

Low bap (προφορά: λόου μπαπ) ονομάζεται το μουσικό και κοινωνικό κίνημα που έχει τις ρίζες του στο ελληνικό hip hop. Τόπος δημιουργίας του θεωρείται το Πέραμα του Πειραιά. Κυριολεκτικά, low bap δεν σημαίνει κάτι συγκεκριμένο. Είναι μια λέξη που αποτυπώνει μέσα από τη μουσική και συγκεκριμένα μέσα από το hip hop, την άποψη που έχουν τα άτομα που ανήκουν στο κίνημα αυτό για την ζωή, την κοινωνία, την πολιτική. Γύρω από το low bap είχε αναπτυχθεί ένα γενικότερο ρεύμα, που περιλάμβανε βιβλιοπωλεία, κέντρα νεότητας και εξειδικευμένα περιοδικά. Επίσης, με το low bap έχουν γίνει κινηματογραφικά εγχειρήματα, συναυλίες, φεστιβάλ, και πολλοί πειραματισμοί με νέα συγκροτήματα και μουσικές.

Απαρχή
Τον Ιούνιο του 1992, στη ζωντανή εμφάνιση των Αμερικανών Public Enemy στη Νίκαια έγινε η πρώτη επαφή του Μιχάλη Μυτακίδη (B.D.Foxmoor) και του Δημήτρη Κρητικού (DJ MCD), οι οποίοι δημιούργησαν το ελληνικό συγκρότημα hip hop μουσικής, Active Member. Η μπάντα ήταν προβληματισμένη με την ανεργία και τα αντικρουόμενα συμφέροντα γύρω από την ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος.

Τα άτομα που πίστευαν στην προσπάθεια αυτή οργανώθηκαν και σύντομα δημιουργήθηκε η Freestyle Productions, ομάδα μουσικής παραγωγής, μέσω της οποίας κυκλοφόρησαν οι δύο πρώτοι δίσκοι των Active Member, καθώς και άλλα δυο LP's (ένας προσωπικός δίσκος του B.D.Foxmoor και μια συλλογή με τα σχήματα που υπήρχαν τότε) και ένα maxi single. Το 1995, η μουσική hip hop δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστή στην Ελλάδα. Εκείνη την εποχή, οι Active Member προσέλκυσαν το ενδιαφέρον μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών και υπέγραψαν με την πολυεθνική Warner Music. Μετά από λίγους μήνες, κυκλοφόρησε ο τρίτος δίσκος τους με όνομα Το Μεγάλο Κόλπο, με τον οποίο και έγιναν ευρύτερα γνωστοί, και τον οποίο οι ίδιοι κατηγοριοποίησαν ως "low bap".

Manifesto

"Στηρίζω το λόγο μου με τη ζωή μου και τη ζωή μου με το λόγο μου: είναι ο δρόμος που χαράζει το Low Bap. Είναι η νέα βάση όλων όσων κατανοούν, σκέφτονται, νοιώθουν, δρουν κι αντιστέκονται. Για να κατανοήσει κανείς την δημιουργία του κινήματος αυτού και την εξέλιξή του μέχρι τώρα, πρέπει να το εντάξει στην επαναστατική πια διαδικασία της αξιοπρέπειας. Πάνω απ’ όλα το Low Bap διατηρεί το σεβασμό του στο πρόταγμα της ζωής και είναι πολιτιστική επανάσταση με επίλεκτους στόχους και δύσκολο έργο. Από το 1993, με συνεχή παρουσία, δεκάδες δίσκους, βιβλία, περιοδικά, συναυλίες, φεστιβάλ, συζητήσεις, χιλιάδες ώρες στο στούντιο, χιλιάδες στίχους, και φίλους συμμαζέψαμε σ’ αυτόν το δικτυακό τόπο τα υλικά της διαδρομής μας. Εδώ βρίσκεται, η στιγμή της απογραφής μας, της αναδιοργάνωσης, της υπόσχεσης, της αγάπης, της σύγκρουσης, της αλήθειας.

Όσοι περάσουν από εδώ, ίσως και να ξέρουν τι πρέπει να γίνει. Ο καθένας με τον τρόπο του. Πάντως, το Low Bap περήφανα θα χρεωθεί το επόμενο βήμα, και θ’ανταμώσει τα πιο όμορφα. Θα συνεχίσει να ενοχλεί την ιστορία, και θα πιστέψει όλο και πιο βαθιά στο όνειρο. Όσους κάνουμε Low Bap, δε μας διάλεξε κανείς. Το διαλέξαμε μόνοι μας. Το χρωστάμε, λοιπόν, σε μάς, σ’εκείνους που δείλιασαν, σ’εκείνους που θα ’ρθουν. Είναι η πιο όμορφη ώρα. Πάμε..."

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Low bap

Ελληνικό hip hop
Hip hop
Σεβίλλη

Η Σεβίλλη (ισπανικά: Sevilla, προφέρεται Σεβίγια) είναι η καλλιτεχνική, πολιτιστική, και οικονομική πρωτεύουσα της νότιας Ισπανίας και η πρωτεύουσα της κοινότητας (comunidad) της Ανδαλουσίας. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 704.154 (εκτίμηση INE το 2005) ενώ ο πληθυσμός της αστικής περιοχής ήταν 1.317.098 αποτελώντας την τέταρτη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή της Ισπανίας.

Το πολεοδομικό της σχέδιο θυμίζει ρομβοειδές σχήμα κατά διεύθυνση Βορρά - Νότου, που φέρεται να αγκαλιάζεται δυτικά από τον ποταμό Γουαδαλκιβίρ, στην ανατολική όχθη του οποίου είναι κτισμένη. Δύο παράλληλες λεωφόροι χωρίζουν την πόλη σε τέσσερα τμήματα. Βόρεια είναι η γνωστή λεωφόρος Λα Μακαρένα και νότια αυτής οι δύο κεντρικές: η Ελ Αρενάλ (δυτικά) και η Σάντα Κρουθ (ανατολικά). Νότια αυτών εκτείνεται το μεγάλο Πάρκο Μαρία Λουίσα με το πανεπιστήμιο, που αποτελεί τον πνεύμονα της πόλης. Η απέναντι, δυτική όχθη επίσης δεν στερείται πολλών και αξιόλογων σημείων τουριστικού ενδιαφέροντος, τα οποία ουσιαστικά αποτελούν τη νέα πόλη επί της νησίδας Ντε λα Καρτούχα (La Cartuja), δηλαδή νήσος των Καρθουσιανών. Το αεροδρόμιο βρίσκεται βορειοανατολικά, εκτός πόλης.

Ιστορία 
Η αρχαία ελληνική πόλη Ίσπαλις κτίσθηκε στη Χώρα των Τουρδηνανών, σημερινή Ανδαλουσία, επί της αριστερής όχθης του ποταμού Βαΐτιου, σημερινού Γουαδαλκιβίρ, 76 χλμ από τις εκβολές του. Κατά την ελληνική μυθολογία ιδρυτής της πόλης ήταν ο Ηρακλής και αργότερα κατακτήθηκε και επανιδρύθηκε από τους Φοίνικες. Ο Στράβων (ΙΙΙ, 131) την αποκαλεί Ίσπαλις επιφανής. Επί ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν πολύ ακμαιότατη και εμπορική πόλη και απέκτησε ρωμαϊκό υδραγωγείο. Γύρω στον 6ο με 7ο μ.Χ. αιώνα, οι μεγάλοι επίσκοποι έκαναν τη Σεβίλλη κέντρο του ρωμαϊκού πολιτισμού ολόκληρης της Δύσης, όντας υπό βραχύχρονη Βυζαντινή κυριαρχία. Αργότερα, επί Βανδάλων και Γότθων, έγινε πρωτεύουσα της Νότιας Ισπανίας. Οι Άραβες την κατέλαβαν το 712 μ.Χ. και αραβοποίησαν το όνομά της σε Ισμπιλίγια, αργότερα όμως έγινε ανεξάρτητη. Οι Άραβες οχύρωσαν την πόλη κι άφησαν πολλά μνημεία που διασώζονται έως και σήμερα. Ο Φερδινάνδος Γ´ της Καστίλης την κατάκτησε το 1248 και ισπανοποίησε το όνομά της σε Σεβίγια (Sevilla). Η Σεβίλλη έγινε η πιο σημαντική εμπορική πόλη του βασιλείου του. Κατά το 15ο αιώνα, η Σεβίλλη ήταν ένα από τα κυριότερα κέντρα του εμπορίου της Γένοβας και της Φλωρεντίας.

Αναφορές και σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη σελίδα του Δημοτικού Συμβουλίου
 Καταχώριση στην επίσημη τουριστική σελίδα της Ισπανίας

 
Πόλεις της Ισπανίας
Ανδαλουσία
Καλλιθέα (Ξάνθη)

Η Καλλιθέα είναι μεγάλος συνοικισμός της πόλης της Ξάνθης με περίπου 1.100 κατοίκους το 2001, κοντά στο Γενικό Νοσοκομείο Ξάνθης. Δημιουργήθηκε με την ανέγερση του 3ου οικισμού Εργατικών Κατοικιών, μετά απ΄ αυτούς του Σιδηροδρομικού Σταθμού και της περιοχής Στρατοπέδων. Η πλειοψηφία των κατοίκων του συνοικισμού προέρχεται από τα χωριά του νομού. Στην Καλλιθέα εδρεύει το 17ο δημοτικό σχολείο Ξάνθης και το αντίστοιχο νηπιαγωγείο. Για τη σύνδεση με την πόλη της Ξάνθης υπάρχει γραμμή αστικού λεωφορείου με πολλά ημερήσια δρομολόγια. Η Καλλιθέα απέχει λιγότερο από 1.5 χιλιόμετρο από την πόλη της Ξάνθης μέσω της οδού Εθελοντή Αιμοδότη. Πηγαίνοντας κανείς στην Καλλιθέα μέσω αυτού του δρόμου θα περάσει μπροστά από το γενικό νοσοκομείο της πόλης. Στην Καλλιθέα στεγάζεται παράρτημα του ΚΑΠΗ Ξάνθης.

Δήμος Ξάνθης
Ξάνθη
Τατιάνα Μαμάκη

Η Τατιάνα Μαμάκη - Βαρούτη (Тетяна Мамакі, Μάρτιος 1921 - 23 Ιανουαρίου 2007) ήταν Ελληνίδα χορογράφος. Γεννήθηκε στο Κίεβο της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας  τον Μάρτιο του 1921. Σπούδασε χορογραφία στην Αθήνα, στη σχολή μπαλέτου της Μαντάμ Ρεϋμόν, και στη συνέχεια στη Βαρσοβία όπου έλαβε δίπλωμα χορού και εμφανίσθηκε ως χορεύτρια στην Όπερα της πόλης. Από την Βαρσοβία συνέχισε σπουδές στο Λονδίνο και το Παρίσι. Με την επιστροφή της στην Ελλάδα υπήρξε πρώτη χορεύτρια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (1939 - 1949) και του Βασιλικού θεάτρου.

To 1949 μετέβη στο Παρίσι με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης όπου παρακολούθησε ιδιαίτερα μαθήματα στη σχολή Πρεομπραζέσκα. Με την επιστροφή της εργάσθηκε πλέον ως χορογράφος Έχει χορογραφήσει τις περισσότερες τραγωδίες αλλά και θεατρικές παραστάσεις, όπερες και οπερέτες καθώς και κινηματογραφικές ταινίες. Συνεργάσθηκε σε τακτικές εκπομπές της ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Σημαντικότερη χορογραφία της θεωρήθηκε εκείνη της παράστασης «Νόρμα» με την Μαρία Κάλλας που δόθηκε το 1960 στην Επίδαυρο.

Η Γαλλία την τίμησε με ανώτερο παράσημο τέχνης.

Η Τατιάνα Μαμάκη πέθανε στην Αθήνα στις 23 Ιανουαρίου του 2007 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Πηγές 
 «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τόμ. 13ος, σελ. 313

Μαμακη
ΑΜΧ-30

Το ΑΜΧ-30 είναι γαλλικό άρμα μάχης.

Ιστορικό 

Το 1956, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία όρισαν τις προδιαγραφές τους για ένα νέο άρμα για τη δεκαετία του 60. Η βασική ιδέα ήταν η εξής. Γαλλία και Γερμανία θα σχεδίαζαν από ένα άρμα. Το καλύτερο άρμα θα έμπαινε σε παραγωγή και στις 2 χώρες για χρήση και από τις τρεις. Η κατάληξη όμως ήταν διαφορετική. Το ΑΜΧ-30 μπήκε σε παραγωγή στη Γαλλία και το Leopard 1 στη Γερμανία. Εισερχόμενο σε υπηρεσία με το Γαλλικό στρατό το 1967 αντικατέστησε τα M47 Patton.

Το τετραμελές πλήρωμα έχει τη συνήθη διάταξη των δυτικών αρμάτων. Το άρμα μεταφέρει 47 βλήματα των 105mm (5 διαφορετικών τύπων), 500 των 20mm και 2050 των 7,62mm. Μπορεί να διέλθει υδάτινων κωλυμάτων μέχρι 2 μέτρα χωρίς προπαρασκευή.

Εισήλθε σε  υπηρεσία με τον γαλλικό στρατό το 1967. Υπηρέτησε στις ένοπλες δυνάμεις των: Ελλάδα (190), Κύπρος (54), Γαλλία (1355),  Χιλή(21), Κατάρ (24), Σαουδική Αραβία (290), Ισπανία (335), ΗΑΕ (64), Βενεζουέλα (81)

Χρήση 

Το ΑΜΧ-30 μετασκευάζεται για τη μεταφορά και εκτόξευση του τακτικού πυρηνικού πυραύλου Pluton με βεληνεκές 100km. Επίσης με άλλες μετατροπές το "ΑΜΧ-30" μπορεί να αναλάβει αντιαεροπορικό ρόλο είτε με πυροβόλα των 30mm, είτε με αντιαεροπορικούς πυραύλους (ROLAND).

Επιδόσεις: Διέλευση κάθετου εμποδίου 0,93m, τάφρου 2,9m, κλίση 60%

AMX-30
AMX-30
M47 Patton

Το M47 Patton είναι αμερικανικό άρμα μάχης που χρησιμοποιήθηκε στον Πόλεμο της Κορέας (1950-1953).

Ιστορικό 
Οταν ξέσπασε ο Πόλεμος της Κορέας, οι τεθωρακισμένες δυνάμεις των ΗΠΑ αποτελούντο από τα Μ26 και τα Μ46. Ένα νέο άρμα χρειαζόταν επειγόντως. Αυτό κατασκευάστηκε τοποθετώντας το πύργο του πειραματικού άρματος Τ42, στο σκάφος του ήδη υπάρχοντος Μ26 Pershing. Το νέο άρμα αν και χαρακτηρίστηκε ως προσωρινή λύση, ονομάστηκε Μ47 Patton και μεταξύ 1950-53, κατασκευάστηκαν 8676.

Ο οδηγός βρίσκεται στα αριστερά του σκάφους και στα δεξιά του ένας πολυβολητής.Τα υπόλοιπα 3 μέλη του πληρώματος αποτελούν το σύνηθες πλήρωμα ενός άρματος (αρχηγός, πυροβολητής, γεμιστής). Ο κύριος οπλισμός του αποτελείται από το πυροβόλο Μ36 των 90mm το οποίο καταλήγει σε ένα σχήματος Τ διοχετευτή των αερίων της βολής. Μπορεί να εκτοξεύσει βλήματα διαφόρων τύπων μεταξύ των οποίων HEAT και APFSDS. Μεταφέρει 71 βλήματα.

Ο αμερικανικός στρατός μετέφερε σε κατάσταση εφεδρείας αυτό το τύπο άρματος μετά από λίγα μόλις χρόνια, αλλά αρκετά παραχωρήθηκαν σε χώρες μέλη του NATO. Σήμερα σχεδόν παντού βρίσκονται σε αποθήκευση. Όταν ένα νέο εργοστάσιο παραγωγής αρμάτων κατασκευάστηκε στο Ιράν το πρώτο άρμα που επιλέχθηκε να παραχθεί ήταν μια βελτιωμένη έκδοση του Μ47. Το Μ47Μ. Αυτό διατήρησε το πυροβόλο των 90mm αλλά με πολλά στοιχεία από το Μ48Α3 και το Μ60Α1, μεταξύ των οποίων τον κινητήρα, τα ηλεκτρικά και τα οπτικά συστήματα. Σε αυτό το εργοστάσιο κατασκευάστηκαν τελικά πάνω από 400 άρματα.

Τέθηκε σε  υπηρεσία στον αμερικανικό στρατό το 1952. Κατασκευάστηκαν συνολικά 8676. Με τον τύπο αυτό προμηθεύτηκαν στις ένοπλες δυνάμεις των παρακάτω Χωρών: Ελλάδα (390), Τουρκία (523), Ιταλία (313), Ιράν (100), Ιορδανία (260), Ισπανία (375), Πακιστάν (300), Νότιος Κορέα (300) και Σομαλία (120).

Επιδόσεις: Διέλευση κάθετου εμποδίου 0,914m, τάφρου 2,59m, κλίση 60%

 Σημειώσεις: Με χρήση τέτοιων άρματων εκδηλώθηκε το πραξικόπημα στις 21 Απριλίου του 1967 όπου καταλύθηκε η Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 AFV Database: M47 Patton
 GlobalSecurity.org: M47 Patton

Patton
Patton
Patton
Μέσα άρματα μάχης
Πέτρος Λοχαΐτης

Ο Πέτρος Λοχαΐτης (1933 - 29 Μαΐου 1976) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Εμφανίστηκε κυρίως σε κωμωδίες του Αλέκου Σακελλάριου και ήταν για χρόνια στενός συνεργάτης και φίλος της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Ήταν κάτοικος του Κολωνού, στην Αθήνα.

Σκοτώθηκε το 1976 σε τροχαίο δυστύχημα στον Θεολόγο, όπου διατηρούσε εξοχικό, όταν το αυτοκίνητό του προσέκρουσε σε βράχο.

Φιλμογραφία

Τηλεοπτικές σειρές 
 Βασίλισσα Αμαλία (1975) ΕΙΡΤ

Τηλεοπτικό θέατρο 

 Ήρθα και θα μείνω (1973) ΥΕΝΕΔ

Θέατρο 
 Μαντώ Μαυρογένους (1974)
 Ωραία μου κυρία (1973)
 Αχ αυτή η γυναίκα μου (1967)
 Ζητείται νέα με προίκα (1967)
 Του φτωχού τ' αρνί (1966)
 Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1965)
 Κολόμπ (1964)
 Πειρασμός (1964)

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Πηγές 
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 90lepta.com
 retroDB.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φιλμογραφία στα 90 λεπτά

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Πέτρος Κυριακός

Ο Πέτρος Κυριακός (1893 – 11 Ιουνίου 1984) ήταν Έλληνας ηθοποιός της επιθεώρησης, της οπερέτας και του κινηματογράφου και τραγουδιστής του ρεμπέτικου.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1899. Με την απόλυσή του από τον στρατό άρχισε την καριέρα του, ως αυτοδίδακτος ηθοποιός παίζοντας στο «Λαϊκό Θέατρο» του Μεταξουργείου σε ρόλους του "μόρτη" όπου και αναδείχθηκε αρχικά. Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στους Απάχηδες των Αθηνών όπου απέδωσε με εκπληκτική επιτυχία το χαρακτηριστικό ρόλο του Καρκαλέτσου όπου και μ΄ αυτόν καθιερώθηκε ευρύτερα. Συμμετείχε σε πάρα πολλές επιθεωρήσεις, εμφανιζόμενος και σε θεατρικές παραστάσεις αναψυκτηρίων π.χ. στο Γκρην Παρκ, και Άλσος της Αθήνας με τον Γιώργο Οικονομίδη, επίσης στον Πειραιά καθώς και στην κυριακάτικη τηλεοπτική εκπομπή της ΥΕΝΕΔ Κυριακή χωρίς σύννεφα που παρουσίαζε ο Όμηρος Αθηναίος.

Στον κινηματογράφο συμμετείχε σε πολλές ταινίες όπως στην ταινία Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται. Πέθανε στην Αθήνα παντελώς ξεχασμένος από τους συναδέλφους του και από τις εφημερίδες. Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο.

Φιλμογραφία

Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Π. Κυριακός συμμετείχε ως ηθοποιός. 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΕ΄, σελ.482.

Βιβλιογραφία 
 Εμμανουήλ Σειραγάκης, «Ο ηθοποιός Πέτρος Κυριακός πάνω στην οθόνη και μπροστά απ' αυτήν» στο Χριστίνα Αδάμου (επιμέλεια), Ο ηθοποιός ανάμεσα στη σκηνή και στην οθόνη, Καστανιώτης, Αθήνα 2008, σσ. 242-250.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πέτρος Κυριακός στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Ρεμπέτες
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Κώστας Χατζηχρήστος

Ο Κώστας Χατζηχρήστος (Θεσσαλονίκη, 1921  - 3 Οκτωβρίου 2001) Έλληνας ηθοποιός από τους σημαντικότερους κωμικούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Βιογραφικό 
Ήταν γόνος πολύτεκνης οικογένειας, η οποία εγκαταστάθηκε στο Παγκράτι.  

Φοίτησε αρχικά στη Στρατιωτική Σχολή της Σύρου και τελείωσε  τις σπουδές του στην Καβάλα.  Εργάστηκε σε βαριετέ στο θέατρο "Μισούρι" του Πειραιά και στο θίασο της Νίτσας Γαϊτανάκη όπου έπαιξε στο Στραβόξυλο του Ψαθά. Από το 1945 έως το 1948 δούλεψε με το θίασο οπερέτας του Παρασκευά Οικονόμου και εμφανίστηκε στα βαριετέ "Πεύκα" με τον Γ. Οικονομίδη και "Όασις" με τον Μ. Τραϊφόρο. Την περίοδο 1949-50 συμμετείχε στο μουσικό θίασο Κούλας Νικολαΐδου στο θέατρο "Βερντέν" της λεωφόρου Αλεξάνδρας. 

Στο «Βερντέν» ο Χατζηχρήστος θα κάνει και την πρώτη του μεγάλη επιτυχία στο ρόλο του βλάχου Θύμιου, ένα ρόλο που εμπνεύστηκε ο αδελφός της συζύγου του Μαίρη Νικολαίδου, ο Κώστας Νικολαΐδης, της συγγραφικής τριάδας Νικολαΐδη - Ελευθερίου - Λυμπερόπουλου. Από το 1953 έως το 1955 συνεργάζεται με την Καίτη Ντιριντάουα και τον Κούλη Στολίγκα. 

Το 1955, όταν ο θίασος ανεβάζει στο "Περοκέ" την επιθεώρηση "Κόκα-κόλα" των Γιαλαμά - Θίσβιου - Πρετεντέρη, πλέκεται και το ειδύλλιό του με την Ντιριντάουα. Παντρεύτηκαν και απέκτησαν μία κόρη. Ο γάμος τους έλαβε τέλος το 1975 και η Καίτη Οικονόμου, όπως ήταν το πραγματικό όνομα της Ντιριντάουα, πέθανε το Φεβρουάριο του 1996.

Στον κινηματογράφο, ο Χατζηχρήστος πρωτοεμφανίστηκε το 1952 με την ταινία "Ο Πύργος των ιπποτών" των Γ. Ασημακόπουλου - Ν. Τσιφόρου. Σημείωσε τεράστια επιτυχία και στο θέατρο. Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην καριέρα του ήταν ο "Ανθρωπος που γύρισε από τα πιάτα", που πρωτανέβηκε το χειμώνα του 1968-69 με συνθιασάρχες την Α. Φόνσου και τον Δ. Παπαγιαννόπουλο. Υπήρξε παραγωγός τριών ταινιών και σκηνοθέτης οκτώ.

Η πορεία του στο θέατρο συνεχίστηκε απρόσκοπτη μέχρι το 1983.  Μετά από μακρά περίοδο απουσίας επέστρεψε την περίοδο 1994-95, παίζοντας στο δικό του χώρο (το "Θέατρο Χατζηχρήστου" στη στοά Πανεπιστημίου & Ιπποκράτους) την επιθεώρηση "Δεν ήξερες, δε ρώταγες" και την επόμενη χρονιά σε συνεργασία με τον Γ. Πάντζα το έργο του Κ. Παπαπέτρου "Τρελάθηκα και σώθηκα". 

Η δύσκολη περίοδος της ζωής του άρχισε όταν έχασε ξαφνικά την Ελένη Πανταζή, την τέταρτη γυναίκα του, μόλις στα 42 της χρόνια. Η τελευταία σύζυγος του ήταν η Βούλα Αρβανιτάκη-Χατζηχρήστου. Υπέφερε από οικονομικά προβλήματα, ενώ τα τελευταία χρόνια έπασχε από καρκίνο. Πέθανε από πνευμονική λοίμωξη στις 3 Οκτωβρίου 2001.

Αναγνώριση 

Σήμερα, το όνομά του φέρουν οδοί στην Λάρισα και την Θεσσαλονίκη.

Φιλμογραφία

Παραπομπές 

Κωμικοί
Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Χρόνης Εξαρχάκος

Ο Χρόνης Εξαρχάκος (πραγματικό ονοματεπώνυμο: Πολυχρόνης Έξαρχος, Ερμούπολη Σύρου, 18 Ιανουαρίου 1932 - Αθήνα, 27 Σεπτεμβρίου 1984) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βίος 
Γεννήθηκε το 1932 στην Ερμούπολη της Σύρου. Σπούδασε στη σχολή του Πέλου Κατσέλη. Αποφοίτησε το 1963 και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στη «Βίλα των οργίων», με τον θίασο Ρηγόπουλου-Αναλυτή. Ένα χρόνο μετά κάνει και το ντεμπούτο του στο σινεμά, με την ταινία του Οδυσσέα Κωστελέτου Διαζύγιο αλά ελληνικά. Εμφανίστηκε σε 20 ταινίες και έπαιξε σε 60 επιθεωρήσεις. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του είναι: Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966), Γοργόνες και μάγκες (1968), Η Παριζιάνα (1969), Μαριχουάνα στοπ (1971), Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971) κ.ά. Η τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο ήταν στο "Ακροπόλ" στο έργο "Το παραμύθι πάει σύννεφο" (1982).

Δεν παντρεύτηκε ποτέ του. Μοναδική γυναίκα στη ζωή του ήταν η μητέρα του, Άννα, μία γυναίκα με πολλά προβλήματα υγείας, η οποία του έτρεφε μεγάλη αδυναμία και για αυτό δεν έκανε γάμο.

Ασθένησε σοβαρά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο Λονδίνο, χωρίς όμως επιτυχία. Πέθανε μόνος σε νοσοκομείο στις 27 Σεπτεμβρίου 1984 από καρκίνο και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, απεβίωσε και η μητέρα του από κατάθλιψη (1985).

Φιλμογραφία

Θέατρο 
 Το παραμύθι πάει σύννεφο (1982)
 Ευτχέστα κι άστα (1976)
 Όλα τα μασάει ο Κουταλιανός (1973)
 Αλάτι και πιπέρι (1971)
 Ο κόσμος της Σούζυ Βογκ (1971)
 Ο Καραγκιόζης στη Βουλή (1969)
 Μην πατάτε τη χλόη (1968)
 Ο γλάρος (1968) 
 Λουλουδισμένη Αθήνα (1967)
 Ελάτε να γελάσουμε (1967)
 Χαρτοπαίχτρα (1966)
 Αντροτραγανίστρα (1966) 
 Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1965)
 Ο κόσμος της Σούζυ Βογκ (1965)
 Το κουρέλι - (Scampolo) (1965)
 Διαζύγιο αλά ελληνικά (1964)
 Ιούλιος Καίσαρ (1964)
 Βίλα των οργίων (1963) 1963

Τηλεοπτικές σειρές 
 Ένας απίθανος ντετέκτιβ (1973) ΥΕΝΕΔ

Παραπομπές 

Έλληνες κωμικοί
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Χρηστάκης (λαϊκός τραγουδιστής)

Ο Χρήστος Σύρπος (Κωνσταντινούπολη, 1924 - Θεσσαλονίκη, 1 Ιουνίου 1981), γνωστότερος με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Χρηστάκης, ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής και συνθέτης, διάσημος για τα τραγούδια του "Τα μπαγλαμαδάκια", "Θα ζήσω ελεύθερο πουλί", "Έμαθα πως είσαι μάγκας", "Είναι το κρύο τσουχτερό".

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1924 αλλά μεγάλωσε στη Δράμα, όπου άσκησε το επάγγελμα του υδραυλικού. Στον χώρο του τραγουδιού μπήκε με την προτροπή και την βοήθεια του ρεμπέτη Κώστα Καπλάνη. Το διάστημα 1950-1967 τραγουδούσε ως δεύτερη φωνή και έπαιζε κιθάρα και μπαγλαμαδάκι δίπλα σε μεγάλα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού (Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια κ.ά.). Έκανε μεγάλη επιτυχία μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1960 με το «Να χαρείς τα μάτια σου καλέ» των Στ. Ζαφειρίου-Π. Γαβαλά. Στη συνέχεια, με τη χαρακτηριστική παράξενη "κοφτή" ερμηνεία του, αναβίωσε το «Έμαθα πως είσαι μάγκας», «Η γάτα» και θα συνεχίσει δυναμικά με το «Πουλί» («Θα ζήσω ελεύθερο πουλί»), «Στις ταβέρνες τριγυρνάς", «Η Κικίτσα» , «Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια» κ.ά. Έκανε πάταγο στα κέντρα και αποκλήθηκε ο "Έλλην Τζόνι Χαλιντέι". 

Μετά τη Μεταπολίτευση περιέπεσε σε αφάνεια, καθώς τα μουσικά γούστα είχαν αλλάξει. Ο Χρηστάκης τραγουδούσε για τα προς το ζην σε ένα λαϊκό κέντρο της Καβάλας, όταν υπέστη εγκεφαλικό. Πέθανε την 1η Ιουνίου του 1981  στο ΙΚΑ της Θεσσαλονίκης και κηδεύτηκε στην Καβάλα. Η σορός του βρίσκεται στο Α΄ Νεκροταφείο Δράμας.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Μακεδονία (φύλλο της 2/6/1981, σελίδα 11) ο Χρηστάκης είχε πάθει για τρίτη φορά εγκεφαλικό στις 25/5/1981 και εξέπνευσε στις 05:30 το πρωί της 1/6/1981 στο Νοσοκομείο Καβάλας. Ο καλλιτέχνης ζούσε τους τελευταίους μήνες στην Καβάλα με μία σύνταξη 6.000 δρχ.

Δισκογραφία 
1968 - Πενιές καημοί και όνειρα
1969 - Τα κέφια του Χρηστάκη
1969 - Χρηστάκης 2
1976 - Οι Επιτυχίες μου
1976 - Μάθημα πρώτον
1985 - Τα λαϊκά του Χρηστάκη
1994 - Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια
1995 - Για πάντα
1997 - Μεγάλες επιτυχίες
1997 - Ομώνυμο
1998 - Ξενύχτη με φωνάζουνε
2001 - Greatest hits
2002 - Θα ζήσω ελεύθερο πουλί

Παραπομπές

Πηγές 
 Τ. Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής: Από τον Ορφέα έως σήμερα, εκδόσεις Γιαλλελή, Αθήνα 1998

Λαϊκοί τραγουδιστές
Νίκος Παπαχρήστος

Ο Νίκος Παπαχρήστος (27 Ιανουαρίου 1919 - 13 Φεβρουαρίου 2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Βόλο το 1919. Ήταν ο μικρότερος αδερφός του επίσης ηθοποιού Κώστα Παπαχρήστου (Βόλος 1916 - Αθήνα 1995). Το 1936, ξεκίνησε σπουδές τραγουδιού στο Μακεδονικό Ωδείο. Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, κατέβηκε στην Αθήνα για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στο Ναυτικό, αλλά οι εξελίξεις τον "πρόλαβαν". Ο πόλεμος κηρύχτηκε, ο Νίκος έμεινε στην Αθήνα και πήγε -ύστερα από συμβουλή φίλου- για ακρόαση στη Λυρική Σκηνή, όπου και η βαθιά του φωνή εντυπωσίασε τους πάντες και τον προσέλαβαν. Έμεινε στη Λυρική Σκηνή 35 χρόνια, έπαιξε και τραγούδησε σε 56 όπερες, κάνοντας σπουδαία καριέρα. 

Το 1970, ο Γιάννης Δαλιανίδης που τον είχε παρακολουθήσει, τον επέλεξε για ένα ρόλο στην κινηματογραφική ταινία "Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο" με τη Ζωή Λάσκαρη. Την επόμενη χρόνια, η καριέρα του εκτοξεύτηκε στο σινεμά και την τηλεόραση. Έπαιξε αρχικά στην "Υπολοχαγό Νατάσα" και αμέσως μετά ο Νίκος Φώσκολος τον προσέλαβε, το 1971, για το ρόλο του αντισυνταγματάρχη Τσόκρη στην τηλεοπτική σειρά που έμελλε να σημειώσει εξαιρετική επιτυχία, τον "Άγνωστο Πόλεμο".  

Πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 2005.

Φιλμογραφία 
Το κορίτσι της Κυριακής (1964)
Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο (1970) ..... αρχίατρος στο στρατό 
 Υπολοχαγός Νατάσσα (1970)... ανώτερος αξιωματικός
Εγώ ρεζίλεψα τον Χίτλερ (1970) ...... 
Ο τρελοπενηντάρης (1971)... Νικόλας Παρασκευόπουλος - Πίρσον
Η ζαβολιάρα (1971)... Παυσανίας
Οι αμαρτωλοί (1971) ..... πρόεδρος δικαστηρίου 
Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα (1971)... παίχτης στο καζίνο
Ο δρόμος των ηρώων (1971) 
Ταξίδι στον έρωτα και στον θάνατο (1972) ....... Λουκάς Βάνου
Αμαρτωλές σχέσεις (1972)
Έρωτας και προδοσία (1972)
Η δίκη των δικαστών (1974)
Ταξίδι του μέλιτος (1979)Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980)... βασιλιάς Παύλος
Ρένα ...... να η ευκαιρία (1980)Έξοδος κινδύνου (1980)... αστυνομικόςΕίσαι στην ΕΟΚ.., μάθε για την ΕΟΚ (1981)... υπουργός17 σφαίρες για έναν άγγελο (1981) .... Παναγιώτης ΚωνσταντόπουλοςΣατανάδες στα σχολεία (1982)
Τα σαϊνια (1982) ....... ο πατέρας της Εύας
Σατανάδες στα σχολεία (1982) ..... πατέρας
Ο ζιγκολό της Αθήνας (1982)Ένας πιλότος για πέταμα (1987)... ΚυριάκοςΑπουσίες (1987)Μ' αγαπάς; (1988)Θανάσης ο βομβιστής (1990)... Ευστάθιος ΝεγρεπόντηςΠροσοχή... μας βάλανε μπόμπα (1990)Το Καπλάνι Της Βιτρίνας'' (1990)... Παππούς

Θεατρικές Παραστάσεις 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

Ηθοποιοί-επέκταση
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες βαρύτονοι
Άρθρο (γραμματική)

Άρθρο είναι η μικρή λέξη που μπαίνει μπροστά από τα ονόματα, (π.χ. ο αετός, η Ειρήνη, τα παιδιά).

Διάκριση 
Το άρθρο διακρίνεται σε οριστικό και αόριστο άρθρο.

Οριστικό άρθρο 
Οριστικό άρθρο, (ο - η - το), χρησιμοποιείται σε αναφορά συγκεκριμένου προσώπου, ζώου, αντικειμένου ή έννοιας (π.χ. Ήρθε ο πατέρας μου, γέμισε από κόσμο η πλατεία).
Το οριστικό άρθρο έχει τρία γένη, (αρσενικό, θηλυκό, ουδέτερο), δύο αριθμούς, (Ενικό και Πληθυντικό), και κλίνεται.

Αόριστο άρθρο 
Το αόριστο άρθρο (ένας - μία - ένα), χρησιμοποιείται σε αναφορά μη συγκεκριμένου προσώπου, ζώου, αντικειμένου ή έννοιας (π.χ. ένα ποτάμι ομορφαίνει την πόλη). 
Το αόριστο άρθρο σε αντίθεση με το οριστικό δεν έχει πληθυντικό, (π.χ. πουλάκια ακούγονταν να κελαηδούν, ή πέρασε βουνά και λαγκάδια).

Όταν το αόριστο άρθρο χρησιμοποιείται με αριθμητική έμφαση τότε χαρακτηρίζεται αριθμητικό. (π.χ. ένας εργάτης έσκαψε όλο το χαντάκι, πήρε μία πορτοκαλάδα, βρήκε ένα μόνο εισιτήριο β΄ θέσης).

Μέρη του λόγου
Αρθρο
Αρθρο
Ουσιαστικό

Ουσιαστικό είναι ένα από τα κλιτά μέρη του λόγου που φανερώνει πρόσωπο, ζώο, πράγμα, ενέργεια, κατάσταση, ιδιότητα. 

Το ουσιαστικό είναι όνομα, (όπως είναι και το επίθετο).

Διάκριση κατά έννοια 
Τα ουσιαστικά διακρίνονται στις ακόλουθες βασικές κατηγορίες:
 τα κύρια ονόματα, είναι αυτά που αναφέρονται σε συγκεκριμένα πρόσωπα, ζώα, πράγματα, περιστατικά, κλπ, (π.χ. ο Θανάσης, ο Ντορής, ο Παρθενώνας, η Ιλιάδα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004, η Πέμπτη, ο Μάρτης, ο Πρωθυπουργός, ο Επιτάφιος).
 τα κοινά ονόματα είναι αυτά που περιγράφουν ένα συγκεκριμένο είδος (σύνολο ομοειδών) πραγμάτων, (π.χ. άνθρωπος, λουλούδι,) τα οποία επιπρόσθετα λέγονται και συγκεκριμένα ουσιαστικά, ή ουσιαστικά που αναφέρονται σε ιδιότητα ή κατάσταση, (π.χ. τρέξιμο, φουρτούνα, χαρά κ.λπ.) τα οποία επιπρόσθετα λέγονται και αφηρημένα ουσιαστικά. 
 τα περιληπτικά ουσιαστικά, που υποδηλώνουν εμπεριεχόμενο πλήθος ομοίων πραγμάτων, (π.χ. στρατός, στόλος, λαός, ποίμνιο κ.λπ.).

Διάκριση κατά γένος 
Τα κύρια και τα κοινά (συγκεκριμένα και αφηρημένα) ουσιαστικά διακρίνονται σε τρία γένη: αρσενικά, θηλυκά, και ουδέτερα. Και στα τρία γένη τα ουσιαστικά χαρακτηρίζονται επιπλέον σε:
 ισοσύλλαβα όταν διατηρούν ίσο αριθμό συλλαβών στον ενικό και στον πληθυντικό, (π.χ. ο μαθητής - οι μαθητές), και σε
 ανισοσύλλαβα όταν αλλάζει ο αριθμός των συλλαβών, (π.χ. κύμα - κύματα, ή μανάβης - μανάβηδες κ.λπ.).

Μέρη του λόγου
Γραμματική
Συντακτικό
Ευκτήμων ο στρατηγός

Ο Ευκτήμων ο στρατηγός, προς διάκριση του ομώνυμου ρήτορα ήταν αρχαίος Αθηναίος στρατηγός που έδρασε στη περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου. 
Κατά τη διάρκεια δε του πολέμου αυτού σε κάποιο μεσοστάδιο υπήρξε και "επώνυμος άρχων" των Αθηνών το 413 π.Χ.. 
Αναφορά σ΄ αυτόν γίνεται στο Πάριο μάρμαρο, στο θραύσμα που φυλάσσεται στην Οξφόρδη, με την ένδειξη 62.

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.7ος, σελ.436.
(Αναφορά στο Πάριο μάρμαρο)

Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Επώνυμοι άρχοντες
Πάουλ Μάιερ

Ο Πάουλ Μάιερ (Paul Meier, γεννήθηκε 27 Ιουλίου 1971) είναι Γερμανός πρώην αθλητής στο δέκαθλο. Κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου το 1993 στη Στουτγκάρδη, όπου βελτίωσε το προσωπικό του ρεκόρ στους 8.548 βαθμούς. Έναν χρόνο πριν, στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης, κατέλαβε την έκτη θέση. Δεν έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς του 1996 στην Ατλάντα εξαιτίας τραυματισμού. Τον Απρίλιο του 2004 νυμφεύθηκε τη Χάικε Χένκελ (Heike Henkel), πρωταθλήτρια στο άλμα εις ύψος.

Γερμανοί αθλητές του στίβου
Δεκαθλητές
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Το Πανεπιστήμιο Πειραιώς  (ΠΑ.ΠΕΙ.) είναι Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ιδρυμα που εδρεύει στον Πειραιά στη διασταύρωση των οδών Καραολή & Δημητρίου και Δεληγιώργη.

Ιστορικά στοιχεία
Αφετηρία του ιδρύματος αποτελεί η σύσταση της Σχολής Βιομηχανικών Σπουδών, το 1938, έπειτα από πρωτοβουλία του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων και Βιοτεχνών και του Συνδέσμου Ανωνύμων Εταιρειών Ελλάδος. Το 1945 μετονομάσθηκε σε Ανωτέρα Σχολή Βιομηχανικών Σπουδών και το 1958 μετονομάσθηκε σε Ανώτατη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς (Α.Β.Σ.Π.) με τετραετή φοίτηση και πτυχίο ισότιμο των άλλων ΑΕΙ. Από το ακαδημαϊκό έτος 1971-1972 οι σπουδές διαχωρίστηκαν από το δεύτερο έτος σε Οικονομικών Επιστημών και Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων ενώ το ακαδημαϊκό έτος 1977-1978 λειτούργησε το τμήμα Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης. Τον Ιούνιο του 1989 μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο Πειραιώς (ΠΑ.ΠΕΙ.) μαζί με την προσθήκη τριών ακόμη τμημάτων. Σήμερα το Πανεπιστήμιο Πειραιώς έχει δέκα προπτυχιακά τμήματα σπουδών. Επίσης παρέχει πληθώρα μεταπτυχιακών προγραμμάτων εξειδίκευσης. Θεωρείται ως ένα από τα περισσότερο σύγχρονα και αξιόπιστα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της Ελλάδας με αναγνωρισμένους καθηγητές.

Διατελέσαντες Πρυτάνεις

Παναγιώτης Αθανασόπουλος (1989-1990)
Θεόδωρος Γκαμαλέτσος (1990-1996)
Νικόλαος Μπλέσιος (1996-1999)
Βασίλειος Μπένος (1999-2005)
Σωτήριος Καρβούνης (2005-2008)
Γεώργιος Οικονόμου (2008-2013)
Νικόλαος Γεωργόπουλος (2013-2017)
Άγγελος Κότιος (2017-σήμερα)

Σχολές και τμήματα
Το Πανεπιστήμιο Πειραιώς περιλαμβάνει 10 ακαδημαϊκά τμήματα που αντιστοιχούν σε 4 σχολές:

Βιβλιοθήκη
Η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Πειραιώς αναπτύσσει τρία ψηφιακά αποθετήρια:</p>
 Την Ψηφιακή Βιβλιοθήκη που αποτελεί το Ιδρυματικό Αποθετήριο του Πανεπιστημίου Πειραιώς, όπου αποθηκεύονται, ευρετηριάζονται, διατηρούνται και ανακτώνται σε ψηφιακή μορφή οι μεταπτυχιακές εργασίες και διδακτορικές διατριβές των τμημάτων του ιδρύματος. Η συλλογή περιλαμβάνει 4.440 περίπου διδακτορικές και μεταπτυχιακές διατριβές.

 Το ψηφιακό αποθετήριο των Κέντρων Ευρωπαϊκής Τεκμηρίωσης της Ελλάδος (ΚΕΤ) με υλικό ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος. Πρόκειται για υλικό που παράγεται από επιστημονικούς και πολιτικούς ελληνικούς οργανισμούς που ειδικεύονται στα ευρωπαϊκά και διεθνή θέματα.

 Το ψηφιακό αποθετήριο ΣΠΟΥΔΑΙ, περιοδικό του Πανεπιστημίου Πειραιώς που εκδίδεται από το 1950 και δημοσιεύει άρθρα στους τομείς των Οικονομικών, Διοίκησης Επιχειρήσεων, Στατιστικής και Επιχειρησιακής έρευνας.

Κέντρο Ευρωπαϊκής Τεκμηρίωσης
Τα Κέντρα Ευρωπαϊκής Τεκμηρίωσης (ΚΕΤ) δημιουργούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και έχουν στόχο την ενίσχυση του εκπαιδευτικού και ερευνητικού έργου, παρέχοντας πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικές με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στον ελληνικό χώρο υπάρχουν 12 ΚΕΤ που λειτουργούν σε ακαδημαϊκά και ερευνητικά ιδρύματα.</p>

Το Κέντρο Ευρωπαϊκής Τεκμηρίωσης του Πανεπιστημίου Πειραιά λειτουργεί στη σημερινή του μορφή από τον Ιανουάριο του 2004 ενώ διαθέτει υλικό από το 1994. </p></p>

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημη Ιστοσελίδα

Πανεπιστήμιο Πειραιώς
Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα
Πέτρος Φυσσούν

Ο Πέτρος Φυσσούν (5 Οκτωβρίου 1933 - 5 Δεκεμβρίου 2016) ήταν Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1933 στη Ρωσία (άλλες πηγές αναφέρουν στο Αγρίνιο), γιος πρόσφυγα απο τη Ρωσία που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μετά τη Ρωσική επανάσταση. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης το 1954. Μέχρι το 1956 συνεργάσθηκε με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Υπήρξε πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου στο χρονικό διάστημα 1961-1965 και στη συνέχεια με δικό του θίασο ανέβασε μεταδικτατορικές επιθεωρήσεις των Κακουλίδη- Κωνσταντάρα-Τσίρου το 1974-75, στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Αργότερα στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος 1976-1978. Στη θεατρική σκηνή ερμήνευσε όλα σχεδόν τα είδη θεάτρου, δράμα, κωμωδία, τραγωδία αλλά και επιθεώρηση.

Είχε συμμετάσχει στα Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών (1965), Μόσχας και τότε Λένιγκραντ (1966), Αθηνών, Φιλίππων αλλά και στα Επιδαύρια. Υπήρξε θιασάρχης και θεατρικός επιχειρηματίας αλλά και μέλος του Ινστιτούτου Καταναλωτών. 

Τιμήθηκε με πολλά βραβεία όπως Α΄ ανδρικού ρόλου στα Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου 1963 και 1964 καθώς και με Α΄ Βραβείο ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεάτρου Ιθάκης το 1975. 

Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (οδού Χοϊδά) μιλούσε Αγγλικά, Ρωσικά και Σουηδικά. 

Ο πρώτος του γάμος ήταν με την Σουηδή ηθοποιό Μοντ Χόνσον, που δεν κράτησε πολύ. Ο δεύτερος γάμος ήταν με την Τέτα Χατζηχρήστου, κόρη του Κώστα Χατζηχρήστος  και της Μαίρη Νικολαϊδου , με την οποία απέκτησε μια κόρη, την επίσης ηθοποιό, Άνια Φυσσούν, η οποία το 2004 ακολούθησε τον δρόμο του μοναχισμού παίρνοντας το όνομα Πορφυρία.

Αδερφός του ήταν ο επίσης ηθοποιός Κώστας Φυσσούν (1936 - 23 Ιουνίου 2020).

Ο Πέτρος Φυσσούν πέθανε σε ηλικία 83 ετών από λοίμωξη του αναπνευστικού στο Γ.Ν.Ν.Θ. Αθηνών "Η Σωτηρία", την Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου του 2016. Η κηδεία του έγινε την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου Πευκακίων.

Φιλμογραφία 
 Οι Παράνομοι (1958)
 Μια λατέρνα, μια ζωή (1958)
 Οι Υπερήφανοι (1962)
 Ο αδελφός Άννα (1963)
 Όσα κρύβει η νύχτα (1963)
 Προδοσία (1964)
 Διωγμός (1964)
 Η μοίρα του αθώου (1965)
 Διχασμός (1965)
 Ο ζεστός μήνας Αύγουστος (1966)
 Οι ένοχοι (1967)
 Αυτή η γη είναι δική μας (1967)
 Ο Αλύγιστος (1968)
 Μπροστά στην αγχόνη (1968)
 Η οργή του αδικημένου (1968)
 Οι γενναίοι του Βορρά (1970)
 Μαντώ Μαυρογένους (1971)
 Αέρα, αέρα, αέρα (1972)
 Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980)
 Χωρίς Μάρτυρες (1983)
 Rosmarinus Officinalis (2008)
 The Flight of the Swan (2011)

Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Φυσσούν συμμετείχε ως ηθοποιός. 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Πηγές
Who's Who 1979 σ.730.
 Πηγή για έτος γέννησης : Θεόδωρος Έξαρχος "Η ΓΕΝΙΑ ΜΑΣ"

Παραπομπές 

Έλληνες σκηνοθέτες
Ηθοποιοί-επέκταση
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Νέστορας Μάτσας

Ο Νέστορας Μάτσας (1935 — 28 Ιουνίου 2012) ήταν Έλληνας συγγραφέας και ένας από τους πρώτους αξιόλογους σκηνοθέτες ελληνικών μορφωτικών ταινιών.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Νέστορας Μάτσας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Ακολούθησε ελεύθερες σπουδές για το θέατρο και τον κινηματογράφο στο Παρίσι και μάλιστα με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης. Είναι αδερφός του Αρτέμη Μάτσα, η ομοιότητά τους δε είναι εκπληκτική.

Από πολύ νωρίς (1951) έκανε την εμφάνισή του στο χώρο των γραμμάτων με νουβέλες και διηγήματα στο περιοδικό Νέα Εστία.  Η πρώτη συλλογή διηγημάτων του αποτέλεσε και το πρώτο του βιβλίο με τον τίτλο "Άνθρωποι των Χαμένων Παραδείσων" που κυκλοφόρησε το 1954. Ακολούθησαν έκτοτε πολλά βιβλία όπως βιογραφίες, διηγήματα, μυθιστορήματα αλλά και παιδική λογοτεχνία. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν το "Κλειστοί ουρανοί", "Ο Μεσσίας", "Το παραμύθι του Θεόφιλου" (με το οποίο και κατέκτησε το Α' κρατικό βραβείο μυθιστορηματικής βιογραφίας), "Χωρίς Αγάπη" (με το οποίο έλαβε διεθνή έπαινο βραβείου Άντερσεν), "Στέγη από ουρανό: Σαρακατσάνικο οδοιπορικό", "Το περιβόλι με τα χαμένα παραμύθια" (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), "Το δισάκι του ασκητή" κ.ά.

Παράλληλα ο Νέστορας Μάτσας ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο και ιδιαίτερα με τη διάσωση του λαογραφικού υλικού της Ελλάδος έχοντας στο ενεργητικό του άνω των 70 ντοκιμανταίρ, ελληνικού εθνογραφικού περιεχομένου, μεταξύ των οποίων και τρεις μεγάλου μήκους ταινίες "Οι ρίζες του τόπου μας" με το οποίο και τιμήθηκε με Χρυσό Μετάλλιο καθώς και Βραβείο Διεθνούς Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, "Το Α και το Ω: Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός" και "Αλέξανδρος ο Μέγας". Επίσης θεωρείται ο πρώτος που εισήγαγε λαογραφικές εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση.

Τιμήθηκε με πολλά τόσο λογοτεχνικά βραβεία ελληνικά και ξένα όσο και κινηματογραφικά από τα οποία και ξεχωρίζουν το μεγάλο βραβείο με ασημένιο κύπελλο του Ιταλικού υπουργείου παιδείας για το εξαίρετο ντοκιμαντέρ: "Ο Οδυσσέας ζει πάντα - Ελληνικές θάλασσες", επίσης το Μεγάλο Βραβείο με χρυσό Μετάλλιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μασσαλίας για το ντοκιμαντέρ "Η γιορτή δεν τελειώνει ποτέ", καθώς και τιμητικό δίπλωμα του Φεστιβάλ Καννών 1970 για τη ταινία (μικρού μήκους) "Η άλλη σιωπή". Τέλος τιμητικό επίσης δίπλωμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Ρώμης για τα δύο ντοκιμαντέρ "Το παραμύθι του Θεόφιλου" και "Το τάμα" 1971.

Η προσφορά του Νέστορα Μάτσα στην ελληνική Λαογραφία υπήρξε αναμφισβήτητα μεγάλη και ίσως η μεγαλύτερη στο καλλιτεχνικό αυτό είδος του ντοκιμαντέρ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πηγές 
 "Who's Who 1979" σ.409

Νεοέλληνες λογοτέχνες
Έλληνες σκηνοθέτες
Λετονική γλώσσα

Η λετονική είναι η επίσημη κρατική γλώσσα  της Λετονίας. Υπάρχουν περίπου 1,4 εκατομμύρια ομιλητές της που τη μιλούν ως πρώτη γλώσσα στη Λετονία  και περίπου 140.000 στο εξωτερικό. 

Η λετονική ανήκει στην ανατολική υποομάδα των βαλτικών γλωσσών που ανήκουν στην ευρύτερη γλωσσική οικογένεια των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Από τις βαλτικές γλώσσες, μόνο η λετονική και η στενά συγγενική της λιθουανική ομιλούνται ακόμη. Παρ´όλ’αυτά, αν και είναι συγγενικές, η λετονική και η λιθουανική διαφέρουν πολύ μεταξύ τους στο λεξιλόγιο και δεν είναι αμοιβαία κατανοητές. Χρησιμοποιούν τα ακόλουθα πρόσθετα γράμματα: ā, č, ē, ģ, ī, ķ, ļ, ņ, š, ū και ž. Ακόμη δεν χρησιμοποιούνται τα γράμματα Q, W, X και Y.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βαλτικές γλώσσες
Γλωσσα
Orrorin

Ο Orrorin tugenensis (Αρχικός άνθρωπος) είναι ένα εξαφανισμένο είδος ανθρωπιδών πιθανός κοινός πρόγονος των σύγχρονων ανθρώπων και των χιμπαντζήδων, και μοναδικό είδος του γένους Orrorin (Ορρορίνος).  Ο Orrorin έζησε 6.2 - 5.6 εκατομμύρια χρόνια πριν στην ανατολική Αφρική. Οι μαρτυρίες για την ύπαρξη του είδους προέρχονται από 13 απολιθώματα κάτω γνάθου, οδόντων, βραχίονα και υπολειμμάτων  μηριαίου, τα οποία ανακάλυψαν οι Πίκφορντ και Σένουτ στο Τάγκεν Χιλς (Tugen Hills) της Κένυας το 2001. Ένα από τα λίγα πράγματα για τα οποία υπάρχει γενική αποδοχή είναι η ηλικία του. Οι ιζηματογενείς αποθέσεις μέσα στις οποίες βρέθηκαν τα οστά του χρονολογούνται στο βάθος των 6 εκατομμυρίων ετών, γεγονός που τον κατατάσσει ως τον αρχαιότερη ανθρωπίδη, αν βέβαια αποφανθούν εντέλει οι ειδικοί, αν είναι ανθρωπίδης ή όχι.

Βιβλιογραφία 

 Pickford, M. and Senut, B. (2001). 'Millennium ancestor', a 6-million-year-old bipedal hominid from Kenya. South African Journal of Science 97. 1-2: 22.
 Senut, Brigitte; Martin Pickford; Dominique Gommery; Pierre Mein; Kiptalam Cheboi; Yves Coppens (2001). First hominid from the Miocene (Lukeino Formation, Kenya). Comptes Rendus de l'Academie des Sciences, Series IIA - Earth and Planetary Science 332. 2 (30 January 2001): 137-144. 
 Senut, Brigitte and Martin Pickford (2001). The geological and faunal context of Late Miocene hominid remains from Lukeino, Kenya. Comptes Rendus de l'Academie des Sciences, Series IIA - Earth and Planetary Science 332. 2 (30 January 2001): 145-152.

Δικτυακοί τόποι 

 Orrorin Tugenensis: Pushing back the hominin line

Ανθρωπίδες
Ανθρώπινη εξέλιξη
Προϊστορικά πρωτεύοντα