joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λουίζα Ριανκούρ

Η Λουίζα Ριανκούρ (γαλλικά: Louise Riencourt, 1846 - 27 Φεβρουαρίου 1941) ήταν Γαλλίδα θαυμάστρια της Ελλάδας με έντονα φιλελληνικά αισθήματα. Ήρθε στην Ελλάδα (Αθήνα) σε νεαρή ηλικία, παρά τις αντιδράσεις της οικογένειάς της, και συνδέθηκε με τις σημαντικότερες οικογένειες της αθηναϊκής κοινωνίας. Αργότερα επέστρεψε στη Γαλλία όπου και παντρεύτηκε τον κόμη Ριανκούρ, χωρίς να σταματήσει να υποστηρίζει τα ελληνικά εθνικά δίκαια με δημοσιεύματα και πλήθος εκδηλώσεων.

Υπήρξε από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Ελευθέριου Βενιζέλου, από την αρχή της πολιτικής του πορείας, όταν έφτασε από την Κρήτη, καλεσμένος του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Ήταν συχνότατα καλεσμένος στο σπίτι της και μέσω της σχέσης του αυτής προέβαλε την πολιτική του στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα της Αθήνας της εποχής, με αποτέλεσμα να αποκτήσει πολλούς θερμούς οπαδούς.

Πέθανε σε βαθύ γήρας στην Αθήνα στις 27 Φεβρουαρίου του 1941. Ο Δήμος Αθηναίων, τιμώντας την, έδωσε το όνομά της σε αθηναϊκή οδό στους Αμπελόκηπους.

Βιβλιογραφία
Δ. Γέροντας "Η βιογραφία μιας κόμησσας"
Περιοδικό Αθηναϊκά τεύχος 85: "Λουίζα Ριανκούρ, η Γαλλίδα που λάτρεψε την Ελλάδα". 
Γιάννης Μανωλικάκης - "Ελευθέριος Βενιζέλος, η άγνωστη ζωή του", εκδόσεις Γνώση.

Γάλλοι φιλέλληνες
Παλαιά Αθήνα
Ρόκι Μαρτσιάνο

Ο Ρόκι Μαρτσιάνο (Rocky Marciano, 1 Σεπτεμβρίου 1923 - 31 Αυγούστου 1969), του οποίου το κανονικό όνομα ήταν Rocco Francis Marchegiano, γεννήθηκε στην πολιτεία της Μασαχουσέτης και ήταν ο πρωταθλητής Βαρέων Βαρών στην πυγμαχία από το 9/23/1952 μέχρι το  11/30/1956. Ο Μαρτσιάνο, με τα 43 νοκ άουτ στην καριέρα του (αξίας περίπου 87,76%), ήταν ο μόνος πρωταθλητής των βαρέων βαρών στην ιστορία της πυγμαχίας που αποσύρθηκε έχοντας νικήσει σε κάθε αγώνα στην επαγγελματική του καριέρα. Για αυτό και αποκαλούνταν συχνά ως "Ο Βράχος απο το Μπρόκτον" κατα την διάρκεια της καριέρας του.

Μετά από αρκετά χρόνια στη πυγμαχία, ο Ρόκι πάλεψε με διάφορους καλούς και γνωστούς της εποχής πυγμάχους όπως ο Τζόε Γουόλκοτ (Joe Walcott) κ.ά.

Το 1969, περίπου στα 45ά γενέθλιά του, επιβαίνοντας στο ιδιωτικό του μονοκινητήριο αεροπλάνο πήγαινε προς το Ντε Μόιν της Αϊόβα. Ήταν βράδυ και ο καιρός δεν ήταν πάρα πολύ καλός. Ο πιλότος λεγόταν Γκλεν Μπελτζ, ο οποίος είχε σύνολο 231 ωρών πτήσης, μόνο 35 από αυτές νυκτερινές και δεν είχε την απαιτούμενη εμπειρία για να πετάξει σε τέτοιες συνθήκες. Ο Μπελτζ προσπάθησε να κάνει προσγείωση σε ένα μικρό αεροδρόμιο έξω από το Νιούτον της Αϊόβα, αλλά χτύπησε σε ένα δέντρο 2 μίλια μακριά από τον αεροδιάδρομο. Επιπλέον, το αεροπλάνο δεν είχε πολλά καύσιμα. Ο Ρόκι, ο Μπελτζ και ο εικοσιδυάχρονος Φράνκι Φάρελ, γιος του Ιταλού Λούις Φράττο, πέθαναν στη σύγκρουση.

Εχει ταφεί στο κοιμητήριο του Φόρτ Λαουντερντέιλ στην πολιτεία της Φλόριντας μαζί με την γυναίκα του που πέθανε πέντε χρόνια αργότερα, στην ηλικία των 46.

Αμερικανοί πυγμάχοι
Γεώργιος Α. Πετιμεζάς

Ο Γεώργιος Πετιμεζάς (1816 - 1884) ήταν δικαστικός και πολιτικός.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Αναγνώστη Πετιμεζά και σε αντίθεση με την οικογενειακή παράδοση που ήθελε οι Πετιμεζάδες να ακολουθούν στρατιωτική καριέρα, ο Γεώργιος σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Μονάχου με υποτροφία της Αντιβασιλείας. Ακολούθησε τον δικαστικό κλάδο, όπου έφθασε μέχρι τον βαθμό του εισαγγελέα Εφετών. Το 1854 έλαβε μέρος στην εκστρατεία της Ηπείρου.

Υπήρξε πρωτεργάτης της επανάστασης του Ναυπλίου το 1861-62 μαζί με τον Δημήτριο Γρίβα και μέλος της εκεί ιδρυθείσης προσωρινής Κυβέρνησης.  Για τον ρόλο του αυτό εξορίστηκε. Την περίοδο 1862 - 1864 ήταν πληρεξούσιος της επαρχίας των Καλαβρύτων στην εθνοσυνέλευση και την ίδια περίοδο διετέλεσε υπουργός εσωτερικών στην Κυβέρνηση Διομήδη Κυριακού.  

Απεβίωσε στις 4 Φεβρουαρίου 1884 στην Αθήνα. Γιος του ήταν ο Θρασύβουλος Πετιμεζάς.

Παραπομπές

Πηγές 

 

Πετιμεζας Γεωργιος
Πετιμεζας Γεωργιος
Πετιμεζας Γεωργιος
Γεωργιος
Λεσβία

Λεσβία ή και ομοφυλόφιλη ονομάζεται το άτομο που δε δηλώνει άνδρας ως ταυτότητα φύλου και βιώνει ρομαντική και/ή σεξουαλική έλξη απέναντι σε μη άνδρες.

Ετυμολογία 

Η λέξη λεσβία προέκυψε από το όνομα του νησιού Λέσβος, όπου στην αρχαιότητα έζησε η ποιήτρια Σαπφώ, η οποία όπως φαίνεται μέσα από τα ποιήματά της, εξυμνεί τον γυναικείο έρωτα. Στα αγγλικά η λέξη lesbian αναφέρεται πρώτη φορά ως επίθετο που υποδηλώνει σεξουαλική συμπεριφορά στο λεξικό της Οξφόρδης το 1890 και ως ουσιαστικό το 1925. Όσον αφορά την Ελληνική γλώσσα, ο Αριστοτέλης ονόμαζε «λεσβιάζουσες» τις γυναίκες που έκαναν προσπάθειες να χειραφετηθούν, ενώ μέχρι πρόσφατα η λέξη υποδήλωνε επισήμως μόνο τις γυναίκες με καταγωγή από τη Λέσβο. 

Μάλιστα, τον Απρίλιο του 2008 τρεις κάτοικοι του νησιού προσέφυγαν στην δικαιοσύνη για να απαγορέψουν την χρήση της λέξης από την ΟΛΚΕ (Ομοφυλοφιλική και Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας) θεωρώντας ότι η συγκεκριμένη χρήση τους προσβάλλει. Στις 22 Ιουλίου το Πρωτοδικείο Αθηνών απέρριψε ως μη νόμιμη την αίτηση αυτή και έτσι η λέξη λεσβία μπορεί να χρησιμοποιείται ελεύθερα χωρίς να προσβάλλει κανέναν.

Σεξουαλικότητα 

Η σεξουαλική συμπεριφορά μεταξύ γυναικών, όπως κάθε σεξουαλική συμπεριφορά, εκφράζεται με ποικίλους τρόπους. Τα τελευταία χρόνια η ελεύθερη έκφραση της λεσβιακής σεξουαλικότητας λόγω της μεγαλύτερης κοινωνικής αποδοχής, βοήθησε στο να γίνουν έρευνες πάνω στη γυναικεία σεξουαλικότητα. Έρευνα που έγινε το 2002 στις ΗΠΑ έδειξε ότι 4,4% των γυναικών ηλικίας 15-44 ετών που ρωτήθηκαν είχαν ερωτική επαφή με άλλη γυναίκα τους τελευταίους 12 μήνες, ενώ για ερωτική επαφή και πέραν των 12 μηνών το ποσοστό ανέβηκε στο 11%.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 LGBTQIA - Lesbian - Gay - Bisexual - Transexual - Queer - Intersex - Asexual Site στην Ελλάδα
 lesbian.gr
 Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας
 Λεσβιακή και Γκέι ειδησεογραφία
 Φεστιβάλ Υπερηφάνειας - Athens Pride

 femmes.gr Ένα blog λεσβιακών ιστοριών, γνωριμιών και εξομολογήσεων 

ΛΟΑΤ
 
Σεξουαλικός προσανατολισμός
ΣΚ Σλάβια Πράγας

Η Σλάβια Πράγας (τσεχικά: Slavia Praha) είναι τσεχική επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου που ιδρύθηκε το 1892 στην  Πράγα. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Τσεχίας, την κορυφαία κατηγορία του τσεχικού ποδοσφαίρου. Μαζί με τη Σπάρτα Πράγας, την κυριότερη ανταγωνίστρια της, είναι οι δύο κορυφαίες ομάδες του Τσέχικου ποδοσφαίρου.

Αγωνίζεται στο στάδιο Έντεν (ή Synot Tip Arena). Αρκετά γνωστοί παίκτες που αγωνίστηκαν σε αυτή είναι οι Γιόζεφ Μπίτσαν (Josef "Pepi" Bican), ο Άντονιν Πουκ (Antonín Puč), ο τερματοφύλακας Φράντισεκ Πλάνιτσκα (František Plánička) και άλλοι.

Τίτλοι 
 Κύπελλο Μιτρόπα: 1938 
 Πρωτάθλημα Τσεχοσλοβακίας: 1925, 1928-29, 1929-30, 1930-31, 1932-33, 1933-34, 1934-35, 1936-37, 1946-47. 
 Πρωτάθλημα προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας (Β' Παγκόσμιος Πόλεμος): 1939-40, 1940-41, 1941-42, 1942-43.
 Πρωτάθλημα Τσεχίας: 1995-96, 2007-08, 2008-09, 2016-17, 2018-19, 2019-20, 2020-21
 Κύπελλο Τσεχίας (Pohár ČMFS): 1941, 1942, 1945, 1974, 1997, 1999, 2002, 2018, 2019, 2021
 Πρωτάθλημα Τσεχίας: 1897 άνοιξη, 1897 φθινόπωρο, 1898, 1899, 1900, 1901 
 Πρωτάθλημα Βοημίας: 1918, 1924 
 Championship ČSF: 1913, 1915 
 Κύπελλο Βοημίας: 1922, 1926, 1927, 1928, 1930, 1932, 1935, 1941 
 Charity cup: 1908, 1910, 1911, 1912 
 Intercup: 1970, 1972, 1977, 1978, 1986, 1992, 1993

Σήμα 
Το σήμα της ομάδας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Slavia celebrates the 125th anniversary - Ιστορία της Σλάβια (Αγγλικά)
 Star History | Slavia Top Scorers of All Times - Οι κορυφαίοι σκόρερ του συλλόγου (Αγγλικά) 

Πράγα
Αθλητικοί σύλλογοι Τσεχίας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1892
Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχίας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1892
 
Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχοσλοβακίας
All Hail, Liberia, Hail!

Ο εθνικός ύμνος της Λιβερίας είναι το άσμα "All Hail, Liberia, Hail!" σε στίχους του προέδρου Ντάνιελ Μπασίελ Γουόρνερ (1815-1880, 3ου προέδρου της χώρας) και σε μουσική του Όλμστιντ Λούκα (1826-1869). Είναι γραμμένος στην αγγλική γλώσσα και έγινε επίσημα εθνικός ύμνος το 1847.

Αγγλικοί στίχοι 
All hail, Liberia, hail! (All hail!)
All hail, Liberia, hail! (All hail!)
This glorious land of liberty
Shall long be ours.
Though new her name,
Great be her fame,
And mighty be her powers,
And mighty be her powers.
In joy and gladness
With our hearts united,
We'll shout the freedom
Of a race benighted,
Long live Liberia, happy land!
A home of glorious liberty,
By God's command!
A home of glorious liberty,
By God's command!

All hail, Liberia, hail! (All hail!)
All hail, Liberia, hail! (All hail!)
In union strong success is sure.
We cannot fail!
With God above
Our rights to prove,
We will o'er all prevail,
We will o'er all prevail!
With heart and hand our country's cause defending,
We'll meet the foe with valour unpretending.
Long live Liberia, happy land!
A home of glorious liberty,
By God's command!
A home of glorious liberty,
By God's command!

Ελληνική μετάφραση 
Όλοι χαιρετήστε τη Λιβερία, χαιρετήστε την! (Χαίρε από όλους!)
Όλοι χαιρετήστε τη Λιβερία, χαιρετήστε την! (Χαίρε από όλους!)
Αυτή η δοξασμένη γη της ελευθερίας
Για πάντα θα είναι δική μας.
Παρά το νέο της όνομα,
Μεγάλη να είναι η δόξα της,
Και τεράστια η δύναμή της,
Και τεράστια η δύναμή της.
Με χαρά και ευχαρίστηση
Με ενωμένες τις καρδιές μας,
Θα αναφωνήσουμε για την ελευθερία
Μιας φυλής που βρισκόταν στο σκοτάδι,
Ζήτω η Λιβερία, η χαρούμενη γη!
Πατρίδα της δοξασμένης ελευθερίας,
Με τη χάρη του Θεού!
Πατρίδα της δοξασμένης ελευθερίας,
Με τη χάρη του Θεού!

Όλοι χαιρετήστε τη Λιβερία, χαιρετήστε την! (Χαίρε από όλους!)
Όλοι χαιρετήστε τη Λιβερία, χαιρετήστε την! (Χαίρε από όλους!)
Η επιτυχία είναι σίγουρα με ισχυρούς δεσμούς.
Δε θα αποτύχουμε!
Με το Θεό από ψηλά
Θα αποδείξουμε τα δίκαιά μας,
Θα επικρατήσουμε όλων,
Θα επικρατήσουμε όλων!
Με την καρδιά και το χέρι μας για την άμυνα της πατρίδας μας
Θα συναντήσουμε τον εχθρό με ανδρεία χωρίς προσποίηση.
Ζήτω η Λιβερία, η χαρούμενη γη!
Πατρίδα της δοξασμένης ελευθερίας,
Με τη χάρη του Θεού!
Πατρίδα της δοξασμένης ελευθερίας,
Με τη χάρη του Θεού!
 Εθνικός ύμνος της Λιβερίας  (συμπεριλαμβάνει σύνδεσμο σε αρχείο ήχου)

Εθνικά σύμβολα της Λιβερίας
Εθνικοί ύμνοι
Μαινάδες

Στην ελληνική μυθολογία οι Μαινάδες ήταν νύμφες που παρουσιάζονται ως συντρόφισσες και συνοδοί του θεού Διονύσου. Η λέξη μαινάς (στον ενικό) εμφανίζεται στον Όμηρο, όπου συσχετίζεται με τη μανία. Και πράγματι, το κυριότερο χαρακτηριστικό των Μαινάδων ήταν η εκστατική μανία, δηλαδή η πέρα από τη λογική υπερκινητική και βίαιη συμπεριφορά. Αναφέρονται κυρίως ως τροφοί του Διονύσου και ταυτίζονται με τις Βάκχες. Την καλύτερη περιγραφή τους τη συναντάμε στην τραγωδία Βάκχες του Ευριπίδη. Στη Μακεδονία, σύμφωνα με τον «Βίο του Αλεξάνδρου» από τον Πλούταρχο, οι Μαινάδες αποκαλούνταν Μιμαλλώνες και Κλωδώνες. Στην υπόλοιπη Ελλάδα αναφέρονταν και με τα επίθετα Βασσαρίδες, Ποτνιάδες κ.ά., ενώ συγχέονται και με τις Θυιάδες.

Οι Μαινάδες φορούσαν στεφάνια από κισσό, σμίλακα και νεβρίδες (ελαφριά φορέματα από δέρμα νεβρού, δηλαδή ελαφιού). Διέτρεχαν τα βουνά και μπορούσαν να συναναστρέφονται με τα άγρια ζώα, τα οποία έπαιρναν στα χέρια τους και τα θήλαζαν. Λάτρευαν τον Διόνυσο με τραγούδια, με «μανικούς» χορούς και με κραυγές. Πάνω στον ενθουσιασμό τους μπορούσαν να ξεριζώσουν δέντρα και να σκοτώσουν δυνατά θηρία. Τόση ήταν η δύναμή τους, που τους τη χάριζε ο Διόνυσος. Κυνηγούσαν εξάλλου ζώα και έτρωγαν το κρέας τους ωμό. Οι Μαινάδες ακολούθησαν τον Διόνυσο ακόμα και στην εκστρατεία του στην Ινδία. Ωστόσο, συνδέονται και με ειρηνικά έργα, όπως ο τρύγος και η οινοποιία, όπως αναπαριστώνται σε αγγειογραφίες.

Οι Μαινάδες στην τέχνη 

Οι Μαινάδες διακρίνονται στην τέχνη από τις άλλες γυναικείες μορφές. Στις αρχαίες ελληνικές αγγειογραφίες απεικονίζονται πολλές φορές να χορεύουν με Σειληνούς και Σατύρους, ή την ώρα που προσφέρουν θυσία στον Διόνυσο, ή κατά τη σκηνή της τιμωρίας του Πενθέα και του Ορφέα. Στην κλασική και μεταγενέστερη τέχνη, οι Μαινάδες απεικονίζονται επίσης μαζί με τη θεά Αφροδίτη και τον κύκλο της, ή μαζί με την Ειρήνη και τις Μούσες. Από τις γλυπτές αναπαραστάσεις των Μαινάδων ξεχωρίζουν δύο αγάλματα Μαινάδων που χορεύουν. Το ένα από αυτά, που φυλάσσεται στη Δρέσδη, σχετίζεται με τον γλύπτη Σκόπα, ενώ το άλλο ανάγεται στην Ελληνιστική Εποχή.

Έχει προταθεί ότι οι λεγόμενες καρυάτιδες του Τύμβου Καστά, στην πραγματικότητα αποτελούν Μαινάδες.

Αναφορές

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin (1969): Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας. Αθήνα: Χάρη Πάτση
 Ρισπέν, Ζαν. (1964): Ελληνική Μυθολογία, τόμος Α΄. Αθήναι: Αυλός

Μαιναδες
Οκάν Γιλμάζ

Ο Οκάν Γιλμάζ, γεννημένος στις 16 Μαΐου 1978 στην Προύσα, είναι Τούρκος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός. Έχει χριστεί 8 φορές διεθνής έχοντας πετύχει 5 γκολ και έχει καταφέρει να είναι δύο φορές πρώτος σκόρερ στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τουρκίας, κατά τις περιόδους 2000-01 και 2002-03. Την σεζόν 2008-09 είχε ένα μικρό πέρασμά από τον Πανθρακικό Κομοτηνής.

Καριέρα 
 1996-1998 Ινεγκολσπορ
 1998-2005 Μπούρσασπορ
 2005 Μαλάτιασπορ
 2006 Κόνιασπορ
 2006 Σακάριασπορ
 2007 Ντιγιάμπακισπορ
 2008 Ορντύσπορ
 2008 Πανθρακικός
 2009 Μπελεντίν Βανσπορ
 2009-2010 Τεπεσικσπορτ
 2010 Αλάνιασπορτ

Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Τούρκοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003
Ποδοσφαιριστές Μπούρσασπορ
Ποδοσφαιριστές Κόνιασπορ
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μάκρις

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μάκρις είναι γνωστή μία θυγατέρα του Αρισταίου και της Αυτονόης. Η Μάκρις και ο πατέρας της ανέθρεψαν με μέλι στην Εύβοια τον μικρό Διόνυσο, τον οποίο τους είχε εμπιστευθεί ο θεός Ερμής. Επειδή η θεά Ήρα κατεδίωξε τη Μάκριδα, αυτή βρήκε καταφύγιο στην Κέρκυρα, η οποία από τότε ονομάσθηκε Μάκρις («Μάκρις» επονομαζόταν κατά την αρχαιότητα και η νήσος Χίος, αλλά για το μακρό σχήμα της). Στην αρχή η Μάκρις κατοίκησε μέσα σε ένα σπήλαιο, στο οποίο αργότερα τελέσθηκαν οι γάμοι του Ιάσονα και της Μήδειας.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Μακρις
Νικόλαος Κανελλόπουλος

Ο Νικόλαος Κανελλόπουλος (1864 - 26 Αυγούστου 1936) ήταν Έλληνας βιομήχανος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φτέρη Αιγίου και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Κανελλόπουλου. Φοίτησε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε χημικός στη Ζυρίχη. Μαζί με τον αδερφό του Άγγελο αγόρασε την ελαιουργία «Χαριλάου και Ράλλη» ενώ ίδρυσε και εργοστάσιο σαπωνοποιίας. Επίσης διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία και κυρίως στην ανάπτυξη της βιομηχανίας τσιμέντων «Τιτάν». Ήταν ο επικεφαλής ομάδας τραπεζιτών και βιομηχάνων που ίδρυσε το 1909 την βιομηχανία φωσφορικών λιπασμάτων, με κέντρο το Εργοστάσιο Λιπασμάτων Δραπετσώνας.

Χρημάτισε μέλος του Δ.Σ. της Τράπεζας της Ελλάδος, πρόεδρος πολλών επιχειρήσεων, πρόεδρος του Δ.Σ. των Σιδηροδρόμων Ελλάδος ενώ στην κυβέρνηση Δεμερτζή διορίστηκε υπουργός Οικονομίας, Συγκοινωνιών και Εργασίας.

Απεβίωσε στη Βιέννη στις 26 Αυγούστου 1936. Γιος του ήταν ο Αλέξανδρος Κανελλόπουλος.

Παραπομπές 

Έλληνες βιομήχανοι
Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών
Έλληνες υπουργοί Εργασίας
Νικολαος
Λεωφόρος Αθηνών

Η Λεωφόρος Αθηνών (παλαιότερα αποκαλούμενη ως Λεωφόρος Καβάλας) είναι κύρια οδική αρτηρία που ξεκινά από το κέντρο της Αθήνας και κατευθύνεται δυτικά, ως Εθνική οδός Αθηνών-Κορίνθου. Συγκεκριμένα, από την πλατεία Καραϊσκάκη και τον Σταθμό Μετρό Μεταξουργείο, εκκινά με την ονομασία Αχιλλέως. Την ονομασία Λεωφόρος Αθηνών αποκτά από τη διασταύρωσή της με τη Λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως και διασχίζει τις περιοχές Αιγάλεω και Χαϊδάρι, φτάνοντας έως το Δαφνί. Από τη Μονή Δαφνίου ενώνεται με την Ιερά Οδό, μέχρι τα όρια του Δήμου Ελευσίνας, απ' όπου εκκινά η Εθνική οδός Αθηνών-Κορίνθου. Αποτελεί μέρος των Εθνικών Οδών 8 και 8α.

Για πολλά χρόνια στη Λεωφόρο Αθηνών υπήρχε εμπορική δραστηριότητα με χρήσεις γης χαμηλής αξίας, ωστόσο, μετά τα πρώτα χρόνια του 2000 άρχισαν να κτίζονται κτίρια γραφείων και να αυξάνεται η αξία της γης.

Ιστορικό 
Η λεωφόρος απέκτησε 8 λωρίδες (4 ανά κατεύθυνση) κατά τη δεκαετία του 1950 και κατά τη δεκαετία του 1960 συνδέθηκε με την εθνική οδό Αθηνών-Κορίνθου. Αργότερα, προστέθηκε ο κόμβος με τη Λεωφόρο Κηφισού, ο οποίος πήρε μήνες για να κατασκευαστεί, ενώ στη συνέχεια προστέθηκε ο κόμβος με τη Λεωφόρο Θηβών. Και οι δύο αυτοί κόμβοι είχαν δύο λωρίδες εξόδου και δύο λωρίδες παραμονής στην οδό, για αποσυμφόρηση της κυκλοφοριακής ροής. Μεταξύ των ετών 1991 και 1993 ξεκίνησε η κατασκευή του ανατολικού κόμβου και της δυτικής εισόδου από τη Λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως, εξέλιξη η οποία οδήγησε στο κλείσιμο τμημάτων της Λεωφόρου Αθηνών και της οδού Αχιλλέως. Η οδός παρέκαμπτε μέσω της οδού Παλαμήδου. Σήμερα αποφεύγεται η διέλευση μιας σιδηροδρομικής γραμμής, στην οποία προκαλούνταν κυκλοφοριακή συμφόρηση μετά το άνοιγμα της οδού. Οι εργασίες μεταξύ 1992 και 2000 δεν επηρέασαν τη λεωφόρο, αλλά τους κόμβους στις εισόδους τους. Επί του παρόντος, τελεί υπό κατασκευή η σύνδεσή της με την Περιφερειακή Αιγάλεω.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η νέα λεωφόρος Αθηνών Καθημερινή, 04/08/2007, Άρθρο του Νίκου Βατόπουλου

Αθηνων
Αθηνων
Αθηνων
Μισέλ Πιερ-Λουί

Η Μισέλ Πιερ-Λουί (Michèle Pierre-Louis) είναι πολιτικός από την Αϊτή, η οποία χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας από τον Ιούλιο του 2008 μέχρι την αποπομπή της με απόφαση της Γερουσίας, το 2009. Είναι η δεύτερη γυναίκα που ανήλθε στο πρωθυπουργικό αξίωμα στη χώρα μετά την Κλοντέτ Βερλέι, η οποία θήτευσε από το 1995 ως το 1996.

Βιογραφία και καριέρα 
Γεννήθηκε γύρω στο 1947. Ήταν εκτελεστική διευθύντρια του Ιδρύματος Γνώσεων και Ελευθερίας (FOKAL),. Πρόκειται για μη κυβερνητική οργάωση, η οποία από το 1995 χρηματοδοτείται από τον Τζωρτζ Σόρος. Τον Ιούνιο του 2008 η Πιερ Λουί διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Ρενέ Πρεβάλ μετά την απόρριψη των υποψηφιοτήτων δύο άλλων, από τη Βουλή. Στις 17 Ιουλίου του 2008 η Κάτω Βουλή ενέκρινε την υποψηφιότητα της Πιερ-Λουί με 61 υπέρ, 1 ψήφο κατά και 20 αποχές. Η Γερουσία ενέκρινε επίσης την υποψηφιότητα στις 31 Ιουλίου, με 12 ψήφους υπέρ, 5 αποχές και καμία κατά. Ανέλαβε επίσημα στην πρωθυπουργία στις 5 Σεπτεμβρίου του 2008.

Στις 29 Οκτωβρίου 2009 η Γερουσία ψήφισε (με 18 ψήφους υπέρ επί συνόλου 29) υπέρ της αποπομπής της πρωθυπουργού. Μία ημέρα μετά, ο πρόεδρος Πρεβάλ διόρισε νέο πρωθυπουργό τον Ζαν-Μαξ Μπεγιερίβ.

Παραπομπές 

Πιερ-Λουι
Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Έγκφριθ της Μερκίας

Ο Έγκφριθ της Μερκίας (Ecgfrith, πέθανε το 796), βασιλιάς της Μερκίας (796) μέλος του Οίκου του Ικέλ ήταν γιος και διάδοχος του Όφα της Μερκίας, του κορυφαίου βασιλιά της Μερκίας και της συζύγου του Κινεθρίθ. Ο Έγκφριθ στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας από τον πατέρα του Όφα (787), ήταν η πρώτη γνωστή στέψη Άγγλου βασιλιά από τον πατέρα του στα πρότυπα της στέψης των γιων του Καρλομάγνου από τον πάπα.

Σύμφωνα με τα Χρονικά του Κρόιλαντ προσβλήθηκε από μια ασθένεια και πέθανε 141 μέρες μετά την άνοδο του στον θρόνο. Τον Έγκφριθ διαδέχθηκε ο μακρινός συγγενής του Κοένγουλφ της Μερκίας αφού ο πατέρας του είχε φροντίσει να θανατώσει όλους τους κοντινούς σε συγγένεια διεκδικητές του θρόνου. Σύμφωνο με τον Αλκουίνο της Υόρκης έναν σύγχρονο Άγγλο ιερέα και χρονικογράφο ο Έγκφριθ έζησε πάνω από μια δεκαετία στην αυλή του Καρλομάγνου του οποίου ήταν ένας από τους σημαντικότερους συμβούλους.    
Ο πατέρας του έχυσε πολύ αίμα νεαρών ευγενών για να εξασφαλίσει τον θρόνο στον γιο του με αποτέλεσμα με τον πρόωρο θάνατο του ακούστηκε η φράση "το αίμα του πατέρα επέστρεψε στον γιο". Ο Αλκουίνος της Υόρκης σημειώνει : "αυτό ήταν μεγάλο κακό για την δυναστεία του".

Παραπομπές

Πηγές

Ann Williams (1991). "Ecgfrith king of Mercia". In Ann Williams, Alfred P. Smyth, D. P. Kirby. A Biographical Dictionary of Dark Age Britain. 
Kelly, S. E. (2007). "Offa (d. 796), king of the Mercians". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press.
Lapidge, "Alcuin of York", in Lapidge et al., "Encyclopaedia of Anglo-Saxon England"
Letter of Alcuin to Mercian ealdorman Osbert, tr. in Whitelock, English Historical Documents

Εκγκφριθ
Οίκος του Ικέλ
Τρίκορφο Μεσσηνίας

Το Τρίκορφο είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας. Ο οικισμός ανήκει στην Κοινότητα Τρικόρφου, που υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Τρικόρφου, του Δήμου Μεσσήνης. Η παλαιότερη ονομασία του ήταν Πεντιά.

Πληροφορίες 
Το Τρίκορφο βρίσκεται σε υψόμετρο 394 μέτρων και έχει πληθυσμό 362 κατοίκων σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Με το όνομα Πεντιά αναφέρεται και στην απογραφή των Ενετών του 1690, όνομα το οποίο διατηρήθηκε έως το 1927. Στην Κοινότητα Τρικόρφου, περιλαμβάνονται και οι οικισμοί, του Μαύρου Λόγγου και τον Χιλίων Σπιτιών, που σήμερα δεν κατοικούνται.                                                                           Το όνομα Τρίκορφο προέρχεται από την τοποθεσία που είναι χτισμένο το χωριό, ενώ το όνομα Πεντιά σύμφωνα με την τοπική παράδοση προέρχεται από τις πέντε πρώτες οικογένειες του χωριού.                                                                                                                                                                                                Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την παραγωγή ελαιολάδου, βρώσιμων ελιών και με την καλλιέργεια σύκων.                                         Ενοριακό ναό έχει τον Άγιο Νικόλαο.

Διοικητικές μεταβολές 
Στις 21-04-1835, ο οικισμός Πεντιά ορίζεται έδρα του Δήμου Υάμειας, μαζί με τους οικισμούς Κλήμα, Μαγγανιακό, Δραΐνα, Ζαγάρενα, Κυνηγός, Ξηροκάσι, Ράδου, Πουλίτσα, Μάνεσης και Κάτω Δαλακλή. Στις 18-12-1840, ο οικισμός Πεντιά προσαρτάται στο Δήμο Ιθώμης και ο Δήμος Υάμειας καταργείται. Στις 31-08-1912, ο οικισμός Πεντιά ορίζεται έδρα της Κοινότητας Πεντιάς. Στις 22-12-1927, ο οικισμός Πεντιά μετονομάζεται σε Τρίκορφο και στις 07-06-2010, ο οικισμός Τρίκορφο, προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης.

Πρώην Δήμος Υάμειας 
 Δήμος Υάμειας

Δείτε επίσης 
 Τρίκορφο 2017, χαμηλή πτήση με πιλότο τον George Kats (βίντεο στο youtube)
 Υάμεια
 Αρχαία Υάμεια

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Μεσσηνίας
Δήμος Μεσσήνης
Δήμος Υάμειας
Επισκέπτες Υγείας

Οι Επισκέπτες Υγείας αποτελούν ένα από τα επαγγέλματα υγείας που απαντώνται στο Ελληνικό Κράτος, ενώ στο εξωτερικό τα αντίστοιχα καθηκόντα τα ασκούν κυρίως οι νοσηλευτές, καθώς στις περισσότερες χώρες δεν υφίσταται ως αυτόνομο επάγγελμα, αλλά ως κλάδος της νοσηλευτικής. και πιο συγκεκριμένα της κοινοτικής νοσηλευτικής και δημόσιας υγείας.

Είναι επάγγελμα που ασχολείται κατ' εξοχήν με τα αντικείμενα της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Οι Επισκέπτες Υγείας με βάση τις γνώσεις τους ασχολούνται είτε αυτόνομα είτε σε συνεργασία με άλλους επαγγελματίες στο τομέα της Υγείας και των Κοινωνικών Υπηρεσιών με το σχεδιασμό, ανάπτυξη, εφαρμογή και αξιολόγηση παροχής όλων των Υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. 

Στην Ελλάδα, οι επισκέπτες υγείας συνεργάζονται με άλλους επιστήμονες υγείας, όπως με τους ειδικευμένους Ιατρούς Προληπτικής Ιατρικής (αλλά και άλλων ειδικοτήτων) και με τους ειδικευμένους Νοσηλευτές Δημόσιας και Κοινοτικής υγείας (και άλλων ειδικοτήτων), και μπορούν να εργαστούν σε πολλούς φορείς είτε δημόσιους είτε ιδιωτικούς που αφορούν την πρωτοβάθμια υγεία.

Απαιτούμενη Εκπαίδευση 
Στην Ελλάδα το επάγγελμα ασκούν οι απόφοιτοι του Τμήματος Επισκεπτών - Επισκεπτριών Υγείας της Σχολής Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Αθήνας.

Μετά την κατάργηση των ΤΕΙ οι Επισκέπτες Υγείας είναι απόφοιτοι του Τμήματος Δημόσιας και Κοινοτικής Υγείας με Κατεύθυνση Κοινοτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής (ΠΑ.Δ.Α) και του Τμήματος Δημόσιας και Ενιαίας υγείας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, καθώς και οι ειδικευμένοι κοινοτικοί νοσηλευτές.

Αγορά Εργασίας
Τομείς Απασχόλησης και Προοπτικές Αγοράς Εργασίας: Οι Επισκέπτες Υγείας μπορούν να απασχοληθούν σε κέντρα υγείας, υγειονομικούς σταθμούς, σε ΚΑΠΗ, ΠΙΚΠΑ, ΙΚΑ. αν και οι οργανικές θέσεις είναι περιορισμένες, ενώ στον ιδιωτικό τομέα προτιμώνται κυρίως οι νοσηλευτές.

Επαγγελματικές οργανώσεις
Ο συλλογικός φορέας για τους Επισκέπτες Υγείας είναι ο Πανελλήνιος Σύλλογος Επισκεπτών Υγείας που καλύπτει τους εργαζόμενους του κλάδου και θέτει ορισμένους δεοντολογικούς κανόνες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πανελλήνιος Σύλλογος Επισκεπτών Υγείας
Τμήμα Δημόσιας και Κοινοτικής Υγείας Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής
Τμήμα Δημόσιας και Ενιαίας Υγείας Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Hürriyet

Η Hürriyet (τουρκ. Hürriyet , Ελευθερία) είναι καθημερινή, λαϊκή εφημερίδα της Τουρκίας. Ιδρύθηκε από τον Σεντάτ Σιμαβί την 1 Μαΐου 1948.

Είναι μία από τις πλέον δημοφιλείς εφημερίδες στην Τουρκία. Εκδίδεται από την Doğan Group (Doğan Yayıncılık A.Ş.), η οποία επίσης έχει τις καθημερινές εφημερίδες Milliyet, Radikal, Posta, Turkish Daily News, Özgür Politika, Referans, Fanatik και Fanatik basket και υποστηρίζει πως είναι μία φιλελεύθερη εφημερίδα. Έχει ισχυρές εθνικιστικές ροπές, όπως διαφαίνεται από το ανανεωμένο μότο της, Türkiye Türklerindir (η Τουρκία ανήκει στους Τούρκους). Αριστερά του λογότυπού της υπάρχει μια σύνθεση πορτραίτου του Ατατούρκ, μια Τουρκική σημαία με το μότο.

Η εφημερίδα είναι μια από τις πλέον σημαίνουσες στην Τουρκική δημόσια ζωή και διαθέτει επιφανείς αρθρογράφους όπως τους Οκτάι Εκσί, Ντογάν Ουλούτς και Μπεκίρ Τζοσκούν. Εξαιτίας της προσωπικής ιστορίας του ιδιοκτήτη της Hürriyet Αϊντίν Ντογάν (Aydın Doğan) με την εταιρεία Koç Holding, η εφημερίδα δέχεται κριτική για την ευνοϊκή στάση που διατηρεί απέναντι στην Koç. Η εφημερίδα έχει επίσης στενές σχέσεις με την Γερμανική εφημερίδα Bild της μεγάλης Ευρωπαϊκής εκδοτικής επιχείρησης Axel Springer AG. Ο Γερμανός δημοσιογράφος Κάι Ντίκμαν είναι μέλος του εκτελεστικού γραφείου της Hürriyet.

Η Hürriyet διαθέτει επίσης εκδόσεις για την Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική. Η διαδικτυακή της έκδοση συμπεριλαμβάνει και μια μικρή έκδοση στα Αγγλικά.

Αρθρογράφοι 
 Ντογάν Ουλούτς
 Ερτουγρούλ Οζκιόκ
 Μπεκίρ Τζοσκούν
 Αχμέτ Χακάν
 Οκτάι Εκσί 
 Ντογάν Χιζλάν
 Τουφάν Τουρέντς 
 Αϊσέ Αρμάν 
 Γιαλτσίν Ντογάν 
 Οζντεμίρ Ιντζέ
 Γιαλτσίν Μπάγιερ 
 Τζουνεΐτ Ουλσεβέρ 
 Ερτζάν Κουμτζού 
 Λατίφ Ντεμιρτζί 
 Σουκρού Κιζιλότ 
 Μπουλέντ Ντιουζγκίτ 
 Εγκέ Τζανσέν 
 Γκιουζίν Σαγιάρ (Γκιουζίν Αμπλά)
 Φεϋζά Αλγκάν

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο ιστότοπος της Hürriyet 
 Ιστότοπος της Hürriyet στα αγγλικά
 Hürriyet USA
 Ιστότοπος της Hürriyet Corporate

Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κωνσταντινούπολη
Εφημερίδες στην τουρκική γλώσσα
Καθημερινές εφημερίδες
Διελκυστίνδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η διελκυστίνδα ήταν ομαδικό ολυμπιακό άθλημα που πρωτοεμφανίστηκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1900 και τελικά αφαιρέθηκε οριστικά από το πρόγραμμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924.

Ιστορικές πληροφορίες 

Η διελκυστίνδα αποτελούσε ένα παλιό παραδοσιακό αγώνισμα και μπήκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιάδων το 1900 στο Παρίσι. Ως το 1908 κάθε χώρα μπορούσε να στέλνει περισσότερες από μια ομάδες και επομένως να κερδίσει πάνω από ένα μετάλλιο στην ίδια ολυμπιάδα. Π.χ. το 1904 στο Σεντ Λούις και το 1908 στο Λονδίνο και τα τρία μετάλλια κατακτήθηκαν από την ίδια χώρα. Το 1904 από τις ΗΠΑ και το 1908 από τη Μεγάλη Βρετανία. 

Η διελκυστίνδα θεωρείτο περισσότερο παιχνίδι πάρα άθλημα και δεν έγινε ποτέ ιδιαίτερα δημοφιλής. Η συμμετοχή στις Ολυμπιάδες ήταν μικρή και συχνά έπαιρναν μέρος αθλητές άλλων αθλημάτων (π.χ. ρίπτες, παλαιστές, αρσιβαρίστες). Το 1900 συμμετείχαν μόνο δύο ομάδες, εκ των οποίων η μια μικτή από αθλητές της Δανίας και Σουηδίας κάτι που επιτρεπόταν τότε από τη Δ.Ο.Ε.. Το 1904 έλαβαν μέρος έξι ομάδες, από τις οποίες οι τέσσερις ήταν από τις ΗΠΑ. Το 1908 από τις πέντε ομάδες, οι τρεις ήταν βρετανικές. Το 1912 μετείχαν μόνο δύο ομάδες και το 1920 πέντε. Μετά το 1920 αποφασίστηκε να μην περιληφθεί ξανά στο ολυμπιακό πρόγραμμα, λόγω του περιορισμένου ενδιαφέροντος.

Το άθλημα διεξήχθη και στη Μεσοολυμπιάδα 1906 στην Αθήνα.

Ελληνική παρουσία 

Η διελκυστίνδα ήταν αρκετά δημοφιλής στην Ελλάδα και διεξαγόταν τόσο στους πανελλήνιους αγώνες στίβου, όσο και σε άλλες διοργανώσεις, όπως ήταν οι Πανιώνιοι Αγώνες. 

Στην Ολυμπιάδα του 1904 η Ελλάδα συμμετείχε με την ομάδα του Πανελλήνιου Γ.Σ. Ηττήθηκε από την αμερικανική ομάδα του Σεντ Λούις και κατέλαβε την πέμπτη θέση. Την ομάδα αποτελούσαν οι αθλητές: Νικόλαος Γεωργαντάς, Περ. Κακούσης, Δημ. Δημητρακόπουλος, Αν. Γεωργόπουλος και Β. Μέταλος

Στη Μεσοολυμπιάδα του 1906 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο. Την ομάδα αποτελούσαν οι: Σπυρίδων Λάζαρος, Κωνσταντίνος Λάζαρος, Κωνσταντίνος Παρνασσάς, Αντώνιος Τσίτας, Σπυρίδων Βέλλας, Βασίλειος Ψάχος, Γεώργιος Ψάχος, Γεώργιος Παπαχρήστου και Παναγιώτης Τριβουλίδας.

Μετάλλια 

 1900
   Μικτή (με αθλητές από  Δανία και  Σουηδία)
  
  Δεν δόθηκε
 1904
   Μιλγουόκι
   Σεντ Λούις 1
   Σεντ Λούις 2
 1906 (Μεσοολυμπιάδα)
  
  
  
 1908
   Αστυνομία Λονδίνου
   Αστυνομία Λίβερπουλ
   Μητροπολιτική Αστυνομία
 1912
  
   Μεγάλη Βρετανία
  Δεν δόθηκε
 1920
   Μεγάλη Βρετανία
   Ολλανδία

Παραπομπές 

Διελκυστίνδα
Ωχρά σπειροχαίτη

{{ταξινομοπλαίσιο
| όνομα = Ωχρά σπειροχαίτηTreponema pallidum
| εικόνα = Treponema pallidum.jpg
| πλάτος_εικόνας = 300px
| λεζάντα_εικόνας = Ηλεκτρονική μικρογραφία ωχράς σπειροχαίτης, του βακτηρίου που προκαλεί τη σύφιλη.
| επικράτεια = Βακτήρια (Bacteria)
| συνομοταξία = Σπειροχαίτες (Spirochaetes)
| τάξη = Σπειροχαιτώδη (Spirochaetales)
| οικογένεια = Σπειροχαιτοειδή (Spirochaetaceae)
| γένος = Τρεπόνημα (Treponema)
| είδος = T. pallidum
| διώνυμο = Treponema pallidum
}}

Η ωχρά σπειροχαίτη ή Τρεπόνημα το ωχρόν (Treponema pallidum) είναι βακτήριο του γένους Treponema''.

Αποτελεί μικροοργανισμό λεπτό, μεγάλου μήκους, σπειροειδούς σχήματος, κινούμενο με ελικοειδείς κινήσεις. Μεταφράστηκε ως «ωχρά» διότι δε χρωματίζεται καλά με τις συνήθεις χρωστικές για μικροσκόπηση.

Έχει την ισχυρότερη λοιμογόνο δράση σε σχέση με τα υπόλοιπα παθογόνα τρεπονήματα και την ικανότητα να προσβάλλει πρακτικά κάθε σύστημα του οργανισμού. Μεταδίδεται με τη σεξουαλική επαφή και προκαλεί τη σύφιλη. Τα συμπτώματα και στους άντρες και στις γυναίκες είναι τα ίδια. Περίπου 3 εβδομάδες μετά τη μόλυνση, στο 1ο στάδιο, εμφανίζεται στο πέος, στον κόλπο ή στον πρωκτό, μια ανώδυνη σκληρή πληγή, η οποία περιέχει πολυάριθμα μικρόβια και γι' αυτό είναι πολύ μολυσματική. Η πληγή αυτή εξαφανίζεται σε λίγες εβδομάδες, αλλά η νόσος εξελίσσεται, και μέσα σε 3 μήνες φτάνει στο 2ο στάδιο.

Αναφορές στη σύγχρονη κουλτούρα 
Το Αθηναϊκό έντεχνο αναρχικό συγκρότημα Ωχρά Σπειροχαίτη χρησιμοποιεί ως όνομα την ονομασία του βακτηρίου την οποία πιθανότατα εμπνεύστηκε από το ομώνυμο ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη.

Αναφορές

Βιβλιογραφία 
 Αντωνιάδης Α. και συν., "Ιατρική Μικροβιολογία", 3η έκδοση, εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλίδης, Βιβλίο Βιολογίας Α λυκείου , 2005, ISBN 960-399-333-6

Σπειροχαίτες
Επιστροφή φορέα

Επιστροφή φορέα (αγγλ. carriage return) ή επιστροφή κυλίνδρου  ή επιστροφή σαριό (από το γαλλικο chariot) λεγόταν αρχικά ένας χαρακτήρας ελέγχου στον κώδικα Baudot σε ένα τηλέτυπο για επιστροφή από το τέλος της γραμμής στην αρχή της και δεν περιλάμβανε τροφοδοσία γραμμής.

Μετέπειτα χρησιμοποιήθηκε σαν όνομα για ένα μηχανισμό ή μοχλό σε μια γραφομηχανή που η χρήση του θα προκαλούσε την κίνηση του κυλίνδρου (σαριό), πάνω στον οποίο ήταν το χαρτί, να επιστρέψει
στην αριστερή πλευρά του χαρτιού αφού είχε γραφτεί μια γραμμή, και συνήθως θα μετακινούσε το χαρτί και στην επόμενη γραμμή. 

Η πρώτη ηλεκτρική επιστροφή φορέα (σε αντίθεση με τον μοχλό που ήταν μηχανικός) εμφανίστηκε στις ηλεκτρικές γραφομηχανές το 1960 σε μοντέλο της εταιρίας Smith Corona. Το πλήκτρο για αυτήν την λειτουργία ονομαζόταν συνήθως carriage return (επιστροφή φορέα) ή  return (επιστροφή). Για να βελτιώσουν το πληκτρολόγιο για μη-αγγλομαθείς πελάτες, εισήχθη το σύμβολο  σαν διακριτικό σημάδι του πλήκτρου με την εν λόγω λειτουργία, αφού αυτό το γραφικό θα επικοινωνούσε καλύτερα την ενέργεια του πλήκτρου χωρίς τη χρήση λέξεων.

Αναλογίες στον υπολογιστή 

Στους υπολογιστές ή επιστροφή φορέα με τη συντομογραφία CR από το carriage return  είναι ένας από τους χαρακτήρες ελέγχου στον κώδικα ASCII, στο Unicode και στον EBCDIC που δίνει εντολή σε έναν εκτυπωτή ή σε κάποιο είδος οθόνης να μετακινήσει τη θέση του δρομέα (σημείο εισαγωγής κειμένου) στην πρώτη θέση της ίδιας γραμμής. Κυρίως χρησιμοποιήθηκε μαζί με την τροφοδοσία γραμμής (line feed), μια μετακίνηση στην επόμενη γραμμή, ενώ η επιστροφή φορέα προηγούμενη της τροφοδοσίας γραμμής σηματοδοτούσε μια νέα γραμμή. Ο όρος προέρχεται από την παραπάνω χρήση (εισαγωγική ενότητα) αφού οι πρώιμοι εκτυπωτές έμοιαζαν με γραφομηχανές, και αυτός ο χαρακτήρας
θα ενεργοποιούσε ένα φυσικό-μηχανικό μηχανισμό επιστροφής φορέα.

Πολλά προγράμματα υπολογιστών χρησιμοποιούν τον χαρακτήρα επιστροφή φορέα , μόνο του ή μαζί με 
τροφοδοσία γραμμής, για να σηματοδοτήσουν το τέλος μιας γραμμής κειμένου, αλλά για αυτήν
την λειτουργία χρησιμοποιούνται και άλλοι χαρακτήρες (δείτε Νέα γραμμή).
Άλλα προγράμματα τον χρησιμοποιούν σαν διαχωριστικό παραγράφου (μια σκληρή επιστροφή).
Επίσης μερικά πρότυπα εισαγάγουν τις δικές τους αναπαραστάσεις χαρακτήρων ελέγχου γραμμής και παραγράφου (π.χ. η HTML χειρίζεται την επιστροφή φορέα και τροφοδοσία γραμμής σαν λευκό-διάστημα.

Στον κώδικα ASCII και Unicode, ο κώδικας χαρακτήρα δεκαδικό 13 (ή  δεκαεξαδικός 0D) ορίζεται να είναι επιστροφή φορέα . Στη C (γλώσσα προγραμματισμού) και άλλες γλώσσες που επηρεάστηκαν από αυτήν η ακολουθία χαρακτήρων, \r συμβολίζει αυτόν τον χαρακτήρα..

Δες επίσης
Λευκό διάστημα
Νέα γραμμή

Πηγές

Κωδικοποίηση χαρακτήρων
Ηρόδικος ο Σηλύμβριος

Ο Ηρóδιĸος ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός του πέμπτου αιώνα π.Χ., που γεννήθηκε στη Σηλυμβρία.
Θεωρείται ότι χρησιμοποίησε πρώτος την θεραπευτική σωματική άσκηση ως ιαματικό μέσο για να γιατρέψει ασθένειες, και θεωρείται ότι ήταν ένας από τους δασκάλους του Ιπποκράτη.
Συνιστούσε επίσης την καλή διατροφή και τα μασάζ με την χρήση βοτάνων και ελαίων, ενώ οι θεωρίες του έγιναν θεμέλιο της αθλητικής ιατρικής. Έδωσε συγκεκριμένες οδηγίες για το πως να εφαρμόζεται το μασάζ.

Ο Ηρóδιĸος περιγράφεται επίσης ως παιδοτρίβης και σοφιστής.

Παραπομπές

Πηγές 
 Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και της μυθολογίας
 History and Development of Mechanical Vibration Therapy

Δείτε επίσης
 Ίκκος ο Ταραντίνος

Ηροδιĸος
Σοφιστές
Τρίλοφος Θεσσαλονίκης

Ο Τρίλοφος η το Τρίλοφο είναι κωμόπολη της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης.

Γεωγραφία 
Ο Τρίλοφος βρίσκεται 20 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του κέντρου της Θεσσαλονίκης, 6 χιλιόμετρα ανατολικά του Θερμαϊκού κόλπου και 11 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της παραλίας της Επανομής. Είναι κτισμένος νότια του Διεθνή Κρατικού Αερολιμένα Θεσσαλονίκης και ανατολικά της Νέας Μηχανιώνας σε υψόμετρο 140 μέτρα. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Θέρμης και έχει οριστεί έδρα της Δημοτικής Ενότητας Μίκρας. Ο πληθυσμός του κατά την Απογραφή του 2011 ανερχόταν σε 7.227 κατοίκους.

Εκπαίδευση 
Στον Τρίλοφο λειτουργούν οι εξής εκπαιδευτικές υποδομές:

1о Διθέσιο, 2ο & 3о Τριθέσιο Ολοήμερο Νηπιαγωγείο Τριλόφου

1о & 2ο  Ολοήμερο Δημοτικό Τριλόφου

1о  Ολοήμερο Γυμνάσιο & Λύκειο Μίκρας (Τριλόφου)

2ο Ολοήμερο Γυμνάσιο Μίκρας (Τριλόφου)

Εκκλησίες & ξωκλήσια 

Ιερός Ναός Αγ. Αθανασίου Τριλόφου

Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Αγ. Κυριακή

Αγ. Παντελεήμονας

Αγ. Παρασκευή

Προφήτης Ηλίας

Αγ. Άννα

Αγ. Μόδεστος

Ονομασία 
Πρώτη αναφορά του Τριλόφου με το παλιό όνομα "Ζομβάτοι" στις πηγές γίνεται το 1240 σε αγιορείτικο έγγραφο. Η κατοίκηση του συνεχίστηκε αδιάκοπα σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Το χωριό ανήκε διοικητικά στο ναχιγιέ της Καλαμαριάς και ειδικότερα στο χάσι του Λόγγου.  Μέχρι το 1927 ο Τρίλοφος είχε την ονομασία Ζουμπάτ ή Ζουμπάτες (Ζουμπάταις) ή Σπάτες. Η κυριότερη εκδοχή για την ονομασία αυτή προέρχεται το πάτημα των σταφυλιών (Ζουμ - Πατ). Από τον Τρίλοφο κατάγονταν οι αγωνιστές της επανάστασης του 1821, Γεώργιος Καραλής και Κωνσταντίνος Λιόλιου. Η ονομασία Τρίλοφος προέρχεται από το γεγονός ότι το χωριό βρίσκεται κτισμένο σε τρεις λόφους, το Κοτρώνι στα ανατολικά, τον  Προφήτη Ηλία στα νότια και την Τούμπα ή Συγκουνά στα δυτικά.

Πληθυσμός
Η πληθυσμιακή εξέλιξη του Τριλόφου είναι η ακόλουθη:

Παραπομπές 

Δήμος Θέρμης
Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Μαραθώνιος στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ο Μαραθώνιος Δρόμος είναι το πιο κλασικό ολυμπιακό αγώνισμα στίβου, αφού δημιουργήθηκε για να τιμηθεί η Ελλάδα με την ευκαιρία της αναβίωσης των Ολυμπιάδων το 1896, στην Αθήνα.

Ο αγώνας διεξάγεται εκτός σταδίου στους δρόμους της διοργανώτριας πόλης. Όμως, ο τερματισμός γίνεται πάντα στο Ολυμπιακό Στάδιο και συγκεντρώνει τεράστιο ενδιαφέρον. Με την τέλεσή του έχουν συνδεθεί πολλά δραματικά επεισόδια και αγωνιώδεις τερματισμοί.

Ο Μαραθώνιος γυναικών εντάχθηκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα στίβου το 1984 στην Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες.

Φυσιογνωμίες 
 Σπύρος Λούης: Έλληνας ολυμπιονίκης στην Αθήνα το 1896.
 Εμίλ Ζάτοπεκ: Τσέχος ολυμπιονίκης στο Ελσίνκι το 1952, ο οποίος στην ίδια ολυμπιάδα κατέκτησε επίσης τα χρυσά μετάλλια των 5.000 και 10.000 μέτρων. 
 Αμπέμπε Μπικίλα: Αιθίοπας με δύο ολυμπιακές νίκες το 1960 στη Ρώμη και το 1964 στο Τόκιο. Μάλιστα το 1960 νίκησε τρέχοντας ξυπόλητος.
 Βάλντεμαρ Τσιερπίνσκι: Ανατολικογερμανός με δύο ολυμπιακές νίκες το 1976 στο Μόντρεαλ και το 1980 στη Μόσχα.
 Ελιούντ Κιπτσόγκε: Κένυα με δύο χρυσά, το 2021 και το 2021.

Ολυμπιονίκες

Άνδρες 
 1896
   Σπύρος Λούης
 1900 
   Μισέλ Τεατό
 1904
   Τόμας Χικς
 19061 
   Μπίλι Σέρινγκ
 1908
   Τζον Χάγιες
 1912
   Κένεθ Μακάρθρουρ
 1920
   Χάνες Κολεμάινεν 
 1924
   Άλμπιν Στένροος
 1928
    Ελ Ουαφί
 1932
   Χουάν Σαβάλα
 1936
  /  Σον Κιτέι2  
 1948
   Ντέλφο Καμπρέρα
 1952
   Εμίλ Ζάτοπεκ
 1956
   Αλέν Μιμούν
 1960
   Αμπέμπε Μπικίλα
 1964
   Αμπέμπε Μπικίλα
 1968
   Μάμο Βόλντε
 1972
   Φρανκ Σόρτερ
 1976 
   Βάλντεμαρ Τσιερπίνσκι
 1980
   Βάλντεμαρ Τσιερπίνσκι
 1984
   Κάρλος Λόπεζ
 1988
   Τζελίντο Μπορντίν
 1992
    Γιανγκ Τσο Χουάνγκ
 1996
    Γιοσία Θουγκβάνε 
 2000
   Γκεζαχένιε Αμπέρα
 2004
    Στέφανο Μπαλντίνι
 2008
   Σάμιουελ Γουανχίρου
 2012
   Στέφεν Κίπροτιτς
 2016
   Ελιούντ Κίπτσογκε
 2021
   Ελιούντ Κίπτσογκε

Σημειώσεις:     
1 Το 1906 διεξήχθη η ανεπίσημη Μεσο-ολυμπιάδα.    
2 Ο νικητής του 1936 Σον Κιτέι, ήταν από την Κορέα, τότε κατεχόμενη από την Ιαπωνία, γι’ αυτό η διπλή σημαία: /.

Γυναίκες 
 1984
   Τζόαν Μπινόιτ
 1988
   Ρόζα Μότα
 1992
  / Βαλεντίνα Γιεγκόροβα (Ενωμένη Ομάδα της πρώην ΕΣΣΔ)
 1996
    Φατούμα Ρόμπα 
 2000
    Ναόκο Τακαχάσι 
 2004
    Μιζούκι Νογκούτσι 
 2008
   Κωνσταντίνα Τομέσκου 
 2012
   Τίκι Γκελάνα
 2016
   Τζεμίμα Σούμγκονγκ 
 2021
   Πέρες Τζεπτσίρτσιρ

Ολυμπιακό ρεκόρ 
Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 2:06:32 και σημειώθηκε από τον Κενυάτη Σάμιουελ Γουανχίρου στις 24 Αυγούστου 2008 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου. 

Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 2:23:07 και σημειώθηκε από την Τίκι Γκελάνα (Αιθιοπία) στις 5 Αυγούστου 2012 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου.

Πηγές
 Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980, Χρυσός Τύπος Α.Ε.
 Ολυμπιάδα 80, Olympic Press
 Τοm McNab: Ολυμπιακοί Αγώνες 1984, Bell
 Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, Εκδοτική Αθηνών.

Παραπομπές 

Μαραθωνιος
Ολυμπιακοι
Ελένη Αποστολοπούλου

Η Ελένη Αποστολοπούλου (Αθήνα 1984-) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και σκηνοθέτρια.

Βιογραφία 
Η ηθοποιός γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας της ασχολήθηκε με το Τάε Κβον Ντο συμμετέχοντας μάλιστα και σε μερικούς αγώνες. Φοίτησε σε ελληνογαλλικό σχολείο της Αθήνας και αργότερα στη Δραματική Σχολή «Ίασμος» του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Έχει πάρει μέρος σε πολλές ελληνικές τηλεοπτικές σειρές και θεατρικά έργα. Τα τελευταία χρόνια ζει στο Παρίσι, όπου εργάζεται ως ηθοποιός και σκηνοθέτρια.

Καριέρα 
Συμμετείχε σε δέκα επεισόδια της σειράς 10η εντολή του Πάνου Κοκκινόπουλου και αργότερα σε ένα επεισόδιο της σειράς Αστυνόμος Μπέκας, στα Μαύρα Μεσάνυχτα και στη σειρά Ο πόλεμος των άστρων. Υποδύθηκε επίσης τον ρόλο της Αλίκης στη σειρά Δεληγιάννειον Παρθεναγωγείον του Χάρη Ρώμα. Έπειτα και σε μία ακόμα παραγωγή του ΑΝΤ1, συγκεκριμένα στη σειρά Πάρης και Ελένη.

Η ηθοποιός έχει συμμετάσχει και σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, όπως το Το τρίτο στεφάνι, τις Νύφες και τον Μπακαλόγατο. Έχει πάρει μέρος, επίσης το 2008 και στην κωμική παράσταση Το φιόρο του Λεβάντε. Έχει κάνει το πέρασμα και από τον ελληνικό κινηματογράφο συμμετέχοντας στις ταινίες Νυφες, Η γυναίκα ειναι σκληρός ανθρωπος και στην φυγή. Το 2012 συμμετείχε στην ταινία αγγλοελληνικής παραγωγής The Telemachy μαζί με τους Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και David Ames.

Αν και τα τελευταία χρόνια ζει στο Παρίσι το 2015 επέστρεψε στην Ελλάδα για να συμμετάσχει σε μερικά ακόμα επεισόδια της σειράς 10η εντολή.

Πηγές 
http://www.iasmos.net/user.php?uid=2568&acatid=310

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://www.facebook.com/eleni.apostolopoulou.3/photos?lst=100004343821793%3A100002435671356%3A1589451983
 https://www.facebook.com/Eleni-Apostolopoulou-FAN-PAGE-252704751434046/

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κόλλα

Κόλλα ονομάζεται ουσία η οποία χρησιμεύει για τη συγκόλληση επιφανειών. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία από κόλλες, ειδικές για κάθε εφαρμογή. Για παράδειγμα υπάρχουν κόλλες για ξύλα, για μέταλλα, για γυαλιά κ.λ.π. Κάθε κόλλα έχει και συγκεκριμένο χρόνο σκλήρυνσης. Για παράδειγμα, οι κυανοακρυλικές κόλλες ενεργούν σε μερικά δευτερόλεπτα, ενώ οι ξυλόκολλες χρειάζονται αρκετή ώρα για να ενεργήσουν.

Οι κόλλες είναι ουσίες οι οποίες όταν έλθουν σε επαφή με τον αέρα ή με άλλο υλικό, σκληραίνουν και συγκολλούν τις επιφάνειες με τις οποίες βρίσκονται σε επαφή.

Υπάρχει μεγάλη ποικιλία στις κατηγορίες υλικών και μηχανισμών λειτουργίας κάθε κόλλας. Υπάρχουν κόλλες που σκληραίνουν όταν εξατμιστεί το διαλυτικό το οποίο περιέχουν, άλλες κόλλες που σκληραίνουν όταν κρυσταλλωθούν, άλλες όταν πέσει πάνω τους ηλιακή ή υπεριώδης ακτινοβολία και οι θερμοπλαστικές κόλλες, οι οποίες σκληραίνουν σε θερμοκρασία περιβάλλοντος και για την εφαρμογή τους χρησιμοποιούνται υψηλότερες θερμοκρασίες 120-180º C, στις οποίες είναι ρευστές. Υπάρχουν κόλλες δυο υλικών, οι οποίες αποτελούνται από δυο υλικά τα οποία δεν έχουν ιδιότητες κόλλας τα οποία όταν αναμιχθούν αντιδρούν και σχηματίζουν ισχυρές κόλλες, υπάρχουν ακόμη κόλλες σε σκόνη οι όποιες σκληραίνουν με την προσθήκη νερού (π.χ. κόλλα πλακιδίων).

Ανάλογα με τη χρήση της κάθε κόλλας, ταιριάζουν διαφορετικές κόλλες. 
Ένα κριτήριο είναι το πάχος του στρώματος της κόλλας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί (για ανώμαλες επιφάνειες χρειάζεται παχύρρευστη κόλλα που να μπαίνει στα κενά, ενώ για επιφάνειες που ταιριάζουν απόλυτα ταιριάζει κόλλα τόσο λεπτή ώστε να είναι αποτελεσματική σε μορφή λεπτού φίλμ). Άλλο κριτήριο είναι η δύναμη που χρειάζεται να έχει η κόλλα (συνήθως όσο πιο δυνατή η κόλλα τόσο καλύτερα, αλλά υπάρχουν και εφαρμογές για κόλλες με μικρή αντοχή). Σε ορισμένες περιπτώσεις σημαντικό κριτήριο είναι ο χρόνος σκλήρυνσης.

Υλικά
Τάρρα

Η Τάρρα ήταν αρχαία αυτόνομη πόλη της Κρήτης που βρισκόταν μεταξύ των πόλεων  Φοίνικος και Ποικιλασσού και κοντά στην Έλυρο της οποίας και αποτελούσε επίνειο.

Η Τάρρα κατά την αρχαιότητα αποτελούσε το μεγάλο κέντρο λατρείας του Θεού Απόλλωνα στη Κρήτη που καθορίσθηκε από τον ιερομάντη Καρμάνορα στην οικία του οποίου ο Απόλλωνας "συνεγένετο τη νύμφη Ακκαλίδι".

Τα νομίσματα της Τάρρας παρίσταναν επί της μιας όψης κεφαλή κρητικής αιγός και επί της άλλης μέλισσα. Τον 3ο αιώνα π.χ. αποτέλεσε μέλος του κοινού των Ορείων , μια ομοσπονδίας  ορεινών πόλεων όπου τα μέλη της απολάμβαναν ανεξαρτησία αλλά είχαν κοινή εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Η ομοσπονδία αυτή αποτελούνταν από τις πόλεις Λισό, Συία, Ποικιλασσός, Τάρρα, Υρτακίνα και Έλυρος.

Παραπομπές

Δείτε σχετικά 
Ταρραίος Απόλλων

Αρχαία ιερά
Πόλεις της αρχαίας Κρήτης
Κεραμικά πλακάκια

Τα κεραμικά πλακάκια (ή πλακίδια) είναι τεχνητό υλικό , με πρώτη ύλη τον πηλό, που χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα έως σήμερα για την επένδυση δαπέδων, τοίχων αλλά και για διακόσμηση.

Ιστορία
Είναι άγνωστο πότε ο άνθρωπος χρησιμοποίησε για πρώτη φορά κεραμικά πλακάκια. Επιφάνειες στρωμένες με κεραμικά πλακάκια έχουν βρεθεί σε πυραμίδες, στη αρχαία Βαβυλώνα με περίτεχνες παραστάσεις και χρώματα και σε όλες τις αρχαίες ελληνικές και ρωμαϊκές πόλεις. Κατά τον Μεσαίωνα ευρεία χρήση είχαν στα Ισλαμικά κράτη, κυρίως στην Περσία και Συρία, με περίτεχνες διακοσμήσεις. Πρώτοι τα έφεραν και τα διέδωσαν στην Ευρώπη οι Μαυριτανοί κατακτητές της Ισπανίας. Σε γενική χρήση πρώτα χρησιμοποιήθηκαν στην Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία και σήμερα σε όλο σχεδόν τον κόσμο.

Τον 15ο αιώνα πλακάκια με κέντρο παραγωγής την Σεβίλη εξάγονταν στην Βρετανία και στην Ιταλία. Στην Ιταλία διασώζονται και σήμερα κτίρια στη Νάπολη και Γένοβα διακοσμημένα με κεραμικά της Σεβίλης. Το 1840 αναφέρεται η ευρεία χρήση τους στην πλακόστρωση δαπέδων σπιτιών στην νότιο Ισπανία με κέντρο κατασκευής τους την Ανδαλουσία και για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε μηχανικός τρόπος. Το 1888 παρουσιάστηκαν στην διεθνή έκθεση της Βαρκελώνης.

Το 1980 στην Ιταλία εμφανίστηκε μια νέα μέθοδος κατασκευής και ψησίματος, η monocottura όπως λέγεται, που έφερε επανάσταση στο χώρο. Με την μέθοδο αυτή ο άργιλος και ο πηλός ψήνονταν μαζί ταυτόχρονα μειώνοντας τον χρόνο παρασκευής και κάνοντας τα πιο ανθεκτικά. Επίσης μειώθηκε το κόστος παραγωγής και κατασκευής δίνοντας την δυνατότητα για πώλησης τους σε πιο προσιτές τιμές .

Τα πρώτα πλακάκια ήταν ζωγραφισμένα στο χέρι, κατασκευάζονταν από πηλό και ψήνονταν στο ήλιο ή ψήνονταν σε φωτιά και κόβονταν επίσης με το χέρι.

Σήμερα

Σήμερα χρησιμοποιούνται ευρέως εξαιτίας της εύκολης τοποθέτησης τους σε σχέση με το μάρμαρο και για λόγους οικονομίας αφού η τιμή πώλησης τους είναι πολύ χαμηλή από αυτή του μαρμάρου. Κατασκευάζονται σε πολλές διαστάσεις και χρώματα. Είναι ανθεκτικά σε όλες τις καιρικές συνθήκες και χρησιμοποιούνται στην πλακόστρωση δαπέδων εσωτερικών χώρων, στη πλακόστρωση πεζοδρομίων, επένδυση μπάνιων, κουζινών αλλά και τοίχων σαν διακοσμητικά.

Τα κεραμικά πλακάκια χωρίζονται σε αυτά που είναι επικαλυμμένα με πορσελάνη και είναι πιο γυαλιστερά. Σε αυτά που δεν έχουν επικάλυψη πορσελάνης, τα ματ όπως λέγονται, και σε πλακάκια εξωτερικών χώρων με ανάγλυφη όψη για να μην γλιστράει. Ανάλογα με την χρήση που προορίζονται έχουν διαφορετικό πάχος και αντοχή.

Η πρώτη ύλη σήμερα είναι ο πηλός που ψήνεται σε υψηλές θερμοκρασίες και υγρή άργιλος, ο χρωματισμός του και όλη η κατασκευή τους γίνεται με μηχανικό τρόπο. Η κατασκευή τους σήμερα γίνεται με τον εξής τρόπο: αρχικά χύνονται τα υλικά σε υγρή μορφή σε καλούπια και αποξηραίνονται, μετά γίνεται η επικάλυψη τους και μπαίνουν σε κλιβάνους όπου ψήνονται σε θερμοκρασίες 2.000 βαθμών και πάνω.

Πηγές 
Ιστορία των κεραμικών πλακιδίων (αγγλικά)
Ιστορία των κεραμικών πλακιδίων στην Ισπανία (αγγλικά)
Ιστορία των κεραμικών πλακιδίων (αγγλικά)
Οικοδομικά υλικά Ιστορία της εταιρείας bellano ceramic tile (αγγλικά) , Με ιστορικά στοιχεία για τα Ιταλικά πλακάκια.
Angelus Novus

Το Angelus Novus είναι υδατογραφία του Ελβετο-Γερμανού ζωγράφου Πάουλ Κλέε, η οποία φιλοτεχνήθηκε το 1920.

Ο Γερμανός κριτικός Βάλτερ Μπένγιαμιν, ιδιοκτήτης του έργου για πολλά χρόνια, εκτιμούσε πως απεικόνιζε «τον άγγελο της ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Όπου εμείς αντιλαμβανόμαστε μια αλυσίδα γεγονότων, αυτός βλέπει μία μοναδική καταστροφή που συνεχίζει να συσσωρεύει το ένα ερείπιο πάνω στο άλλο».

Ο Όττο Καρλ Βερκμάιστερ σε σχόλιά του έχει ισχυριστεί πως αυτή η ερμηνεία του αγγέλου από τον Μπέντζαμιν έχει οδηγήσει στο να καταστεί ο άγγελος «ίνδαλμα της αριστεράς».

Το όνομα και η σύλληψη του αγγέλου έχει εμπνεύσει έργα άλλων καλλιτεχνών και μουσικών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Angelus Novus

 
Πίνακες του Πάουλ Κλέε
Πίνακες του 1920