joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σατόσι Τατζίρι

Ο Σατόσι Τατζίρι (田尻 智, 28 Αυγούστου 1965) είναι Ιάπωνας σχεδιαστής βιντεοπαιχνιδιών, γνωστότερος για τη δημιουργία του franchise Πόκεμον, ιδρυτής της εταιρείας ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών, Game Freak. Ο Τατζίρι εργάστηκε, επίσης, και σε spin-offs του Mario και του The Legend of Zelda.

Ζωή και καριέρα
Ο Τατζίρι μεγάλωσε στα προάστια του Τόκιο και διασκέδαζε συλλέγοντας έντομα. Λίγο καιρό αργότερα, η περιοχή που έμενε, δασώδης και πράσινη, γέμισε από πολυκατοικίες και μαγαζιά, κάτι που τον εμπόδισε από τη συνέχιση της ενασχόλησής του αυτής. Η ιδέα της "γέννησης" των δημοφιλών πλασμάτων Πόκεμον του ήρθε, όσο έπαιζε ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Στα παιχνίδια Πόκεμον, ο στόχος είναι να πιάσει ο παίκτης κάποια πλάσματα και να νικήσει άλλους εκπαιδευτές. Αυτή η ιδέα πήγαζε από την προτίμηση του Τατζίρι στη συλλογή εντόμων. Το 1982, ο Τατζίρι μαζί με δύο φίλους του εξέδιδαν ένα περιοδικό με τίτλο "Game Freak". Ο λόγος για τον οποίο ασχολήθηκε με τα ηλεκτρονικά ήταν γιατί ένας φίλος του πήρε μέρος σε διαγωνισμό και κέρδισε. Το έπαθλο του ήταν να φτιάξει ένα δικό του βιντεοπαιχνίδι. Έτσι ο Τατζίρι και οι φίλοι του έφτιαξαν την "Game Freak", η οποία πήρε το όνομά της από το περιοδικό που εξέδιδαν.

Τα επόμενα έξι χρόνια ο Τατζίρι ασχολήθηκε με την δημιουργία των παιχνιδιών Πόκεμον και συγκεκριμένα του πήρε χρόνο να ολοκληρώσει τον Mew, ένα μυθικό Πόκεμον που εμφανίζεται μόνο στις Κόκκινη/Μπλε/Κίτρινη εκδόσεις των παιχνιδιών Πόκεμον για το Game Boy της Nintendo.

Εργασίες

Παραπομπές

Pokémon
Παραγωγοί βιντεοπαιχνιδιών
Σκηνοθέτες βιντεοπαιχνιδιών
Σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών
Ερλ Τάπερ

Ο Ερλ Τάπερ (Earl Silas Tupper, 28 Ιουλίου 1907 - 5 Οκτωβρίου 1983) ήταν Αμερικανός επιχειρηματίας, εφευρέτης των κλεισμένων αεροστεγώς πλαστικών δοχείων για αποθήκευση τροφίμων, που φέρουν το όνομά του.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου του 1907 στο Βερολίνο του Νιου Χαμσάιρ των ΗΠΑ. Μετά το τέλος του σχολείου του, ασχολήθηκε με τη διαρρύθμιση χώρων και την κηπουρική (φυτώρια) ως την περίοδο της μεγάλης οικονομικής κρίσης, οπότε η επιχείρησή του χρεοκόπησε. Στη συνέχεια εργάστηκε στην εταιρεία χημικών προϊόντων Ντιπόντ (DuPont).

Εφεύρεση των τάπερ 
Χρησιμοποιώντας ανθεκτικά κομμάτια σκωρίας από πολυαιθυλένιο, τα οποία του είχαν δοθεί από την εταιρεία DuPont, ο Τάπερ καθάρισε τη σκουριά και την έκανε καλούπι, διαμορφώνοντάς την σε ελαφριά και άθραυστα δοχεία, φλιτζάνια, πιάτα και μπωλ. Κατασκεύασε ακόμα και αντιασφυξιογόνες μάσκες, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια έφτιαξε καλύμματα που έκλειναν αεροστεγώς. 

Στη συνέχεια ίδρυσε την εταιρεία πλαστικών Tupperware Plastics Company το 1938. Εισήγαγε τα πλαστικά τάπερ σε καταστήματα το 1946. Γύρω στο 1948, ένωσε τις δυνάμεις του με την Μπράουνι Γουάιζ, η οποία ευθύνεται για την παρουσία των πλαστικών τάπερ στα σπίτια. Ήταν ο άνθρωπος που έπεισε τον Ερλ Τάπερ να αποσύρει τα πλαστικά από τα καταστήματα λιανικής πώλησης και να τα 
διαθέτει κατ' οίκον. Σύντομα τα "πάρτι" με τάπερ έγιναν πολύ δημοφιλή στις ΗΠΑ αλλά και στο εξωτερικό. Η έδρα της εταιρείας μεταφέρθηκε από τη Μασσαχουσέτη στο Ορλάντο. Το 1958 η Γουάιζ απολύθηκε μετά από πτώση στις πωλήσεις και έπειτα η εταιρεία πωλήθηκε από τον ίδιο τον Τάπερ για 16 εκατομμύρια δολάρια στη Rexall Drug (ονομάζεται Dart Industries από το 1969). Λίγο μετά, ο Τάπερ χώρισε από τη σύζυγό του και για να αποφύγει τη φορολογία, σταμάτησε να έχει αμερικανική υπηκοότητα. Ο εφευρέτης αγόρασε ένα νησί στην Κεντρική Αμερική. Πέθανε στις 5 Οκτωβρίου του 1983. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, έληξε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας που είχε για την εφεύρεση των πλαστικών τάπερ (Tupperware).

Αναφορές 
 PBS American Experience, People & Events: Earl Silas Tupper (1907-1983)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Earl S. Tupper Papers, ca. 1914-1982 Archives Center, National Museum of American History, Smithsonian Institution.

Αμερικανοί εφευρέτες
Παλλαντίδες

Στην ελληνική μυθολογία με το συλλογικό όνομα Παλλαντίδες (Παλλαντίδαι) είναι γνωστοί οι 50 γιοί του Αθηναίου άρχοντα Πάλλαντα, του γιου του Πανδίονα. Οι Παλλαντίδες επανεστάτησαν εναντίον του Θησέα, τον οποίο θεωρούσαν ως σφετεριστή του θρόνου των Αθηνών. Είχαν την ελπίδα ότι ο Θησέας δεν θα επέστρεφε ποτέ από την Κρήτη και φιλοδοξούσαν ότι σε μία τέτοια περίπτωση θα κατελάμβαναν τη βασιλεία μετά τον θάνατο του θείου τους Αιγέα. Μετά την επιστροφή του Θησέα οι Παλλαντίδες του έστησαν ενέδρα, αλλά ο κήρυκας του Θησέα Λέως τον πληροφόρησε για τα σχέδια των Παλλαντιδών και την ενέδρα. Τότε ο Θησέας τους πρόλαβε στήνοντάς τους αυτός ενέδρα. Οι Παλλαντίδες ηττήθηκαν και πολλοί, μαζί και ο πατέρας τους, σκοτώθηκαν. Ωστόσο ο Θησέας συμφιλιώθηκε με τους υπόλοιπους και πάντρεψε τον γιο του Ιππόλυτο με την αδελφή των Παλλαντιδών Αρικία, ενώνοντας με τον τρόπο αυτό τους Αθηναίους με τους Παλληνείς.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Παλλαντιδες
Bulgari

Ο Bulgari (προφέρεται Μπούλγκαρι) είναι ιταλικός οίκος μόδας, με πολυετή ιστορία στην παραγωγή κοσμημάτων και παρόμοιων ειδών πολυτελείας. Το λογότυπό του είναι πάντα στα κεφαλαία, ενώ το γράμμα U αντικαθίσταται με το V, σύμφωνα με τον αρχαίο ρωμαϊκό τρόπο γραφής (BVLGARI).

Τα προϊόντα του οίκου περιλαμβάνουν κοσμήματα, αρώματα, ρολόγια χειρός, γυαλιά ηλίου, τσάντες και άλλα αξεσουάρ, που απευθύνονται τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες. Παράλληλα απευθύνονται σε ανθρώπους υψηλών εισοδημάτων, καθώς πρόκειται για μία εκ των ακριβότερων επιχειρήσεων του είδους της.

Ιστορικό
Η επιχείρηση έχει ως αφετηρία το έτος 1884, όταν ο Έλληνας μετανάστης Σωτήριος Βούλγαρης (1857 - 1932) με καταγωγή από την τουρκοκρατούμενη ακόμα Ήπειρο και συγκεκριμένα από την Παραμυθιά Θεσπρωτίας, άνοιξε κοσμηματοπωλείο στη Ρώμη. Η τέχνη πέρασε στους απογόνους του και η επιχειρηματικότητα άνθισε κυρίως τη δεκαετία του '70, όταν άνοιξαν τα πρώτα καταστήματα εκτός Ιταλίας στη Νέα Υόρκη, το Παρίσι, τη Γενεύη και το Μόντε Κάρλο). Σήμερα υπάρχουν περισσότερα από 230 καταστήματα σ' όλο τον κόσμο.

Τα τελευταία χρόνια ο Bulgari έχει επεκτείνει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες και σε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις που φέρουν την ονομασία του, σε συνεργασία με την αλυσίδα Marriott. Το πρώτο ξενοδοχείο άνοιξε στο Μιλάνο το 2004 και ακολούθησε στο Μπαλί το 2006. Και σ' αυτή την περίπτωση, το εγχείρημα στοχεύει σε ευκατάστατους ταξιδιώτες.

Το 2001 ο οίκος Bulgari έγινε και μυθιστόρημα, γραμμένο κατά παραγγελία από την Βρετανίδα συγγραφέα Φέι Γουέλντον, με τον τίτλο «Bulgari Connection». Το αρχικό κατάστημα του 1884 στην οδό Condotti της Ρώμης, υπάρχει ακόμα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη ιστοσελίδα του οίκου Bulgari

Επιχειρήσεις της Ιταλίας
Καταστήματα μόδας
Κόσμημα
Κατασκευαστές αξεσουάρ μόδας
Ιταλικά εμπορικά σήματα
Δαλιδά

Η Δαλιδά (Κάιρο 17 Ιανουαρίου 1933 - Παρίσι 3 Μαΐου 1987) ήταν Γαλλίδα τραγουδίστρια, χορεύτρια και ηθοποιός. Έχει ηχογραφήσει σε περισσότερες από 10 γλώσσες, ήταν η πρώτη τραγουδίστρια που έλαβε διαμαντένια απονομή δίσκου στην ιστορία της μουσικής και από το 1955 μέχρι το 1986 είχε κάνει 55 χρυσούς δίσκους μόνο στη Γαλλία. Έδωσε τέλος στη ζωή της το 1987, όταν ήταν μόλις 54 ετών. Θεωρείται η σπουδαιότερη τραγουδίστρια στην Αίγυπτο και μία από τις πιο σημαντικές τραγουδίστριες παγκοσμίως του προηγούμενου αιώνα. Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει πολλές ταινίες και ντοκιμαντέρ σχετικά με τη ζωή της και το θρύλο της.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αίγυπτο από Ιταλούς γονείς και το πραγματικό της όνομα ήταν Ιολάντα Κριστίνα Τζιλιότι (Iolanda Cristina Gigliotti). Ο πατέρας της, Πιέτρο Τζιλιότι, ήταν βιολιστής στην όπερα του Καΐρου. Ξεκίνησε την καριέρα της το 1951 ως μοντέλο σε οίκο μόδας, ενώ το 1955 στέφθηκε σε καλλιστεία, Μις Αίγυπτος. Την ίδια χρονιά αναχώρησε για το Παρίσι με σκοπό να κάνει κινηματογραφική καριέρα, ενώ στην πορεία απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα.

Τελικά, χωρίς να εγκαταλείψει την ηθοποιία, στράφηκε κυρίως στο τραγούδι, όταν το 1956 ήλθε μια απρόσμενα μεγάλη επιτυχία, τραγουδώντας το Βambino, το οποίο αν και 45άρι κατάφερε να πουλήσει περισσότερα από 300 χιλιάδες αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του. Έκτοτε η καριέρα της απογειώθηκε, καθώς συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα του τραγουδιού, έκανε περιοδείες σε όλο τον κόσμο και οι περισσότεροι δίσκοι της γίνονταν χρυσοί και πλατινένιοι.

Πούλησε περισσότερα από 85 εκατομμύρια αντίτυπα σ' όλο τον κόσμο, ενώ πρωταγωνίστησε συνολικά σε 11 ταινίες και σε 2 αυτοβιογραφικά ντοκιμαντέρ. Ανάμεσα στα τραγούδια της, ξεχώρισε το ελληνικό Ντιρλαντά το οποίο διασκεύασε στα γαλλικά και ιταλικά ως Darla dirladada, ο Ζορμπάς του Μίκη Θεοδωράκη με γαλλικό στίχο (Zorba), καθώς και Τα παιδιά του Πειραιά επίσης στα γαλλικά (Les enfants du Pirée). Επίσης τεράστια επιτυχία κατάφερε και με τα τραγούδια "Je suis malade", "Parole Parole", "C'est fini la comedie", "Il venait d'avoir 18 ans" και "Histoire d'un amour". 

Στην προσωπική της ζωή η Δαλιδά θεωρήθηκε μια δυστυχισμένη γυναίκα και τραγικό πρόσωπο καθώς δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει μία οικογένεια όπως ονειρευόταν. Έζησε 3 μεγάλους έρωτες, αρχικά με τον Γάλλο μάνατζερ Λυσιέν Μορισσέ, μετά με τον Ιταλό τραγουδιστή Λουίτζι Τένκο και στη συνέχεια με τον Γάλλο παρουσιαστή Ρισάρ Σανφρέ. Και οι τρεις άντρες είχαν ψυχική εμμονή μαζί της, κάτι που τους οδήγησε στην αυτοκτονία. Αυτό κλόνισε τη Δαλιδά και έτσι το τέλος της, ήταν μοιραία ανάλογο. Στις 3 Μαΐου 1987 βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της έχοντας λάβει μία ισχυρή δόση βαρβιτουρικών. Είχε αφήσει σημείωμα στο οποίο ανέφερε: "Η ζωή μου άρχισε να γίνεται ανυπόφορη. Συγχωρέστε με". Ο ξαφνικός θάνατός της σόκαρε και βύθισε στο πένθος τη Γαλλική και Αιγυπτιακή κοινωνία, ενώ η Δαλιδά θεωρήθηκε το μεγαλύτερο σύμβολο "μοιραίας γυναίκας" (femme fatale).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Γαλλίδες τραγουδίστριες
Δαλιδα
Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αιγύπτιες ηθοποιοί κινηματογράφου
Τίτος Μαγιορέσκου

Ο Τίτος Μαγιορέσκου (Titu Liviu Maiorescu, 15 Φεβρουαρίου 1840 – 18 Ιουνίου 1917) ήταν Ρουμάνος πολιτικός, καθηγητής Πανεπιστημίων και συγγραφέας. 

Γεννήθηκε στην Κραϊόβα το 1840 και πέθανε στο Βουκουρέστι το 1917. Μετά τις πανεπιστημιακές του σπουδές διορίστηκε αρχικά καθηγητής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ιασίου (1862) και από το 1884-1909 στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Υπήρξε ένας από τους κύριους παράγοντες του συντηρητικού κόμματος και επανειλημμένα ανέλαβε υπουργός Παιδείας και Δικαιοσύνης, μέχρι το 1913 οπότε ανέλαβε Πρωθυπουργός, θέση που διατήρησε μέχρι το 1914.

Ως πρωθυπουργός συνυπέγραψε τη Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913), ενώ τον ίδιο χρόνο ανανέωσε συνθήκη της Ρουμανίας με τις κεντρικές Αυτοκρατορίες. Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου ο Μαγιορέσκου συνέστησε τη πλήρη ουδετερότητα της Χώρας του.

Ο Τίτος Μαγιορέσκου δεν ήταν μόνο ένας δεινός ρήτορας, αλλά και ένας σπουδαίος συγγραφέας, από τους καλύτερους της νεότερης Ρουμανίας. Σπουδαία έργα του είναι η «Κριτική», η «Λογική», η «Ρουμανική ποίηση» κ.ά., τα οποία διακρίνονται για τη σαφήνεια και το κομψό ύφος τους.

Πηγές

 Μεγάλη Ελληνική Εγκκλοπαίδεια Δρανδάκη, τόμ. ΙΣΤ΄, σελ. 429

Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας
Υπουργοί της Ρουμανίας
Ρουμάνοι δοκιμιογράφοι
Ρουμάνοι φιλόσοφοι
Μέλη της Ρουμανικής Ακαδημίας
Πατρίδα Ημαθίας

Το Δημοτικό διαμέρισμα Πατρίδος Ημαθίας είναι μεγάλος πεδινός οικισμός (υψόμετρο 120μ. , κάτοικοι 1.287). Βρίσκεται 6 χιλ. βόρεια της πόλης της Βέροιας. Διασχίζεται από την Ε.Ο Βέροιας - Έδεσσας.

Από το 2011 με τη διοικητική ανασυγκρότηση που επέφερε το "Πρόγραμμα Καλλικράτης" ανήκει στο Δήμο Βέροιας. Την περίοδο 1998, με το σχέδιο "Καποδίστριας", ανήκε στο  Δήμο Δοβρά.

Ιδρυτής του χωριού είναι ο Ευστάθιος Χωραφάς, το όνομα του οποίου φέρει ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού. Οι κάτοικοι είναι κατά το πλείστον ποντιακής καταγωγής, προερχόμενοι από το χωριό Ταχταγράν Καρς Καυκάσου.

Στην Πατρίδα λειτουργεί παιδικός σταθμός, νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Υπάρχουν τρεις εκκλησίες η Αγ. Παρασκευή, ο Αγ. Νικόλαος και η Υπαπαντή του Χριστού. Μέχρι πρότινος υπήρχαν δυο ποδοσφαιρικές ομάδες η "Κίτρινη Θύελλα Πατρίδος" και οι Ιπτάμενοι".

Το χωριό συνδέεται με την πόλη της Βέροιας καθημερινώς με αστικό λεωφορείο από τις 7 το πρωί έως τις 9 το βράδυ (με συχνότητα δρομολογίων ένα ανά ώρα).

Πληθυσμιακά στοιχεία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 «ΠΑΤΡΙΔΑ - ΒΕΡΟΙΑΣ», από patrida-veroia.blogspot.gr. Δημοδιεύθηκε 7/3/2010. Αρχειοθετήθηκε 10/1/2018.Ανακτήθηκε 11/1/2018
Επίσημη Ιστοσελίδα κοινότητας Πατρίδας Βέροιας 
Γκρούπ κατοίκων κοινότητας Πατρίδας στο Facebook

Χωριά του νομού Ημαθίας
Δήμος Βέροιας
Ίππειον Λέσβου

Το Ίππειον, αναφερόμενο συνήθως ως Ίππειος και Ίππειο, είναι το μεγαλύτερο χωριό του πρώην Δήμου Ευεργέτουλα Λέσβου με 818 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η παλαιότερη χρονολογία για την ύπαρξή του μαρτυρείται το 1567. Είναι χτισμένο σε μια από τις ευφορότερες πεδιάδες του νησιού γεμάτη από περιβόλια με ελιές, με κηπευτικά, και κάθε λογής οπωροφόρα. Παλαιότερα καλλιεργούνταν σιτηρά, βαμβάκι, καπνά και μάλιστα φημιζόταν για την άριστη παραγωγή σύκων τα οποία και εξήγαγε. Η ποιότητα του εδάφους σε συνδυασμό με τον πλούσιο και σε μικρό βάθος υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής δίνουν ώθηση στην καλλιέργεια των προϊόντων αυτών και αποτελούν βασική απασχόληση των κατοίκων. Άλλωστε λίγο πριν την είσοδο του χωριού, στην περιοχή “Ύδατα” όπου πήγαζαν άφθονα νερά από την αρχαιότητα, βρίσκεται σήμερα το κυριότερο αντλιοστάσιο ύδρευσης του Δήμου Μυτιλήνης.

Λέγεται ότι το όνομα του χωριού προέρχεται από τη λέξη υπτίως (από το ύπτιος) δηλαδή αυτό που είναι πεδινό ή από τη λέξη Υπηοίος. Η προφορική παράδοση δε, το αποδίδει στα άλογα (ίππους) που εκτρεφόταν παλαιότερα στον κάμπο του χωριού.

Το χωριό διασχίζεται από κεντρικό πλακόστρωτο δρόμο ο οποίος διέρχεται από την κεντρική αγορά, με παραδοσιακά καφενεδάκια και το πάρκο του χωριού. Πάνω από τον κεντρικό δρόμο, γνωστό ως άνω χωριό, τα σπίτια είναι νεότερα καθώς εκεί εγκαταστάθηκαν οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Από το άνω χωριό μπορεί κανείς να θαυμάσει τη θέα προς τον κάμπο του Ιππείου. Κάτω από το δρόμο είναι κτισμένο το παλαιό χωριό με τα περισσότερα κλασικά σπίτια. Στο κέντρο του, δεσπόζει η εκκλησία του χωριού, αφιερωμένη στον Άγιο Προκόπιο η οποία χρονολογείται από το 1741. Στο Ίππειον βρίσκεται το γυμνάσιο-λύκειο του δήμου, και το αγροτικό ιατρείο.

Στο πλαίσιο των εκσκαφικών εργασιών του δικτύου αποχέτευσης, αποκαλύφθηκε κοντά στον κεντρικό τομέα του χωριού και σε βάθος 1.50μ. από την επιφάνεια του οδοστρώματος ένα μοναδικό και σπάνιο ταφικό σύνολο για την ιστορία και την αρχαιολογία των πρώιμων ιστορικών χρόνων της ν. Λέσβου.
Πρόκειται για κτιστό κιβωτιόσχημο τάφο από σχιστόλιθο, εντός του οποίου αποκαλύφθηκε σε ύπτια στάση μία ασύλητη ταφή, πιθανώς νεαρής γυναίκας, που χρονολογείται περίπου στα 750-700 π.Χ.
Τη νεκρή συνόδευαν πέντε πήλινα τεφρά αγγεία πόσεως πιθανώς λεσβιακού εργαστηρίου, όπως ένα κύπελλο-κρατηρίσκος, μία βαθειά και ρηχή λεκάνη, δύο πρόχοι, καθώς και κοσμήματα στο ύψος της λεκάνης και της κεφαλής, όπως χρυσά και χάλκινα, καθώς και μία οστέϊνη περόνη.
Τα χρυσά κοσμήματα περιλαμβάνουν δύο σκουλαρίκια κατασκευασμένα από λεπτά φύλλα χρυσού με την τεχνική της κοκκίδωσης, μεγάλη αμφικωνική χάνδρα, καθώς και χάλκινη χάνδρα, πιθανώς από περιδέραιο. Βόρεια της ταφής εντοπίσθηκε μία κτιστή από σχιστόλιθους θήκη η οποία περιείχε έναν πήλινο τεφρό αμφορέα με το λίθινο πώμα του, καθώς και μια ρηχή πήλινη λεκάνη.
Τα κοσμήματα αποτελούν εξαιρετικά δείγματα της τέχνης της χρυσοχοΐας των πρώιμων ιστορικών χρόνων που αναπτύσσεται δειλά κατά τον 8ο αι. στο Αιγαίο και την ηπειρωτική Ελλάδα και αποκορυφώνεται τον 7ο και 6ο αι. π.Χ. Επισημαίνεται ότι πρώτη φορά ανασκάπτεται στη Λέσβο γεωμετρικός τάφος του ύστερου 8ου αι. π.Χ.

Παραπομπές

Ιππειον
Δήμος Μυτιλήνης
Πάνδαρος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πάνδαρος (που δεν πρέπει να συγχέεται με τον Πανδάρεω) είναι γνωστός ένας γιος του ήρωα Λυκάονα του Τρώα. Ο Λυκάων σκοτώθηκε από τον Αχιλλέα στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Πάνδαρος είχε διδαχθεί από τον ίδιο τον θεό Απόλλωνα την τέχνη της τοξοβολίας. Παρά τις συμβουλές του πατέρα του, ήρθε στην Τροία από την πατρίδα του, την πόλη Ζέλεια, για να συμμετάσχει στον  Τρωικό Πόλεμο, όπου αναφέρεται (Ιλιάδα, Δ) ότι προσπάθησε να σκοτώσει με δόλιο τρόπο τον Μενέλαο κατά τη μονομαχία του με τον Πάρι. Ο Μενέλαος τραυματίσθηκε από το βέλος του Πανδάρου, αλλά όχι θανάσιμα. Στη συνέχεια, ο Πάνδαρος πολέμησε εναντίον του Διομήδη, τον τραυμάτισε επίσης, έκανε τον ηνίοχο του Αινεία, αλλά τελικώς έχασε αργότερα τη ζωή του από το ακόντιο του Διομήδη, το οποίο του διατρύπησε το πρόσωπο και του απέκοψε τη γλώσσα. Ο πατέρας του Πανδάρου, ο Λυκάων, σκοτώθηκε επίσης στον Τρωικό Πόλεμο (από τον Αχιλλέα).

Μόνος αδελφός του Πανδάρου ήταν ο Ιάπυξ ο θεραπευτής, ένας από τους Αινειάδες.

Ο Πάνδαρος στη νεότερη λογοτεχνία
Στο ποίημα του Τσόσερ «Τρωίλος και Χρυσηίδα» (1370 μ.Χ.) ο Πάνδαρος (Pandarus) εμφανίζεται ως ενεργός μεσολαβητής ανάμεσα στην ανεψιά του Χρυσηίδα και στον Τρώα πρίγκηπα Τρωίλο, μικρότερο αδελφό του Πάρι και του Έκτορα. Αυτή η αισθηματική ιστορία είναι άσχετη με την ελληνική μυθολογία και επινοήθηκε τον 12ο αιώνα μ.Χ.. Ο Σαίξπηρ βασίσθηκε σε αυτό το μεσαιωνικό ποίημα για τον ομώνυμο χαρακτήρα στο έργο του «Τρωίλος και Χρυσηίδα» (1609), αλλά σε αυτό ο Πάνδαρος είναι έκφυλος χαρακτήρας, ένα είδος προαγωγού κυνικού θείου. Από αυτό το έργο προήλθαν οι αγγλικές λέξεις pander, panderer και pandering (ο νομικός όρος).

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 2674 Πάνδαρος, που ανήκει στην Τρωική Ομάδα και ανακαλύφθηκε το 1982, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό πολεμιστή.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Τρώες
Βύβλος

Η Βύβλος ή Τζουμπάιλ (αραβικά: جبيل) είναι πόλη του Λιβάνου στις ακτές της Μεσογείου. Πιστεύεται ότι πρωτοκατοικήθηκε μεταξύ 8800 και 7000 π.Χ. και σύμφωνα με αποσπάσματα αποδιδώμενα στον ημιθρυλικό φοίνικα ιστορικό Σαγχουνιάθων, χτίστηκε από τον Κρόνο ως η πρώτη πόλη στην Φοινίκη. Κατά τους φοινικικούς χρόνους ήταν μεγάλο ναυτιλιακό και εμπορικό κέντρο, κυρίως λόγω της εξαγωγής παπύρου. Σήμερα θεωρείται η παλαιότερη συνεχώς κατοικούμενη πόλη του κόσμου. Απότελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Ονομασία 

Η Βύβλος ήταν Χαναανίτικη πόλη κατά την εποχή του χαλκού με την ονομασία Gubal, ενώ την ίδια εποχή εμφανίζεται και ως Gubla στις επιστολές της Αμάρνα. Κατά την εποχή του σιδήρου η πόλη ονομάζεται Gebal στη φοινικική γλώσσα () ενώ εμφανίζεται στην εβραϊκή βίβλο με το όνομα Geval (εβραϊκά:גבל). Πολύ αργότερα, κατά τις  σταυροφορίες, η πόλη αναφέρεται Gibalet. Το χαναανικό/φοινικικό όνομα (GBL, ήτοι Gubal, Gebal κτλ) μπορεί να ετυμολογηθεί από το gb, που σημαίνει «πηγάδι» ή «πηγή/προέλευση», και El, το όνομα του ανώτατου θεού του πανθέου της Βύβλου. Η σύγχρονη πόλη είναι γνωστή με το αραβικό όνομα Jubayl ή Jbeil (جبيل), που συνδέεται άμεσα με το χαναανιτικό. Κατά μία άλλη άποψη το όνομα προέρχεται από τη φοινικική λέξη GBL που σημαίνει «όριο», «περιοχή» ή «κορυφή βουνού», όπως στην ουγκαριτική γλώσσα όπου το GBL σημαίνει «βουνό», παρόμοια με το αραβικό jabal.

Το όνομα Βύβλος είναι ελληνικό. Ο πάπυρος πήρε το αρχικό ελληνικό του όνομα (βύβλος, βυβλινός) από το γεγονός ότι εξάγωνταν στο Αιγαίο μέσω της Βύβλου, ενώ επίσης η λέξη βιβλίον, και «Βίβλος» έλκουν την καταγωγή τους από αυτό το όνομα.

Μυθολογία
Σύμφωνα με τον μύθο, η αρχαία αιγυπτιακή θεότητα Ίσιδα πήγε στη Βύβλο για να βρει τα μέλη του νεκρού συζύγου της Όσιρι. Τα νερά ξέβρασαν το κιβώτιο με τα μέλη του Όσιρι στις ακτές της Φοινίκης, όπου και χώθηκε στη ρίζα ενός δένδρου. Το δένδρο αναπτύχθηκε ταχύτατα και έκρυψε το κιβώτιο στον κορμό του. Όταν όμως το έκοψαν για την υποστύλωση της στέγης του βασιλικού ανακτόρου, το δένδρο άρχισε να διαχέει εξαιρετική ευωδία.

Ακούγοντας η Ίσιδα το γεγονός ταξίδεψε στη Βύβλο. Εκεί μεταμορφωμένη σε βρεφοκόμο, η βασίλισσα της εμπιστεύθηκε την ανατροφή του νεογέννητου γιου της. Η Ίσιδα δέχτηκε και θα έκανε το παιδί αθάνατο, αν η μητέρα του δεν ταραζόταν, όταν είδε τη θεά κάποιο βράδυ να λούζει το παιδί στις καθαρτήριες φλόγες. Για να την καθησυχάσει, η Ίσιδα της αποκάλυψε ποια ήταν και τον λόγο που την έφερε στη Φοινίκη. Ο βασιλέας της παρέδωσε τον πολύτιμο στύλο και η θεά απέσπασε το φέρετρο του συζύγου της, το κατάβρεξε με τα δάκρυά της και το μετέφερε στην Αίγυπτο. Εκεί το έκρυψε στα έλη της Βουτούς, μακριά από το μίσος του Σετ.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Ζαν-Πιερ Τιολλέ, Je m'appelle Byblos, Η & D, 2005. ISBN 2-914 266 04 9

Αρχαίες πόλεις των Φοινίκων
Πόλεις του Λιβάνου
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Λίβανο
Δράμα (ακταιωρός)

Δράμα (ακταιωρός) - Α/Κ 341 
Ακταιωρός (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’.

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Fairmile Marine Co Ltd. Gobham, Surrey’. Παρελήφθη από το Βρετανικό Ναυτικό στις 24 Ιουλίου 1945 στον  Φαληριακό όρμο. Μία από τις 15 ακταιωρούς (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’. Εκτόπισμα : 65ΤΝ – Διαστάσεις : 112Χ18Χ9 Πόδια – Ιπποδ. : 1200HP – διπλέλικο – Ταχύτητα : 18 κόμβους (καύσιμο βενζίνη) – Οπλισμός : 1 πυροβόλο 40 χιλιοστών, 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών, 4 πυροβόλα.

Ιδίου τύπου πλοία: Δολιανά, Τήλος, Κως ΙΙΙ, Κάσος ΙΙ, Καστελόριζο, Δομοκός, Δράμα, Κάρπαθος Ι, ‘Δοξάτο’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’, ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’, ‘Καλαμπάκα’και ‘Νίσυρος ΙΙ'

Από τα σκάφη αυτά τα :΄'Τήλος’, ‘Κως ΙΙΙ’, ‘Κάσος ΙΙ', ’Δολιανά’, , ‘Δομοκός’, ‘Καστελόριζο’και ‘Κάρπαθος Ι’, επεστράφησαν κατά τα έτη 1951-1952. Τα : ‘Δοξάτο’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’ και ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’ επεστράφησαν κατά τα έτη 1959-1960. Τα : ‘Καλαμπάκα’και ‘Νίσυρος ΙΙ'
επεστράφησαν το 1964.

Επεστράφη το 1959.

Ελληνικές ακταιωροί
Δομοκός (ακταιωρός)

Δομοκός (Ακταιωρός) - Α/Κ 332, ML 232  
Ακταιωρός (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’.

Παραχωρήθηκε από το Βρετανικό Ναυτικό (δανεισμός)  στις 05/07/1945. Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία ‘UK – Strawberry Vale, Twickenham Glasqow’. Καθελκύστηκε το 1941.  Εκτόπισμα : 65ΤΝ – Διαστάσεις : 112Χ18Χ9 Πόδια – Ιπποδ. : 1200HP – διπλέλικο – Ταχύτητα : 18 κόμβους (καύσιμο βενζίνη) – Οπλισμός : 1 πυροβόλο 40 χιλιοστών, 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών, 4 πυροβόλα. Είχε τη δυνατότητα να εκτελέσουν και παράκτιο αλιεία αγκυροβολημένων ναρκών. Χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και στις επιχειρήσεις ναρκαλιείας των Ελληνικών θαλασσών.

Ιδίου τύπου πλοία:Δολιανά, Τήλος, Κως ΙΙΙ, Κάσος ΙΙ, Καστελόριζο, Δομοκός, Δράμα, Κάρπαθος Ι, ‘Δοξάτο’, 'Ελεύθερον’, ‘ΧΑΛΚΗ ΙΙ’, 'Καρπενήσι’, ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’, ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'

Από τα σκάφη αυτά τα :΄'Τήλος’, ‘Κως ΙΙΙ’, ‘Κάσος ΙΙ', ’Δολιάνα’, , ‘Δομοκός’, ‘Καστελόριζο’και ‘Κάρπαθος Ι’, επεστράφησαν κατά τα έτη 1951-1952. Τα : ‘Δοξάτο’, 'Ελεύθερον’, ‘ΧΑΛΚΗ ΙΙ’, 'Καρπενήσι’ και ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’ επεστράφησαν κατά τα έτη 1959-1960. Τα : ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ' επεστράφησαν το 1964.

Ελληνικές ακταιωροί
Παντικάπαιον

Το Παντικάπαιον (γενική: του Παντικαπαίου) ήταν σημαντική αρχαιοελληνική πόλη και λιμένας στην Ταυρική (Ταυρική Χερσόνησο), κείμενη σε λόφο (Όρος Μιθριδάτης) στη δυτική πλευρά του Κιμμέριου Βόσπορου στην έξοδο της λίμνης Μαιώτιδος (σημερινή Αζοφική θάλασσα), εκεί που σήμερα είναι η πόλη Κερτς. Ιδρυτές της πόλης θεωρούνται οι Μιλήσιοι κατά τον ύστερο 7ο-πρώιμο 6ο αιώνα Π.Κ.Ε.

Ιστορία

Πρώτες αναφορές
Κατά τους πρώτους αιώνες ύπαρξης της πόλης, κυριαρχούσαν τα εισαγόμενα ελληνικά προϊόντα: κεραμικά, τερακότες και μεταλλικά αντικείμενα, πιθανώς από εργαστήρια στη Ρόδο, την Κόρινθο, τη Σάμο και την Αθήνα. Η τοπική παραγωγή, μιμούμενη αυτά τα πρότυπα, εξελίχθηκε παράλληλα. Η Αθήνα κατασκεύαζε ένα ειδικό είδος κύπελλου για την πόλη, γνωστό ως σκεύος Κερτς. Οι ντόπιοι αγγειοπλάστες μιμήθηκαν τα ελληνιστικά κύπελλα, γνωστά ως γνάθια, καθώς και ανάγλυφα (Μεγαρικά κύπελλα). Η πόλη έκοβε ασημένια νομίσματα από τον 5ο αιώνα π.Χ. και χρυσά και χάλκινα από τον 4ο αιώνα π.Χ.. Στη μεγαλύτερη έκτασή της, η πόλη καταλάμβανε 100 εκτάρια (250 στρέμματα). Τα Μουσεία Ερμιτάζ και Κερτς περιέχουν υλικό από την περιοχή, η οποία ακόμη βρίσκεται υπό ανασκαφή.

5ος-1ος αιώνας π.Χ.
Κατά τον 5ο - 4ο αιώνα Π.Κ.Ε. η πόλη έγινε έδρα των δυναστειών των Αρχαιανακτιδών και των Σπαρτοκιδών, βασιλέων του βασιλείου του Βοσπόρου όπου και ονομαζόταν ενίοτε Βόσπορος. Την εποχή εκείνη γνώρισε μεγάλη ακμή από το σιτεμπόριο που ανέπτυξε με άλλες αρχαίες ελληνικές πόλεις. Η οικονομική της πτώση κατά τον 4ο και 3ο αιώνα Π.Κ.Ε. ήταν το αποτέλεσμα αφενός οι επιδρομές των Σαρμάτων στα βόρεια και αφετέρου το άνοιγμα νέων αγορών και του αυξανόμενου ανταγωνισμού ιδίως του αιγυπτιακού σταριού. Ο τελευταίος των Σπαρτοκιδών άφησε το βασίλειό του στον Μιθριδάτη Στ', βασιλέα του Πόντου, το 115 π.Χ. όταν κατέλαβε τη νότια Ρωσία.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Noonan, Thomas S. «The Origins of the Greek Colony at Panticapaeum», American Journal of Archaeology, Vol. 77, No. 1. (1973), 77–81.

Δικτυακοί τόποι
Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέας (Perseus Digital Library)
Διάταγμα προς τιμήν του Διόφαντου, γενικά στοιχεία για τον Μιθριδάτη ΣΤ' Ευπάτορα.
Ομοιότητες της πόλης του Παντικάπαιου και της Ατλαντίδας όπως περιγράφηκε από τον Πλάτωνα. Eagle/Wind 2005
MA in Black Sea Cultural Studies.International Hellenic University-School of Humanities

Αποικίες της Μιλήτου
Ιστορία της Κριμαίας
Βασίλειο του Βοσπόρου
Αρχαίες ελληνικές αποικίες στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας
Δάμαρις μάρτυς

Η  Δάμαρις όπως αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων, ήταν η πρώτη Αθηναία γυναίκα που πίστεψε στο κήρυγμα του αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο (Πράξεις ιζ΄ 34).

Θεωρείται ότι έζησε στον 1ο αιώνα και ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό αφού άκουσε τον λόγο του Απόστολου Παύλου στον Άρειο Πάγο.  .
 
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις 3 Οκτωβρίου. Προς τιμή της ονομάστηκε οδός στην Αθήνα.

Ακολουθία της συνέγραψε ο υμνογράφος πατήρ Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

Υμνογραφία 
Ἀπολυτίκιον

Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.

Του Παύλου ως ήκουσας, δημηγορούντος σοφώς, έδέξω το κήρυγμα, της ευσεβείας θερμώς, Κυρίω πιστεύσασα .Όθεν ή εν Αθήναις, Εκκλησία τιμά σε, Δάμαρις μακαρία, ως θεράπαιναν θείαν, Χριστώ οικειουμένην, τούς σε μακαρίζοντας.

Κοντάκιον

Ήχος δ . Έπεφάνης σήμερον.

Το Του του Παύλου ρήμασι καταυγασθείσα, των Χριστώ προσέδραμες, και την χρηστότητα αυτού, βίω άμέμπτω έδόξασας, εν ταις Αθήναις θεόσοφε Δάμαρις.

Μεγαλυνάριον

Πίστιν δεξαμένη την του Χριστού, Δάμαρις Αγία, έλαμπρύνθης θείω φωτί, και τού θείου Παύλου συνόμιλος φανείσα, συν τούτω των άφθαρτων, γερών ηξίωσαι.

Παραπομπές 

Δαμαρις
Διάκριση των εξουσιών

Η διάκριση των εξουσιών είναι θεμελιώδης αρχή του κράτους δικαίου  βεβαίως και της δημοκρατίας. Ο όρος αποδίδεται στον Γάλλο φιλόσοφο τον Μοντεσκιέ. Ο Αριστοτέλης και ο Όμηρος έχουν αναφερθεί στο θέμα αυτό. Ο Αριστοτέλης στο έργο του Πολιτικά, ο Όμηρος στην Ιλιάδα.

Ο Αριστοτέλης κάνει αναφορά σε τρία στοιχεία κάθε πολιτεύματος, τα οποία αν λειτουργούν σωστά, τότε και το πολίτευμα λειτουργεί σωστά. "Κάθε πολίτευμα διαθέτει τρία στοιχεία των οποίων τη σκοπιμότητα για τα καθένα οφείλει να εξετάζει ο σπουδαίος νομοθέτης. Αν αυτά λειτουργούν σωστά, και το πολίτευμα οπωσδήποτε λειτουργεί σωστά. Στο βαθμό, πάλι, που παρατηρούνται διαφορές στο καθένα από αυτά, διαφέρουν και τα πολιτεύματα μεταξύ τους. Από τα τρία αυτά στοιχεία το πρώτο διαβουλεύεται για τα κοινά, το δεύτερο αφορά τις αρχές (ποιες πρέπει να είναι, ποιες αρμοδιότητες να έχουν και με ποιον τρόπο να γίνεται η εκλογή τους), και το τρίτο να απονέμει δικαιοσύνη".
Υπάρχει συγγένεια όρων με τη διαίρεση των Γαλλικό διαφωτισμό, αλλά όχι ταυτότητα.

Νομοθετική εξουσία 
 Νομοθετική εξουσία
 Κοινοβούλιο

Εκτελεστική εξουσία 
 Εκτελεστική εξουσία
 Δημόσια διοίκηση
 Κυβέρνηση

Δικαστική εξουσία 
Στην ελληνική δικαιοσύνη υπάρχουν τρία ανώτατα δικαστήρια: το Συμβούλιο της Επικρατείας, ο Άρειος Πάγος και το Ελεγκτικό Συνέδριο. Τα δικαστήρια αυτά αποτελούνται από δικαστές, που έχουν αποφοιτήσει από την Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών. Οι πρόεδροι και αντιπρόεδροι των τριών ανώτατων δικαστηρίων επιλέγονται από το Υπουργικό Συμβούλιο μεταξύ των εν ενεργεία μελών του κάθε ανώτατου δικαστηρίου.

Δείτε επίσης 

 Τέταρτη εξουσία
 Δικαστήριο

Παραπομπές 

Πολιτική επιστήμη
Φιλοσοφία του Δικαίου
Κοπάνη Ιωαννίνων

Η Κοπάνη είναι ορεινό χωριό του Νομού Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 500 μέτρα. Υπάγεται στο δήμο Δωδώνης ενώ παλαιότερα ανήκε στο  Δήμο Αγίου Δημητρίου και απέχει  30 χιλιόμετρα νότια - νοτιοδυτικά των Ιωαννίνων. Το Τοπικό Διαμέρισμα Κοπάνης βρίσκεται στις υπώρειες του Ολύτσικα (Τόμαρος) και καταλαμβάνει το βορειοδυτικό άκρο του Δήμου Αγίου Δημητρίου, ως τα όρια των Δήμων Δερβιζιάνων και Δωδώνης. Στην κοιλάδα, μεταξύ Κοπάνης και Θεριακησίου, όπου βρίσκονται και οι νερόμυλοι, διέρχονταν στα αρχαία χρόνια η Ιερά Οδός προς το Μαντείο της Δωδώνης.

Ιστορία
Ο οικισμός της Κοπάνης είναι από τους παλαιότερους της Ηπείρου, αφού αναφέρεται (με το  Κουφοβό) στο Χρυσόβουλλο Ανδρονίκου Β΄του Παλαιολόγου του 1319. «Οι Καστρινοί Ιωαννίται... κατέχωσι... τα χωρία την Κοπάνην και τον Κρεχοβόν...»

Η Κοπάνη, μετά τον Αλή πασά, έγινε δημόσιο κτήμα (ιμπλιάκι) τουρκικό γι' αυτό μετά την απελευθέρωση (1913) αποδεσμεύτηκε από το ελληνικό δημόσιο.

Αναγνωρίστηκε ως κοινότητα το 1919 και ο πληθυσμός της εξελίχθηκε ως εξής: 1920 κατ. 445, 1928 κατ. 512, 1940 κατ. 616, 1951 κατ. 720, 1991 κατ. 357, πληθυσμό με τον οποίο συνενώθηκε στο Δήμο Αγίου Δημητρίου. Το σχολείο της: Το 1914 μαθ. 84, 1928 μαθ. 69, 1938 μαθ. 107, 1950 μαθ. 134, 1957 μαθ. 120. Έως το έτος 2007 λειτουργούσε μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο.

Παλιότερα, η κύρια απασχόληση των  κατοίκων ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία. Τις τελευταίες τρισήμισι δεκαετίες οι νέοι στράφηκαν προς τα αστικά επαγγέλματα, τις τέχνες, τα γράμματα, τις επιστήμες. Συγχρόνως, βέβαια, πολλοί Κοπανιώτες ξενιτεύτηκαν, μετανάστευσαν στο εσωτερικό και το εξωτερικό αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.

Λαογραφία
Οι κάτοικοι διασώζουν και τηρούν αρκετά από τα λατρευτικά και άλλα έθιμα της περιοχής τους (αποκριάτικα, "Λάζαρος", τραγούδια της Λαμπρής, συνήθειες αγροτικής και ποιμενικής ζωής).

Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 20 Ιουλίου (Προφήτη Ηλία).

Μνημεία
 Ο Άγιος Νικόλαος, άλλοι ναοί και εξωκλήσια.
Ο μύλος Κοπάνης στην κοιλάδα του Λούρου, όπου παλιότερα τα λεγόμενα «Ξαμύλια». Τον μύλο της Κοπάνης έφτιαξε ο Ιωάννης Χ. Τζιαφέρης και τον αφιέρωσε στα 1832 στην εκκλησία, η οποία εισέπραττε 30 λίρες το χρόνο.

Σύλλογοι

Φιλοπρόοδος Κίνησις Κοπάνης, Ιωάννινα 1978. 
Αδελφότητα Κοπάνης «Ο Προφήτης Ηλίας» Αθήναι 1976.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Δωδώνης
Νικόλαος Δελαγραμμάτικας

Ο Νικόλαος Δελαγραμμάτικας ήταν Έλληνας υποστράτηγος του πεζικού.

Γεννήθηκε το 1853. Αν και προερχόμενος από το στράτευμα προήχθη μέχρι τον βαθμό του υποστρατήγου. Συμμετείχε ως υπαξιωματικός στην έξοδο του ελληνικού στρατού στη Θεσσαλία το 1878. Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 υπηρέτησε ως λοχαγός. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους έφερε το βαθμό του συνταγματάρχη όπου στον μεν Α' Βαλκανικό Πόλεμο ήταν αρχικά διοικητής συντάγματος πεζικού όπου και μετείχε στη κατάληψη της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια διοικητής του αποβατικού αποσπάσματος που κατέλαβε τη Χίο. Στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο του 1913 ήταν διοικητής της 6ης Μεραρχίας.

Μετά τους πολέμους αυτούς προάχθηκε σε υποστράτηγο και διετέλεσε διοικητής της νέας 13ης Μεραρχίας και αργότερα διοικητής του 1ου Σώματος Στρατού.  Αποστρατεύθηκε το 1916.

Δελαγραμμάτικας Ν
Δελαγραμμάτικας Ν
Δελαγραμμάτικας Ν
Σταύρος Ξενίδης

Ο Σταύρος Ξενίδης (Κωνσταντινούπολη, 8 Μαρτίου 1923 - Αθήνα, 2 Νοεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 8 Μαρτίου 1923 και υπήρξε παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Μαργαρίτα Λαμπρινού.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Φοίτησε στο Λεόντειο Λύκειο και στη συνέχεια σπούδασε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο το 1944. Εμφανίστηκε σε περισσότερες από 70 ταινίες, σχεδόν πάντα σε δεύτερους ρόλους και συνήθως στο πλευρό κωμικών ηθοποιών, με πρώτη Το τραγούδι του πόνου (1953) και τελευταία το Γραφείο ιδεών (1989).

Ο Σταύρος Ξενίδης συνέδεσε την θεατρική πορεία με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη με το οποίο συνεργάστηκε και πρωταγωνίστησε για περισσότερο από δύο δεκαετίες (δεκαετίες '50 και '60). "Οταν ένα ρόλο τον παίζει ο Σταύρος, θα αναδειχθούν χωρίς τεχνάσματα και υπερβολές όλες οι πτυχές του. Είναι λαμπρός ηθοποιός, εξαιρετικός άνθρωπος. Στην σκηνή ακτινοβολούσε με το ταλέντο του και με το ήθος του. Είχαμε την μεγάλη τύχη να τον έχουμε μαζί μας", έλεγε ο Κώστας Μουσούρης (όπως αναφέρεται στο Λεύκωμα "Κώστας Μουσούρης-Πάθος Θεάτρου" του Μίλτου Λιδωρίκη).

Εμφανίστηκε και σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές από τη δεκαετία του '70 και μετά, με πιο χαρακτηριστικό το ρόλο του αστυνόμου Μπέκα του Γιάννη Μαρή, τον οποίο ενσάρκωσε 3 φορές: το 1987 στο Θάνατο του Τιμόθεου Κώνστα (ΕΤ2), το 1991 στο Μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη (Mega) και το 1992 στο Μια γυναίκα από το παρελθόν (ΑΝΤ1).

Από τις 27 Μαΐου 2008 ο Σταύρος Ξενίδης (καθώς και η σύζυγός του) φιλοξενείτο στο Γηροκομείο Αθηνών, έχοντας σοβαρά προβλήματα υγείας που του προκάλεσαν αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια. Πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 2008.

Φιλμογραφία

Θεατρικές παραστάσεις 
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε ο Ξενίδης ως ηθοποιός.

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

Παραπομπές 

Έλληνες κωμικοί
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αντόλφ Μουζίτο

Ο Αντόλφ Μουζίτο (Adolphe Muzito) είναι οικονομολόγος και πολιτικός από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, πρωθυπουργός στη χώρα αυτή από τις 10 Οκτωβρίου του 2008 έως τις 6 Μαρτίου του 2012. Κατάγεται από το Μπαντούντου.

Καριέρα 
Γεννήθηκε το 1957 στην Γκουνγκού της επαρχίας Κουιλού. Είναι μέλος του Ενωμένου Κόμματος Λουμουμπιστών (PALU) και επί πρωθυπουργίας του προκατόχου του, Αντουάν Γκιζένγκα ήταν υπουργός προϋπολογισμού (υπουργοποιήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου του 2007). Μετά την παραίτηση του Γκιζένγκα από την πρωθυπουργία στις 25 Σεπτεμβρίου του 2008 για λόγους υγείας, ο Μουζίτο διορίστηκε στη θέση του από το Ζοζέφ Καμπιλά, στις 10 Οκτωβρίου του 2008. 

Η κυβέρνησή του διορίστηκε στις 26 Οκτωβρίου του 2008 και εκτός από τον ίδιο τον Μουζίτο περιελάμβανε 53 μέλη. Τα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης ανήκαν στο Λαϊκό Κόμμα για την Ανασυγκρότηση και τη Δημοκρατία.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Λαϊκής Δημοκρατίας Κονγκό
Οικονομολόγοι
Σερ Τόμας Χάρντυ

Ο Σερ Τόμας Χάρντυ (αγγλικά:Sir Thomas Hardy, 5 Απριλίου 1769 - 20 Σεπτεμβρίου 1839) ήταν ένας θαρραλέος αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού της Μεγάλης Βρετανίας. Το 1797 κυρίευσε με έφοδο το γαλλικό μπρίκι Mutine στην Τενερίφη. Ανταμείφθηκε από τον Νέλσονα αναλαμβάνοντας την διακυβέρνηση του κυριευμένου πλοίου υπό την βρετανική σημαία. Κατά την ναυμαχία του Αμπουκίρ βοήθησε το μεγάλο πολεμικό Culloden του Τρούμπριτζ να ξεκολλήσει από έναν ύφαλο. Έπειτα από εκείνη την ημέρα καταιγιστικής δράσης τιμήθηκε από τον Νέλσονα με την ανάληψη καθηκόντων κυβερνήτη στην ναυαρχίδα Vanguard. Διακυβέρνησε επίσης την τελευταία ναυαρχίδα του Νέλσονα, το HMS Victory, στην ναυμαχία του Τραφάλγκαρ και βρισκόταν δίπλα στον ναύαρχο μέχρι τη στιγμή του θανάτου του. Απέκτησε τον υψηλό τίτλο του Βρετανικού Ναυτικού, First Sea Lord, τον Νοέμβριο του 1830 και έφτασε στον βαθμό του αντιναυάρχου τον Ιανουάριο του 1837. Έγινε Βαρονέτος το 1806.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφία του Χάρντυ από το Βασιλικό Ναυτικό Μουσείο 

Βρετανοί στρατιωτικοί

Βαρονέτοι της Μεγάλης Βρετανίας
Νεοχώρι Καρδίτσας

Το Νεοχώρι (τοπική προφορά Νεχώρϊ) είναι μεγάλος οικισμός του νομού Καρδίτσας. Αποτελεί το μεγαλύτερο από τα χωριά του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα, του οποίου αποτελεί Τοπική Κοινότητα. Απέχει από την Καρδίτσα περίπου 40 χιλιόμετρα.

Ιστορία 
Με την συνθήκη του Ταμασίου την 10-05-1525, το Νεοχώρι ορίστηκε έδρα του συμβουλίου της αυτόνομης κοινότητας των Αγράφων. Συγκεκριμένα στη συνθήκη αναφερόταν "Άπαντα τα χωρία των Αγράφων αποτελούσιν αυτονομίαν, η οποία διοικείται υπό συμβουλίου, έχοντος έδραν την παρά το οροπέδιον Νευροπόλεως ονομαστήν κωμόπολιν (Κασαμπά) Νεοχώριον" . Εκεί έδρευε επίσης η Ιερά Μητρόπολη Φαναρίου και Νεοχωρίου.

Παλαιότερα η οικονομία της περιοχής ήταν αγροτική και συνδεδεμένη με το οροπέδιο της Νεβρόπολης. Μετά την δημιουργία της λίμνης Πλαστήρα στη θέση του οροπεδίου, το 1959, η οικονομία της περιοχής υπέστη πλήγμα. Με την τουριστική ανάπτυξη που ξεκίνησε στην περιοχή από την δεκαετία του 1980 ο οικισμός ανέκαμψε στηριζόμενος πλέον στον τουρισμό. Σήμερα διαθέτει πολυάριθμα καταλύματα και τουριστικές επιχειρήσεις.

Δημογραφικά Στοιχεία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 eeta.gr-Διοικητικές μεταβολές Νεοχωρίου Καρδίτσας

Νεοχωρι
Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Λεβητοστάσιο πλοίου

Λεβητοστάσιο πλοίου, (στα αγγλικά stokehold, ή fire-room, ή boiler-room), ή στόκολο στη κοινή ναυτική διάλεκτο, ονομάζεται το ιδιαίτερο διαμέρισμα του κύτους του πλοίου μέσα στο οποίο εγκαθίστανται ο ναυτικός ατμολέβητας ή οι ατμολέβητες με τα αναγκαία για τη λειτουργία τους μηχανήματα και συσκευές.

Γενικά 
Στα πολεμικά πλοία υπάρχουν ένα ή περισσότερα λεβητοστάσια που καθένα εξ αυτών περιλαμβάνει ένα ή περισσότερους ατμολέβητες αποτελώντας ξεχωριστό στεγανό χώρο. Στα εμπορικά πλοία συνηθέστερα ακολουθείται η διάταξη του ενός λεβητοστασίου, πρώραθεν του Μηχανοστασίου, που περιλαμβάνει όλους τους λέβητες του σκάφους, δύο ή και τρεις. Συνήθως όμως στα εμπορικά πλοία το λεβητοστάσιο αποτελεί ενιαίο χώρο με το μηχανοστάσιο οπότε και ο χώρος ονομάζεται "μηχανολεβητοστάσιο". Για λόγους καλύτερης ασφαλείας οι δύο χώροι, μηχανοστάσιο και λεβητοστάσιο, αποτελούν ιδιαίτερα στεγανά διαμερίσματα που χωρίζονται με εγκάρσια φρακτή (χώρισμα). Η φρακτή αυτή φέρει άνοιγμα ή ανθρωποθυρίδα προκειμένου να παραμένει ανοικτή έτσι ώστε να επικοινωνούν μεταξύ τους. Το ενδιάμεσο αυτό άνοιγμα ή ανθρωποθυρίδα σε περίπτωση κινδύνου κλείνει είτε με το φερόμενο επ΄ αυτού κατάλληλο μηχανισμό, είτε αυτόματα με τηλεχειρισμό.

Για την ικανοποιητική λειτουργία των ατμολεβήτων απαραίτητες είναι ορισμένες συσκευές  και μηχανήματα τα οποία και εγκαθίστανται μέσα στο χώρο του λεβητοστασίου και που εξυπηρετούν και άλλες βοηθητικές εργασίες στο πλοίο. Σημαντικότερα εξ αυτών είναι:

Συσκευές λεβητοστασίου 
 Προθερμαντήρες πετρελαίου
 Προθερμαντήρες τροφοδοτικού νερού
 Οικονομητήρες τροφοδοτικού νερού
 Προθερμαντήρες αέρος
 Υπερθερμαντήρες
 Αφυπερθερμαντήρες, και 
 Αναθερμαντήρες.

Μηχανήματα λεβητοστασίου 
 Ιππάρια ή αντλίες πετρελαίου
 Τροφοδοτικά ιππάρια ή αντλίες νερού, και
 Ανεμιστήρες τεχνητού ελκυσμού

Πλοίο
Μηχανική πλοίου
Πήχης

Ο πήχυς (ή αντιβράχιο, λατ. antebrachium) στην ανατομία είναι το τμήμα των άνω άκρων του ανθρώπου από τον αγκώνα έως τον καρπό. Το μέσο μήκος του είναι περίπου 0,4623 του μέτρου. Ο πήχυς συνδέεται με τον βραχίονα με την άρθρωση του αγκώνα, και με το χέρι με την άρθρωση του καρπού. Περιλαμβάνει δυο οστά, την κερκίδα και την ωλένη: η κερκίδα συνδέεται στον καρπό προς την πλευρά του αντίχειρα, ενώ η ωλένη προς την πλευρά του μικρού δακτύλου. Τα δυο αυτά οστά συνδέονται μεταξύ τους με το μεσόστεο, έναν ισχυρό υμένα, καθώς και με τις άνω και κάτω κερκιδοωλένιες αρθρώσεις.

Ο πήχυς περιλαμβάνει επίσης πολλούς μύες που σχετίζονται με την κάμψη και την έκταση των δακτύλων καθώς και την κίνηση του χεριού πάνω-κάτω, όπως και νεύρα και αρτηρίες που υποστηρίζουν τις κινήσεις αυτές. Ο πήχυς καλύπτεται από δέρμα που στο εσωτερικό μέρος του είναι λιγότερο τριχωτό απ' ό,τι στο εξωτερικό. Αντιστοιχεί στην κνήμη, τμήμα των κάτω άκρων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ανθρώπινη ανατομία
Ιεραποστολή

Ιεραποστολή  ονομάζεται η αποστολή κηρύκων του Ευαγγελίου στις μη χριστιανικές χώρες για τη διάδοση της διδασκαλίας του Χριστού.

Οι πρώτοι ιεραπόστολοι που ξεκίνησαν να διαδώσουν τη διδασκαλία του Χριστού ήταν οι ίδιοι οι μαθητές του, που ονομάστηκαν απόστολοι. Το έργο των αποστόλων συνέχισαν οι διάδοχοι τους, που δίδαξαν πρώτα στους μεσογειακούς λαούς και συνέχισαν κατόπι σ' όλες τις ηπείρους: στην Ευρώπη, στην Ασία, στην Αφρική.

Μετά το σχίσμα των Εκκλησιών και μετά τη θρησκευτική μεταρρύθμιση, κάθε χριστιανική Εκκλησία συνέχισε, χωριστά, το έργο της ιεραποστολής. Πιο εντατικά οι προτεστάντες και η Καθολική Εκκλησία.

Σήμερα, και η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία στέλνει ιεραποστολές σ' όλον τον κόσμο. Έχει ιδρύσει παντού, όπου υπάρχουν ελληνικές παροικίες, Ορθόδοξες Χριστιανικές Εκκλησίες, που έχουν επικεφαλής άξιους ιεράρχες και κατώτερους κληρικούς• έχτισε ναούς, ίδρυσε σχολεία και άλλα ιδρύματα. Αλλά και προς τους ιθαγενείς λαούς της Αφρικής και της Ασίας έχουν στραφεί οι Έλληνες ορθόδοξοι ιεραπόστολοι• έχουν διαδώσει την ορθόδοξη χριστιανική πίστη στην Ιαπωνία, στις φυλές της Αφρικής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1968-69

Την αγωνιστική περίοδο 1968-1969 το κύπελλο πρωταθλητριών κατέκτησε η ΑΚ Μίλαν για δεύτερη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό, που πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου στην Μαδρίτη, τον ΑΦΚ Άγιαξ με 4-1. 

Για πρώτη φορά ελληνική ομάδα έφτασε στους προημιτελικούς ευρωπαϊκού ποδοσφαιρικού κυπέλλου, καθώς η Α.Ε.Κ. απέκλεισε τις Ζενές Ες Λουξεμβούργου (3-0, 2-3) και Ακαντέμικ Δανίας (0-0 στην Αθήνα, 2-0 στη Δανία).

Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:

Πρώτος γύρος

 

|}

Δεύτερος γύρος

|}

Προημιτελική φάση

|}
Παίχθηκε 3ο παιχνίδι στο Παρίσι. Αγιαξ - Μπενφίκα 3-0 (στην παράταση). Γκολ 93΄ Κρόιφ, 105΄, 108΄ Ντάνιελσον

Ημιτελική φάση

|}

Τελικός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

UEFA, κύπελλο πρωταθλητριών
RSSSF κύπελλο πρωταθλητριών 1968-69
Sports-History "1968/69 Ο Prati σηκώνει την Μίλαν στους ώμους του!"

Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης
Ποδόσφαιρο το 1968
Ποδόσφαιρο το 1969
Πατριάρχης Ιωάννης Δ΄ Νηστευτής

Ο Ιωάννης Δ΄ (... - 2 Σεπτεμβρίου 595), ο λεγόμενος Νηστευτής, ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως την περίοδο 582-595.

Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν Καππαδόκης στην καταγωγή, γι' αυτό πολλές φορές απαντάται και με το προσωνύμιο Καππαδόκης. Από πολύ νωρίς έλαβε και το προσωνύμιο Νηστευτής, για τη μεγάλη του εγκράτεια. Εργάστηκε ως χαράκτης και χειροτονήθηκε διάκονος από τον Πατριάρχη Ιωάννη Γ΄. Υπηρέτησε στο ναό της Αγίας Σοφίας και εξελέγη Πατριάρχης στις 11 Απριλίου του 582, μετά το θάνατο του Ευτύχιου.

Πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου του 595 και ετάφη στο ναό των Αγίων Αποστόλων. Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 2 Σεπτεμβρίου. Η κάρα του φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγάθωνος Φθιώτιδας.

«Οικουμενικός Πατριάρχης»
Είναι γνωστός από το γεγονός ότι, κατόπιν συνοδικής απόφασης, ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον τίτλο Οικουμενικός Πατριάρχης, ο οποίος διατηρείται μέχρι σήμερα. Ανέλαβε τον τίτλο αυτό κατόπιν ενθάρρυνσης του Αυτοκράτορα Μαυρίκιου, ο οποίος σχεδίαζε να παραδώσει στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως την εξουσία πάνω στους Πατριάρχες της Ανατολής, όπως ακριβώς ο επίσκοπος Ρώμης απολάμβανε την εξουσία πάνω σε ολόκληρη τη Δυτική Εκκλησία. Εξάλλου, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η λέξη «Οικουμένη» είχε φτάσει να σημαίνει την ίδια την Αυτοκρατορία, και όχι αυτό που κυριολεκτικά σημαίνει, δηλαδή ολόκληρο τον κατοικημένο κόσμο, γι'αυτό και θεωρήθηκε σωστό ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως να φέρει αυτό τον τίτλο.

Η υιοθέτηση του τίτλου αυτού αποτέλεσε αιτία έριδας μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης. Οι Πάπες Πελάγιος Β΄ και Γρηγόριος ο Μέγας αντέδρασαν στον τίτλο αυτό, ο οποίος κατά τη γνώμη τους υποβάθμιζε το Παπικό πρωτείο. Ο Πάπας Γρηγόριος μάλιστα έγραψε και περίφημες επιστολές για το θέμα αυτό, ενώ ως αντίδραση υιοθέτησε ο ίδιος τον τίτλο servus servorum Dei (δούλος των δούλων του Θεού). Απευθύνθηκε μάλιστα με επιστολή και στην Αυτοκράτειρα Κωνσταντίνα, πληροφορώντας την ότι η αλαζονεία του Ιωάννη του Νηστευτή ήταν σίγουρο σημάδι για την παρουσία του Αντιχρίστου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Οικουμενικό Πατριαρχείο
 Καθολική Εγκυκλοπαίδεια 
 

Ιωαννης 04
Ιωάννης Δ΄
Βυζαντινοί επίσκοποι
Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Τσιανγκ Κάι Σεκ

Ο Τσιανγκ Κάι-Σεκ (蔣中正, πραγματικό όνομα Τσιανγκ Τσον-Τσεν, 31 Οκτωβρίου 1887 - 5 Απριλίου 1975) ήταν Κινέζος πολιτικός ο οποίος γεννήθηκε στο Νιγκ Πο της Κίνας στις 31 Οκτωβρίου 1887. Διατέλεσε Πρόεδρος της Κίνας από το 1928 έως το 1948 και Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κίνας (Ταϊβάν) έως το 1975. 

Ο πατέρας του, ο οποίος ήταν έμπορος κρασιών, πέθανε όταν ο Τσιανγκ ήταν σε ηλικία 9 ετών και τον μεγάλωσαν κάποιοι συγγενείς του. Όμως οι συγγενείς του αυτοί τον κακομεταχειρίζονταν, και έτσι αναγκάστηκε να φύγει και να καταταχτεί στον στρατό. Όταν έγινε 18 χρονών έδωσε εξετάσεις στην στρατιωτική ακαδημία Πάο Τιν, όπου έγινε δεκτός το 1906. Στο μεταξύ παντρεύτηκε την Μάο και απόκτησαν έναν γιο, τον Τσιαν Τσιν Κούο. Αργότερα ο Τσιανγκ πήγε στην Ιαπωνία όπου φοίτησε στην στρατιωτική σχολή του Τόκιο. Εκεί γνώρισε τον Σον Γιατ-Σεν, ο οποίος οργάνωνε την επανάσταση εναντίον της μοναρχίας των Μαντσού στην Κίνα, έγινε οπαδός του και επέστρεψαν μαζί στην πατρίδα μετά την πρώτη επαναστατική εξέγερση το 1911. Ο Σον Γιατ-Σεν σχημάτισε κυβέρνηση αφού πρώτα συμμάχησε με τους κομμουνιστές και ο Τσιανγκ έφυγε για την Μόσχα για να μελετήσει τις Σοβιετικές στρατιωτικές μεθόδους.

Όταν ο Σον Γιατ-Σεν πέθανε, το 1925 ο Τσιανγκ αναδείχθηκε σε ηγέτη του επαναστατικού κινήματος. Χάρη στις μεγάλες του οργανωτικές ικανότητες κατάφερε να δημιουργήσει μία σύγχρονη και ευέλικτη στρατιά.

Ο Τσιανγκ είχε έντονα αντικομμουνιστικά αισθήματα. Έτσι την άνοιξη του 1927 διέταξε την σύλληψη και εξόντωση χιλιάδων κομμουνιστών που βρίσκονταν στο κόμμα του. Η αντικομμουνιστική πολιτική του Τσανγκ προκάλεσε έναν νέο εμφύλιο πόλεμο ο οποίος τερματίστηκε τον Μάιο του 1949 με νίκη των κομμουνιστών του Μάο Τσε-Τον. Ο Τσιανγκ Κάι-Σεκ κατέφυγε στην Ταϊβάν, μαζί με δύο εκατομμύρια Κινέζους εθνικιστές, κάτω από αμερικανική προστασία. Εκεί έγινε Πρόεδρος της Εθνικιστικής Κίνας.

Πέθανε στην Ταϊβάν στις 5 Απριλίου 1975.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Britannica.com

Κινέζοι πολιτικοί
Πρόσωπο της Χρονιάς (περιοδικό Time)
Κινέζοι επαναστάτες
Αντικαπιταλιστές
Πενθέας

Στην ελληνική μυθολογία ο Πενθέας (Πενθεύς) ήταν βασιλιάς των Θηβών, εγγονός του Κάδμου ως γιος του Εχίονα (ενός από τους Σπαρτούς) και της Αγαύης, κόρης του Κάδμου. Ο Κάδμος στα γεράματά του παραχώρησε τον θρόνο των Θηβών στον Πενθέα. 

Η Αγαύη, που ήταν αδελφή της Σεμέλης, είχε δυσφημίσει τη Σεμέλη για την κρυφή της σχέση με το Δία. Γι' αυτό ο Διόνυσος εκδικήθηκε και την Αγαύη και τον Πενθέα. Πήγε ο ίδιος ο Διόνυσος στη Θήβα και διέδωσε την οργιαστική λατρεία του Διονύσου εκεί. Έκανε την Αγαύη και τις άλλες γυναίκες της Θήβας να συμμετάσχουν στην οργιαστική λατρεία του Διονύσου. Ως βασιλιάς, ο Πενθέας καταπολέμησε δυναμικά τη διάδοση της λατρείας του θεού Διονύσου στο βασίλειό του. Θεωρούσε ότι η λατρεία του Διονύσου ήταν απειλή για την ευταξία και την ηθική τάξη στη Θήβα. Επειδή ήταν νέος βασιλιάς δεν είχε την απαραίτητη εμπειρία και πήρε σπασμωδικές και απερίσκεπτες αποφάσεις. Συνέλαβε τον Διόνυσο με τις Μαινάδες αλλά τρελάθηκε και αντί να αλυσοδέσει τον Διόνυσο έδεσε έναν ταύρο. Έφθασε κάποια στιγμή στο να φυλακίσει και τον ίδιο τον Διόνυσο. Αλλά ο Διόνυσος ελευθερώθηκε και παρέσυρε τον Πενθέα να κατασκοπεύσει τις Βοιωτές γυναίκες πάνω στο βουνό Κιθαιρώνα, όπου λάτρευαν τον Διόνυσο. Ο Πενθέας ανέβηκε πράγματι στο βουνό ντυμένος ως γυναίκα και κρύφτηκε πάνω σε ένα δέντρο. Οι μαινόμενες όμως «Βάκχες» τον ανακάλυψαν, τον διαμέλισαν και τον έφαγαν ζωντανό με πρώτη την ίδια του τη μητέρα, την Αγαύη, η οποία έμπηξε το κεφάλι του Πενθέως στο κοντάρι της, νομίζοντας μέσα στην ιερή τρέλα και έκστασή της ότι ήταν κεφάλι λιονταριού. Η Αγαύη μπήκε στη Θήβα περιχαρής κρατώντας το κεφάλι του Πενθέα σαν να ήταν τρόπαιο από κυνήγιενώ ταυτόχρονα έψαχνε το γιο της, για να του δείξει το κατόρθωμά της (τραγική ειρωνεία).  Αργότερα όταν συνειδητοποίησε η Αγαύη τι πραγματικά είχε κάνει αναγκάστηκε να φύγει από τη Θήβα.

Διάδοχος του Πενθέως στον θρόνο ήταν ο θείος του Πολύδωρος.

Τον μύθο του Πενθέως πραγματεύθηκε ιδίως ο τραγικός Ευριπίδης στην τραγωδία του Βάκχαι. Ο θάνατος του Πενθέα ήταν η συνέπεια της ασέβειάς του προς το θεό Διόνυσο. Οι θεοί πάντα τιμωρούν σκληρά αυτούς, που δεν τους τιμούν.

Πηγές
 Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Παραπομπές 

Θηβαϊκός κύκλος
Μυθικοί βασιλείς της Θήβας