joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Άννα Σοφία του Άνχαλτ

Η Άννα-Σοφία, γερμ.: Anna-Sophia von Anhalt (15 Ιουνίου 1584 – 9 Ιουνίου 1652) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ.

Βιογραφία 
Η Άννα-Σοφία γεννήθηκε στο Ντέσαου και ήταν η όγδοη και νεότερη κόρη του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ, αλλά τέταρτη κόρη της δεύτερης συζύγου του Ελεονόρας, κόρης του Χριστοφόρου, δούκα της Βυρτεμβέργης.

Η Άννα-Σοφία θεωρείτο μία από τις πιο μορφωμένες γυναίκες της εποχής της. Μετά το τέλος του συζύγου της το 1630 μετέφερε την κατοικία της στο Kράνιχφελντ και ίδρυσε εκεί έναν σύλλογο που δεχόταν μόνο γυναίκες, ακολουθώντας το παράδειγμα του αδελφού της Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Ανχαλτ-Κέτεν, ο οποίος ήταν ένας από τους συνιδρυτές της Φρουτοφόρου Εταιρείας. Ταυτόχρονα πήρε υπό την προστασία της τον διάσημο εκπαιδευτικό μεταρρυθμιστή Βόλφγκανγκ Ράτκε. 

Η Άννα-Σοφία απεβίωσε στο Όμπερκρανιχφελντ.

Oικογένεια
Στο Ρούντολστατ στις 13 Ιουνίου 1613 παντρεύτηκε τον Κάρολο-Γκύντερ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ. Η ένωσή τους έμεινε άτεκνη.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Γερμανίδες κόμισσες
Οίκος των Ασκάνια
Ευρωπαϊκό Κέντρο Δικαιωμάτων των Ρομά

Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Δικαιωμάτων των Ρομά είναι ένας διεθνής νομικός οργανισμός δημοσίου συμφέροντος, υπό την ηγεσία των Ρομά, ο οποίος προβαίνει σε μια σειρά δραστηριοτήτων με στόχο την καταπολέμηση του ρατσισμού κατά των Ρομά και της κακοποίησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ρομά. Ειδικότερα, το Ευρωπαϊκό Κέντρο περιλαμβάνει στρατηγικές δικαστικές διαδικασίες, διεθνείς συνηγόρους, έρευνα και ανάπτυξη της πολιτικής και παραγωγή ειδήσεων με επίκεντρο τα ανθρώπινα δικαιώματα και την εκπαίδευση των Ρομά ακτιβιστών.

Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Δικαιωμάτων των Ρομά είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας του Ελσίνκι για τα ανθρώπινα δικαιώματα και έχει συμβουλευτικό καθεστώς με το Συμβούλιο της Ευρώπης και με το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών. Δημιουργήθηκε το 1996 στην Βουδαπέστη της Ουγγαρίας και η έδρα του είναι στις Βρυξέλλες του Βελγίου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 European Roma Rights Centre site
 Council of Europe, Roma Youth Action Plan
 Amnesty International, Roma Rights
 OHCHR Advancing Roma inclusion
Σάκης Παπανικολάου

Ο Σάκης Παπανικολάου (Πάτρα, 2 Ιουλίου 1933- Ελληνικό, 4 Ιανουαρίου 2022) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και ηθοποιός.

Βιογραφία 
Ο Σάκης Παπανικολάου (πλήρες όνομα Αθανάσιος-Θεόδωρος Παπανικολάου) γεννήθηκε στην Πάτρα 2 Ιουλίου 1933 και απεβίωσε στο Ελληνικό Αττικής 4 Ιανουαρίου 2022. Τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και ηθοποιός με εντονότερη παρουσία στις δεκαετίες 1960-70. 

Μετά τα μαθητικά χρόνια στην Πάτρα έρχεται στην Αθήνα για σπουδές στην Πάντειο, όμως η καλλιτεχνία θα τον κερδίσει. Πέρασε επιτυχώς τις εξετάσεις για τραγουδιστής από το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) και αποφοίτησε από την Σχολή Ηθοποιών Μουσικού Θεάτρου του Μενέλαου Θεοφανίδη. Εμφανίστηκε σε νυχτερινά κέντρα (Κινγκς Πάλας, Κόρονετ, Κόπα Καμπάνα, Αριζόνα, Αστέρια Γλυφάδας, Σεραφίνο) και θέατρα (Βέμπο, Καλουτά, Μπουρνέλη, ’Αλσος του ‘Αρεως, Ακροπόλ, Μετροπόλιταν, Ρεξ) της Αθήνας εκείνη την εποχή. Στην διαδρομή του ως τραγουδιστής συνεργάστηκε με συνθέτες και μαέστρους όπως οι Τάκης Αθηναίος, Κώστας Γιαννίδης, Γιώργος Κατσαρός, Ζοζέφ Κορίνθιος, Γιώργος Μητσάκης, Γιώργος Μουζάκης, Μανώλης Χιώτης, Μίμης Πλέσσας.
Συμμετείχε σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ. Τρίτη θέση με το τραγούδι «Θα πάρω τ’ άλλο τραίνο» στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1969. Είχε παρουσία σε εξώφυλλα περιοδικών της εποχής όπως Βεντέτα, Ντόμινο, Φαντάζιο.
Το τραγούδι του «Πάνω από όλα έχω τον Παναθηναϊκό» (Στους Αμπελοκήπους) συνόδευσε την αγαπημένη του ομάδα του  Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου (ΠΑΟ) στη διαδρομή μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης ποδοσφαίρου στο Γουέμπλεϊ το 1971.

Η δισκογραφία του περιλαμβάνει δισκάκια 45 στροφών, LPs και CD. Τον συναντάμε ως ηθοποιό και τραγουδιστή σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1960.

Δισκογραφία

Δισκάκια 45 στροφών 

 Περουζέλ (1960) Odeon
 Πρωί Πρωί / Είναι Η Νύχτα Στα Νερά Της (1966) Columbia
 Αγωνία / Το Τραγούδι Του Μπάρμπα Ποθητού 1967 Βεντέττα
 Χρόνια Στο Μουράγιο / Είσαι Βάσανο Μου Πιο Μεγάλο Απ' Τ' Άλλα (1967) Βεντέττα
 Οι 6 Τσιγγάνες / Στο Μικρό Στενό (Ερεχθέως Και Διογένους Γωνία) (1967) Βεντέττα
 Πίσω Απ' Το Παράθυρο / Φέρε Μου Την Άνοιξη (1967) Βεντέττα
 Λησμονιά / Αναμνήσεις (1967) Βεντέττα
 Πειραιάς Ώρα 7.30 / Του Χωρισμού Ο Πόνος (1967) Βεντέττα
 Οχι / Ρίξε Τον Πόνο (1967) Βεντέττα
 Θα Πάρω Τ' Άλλο Τραίνο / Απόψε (1969) Βεντέττα
 Θολά Πού ναι Τα Μάτια Σου / Πάνω Απ' Όλα Έχω Τον Παναθηναϊκό (1971) Coronet
 Είναι Ωραία η Ομόνοια / Τα χρόνια φεύγουνε. Με Ζωζώ Σαπουντζάκη Santa Mavra Records

LP 

 "Σάκης Παπανικολάου" (1973) EMI-Columbia
 "Αντίο" (1979) Venus
 "Χίλια σ' αγαπώ" (1991) Panivar

Άλλα LP 

 "Κοχύλια και Ανεμώνες" με Σόφη Ζαννίνου Sparta Records
 "Μουσικοί Σταλακτίτες" με Σόφη Ζαννίνου, Μαρία Βαννά Sparta Records

CD 

 "Κινηματογραφικά" Panivar (2003)

Κινηματογράφος 

 Οι θαλασσιές οι χάντρες (1967)
 Πειραιάς ώρα 7:30 (1967)
 Η Θυρωρίνα (1968)
 Λάουρα (1968)
 Μείνε κοντά μου αγαπημένε (1968)
 Γιατί με πρόδωσες (1969)

Παραπομπές
Γλώσσες της Ελβετίας

Οι τέσσερις επίσημες γλώσσες της Ελβετίας είναι τα γερμανικά, τα γαλλικά, τα ιταλικά και τα ρομανσικά.  Τα γερμανικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά διατηρούν την ισότητα ως επίσημες γλώσσες σε εθνικό επίπεδο στην Ομοσπονδιακή Διοίκηση της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, ενώ τα ρομανσικά χρησιμοποιούνται σε συναλλαγές με άτομα που τα ομιλούν. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα λατινικά χρησιμοποιούνται, ιδιαίτερα ως ενιαία γλώσσα για να δηλώσει τη χώρα. 

Το 2017, το 62,6% του πληθυσμού της Ελβετίας ήταν φυσικοί ομιλητές της γερμανικής γλώσσας,  22,9% της γαλλικής , 8,2% της ιταλικής (κυρίως ελβετο-ιταλικά, συμπεριλαμβάνονται και οι λομβαρδικές διαλέκτοι). και 0,5% της ρομανσικής γλώσσας. Το γερμανόφωνο τμήμα της χώρας (Deutschschweiz) βρίσκεται περίπου στα κεντρικά και βορειοανατολικά, το γαλλικό τμήμα (la Romandie) στα δυτικά και η ιταλική περιοχή (Svizzera italiana) στο νότια. Παραμένει ένας μικρός ντόπιος πληθυσμός που μιλάει ρομανσικά στο καντόνι του Γκριζούν στα ανατολικά. Τα καντόνια Φριμπούρ, Βέρνης και Βαλαί είναι επίσημα δίγλωσσα. Το καντόνι του Γκριζούν είναι επίσημα τρίγλωσσο.

Ιστορία 
Οι κύριες γλώσσες των κατοίκων της Ελβετίας από το 1950 έως το 2015, σε ποσοστά, ήταν οι εξής:

Άλλες γλώσσες 
Εκτός από τις επίσημες γλώσσες και τις πολλές και ποικίλες διαλέκτους  της ελβετο-γερμανικής γλώσσας, στην Ελβετία ομιλούνται εγγενώς αρκετές τοπικές ρομανικές γλώσσες: η γαλλοπροβηγκιανή και η λομβαρδική.

Νεο-λατινικά 

Για να μην χρειάζεται να μεταφραστεί η ονομασία της Ελβετίας στις τέσσερις επίσημες γλώσσες, τα λατινικά χρησιμοποιούνται στα νομίσματα του ελβετικού φράγκου (Helvetia ή Confoederatio Helvetica) και στα ελβετικά γραμματόσημα (Helvetia). Ο top-level domain κωδικός για την Ελβετία στο διαδίκτυο είναι ο .ch, η συντομογραφία του λατινικού ονόματος, Confoederatio Helvetica (Ελβετική Συνομοσπονδία). Ομοίως, ο διεθνής κωδικός οχήματος για ελβετικά αυτοκίνητα είναι "CH". Το Ομοσπονδιακό Παλάτι της Ελβετίας φέρει την επιγραφή .

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Ελβετίας
Γλώσσες της Ελβετίας
Γερμανική γλώσσα
Γαλλική γλώσσα
Ιταλική γλώσσα
Κρίση μέσης ηλικίας

Κρίση μέσης ηλικίας ονομάζεται το σύνολο των αλλαγών στην ταυτότητα τού ανθρώπου που παρουσιάζεται στη μετάβαση στη μέση ηλικία, συνήθως από 45 μέχρι 65 χρονών.  Το φαινόμενο περιγράφεται ως ψυχολογική κρίση που προκαλείται από γεγονότα, όπως η γήρανση, η έλευση του θανάτου και η έλλειψη επιτευγμάτων και εμπειριών στη ζωή. Αυτό μπορεί να προκαλέσει συναισθήματα μείζονος κατάθλιψης, τύψεων και υψηλών επιπέδων άγχους ή την επιθυμία ανάκτησης της νεανικότητας σε συνδυασμό με δραστικές αλλαγές στον τρόπο ζωής τους και την επιθυμία της αλλαγής ληφθεισών αποφάσεων του παρελθόντος.

Μελέτες δείχνουν ότι είναι λιγότερο διαδεδομένες από ό,τι πιστεύεται. Ο όρος επινοήθηκε από τον Elliott Jaques το 1965.

Παραπομπές

 Άνθρωπος  Βιολογία  Ανθρωπολογία  Ανθρώπινη ανάπτυξη Γήρας  Ψυχολογία
BMW G11

Η BMW Σειρά 7 G11 / G12 είναι ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που παράγεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Ιούλιο του 2015 έως σήμερα. Η εκδοχή με το κοντό μεταξόνιο ονομάζεται G11 και η εκδοχή με το μακρύτερο μεταξόνιο ονομάζεται G12. Αντικατέστησε τη BMW F01 / F02 και είναι η έκτη κατά σειρά γενιά της Σειράς 7. Η διάδοχός της, αναμένεται μέσα στο 2022 και θα φέρει την ονομασία BMW G70, ενώ για πρώτη φορά θα προσφέρεται και ως αμιγώς ηλεκτροκίνητη και θα καταργήσει οριστικά τον κινητήρα V12.

Παρουσίαση 
Το μοντέλο αποκαλύφθηκε στις 10 Ιουνίου 2015 στην έδρα της BMW στο Μόναχο. Η μαζική παραγωγή του, ξεκίνησε τον Ιούλιο του ίδιου έτους, για τη σεζόν (model year) του 2016.

Βασικά στοιχεία 

Η Σειρά 7 G11 / G12 είναι η πρώτη BMW που βασίστηκε στην πλατφόρμα BMW CLAR platform (Cluster Architecture platform), η οποία στο μοντέλο αυτό υιοθέτησε τεχνολογίες που είχαν εισαχθεί για πρώτη φορά στα μοντέλα BMW i, όπως την ύπαρξη και ανθρακονημάτων ως δομικά υλικά. Οι εκδόσεις με το μακρύτερο μεταξόνιο φέρουν και ένα «L» στο όνομά τους, όπως για παράδειγμα BMW 760Li.

Μεγάλη προσοχή δόθηκε και στην αεροδυναμική, με αποτέλεσμα το μοντέλο να έχει αεροδυναμικό συντελεστή Cd μόλις 0,24.

Ανανέωση του 2019 
Στις 16 Ιανουαρίου 2019, η BMW παρουσίασε την ανανέωση της G11 / G12, με επανασχεδιασμό στα μπροστινά και πίσω φώτα, και μια νέα, πολύ μεγαλύτερη μπροστινή γρίλια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 www.7-forum.com/
 Auto Bild, Mai 2016: Technische Daten des neuen BMW 7er, abrufbar am 22. April 2019.
 Heise Autos, Juni 2015: Luxus light, 23 Bilder des G11 und F01, abrufbar am 22. April 2019.

G11
Αυτοκίνητα πολυτελείας
Γερμανικά αυτοκίνητα
Μακούφκι

Τα Μακούφκι (πολωνικά: Makówki, σιλεσικά: Makōwki, σιλεσικά γερμανικά: Mohn Kließla, , ) είναι γλυκά επιδόρπια ψωμιού με βάση τον παπαρουνόσπορο από την Κεντρική Ευρώπη. Το επιδόρπιο θεωρείται παραδοσιακό στη Σιλεσία (στη νοτιοδυτική Πολωνία), όπου σερβίρεται σχεδόν αποκλειστικά την Παραμονή Χριστουγέννων. Είναι επίσης δημοφιλές σε άλλα μέρη της Πολωνίας, καθώς και στην ανατολική Γερμανία, τη Σλοβακία και την Ουγγαρία.

Εκτός Σιλεσίας 
Τα μακούφκι είναι επίσης πολύ γνωστά στο Βρανδεμβούργο και στο Βερολίνο με το όνομα Mohnpielen. Ο Τέοντορ Φοντάνε στα ταξίδια του στο Μαργραβινάτο του Βραδεμβούργου έγραψε για το Mohnpielen και άλλα πιάτα.

Ένα παρόμοιο πιάτο, αλλά με φέτες κίφλι (kipferl) στην Ουγγαρία ονομάζεται mákos guba.

Στην Πολωνία, έξω από την περιοχή της Σιλεσίας, το πιάτο είναι ευρέως γνωστό ως μακιέουκι (makiełki). Αυτό είναι ιδιαίτερα κοινό στο Πόζναν και στο Λοτζ, όπου εγκαταστάθηκαν Σιλεσιανοί μετανάστες κατά τη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης του 19ου αιώνα.

Παρασκευή 
Τα κύρια συστατικά είναι το γλυκό λευκό ψωμί και οι ψιλοκομμένοι παπαρουνόσποροι βρασμένοι σε γάλα με βούτυρο. Άλλα σημαντικά συστατικά περιλαμβάνουν τα αποξηραμένα φρούτα (σύκα, σταφίδες, βερίκοκα, χουρμάδες, κ.λπ.), αμύγδαλα και άλλα είδη ξηρών καρπών (η επιλογή των ξηρών καρπών και των αποξηραμένων φρούτων ποικίλλει). Αρωματίζεται με ζάχαρη, μέλι, βανίλια, κανέλα και ρούμι.

Το ψωμί κόβεται σε λεπτές φέτες και στρώνεται σε πήλινο σκεύος ή πιο συχνά σε γυάλινο μπολ. Μετά από κάθε στρώση περιχύνεται η σάλτσα από τους βρασμένους παπαρουνόσπορους, με άρωμα και ξηρούς καρπούς, ώστε να μουλιάσει καλά το ψωμί. Η κορυφή διακοσμείται με μερικούς επιπλέον ξηρούς καρπούς και φρούτα. Το πιάτο σερβίρεται κρύο, τουλάχιστον αρκετές ώρες μετά την προετοιμασία.

Σημασία στη Σιλεσία 
Η κουζίνα της Σιλεσίας μπορεί να είναι πολύ συντηρητική. Η παράδοση στο σερβίρισμα των μακούφκι διατηρείται καλά στους Σιλέσιους και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τα Χριστούγεννα στη Σιλεσία χωρίς το πιάτο. Από τους γηραιότερους θα θεωρούνταν ανορθόδοξο να το παρασκευάζουν εκτός της περιόδου των Χριστουγέννων – Πρωτοχρονιάς. Η προετοιμασία των μακούφκι εκτός της Σιλεσίας μπορεί να είναι δύσκολη λόγω της μη διαθεσιμότητας λεπτοαλεσμένου σπόρου παπαρούνας (συνήθως απαιτείται ειδικός μύλος). Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η κονσερβοποιημένη πάστα παπαρούνας είναι μερικές φορές διαθέσιμη στο εμπόριο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί.

Παραπομπές 

Σιλεσιανή κουζίνα
Πολωνικά επιδόρπια
Γερμανικά επιδόρπια
Ουγγρικά επιδόρπια
Σλοβάκικη κουζίνα
Χριστουγεννιάτικα εδέσματα
Γλυκά
Γλυκά ψωμιά
Ψωμιά με μαγιά
Ροζάριο Φλόρες

Η Ροζάριο ντελ Κάρμεν Γκονζάλες Φλόρες (Rosario del Carmen González Flores ; 4 Νοεμβρίου 1963), περισσότερο γνωστή ως Ροζάριο Φλόρες (Rosario Flores), είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια, κάτοχος δυο βραβείων Grammy.

Γεννήθηκε στην Μαδρίτη της Ισπανίας και είναι η κόρη του Αντόνιο Γκονζάλες και της διάσημης τραγουδίστριας Λόλα Φλόρες. Είναι η αδερφή της τραγουδίστριας Λολίτα Φλόρες και του τραγουδιστή-στιχουργού Αντόνιο Φλόρες. Έχει μια κόρη με τον Κάρλος Ορεγιάνα. Ο δεύτερος γιος της, Πέδρο Αντόνιο, γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2006, την ίδια ημέρα με την μητέρα της Λόλα Φλόρες. Η Ροζάριο και ο Πέδρο Λαζάγκα, ο σύντροφός της και πατέρας του δεύτερου γιου της, γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας του Πέδρο Αλμοδοβάρ Hable con ella το 2001.

Βραβεία και υποψηφιότητες 

|-
|rowspan="1" scope="row"| 2000
|scope="row"| "Jugar a la Locura"
|scope="row"| Best Female Rock Vocal Performance
| 
|-
|rowspan="1" scope="row"| 2002
|scope="row"| Muchas Flores
|rowspan="5" scope="row"| Best Female Pop Vocal Album
| 
|-
|rowspan="1" scope="row"| 2004
|scope="row"| De Mil Colores
| 
|-
|rowspan="1" scope="row"| 2006
|scope="row"| Contigo Me Voy
| 
|-
|rowspan="1" scope="row"| 2008
|scope="row"| Parte de Mi
| 
|-
|rowspan="1" scope="row"| 2010
|scope="row"| Cuéntame
| 
|-
|rowspan="1" scope="row"| 2014
|scope="row"| Rosario
|scope="row"| Best Contemporary Pop Vocal Album
| 
|-

Δισκογραφία 

De Ley (1992)
Siento (1995)
Mucho Por Vivir (1996)
Jugar a la Locura (1999)
Muchas Flores (2001)
De Mil Colores (2004)
Contigo Me Voy (2006)
Parte de Mí (2008)
Cuéntame (2009; soundtrack for the 11th season of Spanish TV series Cuéntame cómo pasó)
Raskatriski (2011)
Rosario (2013)
 Gloria a ti (2016)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Official site

Review of Cuéntame (English)

Ισπανίδες τραγουδίστριες
Χέρμαν Α΄ του Τσέλιε

Ο Χέρμαν Α΄, , , (π. 1333 – 21 Μαρτίου 1385), κόμης του Τσέλιε, ήταν ευγενής στη Στυρία. Ήταν επικεφαλής του Οίκου του Τσέλιε μεταξύ 1359 και 1385. Την πρώτη δεκαετία κυβέρνησε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ούλριχ. Μετά το τέλος τού Ούλριχ, ο Χέρμαν Α΄ ανέλαβε την κηδεμονία του ανιψιού του Γουλιέμου και κυβέρνησε ως de facto αρχηγός της οικογένειας. Υπό την κυριαρχία του, ο Οίκος του Τσέλιε άρχισε να επεκτείνει την επιρροή του από τη βάση ισχύος του στη σημερινή Σλοβενία και τη νότια Καρινθία, μέχρι την Κεντρική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Με τον γάμο του με την Αικατερίνη πριγκίπισσα της Βοσνίας, της οποίας η ακριβής καταγωγή αμφισβητείται, ο Χέρμαν Α΄ έγινε κουνιάδος είτε του βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ βασιλιά της Ουγγαρίας & Πολωνίας, είτε του Tβρτκο Α΄ βασιλιά της Βοσνίας  Ο γιος του Χέρμαν Β΄ επέκτεινε περαιτέρω τον πλούτο και την επιρροή της οικογένειας. Μέχρι το τέλος του, ο Χέρμαν Α΄ ήταν ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας στην επικράτεια της σημερινής Σλοβενίας, όπου οι κτήσεις του ξεπερνούσαν σημαντικά εκείνες των Αψβούργων επικυριάρχων του.

Βιογραφία 
Λίγα είναι γνωστά για την πρώιμη ζωή του Χέρμαν Α΄. Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου του Σάνεκ, πρώτου κόμη του Τσέλιε, και της συζύγου του Ντήμουτ από την ευγενή οικογένεια Βάλσεε. Ο πατέρας του είχε κληρονομήσει το κάστρο Τσέλιε και το είχε στην κατοχή του το 1332, αλλά δεν είναι σαφές εάν ο Χέρμαν Α΄ γεννήθηκε εκεί ή στο κοντινό κάστρο Ζόβνεκ, την πατρογονική τους κατοικία. Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1359 ή το 1360, ο Χέρμαν Α΄ ανέλαβε τις οικογενειακές κτήσεις, που είχαν διευρυνθεί σημαντικά κατά τη θητεία τού πατέρα του και τις κυβέρνησε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ούλριχ Α΄. Αυτό ήταν σύμφωνο με την παράδοση της οικογένειας, που απέφευγε να μοιράσει την κληρονομιά μεταξύ των αδελφών, και αντ' αυτού επέλεγε την από κοινού διακυβέρνηση. Μετά το τέλος τού Ούλριχ Α΄ το 1368, ο Χέρμαν Α΄ έγινε ο μοναδικός διαχειριστής των κτήσεων Τσέλιε, κυβερνώντας επίσης στο όνομα του 7χρονου ανιψιού του Γουλιέλμου.

Μαζί με τον γιο του Χέρμαν Β΄ και τον ανιψιό του Γουλιέλμο, ο Χέρμαν Α΄ έλαβε μέρος στη σταυροφορία κατά των Σαμογιτιανών το 1377, ως μέρος της ακολουθίας του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Αυστρίας.

Ο Χέρμαν Α΄ απεβίωσε το 1385 και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Χέρμαν Β΄, καθώς ο πρωτότοκος γιος του Χανς είχε αποβιώσει το 1372.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Κοτρομάνις, κόρη του Στεφάνου Β΄ μπαν της Βοσνίας.  Ο πρώτος τους γιος Χανς (Ιωάννης) απεβίωσε σε ηλικία εννέα ετών. Δύο παιδιά επέζησαν από τη βρεφική ηλικία:
 Χέρμαν Β΄, ένας διεκδικητής του θρόνου της Βοσνίας.  νυμφεύτηκε την Άννα του Σάουνμπεργκ και είχε τέκνα, μεταξύ των οποίων και η:
 Βαρβάρα 1392-1451, παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο του Οίκου του Λουξεμβούργου βασιλιά της Βοημίας & Γερμανίας.
 Βάλμπουργκα, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο του Πτούγι (Πέταου). Δεν είχε τέκνα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Γιώργος Μορφέσης

Ο Γιώργος Μορφέσης (Πειραιάς, 22 Οκτωβρίου 1969) είναι Έλληνας προπονητής  υδατοσφαίριση.

Καριέρα
Ξεκίνησε το 1982 ως υδατοσφαιριστής από μικρή ηλικία στον Εθνικό αλλά το 1989 σε ηλικία 19 ετών σταμάτησε την καριέρα του και ασχολήθηκε ως προπονητής. 

Το 2000 σε ηλικία 30 ετών, κατακτά με τον Εθνικό το Κύπελλο Ελλάδος στο φαίναλ φορ της Νίκαιας. Ο Εθνικός απέκλεισε στον ημιτελικό την Βουλιαγμένη (στην παράταση), ενώ στον τελικό θα κατακτήσει το τρόπαιο στο χρυσό γκολ κόντρα στον Ολυμπιακό.

Έπειτα διετέλεσε βοηθός προπονητή στην Εθνική γυναικών στο πλευρό των προπονητών Μουδάτσιου και Ιωσηφίδη. Ήταν βοηθός στο ασημένιο μετάλλιο των Ολυμπιακών του 2004, ενώ ως πρώτος προπονητής θα στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής το 2011 στην Σανγκάη. Τον Φεβρουάριο του 2020 αποχώρησε από τον πάγκο της Εθνικής γυναικών. 

Το 2021 θα επιστρέψει στον Εθνικό από το πόστο του τεχνικού διευθυντή.

Παραπομπές

Έλληνες προπονητές υδατοσφαίρισης
Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Προπονητές υδατοσφαίρισης Εθνικού Πειραιώς
Κάρλος Αλκαράθ

Ο Κάρλος Αλκαράθ, αγγλ. Carlos Alcaraz Garfia (γεννημένος στις 5 Μαΐου 2003), είναι Ισπανός επαγγελματίας τενίστας,  Νο1 της Παγκόσμιας Κατάταξης στην Ένωση Επαγγελματιών Τένις (ATP). Αναρριχήθηκε σ' αυτήν την θέση όταν στις 11 Σεπτεμβρίου 2022 κατέκτησε το  US Open, το πρώτο του και μοναδικό τίτλο Grand Slam, κερδίζοντας στον τελικό τον Κάσπερ Ρουντ με 3-1 σετ, 4–6, 6–2, 6–7(1–7), 3–6 . Έχει κερδίσει έξι τίτλους στα τουρνουά των απλών της ATP μεταξύ των οποίων τα τουρνουά της σειράς ATP Masters της Μαδρίτης και του Μαϊάμι, το 2022.   

Ως έφηβος, ο  Αλκαράθ έφτασε μέχρι το νο. 22 στην κατάταξη των juniors και κέρδισε δύο τίτλους στα τουρνουά της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αντισφαίρισης (ITF) των νέων. Αφού έγινε επαγγελματίας τενίστας το 2018, κέρδισε τρεις τίτλους στο ITF Men's World Tennis Tour και τέσσερις στο ATP Challenger Tour και μπήκε στους 100 πρώτους στην κατάταξη τον Μάιο του 2021. 

Δύο μήνες αργότερα, έφτασε στον πρώτο του τελικό ATP Tour στο Όπεν της Κροατίας του 2021, όπου κέρδισε τον πρώτο του τίτλο για να γίνει ο νεότερος τενίστας που κατακτά τίτλο στο ATP Tour  μετά το 2008 και τον Κέι Νισικόρι. Μπήκε στους 50 κορυφαίους τενίστες αφού έφτασε στους προημιτελικούς στο US Open του 2021 και τον Νοέμβριο κέρδισε τους τελικούς του ATP Next Generation 2021. Στο Rio Open του 2022, έγινε ο νεότερος παίκτης που κέρδισε έναν τίτλο ATP 500 και ανέβηκε στους 20 καλύτερους της κατάταξης.

Ο Αλκαράθ έγινε ο νεότερος παίκτης στην ιστορία του αθλήματος που γίνεται νο.1 της παγκόσμιας κατάταξης σε ηλικία 19 ετών μετά την κατάκτηση του πρώτου του Γραν Σλαμ στο Αμερικάνικο Όπεν του 2022..

Παραπομπές 

Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Nupedia

Η Nupedia ήταν μια αγγλόφωνη, διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια, τα άρθρα της οποίας γράφονταν από εθελοντές συνεργάτες με κατάλληλη εξειδίκευση στο θέμα, ελέγχονταν από ειδικούς συντάκτες πριν από τη δημοσίευση και παραχωρούνταν ως ελεύθερο περιεχόμενο. Ιδρύθηκε από τον Τζίμι Γουέιλς και χρηματοδοτήθηκε από την Bomis, με αρχισυντάκτη τον Λάρι Σάνγκερ. Η Nupedia λειτούργησε από τον Οκτώβριο του 1999 έως τον Σεπτέμβριο του 2003. Είναι περισσότερο γνωστή σήμερα ως ο προκάτοχος της Wikipedia, αλλά η Nupedia είχε μια διαδικασία έγκρισης επτά βημάτων για τον έλεγχο του περιεχομένου των άρθρων πριν από την ανάρτησή τους, αντί για ζωντανή ενημέρωση με βάση το wiki. Η Nupedia σχεδιάστηκε από επιτροπή, με εμπειρογνώμονες να προκαθορίζουν τους κανόνες, και είχε μόνο 21 άρθρα τον πρώτο χρόνο λειτουργίας της, σε σύγκριση με τη Βικιπαίδεια που δημοσίευσε 200 άρθρα τον πρώτο μήνα και 18. 000 άρθρα τον πρώτο χρόνο.

Σε αντίθεση με τη Βικιπαίδεια, η Nupedia δεν ήταν ένα wiki, αλλά χαρακτηριζόταν από μια εκτεταμένη διαδικασία αξιολόγησης από ομοτίμους, με σκοπό να καταστήσει τα άρθρα της ποιοτικά συγκρίσιμα με αυτά των επαγγελματικών εγκυκλοπαιδειών. Η Nupedia ήθελε επιστήμονες (ιδανικά με διδακτορικά) να προσφέρουν εθελοντικά περιεχόμενο. Πριν σταματήσει τη λειτουργία της, η Nupedia παρήγαγε 24 εγκεκριμένα άρθρα που είχαν ολοκληρώσει τη διαδικασία αναθεώρησης (τρία άρθρα υπήρχαν επίσης σε δύο εκδόσεις διαφορετικού μήκους), ενώ άλλα 150 άρθρα βρίσκονταν σε εξέλιξη. Ο Wales προτιμούσε την ευκολότερη ανάρτηση άρθρων στη Wikipedia, ενώ ο Sanger προτιμούσε την προσέγγιση με αξιολόγηση από ομοτίμους που χρησιμοποιούσε η Nupedia και αργότερα ίδρυσε το Citizendium το 2006 ως μια εναλλακτική λύση στη Wikipedia που αξιολογείται από ειδικούς.

Παραπομπές 

Ιστορία της Βικιπαίδειας
Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς

Το Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς, (κυρ. "Один день Ивана Денисовича", λατ. "Odin den' Ivana Denisovicha"), είναι νουβέλα (η πρώτη) του Ρώσου συγγραφέα Αλεξάντρ Σολζενίτσιν που γράφτηκε το 1951 και δημοσιεύτηκε το 1962.

Υπόθεση 
Η ιστορία αφορά έναν πολιτικό κρατούμενο σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας της ΕΣΣΔ (Γκουλάγκ),του οποίου η κάθε ημέρα είναι ίδια με την προηγούμενη ή την επόμενη, με αποτέλεσμα αν κάποιος αφηγηθεί μία και μόνη μέρα, να είναι σα να εξιστορεί μια ολόκληρη ζωή. Η κάθε ημέρα περιλαμβάνει κατά σειράν : Πρωινή έγερση, παράταξη, στοίχιση, συσσίτιο, πορεία, οικοδομική εργασία, πορεία, παράταξη, στοίχιση, συσσίτιο, ύπνος. 

Ο Σούκοβ ή Ιβάν Ντενίσοβιτς  είναι 40 ετών και του λείπουν τα μισά δόντια, όπως μας τον συστήνει επιγραμματικά ο συγγραφέας. Το 1941 επιστρατεύτηκε και πολέμησε στο Ανατολικό Μέτωπο. Το 1942 αιχμαλωτίστηκε από τους Γερμανούς, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει. Όταν επέστρεψε στη μονάδα του θεωρήθηκε "πράκτορας του εχθρού" και συνελήφθη. 
Ο Ιβάν το 1943 καταδικάστηκε σε ποινή δέκα ετών χωρίς δίκη. Εξορίστηκε και οδηγήθηκε σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας. Η ιστορία του τοποθετείται το 1951, ενώ έχει εκτίσει ήδη οκτώ χρόνια καθημερινής (και χωρίς αμοιβή) οικοδομικής εργασίας. Στο στρατόπεδο επικρατεί ατμόσφαιρα κόλασης : κλοπές, τιμωρίες, εξευτελισμοί, καταδόσεις, πείνα. 

Ο τρόπος  αφήγησης του Σολζενίτσιν είναι ίδιος με αυτόν που θ' ακολουθήσει και στη συνέχεια της λογοτεχνικής του παραγωγής. Λεπτομερής περιγραφή συγκεκριμένων στιγμιοτύπων της φυλακής, χωρίς χρήση μεταφορικού λόγου ή καλολογικών στοιχείων, καθημερινό λεξιλόγιο, αλλά με την ανάδειξη λέξεων από όλη τη μακραίωνη γλωσσική παράδοση της Ρωσίας (ορισμένες λέξεις που χρησιμοποιούσε δεν υπήρχαν ούτε στα λεξικά), στατική δράση ή και ολοκληρωτική απουσία δράσης, γραμμική αφήγηση που αποτελείται από συγκοπές παρά από συνέχειες.

Μυθιστορήματα
Μυθιστορήματα του 1962
Στα όρια του αύριο

Edge of Tomorrow   είναι μια αμερικανική ταινία δράσης επιστημονικής φαντασίας του 2014 με πρωταγωνιστές τους Tom Cruise, Emily Blunt, Bill Paxton και Brendan Gleeson . Σε σκηνοθεσία Doug Liman με σενάριο που έγραψε ο Christopher McQuarrie και η συγγραφική ομάδα των Jez και John-Henry Butterworth, η ιστορία του είναι προσαρμοσμένη από το ιαπωνικό ελαφρύ μυθιστόρημα του 2004 All You Need Is Kill του Hiroshi Sakurazaka . Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα μέλλον όπου το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης καταλαμβάνεται από μια εξωγήινη φυλή. Ο Ταγματάρχης Γουίλιαμ Κέιτζ (Κρουζ), ένας αξιωματικός δημοσίων σχέσεων με περιορισμένη εμπειρία μάχης, αναγκάζεται από τους ανωτέρους του να συμμετάσχει σε μια επιχείρηση προσγείωσης κατά των εξωγήινων, μόνο για να βρεθεί να βιώνει έναν χρόνο καθώς προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να νικήσει τους εισβολείς.

Στα τέλη του 2009, η  αγόρασε τα δικαιώματα του All You Need Is Kill και πούλησε ένα σενάριο προδιαγραφών στο αμερικανικό στούντιο Warner Bros. Το στούντιο παρήγαγε το Edge of Tomorrow με τη συμμετοχή της , του εκδότη του μυθιστορήματος Viz Media και της αυστραλιανής εταιρείας παραγωγής Village Roadshow . Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στα τέλη του 2012 και πραγματοποιήθηκαν στην Αγγλία: στα WB Studios στο Leavesden, έξω από το Λονδίνο, και σε άλλες τοποθεσίες, όπως η πλατεία Τραφάλγκαρ του Λονδίνου και το παράκτιο Saunton Sands . Συνολικά εννέα εταιρείες χειρίστηκαν τα οπτικά εφέ .

Η Warner Bros ξόδεψε πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια για τη διαφήμιση του Edge of Tomorrow . Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το Σαββατοκύριακο της  2014, σε 28 περιοχές και σε 36 επιπλέον περιοχές μια εβδομάδα αργότερα. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν την πλοκή, τη σκηνοθεσία, τις σεκάνς δράσης και τις ερμηνείες των Κρουζ και Μπλαντ.  Κέρδισε πάνω από 370,5 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως στη θεατρική του πορεία.

Παραπομπές 

Ταινίες παραγωγής Warner Bros.
Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι
Ταινίες τοποθετημένες στη Γαλλία
Ταινίες τοποθετημένες στο μέλλον
Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment
Αποκαλυπτικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας
Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2014
Νικολέτα Ελευθεριάδου

Η Νικολέτα "Νικόλ" Ελευθεριάδου (γεννήθηκε 17 Ιανουαρίου 1998) είναι Ελληνίδα αθλήτρια υδατοσφαίρισης, η οποία παίζει στον Ολυμπιακό και την Εθνική Ελλάδας Γυναικών .  Ως παίκτρια του Ολυμπιακού εχει κατακτήσει μέχρι στιγμής οκτώ πρωταθλήματα Ελλάδας, 3 Πρωταθλήματα Ευρώπης (2015.2021.2022) και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης LEN Trophy (2015). .  Ήταν μέλος της ελληνικής εθνικής ομάδας που κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2018 στη Βαρκελώνη και το χάλκινο μετάλλιο στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του 2015 στο Μπακού .  Έχει κερδίσει χρυσά, ασημένια και χάλκινα μετάλλια σε παγκόσμιους και ευρωπαϊκούς αγώνες με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης εφήβων της Ελλάδας.

 Προφίλ στο Μπακού 2015

Έλληνες υδατοσφαιριστές
Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος
Υδατοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Το Χρυσάφι του Πειρατή

Το χρυσάφι του πειρατή είναι το πρώτο έργο κόμικς του Γουώλτ Ντίσνευ σε σενάριο του Μπομπ Καρπ. Παρατηρήτε ότι αυτή η πρώτη ιστορία είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τις άλλες προγενέστερες. Στα ελληνικά δημοσιεύτηκε στον τομο «Η ΜΕΓΑΛΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ DISNEY» (τον πρώτο) όπου έχει και μια άλλη ιστορία του Καρλ Μπαρκς με τίτλο «Ο ΠΛΟΥΤΟ ΣΩΖΕΙ ΤΟ ΠΛΟΙΟ» όπου έχει ελάχιστους διαλόγους.
Ο πρώτος εχθρός του Ντόναλντ Ντακ αρχικά ήταν ο μαύρος Πητ όπως βλέπουμε σε αυτήν την ιστορία αλλά και σε μικρά ασπρόμαυρα σκετσάκια. Αλλά επίσης και από παλιά ήταν εχθρός του Μίκι Μαους μιας και είναι παλιοί χαρακτήρες. Όμως ο Καρλ Μπαρκς εφόσον έγραφε  (ειδικά αργότερα) ιστορίες αποκλειστικά με πάπια δεν τον χρησιμοποιεισε πολλές φορές. Βασικά η μόνη του ιστορία (όχι ασπρόμαυρο σκετσακι) του Καρλ Μπαρκς με τον Μίκι είναι το «μυστήριο του κόκκινου καπέλου». 

Επίσης «το Χρυσάφι του πειρατή» δείχνει και έναν άλλο σπάνιο ήρωα τον κιτρινονομύτη παπαγάλο. Είναι ένας οξύθυμος χαρακτήρας με ναυτική εμπειρία. Ο Καρλ Μπαρκς από παλιά έγραφε ιστορίες με περειπετια και θησαυρούς και αρκετά συχνά βασιζόταν σε πραγματικά μέρη και μύθους που υπήρχαν όπως λέει και ο Ντον Ρόσα στο βραυβεμένο έργο του «Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΣΚΡΟΥΤΖ ΜΑΚ ΝΤΑΚ».

Το σίγουρο είναι ότι μόλις ανακάλυψε τον κεντρικό και πασίγνωστο ήρωα του τον Σκρουτζ Μακ Ντακ οι περιπέτειες έγιναν πολύ πιο πλούσιες. 

«Το χρυσάφι του πειρατή» είναι η πρώτη μεγάλη ιστορία του Καρλ Μπαρκς με τον Ντόναλντ και τα ανιψάκια του και θα μείνει στην ιστορία.

Αμερικανικά κόμικς
The Walt Disney Company
Αιολικό Πάρκο «Θέση Περγαντί» Βόνιτσας

{
  "type": "FeatureCollection",
  "features": [
    {
      "type": "Feature",
      "properties": {},
      "geometry": {
        "type": "Point",
        "coordinates": [
          20.975647,
          38.835268
        ]
      }
    }
  ]
}
  

Το αιολικό πάρκο στη θέση «Περγαντί» βρίσκεται σε υψόμετρο 1487μ. στο Δήμο Ακτίου Βόνιτσας  του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Η υλοποίηση του έργου έγινε από την εταιρεία «Περγαντή Ακαρνανικών ΑΕ»(θυγατρική της «Θέμελη» Α.Ε.), η οποία έχει και το δικαίωμα εκμετάλλευσης.Το πάρκο τέθηκε σε λειτουργία τον Οκτώβριο του 2019.

Τεχνικά χαρακτηριστικά 
Η εγκατάσταση του αιολικού πάρκου αποτελείται  από 11 ανεμογεννήτριες τύπου GE130 της  αμερικάνικης  εταιρείας  GENERAL ELECTRIC  ονομαστικής (μέγιστης) ισχύος 3,8 MW και  συνολικής ισχύος 41,8MW. Κάθε θεμέλιο της ανεμογεννήτριας είχε συνολικό όγκο ~600m3, ενώ κάθε πυλώνας έχει ύψος 84 m και το άνοιγμα κάθε πτερυγίου της  ανεμογεννήτριας είναι 65m.

Περιβαλλοντικά ζητήματα 
Για την κατασκευή του έργου απαιτήθηκε διάνοιξη νέων οδών πρόσβασης η οποία καταλαμβάνει την περιοχή «Ψηλή Κορυφή – Φλάμπουρα – Περγαντί». Η συγκεκριμένη δραστηριότητα προκάλεσε την αντίδραση των μελών της «Κίνηση Πολιτών για την Προστασία των Βουνών της Αιτωλοακαρνανίας», σύμφωνα με τους οποίους, για την πρόσβαση στο σημείο, απαιτήθηκε  η διάνοιξη καινούργιας οδοποιίας, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την  ισοπέδωση ολόκληρης της κορυφογραμμής που συνιστά το βασικό όγκο της οροσειράς των Ακαρνανικών Ορέων. 

Η περιοχή συνορεύει  με την Ζώνη Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ) & περιοχή “Natura 2000” με την κωδική ονομασία “GR2310011 – ΟΡΟΣ ΤΣΕΡΕΚΑΣ (ΑΚΑΡΝΑΝΙΚΑ)”, ενώ ένα τμήμα της αποτελεί μέρος του Καταφυγίου Άγριας Ζωής «Περγαντί – Ξηρόμερο (Μοναστηρακίου – Βάτου – Θυρίου)». 

Τα μέλη της κάνουν λόγο για μόνιμη ισοπέδωση και καταστροφή που προκλήθηκε σχεδόν σε ολόκληρο το βουνό, με άγνωστες επιπτώσεις σε βάθος χρόνου, καθώς τα Ακαρνανικά Όροι έχουν μετατραπεί πλέον σε ένα αχανές νταμάρι και βιομηχανική περιοχή, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα να επανέλθουν στην αρχική τους κατάσταση μετά την ολοκλήρωση του χρόνου ζωής του εν λόγω αιολικού σταθμού. Τονίζουν, ότι  οι 11 ανεμογεννήτριες είναι  μόνο η αρχή, καθώς σύμφωνα με την Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας, πρόκειται  να τοποθετηθούν ακόμη 80 έως 100 ανεμογεννήτριες συνολικά, σε ολόκληρη την οροσειρά των Ακαρνανικών . 

Ένα άλλο ζήτημα που έχει προκύψει από την ανεξέλεγκτη δημιουργία και λειτουργία Αιολικών Σταθμών (ΑΣΠΗΕ) στα Ακαρνανικά όρη, σύμφωνα με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία Ελλάδος είναι η επιβίωση σπάνιων ειδών πτηνών.

Τα Ακαρνανικά Όρη φιλοξενούν τη μεγαλύτερη αναπαραγωγική αποικία Όρνεων στην ηπειρωτική Ελλάδα, κυρίως  την περίοδο Οκτωβρίου – Μάιου, όπου καταγράφονται συγκεντρώσεις έως και άνω των 60 ατόμων.

Το Όρνιο θεωρείται ως  Κρισίμως Κινδυνεύον στην ηπειρωτική Ελλάδα καθώς είναι από τα πλέον ευάλωτα είδη εξαιτίας πρόσκρουσης σε ανεμογεννήτριες.

Οι ΑΣΠΗΕ, σύμφωνα πάντα με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία,  βρίσκονται εντός της Σημαντικής περιοχής για τα πουλιά GR090 «Όρη Ακαρνανικά» και σε κοντινή απόσταση από την περιοχή NATURA GR2310011.

Παραπομπές
Αεροδρόμιο Ζυρίχης

Το Αεροδρόμιο της Ζυρίχης ()  είναι το μεγαλύτερο διεθνές αεροδρόμιο της Ελβετίας και ο κύριος κόμβος της Swiss International Air Lines . Εξυπηρετεί τη Ζυρίχη, τη μεγαλύτερη πόλη της Ελβετίας, και, με τις εγχώριες συγκοινωνιακές συνδέσεις, μεγάλο μέρος της υπόλοιπης χώρας. Το αεροδρόμιο βρίσκεται 13 χιλιόμετρα βόρεια της κεντρικής Ζυρίχης.

Στατιστικά

Παραπομπές

Διεθνή αεροδρόμια
Αεροδρόμια στην Ελβετία
Mούσκαρι το παραμελημένο

Το Mούσκαρι το παραμελημένο (Muscari neglectum), ανήκει στην οικογένεια Λιλιίδες (LILIACEAE) και κατανέμεται στην Ευρώπη στην Δυτική Ασία και την Β. Αφρική, καθώς και σ’ όλη την Ελλάδα (υπάρχουν συνολικά 15 είδη του γένους Μούσκαρι Muscari στην Ελλάδα). Αποτελεί είδος βολβώδες κοινό, που το συναντάμε σε βραχώδεις τοποθεσίες, ακαλλιέργητα εδάφη, σε υψόμετρο μέχρι 2450 μ. Ο βλαστός φτάνει σε ύψος 4-30 εκατοστά και τα φύλλα είναι 3-6 γραμμοειδή ή αυλακοειδή. Tα εύοσμα άνθη του αναπτύσσονται σε βότρυ ο οποίος φέρει μελανοκυανά γόνιμα άνθη με οδοντωτό λευκό χείλος στο κάτω μέρος και έως 20 άγονα άνθη μικρότερα και ανοιχτότερου χρώματος στο άνω μέρος. Ανθίζει από τα τέλη Μαρτίου μέχρι τα τέλη Ιουνίου.

Πηγές 

 Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.
 Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).
 Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 5, Cambridge University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 https://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/8b3dbe9a-9845-451a-a6b5-d890dbd823c0
 https://www.greekflora.gr/el/flowers/2012/Muscari-neglectum
 https://euromed.luomus.fi/euromed_map.php?taxon=529893&size=medium

Παραπομπές 

Ελληνική χλωρίδα
Καμπάνια για μια Ανεξάρτητη και Ουδέτερη Ελβετία

Η Καμπάνια για μια Ανεξάρτητη και Ουδέτερη Ελβετία ( ή AUNS,  ή ASIN,  ή ASNI), συντομογραφία AUNS, είναι μια πολιτική οργάνωση στην Ελβετία που υποστηρίζει την ελβετική ανεξαρτησία και ουδετερότητα.

Ιστορία 
Η AUNS ιδρύθηκε στις 19 Ιουνίου 1986, σχηματίστηκε από την Επιτροπή κατά της διαδοχής ως κράτος-μέλος του ΟΗΕ  (), λίγο μετά την ήττα του δημοψηφίσματος για την ένταξη στον ΟΗΕ. Οι ιδρυτές του ήταν ο Christoph Blocher του SVP και ο Otto Fischer του FDP. 

Σε όλη την ιστορία του, η AUNS είχε κάποια επιτυχία. Αντιτάχθηκε επιτυχώς στα δημοψηφίσματα για την κατάργηση του στρατού (1989 & 2001), για την ένταξη στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (1992),  για την ένταξη στην ΕΕ (2001),  καθώς και για πολλά άλλα δημοψηφίσματα. Επιπλέον, η AUNS υποστήριξε το δημοψήφισμα για τη μετανάστευση του 2014, το οποίο έγινε αποδεκτό.

Από την άλλη πλευρά, οι εκστρατείες του κατά της συμμετοχής του ελβετικού στρατού σε ένοπλες ειρηνευτικές αποστολές του ΟΗΕ (2001),  κατά της ελβετικής διαδοχής στον ΟΗΕ (2002),  κατά των διμερών συνθηκών με την Ευρωπαϊκή Ένωση (Η Bilaterale I (2000), η Bilaterale II (2004), η οδηγία για το δικαίωμα μετακίνησης (2004), η συνθήκη Σένγκεν (2005)) και έναντι πληρωμής ενός δισεκατομμυρίου ελβετικών φράγκων στο Ταμείο Συνοχής της ΕΕ (2005) ήταν ανεπιτυχείς.

Οργάνωση 
Ενώ η AUNS περιγράφει τον εαυτό της ως μια μη κομματική οργάνωση, έχει συνδεθεί στενά με το Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα (SVP). Προεδρεύτηκε από το αξιόλογο μέλος του SVP Christoph Blocher από το 1986 έως το 2003 και συνδέεται στενά με την άνοδο του Blocher σε κυρίαρχη προσωπικότητα στην ελβετική πολιτική και την άνοδο της δεξιάς που ενορχηστρώθηκε από εκστρατείες του SVP στη δεκαετία του 1990 και του 2000.

Η AUNS έχει μια πτέρυγα νεολαίας που ονομάζεται Youth for an Independent and Neutral Switzerland ή JUNS.

Απόψεις 
Σύμφωνα με τον ιστότοπό της, η AUNS υποστηρίζει την ελβετική ανεξαρτησία, την ουδετερότητα και την άμεση δημοκρατία .  Το AUNS αντιτίθεται στην ένταξη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, στη συμμετοχή του ελβετικού στρατού στο εξωτερικό, καθώς και σε οποιαδήποτε απώλεια της ελβετικής κυριαρχίας.

Η AUNS αποστασιοποιείται ρητά από τον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και τον νεοναζισμό, υποστηρίζοντας ότι η ιδεολογία τους είναι το άμεσο αντίθετο του εθνικοσοσιαλισμού που στόχευε σε μια «αυτοκρατορία ως δικτατορία», ενώ το δικό τους ιδανικό είναι «ανεξαρτησία, ουδετερότητα και άμεση δημοκρατία στην Ελβετία."

Δείτε επίσης 

 Σχέσεις Ελβετίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης

Παραπομπές 

Πολιτική της Ελβετίας
Διεθνείς σχέσεις της Ελβετίας
Πολιτικά κινήματα στην Ελβετία
Αδενόχιλος

Ο αδενόχιλος (Adenochilus) ή αδενόχειλος είναι γένος μονοκοτυλήδονων φυτών της οικογένειας των ορχιδεών, με δύο μόνο είδη, ένα  ενδημικό της Νέας Ζηλανδίας και ένα της Αυστραλίας.

Περιγραφή
Αμφότερα τα είδη αδενόχιλου είναι εδαφόβιες πολυετείς φυλλοβόλες πόες, που έχουν μακρύ οριζόντιο υπόγειο ρίζωμα. Αναπτύσσουν ένα μοναδικό φύλλο, στο ανθοφόρο στέλεχός τους ή σε μακρύ μίσχο, και ένα μοναδικό «κεκλιμένο υπτίως» μονόκλινο άνθος. Το ραχιαίο σέπαλο του άνθους είναι ελεύθερο και σχηματίζει μια κουκούλα πάνω από το τμήμα του άνθους που προσελκύει τα έντομα και χρησιμεύει ως εξέδρα προσγειώσεως για αυτά (το labellum), και πάνω από το γυνοστήμιο.

Τα πλευρικά σέπαλα και πέταλα δεν είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους, απλώνονται μακριά το ένα από το άλλο και είναι μακρύτερα και μικρότερα σε πλάτος από το ραχιαίο σέπαλο. Το labellum συνδέεται επίσης μόνο στη βάση του, δίπλα στο γυνοστήμιο, και είναι καμπύλο, έχοντας μια στενή κεντρική κίτρινη ζώνη με εξογκώματα.

Ιστορία και ονομασία 
Το γένος Adenochilus περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικώς το 1853 από τον Βρετανό βοτανολόγο και εξερευνητή σερ Τζόζεφ Ντάλτον Χούκερ, και η περιγραφή δημοσιεύθηκε στο Flora Novae-Zelandiae. Στην ίδια δημοσίευση ο Χούκερ περιέγραψε το είδος Adenochilus gracilis, καθιστώντας το το «είδος χαρακτηρισμού» του γένους.  Η ονομασία αδενόχιλος προέρχεται από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις αδήν (του αδένος), που σημαίνει «αδένας» και χείλος, που διατηρεί την ίδια σημασία μέχρι σήμερα. Αμφότερα αναφέρονται στα εξογκώματα του labellum των δύο ειδών, τα οποία μοιάζουν με αδένες.

Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα 
Το Adenochilus gracilis, περιγραφέν υπό του Χούκερ, είναι αρκετά διαδεδομένο στη Νέα Ζηλανδία, όπου φυτρώνει συχνά στα στρώματα πεσμένων φύλλων κάτω από δέντρα νότιας οξιάς, ή και κοντά σε υγρότοπους. Συναντάται τόσο στη Βόρεια όσο και στην Νότια Νήσο, καθώς και στις Νήσους Στιούαρτ και Τσάταμ.

Το Adenochilus nortonii, που περιγράφηκε από τον Ιρλανδοαυστραλό βιολόγο και ποιητή Ρόμπερτ Ντ. Φιτζέραλντ, έχει μια περιορισμένη κατανομή στην έκταση της Νέας Νότιας Ουαλίας, φυόμενο σε υψόμετρα 400 έως 1.000 μέτρα στο Εθνικό Πάρκο Μπλου Μάουνταινς, στα Μπάρινγκτον Τοπς και στο βουνό Πόιντ Λουκάουτ, συχνά κάτω από δέντρα νότιας οξιάς.

Παραπομπές 

Ορχεοειδή
Χλωρίδα της Αυστραλίας
Λάλουκας Αργολίδας

Ο Λάλουκας είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο 19 μέτρων επάνω στον Αργολικό κάμπο. Αποτελεί την έδρα και μοναδικό οικισμό της κοινότητας Λάλουκα που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Άργους του δήμου Άργους - Μυκηνών της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 είχε 540 μόνιμους κατοίκους.

Πληθυσμός 
Ο πληθυσμός του Λάλουκα εμφάνισε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση την περίοδο 1879-1907, το 1920 και 1928 παρέμεινε στάσιμος και γνώρισε πολύ μεγάλη αύξηση το 1940 και 1951. Τις επόμενες δεκαετίες ο πληθυσμός σταθεροποιήθηκε ενώ το 1991 και 2001 κατέγραψε πάλι άυξηση. Το 2011 ωστόσο κατέγραψε πολύ μεγάλη μείωση.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αργολίδας
Δήμος Άργους - Μυκηνών
Ad usum Delphini

To «ad usum Delphini» είναι λατινική φράση που σημαίνει «προς χρήση του Δελφίνου» (δηλαδή του Διαδόχου). Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΔ΄ επιθυμούσε να μη μάθει ο γιος του και Διάδοχος του θρόνου (επίσης ονόματι Λουδοβίκος) πράγματα που θα έβλαπταν «τα χρηστά του ήθη». Με συμβουλή λοιπόν του δούκα Μοντωζιέ, διέταξε να εκδοθεί μία σειρά βιβλίων στη λατινική που θα χρησιμοποιούνταν και από τον γιο του. Την έκδοση των λογοκριμένων αυτών βιβλίων διεύθυναν και επιμελήθηκαν οι παιδαγωγοί του νεαρού διαδόχου πρίγκιπα Πιερ-Ντανιέλ Υέ και Ζακ Μπενίν Μποσσυέ, καθώς και η λόγια Ανν Ντασιέ. Η συλλογή έφθασε τους 64 τόμους, που εκδόθηκαν από το 1670 μέχρι το 1698. Κάτω από τον τίτλο των βιβλίων αυτών γραφόταν η φράση «ad usum [serenissimi] Delphini», η οποία έμεινε έτσι παροιμιώδης στην παγκόσμια ιστορία των εκδόσεων: Αναφερόταν στους επόμενους αιώνες από ξένους συγγραφείς, και βεβαίως περισσότερο από τους Γάλλους, προκειμένου να δηλωθεί ότι μία έκδοση έγινε αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση κάποιου σκοπού. Ο κατάλογος των εκδόσεων του Λουδοβίκου ΙΔ΄ περιλαμβάνει αρκετά κλασικά έργα, τόσο αρχαίων Ρωμαίων συγγραφέων όσο και του Ρακίνα, τα οποία «ακρωτηριάσθηκαν» για χάρη των «χρηστών ηθών» του Διαδόχου.

Πηγές
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελίδα 120

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εκδόσεις των Ad Usum σε PDF (από τον 19ο αιώνα)
 Οι «Κλασικοί του Δελφίνου» στην Encyclopaedia Britannica

Λογοκρισία
Σειρές βιβλίων
Λατινικές φράσεις
Ελένα Αικατερίνα Ράρες

Η δέσποινα Ελένα Αικατερίνα, σερβ.: Doamna Elena Ecaterina Rareş, , (απεβ. 1553) από τον Οίκο των Μπράνκοβιτς ήταν κόρη τού δεσπότη της Σερβίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Moλδαβίας.

Βιογραφία 
Ήταν κόρη τού Γιοβάν δεσπότη της Σερβίας και της Γιέλενα Γιάκσιτς. Αδέλφια της ήταν η Μαρίγια σύζυγος τού Φερδινάνδου Φρανκοπάν, η Άννα σύζυγος τού Φιόντορ Σανγκούσκο μαρεσάλη της Βολυνίας και η Μαγδαληνή σύζυγος του Ιβάν Βισνιοβιέκι ευγενούς της Βολυνίας.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε τον Πέτρο Δ΄ Ράρες, πρίγκιπα της Μολδαβίας (1527-38, 41-46). Έγινε επίτροπος της Μολδαβίας το 1551–1553 υπέρ τού γιου της Στεφάνου Ε΄ πρίγκιπα της Μολδαβίας, ως την ενηλικίωσή του.

Αναφορές 
 George Marcu (coord.), Dicţionarul personalităţilor feminine din România, Editura Meronia, București, 2009.

Δυναστεία των Μπράνκοβιτς
Ηγεμόνες της Μολδαβίας
Φλάκι

Το φλάκι, ή φλάτσκι (πολωνικά: flaki ή flaczki), είναι πολωνικός παραδοσιακός πατσάς στιφάδο κρέατος. Είναι μια από τις πολλές πολωνικές σούπες, που αντιπροσωπεύουν σημαντικό μέρος της πολωνικής κουζίνας. Μαζί με τα μπίγκος, ζούρεκ και πιερόγκι, είναι μια από τις πιο σημαντικές σπεσιαλιτέ στην πολωνική κουζίνα. Το όνομά του προέρχεται από το κύριο συστατικό του: λεπτές, καθαρισμένες λωρίδες μοσχαρίσιου πατσά (στα , που μπορεί επίσης να μεταφραστεί κυριολεκτικά σε «έντερα»).

Ετυμολογία 
Το πολωνικό όνομα , που κυριολεκτικά σημαίνει «έντερα», με τον πληθυντικό αριθμό του να είναι το , προήλθε από το γερμανικό  («σημείο»), από το μέσο ψηλό γερμανικό  και το παλαιό γερμανικό , που με τη σειρά τους προήλθαν από το πρωτογερμανικό *flekka- («σημείο/σημάδι»).  , το υποκοριστικό του , χρησιμοποιείται επίσης για να αναφέρεται σε σούπες πατσά στην Πολωνία. Το κροατικό  είναι ομόρριζο. Τα γερμανικά ονόματα για τις σούπες πατσά περιλαμβάνουν τα  και  («σούπα πατσά»), καθώς και τα  και  («ξινός πατσάς»), όπου οι λέξεις ,  και  μπορεί όλες να σημαίνουν «πατσάς».

Ιστορία 

Το φλάκι καταναλώνεται στην πολωνική επικράτεια τουλάχιστον από τον 14ο αιώνα. Είναι γνωστό ότι ήταν ένα από τα αγαπημένα πιάτα του Βασιλιά Βλαδίσλαου Β΄ Γιαγκέλο.

Προετοιμασία και σερβίρισμα 
Ο τρόπος παρασκευής μπορεί να διαφέρει ελαφρώς ανάλογα με την περιοχή. Μερικά κοινά συστατικά περιλαμβάνουν πατσά, μοσχαρίσιο κρέας, δάφνη, μπαχάρι, μαϊντανό, καρότο, ζωμό βοείου κρέατος και μπαχαρικά για γεύση, όπως αλάτι, μαύρο πιπέρι, μοσχοκάρυδο, γλυκιά πάπρικα και μαντζουράνα. Επίσης, διατίθενται προπαρασκευασμένα έτοιμα ισοδύναμα του χρονοβόρου στην παρασκευή φλάτσκι. Μερικές φορές μπορεί να χρησιμοποιηθεί χοιρινός πατσάς αντί του βόειου πατσά, ειδικά στις έτοιμες εκδόσεις του πιάτου που πωλούνται στην Πολωνία.

Μερικές φορές προστίθεται συμπύκνωμα τομάτας στο φλάκι και μερικοί μπορεί να ψήσουν τον πατσά χωρίς ρου. Μια δημοφιλής προσθήκη για τη βελτίωση της «ευγενείας» είναι η προσθήκη κεφτεδών, οι οποία βρίσκονται συχνά σε μια τοπική παραλλαγή γνωστή ως «flaki po warszawsku» (φλακί τύπου Βαρσοβίας). Τα έτοιμα φλάκι σε κονσέρβες ή βάζα είναι ευρέως διαθέσιμα σε παντοπωλεία σε όλη την Πολωνία, τα οποία περιλαμβάνουν επίσης το "Flaki po Zamojsku" (Φάκι τύπου Ζάμοστς). Μια παραλλαγή του φλάτσκι, στην οποία χρησιμοποιείται στομάχι πτηνών αντί για αγελαδινό, είναι επίσης γνωστή και ονομάζεται «flaki drobiowe» (φλάκι πουλερικών). Η σούπα σερβίρεται παραδοσιακά κατά τη διάρκεια των πολωνικών γάμων ως ένα από τα «ζεστά γεύματα». Το φλάκι τρώγεται με φρέσκο ψωμί, συνήθως με ψωμάκι.

Δείτε επίσης 
 Πατσάς
 Μενούντο
 Πατσάς αλά Καέν
 Κάγιος

Παραπομπές 

Τρόφιμα με βάση το βοδινό κρέας
Πολωνικές σούπες
Εθνικά πιάτα
Προ Ρέκο

Η Προ Ρέκο είναι ιταλικός σύλλογος υδατοσφαίρισης με έτος ίδρυσης το 1913 και που εδρεύει στην πόλη Ρέκο της περιφέρειας Λιγυρίας, Ιταλία.

Η Προ Ρέκο είναι η πιο πετυχημένη ανδρική ομάδα της Ιταλίας και η πιο πετυχημένη στην Ευρώπη. Μετρά 34 πρωταθλήματα Ιταλίας και 16 κύπελλα Ιταλίας, ούσα πολυνίκης και στις δύο διοργανώσεις.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έχει κατακτήσει 10 Πρωταθλήματα Ευρώπης και 8 Ευρωπαϊκά Σούπερ καπ ούσα πολυνίκης στις δύο αυτές διοργανώσεις ενώ με 18 ευρωπαϊκούς τίτλους αποτελεί την πιο πετυχημένη ανδρική ομάδα στην Ευρώπη.

Ιστορία 
Η Ρέκο ιδρύθηκε στη θάλασσα το 1913 ως Rari Nantes Enotria ενώ το 1922 ως Società Nuoto Enotria εγράφη στην Ιταλική Κολυμβητική Ομοσπονδία και μετείχε στο πρωτάθλημα μέχρι το 1929. Το 1946, τα πρώτα χρόνια μετά τον Β' ΠΠ, παλαιοί παίκτες του συλλόγου μετονόμασαν το σύλλογο ως Προ Ρέκο, ακριβώς όπως η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα.

Το 1953 η Προ Ρέκο κατακτά το πρωτάθλημα Β' κατηγορίας και ανέρχεται στην ανώτατη κατηγορία στην οποία έχει ανελλιπή παρουσία έκτοτε. Το 1959 με ηγέτη τον Εράλντο Πίτσο θα αναδειχθεί για πρώτη φορά πρωταθλήτρια Ιταλίας. Μέχρι και το 1974 η Ρέκο είχε κερδίσει όλα τα πρωταθλήματα, εξαιρουμένων των ετών 1963 και 1973 ενώ το 1965 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης στη δεύτερη έκδοση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Από το 1965 έως και το 1973, η Ρέκο δημιούργησε ένα ρεκόρ 153 παιχνιδιών χωρίς ήττα. Όμως από το 1974 έως και το 1981 με εξαίρεση το 1978, η Ρέκο χάνει την δύναμη της στο ιταλικό πρωτάθλημα με τις Κανοτιέρι Νάπολι και ΡΝ Φλωρεντία να κυριαρχούν εντός συνόρων.

Από το 1982 έως και το 1984 θα κατακτήσει τρία σερί πρωταθλήματα και το Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1984 με πρόεδρο τον θρύλο Εράλντο Πίτσο.

Τα επόμενα χρόνια μέχρι το 2001 η Ρέκο θα μείνει μακριά από τους τίτλους ενώ για μια τετραετία από το 1985 έως και το 1988 θα κάνει μέτριες χρονιές αποφεύγοντας τον υποβιβασμό.

Από το 2002 ο σύλλογος βιώνει ξανά την χρυσή του εποχή ανάλογη με εκείνη της δεκαετίας του '60. Συγκεκριμένα θα κατακτήσει 16 πρωταθλήματα Ιταλίας (τα 14 συνεχόμενα), 15 Κύπελλα Ιταλίας, 8 Τσάμπιονς Λιγκ (επιτυγχάνοντας δις σερί συνεχόμενων κατακτήσεων, 2007-2008, 2021-2022) και 8 Ευρωπαϊκά Σούπερκαπ.

Τίτλοι

Ευρωπαϊκοί 

 Πρωταθλήματα Ευρώπης
 Πρωταθλήτρια (10): 1965, 1984, 2003, 2007, 2008, 2010, 2012, 2015, 2021, 2022

 Ευρωπαϊκά Σούπερ καπ
 Κυπελλούχος (8): 2003, 2007, 2008, 2010, 2012, 2015, 2021, 2022

Εθνικοί 
Πρωταθλήματα Ιταλίας

 Πρωταθλήτρια (34): 1959, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1974, 1978, 1982, 1983, 1984, 2002, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2022

Κύπελλα Ιταλίας

 Πρωταθλήτρια (16): 1974, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2021, 2022

Λοιποί 
Αδριατική Λίγκα (μετείχε μόνο την περίοδο 2011-12)

 Πρωταθλήτρια (1): 2012

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα (στα ιταλικά)
 Η Προ Ρέκο κερδίζει το ένατο ευρωπαϊκό «στέμμα» (Total Waterpolo)

Ιταλικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης