joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Α΄ της Ιμερετίας

Ο Κωνσταντίνος Α΄,  Κωνσταντίνος Ι (απεβ. το 1327) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς του Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας) από το 1293 έως το 1327.

Ένταξη και εμφύλιος πόλεμος 
Ήταν γιος του Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν βασιλιά της Γεωργίας και της συζύγου του Tάμαρ Αμανελίσντζε,  ή μίας πριγκίπισσας των Παλαιολόγων.  Ο Κωνσταντίνος Α΄ διαδέχθηκε στον θρόνο του Ιμερέτι τον πατέρα του, όταν εκείνος απεβίωσε το 1293. Σε αντίθεση με τους ομολόγους του στην ανατολική Γεωργία, ο Κωνσταντίνος Α΄ παρέμεινε ανεξάρτητος από την ηγεμονία των Ιλχανιδών, αλλά αντιμετώπισε σοβαρές εσωτερικές αναταραχές, καθώς ο μικρότερος αδελφός του Μιχαήλ αντιτάχθηκε στη διαδοχή από τον Κωνσταντίνο Α΄ και κατέλαβε τον έλεγχο των περιοχών Ράτσα, Λεχκχούμι και Αργκβέτι. Μάταια οι ευγενείς του Ιμερέτι προσπάθησαν να συμφιλιώσουν τα αδέλφια οι εσωτερικές συγκρούσεις συνέχισαν να αναστατώνουν τη χώρα.  

Οι μεγάλοι ευγενείς εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να διεκδικήσουν την αυτονομία τους. Ο Γκιόργκι Α΄ Νταντιάνι, δούκας της Mινγκρέλια, υπέταξε μεγάλο μέρος του δουκάτου του Tσχούμι και επέκτεινε τις κτήσεις του μέχρι την Ανακοπία. Οι Σερβασίντζε περιχαρακώθηκαν στην Αμπχαζία, οι Γκουριέλι στη Γκουρία και οι Βαρντανίντζε στο Σβανέτι, δείχνοντας μικρή υποτέλεια στη βασιλική εξουσία.  Ο Κωνσταντίνος Α΄ απεβίωσε μέσα σε αυτές τις αναταραχές το 1327 χωρίς να έχει παιδιά, και ο αδελφός του Μιχαήλ τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς.

Πολιτισμός 
Ο Κωνσταντίνος Α΄ είναι γνωστό ότι αποκατέστησε τη Μονή του Σταυρού στην Ιερουσαλήμ στη Γεωργιανή ιδιοκτησία το 1305. Επίσης ανακαίνισε και ξαναζωγράφισε το μοναστήρι. Οι συνεισφορές του τονίζονται σε ένα έγγραφο, που καθιερώνει την εορτή της Αγάπης, κατά τη βασιλεία του, στις 21 Μαΐου, ημέρα εορτής του Αγίου Κωνσταντίνου (Κωνσταντίνου Α΄ του Μεγάλου). Ο Κωνσταντίνος Α΄ μπορεί να είναι ένα άγνωστο βασιλικό πρόσωπο, που απεικονίζεται σε μια νωπογραφία στο Ιενάσι στο Άνω Σβανέτι. Οι δεσμοί του με εκείνη την περιοχή είναι επίσης γνωστοί από ένα καταστατικό, που εξέδωσε ο Κωνσταντίνος Α΄ στο γένος των Σβαν Γκοσκοτελιάνι.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Μιχαήλ της Ιμερετίας

Ο Mιχαήλ, , Mik'el) (απεβ. το 1329), από τον Οίκος των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς του δυτικού Γεωργιανού βασιλείου του Ιμερέτι από το 1327 έως το 1329.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν βασιλιά της Γεωργίας και της συζύγου του, Tάμαρ Αμανελίσντζε,  ή μίας πριγκίπισσας των Παλαιολόγων. Στην τελευταία περίπτωση, ο Μιχαήλ μπορεί να ονομαζόταν από τον Βυζαντινό πρόγονό του, τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο.  Ο Μιχαήλ εναντιώθηκε στην ανάρρηση τού μεγαλύτερου αδελφού του Κωνσταντίνου Α΄ στον θρόνο, μετά το τέλος του πατέρα τους το 1293. Σε έναν επακόλουθο εσωτερικό πόλεμο, ο Μιχαήλ κατέλαβε τον έλεγχο των επαρχιών Ράχα, Λεχκούμι και Aργκβέτι.   Η σύγκρουση συνεχίστηκε μέχρι το 1327, όταν, μετά το τέλος του άτεκνου Κωνσταντίνου Α΄, τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Ιμερέτης.   Είχε διεκδικήσει τον τίτλο νωρίτερα, όπως στον καταστατικό χάρτη του 1326 , όπου επικυρώνει ισόβια αποζημίωση επανόρθωσης (sasiskhlo, ένα γεωργιανό ισοδύναμο του αγγλικού weregild) να πληρώνεται από κάποιον Γκογκιτασβίλι στους Μικελάντζε. 

Ο Μιχαήλ προσπάθησε να υποτάξει ξανά στο στέμμα τους μεγάλους ευγενείς και επαρχιακούς δυνάστες (eristavi), οι οποίοι είχαν διεκδικήσει μεγαλύτερη αυτονομία για τους εαυτούς τους στη βασιλεία του Κωνσταντίνου Α΄. Οι προσπάθειές του είχαν περιορισμένη επιτυχία το μόνο που μπόρεσε να επιτύχει ήταν η υπόσχεση από τους γαιοκτήμονες (eristavi) να πληρώσουν φόρο υποτέλειας και να παρέχουν στρατεύματα για έναν βασιλικό στρατό. 

Ο Μιχαήλ απεβίωσε το 1329. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Βαγράτ Α΄, ο οποίος, λόγω της ανηλικιότητάς του, δεν κάθισε ποτέ σταθερά στον θρόνο τού Ιμερέτι και το 1330 υποβιβάστηκε στη θέση του υποτελούς δούκα από τον αναδυόμενο Γεώργιο Ε΄ τον Λαμπρό βασιλιά της ανατολικής Γεωργίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Αλέξανδρος Β΄ της Ιμερετίας

Ο Αλέξανδρος Β΄,   (απεβ. 1η Απριλίου 1510) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν βασιλιάς της Γεωργίας το 1478 και της Ιμερετίας από το 1483 έως το 1510.

Βιογραφία 
Το 1478, ο πατέρας του Βαγράτ ΣΤ΄ απεβίωσε και ο Αλέξανδρος Β΄ έγινε βασιλιάς της Γεωργίας, κυβερνώντας αρχικά τις δύο μεγάλες περιοχές της, τηο Ιμερέτι στα δυτικά και το Κάρτλι στα ανατολικά. Ο Αλέξανδρος Β΄ εκδιώχθηκε από το βασίλειο από έναν αντίπαλο πρίγκιπα, τον Κωνσταντίνο Β΄. Ο Αλέξανδρος Β΄ αποσύρθηκε στις ορεινές δυτικές επαρχίες Ράχα και Λεχκχούμι. Ο Αλέξανδρος Β΄ ανέκτησε το Ιμερέτι μετά την ήττα του Κωνσταντίνου Β΄ από τον Κβαρκβάρε Β΄ Τζακέλι, έναν ισχυρό αταμπέγκ του Σάμτσχε, το 1483, αλλά έχασε την πρωτεύουσα Κουτάισι από τον Κωνσταντίνο Β΄ ξανά έναν χρόνο αργότερα. Το 1488, ο Αλέξανδρος Β΄ εκμεταλλεύτηκε την Tουρκομανική εισβολή των Ασπροπροβατάδων (Ak Koyunlu) στο Κάρτλι και απέκτησε τον έλεγχο του Ιμερέτι. Το 1491 ο Κωνσταντίνος Β΄ έπρεπε να αναγνωρίσει τον αντίπαλό του ως ανεξάρτητο κυρίαρχο και να περιοριστεί στη διακυβέρνηση του Κάρτλι.

Η ειρήνη μεταξύ των δύο Γεωργιανών βασιλείων δεν κράτησε πολύ και τον Αύγουστο του 1509 ο Αλέξανδρος Β΄ εισέβαλε στο Κάρτλι, καταλαμβάνοντας τις δυτικές περιοχές του καθώς και την οχυρή πόλη Γκόρι.  Η είδηση ότι στο Ιμερέτι είχε γίνει επιδρομή από τους Οθωμανούς κατά τη διάρκεια της απουσίας του Αλεξάνδρου Β΄ έκανε τον βασιλιά να επιστρέψει στο Κουτάισι, και το Γκόρι ανακτήθηκε σύντομα από τον Δαβίδ Ι΄ του Κάρτλι.

Οικογένεια 
Το 1483 νυμφεύτηκε μία γυναίκα ονόματι Tάμαρ, που απεβίωσε στις 12 Μαρτίου 1510. Ο Αλέξανδρος Β΄ απεβίωσε την 1η Απριλίου 1510 και τάφηκε με τη γυναίκα του στο μοναστήρι Γκελάτι κοντά στο Κουτάισι. Έκαναν παιδιά:

 Βαγράτ Γ΄ (1495–1565), ο οποίος διαδέχθηκε τον Αλέξανδρο ως βασιλιάς του Ιμερέτι.
 Δαυίδ (άκμασε 1510 – 1524), πρίγκιπας.
 Βαχτάνγκ (άκμασε 1512 – 1548), πρίγκιπας, κάποτε σε αντίθεση με τον αδελφό του Βαγράτ Γ΄.
 Γεώργιος (άκμασε 1511 – 1545), πρίγκιπας, ο οποίος νυμφεύτηκε την Άννα.
 Δημήτριος (άκμασε 1511), πρίγκιπας.
 Τινάτιν, η οποία παντρεύτηκε τον Σπιρίντον Μπεενασβίλι (Χολοκασβίλι).
 Ανώνυμη πριγκίπισσα, που παντρεύτηκε δύο φορές, τη δεύτερη με τον Γεώργιο, γιο του Ρόστομ Γκουριέλι.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές

Παραπομπές
Μοστατσίνο

Το Μοστατσίνο  (Mostaccino) είναι παραδοσιακό ιταλικό μπισκότο που περιέχει κανέλα, γαρύφαλλο, μοσχοκάρυδο, κορίανδρο, αστεροειδή γλυκάνισο, μαύρο πιπέρι και κακάο. Έχει πικάντικη γεύση.

Ανάγεται ήδη από τον 17ο αιώνα στα τοπικά εδέσματα της πόλης Κρέμα στη Λομβαρδία της Ιταλίας.

Ιστορία
Το μοστατσίνο ήταν ήδη γνωστό στην κουζίνα του 17ου αιώνα. Αν και στο παρελθόν είχε διαδοθεί σε ολόκληρη τη Λομβαρδία, σήμερα συναντάται μόνο στην πόλη Κρέμα και στη γύρω περιοχή.

Βιβλιογραφία 
 Alberto Naponi, La poesia è un risotto all'acciuga. Il mio viaggio nelle meraviglie della cucina e della vita, Rizzoli, 2014, 
 Vincenzo De Cesare, Tradizione alimentare e territorio: l’esempio del cremasco, Thesis, 2007, University of Milan

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Συνταγή μουστασί ()

 Ιταλικά επιδόρπια
Γλυκά
Δημήτριος Α΄ της Ιμερετίας

Ο Δημήτριος,  Demetre, (απεβ. το 1455) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας. Ήταν δούκας του Ιμερέτι, με διαλείμματα, από το 1401 έως το 1455.

Βιογραφία 
Ο Δημήτριος ήταν γιος του Αλέξανδρου Α΄ του Ιμερέτι (απεβ. το 1389), ο οποίος είχε αποσχιστεί από το βασίλειο της Γεωργίας κατά τις εισβολές του Τιμούρ στη χώρα αυτή το 1387. Αφού σκοτώθηκε ο θείος του Γεώργιος Α΄ το 1392, ο Δημήτριος παρασύρθηκε από τον άλλο θείο του, τον Κωνσταντίνο (Β΄), για να αναζητήσει καταφύγιο στα βουνά του Καυκάσου. Κατάφεραν να επιστρέψουν στο Ιμερέτι το 1396, οπότε ο Κωνσταντίνος Β΄ ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Αυτός απεβίωσε άτεκνος το 1401, αφήνοντας τον θρόνο στον νεαρό και αδύναμο Δημήτριο. Ωστόσο την ανάρρησή του στον θρόνο εμπόδισε ο Γεώργιος Ζ΄ της Γεωργίας, ο οποίος, μόλις απελευθερώθηκε από έναν παρατεταμένο πόλεμο με τον Τιμούρ Λενκ, εισέβαλε στο Ιμερέτι. Οι Δαδιάνι της Μινγκρελίας και οι ευγενείς του Ιμερέτι αιχμαλώτισαν τον Δημήτριο και τον παρέδωσαν στον Γεώργιο Ζ΄, ο οποίος του φέρθηκε με προσοχή και τον έστειλε σε ασφαλές καταφύγιο στο Σομχίτη του Κάρτλι. Ο Αλέξανδρος Α΄ της Γεωργίας, ο οποίος νυμφεύτηκε την αδελφή του Δημητρίου Τάμαρ περί το 1415, τον επανέφερε στηο Ιμερέτι ως υποτελή εριστάβι (δούκα, φεουδάρχη). Ο Δημήτριος παρέμεινε πιστός στο στέμμα της Γεωργίας και απεβίωσε το 1455 .

Ο ισχυρισμός του Γεωργιανού ιστορικού των αρχών του 18ου αι. πρίγκιπα Βαχούστι, ότι ο Βαγράτ ΣΤ΄, ο προπάτορας της μετέπειτα δυναστείας των βασιλέων του Ιμερέτι, ήταν γιος του Δημητρίου, είναι ψευδής. Η εκδοχή υιοθετήθηκε από τη Mαρί-Φελισιτέ Μπροσέ τον 19ο αι. και επέζησε μέχρι τον 2ό αι. Έχει απορριφθεί από αρκετούς μελετητές και ο Κύριλ Τουμάνοφ διευκρίνισε τελικά την πραγματική καταγωγή του Βαγράτ ως εγγονού του Κωνσταντίνου Α΄ της Γεωργίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Μπαγκράτ Α΄ της Ιμερετίας

Ο Βαγράτ Α΄ ο Μικρός,  Bagrat Mts'ire, (απεβ. το 1372) από τον Οίκο των Βγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς του δυτικού Γεωργιανού βασιλείου του Ιμερέτι από το 1329 έως το 1330, όταν υποβιβάστηκε σε υποτελή δούκα από τον Γεώργιο Ε΄ της Γεωργίας.

Βιογραφία 
Ήταν ο μόνος γνωστός γιος του βασιλιά Μιχαήλ της Ιμερετίας, που τον διαδέχθηκε μετά από το τέλος εκείνου το 1329. Ανήλικος ακόμη εκείνη την εποχή (εξ ου και το επίθετό του mts'ire), ο Βαγράτ Α΄ αναγκάστηκε να παραμείνει στην πρωτεύουσά του, το Κουτάισι, καθώς οι επαρχίες διαιρούντο από τις αντίπαλες ευγενείς φατρίες. Το 1330 ο Γεώργιος Ε΄, ο αναδυόμενος βασιλιάς στην ανατολική Γεωργία, εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και το ότι ήταν συγγενής του Βαγράτ Α΄ και αφού διέσχισε την οροσειρά Λίχι, εισήλθε στο Ιμερέτι (δηλ. τη δυτική Γεωργία) και έγινε δεκτός από πολλούς Ιμερετίους, που είχαν ταλαιπωρηθεί από την επίμονη βία και αναρχία. Το Ιμερέτι κατακτήθηκε και η ακεραιότητα του βασιλείου της Γεωργίας αποκαταστάθηκε. Στο εξής, ο Βαγράτ τοποθετήθηκε ως eristavi (δούκας, φεουδάρχης) στο Ιμερέτι, με έδρα το Σοραπάνι, υπό την κηδεμονία του Γεωργίου Ε΄.

Οικογένεια 
Νυφεύτηκε το 1358, με την έγκριση του Δαβίδ Θ΄ της Γεωργίας (γιου του Γεωργίου Ε΄), μία κόρη του Κβαρκβάρε Α΄, ενός Τζακέλι ατάμπεγκ του Σάμτσχε. Είχαν τρεις γιους: 

 Αλέξανδρος Α΄ απεβ. το 1389, δούκας του Ιμερέτι (1372–1378), βασιλιάς του Ιμερέτι (1387–1389).
 Γεώργιος Α΄ απεβ. το 1392, βασιλιάς της Ιμερετίας (1389–1392).
 Κωνσταντίνος Β΄ απεβ. το 1401, βασιλιάς της Ιμερετίας (1396–1401).

Βιβλιογραφικές αναφορές
Κωνσταντίνος Β΄ της Ιμερετίας

Ο Κωνσταντίνος Β΄,  Κωνσταντίνος Β΄, (απεβ. το 1401) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς του Ιμερέτι (δηλ. της δυτικής Γεωργίας) από το 1396 μέχρι το τέλος του το 1401.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε κάποια στιγμή μετά το 1358 στην οικογένεια του Βαγράτ Α΄, τότε δούκα (και πρώην βασιλιά) του Ιμερέτι, και της συζύγου του, μίας Τζακέλι ευγενούς του Σάμτσχε. Ήταν νεότερος αδελφός δύο διαδοχικών βασιλέων του Ιμερέτι, του Αλέξανδρου Α΄ και του Γεωργίου Α΄, οι οποίοι είχαν απομακρυνθεί από το βασίλειο της Γεωργίας κατά τις εισβολές του Τιμούρ σε αυτή τη χώρα. Μετά το τέλος του Γεωργίου Α΄ στη μάχη με τον Βάμεκ Α΄ Νταντιάνι δούκα της Μινγκρελίας το 1392, ο Κωνσταντίνος και ο ανιψιός του Δημήτριος, γιος του Αλεξάνδρου Α΄ του Ιμερέτι κατέφυγαν στα βουνά του Βορείου Καυκάσου, ενώ το Ιμερέτι ενσωματώθηκε από τον Γεώργιο Ζ΄ της Γεωργίας στη Γεωργία. 

Το 1396 ο Κωνσταντίνος Β΄ εκμεταλλεύτηκε τον συνεχή πόλεμο του Γεωργίου Ζ΄ με τον Τιμούρ Λενκ, στον οποίο πόλεμο σκοτώθηκε μεγάλος αριθμός Ιμερετίων , και το τέλος του Βάμεκ Α΄ Νταντιάνι και επέστρεψε στο Ιμερέτι. Κατέκτησε μία σειρά από φρούρια στη χώρα και αυτοανακηρύχτηκε βασιλιάς. Στη συνέχεια, προσπάθησε να κερδίσει τους δούκες της Μινγκρέλια και της Γκούρια και τους Σβανς, αλλά σκοτώθηκε το 1401. Καθώς ο Κωνσταντίνος Β΄ ήταν άτεκνος, το στέμμα του Ιμερέτι επρόκειτο να παραδοθεί στον νεαρό και αδύναμο ανιψιό του Δημήτριο, αλλά το Ιμερέτι επανανακτήθηκε από τον Γεώργιο Ζ΄ της Γεωργίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Γκρίμποβο Ιωαννίνων

Το Γκρίμποβο είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Το Γκρίμποβο βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας στο ψηλότερο σημείο λοφοσειράς ανάμεσα σε δυο φαράγγια σε υψόμετρο 212 μέτρα. Απέχει 37 χλμ. Δ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 31 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Βόρεια του χωριού περνάει ο ποταμός Καλαμάς (Θύαμις) ενώ νότια η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας. Η ονομασία του, σύμφωνα με μια άποψη προέρχεται από τη βλάχικη λέξη  καμπούρα, ύβος και σημαίνει περιοχή – οικισμός που βρίσκεται σε κορυφή λόφου και είναι συναφής με το τοπωνύμιο Γρίμποβο Άρτας, το οποίο είναι χτισμένο στους πρόποδες βραχώδους γυμνής λοφοσειράς. Σύμφωνα με δεύτερη άποψη, από τη σλαβική λέξη гриб (γκριμπ), δηλ. μανιτάρι και σημαίνει τοποθεσία όπου ευδοκιμούν τα μανιτάρια.

Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Σέλτσανα αποτελούν την τοπική κοινότητα Γκρίμποβου της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα απογράφονται 99 κάτοικοι ενώ ως οικισμός 82.

Παραπομπές

Δήμος Ζίτσας
Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Ντομίνγκο Ταρασκόνι

Ο Ντομίνγκο Αλμπέρτο ​​Ταρασκόνι (Domingo Alberto Tarasconi, 20 Δεκεμβρίου 1903 – 3 Ιουλίου 1991) ήταν Αργεντινός ποδοσφαιριστής. Ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της εποχής του, ήταν πέντε φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος Αργεντινής, ενώ με την εθνική ομάδα κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, όπου ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 11 τέρματα.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες και ξεκίνησε την καριέρα του στην Ατλάντα με την Μπόκα Τζούνιορς να ανακαλύπτει γρήγορα το ταλέντο του και να τον εντάσει στο δυναμικό της το 1922.  Κέρδισε 10 τίτλους με την Μπόκα Τζούνιορς, μεταξύ των οποίων 5 πρωταθλήματα. 
Στην επιτυχημένη περιοδεία της Μπόκα στην Ευρώπη το 1925 (η πρώτη για ομάδα της Αργεντινής), ο Ταρασκόνι σημείωσε 8 γκολ. 
Στην μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία της Μπόκα επί της Ρίβερ Πλέιτ (6–0, 23 Δεκεμβρίου 1928) συνέβαλε με δύο γκολ.
Σημείωσε συνολικά 193 γκολ για την Μπόκα Τζούνιορς, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση μεταξύ των παικτών με τα περισσότερα σκορ στην ιστορία του συλλόγου.

Έφυγε από την Μπόκα το 1932, έπαιξε δύο παιχνίδια για τους Νιούελς Ολντ Μπόις και στη συνέχεια μετακόμισε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, όπου ήταν ο πρώτος σκόρερ στην τελευταία του σεζόν, με τη Σαν Μαρτίν ντε Τουκουμάν το 1934. Έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι το 1936 για την Αρχεντίνος Τζούνιορς. Έκλεισε την καριέρα με συνολικά 208 τέρματα πρωταθλήματος σε 289 αγώνες.

Με την εθνική ομάδα της Αργεντινής σημείωσε 18 τέρματα σε 24 αγώνες, συμμετείχε σε τέσσερα Κόπα Αμέρικα, κερδίζοντας δύο τίτλους (1925, 1929) και δύο δεύτερες θέσεις (1924, 1926). Κορυφαία στιγμή στη καριέρα του η συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, με την Αργεντινή να φτάνει στον τελικό έχοντας πετύχει στην πορεία τρία χατ τρικ (ο μόνος που έχει πετύχει κάτι τέτοιο), τέσσερα γκολ επί των Ηνωμένων Πολιτειών (11–2), τέσσερα κατά του Βελγίου (6–3) και τρία επί της Αιγύπτου (6–0). Στον τελικό σίγησε με την πανίσχυρη Ουρουγουάη να κατακτά το τρόπαιο. Με 11 τέρματα ισοφάρισε το ρεκόρ του Δανού Σόφους Νίλσεν από το 1908.

Τίτλοι και διακρίσεις

Μπόκα Τζούνιορς
 Πρωτάθλημα Αργεντινής  (5): 1923, 1924, 1926, 1930, 1931
 Copa Ibarguren (2) : 1924, 1925
 Copa Competencia Jockey Club : 1925
 Copa Estímulo : 1926
Αργεντινή
 Κόπα Αμέρικα (2): 1925,  1929
 Ολυμπιακοί Αγώνες: Ασημένιο μετάλλιο 1928
Ατομικές διακρίσεις
 Κορυφαίος σκόρερ Ολυμπιακών Αγώνων 1928 
 Πρωτάθλημα Αργεντινής (5) : 1922, 1923, 1924, 1927, 1934 (AAF)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

 

Αργεντινοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς
Ποδοσφαιριστές Νιούελς Ολντ Μπόις
Ποδοσφαιριστές Αρχεντίνος Τζούνιορς 
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1928
Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Όγκνιεν Γιάραμαζ

Ο Όγκνιεν Γιάραμαζ (    ; γεννήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 1995) είναι Σέρβος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Μπάγερν Μονάχου του Γερμανικού Πρωταθλήματος (BBL) και της Ευρωλίγκας . Με ύψος 1.93 μέτρων,  παίζει στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Άρχισε να παίζει μπάσκετ σε ένα σύλλογο με έδρα την πόλη Νάπρεντακ Κρούσεβατς όπου έμεινε μέχρι το 2006. Στη συνέχεια πήγε στην Παρτιζάν, παίζοντας για τις κατηγορίες νέων.

Το καλοκαίρι του 2013 υπέγραψε συμβόλαιο με τη Μέγκα Βιζούρα . Δόθηκε δανεικός στη Σμεντέρεβο 1953 για την περίοδο 2013–14, όπου έκανε την πρώτη επαγγελματική συμμετοχή του. Επέστρεψε στη Μέγκα Βιζούρα το καλοκαίρι του 2014. Αποχώρησε από την Μέγκα μετά το τέλος της περιόδου 2016-17 .

Στις 3 Ιανουαρίου 2018, ο Γιάραμαζ υπέγραψε εκ νέου με την Μέγκα. 

Τον Ιούνιο του 2018, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Σαν Πάμπλο Μπούργος .  

Στις 2 Ιουλίου 2021, υπέγραψε με την Μπάγερν Μονάχου τουΓερμανικού Πρωταθλήματος (BBL) και της Ευρωλίγκας .

Δικαιώματα ντράφτ ΝΒΑ 
Στις 22 Ιουνίου 2017, ο Γιάραμαζ επιλέχθηκε με την 58η συνολική επιλογή στο ντραφτ του NBA του 2017 από τους Νιου Γιορκ Νικς .  Έπαιξε για τους Νικς κατά τη διάρκεια του Σάμερ Λιγκ του ΝΒΑ του 2017 .

Προσωπική ζωή 
Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Νεμάνια, είναι επίσης επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο Όγκνιεν Γιάραμαζ στο aba-liga.com
 Ο Όγκνιεν Γιάραμαζ στο draftexpress.com
 Ο Όγκνιεν Γιάραμαζ στο fiba.com

Σούτινγκ γκαρντ
Σέρβοι καλαθοσφαιριστές
Πόιντ γκαρντ
Καλαθοσφαιριστές Μέγκα Βιζούρα
Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Καλαθοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Αντρέας Ομπστ

Ο Αντρέας Ομπστ (Χάλλε (Ζάαλε),13 Ιουλίου 1996) είναι Γερμανός επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,91 μ. αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ για την Μπάγερν Μονάχου του Πρωταθλήματος Γερμανίας και της Ευρωλίγκα, καθώς και για την Εθνική Γερμανίας.

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Στις 14 Ιουνίου 2016, ο Ομπστ στάλθηκε δανεικός στην Γκίσεν 46ερς από την Μπρόζε Μπάμεργκ.

Στις 5 Ιουλίου 2017, υπέγραψε με τους Έτινγκερ Ρόκετς, νεοφερμένους στην πρώτη κατηγορία της Γερμανίας.

Στις 2 Ιουνίου 2018, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Μόνμπους Οπραντόιρο του Ισπανικού Πρωταθλήματος.

Την 1η Ιουλίου 2019, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Ράτιοφαρμ Ουλμ του Γερμανικού Πρωταθλήματος.

Στις 6 Ιουλίου 2021, υπέγραψε με την Μπάγερν Μονάχου τουΓερμανικού Πρωταθλήματος (BBL).

Εθνική ομάδα 
Το 2016, ο Ομπστ επιλέχθηκε για την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Γερμανίας, για να παίξει στους προκριματικούς γύρους για το Ευρωμπάσκετ 2017.

Τον Σεπτέμβριο του 2022, συμμετείχε με την εθνική Γερμανίας στο Ευρωμπάσκετ 2022. Η Γερμανία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο, αφού νίκησε στον μικρό τελικό στο Βερολίνο την Πολωνία με 82-69.

Παραπομπές 

Γερμανοί καλαθοσφαιριστές
Σμολ φόργουορντ
Πάουερ φόργουορντ
Καλαθοσφαιριστές Ράτιοφαρμ Ουλμ
Καλαθοσφαιριστές Ομπραδόιρο
Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Καλαθοσφαιριστές Γκίσεν 46ερς
Καλαθοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας
Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019
Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Βελισσάριος Κοντογιάννης

Ο Βελισσάριος Κοντογιάννης ήταν ηθοποιός του Ελληνικού ασπρόμαυρου κινηματογράφου. Έπαιξε σε περίπου 20 ταινίες εκ των οποίων επτά ήταν της Φινος. Ο κόσμος τον θυμάται όμως περισσότερο ως το πορτραίτο του "Χαραλα-μπού", του μακαρίτη συζύγου της Γεωργίας Βασιλειάδου στην κωμωδία του 1959 "Ο θησαυρός του μακαρίτη".. Το ίδιο αυτό κάδρο χρησιμοποιήθηκε σε αρκετές άλλες ταινίες της δεκαετίας του 60.

Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Καρδιακή ανακοπή

Η καρδιακή ανακοπή είναι μια κατάσταση κατά την οποία η καρδιά σταματά ξαφνικά και απροσδόκητα να χτυπά. Εάν συμβεί αυτό, το αίμα σταματά να ρέει στον εγκέφαλο και σε άλλα ζωτικά όργανα. Εάν δεν αντιμετωπιστεί μέσα σε λίγα λεπτά με απινίδωση και ΚΑΡΠΑ (καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση), καταλήγει σε θάνατο. Πολλές φορές συγχέεται με τον όρο καρδιακή προσβολή (έμφραγμα του μυοκαρδίου) παρόλο που είναι δύο διαφορετικές έννοιες. Η καρδιακή προσβολή συμβαίνει όταν είναι μπλοκαρισμένη η ροή του αίματος σε μέρος του μυοκαρδίου. Κατά τη διάρκεια μιας καρδιακής προσβολής, η καρδιά συνήθως δεν σταματά ξαφνικά να χτυπά. Η καρδιακή ανακοπή, ωστόσο, μπορεί να συμβεί μετά ή κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης από την καρδιακή προσβολή και προκαλείται από τη δυσλειτουργία του καρδιακού ηλεκτρικού συστήματος.

Τα βασικά αίτια πρόσκλησης της καρδιακής ανακοπής είναι η κοιλιακή μαρμαρυγή (τύπος αρρυθμίας), άλλα προβλήματα με το ηλεκτρικό σύστημα της καρδίας (π.χ. όταν τα ηλεκτρικά σήματα γίνονται πολύ αργά ή σταματάνε), και σε ορισμένες ασθένειες και καταστάσεις της καρδιάς που προκαλούν προβλήματα στο ηλεκτρικό σύστημά της (π.χ. σε στεφανιαία νόσο, συγγενείς καρδιοπάθειες κ.α.).

Το πρώτο σύμπτωμα της καρδιακής ανακοπής είναι συνήθως η απώλεια συνείδησης (λιποθυμία), ενώ παράλληλα δεν ανιχνεύεται καρδιακός παλμός (σφυγμός). Κάποιοι άνθρωποι πριν λιποθυμήσουν εμφανίζουν έντονο καρδιακό παλμό ή αισθάνονται ζάλη. Κάποιοι άλλοι, μία ώρα πριν την καρδιακή ανακοπή, έχουν πόνο στο στήθος, δύσπνοια, ναυτία (αίσθημα αδιαθεσίας στο στομάχι) ή κάνουν έμετο.

Τα ποσοστά επιβίωσης στις ΗΠΑ είναι περίπου 8% όταν η καρδιακή ανακοπή αντιμετωπιστεί εκτός του νοσοκομειακού περιβάλλοντος. Τα ποσοστά αυτά είναι υψηλότερα όταν η ανακοπή αντιμετωπιστεί μέσα στο νοσοκομείο, αλλά η επιβίωση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τύπο και την αιτία της καρδιακής ανακοπής. Στις ΗΠΑ καταγράφονται περίπου 535.000 περιπτώσεις το χρόνο. Περίπου 13 ανά 10.000 άτομα (326.000 ή 61%) αντιμετωπίζουν καρδιακή ανακοπή εκτός νοσοκομείου, ενώ 209.000 (39%) εντός νοσοκομείου. Η καρδιακή ανακοπή γίνεται πιο συχνή με την ηλικία και επηρεάζει συχνότερα τους άνδρες παρά τις γυναίκες.

Σε περίπτωση που η καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση είναι επιτυχής, δεν είναι εγγυημένη η πλήρης ανάρρωση, καθώς πολλοί επιζώντες βιώνουν μια σειρά από αναπηρίες, όπως μερική παράλυση, επιληπτικές κρίσεις, δυσκολία στο περπάτημα, στην ομιλία ή στη μνήμη, περιορισμένη συνείδηση, και εγκεφαλικό θάνατο.

Παραπομπές 

Επείγοντα ιατρικά περιστατικά
Γραμμενοχώρια Ηπείρου

Τα Γραμμενοχώρια βρίσκονται στην Ήπειρο και αφορούν χωριά και οικισμούς κοινοτήτων γύρω από το χωριό Γραμμένο στο οποίο οφείλουν την ονομασία τους. Είναι δυτικά από την πόλη των Ιωαννίνων και σε αυτά συμπεριλαμβάνονται, σύμφωνα με μια άποψη, οι οικισμοί Ζωοδόχος, Ανάργυροι, Λοφίσκος, Πετράλωνα, Περάτης, Βαγενίτι, Πολυλόφο, Λύγγος, Λυκοστάνη, Ασβεστοχώρι, Κόντσικα και Μάρμαρα. Σύμφωνα με δεύτερη περιλαμβάνονται η Κωστάνιανη, η Ψήνα, η Δραγοψά και η Λευκοθέα (Αραχωβίτσα).

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Μιλτιάδης Μελαχροινός

Ο Μιλτιάδης Μελαχροινός (Miltiades Melachrino) (1856 - 1933) ήταν Έλληνας καπνέμπορος και καπνοβιομήχανος.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Μιλτιάδης Μελαχροινός γεννήθηκε το 1856 στην Κωνσταντινούπολη και προερχόταν από οικογένεια επιχειρηματιών και βιομηχάνων του καπνού. Σε ηλικία 25 ετών αναχώρησε από την Κωνσταντινούπολη για την Αίγυπτο, όπου δημιούργησε το πρώτο εργοστάσιο τσιγάρων στο Κάιρο και επιδίδεται σε εξαγωγές στην Αμερική και στην Ινδία. Στην συνέχεια επέκτεινε την επιχείρηση στο Λονδίνο και το 1904 ίδρυσε εταιρεία στην Νέα Υόρκη με την επωνυμία "M. Melachrino and Co". Η επιχείρηση του διέθετε παραρτήματα σε Κίνα, Νέα Υόρκη, Καναδά, Τουρκία και Ελλάδα .
Το 1913, πουλάει το εργοστάσιο του και επιστρέφει στην Αίγυπτο, όπου μετέχει σε χρηματιστηριακές επιχειρήσεις και σε εμπόριο βάμβακος.
Πέθανε στην Νέα Υόρκη στις 4 Ιουλίου του 1933.

Φιλανθρωπικό έργο - Οικογένεια
Το 1916, με δωρεά του ιδρύεται η Μελαχροίνειος Σχολή στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου.

Οι γονείς του ήταν ο Αντώνης Μελαχροινός, έμπορος και η Σμαράγδα Μελαχροινού. 

Ο διάσημος μουσικός George Melachrino, ήταν γιος του.

Η αδερφή  του, Πηνελόπη Δημητρακοπούλου, ήταν παντρεμένη με τον συμμαθητή του, Αλέξανδρο Δημητρακόπουλο, ανηψιό του μεγαλέμπορου σιτηρών, ευεργέτη των Λαγκαδίων και αγωνιστή του 1821 Δημητρίου Δημητρακοπούλου.

Πηγές
Αγγελική Σπανού

Η Αγγελική Σπανού (γενν. 1971) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971, όπου και πέρασε τα παιδικά και τα εφηβικά της χρόνια.

Σπουδές και σταδιοδρομία
Έχει σπουδάσει ελληνική φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή και νομικά στη Νομική σχολή, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. 

Από το έτος 1993 εργάζεται ως δημοσιογράφος και αρθρογραφεί συχνά, με έφεση στην πολιτική ανάλυση. Σήμερα αρθρογραφεί σε διάφορα ΜΜΕ, όπως «Η Καθημερινή», «Athens Voice», «TV Χωρίς Σύνορα» και άλλα. 

Τον Απρίλιο 2019 κυκλοφόρησε -από τις εκδόσεις Πόλις- το βιβλίο της «Απαρατήρητοι-ιστορίες ανθρώπων που δεν τους έχεις προσέξει». Τον Δεκέμβριο του 2019 κυκλοφόρησε το βιβλίο της, «Ματιέ». To 2021, η θεατρική παράσταση "Οι εργαζόμενοι χωρίς όνομα" στη σκηνή του Επί Κολωνώ -της Ελένης Σκότη- είναι βασισμένη στο βιβλίο της Αγγελικής Σπανού “Απαρατήρητοι”.

Εργογραφία 
Έχει συγγράψει τα ακόλουθα βιβλία: 
 Τη λένε Μαντώ (2021), Μεταμεσονύκτιες εκδόσεις
 Dyspnea (2020), Μεταμεσονύκτιες εκδόσεις
 Ματιέ (2019), Μεταμεσονύκτιες εκδόσεις
 Απαρατήρητοι (2019), εκδόσεις Πόλις

Παραπομπές 

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες συγγραφείς
Ολέγκ Σαλένκο

Ο Ολέγκ Ανατόλιεβιτς Σαλένκο (ρωσικά:Олег Анатольевич Саленко, ουκρανικά: Олег Анатолійович Саленко, γεννήθηκε 25 Σεπτεμβρίου 1969) είναι Σοβιετικός, Ρώσος και Ουκρανός πρώην ποδοσφαιριστής, πρώτος σκόρερ του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994 και  με πέντε τέρματα κάτοχος του ρεκόρ σε ένα αγώνα σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Βιογραφία

Ο Σαλένκο γεννήθηκε από Ουκρανό πατέρα και Ρωσίδα μητέρα στο Λένινγκραντ. Αγωνίστηκε αρχικά στη Σοβιετική Ένωση κατακτώντας το νταμπλ του 1990 με την Ντιναμό Κιέβου και στην Ουκρανία και το 1994 μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο μετακόμισε στην Ισπανία, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία. Συνεχείς τραυματισμοί τον οδήγησαν το 1996 σε επαγγελματικό αδιέξοδο και τελικά το 2000 σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Επανήλθε για ένα μόνο αγώνα το 2001 με την πολωνική Πόγκον Στσέτσιν, όπου διαπίστωσε την αδυναμία να αγωνιστεί σε επαγγελματικό επίπεδο και εγκατέλειψε και τυπικά την ενεργό δράση.

Ο Σαλένκο συμμετείχε με την ομάδα κάτω των 20 ετών της Σοβιετικής Ένωσης στο  Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων το 1989 και ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 5 γκολ με τη σοβιετική ομάδα να αποκλείστηκε στα προημιτελικά. Στη συνέχεια επέλεξε την Ουκρανία για το διεθνές ντεμπούτο του, αλλά τελικά αγωνίστηκε μία μόνο φορά. Είχε επίσης 8 συμμετοχές με τη Εθνική Ρωσίας και σημείωσε έξι γκολ, όλα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στο οποίο ήταν πρώτος σκόρερ. Σημείωσε ρεκόρ Παγκοσμίου Κυπέλλου σκοράροντας πέντε φορές στο παιχνίδι με το Καμερούν (6–1) στις 28 Ιουνίου 1994.  Αυτή ήταν και η τελευταία του διεθνής εμφάνιση με τη Ρωσία να αποκλείεται στη φάση των ομίλων (όπως και το Καμερούν). Είχε σημειώσει ένα ακόμα γκολ με πέναλτι στον αγώνα με τη Σουηδία (νίκη των Σουηδών με 3–1). Μοιράστηκε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ με το Βούλγαρο Χρίστο Στόιτσκοφ, ο οποίος σημείωσε επίσης έξι τέρματα αλλά σε επτά αγώνες. Ο Σαλένκο είναι ο μόνος παίκτης που κέρδισε ποτέ το βραβείο του Χρυσού Παπουτσιού σε ομάδα που αποκλείστηκε από τους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη φάση των ομίλων.
Είναι επίσης ο μόνος παίκτης που κέρδισε τη Χρυσό Παπούτσι τόσο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ-20 όσο και στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Τίτλοι και διακρίσεις
 Σοβιετικό Πρωτάθλημα : 1990
 Κύπελλο Σοβιετικής Ένωσης : 1990
 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων Χρυσό Παπούτσι : 1989
 Παγκόσμιο Κύπελλο Χρυσό Παπούτσι : 1994

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

Ρώσοι ποδοσφαιριστές
Ουκρανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Κιέβου
Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης 
Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ 
 Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν 
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία 
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994
Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Βαγράτ

Ο Βαγράτ/Παγκράτιος,  Μπαγκράτ, στα δυτικά αρμενικά προφέρεται Pakrad, , είναι ένα ανδρικό όνομα δημοφιλές στη Γεωργία και την Αρμενία. Προέρχεται από το παλαιό περσικό Bagadāta, «δώρο του Θεού». 

Το όνομα τού Οίκου των Μπαγκρατούνι της Αρμενίας και τού Κλάδου του των Μπαγκρατιόνι (κυριολεκτικά, ο οίκος «τού Μπαγκράτ ή που ιδρύθηκε από τον Μπαγκράτ») προέρχονται από το όνομα αυτό.

Γεωργιανοί μονάρχες 
 Βαγράτ Α΄ της Ιβηρίας
 Βαγράτ Β΄ της Ιβηρίας
 Βαγράτ Γ΄ της Γεωργίας
 Βαγράτ Δ΄ της Γεωργίας
 Βαγράτ Ε΄ της Γεωργίας
 Βαγράτ ΣΤ΄ της Γεωργίας
 Βαγράτ Ζ΄ του Κάρτλι

 Μπαγκράτ Α΄ της Ιμερετίας
 Βαγράτ Β΄ του Ιμερέτι, βλ. Βαγράτ ΣΤ΄ της Γεωργίας
 Μπαγκράτ Γ΄ της Ιμερετίας
 Μπαγκράτ Δ΄ της Ιμερετίας
 Μπαγκράτ Ε΄ της Ιμερετίας

 Βαγράτ Α΄ του Κλαρτζέτι
 Βαγράτ Β΄ του Κλαρτζέτι
 Βαγράτ Γ΄ του Κλαρτζέτι

 Βαγράτ Α΄ του Τάο
 Βαγράτ Β΄ του Τάο

 Βαγράτ Α΄  του Μουχράνι
 Βαγράτ Β΄ του Μουχράνι, βλ. Τεϊμουράζ Α΄ του Μουχράνι

 Βαγράτ Α΄ της Αμπχαζίας

Λοιποί 
 Βαγράτ Ασατρυάν
 Βαγράτ Β΄ Μπαγκρατούνι (Αρμενίας)
 Βαγράτ Γκαλστανιάν
 Βαγράτ Ιωαννισιάνι
 Βαγράτ Ογκανιάν
 Βαγράτ Σινκούμπα
 Βαγράτ Ουλουμπάμπυαν
 Βαγράτ ντε Μπαγκρατιόν υ ντε Μπαβιέρα
 Βαγράτ πρίγκιπας της Γεωργίας

Δείτε επίσης 

 Καθεδρικός Ναός Μπαγκράτι

Παραπομπές
Βαγράτ Ζ΄ του Κάρτλι

Ο Βαγράτ Ζ΄,  Bagrat VII, (1569-1619) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Γεωργίας-Κάρτλι, γνωστός επίσης και ως Βαγράτ Χαν, ήταν βασιλιάς του Κάρτλι (δηλ. της ανατολικής Γεωργίας) από το 1615/1616 έως 1619· ουσιαστικά λειτουργούσε ως χαν για τον Αμπάς Α΄ σάχη της Περσίας.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Δαβίδ ΙΑ΄ του Kάρτλι. Κατέφυγε στην Περσία μετά την εκτόπιση τού πατέρα του από την Οθωμανική εισβολή το 1578. Μεγάλωσε στην Αυλή του σάχη στο Ισφαχάν, μεγάλωσε ως Μουσουλμάνος και υιοθέτησε τα περσικά έθιμα.  Αργότερα, για τις προσπάθειές του, τού δόθηκε ένα φέουδο στην ενδοχώρα της Περσίας.  Γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1590, βοήθησε τον Φαράντ Χαν Καραμανλού να κανονίσει ένα συνοικέσιο για τον Aμπάς Α΄ με μία κόρη της ευγενικής οικογένειας Aμιλαχόρι.  Το 1615/1616 εγκαταστάθηκε από τον Αμπάς Α΄ ως βασιλιάς/χαν -σαν μαριονέτα- στο Κάρτλι, με την εκτόπιση του εξαδέλφου του Λουαρσάμπ Β΄ του Μάρτυρα. Άσκησε μόνο μία περιορισμένη εξουσία, που οριζόταν στο Κάτω Κάρτλι και βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στις Περσικές δυνάμεις. Θεωρούμενος ως αποστάτης, τον αποστρεφόταν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του βασιλείου και, παρά την Περσική παρουσία, δεν ήταν σε θέση να ελέγξει ακόμη και τη φαινομενικά πιστή αριστοκρατία. Η σύντομη βασιλεία του πέρασε κυρίως στην πόλη Μπολνίσι, όπου απεβίωσε το 1619, για να τον διαδεχθεί ο γιος του Σίμων Β΄ (Σεμαϋούν χαν). Στον ετεροθαλή αδελφό του Χοσρόου δόθηκε το φέουδό του στην Περσία.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη τού Αλεξάνδρου Β΄ τού Καχέτι και είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
 Σίμων Β΄ π.1610-1630, βασιλιάς τού Κάρτλι.
 Παχριτζάν-Μπεγκούμ, παντρεύτηκε τον σαχ Αμπάς Α΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Bagrat VII (in Georgian)
Μαγγανάρι Ίου

Το Μαγγανάρι είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Ίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Μαγγανάρι έχει 29 κατοίκους. Βρίσκεται στις νότιες ακτές του νησιού, σε απόσταση 21 χιλιομέτρων από την Χώρα της Ίου. Το Μαγγανάρι είναι κτισμένο στο μύχο του ομώνυμου όρμου της νότιας ακτής της Ίου. Ο όρμος έχει άνοιγμα εισόδου περίπου 1,5 ναυτικό μίλι, από το ακρωτήρι Αχλάδι στα δυτικά μέχρι το ακρωτήρι Πυργάρι στα ανατολικά και είσδυση 0,5 ναυτικό μίλι. Μέσα στον όρμο βρίσκεται η νησίδα Πορί.

Το Μαγγανάρι διαθέτει τρεις μεγάλες παραλίες και αρκετές μικρότερες. Οι παραλίες έχουν χρυσή άμμο και είναι ρηχές. Διαθέτει τόσο οργανωμένα τμήματα όσο και μη. Ο οικισμός διαθέτει επίσης και καταστήματα εστίασης. Η πρόσβαση γίνεται μέσω ασφαλτοστρωμένου δρόμου ή με καΐκια που κάνουν το γύρω του νησιού.

Το Μαγγανάρι αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητος οικισμός το 1928. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Παραπομπές 

Χωριά της Ίου
Παραλίες της Ίου
Δήμος Ιητών
Βαγράτ Α΄ του Τάο

Ο Βαγράτ Α΄,  (απεβ. Μάρτιος 945) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, του κλάδου του Τάο και κληρονομικός ηγεμόνας του Άνω Τάο με τον Βυζαντινό τίτλο του μαγίστρου. Κατείχε επίσης γαίες σε Τζαβαχέτι, Σαβσχέτι, Kόλα, Aρταάνι και Φασιανή. 

Ο Βαγράτ Α΄ ήταν γιος του Γεωργιανού βασιλιά Aνταρνάσε Δ΄ και το 941 έγινε δούκας του Άνω Τάο μετά το τέλος τού 3ου εξαδέλφου του Γεωργίου Β΄ (του κλάδου Τάο-Κλαρτζέτι), με τον οποίο η πρώτη δυναστεία του Tάο εξέλειπε. Ο Βαγράτ Α΄ ήταν επομένως ο ιδρυτής της δεύτερης δυναστείας του Τάο, της οποίας η επικράτηση θα διαρκούσε μέχρι το 1000/1001. Σύμφωνα με τον ιστορικό του 18ου αι. Βαχούστι, ο Bαγράτ Α΄ είχε επίσης τον Βυζαντινό τίτλο του κουροπαλάτη, αλλά αυτό δεν επιβεβαιώνεται από προηγούμενες πηγές. Τού Βαγράτ Α΄ επέζησε ένας γιος, ο Aνταρνάσε Ε΄. Μία εκκλησιαστική επιγραφή από το Iσχάνι (τώρα στην Τουρκία) αποκαλεί τον Βαγράτ "μάγιστρο και βασιλιά".

Βιβλιογραφικές αναφορές 

 
Κουροπαλάτες
Μάγιστροι
Βαγράτ Β΄ του Τάο

Ο Βαγράτ Β΄,  Bagrat II (απεβ. το 966) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Τάο, και κληρονομικός ηγεμόνας με τον τίτλο του δούκα των δουκών (eristavt-eristavi) του Άνω Τάο από το 961 έως το 966.

Ο Βαγράτ Β΄ ήταν γιος και διάδοχος του Αδαρνάση Ε΄ του Τάο. Λεπτομέρειες για τη σύντομη διακυβέρνησή του δεν είναι γνωστές. Η Γεωργιανή Αγιολογία του 10ου αι. Βίος του Γκριγκόλ Χαντζτέλι του Γκιόργκι Μερχούλε τον αναφέρει ως άνθρωπο των γραμμάτων και ιδρυτή εκκλησιών. Απεβίωσε χωρίς απογόνους και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Δαυίδ Γ΄ του Τάο ο κουροπαλάτης.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Βαγρατιδών
Βαγράτ Α΄ του Κλαρτζέτι

Ο Βαγράτ Α΄,  Bagrat I (απεβ. στις 20 Απριλίου 900) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι και ηγεμόνας του Κλαρτζέτι από το 889 ως το τέλος του. Υπάρχει κάποια σύγχυση στη χρονολόγηση του τέλους του Βαγράτ Α΄: σύμφωνα με τον χρονικογράφο του 11ου αι. Σουμπάτ Νταβίτις-Ντζε, ο Βαγράτ Α΄ απεβίωσε στις 20 Απριλίου, Κυριακή του Πάσχα του έτους 129 της Γεωργιανής εποχής (δηλαδή το έτος 909). Ωστόσο, η Κυριακή του Πάσχα το 909 έπεσε στις 16 Απριλίου· το έτος που συμπίπτει με τη δεδομένη ημερομηνία ήταν το 900.

Βιογραφία 
Ήταν ένας νεότερος γιος του Σουμπάτ Α΄, ιδρυτή του κλάδου του Kλαρτζέτι των Bαγρατιδών-Ιβηρίας. Μετά το τέλος του Σουμπάτ Α΄ το 889, διαδέχθηκε τον πατέρα του ως πρίγκιπας του Kλαρτζέτι, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του (και πιθανότατα νόμιμος διάδοχος του Σουμπάτ Α΄), Δαβίδ Α΄, εμφανίζεται ως ηγεμόνας κάποιας λιγότερο σημαντικής περιοχής -βόρεια του Kλαρτζέτι- της Aντζάρα και του Nιγκάλι. Όπως ο Σουμπάτ Α΄, ο Bαγράτ Α΄ είχε το επίθετο Aρτανουτζέλι («από το Aρτανούτζι»), καθώς είχε ως έδρα την ακμάζουσα εμπορική πόλη Aρτανούτζι και κυβέρνησε με τον τίτλο του πατρός-κυρίου (mampali). Στο 891 ο ίδιος ενεπλάκη στην δυναστική διαμάχη μεταξύ των Bαγρατιδών-Ιβηρίας και βοήθησε τον Αδαρνάση Δ΄ να νικήσει τον Γεώργιο Α΄. Μετά το τέλος του Βαγράτ Α΄, το Αρτανούτζι φαίνεται ότι περιήλθε στον αδελφό του Δαβίδ Α΄, ενώ η υπόλοιπη επικράτειά του μοιράστηκε μεταξύ των τεσσάρων γιων του, οι οποίοι σύντομα άρχισαν να ερίζουν μεταξύ τους.

Οικογένεια
Ο Βαγράτ Α΄ είχε τέσσερις γιους:
 Aδαρνάσης Β΄ απεβ. 945, πρίγκιπας του Κλαρτζέτι.
 Γεώργιος Α΄ απεβ. 923, πρίγκιπας του Κλαρτζέτι.
 Ασότ απεβ. 939, κύριος του Αρτανούτζι.
 Δαβίδ απεβ. 922.

Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Ζ΄ των Μακεδόνων στο ''Πρὸς τὸν ἴδιον υἱὸν Ρωμανόν, έργο που αναφέρεται στη Διοίκηση της Αυτοκρατορίας, ο Bαγράτ Α΄ είχε επίσης μία κόρη, που ήταν παντρεμένη με τον εξάδελφό της Σουμπάτ Β΄ του Κλαρτζέτι.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Βαγράτ Γ΄ του Κλαρτζέτι

Ο  Βαγράτ Γ΄,  (απεβ. το 1028) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Κλαρτζέτι ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Σουμπάτ Γ΄ πρίγκιπα του Κλαρτζέτι.

Ο πρίγκιπας Βαγράτ Γ΄ επαναστάτησε εναντίον του βασιλιά Βαγράτ Γ΄ της Γεωργίας και αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς του Κλαρτζέτι. Κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη.

Το 1028 ο νέος βασιλιάς Βαγράτ Δ΄ της Γεωργίας τον φυλάκισε και ο Βαγράτ Γ΄ απεβίωσε κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

 
Γεωργιανοί του 11ου αιώνα
Μονάρχες της Γεωργίας
Μποχονίκι

Το Μποχονίκι (πολωνικά: Bohoniki) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Σοκούουκα του Πόβιατ Σοκούουκα, στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε στη βορειοανατολική Πολωνία, κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία. Απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα ανατολικά της Σοκούουκα και 42 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Μπιαουίστοκ. Το χωριό έχει 100 κατοίκους.

Το Μποχονίκι ήταν κατά κύριο λόγο οικισμός των Λιπκάνων Τάταρων. Σήμερα, μερικές ακόμη οικογένειες στο χωριό είναι Τάταροι που εξασκούν το Ισλάμ. Αν και οι κάτοικοι δεν μιλούν τη μητρική τους ταταρική γλώσσα (συχνά γραμμένη σε λατινικό, κυριλλικό ή αραβικό αλφάβητο), έχουν στενούς δεσμούς με τα λιπκανικές ταταρικές και τις ισλαμικές παραδόσεις.

Τα σημεία ενδιαφέροντος του χωριού περιλαμβάνουν ένα ξύλινο τζαμί του 19ου αιώνα και ένα μουσουλμανικό κοιμητήριο.

Το χωριό ονομάστηκε ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii), όπως ορίστηκε στις 20 Νοεμβρίου 2012. Η κατηγοριοποίηση του διατηρείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.

Μουσουλμανικό κοιμητήριο

Παραπομπές 

Χωριά της Πολωνίας
Χωριά του Πόβιατ Σοκούουκα
Λιπκάνοι Τάταροι
Ισλάμ στην Πολωνία
Δαβίδ (αποσαφήνιση)

Με το όνομα Δαβίδ/Δαυίδ είναι γνωστοί οι εξής:

αυτοκράτορες
 Δαυίδ Μέγας Κομνηνός της Τραπεζούντας
 Δαβίδ Β΄ της Αιθιοπίας

βασιλείς Σκωτίας
 Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας
 Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας

βασιλιάς του Ισραήλ
 Δαυίδ

βασιλείς Ιβηρίας, μετέπειτα Γεωργίας
 Δαβίδ Α΄ της Ιβηρίας
 Δαυίδ Β΄ της Ιβηρίας o μάγιστρος
 Δαβίδ Γ΄ του Τάο ο κουροπαλάτης
 Δαβίδ Δ΄ της Γεωργίας ο Κτίστης
 Δαβίδ Ε΄ της Γεωργίας
 Δαβίδ ΣΤ΄ της Γεωργίας ο Ναρίν (νεότερος)
 Δαβίδ Ζ΄ της Γεωργίας ο Ουλού (πρεσβύτερος)
 Δαβίδ Η΄ της Γεωργίας
 Δαβίδ Θ΄ της Γεωργίας
 Δαβίδ Ι΄ του Κάρτλι
 Δαβίδ ΙΑ΄ του Κάρτλι

 Δαβίδ Α΄ του Κλαρτζέτι
 Δαβίδ Β΄ του Κλαρτζέτι

 Δαβίδ Α΄ του Ιμερέτι, δες Δαβίδ ΣΤ΄ της Γεωργίας
 Δαβίδ Β΄ του Ιμερέτι

 Δαβίδ Α΄ του Καχέτι
 Δαβιδ Β΄ του Κακιέτι

Πατριάρχης
 Δαβίδ Β΄ Καθολικός Πατριάρχης της Γεωργίας
Μπαγκράτ Δ΄ της Ιμερετίας

Ο Βαγράτ Δ΄  Bagrat IV (1565 – απεβ. μετά το 1590) από τον Οίκο των Βαγρατιδων-Ιβηρίας ήταν βασιλιάς του Ιμερέτι από το 1589 έως το 1590.

Βιογραφία 
Σύμφωνα με την κυρίαρχη Γεωργιανή έρευνα, ο Βαγράτ Δ΄ ήταν γιος του πρίγκιπα Τεϊμουράζ και εγγονός του βασιλιά Μπαγκράτ Γ΄ της Ιμερετίας.  Ο καθηγητής Κύριλ Τουμάνοφ θεωρεί, ότι ο Bαγράτ Δ΄ ήταν γιος ενός άλλου Tεϊμουράζ, γιου του Βαχτάνγκ πρίγκιπα του Iμερέτι. 

Ενθρονισμένος με την υποστήριξη του Γεωργίου Β΄, πρίγκιπα της Γκουρία, ο Bαγράτ Δ΄ κυβέρνησε για λίγο κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στο Ιμερέτι, έως ότου καθαιρέθηκε από τον Σίμωνα Α΄ του Kάρτλι το 1590.

Παραπομπές σε πηγές

Βιβλιογραφία
 (in Russian) Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.
Λεωφόρος Βεΐκου

Η Λεωφόρος Βεΐκου, ή Λεωφόρος Ομορφοκκλησιάς, αποτελεί οδικό άξονα που ενώνει το Γαλάτσι με την Νέα Ιωνία και τα Βόρεια Προάστια. Ξεκινά ως συνέχεια της Λεωφόρου Αγίας Γλυκερίας και συνεχίζει μέχρι την έναρξη της Λεωφόρου Κύμης, κοντά στις συνοικίες Νεόκτιστα Νεάπολης, Καλογρέζα και Αλσούπολη, της Νέας Ιωνίας, όπου επίσης συναντάει τις Λεωφόρους Εθνικής Αντιστάσεως και Καποδιστρίου. Σήμερα είναι μία κύρια εμπορική εστία του Γαλατσίου, καθώς διαθέτει καταστήματα, εστιατόρια και άλλες επιχειρήσεις. 

Η Λεωφόρος περνά από διάφορες υποδομές που εξυπηρετούν το Δήμο Γαλατσίου, ή γενικότερα το Πολεοδομικό Συγκρότημα Αθηνών-Πειραιώς, όπως για παράδειγμα, το Άλσος Βεΐκου και το Ολυμπιακό Γυμναστήριο Γαλατσίου, ενώ η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα.

Ονομασία 
Αρχικά η Λεωφόρος ονομάστηκε Λεωφόρος Ομορφοκκλησιάς, λόγω της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου, ή αλλιώς Ομορφοκκλησιάς, μίας βυζαντινής εκκλησίας του 11ου αιώνα, από την οποία και περνούσε. Η ονομασία χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα σε ορισμένες περιπτώσεις. 

Η ονομασία της "Λεωφόρος Βεΐκου"  προέρχεται από τον ομώνυμο Σουλιώτη αγωνιστή της Ελληνικής Επανάστασης, Λάμπρο Βεΐκο, που σκοτώθηκε στη Μάχη του Ανάλατου. Το κράτος για να τον τιμήσει έδωσε στους κληρονόμους του εκτάσεις γης στην περιοχή του σημερινού Άλσους Βεΐκου και έπειτα, ο οδικός άξονας έλαβε το όνομα του.

Συγκοινωνίες 
Οι συγκοινωνίες που διαπερνούν την Λεωφόρο Βεΐκου, προς στιγμήν αποτελούνται μόνο από λεωφορεία που τη διαπερνούν. Ωστόσο, με την ολοκλήρωση της Γραμμής 4 του Μετρό της Αθήνας, θα υπάρχουν δύο σταθμοί που θα συνδέουν το Άλσος Βεΐκου, με το κέντρο του Γαλατσίου και έτσι από κάτω από το μεγαλύτερο της τμήμα θα περνάει η σήραγγα.

Παραπομπές 

Βεΐκου
Δήμος Γαλατσίου
Δήμος Νέας Ιωνίας
Μπαγκράτ Ε΄ της Ιμερετίας

Ο Βαγράτ Ε΄,  Bagrat V (1620 – 1681) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν βασιλιάς του Ιμερέτι, του οποίου η ταραγμένη βασιλεία στα έτη 1660–61, 1663–68, 1669–78 και 1679–81 χαρακτηρίστηκε από ακραία αστάθεια και φεουδαρχική αναρχία στο βασίλειο.

Βιογραφία 
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλεξάνδρου Γ΄ του Ιμερέτι από την πρώτη του σύζυγο. Ο Βαγράτ Ε΄ μετά το τέλος του πατέρα του, τον διαδέχθηκε το 1660. Η με επιρροή μητριά του Νταρετζάν τον έκανε να νυμφευτεί την ανιψιά της, Kετεβάν. Ωστόσο έναν χρόνο αργότερα η Νταρετζάν διέκοψε τον γάμο και προσφέρθηκε η ίδια στον Βαγράτ Ε΄ ως νύφη. Μετά την άρνηση του βασιλιά, η Νταρετζάν τον συνέλαβε και τον τύφλωσε. Στη συνέχεια η βασίλισσα παντρεύτηκε έναν ασήμαντο αριστοκράτη, τον Βαχτάνγκ Τσουτσουνασβίλι και τον έστεψε ως βασιλιά. Η κίνηση αυτή συνένωσε πολλούς ευγενείς στην αντιπολίτευση. Επικαλέστηκαν την υποστήριξη των Οθωμανών και των αρχόντων της Μινγκρελία και αποκατέστησαν τον Βαγράτ Ε΄. Η Νταρετζάν εξορίστηκε στο Aχαλτσίχε, στην οθωμανική επαρχία της Γεωργίας.

Το 1668 ο Βαγράτ Ε΄ εκθρονίστηκε ξανά από τη μερίδα τοης Νταρετζάν με τη στρατιωτική υποστήριξη του πασά του Αχαλτσίχε. Ωστόσο τόσο η Νταρετζάν, όσο και ο αγαπημένος της δολοφονήθηκαν σύντομα και ο Bαγράτ ανέκτησε το στέμμα το 1669. Αυτά τα γεγονότα παρακολουθήθηκαν στενά από τη βασιλική αυλή στην Τιφλίδα, στην ανατολική Γεωργία. Ο βασιλιάς Βαχτάνγκ Ε΄ σαχναβάζ του Kάρτλι, του οποίου η συνεργασία με τους Πέρσες επικυριάρχους του επέτρεψε να θέσει υπό τον έλεγχό του ολόκληρη την ανατολική Γεωργία, εκστράτευσε στο Ιμερέτι και έστεψε τον γιο του Άρχιλ βασιλιά του Ιμερέτι το 1678. Ωστόσο υπό την πίεση των Οθωμανών, ο Άρχιλ ανακλήθηκε σύντομα στο Κουτάισι και ο Βαγράτ Ε΄ αποκαταστάθηκε ξανά στον θρόνο το 1679.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε πρώτα την Κετεβάν, κόρη του Δαβίδ πρίγκιπα του Καχέτι, την οποία διαζεύχθηκε το 1661. 

Νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά με την Τατία, κόρη του Κωνσταντίνου Α΄ πρίγκιπα του Μουχράνι και αποκήρυξε τον γάμο το 1663, για να νυμφευτεί την αδελφή της Τάμαρ (απεβ. το 1683). Είχε δύο γιους και τρεις κόρες:
 Αλέξανδρος Δ΄ (απεβ.  1695), γεννημένος από παλλακίδα, ήταν βασιλιάς του Ιμερέτι από το 1691 έως το 1695.
 Γεώργιος (1676–1678), γεννημένος από το γάμο του Βαγράτ Ε΄ με την Tάμαρ του Μουχράνι.
 Νταρετζάν (απεβ. μετά το 1726), παντρεύτηκε πρώτα τον Γεώργιο Γ΄ πρίγκιπα της Γκουρία (απεβ. 1684), και μετά τον πρίγκιπα Παάτα Αμπασίντζε (απεβ. 1684) και τον Παπουάνα Β΄ δούκα της Ράχα (απεβ. 1696).
 Μαριάμ (απεβ. π. 1726), παντρεύτηκε πρώτα με τον πρίγκιπα Iεσέ Χικοβάνι (απεβ. π. 1703) και μετά τον Σοσίτα Γ΄ δούκα της Ράχα (απεβ. 1729).
 Τινατίν (1678–1760), παντρεύτηκε τον Γεώργιο πρίγκιπα της Γκουρια και στη συνέχεια τον Λέβαν Δ΄ Νταντιάνι πρίγκιπα της Μινγκρέλια (απεβ. 1691). Έγινε μοναχή με το όνομα Νίνο το 1704 και ακολούθησε τη συνοδεία του Βαχτάνγκ ΣΤ΄ του Κάρτλι στη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1724.

Παραπομπές σε πηγές

Bιβλιογραφία
 (in Russian) Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети .
 David Marshall Lang, The Last Years of the Georgia Monarchy, 1658-1832 . Νέα Υόρκη : Columbia University Press, 1957.
Εχίδος

Τα εχίδος (ejidos, από το λατινικό exitum) είναι εκτάσεις κοινοτικής γης στο Μεξικό που χρησιμοποιούνται κυρίως για γεωργικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες.

Η ιστορία τους ξεκινά από την εποχή των Αζτέκων και των οργανωτικών μονάδων τους (calpulli)  -όπου εκεί συναντάμε για πρώτη φορά τον όρο «ejidos» - συνεχίζει στην μεσαιωνική Ισπανία και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

Μετά την Μεξικανική επανάσταση, το νέο ανεξάρτητο κράτος δημιούργησε εχίδος και τα έκανε διανομή σε αγροτικές κοινότητες  στην προσπάθεια μείωσης των κοινωνικών αναταραχών που προέκυψαν από τη νέα κατάσταση. Την κοινοτική μορφή τους την πήραν το 1934 υπό την προεδρία του Λάσαρο Κάρδενας ο οποίος εισήγαγε τα «συλλογικά» εχίδος στα πλαίσια μίας μεγάλης καινοτόμου γεωργικής μεταρρύθμισης . 

Στη σύγχρονη εποχή οι «ejidatarios» τα μέλη των κοινοτήτων, έχουν τα δικαιώματα χρήσης και εκμετάλλευσης των εχίδος τα οποία όμως βρίσκονται κάτω από κρατική επίβλεψη. Το 1992 ο Πρόεδρος Κάρλος Σαλίνας δε Γορτάρι τροποποίησε το άρθρο 27 του μεξικανικού συντάγματος επιτρέποντας την ιδιωτικοποίηση και πώληση γης κάτι που αποτέλεσε πλήγμα στο θεσμό τους. Παρόλα αυτά η αγορά γη εχίδος είναι μία πολύπλοκη διαδικασία  που μέσα σε πολλά απαιτεί την μεξικανική υπηκοότητα και την έγκριση συνέλευσης επιτρόπου.

Η επιτυχία που είχαν στο παρελθόν φαίνεται να φθίνει καθώς ο κατακερματισμός τους από την οικογενειακή κληρονομικότητα, η εγκατάλειψη, η έλλειψη μορφωτικού επιπέδου και η δυνατότητα εξαγοράς τους μείωσε τη λειτουργικότητα τους.

Αν και ο θεσμός τους σταδιακά απαξιώνεται απαριθμούν ακόμα το ήμισυ της μεξικανικής γης και έχουν μεγάλες επιτυχίες ειδικά στον τομέα του βαμβακιού. Πολλές οικογένειες επιβιώνουν και συντηρούνται από τα εχίδος.

Παραπομπές 

Οικονομία στο Μεξικό
Ζαν Μαρκ Σίσκο

Ο Ζαν Μαρκ Σίσκο (γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1997) είναι Σλοβένος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Μπάγερν Μονάχου του Γερμανικού Πρωταθλήματος και της Ευρωλίγκας . Με ύψος στο 1.90 μέτρων, παίζει στη θέση του πόιντ γκαρντ.

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Ο Σίσκο ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με τη σλοβενική δύναμη Ουνιόν Ολίμπια, κάνοντας την πρώτη εμφάνισή του σε ηλικία μόλις 16 ετών.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2015-16 ήταν μέλος της κροατικής ομάδας Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ. Την 1η Νοεμβρίου 2015 έκανε την παρθενική συμμετοχή του στο Αδριατικό Πρωτάθλημα σε έναν αγώνα με την Ιγκοκέα, ολοκληρώνοντας το παιχνίδι με 11 πόντους και 3 ασίστ. Είχε δράση σε 12 αγώνες και είχε 2,9 πόντους και 2 ασίστ μέσο όρο.

Στις 28 Δεκεμβρίου 2019, ο Σίσκο υπέγραψε συμβόλαιο με τη γερμανική ομάδα Μπάγερν Μονάχου .

Διεθνής πορεία 
Στις 24 Νοεμβρίου 2017, ο Σίσκο έκανε την πρώτη συμμετοχή του για την εθνική ομάδα της Σλοβενίας στον προκριματικό αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Καλαθοσφαίρισης της FIBA του 2019 με την Λευκορωσία .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ στο Euroleague.net 
 Ο Ζαν Μαρκ Σίσκο στο aba-liga.com
 Ο Ζαν Μαρκ Σίσκο στο fiba.com

Πόιντ γκαρντ
Καλαθοσφαιριστές Ολύμπια Λιουμπλιάνας
Καλαθοσφαιριστές Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ
Καλαθοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις