joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γιαν Φερτόνχεν

Ο Γιαν Φερτόνχεν (Jan Vertonghen) είναι Βέλγος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για την Μπενφίκα  και την Εθνική Βελγίου. Γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1987 και αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός ή ως αριστερός μπακ. Από το 2012 μέχρι το 2020 αγωνιζόταν στην Τότεναμ.

Παλαιότερα αγωνιζόταν στον Άγιαξ και στη Βάαλβαϊκ. Με την εθνική ομάδα έχει συμμετάσχει στο Μουντιάλ 2014, στο Euro 2016 και στο Μουντιάλ 2018.

Παραπομπές 

Βέλγοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
FIFA Century Club
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Πόππο του Γκράπφελτ

Ο Πόππο, Poppo (απεβ. π. 840) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν κόμης τού Γκράπφελτ (819-839). Είναι ο ιδρυτής του κλάδου των Ποππονιδών.

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Χάιμριχ κόμη τού Ζάαλγκαου, γιού τού Χάιμριχ κόμη τού Άνω Ράινγκαου. Αυτός με τη σειρά του ήταν γιος τού Κάνκορ κόμη τού Εσμπαί (Esbaye).

Σύμφωνα με τις πηγές, ήταν "ηγετικός άνδρας μεταξύ των Φράγκων" το διάστημα 838-839, όταν αντιτέθηκε στην εξέγερση τού Λουδοβίκου Β΄ τού γερμανικού της Ανατολικής Φραγκίας, που έκανε εναντίον τού Λουδοβίκου Α΄ τού ευσεβούς βασιλιά των Φράγκων. Μαζί με τον Πόππο ήταν και άλλοι ευγενείς, όπως ο Γκέμπχαρτ κόμης τού Λάνγκαου, ο Άνταλμπερτ κόμης τού Μετς και ο Όντγκαρ αρχιεπίσκοπος τού Μάιντς.

Έγινε ο γενάρχης τού κλάδου των Ποππονιδών, κομήτων τού Χέννεμπερκ και τού Σβάινφουρτ.

Οικογένεια
Ήταν ο πατέρας (ή ο πάππος) των:
 Ερρίκος απεβ. 886, μαργράβου των Φράγκων.
 Πόππο απεβ. μετά το 906, δούκας της Θουριγγίας.
 Έγκινο απεβ. 908, δούκας της Θουριγγίας.

Πηγές
 The Annals of Fulda. (Manchester Medieval series, Ninth-Century Histories, Volume II.) Reuter, Timothy (trans.) Manchester: Manchester University Press, 1992.

Οίκος των Μεροβίγγειων
Ανζελίκα Σίντοροβα

Η Ανζελίκα Αλεξάντροβνα Σίντοροβα (ρωσ. Анжелика Александровна Сидорова, γενν. 12 Ιανουαρίου 1991, Μόσχα) είναι Ρωσίδα αθλήτρια του άλματος επί κοντώ.

Καριέρα 
Συμμετέχοντας με τη Ρωσία, κατάφερε να κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2014. Την ίδια χρονιά, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2014 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με επίδοση 4,65 μ. Το 2015, στο Ευρωπαϊκό Κλειστού 2015 στην Πράγα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με επίδοση με 4,80 μ.

Το 2016, λόγω ντόπινγκ στη Ρωσία, η χώρα δεν κατάφερε να αποτελέσει συμμετέχουσα χώρα σε καμία διοργάνωση στίβου (2016– ) και έτσι η Σίντοροβα συμμετείχε με τους Εξουσιοδοτημένους Ουδέτερους Αθλητές. (2017– )

Το 2017 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο μετάλλιο γιατί δεν είχε καμία έγκυρη προσπάθεια.

Στο Παγκόσμιο Κλειστού Στίβου στο Μπέρμιγχαμ (2018) κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο με επίδοση 4,90 μ.

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κατέκτησε την 4η θέση στο αγώνισμα του επί κοντώ, με άλμα στα 4,70 μ.

Έγινε η νέα παγκόσμια πρωταθλήτρια για το 2019, καθώς με άλμα στα 4,95 και νέο ατομικό ρεκόρ, καθώς και την τέταρτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών, κέρδισε τον τελικό.

Η καλύτερη επίδοση της Σίντοροβα με 5,01 μέτρα σημειώθηκε στους τελικούς του Diamond League 2021 στη Ζυρίχη και έτσι έγινε μία από τις τρεις μόνο γυναίκες στον κόσμο που έχουν κάνει άλμα πάνω από τα 5 μέτρα στον ανοιχτό στίβο.

Ατομικά ρεκόρ 
Πηγή:

 Ανοιχτός στίβος: 5,01 (Ζυρίχη 2021)
 Κλειστός στίβος: 4,91 (Μαδρίτη 2019)

Παραπομπές 

Ρωσίδες αθλήτριες του άλματος επί κοντώ
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Ρώσοι Ολυμπιονίκες
Έντουαρντ Νέβιλ

Ο Σερ Έντουαρντ Νέβιλ (πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου 1538) ήταν γιος του του Τζωρτζ Νέβιλ, 4ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί και της πρώτης συζύγου του Μάργκαρετ Φενν (πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1485), κόρης του Ούγου Φενν θησαυροφύλακα της Αγγλίας. Παντρεύτηκε πριν τις 6 Απριλίου 1529 την Ελεονώρα Ουίνδσορ, κόρη του Άντριου Ουίνδσορ, 1ου βαρόνου του Ουίνδσορ και της Ελισάβετ Μπλάαντ. O μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Τζωρτζ Νέβιλ, 5ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί, τα δυο αδέλφια ήταν στενοί σύμμαχοι με τον βασιλιά Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας και την πρώτη σύζυγο του Αικατερίνη της Αραγoνίας. Ο Έντουαρντ Νέβιλ ήταν Εσκουίρ του σώματος και Φύλακας της αποχέτευσης στο νοικοκυριό του Ερρίκου Η΄, ζούσε στο Άντινγκτον Παρκ του Κεντ. Στέφτηκε ιππότης στις 25 Σεπτεμβρίου 1513 και από το 1516 κρατούσε τα αξιώματα του Κυρίου των Κυνηγών και του Κυρίου του θαλάμου της ιδιωτικής ζωής.

Σύγκρουση με τον βασιλιά και εκτέλεση

Η Οικογένεια Νέβιλ και τα ξαδέλφια τους Κουρτεναί υποστήριζαν τον γάμο του βασιλιά με την Αικατερίνη της Αραγονίας και την επιβολή της παπικής εξουσίας στην Αγγλία κάτι που θα μπορούσε να μειώσει σημαντικά τις δυνάμεις του Ερρίκου Η΄. Ο Έντουαρντ Νέβιλ βρέθηκε υπό βασιλική εύνοια μέχρι το 1535, έγινε Στάνταρντ Μεταφορέας (1531) και Κοντόσταυλος του κάστρου του Ληντς στο Κεντ (1534). Ο βασιλιάς στράφηκε σε λίγα χρόνια εναντίον του, στις αρχές του 1538 ο πρωθυπουργός Τόμας Κρόμγουελ ενοχλήθηκε έντονα όταν ο Έντουαρντ προσπάθησε να αποκτήσει τα εδάφη στην μονή του Μοατέντεν που είχαν πρόσφατα διαλυθεί.
Ο Κρόμγουελ μετά τον θάνατο του Χένρι Πέρσι, 6ου κόμη του Νορθάμπερλαντ προσπάθησε να κάνει κατάσχεση στην περιουσία του, μετά το Προσκύνημα της Χάριτος πολλοί ευγενείς κατηγορήθηκαν για προδοσία. Ο Έντουαρντ συνελήφθη στις 3 Νοεμβρίου 1538 μαζί με τον ξάδελφο του Χένρι Πολ για προδοσία εναντίον του βασιλιά με πρωταγωνιστή τον καρδινάλιο Ρέτζιναλντ Πόυλε (1500 - 1558) εξόριστο αδελφό του Πολ. Ο Νέβιλ φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου και αποκεφαλίστηκε στις 8 Δεκεμβρίου στο Τάουερ Χιλλ.

Οικογένεια

Με την σύζυγο του Ελεονώρα Ουίνδσορ απέκτησε :

Έντουαρντ Νέβιλ, 7ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Χένρι Νέβιλ, πρόγονος του Τζορτζ Ουάσινγκτον μέσω της κόρης του Αικατερίνης.
Αικατερίνη Νέβιλ, παντρεύτηκε τον Κλήμη Θροσμόρτον.
Ελισάβετ Νέβιλ
Μαρία Νέβιλ
Φραγκίσκος Νέβιλ (1519 - 1599)

Παραπομπές

Πηγές
Douglas Richardson, Kimball G. Everingham. Magna Carta ancestry: a study in colonial and medieval families.
Eric Ives, Anne Boleyn
Garrett Mattingly, Catherine of Aragon

Οικογένεια Νέβιλ
Έντουαρντ Νέβιλ, 7ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί

Ο Έντουαρντ Νέβιλ, 7ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (1526 - 10 Φεβρουαρίου 1588) Άγγλος ευγενής από την Οικογένεια Νέβιλ, 7ος Βαρόνος του Μπεργκαβεννί ήταν γιος του Έντουαρντ Νέβιλ και της Ελεονώρας Ουίνδσορ. Κληρονόμησε στην βαρονία του Μπεργκαβεννί τον πρώτο ξάδελφο του Χένρι Νέβιλ, 6ο βαρόνο του Μπεργκαβεννί που πέθανε χωρίς γιους αλλά σύμφωνα με σύγχρονους ιστορικούς τον τίτλο κέρδισε η Λαίδη Μαρία Φέιν η κόρη του προκατόχου του.

Οικογένεια

Με την σύζυγο του Αικατερίνη Μπρόμ απέκτησε :

Έντουαρντ Νέβιλ, 8ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Φραφκίσκος Νέβιλ
Τζωρτζ Νέβιλ
Χένρι Νέβιλ
Μάργκαρετ Νέβιλ
Γκριζέλ Νέβιλ, παντρεύτηκε τον Χένρι Πουλ
Μαρία Νέβιλ

Παντρεύτηκε αργότερα σε δεύτερο γάμο την Γκριζόλντ Χιουζ.

Οικογένεια Νέβιλ
Televes

Η Televés είναι πολυεθνική εταιρεία αφιερωμένη στην έρευνα, το σχεδιασμό, την κατασκευή και την εμπορία τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού. Η ειδικότητά του είναι η λήψη και η διανομή ραδιοτηλεοπτικών σημάτων. Η προέλευση της επιχείρησης συνδέεται με τη γέννηση της τηλεόρασης στην Ισπανία. Στην πραγματικότητα, η Televés γεννήθηκε το 1958 ως ένα μικρό εργαστήριο παραγωγής κεραίας. Οι ιδρυτές του ήταν ο Ricardo Bescansa και ο Amador Beiras. Τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας βρίσκονται στο Santiago de Compostela.

Επί του παρόντος, η Televés Corporation είναι μια πολυεθνική ομάδα που συγκεντρώνει περίπου είκοσι υπογραφές. Το 2014 κατέγραψε πωλήσεις ύψους 150 εκατομμυρίων ευρώ, με 720 υπαλλήλους και επένδυση σε έρευνα και ανάπτυξη ύψους 6 εκατομμυρίων ευρώ.

Από το 1995, αποτελεί μέρος της DVB, μιας διεθνούς κοινοπραξίας εταιρειών που προωθεί πρότυπα τεχνολογίας ψηφιακής τηλεόρασης

Εταιρείες ηλεκτρονικών
Γουλιέλμος Δ΄ της Τουλούζης

Ο Γουλιέλμος Δ΄, γαλλ. Guillaume ΙV (π. 1040 - 1094) από τον Οίκο της Τουλούζης ήταν κόμης της Τουλούζης, μαργράβος της Προβηγκίας και δούκας τού Ναρμπόν (1061-94).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Πονς κόμη της Τουλούζης και της Αλμόντις, κόρης τού Βερνάρδου Α΄ κόμη τού Λα Μαρς.

Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1061. Τότε ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Α΄ κόμης της Βαρκελώνης απήγαγε τη χήρα Αλμόντις και την παντρεύτηκε. Ο Γουλιέλμος Δ΄ νυμφεύτηκε την κόρη τού Ροβέρτου κόμη τού Μορταίν, ετεροθαλούς αδελφού (από τη μητέρα τους Χερλέβα/Φαλαίζε) τού Γουλιέλμου Α΄ της Αγγλίας. Απέκτησε κόρη την Φιλίππα, που παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Θ΄ δούκα της Ακουιτανίας. Το 1088 ο Γουλιέλμος Δ΄ έφυγε στους Αγίους Τόπους και άφησε τον νεότερο αδελφό του Ραϋμόνδο Δ΄ ως κυβερνήτη αντί αυτού· πέντε έτη μετά απεβίωσε. Ο Ραϋμόνδος Δ΄, που ισχυρίστηκε ότι τον άφησε διάδοχο, ανέλαβε και τυπικά κόμης της Τουλούζης.

Δεν υπήρχε παράδοση στην Τουλούζη για διαδοχή σε θήλεα τέκνα, όμως η Φιλίππα διεκδίκησε την κομητεία. Ο σύζυγός της ξεκίνησε μακρά διαμάχη εναντίον τού Ραϋμόνδου Δ΄ και αργότερα των τέκνων του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Έμμα, κόρη τού Ροβέρτου κόμη τού Μορταίν και είχε τέκνο:
 Φιλίππα π. 1073-1118, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Θ΄ των Πουατιέ δούκα της Ακουιτανίας. Γιος τους ήταν ο:
 Γουλιέλμος Ι΄ δούκας της Ακουιτανίας και κόρη αυτού ήταν η:
 Ελεονώρα δούκισσα της Ακουιτανίας, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας. Οι απόγονοί τους θα διεκδικήσουν την Τουλούζη λόγω της καταγωγής τους από τη Φιλίππα.

Ο Γουλιέλμος Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο και είχε:
 δύο γιους, που απεβίωσαν νήπιοι.

Πηγές
 Meade, Marion, Eleanor of Aquitaine
Medieval Lands Project on William IV, Count of Toulouse

Οίκος της Τουλούζης
Ντάνιελ Στόαλ

Ο Ντάνιελ Στόαλ (σουηδικά:Daniel Ståhl, γεννήθηκε 27 Αυγούστου 1992) είναι Σουηδός αθλητής του στίβου, χρυσός Ολυμπιονίκης της δισκοβολίας στους  Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021 στο Τόκιο.

Δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό της δισκοβολίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 ήταν δεύτερος στη δισκοβολία, πίσω από τον Άντριους Γκούντζιους.

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 ήταν δεύτερος πάλι πίσω από τον Άντριους Γκούντζιους.

Όντας το φαβορί για την πρώτη θέση, το απέδειξε στον κρισιμότερο αγώνα της χρονιάς, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο.

Παραπομπές 

Σουηδοί αθλητές του στίβου
Σουηδοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Δισκοβόλοι
Κάτοχοι μεταλλίων του Σουηδικού Πρωταθλήματος Στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Μητροπολίτης Σύμης Χρυσόστομος Δημητριάδης

Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου Χρυσόστομος (κατά κόσμον Ιωάννης Δημητριάδης) ήταν Έλληνας Θεολογός και Ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου Χρυσόστομος, γεννήθηκε στα Αγρίδια Ίμβρου το 1944. 

Μετά τα εγκύκλια γράμματα, εγγράφηκε στο Λυκειακό Τμήμα της Ιεράς Θεολογικής Σχολής Χάλκης. Σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. 

Εκάρη Μοναχός εις την Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή της Αγίας Αναστασίας Φαρμακολύτριας στην Χαλκιδική. Στις 13 Ιουνίου 1968 Διάκονος και Πρεσβύτερος στις 6 Αυγούστου του ίδιου έτους. Το 1976 διορίσθηκε ως εφημέριος στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής. Στη συνέχεια διετέλεσε εφημέριος Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Βασιλείου στο Ανόβερο της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας. 

Τον Οκτώβριο του 1980 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικονομικού Πατριαρχείου, τον εξέλεξε Βοηθό Επίσκοπο της Μητρόπολης της Γερμανίας, υπό τον τίτλο της  Επισκοπής Παμφίλου και χειροτονήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1980. Ανέλαβε αμέσως, καθήκοντα Αρχιερατικού Προϊσταμένου της Ενορίας του Ανόβερου και Αρχιερατικού Επιτρόπου Βορείου Γερμανίας. Το διάστημα 1995-2000, διετέλεσε Πρωτοσυγκελλεύων της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας.

Στις 4 Απριλίου 2004, εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης της νεοσύστατης ακριτικής Ιεράς Μητροπόλεως Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών, στις 9 Ιανουαρίου 2018, μετά από πολύμηνη ασθένεια, σε νοσοκομείο της Ρόδου. Η Εξόδιος Ακολουθία, έγινε στις 12 Ιανουαρίου από τον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Σύμης ενώ ακολούθως η ταφή έγινε στο Κοιμητήριο της Ιεράς Μονής Ταξιάρχου Μιχαήλ του Πανορμίτου.

Ομιλούσε την Ελληνική και την Τούρκικη γλώσσα, ενώ γνώριζε την Αγγλική και τη Γερμανική.

Πηγές

Δημητριάδης
Χρυσόστομος Δημητριάδης
Πονς της Τουλούζης

Ο Πονς-Γουλιέλμος, γαλλ. Pons Guilaume (991 - 1060) από τον Οίκο της Τουλούζης ήταν κόμης της Τουλούζης, μαργράβος της Προβηγκίας (1037-60). Είχε πολλές ελεύθερες φεουδαλικά (in allodium) γαίες και βασιζόταν στο Ρωμαϊκό, Σαλικό και Γοτθικό Δίκαιο.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Γουλιέλμου Γ΄ κόμη της Τουλούζης και της Έμμας των Μποζονιδών, κόρης τού Ρότμπολντ Β΄ κόμη της Προβηγκίας.

Ήδη από το 1030 κατείχε αρκετή εξουσία στην περιοχή τού Αλμπί. Το 1037 έδωσε στη σύζυγό του Μαγιόρε ως γαμήλιο δώρο πολλές ελεύθερες φεουδαλικά ιδιοκτησίες: ναούς και κάστρα, όπως το ήμισυ της Πόρτα Σπίνα στην περιοχή τού Αλμπί, το Νιμουά και την Προβηγκία.

Το 1038 αγόρασε μαζί με τον Οίκο των Τρανκαβέλ την επισκοπή τού Αλμπί. Το 1040 δώρησε ιδιοκτησία στο Ντιάν τού Κλυνύ. Το 1047 αναφέρεται για πρώτη φορά ως παλατινός κόμης σε ένα καταστατικό, που δωρίζει το Μουασσάκ στο Κλυνύ.

Ο Πονς απεβίωσε στην Τουλούζη και τάφηκε στο Σαιν-Σερνέν το 1060/1.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1022 τη Μαγιόρε και είχε τέκνο:
 Πονς ο νεότερος, δεν κληρονόμησε την κομητεία ή τη μαρκιωνία.

Το 1045 ο Πονς έκανε δεύτερο γάμο με την Αλμόντις, κόρη τού Βερνάρδου Α΄ κόμη τού Λα Μαρς, αλλά την απέπεμψε το 1053· είχε τέκνα:
 Γουλιέλμος Δ΄ π. 1040-1094, κόμης της Τουλούζης, μάργραβος της Προβηγκίας & δούκας τού Ναρμπόν.
 Ραϋμόνδος Δ΄ π. 1041-1105, κόμης τού Σαιν-Ζιλ, μετά διαδέχθηκε τον αδελφό του ως κόμης της Τουλούζης.
 Ούγος, ηγούμενος τού Σαιν-Ζιλ.
 Αλμόντις, παντρεύτηκε τον κόμη τού Μελγκέιγ.

Πηγές
 Lewis, Archibald R. The Development of Southern French and Catalan Society, 718–1050. University of Texas Press: Austin, 1965.
 Medieval Lands Project: Toulouse.

Οίκος της Τουλούζης
Ρίκα Βαγιάνη

Η Ρίκα Βαγιάνη (πραγματικό όνομα Μαρίκα Ζούλα) (Παγκράτι, 4 Μαρτίου 1962 - Αθήνα, 7 Αυγούστου 2018) ήταν ηθοποιός, τηλεπαρουσιάστρια, δημοσιογράφος, συντάκτρια και διευθύντρια σύνταξης περιοδικών, ιδρυτικό στέλεχος του Protagon και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Απεβίωσε στις 7 Αυγούστου 2018 από καρκίνο και τάφηκε στο κοιμητήριο Νέας Ερυθραίας.

Πρώιμα χρόνια
Αποφοίτησε από το λύκειο στην Ελληνογαλλική Σχολή Αγίου Ιωσήφ. Σπούδασε στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε το 1982 και παράλληλα έκανε αγγλικά στο Βρετανικό Συμβούλιο και το Γαλλικό Ινστιτούτο.

Καριέρα
Εργάστηκε ως ηθοποιός στο θέατρο από το 1979, παίζοντας στο Εθνικό θέατρο και στο Θεσσαλικό, καθώς επίσης και στην τηλεόραση, όπου είχε παίξει και στη σειρά Το Μινόρε της Αυγής.

Ασχολήθηκε περισσότερο με την δημοσιογραφία. Έγινε συντάκτης στο περιοδικό «Cosmopolitan» και στο «Colt» και στη συνέχεια διευθύντρια σύνταξης. Αρθρογραφούσε επίσης στα περιοδικά «Ένα» «Και», «Τέταρτο» καθώς και στις εφημερίδες Απογευματινή από το 1994 και το Έθνος από το 2005.

Μετά το 1986 εργάστηκε στην τηλεόραση με την ιδιότητα της παρουσιάστριας και της δημοσιογράφου, σε πολλά κανάλια, στο Mega Channel, το Star, το Seven Χ, το Κανάλι 5 και την ΕΡΤ μετά το 1997.

Στο Mega Channel, παρουσίασε την εκπομπή "Studio 5" με την Ειρήνη Νικολοπούλου. Στην ΕΡΤ, παρουσίασε αρκετές εκπομπές, όπως "Γλυκιά Ζωή", "Loft", "Έχουμε και Λέμε". Η τελευταία εκπομπή που παρουσίασε ήταν στην ΝΕΡΙΤ με τον ηθοποιό Θανάση Αλευρά, με τίτλο "Πάντα ν'ανταμώνουμε" το 2014.

Οικογένεια και όνομα
Πατέρας της ήταν ο δημοσιογράφος Οδυσσέας Ζούλας και μητέρα της η Βαρβάρα Δράκου. Το καλλιτεχνικό της όνομα «Ρίκα Βαγιάνη» προέκυψε από την πρώτη συλλαβή του ονόματος της μητέρας της Βαρβάρας «Βα-» και το όνομα που πατριού της Γιάννη Διακογιάννη «-γιάνη». Σύζυγός της ήταν ο Νίκος Στεφανής, με τον οποίο είχε έναν γιο, τον Οδυσσέα.

Φιλμογραφία 
Περάστε, φιλήστε, τελειώσατε

Τηλεόραση

Παραπομπές

Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Ελληνίδες συγγραφείς
Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Ιωάννης της Βουργουνδίας (1231-1268)

Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean (1231 - 29 Σεπτεμβρίου 1268) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας ήταν κόμης του Σαρολαί και λόγω τού γάμου του κύριος τού Μπουρμπόν.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Γιολάντας των Καπετιδών-Ντρε, κόρης τού Ροβέρτου Γ΄ κόμη τού Ντρε.

Η σύζυγός του ήταν κόρη και κληρονόμος τού κυρίου τού Μπουρμπόν, έτσι όταν το 1249 απεβίωσε ο πεθερός του Αρσαμμπώ Θ΄, ο Ιωάννης έγινε κύριος τού Μπουρμπόν jure auxoris. Τον διαδέχθηκε η κόρη του, που παντρεύτηκε τον Ροβέρτο των Καπετιδών, κόμη τού Κλερμόν. Έτσι η κυριότητα τού Μπουρμπόν από τον Οίκο των Νταμπιέρ πέρασε στον Οίκο της Βουργουνδίας και μετά σε αυτόν των Καπετιδών. Ο Ροβέρτος ως κύριος τού Μπουρμπόν έγινε ιδρυτής ιδιαίτερου κλάδου, αυτού των Βουρβόνων.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1248 την Αγνή των Νταμπιέρ, κόρη και κληρονόμο τού Αρσαμμπώ Θ΄ κυρίου τού Μπουρμπόν και είχε τέκνο:
 Βεατρίκη 1257-1310, κόμισσα τού Σαρολαί & κυρία τού Μπουρμπόν. Παντρεύτηκε τον Ροβέρτο των Καπετιδών κόμη τού Κλερμόν, γενάρχη τού κλάδου των Βουρβόνων.

Πρόγονοι

Πηγές
 Entry at genealogie-mittelalter.de

Οίκος της Βουργουνδίας
Έντουαρντ Νέβιλ, 8ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί

Ο Έντουαρντ Νέβιλ, 8ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (1550 - 1 Δεκεμβρίου 1622) Άγγλος ευγενής από την Οικογένεια Νέβιλ, 8ος Βαρόνος του Μπεργκαβεννί ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Έντουαρντ Νέβιλ, 7ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί και της Αικατερίνης Μπρόμ. Η διαδοχή του αμφισβιτήθηκε για πολλά χρόνια από την πρώτη του ξαδέλφη Μαρία Φέιν που την διεκδικούσε από τον πατέρα της Χένρι Νέβιλ, 6ο βαρόνο του Μπεργκαβεννί.

Οικογένεια

Με την σύζυγο του Ραχήλ Λέναρντ, κόρη του Τζων Λέναρντ του Κνολ και της Ελισάβετ Χαρμάν απέκτησε :

Χένρι Νέβιλ, 9ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (1580 - 1641)
Μαρία Νέβιλ (1598 - 1648)
Σερ Κρίστοφερ Νέβιλ (1611 - 1649), παντρεύτηκε την Μαρία Ντ' Άρσι και απέκτησε τον Ρίτσαρντ Νέβιλ (πέθανε το 1643) που παντρεύτηκε την Σοφία Κάριου. Ο γιος του Τζωρτζ Νέβιλ (πέθανε 1665) και η σύζυγος του Μαρία Ουιτλοκ ήταν οι γονείς του Τζωρτζ Νέβιλ, 13ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί και του καπετάνιου Έντουαρντ Νέβιλ (πέθανε το 1701) που με την σύζυγο του Χάννα Θορπ απέκτησε τον Γουίλιαμ Νέβιλ, 16ο βαρόνο του Μπεργκαβεννί.
Έντουαρντ Νέβιλ 
Τζων Νέβιλ
Τόμας Νέβιλ
Τσάρλς Νέβιλ 
Ελισάβετ Νέβιλ, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Σερ Έντουαρντ Γκρέυ και σε δεύτερο γάμο τον Σερ Τζων Μπίγκλει (πέθανε το 1618)
Αικατερίνη Νέβιλ
Φραγκίσκος Νέβιλ
Μάργκαρετ Νέβιλ

Πηγές

Marek, Miroslav. "Brit: Hamilton 2"

Οικογένεια Νέβιλ
Φερδινάνδος Α΄ του Λεόν

Ο Φερδινάνδος Α΄ ο «Μέγας», ισπαν. Fernando I el Magno (π. 1015 - 24 Δεκεμβρίου 1065) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν κόμης της Καστίλης (1029-37), βασιλιάς του Λεόν (1037-65) και -σύμφωνα με την παράδοση- ο πρώτος "αυτοκράτορας" της Ισπανίας (1056-65).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Σάντσο Γ΄ της Παμπλόνα και της Μουνιαδόνας τού Οίκου Μπενί Μαμαδούνα, κόρης τού Σάντσο κόμη της Καστίλης. Μεταξύ των αδελφών του ήταν ο Γκονθάλο, η Χιμένα, κ.ά.

Σύμφωνα με τη διαθήκη τού πατέρα του αναγνώρισε τα πρωτεία τού δευτερότοκου αδελφού του Γκαρσία Γ΄ της Παμπλόνας/Ναβάρρας· ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο νόθος Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας. Το 1029 διαδέχθηκε τον αδελφό της μητέρας του Γκαρθία κόμη της Καστίλης. Το 1037 νίκησε τον Μπερμούντο Γ΄ του Λεόν τού Οίκου των Αστουριών-Λεόν, σύζυγο της αδελφής του Χιμένα και αδελφό της συζύγου του Σάντσα και έγινε βασιλιάς.

Εγκαινίασε τον ρόλο της δυναστείας του, των Χιμένεθ, στη δυτική Ισπανία. Έπειτα από έναν αιώνα παρακμής του Λεόν, η άνοδός του ως εξέχοντος μεταξύ των χριστιανών ηγεμόνων της χερσονήσου μετατόπισε το κέντρο της εξουσίας και τού πολιτισμού δυτικότερα.

Με τη διαθήκη του άφησε στον πρωτότοκο Σάντσο Β΄ την Καστίλη, στον δευτερότοκο Αλφόνσο ΣΤ΄ το Λεόν και στον τρίτο γιο του Γκαρθία Β΄ τη Γαλικία, περιοχή που απέσπασε από το Λεόν. Η κόρες του έλαβαν πόλεις του Λεόν: η Ουρράκα τη Θαμόρα και η Ελβίρα το Τόρο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Σάντσα των Αστουριών-Λεόν, κόρη τού Αλφόνσου Ε΄ του Λεόν και είχε τέκνα:
 Ουρράκα 1033/4-1101, κυρία της πόλης Θαμόρα.
 Σάντσο Β΄ 1036/8-1072, βασιλιάς της Καστίλης και μετά του Λεόν.
 Ελβίρα 1038/9-1101, κυρία της πόλης Τόρο.
 Αλφόνσος ΣΤ΄ π. 1040/1-1109, βασιλιάς του Λεόν και μετά του Λεόν & Γαλικίας.
 Γκαρθία Β΄ 1041/4-1090, βασιλιάς της Γαλικίας.

Πηγές
 García Gallo, Alfonso (1945). Reprinted in “Historia de España”, Florentino Pérez Embid, ed. (Madrid: 1953). "El imperio medieval español". Arbor (in Spanish). Madrid (4): 199–228. ISSN 0210-1963.
 López Ortiz, Jose (1942). "Las ideas imperiales en el medioevo". Revista Escorial (in Spanish). Madrid (6): 43–70. OCLC 6192204.
 Martínez Díez, Gonzalo (2007). Sancho III el Mayor Rey de Pamplona, Rex Ibericus (in Spanish). Madrid: Marcial Pons Historia. ISBN 978-84-96467-47-7.

Αναφορές

Οίκος των Χιμένεθ
Σάντσο Β΄ της Καστίλης και Λεόν

Ο Σάντσο Β΄ ο δυνατός, Sancho II el Fuerte (1036/8 - 7 Οκτωβρίου 1072) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν βασιλιάς της Καστίλης (1065-72) και μετά της Γαλικίας (1071-72) & του Λεόν (1072).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης & Λεόν και της Σάντσα τού Οίκου των Αστουριών-Λεόν, κόρης τού Αλφόνσου Ε΄ του Λεόν.

Γεννήθηκε στη Θαμόρα. Ο πατέρας του ήταν βασιλιάς της Καστίλης, αλλά το 1037 νίκησε τον αδελφό της συζύγου Μπερμούντο Γ΄ του Λεόν και έγινε βασιλιάς και του Λεόν· αυτοανακηρύχθηκε "αυτοκράτορας" της Ισπανίας. Ο Φερδινάνδος Α΄ απεβίωσε το 1065 και η επικράτειά του διαιρέθηκε: ο Σάντσο Β΄ έλαβε την Καστίλη, ο δευτερότοκος Αλφόνσος ΣΤ΄ το Λεόν και ο τρίτος αδελφός Γκαρθία Β΄ τη Γαλικία, περιοχή που αποσπάστηκε από το Λεόν. Επίσης κάθε αδελφός ανέλαβε μία σφαίρα επιρροής στην Ταΐφα (τα μουσουλμανικά κράτη της Ιβηρικής). Οι αδελφές του έλαβαν από μία πόλη του Λεόν: η Ουρράκα τη Θαμόρα και η Ελβίρα το Τόρο.

Απεβίωσε 35 ετών άτεκνος· τάφηκε στο Σαν Σαλβαδόρ δε Όνια. Τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Αλφόνσος ΣΤ΄, που φυλάκισε τον Γκαρθία Β΄ και έγινε μόνος κύριος της πατρικής επικράτειας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλμπέρτα· δεν απέκτησε απογόνους.

Πηγές
 Medieval Iberia: An Encyclopedia: An Encyclopedia, ed. E. Michael Gerli, Routledge, 2003.
 Milo Kearney and Manuel Medrano, Medieval Culture and the Mexican American Borderlands, Texas A&M University Press, 2001.
 Bernard F. Reilly, 1988. The Kingdom of León-Castilla under King Alfonso VI, 1065–1109. Princeton: Princeton University Press.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Οίκος των Χιμένεθ
Βασιλείς της Καστίλης
Βασιλείς της Γαλικίας
Βασιλείς του Λεόν
Μαρία Λασιτσκένε

Η Μαρία Αλεξάντροβνα Λασιτσκένε (ρωσ. Мария Александровна Ласицкене, γενν. 14 Ιανουαρίου 1993, Καμπαρντίνο-Μπαλκάρια) είναι Ρωσίδα αθλήτρια του στίβου, χρυσή Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2021 
στο αγώνισμα του άλματος εις ύψος .

Αθλητική καριέρα

2010-2015 
Συμμετέχοντας με τη Ρωσία κατέκτησε ένα χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 στο Πεκίνο, το χρυσό σε Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, και χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2010 στη Σιγκαπούρη.

2016 
Το 2016, η Ρωσία αποκλείστηκε από την IAAF για 3 χρόνια λόγω ντόπινγκ. Έτσι η Λασιτσκένε δεν κατάφερε να συμμετέχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016.

2017-2018 
Μετά από ένα χρόνο, η IAAF ανακοίνωσε πως κάποιοι πρώην αθλητές της Ρωσίας μπορούν να συμμετέχουν σε διεθνείς διοργανώσεις στίβου ως Εξουσιοδοτημένοι Ουδέτεροι Αθλητές από το 2017. Μέσα σε αυτούς ήταν και η Λασιτσκένε. Εκείνη τη χρονιά κατέκτησε το χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 στο ύψος. Την ίδια χρονιά κέρδισε και το Diamond League. Το 2018 ήταν πρώτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο ύψος. Το 2019 ήταν και πάλι πρωταθλήτρια κόσμου στη Ντόχα. Παρέμεινε αήττητη για 45 αγώνες στο διάστημα μιας τριετίας, η δεύτερη μεγαλύτερη ακολουθία νικών στην ιστορία του αγωνίσματος μετά τις 140 νίκες της Ρουμάνας Γιολάντα Μπάλας.

Ατομικά ρεκόρ 

 Ανοιχτός στίβος: 2.06 μ. (Λωζάνη 2017)
 Κλειστός στίβος: 2.04 μ. (Βόλγκογκραντ 2018)

Παραπομπές 

Ρώσοι αθλητές του στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου 
Λασίτσκενε
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο 
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Γοργοπόταμος Ιωαννίνων

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Γοργοπόταμος Φθιώτιδας

Ο Γοργοπόταμος είναι ορεινό χωριό στο νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 940 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Γοργοπόταμος βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Αλβανία, στις πλαγιές του Γράμμου και τις ανατολικές υπώρειες της κορυφής Όρλας. Το χωριό είναι κτισμένο σε κοιλάδα που την διαρρέει ο ποταμός Βουρμπιανίτικος, ο οποίος είναι παραπόταμος του ποταμού Σαραντάπορου. Απέχει 100 χλμ. βόρεια από τα Ιωάννινα και 39 χλμ. βόρεια από τη Κόνιτσα. Συμπεριλαμβάνεται στα Μαστροχώρια της Ηπείρου και ήταν γνωστό στην Ελλάδα και τις υπόλοιπες Βαλκανικές χώρες για τους τεχνίτες ξυλόγλυπτων (ξυλογλύπτης ή "ταλιαδόρος")'' και τους μαραγκούς του. Αξιοθέατα είναι ο ιερός ναός της Παναγίας που κτίστηκε το 1914 και έχει αξιόλογο τέμπλο. Το παλιό όνομα του χωριού, μέχρι το 1929, ήταν Τούρνοβο οπότε και μετονομάστηκε σε Γοργοπόταμο. Ως κοινότητα Τουρνόβου αναγνωρίστηκε το 1919 με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 με έδρα το ίδιο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Γοργοποτάμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαστροχωρίων του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 29 κατοίκους.

Εξωτερικές πηγές 

 Γοργοπόταμος...ή αλλιώς, Τούρνοβο

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Τζωρτζ Νέβιλ, 11ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί

Ο Τζωρτζ Νέβιλ, 11ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (1615 - 2 Ιουνίου 1666) Άγγλος ευγενής, 11ος Βαρόνος του Μπεργκαβεννί ήταν μικρότερος γιος του Χένρι Νέβιλ, 9ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί και της δεύτερης συζύγου του Αικατερίνης Βω, διαδέχτηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Τζων Νέβιλ, 10ο βαρόνο του Μπεργκαβεννί  που πέθανε άτεκνος (1662).

Οικογένεια

Με την σύζυγο του Μαρία Γκιφφόρντ, κόρη του Τόμας Γκιφφόρντ και της Άννας Μπρούκσμπι απέκτησε :

Τζωρτζ Νέβιλ, 12ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Μπρίτζετ Νέβιλ (πέθανε πριν το 1666), παντρεύτηκε τον Σερ Τζων Σέλλεϋ, 3ο βαρονέτο.

Οικογένεια Νέβιλ
Θεοτόκος Ιωαννίνων

''Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Θεοτόκος (αποσαφήνιση)

Η Θεοτόκος είναι ορεινό χωριό στο νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 700 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Θεοτόκος βρίσκεται στις δυτικές όχθες του του ποταμού Σαραντάπορου στον εθνικό δρόμο Ιωαννίνων - Κοζάνης. Απέχει 95 χλμ. βόρεια από τα Ιωάννινα και 34 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Κόνιτσα. Συμπεριλαμβάνεται στα Μαστροχώρια της Ηπείρου και το παλιό όνομα του χωριού, μέχρι το 1929, ήταν «Φυτόκο» αλλά βρισκόταν σε διαφορετική από τη σημερινή του θέση, στη τοποθεσία "Μεγάλη Ράχη" με υψόμετρο 1.000 μέτρα. Το 1951 ο οικισμός καταργήθηκε, ενώ ο νέος (στη νέα θέση - δίπλα στον Σαραντάπορο) άρχισε να αυξάνει και το 1981 αναγνωρίστηκε εκ νέου και προσαρτήθηκε στη τότε κοινότητα Οξυάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Οξυά, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Οξυάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαστροχωρίων του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 33 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Λαγκάδα Ιωαννίνων

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Λαγκάδα (αποσαφήνιση)

Η Λαγκάδα είναι ορεινό χωριό στο νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 900 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Λαγκάδα βρίσκεται δυτικά του του ποταμού Σαραντάπορου και κοντά στον εθνικό δρόμο Ιωαννίνων - Κοζάνης. Απέχει 98 χλμ. βόρεια από τα Ιωάννινα και 37 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Κόνιτσα. Συμπεριλαμβάνεται στα Μαστροχώρια της Ηπείρου και το παλιό όνομα του χωριού, μέχρι το 1927, ήταν Μπλήσδιανη ή Μπλίσδιανη. Οι κάτοικοί του εργάστηκαν τον 18ο και 19ο αιώνα ως μάστορες κυρίως στη Δυτική Θεσσαλία και στη Δυτική Μακεδονία. Υπάρχουν μάλιστα πολλές αναφορές για μάστορες από τη Μπλίσδιανη στα αρχοντικά της Σιάτιστας. Το 1863, πολλές οικογένειες από το χωριό εγκαταστάθηκαν στη Δρακότρυπα Καρδίτσας (τότε Σκλάταινα). Σήμερα οι κάτοικοι ασχολούνται με την υλοτομία και κτηνοτροφία. Στην ευρύτερη περιοχή δραστηριοποιούνται δύο μονάδες υλοτομίας και επεξεργασίας ξύλου, δύο δασικοί  συνεταιρισμοί και αρκετές κτηνοτροφικές μονάδες. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Λαγκάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαστροχωρίων του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 124 κατοίκους.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Τζένιφερ Μπιλς

Η Τζένιφερ Μπιλς (Jennifer Beals, 19 Δεκεμβρίου 1963) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και πρώην μοντέλο.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1963 στο Σικάγο. Ο πατέρας της ήταν Αφροαμερικανός και η μητέρα της έχει αμερικανοϊρλανδική καταγωγή. 

Έγινε ευρέως γνωστή το 1983, όταν πρωταγωνίστησε στην ταινία Flashdance υποδυόμενη την Άλεξ Όουενς. Για τον ρόλο αυτό, έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού σε κωμωδία ή μιούζικαλ.

Στη συνέχεια, σπούδασε Αμερικανική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και αποφοίτησε το 1987.

Η καριέρα της συνεχίστηκε και έπαιξε σε ταινίες όπως το Vampire's Kiss και το Devil in a Blue Dress. Το 1997 έπαιξε στην τηλεταινία The Twilight of the Golds και βραβεύτηκε με Satellite καλύτερης ηθοποιού σε μίνι σειρά ή τηλεταινία.

Από το 2004 ως το 2009 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά The L Word, όπου υποδύθηκε την Μπετ Πόρτερ. Έχει δηλώσει πως «μετά την ενσάρκωση της Μπετ Πόρτερ για έξι χρόνια, ένιωσα τιμητικό μέλος της ΛΟΑΤ κοινότητας». Το 2012, έλαβε το βραβείο Συμμάχου για την Ισότητα από τη Human Rights Campaign, σε αναγνώριση της υποστήριξής της στην κοινότητα.

Η Μπιλς υπήρξε παντρεμένη από το 1986 ως το 1996 με τον Αλεξάντερ Ρόκγουελ. Το 1998 παντρεύτηκε τον Κεν Ντίξον και το 2005 απέκτησε την κόρη της.

Παραπομπές

Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Αμερικανοί μοντέλα
Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ
Γκαρθία Β΄ της Γαλικίας

Ο Γκαρθία Β΄, ισπαν. García II (1041/Απρίλιος 1043 - 22 Μαρτίου 1090) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν βασιλιάς της Γαλικίας (1065-71).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Φερδινάνδου Α΄ της Καστίλης-Λεόν και της Σάντσα τού Οίκου Αστουριών-Λεόν, κόρης τού Αλφόνσου Ε΄ της Λεόν.

Το 1065 ο πατέρας του με τη διαθήκη του διαίρεσε την επικράτειά του: ο πρωτότοκος Σάντσο Β΄ έλαβε την Καστίλη, ο δευτερότοκος Αλφόνσος ΣΤ΄ τη Λεόν, από την οποία αποσπάστηκε η Γαλικία και δόθηκε στον Γκαρθία Β΄. Η κομητεία της Γαλικίας αναβαθμίστηκε σε βασίλειο και περιελάμβανε στα νότια την περιοχή της Πορτογαλίας.

Ο Γκαρθία Β΄ αναφέρεται για πρώτη φορά το 1064 σε μία διευθέτηση τού Σουέρο επισκόπου τού Μονδονιέδο, που επικυρώθηκε από τον πατέρα του. Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ ήταν ο πιο ευνοημένος: με τη Λεόν έλαβε και περιοχές που ιστορικά ανήκαν στη Καστίλη και τη Γαλικία. Ο Γκαρθία Β΄ ελάμβανε και τις parias: τις πληρωμές των Τάιφα (μουσουλμανικών κρατιδίων) τού Μπανταχόθ και της Σεβίλλης. Η επικράτειά του είχε διάφορα προβλήματα. Η περιοχή της Πορτογαλίας μεταξύ των ποταμών Ντούρο και Μονδέγο, ο οποίος αποτελούσε το νότιο σύνορό του, είχε κατακτηθεί πρόσφατα από τον πατέρα του, που ένα έτος πριν αποβιώσει κατέλαβε την Κοΐμπρα και είχε εγκαταστήσει διοικητικό έλεγχο εκεί. Ο Φερδινάνδος Α΄ είχε αρχίσει μία διαδικασία με σκοπό την εξασθένηση τού παλαιού οίκου των κομήτων και να φέρει τους ευγενείς πιο πολύ υπό τον έλεγχό του. Αυτό όμως δεν είχε ολοκληρωθεί. Επίσης οι επίσκοποι τού Λούγο και τού Σαντιάγο ανταγωνιζόταν για τα πρωτεία.

Πηγές
 Arco y Garay, Ricardo del (1954). Sepulcros de la Casa Real de Castilla (in Spanish). Madrid: Instituto Jerónimo Zurita. Consejo Superior de Investigaciones Científicas. OCLC 11366237.
 Martínez Díez, Gonzalo (2003). Alfonso VI: Señor del Cid, conquistador de Toledo (in Spanish). Madrid: Temas de Hoy, S.A. ISBN 84-8460-251-6.
 Portela Silva, Ermelindo (2001). Reyes privativos de Galicia: García I de Galicia, el rey y el reino (1065-1090) (in Spanish). Burgos: La Olmeda, S.L. ISBN 84-89915-16-4.
 Sánchez Candeira, Alfonso (1999). Rosa Montero Tejada, ed. Castilla y León en el siglo X, estudio del reinado de Fernando I (in Spanish). Madrid: Real Academia de la Historia. ISBN 978-84-8951241-2.

Οίκος των Χιμένεθ
Γκονθάλο του Σοβράρμπε και της Ριβαγόρθα

Ο Γκονθάλο Σάντσεθ, ισπαν. Gonzalo Sánchez (π. 1020 - 26 Ιουνίου 1045) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν κόμης τού Σοβράρμπε και της Ριβαγόρθα, δύο μικρών περιοχών στα Πυρηναία.

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος τού Σάντσο Γ΄ της Παμπλόνα και της Μουνιαδόνα τού Οίκου των Μπενί Μαμαδούνα.

Πριν το 1035 ο πατέρας του αποφάσισε ο Γκονθάλο να κυβερνήσει τις δύο κομητείες. Το 1035 τον διαδέχθηκε ως υποτελής τού δευτερότοκου αδελφού του Γκαρθία Γ΄ της Παμπλόνα. Ο Γκονθάλο θεωρείται αναποτελεσματικός και αντιδημοφιλής. Οι υποτελείς του αποστατούσαν προς τον πρωτότοκο Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας και δέκα έτη μετά την αποβίωσή του, ένας ιστορικός παρέλειψε το όνομά του από τον κατάλογο των κυβερνητών της Ριβαγόρθα.

Η Σιωπηλή Ιστορία της Λεόν του 1115 δεν τον αναφέρει στη διαίρεση του βασιλείου του 1035. Αναφέρει ότι ο Ραμίρο Α΄, ως νόθος, έλαβε την απομακρυσμένη Αραγωνία, ωστόσο ο Γκονθάλο, αν και γνήσιος γιος είχε λάβει πιο απομακρυσμένη περιοχή. Στο Χρονικό της Νάχερα (π. 1200) ο ανώνυμος συγγραφέας, βασιζόμενος στη Σιωπηλή Ιστορία, δεν αναφέρει τον Γκονθάλο και επαναλαμβάνει τα ίδια για τον Ραμίρο Α΄. Το Βασιλικό βιβλίο (π. 1200), ανεξάρτητη πηγή επηρεασμένη όμως από λαϊκούς θρύλους και μπαλλάντες, επίσης δεν αναφέρει τον Γκονθάλο.

Πηγές
 Nelson, Lynn H. "The Aragonese Acquisition of Sobrarbe and Ribagorza." Estudios en Homenaje a Don Claudio Sánchez Albornoz en sus 90 Años, 2 (1982):227–36.
 Pérez de Urbel, Justo. "La división del reino por Sancho el Mayor." Hispania, 14, 54 (1954):3–26.
 Ubieto Arteta, Antonio. "Gonzalo, rey de Sobrarbe y Ribagorza." Pirineos, 8 (1952): 299–325.
 Zurita, Gerónimo. Anales de la Corona de Aragón I. Edited by Antonio Ubieto Arteta and María Desamparados Pérez Soler. Valencia: 1967.

Οίκος των Χιμένεθ
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λωρίδας της Γάζας

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λωρίδας της Γάζας (αραβικά: الدوري الفلسطيني الممتاز لقطاع غزة) είναι πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών στην Παλαιστίνη. Αποτελεί την πρώτου επιπέδου κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Παλαιστίνης, μαζί με τo Πρωτάθλημα Δυτικής Όχθης. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Παλαιστινιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.

Ιστορία
Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1984.

Παραπομπές

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ποδόσφαιρο στην Παλαιστίνη
Λωριδα Γαζας
Γκονθάλο Σάντσεθ της Αραγωνίας

Ο Γκονθάλο Σάντσεθ, ισπαν. Gonzalo Sánchez (απεβ. 997;) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν κόμης της Αραγωνίας.

Βιογραφία
Ήταν γιος τού Σάντσο Β΄ της Παμπλόνα και της Ουρράκα του Οίκου των Μπενί Μαμαδούνα, κόρη τού Φερνάν πρώτου κόμη της Καστίλης. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γκαρθία Β΄ της Παμπλόνα.

Δύο μόνο έγγραφα των ετών 996 και 997 κάνουν μνεία της διακυβέρνησης τού Γκονθάλο στην Αραγωνία. Έχουν εκδοθεί από τον Γκαρθία Β΄ και τα δύο περιέχουν τη φράση "η μητέρα μου βασίλισσα Ουρράκα και ο αδελφός μου Γκονθάλο εξουσίαζαν την Αραγωνία". Ο Γκονθάλο ήταν παρών και επικύρωσε τα δύο καταστατικά. Δεν γνωρίζουμε κάτι άλλο από τη διακυβέρνηση τού Γκονθάλο και της μητέρας του. Ο ιστορικός Γκονθάλο Μαρτίνεθ Ντίεθ υποθέτει, πως ήταν βασιλιάς της Αραγωνίας υπό την εξουσία τού αδελφού του βασιλιά της Παμπλόνα και με τη βοήθεια της έμπειρης Ουρράκας. Μία κατάσταση όμοια με αυτήν το διάστημα 947-958, όπου ο Σάντσο Β΄ κυβερνούσε της Αραγωνία ως υποτελής τού πατέρα του Γκαρθία Α΄ της Παμπλόνα με τη βοήθεια τού κηδεμόνα του Φορτούν Χιμένεθ κόμη της Αραγωνίας.

Πηγές
 Martínez Díez, Gonzalo (2007). Sancho III el Mayor: Rey de Pamplona, Rex Ibericus. Madrid: Marcial Pons Historia.
 Ubieto Arteta, Antonio (1989). Historia de Aragón, VI: Orígenes de Aragón. Zaragoza: Anubar.

Οίκος των Χιμένεθ
Ραμίρο Γκαρθές της Βιγέρα

Ο Ραμίρο Γκαρθές, ισπαν. Ramiro Garcés de Viguera, βασκικά Ramiro Gartzia (απεβ. 9 Ιουλίου 981) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Βιγέρα (970-981).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Γκαρθία Α΄ της Παμπλόνα και της δεύτερης συζύγου του Τερέσα, κόρης τού Ραμίρο Β΄ της Λεόν.

Όταν η Τερέσα πίεζε τον Γκαρθία Α΄ να αποκληρώσει τον Σάντσο Β΄, γιο από τον πρώτο του γάμο, ο βασιλιάς συμφώνησε να κληροδοτήσει την περιοχή της Βιγέρα στον Ραμίρο με τον τίτλο τού βασιλιά. Το 970 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ραμίρο έγινε υποτελής βασιλιάς τού μεγαλύτερου αδελφού του. Το 975 προσπάθησε να λεηλατήσει τη γειτονική Μουσουλμανική περιοχή, αλλά ηττήθηκε στη μάχη τού Εστερκουέλ.

Η ακριβής ημερομηνία που απεβίωσε δεν καταγράφεται στις πηγές. Ένα έγγραφο τού 981 αναφέρει, ότι είχε αποβιώσει. Οι Αραβικές πηγές αναφέρουν, ότι απεβίωσε το 981 στη μάχη τού Τορρεβικέντε, όπου αυτός και ο Γκαρθία κόμης της Καστίλης πολέμησαν τον Αλμανζούρ για να υποστηρίξουν τον Γκάλιμπ, που εξεγέρθηκε στην Κόρδοβα.

Οικογένεια
Από την αγνώστου ονόματος σύζυγό του είχε τέκνα:
 Σάντσο απεβ. π. 1002, βασιλιάς της Βιγέρα.
 Γκαρθία απεβ. μετά το 1005, βασιλιάς της Βιγέρα.

Πηγές
 Bishko, Charles Julian. "Salvus of Albelda and Frontier Monasticism in Tenth-Century Navarre." Speculum, Vol. 23, No. 4. (October 1948), pp 559–590.
 Cañada Juste, Alberto. "Un milenario navarro: Ramiro Garcés, rey de Viguera", Príncipe de Viana 42 (1982), pp. 21–37.
 Ubieto Arteta, Antonio. "Monarcas navarros olvidados: los reyes de Viguera", Hispania X (1950), pp. 8–25

Οίκος των Χιμένεθ
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – Άλμα εις τριπλούν γυναικών

Το άλμα εις τριπλούν γυναικών ήταν ένα από τα αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018.

Ρεκόρ 
Αυτά ήταν τα ρεκόρ πριν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018.

Πρόγραμμα

Αποτελέσματα

Προκριματικά 
Επίδοση πρόκρισης 14.05 μ. (Q) ή οι 12 καλύτερες (q) προκρίνονται στον τελικό.

Τελικός

Παραπομπές 

Αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018
Άλμα εις τριπλούν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Γκαρθία Ραμίρεθ της Βιγέρα

Ο Γκαρθία Ραμίρεθ, ισπαν. García Ramírez de Viguera (απεβ. μετά to 1005) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν ο τρίτος και τελευταίος βασιλιάς της Βιγέρα.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ραμίρο της Βιγέρα.

Από το 991 εμφανίζεται σε βασιλικά καταστατικά τού θείου του Σάντσο Β΄ μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Σάντσο. Είναι άδηλο αν ενεργούσε και ως συμβασιλέας ή αν μόνο ανέλαβε τον έλεγχο της Βιγέρα, όταν απεβίωσε ο αδελφός του το 1002. Λίγα είναι γνωστά για τη διακυβέρνησή του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Τόδα και είχε τέκνα:
 Τόδα Γκαρθές, παντρεύτηκε τον Φορτούν Σάντσεθ ενοικιαστή αρκετών εδαφών, όπως της Νάχερα. Ήταν στενός φίλος τού Σάντσο Γ΄ της Παμπλόνα (μικρανιψιού τού Ραμίρο) και φίλος του γιου του Γκαρθία Γ΄ της Παμπλόνα, με τον οποίο σκοτώθηκε μαζί στη μάχη της Αταπουέρκα το 1054.
 Φρονίλλα Γκαρθές. Παραχώρησε όλα τα εδάφη της και τα υπάρχοντά της στη μονή του Ιράτσε.

Πηγές
 Cañada Juste, Alberto. "Un milenario navarro: Ramiro Garcés, rey de Viguera", Príncipe de Viana 42 (1982), pp. 21–37.
 Ubieto Arteta, Antonio. "Monarcas navarros olvidados: los reyes de Viguera", Hispania X (1950), pp. 8–25.

Οίκος των Χιμένεθ
Νήσοι Λουαγιοτέ

Οι Νήσοι Λουαγιοτέ (γαλλικά: Îles Loyauté) είναι ένα αρχιπέλαγος στον Ειρηνικό ωκεανό. Αποτελεί μέρος της γαλλικής υπερπόντιας κτήσης της Νέας Καληδονίας, η ηπειρωτική χώρα της οποίας απέχει 100 χιλιόμετρα. Οι Νήσοι Λουαγιοτέ αποτελούν την επαρχία των Νήσων Λουαγιοτέ, μια από τις τρεις επαρχίες της Νέας Καληδονίας. Έχουν έκταση 1.981 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 18.297 κατοίκους το 2014. Οι ντόπιοι κάτοικοι είναι οι Κανάκ και οι Ταβουάβουα. Κύριος οικισμός των νήσων είναι το Ουέ.

Η πρώτη δυτική επαφή που καταγράφηκε αποδίδεται στον Βρετανό καπετάνιο Ουίλλιαμ Ρέιβεν (William Raven) του φαλαινοθηρικού Britannia, ο οποίος τις είδε για πρώτη φορά το 1793 καθώς πήγαινε από το Νησί Νόρφολκ στη Μπατάβια, σημερινή Τζακάρτα. Είναι πολύ πιθανό, ωστόσο, το όνομα των νησιών και η ανακάλυψη τους να έγινε από το βρετανικό πλοίο Loyalty σε ένα εμπορικό ταξίδι του στον Ειρηνικό ωκεανό από το 1789 έως το 1790.

Γεωγραφία
Το αρχιπέλαγος αποτελείται από έξι κατοικημένα νησιά: το νησί Λίφου, το νησί Μαρέ, το νησί Τίγκα, το νησί Ουβέα, το νησί Mouli και το νησί Faiava, καθώς και διάφορα μικρότερα ακατοίκητα νησιά και νησίδες. Η συνολική έκταση τους είναι 1.981 τ.χλμ. Το υψηλότερο υψόμετρο βρίσκεται στα 138 μ. πάνω από τη στάθμη της θάλασσας στο νησί Μαρέ.

Η επαρχία των Νήσων Λουαγιοτέ χωρίζεται σε τρεις δήμους:

 Λίφου (περιλαμβάνει το νησί Λίφου, το νησί Τίγκα και διάφορα νησάκια)
 Μαρέ (περιλαμβάνει το νησί Μαρέ και το νησί Dudun)
 Ουβέα (περιλαμβάνει το νησί Ουβέα, το νησί Mouli, το νησί Faiava και αρκετά κοντινά νησιά και νησιά)
Το νησί Walpole είναι γεωγραφικά μέρος των νήσων Λουαγιοτέ, αλλά διοικητικά μέρος της κοινότητας Île des Pins, της νότιας επαρχίας.
Οι κάτοικοι των Νήσων Λουαγιοτέ είναι μικτής μελανησιακής και πολυνησιακής καταγωγής, με μια μικρή ευρωπαϊκή μειονότητα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009 ανήλθαν σε 17.436 κάτοικοι, δηλαδή κατά 7,9% λιγότεροι από τους 22.080, της προηγούμενης απογραφής του 2004. Ωστόσο, το 2014, ο πληθυσμός αυξήθηκε στις 18.297 κατοίκους, σημειώνοντας αύξηση 4,9%. Αρκετοί χιλιάδες περισσότεροι νησιώτες των νήσων Λουαγιοτέ ζουν στη Νουμέα, την πρωτεύουσα, και στις περιοχές εξόρυξης του κύριου νησιού, Γκραντ Τερ, της Νέας Καληδονίας. Η κύρια εξαγωγή των νήσων Λουαγιοτέ είναι η κόπρα.

Παραπομπές

Νησοι Λουαγιοτε
Σάντσο Γκαρθές του Ουνκαστίγιο

Ο Σάντσο Γκαρθές, ισπαν. Sancho Garcés (π. 1038 – 6 Ιανουαρίου 1083) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν κύριος τού Ουνκαστίγιο και της Σανγουέσα. Ο εγγονός του Γκαρθία Δ΄ ίδρυσε το βασίλειο της Ναβάρρας.

Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Γκαρθία Γ΄ της Παμπλόνα και μία παλλακίδας του. Γεννήθηκε πριν ο πατέρας του νυμφευτεί την Στεφανία της Φουά. Ορίστηκε επικεφαλής ενοικιαστής στο Ουνκαστίγιο και τη Σανγουέσα. Ίσως είναι ο Σάντσο Γκαρθές, που εμφανίζεται να κυβερνά τη Ρουέστα, τη Σούρτα, το Αουτόλ, το Ανγουιάνο και την Τοβία. Ο πατέρας του από τη Στεφανία είχε εννέα τέκνα, μεταξύ άλλων τους Σάντσο Δ΄ της Παμπλόνα και Ραμίρο κύριο της Καλαόρρα. Αδελφή του (άλλο νόθο τέκνο τού πατέρα του) ήταν η Μενθία, σύζυγος τού Φορτούν Οτσόιθ.

Απεβίωσε το 1083 μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του Ραμίρο, ο οποίος οδηγούσε τον στρατό πού έστειλε ο Αλφόνσος ΣΤ΄ της Λεόν στη λεγόμενη καταστροφή (προδοσία) της Ρουέδα. Εκεί πολλοί άλλοι ευγενείς έχασαν τη ζωή τους, όπως ο κόμης Γκονθάλο Σαλβαδόρεθ.

Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1057 την Κονστάνθα (Κωνσταντία), κόρη μάλλον τού Γκονθάλο Μαρανιόν ή ίσως της Στεφανίας, μητριάς του. Είχε τέκνα:
 Ραμίρο 1070-1129/30, κύριος τού Μονθόν. Νυμφεύτηκε την κόρη τού Ελ Σιντ. Γιος του ήταν ο:
 Γκαρθία Ραμίρεθ π. 1121-1150, βασιλιάς της Ναβάρρας.
 Εστεφανία, παντρεύτηκε τον Φρουέλα Ντίαθ κόμη στη Λεόν.

Πηγές
 Balparda y las Herrerías, Gregorio de (1933–34). Historia crítica de Vizcaya y de sus Fueros; Tomo II, Libro III. El primer fuero de Vizcaya , el de los Señores (in Spanish). Bilbao: Imprenta Mayli. OCLC 634212337.
 Canal Sánchez-Pagín, José M. (1986). "El conde leonés Don Fruela Díaz y su esposa, la navarra doña Estefanía Sánchez (siglos XI-XII)". Príncipe de Viana (in Spanish) (year 47, no. 177). ISSN 0032-8472.
 Fernández Flórez, José Antonio and Herrero de la Fuente, Marta (1999). Colección Documental del Monasterio de Santa María de Otero de las Dueñas, I (854-1108) (in Spanish). León: Centro de estudios e investigación «San Isidoro» (CSIC), Caja España de Inversiones y Archivo histórico diocesiano. ISBN 84-87667-39-2.

Οίκος των Χιμένεθ
Ραμίρο Σάντσεθ

Ο Ραμίρο Σάντσεθ, ισπαν. Ramiro Sánchez (1070 - 1129/30) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν κύριος τού Μονθόν. Ως ευγενής, συγγενής των βασιλέων της Παμπλόνα, έγινε εκμισθωτής τού Μονθόν (1104-16), τού Ουρρόθ (1104), ίσως της Τουδέλα (1117) και τού Έρρο (1122-29).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Σάντσο κυρίου τού Ουνκαστίγιο και της Κονστάνθ (Κωνσταντίας), μάλλον κόρης τού Γκονθάλο Μαρανιόν ή ίσως κόρης της Στεφανίας, μητριάς τού Σάντσο.

Το 1076 απεβίωσε ο θείος του Σάντσο Δ΄ της Παμπλόνα και το βασίλειο διαιρέθηκε μεταξύ Καστίλης και Αραγωνίας. Η βασιλική οικογένεια μοιράστηκε μεταξύ των δύο βασιλείων: ο Ραμίρο μεγάλωσε στην Αυλή της Αραγωνίας. Έγινε κύριος τού Μονθόν και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Γκαρθία.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1098 τη Χριστίνα Ροδρίγεθ, κόρη τού Ροδρίγο Ντίαθ δε Βιβάρ, γνωστού ως Ελ Σιντ πρίγκιπα της Βαλένθια, πολέμαρχου της Καστίλης. Είχε τέκνα:
 Γκαρθία Ραμίρεθ π. 1112-1150, αποκατέστησε το προγονικό βασίλειο της Παμπλόνας με το όνομα Ναβάρρα. 
 Ελβίρα, παντρεύτηκε τον κόμη Ροδρίγο Γκόμεθ και γιος τους ήταν ο:
 Γκονθάλο Ρούιθ κύριος της Μπουρέμπα.

Πηγές
 The Chronicle of Alfonso the Emperor

Οίκος των Χιμένεθ
Ραμίρο Γκαρθές της Καλαόρρα

Ο Ραμίρο Γκαρθές, ισπαν. Ramiro Garcés (απεβ. 6 Ιανουαρίου 1083) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν κύριος της Καλαόρρας (Calahorra). Έγινε ισχυρός ευγενής στην περιοχή γύρω από τη Νάχερα και την Καλαόρρα και μία μεγάλη μορφή στις Αυλές της Παμπλόνας και της Καστίλης. Κατά την Ανακατάκτηση προσπάθησε να αποκτήσει το κάστρο Ρουέδα ντε Χαλόν, αλλά έπεσε σε ενέδρα και σκοτώθηκε.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Γκαρθία Γ΄ της Παμπλόνα και της Στεφανίας των Φουά.

Αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα καταστατικό τού 1052 ως πρίγκιπας (infante) και συνέχισε να αναφέρεται ως τέτοιος κατά τη βασιλεία τού μεγαλύτερου αδελφού του Σάντσο Δ΄ της Παμπλόνα. Επικύρωσε ένα καταστατικό το 1055 και ένα άλλο, μία χορηγία τού Γκομεσάνο επισκόπου της Καλαόρρα το 1058. Το 1062 δώρισε ιδιοκτησία στη μονή τού Σαν Μαρτίνο ντε Αλβέλδα, που επικυρώθηκε από τον Φορτούν Γκαρθές κύριο της Καλαόρρας. Στη διαθήκη της η βασίλισσα Στεφανία (1066) τού κληροδοτεί κάποια ιδιοκτησία, για την οποία ονομάζεται κύριος του Σάνκτο Στέφανο σε καταστατικό τού Σάντσο Δ΄ (1072). Αργότερα αναμείχθηκε στα πολιτικά δρώμενα της Αραγωνίας. Εκεί σε ένα καταστατικό αναφέρεται ως επίσκοπος της Αραγωνίας· εισήγαγε τον κανόνα του Αγ. Αυγουστίνου στον καθεδρικό του Σαν Πέδρο της Χάκας.

Πηγές
 Barton, Simon. 1997. The Aristocracy in Twelfth-Century León and Castile. Cambridge: Cambridge University Press.
 Barton, Simon and Richard A. Fletcher, edd. 2000. The World of El Cid: Chronicles of the Spanish Reconquest. Manchester: Manchester University Press. ISBN 0-7190-5226-2.
 Catalán, Diego. 1966. "Sobre el «Ihante» que quemó la mezquita de Elvira y la crisis de Navarra en el siglo XI". Al-Andalus, 31(1): 209–35.

Οίκος των Χιμένεθ