joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αντώνιος Β΄ της Γεωργίας

Ο Αντόν Β΄ ο Μεγαλομάρτυρας, , γεννημένος ως βασιλικός πρίγκιπας Τεϊμουράζ  , (8 Ιανουαρίου 1762 ή 1763 – 21 Δεκεμβρίου 1827) ήταν μέλος της Γεωργιανής βασιλικής οικογένειας και εκκλησιαστικός. Γιος τού Ηρακλή Β΄, τού προτελευταίου βασιλιά τού Κάρτλι και τού Καχέτι, ήταν Καθολικός (Πατριάρχης) Γεωργίας από το 1788 έως το 1811.

Αφού η Ρωσική Αυτοκρατορία προσάρτησε τη Γεωργία το 1801, ο Αντόν αντιστάθηκε στις καταπατήσεις των αυτοκρατορικών αξιωματούχων στις εκκλησιαστικές υποθέσεις της Γεωργίας. Τελικά, ο Αντόν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γεωργία για την Αγία Πετρούπολη το 1810 και τού αφαιρέθηκε το αξίωμα το 1811. Ήταν, επομένως, ο τελευταίος Γεωργιανός Καθολικός (Πατριάρχης) τον 19ο αι. Ο τίτλος καταργήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία και η αυτοκέφαλη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία περιορίστηκε σε εξαρχία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Άντον πέρασε τα τελευταία του χρόνια στη σύνταξη στο Νίζνι Νόβγκοροντ, όπου απεβίωσε το 1827. Ανακηρύχτηκε άγιος από τη Γεωργιανή εκκλησία το 2011.

Πρώιμη ζωή 
Γεννήθηκε ως βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) Tεϊμουράζ, που ονομάστηκε έτσι από τον παππού του Tεϊμουράζ Β΄ βασιλιά τού Κάρτλι. Γεννήθηκε από τον 3ο γάμο τού Ηρακλή Β΄ με τη Νταρετζάν Νταντιάνι. Ο νεαρός πρίγκιπας εκπαιδεύτηκε στη βασιλική αυλή της Τιφλίδας και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή της Τιφλίδας υπό την καθοδήγηση τού Αντώνιου Α΄, συγγενή και προκατόχου του ως Καθολικού (Πατριάρχη) της Γεωργίας. Το 1782 εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Αντώνιος. 

Κατά τη σύναψη της συνθήκης τού Γκεοργκίεφσκ μεταξύ τού Ηρακλή Β΄ και της Αυτοκράτειρας της Ρωσίας Αικατερίνης Β΄ το 1783, ο Αντώνιος, τώρα ιεροδιάκονος, και ο αδελφός του Μιριάν ταξίδεψαν στην Αγία Πετρούπολη και έμειναν στην αυτοκρατορική αυλή.  Ο Μιριάν εισήλθε στον ρωσικό στρατό, ενώ ο Αντόν, παρουσία της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης και της ακολουθίας της, χειροτονήθηκε σε μητροπολίτη, σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία τού Tσάρσκογια Σελό το 1787. Με την ευκαιρία αυτή, η Αικατερίνη Β΄ τού δώρισε μία πλούσια στολισμένη Παναγία, ένα μετάλλιο που απεικονίζει την Παρθένο Μαρία, το οποίο οικειοποιήθηκε η Ρωσική Υπεραγία Σύνοδο μετά το τέλος τού Αντώνιου Β΄ το 1827.

Καθολικός (Πατριάρχης)

Άφιξη της ρωσικής κυριαρχίας

Εκτόπιση

Ζωή και τέλος στη Ρωσία

Αγιοποίηση

Σημειώσεις

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 
 
 
 
 
 
 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Πατριάρχες Γεωργίας
Μιμητές του Μάικλ Τζάκσον

Μιμητές του Αμερικανού τραγουδιστή Μάικλ Τζάκσον εργάζονται σε όλο τον κόσμο ως διασκεδαστές, και τέτοιου είδους αφιερώματα παραμένουν σε μεγάλη ζήτηση λόγω της διαρκούς, υψηλής δημοτικότητας του Τζάκσον.

Στα ΜΜΕ

Ταινίες 

 Το Maanthrikam, μια κωμωδία δράσης των Μαλαγιαλάμ του 1995, περιλαμβάνει μια σκηνή στην οποία ο ηθοποιός Βιναγιακάν (στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο) χορεύει σε μια «αδύναμη μίμηση» του Τζάκσον. 
 Το Mister Lonely είναι μια βρετανική-γαλλο-ιρλανδική-αμερικανική κωμωδία-δραματική ταινία του 2007 σε σκηνοθεσία Χάρμονυ Κόριν και σε σενάριο μαζί με τον αδελφό του Άβι Κορίν. Πρόκειται για μια ιστορία ενός νεαρού άνδρα που ζει στο Παρίσι και βγάζει τα προς το ζην σαν τον Τζάκσον, με πρωταγωνιστή τον Ντιέγο Λούνα ως Τζάκσον και χορεύει στους δρόμους, στα δημόσια πάρκα, στα τουριστικά σημεία και στις εμπορικές εκθέσεις.

Τηλεόραση 

 Το Move Like Michael Jackson ήταν ένα βρετανικό σόου ταλέντων που έγινε από την ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής Fever Media και Gogglebox Entertainment και μεταδόθηκε στο BBC Three, το οποίο είχε στόχο να βρει ανθρώπους που μπορούν να χορέψουν όπως ο Τζάκσον. 
 Ο μιμητής Έντουαρντ Μος απεικόνισε τον Τζάκσον σε αναπαραστάσεις της δίκης του το 2005 με τις κατηγορίες της παιδικής παρενόχλησης που μεταδίδονταν καθημερινά στο E! και Sky UK . 
 Το 2011 στο τηλεοπτικό πρόγραμμα "Qual é Seu Talento" (Ποιο είναι το ταλέντο σου) του βραζιλιάνικου ραδιοτηλεοπτικού φορέα SBT, ο Βραζιλιάνος διασκευαστής Τζιν Ουόλκερ και ο Ρικάρντο Ουόλκερ ερμήνευσαν επιτυχίες του βασιλιά της ποπ σε ολόκληρο τον διαγωνισμό. Στις παραστάσεις, ο Τζιν Ουόλκερ τραγουδούσε ενώ ο Ρικάρντο Ουόλκερ χόρευε. Ο Τζιν Ουόλκερ έχει παρόμοια χροιά με τον Μάικλ Τζάκσον, ενώ ο Ρικάρντο Ουόλκερ είναι εξαιρετικός χορευτής και εργάζεται ως δάσκαλος χορού στο έργο του.

Λογοτεχνία 
Τον Ιανουάριο του 2014, η Λορίνα Τέρνερ, η οποία διδάσκει φωτογραφία στο Τμήμα Επικοινωνίας στο Πολιτειακό Πολυτεχνείο της Καλιφόρνια, πέρασε τέσσερα χρόνια παρακολουθώντας 35 καλλιτέχνες και όμοιους με τον Τζάκσον. Κυκλοφόρησε ένα νέο βιβλίο με φωτογραφίες, δοκίμια και ιστορίες ανδρών και γυναικών από όλες τις ΗΠΑ που προσποιούνται ότι είναι ο Τζάκσον για τα προς το ζην.

Ζωντανές εκδηλώσεις 

 Τον Ιούλιο του 2009, η τραγουδίστρια Μαντόνα απέτισε φόρο τιμής κατά τη διάρκεια του δεύτερου σκέλους της περιοδείας της Sticky & Sweet .  Ένας μιμούμενος του Τζάκσον έκανε τις χαρακτηριστικές του κινήσεις, ενώ χόρευε με ένα μείγμα από τα τραγούδια του Τζάκσον. 
 Το Thriller – Live είναι μια συναυλία διάρκειας δυόμιση ωρών που γιορτάζει τη μουσική του Τζάκσον.   Είχε ήδη παιχτεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Ολλανδία και τη Σκανδιναβία πριν ανοίξει στο Lyric Theatre του Λονδίνου στις 2 Ιανουαρίου 2009. Η σύλληψη της παράστασης έγινε από τον οικογενειακό φίλο και συγγραφέα του Τζάκσον, Άντριαν Γκραντ .

Κατάλογος αξιοσημείωτων σωσίων 

 Έντουαρντ Μος 
 Νάβι 
 Σουλεμάν Μίρζα

Παραπομπές 

Μάικλ Τζάκσον
Κώβρυς

Η Κώβρυς ()  ήταν παραθαλάσσια ελληνική πόλη στην αρχαία Θράκη, στη Θρακική Χερσόνησο. Αναφέρεται στον Περίπλου του Ψευδο-Σκύλακα. 

Ήταν ένα εμπορικό κέντρο του οικισμού Καρδία της Τουρκίας. 

Υπήρξαν μη πειστικές προσπάθειες ταυτοποίησης της πόλης Κώβρυς με τον Ελληνικό οικισμό Κρωβύλη στην αρχαία Θράκη.  Η τοποθεσία της πόλης Κώβρυς βρίσκεται 1 μίλι (1,6 χλμ.) νότια του Καβάκ Σουγιού, στην Ευρωπαϊκή Τουρκία.

Παραπομπές 

Ιστορία της Επαρχίας του Τσανάκκαλε
Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Οικισμοί στην Αρχαία Θράκη
Λύρβη

Η Λύρβη (η οποία αναφέρεται ως Λύρβα στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια του 1910, ) ήταν αρχαία πόλη και μετέπειτα επισκοπική έδρα στη ρωμαϊκή επαρχία Pamphylia Prima και τώρα είναι έδρα τιτουλάριου επισκόπου. 

Η τοποθεσία της πόλης Λύρβη βρίσκεται περίπου 1 χλμ βόρεια του σύγχρονου Μπουτζακσεϊχλέρ.

Ιστορία 
Το όνομά της είναι γνωστό μόνο από τα νομίσματά της και την αναφορά, που έγινε γι' αυτήν από τον Διονύσιο Περιηγητή,  τον Πτολεμαίο,  και τον Ιεροκλή ως μία των 47 πόλεων της επαρχίας Παμφυλίας. Ο Διονύσιος τοποθετεί την πόλη στην Πισιδία, ενώ ο Γουίλιαμ Σμιθ ταυτίζει τη Λύρβη με τη Λυρόπη, που αναφέρει ο Πτολεμαίος και τοποθετήθηκε από τον αρχαίο γεωγράφο στην Κιλικία Τραχαία. 

Οι Notitiae episcopatuum αναφέρουν τη Λύρβη ως έδρα βοηθού επισκόπου της αρχιεπισκοπής της Σίδης, μέχρι τον 12ο και 13ο αιώνα. Δύο από τους επισκόπους της πόλης είναι γνωστοί: ο Κάιος, ο οποίος παρευρέθηκε στην Α' Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381, και ο Ταυριανός στην Α' Σύνοδο της Εφέσου το 431 (Le Quien, Oriens christianus, I, 1009). Ο Ζεύξιος δεν ήταν Επίσκοπος της Λύρβης, όπως αναφέρει ο Le Quien, αλλά της Σύεδρας.

Ο αρχαιολογικός χώρος 
Υπάρχουν εκτεταμένα ερείπια μιας αγοράς, που περιέχει μια σειρά από διώροφες και τριώροφες προσόψεις κτηρίων, μια πύλη, ένα μαυσωλείο, ένα ρωμαϊκό λουτρό, μια νεκρόπολη, καθώς και αρκετούς ναούς και εκκλησίες.

Παραπομπές 

Ρωμαϊκοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Οικισμοί στην Αρχαία Παμφυλία
Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Δαβίδ της Γεωργίας

Ο Δαβίδ Μπαγκρατιόνι, , γνωστός και ως Δαβίδ ο αντιβασιλιάς (  Νταβίτ Γκαμγκεμπέλι, (1 Ιουλίου 1767 στην Τιφλίδα, Γεωργία – 13 Μαΐου 1819 στην Αγία Πετρούπολη, Ρωσία), ήταν βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) της Γεωργίας, συγγραφέας και λόγιος, και αντιβασιλιάς τού βασιλείου τού Kάρτλι-Καχέτι (κεντρική και ανατολική Γεωργία) από τις 28 Δεκεμβρίου 1800 έως τις 18 Ιανουαρίου 1801.

Βιογραφία 
Ως ο πρωτότοκος γιος τού τελευταίου βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄ τού Κάρτλι-Καχέτι από την πρώτη του σύζυγο Kετεβάν Αντρονικασβίλι, σπούδασε στη Ρωσία (1787–1789) και υπηρέτησε εκεί ως συνταγματάρχης τού ρωσικού στρατού από το 1797 έως το 1798. Ανακηρύχτηκε ως κληρονομικός διάδοχος από τον πατέρα του στις 22 Φεβρουαρίου 1799 και επιβεβαιώθηκε από τον Ρώσο Τσάρο Παύλο, επίσημο προστάτη της Γεωργίας, στις 18 Απριλίου 1799. Το 1800 προσπάθησε να εκσυγχρονίσει τη νομοθεσία και τη διοίκηση. Την ίδια χρονιά έγινε αντιστράτηγος.

Μετά το τέλος τού πατέρα του, τον Δεκέμβριο του 1800, ο Δαβίδ έγινε επικεφαλής τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, αλλά δεν τού επετράπη να ανέλθει στον θρόνο τού Κάρτλι-Καχέτι. Ο Δαβίδ κυβέρνησε για λίγο μεταξύ τού τέλους τού πατέρα του (28 Δεκεμβρίου 1800) και της άφιξης τού στρατηγού Kνόρινγκ (24 Μαΐου 1801).  Τον Νοέμβριο τού 1800 ο Ρώσος Τσάρος τού είχε απαγορεύσει να το κάνει αυτό χωρίς τη ρωσική συναίνεση. Στις 18 Ιανουαρίου 1801 έμεινε έκπληκτος από ένα διάταγμα του Παύλου, που κήρυξε την προσάρτηση τού βασιλείου στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Προσπάθησε να παραμείνει στην εξουσία ως de facto αρχηγός τού κράτους. Τον Μάιο τού 1801 ο Ρώσος στρατηγός Καρλ-Χάινριχ Κνόρινγκ τον απομάκρυνε από την εξουσία και ίδρυσε μία προσωρινή κυβέρνηση με επικεφαλής τον στρατηγό Iβάν Πετρόβιτς Λαζάρεφ. Ο πρίγκιπας Δαβίδ μεταφέρθηκε στην Αγία Πετρούπολη υπό στρατιωτική συνοδεία στις 18 Φεβρουαρίου 1803. Από το 1812 έως το 1819, κατείχε έδρα στη Γερουσία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1800 την πριγκίπισσα Eλένη Αμπαμελίκ (1770-1836) και απεβίωσε άτεκνος το 1819. Κηδεύτηκε στη Μονή Αλεξάνδρου Νιέβσκι.

Επηρεασμένος από τις ιδέες τού Γαλλικού Διαφωτισμού ήταν ο πρώτος Γεωργιανός μεταφραστής τού Βολταίρου. Ήταν επίσης συγγραφέας μίας έρευνας για την ιστορία της Γεωργίας ( στα γεωργιανά, 1814), της Επιθεώρησης τού Γεωργιανού Νόμου (στα ρωσικά, 1811-1816), τού Συνοπτικού Εγχειριδίου Φυσικής (στα γεωργιανά, 1818) και πολλών ποιημάτων.

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Ιωάννης της Γεωργίας

Ο Ιοάνε μπατονισβίλι, , (16 Μαΐου 1768 στην Τιφλίδα της Γεωργίας – 15 Φεβρουαρίου 1830 στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας) ήταν βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili)  της Γεωργίας, συγγραφέας και εγκυκλοπαιδιστής.

Βιογραφία 
Ως ο δευτερότοκος γιος τού Γεωργίου ΙΒ΄, τού τελευταίου βασιλιά τού βασιλείου τού Kάρτλι-Καχέτι (κεντρικής και ανατολικής Γεωργίας), από την πρώτη του σύζυγο Kετεβάν Αντρονικασβίλι, ο Iοάνε διοίκησε την εμπροσθοφυλακή μίας γεωργιανής δύναμης, που εξολοθρεύτηκε από τον περσικό στρατό στη μάχη τού Κστσανίσι το 1795. 

Μετά τη μάχη, το βασίλειο εισήλθε σε μία περίοδο οικονομικής κρίσης και πολιτικής αναρχίας. Για να εξαλείψει τα αποτελέσματα μίας περσικής επίθεσης και να ξεπεράσει την καθυστέρηση της φεουδαρχικής κοινωνίας, ο πρίγκιπας Ιοάνε πρότεινε στις 10 Μαΐου 1799 ένα σχέδιο μεταρρυθμίσεων της διοίκησης, τού στρατού και της εκπαίδευσης. Ωστόσο αυτό το έργο δεν υλοποιήθηκε ποτέ, λόγω της αδυναμίας τού Γεωργίου ΙΒ΄ και μίας εμφύλιας διαμάχης στη χώρα. Το 1800 διοίκησε ένα γεωργιανό ιππικό σώμα στις ενωμένες ρωσο-γεωργιανές δυνάμει, που νίκησαν τον θείο του Aλέξανδρο και τους συμμάχους του Νταγκεστανούς στη μάχη της Νιαχούρα. 

Μετά το τέλος τού Γεωργίου ΙΒ΄, το Κάρτλι-Καχέτι ενσωματώθηκε στην επεκτεινόμενη Ρωσική Αυτοκρατορία και ο Ιοάνε εκτοπίστηκε στη Ρωσία. Εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έγραψε τα περισσότερα από τα έργα του, με σημαντικότερο το διδακτικό εγκυκλοπαιδικό μυθιστόρημα Kαλμασόμπα (1817–1828). 

Είναι επίσης συγγραφέας μίας εγκυκλοπαίδειας για τη φύση (1814), μίας εγκυκλοπαίδειας για παιδιά (1829), ενός ρωσο-γεωργιανού λεξικού, ενός γεωργιανού λεξικού και πολλών ποιημάτων. 

Τα χειρόγραφά του ανακαλύφθηκαν το 1861 από έναν γεωργιανό λόγιο, τον Ντιμίτρι Μπακράτζε, ο οποίος τα δημοσίευσε σε συντομευμένη έκδοση το 1862.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1787 την πριγκίπισσα Kετεβάν Τσερετέλι (1775–1832), κόρη τού πρίγκιπα Zουράμπ Τσερετέλι (1747–1823), μάγιστρο τού παλατιού (sakhlt-ukhutsesi) τού Ιμερέτι, και απέκτησε το μοναδικό τέκνο, τον:
 Γρηγόριο.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 David M. Lang, Prince Ioann of Georgia and His "Kalmasoba", American Slavic and East European Review, Vol. 11, Νο. 4 (Δεκ., 1952), σσ. 274–287
 Σοβιετική Γεωργιανή Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. 5, σελ. 188–189. Τιφλίδα, 1980 (στα γεωργιανά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Γεωργιανοί στρατιωτικοί
Γεωργιανοί επιστήμονες
Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Σύεδρα

Η Σύεδρα  ήταν αρχαίο λιμάνι στην περιοχή της αρχαίας Κιλικίας, της Παμφυλίας ή της Ισαυρίας, στη νότια ακτή της σημερινής Τουρκίας μεταξύ των πόλεων Αλάνια και Γαζίπασα. Η Σύεδρα κατοικήθηκε αρχικά τον 7ο αιώνα π.Χ. και εγκαταλείφθηκε τον 13ο αιώνα μ.Χ. Η πόλη είχε λιμάνι στο επίπεδο της θάλασσας και άνω πόλη 400 μέτρα πιο πάνω.  Ο Πτολεμαίος την τοποθετεί στην Κιλικία.  Ο Στέφανος ο Βυζάντιος την τοποθετεί στην Ισαυρία.  Ο Ιεροκλής την τοποθετεί στην Παμφυλία. 

Οι Ρωμαίοι ιστορικοί Λουκανός και Φλόρους αναφέρουν και οι δύο τη Σύεδρα εκεί όπου ο Ρωμαίος Στρατηγός Πομπήιος πραγματοποίησε το τελευταίο του πολεμικό συμβούλιο το 48 π.Χ., πριν από το μοιραίο ταξίδι του στην Αίγυπτο. Η πόλη γνώρισε το απόγειό της γύρω στον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ., και το 194 ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος εξήρε την αντίσταση της πόλης στη συνεχιζόμενη μεσογειακή πειρατεία. Μια επιγραφή του πρώτου αιώνα π.Χ., που βρέθηκε στην πόλη σχετίζεται με την πειρατεία, υποδηλώνοντας ότι το μαντείο, πιθανώς του Απόλλωνα στην Κλάρο, συμβούλεψε τους κατοίκους της Σύεδρας να αντισταθούν στους πειρατές με «βίαιη μάχη, είτε διώχνοντας, είτε δένοντας με άθραυστες αλυσίδες».   Το 193 ο Πεσκένιος Νίγηρ έκανε πόλεμο με τον Σεπτίμιο Σεβήρο, για να γίνει αυτοκράτορας. Το 194 ο πόλεμος τελείωσε και ο Πεσκένιος Νίγηρ νίκησε. Μετά τον πόλεμο, ο Σεπτίμιος Σεβήρος αντάμειψε πόλεις, που τον στήριξαν με νέα προνόμια και τίτλους, ενώ πόλεις, που εναντιώθηκαν, τιμωρήθηκαν, έχασαν τα προνόμιά τους, μερικές έγιναν ακόμη και χωριά (κῶμαι). Η Σύεδρα υποστήριξε τον Σεπτίμιο Σεβήρο και απέκτησε προνόμια. 

Νομίσματα κόπηκαν στη Σύεδρα σε διάφορες χρονικές περιόδους, που χρονολογούνται από εκείνη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τιβέριου (14 μ.Χ.–37 μ.Χ.).  Το 374 μ.Χ., ο πρωτοχριστιανός θεολόγος Επιφάνιος της Σαλαμίνας έγραψε το έργο του Ancoratus (ο καλά αγκυροβολημένος άνθρωπος) ως απαντητική επιστολή προς την Εκκλησία της Σύεδρας, περιγράφοντάς την ότι έπρεπε να αγκυροβοληθεί σε ένα ασφαλές λιμάνι. 

Οι σύγχρονες ανασκαφές ξεκίνησαν το 1994 υπό τη Διεύθυνση του Μουσείου Αλάνια. Ανασκάφηκε ο κεντρικός δρόμος στην πάνω πόλη,  καθώς και μια σπηλιά διακοσμημένη με χριστιανικές εικόνες, που πιθανότατα χρησιμοποιούνταν για βαπτίσεις. Ένα μωσαϊκό, που βρέθηκε εκτίθεται τώρα στο Μουσείο της Αλάνια. Άλλες κατασκευές περιλαμβάνουν έναν ναό, ένα θέατρο, καταστήματα, λουτρό, τείχη της πόλης και πολλές στέρνες, που παρείχαν νερό στην πόλη. Το 2011, ένας αρχαιολόγος που ανέσκαψε υποβρύχια λείψανα ενός λιμανιού στη Σύεδρα τα χρονολόγησε στην Εποχή του Χαλκού, περίπου 5.000 χρόνια πριν.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 

 Elisabeth Rosenbaum; Gerhard Huber; Somay Onurkan: Μια έρευνα των παράκτιων πόλεων στη Δυτική Κιλικία. Προκαταρκτική έκθεση. Άγκυρα 1967. S. 44–47. 65–66.

Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Αξιοθέατα στην Επαρχία Αττάλειας
Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία
Οικισμοί στην Αρχαία Παμφυλία
Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Τεϊμουράζ της Γεωργίας

Ο Τεϊμουράζ Μπαγκρατιόνι, , αλλιώς γνωστός ως Tsarevich Teimuraz Georgievich (    ) (23 Απριλίου 1782 – 25 Οκτωβρίου 1846) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας ( batonishvili ) και λόγιος κυρίως γνωστός ως συγγραφέας της πρώτης κριτικής ιστορίας στα γεωργιανά καθώς και για το έργο του να εκλαϊκεύσει το ενδιαφέρον για την ιστορία και τον πολιτισμό της Γεωργίας και να διατηρήσει τους θησαυρούς του.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Τιφλίδα από τον Γεώργιο διάδοχο και μετέπειτα τελευταίο βασιλιά της Γεωργίας (βασίλειο Κάρτλι και Καχέτι) από το 1798 έως το 1800, και τη σύζυγό του Κετεβάν Αντρονικασβίλι. Σπούδασε στις Διαλέξεις τού Tελάβι και, σε ηλικία 13 ετών, έλαβε μέρος στη μάχη τού Kρτσανίσι το 1795, στην οποία ο παππούς του, βασιλιάς Ηρακλής Β΄ της Γεωργίας, ηττήθηκε από έναν περσικό στρατό εισβολής υπό τον Αγά Μοχάμεντ Χαν Κατζάρ. Ο Τεϊμουράζ δεν αποδέχτηκε τη ρωσική προσάρτηση της Γεωργίας το 1801, η οποία ακολούθησε λίγο μετά το τέλος τού πατέρα του και κατέφυγε στην Περσία, απ' όπου ο θείος του Αλέξανδρος πολέμησε για να εκδιώξει τους Ρώσους από τη Γεωργία. Κατά τη διάρκεια τού Ρωσο-Περσικού πολέμου (1804-1813), ο Tεϊμουράζ ήταν Πέρσης διοικητής πυροβολικού.  Στις 16 Οκτωβρίου 1810 όμως παραδόθηκε στις ρωσικές αρχές. Στις 12 Ιανουαρίου 1811 εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη , όπου τού χορηγήθηκε κρατικός μισθός και σύνταξη. Το 1813 απέκτησε μία έπαυλη στο νησί Βασιλιέφσκι και επικεντρώθηκε στο επιστημονικό έργο. Συνέλεξε και ερεύνησε παλαιά γεωργιανά χρονικά και ανέλυσε ελληνο-ρωμαϊκές και αρμενικές πηγές για τη Γεωργία. Ήταν συνεργάτης και φίλος της Mαρί Μπροσέ, Γαλλίδας λόγιου, την οποία συμβουλευόταν συχνά για την ιστορία της Γεωργίας. Ταυτόχρονα, ο πρίγκιπας Tεϊμουράζ έγινε φίλος και δίδαξε τους νεαρούς Γεωργιανούς μαθητές στην Αγία Πετρούπολη –τον Πλάτωναν Ιοσελιάνι και τον Δαβίδ Τσουμπινασβίλι– οι οποίοι τελικά έγιναν παραγωγικοί γεωργιανοί ιστορικοί.

Στις δεκαετίες 1830-1840, συνέθεσε δύο μεγάλα έργα για την πρώιμη ιστορία της Γεωργίας: "ისტორია დაწყებითგან ივერიერი, ესე იგი გიორგიისა,  რომელ არს ყველა საქართველოჲსა" (1832, Ιστορία της Ιβηρίας ή Γεωργίας, δηλ. όλου τού Σακαρτβέλο) και "ისტორია ძველი კოლხიდისა" (1840, Ιστορία της Αρχαίας Κολχίδος), και έγραψε σχόλια στο εθνικό έπος της Γεωργίας τού 12ου αι. Ο Ιππότης στο δέρμα του Πάνθηρα (განმარტება პოემა ვეფხისტყაოსანისა, 1843). Τα άρθρα του δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Journal Asiatique και Memoires inedits με έδρα το Παρίσι. Εκλέχτηκε επίτιμο μέλος της Γαλλικής Ασιατικής Εταιρείας (1831), της Ρωσικής Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Επιστημών (1837) και της Δανικής Βασιλικής Εταιρείας Αρχαιοτήτων (1838). Ο πρίγκιπας Tεϊμουράζ έγραψε επίσης πολλά ποιήματα και μία ανάμνηση των ευρωπαϊκών ταξιδιών του, καθώς και τις γεωργιανές μεταφράσεις τού Τάκιτου, τού Βολταίρου και τού Πούσκιν.

Απεβίωσε στην Αγία Πετρούπολη και τάφηκε εκεί στη Λαύρα Aλέξανδρος Νέφσκι.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Теймураз Багратиони, a Great Soviet Encyclopedia article.

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Μιχαήλ της Γεωργίας

Ο Μιχαήλ, ,  Μιχαήλ Γεωργίεβιτς Γρουζίνσκι (1783 – 21 Νοεμβρίου 1862) ήταν γιος τού Γεωργίου ΙΒ΄, τού τελευταίου βασιλιά της Γεωργίας, από τον δεύτερο γάμο του με τη Mαριάμ Τσιτσισβίλι. Μετά τη ρωσική προσάρτηση της Γεωργίας το 1801, αναχώρησε στην Αγία Πετρούπολη, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.

Βιογραφία 
Ο βασικός πρίγκιπας (batonishvili) Μιχαήλ ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Γεωργίου ΙΒ΄, που γεννήθηκε από τον δεύτερο γάμο του με τη Μαριάμ Τσιτσισβίλι. Γεννήθηκε στην Τιφλίδα το 1783, όταν ο Γεώργιος ήταν ακόμη διάδοχος και κληρονόμος τού θρόνου τού βασιλιά πατέρα του, Ηράκλειου Β΄. Κατά τη σύντομη και ταραγμένη βασιλεία τού πατέρα του (1798–1800), ο Μιχαήλ, τότε στην εφηβεία του, συμμετείχε στην οργάνωση τού γεωργιανού στρατού. Το 1800 ο διοικητής της ρωσικής στρατιωτικής αποστολής στη Γεωργία, στρατηγός Iβάν Λαζάτεβ, ανέφερε ότι από τα παιδιά τού Γεωργίου ΙΒ΄ από τον δεύτερο γάμο του, ο 16χρονος Mιχαήλ ήταν «ο πιο πολλά υποσχόμενος… λόγω της ηλικίας του». Είχε οργανώσει ένα κανονικό σύνταγμα πανθήρων με τους συνομιλήκους του και στη συνέχεια το εκπαίδευε σύμφωνα με τα ρωσικά στρατιωτικά πρότυπα. 

Ο Γεώργιος ΙΒ΄ απεβίωσε τον Δεκέμβριο τού 1800 και η ρωσική κυβέρνηση προχώρησε στην πλήρη προσάρτηση της Γεωργίας στην Αυτοκρατορία. Σε αντίθεση με πολλά μέλη της οικογένειάς του, ο Μιχαήλ δεν προσπάθησε να αντισταθεί στο νέο καθεστώς και δέχθηκε το αίτημα τού Ρώσου Τσάρου Αλέξανδρου Α΄ να αναχωρήσει για επανεγκατάσταση στην Αγία Πετρούπολη. Με την ευκαιρία αυτή, ο Μιχαήλ έλαβε το παράσημο της Αγ. Άννας 1ης Τάξης και ετήσια σύνταξη από το ρωσικό ταμείο.  Η πίστη του εκτιμήθηκε περαιτέρω, καθώς τού επετράπει να επιστρέψει στην πατρίδα του το 1802.  Ο Μιχαήλ πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ως επί το πλείστον ζώντας στην Αγία Πετρούπολη και παρείχε προστασία και βοήθεια στους Γεωργιανούς μαθητές, όπως ο Iονά Χελασβίλι και Γκαμπριέλ Κικοτζέ, που φτάνει για εκπαίδευση στη Ρωσία. Απεβίωσε άγαμος και χωρίς παιδιά σε ηλικία 79 ετών στην Αγία Πετρούπολη το 1862. Κηδεύτηκε στη Μονή της Αγ. Σκέπης της Μόσχας.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Παραπομπές

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Γαβριήλ της Γεωργίας

Ο Τζιμπραήλ, , επίσης γνωστός ως Γαβριήλ გაბრიელი, (13 Αυγούστου 1788 – 29 Φεβρουαρίου 1812) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) της δυναστείας Μπαγκρατιόνι . Ήταν γιος τού βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄ από τη δεύτερη σύζυγό του Μαριάμ Τσιτσισβίλι. Μετά τη ρωσική προσάρτηση της Γεωργίας, έζησε στην Αγία Πετρούπολη, όπου ήταν γνωστός ως τσάρεβιτς Γκαβριήλ Γκεοργκίεβιτς ().

Βιογραφία 

Ο Γαβριήλ ήταν ο δεύτερος γιος τού βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄ και της βασίλισσας Μαριάμ. Ήταν 13 ετών το 1801, όταν το βασίλειο της Γεωργίας προσαρτήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά το τέλος τού Γεωργίου ΙΒ΄ και τις επακόλουθες δυναστικές διαμάχες. Η ρωσική διοίκηση θεωρούσε τον Γαβριήλ ασήμαντο μέλος της βασιλικής οικογένειας της Γεωργίας, επειδή οι σωματικές του ικανότητες περιορίζονταν από μία έντονη σπονδυλική παραμόρφωση .  Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Μιχαήλ, ζήτησε μάλιστα από τον τσάρο να χορηγήσει σύνταξη στον Γαβριήλ, λόγω τού ότι ήταν κυφωτικός και δεν ήταν κατάλληλος για στρατιωτική θητεία. 

Ο Γαβριήλ εξακολουθούσε να παίζει ρόλο στην αντιπαράθεση μεταξύ τού νέου καθεστώτος και της πρώην βασιλικής οικογένειας. Έτσι, ο Ρώσος στρατηγός Ιβάν Λαζάρεφ, σε επικοινωνία του προς την Αγία Πετρούπολη, κατηγόρησε τον πρίγκιπα ότι παρενοχλούσε τους χωρικούς της Σίλντα.  Αυτός ο Λαζάρεφ σύντομα ανέλαβε να επιβλέπει την απέλαση της βασίλισσας Ντόουαγερ Μαριάμ και των παιδιών της στη Ρωσία. Φτάνοντας στην έπαυλη της βασίλισσας στην Τιφλίδα, βρήκε το τέλος του στα χέρια της Μαριάμ στις 19 Απριλίου 1803. Μία αναφορά, ότι ο διοικητής της πόλης Ταγματάρχης Σαακάτζε στον στρατηγό Πάβελ Τσιτσιάνοβ, υποδεικνύει τον ρόλο τού Γαβριήλ στο περιστατικό. Η αναφορά αναφέρει ότι ο νεαρός πρίγκιπας και η αδελφή του Τάμαρ, με στιλέτα στα χέρια τους, απείλησαν τον Ρώσο αξιωματικό Σουρόκοβ και τους συντρόφους του να εγκαταλείψουν την έπαυλη της βασίλισσας, προκαλώντας την επέμβαση τού στρατηγού Λαζάρεφ, ο οποίος αντιμετώπισε τη Μαριάμ για το ζήτημα της επανεγκατάστασης και μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου από αυτήν.  Ο Γαβριήλ αφοπλίστηκε, συνελήφθη και συνοδεύτηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έζησε για το υπόλοιπο της ζωής του και απεβίωσε άγαμος και χωρίς παιδιά, σε ηλικία 23 ετών. Κηδεύτηκε στη Λαύρα Aλεξάντερ Νέβσκι.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Γιαγιόι Κουσάμα

Η Γιαγιόι Κουσάμα (草間 彌生, Kusama Yayoi, 22 Μαρτίου 1929) είναι Γιαπωνέζα σύγχρονη καλλιτέχνις που ασχολείται κυρίως με τη γλυπτική και την τέχνη εγκατάστασης, αλλά δραστηριοποιείται επίσης στη ζωγραφική, τις επιτελεστικές τέχνες, τη βίντεο αρτ, τη μόδα, την ποίηση, τη μυθοπλασία και άλλες τέχνες. Το έργο της βασίζεται στην εννοιολογική τέχνη και δείχνει ορισμένα χαρακτηριστικά του φεμινισμού, του μινιμαλισμού, του σουρεαλισμού, της τέχνης του περιθωρίου, της ποπ αρτ και του αφηρημένου εξπρεσιονισμού και είναι εμποτισμένο με αυτοβιογραφικό, ψυχολογικό και σεξουαλικό περιεχόμενο. Έχει αναγνωριστεί ως μία από τις σημαντικότερες εν ζωή καλλιτέχνιδες της Ιαπωνίας.

Μεγάλωσε στο Ματσουμότο και εκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο Τεχνών της Πόλης του Κιότο σε ένα παραδοσιακό ιαπωνικό στυλ ζωγραφικής που ονομάζεται νιχόνγκα (nihonga). Η Κουσάμα εμπνεύστηκε, ωστόσο, από τον αμερικανικό αφηρημένο ιμπρεσιονισμό. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1958 και ήταν μέρος της πρωτοποριακής σκηνής της Νέας Υόρκης κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ειδικά στο κίνημα της ποπ αρτ. Ασπαζόμενη την άνοδο της αντικουλτούρας των χίπις στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ήρθε στο φως της δημοσιότητας όταν διοργάνωσε μια σειρά από χάπενινγκς στα οποία γυμνοί συμμετέχοντες βάφτηκαν με polka dots σε έντονα χρώματα. Από τη δεκαετία του 1970, συνέχισε να δημιουργεί έργα τέχνης, κυρίως εγκαταστάσεις σε διάφορα μουσεία σε όλο τον κόσμο.

Παραπομπές

Ιάπωνες καλλιτέχνες
Σύγχρονοι καλλιτέχνες
Γρηγόριος Γρουζίνσκι

Ο Γκριγκόρι Ίλιτς Γρουζίνσκι, ,   , (1833 – 1899) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (μπατονισβίλι) από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι.

Βιογραφία 
Ο Γρηγόριος ήταν γιος τού πρίγκιπα Ηλία της Γεωργίας και εγγονός τού βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄ της Γεωργίας.

Υπήρξε βοηθός τού Αυτοκράτορα της Ρωσίας από το 1860 έως το 1863.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1867 την Όλγα Φρολόβα (1844-1902) και είχε τέκνα:
 Aλέξανδρος (1866-1917)
 Ηλίας (1867-1947)
 Πέτρος (1868-1922)
 Aναστασία (1871-1956)
 Eλισάβετ (1873-1901)
 Tάμαρ (1874-1898)
 Nίνο (1876-1895)

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Ουές Άνσελντ

Ο Ουέσλεϊ Σίσελ Άνσελντ (Westley Sissel Unseld Sr, 14 Μαρτίου 1946 – 2 Ιουνίου 2020) ήταν Αμερικανός  καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης. Δυναμικός σέντερ, αγωνίστηκε σε όλη την καριέρα του στην Εθνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (NBA) με τους Μπούλετς. Ήταν η δεύτερη γενική επιλογή στο ντραφτ του NBA του 1968 και ονομάστηκε ως ο πολυτιμότερος παίκτης του NBA και ρούκι της χρονιάς κατά τη διάρκεια της πρώτης σεζόν του, ο μόνος μαζί με τον Ουίλτ Τσάμπερλεϊν που έχουν καταφέρει κάτι τέτοιο.  Κέρδισε ένα πρωτάθλημα με τους Μπούλετς το 1978 και ήταν πολυτιμότερος παίκτης των πλέι οφ. Αφού αποχώρησε από την ενεργό δράση το 1981, εργάστηκε για την ομάδα ως αντιπρόεδρος, επικεφαλής προπονητής και γενικός διευθυντής. Είναι μέλος των επετειακών ομάδων των 50 και 75 χρόνων του ΝΒΑ.

Τίτλοι και διακρίσεις 

 Πρωταθλητής NBA (1978)
 ΝΒΑ πολυτιμότερος παίκτης (1969)
 MVP τελικών NBA (1978)
 5 × NBA All-Star (1969, 1971 - 1973, 1975 )
 All-NBA Πρώτη ομάδα (1969)
 ΝΒΑ ρούκι της χρονιάς (1969)
 Κορυφαίος ριμπάουντερ NBA (1975)
 Επετειακή ομάδα NBA (50, 75 ετών)
 Νο. 41 αποσύρθηκε από τους Ουάσιγκτον Ουίζαρντς
 2 × Consensus first-team All-American (1967, 1968)
 3 × Πρώτη ομάδα All- MVC (1966–1968)
 Νο. 31 αποσύρθηκε από τους Λούισβιλ Κάρντιναλς
 Naismith Memorial Basketball Hall of Fame : 1988
 College Hall of Fame : 2006
 Παναμερικανικοί Αγώνες χρυσό μετάλλιο : 1967
 Πανεπιστημιάδα χρυσό μετάλλιο : 1967

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αναλυτικά στατιστικά καριέρας 
 Westley S. "Wes" Unseld  

Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές του NBA
Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) 
Καλαθοσφαιριστές Ουάσινγκτον Ουίζαρντς
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Σέντερ
Δημήτριος Γρουζίνσκι

Ο Δημήτριος,  Ντιμίτρι,    , Ντμίτρι Γιουλόνοβιτς Γρουζίνσκι, (11 Απριλίου 1803 – 14 Ιανουαρίου 1845) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας (batonishvili) τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ο νεότερος γιος τού πρίγκιπα Ιουλόν της Γεωργίας και της συζύγου του, πριγκίπισσας Σαλώμης  Αμιλαχβάρι.

Οικογένεια 
Γεννήθηκε στον πρώην βασιλικό οίκο της Γεωργίας ήδη μετά τη ρωσική προσάρτηση της χώρας του. Ο πατέρας του, Ιουλόν, ήταν γιος τού Ηράκλειου Β΄, τού προτελευταίου βασιλιά τού Κάρτλι και τού Καχέτι (κεντρική και ανατολική Γεωργία) και διεκδικητής τού θρόνου της Γεωργίας.  Το 1805, ο Iουλόν και η οικογένειά του, με εξαίρεση τον επαναστατημένο μεγαλύτερο αδελφό τού Δημητρίου, Λέοντα, απελάθηκαν από τις ρωσικές αρχές στην Τούλα. Αργότερα, τους επετράπη να εγκατασταθούν στην Αγία Πετρούπολη, την αυτοκρατορική πρωτεύουσα.

Πολιτική δραστηριότητα 
Στη δεκαετία του 1820 ο Δημήτριος και ο εξάδελφός του πρίγκιπας Oκροπίρ, γιος τού Γεωργίου ΙΒ΄ της Γεωργίας, έγιναν κύριοι ηγέτες των Γεωργιανών φιλοβασιλικών στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα αντίστοιχα. Διοργάνωσαν συγκεντρώσεις Γεωργιανών φοιτητών και αξιωματικών στις ρωσικές πόλεις και προσπάθησαν να τους πείσουν, ότι η Γεωργία έπρεπε να είναι ανεξάρτητη υπό τη δυναστεία των Μπαγκρατιόνι. Το 1826 ο Δημήτριος βοήθησε στην ίδρυση μίας μυστικής εταιρείας, η οποία συνέλαβε την ιδέα μίας αντιρωσικής εξέγερσης της Γεωργίας.   Το πιο ενεργό κέντρο των συνωμοτών, με έδρα τη γεωργιανή πρωτεύουσα της Τιφλίδας —στο οποίο έπαιξε ρόλο η μεγαλύτερη αδελφή τού Δημητρίου, Tάμαρ, κυρία των τιμών της αυτοκράτειρας— προδόθηκε από ένα από τα μέλη του, τον πρίγκιπα Iασέ Παλαβαντισβίλι, το 1832. Η συνωμοσία κατέρρευσε και ο Δημήτριος στερήθηκε τον τίτλο τού βασιλικού πρίγκιπα (τσαρέβιτς) και στάλθηκε εξόριστος στο Σμολένσκ.  Στη συνέχεια, εισήλθε βαθμιαία στη ρωσική δημόσια υπηρεσία, φτάνοντας στον δευτερεύοντα βαθμό τού συλλογικού γραμματέα (Коллежский  регистратор). Στις 6 Μαΐου 1833 αναγνωρίστηκε από το ρωσικό στέμμα με τον τίτλο τού πρίγκιπα της Γεωργίας (knyaz Gruzinsky). Απεβίωσε άγαμος, χωρίς απογόνους, το 1845 στην Αγία Πετρούπολη και ενταφιάστηκε στη Λαύρα Aλεξάντερ Νέβσκι.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι)
Κωνσταντίνος Α΄ του Μουχράνι

Ο Κωνσταντίνος Α΄,   , Κωνστανίνε Α΄ μουχρανμπατόνι (άκμασε 1622 – 1667) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας και επικεφαλής τού [[Οίκος του Μουχράνι|Οίκου τού Μουχράνι], κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Κάρτλι. Ήταν βασιλικός πρίγκιπας (mukhranbatoni) τού Mουχράνι και ex officio διοικητής τού βανάτου τού Σίντα Κάρτλι από το 1658 έως το 1667.

Βιογραφία 
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Τεϊμουράζ Α΄, από τη σύζυγό του Άννα, κόρη τού Νουγκζάρ δούκα τού Αράγκβι τού Οίκου Σιδαμόνι. Γεννήθηκε μεταξύ 1618 και 1622. Το 1658 ο Κωνσταντίνος διαδέχθηκε ως πρίγκιπας τού Μουχράνι τον μεγαλύτερο αδελφό του Βαχτάνγκ Ε΄, ο οποίος τότε έγινε βασιλιάς τού Κάρτλι με το τέλος τού θετού πατέρα του, Ροστόμ, τού τελευταίου στην κύρια εξ αρρενογονίας γραμμή των Μπαγκρατιόνι τού Κάρτλι.  Με την ευκαιρία αυτή, ο Βαχτάνγκ Ε΄, ως υποτελής των Σαφαβιδών της Περσίας, εξισλαμίστηκε, αλλά ο Κωνσταντίνος Α΄ παρέμεινε χριστιανός. Τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό της Μτσχέτα.

Οικογένεια 
Νεύτηκε τη Νταρετζάν, κόρη τού πρίγκιπα Γκουάνα Aμπασίτζε (απεβ. το 1667) και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:
 Tεϊμουράζ Β΄ (1649–1688), πρίγκιπας τού Μουχράνι.
 Παπούνα (1651 – Φεβρουάριος 1717), πρίγκιπας τού Μουχράνι.
 Δαβίδ (1667 – 5 Νοεμβρίου 1728). Η μοναδική του κόρη, Νταρετζάν, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Παρσαντάν Tσιτσισβίλι.
 Ηρακλής (1666–1723), πρίγκιπας τού Μουχράνι.
 Kριστεφόρε/Χριστόφορος (άκμασε 1683 – 1700), αρχιεπίσκοπος.
 Τατία (άκμασε 1661–1664), δεύτερη σύζυγος τού Βαγκράτ Ε΄ τού Ιμερέτι.
 Tάμαρ (απεβ. το 1683), παντρεύτηκε πρώτα τον Λέβαν Γ΄ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Mινγκρελία, στη συνέχεια τον Βαγράτ Ε΄ τού Ιμερέτι, πρώην σύζυγο της αδελφής της, και, τέλος, τον γκιόργκι Γ΄ Γκουριέλι πρίγκιπα της Γκουρίας και για λίγο βασιλιά τού Ιμερέτι.

Bιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος του Μουχράνι
EMLYON Business School

Το EMLYON Business School είναι ευρωπαϊκό οικονομικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Λυών της Γαλλίας. Το σχολείο ιδρύθηκε το 1872.

Τα προγράμματα που προσφέρει το EMLYON Business School είναι τριπλά διαπιστευμένα από τους διεθνείς οργανισμούς AMBA, EQUIS και AACSB.

Διάσημος πτυχιούχος 
 Εβάν Φουρνιέ, Γάλλος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ/σμολ φόργουορντ για τους Νιου Γιορκ Νικς

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Official Website

Πανεπιστήμια στη Γαλλία
Ιωάννης του Μουχράνι

Ο Ιωάννης,  Ιοάνε μουχρανμπατόνι (12 Δεκεμβρίου 1755 – 1 Οκτωβρίου 1801) ήταν Γεωργιανός διπλωμάτης και στρατιωτικός διοικητής από τον Οίκο τού Mουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Kάρτλι. Ήταν βασιλικός πρίγκιπας (batoni) τού Mουχράνι και ex officio διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα Kάρτλι και μέγας διδάσκαλος τού ανακτόρου (msakhurt-ukhutsesi) στην αυλή της Γεωργίας από 1778 έως 1801.

Βιογραφία 
Ήταν γιος τού πρίγκιπα Κωνσταντίνου Γ΄ τού Μουχράνι . Διαδέχτηκε στην ηγεσία τού Οίκου τού Μουχράνι με τη συνταξιοδότηση τού συγγενή του, Σίμωνα. Ήταν γαμπρός και ανώτερος αξιωματούχος τού βασιλιά Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας . Το 1783 ο Iωάννης υπέγραψε, μαζί με τον πρίγκιπα Γκαρσεβάν Τσαβτσαβάτζε, τη συνθήκη τού Γκεοργκίεβσκ, η οποία υποσχόταν στη Γεωργία ρωσική προστασία  και διατήρηση τού θρόνου της υπό τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι.  Από το 1786 έως το 1795 ήταν στρατιωτικός κυβερνήτης τού χανάτου τού Ερεβάν, υποτελούς κράτους της Γεωργίας. Ήταν υπεύθυνος για την καταστολή μίας εξέγερσης κατά της ηγεμονίας τού Ηρακλή στο χανάτο τού Ναχιτσεβάν το 1786, και διοίκησε σώματα των γεωργιανών στρατευμάτων στην καταστροφική μάχη κατά της ιρανικής εισβολής στην Τιφλίδα το 1795.

Οικογένεια 
Νυμφευμένος με την πριγκίπισσα Kετεβάν της Γεωργίας, κόρη τού βασιλιά Ηρακλή Β΄. Είχαν 7 παιδιά: 
 Κωνσταντίνος Δ΄ (1782–1842).
 Tεϊμουράζ (1784–1833).
 Γρηγόριος (1787–1861).
 Bαρβάρα (1790–1843).
 Δαβίδ
 Tάμαρ (1798–1851).
 Ηρακλής (1800–1816).

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Γεωργιανοί διπλωμάτες
Οίκος του Μουχράνι
Αρόλντ Μουκουντί

Ο Αρόλντ Μουκουντί (Harold Moukoudi, 27 Νοεμβρίου 1997) είναι ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην ΑΕΚ και στην εθνική Καμερούν στη θέση του αμυντικού.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1997 στο Μποντί της Γαλλίας και έχει καταγωγή από το Καμερούν.

Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά το 2015 στη δεύτερη ομάδα της Λε Αβρ και την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στην πρώτη. Το 2019 υπέγραψε στη Σαιντ-Ετιέν και το 2020 δόθηκε δανεικός στη Μίντλεσμπρο. Το καλοκαίρι του 2022 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ.

Γεννημένος στη Γαλλία, ο Μουκουντί αγωνίστηκε στις νεανικές ομάδες της χώρας. Το 2019 επέλεξε την ομάδα ανδρών του Καμερούν, με την οποία συμμετείχε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2021, κατακτώντας την τρίτη θέση.

Παραπομπές

Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν
Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Γάλλοι αφρικανικής καταγωγής
Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021
Ποδοσφαιριστές Λε Αβρ ΑΚ
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2
Ποδοσφαιριστές Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος Γαλλίας 2
Ποδοσφαιριστές Μίντλεσμπρο Φ.Κ.
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ηρακλής Κωνσταντίνοβιτς Μπαγκρατιόν

Ο  Ηρακλής Κωνσταντίνεστζε Μπαγκρατιόν πρίγκιπας τού Μουχράνι, , ρωσικά: πρίγκιπας Ηρακλί Κονσταντίνοβις Μπαγκρατιόν-Mουχράνσκι (1813-1892) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού Οίκου τού Μουχράνι.

Βιογραφία 
Γιος τού Κωνσταντίνου Δ΄ τού Μουχράνι ή τού πρίγκιπα Κωνσταντίνου Ιωαννόβιτς Μπαγκρατιόν-Μουχράνσκι και της συζύγου του Μαρία-Χορεσάν Γκουραμισβίλι, ρωσικά: πριγκίπισσας Μαρίας-Χορεσάν Ζααλόβνας Γκουράμοβας (1786-1831).

Οικογένεια 
Το 1848 νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Ketevan Mkhardgrdzéli-Arghutashvili, ρωσικά: πριγκίπισσα Eκατερίνα Ιβάνοβνα Αργκουτίνσκαγια-Ντολγκορούκοβα (1813 - 1880;), κόρη τού πρίγκιπα Iοάνν Μχαρντγκζέλι, ή τού πρίγκιπα Iβάν Zαχαρίεβιτς Αργουτίνσκι-Ντολγκορούκοφ, και της πριγκίπισσας Νίνας Τουμάνοβνας, συγγενή τού Κύριλ Τουρμάνοφ. Ήταν γονείς των πριγκίπων:
 Bαρβάρα (1848-1930).
 Σοφία (1850-1932).
 Kετεβάν (1852-1918).
 Aλέξανδρος (1853-1918).
 Γεώργιος (1854-1861), απεβ. 7 ετών.
 Tάμαρ (1855-1918).
 Λέβαν (1862-1888), απεβ. 26 ετών.
 Mιχαήλ (1865-1872), απεβ. 7 ετών.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 ბაგრატიონები - ლიტ.1 - ტაბ.8 - ერეკლე კონსტანტინეს ძე ბაგრატიონ-მუხრანსკი
 მუხრანბატონები - ლიტ.1 - ირაკლი კონსტანტინეს ძე ბაგრატიონ-მუხრანსკი
 "Burke's Royal Families of the World: Europe and Latin America"
 "Noble Families of the Russian Empire", Volume IV, The Princes of the Kingdom of Georgia

Παραπομπές

 
Γεωργιανοί ευγενείς
Οίκος του Μουχράνι
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Βόλεϊ Λιγκ γυναικών 2022-2023

Το πρωτάθλημα Ελλάδας Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών της περιόδου 2022–23 είναι το 41ο Εθνικό πρωτάθλημα και το 6ο με την ονομασία Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών. Διεξάγεται από την ΕΟΠΕ με τη συμμετοχή 12 ομάδων.

Ομάδες 
Οι 12 ομάδες που συμμετέχουν είναι οι 10 πρώτες της περασμένης σεζόν, και οι Ζ.Α.Ο.Ν. και Αιγάλεω που προβιβάστηκαν. Το πλάνο προέβλεπε αρχικά 13 ομάδες αλλά ο Πανναξιακός δήλωσε αδυναμία συμμετοχής και αποσύρθηκε.

Αποτελέσματα

Βαθμολογία

Παραπομπές 

Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών
Πετοσφαίριση το 2022
Πετοσφαίριση το 2023
Αλέξανδρος Ηρακλίεβιτς Μπαγκρατιόν

Ο Aλέξανδρος Μπαγκρατιόν, πρίγκιπας τού Μουχράνι,  Aλεξάντρε Μπαγκρατιόν-Μουχρανέλι,  Aλεξάντρ Ιρακλίεβιτς Μπαγκρατιόν-Μουχράνσκυ, ( 1 Αυγούστου [20 Ιουλίου Π.Η.] 1853– 12 Νοεμβρίου [20 Οκτωβρίου Π.Η.] 1918) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού πριγκιπικού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού πρώην βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι και απόγονος τού Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας, τού προτελευταίου βασιλιά της Γεωργίας. Στρατηγός στην αυτοκρατορική ρωσική υπηρεσία και μέλος τού άμεσου κύκλου τού τσάρου Νικολάου Β΄, σκοτώθηκε από τους Μπολσεβίκους στη μεταπολεμική αναταραχή στη Ρωσία.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε από τον πρίγκιπα Ηρακλή Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι και την πριγκίπισσα Kετεβάν Αργκουτίνσκι-Ντολγκορούκι στο χωριό Mτσαντιγιβάρι της Γεωργίας, τότε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Σπούδασε στη Σχολή Ιππικού Νικολαέφσκι, εισήλθε στη ρωσική στρατιωτική υπηρεσία το 1874 και έλαβε μέρος στον Ρωσο-τουρκικό πόλεμο (1877-1878) . Προήχθη σε συνταγματάρχη το 1893 και υπηρέτησε στη στρατιωτική περιφέρεια τού Καυκάσου μέχρι το 1902, όταν διορίστηκε διοικητής τού συντάγματος Δραγόνων τού Νίζνι Νόβγκοροντ.

Το 1903 ο πρίγκιπας Αλέξανδρος διαδέχθηκε το τέλος τού εξαδέλφου του Κωνσταντίνου ως επικεφαλής τού υποκλάδου Σίντα Κάρτλι. Τον επόμενο χρόνο διορίστηκε υποστράτηγος και τέθηκε επικεφαλής τού συντάγματος ιππικού τού Σώματος Φρουράς. Το 1905 διορίστηκε υποστράτηγος à la suite στον Τσάρο Νικόλαο Β΄. Ήταν μέλος της Κρατικής Δούμας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και προήχθη σε αντιστράτηγο το 1917. Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους προσπάθησε να φτάσει στην πατρίδα του τη Γεωργία, αλλά συνελήφθη από τους Ερυθρούς Φρουρούς στον Βόρειο Καύκασο και χάθηκε κατά τη διάρκεια μίας μαζικής δολοφονίας αξιωματικών τού Αυτοκρατορικού στρατού στο Πιατιγκόρσκ τον Οκτώβριο του 1918.

Οικογένεια 
Ο Αλέξανδρος επέζησε από την ευγενή σύζυγό του, την οποία νυμφεύτηκε στην Τιφλίδα στις 6 Νοεμβρίου [25 Οκτωβρίου Π.Η.] 1881, τη Mαρία Ντιμιτρίεβνα Γκολοβάστεβνα (Τιφλίδα, 23 Οκτωβρίου [11 Οκτωβρίου Π.Η.] 1855 – Νίκαια, 25 Ιουνίου [12 Ιουνίου Π.Η.] 1932), κόρη τού αντιναυάρχου Ντμίτρι Ζαχάροβιτς Γκολοβάστεφ (13 Ιανουαρίου 1822 - 4 Νοεμβρίου 1886) και της συζύγου Λεωνίδας Εγκορόβνας φον Έσσεν. Αυτή ήταν εκ πατρός εγγονή τού Zάχαρ Αλεξέγιεβιτς Γκολοβάτσεφ και της Βαρβάρας Αλεξάντροβνας Ιβίνας, και εκ μητρός εγγονή Ιγκόρ (Γεωργίου) φον Έσσεν και της Ελισαβέτα Ραϊνγκολντόβνα φαν Σέλτινγκα  . 

Ο Αλέξανδρος απεβίωσε ως εμιγκρέ στη Γαλλία. Επέζησε από δύο από τα παιδιά του:
 Κυρίον (απεβ. σε βρεφική ηλικία το 1898).
 Μαρία (1882-1893).  

Περισσότερο από αυτόν έζησαν δύο άλλα παιδιά του:
 Γεώργιος, που η κόρη του η Λεωνίδα παντρεύτηκε τον Βλαντιμίρ Κυρίλλοβιτς, διάδοχο τού θρόνου της Ρωσίας.
 Νίνα.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Γεωργιανοί ευγενείς
Οίκος του Μουχράνι
Γεώργιος Μπαγκρατιόν του Μουχράνι

Ο Γεώργιος Μπαγκρατιόν, πρίγκιπας τού Μουχράνι,  Γκιόργκι Αλεξάντροβιτς Μπαγκρατιόνι-Μουχράνσκι, ρωσικά: πρίγκιπας Γκεόργκι Αλεξάντροβιτς Μπαγκρατιόν-Μουχράνσκι (28 Ιουλίου [16 Ιουλίου Π.Η.] 1884 – 29 Σεπτεμβρίου 1957) ήταν Γεωργιανός ευγενής και τιτουλάριος επικεφαλής τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού πρώην βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, γιος τού πρίγκιπα Αλεξάνδρου Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι και της πριγκίπισσας Μαρίας Γκολόβατσεβας. Εκπαιδεύτηκε στο Πεζικό Σώμα. Νυμφεύτηκε, τον Ιούλιο του 1908, την Ελένα Σιγκισμούντοβνα Zλοτίσκα-Νοβίνα (Τιφλίδα, 10 Απριλίου 1886 - Μαδρίτη, 25 Απριλίου 1979), κόρη τού Τσέσλαφ-Ζίγκμουντ Ντιμιτρίεβιτς Ζλοτνίκι (Μπορστσέφκα, Πολωνία, Ρωσία, 2 Ιουνίου 1849 - ;) και της πριγκίπισσας Mαριάμ Ελισαβάροβνα Εριστόβα τού Kσάνι (Γεωργία, Ρωσία, 1858 - 1934), μακρινή απόγονο τού βασιλιά τού 18ου αι. Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας. Η Ελένα ήταν εκ πατρός εγγονή τού Ντιμίτρι Αντόνοβιτς Ζλοτνίκι (1805 - 14 Δεκεμβρίου 1865) και της Σελεστίνα Σελεστινόβνα Τρετσιάκ, και εκ μητρός εγγονή τού πρίγκιπα Ελισαμπάρ/Ηλία Γιοργίεβιτς Εριστόβ τού Κσάνι (1810 - 1872, γιος του πρίγκιπα Σάνσε Εριστόβ-Κσάνσκυ) και της πριγκίπισσας Κετεβάν Σαλβάεβνας Εριστόβας (1826 - ; ).  

Ο Γεώργιος Μπαγκρατιόν υπηρέτησε ως στρατάρχης τού Συμβουλίου Ευγενών τού Ντουσέτι στη Γεωργία από το 1916 έως το 1917. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, χαιρέτισε την ανεξάρτητη Γεωργία και πολέμησε κατά των Μπολσεβίκων κατά τη διάρκεια τού Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Ο Γεώργιος επέλεξε να μείνει στη Γεωργία, αντί να ακολουθήσει τη σύζυγο και τα παιδιά του στην εξορία μετά τη σοβιετοποίηση της χώρας το 1921. Ωστόσο, συνελήφθη από τις σοβιετικές αρχές το 1930, αλλά σύντομα αφέθηκε ελεύθερος με τις προσπάθειες τού Ρώσου συγγραφέα Μαξίμ Γκόρκι. Ο Γεώργιος Μπαγκρατιόν άφησε τη Σοβιετική Ένωση και εντάχθηκε στην οικογένειά του, στην ευρωπαϊκή εξορία. Τελικά εγκαταστάθηκε στην Ισπανία το 1944. 

Ο Γεώργιος Μπαγκρατιόν απεβίωσε στη Μαδρίτη της Ισπανίας το 1957. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στη Γεωργία από τον εγγονό του Χόρχε ντε Μπαγκρατιόν το 1995 και ενταφιάστηκαν στον Καθεδρικό Ναό του Ζωντανού Κίονα στη Μτσχέτα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελένα Ζλοτνίκα και είχε τέκνα, που έκαναν σημαντικούς γάμους:
 Ηρακλής 1909-1977, συμμετείχε ενεργά στις γεωργιανές πολιτικές μεταναστευτικές δραστηριότητες. Νυμφεύτηκε την Μαρία δε λας Μερθέδες των Βίττελσμπαχ, κόρη τού πρίγκιπα της Βαυαρίας και της πριγκίπισσας (infanta) της Ισπανίας.
 Μαρία, νοσταλγός της πατρίδας της, επέστρεψε στη Σοβιετική Γεωργία, αλλά συνελήφθη το 1948 και χρειάστηκε να περάσει οκτώ χρόνια στην εξορία στο Μαγκαντάν και απεβίωσε στην Τιφλίδα το 1992.
 Λεονίδα Γεωργίεβνα 1914-2010, παντρεύτηκε τον Βλαντιμίρ Κυρίλλοβιτς Ρομάνοφ μεγάλο δούκα της Ρωσίας και διεκδικητή τού ρωσικού θρόνου.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Γεωργιανοί ευγενείς
Οίκος του Μουχράνι
Ηλίας Ρούμπος

Ο Ηλίας Ρούμπος (γενν. 17 Απριλίου 1931) είναι Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου. Συμμετείχε σε ταινίες του κινηματογράφου κυρίως την δεκαετία 1960 - 1970.   

Γεννήθηκε στο Αρκαδικό Ναυπλίου και σήμερα ζει στο Κερατσίνι.

Πρώτα Χρόνια 

Ο Ηλίας Ρούμπος έζησε τα πρώτα του χρόνια στο Αρκαδικό Ναυπλίου από που και κατάγεται. Είναι ο πέμπτος στη σειρά μεταξύ των οχτώ παιδιών της οικογένειας.  Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο συνέχισε τις σπουδές του στην σχολή κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου, στην Αθήνα, ώστε να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα.  

Στην σχολή φοίτησε δίπλα σε σπουδαία ονόματα του μετέπειτα κινηματογράφου και θεάτρου με δασκάλους , τεράστιου βεληνεκούς, καλλιτέχνες όπως ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ο Κάρολος Κουν, ο Μίκης Θεοδωράκης, κ.α. 

Στην προσωπική του ζωή ήταν παντρεμένος με την Σμυρνιά Στυλιανή Ρούμπου (γένος Μισοκάλου) με την οποία έχουν αποκτήσει 2 παιδιά, τον Δημήτρη και την Βασιλική. Έμειναν μαζί ώσπου εκείνη έφυγε από τη ζωή το 2012.

Καριέρα 
Συμμετείχε σε ελληνικές ταινίες δίπλα σε καταξιωμένους ηθοποιούς (Μάνος Κατράκης, Νίκος Φέρμας, Ίλυα Λιβυκού, Λυκούργος Καλλέργης, Στέφανος Ληναίος, κ.α.). 

Το δραματικό "Ματωμένο Πέπλο" (1960) ήταν η πρώτη ταινία που συμμετείχε, κόβοντας 10.479 εισιτήρια και λαμβάνοντας την 42η θέση ανάμεσα σε 58 ταινίες.

Σημαντικό σταθμό στην σύντομη καριέρα του αποτέλεσε η συμμετοχή στην ταινία "Σπαραγμός" με τον Μάνο Κατράκη που κόπηκαν 68.253 εισιτήρια και κατέκτησε την 63η θέση ανάμεσα σε 93 ταινίες της χρονιάς εκείνης. Στην ταινία αυτή υπό την μουσική επιμέλεια του εξαιρετικού Χρήστου Μουραμπά, εμφανίζονται και τραγουδούν ο Στρατός Διονυσίου και η Ρίτα Σακελλαρίου.

Στην ταινία "Αναστασά" του 1962, υποδύθηκε ένα πλούσιο τσέλιγκα (Σωτήρης) που ερωτεύεται την όμορφη Αναστασία (Μάρλεν Παπούλια) η οποία όμως είναι ερωτευμένη με τον Λιακόπουλο (Κώστας Κακκαβάς) και φτάνει στο σημείο να την απαγάγει, μέχρι που εκείνη καταφέρνει να απαλλαγεί οριστικά. Αξίζει δε, να σημειωθεί ότι η μουσική σύνθεση στην ταινία Αναστασά ανήκει στον αείμνηστο Βασίλη Τσιτσάνη με την μουσική εποπτεία να γίνεται από τον Χρήστο Μουραμπά.

Η τελευταία ταινία που συμμετείχε ο Ηλίας Ρούμπος ήταν το "Γράμμος - Βίτσι". Πολεμική ταινία που αναφέρεται στην περίοδο του εμφυλίου 1946 - 1949 παρουσιάζοντας την εποχή εκείνη με πρωταγωνιστές δύο αδέρφια που πολεμούν με σθένος σε δύο διαφορετικές αντιστασιακές ομάδες - σε αντίπαλα στρατόπεδα. Η ταινία προβλήθηκε την περίοδο 1971 - 1972 κόβοντας συνολικά 42.596 εισιτήρια, κατακτώντας την 67η θέση στις 90 ταινίες εκείνης της εποχής. Στην ταινία πρωταγωνίστησαν μεγάλα ονόματα του ελληνικού κινηματογράφου, όπως η Ίλυα Λιβυκού, ο Λευτέρης Γυφτόπουλος, η Μάρλεν Παπούλια, ο Χριστόφορος Ζήκας, ο Κώστας Μπακάλης, ο Κώστας Θεοδόσης, ο Νικήτας Πλατής, ο Γιώργος Οικονόμου, κ.α.

Εκτός από τις αναφερόμενες ταινίες έχει συμμετάσχει σε πολλές ακόμη με μικρότερους ρόλους ή ακόμη και μόνο δανείζοντας την φωνή του κατά την φωνοληψία. 

Λίγο μετά το 1970 εγκατέλειψε οριστικά την υποκριτική και ασχολήθηκε με τις εργολαβίες οικοδομών.

Φιλμογραφία

Παραπομπές - πηγές
Καταδίωξη των πολεμικών Γκαίμπεν και Μπρέσλαου

Η καταδίωξη των πολεμικών πλοίων Γκαίμπεν (Goeben) και  Μπρέσλαου (Breslau) ήταν ναυτική επιχείρηση που έλαβε χώρα στη Μεσόγειο λίγες ημέρες αφότου ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, όταν πλοία του βρετανικού στόλου της Μεσογείου προσπάθησαν να ανακόψουν την πορεία του γερμανικού καταδρομικού μάχης Goeben και του ελαφρού καταδρομικού Breslau. Τα δύο γερμανικά πλοία κατάφεραν να ξεφύγουν από τον βρετανικό στόλο και πέρασαν από τα Δαρδανέλια στην Κωνσταντινούπολη, όπου ήταν και ο τελικός προορισμός τους. Αφού παραδόθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μετονομάστηκαν σε  Γιαβούζ Σουλτάν Σελίμ (Yavuz Sultan Selim) και Μιντιλού  (Midilli = «Μυτιλήνη») και έλαβαν μέρος σε επιθέσεις εναντίον ρωσικών θέσεων φέρνοντας έτσι την Οθωμανική Αυτοκρατορία στον πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων.

H αποτυχία της βρετανικής επιχείρησης είχε τεράστιες πολιτικές και στρατιωτικές προεκτάσεις. Βραχυπρόθεσμα τερμάτισε ουσιαστικά τη σταδιοδρομία των δύο Βρετανών Ναυάρχων που είχαν αναλάβει την καταδίωξη. Γράφοντας αρκετά χρόνια αργότερα, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, Υπουργός των Ναυτικών τότε, εξέφρασε την άποψη ότι ωθώντας την Τουρκία στον πόλεμο το Γκέμπεν είχε φέρει «περισσότερη σφαγή, περισσότερη δυστυχία και περισσότερη καταστροφή που θα μπορούσε ποτέ να φέρει μια πυξίδα πλοίου».

Εμπόλεμη κατάσταση
Αμέσως μετά τη δολοφονία του διαδόχου Φραγκίσκου Φερνινάνδου στο Σαράγεβο στις 28 Ιουνίου 1914, ο ναύαρχος Βίλχελμ Σουχόν τα πλοία του οποίου ναυλοχούσαν στη Χάιφα, εκτίμησε σωστά ότι το γεγονός αυτό θα είχε δυσάρεστες συνέπειες για τη Γερμανία, και ότι είχε καθήκον να προετοιμάσει τα πλοία του, για να αντιμετωπίσουν κήρυξη πολέμου, καθώς ήξερε ότι το καθήκον του στόλου ήταν να αναχαιτίσει και να παρεμποδίσει τα πλοία που θα μετέφεραν Γάλλους αποικιακούς στρατιώτες από την Αλγερία. Έτσι αποφάσισε - όσο είχε ακόμα καιρό να οδηγήσει τα πλοία του στο αυστριακό λιμάνι της Πούλα, προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες επιδιορθώσεις.

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βίσιανη Σερρών

Η Βίσιανη είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σερρών του Νομού Σερρών.

Παραπομπές 

Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών
Δήμος Σερρών
Νικόλαος Μπαγκρατιόν του Μουχράνι

Ο πρίγκιπας Νικόλας Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι, , (1807 – 1864) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού Οίκου τού Μουχράνι.

Βιογραφία 
Ήταν γιος τού πρίγκιπα Εντισέρ Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι (γενν. 1787), γιου τού Ιβάνο (1727-1793), γιού τού Λέβαν (+1739), γιου τού πρίγκιπα Παπούνα τού Μουχράνι (1651-1717), γιου τού πρίγκιπα Κωνσταντίνου Α΄ τού Μουχράνι (+1667).

Ο πρίγκιπας Νικόλαος απεβίωσε στις 10 Μαΐου 1864.

Οικογένεια 
Στις 11 Νοεμβρίου 1823 νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Τάμαρ Γιοργιάντζε (1813–1878) και απέκτησε τους εξής12 πρίγκιπες Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι:
 Σαλόμε (1825–1869).
 Nίνα (1830–1843).
 Mαριάμ (γεννήθηκε το 1832).
 Iρακλί (1833–1857).
 Γεώργιος (1834–1882).
 Νίκο Μπαγκρατιόν πολέμησε εθελοντικά μαζί με τους Μπόερ.
 Mάρθα (1836–1892).
 Aλεξάντερ (1838-1841).
 Άννα (1839–1913).
 Mακρίνα (1842–1919).
 Eλένη (γεννήθηκε το 1844).
 Eλισάβετ (γεννήθηκε το 1844).
 Eλιζμπάρ (1861–1888).

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 ბაგრატიონები: სამეცნიერო და კულტურული მემკვიდრეობა, თბილისი, 2003 The Bagrations: Scientific and Cultural heritage, Tbilisi, 2003
 მუხრანბატონები: ნიკოლოზ ედიშერის ძე მუხრანბატონი Lords of Mukhrani: Nikoloz Edisheris dze Mukhranbatoni

 
Οίκος του Μουχράνι