Ιωάννης Νίκου

Ο Γιάννης Νίκου είναι Ελληνο-Ιρλανδός ζωγράφος, απόφοιτος της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών. Ανήκει στούς ελάχιστους Έλληνες ζωγράφους που εμπνέονται από τη Μυθολογία και την Ιστορία συνδυάζοντας τες με το Φανταστικό και τον Μαγικό Ρεαλισμό. Ο Ιταλός ιστορικός τέχνης Mauro Bocci έγραψε για τον Ιωάννη Νίκου "Σαν τον Αρχαίο Λουκιανό, ο Γιάννης Νίκου, δημιουργεί όνειρα «κοινά» για όλους μας, στο όνομα της Τέχνης".

Βιογραφικό

Ο Γιάννης Νίκου,είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους και κύριος εκπρόσωπος του «Μαγικού Ρεαλισμού».

Στην ιδιαίτερα συμβολιστική ζωγραφική του έχει προσθέσει και υπερρεαλιστικά στοιχεία από την πρώτη περίοδο δουλειάς του (1970-1990),δημιουργώντας έτσι μια πολύ προσωπική και αναγνωρίσιμη ταυτότητα .

Ο Γιάννης Νίκου σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, από το 1965 ως το 1970, με δασκάλους τους Γ. Μαυροΐδη, Ν. Νικολάου  και Γ. Μόραλη στη ζωγραφική και την Έλλη Βοϊλα στο ψηφιδωτό. Εκείνη την περίοδο σπούδασε παράλληλα υποκριτική και σκηνογραφία στη Σχολή Θεάτρου και Κινηματογράφου Αθηνών, καθώς και κλασσική κιθάρα. Ασχολήθηκε  με την τοιχογραφία κι έκανε σκηνογραφίες και κοστούμια για θεατρικές παραστάσεις.

Μεταξύ διαφόρων διακρίσεων,έχει επιλεγεί να εκποσωπήσει την Ελλάδα στην έκθεση της ΕΟΚ «150 νέοι ζωγράφοι της Κοινότητας». Το 1984, ο Δημήτρης Αρβανίτης παρουσίασε το έργο του Γ.Νίκου στην ταινία «Ο σουρρεαλισμός στην Ελληνική ζωγραφική», που πήρε το α' βραβείο ταινίας μικρού μήκους στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Εκεί Κατά την περίοδο όπου ζει στην Ιταλία (1985-1990), η Νομαρχία της Umbria και το υπουργείο Τουρισμού, τον βραβεύουν για την δουλειά του ενώ η Διεθνής Επιτροπή Τέχνης του Lugano του απονέμει τον τίτλο του magister και περιλαμβάνει το έργο του στην ειδική έκδοση «Πρωταγωνιστές της Ιταλικής Τέχνης» Το 1988 συμμετέχει στην VII Ευρωπαϊκή Biennale στην Ρώμη,όπου του απονέμεται και το βραβείο σχεδίου,για τον Κύκλο του “έργα  με μολύβι”.

Για το πολιτιστικό του έργο βραβεύθηκε στη Γένοβα με ειδικό βραβείο από την UNICEF,ενώ ιδιαίτερα τιμητική ήταν η έκθεση του στο Palazzo Spinola(Γένοβα 1987),όπου εξέθεσε για πρώτη φορά ξένος καλλιτέχνης.

Το 2004 ,το έργο του τιμήθηκε σε σημαντική έκθεση από τον Δήμο Θεσσαλονίκης,ενώ το 2007 τιμητικές ήταν και οι εκθέσεις του στο “Μουσείο Βορρέ”(Αθήνα) καθώς και στο “Αρχαιολογικό Μουσείο Καβάλας”. Το 2009 πραγματοποιήθηκε ιδιαίτερης σημασίας έκθεση (με 56 ελαιογραφίες,μεγάλων διαστάσεων συνθέσεις και σχέδια) τιμητική από τον Δήμο Αθηναίων,στο Γκάζι.  To 2016, κυκλοφόρησε  μια εξαιρετική αναμνηστική συλλεκτική έκδοση με 3 ασημένια νομίσματα από αντίστοιχα έργα του “Βιβλικού Κύκλου” του καλλιτέχνη, από τo Cook island. Εργα του “Βιβλικού Κύκλου” του υπάρχουν επίσης στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως,στην Μητρόπολη Δράμας καθώς και στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου. Ο Γιάννης Νίκου ασχολήθηκε επίσης με την Γλυπτική,γοητευμένος πάντα ,όπως βλέπουμε και στην ζωγραφική του,με τον όγκο και την τρισδιάστατη πραγματικότητα.Το 2017,έκανε το πρώτο του γλυπτό βασισμένο στον θεματικό του Κύκλο “Αbstraction” και στο έργο “Εξέλιξη”. Το γλυπτό παρουσιάστηκε στην ατομική, τιμητική του έκθεση από τον Δήμο Αμαρουσίου,στην Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη “Σπύρος Λούης”,τον Δεκέμβριο του 2017.

Έχει παρουσιάσει ως τώρα το έργο του σε πολλές ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βρυξέλλες, Μιλάνο, Μπρέσια, Γένοβα, Ρώμη,Λονδίνο,Λευκωσία, Τορόντο ,καθώς και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού. Συμμετείχε επίσης σε ομαδικές στην Βασιλεία, Παρίσι, Σπολέττο, Τόντι, Ρώμη, Τορίνο, Σαβόνα, Μάλτα, Ν.Υόρκη, Τορόντο, Αμβέρσα και Λευκωσία. Εκτενείς αναλύσεις και αναφορές για το έργο του γίνονται σε λεξικά και βιβλία τέχνης, ενώ πίνακές του υπάρχουν σε Μουσεία και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Από την Ιταλία επέστρεψε για να πραγματοποιήσει ένα παλιό του όνειρο, αν και άνθρωπος της μεγαλούπολης: τη δημιουργία ενός δικού του χώρου μέσα στη φύση, όπου ζει και ζωγραφίζει μέσα σε ιδανικές συνθήκες. Στο έργο του, συναντάμε μια ιδιαιτερότητα ασυνήθιστη  για την εικαστική πραγματικότητα. Ευρύτατη θεματολογία κατανεμημένη σε ενότητες, που φιλοτεχνούνται χρονολογικά παράλληλα και δεν αποτελούν διαφορετικές περιόδους του καλλιτέχνη. Αυτές οι θεματικές ενότητες είναι: ο “ Παγανιστικός – Αλληγορικός Κύκλος ”, ο “ Ρομαντικός Κύκλος ”, “ o  Kόσμος των Αγγέλων ”, ο “ Βιβλικός Κύκλος – Αποκάλυψη ”, ο “ Μεσαιωνικός Κύκλος ”, ο “ Μυθολογικός Κύκλος ”,  ο “ Ιστορικός  Κύκλος ”, οι “  Θαλασσογραφίες  και  Ναυμαχίες ”,ο Μοντέρνος Κύκλος ”, “ο Kόσμος με τις Μάσκες”,τα “ Πορτραίτα ”,ο “Χορός και Μουσική” και τέλος τα “ Έργα με μολύβι ”.

Στο σημείο αυτό, πρέπει να σημειωθεί, ότι η θεματολογία του σε ορισμένους κύκλους, όπως ο  “ Μεσαιωνικός ”, ο “Παγανιστικός – Αλληγορικός”, και ο “Ρομαντικός”, είναι επηρεασμένη από την καταγωγή  του Γιάννη Νίκου, που από την πλευρά της μητέρας του, είναι Αγγλοϊρλανδική. Αξιομνημόνευτες είναι οι επικών διαστάσεων ελαιογραφίες  του ,με θέματα από την Μυθολογία και την Ιστορία ,όπως ενδεικτικά, η “Τριλογία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου(8x2m.)”,Ο Χορός της Περσεφόνης(5,60x1,90cm)”,“ο Μέγας Αλέξανδρος στην Ασία”(5,40x2m), καθώς και πολλές άλλες συνθέσεις που βρίσκονται σε Μουσεία και συλλογές …

Εξέχοντα ρόλο στη ζωγραφική του έχει το σχέδιο, που το χειρίζεται με τόση δύναμη και επιδεξιότητα, ώστε έργα αποκλειστικά φτιαγμένα με μολύβι να έχουν την σημαντική μιας ελαιογραφίας, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν  ιστορικοί τέχνης που έχουν μελετήσει τη δουλειά του. “...παλμικό, υπερευαίσθητο, κινητικό, το σχέδιο του Γιάννη Νίκου εξασφαλίζει πολύ γερά θεμέλια στα λάδια του, ανακηρύσσοντας τον συγχρόνως μεγάλο μαίτρ”. (Δρ. Ντόρα Ρογκάν, ιστορικός Τέχνης, «Art and Living», Αθήνα 1996). Λόγω της πληθωρικής του φαντασίας και της σχεδιαστικής του δεινότητας έχει χαρακτηριστεί ως “εικαστικός Spielberg”.

Το 2016, ως αναγνώριση του πολυδιάστατου  και σημαντικού έργου του,έγινε η σύσταση του “Κέντρου Ζωγραφικής Γιάννη Νίκου”,που έχει ως αντικείμενο και σκοπό,τη μελέτη και διάδοση του έργου του.Τον Νοέμβριο του 2018,έγινε η έναρξη της λειτουργίας του Κέντρου Ζωγραφικής Γιάννη Νίκου στο Μόναχο (Αnkauf am Nordbad ,Schleißheimer Straße 119,ex Sparda Bank Filiale,80797 München ).Εκεί σε μιά μόνιμη έκθεση έργων του,το κοινό θα μπορεί να γνωρίσει και να μυηθεί στον μαγικό κόσμο της Τέχνης του Γιάννη Νίκου,για πρώτη φορά στην Γερμανία. Παράλληλα από τον Φεβρουάριο του 2019, λειτουργεί το “Κέντρο Ζωγραφικής Γιάννη Νίκου” ,στην Αθήνα(Αγίας Παρασκευής 11,Χαλάνδρι),με μόνιμη έκθεση έργων του καλλιτέχνη,επιλεγμένων από όλους τους θεματικούς του Κύκλους. Θα άξιζε στο σημείο αυτό να αναφερθούμε στα λόγια του Ιταλού Ιστορικού Τέχνης,Μauro Bocci ,για τον Γιάννη Νίκου και το έργο του: “Ετσι λοιπόν, όπως ο Αρχαίος Λουκιανός,ο Γιάννης Νίκου με τη ζωγραφική του,δημιουργεί όνειρα ξεχωριστά για τον καθένα μας,στο όνομα της Τέχνης”

Ο Γιάννης Νίκου για το έργο του 
Μου έχει επανειλημμένα ζητηθεί να αναλύσω, να εξηγήσω τους συμβολισμούς που χρησιμοποιώ, το νόημα των συνήθως πολυπρόσωπων συνθέσεών μου. Γι’ αυτό το λόγο, αναλαμβάνω ο ίδιος την ευθύνη της ξενάγησης των θεατών στον κόσμο μου, έναν κόσμο του οποίου έχω οργανώσει την γεμάτη παραβολές και σύμβολα δομή, κι είναι επόμενο να γνωρίζω καλλίτερα από κάθε άλλον την ερμηνεία του. Σπούδασα ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και στα Μουσεία της Ευρώπης. Μελέτησα τον Bosch, τον van der Weyden, τον Breughel, τον Cranach, τον Γκρέκο κι όλους τους μεγάλους δημιουργούς, γιατί είναι γνωστό ότι παρθενογένεση δεν υπάρχει κι από το μηδέν γεννιέται το μηδέν.

Από παιδί είχα ένα όραμα αυτόματα σουρεαλιστικό, προτού ακόμα συνειδητοποιήσω τι ήταν τα θέματα που ζωγράφιζα, γιατί ζωγραφίζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Με τραβούσε ο κόσμος του φανταστικού, του μύθου, της αλληγορίας. Σ’ αυτόν τον φανταστικό κόσμο, τα σύμβολα παίζουν τον κυρίαρχο ρόλο και με βοηθούν να ταξιδεύω στο χώρο του «μαγικού ρεαλισμού».

Συνειδητοποιημένα λοιπόν, κατέληξα σ’ ένα οργανωμένο συμβολισμό και φεύγοντας απ’ τον καθαυτό «σουρεαλισμό» πέρασα στον «μαγικό ρεαλισμό». Είμαι συμβολιστής φύσει και θέσει. Τα μεγάλα κείμενα της ανθρωπότητας-Μυθολογία, Βίβλος, Αποκάλυψη, Βέδδες, ήταν συμβολικά και λειτούργησαν μέσ’ απ’ την παραβολή. Το ίδιο πιστεύω και για την εικόνα. Μου αρέσει να διηγούμαι ιστορίες και μια εικόνα, ως γνωστό, ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Αναζητώ σε εικόνες πέρα απ’ τον «πραγματικό κόσμο», σύμβολα που θα με βοηθήσουν ν’ αποδώσω καταστάσεις σημερινές, το τι συμβαίνει γύρω μας, μ’ ένα τρόπο ποιητικό αλλά και διαχρονικό σαν μήνυμα.

Τη ζωγραφική μου, τη βλέπω περισσότερο σαν μια θεατρική παράσταση… Κινείται και συνδέει με αόρατα νήματα τον κόσμο του πεπερασμένου με το υπερβατικό, το μικρόκοσμο με το μεγάκοσμο. Σ’ αυτό το χώρο οσμίζομαι, ανιχνεύω και ενεργώ, σκηνοθετώντας την παράστασή μου που πρέπει να’ ναι ολοκληρωμένη: με τους υποκριτές, το μύθο και το σκηνικό της. Οι εικόνες – πίνακες, όταν σκέφτομαι, πέφτουν καρρέ-καρρέ, κινηματογραφικά. Λατρεύω το θέαμα, το Θέατρο, τον κινηματογράφο, γι’ αυτό παράλληλα με τη ζωγραφική σπούδασα υποκριτική, σκηνογραφία, καθώς και Κλασσική Μουσική.

Αυτές οι γνώσεις σε συνδυασμό με την συνεχή μελέτη της Ιστορίας, της Λογοτεχνίας, της Ποίησης, πιστεύω ότι με βοήθησαν στη δημιουργία ενός πιο ολοκληρωμένου εικαστικού οράματος. Από φοιτητής ήδη, επιχείρησα τις πρώτες μεγάλες συνθέσεις, στην κυριολεξία μεγάλες, εφόσον μιλάμε για έργα διαστάσεων 3 και 4 μέτρων, με Ιστορικά, μυθολογικά και άλλα θέματα,τα οποία με τον καιρό δημιούργησαν τις θεματικές μου ενότητες, τους διαφορετικούς μου Κύκλους

Είναι αυτονόητη λοιπόν, αφού μιλάμε για έργα τέτοιων διαστάσεων και σύνθεσης, η σχέση που έχω μ’ αυτό το τεράστιο κεφάλαιο της ζωγραφικής που λέγεται σχέδιο. Το σχέδιο, το μολύβι, έχει πρωτεύουσα θέση στο έργο μου και την καρδιά μου. Αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση, την βάση για την δομή κάθε έργου μου.

Παράλληλα, με τα χρώματα που χρησιμοποιώ απευθύνομαι στο συναίσθημα το κατ’ εξοχή μέσο υποβολής του θεατή για την μύηση του στον φανταστικό κόσμο της τέχνης μου, αφού θεωρώ την ύπαρξη αυτού του μυημένου θεατή, ως προϋπόθεση για την λειτουργία της Τέχνης γενικότερα. Ο βασικός μου σκοπός είναι να επικοινωνήσω μέσω της ζωγραφικής μου με το ασυνείδητο του ατόμου, εκεί όπου λειτουργούν τα αρχέγονα σύμβολα.

Θέλω τον θεατή να βρίσκεται μέσα στο έργο μου, να συμμετέχει στα δρώμενα κατά τα πρότυπα της αρχαίας τραγωδίας και όχι απλά να χαζεύει το έργο λόγω επιτυχημένης παράθεσης σχημάτων και χρωμάτων. Πετυχαίνοντας αυτή την ποιότητα συγκίνησης του θεατή, έχω πετύχει τον σκοπό μου.

Μ’ αυτή τη βάση, η θεματογραφία μου θίγει, χωρισμένη σε θεματικές, ότι απ’ την αρχή της Δημιουργίας απασχόλησε στην εξέλιξη του πλανήτη μας. Η διάφορη θεματογραφία, αλλά και η «διαφορά» των έργων που σπάει την λεγόμενη ενότητα έργου, είναι μόνο φαινομενική. Στηρίζονται όλα σε μια μαθηματική εξίσωση στην οποία αλλάζει μόνον ο Χ κάθε φορά, δηλαδή η ζητούμενη εικαστική λύση - που είναι και η πρόκληση – σε κάθε νέο έργο. Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης αφού ξεπεράσει στην αρχή της πορείας του το «τεχνικό μέρος» - το ένα χρώμα δίπλα στο άλλο, το σχέδιο - μετά αρχίζει να ζωγραφίζει, δηλαδή να απεικονίζει απρόσκοπτα, ό,τι τον προκαλεί κι ερεθίζει πνευματικά.

Τα θέματα μου επέλεξα, ή καλλίτερα με επέλεξαν, άλλοτε με πλήρη συνείδηση για αυτό που ήθελα να δώσω, κι άλλοτε με κατάκλυσαν αρχικά κι η συνειδητοποίηση ακολούθησε όσο διαμορφωνόταν το έργο μου και πάντα πριν βγει στον μουσαμά. Ποτέ όμως δεν μου συνέβη, κι αυτό οφείλω να το πω για όποιον έχει επικοινωνήσει με την δουλειά μου, να κάνω ένα έργο χωρίς την απόλυτη αίσθηση του μηνύματος που εκπέμπει, χωρίς να ελέγχω αυτό που ζωγραφίζω. Ούτε μια πινελιά δεν είναι τυχαία, δεν πιστεύω στο τυχαίο, γιατί το όραμα μου, είναι ολοκληρωμένο.

Για την δημιουργία κάθε έργου μου έχει, παράλληλα με την σύλληψη του, ολοκληρωθεί η ενορχήστρωση των εκφραστικών μέσων, σχέδιο-χρώμα-μορφή, όπου τον κυρίαρχο ρόλο έχει το σχέδιο: η αρμονική διαίρεση του χώρου σε φόρμες, σε σχήματα.

Ζωγραφίζοντας λοιπόν, συμμετέχω απόλυτα, διασκεδάζω, συμπάσχω και ταυτόχρονα αποστασιοποιούμαι με τρόπο που να γίνομαι ο πρώτος θεατής του έργου μου και όπως θέλω να πιστεύω, ο πιο αυστηρός.

Εκθέσεις 
1967 	9η Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση , Ζάππειο Μέγαρο - Αθήνα

1969 	10η Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση , Ζάππειο Μέγαρο - Αθήνα

1969 	Έκθεση νέων ζωγράφων και γλυπτών της Σχολής Καλών  Τεχνών  Αθηνών , Βρετανικό Συμβούλιο, Αθήνα

1970 	Έκθεση αποφοίτων Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών, Αθήνα

1971 	11η Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση, Ζάππειο Μέγαρο, Αθήνα

1972 	Έκθεση νέων καλλιτεχνών, Ελληνοαμερικανική Ένωση, Αθήνα

1972 	Γκαλερί «Κρεωνίδης», (ατομική), Αθήνα

1975 	Γκαλερί «Κρεωνίδης», (ατομική), Αθήνα

1976 	Γκαλερί «Ο», Αθήνα

1977 	Γκαλερί «L'angle aigu», (ατομική) Βρυξέλλες

1977 	Διεθνής έκθεση ζωγραφικής, Βασιλεία , Ελβετία

1977 	Γκαλερί "Artmedia", Παρίσι

1977 	Γκαλερί «Ο», Τέχνη χωρίς σύνορα, Αθήνα

1981 	Γκαλερί «Αργώ», Αθήνα (ατομική)

1981 	Γκαλερί «Αργώ», Αθήνα

1982 	Έκθεση νέων ζωγράφων της ΕΟΚ, Εθνικό Ωδείο Αθηνών

1984 	Γκαλερί "Athenaeum Art Gallery", Αθήνα (ατομική)

1984 	Μercato Internazionale d'Arte, Todi - Ιταλία

1984 	Festival dei due mondi, Spoleto - Ιταλία

1985 	Mercato Internazionale d' Arte,  Todi - Ιταλία

1985 	Γκαλερί "Athenaeum Art Gallery", Αθήνα

1986 	Γκαλερί "Interarte", Milano, Ιταλία (ατομική)

1987 	Γκαλερί «Αντήνωρ», Αθήνα

1987 	Γκαλερί "San Michele", Brescia - Ιταλία (ατομική)

1987 	Γκαλερί "Del Bello", Toronto - Καναδάς

1987 	Πολιτιστικό Κέντρο "Tunnel", Palazzo Spinola, Ατομική -  Τιμητική, Genova - Ιταλία

1987 	Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο "II Brandale", Savona - Ιταλία (ατομική)

1986-90 Παρουσίαση «Μουσείου Βορρέ», στις ΗΠΑ και Καναδά

1988 	Συλλογική  Ιταλών Καλλιτεχνών, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Τορίνο - Ιταλία

1988 	VIII Ευρωπαϊκή Biennale, Roma, Ιταλία

1988 	Βiennale Tέχνης, Μάλτα

1988 	Γκαλερί «Αντήνωρ», Αθήνα (ατομική)

1990 	Γκαλερί «Αστρολάβος», Αθήνα

1994 	Γκαλερί «Αργώ», Αθήνα (ατομική)

1994 	Γκαλερί «Ειρμός», Θεσσαλονίκη (ατομική)

1995 	Αίθουσα Τέχνης Τρικάλλων (ομαδική με θέμα την Αποκάλυψη)

1996 	Γκαλερί «Αργώ», Αθήνα

1998 	Γκαλερί «Αργώ», Αθήνα (ατομική)

2000 	«Art Club», Θεσσαλονίκη (ατομική)

2003-04 Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης - ΛΗ' Δημήτρια,  Ατομική - Τιμητική, Αποθήκη Γ'  Λιμάνι – Θεσσαλονίκη.

2006 	Γκαλερί «Αργώ», Αθήνα (ομαδική με θέμα την "Mona Lisa")

2007 	«Μουσείο Βορρέ», Ατομική - Τιμητική, Αθήνα

2009 	«Αρχαιολογικό Μουσείο Καβάλας», Ατομική - Τιμητική,  Καβάλλα

2009 	«Τεχνόπολις» (αίθουσα Δ12, Γκάζι) του Δήμου Αθηναίων, Ατομική - Τιμητική, Αθήνα

2012 	Τα Χρώματα της Ευρώπης, Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα», Αθήνα

2012 	Πολυχώρος Τέχνης και Πολιτισμού «Μύλος», «Έλληνες Θεοί και Ήρωες»,Θεσσαλονίκη

2013 	Αίθουσα Τέχνης «Φ.Α.Α.Θ», Θεσσαλονίκη (ατομική)

2013 	Ολυμπιακά Ακίνητα Γουδή – Κέντρο Ιππασίας  «Έλληνες Θεοί και Ήρωες»,  Ατομική,  Αθήνα

2014   « Da Vinci »  club, ( ατομική ), Αθήνα.

2014 «Κέντρο Τέχνης Καστέλας », Πειραιάς

2014 « Knights Templar », UK Sommelier Association , Λονδίνο

2014 « Πρώτη σελίδα », art idea club, « Artzone 42 Gallery », Αθήνα

2015 « Towers Gallery », Σόφια, (ατομική)

2015 « Art Spyral », Μύκονος , ( ομαδική)

2015 « London Art Collective » Λονδίνο, ( ατομική)

2016 « Leader Academy », Βουλγαρία, ( ατομική )

2016 «Greek Light»,Hamptons, U.S.A

2016  «Πολιτιστικό Κέντρο Στροβόλου» , Λευκωσία, Κύπρος, ( ατομική)

2017   Δήμος Δράμας ,ατομική τιμητική , αίθουσα «Ελευθερία»,ως «Κέντρο Ζωγραφικής Γιάννη Νίκου»

2017  Δημοτική Ολυμπιακή Πινακοθήκη Αμαρουσίου «Σπύρος Λούης»,ατομική τιμητική ως «Κέντρο Ζωγραφικής Γιάννη Νίκου»

2019 Ατομική έκθεση με την ευκαιρία της επίσημης λειτουργίας του «Κέντρου Ζωγραφικής Γιάννη Νίκου» στο Μόναχο-Γερμανία.

Γνωστά έργα ζωγραφικής του Γιάννη Νίκου
 «Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στις επάλξεις, ξημερώματα 29ης Μαΐου 1453».
 «Αγγελοπαγίδα».
 «Αναζητώντας το Γκράαλ».
 «Εξωθεν των τειχών».
 «Άγγελοι χαμένοι μέσα στο πλήθος».
 «Ο δεύτερος Άγγελος της Αποκάλυψης».
 «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο μύθος».
 «Οι φύλακες του ναού».
 «Η ναυμαχία της Σαλαμίνας».
 «Το πέρασμα του Αχέροντα».
 «Εκάτη: τρίμορφη θεά»
 .«Ο Διδάσκαλος»

Περισσότερα έργα στο https://web.archive.org/web/20191217211630/https://iannisnikou.gr/

Παραπομπές

Έλληνες ζωγράφοι