joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου Ελλάδας

Το Πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου Ελλάδας αποτελεί την κορυφαία διοργάνωση στην Ελλάδα και διοργανώνεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων (Ε.Ο.Χ.Α). Το πρωτάθλημα ξεκίνησε τη σεζόν 1988-89 και αποτελείται από 9 ομάδες. Τους περισσότερους τίτλους κατέχουν οι Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι Αθηνών οι οποίοι έχουν κατακτήσει 6 πρωταθλήματα και ακολουθεί ο Άρης Θεσσαλονίκης με 4. Την περίοδο 2010-11 πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε ο  Άρης Θεσσαλονίκης. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Άρης Θεσσαλονίκης ήταν πολλές χρονιές εκτός συμμετοχής ενώ την περίοδο 2010-2011 μετά από απουσία πολλών ετών που συμμετείχε ξανά κατέκτησε με σχετική ευκολία το πρωτάθλημα.

Ιστορία 
Το Πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου Ελλάδας διεξαγόταν σε μία κατηγορία από το 1989 μέχρι το 2000. Το 2000 ήταν η τελευταία χρονιά που έγινε, επειδή έκλεισαν και τα δυο παγοδρόμια που υπήρχαν στην Ελλάδα, αυτό του Μοσχάτου στην Αθήνα και της Θεσσαλονίκης. Το πρωτάθλημα ξανάρχισε το 2008. Τα σωματεία βρίσκονταν σε αδράνεια και η εθνική ομάδα προπονείται και δίνει αγώνες στην Σόφια της Βουλγαρίας. Υπήρχαν μόνο έξι σύλλογοι που συμμετείχαν σε όλα τα πρωταθλήματα, αυτοί ήταν  Ο Τάρανδος Μοσχάτου, Οι Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι ,Ο Άρης, οι Άβαντες Χαλκίδας , ο Π.Α.Σ. Πειραιά  και οι Τιτάνες Θεσσαλονίκης.

Πρωταθλητές 

 1988–89: Άρης Θεσσαλονίκης
 1989–90: Άρης Θεσσαλονίκης
 1990–91: Άρης Θεσσαλονίκης
 1991–92: Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι Μοσχάτου
 1992–93: Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι Μοσχάτου
 1993–94: Δεν διεξήχθη
 1994–95: Δεν διεξήχθη
 1995–96: Δεν διεξήχθη
 1996–97: Δεν διεξήχθη
 1997–98: Δεν διεξήχθη
 1998–99: Δεν διεξήχθη
 1999–2000: Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι Μοσχάτου

 2000–01: Δεν διεξήχθη
 2001–02: Δεν διεξήχθη
 2002–03: Δεν διεξήχθη
 2003–04: Δεν διεξήχθη
 2004–05: Δεν διεξήχθη
 2005–06: Δεν διεξήχθη
 2006–07: Δεν διεξήχθη
 2007–08: Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι Αθηνών
 2008–09: Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι Αθηνών
 2009–10: Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι Αθηνών
 2010–11: Άρης Θεσσαλονίκης
 2011–12: Δεν διεξήχθη
 
 2012–13: Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι Αθηνών
 2013–14: Δεν ολοκληρώθηκε
 2014–15: Δεν διεξήχθη 
 2015–16: Δεν διεξήχθη
 2016–17: Τάρανδος Μοσχάτου
 2018:  Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι Αθηνών

Σύνολο τίτλων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ομοσπονδία Ε.Ο.Χ.Α
 Επίσημη ιστοσελίδα των παικτών της Εθνικής Ομάδας Χόκεϊ επί Πάγου
 -  Επίσημη ιστοδελίδα των Ιπτάμενων Παγοδρόμων
 Ομάδα Χόκεϊ στη Χαλκίδα «Άβαντες»

Πρωταθλημα Ανδρων
Ελλάδα
Χοκει επι παγου
Πρωτάθλημα Ελλάδας χειροσφαίρισης γυναικών



Ιστορία 
Το Πρωτάθλημα Ελλάδας γυναικείας χειροσφαίρισης ξεκίνησε το 1982 και τα πέντε πρώτα χρόνια διεξήχθη με τη μορφή Πανελληνίου Πρωταθλήματος σε δύο φάσεις, την προκριματική με ομίλους συγκροτημένους βάσει γεωγραφικών κριτηρίων και την τελική πανελλήνια φάση όπου αναδεικνυόταν ο πρωταθλητής. 

Την αγωνιστική περίοδο 1986-87 διεξήχθη πρώτη φορά ως πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής με τη συμμετοχή έξι συλλόγων (Αθηναϊκός, Μέγας Αλέξανδρος Γιαννιτσών, Άρης Νίκαιας, Γ.Ε. Βέροιας, Β.Α.Ο. και Έσπερος Πάτρας). Από την περίοδο 1993-94 έλαβε τη σημερινή του ονομασία, "Α1 Εθνική Κατηγορία". 

Τους περισσότερους τίτλους έχει κατακτήσει η Αναγέννηση Άρτας με 12. Κάτοχος του τίτλου για το 2022 είναι ο Π.Α.Ο.Κ..

Οι πρωταθλήτριες Ελλάδας στη χειροσφαίριση

Σύνολο τίτλων

Νταμπλ 
Νταμπλ τίτλων έχει επιτευχθεί 26 φορές από 6 διαφορετικές ομάδες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ελληνική ομοσπονδία χειροσφαίρισης
 Πρωταθλητές .

Δείτε επίσης 
 Κύπελλο Ελλάδος χειροσφαίρισης γυναικών
 Πρωτάθλημα Ελλάδας χειροσφαίρισης ανδρών
 Κύπελλο Ελλάδος χειροσφαίρισης ανδρών.

 
 
Χειροσφαιριση Γυναικων
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης OPEN

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση του αθλήματος της κολύμβησης στην Ελλάδα και διεξάγεται από την Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος.

Ιστορία 
Διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1928 απ' την ΕΚΟΦ (σημερινή ΚΟΕ), αφού έως τότε την εποπτεία του πρωταθλήματος την είχε ο ΣΕΓΑΣ ο οποίος υπήρξε ο επίσημος φορέας του πρωταθλήματος από το 1923. Για πολλά χρόνια το πρωτάθλημα κολύμβησης περιελάμβανε εκτός απ' τα κολυμβητικά αγωνίσματα, τα αγωνίσματα των καταδύσεων και τα τελικά του πρωταθλήματος γουότερ πόλο, απ' τα οποία έβγαινε βάσει βαθμολογίας ο πρωταθλητής σύλλογος, ο οποίος όμως δεν ήταν απαραίτητα και ο πολυνίκης της εκάστοτε διοργάνωσης.

Το 1940 εγκαινιάστηκε το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο που βρίσκεται στο Ζάππειο στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Εθνικού Αθηνών και του Όμιλου Αντισφαίρισης Αθηνών. Μέχρι τότε το όλοι οι αγώνες κολύμβησης και υδατοσφαίρισης γίνονταν στις προκυμαίες των λιμανιών. Τις δεκαετίες του ΄50, του ΄60 και του ΄70 το πρωτάθλημα κολύμβησης αποτελούσε το κορυφαίο αθλητικό και κοσμικό γεγονός του καλοκαιριού και πλήθος κόσμου έσπευδε για να το παρακολουθήσει.

Απ' την σεζόν 1967-68 το πρωτάθλημα καταδύσεων ανεξαρτητοποιήθηκε. Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 το επίκεντρο των δραστηριοτήτων μεταφέρθηκε στο Ιλίσιο Κολυμβητήριο. Πολυνίκης της διοργάνωσης είναι ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. ο οποίος έχει αναδειχθεί 63 φορές πρωταθλητής Ελλάδος και είναι και ο σημερινός κάτοχος του τίτλου.

Οι αγώνες

Τόποι διεξαγωγής

Κορυφαίοι πανελληνιονίκες 
Ως τους αγώνες του 2022.

Πρωταθλητές σύλλογοι

Διοργανώσεις υπό τον ΣΕΓΑΣ
Κάρλο Καρρά

Ο Κάρλο Καρρά (Carlo Dalmazzo Carrà, 11 Φεβρουαρίου 1881 – 13 Απριλίου 1966) ήταν Ιταλός ζωγράφος και κεντρική φυσιογνωμία του κινήματος του φουτουρισμού που αναπτύχθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην πόλη Quargnento της Ιταλίας το 1881. Από την ηλικία των 12 ετών εργάσθηκε ως διακοσμητής. Το διάστημα 1899-1900 ο Καρά βρίσκεται στο Παρίσι, όπου έρχεται σε επαφή με τη σύγχρονη γαλλική καλλιτεχνική παραγωγή και εργάζεται ως διακοσμητής στην έκθεση Exposition Universelle. Επιστρέφει στο Μιλάνο το 1901 και το 1906 εγγράφεται στην Ακαδημία της Μπρέρα, όπου σπουδάζει ζωγραφική υπό τον Cesare Tallone. Στις 11 Φεβρουαρίου 1910 υπογράφει, μαζί με τους υπόλοιπους φουτουριστές, το «Μανιφέστο των Φουτουριστών ζωγράφων» και παράλληλα ξεκινά η πιο δημιουργική ίσως περίοδός του, στην οποία ανήκει και ένα από τα σημαντικότερα έργα του, η Κηδεία του Αναρχικού Γκαλί. Το 1914 επισκέπτεται ξανά το Παρίσι και συνδέεται με τους Γκιγιώμ Απολλιναίρ και Πάμπλο Πικάσσο.

Το κίνημα του φουτουρισμού
Το κίνημα του φουτουρισμού λήγει ουσιαστικά με την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου και ο Καρρά το 1916 έχει ήδη απορρίψει αρκετές από τις αρχές του. Το 1917 γνωρίζεται με τον Τζόρτζιο ντε Κίρικο και στρέφεται μαζί του σε ένα νέο είδος ζωγραφικής, που αποκαλείται και «μεταφυσική ζωγραφική» (pittura metafisika). Δύο χρόνια αργότερα, ο Καρρά ολοκληρώνει και ένα θεωρητικό βιβλίο για τη μεταφυσική ζωγραφική υπό τον τίτλο Pittura metafisika. Θα ακολουθήσουν και άλλες θεωρητικές μελέτες, ενώ από το 1921 ο Καρρά εργάζεται ως κριτικός τέχνης στην εφημερίδα του Μιλάνου L' Ambrosiano.

Το 1941 διορίζεται καθηγητής ζωγραφικής στην Ακαδημία της Μπρέρα, ενώ το 1945 δημοσιεύει την αυτοβιογραφία του (La mia vita).

Πέθανε στο Μιλάνο το 1966.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Σύντομο βιογραφικό και έργα του 

Ιταλοί ζωγράφοι
Μοσάντ

Η Μοσάντ (εβραϊκά: הַמוֹסָד , αραβικά: الموساد το Ινστιτούτο), επισήμως Ινστιτούτο Πληροφοριών και Ειδικών Αποστολών (εβραϊκά: המוסד למודיעין ולתפקידים מיוחדים, προφέρεται: Ha-Mossad le-Modi'in ule-Tafkidim Meyuhadim, αραβικά: الموساد للاستخبارات والمهام الخاصة, προφέρεται: al-Mōsād lil-Istikhbārāt wal-Mahāmm al-Khāṣṣah), είναι η κύρια οργάνωση συγκέντρωσης και ανάλυσης πληροφοριών του Ισραήλ. Επίσης, έχει παραστρατιωτικές (συμπεριλαμβανομένων και πολιτικών δολοφονιών) και αντιτρομοκρατικές αρμοδιότητες. Ο ετήσιος προϋπολογισμός της υπολογίζεται σε περίπου 2,73 δισεκατομμύρια δολάρια και εκτιμάται ότι απασχολεί άμεσα περίπου 7.000 άτομα, καθιστώντας την σημαντικότερη οργάνωση κατασκοπείας στον κόσμο. Επειδή κανένας νόμος δεν ορίζει τον σκοπό, τους στόχους, τους ρόλους, τις αποστολές, τις εξουσίες ή τον προϋπολογισμό της, και επειδή είναι απαλλαγμένη από τους συνταγματικούς νόμους του κράτους του Ισραήλ, η Μοσάντ έχει χαρακτηριστεί βαθύ κράτος.

Αντίστοιχες υπηρεσίες άλλων χωρών είναι η CIA των Ηνωμένων Πολιτειών, η SIS του Ηνωμένου Βασιλείου, η ΜΙΤ της Τουρκίας, η FSB της Ρωσίας και η ΕΥΠ της Ελλάδας.

Ιστορία 
Τον Ιούλιο του 1949 ο Ρουβέν Σιλόα, στενός συνεργάτης του Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, πρότεινε την ίδρυση μιας κεντρικής υπηρεσίας για την οργάνωση και επίβλεψη των δραστηριοτήτων συγκέντρωσης πληροφοριών και ασφάλειας της χώρας.

Στις 13 Δεκεμβρίου 1949 ο Μπεν Γκουριόν διέταξε την ίδρυση ενός "Ινστιτούτου Συνεργασίας" που να επιβλέπει το πολιτικό τμήμα και να διευθύνει την εσωτερική ασφάλεια και τις διάφορες στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών. Αυτή θεωρείται και η ημερομηνία ίδρυσης της Μοσάντ.

Η Μοσάντ ξεκίνησε υπό τη διεύθυνση του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών. Το Μάρτιο του 1951 ο Μπεν Γκουριόν, με σκοπό την ενίσχυση των δραστηριοτήτων της και την ένωση όλων των υπηρεσιών συγκέντρωσης ξένων πληροφοριών, διέταξε την αναδιοργάνωση της υπηρεσίας. Μια ανεξάρτητη, κεντρική αρχή δημιουργήθηκε για να χειρίζεται όλες τις δραστηριότητες συγκέντρωσης ξένων πληροφοριών. Αυτή η αρχή αποκαλείται απλά Αρχή και αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της Μοσάντ. Τότε ανεξαρτητοποιήθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών και βρίσκεται υπό την απευθείας εποπτεία του Πρωθυπουργού. Το 1959 έφερε τον Άντολφ Άιχμαν για να δικαστεί στο Ισραήλ. 

Στη δεκαετία του 1970 η Μοσάντ μαζί με την ΜΙΤ (αντίστοιχη της Τουρκίας) και την περιβόητη Σαβάκ (της Περσίας) δημιούργησαν κοινή συνεργασία που είχε ονομασθεί Τριντέντ (= Τρίαινα) διά της οποίας μέλη της Μοσάντ εισχώρησαν επίσημα στις άλλες δύο χώρες για κοινή συνεργασία και πληρέστερη ανάπτυξη πληροφοριακών δικτύων.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 CIA
 Κατάλογος υπηρεσιών πληροφοριών
 Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος της Mossad
 FAS Mossad page

Υπηρεσίες Πληροφοριών
Πολιτική του Ισραήλ
Βέρμιο

Το Βέρμιο είναι οροσειρά της Μακεδονίας. Παλαιότερα ονομαζόταν και Δόξα. Καταλαμβάνει τμήμα του νομού Ημαθίας, του νομού Κοζάνης και του νομού Πέλλας. Η ψηλότερη κορυφή του έχει υψόμετρο 2.065 μέτρα και βρίσκεται κοντά στη Νάουσα.

Χλωρίδα 
Μερικά από τα είδη δέντρων που μπορεί κάποιος να δει σ'αυτό το βουνό είναι έλατα, καστανιές, κουμαριές, οξιές, πεύκα και πουρνάρια. Επίσης σε χαμηλά υψόμετρα καλλιεργούνται και ροδακινιές, μηλιές και κερασιές. Ακόμη μπορούμε να δούμε ορχιδέες, ζαμπούκο, άσπρο τσάι και χαμομήλι. Σε χαμηλότερα υψόμετρα συναντούμε κρανιές, βατομουριές, βατσινιές και τα θρυλικά εννιάφυλλα Νάουσας τα οποία φυτρώνουν στην περιοχή Σασιάκι και Γουρνόσοβο.

Προστατευόμενη τοποθεσία 
Το όρος Βέρμιο είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000, με κωδικό GR1210001, κατά μία έκταση 254 τ.χλμ.

Ορυκτός πλούτος 
Στους ανατολικούς πρόποδές του και συγκεκριμένα στην περιοχή της αρχαίας Σκύδρας έχουν εντοπιστεί ίχνη αρχαίων μεταλλευτικών εργασιών (καμινεύματα), που μαρτυρούν την ύπαρξη μεταλλευμάτων.

Οικισμοί-Υποδομές 
Στους πρόποδές του είναι κτισμένη η Βέροια, η πρωτεύουσα του νομού Ημαθίας και η Νάουσα.

Στην οροσειρά του Βερμίου,  στο χωριό Σέλι, τοποθετείται το πρώτο οργανωμένο χιονοδρομικό κέντρο στην Ελλάδα, το χιονοδρομικό Σελίου, μόλις 18 χλμ από τη Νάουσα και 20 χλμ. από τη Βέροια, αλλά και το ιδιωτικό χιονοδρομικό κέντρο Χρυσό Ελάφι. 
Λίγο πιο βόρεια της οροσειράς σε αποσταση 18 χιλιομετρων από την Νάουσα  λειτουργεί ένα άλλο γνωστό κέντρο χιονοδρομίας, τα λεγόμενα Τρία-Πέντε Πηγάδια.

Από την άλλη του πλευρά το Βέρμιο, στα σημεία των νομών Πέλλας και Κοζάνης έχει στους πρόποδες του (και ορεινότερα) σημαντικούς και ιστορικούς οικισμούς. Το Βέρμιο βρέθηκε στο επίκεντρο της Γερμανικής εκκαθαριστικής επίθεσης "Μαγιάτικη Καταιγίδα" τον Απρίλιο του 1944.

Τα χωριά του Βερμίου Κατράνιτσα (Πύργοι), Μεσόβουνο, Ερμακιά, Άνω Γραμματικό και Κουτσούφλιανη είναι επίσημα αναγνωρισμένα απο την Ελληνική Πολιτεία ως "μαρτυρικές κοινότητες", λόγω της καταστροφής τους από τους Γερμανούς ναζιστές.

Μοναστήρια του Βερμίου 
Οι πλαγιές του Βερμίου φιλοξενούν επίσης και αρκετά μοναστήρια. Αυτά είναι :

 η Αδελφότητα Πέλεκαν στο Κομνήμιο Βεροίας (γυναικείο)
 η Μονή Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα στο Ροδοχώρι Ναούσης
 η Μονή Θεοτόκου Καλλίπετρας στη Ράχη, στην κοιλάδα του Αλιάκμονα (ανδρικό) 
 η Μονή Παναγίας Δοβρά στη Δοβρά Βεροίας (ανδρικό) 
 η Μονή Προφήτη Ηλία στο φράγμα της Αγίας Βαρβάρας στον Αλιάκμονα (υπό ανασύσταση)
 η Μονή Ταξιαρχών Ναούσης (ερείπια μόνο)
 η Μονή Τιμίου Προδρόμου Ναούσης (γυναικείο)
 το Ίδρυμα Παναγία Σουμελά στην Καστανιά Ημαθίας που είναι και το γνωστότερο

Κοιλάδα του Αλιάκμονα 
Τις νοτιοανατολικές πλευρές του διασχίζει η Εγνατία Οδός στο τμήμα από τον Πολύμυλο Κοζάνης έως την Βέροια (ή αλλιώς διάβαση Καστανιάς) και είναι από τα εντυπωσιακότερα σημεία του εθνικού οδικού δικτύου με 15 σήραγγες (η μεγαλύτερη 2,2 χλμ) και 6 γέφυρες. Ακριβώς από κάτω ρέει ο ποταμός Αλιάκμονας στην κοιλάδα που σχηματίζουν το Βέρμιο με τα Πιέρια Όρη. Αυτή η περιοχή είναι επίσης γνωστή ως τα «Στενά του Αλιάκμονα» και είναι ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000.

Γκαλερί

Πηγές 

Βουνά της Ημαθίας
Βουνά της Κοζάνης
Βουνά της Πέλλας
Ακρωτήριο Τραφάλγκαρ

Το ακρωτήριο Τραφάλγκαρ (Cabo Trafalgar) είναι ακρωτήριο στη Νοτιοδυτική Ισπανία, στην περιοχή της Ανδαλουσίας. Βρίσκεται στον πορθμό του Γιβραλτάρ, προς την μεριά του Ατλαντικού. Στην περιοχή του ακρωτηρίου έλαβε χώρα στις 21 Οκτωβρίου 1805 η Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ μεταξύ του αγγλικού στόλου, υπό τον ναύαρχο Νέλσον, και των ενωμένων γαλλοϊσπανικών, υπό τον ναύαρχο Πιέρ Βιλνέβ, η έκβαση της οποίας χάρισε στην Αγγλία την κυριαρχία των θαλασσών μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Η ονομασία του Ακρωτηρίου Τραφάλγκαρ, επί του οποίου φέρεται μεγάλος ομώνυμος φάρος, είναι παραφθορά της αραβικής ονομασίας Ταράφ-αλ-άγκαρ ή Ταράφ-αλ-αγκάρ (ακρωτήριο του σπηλαίου, εκ του μεγάλου αριθμού τέτοιων στην ακτή). Πιθανώς, πρόκειται περί του ιδίου ακρωτηρίου που οι αρχαίοι αποκαλούσαν Ακρωτήριο της Ήρας, επειδή επ΄ αυτού υπήρχε αρχαίος ναός αφιερωμένος στη Θεά Ήρα, σε βόρειο πλάτος 36° 05’ και δυτικό μήκος 5° 45’, κατά Πτολεμαίο (Γεωγρ. Β 4, 5)

Πέριξ του ακρωτηρίου Τραφάλγκαρ υπάρχουν επικίνδυνοι ύφαλοι, τους οποίους φοβούμενος ο Νέλσον, μέσα στην επιθανάτια αγωνία του, εφιστούσε την προσοχή των αξιωματικών του για την ασφαλή αγκυροβολία του στόλου, πριν ξεσπάσει η καταιγίδα που προμήνυε το βαρόμετρο.

Γεωγραφία της Ισπανίας
Τραφάλγκαρ
Αμφισημία

Το άρθρο αυτό αναφέρεται στην αμφισημία ως λογική πλάνη. Για την αμφισημία ως γλωσσολογικό φαινόμενο, βλέπε πολυσημία.

Η πλάνη της αμφισημίας ή αμφισημίας σοφίσματος επιτυγχάνεται με τη χρήση μίας λέξης η οποία μπορεί να πάρει περισσότερες από μία έννοιες μέσα στα συμφραζόμενα του ίδιου επιχειρήματος, ενώ υποτίθεται ότι η λέξη φέρει την ίδια έννοια κάθε φορά που χρησιμοποιείται. 

Για παράδειγμα: 
Ο Γιώργος είναι ευχάριστο άτομο. 
Το άτομο διασπάται. 
Ο Γιώργος διασπάται. 

Το παραπάνω επιχείρημα πέφτει στην εξής πλάνη: Η λέξη άτομο χρησιμοποιείται στην πρώτη περίπτωση για να καταδείξει τον άνθρωπο ως πρόσωπο και ύπαρξη και για να καταδείξει το στοιχειώδες σωματίδιο της ύλης στην δεύτερη περίπτωση. Εφόσον ο δεύτερος όρος αυτού του συλλογισμού είναι στην πραγματικότητα δύο διαφορετικοί όροι, η αμφισημία εδώ αποτελεί πλάνη τεσσάρων όρων.

Η πλάνη της αμφισημίας συχνά χρησιμοποιείται με λέξεις οι οποίες φέρουν βαρύ συναισθηματικό φορτίο και πολλές σημασίες. Αυτές οι σημασίες συχνά συμπίπτουν, αν χρησιμοποιηθούν μέσα σε κατάλληλα επιλεγμένα συμφραζόμενα, αλλά ο επιχειρηματολόγος που αποσκοπεί στην πλάνη μπορεί να προκαλέσει μία «σημειολογική μετατόπιση», αλλάζοντας ανεπαίσθητα και σταδιακά τα συμφραζόμενα, ούτως ώστε να επιτύχουν την αμφισημία εξισώνοντας δύο διαφορετικές έννοιες της λέξης.

Η μεταφορά αποτελεί αμφισημία διαφορετικού είδους:

 Το αρσενικό του είδους Equus asinis ονομάζεται γάιδαρος
 Ο γάιδαρος αντιπροσωπεύει το είδος Equus asinis
 Όλοι οι γάιδαροι έχουν μεγάλα αυτιά
 Ο Πέτρος είναι μεγάλο γαϊδούρι
 Άρα, ο Πέτρος έχει μεγάλα αυτιά

Εδώ, η αμφισημία συνίσταται στην μεταφορική χρήση του γαϊδάρου ως αναφορά σε κάποιον ανόητο, άξεστο ή/και αχάριστο άνθρωπο, αντί για το αρσενικό του είδους Equus asinis.

Η αμφισημία σχετίζεται με την πλάνη της αμφιβολίας, αν και η τελευταία βασίζεται κυρίως σε «συντακτική μετατόπιση».

Η αμφισημία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και εκτός της ορολογίας της λογικής ως ιδιότητα της γλώσσας να επιδέχεται διττή ερμηνεία. Με άλλα λόγια η γλώσσα γίνεται διφορούμενη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Λογική πλάνη
Ασάφεια
Σταθμός Ειρήνη (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Ειρήνη είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1. Βρίσκεται στο Μαρούσι και εξυπηρετεί την περιοχή του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου Αθήνας. Κοντά στο σταθμό βρίσκονται επίσης οι εγκαταστάσεις της ΑΣΠΑΙΤΕ. Το όνομά του είναι καθαρά συμβολικό και τονίζει τη συμβολή του αθλητισμού στην επικράτηση της παγκόσμιας ειρήνης. Εγκαινιάστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1982 και η σημερινή του μορφή ανάγεται στο 2004, όταν και ανακαινίστηκαν (σταδιακά, το 2003 - 2004) όλοι οι σταθμοί της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Διαθέτει δύο επίπεδα και, ειδικά στο υψηλότερο επίπεδο, δύο αποβάθρες τύπου νησίδας και μία πλευρική, τρεις γραμμές σταθμεύσεως, αμαξοστάσιο και γραμμή εναπόθεσης αμαξοστοιχιών.

Τις ώρες αιχμής δρομολογούνται συρμοί μεταξύ Ειρήνης και Πειραιά, καθώς και μεταξύ Ειρήνης και Ταύρου - Ελευθερίου Βενιζέλου. Επίσης, έκτακτοι συρμοί από και προς τον σταθμό Ειρήνης εξυπηρετούν τους θεατές αθλητικών αγώνων στο ΟΑΚΑ.

Δομή σταθμού

Συμβάντα 

Στις 25 Μαΐου 2014 και ώρα 18:45, στον σταθμό Ειρήνη ένας νέος 17 ετών έχασε τη ζωή του καθώς έκανε γκράφιτι σε σταθμευμένο συρμό μαζί με την παρέα του. Το γεγονός συνέβη όταν ο νέος γλίστρησε και πέφτοντας ακούμπησε στο ηλεκτροφόρο καλώδιο τάσης 750 βολτ που τροφοδοτεί τους συρμούς.

Ειρήνη
Ειρήνη
Σταθμός Μεταξουργείο (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Μεταξουργείο είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 2. Βρίσκεται στην πλατεία Καραϊσκάκη και πήρε το όνομά του από την αθηναϊκή συνοικία του Μεταξουργείου, την οποία εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.

Στα αρχικά σχέδια κατασκευής της γραμμής 2 του μετρό και κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της κατασκευής του, ο σταθμός Μεταξουργείου αναφερόταν με την ονομασία Δηλιγιάννη, η οποία οφειλόταν στο ότι ο σταθμός βρίσκεται κάτω από την οδό Δηλιγιάννη. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γραμμής Σεπολίων - Δάφνης αποφασίστηκε η μετονομασία του σταθμού στο σημερινό του όνομα.

Δομή σταθμού 

Μεταξουργειο
Μεταξουργειο
Πάρτυ Γενεθλίων (θεατρικό έργο)

Το Πάρτι Γενεθλίων (The Birthday Party) (1957) ανέβηκε για πρώτη φορά το 1958 και είναι το δεύτερο θεατρικό έργο του Χάρολντ Πίντερ. Σύμφωνα με την υπόθεση, το έργο αφορά στον Στάνλεϋ, τον οποίο επισκέπτονται σε μια παραθαλάσσια πανσιόν δύο άντρες. Ένα υποτιθέμενο αθώο πάρτι γεννεθλίων γρήγορα εξελίσεται σε εφιάλτη. 

Το έργο, ωστόσο, δεν είναι μία έκθεση γεγονότων. Πρόκειται μάλλον για μια εκτεταμένη μεταφορά για συγκεκριμένα κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Το Πάρτι Γενεθλίων είναι επίσης, εν μέρει, μια αντίδραση στις θεατρικές τάσεις της περιόδου, επιδεικνύοντας πολλά χαρακτηριστικά του Θεάτρου του Παραλόγου.

Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις 
Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Πάρτι Γενεθλίων"

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Enotes 

Θεατρικά έργα του Χάρολντ Πίντερ
Νευρολογία

Νευρολογία ονομάζεται ο κλάδος της Ιατρικής που ασχολείται με τις λεγόμενες "σωματικές" παθήσεις, ασθένειες και σύνδρομα του νευρικού συστήματος,του μυϊκού συστήματος και των νευρομυϊκών συνάψεων. Ετυμολογικά η λέξη σημαίνει την επιστήμη που ασχολείται με τα νεύρα, ενώ παράλληλα προϋποθέτει την ύπαρξη θεμελιωδών διαφορών μεταξύ νευρολογικών με σωματικό υπόβαθρο δημιουργίας και ψυχιατρικών διαταραχών με ψυχικό υπόβαθρο δημιουργίας, ενώ και οι δύο είναι διαταραχές του νευρικού συστήματος. Πολλές νευρολογικές διαταραχές συνοδεύονται από ψυχιατρικά συμπτώματα και αντιστρόφως.

Η ανακρίβεια του ορισμού αντικατοπτρίζεται και από το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι συγχέουν την νευρολογία με την ψυχιατρική.

Ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Άγγλο γιατρό του 17ου αιώνα Τόμας Ουίλλις (Thomas Willis).

Σε πολλές χώρες ο νευρολόγος είναι ταυτόχρονα ψυχίατρος. Συνήθως όμως,το φάσμα των διαταραχών που αντιμετωπίζει ο πρώτος (π.χ. επιληψία, σκλήρυνση κατά πλάκας, νόσος του Πάρκινσον) διαφέρει αισθητά από το φάσμα των διαταραχών που αντιμετωπίζει ο δεύτερος (π.χ. σχιζοφρένεια, κατάθλιψη, διαταραχές προσωπικότητας).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Περιοδικό της Ελληνικής Νευρολογικής Εταιρείας
Κλασική Φυσική

Η Κλασική Φυσική είναι ένας θεμελιώδης κλάδος της επιστήμης της Φυσικής. Χαρακτηρίζει ιστορικά τη φυσική που αναπτύχθηκε από τα μέσα του 17ου έως τα τέλη του 19ου αιώνα περίπου. Η Σχετικιστική Φυσική, που αναπτύχθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, μερικές φορές κατατάσσεται επίσης στην Κλασική Φυσική, με την έννοια ότι δεν συμπεριλαμβάνει την αρχή της αβεβαιότητας που διαχωρίζει την κλασική από την κβαντική φυσική.

Υποδιαιρείται σε δύο μεγάλους υπο-κλάδους: 

α) Κλασική μηχανική και

β) Κλασική Ηλεκτροδυναμική. 

Η Κλασική Φυσική πραγματεύεται κατά κύριο λόγο τα φυσικά φαινόμενα που εμπίπτουν στην περιοχή της καθημερινής εμπειρίας, συγκεκριμένα δε ασχολείται με την ανάλυση και τη μελέτη των αιτίων (δυνάμεις) των μακροσκοπικών κινήσεων. Συνήθως δεν ενδιαφέρεται για τη σύσταση και τη δομή των σωμάτων, αλλά τα αντιμετωπίζει ποσοτικά, λαμβάνοντας υπόψη μόνο την ποσότητα της ύλης τους (μάζα). (Η μελέτη της δομής της ύλης αποτέλεσε παραδοσιακά αντικείμενο της χημείας και, αργότερα, της κβαντικής χημείας).

Οι κλίμακες στις οποίες χονδρικά εφαρμόζεται κυμαίνονται από μερικά εκατοστά του χιλιοστού (διακριτική ικανότητα οπτικού μικροσκοπίου) έως τις διαστάσεις των ουρανίων σωμάτων και των πλανητικών συστημάτων. Η κλίμακα αυτή είναι απλώς ενδεικτική, μιας και ορισμένα φαινόμενα του μικρόκοσμου (π.χ. μοριακή κίνηση στα αέρια) και του μακρόκοσμου (περιστροφή των γαλαξιών, κινήσεις αστέρων και νεφελωμάτων κ.α.) μπορούν να περιγραφούν επιτυχώς με έννοιες της κλασικής φυσικής.

Αντιθέτως, η Κλασική φυσική αποτυγχάνει όταν εφαρμόζεται σε συστήματα σωμάτων που κινούνται με εξαιρετικά μεγάλες ταχύτητες, παραπλήσιες της ταχύτητας του φωτός, ή όταν αντιμετωπίζει κοσμικές δομές εξαιρετικά μεγάλης κλίμακας (σμήνη γαλαξιών ή το σύμπαν ως όλον), οπότε ο χωρόχρονος δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί επίπεδος. Στις περιπτώσεις αυτές η Κλασική Φυσική αντικαθίσταται από την Ειδική ή τη Γενική Σχετικότητα αντίστοιχα.

Επίσης, αποτυγχάνει όταν εφαρμόζεται σε πολύ μικρές κλίμακες, της τάξης μεγέθους της ατομικής δομής της ύλης. Σγκεκριμένα, αδυνατεί να εξηγήσει τη σταθερότητα και τις χημικές ιδιότητες της ύλης, οπότε και αντικαθίσταται από την Κβαντική Φυσική.

Φυσικά συστήματα
Φιλοσοφία της φυσικής

ht:Dezyèm lwa Newton
Επιτάχυνση

Η επιτάχυνση είναι μία θεμελιώδης έννοια στη Φύση. Κι αυτό γιατί συνδέει δύο βασικούς κλάδους της Φυσικής επιστήμης, την Κινηματική και τη Δυναμική. Σύμφωνα με τον πρώτο νόμο του Νεύτωνα (νόμος της αδράνειας), ένα σώμα θα διατηρεί την κινητική του κατάσταση εφόσον η συνισταμένη των εξωτερικών δυνάμεων που δρουν πάνω του είναι μηδενική. Με απλά λόγια, ένα σώμα θα κινείται με σταθερή ταχύτητα ή θα μένει ακίνητο εφόσον το σύνολο των δυνάμεων που επιδρούν πάνω του είναι μηδέν. Το συγκεκριμένο αξίωμα, ωστόσο, είναι μια εξιδανίκευση, καθώς στη Φύση γύρω μας η παρουσία δυνάμεων είναι μάλλον ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Κάθε σώμα πάνω στον πλανήτη μας έλκεται από τη δύναμη της βαρύτητας, ο άνθρωπος μπορεί και περπατάει λόγω της δύναμης της τριβής που αναπτύσσεται μεταξύ του παπουτσιού του και του εδάφους, οι πλανήτες κινούνται σε σταθερές τροχιές που καθορίζονται από τη βαρυτική έλξη του Ήλιου, καθώς και πολλά άλλα παραδείγματα αποδεικνύουν την παρουσία πληθώρας δυνάμεων στη Φύση. Επομένως, στην περίπτωση που η συνισταμένη των δυνάμεων που ασκούνται σε ένα σώμα δεν είναι μηδέν, σύμφωνα με το πρώτο αξίωμα του Νεύτωνα, η ταχύτητα του σώματος μεταβάλλεται. Κι εδώ ακριβώς υπεισέρχεται η έννοια της επιτάχυνσης. Η επιτάχυνση εκφράζει το ρυθμό αλλαγής αυτής της ταχύτητας, δηλαδή το πόσο γρήγορα αλλάζει η ταχύτητα του σώματος σε μία τυχαία χρονική στιγμή, ή αλλιώς εκφράζει τη μεταβολή της ταχύτητας στη μονάδα του χρόνου. Φυσικά, πρέπει να θυμόμαστε ότι η ταχύτητα είναι διανυσματικό μέγεθος και άρα για να μεταβληθεί αρκεί να μεταβληθεί τουλάχιστον ένα από τα στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν, δηλαδή το μέτρο, η φορά και η διεύθυνση του διανύσματος. Η επιτάχυνση, όπως προκύπτει από τη σχέση της με την ταχύτητα, είναι ένα διανυσματικό μέγεθος.

Συμβολισμός 

Συμβολίζεται, διεθνώς, με το λατινικό γράμμα "a".

Στα ελληνικά χρησιμοποιείται συχνά και το γράμμα "α".

Φυσική έκφραση (ή περιγραφή) 

Εκφράζει φυσικά (ή περιγράφει) τoν ρυθμό μεταβολης της ταχύτητας ενός σώματoς (δηλ. τo πόσo γρήγoρα αυτό μεταβαλλει την ταχύτητά του, σε μία τυχαία χρoνική στιγμή).

Μαθηματική έκφραση (ή αναπαράσταση) 

Εκφράζεται μαθηματικά (ή αναπαρίσταται) από μία διανυσματική συνάρτηση της θέσης 
(δηλ. είναι διανυσματικό φυσικό μέγεθος).

Η διεύθυνσή της εξαρτάται από το είδος της κίνησης ως προς την τροχιά .

Η φoρά της εξαρτάται από το είδος της κίνησης ως προς τον ρυθμό.

Η σχέση-ορισμός της στιγμιαίας επιτάχυνσης είναι:

 

όπου v η ταχύτητα και r η θέση ενός σώματος ως προς ένα αυθαίρετα επιλεγμένο σύστημα αξόνων.

Διαστάσεις και μονάδα μέτρησης 

Η επιτάχυνση έχει φυσικές διαστάσεις μήκους προς χρόνο στο τετράγωνο. Μονάδα μέτρησης της επιτάχυνσης στο σύστημα μονάδων S.I. είναι το 1 m/s2 ( = 1 μέτρο ανά δευτερόλεπτο, ανά δευτερόλεπτο).

Σταθερά αυξανόμενη επιτάχυνση 

Όταν η επιτάχυνση είναι ανάλογη του χρόνου, εισάγεται ένα νέο μέγεθος, ο ρυθμός μεταβολής της επιτάχυνσης (δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος ελληνικός όρος (Αγγλ. jerk)), το οποίο έχει ως μονάδα το m/s^2, όντας η παράγωγος της επιτάχυνσης.

Κινηματικές ιδιότητες
Μετατόπιση

Η μετατόπιση (displacement) είναι φυσικό διανυσματικό μέγεθος που χαρακτηρίζει το φυσικό φαινόμενο της κίνησης, και ορίζεται ως η διαφορά της αρχικής θέσης με την τελική. Εν ολίγοις, η μετατόπιση είναι η μεταβολή της θέσης.

Μαθηματικός τύπος 
Η μετατόπιση υπολογίζεται με τον μαθηματικό τύπο Δχ = x2 - x1

Συμβολισμός 
Συμβολίζεται διεθνώς με το λατινικό γράμμα Δχ. Συχνά χρησιμοποιείται και το σύμβολο r.

Φυσική έκφραση (ή περιγραφή) 
Η μετατόπιση Δχ όπως και η θέση x, είναι διανυσματικό μέγεθος, παρά το ότι έχει μονάδες μήκους, το οποίο είναι μονόμετρο μέγεθος. Εκφράζει την απόσταση της τελικής θέσης (όπου βρίσκεται το σώμα στο παρόν) από τη θεωρούμενη αρχική θέση. Αναφέρεται σε ένα χρονικό διάστημα, ενώ η θέση του σώματος σε μια χρονική στιγμή.

Μαθηματική έκφραση (ή αναπαράσταση) 
Εκφράζεται μαθηματικά (ή αναπαρίσταται) από μία διανυσματική συνάρτηση της θέσης (δηλ. είναι διανυσματικό φυσικό μέγεθος). Η διεύθυνσή της εξαρτάται από το είδος της κίνησης ως προς την τροχιά. Η φoρά της είναι ίδια με τη φορά της κίνησης.

Μέτρηση 
Μετρείται με τη μονάδα μέτρησης (στο σύστημα μονάδων S.I.) που ονομάζεται m (= 1 meter, μέτρο).

Καταμέτρηση 
Καταμετρείται από το όργανο μέτρησης μετροταινία (ή απλά, μέτρο).

Διευκρινίσεις 
Το φυσικό μέγεθος μετατόπιση δεν πρέπει να συγχέεται με το διάστημα (s).

Κινηματικές ιδιότητες
Διανύσματα
Χούμος

Χούμος ονομάζεται (Scheflen 1956) το σύνολο της οργανικής ύλης η οποία βρίσκεται στα επιφανειακά στρώματα του εδάφους και η οποία υποβάλεται σε συνεχείς διεργασίες αποσύνθεσης και σύνθεσης νέων ουσιών. Ο χούμος δημιουργείται από τα φύλλα και τις βελόνες που πέφτουν κάθε χρόνο, τα υπολείμματα κλαδιών και ριζών καθώς και από τα απορρίμματα και υπολείμματα των ζωικών οργανισμών. Την αποσύνθεση των υπολειμμάτων αυτών αναλαμβάνουν διάφοροι μικροοργανισμοί και βακτηρίδια.

Κατά το σχηματισμό του χούμου παρατηρούνται δύο κύριες διεργασίες:
α) η διάσπαση της αρχικής οργανικής ουσίας σε ορυκτά συστατικά (ορυκτο γένεση), και
β) η σύνθεση νέων πολύπλοκων χουμικών ενώσεων (χουμοποίηση).

Ο χούμος αποτελεί συνήθως ένα λεπτό μαύρο στρώμα με κολλοειδή υφή. Η χρησιμότητα του χούμου στη φύση είναι πολύ σημαντική αν ληφθεί υπόψη ότι περιβάλλοντας τα μόρια του εδάφους βελτιώνει τη γονιμότητα αυτού, που επιτυγχάνεται ενεργώντας κατά κάποιο τρόπο «στεγανοποιητικά», με συνέπεια αφενός μεν την αποθήκευση οργανικών ουσιών, που έτσι εμποδίζονται να κατέλθουν σε κατώτερα στρώματα, αφετέρου την αύξηση της δυνατότητας του εδάφους για συγκράτηση των υδάτων αλλά και ακόμη τη βελτίωση της μορφολογίας του, αυξάνοντας την καλλιεργητική αποδοτικότητά του. 

 Ο χούμος χρησιμοποιείται επίσης και ως φυσικό λίπασμα γιά άλλα εδάφη. 

Στην αρχαιολογία με τον όρο χούμος εννοείται το επιφανειακό υπόστρωμα του εδάφους, που έτσι κι αλλιώς αφαιρείται πριν αρχίσει ουσιαστικά η ανασκαφή.

Βοτανική
Δασική οικολογία
Ορολογία της αρχαιολογίας
Βιώσιμη γεωργία
Αισθητικά δάση

Τα Αισθητικά δάση είναι μια κατηγορία προστατευόμενων φυσικών περιοχών που ο σκοπός ύπαρξης τους είναι η ανθρώπινη αναψυχή και κατά δεύτερο λόγο η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Η βλάστηση, η ομορφιά του τοπίου, η ύπαρξη αξιόλογης χλωρίδας και πανίδας, οι γεωμορφολογικοί σχηματισμοί, τα στάσιμα ή ρέοντα ύδατα είναι μεγάλης αξίας και προσφέρονται για αναψυχή. Τα δάση αυτά μπορεί να περιέχουν και σπάνια είδη, ενδημικά είδη ή είδη που απειλούνται με εξαφάνιση. Τα δάση αυτά διαμορφώθηκαν για να ικανοποιούν τις ανάγκες των επισκεπτών για αναψυχή και είναι συνολικά 19 στην Ελλάδα.

 Φοινικόδασος του Βάι
 Δάσος Κουρί Αλμυρού
 Δάσος της Καισαριανής
 Κοιλάδα Τεμπών
 Δάσος Καραϊσκάκη Καρδίτσας
 Δάσος Πευκιάς Ξυλοκάστρου
 Δάσος Πανεπιστημιούπολης Πατρών
 Δάσος Ιωαννίνων
 Δάσος Φαρσάλων
 Δάσος Στενής
 Δάσος Κισσάβου
 Δάσος Μογγοστού
 Δάσος Μύτικα-Νικόπολης
 Στενά Νέστου
 Πευκοδάση της Σκιάθου
 Δάσος Καλαβρύτων
 Δάσος Αμυγδαλεώνα
 Δάσος Αηλιά
 Δάσος Τιθορέας

Οι επισκέπτες μπορούν να εισέρχονται στους χώρους αυτούς ακολουθώντας ορισμένους κανόνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δίκτυο Natura 2000

Προστατευόμενες φυσικές περιοχές
Μπαρόκ μουσική

Μουσική Μπαρόκ ονομάζεται η μουσική που εντάσσεται στην γενική καλλιτεχνική τεχνοτροπία που ονομάζεται Μπαρόκ και αναπτύχθηκε πρώτα στην Ιταλία κατά τον 17ο αιώνα και εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη.
Είναι ένας ρυθμός πολύπλοκος, γεμάτος, εντυπωσιακός, σε αντίθεση με την ηρεμία και γαλήνη που επικρατούσε στην Αναγέννηση, αλλά και οργανωμένος και κωδικοποιημένος, χωρίς την κουραστική φόρτιση του 15ου αι. Η τέχνη του Μπαρόκ εντυπωσιάζει, συγκινεί και διεγείρει τη φαντασία με τον πλούτο των διακοσμήσεων.

Οι κατακτήσεις της εποχής αυτής είναι: 

 Η δημιουργία της όπερας με ενέργειες μιας ομάδας μουσικών που έφτιαξαν έναν όμιλο με το όνομα "Φλωρεντιανή Καμεράτα" με σκοπό την αναβίωση της Αρχαίας Ελληνικής τραγωδίας και με πρώτο δημιουργό τον Τζάκοπο Πέρι (1561-1633) που έγραψε σαν πρώτες όπερες τη "Δάφνη" (1597) και την "Ευρυδίκη" (1600).

 Τα πρώτα στοιχεία που έδειχναν τη μετάβαση από την πολυφωνία στην ομοφωνία. Για περίπου 150 χρόνια οι δύο αυτές τεχνικές συνυπήρχαν. Ιδιαίτερα προς το τέλος της εποχής αυτής ο Γ. Σ. Μπαχ ήταν αυτός που κράτησε σαν από πείσμα την πολυφωνία στο προσκήνιο και μάλιστα γράφοντας μερικά από τα ωραιότερα έργα που είχε δώσει και ο ίδιος αλλά και η μουσική τέχνη γενικότερα.

 Τα μουσικά όργανα παρουσίασαν εξελίξεις και βελτιώσεις αλλά υπήρχαν και εφευρέσεις νέων οργάνων (οι Γκουαρνέρι και οι Στραντιβάρι ήταν δύο από τις σημαντικότερες οικογένειες κατασκευαστών οργάνων της εποχής αυτής). 

 Πολλές κοσμικές μουσικές φόρμες αναπτύχθηκαν την εποχή αυτή όπως η Καντσόνα, η Τοκάτα, η Συμφωνία που αρχίζει να επικρατεί με τη μορφή που της έδωσε ο Αλεσσάντρο Σκαρλάττι (1660-1725), η Σουίτα, η Φούγκα, η Πασσακάλια, το Καπρίτσιο, η Τριο-σονάτα κ.ά. και θρησκευτικές όπως η Καντάτα και το Ορατόριο.

Συνθέτες 

Οι συνθέτες της εποχής Μπαρόκ με σημαντικό έργο ήταν πολλοί:
 Τομάζο Αλμπινόνι (1671-1750) Ιταλός
 Αντόνιο Βιβάλντι (1678-1741) Ιταλός
 Κλαούντιο Μοντεβέρντι (1567-1643) Ιταλός
 Τζιοβάνι Μπατίστα Περγκολέζι (1653-1713) Ιταλός. (Η όπερά του «Η υπηρέτρια κυρά» που ανήκει στην Όπερα Μπούφα, ήταν η αφορμή για μια διαμάχη που ξέσπασε ανάμεσα στους υποστηριχτές της ελαφριάς αυτής όπερας και στους οπαδούς της Γαλλικής όπερας. Επειδή στη διαμάχη αυτή ενεπλάκη και το βασιλικό ζεύγος και η βασίλισσα ήταν με το μέρος της όπερας Μπούφα ενώ ο βασιλιάς με τη Γαλλική όπερα, οι αντιδικίες οδηγούσαν συχνά σε φυλακίσεις, εξορίες, μονομαχίες και ξυλοδαρμούς).

 Αλεσσάντρο Σκαρλάττι (1660-1725) Ιταλός (πατέρας του Ντομένικο)
 Ντομένικο Σκαρλάττι (1685-1757)
 Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι (1583-1643) Ιταλός
 Φρανσουά Κουπρέν (1668-1733) Γάλλος
 Ζαν Μπατίστ Λουλί (1632-1687) Γάλλος
 Χένρυ Πέρσελ (1656-1695) Άγγλος
 Ντήτριχ Μπουξτεχούντε (1633-1707) Δανός
 Ζαν Φιλίπ Ραμώ (1683-1764) Γάλλος
 Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν (1681-1767) Γερμανός
 Γκέοργκ Φρήντριχ Χάιντελ (1685-1759) Γερμανός
 Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (1685-1750) Γερμανός
Ζαν Αντονίν Λόσι (1650-1721) Τσέχος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Χρονολόγιο
 Βιβλιοθήκη και ηχογραφήσεις
 baroquemusic.org
 Μουσικά όργανα
 Ζαν Φιλίπ Ραμώ δισκοθηκη

Κλασική μουσική
Σύγχρονη κλασική μουσική

Με τον όρο σύγχρονη κλασική μουσική ονομάζουμε ευρύτερα τη μουσική εξέλιξη της ύστερης Ρομαντικής εποχής του 20ου αιώνα που συνοδεύτηκε από έντονες αναζητήσεις και αμφισβητήσεις των συμβατικών ακουσμάτων των προηγούμενων αιώνων. Δεν είναι φυσικά δυνατόν να ορισθεί ακριβώς η ημερομηνία μετάβασης από τη ρομαντική εποχή στη σύγχρονη. Τα στοιχεία συνυπήρχαν όπως συνήθως γίνεται για κάποιο διάστημα μέχρι να γίνουν ξεκάθαρες οι τάσεις που θα επικρατήσουν, όπως: 

 Η εισαγωγή εξωτικών κλιμάκων, πέρα των Ευρωπαικών

 Η συχνή χρήση των διαφωνιών

 Τα μεγάλα μελωδικά πηδήματα (μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στις γειτονικές νότες)

 Η ιδιόρυθμη και μη συμβατική χρήση των οργάνων

 Οι εντονότατες μεταβολές τις δυναμικής 

 Η προσπάθεια κατάργησης κάθε έννοιας της τονικότητας

Αυτά είναι κάποια από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την νέα αυτή πορεία της μουσικής. Ατονικότητα, Δωδεκαφθογγισμός, Σειραϊσμός είναι τα ονόματα που προσδιορίζουν ένα τρόπο γραφής που απέχει πολύ από τον καθιερωμένο. Αφού η κλίμακα διαιρεθεί σε 12 ημιτόνια που το κάθε ένα από αυτά είναι το ίδιο σημαντικό με τα άλλα 11 για να μην υπάρχει η αίσθηση του τονικού κέντρου, αφηνόμαστε σε μία μουσική αριθμητική να οδηγήσει μία κατασκευή, που στηρίζεται αρκετά στη ρυθμική διαφοροποίηση ώστε να δώσει ένα νέο ορισμό στο νόημα της λέξης "Μουσική".

Παράλληλα, αναπτύσονται αρκετά τα ηλεκτρονικά μηχανήματα τα οποία ανοίγουν νέους ορίζοντες στην έρευνα των ανήσυχων ανθρώπων. Μερικά από τα είδη μουσικής που αναπτύχθηκαν με χρήση ηλεκτρικών μηχανημάτων είναι η Συγκεκριμένη Μουσική, η Ηλεκτρονική Μουσική, η Μουσική του Τυχαίου κ.ά.

Συνθέτες 
Σημαντικοί συνθέτες της εποχής αυτής είναι:

  Κλωντ Ντεμπυσύ (1862 - 1918) 
  Άρνολντ Σένμπεργκ (1874 - 1951)
  Ιγκόρ Στραβίνσκι (1882 - 1971) 
  Άντον Βέμπερν (1885 - 1935)  
  Άλμπαν Μπεργκ (1883 - 1945) 
  Λουίτζι Νταλαπίκολα (1904 - 1975) 
  Λουτσιάνο Μπέριο (1925 - 2003)
  Νίκος Σκαλκώτας (1904 - 1949) 
  Καρλχάιντς Στοκχάουζεν (1928 - 2007) 
  Τζων Κέιτζ (1912 - 1992) 
  Ιάννης Ξενάκης (1922 - 2001) 
  Γιάννης Χρήστου (1926 - 1970)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Dolmetsch.com: music history online: music of the 20th century, Dr. Brian Blood

Κλασική μουσική
Ιταλική εισβολή στην Κέρκυρα

Η κατάληψη της Κέρκυρας στις 31 Αυγούστου 1923 από τους Ιταλούς, ήταν μια από τις πρώτες ενέργειες επίδειξης ισχύος του φασιστικού καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι προς τις Διεθνείς δυνάμεις, ενώ αποτέλεσε την αρχή της ιταλικής επιρροής στην περιοχή, η οποία έληξε με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αφορμή για την στρατιωτική επέμβαση στάθηκε η δολοφονία του Ιταλού στρατηγού Ενρίκο Τελλίνι στα ελληνοαλβανικά σύνορα στην Κακκαβιά.

Δείτε Δολοφονία Τελλίνι

Η κατάληψη της Κέρκυρας 
Η ιταλική κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι στις 29 Αυγούστου, απαίτησε αποζημίωση 50 εκατομμυρίων λιρεττών και την εκτέλεση των δολοφόνων, τους οποίους όμως δεν μπορούσε να ανακαλύψει η ελληνική κυβέρνηση. Έτσι οι Ιταλοί βομβάρδισαν τα στρατιωτικά φρούρια της Κέρκυρας στις 31 Αυγούστου, σκοτώνοντας δεκαπέντε πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία (κυρίως Αρμένιους ανηλίκους), και ακολούθως αποβίβασαν στρατιωτικές δυνάμεις.

Η Ελλάδα απευθύνθηκε στην Κοινωνία των Εθνών, η οποία καταδίκασε την Ιταλική κατοχή. Το θέμα πέρασε στην Διάσκεψη των Πρεσβευτών, έναν οργανισμό που είχε δημιουργηθεί το 1919 για την αντιμετώπιση προβλημάτων στις συνθήκες ειρήνης που ακολούθησαν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και η Ιταλία και η Ελλάδα δεσμεύτηκαν να υπακούσουν στην απόφασή του. Τελικά η Διάσκεψη ικανοποίησε τις ιταλικές απαιτήσεις και όρισε στην Ελλάδα να απολογηθεί και να πληρώσει αποζημιώσεις, μια απόφαση που έγινε δεκτή από εκείνη. Οι Ιταλοί έφυγαν από την Κέρκυρα στις 27 Σεπτεμβρίου 1923.

Τα γεγονότα χρονολογικά 
Δευτέρα 27 Αυγούστου 1923, δολοφονία κοντά στην Κακκαβιά μελών της ιταλικής αντιπροσωπείας και του επικεφαλής της, στρατηγού Τελίνι.
29 Αυγούστου 1923, απαίτηση της Ιταλικής Κυβέρνησης για αποζημίωση 50 εκατομμυρίων λιρεττών και εκτέλεση των δολοφόνων.
31 Αυγούστου 1923, Βομβαρδισμός της Κέρκυρας.
31 Αυγούστου 1923, Εισβολή Ιταλικών δυνάμεων στην Κέρκυρα.
27 Σεπτεμβρίου 1923, Αποχώρηση Ιταλικών δυνάμεων από την Κέρκυρα.

Παραπομπές

Πηγές 
Γρηγόρης Δαφνής, Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων 1923-1940, τόμος πρώτος, εκδ. Κάκτος, Αθήνα, 1997

Ιταλικη εισβολη
Ελληνικός μεσοπόλεμος
Ελληνοϊταλικές σχέσεις
Φασιστική Ιταλία
Επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Άρτεμις (αποσαφήνιση)

Το όνομα Άρτεμις, Αρτέμιδα ή Άρτεμη μπορεί να αναφέρεται:
 Στη θεά Άρτεμη ή Αρτέμιδα, θεά του κυνηγιού που λατρευόταν στην Αρχαία Ελλάδα. 
 Στην θεά Άρτεμη της Δήλου. 
 Στη θεά Ντιάνα, αντίστοιχη της Άρτεμης στην Αρχαία Ρώμη.

Προς τιμή της Άρτεμης ονομάστηκαν η Αρτεμισία, το Αρτεμίσιο, ο Αρτέμης.

Ως τοπωνύμιο 
 Αρτέμιδα Αττικής, παραθεριστική πόλη της Ανατολικής Αττικής με παραδοσιακό κέντρο τη Λούτσα.
 Αρτέμιδα Ηλείας, χωριό της Ηλείας στην Πελοπόννησο.
 Αρτέμιδα Σιττακινής Απολλωνιάτιδας Ασυρίας.
 Άρτεμη Αμμοχώστου, χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου στην κατεχόμενη Κύπρο.
 Άρτεμις Αμοργού.
 Άρτεμις Αντιπάρου.
 Άρτεμις Λήμνου.
 Νησίδα Άρτεμις στην Κρήτη.

Ονομασία αθλητικών, κυνηγετικών κ.λπ. συλλόγων 
 Α.Π.Σ. Άρτεμις Βόλου ή Άρτεμις Βόλου.
 Α.Ο. Άρτεμις Δραπετσώνας
 Κοινωνία κυνηγών (e-artemis.gr)
 Αθλητικός όμιλος Κορυδαλού Αττικής Α.Γ.Σ. Άρτεμις Κορυδαλλού.
 Αρτέμιδες Χανίων.
 Γ.Α.Ε. Άρτεμις του Παρθεναγωγείου Θεσσαλονίκης.
 Αθλητική Ένωση Άρτεμις Αγίου Γεωργίου  Δήμου Κύμης.
 Συνδέσμος Καστανιωτών "Η Επιδήλιος Άρτεμις".

Σε πρόσωπα με το όνομα Άρτεμις, Άρτεμη ή Αρτέμης 

 Γυναίκες:
 Άρτεμις Σπανού.
 Άρτεμις Γουνάκη.

 Άνδρες:
 Αρτέμης Μάτσας.
 Αρτέμης Ευθύμης.
 Αρτέμης Φάουλ.

Σε τεχνολογικά συστήματα 
 Άρτεμις 30, αντιαεροπορικό οπλικό σύστημα που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα
 Άρτεμις, διαπανεπιστημιακό σύστημα ψηφιακής βιβλιοθήκης για την ηλεκτρονική τεκμηρίωση της σύγχρονης ελληνικής βιβλιογραφίας.

Αρτεμις
Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Αρχαιολογική θέση

Ως αρχαιολογική θέση ή αρχαιολογικός τόπος εννοείται εκείνη η περιοχή στην επιφάνεια της γης στην οποία κατανέμονται τα αρχαιολογικά δεδομένα. Όσον αφορά στο περιεχόμενό της, μια αρχαιολογική θέση είναι δυνατόν να είναι δυνατόν να συνδέεται με μια κατηγορία δεδομένων (π.χ. τέχνεργα, οικοδεδομένα) ή οποιονδήποτε συνδυασμό τους.

Λειτουργία
Όσον αφορά στη λειτουργία, οι αρχαιολογικές θέσεις διακρίνονται σε οικισμούς, σπήλαια και βραχοσκεπές, καταυλισμούς, τελετουργικά κέντρα ή ιερά, ναούς και ταφικές θέσεις ή νεκροταφεία, και θέσεις με εξειδικευμένες λειτουργίες (εμπορικές θέσεις ή «εμπορεία», στρατιωτικές εγκαταστάσεις, λατομεία, μεταλλεία, εργαστήρια, λιμενικές εγκαταστάσεις κ.α.).

Μέγεθος - μορφή - χρονική διάρκεια
Ως προς το μέγεθος και τη μορφή, μια αρχαιολογική θέση μπορεί να αντιπροσωπεύεται είτε στο σύνολό της από έναν οικισμό ή από κάποιο μεμονωμένο κτίσμα, ή ακόμη από την απλή παρουσία εργαλείων ή κεραμεικής. Όσον αφορά στους οικισμούς -ειδικότερα όταν αυτοί δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι και τα όριά τους δεν είναι σαφώς καθορισμένα (από οχυρωματικά τείχη, τάφρους, περιβόλους, από την εμφανή τοπογραφική τους θέση -για παράδειγμα λόφος, ακρωτήριο) ή όταν δεν χαρακτηρίζονται από σημαντικά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, είναι δυνατόν να αναγνωριστούν από την κατανομή και την πυκνότητα των υλικών καταλοίπων τους στο χώρο. 

Ως προς τη διάρκεια χρήσης, υπάρχουν αρχαιολογικές θέσεις που χρησιμοποιήθηκαν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, άλλες που διήρκεσαν για μία ή περισσότερες γενεές και άλλες που χρησιμοποιήθηκαν επανειλημμένα (ενδεχομένως με περιόδους εγκατάλειψης) επί αιώνες ή ακόμη και χιλιετίες.

Αρχαιολογική γεωγραφική περιοχή
Οι αρχαιολογικές θέσεις αποτελούν βασικές μονάδες έρευνας στην αρχαιολογία και πολλές αρχαιολογικές μελέτες στις μέρες μας εξακολουθούν να διεξάγονται στο επίπεδο μεμονωμένων θέσεων. Τις τελευταίες δεκαετίες, όμως, διαπιστώνεται η τάση να μελετώνται οι αρχαιολογικές θέσεις ως τμήμα ενός ευρύτερου φυσικού περιβάλλοντος, με αποτέλεσμα να δίνεται έμφαση σε μεγαλύτερες και πιο περιεκτικές μονάδες έρευνας, τις αρχαιολογικές γεωγραφικές περιοχές.

Η αρχαιολογική γεωγραφική περιοχή περιλαμβάνει μια σειρά από αρχαιολογικές θέσεις. Πρόκειται για μια οριοθετημένη γεωγραφική έκταση βάσει εμφανών τοπογραφικών στοιχείων, όπως είναι οι θάλασσες, τα όρη, ή τα ποτάμια. Τούτη η οριοθετημένη έκταση στο παρελθόν αποτελούσε ταυτόχρονα μια σαφώς καθορισμένη οικολογική και πολιτισμική επικράτεια, στην οποία αναπτύχθηκαν κοινωνίες ή σύνολα κοινωνιών.

Βιβλιογραφία
Κουκουζέλη Αλ. κ.α., Αρχαιολογία στον Ελληνικό χώρο, Τομ. Α΄, Ε.Α.Π. (Πάτρα 2003)
Renfrew C. Bahn P., Αρχαιολογία: Θεωρίες, μεθοδολογία και πρακτικές εφαρμογές, (μτφρ. Ι. Καραλή-Γιαννακοπούλου) Καρδαμίτσας, (Αθήνα, 2001)
Sharer R.J., Ashmore W., Fundamentals in Archeology, The Benjamin/Cummings Publishing Company, (Menlo Park, 1979)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οι Αρχαιολογικοί Τόποι της Ελλάδας από το Υπ. Πολιτισμού
Δείτε αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας σε δορυφορικούς χάρτες

Ορολογία της αρχαιολογίας
Αρχαιολογικοί τόποι
Chobits

Το Chobits (ιαπωνικά: ちょびっツ, Χέπμπορν: Chobittsu) είναι σειρά manga που δημιουργήθηκε από το στούντιο Clamp. Εκδιδόταν την περίοδο το 2000 έως 2002 από την εταιρία Kodansha στο περιοδικό Young Magazine. Το Chobits μεταφέρθηκε στην τηλεόραση με τη μορφή anime από τα δίκτυα TBS και Animax, από τον Απρίλιο έως το Σεπτέμβριο του 2003. Επιπλέον, έχει μετατραπεί και σε δύο βιντεοπαιχνίδια, αλλά και διάφορα άλλα είδη όπως φιγούρες, συλλεκτικές κάρτες, ημερολόγια, και βιβλία τέχνης.

Η σειρά αφηγείται την ιστορία του Hideki Motosuwa, ο οποίος βρίσκει ένα πεταμένο προσωπικό υπολογιστή με ανθρώπινη μορφή, την οποία ο ίδιος ονομάζει "Chi", καθώς αυτή είναι η μόνη λέξη που μπορεί να προφέρει. Καθώς η σειρά εξελίσσεται, ανακαλύπτουν μαζί το μυστήριο της καταγωγής της Chi, και αναρωτιόνται για τη σχέση μεταξύ των ανθρώπινων πλασμάτων και των υπολογιστών. Το μάνγκα τοποθετείται στον ίδιο κόσμο με το Angelic Layer, λαμβάνοντας χώρα δύο χρόνια μετά από αυτή την ιστορία και, όπως το Angelic Layer, εξερευνά τη σχέση μεταξύ ανθρώπων και ηλεκτρονικών συσκευών, σε μορφή ανθρώπινου πλάσματος. Το Chobits διακλαδώνεται με πολλές άλλες ιστορίες, όπως αυτές των Tsubasa: Reservoir Chronicle, xxxHolic και Kobato.

Το μάνγκα στην αγγλική γλώσσα εκδόθηκε από την εταιρία TOKYOPOP. Στην Αυστραλία, η αμερικανική μετάφραση εισήχθηκε από τη Madman Entertainment. Στην Κίνα, εκδόθηκε από την COMICSWORLD.COM με επίσημη εξουσιοδότηση μόνο για το Χονγκ Κονγκ. Σε αντίθεση με τις περισσότερες ιστορίες της CLAMP, τα Chobits είναι σειρά seinen, που ειδικεύεται στο είδος της magical girlfriend.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα (anime) (ιαπωνικά)
 Chobits στο Anime News Network

Σειρές anime
Σειρές manga
Seinen anime και manga
Madhouse
Ορέστης

Στην ελληνική μυθολογία, ο Ορέστης ήταν γιός του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, και αδελφός του Λαέρτη, της Ηλέκτρας και της Ιφιγένειας.

Η δολοφονία 
Μετά τη δολοφονία του Αγαμέμνονα από την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο, η Ηλέκτρα τον φυγάδευσε στη Φωκίδα, στο βασιλιά Στρόφιο, που ήταν θείος του. Ύστερα από χρόνια, ο Ορέστης επέστρεψε στις Μυκήνες με το φίλο και ξάδελφό του Πυλάδη, και εκδικήθηκε το θάνατο του πατέρα του σκοτώνοντας την Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της.

Ερινύες, Ιφιγένεια και η χώρα των Ταύρων 
Οι Ερινύες όμως, οι θεές της εκδίκησης, άρχισαν να τον καταδιώκουν μέχρι που έφτασε στην Αθήνα και δικάστηκε στον Άρειο Πάγο, όπου με την ψήφο της θεάς Αθηνάς αθωώθηκε.
Για να εξιλεωθεί, ωστόσο, ο Ορέστης θα έπρεπε να φέρει στην Αθήνα το άγαλμα της θεάς Άρτεμις από την Ταυρίδα. Στη χώρα των Ταύρων, ο Ορέστης και ο Πυλάδης παραλίγο να θυσιαστούν στο βωμό της θεάς από την ίδια την Ιφιγένεια. Αφού τα δυο αδέρφια αναγνωρίστηκαν, με ένα τέχνασμα που σκαρφίστηκε η Ιφιγένεια, κατάφεραν να ξεφύγουν από το βασιλιά της χώρας, Θόα, και να γυρίσουν πίσω σώοι στην Αθήνα. 

Σύμφωνα με το μύθο, ο Ορέστης παντρεύτηκε την Ερμιόνη, κόρη του Μενέλαου και της Ωραίας Ελένης. Ήταν βασιλιάς του Άργους, των Μυκηνών και της Λακεδαίμονας.  Γιος του ήταν ο Τισαμενός.

Αναφορές στον Ορέστη 
 Ορέστεια (Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες) του Αισχύλου
 Ηλέκτρα του Σοφοκλή
 Ηλέκτρα του Ευριπίδη
 Ορέστης του Ευριπίδη
 
Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη
 Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη
 Ανδρομάχη του Ευριπίδη
Ηροδότου Ιστορίαι, Βιβλίο Α’, 67
Η κινηματογραφική ταινία Ηλέκτρα σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη και πρωταγωνίστρια την Ειρήνη Παπά που κέρδισε το βραβείο καλύτερης κινηματογραφικής μεταφοράς στο Φεστιβάλ των Καννών το 1962.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 13475 Ορέστης (13475 Orestes), που ανακαλύφθηκε το 1973 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Συνώνυμοι 
Εκτός από τον γνωστότερο Ορέστη, δύο άλλα πρόσωπα στην Ιλιάδα αναφέρονται με το όνομα Ορέστης, τα εξής:
 Αχαιός πολεμιστής που έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο, στον οποίο και σκοτώθηκε μαζί με άλλους έξι συμπολεμιστές του από τον Έκτορα (ραψωδία Ε, στίχος 705, όπου χαρακτηρίζεται «πλήξιππος»).
 Γενναίος Τρώας που έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο υπό τις διαταγές του Ασίου, και σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό μαζί με τον Μένωνα και τον Ιαμενό από τον Λεοντέα (Μ 139, 198).
 Γιος του ποταμού θεού Αχελώου και της Περιμήδης, κόρη του Αιόλου του Θεσσάλου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 647

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Βασιλείς των Μυκηνών
Μυθικοί βασιλείς της Σπάρτης
Τρωικός Πόλεμος
Παναγιώτης Λάλεζας

Ο Παναγιώτης Λάλεζας (Κόρινθος, 13 Ιουλίου 1973) είναι Έλληνας τραγουδιστής της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αρχαία Κόρινθο, όπου κατοικεί και σήμερα. Από την μεριά του πατέρα του, έλκει καταγωγή επίσης από την Αργολίδα και τις Σπέτσες. Από μικρός είχε κλίση για το τραγούδι, πράγμα που οφείλεται και στον πατέρα του, ο οποίος του δίδαξε τον τρόπο να ερμηνεύει παραδοσιακά τραγούδια. Παράλληλα, μελετώντας ηχογραφήσεις γραμμοφώνου από τους Γ. Παπασιδέρη, Κ. Ρούκουνα, Δ. Αραπάκη, Ρ. Εσκενάζυ, Ρ. Αμπατζή, Γ. Μητσάκη και Γ. Κάβουρα μυήθηκε στον αμανέ, στο σμυρναίικο και στο ρεμπέτικο τραγούδι. 

Σε ηλικία μόλις ςννέα ετών πραγματοποίησε την πρώτη του δισκογραφική παρουσία. Ακολουθούν πλήθος βραβείων και τιμητικών διακρίσεων σε διαγωνισμούς παραδοσιακού τραγουδιού. 

Ήδη από τα δώδεκα χρόνια του δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο παραδοσιακό τραγούδι, ερμηνεύοντας δημοτικά τραγούδια σε παραδοσιακά πανηγύρια, γάμους, παραστάσεις χορευτικών συγκροτημάτων και σε άλλες εκδηλώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε συνεργασία με καταξιωμένους μουσικούς του χώρου. 

Παρακολούθησε μαθήματα βυζαντινής μουσικής με δάσκαλο το Σίμωνα Καρρά και μαθήματα λαούτου από το δεξιοτέχνη μουσικό Χρήστο Ζώτο. 

Στο ενεργητικό του έχει 17 προσωπικούς δίσκους με παραδοσιακά τραγούδια, όπως και συμμετοχές σε πολλούς άλλους, ενώ διδάσκει φωνητική στο ΤΕΙ Ηπείρου.

Το  2003 συμμετέχει στο δίσκο “Smyrne” της Εστουδιαντίνας Νέας Ιωνίας ερμηνεύοντας το παραδοσιακό σμυρναίικο «Μανές της καληνυχτιάς». Η ηχογράφηση αυτή έγινε η αφορμή για να τον ανακαλύψει ο Γιώργος Νταλάρας. Ο δίσκος “Smyrne” έγινε χρυσός, βραβεύτηκε ως ο καλύτερος δίσκος παραδοσιακής ελληνικής μουσικής στα βραβεία «Αρίων» και ο Παναγιώτης Λάλεζας είναι από τους βασικούς ερμηνευτές σε όλες τις ζωντανές εμφανίσεις της ορχήστρας. 

Το χειμώνα του 2004-2005 συμμετέχει στο πρόγραμμα «Της Ελενίτσας...» στην «Ακτή Πειραιώς» και στο Fix Community, με την Ελένη Τσαλιγοπούλου, την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας, το Δημήτρη Ζερβουδάκη και τη Γιώτα Νέγκα. 

Εμφανίζεται σε πολλές εκπομπές της ΕΡΤ από μικρή ηλικία.

Συνεργάζεται με τους σημαντικότερους σολίστ παραδοσιακής μουσικής από διάφορες περιοχές της χώρας όπως τους Νίκο Φιλιππίδη, Αλέξανδρο Αρκαδόπουλο, Γιώργο Κοτσίνη, Γιάννη Βασιλόπουλο, Γρηγόρη Καψάλη στο κλαρίνο και τους Γιώργο Κόρο, Νίκο Οικονομίδη, Γιώργο Μαρινάκη, Κυριάκο Γκουβέντα στο βιολί. Χρησιμοποιεί την παραδοσιακή ζυγιά στην απόδοση των τραγουδιών, δηλαδή μικρή ορχήστρα με κλαρίνο, βιολί, λαούτο και κρουστά ή την πλήρη ορχήστρα που έχει όλα τα παραπάνω όργανα με επιπλέον το σαντούρι, το κανονάκι και το ούτι. 

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές