joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Βασίλειο του Αρτσάχ

Το Βασίλειο του Αρτσάχ () ήταν ένα μεσαιωνικό βασίλειο και εξαρτώμενο αρμενικό βασίλειο στην επικράτεια των Σιουνίκ και Αρτσάχ, στο καντόνι Γκαρμτμάν του Ουτίκ, και στα καντόνια Μαζάζ και Βαραζνουνίκ της επαρχίας Αϊραράτ. Οι σύγχρονες πηγές αναφέρονται σε αυτό με την ονομασία Χατσέν. Ωστόσο, επειδή οι κτήσεις του Χατσέν κατά την διακυβέρνηση του πρίγκιπα Χασάν Τζαλάλ περιλάμβαναν όλο το Ναγκόρνο Καραμπάχ μαζί με πολλές συνεχείς περιοχές στα δυτικά, βόρεια και νότια, το πριγκιπάτο του συχνά λεγόταν βασίλειο του Αρτσάχ. Το βασιλικό δόκιμο παράρτημα της αρχαίας δυναστείας των Σιουνιδών ονομαζόταν Χατσέν από το κύριο κέντρο του. Ο Χασάν Τζαλάλ καταγόταν από την αρμενική Δυναστεία Αρανσαχίκ, που προηγείτο ιστορικά της κατάκτησης της περιοχής από τους Αρσακίδες της Παρθίας. Το βασίλειο αναδύθηκε όταν ο Χοβάνες-Σενεκερίμ απέκτησε το βασιλικό τίτλο το 1000.

Το Αρτσάχ διατήρησε τους κυρίαρχους ηγεμόνες του. Στις αρχές του 13ου αιώνα δέχτηκαν την επικυριαρχία του Βασιλείου της Γεωργίας, και έπειτα της Μογγολίας. Έχασαν τον Βασιλικό τίτλο μετά την δολοφονία του Χασάν Τζαλάλ (1214–1261) από τον Ιλχανίδη κυβερνήτη Αρκούν, αλλά συνέχισαν να κυβερνούν το Σιουνίκ ως πριγκιπάτο, το οποίο από τον 16ο αιώνα αποτελούνταν από τα πέντε αρμενικά μελικάτα του Αρτσάχ και το μελικάτο του Κασατάγ του Σιουνίκ που υπήρξε μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Οι απόγονοι των βασιλιάδων του Σιουνίκ έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Σιουνίκ μέχρι τον 20ό αιώνα.

Παραπομπές
Μαρίνα Στούρτζα

Η πριγκίπισσα Μαρίνα-Νικόλ Στούρτζα (25 Απριλίου 1944 – 24 Οκτωβρίου 2017) ήταν πριγκίπισσα της Ρουμανίας και φιλάνθρωπος.

Νεανική ζωή 
Η πριγκίπισσα Μαρίνα-Νικόλ Στούρτζα γεννήθηκε στη Ρουμανία στις 25 Απριλίου 1944, στο Μπρασόβ της Τρανσυλβανίας. Και οι δύο γονείς της προέρχονται από την ρουμανική αριστοκρατία.  Πατέρας της ήταν ο πρίγκιπας Ίον Στούρτζα (της αριστοκρατικής οικογένειας Στούρτζα, που συμμετείχε στη διακυβέρνηση της Μολδαβίας) και μητέρα της η πριγκίπισσα Ιωάννα Σούτσου. Διαζεύχθηκαν όταν η πριγκίπισσα Μαρίνα ήταν πολύ μικρή. 

Ένα χρόνο μετά την παραίτηση του βασιλιά Μιχαήλ από τη Ρουμανία το 1947, οι γονείς της Στούρτζα έφυγαν από τη χώρα με ψευδώνυμα. Η γιαγιά της Μαρίνας (με την οποία έμεινε για λίγο) την έβαλε σε τρένο για την Ελβετία. Τη συμβούλευσε να μην μιλήσει Ρουμανικά, για να μην προδώσει την εθνική της καταγωγή, όταν συναντήσει τον διπλωμάτη στα ελβετικά σύνορα, έτσι επανενώθηκε με τους γονείς της στη Ζυρίχη. Η οικογένεια μετακόμισε αργότερα στον Καναδά.  Η μητέρα και ο πατριός της εργάστηκαν σε ένα χοιροστάσιο στο Σασκάτσουαν,  όπου η Μαρίνα κατοικούσε σε ένα μονόχωρο σχολείο. Η οικογένεια μετακόμισε στο Τορόντο του Καναδά, οκτώ μήνες αργότερα.

Δημοσιογραφία, ακτιβισμός και βραβεία 
Η Στούρτζα έγινε αρθρογράφος μόδας και πολιτισμού για δύο αμερικανικές εφημερίδες, την The Globe and Mail και την Το αστέρι του Τορόντο και εργάστηκε εν συντομία για το Όσκαρ ντε λα Ρέντα. Αργότερα έγινε διευθύντρια μάρκετινγκ για ευχετήριες κάρτες της UNICEF στη Γενεύη της Ελβετίας. Στη δεκαετία του 1990 η Στούρτζα επέστρεψε στη Ρουμανία μαζί με τη σχεδιάστρια εσωτερικών χώρων Ιοάνα Ερτάγκουν (σύζυγο του προέδρου της Ατλάντικ Ρέκορντς, Αχμέτ Ερτεγκούν). Η Στούρτζα υποστήριξε ορισμένα προγράμματα παιδικής μέριμνας και υποστηρικτικής φροντίδας για παιδιά στην πατρίδα της.

Ήταν πρόεδρος των γραφείων στρατηγικού σχεδιασμού Marina Sturdza Enterprises και Summits International, που ειδικεύονταν στην Ανατολική Ευρώπη. Ήταν προστάτης μίας σειράς φιλανθρωπικών οργανώσεων και ανθρωπιστικών υποθέσεων που αφορούσαν την περιοχή, όπως η Ελπίδα και σπίτια για παιδιά. Ήταν επίσης στο διοικητικό συμβούλιο του Υπέρ της Πατρίδας, της Εθνικής Παρακαταθήκης της Ρουμανίας. Το 2005 έλαβε το βραβείο «Γυναίκες των επιτευγμάτων» από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Προσωπική ζωή 
Το 1970 η Στούρτζα παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Ντένις Χάρβεϋ· το ζευγάρι αργότερα διαζεύχθηκε.  Η Στούρτζα ήταν πολύγλωσση και μιλούσε τουλάχιστον 6 διαφορετικές γλώσσες. 

Ο Στούρτζα απεβίωσε στη Νέα Υόρκη στις 22 Οκτωβρίου 2017, από αιτίες που σχετίζονται με τον καρκίνο. 

Ο σύζυγός της είχε μία κόρη από άλλον γάμο του, η οποία είχε δύο παιδιά.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Πριγκίπισσες της Ρουμανίας
Ρουμάνοι ευγενείς
Οικογένεια Στούρτζα
Γροιλανδικό Κοινοβούλιο

Το Γροιλανδικό Κοινοβούλιο  (Γροιλανδικά: Inatsisartut, Γροιλανδική προφορά: [inatsisɑʁtut] Δανικά: Landstinget, κυρ. η συνέλευση της χώρας)  είναι το νομοθετικό σώμα της Γροιλανδίας, μια αυτόνομη περιοχή  του δανικού βασιλείου. Ιδρύθηκε το 1979 και οι συνελεύσεις του λαμβάνουν χώρα στο Ινατσισαρτούτ, στο κεντρικό Νούουκ.

Υπάρχουν 31 μέλη. Εκλέγονται σε τετραετείς θητείες.

Παραπομπές 

Πολιτική της Γροιλανδίας
Γκιουρτζού Χατούν

Η Γκιουρτζού Χατούν ( , Gurji-xatuni, 1237-1286) ήταν μία γεωργιανή βασιλική πριγκίπισσα από τη δυναστεία των Βαγρατιδών και βασιλική σύζυγος του Σουλτανάτου του Ρουμ ως αγαπημένη σύζυγος του σουλτάνου Καϋχοσρόη Β', την οποία παντρεύτηκε μετά το θάνατο του Μωάμεθ Β΄ του Khwarazm το 1237.   Μετά το θάνατό του το 1246 παντρεύτηκε τον ισχυρό άνδρα της Ανατολίας, Περβάν. Ήταν η μητέρα του σουλτάνου Καϋκοβάδη Β' και προστάτιδα του Ρουμί.

Γεννήθηκε ως Ταμάρ (, Tamari) ένα βιβλικό όνομα δημοφιλές στο Βασίλειο της Γεωργίας και πήρε το όνομά της από τη γιαγιά της βασίλισσα, Ταμάρ η Μεγάλη. Ο τίτλος της Γκιουρτζού Χατούν σημαίνει "Γεωργιανή κυρία" στις τουρκικές γλώσσες.

Η Γκιουρτζού Χατούν ήταν κόρη της βασίλισσας Ρουσουντάν της Γεωργίας και του Σελτζούκου πρίγκιπα Γκίας αντ-ντιν, που ήταν εγγονός του Κιλίτζ Αρσλάν Β'. Αδελφός της ήταν ο βασιλιάς Δαβίδ ΣΤ' της Γεωργίας.

Όπως και οι περισσότεροι Γεωργιανοί, η Ταμάρ παρέμεινε αρχικά μία Ανατολικό-Ορθόδοξη Χριστιανή, αλλά είναι γνωστό ότι στράφηκε στο Ισλάμ αργότερα, χωρίς περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο που προσηλυτίστηκε. Λέγεται ότι ο ήλιος στα νομίσματα των Σελτζούκων εκείνης της εποχής συμβολίζει την Ταμάρ, ενώ το λιοντάρι αντιπροσωπεύει τον ίδιο τον σουλτάνο. Αυτό το έμβλημα, γνωστό ως shir-u hurshid (Λιοντάρι και Ήλιος), αργότερα διαδόθηκε στον ισλαμικό κόσμο (αν και η προέλευσή του χρονολογείται από πολύ νωρίτερα χρόνια). Μετά το θάνατο του Καϋχοσρόητο 1246, η κυβέρνηση του σουλτανάτου κατασχέθηκε από τον Περβάνη που παντρεύτηκε την Γκουρτζού Χατούν.

Είναι γνωστό ότι προστάτευε τις επιστήμες και τις τέχνες και ότι ήταν φίλη με τον διάσημο ποιητή Σούφι Ρουμί. Υποστήριξε επίσης την κατασκευή του τάφου του ποιητή στην Κόνια.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 რატომ გააწკეპლინა გურჯი ხათუნის მეუღლემ მოლა ნასრედინი და რატომ განარისხა რუსუდან მეფე მისმა ქალიშვილმა ეკა სალაღაია, 2010-06-03
 What is behind the sun and lion figure?
 

Πρόσωπα του Σουλτανάτου του Ρουμ
Οίκος των Βαγρατιδών
Γυναίκες του 13ου αιώνα
Ελιζαβέτα Στεκολνίκοβα

Η Ελιζαβέτα Στεκολνίκοβα (γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1974)  είναι πρώην χορεύτρια καλλιτεχνικού πατινάζ που αγωνίστηκε διεθνώς για το Καζακστάν. Με τον συνεργάτη της Ντμίτρι Καζαρλίγκα, είναι οι κάτοχοι του χάλκινου μεταλλίου του Skate America του 1994, οι κάτοχοι του χάλκινου μεταλλίου της Χειμερινής Πανεπιστημιάδας του 1995 και οι πρωταθλητές των Ασιατικών Χειμερινών Αγώνων του 1996. Πήραν τη 18η θέση στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1994 και 22ος στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1998.

Η Στεκολνίκοβα συνεργάστηκε με τον Καζαρλίγκα στη Μόσχα και προπονούνταν μαζί του στις Ηνωμένες Πολιτείες υπό την Νατάλια Ντούμποβα.  Η συνεργασία τους έληξε το 1998.

Η Στεκολνίκοβα συνεργάστηκε με τον Αμερικανό σκέιτερ Μαρκ Φιτζτζέραλντ για μία σεζόν. Διαγωνίστηκαν τόσο στο Πρωτάθλημα Τεσσάρων Ηπείρων όσο και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Μετά τη συνταξιοδότησή της, άρχισε να εργάζεται ως προπονήτρια στο Οντάριο του Καναδά.

Αποτελέσματα 
GP: Σειρά Champions (Grand Prix)

Με τον Καζαρλίγκα

Με τον Fitzgerald

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Skatabase: Αποτελέσματα Χορού στους Ολυμπιακούς Αγώνες της δεκαετίας του 1990

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ Icedance.com

Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru)
Τάφος του Ορέστη

Ο τάφος του Ορέστη βρίσκεται περίπου 600 μέτρα δυτικά του άνω κάστρου των Μυκηνών. Όπως και ο θησαυρός του Ατρέα, είναι ακόμα εντελώς άθικτος. Σύμφωνα με τον Άλαν Γουέις είναι ο αρχαιότερος από τους τρεις τάφους του τρίτου συγκροτήματος Θόλων στις Μυκήνες.  Στον τάφο βρέθηκαν πλάκες από γυάλινη πάστα, οι οποίες ήταν διακοσμημένες με ιερούς δαίμονες. Ο τάφος ανακαλύφθηκε το 1896 από τον αρχαιολόγο Χρήστο Τσούντα και εξετάστηκε πιο προσεκτικά από τον Άλαν Γουέις.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μυκήνες (Mykene). Abgerufen am 22. April 2014 (griechisch).

Παραπομπές 

Αρχαιολογικοί τόποι στην Αργολίδα
Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Οικισμοί στην Αρχαία Πελοπόννησο
Anne-Marie

Η Anne-Marie Rose Nicholson (7 Απριλίου 1991), γνωστή απλώς ως Anne-Marie, είναι Αγγλίδα τραγουδίστρια και στιχουργός. Αρκετά singles της έχουν μπει στο UK Singles Chart, συμπεριλαμβανομένων το "Rockabye", όπου συμμετέχει ο Sean Paul, αλλά και των "Alarm", "Ciao Adios", "Friends", "2002". Ο πρώτος δίσκος της Speak Your Mind κυκλοφόρησε στις 27 Απριλίου 2018 και κατέλαβε την τρίτη θέση στο UK Albums Chart. Ήταν υποψήφια για τέσσερα βραβεία στα Brit Awards 2019, μεταξύ των οποίων στην κατηγορία Καλύτερη Βρετανίδα Σόλο Καλλιτέχνης. Το 2015, υπέγραψε συμβόλαιο με την Asylum (ανήκει στην Atlantic Records) και μέχρι το 2018, κυκλοφόρησε τα τραγούδια της με αυτήν την δισκογραφική εταιρεία. Στα τέλη 2018, η Anne-Marie έφυγε από την Atlantic και υπέγραψε συμβόλαιο με την Warner Bros. Records, ιδιοκτήτη της εταιρείας Atlantic. Από το 2021, είναι καθηγήτρια φωνητικής στην δέκατη σεζόν του The Voice UK.

Δισκογραφία
Studio albums
 Speak Your Mind (2018)

Φιλμογραφία

Περιοδείες

Κεντρική Τραγουδίστρια
 Speak Your Mind World Tour (2018–19)

Υποστηρικτικό σόου
 ÷ Tour (Europe and North America legs) (2017–18)

Βραβεία και υποψηφιότητες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Άνκα Κρίζμανιτς

Η Άνκα Κρίζμανιτς, επίσης γνωστή ως Άνκα Κρίζμανιτς-Πάουλιτς (1896–1987) ήταν Κροάτισσα ζωγράφος και χαράκτης και αργότερα επιστημονική εικονογράφος.   Ήταν ενεργή μεταξύ 1910-1946.

Ζωή 
Παρακολούθησε μία ιδιωτική σχολή ζωγραφικής, τη Σχολή Ζωγραφικής του Κρίζμαν, στο Ζάγκρεμπ, σπουδάζοντας υπό τον Τόμισλαβ Κρίζμαν.  Συνέχισε τις σπουδές της από το 1913 έως το 1917 στην επαγγελματκή σχολή τεχνών στη Δρέσδη της Γερμανίας και ακολούθησε σπουδές στο Παρίσι από το 1920 έως το 1930. Το 1921 και το 1922, εργάστηκε για τη δημιουργία λιθογραφικών χαρτών του Ντουμπρόβνικ, ενώ έμενε σε αυτήν την πόλη. Το έργο ζωγραφικής της είχε δύο μεγάλες σειρές, μία από τις οποίες ήταν «χορός» και εμπνεύστηκε από χορευτές, όπως η Άννα Παύλοβα, η Γκρέτε Βίσενθαλ και η Γερτρούδη Λάιστικοφ. Η άλλη σειρά ήταν «εραστές».

Το 1935, γνώρισε τον Γερμανό ζωγράφο Λούντβιχ Γουένινγκερ (1904-1945) και ξεκίνησε ένα ειδύλλιο μεταξύ τους. Στις αρχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (περίπου 1939), η σχέση έληξε.

Το 1946, έγινε επιστημονική εικονογράφος για τη Σχολή Ιατρικής στο Ζάγκρεμπ και μείωσε τον χρόνο που ζωγράφιζε.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Anka Krizmanić στο AskArt.com
 Anka Krizmanic στο ArtNet.com
Γενικό Χημείο του Κράτους

Το Γενικό Χημείο του Κράτους αποτελεί Διεύθυνση της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων που ιδρύθηκε αρχικά το 1904. Συστάθηκε, το 1929, ως Χημικό Εργαστήριο του Υπουργείου Οικονομικών και πήρε την παρούσα του μορφή το 1929. Προϋπήρχαν διάσπρτα στο νεοϊδρυθέν κράτος Χημικά Εργαστήρια. Αποστολή του αποτελεί ο έλεγχος των προϊόντων που κυκλοφορούν στην εγχώρια αγορά για την προάσπιση της δημόσιας υγείας βάσει των ελεγκτικών και θεσμικών υποχρεώσεων.

Το 1932 καθορίζονται οι διαδικασίες ελέγχου των αγορανομικών δειγμάτων, το 1941 θεσπίζεται ο Κώδικας Τροφίμων, Ποτών και Αντικειμένων κοινής χρήσεως, προδιαγραφές και κανόνες επισήμανσης για εργαστηριακούς ελέγχους. Από το 2000, λειτουργούν εργαστήρια εντοπισμού γενετικώς τροποποιημένων τρόφιμων και από το 1992 έχει καταρτίσει το μητρώο απορρυπαντικών.

Πηγές
90 χρόνια ΓΧΚ

Υπουργείο Οικονομικών (Ελλάδα)
Διωκτικές Υπηρεσίες ναρκωτικών
Παράνομη οικονομία
Εμπόριο
Καλλίστη Ροδόπης

Η Καλλίστη είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, το οποίο βρίσκεται στην πεδιάδα της Κομοτηνής με υψόμετρο 20 μέτρα και σε απόσταση 19 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης. Στη βόρεια και δυτική άκρη του χωριού περνάει η ΕΟ Κομομοτηνής - Ξάνθης και ο χείμαρρος Ασπροπόταμος (στην αρχαιότητα Τραύος), βορειοανατολικά είναι το Μικρό Παλλάδιο νοτιοδυτικά η Νέα Καλλίστη και δυτικά η Σάλπη. Η παλιά ονομασία, επί τουρκοκρατίας, ήταν Γενί-κιοΐ (Καλάντζα) και μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα ως Καλλίστη το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 και προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αμβροσίας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Καλλίστης  που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αιγείρου του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 122 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Κομοτηνής
Άννα Μπιλίνσκα-Μποχντανοβίτσα

Η Άννα Μπιλίνσκα-Μποχντανοβίτσα (πολωνικά: Anna Bilińska-Bohdanowicza) (8 Δεκεμβρίου 1857 - 18 Απριλίου 1893) ήταν Πολωνή ζωγράφος, γνωστή για τα πορτρέτα της. Ήταν εκπρόσωπος του Ρεαλισμού και πέρασε μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής της ζωής στο Παρίσι.

Ζωή 
Η Μπιλίνσκα-Μποχντανοβίτσα γεννήθηκε στο Ζλατοπίλ (πρώην παραμεθόρια πόλη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, σήμερα μέρος του Νοβομίρχοροντ) ως Άννα Μπιλίνσκα και πέρασε την παιδική της ηλικία εκεί με τον πατέρα της που ήταν Πολωνός ιατρός. Από το υπόβαθρό της, αστειευόμενη έλεγε ότι «έχει ένα κοζάκικο ταμπεραμέντο, αλλά μια πολωνική καρδιά» (πολωνικά: ma temperament kozaczy, ale serce polskie). Ο πρώτος της δάσκαλος τέχνης ήταν ο Μίχαου Ελβίρο Αντριόλι. Μετά την Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863-1864, ο Αντριόλι εξορίστηκε από την τσαρική κυβέρνηση στην Κατόργκα. Αργότερα σπούδασε μουσική και τέχνη στη Βαρσοβία, όπου το 1877 έγινε μαθήτρια του ζωγράφου Βόιτσεχ Γκέρσον. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, άρχισε να εκθέτει το έργο της στην Γκαλερί Ζαχέντα για την προώθηση των Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας (Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych).

Στις αρχές του 1882 συνόδευσε την χρόνια άρρωστη φίλη της, Κλεμεντίνα Κρασόφσκα, σε ένα ταξίδι στο Μόναχο, στο Σάλτσμπουργκ, στη Βιέννη και τη βόρεια Ιταλία, πριν ταξιδέψει και εγκατασταθεί στο Παρίσι, όπου σπούδασε μαζί με τη Μαρί Μπασκιρτσέφ και την Βρετανίδα καλλιτέχνιδα Έμελιν Ντιν στην Ιουλιανή Ακαδημία, στην οποία αργότερα δίδαξε επίσης. Έζησε στη Γαλλία μέχρι το 1892, όταν παντρεύτηκε τον Αντόνι Μποχντανόβιτς, ιατρό και πήρε το όνομά του. Επέστρεψαν στη Βαρσοβία μετά το γάμο τους, όπου σκόπευε να ανοίξει μια σχολή τέχνης παριζιάνικου στυλ για γυναίκες, αλλά αρρώστησε με καρδιακή πάθηση και πέθανε ένα χρόνο αργότερα στις 18 Απριλίου 1893.

Η Άννα Μπιλίνσκα-Μποχντανοβίτσα είναι η πιο γνωστή για τα πορτρέτα της, ζωγραφισμένα με μεγάλη διαίσθηση. Η αυτοπροσωπογραφία της με την ποδιά και τις βούρτσες (1887) ανέπτυξε μια νέα στάση αυτοπροσωπογραφίας τοποθετώντας την καλλιτέχνιδα μπροστά από το σκηνικό ενός μοντέλου, δηλώνοντας έτσι ότι είναι το δικό της μοντέλο. Ζωγράφιζε επίσης νεκρές φύσεις, σκηνές είδους και τοπία και ήταν εκπρόσωπος του ρεαλισμού. Οι πίνακες της βρίσκονται στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας και στο Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας.

Κληρονομιά 
Η Μπιλίνσκα-Μποχντανοβίτσα συμπεριλήφθηκε στην έκθεση του 2018 Γυναίκες στο Παρίσι 1850-1900.

Λίγο μετά το θάνατο του πατέρα της Μπιλίνσκα-Μποχντανοβίτσα, το πορτρέτο της, σε βαθύ πένθος, ζωγραφίστηκε το 1886 από τη φίλη της Έμελιν Ντιν στο Παρίσι.

Η δουλειά της Μπιλίνσκα-Μποχντανοβίτσα δεν είναι γνωστή, ακόμη και στην πατρίδα της, ίσως λόγω του πρόωρου θανάτου της. Ωστόσο, το Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας σχεδίαζε να πραγματοποιήσει μια μεγάλη έκθεση του έργου της, και το πορτρέτο της Ντιν, το 2021.

Επιλεγμένοι πίνακες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Άννα Μπιλίνσκα-Μποχντανοβίτσα στο culture.pl

Πολωνές ζωγράφοι
Απόφοιτοι της Ιουλιανής Ακαδημίας
Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Χέλενα Χέλμερσον

Η Χέλενα Χέλμερσον (γεννημένη το 1973) είναι Σουηδέζα στέλεχος επιχείρησης. Από τον Ιανουάριο του 2020, είναι διευθύνουσα σύμβουλος στη σουηδική εταιρεία λιανικής ένδυσης H&M. Είναι η πρώτη φορά που αναλαμβάνει τη θέση αυτή γυναίκα και η πρώτη φορά που η κάτοχος της θέσης δεν είναι μέλος της οικογένειας του ιδρυτή της εταιρείας.

Βιογραφία 
Γεννημένη στη Σκελεφτέα στα βόρεια της Σουηδίας, η Χέλμερσον μεγάλωσε με την οικογένειά της (γονείς και δύο αδελφές της) και αποφοίτησε με μεταπτυχιακό τίτλο στη διεθνή διοίκηση επιχειρήσεων στη Σχολή Επιχειρήσεων και Οικονομικών της Ουμέα το 1997. Με την ένταξή της στην H&M το 1997, έγινε διευθύντρια τμήματος στο γραφείο αγορών προτού πάει στη Ντάκα του Μπανγκλαντές το 2007 όπου ήταν διευθύντρια παραγωγής της H&M. Μετά από μία περαιτέρω περίοδο, ως διευθύντρια τμήματος για την παραγωγή εσωρούχων στο Χονγκ Κονγκ μέχρι το 2010, επέστρεψε στη Στοκχόλμη για να αναλάβει διευθύντρια κοινωνικής ευθύνης και προμήθειας. 

Από τις 30 Ιανουαρίου (2020) έχει διοριστεί Διευθύνουσα  Σύμβουλος της H&M. Οι τρέχουσες αρμοδιότητες της Χέλμερσον καλύπτουν τη βελτίωση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής βιωσιμότητας του εφοδιασμού, συμβάλλοντας στη στρατηγική αειφορίας της H&M που εφαρμόστηκε αρχικά τη δεκαετία του 1990.

Στις 5Μαρτίου του 2014, η Χέλμερσον εξελέγη «Η πιο ισχυρή γυναίκα στις επιχειρήσεις» της Σουηδίας από το εβδομαδιαίο επιχειρηματικό περιοδικό Veckans Affärer. Η τιμή ήρθε ως απόλυτη έκπληξη. Σε συνέντευξη της στον Άλαν Άτκισον της GreenBiz, σχολίασε: "Είμαι πολύ περήφανη και πολύ χαρούμενη. Υπάρχει ένα τεράστιο ποσό ομαδικής εργασίας πίσω από ό,τι κάνουμε και το παίρνω ως απόδειξη ότι είναι ορατό."

Παραπομπές 

Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ασώματοι Ροδόπης

Οι Ασώματοι είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Οι Ασώματοι βρίσκονται στη βόρεια άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής με υψόμετρο 97 μέτρα, σε απόσταση 19 χλμ. Α. από τον Ίασμο (έδρα του δήμου) και 8 χλμ. ΒΔ. από την Κομοτηνή.  Στα βόρεια του χωριού ξεκινούν οι πρόποδες του όρους Παπίκιο  με τα μοναστήρια του ενώ νοτιοανατολικά είναι η πανεπιστημιούπολη Κομοτηνής. Οι χριστιανοί κάτοικοί του είναι γηγενείς και πρόσφυγες με καταγωγή άλλοι από την βυζαντινή Αχρίδα των Σκοπίων, άλλοι από το Κίζδερβεν Νικομηδείας, άλλοι από την Αργυρούπολη και το Καρς του Πόντου. Από τους μουσουλμάνους κατοίκους του αρκετοί είναι Πομάκοι από Άνω Βυρσίνη, Κάτω Βυρσίνη, Κερασιά, Κύμη, Μεγάλη Άδα κ.α. Ασχολούνται με την γεωργία (καπνά, κεράσια) την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Στο χωριό υπάρχει περιφερειακό ιατρείο που υπάγεται στο Κέντρο Υγείας Ιάσμου και δραστηριοποιείται από το 2013 ο πολιτιστικός σύλλογος.

Ιστορικά στοιχεία 
Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού υπάρχουν αρκετά ευρήματα βυζαντινής εποχής. Στην τοποθεσία "Καφετζή-τάρλα" , σε απόσταση περίπου 1 χλμ. δυτικά, βρέθηκαν λείψανα ρωμαϊκών λουτρών (μαρμάρινο υπέρθυρο, δωρικό κιονόκρανο κα.) και κεραμεική του 5ου με -6ο αιώνα. Βόρεια σε απόσταση 2,5 χλμ. ένας παλαιοχριστιανικός διπλός κίονας με την υστεροβυζαντινή επιγραφή: ΟΡΙΑΙΟΙ ΔΙΑΦΕΡΟΝΤΕΣ ΤΗ ΕΥΑΓΕΣΤΑΤΗ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ η οποία αναφέρεται στα όρια της μονής ενός "ΔΙΚΑΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ". Δίπλα στο γήπεδο του χωριού υπάρχει συλημένος τάφος (τούμπα). 

Αναφέρεται ότι όταν στα 1344 ο Ματθαίος Καντακουζηνός πήρε στην κυριαρχία του τα Κουμουτζηνά (σημερινή Κομοτηνή) για λογαριασμό του πατέρα του αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού, του παραδόθηκαν μαζί με την πόλη και τα φρούρια Ασώματος (μετέπειτα Ασώματοι), Παραδημώ , Κρανοβούνιον και Στυλάριον. Πιθανολογείται ότι τα λείψανα φρουρίου που υπάρχουν Β.-ΒΑ. από τα γειτονικά Θάμνα έχουν σχέση με το αναφερόμενο φρούριο Ασώματος.

Διοικητικά στοιχεία 
Η παλιά του ονομασία, από την εποχή της τουρκοκρατίας, είναι Μπουλάτ-κιοϊ και μετά την απελευθέρωση της Θράκης αναφέρεται επίσημα ως Ασώματος το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας (μέχρι το 1928). Το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Ασώματοι. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Αγίασμα, τη Δύμη, τα Θάμνα, το Ρίζωμα, τις Φοιτητικές Εστίες Δ.Π.Θ. και τη Φωλιά αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ασωμάτων που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Σώστου του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως δημοτική κοινότητα έχει πληθυσμό 2.851 κατοίκους ενώ ως οικισμός 712. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 75,268 χμ² (2011).

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ασώματοι από τα Γενικά Αρχεία Κράτους - Νομού Ροδόπης
 Πολιτιστικός Σύλλογος Ασωμάτων Ροδόπης

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Ιάσμου
Βέρα Ίνμπερ

Η Βέρα Μιχαήλοβνα Ίνμπερ (Vera Mikhailovna Inber), γεννημένη  Σπένζερ (Shpenzer),    (10 Ιουλίου 1890, Οδησσός, Ρωσική Αυτοκρατορία - 11 Νοεμβρίου 1972, Μόσχα, Σοβιετική Ένωση ) ήταν Ρωσίδα και Ουκρανή - σοβιετική  ποιητής και συγγραφέας.

Βιογραφία 

Ο πατέρας της Μοσέ κατείχε έναν επιστημονικό εκδοτικό οίκο "Matematika" ( Μαθηματικά ). Ο Μοσέ ήταν ξάδερφος του μελλοντικού σοσιαλιστικού επαναστάτη Λέων Τρότσκι. Ο εννιάχρονος Λεβ (Τρότσκι) ζούσε με τον Μοσέ και τη σύζυγό του Φανή στο διαμέρισμά τους της Οδησσού, όταν η Βέρα ήταν μωρό. 

Η Βέρα παρακολούθησε για λίγο ένα τμήμα Ιστορίας και Φιλολογίας στην Οδησσό. Τα πρώτα ποιήματά της δημοσιεύθηκαν το 1910 σε τοπικές εφημερίδες. Το 1910-1914 έζησε στο Παρίσι και την Ελβετία. Μετά μετακόμισε στη Μόσχα. Κατά τη δεκαετία του 1920 εργάστηκε ως δημοσιογράφος, γράφοντας πεζογραφία, άρθρα και δοκίμια και ταξίδεψε σε όλη τη χώρα και στο εξωτερικό.

Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου έζησε στο πολιορκημένο Λένινγκραντ όπου ο σύζυγός της εργάστηκε ως διευθυντής σε ιατρικό ίδρυμα. Σύμφωνα με τη νεκρολογία των New York Times, «έγραψε για την εφημερίδα Leningradskaya Pravda και μεταδόθηκε μέσω του ραδιοφώνου του Λένινγκραντ προσπαθώντας να διατηρήσει το ηθικό και το πνεύμα του σκληρά πιεσμένου πληθυσμού».  Μεγάλο μέρος της ποίησης και της πεζογραφίας της εκείνη την εποχή είναι αφιερωμένο στη ζωή και την αντίσταση των σοβιετικών πολιτών. Το 1946 έλαβε ένα αξιόλογο κυβερνητικό βραβείο ( Gosudarstvennaya premiya SSSR ) για το ποίημα της πολιορκίας "Pulkovskij meridian" (Pulkovo Meridian). Της απονεμήθηκαν  επίσης πολλά μετάλλια.

Μετέφρασε στα ρωσικά  Ουκρανούς ποιητές, όπως ο Τάρας Σεβτσένκο, και άλλους ξένους ποιητές, όπως ο Παύλος Éluard και ο Σάντορ Πετόφι . Η Βέρα Ίνμπερ πειραματίστηκε με την καμπάλα, αν και οι γονείς της της το είχαν απαγορεύσει.

Αγγλικές μεταφράσεις 

 Maya, από ένα τέτοιο απλό πράγμα και άλλες ιστορίες, FLPH, Μόσχα, 1959. από το Archive.org
 Ο Θάνατος της Λούνας, από τις Σοβιετικές Μικρές Ιστορίες: Ένα Παράλληλο Κείμενο Penguin, Πιγκουίνος, 1963.
 Ημερολόγιο Λένινγκραντ, Hutchinson, UK, 1971.
 Τα ενδιαφέροντα της Λάλλα, από ρωσικά διηγήματα από το Πούσκιν έως το Μπουίντα, Penguin Classics, 2005.

Παραπομπές 
 

Γυναίκες δημοσιογράφοι
Ρώσοι δημοσιογράφοι
Δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Εβραίοι ποιητές
Birdy (τραγουδίστρια)

Η Jasmine Lucilla Elizabeth Jennifer van den Bogaerde (15 Μαΐου 1996), περισσότερο γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Birdy, είναι Αγγλίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και μουσικός. Κέρδισε στον μουσικό διαγωνισμό Open Mic UK το 2008, σε ηλικία 12 ετών.

Το πρώτο της single, ένα cover του τραγουδιού "Skinny Love" του Bon Iver, ήταν αυτό που την έκανε γνωστή με αποτέλεσμα να μπει στα charts όλης της Ευρώπης και να γίνει έξι φορές πλατινένια στην Αυστραλία. Ο πρώτος της δίσκος με το όνομά της, Birdy, κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου 2011 και έγινε αμέσως επιτυχία, κατακτώντας την πρώτη θέση στην Αυστραλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία. Ο δεύτερος δίσκος της, Fire Within, κυκλοφόρησε στις 23 Σεπτεμβρίου 2013 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στα Brit Awards το 2014, ήταν υποψήφια για Best British Female Solo Artist. Ο τρίτος δίσκος της, Beautiful Lies, κυκλοφόρησε στις 25 Μαρτίου 2016. Ο τέταρτος δίσκος της Young Heart αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 30 Απριλίου 2021.

Βραβεία και υποψηφιότητες

Δισκογραφία
 Studio albums
 Birdy (2011)
 Fire Within (2013)
 Beautiful Lies (2016)
 Young Heart (2021)

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελιά Χαλκιδικής

Η Ελιά (του Δ.Δ. Αγίου Νικολάου), ανήκει στον δήμο Σιθωνίας της Περιφερειακής Ενότητας Χαλκιδικής που βρίσκεται στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.

Η επίσημη ονομασία είναι “η Ελιά”. Έδρα του δήμου είναι η Νικήτη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, η Ελιά ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Αγίου Νικολάου, του πρώην Δήμου Σιθωνίας του Νομού Χαλκιδικής.

Ο πληθυσμός της νήσου, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αριθμείται σε 0 κατοίκους

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Χαλκιδικής
Μαργαρίτα Ελισάβετ του Λάινινγκεν-Βέστερμπουργκ

Η Μαργαρίτα-Ελισάβετ, γερμ.: Margaret Elisabeth von Leiningen-Westerburg (30 Ιουνίου 1604 στο Σάντεκ, σήμερα μέρος του Ρούνκελ - 13 Αυγούστου 1667 στο Κάστρο Βήζενμουργκ) από τον Οίκο του Λάινινγκεν, ήταν κόμισσα του Λάινινγκεν και επίτροπος του λαντγκραβάτου της Έσσης-Χόμπουργκ κατά την ανηλικιότητα των γιων της από το 1638.

Βιογραφία 
Ήταν το μοναδικό παιδί από τον πρώτο γάμο του Χριστοφόρου κόμη του Λάινινινγκεν-Βέστερμπουργκ (1575-1635) και της Άννας-Μαρίας Ούνγκαντ, βαρόνης του Βάισενφολφ (1573-1606). 

Παντρεύτηκε στις 10 Αυγούστου 1622 στο Μπούτσμπαχ με τον Φρειδερίκο Α΄ λαντγκράβο της Έσσης-Χόμπουργκ. Όταν η Μαργαρίτα-Ελισάβετ γέννησε τον δεύτερο γιο της, η διαδοχή στον πρωτότοκο εισήχθη στο λαντγκραβάτο.

Μετά το τέλος του συζύγου της στις 9 Μαΐου 1638 ηγήθηκε της επιτροπείας των βρεφών της. Ο μικρότερος γιος της ήταν ο Φρειδερίκος Β΄, γνωστός ως ο πρίγκιπας του Χόμπουργκ.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε το 1622 τον Φρειδερίκο Α΄ λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ και είχε τα ακόλουθα τέκνα:
 Λουδοβίκος-Φίλιππος 1623–1643, διάδοχος, απεβ. 20 ετών.
 Γεώργιος 1624.
 Γουλιέλμος-Χριστόφορος 1625–1681, λάντγκραβος της Έσσης-Χόμπουργκ.
 Γεώργιος-Χριστιανός 1626–1677, 
 Άννα-Μαργαρίτα 1629–1686, παντρεύτηκε τον Φίλιππο-Λουδοβίκο δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βήζενμπουργκ (1620–1689).
 Φρειδερίκος Β΄ 1633–1708, λάντγκραβος της Έσσης-Χόμπουργκ, γνωστός πιο πριν ως ο πρίγκιπας του Χόμπουργκ.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Barbara Dölemeyer: Fontane, Kleist und Hölderlin σελ. 12
 Claudia Tietz: Johann Winckler (1642-1705) σ. 69
Όλγα Σκαμπέγιεβα

Η Όλγα Βλαντίμιροβνα Σκαμπέγιεβα (; γεννημένη στις 11 Δεκεμβρίου 1984 στο Βόλτζκι) είναι Ρωσίδα δημοσιογράφος και τηλεοπτική παρουσιάστρια. Είναι νικήτρια δύο φορές του βραβείου TEFI (2017, 2018).

Βιογραφία
Η Σκαμπέγιεβα γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1984 στο Βόλτζκι, στο Όμπλαστ του Βόλγκογκραντ, όπου αποφοίτησε από το γυμνάσιο. Στη δέκατη τάξη αποφάσισε να γίνει δημοσιογράφος. Η δημοσιογραφική της σταδιοδρομία ξεκίνησε στην τοπική εφημερίδα.  

Σπούδασε στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης, από την οποία αποφοίτησε με διακρίσεις το 2008. Εργάστηκε ως ανταποκρίτρια για το τηλεοπτικό πρόγραμμα Vesti.

Ήρθε στο προσκήνιο το 2012-2013 με την κάλυψή της για τη δίκη των Pussy Riot, την αύξηση των αντικυβερνητικών συγκεντρώσεων εκείνη την εποχή και τις επακόλουθες ποινικές έρευνες για τις δραστηριότητες των υποστηρικτών της Ρωσικής αντιπολίτευσης. Οι επικριτικές αναφορές της για τη ρωσική αντιπολίτευση ώθησαν την τηλεοπτική κριτική Ιρίνα Πετρόβσκαγια να την χαρακτηρίσει ως μέλος των «ειδικών δυνάμεων» της ρωσικής κρατικής τηλεόρασης και τον τόνο της ως «εισαγγελικό και κατηγορητικό».

Το 2015-2016 ηγήθηκε του προγράμματος του συγγραφέα Vesti.doc στο τηλεοπτικό κανάλι Russia 1. Από τις 12 Σεπτεμβρίου 2016, μαζί με τον σύζυγό της Γιεβγκένι Ποπόφ, διεξάγει μια κοινωνική και πολιτική εκπομπή 60 λεπτών στον τηλεοπτικό σταθμό Russia 1, που ανακοινώθηκε ως πρόγραμμα συζήτησης για θέματα υψηλού προφίλ.

Είναι άξιο παρατήρησης ότι το 2018 η Σκαμπέγιεβα προσπάθησε να δυσφημίσει τη βρετανική έρευνα για τη δηλητηρίαση των Σεργκέι και Γιούλια Σκριπάλ. Στο τηλεοπτικό της πρόγραμμα λέγεται ότι η υπόθεση  Σκριπάλ είναι «μια περίπλοκη βρετανική συνωμοσία, για να δυσφημίσει τη Ρωσία».

Οι επικριτές την ονόμασαν με το ψευδώνυμο «Σιδηρά Κούκλα του Πούτιν».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
   
 Όλγα Σκαμπέεβα στο Zvezda
 Ρωσία: Το χάος του Τραμπ σημαίνει «τελικά θα νικήσουμε την Αμερική»

Γυναίκες δημοσιογράφοι
Ρώσοι δημοσιογράφοι
Σώφρων

Ο Σώφρων ο Συρακούσιος ( γύρω στο 430 π.Χ.) ήταν συγγραφέας «μίμων» (δωρικής κωμωδίας). 

Ο Σώφρων ήταν ο συγγραφέας πεζογραφικών διαλόγων στη δωρική διάλεκτο, που περιείχε τόσο αρσενικούς όσο και γυναικείους χαρακτήρες, μερικούς σοβαρούς, άλλους χιουμοριστικό στυλ και απεικονίζοντας σκηνές από την καθημερινή ζωή των Ελλήνων της Σικελίας. Αν και στην πεζογραφία, θεωρούνταν ποιήματα. Σε κάθε περίπτωση δεν προορίζονταν για παράσταση σκηνής. Γράφτηκαν με λιτή και λαική γλώσσα, γεμάτη γνωμικά . .Με την λογοτεχνική μορφή που τους έδωσε ,ο Σώφρων ανύψωσε τον σικελικό μίμο απο το επίπεδο του αυτοσχεδιασμού σε ένα επίπεδο υψηλότερων καλλιτεχνικών απαιτήσεων. Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τον τρόπο παρουσίασης τους παρα μόνο για το γεγονός οτι θεωρήθηκαν ως ποιητικά δημιουργήματα στην ίδια σειρά με τους Σωκρατικούς διαλόγους (βλ. Ποιητική Αριστοτέλη)

Επιρροή 
Λέγεται ότι ο Πλάτωνας παρουσίασε τα έργα του Σώφρονος στην Αθήνα και τα χρησιμοποίησε στους διαλόγους του. σύμφωνα με το λεξικό της Σούδας, ήταν συνεχείς συντροφιά του Πλάτωνα σε σημείο που τους έβαζε και κάτω απο το μαξιλάρι του όταν κοιμόταν. Κάποια ιδέα του γενικού χαρακτήρα τους μπορεί να υποθεί από το 2ο και 15ο ειδύλλιο του Θεόκριτου, τα οποία λέγεται ότι έχουν μιμηθεί την Ἀκέστριαι και Ταὶ θάμεναι τὰ Ἴσθμια του Σώφρονος . Η επιρροή τους πρέπει επίσης να εντοπιστεί στα σάτιρα του Περσίου . 

Ο Σώφρων έγραψε ανδρικούς και γυναικείους μίμους. Έχουν διασωθεί τίτλοι και απο τις δύο ομάδες:

Γυναῖκες ταὶ τὰν θεὸν φαντὶ ἐξελᾶν (=γυναίκες που βεβαιώνουν οτι διώχνον την θεά Εκάτη), Ταὶ θάμεναι τα Ἴσθμια (=γυναίκες που παρακολουθούν τα Ίσθμια) , Πενθερά (=πεθερά), Ἀκέστριαι (=μοδίστρες), Νυμφοπόνος (=η προξενήτρα) , Θυννοθήρας (=ο ψαράς  τόνου).

Εκδόσεις 
Τα θραύσματα του Σώφρονος έχουν συγκεντρωθεί από τους HL Ahrens, De graecae linguae dialectis (1843), ii. (app.), και CJ Botzon (1867) · βλέπε επίσης De Sophrone et Xenarcho mimographis (1856).  Το JH Hordern's Sophron's Mimes: Text, Translation and Commentary, Oxford, 2004, είναι η πιο πρόσφατη έκδοση.

Παραπομπές

Ποιητές Παλαιάς Κωμωδίας
Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Αρχαίοι Συρακούσιοι
Λαρίσα Ποπουγκάεβα

Η Λαρίσα Ποπουγκάεβα (; 3 Σεπτεμβρίου 1923 - 19 Σεπτεμβρίου 1977) ήταν Σοβιετικός γεωλόγος, υποψήφια για γεωλογικές και ορυκτολογικές επιστήμες (1970), μία  από αυτούς, που ανακάλυψαν αποθέματα διαμαντιών στην ΕΣΣΔ.

Βιογραφία 
Η Λαρίσα γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1923 στην Καλούγκα. Ο πατέρας της, Ανατόλι Γκριντσεβίτς, γραμματέας της επιτροπής κόμματος της επαρχίας Πριγκορόντνι στην Οδησσό, πυροβολήθηκε το 1937. Η μητέρα της, Όλγα  Γκριντσεβίτς, είναι κριτικός τέχνης του Λένινγκραντ.

Το 1937, μετά το θάνατο του πατέρα της, μαζί με τη μητέρα της και τη γεννημένη στην Οδησσό αδερφή της Ιρίνα, η Λαρίσα επέστρεψε στο Λένινγκραντ. Το 1941 αποφοίτησε από το σχολείο και εισήλθε στο Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ.

Η Λαρίσα Γκριντσεβίτς ήρθε αντιμέτωπη με το Ανατολικό μέτωπο στη Μόσχα, όπου, μαζί με άλλους σπουδαίους μαθητές αποφοίτων από τα σχολεία του Λένινγκραντ στάλθηκαν με ειδική άδεια στην παν-Ενωτική αγροτική έκθεση. Στην αρχή του πολέμου, αυτή η ομάδα έμεινε επ' αόριστον στη Μόσχα. Εν τω μεταξύ, η μητέρα και η αδελφή της Λαρίσας έφυγαν κατά την εκκένωση προς τα Ουράλια. 

Τον Σεπτέμβριο του 1941, η Λαρίσα έφτασε στο Μολότοφ, όπου εκκενώθηκε η μητέρα και η τετράχρονη αδερφή της. Εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Μολότοφ (τώρα Κρατικό Πανεπιστήμιο Περμ). Αποφοίτησε από τα σεμινάρια νοσηλευτικής, και  εργάστηκε στην κλινική. Στη συνέχεια αποφοίτησε από τα σεμινάρια των πολυβόλων.

Από τον Απρίλιο του 1942 έως τον Ιούλιο του 1945, ήταν εθελοντής στο τμήμα αεροπορικής άμυνας της Μόσχας, ο διοικητής του πληρώματος όπλων, προήχθη στο αξίωμα του κατώτερου λοχία.

Το 1950 αποφοίτησε από το Τμήμα Ορυκτολογίας του Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ. Ταυτόχρονα με τις σπουδές της εργάστηκε για τρία χρόνια ως γεωλόγος-εξερευνητής σε διάφορες αποστολές της Βορειοδυτικής Γεωλογικής Διοίκησης.

Ήδη το 1950, το έργο της στο βόρειο τμήμα της περιοχής του Ιρκούτσκ συνδέθηκε με διαμάντια. Το καλοκαίρι του 1951 βρισκόταν σε μια αποστολή στα Υποπολικά Ουράλια. Το 1952, η Λαρίσα παντρεύτηκε τον καθηγητή LISI Βίκτορ Ποπουγκάεφ.

Τον Ιούνιο του 1954, η Λαρίσα  Ποπουγκάεβα ανακάλυψε μια επιφάνεια κιμπερλίτη, που αργότερα ονομάστηκε ορυχείο Ζαρνίτσα. Το επόμενο έτος, άλλοι 10 αγωγοί άνοιξαν σε αυτήν την τοποθεσία.

Η Λαρίσα  Ποπουγκάεβα πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 1977 από απόφραξη και ρήξη της αορτής.

Μνήμη 
Το όνομα της Λαρίσα  Ποπουγκάεβα δόθηκε σε ένα διαμάντι βάρους 29,4 καρατίων (περίπου 12 mm σε πλάτος). Οι δρόμοι στις διαμαντένιες πόλεις του Ουντάτσνι και του Αϊχάλ φέρουν το όνομά της. Στην Γιακούτια, στην πόλη της Ουντάτσνι, χτίζεται ένα μνημείο για τη Λαρίσα  Ποπουγκάεβα.

Βραβεία 

 Μετάλλιο για τη νίκη της Γερμανίας στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο 1941-1945 (1945)
 Τάγμα του Λένιν (1957)

Παραπομπές
Εκατερίνα Κοβαλέβσκαγια

Η Εκατερίνα Κοβαλέβσκαγια (, 17 Απριλίου 1974,  Ροστόφ Ον Ντον) είναι Ρωσίδα σκακίστρια με τίτλους FIDE International Master (IM) και Woman Grandmaster (WGM). Κέρδισε το Ρωσικό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών το 1994 και το 2000  και ήταν δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών 2004. Με αυτό το τελευταίο επίτευγμα της, κέρδισε τον τίτλο της International Master.

Η Κοβαλέβσκαγια κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ατομικού Σκακιού Γυναικών το 2000 και το 2001.

Έπαιξε για τη ρωσική εθνική ομάδα στους Ολυμπιάδες Σκακιού Γυναικών του 1994, 1998, 2000, 2002, 2004, 2006, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού Παγκόσμιας Ομάδας Γυναικών του 2007, 2009 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομαδικού Σκακιού Γυναικών του 2005 και 2007.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ekaterina Kovalevskaya chess games at 365Chess.com
 Ekaterina Kovalevskaya player profile and games at Chessgames.com

Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ανώτερη Παλαιολιθική

Η Ανώτερη Παλαιολιθική, γνωστή και ως Ύστερη Εποχή του Λίθου, είναι η τρίτη και τελευταία υποδιαίρεση της Παλαιολιθικής ή Εποχής του Λίθου. Καλύπτει την περίοδο 50.000 με 12.000 χρόνια πριν από το σήμερα (αρχή της Ολόκαινου Εποχής) σύμφωνα με ορισμένες θεωρίες οι οποίες συμπίπτουν με την εμφάνιση της νεοτερικής συμπεριφοράς στους πρώτους σύγχρονους ανθρώπους, οι οποίοι έζησαν μέχρι την έλευση της Νεολιθικής Επανάστασης και της γεωργίας.

Ο ανατομικά σύγχρονος άνθρωπος (δηλαδή ο Homo Sapiens) πιστεύεται ότι εμφανίστηκε στην Αφρική πριν από περίπου 300.000 χρόνια, αν κι ορισμένοι υποστήριξαν ότι αυτός ο τρόπος ζωής άλλαξε ελάχιστα από τον τρόπο ζωής των ανθρώπων της Μέσης Παλαιολιθικής Εποχής, μέχρι πριν από περίπου 50.000 χρόνια, όταν σημειώθηκε μια σημαντική αύξηση στην ποικιλομορφία των αντικειμένων. Αυτή η περίοδος συμπίπτει με τη μετανάστευση των σύγχρονων ανθρώπων από την Αφρική σε όλη την Ασία και την Ευρασία, γεγονός που συνέβαλε στη μετανάστευση των Νεάτερνταλ.

Η Ανώτερη Παλαιολιθική περιλαμβάνει τις πρώτες γνωστές αποδείξεις για τους οργανωμένους οικισμούς, που είχαν τη μορφή καταυλισμών και ορισμένοι περιείχαν λάκκους αποθήκευσης. Άνθισαν τα καλλιτεχνικά έργα μέσω της ζωγραφικής των σπηλαίων, των πετρογλυφικών, των γλυπτών και των χαρακτικών σε οστά ή ελεφαντόδοντο. Έρχονται στην επιφάνεια και τα πρώτα στοιχεία για την αλιεία χάρη στα αντικείμενα που ανακαλύπτονται σε μέρη όπως στο σπήλαιο Blombos στη Νότια Αφρική. Εμφανίστηκαν πιο περίπλοκες κοινωνικές ομάδες, εμφανίστηκε μεγαλύτερη ποικιλία και αξιοπιστία στην εξεύρεση της τροφής αλλά και πιο εξειδικευμένοι τύποι εργαλείων. Αυτές οι εξελίξεις συνέβαλαν πιθανότατα στην ενίσχυση της ταυτότητας ή της εθνικότητας των ομάδων.

Η κατοίκηση στην Αυστραλία πιθανόν πραγματοποιήθηκε πριν από περίπου 60 χιλιετίες. Η Ευρώπη κατοικήθηκε πριν από περίπου 45 χιλιετιές. Είναι γνωστό πως οι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι επεκτάθηκαν βόρεια προς τη Σιβηρία μέχρι τον 58ο παράλληλο πριν από περίπου 45 χιλιετίες. Οι δυο Αμερικές κατοικήθηκαν κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, με τους πληθυσμούς της Ανατολικής και Κεντρικής Ασίας να φτάνουν στη γέφυρα του Μπέρινγκ πριν από περίπου 35 χιλιετίες. Στη δυτική Ευρασία, η παλαιολιθική περίοδος ξεκίνησε πριν από περίπου 15 χιλιετίες. Η υποχώρηση των παγετώνων κατά την Ολόκαινο Εποχή ξεκίνησε την 10η χιλιετία πΧ και σηματοδότησε την εμφάνιση των πρώτων μορφών καλλιέργειας του εδάφους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
The Upper Paleolithic Revolution 
Picture Gallery of the Paleolithic (reconstructional palaeoethnology), Libor Balák at the Czech Academy of Sciences, the Institute of Archaeology in Brno, The Center for Paleolithic and Paleoethnological Research
 Gilman, Antonio (1996). "Explaining the Upper Palaeolithic Revolution". Pp. 220–239 (Chap. 8) in Contemporary Archaeology in Theory: A Reader. Cambridge, MA: Blackwell.

Παραπομπές
Οξάνα Λυνίβ

Η Οξάνα Λυνίβ (Ουκρανική, Оксана Линів, γεννημένη στις 6 Ιανουαρίου 1978) είναι Ουκρανή μαέστρος.

Ζωή 
Γεννημένη στο Μπρόντι (τότε στη Σοβιετική Σοσιαλιστή Δηοκρατία της Ουκρανίας), η Λυνίβ είναι κόρη δύο μουσικών και εγγονή ενός χορωδικού μαέστρου. Ο πατέρας της είναι επίσης μαέστρος. Ως νεαρή, σπούδασε πιάνο, φλάουτο, βιολί και τραγούδι. Από το 1992 έως το 1996, σπούδασε φλάουτο και ορχηστρική στη Μουσική Σχολή Stanislav Liudkevych στο Λβιβ. Διήυθυνε για πρώτη φορά ορχήστρα στην ηλικία των 16 ετών  και αυτή η εμπειρία ξεκίνησε το ενδιαφέρον της για την διεύθυνση ορχήστρας. Από το 1996 έως το 2003, ήταν μαθήτρια της μουσικής ακαδημίας Lysenko στο Λβιβ, όπου οι καθηγητές της περιλάμβαναν τον Μπογκντάν Ντάσακ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της, η Λυνίβ έγινε βοηθός μαέστρος στην Όπερα Λβιβ του Myron Yusypovych. Έγινε η βασική  φιλοξενούμενη διευθύντρια της Συμφωνικής Ορχήστρας του Επιμελητηρίου Leopolis το 2003.

Το 2004, η Λυνίβ συμμετείχε στον πρώτο διαγωνισμό Gustav Mahler της Συμφωνικής Ορχήστρας Μπάμπεργκ  και κέρδισε το 3ο βραβείο. Το 2005, έγινε βοηθός μαέστρος του Τζόναθαν Νοτ στη Συμφωνική Ορχήστρα του Μπάμπεργκ. Από το 2005 έως το 2009, η Λύνιβ συνέχισε τις μουσικές της σπουδές στο μουσικό λύκειο Δρέσδης (Κολλέγιο μουσικής "Καρλ Μαρία φον Βέμπερ"). Συμμετείχε σε ένα masterclass με τον Ekkehard Klemm το 2007. Κατείχε υποτροφία από τη Γερμανική Υπηρεσία Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών (DAAD),  το Ινστιτούτο Goethe και το Ίδρυμα Oscar και Vera Ritter. Από το 2007 έως το 2009, η Λύνιβ προήχθη από το "Dirigentenforum" του Γερμανικού Μουσικού Συμβουλίου. Έχει παρακολουθήσει περαιτέρω μαθήματα διεύθυνσης ορχήστρας με τους Χάρτμουτ Χένχεν, Κουρτ Μασούρ, Πέτερ Γκέλκε, Γκέοργκ Φριτζ και Ρόναλντ Σάιφαρθ.

Από το 2008 έως το 2013, η Λύνιβ ήταν αναπληρώτρια διευθύντρια της Εθνικής Όπερας της Οδησσού. Εργάστηκε για τη δημιουργία μίας εθνικής ορχήστρας νέων στην Ουκρανία.  Από την σεζόν 2013-2014, η Λύνιβ υπηρετεί στο διευθυντικό προσωπικό της Κρατικής Όπερας της Βαυαρίας, ως βοηθός μαέστρος στον Κίριλ Πετρένκο. Η δουλειά της στην Κρατική Όπερα της Βαυαρίας περιελάμβανε τη διεξαγωγή παραγωγών των Mirandolina (Martinu), Die Soldaten (Zimmermann) και Selma Ježková (Poul Ruders).

Τον Οκτώβριο του 2016, η Λυνίβ έκανε την πρώτη της φιλοξενούμενη εμφάνιση με την Graz Opera, σε παραγωγή του La Traviata. Με βάση αυτή τη δέσμευση, τον Φεβρουάριο του 2017, η Graz Opera ανακοίνωσε το διορισμό της ως επόμενου διευθυντή της Όπερας Graz και της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Graz, με ισχύ από την σεζόν 2017-2018, με αρχικό συμβόλαιο 3 ετών.   Αυτός ο διορισμός σηματοδοτεί την πρώτη της θέση ως επικεφαλής διευθύντρια ορχήστρας. Είναι η πρώτη γυναίκα μαέστρος που ονομάστηκε επικεφαλής μαέστρος της Όπερας του Γκρατς και της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Γκρατς. Τελείωσε τη θητεία της στο Γκρατς στο τέλος της σεζόν 2019-2020.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Opera4u.com GmbH agency page on Oksana Lyniv
 Philharmonia Lviv page on Oksana Lyniv
 Conductor's personal website

Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μπράνκιτσα Μιχαΐλοβιτς

Η Μπρανκίτσα Μιχαΐλοβιτς ( , γεννημένη στις 13 Απριλίου 1991) είναι Σέρβα επαγγελματίας παίκτης βόλεϊ. Παίζει για την εθνική ομάδα βόλεϊ γυναικών της Σερβίας με την οποία κέρδισε ένα ασημένιο μετάλλιο στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Διαγωνίστηκε επίσης στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Βόλεϊ Γυναικών του 2017 .  Το 2019, επέστρεψε στην τουρκική ομάδα Φενέρμπαχτσε μετά από διάλειμμα 3 ετών. Έχει ύψος .

Καριέρα 
Η Μιχαΐλοβιτς κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ομάδων του 2013 παίζοντας με την Unilever Vôlei.

Στις 28 Νοεμβρίου 2014, η Σπρινγκς Χισαμίτσου ανακοίνωσε ότι θα ενταχθεί στην ομάδα. Με αυτή την ομάδα, έπαιξε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ομάδων Βόλεϊ FIVB του 2015 .

Βραβεία

Ατομικά 

 Παγκόσμιο Grand Prix 2013 "Best Outside Spiker"
 Παγκόσμιο Κύπελλο 2015 "Best Outside Spiker"
 Ολυμπιακοί Αγώνες 2016 "Best Outside Spiker"
 2017 Yeltsin Cup "Ο πιο πολύτιμος παίκτης"
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2017 "Best Outside Spiker"
 2017-2018 Ιαπωνική V.League "Εξαιρετικός παίκτης"
 2018-2019 Ιαπωνικό V.League "Best Outside Hitter"
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2019 "Best Outside Spiker"

Ομαδικά 

 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Club 2013 - Επιλαχών, με την Unilever Vôlei
 2013/14 Βόλεϊ Superliga Βραζιλίας - νικητής, με την Unilever Vôlei
 2014/15 Τουρκικό Σούπερ Κύπελλο - νικητής, με τον Fenerbahçe Grundig
 2016/17 Κινεζικό Πρωτάθλημα Βόλεϊ - Η τρίτη
 2017/2018 Ιαπωνικό Εθνικό Πρωτάθλημα - Επιλαχών, με τον JT Marvelous

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης
Πετοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Σερβοβόσνιοι
Πετοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ζίλια Βαλέεβα

Η Ζίλια Βαλέεβα (Zilya Rakhimyanovna Valeeva, γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1952 στην Ουφά, Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν της Ρωσίας) - είναι δημόσιο πρόσωπο και πολιτικός στη Δημοκρατία του Ταταρστάν,  τιμημένη πολιτιστική λειτουργός της Ρωσικής Ομοσπονδίας με διδακτορικό σε φιλοσοφικές μελέτες (2010).

Για 20 χρόνια, κατά την περίοδο 1992-2012, ενεργούσε ως μία από τις πρώτες ανώτερες αξιωματούχους και η πιο επιδραστική γυναίκα στην πολιτική της Δημοκρατίας του Ταταρστάν, που παραδοσιακά είναι μία από τις πατριαρχικές μουσουλμανικές περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Εκπροσωπεί ενεργά την περιοχή σε διεθνές επίπεδο.

Επί του παρόντος, η Ζίλια Βαλέεβα εργάζεται ως Διευθύντρια του Ιστορικού και Αρχιτεκτονικού Συγκροτήματος του Κρατικού Μουσείου στο Κρεμλίνο του Καζάν, είναι επίσης πρόεδρος της δημόσιας οργάνωσης Οι Γυναίκες του Ταταρστάν, πρόεδρος της Επιτροπής της Δημοκρατίας του Ταταρστάν στην UNESCO

Βραβεία 

 Το Μετάλλιο για Έντονη Εργασία
 Η επιστολή της τιμής της Δημοκρατίας του Ταταρστάν (2002) ·
 Μετάλλιο "Εορτασμός της 300ης επετείου της Αγίας Πετρούπολης" (2003).
 Μετάλλιο "Σε μνήμη της 1000ης επετείου του Καζάν" (2005)
 Επιστολή εκτίμησης εκ μέρους του Προέδρου της Δημοκρατίας του Ταταρστάν (2007) ·
 Τάξη Φιλίας (2008)
 Κρατικό βραβείο Ρωσικής Ομοσπονδίας στον παραλήπτη Πολιτισμός (2009).

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Παγούρια Ροδόπης

Τα Παγούρια είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Παγούρια βρίσκονται στην πεδιάδα της Κομοτηνής με υψόμετρο 20 μέτρα, σε απόσταση 15 χλμ. ΝΔ. από το κέντρο της πόλης, ανάμεσα στο Μικρό Κρανοβούνι (Β.) και το Νέο Σιδηροχώρι (Α.). Στην ανατολική άκρη του χωριού περνάει ο Βοσβόζης που καταλήγει νοτιότερα στη λίμνη Ισμαρίδα (ή Μητρικού) και από εκεί στα παράλια του Θρακικού Πελάγους.  Οι κάτοικοί του είναι μουσουλμάνοι αλλά και χριστιανοί πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, τον Εύξεινο Πόντο και Σαρακατσάνοι οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Σύλλογος Παλιννοστούντων Ομογενών Παγουριών. Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Μπαγιατλή ενώ μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα ως Παγούρια για πρώτη φορά το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 όταν προσαρτήθηκαν στην τότε κοινότητα Γλυκονερίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελούν την τοπική κοινότητα Παγουρίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νέου Σιδηροχωρίου του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 542 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Κομοτηνής
Ιερά Μητρόπολις Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου

Η Ιερά Μητρόπολις Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η πόλη της Μυτιλήνης και Μητροπολίτης της είναι από το 1988 ο Ιάκωβος (Φραντζής).

Επισκοπικός κατάλογος

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 
 
 

 
Μηθυμνης
Λέσβος
Σιδηράδες Ροδόπης

Οι Σιδηράδες είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Σιδηράδες βρίσκονται στη βόρεια άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής και τους νότιους πρόποδες της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης με υψόμετρο 200 μέτρα, σε απόσταση 10 χλμ. Α.-ΒΑ. από το κέντρο της πόλης. Βορειοανατολικά του χωριού είναι η τεχνητή λίμνη Γρατινής, νοτιοανατολικά η Γρατινή, νότια περνάει η επαρχιακή οδός Κομοτηνής - Βουλγαρικά σύνορα ενώ νοτιοδυτικά είναι ο Κάλχαντας και δυτικότερα περνάει ο Κάθετος Άξονας Ροδόπης. Οι κάτοικοί του είναι μουσουλμάνοι (αρκετοί Πομάκοι κυρίως από τα χωριά Κύμη, Κάρδαμος, Άνω Βυρσίνη) ασχολούνται με τη γεωργία (καλλιέργεια καπνών) και την κτηνοτροφία. Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο  της τουρκοκρατίας, είναι Δεμιρτζηλάρ ενώ μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Σιδηράδες στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γρατινής. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Σιδηράδων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κομοτηνής του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 199 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Κομοτηνής
Ροβσάν Μαμάντοφ

Ροβσάν Μαμάντοφ  (‎, 15 Ιουνίου 1979, Αγκστάφα) — είναι Αζέρος δημοσιογράφος, πρόεδρος του CJSC για την τηλεόραση και τις ραδιοφωνικές εκπομπές του Αζερμπαϊτζάν .

Πρώτα χρόνια 
Ο Ροβσάν Μαμάντοφ γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1979, στην πόλη Αγκστάφα στο SSR του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο τότε ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Από το 1985 έως το 1996, σπούδασε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Σουμγκαγήτ. Ο Μαμάντοφ εισήλθε στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Κρατικού Πανεπιστημίου του Μπακού το 1996 και αποφοίτησε το 2000. Σπούδασε στο Τμήμα Διεθνούς Δημοσιογραφίας της ίδιας σχολής από το 2000 και αποφοίτησε το 2002 με μεταπτυχιακό. Από το 2003 έως το 2006, ο Μαμάντοφ σπούδασε στο Τμήμα Θεωρίας και Πρακτικής Δημοσιογραφίας της ίδιας σχολής και έλαβε μεταπτυχιακό πτυχίο. Από το 2009 έως το 2016, σπούδασε στο Τμήμα Φιλολογίας και Δημοσιογραφίας στο Σλαβικό Πανεπιστημιο του Μπακού. Το 2016, υπερασπίστηκε τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο: 

«Αζερμπαϊτζάν, Τύπος Διασποράς και Εθνική Ιδεολογία στην Ευρώπη (Γερμανία, Γαλλία, Τουρκία, Αγγλία) κατά τη διάρκεια της Ανεξαρτησίας» και έλαβε διδακτορικό στη φιλολογία.

Καριέρα

Δημοσιογραφία 
Ο Ροβσάν Μαμάντοφ εργάστηκε στο Lider TV για πολλά χρόνια και ξεκίνησε την καριέρα του ως αθλητικός ανταποκριτής. Αργότερα δούλεψε ως αθλητικός δημοσιογράφος και σχολιαστής. Το 2010, ήταν επικεφαλής του τμήματος στο Lider TV. Ο Μαμάντοφ χώρισε τους δρόμους με το Lider TV το 2015 και συνέχισε τις δραστηριότητές του στον πολιτικό τομέα.

Ο Μαμάντοφ ξεκίνησε να εργάζεται στο AzTV και φιλοξένησε τα προγράμματα "Pulse of the Day", "Main Issue" και "Week". Αργότερα διορίστηκε διευθυντής των «Κοινωνικοπολιτικών προγραμμάτων και στούντιο ξένων ειδήσεων»  CJSC.  Στις 15 Ιανουαρίου 2019, διορίστηκε πρόεδρος της ίδιας εταιρείας.

Βραβεία 
Στον Ροβσάν Μαμάντοφ απονεμήθηκε το μετάλλιο "Πρόοδος" στις 20 Ιουλίου 2015, με το διάταγμα του Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίγιεφ.

Παραπομπές