joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πεϊνιρλί

Το πεϊνιρλί (ή πενιρλί) είναι ένα είδος μακρόστενης ανοιχτής πίτας σε σχήμα βάρκας, που στο εσωτερικό της περιέχει κατά βάση κίτρινο τυρί, πάνω στο οποίο, μπορούν να προστεθούν αλλαντικά ή λαχανικά, διαφόρων ειδών. Η καταγωγή του είναι από την Τουρκία, όπου είναι γνωστό ως pide (πιντέ). Υπάρχουν δύο είδη pide: το peynirli pide, στο οποίο το τυρί καλύπτει όλη την επιφάνεια της γέμισης και το karışık pide, που έχει τυρί μόνο σε ένα σημείο (συνήθως το ένα τρίτο), απο την γέμιση.

Ετυμολογία

Η λέξη πεϊνιρλί ετυμολογικά προέρχεται από την τουρκική λέξη peynirli (όπου peyinir = τυρί) που σημαίνει «με τυρί». Η κατάληξη -li χρησιμοποιείται και για άλλα υλικά όπως kıymalı (= «με κιμά»), pastırmalı (= «με παστουρμά»), ıspanaklı (= «με σπανάκι») κ.ο.κ.

Περιγραφή
Το πεϊνιρλί είναι παραδοσιακό τούρκικο ορεκτικό, το οποίο έφτασε στην Ελλάδα μαζί με τις έντονες προσφυγικές ροές του 20ού αιώνα. Είναι ένα είδος ζύμης σε σχήμα μακρόστενης βάρκας. Η βασική πρώτη ύλη είναι μαλακή ζύμη, που γεμίζεται με τυρί αλλαντικά και λαχανικά. Ψημένο το πεϊνιρλί έχει μια τραγανή υφή αλλά όχι σκληρή κρούστα. Παραδοσιακά στο κέντρο περιείχε παστουρμά, ο οποίος με το πέρασμα των χρόνων αντικαταστάθηκε από κιμά, σαλάμι, ζαμπόν, μπέικον κλπ. Μπορούμε να συναντήσουμε διάφορα είδη πεϊνιρλί, όπως το πεϊνιρλί με κιμά, το απλό(μόνο με τυρί), το  πεϊνιρλί με 4 τυριά, το πεϊνιρλί με φέτα, το λαχανικών και άλλα πολλά.

Ελληνική κουζίνα
Πρόχειρα φαγητά της ελληνικής κουζίνας
Τουρκική κουζίνα
Αρτοσκευάσματα
Τουρκικές λέξεις και φράσεις
Νικόλαος Κονεμένος

Ο Νικόλαος Κονεμένος (1832 - 1907) ήταν Έλληνας πεζογράφος, ποιητής καθώς και ένας από τους πρωτοπόρους των γλωσσικών αγώνων στην Ελλάδα. Διετέλεσε πρόξενος της Τουρκίας στην Πάτρα (1869-1885) και ήταν μανιώδης συλλέκτης κοχυλιών. Ένα είδος «προσφορίτι» (Gibbula Conemenosi) της οικογένειας Trochidae φέρει το όνομά του. Στην Πρέβεζα, σε πλατεία που φέρει το όνομά του, υπάρχει προτομή του, έργο του γλύπτη Θεόδωρου Παπαγιάννη.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στην Πρέβεζα την 27 Δεκεμβρίου 1832 και ήταν γιος του Σπυρίδωνος Γ. Κονεμένου, προξένου της Τουρκίας στην Ιόνιο Πολιτεία, και της Κιάρας Ν. Σικελιανού. Σύμφωνα με παλαιά παράδοση η οικογένεια Κονεμένου κατάγεται από τον τελευταίο κλάδο των Κομνηνών, τα μέλη του οποίου υπήρξαν δεσπότες της Ηπείρου. Από την ίδια οικογένεια καταγόταν και ο διπλωμάτης Περικλής Σκέφερις. Μεγάλωσε στη Λευκάδα και την Κέρκυρα, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένειά του. Φοίτησε στην Ιόνιο Ακαδημία και ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία εντασσόμενος στον κύκλο της Επτανησιακής Σχολής. Το 1869 διορίστηκε πρόξενος της Τουρκίας στην Πάτρα, στην οποία παρέμεινε για δεκαέξι χρόνια. Το 1885 επέστρεψε στην Κέρκυρα, όπου και διέμεινε μέχρι τον θάνατό του, την 1 Μαρτίου 1907. Το 1855 παντρεύτηκε με την Ελισσάβετ-Σαπφώ Ισίδωρου Σκυλίτση και απέκτησαν δύο παιδιά: τον Καίσαρα Κονεμένο και την Βιργινία Κονεμένου, μετέπειτα σύζυγο του Τσαρλς Μπλέϊκνη (Charles Altavilla Blakeney). Μετά τον θάνατο της πρώτης του γυναίκας παντρεύτηκε την Κερκυραία Νίκολη Παπαδοπούλου, με την οποία απέκτησε άλλα δύο παιδιά.

Λογοτεχνική δραστηριότητα 

Το 1858 εξέδωσε το περιοδικό Εωσφόρος. Το 1873 δημοσίευσε την μελέτη του με τίτλο Το ζήτημα της γλώσσας, με την οποία υπογράμμιζε την ανάγκη να χρησιμοποιηθεί η δημοτική γλώσσα και σε πεζά κείμενα. Δύο χρόνια αργότερα, το 1875, εξέδωσε δεύτερη μελέτη για το γλωσσικό ζήτημα με τίτλο Και πάλε περί της γλώσσας. Πρόκειται για έναν από τους πρώτους υπέρμαχους της χρήσης της δημοτικής γλώσσας. Στα πλαίσια αυτά εξέδωσε άλλα δύο μελετήματα (Το σύστημα του Ψυχάρη και η μέλλουσα αττική του Κίμωνος, 1895 και Το τέλος μιας ψευτιάς). Επίσης υπήρξε συγγραφέας της κοινωνικής μελέτης Οικογένεια, καθώς και της Διαθήκης, ενός πεζογραφήματος με σατιρικά στοιχεία.

Το 1965 ο Γεώργιος Βαλέτας δημοσίευσε τα άπαντα του Κονεμένου. Ο Δήμος Πρέβεζας διοργάνωσε Συμπόσιο για το έργο του Κονεμένου το 1994.

Δείτε επίσης
Δάκρυα στο θάνατο του Ν. Κονεμένου

Παραπομπές 

Έλληνες συγγραφείς
Νεοέλληνες ποιητές
Γλωσσικό ζήτημα
Οικογένεια Κονεμένου
France Football

Το France Football  είναι γαλλικό εβδομαδιαίο  περιοδικό (κάθε Τρίτη κυκλοφορεί)  που περιλαμβάνει ποδοσφαιρικά νέα από όλο τον κόσμο. Αποτελεί ένα από τα πιο έγκριτα έντυπα αθλητισμού στην Ευρώπη, κυρίως λόγω των φωτογραφικών ρεπορτάζ και των ακριβών στατιστικών στοιχείων των μεγάλων αγώνων των Ευρωπαϊκών Κυπέλλων και εκτεταμένη κάλυψη των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Το περιοδικό εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1946.

Τα κυριότερα τρόπαια που απονέμονται από το France Football

Χρυσή Μπάλα

Η Χρυσή Μπάλα (γαλλικά:Ballon d'Or) είναι το πιο σημαντικό βραβείο που απονέμεται από το France Football. Απονεμόταν από το 1956 έως το 1995 στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης. Τη χρονιά εκείνη με την «υπόθεση Μποσμάν» το βραβείο δινόταν στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή των Ευρωπαικών γηπέδων, με πρώτο νικητή τον Λιβεριανό επιθετικό, Ζορζ Γουεά. Το 2007 με την παγκοσμίο ποίηση, η διοίκηση του εν λόγω περιοδικού αποφάσισε και το απονέμει στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του κόσμου, με πρώτο τον βραζιλιάνο Κακά.  Αρχικά αναφερόταν ως το βραβείο του «Καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή της χρονιάς» (European Footballer of the Year award). Από το 2010 συγχωνεύτηκε με το βραβείο Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ, που αφορούσε τον καλύτερο ποδοσφαιριστή στον κόσμο. Το ενιαίο βραβείο ονομάζεται Χρυσή Μπάλα ΦΙΦΑ (FIFA Ballon d'Or). Μετά την μη συμφωνία για επέκταση της συνεργασίας του γαλλικού περιοδικού με την Παγκόσμια ομοσπονδία (FIFA), το βραβείο  επέστρεψε ξανά στην πλήρη υπευθυνότητα του France Football, και ψηφίζουν μόνο δημοσιογράφοι (ανταποκριτές του περιοδικού), όπως γινόταν έως το 2010 πριν ενσωματωθούν με τους ομοσπονδιακούς προπονητές και αρχηγούς εθνικών ομάδων.

Γάλλος ποδοσφαιριστής της χρονιάς 
Κάθε χρόνο, το περιοδικό επιλέγει τον καλύτερο Γάλλο ποδοσφαιριστή της χρονιάς. Μέχρι το 1995, μόνο οι Ευρωπαίοι  ποδοσφαιριστές   μπορούσαν να το κερδίσουν. Από το 1996, το βραβείο που έως τότε δινόταν στον κορυφαίο  Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή, μπορεί να το κερδίσουν και Γάλλοι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται και στο εξωτερικό. Από το 2001, οι προηγούμενοι νικητές, επιλέγουν το νικητή του έτους.

Προπονητής της χρονιάς
Κάθε χρόνο, το περιοδικό επιλέγει τον καλύτερο Γάλλο προπονητή της χρονιάς. Κάθε χρόνο, το περιοδικό αναδεικνύει τον κορυφαίο Γάλλο προπονητή της χρονιάς. Η κριτική επιτροπή αποτελείται πλέον από προηγούμενους βραβευθέντες.

Παραπομπές

Δεκαπενθήμερα περιοδικά
Ποδοσφαιρικά περιοδικά
Περιοδικά με τόπο έκδοσης το Παρίσι
Περιοδικά στη γαλλική γλώσσα
Περιοδικα
Πρόγραμμα Gemini

Το πρόγραμμα Gemini (Project Gemini, Πρόγραμμα "Δίδυμοι") ήταν το δεύτερο επανδρωμένο διαστημικό πρόγραμμα της NASA το οποίο ξεκίνησε το  1961 και ολοκληρώθηκε το 1966. 
Γεννήθηκε απ'την ανάγκη για ανάπτυξη τεχνικών ικανών να καλύψουν τις ανάγκες ενός Σεληνιακού επανδρωμένου προγράμματος καθώς και για εντατική κατάρτιση των αστροναυτών σε αυτές τις τεχνικές.
Ακολούθησε το  πρόγραμμα Μέρκιουρι και προηγήθηκε του   προγράμματος Απόλλων. Το διαστημόπλοιo Gemini επανδρωνόταν από πλήρωμα δυο ατόμων ενώ συνολικά πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1965 και  1966  δώδεκα αποστολές εκ των οποίων οι δέκα επανδρωμένες.

Πέτυχε αποστολές αρκετά μεγάλες σε διάρκεια (εώς και  δυο εβδομάδων) επαρκούς  για ένα ταξίδι στην Σελήνη και επιστροφή από αυτή. Βελτίωσε τις τεχνικές διαστημικού περιπάτου και καινοτόμησε στους  τροχιακούς ελιγμούς απαραίτητους για την επίτευξη συνάντησης και πρόσδεσης με άλλο διαστημικό όχημα μεταφέροντας γενικότερα  χρήσιμη  τεχνολογία για το διάδοχο πρόγραμμα Απόλλων.
Όλες οι αποστολές εκτοξεύθηκαν από την αεροπορική βάση του  Κέιπ Κανάβεραλ στη Φλόριντα με τον πυραυλοφορέα Titan II μια (τροποποιημένη) εκδοχή διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου.

Παραπομπές
Ιωνία Θεσσαλονίκης

Η Ιωνία είναι πόλη η οποία υπάγεται στο Πολεοδομικό συγκρότημα Θεσσαλονίκης. Η ονομασία Ιωνία προέκυψε από την οικιστική και διοικητική συνένωση των Διαβατών και της Νέας Μαγνησίας και, πλέον, αποτελεί ενιαίο Πολεοδομικό Συγκρότημα, συνολικού πληθυσμού 14.156 κατοίκων (Απογραφή 2011).

Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης
Δήμος Δέλτα
Διαβατά

Τα Διαβατά είναι κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης και αποτελεί, μαζί με τον οικισμό Αγία Σοφία, τη δημοτική κοινότητα Διαβατών, που ανήκει στη δημοτική ενότητα Εχεδώρου, του Δήμου Δέλτα. Έχει πληθυσμό 9.890 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Μαζί με τη Νέα Μαγνησία, με την οποία είναι ενωμένα οικιστικά, αποτελούν το Πολεοδομικό Συγκρότημα Ιωνίας. 

Τα Διαβατά βρίσκονται βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης σε απόσταση 9 χιλιομέτρων. Επί Τουρκοκρατίας ονομάζονταν Δουδουλάρ και ήταν τσιφλίκι του Σκεντέρ πασά. Η ονομασία του προήλθε από κάποια όμορφη μουσουλμάνα που αποκαλούνταν «Ντουντού». Οι κάτοικοί του ήταν Σλαβόφωνοι και λειτουργούσε βουλγαρικό σχολείο.

Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 εγκαταστάθηκαν στα Διαβατά Έλληνες από τη Μικρά Ασία (Ιωνία) καθώς και αρμενόφωνοι Καυκάσιοι (Έλληνες προερχόμενοι από το Ερζιγκιάν της Μικράς Ασίας). Οι εγκατασταθεντες πρόσφυγες ανέρχονταν σε 562 άτομα.

Μετονομάστηκε σε Διαβατά το 1926, λόγω της θέσης του που το καθιστά συγκοινωνιακό κόμβο, από την Επιτροπεία Τοπωνυμιών της Ελλάδος. Σήμερα τα Διαβατά αποτελούν το δεύτερο μεγαλύτερο πληθυσμιακό κέντρο του Δήμου Δέλτα, μετά την πρωτεύουσα του Δήμου, τη Σίνδο.

Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού των Διαβατών έχει ως εξής:

Φυλακές Διαβατών 
Στον οικισμό βρίσκονται και δικαστικές φυλακές, στις οποίες λειτουργεί θεραπευτική κοινότητα του ΚΕΘΕΑ.

Παραπομπές 

Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμος Δέλτα
Παναγιώτης Σουκάκος

Ο Παναγιώτης Σουκάκος (27 Απριλίου 1947) είναι Έλληνας καθηγητής Ορθοπεδικής.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1947 και περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο εκπαιδευτήριο Αναβρύτων, όπου υπήρξε συμμαθητής του, τότε διαδόχου και μετέπειται βασιλιά, Κωνσταντίνου Β΄. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια ειδικεύτηκε στην Ορθοπεδική. Με το ξέσπασμα της Χούντας των Συνταγματαρχών συνελλήφθη ως εγκάθετος. Εργάστηκε ως Clinical & Research Fellow (1971 - 1975) στην Ορθοπεδική Κλινική του Πανεπιστημίου Duke (Βόρεια Καρολίνα, ΗΠΑ) και το 1975 έγινε πανεπιστημιακός επιμελητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών μέχρι το 1980, οπότε και εξελέγη τακτικός καθηγητής Ορθοπεδικής Κλινικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Το 2002 εξελέγη τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών παραμένοντας μέχρι το 2008, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Τον Δεκέμβριο του 2012 εξελέγη πρώτος πρόεδρος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Έχει χρηματίσει πρόεδρος της Χειρουργικής Ορθοπαιδικής και Τραυματολογίας (ΕΕΧΟΤ), πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συνεδρίου Χειρουργικής Ορθοπεδικής και Τραυματολογίας (2001) κ.α. Έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού ενώ το 2012 αναγορεύθηκε σε επίτιμο καθηγητή της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το επιστημονικό του έργο είναι σημαντικό, καθώς έχει δημοσιεύσει πάνω από 100 επιστημονικές εργασίες. Πέραν της ιατρικής, ο Παναγιώτης Σουκάκος είναι συλλέκτης παλαιών χαρτών με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους χάρτες του ευρύτερου ελλαδικού χώρου και της ανατολικής Μεσογείου.

Παραπομπές 

Έλληνες ορθοπαιδικοί
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Έλληνες συλλέκτες
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Επισκοπή Νάουσας Ημαθίας

Η Επισκοπή Νάουσας ή Ανθεμίων είναι χωριό του δήμου Ηρωικής Πόλης Νάουσας, της Περιφερειακής Ενότητας Ημαθίας. Βρίσκεται σε απόσταση 14 χλμ. βορειοανατολικά της Νάουσας και 22 χλμ. βόρεια της Βέροιας. 

Το όνομα οφείλεται στον Άγιο Αρσένιο Επίσκοπο Βεροίας που έζησε τον 14ο αιώνα. Το χωριό έως την Ελληνική Επανάσταση του 1821 ήταν πολύ μικρό με ελάχιστες Ελληνικές οικογένειες. Μετά την Καταστροφή της Νάουσας εγκαταστάθηκαν στην Επισκοπή πολλές οικογένειες από την κατεστραμμένη Νάουσα. Η εκκλησία του χωριού κτίστηκε το 1864 προς τιμή των Αγίων Αρχαγγέλων. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, η Επισκοπή δέχτηκε πρόσφυγες οι οποίοι και αποτέλεσαν τα δύο τρίτα του πληθυσμού, ενώ στους Μακεδόνες κατοίκους συγκαταλέγονται και αρκετοί Σαρακατσαναίοι. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (ροδακινιές, ακτινίδια, νεκταρινιές, μηλιές, αχλαδιές, δαμασκηνιές, κερασιές και βερικοκιές) και την κτηνοτροφία. 

Στην Επισκοπή λειτουργούν παιδικός σταθμός, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο και γυμνάσιο. Επίσης, δραστηριοποιούνται δύο πολιτιστικοί σύλλογοι: ο "Φίλιππος" και η "Εύξεινος Λέσχη" καθώς και ένας αθλητικός σύλλογος ο Κεραυνός.

Παραπομπές
 Δήμος Ηρωικής Πόλης Νάουσας, Τοπική Κοινότητα Επισκοπής

Χωριά του νομού Ημαθίας
Δήμος Νάουσας
Λευκοπηγή Κοζάνης

Η Λευκοπηγή είναι χωριό του δήμου Κοζάνης, της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Λευκοπηγή βρίσκεται σε απόσταση 10 χλμ. νοτιοδυτικά της Κοζάνης στους πρόποδες του Βούρινου.  

Παλαιός οικισμός όπως μαρτυρούν και ευρήματα δύο προϊστορικών φρουρίων. Συγκεκριμένα, στη θέση «Καϊλιάς», που βρίσκεται περίπου τέσσερα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του χωριού, σώζονται υπολείμματα αρχαίου φρουρίου, το οποίο χρησιμοποιήθηκε πιθανώς και στους υστερορωμαϊκούς χρόνους. Στην αρχαιότητα η περιοχή ήταν γνωστή για το ιαματικό περιβάλλον και λατρεύονταν ο Ασκληπιός και η Υγεία. Κατά την τουρκοκρατία ονομάζονταν Βελίστι. Περιέπεσε στα χέρια του Αλή πασά αρχικά, του οποίου διατέλεσε τσιφλίκι και στη συνέχεια αποτέλεσε τσιφλίκι διαφόρων μπέηδων, όπως οι Χαμψά Μπέη, Αλιόμπεη, Μπεκτάς Μπέη, Ζεΐρ Μπέη, Ρόσου Μπέη και Χαϊδάρ Μπέη. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, κτισμένη την περίοδο 1848 1865 με τη συνδρομή του τότε μπέη Χαμζάρ Ρεσίτ. Οι εργασίες είχαν ξεκινήσει επί επισκόπου Βενιαμίν και εφημέριου παπα-Γεώργιου Κανάβα και περατώθηκε επί επισκόπου Ευγενίου και εφημέριου Κωνσταντίνου Νούσια. Δεσπόζει επίσης, το καμπαναριό ύψους 15 μέτρων του 1916. Το 1886 στη Λευκοπηγή λειτουργούσαν 5 νερόμυλοι. Το 1900 στο Ελληνικό σχολείο του χωριού φοιτούσαν 20 μαθητές. Τον Ιούλιο του 1901 σημειώθηκαν συμπλοκές μεταξύ αγροφυλάκων απεσταλμένων των μπέηδων και Βελιστινών με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 3 κάτοικοι και 1 αγροφύλακας. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα οι Βελιστινοί συμμετείχαν με κυριώτερους Μακεδονομάχους τον πρόεδρο της κοινότητας Γρηγόριο Δουγαλή (που σκοτώθηκε) και τον Ευθύμιο Βακρατσά.  

Στην πλατεία του χωριού, σημαντικό σύμβολο αποτελεί ο μεγάλος πλάτανος. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η μονόχωρη εκκλησία με νάρθηκα του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου κτισμένη το 1865 με τις αγιογραφίες του 1880 (του αγιογράφου Δημήτριου Αδάμου Πιτένη από τη Σαμαρίνα) και το πυργοειδές κωδωνοστάσιο του 1916, από λαξευτή πέτρα της περιοχής. Από το 1995 έχει χαρακτηριστεί "διατηρητέο μνημείο χρήζον ειδικής προστασίας". Στη Λευκοπηγή σπουδαία πολιτιστική και αθλητική δραστηριότητα επιδεικνύει ο ιστορικός τοπικός Σύλλογος Ε.Μ.Α.Σ. Μέγας Αλέξανδρος Λευκοπηγής.

Εξέλιξη πληθυσμού

Προσωπικότητες

 Μανώλης Δραγώγιας, ζωγράφος
 Παντελής Πάσχος, ομότιμος καθηγητής Υμνολογίας και Αγιολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου ΑΘηνών, συγγραφέας και ποιητής
 Πασχάλης Δουγαλής, ζωγράφος
 Πασχάλης Μητλιάγκας, πρώην νομάρχης Κοζάνης
Β. Π. Καραγιάννης συγγραφέας εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού Παρέμβαση

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Δήμος Κοζάνης, Λευκοπηγή 
 Β. Π. Καραγιάννης, "Η Παρέμβαση" πνευματική επιθεώρηση της Κοζάνης, Ο πλάτανος της Δημοκρατίας στη Λευκοπηγή

Χωριά του νομού Κοζάνης
Δήμος Κοζάνης
Βαλαχάδες

Βαλ(λ)αχάδες ή Βαλαάδες αποκαλούνταν Έλληνες που είχαν εξισλαμισθεί κατά την ύστερη περίοδο της τουρκοκρατίας στην δυτική Μακεδονία ή και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Το όνομα αυτό προέρχεται ενδεχομένως από την αραβική λέξη  βαλαχί (Wallah, "ορκίζομαι στον Αλλάχ") το οποίο τους αποδόθηκε με σκωπτική διάθεση επειδή δεν γνώριζαν παρά ελάχιστες τουρκικές λέξεις, ενώ υπάρχει και η άποψη ότι προέρχεται από διαγλωσσική προσαρμογή του εθνωνυμίου "Βλάχοι". Οι ίδιοι αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Φούτσηδες. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση Βαλαχάδων υπήρχε σε χωριά μεταξύ Σιάτιστας, Καστοριάς και Γρεβενών. Οι περισσότεροι από αυτούς θεωρήθηκαν ανταλλάξιμοι κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 και μετοίκησαν στην Τουρκία. 

Σύμφωνα με την προφορική παράδοση εξισλαμίστηκαν κατά τον 17ο αιώνα. Ο πρόσφατος εξισλαμισμός τους υποδεικνύεται και από το ότι υπάρχουν κοινά επώνυμα μεταξύ Βαλαχάδων και Χριστιανών της περιοχής, καθώς και χωράφια τα οποία είχαν διαμοιραστεί ως "αδελφομοίρια" και οι ιδιοκτήτες τους γνώριζαν ότι ήταν συγγενείς αν και είχαν διαφορετική θρησκεία. Θεωρείται πιθανό ότι άρχισαν να εξισλαμίζονται στα τέλη του 17ου αι. και αυτό συνεχίστηκε και τον επόμενο αιώνα λόγω των πιέσεων από τους Τουρκαλβανούς και τον Αλή Πασά ο οποίος μετέβαλε σε τσιφλίκια τα χριστιανικά χωριά. Ο Πουκεβίλ (Pouqueville) (Β', 509) αναφέρει ότι η Λεψίστα ή Ανασελίτσα, ένα από τα χωριά των Βαλαάδων, κτίστηκε τον 14ο αιώνα από εξισλαμισθέντες Βαρδαριώτες που αντικατέστησαν άλλους χριστιανούς που είχαν σφαγεί ή εξανδραποδισθεί, χωρίς όμως να παραπέμπει σε κάποια τεκμήρια. Ένα χρονολογημένο τεκμήριο είναι αναφορά του αρχιεπισκόπου Σισανίου στον λεγόμενο κώδικα του Ζωσιμά της Σιατίστης όπου αναφέρει ότι το 1797 υπήρχαν στην επαρχία Σισανίου ως μωαμεθανικά τα χωριά των Βαλαάδων ενώ υπήρχαν και μικτά χωριά. Αλλά και ο μελετητής Καλεντέρης παρατήρησε στον κώδικα της Μονής Μεταμορφώσεως, της επιλεγόμενης της Ζάβορδας, ότι το 1692 αναφέρονται ως δωρητές και ονόματα ατόμων από χωριά που είναι γνωστά ως αμιγώς μουσουλμανικά, όπως το Βέντζι, οι Αγαλαίοι, η Τόριτσα, η Πηγαδίτσα κ.ά. Με βάση αυτό θεωρείται πιθανό ότι εξισλαμίστηκαν μετά το 1692 και πριν το 1797.

Δες επίσης 
Καραμανλήδες
Ουρούμ
Λινοβάμβακοι
Ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι
Ρωμανιώτες
Ντονμέ
Χεμσίν
Γκαγκαβούζικη γλώσσα

Παραπομπές

Έλληνες ανά εθνοτική ή εθνική καταγωγή
Ελληνική διασπορά
Ισλάμ στην Ελλάδα
Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής
Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Κίνγκστον απόν Χαλ

Το Κίνγκστον απόν Χαλ (Kingston upon Hull), συχνότερα αναφέρεται ως Χαλ, είναι πόλη της Αγγλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου στο Ανατολικό Γιόρκσαϊρ. Είναι χτισμένο στον ποταμόκολπο του ποταμού Χαλ, 40 περίπου χιλιόμετρα από τις εκβολές του στη Βόρεια Θάλασσα και βρίσκεται 250 χιλιόμετρα βορείως του Λονδίνου. Η πόλη έχει, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, πληθυσμό 256.000 κατοίκων και η μητροπολιτική της περιοχή 573.000.

Παραπομπές

Πόλεις της Αγγλίας
Ο Μπαμπάς της Νύφης (ταινία 1950)

Η ταινία Ο Μπαμπάς της Νύφης (Αγγλ. Father of the Bride) είναι κωμωδία παραγωγής 1950, σε σκηνοθεσία Βινσέντε Μινέλι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Σπένσερ Τρέισι στον κεντρικό ρόλο, η Τζόαν Μπένετ, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ο Ντον Τέιλορ, η Μπίλι Μπερκ και ο Λίο Τζ. Κάρολ. Πρόκειται για κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Έντουαρντ Στρίτερ, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Φράνσις Γκούντριτς και Άλμπερτ Χάκετ. Η ταινία προτάθηκε για τρία βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. 

Η ταινία έλαβε την 83η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών που θεσπίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.

Υπόθεση 
Μετά το γάμο της κόρης του Κέι (Ελίζαμπεθ Τέιλορ), ο δικηγόρος Στάνλεϊ Μπανκς (Σπένσερ Τρέισι) αναλογίζεται την ημέρα που του ανακοινώθηκε ο αρραβώνας της κόρης του με τον Μπάκλεί Ντάνσταν (Ντον Τέιλορ) τρεις μήνες πριν. Η ανακοίνωση αυτή, έκανε τον Στάνλεϊ να αισθανθεί άβολα, αλλά σύντομα διαπίστωσε ότι η κόρη του έχει πλέον φτάσει σε ηλικία γάμου. Παρόλα αυτά ενώ η Έλι (Τζόαν Μπένετ), σύζυγος του Στάνλεϊ ξεκινάει τις προετοιμασίες για το γάμο της Κέι, ο ίδιος παραμένει άγρυπνος τις νύχτες έχοντας το φόβο για το μέλλον της κόρης του. Η εμμονή του Στάνλεϊ για την τύχη της κόρης του, τον καθιστούν πρωταγωνιστή μιας σειράς κωμικοτραγικών καταστάσεων.

Υποδοχή 
Η ταινία γυρίστηκε με προϋπολογισμό 1.2 εκατομμυρίων δολαρίων κάνοντας εισπράξεις 6 εκατομμυρίων παγκοσμίως.

Σίκουελ και επανεκτελέσεις 
Την επόμενη χρονιά γυρίστηκε η συνέχεια της ταινίας με τίτλο Ο Πεθερός της Νύφης (Father`s Little Dividend, 1951). Κατά τη δεκαετίας του '60 γυρίστηκε μια τηλεοπτική σειρά με θέμα την ταινία. Το 1991 γυρίστηκε η επανεκτέλεση της ταινίας με πρωταγωνιστές τους Στιβ Μάρτιν και Ντάιαν Κίτον, ενώ το 1995 γυρίστηκε κι η επανεκτέλεση της συνέχειας της ταινίας με τίτλο Ο Μπαμπάς της Νύφης Παθαίνει Αμόκ (Father of the Bride Part II) επίσης με πρωταγωνιστές τους Κίτον και Μάρτιν.

Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Καλύτερης Ταινίας - Πάντρο Σ. Μπέρμαν
Α’ Ανδρικού Ρόλου – Σπένσερ Τρέισι
Διασκευασμένου Σεναρίου – Φράνσις Γκούλντριτς & Άλμπερτ Χάκετ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1950
Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες
Ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Κόλπος Εφέσου

Ο Κόλπος Εφέσου, καλούμενος από τους σύγχρονους Έλληνες ναυτικούς και κόρφος της Σκαλανόβας είναι μεγάλος κόλπος στις ακτές της Μικράς Ασίας.

Γεωγραφικά περιλαμβάνεται στο Ικάριο πέλαγος, ή θάλασσα Σάμου Ικαρίας, έχοντας βόρειο κέρας το Ακρωτήριο Τρυπητή (ή Υψηλή) και ΝΔ. το Ακρωτήριο Καναπίτζα στην οποία και απολήγει η οροσειρά Σαμσούν Νταγ στη χερσόνησο της Μυκάλης. Το άνοιγμα του Κόλπου της Εφέσου φθάνει τα 23 μίλια ενώ η είσδυσή του φθάνει τα 12 μίλια. Συνεπώς πρόκειται για ανοικτή κόλπωση. 
Στην αρχαιότητα φερόταν και με την ονομασία "Καΰστριος κόλπος" από τις σ΄ αυτόν εκβολές του Καΰστρου ποταμού που σήμερα φέρεται με το όνομα Κιουτσούκ Μεντερές (Küçük Menderes = Μικρός Μαίανδρος). Στο μυχό του Κόλπου Εφέσου ή Εφεσίου κόλπου βρίσκεται ο άλλοτε αρχαίος λιμένας της Εφέσου που σήμερα λόγω των προσχώσεων έχει μεταφερθεί δυτικότερα περίπου 8 χλμ. φέροντας το όνομα Κουσάντασι (Νέα Έφεσος), σε αντίθεση με την Παλαιά Έφεσο τη σημερινή "Αγιά Σουλούκ", ή "Αγιασολούκ", που για τους Μικρασιάτες πρόκειται για το χωριό "Άγιος Θεολόγος", που βρίσκεται δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο της Εφέσου.

 Ο Κόλπος Εφέσου δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον Εφεσίων όρμο που βρισκόταν στη Κωνσταντινούπολη στο βόρειο ευρωπαϊκό άκρο του Βοσπόρου.

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικό Ηλίου" τομ.8ος, σελ.584.
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.25ος, σελ.250.

Εφεσου
Εφεσου
Εφεσου
Εφεσου
Νομός Σάμου
Επαρχία Αϊδινίου
Στόουκ ον Τρεντ

Το Στόουκ ον Τρεντ (Stoke-on-Trent) είναι πόλη στην Αγγλία του Ηνωμένου Βασιλείου, στην ιστορική Κομητεία του Στάφορντσιρ. Είναι χτισμένο στις όχθες του ποταμού Τρεντ και βρίσκεται 250 περίπου χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Λονδίνου. Ο δήμος του έχει έκταση 93,45 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του το 2016 έφτανε τους 262.000.

Το Στόουκ έχει σχηματιστεί από την ένωση έξι κοινοτήτων κάτι που συνέβη το 1910. Ήταν οι περιοχές Στόουκ άπον Τρεντ, Μπέρσλεμ, Τάνσταλ, Λόνγκτον, Φέντον και το Χάνλεϊ που αποτελεί το σημερινό κέντρο της πόλης. Το Στόουκ καθιερώθηκε ως  ονομασία της ενιαίας πόλης καθώς ήταν πιο αναγνωρίσιμο για τους Βρετανούς, λόγω της ύπαρξης του σιδηροδρομικού σταθμού. 

Η πόλη αποτελεί το κέντρο του εμπορίου κεραμικών (Potteries) διαχρονικά στην Αγγλία και γι' αυτό το λόγο οι κάτοικοί της έχουν το προσωνύμιο "Πότερς".

Δημοφιλείς Προσωπικότητες 
Το Στόουκ έχει αναδείξει προσωπικότητες που έχουν παγκόσμια αναγνώριση τόσο στον αθλητισμό όσο και στη μουσική. Ο Σερ Στάνλεϊ Μάθιους υπήρξε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής για 35 ολόκληρα χρόνια (1930 - 1965), αγωνιζόταν ως τα 50 του χρόνια και φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής Αγγλίας σε 54 περιπτώσεις (11 γκολ). Ο Μάθιους σε συλλογικό επίπεδο αγωνίστηκε σε Στόουκ Σίτι και Μπλάκπουλ.  

Στην κατηγορία των κορυφαίων αθλητών της πόλης συγκαταλέγεται επίσης ο αμυντικός Ρόι Σπρόσον, ο οποίος αγωνίστηκε στην Πορτ Βέιλ για 23 χρόνια, συμπληρώνοντας περισσότερες από 800 συμμετοχές (1949 - 1972).  Άξιος αναφοράς είναι και ο Φιλ Τέιλορ, ο οποίος είναι πολυνίκης στα Παγκόσμια πρωταθλήματα Νταρτς με 16 κατακτήσεις.  

Στον καλλιτεχνικό χώρο και συγκεκριμένα στη μουσική, ο Ρόμπι Ουίλιαμς (γεν. 1974 στο Μπέρσλεμ) είναι ο πιο δημοφιλής εκπρόσωπος του Στόουκ, ενώ από το Μπέρσλεμ καταγόταν και ο Ίαν Κίλμιστερ (1945 - 2015), πιο γνωστός ως Λέμι, εκ των ιδρυτικών στελεχών του χέβι μέταλ συγκροτήματος "Μότορχεντ".

Ποδόσφαιρο 
Το Στόουκ είναι η έδρα δύο επαγγελματικών συλλόγων και μάλιστα είναι η μικρότερη πόλη στην Αγγλία, που διατηρεί δύο επαγγελματικά κλαμπ. Η Στόουκ Σίτι είναι η ισχυρή ομάδα της πόλης, ιδρύθηκε το 1863 και είναι ο δεύτερος παλαιότερος επαγγελματικός σύλλογος στην Αγγλία, πίσω από τη Νοτς Κάουντι (1862). Η Στόουκ Σίτι έχει κατακτήσει το Λιγκ Καπ του 1972, ενώ ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου το 2011.  

Ο έτερος σύλλογος της πόλης είναι η Πορτ Βέιλ, η οποία ιδρύθηκε το 1876 και εδρεύει στη συνοικία Μπέρσλεμ. Σε αντίθεση με την Στόουκ Σίτι, η Πορτ Βέιλ δεν έχει αγωνιστεί ποτέ στην κορυφαία κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Το μεταξύ τους ματς είναι το "Ντέρμπι των Πότερις", ωστόσο για τελευταία φορά διεξήχθη το 2002 όταν η Στόουκ προβιβάστηκε στη 2η κατηγορία και ουσιαστικά άρχισε να απομακρύνεται από την παραδοσιακή της αντίπαλο.

Παραπομπές

Πόλεις της Αγγλίας
Μαίρη Γουόλστονκραφτ

Η Μαίρυ Ουόλλστονκραφτ (αγγλικά: Mary Wollstonecraft, Λονδίνο, 27 Απριλίου 1759 - Λονδίνο, 10 Σεπτεμβρίου 1797) ήταν Αγγλίδα συγγραφέας, φιλόσοφος και υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών. Έγραψε μυθιστορήματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, την ιστορία της Γαλλικής Επανάστασης καθώς και παιδικά βιβλία.

Στην ιστορία έμεινε για το πρωτοποριακό έργο της «A Vindication of the Righs of Woman» (1792) όπου αντιμετώπισε τις παραδοσιακές έννοιες της θηλυκότητας και της αυθεντίας και διατύπωσε το πρώτο συστηματικό επιχείρημα για τα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών. Αντιπαρατέθηκε ευθέως στην πολιτική του φύλου και στον πατριαρχικό μύθο της πολιτικής θεωρίας. Η επαναστατική πολιτική θεωρία της αντέκρουσε τον διαχωρισμό δημόσιας και ιδιωτικής σφαίρας, τονίζοντας ότι οι γυναίκες μπορούν να είναι ορθολογικοί παίκτες στο πρόγραμμα του διαφωτισμού για την ελευθερία και τον ατομικισμό. Ήταν η μητέρα της μετέπειτα διάσημης Μαίρυ Σέλλεϋ, συγγραφέως του "Φρανκεστάιν".

Παραπομπές

Πηγές 
 Γουέντυ Γκάνθερ-Κάναντα, Rebel Writer: Mary Wollstonecraft and Enlightenment Politics, Northern Illinois Univ Press, 2001, ISBN 9780875802800

Άγγλοι συγγραφείς
Άγγλοι φιλόσοφοι
Άγγλοι δοκιμιογράφοι
Άγγλοι ιστορικοί
Άγγλοι περιηγητές
Φιλόσοφοι (γυναίκες)
Άγγλοι φεμινιστές
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1995-96

Το κύπελλο κυπελλούχων Ευρώπης της περιόδου 1995-96 ήταν το 36ο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κύπελλο κατέκτησε η Παρί Σεν Ζερμέν για πρώτη φορά στην ιστορία της επικρατώντας με 1-0 της Ραπίντ Βιέννης στον τελικό που διεξήχθη στις 8 Μαΐου 1996, στο Στάδιο Κινγκ Θρυλέων του Νέου Φαλήρου. Το νικητήριο γκολ σημείωσε ο Μπρούνο Ν' Γκοτί στο 28ο λεπτό. Η Παρί Σεν Ζερμέν έγινε η δεύτερη γαλλική ομάδα που κατακτά το τρόπαιο, ενώ η παρουσία της Ραπίντ Βιέννης στον τελικό υπήρξε η τρίτη παρουσία Αυστριακής ομάδας σε τελικό της διοργάνωσης.

Προκριματικός γύρος 

|}

 Η Λαντάνα έχασε τον αγώνα στα χαρτιά, λόγω χρησιμοποίησης τιμωρημένου ποδοσφαιριστή

Πρώτος γύρος 

|}

Δεύτερος γύρος 

|}

Προημιτελική φάση 

|}

Ημιτελική φάση 

|}

Τελικός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Κύπελλο Κυπελλούχων 1996-97 Ιστοσελίδα της ΟΥΕΦΑ
 Αποτελέσματα στο rsssf.com

Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης
Ποδόσφαιρο το 1995
Ποδόσφαιρο το 1996
Τζορτζ Τσακίρης

Ο Τζορτζ Τσακίρης (αγγλ.: George Chakiris, 16 Σεπτεμβρίου 1932) Αμερικανός χορευτής και ηθοποιός του κινηματογράφου βραβευμένος με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1961 Γουέστ Σάιντ στόρι (West Side Story), ταινία στην οποία υποδύθηκε των αρχηγό της συμμορίας των Sharks.

Βιογραφία 
Ο Τζορτζ Τσακίρης, γεννήθηκε στο Νόργουντ του Οχάιο το 1932. Οι γονείς του ήταν ο Στίβεν Τσακίρης και η Ζωή Αναστασιάδου, Έλληνες μετανάστες. Ο Τσακίρης σπούδασε στην Αμερικανική Ακαδημία Χορού.

Ο ηθοποιός έκανε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση το 1947 στην ταινία Σονάτα έρωτος (A Song of Love) με θέμα τη ζωή του Ρόμπερτ Σούμαν και της συζύγου του Κλάρας, όπου υποδύθηκε έναν από τα παιδιά της χορωδίας. Η κινηματογραφική του πορεία συνεχίστηκε κατά τη δεκαετία του 1950 κυρίως ως χορευτής σε ταινίες μιούζικαλ. Είναι ένας από τους χορευτές που πλαισίωναν τη Μέριλιν Μονρόε στο νούμερο Diamonds Are a Girl's Best Friend στην ταινία του Χάουαρντ Χοκς Οι άνδρες προτιμούν τις ξανθές (Gentlemen Prefer Blondes, 1953), καθώς κι ο παρτενέρ της Ρόζμαρι Κλούνεϊ στο μιούζικαλ Λευκά Χριστούγεννα (White Christmas, 1954). Εμφανίστηκε επίσης στη σκηνή της κηδείας στο μιούζικαλ του Βινσέντε Μινέλι Brigadoon, 1954.

Έλαβε διεθνή αναγνωρισιμότητα με τη συμμετοχή του στο μιούζικαλ των Ρόμπερτ Γουάιζ και Τζερόμ Ρόμπινς Γουέστ Σάιντ στόρι (West Side Story, 1961) που βραβεύτηκε με 10 Όσκαρ. Ο Τσακίρης βραβεύτηκε με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για το ρόλο του Μπερνάρντο. Ο ηθοποιός είχε ερμηνεύσει στο θέατρο West End του Λονδίνου το ρόλο του Ριφ αρχηγό των Jets πριν λάβει μέρος στην κινηματογραφική μεταφορά του μιούζικαλ. Κατά τη δεκαετία του 1960 εμφανίστηκε επίσης στο πλευρό των Τσάρλτον Ίστον και Υβέτ Μιμιέ στην ταινία του 1963 Έρωτας και εξουσία (Diamond Head) καθώς και στο μιούζικαλ του Ζακ Ντεμί Τα κορίτσια του Ρόσφορντ (Les demoiselles de Rochefort, 1967) πλάι στους Τζιν Κέλι, Κατρίν Ντενέβ και Φρανσουάζ Ντορλεάκ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 κυκλοφόρησε επίσης μερικά τραγούδια με με σχετική επιτυχία.

Κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980, ο Τσακίρης δούλεψε περισσότερο στην τηλεόραση, όπου εμφανίστηκε σε σειρές όπως Wonder Woman, Medical Center, Χαβάη 5-0 (Hawaii Five-O), Ντάλας (Dallas),  Η συγγραφέας ντετέκτιβ (Murder, She Wrote) καθώς και στη σαπουνόπερα Σάντα Μπάρμπαρα (Santa Barbara). Εμφανίστηκε επίσης στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς Οικογένεια Πάρτριτζ πλάι σε μιαν άλλη ηθοποιό του μιούζικαλ την Σίρλεϊ Τζόουνς.

Τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στην κωμική σειρά του 1996 Last of the Summer Wine, έκτοτε έχει αποσυρθεί, ασχολούμενος με τη δημιουργία κοσμημάτων από ασήμι.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  
Τζορτζ Τσακίρης, σελίδα στον ιστότοπο cine.gr 

Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου
Ελληνοαμερικανοί
Αμερικανοί χορευτές
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σιναλόα

Η Σιναλόα (ισπανικά: Sinaloa, επίσημα  Estado Libre y Soberano de Sinaloa) είναι μία από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Χωρίζεται σε 18 δήμους και πρωτεύουσα είναι το Κουλιακάν. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Μαζατλάν και το Λος Μότσις. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται σε 2.806.664 κατοίκους, κατατάσσεται δηλαδή 16η ανάμεσα στις πολιτείες.

Η Σιναλόα βρίσκεται στο δυτικό βόρειο Μεξικό. Συνορεύει με την πολιτεία Σονόρα στα βόρεια, Τσιουάουα και Ντουράνγκο στα ανατολικά και Ναγιαρίτ στα νότια. Στα ανατολικά βρίσκεται η οροσειρά Δυτική Σιέρρα Μάδρε και στα ανατολικά έχει εκτεταμένες ακτογραμμές στο Κόλπο της Καλιφόρνιας. Η Σιναλόα έχει έκταση 57.337 χλμ² (18η μεγαλύτερη) και σε αυτή την έκταση περιλαμβάνονται τα νησιά Παλμίτας Βέρδε, Παλμίτας ντε λα Βίρχεν, Αλταμούρα, Σάντα Μαρία, Σαλιάκα, Μακαπούλε και Σαν Ιγνάσιο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πολιτείες του Μεξικού
Βερακρούς

Η Βερακρούς   ΔΦΑ: [beɾaˈkɾus], πλήρες όνομα Βερακρούς ντε Ιγνάσιο ντε λα Γιάβε, (ισπανικά: Veracruz, επίσημα Estado Libre y Soberano de Veracruz de Ignacio de la Llave) είναι μία από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Η Βερακρούς χωρίζεται σε 212 δήμους. Πρωτεύουσα της πολιτείας είναι η πόλη Χαλάπα και μεγαλύτερη πόλη είναι η Βερακρούς. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι οι Κοατσακοάλκος, Κόρδοβα, Μινατιτλάν, Πόσα Ρίκα, Μπόκα ντελ Ρίο και Ορισάμπα. Η πολιτεία έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2010 7.643.194 κατοίκους (2ος μεγαλύτερος).

Η πολιτεία έχει έκταση 71.820 χλμ² (11η μεγαλύτερη). Βρίσκεται στο ανατολικό Μεξικό και αποτελεί σημαντικό μέρος της ακτογραμμής του Μεξικού στο κόλπο του Μεξικού. Συνορεύει στα βόρεια με την πολιτεία Ταμαουλίπας, στα δυτικά με την πολιτεία Σαν Λουίς Ποτοσί και Ιδάλγο, Πουέμπλα νοτιοδυτικά, Οαχάκα και Τσιάπας στα νότια και Ταμπάσκο στα ανατολικά. Η πολιτεία βρίσκεται ανάμεσα στην Ανατολική Σιέρρα Μάδρε και το Κόλπο του Μεξικού. Μέρος του Πίκο ντε Ορισάμπα, του ψηλότερου βουνού του Μεξικού βρίσκεται στην πολιτεία.

Η Βερακρούς είναι μια από τις οικονομικά σημαντικότερες πολιτείες του Μεξικού. Σημαντικοί οικονομικοί τομείς είναι ο αγροτικός και η παραγωγή πετρελαίου. Οι βιομηχανίες χημικών και πετροχημικών αποτελούν τα 2/3 των εργοστασιακών μονάδων της πολιτείας. Η πόλη Βερακρούς είναι το σημαντικότερο λιμάνι του Μεξικού από άποψη κίνησης.

Πολιτείες του Μεξικού
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1971-1972

Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της αγωνιστικής περιόδου 1971-1972 ήταν το 1ο που διοργανώθηκε, αντικαθιστώντας το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων.Το τρόπαιο κατέκτησε η αγγλική Τότεναμ που επικράτησε της επίσης αγγλικής Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς (Γουλβς) μετά από διπλή αναμέτρηση με συνολικό σκορ 3-2.
Ο πρώτος γύρος ξεκίνησε στις 14 Σεπτεμβρίου 1971 και η  διοργάνωση ολοκληρώθηκε 17 Μαΐου 1972. 64 ομάδες πήραν μέρος στην κλήρωση του 1ου γύρου.
Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ντέρεκ Ντούγκαν των φιναλίστ Γουλβς με 9 τέρματα.

1ος γύρος
Τα παιχνίδια έγιναν στις 14–16 και 29–30 Σεπτεμβρίου 1971. Ομάδες από την ίδια χώρα δεν μπορούσαν να κληρωθούν μεταξύ τους σε αυτή τη φάση.

|}
1 Αυτό το ματς έγινε στο Ρέικιαβικ.
2 Η Χάλεσερ αποκλείστηκε από τη διοργάνωση μετά τον πρώτο αγώνα
3 Η Βλάζνια Σκόδρα αποβλήθηκε από τη διοργάνωση λόγω προβλημάτων με τη βίζα.

2ος γύρος
Οι αγώνες έγιναν στις 19–21 Οκτωβρίου and 2–4 Νοεμβρίου 1971. Ομάδες από την ίδια χώρα δεν μπορούσαν να κληρωθούν μεταξύ τους σε αυτή τη φάση.

|}
1 Αυτό το ματς έγινε στο Ντεν Μπος.
2 Ο Πανιώνιος τιμωρήθηκε με αποκλεισμό μετά από τα επεισόδια που έγιναν στο παιχνίδι στην Ουγγαρία.

3ος γύρος
Οι αγώνες έγιναν στις 23–24 Νοεμβρίου και 8 Δεεμβρίου 1971. Ομάδες από την ίδια χώρα δεν μπορούσαν να κληρωθούν μεταξύ τους σε αυτή τη φάση.

|}

Προημιτελική Φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 7,9 και 21,24 Μαρτίου 1972.

|}

Ημιτελική Φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 5 και 19 Απριλίου 1972.

|}

Ο Τελικός

|}

1ος αγώνας

2ος αγώνας

Ποδόσφαιρο το 1971
Ποδόσφαιρο το 1972
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Οαχάκα (πολιτεία)

Η Οαχάκα ή Οαξάκα (ισπανικά: Oaxaca, επίσημα  Estado Libre y Soberano de Oaxaca) είναι μία από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Η πολιτεία χωρίζεται σε 571 δήμους, από τους οποίους οι 418 διοικούνται από ένα σύστημα Usos y costumbres (Έθημα και παραδόσεις) με αναγνωρισμένες μορφές αυτοδιοίησης. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας είναι η Οαχάκα ντε Χουάρες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 3.801.962 κατοίκους (κατατάσσεται 10η).

Η Οαχάκα έχει έκταση 93.793 χλμ² (5η μεγαλύτερη). Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό Μεξικό. Συνορεύει με τις πολιτείες Γκερρέρο στα δυτικά, Πουέμπλα στα βορειοδυτικά, Βερακρούς στα βόρεια και Τσιάπας στα ανατολικά. Στα νότια έχει εκτεταμένη ακτογραμμή στον Ειρηνικό. Το ανάγλυφο της Οαχάκα είναι ανώμαλο με τις οροσειρές Σιέρρα Μάδρε ντελ Σουρ και Σιέρρα Μάδρε Οαχάκα να κυριαρχούν. Ανάμεσα στις οροσειρές υπάρχουν λίγες κοιλάδες, με σημαντικότερες τις κεντρικές κοιλάδες, όπου βρίσκεται η πρωτεύουσα.

Η πολιτεία είναι γνωστή για τους αυτόχθονες λαούς της, από τους οποίους γνωστότεροι είναι οι Ζαποτέκοι και οι Μιξτέκοι, ενώ αναγνώριζονται επίσημα ακόμη 14 φυλετικές ομάδες. Οι πολιτισμοί αυτοί έχουν διατηρηθεί καλύτερα εξαιτίας του έντονου αναγλύφου της πολιτείας που τους απομόνωσε. Οι περισσότεροι ζουν στη περιοχή των κεντρικών κοιλάδων, η οποία είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός εξαιτίας των αρχαιολογικών της τόπων, όπως το Μόντε Αλμπάν, τα ντόπια τεχνουργήματα και πολιτισμό. Ένας άλλος σημαντικός τουριστικός προορισμός είναι το Ουατούλκο. Μαζί με τις πολιτείες Βερακρούς και Τσιάπας έχει τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα όσον αφορά τον αριθμό ειδών αμφίβιων, ερπετών, θηλαστικών και φυτών.

Παραπομπές 

Πολιτείες του Μεξικού
Α.Ο. Επισκοπή Ρεθύμνου

Ο Αθλητικός Όμιλος Επισκοπή είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Κρήτης, με έδρα τον οικισμό της Επισκοπής που βρίσκεται στα ανατολικά του νομού Ρεθύμνης. Ιδρύθηκε το 1962. Γήπεδο της ομάδας είναι το Δημοτικό γήπεδο Επισκοπής «Θ. Βαρδινογιάννης»  με χωρητικότητα 1300 Θέσεων. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε, το άσπρο και το κόκκινο.

Η Επισκοπή εξασφάλισε την άνοδό της στη Γ΄ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία της, την αγωνιστική περίοδο 2011-12, τερματίζοντας πρώτη στον 10ο όμιλο της Δ΄ Εθνικής. Μετείχε στις επαγγελματικές κατηγορίες με την επωνυμία «Επισκοπή ΠΑΕ».

Τίτλοι
Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής (1): 2019-20
Πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής (1): 2011-12
Πρωτάθλημα ΕΠΣ Ρεθύμνου (2): 1989-90, 2000-01
Κύπελλα ΕΠΣ Ρεθύμνου (4): 2003-04, 2007-08, 2010-11, 2015-16
Α'γύρος Κυπέλλου Ελλάδας: 2012

Συμμετοχές σε Εθνικές κατηγορίες
Β' κατηγορία: (3): 2013-14, 2014-15, 2021-22
Γ΄ κατηγορία: (4): 2012-13, 2015-16, 2018-19, 2020-21
Δ΄ κατηγορία: (13): 1991-92, 1992-93, 1995-96, 2002-03, 2003-04, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2011-12 , 2019-20

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοί

 Επίσημη ιστοσελίδα

 

 
Αθλητικοί σύλλογοι Ρεθύμνου
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1962
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1962
Τσιάπας

Η Τσιάπας (ισπανικά:  Chiapas, επίσημα: Estado Libre y Soberano de Chiapas) είναι μία από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Χωρίζεται σε 118 δήμους και πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι η Τούξτλα Γκουτιέρρες. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι οι Σαν Κριστόμπαλ ντε λας Κάσας, Κομιτάν και Ταπατσούλα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 4.796.580 κατοίκους (κατατάσσεται 7η).

Η Τσιάπας βρίσκεται στο νοτιοανατολικό Μεξικό και είναι η νοτιότερη πολιτεία της χώρας. Έχει έκταση 73.289 χλμ² (10η μεγαλύτερη). Συνορεύει με τις πολιτείες Ταμπάσκο βόρεια, Βερακρούς βορειοδυτικά και Οαχάκα δυτικά. Στα ανατολικά συνορεύει με την Γουατεμάλα και στα νότια βρέχεται από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Η πολιτεία έχει υγρό, τροπικό κλίμα και παλιότερα καλυπτόταν από τροπικό δάσος, αλλά αυτό το δάσος έχει καταστραφεί και την θέση του έχουν πάρει αγροτικές καλλιέργειες. Μαζί με τις πολιτείες Βερακρούς και Οαχάκα έχει τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα όσον αφορά τον αριθμό ειδών αμφίβιων, ερπετών, θηλαστικών και φυτών.

Στη Τσιάπας βρίσκονται οι αρχαίες πόλεις των Μάγιας Παλένκε, Γιαξτσιλάν, Μποναμπάκ και Τσινκουλτίκ. Η πολιτεία έχει ένα από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς αυτοχθόνων λαών, με δώδεκα αναγνωρισμένες διαφορετικές εθνικότητες. Μεγάλο μέρος της ιστορίας της πολιτείας επικεντρώνεται στις επαναστάσεις αυτών των λαών. Η πιο πρόσφατη από αυτές ήταν η Επανάσταση των Ζαπατίστας του 1994.

Δείτε επίσης 
 Σύγκρουση στην Τσιάπας

Παραπομπές 

Πολιτείες του Μεξικού
Όχος ντελ Σαλάδο

Το Όχος ντελ Σαλάδο (ισπανικά: Nevado Ojos del Salado) (γράφεται στα ελληνικά και Όγιος ντελ Σαλάντο) είναι μεγάλο ηφαίστειο στα σύνορα Χιλής και Αργεντινής. Με ύψος 6.893 μέτρα θεωρείται το ψηλότερο ηφαίστειο στη Γη πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι επίσης η δεύτερη ψηλότερη κορυφή στο δυτικό και νότιο ημισφαίριο μετά την Ακονκάγκουα και η ψηλότερη της Χιλής. Δεν είναι γνωστό πότε εξερράγη για τελευταία φορά αλλά μια μεγάλη έκρηξη έλαβε χώρα πριν 1.000 με 1.500 περίπου χρόνια, ενώ υπάρχουν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες για μια μικρή έκρηξη το 1993. Στο βουνό υπάρχουν ενεργές φουμαρόλες.

Το ηφαίστειο απέχει 20 χιλιόμετρα από ένα αυτοκινητόδρομο ο οποίος διασχίζει τα σύνορα στο πέρασμα Σαν Φρανσίσκο. Το ίδιο το ηφαίστειο είναι σύνθετο και αποτελείται από 38 κρατήρες, δόμους και κώνους. Ένας από αυτούς του κρατήρες στην ανατολική πλευρά του ηφαιστείου περιέχει μια ηφαιστειακή λίμνη διαμέτρου 100 μέτρων, η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 6.390 μέτρα, καθιστώντας την, την ψηλότερη γνωστή μόνιμη λίμνη στη Γη. Το ίδιο το ηφαίστειο είναι επίμηκες στη κατεύθυνση ΒΑ-ΝΔ. Το ηφαιστειακό οικοδόμημα υπερκαλύπτει μια παλιότερη καλντέρα.

Η πρώτη ανάβαση του βουνού πραγματοποιήθηκε το 1937 από τους J. Wojsznis και J. Szczepanski. Η καλύτερη περίοδος για την ανάβαση στο βουνό θεωρείται από το Σεπτέμβριο μέχρι τον Απρίλιο. Η κατασκήνωση βάσης βρίσκεται στη περιοχή Λαγούνα Βέρδε (4.340 μέτρα), ενώ υπάρχει ένα καταφύγιο, χωρίς όμως νερό σε υψόμετρο 5.300 μέτρων. Η ανάβαση μέχρι το Τέχος Ρεφούχιο (5.800 μέτρα) μπορεί να γίνει με αυτοκίνητο. Η ανάβαση απαιτεί λίγες ορειβατικές δεξιότητες.

Παραπομπές

Πηγές 

 Nevados Ojos del Salado Global Volcanism Program, Smithsonian Institution.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ηφαίστεια της Χιλής
Ηφαίστεια της Αργεντινής
Άνδεις
Νέα Απολλωνία Θεσσαλονίκης

Η Νέα Απολλωνία είναι χωριό του δήμου Βόλβης, της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται σε απόσταση 46 χλμ. ανατολικά της Θεσσαλονίκης και 30 χλμ. δυτικά του Σταυρού, στην πεδιάδα της Μυγδονίας, κοντά στη λίμνη Βόλβη, σε απόσταση 4,5 χλμ. από τη νότια όχθη της. 

Το χωριό είναι κτισμένο δυτικά της αρχαίας Απολλωνίας και υπάρχουν αξιόλογα ευρήματα στην ευρύτερη περιοχή του, που δείχνουν συνεχή κατοίκηση από τη Νεολιθική περίοδο έως τη Ρωμαϊκή περίοδο. Κατά την Τουρκοκρατία δημιουργήθηκε ο οικισμός Εγρί Μπουτζάκ (που σημαίνει γαμψή λεπίδα) με την εγκατάσταση Γιουρούκων. Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, ο στρατός των επαναστατημένων Μακεδόνων υπό τον Εμμανουήλ Παππά κατέλαβε το Εγρί Μπουτζάκ και κινήθηκε ανατολικά προς Ρεντίνα. Αναγκάστηκε σε οπισθοχώρηση όμως, λόγω της επέλασης από την ανατολική Μακεδονία του Μπαϊράμ πασά που έσπευσε σε υποστήριξη των τοπικών Οθωμανικών αρχών. Διεξάχθηκε έτσι η πλέον καθοριστική μάχη για την έκβαση του αγώνα των Ελλήνων στην πεδιάδα έξω από τη Νέα Απολλωνία, που έμεινε γνωστή ως Μάχη του Εγρί Μπουτζάκ και έληξε με οπισθοχώρηση των Ελλήνων μπροστά στον πολυάριθμο Οθωμανικό στρατό. Με την απελευθέρωση, το 1913, τα λουτρά του χωριού επέλεξαν ως χειμερινή διαβίωση μαζί με τα κοπάδια τους νομάδες Σαρακατσάνοι, ενώ μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης και την ανταλλαγή πληθυσμών, οι μουσουλμάνοι κάτοικοι προσέφυγαν στην Τουρκία και στη Νέα Απολλωνία εγκαταστάθηκαν Έλληνες από περιοχές γύρω από την Προποντίδα (χωριά Βίγα, Αξάζ, Δερμεντζίκι και Προύσσα της Τρωάδας στη Μικρά Ασία), καθώς και από χωριά των Δαρδανελλίων της Ανατολικής Θράκης). Σήμερα αποτελεί οικιστικό και διοικητικό κέντρο της περιοχής και έδρα της δημοτικής κοινότητας Νέας Απολλωνίας. Απέχει 5χλμ. από τα Λουτρά Νέας Απολλωνίας, που αποτελούν αξιόλογο κέντρο ιαματικού τουρισμού.  Επίσης στην Απολλωνία βρίσκεται ο βράχος στον οποίο είχε μιλήσει ο Απ. Παύλος.

Οικισμοί της κοινότητας Νέας Απολλωνίας
Νέα Απολλωνία
Μεσοπόταμο
Λουτρά Βόλβης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Δήμος Βόλβης
 Apollonia Spa

Παραπομπές

Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμος Βόλβης
Δημήτρης Κουντούρης (ιατρός)

Ο Δημήτρης Κουντούρης (1950) είναι Έλληνας ιατρός (Νευρολόγος - Ψυχίατρος), συγγραφέας και πανεπιστημιακός.

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1950, στην Έδεσσα. Το 1975, αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μετέβη στο Ρουρ της Δυτικής Γερμανίας, για να ειδικευθεί στη νευρολογία και την ψυχιατρική. Αφού πήρε και τις δύο ειδικότητες, εργάστηκε για πέντε χρόνια στη νευρολογική κλινική του Ρουρ, ως υπεύθυνος της κλινικής. Από το 1980 έως το 1985, διηύθυνε το νευροφυσιολογικό τμήμα της νευρολογικής πανεπιστημιακής κλινικής του Ρουρ, ασχολούμενος, κυρίως, με παθήσεις, όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας και η επιληψία. Από το 1985 έως το 1990, εργάστηκε ως επισκέπτης καθηγητής στις νευρολογικές κλινικές των πανεπιστημίων του Ουλμ, της Φερράρας, της Βερόνας και της Βοστώνης. Το 1986, εκλέχθηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο των Πατρών. Σε αυτό το διάστημα συνέγραψε και δημοσιίευσε περισσότερες από 400 μελέτες, εργασιακές έρευνες και κεφάλαια βιβλίων, ενώ διετέλεσε μέλος 20 νευροφυσιολογικών, νευρολογικών και ψυχιατρικών εταιρειών και επιτροπών. Από το 1990, ξεκίνησε την τακτική ενασχόλησή του με τη σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια, τη σκλήρυνση κατά πλάκας, τις διαταραχές του ύπνου, ενώ έκανε έρευνες για τις ψυχώσεις και τα κληρονομικά νευροψυχιατρικά νοσήματα. Επίσης, συμμετείχε σε ειδικό ερευνητικό πρόγραμμα, το οποίο έλαβε χώρα στην Κύπρο, και σχετιζόταν με τη γονιδιακή κληρονομική προδιάθεση επιληπτικών παθήσεων. Έχει περιθάλψει περισσότερους από 8.000 ασθενείς της σκλήρυνσης κατά πλάκας, μελετώντας, παράλληλα, την πρόοδό τους, κάτι που οδήγησε στην ανακάλυψη μιας νέας και πρωτοποριακής μεθόδου αποκατάστασης ή και θεραπείας ατόμων με κινητικά προβλήματα.

Βιβλιογραφία
 "Το σεξ και ο άνθρωπος" (2005)
 "Τα φρούτα του θανάτου" (2005)
 "Οι συνεντεύξεις του 2004" (2005)
 "Το επιθετικό παιδί" (2006)
 "Το sex μετά τα 50" (2006)
 "Τα τρία βήματα του διαβόλου (Ο επιστήμονας)" (2006)
 "Τα δύο πρόσωπα της Φαίδρας" (2006)
 "Εγκέφαλος, ρυθμιστής για ασθένειες και θεραπείες" (2006)
 "Τα τρία βήματα του διαβόλου (Ένας επικίνδυνος έφηβος)" (2007)
 "Προσωπικές δημοσιεύσεις 2005" (2007)
 "Τα πάντα γύρω από το sex..." (2008)
 "Παραψυχολογία και "Ψ"" (2008)
 "Νευρο...λογίες" (2008)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Bioneurologics.gr
 Κείμενα του Κουντούρη
 Κείμενο του Κουντούρη για τη σκλήρυνση κατά πλάκας
 Ανάλυση του Κουντούρη σχετικά με το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα

Παραπομπές 

Έλληνες νευρολόγοι
Έλληνες ψυχίατροι
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Λορένα Ερρέρα

Η Λορένα Ερρέρα (ισπανικά: Lorena Herrera) ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [loˈɾena eˈreɾa], είναι μεξικάνα ηθοποιός και μοντέλο, γεννημένη στις 18 Φεβρουαρίου 1967, στο Μασατλάν, Μεξικό.

Η Λορένα μετακόμισε με την οικογένεια της στην Πόλη του Μεξικού, όπου και ξεκίνησε την καριέρα της ως μια μοντέλο. Έγινε εξαιρετικά επιτυχής στο Μεξικό, και απέκτησε διεθνή φήμη, ποζάροντας για τις διαφημίσεις στο Μεξικό και τη Νότια Αμερική. Ως μοντέλο, κέρδισε το διαγωνισμό "Look of the Year", που απονέμεται στο Μεξικό.

Η Λορένα έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από πενήντα ταινίες δεδομένου ότι ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός σε σαπουνόπερες.

Η Λορένα έχει παίξει σε πολλές τηλενουβέλες, τονίζοντας "Muchachitas", "Dos Mujeres, un Camino" και "El Premio Mayor".

Εισήλθε επίσης στην βιομηχανία της μουσικής και έγινε τραγουδίστρια.

Η Λορένα Ερρέρα πόζαρε γυμνή για το μεξικάνικο Playboy το 1987 και πόζαρε γυμνή πάλι το μεξικάνικο Playboy το Μάρτιο του 2011 στα 45

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η Λορένα Ερρέρα στο IMDb
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Βιογραφία στα Ισπανικά  στο esmas.com
 Η Λορένα Ερρέρα στο Alma Latina
 Φωτογραφίες και βιογραφία της Λορένα Ερρέρα στο Famosas Mexicanas (Διάσημες Μεξικάνικες)
 Βίντεο της Λορένα Ερρέρα 
 στο MySpace

Μεξικανοί μοντέλα
Μεξικανοί τραγουδιστές
Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου
Γρανάδα (Νικαράγουα)

Η Γρανάδα (ισπανικά: Granada) είναι πόλη της Νικαράγουα και πρωτεύουσα του διαμερίσματος Γρανάδα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2005, η Γρανάδα έχει πληθυσμό 105.171, ήταν δηλαδή η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Η Γρανάδα είναι πολιτικά και ιστορικά μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Νικαράγουα. Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες της λίμνης Νικαράγουα.

Η Γρανάδα ιδρύθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1524 από τον Ισπανό εξερευνητή Φρανθίσκο Ερνάντεθ ντε Κόρδοβα και είναι η παλαιότερη πόλη στη Νικαράγουα, ενώ θεωρείται και η παλαιότερη αποικιακή πόλη που ιδρύθηκε στην Αμερική, χωρίς να υπολογίζονται τα στρατόπεδα που εξελίχθηκαν σε πόλεις. Η πόλη για πολλά χρόνια έχει αντιπαλότητα με το Λεόν, το οποίο είναι έδρα των φιλελεύθερων, ενώ η Γρανάδα των συντηρητικών. Η φιλονικία των δύο πόλεων οδήγησε την μεταφορά της πρωτεύουσας από το Λεόν στη Μανάγουα, η οποία βρίσκεται ανάμεσα στις δύο πόλεις. Όπως και άλλες πόλεις της Νικαράγουας έχει γίνει πολλές φορές πεδίο μαχών, με αποτέλεσμα τα ιστορικά κτήριά της να έχουν υποστεί εκτεταμένες ζημιές. Η πόλη σήμερα είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός και μεγάλο εμπορικό κέντρο της περιοχής. Ο Καθεδρικός Ναός της Γρανάδα διακρίνεται εύκολα στο αστικό τοπίο.

Παραπομπές 

Γ
Νορθάμπτον

Το Νορθάμπτον (αγγλικά: Northampton) είναι πόλη και εμπορικό κέντρο στην περιφέρεια των Ανατολικών Μίντλαντς της Αγγλίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Λονδίνου και 80 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Μπέρμιγχαμ, χτισμένο στις όχθες του ποταμού Νενέ (Nene) και αποτελεί την πρωτεύουσα της ιστορικής κομητείας του Νορθάμπτονσαϊρ. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 212.015 κάτοικοι.

Παραπομπές

Πόλεις της Αγγλίας
Ντάντλεϊ

Το Ντάντλεϊ είναι πόλη και μητροπολιτικός δήμος της μητροπολιτικής κομητείας των Δυτικών Μίντλαντς της Αγγλίας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η πόλη βρίσκεται 175 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Λονδίνου και μόλις 13 χιλιόμετρα δυτικά του Μπέρμιγχαμ του οποίου και αποτελεί προάστιο στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή που ονομάζεται Δυτικά Μίντλαντς. Ο πληθυσμός του δήμου, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 312.840 κάτοικοι και η έκταση του, 97,96 τ.χλμ..

Παραπομπές

Πόλεις της Αγγλίας
Πόρτσμουθ

Το Πόρτσμουθ είναι πόλη και λιμάνι στην κομητεία Χάμπσαϊρ της νότιας Αγγλίας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Βρίσκεται 103 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Λονδίνου και 31 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Σαουθάμπτον. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή έχει 205.771 κατοίκους και είναι η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Αγγλίας, με πάνω από 5.000 κατοίκους ανά τ.χλμ. Μαζί με το Σαουθάμπτον και άλλες κοντινές πόλεις δημιουργούν ενιαία μητροπολιτική περιοχή με πάνω από 1.500.000 κατοίκους.

Παραπομπές

Πόλεις της Αγγλίας