joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Άγιος Μάμας Χαλκιδικής

Ο Άγιος Μάμας είναι μεγάλος οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας στον δήμο Νέας Προποντίδας του νομού Χαλκιδικής. Βρίσκεται ανάμεσα στις χερσονήσους της Κασσάνδρας και της Σιθωνίας. Η απόστασή του από τη Θεσσαλονίκη είναι 70 χιλιόμετρα. Αριθμεί (2011)  841 κατοίκους, κύρια ασχολία των οποίων είναι η καλλιέργεια βρώσιμης ελιάς στον εύφορο κάμπο του χωριού και οι τουριστικές επιχειρήσεις.  

Ανάμεσα στα άλλα, στον οικισμό υπάρχει νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, τοπική ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνίζεται στη Γ΄ κατηγορία του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος της ΕΠΣ Χαλκιδικής, καθώς επίσης και εκπολιτιστικός σύλλογος. Στο χωριό γίνεται το πανελλαδικά γνωστό πανηγύρι (εμποροπανήγυρη, παλαιότερα ζωοπανήγυρη) κάθε Σεπτέμβριο. Στο χώρο του πανηγυριού υπήρχε το παλιό ξωκκλήσι του Αγίου Μάμα, στο χώρο του όμως χτίστηκε ένας καινούριος ναός και ένα υπερσύγχρονο πολιτιστικό κέντρο .

Τοπική κοινότητα Αγίου Μάμαντος	
Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 21,465 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Παπά Αλώνι και Πόρτες.

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Ιστορικά στοιχεία 
Στην «τούμπα» του Αγίου Μάμα η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως ευρήματα, βάσει των οποίων η περιοχή κατοικήθηκε από το 5000 π.Χ. Από επιγραφή των αυτοκρατορικών χρόνων, που βρέθηκε κοντά στο χωριό και αναφέρει μια οικογένεια που κατοικούσε «εν Ολύνθω», εικάζεται ότι το όνομα της αρχαίας Ολύνθου διασώθηκε ως το τέλος της αρχαιότητας στον εδώ ρωμαϊκό οικισμό.  

Το χωριό Άγιος Μάμας αναφέρεται σε έγγραφα του Αγίου Όρους τον 11ο αιώνα. Το 15ο αιώνα υποτάχθηκε στους Τούρκους. Σε όλη τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας ανήκε φορολογικά στο χάσι του Λόγγγου. Στην επανάσταση του 1821 το χωριό καταστράφηκε από τους Τούρκους και στην περιοχή έγινε η Μάχη των Ελών. Οι κάτοικοι του Αγίου Μάμαντα συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Μεταξύ αυτών διακρίθηκαν οι αγωνιστές Δημήτριος Πολύζος, Ιωάννης Πολύζος, Αυγερινός Ιωάννου και άλλοι. 

Το παλιό χωριό ήταν τσιφλίκι του αρχαιολάτρη Πασά Μιχαήλ Μπέη από τις Σέρρες,ο οποίος είχε στολίσει την αυλή του με αρχαία ευρήματα από τους αρχαιολογικούς χώρους της Χαλκιδικής. Η πρώτη γνωστή ιστορική μαρτυρία για την εμποροζωοπανήγυρη χρονολογείταιστο 1870.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Διακοπές στον Άγιο Μάμαντα

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Σημειώσεις 
 

Αγιος Μαμας
Δήμος Μουδανιών
Δήμος Νέας Προποντίδας
Ευάγγελος Πολύζος

Ο Ευάγγελος Πολύζος  (1943-2018) ήταν πολιτικός από την Πιερία. Διετέλεσε Δήμαρχος Κολινδρού και βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) την περίοδο 1996-2007. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 ως τις 31 Αυγούστου 2014 ήταν Δήμαρχος στον Δήμο Πύδνας-Κολινδρού.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου του 1943 στον Κολινδρό. Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, άσκησε το επάγγελμα του ασφαλιστή. Ήταν παντρεμένος με τρεις γιους και μιλούσε αγγλικά.

Πολιτική καριέρα
Εργάστηκε ως διοικητικός υπάλληλος και έπειτα γραμματέας στον δήμο Κολινδρού.
Εξελέγη βουλευτής το 1996 , το 2000 και το 2004,  2ος με 10.108 σταυρούς. Διετέλεσε δήμαρχος Κολινδρού Πιερίας το 1990 και το 1994, πρόεδρος της ΤΕΔΚ Πιερίας (1990-1994) και νομαρχιακός σύμβουλος (1991-1994). Ήταν εκλεγμένος περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας (1991-1994) και αντιπρόεδρος της ΟΚΕ Εσωτερικών της ΝΔ (1996-2000).

Το 2005 ο Πολύζος έκανε τη δήλωσηότι  σε όλα τα κόμματα υπάρχουν έντιμοι αλλά και άνθρωποι που χρηματίζονται και στις 7 Σεπτεμβρίου του 2005 τέθηκε εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας από τον Κώστα Καραμανλή  για ανυπόστατες καταγγελίες. Επανεντάχθηκε στην Κ.Ο. της ΝΔ  στις 30 Οκτωβρίου του 2006.
Το 2007 ο ίδιος έθεσε εαυτόν εκτός ψηφοδελτίων της ΝΔ και δεν ήταν υποψήφιος στις εκλογές εκείνης της χρονιάς.

Τον Φεβρουάριο του 2008 παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζωοτροφών, την οποία είχε αναλάβει πριν από τρεις μήνες, καταγγέλλοντας παρέμβαση του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Αλέξανδρου Κοντού, για εκτός διαδικασιών πρόσληψη δέκα ατόμων στο εργοστάσιο της Ξάνθης, ιδιαίτερης πατρίδας του υπουργού.
Τον Νοέμβριο του 2009 ήταν ανάμεσα στα 49 πρόσωπα από την Πιερία που πήραν μέρος στο έκτακτο συνέδριο της ΝΔ στην ελληνική πρωτεύουσα.

Δήμαρχος 
Στις δημοτικές εκλογές του 2010, που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου, εξελέγη δήμαρχος του νεοσύστατου δήμου Πύδνας-Κολινδρού από τον πρώτο γύρο ως ανεξάρτητος, με ποσοστό 50,29% έναντι 43,27% για τον ανεξάρτητο Ευάγγελο Λάγδαρη  και 6,43% για τον υποψήφιο του ΚΚΕ,  Κώστα Δανιηλίδη.

Θάνατος 
Ο Ευάγγελος Πολύζος απεβίωσε στο νοσοκομείο της Κατερίνης, όπου νοσηλευόταν με καρδιολογικά προβλήματα, στις 26 Οκτωβρίου 2018.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Συλλυπητηρια ανακοίνωση του Προέδρου της Βουλής στην ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων.

Πολύζος
Πολυζος
Δήμαρχοι Κολινδρού
Έμβλημα της Βάδης-Βυρτεμβέργης

Το έμβλημα της Βάδης-Βυρτεμβέργης καθορίστηκε έπειτα από την ένωση των πρώην κρατιδίων της Γερμανίας, τη Βάδη, τη Βυρτεμβέργη-Βάδη και τη Βυρτεμβέργη-Χοεντσόλερν οι οποίες είχαν διαιρεθεί εξαιτίας των διαφορετικών δυνάμεων κατοχής μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ένωση έγινε το 1952. Υπάρχουν δύο εμβλήματα: το Μείζον, που είναι πιο επίσημο και το μικρότερο. Το έμβλημα περιέχεται στη μη αστική σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Περιγραφή 
Στο θυρεό εικονίζονται τρία μαύρα λιοντάρια με κόκκινες γλώσσες σε φόντο χρυσό. Το σύμβολο αυτό ήταν το έμβλημα του Δουκάτου της Σουηβίας και θεωρείται ότι έχει κοινή προέλευση και για τα δύο κρατίδια. Τα δύο ζώα που βαστούν το έμβλημα υποδηλώνουν και τα δύο κρατίδια: ο τάρανδος συμβολίζει τη Βυρτεμβέργη και ο γρύπας τη Βάδη.

Τα έξι μικρά εμβλήματα που βρίσκονται στην κορυφή συμβολίζουν τις ρίζες ορισμένων τμημάτων της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Από αριστερά προς τα δεξιά είναι:
 Φραγκονία: για τις πρώην φραγκονικές περιοχές στα βορειοανατολικά
 Οίκος των Χοεντσόλερν: για την ομώνυμη επαρχία
 Βάδη
 Βυρτεμβέργη
 Παλατινάτο: για την περιοχή γύρω από το Μανχάιμ και τη Χαϊδελβέργη
 Αυστρία: για την Άπω Αυστρία στο Νότο.

Πηγές 
 Σημαίες του Κόσμου

Βάδη-Βυρτεμβέργη
Βαδη
Σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης

Η σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης καθορίστηκε έπειτα από την ένωση των  πρώην κρατιδίων της Γερμανίας, τη Βάδη, τη Βυρτεμβέργη-Βάδη και τη Βυρτεμβέργη-Χοεντσόλερν, οι οποίες είχαν διαιρεθεί εξαιτίας των διαφορετικών δυνάμεων κατοχής μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ένωση έγινε το 1952. Μετά την ένωση των τριών κρατιδίων, πρωτεύουσα έγινε η Στουτγκάρδη.

Περιγραφή
Η αστική σημαία είναι δίχρωμη και είναι η σημαία που χρησιμοποιούν οι πολίτες. Αποτελείται από δύο λωρίδες,   χρώματος μαύρου (η άνω) και χρυσού (η κάτω). Στην κρατική σημαία προστέθηκε το μικρό έμβλημα της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Στο θυρεό εικονίζονται τρία μαύρα λιοντάρια με κόκκινες γλώσσες σε φόντο χρυσό. Το σύμβολο αυτό ήταν το έμβλημα του Δουκάτου της Σουηβίας, του Οίκου των Χοενστάουφεν και θεωρείται ότι έχει κοινή προέλευση και για τα δύο κρατίδια. Τα δύο ζώα που βαστούν το μεγάλο έμβλημα υποδηλώνουν και τα δύο κρατίδια: ο τάρανδος συμβολίζει τη Βυρτεμβέργη και το άλλο ζώο τη Βάδη.

Τα έξι μικρά εμβλήματα που βρίσκονται στην κορυφή συμβολίζουν τις ρίζες ορισμένων τμημάτων της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Από αριστερά προς τα δεξιά είναι:
Φραγκονία: για τις πρώην φραγκονικές περιοχές στα βορειοανατολικά
Οίκος των Χοεντσόλερν: για την ομώνυμη επαρχία
Βάδη
Βυρτεμβέργη
Παλατινάτο: για την περιοχή γύρω από το Μανχάιμ και τη Χαϊδελβέργη
Αυστρία: για την Άπω Αυστρία στο Νότο.

Ιστορικά στοιχεία
Από το 1952 ως το 1954 δεν υπήρχε επίσημη σημαία στο κρατίδιο και χρησιμοποιούνταν οι παλαιότερες. Η σημερινή σημαία καθιερώθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1954.

Πηγές
Η σημαία στις Σημαίες του Κόσμου.

Βάδη-Βυρτεμβέργη
Βαδη
Διώνη (μυθολογία)

Διώνη είναι αρχαίο ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα). Στην ελληνική μυθολογία η Διώνη ήταν θεότητα που ανήκει στην πρώτη γενιά των θεών. Υπάρχουν πολλές παραδόσεις για αυτή.

Σε μία από αυτές είναι κόρη του Ουρανού και της Γαίας, αδελφή του Κρόνου, της Τηθύος, της Ρέας, της Θέμιδας κ.ά.. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, η Διώνη ήταν μία από τις Ωκεανίδες, κόρες του Ωκεανού και της Τηθύος. Κάποιες φορές συγκαταλέγεται ανάμεσα στις κόρες του Άτλαντα.

Η Διώνη παντρεύτηκε τον Τάνταλο και απέκτησαν δύο παιδιά, τη Νιόβη και τον Πέλοπα. Σύμφωνα με μία εκδοχή, κόρη της Διώνης ήταν η θεά Αφροδίτη. Κατά τον Ησύχιο, ο θεός Διόνυσος είναι γιος της Διώνης από το σμίξιμό της με τον Δία.

Άλλες αναφορές 

Ο Στράβωνας αναφέρει ότι οι πρώτοι μάντεις στο μαντείο της Δωδώνης ήταν άντρες, αλλά αργότερα αντικαταστάθηκαν από τρεις γυναίκες γραίες, γιατί στον ίδιο χώρο λατρευόταν και η Διώνη ως Συν+ναός του Δία.

Για τους ορφικούς ύμνους η Διώνη ήταν κόρη του Ουρανού. Ο Όμηρος και κυρίως στην Ιλιάδα του βάζει την Αφροδίτη να σκύβει στα γόνατα της μητέρας της, Διώνης και εκείνη ως πραγματική της μητέρα την αγκαλιάζει και την παρηγορεί, όταν διαμαρτύρεται ότι τη λάβωσε ο λεοντόκαρδος Διομήδης την ώρα που έβγαζε έξω από τη μάχη τον γιο της, τον Αινεία. Ο Θεόκριτος στο "Συρακόσιαι ἢ Ἀδωνιάζουσαι" αναφέρει πως η Κυπρία Αφροδίτη είναι κόρη της Διώνης.

Ο Πλάτων στο Συμπόσιον διευκρινίζει ότι η νεότερη Αφροδίτη που καλείται και Πάνδημος είναι κόρη του Διός και της Διώνης.

Στον ομηρικό ύμνο του Απόλλωνα η θεά Διώνη παρευρίσκεται στη γέννηση του θεού Απόλλωνα στη Δήλο μαζί με τη Ρέα, την Αμφιτρίτη, τη Θέμιδα και άλλες πολλές.

Ο Στράβωνας επίσης μας αναφέρει έναν ιερό ναό αφιερωμένο σε αυτή τη θεά στο αρχαίο Λέπρεο της Ηλείας.

Ετυμολογία 
Σύμφωνα με μερικούς ερευνητές, η ύπαρξη της Διώνης προέκυψε ως αναγκαιότητα μετά την αλλαγή της θεότητας που λατρευόταν στο μαντείο της Δωδώνης. Στην αρχή (εποχή του χαλκού) και για πολλούς αιώνες στη Δωδώνη λατρευόταν η Γαία, αλλά μετά την είσοδο του Δωδεκάθεου στη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων η λατρεία του μαντείου μετατέθηκε στον Δία. Οι πανάρχαιες λατρευτικές συνήθειες των ιερέων και των κατοίκων της περιοχής όμως δεν μπορούσαν να αφήσουν το μαντείο χωρίς θηλυκή θεότητα. Έτσι αναγκάστηκαν να «εφεύρουν» τη Διώνη, παράγοντας, κατά την προσφιλή τους μέθοδο, το γυναικείο όνομα από αυτό του συζύγου: (Δίας > Διώνη). Δείγματα αυτής της συνήθειας συναντούμε ακόμα και σήμερα στα χωριά της Ηπείρου, όπως Γιώργος > Γιώργαινα κτλ.

Πήραν το όνομά της 
 Ο τέταρτος σε διαστάσεις δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου.
 Ο αστεροειδής 106 Διώνη (106 Dione), που ανακαλύφθηκε το 1868.
Περιοχή της Αττικής.

Παραπομπές

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Ωκεανίδες
Δρυόπη

Στην ελληνική μυθολογία η Δρυόπη ήταν κόρη του βασιλιά Δρύοπα, που φύλαγε τα κοπάδια του πατέρα της κοντά στο όρος Οίτη. Οι Αμαδρυάδες την προσέλκυσαν στις συντροφιές τους και της δίδαξαν τους χορούς και τα τραγούδια που άρεσαν στους θεούς. Σε αυτό το περιβάλλον την είδε ο θεός Απόλλων και την ερωτεύθηκε. Για να την πλησιάσει, μεταμορφώθηκε σε χελώνα. Οι κόρες διασκέδασαν με το ζώο και τελικώς η Δρυόπη το μετέφερε στο ανάκτορο του Δρύοπα. Σε κατάλληλη ευκαιρία ο Απόλλων μεταμορφώθηκε από χελώνα σε φίδι και ενώθηκε με τη Δρυόπη, η οποία κατατρομαγμένη δεν είπε λέξη στους γονείς της. Παντρεύτηκε όσο πιο γρήγορα γινόταν τον Ανδραίμονα, γιο του Οξύλου. Από τον γάμο αυτό γεννήθηκε ο Άμφισσος, που ίδρυσε την ομώνυμη πόλη.

Μια μέρα πολλά χρόνια μετά, όταν η Δρυόπη πήγε να θυσιάσει στις Αμαδρυάδες κοντά σε ένα ναό του Απόλλωνα που είχε ιδρύσει ο γιος της, εκείνες από εξαιρετική εύνοια και φιλία τη σήκωσαν στα πέπλα τους και την πήραν για πάντα μαζί τους. Εκεί όπου έγινε αυτό υψώθηκε μία τεράστια λεύκα και μια πηγή ξεπήδησε από το έδαφος.

Ο Οβίδιος αναφέρει μία παραλλαγή, κατά την οποία η Δρυόπη, όταν ακόμα ο Άμφισσος ήταν μικρό παιδί, πήγε στο βουνό κοντά σε μία λίμνη με κρυστάλλινο νερό. Επιθυμούσε να θυσιάσει στις Νύμφες, αλλά είδε ένα δέντρο με υπέροχα άνθη, από τα οποία έκοψε μερικά για να τα δώσει στον Άμφισσο. Δεν γνώριζε ότι το δέντρο αυτό ήταν η μεταμόρφωση της Λοτίδας. Γι' αυτό είδε αμέσως να τρέχει αίμα από τα κλαδιά του δέντρου. Η Λοτίδα από τον θυμό της μεταμόρφωσε τη Δρυόπη σε ένα δένδρο όμοιο με τον εαυτό της. Το περιστατικό αυτό το είδαν από μακριά μερικά κορίτσια και είχαν την απερισκεψία να το διηγηθούν: Μεταμορφώθηκαν και αυτά σε πεύκα.

Δείτε επίσης 
 Ο Βιργίλιος στην Αινειάδα αναφέρει μία άλλη Δρυόπη, που αγαπήθηκε από τον Φαύνο.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Δρυοπη
Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Πριγκίπισσες στην Ελληνική μυθολογία
Γυναίκες του Απόλλωνα
Πατρίκιος (αποσαφήνιση)

Με το όνομα Πατρίκιος φέρονται οι:

 Πατρίκιος, χαρακτηρισμός κάθε Ρωμαίου ευπατρίδη
 Άγιος Πατρίκιος Ιρλανδίας, Άγιος της Δυτικής Εκκλησίας
 Άγιος Πατρίκιος Προύσης, επίσκοπος Προύσας και άγιος της Ανατολικής Εκκλησίας
 Πατρίκιος (τίτλος), Βυζαντινός διοικητικός τίτλος
 Πατρίκιος ο Βυζαντινός, αξιωματούχος του Βυζαντίου

Με επίθετο Πατρίκιος φέρονται οι:
 Μηνάς Πατρίκιος, νομικός, ο πρώτος αιρετός Δήμαρχος Θεσσαλονίκης
 Βασίλειος Πατρίκιος, ιατρός από τους πρώτους του ΕΕΣ
 Ιωάννης Πατρίκιος (1892-1977), σπουδαίος Έλληνας νευρολόγος
 Περικλής Πατρίκιος, χειρουργός, Πανεπιστημιακός
 Σπυρίδων Πατρίκιος, Πλοιοκτήτης, αγωνιστής του 1821
 Σπύρος Πατρίκιος, ηθοποιός
 Ελένη Πατρικίου, ηθοποιός ("Κάλπικη Λίρα"), σύζυγος του προηγουμένου, γνωστή και ως Λέλα Πατρικίου.
 Τίτος Πατρίκιος σύγχρονος ποιητής, κοινωνιολόγος

 Στο πληθυντικό Πατρίκιοι, προνομιούχος τάξη της αρχαίας Ρώμης
Εκλογές στο Ανατολικό Τιμόρ

Το Ανατολικό Τιμόρ είναι ανεξάρτητο κράτος από το 2002. Πολίτευμα έχει την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Κυβέρνηση 
Πρόεδρος της χώρας είναι ο Φρανσίσκο Γκουτέρες και Πρωθυπουργός, από το 2015, ο Ρουί Μαρία ντε Αραούζο.

Προεδρικές εκλογές

Πρόσφατες εκλογές (2022)

2017 

Πρόεδρος εξελέγη ο Φρανσίσκο Γκουτέρες με ποσοστό 57,1% των ψήφων.

Βουλευτικές εκλογές

2018

2017

2012 
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Ιουλίου 2012. Το κόμμα CNRT κέρδισε γύρω στο 36,66% των ψήφων

Βουλή, 7 Ιουλίου 2012

Προηγούμενες εκλογές

Προεδρικές εκλογές 2007

Πρώτος γύρος 
Τα τελικά  αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών του 2007 ανακοινώθηκαν στις 18 Απριλίου και έδωσαν στον Γκουτέρες το 27,89% των ψήφων έναντι 21,81% για τον Ράμος Όρτα. Οι δυο τους πέρασαν στο δεύτερο γύρο. Παρότι έγιναν εφέσεις για τα αποτελέσματα από άλλους υποψηφίους, το Εφετείο επικύρωσε τα αποτελέσματα λίγες ημέρες μετά. 

Πηγή: East Timor Election Commission website

Δεύτερος γύρος 
Στο δεύτερο γύρο νικητής αναδείχθηκε ο Ζοζέ Ράμος Όρτα με 69% των ψήφων έναντι 31% του αντιπάλου του, Φρανσίσκο Γκουτέρες, από το κυβερνών κόμμα.

Πηγή: Εκλογικό αρχείο του Adam Carr

2012 
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 17 Μαρτίου και 16 Απριλίου 2012. Ο πρώην στρατιωτικός ηγέτης Ταούρ Ματάν Ρουάκ κέρδισε στο δεύτερο γύρο τον Φρανσίσκο Γκουτέρες. Η συμμετοχή ήταν 72,1%.

Βουλευτικές εκλογές

2007 
Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές στη χώρα διεξήχθησαν στις 30 Ιουνίου 2007.  Παρά τη μικρή πλειοψηφία που πέτυχε στις εκλογές το Επαναστατικό Μέτωπο για ένα Ανεξάρτητο Ανατολικό Τιμόρ (FRETILIN), σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού από τις επόμενες τρεις συμμαχίες κομμάτων. Ο νέος πρωθυπουργός Σανάνα Γκουσμάο από το CNRT ορκίστηκε στις 8 Αυγούστου 2007. Ο Φερνάντο ντε Αραούζο έγινε πρόεδρος του Εθνικού Κοινοβουλίου.

Παραπομπές 

   *
Λιλιανό Ηρακλείου

Το   Λιλιανό είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 40,5 χιλιόμετρα. Οι λιγοστοί σήμερα κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία. Στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Αγίας Μαρίνας, ενώ στην Αγία Παρασκευή η εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Κοινότητα Λιλιανό 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Λιλιανό περιλαμβάνει και τον οικισμό Αγία Παρασκευή. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αγία Παρασκευή, η (47)
 Λιλιανόν, το (27)

Συνολικά η κοινότητα έχει 74 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ.Αριστείδη Φραγκιαδουλάκη.

Κοινοτάρχες Λιλιανού 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Λιλιανού.

Ιστορικά στοιχεία

Ονομασία
Η παλαιότερη γραφή του ονόματος του χωριού είναι Λιλιανώ και οφείλεται στο γεγονός ότι το τοπωνύμιο είναι ανδρωνυμικό, δηλαδή το χωριό των Λιλιανών. Δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές (όπως και η Αγία Παρασκευή) αλλά στην τουρκική του 1671 ως Lilianó, με 15 χαράτσα. Στην ίδια απογραφή βρίσκουμε και την Αγία Παρασκευή, με την ονομασία Aya Paraski Hurdu, με 17 χαράτσα. Το 1881 το
 Λιλιανώ αναφέρεται στο Δήμο Καστελλίου με 93 κατοίκους και το 1920 το χωριό αναγράφεται με την ονομασία Λιλιανά, έδρα ομώνυμης κοινότητας με 152 κατοίκους. Το 1928 αναφέρεται ως Λιλιανό στην κοινότητα Μουκτάρων με 159 κατοίκους.

Μνημεία

Η παρουσία της τρίκλιτης βασιλικής του Αγίου Ιωάννη υποδηλώνει ότι ο οικισμός υπήρχε από πριν, κατα τη δεύτερη βυζαντινή περίοδο,ωστόσο ονομαζόταν διαφορετικά. Το μεσαίο κλίτος της βασιλικής έχει μεγαλύτερο ύψος. Μεταξύ τους επικοινωνούν με οξυκόρυφα τόξα που στηρίζονται σε κίονες με κιονόκρανα ιωνικού ρυθμού. Ο νάρθηκας είναι ανοικτός, με μεγάλο τόξο και η πόρτα και τα παράθυρα έχουν επίσης οξυκόρυφα τόξα. Οι τοίχοι είναι κτισμένοι με ξεστή λιθοδομή, με υλικά ανήκοντα σε παλιότερα κτήρια. Η εκκλησία στο σύνολό της χρονολογείται γύρω στο 12ο-13ο αιώνα. Μάλιστα αποτελεί το τελευταίο δείγμα ναού που κτίστηκε σύμφωνα με τα σχέδια των αρχαιοτέρων βασιλικών, τα οποία έκτοτε εγκαταλείπονται.

Παραδόσεις
Στην Αγία Παρασκευή διατηρείται η παράδοση ότι κάποιος από την οικογένεια Χούρδου των Σφακίων εγκαταστάθηκε στη θέση του σημερινού οικισμού, σε ακαθόριστο χρονικό διάστημα. Ήταν γνωστό με την ονομασία Μετόχι Χούρδου ή Μάντρα του Χούρδου. Λίγο μετά, έφτασε και άλλος Σφακιανός, ο Χούλης, και εγκαταστάθηκε στο εν λόγω Μετόχι. Οι απόγονοι των προαναφερθέντων ανδρών ονομάζονται Χουρδάκηδες και Χουλάκηδες. Αργότερα οικοδομήθηκε ο ναός της Αγίας Παρασκευής, της οποίας το όνομα δόθηκε και στο σημερινό χωριό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Το Λιλιανό στην ιστοσελίδα του Δήμου Καστελλίου.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Καστελλίου
Έμβλημα του Βερολίνου

Το έμβλημα του Βερολίνου χρησιμοποιείται από το ομόσπονδο κρατίδιο της Γερμανίας όπως επίσης και από την ίδια την πόλη. Η μαύρη αρκούδα που εικονίζεται περιέχεται στη σημαία του Βερολίνου. Η γλώσσα της και τα νύχια της είναι κόκκινα και παρουσιάζεται ελεύθερη.

Ιστορία 
Όταν το 12ο αιώνα και το 13ο αιώνα όλο και περισσότερες πόλεις ιδρύονταν, οι πόλεις χρειάζονταν σφραγίδες για επίσημες περιστάσεις, όπως για τα έγγραφα των αρχών. Στη συνέχεια αυτές αντικαταστάθηκαν από εμβλήματα. Το Βερολίνο και η Κελν (Cölln, όχι η σημερινή Κολωνία) ήταν υπό τη διοίκηση του Βραδεμβούργου. Το σύμβολο του τελευταίου ήταν ο κόκκινος αετός και αυτό ήταν το σύμβολο που είχε το Βερολίνο πριν την αρκούδα.

Η παλαιότερη γνωστή σφραγίδα του Βερολίνου χρονολογείται από το 1253. Εικονίζει τον αετό, σύμβολο του Βραδεμβούργου και στο κείμενο διαβάζουμε SIGILLVM DE BERLIN BVRGENSIVM (σφραγίδα των πολιτών του Βερολίνου). 

Οι κάτοικοι του Βερολίνου επέλεξαν για άγνωστους λόγους άλλο σύμβολο και αυτό ήταν η αρκούδα. Πιθανότατα να αναφέρεται στο προσωνύμιο του ηγεμόνα Αλβέρτου Α΄, που ήταν «αρκούδα». Άλλη εκδοχή κάνει λόγο για την πρώτη συλλαβή του ονόματος του Βερολίνου, που ακούγεται σαν «Bär» (αρκούδα στα γερμανικά). Ωστόσο, η λέξη «Βερολίνο» είναι σλαβική και σημαίνει σε ελώδη περιοχή. Υπάρχουν και άλλες θεωρίες για την ονομασία, οι οποίες όμως είναι υποθετικές.

Πηγές 
 Το Βερολίνο και το έμβλημά του 

Βερολινο
Εμβλημα
Δρύας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δρύας αναφέρονται τα ακόλουθα οκτώ πρόσωπα:

 Γιος του θεού Άρη και αδελφός του Τηρέα. Ο Δρύας έλαβε μέρος στο κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου. Ο Τηρέας, όταν κάποτε έμαθε, ύστερα από προφητικά «σημεία», ότι ο γιος του Ίτυς θα σκοτωνόταν από συγγενικό χέρι, υποψιάσθηκε τον Δρύα, καθώς νόμισε ότι ο Δρύας με τον τρόπο αυτό θα επεδίωκε να σφετερισθεί τον θρόνο. Με βιασύνη λοιπόν σκότωσε τον Δρύα για να προλάβει να αποσοβήσει τον φόνο. Τελικώς όμως τον Ίτυν τον σκότωσε η Πρόκνη (βλ.λ.), ενώ ο Δρύας δεν είχε κανένα τέτοιο σχέδιο και ήταν εντελώς αθώος.
 Γιος του βασιλιά των Εδωνών Λυκούργου. Ο Νέστορας τον αποκαλεί «ποιμένα λαού» (Ιλιάδα, Α 263). Σκοτώθηκε όταν ο πατέρας του τρελάθηκε και τον είδε σαν βλαστό κισσού, του ιερού φυτού του θεού Διονύσου, του οποίου τη λατρεία ο Λυκούργος προσπαθούσε να εξαλείψει. Ο Λυκούργος έκοψε τη μύτη, τα αυτιά και τα δάχτυλα του Δρύα. Τότε η γη της Θράκης ξεράθηκε από τη φρίκη και ένας μάντης προέβλεψε ότι η γη θα παρέμενε ξηρή και άγονη όσο θα ζούσε ο Λυκούργος, κι έτσι ο λαός του τον έβαλε και τον κομμάτιασαν άγρια άλογα. Μετά τον θάνατο του Λυκούργου, ο Διόνυσος απέσυρε την κατάρα του και η γη ξανάγινε εύφορη.
 Ο παππούς του προηγούμενου, πατέρας του Λυκούργου.
 Ο ένας από τους μνηστήρες της Παλλήνης ή Παλλάνης, που σκοτώθηκε από τον Κλείτο, τον μετέπειτα σύζυγο της Παλλήνης.
 Ο πατέρας του Αμφιλόχου.
 Ο ένας από τους 50 «Αιγυπτιάδες», όπως είναι γνωστοί οι γιοι του Αιγύπτου. Παντρεύτηκε την Ευρυδίκη, μία από τις 50 Δαναΐδες, που τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου, όπως έπραξαν και οι άλλες 48 από τις αδελφές της.
 Στρατιωτικός αρχηγός από την Τανάγρα, που μαζί με χίλιους τοξότες πήγε να βοηθήσει στην άμυνα των Θηβών κατά των «Επτά επί Θήβας». Αυτός ο Δρύας σκοτώθηκε σε μάχη αυτής της εκστρατείας από άγνωστο χέρι.
 Πολεμιστής στο ελληνικό στρατόπεδο κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Σκοτώθηκε από τον Δηίφοβο.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Δρυας
Τρωικός Πόλεμος
Παιδιά του Άρη
USS Forrestal (CV-59)

Το αεροπλανοφόρο Φόρεσταλ (USS FORRESTAL CV-59) είναι το πρώτο που ναυπηγήθηκε αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για λογαριασμό του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού και του οποίου τα σχέδια αποτέλεσαν ομώνυμη Κλάση πλοίων

Τη ναυπήγησή του ανέλαβαν τα ναυπηγεία Newport News S.B & DD Co που ανέλαβαν και το τρίτο της ίδιας κλάσης αεροπλανοφόρο Σαρατόγκα. Η ναυπήγησή του ξεκίνησε στις 14 Ιουλίου του 1952 (ημερομηνία που τέθηκε η τρόπιδα), καθελκύσθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 1954 και εντάχθηκε στη δύναμη του αμερικανικού ναυτικού στις 1 Οκτωβρίου του 1955.

Τεχνικά χαρακτηριστικά 
Εκτόπισμα 60.610 τόνοι, και με πλήρες φόρτο 82.402 τόνοι
Mήκος (ολικό) 1067 πόδια ή 325 μέτρα
Πλάτος (μέγιστο) 238 πόδια ή 73 μέτρα.
Βύθισμα 37 πόδια ή 11,3 μέτρα
Καταπέλτες 4
Αεροσκάφη μεταφερόμενα, περίπου 85
Οπλισμός 3 των 20 mm πυροβόλα συνδεδεμένα με σύστημα "Φάλαγξ" και 4 των 40 mm για χαιρετισμούς.
Πύραυλοι 2 εκτοξευτήρες πυραύλων επ/αε/, επ/επ τύπου Σπάροου.
Πρόωση 4 συνδεδεμένες τουρμπίνες τύπου Γουενστινχάουζ, σε 4 άξονες που καταλήγουν σε 4 ισάριθμες έλικες.
Ταχύτητα (επιχειρησιακή) 33 κόμβοι.
Χωρητικότητα δεξαμενών πετρελαίου 7.800 τόνοι.
Πλήρωμα 5540, εκ των οποίων 552 αξιωματικοί και 4.988 στρατολογημένοι.

Σημείωση: Το όνομα στο πλοίο δόθηκε προς τιμή του Τζέιμς Φόρεσταλ. Το κόστος κατασκευής και του αρχικού εξοπλισμού του (εκτός των αεροσκαφών) έφθασε τα 189 εκατομμύρια δολάρια. Επιχειρησιακά εντάχθηκε στον 1ο στόλο ή στόλο του Ειρηνικού. Στις 29 Ιουλίου του 1967 κατά τις εργασίες παραβολής του σε λιμένα της Άπω Ανατολής σημειώθηκε έκρηξη στο κατάστρωμα πτήσης, όταν τα καύσιμα ενός αεροσκάφους πήραν φωτιά, με αποτέλεσμα ολόκληρο το αεροπλανοφόρο να τυλιχθεί στις φλόγες. Από την εκτεταμένη πυρκαγιά, έχασαν τη ζωή τους 134 άτομα.

Παροπλισμός 
Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1993 αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία και έκτοτε παραμένει παροπλισμένο, στη Φιλαδέλφεια, σε αναμονή διάθεσης, μετατροπής σε τεχνητό ύφαλο για ανάπτυξη αλιείας.

Παραπομπές

Πηγές 
Jane's Fighting Ships (y. 1985-1986)

Κλάση Φόρεσταλ
Και ο πρώτος ματάκιας

Το Και ο Πρώτος Ματάκιας (γνωστό και ως Ο περίεργος) είναι ο τίτλος μίας ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας του 1982, σε σκηνοθεσία Ομήρου Ευστρατιάδη και σενάριο Γιάννη Σκλάβου, με πρωταγωνιστές τους Στάθη Ψάλτη, Καίτη Φίνου και με τον Μίμη Φωτόπουλο.

Πλοκή 

Ο ηδονοβλεψίας Σίμος Αυτιάς (Στάθης Ψάλτης) είναι γκρουμ σε ένα ξενοδοχείο το οποίο αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, γιατί κάποιος σαμποτάρει την επιχείρηση, έχοντας βάλει στο στόχαστρο το χρηματοκιβώτιο. Αυτόν θέλει να ανακαλύψει η Μυρτώ (Καίτη Φίνου), η κόρη του ιδιοκτήτη, η οποία προσπαθεί να κρατήσει μυστική την ταυτότητα της και γι' αυτό εργάζεται στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου. Από την πρώτη στιγμή η Μυρτώ έρχεται σε σύγκρουση με τον Σίμο.

Αυτοί που επιβουλεύονται το χρηματοκιβώτιο του ξενοδοχείου είναι μια συμμορία πέντε γυναικών, οι οποίες έχουν εγκατασταθεί στο ξενοδοχείο, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία για να κάνουν διάρρηξη. Το πάθος του Σίμου τον οδηγεί στην ανακάλυψη των σχεδίων της συμμορίας των πέντε, με αποτέλεσμα αφενός να γλιτώσει το χρηματοκιβώτιο από τη διάρρηξη και αφετέρου να κερδίσει την καρδιά της Μυρτώς, η οποία στο μεταξύ τον έχει ερωτευτεί.

Ηθοποιοί 
Στάθης Ψάλτης ως Σίμος Αυτιάς
Μίμης Φωτόπουλος ως ξενοδόχος
Καίτη Φίνου ως Μυρτώ
Αθηνόδωρος Προύσαλης ως "μεγάλος"
Θανάσης Παπαδόπουλος ως Νεκτάριος
Βίνα Ασίκη ως μέλος συμμορίας
Σοφία Χρήστου ως μέλος συμμορίας

Βασίλης Τσάγκλος ως στρατηγός
Πάνος Κορκοτάς ως Μανώλης
Γιάννης Ρώτας ως Περικλής
Άκης Φλωρεντής ως Μανωλάκης
Κώστας Στεφανάκης ως δημοσιογράφος

Παραγωγή 
Ο Γιώργος Μαργαρίτης ακούγεται στο τραγούδι "Εσύ μιλάς στην καρδιά μου". 

Η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες τη σεζόν 1981-1982 κόβοντας 168.524 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 7η θέση ανάμεσα σε 45 ταινίες της ίδιας σεζόν.  Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 21 Αυγούστου 2013.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Και ο πρώτος ματάκιας στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 Και ο πρώτος ματάκιας στο Cine.gr

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1982
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ομήρου Ευστρατιάδη
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη
Σγουροκεφάλι Ηρακλείου

Το Σγουροκεφάλι (επίσημο: Σγουροκεφάλιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης σε υψόμετρο 330 μέτρα. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η θέση του είναι στο 19,3 χλμ. του δρόμου προς τη Μονή Αγκαράθου. Βόρεια είναι η Επισκοπή και νοτιοδυτικά η Μυρτιά. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η αμπελοκαλλιέργεια και η ελαιοκομία. Παράγει σταφίδα, λάδι και κρασί.

Ιστορικά στοιχεία

Ονομασία
Σύμφωνα με την παράδοση, το όνομα του χωριού οφείλεται σε έναν βοσκό, ο οποίος ονομαζόταν Σγουρός. Αυτός είχε κτίσει το σπίτι του στην κορυφή του λόφου, ο οποίος λέγεται στην Κρήτη κεφάλι. Από αυτό προήλθε η ονομασία Του Σγουρού το Κεφάλι>Σγουροκεφάλι. Στην ενετική απογραφή του 1583 αναφέρεται Sgourochieffali με 62 κατοίκους. To 1881 ζούσαν 320 Χριστιανοί (και μόνον).

Ναοί
Μέσα στο χωριό βρίσκεται ο δίκλιτος ναός που είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα και στον Ευαγγελισμό. Κοντά στο χωριό βρίσκονται οι εκκλησίες της Αγίας Μαρίνας, του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Ιωάννη, της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα και του Αγίου Νικολάου με τοιχογραφίες σε καλή κατάσταση.

Διοικητικά στοιχεία 
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σγουροκεφαλίου και προσαρτήθηκε στο δήμο Επισκοπής. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί πάλι την κοινότητα Σγουροκεφαλίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Επισκοπής του Δήμου Χερσονήσου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 474 κατοίκους.

Κοινότητα Σγουροκεφαλίου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Σγουροκεφαλίου έχει 474 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Στρατηδάκη.

Κοινοτάρχες Σγουροκεφαλίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σγουροκεφαλίου.

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές

Σγουρο
Σγουρο
Δήμος Χερσονήσου
Ευαγγελία Σχοιναράκη-Ηλιάκη

Η Βαγγελιώ Σχοιναράκη-Ηλιάκη (γεννήθηκε ως Ευαγγελία Ηλιάκη) ήταν η Νομάρχης Ηρακλείου από το 2006 ως το 2010. Εξελέγη με το ΠΑΣΟΚ.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Πετροκεφάλι Καινουργίου και κατάγεται από πολύτεκνη οικογένεια. Ο πατέρας της μετανάστευσε στη Γερμανία. Είναι παντρεμένη με το δάσκαλο Γεώργιο Σχοιναράκη και έχουν έναν γιο και μία κόρη.

Σπούδασε Παιδαγωγικά στην Αθήνα και είναι Πτυχιούχος Παιδαγωγικής Ακαδημίας του Π.Τ.Δ.Ε Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης είναι Διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Πολιτική καριέρα 
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στο νομό Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2000. Επανεξελέγη το 2004. Ήταν επίσης Κοσμήτορας στο Προεδρείο της Βουλής (Μάρτιος 2004 - Οκτώβριος 2006) και μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Απόδημου Ελληνισμού,της Ειδικής Επιτροπής Βιβλιοθήκης της Βουλής (2004 -2006) και της Διεθνούς Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (2004 - 2006) . Εξάλλου, υπηρέτησε και ως Πρόεδρος της Επιτροπής Ορθοδοξίας και Θρησκευμάτων της Βουλής (2001 - 2004) .

Ειδικότερα στο ΠΑΣΟΚ, η Σχοιναράκη υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής (1996-2005) και του Προεδρείου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κινήματος το 2002-2004 και αναπληρώτρια γραμματέας του Τομέα Οργανωτικού. Το 2005 εξελέγη μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.

Στο χώρο της ΑΔΕΔΥ, υπηρέτησε στο Γενικό Συμβούλιο και στη Γραμματεία Γυναικών από το 1995 ως το 2000.

Τοπική Αυτοδιοίκηση 
Στις νομαρχικές εκλογές εξελέγη Νομάρχης Ηρακλείου τον Οκτώβριο του 2006. Το Φεβρουάριο του 2007 εξελέγη στην Ένωση Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδος.

Νωρίτερα, υπηρέτησε στη θέση της Β' Γραμματέα της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Νομού Ηρακλείου από το 1993 ως το 1996 και της νομαρχιακής συμβούλου στον ίδιο νομό από το 1995 ως το 1998.

Εκπαιδευτική δραστηριότητα 
Ανέλαβε το 2004 Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Επιμόρφωσης από την ίδρυσή του και χρημάτισε Αντιπρόεδρος στο Δ.Σ της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΔΟΕ) από το 1997 ως το 2000. Υπήρξε αιρετός εκπρόσωπος δασκάλων και νηπιαγωγών στο ΠΥΣΠΕ Ηρακλείου από το 1990 έως το 1994. Την τριετία 1997 - 2000 ήταν Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Παιδαγωγικών Ερευνών και Μελετών της ΔΟΕ.

Πηγές 
 Νομαρχία Ηρακλείου, Βιογραφικό, [Αρχείο]
 Προσωπική ιστοσελίδα 

Βουλευτές Ηρακλείου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Νομάρχες Ηρακλείου
Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Προσνήωση

Με τον όρο προσνήωση χαρακτηρίζεται η κάθοδος αεροπλάνου ή ελικοπτέρου, σε κατάστρωμα πλοίουυ. Ο όρος προέρχεται από τις λέξεις προς + ναυς και είναι η αντίστοιχη της προσγείωσης (προς + γη) αυτών στη ξηρά. Αντίθετος όρος είναι η απονήωση, αντίστοιχη της απογείωσης, στη ξηρά.

Συνήθως προσνηώσεις - απονηώσεις πραγματοποιούνται στα αεροπλανοφόρα, ελικοπτεροφόρα, αλλά και στα σύγχρονα μεγάλα πλοία κυρίως σε έκτακτες ανάγκες, όπως σε δεξαμενόπλοια, κρουαζιερόπλοια, ακόμα και σε μεγάλα θαλαμηγά κ.ά., τα οποία και διαθέτουν ειδικό ελικοδρόμιο. Τέτοιο ελικοδρόμιο διαθέτουν και όλες οι πλωτές εξέδρες άντλησης πετρελαίου. Επίσης προσνηώσεις ελικοπτέρων γίνονται σε μεγάλα συνήθως δεξαμενόπλοια για την μεταφορά πλοηγών, εφοδίων, πληρώματος ή επιθεωρητών σε περιπτώσεις όπου η προσέγγιση του πλοίου στο λιμένα δεν είναι εφικτή για διάφορους λόγους όπως το μέγεθος και το βύθισμα του πλοίου σε σχέση με το βάθος του λιμένα, οι καιρικές συνθήκες, το σημείο όπου βρίσκεται το αγκυροβόλιο, όπως για παράδειγμα το «πλωτό αγκυροβόλιο» δεξαμενοπλοίων LOOP (Louisiana Offshore Oil Port) στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνα, που βρίσκεται αρκετά μακριά από τις ακτές, όπου η από αέρος πρόσβαση με ελικόπτερο είναι πλέον εύκολη, γρήγορη και συμφέρουσα από εκείνη με σκάφος.

Ειδικότερα τα σύγχρονα αεροπλανοφόρα διαθέτουν δύο και τρεις διαδρόμους απονήωσης στο κύριο «κατάστρωμα πτήσεων» όπως λέγεται. Παλαιότερα για την απονήωση των αεροσκαφών έπρεπε το αεροπλανοφόρο να κινείται αντίθετα προς τον άνεμο (κοινώς κόντρα) και με ταχύτητα «πάση δυνάμει» προκειμένου έτσι φαινομενικά να μεγαλώνει το μήκος του υπάρχοντος διαδρόμου, ως προς το κινούμενο αεροσκάφος, και να διευκολύνεται η γρήγορη ανύψωση αυτού.

Κατά την προσέγγιση των αεροσκαφών σε αεροπλανοφόρα χρησιμοποιείται ένας διάδρομος προσνηώσεως. Πλησιάζοντας το αεροσκάφος χαμηλώνει και προσεγγίζει τη πρύμνη του πλοίου και στο ύψος αυτής. Κατά τη προσνήωση ο χειριστής καταβιβάζει ειδικό άγκιστρο (γάντζο) που φέρεται στο κάτω μέρος της ουράς του αεροσκάφους λεγόμενο deck arrester hook (DAH) το οποίο και εμπλέκεται σε σειρά ανθεκτικών εμποδίων (συρματόσχοινα με ελατήρια) που συντελούν στη μείωση μέχρι παύση της ταχύτητας του προσνηώμενου αεροσκάφους. Ειδικά για τα αεριωθούμενα αεροσκάφη παλαιότερα χρησιμοποιούνταν επιπρόσθετα και ειδικά δίκτυα (φράγμα) από ανθεκτικές λωρίδες που συλλάμβαναν τα αεροσκάφη όταν αυτά δεν είχαν επιτυχώς συγκρατηθεί απ΄ τα εμπόδια.

Η εισαγωγή αφενός των λοξών διαδρόμων απο-προσνήωσης καθώς και η υπερυψωμένη πλώρη καταστρώματος πτήσεων (canted deck) σε συνδυασμό με τα σύγχρονα αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας καθέτου απο-προσνήωσης έχουν συμβάλει τα μέγιστα στην εξέλιξη των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των αεροπλανοφόρων. Καταφανές είναι ότι για τα ελικόπτερα δεν απαιτούνται τέτοια εξελικτικά μέσα για την απο-προσνήωσή τους.

Αεροπλανοφόρα
Ναυτική τέχνη
Ναυτική αεροπορία
Διονυσίου Χαλκιδικής

Το   Διονυσίου είναι χωριό και ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα στο Δήμο Προποντίδος του νομού Χαλκιδικής. Κατά την απογραφή πληθυσμού του 2011 βρέθηκε να έχει 499 κατοίκους. Στον οικισμό υπάρχει Δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο στην Παραλία Διονυσίου, όπου και η λαϊκή αγορά. Πολιτιστικά δραστηριοποιείται ο Εκπολιτιστικός σύλλογος Διονυσίου, ο οποίος ονομάζεται «Οι Μουριές». Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό, καθώς η Παραλία Διονυσίου διαθέτει την κατάλληλη υποδομή και προσελκύει στις ακτές της σε ετήσια βάση πολλούς επισκέπτες και με τη γεωργια. Επίσης στο Διονυσίου δραστηριοποιείται ο ποδοσφαιρικός Σύλλογος "Κύπρος "Διονυσίου που συμμετέχει στην Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ.Χαλκιδικής, έχοντας κατά καιρούς κάνει την υπέρβαση στην Α΄, και ο χορευτικός Πολιτιστικός Σύλλογος "Μέγας Αλέξανδρος" που συμμετέχει σε πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Δ.δ. Διονυσίου 
Το Δημοτικό διαμέρισμα Διονυσίου αριθμούσε 1.256 κατοίκους το 2011.
Το συναποτελούν οι οικισμοί:
 ο Διονυσίου  [ 499 ] Εδρα
 οι Μουριές  [ 76 ]  και
 η Παραλία Διονυσίου [ 681 ]

Ιστορικά στοιχεία 

Οι κάτοικοι έχουν καταγωγή από το Τσανάκαλε της Μικράς Ασίας, από όπου ήρθαν ως πρόσφυγες και από το Αρναουτκιοι της Ανατ.Θρακης. .Έλαβε την ονομασία του από τα κτίσματα που υπήρχαν στην περιοχή και ανήκαν στην Ιερά Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους . Το Μοναστήρι Διονυσίου, που αποτελούσε μετόχι της Μονής Διονυσίου καταστράφηκε, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν μνημεία που να χαρακτηρίζουν την περιοχή. Από πολύ παλιά οι πρώτοι κάτοικοι ασχολήθηκαν πρωτοποριακά με τις καλλιέργειες λουλουδιών και κηπευτικών σε θερμοκήπια. Το 1974 (ή, σύμφωνα με άλλες πηγές, το 1964) πολλοί από τους κατοίκους εγκαταστάθηκαν στην παραλία και ίδρυσαν τον οικισμό Παραλία Διονυσίου, ο οποίος έχει σύγχρονη ρυμοτομία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστορία

Παραπομπές 

Διονυσιου
Δήμος Μουδανιών
Δήμος Νέας Προποντίδας
Σπύρος Πατρίκιος

Ο Σπύρος Πατρίκιος (1894 - 27 Μαΐου 1958) ήταν ηθοποιός επιθεώρησης και από τους σημαντικότερους της ελληνικής οπερέτας.

Γεννήθηκε στη Τήνο το 1894. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές εισήχθηκε στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων Ύδρας την οποία όμως μετά ένα χρόνο εγκατέλειψε προς χάριν του θεάτρου. Έτσι το 1911 πρωτοεμφανίζεται στη θεατρική σκηνή στη Κωνσταντινούπολη στο θίασο της Αικατερίνης Βερώνη. Σταδιοδρόμησε στο μουσικό θέατρο κυρίως σε επιθεωρήσεις όπου και διέπρεψε σε κωμικούς ρόλους.

Συμμετείχε στο Β' Βαλκανικό Πόλεμο μετά τη λήξη του οποίου συνέχισε τις θεατρικές παραστάσεις. Είχε διακριθεί ιδιαίτερα στις επιθεωρήσεις: «Πειρασμός», και «Αποκριάτικη επιθεώρηση». Το 1927 συμμετέχει συνθιασάρχης στο θέατρο της Κυβέλης και ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη στη επιθεώρηση «Αρλεζιάνα». 

Ο Σπύρος Πατρίκιος περιόδευσε στη συνέχεια στην Αίγυπτο, Κωνσταντινούπολη και αργότερα στις ΗΠΑ όπου και επιστρέφοντας αρχίζει να εμφανίζεται πλέον ως θιασάρχης στην επιτυχή επιθεώρηση «Ο Παπαγάλος» (1931). Ακολούθως ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τις οπερέτες πολλά κείμενα των οποίων έγραψε και ο ίδιος όπως «Γυναίκες...γυναίκες» κ.ά. μαζί με τον Χατζηαποστόλου. Το 1939 ίδρυσε την «Οπερέτα Πρωτευούσης» ως θεατρικό οργανισμό του είδους όπου και παρουσίασε με δική του σκηνοθεσία τη «Εύθυμη χήρα» του Λέχαρ. Κατά τη διάρκεια της κατοχής διετέλεσε πρόεδρος του "Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών". Το 1946 ανέβασε την επιθεώρηση «Γιούπι-γιούπι» που άφησε εποχή. Υπήρξε μέλος, αντιπρόεδρος και πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών το 1940-44. Η τελευταία του θεατρική παράσταση δόθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς. Μετά τη συνταξιοδότησή του (1953) ασχολήθηκε ως αρχισυντάκτης του περιοδικού «Ελληνικό Θέατρο».

Ο Σπύρος Πατρίκιος είχε νυμφευθεί την επίσης ηθοποιό Ελένη (Λέλα) Σταματοπούλου και μετέπειτα Πατρικίου και απέκτησαν έναν γιο, το γνωστό ποιητή Τίτο Πατρίκιο.΄Ήταν αδελφός της ποιήτριας Λιλής Ιακωβίδου της οποίας και κόρη είναι η σύγχρονη ηθοποιός και τραγουδίστρια Φραντζέσκα (Ιακωβίδου). Ο Σ. Πατρίκιος πέθανε στη Αθήνα, πέντε χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή του, το 1958, σε ηλικία 64 ετών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Φιλμογραφία στην RetroDB.

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Τσάγεζι

Με την ονομασία Τσάγεζι ήταν παλαιότερα γνωστοί δύο οικισμοί της Ελλάδας:

 Το Στόμιο Λάρισας
 Το Λιμάνι Αμφίπολης Σερρών

Ετυμολογία: Από το τουρκικό Çay ağzı = εκβολές (το στόμα του ποταμιού). Çay = ποταμάκι, ağız = στόμα, ağzı = το στόμα
Πάρτιρα Ηρακλείου

Τα Πάρτιρα είναι  χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου. Απέχει  από  το  Ηράκλειο  39,3   χιλιόμετρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία. Έτσι, η οικονομία του χωριού στηρίζεται στο λάδι και στο κρασί. Μεταξύ άλλων, λειτουργούν Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο. Στα Πάρτιρα συναντούμε τις εκκλησίες του Αγίου Παντελεήμονα, της Αγίας Τριάδας, της Αγίας Μαρίνας και το προσκύνημα της Παναγίας Κεράς. Ο οικισμός πανηγυρίζει στις 28 Μαΐου και στις 27 Ιουνίου.

Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα Πάρτιρα το συναντάμε για πρώτη φορά σε έγγραφα του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα του 1368 με τη γραφή Partira. Το   χωριό   αναφέρεται   στον Καστροφύλακακαι μάλιστα δύο οικισμοί. Πρόκειται για τα Partira Catto, με 121 κατοίκους και  Partira Apano με 42 κατοίκους στην επαρχία Μπελβεντέρε. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας στον οικισμό κατοικούσαν 22 οικογένειες Τούρκων και 128 άτομα το 1834 και το 1881 αντίστοιχα.

Οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού κατάγονται από το Οροπέδιο Λασιθίου, το Μοχό, το Μεραμπέλο, την Ιεράπετρα και τη Μικρά Ασία. 

Αναφορικά με τους άλλους σημερινούς οικισμούς του Δημοτικού διαμερίσματος, η Μικρά Επισκοπή ήταν παλαιότερα έδρα της Επισκοπής Αρκαδίας, ενώ κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν αποκλειστικά από Τούρκους. Το 1583 τη βλέπουμε ως Piscopi de Arcadia με 105 κατοίκους (Κ 97). Στην ίδια απογραφή (Κ 96) αναγράφεται η Μπαδιά (Pandea) με κατοίκους 71. Το όνομά της πιθανόν να προέρχεται από το abbadia-badia=μοναστήρι. Η Τουρλωτή επίσης αναφέρεται Truloti, με 24 κατοίκους. Κατά την Τουρκοκρατία ζούσαν 5 οικογένειες Τούρκων το 1834 και 65 άτομα το 1881.
Μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες στην κοινότητα Παρτίρων υπάγονταν και οι καταργηθέντες σήμερα οικισμοί της Βιτσιλιάς (25 κάτοικοι το 1971, υψ. 460 μ.), το όνομα της οποίας σημαίνει φωλιά της βιτσίλας  (κρητική ονομασία του γύπα)  και της Χαλασούς (25 κάτοικοι το 1971, υψ. 380 μ.). Το 1583 τα χωριά αυτά αναφέρονται Vicilea με 28 κατοίκους (Κ 97) και Calassó με 53 κατοίκους (Κ 96). Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και σε αυτούς τους οικισμούς κατοικούσαν μόνο Τούρκοι.

Κοινότητα Παρτίρων 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Παρτίρων περιλαμβάνει και τους οικισμούς Μικρά Επισκοπή, Μπαδιά και Τουρλωτή. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Μικρά Επισκοπή, η (3)
 Μπαδιά, η (57)
 Πάρτιρα, τα (291)
 Τουρλωτή, η (37)

Συνολικά η κοινότητα έχει 388 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Μπατζανακάκη.

Κοινοτάρχες Παρτίρων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Παρτίρων.

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές

Παρτιρα
Παρτι
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Μαριανίνα Κριεζή

Η Μαριανίνα Κριεζή (1947-2022) ήταν Ελληνίδα στιχουργός και παραγωγός του ραδιοφώνου.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947, μεγάλωσε στο Ψυχικό και κατάγεται από την Ύδρα. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών χωρίς να πάρει πτυχίο, και Διακοσμητική - Σκηνογραφία στα εργαστήρια της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, όπου ολοκλήρωσε τις εκεί διετείς σπουδές της.  

Το 1969 πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει σχέδιο υφάσματος, επέστρεψε στην Ελλάδα, εργάστηκε ως γραφίστρια και την άνοιξη του 1977 άρχισε να συνεργάζεται με το Τρίτο Πρόγραμμα όταν διευθυντής ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις. Εκεί έγραψε τους στίχους όλων των τραγουδιών της ραδιοφωνικής εκπομπής Εδώ Λιλιπούπολη ενώ συμμετείχε και στα κείμενα, ιδίως ως συγγραφικό δίδυμο με την ηθοποιό Αννα Παναγιωτοπούλου.  Συνέπραξε επίσης, ως κειμενογράφος, σε επιθεωρήσεις της «Ελεύθερης Σκηνής». 

Στη μακρά σταδιοδρομία της ως στιχουργός συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τους: Αρλέτα, Ελένη Δήμου, Στράτος Διονυσίου, Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Σαβίνα Γιαννάτου, Μιχάλης Μπαζάκας, Δήμητρα Γαλάνη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μιχάλης Χατζηγιάννης, ενώ στίχους της έχουν μελοποιήσει συνθέτες όπως οι Λένα Πλάτωνος, Νίκος Κυπουργός, Δημήτρης Μαραγκόπουλος, Νίκος Χριστοδούλου, Λάκης Παπαδόπουλος, Γιάννης Σπανός, Δήμητρα Γαλάνη, Μιχάλης Καπούλας, Ευσταθία, Τάκης Μουσαφίρης, Διονύσης Τσακνής κ.ά.

Ως παραγωγός στην ΕΡΑ παρουσίασε διάφορες εκπομπές, όπως την φιλοζωική «Μου το'πε ένα πουλάκι», τη νυχτερινή «Το νυχτικό του πύργου» και την εκπομπή «Αύριο όλα θα είναι καλύτερα». Απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών στις 6 Φεβρουαρίου 2022.

Εργογραφία   
Ως συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας
 (2019) Ρόζα Ροζαλία ή το ροζ χρώμα (εκδ. Μικροσκόπιο)
 (2015) Ο καρομυτόγκας (εκδ. Αιώρα)
 (1999) Το κόκκινο αβγό που τα σπάζει όλα (εκδ. Άμμος)
 (1999) Χρόνια Πολλά (εκδ. Άμμος)
 (1994) Αν ήμουν Άη Βασίλης, (εκδ. Άμμος)

Ως στιχουργός παιδικών τραγουδιών
 (2010) Εδώ Λιλιπούπολη: Τα τραγούδια [σκληρόδετο· βιβλίο με στίχους και παρτιτούρες για πιάνο· επανέκδοση με μαλακό εξώφυλλο: 2017] (εκδ. Ιανός)

Η Κριεζή έχει, επίσης, μεταφράσει και διασκευάσει διάφορα λογοτεχνικά έργα για παιδιά (ιστορίες και τραγούδια), το οποία έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Αιώρα και Άμμος. Ως συγγραφέας έχει συμμετοχή στο συλλογικό τόμο Λόγος για την Ύδρα (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2008), που περιλαμβάνει και ζωγραφικά έργα γνωστών καλλιτεχνών που συνδέονταν με το ιστορικό νησί (Παναγιώτη Τέτση, Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, Περικλή Βυζάντιου και Νίκου Νικολάου). Αναλυτικότερα για την εργογραφία της Κριεζή, βλ. στην οικεία σελίδα της βάσης δεδομένων «βιβλιοnet».

Παραπομπές 

Έλληνες στιχουργοί
Ελληνίδες συγγραφείς
Φιλί

Το φιλί (ή ο ασπασμός) είναι το άγγιγμα των χειλιών σε μια επιφάνεια. Αποτελεί συνηθισμένη πρακτική των ανθρώπων και μπορεί να είναι έκφραση αγάπης, τρυφερότητας ή σεβασμού. Χρησιμοποιείται ακόμα για χαιρετισμό και αποχαιρετισμό. Το φιλί μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εκφρασθεί, επίσης, η ρομαντική αγάπη ή η σεξουαλική επιθυμία μεταξύ δύο ανθρώπων. Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα φιλώ, που είναι συνώνυμο του ρήματος αγαπώ. Γι' αυτό το λόγο, στην καθαρεύουσα και σε αρχαιότερα ελληνικά κείμενα χρησιμοποιείται η λέξη ασπασμός, που αναφέρεται στην ίδια πράξη.

Βιολογία και εξέλιξη 
Οι ανθρωπολόγοι δεν έχουν φθάσει σε ομοφωνία σχετικά με το αν το φιλί είναι μια επίκτητη συμπεριφορά ή αποτελεί ενστικτώδη ενέργεια. Το φιλί συναντάται, εκτός από τους ανθρώπους, σε πολλά ζώα, κυρίως σε θηλαστικά.

Το φιλί σε διάφορους πολιτισμούς 
Το φιλί στις δυτικές κοινωνίες είναι έκφραση αγάπης, στοργής ή ερωτικής επιθυμίας. Σε άλλα μέρη του κόσμου, το φιλί έχει άλλα νοήματα. Σε ορισμένους πολιτισμούς δεν χρησιμοποιείται καν το φιλί. Υπάρχουν διάφορα είδη φιλιών (Γαλλικό κ.τ.λ.)

Διαπροσωπικές σχέσεις
Σεξουαλικές πράξεις
Ντίλι

Το Ντίλι (Dili, που επίσης γράφεται Díli), είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Ανατολικού Τιμόρ. Αποτελεί επίσης την πρωτεύουσα ομώνυμης επαρχίας. Βρίσκεται στη βόρεια ακτή του νησιού Τιμόρ. Είναι αξιόλογο λιμάνι και εμπορικό κέντρο. Η πόλη αριθμεί περίπου 150.000 κατοίκους και εκεί εδρεύει το Διεθνές Αεροδρόμιο του Προέδρου Νικολάου Λομπάτο, που έλαβε την ονομασία του από τον ηγέτη για την ανεξαρτησία.

Αξιοθέατα 

Τα περισσότερα από τα κτήρια καταστράφηκαν στις ταραχές του 1999, που οργάνωσε ο στρατός της Ινδονησίας και οι παραστρατιωτικοί, στα πλαίσια της επιχείρησης "Καμμένη Γη".

Ωστόσο, στην πόλη υπάρχουν πολλά κτίρια από την εποχή της πορτογαλικής αποικιοκρατίας. Η έδρα του πρώην Κυβερνήτη του Ανατολικού Τιμόρ, όταν το τελευταίο ήταν πορτογαλικό, στεγάζει σήμερα το Γραφείο του Πρωθυπουργού. Επίσης ο καθολικός ναός στο Μοταέλ παρουσιάζει ενδιαφέρον.

Στο Ντίλι βρίσκουμε και μνημεία ινδονησιακά, που θυμίζουν την ινδονησιακή κατοχή. Ανάμεσα σε αυτά είναι και ο μεγαλύτερος καθεδρικός ναός στη Νοτιοανατολική Ασία.

Ιστορία 

Το Ντίλι κατοικήθηκε για πρώτη φορά από τους Πορτογάλους στα 1520 και το 1769 έγινε πρωτεύουσα του Πορτογαλικού Τιμόρ. Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου καταλήφθηκε από τους Ιάπωνες και στις 28 Νοεμβρίου 1975 κηρύχθηκε μονομερώς ανεξάρτητο από την Πορτογαλία. Ωστόσο, εννέα ημέρες μετά, στις 7 Δεκεμβρίου του 1975 το Ντίλι καταλήφθηκε από τον ινδονησιακό στρατό. Η Ινδονησία προσήρτησε το Ανατολικό Τιμόρ το 1976 και το ανακήρυξε επαρχία της με το όνομα Timor Timur και με το Ντίλι ως πρωτεύουσα.

Έπειτα από τον ανταρτοπόλεμο (1975-1999) μεταξύ του ινδονησιακού στρατού και των δυνάμεων πο επιζητούσαν ανεξαρτησία, οπότε σκοτώθηκαν δεκάδες χιλιάδες πολίτες του Ανατολικού Τιμόρ αλλά και ξένοι, το Ανατολικό Τιμόρ τέθηκε υπό το διεθνή έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών (1999) και τελικά στις 20 Μαΐου του 2002 έγινε ανεξάρτητο κράτος.

Προηγουμένως, στο Ντίλι έλαβε χώρα το 1991 μεγάλη σφαγή από τον ινδονησιακό στρατό, που προκάλεσε τον αποτροπιασμό της Διεθνούς Κοινότητας και την εστίαση του διεθνούς ενδιαφέροντος στην περιοχή. Το Μάιο του 2006 στη διάρκεια εσωτερικών ταραχών, το Ντίλι υπέστη σοβαρές ζημιές και προκλήθηκε διεθνής επέμβαση με σκοπό την αποκατάσταση της τάξης.

Εκπαίδευση 
Στην πόλη εδρεύουν πολλά σχολεία ,ενώ το ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα είναι το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Τιμόρ (Universidade Nacional de Timor-Leste).

Δείτε επίσης
Εθνική Βιβλιοθήκη του Ανατολικού Τιμόρ

Αδελφοποιημένες πόλεις 
  - Βαρκελώνη, Ισπανία
  - Καμπέρα, Αυστραλία
  - Κοΐμπρα, Πορτογαλία
  - Λισαβόνα, Πορτογαλία
  - Ντάργουιν, Αυστραλία
  - Οκινάουα, Ιαπωνία
  - Σάο Πάολο, Βραζιλία
  - Σίδνεϊ, Αυστραλία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Ανακαλύψτε το Ντίλι:Τουριστική σελίδα 

Ντιλι
Έλειος

Στην ελληνική μυθολογία ο Έλειος ήταν ο μικρότερος σε ηλικία γιος του Περσέως και της Ανδρομέδας. Ο Έλειος γεννήθηκε στις Μυκήνες. Συνόδευσε τον Αμφιτρύωνα στη νήσο Τάφο (πιθανώς το σημερινό Μεγανήσι) στην εκστρατεία του κατά των Τηλεβοών, με άλλους συμμάχους τον βασιλιά του Θορικού Αττικής Κέφαλο, τον βασιλιά των Φωκέων Πανοπέα και τον Κρέοντα. Η συμμαχία αυτή κατενίκησε τους Τηλεβόες (Ηρόδοτος Ε 59, Πινδ. Νεμ. Χ 14, Απολλόδωρος Β 4-7). Ο Κέφαλος και ο Έλειος μοιράσθηκαν την εξουσία στην Τάφο μετά τη νίκη.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Μυθικοί βασιλείς των Ταφίων
Αρχαίοι Αργείοι