joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Βιτάλι Κιμ

Ο Βιτάλι Ολεξάντροβιτς Κιμ (; 13 Μαρτίου 1981, είναι Ουκρανός επιχειρηματίας και πολιτικός, ο οποίος είναι Κυβερνήτης της Περιφέρειας Μικολάιβ από το 2020.

Βιογραφία 
ΟΒιτάλι Κιμ γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1981 στο Μικολάιβ. Ο πατέρας του, Ολεξάντρ, είναι τιμώμενος προπονητής μπάσκετ με καταγωγή Koryo Saram και ήταν παίκτης στην ομάδα νέων της Σοβιετικής Ένωσης. 

Ο Kim αποφοίτησε από το 2ο Γυμνάσιο στο Μικολάιβ και το Εθνικό Πανεπιστήμιο Ναυπηγικής Ναύαρχου Μακάροφ με πτυχίο στα οικονομικά των επιχειρήσεων.  

Το 1998 άρχισε να ασχολείται με την επιχειρηματική δραστηριότητα. Ήταν ο διευθύνων συνεργάτης του συγκροτήματος ψυχαγωγίας Ushuaja. 

Το 2003, εργάστηκε για την εταιρεία Ukrpromresurs, η οποία ασχολούνταν με τον έλεγχο του δημόσιου τομέα. Από το 2005 έως το 2011 διεύθυνε μια σειρά από επιχειρήσεις στο Μικολάιβ, συμμετείχε σε διεθνείς επενδύσεις. Από το 2015 έως το 2016, ήταν επικεφαλής του αναλυτικού τμήματος του Υπουργείου Αγροτικής Πολιτικής της Ουκρανίας.  Είναι επίσης ιδρυτής ενός ομίλου αναπτυξιακών εταιρειών, που ασχολούνται με την κατασκευή συγκροτημάτων κατοικιών "Orange", "Concert" και "Uyutny".

Πολιτική δραστηριότητα 
Το 2019, ήταν εθελοντής του τμήματος Μικολάιβ του Κόμματος Υπηρέτης του Λαού στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές.  Κατά τη διάρκεια των τοπικών εκλογών του 2020, ήταν υποψήφιος για βουλευτής του δημοτικού συμβουλίου του Μικολάιβ από τον «Υπηρέτη του λαού» με το Νο. 2,  παραμένοντας ανεξάρτητος.  Ο Κιμ ήταν επίσης επικεφαλής της εκλογικής έδρας του κόμματος και έκανε εκστρατεία για τα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια.  

Στις 25 Νοεμβρίου 2020, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι διόρισε τον Κιμ κυβερνήτη της περιφέρειας Μικολάιβ.

Προσωπική ζωή

Οικογένεια 
Είναι παντρεμένος με την Γιούλια Βιτάλιβνα Κιμ και μεγαλώνει τρία παιδιά.  Οι δύο κόρες τους είναι η Γεβχενία και η Ολεξάντρα και ο γιος τους είναι ο Ρουσλάν. 

Μιλάει αγγλικά, επίσης λίγο γαλλικά και κορεάτικα λόγω της καταγωγής του Koryo Saram.

Υγεία 
Στις 9 Δεκεμβρίου 2020, ο Κιμ δήλωσε ότι η σύζυγός του μπορεί να είχε προσβληθεί από τον COVID-19 και μπήκε σε αυτοαπομόνωση.

Παραπομπές 

Ουκρανοί πολιτικοί
Αϊδίνι Μαγνησίας

Το Αϊδίνι (επίσημη ονομασία Αϊδίνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νέας Αγχιάλου, του δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αλμυρού του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.  
Από το 1900 μέχρι το 1929 ο οικισμός ονομαζόταν Κασσαβέτεια.

Γεωγραφία
Το Αϊδίνι είναι ηπειρωτικός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται στην πεδινή έκταση της δυτικής πλευράς του Παγασητικού, στις όχθες του Χολορέματος, πολύ κοντά στην εθνική οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης (κόμβος Μοκροθηβών) και στον Αερολιμένα Νέας Αγχιάλου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 27 χλμ. περίπου ΝΔ. του Βόλου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 12,938 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμυρού του νομού Λαρίσης. Το 1900 μετονομάστηκε σε Κασσαβέτεια και εντάχθηκε στον νομό Μαγνησίας. Το 1912 πέρασε πάλι στον νομό Λαρίσης και το 1929 μετονομάστηκε πάλι σε Αϊδίνι. Το 1942 υπήχθη οριστικά στον νομό Μαγνησίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αϊδινίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νέας Αγχιάλου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Νέας Αγχιάλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλου.

Γενικά στοιχεία
Στον οικισμό βρίσκονται οι Αγροτικές Φυλακές Κασσαβέτειας, που καλούνται έτσι από την παλαιά ονομασία του χωριού

Αξιοθέατα
Η παλαιά εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους, στο νοτιοδυτικό τμήμα του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Χωριά του νομού Μαγνησίας
Δήμος Βόλου
Κιρκάσιοι

Οι Κιρκάσιοι (αναφέρονται επίσης ως Τσερκέζοι ή Αντίγκοι· αντίγκε: Адыгэхэр, καμπαρντιανά: Адыгэхэр) είναι αυτόχθων εθνοτική ομάδα και έθνος γηγενές της ιστορικής χώρας-περιοχής της Κιρκασίας στον Βόρειο Καύκασο. Ως συνέπεια της γενοκτονίας των Κιρκασίων, την οποία διέπραξε η Ρωσική Αυτοκρατορία τον 19ο αιώνα κατά τη διάρκεια του Ρωσοκιρκασιανού πολέμου, οι περισσότεροι Κιρκάσιοι εξορίστηκαν από την πατρίδα τους την Κιρκασία στη σύγχρονη Τουρκία και στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή, όπου και η πλειοψηφία τους είναι συγκεντρωμένη σήμερα. Η Οργάνωση Μη Αντιπροσωπευόμενων Εθνών και Λαών υπολόγισε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ότι υπάρχουν έως και 3,7 εκατομμύρια Κιρκάσιοι στη διασπορά σε περισσότερες από 50 χώρες.

Η κιρκασιανή γλώσσα είναι η πατρογονική γλώσσα του Κιρκάσιου λαού και το Ισλάμ έχει αποτελέσει την κυρίαρχη θρησκεία μεταξύ τους από τον 17ο αιώνα. Η Κιρκασία έχει υποστεί επανειλημμένες επιδρομές από την αρχαιότητα. Το απομονωμένο έδαφός της σε συνδυασμό με τη στρατηγική αξία που έχουν αποδώσει οι εξωτερικές κοινωνίες στην περιοχή έχουν διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό την κιρκασιανή εθνοτική ταυτότητα.

Παραπομπές

 
Πληθυσμιακές ομάδες στη Μέση Ανατολή
Πληθυσμιακές ομάδες στην Τουρκία
Πληθυσμιακές ομάδες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Πληθυσμιακές ομάδες στο Ιράν
Πληθυσμιακές ομάδες στο Ιράκ
Πληθυσμιακές ομάδες στο Ισραήλ
Πληθυσμιακές ομάδες στην Ιορδανία
Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Ιστορία του Βόρειου Καυκάσου
Πληθυσμιακές ομάδες στον Καύκασο
Πληθυσμιακές ομάδες της Βουλγαρίας
Πληθυσμιακές ομάδες στην Αίγυπτο
Πληθυσμιακές ομάδες της Αλβανίας
Πληθυσμιακές ομάδες στη Γερμανία
Εθνοτικές ομάδες στη Λιβύη
Πληθυσμιακές ομάδες στο Κοσσυφοπέδιο
Αλενούς Τεριάν

Η Αλενούς Τεριάν  (  ;  ; Ālenush Teriān, 9 Νοεμβρίου 1921 – 4 Μαρτίου 2011), ήταν Ιρανοαρμένια αστρονόμος και φυσικός και ονομάζεται «Μητέρα της Σύγχρονης Ιρανικής Αστρονομίας».

Νεανικά χρόνια 
Γεννήθηκε σε αρμενική οικογένεια στην Τεχεράνη του Ιράν. Ο πατέρας της, ο Άρτο, ήταν σκηνοθέτης, ποιητής και μεταφραστής (με το ψευδώνυμο Arizad που σημαίνει Γεννημένος από τον Άριο) που είχε μεταφράσει το Σαχναμέ, από τα περσικά στα αρμενικά. Η μητέρα της, Βαρτού, ήταν ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Εκπαίδευση 
Η Τεριάν αποφοίτησε το 1947 στο Τμήμα Επιστημών του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στο εργαστήριο φυσικής αυτού του πανεπιστημίου και εξελέγη υπεύθυνη εργαστηριακών εργασιών την ίδια χρονιά.

Υπέγραψε για υποτροφία για σπουδές στη Γαλλία, αλλά ο Δρ Μαχμούντ Χεσάμπι δεν το δέχτηκε. Πίστευε ότι ήταν ήδη αρκετό για μια γυναίκα να σπουδάσει τόσο πολύ. Τελικά έφυγε από το Ιράν για τη Γαλλία, με την οικονομική υποστήριξη του πατέρα της, όπου το 1956 απέκτησε το διδακτορικό της στη φυσική της ατμόσφαιρας από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Μετά από αυτό επέστρεψε στο Ιράν και έγινε επίκουρη καθηγήτρια στη θερμοδυναμική στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης. Αργότερα εργάστηκε στην ηλιακή φυσική στην τότε Δυτική Γερμανία για μια περίοδο τεσσάρων μηνών μέσω μιας υποτροφίας που χορηγήθηκε από τη γερμανική κυβέρνηση στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης. Το 1964 η Τεριάν  έγινε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια φυσικής στο Ιράν.

Το 1966, η Τεριάν  έγινε μέλος της Επιτροπής Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης. Το 1969 εξελέγη επικεφαλής των σπουδών της ηλιακής φυσικής σε αυτό το πανεπιστήμιο και άρχισε να εργάζεται στο ηλιακό αστεροσκοπείο, του οποίου ήταν μια από τις ιδρύτριες. Η Τεριάν συνταξιοδοτήθηκε το 1979. Ζούσε στην Τεχεράνη, όταν πέθανε.

Στον εορτασμό των 90ων γενεθλίων της Τεριάν στην Τεχεράνη παρευρέθηκαν αρκετοί Ιρανοί βουλευτές και περισσότεροι από 100 Ιρανοί Αρμένιοι.

Η Τεριάν  πέθανε στις 4 Μαρτίου 2011, σε ηλικία 90 ετών σε οίκο ευγηρίας στην Τεχεράνη. Τάφηκε στο νεκροταφείο των Ιρανών Χριστιανών της Τεχεράνης.

Παραπομπές 

CS1 Persian-language sources (fa)
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού
Αρμένιοι αστρονόμοι
Αϊκυργιάννης Χανίων

Ο Αϊκυργιάννης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Τοπολίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μυθήμνης, του δήμου Κισσάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.  
Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Άγιος Κυρ-Γιάννης (Άγιος Κυρ-Ιωάννης).

Γεωγραφία
Ο Αϊκυργιάννης είναι ημιορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στην περιοχή του φαραγγιού Τυφλού (Τοπολιανό φαράγγι), ανάμεσα στα χωριά Τοπόλια και Καλάθενες, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει 44 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων.

Ονομασία
Ο οικισμός πήρε την ονομασία του από τον τοπικό Άγιο Κυρ-Ιωάννη, του οποίου εκκλησία υπάρχει εδώ.

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Άγιος Κυρ-Γιάννης (Άγιος Κυρ-Ιωάννης) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τοπολίων του νομού Χανίων. Το 1940 μετονομάστηκε σε Αϊκυργιάννης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Τοπολίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυθήμνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μυθήμνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κισσάμου.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία του Αικυργιάννη νοτιοδυτικά του οικισμού
Η εκκλησία του Αγίου Παταπίου ανατολικά του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Δήμος Κισσάμου
Χωριά του νομού Χανίων
Παύλος Γιοβανόπουλος

Ο Παύλος Γιοβανόπουλος είναι Έλληνας καλλιτέχνης που γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1939 στην Καστοριά. Έκτοτε άφησε το στίγμα του ως Αμερικανός καλλιτέχνης, έχοντας αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και τη Σχολή Εικαστικών Τεχνών, προτού λάβει την αμερικανική υπηκοότητα το 1961 στην ηλικία των 22 ετών.

Ο Παύλος ζει ακόμα στη Νέα Υόρκη και έχει εκθέσει έργα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Το έργο του συλλέγεται από τα κτήματα των Steve Wynn, Τζέιμς Κάμερον, Σιλβέστερ Σταλόνε και Μάικλ Μπλούμπεργκ . Το έργο του παρουσιάζεται σε περισσότερες από πενήντα ιδιωτικές και εταιρικές συλλογές, συμπεριλαμβανομένης της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης και της Σχολής Διακυβέρνησης JFK του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

Μεταξύ των πολλών εταιρικών πελατών του είναι οι Random House, Rosenthal China, United Airlines, Playboy Magazine, Del Rey Books, Warner Books και Ritzenhoff AG.  Ο Paul έχει επίσης σχεδιάσει εξώφυλλα για τουλάχιστον πέντε μυθιστορήματα.

Δείτε επίσης 
Επίσημος ιστότοπος www.giovanopoulos.com

Παραπομπές

Έλληνες καλλιτέχνες
Καστοριανοί
Ελληνοαμερικανοί
Μακεδόνες
Φλόριν (αγγλικό νόμισμα)

Το αγγλικό φλόριν, αγγλ.: florin, μερικές φορές γνωστό ως διπλή λεοπάρδαλη, ήταν μία προσπάθεια το 1344 από τον Εδουάρδο Γ΄ να παράγει χρυσά νομίσματα κατάλληλα για χρήση στην Ευρώπη καθώς και στην Αγγλία. Εγκρίθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1344 και κόπηκε από 108 κόκκους (6,99829 γραμ.) ονομαστικού καθαρού χρυσού και είχε αξία έξι σελίνια (που ισοδυναμεί με 30 πέννες της εποχής μας).   

Το ηπειρωτικό φλωρίνι, βασισμένο σε ένα γαλλικό νόμισμα και τελικά σε νομίσματα που εκδόθηκαν στη Φλωρεντία το 1252, ήταν ένα τυπικό νόμισμα (3,50 γραμ. καθαρού χρυσού), που χρησιμοποιήθηκε ευρέως διεθνώς. Το αγγλικό φλόριν που εισήχθη τότε με διπλάσιο από αυτό το ονομαστικό βάρος, βρέθηκε τελικά να αποτιμάται εσφαλμένα, με αποτέλεσμα να μην είναι αποδεκτό στους εμπόρους. Αποσύρθηκε σχεδόν αμέσως από την κυκλοφορία και τον Αύγουστο του 1344, μετά από λίγους μόνο μήνες, αντικαταστάθηκε από το πιο επιτυχημένο χρυσό νομπλ (7,80 g χρυσού, αξίας 6s 8d).

Περιγραφή 

Η μπροστινή όψη του νομίσματος δείχνει τον βασιλιά ενθρονισμένο κάτω από ένα κουβούκλιο, με δύο κεφάλια λεοπάρδαλης στα πλάγια. Η επιγραφή είναι EDWR D[ΕΙ] GRA REX ANGL ⁊ FRANC DNS HIB ("Εδουάρδος, Θεού χάριτι βασιλιάς της Αγγλίας και της Φραγκίας (Γαλλίας), κύριος της Ιβερνίας (Ιρλανδίας)"). Η πίσω όψη δείχνει τον βασιλικό σταυρό μέσα σε ένα τετράλοβο, με μία λεοπάρδαλη σε κάθε διάχωρο. Η λεζάντα είναι IHC TRANSIENS PER MEDIUM ILLORUM IBAT («Αλλά ο Ιησούς περνώντας από το μέσο τους πήγε τον δρόμο του», από Λουκάς 4:30).

Σωζόμενα νομίσματα 
Μόνο τρία παραδείγματα του νομίσματος είναι γνωστά. Δύο ανακαλύφθηκαν μαζί στις όχθες του ποταμού Tάιν το 1857 και τώρα φυλάσσονται στο Βρετανικό Μουσείο.  Ένα άλλο ανακαλύφθηκε σε άγνωστη τοποθεσία στη νότια Αγγλία το 2006 και πωλήθηκε σε δημοπρασία για 460.000 £, τιμή ρεκόρ τότε για ένα βρετανικό νόμισμα.  Στη συνέχεια, το νόμισμα δανείστηκε στο Μουσείο Φιτςγουίλιαμ, στο Κέιμπριτζ,  προτού αλλάξει χέρια το 2016 για ένα άγνωστο επταψήφιο ποσό σε έναν ιδιωτικό συλλέκτη στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Μία λίστα του 2013 περιελάμβανε το νόμισμα ως ένα από τα πιο ακριβά στον κόσμο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Χρυσή πέννα

Η χρυσή πέννα, αγγλ.: gold penny ήταν ένα μεσαιωνικό αγγλικό νόμισμα με αξία 20 πέννες (δηλ το  της λίρας στερλίνας).

Μέχρι τη βασιλεία του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας (1216–1272), οποιαδήποτε ανάγκη στην Αγγλία για νομίσματα αξίας μεγαλύτερης από μία πέννα, την εποχή εκείνη το αργυρό νόμισμα, καλυπτόταν με τη χρήση βυζαντινών ή αραβικών χρυσών και αργυρών νομισμάτων, που κυκλοφορούσαν μεταξύ των εμπόρων και των πωλητών. Ωστόσο καθώς αυξανόταν το εμπόριο, αυξήθηκε και η ανάγκη για νομίσματα υψηλότερης αξίας. Το 1257 ο Ερρίκος έδωσε εντολή στον χρυσοχόο του, Γουίλιαμ του Γκλώστερ, να παράγει ένα νόμισμα από καθαρό χρυσό.

Εισήχθη η χρυσή δεκάρα, με αξία 20 πέννες. Η εμπρόσθια όψη του νομίσματος έδειχνε τον βασιλιά ένθρονο, με τη βασιλική του ενδυμασία, με ένα σκήπτρο στο δεξί του χέρι και μία σφαίρα με σταυρό στο αριστερό, με την επιγραφή HENRICUS REX III (βασιλιάς Ερρίκος Γ΄). Η πίσω όψη περιείχε έναν μακρύ σταυρό, που εκτεινόταν μέχρι την άκρη, με ένα άνθος σε κάθε τεταρτημόριο, και το όνομα αυτού που κόβει το νόμισμα στην επιγραφή, επομένως WILLEM ON LVND (Γουίλιαμ του Λονδίνου). Ορισμένα παραδείγματα διαβάζουν LVNDEN ή LVNDE αντί για LVND. 

Η χρυσή πέννα δεν ήταν δημοφιλής. Ο Tόμας Καρτ, στο Μία γενική ιστορία της Αγγλίας, λέει ότι οι πολίτες του Λονδίνου έστειλαν αντιπρόσωπο στον βασιλιά στις 24 Νοεμβρίου 1257 και ότι «ο βασιλιάς ήταν τόσο πρόθυμος να τους ικανοποιήσει, ώστε δημοσίευσε μία διακήρυξη, δηλώνοντας ότι κανείς δεν ήταν υποχρεωμένος να την πάρει [τη χρυσή πέννα]. Και όποιος το έκανε, θα μπορούσε να τη φέρει σε ανταλλαγή και να λάβει εκεί την αξία, με την οποία είχε κυκλοφορήσει, αφαιρώντας μόνο μισή πέννα από την καθεμία, πιθανότατα για έξοδα νομισμάτων». 

Σε σύγκριση με το βάρος του, το νόμισμα ήταν υποτιμημένο. Μέχρι το 1265 ο χρυσός στο νόμισμα άξιζε 24 πέννες αντί για είκοσι, και πιστεύεται ότι τα περισσότερα από τα νομίσματα λιώνοντο για κέρδος από ιδιώτες. Χρυσά νομίσματα δεν κόπηκαν ξανά στην Αγγλία μέχρι τη βασιλεία του βασιλιά Εδουάρδου Γ΄ περίπου 70 χρόνια αργότερα.

Καθώς όλα τα νομίσματα τα ανακαλούσαν και τα έλιωναν, η χρυσή πέννα εξαφανίστηκε εντελώς από το οπτικό πεδίο, και κάθε γνώση της προηγούμενης ύπαρξής της ξεχάστηκε. Ωστόσο στη δεκαετία του 1700, ήρθε στο φως τεκμηρίωση, που έδειχνε ότι είχε κοπεί. Αναπόφευκτα, μερικά νομίσματα ξέφυγαν από το λιώσιμο, ίσως χάθηκαν. Οκτώ παραδείγματα είναι πλέον γνωστό ότι σώζονται. 

Το 2022 ένα δείγμα που βρέθηκε με ανιχνευτή μετάλλων στο Hemyock  , πωλήθηκε σε δημοπρασία για 540.000 £, τιμή ρεκόρ για ένα νόμισμα που βρέθηκε στο βρετανικό έδαφος.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Νέναντ Ντιμιτρίεβιτς

Ο Νέναντ Ντιμιτρίεβιτς (    ; γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1998) είναι Βορειομακεδόνας επαγγελματίας πόιντ γκαρντ καλαθοσφαιριστής για τη Βαλένθια της 1ης Ισπανίας .     Είναι επίσης μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Βόρειας Μακεδονίας .

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Στις 19 Ιουνίου 2021, υπέγραψε με τη Βαλένθια της 1ης Ισπανίας .

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Νέναντ Ντιμιτρίεβιτς, μεγάλο ταλέντο στο μπάσκετ (στα Σερβικά)
 Βίντεο Gigantes.com
 Streetball.com
Καλαθοσφαιριστές Βαλένθια
Πόιντ γκαρντ
Καλαθοσφαιριστές από τη Βόρεια Μακεδονία
Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα
Λουί Λαμπερί

Ο Λουί Λαμπερί (γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1992) είναι Γάλλος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Βαλένθια Μπάσκετ της 1ης Ισπανίας .

Επαγγελματική σταδιοδρομία 
Από το 2008 έως το 2011, ο Λαμπερί έπαιξε για την Φο Προβάνς Μπασκέτ . Το 2011, υπέγραψε με την Υέρ-Τουλόν για την περίοδο 2011–12.

Στις 10 Ιουλίου 2012 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Παρί-Λεβαλουά . 

Τον Ιούλιο του 2015 εντάχθηκε στους Νικς για το Σάμερ Λιγκ του ΝΒΑ . 

Στις 27 Ιουλίου 2018 ο Λαμπερί υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Βαλένθια Μπάσκετ της 1ης Ισπανίας .  Επέκτεινε το συμβόλαιό του για δύο χρόνια στις 3 Ιουλίου 2020.

Δικαιώματα ντραφτ 
Στις 26 Ιουνίου 2014, ο Λαμπερί επιλέχθηκε με την 57η συνολική επιλογή στο ντραφτ του NBA του 2014 από τους Ιντιάνα Πέισερς . Αργότερα ανταλλάχθηκε στους Νιου Γιορκ Νικς τη νύχτα του ντραφτ.  Στις 3 Ιανουαρίου 2022, οι Νιου Γιορκ Νικς αντάλλαξαν τα δικαιώματα του ντραφτ του Λαμπερί στους Λος Άντζελες Λέικερς, ως μέρος μίας συμφωνίας τριών ομάδων που περιελάμβανε επίσης τους Κλίβελαντ Καβαλίερς .

Στατιστικά σταδιοδρομίας

Ευρωλίγκα 

|-
| style="text-align:left;"| 2019–20
| style="text-align:left;"| Valencia
| 27 || 16 || 20.3 || .495 || .324 || .786 || 4.6 || .7 || .5 || .3 || 5.1 || 8.7
|- class="sortbottom"
| align=center colspan="2"| Career
| 27 || 16 || 20.3 || .495 || .324 || .786 || 4.6 || .7 || .5 || .3 || 5.1 || 8.7

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο Λουί Λαμπερί στο eurobasket.com
 Ο Λουί Λαμπερί στο euroleague.net

Καλαθοσφαιριστές Βαλένθια
Καλαθοσφαιριστές Στρασμπούρ Ίλκιρχ-Γκράφενσταντεν Μπασκέτ
Πάουερ φόργουορντ
Καλαθοσφαιριστές Παρί-Λεβαλουά Μπασκέτ
Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Καλαθοσφαιριστές Γερ-Τουλόν Βαρ Μπασκέτ
Γάλλοι καλαθοσφαιριστές
Σέντερ
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Ξαβιέρ Λόπεθ-Αροστέγκι

Ο Ξαβιέρ Λόπεθ-Αροστέγκι Εσκαουριάθα (ισπανικά: Xabier López-Arostegui Eskauriaza) (γενν. 19 Μαΐου 1997) είναι Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για τη Βαλένθια Μπάσκετ.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους 
Ο Λόπεθ-Αροστέγκι ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στις ομάδες νέων της Γιοβεντούτ Μπανταλόνα. Ήταν ένας από τους εξαιρετικούς παίκτες στο Καταλανικό Πρωτάθλημα Νέων του 2015, καθώς κέρδισε τον τίτλο με την ομάδα του, αφού νίκησε στον τελικό την ΚΜ Λ' Οσπιταλέτ.

Το 2015, στάλθηκε στη θυγατρική ΚΜ Πρατ.

Στις 18 Απριλίου 2018, ο Λόπεθ-Αροστέγκι δήλωσε συμμετοχή για NBA Ντραφτ του 2018, ωστόσο, αργότερα αποσύρθηκε.

Στις 5 Ιουλίου 2021, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Βαλένθια Μπάσκετ.

Εθνική ομάδα 
Ο Λόπεθ-Αροστέγκι ήταν μέλος της Εθνική Ισπανίας Κ17.

Με την Εθνική Ισπανίας ανδρών αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020. Επίσης, συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 2022, όπου η Ισπανία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, κερδίζοντας στον τελικό τη Γαλλία με 88-76.

Διακρίσεις

Εθνική Ισπανίας 

 Ευρωμπάσκετ:  2022

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ στο ACB.com (ισπανικά)
 Προφίλ στο FEB.es (ισπανικά)

Ισπανοί καλαθοσφαιριστές
Σμολ φόργουορντ
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας
Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ
Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα
Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Καλαθοσφαιριστές ΚΜ Πρατ
Καλαθοσφαιριστές Βαλένθια
Καρές Αρμενών Χανίων

Οι Καρές είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης.

Ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Maghierus στην επαρχία Αποκορώνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Machierus με 84 κατοίκους και 39 οφειλούμενες αγγαρείες, ονομασία την οποία χρησιμοποιεί και ο Βασιλικάτα το 1630. Το 1881 είχε 250 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και υπαγόταν στον δήμο Αρμένων. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Το παλαιό τμήμα του οικισμού έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Τα χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής των σπιτιών είναι απλά με βασικό στοιχείο την κλειστή εσωτερική αυλή. Οι λιθοδομές των σπιτιών καλύπτονται με επιχρίσματα από τα οποία ξεχωρίζουν μόνο τα λαξευτά πέτρινα πλαίσια των ανοιγμάτων (θυρών και παραθύρων). Χαρακτηριστικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής της όψιμης Βενετοκρατίας σε λαξευτές αντηρίδες απαντούν κυρίως στις γωνίες των κτηρίων. Τα σπίτια του παλαιού τμήματος των Μαχαιρών χρονολογούνται τον 18o και 19ο αιώνα.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Καρών Αποκορώνου 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Καρών έχει 54 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Δημήτριο Γαυγιωτάκη.

Κοινοτάρχες Καρών 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καρών.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Χανίων
Δήμος Αποκορώνου
Σαμότσιν

Το Σαμότσιν (πολωνικά: Szamocin, ) είναι πόλη του Πόβιατ Χόντζιες, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 4.192 κάτοικοι (2020).

Ιστορία 

Το Szamoczino (Σαμοτσίνο) στο Βασίλειο της Πολωνίας που κυβερνούσε ο Οίκος των Πιαστ αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε μια πράξη του 1364, αν και σίγουρα υπήρχε νωρίτερα και πιθανότατα ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα. Ήταν ένα ιδιωτικό χωριό Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένο στο Πόβιατ Κτσίνια στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Έλαβε προνόμια πόλης από το Βασιλιά Αύγουστο Γ΄ της Πολωνίας το 1748.

Στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας, περιήλθε στο Ναπολεόντειο Δουκάτο της Βαρσοβίας το 1807 και αποκαταστάθηκε στην Πρωσία το 1815, ενώ στη συνέχεια διοικούνταν στο Κράις Κόλμαρ στο Πόζεν, μέρος του Μεγάλου Δουκάτου του Πόζεν. Κατά τη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης, η πόλη εξελίχθηκε σε κέντρο της υφαντικής βιομηχανίας. Από το 1871 ήταν μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και ξέσπασε η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), στόχος της οποίας ήταν η επανένταξη της περιοχής με το αναγεννημένο πολωνικό κράτος. Στις 13 Ιανουαρίου 1919, η πόλη καταλήφθηκε από Πολωνούς αντάρτες με επικεφαλής τον Μακσιμίλιαν Μπαρτς, αλλά χάθηκε από τη Γερμανία την ίδια μέρα. Οι αντάρτες έκαναν μια ανεπιτυχή προσπάθεια να ανακαταλάβουν την πόλη, ωστόσο, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, ενσωματώθηκε στη νεοσύστατη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία το 1921.

Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, που ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Σεπτέμβριο του 1939, καταλήφθηκε από τη Γερμανία και ήδη στις 17 Σεπτεμβρίου, οι Γερμανοί δολοφόνησαν δύο Πολωνούς προσκόπους στην πόλη. Κάτοικοι του Σαμότσιν ήταν επίσης μεταξύ των 41 Πολωνών που δολοφονήθηκαν στο κοντινό χωριό Μοζέβο στις 7 Νοεμβρίου 1939. Στις 10–12 Δεκεμβρίου 1939, οι Γερμανοί απέλασαν εκατοντάδες Πολωνούς και Εβραίους κατοίκους από την πόλη στο Γενικό Κυβερνείο. Το 1943, η γερμανική διοίκηση μετονόμασε την πόλη Fritzenstadt (Φρίτσενστατ), για να σβήσει τα ίχνη της πολωνικής προέλευσης. Μετά το τέλος της γερμανικής κατοχής το 1945, το αρχικό πολωνικό όνομα αποκαταστάθηκε.

Αθλητισμός 
Ο τοπικός ποδοσφαιρικός σύλλογος είναι ο Σόκουου Σαμότσιν. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.

Διεθνείς σχέσεις

Αδελφοποιημένες πόλεις 
Το Σαμότσιν είναι αδελφοποιημένο με τις:

  Γκράσμπεργκ, Γερμανία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αρχειακός ιστότοπος του Σαμότσιν

Πόλεις της Πολωνίας
Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας
Στετλ
Μισό φλόριν

Το φλόριν, αγγλ.: florin (γνωστό και ως λεοπάρδαλη) ήταν μία προσπάθεια του Άγγλου βασιλιά Εδουάρδου Γ΄ να παράγει ένα χρυσό νόμισμα κατάλληλο για χρήση στην Ευρώπη, καθώς και στην Αγγλία. Το φλόριν βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε σύγχρονα ευρωπαϊκά χρυσά νομίσματα, αξίας τριών σελινιών. Ο χρυσός που χρησιμοποιήθηκε για το χτύπημα των νομισμάτων ήταν υπερτιμημένος, με αποτέλεσμα τα νομίσματα να μην είναι δεκτά στο κοινό. Τα νομίσματα αποσύρθηκαν μετά από λίγους μόνο μήνες κυκλοφορίας τον Αύγουστο του 1344, για να λειωθούν για να παραχθεί το πιο δημοφιλές νόμπλ. Λίγα δείγματα έχουν επιζήσει από το φλόριν, που συχνά θεωρείται ως ένα από τα πιο όμορφα μεσαιωνικά αγγλικά νομίσματα, που έχουν κατασκευαστεί ποτέ. 

Η μπροστινή όψη του νομίσματος δείχνει μία λεοπάρδαλη με ένα μανίκι του βασιλιού βραχίονα. Ο μύθος είναι EDWAR D GRA REX ANGL Z FRANC DNS HIB ("Εδουάρδος, Θεού χάριτι βασιλιάς της Αγγλίας και της Γαλλίας, κύριος της Ιρλανδίας"). Η πίσω όψη του νομίσματος δείχνει τον βασιλικό σταυρό μέσα σε ένα τετράλοβο, μία λεοπάρδαλη σε κάθε τεταρτημόριο. Η επιγραφή είναι DOMINE NE IN FURORE TUO ARGUAS ME («Κύριε, μην με επιπλήττεις στον θυμό σου», από τον Ψαλμό 6).

Μόνο πέντε παραδείγματα είναι γνωστό, ότι σώζονται. Το 2019 οι ειδικοί ανακοίνωσαν την ανακάλυψη ενός δείγματος από το Ρήφαμ τού Νορφολκ.  Αυτό το ίδιο νόμισμα πωλήθηκε σε δημοπρασία τον Μάρτιο του 2022.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Τέταρτο του φλόριν

Το τέταρτο τού φλόριν ή τιμόνι, αγγλ.: quarter florin ή helm ήταν μ;iα προσπάθεια του Άγγλου βασιλιά Εδουάρδου Γ΄ να παράγει ένα χρυσό νόμισμα κατάλληλο για χρήση στην Ευρώπη, καθώς και στην Αγγλία (βλ. επίσης φλόριν (διπλή λεοπάρδαλη) και μισό του φλόριν (λεοπάρδαλη).)  Το Τιμόνι, βασισμένο σε σύγχρονα ευρωπαϊκά χρυσά νομίσματα, είχε αξία ένα σελίνι και έξι πέννες. Ωστόσο, ο χρυσός που χρησιμοποιήθηκε για το χτύπημα των νομισμάτων ήταν υπερτιμημένος, με αποτέλεσμα τα νομίσματα να μην είναι αποδεκτά για το κοινό. Έτσι τα νομίσματα αποσύρθηκαν μετά από μόλις επτά μήνες κυκλοφορίας και τελικά απονομιμοποιήθηκαν τον Αύγουστο του 1344, για να λειώσουν και να παραχθεί το πιο δημοφιλές χρυσό νομπλ.

Η εμπρόσθια όψη του νομίσματος δείχνει το βασιλικό κράνος, με επάνω ένα λιοντάρι και ένα κύπελο. Η επιγραφή είναι EDWR R ANGL Z FRANC D HIB (Εδουάρδος βασιλιάς της Αγγλίας και της Γαλλίας, κύριος της Ιρλανδίας). Στην οπίσθια όψη του κέρματος φαίνεται ένας ανθισμένος σταυρός με ένα τετράφυλλο στο κέντρο. Η επιγραφή είναι EXALTABITUR IN GLORIA ("Θα υψωθεί σε δόξα", Ψαλμός 112:9).

Το 2015 ένα δείγμα βρέθηκε στο Κόλυτον του Ντέβον.  Πωλήθηκε για £50.000.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Ακάμωτος Ηρακλείου

Η Ακάμωτος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Σταβιών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κόφινα, του δήμου Γόρτυνας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. 
Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Ακάμαστος.

Γεωγραφία
Η Ακάμωτος είναι ημιορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται κοντά στους βορειοδυτικούς πρόποδες του Κόφινα, βόρεια από τις Στάβιες και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230. Απέχει 52 χλμ. περίπου Ν. του Ηρακλείου (μέσω Πεζών).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Ακάμαστος και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σταβγιών (Σταβιών) του νομού Ηρακλείου. Το 1940 μετονομάστηκε σε Ακάμωτος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σταβιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κόφινα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από από τον δήμο Κόφινα και προσαρτήθηκε στον δήμο Γόρτυνας.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 https://www.youtube.com/watch?v=23RHyjQ1x9g

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Κόφινα
Δήμος Γόρτυνας
Όλντσιχ Νεγέντλι

Ο Όλντσιχ Νεγέντλι (τσέχικα: Oldřich Nejedlý, 26 Δεκεμβρίου 1909 – 11 Ιουνίου 1990) ήταν Τσεχοσλοβάκος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πλάγιος μέσος/επιθετικός. Στο μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του αγωνίστηκε στη Σπάρτα Πράγας. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους παίκτες της Τσεχοσλοβακίας όλων των εποχών. Ήταν ο πρώτος σκόρερ του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1934.

Βιογραφία 

Τα νεανικά του χρονιά δεν ήταν εύκολα. Ο πατέρας του σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και ο μικρός Όλντσιχ μεγάλωσε με τη μητέρα του και τα τέσσερα αδέλφια του. Επίσης, κλώτσησε για πρώτη φορά ένα μπαλόνι στη γενέτειρά του, άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο και ξεχώρισε έναντι των άλλων εφήβων παικτών. Ήδη σε ηλικία 14 ετών εντάχθηκε στην τοπική ομάδα. Στα 16 του εντάχθηκε στην ΣΚ Ρακοβνίκ της δεύτερης κατηγορίας. 
Ο Νεγέντλι αγωνίστηκε στην ΑΚ Σπάρτα Πράγας από το 1931 έως το 1941. Σκόραρε 162 γκολ πρωταθλήματος σε 187 αγώνες, κατακτώντας 4 πρωταθλήματα Τσεχοσλοβακίας, το 1932, το 1936, το 1938 και το 1939, και ένα Κύπελλο Μιτρόπα το 1935. Συνολικά με την ομάδα της Πράγας σημείωσε 388 τέρματα σε 415 αγώνες. Τα τέσσερα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε πάλι με την Ρακοβνίκ και σημείωσε 18 γκολ σε 38 αγώνες με την ΣΚ Ρακοβνίκ (1943, 1944 και 1946), φτάνοντας συνολικά τα 180 γκολ πρωταθλήματος σε 225 αγώνες.

Για την Εθνική Τσεχοσλοβακίας, ο Νεγέντλι σημείωσε 29 γκολ σε 44 αγώνες. Έκανε το ντεμπούτο του στις 14 Ιουνίου 1931 σε συνάντηση με αντίπαλο την Πολωνία (4–0) σημειώνοντας και το πρώτο του γκολ. Του απονεμήθηκε η Χάλκινη Μπάλα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 ως ο τρίτος πιο σημαντικός παίκτης της διοργάνωσης και ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Θα έπαιζε περισσότερα παιχνίδια και θα είχε σκοράρει περισσότερα γκολ για την Τσεχοσλοβακία, αν δεν είχε σπάσει το πόδι του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938, το οποίο ουσιαστικά τερμάτισε την καριέρα του στην εθνική ομάδα.

Συνολικά, συμμετείχε σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα, το 1934 στην Ιταλία και το 1938 στη Γαλλία. Ήταν ο πρώτος σκόρερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934, με 5 γκολ. Αυτό αναγνωρίστηκε επίσημα από τη FIFA το Νοέμβριο του 2006, καθώς αρχικά του είχαν πιστωθεί μόνο 4 γκολ, καθιστώντας τον τον πρώτο σκόρερ σε ισοβαθμία με τους Άντζελο Σκιάβιο και Έντμουντ Κόνεν. Η παρουσία του ήταν αποφασιστική καθώς  σημείωσε το νικητήριο γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο στους προημιτελικούς με αντίπαλο την Ελβετία (3–2). Έκανε το καλύτερο του παιχνίδι στον ημιτελικό κόντρα στη Γερμανία, σημειώνοντας και τα τρία γκολ για την ομάδα του. Το τέλος του αγώνα, βρήκε εύκολα την επιλογή της Τσεχοσλοβακίας νικήτρια με 3–1. Σκόραρε επίσης δύο γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938.

Ο Νεγέντλι πέθανε το 1990, σε ηλικία 81 ετών, ενώ διεξάγονταν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, διοργάνωση που, όπως η έκδοση του 1934, έλαβε χώρα στην Ιταλία.

Στατιστικά σταδιοδρομίας

Εθνική ομάδα 
Πηγή:

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ στο Transfermarkt.com

Τσεχοσλοβάκοι ποδοσφαιριστές
Τσέχοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχοσλοβακίας
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1934
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938
Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Πράγας
Σλόμπονταν Μπόζοβιτς

Ο Σλόμπονταν Μπόζοβιτς (γεννήθηκε 31 Οκτωβρίου 1979 ) είναι Σέρβος πρώην καλαθοσφαιριστής. Έπαιζε στις θέσεις του πάουερ φόργουορντ και του σέντερ.

Διασυλλογική σταδιοδρομία 
Έπαιξε στις Ζεμούν, Άστρα Μπανκ, Σλόγκα και Έργκον πριν έρθει στην Παρτιζάν τον Μάρτιο του 2004. Κέρδισε δύο εθνικά πρωταθλήματα με τους ασπρόμαυρους. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, άλλαξε πολλούς συλλόγους και σε αρκετές περιπτώσεις έπαιξε στη Σλόγκα του Κράλιεβο. Στο πρώτο μέρος της περιόδου 2015-16. έπαιξε στη Σμεντέρεβο .

Τρόπαια 
 Παρτιζάν :
 Σερβομαυροβουνιακό πρωτάθλημα (2) : 2003/04, 2004/05 .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ στον ιστότοπο Φίμπε

Καλαθοσφαιριστές Ολύμπια Λιουμπλιάνας
Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου
Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών
Σέρβοι καλαθοσφαιριστές
Γκαλατίνα

Η Γκαλατίνα (ιταλικά: Galatina, γκρίκο: Ας Πέτρο, τοπική διάλεκτος: San Pietru) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Λέτσε, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 25.854 κατοίκους. Βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα νότια του Λέτσε.

Έμβλημα 
Το έμβλημα της πόλης εμφανίζει τα παπικά κλειδιά, ένα στέμμα και μια κουκουβάγια. Τα παπικά κλειδιά αφορούν στη διάδοση του καθολικισμού από τον πάπα, το στέμμα δόθηκε στην πόλη μετά την απώθηση εχθρικών δυνάμεων το 1484 από τον Αλφόνσο Β΄ και η κουκουβάγια τοποθετήθηκε ως σύμβολο της θεάς Αθηνάς και αποτελεί αναφορά στην ελληνική πολιτιστική κληρονομιά της πόλης.

Ιστορικά στοιχεία 
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο απόστολος Πέτρος πέρασε από την πόλη όταν ταξίδεψε από την Αντιόχεια στη Ρώμη και έτσι ήταν γνωστή μέχρι το 1861 ως Σαν Πιέτρο ιν Γκαλατίνα (San Pietro in Galatina).

Η χερσόνησος του Σαλέντο κατακτήθηκε από τους Νορμανδούς τον 11ο αιώνα. Η παλαιότερη γραπτή μνεία στη Γκαλατίνα γίνεται το 1188. Περί το 1300 πέρασε στην κατοχή του οίκου των Μπο (ντε Μπάλτσο), αλλαγή που σηματοδοτεί και την ανάπτυξη της πόλης. Η πόλη περιτειχίστηκε το 1355. Λίγο αργότερα ξεκίνησε και η κατασκευή του ναού της Αγίας Αικατερίνης, σημείο αναφοράς στη θρησκευτική και αρχιτεκτονική ιστορία της περιοχής. Απέκτησε καθεστώς πόλης με βασιλικό διάταγμα τις 20 Ιουλίου 1793.

Αξιοθέατα 
Ο ρωμανικός ναός της Αγίας Αικατερίνης κτίστηκε το 1390 από τον Ραϊμόνδο ντελ Μπάλτσο Ορσίνι, κόμη του Σολέτο. Ο ναός διαθέτει χαρακτηριστικό θύρωμα και παράθυρο ρόδακα. Το εσωτερικό του ναού έχει τοιχογραφίες του Φραντσέσκο ντ' Αρέτσο (1435). Στο ιερό βρίσκεται το μαυσωλείο του γιού του κτήτορα. Έχει τη μορφή θόλου που στηρίζεται από τέσσερις κίονες, με το άγαλμά του από κάτω του. 

Ο καθεδρικός ναός είναι αφιερωμένος στους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Χρονολογείται από το 1335, ανακατασκευάστηκε το 1633 και ολοκληρώθηκε το 1770. Διαθέτει μπαρόκ πρόσοψη. Από τα τείχη του κάστρου σώζονται τρεις από τις πύλες. 

Στην πόλη σώζονται επίσης μπαρόκ μέγαρα.

Αδελφοποιημένες πόλεις 
  Νόβι Γκραντ, από το 1997
  Σάπες, από το 1999

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Ιστοσελίδα του δήμου

Πόλεις της Απουλίας
Τζούλια Μαλίνοβα

Η Τζούλια Μαλίνοβα, το γένος Γιακόβλεβνα Σνάιντερ ( ) (15 Σεπτεμβρίου 1869 - 5 Οκτωβρίου 1955), ήταν Βούλγαρη ψηφοφόρος και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Ήταν συνιδρυτής της Βουλγαρικής Ένωσης Γυναικών και υπηρέτησε ως πρόεδρός της δύο φορές: το 1908-1910 και από το 1912 έως το 1926.

Βιογραφία 
Η Μαλίνοβα γεννήθηκε το 1869, ήταν Ρωσίδα Εβραία, με σπουδές στη Γαλλία και την Ελβετία προτού μετακομίσει στη Βουλγαρία μετά τη μεταστροφή της και τον γάμο της με τον δικηγόρο Αλεξάντερ Μαλίνοφ, μετέπειτα πρωθυπουργό της Βουλγαρίας. Από το 1899, επιμελήθηκε την εφημερίδα Zhenski glas ("Γυναικεία φωνή") με τη δασκάλα, σοσιαλίστρια και συγγραφέα Άννα Καρίμα, σύζυγο του σοσιαλιστή Γιάνκο Σακάζοφ, και το 1901 συνίδρυσαν τη Βουλγαρική Ένωση Γυναικών με την Καρίμα ως την πρώτη πρόεδρό της. Η οργάνωση ήταν μια οργάνωση-ομπρέλα των 27 τοπικών γυναικείων οργανώσεων, που είχαν ιδρυθεί στη Βουλγαρία από το 1878. Ιδρύθηκε ως απάντηση στους περιορισμούς της γυναικείας εκπαίδευσης και πρόσβασης στις πανεπιστημιακές σπουδές τη δεκαετία του 1890, με στόχο την περαιτέρω πνευματική ανάπτυξη και συμμετοχή των γυναικών, διοργάνωσε εθνικά συνέδρια και χρησιμοποίησε το Zhenski Glas ως όργανό του. Η Γιούλια Μαλίνοβα διοργάνωσε και συμμετείχε σε πολυάριθμες φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες. Ανέπτυξε ενεργές δημόσιες και φιλανθρωπικές δραστηριότητες, ήταν μέλος διαφόρων εταιρειών της Σόφιας, συμπεριλαμβανομένης της Μητέρας και του Ελέους. Η Τζούλια Μαλίνοβα ανακηρύχθηκε επίτιμη πολίτης της Σόφιας για τη συμβολή της στο έργο της δημόσιας βοήθειας.

Το 1908, πέτυχε να γίνει πρόεδρος και έκανε τη Βουλγαρική Ένωση Γυναικών μέρος του Διεθνούς Συμβουλίου Γυναικών. Κατά τη διάρκεια της θητείας της εξασφάλισε την πολιτική του σωματείου ως κοινωνία όλων των τάξεων και πολιτικών πεποιθήσεων και οργάνωσε συζύγους στρατιωτών κατά τη διάρκεια του πολέμου. 

Το 1925 δέχτηκε επίθεση από Βουλγάρες εθνικίστριες για την ξένη καταγωγή της. Αποσύρθηκε από την προεδρία το 1926 και τη διαδέχθηκε η Δημητράνα Ιβάνοβα. Το 1934, το Ταμείο Τζούλια Μαλίνοβα ίδρυσε το πρώτο καταφύγιο γυναικών στη Βουλγαρία.

Η Μαλίνοβα πέθανε το 1953

Παραπομπές 

Βούλγαροι φεμινιστές
Θεμιστοκλί Γκερμένι

Ο Θεμιστοκλί Γκερμένι (, 187 –1917) ήταν Αλβανός εθνικιστής και αντάρτης αγωνιστής. Ήταν ένας από τους ακτιβιστές της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης και αρχηγός των Αλβανών ατάκτων από το 1909 έως το 1914. Κατέστη νομάρχης της αστυνομίας της Αυτόνομης Αλβανικής Δημοκρατίας της Κορυτσάς από το 1916 μέχρι την εκτέλεσή του λόγω δικαστικής πλάνης από γαλλικό στρατοδικείο το 1917.

Το επώνυμό του δήλωνε την καταγωγή του, από το χωριό Γκερμένι, στη νότια Αλβανία.

Παραπομπές

Αλβανοί Χριστιανοί
Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την Αλβανία
Ακτιβιστές της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης
Αλβανοί πολιτικοί
Γραμβουσά Χανίων

Η Γραμβουσά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης.

Κοινότητα Γραμβουσής 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Γραμβουσής περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Γεώργιος, Αζογυράς, Ζερβιανά, Καλυβιανή, Καρεφιλιανά, Νέο Χωριό, Πιπεριανά, Τράχηλος και Φουρνάδος, καθώς και τις νησίδες Άγρια και Ήμερη Γραμβούσα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άγιος Γεώργιος, ο (104)
 Άγρια Γραμβούσα, η (νησίς) (0)
 Αζογυράς, ο (33)
 Γραμβουσά, η (92)
 Ζερβιανά, τα (66)
 Ήμερη Γραμβούσα, η (νησίς)
 Καλυβιανή, η (136)
 Καρεφιλιανά, τα (55)
 Νέον Χωρίον, το (97)
 Πιπεριανά, τα (24)
 Τράχηλος, ο (169)
 Φουρνάδος, ο (20)

Συνολικά η κοινότητα έχει 796 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Ρημαντωνάκη.

Κοινοτάρχες Γραμβουσής 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Γραμβουσής.

Δήμος Κισσάμου
Χωριά του νομού Χανίων
Λίνα Μπρόκντορφ

Η Λίνα Μπρόκντορφ (γεννημένη το 1930) είναι Μαλτέζα συγγραφέας, θεατρική συγγραφέας και παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών.

Νεανικά χρόνια 
Η Λίνα Μπρόκντορφ γεννήθηκε στη Σενγκλέα από τον Πάτρικ και τη Μαίρη Μαχόνεϊ το 1930.  Η νεανική της ζωή σημαδεύτηκε από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Μπρόκντορφ ήταν εννέα ετών.  Η οικογένειά της μετακόμισε πολλές φορές κατά τη διάρκεια του πολέμου, ζώντας σε διάφορες τοποθεσίες όπως η Βιτοριόζα, η Σλιέμα, το Ντίνγκλι και το Ραμπάτ.

Εκπαίδευση 
Η πρώιμη εκπαίδευση της Μπρόκντορφ διακόπηκε από το ξέσπασμα του πολέμου, αλλά όταν τελείωσε ο πόλεμος επέστρεψε στο σχολείο με την επιμονή του πατέρα της.  Ήθελε να ακολουθήσει ιατρική σταδιοδρομία, ωστόσο η οικογένειά της δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να τη στείλει στο Πανεπιστήμιο και την έγραψε σε κύκλο μαθημάτων εκπαίδευσης δασκάλων χωρίς να την ενημερώσει. Συνέχισε την εκπαίδευσή της αργότερα στη ζωή της, όταν εγγράφηκε σε ένα μονοετές εισαγωγικό μάθημα στη θεολογία το 1991, ακολουθούμενο από ένα πενταετές πρόγραμμα Bachelor. Τελικά απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στη θεολογία και τις ανθρωπιστικές επιστήμες το 2002 σε ηλικία 72 ετών.

Καριέρα 
Η διδακτική καριέρα της Μπρόκντορφ ξεκίνησε σε ένα κρατικό δημοτικό σχολείο, ωστόσο σταμάτησε να διδάσκει, για να μεγαλώσει τα τέσσερα παιδιά της. Σε αυτό το διάστημα, επικεντρώθηκε στη συγγραφή της. Αργότερα συνέχισε την καριέρα της στο St Aloysius College ως καθηγήτρια αγγλικής γλώσσας.  Υπηρέτησε ως μέλος του συμβουλίου της L-Akkademja tal-Malti μεταξύ 2004 και 2005 και παραμένει μέλος της ακαδημίας.  Υπηρέτησε επίσης ως Πρόεδρος της Għaqda Letterarja Maltija για οκτώ χρόνια και είναι μέλος της Għaqda Poeti Maltin.

Γραπτές 
Η Μπρόκντορφ άρχισε να γράφει σε ηλικία 17 ετών ενώ παρακολουθούσε το κολέγιο εκπαίδευσης δασκάλων, όπου ο μελετητής Γκουζέ Ακουιλίνα ενθάρρυνε τους μαθητές του να γράφουν διηγήματα ή δοκίμια για μετάδοση στο ραδιόφωνο.  Ήταν ιδιαίτερα παραγωγική τις επόμενες δεκαετίες, γράφοντας και παρήγαγε πολλά προγράμματα, που προβλήθηκαν στο Rediffusion κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και του 1960, συμπεριλαμβανομένων των Ħlieqa Bejnietna, Quddiem il-Mera, Nofs Siegħa Flimkien και Magic in the Kitchen.  

Έγραψε πολλά ραδιοφωνικά έργα, συμπεριλαμβανομένου του Il-Fqajjar t'Assisi. Κάποια από τα έργα της μεταδόθηκαν και στο αυστραλιανό ραδιόφωνο. 

Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της, έγραψε έξι ανθολογίες, δώδεκα μυθιστορήματα και πάνω από 340 νουβέλες.  Έγραψε επίσης μια αυτοβιογραφία για την εμπειρία της από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με τίτλο Sireni u Serenati (Σερενάδες Ανάμεσα στις Σειρήνες),  που τιμήθηκε με το βραβείο Καλύτερου μυθιστορήματος - Non Fiction από το Εθνικό Συμβούλιο Βιβλίου της Μάλτας το 2004. Στη συνέχεια κυκλοφόρησε και μεταδόθηκε σε διάφορους ραδιοφωνικούς σταθμούς.  Της απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο στο Ġieħ l-Akkademja tal-Malti.

Παραπομπές 

Μαλτέζοι συγγραφείς
Όιπεν

Το Όιπεν (γερμανικά: Eupen) είναι πόλη και δήμος στη βελγική επαρχία της Λιέγης, καθώς και η πρωτεύουσα του Ανατολικού Βελγίου. Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα από τα γερμανικά σύνορα (Άαχεν), από τα ολλανδικά σύνορα (Μάαστριχτ) και από το φυσικό καταφύγιο «Hohes Venn» (Αρδέννες). Η πόλη είναι επίσης η πρωτεύουσα της ευρωπεριοχής Μεύση-Ρίνου.

Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1213 ως πόλη που ανήκε στο  Δουκάτο της Λιμβουργίας. Η κατοχή του Όιπεν πέρασε στη Βραβάντη, τη Βουργουνδία, την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τη Γαλλία πριν δοθεί το 1815 στην Πρωσία, η οποία έγινε μέρος της νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871. Το 1919, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Συνθήκη των Βερσαλλιών μετέφερε το Όιπεν και τον κοντινό δήμο Μαλμεντύ από τη Γερμανία στο Βέλγιο.

Τα γερμανικά παραμένουν η επίσημη γλώσσα στο Όιπεν (ομιλούνται επίσης με τη μορφή της διαλέκτου Όιπεν), και η πόλη χρησιμεύει ως πρωτεύουσα για τη γερμανόφωνη κοινότητα του Βελγίου. Η πόλη διαθέτει ένα μικρό πανεπιστήμιο, το Autonome Hochschule in der deutschsprachigen Gemeinschaft, που προσφέρει πτυχία στην Εκπαίδευση και τη Νοσηλευτική. Το 2010, η ποδοσφαιρική ομάδα του ομίλου ΚΑΣ Όιπεν, κατέστη ο πρώτος όμιλος από τη γερμανόφωνη κοινότητα που έπαιξε στη Βελγική Pro League.

Την 1η Ιανουαρίου 2006, το Όιπεν είχε συνολικό πληθυσμό 18.248 κατοίκους (8.892 άνδρες και 9.356 γυναίκες). Η συνολική έκταση είναι 103,74 τετραγωνικά χιλιόμετρα η οποία δίνει πληθυσμιακή πυκνότητα 175,90 κατοίκων ανά τ.χλμ. Το Όιπεν θεωρείται στο Βέλγιο ως ρωμαιοκαθολική περιοχή με έντονα συντηρητικές απόψεις.

Παραπομπές

Πόλεις του Βελγίου
Κοινότητα Γραμβουσής

Η Κοινότητα Γραμβουσής είναι κοινότητα του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Το 1925 αναφέρεται επίσημα ως κοινότητα Λαρδά με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να γίνεται σύσταση της ομώνυμης κοινότητας με έδρα τον οικισμό Λαρδά. Το 1940, με την μετονομασία του οικισμού (ΦΕΚ 271Α - 03/09/1940) μετονομάστηκε και η κοινότητα.

Οικισμοί της κοινότητας 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Γραμβουσής περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Γεώργιος, Αζογυράς, Ζερβιανά, Καλυβιανή, Καρεφιλιανά, Νέο Χωριό, Πιπεριανά, Τράχηλος και Φουρνάδος, καθώς και τις νησίδες Άγρια και Ήμερη Γραμβούσα. 

Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άγιος Γεώργιος, ο (104)
 Άγρια Γραμβούσα, η (νησίδα) (0)
 Αζογυράς, ο (33)
 Γραμβουσά, η (92)
 Ζερβιανά, τα (66)
 Ήμερη Γραμβούσα, η (νησίδα)
 Καλυβιανή, η (136)
 Καρεφιλιανά, τα (55)
 Νέο Χωριό, το (97)
 Πιπεριανά, τα (24)
 Τράχηλος, ο (169)
 Φουρνάδος, ο (20)

Συνολικά η κοινότητα έχει 796 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Ρημαντωνάκη.

Κοινοτάρχες Γραμβουσής 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Γραμβουσής.

Παραπομπές 

Δήμος Κισάμου
Αδάδ (θεός)

Ο Αδάδ ή Χαντάντ (ουγκαριτ. Haddu, λατιν. μεταγραφές Adad ή Had(d)ad), γνωστός και ως Ισκούρ (Iškur) στη σουμεριακή γλώσσα, ήταν ο θεός της θύελλας και της βροχής στη θρησκεία των αρχαίων Ασσυρίων και γενικότερα των αρχαίων σημιτικών λαών της Μεσοποταμίας (ιδίως των Χαναναίων και Βαβυλωνίων). Παραδίδεται στον πολιτισμό του Έμπλα ως «Χαντά» περί το 2500 π.Χ.. Ο Χαντά εισάχθηκε από τον Λεβάντε στη Μεσοποταμία από τους Αμορίτες και εκεί έγινε γνωστός ως ο θεός Αδάδ των Ασσυριοβαβυλωνίων. Οι Αδάδ και Ισκούρ γράφονται συνήθως με το ίδιο λογόγραμμα, το ίδιο σύμβολο που υποδηλώνει τον θεό Τεσούμπ της Ουρ. Ο Αδάδ είχε και άλλα ονόματα. όπως Πιντάρ (Pidar), Ράπιου (Rapiu), Βάαλ-Ζεφ ή συχνά και απλώς Βάαλ (ονομασία-τίτλος για τον ηγέτη των θεών και άλλους θεούς, καθώς η λέξη σημαίνει απλώς «Κύριος»). Το ιερό ζώο και σύμβολο του Αδάδ ήταν ο ταύρος. Στις απεικονίσεις του ο Αδάδ παριστάνεται γενειοφόρος, κρατώντας συχνά ένα ρόπαλο και έναν κεραυνό, ενώ φορεί στην κεφαλή κέρατα ταύρου. Ο Αδάδ έχει θεωρηθεί ως το αντίστοιχο του θεού Διός των Ελλήνων, του θεού Γιούπιτερ των Ρωμαίων (ως Jupiter Dolichenus), του θεού της θύελλας Τεσούμπ των Χετταίων και του θεού Σετ ή Σηθ των αρχαίων Αιγυπτίων.

Ο λεγόμενος Κύκλος του Βάαλ ή έπος του Βάαλ είναι μια συλλογή ιστοριών σχετικά με τον θεό Βάαλ από τους Χαναναίους, όπου ο Βάαλ αναφέρεται και ως Χαντάντ, ο θεός της θύελλας. Αυτή η συλλογή χρονολογείται μεταξύ του 1400 και του 1200 π.Χ., και ανακαλύφθηκε στην Ουγκαρίτ, αρχαία πόλη στο έδαφος της σημερινής Συρίας.

Ο Αδάδ πιστευόταν ότι κατοικούσε στον ουρανό. Πατέρας του ήταν ο Σιν ή Νάννα, θεός της Σελήνης, και μητέρα του η Νινγκάλ. Αδέλφια του ήταν οι Ούτου και Ινάννα, ενώ ως συντρόφισσά του αναφέρεται η θεά του καιρού Σαλά ή η Μεντιμσά και ως τέκνο του ο θεός της φωτιάς Τζιμπίλ ή Τζιρά.

Παραπομπές

Πηγές
 
 Driver, Godfrey Rolles, και John C.L. Gibson: Canaanite Myths and Legends, εκδ. Clark, Εδιμβούργο 1978, ISBN 9780567023513
 
 Hadad, Husni & Mja'is, Salim: Baal Haddad, A Study of Ancient Religious History of Syria, 1993
 
 
 
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 18

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Αδάδ (Hadad) στην Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια
 Ο Αδάδ στην Britannica Online Encyclopedia

Θεότητες Ασσυρίων
Θεότητες της βροχής
Ideas del Sur

Η Ideas del Sur (ελλ.: Ιδέες από τον Νότο) ήταν μια εταιρεία παραγωγής που ιδρύθηκε από τον Marcelo Tinelli, οικοδεσπότη της εκπομπής με την υψηλότερη τηλεθέαση στην Αργεντινή: Videomatch και διαλύθηκε τον Δεκέμβριο του 2017.

Από το 1990 έως το 1997, η παραγωγή της εκπομπής γινόταν από τον τηλεοπτικό σταθμό Telefe, αλλά το 1998 ο Μαρσέλο ίδρυσε τη δική του ανεξάρτητη εταιρεία για να μπορεί να παράγει ο ίδιος την εκπομπή. Άρχισε επίσης να παράγει διάφορα είδη παραγωγής, όπως μυθοπλασία και τηλεπαιχνίδια.

Το 2005, ο Tinelli προκάλεσε τεράστια διαμάχη όταν αποφάσισε να μεταφέρει την εκπομπή του, Videomatch (η οποία μετονομάστηκε σε Showmatch για νομικούς λόγους) και Los Roldan, τις δύο εκπομπές με την υψηλότερη τηλεθέαση στη χώρα εκείνη την εποχή, από τον Telefe, τον κορυφαίο τηλεοπτικό σταθμό, στο νούμερο τρία δίκτυο Canal 9. Ενώ η κίνηση αυτή δεν επηρέασε το Showmatch, το οποίο συνέχισε να είναι η εκπομπή με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στη χώρα, επηρέασε το Los Roldan, το οποίο έχασε πάνω από το 50% του κοινού του.

Στις 29 Δεκεμβρίου 2017 η εταιρεία διαλύθηκε για νομικούς λόγους. Παρ' όλα αυτά, οι κύριες εκπομπές τους, Showmatch και Los Especialistas del Show, καθώς και άλλες λιγότερο γνωστές εκπομπές, παραμένουν στον αέρα και παράγονται από τη νέα εταιρεία παραγωγής του Marcelo Tinelli, LaFlia Contenidos (TheFmly Contents)

Πηγές 
Clarín concretó la venta de sus acciones en Ideas del Sur a Cristóbal López

http://www.lanacion.com.ar/1624820-ideas-del-sur-sorpresiva-sociedad-de-cristobal-lopez-tinelli-y-grupo-clarin

Sitio Oficial Del Grupo Indalo

Sitio Oficial de Canal Trece

Sitio oficial de Patinando por un sueño

Sitio oficial de Bailando por un sueño

Sitio oficial de Patito Feo

Blog de Showmatch

Blog de Patinando por un Sueño

Sitio web para ver Canal 13 en línea
Τηλεοπτικές εταιρίες παραγωγής