joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Καμαριώτης Ηρακλείου

Ο  Καμαριώτης είναι  χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου και βρίσκεται σε υψόμετρο  620 μ. Στα δυτικά του οικισμού υπάρχει μικρή περιοχή κατάφυτη από βελανιδιές, πουρνάρια και χαρούπια. 

Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 29 χιλιόμετρα. Κύρια ασχολία στον οικισμό είναι η αμπελοκαλλιέργεια. Ο Καμαριώτης πανηγυρίζει τον Απρίλιο και τον Αύγουστο. Το Σεπτέμβριο γίνεται η γιορτή της τσικουδιάς και γίνονται εκδηλώσεις από τον πολιτιστικό σύλλογο του οικισμού.

Κοινότητα Καμαριώτου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Καμαριώτου έχει 48 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Μιχαλάκη.

Κοινοτάρχες Καμαριώτου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καμαριώτου.

Αξιοθέατα
Στη δυτική έξοδο του Καμαριώτη βρίσκουμε χωματόδρομο, ο οποίος οδηγεί στην Τρυπητή. Εκεί οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν τους πελώριους βράχους που συνθέτουν λαβυρίνθους και άλλα παράξενα σχήματα.

Αξιοσημείωτος είναι ο παλαιός ναός της Παναγίας και η τρίκλιτη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που κτίστηκε το 16ο αιώνα. Στο υπέρθυρο της δυτικής πύλης στο ναό του Αγίου Γεωργίου υπάρχει ο λέοντας του Αγίου Μάρκου και στην αψίδα του κεντρικού κλίτους ο δικέφαλος αετός, το οικόσημο της βυζαντινής οικογένειας των Καλλεργών. Κατάλοιπο της Τουρκοκρατίας είναι η τουρκική βρύση που σώζεται σήμερα στην πλατεία του χωριού

Ιστορικά στοιχεία
Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας, ο Καμαριώτης υπαγόταν στην επαρχία Μυλοποτάμου, στο σημερινό νομό Ρεθύμνου, ενώ συνέχιζε να ανήκει στην Επαρχία Μυλοποτάμου έως το 1950, όπου με νομοθετική πράξη αποδόθηκε στο νομό Ηρακλείου, μαζί με τα Μετόχια Καμαριώτου, τα οποία σήμερα ονομάζονται Αηδονοχώρι. Στις 16 Ιανουαρίου 1867 έγινε στο χωριό μάχη με τους Τούρκους, στην οποία εφονεύθησαν υπό των Τούρκων οι Έλληνες αξιωματικοί υπολοχαγός πεζικού Παλαμάς Βασίλειου αδερφός του ποιητή Κωστή Παλαμά και υπίατρος Βασιλείου Ιωάννης . Στην επαρχία Μυλοποτάμου υπαγόταν έως και τις αρχες του 20ου αιώνα. Πολλοί από τους κατοίκους μετανάστευσαν στο εξωτερικό μετά τη δεκαετία του ' 60, ωστόσο αρκετοί από αυτούς επιστρέφουν σήμερα και ανακαινίζουν τα παλιά τους πέτρινα σπίτια. 
Ο γνωστότερος θρύλος είναι αυτός με την καμπάνα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Το σήμαντρο φερόταν να είχε χρυσό βόλι και να ακούγεται μέχρι τα Χανιά. Όταν μπήκαν οι Τούρκοι στην Κρήτη, οι κάτοικοι έκρυψαν την καμπάνα και από τότε εξαφανίστηκε. Το 2004 ξεκίνησε η ανακαίνιση της εκκλησίας και το γεγονός ότι η τελευταία κτίστηκε πάνω σε βράχο, όπου πιθανότατα έκρυψαν οι χωριανοί την καμπάνα, αναπτέρωσε τις ελπίδες για να βρεθεί αυτή.

Εικόνες

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στοιχεία για το χωριό από το Δήμο Τυλίσου.

Καμαρ
Καμαρ
Δήμος Μαλεβιζίου
Καμηλάρι Ηρακλείου

Το   Καμηλάρι(ο) (επίσημο: Καμηλάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου.

Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και λιγότερο η κτηνοτροφία. Η απόσταση του χωριού από το Ηράκλειο είναι 67,4 χλμ. Στο χωριό οργανώνεται το τοπικό καρναβάλι, τοπικό πανηγύρι στις 27 Ιουλίου του Αγίου Παντελεήμονα και στις 6 Αυγούστου Δεσπότη Χριστού (υπάρχει ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος),  ενώ αναβιώνουν και έθιμα όπως το κάψιμο του Ιούδα το Πάσχα.

Κοινότητα Καμηλαρίου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Καμηλαρίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Ιωάννης και Καλαμάκι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άγιος Ιωάννης, ο (65)
 Καλαμάκιον, το (106)
 Καμηλάριον, το (379)

Συνολικά η κοινότητα έχει 550 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Χαρίδημο Μανουσάκη.

Κοινοτάρχες Καμηλαρίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καμηλαρίου.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο οικισμός κατοικείται από τα Μινωικά Χρόνια. Στο Μετόχι , έναν μικρό οικισμό κοντά στο Καμηλάρι, έζησε ένας από τους Επτά σοφούς της αρχαιότητας, ο Επιμενίδης. Στα βόρεια του χωριού 2,5 χλμ. στη θέση Γρήγορη Κορφή βρέθηκε κτιστός αποθέτης με ειδώλια και επίσης ανακαλύφθηκε πρωτογεωμετρικός τάφος στη θέση Αλισαντράκι.

Το παλιό χωριό κτίστηκε στο λόφο Εύγορα,  ώστε να διασφαλιστεί η άμυνα του πληθυσμού από τις επιδρομές των Τούρκων και των πειρατών. 

Η ονομασία του προέρχεται από το βυζαντινό επώνυμο Καμηλάρης=οδηγός καμήλας, δηλαδή το χωριό του καμηλάρη.
Το 1583 στον Καστροφύλακα αναφέρεται με την ονομασία Camilari με 77 κατοίκους

Κατά την Τουρκοκρατία, ο Άγιος Ιωάννης έγινε γνωστό ως το χωριό του αιμοσταγούς γενίτσαρου Αγριολίδη.  Στον Άγιο Ιωάννη βρίσκεται ο ναός του Αγίου Παύλου, ο τρούλος του οποίου χρονολογείται από το 14ο αιώνα και έχει τοιχογραφίες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Περισσότερα στοιχεία για το χωριό

Παραπομπές

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Καμηλ
Καμηλ
Δήμος Φαιστού
Πολύχρονο Χαλκιδικής

Το  Πολύχρονο είναι μεγάλος οικισμός του νομού Χαλκιδικής. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Κασσάνδρας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (πρόγραμμα Καλλικράτης). 

Από  το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Παλλήνης.

Με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2011 οι κάτοικοι είναι 997. Το χωριό φημίζεται για την παραλία του, η οποία προσελκύει πολλούς επισκέπτες κάθε χρόνο. Ανάμεσα στα άλλα υπάρχει νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο  ενώ ο πολιτιστικός σύλλογος ονομάζεται "Νεάπολη". Κύριες ασχολίες είναι οι τουριστικές επιχειρήσεις.

Ιστορικά στοιχεία 

Στη θέση του σημερινού Πολυχρόνου υπήρχε η αρχαία Νεάπολη, αποικία των Ερετριέων. Πιστεύεται ότι ιδρύθηκε στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. Η πόλη αυτή δέχθηκε πολλές βαρβαρικές επιδρομές, με τελευταία αυτή των Ούννων, που οδήγησε στον αφανισμό της, το 540. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, η Νεάπολη φαίνεται ότι ξαναχτίστηκε στην κοντινή θέση «Φραγκοκλησιά», όπου έχουν επισημανθεί λείψανα ρωμαϊκού οικισμού. Τον 11ο αιώνα στην περιοχή αυτή εγκαταστάθηκαν γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Οι τελευταίοι έφτιαξαν το χωριό Πολύχροω, το οποίο ονομάστηκε έτσι λόγω των πολλών λουλουδιών που υπήρχαν εκεί. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας πυρπολήθηκε και καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους.  Αργότερα ελάχιστοι εναπομείναντες κάτοικοι επέστρεψαν και έφτιαξαν από την αρχή το χωριό, το οποίο εξαιτίας λεκτικής παραφθοράς έλαβε το όνομα  Πολύχρονο. 

Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, όπως και όλα τα υπόλοιπα χωριά της χερσονήσου, υπαγόταν φορολογικά στο βακούφι του Γκαζανφέρ Αγά, ενώ διοικητικά ανήκε στο ναχιγιέ της Καλαμαριάς. Το 1821 οι κάτοικοι του Πολυχρόνου συμμετείχαν στην επανάσταση της Χαλκιδικής με αποτέλεσμα το χωριό να καταστραφεί από τα οθωμανικά στρατεύματα. Ανάμεσα στους αγωνιστές του 1821 ξεχωρίζουν ο Νικόλαος Ιωάννου, ο Αθανάσιος Ανδρέα και ο Ρήγας Αδάμ.

Γεωγραφία 

Τρία χιλιόμετρα ανατολικά του Πολύχρονου σε ορεινή περιοχή βρίσκεται η λίμνη Μαυρόμπαρα. Πρόκειται για προστατευόμενη περιοχή φυσικής ομορφιάς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Δήμος Παλλήνης

Παραπομπές 

Πολύχρονο
Δήμος Παλλήνης Χαλκιδικής
Δήμος Κασσάνδρας
Έμβλημα του Αμβούργου

Το έμβλημα του Αμβούργου αποτελεί το έμβλημα του γερμανικού ομοσπονδιακού κρατιδίου αλλά και της πόλης του Αμβούργου. Περιέχεται στη σημαία του κρατιδίου. Υπάρχει σε δύο εκδόσεις, στο Μείζον, που είναι πιο σύνθετο, και στο Μικρότερο. Το Μείζον Έμβλημα έχει επιπρόσθετα δύο λιοντάρια που το βαστούν.

Περιγραφή
Το αρχαιότερο έμβλημα του Αμβούργου σώζεται σε σφραγίδα του 1241. Πιστεύεται ότι υπήρξε πολλά χρόνια πριν και ήταν ένα κάστρο με τρεις πύργους. Πάνω από το μεσαίο πύργο βρισκόταν ένας σταυρός, που αποτελεί απόδειξη ότι στην πόλη υπήρχε ναός. 

Οι πύργοι και οι τοίχοι με τις πολεμίστρες τους και την κλειστή πύλη συμβόλιζαν την αποφασιστικότητα της πόλης να αμυνθεί η ίδια. Τα αποκαλούμενα και αστέρια της Μαρίας (Mariensterne) στην κορυφή των πύργων φέρει στη μνήμη το γεγονός ότι το Αμβούργο υπήρξε έδρα Αρχιεπισκόπου. Με την πάροδο των αιώνων, όλα τα σύμβολα (πύργοι κλπ.) άλλαξαν κάπως, όμως η μορφή τους έμεινε ίδια. Σήμερα, όπως και παλιά, το εθνόσημο προστατεύεται και χρησιμοποιείται σε αυστηρά ιδιαίτερες περιστάσεις.

Παραπομπές

Δείτε επίσης
Σημαία του Αμβούργου

Αμβουργο
Αμβούργο
Διδώ

Στην ελληνική μυθολογία η Διδώ ήταν πριγκίπισσα της Τύρου, που πήγε στη Βόρεια Αφρική και ίδρυσε την Καρχηδόνα.

Η Διδώ είχε κληρονομήσει τον θρόνο της Τύρου από τον πατέρα της, Μάττα ή Μύττο, μαζί με τον σύζυγό της Σιχαίο, πλούσιο ιερέα του Ηρακλή. Ο νεότερος όμως αδελφός της Διδούς, ο Πυγμαλίων, δολοφόνησε τον Σιχαίο και κατέλαβε την εξουσία. Μόλις το έμαθε η Διδώ, παρέλαβε τους θησαυρούς του νεκρού πλέον συζύγου της και επιβιβάσθηκε σε ένα πλοίο μαζί με μερικούς αφοσιωμένους της Τυρίους και δούλους της. Το πλοίο τους μετέφερε στην Κύπρο και από εκεί στις ακτές της Λιβύης, στη χώρα Γετουλία ή Νουμιδία, όπου ζήτησε από τους ντόπιους και τον βασιλιά τους Ιάρβα να της επιτρέψουν να χτίσει στην ακτή μία πόλη. Ο Ιάρβας αρχικώς αρνήθηκε, όταν όμως η Διδώ του προσέφερε πλούσια δώρα δέχθηκε, υπό τον όρο η πόλη να καταλαμβάνει τόση έκταση όση ένα τομάρι βοδιού. Η πανέξυπνη Διδώ τότε έκοψε το τομάρι σε πολύ στενές λωρίδες και, ενώνοντας τη μία με την άλλη, περικύκλωσε τόσο χώρο, ώστε της έφθασε να κτίσει την Καρχηδόνα και την ακρόπολή της, τη Βύρσα (βύρσος = δέρμα, τομάρι). Ο Ιάρβας τότε τη ζήτησε σε γάμο, η Διδώ όμως, πιστή στη μνήμη του Σιχαίου, αρνήθηκε. Και, κατά την εκδοχή αυτή, για να αποφύγει τις συνέπειες από τον βάρβαρο βασιλιά, ανέβηκε σε μια πυρά και αυτοκτόνησε με ένα μαχαίρι. Μετά τον θάνατό της τιμήθηκε ως θεά: ο ναός της κτίστηκε στο λιμάνι της Καρχηδόνας.

Αυτή την αρχική παράδοση τη μεταρρύθμισαν ως προς το τέλος της οι Ρωμαίοι ποιητές Ναίβιος και Έννιος, επιδιώκοντας να δικαιολογήσουν το άσπονδο μίσος των Καρχηδονίων για τη Ρώμη. Αυτούς ακολούθησε και ο Βιργίλιος, που στο τέταρτο βιβλίο της Αινειάδας περιγράφει τον τραγικό έρωτα της Διδούς για τον Αινεία, όταν αυτός πέρασε από τη βορειοαφρικανική ακτή. Ο Αινείας ανταποκρίθηκε αρχικώς στον έρωτά της, αλλά πήρε εντολή από τον Δία να φύγει για την Ιταλία, οπότε άρχισε να ετοιμάζεται να αναχωρήσει κρυφά. Η Διδώ όμως το κατάλαβε. Τότε άναψε φωτιά μέσα στην οποία έριξε το ξίφος του, την εικόνα του και καθετί που μπορούσε να της θυμίζει την απιστία του. Στη συνέχεια ανέβηκε στη φωτιά και κάηκε. Πριν πεθάνει όμως καταράστηκε τον Αινεία και έκανε έκκληση στους Τυρίους να τρέφουν μίσος κατά των απογόνων του, που ήταν οι Ρωμαίοι.

Από τον μύθο της Διδούς εμπνεύσθηκε και ο Οβίδιος, που άλλοτε ακολουθεί την αρχική παράδοση και άλλοτε τη ρωμαϊκή.

 Ο μεγάλος αστεροειδής 209 Διδώ (209 Dido), που ανακαλύφθηκε το 1879, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή πριγκίπισσα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Διδω
Ρωμαϊκή μυθολογία
Trance

Η μουσική Trance είναι ένα είδος ηλεκτρονικής μουσικής. Ως όνομα ξεκίνησε το 1990 αλλά ουσιαστικά υπήρχαν μουσικοί παλιότερα που συνέθεταν μια πρώιμη μορφή της (Jean Michelle Jaare, Vangelis κ.α). Ξεκίνησε στην Γερμανία και στην Ολλανδία και αργότερα σε διάφορες άλλες χώρες της Ευρώπης (ως Rave μουσική) προτού φτάσει στην Αμερική.

Η Trance περιλαμβάνει πολλά παρακλάδια, αλλά λιγότερο γνωστά και άλλα περισσότερο. Κάποια από αυτά είναι:

 Uplifting η αλλιώς Energy
 Beirut
 Goa
 Progressive
 Hardstyle
 Hard
 Psy (ύστερη μορφή της Goa Trance)
 Classic
 Classic Vocal Trance (κλασσική trance με φωνητικά)
 Vocal
 Euro
 Acid
 Cyber
 Dark
 Fantasy
 Pure
 Dream
 Tech Trance (Ένωση της Techno μουσικής με την Trance)
και καλλιτέχνες, όπως οι:

 Tiësto (ένας αρκετά μεγάλος μουσικός της σκηνής , που σταμάτησε να παράγει trance μουσική το 2008)
 Paul Van Dyk (εξίσου ένας από τους μεγαλύτερους κλασσικούς της Trance μουσικής που εκσυγχρόνισε την μουσική του μετά το 2007 , παρ'ολα αυτά παρέμεινε Trance)
 ATB (Ένας διαφορετικός μουσικός της σκηνής , με αρκετά του κομμάτια να περιλαμβάνουν πιανιστικές μελωδίες και παλιά του κομμάτια να παραπέμπουν σε καλοκαίρι)
 D-Devils (Hard Trance μουσικοί γνωστοί για το κομμάτι τους 6th gate)
 Armin van Buuren (Ένας από τους διασημότερους παραγωγούς της μουσικής αυτής, σε συνεργασία με τον Tiesto προ του 2000 έγινε γνωστός και ακόμα είναι από τους μεγαλύτερους)
 Cosmic Gate (Ξεκίνησαν με Hard Trance μουσική , πήγαν μέχρι το 2006 και το επόμενο τους album (2009) έδειξε ότι προχώρησαν σε Modern Trance μουσική)
 BT (Ένας πολύ ταλαντούχος συνθέτης, έπαιξε μεγάλο ρόλο στην σκηνή αυτή το 1993-2000 μετά συνέχισε σε ευρύτερη μορφή της Ηλεκτρονικής μουσικής αλλά ακόμα παράγει trance μουσική)
 NuNRG (Giuseppe Ottaviani και Andrea Ribecca) (Ένα Group: Energy/Uplifting Trance γνωστό για τα ενεργειακά κομμάτια του όπως το Butterfly και τα δυνατά Live του. Ο Ottaviani συνεχίζει στην Energy Trance)
 Ralphie B. (Ένας από τους ελάχιστους μουσικούς της σκηνής που παρέμειναν κλασσικοί μέχρι και σήμερα)
 Delerium (γνωστοί για το κομμάτι τους Silence)

Οι ήχοι της Trance κυμαίνονται, αναλόγως το είδος από αρκετά μελωδικοί, ατμοσφαιρικοί, αλλά και σκληροί σε ορισμένες περιπτώσεις.Πιο διαφορετικά ειδή μουσικής , βάσει μελωδίας αλλά και βάσει Tempo είναι η Goa/ Psy Trance αλλά και η Hardstyle Trance. Ενώ πιο  κλασσικά είδη της είναι η Classic Trance, η Hard Trance , η Energy/Uplifting Trance κ.α.
Όπως είναι γνωστό, η Trance όπως και γενικά η ηλεκτρονική μουσική, δημιουργείται μέσω χρήσης μουσικών προγραμμάτων ηλεκτρονικής μουσικής, μέσω φυσικά των ηλεκτρονικών υπολογιστών ή και μέσω πάλι της προηγούμενης διαδικασίας αλλά με την προσθήκη midi, δηλαδή καλωδίου που συνδέει τον υπολογιστή με συνθεσάιζερ.

Υπάρχουν πολλά επαγγελματικά μουσικά προγράμματα από τα οποία παράγεται Trance, όπως το FL Studio, το Q-Base, το Reason και άλλα.

Μουσικά είδη
Ενδυμίωνας

Ο Ενδυμίων ήταν ο δεύτερος μυθικός βασιλιάς της αρχαίας Ήλιδας.

Σύμφωνα με τον Παυσανία γιος του Αέλθιου και εγγονός της Πρωτογένειας και του Δία απόγονος του Δευκαλίωνα. Παντρεύτηκε την Αστεροδία ή την Υπερίππη ή την Χρομία, γιοι του ήταν ο Επειός, ο Παίωνας ο Ήλειος και ο Αιτωλός, όλοι επώνυμοι λαών. Επίσης είχε κόρη την Ευρυκύδα μητέρα του Ηλείου. Κάποτε ο Ενδυμίων διοργάνωσε αγώνα δρόμου στην Ολυμπία, ανάμεσα στους γιους του, με σκοπό όποιος βγει νικητής να τον διαδεχτεί. Νικητής ήταν ο Επειός όπου και τον διαδέχτηκε αλλά και έδωσε το όνομα του στον λαό.

Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, γιος του Αέθλιου και της Καλύκης ο Ενδυμίων ήταν αρχηγός των Αιολών τους οποίους παίρνοντάς τους από τη Θεσσαλία εποίκησαν την Ήλιδα. Τον ερωτεύτηκε η Σελήνη και τον πήρε ο Δίας στον ουρανό όπου μετά τον έριξε στον Άδη δίνοντας του όμως το προνόμιο όσο κοιμάται να μένει αγέραστος και αθάνατος.

Σύμφωνα με μία μεταγενέστερη παραλλαγή του μύθου που μεταφέρεται από τον Ρωμαίο ποιητή Οβίδιο και από μεταγενέστερους ποιητές, ο Ενδυμίων ήταν βοσκός από την Καρία με απαράμιλλη ομορφιά. Η Σελήνη τον είδε σε μία σπηλιά του Λάτμου και τον ερωτεύτηκε. Τον επισκεπτόταν κάθε βράδυ την ώρα που κοιμόταν, όμως ανησυχώντας πως σαν θνητός θα γεράσει και θα πεθάνει παρακάλεσε τον Δία να τον αφήσει να κοιμάται για πάντα τον αγέραστο ύπνο ώστε να μην τον χάσει ποτέ.

Στην πόλη Ηράκλεια που βρισκόταν στους πρόποδες του Λάτμου ο Ενδυμίων λατρευόταν ως μυθικός ιδρυτής της πόλης και υπήρχε ιερό αφιερωμένο σ’ αυτόν.

Ένα ποιήμα του Καβάφη είναι εμπνευσμένο από την ιστορία του Ενδυμίωνα. Ο τίτλος του ποιήματος είναι «Ενώπιον του αγάλματος του Ενδυμίωνος»

Η Νάοκο Τακεούσι,δημιουργός του μάνγκα Sailor Moon πήρε έμπνευση από τον Ενδυμίωνα κι δημιούργησε τον πρίγκηπα Ενδύμιων της Γης ο οποίος είχε σχέση με τη πριγκίπισσα Serenity.

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 342 Ενδυμίων (342 Endymion), που ανακαλύφθηκε το 1892, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Παραπομπές

Πηγές 
 

Ενδυμιωνας
Βοσκοί στη μυθοπλασία
Αέθλιος (μυθολογία)

Ο Αέθλιος, σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία υπήρξε ο πρώτος μυθικός βασιλιάς της αρχαίας Ήλιδας.

Ήταν γιος του Δία ή του Αιόλου και της Πρωτογένειας (κόρης του Δευκαλίωνα και της Πύρρας), αδελφός του γενάρχη των Ελλήνων Έλληνα(προπάτορας των Αιτωλών και των Επειών) και σύζυγος της Καλύκης. Γιος του ήταν ο Ενδυμίωνας και εγγονός του ο Επειός ο οποίος έδωσε και το όνομα του στο λαό.

Ο Αέθλιος τιμόταν ως προστάτης των αγώνων ή πανηγύρεων σχεδόν απ΄ όλες τις ελληνικές πόλεις της αρχαιότητας.

Πηγές

Πηγές
<
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.Α΄, σελ.664.

Αε
Δευκαλιωνίδες
Κερλόν Μούρα Σόουζα

Ο Κερλόν Μούρα Σόουζα (πορτογαλικά: Kerlon Moura de Souza, 27 Ιανουαρίου 1988) είναι Βραζιλιάνος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Παίκτης που θεωρήθηκε μεγάλο ταλέντο κατά τα πρώτα του βήματα στο άθλημα και έχοντας ενδιάμεσα εντυπωσιάσει με τις εμφανίσεις στην Εθνική Βραζιλίας Κ-17 μεταγράφηκε το 2008 στην Ίντερ. Η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη των προσδοκιών, καθώς δεν κατάφερε να αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο, ενώ μια σειρά σοβαρών τραυματισμών τον ανάγκασαν να αποσυρθεί από την ενεργό δράση σε ηλικία 29 ετών.

Σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1988 στην Ιπατίνγκα και το 2005 προωθήθηκε στην επαγγελματική ομάδα της Κρουζέιρο. Το 2006 κατέκτησε με την Κρουζέιρο το πρωτάθλημα της πολιτείας Μίνας Ζεραίς.

Τον Σεπτέμβριο του 2008 μεταγράφηκε στην ιταλική Ίντερ, η οποία τον παραχώρησε με τη μορφή δανεισμού στην Κιέβο Βερόνα, καθώς είχε συμπληρώσει τις θέσεις ξένων στο έμψυχο δυναμικό της. Στην Κιέβο είχε ελάχιστο χρόνο συμμετοχής, καθώς αντιμετώπισε προβλήματα τραυματισμών. Με την επιστροφή του στην Ίντερ υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας μέχρι το 2012. Ωστόσο, τέθηκε εκτός πλάνων του Ζοζέ Μουρίνιο με αποτέλεσμα να παραχωρεί εκ νέου δανεικός, αυτή τη φορά στον Άγιαξ, αγωνιζόμενος ωστόσο στον Γιονγκ Άγιαξ που συμμετείχε στο πρωτάθλημα των Β΄ ομάδων. Ακολούθησαν νέοι δανεισμοί στις βραζιλιάνικες Παρανά και Νασιονάλ Εσπόρτε, ενώ μετά την αποδέσμευσή του από την ιταλική ομάδα υπέγραψε στη Φουτζιέντα με την οποία αγωνίστηκε στην τρίτη κατηγορία της Ιαπωνίας. Ακολούθησαν σύντομα περάσματα από την αμερικανική Μαΐάμι Ντέιντ, τη μαλτέζικη Σλιέμα Γουόντερερς και τη βραζιλιάνικη Βίλα Νόβα. Τελευταία του ομάδα ήταν η Σπαρτάκ Τρνάβα στην οποία αγωνίστηκε στο δεύτερο μισό της σεζόν 2016/17. Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας αντιμετώπισε σοβαρούς τραυματισμούς με αποτέλεσμα να αποσυρθεί από την ενεργό δράση σε ηλικία 29 ετών.

Ο Κερλόν υπήρξε διεθνείς με τις «μικρές» εθνικές ομάδες της Βραζιλίας: ως μέλος της Εθνικής Κ-17 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής, αναδεικνυόμενος ταυτόχρονα πρώτος σκόρερ και καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης.

Χαρακτηριστικά 
Αγωνιζόμενος ως επιθετικός μέσος ξεχώρισε σε νεαρή ηλικία για την τεχνική του, αλλά και την ιδιαίτερη ντρίπλα του, γνωστή ως «ντρίμπλα της φώκιας». Από την άλλη, αναφέρεται ως παίκτης χωρίς ιδιαίτερη φυσική δύναμη, καθώς και επιρρεπής στους τραυματισμούς.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://web.archive.org/web/20190831014649/https://www.cruzeiro.com.br/
 https://web.archive.org/web/20080226054054/http://www.kerlononline.co.uk/kerlon-biography.htm

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Παρανά Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Κρουζέιρο Εσπόρτε Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Ποδοσφαιριστές Κιέβο Βερόνα
Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας ανδρών Κ20
Ποδοσφαιριστές Φουτζιέντα ΜΥΦΚ
Φιλόδημος ο Επικούρειος

Ο Φιλόδημος ο Επικούρειος ή Φιλόδημος ο Γαδαρεύς (Γάδαρα, 110 π.Χ. - Ηράκλειο Καμπανίας, 35 π.Χ. ή 28 π.Χ.) ήταν επικούρειος φιλόσοφος, επιγραμματοποιός και ποιητής, με πλούσιο συγγραφικό έργο. Ήταν μαθητής του Ζήνωνα του Σιδώνιου. Ο Φιλόδημος, με τη διδασκαλία του, επηρέασε τους Ρωμαίους ποιητές Βιργίλιο, Βάρο και Οράτιο.

Εισαγωγικά στοιχεία 
Ο Φιλόδημος μετοίκησε στην Αθήνα όπου μαθήτευσε στην Επικούρεια Φιλοσοφική Σχολή την εποχή που ήταν σχολάρχης ο Ζήνων ο Σιδώνιος. Αργότερα μετοίκησε εκ νέου, αρχικά στη Ρώμη και από τη δεκαετία του 70 π.Χ. έζησε κυρίως στο Ηράκλειο Καμπανίας, όπου ίδρυσε επικούρεια φιλοσοφική σχολή. Εκεί συνδέθηκε με τον Λεύκιο Καλπούρνιο Πείσωνα τον Καισωνίνο (πεθερό του Ιούλιου Καίσαρα).

Αποσπάσματα έργων του βρέθηκαν στους παπύρους του Ηρακλείου Καμπανίας στα μέσα του 18ου αιώνα περίπου, όταν ανακαλύφθηκαν τα παπυρικά χειρόγραφα στη Βίλα των Παπύρων. Οι πάπυροι περιέχουν επίσης έργα του Επίκουρου και άλλων μεταγενεστέρων Επικουρείων.

Το φιλοσοφικό έργο του Φιλόδημου 
Έγραψε τα εξής βιβλία (αρκετά αποσπάσματα σώζονται από τους παπύρους του Ερκολάνο):
 Περί Αισθήσεως
 Περί Θεών
 Περί Ευσεβείας
 Περί των Στωικών
 Περί Πλούτου
 Περί Οργής
 Περί Ποιητικής
 Περί Ρητορικής
 Περί Φιλαργυρίας
 Επικούρειες Δόξες
 Περί Ομιλίας
 Περί Αρετών και Κακιών
 Περί Υπερηφάνειας
 Περί σύνταξις των Φιλοσόφων
 Περί Θανάτου
 Περί Σημείων και Σημειώσεων
 Περί Ηθικής
 Περί Χάριτος
 Περί Οικονομίας
 Περί Παρρησίας
 Περί Μουσικής
 Περί του καθ΄ Όμηρον αγαθού βασιλέως
 Περί Κολακείας
 Περί Επιχαιρεκακίας
Επίσης έχουν σωθεί και τριάντα επιγράμματα του Φιλόδημου τα οποία εμπεριέχονται στην Παλατινή και Πλανούδεια ανθολογία, τα περισσότερα με ερωτική θεματολογία.

Δείτε επίσης
Αθεϊσμός στην Αρχαία Ελλάδα

Εκδόσεις 
 ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ: ΤΑ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ, Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΠΥΡΟΙ ΤΟΥ HERCULANEUM, εκδόσεις Θύραθεν, 2004
 ΓΝΩΣΗ ΗΔΟΝΗ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ, Βούλα Τσούνα, Εκδόσεις Εκκρεμές, 2013 (κεφ. 8,9,10,11)
 Φιλόδημου "Περί Παρρησίας", Η Επικούρεια Ψυχοθεραπεία, Εκδόσεις Θύραθεν, 2016 
Φιλόδημου "Περί Οργής", Απόδοση και σχόλια: Θανάσης Χαλιώτης,Ερμηνεία: Μπάμπης Πατζόγλου, Ανάλυση κειμένου: Αριστοτέλης Κερασοβίτης, Εκδόσεις Ηρόδοτος, 2019

Πηγές 

 Σίμος Μενάρδος, Στέφανος, εκδ. Ι.Ν.Σιδέρης, Αθήνα, 1924, σελ. 135.
 Βασίλης Λαζανάς, Αρχαία ελληνικά επιγράμματα εμπνευσμένα από την Κόρινθο και την περιοχή της, Αθήνα, 1971, σ. 163.
 Pierre Waltz, Anthologie Grecque, ed. Les Belles Lettres, Paris, 1960, vol. II, p. 145.
 Peter Jay, The Greek Anthology, ed. Allen Lane, 1973, p. 169.
 Walther Kranz, Geschichte der griechischen Literatur (μετάφραση Θρασύβουλου Σταύρου ως  Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας, εκδ. Γ.Παπαδημητρίου, Αθήνα, 1953, τ. Β΄σ. 77.
 εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα, λήμμα Φιλόδημος.   
 «Φιλόδημος, Τα Επιγράμματα», Εκδόσεις Θύραθεν

Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Επικούρειοι φιλόσοφοι
Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί
Παλατινή Ανθολογία
Ανθολογία του Πλανούδη
Μούσα Παιδική
Κλεοσθένης ο Ηλείος

Ο Κλεοσθένης ήταν μυθικός βασιλιάς στην Πίσα της αρχαίας Ηλείας. Επί βασιλείας του καθιερώθηκε η  ολυμπιακή εκεχειρία, με πρωτοβουλία του βασιλιά της Ήλιδας Ίφιτου. Από ανάλογο χρησμό που πήρε από το μαντείο των Δελφών, οι Κλεοσθένης, Ίφιτος και Λυκούργος υπέγραψαν την πρώτη εκεχειρία η οποία από τότε καθιερώθηκε κάθε χρόνο στην διάρκεια των αγώνων.

Πηγές 
Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού
Το Βήμα 25/4/2004 - Αρ. Φύλλου 14148

Μυθικοί βασιλείς της Πίσας
Ψυχώ 2: Η επιστροφή

Ψυχώ 2: Η επιστροφή (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Psycho II) είναι αμερικάνικη ταινία, συνέχεια της ταινίας Ψυχώ του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Προβλήθηκε στους κινηματογράφους στις 3 Ιουνίου 1983, με παραγωγή της Universal Pictures και υπό τη σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Φράνκλιν. Το σενάριο του Τομ Χόλαντ δεν έχει καμία σχεδόν σχέση με το μυθιστόρημα Ψυχώ ΙΙ του Ρόμπερτ Μπλόκ, συνέχεια του πρωτότυπου μυθιστορήματος στο οποίο βασίστηκε η ταινία του Χίτσκοκ.

Ο Άντονι Πέρκινς και η Βέρα Μάιλς από την αρχική ταινία επέστρεψαν στους ίδιους ρόλους, μαζί με συμπρωταγωνιστές τη Μεγκ Τίλι, τον Ρόμπερτ Λότζια και την Κλόντια Μπράιαρ. Κριτικά και εισπρακτικά η ταινία ήταν ξαφνική επιτυχία, και οδήγησε σε ακόμη δύο συνέχειες, Ψυχώ 3 και Psycho IV: The Beginning (το οποίο αγνοεί την ύπαρξη των δύο προηγούμενων συνεχειών και θεωρείται κατευθείαν συνέχεια του αρχικού Ψυχώ).

Αρχικά, ο Πέρκινς αρνήθηκε να επιστρέψει στο ρόλο του Νόρμαν Μπέητς, αλλά όταν το στούντιο άρχισε να σκέφτεται άλλους ηθοποιούς στον ρόλο (όπως τον Κρίστοφερ Γουόκεν), ο Πέρκινς επέστρεψε αμέσως. Επίσης, η Τζέιμι Λι Κέρτις (κόρη της πρωταγωνίστριας Τζάνετ Λι στο πρωτότυπο) θα έπαιρνε το ρόλο της Τίλι. Η Μάιλς και η Τίλι σταμάτησαν την κινηματογραφική τους καριέρα και οι δύο το 1995. Ακόμη, ο γιος του Πέρκινς, Όσκγκουντ, εμφανίζεται ως νεότερος Νόρμαν Μπέιτς σε αντανάκλαση πόμολου.

Πλοκή 
Έχουν περάσει 22 χρόνια από τότε που ο Νόρμαν Μπέιτς σκότωσε τη Μάριον Κρέιν και τον ντετέκτιβ Άρμπογκαστ και είχε εισέλθει στο ίδρυμα. Τώρα, η πολιτεία της Καλιφόρνια τον θεωρεί ψυχικά υγιή και του επιτρέπει να επιστρέψει στο μοτέλ κάτω από το σπίτι του, κάτι που προκαλεί την αντίδραση της αδελφής της Μάριον Κρέιν, η οποία ορκίζεται να τον οδηγήσει πάλι στο ίδρυμα. 

Ο Νόρμαν πιάνει δουλειά σε ένα εστιατόριο λίγο πιο πέρα από το σπίτι του και πιάνει φιλίες με τη σερβιτόρα Μαίρη Σάμιουελς, στην οποία δίνει καταφύγιο στο σπίτι του όταν εκείνη χωρίζει με το φίλο της (με τον οποίο συγκατοικεί). Τότε όμως, αρχίζουν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα: τηλεφωνήματα και σημειώματα από τη νεκρή μητέρα του Νόρμαν εμφανίζονται, και αυτό κινεί τις υποψίες του τοπικού σερίφη. 

Μια σειρά φόνων τότε αρχίζει κοντά στο σπίτι και στο μοτέλ: ο νέος υπεύθυνος του μοτέλ, Γουόρεν Τούμι, δύο έφηβοι που τρυπώνουν στο σπίτι για να καπνίσουν, όλοι τους από μια λεγόμενη μεγάλη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα με μαχαίρι (η μορφή της μητέρας του Νόρμαν και ίδια περιγραφή του ίδιου όταν ψυχικά μεταμφιεζόταν ως αυτήν για να της δώσει ζωή). Και ο Νόρμαν αρχίζει να υποπτεύεται αν είναι αυτός ο υπεύθυνος, ή η ίδια του η μητέρα.

Διανομή ρόλων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1983
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες μυστηρίου
Αμερικανικές ταινίες τρόμου
Αμερικανικές ταινίες ψυχολογικού τρόμου
Ταινίες σίκουελ
Ιωάννης Πώλος

Ο Ιωάννης Πώλος ή Πούλος ή Πόλος ήταν αγωνιστής από την Αχαΐα προ της επαναστάσεως του 1821.

Βιογραφία
Υπήρξε πρόκριτος και από τους αρχηγούς και υποκινητές της αποτυχημένης επαναστάσεως που έμεινε γνωστή ως Ορλωφικά. Είχε υπογράψει την αναφορά στην τσαρίνα Αικατερίνη Β΄ για να βοηθήσει την επανάσταση, μάλιστα συμμετείχε και στις συζητήσεις με τον εκπρόσωπο της τσαρίνας, Παπαζώλη. Μαζί με τους Λόντο, Μελετόπουλο, και το μητροπολίτη Παρθένιο πήγαν στη Βοστίτσα και ξεσήκωσαν το λαό, εκδιώκοντας τους Τούρκους από τα Καλάβρυτα. Συμμετείχε στην πολιορκία του Ναυαρίνου και παρέμεινε εκεί μέχρι τη λήξη της επανάστασης και την αποχώρηση των Ρώσων. Ο Πούλος επιβιβάστηκε σε ρώσικο πλοίο μαζί με τους υπόλοιπους προκρίτους και διέφυγε στην Ρωσία.

Πηγές 
 Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δεύτερην Τουρκοκρατίαν (1715-1821), Αθήνα 1939, επανέκδοση 2000.

Π
Πωλος Ιωαννης
Έλληνες αγωνιστές του 18ου αιώνα
Λουίζα Μαουντμπάττεν

Η Λουίζα Μαουντμπάττεν (Αγγλικά: Louise Mountbatten (πρώην Πριγκίπισσα Λουίζα του Μπάττενμπεργκ), 13 Ιουλίου 1889 - 7 Μαρτίου 1965) ήταν βασίλισσα της Σουηδίας και δεύτερη σύζυγος του Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου της Σουηδίας.

Πρώιμα χρόνια

Η Λουίζα Αλεξάνδρα Μαρία Ειρήνη γεννήθηκε στην Χαϊδελβέργη του Μεγάλου Δουκάτου της Έσσης της Γερμανίας και ήταν το δεύτερο παιδί του Λουδοβίκου του Μπάττενμπεργκ, αξιωματικού του αγγλικού πολεμικού ναυτικού και μετέπειτα ναυάρχου του στόλου, και της Βικτωρίας της Έσσης και του Ρήνου, εγγονής της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.

Το 1909 αρνήθηκε να παντρευτεί τον Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας ενώ διατηρούσε σχέσεις με έναν Σκωτσέζο ζωγράφο, με τον οποίο χώρισε λόγω των διαφορετικών σεξουαλικών τάσεών του. Στις 3 Νοεμβρίου του 1923 παντρεύτηκε με τον χήρο Γουσταύο ΣΤ΄ Αδόλφο της Σουηδίας στο βασιλικό παρεκκλήσι του Λονδίνου. Στις 30 Μαΐου του 1925 γέννησε ένα κοριτσάκι, το οποίο πέθανε αμέσως λόγω της αδυναμίας του πλακούντα της να το αναθρέψει σωστά.

Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου του 1965 στο νοσοκομείο του Σαιντ Γκόαν της Στοκχόλμης της Σουηδίας και ενταφιάστηκε στο βασιλικό κοιμητήριο στη Στοκχόλμη.

Τίτλοι
13 Ιουλίου 1889 - 14 Ιουλίου 1917: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Λουίζα του Μπάττενμπεργκ
14 Ιουλίου 1917 - 7 Νοεμβρίου 1917:Η Δεσποινίς Λουίζα Μαουντμπάττεν
7 Νοεμβρίου 1917 - 3 Νοεμβρίου 1923: Η Λαίδη Λουίζα Μαουντμπάττεν
3 Νοεμβρίου 1923 - 29 Οκτωβρίου 1950: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Η Διάδοχος Πριγκίπισσα της Σουηδίας, Δούκισσα της Σκάνια
29 Οκτωβρίου 1950 - 7 Μαρτίου 1965: Η Μεγαλειότητα της Η Βασίλισσα της Σουηδίας

Παραπομπές

|-

Οίκος των Μπερναντότ
Βασίλισσες της Σουηδίας
Οίκος Μπάττενμπεργκ
Διάδοχοι της Σουηδίας
Δούκισσες της Σουηδίας
Βικτώρια της Έσσης και του Ρήνου

Η Βικτωρία της Έσσης και παρά τω Ρήνω (Victoria von Hessen und am Rhein, 5 Απριλίου 1863 - 24 Σεπτεμβρίου 1950) ήταν μητέρα της Λουίζας, Βασίλισσας της Σουηδίας, και γιαγιά του Φιλίππου, Δούκα του Εδιμβούργου, ο οποίος ήταν σύζυγος της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.

Πρώιμα χρόνια
Η Βικτωρία Αλβέρτα Ελισάβετ Ματθίλδη Μαρία γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1863 στο Κάστρο του Ουίνδσορ της Αγγλίας και ήταν το πρώτο παιδί του Λουδοβίκου Δ΄ της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Αλίκης του Ηνωμένου Βασιλείου, δεύτερης κόρης της Βασίλισσας Βικτωρίας. Μεγάλωσε μεταξύ Γερμανίας και Αγγλίας και λόγω του πρόωρου θανάτου της μητέρας της, και ανέλαβε την ανατροφή της οικογένειας.

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτή και ο σύζυγός της εγκατέλειψαν τους γερμανικούς τους τίτλους και υιοθέτησαν το βρετανικό επώνυμο το Μαουντμπάττεν, το οποίο ήταν απλώς μια μετάφραση στα αγγλικά του γερμανικού "Μπάττενμπεργκ". Δύο από τις αδελφές της- η Ελισάβετ και η Αλίκη, που παντρεύτηκαν μέλη της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας- δολοφονήθηκαν από κομμουνιστές επαναστάτες.

Το 1884 παντρεύτηκε στο Ντάρμστατ τον Λουδοβίκο του Μπάττενμπεργκ, αξιωματικό του Αγγλικού στόλου και μετέπειτα ναύαρχο, με τον οποίο απέκτησε δυο κόρες και δυο γιους:
την Αλίκη του Μπάττενμπεργκ, αργότερα Πριγκίπισσα Ανδρέου της Ελλάδας και της Δανίας (1885-1969), παντρεύτηκε το 1903 τον Ανδρέα της Ελλάδας και της Δανίας Απέκτησαν 5 παιδιά.
την Λουίζα του Μπάττενμπεργκ, αργότερα Βασίλισσα της Σουηδίας (1889-1965), παντρεύτηκε το 1923 τον Γουσταύο ΣΤ΄ Αδόλφο της Σουηδίας. Δεν απέκτησαν παιδιά.
τον Γεώργιο του Μπάττενμπεργκ, αργότερα 2ο Μαρκήσιο του Μίλφορντ Χέιβεν (1892-1938), αξιωματικό του Αγγλικού στόλου. Παντρεύτηκε το 1916 την Κόμισσα Ναντέζντα Μιχαήλοβνα ντε Τόρμπι. Απέκτησαν 2 παιδιά.
τον Λουδοβίκο του Μπάττενμπεργκ, αργότερα 1ο Κόμη Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας (1900-1979), αξιωματικό του Αγγλικού στόλου. Παντρεύτηκε το 1922 την Εντουίνα Άσλεϋ. Απέκτησαν 2 παιδιά.
Απεβίωσε στις 24 Σεπτεμβρίου 1950 λόγω διαφόρων προβλημάτων υγείας που την ταλαιπωρούσαν και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο του Ουίπινχαμ της Νήσου Ουάιτ.

Τίτλοι
5 Απριλίου 1863 - 30 Απριλίου 1884: Η Μεγάλη Δουκική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Βικτωρία της Έσσης και του Ρήνου
30 Απριλίου 1884 - 14 Ιουλίου 1917: Η Μεγάλη Δουκική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Λουδοβίκου του Μαουντμπάττεν
14 Ιουλίου 1917 - 7 Νοεμβρίου 1917: Η Λαίδη Μαουντμπάττεν
7 Νοεμβρίου 1917 - 11 Σεπτεμβρίου 1921: Η Αξιότιμη Μαρκησία του Μίλφορντ Χέιβεν
11 Σεπτεμβρίου 1921 - 24 Σεπτεμβρίου 1950: Η Αξιότιμη  Χήρα Μαρκησία του Μίλφορντ Χέιβεν

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

  A "sisters" biography of the four surviving daughters of Princess Alice, Grand Duchess of Hesse and by Rhine, told from the point of view of Princess Victoria.
 A fictional memoir. Princess Victoria of Hesse and by Rhine tells the story of her life and the life of her sisters and cousins.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
St. Mildred's Church, Whippingham, Isle of Wight 
The Mountbatten Archive at the University of Southampton

Οίκος Μπάττενμπεργκ
Βρετανίδες μαρκησίες
Λούις Μαουντμπάττεν

Ο Λούις Μαουντμπάττεν, 1ος Κόμης Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας, γν ( Louis Francis Albert Victor Nicholas Mountbatten, 25 Ιουνίου 1900 – 27 Αυγούστου 1979) ήταν Άγγλος ευγενής, συγγενής της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας και ανώτατος αξιωματικός του Βρετανικού Βασιλικού ναυτικού. Έφτασε μέχρι τον βαθμό 5 αστέρων του Αρχιναυάρχου (Admiral of the Fleet), διατέλεσε Πρώτος Λόρδος της Θάλασσας (First sea lord) , Αρχηγός του Βρετανικού Επιτελείου Στρατού και για έναν χρόνο Γενικός Κυβερνήτης της Ινδίας.  Ήταν θείος και μέντορας του σημερινού Βασιλιά Καρόλου Γ' του Ηνωμένου Βασιλείου. 

Δολοφονήθηκε από τρομοκράτες του ΙΡΑ στις 27 Αυγούστου του 1979.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Γουίνδσορ της Αγγλίας και ήταν το τέταρτο παιδί του πρίγκιπα Λουδοβίκου του Μπάττενμπεργκ, αξιωματικού του αγγλικού πολεμικού ναυτικού και μετέπειτα ναύαρχου του στόλου, και της πριγκίπισσας Βικτωρίας της Έσσης-Ντάρμστατ (1863 – 1950), εγγονής της βασίλισσας της Αγγλίας Βικτωρίας. Αρχικά είχε τον τίτλο του πρίγκιπα του Μπάττενμπεργκ αλλά το 1917 το άλλαξε κατ' απαίτηση του Βασιλιά της Αγγλίας, καθώς ο πατέρας του έγινε Μαρκήσιος και απέκτησε το όνομα λόρδος Λούις Μαουντμπάττεν. Ήταν θείος του Φιλίππου, Δούκα του Εδιμβούργου, καθώς αδελφή του ήταν η Πριγκίπισσα Αλίκη, μητέρα του Φιλίππου.

Κατατάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό της Βρετανίας όπου και διακρίθηκε. Πολέμησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα διετέλεσε Πρώτος Λόρδος της Θάλασσας καθώς και Ναύαρχος του Στόλου (Αρχιναύαρχος).. Το 1947 έγινε αντιβασιλέας της Ινδίας. Επίσης ήταν Ιππότης της Περικνημίδας, Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Λουτρού, μέλος του Τάγματος της Αξίας, Ιππότης Μέγας Διοικητής του Τάγματος του Αστέρος της Ινδίας, Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος της Ινδικής Αυτοκρατορίας, μεγαλόσταυρος Ιππότης του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος, μέλος του Τάγματος Επιφανούς Στρατιωτικής Υπηρεσίας, μέλος του Συμβουλίου Επικρατείας του Ηνωμένου Βασιλείου καθώς και μέλος της Βασιλικής Εταιρείας. 

Από το 1959 έως το 1965 διετέλεσε επί κεφαλής του  Επιτελείου Στρατού. 

Ήταν Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ το 1960 και το 1961. Όταν αποσύρθηκε από το Ναυτικό το 1965, του απενεμήθη ο ημιεπίτιμος τίτλος του Κυβερνήτη της Νήσου Γουάιτ. Το 1974, η Νήσος προήχθη σε Κομητεία και έτσι έγινε Κόμης και άρχων της. Διατήρησε τη θέση ως το τέλος της ζωής του.

Παντρεύτηκε τον Ιούλιο του 1922 στο Σαιντ Μάργκαρετ του Ουέστμινστερ με την Εντουίνα Άσλεϊ, η οποία είχε μεγάλη περιουσία και απέκτησαν δύο κόρες, την Πατρίσια και την Πάμελα.

Ο λόρδος Μαουντμπάττεν δολοφονήθηκε από τον ΙΡΑ στις ακτές της Ιρλανδίας, ενώ ψάρευε στο σκάφος του μαζί με μέλη της οικογένειάς του. Από την τρομοκρατική επίθεση σκοτώθηκαν επίσης δύο ανήλικα αγόρια (ο εγγονός του με έναν φίλο του) και η συμπεθέρα του. Την κηδεία του παρακολούθησε ο πρωθυπουργός της Ιρλανδίας.

Σημειώσεις
<div class="references-small">

Αναφορές

Βρετανοί στρατιωτικοί
Άγγλοι πολιτικοί
Γενικοί Κυβερνήτες και αντιβασιλείς των Ινδιών
Βρετανοί θύματα τρομοκρατικών ενεργειών
Οίκος Μπάττενμπεργκ
Πρίγκιπας Λουδοβίκος του Μπάττενμπεργκ

Ο Λουδοβίκος του Μπάττενμπεργκ, 1ος Μαρκήσιος του Μίλφορντ Χέιβεν (αγγλ. Louis Alexander Battenberg, 1st Marquess of Milford Haven, 24 Μαΐου 1854 – 11 Σεπτεμβρίου 1921), GCB, GCVO, KCMG, PC (Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Μπαθ, Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Βασιλικού Τάγματος της Βικτωρίας, Ιππότης Διοικητής του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου, Μέλος του Συμβουλίου Επικρατείας του Ηνωμένου Βασιλείου) από τον Οίκο της Έσσης-Μπάττενμπεργκ (μετέπειτα Μαουντμπάττεν) ήταν πρώτος Λόρδος του Ναυαρχείου και ναύαρχος του Αγγλικού στόλου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γκρατς της Αυστρίας και ήταν γιος του Αλέξανδρου της Έσσης- Ντάρμστατ και της Ιουλίας φον Χάουκε. Προερχόταν από μοργανατικό γάμο, οπότε δεν είχε δικαιώματα στον θρόνο της Έσσης- Ντάρμσταντ.

Αν και είχε γερμανικές ρίζες κατατάχθηκε στο αγγλικό ναυτικό όπου διέπρεψε. Πήρε μέρος στον Αγγλοαιγυπτιακό πόλεμο, καθώς και στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1912 έγινε πρώτος Λόρδος του ναυαρχείου αλλά το 1914 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του λόγω των αντιδράσεων που υπήρξε από μερίδα του κόσμου με αφορμή τη γερμανική του καταγωγή. Μετά την παραίτησή του διορίστηκε μυστικοσύμβουλος του Βασιλιά. Στις 4 Αυγούστου του 1921 ο Βασιλιάς τον ανακήρυξε ναύαρχο του στόλου, τον υψηλότερο βαθμό που είχε πάρει κάποιος στο αγγλικό πολεμικό ναυτικό. Το 1914, ύστερα από πρωτοβουλία του Βασιλιά του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος ήθελε να αλλάξει τα γερμανικά ονόματα, απαρνήθηκε τον τίτλο του Πρίγκιπα του Μπάττενμπεργκ και απέκτησε τον τίτλο του Μαρκησίου του Μίλφορντ Χέιβεν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1884 στο Ντάρμστατ την Βικτωρία, κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Έσσης & παρά τω Ρήνω, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά:

 Αλίκη 1885-1969, σύζυγο του Ανδρέα της Ελλάδας. Ήταν η μητέρα του:
 Φιλίππου της Ελλάδας, Δούκα του Εδιμβούργου, συζύγου της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
 Λουίζα 1889–1965, σύζυγος του Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου της Σουηδίας.
 Γεώργιος 1892-1938, μαρκήσιος του Μίλφορντ Χέιβεν, αξιωματικός του Αγγλικού στόλου.
 Λουδοβίκος 1900-1979, αξιωματικός του αγγλικού στόλου, διοικητής της Ινδίας.

Απεβίωσε στο Λονδίνο από καρδιακή προσβολή και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο του Ουίππιγχαμ της Νήσου Ουάιτ.

Παραπομπές

Λουδοβίκος
Μαρκήσιοι του Ηνωμένου Βασιλείου
Οίκος Μπάττενμπεργκ
Καστελλιανά Ηρακλείου

Τα    Καστελλιανά (παλαιότερη γραφή και Καστελιανά) είναι χωριό της επαρχίας Μονοφατσίου . Ήταν παλαιότερα κοινότητα και σήμερα αποτελεί Δημοτικό διαμέρισμα στο Δήμο Αρκαλοχωρίου του  νομού Ηρακλείου. Η θέση του διαμερίσματος είναι στους βόρειους πρόποδες του υψώματος των Αστερουσίων, με το Γεροντομουρί να δεσπόζει σε υψόμετρο 510 μ. Έδρα του Δημοτικού διαμερίσματος και μεγαλύτερος οικισμός σε πληθυσμό είναι τα Κάτω Καστελλιανά.

Δ. δ. Καστελλιανών	
Το Δημοτικό διαμέρισμα έχει συνολικά 732 κατοίκους (απογρ. 2001).  Σε όλους τους οικισμούς οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και την αμπελοκαλλιέργεια. Παράγεται λάδι και σταφίδα.  Οι οικισμοί που το συγκροτούν είναι:
τα Κάτω Καστελλιανά [ 290 ] . Βρίσκονται σε απόσταση 48 χλμ. από το Ηράκλειο. Στα βόρεια του χωριού συναντάμε τον Κάστελο, ύψωμα 400μ. στο οποίο βρισκόταν το φρούριο Μπελβεντέρε "Castel de Belvedere". Στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Αγίας Μαρίνας (1862). Λειτουργεί δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο.
τα Άνω Καστελλιανά [ 193 ] , που ονομάζονταν παλαιότερα Απάνω Καστελιανά. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 260 μ. και απέχουν από το Ηράκλειο 47 χλμ. Στο χωριό βρίσκεται ναός του Προφήτη Ηλία.
ο Τσούτσουρος [ 115 ] , παράκτιος οικισμός, σε υψόμετρο 10 μ. και σε απόσταση 58 χλμ. από το Ηράκλειο. Βρίσκεται στον ομώνυμο όρμο και τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκε τουριστικά. Έχει αμμώδη παραλία. Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, η οποία θεωρείται θαυματουργή και στη Χάρη της προσκυνούν πολλοί πιστοί από τα γύρω χωριά!
τα Φαβριανά [ 83 ] , που βρίσκονται στα ανατολικα των Κάτω Καστελλιανών, σε υψόμετρο 230 μ. Απέχουν 49,3 χλμ. από το Ηράκλειο. Λειτουργεί ο ναός του Αγίου Αντωνίου.
οι Φίλιπποι ή Φιλίππου [ 51 ] , με 97 κατοίκους το 1971, είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 240 μ. Η απόσταση του χωριού από το Ηράκλειο είναι 50 χλμ.  Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Τιμίου Προδρόμου.

Ιστορικά στοιχεία
Κοντά στο σημερινό οικισμό Τσούτσουρος ήταν η αρχαία πόλη Ίνατος (ή Είνατος), όπου λατρευόταν η Ειλείθυια Εινατία. Στο Σπήλαιο της Ειληθυίας έχουν γίνει στο παρελθόν αρχαιολογικές ανασκαφές. Μερικά από τα ευρήματα είναι πήλινα πλακίδια και ειδώλια από γυναίκες, που χρονολογούνται από τα αρχαϊκά και τα ελληνικά χρόνια. Παραδόθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ηρακλείου το 1969.

Τα Κάτω Καστελλιανά πήραν την ονομασία τους πιθανότατα από το ύψωμα του Κάστελου , όπου βρισκόταν το φρούριο Μπελβεντέρε (η λέξη σημαίνει Καλλιθέα). Η θέση του υψώματος δικαιώνει την ονομασία, καθώς η θέα απ΄την κορυφή είναι πανοραματική. 

Τα Φαβριανά δεν αναφέρονται σε παλιές απογραφές, παρά μόνο στην τουρκική του 1834 και από εκεί και έπειτα. Στον οικισμό κατοικούσαν τότε 4 μουσουλμανικές οικογένειες.

Επίσης, οι Φίλιπποι, οι οποίοι ονομάζονταν Φιλίππου (ουδέτερο) αναφέρονται το 1583 στην επαρχία Μπελβεντέρε με το όνομα Filippu και με 52 κατοίκους.

Παραπομπές

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.
Δημήτριος Παπασπύρου

Ο Δημήτριος Παπασπύρου (1902 - 16 Σεπτεμβρίου 1987) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και πρόεδρος της Βουλής.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Λειβαδιά το 1902. Τελειώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές στη Θήβα, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1923 άρχισε να δικηγορεί στη Λειβαδιά. 

Γρήγορα αναμίχθηκε με την πολιτική και εντάχθηκε στο "Προοδευτικό Κόμμα" του Γ. Καφαντάρη, όπου μετά το θάνατο αυτού παρέμεινε ανεξάρτητος μέχρι που εντάχθηκε τελικά υπό τον Νικόλαο Πλαστήρα στο κόμμα "ΕΠΕΚ". Στις εκλογές του 1950 εκλέχθηκε βουλευτής Αττικοβοιωτίας και συνέχισε να επανεκλέγεται το 1951 και το 1953. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο κόμμα του Κέντρου και χρημάτισε Υπουργός της Δικαιοσύνης. Ο Δημήτριος Παπασπύρου ήταν ο εισηγητής του Συντάγματος του 1952 (που ίσχυσε από 1-1-1952). Επίσης επί της υπουργίας του ψηφίσθηκε ο νόμος 2058 "Περί μέτρων ειρηνεύσεως", ως και ο νόμος 2142 του 1952 περί βελτιώσεως της οικονομικής θέσεως του δικαστικού κλάδου. Τον Ιούλιο του 1953 ανέλαβε τη διεύθυνση των αθηναϊκών ημερήσιων εφημερίδων "Ελεύθερος λόγος" και "Αθηναϊκή".

Στη συνέχεια, το 1956, εκλέχθηκε βουλευτής με το κόμμα της Φιλελευθέρας Δημοκρατικής Ενώσεως του Σοφοκλή Βενιζέλου. Στις εκλογές του 1961 εκλέγεται βουλευτής με το κόμμα της Ένωσης Κέντρου όπου και επανεξελέγη το 1963 και το 1964. Στην Αποστασία του 1965 συμμετείχε στο πρώτο κύμα αποστατών βουλευτών από την Ένωση Κέντρου. Μετά τη μεταπολίτευση εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία όπου και επανεκλέχθηκε στις περιόδους 1974-1977 και 1977-1981.

Ο Δημήτριος Παπασπύρου συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες πολιτικές δίκες του "ανένδοτου αγώνα" (1958-1961) καθώς και στον αντιδικτατορικό αγώνα σε όλη τη διάρκεια της Δικτατορίας (1967-1974). Δημοσίευσε μελέτες πάνω σε νομικά και ιδιαίτερα ποινικά θέματα σε νομικά κυρίως περιοδικά. Ήταν μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Ποινικού Δικαίου και του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός». Είχε λάβει μέρος σε πολλές πολιτικές αποστολές σε ξένα Κοινοβούλια και είχε τιμηθεί από τον Βασιλέα Παύλο και τον Βασιλέα Κωνσταντίνο, καθώς και από ξένες κυβερνήσεις, και μέχρι τελευταία επί των καθηκόντων του, με πολλά ελληνικά και ξένα παράσημα.   

Ο Δημήτριος Παπασπύρου ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών, όπου και πέθανε το 1987.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές

Πηγές
 «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου» τόμος 15, σ.462
 «Πάπυρος Λαρούς Μπριττάνικα» τόμος 48, σ.122
 «WHO'S WHO»  έκδοση 1979, σ.536

Έλληνες υπουργοί Γεωργίας
Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Έλληνες υπουργοί Προεδρίας
Βουλευτές Αττικοβοιωτίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ
Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Βουλευτές Βοιωτίας
Άκκρα

Η  Άκκρα (Accra), γράφεται και Άκρα ή Ακρά,  είναι πρωτεύουσα της Γκάνας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, είχε πληθυσμό 1.848.614 κατοίκους. Αποτελεί διοικητικό, οικονομικό και μεταφορικό κέντρο της χώρας. Οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες έχουν να κάνουν με τους τομείς των οικονομικών υπηρεσιών, των τηλεπικοινωνιών και μεταφορών, όπως επίσης και με τη γεωργία και την αλιεία. Οι περισσότερες βιομηχανίες της Γκάνας βρίσκονται εντός της πρωτεύουσας, σε ποσοστό άνω του 70%..

Η πόλη της Άκκρα ιδρύθηκε από τους Γκα  το 17ο αιώνα και είναι πρωτεύουσα από το 1877. Ανάμεσα στα αξιοθέατά της είναι το Εθνικό Μουσείο, που συγκεντρώνει την ιστορική κληρονομιά της Γκάνας, το Εθνικό Θέατρο, το Πολιτιστικό Κέντρο, η Πλατεία Ανεξαρτησίας, το Μαυσωλείο του Κβάμε Νκρούμαχ, το αλιευτικό λιμάνι της Τζέιμς Τάουν και η Αγορά Μακόλα.

Σε απόσταση 14 χιλιομέτρων από την Άκκρα βρίσκεται το Πανεπιστήμιο της πόλης.

Η πόλη συνδέεται αεροπορικώς με Διεθνές αεροδρόμιο

Η ονομασία της πόλης προέρχεται από τη λέξη Νκραν που σημαίνει "μυρμήγκια" στη γλώσσα Ακάν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Χάρτης
 Εικόνα της πόλης από το Google Earth

Γεωγραφία της Γκάνας
Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Πρωτεύουσες της Αφρικής
Μάρθα Ηρακλείου

Η Μάρθα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Η Μάρθα βρίσκεται στους πρόποδες της νοτιοδυτικής πλαγιάς του υψώματος Κούπα της Δίκτης, στα 5 χιλιόμετρα μετά την Έμπαρο. Η απόστασή της είναι 54 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο, απ' όπου νέος δρόμος οδηγεί δυτικά προς Πύργο και εν συνεχεία στους Αγίους Δέκα. Από τη Μάρθα ο δρόμος συνεχίζει προς νότο και σε 5,5 χιλιόμετρα διασταύρωση δεξιά οδηγεί στον Όρμο Κερατόκαμπου.
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την παραγωγή λαδιού, δημητριακών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Το χωριό αποτελείται από δύο συνοικισμούς, την Πέρα Μάρθα ή Μικρή ή Ευαγγελισμού και την Πόδε Μάρθα ή Μεγάλη ή Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος. Στον οικισμό μάλιστα κυκλοφορούν και σχετικές μαντινάδες, που πιστοποιούν την ύπαρξη δύο συνοικισμών, όπως επίσης και τα παραγόμενα προϊόντα.  Ο κεντρικός ναός στο χωριό είναι ο Άγιος Νεκτάριος. Υπάρχει επίσης το εξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Τσικαλούδη, του 1902 και η Παναγία (Ευαγγελισμός), στην Πέρα Μάρθα, όπου βρίσκεται και το κοιμητήριο. Στον οικισμό λειτουργεί γεωργικός συνεταιρισμός και δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος.

Ιστορικά στοιχεία 
Το χωριό αναφέρεται στις βενετικές απογραφές , χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρχε από πριν σε παλαιότερες εποχές. Σύμφωνα με μία άποψη, το όνομα του χωριού οφείλεται στην καλόγρια της Μονής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου που υπήρχε στην περιοχή. Άλλη εκδοχή κάνει λόγο για κάποια αρχόντισσα ονόματι Μάρθα, της οποίας το αρχοντικό βρισκόταν κοντά στο μοναστήρι. Σήμερα σώζονται ερείπια από αυτό το αρχοντικό.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Μάρθας 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Μάρθας έχει 178 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Μαργαριτάκη.

Κοινοτάρχες Μάρθας 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μάρθας.

Βιβλιογραφία
Τουριστικός Οδηγός Δήμου Βιάννου, Έκδοση Δήμου Βιάννου.

Σημειώσεις και παραπομπές

Μαρθα
Μαρθα
Προφήτης Ηλίας Ηρακλείου

Ο Προφήτης Ηλίας (έως 1955: το Κανλικαστέλλιον) είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Τεμένους του Νομού Ηρακλείου.Η θέση του χωριού είναι στους βορειοδυτικούς πρόποδες του υψώματος Ρόκκα, περί τα 18 χιλιόμετρα από την πόλη του Ηρακλείου. Τα σημαντικότερα προϊόντα που παράγονται είναι σταφύλια, σταφίδες, λάδι και κρασί.Ανάμεσα στα άλλα έχει ΚΕΠ, Αστυνομία, Γυμνάσιο και Δημοτικό σχολείο, ιατρείο και υδρεύεται από την πηγή Μεγάλη Φουντάνα. Στον οικισμό βρίσκονται οι εκκλησίες του Προφήτη Ηλία και του Ευαγγελισμού (δίκλιτη), του Μιχαήλ Αρχαγγέλου, καθώς επίσης και πολλά εξωκλήσια, μερικά από τα οποία χρονολογούνται από τα βυζαντινά χρόνια. Ως το 1955 είχε την ονομασία Κανλί Καστέλι.

Κοινότητα Προφήτου Ηλία (Κανλικαστελλίου) 
Περλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Προφήτου Ηλία έχει 1.429 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Τσατσαράκη.

Κοινοτάρχες Προφήτου Ηλία (Κανλικαστελλίου) 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Προφήτου Ηλία.

Ιστορικά στοιχεία

Αρχαία χρόνια 

Στο ύψωμα Ρόκκα αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν ότι βρισκόταν η ακρόπολη της αρχαίας πόλης Λύκαστος, που αναφέρεται στον Όμηρο. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον απέκτησε στα βυζαντινά χρόνια. Ο Νικηφόρος Φωκάς, αφού κυρίευσε το Χάνδακα από τους Σαρακηνούς, το 961 κατεδάφισε την πόλη και οικοδόμησε ισχυρό φρούριο, στο ύψωμα Ρόκκα, το οποίο ονόμασε Τέμενος. Για την ίδρυση του νέου φρουρίου μαθαίνουμε από το Βυζαντινό συγγραφέα Λέοντα Διάκονο.

Ενετοκρατία 
Οι Βενετοί έδωσαν επίσης μεγάλη σημασία στο φρούριο, που το ονόμασαν oppidum fortissimum και από αυτό ονόμασαν και την περιοχή επαρχία Τεμένους. Το Κανλί Καστέλι ήταν στα χρόνια αυτά βούργος, δηλαδή οικισμός των βιλάνων (των καλλιεργητών της γης, των κτημάτων μεγάλων φεουδαρχών ιδιοκτητών της περιοχής).

Το Castello Temene παραχωρήθηκε ως φέουδο αρχικά στην οικογένεια Κορέσι και έπειτα στους Κορνάρους και τέλος στον Μπενέτο Κουερίνι. Στη διάρκεια της Επανάστασης των Αγιοστεφανιτών ο πρώτος Δούκας της Κρήτης Ιάκωβος Τιέπολος βρήκε καταφύγιο στο φρούριο αυτό, όπου συγκέντρωσε το στρατό του και έκανε αντεπίθεση  κατά του Σανούδου, Δούκα της Νάξου. Οι Ενετοί απέδωσαν ακόμα μεγαλύτερη σημασία στο φρούριο και αυτό φαίνεται από τις πολλές επισκευές που του έγιναν μετέπειτα.

Τουρκοκρατία 
Το 1669 οι Τούρκοι κατακτούν την Κρήτη και το φρούριο παραχωρήθηκε με σουλτανικό φιρμάνι στον προδότη του Χάνδακα Αντρέα Μπαρότσι.Ονομάστηκε Κανλί Καστέλι, δηλαδή Ματωμένο Φρούριο, σε ανάμνηση της ταπεινωτικής ήττας των Τούρκων από τους Βενετοκρητικούς το 1647.

Νεότερα χρόνια 
Το χωριό έδωσε το παρών σε όλες τις μάχες της Κρήτης αλλά και στην Εθνική Αντίσταση. Το 1955 άλλαξε η ονομασία από Κανλί Καστέλι σε Προφήτης Ηλίας, λόγω του ναού.

Βιβλιογραφία 
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστορικά στοιχεία για το χωριό από την ιστοσελίδα του Δημοτικού Σχολείου του

Δήμος Τεμένους
Προφητης
Δήμος Ηρακλείου Κρήτης