joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μαρία Τερέζα της Μπραγκάνσα

Η Μαρία Θηρεσία (πορτογαλ. Maria Teresa de Bragança, duquesa de Beira, 29 Απριλίου 1793 – 17 Ιανουαρίου 1874) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα της Ισπανίας και μετά κόμισσα της Μολίνα.

Βιογραφία
Η Μαρία Θηρεσία Φραγκίσκη ντε Ασσίς Αντωνία Καρλόττα Ιωάννα Ιωσηφία Σαβερία ντε Πάουλα Μιχαέλα Ραφαέλα Ισαβέλλα Γκοντζάγκα υπήρξε η μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και της Καρλόττας Ιωακείμης των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας.

Ως πρώτο τέκνο του βασιλιά τη Πορτογαλίας ήταν διάδοχος του πορτογαλικού θρόνου με τον τίτλο δούκισσα της Μπέιρα από το 1793 που γεννήθηκε, έως τη γέννηση του αδελφού της Φραγκίσκου Αντωνίου το 1795. 

Η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Βραζιλία. Το 1810 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Πέτρο-Κάρολος πρίγκιπα της Ισπανίας. Χήρεψε το 1812 και 8 μήνες μετά το τέλος του συζύγου της γέννησε τον γιο τους Σεβαστιανό (1813-1875). Η Μαρία Θηρεσία ήταν σύμμαχος του μικρότερου αδελφού της Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας στις προσπάθειές του να καταλάβει τον πορτογαλικό θρόνο.

Στο πλευρό του Δον Κάρλος της Ισπανίας 
Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του θείου της, Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας, που απεβίωσε το 1833, πήγε στην Μαδρίτη, συμμάχησε με τον αδελφό του βασιλιά Κάρολο, Κόμη της Μολίνα, και τον βοήθησε με όλες τις δυνάμεις της να καταλάβει τον θρόνο. Ο Φερδινάνδος Ζ΄ είχε μόνο δύο κόρες, και καθώς δεν είχε άρρεν τέκνο τη διαδοχή αξίωνε ο αδελφός του Κάρλος. Όταν τον βασιλιά διαδέχθηκε η κόρη του Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας, ξεκίνησε εμφύλιος με το όνομα Καρλικός Πόλεμος. Συμμετείχε στον πρώτο Καρλικό πόλεμο (1833-1839) σαν ένθερμος υποστηρικτής του Καρλισμού, ενώ η αδελφή της Μαρία Φραγκίσκη, σύζυγος του Κάρλος, απεβίωσε το 1834.

Τον Ιανουάριο του 1837 το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας απέκλεισε κάθε δικαίωμα συμμετοχής στον Ισπανικό θρόνο της Μαρίας Θηρεσίας, καθώς και του γιου της Σεβαστιανού, τόσο για τον ίδιο όσο και για τους απογόνους του. Ίδια αποκήρυξη συνέβη και στην Πορτογαλία στον μικρότερο αδελφό της Μιχαήλ Α΄, όπου τον μεγαλύτερο αδελφό τους Πέτρο Δ΄ τον είχε διαδεχθεί η κόρη του Μαρία Β΄.

Το 1838 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον χήρο Κάρολο σε δεύτερο γάμο του, μετά τον θάνατο της συζύγου του και αδελφής της. Δεν απέκτησαν παιδιά· ο Κάρολος (τιτουλάριος βασιλιάς της Ισπανίας) της έδωσε το δικαίωμα σαν σύζυγός του, η Μαρία Θηρεσία να είναι στο όνομά του τιτουλάρια βασίλισσα. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο η Μαρία Θηρεσία εξορίστηκε και δεν επέστρεψε στην Ισπανία. Απεβίωσε στις 17 Ιανουαρίου 1874 στην Τεργέστη.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1810 τον Πέτρο Κάρολο της Ισπανίας, και είχε τέκνο:
 Σεβαστιανός (1811-1875), Πρίγκιπας της Ισπανίας.

Το 1812 απεβίωσε ο Πέτρος Κάρολος και η Μαρία-Θηρεσία έκανε δεύτερο γάμο το 1838 με τον Κάρολο Μαρία, Κόμη της Μολίνα. Δεν απέκτησε απογόνους.

Παραπομπές 

Οίκος της Μπραγκάνσα
Βασιλικές πριγκίπισσες
Βραζιλιάνες πριγκίπισσες
Ισπανίδες Ινφάντας
Ινφάντας της Πορτογαλίας
Δημοσιογράφος

Δημοσιογράφος ονομάζεται το πρόσωπο που ασχολείται με την συλλογή και τη μετάδοση πληροφοριών προς το κοινό σχετικά με την επικαιρότητα, τα προβλήματα που υπάρχουν, τους ανθρώπους, τα θέματα που τους απασχολούν κ.α. Οι δημοσιογράφοι συλλέγουν πληροφορίες, είτε προφορικά είτε γραπτά, και τις δημοσιεύουν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι δημοσιογράφοι διακρίνονται σε:

Παρουσιαστές ειδήσεων

Ανταποκριτές ή ρεπόρτερ
Συλλέγουν πληροφορίες για κάποιο γεγονός και τις δημοσιεύουν με ανταπόκριση ή με ρεπορτάζ στα μέσα μαζικής επικοινωνίας όπως είναι οι εφημερίδες, η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τα περιοδικά, το ντοκιμαντέρ και το διαδίκτυο.

Αρθρογράφοι
Γράφουν τα άρθρα που εμφανίζονται τακτικά στις εφημερίδες ή τα περιοδικά, αποκαλούμενες στήλες.

Φωτογράφοι

Συντάκτες

Υπάρχει η άποψη ότι ο δημοσιογράφος πρέπει να είναι αντικειμενικός φορέας ειδήσεων, συγκεντρωμένος στο περιεχόμενο του άρθρου του χωρίς άλλες διαδικαστικές ανησυχίες ώστε η ορθότητα, η πληρότητα και ο τρόπος έκφρασης να συντελούν στη συνολική ποιότητα. Κάτι τέτοιο όμως είναι λάθος και εξ ορισμού αδύνατον. Εφόσον μπαίνουν στη μέση ζητήματα όπως η επιλογή μιας είδησης ανάμεσα σε τόσες άλλες, ο χρόνος και ο τόπος στον οποίο αυτή θα αναπαραχθεί, το προσωπικό ύφος και ο σχολιασμός του δημοσιογράφου, καταρρίπτεται αμέσως η αντικειμενικότητα, και φανερώνεται η χροιά του υποκειμενικού που υπάρχει σε κάθε δημοσιογραφική δραστηριότητα.

Οι δημοσιογράφοι σήμερα 
Από ένα παγκόσμιο δείγμα 27,500 δημοσιογράφων από 67 χώρες μεταξύ 2012-2016 προέκυψε το ακόλουθο προφίλ:

 Το 57% είναι άντρες.
 Η μέση ηλικία είναι τα 38 έτη.
 Ο μέσος όρος εμπειρίας είναι τα 13 χρόνια.
 Το 56% έχουν πιστοποιητικό σπουδών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και το 29% επιπλέον μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών.
 Το 61% εξειδικεύτηκε στη δημοσιογραφία ή τις επικοινωνίες στο πανεπιστήμιο/κολέγιο.
 Το 62% ταυτίστηκαν ως δημοσιογράφοι γενικού περιεχομένου και το 23% ως δημοσιογράφοι σημαντικών ειδήσεων (σημαντικών εθνικών/παγκοσμίων ειδήσεων, κοινωνικών και πολιτικών θεμάτων κ.α.).
 Το 47% ήταν μέλη επαγγελματικής ένωσης.
 Το 80% εργάζονταν με πλήρη απασχόληση.
 Το 50% εργαζόταν σε εφημερίδες, το 23% στην τηλεόραση, το 17% στο ραδιόφωνο και το 16% στο διαδύκτιο.

Δείτε επίσης 
:Κατηγορία:Δημοσιογράφοι

Πηγές 
Fowler, Nathaniel Clark. (1913). "The Handbook of Journalism: All about Newspaper Work-Facts and Information of Vital Moment to the Journalist and to all who would Enter this Calling." New York: Sully and Kleinteich.
Randall, David.(2000). "The Universal Journalist" Sterling Virginia: Pluto Press

Δημοσιογραφία
Τέτα Ντούζου

Η Παναγιώτα (Τέτα) Ντούζου (Αθήνα 7 Ιουνίου 1964) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Δραστηριοποιήθηκε στον καλλιτεχνικό χώρο τη δεκαετία του '80. Είναι κόρη του Αντρέα Ντούζου και αδερφή του Στηβ Ντούζου, επίσης ηθοποιού. Η μητέρα της, Αναστασία Ντούζου, ήταν γνωστή συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής. Έφυγε με την οικογένεια της το 1967, σε πολύ μικρή ηλικία, για την Αμερική για να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1980.

Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση έγινε στην ταινία Ρόδα, τσάντα και κοπάνα (1982) που σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Παράλληλα σπούδασε ψυχολογία.

Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής και αγαπητή στο κοινό μέσα απο δεκάδες ταινίες (κινηματογράφος και βίντεο) στις οποίες πρωταγωνίστησε, κυρίως χάρη στους αβανταδόρικους ρόλους της χαριτωμένης κοπέλας που υποδυόταν. Έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα του ελληνικού κινηματογράφου όπως με Μίμη Φωτόπουλο, Νίκο Ρίζο, Μάρω Κοντού, Στάθη Ψάλτη.

Προσωπική ζωή 
Στις αρχές της δεκαετίας του '90 αποφάσισε να αποσυρθεί απο το χώρο του θεάματος. Παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Γιάννη Γεωργιάδη με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την Αναστασία.

Φιλμογραφία

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικές Συμμετοχές

Θέατρο

Κινηματογράφος 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Μαρία Φραγκίσκη της Μπραγκάνσα

Η Μαρία Φραγκίσκη του Ασσίς της Μπραγκάνσα (Maria Francisca de Assis de Bragança, 22 Απριλίου 1800 - 4 Σεπτεμβρίου 1834) ήταν ινφάντα της Πορτογαλίας, κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και της Καρλόττας της Ισπανίας.

Βιογραφικά στοιχεία 

Η Μαρία Φραγκίσκη ντε Ασσίς ντε Ματερνιδάδε Χαβιέρ της Πάουλα και της Αλκαντάρα Αντωνία Ιωακείμη Γκοντζάγκα Καρλόττα Μόνικα Σενιορίνα Σοτέρα (Δέσποινας Σωτήρος) ε Κάια (και Κάιας) παντρεύτηκε τον Ισπανό ινφάντη Κάρολο Μαρία, Κόμη της Μολίνα, αδελφό του Φερδινάνδου Ζ΄ και διεκδικητή του Ισπανικού θρόνου.

Μαζί της ήρθε αργότερα στην Ισπανία και η μεγάλη της αδελφή, Μαρία Θηρεσία, ενώνοντας τις δυνάμεις της με τον Κάρολο, που τον παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο το 1838, λίγα χρόνια μετά τον θάνατο της Μαρίας Φραγκίσκης το 1834.

Οικογένεια 
Με τον Κάρολο Μαρία, Κόμη της Μολίνα, έκαναν τρία παιδιά:
 Κάρολος των Βουρβόνων (1818-1861).
 Χουάν Κάρλος των Βουρβόνων (1822-1887).
 Φερδινάνδος (1824-1861).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Οίκος της Μπραγκάνσα
Ισπανίδες Ινφάντας
Κόμισσες της Ισπανίας
Ινφάντας της Πορτογαλίας
Κάρολος των Βουρβόνων (1848-1909)

Ο Κάρλος-Μαρία ντε λος Ντολόρες (Carlos María de Borbón, 30 Μαρτίου 1848 - 18 Ιουλίου 1909), ήταν δούκας της Μαδρίτης, μέλος του Οίκου των Βουρβόνων-Ισπανίας, διεκδικητής του θρόνου της Ισπανίας υπό το όνομα Κάρολος Ζ΄ (1868 - 1909) και διεκδικητής του θρόνου της Γαλλίας υπό το όνομα Κάρολος ΙΑ΄ (1887 - 1909).

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λιουμπλιάνα της σημερινής Σλοβενίας και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Χουάν κόμη του Μοντιθόν και της αρχιδούκισσας Μαρίας-Βεατρίκης της Αυστρίας-Έστε. Αρχικά ζούσε με τους γονείς του στο Λονδίνο, ενώ μετά τον χωρισμό τους ζούσε με την μητέρα του στη Μόντενα. Ο αδελφός της μητέρας του, Φραγκίσκος Ε΄ δούκας της Μόντενα, ανέλαβε την εκπαίδευσή του.

Ο Κάρλος-Μαρία έγινε γνωστός για τον συντηρητισμό του σε αντίθεση με τον προοδευτικό του πατέρα. Πραγματοποίησε τον 3ο Καρλικό πόλεμο, ενώ το διάστημα 1872 - 1876 είχε καταλάβει το μεγαλύτερο τμήμα της Ισπανίας.

Σε ότι αφορά τον Γαλλικό θρόνο τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Ιάκωβος των Βουρβόνων (1870-1931).

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1867 με τη Μαργαρίτα της Πάρμας (1847-1893), κόρη του Καρόλου Γ΄ δούκα της Πάρμας, και παιδιά του ήταν:
 Μπλάνκα 1868-1949, παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο-Σαλβαδόρ αρχιδούκα της Αυστρίας, του Οίκου Αψβούργων-Λωρραίνης-Τοσκάνης.
 Χάιμε 1870-1931, δούκας της Μαδρίτης.
 Ελβίρα 1871-1929, άγαμη. Από τη σχέση της με τον καλλιτέχνη Φιλίππο Φίλτσι είχε γίνει μητέρα.
 Βεατρίκη 1874-1961, παντρεύτηκε τον Φαμπρίτσιο Μάσσιμο πρίγκιπα του Ροβιάνο.
 Αλίκη 1876-1975, παντρεύτηκε πρώτα τον Φρειδερίκο πρίγκιπα του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ και μετά τον Λίνο ντελ Πρέτε.

Το 1893 απεβίωσε η Μαργαρίτα και το 1894 ο Κάρλος έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μπερτ ντε Ροάν, κόρη του Αρτύρ πρίγκιπα του Ροσφόρ. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Αναφορές

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Ιάκωβος των Βουρβόνων (1870-1931)

Ο Ιάκωβος των Βουρβόνων (ισπ. Jaime de Borbón) (1870 - 1931), ήταν δούκας της Μαδρίτης, διεκδικητής -κατά τους Καρλιστές- του Ισπανικού θρόνου. Ήταν και  διεκδικητής του Γαλλικού θρόνου ως Ζακ Α΄.

Βιογραφία
Μοναδικός γιος του Κάρλο δούκα της Μαδρίτης και της συζύγου του Μαργαρίτας των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρης του Καρόλου Γ΄ δούκα της Πάρμας.

Εκπαιδεύτηκε από τους Ιησουίτες στο Κολέγιο του Βωζιράρ στο Παρίσι, στο Κολέγιο Μπωμόν και στην Θηρεσιανή Στρατιωτική Ακαδημία. Δέχθηκε πρόσκληση του Ρωσικού στρατού και εντάχθηκε σε αυτόν (1896). Πήρε μέρος (1904 - 1905) σε μία σειρά από Ρωσο-Ιαπωνικές μάχες. 

Το 1909 απεβίωσε ο πατέρας του και του παραχώρησε όλα τα κληρονομικά δικαιώματα στην Αυστρία και τη Γαλλία. Συνέχιζε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Ρωσικό στρατό, ζούσε στην Αυστρία και στο Παρίσι και επισκεπτόταν μυστικά την Ισπανία.

Το 1923 δημιούργησε το Τάγμα της Απαγορευμένης Νομιμότητας, στη μνήμη όσων είχαν υποφέρει και αιχμαλωτιστεί στην Ισπανία ή εξορίστηκαν για την πίστη τους στην Καρλική μερίδα. Τον Απρίλιο του 1931 ο ανταγωνιστής εξάδελφός του Αλφόνσος ΙΓ΄ της Ισπανίας εξορίστηκε, αφού ανακηρύχθηκε η Δημοκρατία. Σε δύο συναντήσεις στο Παρίσι μαζί του, την τελευταία εβδομάδα πριν το τέλος του Χάιμε, συμφιλιώθηκαν.

Απεβίωσε άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο θείος του Αλφόνσος-Κάρολος δούκας του Αγ. Ιακώβου.

Αναφορές

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Ισπανική τάξη ευγενών
Δούκες του Ανζού
Αλφόνσος Κάρλος των Βουρβόνων

Ο Αλφόνσο Κάρλος των Βουρβόνων (Λονδίνο, 12 Σεπτεμβρίου 1849 - 29 Σεπτεμβρίου 1936) ήταν ο  τελευταίος διεκδικητής του Γαλλικού θρόνου από την πλευρά των Καρλιστών (1831 - 1836) μετά τον θάνατο του άτεκνου ανιψιού του, Χάιμε της Μαδρίτης.

Δεύτερος γιος του Χουάν Κάρλος των Βουρβόνων και της αρχιδούκισσας Μαρίας Βεατρίκης της Αυστρίας και του Έστε.

Νυμφεύτηκε την ινφάντα της Πορτογαλίας Μαρία ντας Νέβις (1852 - 1941), κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας, χωρίς να καταφέρουν να αποκτήσουν παιδιά, αν και απεβίωσαν υπέργηροι. Τα δικαιώματά του μετά τον θάνατό του στην Αυστρία κληρονομήθηκαν από τον εξόριστο βασιλιά Αλφόνσο ΙΓ΄.

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Αλφόνσος ΣΤ΄ της Πορτογαλίας

Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ της Πορτογαλίας (πορτογαλικά: Afonso VI de Portugal, 21 Αυγούστου 1643 – 12 Σεπτεμβρίου 1683)από τον Οίκο της Μπραγκάνσα  ήταν βασιλιάς της Πορτογαλίας κατά την περίοδο 1656-1683, δεύτερος υιός και διάδοχος του βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη Δ' και της Λουίζας του Γκουθμάν.

Βιογραφικά στοιχεία 
Σε ηλικία τριών ετών προσβλήθηκε από ασθένεια που τον κατέστησε παράλυτο στο αριστερό του σώμα, προκαλώντας επίσης απώλεια μνήμης. Ο πατέρας του τον έχρισε 11ο δούκα της Μπραγκάνσα και τον διαδέχθηκε σε ηλικία 13 ετών υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του Λουίζας. Η Λουίζα πέτυχε σημαντικές επιτυχίες σε μάχες απέναντι στην Ισπανία, με αποτέλεσμα στη Συνθήκη της Λισαβόνας (1668) να πετύχει την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του πορτογαλικού βασιλείου από την Ισπανία. Εν τω μεταξύ, η Σρι Λάνκα κατακτήθηκε οριστικά από τους Ολλανδούς, ενώ η Λουίζα παραχώρησε τη Βομβάη στην Αγγλία ως προίκα για το γάμο της κόρης της, Αικατερίνη της Μπραγκάνσα, με τον Άγγλο βασιλιά Κάρολο Β΄ το 1661. Με μεσολάβηση της Αγγλίας (1661) οι Κάτω Χώρες αναγνώρισαν την κατοχή της Βραζιλίας από την Πορτογαλία, σε αντάλλαγμα του ελέγχου των Ολλανδών στην Σρι Λάνκα.

Το 1662 ο κόμης του Καστέλλο Μελόρ βρήκε την ευκαιρία να αποσπάσει την εύνοια του βασιλιά κατηγορώντας την μητέρα του σε αυτόν ότι έχει στόχο να του πάρει την εξουσία και να τον στείλει εξορία. Ο Αλφόνσος πείστηκε και έκλεισε την μητέρα του σε μοναστήρι. Το 1666 παντρεύτηκε τη Μαρία-Φραγκίσκη της Σαβοΐας, η οποία τον χώρισε την επόμενη χρονιά λόγω ανικανότητας και παντρεύτηκε τον μικρότερο αδελφό του και διάδοχο Πέτρο. Τότε ο Πέτρος προσπάθησε να πείσει το αδελφό του να του δώσει την αντιβασιλεία και τον έλεγχο της εξουσίας. Ο Αλφόνσος αυτοεξορίστηκε για επτά χρόνια στις Αζόρες και επέστρεψε λίγο πριν το τέλος του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1666 τη Μαρία-Φραγκίσκα της Σαβοΐας, κόρη του Καρόλου-Αμεδαίου δούκα του Νεμούρ. Δεν απέκτησαν απογόνους και η Μαρία-Φραγκίσκη ζήτησε το 1667, λόγω ανικανότητάς του, την ακύρωση του γάμου. Η Εκκλησία της έδωσε το 1668 την ακύρωση και έτσι αυτή έκανε δεύτερο γάμο με τον αδελφό του Πέτρο Β΄ της Πορτογαλίας.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Βασιλείς της Πορτογαλίας
Οίκος της Μπραγκάνσα
Δούκες της Μπραγκάνσα
Πατριάρχης Ρουμανίας Δανιήλ

Ο Δανιήλ (, κατά κόσμον Νταν Ιλίγε Τσιομποτια, ) είναι ο προκαθήμενος της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος  Βουκουρεστίου, Μητροπολίτης Muntenia και Δοβρουτσά, τιμητικός κάτοχος του θρόνου Καισαρείας της Καππαδοκίας και Πατριάρχης πάσης Ρουμανίας.

Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1951 στο χωριό Dobreşti του δήμου Bara της περιφέρειας Timiş της Ρουμανίας. 

Ήταν ο τρίτος γιος του δασκάλου Alexie και της Stela Ciobotea. Σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Σίμπιου, από την οποία αποφοίτησε το 1974. Την περίοδο 1974 - 1976 έκανε διδακτορικές σπουδές στο Βουκουρέστι και κατόπιν στο Προτεσταντικό Πανεπιστήμιο Ανθρωπιστικών Σπουδών του Στρασβούργου και στο Καθολικό Πανεπιστήμιο Albert Ludwig του Φρειβούργου. Το 1979 έγινε διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου και το 1980 του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου.

Στις 6 Αυγούστου 1987 εκάρη μοναχός στη Μονή Σιχάστριας (Sihăstria), παίρνοντας το όνομα Δανιήλ. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 14 Αυγούστου 1987 και Πρεσβύτερος την επόμενη μέρα. Στις 4 Μαρτίου 1990 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Λουγκοζάνου, βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Τιμισοάρας. Στις 7 Ιουνίου 1990 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Ιασίου και Μητροπολίτης Μολδαβίας και Βουκοβίνης. 

Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Θεόκτιστου ήταν τοποτηρητής του Θρόνου και στις 12 Σεπτεμβρίου 2007 εξελέγη Πατριάρχης.

Παραπομπές

Δανιήλ
Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Στάθης Ψάλτης

Ο Στάθης Ψάλτης (Βέλο Κορινθίας, 27 Φεβρουαρίου 1951 - Αθήνα, 21 Απριλίου 2017) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Βέλο Κορινθίας το 1951, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια μέχρι την ηλικία των 11 ετών, όταν η οικογένειά του μετακόμισε στο Αιγάλεω. Αδελφός του είναι ο επίσης ηθοποιός Γιάννης Ρώτας. 

Σπούδασε στη Δραματική σχολή του Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη. Παντρεύτηκε την Τάρια Μπούρα και το 2006 παντρεύτηκε την ηθοποιό Χριστίνα Φιτσάκη (γεν. 1973). Είχε ήδη αποκτήσει μία κόρη, τη Μαρία, από προηγούμενο γάμο του με την Κάτια Κυβέλου.  

Έπαιξε σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου αλλά και στο θέατρο. Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής μαζί με την Καίτη Φίνου στη δεκαετία του 1980 με εμπορικές ταινίες, όπως Είσαι στην ΕΟΚ Μάθε για την ΕΟΚ, Τα καμάκια, Τροχονόμος Βαρβάρα, Και ο πρώτος ματάκιας, Βασικά καλησπέρα σας, Πες τα βρωμόστομε, Καμικάζι αγάπη μου, Μάντεψε τι κάνω τα βράδια, Τρελός είμαι ό,τι θέλω κάνω, Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ, Ψηλός λιγνός και ψεύταρος, Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν, Ο καβαλάρης των F.M. Stereo. Είχε παίξει πολλούς ρόλους, κατά το πλείστον κωμικούς, ενώ τραγούδησε αρκετά τραγούδια σε ταινίες και σε επιθεωρήσεις. Τελευταία του εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν η ταινία "Καζαντζάκης" (είχε παίξει τον ηγούμενο της Μονής Σινά), την οποία δεν πρόλαβε να δει.  

Κινηματογραφικές ταινίες   

Βιντεοταινίες 

Τηλεοπτικές σειρές

Θάνατος
Στις 12 Απριλίου 2014, ο ηθοποιός υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο. Εισήχθη στο Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών «Άγιος Σάββας» στις 14 Μαρτίου 2017 αντιμετωπίζοντας πολλαπλές μεταστάσεις του καρκίνου. Από τις 16 Απριλίου νοσηλευόταν διασωληνωμένος στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου, όπου και κατέληξε στις 21 Απριλίου 2017. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Ζωγράφου, παρουσία πολλών φίλων και συναδέλφων του, στις 24 Απριλίου 2017. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στο  Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 27 Ιουλίου 2022.

Παραπομπές

Πηγές
Κώστας Ελευθερίου, «Ψάλτης Στάθης. Φορέας αυτογελοιοποίησης της εμπορικής καταγγελίας», Η Ελλάδα στη δεκαετία του '80.Κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό λεξικό, εκδ. Επίκεντρο, Αθήνα, 2014, σελ.661-663

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 imdb
 Cine.gr

Έλληνες κωμικοί
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Guthrie test

Το Guthrie test είναι ένα βιοχημικό ερευνητικό τεστ (αγγλ. screening test) το οποίο διενεργείται σε όλα τα νεογνά, για τη διάγνωση διάφορων ασθενειών. Εφευρέθηκε από τον Αμερικανό ιατρό Ρόμπερτ Γκάθρι (Robert Guthrie) το 1962 και από τα τέλη της δεκαετίας του '60 χρησιμοποιείται ευρέως σε όλες τις χώρες του δυτικού κόσμου.

Η μέθοδος λήψης γίνεται ως εξης: διαποτίζεται μια κάρτα από προσροφητικό χαρτί με μια σταγόνα αίματος από το νεογνό, η οποία λαμβάνεται με σκαριφισμό της πτέρνας του. Το δείγμα αίματος πρέπει να λαμβάνεται αφού έχει εγκατασταθεί η φυσιολογική διατροφή του παιδιού, συνήθως την 5η με 9η ημέρα ζωής κατά την έξοδό του από το μαιευτήριο. Είναι απαραίτητο επίσης η σταγόνα του αίματος να διαπερνά όλο το πάχος του χαρτιού. Η κάρτα αυτή αποστέλλεται στη συνέχεια σε ειδικά κέντρα (στην Ελλάδα το αντίστοιχο κέντρο βρίσκεται στην Αθήνα) όπου και γίνεται ο έλεγχος. Στην Ελλάδα οι νόσοι που ελέγχονται με το Guthrie test είναι η φαινυλκετονουρία, ο υποθυρεοειδισμός, η γαλακτοζαιμία και η έλλειψη G6PD.

Ιατρικές εργαστηριακές εξετάσεις
Βιοχημεία
Νεογνολογία
Μαραθιάς Φωκίδας

Ο Μαραθιάς είναι ψαροχώρι, στα δυτικά παράλια του Κορινθιακού κόλπου στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδας σε υψόμετρο 10 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός ανέρχεται στους 512 μόνιμους κατοίκους και αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μαραθιά της Δημοτικής Ενότητας Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδος. Μέχρι το 2010, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, υπαγόταν στο Δήμο Ευπαλίου.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Ο Μαραθιάς βρίσκεται 18 χλμ. Α από τη Ναύπακτο, επί του οδικού άξονα Αντιρρίου - Ιτέας και 81 χλμ. Δ των Δελφών. Το χωριό είναι χτισμένο πάνω στο δέλτα που σχημάτισαν εδώ και χρόνια τα δύο ρέματα που βρίσκονται στις άκρες του χωριού κάτω από την κορυφή Σπουλιθαρά. Στη μικρή σε έκταση πεδιάδα του (1.000 περίπου στρέμματα) απλώνεται γύρω από το χωριό καλλιεργούνται ελιές, λεμονιές, πορτοκαλιές, βερυκοκιές, μπανανιές και πολλά άλλα οπωροφόρα δένδρα. 

Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος με την εκκλησία του να βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Στο δυτικό άκρο του χωριού βρίσκεται το εξωκλήσι της Παναγίας, δίπλα στη θάλασσα και κάτω από τον ίσκιο πλατανιών. Γιορτάζει στις 23 Αυγούστου και συγκεντρώνει πλήθος προσκυνητών.

Ο Μαραθιάς αποτελεί τόπο παραθερισμού. Διαθέτει αρκετές μικρές σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες και ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες, ουζερί και καφέ.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Φωκίδας
Δήμος Δωρίδος
Παραλίες της Φωκίδας
Πύργος Φωκίδας

Ο Πύργος είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 510 μέτρα με 23 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Πύργου της Δημοτικής Ενότητας Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδος.

Γεωγραφία 
Ο Πύργος απέχει 19 χλμ. από το Ευπάλιο, 70 χλμ. από το Λιδωρίκι και 85 χλμ. από την Άμφισσα. Βρίσκεται ανατολικά του Ευπαλίου και βόρεια του Μαραθιά.

Ιστορία 
Το παλιό όνομα του Πύργου ήταν Καρούτια και αρχικά ο οικισμός βρισκόταν στη θέση «Παλιοχώρι». Εξαιτίας της καταστροφής του από τους Τούρκους οι κάτοικοι μετακινήθηκαν και ίδρυσαν τα Καρούτια, στις πλαγιές της οροσειράς Τρίκορφο και την Σεργούλα. Η μετονομασία του έγινε το 1959 με το ΦΕΚ 5/1959. Η ονομασία του οφείλεται σε αρχαίο πέτρινο πύργο πάνω από το χωριό. Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 δεν πάτησε Τούρκος στο χωριό. Ο Ομέρ Βρυώνης έφτασε ως την τοποθεσία «Λάκκος», αλλά εκεί τον σταμάτησαν οι ντόπιοι αγωνιστές. Μέχρι τη δεκαετία του 1970 έσφυζε από ζωή και αρκετοί τότε κάτοικοί του ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Τις δεκαετίες, όμως, του '60 και του '70 έγινε μεγάλη μετακίνηση πληθυσμού και σταδιακά σχεδόν όλοι οι κάτοικοι του χωριού εγκαταστάθηκαν στο γειτονικό παραλιακό χωριό Μαραθιά, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Παρά την ερήμωσή του, στα τέλη της δεκαετίας του '90 ηλεκτροδοτήθηκε και απέκτησε ένα υποτυπώδες δίκτυο ύδρευσης.

Αξιοθέατα 
Πολιούχος είναι ο Άγιος Δημήτριος και ο ναός του δεσπόζει στο κέντρο του χωριού. Υπάρχει, ακόμη, ο ναός του Αγίου Ευθυμίου και το εξωκλήσι της Ανάληψης, όπου προϋπήρχε παλαιό μοναστήρι, το οποίο εορτάζει κάθε χρόνο της Αναλήψεως. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει πηγή κάτω από τεράστιο αιωνόβιο πλάτανο. Διαθέτει πηγές με άφθονο κρύο νερό. Το δημοτικό σχολείο, ένα πέτρινο καλαίσθητο κτίριο, έχει κατασκευαστεί από τους ίδιους τους κατοίκους του χωριού και έχει μετατραπεί σε ξενώνα. Τα σπίτια στον Πύργο είναι πετρόχτιστα και κατασκευασμένα ακολουθώντας τις παραδοσιακές τεχνικές.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Φωκίδας
Δήμος Δωρίδος
Τρίκορφο Φωκίδας

Το χωριό Τρίκορφο βρίσκεται στον Δήμο Δωρίδος του Νομού Φωκίδος και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 410 κατοίκους. Αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Τρικόρφου που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ευπαλίου.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Τρίκορφο βρίσκεται σε υψόμετρο 480 μέτρων και στις πλαγιές του όρους Τρίκορφο, στο κέντρο μιας σειράς τριών λόφων, απ΄ όπου πήρε και το νεότερο όνομα (Τρίκορφον = Τρεις κορφές). Το χωριό είναι ΒΔ του Ευπαλίου, σε απόσταση 9,5 χλμ. και ΒΑ της Ναυπάκτου (12,5 χλμ.). Το παλαιό όνομά του, μέχρι το1930, ήταν Βλαχοκάτουνο, σύνθετη λέξη από «βλάχος» και «κάτουνο» που σημαίνει καταυλισμός βλάχων ή ποιμένων. Αναφέρεται ότι στα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας αριθμούσε πληθυσμό με 15 οικογένειες. Σήμερα οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία. Γιορτάζει στις 6 Αυγούστου, εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, σε εξωκλήσι της Μεταμορφώσεως.

Αξιοθέατα - Μοναστήρια 
Στη θέση «Παλιόκαστρο» ή αλλιώς «Σιδεράλωνο» και 3 χλμ ΝΔ του χωριού έχουν βρεθεί λείψανα αρχαίου κάστρου, που σύμφωνα με ορισμένους μπορεί να ταυτίζεται Λοκρικό Ευπάλιο. Ένα δεύτερο αξιοθέατο είναι το «Κεφαλογιόφυρο» σε απόσταση 5 χλμ. ΒΔ του χωριού. Είναι γεφύρι κτισμένο γύρω στο 1300 που συνδέει τη Δωρίδα με τη Ναυπακτία και πρόκειται για σημαντικό αρχιτεκτονικό μνημείο της Τουρκοκρατίας. Βόρεια του χωριού υπάρχει η πηγή «Αγιονέρι» με ιαματικό νερό.  

Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν δύο σύγχρονα μοναστήρια. Η γυναικεία Μονή του Αγίου Νεκταρίου, που ιδρύθηκε το 1990 και βρίσκεται σε ελαιόφυτη πλαγιά του δρόμου, 5 χλμ. πριν την είσοδο του χωριού. Το δεύτερο είναι η ανδρική Μονή Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ του Σαρώφ, που ιδρύθηκε το 1991 και βρίσκεται περίπου 500 μέτρα ΒΑ κοντά στην Αγία Σωτήρα. Το χωριό έγινε πιο γνωστό από τους «παπαροκάδες», ένα μουσικό συγκρότημα αποτελούμενο από τους μοναχούς της μονής των Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ Σαρώφ. Στη μονή υπάρχει καμπαναριό με 400 σήμαντρα και 62 καμπάνες. Κτήτωρ και ηγούμενος της Μονής είναι ο γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Φωκίδας
Δήμος Δωρίδος
Θεοδόσιος Β΄ της Μπραγκάνσα

Ο Θεοδόσιος Β΄, πορτογαλ. Teodósio II (28 Απριλίου 1568 - 29 Νοεμβρίου 1630) από τον Οίκο των Αβίς-Μπραγκάνσα ήταν 7ος δούκας της Μπραγκάνσα, 6ος μαρκήσιος της Βίλα Βισόσα, 8ος κόμης τού Αρραϊόλος & Νέιβα, 11ος τού Οουρέμ, 14ος τού Μπαρσέλος (1583-1630). Είναι γνωστός για την υπακοή του στον βασιλιά Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας.

Βιογραφία 
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ιωάννη Α΄ 6ου δούκα της Μπραγκάνσα και της Αικατερίνης των Αβίς, κόρης τού Εδουάρδου 4ου δούκα τού Γκουιμαράες. Οι γονείς του ήταν εξαδέλφια.

Όταν ήταν ακόμη μικρό παιδί, κλήθηκε στην Αυλή τού Σεβαστιανού Α΄ της Πορτογαλίας, ο οποίος σκέφτηκε να τον πάρει μαζί του το 1578 σε εκστρατεία του κατά τού βασιλιά τού Μαρόκου. Η εκστρατεία ήταν καταδικασμένη: οι Πορτογάλοι ηττήθηκαν στη μάχη τού Αλκάσερ Κουιμπίρ. Ο μικρός έμεινε δίπλα στο βασιλιά, μέχρι που έγινε η θέση του εξαιρετικά επικίνδυνη και ο Σεβαστιανός παρήγγειλε στους υπηρέτες του να πάρουν το παιδί μακριά, σε ασφαλή θέση. 

Ο μικρός Θεοδόσιος Β΄ δυσαρεστήθηκε από την απόφαση του βασιλιά, πήρε το άλογο και έτρεξε στην πρώτη γραμμή της μάχης, ακολουθούμενος από τρομοκρατημένους υπηρέτες. Το παιδί, όπως πολλοί άλλοι, τραυματίστηκε και συνελήφθη αιχμάλωτο στην Αυλή του βασιλιά του Μαρόκου, ενώ ο βασιλιάς Σεβαστιανός είχε ήδη πέσει στο πεδίο της μάχης. Οι λυπημένοι, ανήσυχοι γονείς του πρόσφεραν μία περιουσία για την απελευθέρωση του γιου τους, ενώ ζήτησαν από τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας να γράψει στον βασιλιά του Μαρόκου να τού χαρίσει τη ζωή. Τελικά, ο βασιλιάς του Μαρόκου, έκπληκτος από τη θαρραλέα πράξη τού παιδιού, τον απελευθέρωσε σε ένα χρόνο χωρίς λύτρα, παραδίνοντάς τον στην Ισπανία.

Η κατάσταση στην Πορτογαλία δεν ήταν ήσυχη: διάδοχος του 24χρονου Σεβαστιανού που σκοτώθηκε στη μάχ, ήταν ο μεγάλος θείος του καρδινάλιος Ερρίκος, γηραιός και άτεκνος. Έτσι άρχισε η διαμάχη για τη διαδοχή· ο Ερρίκος είχε τρία ανίψια: την Αικατερίνη (μητέρα τού Θεοδοσίου Β΄), τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας και τον νόθο Αντώνιο. Το 1580 απεβίωσε ο Ερρίκος και η φιλόδοξη Αικατερίνη διεκδίκησε τον θρόνο, κάτι που έκανε και ο Φίλιππος Β΄. Ο τελευταίος χρησιμοποιούσε κάθε δικαιολογία και κατακρατούσε τον Θεοδόσιο Β΄, έως τη στιγμή που εξασφάλισε το στέμμα στα χέρια του ως Φίλιππος Α΄ της Πορτογαλίας.

Ο Θεοδόσιος Β΄ τελικά διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν δούκας της Μπραγκάνσα το 1583 και έγινε πιστός υπηρέτης του Ισπανού βασιλιά, τον οποίο πάντοτε υπερασπίστηκε, γι' αυτό και εκείνος τον αντάμειψε με γη και τίτλους.

Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Άννα ντε Βελάσκο υ Χιρόν, Ισπανίδα ευγενή, κόρη τού Ιωάννη-Φερδινάνδου ντεε Βελάσκο 5ου δούκα τού Φρίας, απέκτησε τέκνα:
 Ιωάννης Δ΄ 1604-1656, βασιλιάς της Πορτογαλίας και, ως Ιωάννης Β΄, δούκας της Μπραγκάνσα.
 Εδουάρδος 1650-1649, κύριος της Βίλα ντο Κόνντε.
 Αλέξανδρος 1607-1637, απεβ. 30 ετών.
 Αικατερίνη 1606-1610, απεβ. 4 ετών.

Πρόγονοι

Πηγές
 "Nobreza de Portugal e Brazil", Vol. II, page 448. Published by Zairol Lda., Lisbon, 1989.
 Genealogy of Teodósio II, 7th Duke of Braganza

Μονάρχες της Πορτογαλίας
Οίκος της Μπραγκάνσα
Δούκες της Μπραγκάνσα
Λουδοβίκος Φίλιππος Α΄ της Ορλεάνης

Ο Λουδοβίκος-Φίλιππος Α΄ (Louis-Philippe d'Orléans, 12 Μαΐου 1725 - 18 Νοεμβρίου 1785) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν Γάλλος πρίγκιπας, 3ος εξάδελφος του Λουδοβίκου ΙΕ΄ των Βουρβόνων βασιλιά της Γαλλίας. Έγινε δούκας της Ορλεάνης (1752-1785).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Λουδοβίκου, δούκα της Ορλεάνης, που πήρε μετά το θάνατο του πατέρα του (1752) τον τίτλο του δούκα της Σαρτρ. Μητέρα του ήταν η Αυγούστα, κόρη του Λουδοβίκου-Γουλιέλμου μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν.

Γεννήθηκε στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Υπηρετώντας το γαλλικό στρατό στον πόλεμο της Αυστριακής διαδοχής, διακρίθηκε σε μια 
σειρά εκστρατειών (1742, 1743, 1744) και στη μάχη του Φοντενόι (1745). Μετά το θάνατο της πρώτης συζύγου του, Λουίζας-Ερριέτας των Βουρβόνων-Κονντέ (1726 - 1759), παντρεύτηκε μυστικά την Καρλόττα Ιωάννα, μαρκησία του Μοντεσόν, μια έξυπνη γυναίκα, στην οποία έδωσε ως γαμήλιο δώρο το ανάκτορο Σεντ-Ασίς.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1743 τη Λουίζα-Ερριέττα των Βουρβόνων-Κονντέ, κόρη του Λουδοβίκου-Αρμάνδου Β΄ πρίγκιπα του Κοντί και παιδιά του ήταν:
 Λουδοβίκος-Φίλιππος Β΄ 1747-1793, δούκας της Ορλεάνης.
 Λουδοβίκος Φίλιππος της Γαλλίας.
 Μπατίλντ 1750-1822, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Ερρίκο Β΄ των Βουρβόνων πρίγκιπα του Κονντέ.

Το 1759 απεβίωσε η Λουίζα-Ερριέττα και ο Λουδοβίκος-Φίλιππος Α΄ έκανε 2ο γάμο μυστικά το 1773 με την Μαντάμ ντε Μοντεσόν (Καρλόττα-Ιωάννα Μπερώ ντε Λα Αι ντε Ριου). Ο γάμος ήταν μοργανατικός.

Οίκος της Ορλεάνης
Δούκες του Μονπανσιέ
Δούκες της Σαρτρ
Δούκες του Βαλουά
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Μοργανατικοί γάμοι
Λουδοβίκος της Ορλεάνης

Ο Λουδοβίκος (Louis d'Orléans, Βερσαλλίες 4 Αυγούστου 1703 – Παρίσι 4 Φεβρουαρίου 1752) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν δούκας της Ορλεάνης (1723-1762).

Βιογραφία
Ήταν ο μοναδικός γιος και διάδοχος του δούκα της Ορλεάνης Φιλίππου Β΄, αντιβασιλέα της Γαλλίας, και της Φραγκίσκης-Μαρίας των Βουρβόνων, νόθης κόρης του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας.

Υπήρξε ευσεβής, χαριτωμένος και καλλιεργημένος πρίγκιπας, που αρνήθηκε να αναμιχθεί στην πολιτική, λόγω της εχθρότητας του καρδιναλίου Ντιμπουά.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του στις 2 Δεκεμβρίου του 1723 ο είκοσι ετών Λουδοβίκος ανέλαβε κληρονομικά τον τίτλο του Δούκα της Ορλεάνης και έγινε ο επικεφαλής του Οίκου της Ορλεάνης. Επίσης, έγινε ο επόμενος στη σειρά για τον θρόνο της Γαλλίας μέχρι τη γέννηση του πρωτότοκου γιου του Λουδοβίκου ΙΕ΄ το 1729.

Το 1730, ο καρδινάλιος Φλερί του αφαίρεσε την θέση του αρχιστράτηγου του πεζικού που κατείχε για εννέα χρόνια. Θλιμμένος από την εξέλιξη των πραγμάτων, επέστρεψε στην ιδιωτική ζωή, κλείστηκε σε μοναστήρι και ασχολήθηκε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του με τη μετάφραση των ψαλμών και των επιστολών του αποστόλου Παύλου.

Πέθανε στο Παρίσι στις 4 Φεβρουαρίου του 1752.

Οικογένεια 
Στις 18 Ιουνίου του 1724 στη Γερμανία, νυμφεύτηκε τη Γερμανίδα πριγκίπισσα Αυγούστα-Ιωάννα του Μπάντεν-Μπάντεν (1704 – 1726) και ο γάμος τους επαναλήφθηκε στις 13 Ιουλίου στη Γαλλία. Στη γαλλική αυλή η νέα δούκισσα της Ορλεάνης έγινε γνωστή ως Ιωάννα του Μπάντεν-Μπάντεν. Μαζί της απέκτησε μόνο έναν γιο που επιβίωσε, καθώς η σύζυγός του πέθανε τρεις ημέρες μετά τη γέννηση της κόρης τους που επίσης απεβίωσε νωρίς:
 Λουδοβίκος-Φίλιππος Α΄ 1725–1785, δούκας της Ορλεάνης.
 Λουίζα-Μαρία 1726–1728 απεβ. 2 ετών.

Οίκος της Ορλεάνης
Δούκες της Ορλεάνης
Δούκες του Μονπανσιέ
Δούκες της Σαρτρ
Δούκες του Βαλουά
Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Λουίζα Μαρία Αδελαΐδα των Βουρβόνων

Η Λουίζα Μαρία Αδελαΐδα (13 Μαρτίου 1753 - 23 Ιουνίου 1821) από τον Οίκο των Βουρβόνων, ήταν κόρη του Δούκα του Πεντιέβρ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ορλεάνης.

Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Λουδοβίκου Ιωάννη Μαρία των Βουρβόνων, Δούκα του Παντιέβρ, του πλουσιότερου ευγενούς της Γαλλίας την εποχή του, γιου του Λουδοβίκου Αλεξάνδρου της Τουλούζης (νόθου γιου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας). Μητέρα της ήταν η Μαρία Θηρεσία Φιλικητάτη των Έστε, κόρη του Φραγκίσκου Γ΄ της Μόντενα & Ρέτζο.

Έπειτα από το τέλος του αδελφού της Λουδοβίκου Αλεξάνδρου, Πρίγκιπα του Λαμπάλ, έγινε η πλουσιότερη κληρονόμος στη Γαλλία πριν τη Γαλλική Επανάσταση. Μετά τον αποκεφαλισμό του συζύγου της (1793) δραπέτευσε με τα παιδιά της στην εξορία, όπου έζησε ως το 1815, διάστημα που πέθαναν οι δύο μικρότεροι γιοί της 29 και 32 ετών.

Οικογένεια
Στις 5 Απριλίου 1769 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Φίλιππο Β΄  της Ορλεάνης, τον βασιλοκτόνο Φίλιππο Ισότητα, και είχε τέκνα:
 θνησιγενής κόρη 1771.
 Λουδοβίκος Φίλιππος 1773-1850, Βασιλιάς της Γαλλίας και πιο πριν δούκας της Ορλεάνης. Απέκτησε 9 τέκνα.
 Αντώνιος Φίλιππος 1775-1807, Δούκας του Μονπανσιέ, άγαμος.
 Φραγκίσκη 1777-1782.
 Αδελαΐδα 1777-1847, δίδυμη της Φραγκίσκης.
 Λουδοβίκος Κάρολος 1779-1808, Κόμης του Μπωζολαί.

Πινακοθήκη

Αναφορές

Οίκος των Βουρβόνων
Οίκος της Ορλεάνης
Γαλλική Επανάσταση
Δούκες του Ωμάλ
Δούκισσες του Μονπανσιέ
Δούκισσες του Νεμούρ
Δούκισσες της Ορλεάνης
Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Γαλλίδες δούκισσες
Λουίζα Ερριέττα των Βουρβόνων

Η Λουίζα-Ερριέττα (Louise-Henriette de Bourbon, 20 Ιουνίου 1726 - 9 Φεβρουαρίου 1759) ή δεσποινίς του Κοντί, από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ, ήταν κόρη του πρίγκιπα του Κοντί και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ορλεάνης (1752-1759) και δούκισσα του Σαρτρ (1743-1752).

Ήταν κόρη του Λουδοβίκου-Αρμάνδου Β΄ πρίγκιπα του Κοντί και της Λουίζας-Ελισάβετ των Βουρβόνων, κόρης του Λουδοβίκου Γ¨ πρίγκιπα του Κονντέ. Ο ευσεβέστατος πεθερός της -πριν κλειστεί στο μοναστήρι- είχε ένα σωρό δυσκολίες στο πρόβλημά τού να βρει μία κατάλληλη νύφη για τον γιο του. Επέλεξε την Λουίζα-Ερριέττα, αν και δεν ανήκε σε υψηλή οικογένεια, λόγω του ότι πίστευε ότι είναι πιστή χριστιανή. Σύντομα όμως αυτή παρεκτράπη και έπεσε σε ασταμάτητα σκάνδαλα.

Η Λουίζα-Ερριέττα πέθανε πρόωρα, κάτι που ανάγκασε τον σύζυγό της να καταφύγει σε δεύτερο γάμο.

Οικογένεια 
Παντρεύτηκε το 1743 τον Λουδοβίκο-Φίλιππο Α΄ των Βουρβόνων δούκα της Ορλεάνης, παιδιά της ήταν:
 Λουδοβίκος-Φίλιππος Β΄ 1747-1793, δούκας της Ορλεάνης.
 Μπατίλντ 1750-1822, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Ερρίκο Β΄ πρίγκιπα του Κονντέ.

Αναφορές

Οίκος των Βουρβόνων
Οίκος της Ορλεάνης
Δούκισσες του Μονπανσιέ
Δούκισσες του Νεμούρ
Δούκισσες της Ορλεάνης
Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Γαλλίδες δούκισσες
Αρχή του Πασκάλ

Η Αρχή του Πασκάλ είναι ένας από τους βασικούς νόμους της Υδροστατικής. Η Αρχή αυτή που προσδιορίσθηκε από τον Γάλλο φυσικό και μαθηματικό Μπλεζ Πασκάλ (1623-1662), προς τιμή του οποίου και φέρει το όνομά της, καθορίζει ότι η οποιαδήποτε πίεση που τυχόν μπορεί ν΄ ασκηθεί στην επιφάνεια ενός υγρού μεταδίδεται ομοιόμορφα εντός αυτού, προς όλες τις διευθύνσεις και σε όλο το βάθος του. 

Αν δηλαδή, σ΄ ένα ανοικτό δοχείο πλήρες υγρού εφαρμόσουμε σε όλη την ελεύθερη επιφάνειά του, π.χ. μ΄ ένα έμβολο, οποιαδήποτε πίεση τότε θα διαπιστώσουμε ότι οι δυνάμεις που θ΄ ασκεί το υγρό σε όποιοδήποτε σημείο των εσωτερικών τοιχωμάτων ή του πυθμένα του δοχείου, ανεξάρτητα της βαρύτητας, θα παρουσιάζουν παντού την ίδια τιμή. Προφανές λοιπόν είναι ότι η πίεση αυτή, που προέρχεται από εξωτερικές δυνάμεις π.χ. ατμοσφαιρική πίεση ή, πίεση από πεπιεσμένο αέρα ή, πίεση που ασκεί ένα έμβολο στην επιφάνεια ενός υγρού, είναι τελείως ανεξάρτητη των δυνάμεων της γήινης βαρύτητας. Αυτό σε αντιδιαστολή με την υδροστατική πίεση που εξαρτάται από την βαρύτητα.

Εφαρμογές της Αρχής του Πασκάλ αποτελούν η πλήρωση με αέρα ενός τροχού ή μπαλονιού, το υδραυλικό πιεστήριο, οι υδραυλικοί γερανοί, τα υδραυλικά φρένα και πλείστα άλλα.

 Η Αρχή του Πασκάλ αφορά όλα τα ρευστά.

Δείτε επίσης 
 Αρχή του Αρχιμήδη
 Θεμελιώδης εξίσωση υδροστατικής
 Στατικό ύψος ή Θλιπτικό ύψος
 Συγκοινωνούντα δοχεία
 Αεροσυμπιεστής ή Κομπρεσέρ

Υδροστατική
Αρχή Πασκαλ
Σημαία της Ταϊλάνδης

Η σημαία της Ταϊλάνδης δείχνει πέντε οριζόντιες λωρίδες, χρώματος ερυθρού, λευκού, μπλε, άσπρου και κόκκινου. Η μεσαία μπλε λωρίδα είναι διπλάσια στο πλάτος από τις άλλες τέσσερις. Τα τρία χρώματα -κόκκινο, λευκό, μπλε- σημαίνουν κράτος-θρησκεία-βασιλιάς, ένα ανεπίσημο εθνικό ρητό στην ασιατική χώρα. Η σημαία καθιερώθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1917. Η τοπική ονομασία για τη σημαία είναι Τονγκ Τραϊρόνγκ, που σημαίνει απλώς τρίχρωμη σημαία.

Ιστορικά
Η πρώτη σημαία που χρησιμοποιήθηκε από το Σιαμ ήταν πιθανά μια απλή κόκκινη. Την χρησιμοποίησε πρώτος ο Βασιλιάς του Σιαμ Ναράι (1656-1688). Οι ναυτικές σημαίες είχαν διαφορετικά σύμβολα, όπως τον ελέφαντα.

Επίσημα, η πρώτη σημαία δημιουργήθηκε από το Βασιλέα Ράμα Δ΄ το 1855 και έδειχνε έναν διπλό ελέφαντα σε κόκκινο φόντο (βασιλικό σύμβολο). Αυτό επιβλήθηκε επειδή η απλή σημαία δεν ήταν επαρκής για τις διεθνείς σχέσεις.

Το 1916 η σημαία έλαβε τη σημερινή μορφή, με τη διαφορά όμως ότι το μεσαίο χρώμα ήταν κι αυτό κόκκινο, όπως η εξωτερική λωρίδα. Η παράδοση λέει ότι την εποχή των πλημμυρών, ο Βασιλιάς Ράμα ΣΤ΄ είδε τη σημαία να κρέμεται ανάποδα και για να μην επαναλαμβανόταν αυτό, δημιούργησε μια νέα, συμμετρικότερη σημαία. Το 1917 το μεσαίο χρώμα άλλαξε σε μπλε, που είναι το χρώμα της Παρασκευής, ημέρας κατά την οποία γεννήθηκε ο Βασιλιάς Βατζιραβούντ. Σύμφωνα με άλλες πηγές, το γαλάζιο χρώμα επιλέχθηκε για να δείξει αλληλεγγύη προς τους Συμμάχους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τα ίδια χρώματα.

Η σημαία μοιάζει με αυτήν της Κόστα Ρίκας, η οποία καθιερώθηκε 11 χρόνια νωρίτερα. Η κυριότερη διαφορά είναι ότι τα μπλε και κόκκινα χρώματα είναι αντεστραμμένα.

Η σημαία ανά το χρόνο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 σημαία της Ταϊλάνδης

Ταϊλάνδη
Εθνικά σύμβολα της Ταϊλάνδης
Εθνόσημο των Φιλιππίνων

Το εθνόσημο των Φιλιππίνων δείχνει έναν ήλιο με οκτώ ακτίνες, εκ των οποίων η καθεμιά εκπροσωπεί μία από τις οκτώ επαρχίες της χώρας. Πρόκειται για τις: Καβίτε, Λαγκούνα, Μανίλα, Μπατάνγκας, Μπουλακάν, Νουέβα Εσίχα, Παμπάνγκα και Ταρλάκ. Σε αυτές κηρύχθηκε ο στρατιωτικός νόμος όταν ήταν Γενικός Διοικητής ο Ραμόν Μπλάνκο στη διάρκεια της Επανάστασης των Φιλιππίνων.

Συμβολισμός 
Τα τρία πεντάκτινα αστέρια συμβολίζουν τις τρεις κύριες γεωγραφικές περιοχές της Λουζόν, Βισάγιας και Μιντανάο. Στο γαλάζιο φόντο στα αριστερά βρίσκεται ο Αετός των ΗΠΑ και στο κόκκινο φόντο στα δεξιά το αδέσποτο Λιοντάρι της Ισπανίας, τα οποία αποτελούν σύμβολα της αποικιοκρατικής εποχής. Το σχέδιο προσιδιάζει σε αυτό που καθιερώθηκε από την Κοινοπολιτεία των Φιλιππίνων το 1940.

Μεταβολές 
Τα λόγια στην περγαμηνή έχον υποστεί πολλές αλλαγές. Την περίοδο από το 1946 μέχρι το 1972, όταν ο Πρόεδρος Φερντινάντ Μάρκος κήρυξε το στρατιωτικό νόμο, η περγαμηνή περιείχε τις λέξεις «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΙΠΠΙΝΩΝ». Από το 1979 μέχρι την ανατροπή του Μάρκος, το 1986, υπήρχε η πρόταση "ISANG BANSA ISANG DIWA" («Ένα Έθνος, ένα Πνεύμα»). Έπειτα από την πτώση του καθεστώτος του Μάρκος, η περγαμηνή γράφει το "REPUBLIKA NG PILIPINAS", που υπάρχει και σήμερα. Το 1998, με ειδικό νόμο αφαιρέθηκαν το λιοντάρι και ο αετός από το θυρεό. Ωστόσο, αυτό το τροποποιημένο εθνόσημο δεν είναι σε ευρεία χρήση (χρησιμοποιείται π.χ. στα κυβερνητικά οχήματα), επιφέροντας την πιθανή επικύρωση του νόμου με μελλοντικό δημοψήφισμα, βάσει του Συντάγματος.

Πινακοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τα εθνόσημα υπό αμερικανική διοίκηση
  Εθνόσημο υπό αμερικανική διοίκηση(καθιερώθηκε το 1905)
 </ref>

Φιλιππινες
Εθνικά σύμβολα των Φιλιππίνων
Σημαία των Φιλιππίνων

Η σημαία των Φιλιππίνων καθιερώθηκε στις 12 Ιουνίου 1898. Αποτελείται από οριζόντια διχρωμία (μπλε, κόκκινο), με ένα λευκό ισόπλευρο τρίγωνο στον ιστό που περιέχει τρία χρυσά αστέρια με πέντε ακτίνες στις κορυφές του και έναν χρυσό ήλιο στο κέντρο του με 8 ακτίνες.

Η σημαία έχει το μοναδικό χαρακτηριστικό που την κάνει ξεχωριστή ότι μπορεί να φανερώσει κατάσταση πολέμου. Όταν υψώνεται με το μπλε φόντο στην κορυφή, σημαίνει ειρηνική περίοδο. Όταν όμως υψώνεται με το κόκκινο φόντο ψηλά, τότε σημαίνει περίοδο πολέμου.

Την ιδέα για τη σημαία είχε πρώτος ο Εμίλιο Αγκουινάλδο. Η πρώτη σημαία υφάνθηκε στο Χονγκ Κονγκ από τη Μαρτσέλα ντε Αγκονκίγιο, την κόρη της Λορέντσα και την Ντόπα Ντελφίνα Ερμπόζα ντε Νατιβιδάδ, ανεψιά του εθνικού ήρωα της χώρας, Χοσέ Ρισάλ.

Συμβολισμός 

Σύμφωνα με επίσημες πηγές, το λευκό τρίγωνο δηλώνει ισότητα και αδερφοσύνη, το γαλάζιο φόντο την ειρήνη, αλήθεια και δικαιοσύνη, ενώ το κόκκινο φόντο συμβολίζει τον πατριωτισμό και την ανδρεία. Οι οκτώ κύριες ακτίνες του ηλίου αποτελούν σύμβολο των 8 επαρχιών της χώρας, οι οποίες επιζήτησαν την ανεξαρτησία τους από την Ισπανία και τέθηκαν υπό στρατιωτικό νόμο από τους Ισπανούς στην αρχή της Επανάστασης των Φιλιππίνων, το 1896. Πρόκειται για τις: Καβίτε, Λαγκούνα, Μανίλα, Μπατάνγκας, Μπουλακάν, Νουέβα Εσίχα, Παμπάνγκα και Ταρλάκ. Τα τρία πεντάκτινα αστέρια συμβολίζουν τις τρεις κύριες γεωγραφικές περιοχές της Λουζόν, Βισάγιας και Μιντανάο.

Ωστόσο, η επεξήγηση των συμβόλων που δόθηκε κατά την επίσημη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, το 1898, διαφέρει από την επίσημη εξήγηση. Αναφέρει ότι το λευκό τρίγωνο σηματοδοτεί το έμβλημα του Κατιπουνάν, της μυστικής εταιρείας που έκανε αγώνα ενάντια στην ισπανική κυριαρχία. Αναφέρει ότι τα χρώματα της σημαίας φέρουν στη μνήμη τα χρώματα από τη σημαία των ΗΠΑ, ως εκδήλωση ευγνωμοσύνης για την προστασία που προσέφεραν οι Αμερικανοί στη χώρα στη διάρκεια της Επανάστασης στις Φιλιππίνες.

Για τα αστέρια, λέει ότι ένα από αυτά συμβολίζει το νησί Πανάι και όχι όλο το Βισάγιας.

Ιστορία

Ιστορικές σημαίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος της Δημοκρατίας των Φιλιππίνων

Φιλιππίνες
Εθνικά σύμβολα των Φιλιππίνων
Ασάφα Πάουελ

Ο Ασάφα Πάουελ (Asafa Powell, γεννήθηκε 23 Νοεμβρίου 1982) είναι Τζαμαϊκανός πρώην αθλητής του στίβου, κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στα 100 μέτρα από το 2005 ως το 2008. Με καλύτερη ατομική επίδοση 9,72 δευτερόλεπτα είναι ο 4ος γρηγορότερος αθλητής όλων των εποχών.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου του 1982. Ήταν 5ος στον τελικό των 100 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα το 2004, με χρόνο 9,94 δευτερόλεπτα αν και βάση των προηγούμενων επιδόσεων που είχε σημειώσει ήταν από τα φαβορί για το χρυσό μετάλλιο.

Παγκόσμιος ρέκορντμαν 2005-08 
Στην Αθήνα, στις 14 Ιουνίου 2005 κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ, με 9,77 δευτερόλεπτα (προηγούμενο ρεκόρ 9,78 , από τον Αμερικανό Τιμ Μοντγκόμερι, το 2002). 
Ο Πάουελ ισοφάρισε για μία ακόμη φορά το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100μ., στη διάρκεια του μίτινγκ στίβου της σειράς Γκόλντεν Λιγκ στη Ζυρίχη, στις 18 Αυγούστου του 2006. Ο Τζαμαϊκανός κέρδισε τον αγώνα με επίδοση 9,77 (άνεμος θετικός 1 μέτρο/δευτερόλεπτο), όσο δηλαδή είχε πετύχει στις 14 Ιουνίου 2005 στο μίτινγκ «Τσικλητήρεια» στην Αθήνα, αλλά και στις 11 Ιουνίου 2006 στο Γκέιτσχεντ. Ο Ασάφα Πάουελ ανακηρύχθηκε κορυφαίος αθλητής του 2006 στο Παγκόσμιο Αθλητικό Γκαλά της IAAF, που έγινε το Νοέμβριο του 2006 στο Μόντε Κάρλο.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2007 ήρθε 3ος στα 100 μέτρα με χρόνο 9,96 δευτερόλεπτα. Στις 9 Σεπτεμβρίου 2007, στα προκριματικά του Γκραν Πρι της IAAF στο Ριέτι της Ιταλίας, πέτυχε νέο παγκόσμιο ρεκόρ με 9,74 δευτερόλεπτα στα 100μ. Το ρεκόρ αυτό καταρρίφθηκε στο μίτινγκ της Νέας Υόρκης, με 9,72 από τον συμπατριώτη του Πάουελ, Γιουσέιν Μπολτ.

Ολυμπιακοί Αγώνες 2008 
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο, ο Πάουελ προκρίθηκε στον τελικό των 100μ. και αγωνίστηκε στις 16 Αυγούστου του 2008, σημειώνοντας χρόνο 9,95 και καταλαμβάνοντας την 5η θέση.

Μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου, έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2009 στο Βερολίνο, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στα 100 μ., πίσω από τους Γιουσέιν Μπολτ και Τάισον Γκέι, τερματίζοντας σε χρόνο 9,84. Η συμμετοχή του πάντως στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κρίθηκε την τελευταία στιγμή καθώς η Ομοσπονδία της χώρας του ζήτησε αρχικά από την IAAF να αποσύρει τό όνομα του από τις αρχικές λίστες συμμετοχής, καθώς αυτός και άλλοι 5 συμπατριώτες του δεν είχαν εμφανιστεί την προγραμματισμένη στιγμή στη Νυρεμβέργη και συνέχισαν τις προπονήσεις τους στην Ιταλία.
Ύστερα από εξηγήσεις, και έπειτα από πιέσεις της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας, η Ομοσπονδία της Τζαμάικα απέσυρε το αίτημά της.

Μετέπειτα πορεία  
Στις 30 Ιουνίου 2011 ο Πάουελ πέτυχε τον καλύτερο χρόνο στα 100 μ. για το 2011, με 9,78 στο Ντάιαμοντ Λιγκ της Λωζάνης. Στις 14 Ιουλίου 2013 ανακοινώθηκε ότι ο Πάουελ βρέθηκε θετικός στην απαγορευμένη ουσία οξιλοφρίνη. Είναι ο αθλητής που έχει τρέξει περισσότερες φορές κάτω από τα 10 δευτερόλεπτα, 97  συνολικά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ του αθλητή στον ιστότοπο της IAAF.

Δρομείς ταχύτητας
Τζαμαϊκανοί αθλητές του στίβου
Τζαμαϊκανοί Ολυμπιονίκες
Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Μπρους Γκόλντινγκ

Ο Μπρους Γκόλντινγκ (Orrett Bruce Golding, 5 Δεκεμβρίου 1947) είναι πολιτικός, που χρημάτισε Πρωθυπουργός της Τζαμάικα από τις 11 Σεπτεμβρίου 2007 ως τις 23 Οκτωβρίου 2011. Υπήρξε αρχηγός του Εργατικού Κόμματος της Τζαμάικα ως την παραίτησή του, το 2011. Είναι παντρεμένος με τη Λόρνα Γκόλντινγκ, με την οποία έχει τρία παιδιά.

Πολιτική καριέρα 
Υπήρξε ιδρυτής του Εθνικού Δημοκρατικού Κινήματος (NDM). Νωρίτερα ήταν επικεφαλής του Εργατικού Κόμματος της Τζαμάικα (JLP) και στη συνέχεια αποσχίστηκε από το κόμμα και ίδρυσε το νέο NDM το 1995. Το 2002 έγινε ξανά μέλος του JLP και το 2003 εξελέγη ξανά Πρόεδρος του κόμματος. Το 2005 έγινε Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως.

Έγινε Πρωθυπουργός έπειτα από την οριακή νίκη του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές, στις 3 Σεπτεμβρίου 2007. Ανέλαβε καθήκοντα ενώπιον του Γενικού Κυβερνήτη, στις 11 Σεπτεμβρίου του 2007. Την 1η Ιουνίου 2010 απορρίφθηκε πρόταση μομφής στη Βουλή εναντίον της κυβέρνησής του, με 30-28.

Παραίτηση
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2011 ο Γκόλντινγκ γνωστοποίησε ότι δεν θα ήταν ξανά υποψήφιος για το αξίωμα του αρχηγού του Εργατικού Κόμματος της Τζαμάικα στο συνέδριο του κόμματος και επίσης την πρόθεσή του να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία.

Η Κεντρική Επιτροπή του κόμματός του δεν έκανε αποδεκτή την παραίτηση του Γκόλντινγκ στις 25 Σεπτεμβρίου 2011. Ωστόσο, ο Γκόλντινγκ επέμεινε στην παραίτησή του και αντικαταστάθηκε στην ηγεσία του κόμματος και στην πρωθυπουργία από τον Άντριου Χόλνες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Κυβέρνηση της Τζαμάικας
 Γραφείο Πρωθυπουργού 

Πρωθυπουργοί της Τζαμάικα
Αμεντέο Αβογκάντρο

Ο Αμεντέο Αβογκάντρο (9 Αυγούστου 1776 – 9 Ιουλίου 1856) ήταν Ιταλός φυσικός και χημικός, στον οποίο οφείλεται η θεωρία από την οποία διαμορφώθηκε ο νόμος του Αβογκάντρο, σύμφωνα με τον οποίο: ίσοι όγκοι οποιονδήποτε αερίων ή ατμών, όταν βρίσκονται κάτω από την ίδια πίεση και θερμοκρασία, περιέχουν τον ίδιο αριθμό μορίων.

Καταγόταν από το Τορίνο. Μελέτησε κυρίως τη σύνθεση των μορίων της ύλης και τους βασικούς νόμους των αερίων, βοηθώντας έτσι και στη θεμελίωση της ατομικής επιστήμης.

Το αξίωμά του αξιοποιήθηκε από τον Αμπέρ, που με βάση το αξίωμα αυτό προσδιόρισε τα βάρη των μορίων. Από το αξίωμα του Αβογκάντρο η νεότερη Χημεία προχώρησε σε πολλές επαληθεύσεις του και διαπίστωσε ότι το μόριο του οξυγόνου π.χ. είναι 16 φορές βαρύτερο από το μόριο του υδρογόνου και ότι το μόριο του νερού είναι 9 φορές πιο βαρύ από το μόριο του υδρογόνου. Με το αξίωμα του Αβογκάντρο η επιστήμη εξήγησε τους νόμους των αερίων και βοήθησε τους ειδικούς να κατανοήσουν την ατομική θεωρία.

Αριθμός Αβογκάντρο λέγεται ο σταθερός αριθμός των μορίων που περιέχονται στο γραμμομόριο μιας χημικής ένωσης. Είναι ίσος με 6,02477x10^23 μόρια σ’ ένα γραμμομόριο (mοl) της ένωσης.

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Επιστήμη και Ζωή, τόμ. 1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ιταλοί φυσικοί
Ιταλοί χημικοί
Φυσικοί του 19ου αιώνα