joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μυγδονία (η Μακεδονική)

Η Μυγδονία ή Μυγδονίς ήταν περιοχή της Μακεδονίας, ανάμεσα στον Αξιό και στον Στρυμώνα  κατοικημένη παλαιότερα από τους Ήδωνες που μετά τη μακεδονική κατάκτηση από τον Αλέξανδρο Α΄ μετανάστευσαν πέρα του Στρυμονικού. Εκτεινόταν ανατολικά της Βοττιαίας και του Αξιού μέχρι του Εχέδωρου ποταμού (σημ. Γαλλικός) και της κοιλάδας του Ανθεμούντος (σημ. Καλαμαριά) οριζόμενη προς Ν. από τη Χαλκιδική χερσόνησο και προς Β. από τη Κρηστωνία και τη Βισαλτία. Ήταν εύφορη περιοχή, με κυριότερες πόλεις τη Θέρμη, την Απολλωνία, την Αρέθουσα και τη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με την παράδοση, οι κάτοικοί της ονομάζονταν Μύγδονες, από τον γενάρχη Μύγδονα, γιο του Άρη και της νύμφης Καλλιόπης. Απόγονοί τους εγκαταστάθηκαν αργότερα στη Μικρά Ασία, κοντά στο Βιθυνικό Όλυμπο, σε μια περιοχή που ονομάστηκε επίσης Μυγδονία.

Οι διακλαδώσεις του όρους της Κερκίνης και ο ποταμός Εχέδωρος (σημ. Γαλλικός) που διέρρεε τη χώρα καθιστούσαν αυτή εύφορη και πολυάνθρωπη. Αριθμούσε περί τις 14 πόλεις και χωριά μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν η Απολλωνία πλησίον της Βόλβης, η Αρέθουσα παρά τον Ρήχιο ποταμό, η  Θέρμη που αργότερα ονομάστηκε Θεσσαλονίκη και που εξ αυτής έλαβε το όνομα ο Θερμαϊκός, η Λήτη ή Λιτή, η Σίνδος, η  Χαλάστρα  κ.ά.

Η Μυγδονία αντιστοιχεί σήμερα στη βορειοδυτική περιοχή του Νομού Θεσσαλονίκης, με ένα μικρό τμήμα του νομού Χαλκιδικής και ένα άλλο μικρό τμήμα του νομού Κιλκίς, μέχρι τα σύννορα της Βόρειας Μακεδονίας.
Σήμερα στην περιοχή της Μυγδονίας υπάρχει μία διοικητική ενότητα του Δήμου Ωραιοκάστρου που περιλαμβάνει τρία δημοτικά διαμερίσματα τον Δρυμό, την  Λητή και το Μελισσοχώρι.

Παραπομπές

Πηγές
 Ηρόδοτος, Ζ΄123.3
 Στράβων, Γεωγραφικά α.136
 Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι/Λυκούργος 31.5 
 Στέφανος Βυζάντιος, Εθνικά 413.9

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Ancient coins
 Ιστορική μελέτη για τη Μυγδονία και τους Μύγδονες

 
Αρχαίες πόλεις της Μακεδονίας
Μύγδονες

Οι Μύγδονες ή Μυγδόνες ήταν αρχαίος λαός της Μακεδονίας, που κατοικούσε στην περιοχή της Μυγδονίας νοτιοδυτικα της Βισαλτίας που αντιστοιχεί σήμερα στο γεωγραφικό χώρο του νομού Θεσσαλονίκης, με ένα μικρό τμήμα του νομού Χαλκιδικής και ένα άλλο μικρό τμήμα του νομού Κιλκίς μέχρι τα σύνορα της ΠΓΔΜ. Κυρότερες πόλεις ήταν η Θέρμη, η Σκοτούσα, η Αρεθούσα, η Απολλωνία, η Λήτη η Χαλάστρη και η Σίνδος.

Γενάρχης των Μυγδόνων θεωρούνταν ο Μύγδων γιος του θεού Άρη και της νύμφης Καλλιόπης και αδελφός του Ηδωνού.

Η χώρα τους καταλήφθηκε από την πρώτη δυναστεία των Τημενιδών Βασιλέων της Μακεδονίας και αποτέλεσε επαρχία του Μακεδονικού βασιλείου.

Μύγδονες υπήρχαν επίσης στη Μικρά Ασία, στην ασιατική Μυγδονία, στη Βιθυνία, στη Πέργαμο, στη κοιλάδα του Έρμου, στη Μεσοποταμία και αλλού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρχαία Νομίσματα
Ιστορική μελέτη για τη Μυγδονία και τους Μύγδονες

Αρχαίοι λαοί της Μακεδονίας
Αρχαία Μυγδονία
Μυγδονία
Ηπιόνη

Στην ελληνική μυθολογία η Ηπιόνη ήταν συντρόφισσα ταυτόχρονα και σύζυγος του Ασκληπιού, του αρχαίου θεού της Ιατρικής. Επομένως ήταν η μητέρα των θυγατέρων του, οι οποίες είχαν τα ονόματα Ιασώ, Αίγλη, Πανάκεια, Υγιεία και Ακεσώ. Η Ηπιόνη ήταν δευτερεύουσα θεότητα παρά τον Ασκληπιό. Αναφέρεται ότι άγαλμα της Ηπιόνης υπήρχε στην Επίδαυρο, δίπλα στο άγαλμα του Ασκληπιού. Η Ηπιόνη θεωρείται από μερικούς ως κόρη του Μέροπα, σημαντικού μυθικού βασιλιά της νήσου Κω.

Ηπιον
Κρηστώνα

Η Κρηστώνα (αρχ. Κρηστών) ήταν αρχαιότατη Θρακική ή Πελασγική πόλη της Μακεδονίας κατά τον Ηρόδοτο (Α 57) πρωτεύουσα της Κρηστωνίας. Μάλλον πρέπει να εξαφανίστηκε πολύ νωρίς διότι δεν αναφέρεται από μεταγενέστερους ιστορικούς. Ο Μ. Δήμιτσας προσδιορίζει τη θέση της νότια της Ξυλουπόλεως επί του Σαρί-ντερε παραπόταμου του Λαχανά όπου σώζονται ερείπια αρχαίας πόλης.

Παραπομπές 

[1.57.1] Ποια γλώσσα μιλούσαν οι Πελασγοί δεν ξέρω να πω με βεβαιότητα. Αν όμως πρέπει να πω τη γνώμη μου βασισμένος στους Πελασγούς, που και τώρα ακόμη κατοικούν πάνω από τους Τυρρηνούς στην πόλη Κρηστώνα και που κάποτε ήταν γείτονες αυτών που τώρα ονομάζονται Δωριείς (αφού τότε οι Πελασγοί κατοικούσαν τη χώρα που τώρα τη λεν Θεσσαλιώτιδα)· 

Αρχαίες πόλεις της Μακεδονίας
Ιστορία του Κιλκίς
Αρχαία Κρηστωνία
Αντώνης Κατινάρης

Ο Αντώνης Κατινάρης (1931 - 28 Οκτωβρίου 1999) ήταν Έλληνας μουσικός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στα Χανιά Κρήτης 10 Αυγούστου το 1931, πρωτότοκος γιος σε μια οικογένεια προσφύγων από την Μικρά Ασία και από πολύ νεαρή ηλικία (σχεδόν έφηβος) έδειξε το ενδιαφέρον και το ταλέντο του στην μουσική. Στην ηλικία των 16 ετών ήταν ήδη επαγγελματίας, δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, παίζοντας μεταξύ άλλων στα πιο γνωστά μαγαζιά των Χανίων. 

Στην δεκαετία του '60 ανέβηκε στην Αθήνα όπου έκανε το μεγάλο του άλμα στην Ελληνική λαϊκή μουσική σκηνή ως συνθέτης. Θεωρείται σπουδαίος δεξιοτέχνης του τρίχορδου με τελείως προσωπικό χαρακτήρα παιξίματος, και καθαρός λαϊκός συνθέτης.

Αμέτρητες είναι και οι συμμετοχές του ως εκτελεστής σε κομμάτια επιφανών συνθετών όπως οι Βασίλης Τσιτσάνης, Απόστολος Καλδάρας, Πάνος Γαβαλάς κ.α.

Το τραγούδι του "Τι να σου κάνει μία καρδιά", σε στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου σηματοδότησε το ξεκίνημα μιας διαδρομής με πολλές επιτυχίες. Έφυγε απ' τη ζωή στις 28 Οκτωβρίου 1999 και κηδεύτηκε στην Νέα Μάκρη. Άγνωστοι είχαν σκανδαλίσει τον τάφο του χωρίς αιτία και το θέμα είχε γίνει γνωστό από την κόρη του στις εφημερίδες.

Την παράδοσή του συνεχίζει από τις επάλξεις του λαϊκού τραγουδιού η κόρη του Μαρία Κατινάρη.

Έλληνες μουσικοί
Πελαγονία

Η Πελαγονία είναι γεωγραφική και ιστορική περιοχή της Μακεδονίας στην νοτιοανατολική Ευρώπη.

Ιστορία 	
Στην αρχαιότητα οριζόταν περίπου από την Παιονία προς τα βόρεια και ανατολικά, τη Λυγκηστίδα και την Αλμωπία στα νότια και την Ιλλυρία προς τα δυτικά. Η αρχαία Πελαγονία βρίσκεται στις νοτιοδυτικές περιοχές της σύγχρονης Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας και της βορειοδυτικής Ελλάδας. Ήταν η χώρα του ελληνικού φύλου των Πελαγόνων οι οποίοι, πριν υποταχθούν στο Μακεδονικό Βασίλειο, τελούσαν υπό τη κυριαρχία των Λυγκηστών. Παλαιότερα οι Πελαγόνες κατείχαν και τις δύο όχθες της πεδιάδας του Αξιού, αλλά υπό τη πίεση των Παιόνων περιορίστηκαν στη δυτική όχθη και μάλιστα στο βόρειο τμήμα της πεδιάδας του Εριγώνος. Η περιοχή προσαρτήθηκε στο Μακεδονικό βασίλειο τον 4ου αιώνα π.Χ. και έγινε μία από τις επαρχίες του. Η μακεδονική επαρχία της Πελαγονίας εκτεινόταν βόρεια της Λυγκηστίδας, από τα όρη της δυτικής όχθης του Αξιού μέχρι του όρους Πετρίνο (ανατ. της Λυχνίτιδας λίμνης – φυσικό όριο μεταξύ Μακεδονίας και Ιλλυρίας). Βόρεια η Πελαγονία εκτεινόταν μέχρι το όρος Βάβουνα και την πόλη Στόβοι, στη συμβολή του Εριγώνος και του Αξιού. Εκτός των Στόβων, άλλες πόλεις της Πελαγονίας ήταν το Πισσαίον, οι Αλαλκομεναί, Στύβαρα, Βρυάνιον κ.ά. Στους μεσαιωνικούς χρόνους, όταν τα ονόματα της Λυγκηστίδας και της Ορεστίδας ήταν πλέον σε αχρησία, η Πελαγονία απέκτησε ευρύτερη έννοια. Αυτός είναι ο λόγος που η Μάχη της Πελαγονίας (1259) μεταξύ Βυζαντινών και Λατίνων αναφέρεται επίσης στη σημερινή Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς και στην αρχαία Ορεστίδα.
	  	
Στην περιοχή έχουν βρεθεί πολλά μυκηναϊκά αντικείμενα, όπως ο διπλός πέλεκυς, ο οποίος έχει βρεθεί και στις Μυκήνες. Τα μυκηναϊκά ευρήματα εκτίθενται στο Μουσείο της Μπίτολα. Η περιοχή κατοικήθηκε από τους Πελαγόνες, ηπειρωτική φυλή των Μολοσσών, σύμφωνα με τον Στράβωνα, που αποκαλεί την Πελαγονία Τριπολίτιδα αν και ο ίδιος ονοματίζει μόνο μία από τις υποτιθέμενες τρεις πόλεις, την Άζορο.

Μόνο δύο Πελαγόνες μας είναι γνωστοί: ο ένας, ο μυθολογικός Πηλεγόνας, γιος του ποταμού-θεού Αξιού και πατέρας του Παίονα Αστεροπαίου στην Ιλιάδα. Ο δεύτερος είναι ο Μενέλαος της Πελαγονίας (περίπου 360 π.Χ.), ο οποίος διέφυγε από το βασίλειό του, όταν αυτό προσαρτήθηκε από το Φίλιππο Β΄, βρίσκοντας καταφύγιο και υπηκοότητα στην Αθήνα.
	 	
Σήμερα η Πελαγονία είναι μια πεδιάδα μοιρασμένη μεταξύ της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας και της Ελλάδας. Περιλαμβάνει την Περιφέρεια Πελαγονίας και την Περιφερειακή Ενότητα Φλώρινας στη βορειοδυτική Ελλάδα, καθώς επίσης και τη βασική μεθοριακή διέλευση μεταξύ των δύο χωρών Μετζίτλια - Νίκη.

Μάχη της Πελαγονίας 

Στα 1259, στη μάχη της Πελαγονίας, πολύ κοντά στην πόλη της Καστοριάς, ολοκληρώθηκε η οριστική επικράτηση της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας με τη νίκη του Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου απέναντι στο στρατό των ενωμένων δυνάμεων του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β' Δούκα, του πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου και του βασιλιά της Σικελίας Μανφρέδου. H μάχη αυτή οδήγησε στην ίδρυση του Δεσποτάτου του Μωρέως και στην ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης.

Παραπομπές 

 
Δήμος Μπίτολα
Δήμος Πρίλεπ
Η Παναγία των Παρισίων (βιβλίο)

Η Παναγία των Παρισίων (γαλλικά: Notre-Dame de Paris) είναι ο τίτλος μυθιστορήματος του Βίκτωρος Ουγκώ, διαδραματιζόμενο την εποχή της Βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΑ' (1461 – 1483) και με κέντρο δράσης τον ομώνυμο ναό.

Υπόθεση 
Η υπόθεση του μάλλον επικού αυτού δράματος παρά μυθιστορήματος παρουσιάζει ως ηρωίδα την τσιγγάνα Εσμεράλδα  να χορεύει στο προαύλιο του ναού της "Παναγίας των Παρισίων" όταν προκαλεί την προσοχή του αρχιδιακόνου Κλαύδιου Φρολό, που φλεγόμενος από την επιθυμία να την κατακτήσει, προσπαθεί να την απαγάγει δια του κωδωνοκρούστη Καζιμόντο (σε ελληνική μετάφραση Κουασιμόδου), ενός τερατώδη κακάσχημου αλλά ρωμαλέου ανθρώπου. Η Εσμεράλδα κατορθώνει να αποφύγει την απαγωγή χάρις στην επέμβαση κάποιας ομάδας στρατιωτών υπό τον αξιωματικό Φοίβο Ντε Σατοπέρ, τον οποίο και συναντά λίγες μέρες μετά. Ο αρχηγός των τσιγγάνων σκοπεύει να κρεμάσει τον Φοίβο εκτός αν μία τσιγγάνα προσφερθεί να τον παντρευτεί, κάτι που κάνει η Εσμεράλδα, αλλά ο Φοίβος αρνείται. Κατόπιν όμως την ερωτεύεται. Αργότερα εμφανίζεται ο Αρχιδιάκονος που με μικρό εγχειρίδιο μαχαιρώνει το Φοίβο όταν τον βλέπει μαζί με την Εσμεράλδα και στη συνέχεια κατηγορεί ως φονιά   την Εσμεράλδα. Αυτή προ του κινδύνου να θανατωθεί τελικά προτιμά το θάνατο παρά να παραδοθεί στις ορέξεις του ιερωμένου. Η Εσμεράλδα οδηγείται πρό της πύλης του Ναού όπου τότε επεμβαίνει ο Κουασιμόδος, που και αυτός την αγαπά με πάθος, και καταφέρνει και την εισάγει στο εσωτερικό του Ναού. Ο Φρολό καταφέρνει να την πάρει ξανά, καθώς ο Κουασιμόδος ήταν απασχολημένος σε μια επίθεση από τους τσιγγάνους, που δεν καταλαβαίνει ότι ήρθαν για να σώσουν την Εσμεράλδα. Ο Φρολό της προσφέρει ξανά την επιλογή να γίνει δικιά του, αλλά εκείνη διαλέγει το θάνατο. Ο Φρολό την αφήνει στην Paquette la Chantefleurie, η οποία είχε χάσει το παιδί της  και θεωρούσε ότι το απήγαγαν τσιγγάνοι, την κλείνει στο κάστρο. Εκεί ανακαλύπτει ότι η Εσμεράλδα είναι το χαμένο της παιδί. Δεν μπορεί να την προστατέψει, και οδηγείται στην κρεμάλα, ενώ ο Κουασιμόδος που γυρνώντας δεν την είχε βρει, τελικά τη βλέπει να πεθαίνει από το κωδονοστάσι, όπου και Φρολό παρακολουθούσε την εκτέλεση. Τον κατακρημνίζει ενώ θρηνεί το μόνο πρόσωπο που είχε αγαπήσει ποτέ του. Μετά χάνεται, και μόνο μετά από χρόνια όταν ανακαλύπτεται στο νεκροταφείο το μέρος που είχε ταφεί η Εσμεράλδα, βρήκαν το σκελετό του να αγκαλιάζει αυτόν της Εσμεράλδας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το πρωτότυπο γαλλικό κείμενο στη Βικιθήκη
 Αγγλική μετάφραση (Project Gutenberg)
 Θέματα και χαρακτήρες του έργου
 Ελληνική μετάφραση: eBook ελεύθερης διάθεσης

Παραπομπές 

Μυθιστορήματα του Βίκτωρα Ουγκώ
Ιστορικά μυθιστορήματα
Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Ηδωνίδα

Η Ηδωνίδα (Ηδωνίς) ήταν αρχαία χώρα της Θράκης, επαρχία της Μακεδονίας αργότερα, που όφειλε το  όνομά της στους αρχαίους κατοίκους της, τους Ηδωνούς. Εκτεινόταν επί της παραλίας ανατολικά της Βισαλτίας και νότια της Οδομαντικής, από τη λίμνη του Αχινού και τις εκβολές του Στρυμόνα μέχρι το Νέστο ποταμό (φυσικού ορίου μεταξύ Μακεδονίας και Θράκης). Περιελάμβανε δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος του νομού Δράμας και του νομού Καβάλας καθώς και το νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Σερρών. 

Μέσα στα όριά της βρισκόταν η πλούσια περιοχή του Παγγαίου, που τα μεταλλεία της είχε εκμεταλλευτεί ο Φίλιππος Β' μετά την κατάκτησή της. Στους πρόποδες του Παγγαίου, κατά μαρτυρία του Θουκυδίδη (Β 99), ήταν επίσης εγκατεστημένοι Πίερες που,  εκδιωχθέντες  από την πατρίδα τους, έκτισαν εδώ την ομώνυμο της πιερικής Μεθώνης.

Η Ηδωνίδα η περί το Παγγαίο υπήρξε η αρχαιότερη εστία λατρείας των θεών Απόλλωνα Ηλίου, Διονύσου και του Ορφέα.

Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, από την Ηδωνίδα διερχόταν η Εγνατία οδός και με την ίδρυση της ρωμαϊκής αποικίας των Φιλίππων (το 42 π.Χ.) το μεγαλύτερο μέρος της Ηδωνίδας είχε συμπεριληφθεί στην επικράτειά της (territorium).

Πόλεις
Σημαντικότερες πόλεις της Ηδωνίδας, εκτός της Μεθώνης, ήταν: η Πέργαμος, η Ηϊών (αργότερα το περίφημο επίνειο της Αμφίπολης), η Γαληψός αποικία των Θασίων, η Φάγρης, η Απολλωνία, η Οισύμη επίσης αποικία των Θασίων, οι Ίχνες, οι Εννέα οδοί επί των οποίων οι Αθηναίοι έκτισαν την Αμφίπολη, οι Κρηνίδες κοντά στο σημερινό Δοξάτο τις οποίες ο Φίλιππος Β' μετονόμασε σε Φιλίππους, οι δύο Δραβήσκοι (η μία η σημερινή Δράμα, η άλλη ο Δραβήσκος), η Μύρκινος κοντά στη λίμνη του Αχινού, τα Σκάβαλα σημ. Καβάλα, η Αντισάρα επίνειο των Φιλίππων, η Νεάπολη, η Πίστυρος επί του Νέστου κλπ.

Παραπομπές
Τριανταφυλλιά

{{ταξινομοπλαίσιο
| εικόνα = Kokkino 30fullo.JPG
| λεζάντα_εικόνας = Κόκκινο τριαντάφυλλο
| πλάτος_εικόνας=275px
| σύστημα = Cronquist
| βασίλειο= Φυτά (Plantae)
| συνομοταξία = Αγγειόσπερμα (Magnoliophyta)
| ομοταξία = Δικοτυλήδονα (Magnoliopsida)
| υφομοταξία = Ροδίδες (Rosidae)
| τάξη = Ροδώδη (Rosales)
| οικογένεια= Ροδοειδή (Rosaceae)
| γένος = Ροδή (Rosa)| genus_authority = L.
| subdivision_ranks = Είδη
| subdivision = Περίπου 30 είδη, δείτε κείμενο
}}

Η τριανταφυλλιά (επιστ. ονομ.: Ροδή, Rosa) είναι γένος φυτών που ανήκει στην οικογένεια των Ροδοειδών (Rosaceae)

Είναι καλλωπιστικό και φυλλοβόλο φυτό. Αποτελείται από τη ρίζα, τον βλαστό, τα φύλλα και τα μπουμπούκια της. Η ρίζα της τριανταφυλλιάς είναι αποξυλωμένη και διακλαδίζεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Συνεχίζοντας, ο βλαστός της αρχικά είναι τρυφερός και πράσινος, ενώ κάποια στιγμή αρχίζει να σκληραίνει και να αποξηραίνεται. Επίσης, ο βλαστός εξωτερικά έχει αγκάθια, όπως και τα φύλλα στις άκρες τους. Τα άνθη της τριανταφυλλιάς βγαίνουν στις άκρες των τρυφερών βλαστών. Στην αρχή είναι κλειστά τα μπουμπούκια της, ενώ σιγά σιγά αρχίζουν να ανοίγουν και να ξεπετάγονται τα πέταλα. Τα πέταλα έχουν διάφορα χρώματα όπως λευκό, κόκκινο, ροζ, κίτρινο και άλλα. Το χρώμα των λουλουδιών τους είναι ανάλογο με την ποικιλία της κάθε τριανταφυλλιάς. 

Η τριανταφυλλιά πολλαπλασιάζεται με πέντε τρόπους. Πολλαπλασιάζεται με παράρριζα, με σπέρματα, με καταβολάδες, με μοσχεύματα και με μπόλιασμα. Η τριανταφυλλιά, εκτός από την ομορφιά και τα ευωδιαστά άνθη, παρέχει και αιθέριο αρωματικό λάδι εξαιρετικής ποιότητας, το οποίο παίρνουμε από τα ροδοπέταλά της και που χρησιμεύει στην παρασκευή αρωμάτων. Επίσης τα πέταλα των τριαντάφυλλων, κυρίως τα ροζ, μπορούν να γίνουν και γλυκό.

Βιβλιογραφία 

 Ελλαδική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 13, εκδόσεις Γιάννη Ρίζου κ'Σία Ε.Ε, έκδοση ενημερωμένη 1991, σελ.243

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ροδοειδή
Αρωματικά φυτά
Καλλωπιστικά φυτά
Φαρμακευτικά φυτά
Άνθη
Ψαροτούφεκο

Το Ψαροτούφεκο (ή «Ψαροντούφεκο») είναι ένα είδος όπλου που χρησιμοποιείται στην υποβρύχια αλιεία και το οποίο εκτοξεύει καμάκι. Πρόκειται για μονόκανο εμπροσθογεμές όπλο, που αποτελείται συνήθως από πέντε μέρη: την λαβή με την σκανδάλη, τον κύριο σωλήνα, την κεφαλή, το μέσον εκτόξευσης (λάστιχα, ελατήριο ή πεπιεσμένος αέρας) και το καμάκι. Τα ψαροτούφεκα διακρίνονται σε τρία είδη, στα ελατηριοβόλα, στα λαστιχοβόλα, που λειτουργούν με την απότομη εκτόνωση ελατηρίου ή ελαστικού, και τα αεροβόλα, τα οποία λειτουργούν με πεπιεσμένο αέρα. Και οι τρεις τύποι ψαροτούφεκων οπλίζονται με την μυϊκή δύναμη του χρήστη. Τα υλικά κατασκευής τους διαφέρουν ανάλογα με τη χρήση και συνήθως είναι ατσάλι, αλουμίνιο, ενώ τελευταία χρησιμοποιούνται ανθρακονήματα. Το μήκος του ψαροτούφεκου διαφέρει επίσης ανάλογα με την χρήση. Για ψάρεμα στα θολά νερά αρκεί ένα μικρό σε μήκος όπλο (60 ή 75 εκ.) ενώ για ψάρεμα στην ανοικτή θάλασσα (blue water hunting) υπάρχουν και όπλα με μήκος 1,5 μέτρο. Με τέτοια όπλα, ο ψαροκυνηγός μπορεί να χτυπήσει μεγάλα μαγιάτικα ή και μεγάλους γαλαζόφτερους τόνους. Κυριότερο μέλημα του χρήστη είναι να γνωρίζει το βάθος που μπορεί καταδύεται και ο χρόνος που μπορεί να κρατήσει την αναπνοή του, δηλαδή τις αντοχές του.

Περιορισμοί χρήσης 
 Η κατοχή και η χρήση του επιτρέπεται σε άτομα ηλικίας άνω των 16 
 ετών, η άδεια ερασιτεχνικής αλιείας δεν είναι απαραίτητη καθώς καταργήθηκε το 2014.
 Το ψαροτούφεκο οπλίζεται και αφοπλίζεται υποχρεωτικά πάντα υπό την επιφάνεια της θάλασσας (λίμνης ή ποταμού).
 Απαγορεύεται η χρήση του με παράλληλη χρήση οποιασδήποτε μορφής καταδυτικής συσκευής παροχής αέρα από σκάφος ή αυτόνομης καταδυτικής συσκευής (φιάλες οξυγόνου), καθώς επίσης με υποβρύχιο φως (φακό) ή με παράλληλη χρήση διχτυών.
 Ο Δύτης υποχρεούται πάντα να φέρει μαζί του σημαδούρα με το σημαιάκι να αναγράφει Υ.Δ. (Υποβρύχια Δραστηριότητα)

Δείτε επίσης 
 Υποβρύχια αλιεία

Αλιευτικά εργαλεία
Ραντεβού με τον Ράμα

Ραντεβού με τον Ράμα ονομάζεται το μυθιστόρημα του Άρθουρ Κλαρκ που εκδόθηκε το 1972. Τοποθετημένη χρονικά στον 22ο αιώνα, η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από ένα κυλινδρικό εξωγήινο διαστημόπλοιο μήκους τριάντα μιλίων το οποίο εισέρχεται απροειδοποίητα στο Ηλιακό Σύστημα. Οι αστρονόμοι το ονομάζουν Ράμα, νομίζοντας αρχικά πως πρόκειται για αστεροειδή, καθώς τον 22ο αιώνα έχουν εξαντληθεί τα ονόματα από την ελληνορωμαϊκή μυθολογία με τα οποία βαφτίζονται σήμερα τα ουράνια σώματα. Η ιστορία δίνεται στον αναγνώστη από την οπτική γωνία μιας ομάδας εξερευνητών που στέλνονται να το εξετάσουν και να ανακαλύψουν τα μυστικά του. Το σκάφος αποδεικνύεται πως, όταν θερμανθεί κατάλληλα από την ηλιακή ακτινοβολία, μετασχηματίζεται σε ένα πλήρες, κλειστό εξωγήινο οικοσύστημα.

Το βιβλίο κέρδισε τα βραβεία Hugo και Nebula, και είναι ευρέως αναγνωρισμένο ως ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της βιβλιογραφίας του Κλαρκ, αλλά και ως ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα σκληρής επιστημονικής φαντασίας.

Τη δεκαετία του '80 ο Κλαρκ συμφώνησε να συνεργαστεί με τον Τζέντρι Λι για τη συγγραφή μυθιστορηματικών συνεχειών τοποθετημένων στο σύμπαν του Ραντεβού με τον Ράμα. Στα τρία βιβλία που κυκλοφόρησαν τελικά ο Κλαρκ είχε απλώς την επίβλεψη, ενώ ο Λι έγραψε το περισσότερο κείμενο με αποτέλεσμα το ύφος τους να είναι εμφανώς διαφορετικό. Έδιναν περισσότερη έμφαση στην ανάπτυξη χαρακτήρων, με πιο στερεότυπους καλούς και κακούς πρωταγωνιστές αντί για τους αφοσιωμένους επαγγελματίες του Κλαρκ.

Βιβλία της σειράς

Ραντεβού με τον Ράμα (1984) / Rendezvous with Rama (1972)
Ραντεβού με τον Ράμα 2 (1990) / Rama II (1989)
Ραντεβού με τον Ράμα 3: Ο Κήπος του Ράμα / The Garden of Rama (1991)
Ραντεβού με τον Ράμα 4: Η Αποκάλυψη του Ράμα / Rama Revealed (1993)

Βρετανικά μυθιστορήματα
Μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας
Δοκός Ύδρας

Ο Δοκός είναι μικρό νησί του Αργοσαρωνικού, που βρίσκεται απέναντι από την Ερμιόνη, στο στενό ανάμεσα Ύδρας, Ερμιόνης και Σπετσών.

Ιστορία 
Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Απεροπία, λόγω της άπειρης θέας που της προσφέρει η στρατηγική της θέση, με αυτό το όνομα αναφέρεται και από τον Παυσανία. Το Δοκός, το απέκτησε κατά την Βυζαντινή περίοδο καθώς αποτελεί πέρασμα για την Ύδρα αλλά και για την Ερμιόνη, για τη δεύτερη μέσω του Βούπορθμου, όπως ονομαζόταν στην αρχαιότητα η σημερινή χερσόνησος Μουζάκι στην ηπειρωτική πλευρά του περάσματος. Είναι ένα από τα λίγα ελληνικά νησιά γένους αρσενικού. 

Το νησί είναι ορεινό, βραχώδες, με μέγιστο υψόμετρο 308 μέτρα και ανέκαθεν αποτελούσε ένα καλά κρυμμένο στρατηγικό σημείο. Στην ανατολική του πλευρά υπάρχουν τα ερείπια ενός μεγάλου βυζαντινού-ενετικού κάστρου. Στα χρόνια της επανάστασης του 1821 χρησιμοποιήθηκε από τον στόλο της Ύδρας σαν χειμερινό αγκυροβόλιο.Σχεδόν σε όλη την έκταση του υπάρχουν ελαιόδεντρα.

Πληθυσμός 
Ο Δοκός στην απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει 18 κατοίκους.

Αρχαιολογία 
Το νησί σύμφωνα με αρχαιολογικές έρευνες είχε  κατοικηθεί από την εποχή του χαλκού, πριν 6.000 χρόνια. Λείψανα της εποχής εκείνης βρέθηκαν κατά μήκος όλης της παραλίας. Η πρωιμότατη κατοίκηση του Δοκού, τεκμαίρεται από την ίδρυση δύο μόνιμων εγκαταστάσεων της Πρωτοελλαδικής II περιόδου (2800 - 2300 π.Χ.) στη βόρεια ακτή της νήσου, επάνω στο Ακρωτήριο Μύτη Κομμένη και στη θέση Λέδεζα, ερμηνεύεται στο πλαίσιο της έντονης ναυτικής δραστηριότητας των φορέων του πρωτοελλαδικού πολιτισμού και της μεγάλης ακμής του θαλάσσιου εμπορίου, στον χώρο του Αργοσαρωνικού και στο Μυρτώο πέλαγος, κατά  το β΄ μισό της 3ης χιλιετίας π.Χ.  Το 1975 βρέθηκε κοντά στην ακτή το αρχαιότερο γνωστό ναυάγιο, χρονολογημένο μεταξύ 2500 - 2000 π.Χ. Το ναυάγιο αυτό συνιστά απτή μαρτυρία μείζονος σημασίας για την άσκηση ναυτιλίας στην ευρύτερη περιοχή. Εντοπισμένο σε μικρή απόσταση από τη νότια βραχώδη ακτή του Ακρωτηρίου Κομμένη, μεγάλο μέρος του οποίου ανελκύσθηκε και μελετήθηκε από το Ινστιτούτο Εναλίων Αρχαιολογικών Ερευνών κατά τα έτη 1989-92. Επάνω στο ίδιο ακρωτήριο, πολύ αργότερα, κατά τους ύστερους μυκηναϊκούς χρόνους, ακμάζει ένας οχυρωμένος οικισμός σημαντικής έκτασης, ενώ στη γειτονική Λέδεζα αναγνωρίζεται η ύπαρξη ισχυρού Μυκηναϊκού περιβόλου, προορισμένου για την προστασία πηγής νερού και για τη συγκέντρωση των κοπαδιών.

Βυζαντινή μεσαιωνική περίοδος
Στα μέσα του 7ου αιώνα, επάνω σε υψηλό οχυρό λόφο, συγκροτείται καστροπολιτεία, στη βορειοανατολική πλευρά του Όρμου Σκίντου. Φαίνεται ότι δημιουργήθηκε από φυγάδες, προερχόμενους από τις γύρω περιοχές και υπολογίζεται ότι καταστράφηκε από τους Άραβες το φθινόπωρο του 673. Στη διάρκεια των αιώνων και μέχρι σήμερα ο Δοκός υπήρξε τόπος μόνιμης διαμονής βοσκών και αλιέων, αλλά και λατόμων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στη νήσο Δοκό Υδρας

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Γιάννος Λώλος: Δοκός, στο Βλαχόπουλος Ανδρέας (επιμ.), Αρχαιολογία-νησιά του Αιγαίου, εκδ. «Μέλισσα», Αθήνα 2005, σσ. 195-196

Νησιά του Αργοσαρωνικού
Πατάτα

{{ταξινομοπλαίσιο
|image = Potato flowers.jpg
|πλάτος_εικόνας=270px
|λεζάντα_εικόνας=Ανθοί πατάτας
|σύστημα=Cronquist
|βασίλειο = Φυτά (Plantae)
|συνομοταξία = Αγγειόσπερμα (Magnoliophyta)
|ομοταξία = Δικοτυλήδονα (Magnoliopsida)
|υφομοταξία = Αστερίδες (Asteridae)
|ordo = Στρυχνώδη (Solanales)
|familia = Στρυχνοειδή (Solanaceae)
|genus = Στρύχνον (Solanum)|binomial = Στρύχνον το κονδυλόρριζον(Solanum tuberosum)
|binomial_authority = L
}}

Η πατάτα (επιστ. Στρύχνον το κονδυλόρριζον, Solanum tuberosum) γνωστή και ως γεώμηλο, είναι φυτό που ανήκει στην οικογένεια των Στρυχνοειδών (Solanaceae). Καλλιεργείται για τους εδώδιμους κονδύλους της, οι οποίοι είναι πλούσιοι σε άμυλο και αποτελούν τροφή μεγάλης θρεπτικής αξίας. 

Είναι φυτό ιθαγενές των υψιπέδων του Μεξικού, του Περού, της Χιλής και της Κολομβίας, περιοχές όπου ζούσαν Ινδιάνοι, Ίνκας, Αζτέκοι. Μεταφέρθηκε από τη Νότιο Αμερική στην Ισπανία από Ισπανούς εξερευνητές και γρήγορα επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη. 

Είναι ευρύτατα διαδεδομένη στην Ελλάδα και αποτελεί τμήμα της βασικής διατροφής του πληθυσμού. Στην Ελλάδα την έφερε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Στην αρχή καλλιεργήθηκε σε περιορισμένη κλίμακα, πειραματικά, στην περιοχή της Tίρυνθας. 

Η παραγωγή πατάτας ήταν πολύ σημαντική, ιδιαίτερα στα δύσκολα χρόνια των Παγκοσμίων πολέμων, αφού έθρεψε και κράτησε ζωντανούς πολλούς ανθρώπους. Ευδοκιμεί καλύτερα σε δροσερό, υγρό κλίμα. Η Γερμανία, η Ρωσία και η Πολωνία είναι οι μεγαλύτερες πατατοπαραγωγές χώρες της Ευρώπης.

Θρεπτικά συστατικά
Σύγκριση με άλλα τρόφιμα όπως παρακάτω.

Βιβλιογραφία 
Δημ. Ζωγράφου «Ιστορία της Ελληνικής Γεωργίας», επανέκδοση Αγροτ. Τραπέζης της Ελλάδος, Αθήνα 1989, τόμος 1, σελ. 285-317.
Βασίλης Σιακωτός, «Η διάδοση της πατάτας στον ελλαδικό χώρο», Μνημοσύνη, τομ.15 (2001-2002), σελ.315-332......

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Καλλιέργεια πατάτας: Οι ποικιλίες, απαιτήσεις σε χώμα, νερό και λίπανση

Αμυλούχα λαχανικά
Βρώσιµες ρίζες και κόνδυλοι
Στρυχνοειδή
Τρόφιμα πρώτης ανάγκης
Χλωρίδα του Μεξικού
Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής
Αρίων (μυθολογία)

Αρίωνας ίππος ή Αρείωνας (ενίοτε). Μυθικός ίππος (άλογο) με μαύρη ή ξανθή χαίτη που φημίζοταν ως ταχύτερος του ανέμου. Ο ίππος αυτός είχε το ένα από τα πόδια του ανθρώπινο και ενίοτε φωνή ανθρώπου. Κατά τις μυθολογικές παραδόσεις φέρεται ως γιος του Ποσειδώνα, και της Δήμητρας ή Ερινύας. Η θεά Δήμητρα, λυπημένη από την απώλεια της Περσεφόνης και προσπαθώντας να ξεφύγει από την ερωτική προσέγγιση του Ποσειδώνα, μεταμορφώθηκε σε φοράδα. Ο Ποσειδώνας, καταλαβαίνοντας την μεταμόρφωσή της, πήρε τη μορφή επιβήτορα και κατόρθωσε να ζευγαρώσει μαζί της. Εκτός από τον Αρίωνα, από τούτη την ένωση γεννήθηκε και μία κόρη, πιθανώς η νύμφη Δέσποινα, που αποκαλυπτόταν μόνον στους μυημένους των Ελευσινίων.

Κατ΄ άλλη εκδοχή  ο Αρίων ήταν γιος του Ζέφυρου και μίας από τις Άρπυιες και ανατράφηκε από τις Νηρηΐδες Νύμφες. Ως τόπος γέννησής του θεωρούνταν η Θέλπουσα της Αρκαδίας που απεικονίζεται σε νομίσματα και αγγεία της πόλης αυτής. Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση γεννήθηκε στην Αττική, τη στιγμή που ο Ποσειδώνας κτυπούσε το βράχο με την τρίαινά του. 

Τον Αρίωνα ίππο χρησιμοποίησε πρώτος ο Ποσειδώνας τον οποίο αργότερα δώρησε στον μυθικό ήρωα της Αλιάρτου τον Κοπρέα. Ο Κοπρέας με τη σειρά του τον δώρησε στον Ηρακλή που τον χρησιμοποίησε σε ιπποδρομίες στις Παγασσές όπου εκεί νίκησε τον Κύκνο. Άλλη εκδοχή αναφέρει ότι ο Αρίωνας ίππος ανήκε στον Αρκάδα Όγκο απ' όπου τον παρέλαβε ο Ηρακλής, όταν πολεμούσε εναντίον των Ηλείων. Τέλος από τον Ηρακλή τον παρέλαβε ο Άδραστος που χάρις στη ταχύτητά του σώθηκε κατά την εκστρατεία των Επτά κατά των Θηβών φέρνοντάς τον πίσω στην Αθήνα. 

Ο μυθικός Αρίωνας ίππος στην Ελληνική μυθολογία αποτέλεσε την ιδεατή ανθρώπινη ανάγκη αλλά και την αξία της γρήγορης λήθης επί παντός οδυνηρού συμβάντος, προκειμένου ο άνθρωπος να συνεχίζει να είναι δημιουργικός.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία 
 Φαρούπος Νίκος, Ο κόσμος των φανταστικών όντων των αρχαίων Ελλήνων'', Κέδρος, (Αθήνα 2005)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αρίων στο Timeless Myths

Όντα της ελληνικής μυθολογίας.
Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας
Αρχαία Αρκαδία
Αρκαδική Αζανία
Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη

Η Διακήρυξη της 3ης Σεπτεμβρίου είναι ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Παρουσιάστηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας στις 3 Σεπτεμβρίου 1974.

Στην παρουσίαση είχαν παραστεί αρκετά στελέχη του ΠΑΚ που ζούσαν μέχρι την πτώση της δικτατορίας στο εξωτερικό όπως και άλλα πρόσωπα με συμμετοχή στον αντιδικτατορικό αγώνα μεταξύ των οποίων ο Σάκης Καράγιωργας. Αρκετοί από τους παρόντες και τις παρούσες εντάχθηκαν στο ΠΑΣΟΚ και, αργότερα, εκλέχτηκαν βουλευτές του κόμματος ή άσκησαν υπουργικές θητείες στις μετέπειτα κυβερνήσεις του κόμματος.

Δείτε επίσης
 Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα

Πολιτική της Ελλάδας
IATA

Η Διεθνής Ένωση Αερομεταφορών (αγγλικά: International Air Transport Association, IATA) είναι ένας διεθνής μη κρατικός οργανισμός αερομεταφορέων, με έδρα το Μόντρεαλ του Κεμπέκ, στον Καναδά και εκτελεστικά γραφεία στην Γενεύη της Ελβετίας. Οι τιμές των εισιτηρίων μεταξύ των αεροπορικών εταιρειών καθορίζονται μέσω της ΙΑΤΑ. Δεν είναι λίγες οι φορές που η ΙΑΤΑ έχει κατηγορηθεί ότι λειτουργεί ως καρτέλ με τα μέλη της, ενώ πολλοί αερομεταφορείς χαμηλού κόστους δεν είναι πλήρη μέλη της ΙΑΤΑ.

Κανονισμοί 
Η ΙΑΤΑ έχει θεσπίσει για την αεροπορική μεταφορά Επικίνδυνων Αγαθών (εκρηκτικών, διαβρωτικών, δηλητηρίων κτλ) έναν ευρέως αποδεκτό κανονισμό από όλες τις αεροπορικές εταιρείες που μεταφέρουν τέτοιου είδους αγαθά.

Μεταξύ άλλων κανονισμών, έχει θεσπίσει και τον Κανονισμό Αεροπορικής Μεταφοράς Ζώων, στον οποίο διευκρινίζει τις συνθήκες αεροπορικής μεταφοράς πάσης φύσεως ζώων. Μάλιστα, είναι τόσο λεπτομερής, που διευκρινίζει τις συνθήκες αερισμού, φωτισμού, θερμοκρασίας, τροφής/νερού και ωρών παραμονής στο κλουβί μεταφοράς για κάθε είδος και υποείδος του ζωικού βασιλείου.

Ίδρυση 
Η ΙΑΤΑ ιδρύθηκε στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Απρίλιο του 1945, στην Αβάνα της Κούβας. Είναι στην ουσία ο συνεχιστής του ίδιου οργανισμού που ιδρύθηκε με το ίδιο όνομα στη Χάγη το 1919, τη χρονιά που ξεκίνησαν οι πρώτες επιβατικές τακτικές πτήσεις. Ο λόγος δημιουργίας της είναι να υπάρχει ομοιομορφία στις τιμές των εισιτηρίων στις αεροπορικές εταιρείες, αλλά και ο έλεγχος του ανταγωνισμού που αναπτύσσεται μεταξύ τους.

Το 1945 τα μέλη του ανέρχονταν σε 57 από 31 κράτη, κυρίως από την Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική. Σήμερα, τα μέλη της έχουν ξεπεράσει τα 270 από 140 κράτη και από τις πέντε ηπείρους.

Στόχοι 
Οι στόχοι της IATA είναι οι εξής:

1. Η προώθηση ασφαλούς, προγραμματισμένης και φθηνής αεροπορικής μεταφοράς προς όφελος όλων των λαών του κόσμου, ώστε να συμβάλει στο αεροπορικό εμπόριο και να κατανοήσει και να επιλύσει τα τυχόν προβλήματα που προκαλούνται στο πεδίο αυτό.
2. Να προσδώσει όλα τα μέσα που θα συμβάλλουν στην σωστή συνεργασία αερομεταφορέων που σχετίζονται, άμεσα ή έμμεσα, με τις διεθνείς αερομεταφορές.
3. Να συνεργάζεται με τον Διεθνή Οργανισμό Πολιτικής Αεροπορίας (International Civil Aviation Organization, ICAO).

Κωδικοί 
Η ΙΑΤΑ παρέχει 3-γράμματους κωδικούς αεροδρομίων και 2-ψήφιους κωδικούς αερομεταφορέων, οι οποίοι χρησιμοποιούνται ευρύτατα σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο ICAO χρησιμοποιεί 4-γράμματους και 3-γράμματους κωδικούς αντίστοιχα.

Ναύλοι 
Για καλύτερους ναύλους η ΙΑΤΑ έχει χωρίσει την υδρόγειο σε 3 ζώνες:
1. Βόρεια και Νότια Αμερική
2. Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Αφρική. Ο ΙΑΤΑ Europe συμπεριλαμβάνει την Ευρώπη, την Αλγερία, το Μαρόκο και την Τυνησία.
3. Ασία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και τα νησιωτικά συμπλέγματα του Ειρηνικού Ωκεανού.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 IATAN

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστότοπος ΙΑΤΑ

Διεθνείς οργανισμοί
Αεροπορικές αρχές
Παγκρήτιο Στάδιο

Το Παγκρήτιο Στάδιο είναι στάδιο που κατασκευάστηκε για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Επίσης, είναι το 5ο μεγαλύτερο στάδιο της Ελλάδας  

Βρίσκεται στο Ηράκλειο Κρήτης στη δυτική πλευρά της πόλης, 50 μέτρα από την ακτή. Είναι χωρητικότητας περίπου 26.000 θεατών και αποτελεί ένα από τα πλέον σύγχρονα στη χώρα. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το Μάρτιο του 2004. 

Περιλαμβάνει γήπεδο ποδοσφαίρου, στίβο 8 λωρίδων, πισίνα και αίθουσες πολλαπλών χρήσεων κάτω από τις κερκίδες. Επίσης, έξω από το κύριο στάδιο βρίσκεται βοηθητικό στάδιο με ταρτάν και χλοοτάπητα. Είναι πλήρως εξοπλισμένο ηλεκτρονικά. 

Χρησιμοποιήθηκε στους προκριματικούς αγώνες του ολυμπιακού τουρνουά ποδοσφαίρου το 2004. Μέχρι σήμερα χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο από το σωματείο της πόλης, Εργοτέλη, ενώ δεν έχει δοθεί για χρήση στο ευρύ κοινό, ούτε στις ομάδες στίβου και άλλων αθλημάτων της πόλης. Ωστόσο, μεταξύ 2006 και 2009 χρησιμοποιήθηκε από τον ΟΦΗ, προτού αυτός επιστρέψει ξανά στη φυσική του έδρα γήπεδο Θεόδωρος Βαρδινογιάννης.

Θεωρείται από πολλούς παρωχημένης αρχιτεκτονικής και λειτουργικότητας, δεδομένου ότι η κατασκευή του άρχισε στα τέλη της δεκαετίας του '80. Κατόπιν πολυετούς αναστολής των εργασιών, ολοκληρώθηκε με την ευκαιρία των Ολυμπιακών του 2004 και συνολικά κόστισε 50 εκατομμύρια ευρώ περίπου.

Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2003, για να εγκαινιαστεί στις 31 Μαρτίου 2004 με τον φιλικό αγώνα των εθνικών ομάδων ανδρών Ελλάδα-Ελβετία (1-0), όπου διατέθηκε το σύνολο των εκδοθέντων εισιτηρίων και παραβρέθηκαν 27.000 φίλαθλοι. Υψηλότατη προσέλευση καταγράφηκε επίσης μερικούς μήνες αργότερα, συγκεκριμένα στις 20 Φεβρουαρίου 2005 για την αναμέτρηση της Α΄ Εθνικής κατηγορίας μεταξύ Εργοτέλη και Ολυμπιακού Πειραιώς (2-1), με  περίπου 25.500 θεατές. 

Επίσης στο Παγκρήτιο Στάδιο έχουν διεξαχθεί τελικοί του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Ηρακλείου τις χρονιές 2005, 2006, 2007, 2008, 2012, 2013 και 2014.

Το 2015, φιλοξένησε την πρώτη κατηγορία του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Ομάδων 2015, που μεταξύ κάποιων χωρών, συμμετείχε και η Ελλάδα.

Σημειώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Παγκρήτιο Στάδιο, stadia.gr.

Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004
Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Ηράκλειο
Γ.Σ. Εργοτέλης Ηρακλείου
Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ελλάδα
Onur Air

Η Onur Air (Onur Air Taşımacılık AŞ) είναι μία αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, Τουρκία. Εκτός από ναυλωμένες τουριστικές πτήσεις, λειτουργεί και προγραμματίσμένες πτήσεις χαμηλού κόστους μεταξύ Τουρκίας και κράτη της Δυτικής Ευρώπης. Γενικά, οι ναύλοι της εταιρείας είναι απλοποιημένοι και ομογενοποιημένοι. Κύρια βάση της εταιρείας είναι το Αεροδρόμιο Ataturk (IATA:IST) της Κωνσταντινούπολης.

Κωδικοί 

IATA: 8Q
ICAO: OHY
Callsign: Onur Air

Ιστορία 

Η Onur Air ιδρύθηκε το 1992 και ξεκίνησε πτήσεις τον Μάιο του ίδιου έτους, αρχικά με 2 νοικιασμένα αεροσκάφη τύπυ Airbus A320. Το 2003 τροποποίησε το σύστημα ναύλων της, ώστε να γίνει εταιρεία χαμηλού κόστους. Μεταφέρει περίπου 1,4 εκ. επιβάτες ετησίως. Ιδιοκτήτες της είναι οι Cankut Bagona (33.3%), Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος, Hayri Içli (33.3%) και Unsal Tulbentci (33.3%).

Προορισμοί

Η Onur Air εκτελεί κυρίως ναυλωμλενες πτήσεις από την Τουρκία σε προορισμούς της Αυστρίας, Βελγίου, Γαλλίας, Γερμανίας, Ελβετίας, Ηνωμένου Βασιλείου, Ιρλανδίας, Ισπανίας, Ισραήλ και Ιταλίας. 

Οι εσωτερικοί προορισμοί είναι: Άδανα, Αττάλεια, Γκαζίαντεπ, Ερζερούμ, Καρς, Καϋσερί, Κωνσταντινούπολη, Μαλάτια, Μποντρούμ, Ντιγιάρμπακιρ, Σαμσούντα, Σμύρνη, και Τραπεζούντα.

Στόλος 

Ο στόλος της Onur Air αποτελείται από 18 αεροσκάφη:

1 Airbus A300B2
3 Airbus A300B4
2 Airbus A320-200
2 Airbus A321-100
6 Airbus A321-200
4 McDonnell Douglas MD-88

2005 

Η Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία και η Ολλανδία έχουν απαγορέυσει στην Onur Air να απογειώνεται ή να προσγειώνεται σε αυτές λόγω σωρείας παραβιάσεων των κανονισμών ασφαλείας και μη συμόρφωση με τις υποδείξεις σχετικά με την ασφάλεια των πτήσεων. Αν και η εταιρεία αρνείται τις κατηγορίες, 40.000 επιβάτες παρέμεναν στα αεροδρόμια. Σύμφωνα με το BBC News (16 Μαΐου 2005), συνομιλίες μεταξύ Onur Air και της Ολλανδικής Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, οδήγησαν στην άρση της απαγόρευσης και η Onur Air μπόρεσε και πάλι να πετάξει για την Ολλανδία. Η εταιρεία απείλησε την Ολλανδική Κυβέρνηση με μήνυση, καθώς η ξαφνική απαγόρευση οδήγησε σε απώλεια €60 εκατομμυρίων από την εταιρεία, η οποία όμως μπορεί να διεκδικήσει €15 εκατομμύρια από την Ολλανδική Κυβέρνηση. Όπως ήταν αναμενόμενο, η Ολλανδική Κυβέρνηση απέρριψε τις απειλές και εξέφρασε τις ανησυχίες της για το αν ο τουρκικός αυτός αερομεταφορέας λαμβάνει σοβαρά υπόψιν τις προειδοποιήσεις της Ευρωπαϊκής Υ.Π.Α. (Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας). Παράλληλα, εκπρόσωπος της κυβέρνησης δήλωσε πως «δεν έγιναν οι απαραίτητοι έλεγχοι στα αεροσκάφη».

Τον Νοέμβριο του 2005, η εταιρεία άλλαξε το λογότυπό της και τα χρώματα των αεροσκαφών της. (Πηγή: δικτυακός τόπος )

Δείτε επίσης
Τουρκικές αεροπορικές εταιρείες

Εξωτερικές Συνδέσεις 

Ιστότοπος της Onur Air
Λεπτομέρειες στόλου της Onur Air
Διαβάστε τα σχόλια επιβατών της Onur Air

Τουρκικές αεροπορικές εταιρείες
TOFAS

H Tofaş (ακρωνύμιο του Türk Otomobil Fabrikası Anonim Şirketi - Τουρκική Βιομηχανία Αυτοκινήτων Α.Ε.),  είναι τουρκική αυτοκινητοβιομηχανία, η οποία ιδρύθηκε το 1968 από τον Vehbi Koç, με έδρα την Προύσα, όπου βρίσκεται το εργοστάσιο κατασκευής της εταιρείας. Ανήκει από κοινού στην "Stellantis" και την "Koç Holding" (το 37,8% των μετοχών της εταιρείας ανήκει στην "Stellantis" (μέσω της FIAT), το 37,8% στην "Koç Holding" και το 24,3% σε διάφορους μικρότερους μετόχους ).

Η Tofaş κατασκευάζει τόσο επιβατικά αυτοκίνητα όσο και ελαφρά επαγγελματικά. Είναι μία από τις μεγαλύτερες αυτοκινητοβιομηχανίες του κλάδου με περίπου 7.000 εργαζόμενους (από τους οποίους μόνο οι 1.482 είναι πλήρους και ολικής απασχόλησης ) και ετήσια παραγωγική ικανότητα 450.000 οχημάτων, και η 7η μεγαλύτερη τουρκική βιομηχανική επιχείρηση σε όλους τους κλάδους. Η Tofaş κατασκευάζει για τη Fiat, τα "Doblò", "Fiorino", και "Egea". Η εταιρεία στο πλαίσιο του προγράμματος ποιοτικής παραγωγής "WCM-World Class Manufacturing Program"  που εφαρμάζει η  "Stellantis", κατέκτησε το 2013 το «Χρυσό επίπεδο», ανάμεσα στα 175 εργοστάσια της μητρικής εταιρείας.

Εκτός από την κατασκευή αυτοκινήτων, η εταιρεία συμμετέχει και στην εμπορία αυτοκινήτων, καθώς και στο after sales service των  Fiat, Alfa Romeo, Lancia, Jeep, Ferrari (22 πωλήσεις το 2020) και Maserati (47 πωλήσεις το 2020). 

Η Tofaş για το 2020 παρήγαγε 250.630 αυτοκίνητα, και πούλησε 259.479. Τα έσοδα για το ίδιο έτος ανήρθαν 23.6 δισεκαττομύριο τουρκικές λίρες, (1.8 δις, καθαρά έσοδα). 

Η εταιρεία είναι ο επίσημος χορηγός της ομάδας μπάσκετ Τόφας ΣΚ.

Παρουσίαση 
Ουσιαστικά, όλα οφείλονται στο όνειρο ενός Τούρκου, του κ. Vehbi Koç για να παράγει η Τουρκία δικά της αυτοκίνητα. Έτσι, το 1968 ιδρύεται στην Κωνσταντινούπολη η TOFAŞ , και στις 13 Απριλίου του 1969 ξεκίνησαν οι εργασίες για το χτίσιμο του εργοστασίου στην Προύσα (Τουρκικά: Bursa). Η πρώτη παραγωγή οχημάτων έγινε στις 12 Φεβρουαρίου του 1971. Η έκταση του τότε εργοστασίου ήταν 735.170 m2, όπου από αυτά τα 61.848 σε στεγασμένο χώρο. Σήμερα, το εργοστάσιο αριθμεί 1 εκ. m2, τα 350.000 από αυτά σε στεγασμένο χώρο.

Παραγωγή 

Η πρώτη παραγωγή αριθμούσε 20.000 αυτοκίνητα. Σήμερα, η ετήσια παραγωγή ξεπερνάει τα 250.000 αυτοκίνητα. Στην ουσία, κατασκευάζει πολλά μοντέλα της Fiat. Αρχικά, τα 124 και 134, όπου στην Τουρκία είχαν το σήμα της TOFAŞ. Το γνωστό Fiat Regata είναι στην ουσία TOFAŞ, όπου στην Τουρκία έβγαινε σε 2 εκδόσεις: Doğan και Sabiha. Σήμερα, τα δύο αυτά μοντέλα έχουν αντικατασταθεί από το Albea. Παλιότερα, τα Fiat Tempra, Tipo και Uno κατασκευάζονταν και στην Προύσα. Τα μοντέλα αυτά, εκτός από το λογότυπο της Fiat, έφεραν και αυτό της TOFAŞ.

Η TOFAS εμπορεύεται 
 FIAT Egea
 FIAT 500 - 500L - 500X
 FIAT PANDA
 FIAT DOBLO
 FIAT FIORINO
 FIAT PRATICO
 FIAT DUCATO
 ALFA ROMEO GIULIETTA
 ALFRA ROME GIULLIA
 ALFA ROMEO STELVIO
 JEEP COMPASS
 JEEP WRANGLER
 JEEP GRAND CHEROKEE
 JEEP RENEGATE

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος TOFAŞ

Αυτοκινητοβιομηχανία
Επιχειρήσεις της Τουρκίας
Νικόλαος Τσελεμεντές

Ο Νικόλαος Τσελεμεντές (2 Μαρτίου 1878 – 2 Μαρτίου 1958) ήταν Έλληνας αρχιμάγειρος του 20ού αιώνα.

Βιογραφία
Η οικογένεια του καταγόταν από το χωριό Εξάμπελα της Σίφνου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου τέλειωσε το Γυμνάσιο. Αρχικά δούλεψε σαν υπάλληλος συμβολαιογραφείου, άρχισε όμως να ασχολείται περισσότερο με τη μαγειρική εργαζόμενος στο εστιατόριο του θείου του. Ο θείος του ήταν ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου και εστιατορίου "Ακταίον" στο Νέο Φάληρο. Σπούδασε για ένα χρόνο μαγειρική στη Βιέννη και γυρνώντας εργάστηκε για διάφορες πρεσβείες. Έγινε αρχικά γνωστός με το περιοδικό "Οδηγός Μαγειρικής" που άρχισε να εκδίδει το 1910, που περιείχε -εκτός των συνταγών- διατροφικές συμβουλές, διεθνή κουζίνα, νέα για τη μαγειρική κ.α. Το 1919 έγινε διευθυντής του ξενοδοχείου "Ερμής", ενώ τον επόμενο χρόνο έφυγε για την Αμερική, όπου δούλεψε σε μερικά απ' τα ακριβότερα εστιατόρια του κόσμου, κάνοντας παράλληλα και ανώτερες σπουδές μαγειρικής, ζαχαροπλαστικής και διαιτολογίας. Γύρισε στην Ελλάδα το 1932, ίδρυσε μια μικρή σχολή μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής και κυκλοφόρησε το γνωστό βιβλίο του με συνταγές, που όντας ο πρώτος ολοκληρωμένος οδηγός μαγειρικής, γνώρισε πάνω από δεκαπέντε επίσημες ανατυπώσεις τις επόμενες δεκαετίες. Επηρεασμένος απ' τη γαλλική κουζίνα, υπήρξε εκσυγχρονιστής της ελληνικής κουζίνας, καθώς χάρη σ' αυτόν οι Ελληνίδες νοικοκυρές έμαθαν τη μπεσαμέλ, τα πιροσκί και τη μπουγιαμπέσα, πράγμα που κατά μερικούς ισοδυναμούσε με νόθευση της ελληνικής κουζίνας με ευρωπαϊκά στοιχεία. Το όνομά του είναι σήμερα συνώνυμο των οδηγών μαγειρικής, ενώ χρησιμοποιείται και σαν πείραγμα προς κάποιον που ξέρει να μαγειρεύει πολύ καλά. Πέθανε στις 2 Μαρτίου του 1958 και κηδεύτηκε την επόμενη ημέρα στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Πηγές-αναφορές 

 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Π. Δρανδάκη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
   Νεκρολογία στην εφημερίδα "Ελευθερία", 5 Μαρτίου 1958. ΕΒΕ, ανακτήθηκε 5-1-2011.

Έλληνες συγγραφείς βιβλίων μαγειρικής
Έλληνες μάγειρες
Arkia

Η Arkia Israel Airlines (Εβραϊκά:ארקיע, προφέρεται Αρκία) είναι μία αεροπορική εταιρεία, με έδρα το Τελ Αβίβ. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη Ισραηλινή αεροπορική εταιρεία, μετά την El Al. Εκτελεί προγραμματισμένες και ναυλωμένες πτήσεις προς τη Δυτική Ευρώπη και ειδικότερα τη Μεσόγειο. Η βάση της είναι τα Διεθνές Αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν και το Αεροδρόμιο Σντε Ντοβ, και τα δύο στο Τελ Αβίβ.

Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1949 και ξεκίνησε να πετάει το 1950. Ιδρύθηκε ως Arkia Inland Airlines από την El Al και το Histradut (Ισραηλινή Εργατική Ομοσπονδία). Το 1972 απέκτησε το 50% της Kanaf Airlines and Aviation Services και επανασχηματίστηκε ως Kanaf Arkia Airline and Aviation Services. Τον Μάρτιο του 1980, η Kanaf Arkia απέκτησε το υπόλοιπο 50% και συγχωνεύτηκε πλήρως. Σήμερα, το 75% των μετοχών της Arkia Israel Airlines ανήκει στην Kanaf-Arkia Airlines και το υπόλοιπο 25% στους εργαζόμενους της Arkia.

Συμβάντα
Στις 28 Νοεμβρίου 2002, την ίδια στιγμή που εκδηλωνόταν βομβιστική επίθεση εναντίον Ισραηλινών παραθεριστών σε ξενοδοχείο της Κένυας, δύο αντιαεροπορικοί πύραυλοι λίγο έλειψε να καταρρίψουν Boeing 757-300 της Arkia. Για την ακρίβεια, το αεροσκάφος 'γλύτωσε' επειδή ήταν εφοδιασμένο με αντίμετρα, όπως τα μαχητικά αεροσκάφη.

Προορισμοί
Η Arkia Israeli Airlines εξυπηρετεί τους κάτωθι προορισμούς:

 Εσωτερικού προγραμματισμένοι: Ελάτ-Όβντα και Τελ Αβίβ.

 Εξωτερικού προγραμματισμένοι: Αμμάν.

Στόλος
Τα παρακάτω αεροσκάφη απαρτίζουν τον στόλο της Arkia:

Arkia είναι μία από τις τρεις εταιρείες παγκοσμίως που πετάνε το Boeing 757-300.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ο ιστότοπος της Arkia Israeli Airlines
 Λεπτομέρειες για τα Boeing της Arkia
 Διαβάστε τις εντυπώσεις επιβατών της Arkia

Ισραηλινές αεροπορικές εταιρείες
Ηρακλείδαι (τραγωδία)

Οι Ηρακλείδαι είναι τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης και διδάχτηκε (παίχτηκε) το 430 π.Χ. και αποτελείται από 1.055 στίχους.

Υπόθεση
Το έργο ξεκινά με τον γέρο Ιόλαο και τους Ηρακλείδες, δηλαδή τα παιδιά του Ηρακλή, οι οποίοι έχουν προσπέσει ικέτες στον ναό του Δία στην Αθήνα. Ο Ιόλαος αναφέρει πως, από τότε που πέθανε ο Ηρακλής, ο Ευρυσθέας τους καταδιώκει, με σκοπό να τους σκοτώσει. Στη συνέχεια έρχεται στην σκηνή ένας κήρυκας, σταλμένος από τον Ευρυσθέα, ο οποίος τραβάει με την βία τον Ιόλαο από τον βωμό. Εκείνη τη στιγμή μπαίνει στην σκηνή ο χορός από γέροντες της Αθήνας, ο οποίος αποτρέπει τις πράξεις του κήρυκα. Ακολουθεί η είσοδος των βασιλέων της Αθήνας, Δημόφωντα και Ακάμα, οι οποίοι αρνούνται να παραδώσουν τους ικέτες. Ο κήρυκας τους πληροφορεί πως εάν δεν τους δώσουν, θα προκληθεί πόλεμος. Αφού αποχωρεί από την σκηνή, ο Δημόφων ετοιμάζει τα στρατεύματα του για μάχη. Στο δεύτερο επεισόδιο ο Δημόφων πληροφορεί στον Ιόλαο, πως προκειμένου να νικήσουν οι Αθηναίοι, πρέπει να θυσιαστεί μια κοπέλα. Η Μακαρία, κόρη του Ηρακλή και της Δηιάνειρας, δέχεται να θυσιαστεί για να σώσει τα αδέρφια της. Έπειτα, έρχεται ένας θεράποντας που αναγγέλει πως όλα είναι έτοιμα για την μάχη. Ο Ιόλαος επιθυμεί και ο ίδιος να πολεμήσει, κάτι το οποίο τελικά κάνει, παρά τις αποθαρύνσεις από τον θεράποντα και την Αλκμήνη, την μητέρα του Ηρακλή. Ακολουθεί η είσοδος του αγγελιοφόρου, ο οποίος πληροφορεί για την νίκη των Αθηναίων και την μεταμόρφωση του Ιόλαου σε νέου. Τέλος, έρχεται ο Ευρυσθέας αλυσοδεμένος, ενώ η Αλκμήνη διατάζει την σφαγή του.

Στο έργο αυτό ο Ποιητής στιγματίζει έντονα την προς την Αθήνα αχαριστία των Δωριέων, δηλαδή της Σπάρτης και του Άργους.

Πρόσωπα του έργου

 Ιόλαος
 Ηρακλείδες
 Κήρυκας
 Χορός, από Αθηναίους γέροντες
 Δημόφων
 Ακάμας
 Μακαρία
 Θεράπων
 Αλκμήνη
 Αγγελιαφόρος
 Ευρυσθέας
Μουσείο Βαν Γκογκ

Το Μουσείο Βαν Γκογκ είναι μουσείο τέχνης του Άμστερνταμ, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως έργα του Ολλανδού ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ αλλά και άλλων σύγχρονών του καλλιτεχνών. Περιέχει τη μεγαλύτερη συλλογή πινάκων του βαν Γκογκ σε όλο τον κόσμο. Το 2017 ήταν το μουσείο με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στην Ολλανδία, με 2,26 εκατομύρια επισκέπτες.

Έκθεση
Η μόνιμη έκθεση του μουσείου περιλαμβάνει έργα του βαν Γκογκ, χρονολογικά, από την περίοδο της εφηβείας του μέχρι το τέλος της ζωής του. Ανάμεσα στους πίνακες που ξεχωρίζουν ανήκει και μία εκδοχή από τα Ηλιοτρόπια. Το μουσείο διαθέτει ακόμα βιβλιοθήκη με υλικό που αφορά στη ζωή και το έργο του βαν Γκογκ.

Παράλληλα φιλοξενούνται και έργα άλλων σημαντικών καλλιτεχνών, όπως του Εντουάρ Μανέ, του Πωλ Γκωγκέν, καθώς και ένα γλυπτό του Ωγκύστ Ροντέν.

Κατασκευή

Το Μουσείο Βαν Γκογκ αποτελείται από δύο κύρια κτίρια. Το κύριο κτίσμα σχεδιάστηκε από τον Γκέριτ Τόμας Ρίτβελντ αλλά μετά τον θάνατό του το 1964 το έργο του ολοκληρώθηκε τελικά από τους συνεργάτες του J. van Dillen και J. van Tricht, το 1973. Το εσωτερικό του κτίσματος υπέστη μία μεγάλη ανακαίνιση την περίοδο 1988-1999 από τον Martien van Goor. Μια δεύτερη πτέρυγα εκθέσεων (Exhibition Wing), επέκταση του μουσείου, ολοκληρώθηκε το 1999 από τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα Κίσο Κουροκάβα.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος έργων του Μουσείου Βαν Γκογκ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Ιστοσελίδα του μουσείου
 Έκθεση έργων του Vincent van Gogh

Βαν Γκογκ
Μουσειο Βαν Γκογκ
Βαν  Γκογκ
Κτιριοδομικός Κανονισμός

Ο Κτιριοδομικός Κανονισμός είναι νομοθετικός κανονισμός του ελληνικού κράτους (ΦΕΚ 59/Δ/3-2-1989), που ρυθμίζει τα σχετικά με την κατασκευή των δομικών έργων. Ο κανονισμός αυτός μαζί με τον Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό (Γ.Ο.Κ.), είναι η βασική νομοθεσία που διέπει την κατασκευή κτιρίων στην Ελλάδα.

Σκοπός 

Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο του, σκοπός του κτιριοδομικού κανονισμού είναι η ρύθμιση της κατασκευής των δομικών έργων στο σύνολό τους και στα επιμέρους στοιχεία τους, έτσι ώστε να εξυπηρετούν την χρήση για την οποία προορίζονται.

Επίσης επιδίωξη του κανονισμού είναι κάθε δομικό έργο, με κανονική συντήρηση και για μια οικονομικά δεκτή διάρκεια ζωής του, να ικανοποιεί τις παρακάτω απαιτήσεις:
 βελτίωση της άνεσης, της υγείας και της ασφάλειας ενοίκων και περιοίκων
 βελτίωση ποιότητας, ασφάλειας, αντοχής, αισθητικής και λειτουργικότητας των κτιρίων
 προστασία του περιβάλλοντος
 εξοικονόμηση ενέργειας
 διευκόλυνση και προώθηση της επιστημονικής έρευνας  για τις κατασκευές
 αύξηση της παραγωγικότητας στον κατασκευαστικό τομέα

Περιεχόμενο 

Ο κτιριοδομικός κανονισμός περιλαμβάνει άρθρα που αφορούν την ταξινόμηση των κτιρίων, την ασφάλεια και αντοχή των κατασκευών, διάφορα δομικά στοιχεία των κατασκευών (τοίχοι, ανοίγματα, κουφώματα κλπ.), τα πεζοδρόμια και τέλος γενικές περιγραφές κάποιων βασικών εγκαταστάσεων (υδραυλικών, θέρμανσης, ανελκυστήρων κλπ.)

Δόμηση