joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ένωση Νέων Ύψωνα - Διγενής Ύψωνα

Η Ένωση Νέων Ύψωνα - Διγενής Ύψωνα είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από τον Ύψωνα της Λεμεσού. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το κίτρινο.

Ιστορία

Η ομάδα ιδρύθηκε το 2014 από την ενοποίηση των σωματείων Ένωση Νέων Ύψωνα και Διγενής Ακρίτας Ύψωνα..

Ξεκίνησε να αγωνίζεται από το πρωτάθλημα Γ' Κατηγορίας παίρνοντας τη θέση της Ένωσης Νέων Ύψωνα που είχε προβιβαστεί την προηγούμενη περίοδο.

Στο πρώτο παιχνίδι στην ιστορία της κέρδισε 3-0 τον Εθνικό Άσσιας στην έδρα της. Στο τέλος του πρωταθλήματος τερμάτισε στην πέμπτη θέση, η οποία μέχρι σήμερα αποτελεί την καλύτερη στην ιστορία της.

Η ομάδα συνέχισε και τα επόμενα χρόνια στην Γ΄ κατηγορία χωρίς να κινδυνέψει με υποβιβασμό αλλά και χωρίς να διεκδικήσει άνοδο.

Την περίοδο 2018-19 τερμάτισε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 2019-20 συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία 2019-20. Λόγω της Πανδημίας του κορονοϊού το πρωτάθλημα αρχικά ανεστάλη και στη συνέχεια διεκόπη.  Την περίοδο 2020-21 τερμάτισε στη δέκατη όγδοη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε.

1Η Ε.Ν.Υ.-Διγενής κέρδισε 22 βαθμούς. Ωστόσο τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται 19 βαθμοί.

Συμμετοχές ανά κατηγορία 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως την περίοδο 2019-20 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2018-19.
<center>
{|
|valign="top" width=50%|

|valign="top" width=50%|
{| class="wikitable"
! colspan=2| Κύπελλα
|-
| Κύπελλο
| Αριθμός συμμετοχών
|-
| Κύπελλο Κύπρου ||<center>1<center>
|-
| Κύπελλο Γ΄ - Δ΄ ||<center>2|-
|}
|}

Τίτλοι-Διακρίσεις 
Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ:
Κυπελλούχος (1): 2022

Παραπομπές

Δείτε επίσης  
Ποδόσφαιρο στην Κύπρο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου

Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2014
Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)
Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού
Ύψωνας
Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια

Η Ναντία Ολεξάντριβνα Γρανόφσκαγια - Μέϊχερ (Наді́я Олекса́ндрівна Ме́йхер, 10 Απριλίου 1982) είναι Ουκρανή τραγουδίστρια, ηθοποιός, παρουσιάστρια και πρώην μέλος του ρωσο-ουκρανικού γυναικείου συγκροτήματος ΒΙΑ Γκρα.

Καριέρα

ВИА Гра
Η Ναντιέζντα ήταν τραγουδίστρια στο ρωσο-ουκρανικό συγκρότημα ВИА Гра, από την περίοδο (2000-2002, 2002-2006 και 2009-2011), συνέχισε σόλο καριέρα από το 2011 και έπειτα.

Μέλη ВИА Гра

Timeline

Μέλη σε λίστα
Έρικα Γκέρτσεκ  (2013-σήμερα)  Μίσα Ρομάνοβα  (2013-σήμερα)  Αναστασία Κοζεβνίκοβα  (2013-σήμερα)Αλιόνα Βίνιτσκαγια (2000-2003)Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια (2000-2002)(2002-2006)(2009-2011)Τετιάνα Νάϊνικ (2002)Άννα Σεντοκόβα (2002-2004)Βέρα Μπρέζνιεβα (2003-2007)Σβiτλάνα Λομπόντα (2004) Αλμπίνα Τζαναμπάγεβα (2004-2012) Χριστίνα Κοτς-Γότλιπ(2006) Όλγα Ρομανόφσκαγια(2006-2007)Μεσέντα Μπαγκαουντίνοβα (2007-2009) Τατιάνα Κοτόβα (2008-2010) Σάντα Δημόπουλος (2011-2012) Γιέβα Μπουσμινά(2010-2012).

Προσωπική Ζωή 
Η Ναντιέζντα Γκρανόφκαγια έχει δύο παιδιά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Official Website
Short biography
Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια Biography

Ουκρανές τραγουδίστριες
Ουκρανοί ηθοποιοί
Τατιάνα Κότοβα

Η Τατιάνα Νικολάεβνα Κότοβα (Ρωσικά: Татьяна Николаевна Котова), είναι Ρωσίδα τραγουδίστρια, μοντέλο, ηθοποιός, τηλεοπτική προσωπικότητα και πρώην μέλος του Ρωσο-Ουκρανικού γυναικείου συγκροτήματος ΒΙΑ Γκρα, Το 2006 ήταν η Μις Ρωσία και το 2007 είχε πάρει μέρος στο διαγωνισμό ομορφιάς Μις Υφήλιος εκπροσωπώντας τη Ρωσία.

Μέλη ВИА Гра

Timeline

Μέλη σε λίστα 

Έρικα Γκέρτσεκ  (2013-σήμερα)  Μίσα Ρομάνοβα  (2013-σήμερα)  Αναστασία Κοζεβνίκοβα  (2013-σήμερα)Αλιόνα Βίνιτσκαγια (2000-2003)Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια (2000-2002)(2002-2006)(2009-2011)Τετιάνα Νάϊνικ (2002)Άννα Σεντοκόβα (2002-2004)Βέρα Μπρέζνιεβα (2003-2007)Σβiτλάνα Λομπόντα (2004) Αλμπίνα Τζαναμπάγεβα (2004-2012) Χριστίνα Κοτς-Γότλιπ(2006) Όλγα Ρομανόφσκαγια(2006-2007)Μεσέντα Μπαγκαουντίνοβα (2007-2009) Τατιάνα Κότοβα (2008-2010) Σάντα Δημόπουλος (2011-2012) Γιέβα Μπουσμινά(2010-2012).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://tatiana-kotova.ru/ 
 https://web.archive.org/web/20181110115251/http://kotova.info/ kotova.info

Ρωσίδες τραγουδίστριες
Ρωσίδες ηθοποιοί
Ρωσίδες μοντέλα
Φωτομοντέλα
Μις Ρωσία
Το Κλαμπ (τηλεοπτική σειρά)

Το Κλαμπ (Ρωσικά: Клуб), είναι μία από τις πιο επιτυχημένες ρώσικες τηλεοπτικές σειρές, προβάλλονταν την περίοδο 2006-2009, είναι στο είδος δράμα/κωμωδία και πρωταγωνιστούν οι: Πιότρ Φιόντοροφ και Νάστια Ζαντορόζναγια.

Πλοκή
Το τηλεοπτικό κανάλι MTV Ρωσία αποκάλεσε αυτή τη σειρά "Μια ιστορία της Σταχτοπούτας στο ύφος της R&B". Κάθε επεισόδιο της σειράς έχει και μια διαφορετική ιστορία, αλλά με τους ίδιους χαρακτήρες, που φτιάχνουν μια αδιάσπαστη αλυσίδα μεταξύ τους. Αυτή η νεανική σειρά σχετίζεται με τη νυχτερινή ζωή. Η Βασιλίσσα (Βάσια), ένα απλό κορίτσι που τυχαία εισέρχεται στα πιο μοδάτα κλαμπ της πόλης. Εκεί συναντά τον Ντανίλα, το ομορφόπαιδο της παρέας, πλέιμποι αγόρι και γιος του συν-ιδιοκτήτη του Κλαμπ. Το "Κλαμπ", είναι ένα τηλεοπτικό έπος για τη γέννηση μίας σούπερ σταρ, μια λεπτομερή περιγραφή του συνόλου είναι η «κουζίνα» της ρωσικής σόου μπίζνες.

Καστ

Κύριοι Ρόλοι 
 Πιότρ Φιόντοροφ — Ντανίλα (1-4,8 σεζόν)
 Νάστια Ζαντορόζναγια — διπλός ρόλος: Βασιλίσσα, οι φίλοι της την φωνάζουν Βάσια (1-5,7,8 σεζόν), και Μαρούσια (7-8 σεζόν)
 Μαρίνα Οριόλ — «Στέρβα» Στέλλα (1-8 σεζόν)
 Σεργκέι Ρούτζεβιτς — Κόστια-μοζγκ (1-5,7,8 σεζόν)
 Ιβάν Νικολάγεφ — Βικ (1-4,8 σεζόν)
 Άννα Νοσάτοβα — Ρόζα (1-3,8 σεζόν)
 Αλεξέι Γιάνιν — Άλεξ (4-5 σεζόν)
 Αλεξάντρ Τολμάτσκι — σκηνοθέτης (1-4,7,8 σεζόν)
 Εκατερίνα Καμπάκ — Κάτια (1-4,6-8 σεζόν)
 Σεργκέι Τσούγκιν — Γιαροσλάφ (5-7 σεζόν)
 Αναστασία Κλιούεβα — Πολίνα (5,6 σεζόν)
 Όλα Κέϊρου — Όλα, φίλη του Γιάρικ (5-8 σεζόν)
 Κίριλ Σαλιόνοφ — Νικ (7,8 σεζόν)
 Γιεβγκένιγια Βολκόβα — Γιέβα (5-8 σεζόν)
 Στανισλάφ Έρντλει — Φιλίπ (5,6 σεζόν)
 Πάβελ Πριλούτσνι — Ρέι (8 σεζόν)
 Νατάλια Προσβέτοβα — κουτσομπόλα Βαρβάρα (1-7 σεζόν)
 Σαμπίνα Αχμέντοβα — κουτσομπόλα Ταμάρα (1-7 σεζόν)
 Τιμούρ Μπατρουντίνοφ — Γκρίσα «Λούζερ» (1-4 σεζόν)
 Όλγκα Ζαίτσεβα — Μάργκο (4,8 σεζόν)
 Λεονιντ Τζιούνικ — Λεονίντ Αργκάντγεβιτς «Λιμπερμάν» (3-8 σεζόν)

Κάμεο 
 Γιάννα Ρουντκόφσκαγια
 Άννα Σεμενόβιτς
 Ντίμα Μπιλάν
 Σεργκέι Λάζαρεφ
 Βλαντ Τοπάλοφ
 Σεργκέι Ζβέρεφ
 Λίλαγκάιζ
 Σεριόγκα
 Βαλέρια
 Οτπέτιγιε Μοσένικι
 Coolio
 Dino MC 47
 Τσέλσι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Статья о сериале 
 Клуб на сайте Афиша
 Описания сериала 

Ρωσικές τηλεοπτικές σειρές
Τρύφων Τριανταφυλλάκος

Ο Τρύφων Τριανταφυλλάκος (1910 - 1992) ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτικός. Χρημάτισε βουλευτής στην Αρκαδία και υπουργός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα. Ήταν γιος του Αλέξανδρου Τριανταφυλλάκου (1863-1934), ο οποίος υπήρξε αξιωματικός του Πυροβολικού και εγγονός του συνονόματου και συνεπωνύμου του, Δημάρχου Τρίπολης, Τρύφωνα Τριανταφυλλάκου. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και ίδρυσε την ομάδα "Εθνική Δράσις". Συνελήφθη από τους Ιταλούς και υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντιστάσεως.

Την περίοδο 1946-47 ανέλαβε τη διεύθυνση του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη.
Ήταν υποψήφιος βουλευτής Αρκαδίας με το Λαϊκό Κόμμα και συγκέντρωσε 1.825 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί. Εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας για πρώτη φορά το 1949 με το Νέο Κόμμα του Μαρκεζίνη και μετά το 1951 και το 1952 (βουλευτής Μαντινείας) με τον Ελληνικό Συναγερμό. Εν συνεχεία εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας με την ΕΡΕ το 1956, το 1958, το 1961, το 1963 και το 1964.  

Ήταν υφυπουργός Οικισμού και Σεισμοπλήκτων νήσων από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 ως τις 28 Φεβρουαρίου 1958 και εν συνεχεία υπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων από τις 28 Φεβρουαρίου ως τις 5 Μαρτίου 1958. Στην επόμενη κυβέρνηση Καραμανλή ανέλαβε  (5 Ιανουαρίου 1959) Υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως, ως τις 20 Σεπτεμβρίου 1961.Για την υπουργοποίησή του αυτή ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, τη συνδέει με το γεγονός πως η σύζυγος του Τριανταφυλλάκου είχε κοινωνικές σχέσεις με τη σύζυγο του Καραμανλή-έπαιζε τακτικά χαρτιά με την Αμαλία-ενώ τον ήθελε και η η πρώτη του εξαδέλφη Ελένη Βλάχου. Υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίων Έργων και στην κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου από τις 25 Νοεμβρίου 1973 ως τις 23 Ιουλίου 1974.

Το αρχείο του δωρήθηκε από τη Ρένια Τριανταφυλλάκου τον Οκτώβριο του 1996 και καλύπτει την περίοδο 1940-1985.

Για την αντιστασιακή του δράση τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας το 1946.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρχείο ΕΛΙΑ, με βιογραφικά στοιχεία για τον Τρύφωνα Τριανταφυλλάκο. (μέσω Google)
 Εγκαίνια του Αεραθλητικού Κέντρου Τρίπολης παρουσία του Υφυπουργού Οικισμού Τρύφωνα Τριανταφυλλάκου, Ταινία επικαίρων από το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο, ανάκτηση 27-7-2014.

Βουλευτές Αρκαδίας
Βουλευτές Μαντινείας
Έλληνες Αντιστασιακοί
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Νέο Κόμμα
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Έλληνες υφυπουργοί Οικισμού και Σεισμοπλήκτων νήσων
Έλληνες υφυπουργοί Προεδρίας
Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων
Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων
Τ
Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Νικόλαος

Το όνομα Νικόλαος μπορεί να αναφέρεται:

Νικόλαος (όνομα), αρχαίο ελληνικό όνομα και κατόπιν της Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που εορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου.

Πατριάρχες
Πατριάρχης Νικόλαος Α΄ ο Μυστικός, (9ος αιώνας).
Νικόλαος Β΄ Χρυσοβέργης, (10ος αιώνας).
Νικόλαος Γ΄ Κυρδινιάτης, (11ος αιώνας).
Νικόλαος Δ΄ Μουζάλων, (12ος αιώνας).

Πάπες
Πάπας Νικόλαος Α΄
Πάπας Νικόλαος Β΄
Πάπας Νικόλαος Γ΄
Πάπας Νικόλαος Δ΄
Πάπας Νικόλαος Ε΄

Βασιλείς της Ρωσίας
Νικόλαος Α΄ της Ρωσίας, 19ος αιώνας. 
Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας, 19ος & 20ος αιώνας.

Άλλα πρόσωπα
Νικόλαος Β΄ του Σαιντ-Ομέρ, ηγεμόνας της Θήβας.

Σύγχρονη εποχή
Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος

Δείτε επίσης
Άγιος Νικόλαος, άγιος της ορθόδοξης και ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, που εορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου.
Άγιος Νικόλαος (αποσαφήνιση).
Άγιος Νικόλαος (ελληνικά τοπωνύμια).
Μείωση (βιολογία)

Είναι γνωστό ότι στην αμφιγονική αναπαραγωγή, τις γενετικές πληροφορίες για τη δημιουργία του νέου ατόμου συνεισφέρουν δύο γονείς διαφορετικού φύλου. Όμως, προκύπτει ένα πρόβλημα: αν κάθε γονέας μεταβίβαζε στον απόγονό του τον ακριβή αριθμό των χρωμοσωμάτων του, τότε το νέο άτομο θα είχε το άθροισμα του αριθμού των χρωμοσωμάτων και των δύο γονέων. Ένας τέτοιος απόγονος, ακόμα κι αν επιβίωνε, θα είχε διαφορετικό αριθμό χρωμοσωμάτων από αυτόν που είναι καθορισμένος για το είδος του. Το πρόβλημα αυτό για τους αμφιγονικά αναπαραγόμενους οργανισμούς, λύθηκε στη διάρκεια της εξέλιξης μέσα από δύο μηχανισμούς τη μείωση και τη γονιμοποίηση. 

Η μείωση είναι ένας τύπος κυτταρικής διαίρεσης με την οποία κάθε γονέας παράγει τους γαμέτες του, δηλαδή τα εξειδικευμένα αναπαραγωγικά του κύτταρα, τα οποία φέρουν το μισό αριθμό χρωμοσωμάτων από τα υπόλοιπα (σωματικά) κύτταρα του οργανισμού, είναι δηλαδή απλοειδή. Στη συνέχεια με τη γονιμοποίηση, ο αρσενικός και ο θηλυκός γαμέτης συνενώνονται, σχηματίζοντας ένα νέο κύτταρο, το οποίο ονομάζεται ζυγωτό, το οποίο είναι διπλοειδές εφόσον περιέχει τα χρωμοσώματα των δύο γαμετών. Από το ζυγωτό, στη συνέχεια, με συνεχείς μιτωτικές διαιρέσεις προκύπτουν όλα τα σωματικά κύτταρα του νέου οργανισμού. Σημαντικό είναι να τονιστεί ότι: κάθε γαμέτης που σχηματίζεται με μείωση δεν έχει αόριστα το μισό αριθμό χρωμοσωμάτων, αλλά πρέπει να φέρει ένα χρωμόσωμα από κάθε ζευγάρι, ώστε να περιέχει όλες τις πληροφορίες που χρειάζονται για τη λειτουργία του νέου οργανισμού.

Η μείωση γίνεται σε μία ειδική κατηγορία κυττάρων του οργανισμού, τα οποία ονομάζονται άωρα (πρόδρομα) γεννητικά κύτταρα.

Περιγραφή

Κάθε κύτταρο που πρόκειται να διαιρεθεί, αντιγράφει αρχικά το γενετικό του υλικό, με αποτέλεσμα κάθε χρωμόσωμα να αποτελείται από δύο πανομοιότυπες αδελφές χρωματίδες (όπως συμβαίνει και στη μίτωση). Στη συνέχεια, ακολουθούν δύο διαδοχικές διαιρέσεις, οι οποίες ονομάζονται: 1η και 2η μειωτική διαίρεση.

Πρώτη μειωτική διαίρεση (μείωση I)
Τα ομόλογα χρωμοσώματα διατάσσονται σε ζεύγη, το ένα απέναντι από το άλλο. Κατόπιν αποχωρίζονται τα ομόλογα χρωμοσώματα κάθε ζεύγους (όχι οι αδελφές χρωματίδες) και σχηματίζονται δύο νέα κύτταρα, που το καθένα πλέον έχει τον μισό αριθμό χρωμοσώματων σε σύγκριση με το αρχικό.

Δεύτερη μειωτική διαίρεση (μείωση II)
Κάθε ένα από τα κύτταρα που σχηματίστηκαν από την 1η μειωτική διαίρεση υφίσταται μία 2η διαίρεση, η οποία έχει σημαντικές ομοιότητες με τη μίτωση. Αυτά τα κύτταρα ονομάζονται απλοειδή κύτταρα.

Έτσι, διαχωρίζονται οι αδελφές χρωματίδες κάθε χρωμοσώματος, με αποτέλεσμα να σχηματιστούν συνολικά 4 απλοειδή κύτταρα, ανά δύο πανομοιότυπα μεταξύ τους. Τα κύτταρα αυτά δεν διαιρούνται, αλλά δίνουν τους γαμέτες (ώριμα γεννητικά κύτταρα).

Σχηματικά
Μητρικό κύτταρο (πρόδρομο γεννητικό) ΔΙΠΛΟΕΙΔΕΣ ====> Αντιγραφή του DNA ==> ΜΕΙΩΣΗ I Διαχωρισμός ομόλογων χρωμοσωμάτων ==> ΜΕΙΩΣΗ II Διαχωρισμός αδελφών χρωματίδων ====> Θυγατρικά κύτταρα (γαμέτες) ΑΠΛΟΕΙΔΗ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βιολογικές διαδικασίες
Κυτταρικές διεργασίες
Κυτταρολογία
Μοριακή γενετική
Γενετικός κώδικας

Γενετικός κώδικας ονομάζεται ο κώδικας αντιστοίχισης των αζωτούχων βάσεων των νουκλεϊκών οξέων με τα αμινοξέα της παραγόμενης πολυπεπτιδικής αλυσίδας.
Είναι γνωστό ότι στο σχηματισμό των πρωτεϊνών συμμετέχουν 20 διαφορετικά αμινοξέα, ενώ ο αριθμός των διαφορετικών βάσεων του RNA είναι 4 (A, U, G, C). Έτσι, προέκυψε αρχικά το ερώτημα: «Πόσες βάσεις του mRNA αντιστοιχούν σε ένα αμινοξύ;»

1 βάση → 1 αμινοξύ
Δεν είναι δυνατόν μία βάση του mRNA να αντιστοιχεί σε ένα αμινοξύ, γιατί ο αριθμός των διαφορετικών βάσεων (41=4) δεν επαρκεί για την κωδικοποίηση των 20 αμινοξέων.

2 βάσεις → 1 αμινοξύ

Αν οι 4 βάσεις συνδυάζονται ανά δύο, προκύπτουν 42=16 διαφορετικοί συνδυασμοί, ο οποίοι δεν είναι αρκετοί για να κωδικοποιήσουν τα 20 διαφορετικά αμινοξέα.

3 βάσεις → 1 αμινοξύ

Αν οι 4 βάσεις συνδυάζονται ανά τρεις, προκύπτουν 43=64 διαφορετικοί συνδυασμοί, οι οποίοι είναι περισσότεροι από αρκετοί για να κωδικοποιήσουν τα 20 διαφορετικά αμινοξέα.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι κάθε αμινοξύ κωδικοποιείται από μία τριάδα νουκλεοτιδίων (τριπλέτα) του mRNA που ονομάζεται ΚΩΔΙΚΟΝΙΟ.

Ο όρος κωδικόνιο αναφέρεται και στο γονίδιο από το οποίο προέρχεται το mRNA. Συγκεκριμένα: κωδικόνιο είναι μία τριπλέτα βάσεων της κωδικής αλυσίδας του γονιδίου, η οποία κωδικοποιεί ένα αμινοξύ.

Π.χ. Το κωδικόνιο έναρξης στο mRNA είναι το 5'-AUG-3', ενώ στο γονίδιο (κωδική αλυσίδα) είναι το 5'-ATG-3'.
Τα κωδικόνια διαβάζονται με κατεύθυνση 5'→3'. Π.χ. 3'-GUA-5' είναι το κωδικόνιο AUG, το οποίο κωδικοποιεί το αμινοξύ Met. Ο όρος κωδικόνιο ΔΕΝ αναφέρεται σε αλληλουχίες των εσωνίων, των 3' και 5' αμετάφραστων περιοχών, των γονιδίων των rRNA, tRNA και snRNA, του «περιττού» DNA, των υποκινητών κ.λ.π., δηλαδή σε αλληλουχίες DNA ή RNA που δεν κωδικοποιούν αμινοξέα.

Βασικά χαρακτηριστικά του Γενετικού Κώδικα
 Είναι κώδικας τριπλέτας, δηλαδή μία τριάδα βάσεων του mRNA (κωδικόνιο) κωδικοποιεί ένα αμινοξύ. Ο όρος κωδικόνιο αναφέρεται και στην αντίστοιχη τριπλέτα βάσεων της κωδικής αλυσίδας του γονιδίου.

 Είναι συνεχής, δηλαδή το mRNA διαβάζεται συνεχώς, χωρίς να παραλείπεται κανένα νουκλεοτίδιο.

 Είναι μη επικαλυπτόμενος, δηλαδή κάθε βάση του mRNA ανήκει σε ένα μόνο κωδικόνιο.

 Είναι εκφυλισμένος, δηλαδή τα 18 από τα 20 αμινοξέα, κωδικοποιούνται από 2 έως 6 διαφορετικά κωδικόνια. Τα διαφορετικά κωδικόνια που κωδικοποιούν το ίδιο αμινοξύ ονομάζονται συνώνυμα.

 Είναι σχεδόν καθολικός, δηλαδή σχεδόν ίδιος σε όλους τους οργανισμούς.

 Έχει ένα κωδικόνιο έναρξης (AUG), από το οποίο ξεκινά η μετάφραση του mRNA και κωδικοποιεί το αμινοξύ μεθειονίνη και 3 κωδικόνια λήξης (UAA, UAG, UGA), τα οποία σηματοδοτούν τον τερματισμό της μετάφρασης καθώς δεν κωδικοποιούν αμινοξέα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Μοριακή γενετική
Υποβρύχιο βαλλιστικών πυραύλων

To Υποβρύχιο βαλλιστικών πυραύλων(πυρηνικά υποβρύχια) είναι ένα υποβρύχιο εξοπλισμένο για να εκτοξέυει βαλλιστικούς πυραύλους (SLBM) ​​με πυρηνικές κεφαλές. Τα υποβρύχια αυτά έγιναν ένα σημαντικό οπλικό σύστημα κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, λόγω της μεγάλης ικανότητας τους για πυρηνική αποτροπή. Μπορούν να εκτοξέυσουν πυραύλους από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τους στόχους τους, και η χρήση της τεχνολογίας Stealth τα καθιστά πολύ δύσκολο να ανιχνευθούν. Η ανάπτυξή τους κυριαρχείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σοβιετική Ένωση/Ρωσία, με μικρότερους αριθμούς σε υπηρεσία για τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Κίνα και την Ινδία. Σχεδόν όλα τα υποβρύχια που έχουν κατασκευαστεί χρησιμοποιούν πυρηνική πρόωση, εκτός των Σοβιετικών κλάσης Zulu και Golf που έιχαν κινητήρες ντίζελ.

Σκοπός
Τα υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων έχουν διαφορετικό σκοπό από τα επιθετικά υποβρύχια και τα υποβρύχια πυραύλων cruise. Ενώ τα επιθετικά υποβρύχια ειδικεύονται στη μάχη με άλλα πολεμικά σκάφη (συμπεριλαμβανομένων των υποβρυχίων του εχθρού και την εμπορική ναυτιλία), και τα υποβρύχια πυραύλων cruise έχουν σχεδιαστεί για επίθεση σε μεγάλα πολεμικά πλοία και τακτικούς στόχους στην ξηρά, η κύρια αποστολή των βαλλιστικών πυραύλων είναι η πυρηνική αποτροπή. Ως εκ τούτου, το προφίλ της αποστολής ενός υποβρυχίου βαλλιστικών πυραύλων επικεντρώνεται στο να παραμείνει απαρατήρητο, παρά να καταδιώκει επιθετικά άλλα σκάφη. Τα υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων έχουν σχεδιαστεί για stealth, για να αποφύγουν τον εντοπισμό τους με κάθε κόστος. Χρησιμοποιούν σχεδιαστικά χαρακτηριστικά για μείωση των ήχων, όπως ανηχοϊκές πλάκες στις επιφάνειες του σκαριού τους, προσεκτικά σχεδιασμένα συστήματα πρόωσης, καθώς και μηχανημάτων που τοποθετούνται στα σημεία απόσβεσης των κραδασμών.

Οπλισμός
Είναι εξοπλισμένα με πυρηνικές κεφαλές και χρησιμεύουν ως το τρίτο μέρος της πυρηνικής τριάδας. Η αφάνεια και η κινητικότητα των υποβρυχίων προσφέρουν τόσο ένα αξιόπιστο μέσο αποτροπής απέναντι σε μια επίθεση (διατηρώντας την απειλή ενός δεύτερου χτυπήματος), και μια ικανότητα πρώτου πλήγματος έκπληξη - ιδιαίτερα δεδομένου της εμβέλειας των όπλων που μεταφέρουν.

Ενεργές κλάσεις

 Γαλλία
Le Triomphant class
 Κίνα
Type 092
Type 094
 Ρωσία
Borei class submarine 
Typhoon-class
Delta III και Delta IV
 Ηνωμένο Βασίλειο
Vanguard class 
 ΗΠΑ
Ohio class

Παραπομπές

Υποβρύχια
Χρήστος Γουλόπουλος

Ο Χρήστος Γουλόπουλος του Παναγιώτη (1892 - 2 Μαΐου 1961) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής και υπουργός.

Σταδιοδρομία 
Γεννήθηκε το 1892.
Βουλευτής εξελέγη για πρώτη φορά στην εκλογική περιφέρεια Κοζάνης στις εκλογές του 1920 και επανεξελέγη το 1935 με τα Συμπράττοντα Κυβερνητικά Κόμματα και επανεξελέγη με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1946 και του 1950. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952 και έπειτα με την ΕΡΕ το 1956 και το 1958.

Στην κυβέρνηση Τσαλδάρη διορίστηκε ως Γενικός Διοικητής Θράκης (25 Απριλίου 1946), αξίωμα στο οποίο υπηρέτησε στην κυβέρνηση Τσαλδάρη (2 Οκτωβρίου 1946 – 24 Ιανουαρίου 1947) και στην κυβέρνηση Δ. Μαξίμου το 1947. 

Υπηρέτησε επίσης ως υπουργός Γεωργίας στην Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1948, στην κυβέρνηση Σοφούλη τον Ιανουάριο και τον Απρίλιο-Ιούνιο 1949 (14 Απριλίου 1949 – 30 Ιουνίου 1949) και στην κυβέρνηση Διομήδη (30 Ιουνίου 1949 – 6 Ιανουαρίου 1950).

Το Μάιο του 1961 εισήχθη στον «Ευαγγελισμό» στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε ως εν ενεργεία βουλευτής. Στην έδρα του τον διαδέχθηκε ο Δημοσθένης Δόκος.. Κηδεύτηκε από το Α΄ Νεκροταφείο στις 3 Μαΐου 1961.

Παραπομπές 

Βουλευτές Κοζάνης
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Έλληνες υπουργοί Γεωργίας
Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Θράκης
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Κατάλογος χωρών ανά αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου

Αυτός είναι ένας κατάλογος με την κατάταξη χωρών ανάλογα με τα αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου με βάση το World Factbook (όταν δεν υπάρχει η αναφορά). ή άλλες έγκυρες πηγές από τρίτους. Με βάση τα δεδομένα από την BP, στα τέλη του 2009, στα αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου κυριάρχησαν τέσσερις:η Ρωσία,το Ιράν,το Κατάρ  και το Τουρκμενιστάν , οι οποίοι κατείχαν σχεδόν τα δύο τρίτα των αποδεδειγμένων αποθεμάτων στον κόσμο.

Χώρες

Παραπομπές

Κατάλογοι χωρών
Ορυκτά καύσιμα
Λέξη νυφίτσα

Οι λέξεις-νυφίτσες είναι λέξεις που προσπαθούν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι κάτι ουσιώδες έχει ειπωθεί, ενώ στην πραγματικότητα έχει ειπωθεί κάτι αόριστο ή αμφίσημο. Μια συχνή περίπτωση είναι, μέσω κάποιας αόριστης παραπομπής, όπως 'Θεωρείται...' ή οι 'Οι επιστήμονες συμφωνούν...', να δημιουργηθεί η εντύπωση της αυθεντίας, χωρίς όμως η παραπομπή να είναι ελέγξιμη.

Χρήση 

{{Λέξη-νυφίτσα}}
Ροδόλφος Μορώνης

Ο Ξενοφών - Ροδόλφος Μορώνης (1943 - 4 Ιουνίου 2019) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε το 1943 στην Αθήνα και σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες («Μεσημβρινή», «Τα Νέα», «Βραδυνή») ενώ κατά καιρούς έχει αναλάβει διευθυντικές θέσεις σε τηλεοπτικά κανάλια. Υπήρξε συντονιστής ειδήσεων στην Eurovision, Γενικός Διευθυντής της ΕΤ-1  (1989 - 1990), μέλος του ΕΣΡ (2002 - 2005), καθώς και  αναπληρωτής  διευθύνων σύμβουλος της ΝΕΡΙΤ (20/5/2014 - 11/9/2014). Πρόεδρος του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων -ΙΟΜ (2005-2011) και Πρόεδρος του European Audiovisual Observatory (2010).

Διετέλεσε (2019) Αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. 

Την περίοδο 1995 - 2000 δίδαξε τηλεοπτική δημοσιογραφία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 2007 κατά την προεκλογική περίοδο ανέλαβε Υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση Καραμανλή, ενώ στις 28 Αυγούστου 2015, κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Βασιλικής Θάνου από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, ανέλαβε τη θέση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου και Υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, μέχρι τη διενέργεια εκλογών στις 20 Σεπτεμβρίου 2015.

Είχε συγγράψει δύο βιβλία και είχε μεταφράσει θεατρικά έργα, («Πινγκ Πονγκ» του Αρτύρ Ανταμώφ, «Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές» του Ρόμπερτ Μπολτ, «Μιλούσαμε για τριαντάφυλλα» του Φρανκ Γκιλρόυ).

Παραπομπές 

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες υπουργοί Επικρατείας
Έλληνες συγγραφείς
Γκριγκόρι Λεπς

Ο Γκριγκόρι Βίκτωροβιτς Λεπσβερίτζε (Григо́рий Ви́кторович Лепс, 16 Ιουλίου 1962), γνωστός ως Γκριγκόρι Λεπς, είναι Ρώσος τραγουδιστής, γεωργιανής καταγωγής.

Βιογραφία
Ο Γκριγκόρι Λεπς, γεννημένος ως Γκριγκόρι Λεπςβερίτζε στο Σότσι στην Ρωσία, από γεωργιανή οικογένεια. Αποφοίτησε από μουσικό σχολείο σε τάξη με κρουστά μουσικά όργανα. Μετά τη στρατιωτική σχολή άρχισε να τραγουδάει σε φολκ-ροκ μπάντες σε εστιατόρια.

Υπέφερε από αλκοολισμό και τοξικομανία, και για να ξεφύγει από τη ζωή αυτή πήγε στη Μόσχα. Εκεί άρχισε να τραγουδά σε εστιατόρια, μέχρι που άρχισε πραγματική δουλειά. Οι γιατροί του του είπα ότι αν έπαιρνε μία σταγόνα παραπάνω θα είχε πεθάνει.

Ο Γκριγκόρι γνώρισε τη δεύτερη σύζυγό του το 2002, μαζί έχουν 2 κόρες, Γέβα (2002), Νικόλ (2007), και έναν γιο, τον Ιβάν (2010). Έχει και μία μεγαλύτερη κόρη από τον προηγούμενο γάμο του, την Ίνγκα Λεπς, η οποία είναι ηθοποιός.

Τρίβια
Ο Λεπς είναι Ορθόδοξος Χριστιανός, επέλεξε ένα διαμέρισμα που από το παράθυρο να μπορεί να βλέπει μια εκκλησία, γιατί όπως λέει και η παροιμία "ένας δρόμος οδηγεί σε μια εκκλησία".
Συλλέγει παλιά βιβλία.
Συλλέγει αγιογραφίες.
Συλλέγει γυαλιά ηλίου.

Δισκογραφία
 Albums
 1995 — Натали (Natalie)
 1997 — Целая жизнь (Lifetime)
 2000 — Спасибо, люди... (Thank you, people ...)
 2002 — На струнах дождя... (On the strings of rain ...)
 2004 — Парус (Sail)
 2006 — Лабиринт (Maze/Labyrinth)
 2006 — В центре Земли (In the center of the Earth)
 2007 — Второй (Second)
 2009 — Водопад (Waterfall)
 2011 — Пенсне (Pince-nez)
 2011 — Берега чистого братства (Bank of pure brotherhood) together with singer Alexander Rosenbaum
 2012 — Полный вперед!

 DVDs
 2005 — Парус Live (Sail Live) Concert at the State Kremlin Palace in Moscow March 13, 2004
 2007 — В центре Земли Live (In the center of the Earth Live) Concert in SC "Olympic" November 16, 2006
 2007 — Я — живой!  (I (am) alive) Collection of video clips
 2010 — Что может человек (What can a man) Sat ornik videos
 2010 — Водопад Live (Waterfall Live) Presentation album, "Waterfall", SC "Olympic" November 20, 2009, Full version concert
 2011 — Научись летать Live (Learn to fly) Presentation album, "Pince-nez", Crocus City Hall, 7 mat, Full version concert

 Συλλογές
 2005 — Избранное... 10 лет (Favorites... 10 years)
 2007 — Вся жизнь моя — дорога... (All my life - the road ...)
 2010 — Берега. Избранное (Shore. Favorites)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://www.grigoryleps.ru

Ρώσοι τραγουδιστές
Γεωργιανοί τραγουδιστές
Γιούλια Παρσούτα

Η Γιούλια Βασίλγεβνα Παρσούτα (Ρωσικά: Ю́лия Васи́льевна Паршу́та), είναι Ρωσίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός.

Δισκογραφία

Στο γκρουπ «Ιν-Γιαν»

«Πρώτο άλμπουμ» (2011) 
1. «Мало, да помалу»

2. «Сохрани меня»

3. «Карма»

4. «В созвездии танцующей любви»

5. «Камикадзе»

6. «Пофиг»

7. «Не отпускай моей руки»

8. «Инопланетянин»

Сольная дискография

«ТВА» (2014) 
1. «Здравствуй»

2. «Ты — мой пароль»

3. «This Is My Song»

4. «Камень с души»

5. «Жизнь в реальности»

6. «Ангел, севший мне на плечи»

7. «Cut Me Open»

Βίντεοκλιπ

Προσωπική ζωή 
Αρραβωνιάστηκε με έναν Αμερικανό μάνατζερ και ζει σήμερα στην Αμερική.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

https://www.youtube.com/watch?v=Cb7qLUDj5WM&list=PL1F06C8147D2F65F1
https://www.youtube.com/watch?v=Wa-X9ywOq8k&feature=share&list=UUzMxxBS5cEeE0LJmXRV3nsw&index=1

Ρωσίδες τραγουδίστριες
Ρωσίδες ηθοποιοί
Πομαράντσε

Το Πομαράντσε είναι πόλη και δήμος της επαρχίας της Πίζα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης, περίπου 60 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Φλωρεντίας και περίπου 60 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Πίζα.   

Το τοπωνύμιο μαρτυρείται για πρώτη φορά το 1128 ως Ριπομαρράντσια (Ripomarrancia). Ενώ το πρώτο μέρος του ονόματος είναι το λατινικό ripa ("ακτή"), η ετυμολογία του δεύτερου μέρους είναι αβέβαιη, και θα μπορούσε να προέρχεται από το όνομα ενός Ρωμαίου, του Arranciae (ίσως ετρουσκικής καταγωγής). Μπορεί όμως το τοπωνύμιο να προέρχεται από το αρχαίο ιταλικό pomarancia, που σημαίνει πορτοκάλι. Μέρος του δήμου υπήρξε το επίκεντρο σεισμού στις 2 Αυγούστου 1853 με μέγεθος 4.63 της κλίμακας Ρίχτερ, και του σεισμού στην περιοχή των Μεταλλοφόρων Λόφων στις 19 Αυγούστου 1970 με μέγεθος 5,01 της κλίμακας Ρίχτερ.

Το Πομαράντσε συνορεύει με τις εξής πόλεις / δήμους: Κάζολε ντ’ Έλσα, Καστελνουόβο Μαρίτιμο, Μοντεβέρντι Μαρίτιμο, Ραντικόντολι, Βολτέρρα.   

Το Πομαράντσε είναι η πατρίδα τριών ζωγράφων που πήραν το προσωνύμιο Πομαράντσο από αυτήν: ο Αντόνιο Τσιρτσινιάνι (1570-1630), ο Νικολό Τσιρτσινιάνι (1520-1597), και ο Κριστόφορο Ρονκάλι (περ. 1552-1626).  

Από το 1968 ως το 1992 βρισκόταν στο Σαν Νταλμάτσιο (San Dalmazio) το εργοστάσιο – σταθμός ηλεκτρικής ενέργειας Ιταλίας - Κορσικής -Σαρδηνίας. Σήμερα εκεί βρίσκεται ηλιακό πάρκο.

Πληθυσμός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 www.comunepomarance.it/

Πόλεις της Τοσκάνης
Υποπολυβόλο

Το υποπολυβόλο είναι μικρό αερόψυκτο αυτόματο πυροβόλο όπλο σχεδιασμένο να πυροβολεί με βλήμματα πιστολιού από τον ώμο ή τον μηρό. Ο όρος Submachine gun δημιουργήθηκε από τον Τζον Τ. Τόμσον, εφευρέτη του υποπολυβόλου Thompson, γνωστό και ως Tommy gun, το οποίο το πατένταρε το 1920.

Το υποπολυβόλο αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918). Είχε ως αρχικό μοντέλο το ιταλικό πολυβόλο Villar-Perosa, το οποίο είχε ταχυβολία 900 σφαιρών/λεπτό, αλλά επειδή είχε σταθερή βάση δεν θεωρείται κανονικό οπλοπολυβόλο. Προς το 1918 πλέον οι Γερμανοί είχαν αναπτύξει το πρώτο πρακτικό υποπολυβόλο, το Bergmann MP18. Παράλληλα στις ΗΠΑ σχεδιάστηκε το υποπολυβόλο Thompson. Αυτό το όπλο κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου στις ΗΠΑ ταυτίστηκε με τους γκάνγκστερ. Στο ζενίθ του, στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945), κατασκευάστηκαν εκατομμύρια υποπολυβόλα ώστε να προσφέρουν ένα ακόμη όπλο στη μάχη σώμα με σώμα. Παράλληλα, εμφανίστηκαν και νέα μοντέλα, όπως το σοβιετικό 7.62 mm PPSh M1941, τα γερμανικά MP38 και MP40, το ισραηλινό Uzi, το αμερικανικό Μ3 και το FN P90. Σήμερα το υποπολυβόλο έχει αντικατασταθεί από τα τυφέκια εφόδου, τα οποία έχουν μεγαλύτερο βεληνεκές και μπορούν να τρυπήσουν τα βαλλιστικά κράνη και την πανοπλία των σύγχρονων πεζικάριων. Όμως τα υποπολυβόλα εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σήμερα από τις αστυνομικές και στρατιωτικές ειδικές δυνάμεις, που εκτιμούν τη μειωμένο θόρυβο, ιδίως με σιγαστήρα, και δύναμη ανάκρουσης.

Παραπομπές 

Πυροβόλα
Φραγκίσκος (όνομα)

Το όνομα Φραγκίσκος είναι κύριο όνομα που προέρχεται από τη λατινική γλώσσα και έχει διαφορές παραλλαγές σε όλη την Ευρώπη.

Ετυμολογία
Η ετυμολογία του ονόματος προέρχεται από το λατινικό Franciscus που σημαίνει γαλλικός, από το αντίστοιχο γερμανικό φύλο των φράγκων που εγκαταστάθηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. στη Ρωμαϊκή Γαλατία..

Στο κύριο ανδρικό όνομα Φραγκίσκος και γυναικείο Φραγκίσκη
Επίσης ο Φραγκίσκος και η Φραγκίσκη λέγονται και:
Στους άνδρες: Φραντζής, Φραντζέσκος, Φρατζέσκος ,Φραντζέσκος , Φραν .
Στις γυναίκες: Φραντζέσκα, Φρατζέσκα, Φρασκώ, Φρασκούλα, Φραντσέσκα , Φραν.

Τόσο το θηλυκό όσο και το αρσενικό όνομα δεν έχουν ονομαστική εορτή στο ορθόδοξο εορτολόγιο. Από τη ρωμαιοκαθολική εκκλησία εορτάζεται στις 4 Οκτωβρίου.

Σε άλλες γλώσσες
Στα Γερμανικά Φραντς (Franz).
Στα Αγγλικά Φράνσις και Φράνκλιν και Φρανκ, (Francis, Franklin, Frank). Να σημειωθεί εδώ και το Φραγκλίνος που συνηθίζεται στην ελληνική γλώσσα.
Στα Γαλλικά Φρανσουά (François)
Στα Ισπανικά Φρανθίσκο ή Φρανσίσκο και Φραν (Francisco)
Στα Ιταλικά Φραντσέσκο και Φράνκο ή Φραν και Φράνκα και Φραντσέσκα (Francesco, Franco, Franca, Francesca) 
Στα ρουμάνικα Φρανσίσκα και Φρανσισκου (Francisa ) και (Franciscu)
Στα Λατινικά Φρανσίσκους (Franciscus).
Στα Ολλανδικά Φρανς (Frans)
Στα Ουγγρικά Φέρεντς και Φέρι, (Ferenc, Feri).
Στα Τσεχικά Φράντισεκ (František)

Πρόσωπα με το όνομα Φραγκίσκος

Ανθρωπιστικές επιστήμες
Φραγκίσκος Πετράρχης (1304-1374), Ιταλός λόγιος και ποιητής
Φραγκίσκος Φίλελφος (1398-1481), Ιταλός λόγιος.
Φραγκίσκος ντε Βιτόρια, (1488-1546), Ισπανός Θεολόγος
Φραγκίσκος Σουάρεθ (1548-1617), Ισπανός φιλόσοφος.
Φραγκίσκος - Νοέλ Μπαμπέφ (1760-1797) Γάλλος νομικός.
Φραγκίσκος Αμορός (1770-1848), Ισπανός πολιτικός.
Φραγκίσκος Γκραγιάρ (1794-1853) , Γάλλος φιλέλληνας.
Φρανσουά Κουπρέν (1668-1733), Γάλλος συνθέτης της εποχής του Μπαρόκ.

Άλλοι
Φρανθίσκο Πιθάρρο (1471-1541), Ισπανός εξερευνητής
Φραγκίσκος Μαυρόλυκος, (1494-1575), Ιταλός αστρονόμος
Φραγκίσκος Γκάλι, σπουδαίος Ισπανός θαλασσοπόρος του 16ου αιώνα.
Φραγκίσκος Μπαρόκιος, (1537-1604), Ιταλός μαθηματικός.
Φραγκίσκος Πουκεβίλ (1770-1838), ιατρός και περιηγητής
Κάρολος Φραγκίσκος Χωλ (1821-1871) Αμερικανός εξερευνητής

Σύγχρονοι Έλληνες
Φραγκίσκος Μανέλλης, (1911-1978), ηθοποιός.
Φραγκίσκος Σούρπης, (1943), ποδοσφαιριστής.
Φραγκίσκος Μαρτίνος, (1949), ποδοσφαιριστής.
Φραγκίσκος Αλβέρτης, (1974), καλαθοσφαιριστής.

Παραπομπές

Ανδρικά ονόματα
Γερβάσιος Σουμελίδης

Ο Γερβάσιος Σουμελίδης ήταν μητροπολίτης Σεβαστείας και μετέπειτα Γρεβενών.

Βιογραφικό-Σπουδές
Ο Γερβάσιος (κατά κόσμον Ευριπίδης Σουμελίδης του Χαραλάμπους) γεννήθηκε το 1882 στη Βαρενού της Κρώμνης,  στον ανατολικό Πόντο, που ανήκε στη Μητρόπολη Χαλδίας. Σπούδασε στην Αργυρούπολη (Γκιουμούσχανε), την Καισάρεια και το 1906  αποφοίτησε από την Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το 1911-12 ανέλαβε τη διεύθυνση της Ιερατικής σχολής Πρασάρεως. Εργάσθηκε ως δάσκαλος και ιερέας στην Κωνσταντινούπολη, Καισάρεια, Θράκη και το 1912 εξορίσθηκε για τη θρησκευτική και εθνική του δράση στη Σόφια.

Επίσκοπος Σεβαστείας
Με τη λήξη των Βαλκανικών πολέμων χειροτονήθηκε  επίσκοπος Σεβαστείας. Το 1919 τοποθετήθηκε στη μητρόπολη Κολωνίας και Νικοπόλεως με έδρα τη Νικόπολη Πόντου. Εκεί ανέπτυξε έντονη δράση για την ανακούφιση των διωκόμενων χριστιανών της επαρχίας του . Την ίδια όμως εποχή αυξήθηκε η επιρροή του κινήματος του Κεμάλ και το 1921 ο πληθυσμός της περιοχής εκτοπίστηκε  στο εσωτερικό της Μ. Ασίας ενώ ο Γερβάσιος έζησε περιορισμένος στη μονή Ζιντζίντερε μέχρι την Ανταλλαγή. Το 1919 εξέδωσε και τη μελέτη του για το φαινόμενο του Κρυπτοχριστιανισμού στον Πόντο με τίτλο Σταυριώται.

Η προσφορά του στη Νίκαια
Το 1924, μετά από πολλές περιπέτειες, έφθασε στον Πειραιά προερχόμενος από την Μερσίνα της Μ. Ασίας με 38 κιβώτια γεμάτα ιερά κειμήλια που μπόρεσε να περισυλλέξει. Τα περισσότερα άφησε στη Νίκαια και άλλα έστειλε σε εκκλησίες της Καστοριάς και στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών όπου και εκτίθενται.

Στη Νίκαια του Πειραιά ονομάσθηκε αρχιερατικός επίτροπος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και εκτός των άλλων φρόντισε για την ανέγερση εκκλησιών, την ίδρυση (1928) Εμπορικής Σχολής για τους εργαζομένους νέους, του Γυμνασίου Νικαίας και δημιούργησε το Γυμναστήριο Νικαίας - Κορυδαλλού. Αυτός επιστατούσε και πρωτοστατούσε όχι μόνο για τη θρησκευτική αλλά και για την κοινωνική και πνευματική μέριμνα των προσφύγων που είχαν εγκαταλειφθεί στη μοίρα τους .

Μητροπολίτης Γρεβενών
Το 1934 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Γρεβενών. Στα Γρεβενά περισυνέλεξε και φρόντισε τα ορφανά και αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις κατά των Γερμανών κατακτητών. Πέθανε στην έδρα του στις 16 Απριλίου 1943. 
Η Νίκαια τον τίμησε για την ανεκτίμητη προσφορά του με τη μεταφορά των οστών του στο κοιμητήριο της πόλεως που τόσο αγάπησε και με την αφιέρωση κεντρικής οδού στο όνομά  του .

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού (Μαλλιάρης παιδεία)τ. 2

Μητροπολίτες Γρεβενών
Γερβασιος
Έλληνες ιεράρχες
Ψαροχάρακο Ηρακλείου

Το Ψαροχάρακο είναι ένας μεγάλος βράχος που βρίσκεται πολύ κοντά στην ανατολική ακτή της Κρήτης, κοντά στην Τέρτσα, και μάλιστα σχεδόν ενώνεται με την στεριά. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Βιάννου και στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου.

Ελληνικές βραχονησίδες
Αργύρης Ντινόπουλος

Ο Αργύρης Ντινόπουλος (17 Μαρτίου 1956) είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην δημοσιογράφος. 

Από τις εκλογές του 2007 μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 εκλέγεται βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική περιοχή της Β' Αθηνών.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε το 1956 και είναι γιος του Βασίλη Ντινόπουλου, ταξίαρχου ε.α. του ελληνικού στρατού, και της Μαρίας, συνταξιούχου φιλολόγου. 

Αποφοίτησε από τη Λεόντειο Σχολή Νέας Σμύρνης και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. 

Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο εμπορικό δίκαιο στο πανεπιστήμιο Paris 2 καθώς και στο University College του Λονδίνου στο δίκαιο των σοσιαλιστικών χωρών και στις σχέσεις δικαίου και μαρξισμού. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος αλλά σύντομα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία.

Δημοσιογραφία 
Την περίοδο 1984 - 1992 εργαζόταν στην ΕΡΤ ενώ παράλληλα συνεργαζόταν με το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ. Εργάστηκε στον τηλεοπτικό σταθμό του ΑΝΤ1 αρθρογραφώντας κατά διαστήματα στις εφημερίδες Η Καθημερινή, Το Βήμα, Απογευματινή κ.α. Επίσης εργάστηκε ως πολεμικός ανταποκριτής αναλαμβάνοντας αποστολές στο Μεξικό (εξέγερση των Τσιάπας), στη Ρουάντα (γενοκτονία της Ρουάντα), στο Ιράκ (στον πόλεμο του Κόλπου και κατά την εισβολή των ΗΠΑ), στην Αλβανία (ένοπλες εξεγέρσεις) κ.α. Τον Απρίλιο του 2003 βραβεύθηκε μαζί με άλλους πολεμικούς ανταποκριτές από την ΕΣΗΕΑ για τις ανταποκρίσεις του κατά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Το 2002 έθεσε υποψηφιότητα για τη δημαρχία των Βριλησσίων εκλεγόμενος στον δεύτερο γύρο. Το 2006 έθεσε υποψηφιότητα με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας για την υπερνομαρχία Αθηνών - Πειραιώς, απέτυχε όμως να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο. Στις εκλογές του 2007 εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια της Β΄ Αθηνών επανεκλεγόμενος το 2009 και το 2012.

Το 2010 η Ολομέλεια της Βουλής με ψήφους 237 επί 241 ψήφισε κατά της άρσης ασυλίας του Ντινόπουλου για αδικήματα που φέρεται να διέπραξε όταν ήταν δήμαρχος Βριλησίων.

Ως πολιτικός έχει κατακριθεί από σημαντική μερίδα του τύπου για λαϊκισμό, για συμπεριφορά με εντάσεις συμπεριφορά στο δημόσιο διάλογο καθώς και για υπερπροβολή στα τηλεοπτικά παράθυρα. Τον Μάρτιο του 2010 η Ρένα Δούρου κατέθεσε αγωγή εναντίον του Αργύγη Ντινόπουλου ζητώντας 260.000 ευρώ για ηθική βλάβη από την προσβολή της προσωπικότητάς της καθώς ο τελευταίος την παρουσίασε, σε τηλεοπτική εκπομπή, ως σύμβουλο του Άκη Τσοχατζόπουλου, υπόθεση για την οποία ο Αργύρης Ντινόπουλος καταδικάστηκε για συκοφαντική δυσφήμιση πρωτόδικα το 2015 και στο Εφετείο το 2017.

Παραπομπές 

Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Έλληνες δημοσιογράφοι
Περί όνου σκιάς

Η Περί όνου σκιάς είναι μια φράση που πρωτοείδε το φως στα Άβδηρα και λέγεται μέχρι τις μέρες μας, υποδηλώνοντας την αντισυμβατική συμπεριφορά του εντολέα προκειμένου να επωφεληθεί ακόμα περισσότερο σε περιπτώσεις ιδίως άτυπων ενοχικών συναλλαγών για να ερμηνευθεί τελικά ως έκφραση της προπέτειας και του μεγέθους της ανοησίας. Επίσης η φράση υποδηλώνει την εντατική και ιδιαίτερη ενασχόληση με ένα θέμα το οποίο είναι ασήμαντο.

Προέλευση της φράσης
Κάποιος επώνυμος Αβδηρίτης ενοικίασε έναν όνο για να μεταφέρει αυτόν και τις αποσκευές του σε άλλη πόλη. Περπατώντας σε ένα  άνυδρο και άδενδρο τοπίο θέλησε το μεσημέρι να ξεκουραστεί και κάθισε στη σκιά του ζώου. Ο αγωγιάτης τότε του ζήτησε επιπλέον αμοιβή για την παρασχεθείσα από τον όνο ευεργετική σκιά την οποία όμως αρνήθηκε ο ενοικιαστής. Η διαφορά οδηγήθηκε στα δικαστήρια και μετά από αλλεπάλληλες δικαστικές αποφάσεις έφθασε ως τη Βουλή των τετρακοσίων. Εν τω μεταξύ η πόλη είχε αναστατωθεί και σχεδόν παραλύσει λόγω του ότι οι πολίτες είχαν διαιρεθεί σε δυο στρατόπεδα, τους «Σκιερούς», δηλαδή των οπαδών της σκιάς του όνου ως αυθύπαρκτου και αυτοτελούς πράγματος και τους «ονικούς» δηλαδή εκείνων της έννοιας του όνου ως συνολικού και ενιαίου αντικειμένου στη συναλλαγή. Λέγεται όμως προτού λήξει η δίκη, την λύση έδωσαν κάποιοι άγνωστοι, που εξόντωσαν τον ατυχή όνο και έτσι μη υπάρχοντος του πειστηρίου η υπόθεση ετέθη στο αρχείο.
Αρχαίες ελληνικές φράσεις
Μπολσένα

Η Μπολσένα είναι πόλη και δήμος της Ιταλίας στην επαρχία του Βιτέρμπο, στο βόρειο Λάτιο στην ανατολική ακτή της λίμνης Μπολσένα. Βρίσκεται 10 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοδυτικά του Μοντεφιασκόνε και 36 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Βιτέρμπο. Η αρχαία οδός Via Cassia, σήμερα ο αυτοκινητόδρομος SR143, ακολουθεί την ακτή της λίμνης για κάποιο διάστημα, περνώντας από τη Μπολσένα.

Ιστορία

Ενώ είναι σχετικά βέβαιο ότι η πόλη είναι αυτή που «διαδέχτηκε» την αρχαία ρωμαϊκή πόλη Volsinii (αρχαία ελληνικά: Βολσίνιοι) (κάποιες φορές αναφερόμενη ως Volsinii Novi – Νέοι Βολσίνιοι για να γίνεται διάκριση από την ετρουσκική πόλη), οι γνώμες των ακαδημαϊκών διχάζονται για το αν η πόλη Volsinii είναι η ίδια με την αρχαία ετρουσκική πόλη Velzna ή Velsuna (που κάποιες φορές αναφέρεται Volsinii Veteres – Παλαιοί Βολσίνιοι), με άλλη πιθανή πόλη το Ορβιέτο, το οποίο βρίσκεται 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά. Ο εξερευνητής Τζορτζ Ντέννις τονίζει η πόλη της Μπολσένα δεν έχει ετρουσκικά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, οι ετρουσκικές πόλεις χτίζονταν σε βραχώδη περιοχή που να μπορεί να υπερασπίζονται εύκολα και ο λόφος όπου βρίσκεται το κάστρο δεν είναι τέτοιου είδους τοποθεσία. Ο ρωμαίος ιστορικός Πλίνιος είπε ότι ένας κεραυνός έπεσε από το θεό Άρη στην Μπολσένα, "την πιο πλούσια πόλη στην Τοσκάνη", και όλη η πόλη κάηκε από αυτόν τον κεραυνό. Ο πληθυσμός μετακόμισε αλλού, και ο Ντέννις πιστεύει ότι εκείνο το μέρος ήταν η Μπολσένα. Η νέα πόλη πήρε το όνομα της παλιάς, και έτσι η ρωμαϊκή Μπολσένα έχει ετρουσκικό όνομα. Πρότεινε μια σειρά βραχωδών τοποθεσιών μεταξύ των οποίων και το Ορβιέτο, αλλά δεν το προκρίνει δεδομένου ότι είναι αρκετά μακριά.

Η Μπολσένα είναι γνωστή για ένα θαύμα που λέγεται ότι συνέβη εκεί το 1263, όταν ένα ιερέας από τη Βοημία ο οποίος είχε αμφιβολίες για το δόγμα της μετουσίωσης, ανέφερε ότι ο άρτος της Θείας Ευχαριστίας μάτωνε απάνω στο ύφασμα πάνω στο οποίο εναποτίθενται τα σκεύη. Ο Καθεδρικός του Ορβιέτο τελικά χτίστηκε για να μνημονεύσει το γεγονός, και να φιλοξενήσει το ύφασμα. Μια φημισμένη νωπογραφία (fresco) του Ραφαήλ και της σχολής του στα "Δωμάτια του Ραφαήλ" στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού αναπαριστά το γεγονός.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
 
 

Πόλεις του Λάτιου
Ετρούσκοι
Οίκος του Αννόβερου

Ο Οίκος του Αννόβερου, γερμ.: Haus von Hannover, είναι μία γερμανική βασιλική δυναστεία, η οποία κυβέρνησε στο παρελθόν το Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, το Βασίλειο του Αννόβερου, το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας, το Βασίλειο της Ιρλανδίας και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας. Ο τωρινός επικεφαλής του Οίκου είναι ο Ερνέστος-Αύγουστος Ε΄ πρίγκιπας του Αννόβερου, του οποίου θεία ήταν η Βασίλισσα της Ελλάδας Φρειδερίκη, που επίσης προερχόταν από τον Οίκο του Αννόβερου.

Ο Οίκος είναι πλάγιος κλάδος του Οίκου των Γουέλφων ή -όπως επίσης ονομάζεται- Οίκου των Έστε. Το 1884 απεβίωσε ο τελευταίος του μεσαίου κλάδου των Γουέλφων, ο Γουλιέλμος, δούκας του Μπράουνσβαϊγκ και τον διαδέχθηκε ο Ερνέστος Αύγουστος Β΄ ως ο πρεσβύτερος του νεότερου κλάδου Γουέλφων-Αννόβερου.

Γενεαλογία Γουέλφων του "Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ & πριγκίπων του Κάλενμπεργκ" (Αννόβερου)

Παραπομπές 

Οίκος του Αννόβερου
Παύλος

Το όνομα Παύλος μπορεί να αναφέρεται:

Άγιοι
Απόστολος Παύλος, (1ος αιώνας)
Άγιος Παύλος ο Πατρεύς, (3ος αιώνας)
Παύλος Αντιοχείας (Σαμοσατέας), (3ος αιώνας)
Παύλος ο νεομάρτυς, (19ος αιώνας)
Παύλος (όνομα), όνομα της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας που εορτάζει στις 29 Ιουνίου.

Βασιλείς της Ελλάδας
Παύλος της Ελλάδας, (1901 - 1964), Βασιλιάς της Ελλάδας

Πάπες
Πάπας Παύλος Α΄, (8ος αιώνας)
Πάπας Παύλος Β΄, (15ος αιώνας)
Πάπας Παύλος Γ΄, (16ος αιώνας)
Πάπας Παύλος Δ΄, (16ος αιώνας)
Πάπας Παύλος Ε΄, (17ος αιώνας)
Πάπας Παύλος ΣΤ΄, (20ος αιώνας)

Ως Ιωάννης Παύλος
Πάπας Ιωάννης Παύλος Α΄, (1912 - 1978)
Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄, (1920 - 2005)

Πατριάρχες
Επίσκοπος Νέας Ρώμης Παύλος Α΄, (4ος αιώνας)
Πατριάρχης Παύλος Β΄, (7ος αιώνας)
Πατριάρχης Παύλος Γ΄, (7ος αιώνας)
Πατριάρχης Παύλος Δ΄, (8ος αιώνας)

Άλλα πρόσωπα
Λούκιος Αιμίλιος Παύλος Μακεδονικός (3ος αιώνας π.Χ.)
Παύλος Α΄ της Ρωσίας, (1754 - 1801)  
Πατριάρχης Βελιγραδίου Παύλος, (1914 - 2009)

Άλλες χρήσεις
Παύλος Βοιωτίας, οικισμός.

Δείτε επίσης
Άγιος Παύλος, αποσαφήνιση αγίων και τοπωνυμίων
Πτυσσόμενα κάγκελα

Τα πτυσσόμενα κάγκελα είναι ειδικά κάγκελα ασφαλείας τα οποία προσαρμόζονται στον τοίχο και “μπλοκάρουν” διάφορες διόδους ενός  σπιτιού ή καταστήματος. Σε αντίθεση με τα κοινά κάγκελα που τοποθεατούνται μόνιμα σε ένα σημείο, τα πτυσσόμενα μπορούν να διπλωθούν όταν δεν χρειάζονται. Αυτό τα καθιστά πολύ εύχρηστα και πρακτικά.

Τύποι πτυσσόμενων κάγκελων

 Μονό πτυσσόμενο κάγκελο

Πρόκειται για πτυσσόμενα κάγκελα ασφαλείας που εγκαθίστανται μόνιμα στο πλαινό μέρος μίας πόρτας, ενός παραθύρου ή κάποιας άλλης διόδου. Συνήθως έχουν και έναν πύρο στη μέση που τα βοηθάει να είναι όσο πιο σταθερά και ασφαλή γίνεται. Το άνοιγμα τους γίνεται με τη βοήθεια μίας μονής ράγας. Ο μόνιμος χαρακτήρας αυτών των κάγκελων, τα κάνει ιδανικά για πόρτες σπιτιών και καταστημάτων.

 Διπλά πτυσσόμενα κάγκελα ασφαλείας

Τα πτυσσόμενα κάγκελα αυτού του τύπου δουλεύουν και εγκαθίστανται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο με τα μονά πτυσσόμενα κάγκελα. Είναι όμως μεγαλύτερα σε μέγεθος και έτσι μπορούν να καλύψουν μεγάλες διόδους και ανοίγματα, τα οποία δεν μπορεί να καλύψει ένα μονό κάγκελο. Έχουν και αυτά έναν κεντρικό πύρο για έξτρα ασφάλεια και σταθερότητα. Είναι ιδανικά για καταστήματα ή και σπίτια με διπλές πόρτες, για την περίφραξη εισόδων για αυτοκίνητα σε γκαράζ, πάρκινγκ και οικόπεδα.

 Πτυσσόμενα κάγκελα “διάδρομοι”

Πρόκειται για κοντά και μικρά σε μέγεθος πτυσσόμενα κάγκελα που μπορούν να ενωθούν μεταξύ τους και να σχηματίσουν ένα μεγάλο “φράχτη”. Χρησιμοποιούνται πολύ συχνά για τη δημιουργία διαδρόμων (από εκεί παίρνουν και το όνομα τους) που βοηθούν επιχειρήσεις να διαχειρίζονται ουρές από πελάτες ή να κατευθύνουν τους πελάτες τους όπου θέλουν ή πρέπει. Είναι πολύ χρήσιμα σε μεγάλα καταστήματα, αλλά και για διοργανώσεις εκδηλώσεων. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν και σε σπίτια για τον περιορισμό ενός κατοικιδίου σε κάποιους χώρους.

 Φορητά πτυσσόμενα κάγκελα

Πρόκειται για πτυσσόμενα κάγκελα ασφαλείας τα οποία δεν εγκαθίστανται μόνιμα στον χώρο. Μετά τη χρήση τους, τα κάγκελα αυτά διπλώνονται για εύκολη αποθήκευση.

 Πτυσσόμενα κάγκελα “εμπόδια”

Πρόκειται για πιο μικρές παραλλαγές των κάγκελων τύπου “διάδρομο”. Είναι πιο φορητά και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία διακτριτικών “εμποδίων” που θα περιορίζουν ή θα καθοδηγούν τους επισκέπτες ή χρήστες ενός χώρου. Συνήθως αυτά τα κάγκελα δεν μπορούν να συνδεθούν μεταξύ τους. Χρησιμοποιούνται συνήθως από διοργανωτές εκδηλώσεων και συναυλιών.
Νήσος του Ήλιου

Η Νήσος του Ήλιου (ρουμανικά : Păcuiul lui Soare) είναι ακατοίκητο νησί του Δούναβη γνωστό για το κάστρο του που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του. Βρίσκεται στην νοτιοανατολική Ρουμανία στα σύνορα της χώρας με την Βουλγαρία, κοντά στο χωριό Οστρόβ στην Βόρεια Δοβρουτσά. Το κάστρο κατοικήθηκε από τον 8ο αιώνα έως τον 15ο που εγκαταλείφθηκε.

Σύγχρονοι ερευνητές υποθέτουν ότι τα σημερινά ερείπια του κάστρου είναι από τις αρχές του 8ου αιώνα, στα χάνια της πρώτης βουλγαρικής αυτοκρατορίας στο Δούναβη και η κύρια βάση του βουλγαρικού στόλου του Δούναβη. Έχουν βρεθεί χαραγμένα στην τοιχοποιία πολλά βουλγαρικά εμβλήματα, που μοιάζουν με εκείνα της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας Πλίσκα. Το κείμενο από την "Στήλη των Αγίων 40 Μαρτύρων" που βρέθηκε στο Τάρνοβο δείχνει ότι χτίστηκε πάνω σε βυζαντινά ερείπια, το μεσαιωνικό λιμάνι και το παλάτι. Κατά άλλους το κάστρο χτίστηκε μεταξύ 972-976 από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή.

Παραπομπές 

Νησιά του Δούναβη
Νησιά της Ρουμανίας
Βυζαντινά κάστρα
Κάστρα στη Ρουμανία
Λάμπρος Λαμπριανίδης

Ο Λάμπρος Λαμπριανίδης του Παντελή (Τραπεζούντα, 1891 - Αθήνα,  13 Δεκεμβρίου 1953) ήταν Έλληνας πολιτικός ποντιακής καταγωγής. Υπηρέτησε ως βουλευτής Δράμας και υπουργός. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών.

Βιογραφία 
Φοίτησε στο Γυμνάσιο της Τραπεζούντας και το 1907 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Λίγο αργότερα πήρε μεταγραφή στο Πανεπιστήμιο Γενεύης, και αναγορεύτηκε αριστούχος διδάκτωρ των νομικών επιστημών σε ηλικία μόλις 19 ετών και έλαβε δίπλωμα Νομικής από το Πανεπιστήμιο της Πετρούπολης. 

Την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησε ως αξιωματικός του ρωσικού στρατού και τραυματίστηκε. Έπειτα από την Οκτωβριανή Επανάσταση κατέφυγε στη Ρουμανία και έπειτα πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Διορίστηκε Γενικός Διευθυντής των Πολιτικών Υποθέσεων στην Αδριανούπολη και στη συνέχεια πολιτικός διοικητής του Καραγάτς. Παραιτήθηκε έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Χρημάτισε 2 φορές υφυπουργός Στρατιωτικών (στην κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου το 1944 και στην κυβέρνηση Σοφ. Βενιζέλου το Σεπτέμβριο του 1950, την τελευταία φορά άνευ χαρτοφυλακίου).

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1923. Στις εκλογές του 1926 εξελέγη  βουλευτής με την Ένωση Φιλελευθέρων.
Επανεξελέγη βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1936, με την Εθνική Πολιτική Ένωση (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) στις εκλογές του 1946 και με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου στις εκλογές του 1950 και τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1951 και του 1952.

Στην κυβέρνηση του Παπάγου διορίστηκε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στις 22 Νοεμβρίου 1952.

Πέθανε το Δεκέμβριο του 1953, ενώ ήταν εν ενεργεία υπουργός και βουλευτής. Κηδεύτηκε από το Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών.

Τον διαδέχθηκε ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας ο Γεώργιος Βογιατζής. Την έδρα του στη Δράμα κατέλαβε, έπειτα από αναπληρωματική εκλογή το 1954,  ο Κωνσταντίνος Λαμπριανίδης του Ελληνικού Συναγερμού με 23.046 ψήφους επικρατώντας του Αλέξανδρου Μπαλτατζή, ο οποίος έλαβε 19.123 ψήφους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κηδεία του Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας Λάμπρου Λαμπριανίδη 15/12/1953

Βουλευτές Δράμας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας
Έλληνες υφυπουργοί Στρατιωτικών
Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου