joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Άηχο ουρανικό τριβόμενο

Το άηχο ουρανικό τριβόμενο (ΔΦΑ: <ç>) είναι σύμφωνο των ομιλούμενων γλωσσών. Είναι ιδιαίτερα σπάνιος ήχος και ακόμη πιο σπάνιο φώνημα. Το σύμβολο πυο χρησιμοποιείται από το ΔΦΑ είναι το λατινικό γράμμα σε με υπόστιξη που σε ορισμένες ρομανικές γλώσσες όπως τα καταλανικά και τα πορτογαλικά αντιπροσωπεύει το φατνιακό τριβόμενο  [s].

Ως αλλόφωνο εμφανίζεται σε γλώσσες όπως τα γερμανικά (π.χ. ich [iç]) και τα σκωτικά γαελικά. Στα ελληνικά μπορεί να έχει είτε μεσοουρανική είτε οπίσθια ουρανική άρθρωση όντας αλλόφωνο του /i/ στις ακολουθίες /άηχο σύμφωνο+i+ταυτοσυλλαβικό φωνήεν/ (π.χ. πιάνω /pia.no/>['pça.no] είτε του υπερωικού τριβόμενου /x/ μπροστά από ουρανικά φωνήεντα (π.χ. χυλός /xi.los/ [çi.'los].

Παραπομπές 

ουρανικο τριβομενο
αηχο ουρανικο
αηχο τριβομενο
Ναϊμέ Σουλτάνα

Η Ναϊμέ Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:نعیمه سلطانه) (Τούρκικα: Naime Sultan, γνωστή και ως Φάτιμα Ναϊμέ Σουλτάνα, 5 Αυγούστου 1876 - 1944) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Ναϊμέ γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1876 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της τέταρτης συζύγου του Μπιντάρ Καντινεφέντι. Ο πρώτος μνηστήρας ήταν ο χεδίβης της Αιγύπτου Αμπάς Χιλμί Πασάς αλλά απορρίφθηκε για πολιτικούς λόγους. Στις 17 Μαρτίου 1898 η Ναϊμέ παντρεύτηκε τον γιο του Γαζή Οσμάν Πασά, τον Μεχμέτ Κεμαλεντίν Πασά. Αρχικά έμειναν στο παλάτι στο Ορτακόϊ. Το 1904 η Ναϊμέ και ο Μεχμέτ Κεμαλεντίν χώρισαν.

Το 1907 η Ναϊμέ παντρεύτηκε τον Ισκόντραλι Τζελαλεντίν Πασά μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, τον Σουλτανζάντε Μεχμέτ Τζαχίντ Μπέη και την Αντιλέ Χανίμσουλταν. Με την εξορία της Οθωμανικής δυναστείας, στο εξωτερικό το 1924, η Ναϊμέ μετά τη Γαλλία και την Ιταλία, εγκαταστάθηκε στην Αλβανία. Η Ναϊμέ πέθανε το 1944 σε ηλικία 68 ετών στα Τίρανα.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ναϊλέ Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄)

Η Ναϊλέ Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:نایلا سلطان) (Τούρκικα: Naile Sultan, 9 Φεβρουαρίου 1884 - 25 Οκτωβρίου 1957) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Ναϊλέ γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1884 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της πέμπτης συζύγου του Ντιλπεσέντ Καντινεφέντι. Είχε μια ειδική εκπαίδευση στο παλάτι. Η Ναϊλέ έπαιζε πιάνο, τσέλο, και άρπα. Το 1901 ο γιος του Γαζή Οσμάν Πασά τον Τζελαλεντίν Μπέη αρραβωνιάστηκε την Ναϊλέ, αλλά ο αρραβώνας διαλύθηκε λόγω της εμπλοκής του Τζελαλεντίν σε ερωτικό σκάνδαλο. 

Το 1905 παντρεύτηκε τον Αρίφ Χικμέτ Πασά, αλλά δεν απέκτησαν παιδιά. Η Ναϊλέ και ο Αρίφ έμεναν στο παλάτι στο Κουρουτσεσμέ. Μετά τη εξορία της Οθωμανικής δυναστείας στο εξωτερικό το 1924, η Ναϊλέ και ο σύζυγός της εγκαταστάθηκαν στην Βηρυτό. Το 1952 επετράπη μόνο στις γυναίκες της δυναστείας να επιστρέψουν στην Τουρκία, η Ναϊλέ επεστρέψε, όπως και οι αδελφές της. Με την επιστροφή της η Ναϊλέ εγκαταστάθηκε στο Ερενκόϊ. Στις 25 Οκτωβρίου 1957 η Ναϊλέ πέθανε σε ηλικία 73 ετών στην Κωνσταντινούπολη. Είναι άγνωστο, που είναι θαμμένη.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Σαντιγιέ Σουλτάνα

Η Σαντιγιέ Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:شادية سلطان) (Τούρκικα: Şadiye Sultan, 1887 - 20 Νοεμβρίου 1977) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία
Η Σαντιγιέ γεννήθηκε το 1887 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της έβδομης συζύγου του Εμσαλί Νουρ Καντινεφέντι. Η Σαντιγιέ έλαβε ειδική εκπαίδευση στο παλάτι. Ο Λομπάρντι Μπέη και Τζεμίλ Μπέη την έμαθαν κλασική τουρκική μουσική. Έπαιζε πιάνο, τύμπανο και λαούτο. Το 1909, ο γιος του Κιουτσούκ Σαΐντ Πασά, Αλί Ναμίκ Μπέη συμμετείχε στην εκθρόνιση του πατέρα της, η Σαντιγιέ διέλυσε τον αρραβώνα τους, λόγω της δυσμένιας του Κιουτσούκ Σαΐντ Πασά, προς τον πρώην σουλτάνο. Ο Σουλτάνος Μωάμεθ Ε΄ ήθελε τον Ενβέρ Πασά για μέλλοντα σύζυγο της Σαντιγιέ, αλλά λόγω της συμμετοχή του στην εκθρόνιση του πατέρα της, η Σαντιγιέ αρνήθηκε τον Ενβέρ Πασά για σύζυγο. 

Στις 2 Δεκεμβρίου 1910 η Σαντιγιέ παντρεύτηκε τον Φαχίρ Μπέη μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί μια κόρη την Σαμιγιέ Χανίμσουλταν. Το 1924 εξορίστηκε η Οθωμανική δυναστεία και η Σαντιγιέ πήγε στη Γαλλία μαζί με την κόρη της. Το 1953 η Σαντιγιέ και η κόρη της επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Στις 20 Νοεμβρίου 1977 η Σαντιγιέ πέθανε στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 90 ετών. Είναι θαμμένη στο τουρμπέ του Μαχμούτ Β΄ στο Φατίχ στην Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ρεφιά Σουλτάνα

Η Ρεφιά Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:رفیع سلطان) (Τούρκικα: Refia Sultan, 13 Ιουνίου 1891 - 1938) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Ρεφιά γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου 1891 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της ένατης συζύγου του Σαζκάρ Χανιμεφέντι. Το 1912 η Ρεφιά παντρεύτηκε τον Αλί Φουάντ Μπέη και μαζί απέκτησαν δυο κόρες, την Ρεμπιά Χανίμσουλταν και την Χαμιντέ Χανίμσουλταν. 

Το 1924 η Ρεφιά και οι οικογένειά της έφυγαν στην εξορία και εγκαταστάθηκαν στην Βηρυτό. Η Ρεφιά πέθανε το 1938 στη Βηρυτό σε ηλικία 47 ετών. Είναι θαμμένη στο Σελιμιγιέ Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Χατιτζέ Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄)

Η Χατιτζέ Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:خديجة خاتون) (Τούρκικα: Hatice Sultan, 10 Ιουλίου 1897 - 14 Φεβρουαρίου 1898) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Χατιτζέ γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1897 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της ενδέκατης συζύγου του Φατμά Πεσέντ Χανιμεφέντι. Η Χατιτζέ πέθανε από διφθερίτιδα στις 14 Φεβρουαρίου 1898 ήταν μόλις 7 μηνών και 4 ημερών. 

Ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, λόγω της θλίψη του για το θάνατο της κόρης του, ίδρυσε το Χαμιντιγιέ Παιδιατρικό Νοσοκομείο (σημερινό Παιδιατρικό Νοσοκομείο) προς τη μνήμην της.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Φατμά Ουλβιγιέ Σουλτάνα

Η Φατμά Ουλβιγιέ Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:فاطمه علوی سلطان) (Τούρκικα: Fatma Ulviye Sultan, 12 Σεπτεμβρίου 1892 - 25 Ιανουαρίου 1967) ήταν κόρη του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία
Η Φατμά Ουλβιγιέ γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1892 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ και της πρώτης συζύγου του Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι. Ονομάσθηκε Ουλβιγιέ προς τιμήν της ξαδέλφης Ουλβιγιέ Σουλτάν κόρη του θείου της σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, η οποία κάηκε ζωντανή. Η Φατμά Ουλβιγιέ παντρεύτηκε τον Ισμαήλ Χακί Οκεντάϊ Μπέη και μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί μια κόρη την Χιουμεϊρά Χανίμσουλταν, και λίγο αργότερα χώρισαν. Καιρό αργότερα η Φατμά Ουλβιγιέ παντρεύτηκε τον Αλί Χαϊντάρ Μπέη, μαζί όμως δεν απέκτησαν παιδιά.

Το 1924 η Φατμά Ουλβιγιέ έφυγε στην εξορία. Ο πατέρας της ήταν εξόριστος στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας, όπου και πέθανε εκεί το 1926. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η Φατμά Ουλβιγιέ ζούσε σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις και στην συνέχεια έζησε στην Αίγυπτο. Η Φατμά Ουλβιγιέ πέθανε στις 25 Ιανουαρίου 1967 στην Σμύρνη σε ηλικία 74 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Τσεγκέλκιοϊ στο Ουσκουντάρ στην Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Αν Μαρί Νταβίντ

Η Αν Μαρί Νταβίντ (Anne-Marie David, γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1952 στην Καζαμπλάνκα, στο Γαλλικό προτεκτοράτο του Μαρόκου) είναι Γαλλίδα τραγουδίστρια. Έλαβε μέρος στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, εκπροσωπώντας δύο διαφορετικές χώρες και αναδείχθηκε νικήτρια το 1973.

Σταδιοδρομία
Η Νταβίντ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αρλ. Η μουσική της καριέρα ξεκίνησε σε ηλικία 18 ετών στο Παρίσι, όταν άρχισε να ασχολείται με το μουσικό θέατρο. Το 1972 επιλέχθηκε για το ρόλο της Μαρίας Μαγδαληνής στη γαλλική παραγωγή Ιησούς Χριστός Υπέρλαμπρο Αστέρι. Την ίδια χρονιά το τραγούδι της "Un peu romantique" συμπεριλήφθηκε στην επιτροπή επιλογής του τραγουδιού της Γαλλίας για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.

Το 1973 επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το Λουξεμβούργο με το τραγούδι "Tu te reconnaîtras", κερδίζοντας τον διαγωνισμό συγκεντρώνοντας 129 πόντους.

Μετά τον διαγωνισμό, ξεκίνησε να κάνει περιοδεία ανά τον κόσμο. Έζησε για λίγο καιρό στην Τουρκία και ηχογράφησε δύο τραγούδια στα τουρκικά, ενώ τιμήθηκε με αρκετά βραβεία στη χώρα αυτή. Επέστρεψε στη Eurovision το 1979 εκπροσωπώντας τη Γαλλία στον διαγωνισμό που έγινε στην Ιερουσαλήμ. Το τραγούδι της "Je suis l'enfant soleil" ήρθε 3ο με 106 βαθμούς.

Τη δεκαετία του '80 άρχισε περιοδείες στη Γαλλία. Το 1982 και 1983 συνέχισε τη μουσική της σταδιοδρομία στη Νορβηγία. Το 1987 η Νταβίντ αποσύρθηκε από τη μουσική βιομηχανία, για να επανέλθει το 2003. Το 2005 τραγούδησε στο φεστιβάλ για τα 50 χρόνια του διαγωνισμού της Eurovision, στο Congratulations, που διεξήχθη στην Κοπεγχάγη. Εκεί ερμήνευσε το νικητήριο τραγούδι του 1972 "Après toi". Παρακολούθησε το ζωντανό μουσικό πρόγραμμα της Τουρκικής Ραδιοτηλεόρασης (TRT) πριν μεταδοθεί ζωντανά ο μεγάλος τελικός του διαγωνισμού του 2009, μαζί με τον Τζόνι Λόγκαν.

Σύμφωνα με το ESCRadio.com το 2011, η Anne Marie κυκλοφόρησε μία νέα έκδοση του τραγουδιού της με το οποίο κέρδισε τον διαγωνισμό του 1973, το οποίο ονομάστηκε “Tu Te Reconnaîtras (Encore Une Fois)”. Στα τέλη του 2015 μαζί με τον Γερμανό καλλιτέχνη της ποπ Μάβε Ο' Ρικ κυκλοφόρησε το τραγούδι με το οποίο επέστρεψε, με τίτλο "International", το οποίο αποτελούσε και πρόταση για να εκπροσωπήσει την Αυστρία, τη Γερμανία ή τον Άγιο Μαρίνο στον διαγωνισμό του 2016.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Γάλλοι τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γαλλία
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Λουξεμβούργο
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1973
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1979
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Αύγουστος του Ζούλτσμπαχ

Ο Αύγουστος (2 Οκτωβρίου 1582 - 14 Αυγούστου 1632) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν κόμης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ (Sulzbach) το διάστημα 1614-1632. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Ζούλτσμπαχ.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νόιμπουργκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φίλιππου-Λουδοβίκου κόμη του Νόιμπουργκ και της Άννας της Κλέβης, κόρης του Γουλιέλμου δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ.

Το 1614 απεβίωσε ο πατέρας του και οι κτήσεις του μοιράστηκαν μεταξύ των τριών γιων του: ο Βόλφγκανγκ-Γουλιέλμος έλαβε το μεγαλύτερο μέρος του Νόιμπουργκ, ο Αύγουστος βόρεια τμήματα της πατρικής κτήσης, που αποτέλεσαν τη νεοϊδρυθείσα κομητεία του Ζούλτσμπαχ και ο Ιωάννης-Φρειδερίκος  την κομητεία του Χίλπολτσταϊν.

Απεβίωσε στο Βίντσχαϊμ το 1632 και τάφηκε στο Λάουινγκεν. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανός-Αύγουστος.

Οικογένεια
Το 1620 νυμφεύτηκε την Χέντβιχ, κόρη του Ιωάννη-Αδόλφου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και είχε τέκνα:
 Άννα-Σοφία 1621-1675.
 Χριστιανός-Αύγουστος 1622-1708, κόμης του Ζούλτσμπαχ. Στον τρισεγγονό του θα περιέλθει το εκλεκτοράτο του Παλατινάτου και το δουκάτο της Βαυαρίας.
 Αυγούστα-Σοφία 1624-1682, παντρεύτηκε τον Βάτσλαβ-Ευσέβιο-Φράντισεκ πρίγκιπα του Λόμπκοβιτς.
 Ιωάννης-Λουδοβίκος 1625-1649, απεβίωσε 24 ετών.
 Φίλιππος-Φλωρίνος 1630-1703, στρατάρχης της Αυστρίας.

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Εντομοφαγία

Η εντομοφαγία είναι η βρώση εντόμων, νυμφών και αυγών εντόμων και χρυσαλλίδων από τον άνθρωπο.  

Η κατανάλωση εντόμων ήταν γνωστή από πολύ παλιά στον άνθρωπο.  Στις μέρες μας είναι διαδεδομένη σε περιοχές της Αφρικής, της Ασίας, της Αμερικής και της Ωκεανίας. Αντίθετα δεν είναι διαδεδομένη στην Ευρώπη αν και έχουν γίνει προσπάθειες εισαγωγής της κατανάλωσης εντόμων στη δίετα των Ευρωπαίων.

Το 2005, σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας, οι άνθρωποι που τρέφονταν και με έντομα σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν περίπου δύο δισεκατομμύρια. Η οργάνωση έχει καταγράψει περίπου 1.900 είδη βρώσιμων εντόμων. Σύμφωνα με έρευνες η κατανάλωση εντόμων μπορεί να αποτελέσει την λύση για την αντιμετώπιση της ανεπάρκειας των τροφίμων λόγω της πολύ μεγάλης αύξησης του πληθυσμού καθώς και της μόλυνσης του περιβάλλοντος, στην οποία συμβάλλει σημαντικά η εκτροφή ζώων για την παραγωγή και την κατανάλωση κρέατος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

https://web.archive.org/web/20171122012331/http://olivenews.gr/el/article/8256/%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%86%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B2%CE%B1%CF%80%CF%84%CE%B9%CF%83
http://www.nutrimed.gr/to_piato_mas/lipi_ydatan8rakes_proteanes/entomofagia_apo_to_makrino_parel8on_sto_ameso_mellon.html 
 http://www.the-scientist.com/?articles.view/articleNo/34172/title/Why-Insects-Should-Be-in-Your-Diet/. 
http://cricketpowder.com/insects-as-sustainable-food-ingredients/Shockley and Dossey (2014). 
http://www.fao.org/docrep/018/i3253e/i3253e.pdf
https://web.archive.org/web/20070224084534/http://www.food-insects/. com:80/book7_31/The%20Human%20Use%20of%20Insects%20as%20a%20Food%20Resource.htm
https://web.archive.org/web/20050404014007/http://outside.away.com/magazine/0497/9704feeat.html
https://web.archive.org/web/20110416215547/http://www.scienceinafrica.co.za/2003/october/stinkbug.htm
http://weeklywire.com/ww/04-05-99/austin_food_feature1.html 
http://www.nytimes.com/2008/02/10/magazine/10wwln-essay-t.html?ref=magazine
https://web.archive.org/web/20160110232923/http://tedx.amsterdam/2009/12/video-marcel-dicke-why-not-eat-insects/

Έντομα
Δημήτρης Λιάκος

O Δημήτρης Λιάκος (1973) είναι Έλληνας Οικονομολόγος, Πολιτικός και πρώην Υφυπουργός στον Πρωθυπουργό.

Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Δημήτρης Λιάκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972.

Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιώς, από όπου έλαβε τον τίτλο σπουδών το 2001. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές, όπου το 2005, έλαβε Μεταπτυχιακό Τίτλο Σπουδών από το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από την Ελληνική Εταιρία Διοικήσεως Επιχειρήσεων.

Από το 2002, εργάστηκε στην Τράπεζα Κύπρου, στο Τμήμα Διαχείρισης Αμοιβαίων Κεφαλαίων, έως το 2007 και από τότε έως το 2010, ως Διευθυντής Τμήματος Ανάπτυξης & Μεριδιούχων. Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Επενδύσεων στην Αιολική - Ανώνυμος Εταιρεία Επενδύσεων Χαρτοφυλακίου, από τον Μάρτιο του 2010 έως τον Ιανουάριο του 2014.

Το 2014 διορίζεται στο γραφείο του τέταρτου αντιπροέδρου της Βουλής ως Assistant Officer.  Από 2 Φεβρουαρίου 2015 ανέλαβε τα καθήκοντα του Γραμματέα Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥ.Σ.ΟΙ.Π.) παράλληλα με τα καθήκοντά του ως Επιστημονικός Συνεργάτης του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, Γιάννη Δραγασάκης. Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην υλοποίηση και την επιτυχή ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων του 3ου Μνημονίου Συνεργασίας μεταξύ της Ελληνικής Κυβέρνησης και των Θεσμικών Οργάνων.Διετέλεσε Διευθυντής Οικονομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού από 15 Οκτωβρίου 2015 έως 4 Νοεμβρίου 2016.

Στις 5 Νοεμβρίου του 2016 διορίστηκε Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, θέση την οποία διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου 2019.

Παραπομπές 

Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ
Οίκος των Έστριντσεν

Ο Οίκος των Έστριντσεν (Estridsen), εξελληνισμένα Έστριδσεν, ήταν η δυναστεία που έδωσε τους βασιλείς της Δανίας το διάστημα 1047-1412. Το όνομα προέρχεται όχι από τον αρχηγέτη του Οίκου Ουλφ Γιαρλ, αλλά από τη σύζυγό του Έστριντ. Ο Οίκος λέγεται και Οίκος των Ουλφίνγκερ (Ulfinger), δηλ. απογόνων του Ουλφ. O θυρεός του Οίκου έγινε αυτός της Δανίας.

Ιστορία
Το όνομα του Οίκου προήλθε από την Έστριντ, διότι ο γιος της Σβεν Β΄ της Δανίας ισχυροποίησε με αυτό τη θέση του: ο Οίκος της μητέρας του είχε δώσει τέσσερεις βασιλείς της Δανίας. Πράγματι η Έστριντ ήταν κόρη του Σβεν Α΄ της Δανίας, αδελφή των Χάραλντ Β΄ της Δανίας και Κνουτ της Δανίας, ενώ γιος του τελευταίου ήταν ο Αρθακανούτος της Δανίας. Η ίδια η Έστριντ ήταν από τον Οίκο των Κνύτλινγκα.

Ο Οίκος των Έστριντσεν έδωσε 22 βασιλείς της Δανίας, 2 της Σουηδίας, 4 δούκες του Σλέσβιχ, 2  δούκες του Λόλλαντ, 1 δούκα της Φλάνδρας και τη Μαργαρίτα Α΄, που εκτός από βασίλισσα της Δανίας και Νορβηγίας το 1387, έγινε και βασίλισσα της Σουηδίας το 1412. Τα τρία στέμματα ενώθηκαν σε ένα βασίλειο, την Ένωση του Κάλμαρ και ο Οίκος των Έστριντσεν έφτασε στην πιο μεγάλη ακμή του.

Η επόμενη δυναστεία της Δανίας, αυτή του Όλντενμπουργκ, υπάρχει ως σήμερα στη Δανία. Ο αρχηγέτης της Χριστιανός Α΄ της Δανίας ήταν γιος της Χέλντβιγκ, ο πατέρας της οποίας ήταν απόγονος του Έρικ Ε΄ των Έστριντσεν και η μητέρα της ήταν απόγονος του Άβελ των Έστριντσεν. Έτσι όλοι οι επόμενοι βασιλείς της Δανίας είναι απόγονοι του Βάλντεμαρ Β΄ των Έστριντσεν.

Γενεαλογικό δέντρο του Οίκου του Έστριντσεν

. 

Οίκος του Έστριντσον
Εστριντσον
Ντόναλντ Γκλόβερ

Ο Ντόναλντ ΜακΚίνλευ Γκλόβερ (Donald McKinley Glover, 25 Σεπτεμβρίου 1983) είναι Αμερικανός ηθοποιός, συγγραφέας, παραγωγός, κωμικός, ράπερ, τραγουδιστής και συνθέτης. Είναι γνωστός επίσης και με το καλλιτεχνικό του όνομα Childish Gambino και ως disc jockey εμφανίζεται με το όνομα mcDJ.

Είναι γνωστός κυρίως από τις συμμετοχές του στις κωμικές σειρές Community, 30 Rock και Ατλάντα την οποία και δημιούργησε. Εμφανίστηκε στο Spider-Man: Homecoming όπως και στο Solo: A Star Wars Story. Παρείχε επίσης τη φωνή του Simba σε ένα remake της ταινία της Disney Ο Βασιλιάς των Λιονταριών.

Μετά από αρκετά άλμπουμ που κυκλοφόρησε ο ίδιος και mixtapes, ο Γκλόβερ υπέγραψε με την Glassnote Records το 2011. Κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ, Camp, στις 15 Νοεμβρίου 2011 και έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Το δεύτερο studio album του, Because the Internet, κυκλοφόρησε στις 10 Δεκεμβρίου 2013. Ο Glover ήταν υποψήφιος για δύο Βραβεία Grammy το 2015 στην κατηγορία Best Rap Album για το Because the Internet και στην κατηγορία Best Rap Performance για το single "3005". Ο Γκλόβερ κυκλοφόρησε στις 2 Δεκεμβρίου του 2016 το τρίτο του άλμπουμ με τίτλο "Awaken, My Love!".

Παραπομπές

Αμερικανοί ράπερ
Αμερικανοί τραγουδοποιοί
Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γρύνειον

Το Γρύνειον ήταν αρχαία πόλη κοντά στον Αλιαγά της σημερινής Τουρκίας, στην επαρχία της Σμύρνης στη δυτική Ανατολία. Ήταν σε μικρή απόσταση από τα παράλια του Αιγαίου και πολύ κοντά στο σύγχρονο χωριό Γενί Σακράν.

Το Γρύνειον ήταν μία από τις 12 σημαντικότερες πόλεις της Αιολίδας. Ήταν ονομαστή για τον ναό του Απόλλωνα σε αυτήν, από τον οποίον δίνονταν και προφητείες.

Το 334 π.Χ. ο Παρμενίωνας, ο οποίος ήταν ένας από τους διοικητές τουΜεγάλου Αλεξάνδρου, ήρθε στη περιοχή πριν εισβάλλει ο Αλέξανδρος και έκαψε το Γρύνειον για να αποτρέψει την αντίσταση των κατοίκων του. Η πόλη δεν μπόρεσε ποτέ να επανέλθει στην παλιά της αίγλη και σταδιακά ερειμώθηκε.

Οι πρώτες ανασκαφές έγιναν από Γάλλους το 1883 και κράτησαν αρκετές ημέρες. Μερικά κομμάτια από βάζα και χάλκινα αντικείμενα βρέθηκαν. Η επόμενη ανασκαφή πραγματοποιήθηκε από το Μουσείο της Περγάμου, το 1959. Κατά τη διάρκεια της επέκτασης της εθνικής οδού Σμύρνης-Τσανάκαλε, βρέθηκε ένα όμορφο μωσαϊκό και μία νεκρόπολη με σαρκοφάγους. Σήμερα που δεν πραγματοποιούνται έργα στη περιοχή, τα ερείπεια του Γρυνείου εντοπίζονται με ευκολία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 , Αρχαία νομίσματα από το Γρύνειον

Αρχαίες πόλεις της Αιολίδας
Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Έμμα του Μπλουά

Η Έμμα του Μπλουά (περί το 950 - 27 Δεκεμβρίου 1003) δούκισσα της Ακουιτανίας λόγω του γάμου της με τον Γουλιέλμο Δ΄ της Ακουιτανίας και αντιβασίλισσα της Ακουιτανίας για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Γουλιέλμου του Μέγα, ήταν κόρη του Θεοβάλδου Α΄ κόμητος του Μπλουά και της Λιουτγάρδης του Βερμαντουά. Παντρεύτηκε τον δούκα της Ακουιτανίας Γουλιέλμο Δ΄ (968).  Το πάθος του συζύγου της για τις γυναίκες και το κυνήγι την είχε προσβάλει άσχημα, αποσύρθηκε τελικά πριν τον θάνατο της σε μοναστήρι (996), ίδρυσε το μοναστήρι του Αγίου Πέτρου στο Μπουρκέιγ.  Η Έμμα διετέλεσε αντιβασίλισσα και κηδεμόνας για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Γουλιέλμου του Μέγα.

Παραπομπές

Πηγές
Bachrach, Bernard S. (1993). Fulk Nerra, the Neo-Roman Consul, 987-1040. University of California Press.

Δούκισσες της Ακουιτανίας
Τάσος Δώνης

O Αναστάσιος (Τάσος) Δώνης (Μπλάκμπερν, 29 Αυγούστου 1996) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως ακραίος ή κεντρικός επιθετικός για τον ΑΠΟΕΛ της Cypriot First Division, με δανεισμό από τη γαλλική Σταντ ντε Ρενς της Ligue 1.

Συλλογική καριέρα

Γιουβέντους 
Το 2013 εντάχθηκε στις ακαδημίες της Γιουβέντους, προερχόμενος από αυτές του Παναθηναϊκού και την επόμενη χρονιά προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα χωρίς να καταγράψει επίσημη συμμετοχή. Ακολούθησε την ίδια χρονιά ο δανεισμός του στη Σασουόλο, ενώ την επόμενη (2015-16) παραχωρήθηκε εκ νέου ως δανεικός, αυτή τη φορά στην ελβετική Λουγκάνο, όπου υπήρξε συμπαίκτης με τον μεγαλύτερο αδερφό του Χρήστο, καταγράφοντας 25 συμμετοχές πρωταθλήματος και 4 τέρματα. 

Την περίοδο 2016-17 αγωνίστηκε με τα χρώματα της γαλλικής Νις, επίσης ως δανεικός, στην οποία είχε 18 συνολικά συμμετοχές στο πρωτάθλημα και 5 τέρματα.

Στουτγκάρδη
Το καλοκαίρι του 2017 η Στουτγκάρδη προχώρησε, έναντι 4,2 εκατομμυρίων ευρώ, στην απόκτηση των δικαιωμάτων του, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο συνεργασίας.

Διεθνής καριέρα 
Υπήρξε μέλος των μικρότερων εθνικών ομάδων και συγκεκριμένα της Νέων (Κ-19) την περίοδο 2013-2015 (13 συμμετοχές/2 τέρματα), καθώς και της Ελπίδων (Κ-21) (από το 2016).

Στην Ανδρών κλήθηκε πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2017, στην εκτός έδρας αναμέτρηση εναντίον της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2018, όπου έκανε το ντεμπούτο του, αντικαθιστώντας στο δεύτερο ημίχρονο τον Τάσο Μπακασέτα.

Προσωπική ζωή 
Είναι γιος του πρώην Έλληνα διεθνούς ποδοσφαιριστή και νυν προπονητή, Γιώργου Δώνη και μικρότερος αδερφός του επίσης ποδοσφαιριστή Χρήστου Δώνη.

Στατιστικά

Παραπομπές

Πηγές 

 Η καριέρα του Τάσου Δώνη στο soccerway.com
 Το προφίλ του Τάσου Δώνη στο transfermarkt

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Ποδοσφαιριστές ΟΣ Σασουόλο Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λουγκάνο
Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις
Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Άγγλοι ελληνικής καταγωγής
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Ποδοσφαιριστές Σταντ ντε Ρενς
Μονή Αρώματος Αρκαδίας

Η Ιερά Μονή Αρώματος Αρκαδίας, είναι ένα ιστορικό, ερειπωμένο σήμερα μοναστήρι, χτισμένο κοντά στα χωριά Πλάτανος και Χάραδρος Αρκαδίας.

Ιστορία

Η μονή, ιδρύθηκε πιθανόν κατά τον 17ο αιώνα, αφού αναφέρεται στην απογραφή των Ενετών το 1700, ενώ στην εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας αναφέρεται η χρονολογία 1740. Η μονή, κατά τα έτη της Τουρκοκρατίας, διέθετε σημαντική περιουσία και πλουτίστηκε με εικόνες και άγια λείψανα που εξέπεμπαν αρώματα στους προσκυνητές. Γι' αυτό τον λόγο, η μονή πήρε την ονομασία Άρωμα. Στην μονή αυτή, είχαν μονάσει και ο Νεομάρτυρας Παύλος Τριπόλεως, καθώς και οι κτήτορες της Μονής Λογγοβάρδας της Πάρου, Ιερόθεος και Φιλόθεος. Η μονή καταστράφηκε ολοσχερώς από τις ορδές του Ιμπραήμ πασά το 1826. Με το πέρασμα των χρόνων η μονή, μη έχοντας αναστυλωθεί, κατέρρευσε.

Η μονή

Ο χώρος της μονής, βρίσκεται σε μία αγροτική τοποθεσία ανάμεσα στα χωριά Πλάτανος και Χάραδρος Κυνουρίας. Από το μοναστήρι, σώζονται λιγοστά λείψανα από τα κελιά και ερείπια από το καθολικό, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην Ζωοδόχο Πηγή.

Πηγές

 Πέτρος Σαραντάκης, Αρκαδία: Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες της, οδοιπορικό 10 αιώνων, Εκδόσεις Οιάτης, Αθήνα 2000, ISBN 960-91420-0-1

Μονές του νομού Αρκαδίας
Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Παρασκευή Κυριαζή

Η Παρασκευή Κυριαζή (2 Ιουνίου 1880 - 1970) ήταν Αλβανίδα δασκάλα που αφιέρωσε τη ζωή της στο αλβανικό αλφάβητο και στη διδασκαλία της γραπτής αλβανικής γλώσσας. Είχε λάβει μέρος στο Συνέδριο του Μοναστηρίου, το οποίο αποφάσισε τη μορφή του αλβανικού αλφαβήτου, και ήταν η ιδρύτρια της γυναικείας ένωσης Yll 'i Mengjesit. Η Κυριαζή συμμετείχε επίσης στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού, το 1919, ως μέλος της Αλβανοαμερικανικής κοινότητας. Ήταν η αδελφή της Σεβαστής Κυριαζής, η οποία ήταν η διευθύντρια της Mësonjëtorja, της πρώτης Αλβανικής Σχολής για κορίτσια, που άνοιξε το 1891.

Παραπομπές

Αλβανοί γλωσσολόγοι
Αλβανοί εκπαιδευτικοί
Αλβανοί ακτιβιστές
Σημαία του Όμπλαστ του Βόλγκογκραντ

Η Σημαία του Όμπλαστ του Βολγκογκράντ, ενός ομοσπονδιακού υποκείμενου της Ρωσίας, εγκρίθηκε τον Ιούνιο του 2000. Η σημαία αποτελείται από ένα κόκκινο πεδίο, που αντιπροσωπεύει το θάρρος και το αίμα εκείνων που πολέμησαν για την Ρωσία και την περιφέρεια, με δύο μπλε κάθετες ρίγες αριστερά, που αντιπροσωπεύουν τους ποταμούς Βόλγα και Ντον. Επίσης, υπάρχει μια άσπρη εικόνα του αγάλματος Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί. Η αναλογία της σημαίας είναι 2:3.

Αναφορές 
 Σημαίες του Κόσμου

Όμπλαστ του Βολγκογκράντ
Βογιατζής

Το επώνυμο Βογιατζής πιθανόν αναφέρεται στους:

 Γεώργιος Βογιατζής (1913–2003), Έλληνας πολιτικός 
 Γιάννης Βογιατζής (ηθοποιός) (γεν. 1927), Έλληνας ηθοποιός
 Γιάννης Βογιατζής (τραγουδιστής) (γεν. 1934), Έλληνας τραγουδιστής
 Λευτέρης Βογιατζής (1944–2013), Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης του θεάτρου
 Μηνάς Βογιατζής (1953-2007), Έλληνας ποδοσφαιριστής
 Σάββας Βογιατζής, Έλληνας ποδοσφαιριστής
 Στέλιος Βογιατζής (γεν. 1963), Έλληνας ποδοσφαιριστής

Ελληνικά επώνυμα
Κάστρο του Στέρλινγκ

Το  Κάστρο του Στέρλινγκ (Stirling Caste), που βρίσκεται κοντά στην πόλη Στέρλινγκ, είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πιο σημαντικά κάστρα στη Σκωτία, τόσο από ιστορική, όσο και από αρχιτεκτονική άποψη. Το κάστρο βρίσκεται στην κορυφή του Λόφου του Κάστρου, έναν απόκρημνο βράχο που αποτελεί μέρος του οροπεδίου του Στέρλινγκ. Περιβάλλεται στις τρεις πλευρές από απότομους βράχους, που του δίνουν ισχυρή αμυντική θέση. Η στρατηγική του θέση, που προφύλασσε αυτό που ήταν μέχρι τη δεκαετία του 1890 το απώτατο σημείο διέλευσης του ποταμού Φορθ, το έχει κάνει σημαντικό οχυρό από την αρχαιότητα. Τα περισσότερα από τα κύρια κτίρια του κάστρου χρονολογούνται από τον δέκατο πέμπτο και δέκατο έκτο αιώνα. Μερικές δομές του δέκατου τέταρτου αιώνα παραμένουν, ενώ οι εξωτερικές οχυρώσεις προς την πόλη χρονολογούνται από τις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα.

Πριν από την ένωση με την Αγγλία, το κάστρο του Στέρλινγκ ήταν επίσης ένα από τα πιο πολυχρησιμοποιημένα βασιλικά κτίρια της Σκωτίας, και ως παλάτι, και ως φρούριο. Αρκετοί Σκωτσέζοι Βασιλείς και Βασίλισσες έχουν στεφθεί στο Στέρλινγκ, μεταξύ αυτών και η Μαρία Στιούαρτ το 1542, ενώ άλλοι γεννήθηκαν ή πέθαναν εκεί. Το κάστρο πολιορκήθηκε τουλάχιστον οκτώ φορές, συμπεριλαμβανομένων αρκετών κατά τη διάρκεια των Πολέμων για την Ανεξαρτησία της Σκωτίας, με την τελευταία να είναι το 1746, όταν ο Bonnie Prince Charlie προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταλάβει το κάστρο. Το κάστρο του Στέρλινγκ είναι σήμερα αναγνωρισμένο ως αρχαίο μνημείο και τουριστικό αξιοθέατο που το διαχειρίζεται η Υπηρεσία Historic Scotland.

Στερλινγκ
Σκωτία
Ισλαμικοί Αγώνες Αλληλεγγύης 2017

Ο IV Αγώνες Ισλαμικής Αλληλεγγύης είναι μια πολυεθνική αθλητική εκδήλωση, που έγινε στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Η τελετή της έναρξης έγινε στις 12 Μαΐου 2017 και της λήξης στις 22 Μαΐου 2017.

Η απόφαση για τη διεξαγωγή 
Η απόφαση για τη διεξαγωγή των Τέταρτων Αγώνων Ισλαμικής Αλληλεγγύης στην πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν, Μπακού, λήφθηκε 24 Ιουλίου 2013 στην Σαουδική Αραβία, στη Γενική Συνέλευση της Αθλητικής Ομοσπονδίας των Ισλαμικών Αγώνων Αλληλεγγύης. 
Στα πλαίσια της Γενικής Συνέλευσης παρουσιάστηκε και η νικήτρια υποψηφιότητα, του Μπακού, σε ένα βιβλίο με τίτλο «Μπακού -2017» όπου αναφέρονταν οι λεπτομέρειες της διοργάνωσης στο Μπακού.

Οργανωτική Επιτροπή 
Με διάταγμα του Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίγιεφ στις 18 Σεπτεμβρίου 2015 ιδρύθηκε η Οργανωτική Επιτροπή των Τέταρτων Αγώνων Ισλαμικής Αλληλεγγύης στο Μπακού.
Το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν Μεχριμπάν Αλίγιεφα, διορίστηκε Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής.

Τα εισιτήρια 
Τα εισιτήρια για την διοργάνωση άρχισαν να πωλούνται στις 19 Μαρτίου 2017.

Και τα 56 μέλη της «Αθλητικής Ομοσπονδίας Ισλαμικής Αλληλεγγύης» συμμετείχαν στους Αγώνες. Παρακάτω είναι λίστα όλων των συμμετεχόντων:
 Αφγανιστάν     
 Αλβανία
 Αλγερία
 Αζερμπαϊτζάν
 Μπαχρέιν
 Μπανγκλαντές
 Μπενίν
 Μπρουνέι
 Μπουρκίνα Φάσο
 Καμερούν
 Τσαντ
 Κομόρες
 Τζιμπουτί
 Αίγυπτος
 Γκαμπόν
 Γκάμπια
 Γουινέα
 Γουινέα-Μπισσάου
 Γουιάνα
 Ινδονησία
 Ιράν
 Ιράκ
 Ακτή Ελεφαντοστού
 Ιορδανία
 Καζακστάν
 Κιργιζιστάν
 Λίβανος
 Μαλαισία
 Μαλδίβες
 Μάλι
 Μαυριτανία
 Μαρόκο
 Μοζαμβίκη
 Νίγηρας
 Νιγηρία
 Ομάν
 Πακιστάν
 Παλαιστίνη
 Κατάρ
 Σαουδική Αραβία
 Σενεγάλη
 Σιέρρα Λεόνε
 Σομαλία
 Σουρινάμ
 Συρία
 Τατζικιστάν
 Τόγκο
 Τυνησία
 Τουρκία
 Τουρκμενιστάν
 Ουγκάντα
 Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
 Ουζμπεκιστάν
 Υεμένη

Αθλητικές διοργανώσεις
Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 2017
Κλαυδία Αντωνία

Η Κλαυδία Αντωνία (περίπου 30 μ.Χ. - 66 μ.Χ.) ήταν κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κλαύδιου και της δεύτερης συζύγου του Αιλίας. Ήταν ετεροθαλής αδερφή της Οκταβίας και του Βρεττανικού. 

Μέχρι το 37 ανατράφηκε από την γιαγιά της (από την πλευρά του πατέρα), τηνΑντωνία την Μικρή, η οποία πέθανε εκείνο το έτος. Από τότε μέχρι το 43, μεγάλωσε με τον πατέρα της. Το 43 παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Γνώο Πομπηίο. Οι γονείς του ήταν ο σύμβουλος Μάρκος Λικίνιος και Σκριμπονία. Σύμφωνα με τον Σουητώνιο, ο Πομπήιος δολοφονήθηκε αρκετά χρόνια αργότερα (46/47), όταν πιάστηκε στο κρεβάτι με έναν εραστή του. Ο Κάσσιος Δίων αναφέρει ότι η αυτοκράτειρα Βαλερία Μεσσαλίνα διέταξε την εκτέλεσή του από φόβο ότι ο Πομπήιος θα μπορούσε να γίνει αντίπαλος του γιου της Βρεττανικού.

Η Αντωνία παντρεύτηκε το 47 τότε τον ετεροθαλή αδερφό της μητριάς της Μεσσαλίνας, Φαύστο Κορνήλιο.     Είχαν ένα γιο που πέθανε πριν από τα δεύτερά του γενέθλια. Το 58 ο Φαύστος εξορίστηκε και το 62 δολοφονήθηκε με εντολή του αυτοκράτορα Νέρωνα. Το 65, ο Τάκιτος καταγράφει τη φήμη ότι ο Πίσων σκόπευε να παντρευτεί την Αντωνία ως στοιχείο της συνωμοσίας του εναντίον του Νέρωνα.  Μετά το θάνατο της αυτοκράτειρας Ποππαίας Σαβίνας, της δεύτερης συζύγου του Νέρωνα, ο Νέρων ζήτησε από την Αντωνία να τον παντρευτεί. Όταν η Αντωνία αρνήθηκε, ο Νέρωνας την κατηγόρησε για απόπειρα εξέγερσης και την εκτέλεσε. Ήταν η τελευταία εγγονή του Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου και της Αντωνίας της Μικρής, από τους οποίους καταγόταν και ο Νέρωνας.

Παραπομπές

Ρωμαίοι
Μπανιτζουρίδες

Οι Μπανιτζουρίδες ήταν μια μικρής διάρκειας μουσουλμανική ιρανική δυναστεία που κυβέρνησε τη Βακτρία και τμήματα του Ινδοκούς. Το εμιράτο τους ήταν υποτελές των Σαμανιδών μέχρι την πτώση του το 908.

Εμίρηδες
 Χάσιμ ιμπν Μπανιτζούρ (περίοδος ισχύος 848-857)
 Νταούντ ιμπν αλ-Αμπάς ιμπν Χάσιμ (περίοδος ισχύος 857-873)
 Μουχάμμαντ ιμπν Άχμαντ ιμπν Μπανιτζούρ (περίοδος ισχύος 873-898/899)
 Άχμαντ ιμπν Μουχάμμαντ (περίοδος ισχύος 899-908)

Μουσουλμανικές δυναστείες
Δεύτερο Πρόγραμμα (Σοβιετική Ένωση)

Το Δεύτερο Πρόγραμμα ήταν το τέταρτο τηλεοπτικό κανάλι της Σοβιετικής Κεντρικής Τηλεόρασης, που δημιουργήθηκε το 1967 για την Μόσχα και το Λένινγκραντ. Άρχισε να εκπέμπει σε όλη τη Σοβιετική Ένωση το 1977. Περιείχε εκπομπές ψυχαγωγίας που παράγονταν στην Μόσχα και από τις σοβιετικές δημοκρατίες, μέσω των τηλεοπτικών σταθμών των Σοβιετικών δημοκρατιών. 

Ρωσία-επέκταση
Δ
Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1977
Δημήτρης Βεζανής

Ο Δημήτρης Βεζανής (1904-19 Μαρτίου 1968) ήταν καθηγητής Πανεπιστημίου, πολιτικός επιστήμονας, πολιτειολόγος και συνταγματολόγος.

Βιογραφικό
Πατέρας του ήταν ο Σωτήριος Βεζανής, νομικός, υφηγητής της Πολιτικής Οικονομίας και βιομήχανος υαλουργίας με σπουδές κλωστοϋφαντουργίας και ένας από τους πρώτους που έθεσαν τα θέματα της οκτάωρης εργασίας, της αργίας της Κυριακής και της εισαγωγής του θεσμού των κοινωνικών ασφαλίσεων.

Μαθήτευσε στο 3ο τετρατάξιο Γυμνάσιο Αθηνών, σπούδασε στη Νομική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου στη Γερμανία, όπου ανακηρύχθηκε διδάκτορας στη σχολή Πολιτικών Επιστημών. Το 1932 εκλέχθηκε υφηγητής στην έδρα της Γενικής Πολιτειολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε εκλεγεί επίσης Έκτακτος καθηγητής της Γενικής Πολιτειολογίας και του Συνταγματικού δικαίου στην  Πάντειο, στην Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, στην οποία δίδαξε έως το θάνατο του το 1968. 
Το 1930-1931 διατέλεσε Νομάρχης  Άρτας. Ήταν συνεργάτης της εφημερίδας Ο Εθνικοσοσιαλιστής που εξέδιδε από το 1934 το πολιτικό κόμμα Οργάνωση Εθνικοφρόνων Σοσιαλιστών του  Ιάκωβου Διαμαντόπουλου, ενώ από το 1936 έως το 1948 ήταν διευθυντής στο Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων(ΙΚΑ). Υπήρξε ηγετικό στέλεχος της οργανώσεως Εθνικιστικός Σύνδεσμος, η οποία κατά την διάρκεια της κατοχής δημιούργησε την αντιστασιακή οργάνωση Πρόμαχοι και εξέδιδε τα έντυπα Προμαχών και Η Μπόμπα. Το 1946 συμμετείχε στις εκλογές ως υποψήφιος βουλευτής Πειραιώς με το Κόμμα των Χιτών.

Το 1962, υπέστη έμφραγμα του μυοκαρδίου και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Πέθανε στο σπίτι του μετά από καρδιακή ανακοπή.

Συγγραφικό έργο
Ο Παλαμάς φιλόσοφος 1930,
Η περί κράτους και δικαίου θεωρία του Felix Somlo το 1934, 
Το συντεχνιακόν κράτος το 1935, έκδοση Νέα Εστία, 
Η φιλοσοφία του Λένιν το 1936, 
Ο Ανώτατος Άρχων το 1936, επανέκδοση το 1944, 
Πολιτισμός και επιστήμη του πολιτισμού το 1939, 
Μαθήματα συνταγματικού δικαίου, έργο σε 2 τόμους, το 1938-1939, 
Βάσεις και προοπτική της Κοινωνικής πολιτικής και του εργατικού δικαίου το 1944, 
Η ιδέα του κράτους παρ’ Έλλησι το 1949, 
Το Κράτος (Πανεπιστημιακές παραδόσεις) το 1949, 
Η αιωνία νεότης των Ελλήνων 1950, 
Το μέγα μήνυμα του Περικλή Γιαννόπουλου 1951, 
Θρησκεία και Έθνος 1956, 
Γενική πολιτειολογία 1947-1963
La souveraineté, notion indispensable dans tout ordre juridique, Athenes το 1964, 
Kritik der Gewaltenteilungslehre, "Österreichische Zeitschrift für öffentliches Recht", Βιέννη, 1964.
Η διοικητική μας οργάνωση, 
Ίων Δραγούμης, 
Το ζήτημα της Κύπρου, 
Κράτος και έθνος,
Θεωρία του κράτους
Υπό το φώς του εθνικισμού / : (Τέσσαρες λόγοι)

Πηγές

Έλληνες Συνταγματολόγοι
Αντικομμουνιστές
Νομάρχες Άρτας
Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου

Οι Μονάδες Ασφάλειας Υπαίθρου γνωστοί και ως Μάυδες ήταν ένοπλη οργάνωση που δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 1946 για την άμυνα της υπαίθρου και της επαρχίας απέναντι στις δυνάμεις του ΔΣΕ και βρίσκονταν κάτω από τον έλεγχο του  Γενικού Επιτελείου Στρατού. Τα μέλη τους στρατολογούνταν κυρίως από κατοίκους της υπαίθρου και συνεργάζονταν συνήθως με την  Χωροφυλακή και την Εθνοφυλακή. Έδρασαν κατά κύριο λόγο στην περιοχή της Ηπείρου και στην πλειοψηφία τους αποτελούνταν από πρώην μέλη του  ΕΔΕΣ. Χρησιμοποιήθηκαν από τις αρχές ως πληροφοριοδότες,  ανιχνευτές και τοπικές εφεδρείες. Διέθεταν πρόχειρη οργάνωση και ελαφρύ στρατιωτικό οπλισμό.

Παρόμοιες οργανώσεις που συνήθως συγχέονται μεταξύ τους, ήταν οι Μονάδες Αποσπασμάτων Διώξεων (ΜΑΔ).

Πηγές

Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949
Ελληνικές παραστρατιωτικές οργανώσεις
Λιβία Ορεστίλλα

Η Λιβία Ορεστίλλα ή Κορνηλία Ορεστίλλα ήταν ρωμαία αυτοκράτειρα και δεύτερη σύζυγος του αυτοκράτορα Καλιγούλα το 37 ή 38 μ.Χ. 

Ήταν αρχικά παντρεμένη με τον Γάιο Πίσωνα, αλλά πείστηκε ή αναγκάστηκε να ακυρώσει το γάμο για να μπορέσει ο Καλιγούλας να την παντρευτεί. Σύμφωνα με τους ιστορικούς Δίωνα Κάσσιο και τον Σουητώνιο, αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια των γαμήλιων εορτασμών του Πίσωνα και της Ορεστίλλας. Ο Σουητώνιος ισχυρίζεται, ότι ο Καλιγούλας εξέδωσε μια προκήρυξη την επόμενη ημέρα, ότι είχε αποκτήσει μια νέα σύζυγο. Την επόμενη ημέρα ο Καλιγούλας χώρισε την Ορεστίλλα. Ωστόσο της απαγόρευσε επίσης να ξανακάνει σχέση με τον Πίσωνα. Σε δύο χρόνια η Ορεστίλλα και ο Πίσωνας εκδιώχθηκαν για μοιχεία σε ένα μακρινό νησί.

Παραπομπές

Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Λολλία Παυλίνα

Η Λολλία Παυλίνα ήταν Ρωμαία αυτοκράτειρα, σύζυγος του Γάιου Καλιγούλα.

Γάμοι και αντίζηλοι
Ο πρώτος σύζυγος της Παυλίνας ήταν ο Πούμπλιος Μέμμιος Ρέγκουλος, ένας με βαθμό υπάτου (consul), ο οποίος υπηρέτησε ως ανθύπατος και αργότερα ως Ρωμαίος διοικητής. Ο Τάκιτος τον περιγράφει ως αξιοπρεπή άνθρωπο με καλό όνομα. Μαζί του η Παυλίνα είχε έναν γιο, τον Γάιο.

Το έτος 38, ο Καλιγούλας την διέταξε να χωρίσει τον σύζυγό της. Αναγκάστηκε να χωρίσει τον Ρέγκουλο και να παντρευτεί τον Καλιγούλα· έτσι έγινε η τρίτη σύζυγός του και αυτοκράτειρα το ίδιο έτος. Ο Καλιγούλας την χώρισε μετά από έξι μήνες γάμου, φαινομενικά επειδή ήταν στείρα και της απαγόρευσε να κοιμάται ή να έχει σχέση με άλλον άνδρα.

Το 48 η Παυλίνα έγινε αντίζηλη της αδελφής του Καλιγούλα, της Ιουλίας Αγριππίνας. Η Παυλίνα προτάθηκε για τέταρτη σύζυγος του εκ πατρός θείου του Καλιγούλα, του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κλαύδιου, μετά το θάνατο της τρίτης συζύγου του Κλαύδιου, της αυτοκράτειρας Μεσσαλίνας. Πράγματι το 49 η Αγριππίνα παντρεύτηκε τον Κλαύδιο. Λίγο αργότερα η Αγριππίνα κατηγόρησε την Παυλίνα για μαγεία, κατηγορώντας τη, ότι είχε συνάψει απαγορευμένες διαβουλεύσεις με αστρολόγους. Χωρίς δίκη, η περιουσία της Παυλίνας (συμπεριλαμβανομένων των κήπων της) κατασχέθηκε και η ίδια στάλθηκε στην εξορία. Ο Τάκιτος αναφέρει, ότι η Παυλίνα αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει. Δεν είχε ανεγερθεί τάφος προς τιμήν της, μέχρι τη βασιλεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Νέρωνα.

Παραπομπές

Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Κάτω Σταροχώρι Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Σταροχώρι Αχαΐας

Το Κάτω Σταροχώρι είναι χωριό της Αχαΐας και υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Σταροχωρίου της Δημοτικής Ενότητας Φαρρών του Δήμου Ερυμάνθου.

Το χωριό βρίσκεται χτισμένο στις βορειοδυτικές απολήξεις του ορεινού όγκου του Ερυμάνθου και στα νότιες παρυφές της πεδιάδας των Φαρρών, σε υψόμετρο περίπου 227 μέτρων. Απέχει οδικώς 10 χλμ. από την Χαλανδρίτσα και 23 χλμ. από την πόλη της Πάτρας.

Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν ως κύρια απασχόληση την γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ και η μελισσοκομία αποτελεί βασικό τομέα.

Ιστορικά στοιχεία 
Η παλιά ονομασία του χωριού, που είναι πολύ γνωστή ακόμα και σήμερα και χρησιμοποιείται συχνά από τους ντόπιους, είναι Ζώγα(ς) και κατά πάσα πιθανότητα έχει αρβανίτικη προέλευση. Στις αρχές του 20ου αιώνα, και συγκεκριμένα το 1903, αναφέρεται ότι το χωριό είχε 103 κατοίκους.

Δημογραφική εξέλιξη 
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:

Παραπομπές και υποσημειώσεις

Πηγές 
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
 Χρήστου Π. Κορύλλου, Χωρογραφία της Ελλάδος. Α'. Νομός Αχαΐας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων "Ανέστη Κωνσταντινίδου", Εν Αθήναις 1903.

Βιβλιογραφία 
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ζώγα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Σταροχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/06/2017.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σταροχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/11/2017.
 Buk.gr

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Φαρρών
Δήμος Ερυμάνθου
Κώστας Ζώρας

Ο Κώστας (Κωνσταντίνος) Ζώρας (1950) είναι Έλληνας νομικός, κοινωνιολόγος και πανεπιστημιακός. Διατέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1950 στην Αθήνα. Αποφοίτησε με άριστα από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ στην τότε Δυτική Γερμανία, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτορας Συνταγματικού Δικαίου με υποτροφία του κρατικού γερμανικού ιδρύματος DAAD.

Δίδαξε Συνταγματικό Δίκαιο στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Αννόβερου στην Γερμανία ενώ από το 1999 είναι καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, του οποίου διατέλεσε και αντιπρύτανης.

Χρημάτισε γενικός γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου από τον Ιανουάριο του 1984 έως τον Ιούνιο του 1988, ενώ ήδη από το 1981 υπηρετούσε στο Νομικό Γραφείο του πρωθυπουργού, υπό την διεύθυνση του καθηγητή Γεωργίου Κασιμάτη.

Από τον Φεβρουάριο του 1996 έως τον Οκτώβριο του 1998 ήταν γενικός γραμματέας Διοίκησης και Οργάνωσης του Υπουργείου Εξωτερικών και υπήρξε ο βασικός συντάκτης του ισχύοντος σήμερα «Οργανισμού Διοίκησης και Οργάνωσης» του Υπουργείου.

Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Συνταγματολόγων, της Ένωσης Ελλήνων Κοινωνιολόγων, της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης κ.α.

Παραπομπές

Έλληνες νομικοί
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Έλληνες Συνταγματολόγοι
Καθηγητές νομικής Αθηνών
Έλληνες κοινωνιολόγοι
Γουλιέλμος Α΄ της Ακουιτανίας

Ο Γουλιέλμος Α΄ της Ακουιτανίας, γαλλ.: Guillaume Ier d'Aquitaine ή Γουλιέλμος ο Ευσεβής, γαλλ.: Guillaume le Pieux (22 Μαρτίου 875 - 6 Ιουλίου 918) ήταν κόμης της Ωβέρνης (885-918) και δούκας της Ακουιτανίας (893-918).

Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Βερνάρδου Β΄ της Ωβέρνης και της Ερμενγάρδης. Έγινε κυβερνήτης της Ωβέρνης και της Λιμουζέν, διαδεχόμενος τον πατέρα του και κατέκτησε την Ακουιτανία και το Πουατού για λογαριασμό του Εμπλ της Ακουιτανίας, ο οποίος είχε ανατραπεί από τον Άιμαρ (893). Ο Γουλιέλμος Α΄ κράτησε το δουκάτο της Ακουιτανίας για τον εαυτό του, αναλαμβάνοντας την εκπαίδευση και την κηδεμονία του Εμπλ. Οι κτήσεις του εκτείνονταν από την Αυστρασία μέχρι την Τουλούζη και περιλάμβαναν την Οτέν (Autunois) και την Μακονέζ (Mâconnais). 

Ίδρυσε το αββαείο του Κλυνύ των Βενεδικτίνων, που εξελίχθηκε σε σημαντικό θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο. Ο Γουλιέλμος Α΄ δεν κράτησε την επικυριαρχία του αββαείου, αλλά το κατέστησε υπόλογο μόνο έναντι του πάπα, κάτι ασυνήθιστο για τα αββαεία εκείνης της εποχής, που τα είχαν στην κατοχή τους οικογένειες. Πρώτο ηγούμενο διόρισε τον Μπέρνο της Μπωμ. 

Δηνάρια που κόπηκαν στην πόλη Μπριουντ στο όνομα του Γουλιέλμου Α΄, ήταν απόδειξη της ανεξαρτησίας του.  Ο Γουλιέλμος Α΄ τάφηκε στο μοναστήρι του Αγίου Ιουλιανού στο Μπριουντ. Δεν είχε γιους και τον διαδέχθηκε ο Γουλιέλμος Β΄ της Ακουιτανίας, μεγαλύτερος γιος της αδελφής του Αδελίνδας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε λίγο πριν το 898 την Μποζονίδα Ενγκελμπέργκα, κόρη του Μπόζο της Προβηγκίας και της Ερμενγάρδης της Ιταλίας.

Παραπομπές

Πηγές
Nouvelle Biographie Générale. Paris, 1859.
Rouche, Michel. "Private life conquers state and society," in A History of Private Life, Vol. I, Paul Veyne, ed. Harvard University Press, 1987.

Δούκες της Ακουιτανίας
Ισπανική διάλεκτος της Χιλής

Η χιλιανή διάλεκτος (ενδώνυμο: español chileno) αποτελεί την κυριαρχούσα διάλεκτο της ισπανικής γλώσσας στη Χιλή και μία από τις κύριες διαλεκτολογικές υποδιαιρέσεις της γλώσσας στην Αμερικανική ήπειρο. Η ισπανική γλώσσα (που λαμβάνει και την ονομασία καστιλιανική) είναι η εκ των πραγμάτων επίσημη γλώσσα του κράτους και ομιλείται από το 99,3 % των Χιλιανών. Η χιλιανή διάλεκτος συμβιώνει με τη διάλεκτο του αρχιπέλαγους Τσιλοέ στην κεντρική Χιλή και τη διάλεκτο των Άνδεων στον βορρά.

Η διάλεκτος συμμερίζεται τα ευρύτερα χαρακτηριστικά των ισπανικών της Αμερικής και της νότιας Ισπανίας όπως τη σύγχυση των συριστικών και ουρανικών ενώ την ξεχωρίζει η ουρανική πραγμάτωση [c,ç,ʝ, ɟ] των αλλόφωνων των υπερωικών κλειστών φωνημάτων /k/, /g/, /x/ μπροστά από ουρανικά φωνήεντα. Η χρήση της προσωπικής αντωνυμίας vos στη θέση του tú (μποσέο) χαίρει επίσης ευρείας αποδοχής. Αναφορικά με το λεξικό, η χιλιανή διάλεκτος έχει επιρροές από τις ιθαγενείς γλώσσες της χώρας όπως τη μαπούτσε και την νότια κέτσουα.

Παραπομπές 

Γλώσσες της Χιλής
Ισπανικές διάλεκτοι της Αμερικής
Εθνικό Πάρκο Σανγκάυ

Το Εθνικό Πάρκο Σανγκάυ () είναι εθνικό πάρκο του Ισημερινού. Αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Έχει έκταση 5.177,65 τετρ. χιλ. και βρίσκεται στο κέντρο της χώρας. Εκτείνεται σε περιοχές των περιφερειών Μορόνα Σαντιάγκο (Morona Santiago), Τσιμποράσο (Chimborazo) και Τουνγκουράουα (Tungurahua). Στο πάρκο υπάρχουν δύο ενεργά ηφαίστεια, το Τουνγκουράουα και το Σανγκάυ και ένα ανενεργό, το Ελ Αλτάρ (Kapak Urku). Τα οικοσυστήματα του πάρκου τα διακρίνει μεγάλη ποικιλία, καθώς συναντώνται από τροπικά δάση μέχρι και παγετώνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://whc.unesco.org/pg.cfm?cid=31&id_site=260
 http://www.sangay.eu/index.php?lang=en
 https://web.archive.org/web/20160921074240/http://www.cordilleratropical.org/en/default.html

Ισημερινός
Bomber (ένδυση)

To bomber είναι είδος μπουφάν, αρχικά σχεδιασμένο για τους πιλότους, το οποίο εν συνεχεία έγινε μέρος της κλασσικής καθημερινής γκαρνταρόμπας. 

Κατά τη διάρκεια του Ά Παγκόσμιου πολέμου, το bomber σχεδιάστηκε ως κομμάτι ένδυσης για τους πιλότους, δεδομένου του ότι πολλά πολεμικά αεροπλάνα είχαν ανοιχτό πιλοτήριο, και επομένως για τους πιλότους υπήρχε η ανάγκη να διατηρηθούν επαρκώς ζεστοί.
Πρόκειται για την εξέλιξη του αντιανεμικού μπουφάν που οι πιλότοι της Royal Flying Corps είχαν υιοθετήσει από το 1915.
Έγινε ηγέτης της μόδας ανάμεσα στις δεκαετίες του '70 και '80 με την ονομασία "bomber baseball", και στη συνέχεια υιοθετήθηκε απο διάφορες υποκουλτούρες όπως οι σκίνχεντ (skinheads) στη δεκαετία του '80 και απο την χιπ χοπ κουλτούρα στις αρχές του 2000.

Ο μοντέρνος τύπος του bomber παρέμεινε ουσιαστικά απαράλλαχτος μέσα στο πέρασμα των χρόνων. Τα πιο κοινά μοντέλα έχουν γραμμή και μανίκια φαρδιά, ελαστικότητα στη μέση, στους καρπούς και κλείσιμο με φερμουάρ. Τα χρώματα ποικίλουν σε μια ευρεία γκάμα, αλλά ανάμεσα στις πιο συνήθεις αποχρώσεις παραμένει το πράσινο παραλλαγής, η κληρονομιά του οποίου πηγάζει από το στρατιωτικό ρούχο.

Σχετικοί σύνδεσμοι 
 Soprabito
 Giacca
 Giacca a vento
 Caban
 Abbigliamento sportivo

Πανωφόρια
Στρατιωτική ένδυση