joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κουρτ Σβίττερς

Ο Κουρτ Σβίττερς (πραγματικό όνομα Herman Edward Karl Julius Switters, 20 Ιουνίου 1887 - 8 Ιανουαρίου 1948) ήταν Γερμανός καλλιτέχνης. Το έργο του συνδέθηκε κυρίως με τα κινήματα του ντανταϊσμού και του  κονστρουκτιβισμού και εκδηλώθηκε σε διαφορετικά είδη τέχνης, στη ζωγραφική, στη γλυπτική, στην ποίηση και κυρίως στην τεχνική του κολάζ.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1887 στο Αννόβερο, όπου την περίοδο 1908-1909 παρακολούθησε μαθήματα στη σχολή τεχνών Kunstgewerbeschule. Στη συνέχεια, συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Τεχνών της Δρέσδης, μέχρι το 1914. Τα πρώτα του καλλιτεχνικά έργα ήταν εμπνευσμένα από τον κυβισμό και τον εξπρεσιονισμό. Το 1918, πραγματοποίησε τα πρώτα έργα κολάζ και την ίδια περίοδο ήρθε σε επαφή με το ντανταϊστικό κινημα. Η γνωριμία του με τον Ζαν Αρπ υπήρξε καθοριστική, καθώς υπό την επίδρασή του εγκατέλειψε τα καθιερωμένα ακαδημαϊκά αισθητικά πρότυπα. Ο ίδιος εισήγαγε τον όρο Merz, προκειμένου να περιγράψει το σύνολο του καλλιτεχνικού του έργου, το οποίο αν και υπήρξε εν γένει συγγενικό με το ντανταϊστικό κίνημα, διατήρησε παράλληλα κάποια απόσταση από αυτό. Αποτέλεσε μέλος της ντανταϊστικής ομάδας του Βερολίνου, ωστόσο μετά από διαφωνίες, εγκατέλειψε και εγκαταστάθηκε στο Αννόβερο. Ιδιαίτερη συνεισφορά είχε στην αφηρημένη ηχητική ποίηση των ντανταϊστών και ειδικότερα με το ποίημα Ursonate.     
 
Από το 1923 και για συνολικά εννέα χρόνια υπήρξε ο εκδότης του περιοδικού Merz. Τον ίδιο χρόνο, ξεκίνησε την κατασκευή του έργου που αναφέρεται ως Merzbau, ένα κολάζ σε τρεις διαστάσεις, με κάθε είδους αντικείμενα που συνέλεγε ο ίδιος - μεταξύ αυτών και προσωπικά αντικείμενα συναισθηματικής αξίας - και τα οποία σχημάτιζαν σταδιακά ένα είδος κτίσματος. Αυτό αποτέλεσε το έργο ζωής του Σβίττερς, που βρισκόταν διαρκώς υπό εξέλιξη και το οποίο δημιούργησε από την αρχή τρεις φορές, αρχικά στο Αννόβερο, όπου καταστράφηκε στο Β' Παγκόσμιο πόλεμο κατά τη διάρκεια αεροπορικής επιδρομής, αργότερα στη Νορβηγία όπου κάηκε το 1951 και τέλος στην Αγγλία, το μοναδικό Merzbau (γνωστό και ως Merzbarn) που διασώθηκε.     
 
Τον Ιανουάριο του 1937, εγκατέλειψε τη Γερμανία και εγκαταστάθηκε στη Νορβηγία. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, φιλοξενήθηκαν έργα του στην έκθεση Παρακμιακής Τέχνης (Entartete Kunst) που διοργάνωσε το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας στο Μόναχο. Τρία χρόνια αργότερα, εξαιτίας της εισβολής των ναζιστικών δυνάμεων στη Νορβηγία, αναγκάστηκε εκ νέου να μετεγκατασταθεί, αυτή τη φορά με προορισμό την Αγγλία. Μέχρι το 1945, έζησε στο Λονδίνο και αργότερα στο Άμπλσαϊντ, όπου με χρηματοδότηση από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης ξεκίνησε τη δημιουργία του Merzbarn. Πέθανε τον Ιανουάριο του 1948, αφήνοντας το έργο του ημιτελές.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
Gwendolen Webster, Kurt Merz Schwitters, a Biographical Study, University of Wales Press 1997, ISBN 0-7083-1438-4

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστοσελίδα για τον Σβίττερς  
Κατάλογος έργων του Σβίττερς 
Κολάζ και άλλα έργα του Σβίττερς 
Έργα του Σβίττερς στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης 
Merzbau 
Βιογραφία από το Μουσείο Guggenheim 
Απαγγελία του Ursonate

Γερμανοί καλλιτέχνες
Ντανταϊσμός
Ντάρμστατ (διοικητική περιφέρεια)

Η διοικητική περιφέρεια Ντάρμστατ (γερμ. Regierungsbezirk Darmstadt) είναι μια από τις τρεις διοικητικές περιφέρειες του γερμανικού ομόσπονδου κρατιδίου της Έσσης και βρίσκεται στο νότιο μέρος του κρατιδίου. Η δομή της περιοχής είναι κυρίως αστική. Τέσσερις ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες (Kreisfreie Städte) βρίσκονται στην έκτασή της. Έχει 3.772.906 κατοίκους  (31 Δεκεμβρίου 2006) και έκταση 7.444,88 χμ². Περισσότερο από το μισό του πληθυσμού της Έσσης ζει εδώ.

Γειτονικές περιφέρειες και κρατίδια 
Η διοικητική περιφέρεια Ντάρμστατ συνορεύει στο βορρά με την διοικητική περιφέρεια Γκίσεν και βορειοανατολικά με την διοικητική περιφέρεια Κάσελ. Στη δύση έχει σύνορα με την Ρηνανία-Παλατινάτο, στο νότο με την Βάδη-Βυρτεμβέργη και στην ανατολή με την Βαυαρία.

Διοικητική διαίρεση 

Από τις 1 Ιανουαρίου 1981 η διοικητική περιφέρεια Ντάρμστατ διαιρείται σε δέκα επαρχίες (Kreise). Πέραν αυτών υπάρχουν τέσσερις ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες (Kreisfreie Städte), ανεξάρτητες των επαρχιών.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Ντάρμστατ
Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, ακρωνύμιο ΠΟΕ (αγγλικά: World Trade Organization WTO, γαλλικά: Organisation mondiale du commerce, ισπανικά: Organización Mundial del Comercio OMC) είναι ο μοναδικός διεθνής οργανισμός που ασχολείται με τους κανόνες που διέπουν το εμπόριο μεταξύ των χωρών. Περιλαμβάνει μια σειρά από Συμφωνίες, αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων της μεγάλης πλειοψηφίας των χωρών της παγκόσμιας κοινότητας και έχουν επικυρωθεί από τα εθνικά κοινοβούλια. Σκοπός του οργανισμού είναι η διευκόλυνση τόσο των παραγωγών αγαθών και υπηρεσιών, όσο και εξαγωγέων και εισαγωγέων. Η Έδρα του Οργανισμού βρίσκεται στην Γενεύη της Ελβετίας. Ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1995 ως συνέχεια της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου (GATT). Σήμερα αριθμεί 164 κράτη - μέλη.

Πλέον πρόσφατο μέλος 
Το Αφγανιστάν έγινε το 164ο μέλος του ΠΟΕ, στις 29 Ιουλίου του 2016.

Γενικοί διευθυντές

GATT (προκάτοχος του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου)

Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου

Παραπομπές 

Διεθνείς οργανισμοί
Διεθνές εμπόριο
Διακυβερνητικός Οργανισμός
Στησίχορος

Ο Στησίχορος ήταν αρχαίος λυρικός ποιητής από την Ιμέρα της Σικελίας. Γεννήθηκε κατά την Σούδα, το 632/631 π.Χ. στην 37η Ολυμπιάδα. Πέθανε περίπου το 555 π.Χ. Το αρχικό του όνομα ήταν Τεισίας. Πήρε το όνομα «Στησίχορος» επειδή είχε μοναδική ικανότητα να διοργανώνει χορούς με τη συνοδεία λύρας ή κιθάρας. Συμπεριλαμβάνεται στους εννιά λυρικούς ποιητές που θαυμάζονταν από τους λόγιους της Αλεξάνδρειας της Ελληνιστικής περιόδου. Το μεγαλύτερο μέρος από τα έργα του έχει χαθεί και σήμερα δε μας σώζονται παρά μόνο μερικά αποσπάσματα ή περιγραφές και αναφορές από μεταγενέστερες πηγές.

Σχετικά με το μύθο της Ελένης

Ο Στησίχορος είναι γνωστός για την περίφημη παλινωδία του. 
Είχε γράψει ένα ποίημα υβριστικό για την Ωραία Ελένη και τον Τρωικό Πόλεμο, αλλά αμέσως μετά λέγεται πως τυφλώθηκε. Έπειτα, συνέγραψε μια δεύτερη ωδή, μια παλινωδία, για να "διορθώσει" όσα είχε γράψει για την Ελένη και σαν από θαύμα ξαναβρήκε την όρασή του. 

Στο Φαίδρο του Πλάτωνα, μας παραδίδεται η παλινωδία του Στησίχορου. Η Ελένη ήταν στην Αίγυπτο, ενώ μια οπτασία της βρισκόταν στην Τροία:

οὐκ ἔστ᾽ ἔτυμος λόγος οὗτος,
οὐδ᾽ ἔβας ἐν νηυσὶν εὐσέλμοις,
οὐδ᾽ ἵκεο Πέργαμα Τροίας·

Στην εκδοχή αυτή του Στησιχόρου φαίνεται να βασίζεται ο Ευριπίδης στην τραγωδία Ελένη. 
Με τη σειρά του, ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης δανείζεται ένα διάλογο από την τραγωδία του Ευριπίδη στο ποίημα του Ελένη.

Παραπομπές

Πηγές

 Βικιθήκη - Φαίδρος του Πλάτωνα

Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές
Θάνατοι το 1918



Ιανουάριος
6 Ιανουαρίου - Γκέοργκ Κάντορ, 72, Γερμανός μαθηματικός.
28 Ιανουαρίου - Τζον Μάκρέι, 45, Καναδός ποιητής, στρατιώτης και συγγραφέας.

Φεβρουάριος
6 Φεβρουαρίου - Γκούσταφ Κλιμτ, 55, Αυστριακός ζωγράφος.

Μάρτιος
10 Μαρτίου - Τζιμ ΜακΚόρμικ, 61, Σκωτσέζος παίκτης του μπέιζμπολ.
25 Μαρτίου - Κλωντ Ντεμπυσσύ, 56, Γάλλος συνθέτης.

Απρίλιος

20 Απριλίου - Καρλ Φέρντιναντ Μπράουν, 67, Γερμανός φυσικός (Νόμπελ Φυσικής 1909).

Μάιος
20 Μαΐου - Αντώνιος Πέπανος, Έλληνας κολυμβητής.

Ιούνιος

Ιούλιος
 17 Ιουλίου - Νικόλαος Β', 50, τελευταίος αυτοκράτορας της Ρωσίας.

Αύγουστος

Σεπτέμβριος

Οκτώβριος
5 Οκτωβρίου - Ρολάντ Γκαρός, 29, Γάλλος πιλότος.
22 Οκτωβρίου - Μιρτλ Γκονζάλες, 27,  Αμερικανίδα ηθοποιός.

Νοέμβριος

9 Νοεμβρίου - Γκιγιόμ Απολινέρ, 38, Γάλλος ποιητής, συγγραφέας και κριτικός τέχνης.

Δεκέμβριος

11 Δεκεμβρίου - Ιβάν Τσάνκαρ, 42, Σλοβένος συγγραφέας και ποιητής.
28 Δεκεμβρίου - Ολάβο Μπίλακ, 42,  Βραζιλιάνος ποιητής.

Χωρίς γνωστή ημερομηνία 
 Σωτήρης Βερσής, 39, Έλληνας Ολυμπιονίκης της άρσης βαρών με δύο χέρια και της δισκοβολίας (χάλκινα μετάλλια 1896), σε επιδημία γρίπης.

1918
Αριστοτέλης Κουρτίδης

Ο Αριστοτέλης Κουρτίδης ( Μυριόφυτο Ανατολικής Θράκης, 1858 - Πειραιάς, 1928 ) υπήρξε διακεκριμένος Έλληνας παιδαγωγός και λογοτέχνης.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης και έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην Κωνσταντινούπολη όπου φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Το 1880 μετέβη στην Αθήνα για να σπουδάσει νομική, χωρίς όμως να την ολοκληρώσει. Αργότερα σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνδέθηκε με τον λογοτέχνη και ιστοριοδίφη, Δημήτριο Καμπούρογλου, μέσω του οποίου ήρθε σε επαφή με του διευθυντή της Διάπλασις των Παίδων, Νικόλαο Παπαδόπουλο - την κόρη του οποίου αργότερα παντρεύτηκε - ώστε να εργαστεί στο περιοδικό.

Από το 1880 ως το 1893 διετέλεσε αρχισυντάκτης της Διαπλάσεως των Παίδων, δημοσιεύοντας πρωτότυπα ή διασκευασμένα παιδικά διηγήματα. Παράλληλα συνεργάστηκε με αρκετά περιοδικά αλλά και εφημερίδες της όπως η Εβδομάς, η Εστία, η Κλειώ, τα Παναθήναια, το Άστυ  κλπ.

Το 1889 μετέβη στη Γερμανία όπου σπούδασε παιδαγωγικά και φιλοσοφία. Μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στην Ελλάδα το 1893. Διετέλεσε καθηγητής σε διάφορα εκπαιδευτήρια όπως το Αρσάκειο, το Ωδείο Αθηνών, το διδασκαλείο Ενώσεων των Ελληνίδων και το Λύκειο Θηλέων Πειραιά, το οποίο διεύθυνε μέχρι το θάνατό του. Το 1882 υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος και αργότερα συμμετείχε στην ίδρυση της Βασιλικής Δραματικής Σχολής.

Παράλληλα, ο Κουρτίδης παρουσίασε έντονη κοινωνική και εκπαιδευτική δραστηριότητα: ήταν ένας από τους υποστηρικτές της δημοτικής γλώσσας, υπέγραψε μαζί με άλλους λογίους το καταστατικό ίδρυσης του Εκπαιδευτικού Ομίλου και συνέταξε το 1917 ένα από τα αναγνωστικά της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του Ελευθερίου Βενιζέλου ενώ συνέβαλε στην προσπάθεια βελτίωσης του μορφωτικού επιπέδου των Ελληνίδων. Επίσης, πραγματοποίησε σειρά διαλέξεων με θέμα την ψυχολογία ενώ συμμετείχε σε πληθώρα φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων.

Ο Αριστοτέλης Κουρτίδης, απεβίωσε το 1928 στον Πειραιά, προσβεβλημένος από δάγκειο πυρετό. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της ελληνικής Μασονικής Στοάς, ο Κουρτίδης υπήρξε μέλος της στοάς Πυθαγόρας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσ. Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Ποιήματα, Ανακτήθηκε 29/07/2011
Ιστοσ. Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Βιογραφικά στοιχεία, Ανακτήθηκε 20/10/2010
Ιστοσ. Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Βιογραφικά στοιχεία

Βιβλιογραφία

Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες παιδαγωγοί
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ιωάννης Γρυπάρης (λογοτέχνης)

Ο Ιωάννης Γρυπάρης  (Σίφνος, 17 Ιουλίου 1870 – Αθήνα, 13 Μαρτίου 1942) ήταν Έλληνας μεταφραστής, λογοτέχνης και εκπαιδευτικός, ενώ διετέλεσε επίσης στέλεχος του Υπουργείου Παιδείας και διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου.  Στα κατάλοιπα του λογοτέχνη, βρέθηκε ανέκδοτη δική του μετάφραση της ¨Πολιτείας του Πλάτωνος", σε δημοτικό λόγο.  Από τα δέκα βιβλία της πλατωνικής Πολιτείας, τα επτά μόνο μπόρεσε να επεξεργαστεί, αλλά και έτσι η εργασία του είναι πολύτιμη. Την Πολιτεία του Πλάτωνος την είχε μεταφράσει και εκδώσει ο Γρυπάρης και το 1911 στη σειρά της βιβλιοθήκης  " Φέξη"  στην καθαρεύουσα, αλλά δεν ικανοποίησε πλήρως τον ποιητή.  Γι΄αυτό την ξανάκανε στην δημοτική, βελτιώνοντας την απόδοση του κλασσικού κειμένου.  Η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, στην οποία ο Γρυπάρης κληροδότησε τα υπάρχοντά του, παραχώρησε τα χειρόγραφά του και έτσι εκδόθηκαν στη νέα σειρά " Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων" σε επιμέλεια του Ευάγγελου Παπανούτσου.   

Ποίηση:
 Σκαραβαίοι και τερρακότες. Αθήνα, Ι.Ν.Σιδέρης, [1919]

Μεταφράσεις 
Αισχύλου Ορέστεια 
Αγαμέμνων. Αθήνα, ανάτυπο από το περ. Ηλύσια Β΄, 1906, σ.7-68. 1906. και Αθήνα, Φέξης, 1911. 
Χοηφόροι. Αθήνα, Φέξης, 1911. 
Ευμενίδες. Αθήνα, Φέξης, 1911. 
Αισχύλου Επτά επί Θήβας. Αθήνα, Φέξης, 1911. 
Πλάτωνος Πολιτεία. Αθήνα, Φέξης, 1911 (τόμοι 2). 
Πλάτωνος Ευθύδημος. Αθήνα, Φέξης, 1912. 
Ερρίκου Χάινε Ταξιδιωτικές εικόνες. Αθήνα, Ελευθερουδάκης, 1925. 
Goethe, Το παραμύθι της αλεπούς. Αθήνα, Ελευθερουδάκης, 1930. 
Οι τραγωδίες του ΑισχύλουΙ•Ικέτιδες, Προμηθέας Δεσμώτης. Αθήνα, Δελφικές εορτές (τυπ. Σακελλάριου), 1930. 
Σοφοκλέους Ηλέκτρα. Αθήνα, Εστία, 1936. 
Σοφοκλέους Οιδίπους επίΚολωνώ. Αθήνα, Εστία, 1937. 
Σοφοκλέους Φιλοκτήτης. Αθήνα, Εστία, 1937. 
Οι τραγωδίες του Αισχύλου ΙΙ• Ορέστεια. Αθήνα, Εστία, 1938. 
Σοφοκλέους Αντιγόνη. Αθήνα, Εστία, 1940. 
Σοφοκλέους Αίας. Αθήνα, Εστία, 1940. 
Φύλλα Τέχνης (τέσσερα τεύχη με ποιήματα). 1935.

Συγκεντρωτικές εκδόσεις 

Ο άγνωστος Γρυπάρης:• Ανέκδοτα ποιήματα• Εισαγωγή Θ.Σπεράντσα. Αθήνα, Αστήρ, 1954. 
Τα ποιήματα. Επιμέλεια Δημήτρης Δασκαλόπουλος. Αθήνα. Εστία. 
Ιωάννης Γρυπάρης: Ο πρώτος μετασολωμικός: Βίος-Έργο-Εποχή. Αθήνα, Πηγή, 1971. 
 Γρυπάρης Άπαντα (επιμέλεια Γ. Βαλέτας, Αθήνα, εκδόσεις Δωρικός)

Ενδεικτική βιβλιογραφία 
Βαλέτας Γ., «Γρυπάρης Ιωάννης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 6. Αθήνα, Χάρη Πάτση
Λυκούργου Νίκη, «Γρυπάρης Ιωάννης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 3. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1985 
Μερακλής Μ.Γ., «Ιωάννης Γρυπάρης», Η ελληνική ποίηση• Ρομαντικοί - Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί• Ανθολογία - Γραμματολογία, σ.338-341. Αθήνα, Σοκόλης, 1977.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφικό Σημείωμα από το ΕΚΕΒΙ
Έργα από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού
«Μετά εξήκοντα έτη» του Κ. Γεωργουσόπουλου, Τα Νέα 17/8/02
 
 Ποιήματα του Γρυπάρη Ιωάννη

Νεοέλληνες λογοτέχνες
Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες μεταφραστές
Νέα Αθηναϊκή Σχολή
Παρνασσισμός
Συμβολιστές ποιητές
Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
HDI-Arena

Η HDI-Arena (μέχρι το 2002 γνωστό και ως Niedersachsenstadion) είναι ένα ποδοσφαιρικό στάδιο στο Αννόβερο της Γερμανίας. Η ομάδα Αννόβερο 96 χρησιμοποιεί το στάδιο για τους εντός έδρας αγώνες της. Το γήπεδο χτίστηκε το 1954 και έχει συνολική χωρητικότητα 48.933, περιλαμβάνοντας 1.241 business seats και 29 σουίτες. Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006 το στάδιο είχε την ονομασία FIFA WM Stadion Hannover.

Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, Γερμανία 2006 
Το πρόγραμμα των αγώνων που έγιναν στην AWD-Arena κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006:

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα της HDI-Arena

Στάδια ποδοσφαίρου στη Γερμανία
Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006
Αννόβερο 96
Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1974
Θεόδωρος Κουρεντζής

Ο Θεόδωρος Κουρεντζής, (γενν. 24 Φεβρουαρίου 1972) είναι Έλληνας διευθυντής ορχήστρας, συνθέτης και ποιητής που εργάζεται στη Ρωσία. Γεννήθηκε στην Αθήνα και από μικρή ηλικία άρχισε τα μαθήματα πιάνου. Στα επτά του χρόνια άρχισε να μαθαίνει βιολί, ενώ στα δώδεκά του φοίτησε στο Ελληνικό Ωδείο στο Τμήμα Θεωρητικής Μουσικής και στο Τμήμα Εγχόρδων. Με την σύνθεση ασχολήθηκε για πρώτη φορά το 1987 υπό τη καθοδήγηση του καθηγητή Γιώργου Χατζηνίκου και αργότερα με το καθηγητή Σρεκ.

Το 1990 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του μουσικού συγκροτήματος «Musica Aeterna» και καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Πόρτο Χέλι. Μετά το πέρας των σπουδών (αν και είχε εξασφαλισμένη υποτροφία για τη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης) εγκαταστάθηκε στη Ρωσία και συγκεκριμένα στην Αγία Πετρούπολη, στο διάσημο Κρατικό Ωδείο της. Δάσκαλος του ήταν η σχεδόν μυθική μορφή της σοβιετικής διεύθυνσης ορχήστρας Ηλίας Μούσιν, δάσκαλος των επίσης διάσημων Βαλέρι Γκέργκιεβ και Γιούρι Τεμιρκάνοβ. Ο ίδιος ο μαέστρος είπε για τον Θεόδωρο Κουρεντζή: «Είχα πολύ ταλαντούχους μαθητές σαν τον Γκέρκγιεβ και τον Τερμικανόβ και μια μόνο διάννοια: ήταν ο Θεόδωρος Κουρεντζής» (Теодор Курентзис: Ангел Ностальгии).
  
Στα 2002 μαζί με τη Ρωσίδα ελληνίστρια φιλόλογο Φατίμα Γιελόεβα και υπό την αιγίδα του Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού (επί υπουργίας Ευάγγελου Βενιζέλου) ίδρυσε το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Το 2003 ο Κουρεντζής εντάσσεται στην Εθνική Φιλαρμονική Ορχήστρα της Ρωσίας και τον επόμενο χρόνο αναλαμβάνει επικεφαλής διευθυντής ορχήστρας στο Ακαδημαϊκό Θέατρο Όπερας & Μπαλέτου της πόλης Νοβοσιμπίρσκ. Τον Ιανουάριο του 2005 αναλαμβάνει την καλλιτεχνική οργάνωση της ορχήστρας Musica Eaterna και του συγκροτήματος New Siberian Singers. 

Στη Ρωσία είναι μια εμβληματική φυσιογνωμία. Όλες του οι συναυλίες είναι sold out μήνες πρωτύτερα, είναι δημοφιλής σε όλες τις ηλικίες και μέχρι και η χήρα του Σοστακόβιτς κατέβηκε στο καμαρίνι του να τον συγχαρεί μετά από μία παράσταση της Λαίδης Μακμπέθ του Μτσενσκ. Διευθύνει τακτικά τις καλύτερες ορχήστρες της Μόσχας. Με την ομάδα των μουσικών του ταξιδεύουν σε Ευρώπη, Αμερική και Ασία προκαλώντας πανζουρλισμό με κάθε τους παράσταση. Οι εφημερίδες δημοσιεύουν τη μία διθυραμβική κριτική μετά την άλλη χαρακτηρίζοντάς τον «αναρχικό, ωραιοπαθή και ιδιοφυΐα». Ο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι δηλωμένος θαυμαστής του.

Η επιστροφή στην Ελλάδα δεν τον απασχολεί ούτε ως σκέψη. Ο σημαντικότερος λόγος που δεν θέλει να εργαστεί εκεί μόνιμα είναι η διαχρονική έλλειψη διαπαιδαγώγησης και πειθαρχίας, τόσο των μουσικών όσο και του κοινού. Επίσης, η απουσία αξιόλογης ορχήστρας.

Στα πλαίσια του διαγωνισμού Χρυσή Μάσκα 2005, ο Κουρεντζής έλαβε τέσσερα βραβεία μεταξύ των οποίων και το βραβείο του καλύτερου Διευθυντή Ορχήστρας για το έργο του Τζουζέπε Βέρντι Αΐντα. Τον Μάιο του 2006 ανέβασε, στα πλαίσια των εορτασμών των 250 χρόνων από τη γέννηση του  Μότσαρτ, το Così fan tutte (Ελληνική απόδοση Έτσι κάνουν όλες) και τους Γάμους του Φίγκαρο''.

Συνέντευξη 
Η μουσική, όπως ο έρωτας, δεν έχει ωράριο

Κουρεντζης Θεοδωρος
Κουρεντζης Θεοδωρος
Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ρωσίας
Θάνατοι το 1912



Ιανουάριος

Φεβρουάριος
 1 Φεβρουαρίου - Τιμολέων Αργυρόπουλος, Έλληνας φυσικομαθηματικός
 16 Φεβρουαρίου - Αλέξιος Στριφτόμπολας, Έλληνας πολιτικός
 25 Φεβρουαρίου - Γουλιέλμος Δ΄, μέγας δούκας του Λουξεμβούργου

Μάρτιος
 29 Μαρτίου - Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ, Άγγλος εξερευνητής

Απρίλιος
 15 Απριλίου - Τόμας Άντριους, Ιρλανδός ναυπηγός
 20 Απριλίου - Μπραμ Στόκερ, Ιρλανδός συγγραφέας

Μάιος 
 14 Μαΐου - Νελί Ζακεμάρ, Γαλλίδα ζωγράφος και συλλέκτρια έργων τέχνης
 14 Μαΐου - Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, Σουηδός συγγραφέας και ζωγράφος
 30 Μαΐου - Γουίλμπουρ Ράιτ, Αμερικανός αεροπόρος

Ιούνιος 
 9 Ιουνίου - Ίων Λούκα Καρατζιάλε, Ρουμάνος συγγραφέας
 12 Ιουνίου - Φρεντερίκ Πασσύ, Γάλλος οικονομολόγος (90)
 25 Ιουνίου - Λώρενς Άλμα-Τάντεμα, Ολλανδός ζωγράφος

Ιούλιος 
 17 Ιουλίου - Ανρί Πουανκαρέ, Γάλλος μαθηματικός, φυσικός και φιλόσοφος
 30 Ιουλίου - Μεϊτζί, αυτοκράτορας της Ιαπωνίας

Αύγουστος 
 13 Αυγούστου - Ζυλ Μασνέ, Γάλλος συνθέτης
 20 Αυγούστου - Γουίλιαμ Μπουθ, Άγγλος ιδρυτής του Στρατού της Σωτηρίας

Σεπτέμβριος

Οκτώβριος

Νοέμβριος 
 26 Νοεμβρίου - Ιωακείμ Γ΄ Μεγαλοπρεπής, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
 28 Νοεμβρίου - Λορέντζος Μαβίλης, Έλληνας ποιητής

Δεκέμβριος

Άγνωστη ημερομηνία
Αργύριος Μοσχίδης, Έλληνας ιστορικός
Νικόλαος Μπουφίδης, Έλληνας πολιτικός
Δημήτρης Σαρδούνης, Έλληνας καραγκιοζοπαίχτης

1912
Κάτω Βαυαρία

Η διοικητική περιφέρεια Κάτω Βαυαρία (γερμ. Regierungsbezirk Niederbayern) είναι μια από τις επτά διοικητικές περιφέρειες του γερμανικού ομοσπονδιακού κρατιδίου της Βαυαρίας. Έχει 1.197.631 κατοίκους (30 Σεπτεμβρίου 2005) και έκταση 10.329,91 ² και βρίσκεται στο ανατολικό μέρος της Βαυαρίας. Συνορεύει στο βορρά με την διοικητική περιφέρεια Άνω Παλατινάτο, βορειοανατολικά με την Τσεχία, νοτιοανατολικά με την Αυστρία και νοτιοδυτικά με την Άνω Βαυαρία.

Διοικητική διαίρεση 
Η διοικητική περιφέρεια Άνω Βαυαρία διαιρείται σε 9 επαρχίες (Landkreise) και τρεις ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες (kreisfreie Städte), ανεξάρτητες των επαρχιών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα

Κατω Βαυαρία
Διωναία

Η διωναία (Dionaea muscipula - Διωναία η μυγοπαγίδα) είναι σαρκοφάγο φυτό το οποίο αιχμαλωτίζει και τρέφεται με μικρά ζώα (κυρίως μικρά έντομα και αραχνίδες). Το περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσεται το φυτό είναι κυρίως υγρό, εκτεθιμένο στην ηλιακή ακτινοβολία και κυρίως θερμό. Δεν προσαρμόζεται σε διαφορετικές συνθήκες από αυτές του φυσικού της περιβάλλοντος.

Απαντάται κυρίως σε περιβάλλοντα φτωχά σε άζωτο, σε πολλά σημεία σε όλον τον κόσμο. Στις Η.Π.Α. βρίσκεται μόνο στην Βόρεια και την Νότια Καρολίνα. Τα λιγοστά θρεπτικά συστατικά του εδάφους είναι ο λόγος για τον οποίο το φυτό εξελίχθηκε, σε τόσο περίπλοκη παγίδα. Τα έντομα συνήθως παρέχουν το άζωτο για τον σχηματισμό πρωτεϊνών. Η Διωναία δεν είναι τροπικό φυτό και αντέχει σε ήπιους χειμώνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εικόνες και ταινίες για τη Διωναία (Dionaea muscipula) στο ARKive
 Βlog για τη Διωναία Huge, colourful gallery of many venus fly traps.
 Το σαρκοφάγο φυτό FAQ
 Forum για τα σαρκοφάγα φυτά
 Η μυστηριώδης Διωναία
 Η Διωναία στο Discovery
 Πώς λειτουργεί η Διωναία
 Carolina Beach State Park, "Fly trap Trail"
 Εταιρεία για τα Σαρκοφάγα Φυτά Πλήρης κατάλογος φυτών.
 Εταιρεία για τα Σαρκοφάγα Φυτά Λεπτομέρειες για το φυτό.
 Καταπολέμηση των κουνουπιών με σαρκοφάγα φυτά. (Ελλην.)
 

Σαρκοφάγα φυτά
Δροσεροειδή
Βουρλά

Τα Βουρλά (τουρκικά: Urla) είναι μια πόλη της επαρχίας της Σμύρνης στην Τουρκία.

Βρίσκονται στης χερσόνησο της Ερυθραίας, 38 χλμ. δυτικά από τη Σμύρνη και στο δρόμο προς αυτήν. Ήταν σημαντικό πολιτιστικό κέντρο, όπως αποδεικνύεται από τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις που υπολογίζονται να είναι από την εποχή του Χαλκού. Ήταν αρχικά η περιοχή της Ιωνικής πόλης των Κλαζομενών και πιθανώς το αρχαιότερο τακτικά χρησιμοποιημένο λιμάνι στον κόσμο. Τα κομμάτια της τέχνης και του γλυπτού που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια των ανασκαφών εκτίθενται τώρα στο Λούβρο, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας και το Αρχαιολογικό μουσείο της Σμύρνης.

Προσωπικότητες 
Τα Βουρλά είναι συνδεδεμένα με δύο σημαντικά πρόσωπα των γραμμάτων. Συγκεκριμένα είναι ο τόπος γέννησης του Έλληνα ποιητή Γιώργου Σεφέρη και η πόλη στην οποία μεγάλωσε ο Τούρκος μυθιστοριογράφος Necati Cumalı (γεννημένος στη Φλώρινα και εγκατεστημένος στην Τουρκία στα πλαίσια της ανταλλαγής του 1923 των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών). Επίσης, στα Βουρλά γεννήθηκαν ο νεομάρτυρας Μιχαήλ ο Βουρλιώτης (μαρτύρησε στις 16 Απριλίου του 1772) και η Φιλιώ Χαϊδεμένου, η οποία αφιέρωσε τη ζωή της στην διατήρηση της πολιτισμικής παράδοσης των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αναξαγόρειος Σχολή Βουρλών Μικράς Ασίας

Επαρχία Σμύρνης
Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Παλαιοχώρι Καβάλας

Το Παλαιοχώρι Καβάλας βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Παγγαίου στον νομό Καβάλας. Είχε 1604 κατοίκους στην απογραφή του 2001. Απέχει 27 χιλιόμετρα από την πόλη της Καβάλας και 10 χιλιόμετρα από την Ελευθερούπολη. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Παγγαίου.

Ιστορικό
Στο χωριό υπήρχε ένα αρχαίο Μακεδονικό κάστρο που για αιώνες είναι γνωστό ως το Κάστρο του Αλέξανδρου. Το Κάστρο χτίστηκε από τους Μακεδόνες για να προστατεύονται τα μεταλλεία χρυσού της περιοχής, τα οποία συνέδραμαν στην υλοποίηση της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην ανατολή. Κάποια στιγμή τα κοιτάσματα εξαντλήθηκαν και το Κάστρο εγκαταλείπεται. Το Κάστρο του Αλέξανδρου στις αρχές του 18ού αιώνα δίνει και το όνομά του στο Παλαιοχώρι, το οποίο αναφέρεται ως το χωριό του Αλέξανδρου.

Το 1185 ο Βυζαντινός Στρατηγός Αλέξιος Βρανάς ανακατασκευάζει το κάστρο, και το επανδρώνει, με σκοπό τον έλεγχο της διόδου μεταξύ του ορεινού όγκου του Παγγαίου και της Πρασιάδας λίμνης, που καλύπτει την σημερινή πεδιάδα των Φιλίππων.Τότε μετονομάστηκε σε Βρανόκαστρο, λόγω του δεύτερου κτήτορά του. Το Κάστρο για δύο αιώνες κατόρθωσε να αποκρούει τους εισβολείς, μέχρι το 1383 που το κατέλαβαν οι Οθωμανοί. (Πηγή: Αριστείδη Χρ. Μεντίζη, "Το Κάστρο του Παλαιοχωρίου. Προμαχώνας Ιστορίας", Έκδοση Περιφέρειας ΑΜ-Θ, 2006).

Μετά την Μικρασιατική καταστροφή στους ντόπιους πληθυσμούς του Παλαιοχωρίου, προστέθηκαν μικρασιάτες πρόσφυγες από διάφορες περιοχές, πολλοί από αυτούς προέρχονταν από το Ελληνικό χωριό Γιαλί Τσιφλίκ, της περιοχής Προύσας-Τρίγλιας.

Χωριά του νομού Καβάλας
Δήμος Παγγαίου
Παλαιοχώρι

Το Παλαιοχώρι ή Παλαιοχώριο είναι συνηθισμένο ελληνικό τοπωνύμιο.

Παρακάτω ακολουθεί κατάλογος με τους οικισμούς που φέρουν αυτό το όνομα ανά γεωγραφικά διαμερίσματα:

Στερεά Ελλάδα 
 Παλαιοχώρι Καψοράχης Αιτωλοακαρνανίας
 Παλαιοχώρι Σίμου Αιτωλοακαρνανίας
 Παλαιοχώρι Αττικής
 Παλαιοχώρι Ραπτοπούλου Ευρυτανίας
 Παλαιοχώρι Φραγκίστας Ευρυτανίας
Παλαιοχώρι Ψιανών Ευρυτανίας
 Παλαιοχώρι Εύβοιας
 Παλαιοχώρι Δωριέων Φθιώτιδας
Παλαιοχώρι Λαμιέων Φθιώτιδας
 Παλαιοχώρι Τυμφρηστού Φθιώτιδας
 Παλαιοχώρι Φωκίδος

Πελοπόννησος 
 Παλαιοχώρι Αργολίδας
 Παλαιοχώρι Δημητσάνας Αρκαδίας
 Παλαιοχώρι Λεωνιδίου Αρκαδίας
 Παλαιοχώρι Αλιφείρας Ηλείας
 Παλαιοχώρι Γαστούνης Ηλείας
 Παλαιοχώρι Χρυσοχωρίου Ηλείας
 Παλαιοχώρι Λακωνίας

Ήπειρος 
 Παλαιοχώρι Αγνάντων Άρτας
 Παλαιοχώρι Αθαμανίου Άρτας
 Παλαιοχώρι Βουργαρελίου Άρτας
 Παλαιοχώρι Σκούπας Άρτας
Παλαιοχώρι (Αγίων Πάντων) Θεσπρωτίας
Παλαιοχώρι (Παλαιοχωρίου) Θεσπρωτίας
 Παλαιοχώρι Μικρού Περιστερίου Ιωαννίνων
 Παλαιοχώρι Μπότσαρη Ιωαννίνων
 Παλαιοχώρι Συρράκου Ιωαννίνων

Νησιά Αιγαίου Πελάγους 
 Παλαιοχώρι Θάσου
 Παλαιοχώρι Λέσβου
 Παλαιοχώρι Σάμου

Νησιά Ιονίου Πελάγους 
 Παλαιοχώρι Κέρκυρας

Μακεδονία 
Παλαιοχώρι Γρεβενών
Παλαιοχώρι Ημαθίας, που καταργήθηκε το 1961
 Παλαιοχώρι Καβάλας
 Παλαιοχώρι Χαλκιδικής

Θεσσαλία 
 Παλαιοχώρι Μαυρομματίου Καρδίτσας
 Παλαιοχώρι Κρανέας Καρδίτσας
 Παλαιοχώρι Φουντωτού Καρδίτσας
 Παλαιοχώρι Γαρδικίου Τρικάλων
 Παλαιοχώρι Κλεινόβου Τρικάλων
 Παλαιοχώρι Στουρναραιίκων Τρικάλων

Δείτε επίσης
 Παλαιοχώρα (αποσαφήνιση)
Παλαιοχωράκι (αποσαφήνιση)
 Παλαιοχώρια Αιτωλοακαρνανίας

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δυτική Όχθη

Η Δυτική Όχθη ( , , HaGadah HaMa'aravit) είναι γεωγραφική ζώνη του Κράτους της Παλαιστίνης, το οποίο τελεί υπό ισραηλινή κατοχή. Ο όρος εκπορεύεται από τη γεωγραφική θέση στη δυτική όχθη του Ιορδάνη ποταμού. Η περιοχή βρίσκεται βόρεια της Νεκράς Θάλασσας και συμπεριλαμβάνει τις πόλεις Τζενίν και Ναμπλούς. Κατά τους Εβραίους αποτελεί την περιοχή της Ιουδαίας. 
Αποτελεί πεδίο ωμής βίας και συγκρούσεων με επιθέσεις και συγκρούσεις μαινόμενες συνεχώς. Το 2003 και 2004 η αυξανόμενη βία στη Δυτική Όχθη άφησε πίσω της αναρίθμητους τραυματίες και νεκρούς, όπως και κατεστραμμένες περιουσίες πολιτών.

Πληθυσμός 

To CIA World Fact Book αναφέρει ότι η Δυτική Όχθη εκτιμάται πως τον Ιούλιο του 2009 είχε 2.461.267 κατοίκους. Η ίδια πηγή αναφέρει γύρω στους 187.000 Ισραηλινούς εποίκους στη Δυτική Όχθη και περί τους 177.000 στην ανατολική Ιερουσαλήμ.

Παλαιστίνη
Η περιοχή αυτή κηρύχθηκε από παλαιστινιακές οργανώσεις ως μέρος του κράτους της Παλαιστίνης.

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Μέσης Ανατολής
Παλαιστίνη
Ακιχίτο

Ο Τσουγκού Νο Μίγια Ακιχίτο (, προφέρεται: Ακίχιτο, 23 Δεκεμβρίου 1933) είναι μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας της Ιαπωνίας και αποτέλεσε τον 125ο αυτοκράτορα της Ιαπωνίας. Πρώτο άρρεν τέκνο και πέμπτο κατά σειρά του Χιροχίτο και της αυτοκράτειρας Κότζουν (Ναγκάκο), διαδέχθηκε τον πατέρα του στις 7 Ιανουαρίου 1989.
Αναγορεύθηκε επίσημα αυτοκράτορας στις 12 Νοεμβρίου 1990 και παραιτήθηκε από τον αυτοκρατορικό θρόνο στης 30 Απριλίου 2019 υπέρ του διαδόχου και πρωτότοκο γιο του πρίγκιπα Ναρουχίτο όπου στις 1 Μαΐου 2019 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως 126ος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας. 

Παντρεύτηκε τη Μιτσίκο Σόντα (正田美智子 - Shōda Michiko, επισήμως Αυτοκράτειρα Μιτσίκο, 皇后美智子 - Κόγκο Μιτσίκο, γεννημένη στις 24 Οκτωβρίου του 1934) στις 10 Απριλίου 1959. Η σύζυγός του έγινε η πρώτη αυτοκράτειρα της Ιαπωνίας η οποία δεν προέρχεται από κάποιο βασιλικό οίκο, αλλά από την αστική τάξη της χώρας. Απέκτησαν δύο γιούς, τον πρίγκιπα Ναρουχίτο (皇太子徳仁親王 Κοταΐσι Ναρουχίτο Σιννό), ο οποίος διαδέχτηκε τον  Ακιχίτο στο θρόνο το 2019, και τον πρίγκιπα Ακισίνο (秋篠宮文仁親王 Ακισίνο-νο-μίγια Φουμιχίτο Σιννό) καθώς και μια κόρη, την πρώην πριγκίπισσα Νόρι (紀宮清子内親王 Νόρι-νο-μίγια Σαγιάκο Ναισιννό), η οποία μετά το γάμο της με τον πολιτικό μηχανικό Γιοσίκι Κουρόντα παραιτήθηκε από μέλος της Αυτοκρατορικής Οικογένειας της Ιαπωνίας (όπως όριζε στην περίπτωσή της ο νόμος) και άλλαξε το όνομά της σε Σαγιάκο Κουρόντα (黒田清子, Sayako Kuroda). 

Η εποχή της βασιλείας του Αυτοκράτορα Ακιχίτο φέρει την ονομασία «Χεϊσέι» (平成, «Heisei») και βάσει του εθίμου, μετά τον θάνατό του θα είναι γνωστός ως Αυτοκράτορας Χεϊσέι. Ο πλήρης τίτλος του είναι η Αυτού Αυτοκρατορική Μεγαλειότης ο Αυτοκράτωρ Ακιχίτο της Ιαπωνίας. Τον Αύγουστο του 2016 εξέφρασε την επιθυμία του να παραιτηθεί και να αποσυρθεί, ενώ στις 1 Μαΐου 2019 ο γιος του και πρίγκιπας Ναρουχίτο τον διαδέχθηκε στον θρόνο.

Τέκνα 
 Αυτοκράτορας Ναρουχίτο (γενν. 23 Φεβρουαρίου 1960)
 Πρίγκιπας Ακισίνο (γενν. Φουμιχίτο, 11 Νοεμβρίου 1965)
 Πριγκίπισσα Σαγιάκο Νόρι-νο-μίγια, ή Πριγκίπισσα Νόρι, (γενν. 18 Απριλίου 1969)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 https://web.archive.org/web/20161120104322/http://www.kunaicho.go.jp/eindex.html - Ιστότοπος της Αυτοκρατορικής Οικογένειας της Ιαπωνίας.

Ιάπωνες Αυτοκράτορες
Τάγμα της Περικνημίδας
Τάγμα του Σωτήρος
Κλάουντιο Κολντεμπέλα

Ο Κλάουντιο Κολντεμπέλα (ιταλικά: Claudio Coldebella, 25 Ιουνίου 1968) είναι Ιταλός πρώην καλαθοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως γκαρντ.

Στην Ιταλία αγωνίστηκε στις ομάδες Μέστρε, Βίρτους Μπολόνια και Ολίμπια Μιλάνο ενώ στην Ελλάδα υπήρξε μέλος των Π.Α.Ο.Κ. και ΑΕΚ.

Καριέρα 
Ξεκίνησε την καριέρα του από την ιταλική Μέστρε και την αγωνιστική περίοδο 1986-87 μετακόμισε στην Αουρόρα Μπάσκετ Ντέσιο. Στη συνέχεια έπαιξε στη Βίρτους Μπολόνια, από το 1989 ως το 1995. Το καλοκαίρι του 1996, εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα καθώς υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ΑΕΚ. Επόμενος σταθμός του ήταν ο ΠΑΟΚ, ενώ το 2002-03 επέστρεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Ολύμπια Μιλάνο. Στέφθηκε πρωταθλητής Ιταλίας τρεις φορές (1994, 1995, 1996), ενώ έχει κατακτήσει και ένα Κύπελλο Ιταλίας (1990), όλα αυτά με την Βίρτους Μπολόνια. Επίσης με την Βίρτους κατέκτησε το 1990 το Κύπελλο Σαπόρτα. Επίσης, το 1999 πήρε με τον ΠΑΟΚ το Κύπελλο Ελλάδας.

Αγωνιζόμενος με την εθνική Ιταλίας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες το 1993. Επίσης κατέκτησε το ασημένιο μετάλιο στους Αγώνες Καλής Θέλησης το 1995 και το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ το 1997.

Τα τελευταία χρόνια τα πέρασε στην Μιλάνο, με τη φανέλα της Αρμάνι. Στις 30 Ιουνίου 2006 αποφάσισε να δώσει τέλος στην καριέρα του και γνωστοποίησε ότι θα παραμείνει στην ομάδα του Μιλάνο ως βοηθός του προπονητή της ομάδας, Σάσα Τζόρτζεβιτς.

Προσωπική ζωή 
Υπήρξε παντρεμένος με την Ελληνίδα ηθοποιό και επιχειρηματία Χριστίνα Παππά.

Τίτλοι 
 1 Κύπελλο Κυπελλούχων: 1989-1990
 3 Πρωταθλήματα Ιταλίας: 1993, 1994, 1995
 1 Κύπελλο Ιταλίας: 1990
 1 Σούπερ Καπ Ιταλίας: 1995
 1 Κύπελλο Ελλάδας: 1999

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ιταλοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας 
Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου
Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια
Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων
Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1993
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1997
Άγιος Βλάσιος Μαγνησίας

Ο Άγιος Βλάσιος είναι χωριό του Πηλίου και της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Ο Άγιος Βλάσιος είναι κτισμένος στις νοτιοδυτικές πλαγιές του Πηλίου σε υψόμετρο 320 μέτρα στον δρόμο που οδηγεί από τα Άνω Λεχώνια στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας, σε απόσταση περίπου 15 χλμ. από τον Βόλο. Το χωριό (πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και νυν Τοπική Κοινότητα του Δήμου Βόλου) εκτείνεται από τον Παγασητικό κόλπο (οικισμός Μαλάκι) έως τα μέσα υψώματα του όρους Πηλίου. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 322 κατοίκους (απογραφή 2011) και στο χωριό λειτουργεί παιδικός σταθμός και δημοτικό σχολείο.

Η ονομασία του οφείλεται στην εκκλησία του χωριού, που είναι αφιερωμένη στον ομώνυμο άγιο. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Καραμπάς ή Καραμπάσι, που στα τουρκικά σημαίνει μαύρη κεφαλή. 

Στα χρόνια αμέσως μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας (1881), το Καραμπάσι έγινε διαμέρισμα του Δήμου Νηλείας. Το 1912, το Καραμπάσι ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 έγινε ανεξάρτητη κοινότητα και το όνομά του άλλαξε το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 σε Άγιος Βλάσιος, από την ομώνυμη εκκλησία του χωριού που είναι κτίσμα του 1836. Στις 13 Μαΐου 1944, το χωριό πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς κατακτητές.

Από το 1998, ο Άγιος Βλάσιος αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αρτέμιδος, που έχει την έδρα του στα Άνω Λεχώνια. Στην διοικητική περιφέρεια της πρώην κοινότητας και νυν δημοτικού διαμερίσματος του Αγίου Βλασίου ανήκουν τέσσερις οικισμοί:
 ο οικισμός του Αγίου Βλασίου με 322 κατοίκους, 
 ο παραθαλάσσιος οικισμός Μαλάκι με 113 κατοίκους, 
 ο οικισμός Παλιόκαστρο ή Παλαιόκαστρο με 55 κατοίκους, και  
 ο οικισμός Στρόφλος ή Στρόφιλος με 25 κατοίκους (στοιχεία απογραφής 2011).

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ο οικισμός του Παλιόκαστρου, που βρίσκεται στην ρεματιά ανάμεσα στα Άνω Λεχώνια και τον Άγιο Βλάσιο, κατοικούνταν σχεδόν αποκλειστικά από Τούρκους. Όπως ήταν φυσικό, στον οικισμό υπήρχε και μουσουλμανικό τέμενος (τζαμί). Ο πύργος του τζαμιού (ο μιναρές) υπήρχε μισοκατεστραμμένος μέχρι τα τέλη του 20ού αι., αλλά βάνδαλοι Έλληνες τον ανατίναξαν.

Η γέφυρα που βρίσκεται στην περιοχή έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, "επειδή αποτελεί στοιχείο άνθησης των χωριών του Πηλίου κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας" καθώς και το παλιό Δημοτικό Σχολείο "διότι αποτελεί αξιόλογο και αντιπροσωπευτικό δείγμα παραδοσιακής σχολικής αρχιτεκτονικής της τελευταίας περιόδου της Τουρκοκρατίας και είναι σημαντικό για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής στον τομέα της σχολικής αρχιτεκτονικής".

Ενδεικτική βιβλιογραφία

Παραπομπές 

Αγιος Βλασιος
Άγιος Βλασιος
Μαρία Μενούνος

H Μαρία Μενούνος (Maria Menounos,  8 Ιουνίου 1978) είναι Ελληνο/Αμερικανίδα δημοσιογράφος και ηθοποιός, ελληνικής καταγωγής.

Το 2004 το περιοδικό People την συμπεριέλαβε στη λίστα του ως μία απο τους 50 πιο όμορφους ανθρώπους. 
Εργάζεται ως δημοσιογράφος στο κανάλι NBC στις εκπομπές Today Show και Access Hollywood. 'Εχει παίξει σε ταινίες όπως το Fantastic Four (2005) και Kickin It Old Skool (2007). Επίσης το 2005 χάρισε την φωνή της στον χαρακτήρα Eva Adara στο video game James Bond 007: From Russia with love.

Το 2006, μαζί με τον τραγουδιστή Σάκη Ρουβά  παρουσίασε τον 51ο Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το 2006. 
 
Το 2008 έγινε η πρώτη δημοσιογράφος που πήρε συνέντευξη από ολόκληρη την οικογένεια του Μπαράκ Ομπάμα. Είναι Παντρεμένη Από Το 2017 Με Τον Κέβιν Αντεργκάρο Και Απόκτησε 1 Παιδί Τον Τζόνι Μενούνο Και Άμα Ήταν Τζόνι Αντεργκάρο Δεν Θα Τον Αγαπούσαν Οι Γονείς Του Πότε

Πρώτα Χρόνια 
Γεννήθηκε στο Μέντφορντ της Μασσαχουσέτης από Έλληνες γονείς, τους Κώστα και Λίτσα Μενούνος, με καταγωγή από τον Άκοβο Αρκαδίας. Έχει έναν μικρότερο αδελφό, τον Πίτερ και φοίτησε στο Medford High School.

Το 1995, ξεκίνησε να παίρνει μέρος σε διαγωνισμούς ομορφιάς και το 1996 αναδείχθηκε Miss Massachusetts Teen USA. Επίσης συμμετείχε στο διαγωνισμό Miss Teen USA όπου έφτασε στις 15 καλύτερες. Το 2000, συμμετείχε στο διαγωνισμό για την ανάδειξη της  Miss Massachusetts USA όπου βγήκε δεύτερη ενώ την ίδια χρονιά, ολοκλήρωσε και τις σπουδές δημοσιογραφίας στο Emerson College της Βοστώνης.

Προσωπική ζωή 
Τον Απρίλιο του 1998, ξεκίνησε τη σχέση της με τον σκηνοθέτη και παραγωγό Κέβιν Αντεργκάρο. Στις 31 Δεκεμβρίου 2017, παντρεύτηκαν στο Times Square της Νέας Υόρκης σε μια τελετή που προβλήθηκε από το κανάλι FOX και την εκπομπή Fox's New Year's Eve with Steve Harvey. Το ζευγάρι παντρεύτηκε και με παραδοσιακό θρησκευτικό γάμο στις 6 Οκτωβρίου 2018 στον Άκοβο.

Πηγές

Ελληνοαμερικανοί
Αμερικανοί τηλεπαρουσιαστές
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Επαγγελματίες Παλαιστές
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2006
Κούλα Αγαγιώτου

Η Κούλα Αγαγιώτου (Αθήνα, 16 Μαΐου 1915 - 25 Οκτωβρίου 2006) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου, της τηλεόρασης.

Βιογραφία 
Σημαντικές εμφανίσεις της στον κινηματογράφο ήταν στις ταινίες Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού και Δόκτωρ Ζιβέγγος με τον Θανάση Βέγγο και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο.

Ο ρόλος που την έκανε περισσότερο γνωστή στο ελληνικό κοινό είναι της μητέρας του Βάσου Ανδριανού στη σειρά Μεθοριακός σταθμός και στο ρόλο της Σοφίας Σοφιανού στη σειρά Το ρετιρέ. Ως μητέρα της Κατερίνας Σοφιανού (Κατερίνα Γιουλάκη), κατάφερνε πάντα να δημιουργεί σουρεαλιστικές καταστάσεις συνεπικουρούμενη από την εγγονή της Ειρήνη (Τζόυς Ευείδη).

Θάνατος 
Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στο Κουκάκι, ξεχασμένη, με τη φροντίδα της ανιψιάς της Σοφίας Μπούκου. Απέκτησε μια κόρη. Πέθανε στις 25 Οκτωβρίου 2006 αλλά ο θάνατός της γνωστοποιήθηκε αργότερα. Ετάφη στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Τηλεοπτικό θέατρο

Βιντεοταινίες

Παραστασιογραφία 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 
 Αυλαία, άρθρο της Ελευθεροτυπίας

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γερανός

Η λέξη γερανός μπορεί να αναφέρεται:

 Σε μηχάνημα για την ανύψωση αντικειμένων μεγάλου βάρους, και συνεκδοχικά στο όχημα (αυτοκίνητο ή σιδηροδρομικό όχημα) που φέρει τέτοιο μηχάνημα.
 Σε γένος πουλιών.
 Σε αστερισμό του ουρανού.
 Σε όρο των πολεμικών τεχνών.
Κτίσματα Ιωαννίνων

Τα Κτίσματα (πρώην Αρίνιστα) είναι χωριό του δήμου Πωγωνίου στον νομό Ιωαννίνων της Περιφέρειας Ηπείρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 244 κατοίκους.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Παλαιότερα ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Δελβινακίου. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η συνοριακή διάβαση Κακαβιάς, στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Το χωριό κατελήφθη προσωρινά από τα ιταλικά στρατεύματα κατά τις πρώτες μέρες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, ενώ επί Εμφυλίου εκκενώθηκε από τους κατοίκους του από τον Δεκέμβριο του 1947 μέχρι και το τέλος των συγκρούσεων.

Πληθυσμός

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Χρήστος Μ. Μάτσιας, Πωγώνι- Δερόπολη. Ήθη, έθιμα, τραγούδια, εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα - Γιάννινα 1995.
 Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α΄ τόμος.

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Δελβινακίου
Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Αλβανίας
Δήμος Πωγωνίου
Raid on Bungeling Bay

Το Raid on Bungeling Bay είναι ένα βιντεοπαιχνίδι shoot 'em up και multi-scrolling και αποτελεί το πρώτο παιχνίδι που δημιούργησε ο Γουίλ Ράιτ. Εκδόθηκε από την Brøderbund για τα συστήματα Commodore 64 (1984), NES και MSX (1985). Το παιχνίδι παίζεται σε μια έκταση 10 X 10 οθόνες με σχετικά απλά γραφικά και ήχο και δίχως μουσική.

Υπόθεση 
Το Bungeling Empire (συνηθισμένος ανταγωνιστής στα παιχνίδια της Brøderbund) προσπαθεί για άλλη μια φορά, αφού είχε αποτύχει ήδη στο παιχνίδι Lode Runner, να κατακτήσει τον κόσμο χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά το war machine, η οποία όμως δεν έχει τελειοποιηθεί ακόμη, καθώς έξι εργοστάσια της Bungeling Bay δουλεύουν συνεχώς για την ολοκλήρωση αυτού του υπερόπλου. Σκοπός του παιχνιδιού είναι η ισοπέδωση των έξι αυτών εργοστασίων. Για την πραγματοποίηση του σκοπού αυτού ο παίκτης έχει στην διάθεσή του ένα αεροπλανοφόρο και πέντε μαχητικά ελικόπτερα.

Ωστόσο, το Bungeling Empire έχει αρκετά περισσότερα στην διάθεσή του:
 Μικρά εφοδιαστικά πλοιάρια, το χρώμα των οποίων φανερώνει ποιο εργοστάσιο εφοδιάζουν.  
 Τανκς, τα οποία ουσιαστικά κάνουν την ίδια δουλειά όπως τα εφοδιαστικά σκάφη, αλλά στη στεριά. 
 Άσπρα καταδιωκτικά αεροσκάφη εξοπλισμένα με πυραύλους αέρος-αέρος.
 Εγκαταστάσεις ραντάρ, οι οποίες διευθύνουν της επιθέσεις των καταδιωκτικών αεροσκαφών. 
 Μαύρα βομβαρδιστικά αεροσκάφη τα οποία έχουν εντολή να καταστρέψουν το αεροπλανοφόρο του παίκτη. 
 Πυροβόλα, τα οποία μετά την καταστροφή του τρίτου εργοστασίου, χρησιμοποιούν και "έξυπνους" πυραύλους. 

Εκτός αυτού, το Bungeling Empire κατασκευάζει σε λιμάνι του βορειοανατολικού νησιού κατά την διάρκεια του παιχνιδιού ένα επιπλέον μεγάλο και επικίνδυνο πολεμικό πλοίο, το οποίο έχει εντολή να καταστρέψει το αεροπλανοφόρο και επίσης διαθέτει "έξυπνους" πυραύλους.

Κριτικές 
Το Raid on Bungeling Bay έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τον τύπο. Το 1996 ψηφίστηκε στην 24η θέση της λίστας των 150 καλύτερων παιχνιδιών όλων των εποχών από το αμερικανικό περιοδικό Computer Gaming World.

Κληρονομία 
Ο δημιουργός του παιχνιδιού Γουίλ Ράιτ είπε ότι ο σχεδιασμός των τοπίων της Bungeling Bay χρησιμοποιώντας το level editor που είχε δημιουργήσει του άρεσε τόσο που σκέφτηκε να σχεδιάσει παιχνίδι προσομοίωσης μιας πόλης στο οποίο ο ίδιος ο παίκτης θα μπορούσε να δημιουργήσει και να διαμορφώσει πόλη, να οργανώσει την συγκοινωνία κλπ. Το παιχνίδι αυτό ήταν το γνωστό SimCity. Ήταν μεγάλη επιτυχία και καθιέρωσε τον Ράιτ ως σχεδιαστή ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Raid on Bungeling Bay στην MobyGames (αγγλικά)
 Προφίλ στο Video Game Rebirth (αγγλικά)

Βιντεοπαιχνίδια του NES
Βιντεοπαιχνίδια του 1984
Βιντεοπαιχνίδια shoot 'em up
Βιντεοπαιχνίδια του Commodore 64
Βιντεοπαιχνίδια της MSX
Λουτρά Ωραίας Ελένης Κορινθίας

Τα Λουτρά Ωραίας Ελένης είναι χωριό του Νομού Κορινθίας, 9 χλμ νότια του Ισθμού της Κορίνθου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Κορινθίων  .

Ιστορία 
Μέχρι τη δεκαετία του '90, η περιοχή ήταν  γεμάτη βάλτους ή χωράφια των κατοίκων του Γαλατακίου. Στην κορυφή ενός λόφου φαίνονται τα ερείπια ενός ανεμόμυλου που χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς ως πυροβολείο κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μετά το Κιάτο και την Ακράτα αναζητήθηκαν νεές απομονωμένες παραθαλάσσιες περιοχές για δημιουργία εξοχικών. Μία από αυτές ήταν τα Λούτρα Ωραίας Ελένης. Αρχικά η κατοικίσιμη περιοχή ήταν κοντά στην παραλία όπου βρίσκονται τα ιαματικά λούτρα. Στα επόμενα χρόνια εξαπλώθηκε νοτιοανατολικά προς το χωριό Αλμυρή.

Το όνομα πιθανόν προέρχεται από τα ιαματικά λουτρά της περιοχής όπου πιστεύεται ότι έκανε στην αρχαιότητα το μπάνιο της η Ωραία Ελένη.

Πληθυσμός 
Ο μόνιμος πληθυσμός του χωριού είναι 1145 κάτοικοι. Το καλοκαίρι τριπλασιάζεται λόγω των πολλών εξοχικών κατοικιών και του τουρισμού. Οι κάτοικοι είναι ως επι το πλείστον:

 Αθηναίοι που μετέτρεψαν τα εξοχικά σε μόνιμες κατοικίες
 πρώην κάτοικοι του Γαλατακίου  
 πρώην κάτοικοι του Αγγελοκάστρου

Γεωγραφία 
Το χωριό είναι παραθαλάσσιο και διαθέτει δυο παραλίες. Ωστόσο η περιοχή υψομετρικά μεγαλώνει μερικά μέτρα πέρα από τη θάλασσα  λογω της ύπαρξης ενός βουνού. Τα κτήματα από ελαιόδεντρα σταδιακά  παραχωρούν τη θέση τους σε εξοχικές κατοικίες, μαγαζιά και ταβέρνες. Πλέον η παραθαλάσσια περιοχή διαθέτει ξενοδοχεία ταβέρνες και καφετέρειες.

Οικονομία 
Η τοπική οικονομία βασίζεται κυρίως στον τουρισμό και κατά δεύτερο λόγο στην αγροτική εκμετάλλευση. Η πλειονότητα των τουριστών είναι Έλληνες και κυρίως Αθηναίοι λόγω της εύκολης προσβασιμότητας (Από τα Λουτρα περνάει ο μοναδικος παραλιακός δρόμος προς Επίδαυρο). Τα Λουτρά διαθέτουν επίσης ιαματικά λουτρά τα οποία ωστόσο προς το παρόν δεν είναι οικονομικώς εκμεταλλεύσιμα. Το χωριό όπως και η γύρω περιοχή έχει πρόβλημα λειψυδρίας το οποίο επιδεινώνεται το καλοκαίρι με την αύξηση των κατοίκων.

Συνδεσμοι 
 https://web.archive.org/web/20100202041154/http://www.dimosaronikou.gr/profile.php
 https://web.archive.org/web/20090428111935/http://www.saronikos.gov.gr/
 https://web.archive.org/web/20090222165351/http://korinthia.gr/dimoi-saronikos.php

Χωριά του νομού Κορινθίας
Δήμος Κορινθίων
Μακρίσια Ηλείας

Τα Μακρίσια Ηλείας είναι κωμόπολη, που απλώνεται ανάμεσα σε τρεις χωματόλοφους κατάφυτους από πεύκα και κουκουναριές. Απέχει 3 χιλιόμετρα βορειοδυτικά των Κρεστένων και 5 χλμ. νοτιοδυτικά της Ιεράς Άλτης της Ολυμπίας, ενώ έχει 1965 κατοίκους. Ανήκει διοικητικά στο Δήμο Ανδρίτσαινας - Κρεστένων.

Τις πρώτες πληροφορίες για τον πληθυσμό των Μακρισίων δίνει η απογραφή των Ενετών το 1689, αναφέροντας 79 κατοίκους (25 άνδρες, 23 σερνικά παιδιά, 19 γυναίκες και 12 κορίτσια). Το 1816, ο Γάλλος περιηγητής, γιατρός και ακαδημαϊκός Φραγκίσκος-Ούγγος-Λαυρέντιος Πουκεβίλ, πηγαίνοντας προς την Αρχαία Ολυμπία, αναφέρει δύο οικισμούς, την Πάνω και Κάτω Μακρίσια με 300 κατοίκους, αλλά και η πρώτη επίσημη απογραφή επί Καποδίστρια το 1829 αναφέρει 353 κατοίκους.

Οι κάτοικοι των Μακρισίων είναι, κατά κύριο λόγο, γεωργοκτηματίες.

Στον τομέα της παιδείας, από τις αρχές του 20ού αιώνα, τα Μακρίσια έβγαλαν πολλούς επιστήμονες και στρατιωτικούς.

Τα Μακρίσια έλαβαν μέρος σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες, με αποκορύφωμα το 1821, όπου με σώμα Μακρισαίων μαχητών και με επικεφαλής το Σάββα Χαρτουμπέκη και τον Παπά του χωριού, Παπα-Κολοβό, άγαλμα του οποίου κοσμεί την πλατεία των Μακρισίων, πολέμησαν στα στενά σου Αγίου Αθανασίου στην ορεινή Ολυμπία, στου Λάλα, στο κάστρο Χλεμούτσι, στην Αγουλινίτσα, στη θέση Κλειδί, στην Πάτρα, στα Δερβενάκια κ.λ.π.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυμνάσιο Κρεστενών - Μακρίσια
Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Πέργαμος - Συλλογή λαογραφικών υλικών εκ του χωρίου Μακρίσια Ολυμπίας Ηλείας

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων
Κολωνάκι



Θέση, όνομα και ιστορία 

Το Κολωνάκι είναι συνοικία στο κέντρο της Αθήνας. Εκτείνεται από την οδό Πανεπιστημίου ανατολικά μέχρι το Μέγαρο Μουσικής. Νότια εκτείνεται ως τη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας όπου συνορεύει με τη γειτονιά της Ρηγίλλης ή Ανακτόρων και τη συνοικία του Παγκρατίου. Βορειοδυτικά εκτείνεται μέχρι την οδό Σίνα και την οδό Οίτης όπου χωρίζεται από την ιστορική συνοικία της Νεάπολης. Το Κολωνάκι ονομάστηκε έτσι λόγω ενός παλιού μαρμάρινου στύλου ύψους 2 μέτρων και διαμέτρου 30 εκατοστών που βρέθηκε στην περιοχή και αναστηλώθηκε στην δεξιά σκάλα της Δεξαμενής. Οι Αθηναίοι του Μεσαίωνα, προς αποτροπή επιδημιών ή άλλων συμφορών συνήθιζαν να κάνουν λιτανείες και ιεροτελεστίες με θυσίες νεαρών ζώων. Στα σημεία που κατέληγαν αυτές οι λιτανείες ολοκλήρωναν την ιεροτελεστία και έστηναν το «κολωνάκι». Έχουν βρεθεί πολλά σημεία στην Αθήνα που είχαν στηθεί τέτοια κολωνάκια.

Κατά την οθωμανική περίοδο, η περιοχή ήταν ακατοίκητη (βρισκόταν στα ανατολικά περίχωρα της πόλης) και ονομαζόταν Κατσικάδα και Κατσικάδικα, γιατί στις πλαγιές του Λυκαβηττού οι γαλατάδες έβοσκαν τις κατσίκες τους. Μετά τη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους, λόγω της τοποθεσίας της στην καρδιά της Αθήνας, σε απόσταση αναπνοής από τα τότε Βασιλικά Ανάκτορα (τη σημερινή Βουλή των Ελλήνων), η συνοικία εξελίχθηκε και μέχρι σήμερα συνεχίζει να θεωρείται μία από τις πιο ακριβές συνοικίες του Δήμου Αθηναίων. Στα Δεκεμβριανά το Κολωνάκι αποτέλεσε τη βάση των στρατιωτικών δυνάμεων των Βρετανών και της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου που διοικούσε ο Βρετανός στρατηγός Ρόναλντ Σκόμπι, με αποτέλεσμα να το αντιπαθήσουν οι ΕΑΜίτες και γενικότερα οι αριστεροί, που για πολλά χρόνια έκτοτε αποκαλούσαν το Κολωνάκι Σκομπία. Η μεγάλη κοινωνική διαφορά που παρουσίαζαν μεταξύ τους οι σχετικά ομόηχες συνοικίες Κολωνός και Κολωνάκι έγινε αφορμή για πολλές ανέκδοτες προπολεμικές ιστορίες που χάρισαν και σχετικό τίτλο ελληνικής ταινίας Λαός και Κολωνάκι (αντί του Κολωνός και Κολωνάκι).

Σημερινή ζωή 
Στην περιοχή στεγάζονται πολλές πρεσβείες, όπως τους Ηνωμένου Βασιλείου και της Γερμανίας, καθώς και τα γραφεία της Ιεράς Συνόδου. Η περιοχή εξυπηρετείται από τους σταθμούς Πανεπιστήμιο, Σύνταγμα και Ευαγγελισμός του μετρό της Αθήνας.

Προσωπικότητες της περιοχής 

 Λούλα Αναγνωστάκη, θεατρική συγγραφέας 
Ευγένιος Αρανίτσης, λογοτέχνης 
 Κωνσταντίνος Αργυρός, τραγουδιστής 
 Νάνος Βαλαωρίτης, ποιητής και συγγραφέας 
 Κώστας Βουτσάς, ηθοποιός 
 Άρης Δαβαράκης, στιχουργός και δημοσιογράφος 
 Κάτια Δανδουλάκη, ηθοποιός 
 Κωνσταντίνος Δεκαβάλλας, αρχιτέκτων 
 Κώστας Ζουράρις, συγγραφέας και πολιτικός 
 Εύα Καϊλή, πολιτικός 
 Άννα Κουρή, ηθοποιός 
 Έλλη Λαμπέτη, ηθοποιός 
 Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ηθοποιός 
 Αμαλία Μεγαπάνου, συγγραφέας 
 Νίκος Μουτσινάς, παρουσιαστής 
 Γιάννης Ξανθούλης, συγγραφέας 
 Λίτσα Πατέρα, αστρολόγος 
 Μάριος Πλωρίτης, δημοσιογράφος και κριτικός 
 Μαρία Σολωμού, ηθοποιός 
 Άρης Σπηλιωτόπουλος, πολιτικός 
 Έλλη Στάη, δημοσιογράφος 
Γιαννούλης Χαλεπάς, γλύπτης

Εικόνες

Δείτε επίσης
 Πλατεία Κολωνακίου

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  (Δήμος Αθηναίων)

Συνοικίες και περιοχές Αθήνας