joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μονή Αγίου Στεφάνου Χίου

Η Μονή Αγίου Στεφάνου είναι μοναστήρι στη Χίο και την Περιφερειακή Ενότητα Χίου, το οποίο βρίσκεται σε μικρό ύψωμα με υψόμετρο 105 μέτρα σε δασική περιοχή ενώ απέχει περίπου 7 χλμ. βορειοδυτικά από το κέντρο της πόλης και 3,5 χλμ. νοτιοδυτικά του Βροντάδου. Ιδρύθηκε το 1880 από τον Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ, Ηγούμενο της Ιεράς  Σκήτης του Αγίου Μάρκου.  Αργότερα το Μοναστήρι ανέλαβε υπό την προστασία του ο Όσιος Παρθένιος, ο οποίος και φρόντισε για την ανοικοδόμηση του σημερινού ναού. Το σημερινό καμπαναριό του καθολικού είναι κτισμένο σε παλιότερο  εκκλησάκι του Αγίου Στεφάνου. Πανηγυρίζει στις 27 Δεκεμβρίου τη μνήμη του πρωτομάρτυρα Στέφανου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στον τότε δήμο Βροντάδων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Βροντάδου που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Ομηρούπολης του Δήμου Χίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μοναχούς/ες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Φωτογραφίες της Μονής Αγίου Στεφάνου από τον ιστότοπο https://www.chiosphotos.gr/

Παραπομπές 

Δήμος Χίου
Μονές της Χίου
Ελεύθερη Εργατική Ένωση της Γερμανίας

Η Ελεύθερη Εργατική Ένωση της Γερμανίας (    ; FAUD ) ήταν ένα αναρχοσυνδικαλιστικό συνδικάτο στη Γερμανία. Προήλθε από την Ελεύθερη Ένωση Γερμανικών Συνδικάτων (FDVG) που συνδυάστηκε με την Ένωση Freie Arbeiter της περιοχής του Ρουρ στις 15 Σεπτεμβρίου 1919. Το FAUD συμμετείχε στην επανάσταση στη Γερμανία από το 1918-1923 και συνέχισε να συμμετέχει στο γερμανικό εργατικό κίνημα αφού το FAUD άρχισε να παρακμάζει το 1923. Μετά το 1921, οι FAUD πρόσθεσαν ένα «AS» στο όνομά τους, που σηματοδοτούσε μια πλήρη μετάβαση από τον απλό συνδικαλισμό στον αναρχοσυνδικαλισμό. Αυτό οδήγησε επίσης σε περαιτέρω δυσκολίες μεταξύ των πνευματικών ελίτ της FAUD (AS), όπως Rudolf Rocker και εργαζομένων που ήταν απλά μέλη, ως επί το πλείστον στην Ruhr, οι οποίοι ανησυχούν περισσότερο για τα ζητήματα «ψωμί και βούτυρο» από αναρχικές πολιτικές δραστηριότητες. Αυτοί οι εργάτες, η πλειοψηφία των μελών του FAUD-(AS), σχημάτισαν την Gelsenkircherichtung (τάση Gelsenkirche) μέσα στο κίνημα, και δεδομένης της φεντεραλιστικής δομής των κινημάτων, άρχισαν να απομακρύνονται από το FAUD-(AS) πνευματικά και οργανωτικά. Στο τέλος, όσοι εργάτες είχαν ενταχθεί κατά τη διάρκεια της επανάστασης εγκατέλειψαν το κίνημα και τα εναπομείναντα μέλη της FAUD-(AS) προέρχονταν από τις αρχικές εκλογικές περιφέρειες του FDVG των οικοδομών και των εξειδικευμένων εργατών κλωστοϋφαντουργίας. Οι Ναζί κατέστειλαν το FAUD τον Ιανουάριο του 1933 μετά την άνοδό τους στην εξουσία. Ωστόσο, πολλά από τα μέλη του συνέχισαν να κάνουν παράνομα πολιτική δουλειά και οργάνωσαν αντίσταση ενάντια στο ναζιστικό καθεστώς, τόσο στη Γερμανία όσο και αλλού (βλ.: Gruppe DAS και η επανάσταση στην Ισπανία, 1936–1939). Η Διεθνής Ένωση Εργαζομένων, της οποίας ήταν μέλος το FAUD, ιδρύθηκε με πρωτοβουλία της γερμανικής οργάνωσης το 1922. Το Σωματείο Ελεύθερων Εργαζομένων (FAU), το οποίο ιδρύθηκε το 1977, βλέπει τον εαυτό του στην παράδοση του FAUD. Στο αποκορύφωμά του, το FAUD είχε 150.000 μέλη. Το κύριο όργανο του FAUD ήταν η εφημερίδα Der Syndikalist, η οποία εκδόθηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1918 και συνεχίστηκε μέχρι την καταστολή των ομάδων από τους Ναζί.

Δείτε επίσης 

 Κατάλογος συνδικαλιστικών οργανώσεων
 Σωματείο Χειρωνακτών και Πνευματικών Εργαζομένων

βιβλιογραφικές αναφορές

Βιβλιογραφία

εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ινστιτούτο Έρευνας Συνδικαλισμού
 Free Workers' Union of Germany/ Freie Arbeiter Union Deutschlands κείμενα από τη βιβλιοθήκη Kate Sharpley
Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Γουίδων του Σορρέντο

Ο Γκυ, Guy  (γενν. π. 1012) ήταν δούκας του Σορέντο από το 1035, αδελφός του Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο, πεθερός του Γουλιέλμου του Σιδηρόχειρα  και του Γουλιέλμου του Πριγκιπάτου, και γαμπρός επ'αδελφή του Ονφρουά της Απουλίας. Ήταν γιος του Γουαϊμάρος Γ΄ και της Γκαϊτελγκρίμας. Η θέση του Γκυ στην ιστορία διασφαλίζεται κυρίως μέσω των συγγενειών του (εξ αίματος και εξ αγχιστείας), αν και οι δικές του πράξεις δεν ήταν ασήμαντες. Σύμφωνα με τον Τζον-Τζούλιους Νόργουικ, ήταν ένας «ανιδιοτελής» πρίγκιπας, που παρουσίαζε μία «ηθική αίσθηση σπάνια για την εποχή και τη θέση [του]». Η αδελφή του Γκαϊτελγκρίμα του Σαλέρνο η πρεσβύτερη παντρεύτηκε τον Ονφρουά των Ωτβίλ, κόμη της Απουλίας & Καλαβρίας, ετεροθαλή αδελφό του Γουλιέλμου του Σιδηρόχειρα και του Γουλιέλμου του Πριγκιπάτου.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουαϊμάρος Γ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο και της Γκαϊτελγκρίμας του Μπενεβέντο, κόρης του Πανδόλφος Β΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντο. Ο αδελφός του κατέκτησε το Σορέντο το 1035 και του το απένειμε ως δουκάτο. Υπήρξε σταθερός υποστηρικτής του αδελφού του και των Νορμανδών μισθοφόρων κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού πρώτου και υπολόγιζε τους μισθοφόρους ως συμμάχους όταν, μετά τη δολοφονία του Γουαϊμάρος, η οικογένεια εκείνου, συμπεριλαμβανομένου του ανιψιού του, κληρονόμου του Σαλέρνο, συνελήφθη από τους δολοφόνους και φυλακίστηκε. Ήταν ο μόνος που γλίτωσε. Γρήγορα διέφυγε στους Νορμανδούς του Μέλφι, τους οποίους πλήρωσε ακριβά για βοήθεια. Τους έφερε πίσω με τον δικό του στρατό του Σορέντο για να πολιορκήσει το Σαλέρνο, όπου οι συνωμότες είχαν οχυρωθεί. Ο Γκυ σύντομα αιχμαλώτισε όλες τις οικογένειες των συνωμοτών και είχε διαπραγματευτεί την απελευθέρωση του ανιψιού του, Γισούλφος Β΄. Ο Γκάυ δέχτηκε την παράδοσή τους αμέσως μετά και τους υποσχέθηκε ότι δεν θα κάνει κακό. Όμως οι Νορμανδοί, μη δεσμευμένοι, όπως είπαν, από τον όρκο του Γκυ, έσφαξαν τα τέσσερα αδέλφια και άλλους 36, έναν για κάθε μαχαιριά που βρέθηκε στο σώμα του Γουαϊμάρος. Ο Γκυ ενθρόνισε τον ανιψιό του και αυτός και οι Νορμανδοί του, που θα προτιμούσαν τον Γκυ για πρίγκιπα, αμέσως του δήλωσαν υποτέλεια. Παρόλα αυτά, ο Γισούλφος Β΄ ήταν αχάριστος στους Νορμανδούς υποτελείς του και έγινε πειρατικός γείτονας σε όλους στη Νότια Ιταλία. Το πριγκιπάτο του διολίσθαινε συνεχώς και αγνόησε τη συμβουλή του θείου του Γκυ, που συμβούλευε το μέτρο.

Ωστόσο, ο Γκυ παρέμεινε για πάντα πιστός στην ηγεσία των Ωτβίλ. Το 1073 συνέλαβε τον επαναστάτη Ερμάνο, τον ίδιο του τον ανιψιό, και τον παρέδωσε στον Ροβέρτο Γυισκάρδο, τον ανιψιό του. Ο Γκυ απεβίωσε εν μέσω της διάλυσης τού μεγάλου πριγκιπάτου, που είχε σφυρηλατήσει και είχε διατηρήσει ο αδελφός του. Με το τέλος του, το Σορέντο έγινε για άλλη μία φορά ανεξάρτητο.

Οικογένεια 
Είχε τέκνα:
 Γκουίντα, σύζυγος του Γουλιέλμου Α΄ των Ωτβίλ του Σιδηρόχειρα, κόμη της Απουλίας & Καλαβρίας.
 Μαρία, σύζυγος του Γουλιέλμου των Ωτβίλ κόμης του Πριγκιπάτου, ετεροθαλής αδελφός του Γουλιέλμου Α΄.
 Γκουαϊμάρο Τζεφούνο, 1035-11ος αι., ιδρυτής του κλάδου Τζιφόνε.

Σημειώσεις και παραπομπές
Πανδούλφος του Καπάτσο

Ο Πανδόλφος, Pandulf ή Paldolf  (απεβ. τον Ιούνιο του 1052) ήταν ο πρώτος Λομβαρδός κύριος (dominus)  του Capaccio στο πριγκιπάτο του Σαλέρνο.

Βιογραφία 
Ήταν ο μικρότερος γιος του Γουαϊμάρος Γ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνo και της δεύτερης συζύγου του Γκαϊτελγκρίμας. Γεννήθηκε τη δεκαετία του 1010. Το τέλος του μεγαλύτερου ετεροθαλούς αδερφού του, διαδόχου Ιωάννη Γ΄ το 1018, του επέτρεψε να κληρονομήσει την κυριότητα τού Καπάτσιo.  Ένα έγγραφο του 1092 από το αβαείο της Λα Τρινιττά ντελα Κάβα, καταγράφει πώς η διαίρεση του πριγκιπάτου του Γουαϊμάρος Γ΄ έγινε οριστικά μεταξύ των γιων του το 1042, με τον μεγαλύτερο, Γουαϊμάρος Δ΄, να παίρνει το Σαλερνo, τον δεύτερο γιο του Γκυ να παίρνει το Σορέντo και στον Πανδόλφος έμεινε το Καπάτσιo. 

Ο Πανδόλφος ήταν νυμφευμένος με τη Θεοδώρα, κόρη του Γρηγορίου Β΄ κόμη του Τούσκουλου και επομένως ανιψιά του πάπα Βενέδικτου Θ΄.  Είχαν πέντε γιους: τους Γρηγόριο, Ιωάννη, Γουαϊμάρος, Γκίζουλφ και Γκυ και τουλάχιστον μία κόρη, τη Σικελγκάρντα ή τη Σικελγκάιτα.  Υπάρχει κάποια ασυμφωνία ως προς το πόσες φορές και με ποια παντρεύτηκε η τελευταία. Οι καταγεγραμμένοι σύζυγοί της είναι οι Νορμανδοί Αστσιτίνους του Σιτσιγκιάνο  και ο Ρογήρος του ΣανΣεβερίνo. Μπορεί να είχε έναν παλαιότερο γάμο με τον Γοδεφρείδο της Mεντάνια.  Οι απόγονοι του Πανδόλφος ήταν πολυάριθμοι, ανάμεσά τους ήταν οι Λομβαρδοί και Νορμανδοί άρχοντες της Tρεντανάρια, του Κορνέτo, της Φαζανέλα, του Nόβι και του Σαν Σεβερίνο. 

Τον Ιούλιο του 1047 ο επίσκοπος Aμάτους του Πέστo  απάλλαξε από την επισκοπική εξουσία μία εκκλησία, που είχε κτίσει και ανήκε στον Πανδόλφος στο Καπάτσιo, αναγνώρισε το δικαίωμά της να κάνει βαπτίσεις και επιβεβαίωσε το δικαίωμα του Πανδόλφος να επιλέγει, εάν οι κληρικοί της εκκλησίας θα ήταν κοσμικοί ή μοναστικοί. Σε αντάλλαγμα γι' αυτά τα δικαιώματα στην εκκλησία του, ο Πανδόλφος πλήρωσε στον επίσκοπο έξι λίβρες αργύρου.  Ο Πανδόλφος είχε επίσης το μοναστήρι της Αγίας Σοφίας στο ίδιο το Σαλέρνο. Μετά το τέλος του, μετατράπηκε σε εκκλησία και είχε ερειπωθεί, όταν αποκτήθηκε από το Λα Τρινιτά ντελα Κάβα το 1100 

Ο Πανδόλφος δολοφονήθηκε μαζί με τον αδελφό του Γουαϊμάρος Δ΄ τον Ιούνιο του 1052. (Η ακριβής ημερομηνία δίνεται ποικιλοτρόπως ως 2, 3 ή 4 Ιουνίου). Ήταν τα θύματα μίας συνωμοσίας μεταξύ του ιππέων του Σαλέρνο, που προκλήθηκε από τους κόμητες του Tεάνo, υπέρ του Πανδόλφος Γ΄.

Σημειώσεις

Βιβλιογραφικές αναφορές
Χακκιάρι

Το Χακκιάρι (τουρκικά: Hakkâri· κουρδικά: Colemêrg Τζολεμέργκ· αρμενικά: Ջուլամերիկ Τζουλαμερίκ), και πρώην Ζουλαμέρκ (τουρκικά: Julamerk), είναι πόλη και πρωτεύουσα της Επαρχίας Χακκιάρι της Τουρκίας. Βρίσκεται στο Τουρκικό Κουρδιστάν, λίγα χιλιόμετρα μακριά από τα ιρακινά σύνορα. Ο πληθυσμός της πόλης στην απογραφή του 2010 ήταν 57.844 κάτοικοι.

Ο Ιμπν Χαλλικάν έγραψε τον 13ο αιώνα ότι η λέξη Χακκιάρι σήμαινε «ανήκειν στους Χακκάρ», μια κουρδική φυλή.

Παραπομπές

Πόλεις της Τουρκίας
Τουρκικό Κουρδιστάν
Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Μείζον Μόντρεαλ

Το Μείζον Μόντρεαλ (αγγλ. Greater Montreal, γαλλ. Grand Montréal) είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό μητροπολιτική περιοχή στον Καναδά, μετά το Μείζον Τορόντο. Το 2015 η Στατιστική Υπηρεσία του Καναδά έδωσε την έκταση της «Απογραφικής Μητροπολιτικής Περιοχής» (Census Metropolitan Area, CMA) ως 4.258,31 τετραγωνικά χιλιόμετρα με πληθυσμό 4.098.927 κατοίκους, δηλαδή σχεδόν το μισό από τον συνολικό πληθυσμό της επαρχίας στην οποία ανήκει, του Κεμπέκ, που έχει έκταση ενδεκαπλάσια της Ελλάδας.

Μια μικρότερη περιοχή, εκτάσεως 3.838 τετρ. χιλιομέτρων, διοικείται από τη «Μητροπολιτική Κοινότητα του Μόντρεαλ (Montreal Metropolitan Community ή MMC, στα γαλλικά Communauté métropolitaine de Montréal ή CMM), με επικεφαλής έναν «πρόεδρο» που σήμερα είναι η δήμαρχος του Μόντρεαλ.

Ο εσωτερικός «δακτύλιος» του Μείζονος Μόντρεαλ αποτελείται από πυκνοκατοικημένους δήμους πλησίον του κέντρου του Μόντρεαλ. Περιλαμβάνει ολόκληρη τη Νήσο του Μόντρεαλ (ποτάμιο νησί στη συμβολή των ποταμών Αγίου Λαυρεντίου και Οτάβα), το Λαβάλ και το αστικό συγκρότημα Λονγκέιγ.

Ο εξωτερικός «δακτύλιος» αποτελείται από δήμους πολύ μικρότερη πυκνότητα πληθυσμού, στην περιφέρεια. Οι περισσότερες από αυτές τις πόλεις είναι ημιαστικές. Υπάρχει ο όρος «προάστια εκτός Νήσου» (off-island suburbs) για τις πόλεις-προάστια που βρίσκονται στη Βόρεια Όχθη του «Ποταμού των Χιλίων Νησιών» (Rivière des Mille Îles, διακλάδωση του ποταμού Οτάβα), στη Νότια Όχθη (αλλά που δεν περιλαμβάνονται στον δήμο του Λονγκέιγ) και σε όσες βρίσκονται στη Χερσόνησο Vaudreuil-Soulanges.

Μεγαλύτερες πόλεις (δήμοι)

Παραπομπές

Μόντρεαλ
Μητροπολιτικές περιοχές
Γκέοργκ Κρίστιαν Γκρόπιους

Ο Γκέοργκ Κρίστιαν Γκρόπιους (γερμανικά: Georg Christian Gropius, 20 Μαρτίου 1776, Ρέμπκε - 26 Νοεμβρίου 1850, Αθήνα) ήταν Γερμανός επιχειρηματίας, αρχαιολόγος και διπλωμάτης.

Βιογραφία 
Ο Γκέοργκ Κρίστιαν Γκρόπιους ήταν το όγδοο από τα δέκα παιδιά του πάστορα Γκέοργκ Λούντβιχ Ζίγκφριντ Γκρόπιους (γερμανικά: Georg Ludwig Siegfried Gropius (1726-1784) που καταγόταν από την περιοχή Ρέμπκε της Κάτω Σαξονίας (γερμανικά: Räbke). Το 1796/97 έμαθε στο Βερολίνο από έναν θείο της μητέρας του, τον Έμπερχαρντ Ζίγκφριντ Χέννε (γερμανικά: Eberhard Siegfried Henne), να σχεδιάζει και να κάνει χαρακτικά. Στη συνέχεια ταξίδεψε στο Herisau της Ελβετίας με τους αδελφούς Λούντβιχ Φρίντριχ (γερμανικά: Ludwig Friedrich) και Φραντζ Λούντβιχ Κάτελ (γερμανικά: Franz Ludwig Catel) και μετά στο Παρίσι μόνος του, όπου εργάστηκε από το 1797 έως το 1801 ως οικοδιδάσκαλος για τα παιδιά του Βίλχελμ φον Χούμπολτ (γερμανικά: Wilhelm von Humboldt).Το 1802/03 ήταν εικονογράφος και συνταξιδιώτης του Γιάκομπ Λούντβιχ  Σάλομον Μπαρτόλντι( γερμανικά:  Jakob Ludwig Salomon Bartholdy ) στην Ιταλία, στην Μικρά Ασία και στην Ελλάδα. Από το 1803 ο Γκρόπιους έζησε μόνιμα στην Ελλάδα και από το 1810  ήταν υποπρόξενος της Μεγάλης Βρετανίας στη Θεσσαλία για έξι χρόνια. Το 1840 έγινε Γενικός Πρόξενος της Αυστρίας στην Αθήνα.

Από το 1810 έως το 1814 ο Γκρόπιους συμμετείχε στις αρχαιολογικές ανασκαφές στην Αίγινα στον ναό της Αφαίας και του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες της Φιγαλείας .

Ο Γκρόπιους υποστήριξε την Ελληνική επανάσταση του 1821 κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Απέκτησε μεγάλη περιουσία από εξορύξεις πετρελαίου και δικά του πλοία. Από την περιουσία του παρείχε γη στην Αθήνα για την ανέγερση υπουργείων καθώς και του βασιλικού ανακτόρου(σημερινό κτήριο της Βουλής) .

Το 1836 στον Γκρόπιους  απονεμήθηκε το χρυσό παράσημο  του Ελληνικού Τάγματος του Σωτήρα .

Παραπομπές

Πηγές 
Bartholdy, Jakob Ludwig Salomon (1805). Bruchstücke zur nähern Kenntniss des heutigen Griechenlands, gesammelt auf einer Reise … im Jahre 1803–1804. Erster Theil. Mit neun illum. Kupfern (von Gropius) mit Vignetten und Musikbeilagen. Βερολίνο.

Gerhard Grimm, Gropius, Georg Christian, in: Biographisches Lexikon zur Geschichte Südosteuropas Bd. 2. Hgg. Mathias Bernath/ Felix von Schroeder. Müncher 1976, S. 94-95 https://www.biolex.ios-regensburg.de/BioLexViewview.php?ID=911.

Callmer, Christian (1982). Georg Christian Gropius als Agent, Konsul und Archäologe in Griechenland 1803–1850. Λουντ: CWK Gleerup.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 «Gropius, Georg Christian». Biographisches Lexikon zur Geschichte Südosteuropas. Leibniz-Institut für Ost- und Südosteuropaforschung.

Γερμανοί αρχαιολόγοι
Αποδέκτες του Τάγματος του Σωτήρος
Επιχειρηματίες του 19ου αιώνα
Άγιος Γεώργιος Πέτα

Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο Πέτα είναι μεγάλη πλακοσκέπαστη τρίκλιτη θολωτή βασιλική εκκλησία χωρίς τρούλο. Στη θέση του σημερινού ναού υπήρχε μικρός ναός πριν το 1765 που πυρπολήθηκε το 1822 στην μάχη του Πέτα και ανακαινίστηκε το 1850. Όπως φαίνεται σε σκαλιστή πέτρα στην ανατολική είσοδο, από το 1878 ο ναός πήρε τη μορφή που έχει σήμερα. 

Στο εξωτερικό του ναού μπορεί κανείς να παρατηρήσει τη τοξωτή στοά (υπόστεγο) στις τρεις πλευρές του, η οποία στηρίζεται με κίονες καθώς και το κωδωνοστάσιό του. Αντίστοιχα, στο εσωτερικό του μπορεί κανείς να δει τις δύο σειρές μεταγενέστερων τοιχογραφιών στις πλευρές του, τον μεταξοκέντητο επιτάφιο του 1647 και το Ευαγγέλιο, έκδοσης Βενετίας, το 1765. Ο ζωγραφιστός διάκοσμος του μνημείου περιορίζεται κατά μήκος του βόρειου και του νότιου τοίχου, όπου αναπτύσσεται ζώνη με παραστάσεις ολόσωμων αγίων και στην κόγχη του Ιερού Βήματος.
 

Σήμερα λειτουργεί ως ενοριακός ναός και έχει χαρακτηριστεί προστατευόμενο μνημείο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ενορία Αγ.Γεωργίου Πέτα: https://www.enoriapeta.gr/el/

Παραπομπές 

Αγιος Γεψργιος Πετα
Ντράμοντβιλ

Το Ντράμοντβιλ (Drummondville, γαλλ. προφορά Ντρυμονβίλ) είναι πόλη στην Επαρχία Κεμπέκ του Καναδά, ανατολικά-βορειοανατολικά του Μόντρεαλ, με πληθυσμό 68.601 κατοίκους στην απογραφή του 2016. Αποτελεί έδρα ομώνυμης μητροπολιτικής περιοχής με πληθυσμό 96.118 κατοίκους, αλλά και της Περιφερειακής Κομητείας-Δήμου Ντράμοντ.

Γεωγραφία
Το Ντράμοντβιλ είναι κτισμένο στην αριστερή όχθη του ποταμού Σαιν-Φρανσουά, σε μέσο υψόμετρο 85 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε γεωγραφικές συντεταγμένες 45°53΄ Βόρειο πλάτος και 72°29΄ Δυτικό μήκος. Απέχει περίπου 92 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή από το κέντρο του Μόντρεαλ και 42 από τον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο.

Ιστορία
Το Ντράμοντβιλ ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1815 από τον Βρετανό αντισυνταγματάρχη Φρέντερικ Χέριοτ (Frederick Heriot, 1786-1843). Σκοπός της ιδρύσεώς του ήταν η εγκατάσταση Βρετανών στρατιωτών του Πολέμου του 1812 και η φύλαξη της κοιλάδας του ποταμού Σαιν-Φρανσουά από επιθέσεις των Αμερικανών. Η πόλη ονομάσθηκε από το επώνυμο του σερ Γκόρντον Ντράμοντ, Γενικού κυβερνήτη του Καναδά το 1815-1816.

Το 1920 κατασκευάσθηκε το υδροηλεκτρικό φράγμα των Καταρρακτών Χέμινγκς, στον ποταμό Σαιν-Φρανσουά, δίπλα στην πόλη, γεγονός που επέφερε ένα νέο κύμα βιομηχανικής ανατύξεως στην περιοχή του Ντράμοντβιλ. Μετά το 1950 αρκετοί παλαιοί δήμοι της περιοχής έχουν συγχωνευθεί στον Δήμο του Ντράμοντβιλ, ως εξής:

 1955: Σαιν-Ζοζέφ ντε Γκραντάμ, Σαιν-Ζαν-Μπατίστ
 1966: Ντρυμονβίλ-Ουέστ
 1982: Ντρυμονβίλ-Συντ
 1993: Γκραντάμ
 2004: Σαιν-Νισεφόρ, Σαιν-Σαρλ-ντε-Ντρυμόν, Σαιν-Ζοασίμ-ντε-Κουρβάλ.

Δημογραφικά
Ο πληθυσμός του Ντράμοντβιλ σημειώνει συνεχή αύξηση κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Στην απογραφή του 2011 το 96% των κατοίκων είχαν δηλώσει ότι μητρική τους γλώσσα ήταν μόνο η γαλλική και μόλις 1,1% ότι ήταν η αγγλική γλώσσα. Στην απογραφή του 2016 μετρήθηκαν 33.812 κατοικίες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος

Ντραμοντβιλ
Λυκ Μοντανιέ

Ο Λυκ Μοντανιέ (Luc Montagnier ; 18 Αυγούστου 1932 - 8 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Γάλλος ερευνητής ιολόγος βραβευμένος με το Νόμπελ Ιατρικής το 2008 (από κοινού με την Φρανσουάζ Μπαρέ - Σινουσί  (Françoise Barré-Sinoussi) για την ανακάλυψη του ιού HIV, που προκαλεί την ασθένεια του AIDS. . Εργάστηκε ως ερευνητής στο Ινστιτούτο Παστέρ στο Παρίσι και από το 2011 ως ερευνητής, καθηγητής και διευθυντής του εργαστηρίου που φέρει το όνομά του, στο Πανεπιστημίου Τζιάο Τονγκ της Σαγκάης. 

Η άποψη του Λυκ Μοντανιέ για την προέλευση του νέου κορονοϊού SARS-CoV-2, υπεύθυνου για το ξέσπασμα της ασθένειας COVID-19, προκάλεσε πλήθος αρνητικών σχολίων, που οδήγησε μέχρι και στην περιθωριοποίηση του Νομπελίστα ιατρού. Συγκεκριμένα, ο Μοντανιέ, αφού μελέτησε  μέρος του γονιδιώματος του SARS-CoV-2 (το πλήρες γονιδίωμα του ιού δεν έχει ακόμα αποκαλυφθεί, αν και οι επιστήμονες είναι πλέον (2021) πολύ κοντά στη χαρτογράφησή του  ), έφτασε στο συμπέρασμα ότι ο ιός έχει κατασκευαστεί τεχνητά, και η διαφυγή του από το ιολογικό εργαστήριο ήταν αποτέλεσμα λάθους ή αμέλειας του επιστημονικού προσωπικού. Ο Μοντανιέ πιστεύει ότι στη προσπάθεια των ερευνητών του εργαστηρίου της Γουχάν να δημιουργήσουν ένα εμβόλιο για το AIDS, προσέθεσαν στον κοινό κορωνοϊό ακολουθίες του ιού HIV.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
The discovery of the AIDS virus in 1983 – Official position of the Pasteur Institute.
PROFILE: Luc Montagnier, Francoise Barre-Sinoussi – AIDS pioneers

Γάλλοι επιστήμονες
Γάλλοι νομπελίστες
Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Ιολόγοι
Α-Πινένιο

Το α-πινένιο (αγγλ. a-pinene) είναι φυσική οργανική ένωση της κατηγορίας των τερπενίων. Σε κανονικές συνθήκες είναι αέρια και εξόχως πτητική ουσία, που ανήκει στα μονοτερπένια (βλ. ισοπρένιο, C-10). Απαντάται στη φύση σε δύο ισομερή και αποτελεί το βασικό χημικό συστατικό του φυσικού τερεβινθέλαιου.

Γενικά 
Χημικώς είναι ένα αλκένιο και περιέχει έναν υψηλής δραστικότητας τετραμελή δακτύλιο. Βρίσκεται στα έλαια πολλών ειδών κωνοφόρων δέντρων, κυρίως του πεύκου αλλά και της ελάτης, ψευδοτσούγκας και λάρικας. 

Απαντάται επίσης στο αιθέριο έλαιο του δεντρολίβανου (Rosmarinus officinalis) και στο είδος Satureja myrtifolia. Και τα δύο εναντιομερή του είναι γνωστά στη φύση. Το (−)-α-πινένιο είναι πιο κοινό στα ευρωπαϊκά πεύκα, ενώ το (+)-α-ισομερές του είναι πιο κοινό στη Βόρεια Αμερική. Το ρακεμικό μείγμα του υπάρχει σε ορισμένα έλαια όπως λ.χ. το έλαιο ευκαλύπτου και το έλαιο της φλούδας πορτοκαλιού.

Ρόλος 
Τα μονοτερπένια, στα οποία, σημειωτέον, το α-πινένιο αποτελεί βασικό συστατικό, εκπέμπονται σε σημαντικές ποσότητες από τη βλάστηση και αυτές οι εκπομπές επηρεάζονται από τη θερμοκρασία και την ένταση του φωτός. 

Στην ατμόσφαιρα, το α-πινένιο υφίσταται αντιδράσεις με το όζον, τη ρίζα υδροξυλίου και τη νιτρική ρίζα NO3, γεγονός που οδηγεί σε αερολύματα στην ατμόσφαιρα.

Χρήσεις 
Το α-πινένιο είναι εξαιρετικά βιοδιαθέσιμο, με 60% ανθρώπινη πνευμονική πρόσληψη, με γρήγορο μεταβολισμό. Αποτελεί ένα αντιφλεγμονώδες συστατικό μέσω του μηχανισμού PGE1, και είναι πιθανώς και αντιμικροβιακό. Επιφέρει δράση ως αναστολέας της ακετυλοχολινεστεράσης, βοηθώντας έτσι τη μνήμη.  Επίσης, το α-πινένιο δρα και στη θέση δέσμευσης των βενζοδιαζεπινών.

Το α-πινένιο είναι ένα από τα πολλά τερπένια και τερπενοειδή που ανευρίσκονται στα βοτανικά μέρη της κάνναβης. Παρόμοιες -χημικά- τέτοιες ενώσεις υπάρχουν επίσης σε σημαντικά επίπεδα στο αποξηραμένο παρασκεύασμα λουλουδιών κάνναβης, κοινώς γνωστό ως μαριχουάνα. 

Το α-πινένιο ειδικότερα πιστεύεται ότι μειώνει τα ελλείμματα μνήμης που συνήθως αναφέρονται ως παρενέργεια της κατανάλωσης THC.

Το α-πινένιο συμβάλει επίσης σημαντικά σε πολλά από τα διακριτά και μοναδικά προφίλ οσμών των στελεχών και ποικιλιών μαριχουάνας.

Παραπομπές 

Κυκλοαλκένια
Αρωματικές ύλες
Τερπένια και τερπενοειδή
Νουραγικός πολιτισμός

Ο Νουραγικός πολιτισμός, ήταν ένας πολιτισμός στη Σαρδηνία της Ιταλίας, (το δεύτερο μεγαλύτερο νησί στη Μεσόγειο Θάλασσα), που διήρκεσε από τον 18ο αι. π.Χ. (Εποχή του Χαλκού) ή από τον 23ο αιώνα π.Χ.   μέχρι τον ρωμαϊκό αποικισμό το 238 π.Χ..    Άλλοι χρονολογούν τον πολιτισμό να διαρκεί τουλάχιστον μέχρι τον 2ο αι μ.Χ.  και σε ορισμένες περιοχές, συγκεκριμένα στα Μπαρμπάγια, στον 6ο αι. μ.Χ.   ή πιθανώς ακόμη και στον 11ο αιώνα μ.Χ.  

Το επίθετο "Nuragic" δεν είναι ούτε ενδώνυμο ούτε εθνώνυμο. Προέρχεται από το πιο χαρακτηριστικό μνημείο του νησιού, το νουράγκε (nuraghe), έναν τύπο κατασκευής πύργου-φρουρίου, που οι αρχαίοι Σαρδήνιοι έκτιζαν σε μεγάλους αριθμούς ξεκινώντας από το 1800 περίπου. π.Χ..  Σήμερα περισσότερα από 7.000 νουράγκε  σημαδεύουν το τοπίο της Σαρδηνίας.

Δεν έχουν ανακαλυφθεί γραπτά αρχεία αυτού του πολιτισμού , εκτός από μερικά πιθανά σύντομα επιγραφικά έγγραφα που ανήκουν στα τελευταία στάδια του Νουραγκικού πολιτισμού.  Οι μόνες γραπτές πληροφορίες προέρχονται από την κλασική λογοτεχνία των Ελλήνων και των Ρωμαίων και μπορεί να θεωρηθούν περισσότερο μυθολογικές παρά ιστορικές.

Ιστορία

Προ-Νουραγκική Σαρδηνία 

Στη Λίθινη Εποχή το νησί κατοικήθηκε για πρώτη φορά από ανθρώπους, που είχαν φτάσει εκεί στην Παλαιολιθική και Νεολιθική εποχή από την Ευρώπη και τη Μεσόγειο. Οι αρχαιότεροι οικισμοί έχουν ανακαλυφθεί τόσο στην κεντρική, όσο και στη βόρεια Σαρδηνία (Anglona). Αρκετοί μεταγενέστεροι πολιτισμοί αναπτύχθηκαν στο νησί, όπως ο πολιτισμός Oζιέρι (3200−2700 π.Χ.). Η οικονομία βασιζόταν στη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία και το εμπόριο με την ηπειρωτική χώρα. Με τη διάδοση της μεταλλουργίας εμφανίστηκαν στο νησί και αργυρά και χάλκινα αντικείμενα και όπλα.  

Τα υπολείμματα αυτής της περιόδου περιλαμβάνουν εκατοντάδες μενίρ (που ονομάζονται perdas fittas)  και ντολμέν, περισσότεροι από 2.400 υπόγειοι τάφοι που ονομάζονται domus de janas (οικίες των νεραϊδών), τα αγάλματα μενίρ, που αντιπροσωπεύουν πολεμιστές ή γυναικείες φιγούρες και η κλιμακωτή πυραμίδα του Monte d'Accoddi, κοντά στο Σάσσαρι, που παρουσιάζει κάποιες ομοιότητες με το μνημειακό συγκρότημα του Los Millares (Ανδαλουσία) και τα μεταγενέστερα talaiots στις Βαλεαρίδες Νήσους. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, η ομοιότητα μεταξύ αυτής της δομής και αυτών που βρέθηκαν στη Μεσοποταμία οφείλεται σε πολιτιστικές εισροές, που προέρχονταν από την Ανατολική Μεσόγειο.   

Ο βωμός του Monte d'Accoddi έπεσε εκτός χρήσης ξεκινώντας από τον αι. 2000 π.Χ., όταν εμφανίστηκε στο νησί ο πολιτισμός των Beaker, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν διαδεδομένος σχεδόν σε όλη τη δυτική Ευρώπη . Τα ποτήρια ζέσεως έφτασαν στη Σαρδηνία από δύο διαφορετικές περιοχές: πρώτον από την Ισπανία και τη νότια Γαλλία, και δεύτερον από την Κεντρική Ευρώπη, μέσω της Ιταλικής Χερσονήσου .

Νουραγική εποχή

Πρώιμη Εποχή του Χαλκού

Σημειώσεις

Παραπομπές 

Ιστορία της Σαρδηνίας
Άγιος Κωνσταντίνος Τρικάλων

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι οιισμός της τοπικής κοινότητας Στουρναραίικων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πινδέων, του δήμου Πύλης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. .

Γεωγραφία
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι ημιορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Τρικάλων. Βρίσκεται στις νότιες απολήξεις του Κόζιακα, στις όχθες του ποταμού Κριάκουρα (παραπόταμου του Πορταϊκού), δυτικά της Πύλης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 360. Απέχει 24 χλμ. περίπου Δ. των Τρικάλων. </ref>

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Στουρναραίικων του δήμου Πυνδαίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πινδέων και προσαρτήθηκε στον δήμο Πύλης.

Αξιοθέατα
Η γέφυρα Κωνσταντίνου στη συμβολή του Κριάκουρα με τον Πορταϊκό ποταμό.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
eetaa.gr

Χωριά του νομού Τρικάλων
Δήμος Πύλης
Έρικα Χάρλαχερ

Η Έρικα Χάρλαχερ (αγγλικά:Erika Lynn Harlacher) γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1990. Είναι  Αμερικανίδα ηθοποιός φωνής με έδρα την περιοχή του Λος Άντζελες, η οποία έχει δώσει φωνές για   anime και βιντεοπαιχνίδια στην αγγλική μεταγλώττιση. Μερικοί από τους σημαντικότερους ρόλους της στα anime περιλαμβάνουν:Ami Kawashima στο Toradora!, Mimori Togo στο Yuki Yuna is a Hero, Asseylum Vers Allusia στο Aldnoah.Zero, Elizabeth Liones στο The Seven Deadly Sins, Kurapika στο Hunter × Hunter, Violet στο Violet Evergarden , και Yumeko στο Kakegurui – Compulsive Gambler.

Στα βιντεοπαιχνίδια, παρέχει τη φωνή των Kyoko Kirigiri και Kaede Akamatsu στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Danganronpa, Ayesha στο Atelier Ayesha: The Alchemist of Dusk, Ann Takamaki στο Persona 5.

Η Harlacher μεγάλωσε στο Camarillo της Καλιφόρνια και άρχισε να παίζει σε σχολικές παραστάσεις. Όταν ήταν περίπου 9-10 ετών, εμπνεύστηκε από μια συνέντευξη της Christy Carlson Romano, η οποία εξέφρασε τον χαρακτήρα του τίτλου από την Kim Possible, στην οποία ο Romano είπε ότι με τη φωνητική ερμηνεία, μπορούσε να πάει στη δουλειά με τις πιτζάμες της.

Η μητέρα της Erika απάντησε ότι δεν ήταν πραγματική δουλειά και πρότεινε στην Erika να ακολουθήσει την υποκριτική μόνο ως χόμπι. Η πρώτη της επαφή με τα anime ήταν μέσω του Dragon Ball Z και των Pokémon, τα οποία θεωρούσε περισσότερο σαν κινούμενα σχέδια, και ότι ασχολήθηκε πραγματικά με τα manga και τα anime στο σχολείο όταν το Fruits Basket κυκλοφόρησε στα αγγλικά. 

Μετά την αποφοίτησή της από το γυμνάσιο το 2008, φοίτησε στο Πολιτειακό Πολυτεχνείο της Καλιφόρνια, στην Πομόνα, όπου σκόπευε να σπουδάσει γραφιστική. Κατά τη διάρκεια του πρωτοετούς έτους της, έψαξε μερικά διαδικτυακά φόρουμ σχετικά με τη φωνή και παρακολούθησε το Anime Expo, όπου έμαθε και παρακολούθησε ένα εργαστήριο Adventures in Voice Acting που διεξήγαγε ο Tony Oliver. Μετά από πρόταση του Oliver ότι ήταν αρκετά καλή σε αυτό, άλλαξε την ειδικότητά της στο θέατρο  και συνέχισε να παρακολουθεί μαθήματα φωνητικής υποκριτικής και εργαστήρια ενώ σπούδαζε στο σχολείο. 

Έκανε επίσης μια πρακτική στην παραγωγή στο Bang Zoom! Ψυχαγωγία όπου κατάφερε να καθίσει σε μερικές από τις ηχογραφήσεις.Το πρώτο της έργο φωνητικής υποκριτικής ήταν στο K-On!, όπου έκανε τη φωνή της Keiko Ida, μεταξύ μερικών άλλων τυχαίων χαρακτήρων.

Η Harlacher ζει στο Βόρειο Χόλιγουντ στην περιοχή του Λος Άντζελες. Το 2014 ξεκίνησε ένα κανάλι βίντεο Let's Play στο YouTube, όπου παίζει μέσα από διάφορα παιχνίδια, σε μερικά από τα οποία έχει πρωταγωνιστήσει και άλλα για διασκέδαση. 

Έχει μια μικρότερη αδερφή την Νάταλι. Έχει επίσης δύο σκυλιά.
Στις 14 Οκτωβρίου του 2020, παντρεύτηκε τον επί χρόνια φίλο της, Λουκ Στόουν.
Ο παππούς της από την πλευρά του πατέρα της, ο Ervin Harlacher, ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Brookdale Community College.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αμερικανίδες ηθοποιοί
Γιόναταν Φάνια

Ο Γιόναταν Φάνια (Jonathan Faña, γεννήθηκε 11 Απριλίου 1987) είναι ποδοσφαιριστής από τη Δομινικανή Δημοκρατία που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας της χώρας του με 24 γκολ.

Δείτε επίσης

 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές

Ποδοσφαιριστές από τη Δομινικανή Δημοκρατία
Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Αδεμάρος της Κάπουα

Ο Αδεμάρος, Adhemar  (άκμασε 998 - 1000) ήταν δούκας του Σπολέτo από το 998 και πρίγκιπας της Κάπουα από το 1000. Πριν από το τέλος του, έχασε και τις δύο επικράτειες. Δεν αναφέρεται ως δούκας του Σπολέτο μετά τον Δεκέμβριο του 999.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Μπάλσαμο, ενός κληρικού στην Κάπουα. Εκπαιδεύτηκε στην Αυλή του Όθωνα Β΄της Γερμανίας, δίπλα στον μελλοντικό Όθωνα Γ΄.

Προκειμένου να σπάσει την εξουσία του Ούγου μαργράβου της Τοσκάνης, ο οποίος είχε γίνει δούκας του Σπολέτο, ο Όθωνας Γ΄ διόρισε τον Κορράδο ως δούκα του Σπολέτο τον Μάιο του 996. Τον Δεκέμβριο του 998, ο Όθων Γ΄ διόρισε τον παιδικό του φίλο Αδεμάρος ως δούκα του Σπολέτο. Ο Όθωνας Γ΄ τον πήγε νότια και βάδισαν προς την Κάπουα, όπου ο Λαϊδούλφος, ο κυβερνών πρίγκιπας, απομακρύνθηκε από τη θέση του για τη δολοφονία του αδελφού του. Στη συνέχεια βάδισαν στη Νάπολη και πήραν τον Ιωάννη Δ' δούκα της Νάπολης αιχμάλωτο στην Κάπουα. Ο Λαϊδούλφος, μαζί με τη σύζυγό του Μαρία και τον Γκαϊντέρις και τον Λάντo του Καϊάτσo, εξορίστηκαν από την πόλη και ο Αδεμάρος έμεινε υπεύθυνος. Ο Ιωάννης Δ΄ μεταφέρθηκε από τον Όθωνα Γ΄ στη Γερμανία. Το 1000, ο Αδεμάρος ονομάστηκε πρίγκιπας και μπήκε στην Κάπουα στις 11 Μαρτίου. Τον Ιούλιο απομακρύνθηκε από τους Καπουανούς, οι οποίοι εξέλεξαν τον Λανδούλφος κόμη ης Σαντ'Αγκάτα ως Λανδούλφος Ζ΄ κόμη της Κάπουα. Ωστόσο ως πρίγκιπας έκανε τον Άτενουλφ ως κόμη του Aκουίνo, εγκαινιάζοντας έτσι αυτή τη δυναστεία.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Ferrabino, Aldo (επιμ.). Dizionario Biografico degli Italiani: I Aaron – Albertucci . Ρώμη, 1960.

Σημειώσεις 

Πρίγκιπες της Κάπουα
Βασίλι Σουκσίν

Ο Βασίλι Μακάροβιτς Σουκσίν (ρωσ. Василий Макарович Шукшин, 25 Ιουλίου 1929 – 2 Οκτωβρίου 1974) ήταν Ρώσος Σοβιετικός συγγραφέας, ηθοποιός, σεναριογράφος και κινηματογραφικός σκηνοθέτης από την περιοχή των Αλτάι, (Μορδβίνος στην καταγωγή), ο οποίος ειδικευόταν σε θέματα της ζωής των χωρικών. Υπήρξε εξέχον μέλος του κινήματος της «πεζογραφίας του χωριού». Ξεκίνησε γράφοντας διηγήματα στην εφηβεία του και αργότερα, μετά την ηλικία των 27 ετών, ασχολήθηκε με την ηθοποιία.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 2777 Σουκσίν (Shukshin), που ανακαλύφθηκε το 1979, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Βασίλι Μ. Σουκσίν.

Παραπομπές

Ρώσοι διηγηματογράφοι
Σοβιετικοί συγγραφείς
Σοβιετικοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ρώσοι σεναριογράφοι
Ρώσοι ηθοποιοί
Σοβιετικοί ηθοποιοί
Άγιος Λουκάς Πέλλας

Ο Άγιος Λουκάς είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κρύας Βρύσης, του δήμου Πέλλας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γιαννιτσών του νομού Πέλλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. 
Μέχρι το 1926 ο οικισμός ονομαζόταν Βρεζ.

Γεωγραφία
Ο Άγιος Λουκάς είναι μεγάλο πεδινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Πέλλας, στον εύφορο κάμπο της αποξηραμένης λίμνης Γιαννιτσών. Βρίσκεται κοντά στα όρια με τον νομό Ημαθίας, βόρεια της Κρύας Βρύσης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 35 χλμ. περίπου ΝΑ. της Έδεσσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 7,109 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Βρεζ και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γκόλο Σέλο του νομού Πέλλης. Το 1922 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βλαω και το 1926 μετονομάστηκε σε Άγιος Λουκάς.  Το 1952 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Λουκά. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Λουκά και προσαρτήθηκε στον δήμο Κρύας Βρύσης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κρύας Βρύσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Πέλλης.

Ιστορικά στοιχεία
Κατά την Οθωμανική Περίοδο ο οικισμός βρισκόταν 2 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του σημερινού, αλλά πλημμύρες χειμάρρων οδήγησαν στην μετεγκατάσταση των κατοίκων.

Αξιοθέατα
Ο ναός του Ευαγγελιστή Λουκά στη βόρεια είσοδο του οικισμού. Είναι μεγάλη τρίκλιτη βασιλική, πιθανό κτίσμα του 1790 που, παλαιότερα, υπήρξε μοναστήρι. 
Το ξωκκλήσι των Αγίων Πέτρου και Παύλου, ανατολικά του οικισμού
Η πίστα motocross Καρυώτισσας, βορειοανατολικά του οικισμού

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.giannitsa.gr/index.php/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%82-2/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%81%CF%8D%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CF%81%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%AC%CF%82.html
https://www.youtube.com/watch?v=pNB7zMN6XME
https://www.facebook.com/agiosloukas.pella/

Δήμος Πέλλας
Χωριά του νομού Πέλλας
Ούλριχ του Άτεμς

Ο Ούλριχ του Άτεμς, γερμ.: Ulrich von Attems, (1082 στο Άτιμις, Ούντινε – 1170) ήταν Λομβαρδός ευγενής από την οικογένεια των Άτεμς. Υπηρέτησε επίσης ως βασιλικός βικάριος της Τοσκάνης και του Σπολέτο μεταξύ 1139 και 1152.

Βιογραφία 
Ήταν ο γιος του Κόνραντ του Άτεμς (1052-1106). 

Μετά τον Ερρίκο Ε΄ της Γερμανίας, βασίλευσε ο Λοθάριος Β΄. Το 1137 ο Ερρίκος Ι΄ ο Υπερήφανος, δούκας της Βαυαρίας του Οίκου των Γουέλφων, ονομάστηκε μάργραβος της Τοσκάνης από τον βασιλιά Λοθάριο Β΄ της Γερμανίας. Τον Λοθάριο Β΄ διαδέχθηκε ο Κορράδος Γ΄. Ο Κόνραντ του Άτεμς ήταν υπουργός τού βασιλιά Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας, ο οποίος θεωρούσε τον εαυτό του ως κληρονόμο του Ερρίκου Ε΄ στην Ιταλία. Ως εκ τούτου, ο Ούλριχ προσπάθησε το 1128-1130, σε αντίθεση με τους πάπες, να αρπάξει τις τεράστιες ιταλικές ιδιοκτησίες της Mατθίλδης μαργραβίνας της Τοσκάνης. Λίγο πριν από το τέλος του Ερρίκου Ι΄ το 1139, ο Ούλριχ διορίστηκε από τον Κορράδο Γ΄ ως βικάριος εκεί.  Αυτό οδήγησε σε περαιτέρω συγκρούσεις μεταξύ του Koορράδου και του Οίκου των Γουέλφων.  Ο Ούλριχ ως βικάριος κυβέρνησε την Τοσκάνη και το Σπολέτο μέχρι το 1152.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Τοσκάνη, οι Νορμανδοί από το βασίλειο της Σικελίας επιτέθηκαν και κατέκτησαν το βόρειο Αμπρούτσο (τότε μέρος του δουκάτου του Σπολέτo) το 1140. Ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας έστειλε τον γιο του Αλφόνσο πρίγκιπα της Κάπουα, με την υποστήριξη του μεγαλύτερου γιου του Ρογήρου Γ΄ δούκα της Απουλίας, πέρα από τα σύνορα στην Πεσκάρα, και υπερκέρασε τις αμυντικές δυνάμεις που βρήκε εναντίον του. Το έδαφος που κατελήφθη μέχρι τον ποταμό Τρόντο, ενσωματώθηκε στη συνέχεια στο βασίλειο της Σικελίας. 

Έπειτα ο Ούλριχ δυσκολεύτηκε να διατηρήσει και να εδραιώσει την εξουσία του στην Τοσκάνη. Μετά το τέλος του Κοράδου Γ΄ το 1152, ο αδελφός τού Ερρίκου Ι΄, ο Γουέλφος ΣΤ΄ ονομάστηκε μάργραβος της Τοσκάνης και δούκας του υπολοίπου του Σπολέτο, από τον Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας.

Δείτε επίσης 

 Δούκας του Σπολέτο
 Κατάλογος μοναρχών της Τοσκάνης
 
 Νορμανδική κατάκτηση της νότιας Ιταλίας

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Ιταλοί ευγενείς
Κορράδος Α΄ του Σπολέτο

Ο Κορράδος του Ούρσλινγκεν, γερμ.: Conrad von Urslingen (απεβ. 1202) ήταν δούκας του Σπολέτο σε δύο περιπτώσεις: πρώτα από το 1183 έως το 1190 και στη συνέχεια από το 1195 έως το 1198.

Βιογραφία
Ο Κορράδος Α΄ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως κόμης της Ασίζης, η οποία του δόθηκε μετά την κατάκτησή του το 1174 από τον Χριστιανό αρχιεπίσκοπο του Μάιντς]. Ο βασιλιάς Φρειδερίκος Α΄ της Γερμανίας, έκανε τον Κορράδο κόμη και του παραχώρησε τη Ρόκκα ως έδρα της εξουσίας του. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Κορράδου Α΄, ο Άγιος Φραγκίσκος γεννήθηκε στην Ασίζη.

Το 1183 ο Φρειδερίκος Α΄ τοποθέτησε τον Κορράδο Α΄ ως δούκα του Σπολέτο. Το 1190 κυνηγήθηκε από το Σπολέτo από τις ανερχόμενες δυνάμεις των Γουέλφων, αλλά ανέκτησε το δουκάτο του το 1195. Προστάτευσε για λίγο τον νεαρό βασιλιά Φρειδερίκο Β΄ στη Ρόκα και ενήργησε ως τοποτηρητής (vicarius) του βασιλείου της Σικελίας, αλλά το 1198 διατάχθηκε να αποδώσει το Σπολέτο στον πάπα και κατά τη διάρκεια της απουσίας του, η Ασίζη επαναστάτησε και δήλωσε κοινότητα.

Γιος του ήταν ο Ράιναλντ του Ούρσλινγκεν, δούκας του Σπολέτο από το 1223 έως το 1230.

Η στρατιωτική βασιλική σταδιοδρομία του Κορράδου Α΄ ταυτίζεται σημαντικά με την αρχόμενη και επιθετική διεκδίκηση της εξουσίας από τις «κοινότητες» της Ιταλίας (και γενικά των ευρωπαϊκών εδαφών) και την με αναστατώσεις βιογραφία του ως βασιλικού εκπροσώπου (vicar), που συμβολίζει την παρακμή τού επάνω σε πολλά έθνη βασιλείου στο εσωτερικό της Ιταλίας και στην Ευρώπη συνολικά. Ορισμένες κοινότητες αυτοδιορίζονταν με «πολιτοφυλακές» σε ολόκληρο τον Χριστιανικό κόσμο, για να ανατρέψουν τους πιστούς τοπικούς υποστηρικτές της ιδέας του Sacrum Imperium, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τα σύγχρονα εθνικά κράτη έμμεσα.

Οικογένεια 
Είχε τέκνο:
 Ράιναλντ άκμασε 1223-30, δούκας του Σπολέτο.

Πηγές 
 Jordan, E. Les origines de la domination Angevine en Italie . Παρίσι, 1909.

Δούκες του Σπολέτο
Θεοβάλδος Β΄ του Σπολέτο

Ο Θεοβάλδος Β΄ (923/925 - Ιούλιος 957/961 ή 964) ήταν δούκας του Σπολέτo και μάργραβος του Καμερίνο από το 953. Ήταν γιος του Βονιφάτιου Β΄ του Σπολέτο και της Βαλντράντα.

Βιογραφία 
Το 959 ο Bερεγκάριος Β΄ μάργραβος της Ιβρέα με τον γιο του Γκυ της Ιβρέα ηγήθηκαν μίας αποστολής εναντίον του Θεοβάλδου Β΄. Τον νίκησαν και κατέλαβαν το Σπολέτο και το Καμερίνο. Ο δούκας Θεοβάλδος Β΄ καθαιρέθηκε από τον βασιλιά Όθωνα Α΄ της Γερμανίας γύρω στο έτος 964, λόγω της υποστήριξής του στον έκπτωτο πάπα Ιωάννη ΙΒ΄. Τα Χρονικά της Φάρφα υποδηλώνουν, ότι τον διαδέχθηκε ο Θρασαμούνδος κόμης του Καμερίνο, αλλά δεν υπάρχουν έγγραφα, που να πιστοποιούν αυτή τη διαδοχή. Αντίθετα, φαίνεται πιθανό ότι τον Θεοβάλδο Β΄ διαδέχθηκε ο πιστός υποστηρικτής του Όθωνα Α΄, Πάντουλφ Α΄ ο Σιδηροκέφαλος, ως πρίγκιπας.

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Edoardo Manarini, I due volti del potere. Una parentela atipica di ufficiali e signori nel regno italico, Milano, Ledizioni, 2019, ηλεκτρονική έκδοση στις  Academia.edu και  Leedizioni

Παραπομπές σε πηγές
Σάρλιο του Σπολέτο

Ο Σάρλιο , Sarlio ήταν δούκας του Σπολέτο από το 940 έως το 943. Καταγόταν από την Προβηγκία και υπηρέτησε ως κόμης του παλατιού υπό τον Ούγο των Μποζονιδών βασιλιά της Λομβαρδίας.

Βιογραφία 
Σύμφωνα με τον Λιούτπραντ της Κρεμόνα ο βασιλιάς έδωσε χρήματα στον Σάρλιo, για να εξεγερθεί εναντίον του Άνσκαρ δούκα του Σπολέτο. Ο Σάρλιo νυμφεύτηκε τη χήρα του προηγούμενου δούκα, Θεοβάλδου Α΄, έναν ανιψιό (nepos) του Ούγου και απέκτησε πληροφορίες και οπαδούς στο Σπολέτo.   Σε μία απροσδιόριστη ημερομηνία, ο Σάρλιο ξεσήκωσε μία εξέγερση εναντίον του Άνσκαρ, ο οποίος εγκατέλειψε την πόλη Σπολέτo, για να τον συναντήσει στη μάχη του Σπολέτo. Αν και ο Σάρλιo δεν μπήκε στη μάχη προσωπικά, τα στρατεύματά του ήταν νικητές και ο Άνσκαρ σκοτώθηκε. 

Το 941 ο Ούγος πήρε πολλά μοναστήρια στη μαρκιωνία της Τοσκάνης και τη μαρκιωνία του Φέρμo, συμπεριλαμβανομένου του αβαείου της Φάρφα, και τα έδωσε στον Σάρλιo,  ο οποίος πήρε τον τίτλο «πρύτανης της Σαμπίνα» σύμφωνα με το Χρονικό της Φάρφα (Chronicon Farfense). Το 943 ο Ούγος ανάγκασε τον Σάρλιo να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι, κατηγορώντας τον για τη δολοφονία του Άνσκαρ, και τοποθέτησε τον νόθο γιο του Ουμβέρτο των Μποζονιδών, που ήδη κυβερνούσε την Τοσκάνη, ως επικεφαλής του Σπολέτo.

Σημειώσεις

Αναφορές

Πηγές 

Χριστιανοί μοναχοί του 10ου αιώνα
Εμίλιο Νσούε

Ο Εμίλιο Νσούε Λόπεζ (Emilio Nsue López, γεννήθηκε 30 Σεπτεμβρίου 1989) είναι  ποδοσφαιριστής από την Ισημερινή Γουινέα που αγωνίζεται ως μέσος. Ευέλικτος παίκτης, με ευχέρεια να αγωνιστεί και σε άλλες θέσεις όπως ακραίος επιθετικός, συμμετείχε στις ομάδες νέων της Ισπανίας. Είναι πρώτος σκόρερ στην  ιστορία της Εθνικής ομάδας της χώρας του με 13 γκολ.

Δείτε επίσης

 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές

Ποδοσφαιριστές από την Ισημερινή Γουινέα
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισημερινής Γουινέας
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν 
Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν 
Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Μαγιόρκα
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ντεπορτίβο Καστεγιόν
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σοσιεδάδ 
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ 
Ποδοσφαιριστές Μίντλεσμπρο Φ.Κ.
Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λεμεσού
Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σλομπόντα Τούζλα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Θεοδίκιος του Σπολέτο

Ο Θεοδίκιος, Theodicius, (άκμασε 763-773) ήταν δούκας του Σπολέτο από το 763 έως το 773  ] Αν και συχνά λέγεται ότι απεβίωσε στην πολιορκία της Παβίας (774), ήταν ακόμη ζωντανός στις 9 Ιουνίου 776, όταν ο Καρλομάγνος επιβεβαίωσε τις ιδιοκτησίες του μοναστηριού της Φάρφα και του ηγούμενου Ίνγκοαλντ κατά τη βασιλεία του διαδόχου του Χιλδεβράνδος.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 Χότζκιν, Τόμας . Η Ιταλία και οι εισβολείς της . Clarendon Press: 1895.
 Costambeys, Μάριος. Power and Patronage in the Early Medieval Italy: Local Society, Italian Politics, and the Abbey of Farfa, c .700–900 . Cambridge University Press: 2007.
Άγκιπραντ του Σπολέτο

Ο Άγκιπραντ / Αγιπράνδος, Agiprand (άκμασε 742 - 744) ήταν για λίγο δούκας του Σπολέτο μεταξύ 742 και 744.

Βιογραφία
Στα τέλη του 741 ο Θρασιμούδος Β΄ αρνήθηκε να επιστρέψει στον πάπα Γρηγόριο Γ΄ εκείνες τις πόλεις, που τού είχε υποσχεθεί και ο διάδοχος του Γρηγορίου Γ΄, ο Ζαχαρίας, στράφηκε για υποστήριξη στον βασιλιά Λιουτπράνδο. Ο Ζαχαρίας διέθεσε έναν Ρωμαϊκό στρατό για να υποστηρίξει τους Λομβαρδούς και μαζί πήραν τον Σπολέτο· ο Λιουτπράνδος εγκατέστησε τον ανιψιό του, τον Άγκιιπραντ, ως δούκα.

Ο Άγκιπραντ ήταν ήδη δούκας του Κλούσιου, όταν του δόθηκε το δουκάτο του Σπολέτο. Ο Άγκιπραντ συνόδευσε τον Ζαχαρία πίσω στη Ρώμη από την Iντεράμνα και απέδωσε τις πόλεις που ζήτησε.

Η βασιλεία του Άγκιπραντ δεν επέζησε του τέλους του Λιουτπράνδου, καθώς απομακρύνθηκε από την εξουσία από τον Θρασιμούνδο Β΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 

 Παύλος ο Διάκονος . Historia Langobardorum . Μετάφραση William Dudley Foulke. Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια: 1907.
 Χάρτμαν, Λούντο Μόριτζ. Geschichte Italiens im Mittelalter . Γκόθα, 1903.
 Χότζκιν, Τόμας . Η Ιταλία και οι εισβολείς της . Clarendon Press: 1895.
 Pabst, H. "Geschichte des langobardischen Herzogthums." Forschungen zur deutschen Geschichte Vol. II, σελ. 405. Γκέτινγκεν, 1862.
Χιλδεβράνδος του Σπολέτο

Ο Χιλδεβράνδος, Hildeprand (άκμασε 774 - 789) ήταν δούκας του Σπολέτο από το 774 έως το 789.

Βιογραφία 
Όταν ο Θεοδίκιος δούκας του Σπολέτο απεβίωσε πολεμώντας στην πολιορκία της Παβίας το 774, οι Λομβαρδοί του δουκάτου του Σπολέτο εξέλεξαν τον Χιλδεβράνδος δούκα τους και γρήγορα υποτάχθηκαν στους Φράγκους. Ο Χιλδεβράνδος κατέφυγε στη Ρώμη ενώπιον του Φράγκου οικοδεσπότη και προσκύνησε τον πάπα Αδριανό Α΄. Ωστόσο, η διαμάχη μεταξύ του Καρλομάγνου και του Αδριανού Α΄ σχετικά με το ποιος είχε την κατάλληλη κυριαρχία επί του Σπολέτο, λύθηκε υπέρ του Φράγκου τα επόμενα χρόνια. Τον Ιανουάριο του 776, ο Χιλδεβράνδος ο ένδοξος και ανώτατος δούκας του δουκάτου του Σπολέτο (Hildeprandus gloriosus et summus dux ducatus Spoletani) έκανε μία δωρεά στο αβαείο της Φάρφα που χρονολογείται το έτος της βασιλείας του Καρόλου. Αυτή η εκφώνηση συνεχίστηκε το 777 με τη διατύπωση να αποκλείει σιωπηρά την παπική επικυριαρχία. 

Το 775 ο Αδριανός Α΄ ισχυρίστηκε ότι ο Χιλδεβράνδος είχε συμμετάσχει σε μία συνωμοσία του Χρόντγκαουντ του Φρίουλι και του Άρεχις Β΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντo, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία για ανάμειξη του Χιλδεβράνδος. Έτσι ο Χιλδεβράνδος έγινε ένθερμος αντίπαλος του πάπα στη συνέχεια.

Το 779 ο Χιλδεβράνδος ταξίδεψε στο Virciniacum (σήμερα Βερζεναί ), πιθανότατα κοντά στην Κομπιέν, για να δηλώσει πίστη στον Καρλομάγνο. Έφερε μαζί του δώρα και έφυγε με υποσχέσεις, ότι ο βασιλιάς θα προστάτευε τα συμφέροντά του από αυτά του πάπα.

Το 788 ο Χιλδεβράνδος ενώθηκε με τα Φραγκικά και Λομβαρδικά στρατεύματα, για να αντισταθεί σε μια Βυζαντινή επίθεση ανάκτησης του Σπολέτο. Απεβίωσε τον επόμενο χρόνο και τον διαδέχθηκε ένας διορισμένος από τον βασιλιά, ένας Φράγκος ονόματι Βίνιγκες.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 Χότζκιν, Τόμας . Η Ιταλία και οι εισβολείς της . Clarendon Press: 1895.
Σούπο Α΄ του Σπολέτο

Ο Σούπο/Σουπόνε Α΄, Suppo/Suppone Ι (απεβ. στις 5 Μαρτίου 824) ήταν ένας Φράγκος ευγενής, που κατείχε εδάφη στο βασίλειο της Λομβαρδίας στις αρχές του 9ου αι.

Βιογραφία 
Το 817 έγινε κόμης της Μπρέσια, της Πάρμα, της Πιατσέντσα, της Μόντενα και του Μπέργκαμο. Έγινε επίσης missus dominicus, μαζί με τον Ράταλντ επίσκοπο της Μπέσκια, για την Ιταλία. Το 818 έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καταστολή της εξέγερσης του Βερνάρδου εναντίον του Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς βασιλιά των Φράγκων. Το 822, μετά την παραίτηση και το τέλος του δούκα Βίνιγκες, ο Σούππο Α΄ έγινε δούκας του Σπολέτο από τον ευγνώμονα βασιλιά και έδωσε τη Μπρέσια στον γιο του Μάουρινγκ. Το τέλος του Σούπο Α΄ καταγράφηκε από τον Άιναρντ και το Σπολέτo πήγε στον Άντελαρντ, ο οποίος απεβίωσε μέσα σε πέντε μήνες, αφήνοντας το δουκάτο στον Mάουρινγκ, που έγινε δούκας του Σπολέτo.

Οικογένεια 
Ο Σούπo Α΄ πιθανώς είχε μία Λομβαρδή σύζυγο, γιατί ο δεύτερος γιος του ονομαζόταν άντελχις Α΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές
Βίνιγκες του Σπολέτο

Ο Βίνιγκες, Winiges ή Winichis, , , (απεβ. το 822) ήταν δούκας του Σπολέτο (dux Spolitanus) από το 789 έως το τέλος του. Πιθανότατα ήταν Λομβαρδός στην ακολουθία του Καρλομάγνου, όταν στάλθηκε το 788 για να ηγηθεί του Χιλδεβράνδος του Σπολέτο και του Γκρίμοαλντ Γ΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντο σε συνεργασία με τα Φραγκικά στρατεύματα ενάντια σε μία Βυζαντινή εισβολή.

Βιογραφία 
Σε αυτή την πρώτη του καταγεγραμμένη δράση, ήταν επιτυχής, νικώντας τους Βυζαντινούς που είχαν αρχηγό τον Θεόδωρο στην Απουλία. Ωστόσο ο Χιλδεβράνδος απεβίωσε στην εκστρατεία και ο Καρλομάγνος διόρισε τον Βίνιγκες να τον διαδεχτεί στο δουκάτο του Σπολέτo.

Ο Βίνιγκες διορίστηκε από τον Καρλομάγνο να ενεργεί ως απεσταλμένος του (missius dominicus) στο δουκάτο της Ρώμης και βρισκόταν στη βασιλική του Αγίου Πέτρου, όταν ο πάπας Λέων Γ΄ δέχτηκε επίθεση στις 25 Απριλίου 799. Τότε ήταν, που τον έφερε για προστασία στο Σπολέτο μέχρι να επιστρέψει με ασφάλεια στη Ρώμη.

Ωστόσο ο Βίνιγκες ενεπλάκη σε πόλεμο με τον Γκρίμοαλντ του Μπενεβέντo και αιχμαλωτίστηκε, ενώ ήταν πολιορκημένος στη Λουσέρα το 802. Κρατήθηκε αιχμάλωτος για έναν χρόνο, πριν απελευθερωθεί το 803 

Ενώ ο Λέων Γ΄ πλησίαζε να αποβιώσει το 815, οι Ρωμαίοι πολίτες επαναστάτησαν, αλλά ο βασιλιάς Βερνάρδος των Λομβαρδών έστειλε τον Βίνιγκες στη Ρώμη, για να καταπνίξει την αναταραχή.

Το 822 ο Βίνιγκες παραιτήθηκε από το εγκόσμιο αξίωμά του και αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι, όπου απεβίωσε λίγο αργότερα (πιθανώς την ίδια χρονιά).  Διάδοχός του ήταν ο Σούπο Α΄, κόμης της πόλης Μπρέσια (Brixiæ civitatis comes).

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 Χότζκιν, Τόμας . Η Ιταλία και οι εισβολείς της . Clarendon Press: 1895.
 Έργο Medieval Lands: Βόρεια Ιταλία — Spoleto.
Μάουρινγκ του Σπολέτο

Ο Μάουρινγκ, Mauring ή Moringus (απεβ. το 824) ήταν Φράγκος ευγενής, γιος του Σούπο Α΄ των Σουπονιδών.

Βιογραφία 
Διαδέχθηκε τον πατέρα του στη Μπρέσια ως κόμης (comes Brixiae) το 822 και, μετά τη σύντομη βασιλεία του Άντελαρντ, στο Σπολέτo ως δούκας τον Αύγουστο του 824. 

Σύμφωνα με τα Χρονικά (Annales) του Άιναρντ και τα Βασιλικά Φραγκικά Χρονικά, απεβίωσε μέσα σε λίγες ημέρες από τη διαδοχή του.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 Γουίκαμ, Κρις. Early Medieval Italy: Central Power and Local Society 400-1000 . MacMillan Press: 1981.