joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Φαραγγιανά Ηρακλείου

Τα Φαραγγιανά είναι οικισμός στον δήμο Γόρτυνας του νομού Ηρακλείου της Κρήτης. Αν και παλαιότερα αποτελούσε αυτόνομο οικισμό, το 1971 απορροφήθηκε από τον γειτονικό Σοκαρά.

Γενικά στοιχεία 
Τα Φαραγγιανά βρίσκονται στο νότιο τμήμα του νομού Ηρακλείου. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 370 μέτρων, δίπλα σε ένα μικρό δάσος έκτασης περίπου 90 στρεμμάτων. Στη θέση Φαραγγιανή Κεφάλα υπάρχει πετρόκτιστο υπαίθριο θέατρο, στο οποίο πραγματοποιούνται διάφορες εκδηλώσεις. Ακόμη, στα Φαραγγιανά εδρεύει τοπικός Σύλλογος Φίλων Περιβάλλοντος.

Ιστορία 
Το χωριό αναφέρεται σε διάφορες πηγές της ύστερης Βενετοκρατίας: το 1577 καταγράφεται από τον Φρ. Μπαρότσι ως μέρος της επαρχίας Μονοφατσίου, μερικά χρόνια αργότερα (1583) είχε - σύμφωνα με τον Π. Καστροφύλακα - πληθυσμό 125 κατοίκων, ενώ μνεία στα Φαραγγιανά κάνει το 1630 και ο Φρ. Μπασιλικάτα. Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κρήτης, περιλαμβάνεται σε απογραφή του 1671, σύμφωνα με την οποία διέθετε τρία χαράτσια μεσαίας τάξεως. Τον 19ο αιώνα τα Φαραγγιανά αναφέρονται ως χωριό Τουρκοκρητικών. Απουσιάζουν από την αιγυπτιακή απογραφή του 1834, ωστόσο με βάση μια στατιστική που επικαλείται ο Μιχαήλ Χουρμούζης Βυζάντιος σε βιβλίο του που εκδόθηκε το 1842, προεπαναστατικά ζούσαν σε αυτά 25 οικογένειες μουσουλμάνων, οι οποίες τα επόμενα χρόνια μειώθηκαν στις 15. Ο ίδιος συγγραφέας κάνει λόγο για την ύπαρξη ερειπίων τριών εκκλησιών. Το 1894, σύμφωνα με εκτίμηση του αξιωματικού του ελληνικού στρατού, Νικόστρατου Καλομενόπουλου, στο χωριό ζούσαν 25 οικογένειες Τουρκοκρητικών. Τα επόμενα χρόνια, εξαιτίας και των γενικότερων εξελίξεων στην Κρήτη (επαναστάσεις, ίδρυση της Κρητικής Πολιτείας και ένωση με την Ελλάδα μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους), οι συγκεκριμένες οικογένειες εγκατάλειψαν τα Φαραγγιανά.

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ακόλουθη ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας εγκαταστάθηκαν στα Φαραγγιανά  - καθώς και σε αρκετά πρώην μουσουλμανικά χωριά της επαρχίας Μονοφατσίου - Έλληνες πρόσφυγες από την Αξό της Καππαδοκίας, οι οποίοι είχαν τοποθετηθεί αρχικά στη Θεσπρωτία. Σύμφωνα με την απογραφή του 1928, διέθετε 143 κατοίκους.

Διοικητικά, μετά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα το χωριό υπήχθη το 1925 στην κοινότητα Ασημίου και το επόμενο έτος στην κοινότητα Σοκαρά της επαρχίας Μονοφατσίου. Από το 1971 και εντεύθεν, έπειτα από την επίσημη κατάργησή τους, τα Φαραγγιανά ακολουθούν τις διοικητικές μεταβολές του Σοκαρά, από τον οποίο απορροφήθηκαν.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Εμμανουήλ Αλευροφάς

Ο Εμμανουήλ Αλευροφάς γεννήθηκε στην Κάλυμνο στις 15 Απριλίου 1932. Σπούδασε στη Θεολογική σχολή της Χάλκης. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1957. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε το 1958 από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Λέρου Ισίδωρο. Υπηρέτησε σε διάφορες Κοινότητες της Ι. Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως και ως προσωρινός Κωδικογράφος της Ι. Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Από το 1958 έως το 1967 υπηρετεί στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας. Από το 1967 υπηρετεί στην Ιερά Μητρόπολη Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας και το 2005 εκλέγεται βοηθός επίσκοπος της Μητροπόλεως, υπό τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης επισκοπής Αλικαρνασσού και χειροτονείται επίσκοπος στις 11 Δεκεμβρίου 2005. Πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 2010, στις 11:45πμ.

Έλληνες ιεράρχες
Επίσκοποι Αλικαρνασσού
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 09/2010
Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1885

Η Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1885 (Απρίλιος 1885 - Απρίλιος 1886) ανέλαβε την εξουσία μετά την νίκη της στις εκλογές του 1885.

Ο Δηλιγιάννης, παίρνοντας και τις ψήφους των οπαδών του Κουμουνδούρου -(απεβίωσε 26 Φεβρουαρίου 1883)- κατάφερε να αποσπάσει μια άνετη εκλογική νίκη, που στο Κοινοβούλιο μετατράπηκε σε μεγάλη πλειοψηφία βουλευτικών εδρών. Συγκεκριμένα, στη νέα Βουλή, που άρχισε τις εργασίες της στις 9 Μαΐου του 1885 και σε σύνολο 245 εδρών οι οπαδοί του Δεληγιάννη έλαβαν 185 έδρες, του Τρικούπη 55 και οι Δημοκρατικοί (ομάδα με κέντρο τον Ρόκκο Χοϊδά, που ζητούσε κατάλυση της μοναρχίας) 5.

Η κυβέρνηση Δηλιγιάννη κατάργησε ή μείωσε κάποιους από τους φόρους που είχε επιβάλλει η προηγούμενη κυβέρνηση: κατάργησε τον νόμο για τον φόρο στα σπίρτα και μείωσε περίπου στο μισό, το φόρο στο τσιγαρόχαρτο και στο πετρέλαιο που διακινούσε το δημόσιο.

Οι κακοί χειρισμοί της κυβέρνησης Δηλιγιάννη απέναντι στην πραξικοπηματική προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας στην Βουλγαρία που έγινε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1885, και που είχαν σαν αποτέλεσμα τον ναυτικό αποκλεισμό των Αθηνών από τα πολεμικά πλοία της Αγγλίας, Γερμανίας, Αυστρο-Ουγγαρίας και Ιταλίας, οδήγησαν τον Δηλιγιάννη σε παραίτηση.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου

 «Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου» («Πρωθυπουργός»):  Θεόδωρος Δηλιγιάννης

 «Επί των Εξωτερικών υπουργός»:  προσωρινά, Θεόδωρος Δηλιγιάννης
 «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος
 «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Θεόδωρος Δηλιγιάννης
 «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: συνταγματάρχης Αντώνιος Μαυρομιχάλης
 «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Σπήλιος Αντωνόπουλος
 «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: Αντώνιος Ζυγομαλάς
 - αντικαταστάθηκε στις 11 - 10 - 1885 από τον Αριστομένη Κοντογούρη
 «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Ροβέρτος Ρώμας
 - αντικαταστάθηκε λόγω ασθένειας στις 11 - 10 -1885 από τον Γεώργιο Μπούμπουλη

Σημειώσεις

Παραπομπές 

1885
1885
Α.Π.Σ. Ασπίς Ξάνθης

Ο Α.Π.Σ. Ασπίς Ξάνθης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Ξάνθης, στον ομώνυμο νομό. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1922 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών, καθώς και καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, για αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών ομάδων.

Ιστορία 
Ο «Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Ασπίς Ξάνθης» ιδρύθηκε το 1922 και χαρακτηριζόταν ως η ομάδα του λαού. Μετέπειτα μετονομάστηκε σε «Αθλητικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ασπίς Ξάνθης». Αρχικά ο σύλλογος διέθετε ποδοσφαιρικό τμήμα, ενώ το 1987 άρχισε να λειτουργεί και τμήμα καλαθοσφαίρισης.

Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών 

Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Ασπίδας Ξάνθης αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο Ξάνθης. Μετέχει στα πρωταθλήματα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ξάνθης.

Η ομάδα είναι πολυνίκης στο θεσμό του Κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Ξάνθης, ενώ έχει επιτυχίες και σε πανελλαδικό επίπεδο με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών.

Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών 

Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου δημιουργήθηκε το 1987 και αποτελεί νομικά ένα από τα ερασιτεχνικά του συλλόγου. Χρησιμοποιεί ως έδρα το Κλειστό Γυμναστήριο Ευμοίρου «Χριστίνα Χριστοδούλου», χωρητικότητας 280 θεατών.

Έχει κατακτήσει δύο από τα Πρωταθλήματα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών 

Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου δημιουργήθηκε το 1987 και αποτελεί νομικά ένα από τα ερασιτεχνικά του συλλόγου. Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Ευμοίρου Ξάνθης, χωρητικότητας 300 θεατών.

Ο σύλλογος είναι πολυνίκης στα Πρωταθλήματα Γυναικών Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ., ορισμένα από τα οποία μεταφράστηκαν σε άνοδο σε εθνική κατηγορία.

Τμήμα χειροσφαίρισης ανδρών 
Η ομάδα χειροσφαίρισης ανδρών της Ασπίδας Ξάνθης, για την περίοδο 2017-18, μετέχει στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Α.Π.Σ. Ασπίς Ξάνθης, επίσημος ιστότοπος του τμήματος καλαθοσφαίρισης του συλλόγου.
 Α.Π.Σ. Ασπίς Ξάνθης, επίσημος ιστότοπος του τμήματος χειροσφαίρισης του συλλόγου.
  (ποδόσφαιρο)
  (χειροσφαίριση)
 «Όλα τα μπαράζ της Ξάνθης! Τι έχουν κάνει μέχρι σήμερα Ασπίδα, Ορφέας και ΑΟΞ...», thrakisports.gr, 9 Ιουνίου 2014.
 «ΕΠΣ Ξάνθης: Η ιστορία του Κυπέλλου! Οι πολυνίκες του θεσμού και όλοι οι τελικοί», thrakisports.gr, 4 Μαΐου 2014.

 
Αθλητικοί σύλλογοι Ξάνθης
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1922
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης
Εκλογές στη Βόρεια Μακεδονία

Στις εκλογές στη Βόρεια Μακεδονία δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Πρόσφατες εκλογές

2016 

Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα στις 11 Δεκεμβρίου 2016. Επαναληπτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 25 Δεκεμβρίου 2016 στο Τεάρτσε και στο Γκόστιβαρ, παρότι το αποτέλεσμα παρέμεινε αμετάβλητο στο Τεάρτσε, όπου το κυβερνών VMRO-DPMNE διατήρησε τη μικρή πλειοψηφία.

2014 

Οι εκλογές του 2014 διεξήχθησαν στις 13 Απριλίου (πρώτος γύρος προεδρικών) και στις 27 Απριλίου 2014 (βουλευτικές και δεύτερος γύρος προεδρικών). Πρόεδρος επανεξελέγη ο Γκιόργκι Ίβανοφ με ποσοστό 55,28% στον δεύτερο γύρο, κερδίζοντας τον αντίπαλό του, Στέφο Πενταρόφσκι (41,1%).

Προεδρικές εκλογές

2009 

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν το 2009. Ο πρώτος γύρος διενεργήθηκε στις 22 Μαρτίου του 2009, ταυτόχρονα με τις δημοτικές εκλογές. Συνολικά 524 ξένοι παρατηρητές, επέβλεψαν την ψηφοφορία του πρώτου γύρου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Κρατικής Εκλογικής Επιτροπής, το ποσοστό συμμετοχής, λίγο πριν κλείσουν οι κάλπες, διαμορφώθηκε στο 48,73%. Εξαιτίας των χιονοπτώσεων δεν διεξήχθη η ψηφοφορία σε 103 εκλογικά τμήματα. Ο Γκιόργκι Ιβάνοφ, εκλεκτός του πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι, προηγήθηκε από τον πρώτο γύρο με 35%, έναντι 20% για τον Λιούμπομιρ Φριτσκόφσκι,τον οποίο στηρίζει το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Στον δεύτερο γύρο, ο οποίος διενεργήθηκε στις 5 Απριλίου, επικράτησε ο Ιβάνοφ με ποσοστό 63% έναντι 36% για τον αντίπαλό του.

Βουλευτικές εκλογές

2008 

Την 1η Ιουνίου του 2008 διεξήχθησαν πρόωρες βουλευτικές εκλογές στη χώρα. Οι εκλογές προκηρύχθηκαν έπειτα από την αρνησικυρία που άσκησε η Ελλάδα στην είσοδο της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Από την εποχή της ανεξαρτησίας, το 1991, ήταν η πρώτη φορά που διεξήχθησαν πρόωρες εκλογές στο βαλκανικό κράτος.

Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα κατήλθαν στις εκλογές με συνασπισμούς. Συγκεκριμένα, το VMRO-DPMNE σχημάτισε συνασπισμό με την ονομασία "Για μια καλύτερη "Μακεδονία" " με 18 μικρότερα κόμματα, συμπεριλαμβανομένων του Δημοκρατικού Συνασπισμού, του Σοσιαλιστικού Κόμματος, του Κόμματος για τη Δημοκρατική Ανανέωση και του Κόμματος της Δικαιοσύνης. Το SDSM (Σοσιαλδημοκρατική Ένωση) της Ράντμιλα Σεκερίνσκα συγκρότησε οκτακομματικό συνασπισμό με το όνομα "Ήλιος – Συνασπισμός για την Ευρώπη" και συμπεριέλαβε το Νέο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα

2011 

Στις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν πρόωρα στις 5 Ιουνίου 2011, ο κυβερνών συνασπισμός του πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι (VMRO-DPMNE) εξασφάλισε ποσοστό 38,98% και 56 έδρες έναντι 32,78 % για την Σοσιαλδημοκρατική Ένωση (SDSM) του Μπράνκο Τσερβένκοφσκι και της Ράντμιλα Σεκερίνσκα με 42 έδρες.

Παραπομπές 

 

it:Elezioni nella Repubblica di Macedonia
sv:Politik i Makedonien
Επαρχία Μπαϊμπούρτ

Η επαρχία Μπαϊμπούρτ είναι επαρχία της βόρειας Τουρκίας, στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Ο πληθυσμός της φτάνει τους 85.455 και η συνολική περιοχή στις 3.652 τ.χλμ..

Φωτογραφίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  Το official website του διοικητή της επαρχίας.
  Το official website του δήμου του Μπαϊμπούρτ.
  Δελτίο καιρού.
Επαρχία Μπολού

Η επαρχία Μπολού είναι επαρχία της βόρειας Τουρκίας.

Υπάρχουν πολλά δάση, τα οποία καλύπτουν και τη μεγαλύτερη επιφάνεια της επαρχίας, ενώ οι εκτάσεις που δύνανται να χρησιμοποιηθούν για γεωργικές εργασίες είναι λίγες. Υπάρχει παραγωγή οπωροκηπευτικών καθώς και γαλακτοκομικών προϊόντων, τα οποία διατίθενται κυρίως στην τοπική αγορά. Η περιοχή χαρακτηρίζεται επίσης από έντονη σεισμική δραστηριότητα.

Φωτογραφίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Bolu governor's official website  
 Bolu municipality's official website  
 Bolu weather forecast information  
 Informations and photos about Bolu City 

Επαρχίες της Τουρκίας
Επαρχία Τσορούμ

Η επαρχία Τσορούμ είναι επαρχία στο Διαμέρισμα Μαύρης Θάλασσας της βόρειας Τουρκίας. Ανήκει διοικητικά στο συγκεκριμένο διαμέρισμα, παρά το γεγονός ότι δεν βρέχεται από τη Μαύρη Θάλασσα και ότι παρουσιάζει χαρακτηριστικά της Κεντρικής Ανατολίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  Çorum governor's official website
  Çorum municipality's official website
  Çorum weather forecast information

Επαρχίες της Τουρκίας
Μιχάλης Τιμοσίδης

Ο Μιχάλης Τιμοσίδης είναι Έλληνας πολιτικός και γιατρός.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε το 1951 στο Κοκκινόχωμα Καβάλας. Σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Υπήρξε Αντινομάρχης Καβάλας στο διάστημα 1994-1998. Ήταν υποψήφιος δήμαρχος Καβάλας το 1998 και υποψήφιος Νομάρχης Καβάλας το 2002. Εξελέγη Βουλευτής Καβάλας με το ΠΑΣΟΚ το 2007 και επανεξελέγη το 2009.

Συμμετέχει μεταξύ άλλων στην Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία και είναι πρόεδρος του Δημόσιου Θεραπευτηρίου Χρόνιων Παθήσεων Καβάλας. Είναι παντρεμένος με την Ελένη Αλεξανδράκη, με την οποία απέκτησε 2 παιδιά. Επί κυβερνήσεως του Γιώργου Παπανδρέου, διετέλεσε υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, θέση που διατήρησε και επί κυβερνήσεως Λουκά Παπαδήμου.

Παραπομπές

Πηγές 
 Προσωπική ιστοσελίδα του Μιχάλη Τιμοσίδη
 Βιογραφικό του Μιχάλη Τιμοσίδη στο pasok.gr

Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Έλληνες υφυπουργοί Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Βουλευτές Καβάλας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Γαϊτάνι Ζακύνθου

Το Γαϊτάνι Ζακύνθου είναι ένα χωριό που απέχει 3 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης της Ζακύνθου.

Έχει πληθυσμό περίπου 1.500 κατοίκους, ενώ στον οικισμός βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίου Ιωσήφ, που αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες εκκλησίες του νησιού.

Χωριά της Ζακύνθου
Δήμος Ζακύνθου
Μαχαιράδο Ζακύνθου

Το Μαχαιράδο Ζακύνθου είναι ένα χωριό με 941 κατοίκους (απογραφή 2011) και αποτελεί την έδρα της δημοτικής ενότητας Αρτεμισίων του νομού Ζακύνθου. Βρίσκεται κτισμένη στα νότια του νησιού, στους πρόποδες του όρους Βραχιώνα.

Χωριά της Ζακύνθου
Δήμος Ζακύνθου
Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες

Δεν πρέπει να συγχέεται με την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία

Προχαλκηδόνιες ή Ανατολίτικες Χριστιανικές Εκκλησίες ονομάζονται εκείνες που υιοθέτησαν τον Μονοφυσιτισμό ή Ευτυχιανισμό (από το όνομα του ιδρυτή του), ένα δόγμα που εμφανίστηκε τον 5ο αιώνα. Σύμφωνα με αυτό, η θεία φύση του Χριστού θεωρείται κυρίαρχη επί της ανθρώπινης, η οποία απορροφήθηκε από τη θεία φύση ως «σταγόνα μέλητος στον ωκεανό».

Ο Μονοφυσιτισμός καταδικάστηκε από την Δ' Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451 μ.Χ και την Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 553 μ.Χ. όπου και διατυπώθηκε το ορθόδοξο δόγμα, σύμφωνα με το οποίο ο Ιησούς υπάρχει σε ένα μόνο πρόσωπο και με δύο φύσεις, την ανθρώπινη και τη θεία, «ενωμένες και μη συγχεόμενες». Επειδή κάποιες εκκλησίες δεν δέχτηκαν τις δογματικές διατυπώσεις της Συνόδου της Χαλκηδόνας, και αναγνώριζαν μόνο τις 3 προηγούμενες Οικουμενικές Συνόδους, ονομάστηκαν Προχαλκηδόνιες (και μερικές φορές, Αντι-χαλκηδόνιες). 

Στις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες ανήκουν η Κοπτική Εκκλησία (της Αιγύπτου), η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία, η Συριακή Εκκλησία, η Εκκλησία του Μαλαμπάρ των Ινδιών, η Αιθιοπική Εκκλησία και η Εκκλησία της Ερυθραίας.

Στις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες τηρούνται κάποιες αρχαίες παραδόσεις. Για παράδειγμα, η Αρμενική Χριστιανική Εκκλησία διατηρεί τον εορτασμό των Χριστουγέννων και Θεοφανείων σε μια γιορτή κατά την 6η Ιανουαρίου.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία συμμετέχει σε θεολογικούς διαλόγους με τις Προχαλκηδόνιες εκκλησίες με σκοπό την υπέρβαση των διαφορών . Κατόπιν μακρόχρονου διαλόγου, το 1990 στη Γενεύη επιτεύχθηκε κοινή δήλωση μεταξύ των Προχαλκηδόνιων και της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στην οποία αμφότεροι συμφώνησαν να καταδικάσουν τις αιρέσεις του Νεστορίου και του Ευτυχή και να απορρίψουν εκείνες τις ερμηνείες των Οικουμενικών Συνόδων που δεν συμφωνούν πλήρως με τους Όρους της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου και την επιστολή (433) του Κύριλλου Α΄ της Αλεξάνδρειας προς τον Ιωάννη της Αντιόχειας. Συμφώνησαν επίσης να αρθούν τα αναθέματα και οι καταδίκες του παρελθόντος. Το καλοκαίρι του 2001, το Κοπτικό και το Ορθόδοξο Πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας συμφώνησαν να αναγνωρίσει το καθένα αμοιβαία τα βαπτίσματα που έγιναν στις εκκλησίες του άλλου. Παρόμοιες συμφωνίες έχουν επιτευχθεί και με άλλες εκκλησίες (όπως π.χ μεταξυ του Πατριαρχείου Αντιοχείας και της Συρο-Ιακωβιτικής εκκλησίας). Παράλληλα, οι Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες συμφωνούν πλήρως με την πίστη και των υπολοίπων όσον αφορά τη  χρήση των εικόνων, την αναγνώριση της Παναγίας ως «Θεοτόκου». Η σύγκλιση δεν έχει καταλήξει σε Ένωση, καθώς οι Προχαλκηδόνιοι εξακολουθούν να αναγνωρίζουν μόνο τις 3 πρώτες Οικουμενικές Συνόδους.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Christine Chaillot, "Οι εικόνες στις προχαλκηδόνιες εκκλησίες", μτφρ. Γεώργιος Φίλιας, Σύναξη, τ/χ. 52 (Οκτώβρης-Δεκέμβρης 1994), σελ.77-79

Χριστιανικά δόγματα
Μονοφυσιτισμός
Λευκή τρύπα

Λευκή τρύπα (εναλλακτικά: λευκή οπή), σύμφωνα με τη γενική θεωρία της Σχετικότητας, ονομάζεται η υποθετική περιοχή του χωροχρόνου, στην οποία δεν γίνεται να εισχωρήσει κάποιο αντικείμενο από έξω, και από την οποία η ύλη και το φως μπορούν να διαφύγουν. Υπό αυτή την έννοια, είναι το αντίθετο της μαύρης τρύπας, στην οποία είναι δυνατή η εισχώρηση αλλά όχι η διαφυγή, ούτε της ύλης ούτε του φωτός.

Οι λευκές τρύπες εμφανίζονται στη θεωρία της αιώνιας μαύρης τρύπας.  Ωστόσο, η περιοχή αυτή δεν υπάρχει για τις μαύρες τρύπες που έχουν σχηματιστεί μέσω βαρυτικής κατάρρευσης, ούτε υπάρχουν γνωστές φυσικές μέθοδοι μέσω των οποίων θα μπορούσε να σχηματιστεί μια λευκή τρύπα.

Όπως οι μαύρες τρύπες, έτσι και οι λευκές έχουν ιδιότητες, όπως η μάζα, το φορτίο και η στροφορμή. Από μια λευκή τρύπα, ύλη και φως μπορούν να διαφύγουν, όμως το αντικείμενο που πέφτει σε αυτή δεν θα φτάσει ποτέ στον ορίζοντα γεγονότων της.

Παραπομπές 

Γενική σχετικότητα
Μαύρες τρύπες
Οζουργκέτι

Το Οζουργκέτι (γεωργιανή γλώσσα: ოზურგეთი) είναι πόλη και τοπικό διοικητικό κέντρο
της γεωργιανής δυτικής επαρχίας της Γκουρία, το πρώην Μαχαράντζε. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 
14.785 κάτοικοι.

Πόλεις της Γεωργίας
Scary Movie 2

Το Scary Movie 2 είναι μαύρη κωμωδία παραγωγής 2001 που διακωμωδεί ταινίες τρόμου και μυστηρίου. Είναι η δεύτερη ταινία της σειράς ταινιών  Scary Movie. Επειδή το σλόγκαν της πρώτης ταινίας ήταν «...Όχι συνέχεια», σε αυτή την ταινία είναι «Είπαμε ψέματα».

Υπόθεση 
Η ταινία ξεκινά με μια παρωδία του Εξορκιστή στην οποία η νεαρή Μέγκαν είναι δαιμονισμένη και δύο ιερείς, πάτερ Μακφίλι και Χάρις, αναλαμβάνουν να βγάλουν τον δαίμονα έξω απ' το κορίτσι. Ο εξορκισμός δεν πήγε όπως τον σχεδίασαν και βγήκε μια αλυσίδα εμετού από το στόμα του κοριτσιού (όπως και στον Εξορκιστή). Η Μέγκαν προσέβαλε την μητέρα του Μακφίλι και αυτός την πυροβόλησε στο κεφάλι.

Ένα χρόνο μετά, η Σίντι Κάμπελ (Άννα Φάρις), η Μπρέντα (Ριτζίνα Χολ), ο Ρέι (Σον Γουέιανς) και ο Σόρτι (Μάρλον Γουέιανς) είναι στο κολλέγιο, προσπαθώντας να κάνουν καινούριες ζωές, μετά από τα γεγονότα της πρώτης ταινίας (ωστόσο οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πεθάνει στην πρώτη ταινία). Ο Ρέι, που είναι ακόμα μπερδεμένος για την σεξουαλικότητά του, έχει δύο καινούριους φίλους, τον Τόμι και τον Μπάντι. Ο Σόρτι παραμένει ο ίδιος ναρκωμανής που ήταν και στην προηγούμενη ταινία.

Η ιστορία ξεκινά όταν ένας καθηγητής του κολλεγίου με το όνομα Όλντμαν και ο παραπληγικός συνεργάτης του, σχεδιάζουν να μελετήσουν την «παρά φύσιν» δραστηριότητα στο Σπίτι της Κόλασης χρησιμοποιώντας τους ανίδεους νέους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
 
 
 
 

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2001
Ταινίες παραγωγής Miramax Films
Αγγλόφωνες ταινίες
Παρωδία (ταινίες)
Αμερικανικές κωμικές ταινίες τρόμου
Ταινίες σίκουελ
Μάχη του Ρίμνικ

Η Μάχη του Ρίμνικ διεξήχθη στις 11 (22) Σεπτεμβρίου 1789, κατά τη διάρκεια του ρωσοτουρκικού πολέμου του 1787-1792 μεταξύ Ρώσων (μαζί με τους Αυστριακούς) και Τούρκων, και τελείωσε με αποφασιστική νίκη των Ρώσων. Αρχηγοί ήταν ο Ρώσος στρατηγός Αλεξάντερ Βασίλεβιτς Σουβόροφ και ο Γιουσούφ-πασάς.

Γεγονότα

Μετά την νίκη στις Φοκσάνες, ο Ποτιόμκιν μετέφερε τις κύριες δυνάμεις του ρωσικού στρατού στις Μπεντέρες. Την ίδια ώρα, οι Τούρκοι με αρχηγό τον Γιουσούφ-πασά και 220.000 στρατιώτες άρχισαν να πλησιάζουν τις Φοκσάνες, όπου βρισκόταν το σώμα των Αυστριακών, το οποίο έστειλε σώμα στα ανατολικά του Προύθου για την αποδιοργάνωση των Ρώσων. Ο Σουβόροφ δέχθηκε να βοηθήσει και αφού αυτός και το σώμα του διήνυσαν 100 χιλιόμετρα σε 2-3 μέρες, ενώθηκε με τους Αυστριακούς.

Μάχη και απώλειες 

Στις 11 (22) Σεπτεμβρίου 1789, ο Σουβόροφ με 25.000 στρατιώτες, παρά τις τετραπλάσιες (100.000 στρατιώτες) δυνάμεις των Τούρκων, πέρασε τον ποταμό Ρίμνικ και επιτέθηκε στους Τούρκους. Η μάχη του Ρίμνικ διήρκεσε 12 ώρες, και οι Τούρκοι έχασαν 20.000 στρατιώτες ενώ οι Ρώσοι και οι Αυστριακοί 600 στρατιώτες. Για την νίκη στο Ρίμνικ ο Σουβόροφ έλαβε από την Αικατερίνη Β' το τίτλο του κόμη του Ρίμνικ και το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α' Τάξης, καθώς επίσης το τίτλο του κόμη της Αυστριακής Αυτοκρατορίας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

 Широкорад А.Б. Русско-Турецкие войны /под общ. ред Тараса А.Е. — М.: ХАРВЕСТ ТОО. — 752 с.
 Шефов Н. Битвы России. Военно-историческая библиотека. М., 2002.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Реляция Суворова о сражении при Рымнике
 Сражение при Рымнике

Μάχες οθωμανικού στρατού
Αλέξανδρος Βασίλιεβιτς Σουβόροφ
Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι
Μάχες Αυστριακής Αυτοκρατορίας
Αμυγδαλιά Εύβοιας

Η Αμυγδαλιά είναι πεδινός οικισμός του Δήμου Καρύστου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Έχει πληθυσμό 85 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και βρίσκεται 58 χλμ βορειοανατολικά της Καρύστου, στο εσωτερικό του ακρωτηρίου του Κάβο Ντόρο. Αποτελεί την κατεξοχήν περιοχή του Κάβο Ντόρο, καθώς σε αυτή ανήκει το ακρωτήρι. Απέχει 152 χλμ. από τη Χαλκίδα. 

Η Τοπική Κοινότητα Αμυγδαλέας συγκροτείται από τον ομώνυμο οικισμό και τους οικισμούς Δρυμονάρι, Ζαχαριά, Θύμι, Καψούρι, Πρινιά και Σχίζαλη, με συνολικό πληθυσμό 195 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 29,632 χμ² (2011).

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Περιγραφή 
Είναι πεδινός οικισμός και από τους λίγους που βρίσκεται σε παραθαλάσσια περιοχή, όπου είναι ορατός ακόμα και από τα πλοία που περιπλέουν στο στενό του Κάβο ντόρο. Παλαιότερα η μεταφορά των κατοίκων προς την Κάρυστο, γινόταν μέσω θαλάσσης με αλιευτικό σκάφος που εξυπηρετούσε τους κατοίκους ως τις αρχές του 1980 οπού τότε δημιουργήθηκε το οδικό δίκτυο που τη συνέδεσε με τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής. Διαθέτει, επίσης, αμμουδιά η οποία είναι προφυλαγμένη από βορινούς ανέμους, ενώ ακόμα έχει κατασκευαστεί ένας μικρός μόλος ο οποίος χρησιμεύει ως καταφύγιο για μικρά σκάφη. Στο χωριό υπάρχουν δύο Ιεροί Ναοί, ο (Άγιος Σπυρίδων και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος).

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Καρύστου
Μάχη του Κίνμπουρν

Η Μάχη του Κίνμπουρν διεξήχθη στις 14 Οκτωβρίου 1787, κατά τη διάρκεια του ρωσοτούρκικου πολέμου του 1787-1792, με αρχηγούς τον Ρώσο στρατηγό Αλεξάντερ Βασίλεβιτς Σουβόροφ και τον Γκαζί Χασάν Πασά και τελείωσε με την νίκη των Ρώσων.

Γεγονότα

Πριν την μάχη 

Στην αρχή του ρωσοτουρκικού πολέμου 1787-1792, ο Σουβόροφ ανέλαβε τη διοίκηση του σώματος στο Κίνμπουρν, το οποίο έπρεπε να φρουρεί τη Μαύρη Θάλασσα. Στην αρχή του πολέμου, οι Τούρκοι με μεγάλες δυνάμεις άρχισαν επίθεση στο οχυρό του Κίνμπουρν, το οποίο προστάτευαν 4000 Ρώσοι στρατιώτες με αρχηγό τον Σουβόροφ.

Μάχη 
Η Μάχη του Κίνμπουρν διεξήχθη στις 14 Οκτωβρίου 1787. Οι Τούρκοι έκαναν απόβαση με 5-6 χιλιάδες στρατιώτες. Αρχικά ο Σουβόροφ απαγόρευσε στους στρατιώτες να αντεπιτίθενται, αλλά όταν οι Τούρκοι έφτασαν 200 βήματα κοντά στο οχυρό, ο Σουβόροφ άρχισε την αντεπίθεση. Ως αποτέλεσμα, οι Τούρκοι άρχισαν να υποχωρούν.

Μετά την μάχη - Απώλειες
Στη μάχη, οι Τούρκοι έχασαν 4000 στρατιώτες. Για την άμυνα του Κίνμπουρν, ο Σουβόροφ έλαβε το Τάγμα του Αγίου αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, καθώς επίσης τραυματίστηκε 2 φορές κατά τη διάρκεια της μάχης.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

 Широкорад А.Б. Русско-Турецкие войны (под общ. ред Тараса А.Е.) Minsk: Harvest, 2000.

Αλέξανδρος Βασίλιεβιτς Σουβόροφ
Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι
Μάχες οθωμανικού στρατού
Ιωάννης Α΄ της Λωρραίνης

Ο Ιωάννης Α΄ (Jean Ier de Lorraine, Φεβρουάριος 1346 - 23 Σεπτεμβρίου 1390) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης (1346 - 1390). Ήταν γιος και διάδοχος του Ροδόλφου δούκα της Λωρραίνης και της Μαρίας, κόρης του Γκυ Α΄ κόμη του Μπλουά.

Μάχες με τους Γάλλους

Ο Ιωάννης ήταν μόλις έξι μηνών βρέφος, όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του, που σκοτώθηκε στη Μάχη του Κρεσί. Την περίοδο που ήταν ανήλικος, η αντιβασιλεία βρισκόταν στα χέρια της μητέρας του και του Έμπερχαρτ Β΄ της Βυρτεμβέργης. Τον Δεκέμβριο του 1353 έδωσε όρκο υποτέλειας για το δουκάτο του στον αυτοκράτορα Κάρολο Δ΄. Αυτός σαν ανταμοιβή τον έκανε αρχιστράτηγο στην κομητεία της Μοζέλλας. Ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας του έδωσε βασιλική απαλλαγή να κυβερνήσει το δουκάτο, παρά το ότι ήταν ακόμα ανήλικος (1354). Συμμετείχε σε Σταυροφορίες στη Λιθουανία με το Τευτονικό Τάγμα (1356, 1365)

Συμμετείχε στη μάχη του Πουατιέ στο πλευρό του Γάλλου βασιλιά Ιωάννη Β΄ του Αγαθού, όπως ο πατέρας του στην Μάχη του Κρεσί, αλλά οι Άγγλοι τοξότες εξουδετέρωσαν το Γαλλικό ιππικό. Σε αντίθεση με τον πατέρα του επέζησε, αλλά συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Γάλλους· αργότερα βοήθησε τον δελφίνο Κάρολο να καταστείλει την εξέγερση του Ετιέν Μαρσέλ στο Παρίσι. 
Παρέστη στην στέψη του Καρόλου Ε΄ της Γαλλίας στην Ρενς και ενίσχυσε τους δεσμούς με το Γαλλικό στέμμα, που είχε δημιουργήσει η Λωρραίνη από τον περασμένο αιώνα. Συμμετείχε, όπως ο πατέρας του, στον Πόλεμο διαδοχής της Βρετάνης, όπου υποστήριξε τον θείο του Κάρολο, που βρισκόταν σε πόλεμο με τον Ιωάννη Ε΄ δούκα της Βρετάνης. Ο Κάρολος έπεσε στη "μάχη του Ωραί" (29 Σεπτεμβρίου 1364) και ο Ιωάννης Ε΄, σαν αναμφισβήτητος δούκας, συνέλαβε τον Ιωάννη Α΄ αιχμάλωτο.

Το τέλος του σε εξέγερση
Συνέχισε να βοηθά τους Γάλλους βασιλείς Κάρολο Ε΄ και Κάρολο ΣΤ΄ να ανακτήσουν τις περιοχές που είχαν χάσει με τη Συνθήκη του Μπρετινί, αλλά σταδιακά απομακρύνθηκε από τη βασιλική Αυλή. Οι ελεύθερες εταιρείες λεηλατούσαν τα εδάφη του και οι βασιλικοί αξιωματούχοι προσπαθούσαν να απομακρύνουν τον Ιωάννη Α΄ σαν υποτελή του αυτοκράτορα από τους υπηκόους του. Τελικά ο Ιωάννης ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Φίλιππο Β΄ δούκα της Βουργουνδίας. Ο Ιωάννης Α΄ της Λωρραίνης δολοφονήθηκε σε εξέγερση που ξέσπασε στο Παρίσι από πολίτες, που τον κατηγόρησαν για κατάχρηση εξουσίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα (1361) τη Σοφία (1343 - 1369), κόρη του Έμπερχαρτ Β΄ κόμη, μετά δούκα της Βυρτεμβέργης, με την οποία απέκτησε :
 Κάρολος Β΄ 1364-1431, δούκας της Λωρραίνης
 Φρειδερίκος Α΄ 1369-1415, δούκας της Λωρραίνης
 Ισαβέλλα απεβ. 1423, παντρεύτηκε τον Ενγκερράν Ζ΄ κύριο τού Κουσύ.

Έπειτα ο Ιωάννης Α΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μαργαρίτα τού Σινί (απεβ. 1372), η οποία τάφηκε στο αββαείο τού Ορβάλ.

Παραπομπές

Πηγές
Bogdan, Henry (2007). La Lorraine des Ducs (in French). Perrin.

Ιωάννης Α΄
Μάχη του Νόβι (1799)

Η Μάχη του Νόβι (ρωσ. Битва при Нови, γαλλ. Bataille de Novi) διεξήχθη στις 4 (15) Αυγούστου 1799, μεταξύ Ρώσων (μαζί με τους Αυστριακούς) και Γάλλων, με αρχηγούς τον Ρώσο στρατηγό Αλεξάντερ Βασίλεβιτς Σουβόροφ και τον Γάλλο στρατηγό Μπαρτελεμί Ζουμπέρ. Η μάχη τελείωσε με νίκη των Ρώσων και των Αυστριακών.

Γεγονότα

Πριν τη μάχη 

Μετά τις αποτυχίες του στρατηγού Ζαν Βικτόρ Μορό στην Ιταλία απέναντι στο στρατό των Ρώσων και των Αυστριακών, διοικητής των Γάλλων στην Ιταλία έγινε ο Μπαρτελεμί Ζουμπέρ ο οποίος, αφού ένωσε όλες τις γαλλικές δυνάμεις στην Ιταλία, κινήθηκε προς το Πιεμόντε.

Μάχη 

Στις 14 Αυγούστου οι Γάλλοι κατέλαβαν το Νόβι. Στην περιοχή έφθασε και ο στρατός των συμμάχων (Ρώσοι και Αυστριακοί) και στις 15 Αυγούστου διεξήχθη η μάχη. Κατά τη διάρκεια της 18ωρης μάχης, σκοτώθηκαν 7.000 Γάλλοι (μαζί με τον Ζουμπέρ), αιχμαλωτίστηκαν 4.500, τραυματίστηκαν 5.000, ενώ 4.000 στρατιώτες λιποτάκτησαν

Απώλειες

Από γράμμα του Αλεξάντερ Βασίλεβιτς Σουβόροφ στον στρατηγό Φ. Φ. Ουσακόφ:

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

 «Генералиссимус А. В. Суворов. Жизнь и полководческая деятельность» И. И. Ростунов Воениздат 1989
 «История войны России и Франции 1799 в царствование императора Павла 1» Д. А. Милютин. СПб 1857.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Сражение при Нови. 4 (15) авг. 1799 г.

Ν
Αλέξανδρος Βασίλιεβιτς Σουβόροφ
Υψηλή Αίγινας

Η Υψηλή είναι μία μικρή νησίδα του Αργοσαρωνικού. Βρίσκεται στα βόρεια του Σαρωνικού κόλπου, βορειοδυτικά της Αίγινας και διοικητικά ανήκει στον δήμο Αίγινας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

νησιά του Αργοσαρωνικού
Ελληνικές βραχονησίδες
Ηράκλειο Αθλητική Ένωση

Η "Ηράκλειο Αθλητική Ένωση" είναι το παλαιότερο αθλητικό σωματείο στο Νέο Ηράκλειο, με έτος ίδρυσης το 1929 ως Α. Ε. Ηρακλείου. Καλλιεργεί το ποδόσφαιρο ανδρών και έχει χρώματα μαύρο και λευκό.

Προϊστορία

Το 1929 ιδρύθηκε ο Γυμναστικός Σύλλογος Ηρακλείου, το πρώτο αθλητικό σωματείο στη συνοικία. Αναφέρεται πως το 1930 ο ποδοσφαιριστής του Ηρακλείου Αθηνών Ανδρέας Ανδρεάδης πήρε μεταγραφή για την ΑΕΚ.   Ακολούθησαν κι άλλοι σύλλογοι: ο Ερμής, ο Α.Ο.Π. Ηρακλείου, ο Αστέρας και ο Ηρακλής. Απο  το  1962  οι σύλλογοι αυτοί αγωνίζονταν στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ και έδιναν την ευκαιρία στους νέους της περιοχής να παίζουν ποδόσφαιρο.

Ίδρυση-Πορεία

Το 1996 ο Σύνδεσμος Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών Ηρακλείου πήρε την πρωτοβουλία και με τη βοήθεια του Δήμου και των τότε ποδοσφαιρικών παραγόντων πέτυχε τη συγχώνευση των σωματείων Γ.Σ. Ηρακλείου, Αστέρα Ηρακλείου και Ηρακλή Ηρακλείου σε μία ομάδα που ονομάστηκε "Ο.Φ. Ηρακλείου". Το 2001 ο ΟΦΗ μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση "Ηράκλειο".

Ως το 2001 το Ηράκλειο αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΑ έχοντας περάσει από όλες τις κατηγορίες. Το 2001 κατάφερε για πρώτη φορά την άνοδο στη Δ΄ Εθνική, στην οποία αγωνίστηκε τέσσερις συνεχόμενες σεζόν: 2001-02 ως το 2004-05.

Από το 2005 η Ηράκλειο Α.Ε  αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ. Εκτός από την ανδρική ομάδα, διατηρεί επίσης ομάδες εφήβων, παίδων, παμπαίδων και ακαδημίες (τζούνιορ).

2011-2012
Την σεζόν 2011-2012 το Ηράκλειο επιχείρησε κάτι που λίγοι σύλλογοι θα τολμούσαν. Άφησε τα "μεγάλα" μπάτζετ και τους ακριβοπληρωμένους παίκτες και ξεκίνησε να χτίζει μια ομάδα που θα είχε ως βάση παίκτες που προέρχονται από τις υποδομές της ομάδας. Έτσι μόνο με τις προσθήκες των Σπύρου Ζαμπαρά, Αντώνη Κωσταντινίδη και Γιώργου Λέκκα, αλλά και με τις επιστροφές των Παναγιώτη Χριστοδούλου και Παναγιώτη Περτσά έκανε πολύ καλή πορεία, τερματίζοντας στην τέταρτη θέση του βαθμολογικού πίνακα.

Στη Δ΄ Εθνική

2001-02 (1ος όμιλος): 8η θέση/16 ομ., 41 β. (48-39).
2002-03 (8ος όμιλος): 5η θέση/15 ομ., 44 β. (60-35).
2003-04 (8ος όμιλος): 8η θέση/16 ομ., 44 β. (39-34).
2004-05 (9ος όμιλος): 14η θέση/16 ομ., 31 β. (28-44), υποβιβάστηκε.

Στην Γ' Εθνική (Football League 2) 
 2014-15 (4ος όμιλος):
 2014-15 (4ος όμιλος):

Παίκτες Ηρακλείου (2014-2015)

Γηπεδο 

Ως έδρα η .Ηράκλειο Α.Ε χρησιμοποιεί το "Γήπεδο Ηρακλείου", στον Πράσινο Λόφο, ένα σύγχρονο ποδοσφαιρικό γήπεδο 1.650 θέσεων με μία σκεπαστή κερκίδα, το οποίο αποτελεί την αθλητική κυψέλη της πόλης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Α.Ε. Ηράκλειο, επίσημος ιστότοπος.

Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1929
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1929
Τσέλιε

Το Τσέλιε () (σλοβενικά: Celje) είναι πόλη της Σλοβενίας με πληθυσμό 49.540 (5η μεγαλύτερη της χώρας). Βρίσκεται 79 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας Λιουμπλιάνα. Στη ρωμαϊκή περίοδο είχε την ονομασία Celeia (Κέλεια).

Όνομα 
Το Τσέλιε ήταν γνωστό ως Κέλεια κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής εποχής. Οι πρώτες αναφορές του ονόματος κατά την διάρκεια ή μετά την σλαβική κατοίκηση της πόλης περιλαμβάνουν το Κύλια (452), ecclesiae Celejanae το 579, Ζέλια το 824, Τσίλια το 1310, Τσίλι το 1311, και Τσέλι το 1575. Το πρωτοσλοβενικό όνομα *Ceľe ή *Celьje, το οποίο είναι και η ρίζα της σύγχρονης σλοβενικής λέξης για το Τσέλιε, προέρχεται από το λατινικό Celeae. Το όνομα είναι προρωμαϊκής προελεύσεως και η περαιτέρω ετυμολογία του δεν είναι ξεκάθαρη. Στην τοπική σλοβενική διάλεκτο, το Τσέλιε αποκαλείται Τσιέλε ή Τσέλε. Στα γερμανικά ονομάζεται Τσίλλι, και στα ιταλικά ονομάζεται Τσίλλι ή Τσέλιε.

Γεωγραφία

Κλίμα 
Το Τσέλιε έχει ζεστό και καλοκαιρινό υγρό ηπειρωτικό κλίμα (τύπος Dfb της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν).

Σύμβολο 

Το εθνόσημο του Τσέλιε βασίζεται στο εθνόσημο των κομητών του Τσέλιε. 

Το εθνόσημο του Τσέλιε επελέγη ως το εθνικό εθνόσημο αμέσως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου Σλοβένοι, Κροάτες και Σέρβοι ίδρυσαν το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (ύστερη Γιουγκοσλαβία). Ένα παρόμοιο εθνόσημο ενσωματώθηκε στο εθνόσημο της Σλοβενίας το 1991.

Αδελφοποιημένες πόλεις 
  Γκρεβενμπρόιχ, Γερμανία
  Σίνγκεν, Γερμανία
  Σλαβόνσκι Μπροντ, Κροατία, από το 2010 
 Ντόμποϊ, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, από το 1965

Το Τσέλιε έχει υπογράψει συμβάσεις φιλίας με τις παρακάτω πόλεις:

  Μπούντβα, Μαυροβούνιο
   Τσερέποβετς, Ρωσία
  Τσούπριγια, Σερβία
  Γκρατς, Αυστρία
   Σπίταλ αν ντερ Ντράου, Αυστρία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Πόλεις της Σλοβενίας
Πλατανιστός Εύβοιας

Ο Πλατανιστός είναι ημιορεινός οικισμός του Δήμου Καρύστου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Έχει πληθυσμό 74 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, και βρίσκεται 22 χλμ ανατολικά της Καρύστου και 140 χλμ νοτιοανατολικά της Χαλκίδας. Είναι το νοτιότερο και πιο κοντινό χωριό του Κάβο Ντόρο και έχει εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο οικισμό, διαθέτοντας και περιφερειακό ιατρείο. 

Αξιοθέατά του αποτελούν το ποτάμι, με τη βλάστηση από πλατάνια (που έδωσαν και την ονομασία του), το πέτρινο γεφύρι, η περιοχή Ανεμοπύλες κ.α.

Η Τοπική Κοινότητα Πλατανιστού απαρτίζεται ακόμη από τους οικισμούς Άγιοι, Ελαιώνας, Λιβάδι, Καστρί, Μουρτιά, Μαστρογιανναίικα, Επανωχώρι, Πηδουλαίικα και Ποτάμι, με συνολικό πληθυσμό 188 κατοίκους.

Προσωπικότητες 
 Κώστας Πολυχρονίου: Πρωταθλητής Ελλάδος με τον Ολυμπιακό στο ποδόσφαιρο

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Καρύστου
Δήμος Ζίτσας

Δήμος Ζίτσας ονομάζεται ο δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων της Περιφέρειας Ηπείρου που συστάθηκε το 2011 διά της συνένωσης των προϋπαρχόντων δήμων Εκάλης, Ευρυμενών, Ζίτσας, Μολοσσών και Πασαρώνος, βάσει των διατάξεων του «Καλλικράτη». Απλώνεται στο μεσοδυτικό τμήμα του Νομού Ιωαννίνων, από τα όρια του πολεοδομικού συγκροτήματος των Ιωαννίνων μέχρι τα σύνορα με τη Θεσπρωτία.

Αν και έλαβε την ονομασία του απ' τη Ζίτσα, έδρα του δήμου είναι η Ελεούσα, η οποία βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του και επίσης είναι η μοναδική κωμόπολή του. Όλοι οι υπόλοιποι οικισμοί είναι χωριά.

Διαίρεση 

Ο Δήμος Ζίτσας διαιρείται σε 5 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 5 καταργηθέντες δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων δήμων.

Πιο συγκεκριμένα (με αστερίσκο σημαίνονται οι έδρες των δημοτικών ενοτήτων, ακολουθείται η ονοματολογία και τα πληθυσμιακά στοιχεία της απ. 45892 του Υπουργείου Εσωτερικών):

Δήμαρχοι 
1999-2006 Νικόλαος Σιαπατόρης
2007-2010 Ιωάννης Πρωτόπαπας
2011-2014 Δημήτριος Ρογκότης
2014-σήμερα: Μιχαήλ Πλιάκος (επανεκλ. το 2019)  

Πηγή: ΕΕΤΑΑ

Παραπομπές

Πηγές 
 Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010
 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010

Δήμοι της Περιφέρειας Ηπείρου
Μητροπολίτης Θηβών, Λεβαδείας και Αυλίδος Γεώργιος

Ο Μητροπολίτης Θηβών, Λεβαδείας και Αυλίδος Γεώργιος (Μαντζουράνης) είναι Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νάξο το 1952. Φοίτησε στις Εκκλησιαστικές σχολές Κορίνθου και Τήνου καθώς και στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών.

Υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό από τον Ιανουάριο του 1973 μέχρι τον Ιούλιο του 1975. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1976 από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Νικαίας Γεώργιο (Παυλίδη), υπηρέτησε επί εξαετία στην Ενορία του Αγίου Λουκά Πατησίων και παράλληλα παρακολούθησε προγράμματα ποιμαντικής εξασκήσεως για δύο έτη στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όπου και ειδικεύθηκε στην ποιμαντική των ασθενών. Συμμετείχε σε αντιαιρετικά σεμινάρια της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Το 1981 αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1982 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος από τον τότε Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας και νυν Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο.

Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας, και από το 1983 εως το 1987 ως Αρχιερατικός Επίτροπος Αλιάρτου και παράλληλα Ηγουμενοσύμβουλος στην Ιερά Μονή Οσίου Λουκά.

Από το 1986 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ιερά Μονή Οσίου Λουκά Βοιωτίας και από τον Οκτώβριο του 1987 διετελέσε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής έως και την εκλογή του.

Το 2002 διορίζεται στην Ειδική Συνοδική Επιτροπή Χριστιανικών Μνημείων. Ο διορισμός αυτός ήταν απόρροια της ευαισθησίας και εμπειρίας του στα θέματα αναστήλωσης και συντήρησης ιστορικών μνημείων.

Στις 24 Ιουνίου 2008 εξελέγη από το Σεπτό Σώμα της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας. Η χειροτονία του τελέσθηκε στις 28 Ιουνίου 2008, στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Οσίου Λουκά Στειρίου Βοιωτίας. Ενθρονίστηκε στις 12 Ιουλίου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λιβαδειάς.

Πηγές 
 Ιερά Μητρόπολις Θηβών και Λεβαδείας
 Επίσημη Ιστοσελίδα της Ιερά Μητρόπολης Θηβών και Λεβαδείας

Γεωργιος
Έλληνες ιεράρχες
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Τάγμα του Σουβόροφ

Το Τάγμα του Σουβόροφ (ρωσ. Орден Суворова) - σοβιετικό και ρωσικό βραβείο. Καθιερώθηκε στις 22 Ιουλίου 1942, προς τιμή του Ρώσου στρατηγού Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ. Απονέμεται σε στρατηγούς και στρατάρχες του ρωσικού στρατού.

Φωτογραφίες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Указ Президиума Верховного Совета СССР «Об учреждении военных орденов: Ордена Суворова, первой, второй и третьей степени, Ордена Кутузова, первой и второй степени и Ордена Александра Невского» от 20 июля 1942 года // Ведомости Верховного Совета Союза Советских Социалистических Республик : газета. — 1942. — 5 августа (№ 30 (189)). — С. 1.
 Описание и история ордена
 Изображения знаков ордена трёх степеней
 Полный список кавалеров ордена Суворова I степени

Σουβοροφ
Αλέξανδρος Βασίλιεβιτς Σουβόροφ
Τισαμενός ο Θηβαίος

Στην ελληνική μυθολογία ο Τισαμενός ήταν γιος του βασιλιά της Θήβας Θέρσανδρου που πέθανε πολεμώντας στη Μυσία. Μετά το θάνατο του Θέρσανδρου και επειδή ο γιος του δεν ήταν ακόμη ενήλικος, οι Βοιωτοί εξέλεξαν για ηγεμόνα τους τον στρατηγό Πηνέλαο. Όταν αυτός όμως σκοτώθηκε μετά από λίγο καιρό, οι Βοιωτοί αναγόρευσαν βασιλιά τους τον Τισαμενό, τον γιο του Θέρσανδρου και της κόρης του Αμφιάραου Δημώνασσας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Γεωργίου Δ.Τσεβά Ιστορία της Θήβας και της Βοιωτίας από τα αρχαιότατα χρόνια μέχρι σήμερα, σελ. 108

Μυθικοί βασιλείς της Θήβας
Ελπίδα

Ελπίδα είναι η πίστη που έχει κάποιος ότι διαθέτει τόσο τη θέληση όσο και τον τρόπο ή τις συνθήκες ώστε να πετύχει τους στόχους του, όποιοι κι αν είναι αυτοί.

Ο αρχαίος μύθος της ελπίδας 

Σύμφωνα με το μύθο της Πανδώρας, πριγκίπισσας της αρχαίας Ελλάδας, οι θεοί τής έκαναν δώρο ένα μυστηριώδες κουτί από ζήλεια για την ομορφιά της. Την είχαν όμως προειδοποιήσει να μην ανοίξει ποτέ το κουτί. Μια μέρα η Πανδώρα δεν άντεξε τον πειρασμό και νικημένη από την περιέργειά της να δει τι είχε μέσα το κουτί έχασε τον αυτοέλεγχό της και άνοιξε το καπάκι του. Τότε ελευθερώθηκαν στον κόσμο, ανεξέλεγκτα πια, τα μεγάλα δεινά: λιμοί, αρρώστιες και τρέλα. Με τη βοήθεια ενός θεού η Πανδώρα έκλεισε το κουτί και πρόλαβε να κρατήσει το μοναδικό αντίδοτο που έκανε πλέον την ανθρώπινη δυστυχία υποφερτή: την ελπίδα

Η ελπίδα ως μέρος ανεπτυγμένης συναισθηματικής νοημοσύνης 

Το να έχει κανείς ελπίδα έχει την έννοια ότι δεν κάμπτεται από τα άγχη που τον συνθλίβουν, δεν υιοθετεί ηττοπαθή στάση και δε νικέται από την κατάθλιψη μπροστά σε δύσκολες προκλήσεις ή εμπόδια. Τεχνικά, η ελπίδα είναι κάτι πιο πολύ από μια αφελή πεποίθηση πως όλα θα πάνε καλά. Κοινά χαρακτηριστικά ανθρώπων με υψηλά επίπεδα ελπίδας είναι:

 η ικανότητα για εύρεση κινήτρων
 η αίσθηση της επινοητικότητας που βοηθά κάποιον στην επίτευξη των στόχων του
 η ικανότητα να δίνει κανείς κουράγιο στον εαυτό του
 η ευελιξία προσέγγισης ενός στόχου με διαφορετικούς τρόπους
 η αποσύμπλεξη από την αίσθηση της μη ικανότητας με:
 αντικατάσταση των απραγματοποίητων στόχων με άλλους
 επιμερισμό βαριών καθηκόντων σε μικρότερα και ευκολότερα

Ο ρόλος της ελπίδας 

Σύμφωνα με μελέτες από πειράματα ψυχολόγων σε ομάδες φοιτητών
,
η ελπίδα ήταν καλύτερος δείκτης πρόβλεψης των βαθμών του πρώτου εξαμήνου από ότι οι επιδόσεις τους σε τεστ συνδεδεμένα με το δείκτη νοημοσύνης τους. Σε φοιτητές μάλιστα με ισοδύναμη πνευματική ικανότητα στον τομέα των ακαδημαϊκών επιδόσεων η ελπίδα ήταν η ειδοποιός διαφορά εκείνων που έπαιρναν τελικά τις υψηλότερες βαθμολογίες.

Αναφορές

Δείτε ακόμη 

 Πίστη
 Αισιοδοξία

Συναισθήματα
Επαρχία Κιλίς

To Κιλίς είναι επαρχία της Τουρκίας. Η επαρχία βρίσκεται στη νοτιοανατολική Τουρκία, στο διαμέρισμα της Νοτιοανατολικής Ανατολίας. Η επαρχία σχηματίστηκε το 1994, ενώ προηγουμένως αποτελούσε τμήμα της επαρχίας του Γκαζιαντέπ. Πρωτεύουσα της επαρχίας αποτελεί η κωμόπολη Κιλίς, η οποία συγκεντρώνει περίπου το 67% του πληθυσμού της επαρχίας, οι υπόλοιποι οικισμοί είναι μικρά χωριά.

Ιστορία 
Υπάρχουν στοιχεία ανθρώπινης παρουσίας στην περιοχή, περίπου 4.000 χρόνων πίσω, την εποχή του Ορείχαλκου. Η περιοχή διοικήθηκε αρχικά από τους Χουρρίτες, έπειτα πέρασε στους Ασσύριους, ενώ αργότερα από την περιοχή πέρασαν οι Πέρσες, οι Μακεδόνες, οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί και τελευταίοι οι Οθωμανοί.

Γεωγραφία 
Η επαρχία βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς του Ταύρου, δυτικά του ποταμού Ευφράτη, στην βορειότερη γωνία της Πεδιάδας της Συρίας. Περίπου το 4% της παραγωγής σταφυλιού της Τουρκίας προέρχεται από το Κιλίς. Άλλα σημαντικά αγροτικά προϊόντα της περιοχής αποτελούν και οι ελιές, τα φρούτα, το σιτάρι, το κριθάρι αλλά και ο καπνός. Το κλίμα της περιοχής είναι το Μεσογειακό αφού βρίσκεται 60 με 80 χλμ. μακριά από τη θάλασσα. Υπάρχει, επίσης, διέλευση των συνόρων με τη Συρία, όπου υπάρχει και δρόμος που οδηγεί στο Χαλέπι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  Kilis governor's official website
  Kilis municipality's official website
  Kilis weather forecast information

Επαρχίες της Τουρκίας
Μπόχαλη Ζακύνθου

Η Μπόχαλη είναι οικισμός της Ζακύνθου με 876 κατοίκους σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011. Βρίσκεται τοποθετημένος στον Λόφο της Ζακύνθου (Λόφο του Στράνη), μερικές εκατοντάδες μέτρα μόλις από την πόλη. Την περίοδο της Ενετοκρατίας, καθώς και τα μετέπειτα χρόνια, αποτελούσε την αριστοκρατική συνοικία της πόλης και γενικότερα του νησιού. Εξακολουθεί μέχρι σήμερα να διατηρεί στοιχεία αυτής της περιόδου. 

Από τη Μπόχαλη μπορεί να θαυμάσει κανείς τη θέα προς την πόλη της Ζακύνθου και του Ιονίου πελάγους, ενώ από εδώ μπορεί να επισκεφθεί το ιστορικό Κάστρο του νησιού που βρίσκεται περίπου σε απόσταση 100 μέτρων από το χωριό, στο πιο ψηλό μέρος του λόφου. Το κάστρο χτίστηκε περίπου το 1646.

Χωριά της Ζακύνθου
Δήμος Ζακύνθου
Γύρι Ζακύνθου

Το Γύρι Ζακύνθου είναι ένα χωριό του νομού Ζακύνθου με πληθυσμού 50 κατοίκων που βρίσκεται στα δυτικά του νησιού, στην ορεινή Ζάκυνθο.

Τοποθεσία 
Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 570 μέτρων και είναι ο ψηλότερος κατοικημένος οικισμός της νήσου.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα και είναι ένας από τους οικισμούς του νησιού που διαθέτουν ακόμη στοιχεία της τοπικής αρχιτεκτονικής της Ζακύνθου.

Ζακυνθινοί ιστορικοί και ιστοριοδίφες αναφέρουν ότι το όνομά του μπορεί να προέρχεται από παραφθορά της λέξης Υρία, που ήταν – κατά Πλίνιο – η παλιά ονομασία της Ζακύνθου. Αναφέρεται σε τοπικά έγγραφα από το 16ο αιώνα. Είναι μικρός και μαζεμένος οικισμός, που διατηρεί, σε μεγάλο βαθμό, τον παραδοσιακό χαρακτήρα του.

Το Γύρι έχει μεγάλη παράδοση στην επεξεργασία της πέτρας, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και εδώ υπάρχουν ακόμη σπουδαίοι «μαστόροι τση πέτρας». Αξίζει να περπατήσει κανείς στα στενά δρομάκια όλου του οικισμού και να επισκεφτεί το Ναό του Προφήτη Ηλία, ο οποίος χτίστηκε αμέσως μετά τους σεισμούς του 1953 όπως ακριβώς ήταν η παλιότερη εκκλησία που είχε ανακαινιστεί το 1887. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το εσωτερικό του ναού με το ξυλόγλυπτο τέμπλο του και την επαργυρωμένη ελαιογραφία του Προφήτη Ηλία.

Χωριά της Ζακύνθου
Δήμος Ζακύνθου
Βολίμες Ζακύνθου

Οι Βολίμες, επίσημα αι Βολίμαι, είναι ημιορεινό χωριό της Ζακύνθου σε υψόμετρο 430 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού και είναι κτισμένο στις βόρειες πλαγιές του όρους Βραχίωνας. Απέχει 31 χλμ. βορειοδυτικά από την πόλη της Ζακύνθου. Το 1866 ορίζονται έδρα του δήμου Βολίμων αναφερόμενοι με το όνομα Βολίμαι Μέσου, το οποίο διορθώθηκε το 1940. Οι Βολίμες, μαζί με τη νησίδα Άγιος Ανδρέας, τους οικισμούς Άγιος Νικόλαος, Ασκός, Βαρβάρα, Ελιές και Κορίθι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Βολιμών, που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελατίων, της οποίας είναι η έδρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός τους είναι 430 κάτοικοι.

Παραπομπές

Χωριά της Ζακύνθου
Δήμος Ζακύνθου
Μαρίες Ζακύνθου

Οι Μαριές Ζακύνθου είναι χωριό στην ορεινή Ζάκυνθο με πληθυσμό 296 κάτοικους (απογραφή 2011).

Ο οικισμός απέχει 7 χλμ. από την έδρα της δημοτικής ενότητας Ελατίων, τις Βολίμες, και 25 χλμ. από την πόλη της Ζακύνθου. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση της εκκλησίας, ήταν το πρώτο που επισκέφτηκε η Μαρία Μαγδαληνή και μίλησε για τον Χριστό το έτος 34 μ.Χ.

Χωριά της Ζακύνθου
Δήμος Ζακύνθου
Βανάτο Ζακύνθου

Το Βανάτο Ζακύνθου είναι χωριό στη Ζάκυνθο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμού 1.045 κατοίκων και απέχει 5 χλμ από την πόλη της Ζακύνθου.

Το Βανάτο είναι έδρα της δημοτικής ενότητας Αρκαδίων. Στο Βανάτο λειτουργεί το 1ο Πιλοτικό Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο Κάμπου, το οποίο ιδρύθηκε αρχικά το 1990, καθώς και το Γυμνάσιο Βανάτου.

Χωριά της Ζακύνθου
Δήμος Ζακύνθου
Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας

Η Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας είναι μία από τις 74 Περιφερειακές Ενότητες της Ελλάδας, που δημιουργήθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και έχει έδρα την Ηγουμενίτσα. Αντικατέστησε τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσπρωτίας (Νομαρχία Θεσπρωτίας) και ταυτίζεται με τα όρια του Νομού Θεσπρωτίας. Έχει έκταση 1.515 τ.χλμ. και πληθυσμό 44.483 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.

Διοικητική υπαγωγή 
Η Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας υπάγεται στις διοικητκές οντότητες:

  Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας (Έδρα: Ιωάννινα)
  Περιφέρεια Ηπείρου (Έδρα: Ιωάννινα)

Διοικητική διαίρεση 
Η Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας διαιρείται σε 3 Δήμους:

  Δήμος Ηγουμενίτσας (Έδρα:  Ηγουμενίτσα)
 Δήμος Φιλιατών (Έδρα: Φιλιάτες)
 Δήμος Σουλίου (Έδρα:  Παραμυθιά)

Δείτε επίσης 

 Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας
 Περιφέρεια Ηπείρου
 Δήμος Ηγουμενίτσας
Δήμος Φιλιατών
Δήμος Σουλίου

Παραπομπές

Χάρτης 

Περιφερειακές ενότητες της Ελλάδας
Περιφέρεια Ηπείρου
Διοικητική διαίρεση Περιφέρειας Ηπείρου