joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λουγκάνο

Το Λουγκάνο (ιταλικά: Lugano, λατινικά: Luganum) είναι η μεγαλύτερη ιταλόφωνη πόλη στο καντόνι Τιτσίνο στην νότια Ελβετία. Ο πληθυσμός του είναι 52.000 κάτοικοι, ενώ η ευρύτερη περιφέρεια έχει περίπου 140.000 κατοίκους. Το Λουγκάνο διαθέτει το δικό του αεροδρόμιο, το Lugano Airport.

Το όνομα της πόλης προέρχεται, πιθανόν, από τη λατινική λέξη Lucus, που σημαίνει δάσος ή ιερό δάσος, ή από τη γαλατική locovanno "κάτοικος λίμνης".

Ιστορία 

Οι ρίζες της ιστορίας του Λουγκάνο βρίσκονται στην εποχή των Ετρούσκων, Γαλατών και των Ρωμαίων. Κατά τον Μεσαίωνα η περιοχή έγινε σημείο διεκδίκησης μεταξύ των επισκοπών του Κόμο και του Μιλάνου. Στα 1798, υπήρξε η πρωτεύουσα διοικητικής ενότητας της Ελβετικής Δημοκρατίας στην οποία είχαν ενωθεί οι περιφέρειες του Λοκάρνο (Locarno), Mendrisio και Vallemaggia. Το καντόνι είχε περιορισμένη αυτονομία. Διοικητής είχε ορισθεί ο Giacomo Buonvicini. Στα 1799 αντικαταστάθηκε από τον Francesco Capra και στα 1800 ανέλαβε ο Giuseppe Giovanni Battista Franzoni. Η διάρκεια ζωής της συγκεκριμένης διοικητικής μονάδας ήταν περιορισμένη (14.4.1798-19.2.1803). Με την Πράξη της Μεσολάβησης, ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης επικύρωσε την κατάργηση του καντονιού του Λουγκάνο (1803). Ενωμένο πια με το καντόνι της Bellinzona, σχημάτισε το καντόνι του Τιτσίνο (Ticino).

Δημογραφία 

Το Λουγκάνο είναι η μεγαλύτερη πόλη του καντονιού Τιτσίνο, αλλά όχι η πρωτεύουσά του. Μετά την ένωση της πόλης με περιβάλλοντες δήμους (Breganzona, Cureggia, Davesco-Soragno, Gandria, Pambio-Noranco, Pazzallo, Pregassona, και Viganello) το 2004, το Λουγκάνο έχει πληθυσμό που ξεπερνά τις 52.000 κατοίκους. Πρόκειται για τη δεύτερη μεγάλη επέκταση μετά την ένωση του 1972 με τους δήμους Brè-Aldesago και Castagnola. Η ακμάζουσα οικονομία της πόλης προσφέρει περίπου 50.000 θέσεις εργασίας, πολλές από τις οποίες καλύπτονται από εργατικά χέρια που ταξιδεύουν στην πόλη καθημερινά από τη γειτονική Ιταλία. Μεγάλος αριθμός των θέσεων εργασίας αφορούν στον τουριστικό τομέα, ενώ η πόλη είναι το τρίτο μεγαλύτερο τραπεζικό κέντρο της Ελβετίας (με κυρίως ιταλόφωνους πελάτες), μετά τη Ζυρίχη και τη Γενεύη. Ο πληθυσμός είναι ιταλόφωνος και κυρίως Ρωμαιοκαθολικού θρησκεύματος.

Αξιοθέατα 
 Λίμνη Λουγκάνο
 Καθεδρικός του Σαν Λορέντσο  (9ος and 15ος αιώνας)
 Εκκλησία Παναγίας των Αγγέλων (16ος αιώνας) με την τοιχογραφία τα Πάθη του Χριστού από τον Μπερναρντίνο Λουίνι (Bernardino Luini)
 Δημοτικό πάρκο - Villa Ciani
 Monte San Salvatore
 Monte Brè
 Monte Generoso
 Piazza della Riforma
 Villa Favorita
 Γειτονικές πόλεις: Μπελιντσόνα, Λοκάρνο, Βαρέζε, Κόμο και Μιλάνο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Dizionario storico della Svizzera
 Επίσημο site
 Τουρισμός στο Λουγκάνο
 Site Lugano Monte Brè
 Dizionario storico della Svizzera
 Πυροσβεστική του Λουγκάνο (στα ιταλικά)

Πόλεις της Ελβετίας
Αλέξανδρος Αντωνόπουλος

Ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος (10 Αυγούστου 1947) είναι Έλληνας ηθοποιός με σημαντική καριέρα στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Είναι περισσότερο γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες Safe Sex και Το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο, ενώ στο θέατρο έχει παίξει σε έργα των Ευριπίδη, Αριστοφάνη, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Χένρικ Ίψεν, Λουίτζι Πιραντέλο, Νότη Περγιάλη και πολλών άλλων.

Βιογραφία 
Ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος γεννήθηκε στο Λος Άντζελες, όπου και έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Είναι εγγονός της Κατίνας Παξινού και βαφτισιμιός του Αλέξη Μινωτή. Διετέλεσε για 17 χρόνια εκφωνητής του δελτίου ειδήσεων στην ΕΡΤ, μη όντας δημοσιογράφος, όταν ο τότε Γενικός Διευθυντής της ΕΡΤ (1974-1975) Δημήτρης Χορν προώθησε για τη θέση αυτή ηθοποιούς αντί δημοσιογράφων.

Τη σεζόν 2021-2022 συμμετέχει στην κωμική σειρά Συμπέθεροι από τα Τίρανα.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Οικογένεια Μαλανδρίνου
Πατριάρχης Φραβίτας

Ο Φραβίτας (... - 490) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για τρεις μήνες, από τα τέλη του 489 ως τον Ιανουάριο του 490.

Πριν την εκλογή του, ήταν ιερέας του ναού της αγίας Θέκλας στο Γαλατά. Όταν πέθανε ο προκάτοχός του, Πατριάρχης Ακάκιος, ο Αυτοκράτορας Ζήνων διέταξε να μην εκλεγεί άμεσα διάδοχος, αλλά να τηρηθεί σαρανταήμερη νηστεία και να γίνουν δεήσεις στις εκκλησίες, ώστε να εκλεγεί ο καλύτερος. Άφησε μάλιστα στην ιερά τράπεζα κάποιου ναού λευκό χαρτί με τη σφραγίδα του και σφράγισε την εκκλησία, ζητώντας από το Θεό να γραφεί εκεί το όνομα αυτού που πρέπει να εκλεγεί.

Ο Φραβίτας πλήρωσε τους φύλακες του ναού και έγραψε εκεί το όνομά του. Έτσι, όταν μετά τις σαράντα μέρες αποσφραγίστηκε ο ναός, ο Φραβίτας θεωρήθηκε θεοπρόβλητος Πατριάρχης και ανακηρύχθηκε πανηγυρικά. Κατά τη σύντομη Πατριαρχία του, έστειλε επιστολή στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρο Μογγό, στην οποία έλεγε ότι διακόπτει την κοινωνία με τον Πάπα Φήλικα Γ΄, και ίδια προς τον Πάπα, ότι αποκηρύσσει τον Πέτρο Μογγό.

Πέθανε στις αρχές του 490, πιθανότατα τον Ιανουάριο. Η απάτη περί την εκλογή του αποκαλύφθηκε μετά το θάνατό του από τους φύλακες, τους οποίους εξαγόρασε. Κατόπιν αυτού, ο Αυτοκράτορας δεν αναμείχθηκε στην εκλογή του διαδόχου του.

Πηγές
Οικουμενικό Πατριαρχείο

Φραβίτας
Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Περιοχή Πληροφοριών Πτήσεων

Η Περιοχή Πληροφοριών Πτήσεων (ΠΠΠ, Αγγλικά:Flight Information Region - FIR) είναι αεροπορικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν εναέριο χώρο συγκεκριμένης έκτασης όπου παρέχεται κάποια Υπηρεσία Πληροφοριών Πτήσεων και κάποια υπηρεσία προειδοποιήσεως. Είναι ο μεγαλύτερος τακτικός διαχωρισμός του εναέριου χώρου σε χρήση παγκοσμίως σήμερα. 

Κάθε τμήμα της ατμόσφαιρας ανήκει σε κάποια συγκεκριμένη ΠΠΠ. Ο εναέριος χώρος των μικρότερων κρατών αποτελεί μία ΠΠΠ, ενώ ο εναέριος χώρος των μεγαλύτερων χωρών είναι διαιρεμένος σε περιφεριακά ΠΠΠ. Κάποια εξ αυτών μπορεί να περιλαμβάνουν τον εθνικό εναέριο χώρο περισσοτέρων κρατών. Ο διεθνής ωκεάνιος εναέριος χώρος χωρίζεται σε Περιοχές Ωκεάνιων Πληροφοριών (Oceanic Information Regions) και υπάγεται στον έλεγχο μίας αρχής που συνορεύει με την περιοχή. Ο διαχωρισμός μεταξύ των αρχών γίνεται μέσω διεθνών συμφωνιών δια του ICAO.

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη έκταση για κάθε ΠΠΠ, τούτο επαφίεται στη διοικητική διευκόλυνση της εκάστοτε χώρας. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να υφίσταται οριζόντιος διαχωρισμός του FIR, περίπτωση στην οποία το κατώτερο τμήμα ονομάζεται έτσι (ΠΠΠ) ενώ ο υψηλότερος εναέριος χώρος, στο ανώτερο τμήμα ονομάζεται Άνω Περιοχή Πληροφοριών (Upper Information Region ή UIR). 

Οι υπηρεσίες πληροφοριών και προειδοποίησης είναι τα βασικά επίπεδα της υπηρεσίας εναέριας κυκλοφορίας, παρέχοντας πληροφορίες απαραίτητες για την ασφαλή και αποτελεσματική διεξαγωγή πτήσεων και ειδοποίησης των αρμόδιων αρχών εάν ένα αεροσκάφος βρεθεί σε κατάσταση κινδύνου. Αυτές οι υπηρεσίες είναι διαθέσιμες σε όλα τα αεροσκάφη που πετούν εντός μιας ΠΠΠ. Υψηλότερα επίπεδα υπηρεσιών Καθοδήγησης και Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας μπορεί να είναι διαθέσιμα σε κάποια τμήματα του εναέριου χώρου, σύμφωνα με την κατάταξη του συγκεκριμένου τμήματος του εναέριου χώρου από τον ICAO, σε συνδυασμό με τους εθνικούς κανονισμούς, και την ύπαρξη κατάλληλα εξοπλισμένης αρχής παροχής αυτών των υπηρεσιών.

Αεροπορική ορολογία
Έλεγχος εναέριας κυκλοφορίας
Αεροπορικό Δίκαιο
Χημεία τροφίμων

Η Χημεία τροφίμων αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο της Τεχνολογίας τροφίμων και ιδιαίτερα εξειδικευμένος της  Χημείας, που έχει ως αντικείμενο έρευνας και μελέτης την κατανόηση των θεμελιωδών μεταβολών που μπορεί να συμβούν στη σύσταση και στη φυσική κατάσταση των τροφίμων τόσο κατά τη διάρκεια της όποιας επεξεργασίας τους, όσο και μετά απ΄ αυτή.

Οι γνώσεις αυτές κρίνονται λίαν απαραίτητες στη συνολική εκτίμηση κατά τον ποιοτικό έλεγχο των τροφίμων.

Δείτε επίσης 
Θερμίδα
Τροφικός τύπος

Κλάδοι της χημείας
Τεχνολογία τροφίμων
Χειμερία νάρκη

Με τον όρο χειμέρια νάρκη χαρακτηρίζεται κατάσταση μακράς ύπνωσης, στην οποία και περιέρχονται πολλά ζώα κατά τη διάρκεια του Χειμώνα και ιδιαίτερα εκείνα που ζουν σε ψυχρότερα γεωγραφικά πλάτη.

Μερικά θηλαστικά (π.χ. οι σκαντζόχοιροι) εύκρατων και αρκτικών περιοχών και πολλά ψάρια , ερπετά και αμφίβια περιέρχονται σε αυτήν την κατάσταση. Κατά τη χειμερία νάρκη, ο μεταβολισμός των ζώων αυτών επιβραδύνεται και η θερμοκρασία του σώματός τους μειώνεται αισθητά.

Γενικά η χειμερία νάρκη αρχίζει όταν ο καιρός κρυώνει και η αναζήτηση τροφής είναι πολύ δυσχερής, ενώ η θερμοκρασία του σώματος των θηλαστικών διατηρείται στο συνηθισμένο επίπεδο, που όμως μπορεί και να φθάσει τους 0° (όπως στη περίπτωση των χάμστερς), ή να φθάσει ακόμη και στη θερμοκρασία περιβάλλοντος (π.χ. νυχτερίδες).

Τα ζώα που πέφτουν σε χειμερία νάρκη εξ ανάγκης είναι μεγάλου  μεγέθους, επειδή ακριβώς αυτά μπορούν να έχουν αρκετό απόθεμα τροφής, χωρίς πολύ μεγάλη επιφάνεια σώματος από την οποία να χάνουν θερμότητα.

Επειδή η θερμοκρασία του σώματός στις αρκούδες δεν πέφτει και μπορεί έτσι εύκολα να ξυπνήσουν από τον χειμωνιάτικο ύπνο τους, θεωρείται ότι δεν πέφτουν σε χειμερία νάρκη αλλά σε μια μορφή ύπνου, η οποία αναφέρεται ως χειμέριος ύπνος. Όμως αναφέρεται πολύ συχνά, αν και όχι ορθά, η κατάσταση ύπνωσης της αρκούδας ως χειμερία νάρκη .

Στις εύκρατες περιοχές η άνοδος της θερμοκρασίας μέσα στο καταχείμωνο μπορεί να διακόψει προσωρινά τη χειμερία νάρκη αρκετών ζώων και κυρίως των ερπετών.

Δείτε επίσης 
 Θερινή νάρκη (προς σύγκριση)
 Χειμέριος ύπνος

Παραπομπές

Πηγές 
 Collins "Λεξικό Όρων Βιολογίας" Εκδ. Φλώρος Αθήνα σ.461-462.

Φυσιολογία ζώων
Ηθολογία
Ύπνος
Ζούλιο Σέζαρ ντα Σίλβα ε Σόουζα

Ο Ζούλιο Σέζαρ ντα Σίλβα ε Σόουζα (Júlio César da Silva e Souza, 26 Φεβρουαρίου 1980) είναι βετεράνος Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν κυρίως στη θέση του αριστερού χαφ-εξτρέμ.

Καριέρα

Το ξεκίνημα 
Ο Ζούλιο Σέζαρ γεννήθηκε στο Ιταγκουαΐ της Βραζιλίας και ξεκίνησε την σταδιοδρομία του το 1999 από την βραζιλιάνικη Φλουμινένσε.

Ευρώπη 
Το 2002 ξεκίνησε την καριέρα του στα γήπεδα της Ευρώπης παίρνοντας μεταγραφή για την ρώσικη Λοκομοτίβ Μόσχας όπου έμεινε μόλις μία σεζόν. Συνέχισε στην Πορτογαλία, όπου αγωνίστηκε στις Εστρέλα Αμαδόρα και Ζιλ Βισέντε μέχρι τον Ιανουάριο του 2005 όταν και μεταπήδησε στην ΑΕΚ στην οποία αγωνίστηκε για 3,5 χρόνια. Το καλοκαίρι του 2008 έμεινε ελεύθερος από την ΑΕΚ και συμφώνησε με τη ρουμανική Ραπίντ Βουκουρεστίου, όπου αγωνίστηκε για μία σεζόν. Από το καλοκαίρι του 2009 έως τον Ιανουάριο του 2011 αγωνίστηκε στην τούρκικη Γκαζιάντεπσπορ.

Επιστροφή στην Βραζιλία 
Το δεύτερο μισό της σεζόν 2010-11, την σεζόν 2011-12 και το πρώτο μισό της σεζόν 2012-13, επέστρεψε στην Βραζιλία για χάρη της Φιγκεϊρένσε. Από τον Ιανουάριο του 2013 έως το 2014 έπαιξε στην Κοριτίμπα. Στη συνέχεια έπαιξε σε μικρότερες ομάδες της πατρίδας του και για σύντομο διάστημα στην ινδική ΦΚ Γκόα, ενώ το Μάρτιο του 2018 ολοκλήρωσε την καριέρα του.

Τίτλοι 
 Πρωτάθλημα Καριόκα: 2002 (Φλουμινένσε)
 Πρωτάθλημα Ρωσίας: 2002 (Λοκομοτίβ)
 Σούπερ Καπ Ρωσίας: 2003 (Λοκομοτίβ) 
 Τοπικό Πρωτάθλημα Πολιτείας Παρανά, Βραζιλίας: 2013 (Κοριτίμπα)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Προφίλ του παίκτη στον ιστότοπο www.transfermarkt.com
Στατιστικά καριέρας στον ιστότοπο www.ogol.com.br (πορτ.)

Σεζαρ Ντα Σιλβα ε Σοουζα Χουλιο
Σεζαρ Ντα Σιλβα ε Σοουζα Χουλιο
Σ
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας
Ποδοσφαιριστές Ραπίντ Βουκουρεστίου
Ποδοσφαιριστές Ζιλ Βισέντε ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Κορίτιμπα Φουτ Μπολ Κλαμπ
Ποδοσφαιριστές Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ
Ποδοσφαιριστές Φιγκεϊρένσε Φουτεμπόλ Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Γκαζιάντεπσπορ
Ποδοσφαιριστές ΚΦ Εστρέλα ντα Αμαδόρα
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Ζούλιο Σέζαρ ντα Σίλβα

Ο Ζούλιο Σέζαρ ντα Σίλβα (Júlio César da Silva) είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 8 Μαρτίου 1963, στο Σάο Πάολο.

Αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Κατέκτησε στην καριέρα του το Τσάμπιονς Λιγκ, 2 πρωταθλήματα Γερμανίας και το Σούπερ καπ Γερμανίας αγωνιζόμενος στη Ντόρτμουντ, το κύπελλο ΟΥΕΦΑ με τη Γιουβέντους και το κύπελλο Γαλλίας με τη Μονπελιέ. 
Στο μουντιάλ του 1986 κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου αμυντικού της διοργάνωσης αγωνιζόμενος με την Εθνική Βραζιλίας.

Το 1999 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό και έγινε έτσι ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί στο σύλλογο χωρίς ωστόσο να προσφερεί κάτι σημαντικό καθώς αγωνίστηκε σε δύο και μόνο αγώνες.

Τίτλοι
 Κύπελλο Γαλλίας: 1990
 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ : 1993
 Μπούντεσλιγκα: 1995, 1996
 ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ: 1997 
 Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1997
 Σούπερ Καπ Γερμανίας: 1995, 1996

 Κορυφαία Ενδεκάδα του Μουντιάλ: 1986
 Καλύτερος αμυντικός της Μπουντεσλίγκα: 1995

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 national-football-teams.com

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης
Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ
Ποδοσφαιριστές Σταντ Μπρεστουά
Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ
Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1987
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Τζόνι Ρότζερς

Ο Τζόνι Ρότζερς (Johnny Rogers) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 30 Δεκεμβρίου 1963 στην Καλιφόρνια. Αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ.

Μετά από ένα πέρασμα από το ΝΒΑ είχε μια μεγάλη καριέρα στην Ευρώπη σε διακρίσεις αλλά και διάρκεια. Κατέκτησε 2 φορές την Ευρωλίγκα και 2 πρωταθλήματα Ελλάδος αγωνιζόμενος στον Παναθηναϊκό, ενώ αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό και τη Ρεάλ Μαδρίτης. Με τη Ρεάλ Μαδρίτης κατέκτησε 1 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, 1 Κύπελλο Ισπανίας και 1 Σούπερ Καπ Ισπανίας.

Ομάδες 
 1981/83  Στάνφορντ Κάρντιναλ 
 1984/86  UC Irvine Anteaters
 1986/87  Σακραμέντο Κινγκς
 1987/88  Κλίβελαντ Καβαλίερς
 1988/89  Ρεάλ Μαδρίτης
 1989/91  Παμέσα Βαλένσια
 1991/92  Φίλιπς Μιλάνο
 1992/93  Κατζίβα Βαρέζε
 1993/94  Φορλί
 1994/95  Ατόσα Μούρθια
 1995/96  CB Cáceres
 1996/97  Παμέσα Βαλένσια
 1997/99  Ολυμπιακός
 1999/02  Παναθηναϊκός
 2002/03  Λέιδα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 basketballreference.com

Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων 
Καλαθοσφαιριστές του NBA 
Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου
Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Βαρέζε
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Καλαθοσφαιριστές Μούρθια
Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Καλαθοσφαιριστές Βαλένθια
Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων
Πάουερ φόργουορντ
Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς
Καλαθοσφαιριστές Κλίβελαντ Καβαλίερς
Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, συντομογραφικά ΕΠΣΕ, είναι ελληνική μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ). Αποτελεί ένωση προσώπων και τα προγράμματά του διαχειρίζεται η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία ΕΤΕΠΕ Εταιρεία Επικοινωνιακής και Πολιτικής Έρευνας.

Δείτε επίσης
 Ανθρώπινα δικαιώματα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι

Μη κυβερνητικές οργανώσεις βασισμένες στην Ελλάδα
Λυγκέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λυγκέας (Λυγκεύς) είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

 Ο ένας από τους «Αφαρητιάδες», γιος του Αφαρέως και της Αρήνης, αδελφός του `Ιδα, με τον οποίο απετέλεσαν θρυλικό ζεύγος διδύμων και συμμετείχαν στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Η ζωή και τα κατορθώματα του Λυγκέως και του `Ιδα συνδέονται με τη Μεσσηνία και τη Λακωνία. Ο Παυσανίας γράφει ότι ζούσαν στην πόλη Αρήνη της Μεσσηνίας. Η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου αναφέρει ότι έφεραν στη Μεσσηνία τις αγελάδες που είχαν αρπάξει από την Αρκαδία μαζί με τους Διοσκούρους. Εκεί πήγαν οι Διόσκουροι για να εκδικηθούν τον Λυγκέα και τον Ίδα που είχαν μονοπωλήσει τα κλεμμένα ζώα. Σύμφωνα με άλλες πηγές, η μεταξύ των δύο ζευγών διδύμων μάχη έγινε στη Λακωνία, κοντά στις Αμύκλες Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά, βλ. Ίδας. Ο Λυγκέας φημιζόταν για τη μεγάλη του οξυδέρκεια, έλεγαν μάλιστα ότι μπορούσε να βλέπει ακόμα και αυτά που γίνονταν κάτω από τη γη, ή ανάμεσα από τις πέτρες και τα δέντρα. Ο Λυγκεύς πήρε μέρος στο κυνήγι του Καλυδωνίου Κάπρου, ενώ μαζί με τον Ίδα οδήγησαν την Ωραία Ελένη στις Αφίδνες.
 Γιος του Αιγύπτου («Αιγυπτιάδης»), που πήρε ως σύζυγό του τη Δαναΐδα Υπερμνήστρα, κόρη του Δαναού και της Ελεφαντίδας. Ο Λυγκέας ήταν ο μόνος από τους Αιγυπτιάδες που δεν δολοφονήθηκε από τη σύζυγό του την πρώτη νύχτα του γάμου τους, επειδή αυτή τον είχε ερωτευθεί πραγματικά. Σύμφωνα με νεότερο μύθο, ο Δαναός και οι κόρες του σκοτώθηκαν από τον Λυγκέα, ο οποίος διαδέχθηκε τον Δαναό στον θρόνο του `Αργους, ενώ σύμφωνα με άλλη παράδοση ο Λυγκέας και ο Δαναός συμφιλιώθηκαν και ο Λυγκέας έγινε γενάρχης του βασιλικού γένους των Αργείων. Εξάλλου ο Λυγκέας αναφέρεται και ως ο ιδρυτής της αργολικής πολίχνης Λυρκείας, όπου γινόταν και εορτή προς τιμή του με λαμπαδηφορίες: Κατά την παράδοση, ο Λυγκέας απέκτησε ένα γιο με την Υπερμνήστρα, τον Άβαντα. Μετά τον θάνατό του, ο Λυγκέας ενταφιάσθηκε στο Αργος, όπου υπήρχε και ηρώο του, ενώ στους Δελφούς είχε στηθεί άγαλμά του ανάμεσα στα αγάλματα άλλων εννέα πολύ παλαιών ηρώων και ηρωίδων του Αργούς.

Γενεαλογικό δενδρο

Πηγή 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Φανερωμένη Τρικάλων

Η Φανερωμένη είναι ένα χωριό πεδινό στο νομό Τρικάλων στη Θεσσαλία, που απέχει 10 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, Τρίκαλα.

Το χωριό περιτριγυρίζεται από μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε περίπου 800 μόνιμους κατοίκους, το 90% των οποίων ασχολείται με τη γεωργία.
Η ρυμοτόμηση της περιοχής είναι ενταγμένη σε σχέδιο πόλης με ασφαλτοστρωμένους δρόμους και δομημένα τετράγωνα μέσα στο πράσινο.

Στα περίπου 500 μέτρα από την πλατεία του χωριού διέρχεται ο ποταμός Ληθαίος, ο οποίος πηγάζει από τα Χάσια και εκβάλλει στο Νομό Λαρίσης. Επίσης σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την πλατεία του χωριού διέρχεται ο ποταμός Πηνειός με την ίδια περίπου διαδρομή. Τα ποτάμια αυτά αποτελούν σπουδαίο παράγοντα για την αρδευτική κάλυψη των περιοχών Τρικάλων, Καρδίτσας και Λάρισας όπου και διέρχονται.

Χωριά του νομού Τρικάλων
Ρόδος Ι (τορπιλοβόλο)

Ρόδος Ι (Τορπιλοβόλο)

Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο ‘10’.

Ιδίου τύπου τα τορπιλοβόλα ‘Σάμος ΙΙ’, ‘Χίος IΙ’, ‘Μυτιλήνη’, ‘‘Κως Ι’, ‘Κύπρος’. Μετονομάστηκαν αργότερα σε τορπιλοβόλα ‘6’, ‘7’, ‘8’, ‘9’, ‘10’ και ‘17’.

Ναυπηγήθηκε στα βρετανικά ναυπηγεία Yarrow μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης. Οι τορπιλοσωλήνες τοποθετήθηκαν στο Φιούμε.

Με την Ανατολική Μοίρα έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897.

Χρησιμοποιήθηκε επίσης και για την δίωξη του λαθρεμπορίου. Αποσύρθηκε το 1912.

Βιβλιογραφία

Conway's All the World's Fighting Ships, 1860-1905
Conway's All the World's Fighting Ships, 1906-1922
Jane's Fighting Ships 1912

Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Σάμος ΙΙ (τορπιλοβόλο)

Σάμος ΙΙ (Τορπιλοβόλο)

Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο ‘6’.

Ιδίου τύπου τα τορπιλοβόλα ‘Χίος IΙ’, ‘Μυτιλήνη’, ‘‘Κως Ι’, ‘‘Ρόδος Ι’, ‘Κύπρος’. Μετονομάστηκαν αργότερα σε τορπιλοβόλα ‘6’, ‘7’, ‘8’, ‘9’, ‘10’ και ‘17’.

Ναυπηγήθηκε στα  βρετανικά ναυπηγεία Yarrow μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης. Οι τορπιλοσωλήνες τοποθετήθηκαν στο Φιούμε.

Με την Ανατολική Μοίρα έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897.

Χρησιμοποιήθηκε επίσης και για την δίωξη του λαθρεμπορίου. Αποσύρθηκε το 1912.

Βιβλιογραφία

Conway's All the World's Fighting Ships, 1860-1905
Conway's All the World's Fighting Ships, 1906-1922
Jane's Fighting Ships 1912

Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Κύλας (τορπιλοβόλο)

Το Κύλας ήταν τορπιλοβόλο.
Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο: «17».

Κατασκευάστηκε το 1881. Ιδίου τύπου τα τορπιλοβόλα: «Σάμος ΙΙ», «Χίος IΙ», «Μυτιλήνη», «Κως Ι», «Ρόδος Ι», «Κύπρος» και «ΚΥΛΑΣ». Μετονομάστηκαν αντίστοιχα σε τορπιλοβόλο: «6», «7», «8», «9», «10» και «17». Ναυπηγήθηκαν στα Γερμανικά Ναυπηγεία YARROW μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης. Μεταξύ 1881 – 1883. Τα σκάφη αυτά δεν έφεραν τορπιλοσωλήνες με την αγορά τους, αυτές τοποθετήθηκαν αργότερα στην Ελλάδα, εκτός από το «ΣΑΜΟΣ» και «ΧΙΟΣ» που η τοποθέτηση του έγινε στο Φιούμε. Με την Ανατολική Μοίρα έλαβε μέρος στον Πόλεμο του 1897.

Χρησιμοποιήθηκαν για την δίωξη του λαθρεμπορίου.

Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Κως Ι (τορπιλοβόλο)

Κως Ι (Τορπιλοβόλο)

Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο ‘9’.

Κατασκευάστηκε το 1881. Ιδίου τύπου τα τορπιλοβόλα ‘Σάμος ΙΙ’, ‘Χίος IΙ’, ‘Μυτιλήνη’, ‘Ρόδος Ι’, ‘Κύπρος’. Μετονομάστηκαν αργότερα σε τορπιλοβόλα ‘6’, ‘7’, ‘8’, ‘9’, ‘10’ και ‘17’.

Ναυπηγήθηκε στα βρετανικά ναυπηγεία Yarrow μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης. Οι τορπιλοσωλήνες τοποθετήθηκαν αργότερα στην Ελλάδα.

Με την Ανατολική Μοίρα έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897.

Χρησιμοποιήθηκε επίσης και για την δίωξη του λαθρεμπορίου. Αποσύρθηκε το 1912.

Βιβλιογραφία 
 Conway's All the World's Fighting Ships, 1860-1905
 Conway's All the World's Fighting Ships, 1906-1922
 Jane's Fighting Ships 1912

Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Ήρα (αεροναυαγοσωστικό)

Το Ήρα (Ρ-289 , Α/Ν 709)  ήταν αεροναυαγοσωστικό πλοίο του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ήταν πρώην αμερικανικό, με αριθμό ‘AVR 709’. Η παραλαβή του έγινε το 1959 και χρησιμοποιήθηκε χωρίς μετατροπές. Ομοίου τύπου πλοία : Αδαμίδης,  Ήρα, Καρναβιάς, Ηώς και Σακελλαρίου. Κάλυπτε τις ανάγκες τις Πολεμικής Αεροπορίας.Τέθηκε σε κατάσταση εφεδρείας  το 1978 και παροπλίστηκε στις 24 Μαρτίου 1978

Ελληνικά Ναυαγοσωστικά
Πίθηκος

Οι πίθηκοι είναι πρωτεύοντα θηλαστικά της υπεροικογένειας των Ανθρωποειδών (Hominoidea).   

Σύμφωνα με το σύγχρονο σύστημα ταξινομίας υπάρχουν δύο οικογένειες ανθρωποειδών:
 οι Υλοβατίδες που απαντώνται σε 4 γένη και 14 είδη γίββωνα και είναι γνωστοί ως Κατώτεροι ή Μικροί πίθηκοι.
 οι Ανθρωπίδες που αποτελούνται από τους ουρακοτάγκους, τους γορίλες,  τους χιμπαντζήδες,  τους μπονόμπο και τους ανθρώπους, που συλλογικά είναι γνωστοί ως Ανώτεροι ή Μεγάλοι πίθηκοι.

Εξέλιξη 
Ο κοινός πρόγονος των δύο οικογενειών εκτιμάται πως έζησε περίπου 20 εκατομμύρια χρόνια πριν, ενώ ο τελευταίος κοινός πρόγονος των Ανθρωποειδών και Κερκοπιθηκοειδών (δηλαδή των δύο υποδιαιρέσεων των Κατάρρινων) έζησε 30 εκατομμύρια χρόνια πριν.

Χαρακτηριστικά 
Εκτός από τους γορίλες και τους ανθρώπους, όλοι οι πίθηκοι είναι ικανότατοι στην αναρρίχηση σε δέντρα. Είναι παμφάγοι και η δίαιτά τους αποτελείται από καρπούς, χόρτα, σπόρους και στις περισσότερες περιπτώσεις, κρέας και ασπόνδυλα, αλλά και οτιδήποτε άλλο είναι διαθέσιμο και χωνεύεται εύκολα. Κατάγονται από την Αφρική και την Ασία και έχουν εξαπλωθεί σε όλες τις ηπείρους. Μόνο το ανθρώπινο είδος, αποτελεί το μόνο ζώο που κατοικεί σε όλον τον πλανήτη Γη.

Τα περισσότερα είδη είναι σπάνια ή απειλούμενα. Η κύρια απειλή εναντίον τους είναι η καταστροφή των τροπικών δασών, αλλά μερικοί πληθυσμοί θηρεύονται και για το κρέας τους.

Δείτε επίσης 
 Χρονολόγιο της ανθρώπινης εξέλιξης

Σημειώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μοναδικός πίθηκος της Τανζανίας κινδυνεύει να εξαφανιστεί μόλις ανακαλύφθηκε- Άρθρο στο in.gr.

Πρωτεύοντα
Αναλογία (μαθηματικά)

Στα μαθηματικά  δυο μεγέθη καλούνται ανάλογα όταν οι τιμές τους του ενός είναι πολλαπλάσια των τιμών του άλλου, δηλαδή όταν οι αντίστοιχες τιμές των δύο μεγεθών έχουν σταθερό λόγο.

Άμεση αναλογία 
Αν έχουμε δυο μεταβλητές x και y, το y είναι άμεση αναλογία του x όταν υπάρχει μια σταθερά k τέτοια ώστε

Η αναλογία γράφεται

 

και η σταθερά k καλείται λόγος ή σταθερά αναλογίας

Δείτε επίσης 
 Χρυσή τομή

Μαθηματική ορολογία
Γκεόργκι Μαλενκόφ

Ο Γκεόργκι Μαξιμιλιάνοβιτς Μαλενκόφ (Гео́ргий Максимилиа́нович Маленко́в, 8 Ιανουαρίου 1902 - 14 Ιανουαρίου 1988) ήταν Ρώσος πολιτικός, που πρωταγωνίστησε στη σοβιετική πολιτική σκηνή τα πρώτα χρόνια μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Για ένα πολύ μικρό διάστημα (Μάρτιος - Σεπτέμβριος 1953) διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, δηλ. ηγέτης της ΕΣΣΔ.

Βιογραφία

Τα πρώτα χρόνια & καταγωγή 
Γεννήθηκε στο Ορενμπούργκ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στις 8 Ιανουαρίου 1902, από μία οικογένεια με σλαβομακεδονικές ρίζες από την Οχρίδα. Έζησε ως έφηβος την Οκτωβριανή Επανάσταση και εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου. Μετά τον εμφύλιο ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα και το 1938 έγινε προσωπικός γραμματέας του Ιωσήφ Στάλιν.

Πολιτική καριέρα 
Το 1946 εξελέγη για πρώτη φορά στο ανώτατο όργανο του ΚΚΣΕ, το Πολιτικό Γραφείο, και σε συμμαχία με τον επίσης πρωτάρη αλλά πανίσχυρο Λαβρέντι Μπέρια, αρχηγό της μυστικής αστυνομίας Εν Κα Βε Ντε, εκκαθάρισε τους ζντανοφικούς. Όταν ο Στάλιν πέθανε το 1953, οι Μαλενκόφ - Μπέρια μοιράσθηκαν τις ισχυρότερες κυβερνητικές θέσεις: ο πρώτος έγινε πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου (αντίστοιχο του πρωθυπουργού) και προσωρινός γενικός γραμματέας του ΚΚΣΕ, ενώ ο δεύτερος κράτησε το Υπουργείο Εσωτερικών Υποθέσεων (που ανέκτησε και την ευθύνη της μυστικής αστυνομίας).

Μία από τις πρώτες κινήσεις τους ήταν να απελευθερώσουν ενάμισι εκατομμύριο κρατουμένους από τα γκούλαγκ. Σύντομα όμως ο Μαλενκόφ έσπασε τη συμμαχία, συνωμότησε με το Νικίτα Χρουστσόφ και οδήγησαν το Μπέρια στο εκτελεστικό απόσπασμα (23 Δεκεμβρίου) ως προδότη και βιαστή - αμφότεροι φοβούνταν ότι ο Μπέρια αργά η γρήγορα θα τους εξόντωνε, εάν δεν το έκαναν αυτοί πρώτοι. Τρεις μήνες νωρίτερα (και ενώ ο Μπέρια ήταν στη φυλακή) ο Χρουστσόφ είχε εκλεγεί με τη στήριξη του Μαλενκόφ γενικός γραμματέας του ΚΚΣΕ. 

Η νέα διανδρία κυβέρνησε τη χώρα έως το 1955. Το Φλεβάρη αυτού του έτους ο Μαλενκόφ αποπέμφθηκε από την κυβέρνηση, με το αιτιολογικό ότι είχε υπάρξει στενός φίλος του Μπέρια και ότι καθυστερούσαν οι μεταρρυθμίσεις που είχε αναλάβει - επίσημα ανακοινώθηκε ότι παραιτήθηκε λόγω απειρίας στα οικονομικά. Εντούτοις κράτησε το πόστο του στο Πολιτικό Γραφείο του κόμματος.

Ως ανώτατο κομματικό στέλεχος ο Μαλενκόφ στήριξε τις χρουστσιοφικές πολιτικές της διεθνούς ύφεσης και του περιορισμού των εξοπλιστικών προγραμμάτων προς όφελος της παραγωγής καθημερινών αγαθών, αλλά έβλεπε με επιφύλαξη την αποσταλινοποίηση. Έτσι το 1957 συμμετείχε στην αποκληθείσα «Αντικομματική Ομάδα», μια φράξια στελεχών του Πολιτικού Γραφείου που αποπειράθηκε να καθαιρέσει το Χρουστσιόφ. Οι Αντικομματικοί ηττήθηκαν και αποστερήθηκαν των κομματικών αξιωμάτων τους.

Διαγραφή & τέλος 
Το 1961 ο Μαλενκόφ διαγράφηκε και από απλό μέλος του ΚΚΣΕ. Μετατέθηκε δυσμενώς στο Καζακστάν, όπου τοποθετήθηκε διευθυντής ενός υδροηλεκτρικού φράγματος. Προς το τέλος της ζωής του είχε στραφεί στον χριστιανισμό. Πέθανε μακριά από τη δημοσιότητα στις 14 Ιανουαρίου 1988 στη Μόσχα, λίγες ημέρες μετά τα 86α γενέθλιά του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Σοβιετικοί πολιτικοί
Ρώσοι πολιτικοί
Γενικοί Γραμματείς του Κ.Κ.Σ.Ε
Μουλάρι

Μουλάρι ή ημίονος ονομάζεται το ζώο εκείνο που προέρχεται από τη διασταύρωση αρσενικού γάιδαρου και  θηλυκού αλόγου δηλαδή το μουλάρι προέρχεται από γονιμοποίηση φοράδας από γάιδαρο. Ένα διαφορετικό είδος, το γαϊδουρομούλαρο ή γίννος, προκύπτει όταν γίνει γονιμοποίηση θηλυκού γαϊδουριού από αρσενικό άλογο. Το μουλάρι (αλλά και το γαϊδουρομούλαρο) είναι υβρίδιο, προκύπτει δηλαδή από τη διασταύρωση δυο διαφορετικών αλλά συγγενών ειδών.

Περιγραφή 
Μορφολογικά το μουλάρι μοιάζει στο σώμα και το δέρμα με το γάιδαρο, ενώ στις περιοχές του λαιμού και του κεφαλιού περισσότερο με το άλογο. Όμως, ενώ το άλογο έχει 64 χρωμοσώματα, και το γαϊδούρι 62, το μουλάρι έχει μόνο 1. Γι' αυτό το μουλάρι δεν μπορεί να αναπαραχθεί λόγω του λειψού αριθμού των χρωμοσωμάτων που έχει και γι' αυτό είναι στείρο. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις υπάρχουν γεννήσεις από μουλάρια, είναι όμως ιδιαίτερα σπάνιες.

Το μουλάρι είναι πιο μεγαλόσωμο και έχει σώμα αλόγου, και πόδια γαϊδουριού. Το γαϊδουρομούλαρο έχει σώμα γαϊδουριού και πόδια αλόγου. Είναι πιο μικρόσωμο από το μουλάρι.

Τα μουλάρια συνδυάζουν χαρακτηριστικά των γαϊδουριών, όπως η υπομονή και επιμονή, και των αλόγων, όπως η αντοχή και η δυνατότητα μεταφοράς βαρέων φορτίων. Όταν ενοχληθεί, το μουλάρι μπορεί να κλωτσήσει πολύ δυνατά προς κάθε κατεύθυνση. Τα ζώα χρησιμοποιούνται σε αγροτικές κοινωνίες για βοήθεια στις μεταφορές, παλιότερα όμως και μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ευρύτατη ήταν η χρήση τους από τους στρατούς του κόσμου ως μέσα μεταφοράς, κυρίως λόγω της μεγάλης αντοχής τους και της ανθεκτικότητάς τους στις ασθένειες.

Η μείωση του αριθμού των ελληνικών γαϊδουριών (από τα 508.000 γαϊδούρια που υπήρχαν στην Ελλάδα το 1950, το 1995 μειώθηκαν σε 95.000 ενώ έως το 2008 υπήρχαν λιγότερα από 16.000) έχει επιφέρει δραματική μείωση και στον πληθυσμό των μουλαριών.

Μεταφορικά, ο όρος μουλάρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κάποιον που είναι ιδιαίτερα επίμονος (μουλάρωσε). Εναλλακτικά, και υποτιμητικά, για κάποιον που έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να επωμίζεται ευθύνες χωρίς ωστόσο να το κάνει (είκοσι χρονών μουλάρι). Η λέξη μούλος ή μούλικος αποτελεί ύβρι συνώνυμη του μπάσταρδος και αναφέρεται σε εξώγαμο ή αγνώστου πατρότητος παιδί.

Εξημερωμένα ζώα
Ιππίδες
Υβριδικά ζώα
Κτηνοτροφία
Όσιος Αρσένιος Βαρνακοβίτης

Ο Όσιος Αρσένιος ο Βαρνακοβίτης γεννήθηκε το πρώτο μισό του 11ου αιώνα μ.Χ., πιθανότατα στο χωριό Καρυά του Νομού Φωκίδας. Είναι ο ιδρυτής της Ιεράς Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας στη Δωρίδα της Φωκίδας. Πέθανε το 1111. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 8 Μαΐου.

Βιβλιογραφία 
 Όσιος Αρσένιος ο Βαρνακοβίτης (Ι.Μ. Παναγίας Βαρνάκοβας, 1997)
 Ιερά Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας (Ιερά Μητρόπολις Φωκίδος, 1997)
 Ο Όσιος Δαυίδ και Καλογεροδάσκαλοι της Βαρνάκοβας επί Τουρκοκρατίας (Ι.Μ. Παναγίας Βαρνάκοβας, 2004)

Αρσένιος Βαρνακοβίτης
Μπράιαν Χιούστον

Ο Μπράιαν Χιούστον (αγγλ.: Brian Houston, γενν.: 17 Φεβρουαρίου 1954, Ώκλαντ, Νέα Ζηλανδία) είναι Χριστιανός Πεντηκοστιανός ποιμένας στις Αυστραλιανές Χριστιανικές Εκκλησίες. Είναι ο Ανώτερος Ποιμένας της Εκκλησίας Hillsong στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, η οποία είναι η μεγαλύτερη Αυστραλιανή τοπική εκκλησία, με 21.000 μέλη. Είναι επίσης ο Εθνικός Πρόεδρος των Αυστραλιανών Χριστιανικών Εκκλησιών, το μεγαλύτερο Πεντηκοστιανό δόγμα στην Αυστραλία, το οποίο συνδέεται με τις Συνάξεις του Θεού.

Ο Μπράιαν Χιούστον είναι γνωστός διεθνώς ως ομιλιτής και συγγραφέας βιβλίων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η επίσημη σελίδα του Μπράιαν Χιούστον

Χιουστον
Χιουστον
Φασιανός

Ο Φασιανός (Phasianus) είναι γένος πτηνών, που ανήκει στην οικογένεια Φασιανίδες και στην τάξη Ορνιθόμορφα. Υπάρχουν περίπου 25 είδη, με καταγωγή από την Ασία. Σήμερα, με την ανθρώπινη παρέμβαση, το πτηνό έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο. Εκτρέφεται σε ειδικά εκτροφεία, στα οποία ζει σε ημιάγρια κατάσταση, σε περιφραγμένες περιοχές με θάμνους.

Ιστορία 
Το πτηνό ήταν γνωστό από τα αρχαιότατα χρόνια, καθώς θεωρούνταν εκλεκτό κυνήγι. Σύμφωνα με τη Μυθολογία, οι Αργοναύτες έφεραν στην Ευρώπη το φασιανό τον κοινό (Phasianus colchicus). Μάλιστα, το όνομά του το οφείλει στον ποταμό Φάσι στην Κολχίδα, όπου φέρονται να τον συνάντησαν για πρώτη φορά.

Περιγραφή 

Το μήκος του αρσενικού Φασιανού φθάνει τα 80 εκατοστά περίπου και έχει χαλκόχρωμο φτέρωμα, με μαύρες ραβδώσεις. Ο Φασιανός χαρακτηρίζεται από έντονο φυλετικό διμορφισμό καθώς ο θηλυκός φασιανός είναι μικρότερος σε μέγεθος από τον αρσενικό και δεν έχει εντυπωσιακά χρώματα. Η ουρά του είναι πολύ μακριά και φθάνει περίπου τα 40 εκατοστά. Τα φτερά σε αυτήν έχουν χρώμα κοκκινωπό και κίτρινο, με μαύρα στίγματα. Στο κεφάλι έχει πράσινα φτερά και στο λαιμό μια λευκή ταινία. Χαρακτηριστική είναι επίσης η βραχνή φωνή του. Ο Φασιανός είναι κυρίως εδαφόβιο ζώο, απαντά σε ανοιχτά δάση, σε άλση, σε συστάδες δέντρων, θαμνώδεις εκτάσεις και αγρούς. Είναι κυρίως σποροφάγος. Ο κοινός Φασιανός πετάει με πολύ ισχυρά φτεροκοπήματα, αλλά σπάνια φτάνει πολύ ψηλά, αλλά όταν απειλείται προτιμά να κρυφτεί παρά να πετάξει.

Αναπαραγωγή 

Ο αρσενικός Φασιανός συγκροτεί ένα χαρέμι από τρία θηλυκά. Τα αρσενικά αναπαράγονται μέχρι τον θάνατό τους. Ο θηλυκός φασιανός γεννά περίπου 60 αυγά και η επώαση διαρκεί 24 μέρες. Οι νεοσσοί μπορούν αμέσως να ακολουθήσουν τη μητέρα τους στην αναζήτηση τροφής. Εντός δύο μηνών γίνονται και ικανά να πετάξουν.

Είδη 
Το γνωστότερο είδος φασιανού είναι ο Φασιανός ο κοινός ή κολχικός (Phasianus colchicus). Με την ίδια ονομασία αναφέρονται και άλλα συγγενικά γένη, τα οποία ανήκουν στην ίδια οικογένεια με το φασιανό, όπως ο λόφουρος (Lophura), ο αργουσιανός (Argusianus), ο τραγοπάνας (Tragopan) και άλλα, που ζουν στην Ασία.

Βιβλιογραφία 
 Νέα Εγκυκλοπαιδεία, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, τ. 26, σελ. 200-201.
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τ.59 , σελ.184-185
 Beebe, William. 1918-22. A Monograph of the Pheasants. 1st edition in 4 volumes: H. F. Witherby, London. Reprint: 1990, Dover Publications.(4 volumes bound as 2). ISBN 0-486-26579-X and ISBN 0-486-26580-3. Republished as: Pheasants: Their Lives and Homes. 2 vols. 1926. Single volume edition: New York Zoological Society, 1936.)
 Green-Armytage, Stephen. 2002. Extraordinary Pheasants.Harry N. Abrams, Inc., New York. Book ISBN 0-8109-1007-1.
 Madge and McGowan, Pheasants, Partridges and Grouse ISBN 0-7136-3966-0

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Middlesex, Ανάμεσα στα δύο φύλα

Middlesex είναι ο τίτλος μυθιστορήματος του Τζέφρι Ευγενίδη, που εκδόθηκε το 2002 και κέρδισε το αμερικάνικο λογοτεχνικό Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας), τον αμέσως επόμενο χρόνο.

Αφηγητής και πρωταγωνιστής είναι η Καλλιόπη Στεφανίδης (αργότερα μετονομάζεται σε 'Καλ'), ένα ερμαφρόδιτο άτομο ελληνικής καταγωγής που έχει ανεπάρκεια της 5-άλφα-ρεδουκτάσης. Το κύριο μέρος του μυθιστορήματος περιγράφει την ιστορία της παιδικής ηλικίας και ενηλικίωσής του στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν (Detroit, Michigan) στις Η.Π.Α προς τα τέλη του 20ού αιώνα. Η αφήγηση συνδυάζει επίσης στοιχεία από την ιστορία της οικογένειας του πρωταγωνιστή που ξεκινά από την Μικρά Ασία, αναφορές στα ήθη της εποχής και κομμάτια της μοντέρνας Ιστορίας.

Μυθιστορήματα του Τζέφρι Ευγενίδη
Μυθιστορήματα του 2002
Νικήτας Βενιζέλος

Ο Νικήτας Βενιζέλος (1930 - 2020) ήταν  Έλληνας πολιτικός και εφοπλιστής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1930 και ήταν γιος του Κυριάκου Βενιζέλου, πρωτότοκου γιου του Ελευθερίου Βενιζέλου, και της Μαρίκας Ρούσσου, κόρης του εκ Λέρου μεγαλοεφοπλιστή Νικήτα Ρούσσου. Σπούδασε οικονομικά και διοικητικές επιστήμες στη Γαλλία και τις ΗΠΑ και ασχολήθηκε με ναυτιλιακές επιχειρήσεις, που κληρονόμησε από την μητέρα του.

Με την εγκαθίδρυση της Χούντας στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε στο εξωτερικό από όπου οργάνωσε αντιστασιακό κίνημα κατά της Δικτατορίας. Φρόντισε το πλήρωμα του αντιτορπιλικού Βέλος, που το Μάιο του 1973 στασίασε ενώ βρισκόταν σε άσκηση του ΝΑΤΟ και κατέφυγε στην Ιταλία, προσλαμβάνοντας πολλά από τα μέλη του στα καράβια του, γι' αυτό και του απενεμήθη παράσημο από το ελληνικό Κράτος μετά την πτώση της Χούντας. Κατά τη διάρκεια της Χούντας επέστρεψε κρυφά στην Ελλάδα, μαζί με τον Γραμματέα του και μετέπειτα Υπουργό ΥΜΕ Κώστα Μπαντουβά, προετοιμάζοντας Επανάσταση από την Κρήτη και εφοδιάζοντας με όπλα τους Κρητικούς, που αγόρασε ο ίδιος από τον Καντάφι αλλά οι κινήσεις τους προδόθηκαν και αναγκάστηκαν μεταμφιεσμένοι να διαφύγουν και πάλι στο εξωτερικό.

Επιστροφή και πολιτική σταδιοδρομία
Επέστρεψε το 1974 στην Ελλάδα και έθεσε υποψηφιότητα με την ΕΔΗΚ, με την οποία και εξελέγη. Επανεξελέγη το 1977 και ήταν ο τελευταίος Βουλευτής που παρέμεινε πιστός μέχρι τη διάλυσή της.  Λίγο πριν από τις εκλογές του 1981, το 1980, αποχωρεί από την ΕΔΗΚ και ενεργοποιεί το Κόμμα των Φιλελευθέρων, το οποίο είχε ιδρύσει πρώτος ο παππούς του Ελευθέριος Βενιζέλος. Γεν. Γραμματέας του Κόμματος ανέλαβε ο Κώστας Μπαντουβάς. Το κόμμα παίρνει αδιάλειπτα μέρος στις εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι και το 1990, αλλά απέτυχε να λάβει το εκλογικό μέτρο του 3% και να εκλέξει βουλευτές σε όλη τη σύγχρονη πορεία του, σημειώνοντας όμως πολλαπλάσια ποσοστά στο Νομό Χανίων σε σύγκριση με τον εθνικό μέσο όρο. Το 1993 ο Νικήτας Βενιζέλος συνεργάστηκε με την Πολιτική Άνοιξη καταφέρνοντας να εκλεγεί βουλευτής για τελευταία φορά, συγκεντρώνοντας 10.267 ψήφους στην Α΄ περιφέρεια Αθηνών. Από αυτήν την εκλογή του, διετέλεσε από το 1993 έως το 1996 Ε' Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.

Είχε παντρευτεί δύο φορές και απέκτησε οκτώ παιδιά, δύο αγόρια, τον Κυριάκο και τον Ιωάννη και 6 κορίτσια. Η δεύτερη σύζυγός του Κέιτι Άνταμς είναι απόγονος του Προέδρου των ΗΠΑ Τζον Άνταμς. Μέχρι το 2002 είχε στην ιδιοκτησία του το πατρικό σπίτι των Βενιζέλων στη Χαλέπα Χανίων, το οποίο αγοράστηκε από το ελληνικό δημόσιο και λειτουργεί σαν Μουσείο.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Ελληνική Δημοκρατία Υπουργείο Εσωτερικών - Διεύθυνση Εκλογών. 1984. Αποτελέσματα Βουλευτικών Εκλογών της 18ης Οκτωβρίου 1981, Εθνικό Τυπογραφείο Αθήνα

Νικητας
Βουλευτές Χανίων
Βουλευτές Α' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Πολιτική Άνοιξη
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου
Αντιδικτατορικός αγώνας
Διδακτορικό δίπλωμα

Το διδακτορικό δίπλωμα (Αγγλικά: doctorate, σε αρκετές περιπτώσεις αναφερόμενο εν συντομία και ως PhD - Philosophy Doctorate) είναι ένα πτυχίο ανώτατων μεταπτυχιακών σπουδών το οποίο απονέμεται από πανεπιστημιακά ιδρύματα. Σε πολλές χώρες αποτελεί το ανώτατο ακαδημαϊκό πτυχίο που μπορεί να αποκτηθεί. Αποτελεί απαραίτητο εφόδιο στην άσκηση ακαδημαϊκών κυρίως επαγγελμάτων, όπως αυτό του καθηγητή πανεπιστημίου και του ερευνητή, σε πολυποίκιλα επιστημονικά πεδία. Οι κάτοχοι διδακτορικών διπλωμάτων μπορούν επίσης να ακολουθήσουν καριέρα σε κυβερνητικούς και μη οργανισμούς ή στον ιδιωτικό τομέα. Στη Γερμανία αποτελεί προϋπόθεση για να ξεκινήσει κάποιος την Διατριβή για υφηγεσία (Habilitation).

Προϋποθέσεις 
Οι προϋποθέσεις για την απόκτηση ενός διδακτορικού διαφέρουν ανά τον κόσμο. Εντούτοις, κάθε υποψήφιος φοιτητής οφείλει να εκπονήσει μια διδακτορική διατριβή που στηρίζεται σε επαρκές ποσό πρωτότυπης ακαδημαϊκής έρευνας και είναι ποιότητας επαρκούς προς δημοσίευση στην επιστημονική κοινότητα. Σε πολλές χώρες ο υποψήφιος πρέπει να υπερασπιστεί την εργασία του μπροστά σε μία επιτροπή από ειδήμονες εξεταστές που ορίζονται από το πανεπιστήμιο. Σε άλλες χώρες η διατριβή εξετάζεται από επιτροπή ειδικών που αποφασίζουν αν είναι άξια πτυχίου και τα σημεία που πρέπει να επιλυθούν προκειμένου ο υποψήφιος να κριθεί επιτυχής. Η ελάχιστη περίοδος σπουδών για φοιτητές ολικής απασχόλησης ποικίλλει από τρία έως πέντε χρόνια.

Παραπομπές

Ακαδημαϊκοί τίτλοι
Τσόκι Μοτόμπου

Αμπομέι 
Ο Τσόκι Μοτόμπου (1870 - 1944) ήταν δάσκαλος του καράτε-ντο καταγόμενος την Νήσο Οκινάουα. Τριτότοκος γόνος αριστοκρατικής οικογένειας που δεν έλαβε εκπαίδευση στο καράτε ντο από τον πατέρα του (στην Οκινάουα μόνο ο πρωτότοκος γιος λάμβανε εκπαίδευση από τον πατέρα του), πράγμα το οποίο είχε αποτέλεσμα να διδαχτεί τεχνικές από διάφορους άλλους δασκάλους της εποχής του. Λόγω του επιθετικού χαρακτήρα του, η εκπαίδευση συνήθως διαρκούσε για μικρό χρονικό διάστημα καθώς τις περισσότερες φορές εξεδιώκετο από τις σχολές. Οι μεγάλη εμπειρία στις μάχες δρόμου του προσέδωσε μεγάλη φήμη και εξ αιτίας της μεγάλης εμπειρίας του σε αυτόν τον τομέα, έκανε αρκετούς μαθητές. Στα ύστερα χρόνια εγκαταστάθηκε στην Ιαπωνική ενδοχώρα για να διδάξει την τέχνη του καράτε-ντο. Εκεί συνειδητοποίησε την πραγματική "υπόσταση" του καράτε ντο και αφοσιώθηκε στην καλλιέργεια του χαρακτήρα του. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του επέστρεψε στην Οκινάουα, όπου μετά από λίγο καιρό πέθανε.

Αρκετοί ήταν οι δάσκαλοι της εποχής του, οι οποίοι παρέπεμπαν τους μαθητές τους στον δάσκαλο Μοτόμπου, για την βαθύτερη κατανόηση των τεχνικών μάχης (κούμιτε).

Δάσκαλοι πολεμικών τεχνών
Μαρίνα Τσιντικίδου

Η Μαρίνα Τσιντικίδου (Θεσσαλονίκη, 1971) είναι Ελληνίδα μοντέλο, παρουσιάστρια και ηθοποιός.

Καριέρα 
Στις 30 Μαρτίου 1992 και σε ηλικία 21 ετών εξελέγη Σταρ Ελλάς και τον επόμενο μήνα εκπροσώπησε την Ελλάδα στον διεθνή διαγωνισμό Μις Υφήλιος που έγινε στην Ταϊλάνδη. Στις 15 Ιουνίου του ίδιου έτους, κλήθηκε να εκπροσωπήσει για άλλη μία φορά τα ελληνικά χρώματα στο διεθνή διαγωνισμό της Μις Ευρώπη που διοργανώθηκε στο Ζάππειο, κερδίζοντας αυτή την φορά τον τίτλο της ωραιότερης γυναίκας της γηραιάς ηπείρου. Το στέμμα του τίτλου, της το παρέδωσε η πρώτη αναπληρωματική της περασμένης χρονιάς που κατόπιν ανακηρύχθηκε Μις Ευρώπη, Κατερίνα Μιχαλοπούλου, ενώ στην κριτική επιτροπή παρούσα ήταν η πρώην Μις Υφήλιος Κορίνα Τσοπέη. Στα εθνικά καλλιστεία απέσπασε βραβείο της Μις Μάντισον για τα ωραιότερα ελληνικά πόδια ανάμεσα στις 12 υποψήφιες.

Η διάκρισή της την έκανε διάσημη με αποτέλεσμα να αρχίσει να δέχεται τηλεοπτικές προτάσεις. Τη σεζόν 1992-1993, παρουσίασε μαζί με τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο στον ANT1 το χιουμοριστικό πρόγραμμα Candid Camera, με την υπογραφή του Νίκου Μαστοράκη. Την περίοδο 1993-1994, το MEGA την τοποθέτησε ως συμπαρουσιάστρια δίπλα στον Ανδρέα Μικρούτσικο και στην στην εκπομπή της πρωινής ζώνης Χαμογελάτε, είναι μεταδοτικό. Στο διάβα της τηλεοπτικής της καριέρας ακολούθησαν εμφανίσεις σε διάφορες διαφημίσεις καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές στην ελληνική τηλεόραση, ενώ παράλληλα η ενεργή της δράση στις πίστες της πασαρέλας γινόταν ακατάπαυστα. Το 1998 παρουσίασε στο Mega Channel το νεανικό τηλεπαιχνίδι Έλα στο bizz. Για ένα χρονικό διάστημα ασχολήθηκε και με την υποκριτική.

Πολιτική 
Στις Βουλευτικές Εκλογές του 2009 ήταν Υποψήφια Βουλευτής Πιερίας με το ψηφοδέλτιο του Κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Ομιλεί την αγγλική, γαλλική και ιταλική γλώσσα.

Τηλεόραση

Παραπομπές 

Ελληνίδες μοντέλα
Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Έλληνες πολιτευτές
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Νικήτριες Σταρ Ελλάς
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο (ιταλικά: Festival internazionale del film di Locarno) είναι διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στην πόλη του Λοκάρνο, στην Ελβετία, στο καντόνι του Τιτσίνο. Το φεστιβάλ ιδρύθηκε το 1946, και διεξάγεται κάθε Αύγουστο.

Ένα από τα χαρακτηριστικά του φεστιβάλ είναι η ανοιχτή προβολή στην κεντρική πλατεία του Λοκάρνο, την Piazza Grande, με χωρητικότητα 8.000 θεατών. Το μεγάλο βραβείο του φεστιβάλ είναι η "Χρυσή Λεοπάρδαλη", ή αλλιώς "Pardo d'oro", που απονέμεται στην καλύτερη ταινία. Μεταξύ των άλλων βραβείων συμπεριλαμβάνονται η Αργυρή Λεοπάρδαλη (δεύτερη θέση) και η Χάλκινη Λεοπάρδαλη (για καλύτερο και καλύτερη ηθοποιό). 

Επίσημος συνεταίρος του Διεθνές Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Λοκάρνο είναι η εταιρία XDC.

Νικητές της Χρυσής Λεοπάρδαλης 

Η Χρυσή Λεοπάρδαλη (Pardo d'oro) απονέμεται από το 1968. Το χρηματικό έπαθλο των 90.000 Ελβετικών φράγκων απονέμεται εξ ημισείας στον σκηνοθέτη και τον παραγωγό. 

 2009: She, a Chinese , Xiaolu Guo, Κίνα.
 2008: Parque Via, Ενρίκε Ριβέρο, Μεξικό
 2007: Ai no yokan, Masahiro Kobayashi, Ιαπωνία
 2006: Das Fräulein, Andrea Štaka, Ελβετία
 2005: Nine Lives, Rodrigo García, ΗΠΑ
 2004: Private, Saverio Costanzo, Ιταλία
 2003: Khamosh Pani – Silent Waters, Sabiha Sumar, Πακιστάν
 2002: Das Verlangen, Iain Dilthey, Γερμανία
 2001: Alla rivoluzione sulla due cavalli, Maurizio Sciarra, Ιταλία
 2000: Baba, Shuo Wang, Κίνα
 1999: Peau d'homme, coeur de bête, Hélène Angel, Γαλλία
 1998: Zhao Xiansheng, Lü Yue, Κίνα
 1997: Ayneh, Jafar Panahi, Ιράν
 1996: Nénette et Boni, Claire Denis, Γαλλία
 1995: Raï, Thomas Gilou, Γαλλία
 1994: Khomreh, Ebrahim Forouzesh, Ιράν
 1993: Azghyin ushtykzyn'azaby, Jermek Schinarbajev, Καζακστάν
 1992: Qiuyue, Clara Law, Χονγκ Κονγκ
 1991: Johnny Suede, Tom DiCillo, ΗΠΑ
 1990: Sluchainij Vals, Swetlana Proskurina, Σοβιετική Ένωση
 1989: Dharmaga tongjoguro kan kkadalgun, Bae Yong-kyun, Νότιος Κορέα
 1988: Distant Voices, Still Lives, Terence Davies, Αγγλία / Schmetterlinge, Wolfgang Becker, Γερμανία
 1987: Ο Bobo, José Alvaro Morais, Πορτογαλία
 1986: Jezioro bodenskie, Janusz Zaorski, Πολωνία
 1985: Höhenfeuer, Fredi Murer, Ελβετία
 1984: Stranger Than Paradise, Jim Jarmusch, ΗΠΑ
 1983: Adj király katonát, Pál Erdöss, Ουγγαρία
 1981: Chakra, Rabindra Dharmaraj, Ινδία
 1980: Maledetti vi amerò, Marco Tullio Giordana, Ιταλία
 1979: Sürü, Zeki Ökten, Τουρκία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος του Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο 

Λοκάρνο
Κινηματογράφος στην Ελβετία
Νικήτας Χωνιάτης

Ο Νικήτας Χωνιάτης ή Ακομινάτος (Χώνες Μικράς Ασίας, περ. 1155 - Νίκαια, περ. 1216) ήταν Βυζαντινός Έλληνας υψηλόβαθμος αξιωματούχος του βυζαντινού κράτους και ιστορικός, όπως ο μεγαλύτερος αδελφός του Μιχαήλ Χωνιάτης (Ακομινάτου) τον οποίο ακολούθησε από τον τόπο γέννησής τους, τις Χώνες (Κολοσσές) της Φρυγίας, στην Κωνσταντινούπολη για σπουδές.

Θεωρείται ο σημαντικότερος βυζαντινός ιστορικός του 12ου αιώνα, όντας αυτόπτης μάρτυρας της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους στις 13 Απριλίου 1204.

Το κυριότερο έργο του είναι η Χρονική Διήγησις (Ιστορία Κωνσταντινουπόλεως), όπου καλύπτονται γεγονότα που αφορούν την ιστορία της Κωνσταντινούπολης από το 1118 έως το 1207. Σε κάποιες από τις εκδοχές του το έργο του ακολουθείται από μια σύντομη περιγραφή των χάλκινων αγαλμάτων της Κωνσταντινούπολης, τα οποία έτηξαν οι Σταυροφόροι, για να κόψουν νομίσματα. Το κείμενο αυτό είναι γνωστό με την ονομασία De signis.

Στην Ελληνική Πατρολογία του Ζακ Πολ Μιν, τα έργα του Νικήτα Χωνιάτη περιέχονται στους τόμους 139 και 140.

Παραπομπές

Πηγές & βιβλιογραφία 
 Το Βήμα, 7ης Μαρτίου 2004, σ. Β36, Αγγελική Λαΐου, «H Δ' Σταυροφορία και οι επιπτώσεις της».
 Charles M. Brand, Byzantium Confronts the West, 1968 (ISBN 0-7512-0053-0).
 Jonathan Harris, 'Distortion, divine providence and genre in Nicetas Choniates' account of the collapse of Byzantium 1180-1204', Journal of Medieval History, Τόμ. 16 (2000) σ. 19-31.
 Harry J. Magoulias (μετάφρ.), Ο City of Byzantium, Annals of Niketas Choniates, 1984 (ISBN 0-8143-1764-2).
 Hierolimus Wolf, History of Niketas Choniates, 1557.
Δημήτριος Χρηστίδης, «Αναμνήσεις από αρχαία κείμενα στο έργο του Νικήτα Χωνιάτη Χρονική Διήγησις», Επιστημονική Επετηρίδα Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τόμ. 22(1984),σελ. 687-909

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Διαθέσιμα έργα του στο Διαδίκτυο 
 Νικήτας Χωνιάτης:
 Η Κατάληψη της Κωνσταντινούπολης .
 Η Κατάληψη της Κωνσταντινούπολης .
 Αποσπάσματα  από την Ιστορία του .
 documentaCatholicaOmnia.eu: Greek Opera Omnia από την Πατρολογία του Μιν με αναλυτικά ευρετήρια .
 books.Google.com: B.G. Niebuhr/Immanuel Bekker, 1835, Niketae Choniatae Historia (Ελληνικά & μετάφραση στα Λατινικά) .
 V. Grecu, Autour du De Signis de Nicétas Choniate, Revue des études byzantines , τομ. 6 (1948), σελ. 58-66

Βυζαντινοί ιστορικοί
Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων
Ορθόδοξοι λόγιοι
Δ΄ Σταυροφορία
Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Βυζαντινοί Μικρασιάτες
Καλβινισμός

Ο Καλβινισμός είναι χριστιανικό προτεσταντικό θεολογικό κίνημα που ανέπτυξε ο Γάλλος θεολόγος Ιωάννης Καλβίνος.

Στο κέντρο της καλβινιστικής θεολογίας βρίσκεται η παντοδύναμη κυριαρχία του Θεού και η δυνατότητά του να προγνωρίζει την πορεία των ανθρώπων είτε προς την σωτηρία είτε προς την απώλεια. Βασικό στοιχείο της είναι το δόγμα του προορισμού, στο οποίο τονίζεται η παντοδύναμη κυριαρχία του Θεού, και η άποψη πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ως προς την ανικανότητά τους να αποκτήσουν την σωτηρία τους με τα δικά τους έργα και δυνάμεις. Ο Ιωάννης Καλβίνος υποστήριζε ότι το σχέδιο του Θεού σχετικά με τη σωτηρία της ψυχής είναι επακόλουθο της Θείας Χάρης και επιτυγχάνεται μόνο δια της πίστεως και ότι ο Θεός πρέπει να είναι αντικείμενο σεβασμού.

Οι Καλβινιστές πιστεύουν ότι ο Θεός, ως κυρίαρχος, μπορεί να επέμβει στη ζωή του ανθρώπου. Κατά τον Καλβινισμό, οι άνθρωποι είναι είτε προγνωρισμένοι και προορισμένοι για αιώνια δόξα και τον παράδεισο, είτε προγνωρισμένοι και προορισμένοι για την αιώνια καταδίκη. 

Ο Καλβινισμός ακολουθώντας την Προτεσταντική διδασκαλία, δέχεται μόνο την Αγία Γραφή, που τη θεωρεί αυθεντία, και απορρίπτει όσες παραδόσεις θεωρεί πως δεν συμφωνούν με αυτήν. Οι τελετές που δέχεται είναι η Θεία Ευχαριστία και το Βάπτισμα. Στον καλβινισμό βασίζονται οι Πρεσβυτεριανές και οι Αναμορφωμένες εκκλησίες.

Ιστορική εξέλιξη

Προτεσταντισμός
Αθανάσιος Γκ. Πετιμεζάς

Ο Αθανάσιος Πετιμεζάς (1826 - 1885) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και ήταν γιος του αγωνιστή Γκολφίνου Πετιμεζά. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων για δύο χρόνια αλλά αποβλήθηκε από αυτή λόγω συμμετοχής του σε στάση κατά του Όθωνας.

Ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη πληρεξούσιος (βουλευτής) Καλαβρύτων στην Β' εθνοσυνέλευση τα Καλάβρυτα. Το 1865 έγινε Νομάρχης Ναυπλίας και το 1867 Νομάρχης Αττικής και Βοιωτίας. Στη συνέχεια, το 1868, εξελέγη βουλευτής Καλαβρύτων για να επανεκλεγεί το 1869, το 1872, το 1873, το 1875, το 1879, στις εκλογές του 1881 και  του 1885. 

Διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Ρούφου (1863), υπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Τρικούπη (1875) και υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Τρικούπη (1880).

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1885 εν ενεργεία βουλευτής.

Παραπομπές

Πηγές
 

Βουλευτές Καλαβρύτων
Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Αθανασιος