joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αλέξανδρος Αλεξανδράκης

Ο Αλέξανδρος Δ. Αλεξανδράκης (Αθήνα, 1913 – Αθήνα, Σεπτέμβριος 1968) ήταν Έλληνας ζωγράφος, που έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από τις ιδιαιτέρως δυναμικές απεικονίσεις του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940.

Ο Αλεξανδράκης έδειξε από νωρίς το ταλέντο του στο σχέδιο και την ζωγραφική. Σε ηλικία 17 ετών, παρουσίασε 23 έργα του σε ομαδική έκθεση που διοργάνωσε η ΧΑΝ. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών κοντά στο Σπυρίδωνα Βικάτο και τον Ουμβέρτο Αργυρό. Αργότερα, παρακολούθησε μαθήματα χαρακτικής κοντά στον Γιάννη Κεφαλληνό. Αποφοίτησε από την σχολή το 1937, για να συμμετάσχει αμέσως σε διάφορες εκθέσεις ζωγραφικής. 

Στον πόλεμο του 1940, ο ζωγράφος και οι πέντε αδελφοί του επιστρατεύτηκαν. Υπηρέτησε στα βουνά της Ηπείρου ως δεκανέας του πυροβολικού και τις εντυπώσεις του τις αποτύπωσε σε μία σειρά σκίτσων και ελαιογραφιών που έγιναν ευρέως γνωστές στο κοινό, μιας και ανατυπώθηκαν σε αφίσες και χρησιμοποιήθηκαν σε πάμπολλες σχολικές εορτές. Περίπου εκατό έργα του από τον πόλεμο δημοσιεύθηκαν επίσης μεταπολεμικά σε ένα λεύκωμα με τίτλο Έτσι πολεμούσαμε (1968).

Μετά τον πόλεμο, ασχολήθηκε πολύ με το γυμνό. Εικονογράφησε επίσης το Αναγνωστικό της Ε΄ Δημοτικού που κυκλοφόρησε το 1958. Η φήμη του ξεπέρασε τα σύνορα της Ελλάδας και άρχισε να συνεργάζεται με μεγάλα ιδρύματα, όπως το Μουσείο Γκουγκενχάιμ και η Βιβλιοθήκη της Γερουσίας των ΗΠΑ. Δυστυχώς, πέθανε σε ηλικία 55 ετών, την εποχή που είχε αρχίσει να γίνεται ευρύτερα γνωστός.Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου  Εικαστικών  Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ),

Το 1980, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Πιο πρόσφατα, η γκαλερί «Κ» παρουσίασε έργα του καλλιτέχνη στο Λονδίνο (1998 και 2005) και στην Λευκωσία (1999).

Ενδεικτική βιβλιογραφία
 Α. Αλεξανδράκης, Έτσι πολεμούσαμε 1940-41, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα 1968. (Τετράγλωσση έκδοση στα  ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.)  
 A. Alexandrakis, The War We Fought, 1940-41, The Hellenic Centre, London 1995, ISBN 0952551802.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
«Οι πίνακες του Αλ. Αλεξανδράκη για τον πόλεμο του '40» — Μερικοί από τους πιο γνωστούς πολεμικόυς πίνακες του Αλεξανδράκη. 
Alexandrakis, Alexandros (1913-1968) — Από την γκαλερί «Κ», Λονδίνο 2005 (στα αγγλικά).

Σημειώσεις και παραπομπές 

Έλληνες ζωγράφοι
Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς
Γιούνο

Η Γιούνο (λατ. Iuno) ήταν κύρια ρωμαϊκή θεότητα, αντίστοιχη με την Ήρα της ελληνικής μυθολογίας. Η Γιούνο ήταν σύζυγος του άρχοντα των θεών, Γιούπιτερ, και μητέρα του Μαρς. Αποτελούσε την Τριάδα του Καπιτωλίου μαζί με το Γιούπιτερ και τη Μινέρβα. Στην ετρουσκική μυθολογία, αντίστοιχη θεότητα της Γιούνο είναι η Ούνι.

Λατρεία 
Κάθε χρόνο, την πρώτη μέρα του Μαρτίου, οι γυναίκες διοργάνωναν τη γιορτή Ματρονάλια, προς τιμήν της Γιούνο. Ο μήνας Ιούνιος, ο οποίος έχει πάρει το όνομά του από τη Γιούνο, θεωρούνταν η καλύτερη περίοδος για γάμο. Οι καλένδες κάθε μήνα ήταν επίσης αφιερωμένες στη Γιούνο, ενώ είχε κάποιες γιορτές προς τιμήν της την 1η Ιουλίου και στις 13 Σεπτεμβρίου.

Προσωνύμια της Γιούνο 
 Interduca
Η Γιούνο θεωρείτο θεότητα του γάμου, γι' αυτό της απέδωσαν το προσωνύμιο αυτό, ως "εκείνη που οδηγεί τη νύφη στο γάμο".
 Domiduca, αυτή που οδηγεί τη νύφη στη νέα της οικία.
 Regina, η βασίλισσα Γιούνο, καθώς ήταν σύζυγος του Γιούπιτερ, άρχοντα των θεών.
 Moneta
"Η Γιούνο που προειδοποιεί" ήταν προστάτιδα των οικονομικών πραγμάτων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
 Lucina, αυτή που φέρνει τα παιδιά στο φως.
 Lucetia, αυτή που φέρνει φως.
 Από την Γιούνο έχει πάρει το όνομά του ο αστεροειδής 3 Juno, γνωστότερος στα Ελληνικά και ως 3 Ήρα.

Δείτε επίσης 
 Ήρα
 Ούνι

Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Βέστα

Η Βέστα (λατινικά: Vesta) της ρωμαϊκής μυθολογίας είναι η παρθένος θεότητα της οικογένειας και της οικιακής εστίας, αντίστοιχη της Εστίας στην ελληνική μυθολογία. Ο χαρακτήρας της δεν εμφανίζεται σχεδόν σε κανένα μύθο και δεν απεικονίζεται παρά μόνο σαν η ιερή εστία του σπιτιού. Η Βέστα είναι κόρη του Σατούρνους και της Οπς, αδερφή του Γιούπιτερ, του Πλούτωνα, της Γιούνο και της Κέρες. Η Βέστα προστάτευε την οικογενειακή αρμονία και την τάξη των πραγμάτων. 

Κάθε πόλη είχε μια δημόσια εστία που ήταν αφιερωμένη στη Βέστα. Όταν ιδρυόταν μια νέα αποικία, οι άποικοι κουβαλούσαν μαζί τους την εστία της μητρόπολης, από την οποία θα δημιουργούσαν τη δημόσια εστία της νέας πόλης.

Ιέρειες της Βέστα 

Τη δημόσια εστία της πόλης φρουρούσαν οι ιέρειες της Βέστας, οι Βεστάλες. Κάθε πρώτη του Μάρτη, η εστία της πόλης ανανεωνόταν και συνέχιζε να καίει μέχρι το 391, όταν ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α' απαγόρεψε τη δημόσια «ειδωλολατρία». Μια από τις Βεστάλες ήταν κι η Ρέα Συλβία, η οποία γέννησε από το Μαρς τους δίδυμους Ρωμύλο και Ρώμο.

Βεστάλια 
Γιορτή αφιερωμένη στη θεά Βέστα αποτελούσαν τα Βεστάλια, που πραγματοποιούνταν από τις 7 μέχρι τις 15 Ιουνίου. Την πρώτη μέρα, άνοιγε το ιερό του ναού της Βέστας για μια και μοναδική φορά κατά τη διάρκεια του χρόνου κι οι γυναίκες πρόσφεραν θυσίες.

Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Θεότητες της οικίας και της εστίας
Θεότητες της φωτιάς
Ετεροσκεδαστικότητα

Στη στατιστική, μια ακολουθία ή διάνυσμα από τυχαίες μεταβλητές λέγεται ετεροσκεδαστική αν οι τυχαίες αυτές μεταβλητές έχουν διαφορετική διακύμανση.  Η αντίστοιχη ιδιότητα του διανύσματος ή σειράς των τυχαίων μεταβλητών λέγεται ετεροσκεδαστικότητα.

Κατά τη χρήση στατιστικών τεχνικών όπως τα ελάχιστα τετράγωνα, γίνονται συνήθως υποθέσεις, όπως ότι ο όρος του λάθους έχει σταθερή διακύμανση.  Αυτό ισχύει όταν οι παρατηρήσεις του όρου λάθους υποθέτουμε ότι γίνονται από πανομοιότυπες κατανομές.  Η ετεροσκεδαστικότητα αποτελεί παραβίαση της υπόθεσης αυτής.

Για παράδειγμα, ο όρος λάθους θα μπορούσε να αλλάζει ή να αυξάνεται με κάθε μέτρηση, πράγμα που συμβαίνει συχνά σε διατμηματικές μετρήσεις ή μετρήσεις χρονοσειρών.  Η ετεροσκεδαστικότητα μελετάται συνήθως ως μέρος της οικονομετρίας, όπου συχνά συναντώνται δεδομένα που την παρουσιάζουν.

Ο οικονομέτρης (economentrician) Ρόμπερτ Ιγκλ πήρε το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών το 2003 για τις μελέτες του στην ανάλυση απόκλισης υπό την παρουσία ετεροσκεδαστικότητας, που τον οδήγησε στη διατύπωση της τεχνικής μοντελοποίησης ARCH (AutoRegressive Conditional Heteroscedasticity).

Στατιστικές μέθοδοι
Ανάλυση παλινδρόμησης

ja:ARCHモデル#分散不均一性
Δικταίο Άντρο

Το Δικταίο Άντρο βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του βουνού Δίκτη στην Κρήτη, πάνω από το χωριό Ψυχρό στο δήμο Οροπεδίου Λασιθίου Κρήτης, σε υψόμετρο 1020 μ. Θεωρείται από τα σημαντικότερα διεθνώς γνωστά σπήλαια, με μεγάλο μυθολογικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Εκεί η Ρέα, κρυμμένη από τη μανία του Κρόνου γέννησε τον Δία. 

Το σπήλαιο έχει συγκεντρώσει το ενδιαφέρον πλήθους Ελλήνων και ξένων αρχαιολόγων που έχουν κατά καιρούς ανασκάψει το εσωτερικό του. Ευρήματα νεολιθικά, μινωικά, υστερομινωικά, γεωμετρικά, αρχαϊκά, κλασικά, ελληνιστικά και ρωμαϊκά αποδεικνύουν τη συνεχή χρήση του από τον άνθρωπο, κυρίως για λατρευτικούς σκοπούς.

Το σπήλαιο έχει έκταση 2.200 τμ και είναι επισκέψιμο. Το συνολικό μήκος της τουριστικής διαδρομής είναι 250 μ. Στο εσωτερικό του υπάρχει πλούσιος διάκοσμος σταλακτιτών, σταλαγμιτών και μία γραφική λίμνη.

Μυθολογία
Το Δικταίο άντρο είναι το σπήλαιο στο οποίο κατέφυγε η Ρέα για να γεννήσει τον μελλοντικό πατέρα των θεών Δία, από φόβο μήπως και ο Κρόνος καταβροχθίσει και αυτόν τον γιο που θα γεννούσε (υπήρχε ένας χρησμός που έλεγε ότι ο Κρόνος θα σκοτωθεί από το γιο του και με αυτό τον τρόπο ο Κρόνος προστάτευε τον εαυτό του). Η Ρέα όμως τον ξεγέλασε και, αντί για το βρέφος, του έδωσε ένα βράχο τυλιγμένο στα σπάργανα του μωρού. Στη συνέχεια άφησε τον Δία εκεί για να τον αναθρέψουν οι Δικταίοι Κουρήτες, κρυφά από τον πατέρα του . 

Επίσης, κατά τις αρχαίες πηγές, στο Δικταίο άντρο:
Η νύμφη Αγχιάλη γέννησε τους Ιδαίους Δάκτυλους.
Ο Μίνωας έρχονταν κάθε εννιά χρόνια, ή κατ’ άλλους κάθε χρόνο, και συναντούσε τον πατέρα του τον Δία προκειμένου να του υπαγορεύει τις σοφές εντολές του.
Ο Δίας, κάτω από έναν πλάτανο συνευρέθηκε ερωτικά με την Ευρώπη, την οποία είχε απαγάγει από τη Φοινίκη.
Αποκοιμήθηκε για πάρα πολλά χρόνια ο σοφός, προφήτης και μάντης Επιμενίδης.

Δείτε επίσης
Ιδαίο άντρο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επισκέψιμα σπήλαια στην Ελλάδα
Νομός Λασιθίου
Αρχαία σπήλαια της Ελλάδας
Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κρήτης
Υπερβορεία

Στην ελληνική μυθολογία, σύμφωνα με την παράδοση, οι Υπερβόρειοι ήταν ένας μυθικός λαός που ζούσε στα βουνά της Ελλάδας. Η χώρα τους ονομαζόταν Υπερβορεία κι εκεί ο Ήλιος έλαμπε καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Αναφορά στην Υπερβόρεια κάνουν οι αρχαίοι συγγραφείς Ηρόδοτος (Δ,13), Ησίοδος (Θεογονία, 211-235), ο γεωγράφος Στράβων (11.4.3.), ο ποιητής Πίνδαρος (Ίσθμια Ωδή 6 [...]καὶ πέραν Νείλοιο παγᾶν καὶ δι᾽ Ὑπερβορέους[...]) και ο Παυσανίας.

Από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στους χάρτες η Υπερβορεία απεικονιζόταν γενικά ως χερσόνησος ή ένα νησί πέρα από τα εδάφη της Γαλλίας. Μάλλον στη φαντασία των περισσότερων υπήρχε στα εδάφη της σημερινής Βρετανίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας. Άλλες περιγραφές την τοποθετούν στην ευρύτερη περιοχή των Ουραλίων.

 Ο αστεροειδής 1309 Υπερβορεία (1309 Hyperborea), που ανακαλύφθηκε το 1931, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή χώρα.

Παραπομπές

Τοποθεσίες της Ελληνικής Μυθολογίας
Εταιρεία της Θούλης
Αγήνωρ Αστεριάδης

Ο Αγήνωρ Αστεριάδης (Λάρισα, 1898 – Αθήνα, 17 Δεκεμβρίου 1977)  ήταν Έλληνας ζωγράφος, αγιογράφος και χαράκτης της «Γενιάς του Τριάντα».

Βιογραφία
Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από το 1915 έως το 1921, με δασκάλους τον Ροϊλό, τον Ιακωβίδη, τον Βικάτο και τον Μαθιόπουλο. Εργάστηκε στη διαφημιστική εταιρεία Geo. Το 1925 διορίστηκε καθηγητής ιχνογραφίας στο γυμνάσιο των Γρεβενών.
Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, συμμετείχε στην  ίδρυση του πρωτοποριακού καλλιτεχνικού ομίλου «Ομάς Τέχνη». Καλλιτέχνης σεμνός αλλά και πρωτοπόρος, προσπάθησε να συνδυάσει στο έργο του την ελληνική λαϊκή παράδοση, το πνεύμα της βυζαντινής αγιογραφίας και τα διδάγματα του κυβισμού και των άλλων εικαστικών ρευμάτων των αρχών του 20ού αι. Τα ζωγραφικά του έργα είναι συνήθως δισδιάστατα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι ρεαλιστικά. Όσο για την θεματογραφία του, αυτή ποικίλει από την ύπαιθρο και το αστικό τοπίο, έως την ανθρώπινη φύση.

Το 1974 παρουσίασε έργα του στην γκαλερί «΄Ωρα» στην Αθήνα. Το 1976, έναν χρόνο πριν από τον θάνατό του, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Συμμετείχε επίσης σε πολλές άλλες εκθέσεις εντός και εκτός Ελλάδας  (Ρώμη, Οττάβα, Βελιγράδι, Μόσχα, Βουκουρέστι, Λουγκάνο, Μπουένος Άιρες, Μπιενάλε του Σάο Πάολο, Μπιενάλε Αλεξανδρείας, κ.ά.). 

Μετά τον θάνατό του, εκθέσεις έργων του πραγματοποιήθηκαν στην πατρίδα του, την Λάρισα (1984), στην Αθήνα (1987, Γκαλερί «Υάκινθος»· 1998, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων) και στην Πάτρα (1998).

Εκτός από την ζωγραφική, την αγιογραφία και την χαρακτική, ο Αστεριάδης ασχολήθηκε και με την εικονογράφηση βιβλίων, αρχής γενομένης από τα Παιδικά σχέδια, που εξέδωσε το 1933 με τον συνάδελφό του Σπύρο Βασιλείου. Εικονογράφησε επίσης τα Νεοελληνικά Αναγνώσματα  για το Γυμνάσιο (1950), το βιβλίο  Στο Μυστρά των Παλαιολόγων της Ελένης Βαλαβάνη (εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 1971), κ.ά.

Παραπομπές

Πηγές
Νίκος Ζίας, «Αστεριάδης Αγήνωρ», Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών: ζωγράφοι-γλύπτες-χαράκτες, τομ.1, εκδ.Μέλισσα, Αθήνα, 1998, σελ.112-114

Ενδεικτική βιβλιογραφία
 Α. Αστεριάδης, Το σπίτι του Σβαρτς στ' Αμπελάκια, Αθήνα 1928. (Επανέκδοση από την Γκαλερί «Ώρα», Αθήνα 1974.)
 Ν. Γρηγοράκης, Αγήνωρ Αστεριάδης (1898-1977), Χαρακτική (1924-1968), εκδ. Υάκινθος, Αθήνα 1987.
 Μ. Βλάχος και Ε. Οράτη, Αγήνωρ Αστεριάδης. Ζωγραφική – Χαρακτική, έκδοση του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Αθηναίων, Αθήνα 1998. ISBN  960-7401-08-5.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ελληνική χαρακτική — Μικρό βιογραφικό από το ΑΠΕ (με πολλά λάθη).
 www.agenorasteriadis.com
 Συλλογή έργων του Αγήνωρος Αστεριάδη στη Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας

Έλληνες ζωγράφοι
Έλληνες χαράκτες
Έλληνες αγιογράφοι
Πιτροφός Άνδρου

Ο Πιτροφός είναι ορεινό χωριό της νήσου Άνδρου και βρίσκεται σε υψόμετρο 350μ. Το 1928 αριθμούσε 641 κατοίκους. Σήμερα φέρεται με πληθυσμό 305 κάτοικοι (απογραφή 2001). Είναι το πρώτο χωριό του Δήμου Άνδρου Κυκλάδων που συναντά ο επισκέπτης καθώς έρχεται από το κύριο λιμάνι της Νήσου Άνδρου, το Γαύριο, και κατευθύνεται προς την πρωτεύουσα του Νησιού, τη Χώρα. Με το πέρασμα από την περιοχή της Σταυροπέδας εμφανίζεται απλωμένο στην νότια πλαγιά του Πετάλου σε μεγάλη έκταση.

Πρόκειται για μεσόγειο χωριό με μεγάλες για τα δεδομένα της Άνδρου επίπεδες οροπεδιακές εκτάσεις αλλά και πολλές απόκρημνες πλαγιές. Η πλούσια βλάστηση είναι από τα κύρια χαρακτηριστικά του, καθώς επίσης και οι πολλές διάσπαρτες πηγές του, που αναβλύζουν καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Κύρια προϊόντα του χωριού είναι λάδι, σταφύλια, κρασί και δημητριακά.

Αξιοσημείωτα είναι επίσης και τα αρχαιολογικά μνημεία που βρίσκονται εντός των ορίων του Δημοτικού Διαμερίσματος του Πιτροφού ξεκινώντας από τον Ταξιάρχη της Μελίδας, χριστιανικός ναός, σταυροειδής με τρούλο του 11ου αιώνα, και φτάνοντας μέχρι τον νεολιθικό οικισμό ηλικίας 5000 ετών στην περιοχή του Στρόφιλα. Δυτικά του Πιτροφού υπάρχει ο οικισμός της Μελίδας, όπου διατηρείται ο Βυζαντινός ναός των Ταξιαρχών (12ος αιώνας). Νότια βρίσκεται ο οικισμός Ζαγανιάρι πάνω από την τοποθεσία Ζαγορά, όπου αναπτύχθηκε  οικισμός της γεωμετρικής περιόδου.  

Το χωριό του Πιτροφού διαθέτει επίσης και δύο αμμώδεις παραλίες, στις οποίες ο αμαξωτός δρόμος φτάνει μέχρι το κύμα: τον Χαλκολιμιώνα και τις Αποθήκες. 

Σε πολύ παλαιά έγγραφα ο Πιτροφός γραφόταν με το όνομα "Επιστροφός", καθώς και "Πίστροφος".

Πηγές 
 Πολιτιστικός Επιμορφωτικός Σύλλογος Πιτροφού
 Ιστορία της Άνδρου

Χωριά της Άνδρου
Ατίμητος αγώνας

Ο ατἰμητος αγών και ο αγών τιμητός ήταν όροι του αρχαίου Αττικού Δικαίου.

Τιμητός αγών ονομαζόταν η διαδικασία (ο δικαστικός αγώνας) που ακολουθούταν για τα αδικήματα εκείνα για τα οποία ο νόμος δεν όριζε εκ των προτέρων την ποινή και που επέτρεπε να την προτείνουν οι διάδικοι. Το δικαστήριο αποφάσιζε μία εκ των δύο προτάσεων, ανάλογα με τις συντρέχουσες κάθε φορά επιβαρυντικές ή ελαφρυντικές περιπτώσεις.

Τέτοιας παρόμοιας φύσεως διαδικασία ήταν και η κατά του Σωκράτη «γραφή» "επί ασεβεία" κατά την οποία οι μεν κατήγοροι είχαν ορίσει σαν τίμημα (ποινή) τον θάνατο, ο δε Σωκράτης υπολόγιζε ότι θα του επέβαλαν  μόνο κάποιο πρόστιμο.

Αντίθετα η διαδικασία για τα αδικήματα εκείνα για τα οποία αναγράφονταν στο Νόμο η προβλεπόμενη ποινή ονομάζονταν ατίμητός αγώνας'.

Αττικό Δίκαιο
Συνήθεις κατανομές



Διακριτές κατανομές
 Bernoulli 
 Διωνυμική 
 Αρνητική διωνυμική 
 Γεωμετρική
 Υπεργεωμετρική
 Poisson Po(λ)

Συνεχείς κατανομές 
 Ομοιόμορφη 
 Κανονική 
 Εκθετική 
 Γάμμα 
 Βήτα
 Cauchy
 Weibull
IKEA

Η ΙKΕΑ (σουηδική προφορά: ικεϊά) είναι επιχείρηση με καταστήματα επίπλων, έχει σουηδική προέλευση, η έδρα της είναι στην Ολλανδία αλλά διατηρεί σουηδική ταυτότητα.

Η αλυσίδα έχει 424 καταστήματα σε 52 χώρες, πολλά στην Ευρώπη, τα υπόλοιπα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, τον Καναδά, την Ασία και την Αυστραλία. Ο κατάλογος της IKEA, που περιέχει περίπου 12.000 προϊόντα, είναι τυπωμένος σε 160 εκατομμύρια αντίγραφα (2006) παγκοσμίως, και διανέμεται δωρεάν, μέσω του ταχυδρομείου και των καταστημάτων.

Ιστορία

Το ΙΚΕΑ ιδρύθηκε στο Αίλμχουλτ (Älmhult) της Σουηδίας το 1943 από τον Ίνγκβαρ Κάμπραντ (Ingvar Kamprad). Το όνομα της επιχείρησης είναι σύνθετο των πρώτων γραμμάτων αντίστοιχα του ονοματεπώνυμού του, του κτήματος και του χωριού όπου μεγάλωσε: Ingvar Kamprad, Elmtaryd, Agunnaryd. Πρώτα, ο Κάμπραντ πωλούσε τα προϊόντα του από το σπίτι του και με ταχυδρομική εντολή, αλλά τελικά άνοιξε ένα κατάστημα στην κοντινή πόλη Αίλμχουλτ. Εκεί βρισκόταν επίσης και το πρώτο κατάστημα "Αποθήκη επίπλων IKEA" που ήρθε να χρησιμεύσει ως πρότυπο για τα πολυκαταστήματα IKEA και στις 23 Μαρτίου 1963, το πρώτο κατάστημα άνοιξε στο εξωτερικό, στο Άσκερ της Νορβηγίας.

Στην Ελλάδα πρωτοεμφανίστηκε η εταιρία με ένα κατάστημα στην Θεσσαλονίκη το 2001 και ακολούθησε ένα κατάστημα στα Σπάτα της Αττικής το 2003. Σήμερα στην Ελλάδα λειτουργούν 5 καταστήματα ΙΚΕΑ: 2 στην Αθήνα (στο εμπορικό πάρκο του αεροδρομίου και στην λεωφ. Κηφισού), στην Θεσσαλονίκη, στην Λάρισα και στα Ιωάννινα. Καθώς, επίσης και 6 κέντρα παραγγελιών και παραλαβών σε όλη την Ελλάδα. Συγκεκριμένα βρίσκονται στην Πάτρα, στην Κομοτηνή , στη Ρόδο, στα Χανιά, στο Ηράκλειο και στην Καλαμάτα, το οποίο και άνοιξε το καλοκαίρι του 2019.  

Στην Κύπρο λειτουργεί ένα κατάστημα στη Λευκωσία, ενώ υπάρχει κέντρο παραγγελιών και παραλαβών στη Λεμεσό.

Προϊόντα
Τα έπιπλα της εταιρίας έχουν μια απλή ή παραδοσιακή απλή σχεδίαση. Ορισμένα έχουν σχεδιαστεί από επώνυμους βιομηχανικούς σχεδιαστές.

Πρόεδρος
Ο πρόεδρος και ιδρυτής του ομίλου ΙΚΕΑ, Ίνγκβαρ Κάμπραντ, στις 5/6/2013 παραιτήθηκε οριστικά από πρόεδρος του Ομίλου. Ο νυν πρόεδρος της εταιρείας ονομάζεται Γιέσπερ Μπρόντιν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 IKEA Ελλάδας
 ΙΚΕΑ Κύπρου
 IKEA Κατάλογος

Εμπορικά καταστήματα
Επιχειρήσεις στη Σουηδία
Επιχειρήσεις της Ολλανδίας
Προάστιο Καρδίτσας

Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Προάστιο (αποσαφήνιση)

Το Προάστιο (επίσημα Προάστιον, παλαιότερα έως το 1962 Παραπράσταινα) είναι πεδινό χωριό της Καρδίτσας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Το Προάστιο είναι οικισμός της Δημοτικής Ενότητας Σελλάνων του Δήμου Παλαμά, το οποίο έχει και τον μεγαλύτερο πληθυσμό στη δημοτική ενότητα (1.666 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011). Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τη νότια όχθη του Πηνειού σε υψόμετρο 100 μέτρα. Είναι αγροτικός οικισμός, απέχει από την πόλη της Καρδίτσας 16 χλμ. (Β.) και από τον Παλαμά 21 χλμ. (Δ.).

Στην τοποθεσία ''Xαντακιά'' ή ''Xαντάκι'' βρίσκεται χωμάτινο οχυρό ρωμαϊκής εποχής (σωζομένου μήκους 590 μ., ύψους 4 έως 5 μ. και πλάτους 6 έως 7 μ.) το οποίο έχει κηρυχθεί από το 1992 αρχαιολογικός χώρος επειδή "το ρωμαϊκό στρατόπεδο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από αρχαιολογική άποψη γιατί μαζί με άλλα δύο αντίστοιχα μνημεία (της Ματαράγκας και του Φύλλου) αποτελούν τρία σημαντικά δείγματα μεθόδων ιδιότυπης οχυρώσεως, που συναντώνται στο Νομό Καρδίτσας".

Ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου διοργανώνεται το «Πανσελλανίτικο Αντάμωμα». Τα τελευταία χρόνια πραγματοποιούνται παρελάσεις αρμάτων και ομάδων για το ετήσιο καρναβάλι. Πρόκειται για ένα χωριό ιδιαίτερα δραστηριοποιημένο καθώς διοργανώνονται ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Από το Προάστιο κατάγεται ο παγκοσμίου φήμης αθλητής της αντισφαίρισης Στέφανος Τσιτσιπάς.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Καρδίτσας
Δήμος Σελλάνων
Δήμος Παλαμά
Ελβετική μυθολογία

Η Ελβετική μυθολογία, πριν την έλευση του Χριστιανισμού, ήταν ένα μείγμα κελτικής και γερμανικής μυθολογίας.

Κάποιοι από τους μύθους, θρύλους ή θεότητες που ήταν ιδιαίτερα γνωστοί αναφέρονται παρακάτω:

 Η Άρτιο, μια κελτική θεότητα που σχετίζεται με τη φύση και την άγρια ζωή, είναι ιδιαίτερα γνωστή από την Ελβετία.
Δράκοι πιστεύεται ότι πετούσαν πάνω από τις Άλπεις.
Νάνοι από την Ελβετία έδιναν μαγικό τυρί σε εκλεκτούς θνητούς.
Η Ροσμέρτα, θεότητα των Ρωμαίων και των Γαλατών, που σχετιζόταν με την αφθονία των αγαθών και τη γονιμότητα.
To Έλατο που Τραγουδάει, ένα ελβετικό παραμύθι.
Θρύλοι του Γουλιέλμου Τέλλου.
Κάουθα

Στην ετρουσκική μυθολογία, η Κάουθα ή Καθ ήταν θά του ήλιου και κόρη του ίδιου του ήλιου. Ήταν θεότητα της αυγής και η αρχή των πάντων. Συμβόλιζε την ανατολή μέσα απ' τον ωκεανό και συχνά απεικονιζόταν παρομοίως.

Ετρουσκική μυθολογία
Τουράν (μυθολογία)

Στην Ετρουσκική μυθολογία, η Τουράν είναι η θεότητα του έρωτα και της ζωτικότητας. Σε έργα τέχνης, συνήθως απεικονίζεται σαν μια νεαρή φτερωτή κοπέλα. Ιερά ζώα της Τουράν είναι τα περιστέρια κι οι μαύροι κύκνοι. Οι ακόλουθοί της ονομάζονται Λάσα, που σχετίζονται με τις Λάρες της ρωμαϊκής μυθολογίας.

Η Τουράν αντιστοιχεί με την θεά Αφροδίτη της ελληνικής μυθολογίας και τη ρωμαϊκή θεότητα Βένους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ετρουσκική μυθολογία
Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας
Βαντ

Στην ετρουσκική μυθολογία, η Βαντ ή Βανθ (Vanth) είναι ένας θηλυκός δαίμονας που ζούσε στον Άιτα, τον Κάτω Κόσμο. Με τα μάτια που είχε στα φτερά της έβλεπε και γνώριζε τα πάντα. Ήταν ο προάγγελος του θανάτου και βοηθούσε τους ασθενείς στο νεκροκρέβατό τους. Παρακινούσε τους ανθρώπους να είναι βίαοι και ελκόταν από ανοικτούς τάφους και τύμβους.

Σύμβολά της είναι το φίδι, ο δαυλός και το κλειδί της πύλης που οδηγεί στον άλλο κόσμο, με τα οποία απεικονίζεται συχνά στην τέχνη.

Συνήθως φαίνεται να ακολουθεί το θεό Χαρούν.

 Το όνομά της δόθηκε στον δορυφόρο του αστεροειδούς 90482 Όρκου, (90482) Όρκος I Βανθ

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Vanth – Encyclopedia Mythica
Βρετανικό Μουσείο-Χάλκινο άγαλμα της θεότητας 

Ετρουσκική μυθολογία
Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Φερόνια

Η Φερόνια ήταν αρχικά μια θεότητα των Ουμπρίων και αργότερα των Ετρούσκων, η οποία όμως στη συνέχεια υιοθετήθηκε από τους Ρωμαίους. Ήταν θεότητα των αγρών και της γονιμότητας, στην οποία ήταν αφιερωμένα τα δάση κι οι πηγές. Ήταν επίσης θεότητα της φωτιάς και προστάτιδα των απελεύθερων: οι δούλοι τη θεωρούσαν ως θεότητα της ελευθερίας και πίστευαν ότι θα ελευθερώνονταν από τα δεσμά τους αν κάθονταν σε κάποια ιερή πέτρα των ιερών της Φερόνια.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 72 Φερονία, που ανακαλύφθηκε το 1861, πήρε το όνομά του από τη ρωμαϊκή αυτή θεότητα.

Φερονια
Φερονια
Θεότητες της υγείας
Προσερπίνα

Στη ρωμαϊκή μυθολογία, η Προσερπίνα είναι η αντίστοιχη θεότητα της Περσεφόνης στην ελληνική μυθολογία, ενώ στην ετρουσκική μυθολογία είναι γνωστή σαν Περσιπνέι. Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό ρήμα proserpere, αναδύομαι. Η Προσερπίνα βασίλευε στον Κάτω Κόσμο με τον σύζυγο της. Επίσης, μια ρωμαϊκή λατρεία θέλει η Προσερπίνα να έχει ενωθεί με τον Λούμπερκους και να γεννήσει τον Ούπ.

Γένεση, Αρπαγή & Τέχνη 
Είναι κόρη της θεάς Κέρες και του Γιούπιτερ, ενώ η αρπαγή της από τον Ντις Πάτερ στον Κάτω Κόσμο συνδέεται με το μύθο για τον ερχομό της Άνοιξης.

Το θέμα της αρπαγής και του βιασμού της από τον Πλούτωνα, αποτέλεσε ένα πολύ συνηθισμένο θέμα στην Δυτική τέχνη. Χαρακτηριστικά είναι τα έργα των Φρέντερικ Λέιτον και Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 26 Προσερπίνα, που ανακαλύφθηκε το 1853, πήρε το όνομά του από τη ρωμαϊκή αυτή θεότητα.

Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Θεότητες του θανάτου
Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Κρηνίδα Σερρών

Η Κρηνίδα ή Βιτάστα, όπως επίσης ονομάζεται από τους κατοίκους, είναι χωριό του νομού Σερρών και αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αμφίπολης. Βρίσκεται μεταξύ των χωριών Νέα Μπάφρα και Αγγίστα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της Κρηνίδας ανέρχεται στους 573 κατοίκους.

Κοινότητα

Γενικά στοιχεία
Η Κρηνίδα είναι κτισμένη σε υψόμετρο 151 μέτρων σε απόσταση περίπου 45 χιλιομέτρων ΝΑ από την πόλη των Σερρών. Οι κάτοικοί της ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την καλλιέργεια καπνού και αμπελιών. Σημαντικές εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα στο χωριό είναι το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία και η γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Κλήδονα.

Ιστορία
Δύο περίπου χιλιόμετρα βόρεια από το σημερινό χωριό, στην τοποθεσία «Τούμπα» ή «Παλιά βουνά», μαρτυρείται η ύπαρξη ρωμαϊκού οικισμού, ο οποίος εξαρτιόταν διοικητικά από τη ρωμαϊκή αποικία των Φιλίππων. Στην τοποθεσία αυτή βρέθηκαν όστρακα αγγείων ρωμαϊκής εποχής και λατινική επιγραφή (αυτοκρατορικών χρόνων) που αναφέρει έναν αξιωματούχο της αποικίας, ενώ από τη θέση «Παλιά Εκκλησία» προέρχεται ελληνική αναθηματική επιγραφή στον «Ήρωα Αυλωνείτη» (3ου μ.Χ. αιώνα), η οποία μνημονεύει θρακικά και ρωμαϊκά ονόματα. Από την ύπαρξη θρακικού πληθυσμού συμπεραίνεται ότι ο οικισμός υπήρχε και πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση και ανήκε στην αρχαία Ηδωνίδα.

Αργότερα, κατά την οθωμανική περίοδο ο οικισμός είχε μικτό πληθυσμό χριστιανών και μουσουλμάνων, με το ελληνικό στοιχείο να είναι το κυρίαρχο, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, εγκαταστάθηκαν στην Κρηνίδα Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη.

Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής, μικρή μερίδα κατοίκων εξοπλίστηκε από τους κατακτητές ενώ στις 10 Ιουνίου του 1944, Βούλγαροι στρατιώτες σκότωσαν οκτώ εαμίτες κατοίκους της Κρηνίδας ως αντίποινα για την εκτέλεση Βούλγαρου αγροφύλακα, την προηγούμενη μέρα, από άνδρες του ΕΛΑΣ.

Προσωπικότητες 
 Γεννήθηκαν στην Κρηνίδα
 Αθανάσιος Καραμάνης, Έλληνας πρωτοψάλτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου
 Αργύριος Ι. Ψάρρης, Έλληνας πολιτικός

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Σερρών
Δήμος Αμφίπολης
Λιόνπο Χαντού Βαντσούκ

Ο Λιόνπο Χαντού Βαντσούκ (Lyonpo Khandu Wangchuk, 24 Νοεμβρίου 1950 -) είναι πολιτικός από το Μπουτάν. Ανέλαβε πρωθυπουργός της χώρας στις 7 Σεπτεμβρίου του 2006. Διατέλεσε ξανά πρωθυπουργός, από το 2001 μέχρι το 2002. Παραιτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2007 και τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Κινζάνγκ Ντορζί στις 2 Αυγούστου του 2007.

Μετά την πρωθυπουργία 
Ο Βαντσούκ παραιτήθηκε προκειμένου να θέσει υποψηφιότητα για τις γενικές εκλογές του 2008, ως μέλος του πολιτικού κόμματος Ντρουκ Φουένσουμ Τσόγκπα (DPT). Υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών από το 2003 ως το 2007.

Έπειτα από τη νίκη του DPT στις εκλογές που διενεργήθηκαν τον Μάρτιο του 2008, ο Βαντσούκ έγινε υπουργός Οικονομικών στις 11 Απριλίου του 2008.

Παραπομπές 

Βαντσουκ Χαντου Λιονπο
Πολική αρκούδα

Η πολική αρκούδα (Ursus maritimus - Άρκτος ο θαλάσσιος), γνωστή και σαν λευκή αρκούδα, βόρεια ή θαλάσσια αρκούδα, είναι μια μεγάλη αρκούδα που ζει στις Αρκτικές περιοχές. Είναι ένα από τα δυο μεγαλύτερα είδη σαρκοβόρων του πλανήτη και βρίσκεται στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας της περιοχής της. Όρθια ξεπερνά τα 3 μέτρα ύψος, οι αρσενικές ζυγίζουν συχνά πάνω από 750 κιλά και οι θηλυκές γύρω στα 250 κιλά. Έχει προσαρμοστεί πολύ καλά στο περιβάλλον της: η γούνα της και το παχύ στρώμα λίπους κάτω απ' αυτή την προστατεύουν από το κρύο, ενώ το άσπρο της τρίχωμα την κάνει δυσδιάκριτη στους εχθρούς και τη λεία της. Τρώει 20 κιλά φαγητό σε μία ώρα. Η πολική αρκούδα κυνηγά στην ξηρά, στον πάγο αλλά και μέσα στο νερό. Τρέφεται κυρίως με φώκιες και με τα υπόλοιπα ζώα αλλά και ψάρια των πόλων. Συναντάται στην Αλάσκα, στον Καναδά, στη Ρωσία, στη Γροιλανδία και τη Νορβηγία. Το Μάιο του 2008 η αμερικανική κυβέρνηση προσέθεσε την πολική αρκούδα της Αλάσκας στον κατάλογο με τα είδη που απειλούνται ''με εξαφάνιση. Η γηραιότερη (γνωστή) πολική αρκούδα στον κόσμο πέθανε σε ηλικία 42 ετών, το Νοέμβριο του 2008. Ζευγαρώνει κάθε 3 μήνες.
Η γούνα της είναι απαραίτητη για να διατηρείται ζεστή στις πολικές θερμοκρασίες. Σπάνια εντοπίζεται από τον άνθρωπο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 

Αρκούδα πολική
Πανίδα της Αρκτικής
Θηλαστικά της Ευρώπης
Θηλαστικά του Καναδά
Ανώτεροι θηρευτές
Αρκτική αλεπού

Η αρκτική αλεπού (Vulpes lagopus), γνωστή και ως λευκή αλεπού, πολική αλεπού ή αλεπού του χιονιού, είναι το είδος αλεπούς που ζει στους Αρκτική, δηλαδή στις πολικές περιοχές του βόρειου ημισφαιρίου. Στο μέγεθος είναι λίγο μικρότερη από την αλεπού των εύκρατων περιοχών. Το χειμώνα δεν πέφτει σε χειμερία νάρκη όπως άλλα ζώα.

Είναι σαρκοφάγο ζώο που τρέφεται συνήθως με σάπιο κρέας φάλαινας ή τα αποφάγια από τα θύματα των πολικών αρκούδων. Επίσης τρέφεται με μικρότερα ζώα όπως λαγούς, αμφίβια και ευάλωτα νεογνά φώκιας, που έχουν απομακρυνθεί από το κοπάδι τους,  πουλιά (ιδίως αποδημητικά), αυγά και ψάρια. Φτιάχνει το κρησφύγετό της κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Αντέχει θερμοκρασίες έως και -70 βαθμούς Κελσίου πριν αρχίσει να έχει αίσθηση κρύου. Καθώς είναι ένα από τα μεγαλύτερα σαρκοφάγα ζώα του αρκτικού κύκλου δεν έχει πολλούς εχθρούς και δεν είναι πουθενά απειλούμενο είδος. Πιο ευάλωτα είναι τα αλεπουδάκια. Γεννά μια φορά το χρόνο έως 15 κουταβάκια κατά την έναρξη του καλοκαιριού και αφού τα θηλάσει μερικούς μήνες είναι αρκετά ανεξάρτητα για να ζήσουν τον Αρκτικό χειμώνα μόνα τους.

Είναι περιζήτητη για τη γούνα της, που το χειμώνα είναι άσπρη για να μην διακρίνεται εύκολα από την λεία ή τους εχθρούς της ανάμεσα στο χιόνι, και το καλοκαίρι γίνεται καφετί. Διαθέτει την πιο ζεστή γούνα όλων των θηλαστικών.

Παραπομπές 

Αλεπού
Θηλαστικά της Ευρώπης
Θηλαστικά της Βόρειας Αμερικής
Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC)
Πιγκουίνος

Οι πιγκουίνοι (τάξη Σφηνισκόμορφα, οικογένεια Σφηνισκίδες) είναι ομάδα θαλάσσιων πτηνών που δεν μπορούν να πετάξουν. Ζουν σχεδόν αποκλειστικά στο Νότιο Ημισφαίριο, με μόνο ένα είδος, τον Πιγκουίνο των Γκαλαπάγκος (Spheniscus mediculus - Σφηνίσκος ο άθλιος), που ζει βόρεια του Ισημερινού.

Ο αριθμός των ειδών των πιγκουίνων έχει αποτελέσει θέμα διαφωνίας. Ο αριθμός των καταγεγραμμένων ειδών κυμαίνεται από 6 έως 19. Αν και όλα τα είδη πιγκουίνων κατάγονται από το Νότιο Ημισφαίριο, δεν ζουν μόνο σε παγωμένες περιοχές όπως η Ανταρκτική, αντίθετα με τη διαδεδομένη πεποίθηση. Στην πραγματικότητα μόνο μερικά είδη πιγκουίνων ζουν σε τόσο νότια γεωγραφικά πλάτη. Τρία είδη ζουν στους τροπικούς, ένα ζει στα Νησιά Γκαλαπάγκος και καμιά φορά θα ανέβει και βόρεια του Ισημερινού προκειμένου να βρει τροφή.

Το μεγαλύτερο είδος είναι ο Αυτοκρατορικός πιγκουίνος (Aptenodytes forsteri - Απτηνοδύτης του Φόρστερ): τα ενήλικα πουλιά έχουν μέσο ύψος 1,1 μέτρα και ζυγίζουν 35 κιλά ή και περισσότερο. Το μικρότερο είδος είναι ο Μικρός Μπλε Πιγκουίνος που έχει ύψος περίπου 40 cm και ζυγίζει 1 κιλό. Οι μεγαλύτεροι πιγκουίνοι διατηρούν τη θερμότητά του σώματός τους πιο αποτελεσματικά, κι έτσι ζουν στα ψυχρότερα κλίματα, ενώ οι μικρότεροι απαντώνται στα εύκρατα ή ακόμα και στα τροπικά κλίματα. Το 2002, μια ομάδα Αργεντίνων επιστημόνων εντόπισε στις ακτές της Ανταρκτικής Χερσονήσου ένα υποείδος του Αυτοκρατορικού Πιγκουίνου που φτάνει σε ύψος τα 1,6 μέτρα.

Οι περισσότεροι πιγκουίνοι τρέφονται με γαρίδες, ψάρια, καλαμάρια και άλλες θαλάσσιες μορφές ζωής που ψαρεύουν βουτώντας και κολυμπώντας κάτω από το νερό. Περνούν τη μισή ζωή τους στη θάλασσα και τη μισή στη στεριά.

Όταν οι μητέρες χάσουν έναν νεοσσό μερικές φορές προσπαθούν να κλέψουν από μια άλλη, συχνά χωρίς επιτυχία αφού τα υπόλοιπα θηλυκά που βρίσκονται εκεί κοντά βοηθούν την αμυνόμενη μητέρα να υπερασπίσει τα μικρά της.

Οι πιγκουίνοι δείχνουν να μη φοβούνται τους ανθρώπους, και πλησιάζουν τις ομάδες των εξερευνητών χωρίς δισταγμό.

Απτηνοδυτίδες
Πανίδα της Ανταρκτικής
Κατελειός Κεφαλονιάς

Ο Κατελειός είναι ένα παραλιακό χωριό της νότιας Κεφαλονιάς. Ανήκει στο Δήμο Ελειού-Πρόνων και στην απογραφή του 2001 είχε 42 κατοίκους.

Βρίσκεται 35 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Αργοστόλι, κοντά στην παραλία Μούντα και στον οικισμό της Σκάλας. Ο πληθυσμός του χωριού κατοικεί κυρίως τον Άνω Κατελειό, την παλαιά θέση του χωριού. Το χωριό έχει αλιευτική και ναυτική παράδοση: παλιότερα, καΐκια για μεταφορές αγαθών και ανθρώπων πηγαινοέρχονταν στη Ζάκυνθο και την ηπειρωτική Ελλάδα με βάση τον Κατελειό.

Αρχαιολογικά ευρήματα
Στο κοντινό Σπήλαιο Σάκκος έχουν εντοπιστεί ευρήματα από τη Λίθινη Εποχή, στα γειτονικά Μαυράτα υπάρχει τάφος της μυκηναϊκής περιόδου, ενώ πίσω από την παραλία της Αγίας Βαρβάρας διακρίνονται ρωμαϊκά ερείπια. 

Ό,τι έχει απομείνει από την παλιά αποβάθρα και το μώλο στον κόλπο υποδεικνύει την ύπαρξη λιμανιού και εμπορικού κέντρου στον Κατελειό κατά την Ενετοκρατία.

Θαλάσσιες χελώνες
Ο σύλλογος Κατελειού, που ιδρύθηκε το 1994 έχει ως δραστηριότητα τη μελέτη και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος από τους ανθρωπογενείς και μη παράγοντες που απειλούν να το υποβαθμίσουν. Το βασικό του πρόγραμμα είναι η μελέτη και προστασία της θαλάσσιας χελώνας Caretta caretta που ωοτοκεί στη Μούντα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σύλλογος Κατελειού για τη μελέτη και προστασία της θαλάσσιας και χερσαίας ζωής
Κεφαλονιά.net - Κατελειός

Χωριά της Κεφαλονιάς
Δήμος Κεφαλονιάς
Καλαματιανός

Είναι ένας ελληνικός παραδοσιακός χορός που ανήκει στο είδος χορού συρτός. Στη βασική του μορφή αποτελείται από δώδεκα βήματα, από τα οποία τα επτά πρώτα είναι προς τα εμπρός και τα υπόλοιπα πέντε επί τόπου.

Δημοφιλέστατος δημοτικός χορός, που λέγεται και ίσος ή συρτός, με πανάρχαιες ελληνικές ρίζες. Άγνωστος είναι ο δημιουργός του. Το όνομα του προέρχεται από την Πελοπόννησο, όπου και δημιουργήθηκε. Πολλές όμως είναι οι θεωρίες που διατυπώθηκαν για την αρχαία του προέλευση. Αυτή φαίνεται από απεικονίσεις σε αγγεία, καθώς επίσης και από τοιχογραφίες που παρουσιάζουν μερικά χαρακτηριστικά του βήματα ή φιγούρες. Το ότι οι χορευτές κρατούν ο ένας τον καρπό του άλλου, μας βοηθάει να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι ο καλαματιανός έχει κάποια σχέση με κάποιον από τους χορούς των αρχαίων προγόνων μας. Ο ευχάριστος ρυθμός του και τα απλά βήματά του τον καθιέρωσαν σαν τον δημοφιλέστερο Ελληνικό χορό και χορεύεται σε όλη την Ελλάδα από άνδρες και γυναίκες. Τα βασικά βήματα του είναι 12 και χορεύονται ταυτόχρονα από όλους τους χορευτές. Δίνει την ευκαιρία στον χορευτή που σέρνει τον χορό να κάνει πολλούς αυτοσχεδιασμούς. Στην αρχή όλοι οι χορευτές σχηματίζουν κύκλο και βλέπουν το κέντρο του. Τα πόδια τους είναι σε θέση προσοχής, και κρατιούνται μεταξύ τους από τους καρπούς ή με τα μαντήλια.

Ο ρυθμός του καλαματιανού είναι 7σημος, δηλαδή με μέτρο 7/8.

Παραπομπές 

Ελληνικοί χοροί
Συρτός

Ο συρτός είναι ένας παραδοσιακός ελληνικός χορός που η προέλευσή του τον ανάγει στην αρχαία Ελλάδα. Το όνομα του χορού προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη "σύρω" (τον χορό).

Ο χορός μνημονεύεται στην Επιγραφή του Επαμεινώνδα (στα μέσα του 1ου αι. μ.Χ.), που βρέθηκε στη Βοιωτία και αναφέρει: "Τὰς δὲ πατρίους πομπὰς μεγάλας καὶ τὴν τῶν συρτῶν πάτριον ὄρχησιν θεοσεβῶς ἐπετέλεσεν", δηλαδή "με θεοσέβεια τέλεσε τις μεγάλες εθνικές πομπές και την εθνική όρχηση του συρτού".

Ο Συρτός χορεύεται σήμερα σε όλη την Ελλάδα και είναι διαδεδομένος σε πολλές χώρες.

Είδη Συρτού Χορού 

Υπάρχουν πολλά είδη συρτού χορού:

Καλαματιανός
Νησιώτικοι Συρτοί
Συρτός Άνω Ορεινής Σερρών
Συρτοκαλαματιανός
Συρτός Ρόδου
Συρτός Κεφαλλονιάς
Συρτός Μακεδονίας
Συρτός Μικράς Ασίας
Κρητικός Συρτός
Χανιώτικος Συρτός
Συρτός Πυλαίας
Συρτός Κεφαλληνίας
Συρτός Κύπρου
Συρτός Κοφτός/Συγκαθιστός
Συρτός Πολίτικος
 Ομάλ - Είδος συρτού της περιοχής του Πόντου
Συρτός συγκαθιστός Θράκης
Πωγωνίσιος - Συρτός στα δύο Ηπείρου

Με τι είδους μουσική χορεύεται ο Συρτός 
Πάνω σε ψηλή ραχούλα
Στην κεντημένη σου ποδιά
Ροϊδό
Αζιζιές Συρτός
Βασίλεψεν ο Αυγερινός
Μήλο μου κόκκινο
Γιατζηλαριανή
Συρτός Μακεδονίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Συρτοί χοροί από διάφορες περιοχές
Συρτός - Σύλλογος Σχοινούσας
Συρτός Πάρου
Νησιώτικα Συρτά - Χοροστάσι
Συρτός - Η Τράτα μας
Ελληνικοί Παραδοσιακοί Χοροί - Συρτός
Nησιώτικα Συρτά - Ικαριώτικος

Πηγές
 Σόλωνας Μιχαηλίδης, Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής, Εκδόσεις Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, 1999, ISBN 960-250-174-Χ 
Musipedia:, Συρτός

Παραπομπές

Αρχαίοι ελληνικοί χοροί
Ελληνικοί χοροί
Νησιώτικο τραγούδι
Ουκρανική Βικιπαίδεια

Η Ουκρανική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στην ουκρανική γλώσσα. Δημιουργήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2004 και σήμερα (Νοέμβριος 2018) έχει περισσότερα από 868.700 λήμματα, κατατασσόμενη στη 16η θέση από αυτή την άποψη ανάμεσα σε όλες τις γλωσσικές εκδόσεις της Βικιπαίδειας.

Σύνδεσμοι 
 Η Ουκρανική Βικιπαίδεια

Ουκρανικη
Μελίνα Κανά

Η Μελίνα Κανά (γενν. 29 Μαΐου 1966) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια. Το πραγματικό της όνομα είναι Μαρία Κανατά.

Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, απ’ όπου πήρε το πτυχίο της. Με το τραγούδι άρχισε να ασχολείται από τα φοιτητικά της χρόνια. Το 1987 εμφανίστηκε στο Πλατώ της Θεσσαλονίκης, μία συνεργασία που κράτησε τέσσερα χρόνια. Την περίοδο αυτή γνωρίστηκε με τον συνθέτη Σταύρο Κουγιουμτζή και συνεργάστηκε μαζί του. Υπήρξε μαθήτρια του Νίκου Μαμαγκάκη και το καλοκαίρι του 1989 συμμετείχε στις καλοκαιρινές συναυλίες του Νίκου Παπάζογλου. Την περίοδο αυτή γνωρίστηκε με τον Σωκράτη Μάλαμα και αργότερα η γνωριμία αυτή εξελίχθηκε σε μια επιτυχημένη επαγγελματική συνεργασία αφού η Μελίνα Κανά έγινε ευρύτερα γνωστή με το τραγούδι Να βάλω τα μεταξωτά του Σωκράτη Μάλαμα. Προηγήθηκε η πρώτη της δισκογραφική παρουσία, το 1991, στο δίσκο Μυστικά Τραγούδια σε μουσική του Νίκου Μαμαγκάκη και στίχους του Μιχάλη Γκανά.

Η Μελίνα Κανά συνεργάστηκε σε ζωντανές εμφανίσεις με τους Νίκο Παπάζογλου, Νίκο Ξυδάκη, Σωκράτη Μάλαμα, Θανάση Παπακωνσταντίνου, Διονύση Σαββόπουλο, Γιώργο Νταλάρα, Σταύρο Κουγιουμτζή, Χαρούλα Αλεξίου, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μανώλη Ρασούλη κ.α'. Επίσης, συμμετείχε σε πολυάριθμες περιοδείες στο εξωτερικό και κυρίως στη Γερμανία, το Βέλγιο, την Αμερική και την Ιταλία.

Δισκογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Μελίνα Κανά: "Τραγουδώ τις ανθρώπινες αξίες και τα συναισθήματα" [Συνέντευξη]

Κανα
Ενλίλ

Ο Ενλίλ, στους αρχαίους σουμεριακούς και βαβυλωνιακούς μύθους, είναι ο θεός των ανέμων και των καταιγίδων. Ο Ενλίλ είναι ο επιφανέστερος του πάνθεου των λαών της Μεσοποταμίας και μερικές φορές αναφέρεται ως Κουρ-Γκαλ, που σημαίνει μεγάλο βουνό. Γεννήθηκε από την ένωση του ουρανού και της γης, του Άνου και της Κι. Έτσι τους χώρισε μεταξύ τους κι απέκτησε το δικό του κομμάτι, τη γη.

Σύζυγός του είναι η Νινλίλ, με την οποία απέκτησε πολλά παιδιά, τον Νάννα, τον Νεργκάλ, τον Νινούρτα (ή Νινγκίρσου), την Νισάμπα και άλλα. Ο Ενλίλ έχει στην κατοχή του τις Πινακίδες του Πεπρωμένου, έχοντας έτσι εξουσία σε ολόκληρο τον κόσμο. Κάποιες φορές είναι στοργικός προς την ανθρωπότητα, αλλά μπορεί να γίνει μοχθηρός και να τιμωρήσει τους ανθρώπους, όπως τότε που έστειλε το μεγάλο κατακλυσμό που αφάνισε όλους τους ανθρώπους από προσώπου γης, εκτός από τον Ουτναπιστίμ.

Ο Ενλίλ απεικονίζεται να φοράει ένα στέμμα με κέρατα, σύμβολο της εξουσίας του, ενώ ο πιο μεγαλοπρεπής ναός του βρισκόταν στην πόλη Νιππούρ, της οποίας ήταν και προστάτης θεός.

Το κυριότερο ιερό του είναι το Ι-κούρ (E-kur) στην πόλη Νιππούρ. Υπήρχαν όμως και άλλοι σημαντικοί ναοί στους οποίους λατρευόταν, όπως στην Ασσούρ, στην Βαβυλώνα και στην Ούρουκ. Το Κουρ-Γκαλ, που ήταν ένα από τα επίθετα που τον συνόδευαν, του προσδίδει ιδιότητες θεού του καιρού τις οποίες είχε και ο πατέρας του, Άνου, για αυτό τον ονομάζουν και θεό της καταιγίδας.

Σύμφωνα με την μυθολογία, ο Ανζού, που ήταν μία τερατόμορφη φτερωτή θεότητα με σώμα αετού και κεφαλή λιονταριού, ξεγέλασε τον Ενλίλ και του έκλεψε τις Πινακίδες του Πεπρωμένου. Ο γιος του Ενλίλ, ο Νινουρτά, ήταν αυτός που κυνήγησε τον Ανζού για να πάρει πίσω τις κλεμμένες πινακίδες.

Επίσης, οι Μεσοποτάμιοι πίστευαν πως ο Ενλίλ εφηύρε την αξίνα και το άροτρο για να τους βοηθήσει να καλλιεργήσουν ευκολότερα τη γη, χαρίζοντάς τους έτσι αφθονία αγροτικών αγαθών και ευημερία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Encyclopedia Mythica

Βιβλιογραφία 

 Black, Jeremy and Green, Anthony (1992). Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia An Illustrated Dictionary, The British Museum Press. ISBN 0-7141-1705-6
 Dalley, Stephanie (1989). Myths from Mesopotamia Creation, the Flood, Gilgamesh, and Others. Oxford University Press. ISBN 9780199538362
 Kramer, Samuel Noah (1944). Sumerian Mythology: A Study of Spiritual and Literary Achievement in the Third Millennium B.C. ISBN 9780812210477
 Leick, Gwendolyn (1991). A Dictionary of Ancient Near Eastern Mythology. Routledge. ISBN 9780415198110

Παραπομπές 

Σουμεριακή μυθολογία
Χαλδαίοι
Θεότητες του ανέμου
Ένκι

Στη σουμεριακή μυθολογία, ο Ένκι  (ή Εά) είναι ο θεός των υδάτων, αλλά και ο σοφός θεός της δημιουργίας, του πνεύματος και της ιατρικής που μπορούσε να αναστήσει τους νεκρούς. Αποτελούσε την πηγή όλης της απόκρυφης και μαγικής γνώσης της ζωής και της αθανασίας. Με τη Νινχουρσάγκ απέκτησαν μια κόρη, τη Νινσάρ.

Ο Ένκι ήταν προστάτης της σουμεριακής πόλης Ερίντου. Έλεγχε επίσης τις "εξουσίες" και τους "νόμους" του κόσμου, μέχρι που τις έκλεψε η Ινάννα και τις μετέφερε στην πόλη της, την Ουρούκ. Ο Ένκι εφήυρε για χάρη των ανθρώπων τον πολιτισμό κι έπειτα τους άφησε να ακολουθήσουν τη μοίρα τους. Επέβαλε την τάξη στον κόσμο: γέμισε τους ποταμούς με ψάρια, κι έμαθε τη γεωργία στους ανθρώπους. Επίσης ήταν ο αφέντης της γης αλλά και της βαθιάς γης, του υπεδάφους και σε μερικές θεολογικές παραδόσεις θεωρείται δημιουργός της ανθρωπότητας που την είχε ζυμώσει με λάσπη  και της ειχε δώσει ζωή με την ανάσα του. Χάρη σε αυτόν ένα μόνο ζευγάρι προειδοποιήθηκε και σώθηκε από τον κατακλυσμό.

Ο Ένκι, σύμφωνα με την Μεσοποταμιακή μυθολογία, είναι αυτός που γέμισε τους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη με άφθονο γλυκό νερό.

Βιβλιογραφία 
 Kramer, Samuel Noah (1944). Sumerian Mythology: A Study of Spiritual and Literary Achievement in the Third Millennium B.C. ISBN 9780812210477
Leick, Gwendolyn (1991). A Dictionary of Ancient Near Eastern Mythology. Routledge. ISBN 9780415198110

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βρετανικό Μουσείο. Σφραγιδοκύλινδρος με τον θεό Ένκι.

Παραπομπές

Σουμεριακή μυθολογία
Θεότητες της μαγείας
Θεότητες της σοφίας
Θεότητες της χειροτεχνίας
Μεσοποταμία
Γιώργος Χ. Θεοχάρης

Ο Γιώργος Χ. Θεοχάρης (1951) είναι Έλληνας ποιητής, λογοτέχνης και εκδότης.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Δεσφίνα Φωκίδος το 1951. Από το 1965 διαμένει στα  Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας. Εργάσθηκε για πολλά χρόνια ως Τεχνικός μηχανολογικής συντήρησης στη χημική βιομηχανία) στην εταιρεία Αλουμίνιον της Ελλάδος.

Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και Διευθυντής έκδοσης του λογοτεχνικού περιοδικού Εμβόλιμον, το οποίο εκδίδεται από το 1988 στα Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας. Μετέχει στη σύνταξη της εφημερίδας Book Press.

Είναι γνώστης της Γαλλικής Γλώσσας.

Εργογραφία
Ποιήματά του, δοκιμιακά κείμενα και λογοτεχνικές κριτικές δημοσιεύτηκαν στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, αγγλικά και λατινοαμερικάνικα.
 Πτωχόν Μετάλλευμα, εκδ. Εμβόλιμον, 1990, 
 Αμειψισπορά, εκδ. Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς, 1996, 
 Ενθύμιον, εκδ. Καστανιώτη, 2004 
 Από Μνήμης, εκδ. Μελάνι, Αθήνα 2010. 
 Δίστομο - 10 Ιουνίου 1944 το ολοκαύτωμα, εκδ. Βιβλιοπωλείο "Σύγχρονη Έκφραση", 2010. Το έργο αυτό τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο 2011 στην κατηγορία Χρονικό–Μαρτυρία.

Πηγές
 Biblionet - υπηρεσία του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.  Ανακτήθηκε 31/1/2012.
 Εταιρεία Λογοτεχνών.  Ανακτήθηκε 31/1/2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 στο αίθριο του πανδοχείου, 39. γιώργος χ. θεοχάρης
 Θεοχάρης Γιώργος Χ. - Βοιωτικός Κόσμος

Νεοέλληνες λογοτέχνες
Νεοέλληνες ποιητές
Γκιλγκαμές

Σύμφωνα με τον κατάλογο των βασιλιάδων των Σoυμερίων, ο Γκιλγκαμές, ή Γιλγαμές, ήταν ο πέμπτος βασιλιάς της πόλης Ουρούκ και η περίοδος βασιλείας του ήταν γύρω στο 2650 π.Χ.. Πατέρας του ήταν ο Λουγκαλμπάντα και μητέρα του, σύμφωνα με το μύθο, η θεά Νινσούν. Σύμφωνα με άλλες πηγές, ο Γκιλγκαμές κι έπειτα ο γιος του, Ουρλουγκάλ, αναστήλωσαν το ιερό της θεάς Νινλίλ στην πόλη της Τουμμάλ. 

Στη Μεσοποταμιακή μυθολογία, ο Γκιλγκαμές είναι ένας ημίθεος με υπερφυσικές δυνάμεις, αντίστοιχος του Ηρακλή της ελληνικής μυθολογίας, ο οποίος έχτισε μεγάλα τείχη στην πόλη του, στην περιοχή του σημερινού Ιράκ, για να προστατεύσει το λαό του από εξωτερικούς κινδύνους.

Παρά την έλλειψη καθαρών ενδείξεων, οι περισσότεροι μελετητές δεν αρνούνται την ιστορική ύπαρξη του Γκιλγκαμές, ιδιαίτερα μετά την ανακάλυψη επιγραφών που επιβεβαιώνουν την ιστορική ύπαρξη προσώπων που αναφέρονται στο Έπος του Γκιλγκαμές (ενός από το αρχαιότερα έπη στον κόσμο), όπως των βασιλέων Ενμπεμπαραγκέσι και Άγκα της πόλης Κις.  

Επίσης, συχνά επισημαίνονται οι ομοιότητες που υπάρχουν μεταξύ του Έπους του Γκιλγκαμές και του βιβλίου της Γενέσεως στη Παλαιά Διαθήκη, όσον αφορά στο μύθο του Κατακλυσμού.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 1812 Γιλγαμές (1812 Gilgamesh), που ανακαλύφθηκε το 1960, πήρε το όνομά του από τον ήρωα αυτό.

Γκιλγκαμες
Φέρντιναντ Κρίστιαν Μπάουρ

Ο Γερμανός Φέρντιναντ Κρίστιαν Μπάουρ (Ferdinand Christian Baur, 1792-1860) ήταν Προτεστάντης θεολόγος και εκκλησιαστικός ιστορικός, εκπρόσωπος της περίφημης θεολογικής σχολής του Τύμπινγκεν. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Tubingen (Τύμπινγκεν) και εκεί εργάστηκε ως καθηγητής από το 1826 μέχρι το θάνατό του.

Εφάρμοσε το εγελιανό σχήμα της εξέλιξης στην ιστορία του αρχικού Χριστιανισμού (θέση-αντίθεση-σύνθεση). Δέχθηκε έτσι ως απαραίτητη προϋπόθεση προς εξήγηση της χριστιανικής Εκκλησίας του 2ου αιώνα, τη σκληρή και αμείλικτη πάλη μέχρι το 150 περίπου, ανάμεσα σε δυο μερίδες μέσα στην Εκκλησία, την ιουδαΐζουσα και την ελληνίζουσα, με επικεφαλής της πρώτης τον Πέτρο, και της δεύτερης τον Παύλο. 

Σύμφωνα με την εγελιανή θεωρία, από τη θέση (Πετριανισμός), προκλήθηκε η αντίθεση (Παυλιανισμός) και εξ αυτών προήλθε η σύνθεση δηλ. η Εκκλησία του 2ου αιώνα, η λεγόμενη και Καθολική Εκκλησία που είχε ως πρώτο εκπρόσωπό της τον Ευαγγελιστή Ιωάννη.

Ασφαλώς, ένα από τα μειονεκτήματα της θεωρίας του Baur, ήταν το γεγονός ότι την εφάρμοσε μόνο στα κείμενα όπου αυτό ήταν δυνατόν. Για το λόγο αυτό δέχτηκε ως αυθεντικές μόνο 4 επιστολές του Παύλου (προς Γαλάτες, Α' και Β' προς Κορινθίους, προς Ρωμαίους) ενώ απέρριψε την αυθεντικότητα του βιβλίου των Πράξεων.

Για τον Baur, το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον και οι Ποιμαντικές Επιστολές , γράφτηκαν προς το τέλος του 2ου μ.Χ. αιώνα και στον χρόνο αυτό τοποθετεί και τη συγγραφή της Β' Πέτρου, ενώ τα υπόλοιπα βιβλία, τα οποία θεωρεί ότι γράφτηκαν στην μεταποστολική εποχή, εκφράζουν τις προσπάθειες και των δύο μερίδων, για εξομάλυνση των αντιθέσεων τους. 

Για τα Συνοπτικά Ευαγγέλια θεωρεί πως το κατα Ματθαίον απηχεί το ιουδαϊκό πνεύμα, το κατά Λουκάν απηχεί το πνεύμα του Παύλου, και το κατά Μάρκον απηχεί την ουδετερότητα έναντι των άλλων δύο. Τη συγγραφή τους την τοποθετεί μεταξύ του 130 και του 170 μ.Χ.

Από τα 1850 μέχρι το τέλος του αιώνα, οι απόψεις του Baur πέρασαν μέσα από πολλές κριτικές και σταθμίστηκαν με προσοχή από τους ερευνητές τα λαθεμένα αλλά και τα θετικά στοιχεία που είχαν.

Παραπομπές

Γερμανοί θεολόγοι
Προτεστάντες θεολόγοι
Χερουβείμ (συγκρότημα)

Οι Χερουβείμ είναι ένα ανεξάρτητο ελληνικό μουσικό εναλλακτικό σύνολο. Σχηματίστηκαν το Σεπτέμβριο του 1994 απο τους  Νίκο Τσαγκανέλια, Βαγγέλη Βαγενά, Παναγιώτη Σταματελόπουλο και Γιώργο Πιπερίδη.  Κύρια χαρακτηριστικά τους είναι ο λυρισμός, η ποίηση και ο αυστηρά προσωπικός ήχος. Ακροβατούν ανάμεσα στο EBM & Alternative Rock. Έχουν κυκλοφορήσει τρια ολοκληρωμένα άλμπουμ και έχουν συμμετάσχει σε διάφορες συλλογές.

Πρόσωπα

2005 - σήμερα

Ευάγγελος Βαγενας - φωνή
Ηλίας Ράπτης - κιθάρες
Νίκος Τσαγκανέλιας - keyboards

1995

-Νίκος Τσαγκανέλιας (πλήκτρα)
-Βαγγέλης Βαγενάς (φωνή)
-Παναγιώτης Σταματελόπουλος (κιθάρα) 
-Γιώργος Πιπερίδης (κιθάρα)

1996

-Νίκος Τσαγκανέλιας (πλήκτρα)
-Βαγγέλης Βαγενάς (φωνή)
-Παναγιώτης Σταματελόπουλος (κιθάρα) 
-Δημήτρης Πιπερίδης (κιθάρα)
-Βαγγέλης Χατζηανδρέου (μπάσο)
-Ανδρέας Κιρκόπουλος (τύμπανα)
-(guest)Αλέξης Κούρτης (τύμπανα)
-(guest)Βασίλης Μελισσόπουλος (τύμπανα)

1997-2000

-Νίκος Τσαγκανέλιας (πλήκτρα)
-Βαγγέλης Βαγενάς (φωνή)
-Παναγιώτης Σταματελόπουλος (κιθάρα)
-Βασίλης Σπυρόπουλος (μπάσο)
-Αντώνης Παναγάκος (τύμπανα)

2001-σήμερα

-Νίκος Τσαγκανέλιας (πλήκτρα)
-Βαγγέλης Βαγενάς (φωνή)
-Παναγιώτης Σταματελόπουλος (κιθάρα)
-Βασίλης Σπυρόπουλος (μπάσο)
-Λάμπρος Κριτσιμάς (τύμπανα)

Δισκογραφία

Άλμπουμ
Θεών σημάδια (Next Records, 1998)
Η πιο όμορφη στιγμή στους αιώνες (Wipe Out Records, 2001)
Κυτταρική εξίσωση (Wipe Out Records, 2005)
project 22 - wipeout rec - E952 2010

Συμμετοχές
Συλλογή με ελληνικά συγκροτήματα Νο1 (Live Records, 1996)
ROCK NEWS (Wipe Out Records, 2002 - CD)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
www.herouvim.com  Επίσημη ιστοσελίδα των Χερουβείμ
www.myspace.com/herouvim

Χερουβειμ
Χερουβείμ

Τα χερουβείμ ή χερουβίμ (, χερούβ στον ενικό) είναι υψηλόβαθμα αγγελικά ή πνευματικά πλάσματα στην υπηρεσία του Θεού.

Οι πληροφορίες που δίνονται στη Βίβλο είναι ότι:
α) πρόκειται για αγγελικά πλάσματα, ή αγγελιαφόρους,
β) ενήργησαν ως φύλακες του Κήπου της Εδέμ μετά την εκδίωξη του Αδάμ και της Εύας, προασπίζοντας το θεϊκό θέλημα (Γένεση 3:24),
γ) περιστοιχίζουν τον θρόνο του Θεού, δηλαδή βρίσκονται ενώπιον της παρουσίας του Θεού, έτοιμα να εκπληρώσουν οποιαδήποτε εντολή Του και
δ) αποτελούν μέρος του ουράνιου άρματος του  Θεού (Ιεζεκιήλ 1:5-28· 9:3· 10:1-22· 11:22).

Στη σκηνή του μαρτυρίου του αρχαίου Ισραήλ, δυσδιάστατες και τρισδιάστατες απεικονίσεις χερουβείμ χρησιμοποιήθηκαν στην εσωτερική διακόσμησή της, ενώ το ίδιο συνέβη και με τη διακόσμηση του Ναού που οικοδόμησε ο Σολομών. (Έξοδος 26:1, 31· 36:8, 35· 1 Βασιλέων 6:29· 7:28, 32, 35, 36· 2 Χρονικών 3:7· Ιεζεκιήλ 41:18–20, 25)

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία περιγράφονται ως τάγμα ασωμάτων, το οποίο πλαισιώνει τον Θρόνο του Θεού. Ο  Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στο έργο του Περί της ουρανίου Ιεραρχίας λέει ότι η Εβραϊκή λέξη "χερουβείμ" ερμηνεύεται στα Ελληνικά σαν "πλήθος γνώσεως" ή "απόσταγμα σοφίας". Γι᾽ αυτό και στην Ορθόδοξη εικονογραφία, τα χερουβείμ εμφανίζονται ως «πολυόμματα», δηλαδή ως αγγελική μορφή περιτριγυρισμένη με πολλά μάτια. Αναφέρονται μάλιστα συχνά ως «πολυόμματα χερουβείμ», σε αντίθεση με τα «εξαπτέρυγα σεραφείμ». Στην ορθόδοξη υμνολογία, είναι γνωστός ο χερουβικός ύμνος (ή απλώς «χερουβικό»), του οποίου το όνομα αναφέρεται στα Χερουβείμ.

Βιβλιογραφία 
 Enhanced Strong’s Lexicon, James Strong, Oak Harbor, WA, Logos Research Systems, 1995. (Αρ. λέξης 03742).
 The Anchor Bible Dictionary, Freedman, David Noel, New York, Doubleday, 1997/1992.
 Pseudo-Dionysius Areopagita, De coelesti hierarchia, [Patristische Texte und Studien 36. Berlin: De Gruyter, 1991]

Βλέπε επίσης 
 Σεραφείμ
 Άγγελοι

Ασώματα