joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Εφύρα Θεσπρωτίας

Η πόλη Εφύρα είναι η αρχαιότερη πόλη της Ηπείρου. Τα ερείπιά της βρίσκονται κοντά στο Νεκρομαντείο Αχέροντα (σε απόσταση 600 μέτρων) στο χωριό Μεσοπόταμος Πρέβεζας.

Ιστορία
Η Εφύρα χτίστηκε από Θεσπρωτούς τον 14ο – 13o αιώνα π.Χ. και ήταν ήδη σημαντικό εμπορικό κέντρο από τα χρόνια του Ομήρου. Μάλιστα αναφέρεται συχνά στην Οδύσσεια, αλλά και σε άλλους μύθους. Ένα μυκηναϊκό εγχειρίδιο (μαχαίρι) είναι το κυριότερο αποδεικτικό στοιχείο, το οποίο εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων. Αργότερα εγκαταστάθηκαν εκεί Κορίνθιοι και Ηλείοι άποικοι, κτίζοντας τις πόλεις Πανδοσία, κλπ. Σήμερα σώζονται τμήματα του εξωτερικού τείχους της Εφύρας και δύο τάφοι παιδικοί της Εποχής του Σιδήρου.  Στην Εφύρα υπήρχε το περίφημο Νεκρομαντείο στις όχθες του Αχέροντα ποταμού.Στην περίοδο αυτή των ελληνιστικών χρόνων (330/325 - 168 π.Χ.) ίσως δόθηκε στην πόλη το παλαιό τοπικό όνομα Κίχυρος. Η πόλη καταστράφηκε το 167 π.Χ. από τους Ρωμαίους του Αιμίλιου Παύλου, όπως άλλωστε και άλλες 69 πόλεις της Ηπείρου. Ανασκαφές στην αρχαία Εφύρα, βρίσκονταν σε εξέλιξη κατά τη διάρκεια των ετών 2008-2009-2010.

Μετά την καταστροφή της από τους Ρωμαίους, η Εφύρα ερημώθηκε για ενάμιση περίπου αιώνα. Στην αυτοκρατορική όμως περίοδο ο οικισμός αναβίωσε και μάλιστα με το παλιό (προϊστορικό) του όνομα Κίχυρος (Στραβ. VII, 7,5 : Κίχυρος, η πρότερον Εφύρα). Η αναβίωσή της  θα πρέπει κυρίως να συνδεθεί με την επαναλειτουργία του νεκρομαντείου του Αχέροντα, καθώς και με την οργάνωση της επικράτειας (territorium) της ρωμαϊκής αποικίας Φωτικής, από την οποία εξαρτιόταν διοικητικά.

Η Έφυρα στην μυθολογία 
Ο Νεοπτόλεμος είχε σταματήσει στην Κίχυρο όταν γύριζε από την Τροία, ενώ ο Οδυσσέας ήρθε και αυτός αργότερα για να πάρει δηλητήριο για τα βέλη του. Ο Θησέας και ο Πειρίθους ήρθαν για να αρπάξουν την Περσεφόνη, την γυναίκα του Αιδωνέα, του μυθικού βασιλέα των Μολοσσών. Εδώ πρόκειται για την Περσεφόνη και τον Άδη που είχαν βωμό και μαντείο στην Έφυρα.

Περιγραφή
Τα τείχη της Εφύρας καταλαμβάνουν δύο λόφους. Στον ψηλότερο ο πολυγωνικού συστήματος περίβολος αποτελεί πολύ ωραίο δείγμα της οχυρωτικής αρχιτεκτονικής και τεχνικής των προϊστορικών λαών της Ηπείρου. Η πανάρχαια αυτή οχύρωση θυμίζει την Τίρυνθα και τα τείχη της ακρόπολής της. Εξ’ άλλου τα ερείπια τείχους σε έναν λόφο χαμηλότερο και πιο κοντά στο ποτάμι, αν και αυτά χτισμένα κατά τον πολυγωνικό τρόπο, είναι πολύ μεταγενέστερα και μπορούν να χρονολογηθούν στην εποχή που οι Κασσωπαίοι είχαν επικρατήσει και σ' αυτή την περιοχή της Πρέβεζας, είτε πριν είτε μετά την επέκταση έως εδώ της επιρροής των Μακεδόνων. Σε κάποιο σημείο ο περίβολος υψώνεται σε ύψος έως 3 μέτρα. Μια κατωφέρεια, στη ΝΔ πλευρά του τείχους, καταλήγει σε πύλη που είναι μισογκρεμισμένη. Ένας υπόγειος διάδρομος μέσα στην τοιχογυρισμένη ζώνη αρχίζει σχεδόν αμέσως ευθύς από αυτή την πύλη. Είναι σκεπασμένος από επιμήκεις επίπεδους λίθους, που τον γεμίζουν σήμερα έως επάνω. Το μεγαλύτερο μέρος του αρχαίου οικισμού βρισκόταν έξω από το κάστρο.

Παραπομπές

Πόλεις της αρχαίας Θεσπρωτίας
Αρχαία Ήπειρος
Παναγιώτης Ζωγράφος

Ο Παναγιώτης Ζωγράφος (1800 - ...)  ήταν Έλληνας ζωγράφος και αγωνιστής του 1821, ο οποίος αποτελεί θρύλο για την ελληνική τέχνη χάρη στη συνεργασία του με τον Ιωάννη Μακρυγιάννη.

Ο στρατηγός τον κάλεσε μαζί με τους δύο γιους του για να εικονογραφήσουν τις μεγάλες στιγμές της ελληνικής επανάστασης του 1821. Ο Μακρυγιάννης έμαθε γράμματα στα γεράματά του για να γράψει τα απομνημονεύματά του. Πίστευε όμως, ότι εκτός από τον γραπτό λόγο, χρειάζονταν και εικόνες, αφού το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων ήταν αγράμματοι. 

Αρχικά ανάθεσε σε έναν Ευρωπαίο να του ζωγραφίσει, γρήγορα όμως κατάλαβε ότι δεν χρειάζονταν καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις, αλλά εικόνες περιγραφικές με όλα τα απαραίτητα στοιχεία που θα ήταν ικανά να εξιστορήσουν με ακρίβεια το θέμα που απεικόνιζαν. Έτσι στράφηκε στον Παναγιώτη Ζωγράφο, παλαίμαχο αγωνιστή από τη Βορδόνια Λακωνίας. Ο Παναγιώτης Ζωγράφος ήταν αυτοδίδακτος λαϊκός ζωγράφος, αγιογράφος της μεταβυζαντινής λαϊκής παράδοσης και ως αγωνιστής είχε δει με τα ίδια του τα μάτια όλα αυτά που ο Μακρυγιάννης του ανέθετε να περιγράψει. 

Ο Παναγιώτης φιλοτέχνησε είκοσι πέντε πίνακες. Αντίγραφα των πινάκων φτιάχτηκαν από τους γιους και από τον ίδιο τον Παναγιώτη και μοιράστηκαν όπως ήθελε ο Μακρυγιάννης στον βασιλιά Όθωνα, στον τσάρο της Ρωσίας, τον βασιλιά της Γαλλίας και τη βασίλισσα της Αγγλίας. Στα εν λόγω έργα, συνεπώς, συνδυάζεται η "χειρ του Ζωγράφου με τη διήγηση του Μακρυγιάννη". Το έργο του θεωρείται "αντίλογος στην ακαδημαϊκή παράδοση της Σχολής του Μονάχου" (Μ. Στεφανίδης) και προδρομικό του Θεόφιλου, ενώ ο Γιάννης Τσαρούχης έκανε λόγο για "αθώα, σοφή ζωγραφική".

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ 
 

Έλληνες ζωγράφοι
Ζωγράφοι της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Αγωνιστές του 1821
Έλληνες απομνημονευματογράφοι
Κική Σεγδίτσα

Η Αγγελική (Κική) Σεγδίτσα, (Λαμία, 1930 - Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 2019), ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος, σεναριογράφος, συγγραφέας, ποιήτρια και κριτικός κινηματογράφου. 

Ήταν μέλος της Ένωσης  Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδας (ΕΣΕ) της οποίας υπήρξε και μέλος του Δ.Σ. το διάστημα 2009-2010, μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Πρωτεργατών Ραδιοφωνίας-Τηλεόρασης, μέλος της Εταιρείας Φίλων Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (I.F.J.).

Στη δημοσιογραφική της καριέρα, από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 συνεργάστηκε με  εφημερίδες (Αθηναϊκή, Απογευματινή, Ακρόπολη, Προοδευτική, Νίκη, Οικονομική, Νέα Πολιτεία, Εξπρές, Μεσημβρινή) και με περιοδικά ποικίλης και ειδικής ύλης (Ρομάντσο, Πάνθεον, Βεντέττα, Ταχυδρόμος, Επίκαιρα, Και, Αλίκη και Μανίνα, του οποίου διετέλεσε και αρχισυντάκτρια). Στο ραδιόφωνο συνεργάστηκε με την ΤΕΔ (κατόπιν ΥΕΝΕΔ), το ΕΙΡ (κατόπιν ΕΡΤ) και το Ράδιο ΑΝΤΕΝΝΑ. Στην τηλεόραση συνεργάστηκε με τον ΑΝΤ1 και ειδικότερα στον Πρωινό Καφέ. 

Έγραψε επίσης σενάρια για τον κινηματογράφο (Η Φωνή μιας Αθώας, το 1965, Ο άγιος Νεκτάριος, ο Προστάτης των Φτωχών το 1969, η Λιτανεία των Ηρώων και άλλα), όπως και την τηλεόραση (Το Σπίτι με τον Φοίνικα). 

'Εγραψε επίσης και θεατρικά έργα, όπως και έργα για θεατρικές παραστάσεις των σπουδαστών της Σχολής Θεάτρου της Μαίρης Τράγκα, στην οποία υπήρξε καθηγήτρια.

Η Σεγδίτσα είχε εκδώσει συνολικά 11 ποιητικές συλλογές και είχε ασχοληθεί και με τη στιχουργική τραγουδιών. Το 1992 το τραγούδι “Δωσ’ μου την καρδιά μου πίσω” (σε μουσική Ζακ Ιακωβίδη) πήρε το πρώτο βραβείο στίχου στο 31ο Φεστιβάλ Τραγουδιού στη Θεσσαλονίκη. 

Έχουν εκδοθεί πέντε μυθιστορήματά της: Η Κόλαση έχει διεύθυνση” (2001), “Τ’ Αστέρια καίγονται” (2003), Πετρωμένο Μυστικό” (2006), Ένας άγνωστος μέσα στη Νύχτα” (2008)
“Η ζωή που δεν διάλεξε” (2010).

Είχε δώσει δεκάδες διαλέξεις σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας με θέματα που άπτονται των πολιτιστικών δρωμένων και είχε προλογίσει τιμητικές εκδηλώσεις για ανθρώπους της καλλιτεχνίας και του πνεύματος.

Εργάστηκε στις Δημόσιες Σχέσεις του Υπουργείου Πολιτισμού και Επιστημών και πήρε μέρος στις διοργανώσεις της UNESCO για την διάσωση της Ακρόπολης, διετέλεσε σύμβουλος Τύπου του υπουργού Δημοσίων Έργων Νικολάου Ζαρντινίδη επί της τελευταίας πρωθυπουργίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, δίδαξε Επικοινωνία στη θεατρική σχολή της Μαίρης Τράγκα.

Για την ποιητική της δημιουργία είχε βραβευθεί δυο φορές, από την γαλλική Union et Maintien το 1967 με το Χρυσό της Φοίνικα και από την ολλανδική Netherlands Laureat Van De Arbeit, με το α′ τάξεως παράσημο γραμμάτων και τεχνών.

Πηγές-Βιβλιογραφία
 Γιάννη Σολδάτου: Ένας αιώνας Ελληνικός Κινηματογράφος (α’ και β’ τόμος)
 Δημήτρη Κολιοδήμου: Λεξικό ταινιών Ελληνικού Σινεμά.
 Βασίλη Γεωργιάδη: Το Αλμανάκ της Ελληνικής Οθόνης (β’ και γ’ τόμος)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφικό της Κικής Σεγδίτσα στον ιστότοπο της Ενώσεων Σεναριογράφων Ελλάδας
Τραγούδι: Δωσ’ μου την καρδιά μου πίσω (Greektube)
Μιλάει για τη Βουγιουκλάκη στον πρωινό καφέ 
 http://senariografoi.gr/gr/members/members-list/i166 

Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες σεναριογράφοι
Ελληνίδες συγγραφείς
Εκκλησία του Ναζωραίου

Η Εκκλησία του Ναζωραίου (αγγλ.: Church of the Nazarene) είναι Ευαγγελικό χριστιανικό δόγμα που προέκυψε από το Αγιαστικό κίνημα του 19ου αιώνα στη Βόρεια Αμερική, με τα μέλη του να είναι κοινώς αποκαλούμενα ως Ναζωραίοι. Είναι το μεγαλύτερο Γουεσλεϊανό-Αγιαστικό δόγμα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 2009, η Εκκλησία του Ναζωραίου είχε 1,945,542 μέλη και 24,285 εκκλησίες σε 156 διαφορετικές περιοχές του κόσμου. Τα περισσότερα μέλη της Εκκλησίας βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά (652,755), στην Αϊτή (116,000), στην Γουατεμάλα (81,575) στο Μπανγκλαντές (65,000), και στην Ινδία (59.039).

Υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η επίσημη σελίδα της Εκκλησίας του Ναζωραίου 

Προτεσταντικές εκκλησίες
Όττο Βάινινγκερ

Ο Όττο Βάινινγκερ (Otto Weininger, Βιέννη, 3 Απριλίου 1880 - Βιέννη, 4 Οκτωβρίου 1903) ήταν Αυστριακός φιλόσοφος. Το 1903, εξέδωσε το βιβλίο του Geschlecht und Charakter (Φύλο και Χαρακτήρας) το οποίο όμως, έγινε γνωστό μόνο μετά την αυτοκτονία του, όταν ήταν μόλις 23 ετών. Σήμερα, το έργο του προκαλεί διαμάχες καθώς ορισμένοι το θεωρούν μισογυνιστικό και αντισημιτικό ενώ άλλοι το αναγνωρίζουν για την ουσιαστική μελέτη του περί της φύσης της μεγαλοφυΐας. Ο Βάινινγκερ γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1880 στη Βιέννη, γιος του Εβραίου Λέοπολντ Βάινινγκερ (Leopold Weininger) και της γυναίκας του Άντελχαϊντ (Adelheid). Αποφοίτησε από το σχολείο το 1897 και εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Εκεί, σπούδασε φιλοσοφία και ψυχολογία, καθώς και εμβάθυνε τις γνώσεις του στις φυσικές επιστήμες και την ιατρική. Παράλληλα διδάχθηκε Ελληνικά, Λατινικά, Γαλλικά και Αγγλικά, καθώς και Ιταλικά. Το 1901, προσπάθησε να εκδώσει το πρώτο του έργο Eros und die Psyche το οποίο μάλιστα κατέθεσε ως πτυχιακή εργασία. Το Πανεπιστήμιο το αποδέχτηκε και έτσι του δόθηκε διδακτορικό πτυχίο. Το βιβλίο του διαβάστηκε από τον Φρόιντ, ο οποίος, όμως, δεν το πρότεινε σε κάποιον εκδότη.

Αυστριακοί φιλόσοφοι
Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα
Αυτόχειρες
Οδυσσέας Κορδελιού

Ο Α.Σ. Οδυσσέας Κορδελιού είναι αθλητικός σύλλογος στη συνοικία Νέο Κορδελιό του νομού Θεσσαλονίκης. Χρώματα του συλλόγου είναι το κυανό και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Έδρα της ομάδας αποτελεί το γήπεδο Οδυσσέα Κορδελιού. Έχει αγωνιστεί συνολικά 8 περιόδους στις επαγγελματικές κατηγορίες της Ελλάδος (1 φορά στην Β εθνική και 7 φορές στην Γ εθνική).

Ιστορία 
Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1947 από τον Οδυσσέα Ξυλένιο. Η ομάδα του Κορδελιού έως και το 1977 συμμετείχε στο τοπικό πρωτάθλημα Β΄ και Γ΄ κατηγορίας ΕΠΣΜ. Το 1985 σε έναν αγώνα κυπέλλου Ελλάδος επικράτησε επί του ΟΦΗ με 3-1 μέσα στο Γήπεδο Κορδελιού και έφτασε στον συμπληρωματικό γύρο (ανάμεσα στον α' και τον β' γύρο), όπου έχασε 3-0 στην Τρίπολη από τον Παναρκαδικό. Το 1998 αναδείχτηκε κυπελλούχος ΕΠΣΜ επικρατώντας στον τελικό της Κρήνης με 2-1.

Τη σεζόν 2010-2011 νίκησε στα πέναλτι με 5-2 τον Ολυμπιακό Κύμινων και αναδείχτηκε για δεύτερη φορά κυπελλούχος ΕΠΣΜ. Τη σεζόν 2011 - 2012 τερμάτισε 1ος στον 2ο όμιλο της Δ΄ Εθνικής και προβιβάστηκε στην Γ΄ Εθνική. Τη σεζόν 2013-2014 υποβιβάστηκε στην Δ' Εθνική αφού τερμάτισε στην 10η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Το 2012 η ΜΑΣ Δόξα Ελευθερίου Κορδελιού όπως και ο ΑΣ Ταυροι Ελευθεριου Κορδελιου συγχωνεύτηκαν με τον Οδυσσέα Κορδελιού για να δημιουργηθεί μια νέα ομάδα θυγατρική του Οδυσσέα Κορδελιού με τον τίτλο ΑΣ Νέοι Οδυσσέα Κορδελιού η οποία αγωνιζόταν στην Β ερασιτεχνική κατηγορία της ΕΠΣΜ.

Πορεία σε Εθνικές Κατηγορίες 
1980-81: Β' Εθνική (38 συμμετοχές)
1983-84: Γ' Εθνική (30 συμμετοχές)
1982-83: Γ' Εθνική (34 συμμετοχές)
1984-85: Γ' Εθνική (40 συμμετοχές)
1985-86: Γ' Εθνική (38 συμμετοχές)
1989-90: Γ' Εθνική (38 συμμετοχές)
1990-91: Γ' Εθνική (34 συμμετοχές)
1992-93: Γ' Εθνική (34 συμμετοχές)
2012-13: Γ' Εθνική (22 συμμετοχές) 
2013-14: Γ' Εθνική (30 συμμετοχές)

Παραπομπές

Πηγές 

Ιστοσελίδα Οδυσσέα Κορδελιού
Ιστοσελίδα Πρωταθλήματος Δ' Εθνική
Ομάδα Οδυσσέας Κορδελιού

Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Γκότλαντ

Το Γκότλαντ (σουηδικά: Gotland, σουηδική προφορά: [ˈɡɔtːland]) είναι το μεγαλύτερο νησί της Σουηδίας αλλά και της Βαλτικής με έκταση 2.994 τ.χλμ.. Έχει 57.391 κατοίκους το 2015 και πρωτεύουσα του νησιού είναι το Βίσμπυ με 23.576 κατοίκους (2012). Η νήσος Γκότλαντ βρίσκεται 90 χλμ. ανατολικά της Σουηδίας και 130 χλμ. δυτικά των Βαλτικών χωρών (με την Λετονία να είναι η κοντινότερη).

Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.

Πρίγκιπας Όσκαρ (1859–1888)
Πριγκίπισσα Ελεονώρα (2014-σήμερα)

Παραπομπές 

Νησιά της Σουηδίας
Επαρχίες της Σουηδίας
Πρωθυπουργός του Βανουάτου

Ο Πρωθυπουργός του Βανουάτου είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης της Δημοκρατίας του Βανουάτου.
Το αξίωμα θεσπίστηκε με το σύνταγμα του Βανουάτου έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας, το 1980. Πρώτος πρωθυπουργός διετέλεσε ο "πατέρας" της ανεξαρτησίας, Ουόλτερ Λίνι. Μερικές φορές η θέση θεωρείται ως συνέχεια του αξιώματος του Επικεφαλής υπουργού, που υπήρχε κατά την περίοδο πριν την ανεξαρτησία. Με βάση το σύνταγμα, ο Πρωθυπουργός πρέπει να είναι εκλεγμένο μέλος του Κοινοβουλίου, το οποίο επίσης εκλέγει τον πρωθυπουργό στο αξίωμά του.

Ο πρωθυπουργός διορίζει ή παύει άμεσα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου.

Κατάλογος πρωθυπουργών

Παραπομπές

   *
Μητροπολίτης Καστορίας Σεραφείμ Παπακώστας

Ο Μητροπολίτης Καστοριάς Σεραφείμ Παπακώστας ήταν από το 1996 Επίσκοπος Καστοριάς.

Βιογραφία
Ο κατά κόσμον Ιωάννης Παπακώστας γεννήθηκε το 1959 στο Αγναντερό Καρδίτσας. 

Φοίτησε στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών, στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική όπου αποφοίτησε το 1983. Στη συνέχεια φοίτησε στη Θεολογική Σχολή της Αθήνας και έλαβε το πτυχίο του το 1987. 

Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1983 και Πρεσβύτερος το 1987. Υπηρέτησε ως Διάκονος, Εφημέριος- Ιεροκήρυκας και Ιερατικός Προϊστάμενος στον Ι. Ναό Αγίου Νικολάου Κάτω Πατησίων. Υπηρέτησε παράλληλα Διευθυντής Νεότητος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και υπεύθυνος Πρωτοκόλλου στην Ιερά Σύνοδο και το 1990 ως Γραμματέας στην Ιερά Σύνοδο. 

Χειροτονήθηκε μητροπολίτης Καστορίας στις 5 Οκτωβρίου 1996.

Με μέριμνά του αναδείχθηκαν και αγιοκατατάχθηκαν πολλοί τοπικοί άγιοι της Μητροπόλεως Καστοριάς.

Η Μητρόπολη Καστοριάς επί αρχιερατείας του οργανώθηκε και ανέπτυξε φιλανθρωπική και πνευματική δράση με πολλές πτυχές όπως λειτουργία Γηροκομείου "Λαζάρου και Αθηνάς Λ. Ρίζου", Τράπεζα Αίματος, Τράπεζα Αγάπης (τροφίμων), Ταμείο Υποτροφιών, Υπηρεσία Συμπαράστασης Ανέργων, Α.Μ.Ε.Α., Οικογένειας, Ασθενών, Σύνδεσμος Αγάπης Κυριών, συντονιστικό όργανο της φιλανθρωπικής κίνησης των ενοριών της Ιεράς Μητροπόλεως.

Στις αρχές Δεκεμβρίου του 2020 προσβλήθηκε από Covid-19 κατά την εκτέλεση των ποιμαντικών του καθηκόντων και στις 8 του ίδιου μήνα μεταφέρθηκε για προληπτικούς λόγους στο 424 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Εκεί παρουσίασε επιδείνωση η υγεία του, με αποτέλεσμα να χρειαστεί η διασωλήνωσή του στις 20 Δεκεμβρίου και να καταλήξει τελικά στις 29 Δεκεμβρίου 2020.

Παραπομπές 

Μητροπολίτες Καστοριάς
Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτης Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου Ιάκωβος

Ο Μητροπολίτης Ιάκωβος (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Φραντζής, Αγιάσος Λέσβου, 1942) είναι Έλληνας επίσκοπος και Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδας. 

Είναι Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου, από τον Νοέμβριο του 1988.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1942 στην Αγιάσο Λέσβου, όπου και μεγάλωσε. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του φοίτησε στο Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Καλαμάτας. Το 1962 εισήχθη στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, απ' όπου αποφοίτησε το 1966.  

Τον Ιούνιο 1965 χειροτονήθηκε Διάκονος και το Σεπτέμβριο του ιδίου έτους Πρεσβύτερος. Εχρημάτισε Ιεροκήρυξ του Ιερού Προσκυνηματικού Ναού Παναγίας Αγιάσου και εν συνεχεία διορίσθηκε τακτικός Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου. Κατά το διάστημα 1968-1970 διετέλεσε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Υψηλού και μερίμνησε για την αποκατάσταση των καταστροφικών ζημιών του Καθολικού οι οποίες είχαν προκληθεί από την πυρκαγιά του 1967.  

Έκτοτε προσέφερε τις υπηρεσίες του στην Ιερά Μητρόπολη Μυτιλήνης ως Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος, ως Αρχιερατικός Επίτροπος Μυτιλήνης και Αγιάσου, ως Πρόεδρος του Δ.Σ. Προσκυνήματος Αγιάσου (1971-1976), ως Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης, ως Καθηγητής του Επιμορφωτικού Φροντιστηρίου της Ιεράς Μονής Υψηλού, ως μέλος του Επισκοπικού Δικαστηρίου, ως Αντιπρόεδρος του Εκκλησιαστικού Βυζαντινού Μουσείου, ως Διευθυντής του Οικοτροφείου Αριστούχων Γυμνασιοπαίδων και των Κατασκηνώσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης. 

Είναι ιδρυτικό μέλος της Χριστιανικής Πνευματικής Κίνησης Μυτιλήνης, της οποίας εχρημάτισε Αντιπρόεδρος. 

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τον εξέλεξε Μητροπολίτη Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου στις 15 Νοεμβρίου 1988. Χειροτονήθηκε Μητροπολίτης, στις 20 Νοεμβρίου 1988. Έκτοτε έχει αναπτύξει πλούσιο κοινωνικό, πνευματικό και φιλανθρωπικό έργο.

Πηγές

Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης

Έλληνες ιεράρχες
Ιακωβος
Μητροπολίτης Γλυφάδας Παύλος

Ο Μητροπολίτης Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης Παύλος Τσαούσογλου (Ερμούπολη, 13 Φεβρουαρίου 1943 – Γλυφάδα, 19 Φεβρουαρίου 2019) ήταν Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Βιογραφικά Στοιχεία
Ο κατά κόσμον Ευστράτιος Σπ. Τσαούσογλου γεννήθηκε το 1943 στην Ερμούπολη της Σύρου, καταγόμενος από πατρός εκ Σμύρνης.

Ο Μητροπολίτης ήταν πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών (εισήγηση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος) στην Ποιμαντική- Κοινωνιολογία και Ψυχολογία για νέους. Ήταν γνώστης της αγγλικής γλώσσας. Υπήρξε υπότροφος του Ελληνικού Κράτους στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Βιομηχανίας "Γιώτης".

Χειροτονήθηκε διάκονος το 1966 και πρεσβύτερος το 1969. Διετέλεσε καθηγούμενος Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη από το 1999. Μετέβη για ιεραποστολή στην Αφρική για 48 φορές , στη Ζιμπάμπουε, στην Μοζαμβίκη, στο Μπουρούντι και στη Νότια Αφρική, καθώς και στις ελληνικές κοινότητες οι οποίες υστερούσαν σε εφημέριους (1988-1999).

Στις 11 Οκτωβρίου 2002, εξελέγη από την Ιεραρχία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος μητροπολίτης Γλυφάδας, χειροτονήθηκε στις 14 του ίδιου μηνός και ενθρονίσθηκε την 1η Δεκεμβρίου 2002. 
Δημιούργησε το Κειμηλιαρχείο της Ι.Μ. Γλυφάδας για την φύλαξη και ανάδειξη κειμηλίων και εκκλησιαστικών αντικειμένων του Μητροπολίτου Παύλου, των Ιερών Ναών της Ιεράς Μητροπόλεως καθώς και πιστών. Μεταξύ αυτών και ένα ευαγγέλιο, ένας σταυρός ευλογίας και ένας αρχιερατικός σάκκος του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης.

Επίσης ανέδειξε τη μνήμη του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης στη Μητρόπολη, με καθιέρωση Παρεκκλησίου στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Γλυφάδας,την ιστόριση εικόνων και τοιχογραφιών σε πολλούς ναούς, τις διάφορες επετειακές τιμητικές εκδηλώσεις καθώς και την ανέγερση ανδριάντα του αγίου στο προαύλιο του Ι.Ν. Αγίας Τριάδος Γλυφάδας.

Υπηρέτησε ως μητροπολίτης Γλυφάδας μέχρι τον θάνατό του στις 19 Φεβρουαρίου 2019 και ετάφη στον αύλειο χώρο της Ιεράς Μονής Αγίου Νεκταρίου Τερψιθέας Γλυφάδας.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Επίσημη Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης

Παραπομπές

Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Αλέξανδρος Κ. Μουρούζης

Ο Αλέξανδρος Μουρούζης (ρουμανικά: Alexandru Constantin Moruzi, 1805-1873), τού οποίου η καταγωγή ήταν από την επιφανή Ποντιακή  οικογένεια Μουρούζη, τού Φαναρίου, υπήρξε πολιτικός καί μέλος τής ελληνικής παροικίας τής Ρουμανίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου/Αυγούστου 1805 στο Φανάρι. Πατέρας του ήταν ο Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Μουρούζης (1786-1821) και μητέρα του η Ραλλού Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου. 

Ο Αλέξανδρος διετέλεσε Πρωθυπουργός της Μολδαβίας από τις 23 Δεκεμβρίου 1861 έως τις 15 Φεβρουαρίου 1862. Απεβίωσε στη Φότζια της Ιταλίας στις 25 Απριλίου 1873 και ο τάφος του βρίσκεται στη Ρουμανία.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1835 την Πουλχερία Ροζέττι/Ρωσέτη (απεβ. Ιανουάριος 1842) και είχε τέκνα:
 Ελίζα (2 Φεβρουαρίου 1835 - Πάτρα, 16 Μαΐου 1923), παντρεύτηκε το 1852 στην Αθήνα τον Θρασύβουλο Ζαΐμη πρωθυπουργό της Ελλάδας. 
 Αλέξανδρος Ζαΐμης (1855-1936).
 Ανδρέας Ζαΐμης (1858-1876).
 Παναγιώτης Ζαΐμης (1863-1937).
 Ελένη Ζαΐμη.
 Ασημάκης Ζαΐμης (1868-1951).
 Ασπασία Ζαΐμη (20 Μαρτίου 1838 - 1905), παντρεύτηκε τον κόμη Σπυρίδωνα Γεωργίου Ρώμα)
 Αλέξανδρος (1863-1914).
 Γεώργιος.
 Όρσολα (απεβ. 1940).
 Σοφία (1866-1962).
 Ελένη (απεβ. 1883).
 Ζηναΐς (16 Ιουλίου 1840 - Ρουμανία, 23 Ιανουαρίου 1909), παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Καλλιμάχη (16 Ιουλίου 1840 - Ρουμανία, 23 Ιανουαρίου 1909). 

Ο Αλέξανδρος το 1846 έκανε δεύτερο γάμο, με τη Σμαράγδα Στούρτζα (απεβ. 1884), χήρα Γεωργάκη Μπαλς/Μπάλτσα.

Παραπομπές

Ρουμάνοι πολιτικοί
Πολιτική της Μολδαβίας
Οικογένεια Μουρούζη
Ευθύμιος Γ΄ Αντιοχείας

Ο Ευθύμιος ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα και Πατριάρχης Αντιοχείας.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Επιφανεία (Βέροια Συρίας) γύρω στο 1580. Σε νεαρή ηλικία έχασε τον πατέρα του, και επειδή είχε μεγάλη κλίση στα γράμματα και τον μοναστικό βίο, μόλις έγινε έφηβος επισκέφτηκε την Παλαιστίνη και προσκύνησε τους Αγίους Τόπους. Έγινε μοναχός στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα. Αργότερα δέχτηκε την πρόσκληση των συμπατριωτών του και επέστρεψε στην Επιφάνεια. Κήρυξε τον λόγο του θεού και λόγω της ευγλωττίας και της διαγωγής και της αγάπης που έτρεφε για όλους χειροτονήθηκε ιερέας από τον αρχιεπίσκοπο Συμεών. Οι συμπολίτες του τον έστειλαν στον Οθωμανό διοικητή στο Χαλέπι για να ζητήσει ανακούφιση από τα καταπιεστικά φορολογικά μέτρα. Αφού εκπλήρωσε την αποστολή του με επιτυχία παρέμεινε εκεί και δίδασκε στην εκκλησία τον λόγο του θεού, προτρέποντας όλους να κάνουν καλές πράξεις. Όταν χήρεψε η μητρόπολη της Βερροίας οι κάτοικοι του ανέθεσαν αυτό το αξίωμα και έστειλαν αποστολή στην Δαμασκό ζητώντας από τον πατριάρχη Αντιοχείας να επικυρώσει την εκλογή. Ο Πατριάρχης δέχτηκε την πρόταση και χειροτόνησε τον Ευθύμιο Μητροπολίτη της Βέρροιας, μετονομάζοντάς τον Μελέτιο. Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Ιγνάτιου Γ', το 1629 ο Ευθύμιος προβιβάστηκε παμψηφεί στον θρόνο του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του αναφέρεται ότι είχε φιλικότατες σχέσεις με Ρωμαιοκαθολικούς ιεραποστόλους. Παρέμεινε στο θρόνο δύο χρόνια, ως το θάνατό του το 1631.

Παραπομπές

Πηγές
 

Πατριάρχες Αντιοχείας
Μακάριος Γ΄ Αντιοχείας

Ο Μακάριος ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα και Πατριάρχης Αντιοχείας.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Χαλέπι (κατά την ελληνιστική εποχή Βέροια Συρίας) και το όνομά του εν κόσμο ήταν Μελέτιος. Παντρεύτηκε και απόκτησε παιδιά. Μετά τον θάνατο της συζύγου του χειροτονήθηκε ιερέας και κατόπιν προχειροτονίστηκε Μητροπολίτης Βεροίας (Συρίας). Το 1641, όταν απεβίωσε ο Ευθύμιος Δ' προβιβάστηκε στον πατριαρχικό θρόνο Αντιοχείας ο Μελέτιος και μετονομάστηκε Μακάριος Γ'.

Βρήκε τον θρόνο βεβαρυμένο με υπέρογκο χρέος, και αποφάσισε να περιοδεύσει ζητώντας οικονομική βοήθεια. Πέρασε από την Κωνσταντινούπολη και από εκεί στην Μολδοβλαχία, Πολωνία και Μικρή Ρωσία. Στην Μόσχα έφτασε το 1652 και δεξιώθηκε από τον ηγεμόνα Αλέξιο Μιχαήλοβιτς. Λαμβάνοντας σημαντική οικονομική βοήθεια επέστρεψε στην Δαμασκό και ξανά προσκλήθηκε στην Μόσχα από τον ηγεμόνα το έτος 1666 μαζί με άλλους πατριάρχες για να κρίνουν τον πατριάρχη Ρωσίας Νίκωνα. Ο Μακάριος πήγε στην Μόσχα μαζί με τον Αλεξανδρείας Παΐσιο, έκριναν τον Νίκωνα και τον κήρυξαν έκπτωτο της πατριαρχίας.

Αναφέρεται ότι το 1662 δήλωσε, σε κλίμα μυστικότητας, υποταγή στη Ρώμη και μάλιστα σε επίσημο δείπνο στη Δαμασκό αποκάλεσε δημοσίως τον Πάπα Άγιο Πατέρα του. Ο Μακάριος πατριάρχεψε συνολικά σαρανταεπτά έτη, από το 1641 ως το 1688. Απεβίωσε από δηλητηριασμό.

Παραπομπές

Πηγές
 

Πατριάρχες Αντιοχείας
Μητροπολίτης Παροναξίας Καλλίνικος Δεμενόπουλος

Ο Μητροπολίτης Παροναξίας Καλλίνικος (κατά κόσμον Νικόλαος Δεμενόπουλος) είναι επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1959 στην Αθήνα, με γονείς από τη Νάξο. Αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο Σχολή Αθηνών, Σπούδασε Θεολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου έκανε και Μεταπτυχιακές Σπουδές στον τομέα του Κανονικού Δικαίου.
Μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός θεολόγος στο Αρσάκειο Σχολείο Ψυχικού. Στις 25 Οκτωβρίου 1986 χειροτονήθηκε Διάκονος και στις 29 Οκτωβρίου 1989 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος - Αρχιμανδρίτης από τον τότε Μητροπολίτη Ύδρας Ιερόθεο.

Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας στις Μητροπόλεις Νέας Σμύρνης, Ύδρας και Παροναξίας. Για δέκα έτη υπηρέτησε ως Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στις 24 Ιουνίου 2008 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Παροναξίας.

Παραπομπές

Δεμενόπουλος
Η Ζωή Μετά (ταινία)

Η Ζωή Μετά (αγγλικά: Hereafter) είναι ένα μεταφυσικό δράμα παραγωγής 2010, σε σκηνοθεσία Κλιντ Ίστγουντ (Million Dollar Baby, 2004 και Οι Ασυγχώρητοι, 1992) και σενάριο Πίτερ Μόργκαν (Frost/Nixon: Η Αναμέτρηση, 2008 και Η Βασίλισσα, 2006). 

Πρωταγωνιστούν οι Ματ Ντέιμον στη δεύτερη συνεργασία του με τον Ίστγουντ μετά το Ανίκητος (Ιnvictus, 2009), Σεσίλ Ντε Φρανς, Φράνκι και Τζορτζ ΜακΛάρεν, Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, Τιερί Νεβίκ, Ρίτσαρντ Κάιντ και Μάρθε Κέλερ, ενώ στην παραγωγή της ταινίας συμμετείχε και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Πλοκή 
Μια Γαλλίδα ανταποκρίτρια της τηλεόρασης, η Μαρί (Σεσίλ ντε Φρανς), σχεδόν χάνει τη ζωή της στο καταστροφικό τσουνάμι του 2004 στην Ταϊλάνδη και βιώνει για μερικές στιγμές τη ζωή μετά το θάνατο.

Στο Λονδίνο, ένα 12χρονο αγόρι, ο Μάρκους, προσπαθεί απεγνωσμένα να επικοινωνήσει μια τελευταία φορά με τον αδελφό του Τζέισον, που σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Στο Σαν Φρανσίσκο ζει ο πρώην επαγγελματίας μέντιουμ Τζορτζ Λόνεγκαν (Ματ Ντέιμον) που έχει το χάρισμα να επικοινωνεί με τους νεκρούς, αλλά εγκατέλειψε το επάγγελμά του, επειδή δεν άντεχε την ψυχική πίεση από αυτό. Μετά από μια ερωτική αποτυχία και την απόλυσή του από τη δουλειά του σε ένα εργοστάσιο, ο Τζορτζ αποφασίζει να αναζητήσει αλλού την τύχη του και φτάνει στο Λονδίνο, όπου συναντά τη Μαρί και τον Μάρκους.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες 
 Ματ Ντέιμον στο ρόλο του Τζορτζ Λόνεγκαν
 Σεσίλ Ντε Φρανς στο ρόλο της Μαρί Λιλέ
 Φράνκι και Τζορτζ ΜακΛάρεν στο ρόλο των Μάρκους και Τζέισον
 Λίντσεϊ Μάρσαλ στο ρόλο της Τζάκι
 Τιερί Νεβίκ στο ρόλο του Ντιντιέ
 Μπράις Ντάλας Χάουαρντ στο ρόλο της Μέλανι
 Τζέι Μορ στο ρόλο του Μπίλι Λόνεγκαν
 Ρίτσαρντ Κάιντ στο ρόλο του Χρήστου Άντριους

Κριτικές 
 «Η σκηνοθετική πορεία του Κλιντ Ίστγουντ, από το Σκοτεινό Ποτάμι (Mystic River, 2003) και μετά, αποτελεί ένα από τα κινηματογραφικά θαύματα του 21ου αιώνα, και η ταινία Η Ζωή Μετά είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που έχει κάνει ποτέ»,  San Francisco Chronicle
 «Η ταινία Η Ζωή Μετά είναι βαθύτατα συγκινητική, ενώ η ερμηνεία του Ματ Ντέιμον είναι πραγματικά όμορφη», MSN Movies

Box Office 
 Προϋπολογισμός: 50.000.000 δολάρια
 Θέση ανοίγματος: 4η
 Πρεμιέρα (άνοιγμα τριημέρου): 12.000.000 δολάρια
 Εισπράξεις στην Αμερική: 32.700.000 δολάρια
 Εισπράξεις στην Ελλάδα: 163.870 εισιτήρια
 Παγκόσμιες εισπράξεις: 105.100.000 δολάρια

Βραβεία & Υποψηφιότητες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημο website 
 Η Ζωή Μετά στο IMDb

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2010
Ταινίες παραγωγής Warner Bros.
Αμερικανικές δραματικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Ταινίες με θέμα τον θάνατο
Αμερικανικές ταινίες φαντασίας
Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Ταινίες γυρισμένες στη Χαβάη
Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Ζεράρ Λαρσέ

Ο Ζεράρ Λαρσέ (γεννημένος 14 Σεπτεμβρίου 1949) είναι ένας Γάλλος πολιτικός που είναι τρεχόντως Πρόεδρος της Γερουσίας. Μέλος του κεντροδεξιού Ένωση για το Λαϊκό Κίνημα, ήταν Γερουσιαστής για τον νομό Υβλίν από το 1986 έως το 2004 και έχει υπάρξει πάλι από το 2007.

Ο Λαρσέ γεννήθηκε στο Φλερ, στην Ορν. Ήταν ελάσσων υπουργός στο Υπουργείο Κοινωνικών Ζητημάτων και ήταν  Δήμαρχος της Ραμπουγιέ από το 1983 έως το 2004.

Μετά τις εκλογές στη Γερουσία το 2008, ο Λαρσέ υποστηρίχθηκε για την θέση του Προέδρου της Γερουσίας από την πλειοψηφούσα Κοινοβουλευτική Ομάδα του UMP μετά από έναν συναγωνισμό με τον πρώην Πρωθυπουργό Ζαν-Πιερ Ραφαρέν. Εκλέχθηκε Πρόεδρος της Γερουσίας στις 1 Οκτωβρίου λαμβάνοντας 173 ψήφους έναντι 134 ψήφων του Σοσιαλιστή υποψηφίου Ζαν Πιερ Μπελ.

Πολιτική καριέρα

Κυβερνητική λειτουργία

Υπουργός Εργασιακών Σχέσεων : 2004-2005.

Υπουργό Εργασίας, Εργατικού Δυναμικών και την απασχολησιμότητα των νέων : 2005-2007.

Εκλογικές εντολές

Γερουσία της Γαλλίας

Πρόεδρος της Γερουσίας της Γαλλίας : Από το 2008.

Αντιπρόεδρος της Γερουσίας της Γαλλίας : 1997-2001.

Γερουσιαστής της Υβλίν : 1986-2004 (Έγινε υπουργός το 2004) / Και από το 2007. Εκλέχθηκε το 1986, επανεκλέχθηκε το 1995, 2007.

Περιφερειακό Συμβούλιο

Περιφερειακός σύμβουλος του Île-de-France : 1985-1989 (Παραίτηση). Εκλέχθηκε το 1986.

Δημοτικός Σύμβουλος

Δήμαρχος του Ραμπουγιέ : 1983-2004 (Παραίτηση) / Από το 2007. Επανεκλέχθηκε το 1989, 1995, 2001, 2007, 2008.

Αναπληρωτής δήμαρχος του Ραμπουγιέ : 2004-2007 (Παραίτηση).

Δημοτικός σύμβουλος του Ραμπουγιέ : Από το 1983. Επανεκλέχθηκε το 1989, 1995, 2001, 2008.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Gérard Larcher’s blog
 Presidency of the Senate 
 Gérard Larcher’s official Senate page

Γάλλοι πολιτικοί
Διονύσιος Κατηλιανός

Ο Διονύσιος Κατηλιανός ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1540 στη Ζάκυνθο όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα. Ο θείος του Σωφρόνιος, ηγούμενος της μονής Στροφάδων τον έκειρε μοναχό και τον προεχείρησε διάκονο. Άγνωστο πότε μετέβη στη Βενετία και παρακολούθησε μαθήματα από τον Γαβριήλ Σεβήρο.Το 1579 εξελέγη εφημέριος στο ναό του Αγίου Γεωργίου. Παράλληλα ασκούσε και διδασκαλικό έργο.  Από την αλληλογραφία του πληροφορούμαστε πως έχαιρε εκτιμήσεως για την παιδεία και τη λογιοσύνη του. Μετά το θάνατο του Μαξίμου του Μαργουνίου προχειρήστηκε επίσκοπος Κυθήρων. Ο Κεφαλληνίας Άνθιμος Αντίπας προσπάθησε να ματαιώσει την ενθρόνιση του Διονυσίου. Τελικά κατήλθε στα Κύθηρα και ανέλαβε τα καθήκοντά του.

Συγγραφικό έργο
Σώζονται επιστολές προς τον Εμμανουήλ Βλαστό, Δανιήλ Φασουλό, Παχώμιο Δοξαρά, Κωνσταντίνο Λούκαρη, Μάξιμο Μαργούνιο, Διονύσιο Αιγίνης. Του αποδίδονται και δύο επιγράμματα το ένα με αποδέκτη τον Γαβριήλ Σεβήρο. Τέλος του αποδίδονται και δύο έργα θεολογικά και συστηματικά με τίτλους, Κατά της σχολαστικής θεολογίας και Κατά της απεριέργου φιλοσοφίας

Παραπομπές

Πηγές
 
Σωτηρία Παπαδοπούλου, «Διονύσιος Κατηλιανός», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπάιδεια,τομ.5 (1965), στ.39-40

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Διονύσιος Κατηλιανός στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Έλληνες κληρικοί
Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου Ιερόθεος Β΄

Ο Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου Ιερόθεος Β΄  (Γαρύφαλλος) ήταν Έλληνας Θεολόγος και Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδας.

Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Ιερόθεος γεννήθηκε στην Άνδρο το 1934. Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην Οξφόρδη. Κληρικός χειροτονήθηκε το 1954 και υπηρέτησε ως Πρωτοσύγγελος, Κατηχητής, Ιεροκήρυκας και Καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης στην Κοζάνη, στο Λονδίνο, στην Ορεστιάδα και στην Αθήνα. Διετέλεσε Γραμματέας της Ιερά Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος (1968-1988) και συμμετείχε σε πολλά συνέδρια ως εκπρόσωπός της.

Εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου το 1988. Στις 24 Αυγούστου 2019, εισήχθη στο Γενικό Νοσοκομείο Λήμνου, μετά από λοίμωξη και την επόμενη ημέρα πραγματοποιήθηκε αεροδιακομιδή του στο Νοσοκομείο της Μυτιλήνης, όπου και στις 26 Αυγούστου 2019 εκοιμήθη, σε ηλικία 85 ετών.

Μητροπολίτες Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου
Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Θεόκλητος

Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Θεόκλητος Πασσαλής (γενν. 1932) είναι επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1932 στο Κυπαρίσσι του νομού Γρεβενών, όπου τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο και στην συνέχεια το Γυμνάσιο Γρεβενών. 

Αποφόιτησε από τη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1957. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως θεολόγος στην Θρησκευτική Υπηρεσία Στρατού, όπου έκανε κηρύγματα εθνοθρησκευτικού περιεχομένου σε στρατιωτικές μονάδες. Μετά εργάστηκε στην ιεραποστολική αδελφότητα "Σταυρός". 

Το 1967 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Κλαδορράχης Φλωρίνης και το ίδιο έτος χειροτονήθηκε Διάκονος. Το 1968 χειροτονήθηκε  Πρεσβύτερος υπό του Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Αυγουστίνου Καντιώτη και έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. 

Υπηρέτησε για τριάντα δύο χρόνια ως Πρωτοσύγγελος της Ιεράς Μητροπόλεως και Ιεροκήρυκας στην επαρχία και στο ραδιόφωνο. Ήταν αρθρογράφος σε περιοδικά και εισηγητής σε ιερατικά συνέδρια της Μητρόπολης.

Εξελέγη Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας στις 21 Ιανουαρίου 2000 και χειροτονήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2000 στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου της Αθήνας.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
Ιερά Μητρόπολις Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας
Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος διαδικτυακός χώρος της Ιεράς Μητρόπολεως Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας

Μητροπολίτες Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας
Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτης Δράμας Παύλος

Ο Μητροπολίτης Δράμας Παύλος (κατά κόσμον Αλέξανδρος Αποστολίδης, Βέροια, 1963- Θεσσαλονίκη, 2 Μαΐου 2022 ) ήταν Έλληνας Επίσκοπος και Μητροπολίτης Δράμας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στη Βέροια το 1963. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του, σπούδασε στην Εκκλησιαστική Σχολή της Λαμίας όπου και αποφοίτησε. Έπειτα εισήχθη στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Με την ολοκλήρωση των προπτυχιακών σπουδών του το 1988, συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1995. Έγινε διδάκτωρ του ίδιου πανεπιστημίου το 2002.

Χειροτονήθηκε διάκονος το 1983 και πρεσβύτερος το 1988 από τον Μητροπολίτη Βεροίας Παύλο. Διετέλεσε εφημέριος του Ιερού Ναού Οσίου Αντωνίου, πολιούχου της Βέροιας, και στην συνέχεια το 1991 εξελέγη ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελά και αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του ομώνυμου ιδρύματος. Συνέγραψε άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά, έχει πραγματοποιήσει πολλές ομιλίες και διαλέξεις και έχει λάβει μέρος σε εκκλησιαστικές αποστολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Πέντε ημέρες μετά την κοίμηση του Μητροπολίτη Δράμας Διονυσίου, στις 5 Οκτωβρίου 2005, εξελέγη Μητροπολίτης Δράμας από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 9 του ίδιου μήνα και η ενθρόνισή του στην Ιερά Μητρόπολη Δράμας έγινε στις 19 Νοεμβρίου του 2005. Ως Μητροπολίτης εγκαινίασε μεταξύ άλλων και τον νέο ναό του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης στη Δράμα το 2016.

Απεβίωσε στις 2 Μαΐου 2022 σε ηλικία 59 ετών από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Η κηδεία του εψάλη στις 3 Μαΐου 2022 το απόγευμα στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Δράμας και ετάφη στην Ιερά Μονή Αναλήψεως του Σωτήρος στη Σίψα Δράμας.

Παραπομπές 

Παυλος Αποστολιδης
Έλληνες ιεράρχες
Νικόλαος Αλεμάννος

Ο Νικόλαος Αλεμάννος ή Niccolò Alamanni ήταν ελληνικής καταγωγής λόγιος του 17ου αιώνα που έζησε και εργάστηκε στην Ιταλία.

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλαος Αλεμάννος γεννήθηκε στην Ανκόνα της Ιταλίας από Ανδριώτες γονείς στις 12 Ιανουαρίου 1583. Σε ηλικία 16 ετών περίπου πήγε στη Ρώμη για να φοιτήσει στο Ποντιφίκιο Ελληνικό Κολλέγιο του Αγίου Αθανασίου, γνωστό και ως Γρηγοριανό Φροντιστήριο, εξαιτίας της ίδρυσής του από τον πεφωτισμένο πάπα Γρηγόριο ΙΓ'. Ο Νικόλαος σημείωσε μεγάλη επίδοση στις επιστήμες, ακόμα και στα Λατινικά και Ελληνικά. Χειροτονήθηκε υποδιάκονος κατά τα έθιμα της ανατολικής εκκλησίας και προορίζονταν για την ανώτερη εκκλησιαστική υπηρεσία. Ασπάστηκε όμως τον καθολικισμό και τελικά χρίστηκε διάκονος κατά το καθολικό δόγμα. Δίδαξε ΄και ο ίδιος Ρητορική και την Ελληνική γλώσσα. Στο Κολλέγιο αυτό υπάρχει πίνακας με την προσωπογραφία του. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται και πολλοί γνωστοί λόγιοι της εποχής, όπως ο Λέων Αλλάτιος, Φραγκίσκος Αρκούδης, Σκιπίων Κοβελλούτης και άλλοι. Ο τελευταίος έγινε γραμματέας του Παύλου Δ', και προώθησε τον Αλεμάννο στην θέση του γραμματέα του καρδινάλιου Μποργκέζε. Το 1614 ο Αλεμάννος λόγω της πολυμάθειάς του διορίστηκε βιβλιοφύλακας  του Βατικανού. Το 1623 δημοσίευσε τον Προκόπιο με λατινική μετάφραση, προσθέτοντας και κριτικές σημειώσεις. Στις σημειώσεις αυτές συνηγορεί επιτιθέμενος κατά του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Εξαιτίας αυτής της αφορμής απάντησαν ο Θωμάς Ρίβιος και άλοι υπερασπιζόμενοι τον Ιουστινιανό κατά του Προκοπίου και του Αλεμάννου. Οι διατριβές του Ριβίου δημοσιεύτηκαν το 1628 και το 1631. Μετά από δύο χρόνια ο Νικόλαος δημοσίευσε στα λατινικά την περιγραφή του Αγίου Ιωάννη του Λατράνου. Περιέγραψε λεπτομερώς την ιστορία της περίφημης αυτής μητρόπολης, τα μωσαϊκά και άλλα κοσμήματα, εξήγησε τις επιγραφές με μεγάλη ευχέρεια. Το σύγγραμμα αυτό θεωρείται από τους ειδήμονες περισπούδαστο για την πολιτική του μεσαίωνα και την καλλιτεχνική ιστορία. Ο Αλεμάννος απεβίωσε στην Ρώμη στις 24 Ιουλίου 1626 σε ηλικία 43 ετών. Ο θάνατός του προήρθε όταν φύλαγε ιερό χώρο με οστά μαρτύρων, του επιτέθηκαν και τον σκότωσαν.

Πηγές
 

Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Μητροπολίτης Γρεβενών Σέργιος

Ο Μητροπολίτης Γρεβενών Σέργιος Σιγάλας ήταν Έλληνας θεολόγος και Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδας.

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1934 και πέθανε στην Θεσσαλονίκη το 2014, σε ηλικία 80 ετών.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1934. Αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1958. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 3 Μαρτίου 1955 και Πρεσβύτερος στις 25 Ιανουαρίου 1959. Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας στο Ελληνικό Στρατό (1957-1958) και ως εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς (1968-1976). Επίσης διακόνησε απο τις θέσεως του Ηγουμενοσυμβούλου της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Πεντέλης (1974-1976) και στο ιδιαίτερο γραφείο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κύρου Σεραφείμ.

Εξελέγη Μητροπολίτης Γρεβενών στις 13 Αυγούστου 1976. Ασχολήθηκε με το φιλανθρωπικό, κοινωνικό και κηρυτικό έργο. Επιμελήθηκε της καταγραφής των κωδικών της Ιεράς Μονής Οσίου Νικάνορος Ζαβόρδας, φρόντισε για την φύλαξη των χειρογράφων και κειμηλίων της Μονής. Συνέγραψε και εξέδωσε Ιερές Ακολουθίες τοπικών Αγίων, την ιστορία της Εκκλησίας των Γρεβενών και της Ιεράς Μονής Οσίου Νικάνορα Ζαβόρδας.

Απεβίωσε στις 10 Ιουλίου 2014, καθώς δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει με επιτυχία τα αναπνευστικά προβλήματά τα οποία αντιμετώπιζε συνέπεια αυτοκινητιστικού ατυχήματος.

Βιβλιογραφία 
 Ερμηνείαι ευσεβείς περί μιμήσεως Χριστού, εκδ. Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, 1990, ISBN 9780003153576
 Ιερά Μονή του Οσίου Νικάνορος (Ζάβορδας) και το κειμηλιοφυλάκιον αυτής, Έκδοση Ιεράς Μονής Θείας Μεταμορφώσεως Ζάβορδας, Γρεβενά 1991
 Στο βωμό της ελευθερίας, [χ.ό], Γρεβενά 1991
 Η Εκκλησία των Γρεβενών : τοπωνυμία - ίδρυσις - διατελέσαντες αρχιερείς, [χ.ό.], Γρεβενά 1991

 Κώδικας αλληλογραφίας του Μητροπολίτου Γρεβενών Κλήμεντος (1888-1896) : μετά παραρτήματος διαθηκών (1893-1896) : και πρακτικών του εκκλ. δικαστηρίου (1889-1896) : συμβολή στην τοπική ιστορία της Ιεράς Μητροπόλεως και της περιοχής Γρεβενών, Εκδ. Ιερά Μητρόπολη Γρεβενών, Γρεβενά 2004
 Κώδικας αλληλογραφίας του Μητροπολίτου Γρεβενών Κυρίλλου (1874-1888) : τα πρακτικά της Δημογεροντίας και του Πνευματικού Δικαστηρίου (1882-1888) : συμβολή στην τοπική ιστορία της Ιεράς Μητροπόλεως και της περιοχής Γρεβενών, Εκδ. Ιερά Μητρόπολη Γρεβενών, Γρεβενά 2004
 Διαθήκες ιδιωτών και πρακτικά του Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου και της Δημογεροντίας : επί Μητροπολιτών Γρεβενών Δωροθέου (1896-1901) και Αθαθαγγέλου (1901-1910) : συμβολή στην τοπική ιστορία της Ιεράς Μητροπόλεως και της περιοχής Γρεβενών, εκδ. Ιερά Μητρόπολη Γρεβενών, Γρεβενά 2005
 Μια άγνωστη πτυχή της νεότερης ιστορίας της Ιεράς Μονής Ζάβορδας : η ληστεία του 1923, Έκδ. Ιερά Μητροπόλεως Γρεβενών, Γρεβενά 2006
 Αιμιλιανός ο εθνομάρτυς Μητροπολίτης Γρεβενών (1877-1911) : συμβολή στην ιστορία της Ιεράς Μητροπόλεως και της περιοχής Γρεβενών, εκδ. Ιερά Μητρόπολη Γρεβενών, Γρεβενά 2008

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πάνος Μπαΐλης, Κώστας Καντούρης, Εφημ. Τα Νέα, Οι «άγιοι Φραγκίσκοι» της Eκκλησίας, 05 Μαρτίου 2005

Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Έλληνες ιεράρχες
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση
Μητροπολίτες Γρεβενών
Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων

Ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων (κατά κόσμον Ιωάννης Καλπακίδης) είναι Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Βιογραφία  
Ο Μητροπολίτης Παντελεήμων γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1945 από Μικρασιάτες γονείς. 

Εκάρη Μοναχός στη Σκήτη Αγίας Άννας (Μικράς Αγίας Άννας) του Αγίου Όρους. Χειροτονήθηκε διάκονος στο Λονδίνο το 1969. 

Το 1975 έλαβε το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1976 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη Θεσσαλονίκη και μετέβη στην Οξφόρδη, όπου παρακολούθησε περαιτέρω θεολογικές σπουδές. Το 1978 επανήλθε στη Θεσσαλονίκη και υπηρέτησε στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης ως πρωτοσύγκελος και Ιερατικός Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου επί δεκαεξαετία. 

Εκλέχθηκε απο την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας το 1994. 

Κατά σάρκα αδελφός του ήταν ο Μητροπολίτης Σταυροπηγίου Αλέξανδρος. 

Από του έτους 2003 διαμένει στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Δοβρά Βεροίας.

Πηγές

Παραπομπές 
  Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως

Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Ιερομνήμη

Στην ελληνική μυθολογία, η Ιερομνήμη ήταν Ναϊάδα της Μικράς Ασίας. Ήταν μια από τις δυο κόρες του ποτάμιου θεού Σιμόεντα, αδερφή της Αστυόχης.

Γιος της από τον Ασσάρακο ήταν ο Κάπυς, ηγεμόνας των Δαρδάνων και πατέρας του Αγχίση, πατέρα του Αινεία.

Το όνομά της τη συνδέει με ιερές τελετές της Μεγάλης Μητέρας στα μικρασιατικά παράλια.

Πηγές
Theoi Project

Ναϊάδες
Φραγκίσκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ

Ο Φραγκίσκος (15 Ιουλίου 1750 - 9 Δεκεμβρίου 1806) ήταν Δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ (1800- 1806), προπάτορας της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και του Αλβέρτου Β΄ του Βελγίου.

Βιογραφία
Ο Φραγκίσκος Φρειδερίκος Αντώνιος ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ερνέστου Φρειδερίκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και της Σοφίας Αντουανέττας των Γουέλφων, κόρης του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. 

Έλαβε πολύ καλή εκπαίδευση και έγινε ένας από τους μεγαλύτερους συλλέκτες βιβλίων και εικόνων της εποχής του. Στην προσωπική του βιβλιοθήκη στο κάστρο "Φέστε Κόμπουργκ" είχε συλλέξει το 1775 γύρω στις 300.000 χαλκογραφίες.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1776 τη Σοφία των Βέττιν, κόρη του Ερνέστου Φρειδερίκου Γ΄ της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν, η οποία απεβίωσε επτά μήνες αργότερα, χωρίς απογόνους.

Το 1777 ο Φραγκίσκος έκανε δεύτερο γάμο με την Αυγούστα, κόρη του Ερρίκου ΚΔ΄ του Ρόις-Έμπερσντορφ, και απέκτησε τέκνα:
 Σοφία 1778-1835, παντρεύτηκε τον Εμμάνουελ, Κόμη του Μένσντορφ-Πουιγύ.
 Αντουανέττα 1779-1824, παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο της Βυρτεμβέργης, στρατηγό.
 Ιουλιανή 1781-1860, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Πάβλοβιτς της Ρωσίας.
 θνησιγενής γιος 1782.
 Ερνέστος Α΄ 1784-1844, Δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα 1784-1844. Οι απόγονοί του έγιναν βασιλείς του Ηνωμένου Βασιλείου με το όνομα του Οίκου του Ουίνδσορ (κύριος κλάδος) και δούκες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα (πλάγιος κλάδος).
 Φερδινάνδος 1785-1851, Πρίγκιπας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Έγινε ιδρυτής οίκου: οι απόγονοί του έγιναν βασιλείς της Πορτογαλίας (κύριος κλάδος) και βασιλείς της Βουλγαρίας (πλάγιος κλάδος).
 Βικτωρία 1786-1861, παντρεύτηκε πρώτα τον Έμιχ-Καρολο του Λάινινγκεν και έπειτα τον Εδουάρδο, Δούκα του Κεντ & Στράθερν. Κόρη της από τον δεύτερο γάμο ήταν η:
 Βικτωρία 1819-1901, Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου
 Μαριάννα Καρλόττα 1788-1794.
 Λεοπόλδος Α΄ 1790-1865, Βασιλιάς του Βελγίου. Ιδρυτής οίκου βασιλέων του Βελγίου.
 Φραγκίσκος Μαξιμιλιανός Λουδοβίκος 1792-1793.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Εφημερίς των Αθηνών

Η "Εφημερίς Αθηνών" είναι η πρώτη εφημερίδα που εκδόθηκε στην Αθήνα.

Η «Ειδοποίησις» για την έκδοση της εφημερίδας, στις 18 Ιουλίου 1824 καθώς και το πρώτο φύλλο της Εφημερίδος των Αθηνών κυκλοφόρησε στις 20 Αυγούστου 1824. Τυπώθηκε στη Σαλαμίνα όπου οι έφοροι των Αθηνών είχαν στείλει προσωρινά το πιεστήριο από το φόβο επιδρομής των Τούρκων του Ευρίπου. Το επόμενο φύλλο θα τυπωθεί κανονικά στην Αθήνα, στις 6 Σεπτεμβρίου 1824, όπου έχει πια εγκατασταθεί το τυπογραφείο. Από τότε θα βγουν 103 φύλλα το πρώτο έτος, έως τις 30 Οκτωβρίου 1825 και 37 μόνο φύλλα θα εκδοθούν το δεύτερο με τελευταίο φύλλο στις 15 Απριλίου 1826, οπότε και διακόπτεται απότομα η έκδοση.

Η Εφημερίς Αθηνών, γραμμένη στην τρέχουσα γλώσσα (δημοτική), προβάλλει συστηματικά όπως όλες οι εφημερίδες του Αγώνα τις πολεμικές ειδήσεις. Μαζί με αυτά τα άμεσης επικαιρότητας θέματα υπάρχουν άρθρα σχετικά με το πολίτευμα, τους θεσμούς και τους νόμους, τον Τύπο και την ελευθεροτυπία, το λειτούργημα του «εφημεριδογράφου», την πολιτική. Εκείνο όμως που ξεχωρίζει την συγκεκριμένη εφημερίδα είναι η παρουσίαση κειμένων σχετικών με την ποίηση και τη λογοτεχνία.  Ακόμα, δημοσιεύονται νέα για τη Φιλόμουσο Εταιρεία των Αθηνών, για την ίδρυση της Φιλανθρωπικής Εταιρείας στο Ναύπλιο, επιστολές λογίων με διάφορα θέματα και δεν παραλείπονται ειδήσεις γενικότερες από το εξωτερικό. Τέλος πρέπει να επισημανθεί η γλώσσα του εντύπου, η οποία είναι η «φυσική φωνή του έθνους», η δημοτική. 
Την διεύθυνση της εφημερίδας αυτής είχε ο Γεώργιος Ψύλλας. Η εφημερίδα τυπωνόταν στο τυπογραφείο που δώρησε στην Κοινότητα των Αθηνών ο απεσταλμένος της Φιλελληνικής Εταιρείας του Λονδίνου, συνταγματάρχης Λέστερ Στάνχοπ (Leicester Stanhope).

Αναφορές

Πηγές
 Γ. Ψύλλα, Εφημερίς Αθηνών" 1824-1826, Βιβλιοπωλείον των Βιβλιοφίλων- Σπάνια Βιβλία Σπανός, Αθήνα, 1981 
 Δ. Γατόπουλος, "Το τρίτον μέρος των ανέκδοτων απομνημονευμάτων του Γ. Ψύλλα", Το Νέον Κράτος, τχ.36, σσ.812-822
 Ν.Ε.Σκιαδάς, "Το πρώτο τυπογραφείο της Αθήνας και ο Άγγλος Φιλέλλην Στάνχοπ", Τα Αθηναϊκά, τχ. 37, σσ.19-23

Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Ζαχαρίας Γεργανός

Ο Ζαχαρίας Γεργανός ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Άρτα από σημαντικούς γονείς. Περιηγήθηκε στη Γερμανία και ασπάστηκε το Λουθηροκαλβινιστικό δόγμα. Το 1622 βρισκόμενος στη Βιτεμβέργη όπου διέτριβε, εξέδωσε την Καινή Διαθήκη. Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου προχειρίστηκε μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτας. Έγραψε κατήχηση, την οποία ανέτρεψε δια μακρών ο λατινόφρονας Κρητικός Ματθαίος Καρυόφυλος.

Εργογραφία
Zacharias Gerganos, Encheiridion ..., Wittenberg, 1618
Disputatio ordinaria de primatu papae ecclesiastico : exercitij publici gratiâ propositain inclyta Academia Wittenbergensi, Authore & praeside Friderico Balduino S.S. Theol. D. Professore, Pastore & Superintendente. Respondente Zacharia Gergano Ithacensi N. Graeco, Wittenbergæ : Typis Johannis Gormanni, Anno M DC XXII
Ἡ Καινη Διαθηκη Ἰησου Χριστου ... Προμηθειᾳ μεν και ἀναλωμασι ... Νικηφορου Θεσσαλονικεως, του της Ἱερισσου και του Ἁγιου-ὀρους Ἐπισκοπου: και ... Δημητριου, Ἱερεως της Πολεως-ἁγιας: ἐργοδιωκτου ... Ἐρασμου Σχμιδιου ... Ἐπιμελειᾳ δε του Ζαχαριου Γεργανου, ἐν τῇ Οὐϊττεμβέργῃ, ὑπὸ τοῦ Αὐγούστου Βωρεκίου χαλκογράφου, 1622 (ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΗΣΗ-ΠΗΓΗ : Legrand, BH XVIIe s., τ. 1, σ. 155-156, Παπαδόπουλος Α, ἀρ.1090.00)Χριστιανικὴ Κατήχησις, εις δόξαν του φιλανθρώπου Θεού πατρός, Ιησού και Αγίου Πνεύματος, και τιμήν βοηθείαν τε των φιλοθέων Ρωμαίων ἐγράφη ὑπό Ζαχαρία Γεργάνου ἐν τῇ Ουιπτεμβέργη, ἐν τῇ τοῦ Αύγούστου Βόρεκ χαλκογραφίᾳ, 1622 (ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΗΣΗ-ΠΗΓΗ : Legrand, BH XVIIe s., τ. 1, σ. 159-160, Παπαδόπουλος Α, ἀρ.2459.00)
Ἰωάννης Ματθαῖος Καρυόφυλλος, Ἔλεγχος τῆς ψευδοχριστιανικῆς κατηχήσεως Ζαχαρίου ~~~ Γεργανοῦ ~~~ // Refutatio pseudochristianae Catechesis editae a Zacharia Gergano Graeco, Romae : Typis & impressis Sac. Congreg. de Prop. Fide., 1631 (ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΗΣΗ-ΠΗΓΗ : Legrand, BH XVIIe s., τ. 1, σ. 285-288, Παπαδόπουλος Α, ἀρ.3044.00). http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/8/1/7/metadata-165-0000027.tkl
Ζαχαρίας ο Γεργάνος, Εξήγησις εις την του Ιωάννου του Υψηλοτάτου Θεολόγου Αποκάλυψιν, Κριτική έκδοση, εισαγωγή, σχόλια, Αστέριος Αργυρίου, εκδ. Άρτος Ζωής, Αθήνα, 1991

Πηγές
 

Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Βιογραφία-επέκταση
Ζαχαριας
Ορθόδοξοι λόγιοι