joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κρίστιαν Μιχελίδης

Ο Κρίστιαν Μιχελίδης (γεννημένος στις 19 Ιουλίου 1957) είναι ένας Ελληνο-Αυστριακός ψυχοθεραπευτής. Είναι διευθυντής του Lighthouse Wien.

Ο Μιχελίδης γεννήθηκε στο Γκρατς. Το 1973 ξεκίνησε να εργάζεται ως κριτικός όπερας σε μια επαρχιακή εφημερίδα που ονομάζεται Südost Tagespost. Αφού υπηρέτησε ως βοηθός σκηνοθέτη για θεατρικά έργα του Ευγένιου Ιονέσκο και του Τόμας Μπέρνχαρντ, το 1975, στο Εθνικό Θέατρο της Αυστρίας, το Μπούργκτεατερ, έλαβε το δίπλωμα γυμνασίου το 1978. Στη συνέχεια σπούδασε τέχνες, φιλοσοφία και ιστορία του θεάτρου, καθώς και σκηνοθεσία στο Μιλάνο, τη Βιέννη και τη Νέα Υόρκη. Ταυτόχρονα δημοσίευε άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά της Αυστρίας και της Ιταλίας.

Στη δεκαετία του 1980 ο Μιχελίδης συνεργάστηκε με το νεοϊδρυθέν περιοδικό WIENER. Στη συνέχεια προσχώρησε στην διαφημιστική εταιρεία GGK Wien και στην ομάδα μάρκετινγκ του ελβετικού ρολογιού Swatch στο Μπίελ. Ταυτόχρονα, διοργάνωσε σειρά εκθέσεων στη Βιέννη και δημοσίευσε μερικούς καταλόγους. Παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ευρώπη πέντε νέους Αμερικανούς φωτογράφους (John Dugdale, Marcus Leatherdale, Robert Mapplethorpe, Todd Watts και Joel-Peter Witkin).

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 διετέλεσε ερευνητικός δημοσιογράφος για το περιοδικό FORVM και άλλες εκδόσεις στην Αυστρία και τη Γερμανία. Ο Μιχελίδη αποκάλυψε τη συμμετοχή του Τόμας Μπέρνχαρντ σε μια συντηρητική κομματική οργάνωση που ονομαζόταν Bauernbund. Αποκάλυψε, επίσης, ότι ο Ρούντολφ Άουγκσταϊν είχε δημοσιεύσει στη ναζιστική εφημερίδα Völkischer Beobachter. Τέλος, εξέθεσε τον Γκέτρουντ Φουσενέγκερ, τον τότε σημαντικότερο συγγραφέα της Αυστρίας, ως πρώην άπληστος προσκυνητή του Χίτλερ. Ο Μιχελίδης ανακάλυψε, επίσης, ότι η Αυστριακή Ακαδημία Επιστημών είχε σταματήσει κρυφά την απονομή του Franz-Grillparzer-Preis, ένα βραβείο προς τιμήν του Αυστριακού εθνικού ποιητή Φρανζ Γκριλπάτσερ. Επιπλέον, διερεύνησε και κατέγραψε τις επεκτατικές προσπάθειες του φιλογερμανού Άλφρεντ Τόπφερ και του στενούς δεσμούς του με τον Γιόζεφ Γκαίμπελς.

Το 1994 ο Μιχελίδης άλλαξε τον προσανατολισμό του προς τον ακτιβισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην υπεράσπιση των μειονοτήτων. Τον Ιούνιο του 1995 ίδρυσε το πρώτο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Βιέννη. Στο δικαστήριο προήδρευσαν ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η Φρέντα Μάισνερ-Μπλάου και ο Γκέρχαρντ Ομπερσλίκ. Σε αυτό το δικαστήριο ο Μιχελίδης ενήργησε ως γενικός εισαγγελέας. Η θεματική κατηγορία του δικαστηρίου ήταν οι διακρίσεις και οι διώξεις λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφιφυλόφιλων και τρανσέξουαλ στην Αυστρία, κατά την περίοδο από το 1945 έως το 1995.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Δημοσιεύσεις στο FORVM
 Praxis Löwengasse, Επίσημη τοποθεσία πρακτικής
 Επίσημη σελίδα των φωτογραφιών του Μιχελίδης / Περάλα

Παραπομπές 

Ψυχοθεραπεία
Έλληνες ψυχαναλυτές
Jurassic World: Το Βασίλειο Έπεσε

Το Jurassic World: Το Βασίλειο Έπεσε (αγγλικά:Jurassic World: The Kingdom has Fallen) είναι αμερικάνικη περιπετειώδης ταινία επιστημονικής φαντασίας σε σκηνοθεσία Χουάν Μπαγιόνα. Η ταινία αποτελεί συνέχεια του Jurassic World (2015). Είναι η πέμπτη ταινία της σειράς Jurassic Park και η δεύτερη τις τριλογίας Jurassic World. Οι Ντέρεκ Κοννόλυ και Κολίν Τρεβόροου έχουν αναλάβει το σενάριο, με τον δεύτερο να συμμετέχει και στην παραγωγή μαζί με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ. Η ταινία διαδραματίζεται στο φανταστικό νησί Isla Nublar, που βρίσκεται κοντά στην ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού στην Κεντρική Αμερική. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν από τον Φεβρουάριο εώς τον Ιούλιο του 2017 στην Αγγλία και στη Χαβάη.

Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κρις Πρατ, και Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, ενώ συμμετέχουν οι Μπ. Ντ. Γουόνγκ, Τεντ Λεβίν, Τζάστις Σμιθ, Τζεραλντίν Τσάπλιν, Ντανιέλα Πινέντα, Τόμπι Τζόουνς, Ρέιφ Σπολ και Ισαμπέλα Σέρμον. Ο Τζεφ Γκόλντμπλουμ επανέλαβε το ρόλο του ως δρ Ίαν Μάλκολμ από την αρχική ταινία και το σίκουελ του 1997. 

Η Universal Pictures κυκλοφόρησε την ταινία στις 22 Ιουνίου του 2018, ενώ μια συνέχεια πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 11 Ιουνίου του 2021.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 Official Dinosaur Protection Group website

Ταινίες του 2018
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές ταινίες καταστροφής
Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες επιστημονικής φαντασίας
Ταινίες σίκουελ
Ταινίες με δεινόσαυρους
Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία
Ταινίες γυρισμένες στη Χαβάη
Jurassic Park
Ταινίες παραγωγής Universal Pictures
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας 2017–18

Για την περίοδο 2017–18, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Μαγνησίας.

Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Θεσσαλίας έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.

Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Θεσσαλίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.

Πρωτάθλημα 

Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας είναι η εξής:

 Α΄ Κατηγορία
 Β΄ Κατηγορία
 1ος Όμιλος
 2ος Όμιλος

Α΄ Κατηγορία 
Η κορυφαία κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 14 συλλόγων σε έναν όμιλο. Οι ΑΟ Σκοπέλου και Άρης Μελισσιάτικων δε δήλωσαν συμμετοχή. Οι δυο τελευταίοι υποβιβάζονται στη Β΄ Κατηγορία , ενώ θα υποβιβαστούν επιπλέον ομάδες αν κάποιοι από τους συλλόγους-μέλη της ΕΠΣΘ που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής υποβιβαστούν από αυτή.

Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα του Θησέα Αγριάς που προβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική και υποβιβάστηκαν οι Παγασητικός Αλυκών,Πηλέας Βόλου και Άνθιμος Γαζής Μηλιών.

Η τελική βαθμολογία είχε ως εξής:

Πηγή: ΕΠΣ Θεσσαλίας

Β΄ Κατηγορία 
Στη Β κατηγορία συμμετείχαν 26 σύλλογοι χωρισμένοι σε δυο ομίλους. Οι δυο πρωταθλητές των ομίλων Αγία Άννα και Δήμητρα Ευξεινούπολης καθώς και η νικήτρια ομάδα του μπαράζ των δευτεραθλητών Μυρμιδόνες Πλατάνου προβιβάστηκαν στην Α΄. Οι ομάδες που τερμάτισαν στην 8η θέση και κάτω υποβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία.

1ος όμιλος

2ος όμιλος

Κύπελλο 

Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας.

Τελικός

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας
Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018
Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Σερίφ Ισμαήλ

Ο Σερίφ Ισμαήλ (Sherif Ismail Mohamed, 1955- ,   αραβικά:  شريف إسماعيل ),  είναι Αιγύπτιος μηχανικός, ο οποίος διετέλεσε Πρωθυπουργός της Αιγύπτου από το 2015 ως τις 7 Ιουνίου 2018. Προηγουμένως χρημάτισε υπουργός Πετραλαίου και Ορυκτών Πόρων από το 2013 ως το 2015.

Σταδιοδρομία
Ο Ισμαήλ, γεννημένος στις 6 Ιουλίου 1955, σπούδασε μηχανολόγος-μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Έιν Σανς, αποφοιτώντας το 1978. Διατέλεσε διευθυντής σε κρατικές εταιρείες πετροχημικών και φυσικού αερίου. Υπηρέτησε ως εκτελεστικός αντιπρόεδρος και εν συνεχεία πρόεδρος της αιγυπτιακής εταιρείας πετροχημικών (ECHEM), η οποία συστάθηκε το  2002. Εν συνεχεία ανέλαβε πρόεδρος της Αιγυπτιακής Εταιρείας Φυσικού Αερίου (EGAS).

Έπειτα ήταν διευθυντής στην κρατική εταιρεία καυσίμων (GANOPE). Σύντομα έγινε πρόεδρος της εταιρίας. Διορίστηκε υπουργός Πετρελαίου και Ορυκτών Πόρων στις 16 Ιουλίου 2013 στην μεταβατική κυβέρνηση του Χαζέμ αλ Μπεμπλάουι. Αντικατέστησε τον Σερίφ Χασάν Χαντάρα στο αξίωμα.

Ο Ισμαήλ διορίστηκε πρωθυπουργός στις 12 Σεπτεμβρίου 2015.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ισμαηλ
Σάκουρα

Σάκουρα (ιαπωνικά: さくら, ρομάτζι: sakura, δηλ. άνθος κερασιάς) ονομάζεται στην Ιαπωνία το άνθος αρκετών δέντρων του γένους Prunus, συγκεκριμένα της ιαπωνικής κερασιάς Prunus serrulata.

Η σάκουρα ανθίζει κυρίως στην εύκρατη ζώνη του βόρειου ημισφαιρίου, σε χώρες όπως Ιαπωνία, Ταϊβάν, Κορέα, Δυτική Σιβηρία, Ιράν, Πακιστάν, Ινδία, Καναδά και Ηνωμένες Πολιτείες. Μαζί με το χρυσάνθεμο, η σάκουρα θεωρείται το εθνικό άνθος της Ιαπωνίας.

Πολλές από τις ποικιλίες που έχουν δημιουργηθεί για διακοσμητική χρήση, δεν παράγουν καρπό. Γενικότερα, τα βρώσιμα άνθη κερασιάς προέρχονται από καλλιεργητικές ποικιλίες που σχετίζονται με το γένος prunus avium και prunus cerasus.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Everything you need to know about seeing cherry blossom in Japan, The Telegram

Καλλωπιστικά δέντρα
Χλωρίδα της Ιαπωνίας
Βαλτί Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Βαλτί Χαλκιδικής

Το Βαλτί, επίσημα Βαλτίον, είναι παραθαλάσσιος οικισμός του Αστακού στη περιφερειακή ενότητα Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 15 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Βαλτί βρίσκεται Ν.-ΝΑ. από τον Αστακό σε απόσταση 26 χλμ. και 29 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Αιτωλικό. Κοντά στο χωριό και μέσα σε σπηλιά απόκρημνης πλαγιάς είναι κτισμένη η Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Αστακού, η οποία πανηγυρίζει στις 24 Ιουνίου κάθε χρόνου. Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1940 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Αστακού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Αστακό αποτελεί τη δημοτική κοινότητα Αστακού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 36 κατοίκους.

Απογραφές πληθυσμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Φωτογραφίες από το Βαλτί από τον ιστότοπο https://web.archive.org/web/20180325113944/http://www.agrinioculture.gr/
 Γιορτάζει η Παναγία η Φανερωμένη στο Βαλτί Αστακού
 Βαλτί Αιτωλοακαρνανίας στο https://www.youtube.com

Παραπομπές

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Ξηρομέρου
Ταράτζι Π. Χένσον

Η Ταράτζι Π. Χένσον (Taraji P. Henson, 11 Σεπτεμβρίου 1970) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Καριέρα
Στον κινηματογράφο, εμφανίστηκε στην ταινία Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον και προτάθηκε για Όσκαρ και SAG Β' Γυναικείου Ρόλου. Το 2016 πρωταγωνίστησε στην ταινία Αφανείς Ηρωίδες και κέρδισε μαζί με όλο το καστ Βραβείο Satellite και Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών.

Στην τηλεόραση, πρωταγωνίστησε το 2011 στην τηλεταινία Taken from Me: The Tiffany Rubin Story και προτάθηκε για Emmy Α' Γυναικείου Ρόλου. Από το 2011 ως το 2015 εμφανίστηκε στη σειρά Person of Interest. Από το 2015 πρωταγωνιστεί στη σειρά Empire και έχει κερδίσει μία Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου, ενώ έχει προταθεί και για δύο βραβεία Emmy.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

Παραπομπές

Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα
Πέτρος Φουρίκης

Ο Πέτρος Φουρίκης (Σαλαμίνα 1878 - Αθήνα 1936) ήταν Έλληνας φιλόλογος, ιστορικός, λαογράφος και γλωσσολόγος.

Σπουδές και Επιστημονική δραστηριότητα
Ο Πέτρος Φουρίκης, γιος του Αναγνώστη και της Σεμιράμιδος, γεννήθηκε στη Σαλαμίνα την 20.5.1878. Παρακολούθησε το Δημοτικό και στη συνέχεια το Ελληνικό Σχολείο Σαλαμίνας (1884-1891) και το Γυμνάσιο του Πειραιά (1891-1895). Σπούδασε φιλολογία στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το 1904, διορίστηκε δἀσκαλος στο τριτοβάθμιο Ελληνικό Σχολείο Σαλαμίνας. Παραιτήθηκε μετά από μεταθέσεις που του έγιναν και ασχολήθηκε συστηματικά με την ιστορία, αρχαιολογία, γλωσσολογία και λαογραφία. Γράφτηκε και παρακολούθησε μαθήματα στη Νομική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1909 μέχρι το 1913. Το 1914 διορίστηκε έκτακτος συντάκτης του Ιστορικού Λεξικού της της Ελληνικής Γλώσσας και από το 1917 τακτικός συντάκτης αυτού. 
Το 1916 έγινε τακτικό μέλος της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας. Το 1921 εκλέχθηκε γραμματέας της Εν Αθήναις Επιστημονικής Εταιρείας. 
Τον Απρίλιο του 1921 διορίστηκε μέλος της Επιτροπείας των Τοπωνυμίων της Ελλάδας. Τον Νοέμβριο του 1925 έγινε μέλος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας. Το 1928 αναγορεύθηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Μάρτιο του 1929 έθεσε υποψηφιότητα για γερουσιαστής στην Αττικοβοιωτία με το Κόμμα των Φιλελευθέρων, αλλά δεν εκλέχθηκε. Τον Δεκέμβριο του 1929 γίνεται τακτικός ταξινόμος του Λαογραφικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών, του οποίου έγινε διευθυντής τον Ιανουάριο του 1932. 
Τον Νοέμβριο του 1932 ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού Αθηνά που εξέδιδε η Εν Αθήναις Επιστημονική Εταιρεία.

Στα τέλη του 1935 ο Φουρίκης έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο από το οποίο δεν ανέκαμψε και πέθανε την 4η Απριλίου 1936.

Επώνυμο και γάμος 
Σύμφωνα με τα όσα ο ίδιος έγραψε, το επώνυμό του είναι αρβανίτικης προέλευσης, από την αρβανίτικη λέξη φουρίκι που σημαίνει φώλι.

Ο Πέτρος Φουρίκης ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Φουρίκη, το γένος Στηθοπούλου, από τη Ζάκυνθο.

Σημειώσεις

Παραπομπές 

Έλληνες φιλόλογοι
Έλληνες λαογράφοι
Έλληνες ιστορικοί
Οικονομία της Βουλγαρίας

Η οικονομία της Βουλγαρίας λειτουργεί με βάση τις αρχές της ελεύθερης αγοράς, με ένα μεγάλο ιδιωτικό και ένα μικρότερο δημόσιο τομέα. Η Βουλγαρία είναι μια βιομηχανική χώρα μεσαίου εισοδήματος, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα και είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας του Ευξείνου Πόντου(ΟΣΕΠ). Η βουλγαρική οικονομία έχει γνωρίσει ραγδαία ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, φτάνοντας το εκτιμώμενο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) της στα 152 δισεκατομμύρια δολάρια (εκτίμηση 2017), με κατά κεφαλήν εισόδημα $21.498 και μέσες μηνιαίες ακαθάριστες αποδοχές 1.123 λέβα (574 ευρώ) ανά κάτοικο (Δεκέμβριος 2017). Το εθνικό νόμισμα της χώρας, το λέβα, έχει αναλογία 1,95583 λέβα για 1 ευρώ. Το λέβα θεωρείται ως το ισχυρότερο και πιο σταθερό τοπικό νόμισμα στην Ανατολική Ευρώπη.

Οι ισχυρότεροι τομείς της οικονομίας είναι η ενέργεια, η εξορυκτική βιομηχανία, η μεταλλουργία, η μηχανική, η γεωργία και ο τουρισμός. Κύριες βιομηχανικές εξαγωγές είναι τα είδη ένδυσης, ο σίδηρος και ο χάλυβας, τα μηχανήματα και τα διυλισμένα καύσιμα.

Οι μεγαλύτεροι εμπορικοί εταίροι της Βουλγαρίας πάνω στις εισαγωγές και εξαγωγές είναι η Γερμανία, η Ιταλία, η Ρουμανία, η Τουρκία, η Ελλάδα, η Ρωσία, η Γαλλία, η Ισπανία, η Πολωνία, οι Κάτω Χώρες, η Κίνα, η Ουγγαρία και το Βέλγιο.

Η Σόφια είναι η πρωτεύουσα και ο οικονομικός πυρήνας της Βουλγαρίας, καθώς και η έδρα για τις περισσότερες μεγάλες βουλγαρικές και διεθνείς εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη χώρα, της Βουλγαρικής Εθνικής Τράπεζας και το Βουλγαρικού Χρηματιστηρίου. Η Φιλιππούπολη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και έχει μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές δραστηριότητες στη Βουλγαρία. Η Βάρνα είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη και παραθαλάσσιο θέρετρο των βουλγαρικών ακτών επί της Μαύρης Θάλασσας. Η στρατηγική της θέση στον Κόλπο της Βάρνας, την έχει καταστήσει ως μία από τις πιο ταχύτερα αναπτυσσόμενες βουλγαρικές πόλεις.

Η βουλγαρική οικονομία αναπτύχθηκε σημαντικά τα τελευταία 26 χρόνια, παρά τις δυσκολίες μετά τη διάλυση της Κομεκόν, το 1991. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο αργός ρυθμός ιδιωτικοποιήσεων, οι αντιφατικές κυβερνητικές φορολογικές και επενδυτικές πολιτικές και η γραφειοκρατία, κράτησαν σε χαμηλό επίπεδο τις ξένες επενδύσεις. Όμως, και πάλι οι επενδύσεις από το 1991 μέχρι το 1996 έφθασαν τα 831 εκατομμύρια δολάρια.

Το Δεκέμβριο του 1996 η Βουλγαρία εντάχθηκε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Μετά από αυτό το γεγονός και για τα επόμενα έτη η Βουλγαρία θα αρχίσει να προσελκύει σημαντικές ξένες επενδύσεις. Μόνο το 2004 επένδυαν πάνω από 2,72 δισεκατομμύρια ευρώ πολλές ξένες εταιρείες. Το 2005 οι επενδύσεις έφθασαν τα 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ, γεγονός που αποδίδεται κυρίως στο τέλος των ιδιωτικοποιήσεων των μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων.

Παραπομπές

Οικονομία της Βουλγαρίας
Γκοάρ Γκασπαριάν

Η Γκοάρ Γκασπαριάν (,  – ), γνωστή ως το "αηδόνι της Αρμενίας", ήταν Αρμένια τραγουδίστρια της όπερας.

Γεννήθηκε από αρμενική οικογένεια στο Κάιρο. Σπούδασε στη Μουσική Ακαδημία της πόλης και το 1948 μετανάστευσε στη Σοβιετική Αρμενία μαζί με χιλιάδες άλλους Αρμένιους από τη Μέση Ανατολή.

Εμφανίστηκε σε 23 έργα στην Όπερα του Γερεβάν κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, καθώς και σε κονσέρτα. Έχει, επίσης, διδάξει στο Κρατικό Ωδείο του Γερεβάν.

Η Γκασπαριάν ήταν Λαϊκός Καλλιτέχνης της ΕΣΣΔ, Ηρωίδα της Σοσιαλιστικής Εργασίας και είχε λάβει το μετάλλιο του Τάγματος του Αγίου Mεσρώπ Μαστότς.

Πέθανε στο Γερεβάν και είναι θαμμένη στο Πάνθεον Κομιτάς.

Παραπομπές

Εξωτερικές συνδέσεις 
 Gohar Gasparyan deceased, A1+ News
 Gohar Gasparyan died, PanArmenian.Net
 
YouTubeYouTube video ida6DXHYvUpUATitleGohar Gasparyan singing AnushYouTubeYouTube video ida6DXHYvUpUATitleGohar Gasparyan singing Anush

Όπερα
Αρμένιοι τραγουδιστές
Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Σταμάτης Φασουλής

Ο Σταμάτης Φασουλής είναι Έλληνας σκηνοθέτης, ηθοποιός και συγγραφέας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1947 στα Αμπελάκια Σαλαμίνας και μεγάλωσε στην Κυψέλη. Έχει σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Ήταν ένα από τα βασικά στελέχη του Ελεύθερου Θεάτρου και κατόπιν της Ελεύθερης Σκηνής. Έχει σκηνοθετήσει πολλές θεατρικές παραστάσεις, μεταξύ αυτών: Το τρίτο στεφάνι, Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης, Νίκη, Πλούτος, Ο θάνατος του εμποράκου, Βίρα τις άγκυρες και Αλέξης Ζορμπάς. Επίσης, έχει πολλές εμφανίσεις ως ηθοποιός στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο.

Το 2001 ξεκίνησε με δική του πρωτοβουλία η απονομή του Βραβείου Χορν.

Έχει συγγράψει τρία βιβλία: Ένας ηθοποιός διημερεύει, Μια πατρίδα τάβλι και Ένα βότσαλο στη μνήμη. Επιπλέον, το 2017 ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο τηλεοπτικό σόου Your Face Sounds Familiar και από το 2020 στο Just the 2 Of Us.

Ο Σταμάτης Φασουλής έχει εκφράσει δημοσίως τις πολιτικές του απόψεις. Έχει ασκήσει κριτική στον Αλέξη Τσίπρα, ενώ στο δημοψήφισμα του 2015 τάχθηκε υπέρ του Ναι. Αρθρογραφεί τακτικά στα "Νέα".

Θεατρικές παραστάσεις

1) Λίστα θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Στ. Φασουλής συμμετείχε ως σκηνοθέτης.

2) Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε o Φασουλής ως ηθοποιός. 

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες συγγραφείς
Πλαγιάρι Πέλλας

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Πλαγιάρι Θεσσαλονίκης

Το Πλαγιάρι είναι ημιορεινός οικισμός στα Γιαννιτσά του νομό Πέλλας με υψόμετρο 349 μέτρα.

Γεωγραφία 
Το Πλαγιάρι βρίσκεται στους πρόποδες όρους Παϊκου, μεταξύ της Λάκκας και της Αραβησσού. Είναι κτισμένο δίπλα στην επαρχιακή οδό Αραβήσσου - Εξαπλάτανου και απέχει 15 χλμ. ΒΔ. από τα Γιαννιτσά. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και κυρίως τη καλλιέργεια ροδάκινων, καπνού και δρεπτού τριαντάφυλλου. Στο χωριό λειτουργεί ο Πολιτιστικός Σύλλογος "η Ελπίδα", που διαθέτει χορευτικό τμήμα και μικρό φωτογραφικό αρχείο.

Ιστορία - Ονομασία 
Το παλιό όνομα του χωριού, μέχρι το 1926, ήταν Ισπερλίκ (στα τουρκικά σημαίνει "ο τόπος του Σπύρου"), οπότε και μετονομάστηκε σε Πλαγιάρι. Το 1918 αναγνωρίστηκε ως κοινότητα Ισπερλίκ με έδρα τον οικισμό. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών και τη Συνθήκη της Λωζάνης στο εγκαταστάθηκαν χριστιανοί από το Πλαγιάρι της Καλλιπόλης, ενώ άλλες προσφυγικές ομάδες κατοίκησαν στο Πλαγιάρι Θεσσαλονίκης, στην Καρδία και την Αγία Παρασκευή. Στο χωριό σήμερα κατοικούν και οικογένειες Βλάχων από τη Βλάστη Κοζάνης και τα Μεγάλα Λιβάδια.

Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Πλαγιαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κύρρου του Δήμου Πέλλας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 349 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το Πλαγιάρι από τον ιστότοπο του Δήμου Πέλλας
 Το Πλαγιάρι στο https://www.youtube.com

Παραπομπές

Χωριά του νομού Πέλλας
Δήμος Πέλλας
Πρωθυπουργός της Κροατίας

Πρωθυπουργός της Κροατίας (), επίσημα ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Κροατίας (), είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης στην Κροατία και εκ των πραγμάτων ο πιο ισχυρός και με τη μεγαλύτερη επιρροή δημόσιος αξιωματούχος στο σύστημα κυβέρνησης της χώρας. Μετά την πρώτη θερμοθέτηση του αξιώματος, το 1945 , η περίοδος 1990-2001 (ημι-προεδρική περίοδος) είναι η μόνη εξαίρεση, όπου ο Πρόεδρος της Κροατίας ασκούσε το αξίωμα εκ των πραγμάτων. Στην επίσημη κροατική σειρά προτεραιότητας, ωστόσο, η θέση του πρωθυπουργού είναι η τρίτη υψηλότερη κρατική υπηρεσία, μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον πρόεδρο της βουλής.

Το Σύνταγμα της Κροατίας ορίζει ότι "το Κοινοβούλιο εποπτεύει την Κυβέρνηση" (Άρθρο 81) και ότι "ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξασφαλίζει την κανονική και ισορροπημένη λειτουργία και τη σταθερότητα της κυβέρνησης" (ως σύνολο ,  Άρθρο 94), ενώ η Κυβέρνηση συμπεριλήφθηκε στο Άρθρο 108. Από το 2000, ο πρωθυπουργός ασκεί διάφορες πρόσθετες  συνταγματικές εξουσίες και αναφέρεταιπριν την ίδια την Κυβέρνηση στο κείμενο του Συντάγματος, στα Άρθρα 87, 97, 99, 100, 101, 103, 104. Ο σημερινός Πρωθυπουργός της Κροατίας είναι ο Αντρέι Πλένκοβιτς. Η Κυβέρνηση της Κροατίας συνεδριάζει στο Banski dvori, ένα ιστορικό κτίριο που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Αγίου Μάρκου στο Ζάγκρεμπ.

Όνομα 
Το επίσημο όνομα του αξιώματος, κυριολεκτικά μεταφράζεται, "ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης" (Predsjednik Vlade), αντί "Πρωθυπουργός" (Prvi Ministar). Όταν η θέση καθιερώθηκε για πρώτη φορά το 1945, εισήχθη το όνομα "ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης". Το όνομα τάλλαξε 8 χρόνια αργότερα με τις γιουγκοσλαβικές συνταγματικές μεταρρυθμίσεις του 1953, σε "Πρόεδρος του Εκτελεστικού Συμβουλίου" (Predsjednik Izvršnog vijeća). Ύστερα από άλλον έναν γύρο  συνταγματικών μεταρρυθμίσεων, το 1990, το γραφείο μετονομάστηκε στην αρχική του ονομασία που είχε κατά την περίοδο 1945-1953 , στον τίτλο του "Προέδρου της Κυβέρνησης". Για όλες τις περιόδους, ωστόσο, ο όρος "Πρωθυπουργός" χρησιμοποιείται στην καθομιλουμένη (ιδίως στα ΜΜΕ) στην αγγλική γλώσσα.

Λίστα αξιωματούχων(1945–σήμερα )

Υπουργός για την Κροατία στην Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατικής Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας (1945)

Πρόεδροι του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κροατίας (1945-1990)

Πρωθυπουργοί της Δημοκρατίας της Κροατίας (1990–σήμερα)

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Κροατίας
Ξένη Δράμαλη

Η Ξένη Δράμαλη (Αθήνα, 1913-άγνωστο), ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και πρωταγωνίστρια του ελαφρού μουσικού θεάτρου (πρωτοεμφανίστηκε το 1936), που είχε κάνει σοβαρές σπουδές πιάνου και τραγουδιού στο Ελληνικό Ωδείο. Κόρη του Γεωργίου Δράμαλη, διέπρεψε στην οπερέτα, είτε συνεργαζόμενη με ονομαστούς θιάσους του Χώρου (Γ. Δράμαλη, «Οπερέτας Πρωτευούσης», Θεάτρου «Μπουρνέλλη», Σοφίας Βέμπο, Κούλας Νικολαϊδου, Θεάτρου «Σαμαρτζή», κ.λπ.) είτε συγκροτώντας δικούς της θιάσους (με Νίκο Σταυρίδη, Κούλη Στολίγκα, κ.ά.). Την περίοδο 1950-51 έπαιξε στη Θεσσαλονίκη με τον Θίασο Παρασκευά Οικονόμου-Λέλας Σκορδούλη-Τακη Κάσση, κ.λπ.) Το 1949 ήταν περιοδεία στις ΗΠΑ (Ντητρόιτ, Ν. Υόρκη, Σικάγο, κ.λπ.). Από το 1952 ήταν στο προσωπικό του ΕΙΡ (ως παραγωγός εκπομπών), εγκαταλείποντας το θέατρο. Για ένα διάστημα ήταν σύζυγος του γνωστού ηθοποιού Νίκου Σταυρίδη.

Άγνωστη παραμένει η ημερομηνία θανάτου της.

Φιλμογραφία 
 Ο παπατρέχας (1966) [Ελπίδα (Έλπα)]
 Το φυλαχτό της μάνας (1965)
 Κόκκινα φανάρια (1963)
 Το τυχερό πανταλόνι (1963)
 3 τρελοί ντετέκτιβς (1957)
 Της τύχης τα γραμμένα (1957)

Υπεραιωνόβιοι
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Ιβόνκα Σουρβίλα

Η Ιβόνκα Σουρβίλα (λευκορωσικά: Івонка Сурвілла, γεννημένη ως Ιβόνκα Σίμανιετς [Івонка Шыманец], πολωνικά: Iwonka Szymaniec, 11 Απριλίου 1936) είναι η Πρόεδρος της Ράντα Λευκορωσικής Δημοκρατίας, της εξόριστης λευκορωσικής κυβέρνησης. Γεννήθηκε στο Στόπτσι της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, γονείς της ήταν ο μηχανικός Ουλατζίμιερ Σίμανιετς και η Εβελίνα Σίμανιετς. Το 1940, όταν η Σοβιετική Ένωση προσάρτησε τη Λευκορωσία, ο πατέρας της φυλακίστηκε σε πενταετή κάθειρξη, στο Γκουλάγκ, που όμως απέδρασε κατά τη διάρκεια των ναζιστικών επιθέσεων στην ΕΣΣΔ. Το 1944, μαζί με άλλους πρόσφυγες, βρήκανε καταφύγιο στη Δανία, κατά τη διάρκεια της μετακίνησης τους, η αδελφή της απεβίωσε. 

Το 1948, η οικογένεια μετακόμισε στη Παρίσι, η οποία συμμετείχε στα κοινά της τοπικής λευκορωσικής κοινότητας. Εκεί η Σουρβίλα σπούδασε στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ μετά πήρε και πτυχίο στις ανθρωπιστικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Το 1959, η Ιβόνκα παντρεύτηκε τον Γιάνκα Σουρβίλα, έναν Λευκορώσο οικονομολόγο, ακτιβιστή και ραδιοφωνικό ομιλητή. Αργότερα, μετακόμισαν στη Μαδρίτη, όπου ξεκίνησαν να λειτουργούν έναν ραδιοφωνικό σταθμό στα λευκορωσικά, χορηγούμενοι από την ισπανική φρανκική κυβέρνηση. Το 1965, ο σταθμός έκλεισε, και το 1969, μετακόμισαν στον Καναδά, όπου η Σουρβίλα ξεκίνησε να εργάζεται ως μεταφράστρια στην κυβέρνηση. Αργότερα, έγιναν επικεφαλής των μεταφραστικών υπηρεσιών του Υπουργείο Υγείας. Στον Καναδά, έγινε ενεργό μέλος των λευκορωσικών οργανώσεων. 

Το 1989, αυτή και ο σύζυγός της, φτιάξανε, μαζί με φίλους, οργάνωση για τους Λευκορώσους θύματα του Τσερνόμπιλ. Το 1997, η Σουρβίλα εκλέχτηκε Πρόεδρος της Ράντα Λευκορωσικής Δημοκρατίας. Έτσι έγινε η πρώτη γυναίκα που λαμβάνει αυτό το πόστο, καθώς επίσης και ο πρώτος πρόεδρος που εκλέχτηκε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και τη δημιουργία της ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Λευκορωσίας. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της Διακήρυξης της Πράγας για τα Εγκλήματα του Κομμουνισμού στην Ευρώπη. Η Ιβόνκα, απέκτησε δύο κόρες, με τον Γιάνκα, ο οποίος απεβίωσε το 1997. Μία από τις κόρες της, η Δρ Μαρία Πάουλα Σουρβίλα, είναι καθηγήτρια της εθνομουσικολογίας σε κολέγιο της Άιοβα. Επίσης, η Σούρβιλα έχει συμμετάσχει σε πάνω από 30 εκθέσεις ζωγραφικής, ως ζωγράφος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Official page on Rada of the Belarusian Democratic Republic website
 Ivonka Survilla answers questions 

Λευκορώσοι ζωγράφοι
Λευκορώσοι πολιτικοί
Αντικομμουνιστές
Μεταφραστές
Ζωγράφοι (γυναίκες)
Ούγος ΙΓ΄ του Λουζινιάν

Ο Ούγος ΙΓ΄, γαλλ. Hugues XIII (25 Ιουνίου 1259 - 1 Νοεμβρίου 1303) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Λουζινιάν, ως Ούγος Η΄ κόμης του Λα Μαρς και ως Ούγος Δ΄ κόμης του Ανγκουλέμ.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ούγου ΙΒ΄ κυρίου του Λουζινιάν, Ζ΄ κόμη του Λα Μαρκ και Γ΄ κόμη του Ανγκουλέμ και της Ιωάννας, κόρης και κληρονόμου του Ραούλ Γ΄ κυρίου του Φουζέρ.

Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1270. Στη σφραγίδα του παριστάνεται έφιππος με κυνηγετικό κέρας, γεράκι και σκυλί, όπως όλοι οι προκάτοχοί του, μάλλον διότι ο γενάρχης του Οίκου ως αρχικυνηγός απέκτησε το φέουδο του Λουζινιάν.

Το 1303 απεβίωσε σε ηλικία 44 ετών, άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Γκύ Α΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1276 τη Βεατρίκη κυρία του Γκρινιόν, κόρη του Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας· δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Genealogist n.s. 21 (1905): 78–82, 163–171, 234–243.
 Schwennicke Europäische Stammtafeln n.s. 3(4) (1989): 816 (sub Lusignan).

Οίκος των Λουζινιάν
Αμπέλια Σκουτάρου Λέσβου

Για οικισμό με το ίδιο όνομα στη Λέσβο δείτε το λήμμα: Αμπέλια Πολυχνίτου Λέσβου
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αμπέλια

Τα Αμπέλια, είναι παραθαλάσσιος οικισμός στα βόρεια παράλια της Μυτιλήνης, ο οποίος βρίσκεται Β.-ΒΔ. από τον Σκουτάρο σε απόσταση 2 χλμ. και 6,5 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Πέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Σκουτάρο και την Άναξο Σκουτάρου, αποτελούσαν τη δημοτική κοινότητα Σκουτάρου που υπαγόταν στη δημοτική ενότητα Πέτρας του Δήμου Λέσβου, ενώ σήμερα υπάγονται στον Κλεισθενικό Δήμο Δυτικής Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν πληθυσμό μόνο 4 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Lesvos Παραλία Αμπέλια-Ampelia beach στο https://www.youtube.com

Παραπομπές

Χωριά του νομού Λέσβου
Δήμος Λέσβου
Στρούγκα

Η Στρούγκα ή Στρούγγα (, αλβανικά: Struga/Strugë) είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός που βρίσκεται στη νοτιοδυτική περιοχή της Βόρειας Μακεδονίας και βρίσκεται στην όχθη της λίμνης Οχρίδας. Η πόλη της Στρούγκας είναι έδρα του Δήμου Στρούγκας.

Ετυμολογία

Η προέλευση του ονόματος Στρούγκα προέρχεται από την παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα.

Υπάρχουν τρεις θεωρίες σχετικά με το όνομα, οι οποίες υποστηρίζονται από όλους τους κατοίκους της περιοχής Στρούγκα.
Η πρώτη θεωρία είναι ότι το όνομα της πόλης προέρχεται από τη γεωγραφική θέση της πόλης. Βρίσκεται στους πρόποδες μιας ανοιχτής κοιλάδας και υπόκειται σε ένα θυελλώδες κλίμα, προτάθηκε ότι το όνομα προέρχεται από τον παλαιό σλαβομακεδονικό όρο: струже ветер (φυσάει άνεμος).
Η δεύτερη θεωρία λέει ότι το όνομα της πόλης προέρχεται από το στράγκα, που σημαίνει σταυρός.
Η τρίτη θεωρία ότι προέρχεται από τη λέξη στρ'γκ που σημαίνει κλαδί νερού.

Το παλιό όνομα της πόλης είναι Εγχαλών, δηλαδή η αρχαία ελληνική λέξη για το χέλι, είδος ψαριού που ζει στη λίμνη Οχρίδα.

Ιστορία
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, η Στρούγκα ήταν μέρος του Βιλαέτιου του Μοναστηρίου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Στρούγκα ήταν η γενέτειρα το 1865, του Ιμπραήμ Τέμο, ο οποίος έγινε γιατρός και ήταν ένας από τους ιδρυτές του οθωμανικού μεταρρυθμιστικού κινήματος γνωστού ως η Επιτροπή της Ένωσης και Προόδου.

Από το 1929 έως το 1941, η Στρούγκα ήταν μέρος της Μπανόβινας του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.

Γεωγραφία
Η Στρούγκα βρίσκεται σε μια ανοιχτή κοιλάδα στη λίμνη Οχρίδα. Ο ποταμός Μαύρος Δρίνος (Τσρν Ντριμ) ξεκινά από τη λίμνη και χωρίζει την πόλη.

Διεθνείς σχέσεις

Αδελφοποιήσεις
Η Στρούγκα είναι αδελφοποιημένη με:
 Κάλλατις, Ρουμανία
 Αμμόχωστος, Κατεχόμενη Κύπρος
 Γουότερμπερι, Κονέκτικατ, Ηνωμένες Πολιτείες
 Μπιουγιούκτσεκμετζέ, Τουρκία

Παραπομπές

Νοτιοδυτική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας
Δήμος Στρούγκας
Αμανιέ Ζ΄ του Αλμπρέ

Ο Αμανιέ Ζ΄, γαλλ. Amanieu VII (απεβ. μετά τον Απρίλιο του 1272) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (Albret).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Αμανιέ ΣΤ΄ κυρίου του Αλμπρέ και της Ασαλίντε, κόρης του Αρνώ-Ραιμόν κυρίου του Ταρτά. Η κυριότητα (seigneurie) του Αλμπρέ, στο Λάνντ, έδωσε το όνομα σε έναν από τους πιο ισχυρούς Οίκους της μεσαιωνικής Γαλλίας του Μεσαίωνα. Τελευταίο μέλος της ήταν η Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας, μητέρα του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας.

Η περίοδος διακυβέρνησής του χαρακτηρίστηκε από τη σύγκρουση με τους Άγγλους βασιλείς για την κυριαρχία επί της Γασκώνης. Ο πατέρας του Αμανιέ ΣΤ΄ κόμης του Αλμπρέ είχε γίνει ηγέτης εξέγερσης εναντίον τους. Όταν αυτός απεβίωσε το 1255, ο Αμανιέ Ζ΄ παρέδωσε το Μιλώ και τα περίχωρά του στον Εδουάρδο Α΄, τότε ακόμη πρίγκιπα, που μόλις ήλθε να διεκδικήσει τον έλεγχο επί της επαρχίας.

Ο γιος του Αμανιέ Η΄ ήταν αφοσιωμένος σύμμαχος των Άγγλων και έγινε μέλος του Βασιλικού Συμβουλίου (Curia Regis) κατά τις βασιλείες του Εδουάρδου Α΄ και του γιού του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Βιάν του Γκοντώ, αλλά αργότερα ακύρωσε το γάμο (τη διαζεύχθηκε). Αργότερα όμως ένα εκκλησιαστικό δικαστήριο το 1272 διέταξε τη Βιάν να επιστρέψει στον σύζυγό της.

Ο Αμανιέ Ζ΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Ματέ κυρία του Μπορντώ. Απέκτησε δύο τέκνα από την Βιάν και περισσότερα από την Ματέ:
 Βερνάρδος-Έζι Γ΄ κύριος του Αλμπρέ το διάστημα 1272-1298.
 Ασαλίντε.
 Αμανιέ Η΄ απεβ. 1326, κύριος του Αλμπρέ.
 Αρνώ-Αμανιέ.
 Ματέ.

Πηγές
 Prinet, Léon Jacques Maxime (1911). "Albret". In Chisholm, Hugh. Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.

Οίκος του Αλμπρέ
Αμανιέ Η΄ του Αλμπρέ

Ο Αμανιέ Η΄, γαλ. Amanieu VIII (απεβ. 1326) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (1298-1326).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Αμανιέ Ζ΄ κυρίου του Αλμπρέ.

Έγινε σύμμαχος της Αγγλίας και λάμβανε μέρος στο Βασιλικό Συμβούλιο (Curia Regis) κατά τις βασιλίες του Εδουάρδου Α΄ και του γιού του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας. Οι δύο Ανζού ήταν συγγενείς του, όπως επίσης ο πάπας Μαρτίνος Δ΄· ο ίδιος ήταν από τους πιο ισχυρούς κυριάρχους της Γασκωνίας και ο βασιλιάς του έδειχνε τη γενναιοδωρία του.

Το 1286 ο Αμανιέ Η΄ σταμάτησε μία μακρά ιδιωτική αντιπαράθεση με τον Ζαν Φεράρ σενεσάλη της Γασκώνης με αντάλλαγμα 20.000 λίβρες τορνέζια από τον Εδουάρδο Α΄.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Εδουάρδου Α΄ με τον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας (1294-1303), χρησιμοποίησε τη Γαλλική κατάληψη της Ακουιτανίας για την επέκταση της εξουσίας του με έξοδα της διοίκησης του δουκάτου. Το διάστημα 1310-24 συνέχισε να αυξάνει την ανεξαρτησία του από την Αγγλική διοίκηση του Μπορντώ, κάνοντας αλλεπάλληλες εκκλήσεις, ακόμη και για ασήμαντα δικαστικά θέματα, στη Συγκέντρωση των ευγενών (Parlament) του Παρισιού. Το 1324 στον πόλεμο του Σαιν-Σαρντός ακολούθησε του Γάλλους, ολοκληρώνοντας την αποχή του από τη μερίδα των Άγγλων.

Το 1326 απεβίωσε και ο γιος του Βερνάρδος-Εζί Δ΄ τον διαδέχθηκε στο Αλμπρέ και στο Συμβούλιο.

Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
 Βερνάρδος-Εζί Δ΄ απεβ. 1358, κύριος του Αλμπρέ.

Πηγές
 Labarge, Margaret Wade. Gascony, England's First Colony 1204–1453. London: Hamish Hamilton, 1980.
 Lodge, Eleanor C. Gascony under English Rule. Kennikat Press: 1926.
 Sumption, Jonathan. The Hundred Years War I, Trial by Battle

Οίκος του Αλμπρέ
Λουζίνε Ζακαριάν

Η Λουζίνε Ζακαριάν () ήταν Αρμένια σοπράνο. Το πραγματικό της όνομα ήταν Σβετλάνα Ζακαριάν.

Γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1937 στο Αχαλτσίχε της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γεωργίας. Μεγάλωσε στην περιοχή Σάμτσχε-Τζαβαχέτι της νότιας Γεωργίας.

Το 1952, μετακόμισε στην αρμενική πρωτεύουσα Γερεβάν, όπου μαθήτευσε σε μουσικό γυμνάσιο. Το 1957, άρχισε να διαφαίνεται το ταλέντο της στο τραγούδι, αφότου εισήχθη στο Κρατικό Ωδείο του Γερεβάν.

Μεταξύ 1970-1983, η Ζακαριάν ήταν σολίστα με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Αρμενικής Ραδιοτηλεόρασης. Έγινε γνωστή για τις άψογες ερμηνείες της παλαιών αρμενικών θρησκευτικών ύμνων.

Τραγούδησε επίσης διεθνές ρεπερτόριο όπερας, καθώς και αρμενική παραδοσιακή και εκκλησιαστική μουσική.

Το 1972, της απονεμήθηκε ο τίτλος του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ.

Πέθανε στο Γερεβάν της Αρμενίας στις 30 Δεκεμβρίου 1992 και ετάφη στο κοιμητήριο της Εκκλησίας Αγίας Γκαγιάνε στο Ετσμιατζίν.

Πηγές
YSU NEWS - In memory of Khoren Palyan and Lusine Zakaryan

Αρμένιοι τραγουδιστές
Γεωργιανοί τραγουδιστές
Βερνάρδος Εζί Δ΄ του Αλμπρέ

Ο Βερνάρος-Εζί Δ΄, γαλλ. Bernard Ezi IV (άκμασε στα μέσα του 14ου αι.) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (1324-1358).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Αμανιέ Η΄ κυρίου του Αλμπρέ.

Το 1330 ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας έστειλε άνδρες του να διαπραγματευτούν με τους ευγενείς της Γασκώνης. Ο Βερνάρος-Εζί Δ΄ προσπάθησε να παντρέψει τον γιο του Αρνώ-Αμανιέ με μία ανιψιά του Εδουάρδου Γ΄, αλλά αυτό δεν τελεσφόρησε. Ωστόσο ο βασιλιάς του χορήγησε χρήματα και γαίες.

Ο Εδουάρδος Γ΄ τον όρισε υποδιοικητή του στ Γασκώνη, μαζί με τον Όλιβερ Ίνγκαμ το 1337. Η θέση ήταν κυρίως στρατιωτική. Ακολούθως απεδείχθη από τους πιο πιστούς βαρόνους της Γασκώνης στην Αγγλική μερίδα: ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας βρήκε αδύνατο να τον κερδίσει, ακόμη και με χρηματισμό.

Το 1351 ο γιος του Βερνάρδος μνηστεύθηκε τη μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά, αλλά η Ισαβέλλα άλλαξε γνώμη και επέστρεψε στην Αγγλία.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ματέ, κόρη του Βερνάρδου ΣΤ¨ κόμη του Αρμανιάκ και είχε τέκνα:
 Αρνώ-Αμανιέ κύριος του Αλμπρέ.
 Βερνάρδος.

Πηγές
 Lodge, Eleanor C. Gascony under English Rule. Kennikat Press, 1926.

Οίκος του Αλμπρέ
Μονή Σοκόλσκι

H Μονή Σοκόλσκι είναι βουλγαρικό ορθόδοξο μοναστήρι, που ιδρύθηκε το 1833 από τον Ιωσήφ Σοκόλσκι. Βρίσκεται 15 χλμ. νοτιοδυτικά από το Γκάμπροβο στις βόρειες πλαγιές του Αίμου, κοντά στο σπήλαιο Σοκόλοβο.

Αρχικά, χτίστηκε το 1833 μια μικρή ξύλινη εκκλησία και οι τοιχογραφίες είχαν τελειώσει ένα χρόνο αργότερα. Ο Χρίστο Τσόκεφ, καλλιτέχνης από το Γκάμπροβο, δώρισε την εικόνα της εκκλησίας, η οποία αναπαριστά την Παναγία και το Χριστό και θεωρείται θαυματουργή. Το 1862, ο Πατήρ Παύλος Ζόγκραφ και ο γιος του Νίκολα από το χωριό Σίπκα διακόσμησαν το ναό με τοιχογραφίες.

Το μοναστήρι έχει μια μεγάλη αυλή, που περιβάλλεται από κατοικίες και άλλα χρηστικά κτίσματα. Στο κέντρο της αυλής, το 1865 κατασκευάστηκε ένα μεγάλο πέτρινο σιντριβάνι με οκτώ κρήνες. Όλο το μοναστήρι χτίστηκε κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης με την ισχυρή υποστήριξη του λαού του Γκάμπροβο και των χωριών της περιοχής.

Το μοναστήρι διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Απριλίου. Σε αυτό το μοναστήρι, ο ηγέτης Τσάνκο Ντιουσταμπάνοφ σχημάτισε μια ομάδα εθελοντών για την αντίσταση.

Για σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου 1877-78, η μονή έγινε νοσοκομείο.

Η Μονή Σοκόλσκι ανακηρύχθηκε ιστορικό μνημείο το 1973.

Μοναστήρια στη Βουλγαρία
Τουρισμός στη Βουλγαρία
Αρνώ Αμανιέ του Αλμπρέ

Ο Αρνώ-Αμανιέ, Arnaud Amanieu (4 Αυγούστου 1338 - 1401) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (1358-1401).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Βερνάρδου-Εζί Δ΄ κυρίου του Αλμπρέ και της Ματέ του Αρμανιάκ. Είχε εδάφη στη Γασκώνη, που με τη Συνθηκη του Μπρετινύ το 1630 περιήλθαν στην επικυριαρχία του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας, ο οποίος όρισε τον διάδοχο Εδουάρδο ως πρίγκιπα της Ακουιτανίας & της Γασκώνης. Έτσι το 1363 ο Αρνώ-Αμανιέ υπέβαλλε ως υποτελής τα σέβη του στους δύο Εδουάδους, ωστόσο το 1368 άλλαξε στρατόπεδο και έκανε μυστική συμφωνία με τον Κάρολο Ε΄ της Γαλλίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1368 τη Μαργαρίτα των Βουρβόνων, κόρη του Πέτρου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και είχε τέκνο:
 Κάρολος Α΄ 1368-1415, κοντόσταυλος της Γαλλίας.

Πηγές
 Lodge, Eleanor C. (1926). Gascony under English Rule. London: Kennikat Press.
 Wagner, John A., ed. (2006). "Arnaud Amanieu, Lord of Albret". Encyclopedia of the Hundred Years War. Greenwood Press.

Οίκος του Αλμπρέ
Αμανιέ ΣΤ΄ του Αλμπρέ

Ο Αμανιέ ΣΤ΄, γαλλ. Amanieu VI (άκμασε το α΄ ήμισυ του 13ου αι.) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (1207-1255).

Βιογραφία
Ήταν αρχικά σύμμαχος των Άγγλων εναντίον των Γάλλων στον Αγγλο-Γαλλικό Πόλεμο (1202-1214), αλλά το 1253 συνήψε συμμαχία με τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας και έλαβε βασιλική συγχώρηση.

Τον Αύγουστο του 1254 ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας δήλωσε ειρήνη με όλους του υποτελείς του στη Γασκώνη, περιλαμβανομένου και του Αμανιέ ΣΤ΄.

Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
 Αμανιέ Ζ΄ απεβ. 1272, κύριος του Αλμπρέ.

Πηγές
 Prinet, Léon Jacques Maxime (1911). "Albret". In Chisholm, Hugh. Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.

Οίκος του Αλμπρέ
Σεντίρ

Το νησίΣυντεταγμένες: 36°59′35″N 28°12′22″E﻿ / ﻿36.99306°N 28.20611°E﻿ / 36.99306; 28.20611
Σεντίρ (), επίσης γνωστό και ως νήσος Κλεοπάτρα, είναι ένα μικρό νησί στον Κεραμεικό Κόλπο (Gökova) του νοτιοανατολικού Αιγαίου Πελάγους, στα ανοικτά των ακτών της Επαρχίας Μούγλων της Τουρκίας.

Είναι διάσημο για την παραλία του, που αποτελείται από κοχύλια. Κάθε κόκκος άμμου είναι μια τέλεια σφαίρα: για αυτό το λόγο η παραλία προστατεύεται από την κυβέρνηση για να αποτρέψει την αφαίρεση άμμου από την παραλία.

Σύμφωνα με το μύθο, ο Μάρκος Αντώνιος και η Κλεοπάτρα κολύμπησαν ως το νησί και η άμμος μεταφέρθηκε από την Ερυθρά Θάλασσα με πλοία από τη Βόρεια Αφρική. Λέγεται ότι αυτό το είδος άμμου εντοπίζεται μόνο στην Αίγυπτο.

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εικόνες από το νησί Σεντίρ
 Νήσος Σεντίρ, Παραλία της Κλεοπάτρας

Νησιά της Τουρκίας
Δημοκρατία (εφημερίδα)

Η Δημοκρατία είναι ελληνική καθημερινή πολιτική εφημερίδα, το πρώτο φύλλο της οποίας κυκλοφόρησε στις 7 Δεκεμβρίου του 2010. Εκδότης της εφημερίδας είναι ο Ιωάννης Φιλιππάκης. Συναφείς εκδόσεις είναι η Δημοκρατία του Σαββάτου και η Κυριακάτικη Δημοκρατία.

Περιγραφή
Η "Δημοκρατία" υποστηρίζει ότι είναι κεντροδεξιά εφημερίδα, ωστόσο έχει επικριθεί από εφημερίδες και μέσα  της αριστεράς για υιοθέτηση ακροδεξιών και φιλοχουντικών θέσεων, αλλά και για αμφιλεγόμενες επιλογές προσφορών (π.χ. CD της απολογίας του ηγέτη της Χούντας Γεωργίου Παπαδόπουλου, στρατευμένα βιβλία του ακροδεξιού πολιτικού χώρου, όπως των εκδόσεων Πελασγός και το βιβλίο του Κώστα Πλεύρη «Ο Λαός ξεχνά τι σημαίνει αριστερά» δίχως αναφορά στο όνομα του συγγραφέα). Αρθρογράφοι της εφημερίδας έχουν διατελέσει μεταξύ άλλων οι Μανώλης Κοττάκης, Φαήλος Κρανιδιώτης, Σάββας Καλεντερίδης, Σαράντος Καργάκος κλπ.

Σύμφωνα με τις μετρήσεις κυκλοφορίας εφημερίδων, οι πωλήσεις της Δημοκρατίας κυμαίνονται από 8.000 έως 12.000 φύλλα περίπου.

Ένθετα
Η Δημοκρατία εκτός από την καθημερινή εφημερίδα εκδίδει μαζί και τα ένθετα:
Lucia (κάθε 1η Κυριακή του μήνα)*
Fiesta (κάθε τελευταία Κυριακή του μήνα)*
Τέχνες (κάθε Κυριακή)
Οικονομική Δημοκρατία (κάθε μέρα)
Ταξίδια (κάθε 3η Κυριακή του μήνα)*
ΛυκόΦΩΣ*
Δ (περιοδικό) (Κάθε Κυριακή)*
Άστρα (Κάθε 2η Κυριακή του μήνα)*
Γλυκές Αλχημείες*
Anakouta*
Sherlock (Κάθε 3η Κυριακή του μήνα)*
Enjoy (κάθε Κυριακή)
Αγγελίες (κάθε Κυριακή)*
Τα ένθετα με αστερίσκο δίνονται μόνο στην έκδοση με τις προσφορές.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δημοκρατία (επίσημη ιστοσελίδα)

Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Καθημερινές εφημερίδες
Γκαστόν της Βιάνα

Ο Γκαστόν, γαλλ. Gaston (1444 - 23 Νοεμβρίου 1470) από τον Οίκο των Φουά-Γκραγύ ήταν πρίγκιπας της Βιάνα.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκαστόν Δ΄ κόμη της Φουά και της Ελεονόρας των Ιβρέα-Τραστάμαρα της Ναβάρρας, κόρης του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας. 

Ως γιος της βασίλισσας της Ναβάρρας, είχε τον τίτλο του πρίγκιπα της Βιάνα. Το 1470 έλαβε μέρος σε μία κονταρομαχία (tournoi de joute) στο Λίμπουρν της Ακουιτανίας και, από τα τραύματα που δέχτηκε, απεβίωσε πριν προλάβει να διαδεχθεί τη μητέρα του. Η μητέρα του απεβίωσε το 1479 και τη διαδέχθηκαν τα δύο τέκνα του, ο Φραγκίσκος-Φοίβος και μετά η Αικατερίνη των Φουά. Επειδή όταν ανέλαβαν την αρχή ήταν ο καθένας τους 13 ετών, την πραγματική εξουσία είχε η μητέρα τους Μαγδαληνή, ως το 1494 (όταν η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄) και το 1495 (που απεβίωσε η Μαγδαληνή).

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1461 τη Μαγδαληνή των Βαλουά, κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και είχε τέκνα:
 Φραγκίσκος-Φοίβος 1466-1483, βασιλιάς της Ναβάρρας (1479-1483).
 Αικατερίνη 1470-1518, βασίλισσα της Ναβάρρας (1483-1518), παντρεύτηκε τον Ιωάννη κύριο του Αλμπρέ.

Αναφορές σε Πηγές

Οίκος της Φουά
Λουίζα της Έσσης-Κάσσελ

Η Λουίζα της Έσσης-Κάσσελ (Louise von Hessen-Kassel, 7 Σεπτεμβρίου 1817 - 29 Σεπτεμβρίου 1898) ήταν η σύζυγος του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας.

Βιογραφία
Η Λουίζα Βιλελμίνη Φρειδερίκη Καρολίνα Αυγούστα Ιουλία γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1817 στο Κάσσελ του Εκλεκτοράτου του Έσσης και ήταν κόρη του Γουλιέλμου της Έσσης-Κάσσελ και της Καρλόττας της Δανίας.
 
Παντρεύτηκε τον δεύτερο εξάδελφο της Χριστιανό του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουρκ-Γκλύξμπουργκ στις 26 Μαΐου 1842 στο Παλάτι Αμάλιενμποργκ. Η σχέση μεταξύ της Λουίζας και του Χριστιανού φαίνεται να ήταν ευτυχισμένη. Τον υποστήριξε στον αγώνα του να αναγνωριστεί ως κληρονόμος του θρόνου της Δανίας και το ζευγάρι έγινε ισχυρά συνδεδεμένο μεταξύ τους κατά τη διάρκεια των χρόνων της διαδοχικής πάλης.

Οι γάμοι υψηλού επιπέδου που εξασφάλισε για τα παιδιά της εξασφάλισαν τη νεοδημιουργηθείσα διεθνή ιδιότητα της δανικής δυναστείας, συνδέοντας τη Δανία με τη Μεγάλη Βρετανία, τη Ρωσία, τη Σουηδία και την Ελλάδα. Ήταν γνωστή ως "η πεθερά της Ευρώπης", οι ετήσιες οικογενειακές συγκεντρώσεις της στο Μπέρνστορφ και στο Φρέντενσμποργκ προσέλκυε κάθε χρόνο την περισσότερη προσοχή και την έκαναν δημοφιλές σύμβολο της οικογενειακής ζωής.

Κατά τα τελευταία χρόνια της, ήταν κουφή, και η ανάγκες της είχαν φροντιστεί από δύο διακόνισσες από το ίδρυμα Διακονίας που ίδρυσε. Η Λουίζα ήταν βασίλισσα για 35 χρόνια, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη βασίλισσα της Δανίας.

Πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου 1898 στο Παλάτι Μπέρνστορφ σε ηλικία 81 ετών. Θάφτηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ροσκίλντε.

Οικογένεια
Η Λουίζα το 1842 παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Χριστιανό Θ΄ της Δανίας και απέκτησαν μαζί τα εξής παιδιά:
 Φρειδερίκος Η΄ (1843-1912), Βασιλιάς της Δανίας.
 Αλεξάνδρα (1844-1925), παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, τότε Αλβέρτο Εδουάρδο, Πρίγκηπα της Ουαλίας.
 Γεώργιος Α΄ (1845-1913), Βασιλιάς της Ελλάδας.
 Δάγμαρ (1847-1928), παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Γ΄ της Ρωσίας.
 Θύρα (1853-1933), παντρεύτηκε τον Ερνέστο Αύγουστο Β΄ του Αννοβέρου.
 Βάλντεμαρ (1858-1939), Πρίγκιπας της Δανίας.

Τιμητικές διακρίσεις

 : Ιππότης Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Ελέφαντα
 : Επίτιμη Ιππότης Μεγάλη Διοικήτρια του Τάγματος του Ντάνεμποργκ
 : Κυρία της Βασιλικής Οικογένειας Παρασημοφόρηση του Βασιλιά Φρειδερίκου Ζ΄
 : Κυρία της Βασιλικής Οικογένειας Παρασημοφόρηση του Βασιλιά Χριστιανού Θ΄

Ξένες
 : Κυρία Μεγάλο Κορδόνι του Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης
 : Βασιλικό Τάγμα της Βικτωρίας και του Αλβέρτου

Παραπομπές

Πηγές 

  Dansk Kvindebiografisk Leksikon(in Danish)
 Dansk biografisk Lexikon / X. Bind. Laale - Løvenørn /  (in Danish)
 Salmonsens konversationsleksikon / Anden Udgave / Bind XV: Kvadratrod—Ludmila / (in Danish)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Queen Louise at the website of the Royal Danish Collections at Amalienborg Palace
 How Christian IX received the succession to the throne of Denmark

|-

Οίκος του Γκλύξμπουργκ
Βασίλισσες της Δανίας
Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
Διάδοχοι της Δανίας
Γκαστόν Δ΄ της Φουά

Ο Γκαστόν, γαλλ. Gaston (27 Νοεμβρίου 1422 - 25/28 Ιουλίου 1472) από τον Οίκο των Φουά-Γκραγύ ήταν κόμης της Φουά (1436-72) και ως τέτοιος συν-πρίγκιπας της Ανδόρρας· κόμης του Μπιγκόρ και υποκόμης των Μπεάρν, Μαρσάν, Καστελμπόν, Νεμπουζάν, Βιλεμέρ, Λωτρέκ & Ναρμπόν. Επίσης, ως σύζυγος της Ελεονώρας, ήταν πρίγκιπας της Ναβάρρας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ κόμη της Φουά και της Ιωάννας των Αλμπρέ, κόρης του Καρόλου Α΄ κοντόσταυλου της Γαλλίας, που ως συν-διοικητής του στρατού στο Αζινκούρ, απεβίωσε στη μάχη.

Νυμφεύτηκε την Ελεονώρα το 1436, κόρη του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ της Ναβάρρας. Προς το παρόν δεν φαινόταν μεγάλες προοπτικές για την Ελεονώρα: ο πατέρας της, που δεν ήταν ακόμη βασιλιάς, ήταν ο δεύτερος γιος και η ίδια ήταν το τρίτο τέκνο. Όμως το 1458 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιακώβου Β΄, ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας χωρίς νόμιμα τέκνα· το 1461 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός της Ελεονώρας, ο διάδοχος Κάρολος χωρίς νόμιμα τέκνα και το 1464 η μεγαλύτερη αδελφή της, η Λευκή Β΄ της Ναβάρρας άτεκνη.

Έτσι το 1464 η σύζυγός του Ελεονώρα μπορούσε να γίνει βασίλισσα της Ναβάρρας, όμως την εξουσία κατακρατούσε ο πατέρας της, όπως είχε κάνει και με τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια της. Όταν αυτός απεβίωσε (20 Ιανουαρίου 1479) η Ελεονώρα ανέλαβε πραγματικό την εξουσία, αλλά απεβίωσε 23 ημέρες μετά.

Ο Γκαστόν Δ΄ απεβίωσε το 1472 στο Ρονσεβάλ σε ηλικία 50 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1436 την Ελεονώρα των Ιβρέα-Τραστάμαρα, κόρη του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και είχε τέκνα:
 Γκαστόν 1444-1470, πρίγκιπας της Βιάνα.
 Ιωάννης 1450-1500, υποκόμης του Ναρμπόν και κόμης του Ετάμπ.
 Μαργαρίτα π. 1449-1486, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ των Ντρε δούκα της Βρετάνης.
 Πέτρος ο Νεότερος 1449-1490, επίσκοπος του Βαν και καρδινάλιος.
 Μαρία π. 1452-1467, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Η΄ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφερράτου, 4ο εξάδελφο του Ιωάννη Η΄ και Κωνσταντίνου ΙΒ΄ Αυτοκρατόρων των Ρωμαίων.
 Ιωάννα π. 1454-π.1476, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ κόμη του Αρμανιάκ.
 Αικατερίνη π. 1460-πριν το 1494, παντρεύτηκε τον Γκαστόν των Φουά κόμη του Κανντάλ.
 Ιάκωβος 1469-1500, κόμης του Μονφόρ.

Πηγές
 Courteault, Henri. Gaston IV, Comte de Foix, Vicomte souverain de Béarn, Prince de Navarre (1423–1472): Étude historique sur le Midi de la France et le Nord de l'Espagne au XVe siècle. Toulouse: Privat, 1895.

Παραπομπές 

Οίκος της Φουά