joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης

Η λίρα ήταν το νόμισμα της Ομοσπονδίας της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης από το 1955 έως το 1963. Η λίρα υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα= 240 πένες).

Ιστορία 
Η Ομοσπονδία ιδρύθηκε το 1953 και η λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης καθιερώθηκε το 1955 και αντικατέστησε την λίρα της Νότιας Ροδεσίας η οποία κυκλοφορούσε σε όλα τα μέρη της ομοσπονδίας (Νότια Ροδεσία, Βόρεια Ροδεσία και Νυασαλάνδη). Το νέο νόμισμα αντικατέστησε την λίρα της Νότιας Ροδεσίας με αναλογία 1/1. Παράλληλα το νέο νόμισμα ήταν συνδεδεμένο με την Βρετανική λίρα με αναλογία 1/1. 

Η ομοσπονδία διαλύθηκε στο τέλος του 1963 και οι τρεις περιοχές επανήλθαν στο καθεστώς των χωριστών Βρετανικών αποικιών. Κατά το δεύτερο εξάμηνο του 1964, η Νυασαλάνδη έγινε ανεξάρτητη και μετονομάστηκε σε Μαλάουι, η Βόρεια Ροδεσία απέκτησε την ανεξαρτησία της και μετονομάστηκε σε Ζάμπια, ενώ η Νότια Ροδεσία μετονομάστηκε σε Ροδεσία και πολύ αργότερα το 1980 σε Ζιμπάμπουε. 

Κάθε μία ανεξάρτητη πλέον χώρα εξέδωσε δικό της νόμισμα και έτσι προέκυψαν η λίρα του Μαλάουι, η λίρα της Ζάμπιας και η λίρα της Ροδεσίας. Και τα τρία νέα νομίσματα είχαν ισοτιμία 1/1 με την λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης.

Κέρματα 

Το 1955 η πρώτη σειρά κερμάτων του νέου νομίσματος εκδόθηκε και κυκλοφόρησε από την ομοσπονδία. Στην μία τους όψη απεικονιζόταν  η Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και στην άλλη διάφορα ζώα της Αφρικής.
Οι ονομαστικές αξίες ήταν ίδιες με αυτές της βρετανικής στερλίνας, έτσι κυκλοφορήσαν τα εξης κέρματα:
 ½ πένας
 1 πένας (τα οποία ήταν με οπή)
 3 πενών
 6 πενών
 1 σελινίου
 2 σελινίων
 ½  κορώνας
Η εκδόση του 1955 επαναλήφθηκε το 1956 και 1957. Έκτοτε μόνο κέρματα της ½ και 1 πένας εκδόθηκαν καθώς επίσης εκδόσεις των 6 πενών το 1962 και 1963, και 3 πενών το 1963 και 1964. Τα κέρματα με την υψηλότερη ονομαστική αξία, αν και δεν είναι ιδιαίτερα σπάνια, είναι πολύ δημοφιλή ως συλλεκτικά νομίσματα, κυρίως λόγω των σχεδίων που απεικονίζονται στην μια τους όψη.
Τα κέρματα των 3 και 6 πενών κόπηκαν το 1964, παρά το γεγονός ότι η ομοσπονδία έπαψε να υφίσταται στις 31 Δεκεμβρίου 1963.

Τραπεζογραμμάτια 
Το 1956, η Τράπεζα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης εξέδωσε χαρτονομίσματα των 10 σελινίων και 1, 5 και 10 λιρών.

Πηγές
 Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. 
 Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Reserve Bank of Zimbabwe 
Reserve Bank of Malawi
Bank of Zambia

Ιστορικά νομίσματα
Μαλάουι
Ζάμπια
Ζιμπάμπουε
Γολά Θεσπρωτίας

Η Γολά είναι ελληνικό ορεινό μικρό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης). 

Παλαιότερα  ανήκε στον νομό Θεσπρωτίας, στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την  τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.
Βρίσκεται ΒΔ. του όρους Χιονίστρα, στα σύνορα με την άλλοτε επαρχία Σουλίου, σε υψόμετρο 290 μ.. Ο πληθυσμός του, ασχολούμενος με την κτηνοτροφία, το 1971 ήταν 175  κάτοικοι, το 1981 ήταν 93 και το 2001 αριθμούσε 74 κατοίκους.

Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου.

Πηγές 
 " Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.18ος, σελ.427

Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Δήμος Φιλιατών
Βλάσης Κανιάρης

Ο Βλάσης Κανιάρης (1928-2011) ήταν Έλληνας ζωγράφος και εικαστικός καλλιτέχνης. Θεωρείται από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του ελληνικού μοντερνισμού, όπως αυτός εμφανίστηκε από τη δεκαετία του 1960 και μετά, με έντονη διεθνή παρουσία.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928 και αρχικά φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1950 εγκατέλειψε τις σπουδές του στην Ιατρική για να ασχοληθεί με τις εικαστικές τέχνες. Αφού πρώτα έλαβε κάποια προπαρασκευαστικά μαθήματα από τον Πάνο Σαραφιανό εισήχθη στην ΑΣΚΤ από την οποία αποφοίτησε το 1955  έχοντας μαθητεύσει με τους Ουμβέρτο Αργυρό, Γιάννη Μόραλη και Γιάννη Παππά. Παράλληλα με τις σπουδές του εργαζόταν ως βοηθός του Γιάννη Τσαρούχη, εκτελώντας σκηνογραφικές εργασίες μεταξύ των οποίων και τα σκηνικά της ταινίας «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη. Από το 1956 έως το 1966 έζησε πρώτα στη Ρώμη και έπειτα στο Παρίσι. Επέστρεψε στην Αθήνα το 1966. Το 1969, λόγω της πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε μετά την επιβολή στρατιωτικής δικτατορίας το 1967 και της συμμετοχής του στην αντιδικτακτορική οργάνωση Δημοκρατική Άμυνα, αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Γαλλία. Τη διετία 1973-75 εργάστηκε με υποτροφία της D.A.A.D. στο Βερολίνο ενώ το 1976 επέστρεψε στην Ελλάδα και εξελέγη καθηγητής ζωγραφικής στο ΕΜΠ όπου δίδαξε έως το 1996.

Το 1952 εγκαινίασε την εκθεσιακή του δραστηριότητα με τη συμμετοχή του στην Πανελλήνια Έκθεση του 1952 ενώ το 1958 διοργάνωσε την παρθενική του ατομική έκθεση στην γκαλερί Ζυγός, η οποία ήταν και η πρώτη ατομική έκθεση αφηρημένης ζωγραφικής στην Ελλάδα. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (Σουηδία, Ολλανδία, Γερμανία, Ιταλία κλπ) ενώ ξεχωρίζουν οι συμμετοχές του στην Documenta του Κάσσελ το 1977, στα Ευρωπάλια των Βρυξελλών το 1982 και στη Μπιεννάλε της Βενετίας το 1988.

Ήταν από το 1953 παντρεμένος με τη Μαρία Λίνα. Απεβίωσε στις 2 Μαρτίου 2011 στην Αθήνα.

Τεχνοτροπία 
Από τους πρωτεργάτες της Arte Povera με τον Μario Mertz και τον Γιάννη Κουνέλλη.

Στηριζόμενος στις γνώσεις που αποκόμισε από τον νέο ρεαλισμό εγκατέλειψε αρκετά νωρίς την παραδοσιακή ζωγραφική και δημιούργησε το δικό του προσωπικό ύφος και δημιουργώντας κατασκευές από πραγματικά υλικά. Πηγή έμπνευσης για τα έργα του Κανιάρη αποτέλεσαν οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής του.

Παραπομπές 

Έλληνες ζωγράφοι
Μανουήλ Πανσέληνος

Ο Μανουήλ Πανσέληνος γεννήθηκε τον 13ο αιώνα στη Θεσσαλονίκη και ήταν ο σημαντικότερος αγιογράφος της μακεδονικής σχολής και από τους σπουδαιότερους της παλαιολόγειας αναγέννησης. 

Έργα του είναι αγιογραφίες σε μοναστήρια του Αγίου όρους όπως στην μονή Βατοπεδίου, της Λαύρας, του Πρωτάτου και στις Καρυές. Καθώς και έργο του θεωρείται από τους αρχαιολόγους το παρεκκλήσι του Αγίου Ευθυμίου στη Θεσσαλονίκη δίπλα από τον ναό του Αγίου Δημητρίου πολιούχου της πόλης, μάλιστα το 3ο γυμνάσιο Αμπελοκήπων έχει το όνομα του και τα έργα του τα συγκρίνουν με αυτά του Τζιόττο και του Ραφαήλ.

Πηγές
 Σπυρίδων Λάμπρος, Μικταί Σελίδες, Εν Αθήναις, Τύποις Π.Δ. Σακελλαρίου, 1905

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Έλληνες αγιογράφοι
Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Ζακάρι Λεβί

Ο Ζάκαρι Λίβαϊ Πιού (Zachary Levi Pugh, 29 Σεπτεμβρίου 1980) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Έγινε γνωστός από την τηλεοπτική σειρά Πράκτορας... στο Τσακ στο ρόλο του Chuck Bartowski και από την ταινία κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϊ Μαλλιά Κουβάρια.

Παιδική ηλικία 
Γεννήθηκε στη Λουιζιάνα των Η.Π.Α. Από την ηλικία των έξι ετών ο Ζάκαρι άρχισε υποκριτική, τραγούδι και χορό στο σχολείο και σε τοπικές θεατρικές παραγωγές. Αφού αποφοίτησε από το Buena High school, μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να ζήσει  το όνειρό του να γίνει ηθοποιός. Ο Ζάκαρι ξεκίνησε την υποκριτική, παίζοντας ρόλους σε αρκετές τοπικές παραγωγές, όπως στο The Outsiders και στο Grease.

Φιλμογραφία 
2002	Big Shot: Confessions of a Campus Bookie
2002–2006	Less Than Perfect		
2003	See Jane Date		
2003 The Division	
2004	Curb Your Enthusiasm		
2005	Reel Guerrillas	
2006	Big Momma's House 2		
2007	Spiral	Berkeley	
2007–present	Chuck	
2009	Alvin and the Chipmunks: The Squeakquel		
2010	Byron Phillips: Found	
2010 Tangled		
2011	Tower Heist
2011 Alvin and the Chipmunks: Chip-Wrecked

Παραπομπές

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Κουρτ Αχμέτ πασάς

Ο Κουρτ Αχμέτ πασάς ήταν κουρδικής καταγωγής, ο οποίος επί Τουρκοκρατίας διετέλεσε πασάς του Βερατίου της Αλβανίας.

Απέκτησε ιδιαίτερα μεγάλη ισχύ περί το 1760 όταν διορίστηκε από τον Σουλτάνο γενικός επόπτης ασφάλειας των δρόμων και των διαβάσεων, δηλαδή Δερβέναγας όπως αποκαλούνταν τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, των περιοχών Ηπείρου, Θεσσαλίας και της Στερεάς Ελλάδας. Την περίοδο εκείνη διεξήγαγε συνεχείς αγώνες και συγκρούσεις με τους κλέφτες και αργότερα και με τους αρματολούς των περιοχών αυτών. Σε κάποια από εκείνες τις επιχειρήσεις είχε συλλάβει και τον Αλή Τεπελενλή, τον οποίο άφησε στη συνέχεια ελεύθερο.

Αργότερα περιήλθε σε μεγάλη ένοπλη ρήξη με τον Αλή Πασά επειδή προτίμησε να κάνει γαμπρό της κόρης του τον Ιμπραήμ Μπέη της Αυλώνας, εναντίον του οποίου επιχείρησε εκστρατεία ο Αλή Πασάς για να τον εκδικηθεί. Κατά μία παράδοση λέγεται πως ο Κουρτ Αχμέτ πασάς πέθανε από τη θλίψη του όταν ο Αλή Πασάς διορίστηκε από την Υψηλή Πύλη δερβέναγας των ίδιων παραπάνω περιοχών.

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. ΙΕ΄, σελ. 82.

Τουρκοκρατία
Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ιστορία της Αλβανίας
Βασίλειος Βατάτζης (περιηγητής)

Ο Βασίλειος Βατάτζης (1684 - ...) ήταν Έλληνας περιηγητής του 18ου αιώνα.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στους Θεραπείους του Βυζαντίου το 1684. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και μεγάλος Οικονόμος. Μόλις μεγάλωσε και έγινε δεκατεσσάρων χρονών τον έστειλε ο πατέρας του στη Ρωσία για να κάνει εμπόριο. Είχε άλλα πέντε αδέρφια μεγαλύτερα, και ίσως και άλλα μικρότερα. Αφού έμεινε για πολύ στην ξενιτιά και μετά επέστρεψε, ξαναέφυγε για να δει τον κόσμο. Περιέγραψε τις περιοδείες του σε μορφή στίχων, οι οποίοι βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου. Το έργο του περιλαμβάνει χίλιους εκατό πολιτικούς στίχους ομοιοκατάληκτους σε γλώσσα μεταξύ καθαρεύουσας και καθομιλουμένης.

Πηγές 
 Σπυρίδων Λάμπρος, Μικταί Σελίδες, Εν Αθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1905

Έλληνες περιηγητές
Δημήτρης Κουταλιανός

Ο Δημήτρης Κουταλιανός, γνωστός και ως Δημήτρης Μακρής (1915-1999) ήταν φημισμένος Έλληνας παλαιστής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κούταλη της Προποντίδας το 1915, όπου σε μικρή ηλικία ανακάλυψε τη μυική ικανότητά του. Ήταν απόγονος του Παναγή Κουταλιανού.
Στα νεανικά του χρόνια υπήρξε παλαιστής και αθλητής άρσης βαρών. Αργότερα ξεκίνησε τις παραστάσεις επίδειξης δύναμης σε πολλές χώρες του κόσμου και έγινε ευρύτερα γνωστός. Αργότερα στις παραστάσεις μυήθηκε και ο γιος του Γεώργιος Μακρής Κουταλιανός.

Χαρακτηριστικά του αγωνίσματα ήταν τα εξής:
Το κανόνι: Σε αυτό το αγώνισμα ο Κουταλιανός κρατώντας στα χέρια του ένα κανόνι μεγάλου βάρους το πυροδοτούσε και κατάφερνε να μείνει ατράνταχτος στη θέση του.
Τα αυτοκίνητα: Κρατώντας στο κάθε χέρι έναν ιμάντα κατόρθωνε να συγκρατεί αυτοκίνητα (Πολλές φορές πάνω από ένα στο κάθε χέρι) ανεξαρτήτως κυβισμού τα οποία πάσχιζαν να ξεφύγουν. Λέγεται πως πρόσφερε μεγάλη αμοιβή σε όποιον κατάφερνε να ξεφύγει με το αυτοκίνητό του από τα χέρια του κάτι που όμως δεν κατάφερε ποτέ κανείς.
Η λάμα: Με τη μυική του δύναμη λύγιζε μία παχιά μεταλλική λάμα σε σχήμα σπιράλ.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσε με την οικογένειά του στην Αθήνα, ενώ συνήθιζε όμως να ταξιδεύει συχνά. Σε ένα από αυτά τα ταξίδια του στη Ρόδο, πέθανε ξαφνικά στις 3 Σεπτεμβρίου 1999.

Παραπομπές 

Έλληνες αθλητές της άρσης βαρών
Έλληνες μασίστες
Ο Θανάσης και το καταραμένο φίδι

Ο Θανάσης και το καταραμένο φίδι είναι τίτλος ελληνικής ταινίας του 1982 σε σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή Ντίνου Κατσουρίδη, με πρωταγωνιστές τους Θανάση Βέγγο, Βάσια Τριφύλλη και Μπέτυ Βαλάση.

Πλοκή 
Ο Θανάσης Χατζηθανάσης (Θανάσης Βέγγος) είναι ένας ασφαλιστικός πράκτορας και ζει στο σπίτι της πεθεράς του Αγγέλας (Μπέτυ Βαλάση), μαζί με την ίδια και τη σύζυγό του Φρόσω (Βάσια Τριφύλλη). Ο Θανάσης και η Φρόσω εργάζονται στην ίδια εταιρεία, αποκρύπτοντας τη μεταξύ τους συζυγική σχέση, μια και η πολιτική της εταιρείας απαγορεύει τα ζευγάρια ανάμεσα στους υπαλλήλους. Ανάμεσα στον Θανάση και την πεθερά του υπάρχουν συνεχείς προστριβές, αφενός λόγω της κακής του οικονομικής κατάστασης και αφετέρου επειδή εκείνη τον θεωρεί υπεύθυνο για τη μη τεκνοποίηση της κόρης της μετά από τρία χρόνια γάμου.

Ο Θανάσης προσπαθεί με κάθε τρόπο, επιστημονικό και μη, να ξεπεράσει την αδυναμία τεκνοποίησης, όμως δεν τα καταφέρνει. Κάποια στιγμή, η σχέση του με την πεθερά του φτάνει στα άκρα και έτσι ο Θανάσης αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι. Η Φρόσω δεν τον ακολουθεί, μένοντας πίσω μαζί με τη μητέρα της. Στη συνέχεια, η Αγγέλα επισκέπτεται τον προϊστάμενο του Θανάση και του αποκαλύπτει ότι αυτός είναι ο σύζυγος της Φρόσως, κάτι που έχει ως συνέπεια την απόλυσή του. Αυτή η κίνηση δεν αρέσει στη Φρόσω, η οποία τελικά επανασυνδέεται με το Θανάση, φεύγοντας από το σπίτι της μητέρας της.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
 veggos.gr: O Θανάσης και το καταραμένο φίδι

Ταινίες του 1982
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες του Θανάση Βέγγου
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη
Ταινίες σε παραγωγή Ντίνου Κατσουρίδη
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε σενάριο Ντίνου Κατσουρίδη
Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Μυλωνά
Ιερά Μητρόπολις Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας

Η Ιερά Μητρόπολις Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η Παραμυθιά και γεωγραφικά περιλαμβάνει τον Νομό Θεσπρωτίας, τους οικισμούς Πάργα, Αγία Κυριακή, Άγιος Γεώργιος, Μαράς, Χρυσογιάλι, Αγιά, Σαρακίνικο, Ανθούσα, Τρίκορφο, Βρύσες και Λιβαδάρι του Δήμου Πάργας που υπάγονται διοικητικά στο Νομό Πρεβέζης, και τους οικισμούς Αετόπετρα, Βερενίκη, Βροσίνα, Γρανίτσα, Ραδοβίζι και Χίνκα του Δήμου Ζίτσας που υπάγονται διοικητικά στο Νομό Ιωαννίνων. Μεγαλύτερος πληθυσμιακά οικισμός, εντός της Ιεράς Μητρόπολις Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας, είναι η πόλη της Ηγουμενίτσας.

Ιστορία
Η «Επισκοπή Παραμυθίας» υφίσταται από τον 15ο αιώνα ως συνέχεια της «Επισκοπής Βουθρωτού». Στις 27 Μαΐου 1895 η ως τότε επισκοπή που υπαγόταν στην Μητρόπολη Ιωαννίνων ανυψώθηκε σε Ιερά Μητρόπολη Παραμυθίας από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Άνθιμο Ζ΄, ο οποίος είχε προηγουμένως διατελέσει επίσκοπός της (1869-1877). Το όνομα της μητρόπολης δόθηκε από την ιστορική Μονή Παναγίας της Παραμυθίας. Το όνομα Φιλιατών και Γηρομερίου έλαβε μετά τη συγχώνευση της ομώνυμης βραχύβιας μητρόπολης που δημιουργήθηκε την περίοδο 1924-1929.

Επισκοπικός κατάλογος

Έδρα και διοίκηση

Έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως είναι η Παραμυθιά Θεσπρωτίας όπου και ο καθεδρικός ναός. Της Μητρόπολης προΐσταται ο Μητροπολίτης Τίτος Παπανάκος. Η Διοίκηση ασκείται από την Πρωτοσυγκελλία και τους αρχιερατικούς επιτρόπους:

Στην έδρα της Μητρόπολης υφίστανται: Γραφείο Αποστολικής Διακονίας, γάμων, ταμείο ΤΑΚΕ, φιλόπτωχο ταμείο καθώς και η έδρα του Μητροπολιτικού Συμβουλίου.

Στην Ιερά Μητρόπολη Παραμυθίας ιερουργούν περίπου 125 εν ενεργεία κληρικοί και υπάγονται σ΄ αυτή: 150 ενοριακοί ναοί, 380 εξωκλήσια, 354 παρεκκλήσια, 50 ναοί κοιμητηρίων, 8 μοναστηριακοί ναοί, καθώς επίσης και 2 ανδρώαι μονές, 1 γυναικεία και 6 μετόχια (υπαγόμενα ανά τρία, στις ανδρώες μονές).

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημο site

Ιερά Μητρόπολις Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας
Παραμυθιας
Άγγελος Τσουκαλάς

Ο Άγγελος Τσουκαλάς (1906-1996) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, δήμαρχος Αθηναίων (1959-64) και υπουργός Δικαιοσύνης επί χούντας (1970-73).

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1906 και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Τσουκαλά από το Μεσολόγγι, καθηγητή του Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε και ο ίδιος. Εργάστηκε ως δικηγόρος Αθηνών, και ήταν ιδιοκτήτης δικηγορικού γραφείου στο Κολωνάκι. 

Διετέλεσε υφυπουργός - γενικός διοικητής Νήσων Ιονίου Πελάγους στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου το 1945.

Στις εκλογές του 1946 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, που κατέβηκε μαζί με το Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου και το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου. Δεν κατάφερε να εκλεγεί.

Το 1951-52 ο Άγγελος Τσουκαλάς ήταν ένας από τους συνηγόρους υπεράσπισης του Νίκου Μπελογιάννη στην πολύκροτη δίκη. Στις εκλογές του 1956 και του 1958 εξελέγη βουλευτής Αθηνών με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Από το 1959 ως το 1964 διετέλεσε δήμαρχος Αθηναίων με την υποστήριξη της Αριστεράς (ΕΔΑ), και για το λόγο αυτό διεγράφη από το Κόμμα Φιλελευθέρων.

Επί χούντας ο Τσουκαλάς συνεργάστηκε με το καθεστώς και μάλιστα διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης από τον Ιούνιο του 1970 έως τον Μάιο του 1973, στις δικτατορικές κυβερνήσεις του Γεωργίου Παπαδόπουλου.

Ως υπουργός Δικαιοσύνης, ο Άγγελος Τσουκαλάς υπέγραψε την θανατική καταδίκη του Βασίλη Λυμπέρη, ο οποίος εκτελέστηκε στις 25 Αυγούστου 1972. Η εκτέλεση του Λυμπέρη έμελλε να είναι η τελευταία στην ιστορία της Ελλάδας. Τα δικαστήρια συνέχιζαν να καταδικάζουν ανθρώπους σε θάνατο και μετά τον Λυμπέρη (με πιο διάσημες τις περιπτώσεις των χουντικών αρχιπραξικοπηματιών αλλά και του Νίκου Κοεμτζή), αλλά σε καμία περίπτωση η ποινή δεν εκτελέστηκε. Η θανατική ποινή τελικά καταργήθηκε από την τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου τον Δεκέμβριο του 1993.

Απεβίωσε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 10 Ιουλίου 1996 από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Γιος του είναι ο καθηγητής Κοινωνιολογίας και διανοούμενος της ελληνικής Αριστεράς Κωνσταντίνος Α. Τσουκαλάς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Έναρξη του 11ου Διεθνούς Συνεδρίου Συμβολαιογράφων με ομιλία του Υπουργού Δικαιοσύνης Άγγελου Τσουκαλά στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού 02/10/1971

Παραπομπές

Έλληνες δικηγόροι
Βουλευτές Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
T
Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Δήμαρχοι Αθηναίων
Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Νήσων Ιονίου Πελάγους
Κουτσαβάκης

Με τη χαρακτηριστική προσωνυμία κουτσαβάκης, ή και  κουτσαβάκι (το), (πληθυντικός: κουτσαβάκηδες ή κουτσαβάκια) φέρονταν στη Παλιά Αθήνα, περί το τέλος της Βασιλείας του Όθωνα και αρχές της Βασιλείας του Γεωργίου του Α΄ διάφοροι επιδεικνυόμενοι ως δήθεν παλληκαράδες κοινώς "ψευτόμαγκες".

Η προσωνυμία αυτή κατά την επικρατέστερη άποψη προέρχεται εκ του "κουτσά" + "βαίνω", δηλαδή περπατώ σαν κουτσός χωλός, και αυτό επειδή οι κουτσαβάκηδες χάριν επίδειξης βάδιζαν αργά χαμηλώνοντας εναλλάξ τους ώμους τους κατ΄ αντίστοιχο πόδι, γυρνώντας ομοίως ελαφρά κατά πλευρά, το κεφάλι. Σύμφωνα με τον Επαμεινώνδα Στασινόπουλο το όνομα έχει προέλθει από τον Δημήτριο Κουτσαβάκη, δεκανέα του ιππικού επί Όθωνα και διάσημο καβγατζή. Οι κουτσαβάκηδες σύχναζαν κυρίως στη περιοχή του Ψυρή, οι δε περίεργες συνήθειές τους και οι κάποιοι άθλοι τους άφησαν ιδιαίτερο λαογραφικό στίγμα για την εποχή τους.

Τους κουτσαβάκηδες διακωμώδησαν πολλοί νεότεροι Έλληνες ηθοποιοί του κινηματογράφου, όπως ο Νίκος Φέρμας αλλά κυρίως, σε αντίθεση με το ύψος του, ο Νίκος Ρίζος. Χαρακτηριστική είναι η σκηνή όπου τον ακολουθεί κατά ίδιο βάδισμα και κινήσεις ο Κώστας Χατζηχρήστος στο τέλος της ταινίας Της κακομοίρας. Άλλη μία διακωμώδηση κουτσαβάκη ήταν αυτή του Σωτήρη Μουστάκα στην ταινία Μήτσος ο Ρεζίλης.

Παραπομπές

Παλαιά Αθήνα
Λαογραφία
Λιχάδα Ευβοίας

Η Λιχάδα είναι χωριό του νομού Ευβοίας και τοπική έδρα του Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Στο παρελθόν αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας η οποία λειτούργησε στο διάστημα 1912-2010. 

Βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Εύβοιας, στο όρος Λιχάς, σε  απόσταση 137 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Χαλκίδας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 181 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το τοπωνύμιο Λιχάδα αποδίδεται σύμφωνα με τη μυθολογία στον Λίχα, υπηρέτη του Ηρακλή. Εκτός από την ονομασία του οικισμού συναντάται και ως ονομασία των παρακείμενων νησίδων (Λιχάδες) και του βουνού της ίδιας περιοχής (όρος Λιχάς).

Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που γιορτάζει τρεις φορές το χρόνο.

Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιχάδα Εύβοιας

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Βασιλίνα Ευβοίας

Η Βασιλίνα είναι μικρός οικισμός του νομού Ευβοίας, του Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρίσκεται σε απόσταση 140 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Χαλκίδας και 3 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λιχάδας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 24 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Στον οικισμό αυτό υπάρχει, επίσης, και ο Φάρος της Βασιλίνας, στο ομώνυμο ακρωτήριο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στη Βασιλίνα 
Βασιλίνα Εύβοιας

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Γρεγολίμανο Ευβοίας

Το Γρεγολίμανο είναι μικρός οικισμός του νομού Ευβοίας, του Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρίσκεται σε  απόσταση 128 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Χαλκίδας και 9 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Λιχάδας. Ο οικισμός είναι ακατοίκητος σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γρεγολίμανο Εύβοιας

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Ριχάρδος Σωμερίτης

Ο Ριχάρδος Σωμερίτης είναι Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Γιος του Στρατή Σωμερίτη, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1931. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι και το 1948 ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Μάχη.

Από το 1952 ως το 1967 υπήρξε ανταποκριτής της εφημερίδας Ελευθερία στο Παρίσι, ενώ την περίοδο 1956-1967 συνεργάστηκε με τη γαλλική ραδιοφωνία. Μετά τη Μεταπολίτευση υπήρξε επί σειρά ετών ανταποκριτής της Καθημερινής στο Παρίσι. Το 1989 ανέλαβε διευθυντής ειδήσεων της ΕΤ1 και από το 1992 αρθρογραφεί στην εφημερίδα Το Βήμα.

Την πολύχρονη διαδρομή του στον ελληνικό και διεθνή τύπο περιγράφει στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Οι λέξεις και οι μάχες (εκδ. «Πατάκης», Αθήνα 2013).

Για την προσφορά του στη δημοσιογραφία έχει τιμηθεί με βραβείο του Ιδρύματος Μπότση.

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες συγγραφείς
Γιάλτρα Εύβοιας

Τα Γιάλτρα είναι ημιορεινό χωριό στην βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Τα Γιάλτρα είναι κτισμένα στους πρόποδες της Ξεροσουβάλας, την ψηλότερη κορυφή του όρους Λίχας σε υψόμετρο 150 μέτρα. Ανήκουν, στον Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρίσκεται σε  απόσταση 122 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Χαλκίδας και 16 χιλιόμετρα δυτικά των Λουτρών Αιδηψού. Ο πληθυσμός τους ανέρχεται σε 544 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Πολιούχος του οικισμού είναι ο Άγιος Νικόλαος, του οποίου υπάρχει ομώνυμη εκκλησία. Επίσης, τα Γιάλτρα είναι γνωστά για τη Γιαλτρανή Ρετσίνα.  Αναφέρονται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτώνται στον τότε δήμο Λιχάδος (Λιχαδέων). Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.

Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιάλτρα Εύβοιας
Γιάλτρα Εύβοιας
Διαμονή στα Γιάλτρα Εύβοιας

Παραπομπές

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Έξω Λακκώνια Λασιθίου

Τα Έξω Λακκώνια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αγίου Νικολάου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται οκτώ χιλιόμετρα δυτικά από την πόλη του Αγίου Νικολάου στο βόρειο μέρος του κάμπου των Λακκωνίων. Αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 144 κάτοικοι.

Δείτε 

Κοινότητα Έξω Λακωνίων

Παραπομπές 

Δήμος Αγίου Νικολάου
Χωριά του νομού Λασιθίου
Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου

Η Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και θέατρο στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης "Κάρολος Κουν". Εκπαιδεύτηκε στον κλασσικό και μοντέρνο χορό και συνεργάστηκε στο Θέατρο Τέχνης (Κάρολος Κουν) επί μία δεκαετία, όπου πρωταγωνίστησε σε ρόλους κλασσικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν, Γιώργου Λαζάνη, Μίμη Κουγιουμτζή κλπ. Εκτός του "Θεάτρου Τέχνης", σκηνοθετήθηκε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους από τους Ρούλα Πατεράκη, Μίνω Βολανάκη, Σωτήρη Χατζάκη, Νικαίτη Κοντούρη, Κωστή Τσώνο, Αθανασία Καραγιαννοπούλου κ.ά.

Το 1998 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Θεάτρου "Χυτήριο", το οποίο και χαρακτηρίστηκε διατηρητέο από το ΥΠΕΧΩΔΕ.

Ανέλαβε σημαντικούς ρόλους στο Θέατρο "Χυτήριο", που λειτουργεί υπό την επίβλεψή της. Από το έτος 2000 διδάσκει υποκριτική και κινησιολογία σε δραματικές σχολές.

Φιλμογραφία

Θέατρο

Κινηματογράφος

Τηλεοπτικές σειρές

Τηλεταινίες

Τηλεοπτικό θέατρο

Εκπομπές

Τηλεπαιχνίδια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 σύντομη φιλμογραφία
 φωτογραφικό υλικό και σύντομη πλήρης φιλμογραφία και συμμετοχή

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1968-1969

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1968-69 ήταν το πρώτο που διοργανώθηκε υπό τη μορφή εθνικής κατηγορίας, σε αντικατάσταση του έως τότε συστήματος με τελική φάση κατόπιν της διεξαγωγής των τοπικών πρωταθλημάτων. Νικητής αναδείχθηκε εκ νέου ο Ολυμπιακός Πειραιώς για δεύτερη φορά στην ιστορία του και έχοντας εξασφαλίσει ουσιαστικά τον τίτλο από την έναρξη ήδη του β' γύρου, όταν στις 7 Μαΐου 1969 νίκησε εκτός έδρας με 3-1 σετ (9-15, 15-13, 15-2, 15-7) τον κύριο ανταγωνιστή του Παναθηναϊκό.

Εναρκτήριοι αγώνες 
Η Ελληνική Ομοσπονδία Αθλοπαιδιών (ΕΟΑΠ), είχε ορίσει για το τριήμερο Σάββατο με Δευτέρα 7 έως 9 Δεκεμβρίου 1968 τα πρώτα 6 παιχνίδια της εναρκτήριας διοργάνωσης Εθνικής κατηγορίας στο ελληνικό –ανδρικό ή γυναικείο– βόλεϊ. Προγραμματίστηκε 1½ αγωνιστική επί της ουσίας, καθώς λόγω των περιορισμένων πόρων που διέθεταν τα σωματεία στο άθλημα, δύο από την Αθήνα ταξίδεψαν για να αναμετρηθούν με αμφότερα της Θεσσαλονίκης απόγευμα και το ερχόμενο πρωί. Οι συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν κανονικά πλην της τελευταίας ΟΣΦΠ-ΠΑΟ ("ντέρμπυ των δύο ισχυρότερων ομάδων του πρωταθλήματος"), η οποία αναβλήθηκε εξαιτίας βροχής που κατέστησε ακατάλληλο το Παναθηναϊκό Στάδιο, μεταφέρθηκε δε με συναίνεση των Πειραιωτών στο κλειστό γυμναστήριο των αντιπάλων τους για την Πέμπτη (αρχικά Τετάρτη, θα συνέπιπτε όμως με τη νίκη 4-2 της εθνικής ποδοσφαίρου Ελλάδας επί της Πορτογαλίας του Εουσέμπιο στα προκριματικά του Παγκοσμίου κυπέλλου 1970). Η Κεντρική Επιτροπή Διοργανώσεως Πρωταθλήματος της ΕΟΑΠ, όρισε διαιτητές για τους αγώνες της Θεσσαλονίκης τόσο από την πόλη, όσο και την Αθήνα.

Τελική βαθμολογία

Παραπομπές

Πηγές 
 Τελική βαθμολογία, εφημ. «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ» 11.06.69, σελ. 6
  εφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» (1911-1981), υπηρεσία e•fimeris από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος

Α εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών
Πετοσφαίριση το 1968
Πετοσφαίριση το 1969
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1969-1970

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1969-1970, ήταν το δεύτερο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής πετοσφαίρισης ανδρών. Συμμετείχαν 12 ομάδες, τέσσερις περισσότερες σε σχέση με το προηγούμενο πρωτάθλημα. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για πέμπτη φορά στην ιστορία του.

Τελική Κατάταξη

Πηγές 
https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/

Α εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών
Πετοσφαίριση το 1969
Πετοσφαίριση το 1970
Γιάννης Ιμβριώτης

Ο Γιάννης Ιμβριώτης (1898 - 1979) υπήρξε Έλληνας φιλόσοφος και καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με σημαντική δράση στην Εθνική Αντίσταση. Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της μαρξιστικής σκέψης στην Ελλάδα.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1898 στην Αθήνα. Σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και ψυχολογία στην Αθήνα, το Βερολίνο και το Παρίσι.

Το 1932 αναγορεύθηκε υφηγητής και το 1937 έγινε καθηγητής της έδρας της Συστηματικής Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Κατά την Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944 πολλοί καθηγητές και φοιτητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης συμμετείχαν ενεργά στην Εθνική Αντίσταση. Ανάμεσα στους καθηγητές που έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ ήταν ο Γιάννης Ιμβριώτης, ο Γιώργος Τενεκίδης, ο Νίκος Ρουσόπουλος, ο Χαράλαμπος Θεοδωρίδης, ο Αντώνιος Σιγάλας, ο Κώστας Τζώνης και ο Δημήτριος Καββάδας. Ο Ιμβριώτης για τη δράση του συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίσθηκε.

Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου απολύθηκε από τη θέση του στο πανεπιστήμιο και εξορίστηκε. 

Το 1951 εξελέγη βουλευτής με την ΕΔΑ. Το 1967 εξορίστηκε και πάλι από τη χούντα στη Λέρο.

Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών (1975) και σύζυγος της παιδαγωγού Ρόζας Ιμβριώτη.

Πέθανε στις 5 Νοεμβρίου του 1979 στην Αθήνα.

Εργογραφία 
Ψυχανάλυση 1924
Παθολογική μνήμη 1932
Μορφολογική ψυχολογία 1934
Η φιλοσοφία του Μπερξόν 1939
Η μοίρα του ανθρώπου 1950
Επιστήμη, τέχνη, μαγεία 1956
Η ιδεολογία του πολέμου 1957
Η κοινωνική σημασία της ιδεολογίας του δημοτικισμού 1959
Η αφηρημένη τέχνη 1959
Η σημερινή ηθική κρίση 1961
Κριτική των αξιών του νεοελληνικού πολιτισμού 1963
Ο σοσιαλιστικός ανθρωπισμός 1965
Η φιλοσοφία του Καντ από μαρξιστική θεώρηση 1974
Δοκίμια μαρξιστικής φιλοσοφίας 1978
Ο ψυχισμός και η παβλοφική διδασκαλία 1979

Παραπομπές 

Έλληνες φιλόσοφοι
Μέλη του ΕΑΜ
Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Νίκος Θέμελης

Ο Νίκος Θέμελης (1947 - 2011) ήταν Έλληνας συγγραφέας και πολιτικός. Τιμήθηκε με αρκετά βραβεία, μεταξύ των οποίων, το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος (2001), το Βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού «Διαβάζω» για το μυθιστόρημά του «Η Ανατροπή» και το βραβείο Πρωτοποριακής Δημιουργίας - Γιάννος Κρανιδιώτης (2009).

Βιογραφικά στοιχεία 

Ο Νίκος Θέμελης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947.  Αποφοίτησε από την Γερμανική Σχολή Αθηνών, το Doerpfeld Gymnasium. Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία, όπου το 1975 έλαβε το Διδακτορικό του Δίπλωμα σε θέματα Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Εργάστηκε στην Αγροτική Τράπεζα, στο Υπουργείο Οικονομικών και στη Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες. 

Από το 1981 υπήρξε στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη και διευθυντής του γραφείου του, ακολουθώντας τον στα υπουργεία Γεωργίας, Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας, Βιομηχανίας αλλά και στο Μέγαρο Μαξίμου κατά τη θητεία του ως πρωθυπουργού (1996-2004).

Στο χώρο της νεοελληνικής πεζογραφίας εμφανίστηκε το 1998.    ¨Η αναζήτηση¨ ήταν το πρώτο του κείμενο έξω από το χώρο των επιστημονικών  του ενδιαφερόντων. Έγραψε επτά μυθιστορήματα - τα οποία διαπνέονταν, κυρίως, από την ιδέα του εκσυγχρονισμού - με βασικές αναφορές στον ελληνισμό των τελευταίων τριών αιώνων, τόσο στον χώρο της διασποράς όσο και στον χώρο της αναδυόμενης εγχώριας αστικής τάξης. Τα βιβλία του Νίκου Θέμελη σημείωσαν μεγάλη εμπορική επιτυχία, ενώ κάποια από αυτά μεταφράστηκαν στα γερμανικά, τα ιταλικά, τα ρουμανικά, τα τουρκικά και τα σερβικά.

Εκτός από τον χώρο της πολιτικής και της επιστήμης, τα ενδιαφέροντά του επικεντρώνονταν στη λογοτεχνία, στη μουσική και την ζωγραφική. 

Πέθανε στις 20 Αυγούστου 2011 σε ηλικία 64 ετών από καρκίνο.

Εργογραφία 

Πεζογραφία: 

Η αναζήτηση, Κέδρος (1998)
Η ανατροπή, Κέδρος (2000)
Η αναλαμπή, Κέδρος (2003)
Για μια συντροφιά ανάμεσά μας, Κέδρος (2005)
Μια ζωή δυο ζωές, Κέδρος (2007)
Οι αλήθειες των άλλων, Κέδρος (2008)
Η συμφωνία των ονείρων, Μεταίχμιο (2010)
 Η αναχώρηση, Μεταίχμιο (2014)

Πολιτική-Οικονομία:

 Η κίνηση κεφαλαίων στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες,  Εθνική Κτηματική Τράπεζα (1988)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

 https://www.athensvoice.gr/culture/book/92063_epistrofi-sto-simera

 Συνέντευξη του Νίκου Θέμελη στην εφημερίδα Το Βήμα

Νεκρολογία στο protagon.gr

Έλληνες συγγραφείς
Νεοέλληνες λογοτέχνες
Ανατολή Λάρισας

Η Ανατολή (ή Σελίτσανη με την παλιά ονομασία) είναι ένα χωριό στη νοτιοανατολική πλευρά της Όσσας (Κισσάβου) με πληθυσμό 276 κατοίκων (2011) , σε υψόμετρο 960 μέτρων και σε απόσταση 42 χιλιομέτρων από τη Λάρισα. Είναι ο τελευταίος υψομετρικά οικισμός του Κισσάβου μετά ακολουθεί η Σπηλιά, τα Αμπελάκια και το Μεγαλόβρυσο.

Γεωγραφία 
Η Ανατολή είναι κτισμένη αμφιθεατρικά και από τη θέση της φαίνεται ολόκληρος ο Θεσσαλικός κάμπος, η κοιλάδα του Δώτιου Πεδίου με την κωμόπολη της Αγιάς και τα χωριά της, το Μαυροβούνι και το Πήλιο, τις παραλίες και τη θάλασσα του Αγιοκάμπου κι ακόμα τη Σκιάθο και τη Σκόπελο.

Κυρίαρχο στοιχείο παντού είναι το έντονο πράσινο. Η χλωρίδα της περιοχής περιλαμβάνει ελατοδάση, δάση οξιάς, δρυός και πεύκων, πανύψηλα και αιωνόβια πλατάνια σε ρεματιές και χώρους αναψυχής, περιβόλια με καστανιές, καρυδιές, μηλιές, ελαιόδενδρα και άλλα οπωροφόρα δένδρα, πολύχρωμα λουλούδια, πληθώρα αρωματικών φυτών και βοτάνων και πηγές.

Η Ανατολή είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, που ανήκει στον Δήμο Αγιάς του Νομού Λάρισας.

Ονομασία 
Το αρχικό όνομα του οικισμού Σελίτσανη έχει σλαβική προέλευση. Παραπέμπει στη βυζαντινή περίοδο, στην κάθοδο Σλάβων γεωργοκτηνοτρόφων στην ευρύτερη περιοχή της Βαλκανικής. Το υποκοριστικό selice σημαίνει "μικρό χωριό", εξ ού και το τοπωνύμιο.

Τοπική κοινότητα 
Η τοπική κοινότητα Ανατολής είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 80,917 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Τσαΐρι.

Πληθυσμός 

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Παραπομπές

Πηγές 
«Παράδοση - Ιστορία - Ανατολή». www.selitsani.gr. Ανακτήθηκε στις 2019-07-22.
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Νικολίτσα, Ελένη (1998-06-23).Μεταγραφές και αναλύσεις δημοτικών τραγουδιών του χωριού Ανατολή - Σελίτσανη της Αγιάς Θεσσαλίας..

Χωριά του νομού Λάρισας
Δήμος Αγιάς
Σκοταράδες

Σκοταράδες ονομάζονταν οι μιγάδες Ηπειρώτες από Ελληνίδα μητέρα και Τούρκο πατέρα.

Ιστορία
Όταν ο Μουράτ Β' και οι τούρκοι του καταπλημμύρισαν όλη την Ελλάδα μέχρι την Θεσσαλία και Ήπειρο, και ο Μουράτ Β΄κατέκτησε την Θεσσαλία, οι πρόκριτοι της Ηπείρου έστειλαν προς αυτόν πρεσβεία, για να προσφέρουν την υποταγή τους. Ο Σουλτάνος τους παραχώρησε το προνόμιο να έχουν άρχοντα ντόπιο. Το είδος αυτό της διοίκησης κράτησε για πολλά χρόνια, μέχρι που ο λεγόμενος Σκυλόσοφος αποφάσισε να αποτινάξει τον τουρκικό ζυγό. Κάλεσε όλους τους προκρίτους στο νησί των Ιωαννίνων, και εκεί τους σκότωσε όλους υψώνοντας την σημαία της επανάστασης. Ο Σουλτάνος όταν το έμαθε διέταξε τον Σατράπη της Θεσσαλίας να πάει με δυνάμεις στην Ήπειρο και να καταπνίξει την επανάσταση. Αυτός όμως πήγε ήσυχα και με ειρήνη στην πόλη, έκατσε ένα διάστημα, δήθεν να ξεκουραστεί, και μια μέρα που γινότανε γιορτή, ξαφνικά περικύκλωσε την εκκλησία, έκλεισε τις πόρτες και τους έπιασε όλους. Τους άνδρες τους άφησε ελεύθερους. Από τις γυναίκες όμως πήρε τις πιο νεαρές και τις ομορφότερες και τις πάντρεψε με Οθωμανούς, στους οποίους έδωσε όλη την κτηματική περιουσία των συζύγων και πατέρων τους. Μετά την πράξη αυτή, τα Ιωάννινα έγιναν οθωμανική πόλη, ενώ οι Τούρκοι που πήραν τις γυναίκες διορίστηκαν σπαχήδες της επαρχίας. Από αυτούς κατάγονται οι Οθωμανοί των Ιωαννίνων, οι λεγόμενοι Σκοταράδες.

Πηγές

Ιστορία των Ιωαννίνων
Χατζή Πασάς

Ο Χατζή Πασάς ήταν Τούρκος διοικητής των Ιωαννίνων. Πατέρας του ήταν ο επίσης διοικητής των Ιωαννίνων Ασλάν Πασάς. Ως άνθρωπος ήταν άκρα θρησκόληπτος. Δεν άντεχε να βλέπει τους ελάχιστους χριστιανούς να καταφρονούνται την οθωμανική εξουσία. Γι'αυτό και έστειλε πρεσβευτές στο Σούλι το 1721 ζητώντας την υποταγή τους. Οι Σουλιώτες αρνήθηκαν, λέγοντας ότι ποτέ δεν τον πείραξαν. Ο Χατζή Πασάς αμέσως άρχισε να μαζεύει στρατό, και με οκτώ χιλιάδες εκστράτευσε και στρατοπέδευσε στο τμήμα Λάκα. Πολιόρκησε το Σούλι, αλλά νικήθηκε οικτρά και έχασε όλο του τον στρατό. Έκτοτε φοβήθηκε και δεν ξαναπείραξε τους Σουλιώτες, μέχρι το 1750, οπότε πέθανε.

Πηγές

Ιστορία των Ιωαννίνων
Δερβίζιανα Ιωαννίνων

Τα Δερβίζιανα είναι παλιός οικισμός των Ιωαννίνων.

Ιστορία
Οι κάτοικοί του, επί Τουρκοκρατίας, για άγνωστο λόγο έγιναν αρνησίθρησκοι και δέχτηκαν την οθωμανική θρησκεία. Προστέθηκαν και άλλοι Τούρκοι και πολλαπλασιάστηκαν, και έγιναν φορτικοί στους Σουλιώτες, τους παρενοχλούσαν και τους καταπίεζαν. Οι Σουλιώτες έκαναν συνέλευση, στις 26 Ιουλίου, ημέρα της Αγίας Παρασκευής και εξέλεξαν επτακόσιους πατριώτες. Οι πατριώτες αυτοί έκαναν έφοδο στα Δερβίζιανα, και έσφαξαν όλους τους άνδρες. Άφησαν όμως τα γυναικόπαιδα να παν όπου ήθελαν. Οι Οθωμανοί της Άρτας ήταν απόγονοι των Οθωμανών αυτών. Τα Δερβίζιανα όμως από τότε κατοικήθηκαν από χριστιανούς Σουλιώτες.

Πηγές

Ιστορία των Ιωαννίνων
Δήμος Δωδώνης
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1971-1972

Πρωτάθλημα Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1971-1972

Τελική βαθμολογία 

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Πανελλήνιος, ο ΒΑΟ, ο Σπόρτινγκ και ο Απόλλων Πατρών έχουν από έναν μηδενισμό.

Μπαράζ για την 1η θέση 
Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός που ισοβάθμισαν στην 1η θέση του πρωταθλήματος, έδωσαν αγώνα μπαράζ για τον τίτλο. Ο Παναθηναϊκός επικράτησε του αντιπάλου του και πήρε το πρωτάθλημα.

Πηγές 
 https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/

Παραπομπές 

Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών
Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1971 1972
Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1971 1972
Σταθμός παραγωγής πυρηνικής ενέργειας του Κοζλοντούι

Ο σταθμός παραγωγής πυρηνικής ενέργειας του Κοζλοντούι βρίσκεται 200 χιλιόμετρα βόρεια της Σόφιας και 5 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Κοζλοντούι στον Δούναβη ποταμό, στα σύνορα με την Ρουμανία. Είναι ο μοναδικός πυρηνικός σταθμός της Βουλγαρίας και ο μεγαλύτερος στην περιοχή. Οι προδιαγραφές κατασκευής του αντιδραστήρα προβλέπουν αντοχή σε σεισμό μέχρι 7 ρίχτερ. Σήμερα στο σταθμό λειτουργούν δύο αντιδραστήρες, ισχύος χιλίων μεγαβάτ ο καθένας. Σήμερα λειτουργούν οι αντιδραστήρες 5 και 6, που είναι αντιδραστήρας πεπιεσμένου ύδατος.

Ιστορία
Στις 15 Ιουλίου 1966 η Βουλγαρία υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με την Σοβιετική Ένωση και η κατασκευή του πρώτου σταθμού ξεκίνησε 6 Απριλίου 1970. Ο πρώτος πυρηνικός αντιδραστήρας ήρθε από την Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1972 και εγκαταστάθηκε στις 20 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Το 2004 η Βουλγαρική κυβέρνηση, στα πλαίσια των απαιτήσεων ένταξης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έκλεισε δύο από τους αντιδραστήρες, τους 3 και 4, ισχύος 440ΜW. Το 2009 όμως η Βουλγαρία ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Ένωση την επαναλειτουργία των δύο αντιδραστήρων. Τον Οκτώβριο του 2010 εντοπίστηκαν ρωγμές σε σωληνώσεις ενός εκ των αντιδραστήρων, κατά τη διάρκεια εργασιών, χωρίς όμως να υπάρξει διαρροή ραδιενέργειας, ενώ τον Μάιο του 2011 εντοπίστηκαν ρωγμές σε ράβδους ελέγχου του αντιδραστήρα 5. Τον Μάρτιο του 2011, μετά τον Σεισμό στην Ιαπωνία και την έκρηξη στο ιαπωνικό πυρηνικό εργοστάσιο Φουκουσίμα 1, πραγματοποιήθηκε «Τεστ Αντοχής» στους αντιδραστήρες του από την ΙΑΕΑ. Το 2017 ο 5ος αντιδραστήρας πήρε παράταση ζωής 10 έτη , έως το 2027 και το 2019 έγινε το ίδιο με τον 6ο η άδεια του οποίου ανανεώθηκε έως το 2029.Οι έλεγχοι έγιναν από τη ρωσική εταιρεία Rosatom και τη γαλλική EDF, σύμφωνα με τη βουλγαρική υπηρεσία ελέγχου των πυρηνικών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Επιστήμες και τεχνολογία στη Βουλγαρία
Κοζλοντουι
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1970-1971

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1970-1971, ήταν το τρίτο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής πετοσφαίρισης ανδρών. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για έκτη φορά στην ιστορία του, και μάλιστα αήττητος.

Τελική Βαθμολογία

Πηγές 
https://archive.is/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/

Α εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών
Πετοσφαίριση το 1970
Πετοσφαίριση το 1971
Enigma (συσκευή)

Οι μηχανές Enigma ήταν μια σειρά από ηλεκτρο-μηχανικές συσκευές κρυπτογράφησης ρότορα. Αναπτύχθηκαν και χρησιμοποιούνταν έως τα μέσα του εικοστού αιώνα για την προστασία της εμπορικής, διπλωματικής και στρατιωτικής επικοινωνίας. 

Η Enigma εφευρέθηκε από τον γερμανικό μηχανικό Arthur Scherbius στο τέλος του  Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Τα πρώτα μοντέλα είχαν χρησιμοποιηθεί για εμπορικούς σκοπούς από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 και εγκρίθηκαν από τις στρατιωτικές και κυβερνητικές υπηρεσίες πολλών χωρών, κυρίως της ναζιστικής Γερμανίας πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πολλά διαφορετικά μοντέλα του Enigma παράχθηκαν, αλλά τα γερμανικά στρατιωτικά μοντέλα, τα Wehrmacht Enigmas, ήταν τα πιο πολυσυζητημένα , γιατί είχαν plugboard, ήταν τα πιο πολύπλοκα. Ωστόσο, ιαπωνικά και ιταλικά μοντέλα ήταν επίσης σε χρήση.

Η Δημιουργία 
Το 1918, ο Γερμανός εφευρέτης Άρθουρ Σέρμπιους (Arthur Scerbius)  με τον στενό του φίλο Ρίτσαρντ Ρίτερ (Richard Ritter) δημιούργησαν την εταιρία Σέρμπιους και Ρίτερ μια καινοτομιακή μηχανική φίρμα που παρήγαγε τα πάντα, από τουρμπίνες ως θερμενόμενα μαξιλάρια. Ο Σέρμπιους ήταν υπεύθυνος για την έρευνα και ανάπτυξη και κυρίως κοιτούσε για νέες ευκαιρίες. Μια από τις κυρίως ασχολίες του ήταν να αντικαταστήσει τα ανεπαρκή συστήμστα κρυπτογραφίας που χρησιμοποιούνταν στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, τα οποία έσπασαν αυτά τα κρυπτογραφημένα μηνύματα μολύβι και χαρτί με μια μορφή κρυπτογράφησης η οποία θα εκμετταλευόταν την τεχνολογία του 20ου αιώνα. Έχωντας σπουδάσει ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Ανόβερο και το Μόναχο, ανέπτυξε ένα κομμάτι κρυπτογραφικής μηχανής η οποία ήταν ουσιαστικά μια ηλεκτρική βερσιόν του κώδικα Αλμπέρτι. Το ονομαζόμενο «Enigma» (Αίνιγμα) θα γινόταν το πιο τρομαχτικό για τους κρυπταναλυτές στην Ιστορία.

Κατασκευή και λειτουργία 

Το Αίνιγμα του Σέρμπιους αποτελούντο από έναν αριθμό ευφυών εξαρτημάτων, τα οποία έβαλε και συνέδεσε μέσα σε μια φοβερή και πολύπλοκη κρυπτογραφική μηχανή. Ωστόσο αν σπάσουμε την μηχανή και την επανασκευάσουμε σε στάδια, τότε οι υπογραμμισμένες αρχές του θα φανούν. Η βασική μορφή της εφεύρεσης του Σέρμπιους αποτελείται από τρία στοιχεία συνεδεμένα μεταξύ τους με καλώδια: ένα πληκτρολόγιο για εισαγωγή του κάθε απλού (αρχικού) ψυφίου που ανήκει στο επίσης αρχικό κείμενο, μία ενότητα "ανακατέματος" η οποία κρυπτογραφεί το κάθε ψηφίο σε ένα ξεχωριστο κρυπτογραφημένο ψηφίο, και έναν πίνακα με διάφορους λαμπτήρες όπου φαινόταν το τελικό κρυπτογραφημένο ψηφίο.

Για να κρυπτογραφηθεί ένα γράμμα, ο χρήστης πατάει το αντίστοιχο με αυτό που θέλει γράμμα στο πληκτρολόγιο, το οποίο στέλνει έναν ηλεκτρικό παλμό στην κεντρική μονάδα ανακατέματος και βγαίνει από την άλλη πλευρά ως ένα άλλο ψηφίο.

Πηγές

"The Code Book" του Simon Singh

Κρυπτογραφία
Καλλίνικος Κρεάνγκα

Ο Καλλίνικος Κρεάνγκα είναι επαγγελματίας παίκτης του αθλήματος της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Γεννήθηκε στην πόλη Μπίστριτσα (ρουμ. Bistriţa) της Ρουμανίας στις 8 Μαρτίου του 1972. Το 1989, όταν έλαβε μέρος στο Ευρωπαϊκό Τουρνουά Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης του Λουξεμβούργου εκπροσωπώντας τη Ρουμανία, του έγινε η πρόταση να ενταχθεί στην εθνική ομάδα επιτραπέζιας αντισφαίρισης της Ελλάδας και έτσι στα 17 του χρόνια ήρθε στην Ελλάδα. Από τότε έχει λάβει σειρά διακρίσεων σε ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα. Είναι ένας άκρως επιθετικός παίκτης με πολύ θεαματικό τρόπο παιχνιδιού. Το αναγνωριστικό χαρακτηριστικό του είναι το πολύ δυνατό και ιδιότροπο ρεβέρ του. Είναι δεξιόχειρας και χρησιμοποιεί ευρωπαϊκό τρόπο κρατήματος της ρακέτας (shakehand).

Το 2004 έφτασε μέχρι το Νο 7 της παγκόσμιας κατάταξης.

Ομάδες που έχει συμμετάσχει 
 A.C. Ζωγράφου (Ελλάδα) (μέχρι το1995)
 Finower TTC (1995/96; 2. Bundesliga, Γερμανία)
 Royal Villette Charleroi, (Βέλγιο), μέχρι το1996)
 TTC Weinheim (2.BL, Γερμανία)
 TTF Ochsenhausen (Γερμανία)
 Montpellier TT (Γαλλία)
 Hennebont (Γαλλία)

Διακρίσεις 
Χάλκινο μετάλλιο στο μικτό διπλό του παγκόσμιου πρωταθλήματος του 1991
Χρυσό μετάλλιο στο μικτό διπλό στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1992
Χρυσό μετάλλιο στο διπλό ανδρών στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1994
Χάλκινο μετάλλιο στο ατομικό του παγκόσμιου πρωταθλήματος του 2003
Χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό TOP 12 του 2011

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πηγές 
Ittf 

Έλληνες αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Ρουμάνοι αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Έλληνες ρουμανικής καταγωγής
Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας

Η Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ), ήταν η oργάνωση νεολαίας του ΣΕΚΕ.

Ίδρυση και δράση
Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1922, με την ολοκλήρωση του πρώτου της συνεδρίου, που έγινε στην Αθήνα και προέβλεπε τη συνένωση μικρότερων σοσιαλιστικών οργανώσεων νεολαίας σε μία πανελλαδική οργάνωση με ενιαία πολιτική και οργανωτική καθοδήγηση. 

Η οργάνωση ανέπτυξε έντονη δράση εναντίον της δικτατορίας Πάγκαλου και αργότερα εναντίον της δικτατορίας Μεταξά, ενώ ανάμεσα στις σημαντικότερες πρωτοβουλίες της συγκαταλέγεται κατά τη διάρκεια της κατοχής η οργάνωση της φοιτητικής απεργίας της 17ης Νοεμβρίου 1941.

Το 1943 η ΟΚΝΕ αυτοδιαλύθηκε, προκειμένου να δημιουργηθεί η ΕΠΟΝ για την οργάνωση του αγώνα της νεολαίας εναντίον των κατακτητών. 

Η ΟΚΝΕ ανέδειξε μερικές από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, ανάμεσα στις οποίες η αγωνίστρια Ηλέκτρα Αποστόλου, που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς, και ο Χρήστος Μαλτέζος, γραμματέας της οργάνωσης επί Μεταξά, που δολοφονήθηκε στις φυλακές της Κέρκυρας το 1938.
Θεωρητικό όργανο της ΟΚΝΕ ήταν το περιοδικό Νεολαία.

Γραμματείς της ΚΕ της ΟΚΝΕ
1. Ζακ Βεντούρα 1922

2. Σπύρος Θεοδώρου 1923

3. Λευτέρης Αποστόλου 1924

4. Νίκος Ζαχαριάδης 1925-26

5. Γιώργος Κολοζώφ 1927

6. Γιώργος Κωνσταντινίδης (Ασημίδης) 1928

7. Γιώργος Ντούβας (Βορεινός) 1929

8. Πέτρος Ρούσος 1930

9. Νίκος Μουτζούρης 1931-32

10. Αρίστος Βασιλειάδης 1933

11. Νίκος Ζαγουρτζής 1934

12. Γιάννης Νάκος 1935

13. Δημήτρης Παρτσαλίδης Τέλη 1935-αρχές 1936

14. Βασίλης Μπαρτζιώτας 1936-Σεπτέμβρης 1937

15. Χρήστος Μαλτέζος 1937-Μάης 1938

16. Αδάμ Μολυβάς 1941-42

17. Δημήτρης Βλαντάς 1942-43

Πηγές
 Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, τόμος Α΄ 1918-1949, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
 Χρήστου Ν. Τσιντζιλώνη, ΟΚΝΕ 1922-1943, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1989

Παραπομπές 

Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας
Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος

Ετήσια λογοτεχνική, καλλιτεχνική και επιστημονική επιθεώρηση υπό τη διεύθυνση του Γεωργίου Δροσίνη, από τις Εκδόσεις Ι. Σιδέρης. Εκδόθηκαν 15 τόμοι, από το 1922 μέχρι το 1936.Σύμφωνα με την Άννα Χρυσόγελλου-Κάτση, (Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Τύπου, 1784-1974, (2008), Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών/Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών):

“….Αποτέλεσε την τελευταία και μακροβιότερη εκδοτική προσπάθεια του Γ. Δροσίνη. Η έκδοσή του ξεκίνησε το 1921, σε μια ευτυχή στιγμή της ελληνικής ιστορίας, όταν ο ελληνικός στρατός βρισκόταν θριαμβευτής στη Μ. Ασία, και στη συμπλήρωση ενός αιώνα από την επανάσταση του 1821. Είναι δε σημαντικό το γεγονός ότι, παρά την τελική έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας και τη διάψευση των ελπίδων, το ΗΜΕ επέζησε μέχρι και το 1936 φιλοξενώντας ποικίλες συνεργασίες πολλών και αξιόλογων συνεργατών….”

Ενδεικτικά μεταξύ των συνεργατών της έκδοσης, βρίσκουμε τα ονόματα των Γ. Αθάνα (Γ. Αθανασιάδη - Νόβα), Μπάμπη Άννινου, Δ. Βουτυρά, Ι. Γρυπάρη, Σ. Δάφνη, Σ. Μ. Θεοτόκη, Ι. Μπουκουβάλα-Αναγνώστου, Ι. Θ. Κακριδής, Α. Καρκαβίτσα, Εμ. Κριαρά, Εμ. Λυκούδη, Α. Ορλάνδου, Κ. Παλαμά, Ν. Πετιμεζά – Λαύρα, Ι. Πολέμη, Α. Προβελέγγιου, Ι. Ν. Σβορώνου, Α. Τζάρτζανου.

Επίσης στα περιεχόμενα του Ημερολογίου περιλαμβάνονται χαρακτηριστικά έργα/σκίτσα των Κωνσταντίνου Μαλέα, Κωνσταντίνου Παρθένη (μεταξύ των έργων του βρίσκουμε και σκίτσο του έργου «Ευαγγελισμός» που κέρδισε 1ο βραβείο σε έκθεση θρησκευτικής τέχνης, το 1911) και Γεωργίου Ροϊλού. Τέλος από το 1926 μέχρι και το τελευταίο τεύχος του 1936, στους καλλιτεχνικούς συνεργάτες του περιοδικού αναφέρεται και το όνομα του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, ο οποίος πιθανότατα συμμετέχει στην «αισθητική» επιμέλεια της έκδοσης, καθώς δεν εμφανίζεται με κάποιο ενυπόγραφο έργο στα περιεχόμενα του περιοδικού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ψηφιακή Συλλογή Δανιηλίς: Ψηφιακά Τεκμήρια Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πατρών - Βιβλιοθήκη & Κέντρο Πληροφόρησης, Πανεπιστήμιο Πατρών -Ανοικτή Πρόσβαση στο πλήρες κείμενο των άρθρων του περιοδικού
 Βιβλιοθήκη και Κέντρο Πληροφορησης Π.Ι. - Ανοικτή Πρόσβαση στο πλήρες κείμενο των άρθρων του περιοδικού

Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά