joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ρωμανός Αργυρός (10ος αι.)

Ο Ρωμανός (άκμασε π. 920) από τον Οίκο των Αργυρών ήταν ένας αριστοκράτης στη Ρωμανία και σύζυγος της Αγάθης Λεκαπηνής, κόρης του Ρωμανού Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Βιογραφία
Ήταν γιος του διακεκριμένου στρατηγού Λέοντος Αργυρού και είχε τουλάχιστον έναν αδελφό, τον Μαριανό Αργυρό, που επίσης κατείχε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα. 

Ο ίδιος ο Ρωμανός έγινε γνωστός για το γάμο του με την Αγάθη, κόρη του Ρωμανού Α΄ (β. 919-944). Οι πηγές δεν συμφωνούν για το πότε έγινε ο γάμος: ο ιστορικός του 11ου αι. Γιαχία Αντιόχειας βεβαιώνει, ότι ο γάμος τελέστηκε πριν ο Λεκαπηνός ανέλθει στην εξουσία· ενώ στα τέλη του 10ου αι. ο Συνεχιστής του Θεοφάνους καταγράφει ότι έγινε το 921. Όπως και να έχει, ο γάμος εμφανίζει την προσπάθεια του Λεκαπηνού, ενός νεόπλουτου από την επαρχία, να σταθεροποιήσει τη θέση του συνδέοντας την οικογένειά του με μία από τις πιο διακεκριμένες, αριστοκρατικές οικογένειες της Αυτοκρατορίας.

Έτσι ο Ρωμανός απέκτησε εξ' αγχιστείας συγγένεια με τον Κωνσταντίνο Ζ΄ Μακεδόνων τον πορφυρογέννητο, που είχε νυμφευτεί την Ελένη Λεκαπηνή, άλλη κόρη του Ρωμανού Α΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγάθη Λεκαπηνή, κόρη του Ρωμανού Α΄ και είχε τέκνο:
 ανώνυμος ή Πόθος ή Ευστάθιος ή Πόθος, είχε γιους:
 Ρωμανός Γ΄ 968-1034, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων ως πρώτος σύζυγος της Ζωής Μακεδόνων.
 Βασίλειος πατρίκιος, στρατηγός της Σάμου και μετά της Θράκης.
 Λέων απεβ. 1017.
 Πουλχερία Αργυροπουλίνα, παντρεύτηκε τον Βασίλειο Σκληρό μάγιστρο.
 ανώνυμη, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Καραντηνό δούκα της Αντιόχειας 
 Μαρία Αργυροπουλίνα, παντρεύτηκε τον Τζοβάννι Ορσεόλο, γιο του Πέτρου Β΄ δόγη της Βενετίας.

Αναφορές

Πηγές
 Cheynet, J.-C.; Vannier, J.-F. (2003). "Les Argyroi" (PDF). Zbornik Radova Vizantološkog Instituta (in French). 40: 57–90. ISSN 0584-9888. Archived from the original (PDF) on 2011-07-23.
 Runciman, Steven (1988) [1929]. The Emperor Romanus Lecapenus and His Reign: A Study of Tenth-Century Byzantium. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 0-521-35722-5.

Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Οικογένεια των Αργυρών
Ιωάννα Στιούαρτ, κόμισσα του Μόρτον

Η Ιωάννα Στιούαρτ, κόμισσα του Μόρτον (περί το 1428 - 1493) ήταν τρίτη κόρη και παιδί του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ, είχε άλλους δυο μικρότερους αδελφούς ανάμεσα στους οποίους ο μελλοντικός Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας. Η Ιωάννα είχε "την ατυχία να είναι κουφή και χαζή" και έμεινε γνωστή σαν "η σιωπηλή κυρία", χρησιμοποιούσε την νοηματική γλώσσα για να συνενοηθεί με το κοινό πράξη που θεωρήθηκε εκείνη την εποχή αγενής. Στις 18 Οκτωβρίου 1440 η Ιωάννα συμφωνήθηκε να παντρευτεί τον 3ο κόμη του Άνγκους αλλά εκείνος πέθανε πρόωρα πριν πραγματοποιηθεί ο γάμος (1446), το 1445 στάλθηκε στην Γαλλία που παρέμεινε μέχρι το 1457. Η υπόσχεση που της είχαν δώσει να παντρευτεί τον δελφίνο της Γαλλίας δεν προχώρησε λόγω της ανικανότητας της να μιλήσει. Η Ιωάννα παντρεύτηκε πριν τις 15 Μαίου 1459 τον Ιάκωβο τέταρτο βαρόνο του Νταλκέιθ και πήραν σαν δώρο την πρώτη κομητεία του Μόρτον. Μια παπική απαλλαγή απαιτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1463 επειδή ήταν δεύτερου ή τρίτου βαθμό συγγενείς, η Ιωάννα και ο σύζυγος της δεν επιθυμούσαν να προχωρήσει ο γάμος αλλά πιέστηκε έντονα από τον αδελφό της Ιάκωβο Β΄ και αναγκάστηκε τελικά να υποκύψει. Η Ιωάννα πέθανε το 1493 λίγους μήνες πριν τον σύζυγο της.

Το Μνημείο του Μόρτον

Ο κόμης και η κόμισσα του Μόρτον τάφηκαν μαζί στην χορωδία της ενοριακής εκκλησίας του Αγίου Νικολάου του Μπάκλεχ γνωστή σαν Κολλεγιακή εκκλησία του Νταλκέιθ στο Μιντλόδιαν της Σκωτίας. Το "Μνημείο του Μόρτον" στον τάφο τους είναι καλυμμένο με δυο πέτρινες μορφές, είναι η παλιότερη αναπαράσταση κουφού ανθρώπου στον κόσμο. Η χορωδία βρίσκεται σήμερα στα ερείπια, ο τάφος ανοιχτός και τα πρόσωπα έχουν παραμορφωθεί, τα χέρια τους βρίσκονται σε στάση προσοχής και έχουν καταστραφεί στην διάρκεια της Μεταρρύθμισης, ένας σύγχρονος επισκέπτης αναφέρει : "απλά σκαλισμένες μορφές με Εραλδικά σύμβολα". Μια ομάδα εθελοντών δημιούργησε ένα προστατευτικό κάλυμμα πάνω από τις μορφές για να τις προστατεύσει λόγω της ιστορικής τους αξίας (2005).

Οικογένεια

Με τον σύζυγο της Ιάκωβο απέκτησε :

Τζων Ντάγκλας, 2ος κόμης του Μόρτον
Ιάκωβος 
Τζανέτ, παντρεύτηκε τον Σερ Πάτρικ Χέπμπορν,1ο κόμη του Μπόθγουελ.
Ελισάβετ, αναφέρεται σε διάταγμα (1479).

Παραπομπές

Πηγές

George Edward Cokayne The Complete Peerage of England Scotland Ireland Great Britain and the United Kingdom, Extant Extinct or Dormant, Vol. 1, ed. Vicary Gibbs (London: The St. Catherine Press Ltd., 1910)
Herbert Maxwell, A History of the House of Douglas, From the Earliest Times Down to the Legislative Union of England and Scotland, Vol. 1 (London: Fremantle & Co., 1902)
The Scots Peerage
William Guthrie, A General History of Scotland from the Earliest Account to the Present Time, Vol. 4 (London: A. Hamilton, 1767)

Οίκος των Στιούαρτ
Ελεονώρα Στιούαρτ

Η Ελεονώρα Στιούαρτ (1433 - Ίνσμπρουκ, 20 Νοεμβρίου 1480) αρχιδούκισσα της Αυστρίας χάρη στον γάμο της με τον Σιγισμούνδο της Αυστρίας ήταν έκτο παιδί και τέταρτη κόρη  του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ. Ο πατέρας της είχε μεγάλη αγάπη στην λογοτεχνία χαρακτηριστικό που κληρονόμησε η Ελεονώρα και η μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτα της Σκωτίας, Δελφίνη της Γαλλίας. Η Ελεονώρα ζούσε από το 1445 στην αυλή του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας, συνόδευσε την βασίλισσα Μαρία του Ανζού σε προσκύνημα στο Λε Μον-Σαιν-Μισέλ. Σε εφηβική ηλικία (1449) παντρεύτηκε τον αρχιδούκα των Αψβούργων Σιγισμόνδο που έγινε κυβερνήτης του Τιρόλο, την περίοδο 1455 - 1458 και το 1467 ανέλαβε την αντιβασιλεία για λογαριασμό του συζύγου της.

Η Ελεονόρα είχε μεγάλη αγάπη στην ποίηση και στην λογοτεχνία σε πολλές γλώσσες, μετέφρασε την "Ιστορία των βασιλέων της Γαλικίας" και την περίφημη ιστορία "Πόντος και Γαλικία" από τα Γαλλικά στα Γερμανικά, η Γαλλική έκδοση πέρασε πολλές επεξεργασίες την περίοδο 1480 - 1550. Με βάση των αριθμό των εκδόσεων αποδείχτηκε πολύ δημοφιλές βιβλίο, μια από τις εκδόσεις του φέρει την ημερομηνία 1465. Η Ελεονώρα ασχολήθηκε σημαντικά με την αύξηση της εξουσίας των δικαστών, μονάχα τα γυναικεία δικαστήρια παρέμειναν σταθερά.
Η Ελεονώρα πέθανε στην γέννα μαζί με τον γιο της Βόλφγκανγκ, τάφηκε στην Σταμς.

Παραπομπές

Πηγές

McAndrew, Bruce A. (2006). Scotland's Historic Heraldry
Schaus, Margaret (2006-01-01). Women and Gender in Medieval Europe: An Encyclopedia
Watanabe, Professor Morimichi (2013-07-28). Nicholas of Cusa – A Companion to his Life and his Times

Οίκος των Στιούαρτ
Μαρία Στιούαρτ, κόμισσα του Μπάκαν

Η Μαρία Στιούαρτ, κόμισσα του Μπάκαν (πριν το 1428 - 20 Μαρτίου 1465) ήταν πέμπτη κόρη και έβδομο παιδί του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ. Παντρεύτηκε τον Βόλφερτ ΣΤ΄ του Μπορσελέν έναν Ολλανδό ευγενή με τον οποίο έζησε μαζί στην Ολλανδία μέχρι τον θάνατο του (1465), απέκτησε δυο παιδιά που πέθαναν νέα. Η Μαρία είχε 5 αδελφές και δυο δίδυμους αδελφούς από τους οποίους ο ένας πέθανε σε βρεφική ηλικία, αυτός που επέζησε ήταν ο Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας, οι αδελφές της παντρεύτηκαν όλες βασιλείς από μεγάλους Ευρωπαϊκούς οίκους. 

Η μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτα της Σκωτίας, Δελφίνη της Γαλλίας παντρεύτηκε τον δελφίνο της Γαλλίας Λουδοβίκο αλλά δεν πρόλαβε να γίνει βασίλισσα επειδή πέθανε πρόωρα σε ηλικία 20 ετών από πυρετό. Η δεύτερη αδελφή της Ισαβέλλα της Σκωτίας, δούκισσα της Βρετάνης παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Α΄ της Βρετάνης, έγινε δούκισσα της Βρετάνης και απέκτησε μαζί του δυο κόρες. Η αδελφή της Ελεονώρα Στιούαρτ παντρεύτηκε τον Αψβούργο αρχιδούκα Σιγισμούνδο της Αυστρίας, έζησε μαζί του στην Αυστρία και πέθανε στην γέννα χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Η αδελφή της Ιωάννα Στιούαρτ, κόμισσα του Μόρτον παρέμεινε στην Σκωτία, παντρεύτηκε έναν Σκωτσέζο κόμη και απέκτησε μαζί του 4 παιδιά. Η μικρότερη αδελφή της Ανναμπέλλα της Σκωτίας παντρεύτηκε και χώρισε δυο φορές, απέκτησε παιδιά από τον δεύτερο σύζυγο της έναν Σκωτσέζο κόμη.

Γάμος

Παντρεύτηκε στην Ζηλανδία τον Βόλφερτ ΣΤ΄ του Μπορσελέν γιο του Χέντρικ βον Μπορσελέν κόμη του Γκράντπρ (1444), ο γάμος δημιούργησε στενές εμπορικές σχέσεις ανάμεσα στην Σκωτία και τις Κάτω Χώρες, την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε η κομητεία του Μπάκαν. Ο σύζυγος της έγινε αρχιστράτηγος των Γάλλων (1464), λόρδος του Βίρ, κόμης του Γκράντπρ και κόμης του Μπάκαν. 
Η Μαρία πέθανε στις 20 Μαρτίου 1465 χωρίς απογόνους και τάφηκε στην Ζηλανδία. Ο σύζυγος της παντρεύτηκε κατόπιν την Καρλόττα των Βουρβόνων κόρη του Λουδοβίκος Α΄ του Μονπανσιέ και πέθανε το 1487, η κόρη τους Άννα παντρεύτηκε έναν εγγονό του Φιλίππου Γ΄ της Βουργουνδίας. Ο τίτλος του κόμη του Μπάκαν παραχωρήθηκε (1469) στον ετεροθαλή αδελφό της από τον δεύτερο γάμο της μητέρας του Ιάκωβο Στιούαρτ που ονομάστηκε πρώτος κόμης του Μπάκαν.

Παραπομπές

Πηγές

McAndrew, Scotland's Historic Heraldry

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Μάρτζορι Μπρους

Οίκος των Στιούαρτ
Αναμπέλα της Σκωτίας

Η Ανναμπέλλα της Σκωτίας (περί το 1436 – 1509) ήταν η μικρότερη κόρη και παιδί του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Τζόαν Μπώφορτ. Η Ανναμπέλλα πήρε το όνομα της από την γιαγιά της Ανναμπέλλα Ντράμοντ, οι μεγαλύτερες αδελφές της ήταν οι: Μαργαρίτα της Σκωτίας, Δελφίνη της Γαλλίας, Ισαβέλλα της Σκωτίας, Δούκισσα της Βρετάνης, Ελεονώρα Στιούαρτ, Μαρία Στιούαρτ, Κόμισσα του Μπάκαν και η Τζόαν Στιούαρτ, Κόμισσα του Μόρτον, αδελφοί της ήταν ο Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας και ο Αλέξανδρος που πέθανε σε βρεφική ηλικία.

Γάμοι

Ο πρώτος σύζυγος της ήταν ο Λουδοβίκος της Γενεύης (1447), το ζεύγος χώρισε αργότερα (1458) και ο γάμος ακυρώθηκε από αίτημα του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας. Η Ανναμπέλλα επέστρεψε στην Σκωτία και παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Τζορτζ Γκόρντον, 2ο Κόμη του Χάντλυ, το ζεύγος ωστόσο χώρισε ξανά (1471) λόγω της τρίτου ή τέταρτου βαθμού συγγένεια που είχε η Ανναμπέλλα με την πρώτη σύζυγο του Ελίζαμπεθ Ντάνμπαρ, 8η Κόμισσα του Μάρεϋ.

Οικογένεια

Η Ανναμπέλλα της Σκωτίας και ο δεύτερος σύζυγος της Τζορτζ Γκόρντον, 2ος Κόμης του Χάντλυ, απέκτησαν:

Λαίδη Ιζαμπέλλα Γκόρντον
Αλεξάντερ Γκόρντον, 3ος Κόμης του Χάντλυ

Η Ανναμπέλλα πολύ πιθανό να είχε άλλα τέσσερα παιδιά αλλά αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί. Ο Λόρδος Μπάυρον διεκδικεί την καταγωγή του από την Ανναμπέλλα μέσω της μητέρας του Κάθριν που ήταν κόρη του Τζορτζ Γκόρντον, 12ου Λόρδου του Γκάιτ, ο Μπάυρον γράφει: "Η Ανναμπέλλα και ο δεύτερος κόμης του Χάντλυ άφησαν τέσσερις γιους, ο τρίτος Σερ Ουίλλιαμ Γκόρντον είναι ένας από τους προπάτορες μου".

Πηγές

McAndrew, Bruce A. (2006). Scotland's Historic Heraldry

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Μάρτζορι Μπρους, πριγκίπισσα της Σκωτίας

Οίκος των Στιούαρτ
Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Αντιθεϊσμός

Αντιθεϊσμός (μερικές φορές ως  αντι-θεϊσμός) είναι η αντίθεση στον Θεϊσμό. Ο όρος έχει ευρύ φάσμα νοηματοδότησης. Σε κοσμικά κείμενα, συνήθως αναφέρεται στην άμεση αντίθεση της πίστης σε οποιαδήποτε θεότητα.

Αντίθεση στον Θεϊσμό
Ο Αντιθεϊσμός χρησιμοποιείται ως ταμπέλα από αυτούς που θεωρούν τον θεϊσμό ως επικίνδυνο, καταστροφικό ή ότι προωθεί επιβλαβείς συμπεριφορές. Ο Κρίστοφερ Χίτσενς παρουσιάζει ένα παράδειγμα στο βιβλίο του Letters to a Young Contrarian (2001), όπου γράφει: «Δεν είμαι τόσο άθεος, όσο είμαι αντιθεϊστής, δεν πιστεύω απλά πως όλες οι θρησκείες είναι έκδοσης την ίδιας αναλήθειας, αλλά πιστεύω πως η επίδραση των εκκλησιών και οι συνέπειες της θρησκευτικής πίστης, είναι επιβλαβείς. »"

Αντίθεση στην ιδέα του Θεού

Άλλο ορισμό για τον αντιθεϊσμό έδωσε ο γάλλος Καθολικός φιλόσοφος  Jacques Maritain το 1953, σύμφωνα με τον οποίο «είναι ένας ενεργητικός αγώνας εναντίον οτιδήποτε μας θυμίζει τον θεό» . Ο Robert Flint καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, έδωσε διάλεξη το 1877 με τίτλο αντιθεϊστικές θεωρίες. Χρησιμοποίησε τον όρο σαν γενικό όρο ομπρέλλα να περιγράψει κάθε αντίθεση στον δικό του θεϊσμού τον οποίο όρισε ως «πίστη ότι ο παράδεισος και η Γη, και όλα όσα περιέχουν χρωστούν την ύπαρξη τους στην σοφία και θέληση ενός ανώτερου, αυθύπαρκτου, παντοδύναμου, πανάγαθου, πάνσοφου Θεού, ο οποίος είναι διακριτός από τις δημιουργίες του». He wrote:

Αντίθεση στην ύπαρξη θεού ή θεών, συχνά αναφέρεται ως δυσθεϊσμός, ο οποίος σημαινει πως υπάρχει πίστη στον θεό, ο οποίος όμως δεν είναι πανάγαθος. Ορισμένες φορές αναφέρεται ως μισοθεϊσμός, (μίσος κατά του θεού) Παραδείγματα αυτών των θεωριών ε΄΄ιναι ορισμένες μορφές του αθεϊστικού Σατανισμού .

Άλλες χρήσεις
Μια άλλη χρήση του όρου αντιθεϊσμός επινοήθηκε από τον Christopher New σε ένα πειραμα σκέψης που δημοσιοποίηθηκε το 1993. Στο αρθρο του, εξετάζει τι επιχειρήματα θα υπήρχαν για την ύπαρξη ενός κακού θεού:: "Αντιθεϊστές, όπως οι θειστές, θα πιστεύουν σε ένα παντοδύναμο, πανσοφο, πανταχού παρόν και αιώνιο δημιουργό, αλλά αντίθετα με τους θεϊστές, οι οποίοι πιστεύουν πως το ανώτερο Ον είναι απολύτως καλό, οι αντιθεϊστές πιστεύουν πως είναι απολύτως κακό.». New's usage has reappeared in the work of Wallace A. Murphree.

Δείτε επίσης
Αθεϊσμός
Κριτική στον Χριστιανισμό

Παραπομπές

Πηγές
 
 Browne, Janet, The Power of Place, Volume 2 of the Biography of Charles Darwin.(Alfred Knopf, 2002)
 Hitchens, Christopher (2001). Letters to a Young Contrarian (). New York: Basic Books.
 Maritain, Jacques (1953). The Range of Reason. London: Geoffrey Bles. Electronic Text
 Note: Chapter 8, The Meaning of Contemporary Atheism (p. 103–117, Electronic Text) is reprinted from Review of Politics, Vol. 11 (3) July 1949, p. 267–280 Electronic Text. A version also appears The Listener, Vol. 43 No.1102, 9 March 1950. pp. 427–429,432.
 Segal, David, Atheist Evangelist, article in the Washington Post Thursday, October 26, 2006; Page C01
 Witham, Larry, By Design (Encounter Books, 2003)
Wolff, Gary, in The New Atheism, The Church of the Non-Believers reprinted in Wired Magazine, November 2006
 Wright, N. T., The Last Word (HarperSanFrancisco, 2005)

Αθεϊσμός
Σώκαστρο Καρπάθου

Το Σώκαστρο ή Σόκαστρο ή Εσώκαστρο, είναι νησίδα του Αιγαίου στο Καρπάθιο πέλαγος.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Σώκαστρο βρίσκεται δυτικά της Καρπάθου απέναντι από τον οικισμό Λευκό, έχει έκταση 0,119 τ.χλμ. και σύμφωνα με ορισμένους πιστεύεται ότι ήταν χερσόνησος που αποκόπηκε μετά από σεισμό. Στη βραχονησίδα υπάρχουν υπολείμματα βυζαντινής οχύρωσης και οικισμού με θολοσκέπαστα κτίσματα. Έχει θεωρηθεί σταθμός ανεφοδιασμού του βυζαντινού στόλου, αναφέρεται ότι υπήρξε αγκυροβόλιο και ορμητήριο του Νικηφόρου Φωκά κατά την εκστρατεία του για την ανακατάληψη της Κρήτης το 960.

Διοικητικά
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 2011. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη τοπική κοινότητα Μεσοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου.

Παραπομπές

Βραχονησίδες της Καρπάθου
Ρισάρ Τζερανιάν

Ο Ρίτσαρντ Τζερανιάν (, γεννηθείς στις 17 Ιουλίου 1921 στην Σεβάστεια-2019), είναι Αρμένιος ζωγράφος, συντάκτης και λιθογράφος που δραστηριοποιείται στη Γαλλία.

Βιογραφία 
Στη δεκαετία του 1930, όταν η Αρμενία ανήκε στην Υπερκαυκασιανή Σοβιετική Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, ο Ρίτσαρντ Τζερανιάν εξορίσηκε στη Γαλλία. Ενδιαφερόμενος για την τέχνη και τη μουσική, ξεκίνησε τις σπουδές του στη Μασσαλία, όπου τον ενέπνευσαν τα τοπία της Προβηγκίας. Σπούδασε εκεί από το 1938 έως το 1942. Ύστερα συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι στην Ακαδημία Ζουλιάν και στην Ακαντεμία ντε λα Γκραντ Σωμιέρ από το 1946 έως το 1948. Το 1944 κλήθηκε να υπηρετήσει στην αεροπορία και στάλθηκε στο Αλγέρι και μετά στην Φεζ όπου παρέμεινε μέχρι το 1946.

Μετά τον πόλεμο, έγινε στενά συνδεδεμένος με καλλιτέχνες της Αρμενικής Διασποράς, ταξίδεψε και έκανε εκθέσεις στο Λίβανο, τη Σοβιετική Ρωσία, την Αρμενία, το Ιράν, τις Βρυξέλλες και αλλού. Επισκέφθηκε επίσης την πατρίδα του σε σχέση με τις προσπάθειες του Ιδρύματος Καλούστ Γκουλμπενκιάν για την υποστήριξη της Αρμενίας. Κατά τη διάρκεια του σεισμού του 1998, συμμετείχε με άλλους καλλιτέχνες σε δωρεές για τη δημιουργία παιδικού νοσοκομείου μετά την καταστροφή.

Το ύφος των έργων του εξελίχθηκε, περνώντας από εικαστικές, υπερρεαλιστικές, κυβιστικές ή αφηρημένες περιόδους που καλύπτουν τα θέματα της μουσικής, της γυναίκας και της Αρμενίας με στοιχεία, τοπία, σκηνές ύλης ή νεκρές φύσεις με λάδι και μελάνι.

Συλλογές 

 Μουσείο Καλών Τεχνών Πούσκιν, Μόσχα.
 Εθνική Γκαλερί της Αλβανίας

Βραβεύσεις 

 Ασημένιο μετάλιο της πόλης του Παρισιού, 1955 
 Ordre des Arts et des Lettres, 1959
 Εθνικό Βραβείο για την Ζωγραφική Μαρτίρος Σαριάν, 1987
 Χορενάτσι μεντάλ, Πολιτστικό Βραβείο της Δημοκρατίας της Αρμενίας, 2011

Βιβλιογραφία 

 Richard Jeranian [Texte imprimé] : 60 ans de peinture évolutive Paris  cop. 2006

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο Ρίτσαρντ Τζερανιάν στην Stephanies Gallery
 Ο Ρίτσαρντ Τζερανιάν στο Artnet
 Επίσημη ιστοσελίδα του Ρίτσαρντ Τζερανιάν

Αρμένιοι ζωγράφοι
PAW Patrol

"PAW patrol" είναι καναδική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων CGI που δημιουργήθηκε από τον Κιθ Τσάπμαν. Η παραγωγή έγινε από την Spin Master Entertainment σε συνεργασία με το TVOKids και το Nickelodeon, με ανιμέισον που παρέχεται από το Guru Studio. Στον Καναδά, η σειρά μεταδίδεται πρωτίστως στο TVOKids, το οποίο πρώτα εκτέλεσε προεπισκοπήσεις του σόου τον Αύγουστο του 2013. Η σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Nickelodeon στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 12 Αυγούστου 2013, και στην Ελλάδα στις 26 Μαΐου 2014.

Ήρωες της σειράς 
Ήρωες της σειράς είναι: ο Τσέις το κουτάβι αστυνομικός, ο Μάρσαλ το κουτάβι πυροσβέστης, ο Ραμπλ  το κουτάβι μηχανικός, ο Ζούμα το κουτάβι καπετάνιος, ο Ρόκι το κουτάβι ανακύκλωσης, η Σκάι το κουτάβι πιλότος και αργότερα μπήκε στην ομάδα και η Έβερεστ το κουτάβι με το εκχιονιστικό και πιο μετά και ο Τράκερ το κουτάβι εξερευνητής. Αρχηγός τους είναι ο Ράιντερ, ένα δεκάχρονο αγόρι. Τα κουτάβια ζουν στη φανταστική πόλη "Ακτή της περιπέτειας". Φίλοι τους είναι: η δήμαρχος Γκούτγουεϊ και η κοτούλα της η Τσικαλέτα, ο Cp. Turbo ο καπετάνιος, ο ξάδερφος του ο κομψός Ιταλός Φρανσουά , ο αγρότης Αλ, η αγρότισσα Γιούμι, ο Τζέικ ο ιδιοκτήτης της Έβερεστ, η Κέιτιπου έχει σαλόνι ομορφιάς, η γατούλα της η Κάλι, ο κύριος Πόρτερ που έχει ένα καφέ, ο εγγονός του ο σκανταλιάρης Άλεξ Πόρτερ, ο Τολμηρός Ντάνι και πολλοί άλλοι. Εχθροί τους είναι ο δήμαρχος Χάμτιγκερ και τα γατάκια του τα γατάκια καταστροφείς, όπου μαζί αναστατώνουν την "Ακτή της περιπέτειας". Το καθένα γατάκι φοράει τη στολή κάθε κουταβιού. Τα γατάκια ζουν μέσα σε ένα τηλεκατευθυνόμενο κλουβί που το οδηγεί ο δήμαρχος Χάμτιγκερ με ένα τηλεχειριστήριο. Τα κουτάβια έχουν το καθένα το δικό του όχημα: ο Τσέις το αστυνομικό φορτηγό, ο Μάρσαλ το πυροσβεστικό, ο Ραμπλ την μπουλντόζα, ο Ζούμα το Χόβερκραφτ, ο Ρόκι το σκουπιδιάρικο, η Σκάι το ελικόπτερο, η Έβερεστ το εκχιονιστικό και ο Τράκερ το φορτηγό. Όταν πρέπει να κάνουν αποστολές ο Ράιντερ τους καλεί στον πύργο ελέγχου, για να τους πει τι πρέπει να κάνουν στην συγκεκριμένη αποστολή. Αγαπημένα φαγητά των κουταβιών είναι τα κόκαλα, τα ζαχαρωτά και οι σκυλολιχουδιές και το αγαπημένο τους βιντεοπαιχνίδι είναι το "Γαβ γαβ μπούγκι". Μετά από κάθε αποστολή τα κουτάβια βρίσκουν χρόνο για παιχνίδι, λένε αστεία και γελάνε μαζί με τον Ράιντερ.
Ασέν Ζλατάροφ

Ο Ασέν Ζλατάροφ (βουλγ: Асен Златаров, Χάσκοβο, 4 Φεβρουαρίου 1885 - Βιέννη, 22 Δεκεμβρίου 1936) ήταν Βούλγαρος βιοχημικός, συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής.

Βιογραφία 
Ο Ζλατάροφ γεννήθηκε το 1885 στο Χάσκοβο του πριγκιπάτου της Βουλγαρίας και ήταν γιος επιφανούς δικηγόρου και πολιτικού. Από τα μαθητικά του χρόνια απέκτησε εξοικείωση με τα ρωσικά και τα γαλλικά. Στη συνέχεια σπούδασε χημεία στο πανεπιστήμιο της Σόφιας όπου ταυτόχρονα παρακολουθούσε παραδόσεις φιλοσοφίας και λογοτεχνίας και αργότερα πραγματοποίησε περαιτέρω σπουδές στο πανεπιστήμιο της Γενεύης. Το 1908 απέκτησε διδακτορικό στη χημεία και τη φυσική από το πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ και κατόπιν εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στο Κολλέγιο Βρωματολογίας του Μονάχου, όπου ειδικεύτηκε στη βιοχημεία. Τα επόμενα χρόνια αρθρογραφούσε σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά της Βουλγαρίας και του εξωτερικού, διετέλεσε επί σειρά ετών καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Σόφιας και έγινε γνωστός για τις μελέτες του στη βιοχημεία και την αξιοποίηση της σόγιας. Επιπλέον πραγματοποίησε σειρά δημοσίων διαλέξεων (ακόμη και μέσω ραδιοφώνου) και ασχολήθηκε ενεργά με τη λογοτεχνία, τη βοτανολογία και τις τέχνες.

Κατά τον Μεσοπόλεμο ήταν ένας από τους υποστηρικτές της πρότασης του Αυστριακού διπλωμάτη Ρίχαρντ Κουντενχόβε-Καλέργκι για την ενοποίηση των κρατών της Ευρώπης, ενώ από τη δεκαετία του 1920 εκδηλώθηκε αναφανδόν υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης. Όταν μερικά χρόνια αργότερα έγινε αισθητή η άνοδος του Ναζιστικού Κόμματος στην πολιτική σκηνή της Γερμανίας, ο Ζλατάνοφ υπήρξε επικριτικός προς τον Αδόλφο Χίτλερ και τη ναζιστική ιδεολογία, την οποία αντιμετώπιζε ως ρατσιστική και αντιδραστική.

Απεβίωσε την 22α Δεκεμβρίου του 1936 στη Βιέννη εξαιτίας επιπλοκών που παρουσιάστηκαν μετά από εγχείρηση και η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στη Σόφια, παρουσία πλήθους κόσμου. Γιος του είναι ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας Σβέτοζαρ Ζλατάροφ.

Αποτίμηση 
Ο Ζλατάροφ απολάμβανε ήδη όσο ήταν ακόμη εν ζωή την εκτίμηση του ακαδημαϊκού και πνευματικού κόσμου της πατρίδας του, αλλά και διεθνή αναγνώριση για το επιστημονικό του έργο του στους τομείς της βιοχημείας και της οργανικής χημείας. Στη Βουλγαρία θεωρείται πρωτοπόρος στον τομέα της βρωματολογίας, ενώ το όνομά του έχει δοθεί στο πανεπιστήμιο του Μπουργκάς, σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, αλλά και σε πολιτιστικούς συλλόγους.

Εργογραφία (ενδεικτική) 

 Φιλοσοφία της Βιολογίας (1911)

 Προβλήματα της ευτυχίας (1932)

 Στη γη των Σοβιετικών

Παραπομπές 

Βούλγαροι χημικοί
Βούλγαροι φυσικοί
Βιοχημικοί
Βούλγαροι συγγραφείς
Αναστάσιος (ύπατος 517)

Ο Φλάβιος Αναστάσιος Παύλος Πρόβος Σαβινιανός Πομπήιος Αναστάσιος, λατιν. Flavius Anastasius Paulus Probus Sabinianus Pompeius Anastasius (άκμασε 517) ήταν πολιτικός της (Ανατολικής) Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Σαβινιανού υπάτου το 505 και μίας ανιψιάς του Αναστασίου Α΄ του δίκορου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ίσως ήταν αδελφός του Παύλου Πρόβου Μοσχιανού Πρόβου Μάγνου υπάτου το 518.

Κατείχε την υπατεία για το έτος 517. Ένα από τα υπατικά δίπτυχά του διατηρείται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Σύμφωνα με την επιγραφή Corpus Inscriptionum Latinarum V 8120 και XIII 10032 κατείχε τον τιμητικό τίτλο του comes domesticorum equitum.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα (γενν. π. 515) νόθη κόρη της Θεοδώρας, συζύγου του Ιουστινιανού Α΄, στην οποία ο Αυτοκράτορας συμπεριφέρθηκε σαν να ήταν νόμιμη. Είχε τέκνα:
 Αναστάσιος π. 530-μετά το 571, νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωαννίνα, κόρη του στρατηγού Βελισάριου. Οκτώ μήνες μετά οι γονείς του τον ανάγκασαν να διαζευχθεί και να νυμφευτεί μετά το 548 την Ιουλιανή (γενν. π. 533), κόρη του Φλαβίου Ανικίου Πρόβου Ιούνιορ υπάτου το 525. Από τον 2ο γάμο του είχε τέκνα:
 Πλακιδία γενν. π. 552, παντρεύτηκε τον Ιωάννη τον Μυστάκωνα magister militum per Orientem.
 Αρεόβινδος γενν. π. 550, είχε τέκνο:
 Αναστασία Αρεοβίνδα γενν. π. 570, παντρεύτηκε τον Πέτρο κουροπαλάτη, αδελφό του Μαυρικίου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνο:
 Φλαβία Ιουλιανή γενν. π. 590, παντρεύτηκε τον Αθanaγκιλντ γενν. π. 585, γιο του αγίου Χερμένεγκιλντ (γιου του Λιούβιγκιλντ των Βησιγότθων της Ισπανίας) και της Ίνγκουνντ (κόρης του Σιγιβέρτου Α΄ της Αυστρασίας).
 Άρδαβαστ (Άρδεβαρτ).
 Έρβιγκ μετά το 642-687, βασιλιάς της Βησιγότθων της Ισπανίας.
 Ιωάννης.
 Αθανάσιος.

Αναφορές

Πηγές
 Croke, Brian, Count Marcellinus and His Chronicle, Oxford University Press, 2001, ISBN 0-19-815001-6, p. 89.
 Martindale, John R., "Fl. Anastasius Paulus Probus Sabinianus Pompeius Anastasius 17", The Prosopography of the Later Roman Empire, vol. II, Cambridge University Press, 1992, pp. 82–83.
 Christian Settipani fr:Continuité des élites à Byzance durante les siècles obscurs. Les princes caucasiens et l'Empire du VIe au IXe siècle, 2006

Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Βυζαντινοί Ύπατοι
Βυζαντινοί συγκλητικοί
Πέτρος (κουροπαλάτης)

Ο Πέτρος (λατιν. PEtrus) (π. 545 - 27 Νοεμβρίου 602) ήταν αδελφός του Μαυρικίου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αραβισσό της Καππαδοκίας και ήταν γιος του Παύλου επικεφαλής της Συγκλήτου στην Κωνσταντινούπολη. Αδέλφια του ήταν ο Αυτοκράτορας Μαυρίκιος, η Γορδία (σύζυγος του Φιλιππικού κόμη εξκουβιτόρων) και η Θεοκτίστη.

Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ανήλθε στο βαθμό του κουροπαλάτη και έγινε σημαντικός στρατηγός του Ρωμαϊκού στρατού. Μαζί με τον Πρίσκο και τον Κομεντίολο ήταν ένας από τους αρχηγούς των Βαλκανικών εκστρατειών του Μαυρικίου.

Αν και ήταν λιγότερο ικανός του Πρίσκου, τον διαδέχθηκε ως αρχηγός των Ρωμαϊκών δυνάμεων στη Μοισία το 594, καθώς ήταν πιο πιστός στον Αυτοκράτορα, τον αδελφό του. Η αιτία για την αντικατάσταση αυτή ήταν η άρνηση του Πρίσκου να υπακούσει τις εντολές του Αυτοκράτορα για να περάσει τον χειμώνα στις βόρειες όχθες του Δούναβη το 593 και να συνεχίσει να πολεμά με τους Σλάβους. 

Ο Πέτρος νίκησε τους Σλάβους το 594 κοντά στη Μαρκιανούπολη και διατήρησε τον Δούναβη μεταξύ των Νοβών και του Δέλτα του ποταμού. Αργότερα πέρασε τον Δούναβη και πολέμησε καθ' οδόν προς τον ποταμό Ελιβακία, νικώντας πολυάριθμες Σλαβικές φυλές κατά τη διαδρομή. Το 601 πέρασε τον Δούναβη στη χώρα των Αβάρων και τους νίκησε σε αρκετές μάχες. Το 602 ο αδελφός του διέταξε τα στρατεύματά του να περάσουν τον χειμώνα βόρεια του Δούναβη. Ο Πέτρος δεν προσπάθησε να μην υπακούσει όπως ο Πρίσκος το 593. Το αποτέλεσμα ήταν ανταρσία· αν και προσπάθησε να τους καταπραΰνει, οι στρατιώτες του βάδισαν στην Κωνσταντινούπολη και εκθρόνισαν τον Μαυρίκιο. Ο Πέτρος ακολούθως σκοτώθηκε.

Ο ιστορικός Θεοφύλακτος Σιμοκάττης, στηριζόμενος στον μόνο επιζήσαντα μάρτυρα Πρίσκο,  τον περιγράφει ως ανίκανο· ωστόσο η εμπειρία του Πέτρου τον έκανε τόσο ειδήμονα, ώστε να είναι υποψήφιος συγγραφέας του Στρατηγικού, που αποδίδεται στον Μαυρίκιο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αναστασία Αρεοβίνδα, κόρη του Αρεόβινδου (εγγονού της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας) και μάλλον είχε τέκνο:
 (;) Δομιτιανός π.550-602, αρχιεπίσκοπος της Μελιτηνής, διπλωμάτης, διώκτης των Μονοφυσιτών.

Αναφορές

Πηγές
 Michael Whitby: The Emperor Maurice and his Historian – Theophylact Simocatta on Persian and Balkan Warfare. Oxford 1988.

Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Βυζαντινοί στρατηγοί
Κουροπαλάτες
Μάρκελλος (αδελφός Ιουστίνου Β΄)

Ο Μάρκελλος, λατιν. Mαrcellus (απεβ. πριν το 582/3) ήταν αδελφός του Ιουστίνου Β΄ (565-578) και στρατηγός του θείου του Ιουστινιανού Α΄.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Δουλκιδίου (Δουλκισσίμου) και της Βιγιλαντίας, αδελφής του Ιουστινιανού Α΄. Αδέλφια του ήταν ο Ιουστίνος Β΄ και η Πραιέκτα. 

Νυμφεύτηκε την Ιουλιανή, που ο πατέρας της ήταν συγγενής (μάλλον μικρανηψιός) του Αναστασίου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (β. 491-518). Ήταν ένθερμη Μονοφυσίτης και παρά τη συγγένεια του συζύγου της με τον Ιουστίνο Β΄, κατά τη διάρκεια της ζωής της είχε διωχθεί για την πίστη της και είχε περιοριστεί σε μονή της Χαλκηδόνας, όπου εκτελούσε τις πιο απαξιωτικές εργασίες. Τελικά συμφώνησε, τουλάχιστον εξωτερικά, να αποκηρύξει την πίστη της και να κοινωνεί. 

Το 544 ο Μάρκελλος διορίστηκε στρατηγός μαζί με τον Κωνσταντινιανό στον συνεχιζόμενο Πόλεμο της Λαζικής (541-562) εναντίων των Σασσανιδών της Περσίας, αντικαθιστώντας τους στρατηγούς που σκοτώθηκαν Ιούστο (εξάδελφο του Ιουστινιανού Α΄) και Περάνιο. Σύμφωνα με τον ιστορικό Προκόπιο ο Μάρκελλος ήταν ακόμη νέος, "μόλις είχε φθάσει να ανδρωθεί". Δεν καταγράφτηκαν δραστηριότητες εκεί και η σύρραξη έληξε με εκεχηρία.

Επανεμφανίζεται το 562, όταν μία μεγάλη ορδή Βουλγάρων εισέβαλε στα Βαλκάνια και λεηλάτησε τη Θράκη ως τις παρυφές της Κωνσταντινούπολης. Ο Ιουστινιανός Α΄ όρισε τον Μάρκελλο να οδηγήσει στρατό εναντίον τους. Αναφέρεται ξανά ως πατρίκιος το 565, όταν έπαιξε σημαντικό ρόλο μαζί με τον Βαδουάριο στις τελετές κατά την ενθρόνιση του Ιουστίνου Β΄.

Δεν γνωρίζουμε πότε απεβίωσε· το 582/583 η περιουσία του διαιρέθηκε από τον Μαυρίκιο και δόθηκε στον πατέρα αυτού Παύλο και τον αδελφό αυτού Πέτρο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιουλιανή, κόρη του Φλαβίου Αναστασίου Παύλου Πρόβου Μοσχιανού Πρόβου Μάγνου υπάτου το 518.

Αναφορές

Πηγές
 Greatrex, Geoffrey; Lieu, Samuel N. C. (2002). The Roman Eastern Frontier and the Persian Wars (Part II, 363–630 AD). London, United Kingdom: Routledge. ISBN 0-415-14687-9.
 Martindale, John R., ed. (1992). The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume III, AD 527–641. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20160-8.

Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Βυζαντινοί στρατηγοί
Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Ποταμός Αχουριάν

Ο Αχουριάν (αρμενικά: Ախուրյան, Axuryan, παλαιά αρμενικά: Ախուրեան, Axurean, τουρκικά: Arpaçay, ρωσικά: Арпачай ή Ахурян) είναι ένας ποταμός στον νότιο Καύκασο. Προέρχεται από την Αρμενία και ρέει από τη λίμνη Άρπι, κατά μήκος των κλειστών συνόρων με την Τουρκία, αποτελώντας μέρος των γεωγραφικών συνόρων μεταξύ των δύο κρατών, μέχρι να φτάσει στον ποταμό Αράς ως αριστερός παραπόταμος κοντά στο Μπαγκαράν. Ο Αχουριάν αποστραγγίζει μια έκταση περίπου 9.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων  και έχει συνολικό μήκος 186 χιλιομέτρων.

Το Γκιούμρι, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αρμενίας, βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού, ο οποίος διέρχεται επίσης από τέσσερις από τις δώδεκα ιστορικές πρωτεύουσες της Αρμενίας: Άνι, Μπαγκαράν, Γιερβαντασάτ και Γιεραζγκαβόρς.

Ιστορία 
Όταν ο βυζαντινός στρατός έφτασε στην επαρχία Σιράκ το 1041, οι τοπικοί αρμένιοι άρχοντες (ναχαράροι) συγκεντρώθηκαν εναντίον τους υπό την εποπτεία του στρατηγού Βαχράμ Παχλαβούνι. Στη συνέχεια, ο Βαχράμ επέλεξε ένα σώμα 30.000 πεζικού και 20.000 ιππικού, που αποτελούσαν τρία τμήματα, τα οποία πολέμησαν εναντίον των Βυζαντινών. Ακολούθησε μια μάχη στην οποία οι εισβολείς διέφυγαν με μεγάλη σφαγή. Η μάχη ήταν τόσο άγρια ώστε η έκχυση του αίματος που έρρεε στον ποταμό Αχουριάν λέγεται ότι είχε χρωματίσει τα νερά εντελώς κόκκινα. Οι Βυζαντινοί άφησαν πίσω τους 21.000 νεκρούς. Αυτή η νίκη επέτρεψε στον Βαχράμ Παχλοβούνι μαζί με τον Καθολικό Πέτρο Γκενταντάρτς να στέψει τον Γκαγκίκ Β΄ ως βασιλιά της Αρμενίας και στη συνέχεια να πάρει το φρούριο του Άνι, το οποίο ήταν στα χέρια του Βεστ Σάρκις.

Γέφυρες 

Αρκετές μεσαιωνικές γέφυρες υπήρχαν κάποτε πάνω από τον ποταμό Αχουριάν. Η γέφυρα στο Άνι μπορεί να χρονολογείται από τη δυναστεία Μπαγκρατούνι. Πιο πιθανά χρονολογείται στον δέκατο τρίτο αιώνα. Μια επιγραφή που βρέθηκε κοντά, ανέφερε ότι η οικοδομική δουλειά έγινε κατά την προσέγγιση της γέφυρας στις αρχές του 14ου αιώνα.

Η μονή αψίδα της γέφυρας έχει πέσει, αφήνοντας μόνο ψηλά στηρίγματα που ήταν ίσως μέρος μιας οχυρωμένης πύλης. Οι ταξιδιώτες του δέκατου ένατου αιώνα ανέφεραν ένα πειθαρχείο στη γέφυρα, αλλά σήμερα έχει εξαφανιστεί.

Δείτε επίσης 

 Γεωγραφία της Αρμενίας
 Γεωγραφία της Τουρκίας
 Ποταμοί και λίμνες στην Αρμενία

Παραπομπές 

Ποταμοί της Αρμενίας
Ποταμοί της Τουρκίας
Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης
Διεθνείς ποταμοί της Ασίας
Talking Heads

Οι Talking Heads υπήρξε αμερικάνικο ροκ συγκρότημα από την Νέα Υόρκη, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και ήταν από τους κύριους εκπροσώπους του αμερικανικού Post-Punk και New Wave της δεκαετίας του 1980.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Official website
 Official Facebook page

Μουσικά συγκροτήματα από Νέα Υόρκη
Post-punk συγκροτήματα
Αμερικανικά μουσικά συγκροτήματα
Πραιέκτα

Η Πραιέκτα ή Πραιϊέκτα ήταν ανιψιά του Ιουστινιανού Α΄ (β. 527-565).

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Δουλκιδίου/Δουλκισσίμου και της Βιγιλαντίας, αδελφής του Ιουστινιανού Α΄. Αδέλφια της ήταν ο Ιουστίνος Β΄ (β. 565-578) και ο Μάρκελλος πατρίκιος.

Αρχικά παντρεύτηκε τον πατρίκιο Αρεόβινδο, συγκλητικό ευγενούς καταγωγής. To 544 απεβίωσε ο Σολομών. ο στρατηγός που είχε υποτάξει στη Βόρειο Αφρική τους Βανδάλους και τους Μαυριτανούς και ήταν γενικός κυβερνήτης εκεί. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Σέργιος, που αποδείχθηκε ανίκανος και η κατάσταση στην Αφρική ξέφυγε από τον έλεγχο. Τότε εστάλη εκεί ο Αρεόβινδος, αν και χωρίς πρότερη στρατιωτική εμπειρία, με μικρή δύναμη.

Αυτός τέθηκε συνδιοικητής με τον Σέργιο, αλλά οι δύο στρατηγοί δεν συμφωνούσαν, κάτι που προοιώνιζε το αποτέλεσμα: υπέστησαν σοβαρή ήττα στη Θακία, αν και σκοτώθηκε ο αρχηγός των ανταρτών Στότζας. Ακολούθως ο Σέργιος απολύθηκε και ο Αρεόβινδος εγκαταστάθηκε στη θέση του. Το 546 έγινε στρατιωτική ανταρσία υπό τον Γκουνθάρικ δούκα της Νουμιδίας. Η Παιέκτα και η αδελφή τού Αρεόβινδου εστάλησαν για ασφάλεια σε μία οχυρή μονή στην Καρχηδόνα· όταν ο Γκουνθάρικ κατέλαβε την πόλη, έθεσε την Πραιέκτα σε κατ' οίκο περιορισμό. Της συμπεριφέρθηκε καλά, διότι σκόπευε να την παντρευτεί.

Τον Γκουνθάρικ δολοφόνησε ο Αρταβάνης ο Αρμένιος, που αποκατέστησε τη Ρωμαϊκή αρχή και η Πραιέκτα, που  τον αντάμειψε με ένα μεγάλο ποσό χρημάτων, τον αρραβωνιάστηκε. Αυτή μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και ο Αρταβάνης την ακολούθησε. Η Θεοδώρα όμως ανακάλυψε ότι ήταν ήδη νυμφευμένος και απαγόρευσε τη σχέση. Τότε ο Αρταβάνης δυσαρεστήθηκε και συμμετείχε στη συνωμοσία του 548 εναντίον του Ιουστινιανού Α΄, η οποία όμως απέτυχε. Αντί γι' αυτόν η Πραιέκτα παντρεύτηκε τον Ιωάννη, εγγονό του Υπατίου.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον πατρίκιο Αρεόβινδο, που σκοτώθηκε το 546.

Περί το 547 η Πραιέκτα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη, γιο του Πομπηίου.

Πηγές
 Bury, John Bagnell (1923) [1889]. History of the Later Roman Empire: From Arcadius to Irene (395 A.D. to 800 A.D.). II. New York, New York and London, United Kingdom: Macmillan & Company Limited.
 Martindale, John Robert; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, J., eds. (1992). The Prosopography of the Later Roman Empire. III: A.D. 527–641. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-20160-5.

Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Δυναστεία του Ιουστινιανού
Μαρία (κόρη Μαυρικίου)

Η Μαρία ή Μαριάμ (τέλη 6ου - αρχές 7ου αι.) ήταν, σύμφωνα με τον χρονογράφο Μιχαήλ τον Σύριο του 12ου αι., κόρη του Μαυρικίου και σύζυγος του Χοσρόη Β΄ της Περσίας.

Βιογραφία
Το 590 ο Χοσρόης, εξόριστος πρίγκιπας, μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και ζήτησε συνδρομή από τον Μαυρίκιο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων για να διεκδικήσει τον θρόνο από τον Βαχράμ Σχοβίν (β. 590-591). Στο έργο Σαχναμέ του Φερντοσί αναφέρεται ο Χοσρόης είχε νυμφευτεί τη Σιρίν πριν εξοριστεί. Ο Σεβέος αναφέρει ότι η Σιρίν ήταν από το Κουζεστάν, ενώ το Χρονικό της Έδεσσας ότι ήταν Αραμαία, δηλ. από το Σουριστάν (τη Συρία). Στο έργο Ραβζάτ ας-σαφά του Μιρ-Κχβανντ η Σιρίν ήταν αρχικά υπηρέτρια σε ένα σπίτι, όπου σύχναζε ο Χοσρόης. Αλλά αυτά είναι μεταγενέστερες αναφορές και μπορεί να έχουν επηρεαστεί από μύθους.

Η Μαρία απουσιάζει από τις Ρωμαϊκές πηγές. Εμφανίζεται στο Χρονικό της Έδεσσας, στον Διονύσιο Τελμαχάρενσις (στο Χρονικό του 1234), στον Αλ-Ταμπάρι, στον Ευτύχιο Πατριάρχη της Αλεξανδρείας, στον Φερντοσί, στο Χρονικό του Σίιρτ, στον Μιχαήλ της Συρίας, στον Μπαρ Εβραίο και στον Μιρ-Κχβανντ. Το Χρονικό του Σίιρτ και το έργο του Μαρί ιμπν Σουλεϊμάν είναι τα μόνα, που αναφέρουν ότι η Μαρία ονομαζόταν επίσης Σιρίν, ταυτίζοντας τις δύο μορφές· την περιγράφουν ως κόρη του Μαυρικίου. Πάντως ο Θεόφιλος Σιμοκάττης, η πιο λεπτομερής ιστορική πηγή για τον Μαυρίκιο, δεν την αναφέρει.

Σχετικά με την ηλικία της, ο Μπάουμ αναφέρει ότι ο Μαυρίκιος νυμφεύτηκε τη σύζυγό του Κωνσταντίνα τον Αύγουστο του 582. Αν η Μαρία ήταν νόμιμο τέκνο του, το 590 θα ήταν μικρότερη των 18 ετών. Οι κύριες πηγές αναφέρουν ως τέκνα τους τα εξής: Θεοδόσιος, Τιβέριος, Πέτρος, Παύλος, Ιουστίνος, Ιουστινιανός, Αναστασία, Θεοκτίστη, Κλεοπάτρα. 

Στο Σαχναμέ αναφέρεται ότι η Σιρίν δηλητηρίασε τη Μαρία. Μεταγενέστερες πηγές τις αναφέρουν ως βασίλισσες (ο Χοσρόης Β΄ έγινε βασιλιάς της Περσίας το 591-628). Και στις δύο περιπτώσεις προσπαθούν να αναβιβάσουν η καθεμία τους γιους της στο θρόνο. Η Σιρίν υποστήριζε τον γιο της Μαρντανσάχ, ενώ η Μαρία τον Σιρόη (Καβάδη Β΄), που ήταν γιος της σύμφωνα με μερικές πηγές· σύμφωνα με άλλες ήταν ο πρωτότοκος και όχι της Σιρίν. Ο Μπάουμ θεωρεί τη Σιρίν ιστορική μορφή και τη Μαρία μυθική, ίσως με αφορμή κάποια Ρωμαία, μέλος του χαρεμιού του Χοσρόη Β΄.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Χοσρόη Β΄ της Περσίας και είχε τέκνο:
 Καβάδης Β΄ 590-628, βασιλιάς της Περσίας (628).

Αναφορές

Πηγές
Baum, Wilhelm (2004). Christian, queen, myth of love, a woman of late antiquity, historical reality and literary effect. Gorgias Press LLC. ISBN 1-59333-282-3.

Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Νέα Τάξη Πραγμάτων (θεωρία συνωμοσίας)

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων (ή ΝΤΠ) είναι η θεωρούμενη από πολλές θεωρίες συνωμοσίας ως μία αναδυόμενη μυστική απολυταρχική παγκόσμια διακυβέρνηση.

Το κοινό θέμα αυτών των θεωριών συνωμοσίας γύρω από τη Νέα Τάξη είναι ότι μια μυστική ελίτ εξουσίας με ατζέντα παγκοσμιοποίησης συνωμοτεί με σκοπό να κυριαρχήσει τελικά στον κόσμο δια μέσου, αφενός μιας αυταρχικής παγκόσμιας κυβέρνησης, η οποία θα αντικαταστήσει τα κυρίαρχα έθνη-κράτη, και αφετέρου μιας προπαγάνδας που καλύπτει όλα τα θέματα, η ιδεολογία της οποίας χαιρετίζει την καθιέρωση της Νέας Τάξης ως ολοκλήρωση της προόδου της Ιστορίας. Πολλά ιστορικά και σύγχρονα πρόσωπα με επιρροή θεωρήθηκαν μέλη της μυστικής οργάνωσης η οποία λειτουργεί μέσω οργανώσεων-βιτρίνας για να ενορχηστρώσει σημαντικά πολιτικά και οικονομικά γεγονότα, τα οποία ποικίλουν από την πρόκληση συστημικών κινδύνων έως την προώθηση "θεραπειών σοκ» στην οικονομία, σε εθνικό ή πολυεθνικό επίπεδο, για να επιτύχουν σταδιακά την παγκόσμια διακυβέρνηση.

Πριν από τις αρχές της δεκαετίας του '90, οι θεωρίες συνωμοσίας για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων περιορίζονταν σε δύο αμερικανικές υποκουλτούρες, όπως το μαχητικό αντικυβερνητικό κίνημα και, δευτερευόντως, μέρος του φονταμενταλιστικού Χριστιανισμού, τον οποίο απασχολούσε το τέλος του κόσμου με την έλευση του Αντίχριστου. 

Η θεωρία λέει ότι η ιστορία της Νέας Τάξης Πραγμάτων ξεκινά τον 18≗ Αιώνα στη Γερμανία και η πρώτη κίνηση της ήταν η Γαλλική Επανάσταση, η οποία και κατέστρεψε την Παλαιά Τάξη Πραγμάτων στη Γαλλία. Σύμφωνα, πάλι, με τη θεωρία, δεύτερο όπλο της Νέας Τάξης Πραγμάτων ήταν η Αμερικανική Επανάσταση. Άρα μέχρι το 1798 η ΝΤΠ ήλεγχε την Αμερική, την Πρωσία και τη Γαλλία, γι' αυτό και συμμάχησαν στους Ναπολεόντιους πολέμους. Σύντομα, όμως, η Γαλλία ξαναβγήκε από τη ζώνη επιρροής της ΝΤΠ. Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο οι Κεντρικές δυνάμεις αντιπροσώπευαν τη ΝΤΠ, ενώ η Αντάντ, οι χώρες του ελεύθερου τότε κόσμου, εκτός από τη Γαλλία, την Παλαιά Τάξη Πραγμάτων, όπως και η Αγγλία. Το 1917 με τη Ρωσική Επανάσταση η ΝΤΠ πήρε τη Σοβιετική Ρωσία με το μέρος της. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είδε τον Άξονα και το Κόμινφορμ (το οποίο με τον Στάλιν κρατούσε ίσες αποστάσεις) με τη ΝΤΠ, και τους συμμάχους πλην της Αμερικής (η οποία ήταν με τη ΝΤΠ) με την ΠΤΠ. Το 1945 που η Γερμανία έχασε τον πόλεμο άλλη μία προσπάθεια της ΝΤΠ (βλέπε Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) να υποτάξει τον κόσμο απέτυχε. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων έπαιξε το τελευταίο της χαρτί με το ΝΑΤΟ και τον ΟΗΕ. Οι ΗΠΑ, εξάλλου, με το Δημοκρατικό Κόμμα ήταν με τη Νέα Τάξη, ενώ όταν έπαιρνε την εξουσία το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ήταν με την Παλαιά Τάξη. Λένε ότι η ΝΤ δολοφόνησε τον Κέννεντυ. Ο ίδιος είχε πει ότι «Πρόκειται για ένα σύστημα που έχει επιστρατεύσει μεγάλο αριθμό ανθρώπινων και υλικών πόρων».

Παραπομπές

Θεωρίες συνωμοσίας
Θεωρίες συνωμοσίας συσχετιζόμενες με τους Εβραίους
Διαίρεση Ρανγκπούρ

Η Διαίρεση Ρανγκπούρ (βεγγαλικά: রংপুর বিভাগ) ιδρύθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2010, ως η έβδομη διοίκηση του Μπαγκλαντές. Πριν από αυτό, η επαρχία αποτελούταν από 8 βόρειες επαρχίες της Διαίρεσης Ρατζσάχι. Υπάρχουν 58 ουπαζίλα (υποεπαρχίες) εντός των 8 επαρχιών. Είναι η βορειότερη διαίρεση του Μπαγκλαντές και έχει πληθυσμό 15.665.000 κατοίκων στην Απογραφή του 2011.

Οι μεγάλες πόλεις της νέας διαίρεσης είναι η Ρανγκπούρ, το Σαϊντπούρ και το Ντινατζπούρ. Η διαίρεση είναι η έδρα γνωστών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, όπως το Κολέγιο Καρμάικλ, το Πανεπιστήμιο Επιστημών και Τεχνολογίας Χατζί Μοχαμάντ Ντανές, το Κολλέγιο Ιατρικής της Ρανγκπούρ, το Κολλέγιο Δόκιμων της Ρανγκπούρ, το Πανεπιστήμιο Μπεγκούμ Ροκέγια και το Πανεπιστήμιο Επιστημών της Τεχνολογίας του Στρατού του Μπανγκλαντές στο Σαϊντπούρ.

Ο Μανσίνγκ, διοικητής του Αυτοκράτορα Ακμπάρ, κατέκτησε μέρος της Ρανγκπούρ το 1575. Όλη η διαίρεση ήταν υπό τον έλεγχο της Μογγολικής αυτοκρατορίας της Ινδίας το 1686. Οι πόλεις Μουγκαλμπάσα και Μουγκαλχάτ της επαρχίας Κουρίγκραμ φέρουν ακόμα σημάδια της εξουσίας των Μουγκάλ στην περιοχή. Κατά τη διάρκεια της εξουσίας της Μογγολικής αυτοκρατορίας της Ινδίας μέρος της διαίρεσης ήταν υπό το σαρκάρ του Γκοραγκάτ και ένα άλλο μέρος υπό το σαρκάρ του Πιντζαράχ. Το Ρανγκαπούρ Γκοργκάτ αναφέρεται στο Ριγιάζ-ους-Σαλατίν. Κατά τη διάρκεια της πρώιμης περιόδου του ελέγχου της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών η αγροτική εξέγερση Φακίρ-Σανιάσι πραγματοποιήθηκε στη περιοχή.

Η περιοχή έχει οδικές, σιδηροδρομικές και αεροπορικές συνδέσεις με άλλες διαιρέσεις και την πρωτεύουσα. Υπάρχουν 21 τρένα ταχείας διαδρομής από την διαίρεση που πηγαίνουν σε άλλα μέρη της χώρας. Υπάρχουν τρία αεροδρόμια στην διαίρεση, όπως το αεροδρόμιο του Σαϊντπούρ.

Επαρχίες 

 Επαρχία Θακουργκαόν 
 Επαρχία Ρανγκπούρ 
 Επαρχία Παντσαγκάρ 
 Επαρχία Νιλφαμάρι 
 Επαρχία Λαλμονιρχάτ 
 Επαρχία Κουριγκράμ 
 Επαρχία Γκαϊμπάντα
 Επαρχία Ντινατζπούρ

Δείτε επίσης 

 Διαιρέσεις του Μπαγκλαντές
 Επαρχία Ρανγκπούρ

Παραπομπές 

Διαιρέσεις του Μπανγκλαντές
Διαίρεση Μίμενσινγκ

Η Διαίρεση Μίμενσινγκ (βεγγαλικά: ময়মনসিংহ বিভাগ) είναι μια από τις οκτώ διαιρέσεις του Μπαγκλαντές. Έχει έκταση 10.485 τ.χλμ. και πληθυσμό 11.370.000 κατοίκων στην απογραφή του 2011. Δημιουργήθηκε το 2015 από επαρχίες που προηγουμένως αποτελούσαν μέρος της Διαίρεσης Ντάκα. Εδρεύει στο Μίμενσινγκ της ομώνυμης επαρχίας.

Ιστορία 

Η Ευρύτερη Περιφέρεια Μίμενσινγκ (η επαρχία Μίμενσινγκ μαζί με έξι άλλες γειτονικές επαρχίες) δημιουργήθηκε ως επαρχία Μίμενσινγκ από τη Βρετανική κυβέρνηση της Ινδίας το 1787. Αργότερα αναδιοργανώθηκε σε δύο φάσεις σε έξι επαρχίες: Μίμενσινγκ, Κισορεγκάντζ, Νετρακόνα, Τανγκάιλ, Τζαμαλπούρ και Σερπούρ.

Στις 12 Ιανουαρίου 2015 η πρωθυπουργός Σεΐχ Χασίνα ανακοίνωσε την ίδρυση της διαίρεσης Μίμενσινγκ. Αρχικά θα περιλαμβάνονταν έξι επαρχίες (αυτές που περιλάμβανε η αρχική επαρχία Μίμενσινγκ του 1787), οι οποίες θα αποσπούνταν από την διαίρεση της Ντάκα. Ωστόσο, ενώ τέσσερις επαρχίες ήταν πρόθυμες για την ίδρυση νέας διαίρεσης, οι άνθρωποι στις επαρχίες Τανγκάιλ και Κισορεγκάντζ επιθυμούσαν να παραμείνουν μέρος της Διαίρεσης Ντάκα. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2015, η διαίρεση δημιουργήθηκε επίσημα ως μια διαίρεση αποτελούμενη από τέσσερις επαρχίες.

Διοικητικές διαιρέσεις 

Τα στοιχεία των απογραφών του 1991, 2001 και 2011 προέρχονται από την πτέρυγα Απογραφής Πληθυσμού της Στατιστικής Υπηρεσίας του Μπανγκλαντές. Τα στοιχεία της απογραφής του 2011 βασίζονται στα προκαταρκτικά αποτελέσματα.

Παραπομπές 

Διαιρέσεις του Μπανγκλαντές
Γιολάντα του Λιν

Η Γιολάντα του Λιν (Yolande de Ligne, 6 Μαΐου 1923 -) είναι η χήρα σύζυγος του Αρχιδούκα Καρόλου Λουδοβίκου της Αυστρίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1923 στη Μαδρίτη είναι το τρίτο παιδί και η νεότερη κόρη του Ευγένιου, 11ου Πρίγκιπα του Λιν και της Φιλιππίνα ντε Νοαγί.

Στις 17 Ιανουαρίου 1950 η Γιολάντα παντρεύτηκε τον Κάρολο-Λουδοβίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης αρχιδούκα της Αυστρίας στο κάστρο Μπελόλ του Βελγίου. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε τέσσερα παιδιά:
 Ροδόλφος γενν. 1950, παντρεύτηκε την Ελένη ντε Βιλλαφέν ντε Βογκελανσάν. Απέκτησαν 7 παιδιά.
 Αλεξάνδρα γενν. 1952, παντρεύτηκε τον Έκτορ Ρίεσλε Κοντρέρας. Απέκτησαν 3 παιδιά.
 Κάρολος-Χριστιανός γενν. 1954, αρχιδούκας της Αυστρίας. Νυμφεύτηκε την Μαρία-Άστριντ των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρη του Ιωάννη μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου. Απέκτησαν 5 παιδιά.
 Μαρία-Κωνσταντία γενν. 1957, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Ιωσήφ φον Αούερσπεργκ-Τράουτσον. Απέκτησαν 1 υιοθετημένο παιδί και 3 βιολογικά παιδιά (1 θνησιγενές).

Τίτλοι
6 Μαΐου 1923 - 17 Ιανουαρίου 1950: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Γιολάντα του Λιν
17 Ιανουαρίου 1950 - μέχρι σήμερα: Η Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότητα Αρχιδούκισσα Γιολάντα της Αυστρίας

Τιμητικές διακρίσεις
  Οίκος των Αψβούργων: Ντάμα του Αυτοκρατορικού και Βασιλικού Τάγματος του Έναστρου Αστέρος 2η Τάξη

Παραπομπές

 Coddington, John Insley, "The Franco-American Ancestry and Connections of the Archduchess Yolande of Austria: Murat, Fraser, Noailles et al.," The American Genealogist, 64 (July 1989): 171-78.

Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Καλό Κόμμα

Το Καλό Κόμμα είναι ένα εθνικιστικό, φιλελεύθερο συντηρητικό και κοσμικό πολιτικό κόμμα στην Τουρκία. Το κόμμα, ιδρύθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2017 από την σημερινή ηγέτιδα Meral Akşener, το κόμμα είναι οπαδός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,κάτι που φαίνεται και από το σύμβολο IYI το οποίο είναι και σύμβολο της ιδρύτριας φυλής (Καγί) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Ακολουθεί μια κεντρική πολιτική ιδεολογία και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην αποκατάσταση του κοινοβουλευτικού συστήματος και στην ακεραιότητα του δικαστικού τομέα και άλλων θεσμικών οργάνων. Το κόμμα έχει χαρακτιριστεί ευρέως ως ένα αντι-Ερντογανιστικό κίνημα τόσο από το MHP όσο και από το κυβερνών AKP. 

Το κόμμα σχηματίστηκε από εξέχοντα πρώην μέλη των βασικών κομμάτων της Τουρκίας, κυρίως από το ΜΗΡ και το CHP. Το ίδιο το κόμμα υποστηρίζει ένα θετικό θεματολόγιο που θα φέρει ξανά κοντά την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Τουρκία και τονίζει ότι η Τουρκία πρέπει να συνεχίσει να αποτελεί τμήμα του δυτικού μπλοκ. Η Meral Akşener είναι ο προεδρική υποψήφια για τις εκλογές του 2018. 

Το κόμμα κέρδισε γρήγορα πέντε μέλη του κοινοβουλίου στην Μεγάλη Εθνοσυνέλευση, τα οποία είχαν αρχικά εκλεγεί για άλλα κόμματα, και πολλά μέλη επαρχιακών και δημοτικών συμβουλίων που επίσης αποστάτησαν από τα προηγούμενα κόμματά τους. Στις 22 Απριλίου 2018, κατά τη προεκλογική περίοδο, άλλοι 15 βουλευτές από το CHP μετακόμισαν Καλό Κόμμα μετά από κοινή συμφωνία μεταξύ των δύο μερών. Αυτό θα επέτρεπε στο κόμμα να σχηματίσει επίσημα μια κοινοβουλευτική ομάδα που θα ήταν επιλέξιμη να διοικήσει έναν προεδρικό υποψήφιο χωρίς να χρειάζεται να συλλέγει υπογραφές και να αγωνίζεται ως ανεξάρτητο.

Ιδεολογία

Το Καλό Κόμμα χαρακτηρίστηκε ως τουρκικό εθνικιστικό, συντηρητικό και κεμαλιστικό πολιτικό κόμμα που υιοθετεί τον κεντρισμό ως την επίσημη πολιτική του θέση. Ωστόσο, θεωρείται γενικά ως κεντροδεξιά πολιτική δύναμη που αποσκοπεί στο να καλύψει το κενό που άφησαν τα παραδοσιακά κόμματα, δηλαδή το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) και το Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος (MHP). Οι δηλώσεις διακεκριμένων μελών του κόμματος υιοθέτησαν επίσης μια νέα προοπτική για την τουρκική πολιτική, επικρίνοντας τα καθιερωμένα πολιτικά κόμματα για ανικανότητα, αναποτελεσματικότητα και πόλωση του εκλογικού σώματος.

Αν και το κόμμα χαρακτηρίστηκε ως εθνικιστικό συντηρητικό κατά τη διάρκεια της περιόδου σχηματισμού του, η ιδεολογία του αντιπροσωπεύει τον πολιτικό εθνικισμό και όχι τον έντονο εθνικισμό του MHP. Το κόμμα υιοθετεί την αρμονία μεταξύ των εθνοτικών μειονοτήτων και την ανεκτικότητα για διαφορετικές θρησκείες και περιβάλλοντα, απορρίπτοντας οποιαδήποτε διάκριση λόγω εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής υπόθεσης. Υποστηρίζει ένθερμα τα ιδανικά και τις αρχές του ιδρυτικού προέδρου της Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, και έχει μια ρίζα που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη φιλοσοφία του ιδεαλισμού που υποστηρίζει ο Alparslan Türkeş.

Τουρκικά πολιτικά κόμματα