joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νεράντζα Κορινθίας

Η Νεράντζα είναι παραθαλάσσιο χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο με υψόμετρο 5 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Νεράντζα βρίσκεται στις νότιες ακτές του Κορινθιακού, σε απόσταση 18 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Κόρινθο (μέσω Άσσος - Βραχάτι) και 8 χλμ. ΒΔ. από το Ζευγολατιό (έδρα δήμου). Τον οικισμό  δημιούργησαν κάτοικοι από τα Τρίκαλα Κορινθίας γι΄ αυτό και πολιούχος τους είναι ο Άγιος Βλάσιος. Η εκκλησία που έκτισαν προς τιμή του το 1835 είναι μονόκλιτη βασιλική. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία αν και το καλοκαίρι είναι σημαντικό παραθεριστικό θέρετρο της Κορινθίας και της Αθήνας, το οποίο διαθέτει οργανωμένη παραλία, ξενοδοχείο, πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια καθώς και κέντρα εστίασης. Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1834 στο ΦΕΚ 19Α - 07/06/1834 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Απίας. Το 1927 με το ΦΕΚ 132Α - 01/07/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοσυσταθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Νεράντζης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βέλου του Δήμου Βέλου - Βόχας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 636 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιερός ναός Αγίου Βλασίου Νεράντζας από τον ιστότοπο https://www.vocha.gr/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Κορινθίας
Δήμος Βέλου-Βόχας
Ευαγγελίστρια Κορινθίας

Η Ευαγγελίστρια είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο με υψόμετρο 30 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ευαγγελίστρια βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού Κορινθίας, σε απόσταση 15 χλμ. Δ. από την Κόρινθο και 4 χλμ. ΒΔ. από το Ζευγολατιό (έδρα δήμου). Είναι κτισμένο στην πεδιάδα της Βόχας, δίπλα στην παλαιά Εθνική Οδό Αθηνών - Πατρών (Εθνική Οδός 8) και τα νότια παράλια του Κορινθιακού. Αποτελεί την ανατολική συνέχεια της Πουλλίτσας και η εκκλησία του Αγίου Νικολάου έχει χαρακτηριστεί ως "οίκημα χρήζον ειδικής κρατικής προστασίας". Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1834 με την παλιά ονομασία από την εποχή της τουρκοκρατίας, Χατζή Μουσταφά στο ΦΕΚ 19Α - 07/06/1834 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αιγιαλείας του νομού Αργολίδος και Κορινθίας. Το 1915 με το ΦΕΚ 294Α - 28/08/1915 μετονομάστηκε σε Ευαγγελίστρια ενώ το 1931 με το ΦΕΚ 419Α - 19/12/1931 ορίστηκε έδρα της νεοσυσταθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Ευαγγελιστρίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βόχας του δήμου Βέλου - Βόχας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 308 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Άγιος Νικόλαος, Ευαγγελίστρια, Βραχάτι Κορινθίας στο https://www.youtube.com/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Κορινθίας
Δήμος Βέλου-Βόχας
Μπολάτι Κορινθίας

Το Μπολάτι είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο με υψόμετρο 15 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μπολάτι βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού Κορινθίας, σε απόσταση 14 χλμ. Δ. από την Κόρινθο (μέσω Άσσος - Βραχάτι) και 3 χλμ. ΒΔ. από το Ζευγολατιό (έδρα δήμου). Είναι κτισμένο στην πεδιάδα της Βόχας, δίπλα στην παλαιά Εθνική Οδό Αθηνών - Πατρών (Εθνική Οδός 8) και προς τα νότια παράλια του Κορινθιακού. Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1834 στο ΦΕΚ 19Α - 07/06/1834 να προσαρτάται στον τότε δήμο Απίας του νομού Αργολίδος και Κορινθίας. Το 1930 με το ΦΕΚ 91Α - 28/03/1930 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοσυσταθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Μπολατίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βόχας του δήμου Βέλου - Βόχας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 767 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Κορινθίας
Δήμος Βέλου-Βόχας
Πάρκο Μονσουρί

Το Πάρκο Μονσουρί (γαλλικά: Parc Montsouris) είναι δημόσιο πάρκο το οποίο βρίσκεται στο νότιο Παρίσι, στη Γαλλία, στο 14ο διαμέρισμα και έχει έκταση 15,5 εκτάρια. Εγκαινιάστηκε επίσημα το 1875 μετά από ένα πρώιμο άνοιγμα το 1869.

Το πάρκο είναι σχεδιασμένο σε αγγλικό στιλ και φιλοξενεί πολλά είδη πουλιών, φυτών και δέντρων.

Οι πινακίδες πληροφοριών στο πάρκο αναφέρουν ότι οφείλει το όνομά του στα πολλά τρωκτικά που υπήρχαν στους μύλους κατά μήκος του ποταμού Μπιέβρ.

Περιγραφή 

Το πάρκο Μονσουρί είναι ένα από τα τέσσερα μεγάλα αστικά δημόσια πάρκα, μαζί με το δάσος της Βουλώνης, το δάσος της Βενσέν και το  πάρκο Μπυτ-Σωμόν, που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια του μετασχηματισμού του Παρισιού από τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ' και τον Νομάρχη του Σηκουάνα βαρόνο Οσμάν, σε καθένα από τα βασικά σημεία γύρω από το Παρίσι, προκειμένου να παρέχουν πράσινο χώρο και αναψυχή για τον ταχέως αναπτυσσόμενο πληθυσμό του Παρισιού.  

Το πάρκο έχει έκταση 15,5 εκτάρια και περίμετρο 1,5 χιλιόμετρο και είναι σχεδιασμένο ως αγγλικός κήπος τοπίου από τον Ζαν-Σαρλ Αλφάν. 

Το πάρκο Μονσουρί είναι ένας από τους μεγαλύτερους χώρους πρασίνου στο Παρίσι. Βρίσκεται ανάμεσα στην οδό Αλεζιά και την Πανεπιστημιούπολη του Παρισιού. Η γειτνίαση του πάρκου με την Πανεπιστημιούπολη το καθιστά αγαπημένο σημείο περιπάτου για τους φοιτητές. 

Το πάρκο περιλαμβάνει μια λίμνη, μικρό καταρράκτη, χώρους με γκαζόν, όμορφα αγάλματα, πολλές αξιόλογες ποικιλίες δέντρων, θάμνων και λουλουδιών, καφέ, κουκλοθέατρο καθώς και πολλά διαφορετικά είδη πουλιών. Το εστιατόριο «Παβιγιόν Μονσουρί» υπάρχει από το 1889 και πολλά διάσημα πρόσωπα το επισκέπτονταν συχνά, όπως ο Λένιν και ο Τρότσκι, η Σιμόν ντε Μπωβουάρ και ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο Πωλ Ζουβέ και ο Μαρσέλ Καρνέ, κ.ά. Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να δουν το σταθμό μετεωρολογίας Μονσουρί και μια στήλη ύψους 4 μέτρων με επιγραφή που σηματοδοτεί την τοποθεσία του μεσημβρινού του Παρισιού. Η δεξαμενή Μονσουρί, η οποία περιέχει το ένα τρίτο του πόσιμου νερού που καταναλώνεται στο Παρίσι, είναι ανοιχτή στο κοινό μία φορά το χρόνο, τις Ημέρες της Πολιτιστικής Κληρονομιάς. 

Πολλές δωρεάν συναυλίες παρέχονται από Μάιο έως Σεπτέμβριο στο περίπτερο.

Ο σταθμός Σιτέ Υνιβερσιταίρ του δικτύου περιφερειακών τρένων RER B βρίσκεται στο νότιο τμήμα του πάρκου, όπου συνδέεται με τη γραμμή 3 του νέου τραμ Ιλ-ντε-Φρανς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το πάρκο Μονσουρί

Παραπομπές 
Πάρκα στη Γαλλία
Παρίσι
Ανατόλι Πέτροβιτς Αλεξάντροφ

Ο Ανατόλι Πέτροβιτς Αλεξάντροφ (ρωσ. Анатолий Петрович Александров, 13 Φεβρουαρίου 1903 – 3 Φεβρουαρίου 1994), γνωστός και ως Α.Π. Αλεξάντροφ, ήταν Ρώσος/Σοβιετικός φυσικός, διευθυντής του Ινστιτούτου Κουρτσάτοφ, ακαδημαϊκός (από το 1953) και πρόεδρος επί δεκαετία και πλέον της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών.

Ο Ανατόλι Π. Αλεξάντροφ γεννήθηκε στη μικρή πόλη Ταράστσα στο τότε Κυβερνείο του Κιέβου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σήμερα βρίσκεται στην Ουκρανία). Μετά την αποφοίτησή του το 1930 προσκλήθηκε από τον Αμπράμ Ιόφε να συνεργασθούν στο Λένινγκραντ.

Ο Αλεξάντροφ έγινε γνωστός όταν, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, βρήκε μια μέθοδο σε συνεργασία με τον Ίγκορ Κουρτσάτοφ να απομαγνητίζει τα πλοία, ώστε να προστατεύονται από τις γερμανικές θαλάσσιες νάρκες. Η μέθοδος ήταν λειτουργική από τα τέλη του 1941 και χρησιμοποιήθηκε από τότε μέχρι το τέλος του πολέμου και μετέπειτα. Οι Αλεξάντροφ και Κουρτσάτοφ συνέχισαν να εργάζονται μαζί στο Ινστιτούτο Ιόφε. Το 1943 το εργαστήριό τους χωρίσθηκε από το Ινστιτούτο αυτό και εγκαταστάθηκε στη Μόσχα για εργασία στο σοβιετικό πρόγραμμα ατομικής βόμβας). Από το 1962 ο Αλεξάντροφ ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.

Χαρακτηριζόμενος από συνεργάτες του ως ιδιοφυής επιστήμονας και οργανωτής, ο Α. Αλεξάντροφ συγκλονίσθηκε από το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ, το χειρότερο στην ανθρώπινη ιστορία. Η καταστροφή αυτή παρακίνησε τη Σοβιετική κυβέρνηση να αναθεωρήσει και να αναβάλει το φιλόδοξο πρόγραμμα πυρηνικών εργοστασίων ενέργειας. Ως ο βασικός σχεδιαστής του τύπου πυρηνικού αντιδραστήρα RBMK, που εξερράγη στο Τσερνόμπιλ, ο Αλεξάντροφ αρνήθηκε να παραδεχθεί ότι κάποιο σχεδιαστικό ελάττωμα ήταν μερικώς υπαίτιο για τη καταστροφή.

Ο Ανατόλι Π. Αλεξάντροφ πέθανε από καρδιακή προσβολή στη Μόσχα, σε ηλικία 90 ετών.

Τιμητικές διακρίσεις
 Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας (1954, 1960, 1973)
 Τάγμα του Λένιν (1945, 1949, 1953, 1954, 1956, 1960, 1973, 1978, 1983)
 Τάγμα της Οκτωβριανής Επανάστασης (1971)
 Τάγμα της Κόκκινης Σημαίας της Εργασίας (1945)
 Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση του Στάλινγκραντ» (1945)
 Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση της Σεβαστούπολης» (1945)
 Βραβείο Λένιν (1959)
 Κρατικό Βραβείο Ε.Σ.Σ.Δ. (τότε «Βραβείο Στάλιν», 1942, 1949, 1951, 1953)
 Δίπλωμα του Πρεζίντιουμ του Ανώτατου Σοβιέτ της Ρωσικής Ομοσπονδίας (1993)
 Μετάλλιο Κουρτσάτοφ (1968)
 Χρυσό Μετάλλιο Λομονόσοφ (1978)
 Χρυσό Μετάλλιο Βαβίλοφ (1978)

Ονομάσθηκαν προς τιμή του
 Ο αστεροειδής 2711 Αλεξαντρόφ (Aleksandrov), που ανακαλύφθηκε το 1978.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 «Ο Ακαδημαϊκός Α.Π. Αλεξάντροφ», Soviet Atomic Energy. τόμος 14 (3), σσ. 243-244 (έτος 1964)
 

Σοβιετικοί φυσικοί
Σοβιετικοί εφευρέτες
Ψηλότερα κτήρια στην Ελλάδα

Στις περισσότερες χώρες όπου έχουν στην πλειοψηφία τους ψηλούς ουρανοξύστες χαρακτηρίζουν ως ουρανοξύστη κτήρια άνω των 150-200 μέτρων. Στην Ελλάδα λόγω του πολύ "σκληρού" νομοθετικού περιεχομένου πλαισίου για το ύψος των κτιρίων δεν υπάρχουν ουρανοξύστες, εκτός αν θεωρήσουμε ότι κτήρια άνω των 100 μέτρων είναι ουρανοξύστες άρα έχουμε έναν.

Κατάλογος 
Αυτά προς το παρόν είναι τα υψηλότερα κτήρια της χώρας.

Κατάλογοι κτιρίων και κατασκευών στην Ευρώπη
Κτίρια και κατασκευές στην Ελλάδα
Φρανσίσκο ντε Μιράντα

Ο Φρανσίσκο ντε Μιράντα (ισπανικά:Sebastián Francisco de Miranda y Rodríguez de Espinoza, 28 Μαρτίου 1750-14 Ιουλίου 1816) ήταν στρατιωτικός ηγέτης και επαναστάτης με καταγωγή από τη Βενεζουέλα της Λατινικής Αμερικής. Αν και τα σχέδια του περί ανεξαρτησίας των ισπανικών αποικιών απέτυχαν μνημονεύεται ως ο πρόδρομος του Σιμόν Μπολίβαρ. Η ζωή του ήταν ρομαντική και συνάμα περιπετειώδης. Ήταν μέλος τριών ιστορικά και πολιτικά σημαντικών κινημάτων της εποχής του. Στην Αμερικανική Επανάσταση, στη Γαλλική Επανάσταση και στη Λατινοαμερικανική Επανάσταση. Ήταν ιδεαλιστής με όραμα την απελευθέρωση και την ενοποίηση όλων των ισπανόφωνων χωρών της Αμερικής.

Τα πρώτα χρόνια 
Ο Φρανσίσκο ντε Μιράντα γεννήθηκε στο Καράκας της Βενεζουέλας. Πατέρας του ήταν ο Σεμπάστιαν ντε Μιράντα Ραβέλο (Sebastian de Miranda Ravelo), ήταν μετανάστης από τα Κανάρια νησιά και πετυχημένος και πλούσιος έμπορος. Η μητέρα του, Φρανθίθκα Αντόνια Ροντρίγκεθ ντε Εσπινόζα (Francisca Antonia Rodríguez de Espinoza) εθεωρείτο εύπορη. Επομένως, ο Μιράντα μεγάλωσε σε εύπορη οικογένεια και απολάμβανε τα οφέλη μιας πλούσιας ανατροφής.

Εκπαίδευση 
Ο Μιράντα ξεκίνησε τις σπουδές του στις 10 Ιανουαρίου 1762 στο Royal and Pontifical University of Caracas, όπου μελέτησε λατινικά, γραμματική του Antonio_de_Nebrija και κατήχηση για 2 έτη. Μόλις συμπλήρωσε το προκαταρκτικό στάδιο των σπουδών του, πήρε το αξίωμα του upperclassman. Μέχρι το 1766 συνέχισε τις σπουδές του μελετώντας τα έργα των Κικέρωνα και Βιργιλίου και γραμματική, ιστορία, γεωγραφία και αριθμητική. Το 1767 έλαβε το πτυχίο απολυτήριου στις ανθρωπιστικές σπουδές. Άγνωστο παραμένει αν έλαβε ποτέ τον τίτλο του ιατρού, αν και ο ίδιος σε δήλωση του είπε ότι τον έλαβε.

Η σχέση του με την Ελλάδα 
Ο Φρανσίσκο ντε Μιράντα ήταν ιδιαίτερα ελληνομαθής και ελληνολάτρης. Μεγαλωμένος και γαλουχημένος με τα δημοκρατικά και ανθρωπιστικά ιδεώδη που εκπορεύονται από τους αρχαίους Έλληνες ο Φρανσίσκο ήταν ερωτευμένος με την Ελλάδα κάτι που τον ώθησε στην επιθυμία να ατενίσει το μεγαλείο της από κοντά. Αποβιβάζεται στην υπό οθωμανικής κατοχής Ελλάδα στις 16 Μαίου 1786. Έγινε ο πρώτος αμερικανός πολίτης που επισκέπτεται την χώρα και η παραμονή του θα διαρκέσει 3 μήνες. Στην τρίμηνη παραμονή του επισκέπτεται τους σημαντικότερους ιστορικούς τόπους στους οποίους έλαβαν χώρα σπουδαίες μάχες. Επισκέπτεται Ζάκυνθο, Πάτρα, Κόρινθο, Αθήνα, Πειραιά, Σαλαμίνα και Μαραθώνα. Σημαντική θεωρείται και η αγάπη του για την αρχαία ελληνική γραμματεία με πάνω από 150 τόμοι Ελλήνων κλασσικών να βρίσκονται στην βιβλιοθήκη του.

Τιμητικές διακρίσεις
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Βόρειος πυλώνας, Στήλη 4).

Παραπομπές

Βενεζουελάνοι επαναστάτες
Πολιτικοί της Βενεζουέλας
Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
Βιατσεσλάβα του Νόβγκοροντ

Η Βιατσεσλάβα Βσεβολόντνα, ρωσ. Вячеслава новгородская (π. 1125 - 15 Μαρτίου 1162;) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πριγκίπισσα ου Νόβγκοροντ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μαζοβίας & υψηλή δούκισσα της Πολωνίας.

Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Βσέβολοντ Μστισλάβιτς πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, Περεσλάβλ, Πσκοβ και μίας κόρης του Σβιατοσλάβ Νταβόντοβιτς.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε περί το 1137 τον Μπολέσλαφ Δ΄ των Πιαστ δούκα της Μαζοίας & υψηλό δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα:
 Μπολέσλαφ 1156-1172, απεβ. 16 ετών.
 μία κόρη π.1160-μετά το 1178, παντρεύτηκε ον Βασίλκο Γιαροπολκόβιτς πρίγκιπα του Σούμσκ & Ντοροχύτσυν.
 Λέσεκ π.1162-1186, δούκας της ΜΑζοβίας.

Πηγές
 Magdalena Biniaś-Szkopek: Bolesław IV Kędzierzawy - książę Mazowsza i princeps. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2009. ISBN 978-83-7177-603-8.

Ρουρικίδες
Ματθίλδη του Βρανδεμβούργου, δούκισσα της Πολωνίας

Η Ματθίλδη , γερμ. Matilda von Brandenburg (π. 1270 - πριν τις 1 Ιουνίου 1298) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Βρότσλαφ & υψηλή δούκισσα της Πολωνίας.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Όθωνα Ε΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ και της Γιούντιτ, κόρης του Χέρμανν Α΄ κόμη του Χέννεμπεργκ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1287/88 τον Ερρίκο Δ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας τον Ενάρετο, δούκα του Βρότσλαφ & υψηλό δούκα της Πολωνίας (Κρακοβίας). Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 K. Jasinski, Rodowód Piastów śląskich, Second Edition, Kraków 2007, part I, pp. 160–162.
 M. Spórna and P. Wierzbicki, Słownik władców Polski i pretendentów do tronu polskiego, Kraków 2003, pp. 335–336.

Οίκος των Ασκάνια
Κάρολος του Λουξεμβούργου (2020)

O Κάρολος του Λουξεμβούργου (Charles vu Lëtzebuerg, 10 Μαΐου 2020 -) είναι γιος του Γουλιέλμου, Κληρονομικού Μέγα Δούκα του Λουξεμβούργου και το νεότερο εγγόνι του Ερρίκου, Μέγα Δούκα του Λουξεμβούργου.

Είναι ο δεύτερος στη σειρά διαδοχής του Λουξεμβουργιανού θρόνου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 2020 στο Μαιευτήριο Μεγάλη Δούκισσα Καρλότα, και είναι το πρώτο παιδί του Γουλιέλμου, Κληρονομικού Μέγα Δούκα του Λουξεμβούργου και της Στεφανία, Κόμισσας του Λανουά. 

Στις 6 Δεκεμβρίου 2019 ανακοινώθηκε ότι ο Κληρονομικός Μέγας Δούκας και η Κληρονομική Μεγάλη Δούκισσα περιμένουν το πρώτο τους παιδί το Μάιο του 2020. 

Στις 10 Μαΐου 2020 η Κληρονομική Μεγάλη Δούκισσα έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι στις 05:13 π.μ. (τοπική ώρα), βάρους 3.190 Kg και ύψους 50 εκατοστών. Η γέννηση του έγινε δεκτή με 21 κανονιοβολισμούς στην Πόλη του Λουξεμβούργου.

Το νεογέννητο ονομάστηκε Κάρολος Ιωάννης Φίλιππος Ιωσήφ Μαρία Γουλιέλμος: 
Κάρολος από τον μεγάλο θείο του Πρίγκιπα Κάρολο του Λουξεμβούργου.
Ιωάννης από τον πατρικό προ-παππού του Μέγα Δούκα Ιωάννη του Λουξεμβούργου.
Φίλιππος από τον μητρικό παππού του Φίλιππο του Λανουά.
Ιωσήφ από την πατρική προ-γιαγιά του Μεγάλη Δούκισσα Ιωσηφίνα Καρλότα του Λουξεμβούργου.
Μαρία τυπικό όνομα των ανδρών της βασιλικής οικογένειας του Λουξεμβούργου, προς τιμήν της Παναγίας.
Γουλιέλμος από τον πατέρα του Γουλιέλμο.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 2020, ο πρίγκιπας Κάρολος βαφτίστηκε στο Αβαείο του Αγίου Μαυρικίου και του Αγίου Μαύρου του Κλερβό στο Λουξεμβούργο. Αναδοχοί του ήταν η μητρική του θεία Κόμισσα Γκαέλ του Λανουά και ο πατρικός θείος του Πρίγκιπας Λουδοβίκος του Λουξεμβούργου.

Τίτλοι
10 Μαΐου 2020 - σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Κάρολος του Λουξεμβούργου, Πρίγκιπας του Νασσάου, Πρίγκιπας του Βουρβονών-Πάρμας

Τιμητικές διακρίσεις
 Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου:  Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Αδόλφου του Νασσάου

Παραπομπές

Οίκος του Νάσσαου
Λουξεμβούργιοι ευγενείς
Ευφημία της Μείζονος Πολωνίας

Η Ευφημία, πολων. Eufemia Odonicówna (π. 1230 - 15 Φεβρουαρίου μετά το 1281) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν κόρη του δούκα της Μεγάλης Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Οπόλε.

Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Βλάντισλαφ Οντόνιτς δούκα της Μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας, Κάλιτς, Πόζναν και της Γιάντβιγκας, αμφιλεγόμενης καταγωγής.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1251 τον Βλάντισλαφ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Οπόλε, Ρατσίμπους, Κάλιτς, Βιέλουν και είχε τέκνα:
 Μιέσκο Α΄ 1252/56-1315, δούκας του Ρατσίμπους, Τσέσυν.
 Καζιμίρ 1253/57-1312, δούκας του Οπόλε, Μπύτομ.
 Μπόλκο Α΄ 1258-1313, δούκας του Οπόλε, Νιεμόντλιν.
 Κωνσταντία (;) απεβ. 1351, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας τον Ενάρετο, δούκα του Βρότσλαφ & υψηλό δούκα της Πολωνίας.
 Πσεμύσλαφ π.1263-1306, δούκας του Ρατσίμπους.

Παραπομπές

Πηγές
 Norbert Mika, Imię Przemysł w wielkopolskiej linii Piastów. Niektóre aspekty stosunków książąt wielkopolskich z Czechami do połowy XIII wieku, [in:] Przemysł II. Odnowienie Królestwa Polskiego edited by Jadwiga Krzyżaniakowej, Poznań 1997, pp. 247-255; Krzysztof Ożóg, Władysław Odonic Plwacz [in:] Piastowie-Leksykon Biograficzny, Kraków 1999, p. 133.

Οίκος των Πιαστ
Χέντβιχ Γιαγκιέλλον, εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου

Η Χέντβιχ, πολων. Jadwiga Jagiellonka (15 Μαρτίου 1513 - 7 Φεβρουαρίου 1573) από τον Οίκο των Γιαγκιελλόνων ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη (μόνο τέκνο από τον 1ο γάμο) του Σιγισμούνδου Α΄ βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Βαρβάρας Ζαπόλυα, κόρης του Στεφάνου παλατινού (κόμη) της Ουγγαρίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1535 τον Ιωακείμ Β΄ Έκτορα των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
 Ελισάβετ-Μαγδαληνή 1537-1595, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο-Όθωνα των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
 Σιγισμούνδος 1538-1566, πρίγκιπας-αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου και διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Χάλμπερστατ.
 Χέντβιχ 1540-1602, παντρεύτηκε τον Ιούλιο των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
 Σοφία 1541-1564, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο των Ρόζενμπερκ θησαυροφύλακα της Βοημίας.

Πηγές
 Chadwick, Owen (2003). The Early Reformation on the Continent. Oxford University Press. p. 179. ISBN 0-19-926578-X. Retrieved August 30, 2009.

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Εκλέκτειρες του Βρανδεμβούργου
Πολωνές πριγκίπισσες
Στέφανος Ζαπόλυα

Ο Στέφανος, Szapolyai István από τον Οίκο των Ζαπόλυα ήταν παλατινός (κόμης) της Ουγγαρίας (1492-1499).

Βιογραφία
Ήταν κύριος του Τρένσιν (της Σλοβακίας). Έγινε παλατινός (κόμης) της Ουγγαρίας το διάστημα 1492-1499. Τάφηκε στην οικογενειακή κρύπτη των Ζαπόλυα, στην πόλη Σπίσκα Καπίτουλα (της σημερινής Σλοβακίας).

Οικογένεια
Αφού χήρευσε από τον πρώτο του γάμο, νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά το 1483 τη Χέντβιχ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη του Πσεμύσλαφ Β΄ δούκα του Τσέσυν και είχε τέκνα:
 Ιωάννης 1490/91-1540, βασιλιάς της Ουγγαρίας.
 Γεώργιος π.1488-1526, κόμης του Σέπες.
 Βαρβάρα 1495-1515, παντρεύτηκε τον σιγισμούνδο Α΄ βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλο δούκα της Λιθουανίας.
 Μαγδαληνή π.1499, απεβ. νήπιο.

Πηγές
 Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. I.B. Tauris Publishers. ISBN 1-86064-061-3.
 Markó, László (2006). A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig: Életrajzi Lexikon [Great Officers of State in Hungary from King Saint Stephen to Our Days: A Biographical Encyclopedia] (in Hungarian). Helikon Kiadó. ISBN 963-547-085-1.
 Kubinyi, András (2008). Matthias Rex. Balassi Kiadó. ISBN 978-963-506-767-1.
Ανασχηματισμός

Ανασχηματισμός ονομάζεται η διαδικασία κατά την οποία ο προεδρεύων της κυβέρνησης αλλάζει τους επικεφαλής των υπουργείων και άλλων κυβερνητικών οργανισμών ή και τη σειρά τους. Ο ανασχηματισμός παρέχει επίσης τη δυνατότητα για τη δημιουργία, την κατάργηση η τη μετονομασία υπουργείων και την εκ νέου ανάθεση αρμοδιοτήτων μεταξύ των υπουργείων.

 Κυβέρνηση
Ιωάννης Γιαγκιέλλον

Ο Ιωάννης των Λιθουανών δουκών, πολων. Jan z Książąt Litewskich (8 Ιανουαρίου 1499 - 18 Μαρτίου 1538) από τον Οίκο των Γιαγκιελλόνων ήταν επίσκοπος του Βίλνιους (1519-36) και του Πόζναν (1536-38). Διετέλεσε επίσκοπος, όταν ο Προτεσταντισμός έκανε την πρώτη διείσδυση στο μεγάλο δουκάτο της Λιθουανίας και έκανε τις πρώτες κινήσεις πολεμώντας τον.

Βιογραφία
Ήταν το μόνο (νόθο) τέκνο του Σιγισμούνδου Α΄ βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας από την ερωμένη του Καταζύνα Τελνιτσάνκα. Γεννήθηκε πριν τον 1ο γάμο του πατέρα του με τη Βαρβάρα Ζαπόλυα το 1512. Το 1510 ο Σιγισμούνδος Α΄ έλαβε παπική άδεια, από defectus natalium (μη κανονικώς γεννηθέντα, νόθο) να τον αναγνωρίσει ως γνήσιο γιο και να τον κάνει ευγενή. Του έδωσε τον τίτλο των Λιθουανών δουκών περί το 1514 και του επέτρεψε μία παραλλαγή του Λιθουανικού οικοσήμου. Ο Ιωάννης έγινε μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού της Κρακοβίας το 1510 και του Πόζναν το 1516. Φοίτησε στην Ακαδημία της Κρακοβίας και το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Το 1519, 21 ετών, ονομάστηκε επίσκοπος του Κιέβου. Ο πάπας Λέων Ι΄ επικύρωσε την εκλογή, παρ' ότι ο Ιωάννης δεν είχε ακόμη χειροτονηθεί ιερέας (αυτό έγινε μόλις το 1531) και η Γ΄ Σύνοδος του Λατερανού απαιτούσε από τους επισκόπους να είναι τουλάχιστον 30 ετών. Ο Ιωάννης συνοδευόταν από τη μητέρα του, που παρενέβαινε στα θέματα της επισκοπής. Οι δύο τους αντιμετώπισαν αρκετή αντίθεση στο Βίλνιους· ακόμη τους επιτέθηκε και τους τραυμάτισε ο Στανίσλαφ, γιος του Νικολάι Β΄ Ραντζίβιου μεγάλου Καγκελάριου. Αυτό έκανε τον πάπα να θέσει τον Ιωάννη υπό την επιτροπεία των επισκόπων της Κρακοβίας και του Λουτσκ.

Πηγές
  Račis, Antanas; et al., eds. (2012). "Jonas iš Lietuvos kunigaikščių". Lietuva (in Lithuanian). III. Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras. pp. 101–102. ISBN 978-5-420-01707-4.
 Galkus, Juozas (2009). Lietuvos Vytis / The Vytis of Lithuania. Vilniaus dailės akademijos leidykla. p. 29. ISBN 9789955854449.
 Petkus, Viktoras (2002). Vilniaus vyskupai Lietuvos istorijoje (in Lithuanian). Petro ofsetas. pp. 271–278. ISBN 9955-534-02-8.

Οίκος των Γιαγκελλόνων
Ιάκωβος Λουδοβίκος Σομπιέσκι

O Ιάκωβος-Λουδοβίκος (πολων. Jakub Ludwik Henryk Sobieski, 2 Νοεμβρίου 1667 – 19 Δεκεμβρίου 1737) από τον Οίκο των Σομπιέσκι ήταν Πολωνός ευγενής, πολιτικός, διπλωμάτης, λόγιος και ταξιδευτής.

Βιογραφία 
Ήταν o πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Γ΄, βασιλιά της Πολωνίας και μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, και της Μαρίας-Καζιμίρας-Λουίζας ντε Λα Γκρανζ, κόρης του Ερρίκου-Αλβέρτου, μαρκησίου του Αρκιάν.

Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1691 τη Χέντβιχ-Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνα:
 Μαρία-Καζιμίρα 1695-1723, απεβ. 28 ετών.
 Μαρία-Καρολίνα 1697-1740, παντρεύτηκε πρώτα τον Φρειδερίκο-Μαυρίκιο-Καζιμίρ ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν πρίγκιπα του Τυρέν και μετά τον Κάρολο-Γοδεφρείδο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν δούκα του Μπουγιόν.
 Μαρία-Κλημεντίνη 1702-1735, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο-Φραγκίσκο-Εδουάρδο Στιούαρτ την Παλαιό διεκδικητή, πρίγκιπα της Ουαλίας (ie διάδοχο της Αγγλίας & Σκωτίας).
 Μαρία-Λεοπολδίνα 1693-95 απεβ. 2 ετών, Ιωάννης 1698-1699 απεβ. 1 έτους, Μαρία-Μαγδαληνή 1704 απεβ. νήπιο.

Πηγές
 Simon Millar; Peter Dennis (2008). Vienna 1683: Christian Europe Repels the Ottomans. Osprey Publishing. p. 17. ISBN 1-84603-231-8.

Παραπομπές

Πολωνοί ευγενείς
Γκρέις Ο'Μάλεϊ

Η Γκρέις Ο'Μάλεϊ (Grace O' Maley, 1530- 1603) ήταν πειρατίνα, η οποία καταγόταν από την Ιρλανδία και έζησε τον 16ο αιώνα. Κυριάρχησε για περίπου μισό αιώνα στη Θάλασσα της Ιρλανδίας, όπου πολέμησε ενάντια στην αγγλική κυριαρχία. Έμεινε στην ιστορία γνωστή ως η "Βασίλισσα των Ιρλανδών Πειρατών".

Βιογραφία 
Η Γκρέις Ο'Μάλεϊ γεννήθηκε σε οικογένεια ναυτικών και παντρεύτηκε ηλικία 16 ετών τον αρχηγό μίας από τις πολυάριθμες ιρλανδέζικες φυλές (clans). Τότε ξεκίνησε και την πειρατική της δράση αφού έπεισε μερικούς από τους ναυτικούς που εργάζονταν για τον άντρα της να την ακολουθήσουν σε πειρατικές επιθέσεις ενάντια στα εμπορικά πλοία στη Θάλασσα της Ιρλανδίας. Η αναγνωρισημότητά της ως τρομερή πειρατίνα ξεκίνησε, αφού σκοτώθηκε ο άντρας της σε κάποια μάχη.

Οι δράσεις της 
Επί δεκαετίες η Ο'Μάλεϊ κυριαρχούσε στις θάλασσες της Ιρλανδίας και έκανε επιθέσεις σε εμπορικά πλοία αλλά και στα πλοία του αγγλικού ναυτικού. Η Ο'Μάλεϊ πολέμησε τόσο ενάντια στους Άγγλους όσο και ενάντια στις άλλες ιρλανδέζικες φυλές που απειλούσαν για την κυριαρχία. Οι ενέργειες της οδήγησαν τους Ιρλανδούς να την ονομάσουν «Βασίλισσα των Ιρλανδών Πειρατών» ενώ οι Άγγλοι την αποκαλούσαν «αρχηγό κλεφτών και δολοφόνων». Το όνομά της σταδιακά απέκτησε θρυλικές διαστάσεις και οι Ιρλανδοί έφτασαν να δίνουν το όνομά της στα πλοία τους και στις παμπ τους.

Ιστορία 
Παρά τη δράση της Ο'Μάλεϊ όμως, οι διαμάχες των ιρλανδέζικων φυλών έδιναν την ευκαιρία στην Αγγλία, που τότε ήταν υπό την ηγεσία της βασίλισσας Ελισάβετ Α΄, να ενισχύσει την παρουσία της στην περιοχή. Η Ελισάβετ έστειλε τον ναύαρχο Ρίτσαρντ Μπίνχαμ στην Ιρλανδία για να αποτρέψει την πειρατική δράση της Ο'Μάλεϊ και να θέσει υπό έλεγχο την χώρα. Ο Μπίνχαμ  ξεκίνησε μία εκστρατεία τρομοκρατίας ενάντια στους Ιρλανδούς ενώ κατάφερε να αιχμαλωτίσει αρκετά από τα πλοία της Ο'Μάλεϊ, που τότε ήταν πια πάνω από εξήντα ετών, να κατάσχει μεγάλο μέρος της περιουσίας της και να σκοτώσει τον μεγαλύτερο γιο της. Τότε η Ο'Μάλεϊ σόκαρε τους πάντες καθώς εμφανίστηκε η ίδια, με κίνδυνο της ζωής της, μπροστά στη βασίλισσα Ελισάβετ και μάλιστα με σκοπό, όχι να ζητήσει έλεος όπως θα περίμενε κανείς, αλλά να διαπραγματευθεί. Παραμένει άγνωστο το τι ειπώθηκε ανάμεσα στις δύο γυναίκες αλλά η Ο'Μάλεϊ έφυγε από τη συνάντηση αυτή έχοντας εξασφαλίσει για λογαριασμό της οικογένειάς της το δικαίωμα να εμπορεύεται με τα πλοία της στην Θάλασσα της Ιρλανδίας με αντάλλαγμα να σταματήσει να μάχεται ενάντια στους Άγγλους. 

Η Γκρέις Ο'Μάλεϊ συνέχισε να δρα στις θάλασσες της Ιρλανδίας μέχρι προχωρημένη ηλικία και, ως συνέπεια των διαπραγματεύσεών της, η οικογένειά της άνθισε οικονομικά σε μία εποχή που οι φυλές της Ιρλανδίας υπέκυπταν η μία μετά την άλλη στον αγγλικό έλεγχο. Δεν ηττήθηκε ποτέ και έγινε θρύλος στην Ιρλανδία.

Παραπομπές
Λογγάκι Τρικάλων

Το Λογγάκι είναι ιστορικός πεδινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων στη Θεσσαλία σε υψόμετρο 105 μέτρα. Βρίσκεται στη βόρεια είσοδο της πόλης των Τρικάλων και δίπλα (δυτικά) στην επαρχιακή οδό από την πόλη προς τον Παλαιόπυργο. Το χωριό αριθμεί 295 κατοίκους βάση της τελευταίας απογραφής το 1991. Η εκκλησία του είναι ο Άγιος Αθανάσιος στα δυτικά του οικισμού. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Τρικκαίων. Από το 2011 έχει ενσωματωθεί στα Τρίκαλα. Στο χωριό υπάρχει ποδοσφαιρικό γήπεδο με χλοροτάπητα που χρησιμοποιείται από τις ομάδες της περιοχής, επίσης λειτουργεί από 2013 5αστερο ξενοδοχείο που είναι κτισμένο σε γειτονικό λόφο τρισήμιση χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης.

Παραπομπές

Τρίκαλα
Pinterest

Το Pinterest είναι πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης και διαδικτυακό εργαλείο δημιουργίας οπτικών σελιδοδεικτών. Οι χρήστες του Pinterest μπορούν να αναρτούν δικές τους φωτογραφίες και βίντεο ή να αποθηκεύουν φωτογραφίες που βρίσκουν στο Διαδίκτυο.

Ιστορικά στοιχεία 
Το Pinterest δημιουργήθηκε το 2009 από τους Μπεν Σίλμπερμαν, Πολ Σιάρα και Έβαν Σαρπ. Η πλατφόρμα λειτούργησε από τον Μάρτιο του 2010 σε δοκιμαστική κατάσταση. Η εφαρμογή για iOS δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 2011, ενώ η έκδοση για Android τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.

Παραπομπές 

Ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης
Όντα του Χάλντενσλεμπεν

Η Όντα, γερμ. Oda von Haldensleben (π. 955/60 - 1023) από τον Οίκο του Χάλντενσλεμπεν, ήταν Γερμανή ευγενής και με το γάμο της έγινε δούκισσα της Πολωνίας.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ντήτριχ μαργράβου του Νόρντμαρκ. Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές μεγάλωσε στο μοναστήρι του Κάλμπε, κοντά στον ποταμό Μίλντε, βόρεια ου Μαγδεβούργου. Τελικά έγινε μοναχή εκεί, αργότερα όμως παντρεύτηκε. 

Ογδόντα έτη μετά (π. 1080) αναφέρεται σε ένα εκκλησιαστικό βιβλίο ως "Ότε και Ντάγκομε", δηλ. η Όντα και ο Ντάγκομε. Ο σύζυγός της Μιέσκο Α΄ αναφέρεται στο βιβλίο ως "Ντάγκομε", δεν γνωρίζουμε τον λόγο. Το βιβλίο ονομάζεται Νομοθεσία του Ντάγκομε (Dagome Judex) και θεωρείται ένα από τα πρώτα Πολωνικά έγγραφαε· είναι η κύρια πηγή για την περίοδο αυτή της Πολωνίας υπό τη δυναστεία των Πιαστ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε π. το 998 τον Μιέσκο Α΄ των Πιαστ δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα:
 Μιέσκο 979/984-992/995, πρίγκιπας.
 Σβιεντόπελκ π. 980-πριν το 991;, πρίγκιπας.
 Λάμμπερτ π. 981-μετά το 992/5, πρίγκιπας.

Πηγές
 Berend, Nora; Urbanczyk, Przemyslaw; Wiszewski, Przemyslaw (2013). Central Europe in the High Middle Ages: Bohemia, Hungary and Poland, c.900-c.1300. Cambridge University Press.
 Łukasiewicz, Krystyna (2009). ""Dagome Iudex" and the First Conflict over Succession in Poland". The Polish Review. 54 (4).
 Ketrzynski, S. (1950). "The Introduction of Christianity and the Early Kings of Poland". In Reddaway, W.F.; Penson, J.H.; Halecki, O.; Dyboski, R. (eds.). The Cambridge History of Poland. Cambridge University Press.

Γερμανοί ευγενείς
Γερμανίδες δούκισσες
Δανάη Λουκάκη

Η Δανάη Λουκάκη είναι Ελληνίδα ηθοποιός Kατάγεται από τα Χανιά και είναι θεατρική σκηνοθέτις που πρωταγωνιστεί στην ελληνικής παραγωγής δραματική σειρά «Άγριες μέλισσες» με τον ρόλο της Παγώνας Τόλλια, συζύγου του κοινοτάρχη.

Είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής σχολής Κάρολος Κουν , το 2012 πήρε υποτροφία από το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών  και το 2010 του τμήματος αγγλικής γλώσσας και φιλολογίας ενώ υπήρξε χρυσή πρωταθλήτρια Ελλάδος στο κονόε-καγιάκ καθώς και πρωταθλήτρια κολύμβησης. 

Έχει παίξει και σκηνοθετήσει σε παραστάσεις στην Ελλάδα,το Λονδίνο,το Εδιμβούργο και την Βαρκελώνη. Έχει επίσης παίξει σε κινηματογραφικές ταινίες π.χ. «Νύφες», «Καρτ ποστάλ», «Η ομορφότερη ιστορία του κόσμου» και «Είδα μάτια». Η πρώτη της τηλεοπτική δουλειά ήταν στην κωμική σειρά του Alpha TV «Αστέρας Ραχούλας». 

Πήρε μέρος στο φιλανθρωπικό σόου μεταμορφώσεων του ANT1 «Your Face Sounds Familiar» υποστηρίζοντας τον φιλανθρωπικό οργανισμό «Ορίζοντας»-Χανιά, Σύλλογος Εθελοντικής Προσφοράς και Στήριξης. Ωστόσο το σόου διεκόπη λόγω κορονοϊού χωρίς ειδοποίηση. 

Από το 2019 έως το 2022 υποδυόταν την «Παγώνα Τόλλια» στην δραματική σειρά «Άγριες Μέλισσες». 

Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Λουντγκάρντα (σύζ. του Πσέμισλ Β΄)

Η Λουντγκάρντα, γερμ. Ludgarda von Mecklenburg (π. 1260/61 - πριν τις 14 Δεκεμβρίου 1283) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του κυρίου του Μεκλεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μεγάλης Πολωνίας.

Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Ερρίκου Α΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου και της Αναστασίας, κόρης του Μπάρνιμ Α΄ δούκα της Πομερανίας.

Απεβίωσε ως το 1283. Αργότερα ο σύζυγός της έγινε υψηλός δούκας, και μετά βασιλιάς, της Πολωνίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1273 τον Πσέμισλ Β΄ δούκα της Μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας. Δεν απέκτησαν παιδιά και λόγω της απιστίας της η σχέση τους έγινε δύσκολη. Ίσως διαζεύχθηκαν πριν το τέλος της.

Πηγές
 Jan Długosz: Annales seu cronicae incliti Regni Poloniae, Fr. VII-VIII, Warsaw 1975, pp. 225-226.

Οίκος του Μεκλεμβούργου
Μαργαρίτα του Βρανδεμβούργου

Η Μαργαρίτα, γερμ. Margarete von Brandenburg-Salzwedel (π. 1270 - 1 Μαΐου 1315) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργυ-Ζάλτσβεντελ και με τους γάμους της έγινε πρώτα υψηλή δούκισσα, μετά βασίλισσα, της Πολωνίας και μετά δούκισσα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.

Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου Γ΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ και της Ματθίλδης των Έστιντσεν, κόρης του Χριστοφόρου Α΄ της Δανίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1293 τον Πσέμισλ Β΄ των Πιαστ, δούκα της μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας & βασιλιά της Πολωνίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Πσέμισλ Β΄ απεβίωσε το 1296.

Το 1302 η Μαργαρίτα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Αλβέρτο Γ΄ των Ασκάνια δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και είχε τέκνα:
 Αλβέρτος απεβ. 1344, νυμφεύτηκε τη Σοφία του Τσήγκενχαϊν.
 Έρικ απεβ. 1338, άγαμος.

Πηγές
 Cordula Bornefeld, "Die Herzöge von Sachsen-Lauenburg", in: Die Fürsten des Landes: Herzöge und Grafen von Schleswig, Holstein und Lauenburg [De slevigske hertuger; German], Carsten Porskrog Rasmussen (ed.) on behalf of the Gesellschaft für Schleswig-Holsteinische Geschichte, Neumünster: Wachholtz, 2008, pp. 373-389, here p. 377. ISBN 978-3-529-02606-5

Οίκος των Ασκάνια
Αγκάφια των Ρως

Η Αγάφια Σβιατοσλάβνα, ρωσ. Агафия Святославна Русь, ελλην. Αγάθη (1190-95 - μετά τις 31 Αυγούστου 1247/2 Ιουνίου 1248) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν κόρη πρίγκιπα των Ρως και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μαζοβίας & υψηλή δούκισσα της Πολωνίας.

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Σβιατοσλάβ Γ΄ πρίγκιπα των Ρως (γιου του Ιγκόρ/Γιούρι πρίγκιπα του Πούτιβλ, Νόβγκοροντ-Σεβέρσκ, Τσερνίχιβ) και της Γιαροσλάβας Ρουρίκοβνας, κόρης του Ρούρικ Ροστισλάβιτς πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, Τσερνίγκοβ & μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1207-10 τον Κορράδο Α΄ των Πιαστ δούκα της Μαζοβίας & υψηλό δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα:
 Μπολέσλαφ Α΄ 1208-1248, δούκας τού Σανντομίες, τού Ντόμπζινι, της Μαζοβίας.
 Καζιμίρ Α΄ π. 1211-1267, δούκας της Κουγιάβια, τού Τσερσκ,  της Βέντιστσα, τού Ντόμπζινι.
 Σιέμοβιτ Α΄ π. 1224/8-1262, δούκας τού Τσερσκ, της Μαζοβίας, του Σιέρατς.
 Ευδοξία γενν. π. 1215-25, παντρεύτηκε τον Ντήτριχ Α΄ κόμη της Μπρένα & Βέττιν.
 Λουντμίλα, μάλλον μοναχή Νορμπερτίνα (των λευκών ιερέων τού Πρεμοντρέ) στο Πουότσκ.
 Ζιεμόμισλ π. 1220- 1241, απεβ. 21 ετών.
 Σαλομέα π. 1220/5-1268, μάλλον μοναχή (των πενήτων) της Αγ. Κλάρας στη Σκάουα.
 Γιούντιτ/Ιουδήθ π. 1222/7-1257/63, παντρεύτηκε πρώτα τον Μιέσκο Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας τον Παχύ δούκα τού Οπόλε-Ρατσίμπους και μετά τον Ερρίκο Γ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας τον Λευκό, δούκα του Βρότσλαφ.
 Ντουμπράβκα π. 1230-1265.
 Μιέσκο πριν το 1236-πριν το 1238, απεβ. 2 ετών.

Πηγές
 Berend, Nora; Urbańczyk, Przemysław; Wiszewski, Przemysław (2013). Central Europe in the High Middle Ages: Bohemia, Hungary and Poland, c.900–c.1300. Cambridge University Press.

Ρουρικίδες
Ελένη της Μόσχας

Η Ελένη Ιβανόβνα, ρωσ. Елена Ивановна (19 Μαΐου 1476 - 20 Ιανουαρίου 1513) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν κόρη του μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πολωνίας & μεγάλη δούκισσα της Λιθουανίας.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιβάν Γ΄ μεγάλου πρίγκιπα τη Μόσχας και της (Ζωής) Σοφίας Παλαιολογίνας, κόρης του Θωμά δεσπότη του Μωρέως.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1495 τον Αλέξανδρο των Γιαγκιελλόνων βασιλιά της Πολωνίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Duczmal, Małgorzata (2012). Jogailaičiai (in Lithuanian). Translated by Birutė Mikalonienė and Vyturys Jarutis. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras. ISBN 978-5-420-01703-6.
 Kiaupa, Zigmantas; Kiaupienė, Jūratė; Kunevičius, Albinas (2000) [1995]. The History of Lithuania Before 1795 (English ed.). Vilnius: Lithuanian Institute of History. ISBN 9986-810-13-2.
 Norkus, Zenonas (2009). "Kada senoji Lietuvos valstybė tapo imperija ir nustojo ja būti? Atsakymas į lietuvišką klausimą, naudojantis estišku metodu" (PDF). Lietuvos istorijos studijos (in Lithuanian). 23. ISSN 1392-0448. Archived from the original (PDF) on 2011-09-27.

Ρουρικίδες
Γκρυφίνα της Γαλικίας

Η Γκρυφίνα/Αγριππίνα, ρωσ. Грыфина Галицкая (π. 1248 - 1305-09) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν κόρη του πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, Γαλικίας, Λουτσκ, Τσερνίγκοβ και με τον γάμο της έγινε υψηλή δούκισσα της Πολωνίας. Μετά έγινε μοναχή και ηγουμένη.

Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη ττου Ροστισλάβ Μιχαήλοβιτς πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, Γαλικίας, Λουτσκ, Τσερνίγκοβ και της Άννας των Άρπαντ, κόρης του Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και της Μαρίας Λασκαρίνας.

Όταν ο Ροστισλάβ έχασε τον θρόνο της Γαλικίας/χάλιτς, μετέβη στην Ουγγαρία, όπου τον δέχθηκε ο πεθερός του Μπέλα Δ΄. Αυτός του έδωσε τη διοίκηση της Σλαβονίας, μίας από τις πιο σπουδαίες περιοχές της τότε Ουγγαρίας. Η Γκριφίνα γεννήθηκε στην Ουγγαρία, όπου μεγάλωσε με τις αδελφές της. Η αδελφή της Κουνιγκούντα παντρεύτηκε τον Ότακαρ Β΄ της Βοημίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1265 (17 ετών) τον Λέσεκ Β΄ των Πιαστ-Μαζοβίας υψηλό δούκα της Πολωνίας (Κρακοβίας). Το διάστημα 1271-74 έζησαν χωριστά και η Γκρυφίνα τον κατηγόρησε για ανικανότητα. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 RUSSIAN RURIKID, Medieval Lands.
 Oswald Balzer, Genealogia Piast, Kraków 2005, p. 582

Ρουρικίδες
Γκαουντεμούντα της Λιθουανίας

Η Γκαουντεμούντα/Γκαουντιμαντέ, λιθουαν. Gaudemunda Lietuvos, που βαπτίστηκε Σοφία, (π. 1260 - 1288/1313) ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μαζοβίας & υψηλή δούκισσα της Πολωνίας.

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Τραϊντένις μεγάλου δούκα της Λιθουανίας (π.1270-82). Τον Τραϊντένις διαδέχθηκε ο Νταουμάντας και μετά ο Οίκος των Γκεντιμινιδών. Δεν γνωρίζουμε πώς συνδέονται οι ηγεμόνες αυτοί.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1279 τον Μπολέσλαφ Β΄ των Πιαστ δούκα της Μαζοβίας & υψηλό δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα:
 Σιεμόβιτ Β΄ 1283-1345, δούκας της Βαρσοβίας και Λιφ.
 Τρόιντεν Α΄ 1284/6-1341, δούκας της δυτικής Μαζοβίας στο Τσερσκ.
 Άννα (;) π. 1288-μετά το 1329, παντρεύτηκε τον Βλάντισλαφ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα της Λεγκνίτσα.

Πηγές
 Rowell, S. C. (1994). Lithuania Ascending: A Pagan Empire Within East-Central Europe, 1295-1345. Cambridge Studies in Medieval Life and Thought: Fourth Series. Cambridge University Press. pp. 7–8. ISBN 978-0-521-45011-9.

Αναφορές στις πηγές
Άλισμα

Το άλισμα (Alisma) είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια αλισματοειδή. Τα αλίσματα είναι υδροχαρή ποώδη φυτά, των οποίων τα φύλλα μπορεί να επιπλέουν ή να είναι βυθισμένα. Είναι πολυετή ή διετή φυτά. Η γεωγραφική κατανομή τους καλύπτει σχεδόν όλο τον κόσμο. Τα άνθη τους είναι μονόκλινα (ερμαφρόδιτα) και φέρουν 6 στήμονες. Ο καρπός είναι αχαίνιο.

Τα περισσότερα είδη αλίσματος έχουν ύψος από 10 εκατοστά μέχρι 1 μέτρο. Τα φύλλα τους είναι πλατιά, στρογγυλευμένα ή πεπλατυσμένα στη βάση. Τα φύλλα που παράγονται υποβρυχίως έχουν σχήμα λωρίδας. Βγάζουν σπονδυλώματα τέλειων ανθέων. Τα άνθη έχουν χρώμα λευκό ή ροδόλευκο. Το άλισμα ανθίζει συνήθως από τα τέλη Μαΐου μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου, ανάλογα με τις συνθήκες.

Είδη και υποείδη
Τα ακόλουθα 12 είδη με τα υποείδη τους αναγνωρίζονταν τον Μάιο του 2014:

 Alisma × bjoerkqvistii (Tzvelev), Ρωσία
 Alisma canaliculatum (A. Braun & C.D. Bouché), ανατολική Ασία
 Alisma gramineum (Lejeune), Ευρώπη, Ασία, Β. Αφρική, μικρή εισαγωγή στη Β. Αμερική
 Alisma × juzepczukii (Tzvelev), Ρωσία
 Alisma lanceolatum (Withering), ευρύτατη κατανομή
 Alisma nanum (D.F. Cui), Σιντσιάνγκ Κίνας
 Alisma orientale
 Alisma plantago-aquatica (Λινναίος), Ευρώπη, Ασία, Αφρική
 Υποείδος orientale (Sam.)
 Υποείδος plantago-aquatica 
 Alisma × rhicnocarpum (Schotsman), Δ. Ευρώπη
 Alisma subcordatum (Raf.), ανατολική Β. Αμερική
 Alisma triviale (Pursh), Β. Αμερική
 Alisma wahlenbergii (Holmb.), περιοχή της Βαλτικής

Παραπομπές

Αλισμα
Άννα του Τσέλιε

Η Άννα, γερμ. Anna von Cilli, σλοβεν. Celje στη Στυρία (π. 1381 - 21 Μαΐου 1416) από τον Οίκο του Τσέλιε, ήταν κόρη του κόμη του Τσέλιε και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Λιθουανίας & βασίλισσα της Πολωνίας.

Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Γουλιέλμου κόμη του Τσέλιε και της Άννας των Πιαστ, κόρης του Καζιμίρ Α΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Πολωνίας. 

Ο Λαδίσλαος Β΄ μεγάλος δούκας της Λιθουανίας νυμφεύτηκε σε 1ο γάμο τη Γιανβίγκα των Καπετιδών-Ανζού βασίλισσα της Πολωνίας, η οποία απεβίωσε χωρίς επιζώντες απογόνους. Αυτός κράτησε το βασίλειο της Πολωνίας και για να ενισχύσει τη θέση του, έκανε 2ο γάμο με την Άννα του Τσέλιε, εγγονή του Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας. 

Ο πατέρας της Άννας, ο Γουλιέλμος, συνδεόταν με επιγαμία με τη Γιανγβίγκα, καθώς ήταν ανιψιός του Χέρμανν Α΄ του Τσέλιε, που η σύζυγός του Αικατερίνη της Βοσνίας ήταν θεία της Γιαντβίγκα.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1402 τον Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκιέλλον μεγάλο δούκα της Λιθουανίας και (λόγω του 1ου του γάμου) βασιλιά της Πολωνίας. Όταν η Άννα έμεινεήταν έγκυος, έπεσε από το άλογο και απέβαλε· έμεινε στο κρεβάτι μερικά χρόνια, ώσπου απεβίωσε. Έπειτα ο Λαδίσλαος Β΄ έκανε 3ο γάμο (χωρίς απογόνους) και 4ο (με δύο γιους, που τον διαδέχθηκαν).

Πηγές
 Duczmal, Małgorzata (2012). Jogailaičiai (in Lithuanian). Translated by Birutė Mikalonienė; Vyturys Jarutis. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras. ISBN 978-5-420-01703-6.

Σύζυγοι βασιλέων
Πολωνές γυναίκες
Πρόσωπα του Μεσαίωνα
Κόμισσες του Τσέλιε
Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Τέρμα τα δίφραγκα

Το Τέρμα τα δίφραγκα είναι μια ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1962 σε σκηνοθεσία Σάκη Τσολακάκη και σε σενάριο του Ηλία Μπακόπουλου. Πρωταγωνιστούν οι Βασίλης Αυλωνίτης, Πάρη Λεβέντη, Νίκος Ρίζος και Θανάσης Μυλωνάς.

Πλοκή
Ένας αξιοπρεπής μεροκαματιάρης, ο Αγησίλαος, έρχεται αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο της έξωσης από τον σπιτονοικοκύρη του και έτσι δεν έχει άλλη επιλογή από το να απευθυνθεί σε φίλους και συγγενείς, ελπίζοντας να πάρει δανεικά χρήματα για να βγει από την δύσκολη κατάσταση. Η Ρίτα, μια νεαρή ξανθιά κοπέλα η οποία έχει μακροχρόνιο δέσμο με τον γιο του Αγησίλαου, τον Τάκη, αρχίζει να τον ακολουθεί, παρακαλώντας τον να δεχθεί να του μιλήσει, αλλά εκείνος την αποφεύγει συνεχώς. Με την μεσολάβηση του Ναπόλεοντα, ενός φίλου του ζευγαριού, ο Αγησίλαος πείθεται τελικά να συναινέσει στον αρραβώνα του Τάκη με τη Ρίτα. Παράλληλα, ο Αγησίλαος λύνει και το οικονομικό του πρόβλημα με τη βοήθεια μιας νεαρής χήρας που θα γνωρίσει και την οποία επιθυμούσε και ο σπιτονοικοκύρης του.

Διανομή ρόλων
Βασίλης Αυλωνίτης ως Αγησίλαος
Πάρη Λεβέντη ως Ρίτα
Νίκος Ρίζος ως Ναπολέων	
Θανάσης Μυλωνάς ως Τάκης
Τάκης Μηλιάδης ως σπιτονοικοκύρης
Ελένη Καρπέτα ως χήρα
Το καστ συμπληρώνουν με μικρούς ρόλους οι ηθοποιοί: 
Έλσα Ρίζου
Γιώργος Παπαζήσης
Γιώργος Τσιτσόπουλος
Ταϋγέτη
Νίκος Τσουκαλάς
Βίκυ Παππά
Μίμης Θειόπουλος
Γιάννης Αυλωνίτης
Γιώργος Σήφης
Σοφία Βερώνη
Άννα Σταυρίδου
Αλίκη Κλωνάρη 
Τάκης Καραβασίλης
Πάνος Νικολακόπουλος
Αγάπη Φυλακτού

Παραγωγή
Πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση στον κινηματογράφο του Γιώργου Παπαζήση. 

Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1962-1963 και έκοψε 8.425 εισιτήρια και βρέθηκε στην 68η θέση σε σύνολο 82 ταινιών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 

Ελληνικές ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Σάκη Τσολακάκη
Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα 
Ταινίες του 1962
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Σενάρια του Ηλία Μπακόπουλου
Ταινίες παραγωγής Ρίσσα Φιλμ
Κατάρα



Ετυμολογία 
Κατάρα ή Κατάδεσμος ονομάζεται η εκφρασμένη επιθυμία πρόκλησης ατυχίας και αντιξοοτήτων σε ένα πρόσωπο. Πιστεύεται ότι μπορεί να προκληθεί, επίσης, από ένα πνεύμα ή μια υπερφυσική δύναμη. Στη Γένεση κεφάλαιο 3.14 αναπαρίσταται ο Θεός να καταριέται το φίδι (τον Αντίχριστο ο οποίος είχε πάρει την μορφή φιδιού ώστε να αποπλανήσει τον Αδάμ και την Εύα, χωρίς να αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη, ότι το φίδι είναι ο Αντίχριστος).

Παραπομπές

Κατάρες
Στρίγγλα

Η στρίγγλα (αρχαία ελληνικά: στριξ), στη μυθολογία της κλασικής αρχαιότητας, ήταν ένα ανθρωποειδές πουλί που τρεφόταν με ανθρώπινη σάρκα και αίμα. Θεωρούταν επίσης, σημαντικό πλάσμα των μαγισσών.

Περιγραφή

Εξωτερική εμφάνιση 
Η στρίγγλα περιγράφεται ως ένα πουλί με μεγάλο κεφάλι, διαπεραστικό βλέμμα, γκριζωπά άσπρα φτερά,  και αγκιστρωμένα νύχια

Συμπεριφορά 
Η στρίγγλα ήταν ένα νυχτερινό πλάσμα όπου κρεμιέται ανάποδα σαν νυχτερίδα και ουρλιάζει, αν και εμφανισιακά θυμίζει κουκουβάγια, σύμφωνα με έναν ελληνικό μύθο (300 π.Χ).    

Σε αργότερες εκδοχές του μύθου η στρίγγλα θήλαζε ανθρώπινα βρέφη όμως σύμφωνα με τους μύθους η τοποθέτηση σκόρδου στο μωρό της έδιωχνε αμέσως. Πολλές φορές οι στρίγγλες αναφέρονται και ως τα πρώτα βαμπίρ. 

Στην περίπτωση των στρίγγλων του Οβίδιου αναφέρεται ότι απομακρύνουν ένα βρέφος και τρέφονται με το αίμα του. Ο Οβίδιος θεωρεί πως τα όντα είναι προϊόντα μαγείας, ή μάγισσες σε μεταμφίεση.

Κλασικές ιστορίες αιμοδιψίας

Η στριξ στην μυθολογία 
Σύμφωνα με τις “Mεταμορφώσεις” του Αντωνίνου Λιβεράλις, η στριξ  ήταν μια μεταμόρφωση της Πολυφόντης . αυτή και οι δυο γιοί  της, ο Άγριος και ο Όρειος, μετατράπηκαν σε πουλιά ως τιμωρία για τον κανιβαλισμό τους.  Όμως σε αυτήν την εκδοχή η στριξ δεν είχε το χαρακτηριστικό της αιμοδιψίας. 

Η ιδέα ότι η στριξ ήταν επικίνδυνο πλάσμα εμφανίστηκε αργότερα λόγο της επιρροής από την Ιταλία και τον Οβίδιο. Η νεοελληνική ονομασία της στριξ είναι στρίγγλα από το λατινικό strigula. 
Βαμπίρ
Αρχαιολογική Κρύπτη της Ιλ ντε λα Σιτέ

Η αρχαιολογική κρύπτη της Ιλ ντε λα Σιτέ (Γαλλικά: La crypte archéologique de l'île de la Cité) είναι ένα μουσείο της πόλης του Παρισιού, που βρίσκεται ακριβώς κάτω από το προαύλιο του καθεδρικού ναού της Παναγίας των Παρισίων, στο 4ο διαμέρισμα της γαλλικής πρωτεύουσας. Παρουσιάζει αρχαιολογικά κατάλοιπα των διαφόρων σταδίων κατασκευής της πρωτεύουσας της Γαλλίας, από την Αρχαιότητα έως τον 19ο αιώνα, που ανακαλύφθηκαν κατά τις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1965 και 1972, πριν την κατασκευή υπόγειου χώρου στάθμευσης.

Ιστορία 

Από το 2014, η κρύπτη παρουσιάζει τρισδιάστατες αναπαραγωγές του Παρισιού όλων των εποχών. 

Το 2016, ο δήμος του Παρισιού διενήργησε διαγωνισμό για την αναζωογόνηση και ανάπτυξη της περιοχής της Ιλ ντε λα Σιτέ. Στα πλαίσια της προβολής της κρύπτης, ο αρχιτέκτονας Ντομινίκ Περώ πρότεινε την ανάπλαση της πλατείας μπροστά στην Παναγία των Παρισίων με την τοποθέτηση μια γιγαντιαίας γυάλινης επιφάνειας ώστε να αποκαλύπτεται η παρουσία της κρύπτης .

Μετά την πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων, η κρύπτη έκλεισε καθώς οι εργασίες αποκατάστασης συνεχίζονται.

Παρουσίαση 

Η κρύπτη παρουσιάζει πολλά υπολείμματα και  αρχαιολογικά ευρήματα που βρίσκονται στα νότια της Ιλ ντε λα Σιτέ, την ιστορική κοιτίδα του Παρισιού. 

Υπάρχουν πολλά στοιχεία από την Γαλατορωμαϊκή εποχή, όπως:

 τμήμα της αποβάθρας του αρχαίου λιμανιού της Λουτέτιας.
 γαλατο-ρωμαϊκό δημόσιο λουτρό, από το οποίο παραμένει το σύστημα θέρμανσης.·
 μέρος του τείχους της πόλης από τις αρχές του 4ου αιώνα.

Από τον Μεσαίωνα, υπάρχουν:

 το υπόγειο του παλαιού παρεκκλησιού του νοσοκομείου Οτέλ-Ντιέ.
 θεμέλια σπιτιών στη μεσαιωνική οδό Νεβ-Νοτρ-Νταμ.

Από τον 18ο αιώνα, υπάρχουν:

 τα θεμέλια του ορφανοτροφείου Οσπίς ντεζ Ανφάν-Τρουβέ.

Από τον 19ο αιώνα, υπάρχουν:

 τμήμα των υπονόμων που διανοίχθηκαν από τον βαρόνο Οσμάν.

Από το 2000 έως το τέλος του 2012, η κρύπτη υπάγονταν στη διαχείριση του μουσείου Καρναβαλέ - Ιστορία του Παρισιού. Από την 1η Ιανουαρίου 2013, είναι ένα από τα 14 μουσεία της πόλης του Παρισιού, τα οποία διαχειρίζεται το δημόσιο διοικητικό ίδρυμα Παρίσι Μουσεία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η επίσημη ιστοσελίδα της Κρύπτης της Ιλ ντε λα Σιτέ (επιλογή γλώσσας)

Παραπομπές 
Μουσεία στο Παρίσι
Ιστορία του Παρισιού
Ασράφ Χακίμι

Ο Ασράφ Χακίμι (Achraf Hakimi, 4 Νοεμβρίου 1998) είναι Μαροκινός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται κυρίως ως δεξιός αμυντικός στην Παρί Σεν-Ζερμέν, και για την εθνική ομάδα του Μαρόκου.

Ο Αχράφ προέρχεται από την ακαδημία της Ρεάλ Μαδρίτης. Τη σαιζόν 2017-18 πραγματοποίησε μερικές συμμετοχές με τη κυρία ομάδα τόσο στο πρωτάθλημα όσο και στο Τσάμπιονς Λιγκ, και αν και δεν ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στον τελικό Τσάμπιονς Λιγκ του 2017-18, έλαβε και αυτός μετάλλιο, και έγινε έτσι ο πρώτος Μαροκινός που κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ. Στη συνέχεια δόθηκε δανεικός για δύο χρόνια στην Μπορούσια Ντόρτμουντ. Ο Χακίμι πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις με τη Ντόρτμουντ τόσο στο ανασταλτικό όσο και στο δημιουργικό κομμάτι, σκοράροντας 9 φορές και δίνοντας 10 ασίστ σε 45 αγώνες. Τον Ιούνιο του 2020 ο Χακίμι αποκτήθηκε από την Ίντερ για 40 εκατομμύρια ευρώ και 5 εκατομμύρια ευρώ τα μπόνους. Το 2021 υπέγραφε συμβόλαιο με την Παρί Σεν-Ζερμέν μετά από μεταγραφή ύψους 60 εκατομμυρίων ευρώ, με άλλα 11 σε μπόνους.

Ο Ασράφ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα αντρών το 2016 και ήταν μέλος της αποστολής του Μαρόκου στο Μουντιάλ 2018.

Παραπομπές 

Μαροκινοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαρόκου
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β
Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ
Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Μαροκινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021