joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κριστόφ Σολιό

Ο Κριστόφ Σολιό (Christophe Soglo, 28 Ιουνίου 1909 - 7 Οκτωβρίου 1983) ήταν αξιωματικός του στρατού και πολιτικός από το Μπενίν. Υπήρξε σημαίνουσα πολιτική προσωπικότητα της χώρας κατά την περίοδο της πολιτικής αστάθειας και των αναίμακτων αλλά συχνών πραξικοπημάτων της δεκαετίας του ‘ 60.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου του 1909 και έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας του, το 1960 του απονεμήθηκε ο βαθμός του Συνταγματάρχη (ή του Στρατηγού). Συνακόλουθα, έγινε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού της χώρας, επί προεδρίας Ιμπέρ Μαγκά.

Πρώτο πραξικόπημα 
Τον Οκτώβριο του 1963 ο Σολιό ανέτρεψε την κυβέρνηση και σχημάτισε προσωρινή κυβέρνηση με τον ίδιο επικεφαλής. Τον Ιανουάριο του 1964 παρέδωσε την εξουσία και επέτρεψε στον πρώην πρωθυπουργό, Σουρού-Μιγκάν Απιτί να γίνει πρόεδρος. Σύντομα ο Απιτί διαφώνησε και ήρθε σε ρήξη με τους άλλους πολιτικούς ηγέτες για την πολιτική που έπρεπε να ακολουθηθεί.

Δεύτερη ανατροπή της κυβέρνησης 
Ο Σολιό έκανε αρχικά προσπάθειες να οδηγήσει στο διάλογο τους πολιτικούς, όμως απέτυχε και το Νοέμβριο του 1965 ανέτρεψε ξανά την κυβέρνηση με πραξικόπημα και υπηρέτησε ως πρόεδρος στρατιωτικής κυβέρνησης του Μπενίν .

Ανατροπή σε πραξικόπημα 
Παρέμεινε στην εξουσία μέχρι το Δεκέμβριο του 1967, οπότε ομάδα νεαρών αξιωματικών του στρατού ανέτρεψε τον ίδιο σε ένα ακόμα πραξικόπημα. Εν συνεχεία, ο Σολιό αποσύρθηκε από την πολιτική. Πέθανε το 1983.

Πηγές 
 Matthews, Ronald (1966), African Powder Keg: Revolt and Dissent in Six Emergent Nations, London: The Bodley Head, OCLC 246401461 .

Σολιο Κριστοφ
Σολιο Κριστοφ
Σουπιά

Η σουπιά (επιστημονική ονομασία sepia, ελλ. σηπία) είναι γένος μαλακίων της τάξης των Σηπιιδών Sepiida ομοταξίας των κεφαλοπόδων. Ανήκει στην τάξη των Δεκαπόδων και απαντάται στις εύκρατες και ζεστές θάλασσες. Η κύρια τροφή της είναι μικρά ψάρια αλλά και γαρίδες. Ζει σε βάθος μέχρι 100 μέτρα. Αλιεύεται με δίχτυα, καμάκι και με ξυλοσουπιά. Εκτός από το κρέας της, το όστρακό της χρησιμοποιείται στη χρυσοχοΐα ως καλούπι, για τη λείανση των μετάλλων πριν ελαιοχρωματιστούν και (σε σκόνη) για την παραγωγή οδοντόκρεμας.  Το πλέον γνωστό είδος είναι η σουπία η φαρμακευτική.

Περιγραφή 
Έχει σώμα ωοειδές , που περιβάλλεται από έναν μανδύα. Στο κεφάλι της έχει δύο μεγάλα μάτια σε πλευρική θέση και στο εμπρόσθιο τμήμα του κεφαλιού φέρει δέκα πλοκάμια, από τα οποία τα οκτώ έχουν μέσα τους μυζητικά νήματα και είναι μικρότερα από τα άλλα δύο. Τα μεγαλύτερα πλοκάμια συντελούν στη σύλληψη της λείας και έχουν σχήμα ροπάλου. Όταν βρίσκονται σε κατάσταση ηρεμίας παραμένουν σε συστολή, σε αντίθεση με την αστραπιαία κίνηση που κάνουν όταν έρχεται κάποια λεία, την οποία αρπάζουν.  Στο στόμα φέρει ισχυρά κεράτινα σαγόνια, που σχηματίζουν ένα είδος ράμφους και ένα εξόγκωμα με σειρές οδοντώσεων από χιτίνη. Επίσης, το σώμα της παρουσιάζει δύο μικρά ελάσματα, που λέγονται πτερύγια και με αυτά μετακινείται το μαλάκιο. Ο κοιλιακός σάκος καταλήγει σε έναν αγωγό που έχει κωνικό σχήμα και βρίσκεται στο πίσω μέρος της κοιλιάς. Ο τελευταίος κατευθύνεται προς τα μπρος και βοηθά στο να εκσφενδονίζει η σουπιά το μελάνι της προς την επιθυμητή κατεύθυνση. Στον κωνικό αγωγό καταλήγουν οι εκκρίσεις από το μελανηφόρο αδένα και τα απορρίμματα του μεταβολισμού. Κάτω από το δέρμα της ράχης η σουπιά έχει το λεγόμενο σουπιοκόκαλο, όπως ονομάζεται το όστρακο του κεφαλοπόδου. Το όστρακο αυτό έχει ασβεστολιθική σύσταση και συγκρατεί ολόκληρο το σώμα, χάρη στο ωοειδές του σχήμα. Επίσης, έχει πόρους γεμάτους οξυγόνο.

Αναπνευστικό και κυκλοφορικό σύστημα 
Οι σουπιές έχουν δύο βράγχια στην κοιλότητα του μανδύα τους. Με αυτά αναπνέουν. Η καρδιά τους έχει δύο κόλπους , όπου καταλήγουν τα αγγεία που προέρχονται από τα βράγχια, και μία κοιλία. Από την τελευταία διακλαδίζονται η εμπρόσθια και η οπίσθια αορτή.

Αναπαραγωγή 
Γεννούν αυγά που έχουν σφαιρικό σχήμα,τα οποία αποθέτουν σε διάφορα υπολείμματα φυτών. Η διαδικασία της εναπόθεσης γίνεται σε ομάδες.

Άμυνα 
Οι σουπιές διαθέτουν την ικανότητα να αλλάζουν το χρώμα τους ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντος. Αυτό το πετυχαίνουν με τη συστολή ή διαστολή των χρωματοφόρων αδένων, που  διαθέτουν στο μανδύα τους.Επίσης μπορούν να προστατευθούν εκκρίνοντας μελάνι όταν κινδυνεύουν.

Βιβλιογραφία 
Συλλογικό έργο, Εγκυκλοπαίδεια 2002, τ. 18, σελ. 291,  εκδ. 1984.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κεφαλόποδα
Ζευγολατιό Κορινθίας

Το Ζευγολατιό είναι κωμόπολη και έδρα του Καλλικρατικού δήμου Βέλου-Βόχας. Ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας και έχει συνολικό πληθυσμό 4.363 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του έτους 2011. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, ενώ υπάρχουν στο χωριό πολλές βιοτεχνίες και βιομηχανίες τυποποίησης γεωργικών προϊόντων, οξοποιϊας και άλλες.

Ονομασία 
Η λέξη «ζευγολατιό» σημαίνει τον σπαρμένο αγρό. Το τοπωνύμιο, έχει υποστηριχτεί, ότι προέρχεται από το προσηγορικό ζευγηλατείον. Η λέξη είναι βυζαντινή (αρχ. ζευγηλάτης, ζευγολατώ) και σημαίνει το αγρόκτημα το οποίο έχει οίκημα.

Γεωγραφία 
Το Ζευγολατιό είναι κτισμένο επάνω στην εύφορη παραλιακή πεδιάδα της Βόχας που διατρέχει την ακτογραμμή μεταξύ Κιάτου και Κορίνθου. Πρόκειται για ένα πεδινό χωριό χωρίς ιδιαίτερο ανάγλυφο. Το χωριό διατρέχεται απο τον χείμαρρο Ζαπάντι (ή Ζαπάντη). Οι πηγές του βρίσκονται στο Ηράκλειο, πλησίον της αρχαίας Νεμέας και καταλήγει στο Βραχάτι. Μόνο το πάνω τμήμα του έχει νερό καθόλη τη διάρκεια του έτους.

Ιστορία 
Σύμφωνα με βενετικό έγγραφο του έτους 1311 το οποίο βρίσκεται στην υπηρεσία των Γ.Α.Κ. αναφέρονται στην Κορινθία, ανάμεσα σε άλλα,  δύο χωριά: το Ζευγολατιό, που καταγράφεται ως Τρανοζευγολατειό, και το Χαλκείον. Στο ίδιο αυτό έγγραφο αναφέρεται ότι το μεν Χαλκείον ήταν γνωστό για τα ορυχεία χαλκού που διέθετε και για το ισχυρό φράγκικο κάστρο της περιοχής (πιθανότατα το μικρό κάστρο - φρούριο στην κορυφή του όρους Φουκάς), το δε Τρανοζευγολατειό επειδή γίνονταν εκεί μεγάλες εμποροπανήγυρεις.

Το επίθετο «Τρανός», σύμφωνα με τον ορισμό που δίνει η πρώτη ελληνική εγκυκλοπαίδεια, εκδόσεων Ηλίου - 1953, σημαίνει τον τόπο εκείνο που έχει πλούτο, φήμη, δύναμη ή ισχύ. Επιπλέον, σύμφωνα με την καταλογογράφηση των ΦΕΚ της περιόδου 1833-1843, το Τρανοζευγολατειό την περίοδο 1833 - 1840 ήταν έδρα του Δήμου Αιγιαλείας και είχε ειρηνοδικείο και εμποροδικείο. Το έτος 1840 ο Δήμος Αιγιαλείας καταργείται και συγχωνεύεται στο Δήμο Κορίνθου.

Πληθυσμός 

Το Ζευγολατιό έχει γνωρίσει σημαντική πληθυσμιακή αύξηση σε όλες τις απογραφές απο το 1879 (με εξαίρεση το 1971). Ιδιαίτερη σημαντική υπήρξε η ανάπτυξη του κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα.

Αθλητισμός 
Στο Ζευγολατιό δραστηριοποιούνται τα εξής αθλητικά σωματεία: 

 Α.Γ.Σ. Άπις Ζευγολατιού (Στίβος - Βόλει)
 Α.Ο. Ζευγολατιού (Ποδόσφαιρο)
 Ε.Α. Βόχας (Πινγκ Πονγκ)

Προσωπικότητες 
 Παναγής Δ. Ζούβας (1910-1992). Ιστορικός - συγγραφέας, λογοτέχνης, επίτιμος δρ Φιλοσοφίας, δημοσιογράφος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Βόχας - Ζευγολατιό

Κωμοπόλεις του νομού Κορινθίας
Δήμος Βέλου-Βόχας
Λαμψάκη

Στην ελληνική μυθολογία η Λαμψάκη ήταν η «επώνυμη ηρωίδα» της πόλεως Λάμψακος, δηλαδή το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του στην πόλη αυτή. Σύμφωνα με παραδόσεις της Φώκαιας, ήταν κόρη του Μάνδρωνα, βασιλιά των Βεβρύκων με έδρα την πόλη Πιτυούσσα. Κατά τους πολέμους του Μάνδρωνα με γειτονικούς λαούς, τον βοήθησαν πολύ οι Φωκαείς. Τότε ο Μάνδρωνας από ευγνωμοσύνη τους έδωσε ένα τόπο για να αποικίσουν και τους παρεχώρησε το «δικαίωμα του πολίτου». Αυτό όμως προκάλεσε τη ζήλεια των Βεβρύκων, οι οποίοι σε κάποια απουσία του Μάνδρωνα προσπάθησαν να εξοντώσουν τους Φωκαείς. Αλλά η Λαμψάκη ειδοποίησε εγκαίρως τους Φωκαείς για τον κίνδυνο που διέτρεχαν, οπότε αυτοί απέκρουσαν την επίθεση των Βεβρύκων. Από τότε ονόμασαν την πόλη τους Λάμψακο προς τιμή της Λαμψάκης. Μετά τον θάνατό της η Λαμψάκη λατρεύθηκε ως θεά και της αποδίδονταν οι τιμές του «ήρωος κτίστου».

Πηγή 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Λαμψακη

Ιωνία
Λάμπρος Αστέρης

Ο Λάμπρος Αστέρης (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Δημητρίου Καραχάλιου, 1871 - 1942) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και ποιητής.

Η ζωή του
Γεννήθηκε στο Καστρί Κυνουρίας και σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Έλαβε μέρος στη Κρητική επανάσταση του 1896, (Επανάσταση του Βάμου) και στη συνέχεια ως μέλος της Εθνικής Εταιρίας πήγε στη Θεσσαλία προκειμένου να οργανώσει επαναστατικά σώματα. Αργότερα στάλθηκε στη Βιέννη ως ανταποκριτής ελληνικού ημερήσιου τύπου όπου και παρέμεινε εκεί μέχρι το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα το 1917 απελάθηκε από τη νέα κυβέρνηση στη Κρήτη. Εκεί ασχολήθηκε με ιστορικές μελέτες του Μυκηναϊκού πολιτισμού. Πέθανε στην κατοχή στην Αθήνα.

Το έργο του
Εκτός της δημοσιογραφίας ασχολήθηκε και με την ιστοριογραφία, την ποίηση, τη συγγραφή θεατρικών έργων, όπως τα δράματα «Ίκαρος», «Είλωτες», κ.ά. Είναι περισσότερο γνωστός για τη συμμετοχή του στη συγγραφή –μαζί με τον Μίκιο Λάμπρο-  της πρώτης Ελληνικής Επιθεώρησης, που έφερε τον τίτλο «Λίγο απ’ όλα», η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1894. Σ’ αυτή την Επιθεώρηση, που είχε τεράστια επιτυχία, ο Λάμπρος Αστέρης είχε γράψει τους στίχους των τραγουδιών και 2-3 σκηνές. Κάποια από τις σκηνές που έγραψε αναφέρεται στο πραγματικό γεγονός τής επίσκεψης 1000 περίπου Τριπολιτσιωτών για 5 ημέρες στην Αθήνα.  Στίχους δικούς του, επίσης, είχαν και τα τραγούδια δυο άλλων Επιθεωρήσεων του Μ. Λάμπρου, με τίτλο «Πρώτον πυρ» και «Άνω κάτω», που ανέβηκαν στην Αθήνα τον Ιούνιο και τον Αύγουστο του 1895, αλλά χωρίς την επιτυχία τού «Λίγο απ’ όλα».

Έγραψε πολλές ποιητικές συλλογές όπως: "Νικητήρια" (1895), "Από τους γύρους των ωρών" (1906), "Το φλογερό πέρασμα" (1926), καθώς και ιστορικές πραγματείες μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν: "Αι παραδουνάβιαι ελληνικαί αποικίαι" (1903), "Pro Albania" (1910), "περί των κατοίκων της προϊστορικής Ελλάδας" (1925) κ.ά.

Εργογραφία
Τό πρώτον πυρ: τά τραγούδια γραφέντα υπό Λάμπρου Αστέρη, 1895. 
Τό φλογερό πέρασμα (1914 - 1922): Πολεμικές ὠδές, 1926. 
Ανθολογία γερμανικής ποίησης, 1749-1921, (μετάφραση Αστέρης Λάμπρος), Ἑκάτη 2001.

Παραπομπές

Πηγές
 Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ, από την Αρκαδία του μύθου στην Τρίπολη του Μαλλιαροπουλείου Θεάτρου Γεωργία Δάλκου, Δήμος Τρίπολης 2013 ISBN 978-618-80576-0-9

Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες δημοσιογράφοι
Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897)
Πεδιαίος

Ο Πεδιαίος (Πηθκιάς ή Πηδιάς στην Κυπριακή διάλεκτο, Τουρκικά: Kanlı Dere) είναι ο μεγαλύτερος ποταμός - χείμαρρος της Κύπρου, με μήκος 98 χιλ. Το μέγιστο βάθος του φτάνει τα 10 μέτρα. Έχει τις πηγές του στην οροσειρά του Τροόδους, κοντά στο μοναστήρι του Μαχαιρά. Ρέει βορειοδυτικά, διασχίζοντας την πεδιάδα της Μεσαορίας και την πρωτεύουσα του νησιού Λευκωσία. Συνεχίζει την πορεία του προς τα ανατολικά, όπου καταλήγει στον κόλπο της Αμμοχώστου, κοντά στην αρχαία πόλη της Σαλαμίνας.

Ετυμολογία και προέλευση
Η έννοια του ονόματος είχε σαν σκοπό στο να ερμηνεύει τα σημεία της Ανατολής και της Δύσης. Από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις  ιδείν και Εος (ανατολή ή αυγή) “ΙδεϊEος”, θωρεί, βλέπει την ανατολή καθώς η πορεία του ποταμού, συνέπιπτε με τη διαδρομή της Ηούς, Θεάς της Ανατολής. Μια εννοιολογικά αποδεκτή ονομασία στην αρχαιότητα.  Ένα ορόσημο χρήσιμο για τον εντοπισμό θέσης στην αρχαιότητα.

Ιστορία
Τα νερά του ποταμού χρησιμοποιούνταν στην αρχαιότητα για την οχύρωση της πόλης της Λευκωσίας, αφού διοχετεύονταν στα ειδικά κατασκευασμένα φρεάτια που περιτριγυρίζουν τα Ενετικά τείχη της πόλης, εμποδίζοντας τις εχθρικές παρεμβάσεις.

Υποδομή
Το 2002 στις όχθες του ποταμού δημιουργήθηκε το Γραμμικό Πάρκο Πεδιαίου, ένας πεζόδρομος μήκους 14 χιλ. που εκτείνεται κατά κύριο λόγο στους δήμους Λακατάμειας και Στροβόλου.

Πηγές

Περαιτέρω ανάγνωση
Anemoi & Homer's winds (6-wind interpretation)

Ποταμοί της Επαρχίας Λευκωσίας
Ποταμοί της Επαρχίας Αμμοχώστου
Domenica

Οι Domenica είναι ελληνικό ροκ μουσικό συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1994 στην Αθήνα.

Ιστορία 
Τον Νοέμβριο του 1999 κυκλοφόρησε η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο Άχρηστα Ρολόγια. Τον Απρίλιο του 2002, κυκλοφόρησε το Μέσα στη Βουή του Δρόμου, με το ομώνυμο τραγούδι να γίνεται η μεγαλύτερη τους επιτυχία. 

Το 2003, ήταν υποψήφιοι στα Βραβεία Αρίων και απέσπασαν το Βραβείο Καλύτερου Έντεχνου Γκρουπ. Τον Μάρτιο του 2004 συνεχίζουν την πορεία τους με το άλμπουμ Ιστορίες για Μικρούς και Μεγάλους που περιέχει το Λίγη Ζωή Ακόμη. 

Τον Απρίλιο του 2005 ήταν για ακόμη μια φορά υποψήφιοι στα Βραβεία Αρίων, όπου τους απονεμήθηκε το Βραβείο Καλύτερου Εναλλακτικού Άλμπουμ. Τον Ιούνιο του 2005 στα Mad Video Music Awards κέρδισαν το Βραβείο Καλύτερου Ροκ Βίντεο Κλιπ. 

Το 2007 κυκλοφόρησε το Χίλιες Φορές Έτσι με αναγνωρίσιμα τα Κι Εσύ πού Ήσουν, Ταξίδεψέ Με (διασκευή του Sail Away του David Gray), και Συμβαίνει Συχνά. Το 2009 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Λήθη και το 2012 το single Μια ματιά σου μπορεί. Το 2018, κυκλοφορεί το άλμπουμ Πέρασε η ώρα? για τα 20 χρόνια τους στην δισκογραφία.

Τον Αύγουστο του 2021 κυκλοφόρησε ψηφιακά ένα καινούργιο τραγούδι με τίτλο "Συγγρού".

Στις δισκογραφικές τους δουλειές, έχουν μελοποιήσει ποιήματα του Μήτσου Παπανικολάου και του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη.

Δισκογραφία 
Άχρηστα ρολόγια (1999, Emi)
Μέσα στη βουή του δρόμου (2002, Lyra)
Ιστορίες για μικρούς και μεγάλους (2004, Sony)
Χίλιες φορές έτσι (2007, Lyra)
Λήθη (2009, No Label)
Πέρασε η ώρα? (2018, Amuse)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Domenica στο Youtube
Domenica στο Discogs

Ελληνικά pop rock συγκροτήματα
Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Βραβευμένοι με Αρίων
Γκοντάρ

Το Γκόνταρ (αμχ.: ጎንደር, Λατινικό αλφάβητο: Gondar) είναι μια πόλη που βρίσκεται στη βόρεια Αιθιοπία, 30 χλμ. από τη λίμνη Τάνα. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται στους 112.249 κατοίκους. 

Πόλεις της Αιθιοπίας
Ντίρε Ντάουα

Η Ντίρε Ντάουα (Αμχ.: ድሬዳዋ) είναι πόλη στην ανατολική Αιθιοπία και έδρα του ομώνυμου διοικητικού διαμερίσματος της χώρας. Ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής το 2005 ήταν 398.000 κάτοικοι. Είναι βιομηχανικό και διαμετακομιστικό κέντρο, κόμβος του σιδηροδρόμου Αντίς Αμπέμπας–Τζιμπουτίου. Έχει διεθνές αεροδρόμιο και βρίσκεται στον δρόμο προς την πόλη της Χαρέρ. Ιδρύθηκε το 1902, σαν σταθμός του σιδηροδρόμου.

Πόλεις της Αιθιοπίας
Περιφέρειες της Αιθιοπίας
Κατάλογος προέδρων του Ναουρού

Ο Πρόεδρος του Ναουρού είναι ο αρχηγός κράτους και της κυβέρνησης του Ναουρού. Διορίζεται από το Κοινοβούλιο μεταξύ των μελών του. Το κοινοβούλιο αποτελείται από ένα σώμα και απαρτίζεται από 19 αιρετά μέλη, με τριετή θητεία. Τα πολιτικά κόμματα διαδραματίζουν ήσσονα ρόλο στην πολιτική του Ναουρού και αρκετές φορές υπήρξαν περίοδοι πολιτικής αστάθειας. Κατά συνέπεια, σε ορισμένες περιπτώσεις οι αλλαγές στις κυβερνήσεις είναι πολύ συχνές και συμπεριλαμβάνουν τον πρόεδρο. Επίσης, οι υποψήφιοι στις εκλογές κατέρχονται τυπικά ως ανεξάρτητοι.

Κατάλογος

Παραπομπές

Ναουρου
Τζίμα

Η Τζίμα (αμχ.: ጅማ, αγγλικά: Jimma) είναι η μεγαλύτερη πόλη στη νοτιοδυτική Αιθιοπία. Έχει πληθυσμό 159.009 κατοίκων. Βρίσκεται στην περιοχή Ορόμια. Είναι κέντρο ξυλείας και παραγωγής καφέ.

Πόλεις της Αιθιοπίας
Kia Motors

Η Kia Motors [στυλιζαρισμένη ως (ΚΙΛ)]είναι μία αυτοκινητοβιομηχανία που εδρεύει στη Νότια Κορέα και θυγατρική της Hyundai Motors. Ιδρύθηκε το 1944, ενώ από το 1952 κατασκεύαζε ποδήλατα με το όνομα Kia. Αργότερα κατασκεύασε φορτηγά και, με την εξαγορά της Asia Motors το 1976, και αυτοκίνητα. Τα πρώτα αυτοκίνητα ήταν κατασκευασμένα με άδεια της Peugeot και Fiat, αλλά αργότερα άρχισε συνεργασία με την Mazda. Το 1998 την εξαγόρασε η Hyundai και ένα χρόνο αργότερα παρουσίασε πάλι κέρδη. 

Είναι η παλαιότερη αυτοκινητοβιομηχανία της Νότιας Κορέας και το όνομά της σημαίνει «ανατέλλων από την Ασία» από το ΚΙ=ανατέλλω και το Α=Ασία.

Στην Ευρώπη, η ΚΙΑ έκανε την εμφάνιση της στα μέσα του 1991 με ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας B, το Kia Pride, το οποίο βασιζόταν στο Mazda 121. Η εισαγωγή της ΚΙΑ στην Ελλάδα έγινε το 1993 με το μικρομεσαίο μοντέλο της, το Kia Sephia. Το 1995 στην παλέτα της προστέθηκε το Sportage, ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο SUV 4x4 που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στη χώρα μας, το οποίο από το 1995 ως και το 1999 παραγόταν στη Γερμανία στο εργοστάσιο της Karmann και μετέπειτα από το 1999 ως το 2003 παραγόταν στη Νότια Κορέα.

Από τότε και μετά, η ΚΙΑ έχει παρουσιάσει αρκετά μοντέλα για κάθε κατηγορία, όπως το Kia Shuma, Kia Rio, Kia Picanto, Kia Sorento, Kia Cerato, Kia Cee'd, Kia Pro Cee'd, τα οποία εισήχθησαν και στην Ελλάδα και έγιναν δημοφιλή λόγω του πολύ καλού Value for Money που προσέφεραν και της χαμηλής τους τιμής.

Εργοστάσια 
Η ΚΙΑ απασχολεί περισσότερους από 30.000 εργαζόμενους που απασχολούνται σε 3 βιομηχανικές εγκαταστάσεις στη Νότια Κορέα. Το εργοστάσιο Hwasung είναι το μεγαλύτερο από αυτές, με δυνατότητα παραγωγής έως και 600.000 αυτοκινήτων το χρόνο. Οι εγκαταστάσεις Sohari είναι το πρώτο εργοστάσιο της ΚΙΑ με δυνατότητα παραγωγής 340.000 οχημάτων το χρόνο, ενώ τα εταιρικά οχήματα της ΚΙΑ κατασκευάζονται στο εργοστάσιο Kwangju με παραγωγή 220.000 οχημάτων το χρόνο.

Στην Ευρώπη η ΚΙΑ επένδυσε 1 δις. ευρώ στην κατασκευή ενός ολοκαίνουριου βιομηχανικού συγκροτήματος στην πόλη της Zilina στη Σλοβακία. Η κατασκευή αυτού του εργοστασίου, που παράγει αποκλειστικά μοντέλα της ΚΙΑ, ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2004 και ολοκληρώθηκε με την έναρξη παραγωγής των αυτοκινήτων στα τέλη του 2006. Με τελικό στόχο την παραγωγή 200.000 οχημάτων το χρόνο, αυτό είναι το πρώτο εργοστάσιο της ΚΙΑ σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Βραβεία 

Μέχρι σήμερα, η ΚΙΑ έχει κερδίσει Βραβείο Σχεδιασμού Red Dot για 10 της μοντέλα. 
 Sportage
 Rio
 Picanto
 Cee'd
 Pro Cee'd
 Venga
 Carens 
 Optima
 Soul

Επίσης, για το 2015 η ΚΙΑ κατέκτησε τη δεύτερη θέση στην αξιολόγηση Ποιότητα της JD Power.

Αυτοκίνητα Concept 

Εκτός όμως από τα αυτοκίνητα της κανονικής παλέτας της ΚΙΑ, έχει παρουσιάσει και πρωτότυπα μοντέλα - concept cars, από τα οποία αντλεί ιδέες για τα μελλοντικά της μοντέλα.

Μερικά από αυτά είναι:

 Kia Concept GT 
 Kia Trackster 
 Kia Ex Cee'd  
 Kia Kee

ΚΙΑ που εισήχθησαν στην Ελλάδα 

 Kia Pride
 Kia Sephia
Kia Clarus
 Kia Shuma
 Kia Sportage
 Kia Rio
 Kia Sorento
 Kia Picanto
 Kia Cerato
 Kia Magentis
 Kia Carens
 Kia Cee'd
 Kia Pro Cee'd
 Kia Soul
 Kia Venga

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Kia Motors Hellas

 
Πολυεθνικές εταιρείες
Ντέμπρε Μάρκος

Το Ντέμπρε Μάρκος (αμχ.: ደብረ ማርቆስ, λατινικό αλφάβητο: Debre Marqos ) είναι μια πόλη της Αιθιοπίας στην περιφέρεια της Αμχάρα με πληθυσμό 85.597 κατοίκους. Στην πόλη υπάρχει μεγάλη εκκλησία του Αγίου Μάρκου και είναι μεγάλο βιομηχανικό κέντρο.

Πόλεις της Αιθιοπίας
Χάραρ

Η Χάραρ (αμχ. ሐረር) είναι μια πόλη στην ανατολική Αιθιοπία. Βρίσκεται στην περιφέρεια της Χαράρης, περίπου 500 χλμ. από την πρωτεύουσα Αντίς Αμπέμπα. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται σε 122.000 κατοικούς. Είναι μεγάλο εμπορικό κέντρο της χώρας.

Πόλεις της Αιθιοπίας
Ναός Σταυροπόλεως (Βουκουρέστι)

Ο Ναός Σταυροπόλεως (ρουμ.: Biserica Stavropoleos) είναι ένας Ορθόδοξος ναός στο κέντρο του Βουκουρεστίου, στη Ρουμανία, θεμελιωμένος το 1724. Πρόκειται για μνημείο ελληνικού ιστορικού ενδιαφέροντος και είναι αφιερωμένος στους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ.

Ιστορικά στοιχεία
Ο Ναός θεμελιώθηκε το 1724, επί των ημερών του Νικόλαου Μαυροκορδάτου, ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας, από τον Ηπειρώτη Ιωαννίκιο Στρατονικέα, ιερομόναχο και αρχιμανδρίτη από την επαρχία της Πωγωνιανής, όπως μας πληροφορεί η εντοιχισμένη με ελληνική επιγραφή πλάκα στο υπέρθυρο της κύριας εισόδου. Ο ναός χτίστηκε δίπλα σε πανδοχείο που διατηρούσε ο ίδιος, και τα εισοδήματα του οποίου συντηρούσαν την εκκλησία και το μετέπειτα μοναστήρι (συνήθης πρακτική της εποχής). Το 1726 ο Ιωαννίκιος εξελέγη Μητροπολίτης Σταυροπόλεως και Έξαρχος Καρίας της Μικράς Ασίας. Έκτοτε, ο Ναός «(του Μητροπολίτη) Σταυροπόλεως» διατήρησε το όνομά του κτήτορά της μέχρι σήμερα. Στις 7 Φεβρουαρίου 1742 ο Ιωαννίκιος πέθανε και ετάφη στο ναό.

Το πανδοχείο και τα αρχεία της Μονής καταστράφηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Κατά καιρούς ο ναός υπέστη ζημιές από σεισμούς, ένας εκ των οποίων προκάλεσε την κατάρρευση του τρούλου. Οι τοιχογραφίες του ναού συντηρήθηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα. Σήμερα από το αρχικό μοναστηριακό συγκρότημα διασώζεται μόνο ο ναός, δίπλα στον οποίο υπάρχει κτίσμα των αρχών του 20όυ αιώνα, το οποίο στεγάζει βιβλιοθήκη, αίθουσα συναντήσεων και μια συλλογή από εικόνες και εκκλησιαστικά αντικείμενα του 18ου αιώνα, καθώς και τμήματα τοιχογραφιών από εκκλησίες που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Μαρμάρινες ταφόπλακες με ελληνικές επιγραφές βρίσκονται στο προαύλιο της εκκλησίας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 www.stavropoleos.ro, επίσημη ιστοσελίδα 
 www.flickr.com/groups/stavropoleos Flickr

Χριστιανικοί ναοί στη Ρουμανία
Βουκουρέστι
Μαϊκόπ

Το Μαϊκόπ (ρωσικά: Майко́п) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της Αντιγκέα, ενός ομοσπονδιακού υποκειμένου στο βόρειο Καύκασο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 144.249 κάτοικους.

Ιστορία 
Το Μαϊκόπ ιδρύθηκε ως φρούριο το 1857 από Κοζάκους για λογαριασμό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μεταξύ 1858 - 1863 έπαιξε στρατηγικό ρόλο στην προσπάθεια της Μόσχας να καθυποτάξει τους ιθαγενείς πληθυσμούς του Καυκάσου. Μετά το τέλος των πολεμικών επιχειρήσεων αναβαθμίσθηκε σε πόλη (1870). Πρωτεύουσα της Αντιγκέα έγινε το 1936.

Το 1911 ανακαλύφθηκαν αποθέματα πετρελαίου στην ευρύτερη περιοχή και ξεκίνησε η εκβιομηχάνιση της. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ (Αύγουστος 1942), όμως πέντε μήνες αργότερα ο Κόκκινος Στρατός την απελευθέρωσε.

Παραπομπές 

Δημοκρατία της Αντιγκέα
Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Βορόνεζ

Το Βορόνεζ (ρωσ. Воро́неж: ΔΦΑ:[vɐˈronʲɪʂ]), ή ορθότερα βάσει προφοράς Βαρόνις, είναι πόλη της Ρωσίας, κοντά στα σύνορα της χώρας με την Ουκρανία και πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας. Είναι κτισμένο στις όχθες του ποταμού Βορόνεζ, λίγο πριν τη συμβολή του με το Ντον, και απέχει από τη Μόσχα περίπου 587 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή. Αποτελεί σημαντικό σιδηροδρομικό και οδικό κόμβο για την επικοινωνία της χώρας με την Ευρώπη. Ο πληθυσμός του κατά την τελευταία απογραφή (2016) ανερχόταν σε 1.032.895 κατοίκους.

Ιστορία 
Η πόλη ιδρύθηκε το 1586 από το Φιοντόρ τον Κωδωνοκρούστη (αρχικά ως φρούριο που θα προστάτευε το νεοπαγές Ρωσικό Βασίλειο από τις επιδρομές των τατάρων της Κριμαίας) και χρειάσθηκαν μόλις λίγες δεκαετίες για να σφύζει από βιοτεχνική και εμπορική δραστηριότητα.

Αν και η πόλη δεν είναι παραθαλάσσια, το 1695 - 1696 ο Μέγας Πέτρος ίδρυσε εκεί το πρώτο ναυπηγείο της χώρας και έχτισε το στόλο που κατέλαβε το Αζόφ από τους Οθωμανούς, κινούμενος μέσω του ποταμού Ντον.

Το 1711 έγινε πρωτεύουσα της ευρύτερης περιοχής και εξακολουθεί έως σήμερα, όποιες μορφές κι αν της έδωσε η ρωσική διοίκηση με το πέρασμα του χρόνου. Από την ίδια εποχή αποτελεί την οικονομική πρωτεύουσα των πλέον εύφορων εδαφών της Ρωσίας, της ζώνης τσερνοζιόμ, ως κέντρο της γεωργικής και κτηνοτροφικής βιομηχανίας. Το 1871 συνδέθηκε σιδηροδρομικά με τη Μόσχα.

Το 1941 καταλήφθηκε από τους Γερμανούς, οι οποίοι τη χρησιμοποίησαν ως διαμετακομιστικό κέντρο και ως βάση για την εκστρατεία κατά του Στάλινγκραντ. Απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό το 1945.

Δημογραφία 
Η πληθυσμιακή εξέλιξη της πόλης παρουσιάζεται στον παρακάτω πίνακα:

Η πόλη σήμερα 
Χάρη στη μεγάλη εμπορική και αγροτική δραστηριότητά του, το Βορόνεζ είναι σήμερα σπουδαίο οικονομικό και εκπαιδευτικό κέντρο της ΝΔ Ρωσίας. Αποτελεί επίσης πύλη εισόδου για ξένους φοιτητές, οι οποίοι περνούν από εκεί για ένα χρόνο πριν προωθηθούν σε πανεπιστήμια άλλων πόλεων.

Η βιομηχανία του, πέραν της επεξεργασίας των αγροκτηνοτροφικών προϊόντων, περιλαμβάνει την κατασκευή αεροπλάνων και την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας στη δορυφορική πόλη Νοβοβορόνεζ (Νέο Βορόνεζ).

Το διεθνές αεροδρόμιο του Βορόνεζ ονομάζεται Τσερτοβίτσκογιε (κωδικός ΙΑΤΑ: VOZ) και είναι μικτό (πολιτικό και στρατιωτικό). Το δεύτερο αεροδρόμιο της πόλης, το Μάλσεβο, είναι αμιγώς στρατιωτικό.

Αρχιτεκτονική

Διεθνείς σχέσεις 
Το Βορόνεζ είναι αδελφοποιημένο με τις εξής πόλεις:

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Όμπλαστ του Βορόνεζ
Το σπίτι με τον φοίνικα

Το σπίτι με τον φοίνικα ήταν το πρώτο ελληνικό σίριαλ στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Επρόκειτο για μία σειρά 13 ημίωρων επεισοδίων, το πρώτο εκ των οποίων προβλήθηκε από την ΥΕΝΕΔ στις 2 Απριλίου 1970.

Ιστορικό 

Τέσσερα χρόνια μετά τα πρώτα βήματα της ελληνικής τηλεόρασης και ενώ ως τότε προβάλλονταν μόνο ξένα (αμερικανικά ως επί το πλείστον) σίριαλ, αποφασίστηκε η δημιουργία και προβολή της πρώτης ελληνικής σειράς. Ξεκίνησε σαν μια ιδέα του στελέχους στον τομέα ειδήσεων της ΥΕΝΕΔ Κώστα Σισμάνη, με την προτροπή της ιταλικής εταιρείας τηλεοράσεων "Uranya", η οποία θα ήταν και η χορηγός εταιρεία, ενισχύοντας οικονομικά την προσπάθεια, στα πρότυπα των αντίστοιχων αμερικανικών σίριαλ. 

Το εντυπωσιακό είναι ότι η λέξη σίριαλ ως τότε ήταν άγνωστη και η σειρά παρουσιάστηκε ως "το πρώτον τηλεοπτικόν θέατρον συνεχείας εις την Ελλάδα" και στα τηλεοπτικά προγράμματα αναγραφόταν τις πρώτες εβδομάδες ως "Ελληνικόν θέατρον συνεχείας" πριν γραφτεί με τον τίτλο "Το σπίτι με τον φοίνικα" για πρώτη φορά στο πρόγραμμα στις 11 Ιουνίου 1970. Η σειρά προβαλλόταν κάθε Πέμπτη βράδυ στις 22.30 από την ΥΕΝΕΔ. Ήταν μάλιστα γυρισμένη με κινηματογραφικές και όχι με τηλεοπτικές κάμερες.

Υπόθεση 

Μια σεναριογράφος επιστρέφει έπειτα από χρόνια απουσίας στο εξωτερικό. Αγοράζει μια βίλα στην Κηφισιά και ζει μακριά από τον κόσμο μαζί με ένα μικρό παιδί. Ένας δημοσιογράφος επιδιώκει να της πάρει συνέντευξη, όμως δεν τα καταφέρνει κι αναθέτει σ' ένα ντετέκτιβ να την παρακολουθήσει. Εκείνος δεν αργεί να αποκαλύψει ότι η πετυχημένη και πλούσια σεναριογράφος είναι ένας παλιός του έρωτας, μόνο που τότε ήταν άσχημη και την είχε διώξει με τον χειρότερο τρόπο. Ο δημοσιογράφος καταλαβαίνει ότι το παιδί είναι δικό του και το "χάπι εντ" δεν αργεί. Ο έρωτας επιστρέφει και όλοι μαζί, το ζευγάρι και το παιδί τους ζουν στη βίλα που έχει ένα φοίνικα στην αυλή.

Συντελεστές 

Το σενάριο γράφτηκε από τη δημοσιογράφο του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ Κική Σεγδίτσα και σκηνοθετήθηκε από τους Ιάσωνα Γιαννουλάκη και Θεόδωρο Αδαμόπουλο. Πρωταγωνιστικό ζευγάρι ήταν οι Κώστας Καρράς και Έρρικα Μπρόγιερ, ενώ σε μικρότερους ρόλους εμφανίστηκαν οι Γιάννης Μιχαλόπουλος, Κατερίνα Γιουλάκη, Ανδρέας Φιλιππίδης, Τάκης Μηλιάδης και άλλοι.

Λόγοι διακοπής 

Το κάπως αφελές σενάριο, αλλά και τα πολλά τεχνικά προβλήματα που προέκυψαν, δεν έφεραν τα αποτελέσματα που περίμεναν οι συντελεστές της. Πέρασε σχετικά απαρατήρητο, ενώ ολοκληρώθηκε εσπευσμένα λόγω της αποχώρησης ενός εκ των πρωταγωνιστών, του Γιάννη Μιχαλόπουλου, ο οποίος προετοιμαζόταν για το δεύτερο σίριαλ της ιστορίας της ελληνικής τηλεόρασης, την κωμική σειρά Ο κύριος συνήγορος, που ξεκίνησε να προβάλλεται ένα μήνα αργότερα, στις 2 Μαΐου 1970 και που υπήρξε η πρώτη μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία ελληνικής σειράς.

Πηγές 
 «Το σπίτι με τον φοίνικα» στο www.retrodb.gr 
 Στάθης Βαλούκος, Ιστορία της Ελληνικής Τηλεόρασης, Αθήνα 1998, σελίδα 18.
 Ιστολόγιο: Η ιστορία της τηλεόρασης

Σπίτι με τον φοίνικα
Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Μαγκαντάν

Το Μαγκαντάν (ρωσικά: Магадан) είναι ρωσικό λιμάνι στην Οχοτσκική θάλασσα (ΒΔ Ειρηνικός), ευρισκόμενο ακριβώς 5.900 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας. Είναι η πρωτεύουσα και μοναδική πόλη της Περιφέρειας Μαγκαντάν και σύμφωνα με την απογραφή του 2010, έχει 95.982 κατοίκους.

Κύριες δραστηριότητες των κατοίκων είναι η ναυπήγηση πλοίων, η αλιεία και η διαμετακομιδή του χρυσού που εξάγεται από τα ορυχεία του ποταμού Κολιμά. 

Το κλίμα στο Μαγκαντάν είναι υποαρκτικό. Το χειμώνα συνήθως συμπληρώνονται μέχρι και έξι μήνες με το θερμόμετρο συνεχώς κάτω του μηδενός. Ως συνέπεια αυτού, το λιμάνι κλείνει τους τέσσερις πρώτους μήνες του έτους αφού η θάλασσα παγώνει - σε περίπτωση ανάγκης, χρησιμοποιούνται παγοθραυστικά. Η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται από -22 °C το Γενάρη μέχρι +12 τον Ιούλιο. Στο εσωτερικό της περιφέρειας οι κατώτατες θερμοκρασίες είναι ακόμα πιο ακραίες.

Η πόλη εξυπηρετείται από δύο αεροδρόμια, το Σοκόλ (κωδικός ΙΑΤΑ: GDX) και το μικρότερο Μαγκαντάν-13.

Ιστορία 
Η πόλη ιδρύθηκε το 1933 από τον Εντουάρντ Μπέρζιν, διευθυντή της Ντάλστροϊ. Η Ντάλστροϊ ήταν ο οργανισμός που διαχειριζόταν τα προϊόντα των σταλινικών στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας και σκοπός της νέας πόλης ήταν να αποτελέσει πύλη εισόδου (για τους κρατούμενους) και εξόδου (για τα πολύτιμα μέταλλα) των γκούλαγκ της ενδοχώρας. Κατά ειρωνεία της τύχης ο ίδιος ο Μπέρζιν συνελήφθη ως κατάσκοπος και τυφεκίσθηκε πέντε χρόνια αργότερα.

Αν και τα περισσότερα γκούλαγκ (ιδίως αυτά στα οποία φυλακίζονταν πολιτικοί κρατουμένοι) έκλεισαν κατά την περίοδο της αποσταλινοποίησης, η μεταλλευτική δραστηριότητα συνεχίσθηκε είτε από ποινικούς κρατουμένους είτε από εργάτες επί πληρωμή. Κρίση άρχισε να παρατηρείται μόλις στη δεκαετία του '80 και κορυφώθηκε στη δεκαετία του '90, όταν οι περισσότερες επιχειρήσεις ιδιωτικοποιήθηκαν και έκλεισαν, δημιουργώντας στρατιές ανέργων στο Μαγκαντάν.

Η τραγική ιστορία του Μαγκαντάν εξακολουθεί να στοιχειώνει το ρωσικό συλλογικό υποσυνείδητο. Ο δρόμος Μ56 που συνδέει την πόλη με το Γιακούτσκ, μήκους 2.032 χιλιομέτρων, αποκαλείται Δρόμος των Οστών, επειδή όσοι κατάδικοι πέθαιναν κατά την κατασκευή του θάβονταν επί τόπου κάτω από το χωμάτινο οδόστρωμα. Επίσης ακόμα και σήμερα το όνομα της πόλης είναι συνώνυμο με την εξορία, όπως επί παραδείγματι στην Ελλάδα ο Αη-Στράτης.

Πρώην πολιτικοί κρατούμενοι ήταν και οι διασημότεροι κάτοικοι του Μαγκαντάν, ο τενόρος Βαντίμ Κοζίν και ο ζωγράφος Νικολάι Γκέτμαν. Αμφότεροι απελευθερώθηκαν από τα γκούλαγκ το 1953 και αποφάσισαν να μείνουν στην πόλη, ως επικεφαλής μορφωτικών φορέων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Όμπλαστ του Μαγκαντάν
Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Ντενίζ Μπαϊκάλ

Ο Ντενίζ Μπαϊκάλ (τούρκ.: Deniz Baykal) είναι Τούρκος πολιτικός και πρωήν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Γεννήθηκε το 1938 στην Αττάλεια και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Άγκυρας. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και στο Μπέρκλεϊ. Η οικογένειά του κατάγεται από την Αίγυπτο. Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, αλλά την εγκατέλειψε το 1973 όταν εκλέχθηκε βουλευτής με το ρεπουμπλικανικό κόμμα. Έχει διατελέσει μεταξύ άλλων υπουργός οικονομικών, ενέργειας και αναπληρωτής πρωθυπουργός.

Το 1988 εκλέχτηκε γεν. γραμματέας του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και το 1992 αρχηγός του. Το 2003 εκλέχτηκε αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, θέση την οποία ακόμα διατηρεί, παρ'όλο που πολλοί θεωρούν ότι το κόμμα του δεν έχει σχέση με σοσιαλισμό. Στις εκλογές του 2007 ηττήθηκε από το κόμμα ΑΚΡ του Ταγίπ Ερντογάν. Παρά τις εσωτερικές κρίσεις στο κόμμα του, διατήρησε την αρχηγία.

Έχασε την αρχηγία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος το 2010 από τον Κεμάλ Κιλιτζάρογλου που είναι πλέον πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Διαμένει μόνιμα στην Τουρκία.

Υπουργοί Οικονομικών Υποθέσεων της Τουρκίας
Υπουργοί Εξωτερικών Υποθέσεων της Τουρκίας
Τούρκοι βουλευτές
Απόφοιτοι Πανεπιστημίου της Άγκυρας
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ
Κάτω Λεσινίτσα

Η Κάτω Λεσινίτσα είναι χωριό της Επαρχίας των Αγίων Σαράντα στην νότια Αλβανία (Βόρεια Ήπειρος). Βρίσκεται δίπλα στην Ελληνο-Αλβανική μεθόριο, σε απόσταση 900 μέτρων βορειοδυτικά των Ελληνικών συνόρων. Όλοι οι κάτοικοί της είναι γηγενείς Έλληνες και έχουν στενούς (και συγγενικούς) δεσμούς με τα πλησιέστερα χωριά της Ηπείρου που βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια. 

Ανήκει στην αναγνωρισμένη από το αλβανικό κράτος «ελληνική μειονοτική ζώνη».

Γεωγραφία
Το υψόμετρο του χωριού είναι 648 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.

Κοντινότερα σημεία

Άνω Λεσινίτσα
Τσαμαντάς
Τσερκοβίτσα
Μάλτσανη
Αγιαντριάς
Δρόβιανη
Κρα Αργυροκάστρου

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα για το χωριό
Φωτογραφίες από το χωριό

Χωριά της Αλβανίας
Βόρεια Ήπειρος
Φοινίκη (Βόρεια Ήπειρος)
Μπία Ντάβου

Η Μπία Ντάβου (Οκτώβριος 1932 - 12 Αυγούστου 1996) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1932. Σπούδασε ζωγραφική στο εργαστήριο του Κώστα Ηλιάδη από το 1952 έως το 1958. Ξεκίνησε την εκθεσιακή της δραστηριότητα το 1957 ενώ με αφετηρία το 1960 οργάνωσε πολλές ατομικές εκθέσεις σε διάφορες γκαλερί ("Νέες Μορφές" το 1960, "P.R." το 1970, "Δεσμός" το 1983 και το 1990) κ.ά. Επιπλέον έλαβε μέρος σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων συμμετείχε στις Πανελλήνιες Εκθέσεις (1957, 1960, 1963, 1965, 1967), στη Μπιενάλε του Παρισιού (1961), στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας, στη Μπιενάλε του Σάο Πάολο, σε εκθέσεις της Πολωνίας, του Ισραήλ, της Ουγγαρίας, της ΕΣΣΔ, της Κύπρου κλπ.

Η Μπία Ντάβου υπήρξε σύνεδρο μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου, και μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Αισθητικής. Είχε επίσης ταξιδέψει πολλές φορές για καλλιτεχνική ενημέρωση στην Ευρώπη (Παρίσι, Βενετία, Φλωρεντία, Βερολίνο κ.ά.), και ΗΠΑ (Νέα Υόρκη, Ουάσιγκτον). Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Ήταν παντρεμένη από το 1962 με τον  µαθηµατικό και καλλιτέχνη Παντελή Ξαγοράρη με τον οποίο απέκτησε έναν γιο. Πέθανε στις 11 Αυγούστου του 1996.

Έργο 

Κατά τα πρώτα βήματα της καλλιτεχνικής της πορείας καταπιάστηκε με τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό ενώ αργότερα στράφηκε προς τις τρισδιάστατες δημιουργίες από πλέξιγκλας. Εισήγαγε στα έργα της τη χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Κατά τα τέλη του 1996 διοργανώθηκε αναδρομική έκθεση της στο Σπίτι της Κύπρου. Πίνακές της περιλαμβάνονται σε ειδική έκθεση που πραγματοποιήθηκε το 2008, στην Κίνα στα πλαίσια των εκδηλώσεων "Πολιτιστικού Έτους Ελλάδος στη Κίνα". To 2008 πραγματοποιήθηκε μεγάλη αναδρομική της έκθεση στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
   Νεκρολογία στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", 13 Αυγούστου 1996.
 Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
 

Έλληνες ζωγράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Μουσαίος ο Αθηναίος

Ο Μουσαίος υπήρξε αρχαίος έλληνας ποιητής, μαθητής του Ορφέα και κατά μερικούς αρχαίους συγγραφείς γιος του.

Σύμφωνα με τους Ευριπίδη και Παυσανία γεννήθηκε και έζησε όλη του τη ζωή στην Αθήνα και πέθανε από βαθιά γεράματα και τάφηκε εκεί, σύμφωνα και με τον Ηρόδοτο ήταν και χρησμοθέτης.

Ο Παυσανίας αμφισβητεί ότι το έργο "Ευμόλπια" είναι δικό του και αναφέρει ότι έγραψε μόνο τον ύμνο στην Δήμητρα Λυκομίδα.

Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη ήταν γιος του ίδιου του Ορφέα και τελετάρχης στα Ελευσίνια μυστήρια, την εποχή που ο Ηρακλής έλάβε μέρος στα Ελευσίνια λίγο πριν πραγματοποιήσει τον 11ο άθλο του. Το Λεξικό της Σούδας τον αναφέρει μαθητή του Ορφέα γιος του Αντίφημου και της Ελένης εγγονός του Εύφημου.

Υπάρχει και ένας ορφικός ύμνος αφιερωμένος στον Μουσαίο, η "Ευχή προς Μουσαίον".

Αναφορές 

Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές
Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές
Μαρία Σολωμού

Η Μαρία Σολωμού (Αθήνα, 1 Οκτωβρίου, 1974) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Έγινε γνωστή για τους ρόλους της στις τηλεοπτικές σειρές του Mega, Απόσταση αναπνοής (2003-2004) και Singles (2005-2008). Έχει συνεργαστεί με τη Ζωή Λάσκαρη στο θέατρο Αθηναΐδα και με τη Μίνα Αδαμάκη ως σκηνοθέτη στο θεατρικό έργο Το λουτρό. Τη θεατρική σεζόν (2008-2009) πρωταγωνίστησε στο έργο Προδοσία του Χάρολντ Πίντερ, με τον Αντώνη Καρυστινό και το Νίκο Νίκα.

Σπούδασε οικονομικά στο Αμερικανικό κολλέγιο, Deree. Εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα ως αεροσυνοδός ενώ στη συνέχεια σπούδασε στη Δραματική Σχολή «Ίασμος» του Βασίλη Διαμαντόπουλου.

Καριέρα 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αλεξάνδρα Γεωργίεβνα (Αλεξάνδρα της Ελλάδας και της Δανίας)

Η Αλεξάνδρα της Ελλάδας και της Δανίας (Ρωσικά: Алекса́ндра Гео́ргиевна/Aleksandra Georgievna, 30 Αυγούστου 1870 – 24 Σεπτεμβρίου 1891) ήταν η μεγαλύτερη κόρη και τρίτο παιδί από τα συνολικά οκτώ του Γεωργίου Α' και της Όλγας και αδελφή του μετέπειτα Κωνσταντίνου Α'.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην έπαυλη Μον Ρεπό της Κέρκυρας στις 30 Αυγούστου 1870. Ονομάσθηκε Αλεξάνδρα προς τιμήν της θείας και αναδόχου της Αλεξάνδρας της Δανίας, συζύγου του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.

Παντρεύτηκε στις 5 Ιουνίου 1889 τον Παύλο Αλεξάνδροβιτς, μεγάλο δούκα της Ρωσίας, γιο του Αλέξανδρου Β΄ της Ρωσίας και της Μαρίας της Έσσης (Μαρίας Αλεξάντροβνας), στην Αγία Πετρούπολη, όπου και εγκαταστάθηκε μετά το γάμο της. 

Απεβίωσε αιφνίδια λίγες μόλις ημέρες μετά τη γέννηση του γιου της (24 Σεπτεμβρίου 1891), σε ηλικία 21 ετών. Το μνήμα της πριγκίπισσας Αλεξάνδρας βρίσκεται στο Βασιλικό Κοιμητήριο στο Τατόι.

Προς τιμήν της ο Δήμος Αθηναίων έδωσε το όνομά της σε κεντρικό δρόμο της πόλης, τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ενώ και ο Δήμος Πειραιώς ονόμασε την πλατεία στο άκρο του λιμένος Ζέας (Πασαλιμάνι) Πλατεία Βασιλόπαιδος Αλεξάνδρας (Πλατεία Αλεξάνδρας).

Στο Μαιευτήριο Αλεξάνδρα (πλέον Γενικό Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) στην Αθήνα έδωσε το όνομά της, προς μνήμην της, ο ανιψιός της Παύλος της Ελλάδας. Το Μαιευτήριο συνδέθηκε με το Πανεπιστήμιο Αθηνών με ειδική αρμοδιότητα στην έρευνα και την καταπολέμηση της μητρικής θνησιμότητας μετά τον τοκετό.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε στις 5 Ιουνίου 1889 τον εξάδελφο της μητέρας της, τον Παύλο Αλεξάνδροβιτς μεγάλο δούκα της Ρωσίας. Μαζί απέκτησαν μία κόρη και ένα γιο: 
 Μαρία 1890-1958, μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας. Παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο, δούκα του Σέντερμανλαντ (γιο του Γουσταύου Ε΄ της Σουηδίας), και μετά τον πρίγκιπα Ρομάν Σεργκέγιεβιτς Πουτιάτιν.
 Ντμίτρι 1891-1942, μέγας δούκας της Ρωσίας. Ήταν ένας από τους δολοφόνους του μοναχού Γκριγκόρυ Ρασπούτιν το 1916.

Τίτλοι
30 Αυγούστου 1870 – 17 Ιουνίου 1889: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα της Ελλάδας και Δανίας
17 Ιουνίου 1889 – 24 Σεπτεμβρίου 1891: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Γκεοργκίεβνα της Ρωσίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Η πλατεία Αλεξάνδρας στον Πειραιά

Αλεξάνδρα
Αλεξάνδρα
Ελλάδα Αλεξάνδρα
Έλληνες ευγενείς
Οίκος Ρομάνοφ
Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Πριγκίπισσες της Δανίας
Πριγκιπάτο

Το πριγκιπάτο (αγγλικά: Princedom) είναι μοναρχικό φεουδαρχικό κυρίαρχο κράτος, το οποίο κυβερνάται από μονάρχη με τον τίτλο του πρίγκιπα ή της πριγκίπισσας.

Ευρωπαϊκά κράτη που φέρουν σήμερα την ονομασία του πριγκιπάτου είναι τα εξής:
 Πριγκιπάτο του Μονακό (Principauté de Monaco)
 Πριγκιπάτο της Ανδόρρας (Principat d'Andorra)
 Πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν (Fürstentum Liechtenstein)
Δήμος Πολυκάστρου

Ο Δήμος Πολυκάστρου ήταν δήμος του νομού Κιλκίς που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Παιονίας. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, καλύπτοντας μία μεγάλη περιοχή που εκτείνεται από τα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία μέχρι τον νομό Θεσσαλονίκης. Ο δήμος Πολυκάστρου περιλάμβανε έντεκα δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 12.732 κατοίκους.

Διοικητική διαίρεση 
Ο δήμος Πολυκάστρου περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς.
  Δ.δ. Πολυκάστρου  [ 6.497 ]  
 το Πολύκαστρο [ 6.485 ]  
 τα Κουλιναίικα [ 0 ]  
 το Λατομείο [ 12 ]  
  Δ.δ. Αξιοχωρίου  [ 471 ]  
 το Αξιοχώρι [ 431 ]  
 το Νέο Σιράκιο [ 40 ]  
  Δ.δ. Άσπρου  -- ο Άσπρος [ 912 ]
  Δ.δ. Βαφιοχωρίου  [ 1.012 ]  
 το Βαφιοχώρι [ 781 ]  
 το Βαλτούδι [ 60 ]  
 η Κοτύλη [ 40 ]  
 ο Ξηρόλακκος [ 71 ]  
 το Χερσοτόπι [ 60 ]  
  Δ.δ. Ειρηνικού  (της πρώην κοινότητας Ακρίτα) -- το Ειρηνικό [ 117 ]
  Δ.δ. Ευζώνων  [ 1.266 ]  
 οι Εύζωνοι [ 568 ]  
 η Μεταμόρφωση [ 287 ]  
 η Πλατανιά [ 404 ]  
 οι Τσολιάδες [ 7 ]  
  Δ.δ. Κορώνας  (της πρώην κοινότητας Ακρίτα) -- η Κορώνα [ 70 ]
  Δ.δ. Λιμνοτόπου  [ 418 ]  
 ο Λιμνότοπος [ 130 ]  
 η Νέα Καβάλα [ 137 ]  
 η Σιταριά [ 148 ]  
 ο Χρυσόκαμπος [ 3 ]  
  Δ.δ. Μικρού Δάσους  -- το Μικρό Δάσος [ 512 ]
  Δ.δ. Πευκοδάσους  -- το Πευκόδασος [ 637 ]
  Δ.δ. Ποντοηρακλείας  [ 820 ]  
 η Ποντοηράκλεια [ 812 ]  
 τα Καραφυλλαίικα [ 0 ]
 το Κάστρο [ 8 ]

Ιστορικά στοιχεία περιοχής

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας

Παραπομπές
Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση

Η Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 1999, από το πρώην μέλος του Ε.Γ. του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μιχάλη Χαραλαμπίδη. 

Πήρε μέρος στις:
βουλευτικές εκλογές του 2000, πετυχαίνοντας ποσοστό 0,47%, με 32.068 ψήφους
ευρωεκλογές του 2004, πετυχαίνοντας ποσοστό 0,73%, με 44.541 ψήφους

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιδρυτική διακήρυξη

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα

Το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Δ.Σ.Κ.) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα με αρχηγό τον Γεώργιο Παπανδρέου.

Ιστορία 
Το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα που ίδρυσε ο Γεώργιος Παπανδρέου μετά την απελευθέρωση, προκειμένου να συμμετάσχει στις εθνικές εκλογές του 1946. Το κόμμα προήλθε ως συνέχεια  του Δημοκρατικού Κόμματος το οποίο είχε ιδρύσει ο ίδιος το 1935 και το οποίο έπαψε να υφίσταται το επόμενο έτος λόγω της κήρυξης της δικτατορίας του Μεταξά (Καθεστώς της 4ης Αυγούστου).

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την απελευθέρωση της Ελλάδας, ο Γεώργιος Παπανδρέου επανίδρυσε το κόμμα, αυτή τη φορά με το όνομα «Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα», με το οποίο συμμετείχε στις εκλογές του 1946 ως μέρος του συνασπισμού της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Ε.Π.Ε.) και κατέλαβε 27 έδρες από τις 68 του συνασπισμού. Στον ίδιο συνασπισμό συμμετείχαν το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων, το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα και η Σοσιαλιστική Ελληνική Ένωσις.

Το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα δε συνέχισε τη λειτουργία του στις επόμενες εκλογές του 1950 γιατί ο Παπανδρέου συμμετείχε σε αυτές με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Ελλήνων

Παραπομπές

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Εγωισμός

Εγωισμός είναι η τάση να ευνοεί κανείς το προσωπικό συμφέρον του και να προάγει την δική του ευημερία έναντι των υπολοίπων. Καθώς ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, η φυσική αυτή τάση για αυτοσυντήρηση περιορίζεται από την ηθική, η οποία λαμβάνει υπόψιν της και εξισορροπεί το καλό του καθενός με το καλό του συνόλου ή του διπλανού του.

Ο εγωισμός που εκδηλώνεται ως η αγάπη του εαυτού σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτόν που υποδεικνύουν οι συμβάσεις της ηθικής ονομάζεται φιλαυτία. Όταν τροφοδοτείται από την αυταρέσκεια, ο εγωισμός χρωματίζεται και από αλαζονεία.
88 λεπτά

Το 88 λεπτά () είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία θρίλερ, που προβλήθηκε το 2007, με πρωταγωνιστή τον Αλ Πατσίνο και κύριες συμπρωταγωνίστριες τις Έϊμυ Μπρένεμαν, Αλίσια Γουίτ και Λίλι Σομπιέσκι. Η σκηνοθεσία είναι του Τζον Άβνετ και το σενάριο του Γκάρι Σκοτ Τόμσον.

Υπόθεση 
Στο Σιάτλ των ΗΠΑ, ένας επιτυχημένος καθηγητής ψυχιατρικής ασχολείται με μία υπόθεση φόνου και έχει μόλις 88 λεπτά για να τη διαλευκάνει.

Ο Δρ. Τζακ Γκραμ είναι ψυχίατρος που συνεργάζεται με το FBI, προκειμένου να συνεισφέρει για τη διαλεύκανση υποθέσεων που έχουν να κάνουν με κατά συρροήν δολοφόνους, αφού οι εκτιμήσεις του χρησιμοποιούνται σαν βασικά πειστήρια για την καταδίκη τους.
Ελαχιστοποιώντας σταδιακά τον αριθμό των πιθανών υπόπτων, ο Τζακ προσπαθεί εναγωνίως να έρθει σε επαφή με έναν προβληματικό μαθητή του, μια πρώην σχέση του αλλά και με έναν κατά συρροή δολοφόνο.
Τα πράγματα ωστόσο περιπλέκονται, όταν την ημέρα της εκτέλεσης κάποιου από εκείνους που είχαν συλληφθεί με τη βοήθειά του, ένας νέος φόνος με τα χαρακτηριστικά που εμφάνιζε ο συγκεκριμένος θανατοποινίτης, διαπράττεται!

Ρόλοι 
 Αλ Πατσίνο ... Δρ. Τζακ Γκραμ 
 Αλίσια Γουίτ ... Κιμ Κάμινγκς 
 Λίλι Σομπιέσκι ... Λόρεν Ντάγκλας 
 Έϊμυ Μπρένεμαν ... Σίλι Μπαρνς 
 Γουΐλιαμ Φορσάϊθ ... Ειδικός πράκτωρ Φρανκ Παρκς 
 Ντέμπρα Κάρα Άνγκερ ... Κάρολ Τζόνσον 
 Μπέντζαμιν Μακένζι ... Μάικ Στεμπτ 
 Νιλ Μακντόνο ... Τζον Φόρστερ 
 Λιν Γκερνς ... Σάρα Πόλαρντ 
 Στίβεν Μόιερ ... Γκάι Λαφόρτζ 
 Κρίστοφερ Ρέντμαν ... Τζέρεμι Γκιούμπερ 
 Μπρένταν Φλέτσερ ... Τζόνι Ντι Φράνκο 
 Μάϊκλ Ίκλαντ ... Τζ. Τ. Ράικερ 
 Κριστίνα Κόουπλαντ ... Ντέιλ Μόρις 
 Τάμι Χούϊ ... Τζέινι Γκέιτς

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η σελίδα της ταινίας στο imdb

Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2007
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Καναδικές ταινίες
Καναδικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Γερμανικές ταινίες
Γερμανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Γιώργος Καραμίχος

Ο Γιώργος Καραμίχος (Βέροια, 3 Ιανουαρίου 1974) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία
Είναι απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου και της Ανωτέρας Σχολής Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου. Έχει μεγάλη πορεία στο θέατρο, με παραστάσεις στο Εθνικό, ενώ έχει συμμετάσχει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες. Η παράσταση «Συμβολαιογράφος» του Νίκου Βασιλειάδη υπήρξε η πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα. Επίσης είναι ιδιαίτερα γνωστός για τις τηλεοπτικές του συμμετοχές. 

Έχει δύο παιδιά, τη Ρεγγίνα, απο το πρώτο του γάμο και έναν γιο, τον Ντιέγκο-Τζον, απο το δεύτερο.

Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Μυστικές Διαδρομές , Κόκκινος Κύκλος ,Φεύγα ,Λένη , Πεθαίνω για σένα , Η Νταντά , Κανείς δε λέει σ' αγαπώ ,Το καφέ της Χαράς , 10η εντολή , Επαφή , Γάμος με τα όλα του , Η τελευταία παράσταση , Πλάκα μου κάνεις! , Εντιμότατοι κερατάδες , Αληθινοί Έρωτες , Σε είδα... Οι ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα , Ματωμένα χώματα , Ονειροπαγίδα , NCIS , The Durrells , Genius , Bulletproof , Ήλιος , Η Γενιά του '30 , Μια νύχτα του Αυγούστου

Τη σεζόν 2022 Πες τη λέξη στο ΕΡΤ1

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Καρπίνσκ

Το Καρπίνσκ (ρωσ. Карпинск) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 30.400κατοίκους (απογραφή 2002). Η πόλη απέχει σιδηροδρομικά 436 χλμ και οδικά 383 χλμ από το Αικατερίνενμπουργκ. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με τα συγκρατημένα καλοκαίρια και κρύους χιονώδεις χειμώνες. Βρίσκεται στο ποτάμι Τουριγιά.

Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Σεβεροουράλσκ

Το Σεβεροουράλσκ (ρωσ. Североуральск) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 33.500 κατοίκους (απογραφή 2002). Η πόλη απέχει σιδηροδρομικά 512 χλμ από το Αικατερίνενμπουργκ και 80 χλμ από το Σερόβ. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με τα συγκρατημένα καλοκαίρια και κρύους χιονώδεις χειμώνες. Βρίσκεται στο ποτάμι Βαγκράν.

Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Βολτσάνσκ

Το Βολτσάνσκ (ρωσ. Волча́нск) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 10.600 κατοίκους (απογραφή 2002). Η πόλη απέχει σιδηροδρομικά 452 χλμ από το Αικατερίνενμπουργκ. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με τα συγκρατημένα καλοκαίρια και κρύους χιονώδεις χειμώνες. Βρίσκεται στο ποτάμι Βολτσάνκα. Έχει τραμ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Ίβντελ

Το Ίβντελ (ρωσ. Ивдель) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 17.800 κατοίκους (απογραφή 2002). Η πόλη απέχει σιδηροδρομικά 535 χλμ από το Αικατερίνενμπουργκ. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με τα συγκρατημένα καλοκαίρια και κρύους χιονώδεις χειμώνες. Βρίσκεται στο ποτάμι Ίβντελ. 

Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Αλαπάγεφσκ

Το Αλαπάγεφσκ (ρωσ. Алапаевск) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 43.300 κατοίκους. Βρίσκεται 180 χλμ από το Αικατερίνενμπουργκ, στο πόταμο Νέιβα και Αλαπάιχα.Πληθυσμός: 38,192(απογραφή 2010), 44,263 (απογραφή 2002) 50,060 (απογραφή 1989) 49,000 (1968). Ο Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόβσκι έζησε μέρος της παιδικής του ζωής στο Αλαπάγιεβσκ.

Ιστορία 
Το Αλαπαγιέβσκ είναι ένα από τα παλαιότερα κέντρα εργοστασίων μεταλλουργίας στα Ουράλια με το πρώτο εργοστάσιο που χτίστηκε το 1704. Το χωριό ιδρύθηκε το 1781.

Παραπομπές 

Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Αραμίλ

Το Αραμίλ (ρωσ. Арамиль) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 15.100 κατοίκους. Βρίσκεται 15 χλμ νοτιοανατολικά από το Αικατερίνενμπουργκ, κοντά στον ποταμό Αραμίλκα.

Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Κρασνοουφίμσκ

Το Κρασνοουφίμσκ (ρωσ. Красноуфимск) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 40.900 κατοίκους. Βρίσκεται 224 χλμ δυτικά από το Αικατερίνενμπουργκ, στο ποταμό Ουφά.

Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Καμισλόφ

Το Καμισλόβ (ρωσ. Камышлов) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 28.600 κατοίκους. Βρίσκεται στα πόταμα Πησμά και Καμησλόβκα.

Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ