joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κριστίν Λιούις

Η Κριστίν Λιούις (Kristin Lewis) (1975, Λιτλ Ροκ, Αρκάνσας - ) είναι lyrico-spinto σοπράνο, γνωστή για το ρεπερτόριό της σε ρόλους του Verdi. Έχει δώσει παραστάσεις σε πολλά θέατρα σε όλο τον κόσμο, που εδρεύει στη Βιέννη, όπου συνέχισε τις σπουδές της με την τραγουδίστρια της όπερας Κάρολ Byers

Βραβεία 
Έχει βραβευτεί με τα βραβεία:
 ο "Καλλιτέχνης της Χρονιάς" (Φεστιβάλ Όπερας Savonlinna, 2010)
 το "Όσκαρ της Όπερας" (Ίδρυμα Arena di Verona, 2010)
 το "βραβείο Orazio Tosi" (Λέσχη Πάρμα Lirica, 2012)
Είναι επίσης ννικήτρια στους διαγωνισμούς:
 Internationalen Gesangswettbewerb Ferruccio Tagliavini
 Concorso Internazionale Di Musica Gian Battista Viotti
 Concorso Internationale di Canto Debutto Ένα Merano (Όπερα Βραβείο και το Βραβείο κοινού)

Ίδρυμα Kristin Lewis 
Το 2014 δημιούργησε το Ίδρυμα Kristin Lewis, προκειμένου να υποστηρίξει αναδυόμενους μουσικούς από την πολιτεία, Αρκάνσας, με κάλυψη για το κόστος σπουδών, συμμετοχή σε master classes, καθώς και εθνικές ή διεθνείς μετακινήσεις.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 http://www.kristinlewis.de/
 http://www.kristinlewisfoundation.com/

References 

Αμερικανοί τραγουδιστές όπερας
Αμερικανοί υψίφωνοι
Βίκτωρ Αμεδαίος Α΄ της Σαβοΐας

Ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Α΄ (Vittorio Amedeo I di Savoia, 8 Μαΐου 1587 - 7 Οκτωβρίου 1637) ήταν δούκας της Σαβοΐας (1630-1637). Ήταν δευτερότοκος υιός του Καρόλου-Εμμανουήλ Α' δούκα της Σαβοΐας και της Αικατερίνης-Μιχαέλας των Αψβούργων, κόρης του Φιλίππου Β΄ βασιλιά της Ισπανίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τορίνο του Πεδεμοντίου και έζησε κατά την παιδική του ηλικία στην Αυλή της Μαδρίτης, κοντά στον πάππο του. Όταν εκείνος απεβίωσε το 1598, επέστρεψε στο Τορίνο και έγινε διάδοχος του δουκάτου το 1604 όταν απεβίωσε ο μεγαλύτερος, 18ετής αδελφός του Φίλιππος-Εμμανουήλ. Έγινε δούκας της Σαβοΐας το 1630 αλλά με την πολιτική του προκάλεσε αστάθεια στις σχέσεις με τη Γαλλία και την Ισπανία και χρειαζόταν στράτευμα για να υπερασπιστεί το δουκάτο. Επειδή υπήρχε έλλειψη χρημάτων για να προσλάβει μισθοφόρους ή να εκπαιδεύσει εντόπιους, υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με την Ισπανία και τη συνθήκη του Σεράσκο (Cherasco) με τη Γαλλία, στην οποία παραχωρούσε το Πινερόλο (Pinerolo). Η στρατηγική αυτή περιοχή έδωσε στη Γαλλία μία δίοδο στην καρδιά της Σαβοΐας και μία αφετηρία προς την υπόλοιπη Ιταλία. Από τότε και στο εξής οι δούκες της Σαβοΐας υπέφεραν από την απώλεια του Πινερόλο και εργαζόταν για την ανάκτησή του.

Ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Α΄ προσχώρησε στην αντι-Ισπανική Ομάδα (League) του καρδινάλιου Ρισελιέ και επέτυχε δύο νίκες εναντίον της Ισπανίας: το 1636 στη μάχη του Tornavento και το επόμενο έτος στη μάχη του Mombaldone. Ασθένησε και απεβίωσε στο Βερτσέλι το 1637. Τον διαδέχθηκε ο 5ετής υιός του Φραγκίσκος-Υάκινθος με αντιβασίλισσα τη μητέρα του.

Οικογένεια
Το 1619 νυμφεύτηκε τη Χριστίνα των Βουρβόνων, κόρη του Ερρίκου Δ΄ βασιλιά της Γαλλίας. Είχε τέκνα:
 Λουίζα-Χριστίνα 1629-1692, παντρεύτηκε τον Μαυρίκιο της Σαβοΐας, καρδινάλιο.
 Φραγκίσκος-Υάκινθος 1632-1638, δούκας της Σαβοΐας, απεβ. 4 ετών.
 Κάρολος-Εμμανουήλ Β' 1634-1674, δούκας της Σαβοΐας.
 Μαργαρίτα-Γιολάντα 1635-1663, παντρεύτηκε τον Ρανούτσιο Β' Φαρνέζε δούκα της Πάρμας.
 Ερριέττα-Αδελαΐδα 1636-1676, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο-Μαρία των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα της Βαυαρίας.
 Λουδοβίκος-Αμεδαίος 1622-1628, Αικατερίνη-Βεατρίκη 1636-1637, ένας γιος 1621, απεβίωσαν μικρά.

Πρόγονοι

Πηγές
 Storrs, Christopher (1999). War, Diplomacy and the Rise of Savoy 1690-1720. Cambridge University Press. ISBN 0521551463.

Οίκος της Σαβοΐας
Δούκες της Σαβοΐας
Δημήτριος Βασιλειάδης

Ο Δημήτριος Βασιλειάδης (3 Ιουνίου 1939 - 1 Μαΐου 2016), ήταν Έλληνας οικονομολόγος, πολιτικός και συγγραφέας, ο οποίος υπηρέτησε ως Νομάρχης Πιερίας από το 1987 ως το 1989.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στα Ποταμούδια, μια καπνεργατική γειτονιά της Καβάλας.
Τελείωσε το οικονομικό γυμνάσιο της πόλης του και αμέσως μετά πήρε το δρόμο -όπως δεκάδες χιλιάδες έλληνες- για τη Γερμανία και εν συνεχεία για τις ΗΠΑ, όπου και διέμεινε για δύο χρόνια, κυνηγώντας ένα καλύτερο μέλλον.
Αφού περιπλανήθηκε και σε άλλες χώρες, επέστρεψε στην πατρίδα του και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία.
Αμέσως μετά ξαναπήρε το δρόμο της ξενιτιάς και εγκαταστάθηκε αυτή τη φορά στη Σουηδία όπου παράλληλα εργαζόμενος σπούδασε πολιτική οικονομία και οικονομική γεωγραφία (αμφότερα σε επίπεδο masters) στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης.
Η δικτατορία του 1967 τον βρήκε στη  Σουηδία, όπου και ηγήθηκε του αντιδικτατορικού αγώνα.
Επέστρεψε στην Ελλάδα αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου ασχολήθηκε με διάφορα ελεύθερα επαγγέλματα (διατηρούσε γραφείο τουρισμού τη δεκαετία του ' 80).
Την περίοδο 1987-1989 διατέλεσε νομάρχης Πιερίας και το 1990-1991, γενικός γραμματέας του Δήμου Καλαμαριάς.
Ασχολήθηκε με την συγγραφή μυθιστορημάτων, διηγημάτων και παιδικών βιβλίων, εκ των οποίων τα πιο γνωστά του είναι τα "Έγκλημα στο Κέλυφως" (αστυνομικό μυθιστόρημα), "Σελειπονούς", "Περιμένοντας Τον Τζακ" και το "Ένας αλλιώτικος κόσμος: Ταξίδι στο Σινσινάτι". 
Ήταν παντρεμένος από το 1979 με την Μαρία Παυλίδου - Βασιλειάδου, και απέκτησαν δυο παιδιά, την Ελπίδα Νικολέτα και τον Νίκο.

Πηγές 
Βιογραφικά στοιχεία

Παραπομπές 

Νομάρχες Πιερίας
Έλληνες συγγραφείς
Ψηλά τα χέρια Χίτλερ

Το Ψηλά τα χέρια Χίτλερ είναι μια ελληνική κοινωνική ταινία του 1962, σε σκηνοθεσία Ροβήρου Μανθούλη και σε σενάριο Διονύση Μήλα. Πρωταγωνιστούν οι Θανάσης Βέγγος, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Σπύρος Καλογήρου και Μίρκα Καλατζοπούλου.

Η ταινία, ουσιαστικά, αποτελεί αφήγηση δύο φίλων, που συναντιούνται ύστερα από το τέλος της Κατοχής, σε μία εκδρομή. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι δυο φίλοι, ο Παναγής και ο Ανέστης συζούν και προσπαθούν, υπό τις αφόρητες συνθήκες της περιόδου να επιβιώσουν. Παράλληλα, δεν θέλουν μπλεξίματα, ούτε με την αντίσταση, ενώ προσπαθούν να φύγουν για την Αίγυπτο.

Η ταινία κυκλοφόρησε το 1962 στις κινηματογραφικές αίθουσες, κόβοντας 31.630 εισιτήρια και τερματίζοντας 21η, ανάμεσα στις 68 ταινίες που κυκλοφόρησαν τη σεζόν 1961 - 1962. Η ταινία βραβεύτηκε από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου, ως Καλύτερη Ταινία και Καλύτερο Σενάριο. Επίσης, βραβεύτηκε και ο Θανάσης Βέγγος από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών.

Πλοκή 
Η ταινία ξεκινά, στη μεταπολεμική Ελλάδα, με τους ανθρώπους να κάνουν εκδρομές και να τραγουδούν. Δύο οχήματα που παραλίγο να συγκρουστούν γίνονται η αιτία να βρεθούν ξανά δύο φίλοι που είχαν να ιδωθούν από την Κατοχή, με τον Παναγή να έχει παντρευτεί και να έχει αποκτήσει και παιδιά. Όταν ο Παναγής συστήνει τον Ανέστη στη γυναίκα του και της λέει ότι γνωρίζονται από την Κατοχή, τότε και οι δύο βυθίζονται στις σκέψεις τους και αρχίζει η πρόδρομη αφήγηση.

Οι δυο τους ζουν σε μία αυλή, σε ένα μικρό σπίτι. Δίπλα τους ζει η Δανάη, την οποία την αγαπούν πολύ και αλληλοφροντίζονται. Διακαής πόθος και των δύο είναι να φύγουν από τη χώρα και να πάνε στην Αίγυπτο. Σε κάποια φάση, ένα βράδυ, περιθάλπουν έναν πληγωμένο άντρα, ο οποίος είναι της αντίστασης. Εξαιτίας αυτού, κοντεύουν να χάσουν τόσο το ταξίδι αλλά και μπλέκονται με αυτά τα θέματα.

Αφού πια έχουν πάρει την απόφαση να τα αφήσουν όλα και να φύγουν, ένα γερμανικό μπλόκο τους σταματά. Ένας αντιστασιακός που τους κατεύθυνε λαβώνεται και πεθαίνει. Τότε αυτοί τρέχουν να σωθούν και χωρίζονται. Κι έτσι οι δύο φίλοι χάνονται οριστικά, μέχρι που συναντιούνται ξανά σε εκείνη την εκδρομή χρόνια μετά. Τέλος ο Ανέστης αλλάζει όχημα και πάει με αυτό που ήταν ο Παναγής και η ταινία τελειώνει.

Διανομή 
 Θανάσης Βέγγος... ως ο Παναγής
 Βασίλης Διαμαντόπουλος... ως ο Ανέστης
 Σπύρος Καλογήρου... ως ο Περικλής, ο αντιστασιακός που περιθάλπουν
 Βασίλης Ανδρεόπουλος... ως ο Γρηγόρης, μέλος της αντίστασης
 Μίρκα Καλατζοπούλου... ως η Δανάη, φίλη του Παναγή και του Ανέστη
 Ελένη Καρπέτα... ως η Λέλα
 Νάσος Κεδράκας... ως ο καπετάν Γιώργης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ψηλά τα χέρια Χίτλερ στο Veggos.gr]
 Ψηλά τα χέρια Χίτλερ στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 Ψηλά τα χέρια Χίτλερ στο 90lepta
 Ψηλά τα χέρια Χίτλερ στο IMDb
 Ψηλά τα χέρια Χίτλερ στο Cine.gr

Ταινίες του 1962
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ταινίες
Πολεμικές δραματικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες του Θανάση Βέγγου
Αλφόνσος της Μπραγκάνσα

Ο Αλφόνσος, πορτογαλικά Afonso, (10 Αυγούστου 1377 - 15 Δεκεμβρίου 1461) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν ο 1ος δούκας της Μπραγκάνσα (1442-1461) και ο 8ος κόμης του Μπάρσελος. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου της Μπραγκάνσα, πλάγιου κλάδου των Αβίς· και οι δύο κλάδοι ανήκουν στον Οίκο των Καπετιδών-Πορτογαλίας.

Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Ιωάννη Α΄ των Αβίς βασιλιά της Πορτογαλίας από την εκτός γάμου σχέση του με την Ινές Πέρες. Γεννήθηκε στο Εστρεμόζ της επαρχίας Αλεντέγιο.

Ήταν άνθρωπος ταξιδεμένος και μορφωμένος· συμμετείχε στην κατάληψη της Θέουτα το 1415 από τους Πορτογάλους. Το 1438 απεβίωσε ο πρωτότοκος γιος τού Ιωάννη Α΄, ο Εδουάρδος βασιλιάς της Πορτογαλίας και τον διαδέχθηκε ο 5ετής γιος του Αλφόνσος Ε΄ με αντιβασίλισσα τη μητέρα του Ελεονώρα των Τρασταμάρα. Η Αραγωνική καταγωγή της αντιβασίλισσας την έκανε αντιπαθή, έτσι ο τέταρτος γιος τού Ιωάννη Α΄, ο κοντόσταυλος Ιωάννης συγκάλεσε την Συνέλευση (Cortes) και εξέλεξαν νέο αντιβασιλιά, τον δευτερότοκο γιο του Ιωάννη Α΄, τον Πέτρο δούκα της Κοΐμπρα. Η επιλογή ευχαρίστησε τον λαό και τους αστούς.

Τα νομοθετήματα του Πέτρου δυσαρεστούσαν τους ευγενείς, που εναντιώθηκαν σε αυτόν μαζί με τον νόθο Αλφόνσο. Μάλιστα ο νόθος Αλφόνσος κατάφερε να γίνει ο αγαπητός θείος του Αλφόνσου Ε΄. Τότε ο Πέτρος για συμφιλίωση, τον έκανε το 1443 δούκα της Μπραγκάνσα. Αλλά όταν ο Πέτρος πάντρεψε την κόρη του Ισαβέλλα με τον νεαρό βασιλιά το 1445, ο νόθος Αλφόνσος δυσαρεστήθηκε. Ο Πέτρος, αδιαφορώντας για τις δολοπλοκίες, κυβερνούσε και η χώρα ευημερούσε: τότε χρηματοδότησε τις πρώτες εξερευνήσεις του Ατλαντικού υπό την επίβλεψη του τρίτου υιού του Ιωάννη Α΄, του Ερρίκου του θαλασσοπόρου.

Το 1448 ο βασιλιάς ενηλικιώθηκε και ο Πέτρος του παρέδωσε την εξουσία. Ένας φιλόδοξος άνδρας έπεισε το βασιλιά να στραφεί εναντίον του Πέτρου· ο νόθος Αλφόνσος το επικρότησε και ο βασιλιάς ακύρωσε όλες τις διατάξεις, που είχε θεσπίσει ο Πέτρος. Το επόμενο έτος, σύμφωνα με κατηγορίες που θα αποδειχθούν ψευδείς, κήρυξε τον Πέτρο στασιαστή, πράγμα που δημιούργησε μια έκρυθμη κατάσταση και οδήγησε σε εμφύλιο. Στη μάχη του 1449 στην Αλφαρομπέιρα της Αλβέρκα, ο Πέτρος σκοτώθηκε. Ο βασιλιάς έδωσε νέες εξουσίες στον νόθο Αλφόνσο και όταν το 1458 αναχώρησε για την Αφρική, του ανέθεσε την αντιβασιλεία.

Οικογένεια
Το 1401 νυμφεύτηκε πρώτα τη Βεατρίκη Περέιρα ντε Αλβίμ, κληρονόμο του πατέρα της, ενός στρατηγού που ήταν ο πλουσιότερος άνδρας του βασιλείου. Είχε τέκνα:
 Αλφόνσος 1400-1460, κόμης της Βαλένσα.
 Ισαβέλλα 1402-1466, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Αβίς κοντόσταυλο της χώρας (τέταρτο γιο τού Ιωάννη Α΄ της Πορτογαλίας).
 Φερδινάνδος Α΄ 1403-1478, δούκας της Μπραγκάνσα.

Μετά το τέλος της Βεατρίκης το 1415, ο Αλφόνσος νυμφεύτηκε την Κωνσταντία των Τρασταμάρα, κόρη του Αλφόνσου κόμη της Νορόνια· δεν απέκτησαν απογόνους.

Πρόγονοι

Πηγές
 Gerli, E. Michael, and Armistead Samuel G., Medieval Iberia, p. 182, Taylor & Francis, 2003 ISBN 9780415939188
 Nobreza de Portugal e Brasil, Vol. II pages 437 to 439. Published by Zairol Lda., Lisbon 1989.
 Genealogical information on Afonso, Duke of Braganza (in Portuguese) in: geneall.net/pt/nome/1200/d-afonso-1-duque-de-braganca

Αναφορές

Οίκος της Μπραγκάνσα
Βασιλική Τρουφάκου

Η Βασιλική Τρουφάκου (Νέα Σμύρνη Αττικής, 1986) είναι Ελληνίδα ηθοποιός με καταγωγή από τα Παπαδιάνικα Λακωνίας.

Είναι απόφοιτη της Δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου αλλά και του τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχείου. Έγινε γνωστή από την τηλεοπτική σειρά του MEGA, «Κάτω Παρτάλι» αλλά και από θεατρικές παραστάσεις στο Θέατρο Νέου Κόσμου όπως η Έντα Γκάμπλερ.

Το 2016, στην τελετή των βραβείων της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, κέρδισε το βραβείο Β’ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Ουζερί Τσιτσάνης.

Καριέρα

Θέατρο

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Οδός Αιόλου

Η Οδός Αιόλου είναι οδική αρτηρία στο κέντρο της Αθήνας. Έλαβε το όνομα της από τον Αίολο, τον θεό των ανέμων, της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Είναι μονόδρομος και αρχικά είχε φορά προς νότια, αλλά από το κλείσιμο της οδού Αθηνάς στα τέλη της δεκαετίας του 1990, μετά από ανάπλαση, το τμήμα βόρεια της οδού Λυκούργου είναι μονόδρομος με φορά βόρεια. Η οδός ξεκινά από την οδό Πελοπίδα, νότια της οδού Ερμού και καταλήγει στην οδό Πανεπιστημίου (Λεωφόρος Ελευθερίου Βενιζέλου). Βόρεια της οδού βρίσκεται η οδός Πατησίων (28ης Οκτωβρίου). Επί Τουρκοκρατίας βρισκόταν στη θέση της η «Αιολική Οδός» μιας και στο τέλος της βρίσκεται έως και σήμερα το Μνημείο των Ανέμων.

Ιστορικό 

Η οδός σχεδιάστηκε το 1833 από τους αρχιτέκτονες Σταμάτη Κλεάνθη και Έντουαρτ Σάουμπερτ, και στρώθηκε με αμμοχάλικο το 1860. Ήταν η πρώτη οδός της Αθήνας στην οποία έγινε κάτι τέτοιο. Στη συνέχεια κτίστηκαν νεοκλασικά κτήρια, μερικά από τα οποία βρίσκονται έως και σήμερα στο νότιο και κεντρικό τμήμα της οδού. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο Πόλεμο, κατασκευάστηκαν μοντέρνες πολυκατοικίες οκτώ με δέκα ορόφων, ενώ την ίδια περίοδο εγκαταστάθηκαν φωτεινοί σηματοδότες στις συμβολές της Αιόλου με Αδριανού, Ερμού, Ευριπίδου, Σοφοκλέους, Σταδίου και Πανεπιστημίου/Πατησίων. Η περιοχή κοντά στη συμβολή της Αιόλου με τη Σταδίου ονομάζεται Χαυτεία. Ονομάστηκε έτσι από ένα γνωστό καφενείο του 19ου αιώνα, του οποίου ο ιδιοκτήτης ονομαζόταν Χαυτής. Τα Χαυτεία, αλλά και γενικότερα η οδός Αιόλου ήταν το εμπορικό κέντρο της Αθήνας κατά τον 19ο και 20 αιώνα. Χαρακτηριστικά το 1891 η εφημερίδα «Εφημερίς» αναφέρει: «…Η συγκέντρωσις του πλήθους γίνεται κατά δεύτερον  λόγον εις τας οδούς του Αιόλου και της Αθηνάς. Αι οδοί αυταί δεν απέβαλον εισέτι ολοτελώς τον χρωματισμόν εμπορικών οδών ανατολικής πόλεως. Όλα αυτά, τα έξωθεν των θυρών κρεμάμενα αντικείμενα, προδίδουσιν τας ανατολικάς συνηθείας των πραγματευτάδων, οίτινες εκθέτουσιν έξωθεν της θύρας των ό,τι εκλεκτόν έχει ένδον το κατάστημά των...». 

Το 1839, στη διασταύρωση με την οδό Ερμού, στο ισόγειο του σπιτιού του Βρυζάκη ιδρύεται το καφενείον «Ωραία Ἑλλάς» που υπήρξε κέντρο πολιτικών ζυμώσεων και συγκεντρώσεων. Επίσης ήταν για ένα διάστημα το μοναδικό σημείο όπου πωλούνταν ξένες εφημερίδες.

Από τη δεκαετία του 1950 όμως, η περιοχή άρχισε να μαραζώνει εμπορικά, μιας και τα περισσότερα εμπορικά καταστήματα μεταφέρθηκαν στις οδούς Ερμού, Σταδίου και Πανεπιστημίου.

Το 2003 κατά τη διάρκεια έργων πεζοδρόμησης, ανακαλύφθηκαν τμήματα της αρχαίας Αθηναϊκής οχύρωσης, στη διασταύρωση με την οδό Σοφοκλέους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η παλιά Αιόλου με τα μεγαλεία της και τα ξενοδοχεία της Θωμάς Σιταράς, «Πρώτο Θέμα», 17 Οκτωβρίου 2015

Αιόλου Οδός
Fathers and Sons

Fathers and Sons είναι ο τίτλος του διπλού άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1969 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess Records".

Ο δίσκος αποτελείται από στούντιο ηχογραφήσεις που πραγματοποιήθηκαν από τις 21 ως τις 23 Απριλίου του 1969 στα "Tel Mar Studios" του Σικάγο, όπως και από ζωντανές ηχογραφήσεις που έλαβαν χώρα στις 24 Απριλίου στο "Super Cosmic Joy-Scout Jamboree". Την παραγωγή του ανέλαβε ο Νόρμαν Ντέιρον, υπό την εποπτεία του Μάρσαλ Τσες.

Η ιδέα για τον δίσκο ήλθε μετά από πρόταση του Μάικ Μπλούμφιλντ και του Πολ Μπάτερφιλντ στον Μάρσαλ Τσες, αφού του γνωστοποίησαν ότι θα βρίσκονταν στο Σικάγο για μία φιλανθρωπική συναυλία. Ο Τσες συγκέντρωσε τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος του Waters για τις ηχογραφήσεις. Στο δεύτερο μέρος του "Got My Mojo Working", πραγματοποίησε γκεστ εμφάνιση ο ντράμερ του Τζίμι Χέντριξ, Μπάντι Μάιλς.

Το εξώφυλλο του δίσκου ήταν δημιουργία του Ντον Ουίλσον και βασίστηκε στο σχέδιο του Μιχαήλ Άγγελου στην οροφή της Καπέλα Σιξτίνα.

Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο # 70 του Billboard, την υψηλότερη θέση από οποιονδήποτε άλλο δίσκο του Waters.

Τραγούδια του δίσκου
Studio
"All Aboard" (Waters) – 2:50
"Mean Disposition" (Waters) – 5:42
"Blow Wind Blow" (Waters) – 3:35
"Can't Lose What You Ain't Never Had" (Waters) – 3:03
"Walkin' Thru The Park" (Waters) – 3:07
"Forty Days and Forty Nights" (Bernard Roth) – 3:04
"Standin' Round Crying" (Waters) – 4:01
"I'm Ready" (Dixon) – 3:33
"Twenty Four Hours" (Eddie Boyd) – 4:46
"Sugar Sweet" (London) – 2:16

Live
"Long Distance Call" (Waters) – 6:35
"Baby, Please Don't Go" (Big Joe Williams) – 3:05
"Honey Bee" (Waters) – 3:57
"The Same Thing" (Dixon) – 6:00
"Got My Mojo Working, Part 1" (Preston Foster, Waters) – 3:39
"Got My Mojo Working, Part 2" (Foster, Waters) – 5:33

Θέσεις τσαρτ
Fathers and Sons (άλμπουμ)

Επίσημη κυκλοφορία: Αύγουστος 1969

Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Fathers and Sons" ήταν οι εξής:

 Μάντι Γουότερς - φωνητικά, κιθάρα
 Ότις Σπαν - πιάνο
 Μάικ Μπλούμφιλντ - κιθάρα
 Πολ Άσμπελ - κιθάρα
 Πολ Μπάτερφιλντ - φυσαρμόνικα
 Τζεφ Καρπ - φυσαρμόνικα
 Ντόναλντ Νταν - μπάσο
 Φιλ Άπτσερτς - μπάσο
 Σαμ Λέι - τύμπανα
 Μπάντι Μάιλς - τύμπανα

Παραπομπές

Πηγές
 Fathers And Sons - Muddy Waters | Songs, Reviews, Credits - AllMusic
 Review - Muddy Waters: Fathers And Sons
 Muddy Waters - Fathers And Sons (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Δισκογραφία του Muddy Waters
Άλμπουμ του 1969
IPhone SE (1η γενιά)

Το iPhone SE (Special Eition) πρώτης γενιάς (Αλλιώς γνωστό ως iPhone SE 1 ή iPhone SE 2016) είναι ένα smartphone που σχεδιάστηκε και διατείθονταν στην αγορά από την Apple Inc. Είναι μέρος της 9ης γενιάς των iPhone μαζί με το καλύτερων προδιαγραφών iPhone 6S και iPhone 6S Plus. Παρουσιάστηκε στις 21 Μαρτίου 2016 στην έδρα της Apple Cupertino και κυκλοφόρησε στις 31 Μαρτίου 2016.

Πηγές
 GSM Arena

Παραπομπές 

IPhone
IOS (Apple)
Η γέφυρα των κατασκόπων

Η γέφυρα των κατασκόπων (αγγλικά: Bridge of Spies) είναι αμερικανική - γερμανική ιστορική ταινία του 2015, σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ και σε σενάριο Ματ Τσάρμαν και αδελφών Κοέν. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Χανκς, Μαρκ Ράιλανς, Έιμι Ράιαν και Σεμπάστιαν Κοχ. Η ταινία βασίζεται στην κατάρριψη του U2 από τους Σοβιετικούς και ό,τι ακολούθησε, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Με την ταινία να επικεντρώνεται στον δικηγόρο Τζέιμς Ντόναβαν, που στάλθηκε στην Ευρώπη, ώστε να διαπραγματευτεί την ανταλλαγή κρατουμένων.

Ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν St. James Place. Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και η παραγωγή συνεχίστηκε στο Πότσδαμ, στα Babelsberg Studios. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 16 Οκτωβρίου του 2015, από την Touchstone Pictures, στη Βόρεια Αμερική, κι από την 20th Century Fox, σε άλλες περιοχές. Γενικότερα, η ταινία έλαβε πολύ καλές κριτικές, για τη σκηνοθεσία της, το σενάριο, την υποκριτική, τη μουσική και, γενικότερα, την παραγωγή της. Ενώ σημείωσε επιτυχία στο box office, με εισπράξεις να αγγίζουν $165,5 εκατομμύρια, παγκοσμίως. Η ταινία έλαβε, επίσης, τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ, μία για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και μία για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, κερδίζοντας τελικά Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, το οποίο έλαβε ο Μαρκ Ράιλανς, στον ρόλο του ως Ρούντολφ Άμπελ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 
 Bridge of Spies at History vs. Hollywood
 
 
 Bridge of Spies at CounterPunch

Ταινίες του 2015
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές δραματικές ταινίες
Αμερικανικές ιστορικές ταινίες
Αμερικανικές πολιτικές δραματικές ταινίες
Αμερικανικές πολιτικές θρίλερ ταινίες
Αμερικανικές κατασκοπικές ταινίες
Αμερικανικές θρίλερ ταινίες
Αμερικανικές δραματικές θρίλερ ταινίες
Δικαστικές ταινίες
Ταινίες Ψυχρού Πολέμου
Ταινίες παραγωγής DreamWorks
Γερμανικές ταινίες
Γερμανικές δραματικές ταινίες
Γερμανικές θρίλερ ταινίες
Ρωσόφωνες ταινίες
Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox
Ταινίες με μουσική σύνθεση Τόμας Νιούμαν
Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ
Ταινίες σε παραγωγή Στίβεν Σπίλμπεργκ
Ταινίες παραγωγής Touchstone Pictures
Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία
Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Ταινίες γυρισμένες στην Πολωνία
Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου
Λεωφόρος Βασιλέως Κωνσταντίνου

Η Λεωφόρος Βασιλέως Κωνσταντίνου είναι κύρια οδική αρτηρία της Αθήνας, η οποία ξεκινά από το Παναθηναϊκό Στάδιο (ή Καλλιμάρμαρο) στην Οδό Ηρώδου Αττικού και καταλήγει στο ξενοδοχείο Χίλτον στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας. Διαθέτει διαχωριστική νησίδα με τρεις λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση. Έλαβε το όνομα της από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄ ο οποίος ήταν βασιλιάς της Ελλάδος τις περιόδους 1913-1917 και 1920-1922. Έχει μήκος περίπου 1,1 χιλιομέτρων.

Γνωστά κτήρια επί της οδού είναι το προαναφερθέν Στάδιο, η Εθνική Πινακοθήκη, το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, το Ωδείο Αθηνών και το Ξενοδοχείο «Χίλτον» των Αθηνών.

Ιστορικό 

Η σύγχρονη οδός σχεδιάστηκε αρχικά στα μέσα του 20ου αιώνα. Δημιουργήθηκε μέσω επικάλυψης του Ιλισσού. Η οδός ασφαλτοστρώθηκε αργότερα. Άμαξες, τραμ και τρόλεϊ χρησιμοποιούσαν την οδό κατά τον 20ο αιώνα και η οδός ήταν διπλής κατεύθυνσης. Υπάρχει μεγάλος αριθμός πολυκατοικιών και πάρκων κατά μήκος της οδού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Βασιλέως Κωνσταντίνου Λεωφόρος
Θριγκός

Ο θριγκός είναι το τμήμα εκείνο της ανωδομής ενός ναού στην Αρχαία Ελλάδα που βρίσκεται ακριβώς επάνω από τους τοίχους και τους κίονες. Αποτελείται από το επιστύλιο, το διάζωμα (μετόπες και τρίγλυφα για τον δωρικό ρυθμό ή ζωφόρο για τον ιωνικό ρυθμό) και το γείσο. Στην αρχαϊκή περίοδο ήταν ξύλινος ή ξύλινος με πήλινη επένδυση. Στη συνέχεια κατασκευαζόταν από πέτρα ή μάρμαρο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο ανασυγκροτημένος θριγκός του 6ου αι. π.Χ. του θησαυρού των Μεγαρέων στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας. Το αέτωμά του ήταν ζωγραφισμένο με ανθέμια και το ολόγλυφο σύμπλεγμα είχε ως θέμα την Κενταυρομαχία. Στο επιστύλιό του υπάρχει η επιγραφή «ΜΕΓΑΡΕΩΝ».

Θλαστός θριγκός ονομάζεται ο θριγκός εκείνος που, ανά διαστήματα, προεξέχει και εισέχει. Σχηματίζει έτσι ένα χαρακτηριστικά τεθλασμένο περίγραμμα και οικοδομήθηκε κυρίως σε προσόψεις θεατρικών σκηνών και νυμφαίων τη Ρωμαϊκή περίοδο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Αρχιτεκτονικός ρυθμός
 Ο θριγκός του ναού του Σελινούντα
 Ο θριγκός του θησαυρού των Μεγαρέων στην Ολυμπία από το wikiwand.com
 Θριγκός, επιστύλιο και άλλα αρχιτεκτονικά στοιχεία του Παρθενώνα, Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη

Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων
Μαρκ Ράιλανς

Ο Ντέιβιντ Μαρκ Ράιλανς Γουότερς (αγγλικά: David Mark Rylance Waters, 18 Ιανουαρίου 1960 - ) είναι Άγγλος ηθοποιός, σκηνοθέτης θεάτρου και θεατρικός συγγραφέας. Υπήρξε ο πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής στο Shakespeare's Globe, του Λονδίνου, μεταξύ το 1995 και το 2005. Το 2016 κέρδισε Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου και BAFTA Καλύτερου Υποστηρικτικού Ηθοποιού, για την ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, Η γέφυρα των κατασκόπων (2015). Το 2016 συμπεριλήφθηκε σε ετήσιο κατάλογο του περιοδικού Time με τις 100 προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή διεθνώς.

Ο Ράιλανς μετά την αποφοίτησή του από το Royal Academy of Dramatic Art, έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο το 1980, στο Citizens Theatre, της Γλασκώβης. Το 1994 για το Πολύ κακό για το τίποτα και το 2010 για το Ιερουσαλήμ, κέρδισε το βραβείο Oliver Καλύτερου Ηθοποιού. Ενώ το 2008 για το Boeing-Boeing, το 2010 για το Ιερουσαλήμ και το 2014 για το Δωδέκατη Νύχτα κέρδισε βραβείο Τόνι. Διακρίσεις έτυχε και για ρόλους του στην τηλεόραση: BAFTA Καλύτερου Ηθοποιού στην Τηλεόραση, για την τηλεταινία The Government Inspector, ενώ έχει υπάρξει υποψήφιος για Έμμι, Χρυσή Σφαίρα, αλλά και BAFTA για τον ρόλο του στη σειρά Wolf Hall.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Interview on Farinelli (theatre play), Bridge of Spies (film) etc Oct-2015
 Interview with Mark Rylance at the Globe on wisdom, Sir Francis Bacon, Shakespeare Jun-94
 Mark Rylance performing the Peacebuilder, Henri Ladyi, Congo
 doollee.com listing of Rylance's works written for the stage

Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου
Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Νικητές βραβείου Tony
Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σκηνοθέτες θεάτρου
Βραβευμένοι με BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου
Χαριλάου

Η Χαριλάου είναι πυκνοδομημένη και πυκνοκατοικημένη συνοικία της Θεσσαλονίκης. 

Η περιοχή αγοράστηκε το 1919 από τον Θρακιώτη τραπεζίτη Επαμεινώνδα Χαρίλαο ο οποίος έκτισε κατοικίες και τις πουλούσε σε άστεγους και πρόσφυγες. Από αυτόν η περιοχή πήρε το όνομά της.
Από το 1920 αποτελεί ρώσικη παροικία.
Στην περιοχή βρίσκεται το Γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης (έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του Άρη) και οι ναοί της Οσίας Ξένης (παλιός και νέος)	 και η ρωσική εκκλησία των Αγίων Νικολάου και Δημητρίου (Ρωσική).

Αστικά λεωφορεία 
Οι γραμμές του ΟΑΣΘ που διέρχονται από την περιοχή είναι οι εξής: 10 Χαριλάου - Ν.Σ. Σταθμός , 11 Πυλαία - Ν.Σ. Σταθμός, 30 Τριανδρία – Αποθήκη , 58 Βενιζέλου - Πανόραμα - Διασταύρωση Χορτιάτη , 66 Χαριλάου –Θέρμη .

Παραπομπές 

Δήμος Θεσσαλονίκης
Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης
Τζαμπλέ

Η Τζαμπλέ (Αραβικά: جبلة; αρχαία Ελληνικά· τὰ Γάβαλα) είναι παραθαλάσσια πόλη της Μεσογείου στη δυτική ακτή της Συρίας. Αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο αστικό κέντρο του Κυβερνείου της Λαττάκειας με πληθυσμό 78.163 κατοίκους (2010).

Ιστορία 
Αρχαιολογικές ανασκαφές εντός και περιμετρικά της Τζαμπλέ φανερώνουν σημάδια οικιστικής δραστηριότητας από την δεύτερη χιλιετία π.Χ. Η πόλη αποτέλεσε τμήμα του Ουγκαριτικού βασιλείου με το όνομά της να αναφέρεται ως "Gbʿly" σε τοπικά αρχεία γύρω στα 1200 π.Χ. Κατά την Ρωμαϊκή περίοδο, η Τζαμπλέ φαίνεται να αποκτάει μεγαλύτερη σημασία, όπως υποδηλώνει η κατασκευή ρωμαϊκού αμφιθεάτρου.

Λίγα χρόνια μετά την λήξη της Α΄ Σταυροφορίας και συγκεκριμένα το 1109, η Τζαμπλέ προσαρτήθηκε στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας από τον Ταγκρέδο ντε Οτβίλ, ιδρυτή του Πριγκιπάτου και εκ των ηγετών της πρώτης σταυροφορικής εκστρατείας. Στις 26 Ιουλίου 1187, η πόλη παραδόθηκε στον Σαλαντίν.

Παραπομπές

Πόλεις της Συρίας
Πολυδεύκεια Αιγύπτου

Η Πολυδεύκεια ήταν αρχαία κώμη της Κάτω Αιγύπτου. Βρισκόταν κοντά με την Θεαδέλφεια και την Σεθρεμπαΐδα. Υπαγόταν στη στη μερίδα του Θεμίστου στον Αρσινοΐτη νομό (Ελ Φαγιούμ). Η ύπαρξη της κωμόπολης κατέστη γνωστή από την πληθώρα παπύρων σε ελληνική γλώσσα, κυρίως της ρωμαϊκής εποχής από τους οποίους άλλοι προέρχονται από την Πολυδεύκεια και άλλο αναφέρονται σε αυτήν.

Ο πληθυσμός της κατά την Πτολεμαϊκή περίοδο ήταν 130 άνθρωποι.

Σε έναν μάλιστα από αυτούς που βρέθηκαν, χρονολογείται στην εποχή του Αντωνίνου και γράφει:

[(ἔτους)   ̣ Αὐ]τοκράτ(ορος) Καίσαρος[Τίτου Αἰ]λ̣ί̣ο̣υ̣ Ἁδρι(ανοῦ) Ἀντω(νίνου)
[Σεβ(αστοῦ) Εὐσε]β̣ο̣ῦ̣ς̣· εἴργ(ασται) ὑ(πὲρ) χ(ωματικῶν) ἔργ(ων)[τοῦ   ̣ ἔτο]υ̣ς̣  Ἐπὶφ ια ιε
[ἐν τῇ] Ψ̣ιναλ(ειτίδι) διώ(ρυγι) Πολυδ(ευκίας)[  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣]ν̣εφερῶ(τος) το(ῦ) Ἀπύγχ(εως)
[  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣] μ(ητρὸς) Θερμ(  )[  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣]  ̣  ̣ων σεση(μείωμαι)''

Στη θέση της αρχαίας Πολυδεύκειας βρίσκεται η σημερινή Gebala ή Qasr el-Gebali της σύγχρονης Αιγύπτου</ref>.

Αναφορές

Πολυδευκεια
Ελληνιστικές πόλεις
Διεθνές Αεροδρόμιο της Ουφά

Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Ουφά (, , IATA: UFA, ICAO: UWUU) είναι το βασικό αεροδρόμιο της πόλης Ουφά, πρωτεύουσας της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στην Ρωσία.

Το 2013 εξυπηρέτησε 2.218.000 επιβάτες και ήταν το ένατο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας καθώς και το μεγαλύτερο στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα Βόλγα. Επίσης αποτελούσε την έδρα της Bashkirian Airlines.

Ιστορικό

Το πρώτο υπόστεγο αεροσκαφών ολοκληρώθηκε κοντά στο χωριό Glumilino στις 11 Μαΐου 1924, ενώ στις 15 του ίδιου μήνα ξεκίνησε την λειτουργία της αερολέσχη. Το 1933 ξεκίνησε η πρώτη αεροπορική σύνδεση (Ουφά–Στερλιταμάκ–Meleuz–Μράκοβο–Μπαϊμάκ–Μαγκνιτογκόρσκ–Beloretsk–Ουφά) και το 1956 άρχισε στο αεροδρόμιο η συντήρηση αεροσκαφών Yakovlev Yak-12 και ελικοπτέρων Mil Mi-1 που αξιοποιούνταν τότε στις αεροπορικές γραμμές του Μπασκορτοστάν. Στα 1959-1962 πραγματοποιήθηκε ανακατασκευή του αεροδρομίου και προστέθηκαν διάφορες υποδομές, όπως ξενοδοχεία, χώροι αποθήκευσης εμπορευμάτων και δεξαμενές καυσίμων. Επίσης ανακατασκευάστηκε ο τροχόδρομος και εκσυγχρονίστηκε ο εξοπλισμός αεροναυτιλίας ώστε να μπορούν να υποστηριχθούν σύγχρονα για την εποχή επιβατηγά όπως τα Tupolev Tu-124, Antonov An-10 και Ilyushin Il-18. Το 1964 χτίστηκε νέος τερματικός, ικανός να υποστηρίξει έως και 400 επιβάτες ανά ώρα. Το 2007 έγινε ριζική ανακατασκευή του τερματικού, με το ολικό εμβαδόν του να είναι πλέον διπλάσιο σε σχέση με πριν. Πλέον υποστηρίζει έως και 600 επιβάτες ανά ώρα.

Παραπομπές

Εωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Αεροδρόμια στη Ρωσία
Μεταφορές στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Κόνορ Ράνταλ

Ο Κόνορ Στήβεν Ράνταλ (αγγ. Connor Steven Randall, γεννημένος στις 21 Οκτωβρίου 1995) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στη Λίβερπουλ ΦΚ. Από το 2017 αγωνίζεται ως δανεικός στην Χαρτ οφ Μιντλόθιαν.

Καριέρα

Αρχή

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κίρκμπαϊ του Λίβερπουλ. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Melling και στο Λύκειο Maghull, όπου αγωνιζόταν υπό τις οδηγίες του πατέρα του στη Waddicar Dolphins. Όταν έγινε έξι εντάχθηκε στην ακαδημία της Λίβερπουλ. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του στην ακαδημία, ο Ράνταλ ήταν αρχηγός της ομάδας κάτω των 18 και βασικός παίκτης της ομάδας κάτω των 21 μέχρι το 2013. Στις 17 Ιανουαρίου 2015 δόθηκε ως δανεικός στη Σριούσμπερι Τάουν, όπου έπαιξε για ένα μήνα. Έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα στις 14 Φεβρουαρίου ως αλλαγή του Ζερμέν Γκράντισον στο 90ο λεπτό, με την ομάδα του να επικρατεί με σκορ 2-0 της ΑΦΚ Γουίμπλετον - αυτός ήταν και ο μοναδικός αγώνας του για την ομάδα αυτή.

Στις 17 Σεπτεμβρίου 2015 έλαβε την πρώτη του κλήση στην πρώτη ομάδα για τον αγώνα των ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ απέναντι στη Μπορντό, αλλά δεν αγωνίστηκε, ενώ ο αγώνας έληξε ισόπαλος με σκορ 1-1. Στις 28 Οκτωβρίου, ο Ράνταλ έκανε το ντεμπούτο του για τη Λίβερπουλ στον αγώνα με την ΑΦΚ Μπόρνμουθ στο Anfield στα πλαίσια του τέταρτου γύρου του FA Cup (1-0). Στις 2 Δεκεμβρίου, συμμετείχε σε αγώνα του επόμενου γύρου της διοργάνωσης, βοηθώντας τη Λίβερπουλ να νικήσε με σκορ 6-1 τη Σαουθάμπτον ΦΚ. Στις 9 Δεκεμβρίου 2015, ο Ράνταλ υπέγραψε ανανέωση συμβολαίο με τη Λίβερπουλ.

Στις 17 Απριλίου 2016 έκανε το ντεμπούτο του στην Πρέμιερ Λιγκ για τη Λίβερπουλ στον αγώνα με την Μπόρνμουθ, ο οποίος έληξε με σκορ 1-2 υπέρ της Λίβερπουλ.

Διεθνής καριέρα

Ο Ράνταλ εκπροσώπησε την Αγγλία στο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Νορδικών Χωρών για εθνικές κάτω των 17 το 2011. Έπαιξε τέσσερις αγώνες και πέτυχε ένα τέρμα στον αγώνα με την εθνική Φινλανδίας.

Στατιστικά

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Σελίδα του ποδοσφαιριστή στην επίσημη ιστοσελίδα της Λίβερπουλ ΦΚ
Σελίδα του ποδοσφαιριστή  στην επίσημη ιστοσελίδα της Αγγλικής Ομοσπονδίας
Στατιστικά του ποδοσφαιριστή στο Soccerway

Άγγλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σριούσμπερι Τάουν
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία)
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ17
Ποδοσφαιριστές Χαρτ οφ Μιντλόθιαν
Ζυλιέτ Μπινός

Η Ζυλιέτ Μπινός (γαλλικά: Juliette Binoche [γαλλική προφορά: ʒyljɛt binɔʃ], 9 Μαρτίου 1964 - ) είναι Γαλλίδα ηθοποιός, καλλιτέχνης και χορεύτρια. Έχει εμφανιστεί σε πάνω από 40 ταινίες, κι έχει βραβευθεί από πολλά διεθνή φεστιβάλ, ενώ έχει εμφανιστεί και στο θέατρο, σε πολλές σκηνές. Κατάγεται από καλλιτεχνική οικογένεια και ξεκίνησε από πολύ νωρίς να κάνει μαθήματα υποκριτικής. Αρχικά, ξεκίνησε να δίνει παραστάσεις στο θέατρο και αργότερα άρχισε να συμμετέχει σε ταινίες, με τη δραματική ταινία του 1985, Rendez-vous, να την κάνει γνωστή στη Γαλλία. Ενώ, η συμμετοχή της στην ταινία Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι του 1988 της χάρισε διεθνή φήμη.

Η Μπινός δέχτηκε αργότερα πρόταση από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ να συμμετάσχει στο Τζουράσικ Παρκ, αλλά αρνήθηκε, αντί αυτού πρωταγωνίστησε στην ταινία του Κριστόφ Κισλόφσκι Μπλε η οποία την καταξίωσε και της χάρισε αρκετά βραβεία, όπως στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το Καλύτερης Ηθοποιού και το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ηθοποιού. Το 1996, συμμετείχε στην ταινία Ο Άγγλος ασθενής, η οποία της χάρισε Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Στην ίδια κατηγορία τιμήθηκε και στα BAFTA, με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου να την τιμά με το βραβείο της Καλύτερης Ηθοποιού, ενώ για την ταινία Chocolat, του 2000, υπήρξε υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.

Τη δεκαετία του 2000, συνέχισε τις επιτυχημένες εμφανίσεις της, τόσο σε γαλλόφωνες όσο και σε αγγλόφωνες ταινίες, σε μεγάλες ή και μικρές παραγωγές. Το 2010, τιμήθηκε με βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού, στο Φεστιβάλ Καννών, για την ταινία Γνήσιο αντίγραφο, του Αμπάς Κιαροστάμι. Αυτή η βράβευση, την κατέστησε τη μοναδική Ευρωπαία ηθοποιό που βραβεύθηκε στην ίδια κατηγορία από τα τρία μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ (Βενετίας, Βερολίνου, Καννών). Αξιόλογη πορεία σημείωσε και στον χώρο του θεάτρου, με την πιο μεγάλη της επιτυχία να είναι το 1998, στο Naked και το Betrayal του 2000 στο Μπρόντγουεϊ ρόλος που της χάρισε μία υποψηφιότητα για βραβείο Τόνυ. To 2008, ξεκίνησε να περιοδεύει με τον χορευτή Άκραμ Καν. Συχνά τα ΜΜΕ την αποκαλούν "La Binoche".

Βιβλιογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Juliette Binoche at filmsdefrance.com
 Juliette Binoche Interview at AMCtv.com
Juliette Binoche at Juliette Binoche: The Art of Being

Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου
Βραβευμένοι με BAFTA
Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γαλλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Βραβευμένες με Σεζάρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Τέοντορ φον ντερ Πφόρτεν

Ο Τέοντορ φον ντερ Πφόρτεν (γερμ. Theodor von der Pfordten, 1873 - 1923) ήταν Γερμανός που πήρε μέρος στο πραξικόπημα της μπιραρίας.

Βιογρφαφία
Μεγάλωσε στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας. Σχολείο πήγε στο Μόναχο όπου έβγαλε το γυμνάσιο. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο μέχρι το 1896. Αποφοίτησε το 1899 και διορίστηκε δικαστής το 1890. Δύο χρόνια σργότερα, το 1892 έγινε ειριδοδίκης, και το 1904 διορίστηκε στο υπουργείο δικαιωσύνης της Βαυαρίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Marcus Weidner, Die Straßenbenennungspraxis in Westfalen und Lippe während des Nationalsozialismus. Datenbank der Straßenbenennungen 1933-1945, Münster 2013ff.

Γερμανοί
Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Οι Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης είναι ισπανική ταινία του 1988 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Πέδρο Αλμοδόβαρ.

Ήταν η ταινία που έκανε ευρέως γνωστό τον σκηνοθέτη.

Πλοκή
Η Πέπα μόλις έχει χωρίσει από τον μεγαλύτερό της σε ηλικία Ιβάν και βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση. Φεύγει από το σπίτι και ψάχνει να τον βρει και μόλις γυρίζει βλέπει την Καντέλα, μία φίλη της που θέλει να αποφύγει τον νέο εραστή της. Ξαφνικά στο σπίτι της μαζεύονται ο γιος του Ιβάν, ο Κάρλος, μαζί με την αρραβωνιαστικιά του, τη Μαρίσα, αλλά και η πρώην του Ιβάν, Λουθία.

Διανομή
Κάρμεν Μάουρα ως Πέπα
Αντόνιο Μπαντέρας ως Κάρλος
Μαρία Μπαράνκο ως Καντέλα
Χουλιέτα Σεράνο ως Λουθία
Ρόσι ντε Πάλμα ως Μαρίσα
Φερνάντο Γκιγιέν ως Ιβάν
Τσους Λαμπρεάβε ως θυρωρός

Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία απέσπασε το βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ Βενετίας και ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

Θεατρική προσαρμογή στην Ελλάδα
Το έργο ανέβηκε στην Ελλάδα το 2011 στο Μικρό Παλλάς σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Οι πρωταγωνιστές ήταν οι: Σμαράγδα Καρύδη, Αντώνης Φραγκάκης, Βίκυ Σταυροπούλου, Αριέττα Μουτούση και Νεφέλη Ορφανού.

Παραπομπές

Ισπανικές ταινίες
Ταινίες του 1988
Ισπανόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Πέδρο Αλμοδόβαρ
Ταινίες με θέμα τη γυναίκα
Βραβείο Γκόγια καλύτερης ταινίας
Ταινίες σε σενάριο Πέδρο Αλμοδόβαρ
Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη
Ισπανικές δραματικές κωμικές ταινίες
Ταινίες τοποθετημένες στην Ισπανία
Muddy Waters Live (At Mr. Kelly's)

Muddy Waters Live (At Mr. Kelly's) είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Muddy Waters, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1971 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess Records".

Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στο κλαμπ "Mr Kelly's" του Σικάγο, στις 11 και 12 Ιουνίου του 1971. Την παραγωγή του δίσκου ανέλαβε ο Ραλφ Μπέις, ενώ το συγκρότημα του Waters αποτελούνταν από τους κιθαρίστες Τζέιμς Μάντισον και Σάμι Λόχορν, τους αρμονίστες Τζέιμς Κότον και Πολ Όσερ, τον πιανίστα Πάιντοπ Πέρκινς, τον μπασίστα Κάλβιν Τζόουνς και το ντράμερ Γουίλι Σμιθ.

Τέσσερα από τα κομμάτια του δίσκου δεν είχαν συμπεριληφθεί σε άλλη κυκλοφορία, το "Mud Cat", το "C.C. Woman", το οποίο ήταν μία διασκευή της επιτυχίας "C.C. Rider", το "What Is That She Got?" και το "Strange Woman", μια πιο βαριά και αργή εκτέλεση του "Mattie Mae". Τα "Blow Wind Blow" και "Country Boy" κυκλοφόρησαν σε μορφή σινγκλ, ενώ στον δίσκο συμπεριλήφθηκαν και οι διασκευές στα "You Don't Have to Go" του Jimmy Reed, "Stormy Monday Blues" του T-Bone Walker, "Nine Below Zero" του Sonny Boy Williamson II και "Boom Boom" του John Lee Hooker.

Τραγούδια του δίσκου

Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Muddy Waters Live (At Mr. Kelly's)" ήταν οι εξής:

 Μάντι Γουότερς - φωνητικά, κιθάρα
 Κάλβιν Τζόουνς - μπάσο
 Γουίλι Σμιθ - τύμπανα
 Τζέιμς Μάντισον - κιθάρα
 Σάμι Λόχορν - κιθάρα
 Πάιντοπ Πέρκινς - πιάνο
 Τζέιμς Κότον - φυσαρμόνικα
 Πολ Όσερ - φυσαρμόνικα

Παραπομπές

Πηγές
 Muddy Waters Live (At Mr. Kelly's) - Muddy Waters | Songs, Reviews, Credits | AllMusic
 Muddy Waters - "Live" (At Mr. Kelly's) - Discogs
 Muddy Waters Live (At Mr. Kelly's) Album Review | Rolling Stone 

Δισκογραφία του Muddy Waters
Άλμπουμ του 1971
Γιοάχιμ Λάμπι

Ο Γιοάχιμ Λάμπι (γερμ. Joachim Llambi, γεν. 1964) είναι ισπανός καλλιτέχης χορευτής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1964 στο Ντίσμπουργκ από γονείς ισπανούς μετανάστες από την Βαρκελόνη.

Βιβλιογραφία 
 Joachim Llambi: Das wollte ich Ihnen schon immer mal sagen: Mut zur ehrlichen Kritik Econ, 2014, ISBN 978-3430201643.
Γκέοργκ Μαλμστέν

Ο Γκέοργκ Μαλμστέν (φινλανδικά: Georg Malmstén, 1902 - 1981) υπήρξε φινλανδός τραγουδιστής, μουσικός, συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και ηθοποιός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1902 στο Ελσίνκι. Από παιδί αχολήθηκε με τη μουσική (έπαιζε κορνέτο) και βραβεύτηκε. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας υπηρέτησε ως μουσικός και βραβεύτηκε. Σπούδασε ωδική όπερας και εν συνεχεία ακολούθησε καριέρα στην ελαφρή μουσική για να ερμηνεύσει συνολικά 842 τραγούδια σε δίκους. Στη δεκαετία του 1930 διηύθηνε την ορχήστρα Δελλαπέ. Έγραψε τραγούδια δικά του που έγιναν επιτυχίες και έγιναν δημοτικά τραγούδια της πατρίδας του.

Απεβίωσε στις 25 Μαίου 1981 στην γενέτειρά του.

Παραπομπές 

Φινλανδοί τραγουδιστές
Φινλανδοί συνθέτες
Διευθυντές ορχήστρας
Φινλανδοί ηθοποιοί
Χάιντς-Χάραλντ Φρέντσεν

Ο Χάιντς-Χάραλντ Φρέντσεν (γεν. στο Μενχενγκλάντμπαχ της τέως Δυτικής Γερμανίας στις 18 Μαΐου του 1967) είναι Γερμανός οδηγός αγώνων. Αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 απ' το 1994 μέχρι το 2003. Οι ομάδες για λογαριασμό των οποίων έτρεξε είναι η Ζάουμεπρ, η Τζόρνταν, η Γουίλιαμς κι η Προστ.

Γερμανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Ελίζα Ρίχτερ

Η Ελίζα Ρίχτερ (2 Μαρτίου 1865 - 23 Ιουνίου 1943) ήταν φιλόλογος. Ήταν η πρώτη γυναίκα που έλαβε τον τίτλο της Υφηγήτριας για το έργο της στις Ρομανικές γλώσσες. Πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης το 1943.

Ζωή 
Γεννήθηκε στη Βιέννη από μία Εβραϊκή οικογένεια της μεσαίας τάξης. Κόρη του Δρ. Μαξιμίλιαν (θαν. 1891) και της Έμελι Ρίχτερ (θαν. 1889), αδελφή της Ελένης Ρίχτερ, συγγραφέως και μεταφράστριας Αγγλικής λογοτεχνίας και θεατρικών έργων, σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και έλαβε το Διδακτορικό της το 1901.

Το 1905 ήταν η πρώτη γυναίκα που έλαβε τον τίτλο της Υφηγήτριας για το έργο της στις Ρομανικές γλώσσες. Έγινε η πρώτη γυναίκα βοηθός καθηγητή το 1907 και έλαβε τη διάκριση της "Εξαιρετικής Καθηγήτριας" το 1921 αν και ποτέ δεν έλαβε πανεπιστημιακή έδρα. 

Η Ελίζα Ρίχτερ υπήρξε πολιτικά δραστήρια. Ίδρυσε τον Οργανισμού Αυστριακών Ακαδημαϊκών Γυναικών (Verband der Akademikerinnen Österreichs) του οποίου και προήδρευε από το 1920. Το 1927 απηύθυνε κάλεσμα για την ίδρυση κόμματος γυναικών αν και ισχυριζόταν ότι δεν έβλεπε τον εαυτό της ως φεμινίστρια.

Μετά την Προσάρτηση της Αυστρίας από το Γερμανικό Ράιχ και την εισαγωγή Ναζιστικών αντισημιτικών πολιτικών στην Αυστρία, που απέκλειαν τους πολίτες Εβραϊκής καταγωγής από το δημόσιο βίο, η Ρίχτερ απαλλάχθηκε των καθηκόντων της. Μαζί με την αδελφή της Ελένη, που ζούσε μαζί της, μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Θέρεζινσταντ στις 9 Οκτωβρίου 1942. Πέθανε εκεί στις 23 Ιουνίου 1943.

Το Πρόγραμμα Ελίζα Ρίχτερ του Αυστριακού Ταμείου Επιστημών (FWF), που παρέχει υποστήριξη σε γυναίκες που επιδιώκουν ακαδημαϊκή καριέρα, έλαβε το όνομά του προς τιμήν της.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία (Πρόγραμμα Αριάδνη) της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αυστρίας (Γερμανικά)
 Εικονική Βιβλιοθήκη Ελίζας και Έλενας Ρίχτερ (Πανεπιστημιακή και Δημοτική Βιβλιοθήκη της Κολωνίας)
 Έργα από και σχετικά με την Ελίζα Ρίχτερ (Ψηφιακή Γερμανική Βιβλιοθήκη)
 Λογοτεχνία από και σχετικά με την Ελίζα Ρίχτερ (Κατάλογος Εθνικής Γερμανικής Βιβλιοθήκης)
 Πρόγραμμα Ελίζα Ρίχτερ από το Αυστριακό Ταμείο Επιστημών

Αυστριακοί φιλόλογοι
Μικαέλ Ντεμπέβ

Ο Μικαέλ Ντεμπέβ (γεννημένος στις 1 Δεκεμβρίου 1970 στην Αμπεβίλ) είναι πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.

Βιογραφία 
Ο Ντεμπέβ ξεκίνησε την καριέρα του από την Τουλούζ ΦΚ, όπου έπειτα από ένα διστακτικό ξεκίνημα - μόλις τέσσερις συμμετοχές με την πρώτη ομάδα του συλλόγου σε διάστημα τριών σεζόν, κατέστη βασικό στέλεχος της ομάδας. Η πρώτη του συμμετοχή στην Λιγκ 1 έλαβε χώρα στις 5 Ιουνίου 1987, σε μία εντός έδρας νίκη με σκορ 1–0 επί της ΡΚ Λανς.

Το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, ο Ντεμπέβ το πέρασε αγωνιζόμενος για λογαριασμό της Λανς, την οποία και βοήθησε να κατακτήσει το εγχώριο εθνικό πρωτάθλημα το 1998, ενώ ακολούθησε η κατάκτηση του Λιγκ Καπ την αμέσως επόμενη σεζόν. Στα πλαίσια του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 1998–99, πέτυχε το μοναδικό τέρμα αναμέτρησης η οποία διεξήχθη στο Γουέμπλεϊ, με αντίπαλο την πρωταθλήτρια Αγγλίας, Άρσεναλ, καθιστώντας την Λανς τον πρώτο γαλλικό σύλλογο, ο οποίος πετυχαίνει νίκη στο συγκεκριμένο γήπεδο.

Έχοντας πραγματοποιήσει συνολικό αριθμό επίσημων συμμετοχών άνω των 400 στην Γαλλία, ο Ντεμπέβ μετακόμισε στην Αγγλία για λογαριασμό της Μίντλεσμπρο τον Φεβρουάριο του 2002, καταφτάνοντας ως ελεύθερος συμβολαίου, ενώ συνάντησε εκ νέου τον πρώην συμπαίκτη του στην Λανς, Φρανκ Κεντρύ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του, εισερχόμενος ως αλλαγή στη νίκη της ομάδας του για τον 6ο Γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας επί της Έβερτον. Στην συνέχεια, αγωνίστηκε ως βασικός στον ημιτελικό με αντίπαλο την Άρσεναλ λόγω σειράς τραυματισμών βασικών στελεχών της ομάδας, πραγματοποιώντας μόλις την δεύτερη συμμετοχή του με την Μπόρο αγωνιζόμενος απέναντι στην ομάδα την οποία ο ίδιος είχε αποκλείσει από το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Ωστόσο, δεν κατάφερε να βοηθήσει την Μπόρο να αποφύγει την ήττα με σκορ 1-0. Αποχώρησε κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ ολοκλήρωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος στην δεύτερη γαλλική εθνική κατηγορία, για λογαριασμό της Αμιάν ΣΚ.

Αμέσως μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, ο Ντεμπέβ εργάστηκε ως προπονητής, ξεκινώντας την καριέρα του από την θέση του παίκτη-προπονητή για λογαριασμό της ομάδας της γενέτειράς του, Αμπεβίλ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Στατιστικά από την L'Équipe 

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2
Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς
Ποδοσφαιριστές Λε Αβρ ΑΚ
Ποδοσφαιριστές Αμιάν ΣΚ
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Μίντλεσμπρο Φ.Κ.
Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές Σπορτίνγκ Κλαμπ Αμπεβίλ Κοτ Πικάρντ
Βελζεβούλ

Η ονομασία Βελζεβούλ ή Βεελζεβούλ είναι ένα σύγχρονο όνομα για τον Διάβολο.

Στις Χριστιανικές και Βιβλικές πηγές, το όνομα "Βελζεβούλ" είναι μια εναλλακτική ονομασία του διαβόλου. Στην Χριστιανική δαιμονολογία, ο Βελζεβούλ είναι ένας από τους  επτά πρίγκιπες της Κολάσεως σύμφωνα με τις απόψεις της Καθολικής Εκκλησίας για την Κόλαση. Το  "Λεξικόν της Κολάσεως" (Dictionnaire Infernal) περιγράφει τον Βελζεβούλ ως μια δαιμονική μύγα, που είναι γνωστή και ως "Άρχοντας των Μυγών".

Β
Δαίμονες
Αληθινή ζωή

Η Αληθινή ζωή είναι ελληνική ταινία του 2004 σε σκηνοθεσία του Πάνου Κούτρα.

Πλοκή
Ο Άρης Καλλιγάς είναι γόνος μιας πλούσιας οικογένειας που ζει με τη μητέρα του, τον σύντροφό της, τον Χρήστο και την υπηρέτρια, τη Σύλβια. Ο πατέρας του είχε πεθάνει στο σπίτι τους στο Σούνιο όταν ο Άρης ήταν πέντε ετών. Είναι εθισμένος στην κοκαΐνη και έχει σχέση με τη Τζόυ Μαρτινοκώστα. Όταν χωρίζει με την Τζόυ, γνωρίζει την Αλεξάνδρα και την ερωτεύεται. Η Αλεξάνδρα ζει με τη μητέρα της, που δεν έχει συναίσθηση του κόσμου γύρω της, και με τον αδερφό της τον Νίκο, ο οποίος είναι ο drug dealer του Άρη, κάτι που γίνεται γνωστό στην πορεία.

Η Καλλιγά είναι δυσαρεστημένη με την καινούρια σχέση του Άρη και επισκέπτεται την Αλεξάνδρα για να της πει ψέμματα και να την εξαγοράσει. Τελικά τα καταφέρνει και η Αλεξάνδρα φεύγει στο Παρίσι και η μητέρα της κλείνεται στην καλύτερη κλινική. Ο Άρης γυρίζει στην Τζόυ και αρχίζει ξανά την κοκαΐνη.

Όταν ο Χρήστος πεθαίνει, η Καλλιγά λέει στον Άρη πως αυτός ήταν ο πατέρας του και πως είχε σχέση μαζί του όταν αυτός ήταν 17 και αυτή 20. Στη συνέχεια, σε μια νύχτα αποκαλύψεων, του λέει πως εκείνος σκότωσε τον πατέρα του όταν ήταν πέντε ετών, ενώ η Τζόυ αποκαλύπτει πως η Καλλιγά και ο Χρήστος ήταν ετεροθαλή αδέρφια.

Στο τέλος, η Αλεξάνδρα γυρίζει από το Παρίσι και μαθαίνει πως ο Νίκος έχει γίνει ηθοποιός και τραγουδιστής. Η Καλλιγά πουλά το σπίτι της και κάνει αποχαιρετιστήριο πάρτυ. Εκεί ο Άρης συναντά ξανά την Αλεξάνδρα και γίνονται πάλι ζευγάρι.

Διανομή
Νίκος Κουρής ως Άρης Καλλιγάς
Θέμις Μπαζάκα ως κυρία Καλλιγά
Μαρίνα Καλογήρου ως Αλεξάνδρα
Άννα Μουγκλαλίς ως Τζόυ Μαρτινοκώστα
Γιάννης Διαμαντής ως Χρήστος
Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος ως Νίκος
Ανέζα Παπαδοπούλου ως η μητέρα της Αλεξάνδρας και του Νίκου
Μαρία Πανουργιά ως Σύλβια
Χρήστος Μάντακας ως Γρηγόρης
Γιάννης Στάνκογλου ως άντρας στο μπαρ

Βραβεία και συμμετοχές
Απέσπασε το βραβείο καλύτερης ταινίας της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.

Το 2004, η ταινία προβλήθηκε στο 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 2004
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Γαλλόφωνες ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Πάνου Κούτρα
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Άντζεϊ Ζουουάφσκι

Ο Αντρέι Ζουλάφσκι (Andrzej Żuławski, 22 Νοεμβρίου 1940 - 17 Φεβρουαρίου 2016) ήταν Πολωνός σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1940 στην πόλη Λβιβ της Πολωνίας (σήμερα Ουκρανίας). Σπούδασε κινηματογράφο και φιλοσοφία στο Παρίσι. Φίλος και δάσκαλός του ήταν ο Αντρέι Βάιντα.

Πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου του 2016 από καρκίνο.

Φιλμογραφία
1971 Το τρίτο μέρος της νύχτας
1972 Ο διάβολος
1975 Σημασία έχει ν' αγαπάς
1981 Μια γυναίκα δαιμονισμένη
1984 Η δημόσια γυναίκα
1985 Ερωτική τρέλα
1989 My Nights Are More Beautiful Than Your Days
1989 Boris Godunov
1991 The Blue Not
1996 Szamanka 
2000 Πρόκληση
2015 Cosmos

Παραπομπές

Πολωνοί σεναριογράφοι
Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Νότιες ασβεστολιθικές Άλπεις

Ως νότιες ασβεστιλιθικές Άλπεις ονομάζονται οι οροσειρές των Ανατολικών Άλπεων, νότια των Κεντρικών Ανατολικών Άλπεων. Τοποθετούνται κυρίως στη βόρεια Ιταλία και τα γειτονικά εδάφη της Αυστρίας και της Σλοβενίας. Η διάκρισή τους από τις Κεντρικές Άλπεις, όπου βρίσκονται οι υψηλότερες κορυφές, βασίζεται σε διαφορές στη γεωλογική σύνθεση. Οι νότιες ασβεστιλιθικές Άλπεις εκτείνονται από την περιοχή Σομπρέτα-Γκάβια της Λομβαρδίας στα δυτικά μέχρι το Πόχοργιε της Σλοβενίας στα ανατολικά.

Ταξινόμηση Αλπικής Λέσχης
Οι οροσειρές των νότιων ασβεστολιθικών Άλπεων, σύμφωνα με την ταξινόμηση των Ανατολικών Άλπεων από την Αλπική Λέσχη (από ανατολικά προς δυτικά):

Φυσιογραφία
Οι Νότιες Άλπεις αποτελούν ένα ξεχωριστό φυσιογραφικό τμήμα του μεγαλύτερου ευρύτερου τμήματος των Άλπεων, όπου ανήκουν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Οροσειρές των Άλπεων
Οροσειρές της Αυστρίας
Οροσειρές της Ιταλίας
Α.Ο. Άνω Σύρου

Ο Αθλητικός Όμιλος Άνω Σύρου είναι ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τον οικισμό της Άνω Σύρου. Έχει χρώματα το κίτρινο και το πράσινο και έμβλημα δύο κανόνια κάτω από τον ιστορικό λόφο του οικισμού. Ως πρώτη έδρα χρησιμοποιεί το Δημοτικό Γήπεδο Άνω Σύρου και ως δεύτερη το γήπεδο της Ερμούπολης.

Σύμφωνα με το επίσημο καταστατικό του, ο σύλλογος ιδρύθηκε αρχικά το 1939, ενώ διέλυσε κατά την περίοδο της δικτατορίας. Επαναδραστηριοποιήθηκε το 1981 με τη δημιουργία της ΕΠΣ Κυκλάδων και από τότε κατέκτησε δύο φορές το Πρωτάθλημα Κυκλάδων (1986, 2010), με συνέπεια να αγωνιστεί ισάριθμες φορές στη Δ΄ Εθνική κατηγορία, χωρίς όμως να καταφέρει να αποφύγει τον υποβιβασμό. Το καλοκαίρι του 2012 ο σύλλογος ανέστειλε τη λειτουργία του, επανήλθε όμως και πάλι τον Ιούλιο του 2020.

Τίτλοι - διακρίσεις 
Στη Δ΄ Εθνική: 
1986-87 (1ος όμιλος): 18η/19 ομάδες (υποβιβάστηκε)
2010-11 (9ος όμιλος): 15η/16 ομάδες (υποβιβάστηκε)
Πρωταθλητής Κυκλάδων (2): 1985-86, 2009-10
Κυπελλούχος Κυκλάδων (1): 1987-88
Φιναλίστ Κυπέλλου Κυκλάδων (1): 2011-12

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Η σελίδα του Α.Ο. Άνω Σύρου στην ΕΠΣ Κυκλάδων

Αθλητικοί σύλλογοι Σύρου
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1939
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1939