joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Άνχελ Ντι Μαρία

Ο Άνχελ Φαμπιάν Ντι Μαρία Ερνάντεζ (ισπανικά: Ángel Fabián Di María Hernández, γεννήθηκε 14 Φεβρουαρίου 1988) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Γιουβέντους και την Εθνική Αργεντινής.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους 
Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1988 στο Ροσάριο της κεντρικής Αργεντινής. Σύμφωνα με όσα ο ίδιος έχει πει πέρασε εξαιρετικά δύσκολα χρόνια, κάνοντας βαριές δουλειές πλάι στον πατέρα του και έχοντας ως κίνητρο να βγάλει την οικογένειά του από τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπιζε. Η μητέρα του διένυε μια απόσταση 9χλμ με ποδήλατο καθημερινά για να τον πηγαίνει στις προπονήσεις. Ξεκίνησε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής στην Κλουμπ Ατλέτικο Ροσάριο Σεντράλ (αγαπημένη ομάδα της μητέρας του). Από το 2007 έως το 2010 θα αγωνιστεί με τα χρώματα της Benfica (124συμ. / 15 γκολ). Το 2010 θα αποκτηθεί από τη Ρεάλ Μαδρίτης στην οποία σημείωσε 36 τέρματα σε 190 συμμετοχές και μέσα στην τετραετία που παρέμεινε διακρίθηκε και έγινε γνωστός ως παγκόσμιος ποδοσφαιρικός σταρ υπό την καθοδήγηση του Ζοζέ Μουρίνιο (κυρίως) αλλά και του Κάρλο Αντσελόττι. Το 2014 θα τον αποκτήσει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ της οποίας υπήρξε η ακριβότερη μεταγραφή όλων των εποχών 67.2εκ €. Η χρονιά που ακολούθησε ήταν ίσως η χειρότερη στην καριέρα του καθώς ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς και δεν κατάφερε ουσιαστικά ποτέ να προσαρμοστεί (37συμ. / 4 γκολ) και παραγκωνίστηκε από τον τότε προπονητή του Λουις Φαν Γκααλ. Την επόμενη χρονιά (2015 -2016) αποκτάται από την Παρί Σεν Ζερμέν έναντι 49.5 εκ ευρώ. Στην Παρί ζει την πιο παραγωγική φάση της καριέρας του.

Διεθνής σταδιοδρομία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 National-Football-Teams.com: Ángel Di María

Αργεντινοί ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ20
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αργεντινής
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές Ροσάριο Σεντράλ
Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία
FIFA Century Club
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Αργεντινοί ιταλικής καταγωγής
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021
Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Piwigo

Το Piwigo είναι λογισμικό για ανάρτηση φωτογραφιών στο διαδίκτυο υπό την άδεια GPL. Είναι γραμμένο σε PHP και απαιτεί μια βάση δεδομένων MySQL. Το Piwigo ήταν παλαιότερα γνωστό ως PhpWebGallery. Ο δημιουργός του Piwigo Pierrick Le Gall ανακοίνωσε την μετονομασία στο προσωπικό blog του στις 24 Σεπτεμβρίου 2008.

Βασικά Χαρακτηριστικά 
 Προσθέστε Φωτογραφίες Με μια ηλεκτρονική φόρμα, με ένα λογισμικό FTP client, με digiKam, Shotwell, Lightroom, iPhoto (Mac users), Aperture (Mac users) ή με εφαρμογές για κινητά όπως iPhone/iPad και Android

Παραπομπές 

Εφαρμογές διαδικτύου
Μαρουάν Φελαϊνί

Ο Μαρουάν Φελαϊνί Ολλανδικά: Marouane Fellaini Bakkioui (γεννημένος στις 22 Νοεμβρίου 1987 στο Έττερμπεεκ, προάστιο των Βρυξελλών) είναι Βέλγος διεθνής ποδοσφαιριστής με καταγωγή από το Μαρόκο που αγωνίζεται ως μέσος στην Σαντόνγκ Λουνένγκ Ταϊσάν ΦΚ.

Συλλογική Καριέρα

Πρώιμη καριέρα 

Ο Φελαϊνί ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ηλικία των 8 ετών στις ακαδημίες της ΡΣΚ Άντερλεχτ. Ως νεαρός ήταν δρομέας με προτίμηση στα 10.000 μέτρα. Ο πατέρας του Αμπντελατίφ  τον ώθησε προς το ποδόσφαιρο έμεινε στις ακαδημίες της ΡΣΚ Άντερλεχτ έως τα 10 του χρόνια ακολούθως πέρασε από τα τμήματα υποδομής της Μονς της R. Francs Borains και τις Σπόρτινγκ Σαρλερουα πριν καταλήξει στην Σταντάρ Λιέγης το 2000

Σταντάρ Λιέγης 

Σε ηλικία 17 ετών υπέγραψε την πρώτο του συμβόλαιο με την Σταντάρ Λιέγης. Μεταξύ του 2006 και του 2008 έκανε 84 εμφανίσεις για τον σύλλογο, σκοράροντας 11 φορές. Έγινε γνωστός για την ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι και την αντοχή του, η οποία τον έκανε ένα από τα καλύτερους μέσους στη Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου κατάφερε να κερδίσει το παπούτσι Ebony το 2008, ένα βραβείο που δίνεται στον καλύτερο παίκτη αφρικανικής καταγωγής της σεζόν.

Έβερτον 
Μετά την απόρριψη των προτάσεων της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ  και μετά το ενδιαφέρον που αναφέρθηκαν από Άστον Βίλα, της Ρεάλ Μαδρίτης, Τότεναμ Χότσπερ και της Μπάγερν Μονάχου, Ο Φελαϊνί υπέγραψε για την Έβερτον, τον Σεπτέμβριο του 2008, με αρχικό κόστος μεταγραφής 15 εκατομμυρίων λιρών

Προσωπική Ζωή 

Ο Φελαϊνί έχει δύο αδέλφια. Τον Hamza Fellaini και τον Mansour Fellaini. Ο Φελαϊνί είναι μουσουλμάνος. 

 

Βέλγοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης
Ποδοσφαιριστές Έβερτον
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου ανδρών U18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου ανδρών U19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21
Ποδοσφαιριστές ΡΑΕΚ Μονς
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Μιχάλης Μενιδιάτης

Ο Μιχάλης Μενιδιάτης (29 Ιουνίου 1932 - 21 Αυγούστου 2012) ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής και επιχειρηματίας που διέπρεψε στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Το πραγματικό του όνομα ήταν Μιχάλης Καλογράνης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μενίδι και ήταν γιος ενός πολύτεκνου φύλακα στη Λαχαναγορά της Αθήνας. Από νεαρή ηλικία άρχισε να παίζει μπουζούκι παρασυρόμενος από ακούσματα κάποιου νυκτερινού κέντρου της Αθήνας. Πρωτοεμφανίστηκε σε λαϊκό πάλκο το 1953 στο κέντρο «Δροσιά» του Δημήτρη Γκίκα στο Μενίδι, όπου εμφανίζονταν και οι Μιχάλης Δασκαλάκης, Τάκης Μπίνης, Γιώργος Λαύκας και Γεράσιμος Κλουβάτος.

Το 1957 ξεκίνησε τη δισκογραφία του με το «Θα χτίσω μια καλύβα» του Γερ. Κουβάτου. Καθιερώθηκε και αναγνωρίστηκε ιδιαίτερα με συνθέσεις του Απ. Καλδάρα, όπως «Μην περιμένεις πια», «Περιφρόνα με, γλυκιά μου», «Λίγο λίγο θα με συνηθίσεις», «Πετραδάκι-πετραδάκι» κ.ά. Συνεργάστηκε επίσης και με άλλα σημαντικά ονόματα του τραγουδιού, όπως ο Γεράσιμος Κλουβάτος, ο Βασίλης Βασιλειάδης, ο Άκης Πάνου κ.ά.. Παράλληλα το υψηλό παράστημά του, η αρρενωπή όψη του αλλά και η σοβαρότητά του δεν άργησαν να τον καταστήσουν είδωλο της εποχής, γεγονός που τον βοήθησε ιδιαίτερα να αναδειχθεί σ΄ έναν από τους πλέον επιτυχημένους επιχειρηματίες της νυκτερινής διασκέδασης, όταν το 1964 αποφάσισε μαζί με τον αδελφό του Κοσμά Καλογράνη να δημιουργήσουν νυκτερινό κέτρο. Υπήρξε ο δημιουργός και ιδιοκτήτης του Κέντρου "Φαντασία" που κατέστη αφενός σύμβολο της Αθηναϊκής νύκτας, (σ΄ αυτό αναδείχθηκε η λαογραφική συνήθεια του "σπάσιμου των πιάτων") και αφετέρου κέντρο ανάδειξης νέων καλλιτεχνών, όπως η Δούκισσα, Γ. Πουλόπουλος, Τ. Βοσκόπουλος, Γιάννης Καλατζής κ.ά. αλλά και συμπαράστασης παλαιοτέρων καλλιτεχνών σε δύσκολες στιγμές τους όπως Γ. Ζαμπέτα κ.ά..

Ο Μιχάλης Μενιδιάτης προσηνής και ευγενικός κατάφερε παρά τους έντονους πειρασμούς γενικά του χώρου της νυκτερινής καλλιτεχνικής ζωής να δημιουργήσει και να διατηρήσει μια πολύ καλή οικογένεια χωρίς ποτέ να δώσει αφορμές για δυσμενή σχόλια. Φορώντας, σχεδόν πάντα, μεγάλα σκούρα γυαλιά ηλίου και οδηγώντας ο ίδιος το αυτοκίνητό του επισκεπτόταν τακτικά διάφορα κουτούκια του Πειραιά, του Αιγάλεω, του Φαλήρου κ.λπ. στα οποία και έριχνε μερικές βόλτες σμυρναίικου ζεϊμπέκικου.
   
Ο Μιχάλης Μενιδιάτης πέθανε σε ηλικία 80 ετών, στις 21 Αυγούστου 2012 από καρκίνο. Γιος του είναι ο επίσης τραγουδιστής, Χρήστος Μενιδιάτης.

Επιλεγμένα τραγούδια (ως ερμηνευτής) 
 Θα χτίσω μια καλύβα του Γεράσιμου Κλουβάτου
 Λίγο λίγο θα με συνηθίσεις, Μην περιμένεις πια, Περιφρόνα με, γλυκιά μου, Πετραδάκι-πετραδάκι του Απόστολου Καλδάρα
 Ξημέρωσε, καλή μου των Ν. Καρανικόλα - Άκη Πάνου
 Είδα τα μάτια σου κλαμμένα του Άκη Πάνου
 Αγωνίες του Χιώτη
 Η καρδιά της ανήκει αλλού των Β. Βασιλειάδη - Γ. Κιούρκα
 Ένα τραγούδι πες μου ακόμα του Τάκη Μουσαφίρη
 Πήραν τα στήθια μου φωτιά του Καραμπεσίνη
 Λαϊκός τραγουδιστής (Happy Day) του Διονύση Σαββόπουλου

Πηγές 
 Τα Νέα, Πέθανε ο Μιχάλης Μενιδιάτης, 21-8-2012.
 Μιχάλης Μενιδιάτης “πετραδάκι … πετραδάκι … έως την κορυφή” του Κώστα Μπαλαχούτη

Παραπομπές 

Μενιδιατης, Μιχαλης
Μαρικάνα

Η Μαρικάνα είναι μια πόλη πληθυσμού 19.522 κατοίκων που βρίσκεται στην Βορειοανατολική Νότια Αφρική.

Παραπομπές 

Πόλεις της Νότιας Αφρικής
Γαβαλιώτισσα

Η περιοχή Γαβαλιώτισσα (κάποιες φορές αναφέρεται και Γκαβαλιώτισσα) βρίσκεται επί της επαρχιακής οδού Έδεσσας-Αριδαίας κάτω από το Περίπτερο του Φυσιολατρικού Ομίλου Έδεσσας.

Μέσα στο πευκόδασος της Γκαβαλιώτισσας βρίσκεται το ομώνυμο ανοιχτό δημοτικό αμφιθέατρο . Με χωρητικότητα 2.400 θεατές, το θέατρο αποτελεί τους καλοκαιρινούς μήνες πόλο έλξης λόγω του πλήθους εκδηλώσεων που οργανώνονται. 

Απέχει 1,5 χιλιόμετρο από το κέντρο της πόλης

Ονομασία
Το όνομα Γαβαλιώτισσα προέρχεται από ομώνυμο μοναστήρι που υπήρχε παλιότερα στην περιοχή εντός του ομώνυμου δάσους και ήταν αφιερωμένο στην Παναγία την Γκαβαλιώτισσα , η οποία κατά την παράδοση είναι η Ελεούσα των Γκαβών (δηλαδή τυφλών). Εδώ γινόταν και ένα από τα πανηγύρια της Έδεσσας, το οποίο έχει σταματήσει να πραγματοποιείται στις μέρες μας. Τελευταία, έχει επικρατήσει το όνομα Γαβαλιώτισσα.

Υποδομές 
Ο περιβάλλον χώρος αποτελείται από:
 Υπαίθριο Αμφιθέατρο
 Πάρκο
 Γραφεία Προσκόπων Έδεσσας
 Εκκλησάκι της Παναγίας Γαβαλιώτισσας
 Περίπτερο του Φυσιολατρικού Ομίλου Έδεσσας (Φ.Ο.Ε)
 Γήπεδα αντισφαίρισης και καλαθοσφαίρισης

Πηγές 
Βιβλίο Καλημέρα Τσότσα του Γ.Τουσίμη (2001), www.edessacity.gr.

Παραπομπές 

Νομός Πέλλας
BYD F0

Το BYD F0 είναι ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α, που παρήχθη από την κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία BYD Auto, μεταξύ του 2008 και του 2015. Με εξαίρεση όμως λίγες στιλιστικές λεπτομέρειες, πρόκειται για αντίγραφο του Toyota Aygo πρώτης γενιάς, χωρίς να έχει ληφθεί σχετική άδεια. Από το 2019, επανήλθε στην παραγωγή μια πλήρως ηλεκτροκίνητη εκδοχή του, το BYD e1.

BYD F0

Ονομασία 

Η πρώτη επίσημη παρουσίαση έγινε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Κουανγκτσόου, Κίνα, στα τέλη του 2007. Αρχικά επρόκειτο να κυκλοφορήσει ως BYD F1, αλλά τον Ιούλιο του 2008, ταυτόχρονα με το λανσάρισμα στην αγορά της Κίνας, μετονομάστηκε σε BYD F0, λόγω μιας σχετικής διαμαρτυρίας της διεθνούς ομοσπονδίας της Φόρμουλα 1, επειδή η ονομασία F1 είναι και συντομογραφία της Formula 1.

Το ζήτημα της αντιγραφής 

Η εισαγωγή του μοντέλου πυροδότησε πλήθος από αρνητικά σχόλια στον διεθνή Τύπο αυτοκινήτου, καθώς με εξαίρεση τα μπροστινά και πίσω φώτα, την μπροστινή γρίλια και τους διακόπτες του κλιματισμού, ολόκληρο το αμάξωμα, το σαλόνι και ο κινητήρας δεν είναι παρά ένα ακριβές αντίγραφο της 5-πορτης εκδοχής του Toyota Aygo πρώτης γενιάς, το οποίο διατέθηκε κυρίως στην Ευρώπη. Ωστόσο, η κατασκευάστρια εταιρεία BYD Auto ξεκαθάρισε εξ αρχής ότι δεν σκόπευε να εξάγει το F0 στις ευρωπαϊκές αγορές, παρά μόνο να το διαθέσει εγχώρια και σε κάποιες χώρες της Νότιας Αμερικής, και το τήρησε.

Στην κινεζική αγορά πάντως, το F0 είναι ιδιαίτερα δημοφιλές, ιδίως στο νεανικό αγοραστικό κοινό, λόγω της ελκυστικής του εμφάνισης και της χαμηλής τιμής πώλησης, μόλις 6.700 δολάρια. Επιπλέον, έχει αποσπάσει θετικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου της Κίνας.

Τον Απρίλιο του 2014, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Πεκίνο, εισήχθη μια νέα εκδοχή του BYD F0, με μια έντονη ανανέωση, η οποία και αντικατέστησε το αρχικό μοντέλο, ενώ διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 2015.

Τεχνικά χαρακτηριστικά 

 Κινητήρας: 998 cm³ 3-κύλινδρος σε σειρά (I3) βενζίνης
 Μετάδοση: 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
 Ισχύς: 68 hp στις 6.000 στροφές το λεπτό
 Ροπή: 90 N·m μεταξύ 4.000 και 4.500 στροφών το λεπτό
 Επιτάχυνση 0-100 km/h: 12,8 δευτερόλεπτα
 Μέγιστη ταχύτητα: 151 χιλιόμετρα την ώρα 
 Κατανάλωση: 4,2 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα.

BYD e1 

Το BYD e1 είναι η ηλεκτροκίνητη εκδοχή του BYD F0. Η εκδοχή αυτή εισήχθη το 2019 και φέρει έναν ηλεκτροκινητήρα 45 kW και 110 N-m στο μπροστινό μέρος του αμαξώματος, με την κίνηση να μεταδίδεται στους μπροστινούς τροχούς.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα του BYD F0 (στα κινέζικα) 
 Η επίσημη διεθνής ιστοσελίδα του BYD F0 (στα αγγλικά)
 BYD F0 Review and Road Test by Auto-chinese.com

Μοντέλα BYD
Αυτοκίνητα πόλης
Κινέζικα αυτοκίνητα
BYD F6

Το BYD F6 είναι ένα μεγαλομεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από την κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία BYD Auto, μεταξύ του 2008 και του 2012. Διατέθηκε αποκλειστικά ως 4-πορτο σεντάν 3 όγκων και, με μήκος 4,85 μέτρα, ήταν το πρώτο μοντέλο της εταιρείας στην κατηγορία D. Από το λανσάρισμα, σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Κίνα, με τις πωλήσεις του να φτάνουν τα 50.000 αντίτυπα το 2009, το πρώτο πλήρες έτος που διατέθηκε στην αγορά. Αντικαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 2011 από το BYD G6.

Αισθητική 

Κατά την εισαγωγή του BYD F6, υπήρξαν κάποια επικριτικά σχόλια ότι η γενικότερη αισθητική του μοντέλου θύμιζε κάπως την έβδομη γενιά του Honda Accord και ότι τα πίσω φώτα είχαν αντιγραφεί από την Mercedes-Benz S-Class W221 του 2005 - 2013.

Υβριδικό πρωτότυπο F6DM 

Στο Διεθνές Σαλόνι του Ντιτρόιτ τον Ιανουάριο του 2008, η κατασκευάστρια εταιρεία BYD Auto παρουσίασε ένα υβριδικό πρωτότυπο με βάση το F6, υπό την ονομασία F6DM. Το συμπληρωματικό ακρωνύμιο DM σημαίνει «Dual Mode», δηλαδή τη δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στην αποκλειστικά ηλεκτροκίνητη λειτουργία και στην υβριδική λειτουργία βενζίνης και μπαταρίας.

Τεχνικά χαρακτηριστικά 

Το BYD F6 προσφέρθηκε με δύο κινητήρες βενζίνης, που είχαν σχεδιαστεί από την Mitsubishi:

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα του BYD F6 (στα κινέζικα) 
 China Car Times: «BYD F6, big sedan, for little money» 
 AutoMiddleEast.com. 2008 BYD F6 
 DriveArabia.com. BYD F6
 Katalog der Automobil Revue: BYD F6

Μοντέλα BYD
Μεσαία αυτοκίνητα
Κινέζικα αυτοκίνητα
Μάρκους Μινχ

Ο Μάρκους Μινχ (γεννημένος στις 7 Σεπτεμβρίου 1972 στο Νίσλοχ της Δυτικής Γερμανίας) είναι ένας πρώην Γερμανός ποδοσφαιριστής.

Τίτλοι 
 Πρωταθλητής Μπουντεσλίγκα: 1994, 1997.
 Δευτεραθλητής Μπουντεσλίγκα: 1991, 1993, 1998.
 Νικητής DFB-Pokal: 1998.
 Νικητής DFB-Ligapokal: 1997.
 Πρωταθλητής Super League Greece: 2004.
 Δευτεραθλητής Super League Greece: 2005.
 Δευτεραθλητής Süper Lig: 2000.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Στατιστικά του παίκτη στην Μπουντεσλίγκα από το fussballdaten.de

Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία
Ποδοσφαιριστές Τζένοα
Ποδοσφαιριστές Μπεσίκτας
Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας U20
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Β
Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Άι-Χανούμ

Η Αϊ-Χανούμ ή Αλ Χανούμ (πιθανώς η ιστορική Αλεξάνδρεια η επί του Ώξου, επίσης πιθανώς η μετονομασθείσα αργότερα σε اروکرتیه ή Ευκρατίδεια Βακτρίας) ήταν μια από τις πρώτες πόλεις του Ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής. Προηγούμενοι μελετητές ανάφεραν ότι η πόλη είχε ιδρυθεί στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., μετά τις κατακτήσεις του Μέγα Αλέξανδρου. Μεταγενέστερες αναλύσεις εισηγούνται ότι η πόλη ιδρύθηκε το 280 π.Χ. από το βασιλιά της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, Αντίοχο Α΄ Σωτήρα. Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται στην περιοχή Ταχάρ, στο βόρειο Αφγανιστάν, στη συμβολή των ποταμών Αμού Ντάρια (Ωξου) και Κούκτσα. Η πόλη ήταν ένα από τα κύρια σημεία του ελληνισμού στην Ανατολή για περισσότερο από δύο αιώνες, μέχρι την καταστροφή της από νομάδες εισβολείς γύρω στο 145 π.Χ., περίπου την περίοδο του θανάτου του Ευκρατίδη Α΄ της Βακτρίας.

Αρχαιολογικά ευρήματα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Άϊ-Χανούμ Δελφικό επίγραμμα: αρχαίο κείμενο, μετάφραση και εικόνες στη Βικιθήκη

Παραπομπές

Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Ελληνιστική περίοδος
Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Ιστορία του Ουζμπεκιστάν
Αλέξις Σάντσες

Ο Αλέξις Αλεχάντρο Σάντσες Σάντσες (ισπανικά: Alexis Alejandro Sánchez Sánchez, γεννήθηκε 19 Δεκεμβρίου 1988) είναι διεθνής Χιλιανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ και στην Εθνική Χιλής, της οποίας είναι  πρώτος σκόρερ όλων των εποχών με 50 τέρματα.

Καριέρα

Σε συλλόγους 
Ξεκίνησε την καριέρα του στη Κομπρελόα σε ηλικία 17 ετών, ολοκληρώνοντας μια καλή σεζόν προτού μεταγραφεί στην Ουτινέζε το 2006. Έπειτα από την ένταξή του, δόθηκε δανεικός στην Κόλο-Κόλο και στη Ρίβερ Πλέιτ και εκεί κέρδισε τα πρώτα του τρόπαια.Το 2008 επέστρεψε στην Ουντινέζε και έγινε βασικό μέλος του συλλόγου. Με τις εμφανίσεις του τράβηξε το βλέμμα πολλών συλλόγων και μετά από τρία χρόνια στην Ιταλία, μεταγράφηκε στη Μπαρσελόνα για 30 εκατομμύρια. Παράλληλα, έγινε ο ακριβότερος Χιλιανός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών.

Στην πρώτη του σεζόν με τη Μπαρσελόνα πρωταγωνίστησε στην επίθεση μαζί με τον Μέσι και τον Βίγια, και βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει το κύπελλο, το Σούπερ Καπ Ισπανίας, το Σούπερ Καπ της ΟΥΕΦΑ και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Την ερχόμενη σεζόν κατέκτησε τη Λα Λίγκα και τελείωσε το πρωτάθλημα με 21 γκολ και 14 ασίστ.Μετά την άφιξη του Νεϊμάρ, το 2013, μεταγράφηκε στην Άρσεναλ.

Με την Άρσεναλ κέρδισε το Κομιούνιτι Σιλντ, καθώς και δύο κύπελλα Αγγλίας σκοράροντας και στους δυο τελικούς. Την περίοδο 2016–17 σημείωσε 30 γκολ και έδωσε 14 ασίστ, που είναι η καλύτερη απόδοσή του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.

Τον Ιανουάριο του 2018 πήρε μεταγραφή για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2018. Τον Αύγουστο του 2019 παραχωρήθηκε δανεικός στην Ίντερ.

Στην εθνική ομάδα 
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Χιλής το 2006 και μέχρι σήμερα έχει παίξει σε 148 παιχνίδια και έχει σκοράρει 49 γκολ, γεγονός που τον καθιστά τον πρώτο σκόρερ στην ιστορία της εθνικής του. Έχει κατακτήσει δύο Κόπα Αμέρικα (2015, 2016) σε συνολικά τέσσερα που συμμετείχε. Επίσης, ήταν στη σύνθεση της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 και στην αντίστοιχη διοργάνωση του 2014.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 AlexisSánchez, προφίλ του ποδοσφαιριστή στο theTopforward.com 

Χιλιανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Κομπρελόα
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Χιλής
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Χιλής Κ20
Ποδοσφαιριστές Κόλο-Κόλο
Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ
Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ 
FIFA Century Club
Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία
Χαβιέρ Μαστσεράνο

Ο Χαβιέρ Μαστσεράνο (ισπανικά: Javier Alejandro Mascherano, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [mastʃeˈɾano], 8 Ιουνίου 1984) είναι πρώην  Αργεντίνος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος ή αμυντικός. Ανακοίνωσε το τέλος της πλούσιας καριέρας του στις 16 Νοεμβρίου 2020. Τελευταία ομάδα που αγωνίστηκε ήταν η Εστουδιάντες ντε λα Πλάτα.

Ο Μαστσεράνο ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Ρίβερ Πλέιτ με την οποία κατέκτησε και το πρώτο επαγγελματικό τίτλο. Έπειτα συνέχισε στην βραζιλιάνικη Κορίνθιανς κατακτώντας το πρωτάθλημα στην πρώτη του σεζόν. Στην συνέχεια υπέγραψε στην αγγλική Γουέστ Χαμ και δόθεικε δανεικός στην Λίβερπουλ με την οποία έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2007. Πήρε μεταγραφή στην Λίβερπουλ αξίας 18,7 εκατ. λιρών. Μετά από τρία χρόνια στο Λίβερπουλ, υπέγραψε στην Μπαρτσελόνα όπου παρέμεινε μέχρι το 2018 και κατέκτησε 5 Πρωταθλήματα, 2 Τσάμπιονς Λιγκ, 2 Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων, 5 Κύπελλα Ισπανίας, 3 Σούπερκαπ Ισπανίας και 2 Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ. 

Τα δύο πιο δημοφιλή ψευδώνυμα που χρησιμοποιούνται στην Αργεντινή για τον Μαστσεράνο είναι Masche (Μάστσε) και El Jefecito (Ο μικρός αρχηγός).

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Σαν Λορένσο (Σάντα Φε). 

Το Δεκέμβριο του 2015 καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή σε 12 μήνες φυλάκισης, χωρίς όμως να εκτίσει την ποινή του λόγω της ισπανικής νομοθεσίας.

Ο Μαστσεράνο είναι ο ρέκορντμαν συμμετοχών με την εθνική έχοντας πραγματοποιήσει από το 2003 έως το 2018, 147 εμφανίσεις ενώ κατά την περίοδο 2008-2011 διετέλεσε αρχηγός της εθνικής Αργεντινής.

Εκπροσώπησε την Αργεντινή σε πέντε Κόπα Αμέρικα φτάνοντας στον τελικό το 2004, 2007, 2015 και 2016 και σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα με καλύτερη επίδοση τον τελικό του 2014.

Τίτλοι 

Ρίβερ Πλέιτ
Πρωτάθλημα Αργεντινής (1): 2003-04 (Κλαουσούρα)
Κορίνθιανς
Πρωτάθλημα Βραζιλίας (1): 2005

Μπαρτσελόνα
Πρωτάθλημα Ισπανίας (5): 2011, 2013, 2015 , 2016, 2018
Κύπελλο Ισπανίας (5): 2012, 2015, 2016, 2017, 2018
Σούπερ Καπ Ισπανίας (3): 2011, 2013, 2016
Τσάμπιονς Λιγκ (2): 2011, 2015
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ (2): 2011, 2015
Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (2): 2011, 2015

Εθνική Αργεντινής
 Χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο (2): 2004, 2008

Παραπομπές

Αργεντινοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ
Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιανς Παουλίστα
Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ20
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αργεντινής
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2004
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
FIFA Century Club
Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Αργεντινοί ιταλικής καταγωγής
Σπύρος Χαλικιάς

Ο  Σπύρος Χαλικιάς γεννήθηκε στους Καρουσάδες της Κέρκυρας, το 1927. Το πρώτο από τα έξι παιδιά του Νίκου και της Ερήνης Χαλικιά.
Αγωνιστής, μακρονησιώτης, Φωτορεπόρτερ, δούλεψε στην εφημερίδα "Αυγή" Καλλιτέχνης φωτογράφος το θέματά του έχουν εμπνευσμένα από το παιδί και το γέρο, από τους αγώνες του Ελληνικού Λαού, το 114, η πράβντα, σε κύριο άρθρο της τον αποκαλεί "ο φωτορεπόρτερ της αλήθειας" Πολλές φορές βραβευμένος, στην ΕΣΣΔ,  Κούβα, Γαλλία. Πολλές φορές φυλακισμένος και κατά τη διάρκεια της ΄προσωπικής του αντίστασης στη χούντα αλλά και πριν την επιβολή της δικτατορίας, έχει υποστεί διώξεις,  βασανιστήρια, δεν άντεξε, υπέστη σοβαρότατη βλάβη η υγεία του, πέθανε στους Καρουσάδες το χωριό του, το 1981.

Έλληνες φωτογράφοι
Νεοχώρι Φαρρών Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Νεοχώρι Αχαΐας

Το Νεοχώρι (στην καθομιλουμένη αναφέρεται και: Νιοχώρι ή Νιχώρι) είναι μικρό χωριό της Αχαΐας, χτισμένο στους βόρειους πρόποδες του Ερυμάνθου σε υψόμετρο 500 μέτρων περίπου, και υπάγεται διοικητικά στην Κοινότητα Ελληνικού του Δήμου Ερυμάνθου.

Γειτνιάζει με τα χωριά Ελληνικό, Χρυσαυγή και Καλούσι. Απέχει οδικώς 30 χλμ. περίπου από την πόλη της Πάτρας, 11 χλμ. περίπου από την Χαλανδρίτσα -έδρα του Δήμου Ερυμάνθου- και 2 χλμ. από το όμορο Ελληνικό, έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας στην οποία υπάγεται ο οικισμός. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 24 κάτοικοι.

Διοικητική εξέλιξη
Το χωριό αναγνωρίστηκε επίσημα ως αυτοτελής οικισμός στις 18 Δεκεμβρίου του 1920 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Κούμανη (νυν Ελληνικού), αλλά καταργήθηκε ως οικισμός, μετά από βραχύβια ζωή, στις 16 Μαΐου του 1928. Αναγνωρίστηκε επίσημα εκ νέου ως οικισμός στις 7 Απριλίου του 1951 και υπήχθη στην ίδια κοινότητα. Στις 4 Δεκεμβρίου του 1997 (ΦΕΚ 244Α), σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Φαρρών μέχρι και το 2010, που εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".

Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές της χώρας είναι η εξής:

Λοιπά στοιχεία
Δεν θα πρέπει να συγχέεται με τα άλλα δύο ομώνυμα χωριά της Αχαΐας.

Παραπομπές και υποσημειώσεις

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Νεοχωρίου Φαρρών Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/11/2017.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ελληνικού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/11/2017.
 Αναζήτηση υψόμετρου από διεύθυνση στον χάρτη. advancedconverter.com. Ανακτήθηκε: 15/11/2017.
 Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 15/11/2017.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Φαρρών
Δήμος Ερυμάνθου
Ελληνικό Αχαΐας
Αλίκη Ζωγράφου

Η Αλίκη Ζωγράφου (Βόλος 1916-1992) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Σπούδασε υποκριτική στο Ωδείο Αθηνών και στο Εθνικό Θέατρο. Πρωτοεμφανίστηκε το 1932 στο θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, στο έργο του Ζακ Ντεβάλ "Οι μαιτρέσες του μπαμπά" στο ρόλο της Εριέττας. Το 1935 εμφανίστηκε με τον ίδιο θίασο στο έργο "Η Κυρία δε με μέλει" του Βικτοριέν Σαρντού και αμέσως μετά συμμετείχε σε χειμερινή περιοδεία της θιάσου στο έργο του Σπύρου Μελά "Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται", του Γρηγόριου Ξενόπουλου "Έτσι είν' ο κόσμος" και σε άλλες παραστάσεις. Συμμετείχε σε πολλές ελληνικές ταινίες.

Προσωπική ζωή 
Το καλοκαίρι του 1935 περιόδευσε με το θίασο Μαίρης Μυρά - Ν. Νικολόπουλου, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Νίκο Ζωγράφο. Το 1936 γεννήθηκε ο γιος της Γιώργος Ζωγράφος, ηθοποιός και τραγουδιστής του Νέου Κύματος. Το 1944 και ενώ ο γιος της ήταν μόλις 8 ετών, εγκατέλειψε την οικογένειά της και πήγε στην Αίγυπτο. Ο σύζυγός της πέθανε από τη στενοχώρια του και οι γονείς της αυτοκτόνησαν.

Φιλμογραφία

Θέατρο

Τηλεοπτικό θέατρο

Πηγές 
 Θόδωρος Έξαρχος, "Έλληνες ηθοποιοί 1900-1925 - Αναζητώντας τις ρίζες" - Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών

Βιογραφία-επέκταση
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 08/2013
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Φέλιξ Μιέλι Βενεράντο

Ο Φέλιξ Μιέλι Βενεράντο (Félix Miéli Venerando, 24 Δεκεμβρίου 1937 – 24 Αυγούστου 2012) ήταν ποδοσφαιριστής από τη Βραζιλία, γνωστότερος με το όνομα "Φέλιξ" (Félix). 

Γεννήθηκε στο Σάο Πάολο.  Αγωνίστηκε στη θέση του τερματοφύλακα με την Πορτουγκέζα [Πορτογαλική Ένωση Αθλητισμού (Associação Portuguesa de Desportos] και το σύλλογο Φλουμινένσε. Όλες οι ομάδες που έπαιξε ήταν βραζιλιάνικες. Στην εθνική της χώρας του συμπλήρωσε 47 συμμετοχές (εκ των οποίων οι 8 ανεπίσημες) και κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1970.

Σε εθνικό επίπεδο, ο Φέλιξ κατέκτησε 5 φορές το Πρωτάθλημα Καριόκα (τοπικό πρωτάθλημα του Ρίο ντε Τζανέιρο) με την ομάδα της Φλουμινένσε.

Απεβίωσε το 2012 σε νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν έπειτα από εμφύσημα.

Σύλλογοι 
1951 - 1954 : Γιουβέντους Βραζιλίας (Clube Atlético Juventus)
1956 - 1956 : Πορτουγκέζα (Associação Portuguesa de Desportos)
1957 - 1958 : Νασιονάλ (Nacional-SP)
1958 - 1968 : Πορτουγκέζα
1968 - 1977 : Φλουμινένσε

Τίτλοι 
Παγκόσμιο Κύπελλο (1970) με την εθνική Βραζιλίας
Πρωτάθλημα Καριόκα  (1969, 1971, 1973, 1975 και 1976 με τη Φλουμινένσε
Κύπελλο Ρίο Μπράνκο (1967 και 1968 με την Αθλητική Ένωση Πορτογαλίας (Associação Portuguesa de Desportos)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Sitedalusa.com

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Πορτουγκέσα ντε Ντεσπόρτος
Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Γιουβέντους
Ποδοσφαιριστές Νασιονάλ Ατλέτικο Κλούμπε
Προπονητές ποδοσφαίρου Αβαΐ Φουτεμπόλ Κλούμπε
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας

Η Ρωμαϊκή Αγορά είναι αρχαιολογικός χώρος στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν η κεντρική αγορά στην αρχαία Αθήνα στους Ρωμαϊκούς χρόνους. Στο χώρο αυτό πραγματοποιούνταν εμπορικές συναλλαγές και συναθροίσεις.

Ιστορική αναδρομή

Οι Ρωμαίοι επέλεξαν τον 1ο αιώνα π.Χ. μεταξύ 19 και 11 π.Χ. για να χτίσουν τη Ρωμαϊκή αγορά στη συγκεκριμένη τοποθεσία, ακριβώς επειδή βρίσκεται σε ένα στρατηγικό σημείο ανάμεσα στην Ακρόπολη, το σημαντικότερο θρησκευτικό και συμβολικό χώρο της πόλης και την αρχαία αγορά, το κέντρο της εμπορικής και πολιτικής ζωής της εποχής.

Η Ρωμαϊκή αγορά δημιουργήθηκε ως συνέχεια της αρχαίας αγοράς, προκειμένου να ικανοποιήσει τις ανάγκες της καθημερινής ζωής της πόλης. Η αρχαία αγορά συνδέθηκε με τη Ρωμαϊκή αγορά μέσα από ένα δρόμο. Όταν η Ρωμαϊκή αγορά ολοκληρώθηκε, ο δρόμος αυτός ήταν διακοσμημένος με μια Ιωνική στοά. Η αγάπη των Ρωμαίων για την πολυτέλεια και την σπατάλη χαρακτηρίζει άλλωστε πολλά από τα έργα τους. Η αγορά ήταν ένα μεγάλο τετράγωνο αίθριο που περιβαλλόταν από κίονες Ιωνικού ρυθμού. Από τη μία πλευρά της Αγοράς, την ανατολική, υπήρχαν διάφορα καταστήματα. Η πύλη που υπάρχει ακόμα και σήμερα είναι το εξωτερικό μέρος της πύλης που ονομάζεται Πρόπυλο. Αυτή η πύλη είναι γνωστή ως πύλη της Αρχηγέτιδος Αθηνάς. Με αυτό το όνομα  αναφέρεται σε διάφορες επιγραφές, επειδή ήταν αφιερωμένο στη θεά Αθηνά από το δήμο της Αθήνας. Η αγορά κατασκευάστηκε με τη χρηματοδότηση του Αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου,αν κάτι που είναι γνωστό από μια άλλη επιγραφή που βρέθηκε στο Πρόπυλο. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Αδριανού (2ος αιώνας μ.Χ.), επεκτάθηκε και προστέθηκε μια επιγραφή στην πύλη η οποία και καθόριζε τις φορολογικές υποχρεώσεις των εμπόρων λαδιού.

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η πύλη της Αθηνάς Αρχηγέτιδος, ονομάστηκε πύλη του παζαριού, καθώς την εποχή εκείνη ο χώρος χρησιμοποιήθηκε ως παζάρι σιταριού. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών του 1843, προκειμένου να ολοκληρωθεί η έρευνα, κατεδαφίσθηκε ο ναός του Προφήτη Ηλία ("Παναγία των Καταλανών").  Τέλος ανακαλύφθηκε ξανά τον 20ό αιώνα και ανασκάφτηκε από τους αρχαιολόγους.

Κτίρια και δομές
 Αέρηδες
 Πύλη της Αρχηγέτιδος Αθηνάς
 Ανατολικό Πρόπυλο
 Τζαμί Φετιχιέ
 Αγορανομείο
 Βεσπασιανές

Παραπομπές

Πηγές 
 Eleni Svoronou, "Routes in History: Ancient Athens", Publisher Erevnites (2003).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Παρουσίαση από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού
 Ρωμαϊκή Αθήνα - Παρουσίαση από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών)

Αρχαιολογικοί χώροι της Αθήνας

Πλάκα
Ρούντολφ Σένκερ

Ο Ρούντολφ Σένκερ (γερμ. Rudolf Schenker, γενν. 1948) είναι Γερμανός μουσικός, κιθαρίστας, τραγουδοποιός και ιδρυτικό μέλος των Scorpions.

Βιογραφία 
Μεγάλωσε στο Ζάρστεντ του Ανοβέρου. Ο πατέρας του ήταν πολιτικός μηχανικός. Το 1965 σε ηλικία 17 ετών ίδρυσε δικό του μουσικό συγκρότημα "The Hunters", από το οποίο λίγο αργότερα έγιναν οι Σκόρπιονς. Αφού τελείωσε το σχολείο πήγε μαθητευόμενος και έγινε ηλεκτρολόγος και αργότερα φωτογράφος. Εργάστηκε στο επάγγελμα αυτό τις δεκαετίες του '60 και του '70 φωτογραφίζοντας σημαντικά συγκροτήματα του ροκ στις συναυλίες τους. Το 2007 διοργάνωσε έκθεση φωτογραφίας στο Λος Άντζελες με έργα του. Αδελφός του είναι ο επίσης μουσικός Μάικλ Σένκερ των UFO, McAuley Schenker & Michael Schenker Group και αδελφή του είναι η Μπάρμπαρα Σένκερ, επίσης μουσικός.

Πηγές 

 Rudolf Schenker, Lars Amend: Rock your life: Der Gründer und Gitarrist der Scorpions verrät sein Geheimnis: mit Spaß zu Glück und Erfolg. mvg Verlag, München 2009, ISBN 978-3-86882-019-5.

Γερμανοί μουσικοί
Γερμανοί κιθαρίστες
Μέλη των Scorpions
Έγκμοντ (θεατρικό)

Ο Έγκμοντ είναι θεατρικό έργο του Γκαίτε, το οποίο ολοκλήρωσε το 1788. Η δομή του όπως το προηγούμενο έργο του Götz von Berlichingen (1773), έχει επηρεαστεί από την μορφή των τραγωδιών του Σέξπιρ. Σε αντίθεση όμως με το προηγούμενο αυτό έργο, η εικόνα στο έργο Έγκμοντ της καταστροφής ενός ανθρώπου που διατηρεί την εμπιστοσύνη στην καλοσύνη των γύρω του, σηματοδοτεί μια απομάκρυνση από τα πρότυπα / αξίες που συναντάμε στο Storm and Stress.

Πλοκή
Στον 'Έγκμοντ, ο Γκαίτε αναφέρεται στη μάχη του Κόμη Έγκμοντ, (1522-1568), ενάντια στον αυταρχικό Κόμη της Άλμπα. Ο Έγκμοντ είναι διάσημος Ολλανδός πολεμιστής, και ο Δούκας της Άλμπα αντιπροσωπεύει τον Ισπανό εισβολέα. Ακόμα και κάτω από την απειλή σύλληψης, ο Έγκμοντ αρνείται να το σκάσει και να εγκαταλείψει το ιδανικό της ελευθερίας. Φυλακισμένος και εγκαταλελειμμένος λόγω της δειλίας του λαού του, και παρά τις απελπισμένες προσπάθειες της ερωμένης του Klärchen, καταδικάζεται σε θάνατο.  

Αντιμέτωπη με την αποτυχία και την απογοήτευση, η Klärchen αυτοκτονεί. Το έργο τελειώνει με την ύστατη παρακίνηση του ήρωα για την ανεξαρτησία. Ο θάνατός του, θάνατος ενός μάρτυρα, προβάλλεται σαν νίκη ενάντια στην καταπίεση.  
 
Ο Egmont είναι μια πολιτική διακήρυξη, όπου η επιθυμία του Έγκμοντ για δικαιοσύνη και εθνική απελευθέρωση εναντιώνεται στην αυταρχική εξουσία του Δούκα της Άλμπα. Είναι επίσης ένα δράμα για το πεπρωμένο του Φλαμανδού ευγενή, ο οποίος μοιρολατρικά αποδέχεται τις συνέπειες της ευθύτητας και τιμιότητάς του.

Αναφορές
Η φράση "Himmelhoch jauchzend, zu(m) Tode betrübt" (θεϊκή χαρά, θανάσιμη λύπη) από το τραγούδι της Klärchen στην τρίτη πράξη, έχει γίνει ρήση που αναφέρεται συχνά από Ευρωπαίους διανοούμενους ως χαρακτηριστική του ρομαντικού ψυχισμού:
 Freudvoll und leidvoll, gedankenvoll sein;
 Langen und bangen in schwebender Pein;
 Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt;
 Glücklich allein ist die Seele, die liebt.

Μουσική

Όταν το 1809 το Burgtheater ζήτησε από τον Μπετόβεν, μεγάλο θαυμαστή του Γκαίτε, να συνθέσει την μουσική για την αναβίωση του θεατρικού, εκείνος δέχτηκε με ενθουσιασμό. Σ' αυτή την σύνθεση περιέλαβε μουσικά θέματα που αντικατόπτριζαν τις πολιτικές του ανησυχίες, τα όποια ήδη είχε εκφράσει στην όπερά του Leonore (που μετονομάστηκε Fidelio στην τελική της μορφή το 1814), και στο έργο του Coriolan Overture (1807). Εκτός από την εισαγωγή, έγραψε ακόμα εννιά κομμάτια μουσικής επένδυσης, υψηλής ποιότητας αν και λίγο ασύνδετα μεταξύ τους, που κορυφώνονται με τον θάνατο της όμορφης Klärchen. Αν και τα υπόλοιπα μέρη της μουσικής παίζονται σπάνια, η εισαγωγή του Egmont έχει χρησιμοποιηθεί σε διάφορα πλαίσια στην σύγχρονη τέχνη, μεταξύ των οποίων ένα φιλμ των Ηνωμένων Εθνών. Η Εισαγωγή του Έγκμοντ παίχτηκε στην Ατλάντα το 1996 σε εκδήλωση για τη μνήμη των θημάτων της Σφαγής του Μονάχου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972.

Σημειώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Αγγλική μετάφραση του Έγκμοντ (μετάφραση της Anna Swanwick)

Εγκμοντ
Οι Χαρτοπαίκτες

Οι Χαρτοπαίκτες είναι μια σειρά ελαιογραφιών του Γάλλου Μεταϊμπρεσιονιστή καλλιτέχνη Πωλ Σεζάν που δημιουργήθηκαν την τελευταία περίοδο του Σεζάν στις αρχές της δεκαετίας του 1890. Η σειρά αποτελείται από πέντε πίνακες. Οι διάφορες εκδόσεις διαφέρουν στο μέγεθος και στον αριθμό των παιχτών που απεικονίζονται.Ο Σεζάν ολοκλήρωσε επίσης πολυάριθμα σκίτσα και μελέτες ενώ προετοίμαζε τη σειρα. Σύμφωνα με το Vanity Fair το 2011 η βασιλική οικογένεια του Κατάρ αγόρασε μία από τις εκδοχές των Χαρτοπαιχτών από την ιδιωτική συλλογή του Γιώργου Εμπειρίκου έναντι ποσού που εκτιμάται ότι κυμαίνεται μεταξύ $250.000.000 και $300.000.000, και πλέον ο πίνακας αποτελεί το πιο ακριβά αγορασμένο έργο στην ιστορία της τέχνης.

Τα έργα της σειράς "Οι Χαρτοπαίκτες"

Παραπομπές 

Έργα ζωγραφικής
Γαλατσώνα Εύβοιας

Η Γαλατσώνα είναι ημιορεινό χωριό της βόρειας Εύβοιας το οποίο υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού. Έχει μόνιμο πληθυσμό 56 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, και βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο 260 μέτρων. Πρόεδρος του χωριού επί σειρά ετών είναι ο κ. Γεώργιος Παυλίδης.

Απέχει 109 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του Νομού Εύβοιας Χαλκίδα, μέσω της Εθνικής Οδού Χαλκίδας-Ιστιαίας-Αιδηψού, ενώ απέχει 2 χλμ. από το χωριό Γερακιού και 7 χλμ. από το χωριό Αρτεμίσιο. Καταστράφηκε από την πύρινη λαίλαπα του 2021.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου

Το Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου (ΜΒΕΛ), στην Αγία Παρασκευή Λέσβου,
δημιουργήθηκε από το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ), το οποίο έχει και την ευθύνη για
τη λειτουργία του. Στεγάζεται στο χώρο του παλαιού κοινοτικού ελαιοτριβείου, η χρήση του οποίου
παραχωρήθηκε στο Ίδρυμα από τον Δήμο Αγίας Παρασκευής. Το έργο εντάχθηκε στο Περιφερειακό
Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Βορείου Αιγαίου 2000-2006 και χρηματοδοτήθηκε από το Γ΄ Κοινοτικό
Πλαίσιο Στήριξης. Το ΜΒΕΛ ανήκει στο δίκτυο θεματικών τεχνολογικών μουσείων του Π.Ι.Ο.Π. και
αποτελεί λογική συνέχεια του Μουσείου της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού στη Σπάρτη. Το Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου επιδιώκει να προβάλει τη βιομηχανική κληρονομιά, τόσο στον τομέα της ελαιουργίας όσο και στο ευρύτερο πεδίο της τεχνολογίας, αλλά και να την εντάξει στα αρχιτεκτονικά, κοινωνικά και πολιτισμικά συμφραζόμενά της.

Εκθεσιακές ενότητες 
Το συγκρότημα της Αγίας Παρασκευής αναδεικνύεται σε "μουσείο του εαυτού του", με αποκατάσταση
των αρχιτεκτονικών και μηχανολογικών στοιχείων στην ιστορική τους μορφή. Ο σωζόμενος ιστορικός
εξοπλισμός, που έχει αποκατασταθεί, αναδεικνύεται υποδειγματικά, μέσω της "επιδεικτικής" λειτουργίας
του και της πλαισίωσής του με ψηφιακές παραγωγές. Παρουσιάζεται η εξέλιξη των μηχανημάτων, με
έμφαση στις αλλαγές που επέφερε η εισαγωγή της μηχανικής κίνησης στην ελαιοπαραγωγή. Στο κυρίως
κτήριο, δίνεται έμφαση στα τρία βασικά στάδια της διαδικασίας παραγωγής ελαιολάδου (σύνθλιψη
του καρπού, συμπίεση του ελαιοπολτού, διαχωρισμός του λαδιού από το νερό) και γίνεται αναφορά στη
συμπληρωματική λειτουργία του αλευρόμυλου.

Οι παλαιές αποθήκες ελαιοκάρπου (μπατές) λειτουργούν ως συμπληρωματικές εκθετικές μονάδες, που
προβάλλουν το ανθρώπινο στοιχείο. Στις μεγάλες αποθήκες γίνεται ιδιαίτερη αναφορά: α) στην ιστορία
του κοινοτικού ελαιοτριβείου της Αγίας Παρασκευής, με έμφαση στην πρωτοποριακή διαδικασία της
κοινοτικής ιδιοκτησίας και στον αντίκτυπό της στις κοινωνικές και οικονομικές δομές της περιοχής· β)
στην εκμηχάνιση της ελαιουργίας στη Λέσβο· και γ) στο ευρύτερο κοινωνικό-οικονομικό πλαίσιο. Στις
μικρές αποθήκες παρουσιάζεται ο κύκλος των εργασιών που συνδέονται με την ελαιοπαραγωγή. Το
Μουσείο περιλαμβάνει επίσης αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, κυλικείο, καθώς και μικρό υπαίθριο
αμφιθέατρο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου Η επίσημη ιστοσελίδα του μουσείου.
 To Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου Άρθρο για το μουσείο στο in.gr. Ανάκτηση 28 Αυγούστου 2012.
 Ο χάρτης  πρόσβασης στο Μουσείο

Μ
Λεσβου
Toyota Mega Cruiser

Το Toyota Mega Cruiser ήταν ένα μεγάλο SUV αυτοκίνητο της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας Toyota, που παρήχθη μεταξύ του 1995 και του 2002. Υπήρξε το βαρύτερο SUV μοντέλο της Toyota, με το βάρος του να πλησιάζει τους 3 τόνους. Η εξωτερική εμφάνισή του, θύμιζε το αμερικανικό Hummer H1. Όπως και το Hummer, το Mega Cruiser είχε εξελιχθεί για στρατιωτική χρήση και, στα πλαίσια αυτά, χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά πεζοναυτών, αλλά επίσης και οβιδοβόλων και πυραύλων εδάφους - αέρος.

Το Mega Cruiser ήταν διαθέσιμο αποκλειστικά στην Ιαπωνία και, κατά συνέπεια, παρήχθη μόνο σε δεξιοτίμονη έκδοση. Εκτός από το στρατό, χρησιμοποιήθηκε επίσης και από την αστυνομία και την πυροσβεστική, ενώ ένας περιορισμένος αριθμός αυτοκινήτων διατέθηκε και στο κοινό, για ιδιωτική χρήση.

Τεχνικά στοιχεία 
Το Mega Cruiser ήταν διαθέσιμο με έναν τετρακύλινδρο 16-βάλβιδο πετρελαιοκινητήρα 4.1 λίτρων / 4.104 cm³ με υπερσυμπιεστή. Η ισχύς ήταν 157 hp (116 kW) στις 3.400 στροφές το λεπτό και η ροπή 380 N·m στις 2.800 στροφές το λεπτό.
Επιπλέον, διέθετε τετρακίνηση με τρία διαφορικά και δυνατότητα κλειδώματος και τετραδιεύθυνση, με αποτέλεσμα τις εξαιρετικές δυνατότητες σε εκτός δρόμου διαδρομές.

Φωτογραφίες

Δείτε επίσης 
 Hummer H1
 SUV

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Toyota Mega Cruiser Presentation - Megacruiser.com
 Toyota Mega Cruiser Specifications And Photographs - ToyotaOffRoad.com

Mega Cruiser
Αυτοκίνητα SUV
Ποδηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Αγώνας 12 ωρών ανδρών

Ο αγώνας 12 ωρών ανδρών ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα ποδηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα.

Σύνοψη αγωνίσματος 

Ο αγώνας άρχισε στις 5 το πρωί της 13ης Απριλίου στο ποδηλατοδρόμιο του Νέου Φαλήρου και ολοκληρώθηκε στις 5 το απόγευμα. Ήταν έτσι το τελευταίο χρονολογικά αγώνισμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896.

Επτά αθλητές από τέσσερις χώρες ξεκίνησαν τον αγώνα. Τέσσερις από αυτούς εγκατέλειψαν πριν το μεσημέρι και άλλος ένας (ο Γεώργιος Παρασκευόπουλος) το απόγευμα. Από νωρίς, ο Αυστριακός Άντολφ Σμαλ είχε "ρίξει" γύρο σε όλους τους υπόλοιπους ποδηλάτες και οδήγησε την κούρσα μέχρι το τέλος της. Κατέκτησε την πρωτιά με διαφορά ενός γύρου από τον Βρετανό Φρανκ Κίπινγκ.

Τελική κατάταξη

Πηγές 
 Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): 
 Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): 
 Εθνοσπόρ: "108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004)" (σελ. 12).
 
 

Αγώνας 12 ωρών
Σερούχ

Ο Σερούχ (Εβραϊκά: שְׂרוּג , S'rugh) είναι πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη και συγκεκριμένα στο βιβλίο Γένεσης (Γέν. 11:20-23), καθώς και στη Καινή Διαθήκη στο Ευαγγέλιο κατά Λουκά (κεφ:Γ΄:35).

Ήταν γιος του Ραγαύ και της Όρα, σύζυγος της Μίλκα,  πατέρας του Ναχώρ και κατ΄ επέκταση προπάππος του Αβραάμ και της Σάρας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη φημισμένη πόλη Ουρ, νότια της Βαγδάτης, στη Μεσοποταμία, που την κατοικούσαν τότε οι Χαλδαίοι.
Κατά το Μασοριτικό κείμενο που θεωρείται από τους θεολόγους ως πρώτη πηγή της Βίβλου, ο Σερούχ ήταν 30 ετών όταν γεννήθηκε ο γιος του Ναχώρ, από της γέννησης του οποίου φέρεται να έζησε άλλα 200 χρόνια, φθάνοντας έτσι σε ηλικία 230 ετών κατά τον θάνατό του.

Σύμφωνα με εβραϊκές παραδόσεις το αρχικό όνομά του ήταν Σερώχ, αλλά από το όνομα του τόπου γέννησης την Ουρ, έγινε Σερούχ.
Άξιο προσοχής είναι ότι η ηλικία θανάτου εκ γήρατος από τους απογόνους του Νώε μειώνονται δραματικά σε σχέση με τους παλαιότερους πολυ-αιωνόβιους. Αυτό ερμηνεύεται στις αλλαγές που πρέπει να συνέβησαν στον τρόπο μέτρησης του έτους.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανακήρυξε τον Σερούχ Άγιο, τη μνήμη του οποίου εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν από τα Χριστούγεννα.

Πηγές 

 David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.135.

Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων
Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Ο Μισάνθρωπος (Μπρίγκελ)

Ο Μισάνθρωπος είναι ένας πίνακας (τέμπερα σε καμβά) που ζωγράφισε το 1568 ο ζωγράφος της Φλαμανδικής Αναγέννησης Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος. Εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε στη Νάπολη της Ιταλίας.

Περιγραφή
Η Φλαμανδική επιγραφή στο κάτω μέρος του πίνακα γράφει:Om dat de werelt is soe ongetru / Daer om gha ic in den ru("Επειδή ο κόσμος είναι ύπουλος, θα βυθιστώ στο πένθος")
Το ηθικό δίδαγμα του πίνακα είναι ότι μία τέτοια παραίτηση από τον πραγματικό κόσμο δεν είναι δυνατή: Ο καθένας πρέπει να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες του κόσμου και όχι να αποποιείται την υπευθυνότητα που απαιτείται για την αντιμετώπισή τους. Ο κουκουλοφόρος μισάνθρωπος πέφτει θύμα ληστείας από το μικρόσωμο άτομο μέσα στη γυάλινη μπάλα, που αποτελεί σύμβολο ματαιοδοξίας. Η πράξη αυτή δείχνει πως είναι αδύνατο να εγκαταλείψει κάποιος τον κόσμο. Ο μισάνθρωπος περπατάει προς τα καρφιά που έχουν ρίξει στον δρόμο γι αυτόν. Δεν μπορεί να τα παραβλέψει όπως θα ήθελε, και βρίσκεται σε αντίθεση με τον βοσκό στο βάθος που φυλάει τα πρόβατά του και που είναι πιο ενάρετος από τον μισάνθρωπο λόγω της απλής, έντιμης εκτέλεσης των καθηκόντων του, της αίσθησης υπευθυνότητας που έχει απέναντι στις υποχρεώσεις του.

Παραπομπές

Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής
Έργα φλαμανδικής ζωγραφικής
Ο παίκτης

Ο παίκτης είναι μυθιστόρημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι που γράφτηκε και δημοσιεύθηκε το 1866. 

Κάτω από την πίεση των πιστωτών του, Ο Ντοστογιέφσκι όφειλε ως την 1η Νοεμβρίου 1866 να παρουσιάσει ένα νέο μυθιστόρημα, το οποίο θα συμπεριλαμβανόταν στα Άπαντά του, που θα εκδίδονταν από τον εκδότη Στελόφσκι. Στην περίπτωση μη τήρησης της συμφωνίας αυτής, το σύνολο των πνευματικών δικαιωμάτων των προγενέστερων και μεταγενέστερων έργων του θα περιέρχονταν στον εκδότη του για δέκα χρόνια. Αυτό το γεγονός ανάγκασε τον Ντοστογιέφσκι να διακόψει τη δουλειά του πάνω στο Έγκλημα και τιμωρία και να υπαγορεύσει μέσα σε ένα μήνα τον Παίκτη στην ειδικά προσκεκλημένη στενογράφο Άννα Γκριγκόριεβνα Σνίτκινα, η οποία έγινε αργότερα η δεύτερη γυναίκα του.

Το έργο είχε ως αρχικό τίτλο Ρουλέτενμπουργκ, αλλά άλλαξε ύστερα από την απόφαση του εκδότη για έναν πιο «ρωσικό» τίτλο.

Παικτης, ο
Ιεριχώ

Η Ιεριχώ ( ;   )) είναι αραβική πόλη κοντά στον Ιορδάνη στη Δυτική Όχθη των Παλαιστινιακών περιοχών. Έχει καταληφθεί από το Ισραήλ από το 1967. Είναι πρωτεύουσα της Επαρχίας Ιεριχούς και είχε πληθυσμό το 2007, 18.346 κάτοικους. Ευρισκόμενη αρκετά κάτω από το επίπεδο της θάλασσας (περίπου 260 μέτρα) 16 χλμ βορείως της Νεκράς Θάλασσας, η Ιεριχώ είναι το χαμηλότερο σημείο του πλανήτη με μόνιμους κάτοικους. Πιστεύεται επίσης ότι είναι μία από τις παλαιότερες συνεχώς κατοικούμενες πόλεις του κόσμου. Αρχαιολογικές έρευνες έχουν ανακαλύψει τα κατάλοιπα πάνω από 20 διαδοχικών εγκαταστάσεων στην Ιεριχώ, η πρώτη από τις οποίες είναι 11.000 ετών (9000 ΠΚΕ), σχεδόν στην αρχή του Ολόκαινου.
Είναι επίσης η παλαιότερη γνωστή τειχισμένη πόλη.

Στην Παλαιά Διαθήκη περιγράφεται ως  «Πόλη των Φοινικόδεντρων», ενώ άφθονες πηγές και μέσα και γύρω από την Ιεριχώ την κατέστησαν προσφιλή τόπο για εγκατάσταση ανθρώπων για χιλιάδες χρόνια. Στην ιουδαιοχριστιανική παράδοση είναι γνωστή ως ο τόπος επιστροφής των Ισραηλιτών μετά τη φυγή από την Αίγυπτο, οδηγούμενοι από τον Ιησού του Ναυή, διάδοχο του Μωυσή.

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Βίβλου
Παλαιστίνη
Πόλεις του Ισραήλ
Πόλεις της Παλαιστίνης
Ρικάρντο Φατί

Ο Ρίκαρντο Φάτι Γαλλικά: Ricardo Faty (γεννημένος στις 4 Αυγούστου 1986 στην Βιλλενοί Σάιν Γκεόγ, Γαλλία) είναι Σενεγαλέζος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Γαλλική Ομάδα ΑΚ Αζαξιό και στην Εθνική Σενεγάλης. Κατά τη διετία 2010-2012 αγωνίστηκε στη Θεσσαλονίκη με τα χρώματα του 'Αρη και συμπλήρωσε 56 συνολικά συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις (47 για το πρωτάθλημα της Ά εθνικής, 1 αγώνα Κυπέλλου Ελλάδας και 8 αγώνες στο  Europa League). 

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σενεγάλης
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ
Ποδοσφαιριστές Ρόμα
Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Αζαξιό
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές ΙΝΦ Κλαιρφοντέν
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα