joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αγκριτζέντο (επαρχία)

Η Επαρχία του Αγκριτζέντο (ιταλικά: Provincia di Agrigento) είναι Ιταλική επαρχία της Σικελίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.042 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 455.401 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι ο το Αγκριτζέντο (ο αρχαίος Ακράγας).
Στην πρωτεύουσα της επαρχίας Αγκριτζέντο γεννήθηκαν ο Λουίτζι Πιραντέλλο και ο φιλόσοφος Εμπεδοκλής ο Ακραγαντινός. Τα κυβερνητικά στοιχεία δείχνουν ότι ο αριθμός των ανέργων στην επαρχία βρίσκεται στο 17% του συνολικού πληθυσμού. Ο Πορθμός της Σικελίας βρίσκεται στα νότια, έχει παραλίες με πολλά φυσικά πλεονεκτήματα που βρίσκονται υπό προστασία.

Τοποθεσία και ιστορία

Συνορεύει δυτικά με την επαρχία του Τράπανι, βόρεια με την επαρχία του Παλέρμο, βορειοανατολικά με την επαρχία της Καλτανισέττα, ενώ νότια βρέχεται από τη Μεσόγειο θάλασσα, στα στενά της Σικελίας.
Το Αγκριτζέντο και οι περισσότερες από τις υπόλοιπες πόλεις της επαρχίας ιδρύθηκαν τον 6ο αιώνα π.Χ. με πρόσφυγες από την Τζέλα. Η επαρχία καταστράφηκε από την Καρχηδόνα (406 π.Χ.), αργότερα την κυβέρνησαν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι Γότθοι, η Βυζαντινή αυτοκρατορία και οι Άραβες. Τον 6ο και τον 5ο αιώνα π.Χ. κτίστηκαν πολλοί ναοί Δωρικού ρυθμού αφιερωμένοι στον Ηρακλή, τον Γιούπιτερ, τη Γιούνο, τους Διόσκουρους και τη Δήμητρα, βρίσκονται στην Κοιλάδα των Ναών. Οι αρχαίοι ναοί και οι υπόλοιπες αρχιτεκτονικές κατασκευές οικοδομήθηκαν από τις πέτρες του ναού του γειτονικού λόφου στο ακρωτήρι Σαν Μάρκο.

Παραγωγή κρασίου

Η Επαρχία είναι πασίγνωστη για τους αμπελώνες και τα κρασιά της, η συνολική έκταση που καλύπτεται από αμπέλια τριπλασιάστηκε το 1984 σε σχέση με το 1949. Την περίοδο αυτή τα σταφύλια από τα Μαρσάλα χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή του περίφημου κρασιού των Μαρσάλων, η τοπική κυβέρνηση ρύθμισε με νόμο την παραγωγή (1984). Τα τρία τέταρτα των αμπελώνων στη Σικελία που καλλιεργούν το περίφημο σταφύλι Φιάνο βρίσκονται στην Επαρχία του Αγκριτζέντο. Οι πιο γνωστές κοινότητες με αμπελώνες στη Σικελία είναι η Σαμπούκα ντι Σιτσίλια, η Μένφι και η Σάντα Μαργκερίτα ντι Μπελίτσε.

Κύριοι Δήμοι

Η επαρχεία του Αγκριτζέντο έχει 46 Δήμους, οι σημαντικότεροι είναι οι εξής :

Παραπομπές

Πηγές

Nesto, Bill; Savino, Frances Di (2013). The World of Sicilian Wine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Τουρισμός, φωτογραφίες, ιστορία, γαστρονομία από την επαρχία του Αγκριτζέντο 
Eπαρχία του Αγκριτζέντο
Eπαρχία του Αγκριτζέντο
Οι πόλεις της Επαρχίας του Αγκριτζέντο

Επαρχίες της Σικελίας
Επαρχία της Καλτανισσέττα

Η Επαρχία της Καλτανισέττα (ιταλ. Provincia Regionale di Caltanissetta) είναι Ιταλική επαρχία στην Περιφέρεια Σικελία στη νότια Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.124 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 272.918 κατοίκους (Απογραφή 2006). Έδρα της επαρχίας είναι η Καλτανισσέττα ("Caltanissetta"). Συνορεύει δυτικά με την Επαρχία του Ακράγαντα, βόρεια με την Επαρχία του Παλέρμο και την Επαρχία της Έννα, ανατολικά με την Επαρχία της Κατάνης και την Επαρχία της Ραγκούζα, ενώ νότια βρέχεται από τη Μεσόγειο θάλασσα. 

Τα σύμβολα της επαρχίας είναι ένα κόκκινο δαχτυλίδι στην κορυφή με δύο πράσινα φύλλα με μίσχο, ένα φύλλο δάφνης στα δεξιά και ένα στέμμα στη μέση. Ο κύριος ποταμός της επαρχίας είναι ο Σάλσο με μήκος 122 χιλιόμετρα: ξεκινά από την Επαρχία του Παλέρμο και χύνεται στη Μεσόγειο, στον κόλπο της Τζέλα.

Κύριοι δήμοι
Η Επαρχία της Καλτανισσέττα έχει 22 δήμους, οι σημαντικότεροι από τις οποίους είναι οι εξής ː

Παραπομπές

Πηγές
 Finley, Israel Moses: History of ancient Sicily, Laterza, Bari 1979
 Roy Palmer Domenico: The Regions of Italy: A Reference Guide to History and Culture, Greenwood Publishing Group, 2002

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Τουρισμός, φωτογραφίες, ιστορία, γαστρονομία από την επαρχία της Καλτανισέττα 

Καλτανισσέττα
Δημοκρατική Συσπείρωση

Η Δημοκρατική Συσπείρωση για τις Λαϊκές Ελευθερίες και την Αλληλεγγύη αποτελεί συσπείρωση προσώπων για την υπεράσπιση των Δημοκρατικών δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών.Αποτελείται κυρίως από Νομικούς και έχει πλούσια δράση ενάντια στην κρατική καταστολή και τις κάμερες παρακολούθησης.Συμμετέχει ενεργά για την υπεράσπιση όλων των Δημοκρατικών Δικαιωμάτων Ελλήνων και Μεταναστών. Ανέπτυξε έντονη δράση κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων ενάντια στο Zeppelin.
Επίσης έχει εκδώσει οδηγό για τα δικαιώματα του πολίτη με βασικές οδηγίες για τα δικαιώματα που αναγνωρίζουν το Σύνταγμα και οι νόμοι για τους πολίτες.

Διοργανώνει εκδηλώσεις-σεμινάρια και συζητήσεις με περιεχόμενο τις κοινωνικές ελευθερίες Όπως για τον τρομονόμο την καταστολή τις κάμερες παρακολούθησης κτλ.

Επίσης παρεμβαίνει και αντιμετωπίζει και Νομικά περιπτώσεις πολιτών που δέχονται άδικα χτυπήματα στις ατομικές ελευθερίες και τα δικαιώματα τους από την αστυνομία κτλ

Αποτελείται από μια Συντονιστική Επιτροπή η οποία είναι ανοιχτη στο καθένα να συμμετάσχει
Φεζ

Η Φεζ ή Φες (αραβ. فاس / Fās, γαλλ. Fès) είναι πόλη του Μαρόκου, η μεγαλύτερη σε πληθυσμό (946.815 κάτοικοι) μετά την Καζαμπλάνκα και το Ραμπάτ και μία από τις τέσσερις "αυτοκρατορικές πόλεις" (ανάμεσα στο Μαρακές, το Ραμπάτ και τη Μεκνές). Είναι πρωτεύουσα της περιφέρειας Φεζ-Μπουλμάν.

Η πόλη χωρίζεται σε τρία μέρη: το Φεζ ελ Μπαλί, η Παλαιά Πόλη με τα τείχη, το Φεζ Τζντιντ, που αποτελεί τη Νέα Πόλη, και τη Ville Nouvelle, το νεότερο κομμάτι της πόλης που κτίστηκε από τους Γάλλους. Η μεντίνα του Φεζ ελ Μπαλί είναι η μεγαλύτερη από τις δύο που έχει η Φεζ και εκτιμάται ότι είναι η πιο μεγάλη αστική περιοχή χωρίς αυτοκίνητα σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1981.

Ιστορία της πόλης 
Η πόλη δημιουργήθηκε στην απέναντι όχθη του ποταμού Φεζ από τον Ιντρίς το 789, ιδρυτή της ομώνυμης δυναστείας, ενώ ο γιος του, Ιντρίς Β΄, ο οποίος γεννήθηκε μετά τη δολοφονία του πατέρα του, τον διαδέχτηκε το 810.

Η πόλη απέκτησε αραβικό χαρακτήρα με τη μετακίνηση των Αράβων κυρίως από την Ανδαλουσία (Ελ Ανδαλούς) μετά από μια εξέγερση στην Κόρδοβα το 818 και από την Τυνησία μετά από ακόμη μια εξέγερση το 824. 
Μετά την άνοδο του Αλί ιμπν Ουμάρ, φυλές μουσουλμάνων Χαριζιτών δημιούργησαν ένα κοινό μέτωπο ενάντια στους Ιντρισίδες, νίκησαν το στρατό του Αλί και κατέκτησαν τη Φεζ, για να εκδιωχθούν αργότερα από το Γιαχία ιμπν Αλ Κασίμ, που αυτοανακηρύχθηκε διάδοχος του Ουμάρ.

Η πόλη έγινε το κέντρο της δυναστείας των Αλαουιτών το 1649. 
Ο πληθυσμός της πόλης αποτελούνταν από Μουσουλμάνους απο ολόκληρη τη βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή, Μορίσκους από την Ισπανία και την Πορτογαλία και Εβραίους, ενώ η πόλη με το πέρασμα των χρόνων μετεξελισσόταν σε μεγάλο επιστημονικό και θρησκευτικό κέντρο, που προσέλκυε επιστήμονες, μελετητές και φιλόσοφους από τον τότε γνωστό κόσμο, όπως το ραββίνο φιλόσοφο και συγγραφέα Μαϊμονίδη.

Μέχρι το 19ο αιώνα, η πόλη ήταν η μοναδική πηγή για τα παραδοσιακά καπέλα της, τα φέσια, προτού ξεκινήσει η παραγωγή τους στη Γαλλία και την Τουρκία, καθώς το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα βαφής τους παραγόταν εκεί. Η Φεζ ήταν επίσης το τέρμα ενός εμπορικού δρόμου χρυσού που ξεκινούσε από το Τιμπουκτού.

Η Φεζ υπήρξε πρωτεύουσα του Μαρόκου σε διάφορες περιόδους στο παρελθόν, με τελευταία την περίοδο μέχρι το 1912, οπότε και στις 30 Μαρτίου υπογράφτηκε η Συνθήκη της Φεζ, που αναγνώρισε το Μαρόκο ως προτεκτοράτο της Γαλλίας και την Ισπανία προστάτιδα χώρα στη βόρεια και νότια ζώνη της Σαχάρας. Το Ραμπάτ επελέγη ως η πρωτεύουσα της νέας αποικίας, τίτλο που διατήρησε η πόλη ακόμη και όταν το Μαρόκο απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1956.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Συνθήκη της Φεζ
 Μεντίνα της Φες
 Φέσι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ταξιδιωτικό άρθρο για τη Φεζ
 Πόρταλ για την πόλη της Φεζ
 Η εβραϊκή κοινότητα στην πόλη

Πόλεις του Μαρόκου
Hymne Cherifien

«Hymne Chérifien» είναι ο τίτλος του εθνικού ύμνου του Μαρόκου, που χρησιμοποιούνταν και πριν την επίσημη ανεξαρτησία του το 1956. Η μουσική είναι του Léo Morgan, ενώ οι στίχοι που γράφτηκαν το 1970 ανήκουν στον Ali Squalli Houssaini.

Οι στίχοι στα αραβικά 
منبت الأحرار * مشرق الأنوار
منتدى السؤدد وحماه
دمت منتداه
وحماه
عشت في الأوطان * للعلى عنوان
ملء كل جنان * ذكرى كل لسان
بالروح * بالجسد
هب فتاك
لبي نداك
في فمي وفي دمي
هواك ثار نور ونار
اخوتي هيا * للعلى سعيا
ننشد الدنيا * أنا هنا نحيا
بشعار
الله
الوطن الملك

Μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο 
Manbita al-aħrar, machriqa al-anwar, 
Muntada as-su`adadi wa ħimah, 
Dumta muntadah wa ħimah! 
Âishta fi 'l-awtan li 'l-âula âunwan 
Mil`a kulli janan, dikra kulli lisan. 
Bi 'r-ruħi, bi 'l-jasadi 
Habba fatak, Labba nidak, 
Fi fami wa fi dami hawaka thara, nur wanar, 
Ikhwati hayya, li 'l-âula saâya 
Nunshidi 'd-dunya, anna huna naħya. 
Bi-shiâar: Allah, al-watan, al-malik

Μετάφραση στα ελληνικά 

Πηγή της ελευθερίας 
Πηγή του φωτός
Όπου συνυπάρχουν εθνική κυριαρχία και ασφάλεια
Ασφάλεια και εθνική κυριαρχία 
μακάρι να βρίσκεστε μαζί για πάντα!
Έζησες ανάμεσα σε έθνη
με υπέρτατο τίτλο
γεμίζοντας κάθε καρδιά 
τραγουδισμένη από κάθε στόμα
Ο υπέρμαχός σου ανήλθε 
και απάντησε στο κάλεσμά σου.
Για το σώμα και την ψυχή σου
η νίκη που κατακτήσανε.
Στο στόμα μου
και στο αίμα μου
η αύρα σου έσμιξε μαζί 
το φως και τη φωτιά.
Σηκωθείτε, αδέρφια μου, 
μοχθήστε για το ανώτερο.
Φωνάζουμε στον κόσμο 
πως είμαστε έτοιμοι εδώ.
Χαιρετίζουμε ως έμβλημά μας
Το Θεό, την Πατρίδα και το Βασιλιά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 MIDI αρχείο

Εθνικοί ύμνοι
Εθνικά σύμβολα του Μαρόκου
Έννα (επαρχία)

Η επαρχία της Έννα (ιταλικά: Provincia di Enna) είναι επαρχία της Σικελίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.562 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 173.682 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η Έννα (Enna). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 20 δήμους.

Βρίσκεται στο κέντρο της Σικελίας, χωρίς να έχει καμία διέξοδο στη θάλασσα και συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Μεσσίνα, δυτικά με τις επαρχίες του Παλέρμο και της Καλτανισέττα, ανατολικά με την επαρχία της Κατάνης και νότια με τις επαρχίες της Καλτανισέττα και της Κατάνης.

Κύριοι Δήμοι

Η επαρχεία της Έννας έχει 20 Δήμους, οι σημαντικότεροι είναι οι εξής :

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Τουρισμός, φωτογραφίες, ιστορία, γαστρονομία από την επαρχία της Έννα 

Επαρχίες της Σικελίας
Η Ταφή της Άταλα (Ζιροντέ)

Η Ταφή της Άταλα (γαλλικά: 'Les Funérailles d'Atala') είναι πίνακας φιλοτεχνημένος από τον Γάλλο καλλιτέχνη Αν Λουί Ζιροντέ ντε Ρουσύ Τριοζόν. Απεικονίζει ένα θέμα εμπνευσμένο από το τραγικό μυθιστόρημα Αταλά του Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν, ένα έργο από τα χαρακτηριστικότερα της ρομαντικής λογοτεχνίας. Ο Ζιροντέ εξέθεσε το έργο αυτό το 1808, οπότε και θαυμάστηκε ιδιαίτερα. Αγοράστηκε από το δημοσιογράφο Λουί Φρανσουά Μπερτάν. Ο ίδιος ο Σατωμπριάν θαύμασε το έργο, ομοίως και ένας άλλος ρομαντικός συγγραφέας, ο Σαρλ Μπωντλαίρ.

Θέμα του Πίνακα 
Αφηγείται την ιστορία μιας Χριστιανής Ινδιάνας παρθένου, της Άταλα, που απελευθέρωσε το γενναίο Ινδιάνο Κάκτας από τους εχθρούς του και κατόπιν κατέφυγε μαζί του στη σπηλιά ενός ασκητή, του Πατέρα Ομπρί. Έχοντας αφιερώσει τον εαυτό της στο Θεό και ορκιστεί αιώνια αγνότητα, η Άταλα παίρνει δηλητήριο όταν αντιλαμβάνεται πως αρχίζει να ερωτεύεται το νεαρό άνδρα. Μετά το θάνατό της, ο Κάκτας ορκίζεται να στραφεί και ο ίδιος στο χριστιανισμό.

Περιγραφή 
Στο ηλιοβασίλεμα, σε μια σπηλιά, ο ηλικιωμένος ερημίτης, ο Πατέρας Ομπρί, κρατά το άψυχο σώμα της Άταλα. Ο Κάκτας, συντετριμμένος, κρατά με αγάπη τα πόδια της κοπέλας. Η Άταλα, μην μπορώντας να επιλέξει ανάμεσα στην αγάπη της για τον Κάκτας και τον όρκο της παρθενίας, έχει αυτοκτονήσει. Με τον Σταυρό ανάμεσα στα χέρια της και το φόρεμά της να σταματά στο ύψος του στήθους είναι ταυτόχρονα αγνή και αισθησιακή. Μετά την ολονυχτία τους, οι δύο άντρες πρόκειται να την κηδέψουν στη σπηλιά. Ένας στίχος από το Βιβλίο του Ιώβ είναι χαραγμένος στο τοίχωμα της σπηλιάς.

Το πνεύμα του βιβλίου του Σατομπριάν, τοποθετημένου στην Αμερική του 17ου αιώνα, είναι διάχυτο στον πίνακα: ο εξωτισμός, η προάσπιση της αθωότητας των απλοϊκών ανθρώπων και το θρησκευτικό συναίσθημα, όλα διαφαίνονται στο έργο. Ο Ζιροντέ όχι μόνο μετέφερε μια σκηνή του βιβλίου, αλλά ολόκληρα νοήματα από αυτό. Επίσης ο καλλιτέχνης δείχνει να έχει απαρνηθεί τις διδαχές του μέντορά του, Ζακ Λουί Νταβίντ, καθώς δεν ζωγραφίζει πλέον επιθυμώντας να περάσει κάποιο ηθικό ή πολιτικό μήνυμα.

Ο Ζιροντέ χρησιμοποιεί ένα θέμα δημοφιλές στη χριστιανική εικονογραφία, την Ταφή. Οι φιγούρες του μοιάζουν παγωμένες και η σχεδίαση πολύ ακριβής. Η νεκρή Άταλα έχει απεικονιστεί ως προσωποποίηση της ιδανικής ομορφιάς. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί την τεχνική του κιαροσκούρο: το φως χαϊδεύει την πλάτη του νεαρού και το μπούστο και τα χείλη της κοπέλας. Η εικόνα, σκιαγραφώντας το ρομαντισμό, είναι γεμάτη αισθησιασμό, συναίσθημα και θρησκευτικότητα.

Σημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία του καλλιτέχνη στα αγγλικά

Ταφή της Άταλα
Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου
Κατάνια (επαρχία)

Η Επαρχία της Κατάνιας (Ιταλικά: Provincia di Catania) είναι Ιταλική επαρχία στην Ιταλική Περιφέρεια της Σικελίας στην νότια Ιταλία, το μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου. Η έκτασή της είναι 3.552 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1.116.917 κατοίκους (31 Δεκεμβρίου 2014). Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η Κατάνη, απαριθμεί συνολικά 58 Δήμους. Με κυβερνητικό διάταγμα αντικαταστάθηκε με την Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας (4 Αυγούστου 2015).

Γεωγραφία

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Μεσσίνα, δυτικά με τις επαρχίες της Έννα και της Καλτανισέττα, νότια με τις επαρχίες των Συρακουσών και της Ραγκούζα και ανατολικά βρέχεται από το Ιόνιο πέλαγος.
Στην επαρχία της Κατάνιας βρίσκεται η Αίτνα, το μεγαλύτερο ενεργό Ηφαίστειο στην Ευρώπη.

Ιστορία

Η επαρχία της Κατάνιας ιδρύθηκε από Έλληνες (729 π.Χ.), όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος κατακτήθηκε από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία (263 π.Χ.). Έχουν συμβεί πολλές καταστροφικές εκρήξεις στο ηφαίστειο, η παλαιότερη έχει καταγραφεί το 475 π.Χ. Ένας καταστροφικός σεισμός (1169) είχε σαν αποτέλεσμα να πεθάνουν 15.000 άνθρωποι μόνο στην πόλη της Κατάνιας. Μία ηφαιστειακή έκρηξη (1669) είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 17.000 ανθρώπων μόνο στην πόλη της Κατάνιας. Άλλος ένας ισχυρός σεισμός (1693) προκάλεσε τον θάνατο 12.000 ανθρώπων, το 63% του πληθυσμού της επαρχίας εκείνη την εποχή.

Τουρισμός 

Στην επαρχία της Κατάνης βρίσκονται οι «Ύστερες Μπαρόκ πόλεις του Βαλ ντι Νότο» οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO (2002).

Κύριοι Δήμοι

Παραπομπές

Πηγές

Diamond, Jon (2017). The Invasion of Sicily 1943. Pen and Sword. 
Domenico, Roy Palmer (2002). The Regions of Italy: A Reference Guide to History and Culture. Greenwood Publishing Group. 
Falcando, Ugo (1998). The History of the Tyrants of Sicily by "Hugo Falcandus," 1154-69. Manchester University Press.
Klotz, Stefan (2004). Cross Sectional Dependence in Spatial Econometric Models: With an Application to German Start-up Activity Data. LIT Verlag Münster.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Τουρισμός, φωτογραφίες, ιστορία, γαστρονομία από την επαρχία της Κατάνης 
ISTAT          
Το βουνό Αίτνα

Επαρχίες της Σικελίας
Μεσσίνα (επαρχία)

Η Επαρχία της Μεσσίνα (ιταλικά: Provincia di Messina) είναι επαρχία της Σικελίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.247 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 657.785 κατοίκους (2005). Έδρα της επαρχίας είναι η Μεσσίνα (Μεσσίνα). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 108 δήμους.

Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Σικελίας και συνορεύει δυτικά με την επαρχία του Παλέρμο, νότια με τις επαρχίες της Έννα και της Κατάνης, ενώ βόρεια βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα και ανατολικά από το Στενό της Μεσσήνης, που χωρίζει τη Σικελία από την ηπειρωτική Ιταλία και το Ιόνιο πέλαγος.

Στην επαρχία ανήκουν και οι Αιολίδες Νήσοι, στις οποίες ανήκουν τα ηφαίστεια Στρόμπολι και Βουλκάνο, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO από το 2000, λόγω ηφαιστειολογικού ενδιαφέροντος.

Κύριοι δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Τουρισμός, φωτογραφίες, ιστορία, γαστρονομία από την επαρχία της Μεσσίνα 

Επαρχίες της Σικελίας
Πολυθέα Ηρακλείου

Η Πολυθέα αποτελεί χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι 500 μέτρα βορειοανατολικά του Καστελλίου. Η κύρια ασχολία στο χωριό είναι η γεωργία και παράγεται κυρίως λάδι.  Στα καφενεία του χωριού προσφέρεται ρακή , η οποία συνοδεύεται από παραδοσιακούς μεζέδες. Το χωριό πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου, εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Κοινότητα Πολυθέας 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Πολυθέας περιλαμβάνει και τον οικισμό Τζίγκουνα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Πολυθέα, η (357)
 Τζίγκουνα, η (12)

Συνολικά η κοινότητα έχει 387 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Τριβυζάκη.

Κοινοτάρχες Πολυθέας 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πολυθέας.

Ιστορικά στοιχεία
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Πηγαϊδούρι, και με αυτήν απαντάται από το 1671 (οθωμανική απογραφή) μέχρι το 1940. Το όνομα αυτό προέρχεται από το πηγάιδι, όπως λέγεται στα κρητικά το πηγάδι. Στις ενετικές απογραφές (1577, 1583, 1630), το βρίσκουμε με την ονομασία Apigaiduri στην επαρχία Πεδιάδος. Από αυτές, στον Καστροφύλακα αναγράφεται ότι είχε 674 πληθυσμό.  Το 1881 υπήχθη στο Δήμο Καστελλίου και από το 1928 μέχρι και την εφαρμογή του Σχεδίου Καποδίστριας ήταν κοινότητα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Στοιχεία για το χωριό από τον ιστότοπο του Δήμου Καστελλίου

Πολυθ
Πολυθ
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Ραγκούζα (επαρχία)

Η επαρχία της Ραγκούζα (ιταλικά: Provincia di Ragusa) είναι επαρχία της Σικελίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.614 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 308.103 κατοίκους (2006). Έδρα της επαρχίας είναι η Ραγκούζα (Ragusa). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 12 δήμους.

Είναι η νοτιότερη επαρχία της Σικελίας μαζί με την επαρχία των Συρακουσών με την οποία συνορεύει ανατολικά, δυτικά συνορεύει με την επαρχία της Καλτανισέττα και βόρεια με την επαρχία της Κατάνης. Νότια βρέχεται από τη Μεσόγειο θάλασσα.

Ιδρύθηκε το 1927 και είναι η πλουσιότερη επαρχία της Σικελίας σύμφωνα με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, λόγω της ανθηρής οικονομίας στη γεωργία και ειδικότερα στα οπωροκηπευτικά και τα φρούτα.

Κύριοι Δήμοι

Η Επαρχία της Ραγκούζα έχει 12 Δήμους οι σημαντικότεροι από τους οποίους είναι οι εξής ː

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος της επαρχίας της Ραγκούζα 
 Τουρισμός, φωτογραφίες, ιστορία, γαστρονομία από την επαρχία της Ραγκούζα 
 Εικόνες της Ραγκούζα

Επαρχίες της Σικελίας
Νίκη (μυθολογία)

Η Νίκη ήταν θεά της ελληνικής μυθολογίας που προσωποποιούσε τη νίκη. Ήταν κόρη της Στύγας και του Πάλλαντα και είχε αδέλφια της το Κράτος, το Ζήλο και τη Βία.

Σύμφωνα με τη μυθολογία

Όταν επικράτησε η λατρεία του Δία ως αρχηγού των θεών, η Νίκη και τα αδέλφια της έγιναν ακόλουθοί του. Σύμφωνα με άλλο μύθο, η Στύγα πρόσφερε τα παιδιά της ως συμμάχους του Δία κατά την Τιτανομαχία. Ήταν ο ηνίοχος των θεών, όπως συχνά απεικονίζεται. Συχνά επίσης εμφανίζεται με φτερά, σε αντίθεση με άλλες γυναικείες θεότητες, οι οποίες ήδη κατά την κλασική περίοδο εμφανίζονταν χωρίς φτερά. Στα ρωμαϊκά χρόνια ονομαζόταν Βικτόρια.

Λατρεία 
Η λατρεία της θεάς Νίκης περιελάμβανε πομπές, σπονδές και θυσίες για την ευμένειά της ενώ γίνονταν και ικεσίες προς τη Νίκη από τις ιέρειες των μαντείων. Αν η θεά απαντούσε στις παρακλήσεις των ιερειών τότε δινόταν και η απάντηση προς τον αιτούμενο του μαντείου. 

Στον Παρθενώνα υπήρχε ολόχρυσο άγαλμα της Νίκης, ενώ υπήρχε και ναός αφιερωμένος σε αυτήν, ο οποίος χτίστηκε γύρω στο 410 π.Χ. Αφιερώμα των Αθηναίων προς αυτή τη θεά υπήρχε επίσης και στους Δελφούς. Στο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία στην Ολυμπία, αναπαρίστατο και η Νίκη. Σύμφωνα με τον Παυσανία, το άγαλμα της Αθηνάς Νίκης αναπαριστούσε τη Νίκη χωρίς φτερά (Άπτερος Νίκη), που σήμαινε ότι το άγαλμα δε θα έφευγε ποτέ από την Αθήνα.

Νίκη της Σαμοθράκης 

Το γνωστότερο άγαλμα της Νίκης είναι η Νίκη της Σαμοθράκης, ένα πρωτότυπο μαρμάρινο πιθανότατα ροδικό έργο που φυλάσσεται στο Λούβρο. Η Νίκη καταφθάνει πάνω σε πλώρη πλοίου για να στρέψει τους νικητές σε ναυμαχία. Ήταν στημένη πάνω σε τεχνητή λιμνούλα ώστε η παράσταση να αποκτά αληθοφανή χαρακτήρα. Χρονολογείται γύρω στο 190 π.Χ.

Δείτε επίσης 
 Νίκη του Παιωνίου
 Ο αστεροειδής 307 Νίκη (307 Nike), που ανακαλύφθηκε το 1891, πήρε το όνομά του από την ελληνική θεότητα Νίκη.

Αναφορές - Παραπομπές

Πηγές 
 Ησίοδος, Θεογονία.
 Κακριδής Ι.Θ., επιμ. (1986), Ελληνική Μυθολογία, Τόμος 2: Οι Θεοί, Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ησιόδου "Θεογονία" (Βικιθήκη)

Θεότητες του πολέμου της ελληνικής μυθολογίας
Θεσπρωτός (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο Θεσπρωτός ήταν ο δευτερότοκος από τους 50 γιους του βασιλιά Λυκάονα και επομένως εγγονός του Πελασγού και της Μελίβοιας (ή της νύμφης Κυλλήνης). Ο Θεσπρωτός εγκατέλειψε τη γενέτειρά του, την Αρκαδία και πήγε σε άλλη χώρα, στην οποία έδωσε το όνομά του (Θεσπρωτία), καθιστάμενος έτσι ο «επώνυμος ήρωας» των Θεσπρωτών. Απέκτησε έναν γιο, τον Άμβρακα. Σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, στον Θεσπρωτό είχε καταφύγει ο Θυέστης.

Πηγές
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τομ. 28ος, σελ.83.
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Θεσπρωτος
Συρακούσες (επαρχία)

Η Επαρχία των Συρακουσών (ιταλικά: Provincia di Siracusa, σικελικά: Pruvincia di Sarausa) είναι μία Ιταλική Επαρχία στις ανατολικές ακτές της Περιφέρειας της Σικελίας στην Ιταλία. Το 2015 αντικαταστάθηκε από την "Ελεύθερη Δημοτική Κοινοπραξία των Συρακουσών". Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι οι Συρακούσες μια πανάρχαια Ελληνική αποικία που ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.χ. από τους Κορινθίους. Έχει έκταση 2.109 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό σύμφωνα με την Απογραφή του 2016 403.985 κατοίκους, περιέχει το 8% του Σικελικού πληθυσμού και το 8.2% της Σικελικής έκτασης.

Τοποθεσία

Η επαρχία βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Σικελίας, συνορεύει στα βόρεια και στα βορειοανατολικά με την Επαρχία της Κατάνιας, στα δυτικά με τη Επαρχία της Ραγκούζας στα ανατολικά με το Ιόνιο Πέλαγος και στα νότια με τη Μεσόγειο Θάλασσα. Η αρχαία πόλη του Νότο και άλλες επτά πόλεις στην κοιλάδα της έχουν ανακηρυχτεί από την UNESCO Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς με σημαντικό αρχαιολογικό, τουριστικό και αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον. Οι Σικελικές πόλεις οικοδομήθηκαν με τον καλλιτεχνικό ρυθμό Μπαρόκ μετά τον καταστροφικό σεισμό που ισοπέδωσε το νησί (1693). Η πρωτεύουσα της επαρχίας Συρακούσες αποτελεί σημαντικό σιδηροδρομικό και οδικό κέντρο. Το πάρκο της Νεαπόλεως και το νησί Ορτυγία συνδέονται μεταξύ τους με τρεις γέφυρες.

Αξιοθέατα

Το νησί περιέχει το Κάστρο του Μανιάκη που έχτισε ο Οίκος των Χοενστάουφεν και ο Δωρικός ναός της Αθηνάς που ανακαίνισαν οι Νορμανδοί. Τα Υβλαία όρη είναι η κυρίαρχη οροσειρά στην περιοχή κατά μήκος των ακτών, στο πέρασμα της δημιουργεί πολλές αμμώδεις παραλίες, βράχους και νησίδες. Η ακτή στα νότια της επαρχίας περιέχει πλήθος από βιότοπους που έχουν χαρακτηριστεί σαν προστατευόμενες περιοχές. Στην επαρχία βρίσκεται η λίμνη των Λεοντίνων η μεγαλύτερη λίμνη στη Σικελία και η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στην Ευρώπη, ένας υδροβιότοπος που περιέχει περισσότερα από 150 είδη.

Κύριοι Δήμοι 

Η Επαρχία των Συρακουσών περιέχει 21 Δήμους οι σημαντικότεροι των οποίων είναι οι εξής ː

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Τουρισμός, φωτογραφίες, ιστορία, γαστρονομία από την επαρχία των Συρακουσών 
ISTAT 
Συρακούσες
Οι σύγχρονες πόλεις Μπαρόκ
Συρακούσες
Λίμνη των Λεοντίνων

Επαρχίες της Σικελίας
Αηδονοχώρι Ηρακλείου

Το Αηδονοχώρι (έως το 1955: Μετόχια Καμαριώτου) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Βρίσκεται στα δυτικά της Τυλίσου. Παλαιότερα ονομαζόταν Μετόχια Καμαριώτου και υπαγόταν στην Επαρχία Μυλοποτάμου του Νομού Ρεθύμνης, έως το 1950 όπου με νομοθετική πράξη αποδόθηκε στο νομό Ηρακλείου, μαζί με τον γειτονικό οικισμό Καμαριώτη. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και με την κτηνοτροφία. Ιατρική περίθαλψη στους κατοίκους του χωριού καλύπτεται από το αγροτικό ιατρείο στις Γωνιές.

Κοινότητα Αηδονοχωρίου (Μετοχίων Καμαριώτου) 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Αηδονοχωρίου έχει 87 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 8,918 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Κοινοτάρχες Αηδονοχωρίου 
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Αγαμέμνων Πιτσούλη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αηδονοχωρίου.

Ιστορικά στοιχεία
Έχουν βρεθεί ερείπια στις θέσεις Αρμανώγια, Τροχαλιάδες και Χαντάκου. Ανάμεσα σε αυτά ανακαλύφθηκε και μια τεράστια ολοστρόγγυλη πέτρα, η οποία χρησίμευε κατά τα μινωικά χρόνια για την τέλεση θυσιών. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το Δημοτικό Σχολείο του οικισμού, το οποίο κτίστηκε το 1900.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
   Ιστότοπος Δήμου Τυλίσου

Αηδονοχώρι
Αηδονοχωρι
Δήμος Μαλεβιζίου
Χαρακίρι

Με την ονομασία Χαρακίρι, ή Σεπούκου, ονομάζεται ο ιαπωνικός τελετουργικός τρόπος αυτοκτονίας, ο οποίος καθιερώθηκε από τους Σαμουράι ως μοναδική επιτρεπτή διέξοδο σε περίπτωση ήττας ή ατίμωσής τους.

Κατά το τελετουργικό αυτό ο προς αυτοκτονία στρέφεται προς τον Ήλιο και γονατίζοντας σύρει το εγχειρίδιο του, το οποίο και στη συνέχεια καρφώνει στη κοιλιακή του χώρα. Ο αυτόχειρας Σαμουράι συνήθως αποκεφαλίζεται από ένα φιλικό πολεμιστή τη στιγμή του πόνου. Ο τρόπος αυτός φέρεται να αποτελεί κωδικοποιημένη ηθική συμπεριφορά από το λεγόμενο «μπουσίντο», το οποίο αποτελεί τον ηθικό κώδικα των Σαμουράι και γενικότερα της υψηλής ελίτ της ιαπωνικής κοινωνίας (μπούσι, δηλαδή αριστοκράτες-πολεμιστές), από τον 13ο ως τον 19ο αιώνα.

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 53ος, σελ. 115

Ιαπωνικός πολιτισμός
Μέθοδοι αυτοκτονίας
Χασάπικο

Το Χασάπικο ή Χασάπικος είναι χορός και τύπος των τραγουδιών των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία, τη Μακεδονία και την Κωνσταντινούπολη. 

Οι ρίζες του ανάγονται στη βυζαντινή περίοδο, όταν αποτελούσε χορευτική μίμηση μάχης με σπαθιά από τη συντεχνία των Ελλήνων κρεοπωλών στη Μακεδονία και την Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη σειρά κρατούσε μαχαίρια, ραβδιά και μαστίγια ενώ η δεύτερη δεν είχε όπλα. Η ονομασία προέρχεται από την τουρκικής προέλευσης λέξη kasap, που σημαίνει κρεοπώλης, ενώ η αντίστοιχη ελληνική ονομασία του χορού, τη βυζαντινή περίοδο, ήταν μακελάρικος (< μακελάρης). Ο όρος στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για να υποδηλώσει μόνο τη γρήγορη εκδοχή του χασάπικου, γνωστή επίσης και ως χασαποσέρβικο. 

Μορφές του χορού αυτού ήταν γνωστές από παλαιότερα χρόνια σε αρκετά μέρη του ελληνικού ή ελληνόφωνου χριστιανικού χώρου, περισσότερο όμως στην Κωνσταντινούπολη και την ευρύτερη περιοχή της. Αντρικός χορός, τώρα χορεύεται σε ευθεία γραμμή κυρίως από άνδρες (σπάνια από γυναίκες). Παλιότερα, για να χορέψει κάποιος χασάπικο, έπρεπε να φοράει τραγιάσκα με σηκωμένο γείσο, κάνοντας το ίδιο βήμα σαν να είναι όλοι ένα σώμα. Τα βήματα και η περιγραφή έμοιαζαν και μοιάζουν με την παράθεση τελετουργικών κινήσεων σε μια προσπάθεια σύνδεσης του χορού με την αρχαιότητα, με τον τρόπο στάσης και τακτικής  κίνησης, στο στρατό του  Μεγάλου Αλεξάνδρου ή την αναπαράσταση των στάσεων των πολεμιστών του. Επί τουρκοκρατίας, χόρευαν το συγκεκριμένο ελληνικό χορό εκτός από τους μακελάρηδες και οι γενίτσαροι και οι αρναούτηδες, γι' αυτό λεγόταν και αρναούτικο, Η κυρία Ελισάβετ Λομάκα-Σενιέ (μητέρα του Γάλλου ποιητή Αντρέ Σενιέ), τον θεωρούσε χορό αρχαίο (που συμβολιζε την εκστρατεία του Μεγάλου Αλέξανδρου κατά του Δαρείου). Αναφορά γίνεται στις επιστολές της Μαντάμ Σενιέ (Ελισάβετ Σάντη-Λουμάκη) στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, η οποία αναφέρεται στο χορό ως αρναούτικο (συγκεκριμένα περιγράφεται ως χορός που χορευόταν στην Κωνσταντινούπολη κυρίως τις ημέρες του Πάσχα) που τον χόρευαν οι Έλληνες χασάπηδες της Πόλης, οι μακελάρηδες του Βυζαντίου κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου. Υπάρχουν πολλά είδη «χασάπικου», που χωρίζονται σε 2 μεγάλες κατηγορίες: τους αργούς και τους γρήγορους. 

Το χασάπικο αποτέλεσε βάση για το συρτάκι (δημοφιλές από την ταινία "Αλέξης Ζορμπάς" κι έτσι στο εξωτερικό θεωρείται από τους πιο αντιπροσωπευτικούς ελληνικός χορός. 

Σήμερα απαντάται σε 4 μορφές: χασάπικο, χασαποσέρβικο, χασάπικο βαρύ/αργό και "πολίτικο"/"ταταυλιανό".

Παραπομπές

Πηγές

 Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001 

Musipedia - Χασάπικος
Χασάπικο

Μουσικά δείγματα 
 "Έχε γεια Παναγιά"
 Χασάπικο Φλώρινας: Ζάραμο

Ελληνικοί χοροί
Μικρασιατικοί χοροί
Λαϊκή και Παραδοσιακή Μουσική
Μακεδονία
Κωνσταντινούπολη
Πύργος Μονοφατσίου

Ο Πύργος είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Είναι ιστορική έδρα του δήμου Αρχανών-Αστερουσίων και ήταν έδρα της Επαρχίας Μονοφατσίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 951 κατοίκους. Απέχει από το Ηράκλειο 49,5 χλμ. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και παράγονται λάδι, επιτραπέζια σταφύλια και μεγάλη ποικιλία λαχανικών. Μεταξύ άλλων, στον οικισμό λειτουργούν ΚΕΠ, Δημοτικό Σχολείο, νηπιαγωγείο, Γυμνάσιο, περιφερειακό ιατρείο, τράπεζες, δημοτικό αναψυκτήριο, συμβολαιογραφείο, αστυνομικό τμήμα, ταχυδρομείο και άλλα.

Ιστορικά στοιχεία 
Η ονομασία του χωριού οφείλεται σε πύργο, ο οποίος βρισκόταν στην οχυρή θέση Απάνω Πύργος. Αναφέρεται μάλιστα και σε επιγραφή που χρονολογείται από τον 1ο αιώνα.

Ο Πύργος ήταν φέουδο του Λατινικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως και νοικιαζόταν με όλα τα υπάρχοντά του και τους κατοίκους το 1271 στον Ιάκωβο Μουδάτσο . Στην ενετική απογραφή του 1583 το βρίσκουμε με την ονομασία Pirgo και με 169 κατοίκους. Στην ίδια απογραφή καταγράφεται η Μουρνιά (Murnea) με 102 κατοίκους και οι δύο οικισμοί του Πρινιά: Prinea Apano (59 κατ.) και Prinea Catto (48 κατ.). Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 2 χριστιανικές και 30 τουρκικές οικογένειες και στην απογραφή του 1881 είχε 298 Τούρκους κατοίκους και 51 Χριστιανούς. Το 1920 αποτέλεσε την έδρα της επαρχίας. Το χωριό αναφέρεται ως έδρα της επαρχίας Μονοφατσίου, η οποία έχει πάρει το όνομα αυτό από τον Ενετό Φεουδάρχη Βονιφάτιο. Η δυτική συνοικία του χωριού ονομάζεται Καλογερικό, επειδή στο μέρος αυτό βρισκόταν το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, που τα ερείπιά του βρέθηκαν τελευταία.

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Εκκλησίες 

Ιεροί ναοί στον Πύργο είναι της Αγίας Ειρήνης, η δίκλιτη του Αγίου Γεωργίου και Αγίου Κωνσταντίνου, με τοιχογραφίες και με επιγραφές από τον 7ο αιώνα και το 1314,  της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, του Αγίου Ραφαήλ, της Αγίας Παρασκευής και του Προφήτη Ηλία. Το χωριό πανηγυρίζει στις  5-6 Αυγούστου. Σύμφωνα με την παράδοση, στη θέση της πολιούχου εκκλησίας της Μεταμορφώσεως ήταν μοναστήρι με καλογριές.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκε έδρα του δήμου Αστερουσίων και το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ιστορική έδρα του δήμου Αρχανών-Αστερουσίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Μουρνιά και Πρινιάς αποτελούν την κοινότητα Πύργου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστερουσίων του Δήμου Αρχανών - Αστερουσίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 951 κατοίκους.

Δείτε Κοινότητα Πύργου

Βιβλιογραφία 
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Χωριά του Δήμου Αστερουσίων

Παραπομπές 

Πύργος
Πύργος
Ψακούδια Χαλκιδικής

Τα Ψακούδια είναι παραλιακός οικισμός και επίνειο της Ορμύλιας. Αποτελεί οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Ορμυλίας του νομού Χαλκιδικής και έχει 273 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001. Η απόστασή τους από τη Θεσσαλονίκη είναι 80 χιλιόμετρα και αποτελούν πύλη εισόδου για τη Σιθωνία εξαιτίας της γεωγραφικής τους θέσης. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι ο τουρισμός, όπως επίσης και η αλιεία. Η παραλία του χωριού καλύπτει 4 χιλιόμετρα, έχει επανειλημμένα βραβευθεί με Γαλάζια Σημαία και καλύπτεται από πευκοδάσος. Στον οικισμό Νησί, που απέχει μόλις 2 χλμ. από τα Ψακούδια, κατοικούν κατά το μεγαλύτερο μέρος παραθεριστές. Υπάρχει σύλλογος ενοικιαζομένων δωματίων και Σύλλογος Επαγγελματιών Ιδιοκτητών Κατοίκων.

Ιστορικά στοιχεία
Η παρουσία πεύκων στην παραλία του οικισμού δικαιολογούν ίσως και την ονομασία του. Σύμφωνα με ορισμένους, το όνομα προέρχεται από το «πτσάκια», που είναι η τοπική ονομασία για τα μικρά πεύκα. Το 1993 το ΥΠΕΧΩΔΕ ενέκρινε σχέδιο πολεοδομικής επέκτασης του οικισμού σε μια περιοχή 600 στρεμμάτων κοινοτικής γης, που δίνει μεγάλες δυνατότητες μελλοντικής ανάπτυξης του οικισμού.

Πηγές

Πληροφορίες για τα Ψακούδια από τον ιστότοπο του Δήμου Ορμύλιας.

Δήμος Πολυγύρου
Ψακουδια
Ψακουδια
Ρέτζο Καλάμπρια (επαρχία)

Η επαρχία του Ρέτζο-Καλάμπρια (ιταλικά: Provincia di Reggio Calabria, συναντάται και ως Ρήγιο-Καλαβρία) είναι επαρχία της Καλαβρίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.183 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 566.926 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Ρέτζο Καλάμπρια (Reggio Calabria). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 97 δήμους.

Συνορεύει βορειοανατολικά με την επαρχία του Καταντζάρο και βορειοδυτικά με την επαρχία του Βίμπο Βαλέντια, ενώ βρέχεται δυτικά από την Τυρρηνική θάλασσα και νότια και δυτικά από το Ιόνιο πέλαγος.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Τουρισμός στην επαρχίας του Ρέτζο-Καλάμπρια 

Επαρχίες της Καλαβρίας
Θουρίμαχος

Στην ελληνική μυθολογία ο Θουρίμαχος ήταν γιος του Αιγύρου, εγγονός του Θελξίονα και δισέγγονος του Απίου. Ο Θουρίμαχος έγινε πατέρας του Λευκίππου και παππούς της Καλχινίας. Ο Παυσανίας (Ελλάδος Περιήγησις, Β΄ 5, 6-7) γράφει ότι ο Θουρίμαχος ήταν ο έβδομος χρονικά βασιλιάς της Σικυώνας.

Πηγή
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Θουριμαχος
Θηρώ

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Θηρώ ή Θουρώ είναι κυρίως γνωστή μία θυγατέρα του Φύλαντα και της Λειπεφίλης ή Ιπποφίλης ή Δηιφίλης, κόρης του Ιολάου. Η Θηρώ γέννησε τον ήρωα Χαίρωνα, που έδωσε το όνομά του στη Χαιρώνεια της Βοιωτίας. Πατέρας του Χαίρωνα ήταν ο θεός Απόλλων. Ο Usener υπεστήριξε την άποψη ότι η Θηρώ ήταν σεληνιακή θεότητα.

Με το όνομα Θηρώ αναφέρεται επίσης και μία τροφός του θεού Άρη. Οι Διόσκουροι έφεραν τη Θηρώ αυτή από την Κολχίδα στην Ελλάδα, όπως γράφει ο Παυσανίας (Γ΄ 19, 7 κ.ε.).

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Θηρω
Άμβρακας

Στην ελληνική μυθολογία ο Άμβρακας (Άμβραξ) ήταν γιος του Θεσπρωτού. Ο Άμβρακας έδωσε το όνομά του στην πόλη Αμβρακία, η οποία με τη σειρά της έδωσε το όνομά της στον Αμβρακικό Κόλπο. Στην αρχαιότητα θεωρούσαν τον Άμβρακα ιδρυτή ενός ναού της θεάς Αφροδίτης, καθώς και ενός ηρώου αφιερωμένου στον Αινεία, που υπήρχαν στην πόλη αυτή.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Αμβρακας
Καταντζάρο (επαρχία)

Η επαρχία του Καταντζάρο (ιταλικά: Provincia di Catanzaro) είναι επαρχία της Καλαβρίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.391 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 367.386 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Καταντζάρο (Catanzaro). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 80 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Κοζέντσα, βορειοανατολικά με την επαρχία του Κροτόνε, νότια με την επαρχία του Ρέτζιο-Καλάμπρια και νοτιοδυτικά με την επαρχία του Βίμπο Βαλέντια. Δυτικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα και ανατολικά από το Ιόνιο πέλαγος.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες της Καλαβρίας
Πυργού Ηρακλείου

Η Πυργού είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου και βρίσκεται σε υψόμετρο 450 μέτρων και σε απόσταση 19,8 χιλιομέτρων από το Ηράκλειο. Η θέση του είναι στην πλαγιά λοφίσκου, ένα χιλιόμετρο νοτιοδυτικά του Αγίου Μύρωνος. Στη θέση Μερτζάνη βρίσκεται σπήλαιο.  Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια (διασώζεται τοπωνύμιο Μοσχάτο, από το όνομα του είδους των καλλιεργούμενων αμπελιών) και την ελαιοκομία. Στη θέση Χρυσοπηγή στα νοτιοδυτικά του οικισμού βρίσκεται εξωκλήσι, όπου σύμφωνα με την παράδοση βρισκόταν η Μονή Χρυσοπηγής , της οποίας μετόχι ήταν η Μονή Γοργολαΐνη. Σώζονται ερείπια από τη Μονή. Το χωριό πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου. Αξιοθέατα αποτελούν αρκετά παραδοσιακά κτίσματα και οι δυο αλευρόμυλοι στη θέση Καζόλα. Στο χωριό λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.

Κοινότητα Πυργούς 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Πυργούς έχει 327 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μιχαήλ Χαιρέτη.

Κοινοτάρχες Πυργούς 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πυργούς.

Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή έχουν βρεθεί ευρήματα της μινωικής εποχής. Στην θέση Καζόλα έχουν βρεθεί δύο νεολιθικοί πέλεκεις, κεραμική των μεσομινωικών χρόνων και κεφαλή πήλινου ζώου, ενώ είναι ορατά λείψανα τείχων. Στη θέση Άγιος Γεώργιος βρέθηκε κτίσμα της υστερομινωικής εποχής Ι.

Η παλαιότερη αναφορά του οικισμού είναι σε συμβόλαιο του 1271 για την προπώληση κρασιού από το χωριό Pirgu, ενώ ακόμη ένα συμβόλαιο για άλλη μια προπώληση κρασιού από τη Πυργού χρονολογείται από το 1279. Αναφέρεται επίσης σε έγγραφο του 1370 όπου αναφέρεται ότι οι Petrus et Franciscus de Rogerio ενοικίασαν το μισό του πεζικού φεούδου της Πυργού και πρέπει να πληρώσουν το ενοίκιο στους ερημίτες του Αγίου Αυγουστίνου στον Χάνδακα.

Το χωριό αναφέρεται στον Καστροφύλακα με το όνομα Pirgu και με 401 κατοίκους το 1583. Την περίοδο της Ενετοκρατίας στο χωριό παραγόταν κρασί της ποικιλίας μοσχάτο. Στην Πυργού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη με έμβλημα Φραγκισκανών, που χρονολογείται από το 1601. και ανακαινίστηκε το 1947. Άλλος ιστορικός ναός είναι της Παναγίας,  ο οποίος πυρπολήθηκε από τους Τούρκους το 1866 και ανακαινίστηκε. Υπάρχει επίσης η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Μεσαμπελίτη στη θέση Σκεπαστά, η οποία επίσης ανακαινίστηκε το 1952. Στην αυλή του ναού αυτού σώζονται παλαιά πατητήρια, δοχεία και πήλινοι αγωγοί, μέσα από τα οποία διοχετευόταν το κρασί σε αποθήκες, στα νοτιοδυτικά του οικισμού.

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Πληροφορίες για το χωριό
Δήμος Γοργολαΐνη

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Πυργου
Πυργου
Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Βίμπο Βαλέντια (επαρχία)

Η Επαρχία του Βίμπο Βαλέντια (Ιταλικά: Provincia di Vibo Valentia) είναι Επαρχία της Περιφέρειας Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.139 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 170.628 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Βίμπο Βαλέντια (Vibo Valentia) με πληθυσμό 35.405 κατοίκους, ο κωδικός των οχημάτων της πόλης είναι ο "VV". Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 50 Δήμους.
Συνορεύει βορειοανατολικά με την Επαρχία του Καταντζάρο και νοτιοανατολικά με την Επαρχία του Ρέτζιο-Καλάμπρια και δυτικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα. Η Επαρχία του Βίμπο Βαλέντια ιδρύθηκε από την διάσπαση της επαρχίας του Καταντζάρο (από την οποία προήλθε επίσης και η Επαρχία του Κροτόνε) (6 Μαρτίου 1992). Η διοικητική λειτουργία της επαρχίας όμως άρχισε το 1995, οπότε και διεξήχθησαν οι πρώτες τοπικές εκλογές για το Επαρχιακό Συμβούλιο.

Ιστορία

Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν οι Σικελοί, Έλληνες από την Μεσσήνη και το Ρήγιο ίδρυσαν τον 7ο αιώνα π.Χ. το "Ιππόνιον" που εποικίστηκε με πληθυσμό από τους Λοκρούς.  Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι την πόλη άλωσε ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος που έδιωξε τον πληθυσμό της (388 π.Χ.), επανήλθαν με βοήθεια από την Καρχηδόνα (378 π.Χ.). Τα επόμενα χρόνια κύριοι στο Ιππόνιον ήταν οι Βρέττιοι, ο Αγαθοκλής των Συρακουσών και οι Λοκροί, τελικά κατακτήθηκε από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία (230 π.Χ.). Η πόλη δέχτηκε συνεχείς επιθέσεις (400), τελικά την κατέστρεψαν οι Μουσουλμάνοι. Ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν έκτισε ξανά την πόλη τον 13ο αιώνα που πέρασε στην οικογένεια Ρούφφο, ο Φερδινάνδος Α΄ της Νεαπόλεως οικοδόμησε ένα κάστρο στο Πίτσο (1486). Τον Ιούνιο του 2010 ανακαλύφτηκε ένα ανενεργό ηφαίστειο που προκάλεσε ισχυρό σεισμό στην Καλαβρία (1905).

Κύριοι Δήμοι 

Οι μεγαλύτεροι Δήμοι της επαρχίας του Βίμπο Βαλέντια είναι οι εξής ː

Παραπομπές

Πηγές

Domenico, Roy Palmer (2002). The Regions of Italy: A Reference Guide to History and Culture. Greenwood Publishing Group.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επαρχία του Βίμπο Βαλέντια
Καλαβρία
Στατιστικά των Επαρχιών της Ιταλίας
Βίμπο Βαλέντια 

Επαρχίες της Καλαβρίας
Φλαμουρτάρι

Η Φλαμουρτάρι (Klubi Sportiv Flamurtari Vlorë ή KS Flamurtari Vlorë) είναι αλβανική ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην Αυλώνα. Τα χρώματά της είναι το μαύρο και το κόκκινο.

Ιστορία 
Η Φλαμουρτάρι ιδρύθηκε το 1923 ως KS Jeronim de Rada προς τιμήν του Αλβάνου συγγραφέα Ιερώνυμου Ντε Ράντα. Το 1930 μετονομάστηκε αρχικά σε SK Vlore και το 1935 σε KS Ismail Qemali. Το 1946 πήρε την σημερινή της ονομασία (με μια μικρή διακοπή από το 1949 ως το 1958).
Ως ομάδα μεσουράνησε τη δεκαετία του 1980 όταν κατέκτησε 2 Κύπελλα Αλβανίας αλλά και δυσκόλεψε την Μπαρτσελόνα το 1987 και προχώρησε μέχρι τους "16" του Κυπέλλου UEFA το 1988 αποκλείοντας την Παρτιζάν Βελιγραδίου και την Άουε (αποκλείστηκε ξανά από την Μπαρτσελόνα). Έχει κατακτήσει και ένα πρωτάθλημα το 1991.

Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Φλαμουρτάρι χωρητικότητας 8500 ατόμων.

Τίτλοι 
 Πρωτάθλημα Αλβανίας: 1991
 Κύπελλο Αλβανίας: 1985,1988, 2013

Στην Ευρώπη 

Η Φλαμουρτάρι μετράει επτά παρουσίες στα κύπελλα της Ευρώπης με μεγαλύτερη επιτυχία την πρόκριση στους "16" του του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1988. Έχει συνολικά μία συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ, δύο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και τρεις στο Κύπελλο Κυπελλούχων.

 QR = προκριματικός γύρος
 R1 = 1ος γύρος
 R2 = 2ος γύρος
 R3 = 3ος γύρος

Διακριθέντες ποδοσφαιριστές 
 Βασίλ Ρούτσι 
 Τζέρι Τσίπι 
 Έρβιν Σκέλα 
 Ρολάνδος Ηλιάδης 
 Αλμπάν Μπούσι
 Λουιτζίμ Μπερσεμί

Πηγές 

 Ονομασίες αλβανικών ομάδων 
 Προφίλ της Φλαμουρτάρι στο uefa.com

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1923
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923
Ποδοσφαιρικές ομάδες Αλβανίας
Κροτόνε (επαρχία)

Η επαρχία του Κροτόνε (ιταλικά: Provincia di Crotone) είναι επαρχία της Καλαβρίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.717 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 172.764 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι ο Κρότωνας (Ιταλικά: Crotone). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 27 δήμους.

Συνορεύει βορειοδυτικά με την επαρχία της Κοζέντσα και νοτιοδυτικά με την επαρχία του Καταντζάρο ενώ ανατολικά βρέχεται από το Ιόνιο πέλαγος.

Η επαρχία του Κροτόνε ιδρύθηκε στις 6 Μαρτίου 1992, από διάσπαση της επαρχίας του Καταντζάρο (από την οποία προήλθε επίσης και η επαρχία του Βίμπο Βαλέντια). Η διοικητική λειτουργία της επαρχίας όμως άρχισε το 1995, οπότε και διεξήχθησαν οι πρώτες τοπικές εκλογές για το Επαρχιακό Συμβούλιο. Το όνομα προέρχεται από την αρχαία ελληνική αποικία του Κρότωνα.

Κύριοι Δήμοι

Αξιοθέατα 

 Στο Λακίνιο ακρωτήριο, υπήρχε το ιερό της Λακινίας Ήρας. Από το δωρικού ρυθμού ναό σώζονται μόνο τα θεμέλια.
 Το 16ου αιώνα Αραγονέζικο κάστρο Le Castella χτισμένο παραθαλάσσια στο Ιόνιο πέλαγος.

Επαρχίες της Καλαβρίας
Challenge Cup πετοσφαίρισης

Το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Challenge Cup) είναι το όνομα για δύο Ευρωπαϊκές διοργανώσεις μεταξύ συλλόγων πετοσφαίρισης (ανδρών και γυναικών αντίστοιχα), που διοργανώνονται από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Πετοσφαίρισης (CEV - Confédération Européenne de Volley-ball).
Ξεκίνησε την περίοδο 1980-81 με το όνομα Κύπελλο CEV (Κύπελλο Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Πετοσφαίρισης), ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι και την περίοδο 2006-07. Από την περίοδο 2007-08 μετονομάστηκε σε Κύπελλο Θριάμβου (Challenge Cup), τόσο για τη διοργάνωση ανδρών όσο και για την αντίστοιχη γυναικών.
Από την ίδια περίοδο (2007-08) την ονομασία Κύπελλο CEV απέκτησε το έως τότε Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, επίσης και στις δύο διοργανώσεις  Ανδρών και Γυναικών.

Μπορεί να αφορά τα άρθρα:

 Challenge Cup πετοσφαίρισης ανδρών
 Challenge Cup πετοσφαίρισης γυναικών
Μεταμόρφωση Χαλκιδικής

Η Μεταμόρφωση είναι παραλιακός παραθεριστικός οικισμός της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής.

Γεωγραφία 
Αποτελεί έδρα της τοπικής κοινότητας Μεταμόρφωση με μόνιμο πληθυσμό 600 κατοίκων, που περιλαμβάνει τον ομώνυμο οικισμό και το Μετόχι, που αποτελεί θέση μονής του Ιωάννου Προδρόμου με 69 κατοίκους. Σύμφωνα την τελευταία απογραφή του 2011, ο μόνιμος πληθυσμός μόνο της Μεταμόρφωσης φτάνει τους 531 κατοίκους. Ανήκει διοικητικά στην δημοτική ενότητα Ορμύλιας του δήμου Πολυγύρου. Απέχει γύρω στα 90 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη, 30 χιλιόμετρα από τα Νέα Μουδανιά και τον Πολύγυρο, και 25 χιλιόμετρα από τον Νέο Μαρμαρά. Γεωγραφικά βρίσκεται στον μυχό του Τορωναίου κόλπου, στην αρχή της χερσονήσου της Σιθωνίας, σε δασώδη πλαγιά και δίπλα στη θάλασσα.

Ιστορία 
Η περιοχή της Μεταμόρφωσης, πριν την εγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων το 1925, αποτελούσε μετόχι της Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους και αρχική θέση της αγιορείτικης μονής που ήταν αφιερωμένη στον προφήτη Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Το 1950 στον οικισμό εγκαταστάθηκε η πρώτη παιδική κατασκήνωση.

Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων αφορούν τις υπηρεσίες τουρισμού και την αλιεία. Η παραλία του χωριού προσελκύει αρκετούς επισκέπτες και είναι βραβευμένη με Γαλάζια Σημαία. Λειτουργούν μεταξύ άλλων νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο, ενώ πολιτιστικές εκδηλώσεις διοργανώνονται από τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού. Σε απόσταση δυο χιλιομέτρων από το χωριό, βρίσκεται το Ιερό Ησυχαστήριο Τίμιος Ιωάννης Πρόδρομος, που αποτελεί γυναικεία μονή, στη θέση παλαιού μετοχιού της μονής Τιμίου Προδόμου, με έτος ίδρυσης το 1975. Η μονή εορτάζει στις 24 Ιουνίου και στις 29 Αυγούστου.

Το χωριό είναι πολύ γνωστό για τις κατασκηνώσεις που διαθέτει και φιλοξενούν πολλά παιδιά κατά την περίοδο του καλοκαιριού. Είναι η μαθητική κατασκήνωση, Η ιδιωτική κατασκήνωση"Καλύβα" και η κατασκήνωση "Ονειράτα".

Παραπομπές

Πηγές
Πληροφορίες για τη Μεταμόρφωση από τον ιστότοπο του Δήμου Ορμύλιας.

Χωριά του νομού Χαλκιδικής
Δήμος Ορμύλιας
Δήμος Πολυγύρου
Θράσσα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Θράσσα είναι γνωστά τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα:

 Θυγατέρα του θεού Άρη, σύζυγος του Ιππόνου και μητέρα της Πολυφόντης.
 Η γνωστή και ως Θράκη ή Θρώσσα, στην εκδοχή σύμφωνα με την οποία γέννησε τον Ίσμαρο από τον Άρη.

Παραπομπές

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Θρασσ
Παιδιά του Άρη
Νετάνια

Η Νετάνια (στα Εβραϊκά נְתַנְיָה) είναι πόλη του κεντρικού Ισραήλ, στις ακτές της Μεσογείου, 30 χλμ. βόρεια του Τελ Αβίβ και 56 χλμ. νότια της Χάιφα. Με 14 χιλιόμετρα ακτών θεωρείται η κατ’εξοχήν τουριστική πόλη της χώρας, ιδιαίτερα δημοφιλής στους Γάλλους αλλά και Ρώσους. Έχει 183.200 κατοίκους, με προβλέψεις για 350.000 το 2020, πολλοί από τους οποίους είναι μετανάστες από αγγλόφωνες χώρες. Δήμαρχος η Miriam Feirberg.

Οικονομία 
Η Νετάνια είναι γνωστή ως την πόλη όπου άνοιξε το πρώτο κατάστημα ΙΚΕΑ στο Ισραήλ. Διαθέτει τέσσερα βιομηχανικά πάρκα με εταιρείες υψηλής τεχνολογίας και κινητής τηλεφωνίας. Άλλος σημαντικός τομέας είναι ο τουρισμός.

Αδελφοποιήσεις 
Η Νετάνια έχει αδελφοποιηθεί με τις ακόλουθες πόλεις:
  Ντόρτμουντ
  Γκίσεν
  Κόμο
  Νίκαια (Γαλλία)
  Σταβάνγκερ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Δήμος της Νετάνιας

Πόλεις του Ισραήλ