joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γκάλαχαντ

Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Γκάλαχαντ είναι ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης του Βασιλιά Αρθούρου κι ένας από τους τρεις ευρετές του Αγίου Δισκοπότηρου. Είναι ο νόθος γιος του Λάνσελοτ κι είναι γνωστός για τη γενναιότητα και την αγνότητά του.

Ο Γκάλαχαντ προέρχεται από την ένωση του Λάνσελοτ με την κόρη του Βασιλιά Pelles, Ελέιν, όταν η τελευταία με μαγικό τρόπο ξεγέλασε το Λάνσελοτ και κοιμήθηκε μαζί της, νομίζοντας πως είναι η Βασίλισσα Γκουίνιβερ. Ο Μέρλιν ο Μάγος προφητεύει ότι ο Γκάλαχαντ θα ξεπεράσει σε ανδρεία τον πατέρα του και θα επιτύχει στην αποστολή του για το Άγιο Δισκοπότηρο.

Αργότερα ο Γκάλαχαντ βρίσκει τον πατέρα του, ο οποίος και τον χρίζει Ιππότη κι έρχεται στο Κάμελοτ. Χωρίς να συνδειτοποιήσει τον κίνδυνο που διέτρεχε, ο Γκάλαχαντ έφτασε στη Στρογγυλή Τράπεζα και κάθισε στην Επικίνδυνη Θέση. Η θέση αυτή παρέμενε κενή για το μοναδικό άτομο που θα έφερνε εις πέρας την αποστολή για το Άγιο Δισκοπότηρο κι οποιοσδήποτε άλλος καθόταν εκεί έβρισκε το θάνατο. Ο Γκάλαχαντ όμως επέζησε κι ο Βασιλιάς Αρθούρος του έθεσε ως δοκιμασία να τραβήξει ένα σπαθί από ένα βράχο. Όταν το πραγματοποιεί κι αυτό, ο Αρθούρος ανακηρύσσει τον Γκάλαχαντ το μεγαλύτερο ιππότη και τον καλεί να ενταχθεί στον Κύκλο των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης. Ύστερα από ένα όραμα με το Άγιο Δισκοπότηρο, ξεκινάει η αποστολή για την ανεύρεσή του, την οποία και ολοκληρώνει επιτυχώς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία του Σερ Γκάλαχαντ
 Encyclopedia Mythica

Αρθουριανός κύκλος
Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Ποπ & Ροκ

Το Ποπ & Ροκ ήταν μουσικό περιοδικό της Ελλάδας, ιδρύθηκε από τους Γιάννη Πετρίδη, Κώστα Ζουγρή και Βάσο Τσιμιδόπουλο. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε το 1978 και κάλυπτε τη διεθνή και εγχώρια μουσική πραγματικότητα ενώ η κυκλοφορία του σταμάτησε το 2012.

Μέσα από τις σελίδες του καταγράφηκαν σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό οι τάσεις και οι εξελίξεις στον χώρο της ξένης κυρίως μουσικής. 

Ο Γιάννης Πετρίδης ήταν και ο πρώτος διευθυντής του, θέση που κατείχε μέχρι το 1998 που αποχώρησε. Το περιοδικό μέχρι και το 2002 το εξέδιδε η εταιρεία  ΜΟΥΣΙΚΟΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΒΕΕ η οποία εξέδιδε και τα περιοδικά ΔΙΦΩΝΟ, ΠΟΠ ΚΟΡΝ,METAL HAMMER και άλλα. Ιδιοκτήτες και εκδότες της ήταν οι Γιώργος Κούρτης και Αλέκος Γκιτέρσος. Επι των ημερών τους τα περιοδικά αυτά γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Με τον ερχομό του internet οι πωλήσεις όλων των περιοδικών και των  εφημερίδων άρχισαν να μειώνονται.   Μερικά χρόνια αργότερα το περιοδικό πουλήθηκε στη Μοτοεκδοτική (Motorpress). Η κυκλοφορία του είχε ήδη αρχίσει να πέφτει 1-2 χρόνια πριν ενώ τη χαριστική βολή έδωσε η οικονομική κρίση στη χώρα αλλά και στο χώρο των εκδόσεων

Γνωστοί συντάκτες του τόσο του περιοδικού όσο και της ιστοσελίδας ήταν ο Ιωσήφ Αβράμογλου, ο Πητ Κωνσταντέας, ο Γιάννης Μαλαθρώνας, ο Μάρκος Φράγκος, ο Νίκος Πετρουλάκης, ο Νίκος Μποζινάκης, ο Νίκος Κοντογούρης, ο Θανάσης Μάνθος, ο Θοδωρής Δημητρόπουλος, ο Θοδωρής Κανελλόπουλος, η Μάρω Αγγελοπούλου, η Ρουμπίνη Διαμαντοπούλου, ο Πέτρος Αντωνάκης, ο Νίκος Παπανικολάου, ο Νεκτάριος Κουβαράς, ο Παύλος Περβανάς, ο Νίκος Πετρουλάκης, η Ιωάννα Παπαναστασοπούλου, ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος, η Χίλντα Παπαδημητρίου, ο Γιώργος Μονεμβασίτης κ.α. 

Το 2009 το περιοδικό ήρθε στα χέρια της εταιρείας Bestend συμφερόντων Κώστα Γιαννίκου, έπειτα από τα οικονομικά προβλήματα στον Όμιλο Γιαννίκου και την πτώχευση της Bestend το περιοδικό έκλεισε το 2012 ενώ η ιστοσελίδα του περιοδικού έκλεισε έναν χρόνο αργότερα. 

Το 2013 ορισμένοι εκ των συντακτών που είχαν απομείνει δημιούργησαν το Breakroom.gr  ως μία φυσική συνέχεια του Ποπ & Ροκ και της ιστοσελίδας του, με αλλαγμένο, ωστόσο, το ύφος και προσαρμοσμένο στη νέα μουσική καθημερινότητα.  

Ελληνικά περιοδικά
Μουσικά περιοδικά
Περιοδικά με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Ιόν

Ιόν (πληθυντικός ιόντα) είναι άτομο ή ομάδα ατόμων που φέρει ηλεκτρικό φορτίο.

Ιστορικά ο όρος αναφέρεται πρώτη φορά για να περιγράψει τις συγκεκριμένες χημικές οντότητες το 1834 από τον Μάικλ Φαραντέι, ο οποίος χρησιμοποίησε την ουδέτερου γένους μετοχή του αρχαιοελληνικού ρήματος εἶμι (ἰών, ἰοῦσα, ἰόν), το οποίο σημαίνει «πηγαίνω», θέλοντας να εξηγήσει γιατί τα (άγνωστης φύσεως τότε) σωματίδια πήγαιναν προς την άνοδο ή την κάθοδο όταν γινόταν ηλεκτρόλυση διαλύματος.

Όταν άτομα ή χημικές ρίζες αποκτήσουν ηλεκτρόνια, τότε σχηματίζουν ιόντα με αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο, τα οποία ονομάζονται ανιόντα. Αντίθετα όταν άτομα ή χημικές ρίζες χάσουν ηλεκτρόνια, τότε μετατρέπονται σε κατιόντα, δηλαδή με θετικό ηλεκτρικό φορτίο.

Πολλές χημικές ενώσεις αποτελούνται από ιόντα αντίθετου φορτίου που συγκρατούνται με ετεροπολικούς ή ιοντικούς δεσμούς.
 Γενικά ο σχηματισμός ιόντων καλείται ιονισμός ή χημική διάσταση και εμφανίζεται όταν (ορισμένες) ενώσεις διαλύονται ή λιώνουν.
 Το χημικό σθένος των ιόντων εξαρτάται από το ηλεκτρικό φορτίο τους.

Επίσης δεν θα πρέπει να αποκλείεται η περίπτωση να προκύψει χημική αντίδραση όταν τα ιόντα επανασυνδεθούν σε νέους συνδυασμούς.

Δείτε επίσης 
 Ιονόσφαιρα
 Μονοατομικό ιόν
 Πολυατομικό ιόν

Παραπομπές 

Φυσικοχημεία
Χημικές ενώσεις
Ηλεκτροχημεία
Χημικές αντιδράσεις
Αγάπη

Η αγάπη  είναι συναίσθημα έντονης στοργής και προσωπικής αφοσίωσης. Στη φιλοσοφία, η αγάπη είναι αρετή που εκπροσωπεί την ανθρώπινη ευγένεια, συμπόνια και στοργή. Η αγάπη βρίσκεται στο κέντρο πολλών θρησκειών, (σύμφωνα με τη χριστιανική φράση, «ὁ θεòς ἀγάπη ἐστίν») ή επίσης οι Αγάπες, κοινές εστιάσεις των πρώτων Χριστιανών. Η αγάπη μπορεί επίσης να περιγραφεί ως δράση προς άλλους, υποκινούμενες από συμπόνια. Ή, και ενέργειες προς άλλους βασισμένες στην στοργή.

Η λέξη αγάπη μπορεί να αναφέρεται σε μία πληθώρα διαφορετικών συναισθημάτων, καταστάσεων και συμπεριφορών. Τα συναισθήματα αυτά μπορούν να ποικίλουν από την επιθυμία για ρομαντική αγάπη (έρωτας), την πλατωνική αγάπη που ορίζει τη φιλία, την οικογενειακή αγάπη μεταξύ ατόμων με συγγενικούς δεσμούς έως και τη θρησκευτική αγάπη και αφοσίωση. Η μεγάλη αυτή ποικιλία των χρήσεων και εννοιών της λέξης, σε συνδυασμό με την πολυπλοκότητα των συναισθημάτων που περιλαμβάνει, καθιστά δύσκολο τον ορισμό της αγάπης συγκριτικά με άλλες συναισθηματικές καταστάσεις. 

Η αγάπη, στις διάφορες μορφές της, αποτελεί κίνητρο σύναψης διαπροσωπικών σχέσεων, και λόγω της μεγάλης ψυχολογικής σημασίας της, είναι ένα από τα πιο συχνά θέματα έμπνευσης στις τέχνες. 

Σύμφωνα με την επιστήμη, η αγάπη είναι μία εξέλιξη του ενστίκτου επιβίωσης, που αρχικά είχε σαν σκοπό να κρατήσει τους ανθρώπους κοντά, απέναντι σε απειλές καθώς και να διευκολύνει τη συνέχιση του είδους μέσω της αναπαραγωγής.

Παραπομπές 

Συναισθήματα
Ντίνσλακεν

Το Ντίνσλακεν (γερμανικά:  Dinslaken) είναι πόλη της Γερμανίας. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της κοιλάδας του Ρουρ, στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια Ντίσελντορφ.

Γεωγραφία

Χωρική κατάσταση 
Το Ντίνσλακεν έχει περίπου ίδια απόσταση (13 χλμ.) από τις πόλεις Ομπερχάουζεν στα νοτιοανατολικά και το Βέζελ στα βορειοδυτικά. Η συνολική έκταση της πόλης ανέρχεται στα 48 τ.χλμ.. Επεκτείνεται 8,5 χλμ. από βορρά στο νότο και 12,4 χλμ. από την ανατολή στη δύση. Το ανώτατο σημείο βρίσκεται στα 113 μ. και το χαμηλότερο στα 20,5 μ. άνω της θάλασσας.

Διοικητική διαίρεση 
Η έκταση της πόλης διαιρείται σε έξι περιοχές.
 Eppinghoven
 Hiesfeld
 Innenstadt
 Dinslaken-Lohberg
 Bruch
 Averbruch

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα

Κωμοπόλεις της Γερμανίας
Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Βάσω Κατράκη

Η Βάσω Κατράκη (Αιτωλικό, 5 Ιουλίου 1914 - 27 Δεκεμβρίου 1988) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος και διακεκριμένη χαράκτρια.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου του 1914 στο Αιτωλικό, ήταν κόρη του κτηματία Γεωργίου Λεονάρδου και της Θεοδώρας Σαρλή και είχε άλλα τέσσερα αδέλφια (δύο αγόρια και δύο κορίτσια).

Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών έχοντας ως καθηγητές τον Κωνσταντίνο Παρθένη στη ζωγραφική και τον Γιάννη Κεφαλληνό στη χαρακτική. Αποφοίτησε το 1940 και τον επόμενο χρόνο παντρεύτηκε τον Γιώργο Κατράκη με τον οποίο απέκτησε το 1958 δύο παιδιά.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, τόσο η ίδια όσο και ο σύζυγός της εντάχθηκαν στο ΕΑΜ. Μάλιστα, το 1945, ξυλογραφίες της συμπεριλήφθηκαν στο λεύκωμα «Θυσιαστήριο της λευτεριάς». Το 1955 πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση ενώ το 1958 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο χαρακτικής στη Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας καθώς και με το βραβείο premium στη Μπιενάλε του Λουγκάνο. Το 1966 έλαβε το διεθνές βραβείο λιθογραφίας Tamarint στο πλαίσιο της Μπιενάλε της Βενετίας.

Με την επιβολή της Δικτατορίας, συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο, όμως το επόμενο έτος, απελευθερώθηκε μετά από διεθνείς πιέσεις. Το 1976 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο της Intergrafik σε διεθνή έκθεση γραφικών τεχνών στην Ανατολική Γερμανία. Διετέλεσε μέλος του ΕΕΤΕ και υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Χαρακτών  Απεβίωσε στις 27 Δεκεμβρίου του 1988.

Τεχνοτροπία
Η Βάσω Κατράκη ως χαράκτρια δημιούργησε σε μεγάλο βαθμό χρησιμοποιώντας ως υλικό τον ψαμμίτη, ένα υλικό που λίγοι χαράκτες έχουν δουλέψει, γεγονός που της προσέδωσε διεθνή φήμη. Η χαρακτική της συνδυάζει την προσήλωσή της στην πραγματικότητα και την έμφαση στα εξπρεσσιονιστικά στοιχεία.

Μουσείο «Βάσω Κατράκη» στο Αιτωλικό

Στις 25 Ιουνίου 2006, εγκαινιάστηκε στο Νησάκι του Αιτωλικού το «Κέντρο Χαρακτικών Τεχνών - Μουσείο Βάσως Κατράκη». Η χαράκτρια κληροδότησε στη γενέτειρά της όλα της τα έργα, τα οποία φιλοξενούνται μόνιμα στη μια αίθουσα του μουσείου. Η δεύτερη μεγάλη αίθουσα του μουσείου μπορεί κατά περίπτωση να φιλοξενεί έργα μεγάλων εικαστικών δημιουργών. Το υπόγειο του μουσείου έχει διαμορφωθεί για να λειτουργήσει αργότερα ως Σχολή Χαρακτικής Τέχνης. Ο ιστορικός της Τέχνης Κώστας Σταυρόπουλος επιμελήθηκε την έκθεση της χαράκτριας.

Διακρίσεις
Αυτό το πλούσιο έργο με τις χαρακτηριστικές λιγνές μορφές που παραπέμπουν στα κυκλαδικά ειδώλια τής χάρισε σημαντικές διεθνείς διακρίσεις.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Χρύσανθος Χρήστου, Ελληνική Τέχνη-Νεοελληνική χαρακτική, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1994, σελ.24

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βάσω Κατράκη στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Παπαστάμου Δημήτρης
Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκα
 Δημοσθένη Γεωργοβασίλη: Η Βάσω Κατράκη και το έργο της
 

Έλληνες ζωγράφοι
Έλληνες χαράκτες
Μέλη του ΕΑΜ
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Ριγανόκαμπος Πάτρας

Ο Ριγανόκαμπος είναι περιοχή της Πάτρας, ευρισκόμενη ανατολικά της πόλης, στις δυτικές παρυφές του Παναχαϊκού όρους.

Τοποθεσία
Ο Ριγανόκαμπος περιβάλλεται από τους οικισμούς -προάστια της Πάτρας- Ρωμανός, Ελεκίστρα, Καρυά, Νέο Σούλι, καθώς και από τις συνοικίες-περιοχές Περιβόλα, Εγλυκάδα, Κούτσα και Λυκοχορού. Από την περιοχή του Ριγανόκαμπου διέρχεται η Περιμετρική Οδός Πατρών.

Στον Ριγανόκαμπο βρίσκεται ένα στρατόπεδο-παράρτημα του ΚΕ.Τ.Χ. Πάτρας, στο οποίο υπάρχουν αποθήκες όπου φυλάσσονται πυρομαχικά. Επιπλέον, σε έκταση στο δυτικό τμήμα της περιοχής αναμένεται στο μέλλον να διαμορφωθεί το Ανατολικό Πάρκο Πάτρας. Εκεί υπάρχει χώρος του Πανεπιστημίου Πατρών όπου ήταν να δημιουργηθεί η Πανεπιστημίουπολη πατρών.

Ονομασία
Εικάζεται ότι η ονομασία του, προήλθε επειδή στην περιοχή εφύετο ρίγανη.

Ιστορία
Στην περιοχή κατά την βυζαντινή περίοδο υπήρχε ο σταυροπηγιακός ναός αφιερωμένος στην Αγία Ειρήνη, που είχε χτιστεί για να φιλοξενήσει το λείψανο της Αγίας. Η Αγία Ειρήνη είχε μαρτυρήσει στη Μαγεδώ της Περσίας τον 4ο αιώνα και το λείψανό της φυγαδεύτηκε κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, για να καταλήξει τελικά στην Πάτρα. 

Στις 5 Μαρτίου 1231 ο Λατίνος Αρχιεπίσκοπος Πάτρας Αντέλμος υπεξαίρεσε και μετέφερε από την Πάτρα στη Δύση πολλά ιερά κειμήλια, ανάμεσα στα οποία και το ιερό λείψανο της Αγίας Ειρήνης, κάνοντάς το δώρο στο μοναστήρι του Ωτκόμπ (Hautecombe) στην Σαβοΐα της Γαλλίας. Το λείψανο της Αγίας Ειρήνης επιστράφηκε στις 5 Οκτωβρίου 2002 και φυλάσσεται σήμερα στο ναό της Αγίας Ειρήνης στο Ριγανόκαμπο, ο οποίος βρίσκεται χτισμένος στην τοποθεσία όπου βρισκόταν ο παλιός ναός.

Παραπομπές

Πηγές
 Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995.

Συνοικίες της Πάτρας
Δήμος Μεσσάτιδος
Δήμος Πατρέων
Περιηγητής ιστού

Ένας περιηγητής ιστού (αγγλικά: web browser) ή φυλλομετρητής ιστοσελίδων (ή αλλιώς πλοηγός ιστού, πρόγραμμα περιήγησης ιστού, περιηγητής Ιστού ή απλά περιηγητής) είναι λογισμικό που επιτρέπει στον χρήστη του να προβάλλει, και να αλληλεπιδρά με, κείμενα, εικόνες, βίντεο, μουσική, παιχνίδια και άλλες πληροφορίες συνήθως αναρτημένες σε μια ιστοσελίδα ενός ιστότοπου στον Παγκόσμιο Ιστό ή σε ένα τοπικό δίκτυο. Το κείμενο και οι εικόνες σε μια ιστοσελίδα μπορεί να περιέχουν υπερσυνδέσμους προς άλλες ιστοσελίδες του ίδιου ή διαφορετικού ιστότοπου. Ο φυλλομετρητής επιτρέπει στον χρήστη την γρήγορη και εύκολη πρόσβαση σε πληροφορίες που βρίσκονται σε διάφορες ιστοσελίδες και ιστότοπους εναλλάσσοντας τις ιστοσελίδες μέσω των υπερσυνδέσμων. Οι φυλλομετρητές χρησιμοποιούν τη γλώσσα μορφοποίησης HTML για την προβολή των ιστοσελίδων, για αυτό η εμφάνιση μιας ιστοσελίδας μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τον περιηγητή. 

Οι πλοηγοί ιστού ουσιαστικά αποτελούν λογισμικό πελάτη του δικτυακού πρωτοκόλλου επιπέδου εφαρμογών HTTP. Για κάθε φυλλομετρητή διατίθενται, επίσης, και αρκετά πρόσθετα στοιχεία («add-ons» ή «plug-ins»), με στόχο την επαύξηση των δυνατοτήτων τους, τη βελτίωση της χρηστικότητας τους και την προστασία του χρήστη σε θέματα ασφάλειας.

Οι περισσότερο χρησιμοποιούμενοι περιηγητές Ιστού σήμερα (Απρίλιος 2019) είναι κατά σειρά οι:

 Google Chrome (80,3%)
 Mozilla Firefox (9,6%)
Microsoft Edge (3,6%)
 Safari (3,3%)
 Opera (1,7%)

Υπάρχουν αρκετές ακόμα έρευνες στο διαδίκτυο σχετικά με το ποσοστό χρήσης των περιηγητών ιστού. Οι έρευνες αυτές παρουσιάζουν την ίδια τάση χρήσης των περιηγητών με διαφορές στο ποσοστό χρήσης τους.

Παραπομπές 

__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
__ΔΕΣΜΟΣΝΕΑΣΕΝΟΤΗΤΑΣ__
Επικίνδυνη Θέση

Στον Αρθουριανό κύκλο, η Επικίνδυνη Θέση ήταν μια ξεχωριστή θέση στη Στρογγυλή Τράπεζα, την οποία ο ίδιος ο Μέρλιν την κρατούσε αδειανή για τον ιππότη που προοριζόταν για την αναζήτηση κι εύρεση του Αγίου Δισκοπότηρου. Οποιοσδήποτε άλλος καθόταν σε εκείνο το κάθισμα, έβρισκε το θάνατο.

Ο Γκάλαχαντ, γιος του Λάνσελοτ, ήταν ο γενναιότερος και ο αγνότερος από όλους τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης. Κατάφερε να καθίσει στην Επικίνδυνη Θέση, περνώντας έτσι τη δοκιμασία, κι αργότερα ξεκίνησε για την αναζήτηση του Δισκοπότηρου, το οποίο και βρήκε. 

Αναφορά στη λεγόμενη Επικίνδυνη Θέση κάνει, για παράδειγμα, ο Thomas Malory στο βιβλίο του Le Morte D'Arthur.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Thomas Malory's "Le Morte D'Arthur", Κεφάλαιο 13 - Το κείμενο σε online έκδοση στην αγγλική γλώσσα

Αρθουριανός κύκλος
Κυρά της Λίμνης

Η Κυρά της Λίμνης είναι ένας χαρακτήρας που διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στον Αρθουριανό Κύκλο. Μεταξύ άλλων, η Κυρά της Λίμνης δίνει στον Αρθούρο το Εξκάλιμπερ, τον μεταφέρει στο Άβαλον μετά τη μάχη του Κάμλαν, ενώ επίσης είναι αυτή που σαγηνεύει το Μέρλιν και αναλαμβάνει την ανατροφή του Λάνσελοτ μετά το θάνατο του πατέρα του. Πολλοί διαφορετικοί γυναικείοι χαρακτήρες αναφέρονται με αυτή την ονομασία, όπως η Νιμούε, η Βιβιάν ή η Νινιάν και άλλες παραλλαγές.

Προέλευση της Κυράς της Λίμνης

Οι ρίζες της Κυράς της Λίμνης μάλλον είναι αρχαίες παγανιστικές, όπως και της Μοργκάνα λε Φέι, ενώ μπορεί να προέρχονται κι από την ίδια παράδοση. Ο Geoffrey of Monmouth στο έργο του Historia Regum Britanniae αναφέρει για πρώτη φορά το Άβαλον, ένα μαγικό νησί με το οποίο συσχετίζονται συχνά τόσο η Κυρά της Λίμνης και η Μοργκάνα λε Φέι. Σύμφωνα με άλλες πηγές που αφορούν τη ζωή του Λάνσελοτ, αναφέρεται ότι ανέλαβε την ανατροφή του η Κυρά της Λίμνης, όταν ο πατέρας του, ο βασιλιάς Μπαν, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μιας μάχης.

Κυρά της Λίμνης και Μέρλιν

Σύμφωνα με μια από τις πολλές εκδοχές του μύθου, ο Μέρλιν ο Μάγος έπεσε θύμα της γοητείας της Βιβιάν, η οποία και του ζήτησε να της μάθει τα μυστικά του. Αφού της έμαθε όλα όσα ήξερε από μαγεία, εκείνη τον αιχμαλώτισε σε ένα γυάλινο πύργο.

Επίσης, μετά το θάνατο της Ιγκρέιν, λέγεται ότι η Βιβιάν ανέλαβε τη φροντίδα της Μοργκάνα λε Φέι, στην οποία κι έμαθε τη μαγεία, ενώ ο Μέρλιν ανέλαβε την εκπαίδευση του ετεροθαλούς αδερφού της, του μελλοντικού βασιλιά Αρθούρου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Britannia.com: Ανάλυση της φιγούρας της Κυράς της Λίμνης και οι ρίζες της στον Κελτικό μύθο

Αρθουριανός κύκλος
Πολιτικός θάνατος

Ο πολιτικός θάνατος (λατινικά: Civiliter mortuus) είναι ένας όρος που αναφέρεται στην απώλεια του συνόλου ή σχεδόν του συνόλου των ατομικών δικαιωμάτων από ένα πρόσωπο, λόγω καταδίκης για κακούργημα (ή για έγκλημα που τιμωρείται με περισσότερο από ένα χρόνο φυλάκιση) ή για πράξη προερχόμενη από την κυβέρνηση μιας χώρας που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια των δικαιωμάτων των πολιτών. Συνήθως αναφέρεται σε πρόσωπα που έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα κατά του κράτους ή σε περιπτώσεις ενηλίκων καταδικασθέντων όπου αποφασίζεται από το δικαστήριο ο καταδικασθείς να μην έχει νομικά δικαιώματα λόγω ψυχικής αναπηρίας. 

Στη μεσαιωνική Ευρώπη, οι εγκληματίες έχαναν όλα τα πολιτικά τους δικαιώματα. Αυτός ο πολιτικός θάνατος οδηγούσε συνήθως σε φυσικό θάνατο, καθώς οποιοσδήποτε θα μπορούσε να σκοτώσει το πρόσωπο που δεν είχε νομική υπόσταση, μένοντας ατιμώρητος. Στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ένα πολιτικά νεκρό πρόσωπο ονομαζόταν "vogelfrei" (ελεύθερο πουλί) και θα μπορούσε ακόμη και να σκοτωθεί καθώς θεωρούταν εντελώς εκτός νόμου. Ιστορικά, η κήρυξη ενός προσώπου εκτός νόμου, ήταν η πιο κοινή μορφή του πολιτικού θανάτου.

Στην Ελλάδα ο πολιτικός θάνατος ήταν σε ισχύ από τη σύσταση του νέου κράτους μέχρι και την εποχή του Βασιλιά Όθωνα. Καταργήθηκε με βασιλικό διάταγμα του Γεωργίου Α' το 1864.

Ποινές
Βόρειος Πόλος

Ο βόρειος πόλος ή γεωγραφικός βόρειος πόλος είναι το βορειότερο σημείο του πλανήτη Γη. Ορίζεται ως το σημείο όπου ο άξονας περιστροφής της Γης τέμνει την επιφάνειά της στο Βόρειο Ημισφαίριο, και όπου συναντούνται όλοι οι μεσημβρινοί και όλες οι ωριαίες άτρακτοι. Βρίσκεται στο διαμετρικά αντίθετο σημείο σε σχέση με τον Νότιο Πόλο. Είναι το σημείο που ορίζει το γεωδαισικό πλάτος 90° Β (Βόρειο) καθώς και την κατεύθυνση του αληθούς βορρά. Δεν είναι κάποιο σταθερό σημείο στην επιφάνεια της Γης αλλά μετακινείται ημιπεριοδικά κατά μερικά μέτρα. Στον βόρειο πόλο, όλα τα σημεία του ορίζοντα δεικνύουν προς νότο.

Ο γεωγραφικός βόρειος πόλος δεν πρέπει να συγχέεται με τον Μαγνητικό Βόρειο Πόλο προς τον οποίο δεικνύουν οι μαγνητικές πυξίδες.

Δείτε επίσης 
 Νότιος Πόλος
 Αρκτική
 Αρκτική ζώνη

Προσανατολισμός
Ακραία σημεία της Γης
Γεώργιος Σισίνης

Ο Γεώργιος Σισίνης (1769-1831) ήταν πολιτικός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γαστούνη της Ηλείας και καταγόταν από πλούσια και ιστορική οικογένεια της περιοχής. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν πρόκριτος της Γαστούνης. Ήταν γιος του Χρύσανθου Σισίνη και της Γαλλίδας Βικτωρίας (Victoria Bertran) και είχε τρεις αδερφούς (τον Νικόλαο, τον Πέτρο και τον Μιχαήλ) που πέθαναν πριν από την επανάσταση και μία αδελφή που αργότερα παντρεύτηκε τον Σωτήρη Χαραλάμπη. Τα αδέλφια του ήταν ιατροί, όπως και ο πατέρας του, και ο ίδιος αναφέρεται ότι ήταν πρακτικός ιατρός. Ο Γεώργιος Σισίνης είχε παντρευτεί την Υακίνθη Σταθακοπούλου και είχε δύο γιούς, τον Μιχαήλ και τον Χρύσανθο. 

Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1819. Πριν από το ξέσπασμα της Επανάστασης οι Τούρκοι τον κάλεσαν για να συζητήσουν στην Τρίπολη αλλά ύστερα από υπόδειξη του Παλαιών Πατρών Γερμανού, παρίστανε τον άρρωστο και δεν πήγε. 

Κήρυξε την Επανάσταση το 1821 στην Ηλεία και βοήθησε σημαντικά τον αγώνα. Θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους τροφοδότες των επαναστατικών σωμάτων της Πελοποννήσου. Στον στρατιωτικό αγώνα διακρίθηκε κυρίως στις μάχες της Πάτρας, του Λάλα και του Χλεμουτσίου. 

Ως πολιτικός, διετέλεσε πληρεξούσιος της Ηλείας στην Β' και πρόεδρος της Γ' και Δ' Εθνοσυνελεύσεων ενώ το 1829 εκλέχτηκε πρόεδρος της Γερουσίας. Το 1825 συνελήφθη μαζί με τον γιο του, Χρύσανθο, και φυλακίστηκε για τις πολιτικές του πεποιθήσεις στην Ύδρα. Την Άνοιξη του ίδιου χρόνου αποφυλακίστηκαν και συνέχισαν τις πολεμικές τους επιχειρήσεις. Την περίοδο του Καποδίστρια διορίστηκε μέλος στο "Πανελλήνιον" αλλά σύντομα παραιτήθηκε επειδή διαφώνησε με την πολιτική του. Παρόλα αυτά δεν έλαβε μέρος στη δολοφονία του Καποδίστρια, την οποία και κατέκρινε. Το 1829 χρημάτισε πρόεδρος της Γερουσίας και απεβίωσε στη Γαστούνη το 1831.

Πηγές 
Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821, Νικηταρά απομνημονεύματα, Φωτάκου, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996.
Παλαιών Πατρών Γερμανού απομνημονεύματα, επιμέλεια Νίκος Ασημακόπουλος, Τρίτη έκδοση, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996,
Ιστορία της Ελληνικής επανάστασης, Σπυρίδωνος Τρικούπη, Εκδόσεις Νέα Σύνορα-Λιβάνη,Αθήνα 1993, SET ISBN 9602363703
Αναστάσιος Ν. Γούδας, Βίοι Παράλληλοι των επί της αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων ανδρών, Τ. 7:Πολιτικοί άνδρες, Εν Αθήναις, 1875

Βιβλιογραφία
Στέφανος Παπαγεωργίου, «Το αρχείο Σισίνη», Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ.24, σελ. 36-141

Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Έλληνες πληρεξούσιοι
Πρόκριτοι
Γεωργιος
Πορνεία

Πορνεία ονομάζεται η προσφορά του ιδίου σώματος σε αόριστο αριθμό προσώπων, συνήθως άνευ επιλογής, προς συνουσία έναντι χρηματικής ή άλλης αμοιβής. Το άτομο που συστηματικά (ως επάγγελμα) παρέχει σεξουαλικές υπηρεσίες με τον τρόπο αυτό ονομάζεται «εκδιδόμενο». Η γυναίκα που «εκδίδεται» ονομάζεται επίσης «ιερόδουλη» ή κοινώς «πόρνη». «Πόρνος» ονομάζεται και ο άνδρας που έρχεται συχνά σε επαφή με πόρνες ή αυτός που προσφέρει σεξουαλικές υπηρεσίες έναντι χρημάτων, ενώ ήδη από την αρχαία Ελλάδα υπήρχαν άνδρες «ιερόδουλοι» που όμως δεν είχαν δικαίωμα ανεξάρτητης άσκησης του επαγγέλματός τους. Η πορνεία συχνά επίσης περιγράφεται ως «αγοραίος έρωτας» ή «αγοραίο σεξ» και κάποιες φορές αναφέρεται ως «το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου». Λεπτομερείς νόμοι για την πορνεία είχαν ήδη θεσπιστεί από τον Σόλωνα στην αρχαία Αθήνα.

Η πορνεία στην Ελλάδα 

Κατά το ελληνικό δίκαιο η πορνεία ως επάγγελμα, δηλαδή η συστηματική επί χρήμασι προσφορά του ιδίου σώματος σε αόριστο αριθμό προσώπων προς συνουσία, δεν αποτελεί αδίκημα εφόσον ασκείται σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία. Απαιτείται όμως προηγουμένως άδεια της τοπικής αρμόδιας αρχής (αστυνομικής ή λιμενικής) για την εγκατάσταση του εκδιδόμενου προσώπου σε οποιοδήποτε οίκημα και ο χαρακτηρισμός αυτού ως «οίκος ανοχής». Ταυτόχρονα, επιβάλλεται και η παρακολούθηση της υγείας του εκδιδόμενου προσώπου από γιατρούς του δημοσίου.

Η προαγωγή στην πορνεία αποτελεί έγκλημα και ονομάζεται «μαστροπεία». Σύμφωνα με το άρθρο 349 του Ποινικού Κώδικα: 
"παρ. 3: Όποιος κατ' επάγγελμα ή από κερδοσκοπία προάγει στην πορνεία γυναίκες τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δεκαοκτώ μηνών και με χρηματική ποινή." 

Επίσης, στο καταργημένο άρθρο 347 του Ποινικού Κώδικα από τον Δεκέμβριο του 2015, οριζόταν ως παράνομη η πορνεία μεταξύ ανδρών. Πιο συγκεκριμένα, ο Ποινικός Κώδικας ανέφερε: 
"παρ. 1: Η παρά φύση ασέλγεια μεταξύ αρρένων που τελέστηκε: α) με κατάχρηση μίας σχέσης εξάρτησης που στηρίζεται σε οποιαδήποτε υπηρεσία. β) από ενήλικο με αποπλάνηση προσώπου νεώτερου από δεκαεπτά ετών ή από κερδοσκοπία τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών."
"παρ. 2: Με την ίδια ποινή τιμωρείται και όποιος ασκεί την ασέλγεια της παρ. 1 κατ' επάγγελμα."

Δείτε επίσης 
 Γενετήσιες σχέσεις στην αρχαία Ελλάδα
 Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
 Οίκος ανοχής

Παραπομπές

Προτεινόμενη βιβλιογραφία 
 Φυτράκης, Ευτύχης, σε: Ν.Παρασκευόπουλος / Ε.Φυτράκης, Αξιόποινες σεξουαλικές πράξεις, εκδ. Σάκκουλα, 2011, σελ. 419-511. 
 Πετρόπουλος, Ηλίας, Το μπουρδέλο, εκδ. Νεφέλη, 1991.

Σεξουαλικότητα

Παράνομη οικονομία
Περιστασιακή συνουσία
Δραστηριότητες οργανωμένου εγκλήματος
Ιζηματογενές πέτρωμα

Τα ιζηματογενή πετρώματα είναι μια από τις τρεις κύριες ομάδες πετρωμάτων (οι άλλες δυο είναι τα εκρηξιγενή ή πυριγενή πετρώματα και τα μεταμορφωσιγενή πετρώματα), που παρατηρούνται στους γεωλογικούς σχηματισμούς. Τα ιζηματογενή πετρώματα αποτελούνται από υλικά που έχουν συνήθως μεταφερθεί από τον τόπο προέλευσής τους στον τόπο απόθεσής τους, παρατηρούμενα συνήθως ως προσχώσεις.

Κατηγορίες 
Οι κυριότερες κατηγορίες ιζηματογενών πετρωμάτων είναι:

 Κλαστικά ή μηχανικά ιζήματα: Πολλές τέτοιες προσχώσεις παρατηρούνται στη θάλασσα και σε λίμνες, σε εκβολές ποταμών, αλλά και σε πρόποδες βουνών, σε κοιλάδες ή σε κοίτες ποταμών και λιμνών. Οι προσχώσεις αυτές προέρχονται από την αποσάθρωση πετρωμάτων που υπήρχαν προηγουμένως. Έτσι, μεγάλες βραχώδεις μάζες μετασχηματίζονται σε στρογγυλεμένους όγκους μέχρι πολύ απλούστερες μάζες όπως η άμμος και η άργιλος που μεταφέρονται εύκολα από το νερό, τη βροχή, τον πάγο και τον άνεμο (αιολικές αποθέσεις). Στο σημείο που μεταφέρονται, αποτίθενται σε στρώματα. Εκεί τα υλικά αυτά παραμένουν ευκίνητα είτε ως λάσπη ή άμμος είτε συσσωματώνονται με τη βοήθεια του χαλαζία ή άλλων ορυκτών όπως ασβεστίτη, αιματίτη, λειμωνίτη κλπ. Αυτό συμβαίνει π.χ. στους ψαμμίτες, με διαδικασία που είναι γνωστή ως διαγένεση.

 Χημικά ιζήματα: Άλλες αποθέσεις ιζηματογενών πετρωμάτων σχηματίζονται με την εξάτμιση του νερού που περιέχει διαλυμένες διάφορες χημικές ουσίες, όπως είναι το ορυκτό αλάτι, η γύψος κλπ., ενώ άλλα σχηματίζονται με χημική κατακρήμνιση, όπως ο ασβεστόλιθος.

 Οργανογενή ή οργανικά ιζήματα: Σχηματίζονται από την εναπόθεση υπολειμμάτων ζωντανών οργανισμών, όπως π.χ. κελύφη μαλακίων, σκελετούς υδρόβιων όντων, ακόμη και την καταπλάκωση μεγάλων εκτάσεων με ζωντανούς οργανισμούς από μεγάλους όγκους άλλων πετρωμάτων. Παραδείγματα τέτοιων πετρωμάτων είναι οι οργανογενείς ασβεστόλιθοι, η γη διατόμων, οι ορυκτοί άνθρακες κτλ.

Χαρακτηριστικά 
Σημαντικό χαρακτηριστικό των ιζηματογενών πετρωμάτων είναι η διάταξή τους σε επάλληλα στρώματα (strata, ενικός stratum), τα οποία είναι αντικείμενα μελέτης της στρωματογραφίας. Συχνή είναι, επίσης, η παραμόρφωση αυτών των στρωμάτων, λόγω ενδογενών δυνάμεων, οπότε σχηματίζονται οι πτυχώσεις, οι οποίες δεν παρατηρούνται στις άλλες κατηγορίες πετρωμάτων, παρά μόνο στα μεταμορφωσιγενή που προέρχονται από μεταμόρφωση ιζηματογενών, αλλά και πάλι σε πολύ μικρότερο βαθμό. Εφόσον τα πετρώματα δεν έχουν υποστεί ισχυρή παραμόρφωση, η αλληλουχία των επάλληλων στρωμάτων ορίζει και την (σχετική) ηλικία τους. Επειδή τα ιζηματογενή πετρώματα είναι οι κύριοι φορείς των απολιθωμάτων, ο συνδυασμός τους δίνει μια σχετικά ακριβή εικόνα της γεωλογικής ιστορίας των περιοχών στις οποίες απαντούν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νέλι Κόναλι

Η Νέλι Κόναλι (24 Φεβρουαρίου 1919 – 1 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν ο τελευταίος εν ζωή επιβάτης του οχήματος στο οποίο δολοφονήθηκε ο πρόεδρος των Η.Π.Α., Τζον Φ. Κένεντι. Ο Τζον Κόναλι, ο οποίος είχε τραυματιστεί στη διάρκεια της επίθεσης, πέθανε το 1993, ενώ η τότε Πρώτη Κυρία Τζάκι Κένεντι πέθανε το 1994.

Ήταν Πρώτη Κυρία του Τέξας την περίοδο 1963-1969, καθώς παντρεύτηκε τον Τζον Κόναλι. Βρισκόταν, ως σύζυγος του κυβερνήτη του Τέξας, στο όχημα που μετέφερε τον πρόεδρο Κένεντι την ημέρα της δολοφονίας του. Η ίδια έκανε περιγραφή των γεγονότων του 1963 σε βιβλίο, το οποίο εκδόθηκε το 2003. Στο βιβλίο της αυτό η Κόναλι επέμενε ότι ο σύζυγός της είχε χτυπηθεί από μία επιπλέον σφαίρα (ίσως τρίτη) από τις δύο που χτύπησαν τον τότε Αμερικανό πρόεδρο, άποψη με την οποία ουδέποτε συμπορεύτηκε η Επιτροπή, η οποία ανέλαβε να διαλευκάνει την υπόθεση.

Πηγές 
 Citation: "Woman in JFK Limo During Shootings Dies" By KELLEY SHANNON (από το Associated Press, 2 Σεπτεμβρίου 2006)
 "From Love Field--Our Final Hours with John F. Kennedy", Rugged Land Books, 2003.

Αμερικανοί ευεργέτες
Εθνόσημο του Βιετνάμ

Το εθνόσημο του Βιετνάμ βασίζεται στο μοντέλο των συμβόλων του Κομμουνιστικού Κόμματος και περιλαμβάνει ένα κίτρινο αστέρι σε κόκκινο αγρό.
Το δρεπάνι και τα σιτηρά εκπροσωπούν τη συνεργασία των γεωργών και το βιομηχανικό μόχθο εντός του κομμουνιστικού μοντέλου. Είναι παρόμοιο με το εθνόσημο της Ανατολικής Γερμανίας και το εθνόσημο της Κίνας. Καθιερώθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1955 ως εθνόσημο του Βορείου Βιετνάμ. Μετά την επανένωση του Βιετνάμ στις 2 Ιουλίου του 1976 έγινε εθνικό σύμβολο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σημαίες του Κόσμου

Βιετναμ
Εθνικά σύμβολα του Βιετνάμ
Ω, λαμπρή αυγή του Μάη

Το Όι, σβιέτλα μάισκα ζόρο (Ој, свијетла мајска зоро / Ω, λαμπρή αυγή του Μάη) είναι ο Εθνικός Ύμνος του Μαυροβουνίου από το 2004. Πριν να γίνει εθνικός ύμνος ήταν αγαπημένο παραδοσιακό τραγούδι των Μαυροβούνιων, με πολλές παραλλαγές. Ο ύμνος έχει δεχτεί κριτική, καθώς διατηρεί ορισμένους από τους στίχους που επέβαλλε ο Σέκουλα Ντρλίεβιτς (Секула Дрљевић), επικεφαλής της φασιστικής κυβέρνησης-μαριονέτας του Μαυροβουνίου που διορίστηκε από τους Ναζί κατακτητές κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Πριν από το Όι, σβιέτλα μάισκα ζόρο, μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, το Μαυροβούνιο είχε δύο ύμνους: τον επίσημο Ούμπαβοϊ ναμ Τσρνόι Γκόρι (Убавој нам Црној Гори, Στο όμορφο μας Μαυροβούνιο) και τον δημοφιλή Ονάμο ΄νάμο (Онамо, 'намо, Εκεί, πέρα εκεί).

Στίχοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο ύμνος σε μορφή midi βρίσκεται στις επίσημες ιστοσελίδες του Προέδρου της Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου και [https://web.archive.org/web/20090906105155/http://www.vlada.me/eng/multimedija.php της Κυβέρνησης του Μαυροβουνίου
 Himnuszok - Ο ύμνος με τραγούδι στον ιστότοπο "Himnuszok".
 Τραγούδια από τον ιταλικό ιστότοπο "NewMontenegro.eu" όπου βρίσκονται δύο εναλλακτικές εκδόσεις του ύμνου.
 nationalanthems.info - Παρτιτούρα και στίχοι.

Εθνικά σύμβολα του Μαυροβουνίου
Εθνικοί ύμνοι
Γενεαλογία

Η γενεαλογία είναι η μελέτη και ανακάλυψη-δημιουργία ενός γενεαλογικού δέντρου. Για τον σκοπό αυτό απαιτείται η συλλογή ονομάτων συγγενών, ζώντων και νεκρών, και ο προσδιορισμός των σχέσεων μεταξύ τους βάσει ενδείξεων και/η τεκμηρίωσης. 

Σε αυτό το άρθρο οι όροι γενεαλόγος και ερευνητής εννοούν οποιονδήποτε ασχολείται με το θέμα, είτε πρόκειται για κάποιον που το κάνει ως χόμπι είτε πρόκειται για επαγγελματία.

Σύνοψη 
Οι γενεαλόγοι συλλέγουν προσωπικές μαρτυρίες και οικογενειακές ιστορίες για να ανακαλύψουν προγόνους και ζώντες συγγενείς. Οι γενεαλόγοι επιχειρούν επίσης να κατανοήσουν όχι μόνο πού και πότε έζησαν κάποιοι, αλλά και τον τρόπο ζωής τους, τη βιογραφία και τον τρόπο σκέψης τους. Αυτό συχνά απαιτεί — ή οδηγεί σε — γνώση παλαιών νόμων, παλαιών πολιτικών συνόρων, τάσεων μετανάστευσης και ιστορικών κοινωνικών συνθηκών.

Ακόμη και μία ανεπιτυχής αναζήτηση προγόνων βοηθά σε καλύτερη κατανόηση της ιστορίας. Η αναζήτηση ζώντων συγγενών συχνά οδηγεί σε οικογενειακές συνεστιάσεις, τόσο μακρινών όσο και αποκομμένων συγγενών. Καμιά φορά οι γενεαλόγοι βοηθούν στην επανένωση οικογενειών που χωρίστηκαν λόγω πολέμου, μετανάστευσης και υιοθεσίας. Ο γενεαλόγος μπορεί να βοηθήσει στο να διατηρηθούν ζωντανές οικογενειακές παραδόσεις ή στην αποκάλυψη οικογενειακών μυστικών.

Αρχικά, η γενεαλογία ασχολείτο κυρίως με την καταγωγή αρχόντων και ευγενών, συχνά για να αποδείξει ή να αμφισβητήσει τη νομιμότητα διεκδίκησης πλούτου και εξουσίας. Πολλές καταβολές, τις οποίες διάφοροι ισχυρίστηκαν κατά καιρούς, θεωρούνται από σύγχρονους μελετητές ως εντελώς φτιαχτές, κυρίως ισχυρισμοί βασιλέων και αυτοκρατόρων ότι δήθεν κατάγονται από θεούς ή ιδρυτές πολιτισμών.

Στην πεζογραφία είναι σύνηθες φαινόμενο να αποδίδεται σε κάποιον χαρακτήρα ένα περίπλοκο γενεαλογικό δέντρο, με στόχο να γίνει ο χαρακτήρας πιο ενδιαφέρων.

Βοηθητικές επιστήμες της ιστορίας
Φρανκενστάιν Τζούνιορ

Το Φρανκενστάιν Τζούνιορ (πρωτότυπος τίτλος: Young Frankenstein) είναι μια κωμωδία τρόμου, παραγωγής του 1974, σε σκηνοθεσία του Μελ Μπρουκς. Η ταινία είναι βασισμένη πάνω σε χαρακτήρες του μυθιστορήματος τρόμου Φρανκενστάιν (πρωτότυπος τίτλος: Frankenstein) της Μαίρης Σέλεϊ και σε σενάριο των Μελ Μπρουκς και Τζιν Γουάιλντερ. Η ταινία επίσης σατιρίζει τις τρεις πρώτες ταινίες Φρανκενστάιν από τις Universal Pictures: Φρανκενστάιν, Η νύφη του Φρανκενστάιν και Ο γιος του Φρανκενστάιν.

Πλοκή
Ο δρ Φρέντερικ Φρανκενστάιν, ο εγγονός του Βίκτωρος Φρανκενστάιν, είναι ένας καθηγητής σε ένα κολέγιο ιατρικής στην Αμερική. Ο δρ Φρανκενστάιν επίσης ισχυρίζεται πως το όνομά του προφέρεται Φρον-κεν-στίν (Fron-ken-steen), γιατί ντρέπεται για την καταγωγή του. Μια μέρα, μετά από μια διάλεξη, ο δρ Φρανκενστάιν ειδοποιείται από τον δικηγόρο χερ Φόλκσταϊν πως έχει κληρονομήσει τον τίτλο ευγένειας από τον προπάππο του, τον βαρόνο Μποφώρ φον Φρανκενστάιν, και την οικογενειακή κατοικία των προγόνων του, το κάστρο Φρανκενστάιν στην Τρανσυλβανία. Έτσι, ο βαρόνος δρ Φρέντερικ φον Φρανκενστάιν ταξιδεύει στην Τρανσυλβανία, και εκεί γνωρίζει τους δύο βοηθούς του στο εργαστήριο: την πανέμορφη Ίνγκα και τον καμπούρη Ίγκορ - που ισχυρίζεται πως το όνομά του προφέρεται Άιγκορ (Igor - Eye-gor). Μαζί με τον Άιγκορ και την Ίνγκα, ο δρ Φρανκενστάιν γνωρίζει και την παρανοϊκή οικονόμο του κάστρου, τη φράου Μπλούχερ.

Μια νύχτα, ακολουθώντας μια μουσική βιολιού, περνά μέσα από το μυστικό πέρασμα της βιβλιοθήκης του δωματίου του και ανακαλύπτει το εργαστήριο και την προσωπική βιβλιοθήκη του παππού του. Μέσα στα βιβλία και τα έγγραφα της βιβλιοθήκης, ανακαλύπτει ένα χειρόγραφο εγχειρίδιο με τον τίτλο «Πώς τα κατάφερα, από τον Βίκτωρα Φρανκενστάιν», που εξηγεί πώς ο Βίκτωρ δημιούργησε το τέρας του Φρανκενστάιν, που το θεώρησε ζωή. Ο Φρέντερικ διαβάζει το βιβλίο και αποφασίζει να παραδεχτεί το όνομά του και να φτιάξει το δικό του τέρας. Έτσι, μετά από δύο κλοπές φρεσκοθαμμένου πτώματος και εγκέφαλου, ο δρ Φρανκενστάιν φτιάχνει το τέρας και του δίνει ζωή. Όμως το τέρας δεν θα προκύψει όπως το ήθελε ο Φρέντερικ.

Κύριοι ρόλοι
Τζιν Γουάιλντερ - δρ Φρέντερικ Φρανκενστάιν
Μάρτι Φέλντμαν - Άιγκορ
Πίτερ Μπόιλ - τέρας 
Τέρι Γκαρ - Ίνγκα
Κλόρις Λίτσμαν - φράου Μπλούχερ
Μάντλιν Καν - Ελίζαμπεθ
Κένεθ Μαρς - επιθεωρητής Κεμπ

Παραπομπές 
Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1974
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας
Αμερικανικές κωμικές ταινίες τρόμου
Γιώργος Θεοδοσιάδης

Ο Γιώργος Θεοδοσιάδης του Παναγιώτη (18 Μαΐου 1924 – 3 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν σκηνοθέτης και δάσκαλος του θεάτρου, ένας από τους πρώτους που «δίδαξε» στο ελληνικό κοινό το σύγχρονο αγγλόφωνο θέατρο. Ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου. Μιλούσε γαλλικά και αγγλικά, ενώ ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών, στη Νέα Σμύρνη. Πέθανε το 2006 από ανακοπή καρδιάς στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν».

Τα πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18 Μαΐου 1924. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και σπούδασε στη Σχολή Μουσικής και Δράματος Γκίλτχωλ στο Λονδίνο, όπου και πρωτοεμφανίστηκε ως σκηνοθέτης το 1954 με το έργο «Living Room». Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1956 και συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, ανάμεσά τους και με αυτόν του Μίμη Φωτόπουλου και πολλές φορές με το Εθνικό Θέατρο. Το 1960 σκηνοθέτησε την κινηματογραφική ταινία τα «Ερωτικά Παιχνίδια», με πρωταγωνιστές τους Λάμπρο Κωνσταντάρα και Θανάση Βέγγο.

Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη 
Το 1962 ίδρυσε και διεύθυνε τη Δραματική Σχολή Αθηνών, που έφερε και το επώνυμό του (Σχολή Θεοδοσιάδη). Εκτός από τον ίδιο, στη σχολή δίδαξαν προσωπικότητες όπως οι Γρηγόρης Γρηγορίου, Τίτος Βανδής, Ανδρέας Φιλιππίδης, Νίκος Τζόγιας. Από τη σχολή Θεοδοσιάδη έχουν αποφοιτήσει πολλοί γνωστοί και καταξιωμένοι ηθοποιοί όπως οι Μάκης Ρευματάς, Νίκος Γαροφάλλου, Ματίνα Καρρά, Νόρα Βαλσάμη, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Σοφοκλής Πέππας, Δάνης Κατρανίδης, Τάσος Κωστής, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, Νίκος Νίκας, Μιμή Ντενίση, Κωνσταντίνος Τζούμας, Παύλος Χαϊκάλης, Λίλα Καφαντάρη, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Άννα Κουρή, Καίτη Φίνου, Ελένη Κούρκουλα, Ελένη Κρίτα, Μαρίνα Ψάλτη, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Μάριος Αθανασίου, Γιώργος Καπουτζίδης, Αγγελική Λάμπρη, Μιχάλης Μαρίνος, Παναγιώτα Βλαντή, Κωνσταντία Χριστοφορίδου, Βασίλης Καΐλας και Λίλιαν Αρχοντή.

Σκηνοθετική πορεία 
Ο Γιώργος Θεοδοσιάδης είχε σκηνοθετήσει για το ραδιόφωνο και τη τηλεόραση (ΕΙΡ και ΥΕΝΕΔ) περισσότερα από 2.500 θεατρικά έργα, ραδιοχρονικά, λογοτεχνικές εκπομπές, θεατρικές επιθεωρήσεις κλπ. Σκηνοθέτησε επίσης περισσότερα από 60 θεατρικά έργα και μετέφερε 10 ξένα θεατρικά έργα, που ανέβηκαν από κεντρικούς αθηναϊκούς θιάσους. Ανάμεσα στα έργα αυτά, περιλαμβάνονται τα: "Ιφιγένεια εν Ταύροις", "Ηλέκτρα", "Ελένη" και "Βάκχες" του Ευριπίδη, όπως και πολλά έργα του Σαίξπηρ, Τσέχοφ, Ο'Νηλ, Άρθουρ Μίλερ, Ξενόπουλου, Τερζάκη, Τένεσι Ουίλιαμς κ.ά. Υπήρξε επίσης τακτικός σκηνοθέτης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1972-1975). Υπήρξε επίσης μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1974-1975) αλλά και του Εθνικού Θεάτρου (1975-1976) όπως επίσης και γενικός διευθυντής στο "Άρμα Θέσπιδος" (1976-1978).

Παραστασιογραφία 
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ο Γ. Θεοδοσιάδης

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Παραπομπές

Πηγές
 Who's Who, 1979, σ. 208

Έλληνες σκηνοθέτες
Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Έλληνες συνθέτες μουσικής ταινιών
Στιβ Έργουιν

Ο Στιβ 'Εργουιν (Steve Irwin, 22 Φεβρουαρίου 1962 – 4 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Αυστραλός φυσιοδίφης και τηλεπαρουσιαστής .

Διασημότητα 
Έγινε γνωστός στο τηλεοπτικό κοινό για τη σειρά εκπομπών με τον τίτλο «Κυνηγός Κροκοδείλων», αλλά και για ντοκιμαντέρ που πρόβαλε στο «Animal Planet». Γύρισε 46 ντοκιμαντέρ και αρκετά επεισόδια της σειράς «Ημερολόγια ενός κυνηγού κροκοδείλων». Ανάμεσα στα πολλά του επιτεύγματα ήταν η ανακάλυψη ενός νέου είδους χελώνας, που ονομάστηκε Elseya irwini προς τιμήν του. Το 2018 απέκτησε ένα αστέρι στο Hollywood Walk of Fame.

Κυνηγός κροκοδείλων 
Γνωστός ως «Κροκοδειλάκιας», ήταν ο ίδιος πόλος έλξης για τους ξένους τουρίστες στην Αυστραλία και, σύμφωνα με την αυστραλιανή κυβέρνηση, έφερνε τουριστικό συνάλλαγμα ύψους εκατό εκατομμυρίων δολαρίων στη χώρα ετησίως.

Ο Έργουιν αιχμαλώτισε τον πρώτο του κροκόδειλο, όταν ήταν εννιά χρόνων και καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του βρισκόταν κοντά σε επικίνδυνα ζώα. Το 2004, πάντως, προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή, όταν εμφανίστηκε στην τηλεόραση ταΐζοντας έναν κροκόδειλο και έχοντας στην αγκαλιά του τον γιό του, μόλις δυο μηνών.

Φιλμογραφία
Συμμετείχε στις παρακάτω ταινίες:
 2001 «Ντόκτορ Ντουλίτλ 2» 
 2006 «Happy Feet»

Θάνατος
Ο Έργουιν σκοτώθηκε, ενώ γύριζε ένα υποβρύχιο ντοκιμαντέρ έξω από τις βορειοανατολικές ακτές της Αυστραλίας, στον Μεγάλο Κοραλλιογενές Φράγμα κοντά στο Πορτ Ντάγκλας. Ενώ κολυμπούσε πάνω από ένα σαλάχι, το ζώο αναπάντεχα τίναξε την ουρά του και τον χτύπησε κατευθείαν στην καρδιά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  Επίσημος ιστότοπος

Αυστραλοί
Ζωολόγοι
Τηλεπαρουσιαστές
Γκεόργκι Παρβάνοφ

Ο Γκεόργκι Παρβάνοφ (Георги Седефчов Първанов, 28 Ιουνίου 1957) είναι πολιτικός από τη Βουλγαρία και διετέλεσε πρόεδρος της χώρας από τις 22 Ιανουαρίου 2002 εώς το 2011.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στο Σίριστνικ στις 28 Ιουνίου 1957 και παντρεύτηκε την Ζόρκα Παρβάνοβα. Σπούδασε Μαθηματικά και Ιστορία, ενώ έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος το 1981. Ήταν υπέρ της ένταξης της χώρας του στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ.

Προεδρία 
Εξελέγη Πρόεδρος ως σοσιαλιστής νικώντας στις εκλογές του Νοεμβρίου 2001, τον αντίπαλο και προκάτοχό του, Πέταρ Στογιάνοφ. Ο Παρβάνοφ κέρδισε και τις προεδρικές εκλογές του Οκτωβρίου 2006. Συγκέντρωσε ποσοστό 75,9% στο δεύτερο γύρο όμως, καθώς οι εκλογές επαναλήφθηκαν λόγω έλλειψης απαρτίας. Έγινε έτσι ο πρώτος Πρόεδρος της Βουλγαρίας που επανεκλέγεται.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προεδρία της Βουλγαρίας

Πρόεδροι της Βουλγαρίας
Πρόεδροι του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ
Τάρια Χάλονεν

Η Τάρια Κααρίνα Χάλονεν (φινλανδικά: Tarja Kaarina Halonen, 24 Δεκεμβρίου 1943-) είναι η 11η Πρόεδρος της Φινλανδίας. Ανήκε στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και σήμερα είναι ανεξάρτητη. Είναι η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στο ύπατο αξίωμα και μια από τις δημοφιλέστερες πολιτικούς στη χώρα της. Αυτοπεριγράφεται ως σχετικά ειρηνίστρια. Την διαδέχτηκε στη θέση του προέδρου της Φινλανδίας ο Σάουλι Νιινίστο.

Καριέρα 
Γεννήθηκε στο Ελσίνκι στις 24 Δεκεμβρίου του 1943. Σπούδασε νομικά και απέκτησε τίτλο Μάστερ από το Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, το 1968. Έγινε δικηγόρος και παντρεύτηκε τον Δρα Πένττι Αραγιάρβι (Pentti Arajärvi).

Το 1971 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και το 1974 διορίστηκε από τον Κάλεβι Σόρσα γραμματέας στο κοινοβούλιο. Την περίοδο από το 1975 ως το 1996 ήταν μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Ελσίνκι. Βουλευτής από το 1979 ως το 2000, χρημάτισε υπουργός Υγείας (1987-90), Σκανδιναβικής Συνεργασίας (1989-91) Δικαιοσύνης (1990-91) και Εξωτερικών (1995-2000).

Έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της χώρας μετά την εκλογή της, το 2000. Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών η Χάλονεν πήρε 40% έναντι 34,4% για τον αντίπαλό της, Έσκο Άχο του Κόμματος του Κέντρου. Επειδή κανείς από τους δύο υποψηφίους δεν συγκέντρωσε άνω του 50%, οι εκλογές επαναλήφθηκαν στον δεύτερο γύρο, όπου αναδείχθηκε οριακά νικήτρια η Χάλονεν με 51,6% έναντι 48,4% του Άχο. Ανέλαβε πρόεδρος την 1η Μαρτίου του 2000.  Εξασφάλισε νέα εξαετή θητεία, επικρατώντας οριακά -με ποσοστό 51,8%- του συντηρητικού αντιπάλου της Σάουλι Νιινίστο στις εκλογές του 2006, σε επαναληπτική ψηφοφορία (δεύτερος γύρος) στις 29 Ιανουαρίου του 2006. Η θητεία της έληξε το 2012, οπότε και την διαδέχτηκε ο Σάουλι Νιινίστο.

Πηγές

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Halonen, Tarja Kaarina
 Tarja Halonen & SETA
 Tarja Halonen's ιστότοπος της προεκλογικής της εκστρατείας του 2006
 Η Χάλονεν στο Συμβούλιο Γυναικών Ηγετών του κόσμου

Πρόεδροι της Φινλανδίας
Πιερ Ανρί Ματσιόνι

Ο Πιερ Ανρί Ματσιόνι (Pierre-Henry Maccioni, 14 Μαΐου 1948) ήταν ο έπαρχος ή Νομάρχης του νησιού Ρεϊνιόν από το 2006 ως το 2010. Το νησί ανήκει στη Γαλλία από το 1946.

Γεννήθηκε στις 14 Μαΐου του 1948 και ανέλαβε καθήκοντα στις 28 Αυγούστου 2006. Έχει τιμηθεί με το αξίωμα της Λεγεώνας της Τιμής (Officier de la Légion d'honneur), του Ιππότη του Τάγματος Εθνικής Αξίας (Chevalier de l'Ordre national du Mérite) και του Commandeur du mérite agricole .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 H πολιτική του καριέρα   (στα γαλλικά)

Ματσιόνι
Ματσιόνι
Ματσιόνι
Πολ Βερζέ

Ο Πολ Βερζέ (Paul Vergès, 5 Μαρτίου 1925 - 12 Νοεμβρίου 2016) ήταν Γάλλος πολιτικός, με καταγωγή από το νησί της Ρεϊνιόν.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1925. Ίδρυσε το Κομμουνιστικό Κόμμα του Νησιού το 1959, και μέχρι το 1993 ήταν στο τιμόνι του. Εξελέγη ευρωβουλευτής το 2004. Από το 1998 ως το 2010 ήταν πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου της Ρεϊνιόν.
Πέθανε σε ηλικία 91 ετών τον Νοέμβριο του 2016.

Πηγές
 Βιογραφία στον δικτυακό τόπο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
 Declaration of financial interests (στα γαλλικά)

Ρεϋνιόν
Ευρωβουλευτές της Γαλλίας
Κατάλογος ηγετών των ανεξάρτητων κρατών του κόσμου

Στον κατάλογο που ακολουθεί παρατίθενται οι κυβερνώντες και κυβερνώσες (αρχηγοί κράτους και αρχηγοί κυβέρνησης) τις 194 ανεξάρτητες χώρες του κόσμου σήμερα (2022). Πρόκειται για 193 κράτη-μέλη του ΟΗΕ και ένα μέλος-παρατηρητή (το Βατικανό). Στον κατάλογο δεν συμπεριλαμβάνονται όσα κράτη δεν αναγνωρίζονται από τα Ηνωμένα Έθνη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ηγέτες εν ενεργεία στον κόσμο σήμερα (Ιστοσελίδα που ανανεώνεται συνεχώς και περιέχει τις κυβερνητικές μεταβολές σε όλο τον κόσμο, ανάμεσα στις οποίες και αποτελέσματα εκλογών).
 Οι ηγέτες του κόσμου (παραπλήσια με την προηγούμενη ιστοσελίδα, που περιέχει επιπλέον πληροφορίες για χώρες, σημαίες, πληθυσμό κλπ.)

Σημειώσεις 

Ηγέτες
ηγετων των ανεξαρτητων κρατων του κοσμου

hu:Államok vezetőinek listája 2008-ban
Απόσταξη

Απόσταξη ονομάζεται η μέθοδος με την οποία απομονώνεται ένα υγρό συγκεκριμένου σημείου βρασμού από ένα μείγμα.

Με τη μέθοδο αυτή θερμαίνεται ένα μείγμα που περιέχει υγρό μέχρι το υγρό να βράσει, οπότε σχηματίζει ατμούς. Οι ατμοί αυτοί οδηγούνται σε σχετική διάταξη ενός μέσου που λέγεται συμπυκνωτής όπου εκεί ψύχονται και μετατρέπονται σε "καθαρότερη μορφή υγρού".

Κλασματική απόσταξη ονομάζεται η ίδια μέθοδος με τη διαφορά ότι σ΄ αυτή επιχειρείται απόσταξη υγρών (με διαφορετικά σημεία βρασμού), που βρίσκονται στο ίδιο μείγμα. Έτσι στην κλασματική απόσταξη κάθε υγρό βράζει σε διαφορετική θερμοκρασία, γεγονός που επιτρέπει τη συγκέντρωση - και αντίστοιχα συμπύκνωση - των ατμών τους ξεχωριστά. Είναι ευνόητο ότι η απομόνωση υγρών με κλασματική απόσταξη ξεκινά από το υγρό που έχει το χαμηλότερο σημείο βρασμού. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο στη βιομηχανία του πετρελαίου, για το διαχωρισμό του αργού πετρελαίου στα συστατικά του.

Σημειώνεται ότι ορισμένα μείγματα υγρών είναι αδύνατο να διαχωριστούν με αυτή τη μέθοδο, καθώς και τα δύο συστατικά ζέουν στην ίδια θερμοκρασία. Ένα τέτοιο μείγμα ονομάζεται αζεοτροπικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αζεοτροπικού μίγματος αποτελεί το μείγμα 95% αιθυλικής αλκοόλης και 5% νερού.

Απόσταξη υπό κενό 
Απόσταξη υπό κενό είναι μία μέθοδος απόσταξης στην οποία η πίεση είναι μικρότερη από την τάση ατμών του υγρού μίγματος (συνήθως μικρότερη από την ατμοσφαιρική). Επειδή η θερμοκρασία βρασμού μιας ουσίας είναι ανάλογη της πίεσης, το πτητικό συστατικό θα εξατμιστεί σε χαμηλότερη θερμοκρασία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Φυσικές διεργασίες
 
Τεχνολογίες αερίων
Θεόληπτος Β΄

Ο Θεόληπτος Β΄ ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από τις 27 Φεβρουαρίου 1585 έως τον Απρίλιο του 1587.

Ήταν ανιψιός του Πατριάρχη Μητροφάνη Γ΄. Αναφέρεται ως σεβάσμιος, μεγαλοπρεπής και γνώστης της τουρκικής γλώσσας. Διετέλεσε Μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως και, αν και ευεργετήθηκε από τον Πατριάρχη Ιερεμία τον Β΄, εντούτοις συνωμότησε εναντίον του, συνεργαζόμενος με τον Παχώμιο. Όταν ο Παχώμιος καθαιρέθηκε από Σύνοδο, η ίδια εξέλεξε τον Θεόληπτο Πατριάρχη στη θέση του. Ενθρονίστηκε από τους Πατριάρχες Αλεξανδρείας και Αντιοχείας.

Ενώ έλειπε στη Μολδαβία και τη Βλαχία για συγκέντρωση χρημάτων, ο Νικηφόρος, διάκονος του εξόριστου Πατριάρχη Ιερεμία και τοποτηρητής του Θρόνου από το Μάιο του 1586 έως τον Απρίλιο του 1587, κατόρθωσε να τον εκθρονίσει. Ο Ιερεμίας επανήλθε στο Θρόνο και με Συνοδική απόφαση συγχώρησε τον Θεόληπτο και τον έστειλε στην Ιβηρία, με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για το υπερχρεωμένο εκκλησιαστικό ταμείο. Είναι ασαφές αν ο Ιερεμίας επανήλθε στο Θρόνο το 1586 και ως Πατριάρχης εξουσιοδότησε το Θεόληπτο να συνεχίσει την περιοδεία του, ή ο Θεόληπτος συνέχισε να είναι Πατριάρχης και παραιτήθηκε αργότερα υπέρ του Ιερεμία. Γνωρίζουμε πάντως ότι το 1587 εξέδωσε σιγίλιο υπέρ της Μονής Σουμελά, άγνωστο αν το εξέδωσε νομίμως ή παρανόμως.

Τέλος, γνωρίζουμε ότι συμφιλιώθηκε με τον Ιερεμία Β', στον οποίο τελικά παρέδωσε το Θρόνο, και συλλειτούργησε με αυτόν το 1590. Κατόπιν αυτού, αγνοείται τόσο η τύχη του, όσο και ο χρόνος του θανάτου του.

Ήταν ο τελευταίος Πατριάρχης που είχε ως έδρα τη Μονή Παμμακαρίστου, η οποία μετατράπηκε σε τζαμί το 1586. Το Πατριαρχείο μεταφέρθηκε κατόπιν στη φτωχική εκκλησία της Θεοτόκου στο Βλαχ-Σεράι, όπου παρέμεινε έντεκα χρόνια, έως το 1597.

Παραπομπές

Πηγές

Περαιτέρω ανάγνωση
 

Θεοληπτος Β
Μητροπολίτες Φιλιππουπόλεως
Επίσκοποι του 16ου αιώνα
Κοατλίκουε

Στη μυθολογία των Αζτέκων, η Κοατλίκουε (ισπ. Coatlicue), γνωστή κι ως Τετεοΐναν (ισπ. Teteoínan),  ήταν η Μητέρα Θεά Γη, η μητέρα της Σελήνης (Κογιολξάουκι) και των Άστρων (Σεντζονουιτζνάουακ, ισπ. Centzonhuitznáhuac). Είναι επίσης γνωστή ως Σιουακόατλ (Cihuacóatl), "Κυρά του Φιδιού", η οποία προστάτευε τις γυναίκες που πέθαιναν στη γέννα.

Ο μύθος
Η Κοατλίκουε τελούσε το ιερό καθήκον της στο όρος του Ερπετού, κοντά στην Τούλα, μαζεύοντας έναν θύσανο φτερών, όταν ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος. Οι τετρακόσιοι γιοι και η κόρη της Κογιολξάουκι θύμωσαν και αποφάσισαν να τη σκοτώσουν. Τότε γεννήθηκε ο Ουιτζιλοπότστλι, πλήρως ανεπτυγμένος, πλήρως οπλισμένος, με ασπίδα και λόγχη, θεός του πολέμου και του ήλιου. Εκείνος χρησιμοποίησε το «φίδι της φωτιάς» και τις ακτίνες του ήλιου για να νικήσει τη σελήνη και τα αστέρια. Η μάχη συνεχίζεται κάθε ημέρα ανάμεσα στην ημέρα και τη νύχτα. Οι Αζτέκοι θεωρούσαν την ανατολή του Ήλιου σαν τη νίκη της θεότητας αυτής απέναντι στις δυνάμεις του σκότους.

Τετεοΐναν, η άλλη φύση της Κοατλίκουε

Η Τετεοΐναν ήταν η μητέρα όλων των θεών και η προσωποποίηση της Μητέρας Φύσης. Είναι η ίδια θεότητα με την Κοατλίκουε, αλλά το αντίθετό της: ενώ η Κοατλίκουε είναι η καταστροφική γυναικεία δύναμη, η Τετεοΐναν είναι η δημιουργική δύναμη.

Αναπαραστάσεις
Σχεδόν όλες οι απεικονίσεις της θεάς αναδεικνύουν τη φονική της πλευρά, καθώς η Γη, εκτός από στοργική μητέρα κατασπαράσσει αχόρταγα ό,τι αναπνέει και υπάρχει. Η Κοατλίκουε αντιπροσωπεύει την αχόρταγη Μητέρα, που δίνει, αλλά και παίρνει τη ζωή.

Παραπομπές

Θεότητες της καταστροφής
Θεότητες της φωτιάς