joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τατιάνα Γκολίκοβα

Η Τατιάνα Αλεξέβνα Γκολίκοβα (Ρωσικά: Татьяна Алексеевна Голикова, γεννημένη στις 9 Φεβρουαρίου 1966) είναι Ρωσίδα πολιτικός και οικονομολόγος που υπηρετεί ως Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Ρωσίας με αρμοδιότητες την Κοινωνική Πολιτική, την Εργασία, την Υγεία και τις Συντάξεις από το 2018.

Από το 2007 έως το 2012, υπηρέτησε ως Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Ανάπτυξης  και πρόεδρος του Επιμελητηρίου Λογαριασμών της Ρωσίας από το 2013 έως το 2018.

Πρώτα χρόνια 
Η Γκολίκοβα γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1966 σε μια μεσοαστική σοβιετική οικογένεια που κατοικούσε στο χωριό Μιτίτσκι στην περιοχή της Μόσχας. Ο πατέρας της εργαζόταν σε ένα εργοστάσιο και η μητέρα της ήταν έμπορος. Μετά την αποφοίτησή της από το γυμνάσιο,  συνέχισε τις σπουδές της στο Ινστιτούτο Εθνικής Οικονομίας του Πλεχάνοφ, συμμετέχοντας στην σχολή της οικονομίας της εργασίας. Έχοντας λάβει το δίπλωμα της, γίνεται ερευνήτρια σε ένα από τα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Σοβιετικής Κρατικής Επιτροπής Εργασίας.

Καριέρα 
Η Γκολίκοβα ήταν οικονομολόγος στο Τμήμα Κρατικών Προϋπολογισμών στο Υπουργείο Οικονομικών από το 1990 έως το 1992. Μετατέθηκε στη θέση της Επικεφαλής Οικονομολόγου στο Τμήμα Κρατικών Προϋπολογισμών στο Υπουργείο Οικονομικών από το 1992 έως το 1995 και ύστερα έγινε Αναπληρώτρια Προϊστάμενη του Τμήματος Προϋπολογισμού στο Υπουργείο Οικονομικών από το 1995 έως το 1998. Από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο του 1998, κατείχε τη θέση της Προϊσταμένης του Τμήματος Προϋπολογισμού του Υπουργείου Οικονομικών, πριν γίνει Διευθύντρια του Τμήματος Πολιτικής Προϋπολογισμού από τον Αύγουστο του 1998 έως τον Ιούλιο του 1999. Διετέλεσε αναπληρώτρια Υπουργός Οικονομικών από τον Ιούλιο 1999 έως το 2002 και τον Πρώτη Υφυπουργός Οικονομικών από το 2002 έως το 2004. Από το 2004 έως τον Σεπτέμβριο του 2007 υπήρξε Αναπληρώτρια Υπουργός Οικονομικών.

Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης
Στις 18 Μαΐου 2018, η Γκολίκοβα διορίστηκε Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης στο Δεύτερο Υπουργικό Συμβούλιο του Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Στις 21 Ιανουαρίου 2020, διατήρησε τη θέση της στο Υπουργικό Συμβούλιο του Μιχαήλ Μισούστιν.

Προσωπική ζωή
Η Γκολίκοβα είναι παντρεμένη με τον Βίκτορ Κριστένκο, τον πρώην Υπουργό Βιομηχανίας και Εμπορίου. Παντρεύτηκαν το 2003. Είναι ευρέως γνωστή με το ψευδώνυμο "Miss Budget". Έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία, όπως με το Τάγμα της Τιμής (Φεβρουάριος 2006) και το μετάλλιο της Τάξης για Αξία στην Πατρίδα, πρώτο και δεύτερο βαθμό (2001) και (2004 ) και με την Τάξη της Αξίας στην Πατρίδα, τέταρτο βαθμό (2008).

Ισχυρισμοί διαφθοράς
Η Γκολίκοβα κατηγορείται ευρέως για διαφθορά από αρκετά ρωσικά μέσα ενημέρωσης, κυρίως για τις φερόμενες συνδέσεις της με την εταιρεία Pharmstandard, η οποία είναι παραγωγός του υποτιθέμενου φαρμάκου Arbidol. Μετά από αυτούς τους ισχυρισμούς απέκτησε το παρατσούκλι «Κυρία Arbidol».

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Russia Profile's Golikova Biography

Ρώσοι πολιτικοί
Ρώσοι οικονομολόγοι
Ιταλική Εκστρατεία (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)

Η Ιταλική Εκστρατεία, ή Ιταλικό Μέτωπο ή Μέτωπο των Άλπεων (ιταλικά : fronte alpino, γερμανικά : Gebirgskrieg "πόλεμος στα βουνά") είναι μια σειρά από μάχες στα σύνορα της Αυστροουγγαρίας με την Ιταλία, που διεξήχθησαν μεταξύ 1915 και 1918, κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά από μυστικές συζητήσεις και διαπραγματεύσεις που έγιναν μεταξύ των Συμμάχων πριν την Συνθήκη του Λονδίνου του 1915, η Ιταλία εισήλθε στον πόλεμο με στόχο την προσάρτηση στα εδάφη της των αυστριακών παραποτάμων, της βόρειας Δαλματίας και των εδαφών του σημερινού Τρεντίνο και Τιρόλο. Παρόλο που η Ιταλία ήλπιζε ότι θα κέρδιζε τα εδάφη με επιθετικές μάχες, η ιταλική εκστρατεία κατέληξε σύντομα σε έναν πόλεμο δημιουργίας τάφρων, παρόμοιο με αυτόν που πραγματοποίησε το Δυτικό Μέτωπο στην Γαλλία αλλά με την διαφορά ότι η ιταλική εκστρατεία έλαβε χώρα σε μεγάλα υψόμετρα και με πολύ κρύους χειμώνες. Το σύνολο των μαχών που πραγματοποίησε η ιταλική εκστρατεία εκτόπισαν ένα μεγάλο μέρος του τοπικού πληθυσμού ενώ αρκετές χιλιάδες πολίτες πέθαναν από επισιτισμό και ασθένειες στα ιταλικά και αυστροουγγρικά στρατόπεδα προσφύγων. Η νίκη των Συμμάχων στο Vittorio Veneto, η αποσύνθεση της αυτοκρατορίας του Αμβούργου και η ιταλική κατάληψη του Τριέντο και της Τεργέστης τερμάτισαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις τον Νοέμβριο 1918. Η ανακωχή του Villa Guisti τέθηκε σε ισχύ στις 4 Νοεμβρίου 1918 ενώ η Αυστροουγγαρία (de facto και de jure) δεν υπήρχε πλέον ως ενοποιημένη οντότητα. Η Ιταλία αναφέρει τον Μεγάλο Πόλεμο ως "Τέταρτο Πόλεμο για την Ανεξαρτησία", με τον οποίο ολοκληρώθηκε το τελευταίο στάδιο της ιταλικής ενοποίησης.

Πηγές

 
 
 
 
 
 
 
 
 Page, Thomas Nelson (1920). Italy and the World War. New York, Charles Scribner's Sons, Full Text Available Online.
Xcas

Το Xcas είναι ένα δωρεάν, ανοιχτού κώδικα σύστημα άλγεβρας υπολογιστών (CAS) για Microsoft Windows, Apple macOS και Linux. Το Xcas είναι γραμμένο σε C++.

Το Xcas κυκλοφόρησε από τον Bernard Parisse το έτος 2000.

Features 

 λύστε εξίσωση
 υπολογίστε το διαφορικό πηλίκο
 υπολογίστε τη λειτουργία του στελέχους
 επίλυση διαφορικής εξίσωσης

OS 

 Microsoft Windows
 Apple macOS
 Linux

Παραπομπές

εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 http://www-fourier.ujf-grenoble.fr/~parisse/giac.html
 http://www-fourier.ujf-grenoble.fr/~parisse/giac/cascmd_en.pdf
Σετομάα

Η Σετομάα (μετάφραση: Γη των Σέτο, εσθονικά: Setumaa, , Σέτο: Setomaa) είναι μια περιοχή της Εσθονίας η οποία βρίσκεται νότια της Λίμνης Πέιπους, η οποία κατοικείται από τους Σέτο, μια εθνότητα που παρουσιάζει μεγάλη συγγένεια με τους Εσθονούς. Οι Σέτο είναι κατά κύριο λόγο Χριστιανοί Ορθόδοξοι και είναι φιννοουγγρικής καταγωγής όπως και η Εσθονία.  

Η διάλεκτος Σέτο είναι μια παραλλαγή της νότιας εσθονικής διαλέκτου. Η ιστορική έκταση της Σετομάα καταλαμβάνουν εδάφη που ανήκουν σήμερα τόσο στην Εσθονία όσο και στην Ρωσία. Η εσθονική Σετομάα αποτελείται προς το παρόν από εδάφη της επαρχίας Βόρου τα οποία βρίσκονται στη νοτιοανατολική Εσθονία και συνορεύουν με τη Ρωσία. Το Πετσέρι (το οποίο στα ρωσικά λέγεται Πετσόρι) είναι το ιστορικό και πολιτιστικό κέντρο των Σέτο.

Τρέχουσα υποδιαίρεση 
Το εσθονικό τμήμα της Σετομάα αποτελείται από τις παρακάτω διοικητικές μονάδες:

 Εντός της επαρχίας Βορουμάα:
 ενορία Σετομάα (δήμος)
Σύμφωνα με αποτελέσματα της εσθονικής διοικητικής μεταρρύθμισης του 2017 συνέχισε να υπάρχει η ενορία Σετομάα.

Το ρωσικό τμήμα της Σετομάα αποτελείται από την επαρχία Πετσόρσκι, η οποία αποτελεί τμήμα της περιφέρειας Πσκοφ. Μεταξύ των ετών 1918 και 1944, η περιοχή ήταν μια επαρχία της Εσθονίας, η επαρχία Πετσέρι. Το 1944 σχεδόν ολόκληρο το έδαφος της επαρχίας εκχωρήθηκε στην Ρωσία με απόφαση των σοβιετικών αρχών, όπως και κάποια εσθονική εδάφη ανατολικά της Νάρβας. 

Μετά την επανάκτηση της εσθονικής ανεξαρτησίας από την Σοβιετική Ένωση το 1991, προέκυψε μια εδαφική διαφορά ανάμεσα στην Εσθονία και την Ρωσία σχετικά με την κυριότητα αυτής της περιοχής. Το 1995 έληξε αυτή η διαφορά, καθώς η Εσθονία απέσυρε τις διεκδικήσεις της στην περιοχή.

Σύμβολα 
Η σημαία της εσθονικής Σετομάα (και σημαία των Σέτο) έχει την μορφή του σκανδιναβικού σταυρού. Το περίγραμμα είναι λευκό, ενώ εντός κόκκινων, λευκών και μπλε εναλλασόμενων ριγών υπάρχει ένα εναλλασόμενο μοτίβο, το οποίο προφανώς εκπροσωπεί την παράδοση των Σέτο.

Παραπομπές
Μπόνι Φραντσέσκα Ράιτ

Η Μπόνι Φραντσέσκα Ράιτ (αγγλικά: Bonnie Francesca Wright, γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1991) είναι Αγγλίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και ακτιβίστρια. Είναι πιο γνωστή για το ρόλο της ως Τζίνι Γουέσλι στη σειρά ταινιών Χάρι Πότερ.

Γεννημένη στο Λονδίνο, η Ράιτ έκανε το επαγγελματικό της ντεμπούτο στην ταινία Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος (2001), απεικονίζοντας τον ρόλο για δέκα χρόνια μέχρι την τελική ταινία, Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου - Μέρος 2 (2011). Μετά τη σειρά, η Ράιτ εμφανίστηκε σε μια σειρά από ανεξάρτητες ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Before I Sleep, (2013) The Sea (2013) και After the Dark (2014). οι ταινίες έλαβαν μικτές κριτικές. Έκανε το σκηνικό ντεμπούτο της ως πρωταγωνιστής στο The Moment of Truth του Πίτερ Ουστίνοφ στο Southwark Playhouse την ίδια χρονιά, για την οποία έλαβε επαίνους.

Η Ράιτ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Τεχνών του Λονδίνου το 2012 με πτυχίο στη σκηνοθεσία. Στη συνέχεια ίδρυσε τη δική της εταιρεία παραγωγής, BonBonLumiere και άρχισε να παράγει ταινίες μικρού μήκους. Το πρώτο σκηνοθετικό της έργο ήταν το δράμα Separate We Come, Separate We Go (2012), με πρωταγωνιστή τον Ντέιβιντ Θιούλις, το οποίο κυκλοφόρησε στο Φεστιβάλ των Καννών για κριτική αναγνώριση. Σκηνοθέτησε το Know Thyself (2016), με πρωταγωνιστές τους Christian Coulson και Sextant (2016), και οι δύο χαρακτήρισαν το τοπίο και το συναίσθημα ως θέματα. Η σειρά τριών μερών της Ράιτ, Phone Calls, έκανε πρεμιέρα στο Tribeca Film Festival το 2017. Η Ράιτ κυκλοφόρησε τους Medusa's Ankles (2018) με πρωταγωνιστές την Kerry Fox και τον Τζέισον Άιζακς, με βάσει το The Matisse Stories της Α.Σ. Μπάιατ. Έχει επίσης σκηνοθετήσει μουσικά βίντεο για τους καλλιτέχνες Sophie Lowe, Pete Yorn και Σκάρλετ Τζοχάνσον.

Η Ράιτ έχει αποκτήσει αναγνώριση για τον περιβαλλοντικό της ακτιβισμό, είναι πρεσβευτής φιλανθρωπικών οργανώσεων Greenpeace και Lumos.
Άντα Φιγκιέρα-Σικόρσκα

Η Άντα Φιγκιέρα-Σικόρσκα (πολωνικά: Ada Fighiera-Sikorska), ή Άντα Σικόρσκα (Ada Sikorska), (26 Ιανουαρίου 1929 - 7 Αυγούστου 1996) ήταν Πολωνή Εσπεραντίστρια. Επιμελήθηκε την κορυφαία εφημερίδα στην γλώσσα Εσπεράντο για τριάντα χρόνια. Ήταν μέλος της Παγκόσμιας Ένωσης Δημοσιογράφων Εσπεράντο (ΠΕΔΕ), της Ένωσης Εσπεραντόφωνων Συγγραφέων (ΕΕΣ), της Λέσχης PEN Εσπεράντο και επίτιμο μέλου της Παγκόσμιας Ένωσης Εσπεράντο (ΠΕΕ).

Βιογραφία 
Η Φιγκιέρα-Σικόρσκα γεννήθηκε στο Σιέντλτσε το 1929, αλλά μεγάλωσε στη Βαρσοβία. Όταν ξεκίνησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το 1939, αυτή και η οικογένειά της κατέφυγαν στο Λβιβ, όπου ο πατέρας της, ο στρατηγός Φραντσίσεκ Σικόρσκι οργάνωσε την άμυνα της πόλης. Μετά την ήττα, η οικογένειά της στάλθηκε στη Σιβηρία. Ο πατέρας ήταν μεταξύ των 10.000 Πολωνών αξιωματικών που δολοφονήθηκαν στη σφαγή του Κατύν.

Το 1941, η ΕΣΣΔ απελευθέρωσε δύο εκατομμύρια Πολωνούς πολίτες που κρατούνταν στη Σιβηρία. Το 1942, η Άντα, με τη μητέρα και την αδερφή της, κατάφερε να περάσει από τη Σαμαρκάνδη στην Τεχεράνη και μετά στο Ισφαχάν, όπου πήγε στο πολωνικό σχολείο. Μεταξύ 1945 και Ιανουαρίου 1948 έζησε με άλλους Πολωνούς πρόσφυγες στη Βηρυτό. Το 1948 πέρασε τις πανπολωνικές εξετάσεις στη Μεγάλη Βρετανία. Το Νοέμβριο επέστρεψε στην Πολωνία μετά από οκτώ χρόνια απουσίας.

Αποφοίτησε στις σλαβικές σπουδές, με ειδίκευση στη δημοσιογραφία, από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, πριν ξεκινήσει την πρώτη της δουλειά σε εκδοτικό οίκο. Το 1956 συμμετείχε σε μαθήματα της γλώσσας Εσπεράντο στη Βαρσοβία, με επικεφαλής τον Γιούλιο Μπάγκι.

Το 1958, πριν από το ιωβηλαίο Παγκόσμιο Συνέδριο Εσπεράντο στη Βαρσοβία, έγινε αντιπρόεδρος της Εταιρείας Εσπεράντο της Βαρσοβίας και μέλος του εκδοτικού γραφείου του κρατικού ραδιοφώνου της Πολωνίας.</ref> Στη συνέχεια συνάντησε τον μελλοντικό σύζυγό της, ο οποίος ήταν μέλος της Μόνιμης Επιτροπής του Κογκρέσου (Konstancja Kongres Kongato), που προετοιμάζει το συνέδριο. Το 1960, παντρεύτηκε τον Τζιάν Κάρλο Φίγκιερ στις Βρυξέλλες. Ένα χρόνο αργότερα συνεργάστηκε μαζί του για να οργανώσει το Παγκόσμιο Συνέδριο Εσπεράντο στο Χάρογκεϊτ της Αγγλίας.

Το 1962, η Φιγκιέρα-Σικόρσκα ανέλαβε το εσπεράντο περιοδικό «Heroldo de Esperanto», στο οποίο ήταν εκδότρια για 36 χρόνια, μέχρι το θάνατό της. Το περιοδικό εκδόθηκε για δεκαεπτά χρόνια στις Βρυξέλλες, στη συνέχεια για εννέα χρόνια στη Μαδρίτη και τέλος, από το 1988, στο Τορίνο. Συμμετείχε σε διεθνή, εθνικά και περιφερειακά συνέδρια και συναντήσεις της εσπεράντο ως καθηγήτρια και λέκτορας.

Η Φιγκιέρα-Σικόρσκα πέθανε σε ηλικία 67 ετών στο Τορίνο από μια ανίατη ασθένεια της σπονδυλικής στήλης και του ήπατος. Κατόπιν αιτήσεώς της, το σώμα της αποτεφρώθηκε. Οι στάχτες της έχουν αποθηκευτεί στο κολουμβάριο του κύριου νεκροταφείου του Τορίνο.

Παραπομπές 

Εσπεραντιστές
Πολωνές συγγραφείς
Πρόσφυγες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας
Η Νύχτα με τις Μάσκες

Η παρούσα σελίδα, είναι σελίδα αποσαφήνισης για τη ταινία Η Νύχτα με τις Μάσκες και μπορεί να αναφέρεται στη:

Η Νύχτα με τις Μάσκες (1978)
Η Νύχτα με τις Μάσκες (2007)
Η Νύχτα με τις Μάσκες (2018)
Γιάκομπ φαν ντερ Χάιντεν

Ο Γιάκομπ φαν ντερ Χάιντεν ((φλαμανδικά Jacob van der Heyden), Στρασβούργο, 1573 - Βρυξέλλες 1645) ήταν Φλαμανδός σχεδιαστής, χαράκτης, ζωγράφος και εκδότης. Ήταν κουνιάδος του χαράκτη Ίσαακ Μπρουνν (Isaac Brunn).

Βιογραφία 
Ο πατέρας του, Γιαν φαν ντερ Χάιντεν (Jan van der Heyden) μετακόμισε στο Στρασβούργο πριν από το 1590  και απέκτησε το δικαίωμα να ανήκει στην τοπική αστική τάξη το 1600  . Είναι μάλλον αυτός που εκπαίδευσε τον γιο του Γιάκομπ, ο οποίος δραστηριοποιήηθηκε στο Στρασβούργο και τη Φρανκφούρτη . Κατά το πρώτο τρίτο του 17ου αιώνα αιώνα,εξελίσσεται σε ταλαντούχο ζωγράφο πορτρέτων και πραγματοποιεί πολυάριθμες χαρακτικές παραστάσεις πολέμαρχων, μελετητών και προσωπικοτήτων από το Στρασβούργο, με τη μέθοδο της γραμμικής οξυγραφίας.

Πιστός στην αισθητική εκείνης της εποχής, συνέθεσε εικονογραφήσεις για το βιβλίο εμβλημάτων Emblemata χαραγμένες από τον Ματέους Μέριαν (Matthäus Merian) για το έργο του Γιάκομπ Μπρουκ (Jacob Bruck)  ή απεικονίσεις των τρεχόντων γεγονότων.

Το έργο του ως εκδότη του επέτρεψε να συνεργαστεί με τον Βάτσλαβ Χόλλαρ, του οποίου δημοσίευσε το 1629 τη διάσημη σειρά των τεσσάρων εποχών του Στρασβούργου.

Επιτεύγματα 
Εξέδωσε, επίσης, πολλές σειρές, ειδικά αφιερωμένες στις Πέντε αισθήσεις ή στις ηλικίες της ζωής.

Το 1618 παρήγαγε ένα σημαντικό έργο που απεικονίζει τη ζωή στο Στρασβούργο, το Speculum Cornelianum  .

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 (en) F. W. H. Hollstein, German Engravings, Etchings and Woodcuts ca 1400-1700, tome XIIIa
 François Lotz, Artistes peintres alsaciens décédés avant 1800, Kayserseberg, Printek, 1994, n°143 p. 75-76
 François Joseph Fuchs, « Jacob van der Heyden », Nouveau dictionnaire de biographie alsacienne, vol. 16, n°1575
Μουσουλμάνοι Ρομά

Οι Μουσουλμάνοι Ρομά είναι Ρομά που υιοθέτησαν το Σουνιτικό Ισλάμ της σχολής Χαναφί και τον τουρκικό πολιτισμό. Ορισμένοι από αυτές είναι Ντερβίσηδες του Σουφισμού και ίδρυσαν την δικιά τους ταρικά. Είναι Πολιτιστικοί Μουσουλμάνοι. Οι μουσουλμάνοι άνδρες Ρομά έχουν κάνει περιτομή. Οι Ρομά συνήθως υιοθετούν την θρησκεία της χώρας όπου ζουν. Το ισλάμ μεταξύ των Ρομά είναι ιστορικά συνδεδεμένο με τη ζωή των Ρομά στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι Ρομά ζουν στην Τουρκία (κυρίως στην Ανατολική Θράκη), στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη (80%), στην Αλβανία, το Μαυροβούνιο (50-60%), το Κοσσυφοπέδιο, τη Βόρεια Μακεδονία (55-70%), στη Βουλγαρία (στα μέσα της δεκαετίας του 1990 οι Μουσουλμάνοι Ρομά της βόρειας Θράκης αποτελούσαν το 60% των ρομά της χώρας.. Μια μικρή ομάδα Μουσουλμάνων Ρομά υπάρχει στην Δοβρουτσά της Ρουμανίας, αποτελώντας το 10% του πληθυσμού των Ρομά της χώρας), στην Κροατία (45% του κροατικού πληθυσμού της χώρας), τη Νότια Ρωσία, την Ελλάδα (ένα μικρό μέρος των Μουσουλμάνων Ρομά ζει στη Δυτική Θράκη), τη Σερβία (35-50% του εγχώριου πληθυσμού ρομά) και την Κριμαία. Κάποιοι γνωρίζουν τα βαλκανικά ρομανί, αλλά οι περισσότεροι μιλούν την γλώσσα της χώρας τους.

Λόγω της σχετικής ευκολίας της μετανάστευσης στη σύγχρονη εποχή, οι Μουσουλμάνοι Ρομά ζουν σε πολλές χώρες του κόσμου. Οι μουσουλμάνοι Ρομά χρησιμοποιούν τη λέξη Γύφτος και για τους ίδιους, αφού δεν την θεωρούν προσβλητική. Ο πολιτισμός των μουσουλμάνων Ρομά βασίζεται στον οθωμανικό πολιτισμό.

Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στα μέρη όπου το Ισλάμ δεν είναι η κυρίαρχη θρησκεία οι μουσουλμάνοι Ρομά έχουν δεχθεί διπλές διακρίσεις λόγω της τσιγγανοφοβίας και της ισλαμοφοβίας.

Οι μουσουλμάνοι Ρομά είναι γνωστοί και ως Χοραχάνι ή Χορασάνι Ρομά σε ολόκληρη την Νότια Ευρώπη. Πιστεύεται ότι κατάγονται από τους Βαϊσιά (εμπόρους) από διαφορετικές περιοχές στην Παράκτια Ινδία.

Παραπομπές 

Μουσουλμανικές κοινότητες στην Ευρώπη
Μουσουλμάνοι ανά εθνικότητα
Ρομά πληθυσμιακές ομάδες
Γιώργος Παπαδόπουλος (τραγουδιστής)

Ο Γιώργος Παπαδόπουλος (Λευκωσία, 26 Μαΐου 1985) είναι Ελληνοκύπριος τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του στην Κύπρο. Μετά από τρία επιτυχημένα EPs κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο "Θάλασσες" τόσο στην ελληνική αγορά όσο και στην κυπριακή αγορά και άρχισε να κερδίζει δημοτικότητα στην Ελλάδα. Έχει συνεργαστεί με την Καίτη Γαρμπή, την Άννα Βίσση, τον Χρήστο Δάντη, τον Κωνσταντίνο Χριστοφόρου, τον Χρήστο Θηβαίο, την Έλενα Παπαρίζου, τον Γιώργο Μαζωνάκη και με άλλους πολλούς.

Βιογραφία
Ο Γιώργος Παπαδόπουλος  είναι ένας από τους τραγουδιστές που από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στο ελληνικό πεντάγραμμο έδωσε το δικό του στίγμα. Γεννήθηκε στις 26 Μαΐου του 1985 στην Κύπρο και από μικρή ηλικία άρχισε να ασχολείται με την μεγάλη του αγάπη, τη μουσική. Έτσι, ο Γιώργος Παπαδόπουλος στην εφηβεία κατάφερε να δημιουργήσει το δικό του μουσικό σχήμα – που έφερε το όνομα «Εξ επαφής» – με το οποίο είχε δώσει τα πρώτα δείγματα του μεγάλου ταλέντου του στη μουσική. Έτσι, η μεγάλη του αγάπη γι’ αυτό που έκανε και η επιμονή του, τον βοήθησαν να κυκλοφορήσει το 2003 το πρώτο του CD single, στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κύπρο, με τίτλο «Βυθός». Μάλιστα, ο Γιώργος Παπαδόπουλος συνεργάστηκε με τον Χρήστο Δάντη, ο οποίος του χάρισε αυτό το κομμάτι που έγινε γρήγορα σουξέ και αγαπήθηκε από όλους. Έπειτα από έξι μήνες, ο ταλαντούχος τραγουδιστής αποφάσισε να κυκλοφορήσει ακόμα ένα κομμάτι, την μπαλάντα που έφερε τον τίτλο «Σώσε με». Φυσικά και αυτό το cd single γνώρισε μεγάλη επιτυχία και έγινε πολύ γρήγορα χρυσό. Πολύ γρήγορα ο Γιώργος Παπαδόπουλος άρχισε να δείχνει το μεγάλο του ταλέντο κι έτσι έγινε αγαπητός όχι μόνο στον κόσμο, αλλά και στους συναδέλφους τους, με τους οποίους συνεργάζεται πάντα άψογα. Έτσι, το 2004 ήταν αυτός που άνοιξε τη συναυλία της κορυφαίας Άννας Βίσση στο στάδιο Γ.Σ.Π. στην πόλη της Λευκωσία, ερμηνεύοντας το σουξέ «Σώσε με». Ο κόσμος που είχε πλημμυρίσει εκείνη τη βραδιά το στάδιο, τον αποθέωσε.

Προσωπική ζωή
Από το 2016 είναι ζευγάρι με την σχεδιάστρια μόδας Γαλάτεια Βασιλειάδη και έχουν αποκτήσει δυο γιους, τον Άγγελο (γενν. 24 Ιουλίου 2018) και τον Ιορδάνη (γενν. 4 Οκτωβρίου 2021) .

Δισκογραφία

Άλμπουμς
2008 "Θάλασσες"
2010 "Μαζί Μου Σε Θέλω"
2012 "Στο Στοιχείο"
2014 "Για Σένα"
2017 "Πες Επιτέλους Σ- Αγαπώ" 
2022 "Καταλαβαίνω"

Τραγούδια

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιώργος Παπαδόπουλος Βιογραφικό
Γιώργος Παπαδόπουλος Βιογραφία και Δισκογραφία
Συμμετοχές στην τηλεόραση, RetroDB.

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες τραγουδιστές ποπ
Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες στιχουργοί
Έλληνες συνθέτες
Κύπριοι άνδρες τραγουδιστές
Κύπριοι στιχουργοί
Κύπριοι συνθέτες
Ραμπίγκα Κουσάεβα

Η Ραμπίγκα Γιανγκούλοβνα Κουσάεβα, (, γεννημένη ως Ραμπίγκα Γιαγκούλοβνα Γιαγκούλοβνα, 1901 στο χωριό Τσασάνοβο κοντά στο Πουγκάτσεβ - 1937 στη Μόσχα) ήταν μια Σοβιετική φεμινίστρια  με καταγωγή από το Μπασκορτοστάν (ή Μπασκίρ ή Μπασκιρία).

Βιογραφία 
Η Ραμπίγκα έγινε δασκάλα του χωριού της στο Μπουρστζάν της Κυβερνείου της Σαμάρα το 1916. Ο μεγαλύτερος αδερφός της, Χάρης Γιουμαγκούλοβιτς Γιουμαγκούλοφ (1891-1937) ήταν ένας από τους ηγέτες του κινήματος ανεξαρτησίας του Μπασκίρ.

Το 1917 η Ραμπίγκα συμμετείχε στο Μπασκιρικό συμβούλιο στο Ορενμπούργκ ως εκπρόσωπος των Μπασκίριων του Πουγκάτσεβ. Σε αυτή τη συνάντηση υποστήριξε τα ίσα δικαιώματα για τις Μπασκίριες γυναίκες. Απαίτησε πλήρη αστικά και πολιτικά δικαιώματα για τις γυναίκες σύμφωνα με τα δικαιώματα των ανδρών και πρότεινε συγκεκριμένα μέτρα για την εφαρμογή αυτών των απαιτήσεων. Το ψήφισμα του συμβουλίου περιείχε 10 σημεία για την ισότητα των φύλων.

Το 1919 η Ραμπίγκα Γιαγκούλοβνα έγινε επικεφαλής του τμήματος γυναικείων υποθέσεων της Μπασκίρ Περιφέρειας. Οργάνωσε το συνέδριο για γυναίκες εργαζόμενες γυναίκες και αγρότισσες, που πραγματοποιήθηκε στο Στερλιτάμακ τον Σεπτέμβριο του 1920. Τον Νοέμβριο του 1921 συμμετείχε στο IX (Σύνοδος του Ρωσικού Κογκρέσου των Σοβιετικών) στη Μόσχα. Συμμετείχε στην οργάνωση και την προετοιμασία του Πρώτου Συνεδρίου των Εργαζομένων και των Αγροτών Γυναικών, που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 1924, και την Διάσκεψη Γυναικών της Σοβιετικής, που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 1927.

Η Ραμπίγκα παντρεύτηκε τον Τσάφις Κουτσάφιεβιτς Κουσάεβ (1888-1937) το 1922, ο οποίος ήταν στρατιώτης στον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό και συμμετείχε στο κίνημα ανεξαρτησίας του Μπασκίρ μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Το 1927 η Κουσάεβα (πλέον με το επίθετο του συζύγου της) έγινε διευθύντρια του Τσουνταϊμπέρντιν-Κίντερχαϊμς στην Ουφά. Το 1929 έγινε επιθεωρητής του τμήματος του Κίντερχαϊμς της Λαϊκής Επιτροπής για την Εκπαίδευση στη Μόσχα.

Το καλοκαίρι του 1937, η Κουσάεβα είχε ένα θανατηφόρο ατύχημα κατά την επιστροφή της με το ηλεκτρικό τρένο. Την ίδια χρονιά, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τρόμου ο σύζυγός της πυροβολήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου (1957 αποκαταστάθηκε) και ο αδερφός της επίσης πυροβολήθηκε το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς.

Η Κουσάεβα και ο Κουσάεβ είχαν τρία παιδιά. Η πρώτη τους κόρη, η Μίνσι, πέθανε από διφθερίτιδα το 1923. Η δεύτερη κόρη τους Τανσιλού (1925-1996) έγινε μπαλαρίνα στην Περμ. Μετά το θάνατο των γονιών του, ο πεντάχρονος γιος τους, ο Ιρέκ, στάλθηκε σε ορφανοτροφείο.

Παραπομπές 

Μπασκίροι φεμινιστές
Ίβιτσα Ντίκιτς

Ο Ίβιτσα Ντίκιτς (Ivica Đikić) είναι Βόσνιος Κροάτης συγγραφέας και δημοσιογράφος. Ο Ίβιτσα Ντίκιτς ζει και εργάζεται στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας .

Καριέρα

Δημοσιογραφική σταδιοδρομία 
Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε λίγες κροατικές εφημερίδες και άφησε τον μεγαλύτερο αντίκτυπο στην άκρα αριστερή εφημερίδα Feral Tribune από το Σπλιτ, όπου εργάστηκε το 1996. Άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος από τα 16 του, ήταν επίσης ενεργός στη Slobodna Dalmacija . Από το 2001 έχει εκδώσει λίγα κροατικά περιοδικά όπως η «λίστα Νόβι» .

Καριέρα ως συγγραφέας 
Δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα το 2003 με τίτλο Τσίρκο Κολούμπια (Cirkus Columbia), το οποίο εκδόθηκε από τη Feral Tribune. Του απονέμεται επίσης το βραβείο Μέσα Σελίμοβιτς για αυτό το μυθιστόρημα. Η ταινία του 2010 Τσίρκο Κολούμπια (Cirkus Columbia) βασίζεται στο μυθιστόρημά του. Το μυθιστόρημα βρίσκεται στη γενέτειρα του συγγραφέα Τομισλάβγκραντ, μια μικρή πόλη στην Ερζεγοβίνη στις αρχές της δεκαετίας του 1990, λίγο πριν από τον Βοσνιακό πόλεμο. Το 2004 ο Ντίκιτς δημοσίευσε την πολιτική βιογραφία του πρώην προέδρου της Κροατίας Στίπε Μέσιτς με τίτλο Εγχώριο Φυτό (Domovinski obrat) ), που εκδόθηκε από την VBZ από το Ζάγκρεμπ. Το 2007 ο Ντίκιτς έγραψε το δεύτερο μυθιστόρημά του με τίτλο Τίποτα σε χρώμα μολόχας (Ništa sljezove boje) ( ), που εκδόθηκε από την Feral Tribune. Αυτό το νέο μυθιστόρημα αποτελείται από τρεις ιστορίες, Πράσινο Κάστρο (Zeleni dvorac) ( ), Προσπαθήστε να κοιμηθείτε, σε παρακαλώ (Probaj zaspati, molim te) ( ) και Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα (Kao da ništa nije bilo) ( ). Είναι επίσης ο κύριος συγγραφέας της τηλεοπτικής σειράς Novine.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Slobodna Dalmacija. Ivica Đikić novi glavni urednik "Novosti". October 22, 2010, (στα κροατικά).
 Jutarnji list. Glavni urednik Novog lista Ivica Đikić podnio ostavku . March 30, 2010, (στα κροατικά).
Κροάτες δημοσιογράφοι
Βόσνιοι συγγραφείς
Αμβροσία Ροδόπης

Η Αμβροσία είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αμβροσία βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης και στη δυτική άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής σε υψόμετρο 13 μέτρα. Απέχει 8 χλμ. ΝΑ. από τον Ίασμο (έδρα του δήμου), 17 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Κομοτηνή και 36 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Ξάνθη. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στον ποταμό Κομψάτο (δυτικά) και τον Ασπροπόταμο (ανατολικά) ενώ στα νοτιοδυτικά του είναι ο βιότοπος Κομψάτου και η λίμνη Βιστωνίδα. Στα βόρεια είναι το Πολύανθο και περνάει η Εγνατία Οδός, ανατολικά είναι ο Αίγειρος και περνάει η ΕΟ Κομοτηνής - Ξάνθης, νότια είναι το Παλλάδιο. Οι κάτοικοί του είναι χριστιανοί, με καταγωγή πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία (Θράκη) και Σαρακατσάνοι από τα τσελιγκάτα των βουνών της Δράμας - Σερβίας - Βουλγαρίας καθώς και μουσουλμάνοι κάτοικοι, από τους οποίους αρκετοί είναι Ρομά, λίγες οικογένειες Πομάκοι, Τσερκέζοι και Τουρκοφανείς. 

Νοτιοανατολικά του χωριού, στην τοποθεσία "Παναγία", όπου σήμερα είναι η Μονή Παναγίας Φανερωμένης Βαθυρρύακος, το 1331 βρέθηκαν αντιμέτωπα στρατεύματα του Ανδρόνικου Γ' Παλαιολόγου απέναντι στον σατράπη της Ιωνίας Ουμούρ μπέης, που είχαν αποβιβαστεί στο Πόρτο Λάγος με σκοπό λεηλασίες, αρπαγές λαφύρων και αιχμαλωσίες γυναικόπαιδων. Τελικά οι Οθωμανοί αποχώρησαν και επέστρεψαν στα πλοία τους χωρίς να δοθεί μάχη.

Ονομασία - Διοικητικά 
Το 1871, η περιοχή αναφέρεται ως τσιφλίκι "Ορτατζί" που κατοικείται από γεωργούς χριστιανούς που συνεκκλησιάζονται στις εκκλησίες του Σώστη ή των Ασωμάτων από τον Μελίρρυτο (γιατρό από την Μαρώνεια) στην περιγραφή της ιστορικής και γεωγραφικής άποψης της Μητρόπολης Μαρωνείας. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αμβροσίας. Το 1946 με το ΦΕΚ 81Β - 18/05/1946 ορίστηκε έδρα της κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Μικρό Παλλάδιο και το Παλλάδιο αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμβροσίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιάσμου του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 432 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αμβροσίας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 21,929 χμ² (2011).

Πληθυσμός 

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αμβροσία: Με ρίζες ορισμένων από την αρχαία Θρακική φυλή των Οδρυσών, άλλων από την Μεσσήνη της Πελοποννήσου και καταγωγή όλων από την Αν. Θράκη (Β’ Μέρος) από τον ιστότοπο https://www.xronos.gr/
 Κομοτηνή: Οι «Ακρίτες» της Αμβροσίας  από τον ιστότοπο https://www.inewsgr.com/ 
 Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Βαθυρρύακος από τον ιστότοπο https://www.monastiria.gr/
 Αρχείο Κοινότητας Αμβροσίας από τον ιστότοπο Εθνικό Ευρετήριο Αρχείων
 Δασικό Φυτώριο Αμβροσίας από τον ιστότοπο https://dasarxeio.com/

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Ιάσμου
Νίνα Ντουντάροβα

Η Νίνα Αλεξάντροβνα Ντουντάροβα (Ρωσικά: Нина Александровна Дударова; Αγία Πετρούπολη, 1903 - Μόσχα, 1992) ήταν Ρομά ποιήτρια, δασκάλα, συγγραφέας και μεταφράστρια. Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη από μητέρα Ρομά (που ήταν τραγουδίστρια και χορεύτρια σε χορωδία Ρομά) και Ρώσο πατριό και οι δύο μεγάλωσαν τη Ντουντάροβα ως παιδί τους.

Αφού σπούδασε διδασκαλία και παιδαγωγική, το 1925 εντάχθηκε στην τότε νεοσύστατη Πανρωσική Ένωση Τσιγγάνων στη Μόσχα. Ένας στόχος της ένωσης ήταν η καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και ο σχηματισμός σχολείων στη γλώσσα των Ρομά. Το 1926, της ανατέθηκε μαζί με τον επίσης Ρομά ποιητή και μεταφραστή Νικολάι Πάνκοφ, να εκπονήσει ένα αλφάβητο για τη Ρομανική γλώσσα .

Η τελική κυριλλική μεταγραφή των Ντουντάροβα και Πάνκοφ βασίστηκε στη διάλεκτο των Ρούσκα Ρομά. Υπήρχε μεγάλη ποσότητα λογοτεχνίας Ρομάνι γραμμένη σε αυτό το αλφάβητο (πάνω από 300 βιβλία μεταξύ 1927 και 1938 ). Ωστόσο, αυτή η επιρροή έπεσε σε έναν συγκριτικά περιορισμένο κύκλο, κυρίως στη Μόσχα και σε αρκετές πόλεις στην ΕΣΣΔ και έληξε το 1938 όταν η επίσημη σοβιετική πολιτική για τους Ρομά άλλαξε από τη μεταχείριση των Ρομά ως ξεχωριστών ανθρώπων που θα έπρεπε να εξελιχθούν ως συστατικό στοιχείο της σοβιετικής κοινωνίας, στον ολοκληρωτισμό. Στις πρώτες μέρες της Σοβιετικής Ένωσης, πολλά αλφαβητάρια δημοσιεύτηκαν σχετικά με το θέμα της εκπαίδευσης των Ρομά για χρήση όχι μόνο σε σχολεία Ρομά, αλλά και για τον ενήλικο αναλφάβητο πληθυσμό Ρομά. Το αλαβητάρι της Ντουντάροβα, Nevo Drom: Bukvaryo Vash Bare Manushenge ήταν ένα από τα πρώτα.

Η Ντουντάροβα και ο Πάνκοφ ήταν συντάκτες της λογοτεχνικής και της κοινωνικής κριτικής Nevo Drom («New Road») και συμμετείχε στην έκδοση του δημοφιλούς ημερολόγια όπου δημοσιεύονται ποιήματα της Ντουντάροβα για παιδιά διαποτισμένα με τη σοσιαλιστική ιδεολογία. Την ίδια στιγμή, βοήθησε επίσης στη μετάφραση των έργων του Αλεξάντρ Πούσκιν σε Ρομάνι και σκηνοθέτησε τον πολιτιστικό και κοινωνικό σύλλογο Loly Cheren (Red Star). Ταξίδεψε στη χώρα για να δώσει διαλέξεις για την εκπαίδευση, τα φερόμενα αδικήματα θρησκειών, την υγιεινή και τα δικαιώματα των γυναικών.

Από τη δεκαετία του 1930  δίδαξε Ρομάνι στο Θέατρο Ρόμεν στη Μόσχα και εργάστηκε ως συντάκτρια λογοτεχνίας για παιδιά. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σοβιετική Ένωση παραιτήθηκε από όλα τα προγράμματα στα Ρομάνι και η Ντουντάροβα έπεσε σε ανωνυμία.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Αναφορές

Πηγές 

 
 
 
 
Ρομά
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ρώσοι ποιητές
Ρώσοι συγγραφείς
Ρώσοι μεταφραστές
Ρεγγίνα Γκαζαριάν

Η Ρεγγίνα Ταντεβόσι Γκαζαριάν ( ; 17 Απριλίου 1915 στο Ερεβάν - 6 Νοεμβρίου 1999 στο Ερεβάν) ήταν Αρμένια ζωγράφος και δημόσιο πρόσωπο. Είναι επίσης γνωστή ως φίλη και ευεργέτιδα του Yeghishe Charent και έσωσε πολλά από τα χειρόγραφα του ποιητή κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Στάλιν.

Βιογραφία 
Η Ρεγγίνα Γκαζαριάν γεννήθηκε στην οικογένεια ενόςεπιζώντος της Αρμενικής Γενοκτονίας από το Βαν και μίας ευγενικής καταγωγής μητέρας από το Γερεβάν (Khorasanyans).  Γνώρισε τον ποιητή Yeghishe Charents το 1930. Στην ηλικία των δεκαπέντε, η Γκαζαριάν, ορφανή, είχε «υιοθετηθεί από τον Charents, ως στενή φίλη και μάρτυρας των μοναχικών του ωρών».

Το 1937, από το κελί της φυλακής, ο Charents είχε κρυφά ενημερώσει τη σύζυγό του Izabella ότι θα έπρεπε να εμπιστευτεί όλα τα γραπτά του μόνο σε μία οικογενειακή φίλη, την καλλιτέχνη Ρεγγίνα Γκαζαριάν και εκείνη θα τα σώσει από την καταστροφή. Μετά το θάνατο του Charents, η Ρεγγίνα Γκαζαριάν έκρυψε και συντήρησε πολλά από τα χειρόγραφα του (συνολικά 7000 γραμμές  συμπεριλαμβανομένων των "Requiem to Komitas", "The Nameless", "Songs of Autumn" και "Navzike") στον κήπο της αρχικά και στη δεκαετία του 1950 στο Μουσείο Λογοτεχνίας και Τεχνών Charents. Ως στρατιωτικός πιλότος η Γκαζαριάν συμμετείχε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.  Τελείωσε το Ινστιτούτο Καλών Τεχνών του Γιερεβάν το 1951.

Το 2009 εγκαινιάστηκε μία αναμνηστική πλακέτα στο σπίτι στο Baghramyan St. 33a, Yerevan, όπου η Ρεγγίνα Γκαζαριάν έζησε και εργάστηκε από το 1961 έως το 1999.

Οι πίνακες της Γκαζαριάν εκτίθενται σε διάφορα μουσεία της Αρμενίας, συμπεριλαμβανομένης της Εθνικής Πινακοθήκης της Αρμενίας. Ήταν μέλος της Ένωσης Ζωγράφων της Αρμενίας.

Βραβεία 

 Επίτιμος πολίτης του Ερεβάν (1995) 
 Διάσημος ζωγράφος της Αρμενίας (1985)

Εργα 

 Charents (1966)
 Αγκαβαντζόρ (1965)
 Κομίτας (1969)
 Aspetakan (1975)
 Paruyr Sevak
 Khaghagh tiezerk

Προσωπικές εκθέσεις 

 Ερεβάν (1967, 1987, 1988)
 Gyumri (1967)
 Ejmiatsin (1967)

Βιβλία 

 Charentsyan Nshkharner από τη Regina Ghazaryan (1998)

Εκδόσεις 

 Regina Ghazaryan, "Reminiscences about Charents" [Husher Charentsi masin], Garun. Erevan, # 1. 1987, σελ. 67–75

Βιβλιογραφικές αναφορές

εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αναμνηστική πινακίδα για τη Regina Ghazaryan, η οποία έσωσε τα χειρόγραφα του Charents, εγκαινιάστηκε στο Ερεβάν
 Биография
 Вечно с Чаренцом // Республика Армения, 2009
Πύργος του Κλαυδιανού

Ο πύργος του Κλαυδιανού είναι κυβόμορφος πύργος που βρίσκεται στα δυτικά Τείχη της Θεσσαλονίκης στη συμβολή των οδών Κλαυδιανού και Μερόπης. Πήρε το όνομά του από την μαρμάρινη επιγραφή που βρίσκεται στην βόρεια πλευρά του και γράφει:  ΚΛΑΥΔΙΑΝΟΣ ΤΟΙΣ ΓΟΝΕΥΣ ΤΩ ΖΩΝ ΚΑΤΕ. Στην κατασκευή του πύργου αναγνωρίζονται δύο κατασκευαστικές περίοδοι, μια ρωμαϊκή, πιθανόν των μέσων του 3ου μ.Χ. αιώνα και μια παλαιοχριστιανική (4ος-5ος μ. Χ.). Υπάρχει επίσης, μια δεύτερη επιγραφή δύσκολα αναγνώσιμη: ΤΙΤΟΣ ΦΛΑΒΙΟΣ ΔΙΟΔΩΡΟΣ ΦΛΑΒΙΑ ΔΙΟΝΥΣΙΑ Τ-ΙΣΥΝΒΙΟ ΚΑΙ ΑΥΤΩ ΖΩΝΤΙ.

Πηγές 

 Ενημερωτική πινακίδα Υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού-Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης

Πύργοι στην Ελλάδα
Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Ιάσονας Δημητρακόπουλος

Ο Ιάσονας Δημητρακόπουλος ,(Μαρούσι, 11 Ιουνίου  2000) , είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής . Διαθέτοντας ύψος 1,98 αγωνίζεται ως Σούτινγκ γκαρντ στην ομάδα του Πανιώνιου.

Σταδιοδρομία 
Ο Δημητρακόπουλος ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το μπάσκετ στις ακαδημίες της Λέρου και αργότερα  στις ακαδημίες του Πανιωνίου κάνοντας τον επαγγελματία με συμβόλαιο 4 ετών.

Σύνδεσμοι 

 http://sferasports.gr/el/player/361/dimitrakopoulos-iasonas
 https://basketworld.net/sti-dafni-dafnioy-o-iasonas-dimitrakopoylos/
 https://www.basketblog.gr/%CF%84%CE%BF-scouting-report-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CE%B5%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D-%CE%B9%CE%AC%CF%83%CF%89%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%85-%28vid%29.html
 https://www.lerosvoice.gr/2019/03/25/%CE%B9%CE%AC%CF%83%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%B1-%CE%BC%CE%BF/
 https://panioniosbc.gr/category/anakoinwseis/page/25/

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Μικέλε Γκοντένα

Ο Μικέλε Γκοντένα (Michele Godena, γενν. 30 Ιουνίου 1967) είναι Ιταλός σκακιστής, που γεννήθηκε στη μικρή πόλη Βαλντομπιάντενε της Περιφέρειας Βένετο. Κατέκτησε τον τίτλο του Διεθνούς Μαιτρ (IM) το 1988 και τον τίτλο του Διεθνούς γκρανμαίτρ (GM) το 1996, μετά από θετικό σκορ για την Ιταλία στην 32η Σκακιστική Ολυμπιάδα στο Επίσης έχει κατακτήσει 5 φορές το Ιταλικό Πρωτάθλημα Σκακιού. Σήμερα ζει στη μικρή πόλη Φινάλε Λιγκούρε της Λιγυρίας.

Σταδιοδρομία
Ο Γκοντένα έχει ανακηρυχθεί πρωταθλητής Ιταλίας τα έτη 1992, 1993, 1995, 2005 και 2006, ενώ επιπλέον ήταν φιναλίστ το 1990 και το 1998. Η νίκη του το 2006 ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και συναρπαστική, με αντίπαλο τον τότε 14χρονο Ιταλοαμερικανό και παιδί-θαύμα Φαμπιάνο Καρουάνα: Αμφότεροι τελείωσαν ισόπαλοι με 8 πόντους μετά από 11 παρτίδες και ο Γκοντένα νίκησε στο tie break μετά από παρτίδες ράπιντ.

Αναδείχθηκε ισόπαλος για τις θέσεις 1 έως 4 με τον Αντρέι Σακαλόφ, τον Ντράζεν Σέρμεκ και τη Ζίε Ζουν στο τουρνουά των Καννών το 1997.

Τον Ιούνιο του 2007 στο Αρβιέ (Ιταλία), ο Γκοντένα κέρδισε το Ατομικό Πρωτάθλημα όπεν της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, ερχόμενος και πάλι ισόπαλος, αυτή τη φορά με τον Σέρβο Νίκολα Σέντλακ. Το 2016 κέρδισε το 4ο Πρωτάθλημα Σκακιού του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας στο Μαντόν, υπερτερώντας των Μπασέμ Αμίν, Πάμπλο Αλμάγρο Λάμας και Γιανίκ Γκοζολί. Αγωνίσθηκε πολλές φορές με την ολυμπιακή ομάδα της χώρας του και στην 33η Σκακιστική Ολυμπιάδα στην Ελίστα το 1998 σημείωσε σκορ 66,7%.

Υπήρξε ο ισχυρότερος παίκτης της Ιταλίας επί πολλά χρόνια και το υψηλότερο σκορ ΕΛΟ που είχε ποτέ ήταν 2561, τον Μάρτιο του 2010.

Είδος παιχνιδιού
Ο Γκόντένα αποκλήθηκε κάποτε «η Ιταλική Μηχανή» από τον Σεργκέι Σίποφ, ωστόσο άλλοι σχολιαστές πιστεύουν ότι η δυσανάλογη διαχείριση του χρόνου από μέρους του ίσως να παρεμπόδισε την περαιτέρω πρόοδό του. Δαπανά συχνά όλο τον χρόνο του στο άνοιγμα και το μέσο της παρτίδας, και επαφίεται στη θεσιακή γνώση, την τεχνική και τις ενστικτώδεις αντιδράσεις για να πραγματοποιήσει τις εναπομένουσες κινήσεις σε προστιθέμενο χρόνο.

Παίζοντας με τα λευκά ανοίγει με 1.e4, ενώ με τα μαύρα προτιμά τις βαριάντες της ισπανικής παρτίδας και Σλαβ/ημι-Σλαβ του μη αποδεκτού γκαμπί της βασίλισσας.

Βιβλία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Πληροφορίες και παρτίδες στο 365Chess.com
 Πληροφορίες και παρτίδες στο 
 Δεδομένα συμμετοχών σε Ολυμπιάδες

Γκοντενα, Μι
Ρώσοι Ρομά

Οι Ρώσοι Ρομά (), επίσης γνωστοί ως Ρώσοι Τσιγγάνοι () ή Χαλαντίτκα Ρομά (  = "Ρομά-Στρατιώτες"),  είναι η μεγαλύτερη υποομάδα των Ρομά στη Ρωσία και τη Λευκορωσία.  Αρχικά γνωστοί ως Ρούσκα Ρομά, ζουν κυρίως στη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Επίσης ζουν στην Πολωνία, την Κεντρική Ουκρανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και τον Καναδά.

Η ρωσική ρομανί, η διάλεκτος των Ρομανί των Ρώσων Ρομά, περιέχει πολλές ρωσικές, πολωνικές και γερμανικές λέξεις, καθώς και μια μικρή ποσότητα επιρροών από την ρωσική και ουκρανική γραμματική. Οι περισσότεροι Ρούσκα Ρομά είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ενώ εκείνοι που ζουν σε κυρίως μουσουλμανικές περιοχές (όπως ο Καύκασος) τείνουν να είναι Μουσουλμάνοι.

Ιστορία των Ρώσων Ρομά 

Κρίνοντας από την γλώσσα των Ρώσων Ρομά, οι πρόγονοι τους διέμεναν για κάποια περίοδο στην Γερμανία και την Πολωνία πριν μεταναστεύσουν στις ανατολικές σλαβικές περιοχές της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Οι υπάρχουσες πηγές ξεκινούν να κάνουν αναφορά στους πληθυσμούς των Ρομά στην επικράτεια της Ρωσίας στις αρχές του 18ου αιώνα. Για παράδειγμα, ο Σκωτσέζος ταξιδιώτης Τζον Μπελ γράφει για Ρομά που κατέφθασαν από την Πολωνία, οι οποίες διώχθηκαν από την περιοχή του Τομπόλσκ το 1721.

Λίγο μετά την άφιξη τους στην Ρωσία, οι Ρώσοι Ρομά άρχισαν να απασχολούνται με τη ψυχαγωγία Μ το παιχνίδι και το τραγούδι, παίζοντας και τραγουδώντας σε μεγάλες γιορτές. Από τον 19ο αιώνα, οι Ρώσοι Ρομά που ζούσαν σε μεγάλες πόλεις όπως η Αγία Πετρούπολη (τότε πρωτεύουσα της Ρωσίας) και η Μόσχα ξεκίνησαν να δημιουργούν χορωδίες οι οποίες σύντομα έγιναν πολύ δημοφιλείς μεταξύ του ρωσικού αστικού πληθυσμού. Οι νομαδικοί Ρώσοι Ρομά ασχολούνταν με την εμπορία αλόγων και με το να λένε την τύχη.

Μια δραστική αλλαγή στην ζωή των νομαδικών Ρώσων Ρομά πραγματοποιήθηκε το 1956 όταν ένα ειδικό διάταγμα που εκδόθηκε από την Σοβιετική κυβέρνηση απαγόρευσε στους Ρώσους Ρομά το δικαίωμα να ασκούν μια νομαδική ζωή. Οι Ρώσοι Ρομά έπρεπε να εγκατασταθούν μόνιμα σε μια περιοχή και να βρουν μόνιμη κατοικία, αν και εξακολουθούν να μετακομίζουν κατά μέσο όρο περισσότερο από ένα Ρώσο.  Σήμερα οι Ρώσοι Ρομά συχνά ζουν διασκορπισμένοι, αλλά τείνουν να αναζητούν σπίτι ή διαμέρισμα στην περιοχή της πόλης όπου υπάρχουν και άλλοι Ρομά. Οι Ρώσοι Ρομά προτιμούν να ζουν σε ιδιωτικές κατοικίες, αλλά δεν είναι ασυνήθιστο για μια οικογένεια Ρομά να ζει σε ένα διαμέρισμα. 

Οι Ρώσοι Ρομά είναι επίσης μία από τις πιο μορφωμένες ομάδες Ρομά. Πολλοί Ρώσοι Ρομά εργάζονται ως δικηγόροι, γιατροί και δάσκαλοι. Ο αριθμός των Ρώσων Ρομά που εισάγονται στα πανεπιστήμια αυξάνεται συνεχώς. 

Αν και οι Ρώσοι Ρομά εξακολουθούν να προτιμούν να παντρευτούν με γυναίκες της κοινότητας των Ρομά, οι περιπτώσεις μικτών γάμων με Ρωσίδες ή άλλες εθνότητες είναι αρκετά πολλές.

Γνωστοί Ρώσοι Ρομά 

 Νικολάι Σίσκιν, Ρωσική προσωπικότητα του θεάτρου
 Βαλεντίνα Πονομάριοβα, ηθοποιός

Φανταστικοί χαρακτήρες 
 Τζαρντάνι Γιοβόνοβιτς, ονομασία του φανταστικού χαρακτήρα Τζον Γουίκ στην ταινία John Wick: Chapter 3 - Parabellum.

Παραπομπές 

Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Πληθυσμιακές ομάδες στην Ουκρανία
Ρομά πληθυσμιακές ομάδες
Κορονοϊός του αναπνευστικού συνδρόμου της Μέσης Ανατολής

Ο κορονοϊός του αναπνευστικού συνδρόμου της Μέσης Ανατολής (MERS-COV), ή HCoV-EMC/2012, είναι ο ιός ο οποίος προκαλεί την ασθένεια Αναπνευστικό σύνδρομο της Μέσης Ανατολής. Οι κορονοϊοί είναι μία μεγάλη οικογένεια ιών, η οποία μπορεί να προκαλέσει από ένα κοινό κρυολόγημα έως σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.  Έχουν καταγραφεί κορονοϊοί που είναι υπεύθυνοι για μολύνσεις σε θηλαστικά όπως άνθρωποι και καμήλες, ενώ στις νυχτερίδες έχουν καταγραφεί σαν φυσική τους δεξαμενή. Ο ιός αποτελείται από τον φάκελο του ιοσωμάτιου, ο οποίος περιέχει γονιδίωμα μονόκλωνου RNA θετικής πολικότητας και εισέρχεται στα κύτταρα του ξενιστή μέσω του υποδοχέα DPP4, όπου προσκολλάται η πρωτεϊνική ακίδα, η οποία βρίσκεται εξωτερικά του και είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των κορονοϊών. 

Αρχική του ονομασία ήταν νέος κορονοϊός, ή nCov, όταν απομονώθηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2012 και εξετάστηκε η γονιδιακή αλληλουχία του από έναν ασθενή ο οποίος έπασχε από μία αναπνευστική νόσο η οποία ήταν παρόμοια με την γρίπη. Έως τον Ιούλιο του 2015, ασθενείς προσβεβλημένοι από MERS-CoV είχαν καταγραφεί σε περισσότερες από 21 χώρες σε όλες σχεδόν τις ηπείρους, όπως την Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ασία. Ο MERS-CoV είναι ένας από τους πολλούς ιούς που προσδιορίζονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας(ΠΟΥ) ως πιθανή αιτία μελλοντικής επιδημίας και χρίζει επείγουσας έρευνας και ανάπτυξης.

Παραπομπές
Πάνδροσος Ροδόπης

Η Πάνδροσος είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Πάνδροσος βρίσκεται στους νότιους πρόποδες της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 200 μέτρα και στη βόρεια άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής σε απόσταση 8 χλμ. Β.-ΒΑ. από το κέντρο της πόλης. Το χωριό είναι κτισμένο στη νότια είσοδο μιας χαράδρας (χαράδρα Νυμφαίας). Στη δυτική του άκρη περνάει ο χείμαρρος Καρυδόρρεμα ή Μπουκλουτζάς και δυτικότερα είναι το Δάσος Νυμφαίας ενώ ανατολικά περνάει ο Κάθετος Άξονας Ροδόπης, νοτιοδυτικά είναι το Τυχηρό και νότια η Καρυδιά. Η Πάνδροσος αποτελεί δημοφιλή προορισμό αναψυχής για τους κατοίκους της Ροδόπης, λειτουργεί περιφερειακό ιατρείο και αξιοθέατο είναι το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας για παιδιά (κατάλληλο και για άτομα με προβλήματα όρασης) που στεγάζεται στο ανακαινισμένο πρώην κοινοτικό κατάστημα του χωριού. Σε απόσταση 1,5 χλμ. Β.-ΒΔ. βρίσκονται τα ερείπια του κάστρου της Νυμφαίας ή Καλές Νυμφαίας πού πιθανολογείται ότι είναι του 14ου αιώνα και το πέρασμα Makaza, δηλ. την οδική σύνδεση από την πεδιάδα της Κομοτηνής μέχρι αυτήν της Φιλιππούπολης μέσω της οροσειράς της Ροδόπης. 

Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Ντερέ Κιόϊ και μέχρι το 1922 οι πρώτοι του κάτοικοι ήταν Βούλγαροι. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, την ανταλλαγή πληθυσμών και μέχρι το 1938 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες κυρίως από την Ανατολική Ρωμυλία (Χέλιο, Σαράντα Εκκλησιές, Βρύσες, Άγιο Γιάννη, Γέννα, Μάλγαρα, Βιζύη, Σκεπαστή, Ραιδεστό, Σοφίδες, Χαριούπολη) και λιγότερο από τη Μικρά Ασία (περιοχή Καισάρειας και Προύσας).

Διοικητικά 
Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Ντερέ Κιόϊ και μέχρι το 1922 οι πρώτοι του κάτοικοι ήταν Βούλγαροι.Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα ως Πάνδροσος το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Σύμβολα και τη Νυμφαία αποτελούν την τοπική κοινότητα Πανδρόσου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κομοτηνής του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 115 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η αρχαία Μεγαλιθική Ακρόπολη των Θρακών στο Πάνδροσο Ροδόπης από τον ιστότοπο http://www.arxeion-politismou.gr/
 Πάνδροσος από τα Γενικά Αρχεία Κράτους - Αρχεία Νομού Ροδόπης
 Η πεζοπορική διαδρομή "Οχυρό Νυμφαίας από Πάνδροσο" στον ιστότοπο http://eoskomotinis.blogspot.com/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ροδόπης
Δήμος Κομοτηνής
Μαφία του Σικάγου

Η Μαφία του Σικάγου (αγγλικά: Chicago Outfit) είναι εγκληματική οργάνωση στο Σικάγο στην πολιτεία των ΗΠΑ Ιλλινόις. Ιδρύθηκε περίπου το 1910 και αναπτύχθηκε κατά την διάρκεια της Ποτοαπαγόρευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πιστεύεται από αρκετούς ιστορικούς ότι η Μαφία του Σικάγου είναι μέρος της Αμερικανικής Μαφίας, αν και αυτό αμφισβητείται από άλλους. 

Η Μαφία του Σικάγου ξεκίνησε να επεκτείνει την επιρροή της στην πόλη, όταν ηγέτης της συμμορίας ήταν ο Τζόνι Τόριο, ο οποίος θεωρείται υπεύθυνος για την δολοφονία του ιδρυτή της οργάνωσης Μπιγκ Τζιμ Κολοσίμο, ο οποίος είχε αρνηθεί να ξοδέψει χρήματα στην κερδοφόρα επιχείρηση λαθρεμπορίου αλκοόλ, αγνοώντας τις εγκληματικές προοπτικές, τις οποίες θα έφερνε η Ποτοαπαγόρευση. Μετά την συνταξιοδότηση του Τόριο, ο Αλ Καπόνε ανέλαβε την συμμορία και συνέχισε να σημειώνει νίκες κατά των μικρότερων συμμοριών και της αντίπαλης συμμορίας του Μπαγκς Μοράν. Τελικά, ο Καπόνε αποδεκάτισε την συμμορία του Μοράν  με την Σφαγή της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου.  Αφού ο Καπόνε καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή το 1931, τον έλεγχο της οργάνωσης πήραν ο Τόνι Ακκάρντο και ο Πολ Ρίκα, ενώ ο Φρανκ Νίτι, το επίσημο αφεντικό, θεωρήθηκε "βιτρίνα". Μετά τον θάνατο του Ρίκα, ο Ακκάρντο έγινε το μοναδικό αφεντικό της Μαφίας του Σικάγου μέχρι την δεκαετία του 1970. 

Αν και δεν είχε ποτέ τον απόλυτο έλεγχο στο Σικάγο, η οργάνωση ήταν και είναι μια από τις ισχυρότερες εγκληματικές οργανώσεις στις ΗΠΑ, μακράν η ισχυρότερη στις Βόρειες και στις Κεντρικές Ηνωμένες Πολιτείες.

Παραπομπές 

Μαφία
Εγκληματικές οργανώσεις
Αλ Καπόνε
Νορβηγοί και Σουηδοί Ταξιδευτές

Οι Νορβηγοί και Σουηδοί Ρομά, γνωστοί και ως Ρομάνισελ (; ; σκανδορομανί: romanisæl, romanoar, rom(m)ani, tavringer/ar, tattare, romani rakripa) είναι μια ομάδα των Ρομά που διαμένουν στη Νορβηγία και τη Σουηδία για περίπου 500 χρόνια. Εκτιμάται ότι ο αριθμός των Ρομάνισελ στη Σουηδία είναι κατά προσέγγιση 65.000 άτομα, ενώ στη Νορβηγία, υπάρχουν περίπου 10.000 Ρομάνισελ.

Προέλευση 
Ιστορικά και πολιτισμικά, σχετίζονται με τους βρετανούς Ρομά, όπως είναι οι Ρομανιτσάλ, οι Ουαλοί Καλέ, οι Σκωτσέζοι Ρομά των Πεδιάδων και οι Αυτόχθονοι Ρομά των Χάιλαντς.

Οι σύγχρονοι Ρομάνισελ (Τάτερ) είναι οι απόγονοι των πρώτων Ρομά που έφτασαν στη Σκανδιναβία κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα. Οι περισσότεροι απελάθηκαν από τη Βρετανία και κατευθύνθηκαν προς τη Νορβηγία, αλλά κάποιοι ήρθαν μέσω της Δανίας. Οι νορβηγοί και σουηδοί Ρομά αυτοπροσδιορίζονται ως Ρομάνισελ, λέξη που σχετίζεται με την ονομασία Ρομανιτσάλ των Άγγλων Ρομά.

Μια σχετική ομάδα είναι οι Φινλανδοί Κάλε, απόγονοι των Σκανδιναβών Ρομά που απελάθηκαν τον 17ο αιώνα από την κυρίως Σουηδία στη Φινλανδία. Οι φινλανδοί Κάλε, διατηρούν την άποψη ότι οι πρόγονοί τους κατάγονται από τη Σκωτία, και ότι οι σκανδιναβοί Ρομάνισελ σχετίζονται με τους ρομανιτσάλ στην Αγγλία και τη Σκωτία. 

Οι ρομάνισελ στη Νορβηγία μπερδεύονται κάποιες φορές με τους αυτόχθονες νορβηγούς "ταξιδιώτες", αν και θεωρείται ότι οι τελευταίοι δεν είναι Ρομά ως προς τον πολιτισμό και τη καταγωγή.

Παραπομπές
Όλε Σκόμποε

Ο Όλε Σκόμποε είναι Δανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνίστηκε από το 1969 ως το 1985 και συνέχισε ως προπονητής μέχρι το 2013.

Καριέρα
Ο Σκόμποε ξεκίνησε από την ομάδα της ΒΣΚ Άαρχους σε ηλικία είκοσι ετών και το 1972 συνέχισε στη Χβιντόβρε, με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Δανίας του 1972-73.

Το 1975, μεταπήδησε στη σουηδική Χέλσινγκμποργκς και ένα χρόνο αργότερα υπέγραψε στον Άρη, με τον οποίο έπαιξε σε 27 αγώνες πρωταθλήματος, σκοράροντας μία φορά. Το 1978-79, έχασε μερικά παιχνίδια στην αρχή της σεζόν λόγω τραυματισμού, αλλά έπαιξε ανελλιπώς στα υπόλοιπα ματς της χρονιάς, βοηθώντας τους "κίτρινους" να κερδίσουν όλους τους αγώνες στην έδρα τους και να εξασφαλίσουν την έξοδο στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Το 1979-80, ο Άρης έφθασε ως τη φάση των 16 στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, αφού απέκλεισε την Μπενφίκα και την Περούτζια, για να αποκλειστεί από τη Σαιντ-Ετιέν του Μισέλ Πλατινί. Την ίδια χρονιά, η ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέλαβε την πρώτη θέση του πρωταθλήματος σε ισοβαθμία με τον Ολυμπιακό, χάνοντας τον τίτλο του πρωταθλητή σε αγώνα μπαράζ. Ο Σκόμποε έπαιξε σε 31 αγώνες, πετυχαίνοντας ένα τέρμα, ενώ ήταν στην ενδεκάδα της ομάδας του στο μπαράζ του Βόλου.

Αποχώρησε από τον Άρη το καλοκαίρι του 1980, για να συνεχίσει στην Κόλντινγκ από τη Δανία και ένα χρόνο αργότερα να μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για τους Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς, όπου υπήρξε συμπαίκτης του Τεόφιλο Κουμπίγιας, και τους Χιούστον Χάρικεϊνς.

Το 1982-83, έπαιξε και πάλι στην ΒΣΚ Άαρχους, σε παράλληλο ρόλο παίκτη-προπονητή, ομάδα με την οποία είχε ξεκινήσει την καριέρα του και την επόμενη χρονιά κατέκτησε το κύπελλο Νήσων Φερόε του 1983-84 με τη Χάβναρ Μπόλτφελαγκ, και πάλι ως παίκτης-προπονητής.

Τον Δεκέμβριο του 1983, επέστρεψε στον Άρη για είκοσι παιχνίδια της σεζόν 1983-84, πριν ολοκληρώσει την ποδοσφαιρική του καριέρα στη Χβιντόβρε.

Το 1986, ανέλαβε τη θέση του προπονητή στη ΓΙ Γκότα, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια, ενώ συνέχισε στη Λάρβικ Τουρν, την ΦΚ Γιερβ, τη Φραμ Λάρβικ, τη Βίμποργκ και τη Χόμπρο ΙΚ μέχρι το 1996. Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και τον Άρη ως προπονητής πλέον, το 2003, ενώ δούλεψε για τελευταία φορά ως προπονητής το 2013 για τη Βάλντρες ΦΚ.

Στατιστικά με τον Άρη

</div>

Παραπομπές

Πηγές 

 Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6

Δανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Δανοί προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης
Ποδοσφαιριστές Χάβναρ Μπόλτφελαγκ
Ποδοσφαιριστές Χέλσινγκμποργκς ΙΦ
Ποδοσφαιριστές Χβιντόβρε ΙΦ
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές