joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μούσα της Παρθίας

Η Μούσα της Παρθίας ήταν βασίλισσα της Παρθίας από το 2 π.Χ. ως το 4 μ.Χ. Ήταν Ρωμαία συνοδός του Οκταβιανού Αύγουστου που δόθηκε σύζυγος στον βασιλιά των Πάρθων Φραάτη Δ’ από τον ίδιο τον Ρωμαίο αυτοκράτορα. Ο Αύγουστος την ίδια στιγμή επέστρεψε στον Πάρθο βασιλιά τα σύμβολα του αετού που είχαν κλαπεί από τον Ρωμαίο στρατηγό Μάρκο Λικίνιο Κράσσο το 53 π.Χ. Η Μούσα σύντομα αναδείχθηκε στην πιο αγαπημένη σύζυγο του Φραάτη Δ΄ και όρισε το γιο που απέκτησε μαζί της, τον Φραάτη Ε’, διάδοχο του θρόνου των Πάρθων. Η ίδια έπεισε τον Φραάτη Δ’ να στείλει όλους τους υπόλοιπους γιους του ομήρους στη Ρώμη. Τελικά, δηλητηρίασε τον Φραάτη Δ’ και τον διαδέχθηκε στον θρόνο των Πάρθων μαζί με τον γιο τους Φραάτη Ε’, τον οποίο παντρεύτηκε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.tyndalehouse.com/egypt/ptolemies/selene_ii_fr.htm 

Πάρθοι βασιλείς
Δηλητηριαστές
Ινν (ποταμός)

Ο Ιν ή Ινν (Inn) είναι ποταμός της Ελβετίας, της Αυστρίας και της Γερμανίας. Είναι δεξιός παραπόταμος του Δούναβη και έχει μήκος 517 χλμ. Η λεκάνη απορροής του ανέρχεται σε 25.700 τετραγωνικά χλμ. Το ψηλότερο σημείο της λεκάνης απορροής του είναι η κορυφή Πιζ Μπερνίνα, σε υψόμετρο 4.049 μέτρων.

Γεωγραφικά στοιχεία 
Η πηγή του Ιν βρίσκεται στις Ελβετικές Άλπεις, σε υψόμετρο 2.484 μέτρων, δυτικά του Σανκτ Μορίτς στην περιοχή Ένγκαντιν. Στην αρχή της πορείας του ο Ιν διαρρέει τις μεγάλες λίμνες Σιλς και Σιλφαπλάνα. Ρέει Β-ΒΑ και μπαίνει στην Αυστρία, διαρρέει την πόλη Λάντεκ, έπειτα διασχίζει το Αυστριακό κρατίδιο του Τιρόλο και την πρωτεύουσα του, το Ίνσμπρουκ και διασχίζει τα σύνορα με τη Γερμανία μπαίνοντας στη Βαυαρία κοντά στο Κούφσταϊν.

Στη Βαυαρία ο ποταμός ρέει προς τα βόρεια και διασχίζει τις πόλεις Ρόζενχαϊμ, Βάσερμπουργκ και Βαλντκράιμπουργκ. Μετά στρέφεται ανατολικά, διασχίζει τις πόλεις Μύλντορφ και Νοϊέτινγκ και δέχεται τα νερά δύο παραποτάμων του, του Αλτς και του Σάλτσαχ. Στην πόλη Πάσσαου ο Ιν τελικά εκβάλλει στο Δούναβη (όπως και ο ποταμός Ιλτς). Ο Ιν είναι ο μόνος ποταμός που έχει τις πηγές του στην Ελβετία και καταλήγει στη Μαύρη Θάλασσα (μέσω του Δούναβη).

Παραπόταμοι 

 Δεξιοί παραπόταμοι:
Σπελ
Πίτζμπαχ
Έτσταλερ Άχε
Μέλαχ
Σιλ
Τσίλλερ
Μπρίξενταλερ Άχε
Βάισαχε
Κάισερμπαχ
Σιμς
Αλτς
Σάλτσαχ
Αντίσεν
 Αριστεροί παραπόταμοι:
Σάννα
Γκούργκλμπαχ
Μπράντενμπεργκερ Άχε
Κίφερμπαχ
Μάνγκφαλ
Άτελ
Ίσεν
Ροττ

Γκαλερί

Παραπομπές 

Ποταμοί της Ελβετίας
Ποταμοί της Αυστρίας
Παραπόταμοι του Δούναβη
Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης
 
Ποταμοί της Βαυαρίας
Θεώρημα του Φράιμαν

Στα μαθηματικά, το Θεώρημα του Φράιμαν (Freiman) είναι ένα αποτέλεσμα Συνδυαστικής στη Θεωρία των Αριθμών. Κατά μία έννοια συμμετέχει με ποσοστό στην κατά προσέγγιση δομή των συνόλων των ακεραίων, που, λαμβάνοντας δύο την κάθε φορά, περιέχουν υψηλό ποσοστό των εσωτερικών αθροισμάτων τους.

Θεώρημα 
Η επίσημη δήλωση είναι:

Έστω Α ένα πεπερασμένο σύνολο ακεραίων τέτοιο ώστε το συνολικό-άθροισμα

να είναι μικρό, διότι ισχύει

για κάποια σταθερά c. Υπάρχει μία n-διαστατική αριθμητική πρόοδος του μήκους

που περιέχει το Α, και τέτοια ώστε το c΄ και το n να εξαρτώνται μόνο από το c.

Μια απλή διδακτική περίπτωση είναι το ότι έχουμε πάντα

  ≥  

ισότητα με ακρίβεια όταν το Α είναι μια αριθμητική πρόοδος.

Το αποτέλεσμα αυτό οφείλεται στον Ρώσο μαθηματικό Γκρέγκορι Φράιμαν (1964, 1966) Μεγάλο ενδιαφέρον σε αυτό, και εφαρμογές του, προήλθαν από μία νέα απόδειξη του Ούγγρου μαθηματικού Imre Ζ. Ruzsa το 1994.

Δείτε επίσης 
 Φάσμα Μάρκοφ

Παραπομπές

Πηγές 

  
  
  
  
  

Μαθηματικά θεωρήματα
Θεωρία αριθμών
Ζωή Κεχαγιά

Η Ζωή Κεχαγιά, γεννημένη στις 12 Δεκεμβρίου 1979 στη Θεσσαλονίκη, είναι Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτοντας ύψος 1,73 μέτρα αγωνίζεται ως Point Guard και Shooting Guard.

Η Κεχαγιά ξεκίνησε την αγωνιστική της πορεία ως κομμάτι της ομάδας του Αίαντα Ευόσμου. Ακολούθησε η μεταγραφή της στην ομάδα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αναδείχθηκε πρώτη σκόρερ στην Α2 Εθνική και δύο χρόνια μετά στην Α1 Εθνική. Το 2002 φόρεσε τα χρώματα της Ακαδημίας Ηλιούπολης, συνεχίζοντας την καριέρα της στο κορυφαίο πρωτάθλημα.

Επόμενος σταθμός της ήταν ο Άρης Χολαργού με τον οποίο πραγματοποίησε και την πρώτη της διεθνή εμφάνιση στα πλαίσια του EuroCup το 2009. Το καλοκαίρι της ίδια χρονιάς έκανε προσφυγή στο ΑΣΕΑΔ μαζί με συναθλήτριές της εναντίον του συλλόγου, με τον αθλητικό δικαστή να αποφασίζει υπέρ του Άρη κρίνοντας ότι οι αθλήτριες «υπέπεσαν σε πειθαρχικά παραπτώματα». Ακολούθησαν ακόμη δύο ακροάσεις στις οποίες η αθλήτρια βγήκε κερδισμένη: η πρώτη αφορούσε αίτημα του Χολαργού για δεκάμηνη τιμωρία, ενώ η δεύτερη έδωσε το Νοέμβριο στην Κεχαγιά το δικαίωμα να λάβει μεταγραφή σε άλλη ομάδα και συνάμα να διεκδικήσει δεδουλευμένα από τον Άρη.

Αφού ολοκληρώθηκε η παραπάνω διαδικασία, υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα του Αθηναϊκού. Με την ομάδα του Βύρωνα κατέκτησε τρία Πρωταθλήματα Ελλάδος και τρία Κύπελλα Ελλάδος (201020112012). Ήταν επίσης μέλος της ομάδας που πέτυχε την κατάκτηση του Eurocup το 2010, του μοναδικού ευρωπαϊκού τροπαίου στην ιστορία του γυναικείου ελληνικού μπάσκετ, έχοντας παράλληλα ευτυχήσει αυτό να συνοδεύεται από Τριπλ Κράουν.

Το καλοκαίρι του 2013 αποχώρησε δυσαρεστημένη από το σύλλογο υποστηρίζοντας σε συνέντευξή της ότι ο Αθηναϊκός «ξεπέρασε κάθε όριο στην ασυνέπεια και δυστυχώς, προδόθηκε από τους δικούς του ανθρώπους». Από τον Ιούλιο του 2013 η Κεχαγιά αγωνίζεται στην ομάδα του Ιπποκράτη Κω.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Zoi Kechagia, στατιστικά της αθλήτριας στις διοργανώσεις της FIBA Europe. 

Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης
Καλαθοσφαιρίστριες Αίαντα Ευόσμου
Καλαθοσφαιρίστριες Ηρακλή
Καλαθοσφαιρίστριες Ακαδημίας Ηλιούπολης
Καλαθοσφαιρίστριες Άρη Χολαργού
Καλαθοσφαιρίστριες Αθηναϊκού
Καλαθοσφαιρίστριες Ιπποκράτη Κω
Καλαθοσφαιρίστριες Φάρου Κερατσινίου
Καλαθοσφαιρίστριες Γ.Σ. Εσπερίδων Καλλιθέας
Συνέλευση του Τάκοβι

Η Συνέλευση του Τάκοβι (σερβικά : Састанак у Такову) ήταν μία Σερβική εθνική συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στις 24 Απριλίου την κυριακή των Βαΐων του 1815. Έγινε στον χώρο του ναού του Αγίου Γεωργίου του Τάκοβι, με το τέλος της ξεκίνησε η δεύτερη σερβική εξέγερση.

Στην συνέλευση ή οποία είχε χαρακτήρα Εθνικής Συνέλευσης των επαναστατημένων Σέρβων. Συμμετείχαν όσο περισσότεροι Κνεζ μπορούσαν κυρίως από τα γειτονικά χωριά, ιερείς και απλός κόσμος. Η διάρκεια της ήταν μία ημέρα, εξάλλου ο βασικός σκοπός της ήταν η συνέχιση ή όχι της επανάστασης. 

Στην εθνοσυνέλευση αποφασίστηκε ότι, μετά την αποτυχία της πρώτης σερβικής εξέγερσης, έπρεπε να συνεχιστεί η εξέγερση , ηγέτης της εξέγερσης εξελέγη ο Μίλος Ομπρένοβιτς. Μία άλλη απόφαση της συνέλευσης ήταν η δημιουργία παρασήμου με την ονομασία "Σταυρός του Τάγματος του Τάκοβυ". Ο σταυρός του Τάκοβι χρησιμοποιείται και σήμερα ως σύμβολο στις στολές του στρατού της Σερβίας .

Με το τέλος της συνέλευσης οι παρευρισκόμενοι βγήκαν στο προαύλιο της εκκλησίας όπου περίμενε κόσμος να ακούση τις αποφάσεις τους. Ο Μίλος Ομπρένοβιτς ανέβηκε σε μία μεγάλη πέτρα και απηύθυνε λόγο κυρήσοντας την Δεύτερη Σερβική Εξέγερση. Ανάμεσα στα λόγια που είπε ήταν και τα : "Εδώ είμαι, και εδώ είναι ο πόλεμος εναντίον των Τούρκων."

Συμμετέχοντες 
Ο Μίλαν Τζ. Μιλίσεβιτς στο βιβλίο του περιγράφει μερικά από τα άτομα που ήταν σε εκείνη την συνέλευση: 

 Μίλαν Ομπρένοβιτς
 Γοσποντάρ Γιοβάν
 Λαζάρ Μουτάπ, από Πισλόνιτσε
 Νικόλα Λουνιέβιτσα, από Λουνιένιτσε
 Μίλιτς Ντρίντσιτς
 Τοντόρ Μπέλια
 Ντόμπριτσα Βέσκοβιτς, από Теочин
 Περίσια Ν. Μπουλιούγκμπασης, από Μιοκόβατσα
 Ντάμνιαν Μάτοβιτς, από Λόκεβατς
 Μάρκο Ράκιτς, από Ρούντνικ
 Νικόλα Ράκιτς, από Ρούντνικ
 Μίλοβαν Λόμιτς, από Ντράκολι
 Βασίλ Μιλόγεβιτς, από Βρέσνα
 Μίλιτς Βράγιοβιτς, από Βρέσνα
 Λαζάρ Βασιλίγεβιτς, από Βρέσνα
 Ράνντοβαν Ζίζοβιτς, από Leušić 
 Τοντόρ Γέρεμιτς, από Pranjani
  Blagoje N, από Pranjani
 Ιβάν Σαλαβάρντιτς, από Γκραμποβίνα
 Πέτρος Γραικός, από Νεβάδε
 Γιοβάν Λάζιτς, από Svračkovaca
 Τανάσκος Μιχαΐλοβιτς, από Πέρσιτς
 Βάσο Πόποβιτς, από Πέρσιτς
 Γιάνκο Βιτομίροβιτς
 Ραντόβιτσα Παύλοβιτς, από Τάκοβι
 Μίλοβαν Τοπάλοβιτς, από Τάκοβι
 Γιοβάν Πόνιαβιτς, από Брусница
 Νικόλα Терзија, από Σινόσεβιτς
 Μίλισαβ Корушчић, από Ручићи
 Ράντοβαν Μπάιτς, από Brajića
 Μάρκο Ραντοσαβλίεβιτς, από Κλατίσεβο
 Σίμα Μπαράλιγια, από Шарани
 Αξέντιγιε Чалуковић, από 
 Βισέντιγιε Чалуковић, από Λιεβάγια
 Πάβλε Στίλε, από Όζρεμ
 Πέταρ Στίλε, από Όζρεμ
 Μάρκο Ντράσκιτς, από Πολόμ
 Μάκι ΡαντόιτςРадојић, από Мојсиње
 Πέταρ Μάλι, από Stančića
 Ιβάν Πέτροβιτς, από Stančića
 Έλιγια Πρέλινατς, από Πρέλινατς
 Γιόβα Τόμιτς, από Μετίντσα
 Ράντοβαν Νικαβίτσς, από Ούζιτσε
 Πέταρ Τομάσεβιτς, από Ločevaca 
 Βοεβόδας Λόμο

Παραπομπές

Αναφορές 
 Милан Ђ. Милићевић: Кнежевина Србија
 Званична презентација СО Горњи Милановац 

Δεύτερη Σερβική εξέγερση
Εθνοσυνελεύσεις στην Σερβία
Εξέγερση του Χατζί Προντάνοβα

Η Εξέγερση του Χατζί Προντάνοβα (σερβικά: Хаџи Проданова буна) ήταν μια Σερβική εξέγερση που έγινε το 1814. Αρχηγός της ήταν ο Χατζή Προντάν Γκλιγκορίεβιτς που εξεγέρθηκε κατά των Οθωμανικών μέτρων και βίας μετά την καταστολή της πρώτης Σερβικής εξέγερσης. Τελείωσε με νίκη των Οθωμανών με την συμβολή του Μίλος Ομπρένοβιτς.

Η εξέγερση ξέσπασε ξαφνικά και χωρίς καμία προετοιμασία στο Ναχαγιέ Ποζέτσκα σε απάντηση σε μια σειράς κατασταλτικών μέτρων και φόρων που επιβάλλονται από τους Τούρκους. Η άμεση αιτία ήταν μια σύγκρουση στο μοναστήρι Τρνάβα μεταξύ Σέρβων και Τούρκων, οι αρχηγοί των Σέρβων ήταν ο ηγούμενος Παΐσιος και ο Μιχαήλο, αδελφός του Χατζή όπου συνελήφθησαν. Τότε ο  Χατζή Προντάν ξεκίνησε εξέγερση που επεκτάθηκε και στο Κραγκούγιεβατς και στο Ναχαγιέ Γιαγκόντινα.

Προτάθηκε στον Μίλος Ομπρένοβιτς η ηγεσία αλλά αρνήθηκε λόγω έλλειψης προετοιμασίας. Ωστόσο ο Μίλος πρόσφερε στον βεζίρη Σουλεϊμάν Πασά την βοήθειά του για να καταστείλει την εξέγερση, με την υπόσχεση ότι θα συγχωρεθούν όσοι επαναστάτες πιαστούν αιχμάλωτοι και θα αφεθούν ελεύθεροι. Ο Μίλος κατέστειλε την εξέγερση αντιμετωπίζοντας μεγάλη αντίσταση στο Κραγκούγεβατς. Μετά από μια νίκη σε μάχη οι εξεγερμένοι δεν κατάφεραν άλλη νίκη, όσοι μπόρεσαν και ο Χατζής κατέφυγαν στην Αυστρία.

Μετά τη καταστολή της εξέγερση ο Βεζύρης δεν τήρησε την υπόσχεση στον Ομπρένοβιτς, έδωσε εντολή και μεταφέρθηκαν οι 300 που υψηλοί αιχμάλωτοι στο Βελιγράδι όπου εκτελέστηκαν, άλλοι με αποκεφαλισμό κι άλλοι με παλούκωμα.

Πηγές 
Хаџи-Проданова буна 1814-1989
Хаџи Проданова буна
 Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος, Πως είδαν οι Ευρωπαίοι πρόξενοι της Θεσσαλονίκης την κατάσταση στην Μακεδονία τον περασμένο αιώνα, Μακεδονικές εκδόσεις

Σερβική επανάσταση
Πριγκιπάτο της Σερβίας
ΦΚ Ουτρέχτη

Η ΦΚ Ουτρέχτη (ολλανδικά: FC Utrecht) ή απλά Ουτρέχτη είναι ολλανδικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη Ουτρέχτη της Ολλανδίας.

Ιστορία 

Η Ουτρέχτη ιδρύθηκε το 1970, μετά την συγχώνευση των: ΝΤΟΣ, ΟΣΒ Ελίνκβαϊκ και Φέλοξ ΦΚ. Το 1980 κατέκτησε την 3η θέση στο πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας της Ολλανδίας, που αποτελεί υψηλότερη στην κατάταξη μέχρι στιγμής που έχει κατακτήσει στην ιστορία της. Πέντε χρόνια μετά, το 1985, κατέκτησε για πρώτη φορά το Κύπελλο Ολλανδίας, πράγμα που επαναλήφθηκε το 2003 και το 2004. Επίσης το 2004 κατέκτησε και το Κύπελλο «Johan Cruijff Shield», ως πρώτη ομάδα εκτός των παραδοσιακών δυνάμεων του Ολλανδικού ποδοσφαίρου (Big-3). 

Το 1991 η Ουτρέχτη κέρδισε την πρώτη Ευρωπαϊκή παρουσία στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ενώ η επόμενη παρουσία της ήταν έπειτα από 10 χρόνια, το 2001.

Η Ουτρέχτη δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ από την Ερεντιβίζιε, κάτι το οποίο ισχύει στην Ολλανδία επίσης μόνο για τον Άγιαξ, την Αϊντχόφεν και τη Φέγενορντ.

Χορηγός ρουχισμού

Τίτλοι 

 3 Κύπελλα Ολλανδίας: 1984-85, 2002-03, 2003-04
 1 Σούπερ Καπ Ολλανδίας (Johan Cruijff Schaal) : 2004

Στάδιο 

Το στάδιο που χρησιμοποιεί η Ουτρέχτη στους εντός έδρας αγώνες είναι το Στάντιον Γκάλγκενγορντ. Κατασκευάστηκε την τετραετία 2000-2004, με τα εγκαίνια του να πραγματοποιούνται στις 22 Αυγούστου 2004. Η χωρητικότητα του ανέρχεται σε 24.426 άτομα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου (Ολλανδικά)

ΦΚ Ουτρέχτη
Πολιορκία του Βελιγραδίου (1806)

Η Πολιορκία του Βελιγραδίου το 1806 (σερβικά : Опсада Београда 1806) ήταν μία πολεμική σύγκρουση στην διάρκεια της πρώτης Σερβικής επανάστασης ανάμεσα στους επαναστατημένους Σέρβους και τους Οθωμανούς.

Η επίθεση των επαναστατών στο Βελιγράδι είχε προγραμματιστεί πολύ προσεκτικά. Παρόλο που ο Καραγιώργης Πέτροβιτς ήταν από τον Μάιο το 1804 στην περιοχή του Βελιγραδίου με τον επαναστατικό στρατό για τις πρώτες συγκρούσεις με τους Τούρκους δεν κινήθηκε κατά του Βελιγραδίου παρά δύο χρόνια αργότερα. Όταν οι Σέρβοι επαναστάτες οργανώθηκαν και ήσαν έτοιμοι πήραν θέσεις κοντά στο Βελιγράδι.

Για την πολιορκία της πόλης είχαν σπεύσει εκτός του Καραγιώργη, με τα στρατιωτικά τους σώματα οι Σίμα Μάρκοβιτς, ο Γιάνκο Κάτιτς, ο Μλάντεν Μιλοβάνοβιτς, ο Μιλένκο Στοΐκοβιτς, ο Στάνιογε Γκλαβά, ο Βούλε Κόλαρατς, ο Ματέια Νενάντοβιτς, και ο Λούκα Λαζάρεβιτς.

Στα μέσα Νοεμβρίου 1806 κοντά στο Βελιγράδι είχαν προσέλθει περίπου 25.000 Σέρβοι στρατιώτες με 40 κανόνια, ενώ ο αριθμός των όπλων από την τουρκική πλευρά που βρίσκονταν μέσα από τα τείχη του Βελιγραδίου ήταν περίπου 300. Στην υπεράσπιση του Βελιγραδίου συμμετείχαν και χριστιανοί, κάποιοι από αυτούς έχουν εγκαταλείψει τη σερβική πλευρά, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Μπουλούμπασης Κόντα.

Η κύρια επίθεση ξεκίνησε στις 30 Νοεμβρίου 1806, οι επαναστάτες κατάφεραν και εισήλθαν στην πόλη από την πύλη του ποταμού Σάβα. Οι Τούρκοι βλέποντας τους έριξαν έναν πυροβολισμό, ο οποίος ήταν το σήμα κινδύνου για την πόλη. Η μάχη κράτησε όλη τη νύχτα, κάποια στιγμή και γύρω στο 10 π.μ., το Βελιγράδι έχει στα χέρια των επαναστατών. Στην πόλη παρέμεινε ο Σουλεϊμάν Πασάς, εκπρόσωπος της τουρκικής κυβέρνησης, αλλά στις 27 Δεκεμβρίου 1806 έφυγε από την πόλη με τη συνοδεία του.

Αναφορές 

Μάχες της πρώτης Σερβικής εξέγερσης
Ιστορία του Βελιγραδίου
Μάχες οθωμανικού στρατού
Μάχες Σερβικού στρατού
Μάχη της Λοζνίτσα

Η Μάχη της Λοζνίτσα (σερβικά : Бој на Лозници) που έλαβε χώρα στις 5 και 6 Οκτωβρίου του 1810 ήταν μία από τις σύγκρουσής της πρώτης Σερβικής επανάστασης.
Περίπου 30.000 Τούρκοι κάτω από την εντολή του Αλή Πασά Βίνταζιτς ανέβηκαν τον Ντράβα φτάνοντας στην οχυρωμένη Λοζνίτσα. Τα τείχη της πόλης υπερασπίζονταν 1.200 Σέρβοι υπό τον Κνεζ Αντόνιγιε "Άντα" Μπογκίσεβιτς. Εκτιμώντας ότι αδυνατούν να αντισταθούν στις επιθέσεις των Τούρκων, ο Άντα ζήτησε την βοήθεια του Λούκα Λαζάρεβιτς. 

Μαθαίνοντας την πολιορκία της πόλης ο Καραγιώργης Πέτροβιτς απέστειλε επιστολή στον Πέταρ Ντόμπρνιακ να στείλει όσο γρηγορότερα μπορεί ενισχύσεις. Οι ενισχύσεις έφτασαν εγκαίρως, 10.000 στρατιώτες υπό τους Λούκα Λαζάρεβιτς και Γιάκοβ Νενάντοβιτς. Η μάχη άρχισε το πρωί στις 6 Οκτωβρίου 1810, η μάχη σώμα με σώμα, με τις σπάθες, διήρκεσε περίπου δύο ώρες. Τελικά νίκησαν οι Σέρβοι επαναστάτες, οι απώλειες ήταν 121 σέρβοι, 178 από αυτούς τραυματίστηκαν, ενώ στα ιστορικά συγγράμματα αναφέρονται τρεις φορές περισσότεροι νεκροί και τραυματίες Τούρκοι.

Μετά την απελευθέρωση της Λοζνίτσα από τους Τούρκους την άνοιξη του 1807 χτίστηκε ένα οχυρό με ακανόνιστη τάφρο σε ορθογώνιο σχήμα. Σήμερα στον ίδιο χώρο είναι παλιά εκκλησία, ο τάφος του Αντόνιγιε Μπογκίσεβιτς και το δημοτικό σχολείο που φέρει το όνομά του.

Παραπομπές 

Μάχες της πρώτης Σερβικής εξέγερσης
Μάχες οθωμανικού στρατού
Μάχες Σερβικού στρατού
Φυσικά

Τα Φυσικά ή Φυσικής Ακροάσεως (Πολυτονικό: , Λατινική μτφρ: Physicae Auscultationes, κυριολεκτικά σημαίνει «Πραγματείες περί Φυσικής») είναι πραγματεία του Αριστοτέλη, που αποτελείται από οκτώ βιβλία. Είναι ένα από τα θεμελιώδη έργα της Δυτικής επιστήμης και φιλοσοφίας.

Στο έργο αυτό, ο Έλληνας φιλόσοφος εξέθεσε τις θεωρίες του για τις γενικές αρχές των φυσικών φαινομένων, ξεκινώντας από την ακόλουθη διαπίστωση: ο κόσμος χαρακτηρίζεται από την κίνηση, κίνηση συνεχή και κυκλική, γιατί ο κόσμος είναι σφαιρικός· τα επιμέρους όντα υπόκεινται και αυτά σε κυκλικές κινήσεις, γι΄αυτό και μπορούν να μετατοπιστούν και να αλλοιωθούν· το άπειρο είναι ανύπαρκτο στη φύση και αποτελεί νοηματικό κατασκεύασμα, κάτι που διαπιστώνεται από την αρίθμηση, που είναι μέθοδος του ανθρώπινου πνεύματος· υπάρχει, όμως, στη φύση το άπειρο μέσα στο πεπερασμένο (κάθε μέγεθος διαιρείται στο μισό), δηλαδή το (δυνάμει άπειρον).

Επιπλέον, ο Αριστοτέλης, στο έργο αυτό υποστήριξε ότι η ύλη είναι μέγεθος συνεχές και δεν έχει κενά, όπως πίστευαν οι Πυθαγόρειοι, ενώ το ίδιο υποστήριξε και για την έννοια του χώρου, που είναι διαιρετός, επ΄ άπειρον (δυνάμει άπειρον), αλλά είναι και πεπερασμένος, όπως το σύμπαν. Έτσι, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, εάν ένα σώμα κινείται χωρίς να συναντήσει εμπόδιο, θα κινείται επ΄ άπειρον (αρχή της αδρανείας), ενώ όσο μεγαλύτερη είναι η πυκνότητα τού μέσου όπου κινείται ένα σώμα τόσο βραδύτερη είναι η κίνησή του.

Στο ίδιο έργο χρησιμοποίησε για πρώτη φορά στην επιστήμη τα γράμματα του αλφαβήτου για τη διατύπωση αλγεβρικών πράξεων και για πρώτη φορά τα μαθηματικά για την απόδειξη φυσικών νόμων. Απέδειξε επίσης ότι ο χρόνος είναι μέτρο της κίνησης, δηλαδή αριθμός που εκφράζει την κίνηση μέσα στο χώρο και αποδέχτηκε τη θεωρία του Πλάτωνα για τη βαρύτητα, δηλαδή τη θεωρία πως τα σώματα έλκονται μεταξύ τους.

Ο Αριστοτέλης στα Φυσικά του δεν αρκείται στην κατηγοριοποίηση των κατακτήσεων της ελληνικής φιλοσοφίας, αλλά επανεξετάζει τα θέματα και την ερευνητική μεθοδολογία, ανανεώνοντας τα ερωτήματα της φυσικής φιλοσοφίας. Βασικό αξίωμα της τελεολογικής θεωρίας του ήταν η φράση «φύσις ουδέν μάτην ποιεί». Εξετάζοντας την κίνηση των πραγμάτων στη φύση, αποφαίνεται ότι αυτή ενεργείται σε έναν πλήρη χώρο. Με αυτόν τον τρόπο, ο Αριστοτέλης, δεν υπερβαίνει το πρόβλημα της ύπαρξης του κενού, αλλά το γεγονός αυτό δεν είναι τυχαίο, είναι επιλεκτικό. Στον φυσικό κόσμο του φιλοσόφου τα πράγματα εξετάζονται βάσει της συμπεριφοράς τους και αποκλείεται το γεγονός της παρέμβασης για την εξέτασή τους, ώστε να μη διαταραχτεί η φυσική και αδέσμευτη κατάστασή τους. Συνεπώς, δεν ήταν ζητούμενο του Αριστοτέλη, ούτε όμως και του Δημόκριτου, η δυνατότητα του ανθρώπου να μεταπλάσει το φυσικό περιβάλλον μέσω της τεχνικής του επενέργειας αλλά να μετατρέψει τον άνθρωπο σε ένα ον άμεσα συνδεδεμένο με τη φύση.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Τέσσερα στοιχεία
 Αιθέρας (ουσία)
 Κενό (φιλοσοφία)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΚΡΙΤΙΚΑ

Ιστορία της φυσικής
Έργα του Αριστοτέλη
Φυσική φιλοσοφία
Φιλοσοφία των μαθηματικών
Φιλοσοφία του χρόνου
Φιλοσοφία της φυσικής
Φιλοσοφικά βιβλία
Βιβλία φιλοσοφίας
Τεοντόρ Φιλίποβιτς

Ο Θεοντόρ Φιλίποβιτς ή Μπόζινταρ Γκρούτζοβιτς (σερβικά : Теодор Филиповић y Божидар Грујовић) (1778 — 1807) , ήταν ο πρώτος Γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου των Σέρβων. 

Καταγόταν από την περιοχή του Βάλιεβο αλλά γεννήθηκε στην Ρούμα. Αποφοίτησε από την νομική σχολή του πανεπιστημίου της Βουδαπέστης. Ήταν καθηγητής νομικής και ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Χάρκοβο, μέχρι το 1805 που γύρισε στην Σερβία. Κατά τη διέλευση στη Σερβία πήρε το όνομα Μπόζινταρ (μετάφραση ονόματος: Θεόδωρος) και το επώνυμο Γκρούτζοβιτς,  τα άλλαξε για να μην αντιμετωπίσει προβλήματα με τις αυστριακές αρχές.

Παραπομπές

Πηγές 
Ко је Божидар Грујовић („Република“, бр. 252-253, 2001): Устанички законописац Теодор Филиповић (Божидар Грујовић), Просвета, Београд 1953.

Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Σέρβοι νομικοί
Μέλη του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων
Σέρβοι πανεπιστημιακοί
Τζόρτζε Ομπράντοβιτς

Ο Τζόρτζε Ομπράντοβιτς (σερβικά : Ђорђе Обрадовић Ћурчија)  (Μπόσουτ, Σρεμ - Νόβο Σέλο 1804) ήταν ένας από τους ηγέτες της πρώτης Σερβικής Εξέγερσης.  

Γεννήθηκε στην Αυστροουγγαρία και όταν ήταν παιδί η οικογένεια του μετακόμισε στην Σερβία. Για ένα διάστημα έμενε στο χωριό Ćurčija , και στη συνέχεια έγινε κλέφτης και ήταν διάσημος στην κοιλάδα του Ντρίνα.

Όταν ξέσπασε η εξέγερση το 1804 πήγε με τους επαναστάτες, αλλά κατά τις πρώτες ημέρες έδειξε κάποια αυθαιρεσία. Στη μάχη της Cokesina (Απριλίος 1804) δεν συμμετείχε λόγω του καβγά του με τον Γιάκοβ Νενάντοβιτς, έναν από τους πιο εξέχοντες ηγέτες της εξέγερσης στη δυτική Σερβία, αλλά αμέσως μετά πολέμησε κατά των Τούρκων στο Βελιγράδι και το Ποζάρεβατς.

Έπειτα και πάλι ήρθε σε σύγκρουση με Νενάντοβιτς και Καραγιώργη, πήρε τους άνδρες του και πήγε στο Machva . Πήγε στην Μιτρόβιτσα και από εκεί συνέχισε μόνος του τον αγώνα κατά των Τούρκων. Συμμετείχε στη μάχη της Κοκεσίνα.

Λόγω της φύσης του κι εκεί ήρθε σε σύγκρουση με τον Νικόλα Γκρόβιτς και τον Λούκα Λαζάρεβιτς και λόγω μιας τουρκικής εισβολής στην κοιλάδα του Ντρίνα πάρθηκε απόφαση για την απομάκρυνσή του. Το καλοκαίρι του 1804 εισέβαλε στο χωριό Νόβο Σέλο, όπου σκοτώθηκε από τους ντόπιους που υποστήριζαν τον Γιάκοβ Νεναντόβιτσα.

Παραπομπές 
 Вук Стефановић Караџић: Прва година српског војевања на дахије, Даница, Беч 1828
 Вук Стефанивић Караџић: Скупљени историјско етнографски списи, -{I}-, Грађа за српску историју нашег времена и живота најпознатијих поглавица овога времена Београд 1898.
 М. Вукићевић: Карађорђе -{I и II}-, Београд 1907.
 Матија Ненадовић: Целокупна дела, Београд 1928
 Текст др Реље Новаковића, научног саветника у Енциклопедија Југославије ЈЛЗ Загреб 1984. том 3 стр 351.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Погубљење Ђорђа Ћурчије („Православље“, број 1016, 15. јул 2009)
 Голуб Добрашиновић: Писар у буни („Вечерње новости“, 20. фебруар 2008)

Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Ναούμ Καρνάρας

Ο Ναούμ Καρνάρας (σερβικά : Наум Крнар), είναι γνωστός και σαν Τσίντσαρος Γιάνκος, (Μοσχόπολη 1780 - Ραντοβάνσκι 26 Ιουλίου 1817) ήταν Ελληνο-βλάχικης καταγωγής από την Μοσχόπολη της βορείου Ηπείρου αγωνιστής της Α΄ Σερβικής εξέγερσης.

Στα νεανικά του χρόνια έλαβε σημαντική εκπαίδευση κι έμαθε να μιλά πολλές γλώσσες. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Μαρία από την Μοσχόπολη το 1800 κι απέκτησαν έναν γιο, έπειτα σε δεύτερο γάμο αγνώστου ονόματος Σέρβα.

Κατά το ξέσπασμα της επανάστασης ήταν έμπορος γουναρικών στο Βελιγράδι, έπειτα γνωρίστηκε με τον Καραγιώργη όπου έγινε το δεξί του χέρι και γραμματέας του. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Σερβική επανάσταση, ασκούσε επιρροή στον Καραγιώργη που τον συμβουλευόταν. Το 1806 συμμετείχε μαζί με τον Πέτρο Ίτσκο στην διπλωματική ομάδα που διαπραγματεύτηκε εκ μέρους των Σέρβων με τους Οθωμανούς την Ειρήνη του Ίτσκου. 

Δολοφονήθηκε το 1817 με εντολή του Μίλος Ομπρένοβιτς όταν μαζί με τον Καραγιώργη προσπάθησαν να επιστρέψουν στην Σερβία, μετά από συνεννόηση με τη Φιλική Εταιρεία για την υποστήριξη των Σέρβων στην προετοιμαζόμενη Ελληνική Επανάσταση. Τούς έκοψαν τα κεφάλια και τα έστειλαν στον σουλτάνο στην Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές 

Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Σέρβοι διπλωμάτες
Έλληνες στρατιωτικοί σε στρατούς άλλων κρατών
Δημήτριος Σισιλιάνος

Ο Δημήτριος Σισιλιάνος  (1875 - 1974) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Σισιλιάνου, εμπόρου, και της Μαρίας Αξελού. Ο πατέρας του και τα αδέλφια του είχαν δωρίσει το "Τσιτσιλιάνειο" νοσοκομείο στην κοινότητα των Καλών Νερών. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γενεύη. Ακολούθησε καριέρα διπλωμάτη στο υπουργείο εξωτερικών υπηρετώντας μεταξύ άλλων στη Βουδαπέστη και το Βουκουρέστι. Το 1921 υπήρξε γενικός γραμματέας της ελληνικής αποστολής στο συνέδριο Ειρήνης του Λονδίνου. Το 1935 διορίστηκε πρέσβης της Ελλάδας στην Ουάσινγκτον, θέση στην οποία παρέμεινε για παραπάνω από μια πενταετία, ως το 1940.. 

Ήταν συγγραφέας αρκετών βιβλίων. Υπήρξε πρόεδρος του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών (1931 - 1933), ευεργέτης του Μουσείου Μπενάκη, αντιπρόεδρος & μέλος της Εταιρείας των Φίλων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου καθώς και συλλέκτης μεταβυζαντινών εικόνων, νομισμάτων και αρχαίων ελληνικών αγγείων. 

Ανηψιός του ήταν ο συνθέτης Γεώργιος Σισιλιάνος, γιος του οποίου είναι ο νομικός Λίνος-Αλέξανδρος Σισιλιάνος.

Εργογραφία 

 Ελληνική Αγιογραφία μετά την Άλωσιν (1450 - 1800), (εκδόσεις Πυρσός, 1935)
 Η Μακρινίτσα και το Πήλιον. Ιστορία, Μνημεία, Επιγραφαί, (εκδόσεις Πυρσός, Αθήνα 1939)
 Ο ποιητής Δελής. Σύντομη μελέτη για την ποίησή του κι επιλογή από το έργο του, (Αθήνα, 1947)
 Χριστόφορος Κολόμβος, (1950)
 Παλαιαί και Νέαι Αθήναι, (εκδόσεις Αετός, δύο τόμοι, 1953 - 1955)
 Αι Νέαι Αθήναι μετά την Επανάστασιν του 1821, (Αρχαίος εκδοτικός οίκος Δημητρίου Δημητράκου, 1955)

Παραπομπές

Έλληνες διπλωμάτες
Έλληνες συγγραφείς
Μιλόγιε Πόποβιτς

Ο Μιλόγιε Πόποβιτς "Τζιάκ" (σερβικά : Милоје Поповић „Ђак“), (~1769-1825) ήταν Σέρβος αγωνιστής της πρώτης σερβικής εξέγερσης, και ηγέτης της λεγόμενης Τζιάκοβε εξέγερσης.

Γεννήθηκε στην Kusatku στο Σμεντέρεβο Παλάνκα όπου τελείωσε και το σχολείο, εκεί απέκτησε και το παρατσούκλι "ноји". Κατά τη διάρκεια της πρώτης σερβικής εξέγερσης ήταν στο πλευρό του Κνεζ Βουγίτσε Βουλιτσεβίτσεβα, μετά την αποτυχία της εξέγερσης το 1813 έφυγε στη Γερμανία. Μετά από το 1815 επέστρεψε στην Σερβία.

Στα τέλη του Ιανουαρίου του 1825 ξέσπασε εξέγερση στην περιοχή του Σμεντέρεβο , που αργότερα ονομάστηκε Τζιάκοβε εξέγερση. Η αιτία της δυσαρέσκειας ήταν οι λεηλασίες των τοπικών αρχών και οι υπερβολικοί και άδικοι φόροι. Στις 3 Φεβρουαρίου έγινε από τους εξεγερμένους συνέλευση στην Τοπόλα όπου συμφωνήθηκαν τα αιτήματα και στάλθηκαν στον πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς. 

Στις 5 Φεβρουαρίου ο πρίγκιπας έστειλε στρατό υπό την ηγεσία του Τομά Βούκιτς Πέρισιτς. Στη μάχη που έγινε κοντά στην Τοπόλα ο Πόποβοτς τραυματίστηκε αλλά κατάφερε να ξεφύγει. Ταυτόχρονα, η εξέγερση άρχισε να εξαπλώνεται σε άλλες περιοχές. Μετά από λίγες ημέρες ο Πόποβιτς συνελήφθη και εκτελέστηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1825, η εξέγερση σταμάτησε την επόμενη μέρα.

Τάφηκε στο μοναστήρι του Πινόσαβα στο Κουσαντάκ
.

Παραπομπές 

Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Πριγκιπάτο της Σερβίας
Ιβάν Κνέζεβιτς

Ο Ιβάν Κνέζεβιτς (σερβικά : Иван Кнежевић),  (Πόποβιτς, 1760 - Σαμπάτς, 29 Ιουνίου 1840 ), ήταν Σέρβος αγωνιστής της πρώτης σερβικής εξέγερσης. Ήταν κυβερνήτης σε όλα τα χωριά της περιοχής Bijeljina, έμεινε  γνωστός σαν "πρίγκιπας Ίβο της Σαμπέριγιε".

Το 1806 συμμετείχε στην εξαγορά Σέρβων αιχμαλώτων από τους Τούρκους. Το 1809 τέθηκε επικεφαλής του σχεδίου του Καραγιώργη για επέκταση της επανάστασης στην Βοσνία. Η Οθωμανική επίθεση στον Μοράβα τον ανάγκασε να εγκαταλείψη την Βοσνία και να πάει στην Αυστροουγγαρία στα παράκτια χωριά του ποταμού Σάβα όπου έγινε Κνεζ των Σέρβων προσφύγων της περιοχής. Το 1813 τέθηκε υπο τις διαταγές του Λούκα Λαζάρεβιτς στο Σάμπατς. Όταν δολοφονήθηκε ο Καραγιώργης έφυγε για το Σρεμ για να επιστρέψει μόλις το 1820. 

Ο Κνέζεβιτς αναφέρεται σε πολλά λογοτεχνικά έργα, σε όπερα, και σε ένα ποίημα.

Παραπομπές 
 Кнез од Семберије Иван Кнежевић (1760-1840), Приређивач: Хаџи Зоран Лазин, Бијељина (2006)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Знаменити Шапчани
 Иван Кнежевић, кнез од Семберије 

Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Έρικ Φάλκενμπουργκ

Ο Έρικ Φάλκενμπουργκ (ολλανδικά: Erik Falkenburg) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 5 Μαΐου 1988 στο Λέιντεν της Ολλανδίας και αγωνίζεται στην Γκο Αχέντ Ιγκλς σαν δανεικός από την Άλκμααρ.

Καριέρα 

Ο Φάλκενμπουργκ ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της ΦΦ Έγκστγκεστ, ενώ αργότερα πήγε στις ακαδημίες της ΟΦΣ. Μετά πήγε στις ακαδημίες της Σπάρτα Ρότερνταμ, όπου αγωνίστηκε και σε επαγγελματικό επίπεδο το 2007. Έκανε το ντεμπούτο του στις 23 Ιανουαρίου 2008 στην ήττα από την Αϊντχόφεν με 3-1, όταν μπήκε σαν αλλαγή στο 74ο λεπτό. Μέχρι το 2010 όπου έμεινε στο Ρότερνταμ, πέτυχε 13 γκολ σε 62 αγώνες.

Στις 16 Ιουνίου 2010 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Άλκμααρ. Έγινε βασικός και είχε καλές εμφανίσεις. Σκόραρε 10 γκολ σε 45 ματς. Στην χειμερινή μεταγραφική περίοδο, ανακοινώθηκε ότι θα πάει σαν δανεικός στην Ναϊμέγκεν. Εκεί έβαλε 2 γκολ σε 14 αναμετρήσεις.

Τον Αύγουστο του 2013 πήγε σαν δανεικός στην νεοφώτιστη Γκο Αχέντ Ιγκλς, ενώ την επόμενη σεζόν πήρε μεταγραφή στην Μπρέντα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Προφίλ του Φάλκενμπουργκ στο Voetbal International
 Προφίλ soccerbase.com
 Έρικ Φάλκενμπουργκ transfermarkt.com
 Ποδοσφαιριστές ΝΑΚ Μπρέντα/Έρικ Φάλκενμπουργκ skysports.com

Ολλανδοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Ρότερνταμ
Ποδοσφαιριστές ΑΖ Άλκμααρ
Ποδοσφαιριστές Ν.Ε.Κ.
Ποδοσφαιριστές Γκο Αχέντ Ιγκλς
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ21
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΝΑΚ Μπρέντα
Σικάγο Φάιαρ ΣΚ

Η Σικάγο Φάιαρ Σόκερ Κλαμπ (αγγλικά: Chicago Fire Soccer Club) είναι αμερικάνικη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το προάστιο του Σικάγο, Μπρίτζβιου (Ιλινόι). Η ομάδα συμμετέχει στην Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS). Έχει πάρει την ονομασία της από την Μεγάλη Πυρκαγιά του Σικάγο το 1871, ενώ ιδρύθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1997, ανήμερα της 126ης επετείου του συγκεκριμένου γεγονότος. Για την πρώτη τους σεζόν στο πρωτάθλημα το 1998, οι Φάιαρ κατέκτησαν το MLS Cup, καθώς και το U.S. Open Cup (το "double"). Έχουν κατακτήσει, επίσης, το U.S. Open Cup το 2000, το 2003 και το 2006, ενώ έχουν κατακτήσει και το MLS Supporters' Shield το 2003.

Η Φάιαρ διαθέτει ευρύ δίκτυο αναπτυξιακών θυγατρικών της ομάδων, το οποίος αποτελείται από τις Σικάγο Φάιαρ Πρέμιερ (με ομάδες στην Premier Development League και την Super-20 League), την Σικάγο Φάιαρ NPSL, την Αναπτυξιακή Ακαδημία των Σικάγο Φάιαρ, και την Σικάγο Φάιαρ Τζούνιορς, η οποία και εκπροσωπεί τα τμήματα υποδομής του συλλόγου. Έχει, ακόμα, υπό την ιδιοκτησία της την Chicago Fire Foundation, τον κοινωφελή οργανισμό του συλλόγου. Έδρα των Φάιαρ είναι το Toyota Park. Προπονητής τους την περίοδο 2011-2013 ήταν ο Φρανκ Κλόπας.

Διακρίσεις

Πρωταθλήματα
 MLS Cup
 Νικήτρια (1): 1998
 Supporters' Shield
 Νικήτρια (1): 2003
 Lamar Hunt U.S. Open Cup
 Νικήτρια (4): 1998, 2000, 2003, 2006

Άλλα
 MLS Eastern Conference
 Νικήτρια (Regular Season) (1): 2003
 Νικήτρια (Playoff) (1): 2003
 MLS Western Conference
 Νικήτρια (Playoff) (1): 1998
 MLS Central Division
 Νικήτρια (Regular Season) (2): 2000, 2001
 Βορειοαμερικανική ΣούπερΛίγκα
 Φιναλίστ (1): 2009
 Μείζονος σημασίας τρόπαια
 Brimstone Cup (2): 2001, 2012
 Carolina Challenge Cup (1): 2013
 MLS Team Fair Play Award (1): 2009

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 

Σικάγο
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1997
Total War: Rome II

Το Total War: Rome II είναι βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής το οποίο αναπτύχθηκε από την The Creative Assembly και διανέμεται από την Sega, από τις 3 Σεπτεμβρίου του 2013 για τα Microsoft Windows. Έκτο συνολικά παιχνίδι της σειράς βιντεοπαιχνιδιών Total War, το Rome II αποτελεί διάδοχο του παιχνιδιού του 2004, Rome: Total War. Το παιχνίδι μας μεταφέρει στον 3 αιώνα π.χ, μια εποχή που η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία βάδιζε για την κατάκτηση της Καρχηδόνας και μια εποχή που οι διάδοχοι του Μέγα Αλέξανδρου πολεμούσαν για την κληρονομιά του.

Τρόπος παιχνιδιού 
Το Total War: Rome II τοποθετείται στην περίοδο της κλασικής αρχαιότητας, ενώ η εκστρατεία ξεκινά το 272 π.Χ και διαρκεί για 300 χρόνια, ωστόσο ο παίκτης έχει επίσης τη δυνατότητα να παίξει περισσότερο.

Φατρίες 

Στο αρχικό μενού, στην κατηγορία Νέα εκστρατεία (New campaign), υπάρχουν κουλτούρες σε κατηγορίες που η κάθε μια περιέχει μερικές διαθέσιμες φατρίες (factions) που μπορεί να διαλέξει μια από αυτές ο παίκτης για να ξεκινήσει το παιχνίδι στρατηγικής του με αυτήν. Κάθε κουλτούρα προσφέρει μπόνους σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού και για κάθε κράτος υπόκειται σε συγκεκριμένες κυρώσεις αλλά και ενισχυμένα χαρακτηριστικά. Με τον ίδιο τρόπο αν παίκτης διαλέξει άλλη κουλτούρα θα ανοίξουν επίσης και οι αντίστοιχες επιλογές κρατών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Total War
Βιντεοπαιχνίδια του 2013
Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής πραγματικού χρόνου
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ελλάδα
Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Βιντεοπαιχνίδια του Linux
Βιντεοπαιχνίδια της Sega
Ράντι Πέτροβιτς

Ο Ράντι Πέτροβιτς (σερβικά : Радич Петровић), (1738 ή 1740 - 1816 ), ήταν Σέρβος αγωνιστής της πρώτης σερβικής εξέγερσης.

Γεννήθηκε μεταξύ 1738 και 1740 στο χωριό Σιόκοβτσου του ναχαγιέ της Γιαγκόντινα. Είναι γνωστό ότι μετά από πρόσκληση της αυστριακής κυβέρνησης πολλοί Σέρβοι εγκατέλειψαν την Οθωμανική Σερβία και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή των συνόρων στο πλαίσιο της προετοιμασίας για πόλεμο με τους Οθωμανούς. Ο Πέτροβιτς τότε εγκαταστάθηκε στο χωριό Γιάκοβο του Σρεμ και κατατάχτηκε στον Αυστριακό στρατό.

Τον Νοέμβριο του 1787 μαζί με 200 εθελοντές πέρασε τον Δούναβη στην περιοχή του Ζεμούν και κινήθηκαν προς το Βελιγράδι. Στο Βελιγράδι άνοιξαν τις πύλες κι ανέμεναν τα Αυστριακά πλοία που λόγω των κακών καιρικών συνθηκών και της πυκνής ομίχλης δεν ήρθαν κι αναγκάστηκε να φύγει. Για μια τόσο μεγάλη και επιτυχημένη επιχείρηση έλαβε το βαθμό του καπετάνιου.

Για την συμμετοχή του στον Αυστρο-τουρκικό πόλεμο τιμήθηκε με παράσημο από τον Αυστριακό Βασιλέα το 1792 . Στην συνέχεια πήρε μέρος με τον αυστριακό στρατό κατά των Γάλλων και ήρθε σε επαφή με τους νέες τακτικές πολέμου των Γάλων και Αυστριακών στρατηγών, αυτή την πλούσια εμπειρία μετακύλησε στους συναδέλφους του Σέρβους, διδάσκοντας τους τους τρόπους του σύγχρονου πολέμου. 

Μετά το ξέσπασμα της πρώτου σερβικής εξέγερσης το 1804 επιστρέφει στην Σερβία για να λάβει μέρος στις επιχειρήσεις. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης αναδεικνύεται το θάρρος και οι στρατιωτικές του ικανότητες, ιδίως όταν απελευθέρωσε το Καράνοβατς το 1805. Το 1805 ο Καραγιώργης Πέτροβιτς τον έκανε βοεβόδα. Κατά την πολιορκία του Βελιγραδίου το 1806  τραυματίστηκε σοβαρά και του έμεινε αναπηρία για όλη του την ζωή. Μετά την απελευθέρωση της πόλης εγκαταστάθηκε στο Βελιγράδι , και το 1808 έγινε δημοτικό σύμβουλος του Βελιγραδίου . Το επόμενο έτος, συμμετέχει στην εκπόνηση και την υπεράσπιση Τσουπρίγιε . Μετά την κατάρρευση της εξέγερσης το 1813 εγκαταστάθηκε στην Σρεμ.

Το 1816 με το ξέσπασμα της δεύτερης Σερβικής εξέγερσης ο Ράντι Πέτροβιτς επέστρεψε στη Σερβία. Η επιστροφή του δεν άρεσε στον Μίλος Ομπρένοβιτς γιατί ήταν γνωστός για τη μεγάλη φιλία του με τον Καραγιώργη και φοβόταν πιθανή εξέγερση. Πολύ σύντομα μετά την άφιξή του, συνελήφθη και εκτελέστηκε από τους Τούρκους, ήταν περίπου ογδόντα ετών.

Ήταν παντρεμένος τρεις φορές, από τον πρώτο του γάμο είχε δύο γιους και μια κόρη από τον τρίτο.

Αναφορές 
 
 Д. Пантелић: Кочина крајина, Београд 1930; 
 Радмило Стефановић: Кочина крајина, Београд: Просвета, 1956 
Познате личности Јагодине - Радич Петровић

Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Αγωνιστές της Β΄ Σερβικής εξέγερσης
Κατάλογος κόμπων

Αυτή η σελίδα είναι ένας κατάλογος των κόμπων.

κομπων
Κοινωνική δομή

Η κοινωνική δομή είναι η συνύφανση των αλληλεπιδράσεων και σχέσεων των ανθρώπων με έναν λιγότερο ή περισσότερο επαναλαμβανόμενο και σταθερό τρόπο. Η κοινωνική δομή αποτυπώνεται στα δίκτυα των κοινωνικών θέσεων και στην κατανομή των ανθρώπων σε αυτά. Η κοινωνική δομή εξασφαλίζει μια ιδιότητα οργάνωσης και σταθερής εστίασης στις ομαδικές μας εμπειρίες, και μας επιτρέπει να επιτυγχάνουμε τους κοινωνικούς μας στόχους. Χάρη στην δομή, είμαστε σε θέση να συνδέσουμε εμπειρίες και να τις ονομάσουμε συνολικά "οικογένεια" , "εκκλησία" , "γειτονιά" ή "Generals Motors".Κάθε παρέα, οικογένεια, συγκρότημα της ροκ, στράτευμα, επιχείρηση, θρησκευτική ομάδα ή έθνος αποτελεί και από μία ξεχωριστή δομή. Η κοινωνική δομή αποτελείται από τις επαναλαμβανόμενες και οργανωμένες σχέσεις που επικρατούν μεταξύ των μελών μιας ομάδας ή κοινωνίας. Μας δίνει την αίσθηση ότι η ζωή διέπεται από οργάνωση και σταθερότητα. Για τους κοινωνιολόγους, η κοινωνική δομή είναι ένα κοινωνικό γεγονός του είδους που περιέγραψε ο Εμίλ Ντιρκάημ. Τα κοινωνικά γεγονότα τα βιώνουμε ως εξωγενείς ανεξάρτητες πραγματικότητες, που αποτελούν μέρος του αντικειμενικού μας περιβάλλοντος. Συνεπώς, οι κοινωνικές δομές θέτουν όρια στην συμπεριφορά μας και ωθούν τις πράξεις μας προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις.

Πηγή:"Koινωνιολογία οι βασικές έννοιες", Michael Hughes-Carolyn J.Kroehler.
Επιστημονική επιμέλεια Θεόδωρος Ιωσηφίδης, Εκδόσεις Κριτική
Μητροπολίτης Κρήνης Κύριλλος

Ο Μητροπολίτης Κρήνης Κύριλλος Κατερέλος (γενν. 21 Νοεμβρίου 1956) είναι Έλληνας Θεολόγος, Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών είναι Επίσκοπος του Οικουμενικού Θρόνου.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο κατά κόσμον Ευάγγελος Κατερέλος γεννήθηκε το 1956 στη Λαμία. 

Σπούδασε Νομική, Κλασική Φιλολογία και Θεολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα έλαβε τον μεταπτυχιακό του τίτλο από το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Είναι διδάκτωρ της Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ στη Γερμανία.

Είναι Καθηγητής με γνωστικό αντικείμενο την Ιστορική Δογματική Θεολογία του Τομέα Θρησκειολογίας, Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Την περίοδο 2007-2009 διετέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελέτιο. Ως Ιερεύς έχει υπηρετήσει στην Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης, την Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας και την Μητρόπολη Γερμανίας.

Στις 7 Φεβρουαρίου 2008 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε παμψηφεί Επίσκοπο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Αβύδου. Η Χειροτονία του σε Επίσκοπο τελέσθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2008 στον Ιερό Πατριαρχικό Ναό Αγίου Γεωργίου υπό του Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελετίου.

Στις 27 Ιουλίου 2020 εξελέγη Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ.

Στις 16 Φεβρουαρίου 2021 η Σύνοδος τον εξέλεξε Μητροπολίτη Κρήνης και την ίδια ημέρα με απόφαση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου ορίσθηκε Πατριαρχικός Έξαρχος της νεοσυσταθείσας Πατριαρχικής Εξαρχίας Μελίτης. 

Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων και έχει δημοσιεύσει άρθρα στον ημερήσιο και εκκλησιαστικό περιοδικό τύπο.

Πηγές

Παραπομπές 

Έλληνες ιεράρχες
Επίσκοποι Αβύδου
Κατερελος
Κατερελος
Κατερελος
ΣΚΑΪ 100.3

Ο ΣΚΑΪ 100,3 είναι ιδιωτικός ενημερωτικός ραδιοφωνικός σταθμός που ιδρύθηκε και ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1989, με έδρα το Νέο Φάληρο, στον Πειραιά. Εκπέμπει στους 100.3 MHz καλύπτοντας το νομό Αττικής και μεγάλο μέρος του νομού Ευβοίας.

Ιστορία
Το 1989 ο ΣΚΑΪ έκανε την πρώτη του μετάδοση, αρχικά ως SKY 100.4 όπου τότε ανήκε στην Γραμμή Α.Ε. ιδιοκτησίας του Γιώργου Κοσκωτά. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1993 με την παρουσία της ομώνυμης τηλεόρασης μετονομάστηκε σε ΣΚΑΪ 100.4 μέχρι το 2001, όπου γίνεται ανακατανομή των συχνοτήτων και μετακομίζει οριστικά στους 100.3 MHz.

Πρόγραμμα
Κατά τον σταθμό, ο σκοπός του είναι μέσα από τις εκπομπές του να παρέχει στον Έλληνα ακροατή έγκυρη και αξιόπιστη ενημέρωση, προσπαθώντας ταυτόχρονα να τον ψυχαγωγεί και να τον υποστηρίζει με έντονη δράση και παρεμβατικότητα στα θέματα που τον απασχολούν. Οι εκπομπές του σταθμού είναι ειδησεογραφικού και ψυχαγωγικού χαρακτήρα. Ο ΣΚΑΪ εκπέμπει από τα βουνά του Υμηττού, της Πάρνηθας, της Αίγινας και της Νέας Στύρας στην ίδια συχνότητα. Το κοινό στο οποίο απευθύνεται το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, είναι 62.6% άνδρες και 37.4% γυναίκες με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και υψηλή κοινωνική τάξη.

Ιδιοκτησία
Ο ΣΚΑΪ 100.3 ανήκει στον όμιλο ΣΚΑΪ του Γιάννη Αλαφούζου (στον οποίο ανήκει και ο BwinΣΠΟΡ FM 94.6). Από το 2008 μέχρι το 2012 ο γνωστός επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού Βαγγέλης Μαρινάκης κατείχε το 12.9% του σταθμού.

Διεθνείς συνεργασίες
Από την αρχή της λειτουργίας του, έχει συνεργαστεί με το BBC, αφού παραμένει ο κύριος ανταποκριτής της Ελληνικής Υπηρεσίας του BBC (η οποία έχει κλείσει στις 31 Δεκεμβρίου 2005), της Deutsche Welle και της Φωνής της Αμερικής. Το 2007 το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ ενώθηκε με 12 ευρωπαϊκούς ραδιοφωνικούς σταθμούς για να δημιουργήσουν την Ευρωπαϊκή Κοινοπραξία της Euranet.

Λογότυπα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΣΚΑΪ 100.3 - Επίσημη ιστοσελίδα
ΣΚΑΪ 100.3 - Επίσημος λογαριασμός στο twitter
ΣΚΑΪ 100.3 - Επίσημος λογαριασμός στο facebook

Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του Πειραιά
Όμιλος ΣΚΑΪ
Μέλη της Euranet
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αρμενίας

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αρμενίας (αρμενικά: Հայաստանի Ֆուտբոլի Ֆեդերացիա ή ՀՖՖ) είναι η ανώτατη διοικητική αρχή του ποδοσφαίρου στην Αρμενία. Οργανώνει το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αρμενίας, την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Αρμενίας και την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών Αρμενίας. Εδρεύει στο Γερεβάν.

Έμβλημα 
Το έμβλημα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αρμενίας (ՀՖՖ) έχει εξελιχθεί με την πάροδο των ετών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αρμενίας
 Αρμενία  στην ιστοσελίδα της ΦΙΦΑ
 Αρμενία στην ιστοσελίδα της ΟΥΕΦΑ

Ποδόσφαιρο στην Αρμενία
Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Νικόλαος Εφέσιος

Ο Νικόλαος Εφέσιος (1921 - 2009) ήταν Έλληνας υπουργός στις κυβερνήσεις της Επταετίας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπαδόπουλου ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου από τις 29 Ιουνίου 1970 έως τις 25 Αυγούστου 1971, αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών από το 1971 έως τον Ιούλιο του 1972 και υπουργός Εθνικής Οικονομίας από τις 31 Ιουλίου 1972 έως τις 8 Οκτωβρίου 1973. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Άμυνας από τις 8 Οκτωβρίου 1973 έως τις 25 Νοεμβρίου 1973.

Αναφορές
 

Ε
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εσωτερικών
Νταβίδ Θουρουτούθα

Ο Νταβίδ Θουρουτούθα Βεϊγέ (γεννημένος στις 19 Ιουλίου 1986) είναι Βάσκος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της Ρεάλ Σοσιεδάδ ως επιθετικός μέσος. Διαθέτει επίσης την γαλλική υπηκοότητα.

Πρώτα χρόνια
Ο Θουρουτούθα είναι γεννημένος στο Ροσφόρ της Γαλλίας, από Γαλλίδα μητέρα και Ισπανό πατέρα, με την οικογένειά του να επιστρέφει στην περιοχή καταγωγής του τελευταίου, την Χώρα των Βάσκων, λίγο καιρό αργότερα.

Συλλογική Καριέρα
Ο Θουρουτούθα εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Ρεάλ Σοσιεδάδ αφού πρώτα ξεκίνησε την καριέρα του από την Ντέμπα (Χιπούθκοα). Την σεζόν 2007–08 αγωνίστηκε υπό την μορφή δανεικού στην γειτονική ΣΝ Εϊμπάρ, στη δεύτερη κατηγορία του ισπανικού ποδοσφαίρου.

Ο Θουρουτούθα πέρασε την επόμενη σεζόν αγωνιζόμενος με την δεύτερη ομάδα της Ρεάλ στην τρίτη κατηγορία, όπου και γνώρισε τον υποβιβασμό. Στις 23 Νοεμβρίου 2008 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του συλλόγου του Σαν Σεμπαστιάν, αγωνιζόμενος για εννέα λεπτά στην εντός έδρας νίκη με σκορ 1–0 επί της ΣΝ Ουέσκα.

Για την σεζόν 2009–10, ο Θουρουτάθα συνεισέφερε με τέσσερα τέρματα σε 28 συμμετοχές για την επάνοδο της Ρεάλ Σοσιεδάδ στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, έπειτα από απουσία τριών ετών. Συνέχισε να αγωνίζεται ως βασικός και την επόμενη σεζόν, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στην διοργάνωση στις 29 Αυγούστου 2010 σε μαι εντός έδρας νίκη με σκορ 1–0 επί της Βιγιαρεάλ ΚΦ,, ενώ πέτυχε το πρώτο του τέρμα στις 28 Νοεμβρίου σε μια νίκη με σκορ 3–1 επί της Σπόρτινγκ Χιχόν. Εκείνη την σεζόν ήταν απών από μόλις δύο αναμετρήσεις για το πρωτάθλημα, με τους Βάσκους να καταφέρνουν, τελικώς, να διατηρηθούν στην κατηγορία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Επίσημη προφίλ από την Ρεάλ Σοσιεδάδ 
Προφίλ από το BDFutbol
Προφίλ από το Futbolme 
Προφίλ από το Transfermarkt

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Βάσκοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σοσιεδάδ
Ποδοσφαιριστές ΣΝ Έιμπαρ
Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας

Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας (1941 - 2021) ήταν Έλληνας επίσκοπος και Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Διατέλεσε Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, από τον Οκτώβριο του 2006 έως τον θάνατό του, τον Δεκέμβριο του 2021.

Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Παναγιώτης Φούντας γεννήθηκε το 1941 στη Ναύπακτο. Το 1964 έλαβε το πτυχίο του από την Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας, της οποίας αναγορεύτηκε διδάκτωρ θεολογίας το 2000. Το 2003 εξελέγη Επίκουρος καθηγητής, ενώ το 2006 εξελέγη Τακτικός Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας.

Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1969 και το 1972 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος. Ανέλαβε καθήκοντα Ιεροκήρυκα σε πολλές Μητροπόλεις και στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Εξελέγη Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 14 Οκτωβρίου 2006.

Είχε συγγράψει διάφορα έργα θεολογικού και ερμηνευτικού περιεχομένου. Θεωρούνταν από τους κορυφαίους Παλαιοδιαθηκολόγους στην Ελλάδα, ενώ είχε ερμηνεύσει και μεταφράσει πολλά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης που έχουν δημοσιευτεί σε σειρά επιμέλειας της Αποστολικής Διακονίας.

Μετά από διετή καρδιακά προβλήματα, κατέληξε στις 14 Δεκεμβρίου 2021, σε ηλικία 80 ετών, από ανακοπή καρδιάς.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Ι.Μ. Γόρτυνος

Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτες Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως
Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Ίιρστε Ντιβίζι

Η Ίιρστε Ντιβίζι (ολλανδικά Eerste Divisie, ολλανδική προφορά: ˈɪːr.stə di.ˈvi.zi, ελληνικά: Πρώτη Κατηγορία) είναι η δεύτερη κατηγορία της Ολλανδίας. Προβιβάζονται στην Έρεντιβιζι 2 ομάδες, η πρωταθλήτρια και μία από τα play offs. Ονομάζεται «Jupiler League» για εμπορικούς λόγους.

Ιστορία 
Η Ίιρστε Ντιβίζι ιδρύθηκε το 1956, ενώ το πρώτο πρωτάθλημα κατέκτησε η ΑΝΤΟ Ντεν Χάαγκ. Από το 1972 ως το 2008 καμία ομάδα δεν μπορούσε να υποβιβαστεί. Από το 2009 υποβιβάζεται μία ομάδα στην Τόπκλασε.

Ως το 2008 ο μόνος τρόπος για να προβιβαστεί μια ομάδα από το Χούφντκλασε στην Ίιρστε Ντιβίζι ήταν παίρνοντας τη θέση μιας ομάδα της Ίιρστε Ντιβίζι που θα χρεοκοπούσε ή θα έχανε την άδεια συμμετοχής, όπως έγινε το 1992 με τη χρεοκοπία των Βαχενίνχεν και Φλίσιχεν, το 2010 και 2011 όταν χρεοκόπησαν οι Χάρλεμ και Ρούζενταλ αντίστοιχα και το 2013 όταν χρεοκόπησαν οι Άπελντορν και Φέενταμ. Η Ολλανδική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (KNVB), για να αποτρέψει και άλλες χρεοκοπίες προβίβασε την Ακιλίζ '29 από την Τόπκλασε, ενώ επιτράπηκε στις Γιονγκ Άγιαξ, Γιονγκ Τβέντε και Γιονγκ Αϊνχόφεν (το αποθεματικό των πρώτων αντίστοιχων ομάδων) να αγωνιστούν στην 2η κατηγορία .

Άνοδος στην Έρεντιβιζι 

Προβιβάζεται στην Έρεντιβιζι η πρωταθλήτρια ομάδα και κερδίζουν το εισιτήριο για τα Play Offs:

Η ομάδα με το καλύτερο ρεκόρ στην "πρώτη περίοδο" της σεζόν (1η-8η αγωνιστική).
Η ομάδα με το καλύτερο ρεκόρ στη "δεύτερη περίοδο" της σεζόν (9η-16η αγωνιστική).
Η ομάδα με το καλύτερο ρεκόρ στην "τρίτη περίοδο" της σεζόν (17η-24η αγωνιστική).
Η ομάδα με το καλύτερο ρεκόρ στην "τέταρτη περίοδο" της σεζόν (25η-32η αγωνιστική).

Οι βαθμοί από τα τελευταία 4 παιχνίδια προσθέτονται στην τελική βαθμολογία. Κερδίζουν μια θέση στα Play Offs οι ομάδες που κατέλαβαν τη 2η-5η θέση.

Πρωταθλητές και επιλαχόντες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημος ιστότοπος της Ίιρστε Ντιβίζι

Εθνικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Β΄ επιπέδου
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ολλανδίας
Βασίλειο της Σίρμιας

Το Βασίλειο της Σύρμιας (σερβικά : Сремска краљевина) ήταν μεσαιωνικό Σερβικό βασίλειο 1282 - 1325, το οποίο αρχικά ήταν υποτελές του Βασιλείου της Ουγγαρίας , αλλά στη συνέχεια έγινε ανεξάρτητο βασίλειο. Το είχαν διοικήσει οι βασιλείς  Στέφανος Ντραγκούτιν (1282-1316) και ο γιος του Στέφανος Βλάντισλαβ Β΄(1316-1325). Τα εδάφη του βασιλείου ήταν επικεντρωμένα στην περιοχή της Άνω Σύρμιας (γνωστή σήμερα ως Σρεμ) και της Κάτω Σύρμιας (γνωστή σήμερα ως Μάτσβα ). Η πρώτη πρωτεύουσα της ήταν το Ντεμπρτς (μεταξύ Βελιγραδίου και Σάμπατς), ενώ η πρωτεύουσα αργότερα μεταφέρθηκε στο Βελιγράδι.

Αρχικά ο Στέφαν Ντραγκούτιν ήταν βασιλιάς της Σερβίας από το 1276 έως το 1282. Το 1282 έσπασε το πόδι του στο κυνήγι και αρρώστησε, τότε πέρασε το θρόνο της Σερβίας στο νεότερο αδελφό του Στέφανος Μιλούτιν, διατηρώντας για τον εαυτό του ορισμένες βόρειες περιοχές της χώρας που ήταν το αρχικό βασίλειο της Σύρμιας. Αργότερα ο γιος του Βλάντισλαβ παντρεύτηκε τη θυγατέρα του Ούγγρου βασιλιά και πήρε προίκα το Βανάτο του Σο και το Βανάτο της Μάτσβα και ήταν με αυτό τον τρόπο υποτελής του βασιλιά της Ουγγαρίας. Το νέο κράτος ονομάστηκε Βασίλειο της Σύρμια και πρώτη πρωτεύουσα του κράτους του ήταν αρχικά το Ντεμπρτς κι έπειτα το Βελιγράδι.

Το 1291 προσαρτήθηκαν στο βασίλειο οι περιοχές του Μπρανίσεβο και του Κούσεβο που ανήκαν πριν στο Βασίλειο της Ουγγαρίας και τα διεκδικούσε και η Βουλγαρία. Κοντά στο τέλος της ζωής του ο Δραγούτιν διαχωρίστηκε από τους Ούγγρους φίλους του και ενίσχυσε τις διασυνδέσεις του στη Σερβία. Αργότερα έγινε μοναχός και άλλαξε το όνομά του σε "Θεόκτιστος" (Teoktist). Πέθανε το 1316 και τάφηκε στο  μοναστήρι "Đurđevi Stupovi" κοντά στο Νόβι Παζάρ.

Όταν πέθανε βασιλιάς έγινε ο γιος του Βλάντισλαβ σαν Στέφαν Β΄. Το 1319 όμως ο βασιλιάς της Σερβίας και θείος του εισέβαλε και προσάρτησε το βασίλειο στο δικό του και φυλάκισε τον Βλάντισλαβ. Όταν ο Μιλούτιν πέθανε το 1321 ο Βλάντισλαβ επανέκτησε το βασίλειο της Σύρμιας με τη βοήθεια των Ούγγρων.

Αργότερα δέχτηκε την εισβολή του διάδοχου του Μιλούτιν αναγκάστηκε να υποχωρήσει στο Βασίλειο της Ουγγαρίας το 1324. Τελικά το βασίλειο της Σύρμιας διαμελίστηκε ανάμεσα στην Ουγγαρία και την Σερβία.

Βασιλείς 
 Στέφανος Ντραγκούτιν (1282-1316)
 Στέφανος Βλάντισλαβ Β΄ (1316-1325)

Πηγές 
 Miomir Filipović - Fića, Tri cara i trideset i jedan kralj srpskog naroda, Čikago, 1992.
 Drago Njegovan, Prisajedinjenje Vojvodine Srbiji, Novi Sad, 2004.
 Small encyclopedia "Sveznanje" published by "Narodno delo", Belgrade, in 1937 which is today in public domain.

Παραπομπές 

Μεσαιωνική Σερβία
Πρώην κράτη των Βαλκανίων