joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κωστής Παπαδάκης

Ο Κωστής Παπαδάκης (φιλολογικό ψευδώνυμο «Κωστής Πάλμης», Βάτο Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου, 1911 - Νεστόριο Καστοριάς, 4 ή 6 Νοεμβρίου 1940) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, ποιητής και πολεμικός ανταποκριτής, ο πρώτος πεσών από τον κλάδο του στο Αλβανικό μέτωπο.
Γιος του δικαστικού Μύρωνα Παπαδάκη, μεγάλωσε στο Ρέθυμνο της Κρήτης. Το συγγραφικό του ταλέντο αναδείχθηκε από τα μαθητικά του, ήδη χρόνια. Ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής αλλά τον κέρδισε η δημοσιογραφία. Το Σεπτέμβριο του 1940 στάλθηκε ως ανταποκριτής στο Λονδίνο , αλλά όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος με την Ιταλία κατατάχθηκε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός του Μηχανικού και υπηρέτησε στην πρώτη γραμμή. Σκοτώθηκε όταν η μονάδα του (τμήμα της 9ης Μεραρχίας) δέχθηκε βομβαρδισμό από αέρος στη γέφυρα του Αλιάκμονα, κοντά στο χωριό Νεστόριο του δήμου Καστοριάς. Κατά άλλη εκδοχή, το θανατηφόρο τραύμα του Παπαδάκη προήλθε από έκρηξη όλμου.Τάφηκε στην περιοχή, αλλά αργότερα τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Κρήτη. Στη μοναδική του ανταπόκριση (την οποία, ωστόσο, δεν πρόλαβε να διαβάσει τυπωμένη στην εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα», όπου εργαζόταν) αναφερόταν με κολακευτικούς χαρακτηρισμούς στον αγώνα των Ελλήνων μαχητών. Η μνήμη του έχει τιμηθεί με διάφορες εκδηλώσεις, ενώ στην περιοχή όπου επέσε, υπάρχει μνημείο του.

Πηγή 
 «Στη μνήμη του πρώτου νεκρού δημοσιογράφου στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940» Ανακτήθηκε στις 5/11/2020

Παραπομπές 

Παπαδακης Κωστης
Παπαδακης Κωστης
Γερούνδιο

Το γερούνδιο είναι λεκτικό ουσιαστικό στα Λατινικά, δηλαδή, μορφή που είναι ουσιαστική και έχει λεκτικές ιδιότητες. Συμπληρώνει την ουσιαστική χρήση της ατέλειωτης μορφής και σχηματίζει τις ελλιπείς μορφές περιπτώσεων (περιπτώσεις) γενετικές, μητρικές και αφαιρετικές, καθώς η άπειρη μορφή στα λατινικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο ως ονομαστική ή χωρίς προθετική αιτία.

Στη «Γραμματική Ε΄ & Στ΄ Δημοτικού» που είναι σε χρήση στα ελληνικά σχολεία αναφέρεται: «Η άκλιτη μετοχή ονομάζεται αλλιώς γερούνδιο»

Λατινική γλώσσα
Γαλάζια Στρατιά

Η Γαλάζια Στρατιά είναι ο σύνδεσμος φιλάθλων της ελληνικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, η οποία ιδρύθηκε το 2000 και συνδέεται με την Χρυσή Αυγή.

Δράση

Με αφορμή το κάψιμο ελληνικών σημαιών από Αλβανούς φιλάθλους σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου τον Οκτώβριο του 1999, δημιουργήθηκε το 2000 από τη Χρυσή Αυγή μια νέα οργάνωση με το όνομα «Γαλάζια Στρατιά», αποσκοπώντας στην διείσδυση νεοναζιστικών ιδεών στο χώρο των οπαδών της ελληνικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου. Έδρα της Γαλάζιας Στρατιάς ήταν η τοπική οργάνωση Παγκρατίου της Χρυσής Αυγής και πρόεδρός της το μέλος της Χρυσής Αυγής Ηλίας Παναγιώταρος, ο οποίος αρνούνταν ότι η Γαλάζια Στρατιά, που εμφανιζόταν ως ανεξάρτητος σύνδεσμος φιλάθλων, ήταν παράρτημα της Χρυσής Αυγής. Το 2001 η Γαλάζια Στρατιά οργάνωσε συγκέντρωση διαμαρτυρίας με ρατσιστικά αντιτουρκικά συνθήματα στα γραφεία της ΕΠΟ, εναντίον της κοινής υποψηφιότητας της ελληνικής και της τουρκικής ομοσπονδίας για τη διοργάνωση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου 2008, ενέργεια που έτυχε ευνοϊκής δημοσιογραφικής κάλυψης και σχολιασμού από το σύνολο σχεδόν των ελληνικών ΜΜΕ. Σε αγώνες της ελληνικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου τα μέλη της Γαλάζιας Στρατιάς δημιουργούσαν επεισόδια, χαιρετούσαν ναζιστικά και ύψωναν πανό με τη σβάστικα ή τα σταυρωτά βέλη, φασιστικών υποδηλώσεων εμβλήματα της οργάνωσης ( μέλη της έσπευσαν να δικαιολογήσουν τα παραπάνω, ως αρχαιοελληνικό χαιρετισμό και την σβάστικα ως σύμβολο αρχαιοτάτων χρόνων ) . Πραγματοποιούσαν ακόμη από το φθινόπωρο του 2001 σποραδικές επιθέσεις σε νεαρούς, μετανάστες και έγχρωμους που περνούσαν κοντά από την έδρα της οργάνωσης.

Τον Ιούλιο του 2004 στους πανηγυρισμούς στην πλατεία Ομόνοιας για την νίκη της ελληνικής ομάδας στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, μέλη της Γαλάζιας Στρατιάς ξυλοκόπησαν Αλβανούς και άλλους μετανάστες. Δεύτερη σειρά βίαιων ενεργειών ακολούθησε όταν τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους μέλη της Χρυσής Αυγής επιτέθηκαν στην Αθήνα και άλλες πόλεις της επικράτειας όπως η Θεσσαλονίκη, σε Αλβανούς μετανάστες που πανηγύριζαν τη νίκη της Εθνικής Αλβανίας επί της ελληνικής ομάδας στα Τίρανα, με αποτέλεσμα ένα νεκρό και δεκάδες τραυματίες. Οι επιθέσεις χαρακτηρίστηκαν αναμενόμενες από μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης, τα οποία θεώρησαν υπεύθυνους τους Αλβανούς, που από την προηγουμένη ημέρα είχαν καλλιεργήσει κλίμα έντασης μεταξύ Ελλήνων και Αλβανών. Η Γαλάζια Στρατιά συνέχισε την παρουσία της στα ποδοσφαιρικά γήπεδα για περισσότερο από μία δεκαετία, αλλά η δράση της ατόνησε την περίοδο πριν τις εκλογές του 2012, καθώς σχεδόν όλα τα μέλη της συσπειρώθηκαν και προσχώρησαν στην Χρυσή Αυγή.

Το 2021, με αφορμή την υπόθεση της δολοφονίας του George Floyd τον Μάιο του 2020 στην Μιννεάπολις των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και την καμπάνια του UEFA Euro 2020 για την καταπολέμηση των φυλετικών διακρίσεων, η Γαλάζια Στρατιά έκανε την επανεμφάνισή της στο προσκήνιο με παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τα γραφεία της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας στην Αθήνα.

Βιβλιογραφία

Παραπομπές

Σύνδεσμοι φιλάθλων στην Ελλάδα
Χρυσή Αυγή
Μέτωπο Νεολαίας

Το Μέτωπο Νεολαίας είναι η οργάνωση νεολαίας της Χρυσής Αυγής. Ιδρύθηκε το 1998. Φερόμενοι επικεφαλής της οργάνωσης σύμφωνα με δημοσιεύματα έχουν υπάρξει στο παρελθόν ο Ηλίας Κασιδιάρης και η Ουρανία Μιχαλολιάκου.

Ιστορικό
Η Χρυσή Αυγή δημιούργησε το Μέτωπο Νεολαίας το 1998 Το Μέτωπο Νεολαίας σχηματίστηκε στην προσπάθεια εκμετάλλευσης μιας θετικής προδιάθεσης σημαντικού μέρους της νεολαίας προς τη Χρυσή Αυγή και ως χώροι δράσης του επελέγησαν εκείνοι όπου η νεολαία δίνει το μαζικό παρών όπως η μουσική και τα γήπεδα.

Η οργάνωση εκδίδει το περιοδικό Αντεπίθεση.

Δραστηριότητες
Το Μέτωπο Νεολαίας διοργανώνει κάθε χρόνο τις "Γιορτές Νεολαίας", προσεγγίζοντας τη μουσική σκηνή της άκρας δεξιάς, γνωστή ως "white power music", που υπάρχει στην Ελλάδα από τη δεκαετία του 1980. Η οργάνωση διοργάνωσε δύο μεγάλες συναυλίες με μουσική white power το 1994 και το 2003, ενώ τον Ιανουάριο του 2005 η ηγετική της ομάδα της Χρυσής Αυγής παρέστη σύσσωμη σε μία νεοναζιστική συναυλία με white power συγκροτήματα, που είχε οργανώσει και διαφημίσει μέσω των εντύπων της. Στη συναυλία οι παρευρισκόμενοι φωνάζουν συνθήματα όπως το «Sieg Heil» (Ζιγκ Χάιλ), «Juden Raus» (Έξω οι Εβραίοι) και Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή και χαιρετούν ναζιστικά, κρατώντας σημαίες των Ες-Ες και της Βέρμαχτ. Η συναυλία περιεγράφηκε σε ρεπορτάζ στην εφημερίδα της Χρυσής Αυγής από τον Κασιδιάρη και η ηχογράφησή της κυκλοφόρησε τον επόμενο Σεπτέμβριο με το περιοδικό Αντεπίθεση. Στο χώρο της white power μουσικής δραστηριοποιούνται πολλά στελέχη της Χρυσής Αυγής, μεταξύ αυτών και οι πρώην βουλευτές Γιώργος Γερμενής και Αρτέμης Ματθαιόπουλος.

Η οργάνωση διατηρεί επίσης ιδιωτικό χώρο στην Θεσσαλονίκη με εβδομαδιαία λειτουργία και την επονομασία "Εθνικιστικό στέκι Σάρισα" όπου διεξάγονται η πλειοψηφία των κλειστών εκδηλώσεων. Περιστατικά δραστηριότητας μελών έχουν σημειωθεί και σε πόλεις της επαρχίας όπου δεν υφίστανται γραφεία της Χρυσής Αυγής.

Βιβλιογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Μέτωπο Νεολαίας Θεσσαλονίκης 

Νεολαίες πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα
Χρυσή Αυγή
Λογγίνος (ύπατος το 486)

Ο Φλάβιος Λογγίνος (άκμασε 475-491) ήταν πολιτικός στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αδελφός του Ζήνωνα. Έγινε δύο φορές ύπατος (το 486 και το 490).

Βιογραφία
Ο Λογγίνος προερχόταν από την Ισαυρία της Μ. Ασίας. Ο πατέρας του λεγόταν Κοδίσα (όπως φαίνεται από το πατρωνυμικό του αδελφού του Ταρασικοδίσα) και η μητέρα του Λαλ(λ)ίς. Σύζυγός του ήταν η Βαλερία και κόρη τους η Λογγίνα.

Όταν ο αδελφός του Ζήνων εκτοπίστηκε από τον Βασιλίσκο και καταδιώχθηκε από ον Αυτοκρατορικό στρατό στην Ισαυρία (475), ο Λογγίνος αιχμαλωτίστηκε από τον Ίσαυρο στρατηγό Ίλλο και κρατήθηκε φυλακισμένος για μία δεκαετία. Ο Ίλλος, που ήταν υποστηρικτής του Βασιλίσκου, αλλά αργότερα πέρασε στη μεριά του Ζήνωνα, χρησιμοποίησε τον Λογγίνο για να κρατήσει τον Ζήνωνα υπό έλεγχο. Το 483, όταν ο Ζήνων ζήτησε την απελευθέρωση του Λογγίνου, ο Ίλλος αρνήθηκε και άρχισε την εξέγερση, που οδήγησε στο τέλος του. 

Έπειτα από την ελευθέρωσή του το 485, ο Λογγίνος ξεκίνησε μία στρατιωτική σταδιοδρομία και ανήλθε στη θέση του magister militum praesentialis (485) και έγινε ύπατος (consul) δις, το 486 και το 490. Οδήγησε μία στρατιωτική εκστρατεία εναντίον των Τζάνων και έκανε μία πλούσια δωρεά στον λαό της Κωνσταντινούπολης με το να πληρώνει για τέσσερις νέους χορευτές στις μερίδες του Ιπποδρόμου, σε αντικατάσταση των μεγαλύτερων σε ηλικία. 

Με το τέλος του Ζήνωνα το 491, ο Λογγίνος ήταν ένας από τους υποψήφιους για τη διαδοχή, αλλά η καταγωγή του από την Ισαυρία, που είχε ήδη δημιουργήσει προβλήματα στο Ζήνωνα, ήταν μειονέκτημα γι'αυτόν. Έτσι η χήρα του Ζήνωνα, η Αριάδνη, επέλεξε τον Αναστάσιο Α΄, έναν υψηλό αξιωματούχο, ως Αυτοκράτορα και σύζυγο.

Ο Λογγίνος έπειτα ξεκίνησε μία εξέγερση στην Ισαυρία, γνωστή ως Ισαυρικός Πόλεμος. Ο Αναστάσιος Α΄ τον ανάγκασε να καρεί μοναχός και τον έστειλε σε εξορία στη Θηβαΐδα της Αιγύπτου. Έπειτα νίκησε έναν εξεγερμένο στρατό (492) οδηγούμενο από τον Λογγίνο της Καρδάλα και τελικά κατέστειλε την εξέγερση 6 έτη μετά, με το τέλος του τελευταίου ηγέτη των εξεγερμένων, του Λογγίνου από τη Σελινούντα της Ισαυρίας. Η μητέρα του Βαλερία είχε αποσυρθεί σε μοναστήρι στο Βρόχθι της Βιθυνίας, όταν είχε μάθει την είδηση για της εξορία του γιου της.

Οικογένεια
Σύζυγός του ήταν η Βαλερία και κόρη τους η Λογγίνα.

Πηγές
 Evagrius Scholasticus, The Ecclesiastical History of Evagrius Scholasticus, trad. di Michael Whitby, Liverpool University Press, 2001, ISBN 0-85323-605-4, pp. 163–165.
 Eiddon, Iorwerth, e Stephen Edwards, The Cambridge Ancient History, Cambridge University Press, 2005, ISBN 0-521-32591-9, pp. 52–53, 477.
 Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, "Fl. Longinus 6", Prosopography of the Later Roman Empire, volume 1, Cambridge University Press, 1992, ISBN 0-521-07233-6, p. 689.

Βυζαντινοί Ύπατοι
Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Βυζαντινοί μοναχοί
Τλαχουικόλε

Ο Τλαχουικόλε (· στη γλώσσα νάουατλ: Xochiyaoyotl, 1497–1518) ήταν Τλαξκαλτέκος πολεμιστής που γνωστός για τις ικανότητες και τον ηθικό του χαρακτήρα.

Βιογραφία 
Ο Τλαχουικόλε θεωρήθηκε ως ο πιο τρομερός ήρωας της χώρας του και οδήγησε τις δυνάμεις των Τλαξκαλτέκων στον εμφύλιο πόλεμο το 1516 μεταξύ των ανταρτών του Κακαματσίν και του Ιστλιλσοτσίτλ Β΄. Συνελήφθη αιχμάλωτος από εναν στρατηγό και μεταφέρθηκε στην πόλη του Μεξικού. αλλά η γενναιότητα και ο χαρακτήρας του είχε κάνει τέτοια εντύπωση στον Μοντεζούμα Β´ που διέταξε την απελευθέρωση του αιχμάλωτου, μια πράξη που δεν είχε προηγούμενο στην ιστορία του Μεξικού. Αλλά ο Τλαχουικόλε αρνήθηκε να κερδίσει από τη γενναιοδωρία του μονάρχη. Είπε στον Μοντεζούμα ότι θα ήταν διαβόητο να επιστρέψει στη χώρα του μετά την κατάκτησή του και επέμενε να υποστεί τη μοίρα των άλλων κρατουμένων. Ο Μοντεζούμα, επιθυμώντας, με οποιοδήποτε κόστος, να σώσει τη ζωή του, του πρόσφερε τη διοίκηση ενός στρατού που πρόκειται να σταλεί για να οδηγήσει πίσω τους Πουρέπετσα, που είχαν εισβάλει στα σύνορά του.

Ο Τλαχουικόλε αποδέχτηκε την προσφορά του Μοντεζούμα, ελπίζοντας να συναντήσει έναν ένδοξο θάνατο στη μετέπειτα μάχη. Προχώρησε με επικεφαλής των μεξικανικών στρατευμάτων στην πόλη Τανγκιμορόα, όπου είχαν ζητήσει βοήθεια οι Μεξικανοί Τλασιμαλογιάν, περνώντας από τον στρατό των Πουρέπετσα, ο οποίος έκανε μια απελπισμένη αντίσταση, και τους νίκησε αρκετές φορές. Επέστρεψε στο Μεξικό, φορτωμένος με λάφυρα και συνοδεύτηκε από μια μεγάλη συνοδεία αιχμαλώτων. Ο Μοντεζούμα του έδωσε νέες τιμές, αλλά απέτυχε να τον πείσει να αποδεχθεί το διαρκές αξίωμα του αρχηγού ή να επιστρέψει στη χώρα του. Αρνήθηκε συνεχώς, ισχυριζόμενος ότι το να κάνει το πρώτο θα ήταν προδοσία για τη χώρα του και το δεύτερο θα ήταν λεκές για τη δόξα του.

Επιτέλους ο Μοντεζούμα συμφώνησε να ικανοποιήσει την επιθυμία του στρατηγού του, και διέταξε να δεθεί στην πέτρα των μονομάχων. Ήταν οπλισμένος με τον συνηθισμένο τρόπο, και ο Μοντεζούμα, με όλο το γήπεδο του, ήταν παρών στο θέαμα. Οκτώ διάσημοι πολεμιστές του Ανάουακ του επιτέθηκαν ο ένας μετά τον άλλο, και όλοι ήταν ανάπηροι: ο ένατος, ωστόσο, τον έπληξε με ένα χτύπημα, και στη συνέχεια δολοφονήθηκε, με τις συνήθεις τελετές.

Σημειώσεις

Παραπομπές 
 This work in turn cites:
 Abbé Brasseur de Bourbourg, Histoire des nations civilisées du Mexique et de l'Amérique Centrale durant les siècles antérieurs à Christophe Colomb (4 vols., Paris, 1859)
 Juan de Torquemada, Monarquía Indiana (Seville, 1615)

Ιστορία του Μεξικού
Μωρίς Ματαράσσο

Ο  Μωρίς Ματαράσσο ήταν πολιτικός μηχανικός, με πτυχίο από την Σχολή Δημοσίων Έργων στο Παρίσι.

Εργάστηκε κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου στη Θεσσαλονίκη

Έργα του 

Το Χρηματιστήριο (Κτήριο Ματαράσσο, Αλτσέχ & Μοσσέ), Έτος κατασκευής 1926, Οδός Κατούνη 14, Λαδάδικα, Θεσσαλονίκη

Παραπομπές 

Έλληνες εβραϊκής καταγωγής
Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί
Ουντμούρτοι

Οι Ουντμούρτ(ι)οι (ουντμουρτική γλώσσα: Удмуртъёс, Ουντμούρτ'ιος) είναι φιννο-ουγγρικός λαός, που μιλά την ουντμουρτική γλώσσα. Στην πορεία της ιστορίας, οι ρωσόφωνοι τους έχουν αποκαλέσει Τσουντ Οτιάτσκαγια (), Οτιάκ ή Βοτιάκ. Οι ταταρόφωνοι τους ονομάζουν Αρ.

Ετυμολογία 
Η ονομασία ουντμούρτ προέρχεται από το *odo-mort, "άνθρωποι των λιβαδιών", περμικής ρίζας. Το δεύτερο συνθετικό -murt (άνθρωπος) ίσως είναι πρώιμο δάνειο από ιρανική γλώσσα (*mertä ή *martiya, mard), το οποίο πιστεύεται ότι προέρχεται από τον ινδοάριο όρο *maryá- "άνθρωπος, θνητός" (<Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή γλώσσα *mer- "πεθαίνω').

Η ετυμολογία αυτή υποστηρίζεται από έγγραφο του 1557, στο οποίο οι Ουντμούρτοι αναφέρονται ως lugovye lyudi (λαός των λιβαδιών), μαζί με την παραδοσιακή ρωσική ονομασία otyaki.

Από την άλλη πλευρά, στη ρωσική παράδοση οι "άνθρωποι των λιβαδιών" είναι οι κάτοικοι της αριστερής όχθης ενός ποταμού, γενικά. 

Σήμερα, περισσότερο δημοφιλής είναι η σκέψη ότι η ονομασία έχει εντελώς ιρανική προέλευση: *anta-marta "κάτοικος των συνόρων" → πρωτο-περμικές γλώσσες *odə-mort → Ουντμούρτ.

Κατανομή 
Οι περισσότεροι Ουντμούρτοι ζουν στην Ουντμουρτία. Μικρές ομάδες ζουν στις γειτονικές περιοχές του όμπλαστ Κίροφ και του Κράι Περμ της Ρωσίας, στο Μπασκορτοστάν, στο Ταταρστάν και στη Δημοκρατία της Μαρί Ελ.

Ο πληθυσμός τους συρρικνώνεται: η ρωσική απογραφή ανέφερε 552.299 το 2010, έναντι 637.000 της ρωσικής απογραφής του 2002, με μείωση από 746.562 το 1989.

Η απογραφή του 2010 υπολόγισε λιγότερους Ουντμούρτους από την απογραφή του 1939.

Πολιτισμός 
Η γλώσσα τους ανήκει στην οικογένεια των ουραλικών γλωσσών. Επομένως, οι Ουντμούρτοι θεωρούνται κλάδος των φιννο-ουγγρικών λαών.

Οι Ουντμούρτοι έχουν ένα εθνικό έπος ονόματι Ντορβίζι. Τα εθνικά μουσικά όργανα τους περιλαμβάνουν το έγχορδο κρεζ και ένα πνευστό μουσικό όργανο σαν σωλήνα, το τσιπτσιργκάν. 

Ένα κεφάλαιο στη γαλλική Περιγραφή των εθνών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1776 είναι αφιερωμένο στην περιγραφή του λαού Βοτιάκ. Ο Τζέιμς Τζορτζ Φράιζερ αναφέρει επίσης μια τελετή του λαού αυτού. 

Πολλοί Ουντμούρτοι έχουν κόκκινα μαλλιά   και γίνεται μια ετήσια γιορτή προς τιμήν τους στο Ιζέβσκ από το 2004. 

Παλαιότερα, οι Ουντμούρτοι ήταν ημινομάδες των δασών, που ζούσαν σε παραποτάμιες κοινότητες. Ωστόσο, οι περισσότεροι ζουν τώρα σε πόλεις. Παρόλο που η κοινωνική δομή τους με βάση τη φυλή δεν υπάρχει πλέον, τα ίχνη της εξακολουθούν να είναι ισχυρά και συνεχίζει να διαμορφώνει τη σύγχρονη κουλτούρα τους.

Δείτε επίσης
Ουντμουρτική κουζίνα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Udmurtology - , ένας ιστότοπος αφιερωμένος στην ουντμουρτική γλώσσα και διαδικτυακούς πόρους
 

Ιθαγενείς πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Κίνημα ομπρέλας

Το κίνημα της ομπρέλας  ήταν ένα πολιτικό κίνημα κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων του Χονγκ Κονγκ για δημοκρατία του 2014 .  Το όνομά του προήλθε από τη χρήση ομπρελών ως εργαλείο παθητικής αντίστασης στη χρήση σπρέι πιπεριού από την αστυνομία του Χονγκ Κονγκ για να διαλύσει το πλήθος κατά τη διάρκεια 79 ημερών κατοχής της πόλης απαιτώντας πιο διαφανείς εκλογές, η οποία πυροδοτήθηκε από την απόφαση της  Μόνιμης Επιτροπής του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου (NPCSC) της 31ης Αυγούστου 2014 που όρισε μια επιλεκτική προεκλογή των υποψηφίων για την εκλογή του 2017 του διευθύνοντος συμβούλου του Χονγκ Κονγκ .  

Το κίνημα αποτελούνταν από άτομα που αριθμούσαν τις δεκάδες χιλιάδες που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στις 26 Σεπτεμβρίου 2014, αν και ο Σχολισμός (Scholarism), η Ομοσπονδία Φοιτητών του Χονγκ Κονγκ (Hong Kong Federation of Students), Occupy Central with Love and Peace (OCLP) είναι ομάδες που απαιτούσαν την ακύρωση της απόφασης NPCSC.

Ονομασία 
Το όνομα «η επανάσταση της ομπρέλας» επινοήθηκε από τον Adam Cotton στο Twitter στις 26 Σεπτεμβρίου 2014, αναφεόμενος στις ομπρέλες που χρησιμοποιήθηκαν για την άμυνα ενάντια στο σπρέι πιπεριού της αστυνομίας και γρήγορα κέρδισε ευρεία αποδοχή αφού εμφανίστηκε σε ένα άρθρο στο The Independent στις 28 Σεπτεμβρίου αναφέροντας τη χρήση δακρυγόνων εναντίον διαδηλωτών εκείνη την ημέρα      Το όνομα αργότερα απορρίφθηκε από ορισμένα εξέχοντα μέλη και υποστηρικτές της εκστρατείας Occupy Central, φοβούμενοι ότι το κίνημα θα εκληφθεί ως υπέρ της βίαιας ανατροπής της κυβέρνησης. Τόνισαν ότι το κίνημα δεν ήταν μια έγχρωμη επανάσταση αλλά μάλλον μια απαίτηση για ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, και πρότειναν το όνομα «Ομπρέλα Κίνημα» ως εναλλακτική λύση.    

Δεδομένου ότι δεν υπήρχε ρητή ηγεσία ή επίσημη οργάνωση για το κίνημα, και τα δύο ονόματα έχουν χρησιμοποιηθεί από τους συμμετέχοντες κατά καιρούς. Όσοι προωθούν κάτι περισσότερο από απλή ειρηνική διαμαρτυρία, όπως μέλη του Civic Passion, προτιμούν να μην χρησιμοποιούν το όνομα "κίνημα ομπρέλας". 
[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2019)">απαιτείται παραπομπή</span> ]

Φιλοσοφικές αρχές 
Οι OCLP, οι δημιουργοί της εκστρατείας, καθώς και οι φοιτητικές ομάδες - HKFS και Scholarism - υιοθέτησαν και τήρησαν την αρχή της μη βίαιης πολιτικής ανυπακοής και την προθυμία να αναλάβουν την επακόλουθη νομική ευθύνη.  Η ευγένεια, η τακτοποίηση και η «πιστή προσήλωση στην απουσία βίας» σχολιάστηκε ευρέως.      Οι διαδηλωτές έχουν γράψει πινακίδες για να ζητήσουν συγνώμη για την αναστάτωση που προκλήθηκε και για να καταγγείλουν μεμονωμένα περιστατικά βανδαλισμού.

Παραπομπές 

Πολιτική ιστορία της Κίνας
Ε/Γ - Ο/Γ Ταξιάρχης

Το Ταξιάρχης, είναι ένα ανενεργό (σήμερα) επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο, που αποτελούσε τμήμα του στόλου της Ναυτιλιακής Εταιρείας Λέσβου (ΝΕΛ) - NEL Lines. Ναυπηγήθηκε το 1976 στη Νορβηγία και τέθηκε σε λειτουργία στη ΝΕΛ το 1999. Πήρε το όνομά του από τους Ταξιάρχες, δηλαδή, τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, στους οποίους έχει αφιερωθεί ένα μοναστήρι στη Λέσβο, όπου έδρευε η ΝΕΛ.

Το πλοίο είναι πλέον παροπλισμένο, αρχικά στο Λαύριο και αργότερα στα Αμπελάκια Σαλαμίνας. Το πλοίο πολύ δύσκολα θα επανέλθει σε λειτουργική κατάσταση, λόγω της διάλυσης της ΝΕΛ και μακροχρόνιου παροπιλισμού.

Ιστορικό 
Το πλοίο ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Frammes της Νορβηγίας ως το Union Hobart της Union Shipping of Australia, η οποία υπηρετούσε δρομολόγια μεταξύ Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας, μέχρι και το 1985, όταν μετονομάστηκε σε Seaway Hobart και εκτελούσε δρομολόγια μεταξύ ηπειρωτικής Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας. Στην Ελλάδα ήρθε από την εταιρεία AK Ventouris ως "Seaway I" και μετά από εκτεταμένη μετασκευή μετονομάστηκε σε "Αγία Μεθοδία" και δρομολογήθηκε μεταξύ Πάτρας και Μπρίντιζι από το 1994 μέχρι το 1995, όταν ναυλώθηκε στην Eurolink Ferries ως Euromantique. Εκεί λειτουργούσε μεταξύ Σήρνες και Βλήσινγκεν. Ωστόσο, η υπηρεσία αυτή έκλεισε το 1996 και το 1999 πωλήθηκε στη ΝΕΛ και έλαβε τη σημερινή του ονομασία. 

Το 2015, όταν η ΝΕΛ διαλύθηκε, παροπλίστηκε στο Λαύριο. Το 2018 εκφράστηκε ενδιαφέρον για την αφορά του σε πλειοδοτικό διαγωνισμό από μία άγνωστη εταιρεία φορτηγών πλοίων (Ro-Ro), η οποία το μετέφερε στα Αμπελάκια Σαλαμίνας για την επισκευή του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 πληροφορίες του Ε/Γ-Ο/Γ Ταξιάρχης και εικόνες από το εσωτερικό στο επίσημο σάητ «NEL LINES | Ναυτιλιακή Εταιρεία Λέσβου» (Όπως ήταν στις 13 Ιανουαρίου 2016)

Παραπομπές 

Ταξιάρχης
Ασιατικό Κύπελλο ποδοσφαίρου U20

Το Ασιατικό Κύπελλο ποδοσφαίρου U20, παλαιότερα γνωστό ως Ασιατικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νέων και Ασιατικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U19, είναι μία διεθνής διοργάνωση ποδοσφαίρου, η οποία διοργανώνεται κάθε δύο χρόνια από τον ασιατικό κυβερνητικό οργανισμό του αθλήματος, την Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC). Η διοργάνωση διεξάγεται από το 1959. Μεταξύ 1959 και 1978 η διοργάνωση διοργανωνόταν κάθε χρόνο, από το 1980 διεξάγεται κάθε δύο χρόνια.

Η διοργάνωση έχει διεξαχθεί σε διάφορες μορφές κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της. Αυτή τη στιγμή αποτελείται από δύο στάδια, παρόμοια με των άλλων διοργανώσεων της AFC. Το προκριματικό στάδιο είναι ανοιχτό σε όλα τα μέλη της AFC και το τελικό στάδιο αποτελείται από δεκαέξι ομάδες. Η AFC πρότεινε τη μετάβαση της διοργάνωσης από κάτω των 19 ετών σε κάτω των 20 ετών, ξεκινώντας από το 2023. Επιπλέον, η διοργάνωση θα μετονομαστεί επίσης από «Ασιατικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U19» σε «Ασιατικό Κύπελλο ποδοσφαίρου U20».

Μορφή

Ιστορία

Αποτελέσματα τελικών

Συνολικά αποτελέσματα 

1 Δεν είναι πλέον μέλος της AFC.2 Εκπροσώπησε το Νότιο Βιετνάμ από το 1959 έως το 1974.3 Εκπροσώπησε τη Νότια Υεμένη το 1975 και τη Βόρεια Υεμένη το 1978.
4 Όχι μέλος της AFC. Συμμετείχε στη διοργάνωση ως μέλος των διηπειρωτικών πλέι οφ για την πρόκριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων 1993.

Δείτε επίσης 

 Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U20

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος
 Σελίδα RSSSF στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Νέων

Ασιατικό Κύπελλο Ποδοσφαίρου
Ποδόσφαιρο U20
Διοργανώσεις ποδοσφαίρου εθνικών ομάδων
Διοργανώσεις Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου για εθνικές ομάδες
Λεωνίδας Παλαιολόγος (αρχιτέκτων)

Ο Λεωνίδας Παλαιολόγος, ήταν αρχιτέκτονας απόφοιτος της Αυτοκρατορικής Σχολής Καλών Τεχνών Κωνσταντινουπόλεως (1913). Εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας στη Θεσσαλονίκη

Έργα του 

 Οικοδομή Φ. Βοσνακίδου, Έτος κατασκευής 1923, Βενιζέλου 56 & Ιουστινιανού, Θεσσαλονίκη 
Μέγαρο Πρεβεδουράκη, Έτος κατασκευής 1924, Τσιμισκή και Καρόλου Ντηλ, Θεσσαλονίκη
 Ξενοδοχείο "Αστόρια" (πρώην) (σε συνεργασία με Α. Τζώνη), Έτος κατασκευής 1926, Τσιμισκή 58 με Αγίας Σοφίας, Θεσσαλονίκη
 Οικοδομή στην Ικτίνου, Έτος κατασκευής 1930, Ικτίνου 22 και Μακένζυ Κινγκ, Θεσσαλονίκη
 Μέγαρο Γκίνη (σε συνεργασία με Α.Τζώνη), Έτος κατασκευής 1935, Μακένζυ Κινγκ 14 και Ικτίνου 9, Θεσσαλονίκη
Οικοδομή στην Ολύμπου 59, Θεσσαλονίκη

Παραπομπές 

Έλληνες αρχιτέκτονες
Εθνική Σιγκαπούρης (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Η Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Σιγκαπούρης είναι η εθνική ομάδα για που αντιπροσωπεύει τη Σιγκαπούρη στην καλαθοσφαίριση. Διοικείται από τον Ένωση Καλαθοσφαίρισης Σιγκαπούρης (ΕΚΣ), πρώην Ένωση Ερασιτεχνικής Καλαθοσφαίρισης Σιγκαπούρης (ΕΕΚΣ).

Στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης, η χώρα είχε τη μεγαλύτερη επιτυχία της μεταξύ 1971 και 1993 όταν προκρίθηκε σε 12 συνεχόμενες διοργανώσεις. Από το 2001, η ομάδα είναι μία από τις διεκδικήτριες στο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Νοτιοανατολικής Ασίας. Εκεί, μέχρι σήμερα, η ομάδα έχει κερδίσει δύο χάλκινα μετάλλια.

Το 1956, η ομάδα προκρίθηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου τερμάτισε μπροστά από τη Νότια Κορέα και την Ταϊλάνδη στον όμιλο των προκριματικών της ασιατικής ζώνης.

Πρόσφατες εξελίξεις 
Στις 5 Ιουνίου 2009, πραγματοποιήθηκε μια «ήσυχη επανάσταση» στην εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Σιγκαπούρης. Η ομάδα που εκπροσωπούσε προηγουμένως τη Σιγκαπούρη αντικαταστάθηκε από νεαρούς ταλαντούχους παίκτες, όπως οι Γουέι Τζιάν Χονγκ, Στίβεν Κου, Ντέσμοντ Ο και Γουέι Λονγκ Γουόνγκ, με δύο μόνο παίκτες από την παλιά ομάδα να διατηρούνται: τους Πάτμαν Ματιαλακάν και Μάικλ Γουόνγκ. Οι περισσότεροι παίκτες της εθνικής ομάδας παίζουν τώρα για τους Σίνγκαπουρ Σλίνγκερς, τον μοναδικό επαγγελματικό σύλλογο καλαθοσφαίρισης της χώρας.

Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας 2011 
Η Εθνική ομάδα ανδρών της Σιγκαπούρης ξεκίνησε για τους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας 2011 έχοντας κάνει την καλύτερη προετοιμασία για μία μεγάλη διοργάνωση τα τελευταία 5 χρόνια. Από τις 30 Σεπτεμβρίου έως την 1η Οκτωβρίου 2011, εκπροσωπούμενοι από τους περισσότερους παίκτες της εθνικής ομάδας, οι Σίνγκαπουρ Σλίνγκερς προσκλήθηκαν στην εναρκτήρια χρονιά του Cable Beach Invitational στο Μπρουμ της Αυστραλίας, όπου έπαιξαν εναντίον των Περθ Γουάιλντκατς και της Εθνικής Ινδονησίας. Στις 5 Οκτωβρίου 2011, η Εθνική ομάδα αγωνίστηκε εναντίον των Περθ Ρέντμπακς της αυστραλιανής SBL. Από τις 25 έως τις 31 Οκτωβρίου 2011, η ομάδα συμμετείχε στο 4ο Τουρνουά China-Asean Invitational, στο οποίο τερμάτισε στην 3η θέση συνολικά.

Μετά από απογοητευτικές ήττες με μικρή διαφορά από τη Μαλαισία και την Ινδονησία, η ομάδα τερμάτισε 5η στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας 2011.

Επιδόσεις

Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

Ασιατικό Κύπελλο

Προπονητές 

  Νικ Χόρχε (1983)
  Μπενγκ Σιάνγκ Νέο (2006, 2009-2013)
  Σο Κουάνγκ Λονγκ (2014)
  Μπενγκ Σιάνγκ Νέο (2015)
  Νέο Ναμ Κενγκ (2016)
  Φρανκ Άρσεγκο(2016–2018)
  Χσου Τανγκ Τσινγκ (2018-2019)

Στολή

Κατασκευαστής 
2015: Kappa

Δείτε επίσης 

 Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών Σιγκαπούρης
 Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης U19 Σιγκαπούρης
 Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης U17 Σιγκαπούρης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος
 Προφίλ στη FIBA
 Asia-Basket.com
 Αρχειοθετημένα αρχεία συμμετοχών της Σιγκαπούρης

Εθνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης ανδρών
Καλαθοσφαίριση στη Σιγκαπούρη
Φιλότιμος

Ο Φιλότιμος (4ος και 3ος αιώνας π.Χ.) ήταν επιφανής Έλληνας γιατρός, μαθητής του Πραξαγόρα, και συνάδελφος μαθητής του Ηρόφιλου. Ήταν επίσης σύγχρονος του Ερασίστρατος, και αναφέρεται από τον Ηρακλείδη τον Ταραντίνος και ως εκ τούτου πρέπει να είχε ζήσει τον 4ο και 3ο αιώνα π.Χ. Ο Κέλσος τον αναφέρει ως έναν από τους επιφανείς γιατρούς της αρχαιότητας. και αναφέρεται από αρκετούς αρχαίους ιατρικούς συγγραφείς, οπως ο Caelius Aurelianus, Ορειβάσιος, Αέτιος, και πολύ συχνά από τον Γαληνό.

Ανήκε στη Λογική ή Δογματική σχολή και έγραψε αρκετά ιατρικά έργα, από τα οποία σωζονται μόνο μερικά θραύσματα. Ο Αθηναίος παραθέτει ένα έργο στο Cookery, και ένα άλλο στο Food, που αποτελείται από τουλάχιστον δεκατρία βιβλία. αυτό το μεταγενέστερο έργο αναφέρεται πολλές φορές από τον Γαληνό. Σε μια ανατομική πραγματεία, χαρακτήρισε τον εγκέφαλο και την καρδιά ως άχρηστα όργανα, και το πρώτο ως απλώς υπερβολική ανάπτυξη και παρακέντηση του νωτιαίου μυελού. Ο Φιλότιμος αναφέρεται σε διάφορα άλλα μέρη των γραπτών του Γαληνού, και ο Πλούταρχος αναφέρεται σε ένα ανέκδοτο του. Αναφέρεται επίσης από τον ακαδημαϊκό στον Όμηρο.

Σημειώσεις 

Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Ελάιζα Μήτρου-Λονγκ

Ο Ελάιζα Μήτρου-Λονγκ είναι Ελληνοκαναδός (γεννημένος στις 15 Δεκεμβρίου του 1996) καλαθοσφαιριστής που αγωνίζεται για την φανέλα του  Άρη.  
Αγωνίζεται στη θέση του Πόιντ Γκαρντ και έχει  ύψος 1.87.
Στις 29 Ιούλιου του 2020 ο Π.Α.Ο.Κ. είχε ανακοινώσει τριετή συμφωνία με τον παίκτη. Ο Π.Α.Ο.Κ. ήταν η πρώτη επαγγελματική ομάδα που αγωνίστηκε μετά το πανεπιστήμιο.

Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Πάνω από τα σύνορα

Η ταινία Πάνω από τα σύνορα (Above the borders) είναι ελληνική δραματική ταινία σε σκηνοθεσία και σενάριο του Σωκράτη Ρωμυλίου. 

Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στην Ικαρία το 2020.  Η ταινία βραβεύτηκε στο 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κύπρου και απέσπασε δύο βραβεία Best Short Veteran's Cinematography και B' Special Jury Prize at a Veterans Short film και το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής του 11ου Bridges Film International Festival, υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Τον Φεβρουάριο του 2021, η ταινία κέρδισε το βραβείο Best Feature, στο φεστιβάλ Rome Film Awards της Ιταλίας ενώ το Μάρτιο της ίδιας χρονιά απέσπασε το βραβείο Best International Short Film στα Venice Art Awards.

Πλοκή 
Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα ελληνικό νησί του Αιγαίου, το οποίο δέχεται χιλιάδες πρόσφυγες καθημερινά. Η Έλλη είναι μια νεαρή κοπέλα που ερωτεύεται ένα πρόσφυγα από τη Συρία. Σύντομα όμως αρχίζει να αντιμετωπίζει τη ξενοφοβία, το ρατσισμό και την προκατάληψη, αφού αυτή η σχέση κρίνεται από πολλούς, ως ακατάλληλη. Η ίδια θα κληθεί σύντομα να επιλέξει ανάμεσα στις κοινωνικές επιταγές και στην ελευθερία.

Συντελεστές ταινίας
Πρωταγωνιστούν οι Χριστίνα Μαθιουλάκη, Πάνος Μπόρας, Μαρία Ελευθεριάδη, Έλενα Τσούνου, Ισμήνη Τσαπαλιάρη, Στέλιος Παρασκευάς, Γιώργος Μαργέλος, Maggie Popesku.

Παραπομπές
Ναμ Ιλ

Ο Ναμ Ιλ (κορεατικά: 남일, Nam Il, 5 Ιουνίου 1915 - 7 Μαρτίου 1976) ήταν Βορειοκορεάτης, γεννηθείς στη Ρωσία, στρατιωτικός και ένας από τους υπογράφοντες της Συμφωνίας Παύσης Πυρών στον Κορεατικό Πόλεμο. Γεννήθηκε στην Ανατολική Ρωσία ως Γιάκοβ Πέτροβιτς Ναμ και σύμφωνα με τη σοβιετική πολιτική οι Κορεάτες μεταφέρονταν στην Κεντρική Ασία. Σπούδασε σε στρατιωτική σχολή στην Τασκένδη και αργότερα πολέμησε ως αξιωματικός στον Κόκκινο Στρατό, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μάλιστα, συμμετείχε σε μεγάλες μάχες του πολέμου, όπως στη Μάχη του Στάλινγκραντ. Όταν δεν υπηρετούσε τον στρατό, βρισκόταν στον εκπαιδευτικό τομέα. 

Το 1946 πήγε να εργαστεί στη Βόρεια Κορέα, όπου βρισκόταν υπό σοβιετικό έλεγχο τότε, αφήνοντας πίσω του τη γυναίκα του και την κόρη του.  Μόλις ξέσπασε ο Πόλεμος της Κορέας πήγε αμέσως να πολεμήσει. Το 1953, έγινε Στρατηγός του Στρατού.  Πίσω στο 1951, όταν ο Πόλεμος το επέτρεπε, ο Ναμ ως κομμουνιστικός αντιπρόσωπος συμμετείχε στις συζητήσεις κατάπαυσης πυρών. Ήταν γνωστός τότε για το κεχριμπαρένιο του πιπάκι. Μετά το τέλος του πολέμου διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων. Κι εκείνη την περίοδο αυτός κι ένας άλλος ένας Ρωσο-Κορεάτης, βοήθησαν τον Κιμ Ιλ-σουνγκ να αποδεσμεύσει τη Βόρεια Κορέα, από τη σοβιετική επιρροή. O Ναμ και ο Πανγκ Χακ-σε ήταν ένας από τους λίγους Βορειοκορεάτες γεννηθείς στη Ρωσία, που διέφυγαν των εκκαθαρίσεων της δεκαετίας του 1950. 

Στις 7 Οκτωβρίου του 1976 ανακοινώνεται επίσημα ότι πεθαίνει από σύγκρουση με φορτηγό ενόσω οδηγούσε. Αρκετοί υποπτεύθηκαν ότι δεν επρόκειτο για ατύχημα, μάλιστα κάποιοι κατηγόρησαν ακόμα και τον Κιμ Τζονγκ-ιλ, ότι το οργάνωσε, αλλά η αλήθεια είναι ότι τότε δεν είχε ισχύ. Άλλοι λένε ότι ήταν δουλειά του Κιμ Ιλ-σουνγκ. Ο γιός του, που ζούσε στη Σοβιετική Ένωση, πήγε στη Βόρεια Κορέα για να διερευνήσει την υπόθεση ανεπιτυχώς και επέστρεψε πίσω.  Ο Ναμ Ιλ είναι σήμερα ενταφιασμένος στο Κοιμητήριο των Μαρτύρων Επαναστατών και έως και σήμερα, μη έχοντας την τύχη των υπολοίπων συμπατριωτών του που πέθαναν στις εκκαθαρίσεις, ακόμα εμφανίζεται σε παραγράφους της ιστορίας της χώρας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Futrell, Robert F. (1961).The United States Air Force in Korea 1950-1953. Air Force History and Museums Program year 2000 reprint of original Duel, Sloan and Pearce edition. ISBNs 0160488796, 978–0160488795.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βορειοκορεάτες στρατηγοί
Υπουργοί Εξωτερικών της Βόρειας Κορέας
Βορειοκορεάτες αθεϊστές
Βορειοκορεάτες κομμουνιστές
Αυτοκινητόδρομος Νίσι-Σέτο

Ο Αυτοκινητόδρομος Νίσι-Σέτο (ιαπωνικά: 西瀬戸自動車道　Νίσισετο Τζιντόσα-Ντο), γνωστός και ως Σιμανάμι Κάιντο (ιαπωνικά: しまなみ海道 ), είναι αυτοκινητόδρομος στην Ιαπωνία που ενώνει το Ονομίτσι του νομού Χιροσίμα με το Ιμαμπάρι του νομού Έχιμε. Έχει μήκος 59.4 χιλιόμετρα και διασχίζει την Εσωτερική Θάλασσα του Σέτο περνώντας από τις εννέα νήσους Γκέγιο. Ο αυτοκινητόδρομος αυτός αποτελεί έναν από τους τρεις κύριους οδικούς άξονες που συνδέουν τις νήσους Χόνσου και Σικόκου και είναι ο μόνος προσβάσιμος σε πεζούς και ποδηλάτες.

Ο Αυτοκινητόδρομος 

Ο δρόμος αποτελείται από τρία τμήματα που ενώνουν το Νίσι-Σέτο Ονομίτσι με την Ικουτσιτζίμα-Κίτα, την Ικουτσιτζίμα-Μινάμι με την Οσίμα-Κίτα και την Οσίμα Μινάμι με το Ιμαμπάρι, και έχουν μήκος 18, 16.1 και 12.5 χιλιόμετρα αντίστοιχα. Επιπλέον, συνδέεται άμεσα με τους δρόμους Ικούτσι-τζίμα (6.5 χιλιόμετρα) και Οσίμα (6.3 χιλιόμετρα), και συνολικά διασχίζουν έξι νησιά και επτά γέφυρες.

Ο δρόμος χρησιμεύει ως κύριος τρόπος μετακίνησης για τους κατοίκους της περιοχής ανάμεσα στις νήσους της εσωτερικής θάλασσας Σάτο και την κύρια νήσο Χόνσου. Κατά μήκος του υπάρχουν, σε κάθε γέφυρα, σταθμοί διοδίων η διάβαση των οποίων κοστίζει περίπου 500 Γιεν ανά σταθμό. Η διαδρομή είναι προσβάσιμη με υπεραστικές γραμμές λεωφορείων από και προς την Φουκουγιάμα και τη Χιροσίμα.

Η ποδηλατική διαδρομή 
Το Σιμανάμι Κάιντο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές ανάμεσα στους λάτρεις της ποδηλασίας καθώς διαθέτει ποδηλατική διαδρομή μήκους 60 χιλιομέτρων που επεκτείνεται παράλληλα με τον αυτοκινητόδρομο και αναδεικνύει το φυσικό και πολιτισμικό τοπίο της περιοχής. Όλες οι γέφυρες που περιλαμβάνονται στη διαδρομή είναι προσβάσιμες με ποδήλατα και με τα πόδια, εκτός από τη γέφυρα Σιν-Ονομίτσι, όπου προτίνεται η διάσχιση του στενού με φέρρυ μποτ. Ιδρύθηκε το 1999 και διασχίζεται είτε με τα πόδια, είτε με ποδήλατο και μοτοποδήλατα κάτω των 125 cc. Η ομαλή κλίση του δρόμου δίνει τη δυνατότητα ακόμα και σε ερασιτέχνες ποδηλάτες να ολοκληρώσουν το σύνολο της διαδρομής σε μία μέρα.

Τουρισμός 

Από τη δημιουργία της διαδρομής ο τουρισμός της περιοχής αναπτύχθηκε ιδιαίτερα καθώς, χιλιάδες άτομα κάθε χρόνο, επισκέπτονται την διαδρομή για να διασχίσουν την εσωτερική θάλασσα του Σέτο. Ωστόσο η διαδρομή διαθέτει και άλλα τουριστικά αξιοθέατα όπως το Μουσείο Χιραγιάμα που είναι αφιερωμένο στον γνωστό Ιάπωνα ζωγράφο Χιραγιάμα Ικούο καθώς και ο ναός Κοσάντζι. Υπάρχουν, επίσης, αρκετά σημεία για κάμπινγκ όπου οι επισκέπτες μπορούν να παρατείνουν τη διαμονή τους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 https://www.jb-honshi.co.jp/english/customer_index/guide/route-guide/use_e.html
 https://www.japan-guide.com/e/e3478.html
 https://www.jb-honshi.co.jp/english/customer_index/guide/zihodo/
Μίχελ φον Τελ

Ο Μίχελ φον Τελ (Michel von Tell, 8 Οκτωβρίου 1980) είναι Ελβετός επαγγελματίας οδηγός, επιχειρηματίας και δημοσιογράφος.

Προσωπική ζωή 

Ο Μίχελ έπαιξε μπέιζμπολ στη δεύτερη κατηγορία του ελβετικού εθνικού πρωταθλήματος. Στο Ράλλη Αδελφότητας της Ρουάντα, τερμάτισε έκτος το 2000. Σπούδασε οικονομικά και εργάστηκε στον επενδυτικό τομέα. Το 2012 πούλησε τις περισσότερες εταιρείες του και άρχισε να εργάζεται κυρίως στα μέσα ενημέρωσης. Στο πλαίσιο αυτών των δραστηριοτήτων, συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τους Πέτερ Σολ-Λατούρ, Τζακ Νάσερ και Γκέρχαρτ Μπάουμ (πρώην Υπουργός Εσωτερικών). Είναι επίσης ενεργός στο γερμανικό κοινοβούλιο (Bundestag) ως στρατηγικός σύμβουλος. Στην ιδιωτική του ζωή, περιστασιακά λαμβάνει μέρος σε τουρνουά πόκερ και, σύμφωνα με την "Swiss Money List", είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους παίκτες της χώρας. Ο Μίχελ ζει στις ΗΠΑ και στη λίμνη Κωνσταντία στην Ελβετία. Είναι κοινωνικά ενεργός στην προστασία των ζώων και στη βοήθεια των αστέγων.

Παγκόσμιο ρεκόρ 

Το 2020 έφτιαξε ένα πράσινο παγκόσμιο ρεκόρ με το πρώτο ηλεκτρικό Harley (Harley-Davidson LiveWire). Κάλυψε απόσταση 1723 χλμ. Σε λιγότερο από 24 ώρες. Το ταξίδι συνοδεύτηκε από την ομάδα του, μερικούς τουρίστες, ανεξάρτητους παρατηρητές από 3 χώρες και τον τοπικό τύπο. Το ρεκόρ δημοσιεύτηκε σε όλο τον κόσμο και αναφέρθηκε σε περισσότερες από 50 χώρες. Το παλιό ρεκόρ κάλυψε περίπου 400 λιγότερα χιλιόμετρα. Με το ρεκόρ αυτό, ολοκληρώθηκε η συζήτηση για τα προβλήματα εμβέλειας στην ηλεκτρική κινητικότητα (μοτοσικλέτα).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
IMDB προφίλ
eWTC προφίλ

Οδηγοί αγωνιστικών μοτοσυκλετών
Νικόλαος Λαμπρινάκος

Ο Νικόλαος Λαμπρινάκος (1899-1975), του Γεωργίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Λακωνίας από το 1956 ως το 1964.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις Κροκεές Λακωνίας το 1899 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.  Στην Αθήνα ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τα κοινά. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηνών, υπηρετώντας από το 1932 ως το 1938. Υπηρέτησε επίσης στο Αδελφάτο του νοσοκομείου του Δήμου. Στη συνέχεια, το 1946,  ήταν υποψήφιος βουλευτής με το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο μετείχε στο συνδυασμό στην Εθνική Πολιτική Ένωση, αλλά δεν πέτυχε να εκλεγεί αν και συγκέντρωσε στην Β΄ Αθηνών 5.032 ψήφους. Εν συνεχεία πολιτεύτηκε ξανά ανεπιτυχώς στην εκλογική περιφέρεια Λακωνίας με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου το 1950 και με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1951 και στην εκλογική περιφέρεια Λακεδαίμονος το 1952 με το συνδυασμό ΕΠΕΚ- Φιλελευθέρων.

Εξελέγη βουλευτής Λακωνίας το 1956 με την ΕΡΕ και επανεξελέγη το 1958, το 1961 και το 1963.  

Απεβίωσε στο Πόρτο Χέλι και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 24 Ιουλίου 1975. Στην κηδεία του παρευρέθη εκ μέρος της κυβέρνησης ο Γιάννης Κοντοβράκης. Γιος του ήταν ο μετέπειτα νομάρχης, Γεώργιος Ν. Λαμπρινάκος.

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές Λακωνίας
Αναξιμάνδρεια όρη

Τα Αναξιμάνδρεια όρη είναι υποθαλάσιο γεωλογικό ύψωμα. Αποτελούν σημαντική λασποηφαιστιογενή περιοχή και στόχο κοιτασμάτων μεθανυδρίτη. Βρίσκονται νότια του συμπλέγματος του Καστελλορίζου και αποτελούν μέρος της μεσογειακής ράχης.

Γεωμορφολογία
Τα Αναξιμάνδρεια όρη συνορεύουν στα δυτικά με την λεκάνη της Ρόδου.  Έχουν μορφή επίμηκη. Στις πλαγιές τους βρίσκονται τα λασποηφαίστεια «Αμστερντάμ», «Καζάν», «Κούλα», από τα οποία ξεχυλίζουν λασποποταμοί. Πέριξ του λασποηφαιστείου «Αμστερντάμ» βρίσκονται κοιτάσματα υδρογονανρθάκων, ενώ ένας ποταμός κοιλάει προς τον βορά. Το «Καζάν» είναι επίσης πλούσιο σε κοιτάσματα. Τα λασποηφαίστεια αυτά χρονολογούνται στην ύστερη ολόκαινο εποχή, με το «Κούλα» να εκρύγνυται κάθε 5 με 10 χιλ. χρόνια. Δύο άλλα νεότερα λασποηφαίστεια, το «Αθήνα» και «Θεσσαλονίκη» είναι ενεργά και επίσης πλούσια σε υδρογονάνθρακες.

Οικονομική εκμετάλευση
Η εκτίμηση των κοιτασμάτων των Αναξιμάνδρειων όρων κυμαίνεται από δυόμιση έως εξίμιση κυβικά χιλιόμετρα.

Πηγές

Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Μεσογείου Θάλασσας
Γεωγραφία της Ελλάδας
Γεωλογία της Ελλάδας
Ελληνική οικονομία
Nova (εϊκάουα)

H Nova (παλαιότερα Nova Group) είναι μεγάλη σχολή εϊκάουα (ιδιωτική εταιρία διδασκαλίας Αγγλικών), που είναι γνωστή ως «μαύρη» εταιρία στην Ιαπωνία. Είναι διάσημη μεταξύ των μαθητών για τις υψηλές της τιμές και μεταξύ των δασκάλων του για τις «σκοτεινές» επιχειρηματικές πρακτικές της. Έχει γίνει γνωστό ότι φέρνει δασκάλους στην Ιαπωνία με την υπόσχεση ότι θα τους πληρώσει, μόνο για να τους επιβάλει ένα εντελώς διαφορετικό συμβόλαιο κατά την άφιξή τους, καθώς και ότι κρατούν ως όμηρους τα συμβόλαια των ενδιαφερόμενων, μέχρι να συμφωνήσουν σε «σκοτεινές» συμφωνίες. Ενώ οι περισσότερες γύρω επιχειρήσεις κλείνουν κατά τη διάρκεια φυσικών καταστροφών, όπως τυφώνες, και, πιο πρόσφατα, της πανδημίας COVID-19, τα φροντιστήρια της Nova παραμένουν συχνά ανοιχτά, εκτός εάν αναγκαστούν να κλείσουν από τη διεύθυνση του κτιρίου.

Ήταν μακράν η μεγαλύτερη  εταιρεία αυτού του τύπου μέχρι την δημόσια κατάρρευση τον Οκτώβριο του 2007. Πριν από την πτώχευσή της, η Nova απασχολούσε περίπου 15.000 άτομα σε μια ομάδα εταιρειών που υποστήριζαν τις δραστηριότητες και επεκτάθηκαν από το "Διαπολιτισμικό Δίκτυο" των γλωσσικών φροντιστηρίων της. Το εύρος των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της έφτασε στο αποκορύφωμά του τον Φεβρουάριο του 2007 μετά από μια ταχεία επέκταση της αλυσίδας σε 924 καταστήματα Nova και ένα Κέντρο Πολυμέσων που βρίσκεται στην Οσάκα.

Η Nova, γνωστή για τα πακέτα μαθημάτων της με υψηλές τιμές  και αργότερα μαστιγωμένη από αγωγές και αρνητική δημοσιότητα, άρχισε να μειώνεται στα σοβαρά σχεδόν αμέσως μετά την απαγόρευση του Υπουργείου Οικονομίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας έξι μηνών στην εταιρία στις 13 Ιουνίου 2007 να ζητά νέα μακροπρόθεσμα συμβόλαια από μαθητές. Η επικείμενη χρηματοπιστωτική κρίση που αντιμετωπίζει η Nova σχετική με την ταχεία αύξηση των ισχυρισμών επιστροφής χρημάτων, τις σημαντικές πτώσεις στα στοιχεία των πωλήσεων και την επιδείνωση της φήμης της, κορυφώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2007 όταν η Nova άρχισε να καθυστερεί την πληρωμή των μισθών και των μπόνους στο προσωπικό. Το NAMBU Foreign Workers Caucus στο Τόκιο υπολόγισε ότι μέχρι και 3.000 άτομα δεν είχαν λάβει τους μισθούς τους εγκαίρως. Υποσχέθηκε μια λύση για την αποτυχία της Nova να πληρώσει μισθούς στις 19 Οκτωβρίου σε φαξ που στάλθηκε σε φροντιστήρια της εταιρίας. Στις 23 Οκτωβρίου, το γραφείο Εργατικών Προτύπων της Οσάκα δέχτηκε ένα αίτημα από τους συνδικαλιστές εκπαιδευτές της Nova να διερευνήσουν ποινικές κατηγορίες εναντίον του προέδρου και ιδρυτή της Nova, Νοζόμου Σαχάσι, για καθυστερημένους και μη αμειβόμενους μισθούς, αλλά τελικά δεν επιβλήθηκε πρόστιμο στον Σαχάσι.

Από τον Ιανουάριο του 2014, η Nova λειτουργεί 310 σχολές, με 66.000 μαθητές. Τον Ιανουάριο του 2020, η Monogusa παρουσίασε την εφαρμογή μάθησης "Monoxer", η οποία θα παρέχεται από την εταιρεία σε όλα τα σχολικά κτίρια της Nova στα μαθήματα Επαγγελματικής Γλώσσας/ Μαθήματα TOEIC, ξεκινώντας από τον Ιανουάριο του 2020.

Παραπομπές
Δέσποινα Ντάση

Η Δέσποινα Ντάση (Αθήνα 1983) είναι Ελληνίδα ποιήτρια.

Βιογραφικά στοιχεία 
Η Δέσποινα Ντάση γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου του 1983. Μεγάλωσε και ζει στην Αθήνα. Είναι πιστοποιημένη σύμβουλος θεραπείας με τα ανθοϊάματα Bach, κάτοχος πτυχίου της Σχολής Διοίκησης και Οικονομίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής με εξειδίκευση το Ανθρώπινο Δυναμικό και Επιμελήτρια Βιβλίων και Κειμένων μέσω του εκπαιδευτικού προγράμματος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος. Έχει συνεργαστεί με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες δημοσιεύοντας ποίηματα και ποιητικά άρθρα. Ποιήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε διάφορα συλλογικά έργα.

Εργογραφία 
Ποιητικές συλλογές της ιδίας:

 (2020) Μνήμες μικρού μήκους (Κέδρος)
 (2015) Όλα τα μη του κόσμου (Κέδρος)

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:

 (2021) Ό,τι χαρτοκόπτει, εν τω άμα, χαρτογραφεί (Ρώμη)
(2016) Οι δύο όψεις της γραφής (Ρώμη)
 (2015) Τα ποιήματα του 2015 (Κοινωνία των Δεκάτων)
 (2015) Ανθολόγιο Ποιήσεως (Όστρια)
 (2014) Ο ελληνικός στίχος, δοκιμιακή μελέτη και ανθολογία (Αγγελάκη)
 (2014) Ποίηση, ανθολογία (Μωραΐτης)

Πηγές 

 Ιστοσελίδα της Δέσποινας Ντάση
 Βιβλιοnet, Δέσποινα Ντάση
 Εκδόσεις Κέδρος, Δέσποινα Ντάση

Κριτικές και συνεντεύξεις 

 Κριτική του Δήμου Χλωπτσιούδη για τις Μνήμες μικρού μήκους, στο Culture Book
Συνέντευξη για την ποιητική συλλογή Μνήμες μικρού μήκους στο Now24
Συνέντευξη στην Μαρία Τσακίρη για την ποιητική συλλογή Μνήμες μικρού μήκους 
Κριτική για τις Μνήμες μικρού μήκους, της Χριστίνας Λιναρδάκη
Δέκα ποιήματα της Δέσποινας Ντάση, στη λογοτεχνική σελίδα Έννεπε Μούσα
Παρουσίαση, Μνήμες μικρού μήκους, Στο δρόμο της ποίησης
Συνέντευξη στην Μαίρη Γκαζιάνη
 Συνέντευξη στην Ιωάννα Αλεξοπούλου 
 Κριτική, του Δήμου Χλωπτσιούδη 
 Κριτική/ συνέντευξη, της Σμαράγδας Πιτσιλίδου
 Συνέντευξη στον Παύλο Ανδριά
 Συνέντευξη στην Τζένη Κουκίδου
Βασίλειο του Αουσάν

Το αρχαίο Βασίλειο του Αουσάν στη Νότια Αραβία (σύγχρονη Υεμένη), με πρωτεύουσα το Χάζαρ Γιάχιρ στην Κοιλάδα Μαρχά, στα νότια της Κοιλάδας Μπαϊχάν, τώρα χαρακτηρίζεται από τελλ ή τεχνητό ανάχωμα, που τοπικά ονομάζεται Χάζαρ Ασφάλ. Κάποτε ήταν ένα από τα πιο σημαντικά μικρά βασίλεια της Νότιας Αραβίας. Η πόλη φαίνεται να καταστράφηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από τον Βασιλιά και Μακαρίμπ των Σαβαίων, Καρίμπ'ιλ Ουατάρ, σύμφωνα με ένα σαβαιϊκό κείμενο που αναφέρει την νίκη από την άποψη ότι πιστοποιεί τη σημασία της για τους Σαβαίους.

Ιστορία 

Οι πρώτες εντυπώσεις στα μέσα της δεκαετίας του 1990, βασισμένες σε κεραμικά που βρέθηκαν από τον M. Σάαντ Αγιούμπ στον ανασκαφικό χώρο, χρονολογούν την αναβίωση της πόλης στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. (τα επιγραφικά στοιχεία μαρτυρούν τον μοναδικό θεό βασιλιά της Νότιας Αραβίας που ήταν ο βασιλιάς του Αουσάν ακριβώς εκείνη την εποχή). Περίπου 160.000 μ² περικυκλώθηκαν από τείχη και έχουν σημειωθεί τα θεμέλια των κατοικιών που είναι χτισμένα από πυρότουβλο. Ο πολιτισμός εξαρτιόταν από την ετήσια άρδευση πλημμυρών την άνοιξη και το καλοκαίρι, όταν οι πλημμύρες πλημμύρισαν τις κοιλάδες (ουάντι) και στη συνέχεια πλημμύριζαν προσωρινά τα χωράφια, αφήνοντας ελαφριά λάσπη που έκτοτε έχει διαβρωθεί από τον αέρα, αποκαλύπτοντας τα αρχαία μοτίβα των χωραφιών και των τάφρων. Η ραδιοανθρακική χρονολόγηση των ιζημάτων άρδευσης στα περιβάλλοντα υποδηλώνει ότι η απαραίτητη άρδευση εγκαταλείφθηκε το πρώτο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ. και ο πληθυσμός διαλύθηκε. Αυτή τη φορά η τοποθεσία δεν ξαναχτίστηκε ποτέ.

Το Χάζαρ Γιάχιρ ήταν το κέντρο μιας εξαιρετικά μεγάλης πόλης για τη Νότια Αραβία, επηρεασμένη από τον ελληνιστικό πολιτισμό, με ναούς και μια δομή ανακτόρου που περιβάλλεται από κατοικίες από τούβλα, με μια πιθανή τοποθεσία για σουκ ή αγορά και ένα καραβανσεράι που εξυπηρετούσε καραβάνια καμηλών. Ένας από τους βασιλιάδες της κατά την περίοδο αυτή ήταν ο μοναδικός κυβερνήτης της Υεμένης που έλαβε θεϊκές τιμές. Το σωζόμενο πορτραίτο του αγάλματος είναι ντυμένο με ελληνική ενδυμασία, σε αντίθεση με αυτά των προκατόχων του που είναι ντυμένοι με αραβική ενδυμασία, με φούστα και σάλι. Υπάρχουν επιγραφές Αουσάν, στην καταβανική γλώσσα.

Η τοποθεσία του Χάζαρ Γιάχιρ είναι εναρμονισμένη με άλλες πρωτεύουσες μικρών βασιλείων, στις εκβολές μεγάλων ουάντι: Μάιν στη Γουάντι Αλ Ζαούφ, Μαρίμπ στη Γουάντι Ντάνα, Τάμνα στη Γουάντι Μπαϊχάν και Σάμπουα στη Γουάντι Ίρμα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Télédetection archéologique dans la Wadi Markha (στα γαλλικά)
 Caravan Kingdoms: Yemen and the Ancient Incense Trade Freer Gallery, Ουάσινγκτον, 2005. Έκθεση αρχαιολογικών αντικειμένων από την Υεμένη, που θέτει το Ασουάν στο πλαίσιο. Κατάλογος.
 Ρόμπερτ Χόιλαντ, Arabia and the Arabs: From the Bronze Age to the Coming of Islam (σειρά Ancient People)
 Φρέγια Σταρκ και Τζέιν Γκενιέσε: The Southern Gates of Arabia: A Journey in the Hadhramaut

Αρχαία ιστορία της Υεμένης
Πρώην μοναρχίες της Ασίας
Σιν Σανγκ-οκ

Ο Σιν Σανγκ-οκ (κορεατικά: 신상옥, Χάντσα: 申相玉, RR: Shin Sangok, MR: Shin Sangok, 11 Οκτωβρίου 1926 - 11 Απριλίου 2006) ήταν Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης και παραγωγός κινηματογράφου. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, η οποία κράτησε περίπου πέντε δεκαετίες, συμμετείχε σε πάνω από 100 παραγωγές και σκηνοθέτησε 70 ταινίες. Περισσότερο είναι γνωστός για τη δουλειά του κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και του 1960, όπου μάλιστα του είχαν αποδόσει και το προσωνύμιο του Βασιλιά του Νοτιοκορεατικού Κινηματογράφου. Ο Σιν, έχει λάβει μία από τις μεγαλύτερες βραβεύσεις τη χώρα του για καλλιτέχνη, λαμβάνοντας το Μετάλλιο Πολιτισμού (문화훈장). 

Ο Σιν, γεννήθηκε ως Σιν Τε-σο, στην Ιαπωνοκρατούμενη Κορέα. Αργότερα σπούδασε στο Τόκιο, στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών, ενώ τρία χρόνια αργότερα επέστρεψε στην πατρίδα του. Την κινηματογραφική του καριέρα την ξεκίνησε με την ταινία Viva Freedom!, ως μέλος της παραγωγής. Κατά τις επόμενες δύο δεκαετίες έβγαζε τις περισσότερες ταινίες του, σκηνοθετώντας περίπου δύο κάθε χρόνο. Παράλληλα ίδρυσε και τη δική του εταιρεία, ονόματι Shin Films, η οποία βάσει στοιχείων, συμμετείχε στην παραγωγή σε πάνω από 300 ταινίες. Κατά τη διάρκεια του 1970, ο Σιν, έγινε λιγότερο ενεργός, αντιμετοπίζοντας μάλιστα και λογοκρισία στο έργο του, με πολλές από τις ταινίες του να μην κυκλοφορούν ποτέ. Το  1978, η εταιρεία του έκλεισε, υπό τις διαταγές του στρατηγού Παρκ Τζονγκ-χούι. 

Κατόπιν, στη ζωή του συνέβη κάτι που μάλλον για το οποίο είναι περισσότερο παγκοσμίως. Κατά τη δεκαετία του 1980, η πρώην σύζυγός του Τσόι Ίαν-χι πέφτει θύμα απαγωγής από τη Βόρεια Κορέα, ενώ έξι μήνες αργότερα το ίδιο και αυτός. Ο Κιμ Τζονγκ-ιλ, που ήταν λάτρης του κινηματογράφου, ήθελε να ανεβάσει το επίπεδο του κινηματογράφου στη χώρα του, για αυτό προχώρησε σε αυτήν την απαγωγή, όπως αναφέρει ο ίδιος ο Σιν, χωρίς η χώρα να έχει παραδεχτεί κάτι τέτοιο.  Εκείνη την περίοδο, ο Σιν, σκηνοθέτησε έξι ταινίες, όπως το Pulgasari (1985). Κατόπιν, ζήτησε άσυλο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το πήρε, όπου εργάστηκε εκεί για λίγα χρόνια, με το όνομα Σάιμον Σιν. Εκεί σκηνοθέτησε μερικές ταινίες όπως το 3 Ninjas Knuckle Up (καθώς και σίκουελ πρίκουελ αυτού). Ο Σιν γύρισε μετά στη Νότια Κορέα κάπου τη δεκαετία του 2000, όπου απεβίωσε στη Σεούλ, το 2006.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

The Korea Society Film Journal: Review of "Flowers of Hell"

Νοτιοκορεάτες σκηνοθέτες κινηματογράφου
Νοτιοκορεάτες παραγωγοί ταινιών