joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιόνιος Σχολή

Η Ιόνιος Σχολή είναι ιδιωτικό εκπαιδευτήριο των Αθηνών στην Φιλοθέη και στο Μαρούσι.

Η πορεία

Ιδρύθηκε το 1908 από τον Κωνσταντίνο Καβαλιεράτο. Από τότε έως σήμερα δεν έχει διακόψει τη λειτουργία της. Σήμερα διαθέτει ένα Δημοτικό,ένα Γυμνάσιο και ένα Νηπιαγωγείο στο Μαρούσι και ένα Δημοτικό, ένα Γυμνάσιο και ένα Λύκειο στη Φιλοθέη. Στο Λύκειο ακολουθείται το πρόγραμμα IB. Τα παιδιά από το Δημοτικό έως το Λύκειο έχουν διακρίσεις στα μαθήματα και στα αθλήματα επίσης.  ..

Παραπομπές
 http://www.ionios.gr/ Επίσημη ιστοσελίδα του εκπαιδευτηρίου

Σχολεία
Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα
Εκπαιδευτικά ιδρύματα
Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Αθήνα
Λάζαρος Γεωργιάδης

Ο Λάζαρος Γεωργιάδης, Νοβοροσίσκ 1921 - Πάτρα 25 Νοεμβρίου 1975), ήταν Έλληνας αθλητής της κολύμβησης, της υδατοσφαίρισης και σκακιστής. Ο Γεωργιάδης γεννήθηκε στην Ρωσία από πολυμελή οικογένεια Ελλήνων, είχε άλλα τέσσερα αδέλφια, που εγκαταστάθηκε στην Πάτρα μόνιμα το 1939. Στην προσωπική του ζωή ήταν παντρεμένος με τρία  παιδιά.

Ο Γεωργιάδης ασχολήθηκε με την κολύμβηση και την υδατοσφαίριση το 1946 που γράφτηκε αρχικά στον Ν.Ο. Πατρών και έπειτα στον Πατραϊκό , εως το 1961 που σταμάτησε . Στον ΝΟ Πατρών αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε τα πρωταθλήματα Ελλάδας το 1947 και το 1950. Παράλληλα ήταν και σκακιστής στον Σ.Ο. Πατρών παίζοντας μαζί του σε αγώνες.

Ήταν πολύ καλός κολυμβητής και συχνά κολυμπούσε στο λιμάνι της πόλης, επίσης ήταν λάτρης του υποβρύχιου ψαρέματος . Την δευτέρα 25 Νοεμβρίου 1975 πηγαίνοντας για υποβρύχιο ψάρεμα βρέθηκε πνιγμένος από ψαράδες 300 μέτρα από την ακτή στην παραλία του ξενοδοχείου "Μωρέας".

Παραπομπές 

Έλληνες υδατοσφαιριστές
Έλληνες αθλητές της κολύμβησης
Έλληνες σκακιστές
Κολυμβητές του Ν.Ο. Πατρών
Υδατοσφαιριστές του Ν.Ο. Πατρών
Τρίπολις (Φρυγία)

Η Τρίπολις ήταν αρχαία πόλη της Φρυγίας της Μικράς Ασίας. 

Βρισκόταν στα σύνορα με τη Λυδία και την Καρία. Ήταν κτισμένη στη βόρεια όχθη του άνω ρου του ποταμού Μαιάνδρου, πάνω στην εμπορική οδό που ένωνε τις Σάρδεις με τη Φιλαδέλφεια έως τη Λαοδίκεια. Βρισκόταν περίπου 20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ιεραπόλεως και ο Πλίνιος την ανέφερε ως λυδική πόλη, με το όνομα Απολλωνία, περιβρεχόμενη από τον Μαίανδρο ποταμό. Αντίθετα ο Στέφανος ο Βυζάντιος και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος την τοποθετούν στην Καρία, με την ονομασία Νεάπολις. Η φρυγική Τρίπολις έκοψε στην αρχαιότητα νομίσματα με την κεφαλή της Λητούς. 

Τα ερείπια της αρχαίας πόλεως βρίσκονται κοντά στο σημερινό Yenicekent, της περιοχής Μπουλντάν, στην επαρχία Ντενιζλί. Τα ερείπια χρονολογούνται κυρίως στην ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή, περιλαμβάνοντας ιππόδρομο, θέατρο, νεκρόπολη, τείχη και λουτρά. Ήταν επίσης και έδρα επισκόπου της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας με τον τίτλο Tripolitanus in Lydia, η οποία σήμερα είναι κενή.

Πηγές
 Αυτό το άρθρο ενσωματώνει κείμενο που αποτελεί κοινό κτήμα: Smith, William, ed. (1854–57). Dictionary of Greek and Roman Geography. London: John Murray.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Υπουργείο Πολιτισμού (Τουρκία), Tripolis

Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας
Επαρχία Ντενιζλί
Ντιάνα Αντωνακάτου

Η Ντιάνα Αντωνακάτου (Ληξούρι, 1921 - 8 Οκτωβρίου 2011) υπήρξε σπουδαία  Ελληνίδα ζωγράφος που γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1921. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών ζωγραφική κοντά στον Κώστα Παρθένη και χαρακτική με τον Γιάννη Κεφαληνό (1944-1949). Υπήρξε ένα από τα πιο δραστήρια μέλη του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, του συνδικαλιστικού οργάνου των εικαστικών καλλιτεχνών . Έλαβε μέρος σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, ενώ τα τελευταία 25 χρόνια στο πατρικό της, στα γραφικά Βιλατώρια Παλικής στην Κεφαλονιά, παρουσίαζε κάθε χρόνο τα έργα της. Πέθανε σε ηλικία 92 ετών στο Ληξούρι στις 8 Οκτωβρίου 2011.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τοπίο της Αντωνακάτου στη Δημοτική Πινακοθήκη της Λάρισας
 

Έλληνες ζωγράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Ηλεκτρικό δίκτυο

Ηλεκτρικό δίκτυο είναι ένα διασυνδεδεμένο δίκτυο για τη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας από του παραγωγούς στους καταναλωτές. 
Συνίσταται από τρία μέρη:
Παραγωγή Ηλεκτρικής Ενέργειας: Τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας παράγουν ηλεκτρική ενέργεια χρησιμοποιώντας ορυκτά καύσιμα (άνθρακα, φυσικό αέριο, βιομάζα) ή τον αέρα, το νερό, τα πυρηνικά καύσιμα και τον ήλιο,
Μεταφορά Ηλεκτρικής Ενέργειας: Οι γραμμές μεταφοράς μεταφέρουν την ηλεκτρική ενέργεια από τα εργοστάσια στα κέντρα ζήτησης,
Διανομή Ηλεκτρικής Ενέργειας: Η ενέργεια φτάνει στους υποσταθμούς, γίνεται υποβιβασμός τάσης με τη βοήθεια μετασχηματιστών και μεταφέρεται μέσω γραμμών διανομής. με περαιτέρω υποβιβασμό τάσης, γίνεται κατάλληλη για χρήση από οικιακά δίκτυα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ελληνικό Διασυνδεδεμένο Σύστημα Μεταφοράς Η.Ε.

Ηλεκτρολογία
Έργα υποδομής

es:Sistema de suministro eléctrico
la:Cratis electrica
no:Fordelingsnett
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2002

Η 75η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, τίμησε τις καλύτερες ταινίες του 2002 και έλαβε χώρα στις 23 Μαρτίου 2003 στο Θέατρο Κόντακ στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια. Οικοδεσπότης της βραδιάς ήταν για δεύτερη φορά ο Στιβ Μάρτιν. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 11 Φεβρουαρίου 2003 από τον Πρόεδρο της Ακαδημίας Φρανκ Πίρσον και την ηθοποιό Μαρίζα Τομέι.

Η ταινία Σικάγο (Chicago) αναδείχτηκε νικητής της βραδιάς με 6 βραβεία, συμπεριλαμβανομένου και Καλύτερης Ταινίας. Ο Ρόμαν Πολάνσκι βραβεύτηκε με το Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία Ο Πιανίστας (The Pianist). Ο Έιντριεν Μπρόντι κέρδισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και η Νικόλ Κίντμαν το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Οι Ώρες (The Hours).

Υποψηφιότητες και Βραβεία

Τιμητικο βραβείο
 Πήτερ Ο' Τουλ

Πολλαπλές υποψηφιότητες
 13: Σικάγο
 10: Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης
 9: Οι Ώρες
 7: Ο Πιανίστας
 6: Φρίντα, Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι, Ο Δρόμος της Απώλειας  
 4:  Adaptation, Ο Παράδεισος Είναι Μακριά
 2: Μίλα Της, Σχετικά με τον Σμιντ, Πιάσε Με Αν Μπορείς, Spider-Man

Αριθμός νικών  
 6: Σικάγο
 3: Ο Πιανίστας
 2: Φρίντα, Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι

Απονεμητές βραβείων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων Όσκαρ
 Επίσημη ιστοσελίδα της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών

Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ
Ηλίας Κελεσίδης

Ο Ηλίας Κελεσίδης ήταν Έλληνας ποδηλάτης γεννημένος στις 20 Ιουνίου του 1953 στο Μπρνο Τσεχοσλοβακίας και υπήρξε ένας από τους αναμορφωτές του αθλήματος στην Ελλάδα. Απεβίωσε στις 30 Μαρτίου του 2007.

Η κόρη του, Ιλιόνη Κελεσίδη, είναι αθλήτρια πετοσφαίρισης στον Παναθηναϊκό.

Καριέρα 
Ο Ηλίας Κελεσίδης εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα ερχόμενος από την Τσεχοσλοβακία ως ολοκληρωμένος αγωνιστικά ποδηλάτης και εντάχθηκε στο Μελιτέα Θεσσαλονίκης Το 1978 μεταγράφηκε στην ομάδα ποδηλασίας του Παναθηναϊκού και αγωνίστηκε με το σύλλογο έως το 1986. Με την συνεισφορά του ο Παναθηναϊκός κατέκτησε 2 Πρωταθλήματα Δημοσίας Οδού (1978, 1980). Σε ατομικό επίπεδο κατέκτησε με τα χρώματα του Παναθηναϊκού όλους τους τίτλους στο Πρωτάθλημα Δημοσίας Οδού το διάστημμα 1979-1985.

Σε διεθνή αγώνα με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδος προτίμησε αντί να συνεχίσει και να τερματίσει πρώτος, να σταματήσει για να βοηθήσει έναν Τούρκο ποδηλάτη που είχε τραυματιστεί.
Η UNESCO τίμησε τον αθλητή με το βραβείο «ευ αγωνίζεσθαι». Ο Ηλίας Κελεσίδης ταξίδεψε για τη βράβευση στο Παρίσι.

Εθνική Ελλάδος 
Από το 1978 έως το 1988 ο Κελεσίδης αγωνίστηκε με την Ελληνική εθνική ομάδα ποδηλασίας. Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας ποδηλάτης που αγωνίστηκε σε Ολυμπιακούς Αγώνες μαζί με τον Κανελλόπουλο, συμμετέχοντας το 1984 στην Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες. Κατέκτησε χρυσά μετάλλια στους Βαλκανικούς Αγώνες. Κατέκτησε επίσης τη νίκη σε 8 διεθνείς αγώνες ποδηλασίας. Το 1981 αναδείχθηκε πρώτος στον ποδηλατικό γύρο της Αγύπτου και το 1984 αναδείχθηκε Βαλκανιονίκης.

Οι προπονητικές μέθοδοι που εισήγαγε οδήγησαν και άλλους Έλληνες αθλητές σε διεθνείς επιτυχίες. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ανέλαβε τη θέση του προπονητή της Εθνικής Ελλάδος. Από το 2004 έως το 2006 υπήρξε τεχνικός σύμβουλος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ποδηλασίας.

Στις 30 Μαρτίου του 2007 απεβίωσε σε ηλικία 54 ετών από ανακοπή καρδιάς, δίχως να έχει παρουσιάσει νωρίτερα προβλήματα υγείας.

Παραπομπές 

Έλληνες αθλητές της ποδηλασίας
Ποδηλάτες ΠΑΟ
Έλληνες Βαλκανιονίκες
Κωμειδύλλιο

Είναι ηθογραφική κωμωδία η οποία εκτός του θεατρικού κειμένου περιέχει πολλά τραγούδια.
Πρόκειται για  το νέο θεατρικό είδος που γεννιέται στην Αθήνα τη δεκαετία του 1880 και το οποίο στις αρχές της δεκαετίας του 1900 θα εξελιχθεί στην Ελληνική Οπερέτα.

Ιστορικό

Στα τέλη του 19ου αιώνα, το ευρωπαϊκό κίνημα του νατουραλισμού, καθώς και η προσπάθεια των συγγραφέων της εποχής για την επικράτηση της Ελληνικής δημοτικής γλώσσας, αλλά και ταυτόχρονα το πάθος του κοινού για ελληνικό τραγούδι, συμβάλουν στην διαμόρφωση του νέου αυτού μουσικού θεατρικού είδους.

Θεωρούνται πρώτοι διδάξαντες οι Δημήτριος Κορομηλάς, Δημήτριος Κόκκος, καθώς και οι  Σπυρίδωνας Περεσιάδης (συγγραφέας του βουκολικού δράματος "Γκόλφω") και ο Ευάγγελος Παντόπουλος.
Τα απλά μουσικά κομμάτια με τα εύκολα τραγούδια ήταν επηρεασμένα από Ιταλικά και Γαλλικά πρότυπα μελοδράματος και οπερέτας.

Περιεχόμενο

Ο νατουραλισμός και η λαογραφική τάση της εποχής επηρεάζουν τους συγγραφείς, οι οποίοι με την σειρά τους μας δίδουν έργα με εικόνες της τότε εποχής, γεμάτες χαρακτηριστικούς τύπους της υπαίθρου και των νησιών, να τραγουδούν  σε Ελληνικά, Ιταλικά και ανατολίτικα μοτίβα σατυρικά και χαρούμενα τραγούδια, πάντα στη δημοτική γλώσσα.

Ενδεικτικά έργα

"Η τύχη της Μαρούλας" (1888). Το κείμενο είναι του Δημητρίου Κορομηλά, οι στίχοι του Δημητρίου Κόκκου  και η μουσική του Ανδρέα Σάιλερ.
"Ο Μπαρμπα Λινάρδος" (1890). Σε κείμενο και μουσική Δημητρίου Κόκκου.
"Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας" (1891). Το κείμενο είναι του Δημητρίου Κορομηλά.
"Η Λύρα του Γερονικόλα" (1891). Σε κείμενο και μουσική Δημητρίου Κόκκου.
"Ο Καπετάν Γιακουμής"  Σε κείμενο και μουσική Δημητρίου Κόκκου.

Παραπομπές 

 Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001.

Μουσικά είδη
Θεατρικά είδη
Μενουέτο

Το μενουέτο ή μινουέτο, είναι ένας γαλλικός αριστοκρατικός χορός σε διμερή φόρμα (Α - Β) και ρυθμό 3/4. Το όνομά του πήρε από την γαλλική λέξη menu που σημαίνει μικρός και χαρακτήριζε τα βήματα του χορού. Το όνομα πήρε και η μουσική που συνόδευε τον χορό. Αποσπασμένη η μουσική από τον χορό, εμφανίστηκε αρχικά στην σουίτα τον 17ο αιώνα, πέρασε στην συμφωνία και την σονάτα ως 3ο μέρος τον 18ο αιώνα και έφτασε να αποτελεί και ανεξάρτητη φόρμα.

Μορφή
Η μορφή του μενουέτου ήταν αρχικά διμερής. Αργότερα, με την επέκτασή του και την επανάληψη του πρώτου του μέρους, καθιερώθηκε η νέα του μορφή ως μενουέτο-τρίο, με τριμερή μορφή Α-Β-Α. Α είναι το μενουέτο που επαναλαμβάνεται και στο τέλος, ενώ Β είναι το τρίο το οποίο έχει έναν πιο μελωδικό χαρακτήρα που έρχεται σε αντίθεση με το μενουέτο. Το τρίο πήρε την ονομασία που από τον αρχικό αριθμό των οργάνων από τα οποία εκτελούνταν που ήταν τρία: δύο όμποε και ένα φαγκότο ή δύο βιολιά και ένα βιολοντσέλο. Βρίσκεται σε κάποια κοντινή τονικότητα με το μενουέτο, ενώ σπάνια βρίσκεται στην ίδια.

Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές στην μορφή του μενουέτο-τριο όπου εμφανίζεται ένα επιπλέον τρίο και μία coda.

Σκέρτσο
Ο Χάυντν, ο Μπετόβεν και άλλοι συνθέτες χρησιμοποίησαν το σκέρτσο στην θέση του μενουέτο-τρίο, το οποίο είναι ουσιαστικά μία παραλλαγή του με λαϊκή καταγωγή, όντας πιο γρήγορο και με κωμικό χαρακτήρα.

Παραδείγματα ρεπερτορίου
Μότσαρτ Menuetto, Συμφωνία αρ. 40, 3ο μέρος
Μότσαρτ Μικρή νυχτερινή μουσική σε σολ μείζονα
Μπαχ, Σονάτα BWV1033
Σοπέν, Μαζούρκα σε σι ύφεση μείζονα
Μπετόβεν, Σονάτα αρ. 2, 3ο μέρος

Πηγές
Βεντούρας, Παύλος - Η μορφολογία της μουσικής και αναλύσεις. Εκδόσεις Γαϊτάνου Κοκονέτση, 1995.
Βαλέτ, Ι. - Μορφολογία και ανάλυση, οι μουσικές μορφές από την πρώτη πολυφωνία μέχρι τον ρομαντισμό. Εκδόσεις Κ. Παραγρηγορίου - Χ. Νάκας, 1999.
Κατσίμπας, Δημήτρης - Μορφολογία της μουσικής. Εκδόσεις Κ. Παραγρηγορίου - Χ. Νάκας, 1999.

Μπαρόκ μουσική
Μορφές χορού κλασικής μουσικής
Αιμίλιος Ριάδης

Ο Αιμίλιος Ριάδης (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο που υιοθέτησε ο Αιμίλιος Κούης ή Κου, 13 Μαΐου 1880 - 17 Ιουλίου 1935) είναι από τους σημαντικότερους συνθέτες της Ελληνικής Εθνικής Σχολής και αξιόλογος ποιητής. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του αυστριακής καταγωγής χημικού Χάινριχ Κου και χρησιμοποίησε αρχικά το ψευδώνυμο Αιμίλιος Χ. Ελευθεριάδης, το οποίο μετέπειτα άλλαξε σε Αιμίλιος Ριάδης. Γεννήθηκε το 1880 στη Θεσσαλονίκη (περιοχή Αγίας Τριάδας) σε οικία επί της οδού που φέρει σήμερα το ονοματεπώνυμό του, η οποία δεν σώζεται. Πέθανε το 1935 στη Θεσσαλονίκη.

Σπουδές 
Ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη τις σπουδές του στο πιάνο και στα θεωρητικά ως μαθητής του Δημητρίου Λάλλα (μαθητή του Βάγκνερ), τις οποίες και ολοκλήρωσε στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών Μονάχου το 1910. Για τα επόμενα πέντε χρόνια, έζησε στο Παρίσι όπου μελέτησε με τον Γκυστάβ Σαρπαντιέ και τον Μωρίς Ραβέλ. Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη διορίστηκε αρχικά ως καθηγητής πιάνου και μετά το 1918 ως υποδιευθυντής του ΚΩΘ, όπου και παρέμεινε έως τον θάνατό του. Το 1923 του απονεμήθηκε το Εθνικό Βραβείο Τέχνης και Επιστήμης.

Ο Ριάδης και το τραγούδι (ληντ) 
Τα τραγούδια του Ριάδη αποτελούν συμπυκνωμένα αριστουργήματα και αυτός είναι ο λόγος που συχνά παρομοιάστηκε με τον Ούγκο Βολφ και τον Μοντέστ Μουσσόργσκυ. Έγραψε περίπου 200 σειρές τραγουδιών, στα οποία ο ίδιος έχει γράψει και τους στίχους, ανέκδοτα και τυπωμένα. Από τα ανέκδοτα, εκτός από τον "Βιβλικό Χορό" και τα "Ελληνικά Τραγούδια" που έχουν τίτλο, υπάρχουν 12 σε δική του ποίηση, 6 σε ποίηση Γρυπάρη, 7 σε ποίηση Βαλκλέρ, 3 σε ποίηση Ερεντιά, 3 σε ποίηση Π. Ρονσάρ και 2 σε ποίηση Πωλ Φορ.

Ο Ριάδης υπήρξε επίσης υπεύθυνος για την ενορχήστρωση του επίσημου ύμνου του Άρη Θεσσαλονίκης, του οποίου ήταν υποστηρικτής.

Εργογραφία
 Σκηνικά Έργα: "Γαλάτεια", "Ο πράσινος δρόμος", "Σαλώμη", "Εκάβη", "Ο Ρικές με το τσουλούφι".
 Μουσική Δωματίου: "Νανούρισμα σε λα ελάσσονα", "Δύο Σονάτες για τσέλο και πιάνο", "Δύο σονάτες για τέσσερις", "Δύο κουαρτέτα εγχόρδων". 
 Για Ορχήστρα: "Επίκληση στην Ειρήνη", "Αγροτική Συμφωνία", "Οι τρεις χοροί ρωμέικοι", "Εγκώμιο στον Ραβέλ", "Μακεδονικές Σκιές".
 Θρησκευτικά Χορωδιακά Έργα: "Ιερά Λειτουργία Ιωάννου Χρυσοστόμου", "Μικρά Δοξολογία", "Χριστός Ανέστη", "Ακολουθία της Μεγάλης Παρασκευής"

Τυπωμένα
 "Chansonette Orientale"
 "Γιασεμιά και Μιναρέδες"
 "Ράικα"
 "Η οδαλίσκη"
 "Νανούρισμα"
 "Πέντε Μακεδονικά Τραγούδια" 
 "13 Μικρές ελληνικές μελωδίες"
 "12 ελληνικά και 3 αλβανικά δημοτικά τραγούδια"
 "5 χορευτικά τραγούδια"
 "2 χορευτικά τραγούδια"
 "9 μικρά ρωμέικα τραγούδια"
 "3 μοιρολόγια"

Ποιητικές Συλλογές
1907: "Σκιαί και Όνειρα", 
1920: "Το Πέρασμα των 2 Αγαπημένων", το "Μακεδονικόν Ημερολογίον" και "Μία Ιστορία της Μουσικής".

Πηγές

Το Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής, Τάκης Καλογερόπουλος, τόμος 5
http://digma.mmb.org.gr/Collection.aspx?cid=2

Παραπομπές 

Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής
Μακεδόνες
Γιώργος Σισιλιάνος

Ο Γιώργος Σισιλιάνος (29 Αυγούστου 1920 - 29 Μαρτίου 2005) ήταν Έλληνας συνθέτης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα, σε μία μεγαλοαστική οικογένεια με μουσική παιδεία. Κάνει τα πρώτα μαθήματα πιάνου σε ηλικία 7-8 ετών με την Ειρήνη Σακελλαρίου. Γράφτηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών το 1939 για να την εγκαταλείψει το 1941, προκειμένου να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη μουσική. Σπούδασε θεωρητικά το 1941-42 με τον Κώστα Σφακιανάκη, ανώτερα θεωρητικά με τον Μάριο Βάρβογλη στο Ελληνικό Ωδείο και στη συνέχεια με τον Γεώργιο Σκλάβο στο Ωδείο Αθηνών απ´όπου πήρε πτυχίο ωδικής, αρμονίας, αντίστιξης και φούγκας. Σημειώνεται ότι αυτοί οι τρεις δάσκαλοί του ήταν από τους πρωτεργάτες της Εθνικής Σχολής.
 
Το 1951-53 σπουδάζει σύνθεση με τον διαπρεπή Ιταλό συνθέτη Ιλντεμπράντο Πιτσέτι (Ildebrando Pizzetti) στην Ακαδημία της Santa Cecilia στη Ρώμη, ενώ παράλληλα έρχεται σε επαφή με τη μουσική του Μπέλα Μπάρτοκ και της Δεύτερης Σχολής της Βιέννης. Συνέχισε στο Ωδείο του Παρισιού με τον Τονύ Ωμπέν (Tony Aubin) το 1953-54 και πήγε στην Αμερική με υποτροφία Φούλμπραϊτ όπου και παρακολούθησε τους Γουώλτερ Πίστον (Walter Piston) Μπόρις Μπλάχερ (Boris Blacher)  Πήτερ Μένιν (Peter Menin) και Βίνσεντ Περσικέτι (Vincent Persichetti).  
Το σύνολο του έργου του Γιώργου Σισιλιάνου μπορεί να βρεθεί σε μορφή μικροφίλμ στη Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος

Βιβλιογραφία
Sicilianos, the Greek Modernist: Performing Selected Chamber Works and Concerto for Violin and Orchestra, op. 51, Anastasios Rupert Arthur Mavroudis, Μουσείο Μπενάκη, 2020
Κατάλογος έργων Γιώργου Σισιλιάνου, Σειρά: Ελληνικές Μουσικολογικές Εκδόσεις  12, Βάλια Χριστοπούλου, Εκδ. Παπαγρηγορίου Νάκας, 2011
Георгиос Сисилианос – Композитор в съвременна Гърция. Източници, Каталог, Архив, Рецепция, Франсис - Нектариос Гай. (Yorgos Sicilianos – Composer of Contemporary Greece, Monography,  Francis - Nectarios Guy, Music Society “Vassil Stefanoff”, Sofia, Bulgaria, 2011)
Γιώργος Σισιλιάνος – διαπασών – ένας διάλογος με τον Φράνσις Γκάυ, Εκδόσεις Κυπριακό Οινομουσείο – Πολιτιστικός Οργανισμός Κινύρας, Λευκωσία, 2010
Γιώργος Σισιλιάνος, Ο συνθέτης στην πρωτοπορία της σύγχρονης μουσικής, Μουσείο Μπενάκη, 2007

Έλληνες συνθέτες

Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Ελληνική απογραφή 1870

Η ελληνική απογραφή του 1870 ήταν η δέκατη έκτη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους από ιδρύσεώς του. Η απογραφή διήρκεσε 15 μέρες, από 2 έως 17 Μαΐου. Κατέγραψε 1.457.894 άτομα, ενώ ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 361.084 κατοίκους σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή του 1861. Η αύξηση οφείλεται εν μέρη στην προσάρτηση των Επτανήσων στον εθνικό κορμό, που πραγματοποιήθηκε το 1864, με πληθυσμό 229.516. Ο αστικός πληθυσμός και σε αυτήν την απογραφή παραμένει χαμηλός. Μόλις 9,6% των κατοίκων μένουν σε αστικές περιοχές ενώ το 13,6% και το 76,8% σε ημιαστικές και αγροτικές περιοχές αντίστοιχα. Η έκταση του Ελληνικού Βασιλείου την εποχή της απογραφής είναι 50.211 τ.χλμ. και περιλαμβάνει μόνο την Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο, τις Κυκλάδες και τα Επτάνησα. Η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 29 κατ/τ.χλμ.

Την απογραφή διεύθυνε ο Αλέξανδρος Μανσόλας και ήταν η πρώτη φορά που προστέθηκε ερώτημα για τη γλώσσα του πληθυσμού. Συλλέχθηκαν στοιχεία και για τη θρησκεία. Για πρώτη φορά επίσης δημοσιεύτηκε μαζί με τον αριθμό των κατοίκων (πραγματικό πληθυσμό) και ο αριθμός των δημοτών (νόμιμος πληθυσμός).

Παραπομπές 

1870
Ανώνυμα οστά

Τα ανώνυμα οστά είναι τα οστά την πυέλου. Δεν αποτελούν ένα ενιαίο οστό, αλλά είναι αποτέλεσμα συνένωσης τριών οστών, του λαγόνιου, του ισχιακού και του ηβικού. Έχουν ανώμαλο σχήμα και εμφανίζουν δύο μεγάλα τρήματα, τα οποία χωρίζονται από μια λοξή γραμμή που βρίσκεται στο εσωτερικό των οστών. Τα ανώνυμα οστά αποτελούν τον οστέινο σύνδεσμο μεταξύ της σπονδυλικής στήλης με το κάτω άκρο. Λόγω της θέσης του κοντά στην επιφάνεια είναι κατάλληλο για λήψη μυελού των οστών.

Περιγραφή 
Τα ανώνυμα οστά έχουν ανώμαλο σχήμα. Στην εξωτερική επιφάνειά τους έχουν μια μεγάλη αρθρική γλήνη, την κοτύλη. Η κοτύλη σχηματίζει με την κεφαλή του μηριαίο την άρθρωση του ισχίου. Κάτω από τη κοτύλη βρίσκεται το θυροειδές τρήμα, το οποίο στο μεγαλύτερο μέρος του φράζεται από το θυροειδή υμένα. Το πίσω μέρος των ανωνύμων οστών έχει δύο εντομές, την μείζων ισχιακή εντομή πάνω και την ελάσσονα κάτω, οι οποίες χωρίζονται από την ισχιακή άκανθα. Το πρόσθιο μέρος έχει δύο άκανθες, την άνω και κάτω πρόσθια λαγόνια άκανθα, και το ηβικό φύμα. Το κάτω μέρος των ανωνύμων οστών είναι κυρτό και σχηματίζει το ισχιακό κύρτωμα.

Επιμέρους οστά 
Κάθε ανώνυμο οστό αποτελείται από τρία επιμέρους οστά, το λαγόνιο οστό, το ισχιακό οστό και το ηβικό οστό. Αρχικά, κατά τη γέννηση τα οστά είναι ενωμένα με χόνδρο και με την ενηλικίωση του ατόμου συγχωνεύονται. Το λαγόνιο οστό είναι το πιο πάνω από τα οστά. Στην έσω πλευρά του βρίσκεται ένα χείλος, η τοξοειδής γραμμή, η οποία αποτελεί τμήμα της τελικής (ανώνυμη) γραμμής. Το άνω χείλος του λαγόνιου οστού αποτελεί τη λαγόνια ακρολοφία, η οποία βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια και ψηλαφιέται εύκολα. Εκτείνεται από την πρόσθια άνω λαγόνια άκανθα μέχρι την οπίσθια άνω λαγόνια άκανθα και αποτελεί σημείο πρόσφυσης πολλών μυών του κοιλιακού τοιχώματος.

Τα ανώνυμα οστά αρθρώνονται προς τα πίσω με το ιερό οστό με την ιερολαγόνια άρθρωση, την ισχυρότερη άρθρωση στο ανθρώπινο σώμα. Μπροστά τα δύο ανώνυμα οστά, και συγκεκριμένα τα δύο ηβικά οστά συνδέονται μεταξύ τους με την ηβική σύμφυση.

Πηγές 
 `

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ακανόνιστα οστά
Λεκάνη (ανατομία)
ΕΑΠ

Το αρκτικόλεξο ΕΑΠ μπορεί να σημαίνει:
 Ελληνικό_Ανοικτό_Πανεπιστήμιο: δημόσιο ελληνικό Πανεπιστήμιο με έδρα την Πάτρα
 Ένωση Αθλοπαιδιών Πατρών: αθλητικός σύλλογος της Πάτρας με διάφορα τμήματα.
 Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων: φορέας που ρύθμισε θέματα της εγκατάστασης των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής
 Ενιαία Αρχή Πληρωμών
Τα αρχαία μνημεία των Αθηνών

Τα αρχαία μνημεία των Αθηνών (αγγλ. The Antiquities of Athens) είναι ιστορική αρχαιολογική περιηγητική περιγραφή σε κείμενο, πίνακες και ακριβή σχέδια των Τζέιμς Στούαρτ και Νίκολας Ρεβέττ. Το βιβλίο φιλοξενείται στο Βρετανικό μουσείο με τον αριθμό καταλόγου PD 242.C5, αλλά και σε πολλές επίσημες βιβλιοθήκες, ενώ ψηφιακά αντίτυπα ιστορικών εκδόσεων διατίθενται στο διαδίκτυο.

Ιστορική αναδρομή
Οι Τζέημς Στιούαρτ και Νίκολας Ρεβέττ περιηγήθηκαν την Ελλάδα υπό την χορήγηση της Κοινωνίας των Ενθουσιωδών (Society of Dilettanti) από το 1751. Ο Στιούαρτ κατέγραψε τις εντυπώσεις του και ζωγράφισε αρκετούς πίνακες, τους οποίους μετά την επιστροφή του στην Μεγάλη Βρετανία, αποφάσισε να δημοσιεύσει. Το βιβλίο του κυκλοφόρησε σε τέσσερις τόμους από το 1762 ως το 1816 και έγινε δημοφιλέστατο.

Περιγραφή
Το βιβλίο κυκλοφόρησε σε τέσσερις τόμους. Ο πρώτος τόμος περιγράφει την Αθήνα και μερικά από τα μνημεία της. Την δωρική πύλη, τον ιωνικό ναό του Ιλισού, το μνημείο των Αέρηδων, το μνημείο του Λυσικράτη και την στοά του Ολυμπίου Διός. Ο δεύτερος τόμος ασχολείται εξ ολοκλήρου με την Ακρόπολη, τον Παρθενώνα, Ερέχθειο, το θέατρο του Διονύσου, το μνημείο του Θρασύλλου και τα Προπύλαια. Στον τρίτο τόμο περιγράφει διάφορα άλλα μέρη της Αττικής, τα Μέγαρα, το ναό του Θησέα, την πύλη του Αδριανού, το υδραγωγείο του Αδριανού, το μνημείο του Φιλοπάππου, τη γέφυρα του Ιλισού, το Παναθηναϊκό Στάδιο, και άλλα. Τέλος, στον τέταρτο τόμο περιγράφει διάφορα μυκηναϊκά μνημεία και μνημεία των νησιών.

Επιρροή
Το βιβλίο αυτό είναι από τα πρώτα που ξανάφεραν την Ελλάδα και τις αρχαιότητές της στην επικαιρότητα. Τα άριστα αρχιτεκτονικά χαρακτικά και οι ζωντανές περιγραφές ξύπνησαν το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων για την αρχαία Ελλάδα και την ιστορία της, και την καθιέρωσαν στην επιστήμη του 18ου και 19ου αιώνα.

Στις εκδόσεις αυτές του 19ου αιώνα παρουσιάστηκαν κλασικά αρχιτεκτονικά μνημεία αποτυπωμένα με ακρίβεια, τόσο σημαντικά που έδιναν στους σχεδιαστές και τους αρχιτέκτονες του 19ου αιώνα σημείο αναφοράς για να βασίσουν σχέδιά τους για υλοποίηση παραγγελιών και διακοσμητικών στοιχείων Ελληνικής αρχιτεκτονικής. Η σειρά των βιβλίων «Τα αρχαία μνημεία των Αθηνών» είχαν σημαντική επίδραση στο κίνημα της Ελληνικής αναβίωσης (Greek Revival) στην Αγγλία.

Ψηφιακές εκδόσεις

Πηγές
Παρουσίαση του βιβλίου από το Βρετανικό Μουσείο (2012)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 The Antiquities of Athens, The George Wythe Encyclopedia, πρόσβαση 7/4/2017

Αναφορές

Εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Ιστορικά συγγράμματα
Βιβλία εικονογραφημένα
Έργα ζωγραφικής του Τζέιμς Στούαρτ
Ιστορία της Αθήνας
Αντώνης Ρεπάνης

Ο Αντώνης Ρεπάνης (14 Αυγούστου 1933 - 30 Μαΐου 2019) ήταν Έλληνας τραγουδοποιός και τραγουδιστής του λαϊκού τραγουδιού.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933 και άρχισε να τραγουδάει το 1958. Πέθανε στις 30 Μαΐου 2019, σε ηλικία 86 ετών.

Τραγούδια
Είχε συνθέσει και ερμηνεύσει πρώτη φορά πολλά τραγούδια, μεταξύ των οποίων τα πιο γνωστά είναι: 

 Αγάπη μου επικίνδυνη (συνθέτης και ερμηνευτής) 
 Γιατί κοντά μου κάθεσαι ακόμα (συνθέτης) 
 Δυο γυναίκες, δυο αγάπες (συνθέτης και ερμηνευτής) 
 Παλιατζής (συνθέτης) 
 Χτες το βράδυ στην ταβέρνα (συνθέτης) 
 Πού να γυρνάς (συνθέτης) 
 Μα τι λέω (συνθέτης) 
 Θυσιάστηκα (συνθέτης) 
 Είσαι το κάτι άλλο (συνθέτης) 
 Έχω μια μεγάλη αγάπη (ερμηνευτής)
 Τ' αγκάθια της καρδιάς σου (συνθέτης)
 Μόνο εσύ με κράτησες (ερμηνευτής) Πάνε οι ελπίδες μου (ερμηνευτής) Σήκω κοπέλα μου (πρώτη εκτέλεση) (ερμηνευτής)
 Ανεβαίνω σκαλοπάτια (ερμηνευτής) Γιατί γλυκιά μου κλαις (ερμηνευτής) Στο σταυροδρόμι (ερμηνευτής) Είναι η σκέψη μου η τρελή'' (ερμηνευτής)
Το Χαστούκι (1961, σε συνεργασία με την Καίτη Γκρέυ)

Παραπομπές

Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Πεισιστράτειο υδραγωγείο

Το Πεισιστράτειο Υδραγωγείο ανάγεται στην εποχή του τυράννου Πεισίστρατου, ο οποίος προχώρησε στην κατασκευή υδραγωγείου για την συγκέντρωση των υδάτων του Υμηττού, και των πηγών των Πελασγών που θεωρούνται ως οι αρχαιότερες στο χώρο της Αττικής. Το έργο χρονολογείται τη περίοδο μεταξύ 540 και 530 π.Χ.

Περιγραφή 
Το υδραγωγείο περιελάμβανε μια υπόγεια σήραγγα μεταφοράς νερού. Το μήκος της ήταν 2.800 μ., ενώ υπήρχαν πολλές διακλαδώσεις σε μορφή καναλιών. Το νερό εντός του υδραγωγείου περνούσε μέσα από πήλινους αγωγούς των οποίων η εσωτερική διάμετρος ήταν περίπου 20 εκατοστά. Οι αγωγοί αυτοί τοποθετούνταν μέσα στη σήραγγα (ή στο κανάλι αντίστοιχα) και περιελάμβαναν ανοίγματα ώστε να καθαρίζονται, χαρακτικά που υποδήλωναν τη ροή του νερού κ.ά. Η δημόσια κρήνη Εννεάκρουνος στην Αρχαία Αγορά θεωρείται πως τροφοδοτούταν από αυτό υδραγωγείο.

Το μεγαλύτερο μέρος του υδραγωγείου αποτελούσε μία υπόγεια σήραγγα η οποία έφτανε μέχρι 14 μ. σε βάθος. Σε άλλα μέρη το υδραγωγείο είχε τη μορφή καναλιού, είτε λαξευμένου σε σχιστόλιθους είτε κατασκευασμένου με ογκόλιθους διαστάσεων από 1,30 έως 1,50 μ. μήκους και 0,65 μ πλάτους. Στο κάτω μέρος της σήραγγας (ή του καναλιού) συνδέονταν οι κυλινδρικοί κεραμικοί αγωγοί, που είχαν χαρακτικά προσανατολισμού.

Οι κυλινδρικοί αγωγοί είχαν εσωτερική διάμετρο 20 εκ. και στο πάνω μέρος τους διέθεταν ελλειπτικά ανοίγματα με καλύμματα: οι οπές είχαν μέγεθος τέτοιο ώστε να μπορεί να περνά ανθρώπινο χέρι για τον απαραίτητο καθαρισμό και συντήρησή τους. Οι αγωγοί ήταν χρωματισμένοι με μαύρες ρίγες και συνδέονταν μεταξύ τους με ζεύξεις εξαιρετικού σχεδιασμού: τα σημεία σύνδεσης ήσαν ερμητικά και σφραγίζονταν με μόλυβδο για πλήρη στεγανοποίηση. Μετά την εποχή του Πεισίστρατου, κατά τη διάρκεια της Κλασικής περιόδου, το δίκτυο διατηρήθηκε και επεκτάθηκε ενώ εμπλουτίστηκε με την κατασκευή νέων κρηνών.

Σήμερα, τμήματα του Υδραγωγείου εκτίθενται στους σταθμούς του Μετρό «Σύνταγμα» (χρονολογούμενο στο πρώτο μισό του 5ου αιώνα π.Χ.) και «Ευαγγελισμός» (χρονολογούμενο από το τέλος του 6ου αιώνα π.Χ..

Παραπομπές

Υδραγωγεία στην Ελλάδα
Αρχαιολογικοί χώροι της Αθήνας
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2004-2005

Το πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 2004−2005 έγινε με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Αθηναϊκός, ενώ στην Α2 υποβιβάστηκε μόνο μία ομάδα, ο τελευταίος Αρχέλαος Κατερίνης,και προβιβάστηκαν τρεις (Χ.Α.Ν.Θ., ΠΑΟΚ και Ε.Σ.Ν. Βριλησσίων) λόγω της αύξησης των ομάδων σε 14 από την περίοδο 2005-2006. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο γύρους των έντεκα αγώνων, ενώ δεν έγιναν πλέι οφ.

Τελική Βαθμολογία 

 Η ομάδα της Ηλιούπολης μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου συγχωνεύτηκε με την ΑΕΚ, η οποία αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α1 την περίοδο 2005-06.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστότοπος της ΟΧΕ

2004 2005
Χειροσφαίριση το 2004
Χειροσφαίριση το 2005
Γεώργιος Μ. Μελάς

''Για άλλους με όμοιο όνομα δείτε Γεώργιος Λ. Μελάς, Γεώργιος Β. Μελάς.

Ο Γεώργιος Μ. Μελάς (1866 - 1931) ήταν ιδιαίτερος γραμματέας του Βασιλιά Κωνσταντίνου.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Μασσαλία και ήταν γιος του Μιχαήλ Μελά. Σπούδασε νομικά στο Αιξ. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους ως έφεδρος επίλαρχος. Διετέλεσε ιδιαίτερος γραμματέας του Βασιλιά Κωνσταντίνου Α' μέχρι το 1915, οπότε και διαφώνησε μαζί του σχετικά με την πολιτική που ακολουθούσε. Προσχώρησε στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο. Αναφέρεται ότι ασχολείται και με το πνευματικό άθλημα του Μπριτζ.

Απεβίωσε στο Λονδίνο το 1931.

Συγγράμματα
 Ο Κωνσταντίνος, University Studio Press
 Κωνσταντίνος και Βενιζέλος, Αρχιπέλαγος
 L'ex-roi Constantin : Souvenirs d'un ancien secretaire
 Ex-King Constantine and the war

Πηγές

Γεωργιος Μιχαηλ
Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού
Έλληνες παίκτες του Μπριτζ
Μπουσάρ (αποσαφήνιση)

Η παρούσα σελίδα είναι σελίδα αποσαφήνισης για το όνομα Μπουσάρ (γαλλικά: Bouchard) ή για κύρια ονόματα που μπορεί να παραπέμπουν φωνητικά σε αυτό το όνομα.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Ancenstry, μία εκδοχή της προέλευσης του ονόματος είναι να προέρχεται από νορμανδική λέξη, που γράφεται με δύο μορφές: Bouchart και Bourchart. Ετυμολογικά, προκύπτει από τις δυτικές γερμανικές λέξεις bourg, που σημαίνει πύργος, και heard, που σημαίνει σκληρός, γενναίος και δυνατός. Μία άλλη εκδοχή αναφέρεται στη γαλλική λέξη bouche, που σημαίνει στόμα, με την κατάληξη -ard, επίθεμα που ερμηνεύει τη λέξη Bouchard ως «αυτόν που έχει μεγάλο στόμα».

Το όνομα Μπουσάρ μπορεί να αναφέρεται ως πατρώνυμο ή όνομα στα παρακάτω πρόσωπα:

Πατρώνυμο

Πανεπιστημιακοί και συγγραφείς 
 Ζακ Μπουσάρ (1940- ), Κεμπεκιώτης πανεπιστημιακός και νεοελληνιστής, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ.
 Ζεράρ Μπουσάρ (1943- ), Κεμπεκιώτης πανεπιστημιακός και ιστορικός, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Λαβάλ.

Ζωγράφοι και γλύπτες 
 Ανρί Μπουσάρ (1875-1960), διακεκριμένος Γάλλος γλύπτης.
 Πωλ-Λουί Μπουσάρ (1853–1937), Γάλλος ζωγράφος, εκφραστής του ρεύματος του Οριενταλισμού.

Στρατιωτικοί και επαναστάτες 
 Ιππολύτ ντε Μπουσάρ (1870-1843), Κορσικανός Γάλλος επαναστάτης και ήρωας του αγώνα της ανεξαρτησίας της Αργεντινής.
 Πιερ Φρανσουά Ξαβιέ Μπουσάρ (1771-1822), Γάλλος αξιωματικός που ανακάλυψε τη Στήλη της Ροζέτας.
 Σαρλ Μπουσάρ, Κεμπεκιώτης αξιωματικός του Καναδικού Βασιλικού Στρατού και διοικητής επιχειρήσεων στη Νατοϊκή παρέμβαση κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο στην Λιβύη το 2011.

Πολιτικοί 
 Λυσιέν Μπουσάρ (1938- ), πρωθυπουργός της επαρχίας του Κεμπέκ, συνιδρυτής και πρώτος αρχηγός του Μπλοκ Κεμπεκουά.

Τραγουδιστές 
 Μαρί-Μαι Μπουσάρ (1984- ), περισσότερο γνωστή και ως Μαρί-Μαι, Κεμπεκιώτισσα τραγουδίστρια, γνωστή στην σύγχρονη γαλλική ροκ σκηνή.
 Άλμπερτ Μπουσάρ και Τζόι Μπουσάρ, δύο από τα πρώτα μέλη του ροκ συγκροτήματος Blue Oyster Cult.

Μικρό όνομα

Ευγενείς και επίσκοποι 
Το κύριο όνομα Μπουσάρ μπορεί να αναφέρεται σε αριστοκράτες και κληρικούς του Μεσαίωνα στη Δυτική Ευρώπη.

Μπουσάρ του Αβέν 
Αποτελούσε όνομα ευγενών του Οίκου του Αβέν:
 Μπουσάρ Δ' του Αβέν (1182-1244), ευγενής και διεκδικητής του θρόνου της Φλάνδρας.
 Μπουσάρ του Αβέν (1251-1296), επίσκοπος του Μετ και εγγονός του προηγούμενου.

Κομητεία του Βοντόμ
Αποτελούσε όνομα κομήτων του Βοντόμ:
Μπουσάρ Ρατεπιλάτ, κόμης του Βοντόμ
Μπουσάρ Α' του Βοντόμ, κόμης του Βοντόμ
Μπουσάρ Β' του Βοντόμ, κόμης του Βοντόμ
Μπουσάρ Γ' του Βοντόμ, κόμης του Βοντόμ
Μπουσάρ Δ' του Βοντόμ, κόμης του Βοντόμ
Μπουσάρ Ε' του Βοντόμ, κόμης του Βοντόμ
Μπουσάρ ΣΤ' του Βοντόμ, κόμης του Βοντόμ
Μπουσάρ Ζ' του Βοντόμ, κόμης του Βοντόμ

Δούκες της Σουηβίας
Αποτελούσε όνομα δουκών της Σουηβίας. Το όνομα αναφέρεται και με τον γερμανικό τύπο Μπούρκαρτ (Burchard).
 Μπουσάρ Α' της Σουηβίας (855/860-911), δούκας της Σουηβίας
 Μπουσάρ Β' της Σουηβίας (883-926), δούκας της Σουηβίας
 Μπουσάρ Γ' της Σουηβίας (915-973), δούκας της Σουηβίας

Παραπομπές

Επώνυμα
Σεργκέι Γεσένιν

Ο Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Γεσένιν (ρωσικά: Сергей Александрович Есенин, 3 Οκτωβρίου 1895 - 28 Δεκεμβρίου 1925) ήταν Ρώσος λυρικός ποιητής. Υπήρξε από τους πιο δημοφιλείς Ρώσους ποιητές του 20ου αιώνα, με σημαντικό έργο. Η ηλικία του όταν πέθανε ήταν μόλις  30 ετών.

Βίος
Γεννήθηκε στο χωριό Κονσταντίνοβο της επαρχίας του Ρυαζάν της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από ένα ζευγάρι φτωχών αγροτών. Άρχισε να γράφει ποίηση στα εννέα του χρόνια. Το 1912 μετακόμισε στη Μόσχα, όπου εργάστηκε ως στοιχειοθέτης σε ένα τυπογραφείο. Τον επόμενο χρόνο εγγράφηκε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας ως εξωτερικός φοιτητής και φοίτησε εκεί ενάμισι χρόνο, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του.

Η πρώιμη ποίησή του είναι επηρεασμένη από το φολκλορικό στοιχείο της ζωής των χωρικών κυρίως. Το 1915, μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, όπου γνωρίστηκε με το σπουδαιότερο ρώσο ποιητή της εποχής, το συμβολιστή Αλεξάντρ Μπλοκ καθώς και έτερους σημαντικούς ποιητές, όπως το Σεργκέι Γκοροντιέτσκι, το Νικολάι Κλούγιεφ και τον Αντρέι Μπέλυ. Στην Αγία Πετρούπολη έγινε γνωστός στους καλλιτεχνικούς κύκλους ιδιαίτερα και λόγω της βοήθειας του Μπλοκ. Ο ίδιος Γεσένιν έλεγε ότι ο Μπέλυ τού έμαθε τη σημασία της φόρμας ενώ ο Μπλοκ και ο Κλούγιεφ τού δίδαξαν τον πραγματικό λυρισμό.

Προέλευση του επωνύμου "Γεσένιν"
Επώνυμο "Γεσένιν" προέρχεται από τη ρίζα "Γέσεν". Στα λεξικά Ριαζάν και Ταμπόφ διαλέκτους που ανήκει στην ανατολική ομάδα των διαλέκτων της Νότιας Ρωσίας, η λέξη "Γέσενι" σημαίνει "φθινόπωρο".  Έτσι, λογοτεχνικά αναλογική του επωνύμου "Γεσένιν" θα μπορούσε να είναι η λέξη "Οσένιν" (στα ρωσικά "Όσιεν" σημαίνει "φθινόπωρο"). Ωστόσο, αυτό το επώνυμο δεν έχει βρεθεί.

Παραπομπές

Σύνδεσμος
Πισκουνόβα Σ.Β., Μαχρατσίοβα Τ.Β., Γούμπαρεβα Β.Β., Λεξικό Ταμπόβ Διάλεκτοι (πνευματικό και υλικό πολιτισμό). Το Ταμπόβ: Εκδοτικός Τ.Γ.Ου. του ονομάτου Γ.Ρ. Δερσάβιν, 2001. 278 σελίδα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Find A Grave Memorial for Sergei Alexandrovich Yesenin (1895-1925)
Collection of Sergey Yesenin's Poems in English:

Sergey Yesenin. Collection of Poems
Sergey Yesenin. Collection of Poems. Bilingual Version
The Fugue Aesthetics of J.H. Stotts: Esenin, Footnotes for a Triptych at blogspot.com (Bio and English translation)
 Sergey Yesenin's Autobiography. (English translation)
 Biography, photos and poetry (Russian)
 Yesenin's poetry (Russian)
 Yesenin's museum in Viazma (Russian)
 Alexander Novikov sings songs based on Yesenin's poetry (10 songs in WMA format
 Translation of "The Birch" by Leo Yankevich 
 Translation of "The Orphan" by Akbar Muhammad
 
 The Dark Man (English translation)
 Farewell My Friend (English translation)
 
 Μεταφράσεις του Γιώργου Σοϊλεμεζίδη

Ρώσοι ποιητές
Χριστοπιστία

Η Χριστοπιστία (1993-2004) ήταν μικρό ελληνικό κόμμα το οποίο έλαβε μέρος σε εθνικές εκλογές και σε ευρωεκλογές από το 1993 μέχρι το 2004.

Ιστορική αναδρομή και συμμετοχή στην πολιτική σκηνή
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1993 από τον Ευστάθιο Πατσαντζή, ως συνέχεια κομμάτων που είχε σχηματίσει στις προηγούμενες εκλογές (το «Ολυμπιακή Δημοκρατία» στις εθνικές εκλογές το 1977, το 1981, το 1985 και το 1989 και το «Βασιλομάχος» σε αυτές του 1990).

Έλαβε μέρος σε εθνικές εκλογές το 1993, το 1996, το 2000 και το 2004, ενώ σε ευρωεκλογές το 1994, το 1999 με 4 υποψηφίους και το 2004. Συμμετείχε στη Διακομματική Επιτροπή Εκλογών το 2004. Έκτοτε έπαψε να παίρνει μέρος στις εκλογές, αφού δεν κατέθεσε συνδυασμό στις εκλογές του 2007 (αν και είχε καταθέσει δήλωση συμμετοχής). Στις ευρωεκλογές του 2014 ο Πατσαντζής συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του Κινήματος Εθνικής Αντίστασης (Κ.Ε.ΑΝ) του Ιπποκράτη Σαββούρα, αλλά τελικά κάλεσε τον κόσμο σε αποχή, ζητώντας να μην ψηφιστεί ούτε ο ίδιος, όταν ανακάλυψε ότι ο Σαββούρας δεν τον καταχώρησε στο ψηφοδέλτιο ως "Πατσαντζής Ευστάθιος του Δημήτρη – Μονογενής", όπως είχαν συμφωνήσει, αλλά είχε αφαιρέσει το "Μονογενής".

Το 1993 πήρε 66 ψήφους, 
στις Ευρωεκλογές του 1994 18 ψήφους, 
στις βουλευτικές εκλογές του 1996, 71 ψήφους, 
στις Ευρωεκλογές του 1999 2.153 ψήφους, 
στις εκλογές του 2000 305 ψήφους, 
σε αυτές της 7ης Μαρτίου 2004 45 ψήφους 
και στις ευρωεκλογές του 2004 95 ψήφους.

Αναφέρεται ότι ο Πατσαντζής περιέφερε πλακάτ της Χριστοπιστίας στην πλατεία Συντάγματος, το οποίο είχε κρεμασμένο από το λαιμό του και σύμβολο «κυκλικού διπλοσταυρού» στο μέτωπο το οποίο είναι μέρος του εμβλήματος του κόμματος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Φωτογραφία του κ. Πατσαντζή (ανάρτηση φωτογραφίας Ιούνιος 2011)
Ο πραγματικός νικητής των εκλογών, εκλογές 2009 (φωτογραφία)

Αναφορές

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Κρήνη του Θεαγένη

Η Κρήνη του Θεαγένη ήταν υδραγωγείο στα Μέγαρα, που τροφοδοτούσε την πόλη με νερό από τον 5ο αιώνα π.Χ. μέχρι και τον 5ο αιώνα. Ανακαλύφθηκε σε ανασκαφές του Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών το 1899.

Αναφέρεται από τον Παυσανία στην αρχή της περιγραφής του των Μεγάρων, ο οποίος κάνει σε αυτήν ειδική μνεία εξαιτίας του διακόσμου, του μεγέθους του κτίσματος και των πολλών κιόνων της, και ο οποίος θεώρησε ότι χτίστηκε από τον τύραννο Θεαγένη. Όταν στις ανασκαφές της Εννεάκρουνου ανακαλύφθηκε το Πεισιστράτειο υδραγωγείο, ο αρχητέκτονας/αρχαιολόγος Ντέρπφελντ (Wilhelm Dörpfeld) ακολούθησε την πορεία των αρχαίων πήλινων σωλήνων καταλήγοντας στην Κρήνη του Θεαγένη. Οι ανασκαφές διενεργήθηκαν από τις 11 ως τις 23 Δεκεμβρίου 1899. 

Αυτή η χρονολόγηση, την οποία αναφέρει ο Παυσανίας, αποδείχθηκε λανθασμένη από την ανασκαφική έρευνα, την οποία ανέλαβαν το 1958, υπό τη διεύθυνση του Ιωάννη Παπαδημητρίου, ο Βασίλειος Πετράκος και ο αρχητέκτονας/ερευνητής της αρχαίας αρχιτεκτονικής του Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών ο Θεοπροστατευόμενος (Gottfried) Gruben. 

"Οι ικανότητες-του αποτέλεσαν εγγύησση, ώστε (i) ο Δάσκαλος Gruben να εμπιστευθεί στον Μαθητή το ανασκαφικό του ημερολόγιο, και (ii) να γίνει μια εξυπαρχής εξέτασητου μνημείου και των ανασκαφικών ευρημάτων απ' τον κ. N. Hellner" (Θ. Π. Τάσιος στο πρόλογο του βιβλίου του Hellner). 
Ο Nils Hellner είναι αρχιτεκτονας/ερευνητής της αρχαίας αρχιτεκτονικής του Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών απ' το 2009.

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Παρουσίαση του αρχαιολογικού χώρου από τον Δήμο Μεγαρέων
 Παρουσίαση της κρήνης του Θεαγένη

Υδραγωγεία στην Ελλάδα
Αρχαία Αττική
Μέγαρα
Συνθήκη της Αγίας Πετρούπολης (1762)

Η Συνθήκη της Αγίας Πετρούπολης είναι μια συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στη Ρωσία και την Πρωσία. Η συμφωνία υπογράφτηκε στις 24 Απριλίου του 1762 μετά την άνοδο στο θρόνο του Αυτοκράτορα Πέτρου Γ' της Ρωσίας, θαυμαστή του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας. Επέτρεψε στον τελευταίο να επικεντρωθεί στους άλλους εχθρούς του, την Αυστρία και τη Σαξωνία, σε αυτό που έμεινε γνωστό ως το "Θαύμα του Οίκου των Βρανδεμβούργων."

Η συνθήκη υπογράφτηκε από τον Καγκελλάριο M. I. Βοροντσόφ για τη Ρωσία και για την Πρωσία από τον διπλωματικό της απεσταλμένο, Βαρώνο Γκολτζ. Η Ρωσία δεσμεύτηκε να βοηθήσει στη σύναψη ειρήνης ανάμεσα στους μεμονωμένους συμμετέχοντες του Επταετούς Πολέμου και την επιστροφή στην Πρωσία όλων των εδαφών που κατελήφθησαν από τα Ρωσικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η πρόθεση για επιστροφή των εδαφών είχε γίνει γνωστή πριν από την υπογραφή της συνθήκης. Στις 23 Φεβρουαρίου η Ρωσία διακήρυξε ότι " θα πρέπει να γίνει ειρήνη με το Βασιλιά της Πρωσίας. Για τον λόγο αυτό η Αυτού Μεγαλειότης Τσάρος της Ρωσίας, από την πλευρά του, είναι αποφασισμένος. Παραιτείται λοιπόν από την Ανατολική Πρωσία και τις ούτως αποκαλούμενες κτήσεις. Η συμμετοχή της Ρωσίας στον εν λόγω πόλεμο κηρύσσεται λήξασα."  Επιπλέον, συμφωνήθηκε ότι η Ρωσία θα βοηθούσε την Πρωσία στις διαπραγματεύσεις ειρήνευσης με τη Σουηδία.

Ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας (1712-1786) χάρηκε τόσο πολύ, που "διέταξε θρησκευτικές λειτουργίες (Te Deum) και πανηγυρισμούς" μετά την υπογραφή της Συνθήκης στις 5 Μαΐου. Ο λόγος της χαράς του ήταν προφανής, "καθώς ο Τσάρος του υποσχέθηκε υποστήριξη από μια μονάδα δύναμης 18,000 ανδρών" για να χρησιμοποιηθεί ενάντια στον Αυστριακό στρατό. Η συνεπακόλουθη Συνθήκη του Χουμπέρτουσμπουργκ οδήγησε σε ειρήνευση ανάμεσα στην Πρωσία, την Αυστρία και τη Σαξωνία, αλλά "αν και επανέφερε το προπολεμικό status quo, επικύρωσε την είσοδο της Πρωσίας στην ομάδα των μεγάλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων."

Δύο χρόνια μετά την υπογραφή της συνθήκης, η Πρωσία και η Ρωσία θα συνομολογούσαν σε μια αμυντική συμμαχία.

Παραπομπές

Συνθήκες ανακωχής
Συνθήκες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Άγιος Νικόλαος Χανίων

Ο Άγιος Νικόλαος, είναι μια ακατοίκητη βραχονησίδα που βρίσκεται κοντά στη βόρεια ακτή της Κρήτης, στο Αιγαίο Πέλαγος. Είναι κοντά στην πόλη της Γεωργιούπολης και διοικητικά ανήκει στο δήμο Χανίων (Νομός Χανίων). Πάνω στην νησίδα, η οποία είναι εντελώς βραχώδης, υπάρχει ένα ξωκλήσι που λέγεται Άγιος Νικόλαος και το οποίο έδωσε το όνομά του στη νησίδα.

Νησίδες της Κρήτης
Ελληνικές βραχονησίδες
Δήμος Χανίων
Σμαρούλα Γιούλη

Η Σμαρούλα Γιούλη (27 Ιανουαρίου 1930 - 7 Μαρτίου 2012) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1930 (σύμφωνα με το ημερολόγιο του ΤΑΣΕΗ 2019). Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη. Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη της εμφάνιση, ως παιδί θαύμα, στην ταινία Η φωνή της καρδιάς, δίπλα στον Αιμίλιο Βεάκη. Το 1948 συμμετείχε στην επιθεώρηση των Σακελλάριου -Γιαννακόπουλου «Άνθρωποι, άνθρωποι» και στην κινηματογραφική ταινία Χαμένοι άγγελοι του Νίκου Τσιφόρου. Συνεργάστηκε με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη και το 1960 απέκτησε δική της θεατρική στέγη και μαζί με τον σύζυγό της, Βαγγέλη Λιβαδά, ανέβασε πολλά ελληνικά και ξένα έργα.

Τη δεκαετία του 1980, σε συνεργασία με τον σύζυγό της, παρουσίασε και πρωταγωνίστησε σε πολλά μιούζικαλ. Πέθανε στις 7 Μαρτίου 2012, περίπου τρεις μήνες μετά τον θάνατο του συζύγου της, σε ηλικία 82 ετών.

Φιλμογραφία

Τηλεοπτικό θέατρο

Παραστασιογραφία 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

Παραπομοπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Daytona 500

Ο  Daytona 500 είναι ένας αγώνας αυτοκινήτων τύπου NASCAR  που διεξάγεται κάθε χρόνο στη διεθνή πίστα της παραλίας της Ντεϊτόνα, στη Φλόριντα των ΗΠΑ. Τα οχήματα πρέπει να καλύψουν απόσταση 500 μιλίων (804,7 χιλιομέτρων), από όπου και το όνομα. Η διεξαγωγή του αγώνα γίνεται στα πλαίσια του  Sprint Cup Series  και θεωρείται ο πιο σημαντικός αγώνας NASCAR , με τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό. Οι βαθμοί που κερδίζουν οι οδηγοί είναι οι ίδιοι με τους υπόλοιπους αγώνες της σειράς  Sprint Cup race.  Από το 1995, σύμφωνα με την κατάταξη της εταιρείας Νίλσεν, ο αγώνας Daytona 500 υπερέβη το ράλι Indianapolis 500 σε τηλεθέαση στις ΗΠΑ. Χαρακτηριστικά, τον αγώνα  Daytona 500 του 2006 παρακολούθησαν από τους τηλεοπτικούς δέκτες 20 εκατομμύρια άτομα.

Εξαιτίας ισχυρών βροχοπτώσεων, ο αγώνας Daytona 500 του 2012 αναβλήθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του και επαναπρογραμματίστηκε για τις 27 Φεβρουαρίου. Επίσης για πρώτη φορά διεξήχθη και τη νύχτα, ενώ ο τερματισμός έγινε στις 28 Φεβρουαρίου, με νικητή το Ματ Κένσεθ.

Ο νικητής κερδίζει το τρόπαιο Χάρλι Τζ. Ερλ και το όχημα του εκτίθεται σε μουσείο (Daytona 500 Experience) επί έναν χρόνο.

Νικητές του Daytona 500 
Ο Μάριο Αντρέτι, γεννημένος στην Ιταλία, είναι ο μοναδικός νικητής του αγώνα που δεν είναι Αμερικανός. Νεότερος νικητής του Daytona 500 είναι ο Τρέβορ Μπέιν, ο οποίος κέρδισε το 2011 σε ηλικία 20 ετών και 1 ημέρας.

Πολυνίκες
7 νίκες
Ρίτσαρντ Πέτι (1964, 1966, 1971, 1973, 1974, 1979, 1981)
4 νίκες
Κέιλ Γιάρμπορο (1968, 1977, 1983, 1984)
3 νίκες
 Ντένι Χάμλιν (2016, 2019, 2020)
Μπόμπι Άλισον (1978, 1982, 1988)
Ντέιλ Τζάρετ (1993, 1996, 2000)
Τζεφ Γκόρντον (1997, 1999, 2005)
2 νίκες
Ντέιλ Έρνχαρτ, τζούνιορ (2004, 2014)
Μπιλ Έλιοτ (1985, 1987)
Στέρλινγκ Μάρλιν (1994, 1995)
Μάικλ Γουόλτριπ (2001, 2003)
Ματ Κένσεθ (2009, 2012)
Τζίμι Τζόνσον (2006, 2013)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
  Επίσημη ιστοσελίδα

Αγώνες αυτοκινήτου
NASCAR

id:Daytona International Speedway#Daytona 500
Γδανμάα Λυκαονίας

Τα Εκδαύμαυα (αρχαία Ελληνικά: Έκδαύμαυα), επίσης γνωστά ως Εγδαύα και Γδανμάα (αρχαία Ελληνικά: Γδανμάα), ήταν κωμόπολη της αρχαίας Λυκαονίας, που κατοικήθηκε στους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους. Έγινε επισκοπή.  Δεν είναι πλέον έδρα επισκόπου, παραμένει έδρα τιτουλάριου επισκόπου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Βρισκόταν στα βόρεια του Ικονίου. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος την αναφέρει ως Εκδαύμαυα και ο Πευτιγγεριανός χάρτης ως Έγδαυα. Η ονομασία προέρχεται από τις λέξεις γα και δα=γη και μα=μήτηρ και ήταν μάλλον αφιερωμένη στην θεά μητέρα Γη. Από την πόλη προερχόταν η αρχιειάτρηνα Αυγουστή που ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού με τον σύζυγό της Αυρήλιο Γάϊο, θεραπεύοντας πολλούς αρρώστους (4ος -5ος αιώνας μ.Χ.). 

Η πόλη αναφέρεται στον Συνέκδημο του Ιεροκλέους (6ος αιώνας μ.Χ.) στην βυζαντινή επαρχία της Λυκαονίας, με έδρα το Ικόνιον. Στην Γδανμάα βρέθηκε ο χριστιανικός τάφος του Ζήνωνος και της συζύγου του Αυρηλίας Νόνας, με την επιγραφή:

Α + Ω
τυνβοχους παράγω-
ν γνῶθι, βροτέ, τίς κατά-
κιτε· ἀφνειὸν Ζήνων-
α πολύρηνον πολυβούτην·
ζῶν αὐτὸς ἑαυτῷ 
τόδε τίτλον ἔτευξεν
σὺν γεραρὶ (sic) ἀλόχῳ ἥν οἱ
πόρε Χρ(ιστὸ)ς Ἰη(σου)ς, Αὐρηλίᾳ Νόνῃ
πολὺ σεμνοτάτῃ ἀγα-
θῃ τε φθωχῶν θρέφθερ᾿ ἀ-
μώμῃ τε σοφῃ τε 

Η τοποθεσία της πόλης βρίσκεται κοντά στο σημερινό Τσεσμελισεμπίλ, στην Ασιατική Τουρκία,   85 χιλιόμετρα βόρεια του Ικονίου στους πρόποδες μιας αλυσίδας χαμηλών λόφων, που εκτείνονται από βορρά-νότο.  Η τοποθεσία βρίσκεται συγκεκριμένα σε ένα λόφο ανατολικά του Τσεσμελισεμπίλ και ήταν κάποτε η πλουσιότερη τοποθεσία εύρεσης χριστιανικών επιγραφών στη Λυκαονία, αλλά σήμερα υπάρχουν σχετικά λίγα ερείπια, συμπεριλαμβανομένων των αρχαίων και βυζαντινών σπόλια. Υπάρχουν επίσης επιγραφές στο Κουγιουλουσεμπίλ, 4 χιλιόμετρα βόρεια του Τσεσμελισεμπίλ.

Παραπομπές

Πηγές
 Γδανμάα.
 Indo-European poetry and myth του Martin Litchfield West.
 Women Healers and Physicians: Climbing a Long Hill από την Lilian R. Furst.
 Edition-Topoi Gdanmaa/Ekdaumaua

Γδανμάα
Γδανμάα
Γδανμάα
Γδανμάα
Γδανμαα
Βασίλης Μουκίδης

Ο Βασίλης Μουκίδης, (Γάγρα, Καυκασία, Ρωσία 1931 - Πάτρα ? ), ήταν Έλληνας αθλητής, πρωταθλητής, της κολύμβησης και υδατοσφαίρισης. Ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης. 

Ο Μουκίδης ξεκίνησε την κολύμβηση στην Ρωσία από την ηλικία των 5 ετών, το 1939 η οικογενειά του ήρθε στην Πάτρα όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα. Έγινε αθλητής του Ν.Ο. Πατρών το 1945 όπου στους πανελλήνιους της ίδια χρονιάς ήταν 2ος στα 400 ελευθέρας εφήβων. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1947 ήταν δεύτερος στα 400 ελευθέρας εφήβων. Στους εσωτερικούς αγώνες του ΝΟΠ το 1948 ήταν πρώτος στα 400 ελευθέρας και στα 100 ελευθέρας αντρών. Το 1949 στα 400 ελευθέρας είχε την πέμπτη (5η) καλύτερη επίδοση της χρονιάς με χρόνο 5.47.7, σε συνάντηση ΝΟΠ-Παλαιό Φάληρο την ίδια χρονιά ήταν δεύτερος με 5.57.5. Στους εργατικούς αγώνες του 1950 ήταν πρώτος στα 1.500 ελευθέρας με 23.45.5, πρώτος στα 400 ελευθέρας με 5.31.1 και πρώτος με την ομάδα στα 4Χ400. 

Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1951 στα 1.500 μέτρα ελευθέρας ήταν τρίτος με χρόνο 24.3.5. Στο πανελλήνιο κολύμβησης του 1952 στα 400 ελευθέρα ς ήταν τρίτος στην Β' προκριματική σειρά αλλά ήταν 5ος στον τελικό με χρόνο 5.51.6. Το 1955 είχε ατομικές επιδόσεις 1.6 στα 100 ελευθέρας, 2.352 στα 200 ελευθέρας και 5.35 στα 4οο ελευθέρας.

Το 1948 στα "Μαραγκοπούλεια" έπαιξε πρώτη φορά αγώνα υδατοσφαίρισης με την εφηβική ομάδα του ΝΟΠ όπου άφησε άριστες εντυπώσεις και προωθήθηκε στην Α' ομάδα. Το 1949 στο πρωτάθλημα Ελλάδος παίρνει την δεύτερη θέση με τον ΝΟΠ και καλείτε στην εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης από τον ομοσπονδιακό προπονητή Πετρούτσο. Το 1950 είναι πρωταθλητής υδατοσφαίρισης με τον ΝΟΠ . Το 1953 πήγε στον Εθνικό Πειραιώς αλλά επέστρεψε στον ΝΟΠ μετά από τρεις (3) μήνες μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 60 που σταμάτησε.

Το 1953 όταν μεταγράφηκε στον Εθνικό δημιουργήθηκε πρόβλημα επειδή ήταν γραμμένος στα μητρώα αρρένων του δήμου Πατρέων με δύο ονόματα, Μουκίδης Πουλικίδης, στον ΝΟΠ στο δελτίο του αναγραφόταν το Μουκίδης και στον Εθνικό υπέγραψε σαν Πουλικίδης , από λάθος των δύο συλλόγων. Μάλιστα η ΕΚΟΦ τιμώρησε τον παίκτη με διαγραφή από τις καταστάσεις αθλητών , το 1955 επανεξέτασε την περίπτωση και χάρισε την ποινή του για να επιστρέψει ο Μουκίδης στην αγωνιστική δράση.

Διακρίσεις
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης : 1950

Πανελλήνιο πρωτάθλημα
1.500 μέτρα ελευθέρας
3ος: 1951

Πανελλήνιο πρωτάθλημα εφήβων
400 ελευθέρας
2ος: 1945, 1947

Εργατικοί αγώνες
1.500 ελευθέρας
1ος: 1950

400 ελευθέρας
1ος: 1950

4Χ400
1ος: 1950

Παραπομπές

Υδατοσφαιριστές του Ν.Ο. Πατρών
Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Έλληνες αθλητές της κολύμβησης
Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος
Κολυμβητές του Ν.Ο. Πατρών