Παναγιώτης Γιαννάκης

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης (Νίκαια Αττικής, 1 Ιανουαρίου 1959) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες που έχει αναδείξει η ελληνική καλαθοσφαίριση. Αποτέλεσε κορυφαίο πλέι μέικερ της εποχής του σε ευρωπαϊκό επίπεδο και μαζί με τον Νίκο Γκάλη, τους σπουδαιότερους Έλληνες παίκτες. Ως αθλητής έχει κατακτήσει τίτλους και ατομικές διακρίσεις σε επίπεδο συλλόγων αλλά και εθνικών ομάδων, ενώ είναι ο μόνος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ που έχει κατακτήσει Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και ως παίκτης και ως προπονητής. Το 2021 εισήχθη στο  Hall of Fame της Διεθνoύς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.

Γεννημένος την πρωτοχρονιά του 1959 από φτωχή οικογένεια, έγραψε μία από τις μεγαλύτερες ιστορίες στον κόσμο του αθλητισμού στην Ελλάδα. Κατέκτησε διαδοχικά πρωταθλήματα και κύπελλα με τον Άρη Θεσσαλονίκης, έγινε πρωταθλητής Ευρώπης στην τελευταία χρονιά της καριέρας του σε συλλογικό επίπεδο με τον Παναθηναϊκό, ενώ ήταν ο αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας που εκτοξεύτηκε στην κορυφή της Ευρώπης με την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1987 και του αργυρού μεταλλίου στην επόμενη διοργάνωση. Η καριέρα του ως προπονητή είναι ανάλογα επιτυχημένη οδηγώντας την εθνική ομάδα στην κατάκτηση ενός ακόμα ευρωπαϊκού τίτλου το 2005 και της δεύτερης θέσης ένα χρόνο αργότερα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Σκόρερ πέρα από κάθε φαντασία - μία πτυχή του που «υποχώρησε» αναγκαστικά μετά τη μεταγραφή του στον Άρη -, ήταν ταυτόχρονα και ένας από τους ελάχιστους που χαμήλωναν τα γόνατα και θυσιάζονταν στα μετόπισθεν, σε μία εποχή που η άμυνα ήταν όρος άγνωστος στην ευρεία μάζα των καλαθοσφαιριστών, που προτιμούσαν να αμύνονται με τα μάτια όταν καλούνταν να μαρκάρουν. Ηγέτης, αρχηγός, ψυχή, όλα στον ανώτατο βαθμό, ένας παίκτης που ζούσε για το άθλημα και έδινε σε κάθε αγώνα το μέγιστο των δυνάμεών του και αποτελούσε κινητή έμπνευση για τους συμπαίκτες του.

Τα πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του, ονόματι Δημήτρης, επιδιόρθωνε ποδήλατα και η μητέρα του, Καλλιόπη, δούλευε υφάντρια στις βιοτεχνίες της  Κοκκινιά και του  Μπαρουτάδικου και ταυτόχρονα φρόντιζε να φάνε και να ντυθούν τα πέντε αγόρια της με τελευταίο τον Παναγιώτη.
Στο σχολείο τού άρεσαν τα μαθηματικά και ήθελε να περάσει στο Πολυτεχνείο και να γίνει πολιτικός μηχανικός, αλλά το πεπρωμένο του διέφερε. 
Μέχρι τα δώδεκα χρόνια του στεκόταν αμήχανος μπροστά στην ασπρόμαυρη και την πορτοκαλί μπάλα, που ακόμα απείχε ως δέλεαρ. Η αγάπη του όμως για τα ομαδικά αθλήματα δεδομένη.

Στο πρόσωπο του τότε προπονητή του Ιωνικού, Βύρωνα Κρίθαρη και πρώην μπασκετμπολίστα της ΧΑΝ Νίκαιας ο Γιαννάκης βρήκε τον προπονητή, το δάσκαλο, τον καθοδηγητή, έχοντας μπει στην ομάδα χωρίς τη συναίνεση των γονιών του. Όταν τον αντίκρισε για πρώτη φορά ο Κρίθαρης και συνειδητοποίησε περί τίνος πρόκειται, προέβλεψε ότι «κάποτε αυτός θα είναι η ιστορία του ελληνικού μπάσκετ από το άλφα έως το ταυ».

Καριέρα σε συλλόγους

1972–1984: Ηγέτης του Ιωνικού Νικαίας
Πρώτη ομάδα της καριέρας του Παναγιώτη Γιαννάκη υπήρξε ο Ιωνικός Νικαίας από το 1972. 
Σε ηλικία 13 χρονών εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα και συμπεριλαμβανόταν στη δεκάδα του Ιωνικού για τους αγώνες του πρωταθλήματος της  Β' Εθνικής. Σύμπτωση, η οποία έμελλε να αποκαλυφθεί σε όλο το μεγαλείο αργότερα: προπονητής του Ιωνικού εκείνη την εποχή ήταν ο Γιώργος Βασιλακόπουλος.
Ελλείψει χρημάτων, τον πρώτο καιρό ο Γιαννάκης έπαιζε με παπούτσια που τα πήγαινε στον τσαγκάρη για να του τα μπαλώσει. Η φήμη του ξεπέρασε πολύ γρήγορα τα στενά όρια της Νίκαιας και απλώθηκε σε ολόκληρη την Αττική αυξάνοντας τους φιλάθλους της ομάδας. Με ηγέτη τον Γιαννάκη το 1976 ο Ιωνικός Νικαίας κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας εφήβων στη Λάρισα με αντίπαλο τον  Ηρακλή. 
Έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα της  Α' Εθνικής στις 30 Νοεμβρίου του 1975 και σε ηλικία 16 ετών και 10 μηνών σημείωσε 21 πόντους και οδήγησε τον Ιωνικό στη νίκη επί της  ΑΕΚ με 73—64. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1976, στο Τουρνουά της  ΔΕΘ, ο Γιαννάκης αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την Εθνική ανδρών. Παράλληλα με το μπάσκετ, κατάφερε να σπουδάσει στην τότε ΕΑΣΑ και να πάρει το πτυχίο του καθηγητή σωματικής αγωγής.

Με τη βοήθειά του ο Ιωνικός προβιβάστηκε στην πρώτη κατηγορία και αποτέλεσε μία αξιόλογη ομάδα καθώς τερμάτισε στην πέμπτη θέση το 1978 και την έκτη θέση το 1979 κερδίζοντας τη συμμετοχή στο Κύπελλο Κόρατς. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε την ελβετική Σιόν με νίκη 113—104 στην Αθήνα με 32 πόντους του Γιαννάκη, χάνοντας την πρόκριση στην επανάληψη μετά το 95—83 των Ελβετών με τους 42 πόντους του μεγάλου ταλέντου της Νίκαιας να μην αποδεικνύονται αρκετοί. Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος για την περίοδο 1979—80 με 766 πόντους και μέσο όρο 36,5 ανά αγώνα. Η μέχρι τότε πορεία του ήταν αρκετή για να κληθεί για πρώτη φορά στη Μικτή Ευρώπης σε αγώνα με τη Μακάμπι στο Τελ Αβίβ στις 4 Σεπτεμβρίου 1980. Το 1981 σε αγώνα Ιωνικού - ΑΕΚ έπαιξε 40 λεπτά με κάταγμα του σκαφοειδούς και μετά διαπιστώθηκε ότι δεν έχει πρόσθιους χιαστούς στο αριστερό του γόνατο. Όταν το έμαθε συνέχισε να αγωνίζεται για άλλα 15 χρόνια. Μάλιστα σε εκείνο τον αγώνα σκαούτερ της Βίρτους Μπολόνια ήταν στο γήπεδο για να τον παρακολουθήσει. Ο δημοσιογράφος Βασίλης Σκουντής έμενε κοντά στο πατρικό του και του έδωσε το προσωνύμιο «δράκος» από τον τρόπο που έπαιζε κυνηγώντας όλες τις φάσεις, με τους οι συμπαίκτες του να του λένε «σταμάτα να κυνηγάς όλες τις μπάλες πάνω-κάτω» και επιθετικά αγωνιζόμενος χωρίς φόβο.

Την περίοδο 1980—81 στις 24 Ιανουαρίου 1981 με αντίπαλο τον  Άρη Θεσσαλονίκης σημείωσε 73 πόντους σε έναν αγώνα που έληξε με σκορ 113—114 στην παράταση (κανονική διάρκεια 101—101) υπέρ του Άρη με το Γκάλη να σημειώνει 62 πόντους. Ο Γιαννάκης μέτρησε 29 στα 40 δίποντα (72,5 %) και 15 στις 16 βολές, ενώ μάζεψε και 9 ριμπάουντ. Οι αγώνες Άρη – Ιωνικού, ήταν η χαρά των φιλάθλων, με το πλούσιο θέαμα και χορταστικό θέαμα και τα μεγάλα σκορ που πρόσφεραν οι δύο κορυφαίοι παίκτες, οι οποίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι συνολικά πέντε φορές.

• 24/1/81: Ιωνικός - Άρης 113–114 (Γιαννάκης 73, Γκάλης 62).

• 13/6/81: Άρης - Ιωνικός 116–85 (Γκάλης 51, Γιαννάκης 46)

• 23/2/83 (Λάρισα): Άρης -  Ιωνικός 116–85 (Γκάλης 52, Γιαννάκης 51)

• 10/12/83: Άρης - Ιωνικός 107–72 (Γκάλης 39, Γιαννάκης 32)

• 17/3/84 (Κόρινθος): Ιωνικός - Άρης 99–112 (Γιαννάκης 34, Γκάλης 45).

Το 1982 ο Γιαννάκης επιλέχθηκε στο νούμερο 205 του NBA Ντραφτ από τους Μπόστον Σέλτικς. Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας καλαθοσφαιριστής που επιλέχθηκε από ομάδα του ΝΒΑ δίχως να έχει παράλληλα την αμερικανική υπηκοότητα, αλλά και ο πρώτος το κατάφερε έχοντας διδαχθεί το μπάσκετ στην Ελλάδα. Έκανε ικανοποιητικές εμφανίσεις στα δοκιμαστικά, επιλέχθηκε στους επτά τελικούς υποψήφιους και κόπηκε από τον Μπιλ Φιτς μία εβδομάδα πριν την έναρξη του πρωταθλήματος, θύμα μιας συνύπαρξης ατυχών συμπτώσεων: ο Ντάνι Έιντζ, ο οποίος είχε εγγυημένο συμβόλαιο από το 1980, εγκατέλειψε το μπέιζμπολ και αποφάσισε να παίξει μπάσκετ. Την επόμενη μέρα, επέστρεψε στην ενεργό δράση ο σέντερ Ντέιβ Κάουενς, ο οποίος είχε σταματήσει για ένα χρόνο να αγωνίζεται. Τότε οι Σέλτικς προχώρησαν σε μία ανταλλαγή, στέλνοντας τον Κάουενς στους Μιλγουόκι Μπακς απ' όπου πήραν έναν από τους καλύτερους αμυντικούς γκαρντ, τον Κουίν Μπάκνερ. Έτσι επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά οι Σέλτικς, που δεν ήθελαν να τον χάσουν, του πρότειναν να παίξει στο CBA και να παραμείνει υπό την παρακολούθησή τους, αλλά ο Γιαννάκης φοβήθηκε ότι θα χαρακτηριζόταν επαγγελματίας και δεν θα είχε δικαίωμα συμμετοχής στην Εθνική ομάδα.  Επιπλέον, τον Οκτώβριο του 1981 έχοντας παραμείνει στις Ηνωμένες Πολιτείες υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο για τον οποίο χειρουργήθηκε με αφαίρεση χιαστών συνδέσμων, κάτι που δεν έγινε ευρέως γνωστό. Επανήλθε στις προπονήσεις τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους και πρόλαβε να αγωνιστεί στο τέλος της σεζόν βοηθώντας τον Ιωνικό που κινδύνευε με υποβιβασμό να σωθεί.

1984–1987: Κυρίαρχος στην Ελλάδα με τον Άρη 
Το καλοκαίρι του 1984 αποκτήθηκε από τον  Άρη, ο οποίος δεν είχε καταφέρει να επικυρώσει με τίτλους την ανωτερότητά του καθώς στα τέσσερα χρόνια που βρισκόταν ο Νίκος Γκάλης στη σύνθεσή του είχε κατακτήσει μόνο το πρωτάθλημα το 1983. Η συμφωνία επιβεβαιώθηκε στις 3 Αυγούστου. Οι μεγάλες αθηναϊκές ομάδες, ΑΕΚ και  Παναθηναϊκός είχαν κινηθεί έντονα να τον αποκτήσουν όταν έγινε αντιληπτό ότι ο παίκτης ήθελε να αγωνιστεί σε μεγαλύτερο σύλλογο, τελικά όμως δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την άνοδο του Γιαννάκη στη Θεσσαλονίκη. Το 1984 ο Άρης έχασε το πρωτάθλημα από τον Παναθηναϊκό σε αγώνα μπαράζ και το Κύπελλο από τον συμπολίτη  ΠΑΟΚ και ο προπονητής Γιάννης Ιωαννίδης ήταν αυτός που επέμενε περισσότερο από όλους στην απόκτησή του. Η συνεργασία του με το Γκάλη έκανε τον Άρη κυρίαρχη δύναμη στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο Γιαννάκης συχνά θυσίασε το «εγώ» του για να φτιάξει μαζί με τον Γκάλη το κορυφαίο ντουέτο στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Συνεννοούνταν με κλειστά μάτια στο παρκέ - κι ας μην είχαν πάντα τις καλύτερες σχέσεις εκτός αυτού - κι ήταν το πρώτο ζευγάρι κοντών που πετύχαινε μπακ ντορ (back door) συνεργασίες, στην πλάτη της άμυνας. Ο Γιαννάκης ήταν πόιντ γκαρντ, και  υποτίθεται ότι ήταν ένας παίκτης που κατά κύριο λόγο βοηθούσε τους άλλους. Όμως οι μεγάλες του ικανότητες τον διατήρησαν και σε μεγάλο σκόρερ, δεδομένου ότι ο Γκάλης μπορούσε επίσης να παίξει ως πόιντ γκαρντ χωρίς προβλήματα. Δεν ήταν σπάνιες οι φορές που άλλαζαν θέσεις κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, προκαλώντας σύγχυση στον αντίπαλο. Ο Γιαννάκης ως πιο ψηλός ήταν επίσης σταθερός ριμπάουντερ. Με την πρώτη χρονιά της συνύπαρξης των δύο κορυφαίων παικτών ήρθε και το πρώτο νταμπλ με τη νίκη επί του Παναθηναϊκού στον τελικό του  Κυπέλλου με 86—70 με 37 πόντους του Γιαννάκη (με 8 στα 12 τρίποντα) και 33 του Γκάλη. Η επίδοση της ομάδας ήταν 25 νίκες και μία ήττα από τον  Πανιώνιο στη δεύτερη παράταση με 84—82.

Στις 3 Νοεμβρίου 1986 οι κιτρινόμαυροι της Θεσσαλονίκης αντιμετωπίζουν τον ΠΑΟΚ στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο (κοινή έδρα τότε των δύο ομάδων) για την 3η αγωνιστική του πρωταθλήματος και νικούν με 76—66 με 23 πόντους του Γιαννάκη και 25 του Γκάλη. Μάλιστα ο ΠΑΟΚ θα έπρεπε να περιμένει τέσσερα χρόνια για να ξανακερδίσει τον Άρη σε επίσημο αγώνα (το Νοέμβριο του 1988). Ο Άρης πέτυχε επίσης ένα ακραίο ρεκόρ με αήττητη σειρά 80 αγώνων, με το Γιαννάκη να κάνει αποχή, διεκδικώντας καλύτερο συμβόλαιο και αποδοχές που να πλησιάζουν αυτές του Γκάλη. Κατά την πρώτη χρονιά ο 1984—85, Άρης συμμετείχε στην τετράδα του Κυπέλλου Κόρατς σημειώνοντας την πιο επιτυχημένη χρονιά της έως τότε ιστορίας του. Στον ημιτελικό νίκησε στον πρώτο αγώνα τη Παλακανέστρο Βαρέζε με 80—77 με τρίποντο του Γιαννάκη στην εκπνοή αλλά στην επανάληψη έχασε 95—71.

Ακολούθησε ένα ακόμη πρωτάθλημα το 1986 με την ομάδα να μένει αήττητη σε 26 αγώνες, ενώ στο Κύπελλο ο Άρης γνώρισε ήττα στον ημιτελικό από τον μετέπειτα τροπαιούχο Παναθηναϊκό με 87–84 στην Αθήνα. Τον Αύγουστο κατέκτησε και το μοναδικό Σούπερ Κύπελλο στην ιστορία του με νίκες επί του κυπελλούχου της χρονιάς Παναθηναϊκού με 117–85 στη Θεσσαλονίκη και 88–104 στην Αθήνα. Τη σεζόν 1986—87 ο σύλλογος της Θεσσαλονίκης συμμετείχε με αξιώσεις στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης έχοντας πλέον ισχυρή ομάδα που οι δυνατότητες διεθνούς διάκρισης να είναι αντικειμενικά υπαρκτές. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε τη βελγική Σουνέρ και την απέκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες και δύο πολύ εντυπωσιακές εμφανίσεις: στις 2 Οκτωβρίου του 1986, χοροστατούντος του Γκάλη που πέτυχε 52 πόντους, συνέτριψε τους Βέλγους με 115—77 στη Θεσσαλονίκη, ενώ μία εβδομάδα αργότερα πέρασε και από την Οστάνδη με το εντυπωσιακό 125—77. Στις 30 Οκτωβρίου 1986 το Παλέ ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης έζησε στιγμές δόξας καθώς ο Άρης ταπείνωσε την αποκαλούμενη τότε «24η ομάδα του NBA» Τρέισερ Μιλάνο του Μπομπ Μάκαντου και του Ντίνο Μενεγκίν υποχρεώνοντας την σε ήττα με 31 πόντους. Το ημίχρονο έληξε με το σκορ στο 60—34 υπέρ του Άρη με το εξωπραγματικό ποσοστό ευστοχίας 19 στις 23 προσπάθειες δύο πόντων. Η ιταλική ομάδα είχε προϋπολογισμό πολλαπλάσιο από αυτό των «κίτρινων», συνετρίβη στο φλεγόμενο Αλεξάνδρειο με 98—67 από έναν Άρη που έκανε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις στην ιστορία του μπροστά σε τουλάχιστον 5.000 οπαδούς του, ενώ ο Γκάλης φόρτωσε το καλάθι των Ιταλών με 42 πόντους. Το αποτέλεσμα προκαλεί αίσθηση στην Ευρώπη και οι ειδικοί του αθλήματος το θεωρούν μη αναστρέψιμο.  Πέντε μέρες νωρίτερα η άνετη επικράτηση επί της ΑΕΚ με 128—84 με 43 πόντους του Γκάλη και 23 του Γιαννάκη ήταν αρκετή ως ενδεικτική της κατάστασης της ομάδας. Η ρεβάνς για την ιταλική ομάδα είχε μεγάλη σημασία καθώς είχαν επενδύσει πολλά για να κατακτήσουν την κορυφή της γηραιάς ηπείρου και το βράδυ της 6ης Νοεμβρίου το Pala Trussardi γέμισε από κόσμο πολλή ώρα πριν από την έναρξη: 9.000 φίλαθλοι ζούσαν για ένα παιχνίδι, που θεωρητικά ήταν χαμένο στο τελικό συνδυαστικό αποτέλεσμα. Η Τρέισερ επικράτησε με 83—49, σε μία αναμέτρηση επανάληψη του πρώτου αγώνα με αντίστροφο κυρίαρχο. Η ομάδα του Μιλάνου προχώρησε και τελικά κατέκτησε το τρόπαιο εκείνη τη χρονιά. Ένα χρόνο μετά στη Θεσσαλονίκη, ο Άρης θριάμβευε επί της Τρέισερ με 120—95.
Την περίοδο 1986—87 ο Γιαννάκης αναδείχθηκε πρωταθλητής και κυπελλούχος Ελλάδας. Η επιθετική επίδοση της ομάδας στο πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά (102,2 πόντοι ανά αγώνα) παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ.

1987–1993: Η ευρωπαϊκή καταξίωση με τον Άρη 
Οι επόμενες τρεις σεζόν αποτέλεσαν μία περίοδο που ο Άρης ήταν κυρίαρχος του αθλήματος στην Ελλάδα αλλά και μία από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Το 1988, 1989 και 1990 ο Άρης κατέκτησε το νταμπλ στην Ελλάδα. Το 1988 έφτασε αήττητος στον τελικό του πρωταθλήματος αντιμετωπίζοντας τον ΠΑΟΚ τον οποίο νίκησε σε δύο αγώνες κατακτώντας το τρίτο συνεχόμενο αήττητο πρωτάθλημα. Στο Κύπελλο απέκλεισε στον προημιτελικό τον μεγάλο αντίπαλο και συμπολίτη με 102–93 (με 36 πόντους του Γκάλη και 27 του Γιαννάκη) και στον τελικό της Αθήνας νίκησε την ΑΕΚ με 84–71, σε μία συνάντηση εκτεταμένων εξωαγωνιστικών επεισοδίων και με πρωταγωνιστή το Γιαννάκη που πέτυχε 35 πόντους. Το 1989 ο Άρης είχε και πάλι την καλύτερη επίδοση στο πρωτάθλημα με 17 νίκες - 1 ήττα, με την καινοτομία της συμμετοχής για πρώτη φορά ξένων παικτών. Ο «Δικέφαλος» της Βόρειας Ελλάδας σταμάτησε το αήττητο σερί νικώντας με σκορ 81–78 στον αγώνα του πρώτου γύρου. Η τελευταία φορά που είχε χάσει ο Αρης πριν από αυτό το παιχνίδι, ήταν στις 2 Μαρτίου του 1985 όταν ηττήθηκε από τον Πανιώνιο. Με δύο νίκες στους τελικούς επί του ΠΑΟΚ πήρε ένα ακόμα τίτλο. Στον τελικό του Κυπέλλου επικράτησε του συμπολίτη με 91–86.
Το 1990 ο Άρης επικράτησε του ομίλου των πλέι οφ του πρωταθλήματος στην τότε διοργάνωση, ενώ στον τελικό του Κυπέλλου νίκησε για μία ακόμη φορά τον ΠΑΟΚ στο ΣΕΦ με 75–62 με 35 πόντους του Γκάλη.

Ο Άρης συμμετείχε σε τρία διαδοχικά φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης με το Γιαννάκη και το Γκάλη να ηγούνται της ομάδας, χωρίς όμως να καταφέρει να φτάσει σε κανένα τελικό. Το 1988 στον ημιτελικό της 5ης Απριλίου ο Άρης αντιμετώπισε την πρωταθλήτρια Ευρώπης Ολίμπια Μιλάνο, όπου οι 39 πόντοι του ασταμάτητου Μπομπ Μάκαντου οδήγησαν στο τελικό 87—82.
Το 1989 στο φάιναλ φορ του Μονάχου ο σύλλογος της Θεσσαλονίκης κατέκτησε την τρίτη θέση χάνοντας στον ημιτελικό από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ με 99—86 έχοντας ως πρώτο σκόρερ το Γιαννάκη με 25 πόντους. Ήταν ίσως η πιο μεγάλη ευκαιρία για την κατάκτηση του τροπαίου, μιας και στον ημιτελικό ο Άρης προηγούνταν μέχρι το 30ό λεπτό, αλλά ο Παναγιώτης Γιαννάκης παρασύρθηκε από το παροιμιώδες πάθος του κι έπεσε στην παγίδα του Κέβιν Μαγκί λόγω του καβγά του Αμερικανού με τον Νίκο Φιλίππου, στον οποίο ο «δράκος» μπήκε στη μέση για να ζητήσει το λόγο και ο Άρης έχασε το ρυθμό του με τη Μακάμπι να ανακάμπτει και να επικρατεί. Η νίκη στο μικρό τελικό επί της Μπαρτσελόνα με 88—71 έδωσε στον Άρη την τρίτη θέση, η καλύτερη επίδοση στην ιστορία του συλλόγου στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Το 1990 μετά από το τρίτο του φάιναλ φορ με τον Άρη στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, αναδείχθηκε νταμπλούχος Ελλάδας. Το τρίτο φάιναλ φορ της ιστορίας του συλλόγου (η πρώτη ομάδα που κατάφερε κάτι τέτοιο) ήταν αυτό με τις λιγότερες προσδοκίες καθώς στη διοργάνωση της Σαραγόσα της Ισπανίας αντιμέτωπισε το φαβορί της διοργάνωσης Μπαρτσελόνα και έχασε με 104–83 με 26 πόντους του Γκάλη. Στο μικρό τελικό απόντος του Γιαννάκη έχασε φυσιολογικά από τη γαλλική Λιμόζ με 103—91 με 43 πόντους του Γκάλη.
Το 1991 ο Άρης αποκλείστηκε προς μεγάλη έκπληξη από το Κύπελλο Ελλάδας, με τον Πανιώνιο να υποτάσσει τον ΠΑΟΚ με 73–70 στον τελικό στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Το πρωτάθλημα όμως έμεινε στα χέρια και και ήταν το τελευταίο με την ομάδα της Βόρειας Ελλάδας. Μετά από αήττητη πορεία στην κανονική περίοδο στον τελικό των πλέι οφ αντιμετώπισε για τέταρτη συνεχή χρονιά τον ΠΑΟΚ που κέρδισε τους δύο πρώτους αγώνες με 74–65 και 84–79 και φαίνεται ικανός για τον τίτλο. Η συνέχεια ανήκε στον Άρη με τρεις συνεχόμενες νίκες (η τελευταία με πέντε πόντους του Γιαννάκη στα τελευταία εννέα δευτερόλεπτα - ένα τρίποντο στην εκπνοή με σκορ 86–85). Στις 8 Μαΐου 1991 διεξήχθη ο επόμενος αγώνας με το Γιαννάκη σε επιθετικό οίστρο με 32 πόντους να κάνει ένα από τα μεγαλύτερα παιχνίδια της ζωής του. Με δύο λεπτά και 14 δευτερόλεπτα για το τέλος, ο ΠΑΟΚ προηγείται με 78–71. Στο ένα λεπτό και 41 δευτερόλεπτα ο Πιτ Παπαχρόνης χάνει τη βολή μία από τις δύο βολές που είχε κερδίσει και ο «δράκος» απαντά με τρίποντο. Μία ασίστ του στο 80–78 υπέρ του ΠΑΟΚ στον Μπραντ Σέλερς, ήταν αρκετή για το τελικό 81–80 και την κατάκτηση του τελευταίου πρωταθλήματος της εποχής στη μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία του θεσμού.

Το 1992 ο Γιαννάκης αναδείχθηκε Κυπελλούχος Ελλάδας. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς τα οικονομικά προβλήματα είχαν αρχίσει να παρουσιάζονται στο σύλλογο με τον αρχηγό της εθνικής ομάδας (και όχι μόνο αυτόν) να απέχει σε μερικούς αγώνες. Στον τελικό της 13ης Μαρτίου υπό αντίξοες συνθήκες και προβλήματα που υπήρχαν και στις δύο ομάδες, Άρης και ΑΕΚ μπόρεσαν να διασταυρώσουν τα ξίφη τους στον μεγάλο τελικό του κυπέλλου, αν και η αθηναϊκή ομάδα είχε φροντίσει να χαλάσει την ανυπομονησία των φίλων του αθλήματος, αφού στον ημιτελικό της 9ης Μαΐου είχε επικρατήσει απρόσμενα του ΠΑΟΚ (77—74). Με 14 πόντους του Γιαννάκη ο Άρης ήταν ο μεγάλος νικητής με 74—62 κατακτώντας τότε το έκτο κύπελλο της ιστορίας του, ενώ ακολούθησαν άλλα δύο, το 1998 και το 2004. Η περίοδος 1992—93 υπήρξε η τελευταία του με τον Άρη ενώ ήδη είχε αποχωρήσει από το σύλλογο ο Νίκος Γκάλης. Αρχηγός πλέον και του Άρη ο Παναγιώτης Γιαννάκης, οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων το οποίο ήταν και το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο στην ιστορία του Άρη. Ήταν η πέμπτη φορά που με τον Άρη βρέθηκε στα ημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης όμως εκείνη τη χρονιά ο Γιαννάκης ευτύχησε να φτάσει στον τελικό με τη νίκη επί της  Εφές Πίλσεν να κατακτήσει τον πρώτο του ευρωπαϊκό συλλογικό τίτλο. 
Ο Άρης ήταν εντυπωσιακός στη πορεία του και έφτασε αέρας στον τελικό - με 15 νίκες και μόλις μία ανώδυνη ήττα στο Ισραήλ. Ο σπουδαίος Αμερικανός Ρόι Τάρπλεϊ ήταν πρωταγωνιστής στη θέση του Γκάλη και σημείωσε 19 πόντους και μάζεψε 18 ριμπάουντ στον τελικό της 16ης Μαρτίου στο Τορίνο, μπροστά σε 7.000 θεατές, κατά το πλείστον Έλληνες και Τούρκους οπαδούς. Το τελικό 50—48 (το χαμηλότερο σύνολο στην ιστορία των τελικών των ευρωπαϊκών Κυπέλλων) αντικατοπτρίζει όχι μόνο την ποιότητα της συνάντησης αλλά και την αρνητική συμβολή του τελικού, με τα επεισόδια εντός αγωνιστικού χώρου, ως βήματος προς τη προώθηση του αθλήματος στην Ευρώπη με παίκτες στο νοσοκομείο καθώς και ένα διοικητικό στέλεχος της FIBA.

1993–1994: Ηγέτης του Πανιωνίου 
Το 1993 μεταγράφηκε 
στον  Πανιώνιο, ακολουθώντας το παράδειγμα του Γκάλη που είχε πάει σε αθηναϊκό σύλλογο και μαζί με τη μετακίνηση του Φασούλα την ίδια χρονιά μετέφεραν την μπασκετική πρωτεύουσα στην αθηναϊκή μεγαλούπολη. Εκεί έχοντας ως συμπαίκτες το Φάνη Χριστοδούλου και τον Χένρι Τέρνερ δημιούργησαν μια αξιόλογη ομάδα που έφτασε έως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Κόρατς όπου αποκλείστηκε από τον ΠΑΟΚ, ο οποίος στη συνέχεια κατέκτησε και το τρόπαιο.

1994–1996: Στην κορυφή της Ευρώπης με τον Παναθηναϊκό 
Στις 15 Ιουνίου του 1994 ο Γιαννάκης, σε ηλικία 35 ετών, αφήνει στην άκρη τα κυανέρυθρα του Πανιώνιου για τα πράσινα του  Παναθηναϊκού. Βρήκε ξανά ως συμπαίκτη το Νίκο Γκάλη και πρόλαβαν να αγωνιστούν μαζί έως την αποχώρηση του Γκάλη λίγο μετά το ξεκίνημα της περιόδου, ενώ στη συνέχεια ανέλαβε το ρόλο του αρχηγού της ομάδας. Το 1995 αγωνίστηκε με τον Παναθηναϊκό για 7η φορά στην καριέρα του σε ημιτελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης με αντίπαλο τον Ολυμπιακό στο φάιναλ φορ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στη Σαραγόσα. Ο τραυματισμός του λίγο πριν το ημίχρονο αποδείχθηκε καθοριστικός για την εξέλιξη του αγώνα καθώς ο Παναθηναϊκός που προηγούνταν σε όλη τη διάρκεια που ο Γιαννάκης αγωνιζόταν δεν κατάφερε να αναδειχθεί νικητής (νίκη του Ολυμπιακού με 58–52). Κατέκτησε ωστόσο την τρίτη θέση, διάκριση που σημείωσε ο Γιαννάκης για δεύτερη φορά στην καριέρα του στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση. 

Την επόμενη σεζόν ο Γιαννάκης έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο την αθλητική του καριέρα. Αρχικά κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό με συμπαίκτη το Ντομινίκ Ουΐλκινς. Στον τελικό που έγινε στην Πάτρα στις 24 Μαρτίου νίκησε τον Ηρακλή με 85–67. Ο Γιαννάκης συμπλήρωσε 155 πόντους σε τελικούς κατατασσόμενος δεύτερος όλων των εποχών, θέση που εξακολουθεί να κατέχει. Στη συνέχεια ως αρχηγός του Παναθηναϊκού κατέκτησε και σήκωσε το τρόπαιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Συλλόγων και πλέον εκτός από πρωταθλητής Ευρώπης σε εθνικό επίπεδο, αναδείχθηκε πρωταθλητής και σε συλλογικό, μετά από πέντε φάιναλ φορ στο θεσμό και πολύ μεγάλη προσπάθεια και επιμονή από τον ίδιο. Η πρώτη κατάκτηση της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης από ελληνικό σύλλογο ξεκίνησε στη Λιθουανία. Απέναντι στη Ζαλγκίρις Κάουνας, ο Παναθηναϊκός πήρε τη νίκη (56–59) και κατέγραψε θετικό αποτέλεσμα και στην Αθήνα στο δεύτερο παιχνίδι (86–66). Στο δεύτερο όμιλο αντιμετώπισαν την  Μπαρτσελόνα (57–63, 74–95), τη Ρεάλ Μαδρίτης (54–52, 73–80), τη Μπενφίκα (67–51, 87–96), τη Βίρτους Μπολόνια (72–69, 72–69), την Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ (79–61, 83–82), τη  Μακάμπι Τελ Αβίβ (67–62, 86–79) και την  Πο Ορτέζ (87–79, 67–69). Ο Παναθηναϊκός βρέθηκε τρίτος στη βαθμολογία του ομίλου, κάτι που τον οδήγησε στην Ιταλία, απέναντι στην Παλλακανέστρο Τρεβίζο, όπου με 2–1 νίκες πήρε την πρόκριση σε ένα ακόμα φάιναλ φορ στο Παρίσι. 
Οι «πράσινοι» δεν είχαν πρόβλημα στον ημιτελικό απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, έχοντας και τη συμπαράσταση της εξέδρας. Ο αθηναϊκός σύλλογος πήρε τη νίκη με 81–71 και έφτασε στον τελικό που θα αντιμετώπιζε τη Μπαρτσελόνα, η οποία είχε αποκλείσει στον ημιτελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης. Σχεδόν 10.000 φίλαθλοι του «τριφυλλιού» βρίσκονταν στις 11 Απριλίου 1996 (ημέρα Μεγάλη Πέμπτη) στο «Παλέ ντε Μπερσί», βλέποντας τον Παναθηναϊκό να διατηρεί τον έλεγχο του αγώνα. Στα τελευταία λεπτά οι Καταλανοί πίεσαν, μείωσαν τη διαφορά με εύστοχα μακρινά σουτ και έφτασαν σε απόσταση μισού καλαθιού. Ένα κλέψιμο στο κέντρο του γηπέδου βοήθησε τον Μοντέρο να φύγει στον αιφνιδιασμό και το τρέξιμο του Στόγιαν Βράνκοβιτς, να περνά πάνω από τον πεσμένο Γιαννάκη και να κόβει τον Ισπανό στην τελική του προσπάθεια ήταν αυτό που έδωσε τον πρώτο τίτλο σε ελληνική ομάδα στη διοργάνωση. Ο Κροάτης έπεσε στο παρκέ, βλέποντας όλους να πανηγυρίζουν το τελικό 67–66. Ο Γιαννάκης σημείωσε 9 πόντους στον τελικό και ο προπονητής Μπόζινταρ Μάλκοβιτς συνόψισε τη συνεισφορά του: «Ήταν ακόμη παίκτης, αλλά μέσα στο παρκέ ήταν ο προπονητής».
Μία διαδρομή 21 χρόνων στην Α' Εθνική, στην Α1 και στην Basket League μέσα από την οποία σημείωσε 9.291 πόντους, αριθμός που τον έχει τοποθετήσει στην 3η θέση των σκόρερ όλων των εποχών, πίσω από το Γκάλη (12.864 πόντοι) και το Βασίλη Γκούμα (11.030 πόντοι), θέση την οποία εξακολουθεί να κατέχει.

Εθνική Ελλάδας

Τα πρώτα χρόνια: 1975—1985
Το 1975 με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης Παίδων Ελλάδας κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αθήνας (το πρώτο στην ιστορία της διοργάνωσης) με τον ίδιο να σημειώνει 80 πόντους και να είναι από τους κορυφαίους της ομάδας. Τον Αύγουστο του 1976 συμμετείχε με την Εθνική Εφήβων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Ισπανία. Ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 153 πόντους, ενώ έπαιξε για 312 από τα 320 λεπτά των αγώνων, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο δείχνοντας την ανθεκτικότητά του από την αρχή της καριέρας του.

Στις 12 Σεπτεμβρίου 1976, στο Τουρνουά της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη, και με αντίπαλο την Τσεχοσλοβακία, ο Παναγιώτης Γιαννάκης σε ηλικία μόλις 17 ετών και 8 μηνών, φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα της Εθνικής Ομάδας των ανδρών. Η Ελλάδα νίκησε με 82—71 χωρίς ο Γιαννάκης να σκοράρει στην ολιγόλεπτη συμμετοχή του. Στις 2 Αυγούστου 1996, έπαιξε για τελευταία φορά με τη γαλανόλευκη φανέλα.

Το 1979 με την Εθνική Ελλάδας ο Γιαννάκης συμμετείχε στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους  Μεσογειακούς Αγώνες από την εθνική Ελλάδας που είναι και το μοναδικό έως σήμερα νικώντας στον τελικό τη Γιουγκοσλαβία με 85—74 με 34 πόντους από το Γιαννάκη. Αν και οι Γιουγκοσλάβοι δεν ήταν πλήρεις με τα μεγαλύτερα αστέρια τους (Τσόσιτς, Νταλιπάγκιτς και Κιτσάνοβιτς να απουσιάζουν) θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία για την ελληνική καλαθοσφαίριση λαμβάνοντας υπόψη ότι οι αγώνες διοργανώθηκαν στο Σπλιτ της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν η δεύτερη συνεχόμενη νίκη της Ελλάδας επί της Γιουγκοσλαβίας, με την προηγούμενη στους Βαλκανικούς Αγώνες, η οποία συνοδεύτηκε επίσης με την κατάκτηση του τίτλου. Στον τότε τελικό (18 Σεπτεμβρίου 1979) η Ελλάδα υπέταξε τη Γιουγκοσλαβία με 66–62 με 11 πόντους του Γιαννάκη.  Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην πρώτη μεγάλη διεθνή διοργάνωση, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Ιταλίας, όπου η πορεία της εθνικής δεν ήταν ανάλογη των προσδοκιών καταλαμβάνοντας την 9η θέση, με το Γιαννάκη να έχει στη διοργάνωση μέσο όρο 7,4 πόντους. Ανάλογη ήταν και η πορεία στην Ευρώπη το 1981 (10,6 πόντοι μέσο όρο),  ενώ παρά και την αποτυχημένη παρουσία του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1983 με την 11η θέση της Ελλάδας, ο Γιαννάκης ήταν ο δεύτερος σκόρερ της με μέσο όρο 15,9 πόντων. Στο Προολυμπιακά τουρνουά του 1984 (το δεύτερο της καριέρας του) η Ελλάδα έχασε μεγάλη ευκαιρία πρόκρισης καταττασομενη πέμπτη με τέσσερις να προκρίνονται. Η απρόσμενη ήττα από τη Μεγάλη Βρετανία με 106–104 στις 20 Μαΐου στο Λονδίνο έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Ο Γιαννάκης έκλεισε τη διοργάνωση με μέσο όρο 13,3 πόντους.

1986—1990
Η περίοδος των επιτυχιών ξεκίνησε το 1986, όπου ως αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ισπανίας (το πρώτο στην ιστορία ελληνικής καλαθοσφαίρισης) είχε σημαντική συμβολή στην κατάκτηση της 10ης θέσης με μέσο όρο 17,3 πόντων. Στην προκριματική φάση έχει μείνει στην ιστορία το παιχνίδι με αντίπαλο τη Γαλλία στις 21 Νοεμβρίου του 1985 στο Εκεντρεβίλ-Ενεβίλ, ένα χωριό της Νορμανδίας, στις όχθες της Μάγχης: η Εθνική προερχόμενη από το ταξίδι προετοιμασίας στις ΗΠΑ πέτυχε μία αξέχαστη (από όσους την είδαν) νίκη, καταβάλλοντας τη γηπεδούχο με 130–126 ύστερα από τρεις παρατάσεις υπό το βλέμμα 3.500 Γάλλων. Ο Γιαννάκης ισοφαρίζει με τρίποντο στη λήξη της κανονικής διάρκειας (92–92), ο Λιβέρης Ανδρίτσος τον μιμείται στην πρώτη παράταση (104–104), ο Ερβέ Ντιμπουϊσόν φέρνει τον αγώνα στα ίσια στη δεύτερη παράταση (117–117), ενώ στην τελευταία πράξη ο Γκάλης και ο Χριστοδούλου αποτελειώνουν τους Γάλλους. Η συνάντηση συν τοις άλλοις εξελίχθηκε και σε διαγωνισμό σκοραρίσματος ανάμεσα στον Γκάλη (43 πόντοι) και στον Ντιμπουϊσόν (51 πόντοι). Ο αρχηγός σημείωσε 21 πόντους.

Η συνέχεια την επόμενη χρονιά ήταν εντυπωσιακή με την κατάκτηση το χρυσού μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αθήνας το 1987, με το Γιαννάκη να αποτελεί έναν από τους κορυφαίους αθλητές της διοργάνωσης. 
Η Εθνική (όπως και ο Άρης), διέθεταν ταυτόχρονα στην περιφερειακή τους γραμμή δύο από τους κορυφαίους σκόρερς και δύο από τους ικανότερους δημιουργούς που γέννησε ποτέ το πέραν του ΝΒΑ μπάσκετ. Η διεθνής καταξίωση ήταν πια θέμα χρόνου, χημείας, πίστης, αυτοπεποίθησης και συγκυρίας. «Μέχρι τότε, θεωρούσαμε τα δύσκολα ματς χαμένα από χέρι και παίζαμε ο καθένας για την πάρτη του» εξομολογήθηκε κάποια στιγμή ο Παναγιώτης Φασούλας. Ο Νικαιώτης παίκτης έπαιξε το σημαντικότερο ρόλο καθώς παρουσίασε την αξία της κυκλοφορίας της μπάλας και την υποταγή του εαυτού στην υπηρεσία του συνόλου. Στην παγκόσμια διοργάνωση του 1986 οι Γκάλης, Γιαννάκης βρήκαν στο Φάνη Χριστοδούλου τον τρίτο μεγάλο καλαθοσφαιριστή που θα μπορούσε να συνδράμει στην ανάδειξη της ομάδας, ενώ στο τιμόνι της παρέμενε ο Κώστας Πολίτης από το 1982. Το 1987 η επιστροφή του Φασούλα δημιούργησε το κουαρτέτο της μεγάλης επιτυχίας.

Η Ελλάδα βρέθηκε σε δύσκολο όμιλο στη διοργάνωση της Αθήνας με αντιπάλους στη φάση των ομίλων την πρωταθλήτρια Ευρώπης Σοβιετική Ένωση (από την οποία έχασε με 69—66 με 9 πόντους του Γιαννάκη), τη Γιουγκοσλαβία (νίκη με 84—78 με 11 πόντους), την Ισπανία (από την οποία έχασε σχετικά εύκολα με 106—89 με 17 πόντους), τη Γαλλία (νίκη με 82—69 με 10 πόντους) και τη Ρουμανία (νίκη με 109—77 με 8 πόντους), με τις δύο ήττες να την οδηγούν στην τέταρτη θέση του ομίλου με πρώτη τη σοβιετική ομάδα. Ο πρώτος αγώνας στις 3 Ιουνίου ήταν με τη Ρουμανία που η επικράτηση θεωρούταν αναμενόμενη, ο δεύτερος όμως απέναντι στη Γιουγκοσλαβία θεωρήθηκε μεγάλη έκπληξη και ήταν το προοίμιο της συνέχειας.
Το μεγάλο άλμα της ομάδας έγινε στον προημιτελικό με την Ιταλία στις 10 Ιουνίου με το Γιαννάκη να έχει αμυντικό στόχο τον περιορισμό του μεγάλου σκόρερ των αντιπάλων Αντονέλο Ρίβα, γεγονός που έστειλε τη φανέλα ομάδα στην τετράδα με τη νίκη με 90—78. Παράλληλα σημείωσε και 22 πόντους. Ανάλογα αμυντικά καθήκοντα είχε και στον ημιτελικό της 12ης Ιουνίου με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία και τον Ντράζεν Πέτροβιτς (σε εναλλαγή με το Φάνη Χριστοδούλου). Παρά την αισιοδοξία, η δεύτερη νίκη επί των γειτόνων θεωρούταν μικρής πιθανότητας με την είσοδο στην τετράδα να αφήνει αίσθηση επιτυχίας και ικανοποίησης από την πορεία στη διοργάνωση. Η Ελλάδα έχανε στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα (ημίχρονο 35–45), όμως η άμυνα στο δεύτερο ημίχρονο έδωσε τη νίκη.  Στο μεγάλο τελικό της 14ης Ιουνίου (παρουσία της πολιτειακής και πολιτικής εξουσίας της χώρας) με την Εθνική Σοβιετικής Ένωσης σημείωσε 10 πόντους με δύο τρίποντα. Ο ιστορικός τελικός έγινε μπροστά σε 16.000 φιλάθλους που ήταν θορυβώδεις και πέρασαν το παιχνίδι όρθιοι τραγουδώντας, φωνάζοντας με πάθος «Ελλάς! Ελλάς!» και χειρονομώντας σαν τρελοί. Ο ελληνικός πάγκος ήταν το ίδιο εκδηλωτικός, όσο και μέρος του κόσμου. Ο Γιαννάκης ήταν σχεδόν τρελαμένος, όταν αποβλήθηκε με πέντε φάουλ (όπως και ο Παναγιώτης Φασούλας δυόμισι λεπτά πριν το τέλος της κανονικής διάρκειας) και πέρασε τα τελευταία λεπτά όρθιος κυριολεκτικά και τυλιγμένος σε μια πετσέτα που μερικές φορές χρησιμοποιούσε για να καλύψει τα μάτια του. Ο αγώνας κύλησε χωρίς κάποια από τις δύο ομάδες να καταφέρνει να ξεφύγει και με τους Σοβιετικούς να προηγούνται με 89–87 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη, ο Λιβέρης Ανδρίτσος θα κερδίσει το φάουλ και θα ισοφαρίσει σε 89–89, στέλνοντάς το στην παράταση. Ο Γκάλης δικαίωσε τις προσδοκίες και σημείωσε 40 πόντους, αλλά η ιστορία ήθελε τις καθοριστικές δύο ελεύθερες βολές να γίνονται από τον Αργύρη Καμπούρη στο ισόπαλο 101–101 της παράτασης, τέσσερα δευτερόλεπτα πριν τη λήξη και με την τελευταία προσπάθεια απελπισίας των αντιπάλων άστοχη. Έκλεισε τη διοργάνωση με συγκομιδή 101 πόντων (μέσος όρος 12,6 ανά αγώνα, δεύτερος καλύτερος σκόρερ της Ελλάδας, ενώ είχε ακόμα 6,5 ριμπάουντ, 2,1 ασίστ, 2,7 κλεψίματα, 3,5 λάθη μέσο όρο), ενώ ήταν πρώτος στις ασίστ στη διοργάνωση με 17. Το αποτέλεσμα θεωρήθηκε ως μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην παγκόσμια αθλητική ιστορία καθώς η Ελλάδα δεν είχε καν προκριθεί στην προηγούμενη διοργάνωση του 1985, ενώ η τελευταία διάκριση στη διοργάνωση βρισκόταν στο μακρινό 1949.
 Το τέλος της συνάντησης με το πρωτοφανές αποτέλεσμα οδήγησε τους Έλληνες φιλάθλους στους δρόμους σε όλες τις πόλεις. Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κάποιος πως η μεγάλη επιτυχία έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη, την εξέλιξη και τη γιγάντωση του αθλήματος στη χώρα. Πέντε μέρες μετά τον θρίαμβο, η Εθνική Ελλάδας έδωσε αγώνα προς τιμή του Βασίλη Γκούμα με αντίπαλο τη Μικτή Ευρώπης στη Θεσσαλονίκη με το Αλεξάνδρειο ασφυκτικά γεμάτο και σε πανηγυρική ατμόσφαιρα. Ακολούθησε η συμμετοχή του Γιαννάκη με τη Μικτή Ευρώπης σε δύο ακόμα παιχνίδια στο Τελ Αβίβ και τη Σόφια τις δύο επόμενες ημέρες.

Στο Προολυμπιακό τουρνούα του 1988 στην Ολλανδία η Ελλάδα έχασε μία ακόμα καλή ευκαιρία για πρόκριση στην κορυφαία αθλητική διοργάνωση. Κατετάγη πέμπτη με τρεις ομάδες να προκρίνονται. Οι νίκες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος επί των Σοβιετικών και των Γιουγκοσλάβων δεν επαναλήφθηκαν, με την ήττα από την Ισπανία να δίνει την πρόκριση στις τρεις αυτές ομάδες. Ο Γιαννάκης έκλεισε τη διοργάνωση με μέσο όρο 18,7 πόντους.

Το καλοκαίρι του 1989 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1989 ο Γιαννάκης κατέκτησε με την εθνική Ελλάδας το ασημένιο μετάλλιο. Η διάκριση θεωρήθηκε ανάλογης αξίας με την κατάκτηση της πρώτης θέση του 1987 καθώς οι αντίπαλοι υπήρξαν ακόμα πιο ισχυροί και το επίπεδο πιο υψηλό. Η ελληνική ομάδα διέθετε αξιοσημείωτη αυτοπεποίθηση και η σύνθεσή της διέφερε ελάχιστα από αυτή της προηγούμενης διοργάνωσης. Η Ελλάδα έχασε χωρίς ουσιαστική αντίσταση στους γηπεδούχους αλλά κέρδισε τους δύο αγώνες που έπρεπε με τη Γαλλία (80—74 με 16 πόντους του Γιαννάκη) και τη Βουλγαρία, στο τέλος, που ήταν αρκετά χαμηλό «εμπόδιο» και απαιτείτο στοιχειώδης σοβαρότητα. Ο Γκάλης διασφάλισε με 43 πόντους, μαζί με τους 29 του Γιαννάκη, ότι δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρξει έκπληξη και το 103—73 ήρθε αρκετά άνετα, με αποτέλεσμα να ξαναβρεθεί με το πεπρωμένο στους «4».  Στον ημιτελικό με αντίπαλο τη Σοβιετική Ένωση η αμυντική κυρίως παρουσία του Γιαννάκη υπήρξε καθοριστική καθώς κέρδισε το τελευταίο καθοριστικό φάουλ, εξασφαλίζοντας τη νίκη με 81—80 και το ασημένιο μετάλλιο και αποδεικνύοντας ότι η Εθνική Ελλάδας ανήκε πλέον στις κορυφαίες εθνικές ομάδες της Ευρώπης. Ο Γιαννάκης έκλεισε τη διοργάνωση με 13,4 πόντους μέσο όρο, δεύτερος σκόρερ της ομάδας μαζί με το Φασούλα. Ο τελικός απέναντι στη γηπεδούχο Γιουγκοσλαβία που ξεκίνησε την τριετία των μεγάλων επιτυχιών της, δεν άφησε πολλά περιθώρια ελπίδων με το τελικό 98—77 να έρχεται φυσιολογικά. 

Το 1990 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αργεντινής και κατέκτησε την έκτη θέση με την Εθνική Ελλάδας, που απόντος του Γκάλη βρήκε στο Γιαννάκη τον εκτελεστή με μέσο όρο 26,0 πόντους και τρίτο σκόρερ της διοργάνωσης. Η εθνική είχε κληρωθεί στον όμιλο της πρώτης φάσης με αντιπάλους τις ΗΠΑ, την Ισπανία και τη Νότια Κορέα. Για μία ακόμη διοργάνωση οι Ισπανοί αποτελούσαν το βασικό εμπόδιο αφού με βάση τα προγνωστικά για να προχωρήσει η Ελλάδα έπρεπε να νικήσει τους Ίβηρες. 
Στην πρεμιέρα του ομίλου η εθνική παραλίγο να πετύχει ένα θαύμα. Κόντραρε στα ίσια τις ΗΠΑ (που αγωνιζόταν με κολεγιακή ομάδα) και έχασε τελικά στην παράταση με 103—95 με 23 πόντους του Γιαννάκη. Η ήττα από τη Σοβιετική Ένωση με 75—57 με 25 πόντους του αρχηγού δεν ήταν έκπληξη. Η νίκη επί της Νότιας Κορέας με 119—76 ήρθε άκοπα. Στον κρίσιμο αγώνα με την Ισπανία η ελληνική ομάδα νίκησε με 102—93 και επιβεβαίωσε την πρόκριση στον επόμενο γύρο με τον Γιαννάκη να σημειώνει 31 πόντους. Στον αγώνα του δεύτερου γύρου με αντίπαλο την εθνική Βραζιλίας (14 Αυγούστου, αποτέλεσμα 103—88) ο αρχηγός έκανε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του στην εθνική σημειώνοντας 38 πόντους, ενώ και πάλι στον αγώνα κατάταξης με την ίδια αντίπαλο σημείωσε 30 πόντους, οι οποίοι δεν ήταν αρκετοί για τη νίκη (19 Αυγούστου, αποτέλεσμα 94—97) και έτσι η Ελλάδα κατατάχθηκε έκτη. Είχε προηγηθεί νίκη επί των γηπεδούχων με 81—78 με μία ακόμα εξαιρετική εμφάνιση του αρχηγού με 36 πόντους, ενώ η ήττα από τη μετέπειτα πρωταθλήτρια κόσμου Γιουγκοσλαβία με 77—67 ήταν αυτή που περιόρισε τις μεγαλύτερες φιλοδοξίες. Ο Γιαννάκης ήταν επίσης ο δεύτερος καλύτερος πασέρ της διοργάνωσης με μέσο όρο 5,4 ασίστ ανά αγώνα, χάνοντας την πρωτιά για μία μόλις ασίστ από τον Πορτορικάνο Φεντερίκο Λόπεζ. Η αποθέωση από 10.000 Αργεντινούς φιλάθλους με χειροκρότημα που άρχισε και δεν σταματούσε ήταν η επιβράβευση της όλης παρουσίας του στη διοργάνωση. Η Ελλάδα είχε κάνει ένα ακόμη βήμα για τη διεθνή της καταξίωση.  Στις 27 Δεκεμβρίου συμμετείχε για τρίτη φορά σε αγώνα της Μικτής Ευρώπης με την πρωταθλήτρια της ηπείρου Γιουγκοπλάστικα που έγινε στο Σπλιτ (104—102) σημειώνοντας και 13 πόντους.

1991—1996
Στις 8 Ιουνίου 1991 στο γεμάτο ΣΕΦ, όλα τα μεγάλα ονόματα του ευρωπαϊκού μπάσκετ συγκεντρώθηκαν σε ένα ευρωπαϊκό All Star Game στα πλαίσια του Τουρνουά Ακρόπολις και σε μία ιδιαίτερη χρονιά λόγω των εορτασμών των 100 χρόνων της FIBA. Η κορυφαία συνάντηση ήταν μεταξύ Μικτής Βαλκανίων και Μικτής Ευρώπης με τους Γκάλη και Γιαννάκη στη βασική πεντάδα των Βαλκανίων και τελικό αποτέλεσμα 103–102 υπέρ της Μικτής Βαλκανίων με 10 πόντους από τον Γιαννάκη.
Την ίδια χρονιά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Γερμανίας κατέκτησε την πέμπτη θέση, έχοντας το πιο παραγωγικό Ευρωμπάσκετ της διεθνούς σταδιοδρομίας του με μέσο όρο 19,8 πόντους και ήταν και πάλι δεύτερος σκόρερ της ομάδας. Από τα αξιοσημείωτα της διοργάνωσης ήταν το ότι η Σοβιετική Ένωση - που μετά από λίγο καιρό θα έπαυε να υπάρχει- είχε αποκλειστεί από τη Γαλλία και την Τσεχοσλοβακία - μία ακόμα χώρα που διασπάστηκε- και δεν ταξίδεψε στην Ιταλία. Στο τουρνουά συμμετείχαν μόνο 8 ομάδες και η Ελλάδα γνώρισε δύο ήττες στη φάση των ομίλων από τους γηπεδούχους με 82—72 με 17 πόντους του αρχηγού και από την Τσεχοσλοβακία με 123—113 με 27 πόντους του Γιαννάκη. Η νίκη με 95—79 (18 πόντοι του Γιαννάκη) επί της Τσεχοσλοβακίας στον αγώνα κατάταξης εξισορρόπησε τις εντυπώσεις. Στο Προολυμπιακό τουρνουά του 1992, η Ελλάδα απόντος του Γκάλη, έμεινε μακριά από τις ελπίδες πρόκρισης και ο Γιαννάκης ήταν ο πρώτος σκόρερ της με 16,6 πόντους ανά παιχνίδι. Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του με την εθνική ομάδα ήταν στις 9 Ιουνίου 1992 στα πλαίσια του του Τουρνουά Ακρόπολις με αντίπαλο τη Λιθουανία που αγωνιζόμενη πλήρης δύο μήνες πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο γνώρισε την ήττα με 83—81 και 35 πόντους του αρχηγού.

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1993 η Ελλάδα εμφανίστηκε για πρώτη φορά χωρίς το Γκάλη στη διοργάνωση μετά από 12 χρόνια. Ο Γιαννάκης ήταν εκτός από ηγέτης και ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με μέσο όρο 19,8 πόντους. Μετά την πρώτη νίκη απέναντι στη Λετονία με 81—62 (17 πόντους του Γιαννάκη), η ήττα από το Ισραήλ με 79—74 παρά τους 32 πόντους του αρχηγού, δεν περιόρισε τις οποίες φιλοδοξίες. Στο δεύτερο γύρο οι 22 πόντοι του στον αγώνα με την Ισπανία ήταν αρκετοί για να οδηγήσουν την ομάδα στη νίκη με 76—75. Η Γαλλία δεν ήταν μεγάλο εμπόδιο στα προημιτελικό αλλά στον ημιτελικό με αντίπαλο τη Γερμανία ήρθε μία απρόσμενη ήττα από τους γηπεδούχους, που τελικά έκαναν τη μεγάλη έκπληξη κατακτώντας το τρόπαιο. Η μικρός τελικός προσέφερε το χάλκινο μετάλλιο στους αργυρούς Ολυμπιονίκες  Κροάτες.

Το καλοκαίρι του 1994 ο Γιαννάκης αγωνίστηκε στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 1994 στον Καναδά. Η διοργάνωση εκείνη ήταν η πρώτη με τη συμμετοχή των Αμερικανών με επαγγελματίες παίκτες και το θεωρητικό προβάδισμα των προγνωστικών για τον τελικό νικητή δεν ήταν δύσκολο να φτάσει και στην πραγματοποίηση του. Η Εθνική Ελλάδας ταλανίστηκε από εσωτερικά προβλήματα γεγονός που επηρέασε την τελική σύνθεσή της και οι προοπτικές δεν φαίνονταν ιδιαίτερα αισιόδοξες. Παρά το γεγονός αυτό, η ομάδα βασιζόμενη στην αμυντική της ισχύ κατάφερε να κάνει ένα ακόμη παραπάνω βήμα σε σύγκριση με την προηγούμενη διοργάνωση, έστω και αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές με τη διάλυση των ενιαίων εθνικών Σοβιετικής Ένωσης και Γιουγκοσλαβίας. Με τέσσερις νίκες (επί της Γερμανίας 68—58, της Αιγύπτου 69—53, του Καναδά 74—71 και της Κίνας 77—61) και δύο ήττες (από το Πουέρτο Ρίκο 72—64 και την Κροατία 81—55) και έχοντας την υποστήριξη χιλιάδων ομογενών η Ελλάδα έφτασε στον ημιτελικό της διοργάνωσης στις 13 Αυγούστου, όπου η Εθνική Ηνωμένων Πολιτειών επιβλήθηκε άνετα με 97—58, ενώ και ο μικρός τελικός δεν είχε θετικό αποτέλεσμα (ήττα από την Κροατία με 78—60). Στο μοναδικό αγώνα που οι ΗΠΑ δεν σημείωσαν 100 πόντους ήταν αυτό με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ελλάδας. Το σκορ στο ημίχρονο ήταν 40—30, ενώ προηγήθηκε στο 17—14 και χαρακτηριστική ήταν η έκφραση του Παναγιώτη Γιαννάκη να ξεσηκώνει την εξέδρα και να φωνάζουν όλοι «σφύρα το». Ο αρχηγός έκλεισε τη διοργάνωση με μέσο όρο 11,0 πόντους και ήταν τρίτος σκόρερ της ομάδας μετά τους Φασούλα και Χριστοδούλου. Έχοντας συμμετάσχει σε τρεις διοργανώσεις του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος σημείωσε 468 πόντους, επίδοση που εξακολουθεί να τον διατηρεί στην κορυφή των σκόρερ της εθνικής στη διοργάνωση και είναι 6ος όλων των εποχών. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1995 που διεξήχθη στην Ελλάδα η τέταρτη θέση ήταν και πάλι το τελικό αποτέλεσμα. Ο αντικειμενικός στόχος της ομάδας στη διοργάνωση αυτή ήταν μια θέση στην πρώτη πεντάδα, ώστε να πάρει το εισιτήριο για τους  Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα την επόμενη χρονιά. Θα ήταν ουσιαστικά ένα δώρο για τους βετεράνους που θα έκλειναν την καριέρα τους στην Εθνική με μία συμμετοχή σε Ολυμπιακούς. Στον πρώτο γύρο η Ελλάδα αντιμετώπισε τους δύο μετέπειτα φιναλίστ σε δύο διαδοχικές ημέρες (21 και 22 Ιουνίου) Γιουγκοσλαβία και Λιθουανία, από τους οποίους γνώρισε την ήττα με 80—84 και 73—89 και 14 και 17 πόντους αντίστοιχα του αρχηγού. Ακολούθησαν τέσσερις νίκες με αντιπάλους την Ιταλία, τη Σουηδία, το Ισραήλ και τη Γερμανία. Ο στόχος επετεύχθη με τη νίκη επί της Ισπανίας στον προημιτελικό όπου ξεδιπλώθηκε όλο το ελληνικό ταλέντο με νίκη 66—64. Κατόπιν, στον ημιτελικό της 1ης Ιουλίου η Ελλάδα έχασε από τη μελλοντική πρωταθλήτρια Γιουγκοσλαβία με 60—52 μετά από συγκλονιστικό αγώνα έχοντας μεγάλα παράπονα από τη διαιτησία. Στο μικρό τελικό η Κροατία στέρησε ένα ακόμα μετάλλιο νικώντας με 73—68. Ο Γιαννάκης στα 36 του έκλεισε τη διοργάνωση με μέσο όρο 8,9 πόντους. Με 769 πόντους σε 58 αγώνες τελικής φάσης Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος είναι 11ος σκόρερ όλων των εποχών.

Με την Εθνική Ομάδα αγωνίστηκε συνολικά 351 φορές, περισσότερες από οποιονδήποτε άλλο Ευρωπαίο παίκτη, σημειώνοντας συνολικά 5.301 πόντους (μ.ο: 15,1).  Συμμετείχε συνολικά σε 8 Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (δεύτερος στην ιστορία πίσω από τον Κρέζιμιρ Τσόσιτς που έχει 9), 3 Παγκόσμια πρωταθλήματα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα, έπειτα από τους οποίους αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Για πρώτη φορά στην καριέρα του, καθώς η Εθνική Ελλάδας μετά το 1952 συμμετείχε για δεύτερη φορά στην ιστορία της σε Ολυμπιακούς Αγώνες, αγωνίστηκε στη διοργάνωση της Ατλάντα το 1996 και κατέκτησε την 5η θέση με την οποία ο Γιαννάκης ολοκλήρωσε την άκρως επιτυχημένη καριέρα του ως παίκτης. Στις 2 Αυγούστου, έχοντας απέναντί του τη Βραζιλία στον αγώνα κατάταξης, έπαιξε για τελευταία φορά με τη γαλανόλευκη φανέλα, στη νίκη με 91—72 που έδωσε την πέμπτη θέση του τουρνουά. Ήταν η 351η εμφάνισή του με το εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Στην αποχώρησή του προκάλεσε συγκίνηση λέγοντας: «Θέλω να σας πω ότι ήρθε η ώρα να σταματήσω από την Εθνική. Είναι δύσκολο και το καταλαβαίνετε. Θα μου επιτρέψετε όμως να πω δύο λόγια. Φυλάξτε αυτή την ομάδα σαν κόρη οφθαλμού. Η Εθνική είχε, έχει και θα συνεχίσει να έχει επιτυχίες. Πρέπει να αισθάνεστε ότι αυτή η ομάδα είναι η υπερηφάνεια σας, η τιμή σας, ο ίδιος ο εαυτός σας. Πλέον η σκυτάλη περνάει σε εσάς. Να την προσέχετε σαν την ψυχή σας».

Προπονητική σταδιοδρομία

1997–1998: Ημιτελικά Ευρωπαϊκού και Παγκοσμίου Πρωταθλήματος με την Εθνική Ελλάδας

Το 1997 ο Γιαννάκης ανέλαβε το ρίσκο να γίνει προπονητής της Εθνικής Ανδρών μη έχοντας προηγούμενη εμπειρία από τη θέση του πάγκου. Οδήγησε την Εθνική Ελλάδας στην τέταρτη θέση στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας του 1997 με την ομάδα να έχει πλέον μόνο δύο παίκτες από την πρωταθλήτρια του 1987 (Παναγιώτη Φασούλα και Φάνη Χριστοδούλου) και επίσης στην τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας το 1998 με την τελευταία εμφάνιση του Φασούλα σε μεγάλη διοργάνωση. Στον ημιτελικό του Παγκοσμίου πρωταθλήματος της Αθήνας η πρόκριση για τον τελικό χάθηκε στην παράταση, ενώ και στις δυο περιπτώσεις η Ελλάδα αποκλείστηκε από την Εθνική Γιουγκοσλαβίας η οποία κατέκτησε και το Ευρωμπάσκετ και το Μουντομπάσκετ και υπήρξε σαφώς πιο ισχυρή. Η εθνική μπορεί να μην έπειθε με τις εμφανίσεις της στο παγκόσμιο, αλλά κατάφερε να φτάσει στον ημιτελικό γύρο και βρέθηκε απέναντι στους πλάβι σε ένα κατάμεστο  ΟΑΚΑ. Έκανε ένα υπέροχο πρώτο ημίχρονο και προηγήθηκε 48—36 με 20.000 φιλάθλους στην εξέδρα. Οι Σέρβοι άρχισαν να πιέζουν σε όλο το γήπεδο και τελικά έστειλαν το παιχνίδι στην παράταση όπου επικράτησαν με 78—73. Η απογοήτευση του κόσμου αλλά και μεγάλης μερίδας του τύπου είχε ως αποδέκτη την ομοσπονδιακό προπονητή Παναγιώτη Γιαννάκη, ο οποίος κατηγορήθηκε γιατί απέναντι στην πίεση δεν έβαλε δεύτερο πλέι μέικερ να βοηθήσει τον Κορωνιό που είχε φτάσει στα όρια της εξάντλησης. 
Οι σημαντικές επικρίσεις τον οδήγησαν στην παραίτηση το Μάρτιο του 1999.

2001–2004: Τελικός FIBA Europe League με το Μαρούσι 
Το 2001 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Πανιωνίου και την επόμενη σεζόν ανέλαβε το Μαρούσι, όπου έμεινε για 3,5 χρόνια. Το 2004 οδήγησε τον αθηναϊκό σύλλογο στην κατάκτηση της δεύτερης θέσης στο πρωτάθλημα Ελλάδας που είναι και η πιο καλή επίδοση που είχε ποτέ η ομάδα, ενώ την επόμενη σεζόν στην τέταρτη θέση. Στην Ευρώπη οδήγησε την ομάδα στον τελικό του FIBA Europe League όπου ηττήθηκε από την Ούνικς Καζάν. Ανέδειξε επίσης μεταξύ άλλων και το ταλέντου του Βασίλη Σπανούλη. Τον Μάιο του 2004, παράλληλα με τη θέση του στο Μαρούσι, ανέλαβε ξανά προπονητής της Εθνικής Ανδρών λίγο πριν από την Ολυμπιάδα του 2004 και οδήγησε την ομάδα στην 5η θέση της διοργάνωσης.

2005–2008: Πρώτος στην Ευρώπη και δεύτερος στον κόσμο με την Εθνική Ελλάδας 
Κρατώντας σταθερά το Μαρούσι στις πρώτες θέσεις του ελληνικού πρωταθλήματος συμμετείχε με την Εθνική Ελλάδας στο Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου και 18 χρόνια μετά το Ευρωμπάσκετ του 1987 που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο ως αρχηγός και παίκτης της εθνικής το κατέκτησε το 2005 και ως προπονητής, ο μόνος που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο. Διαδέχθηκε τον Γιάννη Ιωαννίδη και έβαλε στην ομάδα του 2004 τους Νίκο Ζήση,  Κώστα Τσαρτσαρή, Βασίλη Σπανούλη. Δε δίστασε να πάρει σκληρές αποφάσεις, όπως όταν ανακοίνωσε το κόψιμο του Ευθύμη Ρεντζιά από τη δωδεκάδα των Ολυμπιακών Αγώνων, στους οποίους οδήγησε την ομάδα στην πέμπτη θέση. Έναν χρόνο αργότερα, στο Βελιγράδι, ήταν ακόμη πιο δυναμικός καθώς δεν κάλεσε τους Φραγκίσκο Αλβέρτη και Δημήτρη Παπανικολάου. Η εθνική είχε μπει στη νέα εποχή, με τον προπονητή να κινεί να εκφράζει τις επιθυμίες του. Το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα επιβεβαίωσε με απόλυτο τρόπο ότι οι επιλογές Γιαννάκη ήταν οι σωστότερες. Στον τελικό του Βελιγραδίου κέρδισε εύκολα τη Γερμανία με 78—62. Το 2006 οδήγησε την Εθνική στη δεύτερη θέση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στη Σαϊτάμα, αποκλείοντας στον ημιτελικό της διοργάνωσης τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μία ιστορική νίκη με 101—95. Είναι από τις σπουδαιότερες νίκες στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και φέρει την υπογραφή του «Δράκου». Οι Αμερικανοί ήταν αήττητοι μέχρι εκείνη τη στιγμή και ετοιμάζονταν για το χρυσό μετάλλιο που έχασαν στις δύο προηγούμενες διοργανώσεις,  του 1998 και του 2002, ενώ είχαν αποτύχει και στην Ολυμπιάδα της Αθήνας. Η γαλλική L'Équipe έγραψε: «Η Ελλάδα δίνει το μάθημα. Οι Λεμπρόν Τζέιμς, Καρμέλο Άντονι και Ντουέιν Γουέιντ υπέκυψαν στην τακτική και τον έλεγχο των Ελλήνων». Στην Ελλάδα χρειάστηκαν μόνο λίγα λεπτά για να ξεσπάσει πανηγύρι στους δρόμους και τα χέρια των οδηγών να πέσουν πάνω στις κόρνες. Οι Αμερικάνοι μετά από εκείνο το παιχνίδι παρέμειναν αήττητοι, όπου κι αν έπαιξαν για 13 χρόνια. Το 2007 οδήγησε την Εθνική στην τέταρτη θέση του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Ισπανίας.

2008–2010: Ημιτελικός και τελικός Ευρωλίγκα με τον Ολυμπιακό 
Το Φεβρουάριο του 2008 παράλληλα με την εθνική Ελλάδος ανέλαβε και την ομάδα του Ολυμπιακού. Το καλοκαίρι της ίδιας σεζόν συμμετείχε με την εθνική Ελλάδας στην Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου και κατέκτησε την πέμπτη θέση, ενώ το Δεκέμβριο του 2008 απομακρύνθηκε από την εθνική. Το 2009 οδήγησε τον Ολυμπιακό μετά από 10 χρόνια σε φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα όπου αποκλείστηκε στις λεπτομέρειες από τον Παναθηναϊκό. Την επόμενη χρονιά οδήγησε τον Ολυμπιακό στον τελικό της Ευρωλίγκα και κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας. Αποτέλεσε έτσι το μοναδικό Έλληνα που συμμετείχε σε τελικό Ευρωλίγκα ως παίκτης και προπονητής.

Από το 2012 ως σήμερα
Τον Ιούνιο 2012 ανέλαβε προπονητής της γαλλικής Λιμόζ έχοντας υπογράψει διετές συμβόλαιο, όπου παρέμεινε για μία σεζόν, μη έχοντας επιτυχίες με το σύλλογο. Τον Απρίλιο του 2013 ανέλαβε την Εθνική μπάσκετ ανδρών της Κίνας, με συμβόλαιο τριετούς διαρκείας, αλλά αποχώρησε το 2014 από τον πάγκο της. Στις 7 Ιουλίου 2017 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Άρη. Έτσι επανήλθε στην ομάδα που έδρασε και σημείωσε μεγάλη επιτυχία ως παίκτης. Ο Άρης είναι η πρώτη ομάδα που προπόνησε ο Γιαννάκης μετά από το 2014. Ο ίδιος δήλωσε ότι «γύρισε πίσω στο σπίτι του». Απομακρύνθηκε από τον Άρη, μετά από τα ανεπιτυχή αποτελέσματα της ομάδας, στις 21 Μαρτίου 2018.

Η κληρονομιά του

Αν ο Νίκος Γκάλης θεωρείται ως ο κορυφαίος Έλληνας καλαθοσφαιριστής, τότε ο Παναγιώτης Γιαννάκης μπορεί να θεωρηθεί ως ο κορυφαίος γηγενής. Η κοινή τους πορεία στον Άρη και στην Εθνική ομάδα τους συνέδεσε με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού αθλητισμού στο τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα. Ο «δράκος» έχει όνομα και υστεροφημία τόσο σημαντικά, όσο και η μεγάλη επιτυχία του 1987, όταν όλη η Ελλάδα έμαθε να βλέπει και να παίζει μπάσκετ, με ίσως μεγαλύτερο ενδιαφέρον, πάθος και ελπίδα σε σύγκριση με το λαοφιλέστερο των αθλημάτων, το ποδόσφαιρο. Με πρωτεργάτες τον Γιαννάκη και τον Γκάλη, η Εθνική πετύχαινε τη σημαντικότερη επιτυχία της στα χρονικά αφήνοντας απόλυτα έκπληκτη την Ευρώπη, σηματοδοτώντας μία κοσμογονική αλλαγή για την κατάσταση του αθλήματος στη χώρα. Εκεί ακριβώς εντοπίζεται και η κληρονομιά που άφησε κατά κύριο λόγο ο Νικαιώτης. Ήταν μέλος εκείνης της «χρυσής» γενιάς που έστρεψε το ενδιαφέρον του κόσμου μαζικά στο μπάσκετ και αποτέλεσε τον προπομπό για όλες τις μετέπειτα εθνικές και συλλογικές επιτυχίες. Και ο τρόπος που το έκανε με την μαχητικότητα και το αγωνιστικό του πνεύμα αποτέλεσαν υπόδειγμα του «ευ αγωνίζεσθε». Ήταν αρχηγός και ψυχή της ομάδας, φτάνοντας να κάνει το όνομά του ταυτόσημο με την Εθνική, που από το 1987 έγινε δίκαια, η «επίσημη αγαπημένη» όλων των Ελλήνων. Έβαλε κάτω το «εγώ» του για να φτιάξει μαζί με τον Γκάλη το κορυφαίο δίδυμο στην ιστορία της Εθνικής. Και κυριαρχούνταν από συναίσθημα κάθε στιγμή σε κάθε αγώνα, για να γίνει σύνθημα ακόμα κι από τους αντιπάλους του που τον πικάριζαν με το περίφημο «κλάψε-κλάψε». «Σήμερα κλαίμε όχι γιατί αποχωρεί ο Παναγιώτης Γιαννάκης, αλλά διότι αποσύρεται το ίδιο το μπάσκετ...», είχε πει με μία δόση μελαγχολίας αλλά συνάμα και περηφάνιας ο Γιώργος Σιγάλας, ο οποίος τον διαδέχθηκε ως αρχηγός της Εθνικής. Όταν μάλιστα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της «γαλανόλευκης» και την έφερε στην κορυφή της Ευρώπης το 2005 και στη δεύτερη θέση του κόσμου το 2006, με την ιστορική νίκη επί των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Γιαννάκης απέκτησε «μυθικό» χαρακτήρα για όσα προσέφερε στο άθλημα, τόσο σαν παίκτης όσο και σαν προπονητής. Έγινε ο συνδετικός κρίκος, ως παίκτης και ως προπονητής, στις δύο χρυσές γενιές του ελληνικού μπάσκετ και τα δύο ευρωπαϊκά πρωταθλήματα που κατέκτησε η εθνική ομάδα.
Η παρουσία του στον Άρη, στον Παναθηναϊκό, στον Ολυμπιακό και στην Εθνική «σμιλεύουν» ένα προφίλ υπεράνω οπαδικών διαφορών και διαχωρισμών, ενώ το σκεπτόμενο μπάσκετ που εισήγαγε, τόσο ως παίκτης, όσο και ως προπονητής, συνοδεύτηκε από μοναδικές στιγμές εθνικής υπερηφάνειας, άλλαξαν τα δεδομένα του αθλήματος στην Ελλάδα.

Τίτλοι

Τίτλοι ως αθλητής 
 7 Πρωταθλήματα Ελλάδας : 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991
 7 Κύπελλα Ελλάδας : 1985, 1987, 1988, 1989, 1990, 1992, 1996 
 Πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας : 1975
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα : 1996
 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης : 1993 
 Χρυσό Μετάλλιο Ευρωμπάσκετ : 1987
 Ασημένιο Μετάλλιο Ευρωμπάσκετ : 1989
 Χρυσό Μετάλλιο Μεσογειακών Αγώνων : 1979
 Ασημένιο Μετάλλιο Ευρωμπάσκετ Παίδων : 1975
 Χρυσό Μετάλλιο Βαλκανικών Αγώνων (2) : 1979, 1986
 Ασημένιο Μετάλλιο Βαλκανικών Αγώνων : 1983 
 Χάλκινο Μετάλλιο Βαλκανικών Αγώνων (4) : 1976, 1977, 1980, 1981

Τίτλοι ως προπονητής 
 Χρυσό Μετάλλιο Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος : 2005
 Ασημένιο Μετάλλιο Παγκοσμίου Πρωταθλήματος : 2006
 Κύπελλο Ελλάδας : 2010

Άλλες διακρίσεις

Ως αθλητής 
 Ευρωλίγκα 3η θέση (2) : 1989, 1995
 Ευρωλίγκα 4η θέση (2) : 1988, 1990
 Ημιτελικά Κυπέλλου Κόρατς (2) : 1985, 1994
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 4η θέση (2) : 1993, 1995
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 5η θέση : 1991
 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 4η θέση : 1994
 Ολυμπιάδα 5η θέση : 1996

Ως προπονητής 
 Ευρωλίγκα Φιναλίστ : 2010
 Ευρωλίγκα 4η θέση : 2009
 FIBA Europe League Φιναλίστ : 2004
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 4η θέση (2) : 1997, 2007
 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 4η θέση : 1998
 Ολυμπιάδα 5η θέση (2) : 2004, 2008
 Πρωτάθλημα Ασίας 5η θέση : 2013

Ατομικές διακρίσεις 
Παίκτης
 Συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Α1: 493 
 Συμμετοχές στους αγώνες των κυπέλλων Ευρώπης: 163
 Τρίτος σκόρερ όλων των εποχών στο Ελληνικό πρωτάθλημα με 9.291 πόντους
 Το προσωπικό του ρεκόρ σκοραρίσματος είναι 73 πόντοι στο παιχνίδι Ιωνικός Νίκαιας-Άρης το 1984 και είναι το δεύτερο καλύτερο όλων των εποχών στο ελληνικό πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας
 Πρώτος σε συμμετοχές στην Εθνική ομάδα με 351 αγώνες. Η επίδοση είναι και ρεκόρ Ευρώπης 
 Πρώτος σκόρερ Εθνικής ομάδας με 5.301 πόντους. Η επίδοση είναι και ρεκόρ Ευρώπης 
 Πρώτος σε συμμετοχές όλων των εθνικών ομάδων με 402 αγώνες 
 Πρώτος σκόρερ όλων των εθνικών ομάδων με 6.202 πόντους 
 Μικτή Ευρώπης (3): 1980, 1987, 1990
 Πρώτος σκόρερ στο Ελληνικό Πρωτάθλημα: 1980
 Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) στο Ελληνικό Πρωτάθλημα: 1987
 Πρώτος στις ασίστ το Ελληνικό Πρωτάθλημα: 1989
 Δύο φορές πρώτος σκόρερ του τελικού στο Κύπελλο Ελλάδας: 1985, 1988
 50 Σπουδαιότεροι Συνεισφέροντες της Ευρωλίγκα (2008)
 FIBA Hall of Fame: 2021
Ως προπονητής
 Προπονητής της χρονιάς στην Ελλάδα (2) : 2004, 2006

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 
 
 
 Παναγιώτης Γιαννάκης, στατιστικά προπονητή στην επίσημη ιστοσελίδα της Εθνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
  Παναγιώτης Γιαννάκης, στατιστικά στην επίσημη ιστοσελίδα της Euroleague
 Η ομιλία του Παναγιώτη Γιαννάκη κατά την είσοδό του στο Hall of Fame της FIBA
 Γκάλης ή Γιαννάκης; 
 Στον (βιο)ρυθμό του 1987!
 EUROBASKET ’87: Τα πρωτοσέλιδα του θριάμβου 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Πόιντ γκαρντ
Σούτινγκ γκαρντ
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1979
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1983
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1989
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1991
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1993
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1990
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1994
Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Έλληνες Μεσογειονίκες
Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Ελλάδας
Προπονητές νικητές Ευρωμπάσκετ
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανιωνίου
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Αμαρουσίου
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Κίνας
Προπονητές καλαθοσφαίρισης Άρη
Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA