joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νόρα Βαλσάμη

Η Νόρα Βαλσάμη (Κάιρο Αιγύπτου, 24 Ιανουαρίου 1948) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.

Βιογραφία
Σπούδασε χορό και ρυθμική στην Αίγυπτο. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Έκανε την πρώτη της θεατρική εμφάνιση σε μια παραγωγή του 1965, στην κωμωδία του Αριστοφάνη Εκκλησιάζουσες, όταν ακόμη φοιτούσε στη δραματική σχολή. Ένα χρόνο αργότερα έκανε το ντεμπούτο της και στη μεγάλη οθόνη, στην ταινία "Στεφανία". Τότε ήταν που της παρείχε και το συμβόλαιό της η Φίνος Φίλμς. Μετά από μια πλειάδα ρόλων αποσύρθηκε από τις ταινίες το 1975 και ασχολήθηκε με το θέατρο αποκλειστικά. Ανάμεσα στις θεατρικές παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε είναι "Ο Ματωμένος Γάμος" του Λόρκα, "Ένας Ιδανικός Σύζυγος" του Όσκαρ Ουάιλντ κ.ά. Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε σε σειρές που έκαναν πολύ μεγάλη επιτυχία ( ''Αφροδίτη'', ''Αναδυομένη'', ''Μυστικοί Αρραβώνες'', ''Αστροφεγγιά'', ''Η εξαφάνιση του Τζων Αυλακιώτη'', ''Μια γυναίκα από το παρελθόν'', ''Ο χήρος, η χήρα και τα χειρότερα'', ''Έλλη και Άννα'', ''Οι τρεις χήρες'' κ.ά.).

Είναι σύζυγος του σκηνοθέτη Ερρίκου Ανδρέου με τον οποίο γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας "Τα δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι" , την οποία σκηνοθέτησε ο ίδιος με το ψευδώνυμο Δημήτρης Μήκας.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Βιντεοταινίες

Τηλεταινίες

Τηλεοπτικό θέατρο

Θέατρο

Εκπομπές 
(Σε μερικές πήρε μέρος κι άλλες παρουσίασε)

Τηλεπαιχνίδια

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Νόρα Βαλσάμη στο Internet Movie Database.
Νόρα Βαλσάμη στο cine.gr
 / ΤΑ ΔΥΟ ΠΟΔΙΑ Σ'ΕΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙ

Έλληνες της Αιγύπτου
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Όλντενμπουργκ

Το Όλντενμπουργκ (γερμανικά: Oldenburg) είναι πόλη στο κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας (Niedersachsen) στη Γερμανία. Στη γερμανική γλώσσα η επίσημη ονομασία της είναι "Oldenburg (Oldenburg)" ή "Oldenburg (Oldb)" (Όλντενμπουργκ της περιοχής Όλντενμπουργκ), ώστε να διακρίνεται από την ομώνυμη πόλη στο Χόλσταϊν.

Ο πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 166.000 κάτοικοι και ειναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στην Κάτω Σαξονία μετά το Αννόβερο, το Μπράουνσβαϊγκ και το Οσναμπρύκ. 

Βρίσκεται περίπου 45 χλμ. της Βρέμης και 100 χλμ. του Αμβούργου. Την πόλη διαρρέουν οι ποταμοί Χούντε (Hunte) και Χάαρεν (Haaren). 

Κατά τη διάρκεια της γαλλικής προσάρτησης (1811-1813) στον πόλεμο του Ναπολέοντα εναντίον της Βρετανίας, ήταν επίσης γνωστή ως Le Vieux Bourg στα γαλλικά. Πριν από το τέλος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας (1918), ήταν το διοικητικό κέντρο και η κατοικία της δυναστείας του Όλντενμπουργκ, από την οποία καταγόταν και η Αμαλία της Ελλάδας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
Πόλεις της Κάτω Σαξονίας
Πανεπιστημιακές πόλεις στη Γερμανία
Μεγάλο Δουκάτο του Όλντενμπουργκ
Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στη Γερμανία
Αντισημιτισμός στη Γερμανία
Ροκ όπερα

Η ροκ όπερα είναι είδος μουσικής δημιουργίας που εμφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1960. Αποτελεί μια διασταύρωση της φόρμας της όπερας με τη ροκ μουσική. Τα τυπικά στοιχεία του είδους της όπερας, όπως το λιμπρέτο, οι μονόλογοι, τα χορωδιακά μέρη διατηρούνται, όμως η μουσική που συνοδεύει τη δράση είναι ροκ, παιγμένη από μια ροκ μπάντα την οποία μπορεί να συνοδεύει ή όχι μια ορχήστρα.

Το πρώτο μουσικό έργο που χαρακτηρίστηκε ως ροκ όπερα ήταν το άλμπουμ Tommy των Who από τα 1969. Πολύ γνωστή έγινε αργότερα η όπερα του Άντριου Λόυντ Γουέμπερ Jesus Christ Superstar.

Την πρώτη ροκ όπερα για τα ελληνικά δεδομένα αποτέλεσαν οι Δαίμονες (1991), της Άννας Βίσση και του Νίκου Καρβέλα.  

Ροκ μουσική
Μιούζικαλ
Οι Πυγμάχοι (τοιχογραφία)

"Οι Πυγμάχοι" είναι τοιχογραφία, φιλοτεχνημένη με την τεχνική της νωπογραφίας, η οποία κοσμούσε τον νότιο τοίχο του δωματίου Β1 του Κτιρίου Β του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου.

Περιγραφή
Η τοιχογραφία έχει ύψος 2,75 μέτρα και πλάτος 0,94 μέτρα.
Δύο μικρά παιδιά, πιθανώς μεταξύ 6 και 8 ετών, πυγμαχούν. Τα παιδιά φέρουν μόνο περίζωμα. Τα σώματα αποδίδονται με κόκκινο χρώμα. Το δεξιό παιδί φαίνεται να είναι μικρότερο του άλλου. Το αριστερό παιδί είναι στολισμένο με περιδέραιο, περιβραχιόνιo με πολύτιμες πέτρες κυανού χρώματος, περισφύριο και φοράει χρυσό σκουλαρίκι. Στο δεξί τους χέρι φορούν χειρόκτια (γάντια πυγμαχίας) και έχουν ξυρισμένο κεφάλι εκτός από δύο μεγάλους πλοκάμους που κρέμονται στο πίσω μέρος και δύο μικρότερους ψηλά, πάνω από το μέτωπο. Ο Σπύρος Μαρινάτος είχε θεωρήσει αρχικά ότι φορούσαν γαλάζιους σκούφους, αλλά σε συνδυασμό με άλλες τοιχογραφίες, όπως με τις Κροκοσυλλέκτριες, θεωρείται δεδομένο ότι με γαλάζιο χρώμα απεικονιζόταν το ξυρισμένο κεφάλι.

Η διαφορά στον στολισμό των δύο παιδιών  έχει ερμηνευθεί ως ένδειξη διαφορετικής κοινωνικής θέσης, αν και εχεί διατυπωθεί η άποψη ότι το αριστερό παιδί είναι θηλυκού γένους.

Το φόντο της τοιχογραφίας είναι άσπρο και κόκκινο, πιθανότατα αποδίδοντας την γη και τον ουρανό.

Οι Πυγμάχοι βρίσκονται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και έχει αριθμό ευρετηρίου 1974 26β.

Έκθεση Φωτογραφιών

Αναφορές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Ίδρυμα Μείζον Ελληνισμού
Ancient History Encyclopedia
The Thera Foundation 

Πυγμαχοι
Πυγμαχία
Πυγμαχοι
Αρχαία ζωγραφική
Προσωπείο του Αγαμέμνονα

Το προσωπείο του Αγαμέμνονα είναι ένα εύρημα της ανασκαφής των Μυκηνών το 1876 από τον Ερρίκο Σλήμαν. Είναι ένα χρυσό νεκρικό προσωπείο και βρέθηκε πάνω στο πρόσωπο ενός σώματος που βρίσκονταν ενταφιασμένο στον ταφικό θάλαμο Ε' του ταφικού περιβόλου Α' των Μυκηνών. Ο Σλήμαν πίστευε ότι ανακάλυψε τη σορό του θρυλικού αρχαίου βασιλιά Αγαμέμνονα, από όπου το εύρημα πήρε την ονομασία του. Σύγχρονες αρχαιολογικές μελέτες απέδειξαν ότι το προσωπείο ανάγεται στο 1550-1500 π.Χ., περίοδος κατά τρεις αιώνες περίπου προγενέστερη από την εποχή που ο Αγαμέμνονας υποτίθεται ότι έζησε. Ωστόσο, το όνομα του προσωπείου παρά την ανακάλυψη παρέμεινε. Σήμερα το προσωπείο εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.

Περιγραφή 

Το προσωπείο είναι ένα από τα 5 που ανακαλύφθηκαν στις Μυκήνες, τρία στον τάφο Δ' και δύο στον τάφο Ε'. Εικάζεται ότι οι μάσκες από χρυσό ή προσωπίδες που κάλυπταν το πρόσωπο των νεκρών βασιλέων, χρησιμοποιούνταν για να προστατεύονται οι νεκροί από κακές επιρροές. Εκτός από τις μάσκες, τα άκρα δύο παιδιών που βρέθηκαν στον τάφο Γ' είναι καλυμμένα με χρυσό φύλλο. Οι τάφοι αυτοί είναι αναμφισβήτητα βασιλικοί, αφού οι ποσότητες του χρυσού που χρησιμοποιήθηκαν και η εξαιρετικής τέχνης λάξευση  δείχνουν ότι προορίζονταν για άτομα με ιδιαίτερα υψηλή κοινωνική θέση και πλούτο. Εκτός από τους ευγενείς βρέθηκαν και σώματα ανδρών που δεν ήταν καλυμμένα με μάσκες. Εικάζεται ότι ήταν στρατιώτες, εξαιτίας των όπλων που βρέθηκαν να κρατούν.

Αυθεντικότητα 

Στα τέλη του 20ου αιώνα και στις απαρχές του 21ου αιώνα η αυθεντικότητα του προσωπείου αμφισβητήθηκε επίσημα. Το περιοδικό Αρχαιολογία, φιλοξένησε μία σειρά άρθρων που κάλυψαν εκτενώς την αρχαιολογική διαμάχη . Την περίοδο της ανασκαφής στις Μυκήνες η Εθνική Αρχαιολογική Υπηρεσία ανέθεσε στον Παναγιώτη Σταματάκη την επίβλεψη των ανασκαφών του Σλήμαν φοβούμενη προβληματα αυθεντικότητας, σαν αυτά που ανέκυψαν μετά την ανασκαφή της Τροίας από τον Σλήμαν. Οι κατήγοροι του Σλήμαν επικεντρώνουν τα επιχειρήματά τους στη φήμη του Σλήμαν ότι συνήθιζε να εμπλουτίζει τις ανασκαφές του, με ευρήματα άλλων ανασκαφών και στην τεχνική κατασκευής του προσωπείου που παραπέμπει σε πλαστογραφία. 
Οι υπερασπιστές του Σλήμαν επισημαίνουν ότι η ανασκαφή είχε κλειστεί το διήμερο 26-27 Νοεμβρίου λόγω της Κυριακάτικης αργίας και μιας βροχής που ενέκυψε.  Οi τρεις πρώτες προσωπίδες ανεκαλύφθησαν την 28η του Νοεμβρίου ενώ το συγκεκριμένο προσωπείο βρέθηκε την 30η υπό την παρουσία πολλών μαρτύρων, όπως αποκαλύπτει το ημερολόγιο του Σταματάκη. Επίσης, αναφέρουν ότι τα τεχνικά χαρακτηριστικά του προσωπείου είναι παρόμοια με αυτά άλλων ευρημάτων της ανασκαφής όπως η χρυσή κεφαλή λιονταριού που βρέθηκε στον τάφο Δ' και καταλήγουν ότι οι κατήγοροι του Σλήμαν ωθούνται στις εικασίες τους, βασιζόμενοι σε προσωπικά κριτήρια.

Δες επίσης 
 Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
 Μυκήνες
 Ερρίκος Σλήμαν
 Αγαμέμνονας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 «Θύμα» βεντέτας η χρυσή μάσκα του Αγαμέμνονα- Άρθρο στο Βήμα 19 Σεπτεμβρίου 1999

Αναφορές 

Αγαμεμνονα
Μυκηναϊκή τέχνη
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Μυκήνες
Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αργολίδα
Ταφική τέχνη
Μπαρτ Γιανγκ

Ο Μπαρτ Γιάνγκ (Burt Young, 30 Απριλίου 1940) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Το πραγματικό του όνομα είναι Jerry De Louise.

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Σπούδασε ηθοποιία στο Actors' Studio που διεύθυνε ο Λη Στράσμπεργκ. Ήταν υποψήφιος για βραβείο Όσκαρ Β' Αντρικού ρόλου για τον ρόλο του Πόλι Πενίνο στην ταινία Ρόκυ (1976). Πρωταγωνίστησε επίσης στις ταινίες Convoy (με τους Κρις Κριστόφερσον και Άλι Μακ Γκρόου) και Mickey blue Eyes (με τους Χιού Γκραντ και Τζέιμς Κάαν).

Ο Μπαρτ Γιάνγκ είναι χήρος και έχει μια κόρη (γενν. 1969).

Φιλμογραφία 
 Rocky Balboa (2006) 
 Land of Plenty - Η Γη της Επαγγελίας (2004) 
 The Adventures of Pluto Nash - Πλούτο Νας (2002) 
 Mickey blue Eyes - Παντρεμένος με τη Μαφία (1999) 
 She`s so lovely - Παράφορα Ερωτευμένοι (1997) 
 Rocky V - Ρόκι 5: Η Γιγαντομαχία (1990) 
 Rocky IV (1985) 
 Once upon a Time in America - Κάποτε στην Αμερική (1984) 
 The Pope of Greenwich Village - Οι Ατσίδες της Νέας Υόρκης (1984) 
 Rocky III (1982) 
 Rocky II (1979) 
 Rocky - Ρόκι: Τα χρυσά Γάντια (1977) 
 The Choirboys - Τα Τσακάλια (1977) 
 Chinatown - Τσάιναταουν (1974) 
 Cinderella Liberty (1973)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη σελίδα στο MySpace
 Μπαρτ Γιάνγκ στο cine.gr

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Rocky 5

Ο Ρόκυ Νο 5 είναι κινηματογραφική ταινία αμερικανικής παραγωγής, του 1990 σε σκηνοθεσία του Τζον Αβίλντσεν και το σενάριο του Σιλβέστερ Σταλόνε. Αποτελεί συνέχεια του Ρόκυ Νο 4: Η Γιγαντομαχία.

Πλοκή 

Ο Ρόκυ επιστρέφει νικητής από τη Σοβιετική Ένωση, βαριά τραυματισμένος στο κεφάλι, στον αγώνα με τον Ντράγκο. Επίσης, ανακαλύπτει ότι όλη του η περιουσία έχει χαθεί, από κακοδιαχείριση του λογιστή του. Έτσι μένει πάμφτωχος και αρνούμενος να εκμεταλλευτεί τη δόξα του, επιστρέφει στη γειτονιά από όπου ξεκίνησε. Εκεί άνοιξε το γυμναστήριο του παλιού του προπονητή, του Μάικ Γκόλντμιλ, προπονώντας νεαρούς πυγμάχους. Ο πιο άξιος από πολλούς που προπονούνται μαζί του είναι ο Τόμυ Γκαν, ένας νεαρός πυγμάχος ο οποίος, έχοντας αποκτήσει την πείρα του Ρόκυ, έχει ένα σκορ νικών 23-0-0. Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν ο ίδιος έχοντας θυμώσει, καθώς όλοι τον θεωρούσαν ως το "Ρομποτάκι του Ρόκυ", προκάλεσε μια μάχη μεταξύ αυτού και του πρώην δασκάλου του.

Διανομή 
 Σιλβέστερ Σταλόνε ... Ρόκυ Μπαλμπόα
 Τάλια Σάιρ ... Άντριαν Πενίνο
 Μπαρτ Γιάνγκ ... Πόλι Πενίνο
 Μπέρτζες Μέρεντιθ ... Μίκι Γκόλντμιλ
 Σέιτζ Σταλόνε ... Ρόκυ Μπαλμπόα Τζούνιορ
 Τόμι Μόρρισον ... Τόμυ Γκαν
 Τόνι Μπάρτον ... Ντιούκ
 Ντίλια Σέπαρντ ... Κάρεν

Υποδοχή 
Αν και η ταινία αναμένονταν σαν μια από τις μεγάλες εισπρακτικές επιτυχίες του 1990 τελικά οι συνολικές εισπράξεις ήταν απογοητευτικές. Στις Η.Π.Α η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξης των 40,9 εκατομμυρίων δολαρίων και αποτέλεσε την λιγότερο επιτυχημένη ταινία της σειράς Ρόκυ. Στα παγκόσμια ταμεία οι εισπράξεις ήταν σαφώς καλύτερες, με 119,9 εκατομμύρια δολάρια συνολικά, αλλά και πάλι χαμηλές σε σχέση με τις υπόλοιπες ταινίες της σειράς.

Δείτε επίσης 

 Κατάλογος χριστουγεννιάτικων ταινιών

Rocky
Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1990
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές αθλητικές ταινίες
Πυγμαχικές ταινίες
Ταινίες παραγωγής United Artists
Ταινίες με θέμα το bullying
Ταινίες γυρισμένες στην Πενσυλβάνια
Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Ταινίες σε παραγωγή Ίρβιν Γουίνκλερ
Όμπλαστ του Κουρσκ

Το Όμπλαστ του Κουρσκ (ρωσικά: Ку́рская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Το διοικητικό της κέντρο είναι η πόλη του Κουρσκ (415.159 κάτοικοι - απογρ. 2010).

Γεωγραφία 
Η περιφέρεια καταλαμβάνει τις νοτιότερες πλαγιές της μέσης πεδιάδας της Ρωσίας, και το κατά μέσον όρον υψόμετρο της κυμαίνεται από 177 έως 225 μέτρα. Η επιφάνεια του εδάφους είναι λοφώδης και διακόπτεται από φαράγγια. Το κεντρικό τμήμα της περιφέρειας του Κουρσκ έχει μεγαλύτερο υψόμετρο από την Κοιλάδα του Σεϊμ στα δυτικά της. Στην κορυφογραμμή Timsko-Shchigrinsky βρίσκεται το υψηλότερο σημείο της περιφέρειας στα 288 μέτρα επάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Το χαμηλό ανάγλυφο, με πιο ήπιες πλαγιές και ο μαλακός χειμώνας κάνουν την περιοχή κατάλληλη για αγροτική εκμετάλλευση, καθώς τα περισσότερα από τα δάση της έχουν αποψιλωθεί.

Κουρσκ
Εθνόσημο της Μογγολίας

Το κρατικό έμβλημα της Μογγολίας καθιερώθηκε το 1992 έπειτα από την πτώση της κομμουνιστικής κυβέρνησης. Το εξωτερικό μέρος έχει ένα tumen nusan, σύμβολο αιωνιότητας, το οποίο περιβάλλει ένα κυκλικό μπλε φόντο, που συμβολίζει τον ουρανό. Στο κέντρο του φόντου υπάρχει ένας συνδυασμός από ένα σογιόμπο soyombo και ένα ακόμα σύμβολο, αμφότερα εμβλήματα της ανεξαρτησίας, κυριαρχίας και του ελεύθερου πνεύματος στη Μογγολία. Πάνω από το φόντο είναι ένα chandmani, το βουδιστικό σύμβολο των τριών κοσμημάτων, το οποίο ικανοποιεί τις ευχές του καθενός, σύμφωνα με την μογγολική παράδοση και αποτελεί σύμβολο του χθες, του σήμερα και του αύριο. Κάτω από το κεντρικό έμβλημα βρίσκεται μία πράσινη βουνοκορφή, με τον τροχό του πεπρωμένου στο κέντρο. Στο κάτω μέρος της βουνοκορφής και του τροχού υπάρχει ένα μογγολικό κασκόλ khadag, με το οποίο καλωσορίζεται κάποιος στη χώρα.

Προηγούμενα εθνόσημα 

Από το 1960 ως το 1991, η Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας χρησιμοποιούσε ένα παρόμοιο εθνόσημο με το σημερινό, όμως με διαφορετικά στοιχεία. 

Έτσι, αντί για το άλογο που τρέχει σαν τον άνεμο, παρουσιαζόταν ένας καβαλάρης πάνω σε ένα κοινό άλογο. Στο βάθος, ο ήλιος ανατέλλει πάνω από τα βουνά. Τα βουδιστικά σύμβολα είχαν αντικατασταθεί από κομμουνιστικά σύμβολα (τροχός, κόκκινο αστέρι κλπ.) . Υπήρχε επίσης η επιγραφή "БНМАУ", συντομογραφία για το "Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας".

Πριν το 1961, το εθνόσημο δεν είχε σοσιαλιστικά σύμβολα και ο καβαλάρης κρατούσε λάσο. Επίσης, υπήρχε διαφορά στον τρόπο γραφής του ονόματος της χώρας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 https://web.archive.org/web/20070310153408/http://www.geocities.com/ulsuud/ - Σημαία και εθνόσημο της Μογγολίας.

Μογγολια
Εθνικά σύμβολα της Μογγολίας
Της Αγάπης Μαχαιριά

Της Αγάπης Μαχαιριά ήταν ο τίτλος μιας δραματικής τηλεοπτικής σειράς του Στράτου Μαρκίδη, σε σενάριο της Υβόννης Μεταξάκη, η οποία προβάλλονταν στον ΑΝΤ1. Η σειρά άρχισε να προβάλλεται στις 16 Ιανουαρίου 2006 και ολοκληρώθηκε στις 27 Ιουνίου 2007. Η σειρά διαδραματίζεται στην Κρήτη και εξιστορεί τη βεντέτα ανάμεσα σε δύο οικογένειες, τους Σταματάκηδες και τους Λεβεντογιάννηδες. Έκανε μεγάλη επιτυχία στην ελληνική τηλεόραση και αργότερα και στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στη Σερβία.

Πλοκή 
Λεβεντογιάννηδες και Σταματάκηδες, δύο οικογένειες που τις χωρίζει βαθύ μίσος... Μια βεντέτα που κρατάει έναν αιώνα... Τώρα επιστρέφει η κόρη εκείνου που 20 χρόνια πριν, αναζωπύρωσε με έναν παράνομο έρωτα τη μεγάλη αυτή βεντέτα, σκοτώνοντας το μεγάλο γιο του Σταματάκη, με αποτέλεσμα να χυθεί πολύ αίμα και από τις δύο οικογένειες. Η επιστροφή της, πέφτει σαν βόμβα στα θεμέλια του χωριού και ένας απαγορευμένος έρωτας γεννιέται ανάμεσα στη Μαρία, τη κόρη του Γιάννη «του Φονιά» και τον Σήφη, τον μικρότερο γιο της οικογένεια Σταματάκη.

Πρωταγωνιστούν 
Συμμετέχουν

Οικογένεια Λεβεντογιάννη

Οικογένεια Σταματάκη

Επιμέλεια
 Σκηνοθεσία - Παραγωγή: Στράτος Μαρκίδης
 Σενάριο: Υβόννη Μεταξάκη
 Μουσική: Χρήστος Παπαδόπουλος
 Τραγούδι: Κώστας Καραφώτης
 Στίχοι: Πόπη Πασβάντη
 Διεύθυνση Παραγωγής: Νάσος Αργυρόπουλος, 
 Οργάνωση Παραγωγής: Κώστας Στούκας
 Διεύθυνση Φωτογραφίας: Άκης Αποστολίδης
 Σκηνογράφος: Βασίλης Μπλάτσας

Πηγές
http://www.livemovies.gr/  
http://www.retrodb.gr/ 

Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1
Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν

Ο Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν (γαλλικά: Bouchard d' Avesnes, 1182 - 1244), μέλος του Οίκου του Αβέν, ήταν τέταρτος γιος του Ιακώβου ντ'Αβέν και της Αδέλας του Γκιζ.

Βιογραφία 

Ως μικρότερος γιος προοριζόταν για κληρικός σε αντίθεση με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γκωτιέ Β΄ ντ'Αβέν που ήταν ο διάδοχος στην ηγεμονία του Αβέν  Ξεκίνησε σαν υποδιάκονος στην εκκλησία της Λυών, επιστάτης του Αινώ (1212), και κηδεμόνας της ανήλικης Μαργαρίτας της Φλάνδρας και του Αινώ. Όταν η Μαργαρίτα έφτασε μόλις 10 ετών ο Μπουσάρ την παντρεύτηκε, αλλά ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε αφού ούτε ο Φερδινάνδος της Φλάνδρας ούτε η μεγάλη της αδελφή Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης έδωσαν την συγκατάθεση τους. 

Ο Μπουσάρ ζούσε συνεχώς πολεμική ζωή, επιτέθηκε στις περιοχές του αδελφού του που είχε σφετεριστεί το μεγαλύτερο μέρος της πατρικής κληρονομιάς. Επιτέθηκε στην Φλάνδρα προκειμένου να πιέσει τον Φερδινάνδο και την Ιωάννα να αναγνωρίσουν τον γάμο του με την Μαργαρίτα. Στην μάχη του Μπουβίν (1214) ηττήθηκε από τις δυνάμεις του Φιλίππου Β΄ Αύγούστου, που πίεσε τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ να βγάλει τον γάμο παράνομο. Ο Πάπας αφόρισε το ζευγάρι (1216) με αποτέλεσμα ο Μπουσάρ να καταφύγει στο Λουξεμβούργο, στην συνέχεια αιχμαλωτίστηκε και προκειμένου να αποκτήσει την ελευθερία του δέχτηκε την διάλυση του γάμου του με την Μαργαρίτα.
Πήγε να πολεμήσει στους Αγίους τόπους και επιστρέφοντας αποκεφαλίστηκε από την Ιωάννα, κάποιες πηγές αναφέρουν ότι έζησε μέχρι το 1244.  Η σύζυγος του Μαργαρίτα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της  τον Γουλιέλμο Β΄ του Νταμπιέρ (1223) λαμβάνοντας από τον Βασιλιά της Γαλλίας  κομητείες ώστε να αποκατασταθούν τα παιδιά της από δύο γάμους.

Οικογένεια 

Ο Μπουσάρ και η σύζυγός του Μαργαρίτα Β΄ κόμισσα της Φλάνδρας, κόρη του Βαλδουίνου Α΄ Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, απέκτησαν:

 Ιωάννης Α΄ 1218-1257, κόμης του Αινώ.
 Βαλδουίνος 1219-1295, κύριος του Μπωμόν.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Alphonse Wauters,  « Jean d'Avesnes », Académie royale de Belgique, Biographie nationale, vol. 10 [détail des éditions], p. 280-292
 Suzanne Martinet, Montloon, reflet fidèle de la montagne de Laon et des environs de 1100 à 1300, juin 1972.

Οίκος του Αβέν
Ιωάννης Α΄ του Αινώ

Ο Ιωάννης του Αβέν (Jean Ier d'Avesnes, 1 Μαΐου 1218 - 24 Δεκεμβρίου 1257) ήταν κόμης του Αινώ από το 1246 μέχρι τον θάνατό του.

Η ζωή του 
Ήταν μέλος του Οίκου του Αβέν ήταν ο μεγαλύτερος γιος του κόμητος του Αινώ και της Φλάνδρας Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν και της Μαργαρίτας Β΄ της Φλάνδρας. 
Καθώς οι γονείς του εξαναγκάστηκαν να χωρίσουν θεωρήθηκε εξώγαμος. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ της Δαμπιέρης αποκτώντας περισσότερα παιδιά με δικαιώματα διαδοχής. Ο Ιωάννης και ο μικρός του αδελφός Βαλδουίνος του Αβέν ήθελαν να αποκτήσουν αυτοκρατορική αναγνώριση των κτήσεων τους μέσω του Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν (1243).

Εμφύλιες συγκρούσεις με τα ετεροθαλή αδέλφια του

Τον Δεκέμβριο του 1244 η μητέρα του κληρονόμησε την Φλάνδρα και το Αινώ καθορίζοντας διάδοχο της τον Γουλιέλμο Β΄, κόμη της Φλάνδρας γιο από τον δεύτερο γάμο της. Αμέσως ο Ιωάννης αναζήτησε τα δίκαια του και ξεκίνησε πόλεμο κατά του Γουλιέλμου.
Μετά από δύο χρόνια συνεχών πολέμων επενέβη ως διαιτητής ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας (1246) παραχωρώντας την Φλάνδρα στον Γουλιέλμο, και το Αινώ στον Ιωάννη. Ωστόσο νέες μάχες ξεκίνησαν (1250) και η Μαργαρίτα πιέστηκε να αφήσει την αποκλειστική διακυβέρνηση του Αινώ στον Ιωάννη. Ο Γουλιέλμος δολοφονήθηκε (1251) και η Μαργαρίτα με τον Γκυ της Φλάνδρας δεύτερο γιο από τον δεύτερο γάμο της ηττήθηκαν (1253). Ο Γκυ συνελήφθη αιχμάλωτος και η Μαργαρίτα πούλησε τα δικαιώματα της στο Αινώ στον Κάρολο τον Ανδεγαυό. 
Ο Γουλιέλμος Β΄, κόμης της Ολλανδίας γαμπρός του Ιωάννη εξελέγη αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και πείστηκε να δώσει το Αινώ που βρισκόταν μέσα στην επικράτεια του στον Ιωάννη. Ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας επιστρέφοντας τότε από την Ζ΄ Σταυροφορία ζήτησε από τον αδελφό του Κάρολο να μην παραβιάσει την υπόσχεσή του (1246). Τον Νοέμβριο 1257 ο Γκυ εγκατέλειψε το Αινώ, αλλά ο Ιωάννης πέθανε τα Χριστούγεννα του ίδιου χρόνου.

Οικογένεια 

Με τον γάμο του το 1246 με την Αδελαΐδα, κόρη του Φλόρις Δ΄ κόμη της Ολλανδίας απέκτησε: 

 Ιωάννης Β΄ του Αινώ 1247-1304, κόμης του Αινώ και της Ολλανδίας.
 Βαλδουίνος μετά το 1247-μετά το 1299.
 Ιωάννα 1251-1296, ηγουμένη στο αββαείο του Φλιν.
 Μπουσάρ 1251-1296, επίσκοπος του Μετς.
 Γκυ 1253-1317, επίσκοπος της Ουτρέχτης.
 Γουλιέλμος 1254-1296, επίσκοπος του Καμπρέ.
 Φλωρέντιος 1255-1297, κυβερνήτης της Ζηλανδίας. Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Α΄ των Βιλλεαρδουίνων πριγκίπισσα της Αχαΐας.

Παραπομπές

Πηγές

Obreen (1911) (in Dutch). Avesnes (Jan van). In: P.C. Molhuysen and P.J. Blok (eds.): Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek. Deel 1. Leiden: A.W. Sijthoff. Page 200.
Alphonse Wauters (in French). "Jean d'Avesnes" in: Biographie nationale. Académie royale de Belgique. Vol. 10, pp. 280–292.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΟΥ ΑΙΝΩ

Οίκος του Αβέν
Κόμητες του Αινώ
Γουλιέλμος Α΄ του Αινώ

Ο Γουλιέλμος Α΄ του Αινώ (Willem III van Holland, 1287 – 7 Ιουνίου 1337), κόμης του Αινώ, της Ολλανδίας και των Κάτω Χωρών (1304 - 1337), μέλος του Οίκου του Αβέν ήταν γιος και διάδοχος του Ιωάννη Β΄ του Αινώ και της Φιλίππης του Λουξεμβούργου, κόρης του Ερρίκου Ε΄, κόμη του Λουξεμβούργου.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ηττήθηκε λίγο πριν γίνει κόμης σε μάχη από τον Γκυ του Ναμύρ (1304), ο Γκυ και ο Ιωάννης Β΄ της Βραβάντης κατέκτησαν το μεγαλύτερο μέρος των Κάτω Χωρών αλλά οι περιοχές ανακτήθηκαν από τον ίδιο τον Γουλιέλμο όταν έγινε δούκας.  Οι μάχες συνεχίστηκαν μέχρι την ειρήνη του Παρισιού (1323) στην οποία ο κόμης της Φλάνδρας αποκήρυξε όλα τα δικαιώματα του στις Κάτω χώρες.
Ο Ιωάννης κατέλαβε το μεγαλύτερο τμήμα της Ουτρέχτης, επιχείρησε να καταλάβει την Φρίσλαντ αλλά απωθήθηκε από τον Εσσέλ Μαρτένα. Μετά τον θάνατο του θείου του Γκυ του Αβέν, επισκόπου της Ουτρέχτης (1317) ο Γουλιέλμος απέκτησε το λιμάνι του Άμστερνταμ το οποίο συγχωνεύτηκε με την Ολλανδία.

Ο πεθερός της Ευρώπης

Ο Γουλιέλμος Α΄ του Αινώ αποκλήθηκε "ο πεθερός της Ευρώπης" δυο από τις θυγατέρες του η Μαργαρίτα και η Φιλίππη παντρεύτηκαν αντίστοιχα τους ισχυρότερους Ευρωπαίους βασιλείς της εποχής τους τον Γερμανό αυτοκράτορα Λουδοβίκο Δ΄ της Βαυαρίας και τον βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδο Γ΄ Πλανταγενέτη, ο ίδιος ο Γουλιέλμος Α΄ παντρεύτηκε την αδελφή του Φίλιππου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Φιλοξένησε την Ισαβέλλα της Γαλλίας (1326) την εποχή που περιφερόταν στις Ευρωπαϊκές αυλές αναζητώντας συμμάχους για να ανατρέψει τον σύζυγο της Εδουάρδο Β΄ (1326), πάντρεψε την κόρη του Φιλίππη με τον διάδοχο Εδουάρδο και η Φιλίππη έγινε σύντομα βασίλισσα της Αγγλίας. 
Είναι δημιουργός νέων ιδρυμάτων όπως το θησαυροφυλάκιο και η καγκελαρία.

Οικογένεια

Με τον γάμο του το 1305 με την Ιωάννα του Βαλουά, κόρη του Καρόλου Βαλουά απέκτησε:

 Γουλιέλμος Β΄ 1307-1345, κόμης του Αινώ.
 Μαργαρίτα Β΄ 1311-1356, κόμισσα του Αινώ, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Δ΄ των Βίττελσμπαχ της Γερμανίας.
 Φιλίππη 1312-1369, παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας.
 Ιωάννα 1315–1374, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ε΄ δούκα του Γύλιχ.
 Ισαβέλλα του Αινώ 1323-1361, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο των Ναμύρ κύριο του Μπωφόρ-συρ-Μεζ & του Ρεναί.
 Λουδοβίκος 1325-1328.
 Ιωάννης-Αελμάν 1320-1389, ιππότης.

Παραπομπές

Πηγές
Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: Verlag von J. A. Stargardt, 1984)
Encyclopedia Britannica, Eleventh Edition, Vol. XIII, Ed. Hugh Chisholm (New York: Cambridge University Press, 1910)
George Andrews Moriarty, The Plantagenet Ancestry of King Edward III and Queen Philippa (Salt Lake City: Mormon Pioneer Genealogy Society, 1985)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΟΥ ΑΙΝΩ

Οίκος του Αβέν
Κόμητες του Αινώ
Φλωρέντιος της Αχαΐας

Ο Φλωρέντιος του Αινώ (Florent de Hainaut, 1255 - 23 Ιανουαρίου 1297) από τον Οίκο του Αβέν ήταν πρίγκιπας της Αχαΐας από το 1289 έως το θάνατό του, κυβερνώντας επ' ονόματι της συζύγου του Ισαβέλλας Βιλλεαρδουίνου.

Βιογραφία
Ήταν ο τελευταίος γιος του κόμη Ιωάννη Α΄ κόμη του Αινώ και της Αδελαΐδας της Ολλανδίας, κόρης του Φλόρις Δ΄ κόμη της Ολλανδίας. 

Από τον πατέρα του κληρονόμησε το αξίωμα του κυβερνήτη (stadholder) της Ζηλανδίας (Zeeland). Στη συνέχεια πήγε στην αυλή του Καρόλου Β΄ του Χωλού βασιλιά της Νάπολης και μπήκε στην υπηρεσία του. Ο Κάρολος τον διόρισε κοντόσταυλο του βασιλείου. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1289 ο Φλωρέντιος νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου με την οποία απέκτησε μια θυγατέρα, την Ματθίλδη, διάδοχο των γονέων της στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Ο Φλωρέντιος εγκαταστάθηκε με τη σύζυγό του στην Πελοπόννησο. Διαπραγματεύτηκε τη Συνθήκη της Γλαρέντζας (1290) με τον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Την εποχή εκείνη όμως η κατάσταση των Φραγκικών ηγεμονιών στην Ελλάδα ήταν πλέον απελπιστική. Οι επικυρίαρχοι και προστάτες τους, οι Ανδεγαβοί βασιλιάδες της Νάπολης, είχαν εμπλακεί στον μακροχρόνιο και καταστροφικό γι' αυτούς πόλεμο του Σικελικού Εσπερινού. Η απώλεια της Σικελίας εμπόδιζε τους Ανδεγαβούς από το να στρέψουν το ενδιαφέρον τους στις περιοχές της Ελλάδας και αδυνατούσαν να στείλουν στρατεύματα για την υπεράσπιση του Μορέα. Έτσι ο Φλωρέντιος αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη, την οποία διατήρησε έως το 1293, όταν οι Βυζαντινοί κατέλαβαν την Καλαμάτα. Ο Φλωρέντιος δεν επιθυμούσε να ξεκινήσει πόλεμο και απέστειλε πρεσβεία στον Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγο για να διαμαρτυρηθεί. Οι Βυζαντινοί επέστρεψαν την Καλαμάτα, αλλά το 1296 κατέλαβαν το κάστρο του Αγίου Γεωργίου στην Αρκαδία. Ο Φλωρέντιος ξεκίνησε να το πολιορκεί, όμως απεβίωσε στη διάρκεια της προσπάθειας ανακατάληψης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1289 την Ισαβέλλα Α΄ Βιλλεαρδουίνου πριγκίπισσα της Αχαΐας, κόρη του Γουλιέλμου Β΄ πρίγκιπα της Αχαΐας και είχε τέκνο:
 Ματθίλδη 1293-1331, πριγκίπισσα της Αχαΐας, παντρεύτηκε τον: 1. Γκυ Β΄ ντε Λα Ρος δούκα των Αθηνών, 2. Λουδοβίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας, 3. Ιωάννη των Καπετιδών-Ανζού κόμη της Γραβίνας και δούκα του Δυρραχίου, 4. Ούγο ντε Λα Παλίς.

Πηγές 
 Miller, William. Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα (1204-1566). Μετάφραση Άγγελος Φουριώτης. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα, 1960.
 Grousset, René. L'Empire du Levant: Histoire de la Question d'Orient. Παρίσι: Payot,‎ 1949 (ανατύπ. 1979).

Πρίγκιπες της Αχαΐας
Οίκος του Αβέν
Ιταλοί ευγενείς
Μονή Προφήτη Ηλία Θήρας

Η Ιερά Μονή του προφήτη Ηλία βρίσκεται σε υψόμετρο 567 μέτρων και άρχιζε να χτίζεται το 1711 από τους ιερομόναχους αδελφούς Γαβριήλ και Ιωακείμ Μπελώνια. Στη μονή βρίσκεται η μίτρα του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄.

Προφητη Ηλία
Κτίρια και κατασκευές στη Θήρα
Δήμος Θήρας
Νέα Αγαθούπολη Πιερίας

Η Νέα Αγαθούπολη είναι χωριό της Πιερίας, το οποίο υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Μεθώνης. Έχει 421 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001 (που ίσχυε με βάση το σχέδιο "Καποδίστριας"). Σύμφωνα με το σχέδιο "Καλλικράτης" ανήκει στο Δήμο Πύδνας - Κολινδρού. Είναι ο τελευταίος παραθαλάσσιος οικισμός του νομού Πιερίας προς Θεσσαλονίκη και απέχει από την Κατερίνη 25 χιλιόμετρα. Παλαιότερα την παραλία της κάλυπτε μεγάλο δάσος με πεύκα. Η περιοχή είχε εξελιχθεί σε τουριστικό κέντρο καθώς ήταν η πρώτη πρόσβαση σε θάλασσα από τα βόρεια. Υπάρχουν επίσης στο χωριό φαρμακείο, πρατήριο βενζίνης και πολιτιστικός σύλλογος με το όνομα "Αγάθωνες". Στη Νέα Αγαθούπολη εδρεύει επίσης ο σύλλογος αντισφαίρισης Βόρειας Πιερίας "ΝΟΝΑΜ", ο οποίος ιδρύθηκε το 2009 και διδάσκει τένις σε παιδιά της ευρύτερης περιοχής.  Ο κεντρικός ναός είναι αυτός της Κοίμησης της Θεοτόκου, ενώ υπάρχει και η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που πανηγυρίζει στις 6 Δεκεμβρίου.

Στη Νέα Αγαθούπολη βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο Δέλτα Αξιού – Λουδία – Αλιάκμονα, ένα εκτεταμένο δέλτα με αλμυρά έλη, βάλτους και βοσκοτόπια η οποία φιλοξενεί πλούσια ορνιθοπανίδα το οποίο περιλαμβάνεται στο δίκτυο Natura 2000 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στο Δίκτυο Περιοχών Ειδικής Προστασίας. Φιλοξενεί για το σκοπό αυτό το ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΝΕΑΣ ΑΓΑΘΟΥΠΟΛΗΣ. Το 2007 οι κάτοικοι και ο δήμος Μεθώνης απομάκρυναν από τον υγρότοπο της περιοχής τα πλαστικά βαρέλια που ρύπαιναν και υποβάθμιζαν αισθητικά την περιοχή εδώ και πολλά χρόνια.. Η Νέα Αγαθούπολη βρίσκεται στην άκρη από το εκτεταμένο δέλτα του Αλιάκμονα .... και οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής συνεχίζουν τις προσπάθειες να απομακρύνουν από τον υγρότοπο τα πλαστικά βαρέλια που ρυπαίνουν και υποβαθμίζουν, όχι μόνο αισθητικά, την περιοχή.

Ιστορικά στοιχεία 

Ιδρύθηκε το 1929 από τους πρόσφυγες της Αγαθουπόλεως της Βουλγαρίας. Από άποψη σχολείων, σύμφωνα με έκθεση του 1934 η Αγαθούπολις είχε ένα σχολείο με 2 δασκάλους και 64 παιδιά.
Από το 2014 έως τον θάνατό του, το 2022, πρόεδρος της κοινότητας ήταν ο Πασχάλης Παπαδόπουλος.

Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Νέας Αγαθούπολης

Παραπομπές και πηγές 

Νεα Αγαθουπολη
Νέα Αγαθούπολη
Έλαφος Πιερίας

Η Έλαφος  είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Πιερίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 345 μ., κοντά στα Πιέρια Όρη, και έχει 499 κατοίκους, με βάση την Απογραφή του 2001. Η θέση της είναι στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Πιερίας, στα σύνορα με το Νομό Ημαθίας, στον οποίο και ανήκε μέχρι το 1974. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Κατερίνης. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια καπνού και σιταριού.  Η απόσταση της Ελάφου από την Κατερίνης είναι 15 χιλιόμετρα.

Ιστορικά στοιχεία 
Η ονομασία του αρχικού χωριού όπου ζούσαν ως το 1940 οι κάτοικοι ήταν Ελαφίνα και οφείλεται στα πολλά ελάφια, που ζούσαν στα δάση του χωριού τα παλιά χρόνια. Το χωριό αυτό βρίσκεταιστο σημερινό νομό Ημαθίας.  Σήμερα μαζί με πέντε ακόμα οικισμούς συναποτελούν το Δήμο Μακεδονίδος. 

Το 1940 η Ελαφίνα πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς και καταστράφηκε.  Οι κάτοικοι έχτισαν τα νέα τους σπίτια στην περιοχή που ονομαζόταν Καλύβια, όπου είναι και η θέση του σημερινού χωριού. 
Η καταγωγή των κατοίκων είναι από την Ημαθία.

Στις αρχές του 20ου αι., στην περίοδο μετά την απελευθέρωση και στα χρόνια του μεσοπολέμου, μικρά και μεγάλα χειμαδιά Αρβανιτόβλαχων και Βεργιάνων Βλάχωνεντοπίστηκαν στο χωριό.

Υποδομή 
Η Έλαφος έχει ένα διθέσιο Δημοτικό Σχολείο μαζί με μονοθέσιο νηπιαγωγείο, με γύρω στα 30 παιδιά συνολικά. Υπάρχει συνεταιρισμός που βοηθάει τους αγρότες, αγροτικό ιατρείο στο κτίριο της Κοινότητας. Το χωριό έχει έναν κεντρικό ναό, αυτόν της Κοίμησης της Θεοτόκου. Επίσης, ενδιαφέρον είναι το εξωκλήσι της Αγίας Βαρβάρας και η Αγίου Γεωργίου. Διαθέτει αθλητικό (ΓΑΣ Ταύρος Ελάφου- αγωνίζεται στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία στο ποδόσφαιρο) και πολιτιστικό σύλλογο, την "Ελαφίνα".  Μέχρι πρόσφατα, στο χωριό γινόταν η αναπαράσταση του παλαιού γάμου, με σατιρικά στοιχεία. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η διαδρομή από το χωριό Έλαφος προς το παλιό χωριό, την Ελαφίνα, η οποία απέχει 15 χλμ. περίπου. Ο δρόμος είναι ορεινός σε υψόμετρο από 500-800 μ. και εμφανίζει εξαιρετικά πλούσια βλάστηση  από φυσικά δέντρα (δρύινα, οξιές, άγριες καστανιές κλπ), χλωρίδα από σπάνια άγρια λουλούδια και χόρτα μεταξύ των οποίων μπορεί κανείς να βρει ρίγανη, φλαμούρι, διάφορα βότανα, άγρια αμπέλια, θεραπευτικούς βολβούς κλπ. Τα ζώα που ζούνε στα ορεινά αποτελούνται από ελάφια, λαγούς, λύκους, αλεπούδες, διάφορα αποδημητικά πουλιά. Πολλά ελεύθερα ρυάκια σχηματίζονται από τον μεγάλο όγκο βροχών,  που καταλήγουν σε μικρά και μεγάλα ποτάμια τα οποία χρησιμοποιούνται για τις ανάγκες των καλλιεργητών που ασχολούνται εκτός από τον καπνό και το σιτάρι, με καινούριους ελαιώνες και μικρή καλλιέργεια αμπελιού. Στην Έλαφο λειτουργεί και νόμιμο οινοποιείο για την παραγωγή τσίπουρου.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Πιερίας
Δήμος Κατερίνης
Παλαιό Κεραμίδι Πιερίας

Το Παλαιό Κεραμίδι  είναι ημιορεινό χωριό του νομού Πιερίας. Έχει 890 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2011. Η απόστασή του από την Κατερίνη είναι 8 χιλιόμετρα. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Κατερίνης, ως ομώνυμη Τοπική Κοινότητα. Οι κάτοικοι (ντόπιοι στο σύνολό τους) ασχολούνται με την καλλιέργεια καπνού και σιτηρών, καθώς επίσης και με την κτηνοτροφία. Ο κεντρικός ναός είναι αυτός των Μεγάλων Ταξιαρχών.

Το χωριό έλαβε αρνητική δημοσιότητα το Μάρτιο του 1998 όταν ο τότε Πρόεδρος και το Συμβούλιο της κοινότητας έλαβαν απόφαση για απαγόρευση της κυκλοφορίας των Αλβανών μεταναστών μετά τη δύση του ηλίου και τη δημιουργία "μυστικής αστυνομίας". Η απόφαση καταδικάστηκε και προκάλεσε εισαγγελική παρέμβαση.

Υποδομή 
Το Παλαιό Κεραμίδι είναι και Δημοτικό Διαμέρισμα με έναν οικισμό. Έδρα του Δήμου Ελαφίνας, εκεί βρίσκεται το Δημαρχείο και το ιατρείο, υπάρχει μικρός χορευτικός σύλλογος, ένα θέατρο, ΚΕΠ, μονοθέσιο νηπιαγωγείο και 3/θέσιο Δημοτικό Σχολείο και γήπεδο. Το τελευταίο είναι έδρα του Μορφωτικού Αθλητικού Ομίλου, με την επωνυμία "Η Πρόοδος". Το ίδιο όνομα έχει και η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, που αγωνίζεται στην Γ΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας.

Ιστορικά στοιχεία 
Η ονομασία του χωριού οφείλεται στους κυραντζήδες, οι οποίοι ήταν επαγγελματίες κεραμοποιοί. Σε αντιδιαστολή με το νέο οικισμό (Νέο Κεραμίδι) που ιδρύθηκε αργότερα από πρόσφυγες, ο παλιός οικισμός ονομάστηκε Παλαιό Κεραμίδι.

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν κεφαλοχώρι και ήταν ένα μοναστήρι, αφιερωμένο στους Ταξιάρχες, με δύο Μετόχια (Αγία Τριάδα και Άγιος Γεώργιος, όπου και τα σημερινά παρεκκλήσια).

Ένα παλαιό έθιμο που γινόταν σε αυτό το χωριό είναι η καύση των κέδρων κατά τις Απόκριες.

Στο Κεραμίδι, αναφέρει ο περιηγητής Νίκος Σχοινάς, υπήρξε ένας από τους τρεις μύλους της Κατερίνης.

Παραπομπές και σημειώσεις

Παλαιο Κεραμιδι
Παλαιο Κεραμιδι
Αρωνάς Πιερίας

Ο Αρωνάς είναι πεδινός οικισμός του νομού Πιερίας. Βρίσκεται στα δυτικά της Κατερίνης, σε υψόμετρο 90 μέτρων και η απόστασή του από την πιερική πρωτεύουσα είναι 8 χιλιόμετρα. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του δήμου Κατερίνης. Έχει 324 κατοίκους, με βάση την Απογραφή του 2011. Η κύρια ασχολία τους είναι η καλλιέργεια καπνού, σιτηρών και καλαμποκιού, ενώ λίγοι είναι αυτοί που ασχολούνται και με την κτηνοτροφία. Η τοπική κοινότητα Αρωνά είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 11,212 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Υποδομή 
Το χωριό έχει Γυμναστικό Μορφωτικό Αθλητικό Σύλλογο, με την επωνυμία "Πιερικός Αρωνά", που αγωνίζεται στην Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας.   

Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αυτός του Προφήτη Ηλία.Υπάρχουν επίσης η Παναγία, όπου και το Κοιμητήριο, καθώς επίσης και η Αγία Κυριακή, που γιορτάζει κάθε χρόνο στις 7 Ιουλίου. Ο Αρωνάς έχει ένα μονοθέσιο νηπιαγωγείο και γήπεδο. Στο κτίριο της Κοινότητας βρίσκεται και αγροτικό ιατρείο. Κοντά στον ποταμό Πέλεκα βρίσκεται ένα πάρκο αναψυχής, με πλατάνια.

Ιστορικά στοιχεία 
Η ονομασία του χωριού μάς οδηγεί στην εποχή της Τουρκοκρατίας. Όταν ήταν εκεί οι Τούρκοι, υπήρχαν μελίσσια και έτσι το χωριό ονομάστηκε Αρωνάς. Γύρω στο 1950 κάποιοι θέλησαν να το αλλάξουν, τελικά όμως επικράτησε η άποψη όσων ήθελαν να παραμείνει ως είχε η ονομασία. Αρχικά, όταν ήρθαν οι πρώτοι κάτοικοι από Τουρκία, Ρωσία και Πόντο, στα 1922, ο Αρωνάς ήταν δασώδης. Ιδιόκτητο χωριό, αγοράστηκε από κάποιον τσιφλικά ονόματι Μαλάχ. Από εκεί περνούσε στα μέσα του εικοστού αιώνα και το περίφημο τρενάκι ντεκοβίλ, το οποίο μετέφερε λιγνίτη από το Μοσχοπόταμο. Σήμερα τον πληθυσμό απαρτίζουν Πόντιοι, Βλάχοι από τον Κοκκινοπλό και κάτοικοι από το Μοσχοπόταμο. Την τελευταία δεκαετία ήρθαν στο χωριό και Πόντιοι από την πρώην ΕΣΣΔ. Σύμφωνα με στοιχεία της δεκαετίας του '30, στον Αρωνά υπήρχαν 46 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο του και ένας δάσκαλος.

Στη διάρκεια της ναζιστικής Κατοχής, το χωριό κάηκε από Γκεσταπίτες. Δύο άτομα από το χωριό σκοτώθηκαν κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Την περίοδο 1948-1951 οι κάτοικοι αναγκάστηκαν και έφυγαν στην Κατερίνη. Μετά το 1959, ο κόσμος χρεοκόπησε και αναγκάστηκαν να κάψουν τα καπνά τους. Αργότερα, πολλοί από αυτούς μετανάστευσαν σε χώρες όπως η Γερμανία, η Σουηδία, η Αυστραλία και οι ΗΠΑ. 

Τον Δεκέμβριο του 1997 στην περιοχή του χωριού Αρωνάς-Κάτω Μηλιά, βρέθηκαν τα συντρίμμια του ουκρανικού αεροσκάφους που είχε συντριβεί με 70 νεκρούς, από ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού.

Παραπομπές και σημειώσεις

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Αρωνας
Δήμος Κατερίνης
Καταλώνια Πιερίας

Τα  Καταλώνια είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Πιερίας. Υπάγονται διοικητικά στο Δήμο Κατερίνης, του οποίου αποτελεί και Τοπική Κοινότητα, με έναν οικισμό. Το χωριό βρίσκεται 21 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Κατερίνης, σε υψόμετρο 390 μέτρων και σύμφωνα με απογραφή του 2011, έχει 396 κατοίκους. Η κύρια ασχολία των φιλόξενων Καταλωνιτών είναι η καλλιέργεια καπνού, ελιών και σιτηρών, καθώς επίσης και η κτηνοτροφία. Επιπλέον, υπάρχει και δασικός συνεταιρισμός.

Υποδομή 
Το χωριό βρίσκεται 21 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Κατερίνης, σε υψόμετρο 390 μέτρων. Διαθέτει μεταξύ άλλων, διθέσιο Δημοτικό Σχολείο και Μορφωτικό Αθλητικό Σύλλογο, με την επωνυμία "Ο Αετός" ή "Αετός Καταλωνίων". Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα "Αετός" αγωνίζεται στην Β΄ερασιτεχνική. Ο Ναός του Προφήτη Ηλία είναι ο κύριος στο χωριό και περιστοιχίζεται από αιωνόβια δέντρα. Επίσης, υπάρχουν και εξωκκλήσια, όπως ο Άγιος Γεώργιος στη θέση Αγιονέρι. Στο κτήριο του κοινοτικού καταστήματος υπάρχει αγροτικό ιατρείο. Τα τελευταία χρόνια έγιναν στο χωριό και στις γύρω περιοχές έργα για την επέκταση του αρδευτικού δικτύου. Τα Καταλώνια συνορεύουν με άλλα χωριά του Νομού Πιερίας, όπως Εξοχή, Παλαιό Κεραμίδι κ.α.

Ιστορικά στοιχεία 

Αρχαιολογικές ανασκαφές έδειξαν ότι η τοποθεσία όπου βρίσκεται το σημερινό χωριό κατοικήθηκε από πολύ παλιά. Φαίνεται ότι υπήρχε κάποιο μοναστήρι στην περιοχή. Στη θέση Παλαιόκαστρο έχει ανακαλυφθεί ψηφιδωτό, που ανάγεται στην εποχή του Ιουστινιανού.

Η ονομασία του χωριού δεν είναι εξακριβωμένο από πού προέρχεται. Οι δύο επικρατέστερες εκδοχές για την προέλευση του ονόματος είναι:

 Από κάποιον αρχηγό των Καταλανών ο οποίος ήταν Σταυροφόρος και πέρασε από το χωριό της Πιερίας , στην πορεία του για την απώθηση των Αράβων. Αυτό πρέπει να έγινε γύρω στα 1309. Ο αρχηγός των Καταλανών φέρεται κάποια στιγμή να θυμήθηκε την πατρίδα του και να αναφώνησε "Καταλώνια", δηλαδή Καταλωνία.

 Από το γεγονός ότι η περιοχή όπου βρίσκεται το χωριό είναι γόνιμος τόπος. Έτσι, έλεγαν θα πάμε στα "Κάτω Αλώνια" για τις γεωργικές εργασίες.

Αναφέρεται ότι το χωριό επισκέφθηκε, με αφορμή τα εγκαίνια κάποιου ναού, και ο περίφημος λήσταρχος Φώτης Γιαγκούλας.

Στις αρχές της δεκαετίας του ' 30 εγκαταστάθηκαν στα Καταλώνια (στη θέση Μεργιάνα) κάτοικοι προερχόμενοι από το Πολυδένδρι της Ημαθίας.  Αυτοί ήσαν γεωργοί και κτηνοτρόφοι, επαγγέλματα που είναι κυρίαρχα και σήμερα στα Καταλώνια. Επίσης, άλλοι εγκαταστάθηκαν στη θέση Μεσοβούνι και οι Βλάχοι εγκαταστάθηκαν στη θέση Ίσβορος. Δημιουργήθηκαν με τον τρόπο αυτό τρεις συνοικισμοί.

Το 1945 με Βασιλικό Διάταγμα τα Καταλώνια έγιναν Κοινότητα και το 1998 με το Νόμο Καποδίστρια υπήχθησαν στο Δήμο Ελαφίνας. Το 1968 έγιναν έργα που διαμόρφωσαν τη ρυμοτομία του χωριού. Το 1983 ιδρύθηκε ο πολιτιστικός σύλλογος, με την επωνυμία "Ο Αετός".

Παραπομπές

Πηγές
Πολιτιστικός Σύλλογος Καταλωνίων "Ο Αετός"

Καταλωνια
Καταλωνια
Καμικάζι αγάπη μου

Καμικάζι αγάπη μου είναι ο τίτλος ελληνικής κωμικής κινηματογραφικής ταινίας του 1983 σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.

Πλοκή
Ο Στάθης (Στάθης Ψάλτης) λατρεύει τις μηχανές, η Ρένα (Ρένα Παγκράτη) θέλει όλη την ώρα να χορεύει σε ντίσκο και ο Αλέξης (Σταμάτης Γαρδέλης) τρελαίνεται για τη ροκ μουσική. Πρόκειται για τρία θεότρελα αδέλφια.

Ο ένας από αυτούς, ο Στάθης, δεν καταφέρνει να στεριώσει σε καμία δουλειά και, όταν φτάνει να χάσει και το κορίτσι που αγαπά, η μητέρα του αποφασίζει να του αγοράσει αυτό που λατρεύει περισσότερο, μια... σούπερ μοτοσικλέτα! Μόλις την αγοράζει, αντιλαμβάνεται πως του την έκλεψαν και τότε αποφασίζει να βρει έναν τρόπο για να αγοράσει μία άλλη αλλά και να μάθει ποιος του την έκλεψε. Όταν συναντά την Σύλβια (Βίνα Ασίκη) μια τύπισσα η οποία έχει ένα μαγαζί με εικόνες τον βάζει να κάνει μια δουλειά της αλλά τον ανακαλύπτει ένας αστυνομικός και τον κλείνει μέσα. Μόλις βγαίνει, αποφασίζει να πιάσει δουλειά με τον αδερφό του τον Αλέξη. Εκεί, πιάνει δουλειά με την βοήθεια της Χριστίνας (Βέρα Μπετίνη) και ο Αλέξης βρίσκει τον έρωτα του την Σοφία (Σοφία Αλιμπέρτη). Στο τέλος, ο Στάθης γίνεται διευθυντής και τα ξαναφτιάχνει με την Κίτσα (Καίτη Φίνου).

Διανομή

Παραγωγή και παραλειπόμενα 
Κάποια από τα εξωτερικά γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε καφετέρια της Βουλιαγμένης και σε ξενοδοχείο του Λαγονησίου.  Κατά τα γυρίσματα, η Βέτα Μπετίνη έπεσε πάνω στον Στάθη Ψάλτη, με αποτέλεσμα αυτός να χάσει τις αισθήσεις του, όπως ο ίδιος έχει αφηγηθεί. 

Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1983-1984, έκοψε 222.610 εισιτήρια και ήρθε πρώτη ανάμεσα στις 33 ταινίες της σεζόν.  Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 25 Ιανουαρίου 2008.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Καμικάζι αγάπη μου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 Καμικάζι αγάπη μου στο Cine.gr

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1983
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ελληνικές μουσικές κωμικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη
Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη
Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Κατσαρού
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη
Επιφάνιος Καλαφάτης

Ο μητροπολίτης Επιφάνιος Καλαφάτης (Ύδρα, 1912 - 30 Οκτωβρίου 1990) ήταν Έλληνας ιεράρχης και μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Παροναξίας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1912. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, εισήλθε στις τάξεις του κλήρου της Εκκλησίας της Ελλάδος ως διάκονος και στην συνέχεια το 1941, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Στην αρχή, υπηρέτησε ως εφημέριος και ιεροκήρυκας στη γενέτειρά του, στην Ιερά Μητρόπολις Ύδρας, Σπετσών, Αιγίνης, Πόρου, Τροιζήνας και Μεθάνων, ενώ στη συνέχεια διορίσθηκε πρωθιερέας του Βασιλικού Ναυτικού. Ως αρχιμανδρίτης του στόλου, είχε μεταβεί επανειλημμένα στο εξωτερικό. 

Το 1960, εκλέχθηκε από την Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης Παροναξίας. Στη διάρκεια της αρχιεροσύνης του, είχε επίσης διατελέσει, και τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας και της Ιεράς Μητροπόλεως Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών. Απεβίωσε στις 30 Οκτωβρίου του 1990. Διάδοχος μητροπολίτης, εκλέχθηκε το 1991, ο μέχρι πρότυνος μητρολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Πολυανής και Κιλκισίου, Αμβρόσιος Στάμενας.

Παραπομπές 

Μητροπολίτες Παροναξίας
Έλληνες ιεράρχες
Έλληνες στρατιωτικοί κληρικοί
Διάγραμμα διακλάδωσης

Στα μαθηματικά, και συγκεκριμένα στα δυναμικά συστήματα, ένα διάγραμμα διακλάδωσης δείχνει τις πιθανές μακροπρόθεσμες τιμές  ενός συστήματος ως συνάρτηση μιας παραμέτρου διακλάδωσης του συστήματος. Είναι σύνηθες να αναπαριστούμε τις σταθερές λύσεις με συμπαγείς γραμμές και τις ασταθείς λύσεις με διακεκομμένες.

Διακλαδώσεις στη Λογιστική Απεικόνιση

Ένα παράδειγμα αποτελεί το διάγραμμα διακλάδωσης της λογιστικής απεικόνισης:

Η παράμετρος διακλάδωσης r είναι στον οριζόντιο άξονα του γραφήματος, ενώ ο κάθετος άξονας δείχνει τις πιθανές τιμές της λογιστικής συνάρτησης. Μόνο οι σταθερές λύσεις εμφανίζονται εδώ, ενώ υπάρχουν ακόμη πολλές άλλες ασταθείς λύσεις.

Το διάγραμμα διακλάδωσης δείχνει τον χωρισμό των πιθανών περιόδων των σταθερών τροχιών από 1 σε 2 σε 4 σε 8 κλπ. Κάθε ένα από αυτά τα σημεία διακλάδωσης αποτελεί μια διακλάδωση διπλασιασμού περιόδου. Το ποσοστό των μηκών των συνεχόμενων καμπυλών ανάμεσα σε τιμές του r για τις οποίες συμβαίνει η διακλάδωση, συγκλίνει στη σταθερά του Φάιγκενμπαουμ.

Σπάσιμο συμμετρίας σε σύνολα διακλαδώσεων

Σε ένα δυναμικό σύστημα όπως το

,

το οποίο είναι δομικά σταθερό όταν , εάν σχεδιαστεί ένα διάγραμμα διακλάδωσης, με το  να είναι η παράμετρος διακλάδωσης, αλλά για διαφορετικές τιμές του , η περίπτωση  αντιστοιχεί σε συμμετρική pitchfork διακλάδωση. Όταν , λέμε ότι έχουμε ένα pitchfork με 
σπασμένη συμμετρία. Τα παραπάνω παρουσιάζονται στη δεξιά εικόνα.

Δείτε επίσης 

 Θεωρία διακλαδώσεων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Η Λογιστική Απεικόνιση και Χάος 

Χάος
Διακλαδωσης

de:Bifurkationsdiagramm
ru:Каскад бифуркаций
Μακρύγιαλος Πιερίας

Ο Μακρύγιαλος είναι μεγάλος οικισμός στις βόρειες ακτές του νομού Πιερίας, έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος και του Δήμου Μεθώνης. Έχει 1.851 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001. Είναι τουριστικό και αλιευτικό κέντρο. Οι κάτοικοι είναι Πόντιοι, Καταφυγιώτες και Βλάχοι. Ασχολούνται με τη γεωργία (ελιές, σιτηρά, ψάρια, μύδια) και με την αλιεία. Το 1993 ανακαλύφθηκε προϊστορικός οικισμός από τη Νεολιθική Εποχή. Απέχει από την Κατερίνη 21 χιλιόμετρα.

Δημοτικό Διαμέρισμα Μακρύγιαλου 
Το Δημοτικό Διαμέρισμα περιλαμβάνει, εκτός από το Μακρύγιαλο, και την Αρχαία Πύδνα. Έχει 1.872 κατοίκους και 2 οικισμούς (2001).

Υποδομή 
Ο κύριος ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Υπάρχουν επίσης παρεκκλήσια και ξωκλήσια, όπως η Αγία Παρασκευή, ο Άγιος Ιωάννης και ο Άγιος Δημήτριος.  Λειτουργεί εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο  (και διθέσιο νηπιαγωγείο)και Γυμνάσιο.Στο Μακρύγιαλο έχει επίσης συνεταιρισμό οστρακοκαλλιεργητών και αγροτικό ιατρείο. Οι εξαγωγές των θαλασσινών γίνονται στη γειτονική Ιταλια. Τα τελευταία χρόνια έγιναν από το Δήμο έργα ανάπλασης του χώρου στην Παραλία Μακρύγιαλου.  Υπάρχει Πολιτιστικός Σύλλογος, με ποντιακές συλλογές. Στο δεύτερο μισό του Ιουλίου λαμβάνει χώρα η "Μυδοχαρά", τοπικό πανηγύρι όπου προσφέρονται ψητά μύδια και τσίπουρο. Η ποδοσφαιρική ομάδα Κεραυνός Μακρύγιαλου ιδρύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1940 και σήμερα αγωνίζεται στη Γ΄ ερασιτεχνική. Από το 1916 έως το 2000, ο Μακρύγιαλος εξυπηρετούνταν με σιδηροδρομική σύνδεση με την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη.

Ιστορικά στοιχεία 
Το όνομα του χωριού οφείλεται στη μεγάλη του (μακριά) παραλία, στον αιγιαλό. Τις τελευταίες δεκαετίες το κύμα μεταναστών από το χωριό προς την Ευρώπη και κυρίως τη Γερμανία ήταν σημαντικότατο.

Η ίδρυση του χωριού τοποθετείται στο 1908. Πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν Βόσνιοι και έγιναν γεωργοί. Έπειτα από θανάτους από ισπανική γρίπη και το 1936 κάποιοι κινήθηκαν για να αποκατασταθούν ως ακτήμονες. Ο εσωτερικός τουρισμός ξεκίνησε προπολεμικά. Ιδρύθηκε το φιλανθρωπικό Ίδρυμα Εγγύς Ανατολής αμερικανικών συμφερόντων.

Το 1913 το χωριό είχε 64 οικίες, σύμφωνα με πίνακα της Υποδιοικήσεως Κατερίνης. Υπαγόταν στο Δήμο Κολινδρού, έναν από τους τρεις δήμους της Πιερίας (οι άλλοι δύο ήταν ο Δήμος Κατερίνης και ο Δήμος Λιτοχώρου).

Από τον Μακρύγιαλο Πιερίας κατάγεται ο δημοσιογράφος Γιώργος Λιάλιος.

Δείτε επίσης 
Μακρυγιαλός Λασιθίου

Παραπομπές 

Μακρυγιαλος
Μακρυγιαλος
Παλαιό Ελευθεροχώρι Πιερίας

Το Παλαιό Ελευθεροχώρι είναι χωριό της Πιερίας, με 631  κατοίκους (2001). Οι κάτοικοι του χωριού (Πόντιοι πρόσφυγες) καλλιεργούν καπνά, σιτηρά και βαμβάκι. Υπάρχει αγροτικό ιατρείο, γεωργικός συνεταιρισμός και διθέσιο Δημοτικό Σχολείο. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή, ενώ υπάρχουν και παρεκκλήσια-ξωκλήσια (Άγιος Αθανάσιος). Τοπική γιορτή γίνεται στις 26 Ιουλίου. Απέχει 23 χιλιόμετρα από την Κατερίνη.

Ιστορικά στοιχεία 

Στο Ελευθεροχώρι υπήρχαν αρκετές οικογένειες γηγενών, οι λεγόμενοι ντόπιοι. Τα πρώτα χρόνια κατοικούσαν εκεί και πολλές οικογένειες Τούρκων, οι οποίοι μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης και την ανταλλαγή των πληθυσμών έφυγαν για την Τουρκία. Αργότερα ήρθαν περίπου 10 οικογένειες, πρόσφυγες από τη Θράκη. 

Η ονομασία «Παλαιό Ελευθεροχώρι» προήλθε αργότερα, για να φαίνεται η διαφορά από το Νέο Ελευθεροχώρι. Το Ελευθεροχώρι  αναφέρεται ότι είχε 13 οικίες με 51 κατοίκους (Ορθόδοξος πληθυσμός) το 1913, σε Πίνακα του Πληθυσμού της Υποδιοικήσεως της Κατερίνης (από το Δήμο Κατερίνης). Σε έκθεση της δεκαετίας του '30 βρίσκουμε ότι το Δημοτικό Σχολείο στο χωριό είχε έναν δάσκαλο και 163 μαθητές. Μετά τη δεκαετία του '70 υπήρξε υψηλό κύμα μετανάστευσης.

Βιβλιογραφία 
 Καζταρίδης Ι. Φ., Κατερίνη: Από τη μικρή κώμη στην πολύτροπη πόλη, εκδόσεις ΜΑΤΙ, 2006

Παραπομπές και σημειώσεις

Παλαιο Ελευθεροχωρι
Παλαιο Ελευθεροχωρι