joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νίκος Βλαντής

Ο Νίκος Βλαντής (Αλεξανδρούπολη, 1973) είναι Έλληνας συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, ποιητής και μεταφραστής.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1973 στην Αλεξανδρούπολη (με το όνομα Νίκος Μπαρμπόπουλος). Σπούδασε πολιτικός μηχανικός κι εκπόνησε το διδακτορικό του στο Ε.Μ.Π. με θέμα τον σχεδιασμό της πόλης. Διευθυντής του δωρεάν περιοδικού βιβλίου "Index", το άφησε το 2006 για να ιδρύσουν, μαζί με τη Μαρία Βλαντή, τον εκδοτικό οίκο "Μαγικό Κουτί". Το 2011 εμπιστεύτηκε το Μαγικό Κουτί στον συγγραφέα Σπύρο Παλούκη για να ασχοληθεί με μια καινούργια διαδικτυακή πλατφόρμα σύμμιξης λογοτεχνίας και επιστήμης, το "Κοσμο-ρεύμα". Ζει στην Γαλλία.

Εργογραφία

Μυθιστορήματα 
 Αλκιβιάδης Δεσμώτης, Απόπειρα 2000
 www.tospitimas.gr, Περίπλους 2002
 Θέλω να μείνω λίγο μόνη μου να σκεφτώ, Περίπλους 2003
 Greek psycho, Οξύ 2004
 Η ανυπαρξία που σου αξίζει, Οξύ 2004
 Μπάρτλεμπυ ο κομπιουτεράς, Απόπειρα 2005.
 Writersland, Το νησί των συγγραφέων, Κέδρος 2006
 Λήθη, Κέδρος 2008

Μελέτες 
 Επόμενη στάση: Χαμένες Λεωφόροι, Μια περιδιάβαση στην κοσμογονία της ευρωπαϊκής και της αμερικανικής μητρόπολης, Futura 2004
 Ποδήλατο, Οδηγός σχεδιασμού και αξιολόγησης δικτύων (μαζί με τους Θάνο Βλαστό και Δημήτρη Μηλάκη), Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας 2007
 Tractatus Magico-Philosophicus, Μια έρευνα πάνω στα θεμέλια της λογικής του δυτικού κόσμου και μια απόπειρα σκιαγράφησης μιας μελλοντικής ουτοπίας, Μαγικό Κουτί 2010
 Κοσμορρεύμα (ελεύθερο διαδικτυακό έργο)

Ποίηση 
 Ο Αρνητής, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana, 2012

Μεταφράσεις 
 William Morris, Το Πηγάδι στο Τέλος του Κόσμου, Βιβλίο Ι: Ο δρόμος προς τον έρωτα, Μαγικό Κουτί 2007
 Lyman Frank Baum, Ο Μαγικός Μονάρχης του Μο, Μαγικό Κουτί 2008
 William Morris, Το Πηγάδι στο Τέλος του Κόσμου, Βιβλίο ΙΙ: Ο δρόμος προς τους μπελάδες, Μαγικό Κουτί 2008
 William Morris, Το Πηγάδι στο Τέλος του Κόσμου, Βιβλίο ΙΙΙ: Ο δρόμος προς το πηγάδι, Μαγικό Κουτί 2010
 William Morris, Το Πηγάδι στο Τέλος του Κόσμου, Βιβλίο IV: Ο δρόμος προς το σπίτι, Μαγικό Κουτί 2011
 Maria Louise de la Ramée, Ο σκύλος της Φλάνδρας, Μαγικό Κουτί 2012
 Harvey Pekar, Οι μπητ, Μαγικό Κουτί, 2012

Στα γαλλικά 
 Incertains Lieux- Athènes-Ouessant (βιβλίο καλλιτέχνημα, κείμενο μαζί με την Μαρία Βλαντή, εικονογράφηση από τον καλλιτέχνη André Jolivet). Éditions Voltije Ltd. 2013

Παραπομπές

Πηγές 
 Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Νίκος Βλαντής
 Βιβλιονέτ, Νίκος Βλαντής

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το προσωπικό site του Νίκου Βλαντή
 Μαγικό Κουτί
 Κοσμορεύμα
 Το Κοσμορεύμα στα αγγλικά

Έλληνες συγγραφείς
Νεοέλληνες λογοτέχνες
Έλληνες μυθιστοριογράφοι
Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες μεταφραστές
Καμίγ Σαιν-Σανς

Ο Καμίγ Σαιν-Σανς (Camille Saint-Saëns, 9 Οκτωβρίου 1835 – 16 Δεκεμβρίου 1921) ήταν Γάλλος μουσικός και συνθέτης της ρομαντικής περιόδου.

Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1835. Πέθανε στο Αλγέρι το 1921.

Κύρια έργα

Συμφωνική μουσική 
 Introduction et Rondo capriccioso pour violon et orchestre op 28, 1863
 Le Rouet d'Omphale, poème symphonique op 31, 1869
 Danse macabre, 1874 (εμπνευσμένο από ένα ποίημα του Ζαν Λαόρ)
 Symphonie n°3 avec orgue, 1886
 Concerto pour piano n°2 en sol mineur op 22
 Concerto pour piano n°4 en ut mineur op 44
 Concerto pour violoncelle N°1 en la mineur op. 33

Όπερα 
 Samson et Dalila, 1877

Διάφορα 
 Le Carnaval des animaux, 1886

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 https://web.archive.org/web/20050902052811/http://perso.wanadoo.fr/garry.holding/music/autres/html/saens.htm

Γάλλοι συνθέτες
Γάλλοι πιανίστες
Συνθέτες του Ρομαντισμού
Γάλλοι άθεοι
Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Φίλιππος Α΄ της Μόσχας

Ο Φίλιππος (Филипп I, 1410 – 18 Απριλίου 1473) ήταν μητροπολίτης της Μόσχας από το 1464 έως το 1473.

Πρέπει να γεννήθηκε περί το 1410, ωστόσο έγκυρες πληροφορίες για το πρόσωπό του δεν υπάρχουν μέχρι το 1455, όταν ήταν ήδη αρχιεπίσκοπος του Σούζνταλ. Το 1464 διορίσθηκε αρχιεπίσκοπος Μόσχας ως προσωπική επιλογή του προκατόχου του, μητροπολίτη Θεοδοσίου, ο οποίος παραιτήθηκε.

Κατά την περίοδο 1470-1473, ο Φίλιππος δραστηριοποιήθηκε εναντίον της πολωνο-λιθουανικής επιρροής που ασκείτο στο Νόβγοροδ, ιδίως εναντίον της επιρροής του Μητροπολίτη της Λιθουανίας, με τον φόβο ότι το Νόβγοροδ θα πήγαινε με το μέρος του και τελικώς θα προσηλυτιζόταν στον Ρωμαιοκαθολικισμό.

Ο Φίλιππος άκμασε επί βασιλείας του Μέγα Δούκα Ιβάν Γ΄. Συνήργησε στον γάμο του τελευταίου με τη Σοφία Παλαιολογίνα, κόρη του Δεσπότη του Μορέως Θωμά Παλαιολόγου.

Ενάντιος των αποφάσεων της Φλωρεντιανής Συνόδου περί ενώσεως των Εκκλησιών, ο Φίλιππος είχε απειλήσει τον δούκα ότι σε περίπτωση που θα επέτρεπε την επίσκεψη του εκπροσώπου του Πάπα Σίξτου Δ΄ στην πόλη, και μάλιστα να προηγείται του λατινικού σταυρού, αυτός θα αποχωρούσε από τη Μόσχα. Μετά τα παραπάνω ο Μητροπολίτης Φίλιππος κατέστη διάσημος και για τις μετά του αντιπροσώπου του Πάπα, επισκόπου Αντωνίου, θεολογικές συζητήσεις που διήρκεσαν επτά εβδομάδες.

Ο Φίλιππος Α΄ απεβίωσε στις 5 (18 με το νέο ημερολόγιο) Απριλίου 1473. Ο τάφος του βρίσκεται στον ιερό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μέσα στο Κρεμλίνο της Μόσχας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 27 Μαΐου.

Παραπομπές

Πηγές 
 E.E. Golubinskii: Istoriia Russkoi Tserkvi, Universitetskaia tipografiia, Μόσχα 1900, τόμος 2, μέρος 1

Φιλιππος
Φιλιππος Μοσχας
Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη

Η Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη (Π.Α.Σ.Π.) είναι μια φοιτητική συνδικαλιστική παράταξη,  δρα στο χώρο του ελληνικού πανεπιστημίου από το 1974.

Ιστορία
Κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο η ιδρυτική διακήρυξη της 3 Σεπτεμβρίου 1974 από τον Ανδρέα Παπανδρέου προκάλεσε τη συγκρότηση του φοιτητικού κινήματος «Φίλοι Ανδρέα Παπανδρέου». Το 1975 το κίνημα αυτό μετεξελίχθηκε στην Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποκάλεσε την ΠΑΣΠ «Αριστερά της Αριστεράς». Το 1982 οι προτάσεις της ΠΑΣΠ προκάλεσαν μεταρρύθμιση στον χώρο των ΑΕΙ και αποτέλεσαν τη βάση του Ν. 1268/82 που καταχώρισε την ελεύθερη συνδικαλιστική δράση και τα όργανα συνδιοίκησης. Το 1992 η ΠΑΣΠ αντιστάθηκε στο γνωστό «Νόμο Σουφλιά» (Ν.2083/1992) με τους δυο κύκλους σπουδών και συμμετείχε στη μάχη που έδωσε τότε στο σύνολό του το μαθητικό και φοιτητικό κίνημα. To 1995 αντιτάχθηκε στη Βιβλιοκάρτα αλλά και αργότερα όταν άρχισε γόνιμη κριτική στο Νόμο Αρσένη (περίοδος 1999). Έπειτα, σταθμοί στη δράση της ήταν η ανατροπή του νόμου Γιαννίτση για το ασφαλιστικό σύστημα όπου συμμετείχε μαζί με πολλές άλλες λαϊκές δυνάμεις και η περίοδος της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης το 2006.

Έμβλημα
Το έμβλημα της Π.Α.Σ.Π. είναι η σηκωμένη αριστερή γροθιά, το γρανάζι και το βιβλίο. Η αριστερή γροθιά συμβολίζει την κεντροαριστερή ιδεολογία της παράταξης, το βιβλίο συμβολίζει το φοιτητικό κίνημα, ενώ το γρανάζι το εργατικό κίνημα, με το οποίο το φοιτητικό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο στο χώρο της αριστεράς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημος ιστότοπος

Φοιτητικές παρατάξεις στην Ελλάδα
Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα
Βέρνη

Η Βέρνη (γερμανικά: Bern, γαλλικά: Berne) είναι η de facto πρωτεύουσα της Ελβετίας και η τέταρτη σε πληθυσμό πόλη της (μετά τις Ζυρίχη, Γενεύη και Βασιλεία). Είναι επίσης πρωτεύουσα του ομώνυμου καντονίου.

Γεωγραφική θέση 
Η Βέρνη βρίσκεται στην κεντρική Ελβετία. Διατρέχεται από τον ποταμό Άαρ, παραπόταμο του Ρήνου. Αρχικά χτίστηκε σε ένα λόφο που περικλείεται από τον ποταμό, ήδη όμως από τον 19ο αιώνα επεκτάθηκε και στην απέναντι όχθη.

Ιστορία 
Η Βέρνη ιδρύθηκε το 1191 από το Δούκα Μπέρτολντ τον 5ο (Berthold V) των Τσέρινγκεν. Σύμφωνα με την παράδοση ονόμασε την πόλη Βέρνη από μια αρκούδα που σκότωσε στην περιοχή (Bär η αρκούδα στα γερμανικά). Η αρκούδα είναι και το έμβλημα της πόλης. Έγινε μέλος στην ελβετική συνομοσπονδία (προπομπό του σύγχρονου κράτους) το 1353. Πρωτεύουσα της Ελβετίας έγινε το 1848.

Το ιστορικό κέντρο της πόλης είναι μεσαιωνικό. Είναι ένα σπάνιο δείγμα αυτούσια διατηρημένης μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής και για το λόγο αυτό έχει ανακηρυχθεί ολόκληρο ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO.

Διάσημοι κάτοικοι της Βέρνης είναι ο Άλμπρεχτ φον Χάλλερ (Albrecht von Haller), ο ποιητής Άλμπερτ Μπίτσιους (Albert Bitzius), οι ζωγράφοι Φέρντιναντ Χόντλερ (Ferdinand Hodler) και Πάουλ Κλέε. Ο γεννημένος στη Γερμανία Άλμπερτ Αϊνστάιν ανέπτυξε τη θεωρία της σχετικότητας όταν δούλευε ως υπάλληλος στο γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας της Βέρνης.

Δημογραφικά στοιχεία 
Στη Βέρνη ζουν 128.153 κάτοικοι, από τους οποίους περίπου το 21,3% είναι αλλοδαποί. Ο πληθυσμός της ευρύτερης αστικής περιοχής είναι περίπου 350.000.

Γλώσσα 
Η επίσημη γλώσσα είναι τα Γερμανικά. Στον προφορικό λόγο χρησιμοποιείται μια τοπική διάλεκτος (Γερμανικά της Βέρνης), ελαφρά παραλλαγή των Ελβετικών γερμανικών (η εκδοχή των γερμανικών που ομιλούνται στην Ελβετία).

Αθλητισμός 
Η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα της Βέρνης είναι η Γιανγκ Μπόις Βέρνης. Η έδρα της είναι το γήπεδο Σταντ ντε Σουίς Βάνκντορφ με χωρητικότητα 32.000 θεατών. Είναι ένα από τα στάδια που χρησιμοποιήθηκαν στη διοργάνωση του Euro 2008.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Το καντόνι της Βέρνης
 Πανεπιστήμιο της Βέρνης
 

Πόλεις της Ελβετίας
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελβετία
Κατάλογος θρησκειών



Ανατολικές θρησκείες

 Βουδισμός
 Κομφουκιανισμός
 Σιντοϊσμός
 Ταοϊσμός

Ινδουϊσμός 

 Αγιαβαζί
 Ζαϊνισμός
 Σιχισμός

Ιουδαϊσμός 

 Ιουδαϊσμός

Ισλάμ 

 Ισλάμ, Ισλαμισμός
 Μπαχαϊσμός
 Ουαχαμπισμός
 Σαλαφισμός
 Σιίτες
 Σουνίτες
 Σουφισμός
 Ισμαηλίτες
 Νιζαρί Ισμαηλίτες

Χριστιανισμός 
 Ορθόδοξοι
 Αναβαπτιστές
 Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία
 Βαπτιστές
 Εκκλησία της Αγγλίας
 Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής
 Εκκλησία της Σκωτίας
 Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού
 Εκκλησία των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας
 Ενωτική Εκκλησία (Εκκλησία του Μουν)
 Ευαγγελιστές
 Καλβινισμός
 Κόπτες
 Κογκρεκασιοναλισμός
 Κουάκεροι
 Λουθηρανισμός
 Μανιχαϊσμός
 Μάρτυρες του Ιεχωβά
 Μαρωνίτες
 Μεθοδιστική Εκκλησία
 Μελχίτες
 Μεννονίτες
 Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία
 Μορμόνοι (Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών)
 Ουνιταριανοί
 Προτεσταντισμός (Διαμαρτυρόμενοι)
 Καθολική Εκκλησία
 Χουτερίτες

Άλλες θρησκείες 

 Εκκλησία της Σαηεντολογίας (scientology)
 Σατανισμός
 Κίνημα Ρασταφάρι
 Ομισμός

Αρχαίες θρησκείες και λατρείες 

 Ανιμισμός
 Αρχαία ελληνική θρησκεία
 Γνωστικισμός
 Ζωροαστρισμός
 Κελτική θρησκεία (Δρυιδισμός)
 Σλαβική θρησκεία
 Σκανδιναβική-Γερμανική θρησκεία
 Μιθραϊσμός
 Παγανισμός
 Τοτεμισμός

Αναβιώσεις και λατρείες 

 Αζατρού
 Ελληνική Εθνική Θρησκεία
 Νεοπαγανισμός

Βλέπε επίσης 
 Χριστιανικές εκκλησίες στην Ελλάδα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Θρησκεία
Πνευματικότητα
Φίλιππος ο Σολιτάριος

Ο Φίλιππος ο Μονότροπος, Φίλιππος ο Σολιτάριος άκμασε επί Αυτοκράτορα Βυζαντίου Αλέξιου Α' Κομνηνού. Συνέγραψε δύο ποιήματα και το μεν πρώτο επιγράφεται «Διόπτρα» το δε άλλο «Κλαυθμοί».

Η μεν «Διόπτρα» (ως κάτοπτρο αρετής) είναι ένα κατανυκτικό ποίημα αποτελούμενο από τέσσερα βιβλία έκαστο εκ των οποίων περιλαμβάνει 1710 πολιτικούς στίχους. Γράφτηκε το 1095 σε μορφή διαλόγου μεταξύ ψυχής  ερωτώσης και σώματος αποκρινόμενου.

Οι δε «Κλαυθμοί»  είναι ένα παραινετικό αφηγηματικό ποίημα απευθυνόμενο στην ίδια τη ψυχή του ποιητή, συγκείμενο από 371 πολιτικούς στίχους.

Και τα δύο αυτά ποιήματα υπάρχουν σε σλαβική μετάφραση ενώ σε νεοελληνική παράφραση σώζεται στον «Αθωνικό κώδικα» του ΙΖ αι. Σε λατινική μετάφραση εξέδωσε ο Ποντανός το 1601  την οποία και ανατύπωσε ο Migne στη Patrologia Graeca (127, 01-902). Τους Κλαυθμούς εξέδωσε ο Auvray στο Παρίσι  το 1875 και ο Shuckburg στο Cambridge το 1894  με αγγλική μετάφραση.

Σημειώσεις 

Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Βυζαντινοί συγγραφείς
Βυζαντινοί θεολόγοι
Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Καβείριο Λήμνου

Το Καβείριο ή Ιερό των Καβείρων είναι αρχαιολογικός τόπος στη Λήμνο. Οι σύγχρονοι κάτοικοι του νησιού τον ονομάζουν στον πληθυντικό: Καβείρια (τα). Ανακαλύφθηκε από τον L. Bernarbo Brea στο ακρωτήριο της Χλόης, στη ΒΑ Λήμνο, απέναντι από την περιοχή της αρχαίας Ηφαιστίας. Ανασκάφθηκε από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή της Αθήνας στα χρόνια 1937-39. Από το 1982 συνεχίζονται οι ανασκαφές και οι έρευνες.

Περιγραφή

Το ιερό των Καβείρων προστατευόταν από την ξηρά από ένα μακρύ τείχος στην κορυφή του λόφου που το έκρυβε από τα βλέμματα των αμύητων. Τα κύρια κτίσματα του ιερού ήταν μεγάλες αίθουσες μυήσεως (τελεστήρια) μέσα στις οποίες φανερωνόταν στους μύστες τα "ιερά", τα λεγόμενα Καβείρια μυστήρια. Τα ερείπιά τους σώζονται σε δύο πλατώματα, στηριγμένα στη απότομη πλαγιά προς τη θάλασσα από αναλήμματα.
 
Στο βόρειo πλάτωμα σώζονται τα ερείπια ενός μεγάλου τελεστηρίου της ελληνιστικής περιόδου. Η αίθουσα των μυήσεων με τα "άδυτα" στο βάθος, χωριζόταν σε τρία κλίτη, από δύο σειρές τεσσάρων ιωνικών κιόνων, στα επιστήλια των οποίων υπήρχε μία πήλινη σίμη.

Στο νότιο πλάτωμα σώζονται τα θεμέλια ενός μικρότερου τελεστηρίου του 3ου αιώνα μ.Χ. κτισμένου μετά την καταστροφή του ελληνιστικού τελεστηρίου.

Στο βάθος του Σηκού είναι τα θεμέλια ενός ναΐσκου προορισμένου για τα "ιερά". Ο σηκός χωριζόταν σε τρία κλίτη, από δύο σειρές πέντε κιόνων και με ένα προστώο στηριγμένο προς το μέρος της θάλασσας από ένα ισχυρό στερεοβάτη.

Κάτω από τα θεμέλια του υστερορωμαϊκού τελεστηρίου έχουν ανακαλυφθεί υπολείμματα προηγουμένων φάσεων μέχρι της εποχής της ίδρυσης του ιερού μεταξύ 8ου και 7ου αιώνα π.Χ. Σε αυτή την πρώιμη φάση ανήκει ένας σημαντικός αποθέτης προσφορών.

Στην κλασική και ελληνιστική φάση ανήκει ένας πλούσιος αποθέτης προσφορών, λύχνοι για τις νυκτερινές τελετές, κάνθαροι, σκύφοι, "πυξίδες", κεραμεική για τα ιερά συμπόσια. Στο ιερό βρέθηκαν επίσης θραύσματα γλυπτών, πήλινα και χάλκινα αγαλματίδια, υαλικά και πολλές αναθηματικές, τιμητικές απελευθερωτικές επιγραφές.

Το αρχαϊκό τελεστήριο βρίσκεται στο νότιο πλάτωμα και είναι διαστάσεων 6.40 x 13.50 μέτρα με θρανία από μισοψημένους πλίνθους κατά μήκος των τειχών όπου καθόταν οι μύστες. Στο βάθος υπήρχε ο ιερότερος χώρος, το άδυτο, όπου έμπαινε ο ιερέας και στεκόταν τα αγάλματα των θεών.

Είναι ίσως το αρχαιότερο γνωστό τελεστήριο στον ελληνικό χώρο, παλαιότερο και από το Σολώνειο Τελεστήριο της Ελευσίνας. Καταστράφηκε από πυρκαγιά μάλλον με την εισβολή των Περσών το 512 π.Χ.

Το ελληνιστικό τελεστήριο ήταν κτισμένο στο βόρειο πλάτωμα και είναι το πρώτο που αντικρίζει κανείς μπαίνοντας στον αρχαιολογικό χώρο. Ορθογώνιο με διαστάσεις 33 x 46.10 μέτρα είναι διπλό σε σχέση με το ιερό της Σαμοθράκης και στην πρόσοψη είχε στοά με 12 κίονες. Χωριζόταν σε τρία κλίτη με δύο σειρές από 4 ιωνικούς κίονες.

Δες επίσης

 Πολιόχνη
 Κουκονήσι
 Ηφαιστία

Πηγές

 "Αρχαιολογία", τ. 50 (Μάρτιος 1994), αφιέρωμα στη Λήμνο.
"ΛΗΜΝΟΣ: Ιστορική & Πολιτιστική Κληρονομιά", εκδ. Γ. Κωνσταντέλλης, 2010.

Αρχαία Λήμνος
Αρχαιολογικοί τόποι στη Λήμνο
Κάβειροι
Πράσινη Επανάσταση

Η Πράσινη Επανάσταση ήταν μια επιστημονική πρόταση η οποία υλοποιήθηκε με εντυπωσιακά αποτελέσματα, στις αρχές του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, σε χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία που είναι ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένες. Στηρίχτηκε στην εξασφάλιση εκτάσεων γης, οι οποίες καλλιεργήθηκαν εντατικά και συνήθως με ένα μόνο είδος φυτού (μονοκαλλιέργεια).

Οικολογία
Βιομηχανική γεωργία
Νεύρωση

Με τον όρο νεύρωση εννοείται εκείνη η διαταραχή συμπεριφοράς σύμφωνα με την οποία το άτομο αδυνατεί ενίοτε να αντιμετωπίσει άγχος και τις ενδοψυχικές συγκρούσεις του. Κεντρική θέση στην ψυχοπαθολογία των νευρώσεων κατέχουν οι ενοχές και το Υπερεγώ του ατόμου. Τον ασθενή βασανίζουν νοητικές συγκρούσεις μεταξύ του εγώ  και ασυνείδητων ιδεών. Ο όρος εισήχθη για πρώτη φορά το 1789 από τον ιατρό William Cullen. Η πρώτη συστηματική έρευνα πάνω στις νευρώσεις έγινε από τους Σίγκμουντ Φρόυντ και Καρλ Γιουνγκ στις αρχές του εικοστού αιώνα.
Το άτομο που υπόκειται σε συμπτώματα νεύρωσης παρουσιάζει συνήθως φοβία, ψυχαναγκασμό και αγχωτικά επεισόδια.

Αρχικές μελέτες 
Οι πρώτοι που έδειξαν έντονο επιστημονικό ενδιαφέρον στις νευρώσεις και τα συμπτώματα τους ήταν οι Σίγκμουντ Φρόυντ, Bίλχελμ Ράιχ, Γιόζεφ Μπρόιερ.Οι Φρόυντ και Μπρόιερ μελέτησαν κυρίως την υστερία και αυτό γιατί αυτή συνοδεύεται από έντονες σωματικές εκδηλώσεις και νοητικές συγκρούσεις, ενώ ο Ράιχ μελέτησε την σεξουαλική προβληματική συμπεριφορά σαν την ενεργειακή πηγή της νεύρωσης.

Αιτιολογία νευρώσεων 
Η δυναμική και οικονομική συνεισφορά δύο όρων είναι πηγή νεύρωσης:

προδιάθεση από καθήλωση του λίμπιντο - σεξουαλική δομή του ανθρώπου + Τυχαίες τραυματικές εμπειρίες (όπου οι παιδικές εμπειρίες έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα)

Βασική διαφορά με ψυχώσεις 
Οι νευρώσεις δεν αποδιοργανώνουν την προσωπικότητα, ούτε αποκόπτουν την επικοινωνία της με την πραγματικότητα και δεν συνοδεύονται από ψευδαισθήσεις, χαρακτηριστικά που τις διαχωρίζουν απ' τις ψυχώσεις. 
Στη νεύρωση ο ασθενής έχει πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας, στη ψύχωση είναι απαραίτητα τα ψυχιατρικά φάρμακα.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία 
 Χουντουμάδη Αν. - Πατεράκη Λ., Σύντομο Ερμηνευτικό Λεξικό Ψυχολογικών Όρων, Δωδώνη, (Αθήνα 1989)
 Σίγκμουντ Φρόυντ(Freud, Sigmund), Εισαγωγή στη ψυχανάλυση, Εκδ. Δαμιανός, Μετάφραση: Δ. Π. Κωστελένος, Αθήνα 2006, ISBN 960-228-243-6
Σίγκμουντ Φρόυντ, Γιόζεφ Μπρόιερ(Breuer, Josef), Εκδ. Επίκουρος, Μεταφρ. Αναγνώστου Λευτέρης, ISBN 960-7105-24-9

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ελληνική Διπολική Οργάνωση (ΕΔΟ)
 Χρήστος Ευαγγέλου - Ψυχαναλυτής

Ψυχολογικές παθήσεις και διαταραχές
Ψυχανάλυση
Ουμπέρτο Μποτσιόνι

Ο Ουμπέρτο Μποτσιόνι (Umberto Boccioni, (ορθότερη προφορά Μποτσόνι), 19 Οκτωβρίου 1882 - 17 Αυγούστου 1916) ήταν Ιταλός ζωγράφος και γλύπτης, μέλος του κινήματος του φουτουρισμού. Τα έργα του διακρίνονται για τα δυναμικά τους στοιχεία και την έκφραση της κίνησης και της ταχύτητας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1882 στην περιοχή της Καλαβρίας. Το 1901 σπούδασε σχέδιο στη Ρώμη και τον επόμενο χρόνο ζωγραφική – κυρίως τις τεχνικές του ιμπρεσιονισμού – στο Παρίσι. Το χειμώνα του 1906-1907 παρακολουθεί επιπλέον μαθήματα στην ιταλική Ακαδημία Καλών Τεχνών. Το 1908 σημειώνεται η καθοριστική γνωριμία του με τον Ιταλό φουτουριστή ποιητή Φιλίππο Τομάζο Μαρινέτι στο Μιλάνο. Τον επόμενο χρόνο ο Μαρινέτι δημοσιεύει το μανιφέστο του φουτουρισμού που συνοδεύεται και από τα δύο μανιφέστα των φουτουριστών ζωγράφων Manifesto dei pittori futuristi (Μανιφέστο των φουτουριστών ζωγράφων) και Manifesto tecnico della pittura futurista (Τεχνικό μανιφέστο της φουτουριστικής ζωγραφικής) με συμμετοχή του Μποτσιόνι, ο οποίος μετατρέπεται σε έναν από τους κύριους θεωρητικούς του φουτουρισμού. 

Από την ίδρυσή του, έχει κάνει πολλά ταξίδια και έχει την ευκαιρία να επισκεφτεί πολλά μουσεία, σχεδόν μπαίνοντας σε συμβίωση με καλλιτέχνες, ειδικά από άλλες εποχές όπως ο Μιχαήλ Άγγελος αλλά και με τον Φραντσέσκο Φιλιππίνι (Francesco Filippini) που θα τον εμπνεύσει για έρευνα στο τοπίο του την περιοχή της Λομβαρδίας και την εργασία στην ύπαιθρο, ακολουθώντας τις έννοιες του Φιλιππινισμού.

Την Άνοιξη του 1911 επισκέπτεται το Παρίσι όπου έρχεται σε επαφή με τον Πάμπλο Πικάσσο και τον ποιητή Γκιγιώμ Απολλιναίρ. Έργα του εκτίθενται στην πρώτη φουτουριστική έκθεση στο Παρίσι, το 1912. Η ίδια έκθεση παρουσιάστηκε αργότερα στο Λονδίνο, το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες. Την ίδια περίοδο, ο Μποτσιόνι αρχίζει να αφοσιώνεται περισσότερο στη γλυπτική ενώ το 1913 πραγματοποιείται ατομική του έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής στο Παρίσι.
  
Το 1914 δημοσιεύει την μελέτη Manifesto tecnico della scultura futurista (Τεχνικό μανιφέστο της φουτουριστικής γλυπτικής) όπου αναπτύσσει θεωρητικά το περιεχόμενο των τεχνικών των φουτουριστών στη γλυπτική. Ένα χρόνο αργότερα, κατατάσσεται στον ιταλικό στρατό και το 1916 πεθαίνει σε ηλικία 34 ετών κατά τη διάρκεια πολεμικών ασκήσεων.

Επιλογή έργων
Σήμερα, τα σημαντικότερα έργα του φιλοξενούνται στην πινακοθήκη μοντέρνας τέχνης του Μιλάνου και της Ρώμης, στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέα Υόρκης καθώς και στο μουσείο Sprengel στο Ανόβερο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ιταλοί γλύπτες
Ιταλοί ζωγράφοι
Μοντέρνα τέχνη
Αλεξάνδρου λιμένας

Ο Λιμένας του Αλέξανδρου είναι ένας αρχαίος ελληνικός λιμένας της Γεδρωσίας της Ινδικής βόρεια των εκβολών του Ινδού. Πιστεύεται ότι είναι ο σημερινός λιμένας Καράτσι (Karachi, φ: 24° 47'B, λ:68° 59'A) του Πακιστάν σύμφωνα με τον Γαλλικό Atlas General (Vidal-Lab-lache,12-13: Empire d' Alexandre) επειδή απλά είναι ο καλύτερος των λιμένων της περιοχής χωρίς όμως αυτό να αποτελεί και απόδειξη. Υπάρχει όμως ένδειξη περί αυτής της άποψης από την παρουσία τριών νησίδων ονομαζόμενων Oyster islands (νήσοι στρειδιών), που προστατεύουν το κυματοθραύστη Kiamari του λιμένα κατά την περίοδο των μουσώνων (θερινοί δυτικοί ισχυροί άνεμοι). Λόγω της διάβρωσης τόσων ετών η νήσος αυτή είναι πιθανόν να διαβρώθηκε σε δύο σημεία και να αποτελεί σήμερα τρεις νησίδες των οποίων το μέγιστο ύψος φθάνει τα 26μ. (West coast India Pilot). 

Αυτό υποστηρίζεται σε συνδυασμό με την αφήγηση του Αρριανού (Ινδική 10-13) στο κατάπλου του Νέαρχου, του ναυάρχου του Αλεξάνδρου, ότι στο λιμένα του Αλεξάνδρου κείται μία νήσος προ του στομίου σε απόσταση δύο σταδίων από την ακτή και ότι 28 ημέρες παρέμεινε αποκλεισμένος λόγω σφοδρών ανέμων από την θάλασσα (μουσώνες). Έτσι αναγκάστηκε να περιτειχίσει ενώ οι ναύτες του μάζευαν στρείδια τους λεγόμενους σωλήνες μεγάλων διαστάσεων (άτοπα το μέγεθος).

Ο Πλίνιος κάνει μόνο μια απλή μνεία του λιμένα που τον ονομάζει Αλεξάνδρεια.

Ελληνιστική περίοδος
Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις του Πακιστάν
Ειρηνικός Ωκεανός

Ο Ειρηνικός Ωκεανός είναι ο μεγαλύτερος ωκεανός της Γης και πήρε το όνομά του από τον Πορτογάλο θαλασσοπόρο Μαγγελάνο. Εκτείνεται στο ένα τρίτο της επιφάνειας της Γης με έκταση 165.250.000 χλμ² από τη Βερίγγειο θάλασσα στην Αρκτική, μέχρι τον Νότιο Ωκεανό. Στα δυτικά διαβρέχει την Ασία και την Αυστραλία, ενώ στα ανατολικά την Αμερική. Ο Ισημερινός χωρίζει νοητά των Ειρηνικό στον Βόρειο Ειρηνικό ωκεανό και τον Νότιο Ειρηνικό ωκεανό, με δύο εξαιρέσεις: τα Γκαλαπάγκος και τα Νησιά Γκίλμπερτ, τα οποία ενώ βρίσκονται βόρεια του Ισημερινού, θεωρούνται νήσοι του Νότιου Ειρηνικού. Στον Ειρηνικό βρίσκεται το βαθύτερο σημείο όλων των θαλασσών και ωκεανών της Γης, 10.911 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, στην Τάφρο των Μαριανών.

Ιστορικά στοιχεία
Το ανατολικό τμήμα του Ειρηνικού ωκεανού εντοπίστηκε για πρώτη φορά από τους Ευρωπαίους στις αρχές του 16ου αιώνα, όταν ο Ισπανός εξερευνητής Βάσκο Νούνιες ντε Μπαλμπόα διέσχισε τον ισθμό του Παναμά το 1513 και ανακάλυψε τη μεγάλη «νότια θάλασσα», το οποίο ονόμασε Mar del Sur (Νότια Θάλασσα). Το όνομα «Ειρηνικός Ωκεανός» δόθηκε από τον Πορτογάλο εξερευνητή Μαγγελάνο κατά τη διάρκεια της ισπανικής περίπλου του κόσμου το 1521, καθώς ο ίδιος αντιμετώπισε ευνοϊκό άνεμο κατά τον περίπλου του ωκεανού. Έτσι τον ονόμασε Mar Pacifico, που τόσο στα πορτογαλικά, όσο και στα ισπανικά, σημαίνει «ειρηνική θάλασσα».

Θάλασσες και μεγάλοι κόλποι 

 Βερίγγειος θάλασσα
 Κόλπος της Αλάσκας (Gulf of Alaska)
 Κόλπος της Καλιφόρνιας ή Θάλασσα του Κορτές (Gulf of California or "Sea of Cortez")
 Κόλπος του Φονσέκα (Gulf of Fonseca)
 Οχοτσκική θάλασσα (Sea of Okhotsk)
 Ιαπωνική Θάλασσα ή Ανατολική θάλασσα (Sea of Japan or East Sea)
 Εσωτερική Θάλασσα της Ιαπωνίας ή Εσωτερική Θάλασσα Σέτο, (Seto Inland Sea)
 Κίτρινη Θάλασσα (Yellow Sea)
 Θάλασσα Μποχάι (Bohai Sea)
 Ανατολική Κινεζική θάλασσα (East China Sea)
 Νότια Κινεζική θάλασσα (South China Sea)
 Κόμπος του Τονκίνου (Gulf of Tonkin or Beibu Gulf)
 Κόλπος της Ταϊλάνδης (Gulf of Thailand)
 Θάλασσα Σούλου (Sulu Sea)
 Θάλασσα Μποχόλ ή Θάλασσα Μιντανάο (Bohol Sea)
 Θάλασσα Βισαγιάν (Visayan Sea)
 Θάλασσα Σιμπουγιάν (Sibuyan Sea)
 Θάλασσα Φιλιππίνων (Philippine Sea)
 Θάλασσα της Κελέβης (Celebes Sea)
 Θάλασσα των Μολούκων (Molucca Sea)
 Θάλασσα Σέραμ (Ceram Sea)
 Θάλασσα Μπάντα (Banda Sea)
 Θάλασσα Αραφούρα (Arafura Sea)
 Κόλπος της Καρπεντάρια (Gulf of Carpentaria)
 Θάλασσα του Βίσμαρκ (Bismarck Sea)
 Θάλασσα του Σολομώντα (Solomon Sea)
 Θάλασσα των Κοραλλιών (Coral Sea)
 Θάλασσα της Τασμανίας (Tasman Sea)
 Μεγάλος Αυστραλιανός κόλπος (Great Australian Bight)
 Θάλασσα του Κόρο (Koro Sea)

Ο αστεροειδής 224 Ωκεάνα (Oceana), που ανακαλύφθηκε το 1882, πήρε το όνομά του από τον Ειρηνικό ωκεανό.

Δείτε επίσης 
 Θάλασσα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
Ωκεανοί
Πινόκιο

Ο Πινόκιο (ιταλικά.:Pinocchio) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που πρωτοεμφανίστηκε το 1883, ως κεντρικός ήρωας στο ιταλικό παραμύθι «Οι Περιπέτειες του Πινόκιο» (ιταλ.:Le Avventure di Pinocchio) του Κάρλο Κολόντι, και έχει από τότε εμφανιστεί σε πολλές προσαρμογές της ιστορίας και άλλα. Σκαλισμένος από τον ξυλογλύπτη Τζεπέτο σε ένα μικρό ιταλικό χωριό, ο Πινόκιο δημιουργήθηκε ως ξύλινη μαριονέτα, αλλά ονειρεύτηκε να γίνει πραγματικό αγόρι. Ο Πινόκιο χρησιμοποιείται συχνά ως όρος για να περιγράψει κάποιον ο οποίος είναι επιρρεπής στα ψέματα, την μυθοπλασία και την υπερβολή.

Στοιχεία Φανταστικού Χαρακτήρα
Ο Πινόκιο είναι γνωστός για το γεγονός κατά το οποίο η μύτη του μακραίνει όταν είναι υπο την επήρεια του άγχους (Κεφάλαιο 3), αλλά κυρίως όταν λέει ψέματα. Τα ρούχα του είναι φτιαγμένα από λουλουδιασμένο χαρτί, τα παπούτσια του από ξύλο και το καπέλο του από ψωμί (σελίδα 16). Το ιταλικό όνομα του Πινόκιο φαίνεται να προέρχεται από την ιταλική λέξη pino που σημαίνει πεύκο. Ωστόσο, στο βιβλίο ξεκάθαρα αναφέρεται πως ο Πινόκιο είναι φτιαγμένος από ξύλο κερασιάς. Στην πραγματικότητα το όνομα προέρχεται από ένα ψευδώνυμο, καθώς ο Τζεπέτο πικρόχολα του έδωσε το όνομα ως ένας οιωνός καλής τύχης:«Ho conosciuto una famiglia intera di Pinocchi [...] e tutti se la passavano bene. Il più ricco di loro chiedeva l’elemosina»(Κεφάλαιο 1) (Γνωρίζω όλη την οικογένεια Πινόκιο [...] και όλοι τους τα καταφέρανε καλά. Ο πλουσιότερος ζητιάνεψε.). Το επίθετο μπορεί να προέρχεται από την ιταλική λέξη nocchio (κόμβος ξύλου).

Λογοτεχνία
Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Αρκτικός Ωκεανός

Ο Αρκτικός Ωκεανός, γνωστός, κυρίως παλαιότερα, και ως Βόρειος Παγωμένος Ωκεανός βρίσκεται στην περιοχή του Βόρειου πόλου. Είναι ο μικρότερος και ο πιο ρηχός από τους πέντε ωκεανούς της γης. 

Η επιφάνεια του Αρκτικού ωκεανού είναι 14.090.000 τετρ. χλμ., κάπως λιγότερο από 1,5 φορές η έκταση των ΗΠΑ. Περιβάλλεται από την Ευρώπη, την Ασία, την Αμερική και τη Γροιλανδία.

Το βαθύτερό του σημείο απέχει 4.665 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας.

Μεγάλο μέρος της επιφάνειας του Αρκτικού ωκεανού είναι παγωμένο. Κατά την περίοδο του χειμώνα οι πάγοι τον καλύπτουν απ' άκρη σ' άκρη, ενώ κατά την περίοδο του καλοκαιριού οι πάγοι υποχωρούν.

Θάλασσες και κόλποι του Αρκτικού ωκεανού 

 Θάλασσα Μπάρεντς (Barents Sea)
 Λευκή θάλασσα (White Sea)
 Θάλασσα Κάρα (Kara Sea)
 Θάλασσα Λάπτεφ (Laptev Sea)
 Ανατολική Σιβηρική Θάλασσα (East Siberian Sea)
 Θάλασσα Τσούκτσι (Chukchi Sea)
 Θάλασσα Μποφόρ (Beaufort Sea)
 Κόλπος Χάντσον (Hudson Gulf)
 Κόλπος του Μπάφιν (Baffin Bay)
 Γροιλανδική Θάλασσα (Greenland Sea)

Χάρτες 
 
 
 National Geographic, Λεπτομερής βυθομετρικός χάρτης

Βλέπε επίσης 
 Ανταρκτικός Ωκεανός
 Ειρηνικός Ωκεανός
 Ατλαντικός Ωκεανός
 Ινδικός Ωκεανός
 Θάλασσα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ 
 
 
 

 
Ωκεανοί
Αλεξάνδρου βωμοί

Με τον όρο αυτόν φέρονται δύο γεωγραφικές τοποθεσίες στην αρχαιότητα:

Οι "are Alexandri", μνημονεύονται από τον Πλίνιο (VI 25). Βρισκόμενοι στο "promontorio"  στο όρος Είρος της Ινδικής του σημερινού ακρωτηρίου Monz  (Δρόυσεν  , Β, 228).

Τόπος στην ευρωπαϊκή Σαρματία παρά τον Τάναϊν (Πτολεμαίος 3,5,26)

Ελληνιστική περίοδος
Αρχαίες ελληνικές πόλεις
Αρχαίες πόλεις της Ινδίας
Ινδικός Ωκεανός

Ο Ινδικός Ωκεανός είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ωκεανός της γης και καλύπτει σχεδόν το 20% της επιφάνειάς της. Στο βορρά διαβρέχει τη νότια Ασία (μέρος της οποίας είναι η Ινδική χερσόνησος), στη δύση την Αραβία και την Αφρική και στην ανατολή τη χερσόνησο της Μαλαισίας, τις νήσους Σούνδες και την Αυστραλία. Νότια του Ινδικού ωκεανού βρίσκεται ο Νότιος Ωκεανός.

Η έκτασή του είναι 73.556.000 χλμ² (περιλαμβανομένων της Ερυθράς θάλασσας και του Περσικού κόλπου). Ο όγκος του νερού που περιέχει εκτιμάται σε 292.131.000 χλμ³. Μεγάλα νησιά του Ινδικού ωκεανού είναι η Μαδαγασκάρη, οι Κομόρες, η Μαγιότ, οι Σεϋχέλλες, οι Μαλδίβες, ο Μαυρίκιος, η Ρεϋνιόν, η Σρι Λάνκα (πρώην Κεϋλάνη), τα νησιά Ανταμάν και Νικομπάρ και η Σοκότρα. Η Ινδονησία βρίσκεται ανάμεσα στον Ινδικό και στον Ειρηνικό ωκεανό.

Θάλασσες και μεγάλοι κόλποι του Ινδικού ωκεανού 

 Ερυθρά θάλασσα
 Κόλπος του Σουέζ
 Κόλπος της Άκαμπα
 Μπαμπ ελ Μαντέμπ
 Κόλπος του Άντεν
 Περσικός Κόλπος
 Στενά του Ορμούζ

 Κόλπος του Ομάν
 Αραβική θάλασσα
 Θάλασσα Λακκαδίβων
 Κόλπος του Μανάρ
 Κόλπος του Παλκ
 Κόλπος της Βεγγάλης
 Θάλασσα Ανταμάν

 Θάλασσα της Ιάβας
 Θάλασσα του Μπαλί
 Θάλασσα Φλόρες
 Θάλασσα Σάβου
 Θάλασσα Τιμόρ
 Κανάλι της Μοζαμβίκης

Χάρτες 
 Worldatlas
 National Geographic

Βλέπε επίσης 

 Θάλασσα

Παραπομπές 

 
Ωκεανοί
Αγία Αικατερίνη (συνοικία)

Τα Γύφτικα ή Αγία Αικατερίνη είναι συνοικία των Πατρών, από τις παλαιότερες της πόλης.

Η συνοικία πήρε το όνομά της, όταν τον 13ο αιώνα οι Βενετοί κάτοχοι της Πάτρας έφεραν και εγκατέστησαν εκεί τσιγγάνους οι οποίοι είχαν έρθει στην Ελλάδα από την Ινδία ή την Αίγυπτο.

Μοναδική ασχολία τους ήταν η κατεργασία σιδήρου. Οι τσιγγάνοι αυτοί μέχρι τα νεότερα χρόνια εξέλεγαν τον αρχηγό τους, ενώ πιο παλιά εξέλεγαν και έναν καπετάνιο ο οποίος ήταν πάντα λαϊκός και όχι τσιγγάνος. Σήμερα στην περιοχή υπάρχουν απόγονοι αυτών των τσιγγάνων, οι οποίοι βέβαια έχουν αφομοιωθεί με τον υπόλοιπο πληθυσμό της πόλης. Το μόνο που θυμίζει την καταγωγή τους είναι κάποιες  κατοικίες που υπάρχουν σχεδόν από την άφιξή τους στην πόλη. Μέχρι πριν λίγα χρόνια η συνοικία ήταν η πιο κακόφημη της Πάτρας και η πιο επικίνδυνη. Σήμερα είναι από τις πιο ήσυχες γειτονιές δίπλα στο κέντρο.

Η πολεοδομική διαμόρφωση της συνοικίας ήταν με σπίτια άναρχα δομημένα γύρω από την εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης, στενά δρομάκια με μικρές αυλές. Το 1924 δίπλα στην συνοικία χτίστηκε ο Α΄ προσφυγικός συνοικισμός για να στεγασθούν οι πρόσφυγες της μικρασιατικής καταστροφής.

Παραπομπές

Πηγές
 Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995.

Βιβλιογραφία
 Βασίλης Κ. Λάζαρης (Επιμέλεια-Εισαγωγή-Σημειώσεις), Η Πατραϊκή Δημαρχία στο Β' Τέταρτο του 20ού αιώνα, 1926-1951. Από τα Σωζόμενα Πρακτικά του Δημοτικού Συμβουλίου, Έκδοση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πατρών & Εκδόσεις "Το Δόντι", Πάτρα 2008
 Κώστας Λογαράς, Πάτρα, μια πόλη στην λογοτεχνία, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2001. ISBN 978-960-375-924-9
 Νικόλας Μιτζάλης, Προσφυγικά, Η συνοικία της σιωπής στην Πάτρα του μεσοπολέμου, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014. ISBN 978-618-81328-1-8
 Ξενοφών Αργ. Παπαευθυμίου, Η Πάτρα των ανωνύμων. Πρώιμα και λαϊκά στοιχεία στην αρχιτεκτονική της Πάτρας, Αχαϊκή Βιβλιοθήκη, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014. ISBN 978-960-88372-2-5

Συνοικίες της Πάτρας
Χρήστος Κάκαλος

Ο Χρήστος Κάκαλος  (Λιτόχωρο, 1879 ή 13 Ιουλίου 1882 - 12 Απριλίου 1976) ήταν Έλληνας κυνηγός από το Λιτόχωρο, ο οποίος θεωρείται  ο πρώτος ορειβάτης που ανέβηκε στον Όλυμπο στις 2 Αυγούστου 1913 οδηγώντας τον περίφημο φωτογράφο Φρεντερίκ Μπουασονά και τον συνοδό του, Ντανιέλ Μπο Μποβί. Είναι ο πρώτος που ανέβηκε στον Μύτικα στην κορυφή του Ολύμπου. Φημολογείται ότι ανέβηκε στο Στεφάνι από τα Καζάνια και ότι κοιμήθηκε σε μία «σπηλιά» κάτω από το Στεφάνι, δηλαδή σχεδόν στον αέρα, δεμένος μόνο με σχοινιά.

Βιογραφικά στοιχεία 

Ο Κάκαλος ήταν κυνηγός αγριοκάτσικων και τον πήραν οδηγό η αποστολή των Ευρωπαίων που ανέβηκαν στο βουνό το 1913. Η ομάδα ξεκίνησε για τη Μονή Αγίου Διονυσίου στις 29 Ιουλίου 1913 και κατασκήνωσαν στην Πετρόστρουγκα. Στις 30 Ιουλίου ανέβηκαν στη Σκούρτα, στον Προφήτη Ηλία ("Θρόνος του Δία") και στο Σκολιό ("Μαύρη Κορυφή"). Έπειτα από μια χιονοθύελλα στα Πριόνια, στις 31 Ιουλίου  έφτασαν σε μια κορυφή που την ονόμασαν αρχικά "Κορυφή της Νίκης" (σε ανάμνηση της ελληνικής νίκης στη Μάχη του Σαρανταπόρου) και την θεώρησαν ως την υψηλότερη (λίγο μετά μετονομάστηκε σε Ταρπηία Πέτρα). Για το λόγο αυτό έγραψαν μια κάρτα και την τοποθέτησαν σε μπουκάλι, κάτω από ένα σωρό με πέτρες. Η κάρτα βρέθηκε το 1927 και στάλθηκε στην Ελβετία (σήμερα φυλάσσεται στα γραφεία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ορειβασίας - Αναρρίχησης).  Αργότερα οι Μπουασονά, Μποβί και Κάκαλος συνειδητοποίησαν ότι δεν είχαν φτάσει ακόμα στην ψηλότερη κορυφή, καθώς όταν βελτιώθηκε ο καιρός, φάνηκε μια ψηλότερη κορυφή. Στις 2 Αυγούστου, και ώρα 10 και 25΄ το πρωί κατέκτησαν την μέχρι εκείνη τη στιγμή απάτητη κορυφή του Ολύμπου. Ο Κάκαλος αναρριχήθηκε πρώτος στην κορυφή, η οποία ονομάστηκε αρχικά "Κορυφή Βενιζέλος" και αργότερα Μύτικας. Η εν λόγω ανάβαση έγινε γνωστή με τη δημοσίευση (1919) του βιβλίου "La Grece Immortelle" ("Η Αθάνατη Ελλάδα").

Ο Χρήστος Κάκαλος ανέβηκε πολλές φορές στην κορυφή του ψηλότερου βουνού της Ελλάδας. Ως το τέλος της ζωής του, ο μπαρμπα-Χρήστος, όπως ήταν περισσότερο γνωστός, εξακολουθούσε να κάνει ορειβασία. Το 1972, λίγο πριν το θάνατό του, ανέβηκε σε ηλικία 93 ετών στον Όλυμπο.

Πέθανε τον Απρίλιο του 1976 στο Λιτόχωρο, σε ηλικία 97 ετών. Στο «Οροπέδιο των Μουσών» του Ολύμπου λειτουργεί καταφύγιο που φέρει το όνομά του.

Βιβλιογραφία 
Σωτήριος Δ. Μασταγκάς,   "Χρονικά Λιτοχώρου", τόμος Α΄, Λιτόχωρο 2009, (κείμενο της Νίνας Κοκκαλίδου-Ναχμία, 7-2-1976), σελ. 221-222. Ολόκληρο το βιβλίο είναι διαθέσιμο για κατέβασμα στο Διαδίκτυο .. 
Νίκος Νέζης, "Όλυμπος Γεωγραφία, φύση, πολιτισμός, περιήγηση, ορειβασία, αναρρίχηση, τοπωνύμια, βιβλιογραφία", Ανάβαση, Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας - Αναρρίχησης (Ε.Ο.Ο.Α.), 2003, ISBN 978-960-8195-57-8.

Παραπομπές 

Έλληνες ορειβάτες
Όλυμπος
Μακεδόνες
Κοσμάς Αρκαδίας

Ο Κοσμάς είναι ορεινό χωριό της Πελοποννήσου και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας. Αποτελεί την έδρα (από το 1912) της πρώην Κοινότητας Κοσμά, ευρισκόμενο στην περιοχή της Νότιας Κυνουρίας.

Είναι χτισμένος στο νοτιοανατολικό τμήμα του Πάρνωνα, σε υψόμετρο 1.127 μέτρων, ανάμεσα σε δάση από έλατα. Ο Κοσμάς απέχει 50 χιλιόμετρα από τον Τυρό, 32 χιλιόμετρα από το Λεωνίδιο και 24 χιλιόμετρα από τη Σκάλα και βρίσκεται στον δρόμο που συνδέει τους νομούς Αρκαδίας και Λακωνίας.

Έχει χαρακτηριστεί επισήμως με το ΦΕΚ 908/Δ/98 ως παραδοσιακός οικισμός.

Δημοτική Ενότητα Κοσμά 
Η σημερινή Δημοτική Ενότητα Κοσμά του Δήμου Νότιας Κυνουρίας παλαιότερα αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα, η οποία δεν καταργήθηκε κατά την Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας" το 1997 και συνέχισε να υφίσταται έως και το 2010. Εκτός από τον Κοσμά, στην δημοτική ενότητα περιλαμβάνονται η Μονή Ελώνης και ο μικρός οικισμός Πηγάδι, με 6 μόλις μόνιμους κατοίκους.

Ιστορία 

Στην περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται ο Κοσμάς, εικάζεται ότι βρισκόταν η αρχαία πόλη Σελινούς και ναός αφιερωμένος στον Απόλλωνα.

Το 1592 αναφέρεται για πρώτη φορά η ονομασία Κοσμάς σε μια επιστολή του μητροπολίτη Μονεμβασίας Γεννάδιου.

Ιστορικές αναφορές υπάρχουν για τη συμμετοχή των κατοίκων του Κοσμά τόσο στην Ελληνική επανάσταση του 1821 όσο και στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940. Κατά την Κατοχή, το 1944, το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς και τα Τάγματα Ασφαλείας και αργότερα ,κατά τον Ελληνικό Εμφύλιο, λεηλατήθηκε. Ανοικοδομήθηκε όμως αργότερα.

Οι Κοσμίτες μάλιστα ήταν αυτοί που πρώτοι στην Ελλάδα κατασκεύαζαν τα χτένια του αργαλειού από καλάμι. Το επάγγελμα του χτενοποιού το ασκούσαν για πολλά χρόνια, κατά αποκλειστικότητα οι «Γιωργατζάδες», όπως τους έλεγαν. Ιδιαίτερα φημισμένα ήταν και τα χειροποίητα κοσμίτικα υφαντά και κεντήματα που σχεδίαζαν και τα έφτιαχναν οι ντόπιοι με τα χέρια τους στον αργαλειό.

Κάτοικοι 
Πολλοί από τους κατοίκους του οικισμού περνούν τον χειμώνα (ξεχειμωνιάζουν) στα γειτονικά χωριά της Λακωνίας Γεράκι και Βρονταμάς.

Ιστορικό πληθυσμού

Υποδομές 

Ο Κοσμάς διαθέτει Δημοτικό Σχολείο και κοινοτικό κατάστημα. Στο σχολείο σήμερα στεγάζεται λαογραφικό μουσείο, βιβλιοθήκη και πινακοθήκη. Ο ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στους Αγίους Αναργύρους. Τα σπίτια του χωριού είναι πετρόκτιστα, ενώ οι Κοσμίτες φημίζονται για τις πέτρινες κατασκευές τους.

Στο κέντρο του οικισμού κυριαρχεί η εκκλησία του χωριού, οι πετρόκτιστες βρύσες με τα λιοντάρια και η πλατεία με τα αιωνόβια πλατάνια και τα παραδοσιακά καφενεία.

Οι τουριστικές υποδομές είναι ανεπτυγμένες, με παραδοσιακούς πετρόκτιστους ξενώνες, γήπεδο 5x5, ταβέρνες , παιδική χαρά και άλλες αθλητικές εγκαταστάσεις.

Παραπομπές 

Δήμος Νότιας Κυνουρίας
Χωριά του νομού Αρκαδίας
Χωριά του Πάρνωνα
Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Ντάκος

Ο ντάκος (αλλιώς γνωστός και σαν λαντουριστό ή κουκουβάγια ή παξιμάδι) είναι παραδοσιακό κρητικό πιάτο. Βασίζεται στο κρητικό παξιμάδι, συνήθως κριθαρένιο και στρογγυλού σχήματος . Με το ίδιο όνομα είναι γνωστό και το ίδιο το παξιμάδι από το οποίο φτιάχνεται ο ντάκος, το οποίο διπλοφουρνίζεται αφού κοπεί στη μέση.  Αυτό το παξιμάδι καθιερώθηκε για πρακτικούς λόγους, αφού οι νοικοκυρές στην Κρήτη αδυνατούσαν να ζυμώνουν ψωμί καθημερινά λόγω έλλειψης χρόνου. 

Το πιάτο φτιάχνεται εύκολα και γρήγορα, ενώ αποτελεί ένα πλήρες και θρεπτικό γεύμα. Η κατανάλωση ντάκου βοηθά τόσο στην πέψη όσο και στη σωστή λειτουργία του εντέρου.

Τρόπος παρασκευής 
Πάνω στο (μουλιασμένο ή όχι) παξιμάδι τρίβεται ντομάτα και πάνω απ' τη ντομάτα τυρί φέτα ή κρητική μυζήθρα σε σβώλους. Ειδικότερα, ιδανικό κρητικό γυρί για την παρασκευή του ντάκου θεωρείται η γαλομυζήθρα. 

Ο ντάκος συμπληρώνεται με μια γερή δόση από λάδι, αλάτι, ρίγανη και μερικές φορές πιπέρι και ελιές.

Παραπομπές

Ελληνική κουζίνα
Κρητική κουζίνα
Κυπριακή κουζίνα
Κρύα ορεκτικά
Σαλάτες
Σνακ
Τρόφιμα με βάση το ψωμί
Ψωμιά
Βιτρούβιος

Ο Βιτρούβιος, ή Μάρκος Βιτρούβιος Πολλίωνας (Marco Vitruvio Pollione, fl 1ος αιώνας π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγγραφέας, αρχιτέκτονας και μηχανικός. Είναι κυρίως γνωστός για την πραγματεία του περί αρχιτεκτονικής (λατ. De architectura), έργο που σήμερα αναφέρεται συνήθως με τον τίτλο Δέκα Βιβλία Αρχιτεκτονικής και αποτελεί το μοναδικό κείμενο αρχιτεκτονικής θεωρίας και πρακτικής που διασώζεται από την κλασική εποχή. Στα παλαιότερα χειρόγραφα αναφέρεται μόνο με το όνομα Βιτρούβιος. Το παρωνύμιο Πολλίωνας (λατ. Pollio), όπως παραδίδεται από τον Φαβέντιο (4ος αιώνας ΚΕ) σε μία σύνοψη της πραγματείας του Βιτρούβιου, τείνει να καθιερωθεί, ωστόσο δεν επιβεβαιώνεται από σύγχρονες πηγές. 

Λίγες πληροφορίες αντλούνται για τη ζωή και το έργο του Βιτρούβιου, κυρίως μέσα από τα γραπτά έργα που κληροδότησε. Πιθανολογείται ότι η πραγματεία του είναι αφιερωμένη στον πρώτο αυτοκράτορα Αύγουστο και επομένως τοποθετείται χρονικά μετά το 27 ΠΚΕ. Σύμφωνα με αναφορά του ίδιου στον πρόλογο του έργου, ο Βιτρούβιος ήταν τότε ήδη σε προχωρημένη ηλικία, συνεπώς θα πρέπει νωρίτερα να βρέθηκε ως μηχανικός στην υπηρεσία του Ιούλιου Καίσαρα. 

Ο Βιτρούβιος ολοκλήρωσε τα Δέκα Βιβλία Αρχιτεκτονικής χρησιμοποιώντας πληθώρα πηγών, κυρίως ελληνικών, όπως θεωρητικά κείμενα Ελλήνων αρχιτεκτόνων μεταξύ των οποίων και ο Ερμογένης. Η θεωρία του χαρακτηρίζεται συχνά ως ανθρωπομορφική, καθώς αποφαίνεται για τους κανόνες περί αναλογιών βασισμένος στις αναλογίες του ανθρώπινου σώματος. Εξάλλου, αρκετά αναγεννησιακά σχέδια, με πιο γνωστό τον Άνθρωπο του Βιτρούβιου του Λεονάρντο ντα Βίντσι, άντλησαν από τους κανόνες αναλογιών του Βιτρούβιου.

Βιβλιογραφία 
 Vitruvius, Δέκα Βιβλία, Απόδοση-επιμέλεια Στέλιος Ζερεφός, εκδόσεις Παρατηρητής, 1997.
 Βιτρούβιου, Περί Αρχιτεκτονικής, Βιβλία I-V, Μετάφραση-Σχόλια Παύλος Λέφας, Εκδόσεις Πλέθρον,2000.
 Βιτρούβιου, Περί Αρχιτεκτονικής, Βιβλία VI-X, Μετάφραση-Σχόλια Παύλος Λέφας, Εκδόσεις Πλέθρον,2000.
 Λέφας, Παύλος: «Η πρώιμη ελληνική φιλοσοφία στο έργο του Βιτρούβιου». Παρνασσός 27 (1985), 594-597.

Πηγές 
 Eugene Dwyer, et al. "Vitruvius." Grove Art Online. Oxford Art Online. Oxford University Press, 2017

Δικτυακοί τόποι 
 Τα Δέκα Βιβλία Αρχιτεκτονικής σε ψηφιακή μορφή στο ίντερνετ, με λατινικό κείμενο και αγγλική μετάφραση.
 Άλλη μία έκδοση του λατινικού κειμένου.

Βιτρουβιος
Βιτρουβιος
Βιτρουβιος
Χρήστος Μενιδιάτης

Ο Χρήστος Μενιδιάτης (13 Ιουνίου 1974) είναι Έλληνας τραγουδιστής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου του 1974 και είναι γιος του επίσης τραγουδιστή Μιχάλη Μενιδιάτη. Σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής στην Αθήνα. 

Ξεκίνησε δισκογραφικά στα τέλη της δεκαετίας του '90 με το πραγματικό του επώνυμο, Καλογράνης. Έκανε επιτυχία με το τραγούδι «Μόνο Τα Μάτια Σου» και το πρώτο του CD single, «Για Μένα». Το 2005 κυκλοφόρησε την ολοκληρωμένη του δουλειά «Στ' Αστέρια Κάνω Μια Ευχή", με δεκατέσσερα τραγούδια, όπως «Ενοικιάζεται» και «Κυριακές». Το εν λόγω άλμπουμ ήταν στη λίστα με τα δημοφιλέστερα στην Ελλάδα για το 2006.

Στα τέλη του 2006 κυκλοφόρησε και δεύτερη προσωπική δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Βήμα Βήμα». Επιτυχία του από το δίσκο αυτό ήταν το τραγούδι "Απόψε Λείπεις".

Δισκογραφία

Συλλογές

Άλμπουμ Συναυλιών

Singles & EPs

Συμμετοχές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημος ιστότοπος.

Παραπομπές 

Λαϊκοί τραγουδιστές
Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες τραγουδοποιοί
Μυσοί

Μυσοί ονομάζονται οι κάτοικοι της Μυσίας, αρχαίας χώρας  στη  Μικρά Ασία.

Οι Μυσοί, φυλή συγγενική με τους Φρύγες και τους Θράκες μνημονεύονται πρώτα από τον Όμηρο ως φίλοι και σύμμαχοι των Τρώων και εχθροί των Αχαιών (Ιλ. Β 858). Οι Μυσοί θεωρούνταν λαός μαλθακός,  εκτεθηλυμένου χαρακτήρα και δειλός. Γι΄ αυτό και λέγονταν γι αυτούς πολλές παροιμίες σκωπτικές όπως
«Μυσών λεία» περί παντός αντικειμένου που η λαφυραγωγία του δεν επέσειε τιμωρία (για τόσο ευτελούς αξίας λάφυρο), ή 
«Μυσών έσχατος» χαρακτηρισμός περί του ευτελέστατου της κοινωνίας ατόμου (και των Μυσών ακόμη τελευταίος!).

Σύμφωνα με τον Στράβωνα οι Μυσοί ήταν Θράκες γνωστός πανάρχαιος λαός οι οποίοι μετανάστευσαν στη Μικρά Ασία. Αρχικά στην Θράκη αποκαλούνταν Μοισοί. Ο Όμηρος τους αναφέρει λαό περήφανο .

Αναφορές

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΖ΄, σελ.892.

Αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας

Αρχαίοι Θράκες
Κατάλογος Προέδρων της Ελληνικής Δημοκρατίας

Οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας και οι κυβερνήσεις κατά την διάρκεια των οποίων θήτευσαν, κατά χρονολογική σειρά:

Β΄ Ελληνική Δημοκρατία (1924-1935)

Στρατιωτική Δικτατορία (1967-1974)

Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία (1974 - σήμερα)

Δείτε επίσης 

 Πρόεδρος της Δημοκρατίας
 Το αξίωμα του Πρωθυπουργού στο νεότερο Ελληνικό Κράτος

Πηγή 
 Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας

Παραπομπές

 

Προεδρων της Ελληνικης Δημοκρατιας
Λυκαστία

Η Λυκαστία ήταν αρχαία χώρα του Γαλατικού Πόντου, ανατολικά της Αμισού (Σαμψούντας). Κύρια πόλη αυτής της χώρας ήταν η ελληνική Λύκαστος που απείχε 20 στάδια ανατολικά της Αμισού παρά τις εκβολές του ομώνυμου ποταμού Λύκαστου, σημερινού Καρά-μπογκάζ που εκβάλει παρά το ακρωτήριο Τσίβα-Μπουρνού.

Παραπομπές 

Ιστορικές περιοχές της Τουρκίας
Αρχαίες ελληνικές αποικίες της Μικράς Ασίας
Κλειδωνιά Ιωαννίνων

Η Κλειδωνιά ή Παλαιά ή Άνω Κλειδωνιά είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 880 μέτρα. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 12 κατοίκους. Απέχει 52 χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Λιτονιάβιστα, την οποία διατήρησε επίσημα μέχρι το 1953.

Μέχρι το 1940 είχε 60 κατοικίες και πληθυσμό 380 κατοίκων. Το παλιό σχολείο έχει μετατραπεί σε ξενώνα, ενώ πολλές παλαιές κατοικίες είναι υπό αναστήλωση. 

Κοντά στο χωριό, προς τα νοτιοδυτικά στην έξοδο του φαραγγιού του Βοϊδομάτη, βρίσκεται επίσης το πέτρινο μονότοξο γεφύρι της Κλειδωνιάς, που χτίστηκε το 1853 με 37.000 γρόσια, χορηγία της Μπαλκίζ Χανούμ από το χαρέμι του μαλίκ Πασά. 

Το χωριό βρίσκεται μέσα στα όρια της Προστατευόμενης Περιοχής Βόρειας Πίνδου.

Δραστηριότητες
Στο χωριό στις 6 Αυγούστου, πραγματοποιείται παραδοσιακό πανηγύρι προς τιμή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρα, ενώ το Σεπτέμβριο πραγματοποιείται Γιορτή Πέστροφας.

Αρχαιολογικά και ιστορικά μνημεία
Δύο προϊστορικές αρχαιολογικές θέσεις που βρίσκονται κοντά στο γεφύρι χωριό Κλειδωνιά, προς , έχουν ερευνηθεί μέχρι σήμερα:
 σπήλαιο Κλειδί
 σπήλαιο Μεγάλακκος
Στα δύο σπήλαια εντοπίστηκαν αρχαιολογικά ευρήματα που χρονολογούν την ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή από 20000 έως 12000 χρόνια πριν από σήμερα, δηλαδή στην νεότερη περίοδο της παλαιολιθικής για την Ελλάδα.

Στην Άνω Κλειδωνιά επίσης ιστορικό ενδιαφέρον έχει η βυζαντινή Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρα, που χρονολογείται από τον 13ο-14ο αιώνα. Σήμερα σώζεται μονάχα το Καθολικό και οι εσωτερικές επιφάνειες του ναού είναι επιχρισμένες. Ο Άγιος Αθανάσιος στα δυτικά του χωριού χρονολογείται από το 1615, ενώ ο Άγιος Νικόλαος, βασιλική με τρούλο (1620), περιλαμβάνει και το κοιμητήριο του χωριού κι έχει ανακηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Δείτε επίσης 
Καλύβια Κόνιτσας Ιωαννίνων

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Τριανταφυλλόπουλος Δ., 1975. Εκκλησιαστικά μνημεία στην Κλειδωνιά Κονίτσης. Ιωάννινα.

Πηγές

ΕΜΠ - Δήμος Κόνιτσας, Δ.δ. Κλειδωνιάς
Σημαντικά νεότερα μνημεία του νομού, ιστορία και περιγραφή τους
Κόνιτσα, η πολιτεία των 3 ποταμών

Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δήμος Κόνιτσας
Σπήλαιο Κλειδί

Η βραχοσκεπή Κλειδί βρίσκεται νότια από το χωριό Κλειδωνιά  του νομού Ιωαννίνων, κοντά στο μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων και στη βόρεια όχθη του ποταμού Βοϊδομάτη. Κοντά στη βραχοσκεπή Κλειδί και 500 μέτρα περίπου ανατολικότερα βρίσκεται το σπήλαιο Μεγάλακκος.

Αρχαιολογία 
Ανασκαφές Άγγλων αρχαιολόγων κατά τη δεκαετία του 1980, υπό τον G.N. Bailey, αποκάλυψαν στο Κλειδί στρώμα πάχους 2 μέτρων, που περιείχε οστέϊνα και λίθινα εργαλεία, οστά ζώων και κοχύλια, που χρονολογήθηκαν από 20.000 έως 12.000 χρόνια πριν από σήμερα, δηλαδή ανήκουν στην νεότερη περίοδο της παλαιολιθικής για την Ελλάδα.

Ανάλογα ευρήματα με τα παραπάνω εντοπίστηκαν από την ίδια ομάδα αρχαιολόγων και στο γειτονικό σπήλαιο Μεγάλακκος και τη βραχοσκεπή Μπόιλα. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι, κατά τη 14η χιλιετία, και οι τρεις αυτές θέσεις στην κοιλάδα του Βοϊδομάτη ήταν σε χρήση και, επομένως, είναι πιθανό να λειτουργούσαν συμπληρωματικά.

Παραπομπές

Πηγές 

 

Κλειδί σπήλαιο
Νομός Ιωαννίνων
Ελληνική προϊστορία
Σπήλαιο Μεγάλακκος

Το σπήλαιο Μεγάλακκος βρίσκεται νότια από το χωριό Κλειδωνιά του νομού Ιωαννίνων, κοντά στο Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων και στη βόρεια όχθη του ποταμού Βοϊδομάτη, περίπου 500 μέτρα ανατολικότερα από το σπήλαιο Κλειδί.

Αρχαιολογία 
Ανασκαφές Άγγλων αρχαιολόγων κατά τη δεκαετία του 1980, υπό τον G.N. Bailey, διαπιστώθηκε σε διάβρωση του εδάφους μέσα στο σπήλαιο Μεγάλακκος η ύπαρξη στρώματος 6 μέτρων, που περιείχε μαρτυρίες ανθρώπινης δραστηριότητας (οστέϊνα και λίθινα εργαλεία, οστά ζώων κλπ), που ανάγονται στην νεότερη περίοδο της παλαιολιθικής για την Ελλάδα. 

Ανάλογα ευρήματα με τα παραπάνω εντοπίστηκαν από την ίδια ομάδα αρχαιολόγων και στις γειτονικές βραχοσκεπές Κλειδί και Μπόιλα. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι, κατά τη 14η χιλιετία, και οι τρεις αυτές θέσεις στην κοιλάδα του Βοϊδομάτη ήταν σε χρήση και, επομένως, είναι πιθανό να λειτουργούσαν συμπληρωματικά.

Παραπομπές

Πηγές 

 

Μεγάλακκος σπήλαιο
Νομός Ιωαννίνων
Ελληνική προϊστορία
Αστική θερμονησίδα

Αστική θερμονησίδα (urban heat island) λέγεται το φαινόμενο κατά το οποίο η θερμοκρασία στο κέντρο μιας πόλης είναι μεγαλύτερη απ' αυτή των προαστίων και της αγροτικής περιοχής που την περιβάλλει. Παρατηρείται κυρίως μετά τη δύση του ήλιου, όταν δεν υπάρχουν ισχυροί άνεμοι και οφείλεται, κατά κύριο λόγο, σε δυο παράγοντες: στο μικρότερο βαθμό ψύξης του κέντρου της πόλης σε σχέση με την περιφέρεια και στην εκπομπή θερμότητας στο κέντρο απ' τις ανθρωπογενείς δραστηριότητες που γίνονται εκεί. Για μικρές πόλεις η τιμή της διαφοράς θερμοκρασίας είναι 2-3° C, ενώ για μεγάλες πόλεις όπως π.χ. η Αθήνα μπορεί να φτάσει τους 10-12° C.

Πιο συγκεκριμένα, οι παράγοντες που προκαλούν την εμφάνιση της αστικής θερμονησίδας είναι:
Η υφηλότερη απορρόφηση της ηλιακής ακτινοβολίας απ' τους δρόμους (λόγω της μικρής ανακλαστικότητάς τους) και της θερμότητας απ' τα υλικά των κτιρίων και η απελευθέρωσή της τη νύχτα.
Οι ανθρωπογενείς δραστηριότητες που γίνονται στο κέντρο της πόλης και τα περισσότερα, σε σχέση με την περιφέρεια, οχήματα που υπάρχουν εκεί.
Η επανεκπομπή προς το έδαφος της μεγάλου μήκους κύματος ακτινοβολίας απ' τους ρύπους που υπάρχουν στην ατμόσφαιρα.
Η μειωμένη εξάτμιση λόγω της έλλειψης πράσινου και δενδρων  στο κέντρο της πόλης.

Η αστική θερμονησίδα μπορεί, σε νύχτες που δεν υπάρχει ισχυρός άνεμος, να προκαλέσει την κυκλοφορία αέρα απ' την περιφέρεια στο κέντρο της πόλης, και μαζί μ' αυτόν και των ρύπων που παράγονται εκεί, αυξάνοντας έτσι την ατμοσφαιρική ρύπανση του κέντρου. Ακόμα, η ύπαρξή της σημαίνει τόσο την ύπαρξη στρώματος ανάμειξης στο κατώτερο οριακό στρώμα της αστικής ατμόσφαιρας όσο και την εμφάνιση θερμοκρασιακής αναστροφής σε κάποιο ύψος (που εξαρτάται απ' την ένταση της θερμονησίδας). Έτσι, οι ρύποι παγιδεύονται τη νύχτα στην περιοχή του κέντρου, επιβαρύνοντας  περισσότερο την κατάσταση από πλευράς ρύπανσης.

Κλιματολογία
Ατμοσφαιρική ρύπανση
Πόλεις