joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Φτελιά Δράμας

Η Φτελιά είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Φτελιά βρίσκεται στην πεδιάδα της Δράμας σε απόσταση 9 χιλιόμετρα νότια από το κέντρο της πόλης και περίπου 4 χιλιόμετρα από το Δοξάτο (έδρα του δήμου). Έχει υψόμετρο 78 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας σε γεωγραφικό πλάτος 41,0791638868 και γεωγραφικό μήκος 24,1879841628. Διοικητικά υπάγεται στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και ανήκει στο Δήμο Δοξάτου με έδρα το Δοξάτο. Η τέως κοινότητα της Φτελιάς είχε συσταθεί με το Διάταγμα της 11/6/1924 και προήλθε από την κοινότητα Δοξάτου η οποία είχε ιδρυθεί το 1919 και περιλάμβανε και τον οικισμό Φτελιά με το όνομα Εφτελιά. Το 1927 μετονομάζεται σε Φτελιά. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Δήμου Καλαμπάκιου στον οποίο προσαρτήθηκε το 1997, ενώ πλέον ανήκει στο Δήμο Δοξάτου από το 2010.

Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είναι απόγονοι προσφύγων από την Ανατολική Θράκη, την Ανατολική Ρωμυλία (Βόρεια Θράκη) και τον Πόντο. Συγκεκριμένα α) από την περιοχή Ναιπκιοϊ (Naipköy) της Ανατολικής Θράκης, β) από την πόλη Ορτάκιοϊ της Ανατολικής Ρωμυλίας (ή Ορτάκιο, που σήμερα ονομάζεται Ιβαήλοβγκραντ και βρίσκεται στη Βουλγαρία), γ) από την πόλη Κάβζα και χωριά των περιοχών Κάβζας, Πάφρας, Τραπεζούντας και Σαμψούντας του Πόντου. Μεταγενέστερα στην περιοχή εγκαταστάθηκαν πολλές οικογένειες Σαρακατσαναίων. Ο πληθυσμός του το 1920 αριθμούσε 90 κατοίκους και το 1923 εγκαταστάθηκαν 310 πρόσφυγες από την ανταλλαγή πληθυσμών.

Οι κάτοικοι είναι κυρίως αγρότες που καλλιεργούν καπνά και βαμβάκι. Διαθέτει ομάδα ποδοσφαίρου, τον Άρη Φτελιάς που μετέχει στο τοπικό πρωτάθλημα του νομού Δράμας. Επίσης, λειτουργεί και πολιτιστικός σύλλογος (με παιδικό τμήμα και τμήμα ενηλίκων) που συμμετέχει και στα τοπικά δρώμενα αλλά και σε πανελλαδικά φεστιβάλ. Στον οικισμό εικάζεται ότι υπήρχε ρωμαϊκή κώμη. Ανακαλύφθηκαν επιγραφές που δείχνουν ότι ο οικισμός αυτός υπαγόταν στην ρωμαϊκή αποικία των Φιλίππων.

Κεντρική εκκλησία του χωριού και ενορία είναι οι Άγιοι Ταξιάρχες. Υπάρχει και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.

Από τη Φτελιά κατάγεται η τηλεπαρουσιάστρια Τατιάνα Στεφανίδου.

Δημογραφικά στοιχεία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Φτελιά Δράμας από ψηλά στο https://www.youtube.com/
 Το Έθιμο της «Μπουμπούνας» και εορτασμός της Καθαράς Δευτέρας στην Φτελιά Δράμας  από τον ιστότοπο https://dramania.gr/

Παραπομπές

Φτελια
Δήμος Δοξάτου
Άνουβις

Ο Άνουβις  -όπως μεταγράφηκε στα ελληνικά η αιγυπτιακή λέξη Inpou (Anpou)- ταυτίστηκε με τον ψυχοπομπό Ερμή. Σύμφωνα με τις πεποιθήσεις των αρχαίων Αιγυπτίων, άνοιγε  το δρόμο του άλλου κόσμου για χάρη των νεκρών. Απεικονιζόταν ως μαύρος θως (τσακάλι) με χοντρή ουρά, ή ως μελαμψός άνδρας με κεφαλή τσακαλιού ή σκύλου, ιερού τοτεμικού ζώου του Ανούβιδος. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος για τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες είχαν δώσει στη μητρόπολη της λατρείας του το όνομα Κυνόπολις και ταυτίζεται με τον σκύλο φύλακα Κέρβερο της ελληνικής μυθολογίας

Ο μύθος της γέννησης 
Είναι η θεότητα που προΐστατο της ταρίχευσης και της νεκρώσιμης τελετουργίας. Στα κείμενα των Πυραμίδων, ο Άνουβις χαρακτηρίζεται τέταρτος γιος του Ρα και κατονομάζεται επίσης ως κόρη του Κεμπεχούτ (Qebehout) ή "θεά δρόσος". Αργότερα εισήλθε στην οικογένεια του Οσίριδος, καθώς σύμφωνα με τον μύθο η Νέφθυς, που είχε μείνει άτεκνη από τον σύζυγό της τον Σετ, τον γέννησε διαπράττοντας μοιχεία με τον αδελφό της τον Όσιρι.

Εγκατελειμένος από τη μητέρα του, μόλις γεννήθηκε, τέθηκε υπό την προστασία της Ίσιδας, η οποία ανέλαβε την ανατροφή του. Όταν μεγάλωσε, έλαβε μέρος στην εκστρατεία του Οσίριδος για την κατάκτηση του κόσμου. Όταν εκείνος δολοφονήθηκε μετά την επιστροφή του κατόπιν διαταγής του Ρα (Ρε) βοήθησε την Ίσιδα και τη Νέφθυ να τον θάψουν. Ο Άνουβις διαμόρφωσε το τυπικό της επικήδειας τελετουργίας και εκτέλεσε τη μουμιοποίηση του θεού, για να τον προφυλάξει από την επαφή με τον αέρα και να παρεμποδίσει τη σήψη του. Από τούτη τη διαδικασία κέρδισε και το προσωνύμιο «Κύριος των επιδέσμων».

Ο Κύριος των Νεκρών 

Από τότε ο Άνουβις συνδέθηκε με τις ταφικές τελετουργίες και απεικονίζονταν συνήθως ως ταριχευτής της μούμιας του νεκρού, την οποία υποδέχονταν στην πύλη του τάφου, για να της παραδώσει τις προσφορές που κατέθεταν οι κληρονόμοι της. Στη συνέχεια απεικονίζεται να κρατά τον νεκρό από το χέρι και με την ιδιότητα του φύλακα του ανακτόρου του Οσίριδος να τον οδηγεί προς την Αίθουσα της Κρίσης, για το ζύγισμα της ψυχής του.

Η λατρεία του Ανούβιδος, χάρις στο ρόλο του ως θεού των νεκρών, έγινε καθολικά   
αποδεκτή, ενώ η είσοδός του στον κεντρικό μύθο του Οσίριδος συνέτεινε στη μακρόχρονη διάρκεια της λατρείας του μέχρι τους νεότερους χρόνους, οπότε και ταυτίστηκε εντελώς με τον ψυχοπομπό Ερμή, επονομαζόμενος Ερμάνουβις. Στη μεγάλη, προς τιμήν της Ίσιδας λιτανεία, την οποία περιγράφει ο Απουλήιος, ο κυνοκέφαλος θεός φέρεται να βαδίζει προς τις εικόνες των θεών, κρατώντας στο χέρι το κηρυκείο και τους φοίνικες.

Συλλογή

Δείτε επίσης
 Αφρικανικός χρυσός λύκος

Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Θεότητες του θανάτου
Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Μυθολογικά κυνοειδή
Παλαιών Πατρών Παρθένιος Β΄

Ο Παρθένιος Β' ήταν Έλληνας ιεράρχης.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Δημητσάνα. Χειροτονήθηκε μητροπολίτης Παλαιών Πατρών το 1638, ανηψιός του προηγούμενου ιεράρχη Θεοφάνη Α΄ του Φλωρία, ο οποίος παραιτήθηκε υπέρ του. Τον Φεβρουάριο του 1641 καθαιρέθηκε. Πριν καταλάβει τον μητροπολιτικό θρόνο της Παλαιάς Πάτρας, ήταν επίσκοπος Κερνίτσης και Καλαβρύτων μέχρι το 1638, ενώ το 1652-1657 ήταν μητροπολίτης Θήβας.

Έλληνες ιεράρχες
Παρθενιος Β
Παρθενιος Β
Παρθενιος Β
Τιμόθεος Μαρμαρηνός

Ο Τιμόθεος Μαρμαρηνός ήταν επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας που έζησε στα τέλη του 16ου και αρχές του 17ου αιώνα. Διετέλεσε Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών και Οικουμενικός Πατριάρχης.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάνορμο Κυζίκου της Μικράς Ασίας. Ήταν σεμνός και ευλαβής προς τα θεία, αλλά θεωρούταν και λατινόφρων.

Χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών στις 28 Φεβρουαρίου 1601, τίτλο που διατήρησε μέχρι το 1612, οπότε εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. 

Κατά μία εκδοχή, όταν πέθανε ο Νεόφυτος Β΄, τοποτηρητής ανέλαβε ο Κύριλλος Λούκαρις, με σκοπό να παραμείνει Πατριάρχης. Ομάδα τεσσάρων ιεραρχών όμως, μεταξύ των οποίων και ο Τιμόθεος, υποσχέθηκαν αύξηση της ετήσιας φορολογίας της Εκκλησίας στα 8.000 γρόσια και κατάφεραν να εκλέξουν Πατριάρχη τον Τιμόθεο, εκθρονίζοντας τον Λούκαρι. Μόλις έγινε Πατριάρχης ο Τιμόθεος, κυνήγησε με ιδιαίτερη σκληρότητα τον Κύριλλο Λούκαρη. Το 1614 ανοικοδόμησε και επέκτεινε τον μικρό τότε Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, όπου είχε μεταφερθεί το Πατριαρχείο από το 1601 και αγόρασε εφαπτόμενο κτήριο για νέο Πατριαρχικό Οίκο.

Αναφέρεται ότι ήταν φιλικός προς τη Ρώμη και ότι το 1615 έγραψε ένα γράμμα στον Πάπα Παύλο Ε΄, αναγνωρίζοντάς τον ως ανώτερο, αλλά δεν διακήρυξε ανοικτά και επίσημα υποταγή. Το 1615 επίσης συγκάλεσε Σύνοδο, με τη συμμετοχή του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφάνη, και η οποία αποφάσισε την καθαίρεση του Μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας Λουκά. Άλλη Σύνοδος, με την συμμετοχή των Πατριαρχών Κυρίλλου (Λούκαρι) Αλεξανδρείας και Θεοφάνη Ιεροσολύμων καθαίρεσε τον Αρχιεπίσκοπο Σιναίου Λαυρέντιο, ο οποίος τόλμησε να φοράει μίτρα κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας. Τον Μάρτιο του 1620 εξέδωσε σιγίλλιο, με το οποίο επικύρωνε την απόφαση της Σύναξης του Αγίου Όρους σχετικά με τα όρια μεταξύ των μονών Δοχειαρίου και Ξενοφώντος.

Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη τον Μάρτιο του 1621 ή 1622, Μεγάλη Τετάρτη, και τάφηκε στη Μονή Καμαριώτισσας στη Χάλκη. Λέγεται ότι τον δηλητηρίασε ο Λούκαρης, κάτι το οποίο υποστηρίζουν πολλοί, αλλά δεν αποδείχτηκε ποτέ.

Παραπομπές

Πηγές
 
 Τιμόθεος Β΄ Κωνσταντινουπόλεως, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού
 
 
 

Τιμοθεος Β
Τιμοθεος Β
Έλληνες ιεράρχες
Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Μικρασιατικός Ελληνισμός
Θεοφάνης Φλωρίας

Ο Θεοφάνης ο Φλωρίας ήταν Έλληνας ιεράρχης.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Δημητσάνα και διετέλεσε Μητροπολίτης Σερρών το διάστημα 1603-1612, υπήρξε δε παράλληλα και συνοδικός.

Είχε την φήμη ότι είχει εξαιρετική ευφυΐα, μεγάλες ικανότητες και επιβλητικό ανάστημα. Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών διετέλεσε το διάστημα 1612-1639. Έδειξε πατρικό ενδιαφέρον για την παλιά του Μητρόπολη, την οποία επισκεπτόταν κατά καιρούς και έστελνε στις Σέρρες πολύτιμα ιερά άμφια και γενικά συνέβαλλε στην πρόοδό της. Μάλιστα, όταν πέθανε ο μητροπολίτης Σερρών Τιμόθεος, με δική του βοήθεια εξελέγη νέος μητροπολίτης ο πρωτοσύγκελος της μητροπόλεως του Αχιλλεύς. Το 1622 κέρδισε οριστικά τις επισκοπές της Μεθώνης και Κορώνης από την μητρόπολη Μονεμβασιάς. Το 1635 μερίμνησε ώστε η Μονή της Θεοτόκου Χρυσοποδαρούσσας να ανακηρυχθεί σταυροπηγιακή μαζί με το μετόχι του Αγίου Νικολάου.

Το 1639 παραιτήθηκε υπέρ του ανηψιού του Παρθένιου Β΄.

Παραπομπές

Έλληνες ιεράρχες
Θεοφανης Α
Θεοφανης Α
Παλαιών Πατρών Θεοφάνης Β΄ ο Λοκαμίστας

Ο Θεοφάνης Β΄ ο Λοκαμίστας ( - , 1650) ήταν Έλληνας ιεράρχης, μητροπολίτης Παλαιών Πατρών με δύο θητείες, μεταξύ 1641 με 1646 και μεταξύ 1649 με 1650.

Βιογραφικά στοιχεία 

Πριν καταλάβει τον μητροπολιτικό θρόνο της Πάτρας, ήταν μητροπολίτης Φαναρίου και Νεοχωρίου. Υπήρξε συνοδικός και το 1641, μετέφερε μαζί με τους μετέπειτα Πατριάρχες, μητροπολίτη Ηρακλείας, Ιωαννίκιο και Μητροπολίτη Αδριανουπόλεως, Παρθένιο, το λείψανο της Αγίας Παρασκευής στον βοεβόδα του Ιασίου Βασίλειο Αρβανίτη, που πλήρωσε ως αντίτιμο όλα τα χρέη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στις 13 Μαρτίου 1646, κλήθηκε σε απολογία από τη Ιερά Σύνοδο, αλλά αρνήθηκε να πάει και καθαιρέθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1646. Τον Ιούνιο του 1649, η Σύνοδος ανεγνώρισε την αδικία στο πρόσωπό του και τον αποκατέστησε στον μητροπολιτικό θρόνο της Πάτρας, όπου παρέμεινε ως τον θάνατό του τον Μάρτιο του 1650.

Παραπομπές

Πηγές
Στέφανος Θωμόπουλος Ιστορία της πόλεως των Πατρών, Τόμος Α΄, έκδοση τέταρτη, Αχαικές εκδόσεις 1998, ISBN 960-7960-10-6

Θεοφανης Β
Έλληνες ιεράρχες
Παρθένιος Μπάλκουρας

Ο Παρθένιος Μπάλκουρας ήταν Έλληνας ιεράρχης, επίσκοπος Κερνίτζης και Καλαβρύτων.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στα Τουμενά της Κερπινής της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων. Ανήκε ως ιερομόναχος στην μονή του Μεγάλου Σπηλαίου. Χειροτονήθηκε επίσκοπος Κερνίτζης και Καλαβρύτων το 1714.

Παραπομπές 

Παρθενιος
Έλληνες ιεράρχες
Επίσκοπος Κερνίτζης και Καλαβρύτων Ηλίας Μηνιάτης

Ο Ηλίας Μηνιάτης (Ληξούρι 1669 – Πάτρα 1 Αυγούστου 1714) ήταν Έλληνας ιεράρχης, ο σημαντικότερος εκκλησιαστικός ρήτορας της Τουρκοκρατίας. Διατέλεσε επίσκοπος Κερνίτζης και Καλαβρύτων κατά τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά το 1669. Γονείς του ήταν ο ιερέας Φραγκίσκος Μηνιάτης και η Μορεζίνα Περιστιάνου. Από το 1681 έως το 1689, φοίτησε στο Φλαγγινιανό Φροντιστήριο της Βενετίας, κάτω από την προστασία του Μελέτιου Τυπάλδου, ιεροκήρυκα και δασκάλου της ελληνικής κοινότητας της πόλης. Όταν ο Μελέτιος Τυπάλδος έγινε μητροπολίτης Φιλαδελφείας, ο Μηνιάτης έγινε γραμματέας του και την ίδια χρονιά έγινε διάκονος και ιεροκήρυκας στην ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου της Βενετίας. Παράλληλα δίδαξε στη Φλαγγίνειο Σχολή από το 1688 ως το 1690, καθώς και κατά τα έτη 1698 με 1699. Στο διάστημα 1691 έως 1698 έζησε και δίδαξε στην Κεφαλονιά, τη Ζάκυνθο και την Κέρκυρα, και μετά τη σύντομη παραμονή του στη Βενετία έμεινε επί επτά χρόνια στην Κωνσταντινούπολη.

Το 1704 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γαβριήλ Γ΄ τον αναγόρευσε διδάσκαλο και του ανέθεσε την «επιστασία του διδασκαλικού υπουργήματος». Το 1710 χειροτονήθηκε επίσκοπος Κερνίτζης και Καλαβρύτων. Δεν ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στην επισκοπή του, για τον λόγο ότι είχε σπουδάσει στη Βενετία. Πέθανε την 1η Αυγούστου 1714 στην Πάτρα. Μετά τον θάνατό του, το λείψανό του ενταφιάστηκε από τον πατέρα του στον ναό του Αγίου Νικολάου των Μηνιατών στο Ληξούρι.

Εργογραφία 
Το κατεξοχήν έργο του Μηνιάτη ήταν το κήρυγμα, και μάλιστα σε απλή γλώσσα, όπως είχε καθιερωθεί κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, έτσι ώστε η διδασκαλία να είναι κατανοητή στον λαό. Ο Μηνιάτης επηρεάστηκε από την μαθητεία του στην Ιταλία και ακολούθησε στο έργο του την παράδοση της περίτεχνης ρητορικής επεξεργασίας του λόγου. Οι σωζόμενες διδαχές του εκδόθηκαν για πρώτη φορά το 1716 στην Βενετία και ακολούθησαν 23 εκδόσεις τους μέχρι το 1900, γεγονός που αποδεικνύει την φήμη και την δημοτικότητα του έργου του.

Παραπομπές

Πηγές

 
 Γιάνης Κορδάτος: Ιστορία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας - από το 1453 ως το 1961, τόμος πρώτος, εκδ. «Επικαιρότητα», Αθήνα 1983
 Μπακούρος Βασίλειος, Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Σαμουήλ Α΄ Χαντζερής ο βυζάντιος: ο βίος και το έργο του (1700-1775), Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ) 1998

Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Ορθόδοξοι λόγιοι
Ηλιας
Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτης Διδυμοτείχου Παφνούτιος

Ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου Παφνούτιος γεννήθηκε στην Πάτρα και διετέλεσε Μητροπολίτης Διδυμοτείχου τον 16ο αιώνα (πριν τον Μάρτιο 1587 ως μετά το 1596). Ό,τι γνωρίζουμε για αυτόν το ξέρουμε από κώδικες της μονής της Μεγίστης Λαύρας στο Άγιο Όρος. Σε αυτούς αναφέρεται ότι μετείχε σε σύνοδο το 1570 και ανέφερε ο ίδιος ότι καταγόταν από την Πάτρα.

Παραπομπές

Μητροπολίτες Διδυμοτείχου
Έλληνες ιεράρχες
Πυκνότητα πληθυσμού

Πυκνότητα πληθυσμού ονομάζεται η ποσότητα ενός πληθυσμού ανά μονάδα επιφάνειας ή όγκου. Χρησιμοποιείται ευρέως στην καταμέτρηση ζώντων βιολογικών οργανισμών.

Βιολογία 
Η πυκνότητα ενός πληθυσμού αποτελεί ένα συνηθισμένο δείκτη στη βιολογία, ο οποίος προτιμάται συχνά έναντι της απόλυτης τιμής του αριθμού ενός πληθυσμού. Μικρές τιμές στην πυκνότητα ενός πληθυσμού συνδέονται άμεσα με κίνδυνο εξαφάνισης ενός είδους, ειδικά αν οδηγούν συγχρόνως και σε μείωση του δείκτη γεννητικότητας. Παραδείγματα αυτού του φαινομένου, γνωστό ως φαινόμενο Alee, περιλαμβάνουν:
     
 Αύξηση της δυσκολίας εύρεσης συντρόφου για αναπαραγωγή σε περιοχές χαμηλής πυκνότητας πληθυσμού.
 Αύξηση του ποσοστού αιμομιξίας ανάμεσα στα μέλη πληθυσμού χαμηλής πυκνότητας.
 Αύξηση της ευαισθησίας ενός πληθυσμού χαμηλής πυκνότητας σε γεγονότα φυσικών ή μη καταστροφών.

Διαφορετικά βιολογικά είδη χαρακτηρίζονται από διαφορετικές αναμενόμενες πυκνότητες πληθυσμού, οι οποίες πολλές φορές εξαρτώνται από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των οργανισμών.

Πυκνότητες ανθρώπινου πληθυσμού 

Στις ανθρώπινες κοινωνίες, η πυκνότητα πληθυσμού ορίζεται ως ο αριθμός των ανθρώπων ανά μονάδα επιφάνειας (συνήθως ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο) και κατά περίσταση αναφέρεται στα γεωγραφικά όρια μιας πόλης, μιας χώρας ή ακόμη και ολόκληρης της γης. 

Ο παγκόσμιος πληθυσμός των περίπου 6.5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, αντιστοιχεί σε μία πυκνότητα 43 ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, λαμβάνοντας υπόψη ως έκταση της Γης τα 150 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιομέτρα, που αντιστοιχούν στην συνολικά έκταση του πλανήτη χωρίς να συνυπολογίζεται το τμήμα των θαλασσσών. Το 74% του πληθυσμού της γης κατοικεί στο 5% της επιφάνειάς της. Αρκετοί υποστηρίζουν πως υπάρχει ένα μέγιστο επιτρεπόμενο όριο της παγκόσμιας πυκνότητας πληθυσμού. 

Οι γεωγραφικές περιοχές με τον μεγαλύτερο δείκτη πυκνότητας πληθυσμού είναι:

 Μακάου (18.182 κάτοικοι/χμ2)
 Μονακό (16.329 κάτοικοι/χμ2)
 Σιγκαπούρη (6.751 κάτοικοι/χμ2)
 Χονγκ Κονγκ (6.688 κάτοικοι/χμ2)
 Γιβραλτάρ (4.270 κάτοικοι/χμ2)

Οι περισσότερες πόλεις με υψηλό δείκτη πυκνότητας πληθυσμού βρίσκονται στην βόρεια και ανατολική Ασία. Σε ό,τι αφορά τις πόλεις, η πυκνότητα του πληθυσμού μπορεί να διαφέρει σημαντικά, ανάλογα με το αν η μέτρηση περιλαμβάνει τα προάστια μιας πόλης, που είναι κατά κανόνα πολύ περισσότερο αραιοκατοικημένα.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος χωρών κατά πυκνότητα πληθυσμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Χάρτης πυκνότητας πληθυσμού
 Πυκνότητα πληθυσμού και δείκτης αστικοποίησης

Δημογραφία
Παγκόσμιος πληθυσμός
Σταθμός Άγιος Νικόλαος (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Άγιος Νικόλαος είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1, στη χιλιομετρική θέση 13,164 από το σταθμό Πειραιά. Βρίσκεται στην Αθήνα, ανάμεσα στις οδούς Μιχαήλ Βόδα και Ιωνίας, οι οποίες είναι παράλληλες με την οδό Αχαρνών. Το όνομά του προέρχεται από τον γειτονικό Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου. Εγκαινιάστηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1956 (την ίδια μέρα με τους σταθμούς Κάτω Πατήσια και Άνω Πατήσια) και ανακαινίσθηκε εξ ολοκλήρου το 2004, ενώ μέσα στο 2010 ολοκληρώθηκαν και οι εργασίες ανακαίνισης των γραμμών.

Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Ο σταθμός βρίσκεται επάνω σε στροφή της τροχιάς των γραμμών και έτσι σε ορισμένα σημεία υπάρχει μεγάλο κενό μεταξύ της αποβάθρας και των συρμών, όπως συμβαίνει και στον σταθμό Μοναστηράκι της γραμμής 1. Σε κάθε αποβάθρα του σταθμού υπάρχει ανελκυστήρας, ενώ οι δύο αποβάθρες συνδέονται υπογείως με πεζοδιάβαση.

Δομή σταθμού

Παραπομπές

Αγιος Νικολαος
Αγιος Νικολαος
Σταθμός Περισσός (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Περισσός είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1, στη χιλιομετρική θέση 16,556 από το σταθμό Πειραιά. Βρίσκεται στη Νέα Ιωνία και πήρε το όνομά του από τη συνοικία του Περισσού, την οποία εξυπηρετεί. Οριοθετείται στη συμβολή της λεωφόρου Ηρακλείου και της λεωφόρου Αλ. Παπαναστασίου. Παράλληλα είναι ο πιο κοντινός σταθμός προς την κεντρική πλατεία του δήμου της Νέας Φιλαδέλφειας και το γήπεδο της ΑΕΚ, Αγία Σοφία που εγκαινιάστηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2022. Ο σταθμός εγκαινιάστηκε στις 14 Μαρτίου 1956 και η σημερινή του μορφή δόθηκε το 2004, όταν και ανακαινίστηκαν (σταδιακά, το 2003 - 2004) όλοι οι σταθμοί της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.

Δομή σταθμού 

Περισσός
Νέα Ιωνία Αττικής
Περισσός
Χριστουγεννιάτικα τραγούδια

Τα περισσότερο δημοφιλή χριστουγεννιάτικα τραγούδια, διεθνή και ελληνικά είναι:

Διεθνή
 Silent Night
 White Christmas
 Jingle Bells
 The Little Drummer Boy
 When a Child is Born
 Blue Christmas
 The Christmas Feeling
 The Christmas Song
 Ave Maria
 Winter Wonderland
 We Wish You a Merry Christmas
 Rudolf The Red-nose Reindeer
 It's the most wonderful time of the year
 The Twelve days of Christmas
 Ο Christmas Tree
 Santa Claus is coming to town
 All I Want For Christmas Is You

Ελληνικά
 Άγια Νύχτα (μουσική Silent Night)
 Λευκά Χριστούγεννα (μουσική White Christmas)
 Τρίγωνα κάλαντα (μουσική Jingle Bells)
 Ο μικρός τυμπανιστής (μουσική The Little Drummer Boy)
Χιόνια στο καμπαναριό
 Έλατο (σε μουσική Ο Christmas Tree)
 Πάει ο παλιός ο χρόνος (επίσημος τίτλος Ο αποχαιρετισμός του χρόνου)
 Εγεννήθη σε μια φάτνη
 Πρωτομηνιά - Πρωτοχρονιά (μουσική Santa Claus is coming to town)

 
Χριστουγεννιατικα τραγ
Είδος 8472

Στο φανταστικό σύμπαν του Σταρ Τρεκ (Star Trek), "Είδος 8472" (Species 8472) είναι το όνομα που δόθηκε από τους Μποργκ (Borg) σε μια εξωγήινη φυλή που κατοικεί στο "ρευστό" διάστημα.

Ανατομία 
Έχουν πολύ πυκνή γονιδιακή οργάνωση με τριπλή έλικα του DNA και ένα ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα. Η ανατομία τους είναι μοναδική στο ότι διαθέτουν τρία πόδια και επικοινωνούν εξ´ολοκλήρου με τηλεπάθεια. Το είδος τους αποτελείται από πέντε διαφορετικά φύλα και κάθε διαφορετικό φύλο κατέχει και διαφορετικό τμήμα του ρευστού διαστήματος. Η τεχνολογία τους, συμπεριλαμβανομένου των διαστημοπλοίων τους και των όπλων τους, έχει κυρίως βιολογικό χαρακτήρα.

Τεχνολογία 
Το Είδος 8472 διαθέτει βιολογικά κατασκευασμένα διαστημόπλοια, γνωστά ως βιοπλοία (bioships). Κάθε ένα έχει την ικανότητα να "λιώνει" τον εαυτό του με αποτέλεσμα να μπορεί να διαπερνά διαστημόπλοια των φυλών του κανονικού διαστήματος (π.χ. των Μποργκ ή της Ομοσπονδίας). Εάν τα όπλα πολλών βιοπλοίων του είδους 8472 συνδεθούν μαζί, έχουν την ικανότητα να εξαλείψουν ταχύτατα ολόκληρους πλανήτες.

Ιστορία 

Το Είδος 8472 ανακαλύφθηκε από τους Μποργκ το έτος 2373. Οι Μποργκ δεν μπόρεσαν να τους αφομοιώσουν λόγω του εξαιρετικού ανοσοποιητικού συστήματος του Είδους 8472 που έχει την ικανότητα να απομονώνει και να καταστρέφει οτιδήποτε εισέρχεται στο σώμα τους και είναι ξένο προς τα κύτταρά τους, συμπεριλαμβανομένου των νανο-ανιχνευτών (nanoprobes) που χρησιμοποιούν οι Μποργκ. Η προσπάθεια εισβολής που επιχείρησαν οι Μποργκ στο ρευστό διάστημα οδήγησε σε πόλεμο. Αυτή ήταν και η πρώτη μεγάλη απειλή που αντιμετώπισαν οι Μποργκ έπειτα από χιλιάδες χρόνια και είχε ως αποτέλεσμα την εξολόθρευση εκατομμυρίων μονάδων τους (drones).

Κατά τη διάρκεια της προσωρινής συμμαχίας των ατόμων της ομοσπονδίας (Federation) με τους Μποργκ, το Είδος 8472 απωθήθηκε από το πλήρωμα του ομοσπονδιακού (Federation) διαστημοπλοίου USS Voyager (NCC-74656) το οποίο ήταν οπλισμένο με κεφαλές εξοπλισμένες με τροποποιημένους νανο-ανιχνευτές (nanoprobes) ικανές να σκοτώσουν το Είδος 8472. 

Κατά την υποχώρησή του προς το ρευστό διάστημα, το Είδος 8472 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει ένα μέλος του στο κανονικό διάστημα. Το μέλος αυτό κυνηγήθηκε για πολλούς μήνες λυσσαλέα από τους Χιρόουτζεν (Hirogen), οι οποίοι το θεώρησαν πολύ ικανοποιητικό θήραμα και εξαίρετο τρόπαιο.

Τρομαγμένοι από την απειλή που αποτελούσε γι´αυτούς η Ομοσπονδία, το Είδος 8472 κατασκεύασε 13 διαστημικούς σταθμούς στο κανονικό διάστημα. Στους σταθμούς αυτούς αναπαρέστησε την ακαδημία του αστροστόλου (Starfleet Academy) και τους χρησιμοποίησε ως κέντρα εκπαίδευσης των μελών του για να παρεισφρήσουν μελλοντικά στην ομοσπονδία ως κατάσκοποι. Το σχέδιό τους αποκαλύφθηκε από το πλήρωμα του διαστημοπλοίου Voyager, το οποίο κατάφερε στη συνέχεια να πείσει το Είδος 8472 ότι η Ομοσπονδία δεν είχε καμία διένεξη μαζί τους και ότι δεν αποτελούσε απειλή γι´αυτούς.

Φανταστικοί χαρακτήρες
Σταρ Τρεκ
de:Völker und Gruppierungen im Star-Trek-Universum#Spezies 8472
sv:Lista över utomjordiska raser i Star Trek#Art 8472
Αρχαίοι Μακεδόνες

Οι Μακεδόνες ήταν αρχαίο Ελληνικό φύλο, που κατοικούσε στην περιοχή βόρεια του Ολύμπου ανάμεσα στον Αλιάκμονα και τον Αξιό. Μεταξύ του 8ου και του 7ου αιώνα π.Χ., οι Μακεδόνες αφού κυριάρχησαν στα γειτονικά φύλα, τους Πελαγόνες, τους Ελιμιώτες, τους Εορδαίους, τους Αλμωπούς, τους Λυγκηστές, τους Ορέστες κλπ. δημιούργησαν το Μακεδονικό Βασίλειο. Τα επόμενα χρόνια κατάφεραν και αντιμετώπιζαν με επιτυχία τις συχνές επιδρομές των Ιλλυριών. Η κοινή γλώσσα φέρεται να ήταν αδελφή της ελληνικής, είτε βορειοδυτικό δωρικό ιδίωμα, ή κατά κάποιους άλλους Αιολικό. Περδίκκας Β' καθιέρωσε ως επίσημη γλώσσα του παλατιού την Αττική. Από την Ελληνιστική περίοδο και έπειτα καθιερώθηκε η Αττική σε όλο το εύρος της κοινωνίας.

Ταυτότητα 
Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Μακεδόνες είναι Δωρικό φύλο, το οποίο αρχικά κατοικούσε στην Πίνδο. Οι Αργεάδες, απέδιδαν την καταγωγή της στον πρώτο μυθικό βασιλιά του Άργους, Τήμενο. Το 504 ή 460 π.Χ στους Ολυμπιακούς αγώνες – που μέχρι τότε κατά κύριο λόγο δεν επιτρεπόταν να λάβουν μέρος οι Μακεδόνες – ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αλέξανδρος Α΄ ως γνωστόν απέδειξε στους Ελλανοδίκες την ελληνική καταγωγή του. Από τότε και στο εξής οι Μακεδόνες ήταν επιλέξιμοι να συμμετάσχουν στους αγώνες κανονικά.

Σύμφωνα με το Μιλτιάδη Χατζόπουλο, κατά την αρχαιότητα η διάκριση και η αντιπαραβολή Μακεδόνων και των υπολοίπων Ελλήνων παρέμενε απο αδιάφορη έως ανύπαρκτη όσο αποτελούσε θέμα απλώς εθνολογικού ενδιαφέροντος· εμφανίστηκε μόλις οι Μακεδόνες προσπάθησαν να αναμιχθούν στα πολιτικά πράγματα της νοτίου Ελλάδας και εκφράστηκε απο τους Αθηναίους και έχασε σχεδόν κάθε σημασία μετά τη Ρωμαϊκή κατάκτηση, που τερμάτισε τον ανεξάρτητο ελληνικό πολιτικό βίο. Στο εσωτερικό της Ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας η Μακεδονική ταυτότητα διασώθηκε στο πλαίσιο ενός κοινού ή έθνους έως τουλάχιστον τις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ.. Στην περίοδο αυτή χρονολογείται η τελευταία μαρτυρία εθνοτικού προσδιορισμού ως «Μακεδόνα». Οι διοικητικές μεταβολές που ακολούθησαν κατέστησαν ασαφή τα όρια της «Μακεδονίας» με αποτέλεσμα στις αρχές του 9ου αιώνα το θέμα Μακεδονίας να βρίσκεται στη σημερινή Θράκη.

Μυθολογία 
Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, γενάρχης των Μακεδόνων ήταν ο Μακεδνός. Ο Ησίοδος είχε καταγράψει πως ο Μακεδνός ήταν γιος του Δία και της Θυίας, της κόρης του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Ο Ελλάνικος αργότερα θεωρεί τον Μακεδόνα γιο του Αιόλου και εγγονό του Έλληνα, του μυθικού γενάρχη των Ελλήνων.

Δείτε επίσης 
 Βασίλειο της Μακεδονίας
 Περιοχές της αρχαίας Ελλάδας

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 
 
 

Αρχαία ελληνικά φύλα
Ανεμόμυλος

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε: Ανεμόμυλος (αποσαφήνιση)
Ο ανεμόμυλος είναι αιολική μηχανή οριζόντιου άξονα περιστροφής. Χρησιμοποιήθηκε για την άλεση των δημητριακών και την άντληση νερού. Γνωστός από τα αρχαία χρόνια, διαδόθηκε σημαντικά στον ευρωπαϊκό και ελληνικό κόσμο.

Ιστορική εξέλιξη 
Ο ανεμόμυλος που σχεδιάστηκε από τον Ήρωνα της Αλεξάνδρειας τον 1ο αιώνα μ.Χ. είναι η πρώτη γνωστή περίπτωση χρήσης τροχού που κινείται από τον άνεμο για την λειτουργία μηχανής. Ήταν οριζόντιου άξονα περιστροφής και είχε τέσσερα πτερύγια.

Γύρω στο 750 μ.Χ. στη Μεσοποταμία και την Κίνα άρχισαν να χτίζονται ανεμόμυλοι κατακόρυφου άξονα περιστροφής. Αυτούς τους ανεμόμυλους έφεραν στην Ευρώπη καταρχάς οι Σταυροφόροι, μετά την Α΄ Σταυροφορία και αργότερα οι εξερευνητές της Κίνας. Γνώρισαν εξάπλωση στην Ιβηρική και τη Νότια Ευρώπη. Αργότερα, γύρω στο 1500, χρησιμοποιήθηκαν στην Ολλανδία σαν μέρος του αντιπλημμυρικού συστήματος της χώρας. Κυρίως χρησιμοποιήθηκαν για την άλεση γεωργικών προϊόντων και την άντληση νερού.

Επίσης, είχαν εμφανιστεί πολλούς αιώνες πριν. Η χρήση τους καθιερώθηκε κατά τη Βυζαντινή περίοδο, γνωρίζοντας ακόμα μεγαλύτερη διάδοση κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, κυρίως στο ανατολικό Αιγαίο αλλά και στην ενδοχώρα. Κατά κανόνα στεγάζονταν σε κυλινδρικά, πέτρινα, διώροφα κτίρια. Στον επάνω όροφο βρισκόταν ο άξονας και το σύστημα μετάδοσης της κίνησης, ενώ στον κάτω όροφο γινόταν η άλεση και αποθήκευση των σιτηρών. Τα πτερύγιά τους ήταν πάνινα, 5-15 μέτρα σε μήκος και πλάτος το 1/5 του μήκους τους. Ένας ανεμόμυλος μπορούσε να αλέσει 20-70 κιλά σιτηρών την ώρα, ανάλογα με την ένταση και τη φορά του ανέμου.

Χρησιμότητα στον άνθρωπο 
•Άλεση των σιτηρών 

Είναι γνωστό ότι από τα αρχαία χρόνια έως και την αρχή της βιομηχανικής εποχής, τα δημητριακά αποτέλεσαν τη βάση για τη διατροφή των νησιωτικών κοινωνιών. Για το άλεσμα των δημητριακών χτίστηκαν ανεμόμυλοι, μιας και οι νησιωτικές περιοχές είχαν τους κατάλληλους ανέμους για περισσότερες από 310 μέρες το χρόνο, ενώ στα περισσότερα νησιά το νερό ήταν λιγοστό για να λειτουργήσουν νερόμυλοι.

•Αποξήρανση εδαφών 

Η χρήση των ανεμόμυλων για την αποξήρανση εκτάσεων άρχισε στην Ολλανδία πριν από αιώνες, όταν οι Ολλανδοί άρχισαν να επεκτείνουν τις εκτάσεις που προσφέρονταν για καλλιέργεια. 

•Αντλίες ανεμόμυλων 

Ο ανεμόμυλος που χρησιμοποιούνταν για την παροχή νερού στις κατοικίες μερικές φορές ονομαζόταν ανεμομηχανή, ώστε να ξεχωρίζει από το συμβατικό ανεμόμυλο. Μερικοί χρησιμοποιήθηκαν για παροχή νερού από ποταμούς, λίμνες και τεχνητές λίμνες, σε αγροκτήματα αλλά πολύ λίγοι από αυτούς υπάρχουν σήμερα. Σε μερικά μέρη όμως, όπως στις περισσότερο αραιοκατοικημένες περιοχές των Η.Π.Α., της Αυστραλίας και της Νότιας Αφρικής, υπάρχουν ακόμα εγκατεστημένες πολλές χιλιάδες από ανεμόμυλους-αντλίες. 

•Παραγωγή ηλεκτρισμού 

Ο πρώτος ανεμόμυλος για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας κατασκευάστηκε στο Cleveland του Οχάιο το 1888 και είχε ισχύ 12 KW.

Αιολικές μηχανές
Βιομηχανικά κτίρια
Κρυόνερο

Το Κρυόνερο () είναι χωριό στην Τουρκία, στην ιστορική περιοχή της Ανατολικής Θράκης, στην επαρχία Σαράντα Εκκλησιών.

Πληθυσμιακά στοιχεία 
Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα κατοικούσαν στο Κρυόνερο περί τις 300 ελληνόφωνες οικογένειες. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης (1923), ο πληθυσμός του συμπεριλήφθηκε στην ανταλλαγή πληθυσμών και μεταφέρθηκε στην Ελλάδα. Ο μεγαλύτερος αριθμός Κρυονεριτών εγκαταστάθηκε στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στο Καλαμπάκι της περιφερειακής ενότητας Δράμας, όπου συνέχισε να τηρεί τα έθιμά του, σημαντικότερο εκ των οποίων είναι το κουρμπάνι, το οποίο γιορτάζεται κάθε χρόνο στη γιορτή του Αγίου Αθανασίου στις 18 Ιανουαρίου.

Χωριά της Τουρκίας
Επαρχία Σαράντα Εκκλησιών
Σταθμός Ακρόπολη (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Ακρόπολη είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 2. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από την Ακρόπολη των Αθηνών, στους πρόποδες της οποίας βρίσκεται και την περιοχή της οποίας εξυπηρετεί - η συνοικία λέγεται Μακρυγιάννη. Ο σταθμός εγκαινιάστηκε στις 15 Νοεμβρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Εντός των χώρων του σταθμού εκτίθενται αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της κατασκευής του, καθώς και αντίγραφα έργων τέχνης από την Ακρόπολη.

Ιδιαιτέρως ξεχωρίζει το αντίγραφο της ζωφόρου του Παρθενώνα που εκτίθεται στις αποβάθρες, καθώς και τα αντίγραφα των γλυπτών των αετωματικών συνθέσεων του Παρθενώνα στις εισόδους του σταθμού. Η τοποθέτηση του αντιγράφου της ζωφόρου σε τόσο εμφανές σημείο, στόχευε στην προβολή του ελληνικού αιτήματος για την επιστροφή των Ελγινείων μαρμάρων από το Βρετανικό Μουσείο στην Ελλάδα.

Στα αρχικά σχέδια σχεδιασμού της γραμμής 2 του μετρό και κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της κατασκευής του, ο σταθμός Ακρόπολης αναφερόταν με την ονομασία Στύλοι Ολυμπίου Διός το 1979 και αργότερα Ολυμπιείον, η οποία προερχόταν από τον παρακείμενο αρχαίο ναό του Ολυμπίου Διός, ο οποίος είναι γνωστός ήδη από την αρχαιότητα και με το όνομα Ολυμπιείον. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γραμμής Σεπολίων - Δάφνης αποφασίστηκε η μετονομασία του σταθμού στο σημερινό του όνομα.

Η χωροθέτηση του σταθμού Ακρόπολης ήταν αρκετά προβληματική, λόγω του αυξημένου αρχαιολογικού ενδιαφέροντος της περιοχής του (στα όρια των αθηναϊκών συνοικιών της Πλάκας και του Μακρυγιάννη). Στον αρχικό σχεδιασμό της κατασκευής της γραμμής 2 του αθηναϊκού μετρό, ο σταθμός Ακρόπολης προβλεπόταν ως διώροφος, με τις δύο αποβάθρες σε διαφορετικά επίπεδα, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί η επιφάνεια των απαιτουμένων εκσκαφών. Η πρόταση αυτή προβλήθηκε λόγω της προβλεπομένης τότε χωροθέτησης του σταθμού ακριβώς στον χώρο προ της Πύλης του Αδριανού, κάτω από τη λεωφόρο Βασιλίσσης Αμαλίας. Η διάταξη αυτή εγκαταλείφθηκε χάριν της συμβατικότερης μονώροφης, όταν ο σταθμός χωροθετήθηκε στον χώρο προ του Κτιρίου Βάιλερ, όπου και τελικά κατασκευάστηκε.

Στην έξοδο του σταθμού Ακρόπολη, στην οδό Μακρυγιάννη, διακρίνονται οι ράγες του παλαιού τραμ που συνέδεε την Ακαδημία με τις Τζιτζιφιές, το Φάληρο και την Έντεν και μάλιστα η περιοχή του σταθμού ταυτίζεται με την τροχιοδρομική στάση Μακρυγιάννη που υπήρχε ως το 1957.

Δομή σταθμού

Παραπομπές 

Ακρόπολη
Ακροπολη
Χανς Αρπ

Ο Ζαν Αρπ ή Χανς Αρπ (Hans/Jean Arp, 16 Σεπτεμβρίου 1886 – 7 Ιουνίου 1966) ήταν γλύπτης, ζωγράφος και ποιητής γαλλο-γερμανικής καταγωγής. Συμμετείχε σε ορισμένα σημαντικά πρωτοποριακά καλλιτεχνικά κινήματα της Ευρώπης του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Μεγάλο μέρος του έργου του φιλοξενείται σήμερα στο Μουσείο Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης του Στρασβούργου, καθώς και στο Μουσείο Αρπ της Γερμανίας. Η δεύτερη σύζυγός του, Μαργερίτ Χάγκενμπαχ, οργάνωσε το Ίδρυμα Αρπ (Fondation Arp), που στεγάζεται στο σπίτι και εργαστήριο του Αρπ στο δάσος του Μεντόν, όπου έζησε για ένα διάστημα.

Βίος
Γεννήθηκε στο Στρασβούργο από μητέρα Αλσατή και Γερμανό πατέρα. Πέρασε τα νεανικά του χρόνια στο Στρασβούργο, όπου και σπούδασε στην σχολή καλών τεχνών École des Arts et Métiers. Στη συνέχεια επισκέφτηκε το Παρίσι όπου δημοσίευσε τις πρώτες του ποιητικές συλλογές.

Την περίοδο 1905-1907, σπούδασε στη γερμανική σχολή τεχνών Kunstschule στη Βαϊμάρη ενώ το 1908 επέστρεψε στο Παρίσι συνεχίζοντας τις σπουδές του στην ακαδημία Julian. Τα πρώτα του έργα θεωρούνται επηρεασμένα από την αφηρημένη τεχνοτροπία του Καντίνσκυ, ενώ αργότερα ο Αρπ ενδιαφέρθηκε και για τον κυβισμό.

Πέθανε το 1966 στη Βασιλεία της Ελβετίας.

Προσχώρηση στον ντανταϊσμό
Το 1915 αναχώρησε για την Ελβετία, προκειμένου να εκμεταλλευτεί την ουδετερότητά της κατά την περίοδο του Α' Παγκοσμίου πολέμου. Στη Ζυρίχη αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ντανταϊστικού κινήματος, ενώ μαζί με τον Μαξ Ερνστ οργάνωσαν την ντανταϊστική ομάδα της Κολωνίας. Αργότερα προσχώρησε στον υπερρεαλισμό και το 1925 συμμετείχε σε μία από τις πρώτες εκθέσεις των υπερρεαλιστών στο Παρίσι. Η δεκαετία του 1930 αποτέλεσε ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο για τον Αρπ, κατά την οποία προσχώρησε (1931) στο καλλιτεχνικό ρεύμα Abstraction-Création, με έδρα το Παρίσι, όπου συμμετείχαν επίσης ο Theo van Doesburg, ο Μοντριάν και ο Κουρτ Σβίττερς. Συμμετείχε επίσης στην περιοδική έκδοση Transition της ίδιας ομάδας.

Μέχρι το τέλος της ζωής του, έγραψε αρκετά δοκίμια και ποιήματα (τόσο στα γαλλικά όσο και στα γερμανικά), ενώ το 1949 επισκέφτηκε τη Νέα Υόρκη, όπου πραγματοποίησε μία ατομική έκθεση. Το 1954 κέρδισε το πρώτο βραβείο γλυπτικής στην Μπιενάλε της Βενετίας ενώ το 1958 το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέα Υόρκης φιλοξένησε μία αναδρομική έκθεση για το σύνολο του έργου του, έκθεση που ακολουθήθηκε και από μία ανάλογη το 1962 στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Παρίσι.

Έργα

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Jane Hancock, Stephanie Poley, Hans Arp 1886-1966, Cambridge University Press (1987)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ίδρυμα Αρπ 
 Μουσείο Αρπ (Rolandseck, Γερμανία) 

Γάλλοι γλύπτες
Γάλλοι ποιητές
Γάλλοι δοκιμιογράφοι
Γάλλοι ζωγράφοι
Γερμανοί γλύπτες
Γερμανοί ποιητές
Γερμανοί δοκιμιογράφοι
Γερμανοί ζωγράφοι
Υπερρεαλιστές ποιητές
Ντανταϊσμός
Υγροβιότοπος

Υγροβιότοπος (κατά την Βιολογία), ή αλλιώς υγρότοπος (κατά την εδαφολογία) ονομάζεται κάθε τόπος που καλύπτεται μόνιμα ή εποχικά από ρηχά νερά ή που δεν καλύπτεται ποτέ από νερά αλλά έχει υγρό υπόστρωμα για μεγάλο διάστημα του έτους.

Υγρότοποι είναι φυσικές ή τεχνητές περιοχές αποτελούμενες από έλη με ποώδη βλάστηση, από μη αποκλειστικώς ομβροδίαιτα έλη με τυρφώδες υπόστρωμα, από τυρφώδεις γαίες ή από νερό. Οι περιοχές αυτές είναι μόνιμα ή προσωρινά κατακλυζόμενες από νερό το οποίο είναι στάσιμο ή τρεχούμενο, γλυκό, υφάλμυρο ή αλμυρό και περιλαμβάνουν επίσης εκείνες τις εκτάσεις που καλύπτονται από θαλασσινό νερό το βάθος του οποίου κατά τη ρηχία δεν υπερβαίνει τα έξι μέτρα. Ουσιώδη γνωρίσματα της μεταβατικής ζώνης που παρεμβάλλεται μεταξύ των μόνιμα κατακλυσμένων και των καθαρά χερσαίων περιοχών είναι η παρουσία υδροχαρούς βλάστησης και η ύπαρξη υδρομορφικών εδαφών, δηλαδή εδαφών που ανέπτυξαν ειδικά γνωρίσματα ως αποτέλεσμα της υψηλής υπόγειας στάθμης νερού (Σύμβαση Ραμσάρ (Ramsar)).

Φυσικοί Υγροβιότοποι 
 Ποταμοί και ρυάκια με συνεχή ροή
 Δέλτα ποταμών
 Ποτάμιες πλημμυρογενείς πεδιάδες
 Λίμνες γλυκού νερού
 Υφάλμυρες λίμνες και έλη
 Λιμνούλες με έλη γλυκού νερού
 Έλη με θάμνώδη βλάστηση
 Δάσος σε έλος γλυκού νερού
 Τυρφώδεις γαίες ή έλη με τυρφώδη πυθμένα
 Αλπικοί υγρότοποι και υγρότοποι τούνδρας
 Πηγές γλυκού νερού, οάσεις
 Γεωθερμικοί υγροβιότοποι

Τεχνητοί Υγροβιότοποι 
 Περιοχές αποθήκευσης νερού (ταμιευτήρες) που δημιουργούνται με φράγματα
 Λιμνούλες αγροκτημάτων 
 Λιμνούλες υδατοκαλλιεργειών
 Υγρότοποι εκμετάλλευσης αλατιού (τηγάνια αλυκών, αλυκές)
 Υγρότοποι απο εκσκαφές σε λατομεία και ορυχεία
 Υγρότοποι για επεξεργασία λυμμάτων
 Εποχικώς κατακλυζόμενες γαίες

Πηγές 
ΥΓΡΟΤΟΠΟΙ:

Δείτε επίσης 
 Σύμβαση Ραμσάρ

Οικοσυστήματα
Ποτάμιες και λιμνιαίες γεωμορφές
Ενδιαίτημα
Περιβαλλοντική ορολογία
Υγροβιότοποι
Οδηγία των Οικοτόπων (92/43/ΕΟΚ)

Η Οδηγία των Οικοτόπων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας είναι η Οδηγία 92/43/ΕΟΚ του 1992 (ΕΕ L 206 της 22.7.1992, σ. 7 έως 50) και αφορά στο δίκτυο Natura 2000 και προβλέπει την υποχρέωση κατάθεσης Εθνικού Καταλόγου Οικοτόπων. Ο Ελληνικός Εθνικός κατάλογος διαμορφώνεται σε 234 περιοχές Κοινοτικού Ενδιαφέροντος (SCI) και 52 Περιοχές για την Προστασία της Ορνιθοπανίδας (SPA).

Στο Δίκτυο "Natura 2000" εντάχθηκε συνολικά έκταση 27.077.680 στρεμμάτων με το ποσοστό των χερσαίων εκτάσεων και εσωτερικών υδάτων να φτάνει στο 16,2% της συνολικής έκτασης της χώρας.

Για την προστασία των σημαντικών βιοτόπων και των σπάνιων ειδών υπάρχουν θεσμικές δεσμεύσεις που αναφέρονται σε:

1. Υφιστάμενες δεσμεύσεις χερσαίων εκτάσεων και εσωτερικών υδάτων έκτασης 18.275.000 στρεμμάτων και αφορούν σε:

 11 Περιοχές Σύμβασης Ραμσάρ
 10 Εθνικούς Δρυμούς
 19 Αισθητικά δάση
 51 Διατηρητέα μνημεία της φύσης
 15 Ειδικές Ζώνες Προστασίας (Ζ.Ε.Π αγγλικά: Special Protection Areas - SPA)
 87 Ορεινούς όγκους με υψόμετρο άνω των 900 μέτρων, εξαιρουμένων των Εθνικών δρυμών και Αισθητικών Δασών
 14 Περιοχές Προστασίας Άγριων Πτηνών (S.P.A.), εξαιρουμένων των ορεινών όγκων, Ramsar και Εθνικών Δρυμών

2. Υφιστάμενες Δεσμεύσεις Θαλάσσιων Εκτάσεων, 1.100.000 στρεμμάτων που αφορούν στα:

 Θαλάσσια έκταση Κόλπου Λαγανά Ζακύνθου
 Θαλάσσιο Πάρκο Σποράδων

3. Άλλες Δεσμεύσεις, κυρίως χερσαίων εκτάσεων, έκτασης 5.000.000 στρεμμάτων που εντάσσονται μερικώς στο δίκτυο "NATURA 2000" :

 Αρχαιολογικούς χώρους
 Τοπία Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους
 615 Καταφύγια Θηραμάτων
 7 Ελεγχόμενες κυνηγετικές περιοχές

Η Οδηγία 92/43/ΕΚ εναρμονίστηκε στο ελληνικό Δίκαιο με την Κοινή Υπουργική Απόφαση 33318/3028/11-12-98 (ΦΕΚ 1289/Β/28-12-98)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το πλήρες κείμενο της Οδηγίας 
 Χάρτης με τις προστατευόμενες περιοχές Natura της οδηγίας 92/43
 Χάρτης με υπόβαθρα τις δορυφορικές εικόνες του Google για τις περιοχές για τα πουλιά (SPA.)

Δείτε επίσης 
 Σύμβαση Ραμσάρ
 Οδηγία για τα πουλιά (79/409/ΕΟΚ)
 Φύση 2000

Προστατευόμενες φυσικές περιοχές
Δίκαιο περιβάλλοντος
Διατήρηση
Χαναναίοι

Οι Χαναναίοι ή Καναανίτες ήταν αρχαίος λαός με πιθανή αρχική κοιτίδα παρά τον Περσικό κόλπο από όπου μετανάστευσαν περί το 2500 π.Χ. σε περιοχή της Μέσης Ανατολής. Κατά μία άποψη θεωρείται ότι είναι λαός σημιτικής καταγωγής ενώ η Παλαιά Διαθήκη φέρει τη φυλή των Χαναναίων να είναι χαμιτικής καταγωγής ως απόγονοι του Χαναάν, τέταρτου γιου του Χαμ (γιου του Νώε). Η περιοχή όπου διέμεναν ονομαζόταν Χαναάν. Η αφήγηση της Γένεσης αναφέρεται σε 11 οικογενειακά φύλα που προήλθαν από τον προπάτορα Χαναάν. (Γένεση 10:15-19). Η γενετική ανάλυση δείχνει επίσης ότι οι ίδιοι οι Χαναναίοι κατάγονται από νεολιθικούς γεωργούς που έφθασαν στην περιοχή πριν από 5.000 έως 10.000 χρόνια, κυρίως από τα ανατολικά (κάτι που αναφέρουν και αρχαίοι έλληνες συγγραφείς).

Μετά την έξοδό τους από την Αίγυπτο και την περιπλάνησή τους στην έρημο Σινά οι Ισραηλίτες εισέβαλαν στη γη Χαναάν. Σύμφωνα με την Τορά ή Παλαιά Διαθήκη,ο Θεός έδρασε κατ' επανάληψη για χάρη τους ώστε να καταλάβουν σταδιακά όλη την γεωγραφική περιοχή που είχε υποσχεθεί ο Θεός στον προπάτορα τους τον Αβραάμ, εξολοθρεύοντας τις φυλές των Χαναναίων. (Γένεση 12:7· 13:14-17· 15:7, 13-21· 17:8)

Το Δευτερονόμιο §αναφέρει: «  οὐ ποιήσεις οὕτω τῷ Θεῷ σου· τὰ γὰρ βδελύγματα Κυρίου, ἃ ἐμίσησεν, ἐποίησαν ἐν τοῖς θεοῖς αὐτῶν, ὅτι τοὺς υἱοὺς αὐτῶν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῶν κατακαίουσιν ἐν πυρὶ τοῖς θεοῖς αὐτῶν.» (Δευτερονόμιο 12:31, ) μτφρ :   Οχι· δεν θα κάμης συ έτσι στον Θεόν σου· διότι αηδιαστικά και αποκρουστικά πράγματα, τα οποία εμίσησεν ο Θεός, έκαμαν αυτοί προς τους θεούς των, αφού έφθασαν μέχρι του σημείου να καίουν τους υιούς και τας θυγατέρας των εις την φωτιάν χάριν των θεών των. Επίσης: « οὐχὶ διὰ τὴν δικαιοσύνην σου, οὐδὲ διὰ τὴν ὁσιότητα τῆς καρδίας σου σὺ εἰσπορεύῃ κληρονομῆσαι τὴν γῆν αὐτῶν, ἀλλὰ διὰ τὴν ἀσέβειαν τῶν ἐθνῶν τούτων Κύριος ἐξολοθρεύσει αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου σου καὶ ἵνα στήσῃ τὴν διαθήκην αὐτοῦ, ἣν ὤμοσε Κύριος τοῖς πατράσιν ἡμῶν, τῷ Ἁβραὰμ καὶ τῷ Ἰσαὰκ καὶ τῷ Ἰακώβ.». (Δευτερονόμιο 9:5)μτφρ :   Οχι δια τας αρετάς σου· ούτε δια την αγνότητα και ευσέβειαν της καρδίας σου εισέρχεσαι συ να κληρονομήσης την χώραν αυτών των εθνών, αλλά δια την αθεράπευτον ασέβειαν αυτών των εθνών, θα τα εξολοθρεύση ο Κυριος από εμπρός σου, δια να εκπληρώση και την υπόσχεσίν του, την οποίαν με όρκον επεβεβαίωσεν στους προπάτοράς μας, τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ. 

Σύμφωνα με νέες μελέτες ,οι Χαναναίοι δεν υπέστησαν ολοκληρωτικό αφανισμό αλλά μάλιστα έχουν στενή συγγενική σχέση με τους σύγχρονους κατοίκους του Λιβάνου.

Δείτε επίσης
Χαναανικές γλώσσες

Παραπομπές 

Λαοί της Βίβλου
Παλαιστίνη
Ιστορία του Ισραήλ
Άγιος Βονιφάτιος

Ο Άγιος Βονιφάτιος (Saint Boniface, 675 – 5 Ιουνίου 754) ήταν Αγγλοσάξονας ιεραπόστολος, ηγετική προσωπικότητα της αγγλοσαξονικής αποστολής στα γερμανικά τμήματα της Φραγκικής αυτοκρατορίας κατά τον 8ο αιώνα. Εγκαθίδρυσε τις πρώτες οργανωμένες χριστιανικές κοινότητες σε πολλά μέρη της Γερμανίας. Είναι ο άγιος προστάτης της Γερμανίας και αποκαλείται "Απόστολος των Γερμανών". Γεννήθηκε ως Γουίνφριντ (Winfrid, Wynfrith ή Wynfryth) στο βασίλειο του Ουέσσεξ, πιθανότατα στο Κρέντιτον. 

Θεωρείται άγιος από την Λουθηρανική, την Αγγλικανική και την Καθολική εκκλησία.

Βιογραφία 
Καταγόταν από εύπορη αριστοκρατική οικογένεια, εκπαιδεύτηκε θεολογικά από Βενεδικτίνους μοναχούς και σε ηλικία 30 ετών έγινε ιερέας. Το (716) στάλθηκε σε αποστολή στην Φρισία προκειμένου να εκχριστιανίσει τους κατοίκους, το οποίο έργο ήταν δύσκολο διότι έπρεπε να συνεννοηθεί μαζί τους με την παλιά Αγγλική τους διάλεκτο. Εκείνοι λάτρευαν την αιωνόβια βελανιδιά, ιερό δέντρο του θεού τους Θωρ, πάνω στην οποία έκαναν θυσίες. Θέλοντας να ορίσει στους κατοίκους το τέλος μιας εποχής άρχισε να την πριονίζει και τότε φύσηξε ένας δυνατός άνεμος που την ξερίζωσε. Αυτό οι Φρίσιοι το θεώρησαν σύμφωνα με τον γνωστό θρύλο ως θαύμα και μεταστράφηκαν ομαδικά στον χριστιανισμό. Στην θέση της αργότερα φύτρωσε ένα έλατο το οποίο οι χριστιανοί καθόρισαν ως το ευλογημένο δέντρο με αποτέλεσμα να το τιμούν στην εορτή γέννησης του Θεανθρώπου.

Πρώτος αρχιεπίσκοπος των Γερμανών 
Είχε την υποστήριξη όλων των Πεπινίδων και Καρολιδών βασιλέων ξεκινώντας από τον Κάρολο Μαρτέλο (723), οι οποίοι είχαν σκοπό ως Φράγκοι, να υποτάξουν όλους τους παγανιστές Σάξονες και να τους εκχριστιανίσουν. Ταξίδεψε στη Ρώμη (732) όπου ο πάπας Γρηγόριος Β’ τον όρισε αρχιεπίσκοπο ολόκληρης της Γερμανίας στην οποία επέστρεψε βαπτίζοντας χιλιάδες Γερμανούς, χριστιανούς. Ταξίδεψε ξανά στην Ρώμη όπου ο πάπας τον όρισε παπικό απεσταλμένο του στην Γερμανία. Στη συνέχεια ο Κάρολος Μαρτέλος ίδρυσε 4 επισκοπές στην Γερμανία ορίζοντας τον Βονιφάτιο αρχιεπίσκοπο με έδρα το Μετζ. Ο ίδιος έστεψε αργότερα (751) στο Σουασσόν τον γιό του Καρόλου Μαρτέλου, Πιπίνο τον βραχύ, βασιλιά των Φράγκων.

Σε μία από τις αποστολές του στη Φρισία συνελήφθη από εναπομείναντες Φρίσιους παγανιστές και θανατώθηκε με βασανιστήρια στο Ντόκκουμ.
Από τα πολλά έργα του διασώθηκαν 40 επιστολές με ενδιαφέρουσες ιστορικές πληροφορίες για την εποχή του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βονιφατιος
Βονιφάτιος
Πάπας Βονιφάτιος Η΄

Ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ (Papa Bonifacio VIII, 1230 - 11 Οκτωβρίου 1303), γεννημένος ως Benedetto Caetani, ήταν Πάπας από τις 24 Δεκεμβρίου του 1294 έως τον θάνατό του το 1303.

Οργάνωσε το πρώτο καθολικό έτος "ιωβηλαίου" που έλαβε χώρα στη Ρώμη και δήλωσε ότι τόσο η πνευματική όσο και η κοσμική εξουσία βρίσκονταν υπό τη δικαιοδοσία του Πάπα και ότι οι βασιλείς ήταν υποταγμένοι στην εξουσία του Ρωμαίου ποντίφηκα.

Η ζωή του 
Γεννήθηκε περί το 1230 στην Ανάνι καταγόμενος από πλούσια οικογένεια. Σπούδασε στο Παρίσι νομικά και Εκκλησιαστικό Δίκαιο, προσόντα με τα οποία κατέλαβε σπουδαία θέση στη Παπική Αυλή. Επέδειξε μεγάλη κλίση στα γράμματα και τις επιστήμες. Το 1281 εκλέχθηκε Καρδινάλιος και διεξήγαγε σπουδαίες διπλωματικές διαπραγματεύσεις στη Γαλλία και Ισπανία.

Κατηγορήθηκε ότι δηλητηρίασε τον προκάτοχό του Κελεστίνο Ε΄, που είχε πεθάνει στη φυλακή, ερχόμενος σε οξύτατη ρήξη με τους δύο αντιπάλους του Καρδινάλιους αδελφούς Κολόνα της ισχυρής ρωμαϊκής οικογένειας. Η ρήξη δε αυτή απέληξε σε ένοπλη συμπλοκή  στην οποία και τελικά επεκράτησε ο Βονιφάτιος.

Ως Πάπας, στις 18 Νοεμβρίου του 1302 εξέδωσε την Παπική Βούλα «Unam sanctam» (Εις μίαν Αγίαν), όπου υποστήριζε ότι ο εκάστοτε πάπας είναι ο μοναδικός εκπρόσωπος του Χριστού επί της Γης. Οι ιστορικοί τη θεωρούν ως μία από τις πιο ακραίες δηλώσεις που έκανε ποτέ Πάπας. 

Στην εξωτερική πολιτική θέλησε να επέμβει στα εσωτερικά της Γαλλίας προκαλώντας την άμεση απάντηση του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Δ', ο οποίος και απέστειλε στρατό εναντίον του και τον συνέλαβε ως αιχμάλωτο. Μετά από εντολή του βασιλιά της Γαλλίας απελευθερώθηκε αλλά λίγο αργότερα πέθανε από θλίψη, στις 11 Οκτωβρίου 1303.

Πάπες
Ιταλοί Πάπες
Πάπες 13ου αιώνα
Πάπες 14ου αιώνα
Βονιφατιος
Χαναάν

Με το όνομα Χαναάν φέρονται ένα βιβλικό πρόσωπο, ο Χαναάν (ο γιος του Χαμ), καθώς επίσης και η γη Χαναάν

Χαναάν ή Καναάν ή Κναναάν (αραβικά کنعان, εβραϊκά כְּנַעַן) είναι ο αρχαίος όρος για μια περιοχή που αντιστοιχεί περίπου στο σημερινό Ισραήλ/Παλαιστίνη και περιλαμβάνει τη Δυτική Όχθη, τη δυτική Ιορδανία, τη νότια Συρία και τον Λίβανο έως τα σύνορα της σημερινής Τουρκίας. 

Έχουν ανασκαφεί διάφορες αρχαιολογικές θέσεις της Καναάν, με περισσότερο γνωστή την Καναανιτική πόλη Ουγγαρίτ, που επανανακαλύφθηκε το 1928. Ένα μεγάλο μέρος της γνώσης μας για τους Καναανίτες προέρχεται από τις αρχαιολογικές ανασκαφές. Η περιοχή ήταν γνωστή στο παρελθόν ως η γη της Επαγγελίας, καθώς ήταν το μέρος που υποσχέθηκε ο Θεός στον Αβραάμ και στον Μωυσή για να μεταφέρουν τους Ισραηλίτες και να εγκατασταθούν με ασφάλεια.

Ετυμολογία 

Σε ό,τι αφορά στο γλωσσολογικό εννοιολογικό πλαίσιο, η λέξη Καναανιτικός/ή/ό αναφέρεται στον κοινό πρόγονο των συσχετιζόμενων φοινικικών γλωσσών (σημιτικές), ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνεται η Εβραϊκή γλώσσα και η Ουγκαριτική. Ήταν η πρώτη γλώσσα που χρησιμοποίησε το φοινικικό αλφάβητο, από το οποίο άντλησαν άλλες γλώσσες τη γραπτή τους έκφραση. 

Το όνομα Καναάν είναι αμφίβολης προέλευσης αλλά είναι εξαιρετικά αρχαία. Οι πρώτες αναφορές εμφανίζονται κατά την 3η χιλιετία π.Χ.. Η βιβλική ερμηνεία ότι προέρχεται από τον Καναάν, τον γιο του Χαμ και εγγονό του Νώε, η γενιά του οποίου αντιστοιχεί στα ονόματα των καναανιτικών φυλών στην Γεν. 10. 

Σήμερα η λέξη Καναανίτης ή Καναανιτικός/ή/ό περιγράφει οτιδήποτε ανήκει στην Καναάν, ιδιαίτερα τον πολιτισμό της, τις γλώσσες και τους κατοίκους της.

Φοινικική Καναάν 
Από πολύ νωρίς οι Καναανίτες απέκτησαν σημαντική φήμη ως έμποροι σε μια μεγάλη περιοχή της Εγγύς Ανατολής. Υπάρχουν περιπτώσεις στην Βίβλο όπου το όνομα 'Χαναναίοι' χρησιμοποιείται ως συνώνυμο του 'έμπορος'. Υποδεικνύει πιθανώς τη συγκεκριμένη όψη του Καναανιτικού πολιτισμού καθώς οι ίδιοι οι έμποροι περιέγραφαν τον εαυτό τους ως Καναανίτες.

Βιβλικοί Καναανίτες 
βλ. κύριο λήμμα: Χαναναίοι

Παραπομπές

Περαιτέρω βιβλιογραφία 
 Jonathan N. Tubb, Canaanites, Norman (Oklahoma) 1998. ISBN 0-8061-3108-X

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Editorial - "Η καταγωγή του Ιουδαϊκού λαού και η γη της Καναάν (αγγλ.)", 
 Χαναάν και αρχαίο Ισραήλ στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, Μουσείο Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας Ο παρών δικτυακός τόπος εξερευνά την ταυτότητα του πολιτισμού (γη-χρόνος, καθημερινή ζωή, οικονομία και θρησκεία) στην προϊστορική εποχή μέσω των υλικών μαρτυριών που άφησε πίσω του (αγγλ.).
 ΧΑΝΑΑΝ 

Αρχαίοι πολιτισμοί
Γεωγραφία της Βίβλου
Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Χαναάν