joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λιουμπόφ Ορλόβα

Η Λιουμπόφ Πετρόβνα Ορλόβα (ρωσικά: Любо́вь Петро́вна Орло́ва, 29 Ιανουαρίου 1902 - 26 Ιανουαρίου 1975) ήταν Ρωσίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και θεάτρου και η πρώτη μεγάλη αστέρας του σοβιετικού κινηματογράφου, και τραγουδίστρια. Γεννημένη στο Ζβενιγκόροντ, από γονείς με ευγενική καταγωγή, μεγάλωσε στο Γιαροσλάβλ. Ο Φιόντορ Σαλιάπιν, προέβλεψε, όταν αυτή ακόμα ήταν 7 ετών, ότι θα γίνει μία σπουδαία ηθοποιός. Η Ορλόβα, ξεκίνησε σπουδές στο Ωδείο της Μόσχας, όμως δεν τις ολοκλήρωσε ποτέ, γιατί αναγκάστηκε να δουλέψει, για να υποστηρίξει οικονομικά την οικογένειά της. Ο πρώτος της σύζυγος ήταν ο Σοβιετικός οικονομολόγος Αντρέι Μπερεζίν, ο οποίος συνελήφθη το 1930, γεγονός που δεν επηρέασε την επιτυχημένη καριέρα της.

Το 1933, γνωρίζει τον σπουδαίο Ρώσο σκηνοθέτη Γκριγκόρι Αλεξαντρόφ, ο οποίος έψαχνε ηθοποιούς για την ταινία του Jolly Fellows (1934). Η Όρλβα εκτός του ότι πήρε τον ρόλο, τον παντρεύτηκε το ίδιο έτος της γνωριμίας τους. Η κωμωδία αυτή είχε μεγάλη επιτυχία στη Σοβιετική Ένωση,  θαυμαστής της νεαρής ηθοποιού έγινε και ο Στάλιν. Η Ορλόβα, έλαβε τον τίτλο της Τιμητικής Ηθοποιού της РСФСР. Στα χρόνια που ακολούθησαν πρωταγωνίστησε σε τέσσερις σοβιετικές ταινίες οι οποίες έγιναν αμέσως κλασσικές στην ΕΣΣΔ: Circus (1936), Volga-Volga (1938), Tanya (1940) και Springtime (1947). Συνολικά η Ορλόβα συμμετείχε σε 15 ταινίες του σοβιετικού κινηματογράφου.

Το 1941, έλαβε το Βραβείο Στάλιν.Το 1951, έγινε η πρώτη γυναίκα που τιμάται με το Narodný artist SSSR, για την προσφορά της στον κινηματογράφο. Κατόπιν τούτου, ασχολήθηκε περισσότερο με το θέατρο παρά με τον κινηματογράφο, συνεργαζόμενη κυρίως με τον Γιούρι Ζαβάντσκι. Το 1972, ένας μικρός πλανήτης, ο 3108 Λιουμπόφ, πήρε το όνομά του από την Ορλόβα, ο οποίος είχε ανακαλυφθεί από την αστροναύτη, Λιουντμίλα Ζουράβλεβα. Το όνομά της και το επώνυμό της, ωστόσο, είναι λέξεις στη ρωσική γλώσσα, το «любовь» σημαίνει αγάπη και το «Орлова» είναι το θηλυκό του αετού. Το 1976, ένα κρουαζιερόπλοιο, το MV Lyubov Orlova, πήρε το όνομά του από την ηθοποιό, το οποίο κατασκευάστηκε από τη Σοβιετική Ένωση, στη Γιουγκοσλαβία, το πλοίο ταξίδεψε στην Ανταρκτική και στον Αρκτικό Ωκεανό. Η Ορλόβα απεβίωσε το 1975, από καρκίνο του πάγκρεας.

Φιλμογραφία 
 Peterburgskaya noch  (1934) 
 Lyubov Alyony (1934) 
 Vesyolye rebyata (1934) 
 Tsirk (1936) 
 Volga - Volga (1938) 
 Oshibka inzhenera Kochina (1939) 
 Svetlyy put (1940) 
 Delo Artamonovykh (1941) 
 Odna semya (1943) 
 Vesna (1947) 
 Vstrecha na Elbe (1949) 
 Musorgskiy (1950) 
 Glinka (1952) 
 Russkiy suvenir (1960) 
 Skvorets i Lira (1974)

Γκαλερί

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
  Photogallery, biography
   Site-Museum of Lyubov Orlova
   Records of Lyubov Orlova on website The Encyclopedia of Russian recordings Russian-Records.com

Ρώσοι ηθοποιοί
Σοβιετικοί ηθοποιοί
Μαίρη Μαράντη

Η Μαίρη Μαράντη (πραγματικό όνομα: Μαρία Τσεκούρα) είναι τραγουδίστρια του ελαφρού και λαϊκού τραγουδιού. Βαφτίστηκε 'Βασίλισσα της Πίστας'

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αίγιο. Τραγούδησε και είχε μεγάλες επιτυχίες στη δεκαετία του 1970.

Δισκογραφία
1972 Μαίρη Μαράντη
1975 Πάρε με αγκαλιά
1977 Περιπλανώμενη ζωή
1977 Μαίρη Μαράντη
1981 Πορτραίτο
1983 Η αγάπη η δική μας
1986 Ερωτοκατάσταση
1995 20 Μεγάλες Επιτυχίες
1995 Αγκαζέ νά ΄χω βαπόρι
1997 Μεγάλες Επιτυχίες 1975-1986
1997 Τραγούδια από τις 45 στροφές
2010 Περιπλανώμενη ζωή

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Έστριντ Σβέινσνταττερ

Η Έστριντ Σβέινσνταττερ της Δανίας (μεταξύ 990/997  - μεταξύ 1057/1073) Δανίδα πριγκήπισσα, τιτλούχος βασίλισσα της Ρωσίας και δούκισσα της Νορμανδίας ήταν μικρότερη κόρη και παιδί του βασιλιά της Δανίας Σβεν του διχαλογένη και της Σλαβο-Πολωνής συζύγου του Σίγκριντ Στοράντα και μικρότερη αδελφή του Κνούτου του Μέγα. Με τον γάμο της με τον κόμη Ουλφ Γιαρλ έγινε η γενάρχης του βασιλικού Οίκου των Έστριντσον,  που βασίλευσε στην Δανία για περισσότερους από 3 αιώνες κατά την περίοδο του μεσαίωνα (1047 - 1375), όλοι οι βασιλείς της δυναστείας την τιμούσαν ως γενάρχη τους γι'αυτό την ανέφεραν ως "βασίλισσα Έστριντ" παρόλο που δεν είχε φορέσει ποτέ το στέμμα με τον σύζυγο της, στην Έστριντ έδιναν βαρύνουσα σημασία επειδή ήταν βασιλικής καταγωγής ενώ δεν ήταν ο σύζυγος της.

Οι πρώτες της σχέσεις πριν τον γάμο της με τον Ουλφ Γιαρλ

Το 1014 πέθανε ο πατέρας της και στην συνέχεια η Έστριντ Σβέινσντάττερ παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Ρώσο πρίγκηπα Βσέβολοφ γιο του μεγάλου πρίγκιπα Βλαδίμηρου Α΄ του Μέγα που πέθανε σύντομα (1015). 
Μετά την άνοδο του αδελφού της Κνούτου στον θρόνο της Δανίας έκανε συμφωνία με τον δούκα Ριχάρδο Β΄ της Νορμανδίας να παντρευτεί τον γιο του Ροβέρτο αλλά ο γάμος πολύ πιθανό να μην έγινε καθόλου. Ο Ραλφ Γκλάμπερ αναφέρει ότι μια άλλη αδελφή του Κνούτου παντρεύτηκε τον Ροβέρτο,  ο Αδάμ της Βρέμης λέει αντίστοιχα ότι τον παντρεύτηκε και στην συνέχεια η Έστριντ πήγε ταξίδι στην Ιερουσαλήμ περιμένοντας τον σύζυγο της που δεν έφτασε ποτέ στην συνέχεια παντρεύτηκε τον Ουλφ Γιαρλ, άλλοι ιστορικοί δεν αναφέρουν καθόλου το γεγονός.

Γενάρχης του βασιλικού Οίκου της Δανίας του Έστριντ

Ο αδελφός της Κνούτος τακτοποίησε στην συνέχεια τον γάμο της με έναν από τους πιο πιστούς του ανθρώπους τον κόμη Ουλφ Γιαρλ ο οποίος δολοφονήθηκε λόγω προδοσίας υπό τις οδηγίες του Κνούτ, πολύ πιθανό και η ίδια η Έστριντ να συμφώνησε σε αυτό. Ο αδελφός της την εμπιστευόταν πάντοτε παρέχοντας της πλούσια δώρα ενώ έδωσε στον γιο της Σβεν πολύ καλή εκκλησιαστική εκπαίδευση, ίδρυσε την πρώτη πέτρινη εκκλησία στην Δανία η οποία μετατράπηκε στην συνέχεια στον Καθεδρικό ναό του Ρόσκιλντ και τον υποστήριξε να ανέβει στον θρόνο της Δανίας λόγω των δικαιωμάτων της μητέρας του (1047). Η Έστριντ έλαβε από τον γιο της τον τίτλο της βασίλισσας ο οποίος διατηρήθηκε από όλους τους απογόνους του κάτι πολύ τιμητικό για μια γυναίκα η οποία δεν είχε φορέσει το στέμμα ποτέ της. Η αδελφή του Ουλφ Γιαρλ Γκύτα Θορελσντοτίρ παντρεύτηκε τον Γκόντγουιν, κόμη του Ουέσσεξ κάτι που έδωσε στην δυναστεία της πολλά δικαιώματα στον Αγγλοσαξωνικό θρόνο. 
Εκτός από τον βασιλιά Σβεν Β΄ της Δανίας η Έστριντ είχε άλλον έναν γιο τον Μπόρν Έστριντσον.

Παραπομπές

Πηγές

Ann Williams, Alfred P. Smyth, D. P. Kirby, A Biographical Dictionary of Dark Age Britain: England, Scotland, and Wales (1991)
M. K. Lawson, Cnut: England's Viking King (2004)
Pauline Stafford, Queen Emma and Queen Edith (1997)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ευρωπαίοι βασιλείς
 Έστριντ Μαργαρίτα της Δανίας
 Βλαδίμηρος ο Μέγας

Δανοί ευγενείς
Ψυχή και Σάρκα

Το Ψυχή και Σάρκα, γνωστή και με τον τίτλο Εσύ και εγώ, είναι μια αισθηματική και κοινωνική κινηματογραφική ταινία ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία του Ερρίκου Ανδρέου και σενάριο του Κλέαρχου Κονιτσιώτη. Πρωταγωνιστούν οι Κώστας Πρέκας, Κορίνα Τσοπέη, Ντέμπορα Ριντ και Βασίλης Τσιβιλίκας.

Πλοκή
Ο Πέτρος Ράλλης, πιλότος στο επάγγελμα, ζει μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή με τη σύζυγο του Έλλη και το μικρό παιδί τους, τη Ράνια, μέχρι που γνωρίζει τυχαία σε επαγγελματικό ταξίδι του τη Μαίη μια νέα, πολύ όμορφη, αλλά κακομαθημένη πλούσια κοπέλα. Έτσι, ξεκινάει η μεγάλη ανατροπή στη ζωή του Πέτρου, αφού η Μαίη γίνεται ενοχλητική, απαιτητική και ζηλιάρα, ενώ ο Πέτρος αισθάνεται παγιδευμένος και μπερδεμένος, αφού αγαπάει την οικογένεια του. Μια μέρα ο Πέτρος εξαφανίζεται, επειδή η Μαίη έρχεται έξω από το σπίτι του, με ένα κότερο και καταλήγουν μαζί σε ένα ερημικό νησί. Η Μαίη αρχίζει να πιστεύει ότι θα ζήσουν μαζί, μετά και από μια παρεξήγηση που θέλει νεκρό τον Πέτρο, στη σύζυγο και στον περίγυρο του. Το έργο τελειώνει με την επιστροφή του Πέτρου σπίτι του και την επανένωση με τη γυναίκα του.

Διανομή 

 Κώστας Πρέκας - Πέτρος
 Κορίνα Τσοπέη - Έλλη
 Ντέμπορα Ριντ - Μαίη
 Βασίλης Τσιβιλίκας - Χάρης
 Τζέσικα Ντάμπλιν - κυρία Άλσοπ
 Γιώργος Μοσχίδης - αστυνόμος

Παραγωγή 
Η μουσική της ταινίας, στην οποία περιέχεται και το γνωστό τραγούδι "Εσύ κι εγώ" είναι του Γιώργου Χατζηνάσιου. 

Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 1974 και έκοψε 88.239 εισιτήρια.

Παραπομπές 

Ταινίες του 1974
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου
Ταινίες σε παραγωγή Κλέαρχου Κονιτσιώτη
Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Χατζηνάσιου
Πόντρινιε

Το Ποντρίνιε (Κυριλλικά: Подриње) είναι το Σλαβικό όνομα της λεκάνης απορροής του Δρίνου που βρίσκεται στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τη Σερβία.

Ιστορία 

Από το 1918 έως το 1922, η επαρχία Ποντρίνιε, με διοικητικό κέντρο το Σάμπατς, ήταν μία από τις επαρχίες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η επαρχία καταλάμβανε το βορειοδυτικό μέρος της σημερινής Σουμάντιγια και της Δυτικής Σερβίας. Από το 1922 έως το 1929, το Ομπλάστ του Ποντρίνιε καταλάμβανε περίπου την ίδια περιοχή, με διοικητικό κέντρο το Σάμπατς. Το 1929 σχηματίστηκε μια μεγάλη επαρχία του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, γνωστή ως Μπανόβινα του Δρίνου, με πρωτεύουσα το Σεράγεβο. Η Μπανόβινα του Δρίνου καταλάμβανε τα δυτικά τμήματα της σημερινής Σερβίας και τα ανατολικά τμήματα της σημερινής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Μετά από την κατοχή στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1941, η επαρχία καταργήθηκε και η περιοχή ήταν χωρισμένη ανάμεσα στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας και από την περιοχή που κυβερνιόταν από την Στρατιωτική Διοίκηση στην Σερβία. 

Τον Σεπτέμβριο του 1941, οι Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι απελευθέρωσαν μεγάλο τμήμα του κατεχόμενου εδάφους. Σε αυτό ανακήρυξαν την Δημοκρατία του Ούζιτσε (Uzička Republika) με πρωτεύουσα ήταν το Ούζιτσε. Αυτό το μεγάλο ελεύθερο έδαφος ήταν νησί ελευθερίας στην κατεχόμενη Ευρώπη. Η δημοκρατία του Ούζιτσε ήταν βραχύβια καθώς οι γερμανικές δυνάμεις ανακατέλαβαν την περιοχή, ενώ η πλειοψηφία των Παρτιζάνων μαχητών διέφυγαν μέσω της Βοσνίας.

Μετά το ξέσπασμα του Πολέμου της Βοσνίας το 1992, η Κοιλάδα του Δρίνου έγινε το επίκεντρο μιας ευρύτερης εθνοκάθαρσης από τις Σερβικές δυνάμεις, η οποία τελικά κατέληξε στη γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα τον Ιούλιο του 1995. 

Σύμφωνα με το Πρότζεκτ του Βοσνιακού Άτλαντα των Νεκρών από το Κέντρο Έρευνας και Τεκμηρίωσης του Σαράγιεβο, το Ποντρίνιε ήταν η περιοχή με τις μεγαλύτερες απώλειες ανθρώπων. Το 2007 είχε αναφεθεί ότι οι 28.666 θάνατοι από τους 97.207 που καταγράφηκαν μέχρι τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς συνέβησαν στο Ποντρίνιε.

Σήμερα ένα από τα καντόνια στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη είναι το Καντόνι του Βοσνιακού Ποντρίνιε.

Πόλεις στο Ποντρίνιε 
Πόλεις στο βοσνιακό τμήμα της περιοχής (στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας):
 Σρεμπρένιτσα
 Μπράτουνατς
 Φότσα
 Γκόραζντε
 Ζέπα
 Βίσεγκραντ
 Βλασένιτσα
 Ρογκάτιτσα
 Ζβόρνικ
 Γιάνγια
Πόλεις στην Σερβία (Οκρούγκ Μάτσβα και Οκρούγκ Ζλάτιμπορ):
 Μπάγινα Μπάστα
 Μπάνια Κοβιλιάτσα
 Λιουμπόβιγια
 Λόζνιτσα
 Μάλι Ζβόρνικ

Δείτε επίσης 
 Βοσνιακό Καντόνι Ποντρίνιε
 Γεωγραφικές περιοχές στην Σερβία
 Μπανόβινα του Δρίνου
 Δρίνος
 Ποσάβινα

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Γεωγραφία της Σερβίας
Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
Πανεπιστήμιο της Ζένιτσα

Το Πανεπιστήμιο της Ζένιτσα (Βοσνιακά: Univerzitet u Zenici) είναι ένα δημόσιο πανεπιστήμιο που βρίσκεται στην Ζένιτσα, στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 2000, όταν τα τμήματα που βρισκόντουσαν στην Ζένιτσα αποφάσισαν να χωριστούν από το πανεπιστήμιο του Σαράγιεβο. Ο πρύτανης είναι ο Δρ. Ντζεβάντ Ζέτσιτς. Το ακαδημαϊκό προσωπικό είναι 135 άτομα, ενώ το διοικητικό προσωπικό ήταν 217 άτομα. Σήμερα, στο πανεπιστήμιο φοιτούν 5.364 φοιτητές.

Ιστορία 
Το κολέγιο της μεταλλουργίας ιδρύθηκε το 1950 και μετακινήθηκε στο Τμήμα Μεταλλουργίας το 1961 ως τμήμα εκτός σχολής του Πανεπιστημίου του Σαράγιεβο. Από τότε, προστέθηκαν περισσότερες σχολές με αποτέλεσμα την αύξηση των εγγραφών. Το 2000 έγινε ανεξάρτητο πανεπιστήμιο, μετά από ψήφισμα του κοινοβουλίου του Καντονιού Ζένιτσα-Ντόμποϊ. Το Πανεπιστήμιο είναι μέλος του Δικτύου των Πανεπιστημίων των Βαλκανίων.

Σχολές 
 Σχολή Μεταλλουργίας και Επιστήμης των Υλικών
 Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών
 Σχολή Φιλοσοφίας
 Σχολή Οικονομικών
 Σχολή Νομικής
 Σχολή Υγείας
 Σχολή Ισλαμικής Παιδαγωγικής
 Σχολή Πολυτεχνικής

Τελετές προαγωγής 

Το Πανεπιστήμιο φιλοξενεί ετήσια τελετή προαγωγής, για όλους τους μεταπτυχιακούς φοιτητές. Η τελετή πραγματοποιείται κάθε Οκτώβριο, στην Arena Zenica.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Πανεπιστήμια της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Αλεξάντερ Κλούμπεργκ

Ο Αλεξάντερ Κλούμπεργκ (εσθονικά: Aleksander Klumberg, 17 Απριλίου 1899 - 10 Φεβρουαρίου 1958) ήταν Εσθονός αθλητής του στίβου και χάλκινος ολυμπιονίκης. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κατάφερε να διακριθεί σε μια σειρά αθλημάτων που περιλάμβανε το δέκαθλο, το πένταθλο και τον ακοντισμό.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1899 στο Τάλιν της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (νυν πρωτεύουσα της Εσθονίας) και ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τον αθλητισμό στην ηλικία των 13 ετών. Χάρη στις επιδόσεις του σε διάφορα αθλήματα κατάφερε να ξεχωρίσει ήδη από την περίοδο 1915 - 1917 σε πανρωσικό επίπεδο. Το 1918-1919 συμμετείχε ως εθελοντής στον εσθονικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας και αργότερα επέστρεψε στις αθλητικές του δραστηριότητες συμμετέχοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 και του 1924.

Στους Αγώνες του 1920 που διεξήχθησαν στην Αμβέρσα, συμμετείχε σε τρία αγωνίσματα, καταλαμβάνοντας την πέμπτη θέση στον ακοντισμό με ρίψη στα 63,39 μ. και την όγδοη θέση στο πένταθλο (όπου στη δισκοβολία πραγματοποίησε την καλύτερη επίδοση από όλους τους αγωνιζόμενους), ενώ στο αγώνισμα του δεκάθλου δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τα αθλήματα για να βαθμολογηθεί.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, συγκέντρωσε 7.329,3600 πόντους (σύμφωνα με το σύστημα μέτρησης εκείνης της εποχής) στο αγώνισμα του δεκάθλου και αναδείχτηκε χάλκινος ολυμπιονίκης πίσω από τους Αμερικανούς αθλητές Χάρολντ Όσμπορν (χρυσό μετάλλιο) και Έμερσον Νόρτον (ασημένιο). Παράλληλα συμμετείχε και στο αγώνισμα του ακοντισμού όπου κατετάγη δέκατος έβδομος. Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση διετέλεσε προπονητής των εθνικών ομάδων στίβου της Πολωνίας και της Εσθονίας, ιδιότητες με τις οποίες συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ (1928), του Λος Άντζελες (1932) και του Βερολίνου (1936).

Πέρα από τον αθλητισμό ο Κλούμπεργκ εργάστηκε επί σειρά ετών ως καθηγητής φυσικής αγωγής στον εσθονικό στρατό και τα σώματα ασφαλείας της χώρας. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής της Εσθονίας εργάστηκε στην κρατική υπηρεσία αθλητισμού και στη σχολή αστυνομίας. Το 1944, μετά την κατάληψη της χώρας από τα σοβιετικά στρατεύματα, συνελήφθη από την NKVD και εκτοπίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της ρωσικής Άπω Ανατολής όπου παρέμεινε κρατούμενος μέχρι το 1956. Μετά την αποφυλάκισή του επέστρεψε στο Τάλιν όπου και απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1958.

Παραπομπές 

Εσθονοί αθλητές
Εσθονοί Ολυμπιονίκες 
Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1920
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924
Ακοντιστές
Εσθονοί γυμναστές
Εσθονοί προπονητές
Δεκαθλητές
Ματεγκριφφόν

Το Ματεγκριφφόν ή Ματεγκριφόν ήταν μεσαιωνικό κάστρο ευρισκόμενο κοντά στην Μεσσίνα της Σικελίας, αρχικά χτισμένο ως ξύλινο κάστρο από τον Ριχάρδο Α΄, Βασιλέα της Αγγλίας, και κατεστραμμένο προ της αναχώρησης του τελευταίου, το 1191, από την Μεσσίνα με σκοπό την κατάληψη της Κύπρου. Ακόμη μία αναφορά στο συγκεκριμένο κάστρο γίνεται στην διάρκεια των Σικελικών Εσπερινών, ως η τοποθεσία όπου ο Βικάριος του Καρόλου Α΄ της Νάπολης, Ερβέρτος, μαζί με την οικογένειά του, βρήκαν ασφαλές καταφύγιο κατά την διάρκεια της εξέγερσης και μέχρι την επίτευξη συμφωνίας για την ασφαλή τους αναχώρηση.

Το Ματτεγκριφφόν ήταν επίσης εναλλακτική ονομασία για το Κάστρο της Άκοβας στην Πελοπόννησο, το οποίο και αποτέλεσε έδρα της Βαρωνίας της Άκοβας, εντός του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, στη διάρκεια του 13ου και 14ου αιώνα.

Παραπομπές 

Κάστρα στη Σικελία
Κτίρια και κατασκευές στη Μεσσίνα
Μονή Τιμίου Προδρόμου - Μπίγκορσκι

Η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου-Μονή Μπίγκορσκι () είναι ένα Μακεδονικό Ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας, κοντά στο δρόμο που συνδέει την Δίβρη με το Γκόστιβαρ.

Το καθολικό της μονής είναι αφιερωμένο στον Τίμιο Πρόδρομο, Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή. Ένας από τους πολύτιμους θησαυρούς του μοναστηριού είναι το τέμπλο του καθολικού, που δημιουργήθηκε από τον Πέτρε Φιλιπόφσκι Γκαρκάτα, από το κοντινό χωριό Γκάρι, το οποίο θεωρείται από τα καλύτερα παραδείγματα ξυλόγλυπτων τέμπλων.

Ιστορία 
Σύμφωνα με το χρονικό του 1833, το μοναστήρι χτίστηκε το 1020, από τον Ιβάν Α΄ Ντεμπράνιν. Οι Οθωμανοί κατέστρεψαν το μοναστήρι τον 16ο αιώνα, αλλά αναστηλώθηκε το 1743 από τον μοναχό Ιλαρίωνα. Επίσης κατασκεύασε μια σειρά κελιών για τους μοναχούς. Ο αρχιμανδρίτης Αρσένιος έκανε περαιτέρω επεκτάσεις στο μοναστήρι ανάμεσα στο 1812 και το 1825. Το ιστορικό ρεκόρ αναφέρει επίσης έναν μοναχό Ιόβ, αναγνωρισμένος από μερικούς ερευνητές ως ο μελλοντικός εκπαιδευτής Γιοακίμ Καρτσόβσκι. Μεγάλο μέρος του παλιού μοναστηριακού συγκροτήματος καταστράφηκε από φωτιά το 2009, ενώ τα νέα τμήματα του συγκροτήματος και η εκκλησία σώθηκαν. Η ανακατασκευή των παλιών τμημάτων ξεκίνησε τον Μάιο του 2010, με στόχο την ανακατασκευή των κτηρίων όσο δυνατόν εγγύτερα στην αρχική τους εμφάνιση.

Ιερά λείψανα 
Το μοναστήρι έχει μια μεγάλη συλλογή από ιερά λείψανα, συμπεριλαμβανομένων του Ιωάννη του Βαπτιστή, τον Κλήμη της Αχρίδας, του Λαζάρου της Βηθανίας, του Αγίου Στεφάνου, του Αγίου Νικολάου, της Αγίας Βαρβάρας, της Παρασκευής της Ρώμης, και μέρος του Τιμίου Σταυρού. Ένας άλλος πολύτιμος θησαυρός του μοναστηριού, είναι η εικόνα του Τιμίου Προδρόμου που χρονολογείται από το 1020 στην οποία αποδίδονται θαυματουργές θεραπευτικές δυνάμεις.

Αναφορές στη λογοτεχνία 
Το μοναστήρι μνημονεύεται στο ποίημα του κορυφαίου ποιητή Μπλάζε Κόνεσκι "Βίος του Αγίου Σπυρίδωνα του Νέου" (1979).

Γκαλερί

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η επίσημη ιστοσελίδα της μονής στα Μακεδονικά
 Η επίσημη ιστοσελίδα της μονής στα Ελληνικά

Μοναστήρια
Αμπαζούρ

Το αμπαζούρ είναι στοιχείο της αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων. Είναι χρήσιμο και συχνά καλαίσθητο κάλυμμα του λαμπτήρα δια την επίτευξη κάποιου από τους εξής σκοπούς:
 την προστασία των οφθαλμών από το πολύ έντονο και απευθείας φως,
 τον περιορισμό της προβολής του φωτός στο συγκεκριμένο μέρος κάτω από το λαμπατέρ,
 την δημιουργία απαλής ατμόσφαιρας μέσω των ρομαντικών χρωμάτων και του ημίφωτου.

Πηγές 
 Wilhelm Gerster: Moderne Beleuchtungssysteme für drinnen und draussen. Compact Verlag, München 1997, ISBN 3-8174-2395-0.
 Winfrid Hauke, Rolf Thaele, Günter Reck: RWE Energie Bau-Handbuch. 12. Ausgabe, Energie-Verlag, Heidelberg 1998, ISBN 3-87200-700-9.

Φωτισμός
Έπιπλα
Ηλεκτρικά εξαρτήματα
Βάλντεμαρ Γ΄, δούκας του Σλέσβιχ

Ο Βάλντεμαρ Γ΄, δούκας του Σλέσβιχ ή Βάλντεμαρ Άβελσον (Valdemar 3. af Slesvig, ... - 1257), δούκας του Σλέσβιχ (1253 - 1257) ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Άβελ της Δανίας και της Ματθίλδης του Χόλσταϊν. Την εποχή που δολοφονήθηκε ο πατέρας του (1252) βρισκόταν αιχμάλωτος του αρχιεπισκόπου της Κολωνίας κάτι που επέτρεψε στον μικρότερο αδελφό του πατέρα του Χριστόφορο Α΄ να εκλεγεί νέος βασιλιάς της Δανίας. Οι συγγενείς της μητέρας του ωστόσο οι οποίοι κατείχαν το δουκάτο του Σλέσβιχ κατόρθωσαν να τον ελευθερώσουν (1253) κάτι που επέτρεψε στον Βάλντεμαρ να γίνει δούκας του Σλέσβιχ και να πολεμήσει τον θείο του Χριστόφορο ο οποίος ήθελε να ακυρώσει την γενεαλογική γραμμή του πατέρα του και να διεκδικήσει τα δικαιώματα του στον θρόνο της Δανίας. Τα 4 χρόνια που ο Βάλντεμαρ ήταν δούκας του Σλέσβιχ τα σπατάλησε σε εμφύλιους πολέμους εναντίον του θείου του. 
Πέθανε πολύ πρόωρα (1257) και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Έρικ Α΄, δούκας του Σλέσβιχ, τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Σλέσβιχ.

Οίκος του Έστριντσον
Δούκες του Σλέσβιχ
Έρικ Α΄, δούκας του Σλέσβιχ

Ο Έρικ Α΄, δούκας του Σλέσβιχ ή Έρικ Άβελσον (Erik Abelsøn, 1241 - 27 Μαΐου 1272) Δανός πρίγκιπας και δούκας του Σλέσβιχ (1260 - 1272) ήταν δεύτερος γιος του Άβελ της Δανίας και της Ματθίλδης του Χόλσταϊν. Μετά τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Βάλντεμαρ Γ΄ του Σλέσβιχ τον διαδέχθηκε στο δουκάτο του Σλέσβιχ (1257) αλλά ο θείος και επικυρίαρχος του Χριστόφορος Α΄ της Δανίας αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει. Ο Έρικ Α΄ συμμετείχε σε συνασπισμό του επισκόπου Πέτερ Μπάνγκ του Ρόσκιλε και του πρίγκιπα Τζαρομάρ Β΄ του Ρύγκεν εναντίον του θείου του Χριστόφορου, έλαβε μέρος και στην στρατιωτική εκστρατεία που είχε ως αποτέλεσμα την κατάκτηση της Κοπεγχάγης (1259), μετά τον θάνατο του Χριστόφορου δημιουργήθηκε το δουκάτο του Σλέσβιχ υπό τον νέο δούκα Έρικ Ε΄ (1260). Η βασιλομήτωρ Μάργκαρετ Σαμπίρια και κηδεμόνας του ανήλικου Έρικ Ε΄ της Δανίας φοβήθηκε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του δούκα ο οποίος κατόρθωσε να νικήσει τον βασιλικό στρατό στην μάχη του Λοχέντε συλλαμβάνοντας τον νεαρό βασιλιά Έρικ και την μητέρα του, το αποτέλεσμα ήταν να κερδίσει σημαντικά πλεονεκτήματα με την συνθήκη του 1264. Πέθανε αιφνίδια στις 27 Μαΐου 1272 και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Σλέσβιχ.

Οικογένεια

Με τη σύζυγό του Μαργαρίτα, κόρη του Γιαρομάρ Β΄ πρίγκιπα του Ρύγκεν παιδιά του ήταν:

 Μαργαρίτα απεβ. μετά το 1313, παντρεύτηκε τον Χέλμολντ Γ΄ κόμη του Σβερίν.
 Βάλντεμαρ Δ΄ π.1265-1312, δούκας του Σλέσβιχ.
 Έρικ ο Μακροσκελής 1272-1310, κύριος του Λάνγκελαιν.

Οίκος του Έστριντσον
Δούκες του Σλέσβιχ
Βάλντεμαρ Δ΄, δούκας του Σλέσβιχ

Ο Βάλντεμαρ Δ΄, δούκας του Σλέσβιχ ή Βάλντεμαρ Δ΄ Έρικσον (1265 - 1312), δούκας του Σλέσβιχ (1283 - 1312) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Έρικ Α΄ του Σλέσβιχ και της Μαργαρίτας της Ρουγκίας. Όταν πέθανε ο πατέρας του ήταν μόνο 10 ετών, ο φεουδαρχικός του κυρίαρχος και θείος του Έρικ Ε΄ της Δανίας αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει δούκα του Σλέσβιχ. Το 1283 μετά από μια συνάντηση στο Βόρντινγκμποργκ και ύστερα από μεγάλη πίεση από Δανούς ευγενείς ο βασιλιάς δέχθηκε να τον αναγνωρίσει δούκα του Σλέσβιχ και να του παραχωρήσει το Φλένσμπουργκ.

Ο Βάλντεμαρ ωστόσο δεν έμεινε ικανοποιημένος με τις πενιχρές παραχωρήσεις του Δανού βασιλιά, ζήτησε το νησί του Αλς και τα εδάφη του Σλέσβιχ αλλά ο Έρικ Ε΄ πάλι το αρνήθηκε (1284). Ο Βάλντεμαρ κατέλαβε την Αλς με στρατό, προχώρησε βορειότερα προκειμένου να ζητήσει τη βοήθεια των βασιλέων της Νορβηγίας και της Σουηδίας αλλά συνελήφθη από τον Δανό βασιλιά (1285) που τον φυλάκισε για έναν χρόνο στο κάστρο του Σόμποργκ, όταν ελευθερώθηκε παραιτήθηκε από τα δικαιώματα του.

Τον Νοέμβριο του 1286 ο Έρικ Ε΄ δολοφονήθηκε η χήρα του Αγνή του Βρανδεμβούργου τον θεώρησε ύποπτο αλλά φοβήθηκε τη δύναμη του δούκα έλλειψη του συζύγου της γι'αυτό αποφάσισε να συμφιλιωθεί μαζί του, να αποδεχτεί τα δικαιώματα του και να τον ορίσει κηδεμόνα του ανήλικου γιου της Έρικ Μένβεντ. Το 1289 επανήλθε η σύγκρουση μεταξύ του δούκα του Σλέσβιχ και της βασιλομήτωρος, ο δούκας συμμάχησε πάλι με τον Έρικ Β΄ της Νορβηγίας εναντίον των Δανών αλλά γνώρισε τη συντριβή στη ναυμαχία του Γκρόνσουντ (1295), αναγκάστηκε να παραιτηθεί από όλα τα δικαιώματα του όπως και από τη νήσο Αλς. Τα επόμενα χρόνια μέχρι τον θάνατο του είχε καλές σχέσεις με τη βασιλική οικογένεια, τον υποστήριξε στους πολέμους του με τη Σουηδία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, συμμετείχε και σε ένα εκπληκτικό τουρνουά που διοργανώθηκε από τον Έρικ ΣΤ΄ στο Ροστόκ.

Ο Βάλντεμαρ Δ΄ Έρικσον πέθανε την άνοιξη του 1312 και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Σλέσβιχ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Έρικ Β΄ του Σλέσβιχ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφικό Λεξικό της Δανίας

Οίκος του Έστριντσον
Δούκες του Σλέσβιχ
Πριγκίπισσα Φραγκίσκη της Ορλεάνης

Η Φραγκίσκη της Ορλεάνης (γαλλικά: Princesse Françoise d'Orléans, 25 Δεκεμβρίου 1902 – 25 Φεβρουαρίου 1953) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Χριστόφορου της Ελλάδας.

Οικογένεια
Η Φραγκίσκη Ισαβέλλα Λουίζα Μαρία γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1902 στο Παρίσι. Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη, δούκα του Γκιζ, και της Ισαβέλλας της Ορλεάνης, κόρης του Φιλίππου, κόμη του Παρισιού. Ο αδελφός τής Φραγκίσκης, ο Ερρίκος, κόμης του Παρισιού, διαδέχθηκε τον πάτερα του ως επικεφαλής του Οίκου της Ορλεάνης με το όνομα Ερρίκος ΣΤ΄.

Στις 11 Φεβρουαρίου 1929, παντρεύτηκε τον Χριστόφορο, πρίγκιπα της Ελλάδας, στο Παλέρμο. Αυτός ο βασιλικός γάμος ήταν ασυνήθιστος για εκείνη την εποχή, καθώς μια Καθολική παντρευόταν έναν μη Καθολικό (ο Χριστόφορος ήταν Έλληνας Ορθόδοξος, ενώ η Φραγκίσκη ήταν Ρωμαιοκαθολική).  Η Φραγκίσκη και ο Χριστόφορος απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί, έναν γιο:
 Μιχαήλ γενν. 1939, πρίγκιπας της Ελλάδας. Νυμφεύτηκε τη Μαρίνα Καρέλλα και είχε τέκνα:
 Αλεξάνδρα γενν. 1968. πριγκίπισσα της Ελλάδας, παντρεύτηκε τον Νικόλαο Μιρζαγιάντζ.
 Όλγα γενν. 1971, μέλος της πρώην βασιλική οικογένειας της Ελλάδας, παντρεύτηκε τον Αίμωνα του Οίκου της Σαβοΐας.

Η Φραγκίσκη απεβίωσε στις 25 Φεβρουαρίου 1953 στο Παρίσι και τάφηκε δίπλα στον Χριστόφορο, στο Βασιλικό Κοιμητήριο του Τατοΐου.

Πρόγονοι

Τίτλοι
25 Δεκεμβρίου 1902 - 11 Φεβρουαρίου 1929: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Φραγκίσκη της Γαλλίας
11 Φεβρουαρίου 1929 - 25 Φεβρουαρίου 1953: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Φραγκίσκη της Ελλάδας και της Δανίας

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Χριστόφορος της Ελλάδας, Memoirs of HRH Prince Christopher of Greece, The Right Book Club, London, 1938.
  Michael of Greece and Henri of Orléans, comte de Paris, Mon album de famille, Perrin, 1996. ISBN 2-262-01237-7
  Michael of Greece, Mémoires insolites, Xo, Paris, 2004 ISBN 2-84563-186-3
  Isabelle, countess of Paris, Tout m'est bonheur, Éditions Robert Laffont, Coll. « Vécu », Paris, 1978. ISBN 2-221-00107-9
  Ricardo Mateos Sainz de Medrano, La Familia de la Reina Sofίa, La Dinastίa griega, la Casa de Hannover y los reales primos de Europa, La Esfera de los Libros, Madrid, 2004 ISBN 84-9734-195-3

Πριγκίπισσες της Ελλάδας και της Δανίας
Φ
Οίκος της Ορλεάνης
Ελληνική Βασιλική Δυναστεία
Έλληνες ευγενείς
Γαλλική τάξη ευγενών
Πριγκίπισσες της Δανίας
Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Οδός Αμποβιάν

Η οδός Αμποβιάν (), είναι μια οδός στην κεντρική επαρχία Κέντρον στο Γερεβάν, την πρωτεύουσα της Αρμενίας. Ήταν γνωστή ως οδός Ασταφιάν από το 1868 έως το 1920.

Η οδός ξεκινάει από την κεντρική Πλατεία Δημοκρατίας και τελειώνει στο άγαλμα ενός εξέχοντος Αρμένιου συγγραφέα, του Χατσατούρ Αμποβιάν (1809-1848). Η οδός Αμποβιάν είναι η πρώτη σχεδιασμένη οδός της αρμενικής πρωτεύουσας.

Λόγω της τοποθεσίας της στο κεντρικό Γερεβάν, στην οδό Αμποβιάν βρίσκονται κυρίως εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα, πολυτελείς κατοικίες, καταστήματα γνωστών εταιρειών, εμπορικά γραφεία, καφετέριες, ξενοδοχεία, εστιατόρια και νυχτερινά κέντρα διασκέδασης.

Ιστορία
Το 1855, ο Ρώσος αντιβασιλιάς του Καυκάσου επιβεβαίωσε τον σχεδιασμό των οδών του Γερεβάν. Το μέσο πλάτος των οδών ορίστηκε από τα 6 έως τα 20 μέτρα. Η οδός Ασταφαγιάν σχεδιάστηκε να έχει 20 μέτρα πλάτος. Η οδός Ασταφιάν ήταν η πρώτη οδός του Γερεβάν που χτίστηκε πάνω σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Εγκαινιάστηκε το 1863, και ονομάστηκε προς τιμήν του Μιχαήλ Αστάφγιεφ, τον κυβερνήτη του Κυβερνοράτου του Εριβάν από το 1860 έως το 1862. 

Η επίσημη ονομασία της οδού ήταν η Ασταφιέφσκαγια (), αλλά οι κάτοικοι του Γερεβάν την ονόμαζαν με τον δικό τους τρόπο, αλλάζοντας την κατάληξη, από την "-γιέφσκαγια" στην "-γιαν". Αυτός ήταν ο κύριος λόγος που ήταν γνωστή ως οδός Ασταφιάν (), και όχι ως Ασταφιέφσκαγια. Το 1904, ξεκίνησε η κατασκευή του συστήματος αμαξών στην οδό Αμποβιάν, και ολοκληρώθηκε το 1906. Το πρώτο τραμ στο Γερεβάν πέρασε την οδό Αμποβιάν, το 1933.

Αξιοσημείωτα κτίρια
Χώρος συναυλιών Άρνο Μπαμπατζανγιάν
Royal Tulip Grand Hotel Yerevan
Ένωση Καλλιτεχνών της Αρμενίας
Moskva kinotatron
Ρωσικό Θέατρο Στανισλάβσκι του Γερεβάν
Εκκλησίες Κατογκίκε και Σουρπ Άννα 
Κρατικό Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Γερεβάν.

Καταστήματα
Στην οδό Αμποβιάν, βρίσκονται διάφορα καταστήματα γνωστών εταιρειών μόδας.

Γκαλερί

Παραπομπές

Αμποβιαν
Ντάρια Λαβρέντιεβνα Μιχαΐλοβα

Η Ντάρια Λαβρέντιεβνα Μιχαΐλοβα (, Νοέμβριος 1836 - 1892) ήταν Ρωσίδα νοσοκόμα κατά την διάρκεια της Πολιορκίας της Σεβαστούπολης (1854–1855) στον Πόλεμο της Κριμαίας. Γι' αυτό, έγινε περισσότερο γνωστή ως η Ντάσα της Σεβαστούπολης (ρωσικά: Даша Севастопольская). Ήταν μια από τις ιδρύτριες της σύγχρονης νοσηλευτικής, μαζί με την Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ. 

Η Μιχαΐλοβα γεννήθηκε σε ένα χωριό κοντά στο Κλιουτσίστσι στο Κυβερνείο του Καζάν. Ο πατέρας της, που υπηρετούσε ως ναυτικός στο Ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό, σκοτώθηκε στην μάχη της Σινώπης το 1853. Ήταν μία 17χρονη ορφανή, όταν ο Κριμαϊκός Πόλεμος ξέσπασε το 1853.

Πριν τον πόλεμο, εργάστηκε ως πλύστρα και ως ράφτρα για το προσωπικό του Ρωσικού ναυτικού στην επαρχία Κοραμπέλναγια της Σεβαστούπολης, κοντά στο Ναυπηγείο της Σεβαστούπολης. Έφυγε από το σπίτι όταν ξέσπασε ο πόλεμος, για να βοηθήσει στην φροντίδα των τραυματισμένων Ρώσων στρατιωτών, στο πεδίο της μάχης κατά την διάρκεια της Μάχης του Άλμα. Είχε στήσει ένα σταθμό περιποίησης, χρησιμοποιώντας ξύδι και λουρίδες από τα ρούχα της για να καθαρίσει τις πληγές των στρατιωτών. 

Μετά τον πόλεμο, ο Τσάρος Νικόλαος της απένειμε το Τάγμα του Αγίου Βλαντιμίρ, με ένα χρυσό μετάλλιο, "Για την επιμέλεια". Ήταν η μόνη Ρωσίδα γυναίκα χαμηλότερης τάξης που έλαβε αυτό το βραβείο. Επίσης, έλαβε μια αμοιβή 500 ασημένιων ρουβλίων, και της υποσχέθηκε μια περαιτέρω αμοιβή 1,000 ασημένιων ρουβλίων για τον γάμο της. Τα έλαβε, όταν παντρεύτηκε τον Μαξίμ Χβορόστοφ το 1855.

Αρχικά, το ζευγάρι διεύθυνε ένα πανδοχείο σε ένα χωριό. Μετά μετακόμισαν στο Νικολάγιεφ, αλλά η Ντάσα τελικώς επέστρεψε στην Σεβαστούπολη, όπου διεύθυνε μια ταβέρνα και εργαζόταν σε ένα νοσοκομείο. Όταν συνταξιοδοτήθηκε, αυτή παρουσιάστηκε με μια εικόνα του Χριστού που αγοράστηκε με δωρεές από τους ασθενείς της. Πέθανε στην Σελάνγκα, κοντά στο Κλιουτσίστσι, το 1892. 

Επίσης, ο αστεροειδής 3321 Ντάσα έχει ονομαστεί προς τιμήν της.
Άβελ, λόρδος του Λάνγκελαιν

Ο Άβελ, λόρδος του Λάνγκελαιν ή Άβελ Άβελσεν (Abel Abelsøn, 1252 - 2 Απριλίου 1279), λόρδος του Λάνγκελαιν ήταν τρίτος και τελευταίος γιος του Άβελ της Δανίας και της συζύγου του Ματθίλδης του Χόλσταϊν, μικρότερος αδελφός των δουκών του Σλέσβιχ Βάλντεμαρ Γ΄, και Έρικ Α΄. Σαν μέλος της δουκικής οικογένειας δέχθηκε πολλά δώρα στην νότια Δανία. Μετά τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Βάλντεμαρ Γ΄ και την εγκατάσταση στο δουκάτο του Σλέσβιχ του δεύτερου αδελφού του Έρικ, ο Άβελ δέχθηκε ως δώρο τις πόλεις Σβένπο, Ρούδκεεπενγκ, πιθανώς την Φώπο στο νησί Φιονία  και το νησί του Λάνγκελαιν. Πέθανε πρόωρα την ημέρα της Πεντηκοστής του 1279 στο Σβένπο και τάφηκε στο αβαείο των Φραγκισκανών της πόλης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δανικό βιογραφικό λεξικό

Οίκος του Έστριντσον
Ντέπη Φελουκατζή

Η Δέσποινα "Ντέπη" Φελουκατζή (Καρλόβασι, 1941 - Αθήνα 2015) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος.

Βιογραφία 
Η Ντέπη Φελουκατζή εκπαιδεύτηκε στο Σπουδαστήριο της Σχολής Βακαλό, από τους Παναγιώτη Τέτση, Ελένη Βακαλό και Ασαντούρ Μπαχαριάν κατά την περίοδο 1963 - 1965. Το 1975 της απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο στη Συνάντηση Νέων Δημιουργών. Έργα της βρίσκονται σε σημαντικές συλλογές ιδιωτών και μουσείων εντός και εκτός Ελλάδας, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται η Εθνική Πινακοθήκη και το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών..
Έζησε στη Σάμο, στην Αθήνα, στη Μόσχα και στη Σαντορίνη. Υπήρξε αδερφή της Ήρας Φελουκατζή και σύζυγος του ηθοποιού Γιάννη Φακή, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο.
Η Ντέπη Φελουκατζή έπασχε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ..

Αποδελτιωμένες εκθέσεις και δημοσιεύσεις 
1989, Οικολογία και Τέχνη, Gallery 3

1983, Νίκος Αλεξίου, Κριτική

1977, Α Συνάντηση Νέων Δημιουργών, Γκαλερί Κρεωνίδης

1973, 12η Πανελλήνιος Καλλιτεχνική Έκθεσις, Αίθουσα Τέχνης Νέες Μορφές

Πηγές 

Έλληνες ζωγράφοι
Ζωγράφοι (γυναίκες) της Ελλάδας
Ματθίλδη του Χόλσταϊν

Η Ματθίλδη του Χόλσταϊν (Mechtilde af Holsten, 1220 - 1288), βασίλισσα της Δανίας (1250 - 1252) λόγω του γάμου της με τον βασιλιά Άβελ της Δανίας ήταν κόρη του Αδόλφου Δ΄, κόμη του Χόλσταϊν και της Έλγουιγκ του Λίπ, παντρεύτηκε στις 25 Απριλίου 1237 στο Σλέσβιχ τον πρίγκηπα Άβελ της Δανίας δεύτερο γιο του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας και της δεύτερης συζύγου του Μπερενγκάριας της Πορτογαλίας. Ο σύζυγος της έγινε βασιλιάς της Δανίας και στέφθηκε μαζί του στον Καθεδρικό ναό του Ρόσκιλντ στις 1 Νοεμβρίου 1250, ο σύζυγος της δολοφονήθηκε (1252) και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Χριστόφορος Α΄ της Δανίας επειδή ο γιος τους και διάδοχος Βάλντεμαρ ήταν αιχμάλωτος του αρχιεπισκόπου της Κολωνίας, η ίδια τότε αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Δανία και να κλειστεί σε μοναστήρι.

Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Αδόλφου Δ΄ κόμη του Χόλσταϊν και της Χάιλβιχ του Λίππε, κόρης του Χέρμαν Β΄ κυρίου του Λίππε.

Εξασφάλισε το Σλέσβιχ στα παιδιά της
Τακτοποίησε την απελευθέρωση της αιχμαλωσίας του μεγαλύτερου γιου της Βάλντεμαρ από τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και αγωνίστηκε σκληρά για να εξασφαλίσουν τα παιδιά της το δουκάτο του Σλέσβιχ, κατάφερε να εξασφαλίσει το δουκάτο της Κάτω Γιουτλάνδης στον γιο της Βάλντεμαρ (1253). Το 1260 με τον θάνατο του γιου της Βάλντεμαρ εξασφάλισε το Σλέσβιχ στον δεύτερο γιο της Έρικ, την επόμενη χρονιά παραχώρησε τις περιοχές του Έιντερ και Σλει στα αδέλφια της (1261) αλλά τους τα πήρε λίγο πριν τον θάνατο της. Με τη συγκατάθεση του αρχιεπισκόπου της Δανίας Τζιάκομπ Έρλαντσεν έσπασε τους όρκους μοναχισμού και παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της τον Σουηδό αντιβασιλιά Μπίργιερ Γιαρλ (1261), μετά τον θάνατο του (1266) μετακινήθηκε στο Κίελο (1266) όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της. Ήταν πολύ αντιπαθής στη Δανία όπου την αποκαλούσαν "κόρη του διαβόλου",  κατηγορήθηκε ότι κατέστρεψε την αλληλογραφία ανάμεσα στον βασιλιά Βάλντεμαρ Β΄ και τον πάπα.

Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Άβελ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας, παιδιά της ήταν:
 Βάλντεμαρ Γ΄ 1238-1257, δούκας του Σλέσβιχ.
 Σοφία 1240-1284.
 Έρικ Α΄ π.1241-1272, δούκας του Σλέσβιχ.
 Άβελ 1252-1279, κύριος του Λάνγκελαντ.

Παραπομπές

Πηγές

Dansk Biografisk Leksikon

Βασίλισσες της Δανίας
Γιούττα της Σαξονίας

Η Γιούττα της Σαξονίας (, 1223 - 1267), ήταν βασίλισσα της Δανίας, σύζυγος του βασιλιά Έρικ Δ΄ της Δανίας, κόρη του Αλβέρτου Α΄, δούκα της Σαξονίας. Παντρεύτηκε τον Έρικ το 1239, όταν ήταν συμβασιλέας του πατέρα του Βάλντεμαρ Β΄, ο οποίος πέθανε το 1242. 

Για τη ζωή της μόνο λίγα πράγματα είναι γνωστά. H Γιούττα ήρθε σε σύγκρουση με τους μοναχούς του Εμ και έκανε κατάσχεση στο καλαμπόκι τους προς όφελός της. Επίσης, η υπογραφή της βρίσκεται στις οδηγίες ταφής του συζύγου της, όπου αυτός εξέφραζε την επιθυμία να ταφεί ως μοναχός. Το 1250 ο Έρικ δολοφονήθηκε και η Γιούττα επέστρεψε στη Σαξονία, αφήνοντας τις κόρες της στη Δανία. Παντρεύτηκε δεύτερη φορά με τον Μπουσάρ Η΄ του Κέρφουρτ-Ρόζεμπουργκ, ο οποίος κατείχε και τον τίτλο του κόμη του Μαγδεβούργου.

Oικογένεια
Με τον πρώτο της σύζυγο Έρικ Δ΄ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας παιδιά της ήταν:
 Σοφία 1241-1286, παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ των Μπγιέλμπο βασιλιά της Σουηδίας.
 Ίνγκεμποργκ 1244-1287, παντρεύτηκε τον Μάγκνους ΣΤ΄ των Σβέρρε βασιλιά της Νορβηγίας.
 Γιούτα 1246-1286/95, ηγουμένη στη μονή της Αγ. Αγνής στο Ρόσκιλε.
 Αγνή 1249-μετά το 1290, ηγουμένη στη μονή της Αγ. Αγνής στο Ρόσκιλε.
 Κνούτος 1242, Χριστόφορος 1247, απεβίωσαν μικροί.

Με τον δεύτερο σύζυγο της Μπουσάρ Η του Ρόζεμπουργκ απέκτησε τέκνο:
 Σοφία, παντρεύτηκε τον Έρικ των Έστριντσεν τον Μακροσκελή κύριο του Λάνγκελαιν, γιο του Έρικ Α΄ δούκα του Σλέσβιχ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφικό Λεξικό της Δανίας

Βασίλισσες της Δανίας
Μέγκιος

Ο Μέγκιος ήταν Κινέζος φιλόσοφος που έζησε την περίοδο 372-288 π.Χ.

Γεννήθηκε το 372 π.Χ και ήταν μέλος αριστοκρατικής οικογένειας, έχοντας διδαχθεί τον Κομφουκιανισμό από τον εγγονό του φιλοσόφου. Το 332 π.Χ, σ' ηλικία 40 ετών, διορίστηκε υπουργός στο κρατίδιο Τσι και συμμετείχε στον δημόσιο βίο μέχρι την ηλικία των 60 ετών. Κατά τη διάρκεια της εικοσαετούς θητείας του, μαζί με τους μαθητές του, ταξίδεψε σε διάφορες περιοχές της Κίνας, όπου συζητούσε ηθικά θέματα με τους φεουδάρχες των περιοχών.

Δεν υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή του Μέγκιου, αλλά αυτές που υπάρχουν προέρχονται κυρίως από το ομώνυμο φιλοσοφικό έργο, το οποίο αποτελεί ένα από τα Τέσσερα Κλασικά Βιβλία. Συνέβαλε στην καθιέρωση του Κομφουκιανισμού στην Κίνα, αν και ο ίδιος θεωρούσε (εν αντιθέσει μ' άλλους υποστηρικτές του του Κομφούκιου) πως η ανθρώπινη φύση είναι αγαθή, αλλά διαφθείρεται από την κοινωνία και την επιδίωξη του κέρδους. Για τον Μέγκιο, η ανθρώπινη φύση συνδέεται με τέσσερις βασικές αρετές: την αγάπη προς τον πλησίον, τη δικαιοσύνη, τον διαχωρισμό καλού και κακού και τη θρησκευτικότητα. Ο φιλόσοφος έχει γράψει επτά βιβλία και η γλώσσα των έργων του θεωρείται απλή και διαυγής, αποτελώντας τα αριστουργήματα της υστεροαρχαϊκής κινέζικης λογοτεχνίας.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο φιλόσοφος βρισκόταν απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο και αναγνωρίστηκε μετά θάνατον ως ο δεύτερος τη τάξει Κινέζος φιλόσοφος, μετά τον Κομφούκιο.

Παραπομπές

Πηγές

Λήμμα «Μέγκιος», Academic Dictionaries and Encyclopedias, Dictionary of Greek, 2013.

Κινέζοι φιλόσοφοι
Κάλγιου Λέπικ

Ο Κάλγιου Λέπικ (γεννηθείς στις 7 Οκτωβρίου του 1920 στην Ενορία Κόερου – πέθανε στις 30 Μαΐου του 1999 στο Τάλιν) ήταν ένας Εσθονός ποιητής, ο οποίος έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην εξορία. 

Ο Κάλγιου Λέπικ δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα το 1939, σε 2 μαθητικά περιοδικά στο Τάρτου, το Iloli και το Tuleviku Rajad (Οι Δρόμοι του Μέλλοντος). Το 1940, ίδρυσε την καλλιτεχνική κοινωνία Tuulisui, και συνέχισε την ύπαρξη της στη Σουηδία, από το 1945. Το 1943 και το 1944 πολέμησε ως οπλίτης στην μονάδα της Εσθονικής Λεγεώνας των Waffen-SS. Έγινε πρόσφυγας το 1944, και μετά εγκαταστάθηκε στη Στοκχόλμη για πολλά χρόνια. 

Στη συνέχεια, ο Κάλγιου Λέπικ υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των Εσθονών προσφύγων στη Σουηδία. Το 1946, ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Eesti Raamat. Το 1966 έγινε ο επικεφαλής του Βαλτικού Αρχείου στη Σουηδία. Από το 1982, ο Λέπικ ήταν ο πρόεδρος της Εξορισμένης Εσθονικής Ένωσης Συγγραφέων (Välismaine Eesti Kirjanike Liit). Το 1990 και το 1998, τιμήθηκε με το βραβείο ποίησης Γιούχαν Λίιβ, καθώς και με το ετήσιο βραβείο της Εσθονικής λογοτεχνίας το 1998. 

Τα πρώτα ποιήματα του Κάλγιου Λέπικ είναι πατριωτικά. Επίσης, μπορεί να βρεθεί σάτιρα. Στην ύστερη ποίηση του Λέπικ, επικρατούν τα απαισιόδοξα στοιχεία. Στα τελευταία του χρόνια, σταδιακά απέρριψε όλα τα είδη πολιτικών κινήτρων και του πατριωτικού πάθους.

Ο Κάλγιου Λέπικ είχε παντρευτεί την Άστα Λέπικ. Επίσης, είναι ο πατέρας του Εσθονού πολιτικού και διπλωμάτη Άϊνο Λέπικ φον Βιρέν (γεννηθείς το 1961). Οι τελευταίες ποιητικές του συλλογές δημοσιεύτηκαν στην Εσθονία, και πέθανε εκεί το 1999.

Αξιοσημείωτες ποιητικές συλλογές 
 Nägu koduaknas (Στοκχόλμη, 1946)
 Mängumees (Στοκχόλμη, 1948)
 Kerjused treppidel (Βάντστενα, 1949)
 Merepõhi (Στοκχόλμη, 1951)
 Muinasjutt Tiigrimaast (Λουντ, 1955)
 Kivimurd (Λουντ, 1958)
 Kollased nõmmed (Λουντ, 1965)
 Marmorpagulane (Λουντ, 1968)
 Verepõld (Λουντ 1973)
 Klaasist mehed (Λουντ 1978)
 Kadunud külad (Λουντ 1985)
 Öötüdruk (Τάλιν 1992)
 Pihlakamarja rist (Τάρτου 1997)

Παραπομπές 

Εσθονοί ποιητές
Εσθονοί εκδότες
Στατιστική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας

Η Στατιστική Υπηρεσία είναι η στατιστική υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στοχεύει στην αξιόπιστη και έγκαιρη στατιστική πληροφόρηση για τα δρώμενα στην Κύπρο όλων των ενδιαφερομένων τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό.

Ιστορικό 
Η Στατιστική Υπηρεσία είναι η αρμόδια αρχή για τον καταρτισμό και δημοσίευση των περισσότερων επίσημων στατιστικών στοιχείων της Κύπρου. Η Στατιστική Υπηρεσία ιδρύθηκε το 1950 ως μια μικρή διοικητική μονάδα, αναβαθμίστηκε μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου το 1960 και μέχρι τον Ιανουάριο του 2000 έφερε την ονομασία Τμήμα Στατιστικής και Ερευνών. Υπάγεται διοικητικά στο Υπουργείο Οικονομικών, διατηρεί όμως την αυτονομία της σε τεχνικά θέματα και έχει την αποκλειστική ευθύνη για την επιλογή της μεθοδολογίας, τεχνικής, ορισμών και διαδικασιών για την υλοποίηση των προγραμμάτων στατιστικών δραστηριοτήτων καθώς και για τη δημοσιοποίηση των στατιστικών δεδομένων που παράγει. 

Με την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση το Μάιο του 2004, η συνεχής συμμετοχή σε Επιτροπές και ομάδες εργασίας και σε εκπαιδευτικά προγράμματα καθώς επίσης η συνεργασία με την Στατιστική Υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Eurostat) αποτελούν μέρος των βασικών δραστηριοτήτων της Στατιστικής Υπηρεσίας.

Σημαντική αρμοδιότητα της Στατιστικής Υπηρεσίας είναι η απογραφή του πληθυσμού της χώρας.

Στατιστική
Κυπριακές ανεξάρτητες αρχές
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1967)

Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 για το 1967 ήταν το 18ο που διοργάνωσε η FIA. Τα 11 Γκραν Πρι τα οποία περιλάμβανε ξεκίνησαν στις 2 Ιανουαρίου στη Νότια Αφρική κι ολοκληρώθηκαν στις 22 Οκτωβρίου στο Μεξικό. Στον 82ο γύρο του Γκραν Πρι του Μονακό εκείνου του Πρωταθλήματος ο Ιταλός οδηγός της Ferrari Λορέντζο Μπαλντίνι ενεπλάκη σε ατύχημα όταν έχασε τον έλεγχο του μονοθεσίου του κι έπεσε πάνω στον τοίχο. Μόλις τα σωστικά συνεργεία τον
απεγκλώβισαν απ' τα συντρίμμια του μονοθεσίου του, μεταφέρθηκε αρχικά στο ιατρικό κέντρο της πίστας και στη συνέχεια στο νοσοκομείο όπου παρά τις προσπάθειες των γιατρών υπέκυψε στα τραύματά του στις 10 Μαΐου κι έφυγε απ' τη ζωή. Το Γκραν Πρι στο Μονακό τότε είχε 100 γύρους ενώ σήμερα έχει μόνο 78. Ήταν το μοναδικό Πρωτάθλημα που κέρδισε ο Νεοζηλανδός Ντένι Χιουλμ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

1967
Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1967
Σαμπονέρ

Το Σαμπονέρ είναι κοινότητα στο διαμέρισμα Ωτ-Γκαρόν στη Γαλλία. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας, στην περιφέρεια της Οξιτανίας. Την περίοδο 2008-2014, δήμαρχος ήταν η Μισέλ Βαλέτ. Το 2008, ο πληθυσμός ήταν 285 κάτοικοι.

Πληθυσμός

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος κοινοτήτων της Ωτ-Γκαρόν

Αναφορές 
 INSEE

Κοινότητες της Γαλλίας
Ίνγκεμποργκ του Κιέβου

Η Ίνγκεμποργκ Μστισλάβνα του Κιέβου (πέθανε μετά το 1137) ήταν Ρωσίδα πριγκίπισσα κόρη του Μστισλάβ Α΄ του Κιέβου και της Χριστίνας Ίνγκεσνταττερ της Σουηδίας, που παντρεύτηκε τον διάσημο Δανό πρίγκηπα Κνούτο Λαβάρντ (1116) ένας γάμος που τακτοποιήθηκε από την θεία της από μητέρα Μαργαρίτα Φρέντκουλλα σύζυγο του Νιλς της Δανίας. Προσπάθησε να αποτρέψει τον σύζυγο της να πάει στο δάσος του Χάραλντστεντ όπου δολοφονήθηκε από τον ξάδελφο του Μάγκνους Α΄ της Σουηδίας (1131) αλλά χωρίς επιτυχία. Η Ίνγκεμποργκ αναφέρεται για τελευταία φορά στις ιστορικές πηγές όταν αρνήθηκε την πρόταση της Χριστιανής Σβέντσεν να ανακηρυχθεί μονάρχης ο γιος της μετά τον θάνατο του Έρικ Β΄ της Δανίας (1137), από τότε δεν υπάρχει καμιά αναφορά γι'αυτήν είναι άγνωστη και η ημερομηνία θανάτου της.

Κληρονόμοι
Με τον σύζυγο της Κνούτο Λαβάρντ παιδιά της ήταν :

 Μαργαρίτα
 Χριστίνα της Δανίας, βασίλισσα της Νορβηγίας
 Κατερίνα
 Βάλντεμαρ Α΄ της Δανίας

Παραπομπές

Πηγές
Ingeborg i Carl Frederik Bricka, Dansk biografisk Lexikon (första utgåvan, 1894)

Οίκος του Έστριντσον
Μάργκαρετ Σαμπίρια

Η Μάργκαρετ Σαμπίρια (περί το 1230 - 1282) βασίλισσα της Δανίας λόγω του γάμου της με τον Δανό βασιλιά Χριστόφορο Α΄ και αντιβασίλισσα - κηδεμόνας του ανήλικου γιου της Έρικ Ε΄. Ήταν κόρη του Σαμπόρ Β΄ της Πομαρανίας απο την βασιλική οικογένεια των Σαμποριδών που κυβερνούσε την Πομερανία και της συζύγου του Ματθίλδης του Μέκλενμπουργκ.  Η μητέρα της προερχόταν από την Σκανία και οι γονείς της ανήκαν στην υψηλή αριστοκρατία της ανατολικής Δανίας, το όνομα της ήταν σπάνιο στην πατρίδα του πατέρα της στην Πομερανία σχετίζεται περισσότερο με τις σχέσεις της οικογένειας της μητέρας της με την Σκανδιναβία  από παλιότερα.
Η Μάργκαρετ παντρεύτηκε τον πρίγκηπα της Δανίας Χριστόφορο (1248) νεότερο γιο του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας και της δεύτερης συζύγου του Μπερενγκάριας της Πορτογαλίας, ανέβηκε στην θρόνο της Δανίας (1252) μετά την δολοφονία του δεύτερου αδελφού του Άβελ και στέφθηκε μαζί του βασίλισσα.

Βασιλομήτωρ του γιου της Έρικ
Ο σύζυγος της πέθανε στις 29 Μαΐου 1259 πιθανότατα δηλητηριασθείς από ιερέα και τον διαδέχθηκε ο γιος τους Έρικ παρά τα μεγαλύτερα δικαιώματα τα οποία είχαν στον θρόνο οι γιοι του κουνιάδου της Άβελ της Δανίας οι οποίοι είχαν αποκλειστεί από τον πάπα λόγω του πατέρα τους, η Μάργκαρετ ήταν αντιβασιλιάς της Δανίας και κηδεμόνας μέχρι την ενηλικίωση του γιου της (1264). Η Μάργκαρετ προσπάθησε να εξασφαλίσει τον θρόνο της Δανίας στον γιο της και στους απογόνους του, είχε την υποστήριξη του πάπα αλλά είχε συναντήσει σκληρή αντίδραση όπως και ο σύζυγος της από τον αρχιεπίσκοπο της Δανίας Ιάκωβο Έρλεντσεν, κατάφεραν να αιχμαλωτιστούν (1261) από τον Έρικ Α΄, δούκας του Σλέσβιχ γιο του Άβελ αλλά σύντομα κατάφεραν να δραπετεύσουν με την βοήθεια του Αλβέρτου του Μπρούνσγουικ. 
Το 1263 λόγω νέου πολέμου που ξέσπασε με τον δούκα του Σλέσβιχ η Μάργκαρετ έγραψε γράμμα στον πάπα που του ζητούσε να επιτρέψει να κληρονομηθεί ο θρόνος της Δανίας από μια από τις κόρες της σε περίπτωση που ο γιος της πέθαινε χωρίς απογόνους, ο πάπας συμφώνησε αλλά η διάταξη αυτή δεν χρειάστηκε να εφαρμοστεί ποτέ.
Το 120 η Μάργκαρετ ίδρυσε και δώρισε πολλά χρήματα στο αβαείο του Τιμίου Σταυρού στο Ρόστοκ,  περιγράφεται σαν πεφωτισμένη και πολύ ενεργητική γυναίκα, τάφηκε στο αβαείο των Κιστερκιανών του Ντόμπεραν στις Βαλτικές ακτές της Γερμανίας.

Κληρονόμοι
Με τον σύζυγο της βασιλιά της Δανίας Χριστόφορο Α΄ παιδιά της ήταν :

Έρικ Ε΄ της Δανίας 
Νιλς, πέθανε νέος (1259)
Βάλντεμαρ, πέθανε νέος
Ματθίλδη (1250 - 1300)
Μαργαρίτα (1257 - 1306)

Παραπομπές

Πηγές 
Pyl, Theodor (1884). "Margaretha, Duchess of Eastern Pomerania"
Unverhau, Henning (1990). "Margarethe Sambiria of Pomerelia" (in German). Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften. Retrieved 29 August 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
O γύρος του Μίνστερ

Βασίλισσες της Δανίας
Βασιλομήτωρ
Γεωργόπουλος

Το ελληνικό επώνυμο Γεωργόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

 Αναστάσιος Γεωργόπουλος, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821
 Αντώνιος Γεωργόπουλος (γενν. 1903), δασολόγος
 Βασίλης Γεωργόπουλος (γενν. 1956), ποδοσφαιριστής και προπονητής
 Γιάννης Γεωργόπουλος (1946-2014), ποδοσφαιριστής
 Γιώργος Γεωργόπουλος (γενν. 1907)
 Γιώργος Γεωργόπουλος (γενν. 1989), πυγμάχος
 Δανιήλ Γεωργόπουλος, Φιλικός και ιεροδιδάσκαλος
 Ιωάννης Γεωργόπουλος, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821
 Κωνσταντίνος Λ. Γεωργόπουλος (1913-2004), νομομαθής και συγγραφέας-δημοσιογράφος
 Μελέτιος Γεωργόπουλος (1878-1962), καθηγητής της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών
 Νικόλαος Γεωργόπουλος (γενν. 1937), αθλητής του στίβου
 Παναγιώτης Γεωργόπουλος (γενν. 1928), διευθυντής φωτογραφίας κινηματογραφικών ταινιών
 Σπύρος Γεωργόπουλος (1889-;), δημοσιογράφος
 Σπύρος Γεωργόπουλος (20ός αι.), βιολόγος
 Σταύρος Γεωργόπουλος, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821
Εθνόσημο της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν

Το εθνόσημο του Μπασκορτοστάν είναι ένα εθνικό σύμβολο της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στην Ρωσία.

Περιγραφή 
Διαθέτει το μνημείο του Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ στην Ουφά κατά την ανατολή του ήλιου με τις ακτίνες του. Επίσης, το μνημείο του Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ είναι εθνικό μνημείο. Παρακάτω, εμφανίζεται το Μπασκιρικό τριαντάφυλλο (Pleurospermum uralense), βαμμένο με τα χρώματα της εθνικής σημαίας του Μπασκορτοστάν. Πιο κάτω, υπάρχει η επιγραφή "Μπασκορτοστάν" (μπασκίρ: Башҡортостан) με μαύρα γράμματα.

Δείτε επίσης 
 Σημαία της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν

Παραπομπές 

Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Ζαν-Πιερ Τιολλέ

Ο Ζαν-Πιερ Τιολλέ (Jean-Pierre Thiollet, γεννημένος στις 9 Δεκεμβρίου 1956 στο Πουατιέ), είναι Γάλλος συγγραφέας και δημοσιογράφος. 
Έχει γράψει πολλά βιβλία και είναι ενεργό μέλος στο γαλλικό τμήμα της CEDI - Confédération européenne des indépendants (ευρωπαϊκό συνδικάτο ανεξάρτητων εργαζομένων).To 2017 δημιούργησε τον InterHallier κύκλο σε φόρο τιμής Jean-Edern Hallier.

Βιβλία 
Κάποια από τα βιβλία που έχει γράψει είναι:
 Hallier, l'Edernel retour, 2021
 Hallier, l'Homme debout, 2020
 Hallier Edernellement vôtre, 2019
 Hallier ou l'Edernité en marche, 2018
 Improvisation so piano, 2017
 Hallier, l’Edernel jeune homme, 2016
 88 notes pour piano solo, 2015
 Piano ma non solo, 2012
 Bodream (Bodrum), 2010
 Carré d'Art : Barbey d'Aurevilly, Byron, Dali, Hallier, 2008 
 Le Droit au bonheur, 2006
 Barbey d'Aurevilly, 2006
 Je m’appelle Byblos, 2005
 Sax, Mule & Co, 2004
 Le Chevallier à découvert, 1998
 Euro-CV, 1997
 Utrillo,με άλλους συγγραφείς, 1982

Παραπομπές

Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Γάλλοι διηγηματογράφοι