joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αλέξανδρος Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας

Ο Αλέξανδρος Μιχαήλοβιτς, ρωσικά Александр Михайлович (13 Απριλίου 1866 - 26 Φεβρουαρίου  1933) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας.

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Μιχαήλ Νικολάγιεβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Καικιλίας-Αυγούστας (Όλγας Φεοντόρβνας) των Τσέρινγκεν, κόρης του Λεοπόδου μεγάλου δούκα του Μπάντεν.

Απεβίωσε το 1933 στη βίλα Αγ. Τερέζα, στο Ροκεμπρύν-Καπ-Μαρτίν της Γαλλίας σε ηλικία 67 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1894 την Ξένια του Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρη του Αλεξάνδρου Γ΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας και είχε τέκνα:
 Ειρήνη 1895-1970, παντρεύτηκε τον Φέλιξ Φελίξοβιτς Γιουσούποβ κόμη Σουμαρόκο-Έλστον.
 Ανδρέας 1897-1981, πρίγκιπας της Ρωσίας.
 Φεοντόρ 1898-1968, πρίγκιπας της Ρωσίας.
 Νικίτα 1900-1974, πρίγκιπας της Ρωσίας.
 Δημήτριος 1901-1980, πρίγκιπας της Ρωσίας.
 Ροστισλάβ 1902-1978, πρίγκιπας της Ρωσίας.
 Βασίλειος 1907-1989, πρίγκιπας της Ρωσίας.

Αναφορές
 "Alexander Mikhailovich of Russia in the history of the Hotel du Palais, 1910". Grand Hotels of the World.
 "Michael Mikhailovich of Russia in the history of the Hotel Carlton". Grand Hotels of the World.
 N. Berezovsky, VD Dotsenko, VP Tyurin. Russian Imperial Navy. 1696–1917. Moscow, 1996. (στα Ρωσικά).

Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Ρώσοι στρατιωτικοί
Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας
Δημήτριος Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας

Ο Δημήτριος Αλεξάνδροβιτς, ρωσικά Дмитрий Александрович (15 Αυγούστου 1901 - 7 Ιουλίου 1980) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ του κλάδου Μιχαήλοβιτς, ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Αλεξάνδρου Μιχαήλοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ξένιας των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρης του Αλεξάνδρου Γ΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας.

Απεβίωσε το 1980 στο Λονδίνο σε ηλικία 79 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1931 τη Μαρίνα, κόρη του Σεργκέι Αλεξάνδροβιτς κόμη Γκολενίστσεβ-Κουτούζοφ και είχε τέκνο:
 Ναντέγντα 1933-2002, παντρεύτηκε πρώτα τον Άντονυ Άλλεν και μετά  τον Χολλ Κλαρκ.

Το 1947 διαζεύχθηκε και το 1954 έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα-Σέιλα ΜακΚέλλαρ Τσίσχομ, κόρη του Χάρρυ Τσίσχομ από την Αυστραλία.

Αναφορές
 Beéche, Arturo and Hall, Coryne. Apapa: Christian IX of Denmark and his Descendants. Eurohistory.com, 2014. ISBN 978-0-9854603-4-1
 Van Der Kiste, John & Hall, Coryne. Once a Grand Duchess: Xenia, Sister of Nicholas II. Sutton Publishing, 2002. ISBN 0-7509-2749-6.
 Willis, Daniel. The Romanovs in the 21st Century: a genealogical Biography. VDM, 2009. ISBN 978-3-639-17480-9.
About Prince Dmitri of Russia
About Princess Marina of Russia and Princess Margaret of Russia

Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Βασίλειος Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας

Ο Βασίλειος Αλεξάνδροβιτς, ρωσικά Василий Александрович (7 Ιουλίου 1907 - 23 Ιουνίου Ιουλίου 1989) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ του κλάδου Μιχαήλοβιτς, ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.

Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Αλεξάνδρου Μιχαήλοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ξένιας των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρης του Αλεξάνδρου Γ΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας.

Απεβίωσε το 1989 στο Γούντσαιντ της Καλιφόρνιας σε ηλικία 82 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1931 τη Ναταλία Γκολύτσινα, μακρινή εξαδέλφη της συζύγου τού Ροστισλάβ, αδελφού τού Βασιλείου. Είχε τέκνο:
 Μαρίνα γενν. 1940, παντρεύτηκε τον Γουίλλιαμ Μπήντλεστον έμπορο έργων Τέχνης.

Περαιτέρω ανάγνωση
 Van Der Kiste, John & Hall Coryne . Once a Grand Duchess: Xenia, Sister of Nicholas II, Sutton Publishing, 2002. ISBN 0-7509-2749-6.
 Willis, Daniel. The Romanovs in the 21st Century: a genealogical Biography, VDM, 2009. ISBN 978-3-639-17480-9.
 Vasili Romanov, 81, Nephew of Last Czar, ''New York Times
 About Prince Vasili of Russia

Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Ανδρέας Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας

Ο Ανδρέας Αλεξάνδροβιτς, ρωσικά Андрей Александрович (24 Ιανουαρίου 1897 - 8 Μαΐου 1981) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ του κλάδου Μιχαήλοβιτς, ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλεξάνδρου Μιχαήλοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ξένιας των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρης του Αλεξάνδρου Γ΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας.

Απεβίωσε το 1981 στο Πρόβεντερ Χάουζ του Φάβερσχαμ, στο Κεντ της Αγγλίας, σε ηλικία 84 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελισαβέτα Ρούφφο-Σάσσο και είχε τέκνα:
 Ξένια 1919-2000, παντρεύτηκε πρώτα τον Καλχούν Ανκρούμ και μετά τον Γκέοφρεϋ Τουθ.
 Μιχαήλ 1920-1998, πρίγκιπας της Ρωσίας.
 Ανδρέας γενν. 1923, πρίγκιπας της Ρωσίας.

Η Ελισάβετ απεβίωσε σε έναν βομβαρδισμό το 1940 και το 1942 ο Ανδρέας έκανε δεύτερο γάμο με την Ναντίν ΜακΝτούγκαλλ, κόρη του Χέρμπερτ ΜακΝτούγκαλλ, αντιστράτηγου και είχε τέκνο:
 Όλγα γενν. 1950, παντρεύτηκε τον Τόμας Μάθιου.

Αναφορές
 Princess Olga Romanoff. My father and his family. Royalty Digest Quarterly. 2007 N 1.
 Van Der Kiste, John & Hall, Coryne. Once a Grand Duchess: Xenia, Sister of Nicholas II. Sutton Publishing, 2002. ISBN 0-7509-2749-6.
 Willis, Daniel. The Romanovs in the 21st Century: a genealogical Biography. VDM, 2009. ISBN 978-3-639-17480-9.

Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Μιχαήλ Αντρέγιεβιτς της Ρωσίας

Ο Μιχαήλ Αντρέγιεβιτς, ρωσικά Михаил Андреевич (15 Ιουλίου 1920 - 22 Σεπτεμβρίου 2008) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ του κλάδου των Μιχαήλοβιτς, ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ανδρέα Αλεξάνδροβιτς πρίγκιπα της Ρωσίας και της Ελισαβέτας Ρούφφο.

Απεβίωσε το 2008 στο Σύδνεϋ σε ηλικία 88 ετών, την ίδια ημέρα με τον εξάδελφό του Μιχαήλ Φεοντόροβιτς.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1953 πρώτα τη Ζιλλ Μέρφυ, αλλά διαζεύχθηκαν το 1953.

Το 1954 ο Μιχαήλ έκανε δεύτερο γάμο με τη Σίρλεϋ Κράμοντ, που απεβίωσε το 1983.

Το 1993 έκανε τρίτο γάμο με την Τζούλια Κρέσπι· δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 The Romanoff Family Association
 Prince Romanoff laid to rest
 A prince among men, but few really knew it
 Mr Romanoff no tsar in waiting
Νικίτα Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας

Ο Νικίτα Αλεξάνδροβιτς, ρωσικά Никита Александрович (13 Ιανουαρίου 1900 - 12 Σεπτεμβρίου 1974) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ του κλάδου Μιχαήλοβιτς, ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αλεξάνδρου Μιχαήλοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ξένιας των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρης του Αλεξάνδρου Γ΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας.

Απεβίωσε το 1974 στις Κάννες της Γαλλίας σε ηλικία 74 ετών και τάφηκε στο Ροκεμπρύν-Καπ-Μαρτίν, δίπλα στους γονείς του.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1922 τη Μαρία Βορόντσοβα-Ντάσκοβα, κόρη του Ιλαρίονος κόμη Βοροντσόβ-Ντάσκον και είχε τέκνα:
 Νικίτα 1923-2007, πρίγκιπας της Ρωσίας.
 Αλέξανδρος 1919-2002, πρίγκιπας της Ρωσίας.

Αναφορές
 Kiste, John van der, & Hall, Coryne. Once a Grand Duchess: Xenia, Sister of Nicholas II, Sutton Publishing, 2002. ISBN 0-7509-2749-6.
 Willis, Daniel. The Romanovs in the 21st Century: a genealogical Biography, VDM, 2009. ISBN 978-3-639-17480-9.
 About Prince Nikita of Russia
About Princess Maria of Russia

Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Νικίτα Νικίτιτς της Ρωσίας

Ο Νικίτα Νικίτιτς, ρωσικά Никита Никитич (13 Μαΐου 1923 - 3 Μαΐου 2007) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ του κλάδου Μιχαήλοβιτς, ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Νικήτα Αλεξάνδροβιτς πρίγκιπα της Ρωσίας και της Μαρίας, κόρης του Ιλαρίονος κόμη Βοροντσόβ-Ντάσκοβ.

Απεβίωσε το 2007 στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 84 ετών.

Οικογένεα
Νυμφεύτηκε το 1961 την Τζέιν-Άννα Σόενβαλτ και είχε τέκνο:
 Φεντόρ 1974-2007, πρίγκιπας της Ρωσίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Romanov Family Association
Ροστισλάβ Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας

Ροστισλάβ Αλεξάνδροβιτς, ρωσικά Ростислав Александрович (2 Νοεμβρίου 1902 - 31 Ιουλίου 1978) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ του κλάδου Μιχαήλοβιτς, ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.

Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Αλεξάνδρου Μιχαήλοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ξένιας των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρης του Αλεξάνδρου Γ΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας.

Απεβίωσε το 1978 στις Κάννες της Γαλλίας, σε ηλικία 76 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1928 την Αλεξάνδρα, κόρη του Παύλου Γκαλίτσιν και είχε τέκνο:
 Ροστισλάβ 1938-1999, πρίγκιπας της Ρωσίας.

Το 1944 διαζεύχθηκε και το ίδιο έτος ο Ροστισλάβ έκανε δεύτερο γάμο με την Άλις Έιλκεν και είχε τέκνο:
 Νικόλαος 1945-2000, πρίγκιπας της Ρωσίας.

Το 1951 διαζεύχθηκε και το 1954 έκανε τρίτο γάμο με τη Χέντβιχ-Μαρία-Γκέρτρουντ-Εύα φον Σαππουί· δεν απέκτησαν απογόνους.

Αναφορές
 "Princess Xenia of Russia". The Daily Telegraph. 2001-08-23.
  "Princess Xenia of Russia". The Daily Telegraph. 2001-08-23. Retrieved 2008-02-05.
Άλμα πάνω ^ Royal Russia - The fate of the Romanovs: The Survivors
 Αlmanach de Gotha (186th ed.). 2003. p. 314. ISBN 0-9532142-4-9.
Ροστισλάβ Ροστισλάβοβιτς της Ρωσίας (γενν. 1985)

Ο Ροστισλάβ Ροστισλάβοβιτς, ρωσικά Ростислав Ростиславович (γενν. 1985) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ του κλάδου Μιχαήλοβιτς, είναι πρίγκιπας της Ρωσίας.

Βιογραφία
Είναι ο πρωτότοκος γιος του Ροστισλάβ Ροστισλαβόβιτς πρίγκιπα της Ρωσίας και της Χρίστια Ίπσεν.

Γεννήθηκε στο Λέικ Φόρεστ του Ιλλινόις των ΗΠΑ.

Στις 12 Σεπτεμβρίου 2021 παντρεύτηκε στο Παρίσι την Φωτεινή Γεωργαντά. Ήταν πιο πριν σε σχέση για δέκα χρόνια και έχουν αποκτήσει ένα γιο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Official Romanov Family Association website
Υδάτινες Ιστορίες

Το Υδάτινες Ιστορίες (πρωτότυπος τίτλος: The Life Aquatic with Steve Zissou) είναι μία αμερικανική δραματική-κωμική ταινία, του 2004, σε σκηνοθεσία Γουές Άντερσον, ο οποίος συμμετείχε τόσο στο σενάριο όσο και στη παραγωγή. Το σενάριο γράφτηκε μαζί με τον Νόα Μπόμακ. Πρόκειται για την τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του Άντερσον, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Μπιλ Μάρεϊ, Όουεν Γουίλσον, Κέιτ Μπλάνσετ, Αντζέλικα Χιούστον, Γουίλεμ Νταφόε και Τζεφ Γκόλντμπλουμ.

Η ταινία γυρίστηκε στη Νάπολη, την Πόντσα και την Ιταλική Ριβιέρα. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται στον Steve Zissou, έναν εκκεντρικό ωκεανογράφο, ο οποίος αναζητά εκδίκηση για τον θάνατο του φίλου του, ο οποίος σκοτώθηκε από ένα νέο είδος, τον Ιαγουάρο-Καρχαρία. Ο χαρακτήρας του Μάρεϊ, είναι μία παρωδία και την ίδια στιγμή, φόρος τιμής, στον Ζακ-Υβ Κουστώ, στον οποίον αφιερώνεται και η ταινία. Η πρεμιέρα έγινε τον Νοέμβριο του 2004, χωρίς να συναντήσει εισπρακτική επιτυχία. Ενώ και οι κριτικές που δέχτηκε ήταν, ως επί το πλείστον μέτριες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 "Captain Neato" Christian Lorentzen's review of The Life Aquatic with Steve Zissou in n+1 (23 April 2010)

Ταινίες του 2004
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες
Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γουές Άντερσον
Ταινίες παραγωγής Touchstone Pictures
Αμερικανικές δραματικές περιπετειώδεις ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Μάικλ Γκάμπον

Ο Σερ Μάικλ Τζον Γκάμπον, CBE (αγγλικά: Sir Michael John Gambon, 19 Οκτωβρίου 1940) είναι Άγγλος, γεννημένος στην Ιρλανδία, ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Μερικές από τις πιο γνωστές του τηλεοπτικές εμφανίσεις είναι στις βρετανικές σειρές The Singing Detective και Maigret (1992). Ιδιαίτερα γνωστός στον παγκόσμιο κινηματογράφο έγινε ως Άλμπους Ντάμπλντορ, στις έξι τελευταίες ταινίες της σειράς Harry Potter, παίρνοντας τον ρόλο του αποθανόντα Ρίτσαρντ Χάρις. Έως τώρα έχει κερδίσει τέσσερα βραβεία BAFTA και τρία Olivier, μεταξύ άλλων βραβεύσεων και υποψηφιοτήτων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 

Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής
Βραβευμένοι με BAFTA
Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ρυάκι Αχαΐας

Το Ρυάκι είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας που βρίσκεται 6 χλμ από το κέντρο της πόλης στους πρόποδες Παναχαϊκού όρους και συνορεύει με Καρυά Πατρών, και Νέο Σούλι. Ελεκίστρα. Αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Ελικίστρας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Πατρέων.

Τοποθεσία
Είναι οικισμός για τον οποίο δεν υπάρχουν στοιχεία οριοθέτησης. Βρίσκεται κτισμένος στις δυτικές υπώρειες του Παναχαϊκού, σε υψόμετρο περίπου 275 μέτρων. Βρίσκεται Νότια Ανατολικα της Πάτρας δίπλα στην Καρυά και νέο Σούλι.

Διοικητική εξέλιξη
Κατά τη χρονική περίοδο 14/03/1971-17/03/1991 τμήμα της γεωγραφικής έκτασης κοντά στην οποία βρίσκεται ο σύγχρονος οικισμός Νέο Σούλι είχε αναγνωριστεί ως ξεχωριστός οικισμός, επίσης με την ονομασία «Νέο Σούλι», και είχε ενταχθεί στην τότε Κοινότητα Ελικίστρας. Εκείνος ο οικισμός καταργήθηκε στις 17/03/1991 και προσαρτήθηκε στον τότε νεοϊδρυθέντα οικισμό Ρυάκι της τότε Κοινότητας Ελικίστρας.

Το Ρυάκι είναι σχετικά καινούριος οικισμός καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 17/03/1991, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ελικίστρας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στο Δήμο Πατρέων ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Ελικίστρας.

Ιστορικά στοιχεία
Δημιουργήθηκε από κατοίκους του ορεινού Σουλίου, που κατοίκησαν στα πεδινά λόγω των κατολισθήσεων στο Παναχαϊκό. Πιθανότατα οι κάτοικοι του ορεινού Σουλίου σχημάτισαν και τους δύο πεδινούς οικισμούς του Νέου Σουλίου, εκ των οποίων ο οικισμός που ανήκε στην τότε Κοινότητα Ελικίστρας καταργήθηκε και μετονομάστηκε σε Ρυάκι παίρνοντας το όνομα της θέσης «Ρυάκι Ελεκίστρας» στην οποία είχε αρχικά δημιουργηθεί.

Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:

Παραπομπές και υποσημειώσεις

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
 Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3.
 Ν.Ι. Λυμπέρη, Οδηγός Πατρών, Πάτρα 2005, 4η έκδοση.

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Πατρέων
Μητροπολίτης Τσεχίας και Σλοβακίας Ραστισλάβος

Ο Ραστισλάβος (κοσμικό όνομα Οντρέι Γκόντ , γεννημένος στις 25 Ιανουαρίου 1978 στην πόλη Σνίνα της τότε Σ.Δ.της Τσεχοσλοβακίας) είναι κληρικός της Ορθόδοξης Εκκλησίας και Αρχιεπίσκοπος Πρέσοβ και Μητροπολίτης Τσεχίας και Σλοβακίας. Γνωρίζει άριστα ελληνικά, ρωσικά και λιγότερο γερμανικά, πολωνικά και σερβικά.

Βιογραφία 
Ο Ραστισλάβος γεννήθηκε το 1978 στην πόλη Σνίνα, όπου το το 1996 ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του. Είναι απόφοιτος της Ορθόδοξης Θεολογικής σχολής του Πανεπιστημίου του Πρέσοβ, όπου  το 2002 έλαβε μεταπτυχιακό, παρουσιάζοντας εργασία με θέμα «Το μυστικό του θανάτου». (). Την ίδια περίοδο παρακολούθησε τετράμηνα σεμινάρια στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εγκαταβίωσε στο μοναστήρι της Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης, υπό την πνευματική φροντίδα του αρχιμανδρίτη Ειρηναίου (Χαραλαμπάκη). Φιλοξενήθηκε, επίσης, στη Μονή Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω και για μία εβδομάδα στο Άγιον Όρος, όπου επισκέφτηκε αρκετά μοναστήρια.

Μητροπολίτης Τσεχίας και Σλοβακίας
Τον Δεκέμβριο του 2013, μετά την παραίτηση του προκατόχου του Χριστοφόρου, αντικατέστησε ως Αρχιεπίσκοπος τον Τοποτηρητή Mητροπολίτη Όλομουτς και Μπρνο Συμεών, ο οποίος όμως δήλωσε ότι η εκλογή του ήταν άκυρη. Την θέση αυτή υιοθέτησαν ουσιαστικά όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες ανά τον κόσμο, για το λόγο αυτό ο Αρχιεπίσκοπος Ραστισλάβος θεωρούνταν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως persona non grata. Λόγω πολλών αντικανονικών πράξεων δεν αναγνωρίστηκε ούτε η Σύνοδος που τον εξέλεξε Αρχιεπίσκοπο, όπως αναφέρει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε επίσημη επιστολή του προς τον υπουργό πολιτισμού της Τσεχικής Δημοκρατίας. Μετά την εκλογή του, ο Ραστισλάβος δεν κλήθηκε ούτε στην Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών και έτσι ξεκίνησε μια περίοδος απομόνωσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας Τσεχίας και Σλοβακίας από τον υπόλοιπο ορθόδοξο κόσμο. Η εκλογή του Αρχιεπισκόπου Ραστισλάβου αναγνωρίστηκε αρχικά μόνο από τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο και το Πατριαρχείο Αντιοχείας, ενώ κατηγορίες που ο ίδιος εκτόξευσε εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των ελληνόφωνων εκκλησιών επιβάρυναν το κλίμα.

Τον Ιανουάριο του 2016, η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε την αναγνώρισή του ως Μητροπολίτη Τσεχίας και Σλοβακίας, υπό πέντε όρους, οι οποίοι έγιναν δεκτοί. Στις 13 Μαΐου 2016 επισκέφτηκε ο ίδιος το Οικουμενικό Πατριαρχείο προς αποκατάσταση των σχέσεων και έγινε δεκτός με εγκαρδιότητα.

Παραπομπές

Εξωτερικές συνδέσεις
 Ο νέος Αρχιεπίσκοπος Τσεχίας και Σλοβακίας ανοίγει τα χαρτιά του στο ΔΟΓΜΑ

Ραστισλάβος
Ιωάννης Σιώτης

Ο Ιωάννης (Γιάγκος) Σιώτης γεννήθηκε στο Παρίσι το 1859 και πέθανε στην Αθήνα το 1932. Ήταν γιος του Αντωνίου Σιώτη και της Ειρήνης Δοξαρά και εγγονός του Χατζηγεωργάκη Σιώτου. Μεγάλωσε αρχικά στην Τήνο όπου μεταφέρθηκε η οικογένεια του από το Παρίσι και κατόπιν στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε Ιατρική στο Παρίσι και επιστρέφοντας στη Πόλη εργάστηκε ως γιατρός. Το 1890 παντρεύτηκε την Αικατερίνη Πρόκου με καταγωγή από τη Σίφνο με την οποία απέκτησε τρεις γιους, τον Αντώνη (δικηγόρο), Αριστείδη (αξιωματικό του Ιππικού) και Γεώργιο (μεταλλειολόγο μηχανικό). Παιδιά του τελευταίου είναι η Ειρήνη (1929 - 2019, ψυχολόγος, φωτογράφος), ο Γιάγκος (1931-1994, καθ. Παν/μιου Γενεύης) και ο Ίων (1943-, φυσικός ερευνητής).
•	Στα 1900 επανεργοποίησε τα θερμά Λουτρά της Γιάλοβας σε νέες εγκαταστάσεις δημιουργώντας μια εταιρεία στην οποία συμμετείχαν Έλληνες και Τούρκοι. Την δραστηριότητα του εγκατέλειψε με την αναγκαστική μετεγκατάσταση του στην Ελλάδα το 1922, αφήνοντας την περιουσία του στους Τούρκους συνεταίρους του. 
•	Το 1905, μαζί με τους Φώτη Φωτιάδη, Γιάγκο Παντελίδη-Παππά και Δημήτρη Τανταλίδη ιδρύουν τον μυστικό σύλλογο «Το αδελφάτο της Ελληνικής Γλώσσας» η Ανάσταση για την προώθηση του δημοτικισμού. Μαζί με τα υπόλοιπα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου της Πόλης υποστήριξε οικονομικά την έκδοση της εφημερίδας "Νουμάς" . •	Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή διετέλεσε υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στην Κυβέρνηση Σωτηρίου Κροκιδά και στην επαναστατική Κυβέρνηση Στυλιανού Γονατά , από τις 17 Σεπτεμβρίου 1922 ως την 1η Απριλίου 1923, οπότε παραιτήθηκε γιατί διαφώνησε με την εκτέλεση των 'Εξι. Στη σύντομη θητεία του επεδίωξε και επέτυχε να υιοθετήσει η Ελλάδα το Γρηγοριανό ημερολόγιο (1923) ως "πολιτικό", έχοντας μείνει η τελευταία Ευρωπαϊκή χώρα με το παλαιό ημερολόγιο.

Πηγές 

 Σιδηρόπουλος Φωκίωνας, Τα Εθνικά Φιλανθρωπικά Καταστήματα στην Κωνσταντινούπολη - Νοσοκομείο Βαλουκλή, Εκδότης: Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, Αθήνα 1999 (ISBN: 960-7957-04-0)
 Παπακώστας Γιάννης, Ο Φώτης Φωτιάδης και το "Αδελφάτο της Εθνικής Γλώσσας", Εκδόσεις Εστία, Αθήνα 1993 (ISBN: 978-9600-50-0097)

Παραπομπές 

Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως
Πύργος «Απόλλων»

Ο Πύργος «Απόλλων» είναι ένα κτίριο κατοικιών επί της πλατείας Κανελλόπουλου στους Αμπελοκήπους, στη διεύθυνση Λουΐζης Ριανκούρ 64. Χτίστηκε επί Χούντας και ολοκληρώθηκε το 1973. Είναι το ψηλότερο κτίριο κατοικιών στην Ελλάδα με ύψος 80 μέτρων και έχει 25 ορόφους. Χτίστηκε μέσα στην περίοδο κατά την οποία βρισκόταν σε ισχύ ο νόμος 395/1968 ο οποίος απελευθέρωνε το ύψος της δόμησης, δηλαδή μεταξύ των ετών 1968 και 1985. Αποτελεί το κυριότερο ορόσημο της γειτονιάς της Πανόρμου και βρίσκεται στο κέντρο αυτής.

Χωρίζεται σε δύο πτέρυγες τη δεξιά και την αριστερή, με κάθε μια να διαθέτει δικό της ζευγάρι ανελκυστήρων. Επίσης διαθέτει εφεδρική γεννήτρια σε περίπτωση διακοπής ρεύματος. Στην ταράτσα υπάρχει πισίνα, η οποία ωστόσο πλέον είναι άδεια. Αξίζει να σημειωθεί ότι την περίοδο που το κτίριο χτίστηκε οι άνθρωποι ήταν πολύ πιο προληπτικοί και γι' αυτόν τον λόγο το κτίριο δεν έχει 13ο όροφο (στο μέτρημα τον πέρασαν με αποτέλεσμα ο πραγματικός 13ος όροφος να είναι ο 14ος). Παρόλο που ο πύργος χτίστηκε ως κτίριο κατοικιών, σήμερα πολλά από τα διαμερίσματα αξιοποιούνται ως γραφεία και ιατρεία.

Βλεπε Επίσης 
 Πύργος των Αθηνών
 Πύργος «Δίφρος»
 Σταθμός Πανόρμου
 Ξενοδοχείο President

Παραπομπές 

Κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα
Αθηνα
Μεσοαμερική

Η Μεσοαμερική είναι η πολιτισμική περιοχή της Αμερικής που περιλαμβάνει το νότιο ήμισυ του Μεξικού, τα εδάφη της Γουατεμάλας, του Ελ Σαλβαδόρ, της Μπελίζε καθώς και τις δυτικές περιοχές της Ονδούρας, της Νικαράγουας και της Κόστα Ρίκα. Διαφέρει από την μεσοαμερικανική περιοχή, όρο που επινοήθηκε για την ονομασία μιας γεωοικονομικής περιοχής σε διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΟΣΑ.  Η Μεσοαμερική είναι μια περιοχή οριζόμενη από τον πολιτισμό. Σε αυτήν την περιοχή αναπτύχθηκε ένας ιθαγενής πολιτισμός στο πλαίσιο ενός μωσαϊκού μεγάλης εθνοτικής και γλωσσικής ποικιλομορφίας. Η πολιτισμική ενότητα των μεσοαμερικανικών λαών αντικατοπτρίζεται σε διάφορες πτυχές, κάτι που ο Παουλ Κίρχοφ ονόμασε μεσοαμερικανικό σύμπλεγμα.

Ο ορισμός του τι είναι αποδεκτό ότι ανήκει στη Μεσοαμερική είναι αντικείμενο συζήτησης μεταξύ των ερευνητών αυτών των πολιτισμού· παρ’ όλα αυτά, συχνά αναφέρονται ως κοινά στοιχεία μεταξύ άλλων: η αγροτική βάση της οικονομίας, η καλλιέργεια καλαμποκιού, η χρήση δύο ημερολογίων (θρησκευτικού και πολιτικού), οι ανθρωποθυσίες ως μέρος της θρησκευτικής έκφρασης, η λίθινη τεχνολογία και η απουσία μεταλλουργίας.

Αναφορές

Αμερική
Γεώργιος Χατζηγεωργίου

Ο Γεώργιος Χατζηγεωργίου (1876 - 1950) υπήρξε Έλληνας καπνέμπορος και πολιτικός. Καταγόταν από τη Στρώμνιτσα και δραστηριοποιήθηκε στον Μακεδονικό Αγώνα. Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης τον Μάιο του 1915 και τον Δεκέμβριο του 1915, για να επανεκλεγεί το 1920 και μετά στις εκλογές του 1926 με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων. Πέθανε το 1950.

Παραπομπές 

Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων
Μακεδονομάχοι
Άνω Καλλιθέα Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Καλλιθέα Αχαΐας

Η Άνω Καλλιθέα είναι χωριό της Αχαΐας που βρίσκεται νότια της Πάτρας σε απόσταση 15 χλμ από το κέντρο της πόλης και μόλις 3 χλμ ανατολικά της Καλλιθέας (Καλλιθεόκαμπος). Κατά την εθνική απογραφή του 2011 ο οικισμός της Άνω Καλλιθέας είχε πληθυσμό 146 κατοίκους και σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» που διαμόρφωσε την διοικητική διαίρεση της χώρας από το 2011 και είναι σε ισχύ, μαζί με την Καλλιθέα συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Καλλιθέας που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Μεσσάτιδος του Δήμου Πατρέων και αριθμεί συνολικά 837 κατοίκους.

Πληθυσμός

Ιστορικά στοιχεία 
Τα ευρήματα που έχουν βρεθεί στην περιοχή αποδεικνύουν κατοίκηση της από τα αρχαϊκά μέχρι τα ρωμαϊκά χρόνια χωρίς μέχρι στιγμής να έχουν εντοπιστεί ίχνη αρχαίας πολίχνης. Στην Άνω Καλλιθέα έχουν ανασκαφεί δύο μυκηναϊκά νεκροταφεία στις θέσεις Ραμπαντάνα και Λαγκαδιά.

Το χωριό, το 1912 αναφέρεται με την ονομασία Γαϊδουριάρης ως οικισμός του τότε Δήμου Πατρέων, το 1915 μετονομάζεται σε Καλλιθέα Πατρών και το 1981 από Καλλιθέα σε Άνω Καλλιθέα Πατρών. Το αρχικό της όνομα Γαϊδουριάρης, σύμφωνα με την παράδοση που κατέγραψε ο Χρήστος Θ. Κανελλάκης, το πήρε από κάτοικο που είχε αρκετά γαϊδούρια στην ιδιοκτησία του με τα οποία έκανε μεταφορές ακόμα και στην πόλη της Πάτρας. Από την προτροπή πάμε στου Γαϊδουριάρη έμεινε το τοπωνύμιο.

Δείτε επίσης 
 Καλλιθέα Πατρών

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Χρήστος Θ. Κανελλάκης, Το Μοίραλι από το 1461 έως σήμερα. Ετυμολογικό λεξικό των πρώην Δήμων Μεσάτιδος, Φαρρών, Τριταίας, Λασιώνος Ηλείας, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2010. ISBN 978-960-6684-64-7.
 Μιχάλης Πετρόπουλος, «Τοπογραφικά της χώρας των Πατρέων», Αρχαία Αχαΐα και Ηλεία: ανακοινώσεις κατά το πρώτο διεθνές συμπόσιο, Αθήνα 19-21 Μαΐου 1989 = Achaia und Elis in der Antike: des 1 Internationalen symposiums, Athen 19-21 Mai 1989, Αθήνα 1991, σελ. 249-258.
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καλλιθέας Πατρών, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/10/2017.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Μεσσάτιδος
Δήμος Πατρέων
Σίρμιο

Το Σίρμιο (λατινικά: Sirmium) ήταν πόλη στη ρωμαϊκή επαρχία της Παννονίας. Αναφέρεται πρώτη φορά τον 4ο π.Χ. αιώνα και κατοικούνταν από Ιλλυριούς και Κέλτες. Κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους τον 1ο π.Χ. αιώνα και έπειτα έγινε η πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Κάτω Παννονίας. Το 294 το Σίρμιο ανακηρύχτηκε μία από τις τέσσερις πρωτεύουσες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ήταν επίσης πρωτεύουσα της υπαρχίας του Ιλλυρικιού και της Δεύτερης Παννονίας. Το Σίρμιο ήταν χτισμένο στον ποταμό Σάβο, στο μέρος όπου βρίσκεται σήμερα η Σρέμσκα Μιτρόβιτσα στη βόρεια Σερβία. Ο χώρος προστατεύεται ως Αρχαιολογικός Χώρος Εξαιρετικής Σημασίας. Η σημερινή περιοχή της Συρμίας (Σρεμ) έχει πάρει το όνομά της από την πόλη.

Το Σίρμιο είχε 100.000 κατοίκους και ήταν μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της εποχής του. Ο Κόλιν ΜακΈβεντυ, ωστόσο, υπολογίζει ότι ο πληθυσμός του ήταν μόλις 7.000, βασιζόμενος στην έκταση του αρχαιολογικού χώρου. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος το ονομάζει "ένδοξη μητέρα των πόλεων".

Σημειώσεις

Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στα Βαλκάνια
Ρωμαϊκοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ευρώπη
Αρχαιολογικοί τόποι στη Σερβία
Αρχαία ιστορία της Σερβίας
Ιλλυρία
Κεφαλόβρυσο Σαραβαλίου Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Κεφαλόβρυσο Αχαΐας

 

Το Κεφαλόβρυσο είναι οικισμός της Δημοτικής Κοινότητας Σαραβαλίου της Δημοτικής Ενότητας Μεσσάτιδος του Δήμου Πατρέων. Βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο 170 μέτρων περίπου στα ρίζα στου Ομπλού και νότια-νοτιοδυτικά της Πάτρας, απέχοντας οδικώς από το κέντρο της περίπου 9 χιλιόμετρα.

Γενικά στοιχεία
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1971 και εντάχτηκε στην τότε Κοινότητα Σαραβαλίου.

Ως οικισμός γειτνιάζει, σχεδόν συνορεύοντας, με το Σαραβάλι στα βόρεια και την Κρήνη στα δυτικά, ενώ εγγύς του βρίσκονται το Μπάκαρι στα βορειοδυτικά, ο Άγιος Στέφανος στα βόρεια και η Μαυρομανδήλα στα βορειοανατολικά. Επίσης, σε μικρή απόσταση και βορειοανατολικά του Κεφαλόβρυσου βρίσκεται η ιστορική οινοποιία της περιοχής των Πατρών, η Αχάια Κλάους.

Στην περιοχή, στην ανατολική είσοδο του οικισμού, βρίσκεται ο Ι.Ν. Αγίου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης, αγνώστου ημερομηνίας κτίσεως του οποίου βεβαιώνεται η ύπαρξη τουλάχιστον από τον 16ο αιώνα.

Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:

Δείτε επίσης
 Σαραβάλι Αχαΐας

Παραπομπές και υποσημειώσεις

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
 Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμος Β', Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1999. ISBN 960-7960-09-2.

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμοι Α΄-Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη έκδοση, λήμμα Κεφαλόβρυσο, λήμμα Σαραβάλι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κεφαλόβρυσου Σαραβαλίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/12/2017.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σαραβαλίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/12/2017.

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Μεσσάτιδος
Δήμος Πατρέων
Βενετικό δημοψήφισμα αυτονομίας 2017

Το  Βενετικό δημοψήφισμα αυτονομίας 2017 πραγματοποιήθηκε στις 22 Οκτωβρίου στη Βενετία της Ιταλίας.
Το δημοψήφισμα δεν ήταν δεσμευτικό, αλλά ήταν πιθανό να έχει συνέπειες, όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις μεταξύ της ιταλικής κυβέρνησης και αυτής του Βένετο, καθώς η περιφερειακή κυβέρνηση θα ζητούσε περισσότερες εξουσίες, εάν το ναι κέρδιζε. Σύμφωνα με τον Mario Bertolissi, καθηγητή δικαίου και σύμβουλο της περιφερειακής κυβέρνησης, το δημοψήφισμα επρόκειτο να είχε "συστατική εξουσία". Είχε χαρακτηρισθεί και ως άχρηστο. Τελικά, το «ναι» επικράτησε με ποσοστό 98.1%, έναντι του "όχι" που έλαβε μόλις 1.9%, ωστόσο η προσέλευση στην εκλογική διαδικασία ήταν πολύ χαμηλή, της τάξεως του 57.2%.

Ιστορικό

Η ημερομηνία του δημοψηφίσματος ανακοινώθηκε από τον Πρόεδρο του Βένετο, τον Λουκά Ζαΐα, τον Απρίλιο του 2017 μετά από δεκαετίες συζητήσεων και προσπαθειών υποστηρικτών του βενετσιάνικου εθνικισμού, ο οποίος ανέδειξε τη δεκαετία του 1980 -90. Τόσο το 1992 όσο και το 2000 το Συνταγματικό Δικαστήριο απέρριψε προτάσεις για παρόμοια δημοψηφίσματα που υπέβαλε το Περιφερειακό Συμβούλιο της Βενετίας.

Το 2014 το Plebiscito.eu, μια δευτερεύουσα βενετική οργάνωση και η υποτιθέμενη διακλαδική επιτροπή, διοργάνωσε ένα online ανεπίσημο δημοψήφισμα ανεξαρτησίας. Τον Ιούνιο του 2015 το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία ήταν αντίθετο προς το Σύνταγμα, αλλά ενέκρινε ένα δημοψηφίσματα αυτονομίας με το ερώτημα "Θέλετε να αποδοθούν στην Περιφέρεια του Βένετο περαιτέρω μορφές και ειδικοί όροι αυτονομίας;". 
Η Λομβαρδία, που γειτνιάζει με το Βένετο στα ανατολικά, διεξήγε παρόμοιο δημοψήφισμα στις 22 Οκτωβρίου. Τόσο ο Ζαΐα όσο και ο Πρόεδρος της Λομβαρδίας Roberto Maroni είναι μέλη της Lega Nord και, συγκεκριμένα, της Liga Veneta και της Lega Lombarda, αντίστοιχα. Το LN είναι ισχυρός υποστηρικτής της ομοσπονδιακής μεταρρύθμισης, αλλά στην περίπτωση αυτή τα δημοψηφίσματα υποστηρίζονται επίσης από το Κίνημα των Πέντε Αστέρων.
Η εφημερίδα The Economist, η οποία στοιχηματίζει στο στρατόπεδο "ναι" για να κυριαρχήσει, προβλέπει επίσης ότι, λόγω του αντιληπτού «αντι-νότιου κώνου» της ψηφοφορίας, οι «εθνικές φιλοδοξίες» του Matteo Salvini, ομοσπονδιακού γραμματέα του LN, θα επηρεαστούν αρνητικά με μια ηχηρή νίκη, ενώ ο Ζαΐα θα μπορούσε να γίνει ο «μελλοντικός ηγέτης του κόμματος»

Δημοψηφίσματα το 2017
Δημοψηφίσματα στην Ιταλία
Δημοψηφισμα
Λυκία Οδός

Η Λυκία Οδός είναι μονοπάτι μεγάλου μήκους στην Τουρκία κατά μήκος μέρους της ακτής της αρχαίας Λυκίας. Έχει μήκος περίπου 540 χιλιόμετρα και εκτείνεται από το Ολουντενίζ (Ölüdeniz), κοντά στη Μάκρη, στο Γκεγίκμπαϊρί (Geyikbayırı), περίπου 20 χιλιόμετρα από την Αττάλεια. Έχει σήμανση με κόκκινες και λευκές λωρίδες, κατά σύμβαση Grande Randonnee.

Από το 2010 διοργανώνεται στην ιστορική οδό ένας διεθνής πολυήμερος ορεινός υπερμαραθώνιος, που ονομάζεται Υπερμαραθώνιος Λυκίας Οδού. Η εκδήλωση τρέχει προς τα ανατολικά, σε μια διαδρομή περίπου 220-240 χιλιομέτρων από το Ολούντενίζ στην Αττάλεια μέσα σε έξι μέρες.

Δείτε επίσης 
 Τουρκική Ριβιέρα

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βάση δεδομένων αναφοράς και GPS εφαρμογές
 Πεζοπορία στην Τουρκία πληροφορίες
 Η ιστοσελίδα του οργανισμού που διαχειρίζεται το μονοπάτι
 
 Lycian Ultramarathon

Λυκία
Αθλητισμός στην Τουρκία
Φιλόλαος (κρατήρας)

Ο Φιλόλαος είναι κρατήρας στην ορατή από τη Γη πλευρά της Σελήνης, με διάμετρο 70 χιλιόμετρα. Βρίσκεται πολύ βόρεια και έτσι φαίνεται υπό πολύ πλάγια γωνία όταν παρατηρείται από τη Γη. Συγκεκριμένα οι σεληνογραφικές συντεταγμένες του κέντρου του είναι 72,1° βόρειο πλάτος και 32,4° ανατολικό μήκος. Γειτονικοί του κρατήρες είναι ο πλημμυρισμένος Αναξιμένης στα δυτικά-βορειοδυτικά και ο μικρότερος Αναξαγόρας στα ανατολικά. Επικαλύπτει εν μέρει τον παλαιότερο και δυσδιάκριτο (πολύ διαβρωμένο) Φιλόλαο C στα νότια.

Περιγραφή
Ο Φιλόλαος διατηρεί μια καλά οριοθετημένη μορφή που δεν έχει μεταβληθεί σημαντικά από την εποχή της δημιουργίας του κρατήρα. Το εξωτερικό χείλος του είναι χονδρικά κυκλικό, αλλά με ακανόνιστες λεπτομέρειες σαν ζαρώματα, που έχουν ίχνη κατολισθήσεων. Το πιο αξιοσημείωτο τέτοιο ίχνος είναι μία τριγωνική περιοχή στο ανατολικό χείλος. Το εσωτερικό χείλος του κρατήρα διαθέτει ένα σύνθετο σύστημα «αναβαθμίδων» με απότομο άκρο σε σημεία όπου συνέβησαν κατολισθήσεις. Τα εξωτερικά τοιχώματα του κρατήρα εκτείνονται προς τα έξω μέχρι σχεδόν το μισό της διαμέτρου του προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο Φιλόλαος διαθέτει σύστημα ακτίνων και για τον λόγο αυτό ταξινομείται χρονολογικά στην Κοπερνίκεια περίοδο.

Ο πυθμένας του Φιλολάου είναι αρκετά ανάγλυφος, με λόφους γύρω από το κέντρο και προς τα βορειοανατολικά, και με κύριο χαρακτηριστικό του την ύπαρξη δύο ψηλών κορυφών αντί μιας κεντρικής. Η μία από αυτές υψώνεται προς τα νότια του κέντρου του κρατήρα, ενώ η άλλη προς τα ανατολικά του κέντρου. Υπάρχει επίσης ένα ζεύγος μικρών λόφων προς τα βορειοδυτικά του κέντρου. Το πλέον επίπεδο μέρος του πυθμένα είναι το βορειοανατολικό. Δεν υπάρχουν ευδιάκριτοι μεταγενέστεροι κρατήρες στον πυθμένα.

Δευτερεύοντες κρατήρες
Ο Φιλόλαος περιβάλλεται από μικρότερους κρατήρες, οι περισσότεροι από τους οποίους δημιουργήθηκαν μάλλον από την ίδια πρόσκρουση. Καθώς συνηθίζεται, αυτοί οι κρατήρες-δορυφόροι ονομάζονται με το όνομα του κύριου κρατήρα ακολουθούμενο από ένα κεφαλαίο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου. Υπάρχουν έτσι οι κρατήρες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 «Δίδυμες κορυφές», Lunar Photo of the Day, 4 Μαρτίου 2006

Πηγές

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Φιλολαος
Θίο Γουόλκοτ

O Θίο Γουόλκοτ (Theo Walcott) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής που που αγωνίζεται ως επιθετικός στην Έβερτον και στην Εθνική Αγγλίας. Γεννήθηκε το 1989 στο Λονδίνο και έχει καταγωγή από την Αγγλία και την Τζαμάικα.

Καριέρα

Σε συλλόγους
Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά το 2005 στη Σαουθάμπτον. Τον Ιανουάριο του 2006 πήρε μεταγραφή για την Άρσεναλ.Με την Άρσεναλ έχει κατακτήσει τρία Κύπελλα Αγγλίας και τρία Κομιούνιτι Σιλντ, ενώ το 2006 έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Τον Ιανουάριο του 2018 υπέγραψε στην Έβερτον.

Στην εθνική ομάδα
Στην εθνική Αγγλίας παίζει από το 2006. Ήταν στην αποστολή της ομάδας στο Μουντιάλ του 2006 και στο Euro του 2012.

Παραπομπές

Άγγλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας
Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012
Ποδοσφαιριστές Έβερτον
Χάραδρο Αχαΐας

Το Χάραδρο (γνωστό ακόμα και σήμερα με την παλιά του ονομασία Βελβίτσι) είναι χωριό της Αχαΐας, το οποίο υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Πατρέων του Δήμου Πατρέων. Κατά την εθνική απογραφή του 2011 το Χάραδρο είχε πληθυσμό 110 μόνιμους κατοίκους.

Τοποθεσία
Ο οικισμός βρίσκεται χτισμένος σε μία ημιορεινή περιοχή, σε υψόμετρο περίπου 320 μέτρων, στους βορειοδυτικούς πρόποδες του Παναχαϊκού όρους, στα βορειοανατολικά της πόλης της Πάτρας. Στα βόρεια του χωριού διέρχεται ο ποταμός Χάραδρος, ενώ από αυτόν προέρχεται και η σύγχρονη ονομασία του χωριού. Γειτνιάζει με τη Βούντενη και του Μπάλα και απέχει οδικώς περίπου 10 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πάτρας.

Η συνοικία Δραγόλαινα
Μεγάλη συνοικία του οικισμού αποτελεί η Δραγόλαινα ή Δραγώλενα, που βρίσκεται σε μεγαλύτερο υψόμετρο από το Χάραδρο έχοντας θέα στον οικισμό, την Πάτρα, τον Πατραϊκό κόλπο καθώς και τη γειτονική Βούντενη (Σκιόεσσα) με την οποία γειτνιάζει, ενώ την διασχίζει η ομώνυμη οδός.

Ιστορικά στοιχεία

Ονομασία
Για την παλιά ονομασία "Βελβίτσι" του οικισμού υπάρχουν απόψεις σχετικά με την ξενική καταγωγή της· ότι είτε είναι σλάβικη και σημαίνει τόπος με ιτιές είτε ότι σημαίνει εύφορος τόπος ή τόπος που αξίζει (από τις λέξεις vlej και vitsi). Η νεότερη ονομασία "Χάραδρο" προέρχεται από τον ποταμό Χάραδρο που διασχίζει την περιοχή.

Διοικητική εξέλιξη
Στις 20 Απριλίου 1835 το Βελβίτσι προσαρτάται στον τότε Δήμο Αργυραίων ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 προσαρτήθηκε στον Δήμο Πατρέων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποτέλεσε τμήμα της νεοσύστατης Κοινότητας Μποζαϊτίκων μέχρι το 1925, όπου, με το ΦΕΚ 130Α της 25/05/1925, προσαρτήθηκε εκ νέου στον Δήμο Πατρέων τμήμα του οποίου αποτελεί έκτοτε. Μετονομάστηκε από Βελβίτσι σε Χάραδρο το 1928 με το ΦΕΚ 156Α της 08/08/1928.

Δημογραφική εξέλιξη
Εμφανίζεται ως οικισμός για πρώτη φορά το 1830 και έκτοτε απογράφεται αυτοτελώς. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:

Παραπομπές και υποσημειώσεις

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

Βιβλιογραφία
 Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Χάραδρου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/10/2017. 

Χωριά του νομού Αχαΐας
Δήμος Πατρέων
Πέτρος Αλεξάντροβιτς του Όλντενμπουργκ

Ο Πέτρος Αλεξάντροβιτς, ρωσικά Петр Александрович (21 Νοεμβρίου 1868 - 11 Μαρτίου 1924) από τον Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν δούκας του Όλντενμπουργκ.

Βιογραφία

Νεανικά έτη
Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και ήταν ο μόνος γιος του Αλέξανδρου Πέτροβιτς, δούκα του Όλντενμπουργκ και της Ευγενίας, κόρης του Μαξιμιλιανού ντε Μπωαρναί, δούκα του Λόιχτενμπεργκ. Στην οικογένεια τον φώναζαν Πέτια.

Από το 1900 συνόδευε την Όλγα, κόρη του Αλεξάνδρου Γ΄, αυτοκράτορα της Ρωσίας στο θέατρο και την όπερα. Το επόμενο έτος της έκανε πρόταση γάμου και η Όλγα δέχθηκε. Ίσως ο Πέτρος να παρακινήθηκε από τη φιλόδοξη μητέρα του και μάλλον η Όλγα να δέχθηκε για να ανεξαρτητοποιηθεί από τη μητέρα της ή για να αποφύγει γάμο με ξένο πρίγκιπα. O Πέτρος δεν ενδιαφερόταν για τις γυναίκες και η πρόταση κατέπληξε τους οικείους τους. Στο προγαμιαίο συμφωνητικό ο τσάρος υποσχέθηκε ετησίως 100.000 ρούβλια και τους τόκους από 1.000.000 ρούβλια. Το 1901 παντρεύτηκαν και στην τελετή παραβρέθηκαν οι δύο οικογένειες, υπουργοί, πρέσβεις και Αυλικοί. Ταξίδι έκαναν στην ιδιοκτησία τους στο Βορονέζ. Ο Πέτρος ήταν γνωστός παίκτης τυχερών παιχνιδιών και τα χρήματα της συζύγου του συνήθως τα έχανε στο τραπέζι του τζόγου· ο πατέρας του τον επέπληττε για αυτό.

Μετά τον γάμο
Ταξίδευσαν στο Μπιάριτς της ΝΔ Γαλλίας, αλλά πυρκαγιά στο ξενοδοχείο κατέστρεψε τη Δανική διάκριση του Ελέφαντος, μετάλλιο κατασκευασμένο από τον Φαμπερζέ για τον Πέτρο. Από εκεί ταξίδευσαν στο Σορρέντο της Καμπανίας και όταν επέστρεψαν μετακόμισαν στο 200 δωματίων ανάκτορο που τους παραχώρησε ο αυτοκράτορας στην Πετρούπολη.

Ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε και η οικογένεια και οι φίλοι του πιστεύουν ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Δύο έτη μετά τον γάμο η Όλγα ερωτεύθηκε τον αξιωματικό του ιππικού Νικολάι Κουλικόβσκι και ζήτησε διαζύγιο. Ο Πέτρος της είπε ότι ίσως το σκεφθεί σε επτά έτη. Παρόλα αυτά τον όρισε βοηθό του στρατοπέδου και του επέτρεψε να μένει στο ανάκτορό τους. Το ζεύγος έζησε δύο έτη χωριστά και ο γάμος τους ακυρώθηκε το 1916. Η Όλγα παντρεύτηκε τον Κουλικόβσκι τον επόμενο μήνα. Κατά την Επανάσταση του 1917 στη Ρωσία, ο Πέτρος κατάφερε να διαφύγει με τη μητέρα του από τη Ρωσία και να εγκατασταθούν στη Γαλλία. 

Ένας γνωστός του, ο Συγκλητικός Α.Α. Παλόβτσεβ τον περιγράφει ως φιλάσθενο. Εθεωρείτο υποχόνδριος, επίσης είχε ραδινό, ντελικάτο παρουσιαστικό και προτιμούσε τις δραστηριότητες σε κλειστούς χώρους παρά την άθληση και τις υπαίθριες ασχολίες. Απεβίωσε το 1924 στην Αντίμπ (Αντίπολη) της Γαλλίας σε ηλικία 55 ετών. Τάφηκε στη κρύπτη του Ρωσικού Ορθόδοξου ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στις Κάννες.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1901 την Όλγα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ, κόρη του Αλεξάνδρου Γ΄, Αυτοκράτορα της Ρωσίας· δεν απέκτησαν τέκνα.

Πηγές
 Crawford, Donald; Crawford, Rosemary (1997). An Innocent Abroad. New York: Scribner. ISBN 0-684-83430-8
 Phenix, Patricia (1999). Olga Romanov: Russia's Last Grand Duchess. Viking/Penguin. ISBN 0-14-028086-3
 Vorres, Ian (2001) [1964]. The Last Grand Duchess. Toronto: Key Porter Books. ISBN 1-55263-302-0

Παραπομπές

Δούκες του Όλντενμπουργκ
Αλέξανδρος Πέτροβιτς του Όλντενμπουργκ

Ο Αλέξανδρος Πέτροβιτς, ρωσικά Александр Петрович (2 Ιουνίου 1844 – 6 Σεπτεμβρίου 1932) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν δούκας του Όλντενμπουργκ. Έγινε υποστράτηγος του Αλεξάνδρου Γ΄, αυτοκράτορα της Ρωσίας και διοικητής της Φρουράς. Ήταν ο υποψήφιος που πρότεινε η Ρωσία ως διάδοχο του Αλέξανδρου του Μπάττενμπεργκ, πρίγκιπα της Βουλγαρίας, αλλά δεν υποστηρίχθηκε από τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Νικόλαος Β΄, αυτοκράτορας της Ρωσίας διόρισε τον Αλέξανδρο, που ήταν ιατρός, προϊστάμενο των ιατρικών υπηρεσιών του Στρατού.

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πέτρου Γεώργιεβιτς, δούκα του Όλντενμπουργκ και της Θηρεσίας του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ, κόρης του Γουλιέλμου, δούκα του Νάσσαου.

Μαζί με τη σύζυγό του Ευγενία ντε Μπωαρναί-Λόιχτενμπεργκ ήταν σημαντικοί φιλάνθρωποι και ίδρυσαν σχολεία, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία και άλλους φιλανθρωπικούς οργανισμούς στη Ρωσία. Το 1902 όχλος αγροτών έκαψε το σπίτι του. Ίδρυσε σανατόριο στην Κριμαία και κάλεσε πληγωμένους Βρετανούς και Γάλλους στρατιώτες να μείνουν ελεύθερα, κάτι που τον έκανε διάσημο. Κατά την Επανάσταση του 1918 τον κυνήγησαν οι Μπολσεβίκοι για να τον εκτελέσουν, αλλά διέφυγε στη Φινλανδία και μετά στη Γαλλία, όπου απεβίωσε το 1932 στο Μπιάριτς.

Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1868 την Ευγενία ντε Μπωαρναί, κόρη του Μαξιμιλιανού, δούκα του Λόιχτενμπεργκ και είχε τέκνο:
 Πέτρος 1868-1924, δούκας του Όλντενμπουργκ

Πηγές
 "Current Foreign Topics", The New York Times, St. Petersburg, 31 August 1889
 Vassili, Paul. Behind the Veil at the Russian Court
 "Russian Mob Burns Another Chateau", The New York Times, St. Petersburg, 2 May 1902

Δούκες του Όλντενμπουργκ
Έλιμαρ του Όλντενμπουργκ

Ο Έλιμαρ, δανικά Elimar (23 Ιανουαρίου 1844 - 17 Οκτωβρίου 1895) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν πρίγκιπας του Όλντενμπουργκ και αδελφός της Αμαλίας, συζύγου του Όθωνα της Ελλάδας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Όλντενμπουργκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αύγουστου, μεγάλου δούκα του Όλντενμπουργκ και της Καικιλίας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, κόρης του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου της Σουηδίας. Είχε δύο ετεροθαλή αδέλφια: από τον πρώτο γάμο του πατέρα του την Αμαλία, σύζυγο του Όθωνα της Ελλάδας και από τη δεύτερη σύζυγο του πατέρα του τον Πέτρο Β΄, μεγάλο δούκα του Όλντενμπουργκ. Η Καικιλία ήταν η τρίτη σύζυγος του Αύγουστου και είχαν κάνει άλλους δύο γιούς, που όμως απεβίωσαν νωρίς.

Ήταν ευχάριστος και έκανε ό,τι μπορούσε για να ευχαριστήσει τον ανήσυχο πατέρα του, ο οποίος είχε αποφασίσει να προσέχει τον γιο, που του απέμεινε από τον τρίτο του γάμο. Ήταν υπομονετικός και ήθελε να μορφωθεί καλά. Πήγαινε σε δημόσιες ακαδημίες και έκανε τον πατέρα του να ενδιαφερθεί. Ακόμη και όταν ο Αύγουστος απεβίωσε το 1853, ο Έλιμαρ συνέχισε να παρακολουθεί στις δημόσιες ακαδημίες.

Με τη σύζυγό του διέμεναν στο κάστρο Μπρότζανυ της Σλοβακίας, όπου τώρα στεγάζεται το Μουσείο Πούσκιν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μοργανατικά τη βαρώνη Ναταλία Φόγκελ του Φρίζενχοφ, ανιψιά του Ρώσου ποιητή Πούσκιν και εξαδέλφη της Ναταλίας Αλεξάνδροβνας Πούσκινας, συζύγου του Νικολάου Γουλιέλμου, πρίγκιπα του Νάσσαου. Είχε τέκνα:
 Αλεξανδρινή Γουσταύα Φρειδερίκη 1877-1901, κόμισσα του Βέλσμπουργκ
 Γουσταύος Γρηγόριος Αλέξανδρος 1878-1927, κόμης του Βέλσμπουργκ, νυμφεύτηκε τη Λουίζα, κόμισσα του Χαν

Παραπομπές

Δούκες του Όλντενμπουργκ
Πέτρος Β΄ του Όλντενμπουργκ

Ο Πέτρος Β΄ (γερμ. Peter II., 8 Ιουλίου 1827 - 13 Ιουνίου 1900) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν δούκας του Όλντενμπουργκ. Ήταν αδελφός της Αμαλίας, συζύγου του Όθωνα της Ελλάδας.

Βιογραφία
Ο Νικόλαος Φρειδερίκος Πέτρος γεννήθηκε στο Όλντενμπουργκ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αύγουστου, του Όλντενμπουργκ και της Ίντα, κόρης του Βίκτωρα Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ.Η Ίντα ήταν η δεύτερη σύζυγος του πατέρα του ενώ η πρώτη ήταν η αδελφή της, Αδελαΐδα. Ο Πέτρος Β΄ είχε τρία επιζώντα ετεροθαλή αδέλφια: από τον πρώτο γάμο του Αύγουστου είχε την Αμαλία, σύζυγο του Όθωνα της Ελλάδας, και τη Φρειδερίκη, και από τον τρίτο γάμο του πατέρα του είχε τον Έλιμαρ.

Υπηρέτησε ως στρατηγός του ιππικού στον πρωσικό στρατό και ως στρατηγός του πεζικού στον στρατό του Αννόβερου. Το 1853 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε· κυβερνούσε σε μία χώρα 800.000 κατοίκων. Ήταν τρίτος εξάδελφος του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας και είχαν πολύ καλές οικογενειακές σχέσεις με τον κλάδο αυτόν του Οίκου. Έτσι στον Πόλεμο της Κριμαίας (1853-56) έλαβε το μέρος της Ρωσίας και εναντιώθηκε στην Αυστρία. Στον Α΄ Πόλεμο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (1848-51) διεκδίκησε περιοχές που κατέλαβε η Πρωσία, αλλά το 1866 παραχώρησε τις διεκδικήσεις που είχε στα δύο δουκάτα. Το επόμενο έτος συνεργάστηκε στρατιωτικά με την Πρωσία και τα στρατεύματά του ενσωματώθηκαν στα στρατεύματα του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας κατά τον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο.

Από την υπερβολική εργασιακή καταπόνηση απέκτησε καρδιακά προβλήματα και οι φυσιοθεραπευτές του τού συνέστησαν να κάνει ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Απεβίωσε το επόμενο έτος (1900) στη θερινή διαμονή του στο Ράστεντε. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1852 την Ελισάβετ των Βέττιν, κόρη του Ιωσήφ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ, και είχε τέκνα:
 Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ (1852-1931), Μέγας Δούκας του Όλντενμπουργκ
 Γεώργιος Λουδοβίκος (1855-1939).
Η Ελισάβετ απεβίωσε το 1896.

Ίσως ήταν πατέρας ενός -από μη νόμιμη σχέση- τέκνου:
 (νόθος) Πέτερ Άλτμαν (1857-1934).

Παραπομπές

Δούκες του Όλντενμπουργκ
Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ του Όλντενμπουργκ

Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ (γερμ. Friedrich August II, 16 Νοεμβρίου 1852 - 24 Φεβρουαρίου 1931) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας του Όλντενμπουργκ. Ήταν ανιψιός της Αμαλίας, συζύγου του Όθωνα της Ελλάδας.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πέτρου Β΄ του Όλντενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Ιωσήφ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. 

Έκτιζε ένα νέο ανάκτορο, όταν το 1895 απεβίωσε η πρώτη του σύζυγος Ελισάβετ Άννα πριν την ολοκλήρωσή του. Προς τιμήν της του έδωσε το όνομά της (Elisabeth-Anna-Palais).

Το 1900 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως το 1918, που υποχρεώθηκε να παραιτηθεί του θρόνου του, όταν με τη Νοεμβριανή Επανάσταση καταργήθηκε η μοναρχία στη Γερμανία και το πρώην μεγάλο δουκάτο ενώθηκε με τη νεότευκτη Γερμανική Δημοκρατία.

Η οικογένεια διέμενε στο Κάστρο Ράστεντε, όπου ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ δραστηριοποιείτο σε αγροτικές ασχολίες, αλλά και στην τοπική βιομηχανία, ενώ έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη ναυτιλία. Έτσι φρόντισε να βελτιώσει τα λιμάνια του κρατιδίου του επί του Βέζερ, ενώ απέκτησε και μια γερμανική και διεθνή ευρεσιτεχνία για τη σχεδίαση ενός αποδοτικότερου έλικα πλοίων ("Niki-Propeller", αρ. πατέντας 157706, 6 Απριλίου 1904). Επίσης είχε αποκτήσει δίπλωμα πλοιάρχου, πραγματοποιώντας και αρκετά ταξίδια ως καπετάνιος, ενώ συμμετείχε προσωπικά σε ναυαγοσωστικές επεμβάσεις, για μια εκ των οποίων το ιταλικό κράτος τον βράβευσε με το Χρυσό Μετάλλιο Σωτηρίας.

Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ κατείχε μια μεγάλη και πολύτιμη ιδιωτική συλλογή έργων τέχνης ονομαστών ζωγράφων, όπως του Ρέμπραντ, την οποία πούλησε για οικονομικούς λόγους στην Ολλανδία. Με τα χρήματα που κέρδισε συμμετείχε σε μια τοπική αλλαντοβιομηχανία, επένδυση που αποδείχτηκε ιδιαίτερα επιζήμια.

Ένα έτος μετά την παραίτηση από το θρόνο του ζήτησε από τη Συνέλευση (Diät) του Όλντενμπουργκ μια ετήσια αποζημίωση 150.000 μάρκων, καθώς η οικονομική του κατάσταση ήταν κρίσιμη. Απεβίωσε το 1931 στο Ανάκτορο Ράστεντε σε ηλικία 79 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1878 την Ελισάβετ Άννα των Χοεντσόλλερν, κόρη του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας και είχε τέκνα:
 Σοφία Καρλόττα (1879-1964), παντρεύτηκε τον Άιτελ Φρειδερίκο της Πρωσίας.
 Μαργαρίτα (1881-1882).

Το 1895 απεβίωσε η Ελισάβετ Άννα και το επόμενο έτος έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ Αλεξανδρινή, κόρη του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, και είχε τέκνα:
 Νικόλαος Φρειδερίκος Γουλιέλμος (1897-1970), Πρίγκιπας του Όλντενμπουργκ
 Φρειδερίκος Αύγουστος (25-26 Μαρτίου 1900).
 Αλεξανδρινή (25-26 Μαρτίου 1900), δίδυμη του Φρειδερίκου Αυγούστου.
 Ίνγκεμποργκ Αλίκη (1901-1996), παντρεύτηκε τον Στέφανο Αλέξανδρο Βίκτωρα του Σάουμμπουργκ-Λίππε, γιο της Μαρίας Άννας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
 Άλτβούργη Μαρία Ματθίλδη Όλγα (1903-2001), παντρεύτηκε τον Ιωσία του Βάλντεκ-Πυρμόντ, γιο του Φρειδερίκου του Βάλντεκ-Πυρμόντ
Ο γάμος με την Ελισάβετ ήταν ταραχώδης, με τον Φρειδερίκο Αύγουστο να την κατηγορεί για απιστία και μετά το 1910 το ζευγάρι να ζει σε διάσταση.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Radziwill, Catherine (1915). Memories of Forty Years. London: Funk & Wagnalls Company.

Δούκες του Όλντενμπουργκ