joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιωάννης Ε΄ του Ζάτορ

Ο Ιωάννης Ε΄, πολων. Jan V Ζatorski (1455 - 17 Σεπτεμβρίου 1513) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ζάτορ (1468-74, με τους αδελφούς του ως συγκυβερνήτες) και του ημίσεως του Ζάτορ (1474-1513· ο αδελφός του ήταν συγκυβερνήτης το 1474-82).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βετσέσλαου Α΄ δούκα του Ζάτορ και της Μαρίας, κόρης του Ούρμπαν Κοπτσόβσκι, ευγενούς από το Σιέβιερζ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1477 τη Βαρβάρα των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη του Μπολέσλαφ Β΄ δούκα του Τσέσυν. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:
 (νόθος) Ιωάννης.

Πηγές
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
 Chronological Dates in Stoyan
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
 Genealogy of Dukes of Cieszyn

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Κοντσίτα Μπαουτίστα

Η Μαρία Κονθεπιόν Μπαουτίστα Φερνάντεθ (γεννημένη 27 Οκτωβρίου 1936, Σεβίλλη) γνωστή ως Κοντσίτα Μπαουτίστα είανι Ισπανή τραγουδίστρια και ηθοποιός, γνωστή για τις συμμετοχές της στη Eurovision το 1961 και το 1965.

Η Μπαουτίστα μετακόμισε από την Ανδαλουσία στη Μαδρίτη στα εφηβικά της χρόνια και γρήγορα έγινε ηθοποιός, κάνοντας εμφανίσεις σε κινηματογραφικές ταινίες τη δεκαετία του 1950. Ταυτόχρονα, κέρδισε τη φήμη ως διερμηνέας της Ανδαλουσιανής μουσικής και κέρδισε συμβόλαιο ηχογράφησης με την ετικέτα της Columbia.

Το 1961, η Μπαουτίστα συμμετείχε στην επιλογή για το ντεμπούτο της Eurovision στην Ισπανία με το τραγούδι "Estando contigo", το οποίο επιλέχθηκε ως εκπρόσωπος της χώρας για τον έκτο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, που πραγματοποιήθηκε στις Κάννες της Γαλλίας στις 18 Μαρτίου. Το "Estando contigo" σχεδιάστηκε ως το εναρκτήριο τραγούδι του διαγωνισμού και στο τέλος της ψηφοφορίας τερμάτισε στην 9η θέση από τις 16 συμμετοχές.

Το 1965, η Μπαουτίστα πέρασε από μια πολύ περίπλοκη διαδικασία επιλογής για να κερδίσει το ισπανικό εισιτήριο για τη Eurovision για δεύτερη φορά με το "Qué bueno, qué bueno", και προχώρησε στη Eurovision που πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου στη Νάπολη. Το "Qué bueno, qué bueno" ήταν ένα από τα τέσσερα τραγούδια (μαζί με αυτά από τη Γερμανία, το Βέλγιο και τη Φινλανδία) που δεν κατάφεραν να σκοράρουν ούτε ένα βαθμό, αντιπροσωπεύοντας το δεύτερο "nul points" (μηδέν βαθμοί) της Ισπανίας μετά τον Βίκτορ Μπαλαγκέρ το 1962.

Τα τελευταία χρόνια, ηΜπαουτίστα σφυρηλάτησε μια επιτυχημένη καριέρα ηχογραφήσεων και περιοδείας στη Λατινική Αμερική, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Τουρκία καθώς και στην Ισπανία.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Επιπλέον ιστοσελίδες 
 Biography  (Spanish)

Ισπανοί ηθοποιοί
Ισπανοί τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1961
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1965
Μπόλκο Α΄ ο Αυστηρός

Ο Μπόλκο Α΄, πολων. (1252/56 - 9 Νοεμβρίου 1301) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Λβόβεκ/Λέβενμπεργκ (1278-81, με τον αδελφό του ως συγκυβερνήτη, μόνος του από το 1286), του Γιάβορ/Γιάουερ (από το 1278, με τον αδελφό του ως συγκυβερνήτη ως το 1281) και της Σβιντνίτσα-Ζιενμπίτσε (από το 1291).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπολέσλαφ Β΄ δούκα του Βρότσλαφ και της Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρης του Ερρίκου Α΄ κόμη του Άνχαλτ.

Έγινε ο ιδρυτής του κλάδου της Σβιντνίτσα-Ζιενμπίτσε.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1284 τη Βεατρίκη των Ασκάνια, κόρη του Όθωνα Ε΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ και είχε τέκνα:
 Γιούντιτ/Ιουδήθ π.1287-1320, παντρεύτηκε τον Στέφανο Α΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Κάτω Βαυαρίας.
 Βεατρίκη 1290-1320, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Δ΄ των Βίττελσμπαχ, δούκα της Βαυαρίας & βασιλιά της Γερμανίας.
 Βερνάρδος π.1291-1326, δούκας του Γιάβορ-Λβόβεκ-Σβιντνίτσα-Ζιενμπίτσε.
 Ερρίκος Α΄ π.1292/96-1346, δούκας του Γιάβορ-Λβόβεκ-Σβιντνίτσα-Ζιενμπίτσε.
 Μπόλκο Β΄ 1300-1341, δούκας του Γιάβορ-Λβόβεκ-Σβιντνίτσα-Ζιενμπίτσε.
 Άννα 1301-1334, ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Κλάρας στο Στζέλιν/Στρέλεν.
 Μπόλκο π.1288-1300 απεβ. 12 ετών, ένας γιος 1301-1307 απεβ. 6 ετών, Ελισάβετ 1300 απεβ. νήπιο, Μαργαρίτα 1300 απεβ. νήπιο.

Πηγές
 Garland, Henry, & Garland, Judith, The Oxford Companion to German Literature, Oxford University Press, Oxford, 1997, ISBN 0-19-815896-3
 Rieckenberg, Hans Jürgen, "Bolko I."[permanent dead link], in Neue Deutsche Biographie (NDB), volume 2, Duncker & Humblot, Berlin 1955, p. 431
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βερνάρδος της Σβιντνίτσα

Ο Βερνάρδος, πολων. (π.1291 - 6 Μαΐου 1326) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Σβιντνίτσα ήταν δούκας του Γιάβορ-Λβόβεκ-Σβιντνίτσα-Ζιενμπίτσε (1301-1312, με τους αδελφούς του ως συγκυβερνήτες), της Σβιντνίτσα-Ζιενμπίτσε (1312-22, με τους αδελφούς του ως συγκυβερνήτες) και της Σβιντνίτσα (από το 1322, μόνος του).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπόλκο Α΄ του Αυστηρού, δούκα του Γιάβορ-Λβόβεκ-Σβιντνίτσα-Ζιενμπίτσε και της Βεατρίκης των Ασκάνια, κόρης του Όθωνα Ε΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1310 τη Κουνιγκούντε των Πιαστ, κόρη του Βλάντισλαφ Α΄ του Βραχύ, βασιλιά της Πολωνίας και είχε τέκνα:
 Μπόλκο Β΄ π.1312-1368, δούκας της Σβιντνίτσα, Γιάβορ, Λβόβεκ, Λουσατίας, Μπζεγκ, Ολάβας, κ.ά.
 Κωνσταντία π.1313-1363, παντρεύτηκε τον Πσέμκο Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ δούκα του Ζάγκαν, Στσινάβα, Γκλόγκουφ, κ.ά.
 Ελισάβετ π.1315-1348, παντρεύτηκε τον Μπόλκο Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε δούκα του Οπόλε.
 Ερρίκος Β΄ π.1316-1345, δούκας της Σβιντνίτσα.
 Μπεάτα π.1320-1331, απεβ. 11 ετών.

Πηγές
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Μαϊκόν

Ο Μαϊκόν Ντάγκλας Σινσενάντο (Maicon Douglas Sisenando, 26 Ιουλίου 1981), γνωστός ως Μαϊκόν, είναι Βραζιλιάνος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως δεξιός αμυντικός.

Καριέρα
Ο Μαϊκόν ξεκίνησε την καριέρα του από την Κρουζέιρο, αν και ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Κρισιούμα. Αγωνίστηκε 56 φορές για την Κρουζέιρο από το 2001 μέχρι το 2004 και κέρδισε ένα πρωτάθλημα Βραζιλίας και αρκετά άλλα κύπελλα πριν μεταγραφεί στη Μονακό και φύγει στην Ευρώπη. Μετά από δύο χρονιές στη γαλλική ομάδα, αποκτήθηκε από την Ίντερ Μιλάνου το 2006 για 4,8 εκατομμύρια λίρες, και έγινε βασικός παίκτης του ρόστερ, κερδίζοντας ένα Τσάμπιονς Λιγκ το 2010, τέσσερα πρωταθλήματα Σέριε Α μεταξύ άλλων. Τον Αύγουστο του 2012 αποκτήθηκε από τη Μάντσεστερ Σίτι για 3 εκατομμύρια λίρες, όμως δεν απέκτησε θέση βασικού και την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Ρόμα. Έκλεισε την καριέρα του στη βραζιλιάνικη Αβαΐ το 2017. Επέστρεψε για λίγο το 2018, για λογαριασμό της Κρισιούμα.

Ο Μαϊκόν πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών το 2003 και πραγματοποίησε 76 συμμετοχές με το εθνόσημο, σκοράροντας 7 φορές. Με την εθνική συμμετείχε σε τρία Κόπα Αμέρικα (κερδίζοντάς το 2004 και το 2007) και δύο Μουντιάλ, το 2010 (όπου σκόραρε στο ντεμπούτο εναντίον της Νότιας Κορέας) και 2014. Ήταν επίσης μέλος της εθνικής ομάδας η οποία κατέκτησε δύο συνεχόμενα κύπελλα Συνομοσπονδιών το 2005 και το 2009.

Παραπομπές 

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Κρουζέιρο Εσπόρτε Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Ρόμα
Ποδοσφαιριστές Αβαΐ Φουτεμπόλ Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Κρισιούμα Εσπόρτε Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2004
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011
Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Υλοβάτης ο λαρ

Ο λευκόχειρος γίββωνας (Hylobates lar-Υλοβάτης ο λαρ) είναι πρωτεύον θηλαστικό που ανήκει στην  οικογένεια Υλοβατιδών, στους γίββωνες. Είναι κοινό είδος στην αιχμαλωσία, και απαντά στα βροχερό δάση της ΝΑ Ασίας.

Ταξινόμηση 
Υπάρχουν 5 υποείδη του γίββωνα λαρ:

•Ο γίββωνας λαρ της Μαλαισίας (H.l.l)

•O γίββωνας λαρ του Κάρπεντερ (H.l.carpenteri)

•O κεντρικός γίββωνας λαρ (H. l. entelloides)

•Ο γίββωνας λαρ της Σουμάτρας (H. l. vestitus)

•Ο γίββωνας λαρ της Γιουνάν (H. l. yunnanensis, πιθανότατα εξαφανισμένο)

Περιγραφή 
Η γούνα του λευκόχειρου γίββωνα είναι μαύρη-σκούρα καστανή με ανοιχτή καστανή. Τα χέρια ,τα πόδια και γύρω από το πρόσωπο έχει λευκή γούνα. Και τα αρσενικά και τα θηλυκά μπορεί να έχουν τα παραπάνω χρώματα στην γούνα τους ενώ τα μεγέθη ανάμεσα στα φύλα είνα αρκετά διαφορετικά. Οι γίββωνες χρησιμοποιούν ευρύτατα τα χέρια τους (τα οποία είναι πολύ μακριά, μεγαλύτερα από τα πόδια τους), ενώ είναι ένα από τα ψηλότερα πρωτεύοντα.

Διατροφή 
Οι λευκόχειροι γίββωνες είναι κυρίως φρουτοφάγα ζώα, με τα φρούτα να αποτελούν το 50% της διατροφής τους, με τα φύλα να αποτελούν το 29%, τα έντομα το 13% και τα λουλούδια το 9% της διατροφής τους. Στην φύση οι γίββωνες τρώνε μεγάλη ποικιλία τροφών, στην οποία συγκαταλέγονται τα αυγά πτηνών και τα φύλλα. Το καλοκαίρι που δεν υπάρχουν αρκετά φύλλα, τρέφεται περισσότερο με ασπόνδυλα.

Υλοβατίδες
Νικόλαος ο Μικρός

Ο Νικόλαος ο Μικρός, πολων. Mikołaj Mały (1322/27 - 23 Απριλίου 1358) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ζιενμπίτσε ήταν δούκας του Ζιενμπίτσε (από το 1341).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Μπόλκο Β΄ δούκα του Ζιενμπίτσε και της Μπόννης ή Γκούτα/Γιούντιτ της Σαβοΐας, κόρης του Λουδοβίκου βαρόνου του Βω.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1343 την Αγνή (απεβ. 1370), κόρη του Χύνεκ ή Χέρμανν/Χάγιμαν Κρουσίνα του Λίχτεμπουργκ, ενός Βοημού γαιοκτήμονα και είχε τέκνα:
 Λουντμίλα (ή Άννα; ή Ελισάβετ;) π. 1344-π. 1372, παντρεύτηκε τον Σιέμοβιτ Γ΄ δούκα της Μαζοβίας.
 Μπόλκο Γ΄ π.1348-1410, δούκας του Μύνστερμπεργκ.
 Ερρίκος Α΄ π.1350-1366, δούκας του Ζιενμπίτσε.
 Αγνή π.1351/53;-1434, ηγουμένη στο αββαεί της Αγ. Κλάρας στο Στζέλιν.
 Γκούτα π.1354;-1413, ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Κλάρας στο Μπρέσλαου.
 Αικατερίνη π.1355/58-π.1396), μοναχή στην Αγ. Κλάρα στο Στζέλιν.

Πηγές
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
 Genealogical database by Herbert Stoyan
 Genealogy of the Dukes of Ziębice

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Άσλεϊ Κόουλ

Ο Άσλεϊ Κόουλ (Ashley Cole, 20 Δεκεμβρίου 1980) είναι Άγγλος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως αριστερός αμυντικός, με πιο αξιοσημείωτο το πέρασμά του από την Τσέλσι, και ανήκει στην προπονητική ομάδα Κ-15 της Τσέλσι. Θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους καλύτερους αμυντικούς της γενιάς του,και για κάποιους ήταν στην ακμή της καριέρας του ο καλύτερος αριστερός αμυντικός στον κόσμο.

Ο Άσλεϊ Κόουλ, γεννημένος στο Στέπνεϊ του Λονδίνου, ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Άρσεναλ και πραγματοποιήσε το ντεμπούτο του με την κύρια ομάδα τον Νοέμβριο του 1999, πραγματοποιώντας 228 εμφανίσεις και σκοράροντας εννέα φορές με τους κανονιέρηδες. Με την Άρσεναλ κατέκτησε δύο πρωταθλήματα, τρία FA Cup και ήταν βασικό μέλος της ανίκητης ομάδας της σαιζόν 2003-04. Ο Κόουλ αγωνίστηκε επίσης στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ του 2006, όπου όμως η Άρσεναλ έχασε 2-1 από την Μπαρτσελόνα. 

Τον Αύγουστο του 2006, μετά από παρατεταμμένες συζητήσεις, ο Κόουλ πήρε μεταγραφή για την αντίπαλη Τσέλσι έναντι 5 εκατομμυρίων λιρών και σε αντάλλαγμα με τον Ουιλιάμ Γκαλάς. Πριν την μεταγραφή, οι δυο πλευρές είχαν κρυφή συνάντηση, κάτι το οποίο ήταν παράνομη ενέργεια, καθώς ο Κόουλ δεσμευόταν με συμβόλαιο με την Άρσεναλ. Ο Κόουλ και οι εμπλεκόμενες πλευρές, βρέθηκαν ένοχες σύμφωνα με τον νόμο Κ5 της Πρέμιερ Λιγκ και τους επιβλήθηκαν πρόστιμα. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την μεταγραφή από την ολοκλήρωση της. Με την Τσέλσι ο Κόουλ κατέκτησε το πρωτάθλημα τη σαιζόν 2009-10, τέσσερα FA Cup και ένα Τσάμπιονς Λιγκ το 2012. Μετά το τέλος της σαιζόν 2013-14 δεν ανανεώθηκε το συμβόλαιό του. Στη συνέχεια πέρασε από τη Ρόμα, τους ΛΑ Γκάλαξι και ολοκλήρωσε την καριέρα του στην Ντέρμπι Κάουντι το 2019.

Ο Κόουλ έχει κατακτήσει το FA Cup εφτά φορές, τις περισσότερες από κάθε άλλο παίκτη, ενώ είναι ένας από τους δύο παίκτες που έχουν κατακτήσει το νταμπλ με δύο διαφορετικούς συλλόγους, με τον Νικολά Ανελκά. Έχει ψηφιστεί στην ομάδα της χρονιάς για την Πρέμιερ Λιγκ για τις σαιζόν 2002-03, 2003-04, 2004-05 και 2010-11. Το 2010 ψηφίστηκε παίκτης της χρονιάς στην Αγγλία.

Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική Αγγλίας το 2001 και συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι το 2014. Με 107 συμμετοχές με το εθνόσημο, είναι ο αμυντικός με τις περισσότερες συμμετοχές με την εθνική Αγγλίας. Ήταν μέλος των ομάδων που αγωνίστηκαν στα Παγκόσμια Κύπελλα 2002, 2006 και 2010, καθώς και στα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004 και 2012.

Παραπομπές

Άγγλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας
Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ
Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Κρίσταλ Πάλας ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Ντέρμπι Κάουντι
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Ρόμα
Ποδοσφαιριστές Λος Άντζελες Γκάλαξι
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία)
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ21
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Άγγλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
FIFA Century Club
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Τα Γενέθλια του Μπομπ Σφουγγαράκη

Το Τα Γενέθλια του Μπομπ Σφουγγαράκη (αγγλικά: SpongeBob's Big Birthday Blowout) είναι Αμερικάνικη κωμική τηλεοπτική ταινία live-action/κινουμένων σχεδίων παραλογισμού παραγωγής 2019, σε σκηνοθεσία Σερμ Κόχεν, Ντέιβ Κάνινγκχαμ και Άνταμ Παλόϊαν, βασισμένη στην Αμερικανική σειρά κινουμένων σχεδίων Μπομπ Σφουγγαράκης. Το σενάριο επιμελήθηκαν οι Καζ και Νταγκ Λόρενς. Επιπροσθέτως, οι Μπράιαν Μοράντε και Φρεντ Όζμοντ σκηνοθέτησαν τα storyboard, οι Μισέλ Μπράϊαν, Άλαν Σμαρτ και Τομ Γιασούμι το animation, και ο Τζόνας Μόργκενσταϊν τις σκηνές live-action. Το σπέσιαλ, παραγόμενο ως μέρος του δωδέκατου κύκλου της σειράς, προβλήθηκε στο Nickelodeon των Ηνωμένων Πολιτειών στις 12 Ιουλίου 2019, γιορτάζοντας τα 20α γενέθλια της σειράς.

Η τηλεοπτική σειρά ακολουθεί τις περιπέτειες του ομότιτλου χαρακτήρα στην υποβρύχια πόλη του Βυθού του Μπικίνι. Στο σπέσιαλ, οι κάτοικοι του Βυθού του Μπικίνι προετοιμάζουν ένα πάρτι έκπληξη για τον Σφουγγαράκη, ενώ αυτός και ο Πάτρικ κάνουν ένα ταξίδι στον κόσμο της επιφάνειας και συναντούν τους ανθρώπινους εαυτούς τους. Οι σκηνές live-action του σπέσιαλ περιλαμβάνουν επίσης πολλές έκτακτες εμφανίσεις, όπως αυτές των Κελ Μίτσελ, Τζακ Γκρίφο, Ντανιέλα Πέρκινς, και Ντέιβιντ Χέισελχοφ. Το επεισόδιο αφιερώνεται στην μνήμη του δημιουργού της σειράς Στίβεν Χίλενμπεργκ, που απεβίωσε λόγω επιπλοκών της ALS το 2018. Το επεισόδιο έλαβε θετικές κριτικές.

Προβολή και αποδοχή

Αναμετάδοση
Το Τα Γενέθλια του Μπομπ Σφουγγαράκη έκανε πρεμιέρα στις 12 Ιουλίου 2019 ταυτόχρονα στο Nickelodeon, το Nicktoons, και το TeenNick. Η τριπλή αυτή πρεμιέρα παρακολουθήθηκε καθολικά από 2.2 εκατομμύρια ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ημερομηνία πρώτης προβολής του σπέσιαλ, αξιοσημείωτα λαμβάνει μέρος πέντε ημέρες πριν την 20η επέτειο της επίσημης πρεμιέρας της σειράς, στις 17 Ιουλίου 1999.

Σε διεθνείς περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, έκανε πρεμιέρα στις 12 και 13 Ιουλίου 2019, τα 57α γενέθλια του Τομ Κένι.

Αποδοχή
Το Τα Γενέθλια του Μπομπ Σφουγγαράκη έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Το επεισόδιο έχει μέχρι νεοτέρας σκορ 9.1/10 στο Internet Movie Database (IMDB), ως το υψηλότερο σκορ έπειτα του "Κλαμπ Μπομπ Σφουγγαράκης/Ο Όμορφος Ιππόκαμπος", που πρωτοπροβλήθηκε ακριβώς 17 χρόνια πριν το επεισόδιο στις 12 Ιουλίου 2002. Το Common Sense Media έδωσε στο επεισόδιο σκορ 3/5.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Μπομπ Σφουγγαράκης
Επεισόδια Μπομπ Σφουγγαράκης
Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Σουρεαλιστικές ταινίες
Αμερικανικές ταινίες φαντασίας
Αμερικανικές ταινίες
Ερρίκος Β΄ του Ζιενμπίτσε

Ο Ερρίκος Β΄, πολων. Henryk II, książę Ziębicki (π. 1396 - 11 Μαρτίου 1420) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ζιενμπίτσε ήταν δούκας του Ζιένμπιτσε/Μύνστερμπεργκ (από το 1410, συγκυβερνήτης με τον αδελφό του).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Μπόλκο Γ΄ δούκα του Ζιενμπίτσε/Μύνστερμπεργκ και της Ευφημίας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Μπολέσλαφ δούκα του Μπύτομ.

Λίγα μας είναι γνωστά για τη ζωή του. Εμφανίζεται στα επίσημα έγγραφα μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του και κύριο κυβερνήτη Ιωάννη Α΄. Απεβίωσε άγαμος και μάλλον τάφηκε στο Κιστερκιανό μοναστήρι του Χενρίκουφ/Χάινριχαου. Έπειτα από το τέλος του, ο Ιωάννης Α΄ κυβέρνησε μόνος του.

Πηγές
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
 Genealogy of the Dukes of Ziębice

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βερνάρδος ο Ευκίνητος

Ο Βερνάρδος ο Ευκίνητος/Λιγερός, πολων. Bernard Zwinny Lwówecki (π. 1253/57 - 25 Απριλίου 1286) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Λβόβεκ/Λέβενμπεργκ (από το 1278, με συγκυβερνήτη τον αδελφό του ως το 1281) και του Γιάβορ/Γιάουερ (1278-81 με συγκυβερνήτη τον αδελφό του).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Μπόλεσλαφ Β΄ του Φαλακρού, δούκα του Βρόκλαφ & Λεγκνίτσα και της Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρης του Ερρίκου Α΄ κόμη του Άνχαλτ.

Το 1265 εστάλη από τον πατέρα του με την εισφορά της δεκάτης (1/10) στον επίσκοπο Θωμά, άρα θα πρέπει να ήταν ενήλικος, που την εποχή εκείνη ήταν τα 12 έτη. Ώστε θα πρέπει να γεννήθηκε το 1253. Υποστήριξε την πολιτική του πατέρα του και των μεγαλύτερων αδελφών του Ερρίκου Ε΄ και Μπόλκο Α΄. Συμμετείχε στη νικηφόρο μάχη του Στόλετς. Έπειτα από το τέλος του Μπολέσλαφ Β΄ το 1278 ο Ερρίκος Ε΄ έδωσε στους μικρότερους αδελφούς του τα δουκάτα του Λβόβεκ και Γιάβορ να κυβερνούν οι δύο τους μαζί σε αυτά. Τρία έτη μετά όμως, το 1281, ο Βερνάρδος και ο Μπόλκο Α΄ μοίρασαν τα δύο δουκάτα: ο Βερνάρδος έλαβε το Λβόβεκ. 

Λίγα γνωρίζουμε για την περίοδο αυτή της ζωής του. Σύμφωνα με τα χρονικά, προώθησε και προστάτευσε τους ιππότες, μία κοινή πρακτική μεταξύ των πριγκίπων του μεσαίωνα. Αυτό μάλλον δικαιολογεί και το κολακευτικό παρωνύμιο του Ευκίνητου. Το Λβόβεκ έχει ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη σε αυτόν, καθώς ο Βερνάρδος υποστήριξε το μοναστήρι των Ιωαννιτών ιπποτών στη Σιλεσία, όπου ήταν ένας γενναίος ευεργέτης, δίνοντάς τους μεταξύ άλλων το 1281 την κώμη Τσιεπλίτσε. 

Απεβίωσε άγαμος περίπου 31 ετών και τάφηκε στη Δομινικανή εκκλησία της Λεγκνίτσα. Τις γαίες του κληρονόμησε ο Μπόλκο Α΄.

Πηγές
 "History: Cieplice Health Resort". Retrieved 13 July 2016.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Λουίζα του Άνχαλτ-Ντέσαου

Η Λουίζα του Άνχαλτ-Ντέσαου (Luise von Anhalt-Dessau, 21 Αυγούστου 1709 - 29 Ιουνίου 1732) ήταν κόρη του Λεοπόλδου Α΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου 1709 στο Ντέσαου και ήταν το έκτο παιδί και δεύτερη κόρη του Λεοπόλδου Α΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Άννας Λουίζας Φέζε.

Στις 25 Νοεμβρίου 1724 παντρεύτηκε τον Βίκτωρα Φρειδερίκο του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί:
την Σοφία Λουίζα (1732-1786), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Ζολμς-Μπάρουτ. Απέκτησαν 2 παιδιά.

Πέθανε από επιπλοκές μετά τον τοκετό, στις 29 Ιουλίου 1732 στο Μπέρνμπουργκ σε ηλικία 22 ετών. Είναι θαμμένη στην κρύπτη του Κάστρου του Αγίου Αιγιδίου.

Παραπομπές

Οίκος των Ασκάνια
Γερμανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες του Άνχαλτ-Ντέσαου
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Ερρίκος Δ΄ ο Ενάρετος

Ο Ερρίκος Δ΄ ο Ενάρετος, Επιδέξιος, Δίκαιος, πολων. Henryk IV Probus, Prawy, Gerechte (π. 1258 - 23 Ιουνίου 1290) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Βρότσλαφ & υψηλός δούκας της Πολωνίας.

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου Γ΄ του Λευκού, δούκα του Βρότσλαφ και της Γιούντιτ των Πιαστ, κόρης του Κορράδου Α΄ δούκα της Μαζοβίας & υψηλού δούκα της Πολωνίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1280 τη μάλλον ονομαζόμενη Κωνσταντία των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρη του Βλάντισλαφ δούκα του Οπόλε. Δεν έκαναν απογόνους και επτά έτη μετά ο Ερρίκος Δ΄ ακύρωσε τον γάμο λόγω στειρότητας.

Το 1288 έκανε δεύτερο γάμο με τη Ματθίλδη των Ασκάνια, κόρη του Όθωνα Ε΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ. Δεν απέκτησε απογόνους. Ίσως να είχε σχέση με τη Ματθίλδη, και να χώρισε την Κωνσταντία για να νυμφευτεί τη Ματθίλδη.

Πηγές
 Herzog Heinrich von Breslau in the Codex Manesse (1304/40).
 Genealogical database by Herbert Stoyan[permanent dead link]
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia-Wroclaw". Genealogy.EU.
 SILESIA

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βλάντισλαφ της Λεγκνίτσα

Ο Βλάντισλαφ, πολων. Władysław legnick (6 Ιουνίου 1296 - μετά τις 13 Ιανουαρίου 1352) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα (1296-1312, με τους αδελφούς του ως το 1311 και μόνος του το 1311-12), του Μπζεγκ και του Βρότσλαφ (1296-1311 με τους αδελφούς του).

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Ε΄ του Παχύ, δούκα της Λεγκνίτσα & Βρόκλαφ  και της Ελισάβετ των Πιαστ, κόρης του Μπολέσλαφ του Ευσεβούς, δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1325 την Άννα των Πιαστ, κόρη του Μπολέσλαφ Β΄ δούκα της Μαζοβίας. Όταν δεν μπόρεσε να πάρει την προίκα της, την άφησε στη Μαζοβία και επέστρεψε στη Σιλεσία. Το επόμενο έτος ο γάμος λύθηκε.

Πηγές
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Πρωταράς

Ο Πρωταράς είναι τουριστικό θέρετρο το οποίο βρίσκεται στα διοικητικά όρια του  Δήμου Παραλιμνίου στην Κύπρο και συγκεκριμένα στην ανατολική ακτογραμμή της νήσου. Αρχικά και μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του '80 το τοπωνύμιο Πρωταράς χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει μόνο την περιοχή γύρω από την Παραλία της Συκιάς(Fig Tree Bay).  

Η ραγδαία όμως τουριστική και οικιστική ανάπτυξη που ακολούθησε είχε ως αποτέλεσμα το τοπωνύμιο Πρωταράς να χρησιμοποιείται σήμερα για να περιγράψει όλη την ακτογραμμή του Δήμου Παραλιμνίου η οποία φτάνει σε μήκος τα 20km περίπου και εκτείνεται από το φυλάκιο των Ηνωμένων Εθνών στην περιοχή Κάππαρης μέχρι την παραλία Κόννος στο Ακρωτήριο Κάβο Γκρέκο. 

Ο Πρωταράς χωρίζεται στις ακόλουθες περιοχές από βόρεια ως νότια: 

•Κάππαρης 

•Αγία Τριάδα 

•Περνέρα 

•Πρωταράς(Fig Tree Bay)-Κύρια Περιοχή 

•Νησιά Λομπαρντί και Κόννος 

Εκτός από τις ξενοδοχειακές μονάδες χαρακτηριστική είναι και η παρουσία στην περιοχή χιλιάδων παραθεριστικών και εξοχικών κατοικιών ενώ τα τελευταία χρόνια αποτελεί και τόπο μόνιμης διαμονής από ντόπιους. 

Εκτός από τις πιο πάνω περιοχές, αξιόλογη οικιστική και άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα εντοπίζεται στις περιοχές του υψώματος Φανός και Άγιων Σαράντα που βρίσκονται στα δυτικά του θερέτρου και κοντά στα διοικητικά όρια του Δήμου Αγίας Νάπας.  

Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Πρωταρά είναι ο βράχος του Προφήτη Ηλία με το ομώνυμο εξωκλήσι, οι ανεμόμυλοι που χρησιμοποιούνταν παλαιότερα από τους ντόπιους γεωργούς και οι οποίοι σήμερα είναι προστατευόμενοι, το νησί το οποίο βρίσκεται στην Παραλία της Συκιάς(Fig Tree Bay), καθώς και η παραλία του Κόννου την οποία μοιράζεται με το Δήμο Αγίας Νάπας και στην οποία αναφέρεται ο νομπελίστας Έλληνας ποιητής Γίωργος Σεφέρης ως το κρυφό περιγιάλι στο ποίημα του "Άρνηση".

Ονομασία 
Κατά τον Σίμο Μενάρδο το τοπωνύμιο έχει Βυζαντινή προέλευση σύμφωνα με την κατάληξη του σε –ας. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το από πού πήρε το όνομα του όπως :

- Επειδή οι κάτοικοι της περιοχής μπορούσαν να δουν τον ήλιο να ανατέλλει πρώτοι (πρώτα ορώ) από το ύψωμά του. 

- Επειδή το ύψωμα της περιοχής φαινόταν πρώτο από αυτούς που πλησίαζαν από τη θάλασσα.

Τουριστική ανάπτυξη 
Η περιοχή αυτή ήταν και είναι η κατ’ εξοχήν παραγωγική περιοχή του Παραλιμνίου. Εκατοντάδες ανεμόμυλοι που βρίσκονται στην περιοχή δίνουν μια ξεχωριστή γραφικότητα, αλλά και μαρτυρούν τη χρήση της γης στην τελευταία πεντηκονταετία.

Στις όμορφες παραλίες της περιοχής λειτουργούσαν από πολλά χρόνια γραφικά παραλιακά κέντρα, που εργάζονταν μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες και συγκέντρωναν αρκετή πελατεία από την Αμμόχωστο και τα χωριά της περιοχής. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε ως το 1974. Μετά την τουρκική εισβολή και για μερικά χρόνια η κατάσταση παρέμεινε στάσιμη. Η σημερινή ραγδαία ανάπτυξη άρχισε γύρω στα 1977. Τότε άρχισαν να κτίζονται τα πρώτα ξενοδοχεία, τα πρώτα τουριστικά διαμερίσματα.

Παραλίμνι
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γένοβας

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γένοβας είναι μουσείο φυσικής ιστορίας στη Γένοβα, στη βόρεια Ιταλία. Ονομάστηκε έτσι από το φυσιοδίφη Τζάκομο Ντόρια (Giacomo Doria), ο οποίος ήταν ο ιδρυτής και επιμελητής του μουσείου για πάνω από σαράντα χρόνια. 

Το μουσείο ιδρύθηκε το 1867 και περιέχει πάνω από τέσσερα εκατομμύρια δείγματα από όλο τον κόσμο. Περιέχει ζωολογικές, βοτανικές και γεωλογικές συλλογές. Σημαντικές συλλογές περιλαμβάνουν εκείνες των Luigi D'Albertis, Leonardo Fea, Arturo Issel, Orazio Antinori, Odoardo Beccari και Lamberto Loria. Από το 1922 είναι η έδρα της Società entomologica italiana (Ιταλική Εντομολογική Εταιρεία).

Ιστορία 
Το μουσείο προήλθε από μια ιδέα και την υποστήριξη, κυρίως οικονομική, του ιδρυτή του. 

Τα εγκαίνια της νέας και τρέχουσας τοποθεσίας, που βασίστηκε σε ένα έργο από τον αρχιτέκτονα Clodoveo Cordoni [1], πραγματοποιήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1912, αλλά ο ιδρυτής Giacomo Doria, σοβαρά άρρωστος, δεν μπόρεσε να συμμετάσχει. Πέθανε λίγο μετά παραχωρώντας τον τίτλο του διευθυντή στον Raffaello Gestro. 

Το μουσείο δημιουργήθηκε σε μια περιοχή της πόλης έξω από τα τείχη και εκείνη την εποχή πρακτικά ακατοίκητη. Η αρχική ιδέα ήταν στην πραγματικότητα να υπάρχει περισσότερο διαθέσιμος χώρος για την επέκταση του κτιρίου (σημείο αναφοράς ήταν το Εθνικό Μουσείο του Παρισιού), το οποίο τότε ήταν αδύνατο για τη μαζική αστικοποίηση της περιοχής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Μουσεία φυσικής ιστορίας
Μουσεία στην Ιταλία
Γένοβα
Εκκλησία της Ιερής Καρδιάς και του Αγίου Ιακώβου του Καρινιάνο

Η Εκκλησία της Ιερής Καρδιάς και Αγίου Ιακώβου του Καρινιάνο είναι θρησκευτικό κτίριο της περιοχής Γένοβα του Καρινιάνο  (Carignano), στην οδό Jacopo Ruffini. Η ενοριακή κοινότητά της είναι μέρος του «Carignano- Foce » Vicariate της Αρχιεπισκοπής της Γένοβας .

Ιστορία

Η αρχαία εκκλησία του Αγίου Ιακώβου 
Η παλαιότερη εκκλησία του S. Giacomo, που ιδρύθηκε το 1154 από τον Ansaldo Spinola ως ευγενής χορηγία στην εκκλησία της οικογένειας, βρισκόταν εκεί όπου τώρα βρίσκεται το "Poggio della Giovine Italia "     , στην άκρη των γκρεμών που συνορεύουν με το λόφο του Καρινιάνο στη θάλασσα. 

Το 1536 πέρασε υπό τη φροντίδα του Eremitani di Sant'Agostino, ο οποίος παρέμεινε εκεί μέχρι την καταστολή του 1798, όταν η εκκλησία επέστρεψε στον κοσμικό κλήρο , ενώ το διπλανό μοναστήρι το 1806 έγινε στρατιωτική φυλακή .  Προς το τέλος του αιώνα η εκκλησία βρισκόταν σε επισφαλείς συνθήκες και έκλεισε για το κοινό στις 25 Ιουλίου 1890. Το κτίριο, που πωλήθηκε από την curia στον δήμο το 1891, κατεδαφίστηκε το 1905. Επομένως, ο κοινοτικός τίτλος μεταφέρθηκε στη νέα εκκλησία, που χτίστηκε όχι πολύ μακριά.  

Η Ρωμαϊκή εκκλησία ήταν αρχιτεκτονικά ταπεινή και δεν υπήρχαν ιδιαίτερα πολύτιμα έργα τέχνης.  Μέχρι το 1871 στο υπόγειο της εκκλησίας, βρίσκοταν τα σώματα εκείνων που καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν στην κοντινή πλατεία του Λατομείου τοποθετημένα σε ένα κοινό πηγάδι (οι κατάδικοι για κοινά εγκλήματα απαγχονίστηκαν, ενώ οι πυροβολισμοί επιφυλάχθηκαν για τους καταδικασθέντες για πολιτικούς λόγους). γι 'αυτό το λόγο η εκκλησία ονομάστηκε ευρέως « η ενορία των απαγχονισμένων ανδρών ». Αυτά τα υπολείμματα, με την κατεδάφιση της εκκλησίας, μεταφέρθηκαν στο νεκροταφείο του Staglieno στα τέλη του 1800.

Η σημερινή εκκλησία 

Η νέα εκκλησία, στην οποία μεταβιβάστηκε ο κοινοτικός τίτλος, χτίστηκε σε νεο - ρωμαϊκό στιλ,απο τον αρχιτέκτονα Luigi Rovelli, στην πλατεία που πήρε το όνομά του από τον Nino Bixio , σε έναν δεντρόφυτο ανοιχτό χώρο που ανοίγει στη μέση μέσω της Κορσικής, στο κέντρο των περιοχών της περιφέρειας Carignano το οποίο αστικοποιήθηκε στο δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα .

Περιγραφή 
Το μεγάλο εσωτερικό χωρίζεται σε τρία κλίτη, χωρισμένα με συζευγμένες στήλες σε γρανίτη Baveno . Στα πλαϊνά κλίτη υπάρχουν τέσσερις βωμοί, αφιερωμένοι στους Virgo Potens, San Giovanni Battista, Sant'Antonio και San Giacomo .

Συλλογή εικόνων

Δείτε επίσης 

 Αρχιεπισκοπή Γένοβας
 Καρινιάνο (Γένοβα)

Παραπομπές 

Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία
Γένοβα
Όλγκα Μαλινκιέβιτς

Η δρ. Όλγκα Μαλίνκιεβιτς (γεννηθείσα στις 26 Νοεμβρίου 1982) είναι πολωνή φυσικός και εφευρέτρια μιας μεθόδου παραγωγής ηλιακών κυττάρων, βασισμένη στους περοφσκίτες και χρησιμοποιώντας την μέθοδο της εκτύπωσης ψεκασμού μελάνης. Είναι συνιδρύτρια και επικεφαλής διευθύντρια τεχνολογίας της Saule Technologies.

Βιογραφία 
Σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και αποφοίτησε το 2005. Το 2010 αποφοίτησε από το Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο της Καταλονίας. Ενώ ακόμα σπούδαζε, ξεκίνησε να δουλεύει στο Ινστιτούτο Φωτονικών Επιστημών το 2009. Το 2017 έλαβε το διδακτορικό της από το Ινστιτούτο Μοριακής Επιστήμης του Πανεπιστημίου της Βαλένθια. Ανήκε στην ομάδα του δρ. Χενκ Μπόλινκ και η διατριβή της αφορούσε τα αποτελεσματικά υβριδικά ηλιακά κύτταρα χαμηλού κόστους. Το 2014 ίδρυσε την Saule Technologies με ιδιωτική υποστήριξη. Επίσης, απέρριψε μια πρόταση εξαγοράς του 10% της εταιρείας για 1 εκατομμύρια ευρώ.

Βραβεία 
Κατά τη διάρκεια των σπουδών της δημιούργησε μια νέα αρχιτεκτονική ηλιακού κυττάρου από περοφσκίτη επιτρέποντας την δημιουργία τέτοιων συσκευών σε χαμηλές θερμοκρασίες για πρώτη φορά, διατηρώντας όμως την υψηλή αποτελεσματικότητά τους. Αυτό το επίτευγμα της χάρισε το Βραβείο Φοιτητικής Καινοτομίας Photonics21 σε διαγωνισμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 2014. Επίσης, δημοσίευσε ένα άρθρο στο Nature Scientific Reports σχετικά με αυτή τη καινοτομία.

Επαγγελματική ζωή 
Το 2015 ίδρυσε από κοινού την εταιρεία Saule Technologies μαζί με δύο πολωνούς επιχειρηματίες. Σάουλε ονομάζεται η βαλτική θεά του ήλιου. Τον Ιανουάριο του 2018 η εταιρεία υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με την σουηδική κατασκευαστική εταιρεία Skanska. Η εταιρεία επιδιώκει σύναψη συνεργασιών με εταιρείες της Μέσης Ανατολής. Η εταιρεία συνεργάζεται με την Egis Group (εταιρεία παραγωγής άκαμπτων πλαστικών μεμβρανών) για την ενθυλάκωση των κυττάρων.

Παραπομπές 

Πολωνοί φυσικοί
Πολωνοί επιχειρηματίες
Ένταξη του Μαυροβουνίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Η ένταξη του Μαυροβουνίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) βρίσκεται στην τρέχουσα ημερήσια διάταξη για τη μελλοντική διεύρυνση του οργανισμού.
Η Κρατική Ένωση της Σερβίας και του Μαυροβουνίου ξεκίνησε τη διαδικασία ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση το Νοέμβριο του 2005, όταν άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για μια Συμφωνία Σταθεροποίησης και Σύνδεσης. Το Μάιο του 2006, το Μαυροβούνιο ανακήρυξε την ανεξαρτησία του, έπειτα από δημοψήφισμα, και η Κρατική Ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου έπαψε να υφίσταται. Η Σερβία συνέχισε με τις διαπραγματεύσεις της προηγούμενης κρατικής οντότητας, ενώ το Σεπτέμβριο του 2006 το Μαυροβούνιο ξεκίνησε ξεχωριστές διαπραγματεύσεις. Η συμφωνία μονογραφήθηκε στις 15 Μαρτίου 2007 και υπεγράφη επίσημα στις 15 Οκτωβρίου 2007.

Το 2010, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε ευνοϊκή εισήγηση σχετικά με την αίτηση ένταξης του Μαυροβουνίου, προσδιορίζοντας επτά βασικές προτεραιότητες που θα πρέπει να αντιμετωπιστούν για την έναρξη των διαπραγματεύσεων, ενώ το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο χορήγησε καθεστώς υποψήφιας προς ένταξη χώρας. Τον Δεκέμβριο του 2011, το Συμβούλιο ξεκίνησε τη διαδικασία προσχώρησης με αφετηρία της έναρξης των διαπραγματεύσεων τον Ιούνιο του 2012. Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις άρχισαν στις 29 Ιουνίου 2012.

Με 32 ενταξιακά κεφάλαια ανοιχτά, η χώρα απολαμβάνει ευρεία υποστήριξη μεταξύ των αξιωματούχων των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ένταξη της χώρας στον οργανισμό θεωρείται δυνατή μέχρι το 2025. Στην αξιολόγηση της προόδου της διαδικασίας ένταξης, το 2016, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγνώρισε ότι το Μαυροβούνιο έχει το υψηλότερο επίπεδο καταλληλότητας για ένταξη μεταξύ των αιτούντων κρατών.

Το Μαυροβούνιο λαμβάνει επί του παρόντος αναπτυξιακή βοήθεια ύψους 507 εκατομμυρίων ευρώ από το Ταμείο Προενταξιακής Βοήθειας, έναν μηχανισμό χρηματοδότησης για τις υποψήφιες προς ένταξη χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Διαδικασία ελευθέρωσης του καθεστώτος «visa»
Στις 1 Ιανουαρίου 2008 τέθηκαν σε ισχύ οι συμφωνίες διευκόλυνσης και επανεισδοχής μεταξύ του Μαυροβουνίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Μαυροβούνιο προστέθηκε στον κατάλογο των χωρών των οποίων οι πολίτες απαλλάσσονται από την υποχρέωση θεώρησης βίζας στις 19 Δεκεμβρίου 2009, επιτρέποντας στους πολίτες του να εισέρχονται στη ζώνη Σένγκεν, τη Βουλγαρία, την Κύπρο και τη Ρουμανία χωρίς θεώρηση. Η διαδικασία ελευθέρωσης του καθεστώτος βίζα δεν περιλαμβάνει ταξίδια προς την Ιρλανδία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, δεδομένου ότι οι χώρες αυτές εφαρμόζουν διαφορετικά καθεστώτα θεωρήσεων, εκτός της Συμφωνίας Σένγκεν.

Παραπομπές

Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Διεθνείς σχέσεις του Μαυροβουνίου
Δημήτρης Νίκου

Ο Δημήτρης Νίκου (πραγματικό όνομα Δημήτρης Νίκος) είναι σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Δημήτρης Νίκου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιουνίου 1981. Έκανε σπουδές ηχοληψίας, αερομεταφορών και τουρισμού. Από το 2005 άρχισε να αρθρογραφεί σε έντυπα και στο διαδίκτυο, αρχικά για μουσική και έπειτα βιβλιοκριτικές και συνεντεύξεις.

Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 2010 και μέχρι σήμερα έχει δημοσιεύσει πεζά, ποίηση και κριτικές σε λογοτεχνικά περιοδικά, ιστοσελίδες και συλλογές.

Έργα του που έχουν εκδοθεί, είναι η νουβέλα «Βόλτα στο φεγγάρι» (Ίαμβος, 2010), το μυθιστόρημα «Σημασία έχει μονάχα η ζωή» (Ωκεανός, 2013) και το αφήγημα «Ονείρωξη» (Σαΐτα, 2014), που μεταφράστηκε και στα Γερμανικά και η συλλογή πεζών και ποιημάτων «Το φιλί και το ταξίδι» (Ανοικτή Βιβλιοθήκη, 2021). 

Συμμετείχε επίσης στις συλλογές «Tweet stories» (Ανοικτή Βιβλιοθήκη, 2012), «Ένα ταξίδι αλλιώς» (Σαΐτα, 2013), «Ιστορίες από ένα παγκάκι» (Σαΐτα, 2013) και στο συλλογικό μυθιστόρημα «Όσα ποτέ δεν είπαμε» (Ωκεανός, 2013), ενώ επιμελήθηκε την συλλογή διηγημάτων του Χάρη Γαντζούδη «Τραύματα» (Λέμβος, 2021).

Εργογραφία 

 2010 - Βόλτα στο φεγγάρι (νουβέλα, Εκδόσεις Ίαμβος)
 2013 - Σημασία έχει μονάχα η ζωή (μυθιστόρημα, Εκδόσεις Ωκεανός)
 2014 - Ονείρωξη (αφήγημα, Εκδόσεις Σαΐτα)
2021 - Το φιλί και το ταξίδι (συλλογή, Ανοικτή Βιβλιοθήκη)

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα 

 2012 - Tweet_stories (νανοδιηγήματα, Open Book)
 2013 - Ιστορίες από ένα παγκάκι (διηγήματα, Εκδόσεις Σαΐτα)
 2013 - Όσα ποτέ δεν είπαμε (συλλογικό μυθιστόρημα, Εκδόσεις Ωκεανός)
 2013 - Ένα ταξίδι... αλλιώς (διηγήματα, Εκδόσεις Σαΐτα)

Ξενόγλωσσες εκδόσεις 

 Γερμανικά - Die Prostituierten des Denkens, μετάφραση: Eckhard Kaufmann, Kyro Ponte (2017, Εκδόσεις Σαΐτα)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  BiblioNet: Νίκου Δημήτρης
 Δημήτρης Νίκου: προσωπική ιστοσελίδα

Έλληνες συγγραφείς
Ερρίκος ΣΤ΄ ο Καλός

Ο Ερρίκος ΣΤ΄ ο Καλός, πολων. Henryk VI Dobry (18 Μαρτίου 1294 - 24 Νοεμβρίου 1335) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Βρότσλαφ (από το 1296, με συγκυβερνήτες τους αδελφούς του ως το 1311).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου ΣΤ΄ του Παχύ δούκα της Λεγκνίτσα και της Ελισάβετ των Πιαστ, κόρης του Μπολέσλαφ του Ευσεβούς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1310 την Άννα των Αψβούργων, κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και είχε τέκνα:
 Ελισάβετ π.1311-1328, παντρεύτηκε τον Κορράδο Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ δούκα της Ολεσνίτσα.
 Ευφημία/Όφκα π.1312-μετά το 1384, παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε τον Πρεσβύτερο, δούκα του Βιελούν & Νιεμόντλιν.
 Μαργαρίτα π.1313-1379, ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Κλάρας στο Βρότσλαφ.

Πηγές
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.
 Το λήμμα μεταφράστηκε από το αντίστοιχο της Πολωνικής Βικιπαίδειας.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Μπολέσλαφ Δ΄ της Λεγκνίτσα

Ο Μπολέσλαφ Δ΄, πολων. Bolesław IV legnicki (π. 1349 - 3/4 Μαρτίου 1394) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Λεγκνίτσα (από το 1364 ονομαστικά, μαζί με τους αδελφούς του) και διοικητής των επισκοπών Κρακοβίας και Βρότσλαφ.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Σέβιες, Μπύτομ.

Το 1364 απεβίωσε ο πατέρας του και ο θείος του Λουδοβίκος Α΄ δούκας του Μπζεγκ ανέλαβε επίτροπος. Για να μη διαιρεθεί το δουκάτο, είχε αποφασιστεί να δοθεί μόνο στον πρωτότοκο Ροβέρτο Α΄ και οι τρεις μικρότεροι αδελφοί να ακολουθήσουν εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Πράγματι, το 1372 οι τέσσερις αδελφοί υπέγραψαν συμφωνία μη κατάτμησης της Λεγκνίτσα για τα επόμενα 10 έτη και αυτό επεκτάθηκε στα επόμενα έτη. Ονομαστικά όλοι ήταν συγκυρίαρχοι στο δουκάτο, αλλά δεν αποφάσιζε παρά μόνο ο Ροβέρτος Α΄.

Το 1365 ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας, μετά από αίτημα του πάπα Ουρβανού Ε΄, χορήγησε στον Μπολέσλαφ Δ΄ την πλούσια διοίκηση (prebendary) των επισκοπών Κρακοβίας και Βρότσλαφ. Ωστόσο το 1373 ο Μπολέσλαφ Δ΄ αποφάσισε να αφήσει την εκκλησιαστική σταδιοδρομία και να παραιτηθεί από τη συμμετοχή του στη διακυβέρνηση της Λεγκνίτσα. Το 1376 συμμετείχε στη στέψη του Βεγκεσλάου Δ΄ της Βοημίας, ως βασιλιά της Γερμανίας, στο Άαχεν. Το 1383 οι τρεις μικρότεροι αδελφοί παραιτήθηκαν επίσημα από τη διακυβέρνηση της Λεγκνίτσα υπέρ του Ροβέρτου Α΄, κατά την ανανέωση της υποτέλειας στον Βεγκέσλαο Δ΄.

Σε μία κονταρομαχία το 1394 τραυματίστηκε μοιραία και απεβίωσε 45 ετών, άτεκνος.

Πηγές
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". genealogy.euweb.cz Genealogy.EU.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ερρίκος Η΄ της Λεγκνίτσα

Ο Ερρίκος Η΄, πολων. Henryk VIII legnicki (π. 1355 - 12 Δεκεμβρίου 1398) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα (από το 1364 ονομαστικά, μαζί με τους αδελφούς του) και επίσκοπος του Βλοτσλάβεκ (1389-98).

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Σέβιες, Μπύτομ.

Ο Βεντσέσλαος Α΄ αποφάσισε να μη διαιρέσει το μικρό δουκάτο του στους τέσσερις γιους του, αλλά να το δώσει μόνο τον πρωτότοκο Ροβέρτο Α΄ και οι άλλοι τρεις να ακολουθήσουν εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Το 1364 απεβίωσε ο πατέρας τους και ο θείος τους Λουδοβίκος Α΄ ανέλαβε επίτροπος. Αυτός, ακολουθώντας την επιθυμία του Βεντσεσλάου Α΄, έκανε τον Ερρίκο Η΄ μέλος του Συλλόγου (canon) της εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού στο Βρότσλαφ το 1378. Το επόμενο έτος ο Ερρίκος Η΄ έγινε κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού της πόλης.

Το 1379 πήγε με τους αδελφούς του να δηλώσουν υποτέλεια στον Βεγκέσλαο Δ΄ της Γερμανίας.

Το ίδιο έτος εξελέγη διοικητής της επισκοπής του Βρότσλαφ. Το 1382 ο αδελφός του Βεντσέσλαος Β΄ επικυρώθηκε ως επίσκοπος της επισκοπής. Κατά τη διοίκησή του ο Ερρίκος Η΄ διαφώνησε με τους τοπικούς ευγενείς: όταν ο Ροβέρτος Α΄ του έστειλε μία ντουζίνα βαρέλια μπύρας ως δώρο, ο Ερρίκος Η΄ αρνήθηκε να πληρώσει τον φόρο εισαγωγής της μπύρας, αν και είχε προσβάλει το μονοπώλιο μπύρας του Συμβουλίου του Βρότσλαφ, και η μπύρα κατασχέθηκε από την πόλη. Τότε ο Ερρίκος Η΄ πρόβαλε τα προνόμια του Συλλόγου του καθεδρικού και ζήτησε την επιστροφή των βαρελιών, ως αγαθών της εκκλησίας. Το Συμβούλιο της πόλης αρνήθηκε, κάτι που εξόργισε τον Ερρίκο Η΄, που ανακοίνωσε ότι αν δεν αποδεχθούν την απαίτησή του θα επιβάλει απαγόρευση τέλεσης εκκλησιαστικών ακολουθιών στην πόλη. Παρενέβη ο Γιάνους Σουχύβιλκ αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο και ο Βεγκέσλαος Δ΄, ο οποίος διέταξε ακόμη και τη λεηλασία της περιουσίας των μελών του Συλλόγου του καθεδρικού του Βρόκλαφ, απειλώντας τους ότι ήταν υπεύθυνοι για τη μακρά διαφωνία. Η διένεξη τελείωσε το 1382 ως αποτέλεσμα συμβιβασμού, που έκανε ο απεσταλμένος (legatus) του πάπα, ο επίσκοπος Τόμας Λουτσέριι.

Πηγές
 Cawley, Charles, Silesia: Dukes of Liegnitz [Legnica] 1278-1409: Boleslaw von Liegnitz: Heinrich ([1355]-12 Dec 1398), Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy Citing: Chronica principum Poloniæ, Silesiacarum Scriptores I, p. 141; Silesiacarum Rerum Scriptores (1729), and Codicis Silesiæ Diplomatici, CXXVI, p. 1004.
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.

Παραπομπές 

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ασπρόχωμα Μεσσηνίας

Το Ασπρόχωμα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 586 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

Τοποθεσία 
Το Ασπρόχωμα βρίσκεται σε υψόμετρο 19 μέτρων και απέχει 4 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Στα όρια Ασπροχώματος και Καλαμάτας βρίσκεται και το εργοστάσιο της Καπνοβιομηχανίας Καρέλια.

Διοικητικές μεταβολές 

 21-04-1835, ο οικισμός Ασπρόχωμα προσαρτάται στο Δήμο Καλαμών.
 31-08-1912, ο οικισμός Ασπρόχωμα αποσπάται από το Δήμο Καλαμών και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Ασπροχώματος.
 14-03-1971, στον οικισμό Ασπρόχωμα προσαρτάται ο καταργούμενος οικισμός Κουμουνδούρος της Κοινότητας Ασπροχώματος.
 04-12-1997, ο οικισμός Ασπρόχωμα αποσπάται από την Κοινότητα Ασπροχώματος και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας.

Τοπική κοινότητα 
Η τοπική κοινότητα Ασπροχώματος είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,430 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ακοβίτικα, Καγκαρέικα, Καλάμι, Κατσίκοβο και Λαγκάδα-Δημητρακοπουλέικα.

Πληθυσμός 

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δήμος Καλαμάτας

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Χωριά του νομού Μεσσηνίας
Δήμος Καλαμάτας
Ερρίκος Ι΄ του Χόινουφ

Ο Ερρίκος Ι΄, πολων. Henryk X książę Chojnów (1426 - πριν τις 28 Μαΐου 1452) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Λούμπιν/Λύμπεν (1441-46, μαζί με τον αδελφό του), του Χόινουφ/Χάιναου (από το 1452), του Μπζεγκ/Μπρηγκ και του Ζλοτορία/Γκόλντμπεργκ (1449-50, με τον αδελφό του).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Γ΄ δούκα της Ολάβα, Λούμπιν, Χόινουφ, Ζλοτορία και της Μαργαρίτας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Μπόλκο Δ΄ δούκα του Οπόλε, Στσέλτσε, Νιεμόντλιν.

Όταν το 1441 απεβίωσε ο πατέρας του, ο Ερρίκος Ι΄ και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Α΄ έλαβαν από κοινού τα δουκάτα Λούμπιν & Χόινουφ. Η μητέρα τους έλαβε την Ολάβα ως πρόσοδο. Το 1443 έλαβαν το Μπζεγκ από την Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, χήρα του μεγάλου θείου τους Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Μπζεγκ, ο οποίος είχε αποβιώσει από το 1436. 

Η δύσκολη οικονομική κατάσταση ανάγκασαν τους δύο αδελφούς να υποθηκεύσουν το Λούμπιν στον Ερρίκο Θ΄ τον Πρεσβύτερο,  δούκα του Γκλόγκουφ το 1446. Το 1450 υποθήκευσαν και το Μπζεγκ στον εκ μητρός θείο τους Νικόλαο Α΄ δούκα του Οπόλε. Τελικά τους έμεινε το Χόινουφ και το Στσέλιν, που τα κυβερνούσαν από κοινού, ώσπου απεβίωσε ο Ερρίκος Ι΄ το 1452, σε ηλικία 26 ετών, αφήνοντας τον Ιωάννη Α΄ μόνο κυβερνήτη.

Πηγές
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Φρειδερίκος Γ΄ της Λεγκνίτσα

Ο Φρειδερίκος Γ΄, πολων. Fryderyk III Legnicki (22 Φεβρουαρίου 1520 - 15 Δεκεμβρίου 1570) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα (1547-1551, 1556-59)· δύο φορές οι Αψβούργοι τον εκτόπισαν από τη θέση του.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Λεγκνίτσα, Μπζεγκ και της Σοφίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1538 την Αικατερίνη, κόρη του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα:
 Ερρίκος ΙΑ΄ 1539-1588, δούκας της Λεγκνίτσα.
 Αικατερίνη 1542-1569, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Καζιμίρ των Πιαστ-Σιλεσίας του Τσέσυν.
 Ελένη 1545/47-1583, παντρεύτηκε τον Ζήγκμουντ Β΄ του Κούρτσμπαχ-Μίλιτις, βαρόνο του Τράχενμπεργκ.
 Φρειδερίκος Δ΄ 1552-1596, δούκας της Λεγκνίτσα.
 Φρειδερίκος 1543-1551 απεβ. 8 ετών, Σοφία 1541-1542 απεβ. 1 έτους.

Πηγές
 Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.
 Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Κυβέρνηση του Μαυροβουνίου

Η κυβέρνηση του Μαυροβουνίου (μαυροβουνιακά/σερβικά: Влада Йрне Горе, Vlada Republike Crne Gore) είναι το εκτελεστικό όργανο της κρατικής αρχής της Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου. Επικεφαλής της είναι ο Πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου και μέλη της, πέρα από τον πρωθυπουργό, είναι οι αντιπροέδροι της κυβέρνησης, καθώς και οι υπουργοί της.

Ο Ντούσκο Μάρκοβιτς είναι ο σημερινός πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου και επικεφαλής της κυβέρνησης. Τα σημερινά μέλη του υπουργικού συμβουλίου εκλέχθηκαν στις 28 Νοεμβρίου 2016 από το Κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου. Η κυβέρνηση έχει την κοινοβουλευτική στήριξη από το Δημοκρατικό Κόμμα των Σοσιαλιστών, τους Σοσιαλδημοκράτες, την Κροατική Πολιτική Πρωτοβουλία, το Φιλελεύθερο Κόμμα, το Βοσνιακό Κόμμα και το Αποφασισμένοι Αλβανοί.

Τρέχουσα σύνθεση 
Η σύνθεση της 41ης Κυβέρνησης του Μαυροβουνίου, η οποία εξελέγη στις 28 Νοεμβρίου 2016, μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2016:

Κυβερνητική ιστορία

Κατάλογος κυβερνήσεων του Μαυροβουνίου (ως ανεξάρτητο κράτος, 2006-σήμερα)

Παραπομπές

Πολιτική του Μαυροβουνίου 
Μαυροβουνιο
Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας

Ο Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας ήταν βραχύβιο κυβερνητικό αξίωμα το οποίο δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια του σχεδίου φιλελευθεροποίησης την περίοδο της χούντας το 1973. Ο Οδυσσέας Αγγελής ήταν ο μόνος που θήτευσε στο συγκεκριμένο αξίωμα, κατά την προεδρία του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου.

Ιστορικό πλαίσιο 
Μετά το Κίνημα του Ναυτικού 23ης Μαΐου 1973 σε συνδυασμό και με το Αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου που είχε προηγηθεί, ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος αποφάσισε να προχωρήσει σε έναν υποτυπώδη  εκδημοκρατισμό του καθεστώτος, καταργώντας την μοναρχία και προχωρώντας στην εγκαθίδρυση Προεδρικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

Στο νέο αυτό πολίτευμα θα υπήρχαν 3 κύρια πολιτικά αξιώματα : ο Πρόεδρος, και ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας και με μειωμένες εξουσίες ο Πρωθυπουργός.

Την 1 Ιουνίου του 1973 ο δικτάτορας προχωρά στην κατάργηση της μοναρχίας αναλαμβάνοντας ο ίδιος προσωρινά την Προεδρία, διαδεχόμενος τον εαυτό του ως Αντιβασιλέα.

Έναν μήνα αργότερα στις, 23 Ιουλίου 1973, διοργανώνει νόθο δημοψήφισμα αναλαμβάνοντας και τυπικά τον τίτλο του Πρόεδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας και διορίζοντας Αντιπρόεδρο της Δημοκρατίας ένα κορυφαίο στέλεχος της Χούντας, τον αρχηγό ΓΕΣ Οδυσσέα Αγγελή.

Ο Παπαδόπουλος αργότερα εξήγγειλε εκλογές για τις αρχές του 1974, τις οποίες ο πολιτικός κόσμος αποδοκίμασε ως φάρσα.

Όρκος και καθήκοντα

Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1973, ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκλεγόταν ως επιλεγμένος από τον υποψήφιο Πρόεδρο συνυποψήφιος.

Σε αντίθεση με τον Πρόεδρο, ο οποίος θα ορκιζόταν ενώπιον του απερχόμενου Προέδρου, της Κυβέρνησης, του Προέδρου της Βουλής, μέρους της Ολομέλειας του Κοινοβουλίου και της Ιεράς Συνόδου, ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας θα ορκιζόταν μόνον ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Αυτή η τυπική διαφοροποίηση καταδεικνύει ολοφάνερα τον ρόλο και τα καθήκοντα του Αντιπροέδρου της Δημοκρατίας: Η θέση του Αντιπροέδρου δεν δημιουργήθηκε για να αποτελέσει θέση ηγεσίας, αλλά ένα αξίωμα που επικουρεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με περιορισμένες εξουσίες.

Κατάργηση
Το Νοέμβριο του 1973, ο Δημήτριος Ιωαννίδης, αρχηγός της ΕΣΑ, ανατρέπει τον Παπαδόπουλο και καταργεί το Σύνταγμα του 1973, καταργώντας έτσι τη θέση του Αντιπροέδρου της Δημοκρατίας αλλά διατηρώντας παράλληλα τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Τον Παπαδόπουλο διαδέχεται ως ΠτΔ ο αρχηγός ΓΕΣ Φαίδων Γκιζίκης, ως εθιμοτυπικός αρχηγός του κράτους.

Μετά την μεταπολίτευση και το Σύνταγμα του 1975, το οποίο δεν προβλέπει θέση Αντιπροέδρου, το αξίωμα καταργείται οριστικά.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος Προέδρων της Ελληνικής Δημοκρατίας

Παραπομπές

Πρόεδροι της Ελληνικής Δημοκρατίας