joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Χρυσομηλιά Φούρνων

Η Χρυσομηλιά ή Χρυσομηλέα είναι ημιορεινός οικισμός των Φούρνων Κορσεών και της Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας.

Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία 
Η Χρυσομηλιά βρίσκεται στο βόρειο τμήμα και προς τα δυτικά παράλια του νησιού με υψόμετρο 132 μέτρα. Απέχει περίπου 15 χλμ. (οδικά) βορειοανατολικά από τη Χώρα Φούρνων. Είναι κτισμένη σε επικλινές έδαφος στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Κόρακας που είναι το ψηλότερο του νησιού και η πεζοπορική απόσταση μέχρι την κορυφή του (513 μέτρα) είναι περίπου 1,5 ώρα. Νοτιοδυτικά είναι ο  παραθαλάσσιος οικισμός Καμπί Χρυσομηλιάς που αποτελεί επίνειό της και συνδέεται με 1.000 περίπου σκαλοπάτια. Η βλάστηση είναι περιορισμένη και το κλίμα ξηρό. Στα νότια είναι η παραλία Αγίας Τριάδας. Πάνω στην κορυφή χαμηλού λόφου κοντά στο Καμπί σώζονται οικιστικά ελληνιστικά λείψανα και η γύρω περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.

Διοικητικά στοιχεία 
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Χρυσομηλιά στο ΦΕΚ 204Α - 21/09/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φούρνων Κορσεών. Το 1940 μετονομάστηκε σε Χρυσομηλέα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» υπάγεται στον Δήμο Φούρνων Κορσεών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 104 κάτοικοι.

Απογραφές πληθυσμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Αρχαίος Πύργος στη Χρυσομηλιά των Φούρνων από τον ιστότοπο odysseus.culture.gr

Παραπομπές 

Δήμος Φούρνων Κορσεών
Αλμπέρικ Β΄ του Σπολέτο

Ο Αλμπέρικ Β΄, γερμ.: Alberic II (912 – 954) από τον Οίκο του Τούσκουλου, ήταν ηγεμόνας της Ρώμης από το 932 έως το 954, αφού καθαίρεσε τη μητέρα του Μαροζία και τον πατριό του Ούγο των Μποζονιδών βασιλιά της Λομβαρδίας.

Βιογραφία

Ήταν γιος του Aλμπέρικ Α΄ δούκα του Σπολέτο και της Mαροζίας, κόρης του Θεοφυλάκτου Α΄ κόμη του Τούσκουλου. Αδελφός του, μάλλον ετεροθαλής (από μη νόμιμη σχέση της Μοροζίας), ήταν ο πάπας Ιωάννης ΙΑ΄. Η μητέρα του έκανε δεύτερο γάμο: στον γάμο της μητέρας του με τον βασιλιά Ούγο της Λομβαρδίας, ο Aλμπέρικ Β΄ και ο νέος πατριός του μάλωσαν βίαια, αφότου ο Ούγος χαστούκισε τον Aλμπέρικ Β΄ για αδεξιότητα. Εξοργισμένος από αυτό, και ίσως παρακινημένος από τις φήμες ότι ο Ούγος σκόπευε να τον τυφλώσει, ο Αλμπέρικ Β΄ άφησε τους γαμήλιους εορτασμούς και υποκίνησε έναν Ρωμαϊκό όχλο να επαναστατήσει εναντίον του Ούγου. Τον Δεκέμβριο του 932 ο Ούγος έφυγε από την πόλη, η Μαροζία οδηγήθηκε στη φυλακή και ο Αλμπέρικ Β΄ πήρε τον έλεγχο της Ρώμης.

Οικογένεια 
Το 936 ο Αλμπέρικ Β΄ νυμφεύτηκε τη θετή αδελφή του Άλντα, κόρη του βασιλιά Ούγου της Λομβαρδίας από προηγούμενο γάμο του και απέκτησε από αυτήν έναν γιο, τον Γρηγόριο Α΄ κόμη του Τούσκουλου. Σύμφωνα με τον Βενέδικτο του Σοράκτε, είχε επίσης έναν νόθο γιο, τον Οκταβιανό, από μία άγνωστη ερωμένη. Στην επιθανάτια κλίνη του ο Αλμπέρικ Β΄ ζήτησε από τη Ρωμαϊκή αριστοκρατία και τον κλήρο να ορκιστούν, ότι θα εκλέξουν τον Οκταβιανό ως πάπα.  Έγινε ο πάπας Ιωάννης ΙΒ΄.

Πηγές 
 Williams, George L. (1998). Papal Genealogy: The Families and Descendants of the Popes. McFarland & Company, Inc.
 Lexikon des Mittelalters .

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος του Τούσκουλου
Αλμπέρικ Γ΄ του Τούσκουλου

Ο Αλμπέρικ Γ΄, γερμ.: Alberic III (απεβ. το 1044) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν κόμης του Tούσκουλου, της Γκαλέρια, της Πρενέστε και του Άρτσε από το 1024 -όταν ο αδελφός του κόμης Ρόμαν εξελέγη ως πάπας Ιωάννης ΙΘ΄- μέχρι το τέλος του. Ήταν γιος του Γρηγορίου Α΄ και της Μαρίας, αδελφός των παπών Βενέδικτου Η΄ και Ιωάννη ΙΘ΄, και γαμπρός του Θρασαμούνδου Γ΄ δούκα του Σπολέτο.

Ο Αλμπέρικ Β΄ χρησιμοποίησε τον τίτλο ύπατος, δούκας και πατρίκιος των Ρωμαίων (consul, dux et patricius Romanorum). Αυτό σήμαινε την κοσμική του εξουσία στη Ρώμη. Είχε επίσης τον τίτλο κόμης του Ιερού Παλατιού του Λατερανού (come sacri palatii Lateranensis), που σήμαινε την εκκλησιαστική του λειτουργία στην παπική κουρία. Επί αρχιερατείας τού αδελφού του Ιωάννη ΙΘ΄ έγινε συγκλητικός, αλλά έπρεπε να εγκαταλείψει αυτόν τον τίτλο για το προαναφερθέν υπατικό αξίωμα, ώστε να αποφύγει εντάσεις με τον Ερρίκο Β΄ της Γερμανίας. Ο Αλμπέρικ δεν εμφανίζεται σε πηγές μετά το 1033, όταν άφησε τις κομητικές εξουσίες στον γιο του, τον νεοεκλεγέντα πάπα.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε την Ερμελίνα και ο γιος του:
 Θεοφύλακτος Γ΄ (ή Δ΄) έγινε ο πάπας Βενέδικτος Θ΄ το 1032 . Τον Αλμπέρικ Γ΄ διαδέχθηκε ο δεύτερος γιος του:
 Γρηγόριος Β΄ ως κόμης του Τούσκουλου και άφησε άλλους τρεις γιους, όλοι με τον τίτλο "κόμη του Τούσκουλου":
 Πέτρος consul, dux et senator Romanorum.
 Oκταβιανός 
 Γκυ.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος του Τούσκουλου
Πέτρος των Ρωμαίων

Ο Πέτρος ήταν ένας μεσαιωνικός Ρωμαίος ευγενής από τον Οίκο του Τούσκουλου. Όπως και ο πατέρας του, έφερε τον περίφημο τίτλο του πατρίκιου, υπάτου, δούκα και συγκλητικού των Ρωμαίων (Romanorum patricius, consul, dux et Senator), υπονοώντας την κοσμική διοίκηση της Ρώμης και της πολιτοφυλακής της. Ήταν γιος του Aλμπέρικ Γ΄ κόμη του Tούσκουλου. Ο Αλπέρικ Γ΄ ήταν δισεγγονός της Μαροζίας, κόρης του Θεοφύλακτου Α΄ κόμη του Tούσκουλου.

Οι ιστορικοί χρησιμοποιούν τον όρο σκοτεινός αιώνας (saeculum obscurum) για να περιγράψουν την περίοδο, που ο παπισμός βρισκόταν υπό τον άμεσο έλεγχο της Ρωμαϊκής αριστοκρατίας, ιδιαίτερα όταν ήταν υπό την κυριαρχία του Οίκου του Τούσκουλου, ο οποίος αργότερα έγινε ο Οίκος των Κολόννα.

Περαιτέρω ανάγνωση 
 George L. Williams. Papal Genealogy: The Families And Descendants Of The Popes

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Τούσκουλου
Γρηγόριος Α΄ του Τούσκουλου

Ο Γρηγόριος Α΄ (άκμασε 954 - 1012) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν κόμης του Τούσκουλου κάποια στιγμή μεταξύ 954 και 1012. Έγινε ύπατος και δούκας (consul et dux) το 961, εκλαμπρότατος ανήρ (vir illustrissimus) το 980, έπαρχος του ναυτικού (praefectus navalis) το 999. Ήταν γιος του Aλμπέρικ Β΄ (γιου του Aλμπέρικ Α΄ του Σπολέτo και της Mαροζίας) και της Άλντα του βιέν (κόρης του Ούγκου της Λομβαρδίας και της δεύτερης συζύγου του Άλντας ή Χίλντας). Ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο πάπας Ιωάννης ΙΒ΄.

Κατείχε τις πόλεις Γκαλέρια, Άρτσε, και Πρενέστε και τον τίτλο του παλατινού κόμη, ο τίτλος αναφέρεται στο παλάτι του Λατερανού. Ήταν ο πρώτος που έφερε τον τίτλο κόμης του Τούσκουλου και περιήλθε σε όλους τους απογόνους του. Έλαβε επίσης τους τίτλους του εξαιρετικού ανδρός (excellentissimus vir) και του αποστολικού πρύτανη (rector) του Αγίου Ανδρέα, τους οποίους έλαβε ο Γρηγόριος Α΄ το 980. Το 981 ο Γρηγόριος έφερε τον τίτλο ύπατος, δούκας και συγκλητικός των Ρωμαίων (Romanorum consul, dux et Senator).

Εκτός από οικείος και σύμμαχος των παπών, ιδιαίτερα του Σιλβέστρου Β΄, ο Γρηγόριος Α΄ υπηρέτησε επίσης ως έπαρχος των νηών (praefectus navalis) των βασιλέων Όθωνα Α΄ και Όθωνα Β΄ των Φράγκων. Ωστόσο στις 6 Φεβρουαρίου 1001 ονομάστηκε "επικεφαλής της Δημοκρατίας" από τους Ρωμαίους, επειδή ηγήθηκε της εξέγερσης κατά του Όθωνα Γ΄ και εκδίωξε τους Κρεσέντι. Το 1002 οι τελευταίοι επέστρεψαν στην εξουσία και έπρεπε να αποκηρύξει τον τίτλο του.

Το τέλος του μαρτυρείται πριν από τις 11 Ιουνίου 1012, όταν ο διάδοχός του, Θεοφύλακτος, εξελέγη ως πάπας Βενέδικτος Η΄.

Οικογένεια 
Από τη σύζυγό του Μαρία (απεβ. το 1013) απέκτησε τέκνα:
 Θεοφύλακτος, ο οποίος έγινε ο πάπας Βενέδικτος Η΄ .
 Aλμπέρικ Γ΄ κόμης του Τούσκουλου, τον διαδέχθηκε και στους τίτλους του.
 Ρωμανός, ο οποίος έγινε ο πάπας Ιωάννης ΙΘ΄.
 Mαροζία ΙΙΙ, παντρεύτηκε τον Θρασαμούνδο Γ΄ δούκα του Σπολέτo. Μαζί, οι Οίκοι του Τούσκουλου και του Σπολέτο ήταν οι κυρίαρχες κοσμικές δυνάμεις στην κεντρική Ιταλική χερσόνησο, η μία αντιπροσωπευτική της βασιλικής εξουσίας και η άλλη, του Γρηγορίου Α΄, του πάπα.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Τούσκουλου
Γρηγόριος Β΄ του Τούσκουλου

Ο Γρηγόριος Β΄ (απεβ. το 1058) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν γιος του Αλμπέρικ Γ΄ κόμη του Τούσκουλου και της Ερμελίνας. Έγινε κόμης του Tούσκουλου και του Λατερανού (Lateranensis et Tusculanensis comes) από το 1044 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία 
Το Χρονικό του Μοναστηριού του Μοντεκαζίνο (Chronicon Monasterii Casinensis) του Λέοντα της Όστιας τον καταγράφει ως Γρηγόριο του Αλμπέρικο (Gregorius de Alberico). Η τοποθέτηση αυτού του αποσπάσματος συνεπάγεται το τέλος του γύρω στο 1058. Όπως οι πολλοί προπάτορές του, έφερε τον περίφημο τίτλο πατρίκιος, πρόξενος, δούκας και γερουσιαστής των Ρωμαίων (Romanorum patricius, consul, dux et Senator), υπονοώντας την κοσμική διοίκηση της Ρώμης και της πολιτοφυλακής της. Ο διπλός τίτλος του κόμη του Λατερανού και του Τούσκουλου σήμαινε την κοσμική εξουσία του στη Ρώμη και την κτήση του στο Tούσκουλο, όπως υποστηρίχθηκε από τη συμμαχία του με τον παπισμό. Το 1044 ηγήθηκε αποστολής για την αποκατάσταση τού αδελφού του πάπα Βενέδικτου Θ΄.

Οικογένεια
Πριν από το 1054, όταν μαρτυρείται τελευταία φορά, ο Γρηγόριος είχε τρεις γιους και μία κόρη. Η κόρη του:
 Θεοδώρα, παντρεύτηκε τον Πάντουλφ (ή Λάντουλφ), άρχοντα του Καπάτσιo (1040–1052), γιο του Γουαϊμάρος Γ΄ του Σαλέρνo και της Γκαϊτελγκρίμα και αδελφό του Γουαϊμάρος Δ΄, από τον οποίο δολοφονήθηκε. Οι γιοι του Γρηγορίου Β΄:
 Ιωάννης και 
 Πέτρος, απεβίωσαν νέοι, αλλά τον διαδέχτηκε ο μικρότερος γιος του:
 Γρηγόριος Γ΄ κόμης του Τούσκουλου.

Πηγές 

Οίκος του Τούσκουλου
Γρηγόριος Γ΄ του Τούσκουλου

Ο Γρηγόριος Γ΄ (απεβ. π. το 1108) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν γιος του Γρηγορίου Β΄. Ήταν κόμης του Tούσκουλου (comes Tusculanensis) από το 1058, όταν απεβίωσε ο πατέρας του. Συνήθως θεωρείται ότι βρίσκεται στις απαρχές της οικογένειας των Κολόννα.

Σε αντίθεση με τον πατέρα του, δεν έφερε τον τίτλο του δούκα και του συγκλητικού, ούτε κανέναν τίτλο στη Ρώμη, αλλά απλώς ήταν πατρίκιος, ύπατος, λαμπρός ανήρ (patricius et consul, illustris vir). Τον Γρηγόριο Γ΄ διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Πτολεμαίος Α΄.

Οικογένεια
Είχε γιους που ονομάζονταν:
 Πτολεμαίος Α΄ 1099–1129, ύπατος, κόμης του Τούσκουλου.
 Γρηγόριος Δ' 1109–1128, δικαστής του Τούσκουλου (iudex Tusculanensis).
 Πέτρος της Κολούμνα 1099–1151, γενάρχης του Οίκου των Κολόννα.
 Εγίδιος 1128–1137.
 Ιαντάρα (κόρη).

Πηγές 

Οίκος του Τούσκουλου
Πτολεμαίος Α΄ του Τούσκουλου

Ο Πτολεμαίος Α΄, , , (απεβ. το 1126) ήταν κόμης του Τούσκουλου στο πρώτο τέταρτο του 12ου αι.. Ήταν γιος του Γρηγορίου Γ΄. Ο Πέτρος Πιζάνος, στη Vita Paschalis II αναφέρεται στον Πτολεμαίο Α΄ και τον ηγούμενο της Φάρφας ως σύμμαχους του βασιλιά με τον ίδιο τρόπο, που οι Άγιοι Πέτρος και Παύλος ήταν σύμμαχοι του πάπα.

Υποστήριξε τον πάπα Πασχάλη Β΄ και, το 1108, όταν ο πάπας έφυγε για το Μπενεβέντο, του δόθηκε η διοίκηση της Καμπανίας. Σύντομα, ο Πτολεμαίος Α΄, μαζί με τον Μπέραλντ της Φάρφας (ηγούμενο της Φάρφα) και τον Πέτρο Κολόννα, επαναστάτησαν ενάντια στην παπική εξουσία. Ο πάπας επέστρεψε με στρατεύματα από τον Ριχάρδο Β΄ της Γκαέτας και οι επαναστάτες δεν μπόρεσαν να πάρουν τον έλεγχο της Ρώμης.

Το 1111, ο βασιλιάς Ερρίκος Ε΄  της Γερμανίας φυλάκισε τον πάπα και μερικούς από τους καρδιναλίους του στη Ρώμη και ο Ροβέρτος Α΄ της Κάπουα έστειλε 300 άνδρες, για να σώσουν την παπική ακολουθία. Ωστόσο, ο Πτολεμαίος Α΄ συνάντησε τα στρατεύματα των Καπουανών στο Φερεντίνο και τους γύρισε πίσω.

Τον Μάρτιο του 1116 ο έπαρχος της Ρώμης Πέτρος απεβίωσε και ο Πασχάλης διόρισε έναν γιο του Πιέρ Λεόνι ως αντικαταστάτη του. Ο λαός εξεγέρθηκε και διόρισε αντ' αυτού τον Πέτρο, μικρανιανιψιό του Πτολεμαίου Α΄. Ο πάπας αναγκάστηκε να καταφύγει στο Aλμπάνo, αλλά όχι πριν επιχειρήσει να αγοράσει την πίστη του Πτολεμαίου Α΄ με την επιχορήγηση της Aριτσία. Στη συνέχεια, ο πάπας στράφηκε στη Ρώμη και, τον Μάιο, ανέλαβε το Τραστέβερε και το φρούριο Φουμόνε. Οι άνδρες του συνέλαβαν τον έπαρχο Πέτρο. Με τον συγγενή του φυλακισμένο, ο Πτολεμαίος Α΄ επιτέθηκε ξανά στον πάπα και νίκησε την πολιτοφυλακή του στο Αλγκίδντιο και απελευθέρωσε τον ανιψιό του. Αυτό ήταν ο καταλύτης για μια ευρύτερη εξέγερση στην Καμπανία και στα Παπικά Κράτη.

Το Πάσχα του 1117 έφτασε ο βασιλιάς και ο πάπας τράπηκε σε φυγή. Ο Πτολεμαίος Α΄ υπέβαλε γρήγορα φόρο τιμής στον κοσμικό δεσπότη. Επιβεβαιώθηκε σε όλες τις κτήσεις τού παππού του υπάτου Γρηγορίου. Η δύναμή του επεκτάθηκε μέχρι τη Σαμπίνα. Κατείχε το λιμάνι της Αστούρα, αφού αποσπάστηκε από τη Ρωμαϊκή Εκκλησία. Ονομάστηκε δούκας και ύπατος Ρωμαίων (dux et consul Romanorum) και επίσημα πρίγκιπας του Λατίου. Σε αυτό το σημείο, ο γιος του ονομάστηκε επίσης κόμης και αυτός ο νεότερος Πτολεμαίος Β΄ δόθηκε σε γάμο με τη Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄.

Στις 5 Φεβρουαρίου 1105, μετά από πολέμους με τη Γαέτα, ο Πτολεμαίος Α΄ είχε επιβεβαιώσει με συνθήκη την ασφάλεια των εμπόρων της Γκαέτας στις περιοχές του. Τώρα, οι πόλεμοι με τη Γκαέτα ξεκίνησαν (προσωρινά).

Ο Πτολεμαίος Α΄ και ο ανιψιός του ο έπαρχος κρατούσαν το Καστέλ Σαντ'Άντζελο. Ο Πέτρος Κολόννα και ο Ράιναλντ Σαναμπάλντι στράφηκαν στο πλευρό τού πάπα και, αμέσως μετά τα Χριστούγεννα, ο Πτολεμαίος Α΄ και οι υπόλοιποι που ήταν υπέρ του βασιλιά στη Ρώμη αναγκάστηκαν να φύγουν από τον πάπα. Ο Πασχάλιος Β΄ σύντομα απεβίωσε.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε και είχε τέκνο:
 Πτολεμαίος Β΄ απεβ. 1153, κόμης του Τούσκουλου.

Πηγές 
 Γρηγορόβιος, Φερδινάνδος . Η Ρώμη στο Μεσαίωνα Τόμ. IV Μέρος 1 . 1905.
 Lexikon des Mittelalters: Ptolemaeus (Tolomeo) I. Graf von Tusculum .

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Τούσκουλου
Ναός του Λούξορ

Ο Ναός του Λούξορ (αραβικά: معبد الأقصر) είναι ένα μεγάλο αρχαιοαιγυπτιακό συγκρότημα ναών που βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Νείλου στην πόλη που σήμερα είναι γνωστή ως Λούξορ (αρχαίες Θήβες) και κατασκευάστηκε περίπου κατά την 18η δυναστεία (1550-1295 π.Χ.). Στην αιγυπτιακή γλώσσα ήταν γνωστό ως Ιπέτ Ρεσίτ, «Νότιο Ιερό». Βρίσκεται περίπου τρία χιλιόμετρα νότια του Ναού του Καρνάκ, στην ανατολική όχθη. Σε αντίθεση με τους άλλους ναούς στις Θήβες, ο Ναός του Λούξορ δεν είναι αφιερωμένος σε έναν θεό λατρείας ή σε μια θεοποιημένη εκδοχή του φαραώ στο θάνατο. Αντίθετα, ο ναός αυτός είναι αφιερωμένος στην αναζωογόνηση της βασιλείας. Μπορεί να τοποθετήθηκε στο σημείο για τη στέψη πολλών από τους φαραώ της Αιγύπτου.

Ο ναός αυτός ήταν ο κύριος χώρος για έναν από τους σημαντικότερους αρχαίους αιγυπτιακούς θρησκευτικούς εορτασμούς, όταν οι λατρευτικές εικόνες του Αμούν, της συζύγου του Μουτ και του γιου τους, του σεληνιακού θεού Χονσού, λαμβάνονταν από τους ναούς τους στο Καρνάκ και μεταφέρονταν σε μια μεγαλειώδη πομπή προς τον Ναό του Λούξορ για να μπορέσουν να επισκεφτούν τον θεό που κατοικεί εκεί, τον Αμενεμοπέτ. Η τελετή αυτή ονομαζόταν εορτασμός του Οπέτ.

Ο Ναός του Λούξορ δεν κατασκευάστηκε από έναν μόνο κυβερνήτη. Η παλαιότερη υπάρχουσα κατασκευή, ένα ιερό, χρονολογείται από τη βασιλεία της Χατσεψούτ (1473–1458 π.Χ.). Ο πυρήνας του ναού χτίστηκε από τον Αμένωφις Γ΄ (1390–1352 π.Χ.), ο οποίος κατασκεύασε επίσης τη Μεγάλη Κιονοστοιχία. Αυτή αποτελείται από δύο σειρές από επτά κίονες, οι οποίοι ολοκληρώθηκαν από τον Τουταγχαμών (1336–1327 π.Χ.) και τον Χορεμχέμπ (1323–1295 π.Χ.). Ο Ραμσής Β' (1279-1213 π.Χ.) έκανε επίσης πολλές προσθήκες στο ναό. Πρόσθεσε την εξωτερική αυλή διακοσμημένη με αγάλματα του ίδιου, έναν ψηλό πυλώνα και δύο οβελίσκους (ο ένας από αυτούς βρίσκεται στο Παρίσι). Τέλος, σε μια αίθουσα του ναού βρίσκεται ένα γρανιτένιο ιερό του Μεγάλου Αλεξάνδρου. 

Στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. οι Ρωμαίοι έχτισαν ένα φρούριο γύρω από τον ναό, το οποίο έγινε το σπίτι της ρωμαϊκής κυβέρνησης στην περιοχή. Παράλληλα, ένα παρεκκλήσι εντός του ναού του Λούξορ που ήταν αρχικά αφιερωμένο στη θεά Μουτ μετατράπηκε σε λατρευτικό παρεκκλήσι της Τετραρχίας και αργότερα σε εκκλησία.

Μαζί με τους άλλους αρχαιολογικούς χώρους στις Θήβες, ο Ναός του Λούξορ ορίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1979.

Εικόνες

Δείτε επίσης 

 Ναός του Καρνάκ
 Μουσείο του Λούξορ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Μνημεία
Πτολεμαίος Β΄ του Τούσκουλου

Ο Πτολεμαίος Β΄  (Ptolemæus or Tolomeo) (απεβ. το 1153) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν ο κόμης του Tούσκουλου και ύπατος των Ρωμαίων (consul Romanorum) από το 1126 έως το τέλος του. Ήταν γιος και διάδοχος του Πτολεμαίου Α΄.

Βιογραφία 
Ο νεότερος Πτολεμαίος Β΄ εισήλθε στην πολιτική σκηνή της κεντρικής Ιταλίας για πρώτη φορά το 1117, όταν εμφανίζεται ως κοινός κόμης με τον πατέρα του και νυμφεύτηκε τη Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄ βασιλιά της Γερμανίας. Εκείνη την εποχή, οι κόμητες του Tούσκουλου ισχυρίστηκαν για πρώτη φορά την καταγωγή τους από τα γένη Ιουλίων και Oκταβίων, ένας ισχυρισμός που συνέχισε ο Πτολεμαίος Β΄. Επίσης οι κόμητες επιβεβαιώθηκαν ότι είχαν στην κατοχή τους όλη την επικράτεια του υπάτου Γρηγορίου, πάππου του Πτολεμαίου Α΄.

Όταν ο Λοθάριος Β΄ βασιλιάς των Φράγκων βάδισε πίσω από τη Νότια Ιταλία το 1137, ο Πτολεμαίος Β΄ τον συνάντησε στο Τίβολι. Εκεί, ο Λοθάριος Β΄ επιβεβαίωσε όλες τις ιδιοκτησίες του Πτολεμαίου Β΄ και τον τίτλο του «πρίγκιπα του Λατίου». Με τη σειρά του, ο Πτολεμαίος Β΄ έδωσε τον γιο του Ράινο στον αυτοκράτορα ως υπόσχεση πίστης.

Στις 8 Απριλίου 1149 ο πάπας Ευγένιος Γ΄ κατέφυγε στο φρούριο του Τούσκουλου του Πτολεμαίου. Αυτή ήταν η πρώτη φορά μετά από σαράντα χρόνια, που ο κόμης του Τούσκουλου είχε ενεργήσει ως αληθινός σύμμαχος του αληθινού πάπα. Εκείνη την εποχή, ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας σταμάτησε στο Τούσκουλο επιστρέφοντας από τη Β΄ Σταυροφορία. Αν και συγκλονίστηκε από τις δυσκολίες του πάπα, ο βασιλιάς της Γαλλίας δεν έκανε τίποτε για να βοηθήσει τον ποντίφικα. Στις 7 Νοεμβρίου, ο Ευγένιος Γ΄ έφυγε από το Tούσκουλο.

Στα τελευταία χρόνια του Πτολεμαίου Β΄ ο Οίκος του παρήκμασε. Το 1141, η Μπέρτα απεβίωσε και ο δεσμός με την παλιά βασιλική οικογένεια έσπασε. Ο Πτολεμαίος Β΄ νυμφεύτηκε μία Πιερλεόνι, κόρη του ίδιου του Πιέρ Λεόνι. Περιέπεσε σε χρέη, που προκάλεσαν απώλεια ή υποθήκη πολλών ακινήτων στο ίδιο το Tούσκουλο. Πολλά περιήλθαν στην οικογένεια Φραντζιπάνι και το παλαιό φρούριο περιήλθε στον Eυγένιο Γ΄. Ο Πτολεμαίος Β΄ απεβίωσε το 1153 και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ιωνάθαν. Ο δεύτερος γιος του, ο προαναφερθείς Ράινο, ήταν από κοινού με τον αδελφό του κόμης και στη συνέχεια μόνος κόμης: ο τελευταίος κόμης του Tούσκουλου. Ο Πτολεμαίος Β΄ άφησε ακόμη έναν γιο, τον Ιορδάνη, ο οποίος εγκαταστάθηκε στο Γκαβινιάνo της Βόλσια μετά την καταστροφή του Tούσκουλου το 1191.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μπέρτα των Σαλίων, νόθη κόρη του Ερρικου Ε΄ της Γερμανίας και είχε τέκνα:
 Ιωνάθαν απεβ. πριν το 1167, κόμης του Τούσκουλου.
 Ράινο απεβ. μετά το 1179, κόμης του Τούσκουλου.

Σημειώσεις

Πηγές 
 Γρηγορόβιος, Φερδινάνδος . Η Ρώμη στο Μεσαίωνα Τόμ. IV Μέρος 1 . 1905.

Οίκος του Τούσκουλου
Ιωνάθαν του Τούσκουλου

Ο Ιωνάθαν (απεβ. πριν από το 1167) ήταν κόμης του Τούσκουλου από το τέλος τού πατέρα του, Πτολεμαίου Β΄ το 1153 μέχρι το δικό του τέλος. Μητέρα του ήταν η Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄ βασιλιά της Γερμανίας.

Βιογραφία 
Ήταν, από κληρονομιά, φεουδαλικά υποτελής του βασιλιά, αλλά ο πάπας Αδριανός Δ΄ του παραχώρησε την παπική περιουσία (το μεγάλο φρούριο) στο Tούσκουλου και τον έκανε φεουδαλικά υποτελή του πάπα. Δήλωσε υποτέλεια (homage) στις 9 Ιουλίου 1155 στον πάπα εκτός από την αντίθεση του Imperatorem — «εκτός από τον αυτοκράτορα». Με τη σειρά του, παρέδωσε τον Μοντισφορτίνι και τη Φαϊόλα στον πάπα. Η Σύγκλητος της Ρώμης, ωστόσο, αρνήθηκε να επικυρώσει την παραχώρηση του φρουρίου στον κόμη.

Το 1163 του έδωσε το λιμάνι της Αστούρα, που ο πατέρας του είχε παράνομα κρατήσει από την Εκκλησία, από τον ηγούμενο του Σ. Αλέσιο. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της εξουσίας του, πρέπει να είχε κάνει συγκυρίαρχο τον μικρότερο αδελφό του Ράινο, διότι ο Ράινο εμφανίζεται ως μοναδικός κόμης το 1167.

Πηγές 
 Γρηγορόβιος, Φερδινάνδος . Η Ρώμη στο Μεσαίωνα Τόμ. IV Μέρος 1 . 1905.
 Lexikon des Mittelalters: Gionata Graf von Tusculum .

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Τούσκουλου
Αγέπολις

Ο Αγέπολις ο Ρόδιος (αρχ. ελλην. Ἀγέπολις) ήταν αρχαίος Ρόδιος που στάλθηκε από τους συμπολίτες του το 169 π.Χ. ως πρέσβυς προς τον Ρωμαίο ύπατο Κόιντο Μάρκιο Φίλιππο, στον πόλεμο των Ρωμαίων με τον βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα. Σκοπός του Αγέπολι ήταν να εξευμενίσει τον Ρωμαίο, ανασκευάζοντας τις κατηγορίες και τις διαβολές που είχαν γίνει στη ρωμαϊκή Σύγκλητο κατά των Ροδίων, δηλώνοντας πίστη των Ροδίων στη Ρώμη. Ο Αγέπολις συνάντησε τον Κόιντο Μάρκιο κοντά στο Ηράκλειον Πιερίας, όπου ο Ρωμαίος του επεφύλαξε αξιοσημείωτα εγκάρδια υποδοχή και άκουσε τις απόψεις του.  Λίγο αργότερα ο Αγέπολις επισκέφθηκε τον Γάιο Μάρκο Φίγκουλο, ο οποίος τον υποδέχθηκε ακόμα καλύτερα. Οι Ρόδιοι θεώρησαν τις θερμές υποδοχές που επεφυλάχθηκαν στον απεσταλμένο τους ως ενδεικτικές του άγχους της Ρώμης για τον πόλεμο, μια πεποίθηση που επιβεβαιώθηκε για εκείνους όταν ο Αγέπολις τους αφηγήθηκε το πώς ο Κόιντος Μάρκιος τον είχε πάρει κατά μέρος για να τον ρωτήσει εμπιστευτικά γιατί η Ρόδος δεν μεσολαβούσε ώστε να βοηθήσει να τελειώσει ο πόλεμος.

Το 168 π.Χ. ο Αγέπολις στάθηκε και πάλι ως πρέσβυς, αυτή τη φορά στην ίδια την πόλη της Ρώμης, προκειμένου να δηλώσει στη Σύγκλητο ότι ο πόλεμος της Ρώμης κατά του Περσέως αποτελούσε μεγάλο φορτίο για την Ελλάδα και ήταν τελικώς μη επικερδής για την ίδια τη Ρώμη. Αλλά ο πόλεμος (ο Τρίτος Μακεδονικός Πόλεμος) είχε πλέον τελειώσει με την οριστική νίκη των Ρωμαίων και το τέλος του Βασιλείου της Μακεδονίας, οπότε ο Αγέπολις κατηγορήθηκε από τη Σύγκλητο πως δεν υπηρετούσε τα συμφέροντα ούτε της Ελλάδας, ούτε της Ρώμης, αλλά εκείνα του ηττημένου πλέον Περσέως.

Παραπομπές

Αγεπολις
Λόρα Μπέιλι

Η Λόρα Μπέιλι (αγγλικά: Laura Bailey) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός φωνής.

Βιογραφία 
Η Μπέιλι γεννήθηκε στο Μισισίπι. Έχει μια μεγαλύτερη αδερφή που ονομάζεται Τζένη. Ο πατέρας της ήταν στην Πολεμική Αεροπορία, με αποτέλεσμα η οικογένεια να μετακινείται συχνά. Έζησαν στην Οκλαχόμα πριν μετακομίσουν στο Σαν Αντόνιο του Τέξας και στη συνέχεια μετακόμισαν σε όλο το Βόρειο Τέξας, όλα πριν ο Μπέιλι γίνει έξι ετών.Τελικά εγκαταστάθηκαν στο Άλεν του Τέξας, ένα προάστιο του Ντάλας. Είχε ένα παροδικό ενδιαφέρον για την υποκριτική και έπαιξε σε σχολικά έργα, αλλά σχεδίαζε να γίνει βιολόγος. Δεν συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να κάνει καριέρα στην υποκριτική μέχρι που παρακολούθησε μια ειδική εκπομπή πίσω από τις σκηνές του Dawson's Creek στην οποία πήρε συνέντευξη από την Katie Holmes. Παρακολούθησε το θεατρικό πρόγραμμα στο Collin County Community College στο Plano του Τέξας, όπου συμμετείχε στις παραγωγές των έργων Suburbia, Through a Glass Onion και Don't Rock the Jukebox. 

Ο ηθοποιός φωνής Kent Williams εντόπισε την Μπέιλι σε ένα από τα κολεγιακά της θεατρικά έργα και την προσκάλεσε σε ακρόαση για το Funimation. Σε ηλικία 18 ετών, έκανε το ντεμπούτο της στο anime ως Kid Trunks στη μεταγλώττιση Funimation του Dragon Ball Z. Άλλοι χαρακτήρες που έχει δώσει τη φωνή της είναι Emily / Glitter Lucky στο Glitter Force, Tohru Honda στο Fruits Basket, Lust in Fullmetal Alchemist και Fullmetal Alchemist: Brotherhood, ο χαρακτήρας του τίτλου στη μεταγλώττιση του Funimation του Shin-Chan και ο Maka Albarn στο Soul Eater, την Kushina Uzumaki από το Naruto Shippuden κλπ. 

Είναι μέλος του καστ της διαδικτυακής σειράς Critical Role, παίζοντας τους Vex'ahlia ("Vex"), Jester Lavorre και Imogen Temult.

Σε βιντεοπαιχνίδια, η Μπέιλι έχει δώσει τη φωνή της στην Rayne στο franchise BloodRayne, στην Jaina Proudmoore στο World of Warcraft, στον Rise Kujikawa στο Persona 4, στον Female Protagonist στο Persona 3 Portable, στον Chun-Li στο Street Fighter κλπ. Το 2020, πρωταγωνίστησε ως Άμπι Άντερσον στο βιντεοπαιχνίδι The Last of Us Part II, για το οποίο κέρδισε το βραβείο BAFTA για την καλύτερη ερμηνεύτρια σε πρωταγωνιστικό ρόλο και την καλύτερη ερμηνεία στα The Game Awards.

Προσωπική Ζωή 
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2011, η Μπέιλι παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό φωνής Travis Willingham. Έβγαιναν για λίγο όταν ήταν νεότεροι, και επανασυνδέθηκαν αργότερα. Ζουν στο Λος Άντζελες. Έχουν έναν γιο, τον Ronin, που γεννήθηκε το 2018.

Παραπομπές 

Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανίδες ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού
Ράινο του Τούσκουλου

Ο Ράινο, γερμ.: Raino, επίσης Rayno, Ranulf ή Reginulf, (απεβ. μετά το 1179), ήταν ο τελευταίος κόμης του Tούσκολου από άγνωστη ημερομηνία, όταν συνδέθηκε για πρώτη φορά με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωνάθαν, μέχρι το τέλος του. Ο πατέρας του Πτολεμαίος Β΄, απεβίωσε το 1153. Μητέρα του ήταν η Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄ της Γερμανίας.

Εμφανίζεται πρώτα το 1147, υποθηκεύοντας το Κάστρουμ Αλγκίντι στον πάπα Ευγένιο Γ΄ για 200 λίρες.

Ο πάπας Aδριανός Δ΄ παραχώρησε το φρούριο Tούσκουλο -του οποίου είχε αγοράσει την υποθήκη από τον Όντο Φραντζιπάνι, ο οποίος με τη σειρά του την είχε αγοράσει από τον Όντο Κολόννα όταν ο Πτολεμαίος Β΄ αναγκάστηκε να το υποθηκεύσει- στον Ιωνάθαν το 1155. Ωστόσο η Σύγκλητος της Ρώμης αρνήθηκε να επικυρώσει την παραχώρηση τού φρουρίου στον κόμη. Το 1167 ο Ράινο εμφανίζεται για πρώτη φορά ως μοναδικός κόμης. Ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ προσπάθησε εκείνη την εποχή να αποτρέψει τους πολίτες να επιτεθούν στο Tούσκουλο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο Ράινο κάλεσε σε βοήθεια τον Ράιναλντ του Ντάσελ, αρχικαγκελάριο της Ιταλίας και αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Ο Ράινo και ο Ράιναλντ πολιορκήθηκαν από τους Ρωμαίους στο παλαιό φρούριο Tούσκουλο. Ζητήθηκε βοήθεια από τον Χριστιανό αρχιεπίσκοπο του Μάιντς, που ήταν τότε στην Ανκόνα. Με 1.300 Γερμανούς και Βραβαντίνους, και τους άνδρες του Ροβέρτου Β΄ της Μπασουνβίλα, ο Χριστιανός στρατοπέδευσε δίπλα στο Μόντε Πόρτσιο έξω από την πόλη.

Οι Ρωμαίοι απέρριψαν κάθε προσπάθεια διπλωματικής επίλυσης και βάδισαν με έναν στρατό 40.000 στο Tούσκουλο. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος στρατός των Ρωμαίων εδώ και πολλούς αιώνες, που βάδισαν προς το πεδίο. Αρχηγός μπορεί να ήταν ο Όντο Φραντζιπάνι. Η βαρυσήμαντη μάχη του Μόντε Πόρτσιο έλαβε χώρα στις 29 Μαΐου 1167. Οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν και το Tούσκουλο διατηρήθηκε.

Το 1169 ο Ράινo αντάλλαξε με τον έπαρχο Ιωάννη το Τούσκουλο για τα Mόντε Φιαζόνε και Σ. Φλαβιάνο. Όταν ο Ιωάννης έφυγε από την πόλη, ο Ράινo προσπάθησε να ξαναμπεί, αλλά τον αρνήθηκαν οι πολίτες, οι οποίοι έδωσαν την πόλη στον πάπα στις 8 Αυγούστου 1170. Το 1171 ο Ράινο τελικά απαρνήθηκε την πόλη υπέρ του πάπα. Έτσι ο τελευταίος κόμης του Τούσκουλου απομακρύνθηκε από τη θέση του και του αρνήθηκαν ακόμη και την είσοδο στις νεοαποκτηθείσες πόλεις του. Η πτώση του Οίκου του ήταν γρήγορη και απότομη.

Μετά την εξουσία του στο Tούσκουλο, ο Ράινo συνέχισε να είναι ενεργός στις εδαφικές συναλλαγές. Παραχώρησε το Λαριάνo στον πάπα Αλέξανδρο Γ΄ με αντάλλαγμα τη Nόρμα και τον Βίκολο στις 11 Οκτωβρίου 1179. Με μία συνθήκη με τους Τσέντσιο και Oντόνε των Φραντζιπάνι, απέκτησε την Tερατσίνα και το Τσιρτσέγκιο σε αντάλλαγμα για το Tούσκουλο και το Mόντε Κάβο.

Πηγές 
 Γκρηγορόβιους, Φερδινάνδος. Η Ρώμη στον Μεσαίωνα Τόμ. IV Μέρος 1 . 1905.

Οίκος του Τούσκουλου
Κέντρο Carso για τη Μελέτη της Ιστορίας του Μεξικού

Το Κέντρο Carso για τη Μελέτη της Ιστορίας του Μεξικού (στα ισπανικά: Centro de Estudios de Historia de México Carso, CEHM-Carso) είναι ένα μεξικανικό πολιτιστικό ίδρυμα αφιερωμένο στην έρευνα, τη διατήρηση και τη διάδοση ιστορικών εντύπων και αρχείων του Μεξικού από τον 18ο αιώνα έως τον 20ο αιώνα. Ανήκει στο Ίδρυμα Κάρλος Σλιμ (Fundación Carlos Slim) και βρίσκεται στο Χιμαλίστακ, στα νότια της Πόλης του Μεξικού. Ιδρύθηκε το 1965 από την Condumex.

Το Κέντρο Carso  είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης της UNESCO. Τα αρχεία του περιέχουν 700 πόρους τεκμηρίωσης – περίπου 2 εκατομμύρια σελίδες – και η βιβλιοθήκη του περιέχει  80.554 βιβλία (18 από αυτά είναι αρχέτυπα). Το κέντρο Carso  διαθέτει περίπου 800.000 τεκμήρια.

Ιστορία
Το Κέντρο Carso  ιδρύθηκε από την εταιρία Conductores Mexicanos (Condumex) με στόχο τη διάσωση βιβλιογραφικών και τεκμηριωτικών αρχείων μεγάλης ιστορικής αξίας που θα χάνονταν λόγω έλλειψης συντήρησης ή που θα πωλούνταν σε βιβλιοθήκες και αρχεία του εξωτερικού.

Το Κέντρο Carso εγκαινιάστηκε το 1965 από τον Ρικάρντο Γκαρσία Σάινθ. Η πρώτη απόκτηση του κέντρου ήταν μια ιδιωτική συλλογή 10.000 βιβλίων του 19ου αι., η οποία περιελάμβανε αρχεία από την Επισκοπή της Γκουανταλαχάρα και αλληλογραφία μεταξύ πολλών προσωπικοτήτων που συμμετείχαν στην ανεξαρτησία του Μεξικού.

Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο αποτελούνταν από διανοούμενους όπως ο Χεσούς Ρέγιες Χερόλες, ο Ιγνάσιο Μπερνάλ, ο Σίλβιο Ζαβάλα, ο Αντόνιο Μαρτίνεθ Μπαέζ, ο Αλφόνσο Νοριέγκα, μεταξύ άλλων.

Μερικά από τα αντικείμενα συλλογής του Kέντρου Carso δωρίστηκαν στην κυβέρνηση του Μεξικού, όπως η επιστολή προκήρυξης του Μεξικανικού Συντάγματος του 1917, υπογεγραμμένη από τον Βενουστιάνο Καράνσα  ή το ημερολόγιο του Μεξικανού πολιτικού και ιστορικού Κάρλος Μαρία ντι Μπουσταμάντε.

Το 1976, το Κέντρο Carso δέχτηκε  τους πρώτους εκπαιδευόμενους από το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού και ορισμένους από αυτούς είναι σήμερα επιφανείς ερευνητές.

Βιβλιοθήκες 
Η βιβλιοθήκη του Κέντρου Carso διαθέτει 80.554 τόμους βιβλίων. Μερικές από τις ιδιαίτερες συλλογές αφορούν τις ακόλουθες  βιβλιοθήκες:

 Βιβλιοθήκη Ερνέστο ντα Πένια: αποτελείται από τη βιβλιογραφική συλλογή του εν λόγω ερευνητή, ο οποίος γνώριζε σχεδόν 30 γλώσσες, επομένως αυτή η συλλογή είναι πολύγλωσση .
 Βιβλιοθήκη Madero Spiritist 
 Βιβλιοθήκη Virrenal 
 Βιβλιοθήκη Pagliai 
Βιβλιοθήκη Poblana

Αμερικανικά αρχέτυπα
Τα  λεγόμενα αμερικανικά αρχέτυπα είναι εκείνα τα κείμενα που τυπώθηκαν όταν πρωτοεμφανίστηκε η τυπογραφία που στην περίπτωση του Μεξικού ήταν το 1534. Για το Κέντρο Carso  η συλλογή αυτών των κειμένων αφορούν συνολικά 18 αρχεία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Official website
 Carlos Slim - Βritannica

Δείτε επίσης  
 Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
 Μεξικό
 Πόλη του Μεξικού
 Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη

Παραπομπές

Ερευνητικά κέντρα ανά χώρα
Ανθρωπολογικά μουσεία ανά χώρα
Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης
Βιβλιοθήκες στο Μεξικό
Γουίδων Δ΄ του Σπολέτο

Ο Γουίδων Δ΄, γερμ.: Guy IV (Guido ή Wido, δολοφονήθηκε το 897) από τον Οίκο των Γουιδονιδών, ήταν δούκας του Σπολέτo και του Καμερίνo από το 889 και πρίγκιπας του Μπενεβέντo από το 895.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Γουίδωνα Β΄ δούκα του Σπολέτo. 

Είτε το 888, όταν ο πατέρας του στέφθηκε βασιλιάς της Φραγκίας, είτε το 889, όταν ο πατέρας του στέφθηκε βασιλιάς της Λομβαρδίας, ο Γουίδων έλαβε τα δουκάτα του Σπολέτο και του Καμερίνο. Παρόλο που ο πατέρας του δεν εξασφάλισε ποτέ το Φραγκικό βασίλειο, διατήρησε το Λομβαρδικό στέμμα του και έτσι αποποιήθηκε το Σπολέτo, την κληρονομική ιδιοκτησία της οικογένειάς του. Ο Γουίδων ήταν ικανός πολεμιστής και ηγέτης. Κατέκτησε το Μπενεβέντο από τους ανατολικούς Ρωμαίους και έγινε πρίγκιπας εκεί (895). Πρόσφερε την αντιβασιλεία του κατακτημένου πριγκιπάτου του στον Γουαϊμάρος Α΄ του Σαλέρνο, τον σύζυγο της αδελφής του Ίτας, αλλά ο Γκουαϊμάρ Α΄ αιχμαλωτίστηκε καθ' οδόν προς το Μπενεβέντο από τον Άντελφερ γαστάλδο του Αβελίνο. Ο Γουίδων έπρεπε να κατέβει και να πολιορκήσει το Αβελίνο για να απελευθερωθεί o Γκουαϊμάρ Α΄.

Αφού βασίλευσε στο Μπενεβέντο για έναν χρόνο και οκτώ μήνες, ο Γουίδων ταξίδεψε στη Ρώμη για να συναντήσει τον βασιλιά Λαμβέρτο της Λομβαρδίας. Δολοφονήθηκε στον Τίβερη από πράκτορες του Αλμπέρικ Α΄, ο οποίος κατέλαβε τον Σπολέτο και αυτοπροσδιορίστηκε ως διάδοχος δούκας.

Σημειώσεις

Πηγές 
 Caravale, Mario (επιμ.). Dizionario Biografico degli Italiani: LX Grosso – Guglielmo da Forlì . Ρώμη, 2003.
 Caravale, Mario (επιμ.). Dizionario Biografico degli Italiani: LXI Guglielmo Gonzaga – Javobini . Ρώμη, 2003.
 Lexikon des Mittelalters : Wido IV. Herzog von Spoleto (882/83-897).

Μαρκήσιοι της Ιταλίας
Πρίγκιπες του Μπενεβέντο
Οίκος των Γουιδονιδών
Γουίδων Β΄ του Σπολέτο

Ο Γουίδων Β΄ (μερικές φορές III ) (απεβ. στα τέλη του 882 ή στις αρχές του 883) από τον Οίκο των Γουιδονιδών ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Λαμβέρτου Α΄ δούκα του Σπολέτo και μαργράβου του Καμερίνο. Εξελέγη για να διαδεχθεί αυτούς τους τίτλους με το τέλος τού πατέρα του το 880. Είχε ένα φιλόδοξο σχέδιο επέκτασης προς τα νότια και προς τα δυτικά, που συγκρούονταν με τον παπισμό.

Έλαβε παπική επιστολή στις 18 Ιουλίου του έτους της ανάρρησής του. Ο πάπας Ιωάννης Η΄ ζήτησε συνάντηση, αλλά ο Γουίδων τον αγνόησε και αντ' αυτού εισέβαλε στις Παπικά Κράτη. Τότε ο Ιωάννης Η΄ ζήτησε τη βοήθεια του Καρόλου Γ΄ του Παχύ, ήδη βασιλιά της Ιταλίας, και τον έστεψε αυτοκράτορα στις 12 Φεβρουαρίου 881. Ωστόσο, ο Κάρολος Γ΄ βοήθησε ελάχιστα ενάντια στον Γουίδων. Μία παπική επιστολή που χρονολογείται στις 11 Νοεμβρίου και απευθυνόταν στον Κάρολο Γ΄ αναφερόταν στον Γουίδων ως Rabbia, ένα επίθετο που σημαίνει «οργή». Έμεινε ως παρωνύμιο.

Ως ηγεμόνας, ο Γουίδων χρησιμοποίησε το σύνθημα ανανέωση του βασιλείου των Φράγκων (Renovatio regni Francorum), όπως οι προκάτοχοί του Καρολίδες.  Τον Φεβρουάριο του 882, σε μία Συνέλευση (DIeta), που συγκάλεσε στη Ραβέννα ο Κάρολος Γ΄, ο δούκας, ο αυτοκράτορας και ο πάπας έκαναν ειρήνη και ο Γουίδων και ο θείος του Γουίδων του Καμερίνο, ορκίστηκαν να αποκαταστήσουν τις κλεμμένες παπικές εκτάσεις. Σε μία επιστολή του Μαρτίου προς τον Κάρολο Γ΄, ο Ιωάννης Η΄ ισχυριζόταν ότι οι όρκοι δεν εκπληρώθηκαν. Ο Γουίδων δεν επέτυχε ποτέ στα σχέδιά του για επέκταση ή στην τήρηση των υποσχέσεών του: απεβίωσε νέος αργότερα την ίδια χρονιά ή νωρίς την επόμενη. Τον διαδέχθηκε ο θείος του, καθώς τα παιδιά του ήταν ανήλικα. Ο γιος του Γουίδων Δ΄ κυβέρνησε αργότερα στο Σπολέτο και στο πριγκιπάτο του Μπενεβέντο. Η κόρη του Ίτα παντρεύτηκε τον Γκουαϊμάρ Α΄ του Σαλέρνο .

Σημειώσεις

Βιβλιογραφία 
 Carpegna Falconieri, Tommaso di (2003). "Guido, conte marchese di Camerino, duca marchese di Spoleto, re d'Italia, imperatore". Dizionario Biografico degli Italiani, Volume 61: Guglielmo Gonzaga–Jacobini (in Italian). Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana.
 Zimmermann, Harald (1974). "Imperatores Italiae" (PDF). In Helmut Beumann (ed.). Historische Forschungen für Walter Schlesinger. Cologne: Böhlau. pp. 379–399.

Μαρκήσιοι της Ιταλίας
Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it)
Ιωάννης Μάλλιας

Ο Ιωάννης Μάλλιας είναι γιατρός οφθαλμίατρος. Γεννήθηκε το 1971 στην Μυτιλήνη. Το 1994 αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από το 2006 είναι Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.  O Οφθαλμίατρος Ιωάννης Μάλλιας έχει εκπαιδευτεί και έχει πραγματοποιήσει μεταμόσχευση οφθαλμικών βλαστοκυττάρων,μεταμοσχεύσεις κερατοειδούς και επεμβάσεις καταρράκτη με laser με μικροτομή μόλις 1,8 χιλιοστά, καθώς και την πρωτοποριακή επέμβαση "Herniation of orbital fat".

Επαγγελματική Σταδιοδρομία 

Από το 2010 μέχρι και το 2019 κατείχε τη θέση του επιστημονικού διευθυντή της οφθαλμολογικής κλινικής του Mediterraneo Hospital. Από τον Ιανουάριο του 2014 υπήρξε ο ιδρυτής και επιστημονικός υπεύθυνος της Μονάδας Μεταμοσχεύσεων Κερατοειδούς. Απ' τον Ιανουάριο του 2019 ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον Όμιλο του Ιατρικού Αθηνών, ιδρύοντας την μονάδα μικροχειρουργικής οφθαλμού στο Ιατρικό Παλαιού Φαλήρου για τη διενέργεια ενδοφθάλμιων χειρουργικών επεμβάσεων (καταρράκτη, γλαυκώματος, αποκολλήσεων, κλπ).

Επιστημονικές Εταιρείες 
Ο κ. Ιωάννης Μάλλιας είναι ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Κερατοειδούς και Αντιπρόεδρος στο Δ.Σ. από το 2014 μέχρι σήμερα. Επίσης είναι μέλος στις επιστημονικές εταιρείες: European Society of Cataract and Refractive Surgery,  American Society of Cataract and Refractive Surgery, Cornea Society, EuCornea Society,  Ελληνική Οφθαλμολογική Εταιρεία, Ελληνική Εταιρεία Οφθαλμικών Φλεγμονών και Λοιμώξεων, και στην Ελληνική Εταιρεία Ενδοφακών και Διαθλαστικής Χειρουργικής.

Παραπομπές 

Έλληνες οφθαλμίατροι
Γουίδων της Νάντης

Ο Γουίδων ή Γουίδων, γερμ. Guido (απεβ. πριν από το 819) από τον Οίκο των Γουιδονιδών, διορίστηκε να αντικαταστήσει τον αποβιώσαντα Ρολάνδο ως κοντόσταυλος της Βρετονικής μαρκιωνίας μετά το τέλος εκείνου στη μάχη του Ρονσεβάλ το 778. Ο Γουίδων δεν άσκησε πιο αποτελεσματικά τον έλεγχο της Βρετάνης από τον προκάτοχό του, αλλά ήταν η κύρια επαφή με την οποία οι Βρετόνοι γνώριζαν τη Γαλλική πολιτική. Το πραγματικό έδαφος ελέγχου του ήταν η κομητεία της Νάντης. Οι εσωτερικές διαμάχες των Καρολιδών αποσπούσαν την προσοχή του Γουίδων και τον εμπόδιζαν να επιδείξει οποιαδήποτε πραγματική εξουσία. Η πίεση των Νορμανδών στους Βρετόνους θα άνοιγε μία είσοδο σε μία Γαλλική δυναστεία στη Βρετάνη υπό τον Μπερενγκάρ του Ρεν (Rennes).

Ο Γουίδων ήταν γιος του Λαμβέρτος και της Tεύτμπεργκα και ανήκε στην Αυστρασιανή οικογένεια των Γουιδονιδών. Ο Γουίδων ήταν υπεύθυνος για τη Νευστρία και τη Νάντη περί το 799, την ίδια στιγμή που ο αδελφός του Φρόντοαλντ έλαβε την κομητεία του Βαν (Vannes). Τα βασιλικά χρονικά σημειώνουν ότι το έτος 799 «ο Γουίδων έπαρχος της μαρκιωνίας της Βρετάνης, ο οποίος την ίδια χρονιά διέσχισε ολόκληρη την επαρχία με τους συναδέλφους του κόμητες, ήρθε να παρουσιάσει [στον Καρλομάγνο ] στο Άαχεν, τα όπλα των Βρετονικών αρχηγών που του είχαν παραδοθεί και σε κάθε τρόπαιο αναγραφόταν το όνομα του αρχηγού στον οποίο ανήκε το όπλο». Διευκρινίστηκε ταυτόχρονα ότι «η Βρετάνη φαινόταν τότε εξ ολοκλήρου υποκείμενη».

Το όνομα του Γουίδων εμφανίζεται στη συνέχεια, κυρίως το 814, στις πολλές πράξεις που καταγράφονται στο καταστατικό του αβαείου του Σαιν-Σωβέρ ντε Ρεντόν, όπου βρίσκεται δίπλα σε αυτό του Ζαρντίν, του μαρκίωνα ή πρίγκιπα του λαού (princeps plebis). Το καταστατικό λέει "Ο Ζαρντίν εξουσιάζει, ο Γουίδων είναι κόμης."

Οικογένεια
Ο Γουίδων απεβίωσε πριν από το 819, αφήνοντας τον γιο του Λαμβέρτος Α΄ κόμη της Νάντης και έπαρχο της μαρκιωνίας.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Γουιδονιδών
Λάμος ποταμός

Ο Λάμος (λατινικά: Lamus· τουρκικά: Limonlu Λιμόνλου) είναι ποταμός της αρχαίας Κιλικίας, στη σημερινή επαρχία Μερσίνης της Τουρκίας.

Ο ποταμός υψώνεται στο Όρος Γιουγλούκ στην οροσειρά του Ταύρου και ρέει μέσα από βαθιά φαράγγια προς τα νοτιοδυτικά μέχρι να φτάσει στη Μεσόγειο Θάλασσα στη Λιμόνλου (την αρχαία Αντιόχεια Λαμωτίδος και βυζαντινή Λαμουσία) στην περιοχή του Ερντεμλί. Περίπου στα μισά της πορείας του δέχεται τον Σουσάμα από τα δυτικά ως παραπόταμο.

Στην πόλη Λιμόνλου, περίπου 500 μέτρα δυτικά της εκβολής του ποταμού σε έναν επίπεδο λόφο στη δεξιά όχθη βρίσκεται το Μεσαιωνικό Κάστρο του Λάμου. Κάτω από το κάστρο μια ύστερη οθωμανική γέφυρα διασχίζει τον ποταμό, πιθανότατα στη θέση μιας παλαιότερης ρωμαϊκής γέφυρας. Βόρεια της πόλης βρίσκονται τα ερείπια ενός υδραγωγείου, το οποίο μετέφερε νερό από τον ποταμό δυτικά στις αρχαίες πόλεις Ελαιούσα Σεβαστή και Κώρυκος.

Παραπομπές

Ποταμοί της Τουρκίας
Λαμβέρτος Α΄ της Νάντης

Ο Λαμβέρτος Α΄ (απεβ. το 836) ήταν κόμης της Νάντης και έπαρχος της Βρετονικής μαρκιωνίας μεταξύ 818 και 831 και δούκας του Σπολέτο μεταξύ 834 και 836. Ο Λαμβέρτος διαδέχθηκε τον πατέρα του Γουίδων.

Βιογραφία 
Ο Λαμβέρτος Α΄ συμμετείχε σε μία εκστρατεία που ξεκίνησε ο Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής το 818 εναντίον των Βρετόνων, οι οποίοι είχαν ανακηρύξει βασιλιά τους τον Μόρβαν Λεζ-Μπρέιζ. Το 822 ένας νέος Βρετόνος αρχηγός, ο Βίομαρκ επαναστάτησε, αλλά υποτάχθηκε τον Μάιο του 825 στο Άαχεν. Κατά την επιστροφή του στη Βρετάνη, ο Λαμβέρτος Α΄ τον δολοφόνησε.

Το 831 ο Λαμβέρτος Α΄ εντάχθηκε στην εξέγερση του Λοθάριου Α΄ κατά του Λουδοβίκου Α΄ και εξορίστηκε στις Άλπεις,  όπου του δόθηκε το δουκάτο του Σπολέτο το 834. Ήταν ένας από τους πολλούς από το περιβάλλον του Λοθάριου, που απεβίωσε σε μία επιδημία του 836.

Οικογένεια 
Ο Λαμβέρτος Α΄ νυμφεύτηκε πρώτα την Ίτα, η οποία γέννησε τον τελικό διάδοχό του στη Νάντη, τον:
 Λαμβέρτος Β΄. 

Στη συνέχεια έκανε δεύτερο γάμο, με την Αδελαΐδα των Καρολιδών, τη μεγαλύτερη κόρη του Πεπίνου της Λομβαρδίας, ο οποίος ήταν με τη σειρά του ο μεγαλύτερος γιος τού Καρλομάγνου. Η Αδελαΐδα τού γέννησε έναν άλλο γιο, τον:
 Γουίδων Α΄, ο οποίος θα τον διαδεχόταν στο δουκάτο του Σπολέτο. Ο γιος του Γουίδων Α΄, ο:
 Γουίδων Γ΄ δούκας του Σπολέτο, στέφθηκε αυτοκράτορας των Φράγκων.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Γουιδονιδών
Λαμβέρτος Γ΄ της Νάντης

Ο Λαμβέρτος Γ΄ γεννήθηκε το 830 και απεβ. το 882. Ανήκε στον Οίκο των Γουιδονιδών.

Βιογραφία 
Ο Λαμβέρτος Γ΄ ήταν γιος του Λαμβέρτος Β΄ κόμη της Νάντης, με το τέλος του οποίου το 851, η διοίκηση της περιοχής ουσιαστικά περιήλθε στους Βρετόνους. Μετά το τέλος τού πατέρα του, ο Λαμβέρτος Γ΄ έγινε υποψήφιος για την έδρα της κομητείας της Νάντης. Μητέρα του ήταν η Τετράτα της Λομβαρδίας, κόρη του μεγαλύτερου γιου τού Καρλομάγνου, του Πεπίνου της Λομβαρδίας. Ο Λαμβέρτος Γ΄ νυμφεύτηκε τη Ροτρούδη της Λομβαρδίας, κόρη του Λοθάριου Α΄ αυτοκράτορα της Φραγκίας. Ο αυτοκράτορας ήταν πρώτος εξάδελφος τής Τετράντας (μητέρας τού Λαμβέρτος Γ΄) καθώς και οι δύο ήταν εγγονοί του Καρλομάγνου.

Oικογένεισ
Ο μοναχογιός τού Λαμβέρτος Γ΄ και της Ροτρούδη των Καρολιδών ήταν ο Βίπερτ της Νάντης.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος των Γουιδονιδών
Αντρέας Παγουλάτος

Ο Αντρέας Παγουλάτος (1948-2010) ήταν έλληνας ποιητής, θεωρητικός του κινηματογράφου και δοκιμιογράφος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Συμμετείχε ενεργά στη γέννηση και την εξέλιξη του ποιητικού κινήματος του γλωσσοκεντρισμού κατά την παραμονή του στο Παρίσι (1970 έως 1988). Τη δεκαετία του '70 εξέδωσε δύο ποιητικά βιβλία (Επίμαχα, Κορμί κείμενο), τα οποία, μαζί με δημοσιευμένα σε γαλλικά περιοδικά ποιήματά του, θεωρούνται από τα πρώτα γλωσσοκεντρικά κείμενα. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών '70-'80 ίδρυσε αρχικά το περιοδικό Χνάρι και στη συνέχεια τα Χνάρια (το τελευταίο με συνδιευθυντή τον ζωγράφο Γιώργο Λαζόγκα). Ακολούθησαν τα περιοδικά Συντέλεια (εκδ. Εξάντας) και Νέα Συντέλεια (εκδ. 'Αγκυρα), που αμφότερα διηύθυνε από κοινού με τον ομότεχνό του Νάνο Βαλαωρίτη. Διετέλεσε επί πολλά έτη υπεύθυνος του τομέα ποίησης στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα και εκπροσώπησε την ελληνική ποίηση σε φεστιβάλ στο εξωτερικό. Δοκίμιά του δημοσιεύθηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά, εφημερίδες, καθώς και σε εκδόσεις των Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης & Δράμας. Ως ερευνητής-σεναριογράφος εργάστηκε σε εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης με αντικείμενο την τέχνη της φωτογραφίας.

Υπέστη οξύ εγκεφαλικό και απεβίωσε στις 22 Μαρτίου 2010. Το αρχείο του μετά τον θάνατό του δωρήθηκε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ).

Εργογραφία
 Επίμαχα (1973)
 Κορμί κείμενο (1975)
 Όργια και εμπόδια (Εξάντας, 1991)
 Προς, Στοιχειώσεις, Πόροι (Μαραθιά, 1996)
 Πέραμα (Μανδραγόρας, 2006)

Παραπομπές
Μουσικό Κουτί (τηλεοπτική εκπομπή)

Το "Μουσικό Κουτί" είναι ο τίτλος μιας εβδομαδιαίας ψυχαγωγικής εκπομπής, η οποία προβάλλεται από τον τηλεοπτικό σταθμό ΕΡΤ1 από το 2020 μέχρι και σήμερα. Παρουσιαστές είναι ο Νίκος Πορτοκάλογλου και η Ρένα Μόρφη, τη μουσική τίτλων έχει αναλάβει η Τίνα Κουμπαράκη, διεύθυνση Ορχήστρας/Ενορχηστρώσεις ο Γιάννης Δίσκος  και τη σκηνοθεσία ο Περικλής Βούρθης. Η μπάντα «Μουσικοί Του Κουτιού» αποτελείται από τους:

Γιάννη Δίσκο, Δημήτρη Καζάνη, Λάμπη Κουντουρόγιαννη, Θανάση Τσακιράκη, Βύρων Τσουράπη, Στέλιο Φραγκούς.  

Η εκπομπή γυρίζεται στο ίδιο στούντιο που γυριζόταν το Ζήτω τo ελληvικό τραγoύδι.

Ιστορία και τηλεθέαση 
Η πρώτη εκπομπή προβλήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2020, στην ΕΡΤ1 και καλεσμένοι ήταν η Νατάσσα Μποφίλιου και ο Φοίβος Δεληβοριάς.  Καλεσμένοι έχουν υπάρξει, επίσης, η Μαρία Φαραντούρη, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Διονύσης Τσακνής, ο Βασίλης Λέκκας, καθώς και άλλοι επιφανείς καλλιτέχνες. Η εκπομπή της 5ης Ιανουαρίου του 2022 (με καλεσμένους την Μαρία Φαραντούρη και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη) βρέθηκε στη δεύτερη θέση στην prime time ζώνη τηλεθέασης εκείνης της ημέρας, ενώ για περίπου 2 ημέρες κατείχε την πρωτιά των τάσεων (trends) του ελληνικού Twitter.

Κύκλοι, Σεζόν & Κανάλι

Παραπομπές 
Παραπομπές

Ελληνικές τηλεοπτικές εκπομπές
Ελληνικές ψυχαγωγικές τηλεοπτικές εκπομπές
Εκπομπές ΕΡΤ
Αββαείο του Έτταλ

Το Αββαείο του Έτταλ βρίσκεται κοντά στις πόλεις Όμπεραμμεργκάου (Oberammergau) και Γκάρμις-Παρτενκίρχεν, στη Βαυαρία, στη νότια Γερμανία και ανήκει στο Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου.   

Το 2010 πρώην μαθητές του οικοτροφείου του Αββαείου κατήγγειλαν ότι είχαν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από δέκα ιερείς τις δεκαετίες του εξήντα και του εβδομήντα και στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα. Μετά από έρευνες που διεξήχθησαν η μονή συμφώνησε να καταβάλει αποζημίωση 700.000 ευρώ σε 70 πρώην μαθητές.

Φωτογραφίες

Παραπομπές

Εξωτερικός σύνδεσμος
https://www.kloster-ettal.de/
Συμμετοχή της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1976.

Γενικές πληροφορίες 
Μετά τη διάλυση της Ομοσπονδίας Δυτικών Ινδιών, η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα ίδρυσε την Ολυμπιακή Επιτροπή της το 1965, ώστε να καταφέρουν οι αθλητές της χώρας να συμμετάσχουν στους Αγώνες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας το 1966. Το 1975, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αρνήθηκε να αναγνωρίσει επίσημα την επιτροπή καθώς το καταστατικό της δεν ήταν σύμφωνο με τις απαιτήσεις της. Έλαβε προσωρινή αναγνώριση στις αρχές του 1976 και τελικά αναγνωρίστηκε πλήρως στις 19 Ιουλίου του ίδιου έτους, σε σύνοδο της ΔΟΕ στο Μόντρεαλ. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στη χώρα να πραγματοποιήσει το ντεμπούτο της στην Ολυμπιάδα εκείνης της χρονιάς με 10 αθλητές. 

Έκτοτε, έχει λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων με συνολικά 76 αθλητές, αλλά δεν έχει κατακτήσει κάποιο Ολυμπιακό μετάλλιο. Η μεγαλύτερη επιτυχία για την Αντίγκουα και Μπαρμπούντα ήρθε από τον Μπρένταν Κρίστιαν το 2008, όταν κατάφερε να φτάσει έως τα ημιτελικά στα 200 μέτρα ανδρών στον στίβο.

Η χώρα δεν έχει συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Σημαιοφόροι

Συμμετέχοντες

Συμμετέχοντες ανά άθλημα

Συμμετέχοντες ανά διοργάνωση 

 Η στήλη "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετοχών σε κάθε άθλημα και όχι τον αριθμό των αθλητών, καθώς κάποιοι έχουν λάβει μέρος σε περισσότερες από μία διοργανώσεις.
 Η σειρά "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετεχόντων κάθε Ολυμπιάδας.

Πίνακας μεταλλίων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 

Αντιγκουα και Μπαρμπουντα
Αθλητισμός στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Μονή Παναγίας Κοιμήσεως Πλακιδιωτίσσης Χίου

Η Μονή Παναγίας Κοιμήσεως Πλακιδιωτίσσης είναι μοναστήρι στη Χίο και την Περιφερειακή Ενότητα Χίου, το οποίο βρίσκεται δίπλα και βόρεια της Καλλιμασιάς. Ιδρύθηκε το 1625 και οφείλει την ονομασία της από τις πλάκες που έβγαζε η περιοχή. Πανηγυρίζει στα Εννιάμερα της Παναγίας στις 23 Αυγούστου. Το μοναστήρι την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν γυναικείο και το 1822 είχε περίπου 600 μοναχές της από τις οποίες, με την καταστροφή της Χίου, άλλες σφαγιάσθηκαν και άλλες εγκατέλειψαν το μοναστήρι. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1920 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Καλλιμασιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Καλλιμασιάς που υπάγεται στον Δήμο Χίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μοναχούς/ες.

Παραπομπές 

Δήμος Χίου
Μονές της Χίου
Τζάκσον (Ουαϊόμινγκ)

Το Τζάκσον (αγγλικά: Jackson) είναι κωμόπολη στην κοιλάδα Τζάκσον Χόουλ της κομητείας Τήτον του Ουαϊόμινγκ των ΗΠΑ. Ο πληθυσμός της ήταν 10.760 στην απογραφή του 2020, από τους 9.577 το 2010. Είναι η μεγαλύτερη πόλη στην κομητεία Τήτον και η έδρα της κομητείας της. Το Τζάκσον είναι η κύρια πόλη της Μικροπολιτικής Στατιστικής Περιοχής Τζάκσον, Ουαϊόμινγκ-Άινταχο, η οποία περιλαμβάνει την κομητεία Τήτον στο Ουαϊόμινγκ και την κομητεία Τήτον στο Άινταχο. Η κωμόπολη, που συχνά λανθασμένα αποκαλείται Τζάκσον Χόουλ, πήρε το όνομά της από την κοιλάδα στην οποία βρίσκεται. Το Τζάκσον είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός λόγω της γειτνίασής του με τα χιονοδρομικά κέντρα Τζάκσον Χόουλ Μάουντεν, Σνόου Κινγκ Μάουντεν και Γκραντ Τάργκι, καθώς και με το Εθνικό Πάρκο Γραντ Τήτον και το Εθνικό Πάρκο Γιέλοουστοουν.

Παραπομπές

Πόλεις του Ουαϊόμινγκ
Οδός Ηλία Πουλοπούλου

Η οδός Ηλία Πουλοπούλου βρίσκεται στην περιοχή του Θησείου στην  Αθήνα. Η οδός ξεκινάει από την οδό Αποστόλου Παύλου, στην ευθεία με τον Ναό του Ηφαίστου και καταλήγει στην οδό Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκεται και η Γέφυρα Πουλοπούλου.

Ο δρόμος πήρε το όνομά του, από το εργοστάσιο πιλοποίιας «Πιλ Πουλ» του Ηλία Πουλόπουλου, που βρίσκεται στην περιοχή από το 1898. Ανάμεσα στα πολλά νεοκλασσικά σπίτια του δρόμου, ξεχωρίζει το σπίτι στον αριθμό 7, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ιστορικό μνημείο, καθώς αποτελεί τυπικό δείγμα δόμησης την περίοδο ανάμεσα στο τέλος του 19ου αι. και την αρχή του 20ου αλλά φέρει και ιδιαίτερα μορφολογικά στοιχεία.  Ως διατηρητέα έχουν χαρακτηριστεί τα κτίρια επί της:
Πουλοπούλου 6 και Αμφικτύωνος 9
Πουλοπούλου 7
Πουλοπούλου 13
Πουλοπούλου 22 και Ακταίου 11
Πουλοπούλου 41

Παραπομπές

Πηγές
 Θανάσης Γιοχάλας, Τόνια Καφετζάκη: Αθήνα, Ιχνηλατώντας την πόλη με οδηγό την ιστορία και την λογοτεχνία, εκδόσεις Εστία, Αθήνα , 2014 (σελ. 167)

Πουλοπουλου