joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Α.Ε.Π. Κοζάνης

Η Αθλητική Ένωση Ποντίων Κοζάνης (μέχρι το 2020 Αθλητική Ένωση Ποντίων Καραγιαννίων) είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα τα Καραγιάννια της Κοζάνης. Έμβλημά της είναι ο αετός των Ποντίων και χρώματά της το μπορντό και το θαλασσί. Η έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Στάδιο Κοζάνης.

Ιστορία 
Η Α.Ε.Π. Καραγιαννίων ιδρύθηκε το 2003, μετά τη συγχώνευση χωριών στην περιοχή Καραγιαννίων και πήρε τη θέση της μέχρι τότε ομάδας «Μαυραετός Σκήτης. Η ομάδα έχει ως έμβλημα της τον αετό του Πόντου. Από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης της, συμμετείχε στην Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Κοζάνης, όπου πάντα τερμάτιζε στις υψηλές θέσεις της βαθμολογίας. Η ομάδα έχει παίξει σε τέσσερις τελικούς του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Κοζάνης. Τη σεζόν 2011-12 έχασε από την Α.Ε. Περδίκκα, τη σεζόν 2015-16 κατέκτησε το Κύπελλο, κερδίζοντας τον Μακεδονικό Φούφα. την χρονιά 2016-2017 κατέκτησε το κύπελλο, κερδίζοντας το ΦΣ Κοζάνης και την χρονιά 2021-2022 κατέκτησε το κύπελλο κερδίζοντας το ΦΣ Κοζάνης. Τη σεζόν 2016-17 κέρδισε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας και προήχθη για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Γ' Εθνική. Τη σεζόν 2017-2018 αγωνίσθηκε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής στον Τρίτο όμιλο, αλλά υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Κοζάνης. Τη σεζόν 2018-2019, κέρδισε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας, καθώς σε σύνολο 26 αγώνων είχε 25 νίκες και μόλις μια ήττα και επανήλθε στον τέταρτο όμιλο της Γ΄ Εθνικής. Τη σεζόν 2019-2020 και μέχρι τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος ήταν στην πρώτη θέση του τετάρτου ομίλου της Γ΄ Εθνικής. Μετά την οριστική διακοπή των πρωταθλημάτων λόγω COVID-19 στέφθηκε πρωταθλήτρια με παράλληλη άνοδο στην επαγγελματική Football League. Στην παρθενική της παρουσία σε επαγγελματική κατηγορία έκανε μια πολύ κακή πορεία καταγράφοντας ρεκόρ χωρίς νίκη, 7 ισοπαλίες και 11 ήττες και εν τέλει επέστρεψε στην ερασιτεχνική κατηγορία.

Διακρίσεις 
Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Κοζάνης: 2 
 2016-2017 πρωταθλήτρια Α΄ ΕΠΣ Κοζάνης άνοδο Γ΄ Εθνική
2018-2019 πρωταθλήτρια Α΄ ΕΠΣ Κοζάνης άνοδο Γ΄ Εθνική
Κύπελλο Ε.Π.Σ. Κοζάνης: 2 
 2015-2016
, 2016-2017
2021-2022
Σούπερ Καπ Ε.Π.Σ. Κοζάνης: 1 
 2016-2017
Γ΄ Εθνική
2017-2018,
2019-2020 πρωταθλήτρια στον 4ο όμιλο της Γ΄ Εθνικής άνοδο Football league.

Παραπομπές 

Αθλητικοί σύλλογοι Κοζάνης
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2003
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2003
Ζεβεδαίος

Ο Ζεβεδαίος (, ) είναι πρόσωπο της Καινής Διαθήκης. Δεν γνωρίζουμε πολλά για την ζωή του παρά μόνο το γεγονός ότι ήταν ο πατέρας των Αποστόλων Ιωάννη και Ιακώβου. Το όνομά του προέρχεται από την Εβραϊκή λέξη ζέμπεντ (zabad) που σημαίνει δώρο και εννοεί δώρο του Γιαχβέ.

Βίος 
Τα ευαγγέλια υποδεικνύουν ότι ήταν σύζυγος της Αγίας Σαλώμης. Το Κατά Μάρκον 15:40 ονομάζει τις γυναίκες που υπήρχαν στη σταύρωση του Ιησού Χριστού ως «Μαρία Μαγδαληνή, Μαρία η μητέρα του Ιακώβου του Μικρού και του Ιωσή και Σαλώμη», ενώ το παράλληλο απόσπασμα στο Κατά Ματθαίον 27:56 έχει τα ονόματα "Μαρία Μαγδαληνή, Μαρία η μητέρα του Ιάκωβου και του Ιωσή, και η μητέρα των παιδιών του Ζεβεδαίου". Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η Αγία Σαλώμη ήταν η σύζυγος του Ζεβεδαίου.

Ο Ζεβεδαίος ήταν πιθανότατα ψαράς "κατά κάποιο τρόπο". Παρόλο που ονομάστηκε αρκετές φορές στα ευαγγέλια, οι μοναδικές στιγμές που εμφανίζεται είναι στο Κατά Ματθαίον 4:21-22 και στο Κατά Μάρκον 1:19-20, όπου έχει μείνει στη βάρκα, αφού ο Ιησούς κάλεσε τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Η σημείωση του Μάρκου ότι ο Ζεβεδαίος έμεινε με τους "μισθωτούς" υπονοεί ότι η οικογένεια είχε κάποιο πλούτο.

Ο Ζεβεδαίος έζησε στη Βηθεσδά ή κοντά σε αυτήν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Διαδικτυακή Βιβλιοθήκη της Σκόπιας - Ζεβεδαίος
 Πεμπτουσία - Η μητέρα των υιών Ζεβεδαίου Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος

Παραπομπές 

Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης
Αλίκη των Βουρβόνων-Πάρμας (1917-2017)

Η Αλίκη (ιταλ. Alicia di Borbone di Parma, 13 Νοεμβρίου 1917 - 28 Μαρτίου 2017) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν κόρη του Δούκα της Πάρμας και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Καλαβρίας.

Βιογραφία
Η Αλίκη Μαρία Θηρεσία Φραγκίσκη Λουίζα Πία Άννα Βαλερία ήταν η τέταρτη κόρη του Ηλία της Πάρμας και της Μαρίας Άννας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φρειδερίκου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1936 τον Αλφόνσο της Καλαβρίας και είχε τέκνα:
 Τερέζα Μαρία γενν. 6 Φεβρουαρίου 1937, παντρεύτηκε τον Ίνιγκο Μορένο υ Αρτέγκα, Μαρκήσιο ντε Λάουλα.
 Κάρλος 1938-2015, Δούκας της Καλαβρίας.
 Ινές Μαρία γενν. 1940, παντρεύτηκε τον Λουίς ντε Μοράλες υ Αγκουάντο.

Πηγές
  Darryl Lundy (10 May 2003). "Alice Maria di Borbone, Principessa di Parma". ThePeerage.com. Retrieved 2008-10-02.

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Ισπανίδες Ινφάντας
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Δούκισσες της Καλαβρίας
Μαρία Φραγκίσκη των Βουρβόνων-Πάρμας

Η Μαρία-Φραγκίσκη, ιταλ. Marie-Françoise di Borbona di Parma (γενν. 19 Αυγούστου 1928) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν κόρη του δούκα της Πάρμας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Λομπκόβιτς.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ξαβιέ πρίγκιπα της Πάρμας και της Μαγδαληνής, κόρης του Γεωργίου κόμη του Λινιέρ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1959 τον Εδουάρδο πρίγκιπα του Λομκόβιτς και είχε τέκνα:
 Μάριος-Εδουάρδος-Ξαβιέ 1960-1984, πρίγκιπας της Πάρμας, απεβ. 24 ετών.
 Μάριος-Ροβέρτος-Εμμανουήλ γενν. 1961-1988, πρίγκιπας της Πάρμας, απεβ. 27 ετών.
 Μάριος-Κάρολος-Ερρίκος γενν. 1964.
 Μαρία-Γαβριέλα-Ανίτα γενν. 1967.

Πηγές
  "GENEALOGY OF THE BRANCH OF BOURBON-PARMA". chivalricorders.org.
 "Généalogie de Françoise de Bourbon-Parme". Geneanet.

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Χράνοι Μεσσηνίας

Οι Χράνοι, είναι παραθαλάσσιο τουριστικό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αίπειας, του Δήμου Μεσσήνης.

Πληροφορίες 
Οι Χράνοι, αποτελούν ένα παραθαλάσσιο χωριό, με σημαντική τουριστική υποδομή, καθώς διαθέτουν, μεταξύ άλλων, ξενοδοχεία, δωμάτια και ταβέρνες. Διαθέτουν επίσης, πολλά μικρά ειδυλλιακά λιμανάκια, γεγονός που τους καθιστά ιδανικό προορισμό διακοπών, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Κύριοι τομείς της οικονομίας τους, συνιστούν συνεπώς ο τουρισμός, η καλλιέργεια αμπελιών, ελιών αλλά και η αλιεία. Σήμερα στο χωριό, μένουν 271 κάτοικοι (απογραφή 2011), ενώ οι οικισμοί Μακρά Άμμος, Μπιτσικόλακα και Ψηλή Ράχη, έχουν 23, 11 και 12 κατοίκους αντίστοιχα. Από τους Χράνους, μπορεί εύκολα κανείς να μεταβεί στην Καλαμάτα, στην Κορώνη, τη Μεθώνη, την Πύλο, το Ανάκτορο του Νέστορα, τη Χώρα, και την Αρχαία Μεσσήνη, ώστε να απολαύσει τα αξιοθέατα και τις φυσικές ομορφιές του τόπου.

Διοικητικές μεταβολές 
Οι Χράνοι, αναγνωρίζονται ως οικισμός το 1951, όπου και προσαρτώνται στην τότε Κοινότητα Κακορρεύματος. Λόγω της ιδιαίτερης οικονομικής άνθησής του, ορίζεται έδρα της Κοινότητας το 1973, ενώ το 1976 μετονομάζεται σε Κοινότητα Χράνων. Το 1981, προσαρτάται στους Χράνους και ο καταργηθείς οικισμός της Βίγλας. Το 1997 ο οικισμός Χράνοι, προσαρτάται στο Δήμο Αίπειας και το 2010, στο Δήμο Μεσσήνης.

Οι Χράνοι μαζί με τα χωριά, Επισκοπή, Κακκόρρευμα, Καφού, Μακρά Άμμος, Μπιτσικόλακα και Ψηλή Ράχη (οι τρεις τελευταίοι είναι νεοσύστατοι οικισμοί, αναγνωρισμένοι το 2011), αποτελούν την Κοινότητα Χράνων και υπάγονται στο Δήμο Μεσσήνης.

Δείτε επίσης 

 Κορώνη
 Λογγά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Δήμος Μεσσήνης

Παραπομπές

Χάρτης περιοχής 

Χωριά του νομού Μεσσηνίας
Επαρχία Πυλίας
Δήμος Μεσσήνης
Άσκολι Πιτσένο

Το Άσκολι Πιτσένο (ιταλικά: Ascoli Piceno) είναι  πόλη και δήμος στα Μάρκε, στη κεντρική Ιταλία. Είναι έδρα της επαρχίας Άσκολι Πιτσένο. Ο πληθυσμός του υπολογίζεται για το 2019 σε 47.982 κατοίκους. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμό Τρόντο.

Ιστορία 
Το Άσκολι Πιτσένο ταυτίζεται με την αρχαία πόλη Άσκουλουμ (Asculum), πρωτεύουσα των Πικέντων, ενός ιταλικού φύλου, και του Πικένου. Η πόλη καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους το 268 π.Χ. και βρισκόταν επί της Σαλάριας οδού. Κατά τη διάρκεια του Συμμαχικού πολέμου (91-88 π.Χ.), η πόλη επαναστάτησε, μαζί με άλλες, εναντίον της Ρώμης, όμως ο Πομπήιος Στράβων την πολιόρκησε επιτυχημένα, κατακτώντας την. Ο Ιούλιος Καίσαρας την κατέλαβε το 46 π.Χ., αφότου διάβηκε τον Ρουβίκωνα. Αργότερα απέκτησε το καθεστώς ρωμαϊκής αποικίας. Το 301 μ.Χ. έγινε πρωτεύουσα του Picenum Suburbicarium. Το 545 κατέλαβε την πόλη ο Τωτίλας.

Μετά την εποχή του Καρλομάγνου, η πόλη ήταν υπό την εξουσία των επισκόπων, οι οποίοι παράλληλα είχαν τον τίτλο του πρίγκιπα. Το 1185 το καθεστώς της πόλης άλλαξε και έγινε ελεύθερη δημοκρατία, όμως οι πολλαπλές διαμάχες με το Φέρμο οδήγησαν την πόλη στην άμεση εξουσία του πάπα τον 15ο αιώνα. Ανήκε στα Παπικά Κράτη μέχρι το 1860, οπότε έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας.

Αξιοθέατα 
 Η Πόρτα Ρομάνα είναι πύλη των αρχαίων τειχών, τα οποία διατηρούνται τμηματικά μέχρι σήμερα. Είναι κτισμένα από ορθογώνιους ογκόλιθους.
 Ο ναός του Σαν Γκρεγκόριο κτίστηκε στη θέση ρωμαϊκού ναού, από τον οποίο διατηρούνται δύο κίονες ενσωματωμένοι στη νεότερη κατασκευή
 Το κάστρο της πόλης κτίστηκε στο μεσαίωνα και προσφέρει πανοραμική θέα της πόλης και της γύρω περιοχής
 Το φρούριο των Μαλατέστα, κατασκευασμένο το 1439, από το οποίο σώζεται η φυλακή
 Ο καθεδρικός ναός της πόλης είναι ρωμανικού ρυθμού. Ανακαινίστηκε το 1888 από τον κόμη Τζουζέπε Σακόνι, οπότε και τοιχογραφήθηκε το εσωτεριό του από τον Τσέζαρε Μαριάνι.
 Άλλα ρωμανικά κτίρια στην πόλη περιλαμβάνουν το βαπτιστήριο και τους ναούς Σαν Βιτόρε και Σαν Νιντσέντζο εντ Αναστάσιο 
 Ο γοτθικός ναός του Σαν Φραντσέσκο
 Το Παλάτσο ντελ Κομούνε είναι κτίριο γοτθικού ρυθμού το οποίο σήμερα στεγάζει διοικητικές υπηρεσίες.
 Το Παλάτσο Κομουνάλε είναι αναγεννησιακό κτίριο και στεγάζει μουσείο με αρχαιολογικά ευρήματα και πίνακες ζωγραφικής.
 Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης οι γέφυρες της πόλης, όπως η ρωμαϊκή γέφυρα της Πόρτα Καπουτσίνα και η Πόντε ντι Κέκκο.
 Στο Κάστελ Τροζίνο, έξω από την πόλη, έχει ανακαλυφθεί νεκρόπολη των Λομβαρδών του 7ου αιώνα μ.Χ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος του δήμου

Παραπομπές 

Πόλεις της Μάρκε
Ευάγγελος Σηφάκης

Ο Ευάγγελος Σηφάκης ήταν έλληνας δάσκαλος, αντιστασιακός και ένας εκ των 62 Μαρτύρων της Κρήτης.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αγία Βαρβάρα το 1913 και ήταν ένα από τα 6 παιδιά του ιεροδιδασκάλου Γεωργίου Σηφάκη και Διευθυντή του Δημοτικού Σχολείου Αγίας Βαρβάρας. Ανήκει στην Οικογένεια Σηφάκη.

Αποφοίτησε από το Διδασκαλείο Ηρακλείου. Υπηρέτησε ως ανθυπολοχαγός στον Ελληνικό στρατό. Δίδαξε στο Δημοτικό Σχολείο της Αγίας Βαρβάρας για περίπου 10 χρόνια.

Το 1942 εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στη θέση Γέρο Λάκκος του Γαζίου μαζί με άλλους 13 Αγιοβαρβαρίτες συμπεριλαμβανομένου και του πατέρα του, εφημέριου της Αγίας Βαρβάρας και δασκάλου, παπά Γιώργη Σηφάκη.

Παραπομπές 

Ιστορία της Κρήτης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Έλληνες Αντιστασιακοί
Μιχαήλ Σηφάκης

Ο Μιχαήλ Σηφάκης ήταν Έλληνας δάσκαλος, αντιστασιακός και ένας εκ των 62 Μαρτύρων της Κρήτης.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Ο Μιχαήλ Ζ. Σηφάκης γεννήθηκε το 1881 στην Αγία Βαρβάρα. Σπούδασε στο Ιεροδιδασκαλείο Χανίων και διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό του πριν από το 1908. Ο Μιχαήλ Σηφάκης υπηρέτησε επίσης στη Μεγάλη Βρύση και στον Άγιο Μύρωνα και έφτασε ως τον βαθμό του επιθεωρητή. Ανήκει στην Οικογένεια Σηφάκη.

Εργάστηκε για λίγα χρόνια στο Λύκειο "Κοραής", και το 1924 ίδρυσε το «Παλλάδιον Λύκειον», που λειτούργησε, αρχικά ως δημοτικό σχολείο και σταδιακά ως γυμνάσιο, ως το 1939-40.

Στο «Παλλάδιον» υπηρέτησαν πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι, μεταξύ των οποίων ο Αρχιμανδρίτης Ευγένιος Ψαλιδάκης, (μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Κρήτης), ο μαθηματικός Κωνσταντίνος Γοντικάκης, κ.ά. Λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, η δικτατορία του Ι. Μεταξά απαγόρευσε τη λειτουργία μικτών ιδιωτικών σχολείων, πράγμα που οδήγησε σε συνένωση του Παλλαδίου με τον Κοραή, ούτως ώστε το πρώτο να λειτουργήσει ως σχολείο θηλέων και το δεύτερο ως σχολείο αρρένων. Αλλά σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου, τα ιδιωτικά σχολεία ανέστειλαν τη λειτουργία τους. Το Παλλάδιον Λύκειον λειτούργησε συνολικά επί 16 χρόνια, από το 1924-25 ως το 1939-40.

Κατά τα χρόνια της γερμανικής κατοχής ο Μιχαήλ Ζ. Σηφάκης κατέφυγε με την οικογένειά του στην Αγία Βαρβάρα, όπου συνελήφθη από τους Γερμανούς τον χειμώνα του 1942, μαζί με τον αδελφό του, παπά Γιώργη Σηφάκη και τα παιδιά του τελευταίου, (δάσκαλο) Ευάγγελο Γ. Σηφάκη και Εμμ. Αποστολάκη (γαμπρό του παπά-Γιώργη). 

Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές στις 3 Ιουνίου του 1942 στο Γάζι Ηρακλείου.

Προς τιμήν του, υπάρχει οδός στην περιοχή του Άη Γιάννη Ηρακλείου Κρήτης, με το όνομά του.

Απόγονοι 
Γιος του είναι ο Ομότιμος Καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας του ΑΠΘ, Γρηγόριος Σηφάκης.

Παραπομπές 

Ιστορία της Κρήτης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Έλληνες Αντιστασιακοί
Ελισάβετ του Λουξεμβούργου (1922-2011)

Η Ελισάβετ του Λουξεμβούργου (Élisabeth vu Lëtzebuerg, 22 Δεκεμβρίου 1922 - 22 Νοεμβρίου 2011) ήταν κόρη της Μεγάλης Δούκισσας Καρλότας του Λουξεμβούργου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1922 στο Κάστρο Μπεργκ, και ήταν το δεύτερο παιδί και η πρώτη κόρη της Μεγάλης Δούκισσας Καρλότας του Λουξεμβούργου και του Πρίγκιπα Φελίξ των Βουρβόνων-Πάρμας.

Αντιμέτωπη με τη γερμανική εισβολή στις 10 Μαΐου 1940 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου εγκατέλειψε τη χώρα για να βρει καταφύγιο στην Πορτογαλία. Το καταδρομικό Trenton απεσταλμένο από Φραγκλίνο Ρούζβελτ πήρε τον Πρίγκιπα Φελίξ και τα παιδιά του για την Αμερική, ενώ η Μεγάλη Δούκισσα Καρλότα κατευθύνθηκε προς Λονδίνο. Αναγκασμένοι να σέβονται την αμερικανική αμεροληψία, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Μαζί με τον πατέρα της και τον αδελφό της Ιωάννη, μετακόμισε στο Λονδίνο το 1942. Μετά το τέλος του πολέμου οι οικογένεια επέστρεψε στο Λουξεμβούργο.

Στις 9 Μαΐου 1956 παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο, Δούκα του Χόχενμπεργκ στο Λουξεμβούργο. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
την Άννα Ανίτα Καρλότα Μαξιμιλιάνα Ευφημία Μαρία Έλενα (1958-), παντρεύτηκε τον Ρόμε ντε λα Πόες. Απέκτησαν 4 παιδιά.
την Σοφία Φελισίτας Ελισάβετ Μπόνα Μαρία Αντωνία (1960-), παντρεύτηκε τον Ζαν-Λουί ντε Ποτεστά. Απέκτησαν 3 παιδιά.

Η Ελισάβετ επέστρεψε στο Λουξεμβούργο μετά το θάνατο του συζύγου της το 1977. Το 1983 κληρονόμησε το Κάστρο Άρτστετεν, το οποίο παραχώρησε εκείνη την χρονιά στην μεγαλύτερη κόρη της Ανίτα. Μετά το θάνατο της μητέρας της Μεγάλης Δούκισσας Καρλότας, το 1985, μετακόμισε στο Γουόζερχαφ, κοντά στο Κάστρο Φίσμπαχ. Μεταξύ 1980 και 1990, συμμετείχε στις επίσημες τελετές του Λουξεμβούργου. Προς το τέλος της ζωής της, κατοικούσε στο Κάστρο Φίσμπαχ μαζί με τον αδελφό της, Μέγα Δούκα Ιωάννη.

Πέθανε στις 22 Νοεμβρίου 2011 στο Κάστρο Φίσμπαχ σε ηλικία 88 ετών, ύστερα από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο το 2010. Αποτεφρώθηκε και θάφτηκε δίπλα στον σύζυγό της σε μια κρύπτη στο Κάστρο Άρτστετεν.

Τίτλοι
22 Δεκεμβρίου 1922 - 9 Μαΐου 1956: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ελισάβετ του Λουξεμβούργου, Πριγκίπισσα του Νασσάου, Πριγκίπισσα των Βουρβόνων-Πάρμας
9 Μαΐου 1956 - 8 Ιανουαρίου 1962: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Κληρονομική Πριγκίπισσα του Χόχενμπεργκ
8 Ιανουαρίου 1962 - 16 Αυγούστου 1977: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Δούκισσα του Χόχενμπεργκ
16 Αυγούστου 1977 - 22 Νοεμβρίου 2011: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Δούκισσα του Χόχενμπεργκ

Τιμητικές διακρίσεις
Αναμνηστικό Μετάλλιο για την Επέτειο Γάμου του Ιωάννη και της Ιωσηφίνας Καρλότας του Λουξεμβούργου (09/04/1953)
Αναμνηστικό Μετάλλιο για την Επέτειο Γάμου του Ερρίκου και της Μαρίας Τερέζας του Λουξεμβούργου (14/02/1981)
Αναμνηστικό Μετάλλιο του Ασημένιου Ιωβηλαίου του Μέγα Δούκα Ιωάννη του Λουξεμβούργου (12/11/1989)

Παραπομπές

Οίκος του Νάσσαου
Λουξεμβούργιοι ευγενείς
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Πριγκίπισσες του Λουξεμβούργου
Μουρνιές Λασιθίου

Οι Μουρνιές (επίσημο: αι Μουρνιαί) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπετρας, στην ανατολική Κρήτη. Είναι κτισμένες σε υψόμετρο 310 μέτρων σε απόσταση 19 χιλιομέτρων από την Ιεράπετρα, επί της επαρχιακής οδού προς την Βιάννο.

Ιστορικά στοιχεία 
Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται στην απογραφή του 1881, όταν είχε οριστεί έδρα του δήμου Μουρνιών. Σύμφωνα με την απογραφή είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 308 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 380 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η κοινότητα Μουρνιών περιέλαμβανε επίσης τον οικισμό Άνω Σύμη. Η κοινότητα ανήκε αρχικά στην επαρχία Βιάννου, αλλά το 1932 προσαρτήθηκε στην επαρχία Ιεράπετρας. Διατηρήθηκε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας, οπότε και οι Μουρνιές προσαρτήθηκαν στον δήμο Ιεράπετρας.

Η πορεία του πληθυσμού του οικισμού σύμφωνα με τις απογραφές είναι η εξής:

Κοινότητα Μουρνιών 

Εκτός από τον έδρα της, η Κοινότητα Μουρνιών περιλαμβάνει και τον οικισμό Άνω Σύμη, αλλά χωρίς άμεσο σύνδεσμο, διότι ενδιάμεσα εκτείνεται η Κοινότητα Ρίζης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Άνω Σύμη, η (32)
 Μουρνιαί, αι (105)

Συνολικά η κοινότητα έχει 137 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Δαμασκηνάκη.

Κοινοτάρχες Μουρνιών 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μουρνιών.

Σημεία ενδιαφέροντος 
Στο χωριό σώζεται η παλαιά κρήνη, καθώς και παλιά σπίτι κατά μήκος των στενών δρόμων του χωριού. Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Χαράλαμπο.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Ιεράπετρας
Περιβολάκια Λασιθίου

Τα Περιβολάκια ή Περβολάκια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Σητείας, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχουν 21 κατοίκους. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 340 μέτρων σε απόσταση 37 χιλιομέτρων από τη Σητεία. Το χωριό αποτελείται από δύο συνοικισμούς, τα Επάνω και Κάτω Περιβολάκια. Κοντά στα Κάτω Περιβόλακια βρίσκεται το μικρό χωριό Πέζουλας. Τα Πάνω Περιβόλακια πλέον είναι ακατοίκητα.

Ιστορικά στοιχεία 
Στο σπήλαιο Βουρνόφερτο, επί τους όρους Καππαρουκέφαλα, ο Πωλ Φωρ ανακάλυψε σχεδιασμένες σκηνές κυνηγιού. Τα σχέδια απεικονίζουν θεά με σκύλους, η οποία περιβάλλεται από άγρια ζώα τα οποία ή έχουν παγιδευτεί σε δίκτυα ή έχουν χτυπηθεί από δόρατα και βέλη. Ο Πωλ Φωρ τα χρονολόγησε την προμινωική εποχή.

Τα Περιβολάκια δεν αναφέρονται στις ενετικές απογραφές. Η παλαιότερη μνεία σε αυτά γίνεται στην απογραφή του 1881, όταν ανήκαν στον δήμο Χαντρά και είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 142 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 ανήκαν στο δήμο Πραισού και είχαν 179 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 είχαν οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 τα Περιβολάκια προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λιθίνων, αλλά το 1930 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία ανήκε στην επαρχία Σητείας. Τα Επάνω Περιβολάκια αναγνωρίστηκαν ως ανεξάρτητος οικισμός το 1940. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρύ Γυαλού. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2010 προσαρτήθηκαν στον δήμο Ιεράπετρας, αλλά την επόμενη χρονιά αποσπάστηκαν από τον δήμο και προσαρτήθηκαν στο δήμο Σητείας.

Απογραφές πληθυσμού 
Η πορεία του πληθυσμού του οικισμού σύμφωνα με τις απογραφές είναι η εξής:

Κοινότητα Περιβολακίων 

Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Περιβολακίων περιλαμβάνει και τους οικισμούς Επάνω Πειβολάκια, Καλό Νερό και Πεζούλας, όπως και την Μονή Καψά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Επάνω Περιβολάκια, τα (0)
 Καλόν Νερόν, το (78)
 Μονή Καψά, η (2)
 Πεζούλας, ο (2)
 Περιβολάκια, τα (21)

Συνολικά η κοινότητα έχει 103 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ανδρόνικο Ζαχαράκη.

Κοινοτάρχες Περιβολακίων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Περιβολακίων.

Σημεία ενδιαφέροντος 
Από το χωριό ξεκινάει το φαράγγι Περβολακίων ή φαράγγι Καψά. Το φαράγγι έχει μήκος περίπου 4,5 χιλιόμετρα και χαρακτηρίζεται από τα απότομα τοιχώματά του με την έλλειψη βλάστησης. Το φαράγγι καταλήγει στην παραλία κοντά στη Μονή Καψά. Στο εσωτερικό του απαντά το στενοενδημικό είδος Limonium cornarianum (Λιμόνιο του Κορνάρου).

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Σητείας
Χρυσοπηγή Λασιθίου

Η Χρυσοπηγή (μέχρι το 1955 Ρουκάκα) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Σητείας, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 179 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 430 μέτρων, στους πρόποδες του όρους Κοπροκεφάλα, σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από τη Σητεία.

Ιστορικά στοιχεία 
Στη θέση Κοράκια έχει εντοπιστεί κεραμική των υστερομινωικών-πρωτογεωμετρικών χρόνων.

Το χωριό αναφέρεται σε έγγραφο του 1390 με την ονομασία Ρουκάκα, όπου αναφέρεται ότι ήταν φέουδο του Φράγκουλου Μουντάτσιο. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Ο Στέφανος Ξανθουδίδης πρότεινε ότι έχει αραβική προέλευση, ενώ ο Κωνσταντίνος Καλοκύρης πίστευε ότι ήταν παραφθορά της ιταλικής λέξης rocca. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Rucaca στην επαρχία Σητείας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Rucaca με 262 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Ruccaca. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Rukaka με 30 χαράτσια.

Κατά τους οθωμανικούς χρόνους ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μουσουλμανικά χωριά της περιοχής και διέθετε μεγάλο τζαμί. Το 1828, κατά τη διάρκεια της επανάστασης, στο χωριό επιτέθηκαν 2500 άντρες με αρχηγούς τον Γεώργιο Τσουδερό, τον Πρωτοπαπαδάκη και τον Παναγιώτη Ζερβουδάκη, με αποτέλεσμα οι μουσουλμάνοι να το εγκαταλείψουν και να πάνε στις Λιθίνες, όπου κλείστικαν μαζί στον εκεί πύργο. Οι επαναστάτες έβαλαν φωτιά στον πύργο, με αποτέλεσμα σχεδόν όλοι οι πολιορκημένοι να πεθάνουν. Το χωριό αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Rhukaka με 18 χριστιανικές και 14 μουσουλμανικές οικογένειες. Κατά την επανάσταση του 1866 ήταν η έδρα της διοικητικής επαναστατικής επιτροπής των προκρίτων της περιοχής.

Στην απογραφή 1881 αναφέρεται ως Ρουκάκα με 226 χριστιανούς και 328 μουσουλμάνους κατοίκους, και αποτελούσε έδρα ομώνυμου δήμου. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1897, η Ρουκάκα πολιορκήθηκε και τελικά οι μουσουλμάνοι επέζησαν εξαιτίας της επέμβασης του μητροπολίτη Ιεροσητείας Αμβρόσιου, καθώς και Γάλλων ναυτών. Στην απογραφή του 1900, η Ρουκάκα είχε 221 κατοίκους και εξακολουθούσε να είναι έδρα δήμου. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 η Ρουκάκα (από το 1955 και έπειτα Χρυσοπηγή) ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία διατηρήθηκε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρύ Γυαλού. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2010 αποκαστάθηκε η κοινότητα και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιεράπετρας, αλλά την επόμενη χρονιά αποσπάστηκε από τον δήμο και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας.

Απογραφές πληθυσμού 
Η πορεία του πληθυσμού του οικισμού σύμφωνα με τις απογραφές είναι η εξής:

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Χρυσοπηγής 
Η τοπική Χρυσοπηγής έχει 190 κατοίκους (απογραφή 2011):

ο Μπέμπονας [ 11 ] - μικρός οικισμός βορειοδυτικά της Χρυσοπηγής. Αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητος οικισμός το 1961.
η Χρυσοπηγή [ 179 ]

Κοινοτάρχες Χρυσοπηγής 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Χρυσοπηγής.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Λασιθίου
Δήμος Σητείας
La Repubblica

Η La Repubblica είναι μια ημερήσια ιταλική εφημερίδα που χαρακτηρίζεται από μέτριες αριστερές απόψεις και ανταγωνίζεται σε κυκλοφορία την Corriere della Sera, η οποία είναι η δημοφιλέστερη στην Ιταλία.

Η εφημερίδα ιδρύθηκε το 1976 από ανθρώπους που συνδέονταν με την εβδομαδιαία L'Espresso και τους εκδότες Carlo Caracciolo και Eugenio Scalfari. Η La Republica δημιουργήθηκε ως μια σοσιαλιστική εφημερίδα, επικεντρωμένη στους αριστερούς φιλελεύθερους και υποστηρικτές του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Η αρχική της μορφή ήταν 20 σελίδες ειδήσεων και αναλυτικών άρθρων, τα οποία σκόπιμα δεν είχαν τμήματα για τον αθλητισμό και τις επιχειρήσεις.

Η εφημερίδα ανήκει στον όμιλο μέσων ενημέρωσης Gruppo Editorials L'Espresso που περιλαμβάνει επί του παρόντος το ραδιόφωνο και την τηλεόραση της La Repubblica.

Ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας είναι ο Βιτόριο Τζουκόνι, ο οποίος προηγουμένως εργάστηκε ως ανταποκριτής στην Μόσχα για την Corriere della Sera. Από τον Δεκέμβριο του 2008, η κυκλοφορία της εφημερίδας ξεπέρασε τα 556.000 αντίτυπα.

Στελέχη

Εκδότες 
1976 – 1996: Eugenio Scalfari
1996 – 2016: Ezio Mauro
2016 – 2019: Mario Calabresi
since 2019: Carlo Verdelli

Δημοσιογράφοι 

Natalia Aspesi
Emanuela Audisio
Corrado Augias
Edmondo Berselli
Giorgio Bocca
Tito Boeri
Attilio Bolzoni
Carlo Bonini
Mario Calabresi
Filippo Ceccarelli
Pietro Citati
Pino Corrias
Gianni Clerici
Leonardo Coen
Franco Cordero
Maurizio Crosetti
Giuseppe D'Avanzo
Concita De Gregorio
Ilvo Diamanti
Khaled Fouad Allam
Massimo Giannini
Renzo Guolo
Alessandra Longo
Gad Lerner
Miriam Mafai
Curzio Maltese
Daniele Mastrogiacomo
Francesco Merlo
Sebastiano Messina
Gianni Mura
Joaquín Navarro-Valls
Marino Niola
Piero Ottone
Alessandro Penati
Mario Perniola
Carlo Petrini
Mario Pirani
Franco Quadri
Adriano Prosperi
Federico Rampini
Guido Rampoldi
Massimo Riva
Stefano Rodotà
Gabriele Romagnoli
Paolo Rumiz
Roberto Saviano
Eugenio Scalfari
Aldo Schiavone
Michele Serra
Adriano Sofri
Luigi Spaventa
Alberto Statera
Marco Travaglio
Giuseppe Turani
Nadia Urbinati
Giovanni Valentini
Bernardo Valli
Sandro Viola
Vittorio Zucconi

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ο 

Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Ιταλία 
Εφημερίδες στην ιταλική γλώσσα
Παρθένα Χοροζίδου

Η Παρθένα Χοροζίδου (Καβάλα, 22 Οκτωβρίου 1979) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, απόφοιτη της Δραματικής Σχολής Γ. Θεοδοσιάδη.

Βιογραφία 
Η Παρθένα Χοροζίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καβάλα. Αφού ενηλικιώθηκε, έλαβε μέρος σε μία οντισιόν για την παράσταση ''Πλούτος'' του Αριστοφάνη στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καβάλας από τον Σταμάτη Κραουνάκη, όπου και επιλέχθηκε. Αυτό την εισήγαγε στον κόσμο της υποκριτικής. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη και στη συνέχεια ξεκίνησε να εργάζεται στο θέατρο. Στα επόμενα χρόνια, συνεργάστηκε στην τηλεόραση, τον κινηματογράφο και το θέατρο με πολλούς καταξιωμένους ηθοποιούς, σεναριογράφους και σκηνοθέτες, όπως τους Αλέξανδρο Ρήγα, Δημήτρη Αποστόλου, και Μιχάλη Ρέππα - Θανάση Παπαθανασίου

Τη σεζόν 2019 θα πρωταγωνιστήσει στη νέα κωμική σειρά του Alpha TV Το σόι σου Τη σεζόν 2019-2020 θα πρωταγωνιστήσει στη νέα κωμική σειρά του ΣΚΑΪ Θα γίνει της Πολυκατοικίας Τη σεζόν 2021 - 2022 θα πρωταγωνιστήσει στη νέα κωμική σειρά του Alpha TV «Άσε μας ρε μαμά».

Τηλεόραση

Εξωτερικοί σύνδεσμ 

 Εργογραφία

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Σόντριο

Το Σόντριο (ιταλικά: Sondrio, λομβαρδικά: Sùndri) είναι  πόλη και δήμος στη Λομβαρδία, στη βόρεια Ιταλία. Είναι έδρα της επαρχίας Σόντριο. Ο πληθυσμός του υπολογίζεται για το 2019 σε 21.586 κατοίκους. Βρίσκεται στη κοιλάδα Βαλτενίνα, στους πρόποδες των Άλπεων, της οποίας αποτελεί το μεγαλύτερο οικισμό.

Η κεντρική πλατεία της πόλης είναι η Πιάτσα Γκαριμπάλτι, με τα νεοκλασικά κτίρια και το κινηματοθέατρο Πεντρέτι, κτισμένο το 1820. Πάνω από τη πόλη βρίσκεται το Καστέλο Μαζέγκρα, με πανοραμική θέα στην πόλη, αλλά και τους αμπελώνες. Το πιο γνωστό κρασί της περιοχής είναι το Σασέλα. Επίσης στο Σόντριο βρίσκονται βιομηχανίες επεξεργασίας βαμβακιού και μεταξιού. Επίσης είναι βάση για τη πρόσβαση σε αλπικά χειμερινά θέρετρα, όπως τα Μπόρμιο και Σάντα Κατερίνα Βαλφούρβα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστότοπος του δήμου

Πόλεις της Λομβαρδίας
Βερμπάνια

Η Βερμπάνια (ιταλικά: Verbania) είναι πόλη και δήμος στο Πεδεμόντιο, στη βόρεια Ιταλία. Έχει πληθυσμό 30.483 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2019. Είναι έδρα της επαρχίας Βερμπάνο-Κούζιο-Όσολα. Η πόλη δημιουργήθηκε το 1939 από την ένωση των πόλεων Ίτρα και Παλάντσα.

Η Βερμπάνια είναι κτισμένη στις δυτικές όχθες της λίμνης Ματζόρε. Διαθέτει βοτανικό κήπο. Άλλα αξιοθέατα περιλαμβάνουν τους ναού του Σαν Σεκόντο και Μαντόνα ντι Καμπανία, αφότεροι του 16ου αιώνα, και το Παλάτσο Ντουνιάνι, το οποίο στεγάζει μουσείο.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα του δήμου

Πόλεις του Πεδεμόντιου
Μαρία Καρολίνα, αρχιδούκισσα της Αυστρίας

Η Μαρία Καρολίνα (γερμ. Maria Karoline von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Österreich-Teschen, 10 Σεπτεμβρίου 1825 - 17 Ιουλίου 1915) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα του Τέσσεν και με τον γάμο της έγινε Αρχιδούκισσα της Αυστρίας.

Βιογραφία
Η Μαρία Καρολίνα Λουίζα Χριστίνα ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου της Αυστρίας, Δούκα του Τέσσεν, και της Ερριέττας Αλεξανδρινής, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Νασσάου-Βάιλμπουργκ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1852 τον εξάδελφό της Ράινερ Φερδινάνδο της Αυστρίας, πρωθυπουργό της χώρας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 "Czech Eccleastical". Guide2womenleaders.com. 18 February 1916. Retrieved 2 February 2016.

Παραπομπές 

Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Ρόμπερτ Μαντέλ

Ο Ρόμπερτ Μαντέλ (1932-2021) ήταν Καναδός οικονομολόγος. Είναι καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και στο Κινέζικο Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ.

Έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών το 1999 για το πρωτοποριακό του έργο στη νομισματική δυναμική και στη βέλτιστη νομισματική περιοχή. Ο Μάντελ είναι γνωστός σαν πατέρας του Ευρώ, καθώς έθεσε τις βάσεις για την εισαγωγή του μέσα από αυτό το έργο και βοήθησε να ξεκινήσει το κίνημα γνωστό ως Οικονομικά της προσφοράς.

Απεβίωσε στη Σιένα της Ιταλίας στις 4 Απριλίου 2021.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Robert Mundell's homepage
 Single Global Currency Association – Bretton Woods 2024
 his analysis of monetary and fiscal policy under different exchange rate regimes and his analysis of optimum currency areas.
 Economista canadiense. Profesor en la Columbia University de New York.
  The Sveriges Riksbank Prize in Economic Sciences
 The Kiel Institute Global Economy Prize
 Nobel biography for laureate Mundell 
 
 IDEAS/RePEc

Απόφοιτοι της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου
Καναδοί οικονομολόγοι
Καναδοί νομπελίστες
Βραβευμένοι με Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών
Ματθίλδη της Αυστρίας

Η Ματθίλδη (γερμ. Mathilda von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Österreich-Teschen, 25 Ιανουαρίου 1849 - 6 Ιουνίου 18617) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν.

Βιογραφία
Η Ματθίλδη Μαρία Αδελγόνδη Αλεξάνδρα ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν, και της Χιλδεγάρδης, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας. Η Χιλδεγάρδη ήταν αδελφή του Όθωνα, Βασιλιά της Ελλάδας.

Γεννήθηκε στη Βιέννη. Έλαβε τα ονόματα των εκ μητρός θείων της: Ματθίλδης, Αδελγόνδης και Αλεξάνδρας.

Το 1847 απεβίωσε ο Κάρολος, πατέρας του Αλβέρτου, έτσι ο τελευταίος κληρονόμησε το Ανάκτορο Βάιλμπουργκ στο Μπάντεν μπάι Βίεν, που είχε ο Κάρολος κτίσει για τη σύζυγό του Ερριέττα Αλεξανδρινή. Εκεί περνούσε τα καλοκαίρια της η οικογένεια του Αλβέρτου και η Χιλδεγάρδη απολάμβανε εκεί τα λουτρά της πόλης. Ο Αλβέρτος ήταν πολύ δημοφιλής και τον αποκαλούσαν Ένγκελσερτς (Αγγελόκαρδο) Κατά τον χειμώνα διέμεναν στη Βιέννη. Η οικογένεια της Ματθίλδης ήταν πολύ κοντά με την αυτοκρατορική οικογένεια και η Αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Αυστρίας (σύζυγος του Φραγκίσκου Ιωσήφ Αυστρίας, 2ου εξαδέλφου της Ματθίλδης) απολάμβανε πολύ τη συντροφιά της Χιλδεγάρδης.

Ο 2ος εξάδελφός της Λουδοβίκος Σαλαβαδόρ των Αψβούργων-Λωρραίνης την είχε ερωτευτεί, αλλά οι κακές σχέσεις με την Ιταλία επέβαλαν η Ματθίλδη να παντρευτεί τον Ουμβέρτο Α΄ της Ιταλίας. Κατά τη διαμονή της το 1864 στο Μόναχο, στην κηδεία του αδελφού της Μαξιμιλιανού Β΄, η Χιλδεγάρδη ασθένησε και απεβίωσε. Η Ματθίλδη ήταν 15 ετών. 

Στις 6 Ιουνίου 1867 φόρεσε ένα από λεπτή γάζα φόρεμα για να πάει στο θέατρο. Λίγο πριν θέλησε να καπνίσει ένα τσιγάρο, αλλά ο πατέρας της, που απαγόρευε το κάπνισμα, την πλησίασε και χτύπησε το τσιγάρο, που πετάχτηκε πίσω από το φόρεμα. Αμέσως άναψε το εύφλεκτο ύφασμα, που της έκανε 2ου και 3ου βαθμού εγκαύματα· η οικογένειά της έγινε μάρτυρας του τέλους της. Ήταν 18 ετών και τάφηκε στην αυτοκρατορική κρύπτη, πίσω από τη μητέρα της και τον αδελφό της Κάρολο, ο οποίος είχε αποβιώσει 1 έτους.

Πηγές
 Archduchess Mathilde of Austria-Teschen & The Secret Cigarette

Παραπομπές 

Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας, δούκισσα της Βυρτεμβέργης

Η Μαρία Θηρεσία (γερμ. Maria Theresa von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Teschen,15 Ιουλίου 1845 - 8 Οκτωβρίου 1927) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα του Τέσσεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βυρτεμβέργης.

Βιογραφία
Η Μαρία Θηρεσία Άννα ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν, και της Χιλδεγάρδης, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1865 τον Φίλιππο της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
 Αλβέρτος 1865-1939, διάδοχος, μετέπειτα τιτουλάριος Βασιλιάς & Δούκας της Βυρτεμβέργης.
 Μαρία Αμαλία 1865-1883.
 Μαρία Ισαβέλλα 1871-1904, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γεώργιο της Σαξονίας.
 Ροβέρτος 1873-1947, Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.
 Ούλριχ 1877-1944, Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.

Πηγές
 Lopes, Maria Antónia, "Rainhas Que o Povo Amou - Estefânia de Hohenzollern e Maria Pia de Sabóia", pág 121, Temas e Debates, 2013

Παραπομπές 

Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας (1862-1933)

Η Μαρία Θηρεσία (γερμ. MariaTheresa von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Österreich-Tuscany, 18 Σεπτεμβρίου 1862 - 10 Μαΐου 1933) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης, ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας-Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας-Τέσεν.

Βιογραφία
Η Μαρία Θηρεσία Αντωνία Ιμμακουλάτα Ιωσηφίνα Φερδινάνδη Λεοπολδίνα Φραγκίσκη Καρολίνα Ισαβέλλα Ιανουαρία Αλοϋσία Χριστίνα Άννα ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Σαλβαδόρ, αρχιδούκα της Αυστρίας-Τοσκάνης, και της Μαρίας Ιμμακουλάτας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1886 τον Κάρολο Στέφανο των Αψβούργων-Λωρραίνης, αρχιδούκα της Αυστρίας-Τέσεν, ναύαρχο της Αυστρο-Ουγγαρίας, και είχε τέκνα:
 Ελεονώρα 1886-1974, παντρεύτηκε μοργανατικά τον Αλφόνς φον Κλος.
 Ρενάτα 1888-1935, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ιερώνυμο Ραντζίβιου από την Πολωνία. Ο γιος τους:
 Δομίνικος Ράινερ, πρίγκιπας Ραντζίβιου, νυμφεύτηκε την Ευγενία της Ελλάδας, κόρη του Γεωργίου, Ύπατου Αρμοστή της Κρήτης.
 Κάρολος Αλβέρτος, 1888-1951, αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Μέχτιλντις 1891-1966, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ολγκίερτ Τσαρτορύσκι.
 Λέων Κάρολος 1893-1939, αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Γουλιέλμος 1895-1948, αρχιδούκας της Αυστρίας.

Πηγές
 Darryl Lundy (10 Nov 2004). "Maria Theresia Erzherzogin von Österreich". ThePeerage.com. Retrieved 2008-11-28.
 Paul Theroff. "TUSCANY". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2008-11-28.

Παραπομπές 

Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Ελισάβετ Φραγκίσκη της Αυστρίας

Η Ελισάβετ Φραγκίσκη, (γερμ. Elisabet Franziska von Habsburg-Lorraine, prinzessin von Österreich-Ungarn, 17 Ιανουαρίου 1831 - 14 Φεβρουαρίου 1903) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του παλατινού (κόμη) της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας-Έστε,

Βιογραφία
Η Ελισάβετ Φραγκίσκη Μαρία ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας & παλατινού (κόμη) της Ουγγαρίας και της Μαρίας Δωροθέας, κόρης του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1854 τον Φερδινάνδο Κάρολο, αρχιδούκα της Αυστρίας-Έστε, και είχε τέκνα:
 Φρειδερίκος 1856-1936, δούκας του Τέσσεν, αρχηγός του Στρατού της Αυστρο-Ουγγαρίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
 Μαρία Χριστίνα 1858-1929, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο της Ισπανίας.
 Κάρολος Στέφανος 1860-1933, αρχιδούκας της Αυστρίας και ναύαρχος.
 Ευγένιος 1863-1954, αρχιδούκας της Αυστρίας.

Πηγές
 The peerage

Παραπομπές 

Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Ισαβέλλα του Κρόυ

Η Ισαβέλλα (γερμ. Isabel von Croÿ, 27 Φεβρουαρίου 1856 - 5 Σεπτεμβρίου 1931) από τον Οίκο του Κρόυ ήταν κόρη του Δούκα του Κρόυ και με τον γάμο της έγινε Αρχιδούκισσα της Αυστρίας & Δούκισσα του Τέσσεν.

Βιογραφία
Η Ισαβέλλα Χεδβίγη Φραγκίσκη Ναταλία ήταν κόρη του Ροδόλφου του Κρόυ και της Ναταλίας του Λιν.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1878 τον Φρειδερίκο, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν, και είχε τέκνα:
 Μαρία Χριστίνα 1879-1962, παντρεύτηκε τον Μανουήλ του Ζαλμ-Ζαλμ.
 Μαρία Άννα 1882-1940, παντρεύτηκε τον Ηλία της Πάρμας.
 Μαρία Ερριέττα 1883-1956, παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο του Χόενλοε-Βάλντενμπουρκ-Σίλλινγκσφυρστ.
Ναταλία Μαρία 1884-1898.
Στεφανία Μαρία Ισαβέλλα 1886-1890
 Γαβριέλλα Μαρία Θηρεσία 1887-1954.
 Ισαβέλλα 1887-1973, παντρεύτηκε τον Γεώργιο της Βαυαρίας.
 Μαρία Αλίκη 1893-1962, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Βάλντμποττ, βαρόνο φον Μπάσσενχαϊμ.
 Αλβέρτος Φραγκίσκος 1897-1955, Αρχιδούκας της Αυστρίας και Δούκας του Τέσσεν.

Πηγές
  Radziwill, Catherine (1916). The Austrian Court From Within. London: Cassel and Company, LTD. ISBN 1-4021-9370-X.

Παραπομπές 

Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Μαρία Αλίκη της Αυστρίας

Η Μαρία Αλίκη (γερμ. Maria Alice von Habsburg-Lorraine, prinzessin von Teschen, 15 Ιανουαρίου 1893 - 1 Ιουλίου 1962) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του δούκα του Τέσεν και με τον γάμο της έγινε βαρόνη του Μπάσενχαϊμ.

Βιογραφία
Η Μαρία Αλίκη Εμμανουέλα Αγνή Άννα ήταν η έκτη κόρη του Φρειδερίκου, αρχιδούκα της Αυστρίας & δούκα του Τέσσεν, και της Ισαβέλλας, κόρης του Ροβέρτου, δούκα του Κρόυ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1920 τον Φρειδερίκο Ερρίκο Βάλντμποτ του Μπάσενχαϊμ και είχε τέκνα:
 Μαρία Ιμμακουλάτα (1921- ), παντρεύτηκε τον Χανς Χέρμπερτ, κόμη του Τέρρινγκ-Γιέττενμπαχ.
 Αντώνιος (1922- ), βαρόνος του Μπάσενχαϊμ. Νυμφεύτηκε τη Τέα Σόνπφλουγκ.
 Παύλος 1924-2008. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Τερέζα, κόμισσα του Βίκενμπουργκ-Καπελλίνι.
 Ισαβέλλα 1926-2009, παντρεύτηκε τον Πόνγκρακτς Ζόμσις, κόμη του Ζάαρτ.
 Στεφανία 1929-2012, παντρεύτηκε τον Ιωσήφ κόμη του Κένιγκσεγκ-Άουλεντορφ.
 Ιωσήφ (1933- ).

Πηγές
 Brigitte Hamann (ed.). The Habsburgs. Ueberreuter, Vienna, 1988. ISBN 3-8000-3247-3, p. 292.
 Miller, Ilana D and Beéche, Arturo E. Royal Gatherings Volume II. Eurohistory. 2015, ISBN 978-0985460389

Παραπομπές 

Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Μπιέλλα

Η Μπιέλλα (ιταλικά: Biella) είναι πόλη και δήμος στο Πεδεμόντιο, στη βόρεια Ιταλία. Έχει πληθυσμό 43.829 κατοίκους σύμφωνα με εκτίμηση του 2019. Είναι έδρα της επαρχίας Μπιέλλα.

Η περιοχή κατοικείται από την εποχή του ορείχαλκου και την εποχή του σιδήρου. Η πόλη αναφέρεται ως Μπουγκέλα σε έγγραφο του 826, το οποίο αναφέρει ότι δωρήθηκε στον κόμη Μπόζο. Κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα ήταν κτήμα των κομήτων του Βερτσέλλι, και το 1379 πέρασε στην κατοχή του οίκου της Σαβοΐας. Το 1772 δημιουργήθηκε η επισκοπή της Μπιέλλα. Η πόλη είναι σήμερα σημαντικό υφαντουργικό κέντρο, κυρίως εριουργίας. Η εταιρία αθλητικών ειδών και υποδημάτων Fila ιδρύθηκε στη Μπιέλλα το 1911.

Η πόλη αποτελείται από την άνω και κάτω πόλη, οι οποίες ενώνονται σε τελεφερίκ. Στην άνω πόλη βρίσκονται πολλά μεσαιωνικά και αναγεννησιακά μέγαρα, ενώ στην κάτω πόλη βρίσκεται ο καθεδρικός ναός της πόλης, του 1402, το βαπτιστήριο, του 10ου αιώνα, και οι αναγεννησιακοί ναοί του Σαν Σεμπαστιάνο (1504) και Σαν Τζιρόλαμο (1512-1517). Κοντά στην πόλη βρίσκεται το ιερό όρος της Ορόπα, το οποίο αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα του δήμου

Πόλεις και δήμοι της επαρχίας Μπιέλλα
Συμμαχική κατοχή της Κωνσταντινούπολης

Η συμμαχική κατοχή της Κωνσταντινούπολης () διήρκεσε από τις 13 Νοεμβρίου 1918 έως τις 4 Οκτωβρίου 1923. Η πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βρέθηκε υπό κατοχή από Βρετανικές, γαλλικές, ελληνικές και ιταλικές δυνάμεις. Η κατοχή της Κωνσταντινούπολης ήταν συνέπεια της υπογραφής της Ανακωχής του Μούδρου, η οποία έληξε την συμμετοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα πρώτα γαλλικά στρατεύματα εισήλθαν στην Κωνσταντινούπολη στις 12 Νοεμβρίου 1918 και τα πρώτα βρετανικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν την επομένη. Τα ιταλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στο Γαλατά στις 7 Φεβρουαρίου 1919. Συνολικά αποβιβάστηκαν 27.419 βρετανοί στρατιώτες, 19.069 γάλλοι στρατιώτες, 3.992 ιταλοί στρατιώτες και 795 έλληνες στρατιώτες.

Τα συμμαχικά στρατεύματα κατέλαβαν διάφορες ζώνες (οι οποίες βασίζονταν στα τμήματα της Κωνσταντινούπολης) και δημιούργησαν μια συμμαχική στρατιωτική διοίκηση τον Δεκέμβριο του 1918. Η κατοχή είχε δύο στάδια: το αρχικό στάδιο, το οποίο διήρκεσε από την ανακωχή μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Τελικά, η Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία υπεγράφη στις 24 Ιουλίου 1923, οδήγησε στο τέλος της κατοχής. Τα τελευταία στρατεύματα των Συμμάχων αναχώρησαν από την πόλη στις 4 Οκτωβρίου 1923. Δύο μέρες αργότερα, εισήλθαν οι πρώτοι τούρκοι στρατιώτες υπό τον Σουκρού Ναϊλί Πασά στις 6 Οκτωβρίου 1923. Η ημέρα αυτή ονομάζεται Ημέρα Απελευθέρωσης της Κωνσταντινουπόλεως (τουρκικά: Istanbul'un Kurtuluşu) και είναι αργία.

Παραπομπές 

Τουρκικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας
Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη
Σταύρος Ζαλμάς

Ο Σταύρος Ζαλμάς (Αθήνα, 30 Απριλίου 1958) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στις 30 Απριλίου του 1958 στην Αθήνα όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Τελειώνοντας το σχολείο σπούδασε Οικονομικά ενώ μετά το τέλος των σπουδών του ξεκίνησε να εργάζεται στην Εθνική Τράπεζα. Παράλληλα, με την εργασία του ως τραπεζικός υπάλληλος ξεκίνησε τις σπουδές του στο αντικείμενο της υποκριτικής καθώς ήθελε να γίνει ηθοποιός. Μετά το τέλος του πρώτου έτους των θεατρικών του σπουδών έπαιξε στην Επίδαυρο στην παράσταση «Πέρσες» συνεργαζόμενος με τον Αλέξη Μινωτή. Ακολούθησε η θεατρική παράσταση «Παράξενο Ιντερμέδιο» τον χειμώνα του ίδιου έτους. Για κάποιο διάστημα εργαζόταν παράλληλα τόσο στην τράπεζα όσο και στο θέατρο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 έλαβε μέρος στην κινηματογραφική παράγωγή «Τα μάρμαρα» ενώ λίγο καιρό μετά συμμετείχε στις ταινίες «Τρώες» και «Το φιλί».

Έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο στη δραματική σειρά «Άφρικα» στο Mega Channel τη σεζόν 1992-1993 υποδυόμενος τον Αλέξη Κουμενάκο. Τη σεζόν 1995-1996 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Ναταλία Δραγούμη στη δραματική σειρά «Πειρασμός». Ο ρόλος που τον έκανε ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο στο ευρύ κοινό ήταν αυτός του πατέρα Ιωάννη στη δραματική σειρά του Μανούσου Μανουσάκη «Άγγιγμα ψυχής» στον ANT1. Εκεί τη σεζόν 1998-1999 υποδύθηκε ένα παπά που ερωτεύεται την νεαρή φοιτήτρια αγιογραφίας Δέσποινα Απέργη(Θεοφανία Παπαθωμά) μπλέκοντας σε έναν απαγορευμένη έρωτα που συγκλονίζει την τοπική κοινωνία των Ιωαννίνων. Η σειρά σημείωσε τεράστια επιτυχία ξεπερνώντας σε κάποια επεισόδια τους 3 εκατομμύρια τηλεθεατές.

Μετά τη μεγάλη επιτυχία της σειράς επέστρεψε τηλεοπτικά τη σεζόν 2000-2001 συνεργαζόμενος και πάλι με τον Μανούσο Μανουσάκη στη σειρά «Έρωτας Κλέφτης» όπου υποδύθηκε τον Σταύρο έναν άνδρα που δουλεύει για ένα νονό της νύχτας και σε μία ληστεία σε ένα πλούσιο σπίτι γνωρίζει και ερωτεύεται την Ελένη(Βίκυ Βολιώτη). Την περίοδο 2003-2004 εντάχθηκε στο καστ του δεύτερου κύκλου της κοινωνικής σειράς «Φιλί ζωής» ενώ τη σεζόν 2004-2005 πρωταγωνίστησε μαζί με την Ελένη Ζιώγα, τον Στέλιο Μάινα και την Ελισάβετ Μουτάφη στη σειρά «Μετράω στιγμές». Την τηλεοπτική περίοδο 2006-2007 συνεργάστηκε με τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV λαμβάνοντας μέρος στις δραματικές σειρές «Αν μ' αγαπάς» και «Μαργαρίτα». Από το 2007 μέχρι το 2009 έπαιξε μαζί με την Ναταλία Δραγούμη και τον Νίκο Σεργιανόπουλο στη σειρά μυστηρίου «Η Εξαφάνιση» σε σκηνοθεσία και παραγωγή Στράτου Μαρκίδη. Το 2010, συνεργάστηκε και πάλι με τον Μαρκίδη στην κινηματογραφική κωμωδία «I Love Karditsa». Τη σεζόν 2011-2012 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μπέσυ Μάλφα και τον Γιώργο Νινιό στην καθημερινή σειρά «Είναι Στιγμές» στον ANT1. Επέστρεψε τηλεοπτικά το 2019 λαμβάνοντας μέρος στην αμερικανική σειρά «Bulletproof».

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραστασιογραφία

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ματσεράτα

Η Ματσεράτα (ιταλικά: Macerata) είναι  πόλη και δήμος στα Μάρκε, στη κεντρική Ιταλία. Είναι έδρα της επαρχίας Ματσεράτα. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται για το 2019 σε 41.206 κατοίκους.

Η Ματσεράτα, όπως και το γειτονικό Ρετσινάτι, ιδρύθηκαν από κατοίκους της πόλης Ρικίνα, μετά την καταστροφή της υπό τον Αλάριχο το 408. Την εποχή των Λομβαρδών η πόλη άρχισε να ακμάζει και o Πάπας Νικόλαος Δ΄ την όρισε έδρα των κυβερνητών του Μαρκιζάτου. Η πόλη περιτειχίστηκε τον 13ο αιώνα με τείχη μήκους πάνω από 4 χιλιόμετρα. Το 1320 ορίστηκε έδρα επισκοπής, μετά την κατάργηση της έδρας του Ρετσανάτι. Η πόλη παρέμεινε πιστοί στα Παπικά Κράτη, αν και πολιορκήθηκε πολλές φορές, και απέκτησε προνόμια. Το 1797 παραδόθηκε στους Γάλλους, αλλά δύο χρόνια αργότερα, όταν οι κάτοικοί της κατέφυγαν για προστασία εντός των τειχών, η πόλη ισοπεδώθηκε. Σήμερα η πόλη είναι σημαντικό γεωργικό και κτηνοτροφικό κέντρο, ενώ παράγει επίσης τούβλα και έπιπλα.

Η πόλη είναι κτισμένη στην κορυφή ενός λόφου με θέα προς τη Αδριατική. Κυριότερα αξιοθέατα είναι η Λότζα ντέι Μερκάτι (1485-1491), ο ναός της Σάντα Μαρία ντέλε Βερτζίνι (1555-1573), όπου βρίσκεται πίνακας του Τιντορέτο και ο καθεδρικός ναός, ο οποίος κτίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα. Το νεοκλασικό Σφαιριστήριο κτίστηκε το 1820 ως αθλητικός χώρος, αλλά πλέον έχει μετατραπεί σε ανοικτό θέατρο. Το πανεπιστήμιο της Ματσεράτα ιδρύθηκε το 1290.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα του δήμου

Πόλεις της Μάρκε
Ερμίνα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ

Η Ερμίνα (γερμ. Hermine von Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym, 2 Δεκεμβρίου 1797 - 14 Δεκεμβρίου 1817) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ και με τον γάμο της έγινε παλατινή κόμισσα της Ουγγαρίας.

Βιογραφία
Η Ερμίνα Αμαλία Μαρία ήταν η πρώτη κόρη του Βίκτωρα Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ και της Αμαλίας, κόρης του Καρόλου Χριστιανού του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ.

Ο σύζυγός της Ιωσήφ είχε ήδη νυμφευτεί μια φορά, αλλά δεν είχε αποκτήσει παιδιά. Η Ερμίνα έκανε δίδυμα, αλλά απεβίωσε κατά τον τοκετό. Έπειτα ο σύζυγός της έκανε και τρίτο γάμο.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1815 τον Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Παλατινό Κόμη της Ουγγαρίας, και είχε (δίδυμα) τέκνα:
 Ερμίνα 1817-1842
 Στέφανος 1817-1867, Παλατινός Κόμης της Ουγγαρίας

Πηγές
 C. Arnold McNaughton: The Book of Kings: A Royal Genealogy, in 3 volumes (London, U.K.: Garnstone Press, 1973), volume 1, page 388. Hereinafter cited as The Book of Kings.
 Hugh Montgomery-Massingberd: Burke's Royal Families of the World, Volume 1: Europe & Latin America (London, U.K.: Burke's Peerage Ltd, 1977), page 22. Hereinafter cited as Burke's Royal Families of the World, Volume 1.

Παραπομπές 

Οίκος των Ασκάνια
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Μαρία Δωροθέα της Βυρτεμβέργης

Η Μαρία Δωροθέα (γερμ. Maria Dorothea von Württemberg, 1 Νοεμβρίου 1797 - 30 Μαρτίου 1855) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του Δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε Παλατινή (Κόμισσα) της Ουγγαρίας.

Βιογραφία
Η Μαρία Δωροθέα Λουίζα Βιλελμίνη Καρολίνα ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης και της Ερριέττας, κόρης του Καρόλου Χριστιανού του Νασσάου-Βάιλμπουργκ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1819 τον Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Παλατινού (Κόμη) της Ουγγαρίας, και είχε τέκνα:
 Φραγκίσκη Μαρία Ελισάβετ 1820, απεβίωσε 23 ημερών.
Αλέξανδρος 1825-1837.
Ελισάβετ Φραγκίσκη 1831-1903, παντρεύτηκε πρώτα τον 2ο εξάδελφό της Φερδινάνδο Κάρολο Βίκτωρα της Αυστρίας-Έστε, Πρίγκιπα της Μόντενα, και έπειτα τον Κάρολο Φερδινάνδο, Αρχιδούκα της Αυστρίας.
 Ιωσήφ Κάρολος 1833-1905, Αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Μαρία Ερριέττα 1836-1902, παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Β΄ του Βελγίου.

Πηγές
 Montgomery-Massingberd, Hugh. Burke's Royal Families of the World, Volume 1: Europe & Latin America (1977), London, UK: Burke's Peerage Ltd, page 22.

Παραπομπές 

Οίκος της Βυρτεμβέργης
Δούκισσες της Βυρτεμβέργης
Πριγκίπισσες της Αυστρίας