Μιχαήλ Ελευθεριάδης

Ο Μιχαήλ Ελευθεριάδης (Αραβικά: ميشال ألفتريادس) (γεννημένος στις 22 Ιουνίου 1970) είναι Έλληνας-Λιβανέζος πολιτικός, καλλιτέχνης, παραγωγός και επιχειρηματίας. Είναι γνωστός στον αραβικό κόσμο για τις ανορθόδοξες πεποιθήσεις και απόψεις του, οι οποίες δημιούργησαν αντιπαραθέσεις και πυροδότησαν παθιασμένες απαντήσεις από τους υποστηρικτές και τους πολέμιους του. 
Εκπαίδευση και υπόβαθρο
Με Λιβανέζα μητέρα και πατέρα βυζαντινής ελληνικής καταγωγής (που είναι ο δευτερανηψιός του Αγίου Χρυσόστομου Καλαφάτη, Μητροπολίτη Σμύρνης), ο γεννημένος στο Λίβανο Ελευθεριάδης μιλάει έξι γλώσσες και είναι πολυταξιδεμένος. Σπούδασε Καλές Τέχνες και Διαφήμιση στη Νάντη της Γαλλίας και κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στις Τέχνες Γραφικού Σχεδίου και Επικοινωνίας της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Λιβάνου (ALBA).

Χρυσόστομος Καλαφάτης 
Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος Καλαφάτης, γεννημένος στις 8 Ιανουαρίου 1867 στην Τρίγλια (σήμερα Zeytinbağı) της Βιθυνίας και σφαγιάστηκε στη Σμύρνη (σήμερα Σμύρνη), είναι ο προπροπάτος θείος του Μισέλ Ελευτεριάδη. Το 1902 εξελέγη Μητροπολίτης Δράμας ο Χρυσόστομος Καλαφάτης. Τον Σεπτέμβριο του 1922, κατά τη διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου, ο Επίσκοπος Χρυσόστομος υπέκυψε στους δρόμους της Σμύρνης, μετά από ταπεινωτικούς και φρικτούς ακρωτηριασμούς και βασανιστήρια. Ο Χρυσόστομος είναι θείος του Ζαν Ελευτεριάδη, ενός επιζώντα από τον πόλεμο που επέλεξε τον Λίβανο ως προορισμό του. Είναι πατέρας και παππούς πολλών γνωστών προσωπικοτήτων από τον κόσμο των επιχειρήσεων και των τεχνών στο Λίβανο.

Μουσική και καριέρα στη show-biz 
Ο Ελευθεριάδης είναι συγγραφέας και συνθέτης περισσότερων από 120 τραγουδιών για τους Eυρωπαίους και Άραβες καλλιτέχνες όπως: Tony Hanna, Ντέμης Ρούσσος, Jean-Jacques Lafon, Nahawand, Hanine Y Son Cubano, Sébastien El Chato, Jose Gàlvez, Jose Fernandez, όπως και ενός συλλογικού έργου των Saber Rebaï, Moein Sharif, Wadih El Safi, και Mohamad el Mazem. 
Ως παραγωγός μουσικής και διοργανωτής τραγουδιών, μερικές από τις δημιουργίες του θεωρούνται επιτυχημένα μουσικά πειράματα στον Αραβικό κόσμο.

Μερικά από αυτά είναι:

•	Hanine Y Son Cubano
•	Wadih El Safi ντουέτο με τον Χοσέ Φερνάντεθ. 
•	Ντέμης Ρούσσος & οι Oriental Roots Orchestra. 
•	Tony Hanna & η Yugoslavian Gipsy Brass Band.

Έχει σκηνοθετήσει μια σειρά μουσικών βίντεο, για τους καλλιτέχνες όπως ο Galvez, ο Ντέμης Ρούσσος, ο Tony Hanna, οι Αδελφοί Chehade, Hanine Y Son Cubano, Nahawand, Tania Saleh, José Fernandez, Abdel Karim Chaar, Yusra, Rom Bakhtale, Tino Favazza. Ο Ελευθεριάδης έχει επίσης σκηνοθετήσει ντοκιμαντέρ για τον Tony Hanna και για τη ζωή του Nahawand.

Οργάνωση εκδηλώσεων 
Το 1999 ίδρυσε το «Διεθνές Φεστιβάλ Mediterraneo Byblos» και ήταν διευθυντής του από το 1999 έως το 2003. Έγραψε, συνέθεσε και σκηνοθέτησε το 2004 το «The Journey of Four Songs», ένα musical για το Διεθνές Φεστιβάλ του Μπάαλμπεκ.

Elef.Records 
Ο Ελευθεριάδης είναι ιδρυτής και συνιδιοκτήτης του "Elef.Records", πρώην σήμα της Warner Music που έχει δημιουργήσει τα εξής άλμπουμ:
•	Bilal The Gipsy Prince – Ζωντανά στο The MusicHall
•	The Chehade Brothers – Ζωντανά στο The MusicHall
•	The Chehade Brothers – A Bridge Over the Mediterranean 
•	Hanine Y Son Cubano – Arabo-Cuban, 10908 και The Festivals Album
•	Jose Fernandez – Makhlouta
•	Jose Gálvez & the National Orchestra of Nowheristan
•	Lautaris
•	Michel Elefteriades – L’Empereur chante – αυτοδημιούργητο
•	Mounir El Khawli – The Dragon of Tarab
•	Nahawand
•	Tania Saleh
•	Tony Hanna & the Yugoslavian Gipsy Brass Band – My Village, Lost Somewhere Between Beograd And Baghdad
•	Wadih El Safi & Jose Fernandez

Τηλεόραση 
Ο Ελευθεριάδης εμφανίστηκε ως κριτής για δύο σεζόν στο The X Factor, το XSeer Al Najah (η αραβική έκδοση του X Factor), το 2006 και το 2007, που κέρδισε το παρατσούκλι του «Άραβα Simon Cowell». 
Το 2012, ο Ελευθεριάδης συνέγραψε και δημιούργησε τραγούδια μίξης Western / Oriental για το Coke Studio, μια τηλεοπτικής σειρά μουσικής στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, με παραστάσεις από διάφορους αναγνωρισμένους Άραβες και διεθνείς καλλιτέχνες που συγκεντρώθηκαν για να συνεργαστούν και να ηχογραφήσουν πρωτότυπα τραγούδια μίξης με δύο ή περισσότερα μοναδικών μουσικών ειδών.
Παρόλο που φέρει το ίδιο όνομα, το Coke Studio Πακιστάν και το Coke Studio Μέσης Ανατολής έχουν πολύ λίγα κοινά μετά από όλες τις αλλαγές που έφερε ο Ελευθεριάδης στην αρχική μορφή. 
Οι επιλεγμένοι καλλιτέχνες ήταν: Wadih El Safi (Λίβανος), Nancy Ajram (Λίβανος), José Galvez (Ισπανία), Αδελφοί Chehade (Παλαιστίνη / Λίβανος), τενόρος Tino Favazza (Ιταλία), DJ Jerry Ropero (Αίγυπτος), Mohamed Mounir (Αίγυπτος), Shontelle (Μπαρμπάντος), Wailers (Τζαμάικα / ΗΠΑ), The Yugoslavian Gipsy Brass Band (Σερβία), Bilal (Λίβανος), Rouwaida Attieh (Συρία), Yara (Λίβανος), Jannat (Μαρόκο), Jay Sean (Ηνωμένο Βασίλειο), Saber Rebaï (Τυνησία), Fabián Bertero (Αργεντινή) και Cairokee (Αίγυπτος).

Εστίαση και Τουρισμός 
Το 2003, ο Ελευθεριάδης ίδρυσε το "Beirut MusicHall", ένα χώρο 800 θέσεων που ειδικεύεται σε μια μοναδική φιλοσοφία που τον καθιστά νυχτερινό προορισμό στη Μέση Ανατολή.
Το 2013 άνοιξε ένα δεύτερο υποκατάστημα του MusicHall στο Ντουμπάι των ΗΑΕ.
Την ίδια χρονιά ο Ελευθεριάδης άνοιξε επίσης το "MusicHall Waterfront" στη Βηρυτό, έναν υπαίθριο χώρο κοντά στην ακτή του Downtown της Βηρυτού.
Το 2015 αγόρασε αναγεννησιακό ανάκτορο στη Φλωρεντία της κεντρικής Ιταλίας, που χρονολογείται από τον 15ο αιώνα. Το Palazzo Magnani Feroni αποτελεί σήμερα σουίτες στην καρδιά της Φλωρεντίας και έχει την υψηλότερη πανοραμική βεράντα στον τελευταίο όροφο στην περιοχή Oltrarno από την οποία μπορείτε να δείτε όλα τα σημαντικά μνημεία της πόλης.
Το καλοκαίρι του 2017, ο Μιχαήλ Ελευθεριάδης άνοιξε ένα νέο σαλόνι-εστιατόριο, το B By Elefteriades, έναν πλούσιο ναό αφιερωμένο στις αισθήσεις και στην καλή γεύση.

Καλές τέχνες 
Ως ζωγράφος, τα έργα του παρουσιάστηκαν σε αρκετές συλλογικές εκθέσεις στη Γαλλία, τη Γερμανία και το Λίβανο. Το 1995, παρουσίασε το The Wailing Wall, ένα έργο τέχνης 10x2 μέτρων, σε μια ειδική έκδοση του Salon des Artistes Décorateurs που πραγματοποιήθηκε στην κεντρική περιοχή της Βηρυτού (αντί της συνήθους θέσης του στο Grand Palais του Παρισιού). Αυτό το έργο δημιούργησε τέτοια διαμάχη που χρειάστηκε ειδική προστασία.
Ως γλύπτης, ο Μιχαήλ Ελευθεριάδης έχει εργαστεί σε μια σειρά χάλκινων γλυπτών που αντιπροσωπεύουν τον καπιταλισμό και την επιρροή του στους άνδρες και στην κοινωνία. Τον Ιανουάριο του 2016, ο Ελευθεριάδης κλήθηκε στο αστυνομικό τμήμα για να καταθέσει σε υπόθεση για υποτιθέμενη αίρεση σατανικών λατρευτών. Μερικά από τα έργα του έχουν ερμηνευτεί ως σατανικά σύμβολα. Ως εκ τούτου, βρίσκει τον εαυτό του στη μέση μιας διαμάχης που ενορχηστρώνεται από τις δυνάμεις του Λιβάνου για να τον εκφοβίσουν.

Συγγραφή 
Ο Ελευθεριάδης είναι συγγραφέας δυο μυθιστορημάτων, ένα εκ των οποίων είναι απαγορευμένο στον Αραβικό κόσμο.

Μετά από μια σειρά συνεντεύξεων στο «Utopia», τη γενική περιοχή του Nowheristan, ο Γάλλος συγγραφέας Gérard de Villiers εμπνέεται από τη ζωή του Michel Elefteriades για να δημιουργήσει τον χαρακτήρα του Mavros Nilatis από το μυθιστόρημα «SAS: Le Chemin de Damas».

Πολιτική 
Ο Ελευθεριάδης ασχολήθηκε με τον πολιτικό ακτιβισμό από την ηλικία των 15 ετών. Ήταν ένας ακραίος αριστερός μαχητής που μεγάλωνε στην ανατολική Βηρυτό. Το 1989, ο Ελευθεριάδης δεσμεύτηκε στο πολιτικό κίνημα του τότε πρωθυπουργού του Λιβάνου, στρατηγού Michel Aoun.

M.U.R. 
Στις 13 Οκτωβρίου 1990, οι συριακές δυνάμεις ξεκίνησαν μια επίθεση εναντίον του στρατού του Λιβάνου, κατατροπώνοντας τον στρατηγό Aoun και καταλαμβάνοντας ό ,τι παρέμενε ακόμα από την ελεύθερη επικράτεια του Λιβάνου. Ο Ελευθεριάδης έφυγε στη Γαλλία. Το 1991 επέστρεψε στον Λίβανο και ίδρυσε το Unified Movements of the Resistance (ή Μ.U.R.), το οποίο ήλεγχε μέχρι το 1994. Το M.U.R. ήταν μια παράνομη, ένοπλη ομάδα της οποίας ο δηλωμένος στόχος ήταν η καταπολέμηση της κατοχής του Λιβάνου από ξένα στρατεύματα. Ο Ελευθεριάδης συμμετείχε συχνά στη διοργάνωση γενικών απεργιών με σκοπό να παραλύσει τη χώρα. Το M.U.R. θεωρήθηκε παράνομη εργατική οργάνωση και οι δραστηριότητές της έπρεπε συχνά να εφαρμόζονται με μυστικό τρόπο. 
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ελευθεριάδης ήταν το θύμα δύο προσπαθειών δολοφονίας. Η πρώτη κατέστρεψε το αυτοκίνητό του με εκρηκτικά. Η δεύτερη προσπάθεια σκόπευε σε ένοπλη ενέδρα. Άφησε πάλι τον Λίβανο, ζώντας στη Γαλλία και την Κούβα από το 1994 έως το 1997. Ο Ελευθεριάδης δραστηριοποιήθηκε στην επανάσταση του Cedar στο Λίβανο, διοργανώνοντας τον Απρίλιο του 2005 μια σειρά από εορταστικές εκδηλώσεις για τον εορτασμό της εθνικής ενότητας, συμπεριλαμβανομένου ενός προγράμματος ελεύθερων συναυλιών που πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Βηρυτού με τίτλο «Ανεξαρτησία 05».

Ακτιβισμός 
Στις 8 Οκτωβρίου 2007, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που εορτάζει την κατάληψη του Τσε Γκεβάρα 40 χρόνια νωρίτερα, ο Ελευθεριάδης ξεκίνησε μια δημόσια εκστρατεία με τίτλο «Δεν θα πληρώσουμε τα οδυνηρά χρέη του Λιβάνου». Η ενέργεια είχε ως στόχο να ασκήσει πίεση στο κράτος να αναλάβει δράση για το πρωτοφανές δημόσιο χρέος του Λιβάνου ύψους περίπου 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, το οποίο κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου ήταν ο υψηλότερος λόγος χρέους προς ΑΕΠ στον κόσμο. Ο κύριος στόχος της εκστρατείας ήταν η ευαισθητοποίηση εντός και εκτός της χώρας σχετικά με τη φύση των δανείων του Λιβάνου με τελικό στόχο την κατάργηση του χρέους του. Ως αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων του, ο Σύνδεσμος Τραπεζών του Λιβάνου ζήτησε τη δίωξη του Ελευθεριάδη, θεωρώντας τον ως απειλή για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα του Λιβάνου.Τον Αύγουστο του 2015, ο Μιχαήλ Ελευθεριάδης ξεκίνησε την «Κίνηση των Αηδιασμένων» στο Λίβανο, για να φέρει σε πέρας την κατάρρευση ενός συστήματος που λειτουργούσε δεκαετίες.

Ο Λιβανέζικος Στρατός 
Λόγω του στρατιωτικού του παρελθόντος και της εμπλοκής του με το στρατό, ο Μιχαήλ Ελευθεριάδης έχει ισχυρούς δεσμούς με υψηλόβαθμους αξιωματικούς του στρατού του Λιβάνου. Εμφανίζεται πολύ συχνά σε στρατιωτικές τελετές και σε στρατιωτικές συναθροίσεις, καθώς επίσης και υπερασπίζεται διακαώς το στρατό σε τηλεοπτικές εκπομπές.
Για το σκοπό αυτό, ο Ελευθεριάδης ξεκίνησε μια εκστρατεία που καλεί για στρατιωτικό καθεστώς στον Λίβανο στο νούμερο ένα talk show της χώρας "Kalam Ennas", το οποίο έδωσε έδαφος στις φήμες ότι ο Ελευθεριάδης σχεδιάζει στρατιωτικό πραξικόπημα. 
Από την άλλη πλευρά, ο Ελευθεριάδης διοργάνωσε μια συγκέντρωση στην πλατεία των Μαρτύρων της Βηρυτού στις 15 Οκτωβρίου 2015 για να ευχαριστήσει τον καλό του φίλο, τον στρατηγό Chamel Roukoz, για την υπηρεσία του στη χώρα του.

Κοινωνικές δεσμεύσεις 
Την άνοιξη του 2005, ο Ελευθεριάδης συνδιοργάνωσε μια συναυλία στη Βηρυτό, παρουσιάζοντας μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της λιβανέζικης μουσικής: Nancy Ajram, Wadih El Safi, Myriam Fares, Ramy Ayach, Marwan Khoury, Amal Hijazi. Όλα τα έσοδα από την εκδήλωση διαβιβάστηκαν, μέσω των Ηνωμένων Εθνών, στα θύματα του τσουνάμι στη νοτιοανατολική Ασία. Εκείνη την ίδια χρονιά οργάνωσε μια ελεύθερη συναυλία από την Εθνική Ορχήστρα του «Nowheristan» στο Παλάτι της UNESCO, σε συνεργασία με τα Ηνωμένα Έθνη, για να γιορτάσει τη Διεθνή Ημέρα της Ειρήνης.
Το 2006 ήταν ιδρυτικό μέλος των Παναραβικών Πολιτιστικών Εικόνων (ή WAYYAK), μιας ΜΚΟ που δήλωσε ότι η αποστολή της είναι να επηρεάσει τις μειονεκτούσες αραβικές γειτονιές μέσω έκθεσης σε αραβικές προσωπικότητες.

Η προώθηση του Nowheristan 
Ο Ελευθεριάδης οραματίστηκε μια νέα κοινωνική, φιλοσοφική, πολιτική και πολιτισμική προσέγγιση στην «ίδρυση» ενός νέου έθνους που ονομάστηκε "Nowheristan", το οποίο είναι αφιερωμένο στη δικαιοσύνη, την απελευθέρωση και την ισότητα. Η διακήρυξη της «Μεγάλης Αυτοκρατορίας του Nowheristan» έλαβε την υποστήριξη των Ηνωμένων Εθνών και του Υπουργού Πολιτισμού του Λιβάνου. Χιλιάδες από όλον τον κόσμο που ζήτησαν την ιθαγένεια.
Ο Ελευθεριάδης, με τον τίτλο, «Η Αυτού Μεγαλειότης Μιχαήλ Α' του Nowheristan», προωθεί τη δημιουργία του με άρθρα, συνεντεύξεις και PR σε πολλά διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως: CNN, BBC, France 3 Méditerranée, France 24, TV5, TVE2, Al-Jazeera, Los Angeles Times, Der Spiegel, La Vanguardia, Paris-Match, L'Orient Le Jour, Daily Star, Hurriyet, Al-Ahram, Asharq Al-Awsat, De Standaard.

Κυβέρνηση 
Τον Φεβρουάριο του 2021, ο Ελευθεριάδης αναφέρθηκε ως υπουργός πολιτισμού ή υπουργός τουρισμού από τον Λίβανο πρόεδρο Μισέλ Αούν.

Λιβανέζοι πολιτικοί