Μουσά-τζούκου

Το Μουσά-τζούκου (武佐宿)  ήταν ο 66ος από τους 69 σταθμούς του δρόμου Νακασέντο, που συνέδεε το Έντο με το Κιότο στη περίοδο Έντο στην Ιαπωνία. Βρισκόταν στη σημερινή πόλη Ομιχατσιμάν, στο νομό Σίγκα, στην Ιαπωνία. Άλλα κάντζι, που χρησιμοποιούνταν, για να γράψουν «Μουσά», περιλάμβαναν  牟佐 και  身狭, αλλά το  武佐 έγινε το επίσημο κάντζι στην περίοδο Έντο.

Ιστορία 
Το Μουσά-τζούκου ήταν ένα από τα αρχικά σημεία στάσης στον αρχαίο αυτοκινητόδρομο Τοσάντο, που ένωνε την πρωτεύουσα Χεϊάν-κιό με τις επαρχίες της ανατολικής Ιαπωνίας από το τέλος της περιόδου Νάρα και μετά. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Σενγκόκου, το κοντινό τζοκαμάτσι (jōkamachi) του Ομιχατσιμάν αναπτύχθηκε από τον Τογιοτόμι Χιντετσούγκου, και πολλοί ταξιδιώτες έμποροι (Όμι σόνιν) (Ōmi shōnin (近江商人)) μετεγκαταστάθηκαν σε αυτήν την περιοχή από τα ερείπια του Κάστρου του Αζούτσι. Ένας δρόμος από το Μουσά-τζούκου εκτεινόταν προς την επαρχία Ίσε μέσω του ναού Έιγκεν-τζι και της πόλης Γιοκαάιτσι, η οποία χρησιμοποιήθηκε από τους Ōmi shōnin για τη μεταφορά θαλασσινών, χαρτιού και υφάσματος. Το ειδικό προϊόν του Μουσά-τζούκου ήταν το Μουσά-μάσου, (επίσης γνωστό ως Όμι-μάσου) ένα τετράγωνο ξύλο σταθερών διαστάσεων, που παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν για τη μέτρηση του ρυζιού. Ωστόσο, αυτό το προϊόν έπεσε σε δυσμένεια όταν η Τογιοτόμι Χιντεγιόσι ενοποίησε το σύστημα μέτρησης της χώρας στο Κίο-μάσου, που χρησιμοποιήθηκε στο Κιότο. Ένα άλλο τοπικό προϊόν ήταν το μελάνι φτιαγμένο από στάχτες μπαμπού.

Στην πρώιμη περίοδο Έντο, το σύστημα των ταχυδρομικών σταθμών στο Νακασέντο επισημοποιήθηκε από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα το 1602. Ο σταθμός Μουσά-τζούκου βρισκόταν στη διαδρομή Σάνκιν-κοτάι από τη φυλή του Κίσου Τοκουγκάβα και άλλων δυτικών νταϊμιό καθ 'οδόν προς και από την αυλή των σόγκουν στο Έντο. Ωστόσο, λόγω της γειτνίασής του με το πολύ μεγαλύτερο Ότσου-τζούκου και του γεγονότος ότι δεν βρισκόταν στο οριακά μικρότερο Τσόσεντζιν Καΐντό (朝鮮人街道, "Κορεάτικη οδός")  που έτρεχε πιο κοντά στην όχθη της λίμνης Μπίβα, παρακάμπτοντας τρεις σταθμούς του Νακασέντο συμπεριλαμβανομένου του Μουσά-τζούκου, σήμαινε ότι προσέλκυσε λιγότερη κίνηση. Η περιοχή γύρω από το Μουσά-τζούκου ήταν ακμάζουσα, με εύφορο, καλά αρδευόμενο έδαφος και η περιοχή ήταν γνωστή για την παραγωγή ρυζιού, κάνναβης και λινού.

Κατά το έτος 1843 τον οδηγό  "中山道宿村大概帳" (Nakasendō Shukuson Taigaichō),  που εκδίδεται από τον Επιθεωρητή των Αυτοκινητοδρόμων,  η πόλη είχε έναν πληθυσμό 537 ατόμων σε 183 σπίτια, μεταξύ των οποίων ένα Χόντζιν, ένα βακί-χόντζιν, και 23 χατάγκο.  Το Μουσά-τζούκου απέχει 488,1 χιλιόμετρα από το Έντο.

Σύγχρονο Μουσά-τζούκου 

Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί και την κατασκευή του σιδηροδρόμου της κύριας γραμμής Τοκάιντο, το Μουσά-τζούκου παρήκμασε πολύ γρήγορα, καθώς δεν κατασκευάστηκε σιδηροδρομικός σταθμός στη γύρω περιοχή. Ως αποτέλεσμα, ορισμένα κτήρια είναι καλά διατηρημένα. Ωστόσο, το Νακαμούρα-για χατάγκο, που χτίστηκε πριν από περισσότερα από 200 χρόνια, καταστράφηκε σε πυρκαγιά το 2010.

Ο σταθμός Μουσά-τζούκου στους 69 Σταθμούς του Κίσο Καϊντό 
Η εκτύπωση ουκίο-ε του Μουσά-τζούκου του Ουταγκάβα Χιροσίγκε χρονολογείται από το 1835 -1838. Η εκτύπωση απεικονίζει ταξιδιώτες να διασχίζουν μια πλωτή γέφυρα στον ποταμό Χινογκάβα και όχι τον ίδιο τον ταχυδρομικό σταθμό. Η περιοχή γύρω από το Μουσά-τζούκου ήταν επίπεδη, αλλά οι ταξιδιώτες έπρεπε να διασχίσουν μια σειρά από ποτάμια. Στην εκτύπωση, ένας σαμουράι περιμένει στην όχθη του ποταμού ενώ ένας άντρας με βαρύ φορτίο και ένας ταξιδιώτης με καρό σακάκι περνούν, ενώ δύο προσκυνητές περνούν από την απέναντι πλευρά. Μια γυναίκα, με γυμνά τα πόδια της, τρέχει βιαστικά πίσω από έναν άντρα στην μακρινή όχθη. Ένα μικρό κτήριο, πιθανώς ένα τεϊοποτείο, βρίσκεται στην απομακρυσμένη όχθη σε απόσταση, και το περίγραμμα μιας καθιστής φιγούρας διακρίνεται.

Βιβλιογραφία 

 (στα Ιαπωνικά)
 (στα Ιαπωνικά)
 (στα Ιαπωνικά)

Σημειώσεις