joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Καρλότα Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ του Μπεκλέου και του Κουίνσμπερρυ

Η Καρλότα Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ του Μπεκλέου και του Κουίνσμπερρυ (Charlotte Montagu Douglas Scott of Buccleuch and Queensberry, γεννημένη ως Καρλότα Άννα Θεν Charlotte Anne Thynne, 10 Απριλίου 1811 - 18 Μαρτίου 1895) ήταν Βρετανίδα ευγενής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1811 στο Λόνγκλιτ του Γουιλσάϊρ, και ήταν κόρη του Θωμά θεν, 2ου Μαρκήσιου του Μπαθ και της Ισαβέλλας Ελισάβετ Μπίνγκ.

Στις 13 Μαρτίου 1829 παντρεύτηκε τον Γουόλτερ Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ, 5ο Δούκα του Μπεκλέου και 7ο Δούκα του Κουίνσμπερρυ στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Χάνοβερ Σκουέρ. Μαζί απέκτησαν επτά παιδιά:
τον Λόρδο Γουλιέλμο Ερρίκο Γουόλτερ (1831-1914), παντρεύτηκε την Λουίζα Χάμιλτον. Απέκτησαν 8 παιδιά.
τον Λόρδο Ερρίκο Ιωάννη (1832-1902), παντρεύτηκε την Σεσίλια Σουζάν Μόνταγκιου-Στιούαρτ-Γουόρτλεϊ. Απέκτησαν 3 παιδιά.
τον Λόρδο Γουόλτερ Κάρολο (1834-1895), παντρεύτηκε την Άννα Μαρία Κράντοκ-Χάρτοπ. Απέκτησαν 4 παιδιά.
τον Λόρδο Κάρολο Θωμά (1839-1911), παντρεύτηκε την Άντα Μαίρη Ράιαν. Απέκτησαν 2 παιδιά.
την Λαίδη Βικτώρια Αλεξανδρίνα (1844-1938), παντρεύτηκε (1) τον Σόμπεργκ Κερ του Λόθιαν. Απέκτησαν 9 παιδιά και (2) τον Μπέρτραμ Τσέντγουιντ-Τάλμποτ. Δεν απέκτησαν παιδιά.
την Λαίδη Μαργαρίτα Ελισάβετ (1946-1918), παντρεύτηκε τον Ντόναλντ Κάμερον. Απέκτησαν 4 παιδιά.
την Λαίδη Μαίρη Καρλότα (1851-1908), παντρεύτηκε τον Γουόλτερ Ροδόλφο Τρεφούσις. Απέκτησαν 5 παιδιά.

To 1841 έγινε Κυρία των Ρομπών της Βασίλισσας Βικτώριας.
Η Δούκισσα και η Βασίλισσα Βικτώρια ήταν δια βίου φίλες,, με την μονάρχη να περιγράφει τη Δούκισσα ως "ένα ευχάριστο, λογικό, έξυπνο μικρό άτομο".

Πέθανε στις 18 Μαρτίου 1895 στο Ντίτον Παρκ σε ηλικία 83 ετών. Είναι θαμμένη στο Παλάτι Ντάλκιθ του Εδιμβούργου.

Παραπομπές
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Βρετανοί ευγενείς
Κυρίες των Ρομπών
Βρετανίδες δούκισσες
Σταυρωτή επικολλητή ξυλεία

Η σταυρωτή επικολλητή ξυλεία (αγγλ. Cross laminated timber), ευρύτερα γνωστό ως CLT, είναι ένα νέο δομικό προϊόν ξύλου για τη δόμηση και την κατασκευή ξύλινων κτιρίων. 

Τα ξύλινα κτίρια είναι μια νέα οικολογική τάση στην κεντρική Ευρώπη και τον Καναδά. Το CLT αποτελεί μια εναλλακτική λύση για πράσινη δόμηση, με βάση το ξύλο, οικονομικά ανταγωνιστική και ίσως κατάλληλη να αντικαταστήσει κυρίαρχα δομικά υλικά, όπως το σκυρόδεμα και το χάλυβα.

Γενικά 
Το ακρωνύμιο CLT προκύπτει από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων Cross Laminated Timber, που θα μπορούσε να μεταφραστεί στα ελληνικά ως: επικολλητή ξυλεία (δηλ. συμπαγής ξυλεία συγκολλημένη πλευρικά), η οποία φέρει ξυλώδεις πλάκες πολλαπλών στρώσεων που συγκολλούνται ‘σταυρωτά’ (δηλ. σε γωνίες 90ο η μία με την άλλη). Έτσι, το προϊόν CLT είναι ουσιαστικά πολυστρωματικά πάνελ, με μονό αριθμό στρώσεων μασίφ ξύλου, συνήθως 3, 5 ή 7 στρώσεων, ή και περισσοτέρων. Το ίδιο προϊόν, σπανιότερα, είναι γνωστό ως BSPH (από τη γερμανική λέξη Brettsperrholz), ενώ στη βόρεια Αμερική αναφέρεται και ως X-lam.

Εφεύρεση 
Η σταυρωτή επικολλητή ξυλεία, παρότι σχεδόν άγνωστη στην Ελλάδα, μετράει σχεδόν είκοσι έτη ζωής στην Ευρώπη. Το ανέπτυξε κατά τη διδακτορική του έρευνα ο Αυστριακός ερευνητής ξύλου Gerhard Schickhofer, το 1994, στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Γκρατς, ο οποίος βραβεύτηκε με το σημαντικό βραβείο Wallenberg Το 2002, πρώτη η Αυστρία δημιούργησε τεχνικές προδιαγραφές δόμησης κτιρίων από αυτό το νέο δομικό υλικό.

Παραγωγή 
Σήμερα στην Αυστρία, τη Γερμανία και τη Σκανδιναβία, το νέο αυτό υλικό δόμησης έχει επεκταθεί σε οικιακές και μη οικιακές εφαρμογές, κυρίως λόγω του ότι το ξύλο είναι ένα οικολογικό υλικό, μηδενικού αποτυπώματος σε άνθρακα. Είναι χαρακτηριστικό ότι έχουν ανεγερθεί πολλά ξύλινα κτίρια (ακόμη και πολυώροφα) στην Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιαπωνία, τον Καναδά, τη Νορβηγία, την Ιταλία, την Αυστραλία και σε άλλες χώρες. 

Στην κεντρική Ευρώπη, το CLT παράγεται, κατά ένα μεγάλο μέρος, από ξυλεία ερυθρελάτης (αγγλ. European spruce), και σε μικρότερο ποσοστό, από λευκή ελάτη (Abies alba), δασική πεύκη (Pinus sylvestris), Ευρωπαϊκή λάρικα (Larix decidua), και ελβετικό πεύκο (Swiss stone pine). Λίγες ξύλινες κατασκευές έχουν «χτιστεί» από είδη ξύλου πλατύφυλλων (hardwoods), κυρίως οξιάς. Όσον αφορά τα ρητινικά συστήματα (δηλ. συγκολλητικές ουσίες), σήμερα χρησιμοποιούνται κόλλες πολυουρεθάνης ενός συστατικού (PUR), καθώς επίσης μελαμινικές ρητίνες τύπου MUF και σπανιότερα, οι υψηλής αντοχής ρητίνες φαινόλης-ρεσορκινόλης (PRF) που είναι και οι πιο δαπανηρές.

Παραπομπές 

Ξύλο
Προϊόντα ξύλου
DreamLab

Το DreamLab είναι μια εθελοντική ηλεκτρονική εφαρμογή για κινητά Android και iOS, που κυκλοφόρησε το 2015 από το Imperial College του Λονδίνου και το Ίδρυμα Vodafone.

Περιγραφή 
Η εφαρμογή βοηθά στην έρευνα του καρκίνου και του κορωνοϊού και στην εύρεση φαρμάκων. Για να συμβεί αυτό, το DreamLab αποκτά πρόσβαση σε ένα μέρος της ενέργειας της συσκευής, μετά από την έγκριση του χρήστη της, καθώς ο ίδιος φορτίζει το smartphone του, προκειμένου να επισπευσθούν οι υπολογισμοί του αλγόριθμου Al από το ερευνητικό εργαστήριο του Imperial College του Λονδίνου.

Ο στόχος είναι να βρεθούν υπάρχοντα φάρμακα και τρόφιμα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να καταπολεμήσουν τον κορωνοϊό και άλλες ασθένειες. Η εκτέλεση 100.000 smartphones ταυτόχρονα θα πετύχαινε την ετήσια παραγωγή του συνόλου των υπολογιστών στο Imperial College μέσα σε μόλις τρεις μήνες, με μια απλή νυκτερινή φόρτιση των έξι ωρών.

Η εφαρμογή αναπτύχθηκε το 2015 από το Ινστιτούτο Ιατρικών Ερευνών Garvan στο Σίδνεϋ και το Ίδρυμα Vodafone. Τον Μάιο 2020, το έργο είχε 490,000 εγγεγραμμένους χρήστες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 DreamLab App at Google Playstore
 DreamLab App at Apple Appstore
 FAQ Project Dreamlab
Project Description from the Developers

Λογισμικό εφαρμογών
Ιωαννίδης Φιλμ

Η Ιωαννίδης Φιλμ ήταν μια ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1960 από τον επιχερηματία Νίκο Ιωαννίδη. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 13 ταινίες μέχρι το 1973 όποτε και σταμάτησε την παραγωγή ταινιών,  εκ των οποίων οι 3 ήταν συμπαραγωγή με την Φοίνιξ Φιλμ. Η Ιωαννίδης Φιλμ παρήγαγε ως επί το πλήστον κωμικές ταινίες και παρά το μικρό μέγεθος της κατάφερε να συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ήταν ο Κώστας Καραγιάννης και ο Κώστας Ανδρίτσος, ενώ συνεργάστηκε και με γνωστούς ηθοποιούς όπως ο Γιώργος Φούντας, η Μάρω Κοντού, ο Βασίλης Αυλωνίτης, ο Γιάννης Γκιωνάκης,  
ο Ανδρέας Μπάρκουλης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Νίκος Σταυρίδης ο Αλέκος Τζανετάκος και ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο οποίος ανέλαβε και την σκηνοθεσία δύο ταινιών.

Παραγωγή 
Στον παράκατω πίνακα αναφέρονται το έτος παραγωγής, ο τίτλος της ταινίας, ο σκηνοθέτης, η θέση στο box office και τέλος ο αριθμός εισητηρίων που έκοψε η κάθε ταινία κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Παραπομπές

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Κινηματογράφος στην Ελλάδα
Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Ελληνικά εμπορικά σήματα
Κλέων Φυσέκης

Ο Κλέων Φυσέκης είναι Έλληνας ενδυματολόγος. Έχει ντύσει πολλές από τις πιο επιτυχημένες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Έκανε σπουδές σχεδίου μόδας στον Άκτο και εν συνεχεία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και το Σεντ Μάρτινς. Το 1995 όταν και αποφοίτησε επέστρεψε στην Ελλάδα για να εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις στην Αεροπορία. Με το τέλος αυτών, ξεκίνησε να εργάζεται για ένα μικρό διάστημα σαν ελεύθερος συνεργάτης στον "Πρωινό Καφέ" του ΑΝΤ1 πριν του ζητηθεί να αναλάβει την πρώτη του τηλεοπτική σειρά με τίτλο "Εις Θάνατον" του Νίκου Φώσκολου και σε σκηνοθεσία Γιάννη Βασιλειάδη. Έκτοτε δουλεύει ανελλιπώς σε τηλεοπτικές σειρές, σε θεατρικές και κινηματογραφικές παραγωγές. Ρούχα που σχεδίασε για την βότκα Absolut είχαν εκτεθεί στο μουσείο Πιερίδη και αγοράστηκαν από την ίδια την εταιρεία.

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Θέατρο

Μικρού Μήκους

Video Clip 

Έλληνες ενδυματολόγοι
Μπίμα

Η Μπίμα (ινδονησιακά: Kota Bima) είναι πόλη στην ανατολική ακτή του νησιού Σουμπάουα στην επαρχία της κεντρικής Ινδονησίας Δυτική Νούσα Τενγκάρα. Είναι η μεγαλύτερη πόλη στο νησί Σουμπάουα, με πληθυσμό 142.443 κατοίκων στην απογραφή του 2010, αλλά η τελευταία επίσημη εκτίμηση (τον Ιανουάριο του 2014) είναι 148.984 κάτοικοι. Είναι χωριστή, αλλά περιβάλλεται από την παρακείμενη Περιφέρεια της Μπίμα, η οποία είχε πληθυσμό 407.636 κατοίκων στην απογραφή του 2010.

Οι κάτοικοι της Μπίμα και ολόκληρης της ανατολικής πλευράς του Σουμπάουα μιλούν τη γλώσσα μπίμα (ινδονησιακά: Bahasa Bima, μπίμα: Nggahi Mbojo). Από το 1620 έως το 1958 ήταν η πρωτεύουσα του Σουλτανάτου Μπίμα. 

Στη σύγχρονη εποχή, η Μπίμα είναι ο μεγαλύτερος περιφερειακός και οικονομικός κόμβος του Ανατολικού Σουμπάουα με μετανάστες από άλλα μέρη της Ινδονησίας, ιδίως την Ιάβα, το Μπάλι και το Λομπόκ. Έχει μια κεντρική εμπορική ζώνη στο κέντρο της πόλης. 

Στην πόλη βρίσκεται το τέμενος Σουλτάν Σαλαχουντίν και το μουσείο Σουλτάν Σαλαχουντίν. Συνδέεται με επαρχιακό δρόμο προς Ντόμπου και Σάπε.

Γεωγραφία 
Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική ακτή του κόλπου Μπίμα. Παραδοσιακά, η Μπίμα ήταν μια πόλη λιμάνι, που συνδέεται με άλλες λιμενικές πόλεις στην Ανατολική Ινδονησία, όπως η Μακασάρ και η Τερνάτε, καθώς και με τα λιμάνια σε Λομπόκ, Μπάλι και Ανατολική Ιάβα.

Κλίμα 
Η Μπίμα έχει ένα κλίμα τροπικής σαβάνας (Aw) με μέτριες έως μικρές βροχοπτώσεις από Απρίλιο έως Νοέμβριο και ισχυρές βροχοπτώσεις από Δεκέμβριο έως Μάρτιο.

Δημογραφικά στοιχεία 
Η πλειοψηφία του πληθυσμού στην Μπίμα είναι Μουσουλμάνοι, οι οποίοι αποτελούν περίπου το 97,38%, και οι υπόλοιποι είναι Προτεστάντες 0,89%, Καθολικοί Χριστιανοί 0,62%, και Ινδουιστές και Βουδιστές περίπου 1,11%.

Ιστορία 
Η Μπίμα ήταν κάποτε ένα από τα τέσσερα σουλτανάτα στο νησί Σουμπάουα. Από τον 17ο έως τον 20ο αιώνα, ήταν η πρωτεύουσα του Σουλτανάτου Μπίμα και φιλοξενεί ένα παλιό ανάκτορο των ηγεμόνων της πόλης.

Τουρισμός 

Η Μπίμα έχει πολλούς γνωστούς τουριστικούς προορισμούς, όπως το όρος Ταμπόρα, τη λίμνη Άνα Φάρι (Λίμνη των Αγγέλων) και το νησί Σατόντα. Υπάρχουν πολλές λευκές αμμουδιές τόσο στο βόρειο όσο και στο νότιο τμήμα της Μπίμα. 

Η πόλη διαθέτει μέτρια τουριστικά καταλύματα, όπως ξενοδοχεία ενός αστέρα και μερικά εστιατόρια.

Αδελφοποιημένες πόλεις 

  Αλόρ Σετάρ, Μαλαισία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Hägerdal, Hans (2017), Held's History of Sumbawa . Άμστερνταμ: Πανεπιστημιακός Τύπος του Άμστερνταμ. 
Πόλεις της Ινδονησίας
Μεγάλος Σεισμός του Καντό

Ο Μεγάλος Σεισμός του Κάντο (ιαπωνικά: 関東大地震 ),ήταν ένας σεισμός, που έπληξε την πεδιάδα του Κάντο στις 11:58:44 ,ώρα Ιαπωνίας, (02:58:44 , συντονισμένη παγκόσμια ώρα) του Σαββάτου, της 1ης Σεπτεμβρίου, του 1923. Από διάφορες μαρτυρίες, υπολογίζεται ότι η διάρκεια του σεισμού ήταν από τέσσερα έως δέκα λεπτά. Εκτεταμένες καταιγίδες, μέχρι και στρόβιλος φωτιάς, έπληξαν την περιοχή. Μετά την καταστροφή, η περιοχή πλήγηκε από φονικές αναταραχές (γνωστές και ως «Σφαγή του Καντό»). Η ισχύς του σεισμού υπολογίζεται περίπου στα 7.9 στην κλίμακα Ρίχτερ, και φαίνεται να είχε ως επίκεντρο, σημείο σε μεγάλο βάθος , κάτω από το ηφαιστειογενές νησί  Izu Ōshima, στον κόλπο Sagami.

Ο Σεισμός 
Αυτόπτης μαρτυρία, από τον καπετάνιο του SS Angola, πλοίου που ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Γιοκοχάμα:

«Στις 11:55 το πλοίο ξεκίνησε να τρέμει και να δονείται βίαια. Κοιτώντας προς την ακτή, συνειδητοποίησα ότι ένας φρικτός σεισμός ήταν σε εξέλιξη, κτήρια κατέρρεαν προς όλες τις κατευθύνσεις και σε λίγα λεπτά δεν μπορούσα να διακρίνω τίποτα, καθώς όλα είχαν κρυφτεί από ένα σύννεφο σκόνης. Όταν η σκόνη υποχώρησε, μπορούσα να διακρίνω φωτιές να ανάβουν σε διάφορα σημεία της πόλης, ενώ σε σχεδόν μισή ώρα, ολόκληρη η πόλη είχε τυλιχθεί στις φλόγες.»

Ο σεισμός, προκάλεσε τεράστιες καταστροφές στις πόλεις του Τόκιο και της Γιοκοχάμα, αλλά και στους γύρω νομούς , Τσίμπα, Καναγκάουα και Σιζουόκα, πλήττοντας και προκαλώντας καταστροφές σε όλο το εύρος της περιφέρειας του Κάντο. Η ισχύς του σεισμού ήταν τέτοια, ώστε στην πόλη Καμακούρα, που βρίσκεται περίπου 60 χιλιόμετρα μακριά από το επίκεντρο του σεισμού, μετακίνησε κατά περίπου 60 εκατοστά το τεράστιο άγαλμα του Βούδα, που ζυγίζει σχεδόν 121 τόνους. Οι απώλειες από τον σεισμό, υπολογίζονται κάπου στους 142.800 θανάτους, εκ των οποίων οι 40.000 ήταν αγνοούμενοι, που μετέπειτα δηλώθηκαν ως νεκροί. Σύμφωνα με την ιαπωνική κατασκευαστική εταιρεία Kajima, και έρευνα, που έγινε τον Σεπτέμβριο του 2004, οι επιβεβαιωμένοι θάνατοι από τον σεισμό είναι 105.385.

Ο σεισμός αυτός, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές, που έπληξαν την χώρα της Ιαπωνίας. Το 1960, η κυβέρνηση της χώρας, κήρυξε την 1η Σεπτεμβρίου, στην 37η επέτειο από τον σεισμό, ως ετήσια «Ημέρα Πρόληψης Καταστροφών».

Παραπομπές 

 https://www.smithsonianmag.com/history/the-great-japan-earthquake-of-1923-1764539/

 https://www.britannica.com/event/Tokyo-Yokohama-earthquake-of-1923

 https://library.brown.edu/cds/kanto/denewa.html

 https://www.harvard-yenching.org/research/the-great-kanto-earthquake/

Σεισμοί
Ιστορία της Ιαπωνίας
Τόμι Μόρρισον

Ο Tόμι Μόρρισον (Thomas David Morrison, 2 Ιανουαρίου 1969 - 1 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν ένας Αμερικανός επαγγελματίας μπόξερ που αγωνίστηκε από το 1988 έως το 1996, και κατείχε τον τίτλο βαρέων βαρών WBO το 1993. Αποσύρθηκε από την πυγμαχία το 1996 όταν βρέθηκε θετικός στον ιό HIV. Ο Morrison είναι επίσης γνωστός για την καριέρα του, έχοντας πρωταγωνιστήσει μαζί με τον Σιλβέστερ Σταλόνε στην ταινία του 1990 Rocky V ως Tommy Gunn.
Ο Μόρρισον είχε προσπαθήσει προηγουμένως να επιστρέψει στην πυγμαχία το 2007, όταν η επιτροπή της Νεβάδας ήρε την επ'αόριστον παγκόσμια αναστολή τον Ιούλιο του 2006. Τον Αύγουστο του 2013, η μητέρα του Morrison ανακοίνωσε ότι ο γιος της ήταν στα τελικά στάδια του AIDS, και πέθανε την 1η Σεπτεμβρίου 2013 σε ηλικία 44 ετών από σηψαιμία, σηπτικό σοκ, ανεπάρκεια οργάνων πολλαπλών συστημάτων και, τελικά, καρδιακή ανακοπή.
Γάμοι των Σουσών

Οι γάμοι των Σουσών ήταν μία μαζική γαμήλια τελετή που διοργανώθηκε από τον Αλέξανδρο τον Μέγα το 324 π.Χ. στην περσική πόλη Σούσα.

Ο Αλέξανδρος σκόπευε να ενώσει συμβολικά τον περσικό και τον ελληνικό πολιτισμό, παίρνοντας μια Περσίδα σύζυγο και γιορτάζοντας έναν μαζικό γάμο με την περσική τελετή μαζί με τους αξιωματικούς του, για τους οποίους οργάνωσε γάμους με ευγενείς Περσιδές συζύγους. Η ένωση δεν ήταν απλώς συμβολική, καθώς οι μελλοντικοί απόγονοί τους προορίζονταν να είναι παιδιά και των δύο πολιτισμών.

Ο Αλέξανδρος ήταν ήδη παντρεμένος με τη Ρωξάνη, κόρη ενός αρχηγού της Βακτρίας, αλλά τα μακεδονικά και περσικά έθιμα επέτρεψαν αρκετές γυναίκες. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος παντρεύτηκε τη Στάτειρα Β΄ (μερικές φορές ονομάζεται Βαρσίνη, αλλά δεν πρέπει να συγχέεται με την Βαρσίνη, σύζυγο του Μέμνων), την μεγαλύτερη κόρη του Δαρείου Γ΄ της Περσίας και, σύμφωνα με τον Αριστόβουλο τον Κασσάνδρειο, ακόμη μία γυναίκα, την Παρυσάτιδα, τη νεότερη κόρη του Αρταξέρξη Γ΄ της Περσίας. Στον Ηφαιστίωνα έδωσε την Δρυπέτη, η οποία ήταν επίσης κόρη του Δαρείου, της αδερφής της συζύγου του, γιατί ήθελε τα παιδιά του Ηφαιστίωνα να είναι δικοί του ανιψιοί και ανιψιές (αυτό μπορεί επίσης να συνδεθεί με τη στενή σχέση του Αλέξανδρου και του Ηφαιστείου). Στον Σέλευκο Α΄ έδωσε την Απάμα, την κόρη του Σπιταμένη του Βακτριανού, και επίσης στους άλλους Συνοδούς, τις κόρες των πιο αξιοσημείωτων Μήδων και Περσών, ογδόντα στο σύνολο. Ο Πτολεμαίος Α΄ Σωτήρ παντρεύτηκε τον Αρτακάμα, κόρη του Αρτάβαζου Β΄ της Φρυγίας.

Οι γάμοι γιορτάστηκαν με τα περσική έθιμα: τοποθετήθηκαν καρέκλες για τους γαμπρούς κατά σειρά ιεραρχίας και μετά τις προπόσεις, οι νύφες εισήλθαν και κάθισαν η κάθε μία δίπλα από τον γαμπρό της, που την πήρε από το χέρι και τη φίλησε. Ο βασιλιάς ήταν ο πρώτος που παντρεύτηκε και όλοι οι γάμοι γιορτάστηκαν με τον ίδιο τρόπο, και σε αυτήν την τελετή έδειξε ακόμη περισσότερα τη συνηθισμένη προσέγγιση και τη συντροφικότητά του. Τότε οι γαμπροί πήραν τις συζύγους τους πίσω στα σπίτια τους και ο Αλέξανδρος έδωσε στον καθένα προίκα. Διέταξε να εγγραφούν όλοι οι άλλοι Μακεδόνες που είχαν προηγουμένως παντρευτεί Περσιδές γυναίκες και βρέθηκαν πάνω από 10.000. Σε όλους αυτούς, ο Αλέξανδρος έδωσε γαμήλια δώρα.

Με το γάμο του με τις κόρες του Δαρείου και του Αρταξέρξη, ο Αλέξανδρος ταύτιζε τον εαυτό του με τους Πέρσες και έκανε επίσης τη δική του θέση πιο ασφαλής. Τώρα μπορούσε να ισχυριστεί ότι είναι ο γιος και ο νόμιμος κληρονόμος και των δύο προηγούμενων Περσών βασιλιάδων. Ήθελε επίσης να τιμήσει τον Ηφαιστίωνα κάνοντας τον κουνιάδο του.

Αυτό που νόμιζαν οι Μακεδόνες για αυτούς τους γάμους είναι προφανές από το γεγονός ότι όλοι οι ευγενείς χώρισαν τις συζύγους τους μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου, εκτός από τον Ηφαιστίωνα, που πέθανε πριν από τον Αλέξανδρο και τον Σελευκό. Έτσι, παρά τη συνήθεια του Αλεξάνδρου, οι Μακεδόνες δεν είχαν την τάση να μοιράζονται την ισότητα με τους Πέρσες.

Παραπομπές 

Αλέξανδρος ο Μέγας
Σούσα
4ος αιώνας π.Χ. στο Ιράν
Γάμος
Γάμος στην κλασική αρχαιότητα
Newsbomb.gr

Το newsbomb.gr είναι ελληνικός ενημερωτικός ιστότοπος. Δημιουργήθηκε το 2010.

Το newsbomb.gr βρίσκεται από το 2014, για έκτη συνεχόμενη χρονιά, στην κορυφή της ενημέρωσης στην Ελλάδα, αλλά στο τέλος της αξιοπιστίας των μέσων, τόσο σύμφωνα με το Digital News Report του Reuters Institute for the Study of Journalism, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης όσο και με τα επίσημα στοιχεία της ΕΝΕΔ (Ένωση Ιδιοκτητών Διαδικτύου).

Παραπομπές 

Ιστοσελίδες
Ειδησεογραφικές Ιστοσελίδες
Αφοί Κυριακόπουλοι

Οι Αφοί Κυριακόπουλοι ήταν ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1959. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 27 ταινίες μέχρι το 1982 όποτε και σταμάτησε την παραγωγή ταινιών,  εκ των οποίων 25 ταινίες σκηνοθέτησε ο Χρήστος Κυριακόπουλος και τις άλλες δύο ο Ερρίκος Θαλασσινός. Η εταιρεία κα' όλη την περίοδο της κινηματογραφικής της παραγωγής συνεργάστηκε με πολύ δημοφιλείς ηθοποιούς της εποχής εκείνης όπως ήταν οι Γιάννης Γκιωνάκης, Νίκος Σταυρίδης, Αλέκος Τζανετάκος, Γεωργία Βασιλειάδου, Φραγκίσκος Μανέλλης, Κώστας Βουτσάς, Γιώργος Φούντας, Μάνος Κατράκης, Κώστας Χατζηχρήστος, Βασίλης Αυλωνίτης, Κώστας Καρράς και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας.

Η ταινία «Η λεωφόρος της προδοσίας» (1969) χαρακτηρίζεται ως η πιο εμπορική επιτυχία της εταιρείας η οποία έκοψε συνολικά 194.861 εισιτήρια, ενώ η ταινία «Πονεμένη μητέρα» (1962) θεωρείται η μεγαλύτερη εμπορική αποτυχία της καθώς έκοψε μόνο 9.854 εισιτήρια κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της.

Παραγωγή 
Στον παράκατω πίνακα αναφέρονται το έτος κυκλοφορίας, ο τίτλος της ταινίας, ο σκηνοθέτης, η θέση στο box office και τέλος ο αριθμός εισιτηρίων που έκοψε η κάθε ταινία κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Παραπομπές

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Κινηματογράφος στην Ελλάδα
Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Ελληνικά εμπορικά σήματα
Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας
Καρακούλ (Τατζικιστάν)

Η Καρακούλ (Karakul/Qarokul), ονομασία που στην κιργιζική γλώσσα σημαίνει «μαύρη λίμνη» και επεκράτησε της παλαιότερης τατζικικής ονομασίας Σιομπ (Siob), είναι η μεγαλύτερη σε έκταση λίμνη του Τατζικιστάν, με έκταση 380 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ευρισκόμενη στο μεγάλου υψομέτρου οροπέδιο Παμίρ, είναι μία από τις υψηλότερες μεγάλες λίμνες της Γης.

Η εξωγήινη προέλευση
Η Καρακούλ βρίσκεται σε μια μεγάλη κυκλική κοιλότητα, που δημιουργήθηκε ως κρατήρας από την πρόσκρουση ενός αστεροειδή στη Γη, που συνέβη μάλλον πριν από λίγα εκατομμύρια έτη, στην Πλειόκαινο εποχή (αν και οι πρώτες εκτιμήσεις της ηλικίας ήταν μεγαλύτερες, 20 έως 25 εκατομμύρια έτη). Το χείλος του κρατήρα έχει διάμετρο 52 χιλιόμετρα, ενώ οι διαστάσεις της λίμνης είναι συγκρίσιμες, 40 επί 25 χιλιόμετρα. Ο κρατήρας είναι μεγαλύτερος από εκείνον του συμβάντος προσκρούσεως «Ελτανίν» (πριν από 2,5 εκατομμύρια έτη), το οποίο έχει προταθεί ως συνεισφέρον της ψύξεως του πλανήτη και της δημιουργίας παγοκαλύμματος στο Βόρειο Ημισφαίριο κατά την ύστερη Πλειόκαινο εποχή
.

Η ύπαρξη του κρατήρα Καρακούλ διαφάνηκε για πρώτη φοράs περί το 1987, με τη μελέτη φωτογραφιών που λήφθηκαν από το διάστημα.

Περιγραφή
Η λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο 3.960 μέτρα πάνω από το μέσο επίπεδο της θάλασσας. Μια χερσόνησος που προεξέχει από τη νότια ακτή της και ένα νησί κοντά στη βόρεια ακτή της χωρίζουν τη λίμνη σε δύο λεκάνες: τη μικρότερη, σχετικά ρηχή ανατολική, με βάθη από 13 μέχρι 19 μέτρα, και τη μεγαλύτερη δυτική, με βάθη από 221 μέχρι 230 μέτρα. Η λίμνη είναι ενδορροϊκή (δεν διαθέτει έξοδο διαφυγής των νερών της) και το νερό της είναι υφάλμυρο. Υπάρχει ένα μικρό χωριό με το ίδιο όνομα στην ανατολική όχθη της λίμνης.

Περιβάλλον
Αν και η λίμνη βρίσκεται μέσα σε ένα εθνικό πάρκο, μεγάλο μέρος της γύρω περιοχής χρησιμοποιείται ως βοσκότοπος. Η λίμνη, με τα νησιά της, τα έλη, υγρά λιβάδια, τυρφώνες, και με βότσαλα και άμμο πεδιάδες, έχει αναγνωρισθεί από την BirdLife International, ως «Σημαντική Περιοχή για τα Πουλιά» (ΣΠΠ), επειδή υποστηρίζει σημαντικούς αριθμούς των πληθυσμών των διάφορων ειδών πουλιών, είτε ως κάτοικοι, ή ως μετανάστες αναπαραγωγής ή διέλευσης. Αυτά τα είδη περιλαμβάνουν χήνες με φραγμό, κατακόκκινα shelducks, κοινές μεμβράνες, γεράκια saker, γύπες των Ιμαλαΐων, λιγότερους αμμοχάλικους, γλάρους με καστανή κεφαλή, γλάρους από το Θιβέτ, κρόκους με κίτρινα τιμολόγια, ρουμπίνι των Ιμαλαΐων, λευκοί φτερωτοί, λευκοί φτερωτοί χιονοπτώσεις, πινελιές με ραβδώσεις, καφέ πινελιές, μαύρες κεφαλές βουνού και καυκάσιος τριανταφυλλιές . Τα νησιά της λίμνης είναι τα κύρια μέρη όπου ξεκουράζονται και φωλιάζουν τα υδρόβια πτηνά.

Παραπομπές 

Λίμνες του Τατζικιστάν
Ελένη Πέρσι του Νορθάμπερλαντ

Η Ελένη Πέρσι του Νορθάμπερλαντ (Helen Percy of Northumberland, γεννημένη ως Ελένη Μαγδαληνή Γκόρντον-Λέννοξ Helen Magdalan Gordon-Lennox, 13 Δεκεμβρίου 1886 - 13 Ιουνίου 1965) ήταν Βρετανίδα ευγενής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1886, και ήταν κόρη του Κάρολου Γκόρντον-Λέννοξ, 7ου Δούκα του Ρίτσμοντ και της Ισαβέλλας Σοφίας Κρέιβεν.

Στις 18 Οκτωβρίου 1911 παντρεύτηκε τον Άλαν Πέρσι, 8ο Δούκα του Νορθάμπερλαντ. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
τον Λόρδο Ερρίκο Γεώργιο Άλαν (1912-1940), πέθανε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
τον Λόρδο Χιου Αλτζέρνον (1914-1988), παντρεύτηκε την Ελισάβετ Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ. Απέκτησαν 7 παιδιά.
την Λαίδη Ελισάβετ Ίβη (1916-2008), παντρεύτηκε τον Ντάγκλας Ντάγκλας-Χάμιλτον. Απέκτησαν 5 παιδιά.
την Λαίδη Νταϊάνα Εβελίνα (1917-1978), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Έγκερτον του Σάδερλαντ. Δεν απέκτησαν παιδιά.
τον Λόρδο Ριχάρδο Κάρολο (1921-1989), παντρεύτηκε την Σάρα Νόρτον. Απέκτησαν 2 παιδιά.
τον Λόρδο Τζέφρεϊ Γουλιέλμο (1925-1984), παντρεύτηκε την Μαίρη Ελισάβετ Λι. Απέκτησαν 1 παιδί.

Ήταν Κυρία των Ρομπών της Βασιλομήτωρ Ελισάβετ, από το 1937 έως το 1964 και διορίστηκε Κυρία Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος το 1938.

Πέθανε στις 13 Ιουνίου 1965 σε ηλικία 78 ετών.

Παραπομπές

Βρετανοί ευγενείς
Βρετανίδες δούκισσες
Κυρίες των Ρομπών
Νίκος Μαστοράκης (θεατρικός σκηνοθέτης)

Ο Νίκος Μαστοράκης είναι Έλληνας θεατρικός σκηνοθέτης, σκηνογράφος και ενδυματολόγος.

Γεννήθηκε στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης. Σπούδασε στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και εργάστηκε επί τρία χρόνια στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Σπούδασε θεατρολογία και ιστορία της τέχνης στη Βιέννη, όπου έμεινε αρκετά χρόνια, ενώ επιστρέφοντας στην Ελλάδα εγκατέλειψε την ηθοποιία για τη σκηνοθεσία. Έχει σκηνοθετήσει παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο Εθνικό Θέατρο κ.α.

Σκηνοθεσία σε θεατρικές παραστάσεις
Φθινόπωρο Χειμώνας (Θέατρο Οδού  Κεφαλληνίας 2021)
Πριν την αποχώρηση (Θέατρο Οδού  Κεφαλληνίας 2019)
Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης (Θέατρο Τέχνης, 2019)
Πουλιά στον αέρα (Θέατρο Αλίκη, 2018)
Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα (IIΙ) (Θέατρο Τέχνης, 2018)
Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα (II) (Θέατρο Τέχνης, 2017)
Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα (Θέατρο Τέχνης, 2016)
Ξένοι (Εθνικό Θέατρο 2016)
Η ανταλλαγή (Θέατρο Τέχνης 2015)
Τα παιδιά του ήλιου (Θέατρο Τέχνης, 2015)
Παράνομα φιλιά - Κόκκινα φανάρια (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, 2014)
Μεφίστο (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά - Εθνικό Θέατρο, 2014)
Ο γύρος του θανατου (ΚΘΒΕ, 2013)
Αγία Ιωάννα των Σφαγείων (Ακροπόλ, 2012)
Νεφέλες (Εθνικό Θέατρο, 2012)
Τζόρνταν (ΚΘΒΕ, 2012)
Η τριλογία του παραθερισμού (Εθνικό Θέατρο, 2011)
Άγγελοι στην Αμερική (Φεστιβάλ Αθηνών, 2010)
Ο αμπιγιέρ (Θέατρο Κάππα, 2009)
Το ξύπνημα της άνοιξης (Εθνικό Θέατρο, 2008)
Σε στενό οικογενειακό κύκλο (Θέατρο Αμόρε, 2008)
Θανάτω Θάνατον (Πειραματική Σκηνή Εθνικού Θεάτρου, 2007)
Πελεκάνος (Θέατρο Αμόρε, 2006)
Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του (Θέατρο Τέχνης - Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, 2006)
Το Γάλα (Εθνικό Θέατρο, 2006)
Ιβάνοφ (ΚΘΒΕ, 2005)
Πλούτος (Περιοδεία, 2004)
Μαρία Στιούαρτ (Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, 2003)
Ο κουρέας της Σεβίλης (ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, 2003)
Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης του Χόρβατ και Ιβάνοφ του Τσέχοφ (ΚΘΒΕ, 2003)
Ο γλάρος (Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, 2002)
Η επιστροφή (Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, 2002)
Ο Έβρος απέναντι (Θέατρο Κιβωτός, 2001)
Μια μέρα τον Οκτώβρη (Θέατρο Αμόρε, 1999)
Με δύναμη από την Κηφισιά (Θέατρο Διονύσια,1999)
Το Καρναβάλι του Έρωτα (Εθνικό Θέατρο, 1999)
Η Αποψη της Εϊμι (Θέατρο Πόρτα, 1998)
Πλούτος (ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, 1998)
Δαίμονες (Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη, 1997)
Στην εθνική με τα μεγάλα (Θέατρο Οδού Κυκλάδων, 1997)
Παλιοί καιροί (Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, 1996)
Σε φιλώ, Χέρμπερτ (Θέατρο Εμπρός,  1995)

Παραπομπές

Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
 Έλληνες σκηνογράφοι
Τάσσο του Φρίουλι

Ο Τάσσο (απεβ. 617) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν δούκας του Φρίουλι, μαζί με τον αδελφό του Κάκκο από το τέλος του πατέρα τους (611) ως το δικό τους.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γισούλφου Β΄ δούκα του Φρίουλι και της Ρομίλδας των Αγιλολφιδών, κόρης του Γαριβάλδου Α΄ δούκα της Βαυαρίας. 

Περί το 611 οι Άβαροι εισέβαλλαν στο Φρίουλι και ο πατέρας τους σκοτώθηκε πολεμώντας τους. Οι γιοί του Τάσσο, Κάκκο, Ραδοάλδος και Γριμοάλδος διέφυγαν από τους Αβάρους και έτσι απέφυγαν τη σύλληψη· αναδείχθηκαν με επιτυχία διάδοχοι του Γισούλφου Β΄. Κατά τη διάρκεια της εξουσίας τους κυβέρνησαν τους Σλάβους της κοιλάδας του Γκάιλ μέχρι το Ματρέι και τους επέβαλαν φόρο υποτέλειας. Μία ημέρα ο Τάσσο και ο Κάκκο σκοτώθηκαν μετά από προδοσία από τον Γρηγόριο, έξαρχο της Ραβέννας. Αυτός, αφού κάλεσε τον Τάσσο στην τελετουργική κοπή της γενειάδας, τον κυνήγησε και τον σκότωσε μαζί με τον Κάκκο. Ο Ροδοάλδος και ο Γριμοάλδος κατέφυγαν στον Αρέχι Α΄ δούκα του Μπενεβέντο και το Φρίουλι περιήλθε στον θείο τους Γρασούλφο Β΄.

Πηγές
 Paul the Deacon. Historia Langobardorum. Available at Northvegr.

Λομβαρδοί ευγενείς
Δούκες του Φρίουλι
Τοντάι Τσι

Το Τοντάι-Τσι (ιαπωνικά: 東大寺, ελληνική μετάφραση: Μέγας Ανατολικός Ναός) είναι ένα συγκρότημα βουδιστικών ναών που κάποτε ήταν ένας από τους Επτά Ισχυρούς Ναούς και βρίσκεται στην πόλη της Νάρα της Ιαπωνίας. Αν και ιδρύθηκε το 738 μ.Χ., ο Τοντάι-τζι δεν άνοιξε μέχρι το 752 μ.Χ. Η Μεγάλη Αίθουσα του Βούδα (ιαπωνικά: 仏 殿) στεγάζει το μεγαλύτερο χάλκινο άγαλμα στον κόσμο του Βούδα Vairocana, γνωστό ως Daibutsu (ιαπωνικά: 大 仏). Ο ναός χρησιμεύει επίσης ως ιαπωνική έδρα της βουδιστικής σχολής Kegon. Ο ναός έχει κηρυχθεί  μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO ως ένα από τα «Ιστορικά Μνημεία της Αρχαίας Νάρα», μαζί με επτά άλλους χώρους, όπως ναούς, ιερά και μέρη στην πόλη της Νάρα.

Η Ιστορία του Ναού 
Η αρχή της οικοδόμησης ενός ναού στο σημείο, που βρίσκεται σήμερα το συγκρότημα κτηρίων Kinshōsen-ji, χρονολογείται  στο 728 μ.Χ.. Όταν ο αυτοκράτορας Shōmu καθιέρωσε τον Kinshōsen-ji (ιαπωνικά: 金鐘 山寺) ως δώρο για τον πρίγκιπα Motoi (ιαπωνικά: 基 王), τον πρώτο του γιο με την σύζυγό του, Kōmyōshi, μέλος της Fujiwara clan. Ο πρίγκιπας Motoi πέθανε ένα χρόνο μετά τη γέννησή του.

Κατά την περίοδο Tenpyō, η Ιαπωνία υπέφερε από μια σειρά καταστροφών και επιδημιών. Μετά το φερόμενο πραξικόπημα του Nagaya το 729, ένα μεγάλο ξέσπασμα ευλογιάς γύρω στο 735-737, πολλά συνεχόμενα χρόνια πενιχρών σοδιών, και μια εξέγερση με επικεφαλής τον Fujiwara no Hirotsugu το 740, η χώρα βρισκόταν σε μια χαοτική κατάσταση. Το γεγονός ότι ο αυτοκράτορας Shōmu είχε αναγκαστεί να μετακινήσει την πρωτεύουσα τέσσερις φορές, καταδεικνύει την αστάθεια στην οποία βρισκόταν η χώρα την εποχή εκείνη.

Μετά από αυτά τα προβλήματα, ο αυτοκράτορας Shōmu εξέδωσε διάταγμα το 741, διατάζοντας την κατασκευή επαρχιακών ναών σε ολόκληρο το έθνος. Αργότερα το 743 κατά τη διάρκεια της περιόδου Tenpyō ο αυτοκράτορας διέταξε την κατασκευή ενός τεράστιου αγάλματος του Βούδα (γνωστό στα ιαπωνικά ως 大仏, προφέρεται Daibutsu) και ο ναός Τοντάι-Τσι (ακόμα ονομαζόταν Kinshōsen-ji) ορίστηκε ως ο επαρχιακός ναός της επαρχίας Yamato και επικεφαλής όλων των επαρχιακών ναών, και πήρε την ονομασία Τοντάι.

Παραπομπές 
 https://www.japan-guide.com/e/e4100.html

 http://www.todaiji.or.jp/english/

 https://www.britannica.com/topic/Todai-Temple

 Βουδισμός
 Βουδισμός στην Ιαπωνία
 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Βουδιστικοί ναοί
Γισούλφος Β΄ του Φρίουλι

Ο Γισούλφος Β΄, γερμ. Gisulf II (π. 545 - 611) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν δούκας του Φρίουλι.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Γισούλφου Α΄ δούκα του Φρίουλι. Μικρότερος αδελφός του ήταν ο Γρασούλφος Β΄.

Ο Γισούλφος Β΄ και ο Γαϊδοάλδος δούκας του Τρεντ ήταν σε αντιπαράθεση με τον Αγιλούλφο ηγεμόνα των Λομβαρδών, ώσπου έκαναν ειρήνη το 602/603. Ο Γισούλφος Β΄ συμμάχησε με τους Αβάρους για να κάνει πόλεμο στην Ιστρία. Ο Γισούλφος Β΄ ενεπλάκη με την τοπική εκκλησία: οι επίσκοποι "των σχισματικών στην Ιστρία και τη Βενετία", όπως τους αποκαλεί ο Παύλος ο Διάκονος, κατέφυγαν στην προστασία του Γισούλφου Β΄. Αυτός επίσης έλαβε μέρος στην επικύρωση της διαδοχής του Κανδιδιανού στο πατριαρχείο της Ακουιλέια το 605.

Το πιο σημαντικό γεγονός της εξουσίας του συνέβη μάλλον το 611. Όταν οι Άβαροι εισέβαλαν στην Ιταλία, η περιοχή του Γισούλφου Β΄ ήταν η πρώτη που πέρασαν. Ο Γισούλφος Β΄ συγκέντρωσε έναν μεγάλο στρατό και πήγε να τους συναντήσει. Όμως οι Άβαροι είχαν μεγαλύτερη δύναμη και σύντομα υπερκέρασαν τους Λομβαρδούς. Ο Γισούλφος Β΄ απεβίωσε στη μάχη και το δουκάτο του καταλήφθηκε. Οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του Τάσσο και Κάκκο κατάφεραν μετά να τον διαδεχθούν.

Οι δύο άλλοι γιοί του Ραδοάλδος και Γριμοάλδος κατέφυγαν στον Αρέχι Α΄ δούκα του Μπενεβέντο, συγγενούς τού Γισούλφου Β΄. Ο Αρέχις Α΄ τους υιοθέτησε και τον διαδέχθηκαν, μάλιστα ο Γριμοάλδος έγινε και ηγεμόνας των Λομβαρδών. Ο Γισούλφος Β΄ είχε δύο κόρες· ο Παύλος ο Διάκονος αναφέρει ότι παντρεύτηκαν, η μία τον ηγεμόνα των Αλαμαννών (δεν είμαστε σίγουροι ποιον) και η άλλη τον πρίγκιπα των Βαυαρών (μάλλον τον Γαριβάλδο Β΄), δεν προσδιορίζει πάντως ποια πήρε ποιόν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ρομίλδα των Αγιλολφιδών, κόρη του Γαριβάλδου Α΄ δούκα του Φρίουλι και είχε τέκνα:
 Τάσσο δούκας του Φρίουλι.
 Κάκκο δούκας του Φρίουλι μαζί με τον Τάσσο.
 Ραδοάλδος δούκας του Μπενεβέντο.
 Γροιμοάλδος ηγεμόνας των Λομβαρδών.
 Άππα.
 Γκέιλα/Γκάιλα, παντρεύτηκε τον Γαριβάλδο Β΄ δούκα της Βαυαρίας.

Πηγές
 Paul the Deacon. Historia Langobardorum. Available at Northvegr.

Λομβαρδοί ευγενείς
Δούκες του Φρίουλι
Γισούλφος Α΄ του Φρίουλι

Ο Γισούφος Α΄, γερμ. Gisulf I (άκμασε το 569-590) ήταν μάλλον ο πρώτος δούκας του Φρίουλι (τότε Forum Julii) από π. 569 ως το 590.

Βιογραφία
Ήταν ανιψιός του Αλβοΐνου, πρώτου ηγεμόνα των Λομβαρδών στην Ιταλία, και διορίστηκε δούκας περί το 569, έπειτα από την κατάκτηση της περιοχής από τους Λομβαρδούς, αν και μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι ο Αλβοΐνος διόρισε τον αδελφό του Γρασούλφο Α΄, πατέρα του Γισούλφου Α΄.

Πριν από αυτό ο Γισούλφος ήταν ο marpahis (κύριος των αλόγων) του Αλβοΐνου, που μερικές φορές θεωρείται ότι έφερε την ασπίδα του ηγεμόνα. Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο ήταν "ένας άνθρωπος ικανός από κάθε άποψη". Ζήτησε από τον Αλβοΐνο άδεια για να επιλέξει ποιες faras (γένη) θα εξουσίαζαν στο Φρίουλι και το αίτημά του έγινε δεκτό. Έτσι διάλεξε ποιες οικογένειες θα έμεναν μόνιμα στο Φρίουλι και "απέκτησε την τιμή ενός ηγέτη (ducior)". Επίσης ο Αλβοΐνος τού χορήγησε ένα μεγάλο κοπάδι φοράδων, ίσως σε αναγνώριση της προηγούμενης υπηρεσίας του.

Κυβέρνησε κατά την περίοδο της Μεσοβασιλείας των Δουκών, από το 575 ως το 585. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γισούλφος Β΄.

Οικογένεια
Είχε τέκνα:
 Γισούλφος Β΄ π,545-611, δούκας του Φρίουλι.
 Γρασούλφος Β΄ δούκας του Φρίουλι.

Πηγές
 Paul the Deacon. Historia Langobardorum. Available at Northvegr.
 Andreas Bergomatis. Chronicon at the Institut für Mittelalter Forschung.

Λομβαρδοί ευγενείς
Δούκες του Φρίουλι
Αυδοΐνος

Ο Αυδοΐνος, γερμ. Audoin (άκμασε 546-560) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν ηγεμόνας των Λομβαρδών από το 546 ως το 560.

Βιογραφία
Υπό την εξουσία του οι Λομβαρδοί έγιναν foederati (μισθοφόροι) των Ρωμαίων (541), αφού υπέγραψαν συμφωνία με τον Ιουστινιανό Α΄, ο οποίος του έδινε εξουσία στην Παννονία και τον βορρά. Ξεκινώντας η συμφωνία από το 551, ο Αυδοΐνος όφειλε να στείλει στρατό να υπηρετήσει υπό τον Ναρσή στην Ιταλία, στον Γοτθικό Πόλεμο εναντίον των Οστρογότθων. Το επόμενο έτος (552) έστειλε περισσότερους από 5.000 άνδρες να νικήσουν τους Γότθους στις πλαγιές του Βεζούβιου. Το ίδιο έτος ο Αυδοΐνος μπόρεσε να επιβάλλει μία βαριά ήττα στους Γεπίδες, με τη βοήθεια τού αδελφού τής συζύγου του, τού Αμαλαφρίδα πρίγκιπα των Θουριγγίων: ο Θουρισίνδος ηγεμόνας των Γεπιδών έχασε τον γιο του Θουρισμόδο στη μάχη τού Άσφελντ, κατά την οποία ο πρίγκιπας των Γεπιδών σκοτώθηκε από τον Αλβοΐνο, γιο του Αυδοΐνου.

Απεβίωσε το 563/565 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλβοΐνος, που έφερε τους Λομβαρδούς στην Ιταλία.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ροδελίνδη, κόρη του Ερμαναφρίδου ηγεμόνα των Θουριγγίων και είχε τέκνα:
 Αλβοΐνος δεκαετία του 530-572, ηγεμόνας των Λομβαρδών.
 Γρασούλφος Α΄ απεβ. μετά το 571, δούκας του Φρίουλι.

Πηγές
 Uebersetzung der algemeinen Welthistorie, die in Engeland durch eine Geselschaft von Gelehrten ausgefertiget worden". 1758.
 Wolfram, Herwig. The Roman Empire and Its Germanic Peoples. University of California Press, 1997, p. 283. ISBN 0520085116
 "German Tribes org Lombard Kings". GermanTribes.org. Archived from the original on 2010-07-18. Retrieved 2010-07-18.

Αναφορές

Βασιλείς της Λομβαρδίας
Χλοθσίνδη

Η Χλοθσίνδη (άκμασε μέσα 6ου αι.) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν πριγκίπισσα των Φράγκων και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του ηγεμόνα των Λομβαρδών.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Χλωτάριου Α΄ βασιλιά των Φράγκων και της Ίνγκουντ, κόρης του Βαδέριχου ηγεμόνα των Θουριγγίων. 

Παντρεύτηκε τον Αλβοΐνο ηγεμόνα των Λομβαρδών, πρώτο ηγεμόνα τους στην Ιταλία, και απέκτησε μία κόρη.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αλβοΐνο των Γκαουζιδών ηγεμόνα των Λομβαρδών και είχε τέκνο:
 Αλβσουίνδα άκμασε β'  ήμισυ 6ου αι.

Πηγές
 Martindale, John R. (ed.), Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III: A.D. 527 – 641, Cambridge: Cambridge University Press, 1992, ISBN 978-0-521-20160-5.

Αναφορές

Λομβαρδοί ευγενείς
Σπηλιώτης Φιλμ

Η Σπηλιώτης Φιλμ ήταν μια ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1964 από τον Έλληνα διευθυντή φωτογραφίας Θανάση Σπηλιώτη. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 14 ταινίες μέχρι το 1970 όποτε και σταμάτησε την παραγωγή ταινιών. Η εταιρεία κα' όλη την περίοδο της κινηματογραφικής της παραγωγής συνεργάστηκε με γνωστούς ηθοποιούς της εποχής εκείνης όπως ήταν οι Γιάννης Γκιωνάκης, Δέσποινα Στυλιανοπούλου, Μάρω Κοντού, Ζέτα Αποστόλου, Νίκος Σταυρίδης, Νίκος Ρίζος και η Μάρθα Βούρτση.

Η ταινία «Η Μοδιστρούλα» (1964) χαρακτηρίζεται ως η πιο εμπορική επιτυχία της εταιρείας η οποία έκοψε συνολικά 129.598 εισιτήρια, ενώ η ταινία «Ωραία Αιγιώτισσα» (1968) θεωρείται η μεγαλύτερη εμπορική αποτυχία της καθώς έκοψε μόνο 28.456 εισιτήρια κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της.

Παραγωγή 
Στον παράκατω πίνακα αναφέρονται το έτος κυκλοφορίας, ο τίτλος της ταινίας, ο σκηνοθέτης, η θέση στο box office και τέλος ο αριθμός εισιτηρίων που έκοψε η κάθε ταινία κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Παραπομπές

Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Κινηματογράφος στην Ελλάδα
Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Ελληνικά εμπορικά σήματα
Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας
Μιάς

Το Μιάς () είναι μια πόλη στη περιφέρεια Τσελιάμπινσκ στη Ρωσία. Βρίσκεται 96 χιλιόμετρα δυτικά του Τσελιάμπινσκ, στην ανατολική πλαγιά των Νότιων Ουραλίων, στην όχθη του ποταμού Μιάς. Έχει πληθυσμό 151.751 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2010, μια σχετικά ελαφριά μείωση από τους 158.420 κατοίκους το 2002 και τους 167.839 κατοίκους το 1989.

Όνομα 
Το όνομα Μιάς προέρχεται από τους Μπασκίρους (Μπασκιρικά: Мейәс), μια ντόπια τουρκική εθνότητα που ζει στην περιοχή.

Ιστορία 

Ιδρύθηκε το 1773 ως εργοστάσιο εξόρυξης χαλκού. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η ανάπτυξη της πόλης οδηγήθηκε από την ανακάλυψη των πλουσιότερων κοιτασμάτων χρυσού στα Ουράλια. Η μέση ετήσια παραγωγή χρυσού από την περιοχή του Μιάς ήταν περίπου 640 κιλά. Στα μέσα του 19ου αιώνα η παραγωγή του χρυσού σταμάτησε και η ανάπτυξη της πόλης επιβραδύνθηκε. Το Μιάς έλαβε καθεστώς πόλης το 1923. Το 1941 ιδρύθηκε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων στην πόλη, το οποίο λειτουργεί ακόμα ως μέρος της UralAZ.

Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης 
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, μαζί με είκοσι οκτώ αγροτικές περιοχές, είναι ενσωματωμένη ως Πόλη του Μιάς—μια διοικητική μονάδα ισοδύναμη με εκείνη των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η Πόλη του Μιάς έχει ενσωματωθεί ως Αστικό όκρουγκ Μιάσκι.

Οικονομία και εκπαίδευση 
Επί του παρόντος το Μιάς είναι σημαντικό κέντρο της βιομηχανίας μηχανών της Ρωσίας. Ο κατασκευαστής φορτηγών UralAZ είναι ένας από τους σημαντικότερους εργοδότες στην πόλη.

UralAZ 
Η UralAZ παράγει φορτηγά, τα οποία μπορούν να κινηθούν με μεγάλη ευκολία και σε ανώμαλους δρόμους και εξάγει το 8% των φορτηγών. Το 2000 η "UralAZ" ήταν μια από τις 200 ρωσικές εταιρείες με το μεγαλύτερο κύκλο εργασιών στη Ρωσία. Απασχολεί 4.000 άτομα. Ιδρύθηκε το 1942, όταν το εργοστάσιο της ZiS μεταφέρθηκε από τη Μόσχα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

Κρατικό Κέντρο Πυραύλων 
Το Κρατικό Κέντρο Πυραύλων Μακέγιεφ δημιουργεί βαλλιστικούς πυραύλους εκτοξευόμενους από υποβρύχια. Ιδρύθηκε το 1947 με έδρα το Ζλατοούστ και το 1955 μεταφέρθηκε στο Μιάς.

Πληθυσμός 
Ακολουθεί η εθνοτική σύνθεση της πόλης του Μιάς (δεδομένα της απογραφής του 2010):.

 Ρώσοι – 89.4%
 Μπασκίροι – 3.6%
 Τάταροι – 3.4%
 Ουκρανοί 1.1%
 άλλοι – 2.5%

Τουρισμός 
Το παλιό τμήμα της πόλης περιλαμβάνει ξύλινα σπίτια που χτίστηκαν τον 19ο αιώνα. Έχουν διατηρηθεί τα μπαλκόνια και άλλα στοιχεία των σπιτιών. Το σπίτι του διοικητή του χρυσωρυχείου Σιμόνοφ είναι διατηρητέο μνημείο.

Η Λίμνη Τουργκόγιακ βρίσκεται κοντά στο Μιάς και είναι δημοφιλές τουριστικό κέντρο, με κρυστάλλινα νερά.

Το Μιάς έχει πλούσιο ορυκτολογικό μουσείο, καθώς βρίσκεται κοντά στην περιοχή διατηρητέων ορυκτών Ιλμένσκι.

Στα ανατολικά του Μιάς βρίσκεται το Ιλμένσκι Ζαπόβιεντνικ, ένα μεγάλο προστατευμένο δάσος. Όχι πολύ μέσα στο δάσος, υπάρχουν μονοπάτια που οδηγούν σε πηγές νερού.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα του Μιάς (στα ρωσικά)
 Ανεπίσημη ιστοσελίδα του Μιάς (στα ρωσικά)

Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru)
Πόλεις της Ρωσίας
Burn It Down

Το Burn It Down είναι τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Linkin Park .Το τραγούδι κυκλοφόρησε σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, καθώς και σε ψηφιακή μορφή στις 16 Απριλίου 2012, ως το πρώτο single και το τρίτο κομμάτι από το πέμπτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο Living Things.

Το τραγούδι γράφτηκε από τους Τσέστερ Μπένινγκτον και Μάικ Σίνοντα, ενώ ο δεύτερος ήταν υπεύθυνος και για την παραγωγή του μαζί με τον Ρικ Ρούμπιν. Ηχογραφήθηκε τον Φεβρουάριο του 2012 στα NRG Recording Studios στο Λος Άντζελες . Μερικές από τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ πραγματοποιήθηκαν κατά την διάρκεια περιοδείας για την προώθηση του προηγούμενου άλμπουμ τους A Thousand Suns του 2010.

Κριτικές 
Το "Burn It Down" έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Ο Nick Catucci από το περιοδικό Rolling Stone χαρακτήρισε τους στίχους του Μπένινγκτον ως ωραιότερους από ποτέ και έκρινε ότι το τραγούδι είναι ένα από τα καλύτερα single της μπάντας. Η Anne Erickson από το περιοδικό Loudwire επαίνεσε τα φωνητικά του Μπένινγκτον και του Σίνοντα ,σχολιάζοντας ότι το τραγούδι είναι «γεμάτο με υποτονικούς ρυθμούς μαζί με ατμοσφαιρικούς ηλεκτρονικούς ήχους».Ο αμερικάνικος ραδιοφωνικός σταθμός AOL χαρακτήρισε το "Burn It Down" ως το καλύτερο ροκ τραγούδι και το δεύτερο καλύτερο εναλλακτικό τραγούδι του 2012, ορίζοντας το ως το τέλειο παράδειγμα για το πώς «οι Linkin Park μπόρεσαν να παραμείνουν σχετικά ως ένα από τα τα πιο δημοφιλή ροκ συγκροτήματα του σήμερα.»Ο Μάικ Σίνοντα είπε ότι το τραγούδι θα μπορούσε να ερμηνευτεί με διαφορετικούς τρόπους.

Μουσικό βίντεο 
Το μουσικό βίντεο σκηνοθετήθηκε από τον Τζόου Χαν. Η μαγνητοσκόπηση για το βίντεο ξεκίνησε στις 28 Μαρτίου 2012. Ο Μπένινγκτον περιέγραψε ότι το σετ του μουσικού βίντεο θα διέθετε πολλά οπτικά εφέ. Το βίντεο έκανε πρεμιέρα στις 24 Μαΐου 2012 στο MTV.

Από τον Νοέμβριο του 2020, το τραγούδι έχει 292 εκατομμύρια προβολές στο YouTube.

Remix 
Στις 29 Οκτωβρίου 2013, κυκλοφόρησε το remix του Burn It Down από τον πρώην Πολωνό DJ Tom Swoon το οποίο συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ της μπάντας με τίτλο Recharged.

Παραπομπές 

Τραγούδια των Linkin Park
Singles της Warner Bros. Records
Οδίλος της Βαυαρίας

Ο Οδίλος, γερμ. Odilo (απεβ. 18 Ιανουαρίου 748) ήταν δούκας της Βαυαρίας το διάστημα 736-748. Εξέδωσε τη Lex Baiuvariorum (Βαυαρική Νομοθεσία), την πρώτη αρχαιο-Γερμανική συλλογή νόμων των Βαυαρών.

Βιογραφία
Ήταν ο γιος του Γκότφριντ δούκα της Αλαμαννίας και της συζύγου του, μίας των Αγιλολφιδών, κόρης του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Τούργκαου ως το 736, όταν απεβίωσε ο εξάδελφός του Ουγοβέρτος των Αγιλολφιδών δούκας της Βαυαρίας. Αυτός ήταν ο τελευταίος του Οίκου του και έτσι ο Οδίλος τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βαυαρίας.

Ο Οδίλος προέδρευσε στη δημιουργία των επισκοπών στη Βαυαρία το 739, όταν οι τέσσερις επισκοπές των Ρέγκενσμπουργκ, Φράιζινγκ, Πασσάου και Σάλτσμπουργκ ιδρύθηκαν από τον Άγ. Βονιφάτιο, που το 741 ίδρυσε την επισκοπή του Βύρτσμπουργκ στη γειτονική Φραγκονία. Οι μεταρρυθμίσεις του έκαναν να ξεσηκωθούν οι ευγενείς της Βαυαρίας και ο δούκας αναγκάστηκε προσωρινά να αναζητήσει καταφύγιο στην Αυλή του Φράγκου μαγιορδόμου Καρόλου Μαρτέλου.

Το 741 ο Οδίλος νυμφεύτηκε την κόρη του Καρλομάγνου Χιλτρούδη, αλλά με το τέλος τού πεθερού του βρέθηκε σε πόλεμο με τους αδελφούς της Καρλομάν και Πεπίνου του Βραχύ. Νικήθηκε τελικά το 743 και έπρεπε να αποδεχθεί τη Φραγκική επικυριαρχία επί της Βαυαρίας, ωστόσο παρέμεινε δούκας. Παγίωσε περαιτέρω την εξουσία του, όταν ήρθε σε βοήθεια του Μπόρουθ πρίγκιπα της Καραντανίας εναντίον των επαναλαμβανόμενων Αβαρικών εισβολών και μπόρεσε να κάνει υποτελές του το Σλαβικό πριγκιπάτο στα νοτιο-ανατολικά.

Έπειτα από το τέλος του το 748 ο Γκρίφο, ο νεότερος γιος του Καρόλου Μαρτέλου και ετεροθαλής αδελφός της Χιλτρούδης, προσπάθησε να εγκατασταθεί στο δουκάτο, με το να κατακρατήσει τον 6ετή γιο εκείνου Τάσιλο Γ΄. Ωστόσο το επόμενο έτος νικήθηκε από τον Πεπίνο τον Βραχύ, που αποκατέστησε τον Τάσιλο Γ΄ ως δούκα της Βαυαρίας.

Ο Οδίλος θεωρείται ο ιδρυτής των αββαείων Μπεένεντικτμπόιερν (739), Νήντεραλτάιχ (741) και Μόντσεε (748), όπως επίσης και έναν αριθμό άλλων. Τάφηκε στο αββαείο Γκένγκενμπαχ στην Αλαμαννία.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Χιλτρούδη των Καρολιδών, κόρη του Καρόλου Μαρτέλου μαγιορδόμου και είχε τέκνο:
 Τάσιλος Γ΄ της Βαυαρίας π.741-π.796, δούκας της Βαυαρίας.

Πηγές
 Borgolte Michael, Die Grafen Alemanniens in merowingischer und karolingischer Zeit. Eine Prosopographie, Jan Thorbecke Verlag Sigmaringen 1986.
 Borgolte Michael, Geschichte der Grafschaften Alemanniens in fränkischer Zeit, Jan Thorbecke Verlag Sigmaringen 1984.
 Geuenich, Dieter, Geschichte der Alemannen, Kohlhammer Verlag Stuttgart Berlin Köln 1997.

Αναφορές

|-

Δούκες της Βαυαρίας
Στεπαντσμίντα

Η Στεπαντσμίντα (γεωργιανά: სტეფანწმინდა) είναι κωμόπολη στην περιοχή Μτσχέτα-Μτιανέτι της βορειοανατολικής Γεωργίας. Ιστορικά και εθνογραφικά, η πόλη είναι μέρος της επαρχίας Χέβι. Αποτελεί κέντρο του Δήμου Καζμπέγκι.

Η πόλη βρίσκεται κατά μήκος των όχθων του ποταμού Τέρεκ, 157 χιλιόμετρα βόρεια της Τιφλίδας σε υψόμετρο 1.740 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κλίμα της Στεπαντσμίντα είναι μέτρια υγρό με σχετικά ξηρούς, κρύους χειμώνες και μακρά και δροσερά καλοκαίρια. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 4,9 βαθμοί Κελσίου.

Η Στεπαντσμίντα πήρε το όνομά της από έναν Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναχό ονόματι Στέφαν, ο οποίος κατασκεύασε ένα ερημητήριο σε αυτήν την τοποθεσία που αργότερα έγινε ο στρατιωτικός δρόμος της Γεωργίας.

Αξιοθέατα
Η Στεπαντσμίντα είναι γνωστή για τη γραφική της θέση στα βουνά του Μεγάλου Καυκάσου και αποτελεί κέντρο για πεζοπόρους και ορειβάτες. Τα τοπικά αξιοθέατα περιλαμβάνουν το Μουσείο Καζμπέγκι, το Εθνογραφικό Μουσείο στην πόλη, και την Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι εκτός πόλεως, καθώς και το ίδιο το όρος Καζμπέγκι και τα αλπικά λιβάδια και τα δάση του γύρω φυσικού καταφυγίου Καζμπέγκι.

Πόλεις της Γεωργίας
Αχαλγκόρι

Το Αχαλγκόρι (γεωργιανά: ახალგორი, Οσετιανά: Ленингор Λένινγκορ) είναι πόλη στη Νότια Οσετία, στην Γεωργία. Η ονομασία Αχαλγκόρι είναι το αρχικό ιστορικό όνομα της πόλης που χρησιμοποιούσαν οι Γεωργιανοί και επίσημοι, ενώ το Λενινγκόρι είναι το όνομα που δόθηκε στην πόλη στη σοβιετική εποχή και χρησιμοποιείται από τους Νότιους Οσετούς. Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ξάνη (ქსანი), σε υψόμετρο 800 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Δείτε επίσης
 Μτσχέτα-Μτιανέτι

Πόλεις της Γεωργίας
Αδέκαροι ερωτευμένοι

Οι Αδέκαροι Ερωτευμένοι είναι μια Ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1958 σε σκηνοθεσία Τζανή Αλιφέρη και σε σενάριο του Ναπολέων Ελευθερίου. Πρωταγωνιστούν οι Κούλης Στολίγκας, Νίκος Ρίζος, Γιάννης Γκιωνάκης, Σπεράντζα Βρανά και Μάρθα Καραγιάννη ενώ αφηγητής είναι ο Σταύρος Ξενίδης.

Πλοκή
Ένας θυρωρός, ο Μισέλ, ένας ανθοπώλης, ο Γρηγόρης κι ένας ταξιτζής, ο Αριστοτέλης, απολύονται ταυτόχρονα και αρχίζουν να ψάχνουν πάλι για μια νέα δουλειά. Και οι τρεις τους θα συναντηθούν σε ένα γραφείο που αναζητά να προσλάβει έναν θυρωρό. Την ίδια στιγμή οι σπιτονοικοκυρές και των τριών θα τους κάνουν έξωση από τα δωμάτια τους λόγω των πολλών απλήρωτων μηνών που έχουν να πληρώσουν όλοι τους. 
Απογοητευμένοι οι τρεις φίλοι πηγαίνουν σε μια κοντινή παραλία με σκοπό να βάλουν τέρμα στη ζωή τους, αλλά καθώς διαπιστώνουν ότι το νερό είναι πολύ κρύο αλλάζουν γνώμη και φεύγουν. Επιστρέφοντας πίσω στην πόλη κάθονται σε ένα παγκάκι, όπου είναι και ένας ρακοσυλλέκτης, ο οποίος μέσα στα πολλά πράγματα που έχει βρει είναι και ένα γράμμα ένας βαθύπλουτου Ελληνοαμερικανού επιχειρηματία, του Τόμας Χατζηκούμαρ, ο οποίος έρχεται στην Ελλάδα προκειμένου να συναντήσει τον ανιψιό του τον Μικέ, τον οποίο έχει να δει από πολύ μικρή ηλικία. 

Ο Μισέλ διαβάζοντας το γράμμα, αποφασίζει μαζί με τον Αριστοτέλη να παρουσιάσουν ως ανιψιό του Τόμας Χατζηκούμαρ τον Γρηγόρη, ο οποίος θα υποδυθεί τον Μικέ για όσο χρονικό διάστημα μείνει ο Ελληνοαμερικανός θείος στην Ελλάδα, με σκοπό να του αποσπάσουν όσα πιο πολλά δολάρια μπορούν.
Γι' αυτό τον λόγο θα επιστρατεύσουν στην κομπίνα τους την όμορφη Λουλού, η οποία θα κληθεί να φιλοξενήσει στην βίλα της τον Τόμας Χατζηκούμαρ. Εν τω μεταξύ ο πραγματικός ανιψιός του Χατζηκούμαρ, ο Μικές, ο οποίος μαθαίνοντας ότι ο θείος του έχει έρθει στην Ελλαδα, θα πάει στο ξενοδοχείο που ήταν να διαμείνει ο θείος του και θα αρχίσει να τον αναζητά.

Διανομή ρόλων

Κούλης Στολίγκας ως Μισέλ
Νίκος Ρίζος ως Αριστοτέλης
Γιάννης Γκιωνάκης ως Γρηγόρης, ή «Μικές» 
Σπεράντζα Βρανά ως Λουλού
Ράλλης Αγγελίδης ως Τόμας Χατζηκούμαρ 
Γιάννης Φέρμης ως Μικές Χατζηκουμαριανός
Λυδία Στεφανίδου ως Μαίρη
Μάρθα Καραγιάννη ως Σοφία
Στέλλα Στρατηγού ως υπηρέτρια
Δημήτρης Βουδούρης ως πιανίστας
Γιάννης Σπαρίδης ως βιολιστής
Σταύρος Ξενίδης ως αφηγητής

Συμμετέχουν 
Ντίνος Μαγκρέλ 
Παύλος Καταπόδης 
Πάρις Πάππης 
Σύλβιος Λαχανάς 
Παύλος Ραφελέτος 
Ασπασία Αναγνωστοπούλου

Υποδοχή

Κριτικές 
Σε νεότερες κριτικές η ταινία λαμβάνει μέτριες κυρίως από χρήστες του διαδικτύου.
Στο iMDB, η ταινία έχει 5.8/10 βαθμολογία.

box office
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες το 1958 και προβλήθηκε τη σεζόν 1957-1958 κόβοντας 5.994 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας την 27η θέση ανάμεσα σε 31 ταινίες της περιόδου αυτής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Οι 
 Οι 

Ελληνικές ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζανή Αλιφέρη
Ταινίες σε σενάριο Ναπολέοντα Ελευθερίου
Ταινίες με μουσική σύνθεση Λυκούργου Μαρκέα
Ταινίες παραγωγής Τζαλ Φιλμ
Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες του 1958