joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Εφέσια γράμματα

Με την ονομασία Εφέσια γράμματα φέρονται στην αρχαιολογία κάποιες συλλαβές ή λέξεις που οι περισσότερες εξ αυτών αν και κρίνονται ακατανόητες εντούτοις στην αρχαιότητα θεωρούνταν ιερές και μάλιστα με χαρακτήρα περισσότερο μαγικό. Οι συλλαβές αυτές ή λέξεις βρέθηκαν χαραγμένες στο βάθρο του μεγάλου αγάλματος της Αρτέμιδος της Εφεσίας που φυλασσόταν εντός του ομώνυμου ναού στην Έφεσο εξ ου και η ονομασία τους.

Τα εφέσια γράμματα σύμφωνα πάντα με τους ιστορικούς ερευνητές χαράσσονταν σε ξύλινες πινακίδες ή σε τεμάχια δέρματος τα οποία οι ιερείς τα κρεμούσαν στα πολυπληθή στήθη της Αρτέμιδος απ΄ όπου οι πιστοί στη συνέχεια παραλάμβαναν υπό μορφή σύγχρονου φυλαχτού. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση τα εφέσια γράμματα παρείχαν προστασία στους φέροντες αυτά κυρίως από νόσους ή άλλα κακά. Χρησιμοποιούνταν επίσης σε εξορκισμούς καθώς και σε διάφορες περίεργες - μαγικές τελετές και πράξεις. Όπως δε σημειώνει και ο Πλούταρχος οι διάφοροι "μάγοι" της εποχής συνιστούσαν στους "δαιμονιζόμενους" ν' απαγγέλλουν τις λέξεις αυτές χαμηλόφωνα.

Τα Εφέσια γράμματα αποτελούσαν δύο σειρές - τύπους με τους οποίους αποδίδονταν κατά τις ακόλουθες σειρές:
 Πρώτος τύπος αναφοράς: " Άσκι - Κατάσκι - Λιξ - Τετράξ - Δαμναμενεύς - Αίσιον ". (Σύνολο 6 λέξεις, ή 15 συλλαβές)
 Δεύτερος τύπος αναφοράς: " Βέδυ - Ζαμψ - Χθων - πλήκτρον - Σφιγξ - Κνάξβι - Χθύπτης - Φλέγμων - Δρωψ ". (Σύνολο 9 λέξεις, ή 14 συλλαβές).
Τον πρώτο εκ των παραπάνω τύπων προσπάθησε να ερμηνεύσει ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Ανδροκύδης δίνοντας κατά σειρά την ακόλουθη ερμηνεία: "Σκότος - Φως - Γη - Τετράξ (το άφησε ανερμήνευτο) - Ήλιος - αληθής φωνή". 
Στο δεύτερο τύπο το αξιοπερίεργο είναι ότι χρησιμοποιούνται τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου δύο φορές. Νεότεροι ερευνητές προσπάθησαν να δώσουν διάφορες ερμηνείες με διάφορους και ποικίλους τρόπους, χωρίς όμως να βρεθεί μια αξιόλογη ερμηνεία.

Μαρτυρείται επίσης ότι πολλοί ήταν οι διάφοροι μάντεις και ψευδοπροφήτες και διάφοροι αγύρτες που κατά την αρχαιότητα εκμεταλλεύονταν την ευπιστία των αφελών εξορκίζοντας αυτούς με τα παραπάνω εφέσια γράμματα, ή ακόμα και με άλλες λέξεις, πουλώντας και διάφορα περίαπτα δήθεν προερχόμενα από τον ναό της Αρτέμιδος της Εφεσίας. Το δε εμπόριο επ΄ αυτού φέρεται να είχε ιδιαίτερη εξάπλωση καθιστώντας έτσι την ίδια την πόλη της Εφέσου κέντρο μαγείας της αρχαιότητας. Ο δε περιηγητής Παυσανίας σημειώνει ότι αυτά τα περίαπτα που πωλούνταν στη περιοχή χρησιμοποιούνταν από πολύ παλαιότερα σχετιζόμενα πάντα με την πολιούχο θεά. Ακόμα δε και ο κωμικός ποιητής Μένανδρος κάνει χρήση των λέξεων αυτών αποκαλώντας τα μάλιστα "Εφέσια αλεξιφάρμακα".
Κατά την επικρατούσα άποψη η χρήση αυτών των γραμμάτων φέρεται να εισήχθηκε από την Φρυγία όπου και στη συνέχεια μεταδόθηκαν σε όλες σχεδόν τις ελληνικές πόλεις, ακόμα στη Κρήτη και τη Σικελία.

Πηγές 
 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.8ος, σελ.578.

Αρχαιολογία
Αρχαίος βίος
Έφεσος
Μαγεία
Δήμος Καστοριάς

Ο Δήμος Καστοριάς είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, ο οποίος συστάθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αγίας Τριάδας, Αγίων Αναργύρων, Βιτσίου, Καστοριάς, Κλεισούρας, Κορεστίων, Μακεδνών, Μεσοποταμιάς και της κοινότητας Καστρακίου. Ο πληθυσμός του είναι 35.874 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011 (36.566 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001).

Διοικητική οργάνωση 

Πρωτεύουσα του δήμου είναι η Καστοριά, η οποία είναι επίσης η μοναδική πόλη του. Κωμοπόλεις του δήμου είναι οι Μανιάκοι και η Μεσοποταμία. Οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες και ο πληθυσμός (απογραφή 2011) του Δήμου Καστοριάς είναι:

Άλλοι οικισμοί

Οικισμοί του Δήμου που ανήκουν στις δημοτικές ή τοπικές κοινότητες είναι:
 η Χλόη, προάστιο που ανήκει στην δημοτική κοινότητα Καστοριάς.
 ο Απόσκεπος, οικισμός που ανήκει στην δημοτική κοινότητα Καστοριάς.
 το Κεφαλάρι, οικισμός που ανήκει στην δημοτική κοινότητα Καστοριάς.
 το Υψηλό, οικισμός που ανήκει στην Πεντάβρυσο.
 ο Άγιος Νικόλαος, οικισμός και μονή που ανήκουν στην Κορησό.
 η Πορειά, οικισμός που ανήκει στο Χιλιόδενδρο.
 η Αγία Παρασκευή, μονή και παλαιός οικισμός κοντά στη Βασιλειάδα.
 η Βέργα, οικισμός που ανήκει στη Βασιλειάδα.
 η Μονή Αγίων Αναργύρων, μονή κοντά στο Μελισσότοπο.
 ο Σταυροπόταμος, οικισμός που ανήκει στον Μελισσότοπο.
 η Κολοκυνθού, οικισμός που ανήκει στην δημοτική κοινότητα Μεσοποταμίας.
 το Ακόντιο, οικισμός που ανήκει στην Πτεριά. 
 η Φωτεινή, οικισμός που ανήκει στη Μεταμόρφωση.
 η Κρεπενή, οικισμός που ανήκει στο Μαυροχώρι.
 ο Γάβρος, οικισμός κοντά στο Νέο Οικισμό.
 η Μονή Παναγίας, μονή που ανήκει στην Κλεισούρα.

Δήμαρχοι

Πηγές 
 Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010
 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010
Μάγια Μελάγια

Η Μάγια Μελάγια, καλλιτεχνικό όνομα της Μελπομένης Τσιριγώτη (1928 - 2014), γεννημένη στην Πλάκα της Αθήνας. Υπήρξε σπουδαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια του μεταπολεμικού ελληνικού ελαφρού, λαϊκού και αρχοντορεμπέτικου τραγουδιού, καθώς και ηθοποιός του θεάτρου, ιδιαίτερα της επιθεώρησης, και του κινηματογράφου.

Καριέρα 
Κατά την πενηντάχρονη περίπου καλλιτεχνική της παρουσία συνεργάστηκε με πολλούς του χώρου της και κυρίως με τον Μανώλη Χιώτη, ενώ φέρεται να αποτελούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα τη «Μούσα» του Γιώργου Μουζάκη. Ήταν μια από τις πιο μεγάλες φωνές που πέρασαν από το ελληνικό τραγούδι, με μια χαρακτηριστική μπάσα φωνή.
Η Μάγια Μελάγια υπήρξε η δασκάλα της Σοφίας Λόρεν στο τραγούδι "Τι ΄ναι αυτό που το λένε αγάπη" που τραγούδησε στην ταινία Το παιδί και το δελφίνι και έγινε διεθνής επιτυχία. Νονός του καλλιτεχνικού της ονόματος ήταν ο Ορέστης Λάσκος.

Δισκογραφία 
 Τα τραγούδια μιας ζωής
 Αξέχαστα τραγούδια
 Το πεπρωμένο μου
 Ανθολογία

Φιλμογραφία

Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες η Μ. Μελάγια συμμετείχε.

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Περικλής Τ. Ματαράγκας, Οι φίλοι από τα παλιά. Η Μάγια Μελάγια και οι φίλοι, Εκδόσεις «Σιγαρέτα» 2008

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Μίρζα Βαρεσάνοβιτς

Ο Μίρζα Βαρεσάνοβιτς (γεννημένος στις 31 Μαΐου του 1972 στο Σεράγεβο της πρώην ενωμένης Γιουγκοσλαβίας) είναι πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην θέση του κεντρικού αμυντικού αλλά και του δεξιού πλάγιου αμυντικού.

Βιογραφικά στοιχεία

Το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το υπέγραψε το 1994 σε ηλικία 22 ετών, στην FK Sarajevo, στην οποία έμεινε μόλις ένα χρόνο, καθώς προσέλκυσε το ενδιαφέρον της Girondins Bordeaux. 
Πράγματι, το 1995 πήρε μεταγραφή για την γαλλική ομάδα, στην οποία όμως δεν κατάφερε να καθιερωθεί λόγω συνεχόμενης κακής απόδοσης, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει μετά από 12 συμμετοχές.
Την περίοδο 1996/1997, μετά από εισήγηση του τότε προπονητή του Ολυμπιακού Πειραιά, Ντούσαν Μπάγεβιτς, ο Μίρζα Βαρεσάνοβιτς καταλήγει στην ομάδα του Πειραιά. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε για 2 χρόνια, πετυχαίνοντας 1 γκολ σε 35 εμφανίσεις.

Το καλοκαίρι του 1998, ο Βαρεσάνοβιτς μεταπήδησε στην Τουρκία, για χάρη της Bursaspor, στην οποία παρέμεινε για 2 χρόνια, πετυχαίνοντας 5 γκολ σε 57 εμφανίσεις.
Την περίοδο 2000/2001 πήρε μεταγραφή για την Αούστρια Βιέννης, με την οποία είχε 29 εμφανίσεις σε ενάμιση χρόνο,χωρίς να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ.
Τον Ιανουάριο του 2002, ο Μίρζα Βαρεσάνοβιτς επέστρεψε στην Βοσνία και την FK Sarajevo, στην οποία όμως δεν αγωνίστηκε καθόλου, με αποτέλεσμα μετά από 6 μήνες, να επιστρέψει και πάλι στην Τουρκία και την Bursaspor, με την οποία πραγματοποίησε 26 εμφανίσεις σε ένα χρόνο, χωρίς να καταφέρει να επιτύχει κάποιο γκολ.

Την περίοδο 2003/2004 επέστρεψε για ακόμη μια φορά στην FK Sarajevo, στην οποία παρέμεινε έναν χρόνο.
Το καλοκαίρι του 2004 αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, και να συνεχίσει στον χώρο του ποδοσφαίρου από την θέση του προπονητή

Προπονητική Καριέρα

Η πρώτη ομάδα που ανέλαβε ο Μίρζα Βαρεσάνοβιτς ως προπονητής, ήταν η FK Sarajevo, στης οποίας το τιμόνι ήταν από τις  7 Απριλίου του 2010 έως τις 20 Ιουνίου του 2011.
Στη  ανέλαβε την τύχη της FK Velez Mostar, από την οποία όμως αποχώρησε στις 18 Απριλίου 2012.

Διεθνείς Συμμετοχές

Ο Μίρζα Βαρεσάνοβιτς ήταν διεθνής με την Εθνική Ομάδα της Βοσνίας Ερζεγοβίνης από το 1996 έως το 2001 πραγματοποιώντας συνολικά 24 εμφανίσεις. Η τελευταία του συμμετοχή με την Εθνική Βοσνίας Ερζεγοβίνης πραγματοποιήθηκε στις 2 Ιουνίου του 2001,εναντίον της Εθνικής Ομάδας της Ισπανίας, υπό τις οδηγίες του τότε προπονητή της Βοσνίας, Miso Smajlovic.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Προφίλ στο transfermarkt.co.uk
Προφίλ στο national-football-teams.com

Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές
Βόσνιοι ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Μπούρσασπορ
Ποδοσφαιριστές Αούστρια Βιέννης
Προπονητές ποδοσφαίρου Βελέζ Μόσταρ
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σαράγεβο
Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Σαράγεβο
Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Intel Pentium III

Ο Pentium III  ήταν ένας μικροεπεξεργαστής έκτης γενιάς 32-bit που σχεδίασε, παρήγαγε και παρουσίασε η εταιρεία ημιαγωγών Intel τον Φεβρουάριο του 1999.. Ήταν σχεδιασμένος κυρίως για προσωπικούς υπολογιστές, και υπολογιστές γραφείου. Αντικατέστησε τον Pentium II, ενώ τον διαδέχθηκε ο Pentium 4. Η συχνότητα λειτουργίας ξεκινούσε από τα 400 MHz στις πρώτες εκδόσεις και έφτανε στα 1,4 GHz στις τελευταίες.  Ο Pentium III ήταν μέλος της οικογένειας επεξεργαστών με τον κωδικό x86 ενώ σχεδιάστηκε βάσει της μικροαρχιτεκτονικής P6. Κυκλοφόρησε επίσης σε έκδοση Xeon για σταθμούς εργασίας και Celeron ως φθηνότερη έκδοση. Η παραγωγή του σταμάτησε το 2009.

Μέλη της οικογένειας Pentium III
Ο Pentium III  κυκλοφόρησε σε εκδόσεις για επιτραπέζιους όπως φαίνεται στον κάτωθι πίνακα: 
{| class="wikitable" align="center"
!colspan="5"|Intel Pentium III processor family
|-
!rowspan="2"|Standard Logo
!rowspan="2"|Mobile Logo
!colspan="3"|Επιτραπέζιος Υπολογιστής
|-
!Ονομασία
!Πυρήνας
!Ημερομηνία παρουσίασης
|- style="background:white"
|align="center"|
|align="center"|
|KatmaiCoppermineCoppermine TTualatin 
|(250 nm)(180 nm)(180 nm)(130 nm)
|Μάιος 1999Μάρτιος 2000Αύγουστος 2000Απρίλιος  2001
|-
!colspan="5"|<small>'Λίστα μικροεπεξεργαστών Pentium III</small>
|}
και φορητούς υπολογιστές με τους κωδικούς Intel Mobile Pentium III KP 650/256 και Intel Mobile Pentium III KP 800/256.

Τεχνικά χαρακτηριστικά
 
 Η συχνότητα λειτουργίας του (χρονισμός ρολογιού) ξεκινούσε από τα 400 ΜHz και έφτανε στα 1,4 GHz.
 Η ταχύτητα του FSB (Front-side bus) ήταν στα 100 και 133Mhz
 Ενσωμάτωνε 9.500.000 τρανζίστορ στις απλές εκδόσεις, ενώ σε αυτές με αναβαθμισμένη εσωτερική μνήμη είχε 28.100.000.
 Είχε εσωτερική κρυφή μνήμη (L1 cache) με χωρητικότητα 16 + 16 KB και L2 cache με 128 ή 256 ή 512 kB.
 Είχε δυνατότητα διευθυνσιοδότησης στα 36 bit (δίαυλος διευθύνσεων, address bus), δηλαδή διαχειριζόταν 236 byte μνήμης, ήτοι 68.719.476.736 byte ή 64 GB. Επίσης μπορούσε να διευθυνσιοδοτήσει 246 ή 64 terabyte εικονικής μνήμης (Virtual Memory).  
 Με τα εξωτερικά κυκλώματα επικοινωνούσε με δίαυλο δεδομένων (data bus) των 64 bit.
 Οι τεχνολογίες ολοκλήρωσης ήταν 0,25, 0,18 και 0,13 micron.
 Η υποδοχές επεξεργαστή ήταν τεχνολογίας Slot 1 ή Socket 370 ή Socket 479 (mobile'')

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα με χαρακτηριστικά όλων των επεξεργαστών 
 Ιστοσελίδα με αναλυτικές πληροφορίες παλαιών μικροεπεξεργαστών 
 Listing of various PII, PIII, and Celeron alphanumeric model designations
 Comparison of 7th generation x86 CPU architectures
 Intel FAQ about the pentium III processor serial number

Μικροεπεξεργαστές Intel
Ενζό Ρεάλ

Ο Έντζο Ρεάλε (γεννημένος στις 7 Οκτωβρίου 1991 στο Βενισιέ) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην γαλλική ΦΚ Λοριάν. Αγωνίζεται στην θέση του μέσου και είναι γιος του παλαιού ποδοσφαιριστή Αλαίν Ρεάλε, ο οποίος πέρασε το μεγαλύτερο τμήμα της καριέρας του στην ΑΣΜ Βενισιέ, στην οποία είναι πλέον και πρόεδρος. Ο νεαρός Ρεάλε ξεκίνησε την καριέρα του από την Βενισιέ σε ηλικία έξι ετών προτού ενταχθεί στις ακαδημίες της Ολιμπίκ Λυών το 1999. 

Αφού διέπρεψε στα τμήματα υποδομής των Lyonnais, το 2008, ο Ρεάλε προωθήθηκε στην δεύτερη ομάδα του συλλόγου που αγωνιζόταν στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας, την τέταρτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Πέρασε παραπάνω από 2,5 χρόνια με την δεύτερη ομάδα και πραγματοποιώντας περισσότερες από 60 εμφανίσεις προτού κάνει το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 11 Μαΐου 2011 σε μια ήττα της ομάδας του με 4–0 από την Οσέρ για το πρωτάθλημα. Ο Ρεάλε είναι διεθνής με τις μικρές εθνικές της Γαλλίας, ενώ έχει εκπροσωπήσει την χώρα του στις ηλικιακές κατηγορίες U-17, U-18, U-19, και U-20. Ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ποδοσφαίρου 2010, το οποίο διεξήχθη στην Γαλλία.

Στις 4 Σεπτεμβρίου 2012 πωλήθηκε στην ΦΚ Λοριάν έναντι ποσού ύψους €1 εκατομμυρίου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί
Ποδοσφαιριστές ΟΣ Μπουλόν
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοριάν
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ20
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17
Κλειστό Γυμναστήριο Ρέντη «Μελίνα Μερκούρη»

Το Κλειστό Γυμναστήριο Ρέντη «Μελίνα Μερκούρη», αποτελεί έδρα της ανδρικής και γυναικείας ομάδας πετοσφαίρισης του Ολυμπιακού Πειραιώς όσο και των τμημάτων υποδομής, αλλά και της ανδρικής ομάδας χάντμπολ. Είναι το 4ο μεγαλύτερο κλειστό γυμναστήριο του Πειραιά μετά το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, το Ολυμπιακό Γήπεδο Χειροσφαίρισης και Ταεκβοντό Φαλήρου και το Κλειστό Γυμναστήριο Κορυδαλλού «Θεόδωρος Πούτος» Έχει χωρητικότητα 1.800 καθήμενων θεατών, και βρίσκεται στην περιοχή του Αγίου Ιωάννη Ρέντη. Στην περιοχή αυτή βρίσκεται επίσης και το Προπονητικό Κέντρο Ρέντη, που αποτελεί τις προπονητικές εγκαταστάσεις του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού. Πήρε το όνομα του από τη ηθοποιό και πολιτικό Μελίνα Μερκούρη.

Υποδομή 
Στο κλειστό γυμναστήριο διατίθενται 65 θέσεις στάθμευσης οχημάτων, 3 αποδυτήρια, ιατρείο, αίθουσα εκγύμνασης με όργανα, κυλικείο και αίθουσα τύπου για τη δημοσιογραφική κάλυψη των αθλητικών γεγονότων που λαμβάνουν χώρα σε αυτό.

Παραπομπές 

Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
Ρεντη Κλειστο Γυμναστηριο
Πιερ Ντυμπουά

Ο Πιέρ Ντυμπουά, γεννημένος στις 19 Ιουλίου 1945 στο Σαρλεβίλ-Μεζιέρ, είναι Γάλλος συγγραφέας, σεναριογράφος κινουμένων σχεδίων, συγγραφέας, παραμυθάς και κονφερασιέ, στον οποίο οφείλεται η αναζωογόνηση του ενδιαφέροντος για τις νεράιδες και τα υπόλοιπα φανταστικά πλάσματα στη Γαλλία.

Βιογραφία 
Έχοντας από μικρή ηλικία αναπτύξει ενδιαφέρον για τις νεράιδες και τα παραμύθια, έγινε σκιτσογράφος έπειτα από σύντομες, σε διάρκεια, σπουδές στις καλές τέχνες, και στη συνέχεια συγκέντρωσε τοπικούς μύθους, τους οποίους παρουσίαζε σε ραδιόφωνο και τηλεόραση επί παραπάνω από τριάντα χρόνια, κάτι που απογείωσε την καριέρα του και του έδωσε, ταυτόχρονα, την δυνατότητα να γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό. Είναι ο εμπνευστής της ελφικολογίας, ή "μελέτης του μικρόσωμου λαού", ως αντιστάθμισμα στην μελέτη των "fairies", αν και αρχικώς επρόκειτο, απλώς, για μια φάρσα εκ μέρους του. Ο πρώτος του τόμος κινουμένων σχεδίων, ως σεναριογράφος, εκδόθηκε το 1986 και γνώρισε επιτυχία, μονάχα ως προς την αναγνώριση της δουλειάς του. Έκτοτε, εκδίδει, κάθε χρόνο, κι από έναν καινούργιο και εξακολουθεί να κάνει παρεμβάσεις στην τηλεόραση καθώς και σε συνέδρια, πάντα στα πλαίσια των παραμυθιών, του φανταστικού και των μύθων που συνδέονται με τον μικρόσωμο λαό, τομείς που έχουν γίνει ειδικότητά του. 

Είναι κυρίως χάρη στις εγκυκλοπαίδειές του για τις νεράιδες, τους νάνους και τα ξωτικά, αποτέλεσμα είκοσι περίπου χρόνων ερευνών και μελέτης. Κυκλοφόρησαν στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, όπου ο Πιέρ Ντυμπουά πέτυχε την διεθνή αναγνωρισιμότητά του ως ο Γάλλος ειδικός με ότι έχει να κάνει με το παραμυθένιο. Οι εγκυκλοπαίδειές του πούλησαν χιλιάδες αντίτυπα την εποχή εκείνη, καθώς επρόκειτο για την πρώτη απόπειρα τέτοιου είδους στην Γαλλία. Έκτοτε, τα έργα του Πιέρ Ντυμπουά, είτε πρόκειται για βιβλία για την τέχνη, εγκυκλοπαίδειες, ανθολόγια μυθιστορημάτων ή παραμυθιών για ενήλικες ή παιδιά, γνώριζαν σίγουρη επιτυχία, καθώς διακατέχονταν από σοφία, αλλά και μια διακριτική παρουσία του χιούμορ. 

Ο Πιέρ Ντυμπουά αποτέλεσε, ο ίδιος, πηγή έμπνευσης για άλλος συγγραφείς και σκιτσογράφους που χρησιμοποίησαν την ιδέα του για την ελφικολογία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

 Συνέντευξη του Πιέρ Ντυμπουά στο femmes.com
 « Chez nous le fait de dire qu'on croit aux lutins et aux fées est bizarre », συνέντευξη του Πιέρ Ντυμπουά στην Έκθεση Βιβλίου του 2004
 Συνέντευξη του Πιέρ Ντυμπουά αναφορικά με τον κόσμο των νεράιδων

Βιβλιογραφία 
Slide Neurox, « Entretien avec Pierre Dubois », dans Planète à Vendre !, no 14, décembre 1992
Claudine Glot, « Le gardien de la clé des songes », dans Bretagne Magazine, été 2010
Jean-Pierre Porquet, « De l'utilité de la sauvagerie », dans Chroniques du Nord sauvage, L’Échappée, 2012, 8-18 p. (ISBN 978-2-915830-63-7).

Γάλλοι δημιουργοί κόμικς
Γάλλοι συγγραφείς
Γάλλοι λαογράφοι
Aepyornis maximus

Το Aepyornis maximus είναι εξαφανισμένο είδος πτηνού που έζησε στην Μαδαγασκάρη. Θεωρείται το μεγαλύτερο είδος πτηνού που έχει υπάρξει, με βάρος που έφθανε έως τα 438 kg ή σύμφωνα με πιο πρόσφατες εκτιμήσεις τα 250 kg. Είναι γνωστό μόνο από υποαπολιθωμένα κατάλοιπα, ενώ ενδέχεται να παρατηρήθηκε τελευταία φορά εν ζωή τον 17ο αιώνα από τον Ετιέν ντε Φλακούρ, ωστόσο η καταγραφή του δεν είναι σίγουρο σε ποιο είδος αναφέρεται.

Σημειώσεις

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 

Αιπυορνιθίδες
Πανίδα της Μαδαγασκάρης
Ξενόφιλος ο φιλόσοφος

Ο Ξενόφιλος ο φιλόσοφος ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος που ανήκε στους Πυθαγορείους και παράλληλα μουσικός.

Ο Ξενόφιλος καταγόταν από τη Χαλκιδική. Άκμασε την περίοδο του τυράννου Διονυσίου Β΄ του Νεότερου, του οποίου και φέρεται να ήταν σύγχρονος. Υπήρξε δάσκαλος του φιλόσοφου και μουσικού Αριστοξένου του Ταραντίνου.

Παραπομπές

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.14ος, σελ.698.

Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Αρχαίοι Έλληνες μουσικοί
Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Ξενοκλής ο Αδραμυττηνός

Ο Ξενοκλής (  Ξενοκλῆς ) ο Αδραμυττηνός ήταν αρχαίος Έλληνας περίφημος ρήτορας, τον οποίον μνημονεύει ο Στράβων.

Ο Ξενοκλής ο Αδραμυττηνός καταγόταν από το Αδραμύττιο, αρχαία ελληνική πόλη στη Μικρά Ασία που διατηρεί και σήμερα κατά παραφθορά την αρχαία ονομασία, Edremit. Ο Ρήτορας Ξενοκλής σπεύδοντας στην αρχαία Ρώμη και αγορεύοντας ενώπιον της Ρωμαϊκής Συγκλήτου απέκρουσε αποτελεσματικά τις διάφορες κατηγορίες που είχαν διατυπωθεί ότι όλη η περιοχή - επαρχία της Ασίας διέκειτο φιλικά προς τον Μιθριδάτη.

Σημειώνεται ότι ο ρήτορας Ξενοκλής ήταν σύγχρονος του Κικέρωνα με τον οποίο και συνδεόταν με μεγάλη φιλία που αναπτύχθηκε κατά το χρόνο παραμονής του δεύτερου στην Ασία το 78 π.Χ..

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.14ος, σελ.694.

Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Λεωφόρος Λαγκαδά

Η Λεωφόρος Λαγκαδά (πρώην Κωνσταντινουπόλεως) είναι η κύρια βόρεια είσοδος της Θεσσαλονίκης από την Ανατολική Μακεδονία. Ξεκινάει από τη διασταύρωση της βιομηχανίας τσιμέντου Τιτάν, στην Εγνατία Οδό, και καταλήγει στην Πλατεία Δημοκρατίας (Βαρδαρίου). Διασταυρώνεται με σημαντικούς οδικούς άξονες, όπως η Εθνική Οδός 11, η Περιφερειακή Οδός, η Οδός Ακριτών, η Οδός Αγίων Πάντων και η Εγνατία. Πριν από μερικά χρόνια ολοκληρώθηκε η αναβαθμισή του, μετατρέποντάς τον σε λεωφόρο ευρωπαϊκών προδιαγραφών.

Από την Πλατεία Δημοκρατίας μέχρι τη διασταύρωση με την οδό Ακριτών διαθέτει 4 λωρίδες κυκλοφοριάς (δύο ανά κατεύθυνση) και από την οδό Ακριτών και βορειότερα 6 λωρίδες (τρεις ανά κατεύθυνση), ενώ διαθέτει και παράπλευρο οδικό δίκτυο. Αποτελεί μέρος της Εθνικής Οδού 2.

Από το 2014 στην Οδό πραγματοποιούνται εργασίες συντήρησης, αναβάθμισης και κατασκευής πεζογεφυρών. Το 2021 άρχισε η οριστική μελέτη για τη διαπλάτυνση του ενός χιλιομέτρου από την οδό Αγίων Πάντων μέχρι το πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά. Το 2021 αποφασίστηκε η μετονομασία της σε Λεωφόρο Μίκη Θεοδωράκη κάτι που μέχρι στιγμής δεν έχει πραγματοποιηθεί.

Στον άξονα της Λεωφόρου Μίκη Θεοδωράκη βρίσκονται σημαντικά κτίρια και υποδομές όπως:
Σταθμός Δημοκρατίας (Μετρό Θεσσαλονίκης)
Δωδεκαώροφες πολυκατοικίες
ανδριάντας του αντιστασιακού ήρωα Γεωργίου Ιβάνοφ
Συμμαχικά Κοιμητήρια του Ζέιτενλικ
πρώην Στρατόπεδο Παύλου Μελά (όπου πρόκειται να δημιουργηθεί Μουσείο Μικρασιατικού Προσφυγικού Ελληνισμού και Μουσείο Αρχαιοτήτων Μετρό)
Δημαρχείο Δήμου Παύλου Μελά
Κέντρο Πολιτισμού Δήμου Παύλου Μελά
Μνημείο Εθνικής Αντίστασης Σταυρούπολης
Ιερός Ναός Αγίου Ελευθερίου Σταυρούπολης

Διαδρομή 

Λαγκαδά
Δρόμοι στην Κεντρική Μακεδονία
Κάθριν Μπίγκελοου

Η Κάθριν Μπίγκελοου (Kathryn Ann Bigelow, 27 Νοεμβρίου 1951) είναι Αμερικανίδα σκηνοθέτρια, παραγωγός και σεναριογράφος. Οι ταινίες της περιλαμβάνουν τις Άγρια Νύχτα (Near Dark), Στην Κόψη του Κύματος (Point Break, 1991), Παράξενες Μέρες (Strange Days, 1995), Οι Μνήμες του Νερού (The Weight of Water, 2000), Υποβρύχιο Κ-19: Ο Φονιάς  (K-19: The Widowmaker, 2002), The Hurt Locker (2008) και Zero Dark Thirty (2012). Το The Hurt Locker κέρδισε το 2009 το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το βραβείο BAFTA Καλύτερης Ταινίες και ήταν υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Δραματικής Ταινίας.

Με το The Hurt Locker, η Μπίγκελοου έγινε η πρώτη γυναίκα που κερδίζει το Όσκαρ Σκηνοθεσίας, το Directors Guild of America Award Καλύτερης Σκηνοθεσίας, το BAFTA Καλύτερης Σκηνοθεσίας και το Critics' Choice Award Καλύτερου Σκηνοθέτη. Έγινε επίσης η πρώτη γυναίκα που κέρδισε το Saturn Award Καλύτερου Σκηνοθέτη το 1995 για το Strange Days.

Τον Απρίλιο 2010, η Μπίγκελοου ονομάστηκε από το Time ως μία από τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή της χρονιάς.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Η 

Αμερικανοί σκηνοθέτες
Αμερικανοί σεναριογράφοι
Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Βραβευμένοι με BAFTA
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Ξενίας γραφή

Με την ονομασία ξενίας γραφή φέρονταν κατά το αρχαίο αττικό δίκαιο η μήνυση και η δημόσια δίκη που ακολουθούσε και που αφορούσε αντιποίηση δημόσιας θέσης πολίτη ή δικαιώματος κατά την άσκηση δημόσιας υπηρεσίας .
Η γραφή αυτή γίνονταν (ασκούνταν) από οποιονδήποτε Αθηναίο πολίτη που είχε πλήρη πολιτικά δικαιώματα εναντίον οποιουδήποτε άλλου που στερούμενος αυτών κατείχε ή ασκούσε δημόσιο έργο. Ως γνωστό Αθηναίος πολίτης θεωρούταν μόνο ο "γένει ή ποιήσει" υπάρχων τοιούτος. Δηλαδή ο γεννηθείς από Αθηναίους πολίτες ή ο πολιτογραφηθείς από τον Δήμο της Αθήνας. Κατά συνέπεια οποιοσδήποτε που δεν τύχαινε Αθηναίος πολίτης δεν είχε το δικαίωμα να συμμετέχει στην Εκκλησία του Δήμου, σε δημόσια έργα, θέσεις (διοικητικές ή δικαστικές), εκλογές, τελετές κ.λπ.

Εάν ο μηνυόμενος επί ξενίας γραφή καταδικαζόταν ως ένοχος του εξ αυτού αδικήματος δημεύονταν όλα τα υπάρχοντά του υπέρ του δημοσίου ενώ ο ίδιος πωλούταν ως δούλος. Η απόφαση όμως της εκτέλεσης των προηγουμένων μπορούσε να ανασταλεί αν ο καταδικαστείς ήγειρε αμέσως την λεγόμενη "Δίκη ψευδομαρτυριών" εναντίον των μαρτύρων στις καταθέσεις των οποίων είχε βασιστεί η καταδίκη. Αν διαπιστωνόταν στη συνέχεια ότι ο αθωωθείς κατόπιν ξενίας γραφής είχε κατορθώσει αυτό δια δωροδοκίας των μαρτύρων τότε είχε το δικαίωμα οποιοσδήποτε πολίτης να υποβάλει την λεγόμενη δωροξενίας γραφή όπου σε περίπτωση καταδίκης ακολουθούσαν οι προβλεπόμενες ποινές επί ξενίας γραφή.

Οι γραφές (= μηνύσεις) αυτές υποβάλλονταν στους θεσμοθέτες και εκδικάζονταν επί μεν εποχής του Δημοσθένη από των Ηλιαστικών δικαστηρίων, επί δε εποχής Λυσία από τους ναυτοδίκες, στη Φρεαττύδα και μάλιστα από πλοίο. Σημειώνεται ότι στην Αθηναϊκή Δημοκρατία το αδίκημα της ψευδούς εγγραφής προσώπων στα ληξιαρχικά γραμματεία (= εκλογικοί κατάλογοι), ήταν λίαν διαδεδομένη και τακτικά συνέβαιναν πολλές διαγραφές πολιτών μετά από παραπάνω δίκες.

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 14ος, σελ.692.

Αττικό Δίκαιο
Παπάς

Ο παπάς είναι στοίχημα απάτη υπό την προσποίηση ότι είναι παιχνίδι οξυδέρκειας.

Κανόνες
Ο κοινώς λεγόμενος «παπατζής» κινεί τρία τραπουλόχαρτα πέρα δώθε. Ένα από αυτά, ο «παπάς», έχει φιγούρα (ρήγας, ντάμα ή βαλές) & ζητείται να βρεθεί. Οι παίκτες βάζουν στοίχημα ποιο είναι το συγκεκριμένο τραπουλόχαρτο. Σχεδόν πάντα χάνουν τα λεφτά τους, ενώ ένας μυστικός συνεργάτης του απατεώνα (ή περισσότεροι), ο κοινώς λεγόμενος «αβανταδόρος», όταν βάζει στοίχημα κερδίζει, και με αυτό τον τρόπο παρακινεί το ενδιαφέρον των υπολοίπων να παίξουν και αυτοί. Το όνομα του παιχνιδιού προέρχεται από τις λέξεις που λέει ο απατεώνας όταν μετακινεί τα τραπουλόχαρτα: «εδώ παπάς, εκεί παπάς, που είναι ο παπάς;»

Ιστορία
Πρώτος ο Ρωμαίος Σενέκας περιέγραψε ένα κόλπο, που μοιάζει με τον παπά. Στην πρόσφατη ιστορία συναντάμε τον παπά για πρώτη φορά στο Λονδίνο του 19ου αιώνα. Στην Αθήνα ήταν καθημερινό φαινόμενο & στην οδό Πανεπιστημίου, αλλά κυρίως στην οδό Αθηνάς τις εποχές του '50 & του '60, όπως μαρτυρούν οι στίχοι του άριστης γενικής περιγραφής λαϊκού τραγουδιού "Οι παπατζήδες"  (http://www.youtube.com/watch?v=dml38JKV_6Y):
Κι έτσι αυτό το πάθημα 
να σου γίνει μάθημα
αυτό που έπαθες μην το ξεχάσεις
κι απ' την οδό Αθηνάς να μην ξαναπεράσεις

Απάτη
Ξεναγός (αρχαιότητα)

Στην αρχαιότητα και ειδικότερα στο Σπαρτιατικό στρατό την ονομασία ξεναγοί έφεραν οι Σπαρτιάτες στρατηγοί που αναλάμβαναν τη διοίκηση των συμμαχικών στρατευμάτων. Οι ξεναγοί στρατηγοί ήταν αυτοί που καθόριζαν τον αριθμό των υπό στράτευση και τη δύναμη - τον αριθμό των στρατιωτικών μονάδων που ήταν υποχρεωμένη να παρατάξει κάθε σύμμαχος πόλη - κράτος. Στο καιρό της ειρήνης οργάνωναν ειδικές εκπαιδεύσεις κατά ενιαίο τύπο των νέων των συμμαχικών πόλεων.

Μετά την Ανταλκίδειο ειρήνη οι ξεναγοί εξαπέστειλαν φοροεισπράκτορες σε κάθε σύμμαχο πόλη για την είσπραξη του ανάλογου "φόρου εκστρατείας" που είχε επιβληθεί από τις ίδιες τις πόλεις (κατ΄ επιταγή) στους κατοίκους τους.

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.14ος, σελ.690.

Αρχαία Σπάρτη
Σπαρτιατικός στρατός
Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι

Ο Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι ή όπως αναφερόταν στα σχολικά βιβλία Ιστορίας, Ιωάννης Σοβιέσκι, (Jan III Sobieski, 17 Αυγούστου 1629 - 17 Ιουνίου 1696) ήταν βασιλιάς της Πολωνίας, μέγας δούκας της Λιθουανίας και στρατάρχης. Πήρε μέρος στην δεύτερη πολιορκία της Βιέννης και με τους Ουσάρους του επέφερε την σωτήρια νίκη εναντίον των Μουσουλμάνων στις 12 Σεπτεμβρίου 1683.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γιάκουμπ στρατιωτικού ηγέτη, μέλους του Κοινοβουλίου, χρονικογράφου και της (2ης συζύγου του) Θεοφίλας-Σοφίας, κόρης του Γιαν Ντανίλοβιτς βοϊβόδα (πρίγκιπα) της Ρουθηνίας.

Γεννήθηκε στο Ολέσκο του πριγκιπάτου της Ρουθηνίας (τώρα βρίσκεται στην Ουκρανία), που ανήκε στο βασίλειο της Πολωνίας-Λιθουανίας. Το γένος του των Σομπιέσυν ανήκε στον Οίκο των Γιανίνα. Ο πατέρας του ήταν πρίγκιπας της Ρουθηνίας και καστελάνος της Κρακοβίας. Η μητέρα του Σοφία ήταν εγγονή του Στανισλάου Ζολκιέβσκι, στρατάρχη (hetman). Ο Ιωάννης έζησε ως παιδί στο Ζόλκιεφ. Αποφοίτησε από το Κολέγιο Νοβοντβόρσκι της Κρακοβίας το 1643 και τη Φιλοσοφική Σχολή του Γιγκιελλόνιου Πανεπιστημίου το 1646. Έπειτα, μαζί με τον αδελφό του Μάρεκ, ταξίδεψε στη δυτική Ευρώπη για δύο έτη, όπου επισκέφτηκε το Λάιπτσιχ (Λειψία), το Άντβερπ, το Παρίσι, το Λονδίνο, το Λάιντεν και τη Χάγη. Εκεί συνάντησε μορφές με επιρροή, όπως ο Λουδοβίκος Β΄ του Κοντέ, ο Κάρολος Β΄ της Αγγλίας και ο Γουλιέλμος Β΄ της Οράγγης και έμαθε Γαλλικά, Γερμανικά και Ιταλικά, εκτός των Λατινικών που ήξερε.

Η σύζυγός του Μαρία-Καζιμίρα-Λουίζα ήταν χήρα του Ιωάννη Ζαμοΰσκι, θείου του Μιχαήλ Κορύμπουτ Βισνιοβιέτσκι βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1665 τη Μαρία-Καζιμίρα-Λουίζα ντε Λα Γκρανζ, κόρη του Ερρίκου-Αλβέρτου μαρκησίου του Αρκιάν, από το Νεβέρ της Βουργουνδίας. Είχε τέκνα:
 Ιάκωβος-Λουδοβίκος 1667-1737, πρίγκιπας της Ολάβα, διπλωμάτης, λόγιος.
 Θηρεσία-Κουνεγκούντα 1676-1730, παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό Β΄ Εμμανουήλ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα της Βαυαρίας.
 Αλέξανδρος-Βενέδικτος 1677-1714, πρίγκιπας της Πολωνίας, διπλωμάτης, συγγραφέας, λόγιος.
 Κωνσταντίνος-Βλαδίσλαος 1680-1726, πρίγκιπας της Πολωνίας, διπλωμάτης, λόγιος.
 δίδυμες κόρες 1669, Τερέζα-Τεοφίλα 1670, Αδελαΐδα-Λουδοβίκα 1672-1677, Μαρία-Θηρεσία 1673-1675, μία κόρη 1674, μία κόρη 1678, Γιαν 1682-1685, μία κόρη 1684, απεβίωσαν νήπια.

Βασιλείς της Πολωνίας
Μεγάλοι Δούκες της Λιθουανίας
Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
Μέλη του Σέιμ της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας
Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Κατάλογος πρωθυπουργών του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε

Η θέση του Πρωθυπουργού θεσμοθετήθηκε στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε το 1974.  Ο Πρωθυπουργός
διορίζεται από τον πρόεδρο όμως πρέπει να επικυρωθεί από το κόμμα της πλειοψηφίας και κανονικά προέρχεται από έναν κατάλογο με υποψηφίους. Με τη σειρά του ο πρωθυπουργός διορίζει τα 14 μέλη του υπουργικού συμβουλίου.

Διατελέσαντες πρωθυπουργοί

Κόμματα

Παραπομπές

 *
Σλάτινα (Ρουμανία)

Η Σλάτινα (Slatina ρουμανική  προφορά  [ˈslatina]) είναι πόλη της Ρουμανίας και πρωτεύουσα της επαρχίας Ολτ. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας, στην ιστορική περιοχή της Βλαχίας, στην αριστερή όχθη του ποταμού Ολτ και σε μέσο υψόμετρο 135 μέτρων. Από την πρωτεύουσα της χώρας απέχει περίπου 175 χιλιόμετρα και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 70.293 .

Στην Σλάτινα λειτουργούν θερμοηλεκτρικός σταθμός και εργοστάσιο αλουμινίου, ένα από τα μεγαλύτερα της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Επίσης, η πόλη είναι η γενέτειρα του διάσημου θεατρικού συγγραφέα Ευγένιου Ιονέσκο.

Ιστορία

Η πόλη της Σλάτινα αναφέρεται για πρώτη φορά στις 20 Ιανουαρίου 1368 σε επίσημο έγγραφο του Βλάντισλαβ Α΄, ηγεμόνα της Βλαχίας. Το έγγραφο αναφέρει ότι οι έμποροι από την πόλη του Μπρασόβ της Τρανσυλβανίας δεν θα πληρώνουν φόρους τελωνείου όταν διέρχονται από τη Σλάτινα. Η ονομασία είναι σλαβικής προέλευσης και προκύπτει από το Slam-tina, "αλατισμένο γη" ή "αλμυρό νερό".

Οικονομία
Στην πόλη  Alro Slatina βρίσκεται το μεγαλύτερο εργοστάσιο πααγωγής αλουμινίου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη  . Άλλες εταιρείες που εδρεύουν στη Σλάτινα είναι η ALPROM (που, όπως και η ALRO, είναι θυγατρική της VIMETCOGROUP), η Altur (κατασκευαστής κινητήρων), η Pirelli Ελαστικά Ρουμανίας (κατασκευαστής ελαστικών), η Καλώδια Ρουμανίας (χαλύβδινα καλώδια  για ελαστικά), η ΤΜΚ Artrom (χαλύβδινοι σωλήνες χωρίς ραφή ), η Prysmian (ηλεκτρονικά και ηλεκτρικά καλώδια και σύρματα) και η Benteler.

Μία από τις παλαιότερες ιδιωτικές επιχειρήσεις στη Ρουμανία είναι το κατάστημα ζαχαροπλαστικής με έδρα τη  Σλάτινα Atletul Albanez ("Ο Αλβανός Αθλητής").

Γηγενείς
 Πέτρε Σ. Αουρελιάν (1833 – 1909) - Πρωθυπουργός (1896-1897)
 Αουρέλια Μπραντεάνου (γ. 1979) - αθλήτρια χάντμπολ
 Ιονέλ Νταντσιουλέσκου (γ. 1976), ποδοσφαιριστής
 Felicia Filip - operatic soprano
 Ιουλιάν Φιλιπέσκου (γ. 1974), ποδοσφαιριστής
 Μανταλίνα Ντιάνα Γκένεα (γ. 1988)- ηθοποιός και μομτέλο
 Ευγένιος Ιονέσκο (1909- 1994) - θεατρικός συγγραφέας
 Κλαούντιου Νικουλέσκου (γ. 1976) - ποδοσφαιριστής
 Μόνικα Νικουλέσκου (γ. 1987) - τενίστρια

Παραπομπές 

Πόλεις της Ρουμανίας
Μητροπολίτης Λάμπης, Συβρίτου καί Σφακίων Ειρηναίος

Ο Μητροπολίτης Ειρηναίος (κατά κόσμον Νικόλαος Μεσαρχάκης) είναι Έλληνας Θεολόγος και σημερινός Μητροπολίτης Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων της Εκκλησίας Κρήτης.

Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Ειρηναίος γενήθηκε το 1944 στη Σπηλιά Χανίων. Αποφοίτησε από την Εκκλησιαστική Σχολή Χανίων το 1963. Το 1970 αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το 1963 εισήχθη δόκιμος στην Ιερά Μονή Μονής Κυρίας Οδηγήτριας Γωνιάς. Το 1964 εκάρη Μοναχός στην Ιερά Μονή Κυρίας Οδηγήτριας Γωνιάς Κολυμπαρίου υπο του Μητροπολίτου Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου. Το 1974 χειροτονήθηκε Διάκονος και τον Ιούνιο του 1970 Πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίο. Για δεκαπέντε και πλέον χρόνια υπηρέτησε ως Εφημέριος, Ιεροκήρυκας, Γενικός Επόπτης των Ιδρυμάτων και ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου. Παράλληλα, ως Θεολόγος δίδαξε και υπηρέτησε διευθυντής σε σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης. Το 1987 εξελέγη Καθηγούμενος της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Κυρίας Οδηγήτριας Γωνιάς, όπου έμεινε μέχρι την εκλογή του σε Επίσκοπο.

Στις 14 Φεβρουαρίου 1990 εξελέγη Μητροπολίτης Λάμπης και Σφακίων από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας Κρήτης. Η εις Επίσκοπον χειροτονία του τελέσθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1990 και η ενθρόνισή του, στην έδρα της Μητρόπολης του, Σπήλι Ρεθύμνης, έγινε στις 29 Απριλίου. Στις 4 Δεκεμβρίου 2000 ο τίτλος της Επαρχίας του μεταβλήθηκε σε «Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων».

Έχει συγγράψει άρθρα με διάφορα περιεχόμενα και έχει πραγματοποιήσει πολλές εισηγήσεις σε συνέδρια της Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης.
Χρημάτισε δύο φορές Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθυμνης και Αυλοποτάμου. Στις 3 Δεκεμβρίου 2021 ανέλαβε Τοποτηρητής της Ιεράς Αρχιεπίσκοπης Κρήτης, η οποία την προηγούμενη κηρύχθηκε εν χηρεία..

Παραπομπές

Μεσαρχάκης
Ειρηναιος
Ειρηναίος
Φρούριο του Ιουστινιανού

Το Φρούριο του Ιουστινιανού (Αλβανικά: Kalaja e Justinianit) ή, όπως είναι γνωστό, Κάστρο των Τιράνων (Αλβανικά: Kalaja e Tiranës) είναι κάστρο που βρίσκεται στα Τίρανα της Αλβανίας. Η ιστορία του χρονολογείται στο 1300, περίπου, και αποτελεί τμήμα της Βυζαντινής κληρονομιάς της περιοχής. Το φρούριο ήταν το σημείο στο οποίο συναντιόνταν οι κυριότερες οδοί επικοινωνίας μεταξύ ανατολής-δύσης και βορρά-νότου, και βρισκόταν στο κέντρο της πόλης των Τιράνων. Ότι έχει απομείνει από το φρούριο, πάνω από την γη, είναι ένα τείχος ύψους 6 μέτρων, κατάλοιπο της οθωμανικής περιόδου, το οποίο είναι καλυμμένο με βλάστηση. Οι πρόσφατα ανασκαμμένες, βάσεις του τείχους αναμένεται να αποτελέσουν τμήμα πεζοδρόμου.

Παραπομπές

Κάστρα στην Αλβανία
Πολιτισμικά Μνημεία της Αλβανίας
Αξιοθέατα στα Τίρανα
Βυζαντινά φρούρια
Κτίρια και κατασκευές στα Τίρανα
Last Concert in Japan

{{Infobox Album
| Όνομα  = Last Concert in Japan
| Είδος  = Ζωντανό άλμπουμ
| Καλλιτέχνης  = Deep Purple
| Εξώφυλλο  = Deep purple last concert in japan.jpg
| Background = lavender
| Κυκλοφορία  = 16 Μαρτίου 1977
| Ηχογράφηση  = 15 Δεκεμβρίου 1975 στο Τόκιο της Ιαπωνίας
| Είδος_Μουσικής  = Hard Rock, Heavy Metal
| Διάρκεια  = 43:57
| Δισκογραφική  = Purple Records
| Παραγωγός  = Μάρτιν Μπερτς
| Προηγούμενο album  = 'Made in Europe (1976)
| Αυτό το album  = Last Concert in Japan (1977)
| Επόμενο album  = Deep Purple in Concert (1980)
}}
Last Concert in Japan είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος, Deep Purple, ο οποίος ηχογραφήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1975 στο Budokan Hall του Τόκιο και κυκλοφόρησε στις 16 Μαρτίου του 1977 από την εταιρεία που είχε ιδρύσει το συγκρότημα με την ονομασία "Purple Records". Η κυκλοφορία περιορίστηκε μόνο στην Ευρώπη και την Ιαπωνία και ο δίσκος δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην Αμερική.

Τα μέλη του συγκροτήματος που παίζουν στην εν λόγω ηχογράφηση ανήκουν στην τέταρτη γραμμή μελών του συγκροτήματος με τον Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ στα φωνητικά, τον Τόμι Μπόλιν στη κιθάρα, τον Γκλεν Χιούζ στο μπάσο, τον Τζον Λορντ στα πλήκτρα και τον Ίαν Πέις στα τύμπανα. Τη συναυλία παρακολούθησαν 14.000 θεατές, αριθμός ρεκόρ για το Budokan Hall.

Ο δίσκος απογοήτευσε τους κριτικούς και τους οπαδούς του συγκροτήματος λόγω της κακής απόδοσης ιδιαίτερα του κιθαρίστα Τόμι Μπόλιν, του οποίου ο εθισμός στις ναρκωτικές ουσίες είχε αρχίσει να επηρεάζει τη σκηνική του παρουσία. Ο γενικότερος εθισμός στα ναρκωτικά απογοήτευσαν τα δύο ιδρυτικά μέλη των Deep Purple οι οποίοι είχαν παραμείνει στο συγκρότημα, τον Τζον Λορντ και τον Ίαν Πέις με αποτέλεσμα τρεις μήνες αργότερα, οι Deep Purple να δώσουν την τελευταία τους συναυλία στο Λίβερπουλ.

Στις 4 Δεκεμβρίου του 1976, μερικούς μήνες μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, ο Τόμι Μπόλιν βρέθηκε νεκρός από υπερβολική χρήση πολλαπλών ναρκωτικών ουσιών σε ηλικία 25 ετών.

Τα τραγούδια του δίσκου
1. Burn - 7:05
2. Love Child - 4:46
3. You Keep on Moving - 6:16
4. Wild Dogs - 6:06
5. Lady Luck - 3:11
6. Smoke on the Water - 6:24
7. Soldier of Fortune - 2:22
8. Woman from Tokyo - 4:01
9. Highway Star - 6:50

Θέσεις τσαρτ
Last Concert in Japan (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 16 Μαρτίου 1977

Βραβεία
Last Concert in Japan (άλμπουμ)

 Ιαπωνία (RIAJ Certification): Χρυσός

Τα μέλη των Deep Purple
Το Last Concert in Japan ηχογραφήθηκε από τη τέταρτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:

 Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ - φωνητικά
 Τόμι Μπόλιν - κιθάρα
 Τζον Λορντ - πλήκτρα
 Γκλεν Χιούζ - μπάσο
 Ίαν Πέις - τύμπανα

Παραπομπές

Πηγές
 Deep Purple Mark4 History - Deep-Purple.net

Δισκογραφία των Deep Purple
Άλμπουμ του 1977
Σπανός

Το ελληνικό επώνυμο Σπανός, λέξη που σημαίνει τον χωρίς τριχοφυΐα προσώπου άνδρα, μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:

 Αθανάσιος Σπανός (γενν. 1858), συγγραφέας και μεγάλος Δάσκαλος
 Αλέξιος Σπανός (17ος αι.), λόγιος
 Γιάννης Σπανός (γενν. 1943), συνθέτης και στιχουργός
 Ευάγγελος Σπανός, οπλαρχηγός στην Επανάσταση του 1821
 Στέλιος Σπανός (Καρδάρας), αντιστασιακός
 Στέργιος Σπανός, οπλαρχηγός στην Επανάσταση του 1821
 Χρήστος Σπανός (γενν. 1974), ηθοποιός
 Ναούμ Σπανός Μακεδονομάχος οπλαρχηγός

Δείτε επίσης
 Σπανού
 Σπανός ποταμός

Ελληνικά επώνυμα
Πατριάρχης Αντιοχείας Ιωάννης Ι΄

Ο Ιωάννης Ι, αραβικά: البطريرك يوحنا العاشر, (κατά κόσμον Ιωάννης Γιαζίγκι, Youhanna Yazigi, αραβικά: يوحنا يازجي;, γεννημένος την 1 Ιανουαρίου 1955) είναι ο 171ος προκαθήμενος του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας, ο τρίτος Πατριάρχης -κατά σειρά Πρεσβειών- των Ορθοδόξων Πατριάρχης, αμέσως μετά τούς Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως και Αλεξανδρείας. Ο πλήρης τίτλος που κατέχει είναι Πατριάρχης τῆς Μεγάλης Θεουπόλεως Ἀντιοχείας, Συρίας, Ἀραβίας, Κιλικίας, Ἰβηρίας τε καί Μεσοποταμίας καί πάσης Ἀνατολῆς.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Ιωάννης Γιαζίγκι γεννήθηκε στη Λαττάκεια της Συρίας την πρωτοχρονιά του 1955. Ανατράφηκε σε σπίτι γνωστό για την εκπαίδευση, την αρετή και την πίστη. Ο πατέρας του, Manah, ήταν Σύριος δάσκαλος Αραβικής γλώσσας και ποιητής, ενώ η μητέρα του, Ροζά Μούσσι, είχε καταγωγή από το Λίβανο. Έχει τρία αδέλφια, εκ των οποίων ένας μητροπολίτης και μία μοναχή.

Ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στη Λαττάκεια της Συρίας και σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Τισρίν, στην ίδια πόλη. Έχει σπουδάσει εκκλησιαστική μουσική, όπου διακρίθηκε ως εκπαιδευτής σχηματίζοντας χορωδίες. Βρίσκεται πάντα στο πλευρό των νέων και έχει συνεργαστεί μαζί τους σε διάφορα κοινωνικά και πνευματικά προγράμματα. Έλαβε πτυχίο Θεολογίας από το Ινστιτούτο Θεολογίας «Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός» στο Πανεπιστήμιο Μπαλαμάντ του Λιβάνου το 1978. Το 1979 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1982 πρεσβύτερος. Μετά την αποφοίτησή του από τη Θεολογική Σχολή του Μπαλαμπάντ συνέχισε τις σπουδές του αποκτώντας δίπλωμα Βυζαντινής μουσικής και διδακτορικό στη Λειτουργική από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με τίτλο «Το Μυστήριο της Βαπτίσεως: Ιστορική, Θεολογική και Λειτουργική μελέτη», στην ελληνική γλώσσα. Από το 1981 μέχρι και το 2008 διετέλεσε καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Μπαλαμάντ και από το 2002 είναι Κοσμήτορας της Σχολής.

Στις 24 Ιανουαρίου 1995 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Πύργου (Χοσν). Στις 17 Ιουνίου 2008 εξελέγη Μητροπολίτης Δυτικής και Κεντρώας Ευρώπης και στις 19 Αυγούστου 2010 Μητροπολίτης Ευρώπης, καθώς η Μητρόπολη Δυτικής και Κεντρώας Ευρώπης μετονομάστηκε σε «Ευρώπης».

Πατριαρχία
Στις 17 Δεκεμβρίου 2012 εξελέγη Πατριάρχης Αντιοχείας, χωρίς να ληφθεί υπόψη ότι δεν είχε συμπληρώσει 5 χρόνια ως μέλος της Ιεράς Συνόδου, όπως προβλέπει σχετικός κανόνας του Πατριαρχείου. Ενθρονίστηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2013.

Τιμητικές διακρίσεις
  Τάγμα του Πρίγκηπα Γιάροσλαβ του Σοφού  2013
  Τάγμα του Σωτήρος  2014

Υποσημειώσεις και παραπομπές

Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 Βιογραφία του Πατριάρχη, Πατριαρχείο Αντιοχείας 
 How Patriarch John X Yazigi was Elected: Two Accounts 

Ιωάννης Ι
Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Σύροι ιεράρχες
Λέοπολντ φον Ράνκε

Ο Λέοπολντ φον Ράνκε (Leopold von Ranke, 1797-1886) ήταν Γερμανός ιστορικός ο οποίος ήταν ιδρυτής της πρώτης σημαντικής προσπάθειας, ώστε η ιστορία να γραφεί με επιστημονικούς όρους. Οι ιστορικοί  εκείνης της περιόδου ονομάστηκαν θετικιστές.

Ο Ράνκε διετέλεσε καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, προσπάθησε να ταξινομήσει και να αξιοποιήσει τις πρωτογενείς πηγές, προκειμένου να συνθέσει και να ασκήσει κριτική στα ιστορικά γεγονότα. Παρά ταύτα όμως δεν ξέφυγε από μια στενή οπτική των γεγονότων.

Η σχολή εστιάζει το ενδιαφέρον της στις πράξεις σημαντικών προσώπων, όπως βασιλιάδων, θρησκευτικών ηγετών και γενικά ανθρώπων που κατείχαν θέσεις κλειδιά στην άσκηση της εξουσίας. Η εύρεση και διατήρηση των πηγών έγινε εμμονή για τους υποστηρικτές της σχολής. Ο θετικισμός απομονώνει τα πολιτικά γεγονότα χωρίς να ενδιαφέρεται για τις κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις και ο ίδιος ο Ράνκε, που μπορούμε να πούμε ότι είναι ένας «στρατευμένος» ιστορικός, γράφει την εποχή που δημιουργείται το γερμανικό κράτος από την Πρωσία.  Θέλοντας να δείξει ότι μόνο ένα  κράτος είναι η μοναδική πηγή ισχύος, χρησιμοποιεί μόνο κρατικά και επίσημα αρχεία στην συγγραφή της ιστορίας του.

Οι θετικιστές ιστορικοί πίστευαν ότι το κράτος έπρεπε να μένει έξω από τα κοινωνικά και οικονομικά συμφέροντα, ως εκ τούτου δεν τους ενδιέφερε η άμεση και ενδελεχής έρευνα των φαινομένων αυτών. Απότοκος της στάσης τους αυτής ήταν να βρεθούν σε αντίπαλα στρατόπεδα με τους σοσιαλιστές, τους οποίους μάλιστα πολέμησαν.

Τέλος η σχολή που  ίδρυσε ο Ράνκε υπήρξε χρήσιμη στα νεοσύστατα εθνικά κράτη, ειδικά την ενοποιημένη Γερμανία, προκειμένου να διαμορφώσουν την εσωτερική και την εξωτερική τους πολιτική.

Οι θετικιστές ιστορικοί από την μια πλευρά ήταν οι πρώτοι που κατανόησαν την αξία των ιστορικών πηγών, εξέλιξαν την συλλογή και την ταξινόμησή τους, από την άλλη όμως, είναι αμφίβολο κατά πόσο βοήθησαν στην σφαιρική κατανόηση των ιστορικών γεγονότων, αγνοώντας την κοινωνική και οικονομική πλευρά της ιστορίας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Αρώνη-Τσίχλη Καίτη, Ιστορικές Σχολές και Μέθοδοι, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Γερμανοί ιστορικοί
Γερμανοί συγγραφείς
ρανκε
Συμβάν πρόσκρουσης 3123 π.Χ.

Το συμβάν πρόσκρουσης που έγινε το 3123 π.Χ. πιθανόν να ήταν η αιτία της ξαφνικής αλλά και ολοκληρωτικής καταστροφής που αφάνισε τα βιβλικά Σόδομα και Γόμορα στο νότιο άκρο της Νεκράς θάλασσας.

Ιστορία της ανακάλυψης
Στο Βρετανικό Μουσείο φυλάσσεται ένας «πήλινος δίσκος» με σφηνοειδή γραφή, ο οποίος 150 χρόνια μετά την ανακάλυψή του αποκρυπτογραφήθηκε το 2008. Ο πήλινος δίσκος χρονολογείται το 700 π.Χ. και είναι αντίγραφο ενός αρχαιότερου κειμένου. Το κείμενο του δίσκου περιέχει εκτός των άλλων μια αστρονομική παρατήρηση του συγγραφέα του, ο οποίος περιγράφει ότι ένα φωτεινό αντικείμενο διάνυσε τον ουρανό με μεγάλη ταχύτητα. Ο αρχαίος αστρονόμος κατέγραψε με απόλυτη ακρίβεια την τροχιά του αγνώστου αντικειμένου. Οι αρχαιολόγοι που αποκρυπτογράφησαν το κείμενο συνεργάστηκαν με σύγχρονους αστρονόμους, οι οποίοι σύγκριναν τις λεπτομέρειες του κειμένου με αστρονομικούς υπολογισμούς και κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι ο αυτόπτης μάρτυρας του κειμένου παρατήρησε το γεγονός στις 29 Ιουνίου του 3123 π.Χ. Από τις λεπτομέρειες του κειμένου εξόρυξαν επίσης την ακριβή τροχιά του αντικειμένου.

Το συμβάν πρόσκρουσης
Τη νύχτα της 29ης Ιουνίου του 3123 π.Χ. ένας αστεροειδής κατηγορίας Aten και διαμέτρου μέχρι πέντε χιλιομέτρων μπήκε στην ατμόσφαιρα της γης με γωνία περίπου έξι μοιρών και διένυσε τροχιά επάνω από τη Μεσόγειο προς την Κεντρική Ευρώπη. Στην πορεία του ο αστεροειδής έξυσε τις Άλπεις, και συγκεκριμένα την κορυφή του βουνού Γκάσκόγκελ στη σημερινή Αυστρία και εξαιτίας της τριβής διαλύθηκε στον αέρα με αποτέλεσμα να εκραγεί χωρίς να δημιουργήσει κρατήρα. Η έκρηξη ισχύος πολλαπλάσιας μιας ατομικής βόμβας δημιούργησε στήλη καπνού και εκσφενδόνισε πυρακτωμένη μάζα πολλών εκατομμυρίων τόνων προς τον ουρανό, η οποία κατέπεσε στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, βορείου Αφρικής και της εγγύς Ανατολής.

Πηγές
 http://www.dailymail.co.uk/news/article-551010/Decoded-The-clay-tablet-tells-asteroid-destroyed-Sodom-5-000-years-ago.html

Συμβάντα Πρόσκρουσης
Κερασιά Μαγνησίας

Η Κερασιά είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας. Βρίσκεται κτισμένη στις δυτικές πλαγιές του βορείου Πηλίου, σε υψόμετρο 118 μέτρων και ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ρήγα Φεραίου. Αναφέρεται συχνά λόγω της φυσικής της θέσης, ως Κερασιά Πηλίου (η Άνω Κερασιά είναι το ψηλότερο χωριό του Πηλίου, με 700 μέτρα υψόμετρο), ή λόγω της πρώην Επαρχίας στην οποία ανήκε, ως Κερασία Βόλου. Σήμερα αποτελεί Κοινότητα του Δήμου Ρήγα Φεραίου και ο οικισμός Κερασιά, έχει 291 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.

Γεωγραφία 
Το σημερινό χωριό, που και ευρύτερα γνωστό στον τοπικό πληθυσμό και ως Κάτω Κερασιά ή Καλύβια, διαπερνά ο Κερασιώτης ποταμός, που πηγάζει από τις πλαγιές του Πηλίου και εκβάλει στην Λίμνη Κάρλα ή Βοιβηίδα. Αποτελεί τόπο αφετηρίας πολλών μονοπατιών περιήγησης στο Βόρειο Πήλιο. Κατά τη διοικητική μεταρρύθμιση του Σχεδίου «Καποδίστρια» το 1997, η Κοινότητα Κερασιάς υπήχθη στο Δήμο Κάρλας, ενώ σε εκείνη του Προγράμματος «Καλλικράτη» το 2011, στον Δήμο Ρήγα Φεραίου που ανήκει διοικητικά μέχρι σήμερα.

Ιστορικά στοιχεία
Οι πρώτη σαφής ιστορική μαρτυρία για την Κερασιά, αναφέρεται από τον Αργύρη Φιλιππίδη και αφορά την περίοδο 1800 - 1815. Ο Ηλίας Λεφούσης εκτιμά την ίδρυση του χωριού γύρω στο 1600, συγχρόνως με την ίδρυση της Ιεράς Μονής Φλαμουρίου, που ιδρύθηκε το 1584. Η καταγωγή των κατοίκων είναι κατά πάσα πιθανότητα από τα Άγραφα και την Παλαιά Μιτζέλα, ίσως και από την περιοχή της του όρους Όθρυς (ή Γούρας).

Κατά τον Β´ παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε τόπος ίδρυσης της XVI Μεραρχίας και έδρα του 54ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Την άνοιξη του 1944 σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των γερμανικών δυνάμεων κατοχής κάηκαν και οι δυο οικισμοί. Η Άνω Κερασιά από τότε ερημώθηκε ενώ τα ερείπιά της αποτελούν σήμερα μνημείο των θηριωδιών του γερμανικού στρατού.

Σήμερα 
Οι κάτοικοι του ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την υλοτομία και την παραγωγή κάρβουνου, αλλά και με και τις καλλιέργειες, κυρίως αμυγδαλιάς, ελιάς και αμπελιού. Από το 2014 λειτουργεί στο χώρο του Δημοτικού Σχολείου το μουσείο Ηλία Λεφούση, καθώς και το Κέντρο Έρευνας και Προστασίας της αυτοφυούς Ορχιδέας στο Βόρειο Πήλιο.

Πηγές
 Ηλίας Λεφούσης, Η Κερασιά του Βόλου, εκδόσεις Κώδικας, 1994.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Κερασιά Μαγνησίας: Περιήγηση στην ιστορική Κερασιά (Εφημερίδα Ταχυδρόμος Βόλου, 6 Μαΐου 2010).
Τοξωτή γέφυρα στην Κερασιά Μαγνησίας (ιστότοπος ΟΔΥΣΣΕΥΣ).
μουσείο Ηλία Λεφούση (σελίδα στο facebook).
 Κέντρο Έρευνας και Προστασίας της αυτοφυούς Ορχιδέας στο Βόρειο Πήλιο (ιστότοπος).

Διοικητικές μεταβολές

Κερασιά Μαγνησίας

Κοινότητα Κερασέας Μαγνησίας

Διατελέσαντες Κοινοτάρχες

Χάρτης περιοχής

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Μαγνησίας
Δήμος Ρήγα Φεραίου
Μαίρη Πίκφορντ

Η Μαίρη Πίκφορντ (Mary Pickford, 8 Απριλίου 1892 - 29 Μαΐου 1979) ήταν Καναδή ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός.

Βραβεύτηκε με Όσκαρ Γυναικείας Ερμηνείας για την πρώτη ομιλούσα ταινία της, του 1929 Η Κοκέτα (Coquette). Η Πίκφορντ υπήρξε επίσης συνιδρύτρια της εταιρίας παραγωγής ταινιών United Artists καθώς κι ένα από τα 36 ιδρυτικά μέλη της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών. Ως ηθοποιός ήταν μια από τις μεγαλύτερες σταρ του βωβού κινηματογράφου και στα χρόνια της δόξας της ήταν γνωστή ως Η Αγαπημένη της Αμερικής ως Μικρή Μαίρη ή ως Το κορίτσι με τις χρυσές μπούκλες.  Σημαντικότερες ταινίες της Πίκφορντ ήταν οι Rebecca of Sunnybrook Farm, 1917, Stella Maris, 1918, Μικρός Λόρδος (Little Lord Fauntleroy, 1921), Μπεν Χουρ (Ben-Hur: A Tale of the Christ, 1925) και My Best Friend, 1927.

Αποτέλεσε μια από τις πρωτοπόρους ηθοποιούς της πρώιμης περιόδου του Χόλιγουντ και είχε τεράστια επιρροή, όσον αφορά την υποκριτική μπροστά από τον κινηματογραφικό φακό, για τις γενιές που ακολούθησαν. Παραμένει μέχρι και τις μέρες μας μια από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες και παραγωγούς της περιόδου του βωβού κινηματογράφου και οι όροι σύμβασης που έθετε στους παραγωγούς με τους οποίους συνεργαζόταν ήταν καίριοι για τη διαμόρφωση της κινηματογραφικής βιομηχανίας του Χόλιγουντ τα χρόνια που ακολούθησαν. Λόγω της τεράστιας προσφοράς της στον Αμερικανικό Κινηματογράφο, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε στην 24η θέση στη λίστα με τις μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Μαίρη Πίκφορντ, σελίδα στον ιστότοπο Cine.gr .

Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Αμερικανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Αμερικανοί σκηνοθέτες
Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι
Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες)
Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου
Καναδές ηθοποιοί βωβών ταινιών