joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ιερά Μητρόπολις Κιτίου

Η  Ιερά Μητρόπολις Κιτίου είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Προστάτης της Επισκοπής είναι ο Άγιος Λάζαρος, ο φίλος του Χριστού, που εορτάζει την 31η του μηνός Μαρτίου. Έδρα της Επισκοπής είναι η Λάρνακα.

Η Επισκοπή είναι από τις αρχαίες Επισκοπές που υπήρχαν από παλιά, αλλά όταν μειώθηκαν οι Επισκοπές από 14 σε 4 κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, συγχωνεύθηκε με την Επισκοπή της Λεύκωσίας. Το 1571 όμως, ανασυστάθηκε η Επισκοπή και υπό την διοίκησή της περιελάμβανε και τις περιοχές που είχαν προηγουμένως οι Επισκοπές Κιτίου, Αμαθούντος, Λεμεσου και Κουρίου. Από το 1973, η Επισκοπή μοιράστηκε, δίνοντας κομμάτι στην νεοσύστατη Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού, το οποίο κάλυπτε τις αρχαίες Επισκοπές Κουρίου, Αμαθούντος και Νεαπόλεως (Λεμεσού). Το 2007, έδωσε και άλλες περιοχές στην ανασυσταθείσα πάλαι ποτέ διαλαμψάσα Ιερά Μητρόπολη Τριμυθούντος.

Σήμερα, η Ιερά Μητρόπολις Κιτίου, η οποία είναι και η δεύτερη τη τάξει Μητρόπολη της Εκκλησίας της Κύπρου μετά την Μητρόπολη Πάφου και υπό την διοίκησή της υπάγονται ενορίες της πόλεως Λάρνακος και των γύρω προαστίων και περιχώρων. Υπάγονται επίσης και οι ανδρώες Ιερές Μονές Σταυροβουνίου παρά το χωριό Πυργα και Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου παρά το χωριό Τρούλλοι, καθώς επίσης και η γυναικεία Ιερά Μονή Αγίων Μαρίνης και Ραφαήλ παρά το χωριό Ξυλοτύμπου.

Ο Σημερινός Επίσκοπος της Μητροπόλεως είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κιτίου, Υπέρτιμος και Έξαρχος Λάρνακος κ. Νεκτάριος.  

Στις 19/06/2019, ο τότε Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κιτίου κ. Χρυσόστομος, υπέβαλε την παραίτηση του. Επικρατέστεροι να τον διαδεχθούν ήταν ο Χωροεπίσκοπος Αρσινόης κ. Νεκτάριος, και ο πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης Ευμένιος Σιήππης. Στις εκλογές της Κυριακής 28/7/2019 για την εκλογή του τριπρόσωπου, 70% του κλήρου και του λαού της Λάρνακας ψήφισε τον κ. Νεκτάριο.  

Στις 30/07/2019, εκλεχθηκε και επίσημα ο κ.κ. Νεκτάριος ως ο νέος ποιμενάρχης της πόλης και επαρχίας της Λάρνακας.Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες η μια ψήφος που δεν πήγε στον Χωρεπίσκοπο Αρσινόης, λέγεται πως είναι του ιδίου ο οποίος εμφανίζεται να μην ψήφισε τον εαυτό του. Αμέσως μετά την εκλογή, τα μέλη της Ιεράς Συνόδου μετέβησαν εν πομπή στον Καθεδρικό Ναό Αγίου Ιωάννη για την υπογραφή του Μηνύματος εκλογής του νέου Μητροπολίτη.  

Υπό την επίβλεψη της Μητρόπολης Κιτίου λειτουργούν σήμερα στη περιφέρειά της όλων των τύπων κατηχητικά σχολεία, ταμείο αγάπης, φιλόπτωχες αδελφότητες, χριστιανικές νεανικές ομάδες, φροντιστήριο κατηχητών, θερινές κατασκηνώσεις, σχολή βυζαντινής μουσικής καθώς και θρησκευτική υπηρεσία στρατού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ο άγιος Λάζαρος
 Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΙΤΙΟΥ
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Εκκλησία της Κύπρου
Λάρνακα
Επισκοπή Κουρίου

Η Επισκοπή Κουρίου είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός Επίσκοπος της Επισκοπής υπήρξε ο Άγιος Φιλωνίδης, του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 30 Αυγούστου και ο οποίος μαζι με τον Επίσκοπο Φιλάγριο συνέβαλαν στη διάδοση του Χριστιανισμού στην Κύπρο. Η Επισκοπή φαίνεται να είναι από αρχαιοτάτων χρόνων μιας και ο Επίσκοπος Ζήνων πήρε μέρος στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο.

Σήμερα, η Επισκοπή Κουρίου δεν έχει Εκκλησιαστική Περιφέρεια, αλλά έχει στενή σχέση με τη Μητρόπολη Λεμεσού, και ο σημερινός Μητροπολίτης Λεμεσού είναι και Πρόεδρος Κουρίου. Ο σημερινός Επίσκοπος Λεμεσού, είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού και Πρόεδρος Αμαθούντος και Κουρίου κ. Αθανάσιος.

Η Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού συστάθηκε το 1973 παίρνοντας περιοχές από την Επισκοπή Κιτίου, και μαζί της ανασυστάθηκαν και οι πάλαι ποτέ διαλαμψάσεις Επισκοπές Αμαθούντος και Κουρίου.

Σύνδεσμοι
 Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΟΝΕΙΔΗΣ Ιερομάρτυρας επίσκοπος Κουρίου
 Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου
 Κούριο

Εκκλησία της Κύπρου
Ιωάννης του Αρτουά του Ε

Ο Ιωάννης του Αρτουά, κόμης του Ε (Jean d'Artois, 29 Αυγούστου 1321 - 6 Απριλίου 1387), ο αποκαλούμενος και ως ο ακτήμων (sans-terre), ήταν γιος του Ροβέρτου Γ΄ του Αρτουά και της Ιωάννας των Βαλουά. Η κατάσχεση της περιουσίας του πατέρα του για απόπειρα απάτης το 1331 τον άφησε χωρίς κληρονομιά.

Βιογραφικά στοιχεία 
Το 1352 έγινε κόμης του Ε, καθώς ο τίτλος είχε κατασχεθεί με την εκτέλεση του προηγούμενου κατόχου της Ραούλ Β΄ των Μπριέν του Ε. Τραυματίστηκε σοβαρά στην μάχη του Πουατιέ στις 17 Σεπτεμβρίου 1356, και αιχμαλωτίστικε από τους Άγγλους.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα του Μελύν (1328–1389), κόρη του Ιωάννη Α΄ κόμη του Τανκαρβίλ στις 11 Ιουλίου 1352 και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:

 Ιωάννα 1353 - 1420, παντρεύτηκε τον Σιμόν ντε Τουάρ.
 Ροβέρτος Δ΄ 1356–1387, κόμης του Ε.
 Φίλιππος 1357–1397, κόμης του Ε.
 Ισαβέλλα 1361–1379, απεβίωσε 18 ετών.

Παραπομπές

Πηγές 
 Anquetil, Louis-Pierre and Gallais (Jean-Pierre, M.), Vincent Marie Viénot, Histoire de France depuis les Gaulois jusqu'à la mort de Louis XVI, Rue Neuves Des Petit Champs, 1819.
 Froland, Louis, Memoires concernans le comté-pairi d'Eu, et ses usages pretendus locaux, 1722.
 Hare, Augustus John Cuthbert, North-eastern France, Hazell, Watson & Viney, Ld., 1890.
 Sumption, Jonathon, The Hundred Years War: Trial by Fire, University of Pennsylvania Press, 1999.

Κόμητες του Ε
Οίκος του Αρτουά
Ροβέρτος Δ΄ του Αρτουά του Ε

Ο Ροβέρτος Δ΄ (Robert IV d'Artois, 1356 - 20 Ιουλίου 1387) από τον Οίκο του Αρτουά ήταν Κόμης του Ε (1387)

Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη κόμη του Ε και της Ισαβέλλας του Μελύν.

Έγινε κόμης του Ε το 1387, την ίδια όμως χρονιά, στις 20 Ιουλίου, δηλητηριάστηκε και πέθανε στο κάστρο ντελ Όβο στην Νάπολη. Την ίδια ημέρα δηλητηριάστηκε και η γυναίκα του, χωρίς να του δώσει απογόνους, έτσι τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Φίλιππος του Αρτουά του Ε.

Οικογένεια
Το 1376 νυμφεύτηκε την Ιωάννα των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου. 

Κόμητες του Ε
Οίκος του Αρτουά
Φίλιππος του Αρτουά του Ε

Ο Φίλιππος του Αρτουά, κόμης του Ε (γαλλικά: Philip of Artois, Count of Eu, 1358 – 16 Ιουνίου 1397), κόμης του Ε (1387 - 1397) ήταν δεύτερος γιος του Ιωάννη του Αρτουά, κόμητος του Ε, και της Ισαβέλλας του Μελύν. Διαδέχθηκε τον αδελφό του Ροβέρτο Δ΄. Υπήρξε λαμπρός και ενεργητικός αξιωματικός, κυριεύοντας το 1383 την πόλη Μπουρμπούρ (Bourbourg) από τους Άγγλους. Σε ένα προσκύνημα που έκανε στους Αγίους Τόπους, αιχμαλωτίστηκε από τον σουλτάνο της Αιγύπτου και απελευθερώθηκε με την παρέμβαση των Βενετών. Το 1390 συμμετείχε στην ανεπιτυχή εκστρατεία του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Μπουρμπόν κατά της Μαχντίγια στην Τυνησία. Αργότερα (1392) διετέλεσε Κοντόσταυλος της Γαλλίας. Συμμετείχε εκ μέρους των Γάλλων και στη μάχη της Νικόπολης, όπου αιχμαλωτίστηκε εκ νέου και πέθανε σε αιχμαλωσία στις 16 Ιουνίου 1397.

Οικογένεια

Το 1393 νυμφεύτηκε τη Μαρία του Μπερί (1367 – 1434) δούκισσα του Ωβέρν, κόρη του Ιωάννη δούκα του Μπερρύ & Ωβέρν και παιδιά τους ήταν:

Φίλιππος (1393 - 23 Δεκεμβρίου 1397), είχε ήδη πεθάνει όταν έφτασαν τα νέα στη Γαλλία ότι ο πατέρας του πέθανε στη φυλακή, στον τάφο του καταγράφεται ως "Κόμης" αλλά οι περισσότεροι ιστορικοί δεν τον αναγνωρίζουν.
Κάρολος του Αρτουά του Ε 1394-1472, κόμης του Ε.
Μπόννη του Αρτουά 1396 – 1425, παντρεύτηκε το 1413 τον Φίλιππο Β΄ κόμη του Νεβέρ και αργότερα το 1424 σε δεύτερο γάμο τον Φίλιππο Γ΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας.
Αικατερίνη 1397 – 1418/22, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Μπορμπόν, κύριο του Καρενσύ.

Παραπομπές

Πηγές
McLeod, Enid (1970). Charles of Orleans, Prince and Poet. Viking Press.
Vaughan, Richard (2010). Philip the Good. The Boydell Press.
Wilson, Katherine M. (1984). Medieval women writers. Manchester University Press.

Κόμητες του Ε
Οίκος του Αρτουά
Γάλλοι Σταυροφόροι
Κάρολος του Αρτουά του Ε

Ο Κάρολος του Αρτουά, κόμης του Ε (Charles of Artois, Count of Eu, 1394 – 1472), κόμης του Ε (1397 - 1472) ήταν δεύτερος γιος του κόμη Φιλίππου του Αρτουά και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη δούκα του Μπερρύ.
Διορίστηκε αντιπρόσωπος του βασιλιά στην Νορμανδία και κυβερνήτης των Παρισίων. Συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Άγγλους στην "μάχη του Αζινκούρ" και δεν απελευθερώθηκε πριν από το 1438.
Διορίστηκε υπασπιστής του βασιλιά της Νορμανδίας & του Γκυγιέν, όπως επίσης κυβερνήτης του Παρισιού κατά τον Πόλεμο για τη Δημόσια Ευημερία. Έκανε δύο γάμους, αλλά δεν κατόρθωσε να κάνει παιδιά και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ιωάννης Β΄ του Νεβέρ, γιος της αδελφής του Μπόννης (1396 – 1425) από τον πρώτο της γάμο.
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα του Σαβέζ, που όμως απεβίωσε το 1449.
Το 1454 έκανε τον δεύτερο γάμο του με την Ελένη του Μελύν (απεβ, 1473). Δεν απέκτησε από τους γάμους του τέκνα.

Παραπομπές

Πηγές

Curry, Anne; Mercer, Malcolm, eds. (2017). The Battle of Agincourt. Yale University Press.

Κόμητες του Ε
Οίκος του Αρτουά
Επισκοπή Νεαπόλεως

Η Επισκοπή Νεαπόλεως είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου.  Γνωστός Επίσκοπος της Επισκοπής υπήρξε ο Άγιος Λεόντιος, ο οποίος έζησε όταν αυτοκράτορας ήταν ο Μαυρίκιος (582-602). Άλλος γνωστός Επίσκοπος ήταν και ο Τυχικός, ο οποίος μαζί με τους άλλους τότε Επισκόπους συνέβαλε στη διάδοση και εδραίωση του Χριστιανισμού στην Κύπρο.

Σήμερα, η Επισκοπή Νεαπόλεως δεν έχει Επισκοπική Περιφέρεια, καθώς έχει κατά κάποιον τρόπο αντικατασταθεί από τη Μητρόπολη Λεμεσού, ίσως και επειδή η σημερινή τοποθεσία της πόλεως Λεμεσού να είναι η περιοχή στην οποία παλαιά υπήρχε η πόλις Νεάπολη. Η Επισκοπή Λεμεσού συστάθηκε το 1973 παίρνοντας περιοχές από την Επισκοπή Κιτίου, και μαζί της ανασυστάθηκαν και οι πάλαι ποτέ διαλαμψάσες Επισκοπές Αμαθούντος και Κουρίου.

Η Επισκοπή Νεαπόλεως ανεσυστάθη τον Οκτώβριο του 2007, κατόπιν εισηγήσεως του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄ και είναι Χωρεπισκοπή. Ο Χωρεπίσκοπος είναι βοηθός του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και η έδρα της Χωρεπισκοπής βρίσκεται μέσα στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου. Σημερινός Επίσκοπος Νεαπόλεως είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Νεαπόλεως κ. Πορφύριος, ο οποίος είναι ο απεσταλμένος αντιπρόσωπος Ιεράρχης της Εκκλησίας της Κύπρου στις Βρυξέλλες.

Σημείωση: Κάπου [σε κάποια ιστορικά] αναφέρεται και η Επισκοπή Θεοδοσιανής για την οποία πιστεύεται ότι ίσως να πρόκειται περί της Επισκοπής Νεαπόλεως.

Σύνδεσμοι
 Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου 
 Εκκλησία της Κύπρου
 Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Εκκλησία της Κύπρου
Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού

Η Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Η Επισκοπή συστάθηκε το 1973 παίρνοντας περιοχές από την Επισκοπή Κιτίου, και μαζί της ανασυστάθηκαν και οι πάλαι ποτέ διαλαμψάσεις Επισκοπές Αμαθούντος και Κουρίου.

Φαίνεται να υπάρχει κάποια σχέση με την Επισκοπή Νεαπόλεως, η οποία σήμερα δεν υπάρχει ως Μητρόπολη με δική της περιφέρεια, και έχει κατά κάποιον τρόπο αντικατασταθεί από τη Μητρόπολη Λεμεσού, ίσως και επειδή η σημερινή τοποθεσία της πόλεως Λεμεσού να είναι η περιοχή στην οποία παλαιά υπήρχε η πόλις Νεάπολη. Υπάρχει όμως η Επισκοπή Νεαπόλεως, η οποία ανεσυστάθη τον Οκτώβριο του 2007, κατόπιν εισηγήσεως του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄ και είναι Χωρεπισκοπή, και ο Χωρεπίσκοπος είναι βοηθός του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και η έδρα της Χωρεπισκοπής βρίσκεται μέσα στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου. Σημερινός Επίσκοπος της Επισκοπής Νεαπόλεως είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Νεαπόλεως κ. Πορφύριος. 

Ο σημερινός Επίσκοπος Λεμεσού, είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού και Πρόεδρος Αμαθούντος και Κουρίου κ. Αθανάσιος. Η έδρα της Επισκοπής είναι στη Λεμεσό όπου βρίσκεται και ο  Μητροπολιτικός Ναός  Παναγίας Πανταννάσσης (Καθολικής).

Βοηθός του Πανιερώτατου Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανάσιου είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος κ. Νικόλαος. Η έδρα της Χωρεπισκοπής είναι η κοινότητα Άγιος Τύχωνας.

Κάπου [σε κάποια ιστορικά] αναφέρεται και η Επισκοπή Θεοδοσιανής για την οποία πιστεύεται ότι ίσως να πρόκειται περί της Επισκοπής Νεαπόλεως.

Σύνδεσμοι
 Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Εκκλησία της Κύπρου
Ιερά Μητρόπολις Κυρηνείας

Η Ιερά Μητρόπολις Κυρηνείας είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός Επίσκοπός της υπήρξε και ο Άγιος Θεόδοτος, Ομολογητής και Ιερομάρτυρας.

Η Επισκοπή είναι από τις αρχαίες Επισκοπές που υπήρχαν από παλιά. Από το 1973, η Επισκοπή μοιράστηκε, δίνοντας κομμάτι στην νεοσύστατη Ιερά Μητρόπολη Μόρφου, το οποίο κάλυπτε την περιοχή της Σολέας, δηλαδή και την αρχαία Επισκοπή Σόλων.

Σήμερα, η Ιερά Μητρόπολις Κυρηνείας, η οποία είναι και η τρίτη τη τάξει Μητρόπολη της Εκκλησίας της Κύπρου μετά την Μητρόπολη Πάφου και Κιτίου. Περιλαμβάνει τρόπον τινά και την αρχαία Επισκοπή Λαπήθου. Η έδρα της Μητρόπολης βρίσκεται προσωρινώς στη Λευκωσία, στην περιοχή Αγλαντζιάς, λόγω της κατοχής της κανονικής της έδρας, της πόλης της Κυρηνείας (Κερύνειας) από τους Τούρκους. Υπό την διοίκησή της έχει προσωρινά τις ενορίες Αποστόλου Ανδρέα Πλατύ Αγλαντζιάς, Αγίου Ελευθερίου, Αρχαγγέλου Μιχαήλ και Αποστόλου Φιλίππου στα Λατσιά.

Ο Σημερινός Επίσκοπος της Μητροπόλεως είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κυρηνείας, Υπέρτιμος και Έξαρχος Λαπήθου και Καραβά κ. Χρυσόστομος.

Το άλλοτε ποίμνιο της Ιεράς αυτής Μητροπόλεως έχει από το 1974 διασκορπιστεί σε όλο το ελεύθερο τμήμα της Κύπρου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ιερά Μητρόπολις Κυρηνείας 

Εκκλησία της Κύπρου
Επισκοπή Λαπήθου

Η  Επισκοπή Λαπήθου ή αλλιώς Επισκοπή Λάμπουσας είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου και σ' αυτήν υπάγονται οι ενορίες στην περιοχή Λαπήθου και Καραβά. Την περίοδο 314 – 324 μ.Χ. σαν επίσκοπος Λαπήθου αναφέρεται ο Θεόδοτος (ο οποίος μαρτύρησε στην Κερύνεια για την πίστη του Χριστού) και ο Δίδυμος γύρω στο 451 μ.Χ. Γνωστός Άγιος είναι και ο Άγιος Ευλάλιος Επίσκοπος Λαπήθου που εορτάζει την 22α του μηνός Οκτωβρίου και ήταν ο πρώτος Επίσκοπος Λαπήθου.

Σήμερα, η Επισκοπή Λαπήθου, δεν έχει εκκλησιαστική περιφέρεια, αλλά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Κηρυνείας. Ο Σημερινός Μητροπολίτης Κηρυνείας είναι και Υπέρτιμος και Έξαρχος Λαπήθου και Καραβά. Ο Σημερινός Επίσκοπος της Μητροπόλεως είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κυρηνείας, Υπέρτιμος και Έξαρχος Λαπήθου και Καραβα κ. Χρυσόστομος.

Σύνδεσμοι
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου
 Λάπηθος – Λάμπουσα 

Εκκλησία της Κύπρου
Ελπίδα Τσουρή

Η Ελπίδα Τσουρή ήταν Ελληνίδα πολιτικός και πλέον συμβολαιογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Χίο το 1961. 

Μετά τις σπουδές της στο Τμήμα Νομικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης έζησε και εργάσθηκε στη Χίο ως συμβολαιογράφος.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Ήταν η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε (1994) νομαρχιακή Σύμβουλος Χίου. Εκλέχθηκε μάλιστα δύο φορές, το 1994 και το 1998. 

Υπήρξε πρόεδρος και διευθύντρια της τοπικής εφημερίδας «Δημοκρατική» και του ραδιοφωνικού της σταθμού. Διετέλεσε γενική γραμματέας του Ναυτικού Ομίλου Χίου.

Η πολιτική μπήκε στη ζωή της από τα παιδικά της ακόμα χρόνια, καθώς ο πατέρας της, ο Στέφανος Τσουρής, διετέλεσε Δήμαρχος Χίου από το 1975 έως το 1978, ενώ υπήρξε και υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ το 1974 και το 1981. Η ίδια ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική και τον συνδικαλισμό από τα μαθητικά της χρόνια. Ήδη από το 1975 εκλέχθηκε πρόεδρος στα πρώτα μαθητικά συμβούλια. Από το 1979 έως το 1983, ως φοιτήτρια της Νομικής του Πανεπιστημίου Θράκης, συμμετείχε στους φοιτητικούς αγώνες.

Στις εκλογές του Απριλίου 2000 εκλέχθηκε βουλευτής Χίου. Ήταν η πρώτη γυναίκα από ολόκληρο το Βόρειο Αιγαίο που εκλέχθηκε στην Εθνική Αντιπροσωπεία.

Τον Οκτώβριο 2001, στο 6ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, εξελέγη μέλος της Κ.Ε. του Κινήματος και αμέσως ανέλαβε υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας με αντικείμενα τα Ολυμπιακά του τομέα της Υγείας, την αντιμετώπιση των ναρκωτικών, την ψυχική υγεία, την αγωγή υγείας, τις προμήθειες, την εκπαίδευση και τα επαγγέλματα υγείας. Το καλοκαίρι του 2005 ανέλαβε γραμματέας της Επιτροπής Εμπορικής Ναυτιλίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Το 2004 επανεκλέχθηκε βουλευτής Χίου πρώτη, με 9.670 σταυρούς, που αποτελούσαν το 42% του ποσοστού του ΠΑΣΟΚ στο νησί. Το 2007 εκλέχθηκε βουλευτής ξανά πρώτη σε σταυρούς, παρά την πανελλαδική μείωση του ποσοστού του ΠΑΣΟΚ. Τον Οκτώβριο του 2009 επανεκλέχθηκε βουλευτής Χίου.

Από τον Σεπτέμβριο του 2010 μέχρι και τον Ιούνιο του 2011 είχε αναλάβει καθήκοντα υφυπουργού στο Υπουργείο Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας, με απόφαση του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.

Στις εκλογές του 2012, ήταν υποψήφια βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί, τερματίζοντας δεύτερη στο ψηφοδέλτιό του, πίσω από τον νέο βουλευτή Χίου Κωνσταντίνο Τριαντάφυλλο.

Στις 30 Νοεμβρίου 2019, με επιστολή της ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το Κίνημα Αλλαγής.

Οικογένεια 
Η Ελπίδα Τσουρή είναι μητέρα τριών παιδιών: του Θοδωρή, της Δέσποινας και της Στεφανίας.

Παραπομπές

Έλληνες πολιτευτές
Βουλευτές Χίου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Τσουρη
Επισκοπή Σαλαμίνος

Η Επισκοπή Σαλαμίνος είναι Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός Επίσκοπος της Σαλαμίνος υπήρξε ο Άγιος Επιφάνιος Επίσκοπος Σαλαμίνος Κύπρου, ο οποίος απεβίωσε το 403 μ.Χ. και εορτάζει την 12ην του μηνός Μαΐου. Ο Άγιος αυτός παρουσιάζεται και ως Επίσκοπος Κωνσταντίας.

Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι υπάρχει κάποια συσχέτιση της Επισκοπής με την Επισκοπή Κωνσταντίας και όπως φαίνεται η Σαλαμίνος υπήρξε πριν από την Κωνσταντίας από την οποία ίσως να αντικαταστάθηκε. Επίσης, φαίνεται ότι ο Επίσκοπος Σαλαμίνος να ήταν κατά κάποιον τρόπο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, καθώς και ο Απόστολος Βαρνάβας, ο οποίος θεωρείται ο Ιδρυτής και προστάτης της Εκκλησίας της Κύπρου και ο πρώτος Αρχιεπίσκοπός της, υπήρξε Επίσκοπος στην πόλη της Σαλαμίνας, όπου και μαρτύρησε.

Σήμερα, η Επισκοπή Σαλαμίνος, έχει την έδρα της στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου και δεν έχει Επίσκοπο. Ο εκάστοτε Επίσκοπος Σαλαμίνος είναι ένας από τους βοηθούς του Αρχιεπισκόπου Κύπρου μαζί με τον Χωρεπίσκοπο Καρπασίας, τον Χωρεπίσκοπο Νεαπόλεως και τον Χωρεπίσκοπο Μεσαορίας.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου, κατά την συνεδρία της στις 5 Οκτωβρίου 2007 απεφάσισε την τιμητική παύση του Χωρεπισκόπου Σαλαμίνος Βαρνάβα Σολωμού και την ένταξίν του εις την τάξιν των εφησυχαζόντων Αρχιερέων. Ο ίδιος απεβίωσε στις 19 Νοεμβρίου 2020.

Σύνδεσμοι

 Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου 

 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

 Ο Επίσκοπος Σαλαμίνος Βαρνάβας (1931-2020)

Εκκλησία της Κύπρου
Αντώνιος της Βραβάντης

Ο Αντώνιος της Βουργουνδίας ή Αντώνιος της Βραβάντης (Antoine de Brabant, Αύγουστος 1384 – Αζενκούρ, 25 Οκτωβρίου 1415) ήταν ο πρώτος κυβερνήτης της Βραβάντης από τον οίκο των Βαλουά.

Βιογραφικά στοιχεία 

Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1384 και ήταν υιός του Φιλίππου Β΄, δούκα της Βουργουνδίας και της Μαργαρίτας Γ΄ της Φλάνδρας, καθώς και αδελφός του Ιωάννη του Ισχυρού και του Φιλίππου του Νεβέρ.

Το 1406 όταν η θεία του Ιωάννα, δούκισσα της Βραβάντης, πέθανε χωρίς να κάνει παιδιά, ο Αντώνιος κληρονόμησε το δουκάτο της Βραβάντης, του Λοτιέ και της Λιμβουργίας, και έγινε έτσι ο πρώτος κυβερνήτης της Βραβάντης προερχόμενος από τον οίκο των Βαλουά.

Το 1415, έφτασε καθυστερημένα στη μάχη του Αζενκούρ εναντίον των Άγγλων και έπεσε με πάθος στο πεδίο έχοντας πρόχειρο εξοπλισμό και ενδυμασία. Οι Γάλλοι ηττήθηκαν στην μάχη αυτή και ο ίδιος συνελήφθη αιχμάλωτος. Στις 25 Οκτωβρίου του 1415 δολοφονήθηκε στην ομαδική εκτέλεση των αιχμαλώτων που διέταξε ο βασιλιάς Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας, καθώς οι Άγγλοι ήταν απληροφόρητοι για την υψηλή θέση του και την αξία του σε λύτρα.

Οικογένεια 
Στις 21 Φεβρουαρίου του 1402 στο Αρράς νυμφεύτηκε την Ιωάννα του Οίκου του Λουξεμβούργου (απεβ. 1406), κόρη του Βάλεραν Γ΄ κόμη του Λινύ & Σαιν-Πολ και παιδιά τους ήταν:
 Ιωάννης Δ΄ 1403-1427, δούκας της Βραβάντης.
 Φίλιππος Α΄ 1404-1430, δούκας της Βραβάντης.

Στις 16 Ιουλίου του 1409 στις Βρυξέλλες έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ του Γκέρλιτς, δούκισσα του Λουξεμβούργου (1390 – 1451), κόρη του δούκα Ιωάννη του Γκέρλιτς και έκανε μαζί της δύο ακόμα παιδιά:
 Γουλιέλμος 1410, άγνωστο 1412, απεβίωσαν πρόωρα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Δούκες της Βραβάντης
Δούκες του Λουξεμβούργου
Οίκος της Βουργουνδίας
Οίκος του Βαλουά-Βουργουνδίας-Βραβάντης
Νεβέρ

Το Νεβέρ (γαλλ. Nevers, λατ. Noviodunum, αργότερα Nevirnum ή Nebirnum)  είναι πόλη της Γαλλίας με 43.000 κατοίκους.

Βρίσκεται 260 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Παρισιού και παλιότερα αποτέλεσε έδρα Κομητείας που δημιουργήθηκε τον 11ο αιώνα, αφού αποσπάσθηκε από την Βουργουνδία στη θέση της κομητείας της Οσέρ.

Πόλεις της Βουργουνδίας
Οσέρ

Η Οσέρ (γαλλ. Auxerre) είναι πρωτεύουσα του διαμερίσματος Ιόν, που βρίσκεται στη Βουργουνδία - Κεντρική Γαλλία, στο δρόμο μεταξύ Παρισιού και Ντιζόν.

Εκλέγει τρία Κοινοβουλευτικά μέλη στο Εθνικό Συμβούλιο. Είναι σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο, παράγοντας μεγάλες ποσότητες τροφίμων και κρασιού από τις πλούσιες σε αμπέλια πεδιάδες που υπάρχουν στην Βουργουνδία. Ο πληθυσμός της πόλης σήμερα αριθμεί περί τις 38.000 κατοίκους.

Ιστορικά στοιχεία 

Ήταν πολυπληθέστατο Γαλατο-Ρωμαικό κέντρο στον δρόμο του ποταμού Ιόν (Yonne) (1ος αι.π.χ.). Έγινε έδρα επισκόπου και πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής επαρχίας (3ος αι. μ.Χ.), ενώ τον 5ο αιώνα χτίστηκε και Καθεδρικός ναός. Τον 11ο αιώνα οι κόμητες ενίσχυσαν την πόλη με νέα σειρά από τείχη. Ενσωματώθηκε στη Γαλλία επί Λουδοβίκου ΙΑ', αφού είχε υποφέρει πολλά δεινά στον εκατονταετή πόλεμο και στους θρησκευτικούς πολέμους. Καταλήφθηκε από τους Προτεστάντες το 1567, ενώ τον 18ο αιώνα τα μεσαιωνικά τείχη κατεδαφίστηκαν. Τον 19ο αιώνα δημιουργήθηκε μια σειρά μεγάλων κατασκευών, όπως ο σιδηροδρομικός σταθμός και το ψυχιατρικό νοσοκομείο.

Πόλεις της Βουργουνδίας
Ιερά Μητρόπολις Κύκκου και Τηλλυρίας

Η Ιερά Μητρόπολις Κύκκου και Τηλλυρίας είναι μια Επισκοπή που ανήκει εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Η Επισκοπή Κύκκου συστάθηκε το 2002 και ο Ηγούμενος κ. Νικηφόρος εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο Επίσκοπος Κύκκου και χειροτονήθηκε την 24η Φεβρουαρίου του 2002.

Το 2007 με τη Διεύρυνση της Ιεράς Συνόδου, η Επισκοπή Κύκκου ανυψώθηκε σε Μητρόπολη και έτσι δημιουργήθηκε η Ιερά Μητρόπολις Κύκκου και Τυλληρίας. Η έδρα της είναι στην Ιερά Βασιλική και Σταυροπηγιακή Μονή της Παναγίας του Κύκκου και ο Επίσκοπος είναι και Ηγούμενος της Μονής. Σημερινός Επίσκοπος της Μητροπόλεως είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κύκκου και Τυλληρίας κ. Νικηφόρος, ο οποίος είναι και ο πρώτος Επίσκοπος της Επισκοπής Κύκκου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ιερά Μονή Κύκκου
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Εκκλησία της Κύπρου
Εθνόσημο του Τουρκμενιστάν

Το εθνόσημο του Τουρκμενιστάν δημιουργήθηκε μετά την ανεξαρτησία της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση το 1991.

Περιγραφή 

Το πράσινο σχήμα που είναι γεμάτο οκτάκτινα αστέρια έχει χρυσές άκρες και στο κέντρο του βρίσκεται ένας κόκκινος κυκλικός δίσκος. Στο δίσκο αυτό βρίσκονται ένα στάχυ από σιτάρι, πέντε τάπητες με παραδοσιακά σχέδια (συμβολίζουν τις πέντε σημαντικές φυλές, καθώς επίσης τις θρησκευτικές και ηθικές αξίες) και στο κέντρο βρίσκεται ένας γαλάζιος κύκλος με την απεικόνιση ενός αλόγου, τύπου Akhal-Teke, που είναι πηγή υπερηφάνειας για το λαό της χώρας. 

Οι πέντε φυλές είναι οι Teke (Tekke), Yomut (Yomud), Arsary (Ersary), Chowdur (Choudur) και Saryk (Saryq). 

Στην κορυφή του σταχιού και του κόκκινου κύκλου βρίσκεται μια ημισέληνος χρώματος λευκού (σύμβολο της ελπίδας για καλύτερο αύριο) και πέντε πεντάκτινα αστέρια, επίσης σε λευκό.

Τα πέντε αστέρια συμβολίζουν τις πέντε επαρχίες (Welayatlar) του Τουρκμενιστάν. Αυτές οι επαρχίες είναι οι: Ahal, Balkan, Dashhowuz, Lebap και Mary.

Προηγούμενα εθνόσημα 

Πριν το σημερινό εθνόσημο, η ασιατική χώρα χρησιμοποιούσε μια στρογγυλή εκδοχή του εμβλήματος. Το εθνόσημο εκείνο χρησιμοποιήθηκε από το 1992 ως το 2003. Τα κομμουνιστικά σύμβολα ήταν χαρακτηριστικά στο εθνόσημο που ήταν σε χρήση την εποχή που το Τουρκμενιστάν ήταν σοβιετική δημοκρατία.

Βλέπε επίσης 
 Σημαία του Τουρκμενιστάν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστορία του εμβλήματος

Τουρκμενισταν
Εθνικά σύμβολα του Τουρκμενιστάν
Αντράκλα

Η Αντράκλα ή ανδράχλη ή γλυστρίδα (επιστ. Ανδράχνη η ολησθηρίς, Πορτουλάκη η λαχανώδης, στα λατ. Portulaca oleracea) είναι είδος του γένους Πορτουλάκη. Είναι γνωστό σαλατικό που φύεται άφθονα, χωρίς ιδιαίτερη καλλιέργεια κυρίως σε λαχανόκηπους. Στην Ελλάδα, σε πολλά μέρη, εκτός από τις παραπάνω ονομασίες λέγεται και αντραχλίδα ή σκλιμίτσα ή χοιροβότανο ή τρευλό ή και γλυστιρίδα.

Χρήση 
 

Χρησιμοποιείται σε σαλάτες ως δροσιστικό και θεωρείται, ως βότανο, κατάλληλο καθαρτικό του αίματος, καθώς επίσης και διουρητικό. Πολλές φορές καθίσταται ενοχλητικό στους λαχανόκηπους λόγω της αφθονίας του όπου η εκρίζωσή του θα πρέπει να γίνει πριν ανθίσει και "σποριάσει" που ομολογουμένως οι σπόροι του είναι πολυπληθείς και πολύ μικροί. Επίσης ένα είδος αντράκλας καλλιεργείται ιδιαίτερα ως καλλωπιστικό φυτό επειδή παράγει άνθη όλο το καλοκαίρι.
Σημειώνεται επίσης ότι στην Ινδία είδος αντράκλας χρησιμοποιείται για επούλωση επίπονων πληγών.

Άλλα είδη
Πολλοί αντιπρόσωποι της οικογένειας των πορτουλακοειδών καλλιεργούνται ως διακοσμητικά, όπως η Πορτουλάκη η μεγανθής (Portulaca grandiflora) που είναι και αυτή μονοετής πόα με ωραία άνθη διαφόρων χρωμάτων που καλλιεργείται και στην Ελλάδα.

Λαογραφία 
Σε πολλά μέρη της Ελλάδας αν κάποιος μιλά γρήγορα και συνέχεια, οι συνομιλητές του να τον παρατηρούν με την ερωτηματική φράση: "γλυστρίδα έφαγες;", σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία ότι η κατανάλωση αντράκλας επιφέρει ευφράδεια και ταχύτητα λόγου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πορτουλακοειδή
Ελληνική κουζίνα
Καλλωπιστικά φυτά
Χόρτα
Ελληνική χλωρίδα
Πρόγραμμα Surveyor

Το Πρόγραμμα Surveyor (Επιθεωρητής) αφορούσε διαστημικό πρόγραμμα της NASA, στα πλαίσια του οποίου, μεταξύ των ετών 1966 και 1968, απεστάλησαν επτά διαστημικά σκάφη στην Σελήνη. Αρχικός στόχος του ήταν να καταδείξει τη δυνατότητα πραγματοποίησης μιας ομαλής προσσελήνωσης. Το πρόγραμμα εκτελέσθηκε από το Jet Propulsion Laboratory (JPL) της NASA ως προκαταρκτική άσκηση για το πρόγραμμα Απόλλων. 

Τα διαστημικά σκάφη παρέμειναν στη Σελήνη, αφού καμία από τις αποστολές δεν προέβλεπε την επιστροφή τους στη γη. Μόνο το Απόλλων 12 συνέλεξε μερικά τμήματα του Surveyor 3 τα οποία και επέστρεψε στη γη. Η φωτογραφική μηχανή του είναι ένα από τα εκθέματα του εθνικού μουσείου αεροδιαστημικής National Air and Space Museum.

Στόχος του προγράμματος 
Αρχικός στόχος του προγράμματος ήταν η προκαταρκτική εξάσκηση και επιτυχία μιας ομαλής προσελήνωσης. Πέρα από αυτό, το πρόγραμμα εκτέλεσε διάφορες άλλες ασκήσεις. Τα διαστημικά σκάφη πέτυχαν να κάνουν ελιγμούς στο ενδιάμεσο της πτήσης, ενώ τα σκάφη προσσελήνωσης μετέφεραν ειδικά επιστημονικά όργανα μέτρησης προκειμένου να βοηθήσουν στην αξιολόγηση της καταλληλότητας των περιοχών για την επικείμενη προσσελήνωση της προγραμματισμένης επανδρωμένης αποστολής Απόλλων 12. Ορισμένα από τα Surveyor ήταν επίσης εφοδιασμένα με πτυσσόμενες αρπάγες προς λήψη δειγμάτων για μηχανική εξέταση της σεληνιακής εδαφολογικής στερεότητας. Πριν από αυτό το πρόγραμμα, ήταν άγνωστο πόσο βαθύ είναι το επιφανειακό στρώμα σκόνης στη Σελήνη. Ένα βαθύ στρώμα σκόνης θα ήταν ακατάλληλο για την προσσελήνωση των αστροναυτών. Το πρόγραμμα Surveyor απέδειξε ότι οι συνθήκες τελικά ήταν ευνοϊκές. 

Μερικές από τις αποστολές ήταν εφοδιασμένες με επιπλέον επιστημονικά όργανα για καθορισμό της χημικής σύνθεσης του εδάφους της σελήνης.

Οι αποστολές 

Από τις επτά αποστολές Surveyor που διεξήχθησαν, οι πέντε ήταν επιτυχείς, ενώ των Surveyor 2 και 4 ήταν αποτυχημένες. 

 Surveyor 1
 Εκτόξευση στις 30 Μαΐου 1966
 σημείο προσσελήνωσης: Oceanus Procellarum στις 2 Ιουνίου 1966
 Surveyor 2
 Εκτόξευση στις 20 Σεπτεμβρίου 1966
 σημείο συντριβής: Copernicus crater στις 23 Σεπτεμβρίου 1966
 Surveyor 3
 Εκτόξευση στις 17 Απριλίου 1967
 σημείο προσσελήνωσης: Oceanus Procellarum στις 20 Απριλίου 1967
 Surveyor 4
 Εκτόξευση στις 14 Ιουλίου 1967
 σημείο συντριβής: Sinus Medii στις 17 Ιουλίου 1967
 Surveyor 5
 Εκτόξευση στις 8 Σεπτεμβρίου 1967
 σημείο προσσελήνωσης: Mare Tranquillitatis στις 11 Σεπτεμβρίου 1967
 Surveyor 6
 Εκτόξευση στις 7 Νοεμβρίου 1967
 σημείο προσσελήνωσης: Sinus Medii στις 10 Νοεμβρίου 1967
 Surveyor 7
 Εκτόξευση στις 7 Ιανουαρίου 1968
 σημείο προσσελήνωσης: Tycho crater στις 10 Ιανουαρίου 1968

Δείτε επίσης 
 Πρόγραμμα Lunar Orbiter
 Πρόγραμμα Ρέιντζερ
 Πρόγραμμα Λούνα
 Πρόγραμμα Απόλλων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα του διαστημικού προγράμματος Surveyor από την NASA's Solar System Exploration
 Αποτελέσματα του διαστημικού προγράμματος Surveyor (PDF) 1969
 Ανάλυση των δειγμάτων του Surveyor 3 και φωτογραφίες που πήρε το Apollo 12 (PDF) 1972
 Εξερεύνηση στο φεγγάρι: Το διαστημικό πρόγραμμα Surveyor
Μαρσέλ Μαρσώ

Ο Μαρσέλ Μανζέλ (Marcel Mangel), πιο πολύ γνωστός ως Μαρσέλ Μαρσώ (Marcel Marceau, 22 Μαρτίου 1923 – 22 Σεπτεμβρίου 2007  ήταν ένας παγκοσμίου φήμης μίμος. Θεωρείται ο μόνος υπεύθυνος για την αναβίωση της τέχνης του μιμικού θεάτρου έπειτα από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση 
Γεννήθηκε στο Στρασβούργο και σε ηλικία 16 ετών, η οικογένειά του, καθότι Εβραίοι, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους όταν η Γαλλία εισήλθε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ίδιος μιλούσε άριστα αγγλικά και έγινε μέλος των Ελεύθερων Γαλλικών Δυνάμεων του Ντε Γκωλ και σύνδεσμος με τον αμερικανικό στρατό του Πάτον. Ο κρεοπώλης πατέρας του συνελήφθη από την Γκεστάπο και πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άουσβιτς. 
Το ταλέντο του στην υποκριτική τον βοήθησε να σώσει πολλές ζωές. Κατάφερε να σώσει πολλά ορφανά Εβραιόπουλα μεταφέροντάς τα σε ασφαλές έδαφος στα σύνορα, όπου κάποιος άλλος τα παραλάμβανε και τα προωθούσε στην Ελβετία. Στα παιδιά δεν είναι εύκολο να εξηγήσεις ένα επικίνδυνο σχέδιο απόδρασης ώστε να συνεργαστούν χωρίς να τρομάξουν. Έτσι εκείνος, για να τα καθησυχάσει και να τα διασκεδάσει, τους έκανε μιμήσεις καταφέροντας να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους.

Η καριέρα του 
Έγινε ηθοποιός το 1946, οπότε παρουσίασε το πρώτο του μιμόδραμα, και επηρεάστηκε από τον Τσάρλι Τσάπλιν. Έτσι, στα πρότυπα του "Χαμινιού" δημιούργησε το 1947 τον κλόουν Μπιπ, έναν κλόουν με καπέλο από μετάξι. Ασχολήθηκε με το θέατρο
και παντρεύτηκε 3 φορές. Απέκτησε 4 παιδιά.

Ίδρυσε τη δική του σχολή τη δεκαετία του 1970, τη "Διεθνή Σχολή Μιμοδράματος του Παρισιού, Μαρσέλ Μαρσώ" (École Internationale de Mimodrame de Paris, Marcel Marceau). 

Έπαιξε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες,όπως στην "Μπαρμπαρέλα", το 1968 και το 1976 στην κωμωδία Silent Movie. Έκανε επίσης πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι βραβεύτηκε με ΕΜΜΥ από την πρώτη του κιόλας τηλεοπτική εμφάνιση.

Από τη δεκαετία του '50 και μέχρι το 2006 οπότε έκανε περιοδεία στην Αυστραλία, ταξίδευε γύρω από τον κόσμο, με σκοπό να διαδώσει την τέχνη της μιμικής. 

Συνέγραψε τον πρόλογο του βιβλίου του Φιλίπ Πετί (1985) Πάνω σε Ψηλό Καλώδιο. ISBN 039471573X.

Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, ενώ στη Νέα Υόρκη η 18 Μαρτίου εορτάζεται ως "Ημέρα του Μαρσέλ Μαρσώ", από το 1999.

Ο Μαρσώ πέθανε σε ηλικία 84 ετών, το 2007.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Παγκόσμια Βιβλιοθήκη του Μιμικού Θεάτρου: Μαρσέλ Μαρσώ
 Compagnie Bodecker&Neander : Θίασος Μαρσέλ Μαρσώ.
 

Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί
Μίμοι
Γαλλοεβραίοι
Εβραίοι καλλιτέχνες
Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γάλλοι κλόουν
Αγγλικό κόμμα

Το Αγγλικό κόμμα ήταν ελληνική πολιτική παράταξη των πρώτων χρόνων ύπαρξης του ελληνικού κράτους.

Αρχηγός του κόμματος ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Το κόμμα ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της δεύτερης εθνοσυνέλευσης στο Άστρος το 1824. Στην εθνοσυνέλευση αυτή ιδρύθηκαν και οι βασικότεροι αντίπαλοί του, που ήταν το Γαλλικό κόμμα του Ιωάννη Κωλέττη και το Ρωσικό κόμμα του Ανδρέα Μεταξά, σαν συνέπεια της επίδρασης που είχαν οι τρεις μεγάλες δυνάμεις της εποχής και ανάλογα ποια υποστήριζε ο καθένας ότι θα βοηθήσει την Ελλάδα. Το Αγγλικό κόμμα είχε απήχηση στους Φαναριώτες, νησιώτες και μικρή απήχηση στην Πελοπόννησο. Μέσω του αρχηγού του υιοθέτησε μια σταθερά αγγλόφιλη πολιτική, πιστεύοντας ότι η Αγγλία, λόγω των συμφερόντων της στην Ανατολή, ήταν η μόνη δύναμη  που μπορούσε να αντιταχθεί στα επεκτατικά σχέδια της Ρωσίας. Επίσης, υποστήριξε τη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, ενάντια στα ρωσικά σχέδια για τρεις ηγεμονίες.

Στην δίκη του Κολοκοτρώνη το Αγγλικό κόμμα επενέβη υπέρ των κατηγορουμένων και ο Μαυροκορδάτος επέκρινε τον τρόπο διεξαγωγής της δίκης με αποτέλεσμα η Αντιβασιλεία να τον παύσει από την Κυβέρνηση.

Κατά τη Βασιλεία του Όθωνα, το κόμμα ευνοήθηκε πολύ μιας και οι αρχηγοί των άλλων δύο στάλθηκαν στην Ευρώπη. Ο κύριος στόχος του κόμματος ήταν η οργάνωση του κράτους και ύστερα η επέκταση του. Μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο στον οποίο Αγγλικά πλοία έφτασαν στον Πειραιά για να πιέσουν την κυβέρνηση να σταματήσει να υποστηρίζει ελληνικά κινήματα σε οθωμανικά εδάφη, το κόμμα αποδυναμώθηκε αρκετά μαζί και με το Γαλλικό, και άρχισαν να αναπτύσσονται νέα κόμματα.

Παραπομπές

Ενδεικτική Βιβλιογραφία 
Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα 1821-1936 , Gunnar Hering (Μετάφραση Θόδωρος Παρασκευόπουλος) ,  Έκδοση: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 2004.
Η ξενική εξάρτησις κατά την διαδρομήν του νεοελληνικού κράτους (1821-1945), Πολιτική διαμόρφωσις- Εθνική Γη-Δανειοδότησις, Αθήναι 1975, Τ. Λιγνάδης.
A Short History of Modern Greece, Richard Clogg, Cambridge University Press, 1979 ISBN 0-521-32837-3

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Ελληνοβρετανικές σχέσεις
Ρωσικό κόμμα

Το Ρωσικό κόμμα ήταν ελληνική πολιτική παράταξη, των πρώτων χρόνων ύπαρξης του ελληνικού κράτους, φίλα προσκείμενη στη Ρωσική Αυτοκρατορία.

Άρχισε να διαμορφώνεται περί το 1825-26 με αρχηγό τον Ανδρέα Μεταξά, συγχρόνως περίπου με τα άλλα δύο κόμματα, το Γαλλικό υπό τον Ιωάννη Κωλέττη και το Αγγλικό υπό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Όπως φαίνεται και από την ονομασία, η κάθε παράταξη προσέβλεπε στην αντίστοιχη μεγάλη Δύναμη για βοήθεια σε εθνικό επίπεδο αλλά και για να επιβάλει την κυριαρχία της στην Ελλάδα. Εννοείται ότι η ρωσόφιλη παράταξη υποστήριζε θερμά τον Καποδίστρια (το 1823 ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν "υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας" του Τσάρου Αλεξάνδρου) και την πολιτική του αλλά μόνο μετά την δολοφονία του το 1831 πήρε, καθώς και τα άλλα δύο κόμματα, οριστική μορφή.

Το Ρωσικό κόμμα λεγόταν και κόμμα των Ναπαίων από κάποιον Κερκυραίο Νάπα, φανατικό υποστηρικτή του Καποδίστρια. Το Ρωσικό κόμμα διατηρούσε επαφή με τη Ρωσική διπλωματική αποστολή και είχε μεγάλη υποστήριξη στην Πελοπόννησο. Έριχνε μεγάλο βάρος στην προάσπιση της Ορθοδοξίας, γεγονός που του προσέδωσε μεγαλύτερο λαϊκό έρεισμα. Επιφανείς υποστηρικτές του ήταν και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Κίτσος Τζαβέλας και ο Ανδρέας Μεταξάς, ο οποίος διετέλεσε και αρχηγός του. Αρχηγοί της παράταξης εκτός του Μεταξά είχαν διατελέσει και οι Γενναίος Κολοκοτρώνης και Κωνσταντίνος Οικονόμος. Στο ρωσικό κόμμα συμμετείχε και ο διατελέσας υπουργός Ναυτικών,  Εσωτερικών,  Εξωτερικών, Παιδείας  Γεώργιος  Γλαράκης   , που ως γιατρός πιστοποίησε το θάνατο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. 

Το Ρωσικό κόμμα κυβέρνησε το 1832 και από τις 3 Σεπτεμβρίου 1843 έως τις 16 Φεβρουαρίου 1844 με αρχηγό τον Α. Μεταξά, ο οποίος, μετά από λαϊκή εξέγερση, ανέλαβε πρωθυπουργός και αργότερα προκήρυξε εκλογές για τη σύνταξη και την ψήφιση συντάγματος. Στις πρώτες βουλευτικές εκλογές του 1844 έχασε την πρωθυπουργία από τον Κωλέττη.

Παραπομπές

Ενδεικτική βιβλιογραφία 
Τ. Λιγνάδης, Η ξενική εξάρτησις κατά την διαδρομήν του νεοελληνικού κράτους (1821-1945), Πολιτική διαμόρφωσις-Εθνική Γη-Δανειοδότησις, Αθήναι, 1975
 Gunnar Hering, Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα 1821-1936, (Μετάφραση Θεόδωρος Παρασκευόπουλος), Έκδοση Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα, 2004
Χαράλαμπος Μηνάογλου, Ιστορία του Ρωσικού Κόμματος. Δώδεκα μελέτες για τις απαρχές, Αθήνα, 2017
Αικατερίνη Τσιχλή-Αρώνη, Η Μεσσηνιακή εξέγερση του 1834. Αντιπολίτευση του Ρωσικού κόμματος στην Αντιβασιλεία του Όθωνα. Διδακτορική Διατριβή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αθήνα 1984.

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Ελληνορωσικές σχέσεις
Εθνικό Μέτωπο (Βρετανία)

Το Εθνικό Μέτωπο (αγγλικά: National Front ή NF) είναι βρετανικό φασιστικό κόμμα, με έντονα ρατσιστικό χαρακτήρα. Το πρόγραμμά του επικεντρώνεται στην αντίθεσή του προς την μετανάστευση και απαιτεί τον επαναπατρισμό όλων των εθνικών μειονοτήτων, έστω και αν τα μέλη τους έχουν γεννηθεί στην Βρετανία.

Το Εθνικό Μέτωπο δημιουργήθηκε το 1960, ύστερα από συγχώνευση της Ένωσης για τα Δικαιώματα των Λευκών και του Εθνικού Εργατικού Κόμματος. Τα πρώτα χρόνια ήταν απλά μια μικρή ομάδα με νεοναζιστική ιδεολογία. Στα μέσα και στα τέλη της δεκαετίας του 1970 πέτυχε κάποια ποσοστά στις εκλογές και αυξήθηκε ο αριθμός των μελών του. Σε μια προσπάθεια για πιο δυναμική παρουσία, ενέταξε μερικά μέλη της άκρας δεξιάς του Συντηρητικού Κόμματος και διεύρυνε την βάση του πέραν των σκληροπυρηνικών φασιστών.

Παραπομπές

Πολιτικά κόμματα Ηνωμένου Βασιλείου
Εθνικιστικά κόμματα
Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στο Ηνωμένο Βασίλειο
Φασισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο
Η Αυγή

Η Αυγή είναι ιστορική ημερήσια πρωινή εφημερίδα της Ελλάδας. Πρωτοεκδόθηκε στην Αθήνα στις 24 Αυγούστου του 1952 και συνεχίζει να κυκλοφορεί μέχρι σήμερα. Η Αυγή εκφράζει διαχρονικά θέσεις υπέρ της Αριστεράς και σήμερα θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία.

Κυκλοφορία της εφημερίδας
Πρωτοεκδόθηκε ως όργανο της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς. Αρχικά ως εβδομαδιαία και κατόπιν ως ημερήσια. Στην περίοδο 1967-1974 η έκδοσή της απαγορεύτηκε από την στρατιωτική χούντα.

Μετά τη μεταπολίτευση, το ΚΚΕ Εσωτερικού επανεκδίδει, στις 4 Αυγούστου του 1974, την Αυγή ως κομματικό του όργανο, ενώ στη συνέχεια η εφημερίδα υποστήριζε κυρίως τις θέσεις του Συνασπισμού. Σήμερα, εκφράζει το χώρο της ανανεωτικής και της ριζοσπαστικής αριστεράς και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα κατέχει το 40% των μετοχών και το υπόλοιπο είναι σε μικρούς μετόχους, δηλαδή αναγνώστες, εργαζομένους και ψηφοφόρους. Κανένας δεν έχει πάνω από 3%.

Μαζί με την Αυγή, εκδίδεται περιοδικά το ένθετο Πρίσμα, ενώ κάθε Κυριακή η έκδοση συνοδεύεται από το ένθετο Αναγνώσεις. Tο ένθετο Κόσμος με τις διεθνείς ειδήσεις είναι ενισχυμένο με περισσότερες σελίδες, έχοντας μεταφρασμένα άρθρα στα Ελληνικά από τις μεγαλύτερες εφημερίδες του κόσμου, όπως η Libération, οι Financial Times, η Washington Post κλπ. Από το 2013 με την ΑΥΓΗ κυκλοφορεί και η Ελληνική Έκδοση της Le Monde Diplomatique. Η τιμή του καθημερινού φύλλου είναι 1,50 ευρώ και του Κυριακάτικου 3 ευρώ.

Διευθυντές της εφημερίδας
Από τις 26 Απριλίου 2018, διευθυντής της Αυγής είναι ο Άγγελος Τσέκερης που διαδέχθηκε τους Κωστή Νικολακάκο και Νίκο Φίλη. Πρώτος εκδότης και διευθυντής (1952-1956) ήταν ο Βασίλειος Ευφραιμίδης.

Παραπομπές

Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς
Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά
Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας Εσωτερικού
Συνασπισμός της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας
Ελληνική Αριστερά (πολιτικό κόμμα)
Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Αριστερές εφημερίδες
Σαλίφ Κεϊτά

Ο Σαλίφ Κεϊτά (γαλλική γλώσσα: Salif Keïta, 25 Αυγούστου 1949) είναι τραγουδιστής και τραγουδοποιός από το Μάλι, που έχει συνδυάσει παραδοσιακούς ρυθμούς και φωνητικά με ηλεκτρονικά όργανα, κάτι που τον έκανε δημοφιλή στη Δύση την δεκαετία του 1980. Από το 1973 ως το 1983 δούλεψε με ένα συγκρότημα τους Les Ambassadeurs στο Μάλι, και έγινε σταρ στην Δυτική Αφρική πριν μετακομίσει στην Γαλλία το 1984. Τα άλμπουμ του περιλαμβάνουν και τα Soro (1987) και Amen (1991).

Δισκογραφία 
 Soro - 1987 - Mango
 Ko-Yan - 1989 - Mango
 Amen - 1991 - Mango
 Destiny of a Noble Outcast - 1991 - PolyGram
 69-80 - 1994 - Sonodisc
 Folon - 1995 - Mango
 Rail Band - 1996 - Melodie
 Seydou Bathili - 1997 - Sonodisc
 Papa - 1999 - Blue Note
 Mama - 2000 - Capitol
 Sosie - 2001 - Mellemfolkeligt
 Moffou - 2002 - Universal Jazz France
 The Best of the Early Years - 2002 - Wrasse
 Remixes from Moffou - 2004 - Universal Jazz France
 M'Bemba - 2005 - Universal Jazz France
 The Lost Album - 2006 - Cantos
 La Différence - 2009 - Emarcy
 Talé - 2012

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα του Σαλίφ Κεϊτά

Αφρικανοί τραγουδιστές
Μάλι
Γιουσού Ν’ Ντουρ

Ο Γιoυσού Ν’ Ντουρ (Youssou Madjiguène N'Dour, 1 Οκτωβρίου 1959) είναι Σενεγαλέζος τραγουδιστής της μουσικής world, ο οποίος είναι κυρίως γνωστός για την ανάμιξη των παραδοσιακών Σενεγαλέζικων μουσικών τεχνικών με Κουβανέζικες και τζαζ επιρροές.

Βιογραφία
Ο Ν’ Ντουρ γεννήθηκε στο Ντακάρ. Η μητέρα του ήταν μία γκριότ – παραδοσιακή Σενεγαλέζα μουσικός - και του έμαθε τα βασικά της τοπικής μουσικής, συμπεριλαμβανομένων των τάσσο (ένα είδος ραπ) και μπακού (παραδοσιακός ύμνος). Ο Γιουσού ξεκίνησε να τραγουδά σε θεατρικές ομάδες και σε χορωδίες παραδοσιακής μουσικής στην ηλικία των 12. Στα 15 μπήκε στο Σενεγαλέζικο συγκρότημα Super Diamono, και έκανε περιοδεία στη Δυτική Αφρική. Τον επόμενο χρόνο, το 1976, ξεκίνησε την μουσική του καριέρρα με το συγκρότημα Star Band No. 1, και το 1977 έφτιαξε το δικό του συγκρότημα, τους Étoile de Dakar, που το 1981 το μετονόμασε σε Super Étoile de Dakar. Οι Super Étoile de Dakar περιόδευσαν το 1984 στην Ευρώπη,  παίζοντας μια μοντέρνα μορφή mbalax (ένας παραδοσιακός Σενεγαλέζικος ρυθμός). Το συγκρότημα πρωτοεμφανίστηκε το 1985 και στην Βόρεια Αμερική.

Μετά την ηχογράφηση των τραγουδιών Immigrés και Nelson Mandela, ο Ν’ Ντουρ κέρδισε την προσοχή του Βρετανού τραγουδιστή και τραγουδοποιού της ροκ, Πήτερ Γκάμπριελ. Έπαιξε στο επιτυχημένο άλμπουμ του Γκάμπριελ, So (1986) και το 1987 στην περιοδεία του, σε Ηνωμένες Πολιτείες, Ιαπωνία, και Ευρώπη. Τραγούδησε επίσης στο Graceland (1986), το ιδιαίτερα επιτυχημένο άλμπουμ του αμερικανού τραγουδιστή και τον τραγουδοποιού Πωλ Σάιμον, και το 1988 έπαιξε στη συναυλία γενεθλίων του Νέλσον Μαντέλα που έγινε στο  Λονδίνο. Το 1989 ο Ν’ Ντουρ έκανε μια περιοδεία υπέρ της Διεθνούς Αμνηστίας, μιας οργάνωσης ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Τον Οκτώβριο του 2020, ο Youssou N'Dour εντάχθηκε στην περίφημη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία, σύμφωνα με το ίδρυμα.

Δισκογραφία
Bitim Rew (1984)
Nelson Mandela (1986)
Immigrés (1988)
The Lion (1989) - considered his breakthrough album
Set (1990)
Eyes Open (1992)
Guide (Wommat) (1994)
Djamil (1996)
Inedits 84-85 (1997)
Special Fin D'annee Plus (1999)
Lii (2000)
Joko: The Link (2000)
Rewmi (2000)
Le Grand Bal (2000)
St. Louis (2000)
Le Grand Bal a Bercy (2001)
Ba Tay (2002)
Nothing's In Vain (2002)
Youssou N'Dour and His Friends (2002)
Kirikou (2004)
Egypt (2004)
Alsaama Day (2007)
Rokku Mi Rokka (2007)
Special Fin D'annee : Salagne-Salagne (2009)
Dakar - Kingston (2010)
Mbalakh Dafay Wakh (2011)
Fatteliku (2014)
#Senegaal Rek (2016)
Africa Rekk (2016)
Seeni Valeurs (2017)

Συλλογές
The Best Of Youssou N'Dour (1995)
Euleek Sibir with Omar Pene (You et Pene) (1996)
Immigrés/Bitim Rew (1997)
Best of the 80's (1998)
Hey You: The Essential Collection 1988–1990 (1998)
Birth Of A Star (2001)
The Rough Guide To Youssou N'Dour & Etoile de Dakar (2002)
7 Seconds: The Best Of Youssou N'Dour (Remastered) (2004)
Instant Karma: The Amnesty International Campaign to Save Darfur — John Lennon's "Jealous Guy" (2007)
From Senegal to the world (2012)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη σελίδα

Αφρικανοί τραγουδιστές
Σενεγαλέζοι
Βραβευμένοι με Γκράμι
Αυτοϊοντισμός νερού

Αυτοïοντισμός του νερού είναι η αντίδραση του νερού ή κάποιου υδατικού διαλύματος, κατά την οποία το μόριο του νερού Η2Ο χάνει ένα πρωτόνιο (ένα άτομο H+) αφήνοντας πίσω του ένα ιόν ΟΗ− και σχηματίζοντας ένα κατιόν υδρονίου H3O+ (πρωτονίωση).
Από την αντίδραση αυτή οφείλεται και η μικρή αγωγιμότητα (0.055 µS∙cm−1) που εμφανίζεται στο νερό, αν και συνήθως θεωρείται μη ηλεκτρολύτης

Ο αυτοϊοντισμός του νερού περιγράφεται από την αμφίδρομη αντίδραση:

Η2Ο + Η2Ο  Η3Ο+ + ΟΗ-

Στην πρωτολυτική αυτή αντίδραση το ένα μόριο νερού δρα ως οξύ (δότης πρωτονίου) και το άλλο δρα ως βάση (δέκτης πρωτονίου) σύμφωνα με τη θεωρία των Bronsted-Lowry. Συνήθως στους χημικούς τύπους εμφανίζεται το σύμβολο H+, δηλαδή εμφανίζεται στην αντίδραση ένα πρωτόνιο, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει συνενωμένο σε ένα μόριο νερού ως Η3Ο+. Η περιεκτικότητα ενός διαλύματος σε Η3Ο+ και ΟΗ- καθορίζει το pH του.

Γενικότερα ο αυτοïοντισμός, είναι η αντίδραση στην οποία δύο όμοια μόρια αντιδρούν παρέχοντας ιόντα.
Υπάρχουν και άλλες χημικές ενώσεις που αυτοϊοντίζονται όπως π.χ. η αμμωνία ΝΗ3 (ΝΗ3 + ΝΗ3  ΝΗ4+ + ΝΗ2-), το θειικό οξύ Η2SO4 (Η2SO4 + H2SO4  H3SO4+ + HSO4-) κ.ά.

Σταθερά ισορροπίας 
Η σταθερά ισορροπίας του αυτοϊοντισμού του νερού είναι

από όπου προκύπτει η σταθερά γινομένου ιόντων του νερού ή σταθερά ιοντισμού του νερού Κw .

Η οποία για  25 °C είναι ίση με .

Από αυτήν ορίζουμε και την

Εξάρτηση από θερμοκρασία, πίεση, ιοντική ισχύ 

Η εξάρτηση του ιονισμού του νερού από τη θερμοκρασία και την πίεση έχει ερευνηθεί εκτενώς. Η τιμή της pKw μειώνεται όσο η θερμοκρασία αυξάνεται, από το σημείο ζέσεως του πάγου μέχρι τουλάχιστον τους 250 °C περίπου, μετά αυξάνεται μέχρι το κρίσιμο σημείο του νερού στους 374 °C. Αντίστοιχα μειώνεται όσο αυξάνεται η πίεση.

Σε υλεκτρολυτικά διαλύματα, η τιμή της pKw εξαρτάται από την ιοντική ισχύ του ηλεκτρολύτη. Οι τιμές για διαλύματα NaCl είναι τυπικές για αναλογία 1:1 με ηλεκτρολύτες. Για αναλογία 1:2 η pKw μειώνεται όσο αυξάνεται η ιοντική ισχύς.

Η τιμή της Kw συνήθως μας ενδιαφέρει στην υγρή φάση. Ενδεικτικές τιμές για υπέρθερμο ατμό και υπερκρίσιμο νερό εμφανίζονται στον ακόλουθο πίνακα:

{| class="wikitable" style="text-align:center"
|+Ενδεικτικές τιμές pKw για νερό στην υγρή φάση, ως υπέρθερμος ατμός, και ως υπερκρίσιμο ρευστό.
|-
! scope="row" |T/°C
| 350 || 400 || 450 || 500 || 600 || 800 
|- 
! scope="row" |0.1 MPa
|11.920 (l)a || 47.961b || 47.873b || 47.638 b || 46.384 b ||40.785 b
|-
! scope="row" |25 MPa
|11.551 (l)c ||16.566||18.135||18.758||19.425||20.113
|-
! scope="row" |100 MPa
|10.600 (l)c ||10.744||11.005||11.381||12.296||13.544
|-
! scope="row" |1000 MPa
|8.311 (l)c ||8.178||8.084||8.019||7.952||7.957
|}
Οι τιμές αναφέρονται σε υπερκρίσιμο ρευστό εκτός από αυτές που σημειώνονται με: a για την πίεση κορεσμού στους 350°C. b υπέρθερμος ατμός. c υποψυχθέν υγρό.

Δείτε επίσης 
Αντίδραση οξέος-βάσης

Παραπομπές

Φυσικοχημεία

de:Protolyse#Autoprotolyse
Ταριέλ Ζιντιρίδης

Ο Ταριέλ Ζιντιρίδης (20 Δεκεμβρίου 1987) είναι πρωταθλητής του τζούντο, γεννημένος στη Γεωργία και μέλος της εθνικής Ελλάδας στο εν λόγω άθλημα. Αγωνίζεται στην κατηγορία των 66 κιλών και ανήκει στο σύλλογο Φίλιππος Αμυνταίου.

Βιογραφία και πρώτες επιτυχίες
Γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1987 στην Τιφλίδα. Είναι αδελφός του Ρεβάζ και του Βάζα Ζιντιρίδη. 

Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα για αθλητές εφήβους κάτω των 20 ετών κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο τον Οκτώβριο του 2006 στον Άγιο Δομίνικο. Στην ίδια διοργάνωση του 2004 στη Βουδαπέστη, ο Ταριέλ κέρδισε την πέμπτη θέση.

Μετάλλια 2003-2004 και μετέπειτα πορεία
Κατέκτησε επίσης  χρυσά και χάλκινα μετάλλια σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα σε μικρές κατηγορίες. Τα χρυσά τα κέρδισε το 2004 στην κατηγορία νέων στη Λιουμπλιάνα, το 2005 στην κατηγορία εφήβων  κάτω των 20 ετών στη Σόφια και το 2003 στην κατηγορία παίδων (κάτω των 17), στο Μπακού.  Την τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 2005 στις κατηγορίες νέων κάτω των 23 ετών, στην Ουκρανία και κάτω των 20 ετών στην Κροατία. Επίσης, στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε και το 2003 στην Αρμενία στην ευρωπαϊκή διοργάνωση για αθλητές κάτω των 23 ετών. Το 2006 στην Εσθονία, κατέλαβε την 7η θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων, ενώ στην πρώτη του παρουσία στην κατηγορία των ανδρών, στην αντίστοιχη διοργάνωση στο Βελιγράδι, ήρθε 7ος. 

Ο Ταριέλ Ζιντιρίδης συνέχισε τις πολύ καλές εμφανίσεις και το 2007, καταλαμβάνοντας την 9η θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του Ρίο ντε Ζανέιρο, ενώ στις  23 Σεπτεμβρίου 2007 ήρθε 2ος και κατέκτησε αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Λίγες μέρες μετά, στις 28 Σεπτεμβρίου πήρε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 και το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Α στα 66 κιλά, με νίκη επί του Γερμανού αντιπάλου του, Άντριαν Κούλις.

Δεύτερο χρυσό μετάλλιο 2007
Το Νοέμβριο του 2007 κατέκτησε και δεύτερο χρυσό μετάλλιο σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα  κάτω των 23 χρόνων στην αντίστοιχη διοργάνωση που έγινε στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, στην κατηγορία των -66 κιλών.

Επιτυχίες 2008
Δύο μήνες μετά, στο Παγκόσμιο Κύπελλο κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στη Βιέννη.

Ο Ζιντιρίδης δεν κατάφερε να διακριθεί στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Λισσαβώνας τον Απρίλιο του 2008, ωστόσο ήταν έκτος στη συνολική κατάταξη και το γεγονός αυτό του έδωσε την πρόκρισηγια τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφικό αθλητή.

Παραπομπές

Ζιντιριδης Ταριελ
Ζιντιριδης Ταριελ