joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κλαυδία της Γαλλίας (1499-1524)

Η Κλαυδία της Γαλλίας (Claude de France, 13 Οκτωβρίου 1499 – 20 Ιουλίου 1524), κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ', κληρονόμησε το δουκάτο της Βρετάνης από τη μητέρα της, Άννα της Βρετάνης, και έγινε βασίλισσα της Γαλλίας ως η πρώτη σύζυγος του Φραγκίσκου Α'.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΒ΄ και της Άννας της Βρετάνης. Πρώτη σύζυγος του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α΄ και μητέρα του μετέπειτα βασιλιά Ερρίκου Β΄.

Καθώς η μητέρα της πέθανε χωρίς αρσενικούς απογόνους, τα δίκαια της Βρετάνης πέρασαν σε αυτήν. Το 1504, η μητέρα της πέτυχε την ανεξαρτησία της Βρετάνης από το Γαλλικό στέμμα και υποσχέθηκε να δώσει το χέρι της κόρης της Κλαυδίας στον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄, με την υπόσχεση να του δώσει σαν προίκα τα εδάφη της Βρετάνης και της Βουργουνδίας. Οι Γάλλοι ευγενείς όμως δεν ήθελαν τον συγκεκριμένο αρραβώνα, που θα οδηγούσε σε μια παρηκμασμένη Γαλλία, και τον διέλυσαν.

Σύζυγος του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α΄ 

Οι Γάλλοι ευγενείς πίεσαν τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΒ΄ να αρραβωνιάσει την κόρη του με τον Φραγκίσκο, δούκα του Ανγκουλέμ, που θα τον διαδεχόταν σύμφωνα με τον ισχύοντα Σαλικό νόμο. Το 1506, το επτάχρονο κορίτσι αρραβωνιάστηκε τον Φραγκίσκο και το 1514 με τον θάνατο της μητέρας της έγινε δούκισσα της Βρετάνης.

Με τον πρόωρο θάνατο της Κλαυδίας, το 1524, την διαδέχθηκε στην Βρετάνη ο μεγαλύτερος γιος της, Φραγκίσκος Γ΄ της Βρετάνης, δελφίνος της Γαλλίας (1518 – 1536). Μετά τον θάνατο του Φραγκίσκου τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος, μετέπειτα βασιλιάς της Γαλλίας.

Όταν ο σύζυγός της, Φραγκίσκος, έγινε βασιλιάς το 1515, δύο από τις κυρίες της αυλής ήταν οι Αγγλίδες Μαρία και Άννα Μπολέιν. Η Μαρία έγινε ερωμένη του βασιλιά, ενώ η Άννα ήταν επίσημη διερμηνέας απέναντι στους Άγγλους επισκέπτες, αλλά επέστρεψε στην Αγγλία το 1521 προκειμένου να γίνει βασίλισσα.

Η Κλαυδία ξόδεψε όλη την ζωή της σε εγκυμοσύνες, ενώ κρατούσε αυστηρούς ηθικούς κανόνες στην οικογένειά της.

Παραπομπές 

Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Δούκισσες της Βρετάνης
Οίκος των Βαλουά
Δούκισσες του Μιλάνου
Γαλλίδες δούκισσες
Πολιτική Άνοιξη

Η Πολιτική Άνοιξη (ΠΟΛ.ΑΝ.) ήταν ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα, που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1993 από τον Αντώνη Σαμαρά. Κατά τον καθηγητή πολιτικών επιστημών Θανάση Διαμαντόπουλο, αποτελούσε ένα προσωποπαγές κόμμα

Ιστορικό
Το κόμμα συγκροτήθηκε αφότου ο Αντώνης Σαμαράς αποχώρησε από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας όταν αποπέμφθηκε από υπουργός Εξωτερικών. Ο Σαμαράς θεωρείτο υπερασπιστής της σκληρής γραμμής ως προς την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και την Τουρκία. Η Πολιτική Άνοιξη προσδιορίστηκε ως ένα μονοθεματικό κόμμα, με έμφαση στο Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα.

Εμπνευστής του ονόματος του κόμματος ήταν ο Οδυσσέας Ελύτης, όπως είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ο Αντώνης Σαμαράς. Η Πολιτική Άνοιξη αναδείχθηκε τρίτη σε μέγεθος κοινοβουλευτική δύναμη με ποσοστό 4,88% στις εθνικές εκλογές του 1993, κερδίζοντας δέκα έδρες στο Κοινοβούλιο. Στις ευρωεκλογές εκλογές το 1994 για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έλαβε 8,70% και δύο έδρες. Στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας το 1995, η Πολιτική Άνοιξη πρότεινε τον Κωστή Στεφανόπουλο, πρόεδρο της Δημοκρατικής Ανανέωσης, υποψηφιότητα που στηρίχθηκε και από το ΠΑΣΟΚ. Τον Αύγουστο του 1996, η Δημοκρατική Ανανέωση προσχώρησε στην Πολιτική Άνοιξη.

Η πτώση των εκλογικών ποσοστών άρχισε στις εθνικές εκλογές του 1996, όταν έλαβε 2,94% (ακριβώς κάτω από το εθνικό κατώτατο όριο 3%) και, κατά συνέπεια, δεν εξασφάλισε έδρα στο Κοινοβούλιο. Συμμετείχε και στις ευρωεκλογές το 1999, όπου έλαβε 2,30% το οποίο ήταν και πάλι κάτω από το κατώτατο όριο που θα εξασφάλιζε εκπροσώπηση.

Η Πολιτική Άνοιξη δεν συμμετείχε στις εκλογές του 2000 και  στις εκλογές του 2004 υποστήριξε δημόσια μέσω του προέδρου της Αντώνη Σαμαρά τη Νέα Δημοκρατία ενώ το 2004 ανακοινώθηκε η οριστική αναστολή της λειτουργίας του κόμματος. Πριν από τις ευρωεκλογές του 2004, ο Σαμαράς και αρκετά στελέχη του κόμματος επέστρεψαν στη Νέα Δημοκρατία.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Ελλήνων

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Βουλευτές της Πολιτικής Άνοιξης 

Στις 23/05/1994 ο Ευστάθιος Γιώτας αντικατέστησε τον Νικήτα Κακλαμάνη, ύστερα από παραίτηση του τελευταίου
Στις 5/8/1994 ο Χρήστος Καλαϊτζίδης εκλεγμένος με την ΝΔ στις Σέρρες προσχώρησε στην Πολιτική Άνοιξη

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Απόλλων και Υάκινθος (Μότσαρτ)

Η όπερα Απόλλων και Υάκινθος (λατ. Apollo et Hyacinthus) γράφτηκε το 1767 από τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, όταν αυτός ήταν 11 ετών και αποτελείται από τρεις πράξεις. Το θέμα της όπερας είναι βασισμένο σε έναν αρχαίο ελληνικό μύθο, όπως αυτός παρουσιάστηκε από το λατίνο ποιητή Οβίδιο στο αριστούργημά του Μεταμορφώσεις. Το λιμπρέτο έχει γράψει ο Ρούφινους Βιντλ. Η πρώτη παρουσίαση της όπερας έλαβε χώρα στις 13 Μαΐου 1767, στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου του Σάλτσμπουργκ.

Ο μύθος 
Σύμφωνα με το μύθο, ο Υάκινθος, πρίγκηπας της Σπάρτης, πέθανε σε ατύχημα, χτυπημένος στο κεφάλι από ένα δίσκο που εκσφενδόνισε ο ερωτευμένος μαζί του θεός Απόλλωνας. Σύμφωνα με το μύθο, υπεύθυνος για το θάνατο του Υάκινθου είναι ο Ζέφυρος, ο θεός που αντιπροσώπευε τον δυτικό άνεμο, ο οποίος έριξε το δίσκο επίτηδες για να σκοτώσει τον Υάκινθο, επειδή ζήλευε τη σχέση του ωραίου νεαρού με το Θεό Απόλλωνα. Μετά το θάνατό του, ο Απόλλωνας μεταμόρφωσε τον αδικοχαμένο Υάκινθο σε άνθος χρησιμοποιώντας το χυμένο αίμα του.

Ρόλοι 
 Οίβαλος, βασιλιάς της Σπάρτης (τενόρος)
 Μελία, κόρη του Οίβαλου (σοπράνο)
 Υάκινθος, γιος του Οίβαλου (σοπράνο)
 Απόλλων (άλτο)
 Ζέφυρος, φίλος του Υάκινθου (σοπράνο)
 πρωθιερέας του Απόλλωνα (μπάσος)
 ιερέας του Απόλλωνα (μπάσος)

Όπερες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
Όπερες στη λατινική γλώσσα
Κουρέας της Βαγδάτης (Κορνέλιους)

Ο Κουρέας της Βαγδάτης (γερμαν.: Der Barbier von Bagdad) είναι μια κωμική όπερα σε δύο πράξεις του Πέτερ Κορνέλιους, οποίος έγραψε και το λιμπρέτο της. Η υπόθεσή της είναι βασισμένη σε μια ιστορία από τις Χίλιες και Μία Νύχτες. Πρόκειται για την πρώτη από τις τρεις όπερες του Κορνέλιους, η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε στη Βαϊμάρη, στις 15 Δεκεμβρίου 1858.

Ρόλοι 
 Νουρεντίν (τενόρος)
 Μποστάνα (μέτζο σοπράνο)
 Αμπντούλ Χασάν Αλί Εμπν Μπεκάρ, κουρέας (βαρύτονος)
 Μαρτζιάνα (σοπράνο)
 Μπάμπα Μουσταφά, καδής (τενόρος)
 χαλίφης (βαρύτονος)

Υπόθεση 
Πρωταγωνιστής της όπερας είναι ο Νουρεντίν, ο οποίος είναι ερωτευμένος με τη Μαρτζιάνα, κόρη του καδή. Η Μποστάνα, συγγενής του καδή που εγκρίνει τον Νουρεντίν, τον βοηθά να γίνει ευπαρουσίαστος, για να πλησιάσει τη Μαρτζιάνα. Για τον σκοπό αυτό, επιστρατεύεται ένας κουρέας, ο Αμπντούλ Χασάν, ο οποίος αναλαμβάνει να υποστηρίξει τους δύο ερωτευμένους νέους.

Στο μεταξύ, ο πατέρας της Μαρτζιάνα, που την προξενεύει σε κάποιον πλούσιο φίλο του, φεύγει από το σπίτι. Ο Νουρεντίν αρπάζει την ευκαιρία και επισκέπτεται τη Μαρτζιάνα στο γυναικωνίτη του σπιτιού. 

Όπερες
Αραβικά παραμύθια
Σπιρτόκουτο

Το Σπιρτόκουτο είναι ελληνική δραματική ταινία του 2002, σε παραγωγή και σκηνοθεσία Γιάννη Οικονομίδη. Το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη και τη Λένια Σπυροπούλου. Πρωταγωνιστούν ο Ερρίκος Λίτσης και η Ελένη Κοκκίδου.

Η ταινία είναι οικογενειακό δράμα, με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη (Ερρίκος Λίτσης), ιδιοκτήτη μιας καφετέριας στον Κορυδαλλό. Όλα τα περιστατικά εκτυλίσσονται κατά την διάρκεια μίας καλοκαιρινής ημέρας με καύσωνα.

Πλοκή 
Ο Δημήτρης (Ερρίκος Λίτσης), ο ιδιοκτήτης μιας καφετέριας στον Κορυδαλλό, με την βοήθεια του Γιώργου (Κώστας Ξυκομηνός) -αδελφού της συζύγου του Δημήτρη, Μαρίας (Ελένη Κοκκίδου)- συζητούν για ορισμένα επαγγελματικά σχέδια που έχουν από κοινού. Ο Γιώργος δηλώνει ότι αποχωρεί από αυτά και οι οι δύο άνδρες λογομαχούν.

Όταν φεύγει ο Γιώργος, η Μαρία πλησιάζει τον Δημήτρη και αρχίζουν σε έντονο ύφος συζήτηση για τα ενήλικα παιδιά τους -τον Λουκά (Σταύρος Γιαγκούλης) και την Κική (Αγγελική Παπούλια)- ενώ του ανακοινώνει την γνώμη της ότι το επιχειρηματικό του σχέδιο θα αποτύχει. Λίγο αργότερα, η Μαρία, θυμωμένη από την κίνηση του Δημήτρη να χαστουκίσει την Κική, λογομαχεί για άλλη μία φορά μαζί του και του αποκαλύπτει ότι η Κική δεν είναι δικό του παιδί. Ο Δημήτρης σοκάρεται από την αποκάλυψη και φεύγει από το σπίτι.

Το βράδυ της ίδιας ημέρας, ο Βαγγέλης (Γιάννης Βουλγαράκης), υπάλληλος στο κατάστημα του Δημήτρη,  φέρνει στο σπίτι τον μεθυσμένο Δημήτρη που, υπό την επήρεια του ποτού, λέει ασυνάρτητα λόγια. Οι προσπάθειες να τον συνεφέρουν είναι άκαρπες. Τέλος, ο Δημήτρης εξουθενωμένος λέει στον Γιώργο ότι θα αναβάλουν τα σχέδιά τους.

Το θεατρικό Σπιρτόκουτο
Το 2006 ο Γιάννης Οικονομίδης ανέθεσε στην θεατρική ομάδα 90ο C και τον σκηνοθέτη της, Δημήτρη Κομνηνό, να διασκευάσουν και να ανεβάσουν το Σπιρτόκουτο στο θέατρο. Η παράσταση σήκωσε αυλαία στο θέατρο Βικτώρια στις 5 Οκτωβρίου του 2007 και ολοκλήρωσε τον κύκλο της στις 20 Απριλίου του 2008. Τη διασκευή υπέγραψε η Χαρά Τσιώλη, τη σκηνοθεσία ο Δημήτρης Κομνηνός, τη σκηνογραφία ο Γιώργος Λυντζέρης, τη μουσική ο Ανδρέας Τρούσσας και τους φωτισμούς ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος. Το ρόλο του φωνακλα πάτερ φαμίλια "Δημήτρη" ενσάρκωσε ο Κώστας Μπάρας ενώ τους υπόλοιπους ρόλους υποδύθηκαν οι ηθοποιοί Τζένη Σκαρλάτου, Μελέτης Γεωργιάδης, Μαριάννα Λαμπίρη, Άρης Τσαμπαλίκας, Χριστίνα Δενδρινού και Γιώργος Κατινάς. Η παράσταση απέσπασε θετικές κριτικές από το σύνολο σχεδόν του θεατρικού τύπου. Η θεατρική μεταφορά του Σπιρτόκουτου απέφερε στον Γιάννη Οικονομίδη μια ακόμα διάκριση: το Βραβείο Κοινού του περιοδικού Αθηνόραμα στην κατηγορία "Καλύτερο Νεοελληνικό Έργο". Υποψήφια στα ίδια βραβεία ήταν και η πρωτότυπη μουσική του Ανδρέα Τρούσσα.

Πηγές
 
 Θέατρο Βικτώρια 2008 - www.theatrovictoria.gr

Ταινίες του 2002
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου
Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες
Ιωάννης Ε΄ της Βρετάνης

Ο Ιωάννης Ε΄ ο Σοφός (Jean V de Bretagne, 24 Δεκεμβρίου 1389 – 29 Αυγούστου 1442) από τον Οίκο του Ντρε-Μονφόρ ήταν δούκας της Βρετάνης και κόμης του Μονφόρ από το 1399 έως το θάνατό του.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Ιωάννης Ε΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Δ΄ δούκα της Βρετάνης και της Ιωάννας των Εβρέ, κόρης του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας. 

Σε αντίθεση με τον πατέρα του, ήταν φιλειρηνικός βασιλιάς· αναμόρφωσε τον στρατό και τα οικονομικά του κράτους, ενώ υπήρξε προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, καθώς και οικοδόμος πολλών Καθεδρικών ναών.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1396 την Ιωάννα των Βαλουά, κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και παιδιά τους ήταν:
 Άννα 1409-μετά το 1415.
 Ισαβέλλα 1411–1442, παντρεύτηκε τον Γκυ ΙΔ΄ κόμη του Λαβάλ.
 Μαργαρίτα 1412-1421, απεβ. 9 ετών.
 Φραγκίσκος Α΄ 1414-1450, δούκας της Βρετάνης.
 Πέτρος Β΄ 1418-1457, δούκας της Βρετάνης.
 Αικατερίνη 1416-μετά το 1421.
 Ζιλ 1420 – 1450, κύριος του Σαντοσέ.

Παραπομπές 

Δούκες της Βρετάνης
Οίκος του Ντρε
Φραγκίσκος Α΄ της Βρετάνης

Ο Φραγκίσκος Α΄ (François Ier de Bretagne, 14 Μαΐου 1414 – 17 Ιουλίου 1450) από τον Οίκο των Ντρε-Μονφόρ ήταν δούκας της Βρετάνης και κόμης του Μονφόρ από το 1442 έως το 1450.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του δούκα της Βρετάνης Ιωάννη ΣΤ΄ και της Γαλλίδας πριγκίπισσας Ιωάννας του Βαλουά.

Ο Φραγκίσκος πέθανε στις 17 Ιουλίου 1450 στη Ναντ, και καθώς δεν είχε αποκτήσει γιο, τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Πέτρος Β΄ της Βρετάνης.

Οικογένεια 
Το 1431 στην Ναντ, νυμφεύτηκε τη Γιολάντα των Βαλουά-Ανζού, κόρη του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού & βασιλιά της Νάπολης, και είχε τέκνο:
 Ρενώ, κόμης του Μονφόρ, απεβ. νέος.

Το 1440 απεβίωσε η Γιολάντα και το 1442 ο Φραγκίσκος νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ισαβέλλα των Στιούαρτ. κόρη του Ιακώβου Β΄ της Σκωτίας, με την οποία έκανε τέκνα:
 Μαργαρίτα 1443–1469, παντρεύτηκε τον εξάδελφο της Φραγκίσκο Β΄ δούκα της Βρετάνης.
 Μαρία 1444–1506, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ υποκόμη του Ροάν & κόμη του Πορουέτ.

Δούκες της Βρετάνης
Οίκος του Ντρε
Πέτρος Β΄ της Βρετάνης

Ο Πέτρος Β΄ (Pierre II de Bretagne, 7 Ιουλίου 1418 - 22 Σεπτεμβρίου 1457) από τον Οίκο του Ντρε-Μονφόρ ήταν δούκας της Βρετάνης και κόμης του Μονφόρ (1450 - 1457).

Βιογραφία
Ήταν δεύτερος γιος του δούκα Ιωάννη ΣΤ΄ της Βρετάνης και διάδοχος του αδελφού του, Φραγκίσκου Α΄. 

Τον διαδέχθηκε, στην θέση του δούκα, ο θείος του Αρθούρος Γ΄ της Βρετάνης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Φραγκίσκη του Αμπουάζ (1441), χωρίς να κάνουν κανένα παιδί. 

Δούκες της Βρετάνης
Οίκος του Ντρε
Αρθούρος Γ΄ της Βρετάνης

Ο Αρθούρος Γ΄ της Βρετάνης ο Δίκαιος (Arthur III de Bretagne, 24 Αυγούστου 1393 – 26 Δεκεμβρίου 1458) από τον Οίκο του Ντρε-Μονφόρ ήταν κύριος του Παρτενέ, κόμης του Ρίτσμοντ στην Αγγλία και τους 11 τελευταίους μήνες της ζωής του δούκας της Βρετάνης και κόμης του Μονφόρ.

Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του δούκα της Βρετάνης Ιωάννη Ε΄ με την τρίτη σύζυγό του Ιωάννα των Εβρέ, κόρης του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας. Ήταν ένα πρόσωπο που έπαιξε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του σημαντικό ρόλο στην Γαλλική αυλή και ήταν ένας από τους υποστηρικτές της χαρισματικής Ιωάννας της Λωρραίνης. 

Ο Αρθούρος Γ΄ ήταν γνωστός για το πείσμα του και την κακή ψυχική του διάθεση, χαρακτηριστικά που, το 1427, τον οδήγησαν στην εκδίωξή του από την Γαλλική αυλή. Το 1435 ξανακέρδισε επιρροή και του επετράπη να συνάψει την Συνθήκη του Αράς μεταξύ του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και του Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας.

Ο πρωταγωνιστικός ρόλος του στην εκδίωξη των Άγγλων 
Στην εμφύλια σύγκρουση (1410 – 1414) τάχθηκε κατά του κλάδου της Βουργουνδίας και πολέμησε στη μάχη του Αζενκούρ, όπου τραυματίστηκε και συνελήφθη. Απελευθερώθηκε με την επέμβαση της Αγγλίας το 1420, και πίεσε τον αδελφό του δούκα Ιωάννη να υπογράψει τη Συνθήκη του Τρουά. 

Το 1422, οι Άγγλοι δημιούργησαν για λογαριασμό του το δουκάτο της Τουραίνης, αλλά σύντομα, το 1424, άλλαξε στρατόπεδο και ήρθε σε συμμαχία με τον δελφίνο. Το 1425, τοποθετήθηκε ως Κοντόσταυλος της Γαλλίας με την υποστήριξη της Γιολάντας της Αραγωνίας και πολέμησε στο πλευρό της Ιωάννας της Λωρραίνης στην μάχη του Παταί το 1429. Με την επέμβαση του επικυρώθηκε το 1435 η Συνθήκη του Αρράς, για ειρήνη μεταξύ της βασιλικής οικογένειας και του κλάδου της Βουργουνδίας.

Αυτό οδήγησε στην ένωση όλων των Γάλλων κατά της Αγγλίας με αποτέλεσμα τον θρίαμβο που ακολούθησε και την ανακατάληψη της Νορμανδίας.

Αν και παντρεύτηκε τρεις φορές δεν κατόρθωσε να κάνει παιδιά. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Φραγκίσκος Β΄ της Βρετάνης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1423 τη Μαργαρίτα των Βαλουά, κόρη του Ιωάννη του Άφοβου, δούκα της Βουργουνδίας, η οποία απεβίωσε το 1441.

Το 1442 έκανε δεύτερο γάμο με την Ιωάννα του Αλμπρέ, κόρη του Καρόλου Β΄ κόμη του Ντρε. Δύο έτη μετά η Ιωάννα απεβίωσε.

Ο Αρθούρος Γ΄ έκανε το 1445 τρίτο γάμο με την Αικατερίνη του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρη του Πέτρου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.

Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:
 (νόθη) Ζακελίν.

Παραπομπές 

Δούκες της Βρετάνης
Οίκος του Ντρε
Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Ιωάννης του Μονφόρ

Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean de Montfort (1294 – 26 Σεπτεμβρίου 1345) από τον Οίκο του Ντρε-Βρετάνης ήταν, ως Ιωάννης Β΄, κόμης τού Μονφόρ. Επίσης ήταν διεκδικητής δούκας της Βρετάνης από το 1341 έως το 1345, σε αντιπαράθεση με την Ιωάννα και τον Κάρολο. Από αυτόν και μετά ο Οίκος του μετονομάστηκε σε Ντρε-Μονφόρ.

Βιογραφία
Ήταν γιος του δούκα Αρθούρου Β΄ δούκα της Βρετάνης και της δεύτερης συζύγου του Γιολάντας των Ντρε, κόμισσας του Μονφόρ, κόρης του Ροβέρτου Δ΄ κόμη του Ντρε. 

Το 1322 διαδέχθηκε την μητέρα του στο Μονφόρ και το 1329 νυμφεύθηκε την Ιωάννα της Φλάνδρας, δούκισσα της Βρετάνης στη Σαρτρ κάνοντας μαζί της δύο παιδιά:
 Ιωάννης Δ΄ 1339-1399, δούκας της Βρετάνης.
 Ιωάννα 1341-1399, βαρόνη του Ντρέιτον και προστάτιδα του κάστρου του Ρίτσμοντ.

Το 1341 διαδέχθηκε στην Βρετάνη τον ετεροθαλή αδελφό του Ιωάννη Γ΄ και προσπάθησε να διεκδικήσει τα δίκαιά του από την ανιψιά του Ιωάννα του Παντιέβρ και τον σύζυγό της, Κάρολο γιο του κόμη του Μπλουά. Αυτό οδήγησε στο Πόλεμο της Διαδοχής της Βρετάνης παράλληλα με τον Εκατονταετή πόλεμο και ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Γ΄ ήρθε με το μέρος του.

Πέθανε χωρίς να επιτύχει να γίνει απόλυτος κυβερνήτης, καθώς είχε πολλές αμφισβητήσεις, ενώ τον αγώνα συνέχισε η σύζυγός του στο όνομα του γιου τους, Ιωάννη Δ΄.

Παραπομπές 

Δούκες της Βρετάνης
Οίκος του Ντρε
Ροβέρτος Γ΄ του Ντρε

Ο Ροβέρτος Γ΄ του Ντρε (Γαλλική γλώσσα : Robert III de Dreux, 1185 - 3 Μαρτίου 1234) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε ήταν κόμης του Ντρε και Μπρεν, γιος του Ροβέρτου Β΄, κόμη του Ντρε, και της Γιολάντας του Κουσί. Στην νεότητά του, κατά την διάρκεια ενός κυνηγιού κατέστρεψε ένα χωράφι με στάρι και αυτό του έδωσε το ψευδώνυμο Gasteble. Ενώ ο αδελφός του Πέτρος Α΄ της Βρεττάνης πολεμούσε τον μέλλοντα βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Η΄ στην Ναντ (1212), συνελήφθη κατά την διάρκεια μίας εξόδου του. Αφού ανταλλάχθηκε μετά τη μάχη του Μπουβίν με τον Γουλιέλμο τον Μακρόξιφο (γιο του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας), συμμετείχε στην Σταυροφορία των Αλβιγηνών κυριεύοντας την Αβινιόν (1226). Υποστήριξε την αντιβασίλισσα της Γαλλίας Λευκή της Καστίλλης, μετά τον θάνατο του συζύγου της Λουδοβίκου Η΄.

Οικογένεια 
Με τον γάμο του με την Αενόρ του Σεν-Βαλερύ, παιδιά του ήταν:
 Γιολάντα 1212-1248, παντρεύτηκε τον Ούγο Δ΄ Καπετιδών δούκα της Βουργουνδίας.
 Ιωάννης Α΄ (1215 - 1249) κόμης του Ντρε, πατέρας του Ροβέρτου Δ' κόμη του Ντρε.
 Ροβέρτος (1217 - 1264), κύριος του Μπω. Νυμφεύτηκε την Κλημεντία, υποκόμισσα του Σατωντάν.
 Πέτρος (1220 - 1250), κληρικός

Παραπομπές

Πηγές
Bubenicek, Michelle, Quand les femmes gouvernent: droit et politique au XIVe siècle:Yolande de Flandre, Droit et politique au XIV siecle, Ecole des Chartes, 2002
Evergates, Theodore, The aristocracy in the county of Champagne, 1100-1300, University of Pennsylvania Press, 2007.
Painter, Sidney, William Marshal, Knight-Errant, Baron, and Regent of England, University of Toronto Press, 1982

Οίκος του Ντρε
Γάλλοι Σταυροφόροι
Επισκοπή Χύτρων

Η  Επισκοπή Χύτρων είναι Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Παλαιότερα, η Επισκοπή βρισκόταν στους Χύτρους, περιοχή στην κατεχόμενη σήμερα Κυθραία. Ο πιο γνωστός της Επίσκοπος υπήρξε ο Άγιος Δημητριανός Επίσκοπος Χύτρων. Εκκλησία του Αγίου Δημητριανού υπάρχει έξω από το χωριό Δάλι, πλησίον του δρόμου προς το χωριό Ποταμιά. Επιπλέον, υπάρχει εκκλησία στου αγίου στην κοινότητα Άγιος Δημητριανός Πάφου. Γιορτάζει στις 6 Νοεμβρίου.

Εξωκλήσι του Αγίου Δημητριανού υπάρχει στη ακτή του κατεχόμενου , από τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής . Αγίου Αμβροσίου Κερύνειας.

Το 2007 ανασυστάθηκε η πάλαι ποτέ διαλαμψάσα Επισκοπή Χύτρων και σήμερα, Επίσκοπος Χύτρων είναι ο Θεοφιλέστατος Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Νεοφύτου του Έγκλειστου στην Πάφο κ. Λεόντιος.

Σύνδεσμοι
 Ο άγιος Δημητριανός, επίσκοπος Χυτρών (Κυθρέας)
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Εκκλησία της Κύπρου
Επισκοπή Λήδρας

Η Επισκοπή Λήδρας ή Επισκοπή Λεδρών είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου, η οποία φαίνεται να είναι στενά συνδεδεμένη με την πόλη της Λευκωσίας, εφόσον Λέδρες ή Λήδρα υπήρξε και το αρχαίο όνομά της. Πρώτος Επίσκοπος και πολύ γνωστός ήταν ο Άγιος Τριφύλλιος Λήδρας, του οποίου την μνήμη εορτάζει η Εκκλησία μας στις 13 Ιουνίου και ο οποίος υπήρξε μαθητής του Αγίου Σπυρίδωνος Τριμυθούντος . 

Σημερινός Επίσκοπος της Λήδρας, είναι ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Λήδρας και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας του Μαχαιρά κ. Επιφάνιος.

Ιστορικά, η Επισκοπη Λήδρας αναφέρεται και με το όνομα Επισκοπή Καλλινικήσεων γιατί από διάφορες εκκλησιαστικές αναφορές, φαίνεται πως η πόλη ονομαζόταν και Καλλινίκη, όπως και πόλη των Λευκών θεών, μιας και στο βίο του Αγίου Σπυρίδωνος αναφέρεται πως ο Τριφύλλιος έγινε Επίσκοπος της Καλλινικησέων πόλεως ήτοι Λευκών θεών αγίας του θεού Εκκλησίας. Επίσης σε κάποια άλλη εκκλησιαστική αναφορά, γράφει: Τριφύλλιος ψήφω θεία της Καλλινικησέων μεν πριν, νυν δε Λευκωσίας προχειρίζεται Μητροπόλεως.

Συνδέσμοι

 Ο άγιος Τριφύλλιος

 Ιερά Μονή Μαχαιρά

 Επίσκοπος Λήδρας κ. Επιφάνιος

 Εκκλησία της Κύπρου

 Λήδρα

Εκκλησία της Κύπρου
Ιερά Μητρόπολις Ταμασού και Ορεινής

Η Ιερά Μητρόπολις Ταμασού και Ορεινής (όχι Ταμασσού), γνωστή και ως Επισκοπή Ταμασέων, Ταμασού, ή παλαιότερα Επισκοπή Ταμασίας, είναι μια Επισκοπή που ανήκει εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου.

Πρώτος Επίσκοπος της Επισκοπής αυτής υπήρξε ο Άγιος Ηρακλείδιος, ο οποίος ήταν και από τους πρώτους Επισκόπους που χειροτονήθηκαν στην Κύπρο. Στην κοινότητα Πολιτικό, υπάρχει και μοναστήρι του Αγίου (Η γνωστή ανα το παγκύπριο γυναικεία Ιερά Μονή Αγίου Ηρακλειδίου), μαζί με σπηλιά, μέσα στην οποία ασκήτεψε ο Άγιος, ο οποίος γιορτάζει στις 17 Σεπτεμβρίου. Επόμενος Επίσκοπος υπήρξε ο Άγιος Μνάσων και ακολούθησαν άλλοι Άγιοι, μαθητές και συνεργάτες του Αγίου Ηρακλειδίου, όπως ο Άγιος Ρόδωνας που υπήρξε και βιογράφος του Αγίου Ηρακλειδίου, που έζησαν και ασκήτεψαν στην Επισκοπή Ταμασού.

Η ανασυσταθείσα μετά από οκτώ αιώνες που είχε καταργηθεί από τους Φράγκους κατακτητές της Κύπρου, Ιερά Μητρόπολις Ταμασού και Ορεινής, είχεν αρχικά την έδρα της στο χωριό Πολιτικό, μετέπειτα όμως μετεφέρθη σε άλλο μεγαλύτερο χώρο στην Πάνω Δευτερά, όπου βρίσκεται και σήμερα, μέχρι που να ανεγείρη μεγάλο ιδιόκτητο Μητροπολιτικό Μέγαρο, που θα γίνει, όπως γνωστοποιήθηκε, στο χωριό Επισκοπειό, όπου βρίσκεται και ο Καθεδρικός Ναός της νέας Μητροπόλεως.  Ο σημερινός Επίσκοπος είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Ταμασού και Ορεινής κ. Ησαΐας.

Σημειωτέον δε, ότι η Καθολική Εκκλησία διατηρούσε ανέκαθεν Τιτουλάριο Επίσκοπο Ταμασού.

Παραπομπές

Σύνδεσμοι
 Ο άγιος ιερομάρτυς Ηρακλείδιος
 Ιερά Μητρόπολη Ταμασού και Ορεινής
 Επισκοπή Ταμασού
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου
 Η γραφή του Προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου για την Ταμασό στο μοναδικό του βιβλίο.

Εκκλησία της Κύπρου
Ιερά Μητρόπολις Κωνσταντίας και Αμμοχώστου

Η Ιερά Μητρόπολις Κωνσταντίας και Αμμοχώστου είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός Επίσκοπος της Επισκοπής υπήρξε ο Άγιος Επιφάνιος, ο οποίος ήταν και Αρχιεπίσκοπος Σαλαμίνας. Η μνήμη του Αγίου εορτάζεται στις 12 Μαΐου.

Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι υπάρχει κάποια συσχέτιση της Επισκοπής με την Επισκοπή Σαλαμίνος και όπως φαίνεται η Σαλαμίνος υπήρξε πριν από την Κωνσταντίας από την οποία ίσως να αντικαταστάθηκε.

Σήμερα, από το 2007 που επανασυστάθηκε η επισκοπή Κωνσταντίας ως η Ιερά Μητρόπολις Κωνσταντίας-Αμμοχώστου, έχει την έδρα της στο Παραλίμνι μέχρι της ημέρα απελευθερώσεως της κανονικής της έδρας της πόλεως Αμμοχώστου. Ο Σημερινός Επίσκοπος της Μητροπόλεως είναι ο (από Τριμυθούντος, 1996-2007) Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κωνσταντίας και Πρόεδρος Αμμοχώστου κ. Βασίλειος.

Παραπομπές

Σύνδεσμοι
 Ο άγιος Επιφάνιος 
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου
 Οικοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Κωνσταντιάς - Αμμοχώστου

Εκκλησία της Κύπρου
Επισκοπή Καρπασίας

Η Επισκοπή Καρπασίας ή αλλιώς Επισκοπή Καρπασέων είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστοί Άγιοι της Επισκοπής οι οποίοι υπήρξαν και Επίσκοποι είναι ο άγιος Φίλων Καρπασίας (24/1), ο άγιος Συνέσιος (26/5) και ο άγιος Θύρσος (ή Θέρισσος, 14/12) Επίσκοποι Καρπασίας. Άλλοι άγιοι που ασκήτεψαν είναι ο άγιος Σωζόμενος (20/11) και η αγία Φωτεινή (2/8).

Σήμερα, η Επισκοπή Καρπασίας, έχει προσωρινά την έδρα της στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου και ο σημερινός Επίσκοπος της Επισκοπής είναι ο  Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Καρπασίας κ. Χριστόφορος, ο οποίος είναι ένας από τους δύο βοηθούς του Αρχιεπισκόπου Κύπρου.

Σύνδεσμοι
 Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ 
 Επισκοπή Καρπασίας
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Εκκλησία της Κύπρου
VOR

Η λέξη V.O.R. ή VOR είναι ένα σύνθετο ακρωνύμιο των λέξεων Very high frequency (VHF) Omnidirectional Range. Στην ελληνική γλώσσα ο όρος μεταφράζεται ως Πανκατευθυντικός (προς κάθε κατεύθυνση) Αεροναυτιλιακός Ραδιοφάρος πολύ υψηλής συχνότητας.

Είναι ένα ραδιοναυτιλιακό βοήθημα (Ραδιοφάρος) το οποίο δίνει τη δυνατότητα στα αεροσκάφη να ακολουθούν την πορεία τους από το αεροδρόμιο αναχώρησης, στο αεροδρόμιο προορισμού.

Παρόλο που η λειτουργία τους είναι ακριβώς ίδια, διακρίνονται σε VOR διαδρομής (en-route) και σε τερματικά (terminal) VOR. Η διαφορά τους βρίσκεται στην ισχύ που εκπέμπουν. Τα τερματικά VOR έχουν ισχύ συνήθως 40-60 Watt ενώ τα διαδρομής 150-200 Watt. Το «διαδρομής» εννοεί ότι χρησιμοποιούνται κατά τη διαδρομή του αεροσκάφους από το αεροδρόμιο αναχώρησης στο αεροδρόμιο προορισμού, ενώ τα τερματικά χρησιμοποιούνται κατά την προσέγγιση και διαδικασία προσγείωσης (όπου τερματίζεται η πτήση) στο αεροδρόμιο προορισμού.

Υπάρχει ένας σταθμός εδάφους, ο οποίος είναι συνήθως εγκατεστημένος σε χώρο εντός αεροδρομίων (τερματικό) ή εκτός σε διάφορα επιλεγμένα σημεία (συνήθως υψώματα, λόφους, βουνά) [VOR διαδρομής] ο οποίος εκπέμπει όπως ένας ραδιοφωνικός σταθμός κάποιες πληροφορίες σε ηλεκτρομαγνητική μορφή.

Λειτουργία
Οι πληροφορίες, λαμβάνονται από τους δέκτες που είναι εγκατεστημένοι στα αεροσκάφη και εμφανίζονται σε μια μικρή οθόνη (του δέκτη). Στην αεροπορική ορολογία λέγονται ενδείξεις VOR και ουσιαστικά είναι δύο «πληροφορίες».

Η πρώτη είναι ένας αριθμός που παίρνει τιμές από 0 έως 359, ο οποίος εμφανίζεται σε ψηφιακή ή/και σε αναλογική μορφή και αφορά (δείχνει) στις μοίρες της πορείας του αεροσκάφους από το μαγνητικό Βορά, πάνω στον οποίο (Βορά) είναι προσανατολισμένα όλα τα VOR.

Η δεύτερη ένδειξη είναι σε μορφή γραμμάτων ή βέλους και:
 Αν είναι γράμματα είναι FM από τη λέξη FROM (από) ή TO (προς) και δηλώνουν ότι το αεροσκάφους απομακρύνεται από το συγκεκριμένο VOR αν η ένδειξη είναι FM ή πλησιάζει προς το συγκεκριμένο VOR αν είναι TO. 
 Αν είναι βέλος τότε όταν δείχνει προς το ρύγχος (μύτη) του αεροσκάφους δηλώνει ότι αυτό κατευθύνεται προς το VOR και αν δείχνει προς την ουρά, δηλώνει ότι το αεροσκάφος απομακρύνεται από το VOR. 

Υπάρχει και μια τρίτη πληροφορία η οποία εκπέμπεται από το σταθμό εδάφους και αυτή είναι σε ακουστική μορφή (ακούγεται από ένα μεγάφωνο) και είναι μια τριάδα γραμμάτων του λατινικού αλφαβήτου, κωδικοποιημένη σε κώδικα Mors και αποτελεί την ταυτότητα του μηχανήματος που εκπέμπει, π.χ. τα γράμματα KPL (– · –    · – – ·   · – · ·), από τη λέξη KrisouPoLis (Χρυσούπολις), είναι αυτό που ακούει ο κυβερνήτης του αεροσκάφους, όταν συντονίσει στη συχνότητα 108,8 MHZ το δέκτη του VOR του αεροσκάφους του, για το αεροδρόμιο Καβάλας. Έτσι γνωρίζει ότι οι ενδείξεις που λαμβάνει, προέρχονται από το σωστό ραδιοβοήθημα.
 
Έχοντας αυτές τις πληροφορίες διαθέσιμες καθ' όλη τη διάρκεια της πτήσης και συμβουλευόμενος την απόσταση από το DME και τις πληροφορίες που υπάρχουν στα αεροναυτικά εγχειρίδια οι οποίες αφορούν στα ραδιοβοηθήματα που υπάρχουν εγκατεστημένα, ο κυβερνήτης του αεροσκάφους μπορεί με σιγουριά να το κατευθύνει στον προορισμό του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 VOR Navigation 

Ραδιοναυτιλία
Επισκοπή Σόλων

Η  Επισκοπή Σόλων είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου και σε αυτήν υπάγονται οι ενορίες στην περιοχή Σολέας. Προστάτης και Πολιούχος της Επισκοπής και γενικότερα της Μητροπολιτικής Περιφέρειας Μόρφου είναι ο Άγιος Μάμας, που γιορτάζει στις 2 Σεπτεμβρίου. Η Επισκοπή έχει αναδείξει αρκετούς Αγίους, όπως τον Άγιο Αυξίβιο.

Σήμερα, η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου, η οποία από το 1973 αποτελεί την ανασυστημένη πάλαι ποτέ διαλάμψασα Επισκοπή Σόλων έχει την έδρα της στο χωριό Ευρύχου μέχρι της ημέρα απελευθερώσεως της κανονικής της έδρας, της Μόρφου. Ο Σημερινός Επίσκοπος της Μητροπόλεως είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου και Πρόεδρος Σόλων κ. Νεόφυτος.

Δείτε επίσης
 Επισκοπή Μόρφου
 Σόλοι (Κύπρος)

Σύνδεσμοι

 Ο άγιος Μάμας 
 Ιερά Μητρόπολις Μόρφου
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Εκκλησία της Κύπρου
Ιερά Μητρόπολις Μόρφου

Η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Προστάτης και Πολιούχος της Επισκοπής είναι ο Άγιος Μάμας, που γιορτάζει στις 2 Σεπτεμβρίου.

Σήμερα, η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου, η οποία από το 1973 αποτελεί την ανασυστημένη πάλαι ποτέ διαλαμψάσα Επισκοπή Σόλων έχει την έδρα της στο χωριό Ευρύχου μέχρι της ημέρα απελευθερώσεως της κανονικής της έδρας, της Μόρφου.

Πρώτος Επίσκοπος και πρώτος εκλεγμένος Μητροπολίτης Μόρφου αναδείχτηκε το 1973 ο τότε Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Λήδρας κ. Χρύσανθος Σαρηγιάννης. Μετά όμως την εισβολή του 1974 η Μόρφου και η Μητρόπολη έπεσε στα χέρια των Τούρκων και έτσι στεγάστηκε για ένα χρόνο προσωρινά στην κεντρική Ιερά Μονή Κύκκου ελπίζοντας ότι θα επέστρεφε γρήγορα στη Μόρφου. Ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης κ. Χρύσανθος προτίμησε να μεταφερθεί προσωρινά η έδρα της Μητροπόλεως στο χωριό Ευρύχου, αφού διαρρυθμίστηκε το παλιό Δημοτικό Σχολείο σε Επισκοπή.

Το 1996 απεβίωσε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης κ. Χρύσανθος και το 1998 εκλέχτηκε ο σημερινός Επίσκοπος της Μητροπόλεως, ο οποίος είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου και Πρόεδρος Σόλων κ. Νεόφυτος.

Στην επισκοπή Μόρφου υπάγονται 83 ενορίες εκ των οποίων 30 είναι κατεχόμενες υπό των Τούρκων και  53 ελεύθερες. Υπό την επίβλεψη της Μητροπόλεως Μόρφου λειτουργούν σήμερα στην ελεύθερη περιφέρειά της κατώτερα κατηχητικά σχολεία, χριστιανικοί όμιλοι μαθητών και μαθητριών που αντικατέστησαν τα μέσα και ανώτερα κατηχητικά, σχολή βυζαντινής μουσικής, δανειστική βιβλιοθήκη, καθώς και θρησκευτική υπηρεσία στρατού. Επίσης υπό ιδία επίβλεψη εκδίδονται τα μηνιαία περιοδικά: 
α) "Τάδε λέγει" για την καθοδήγηση του εφημεριακού κλήρου και
β) "Προς το Φως" για την πνευματική καθοδήγηση των πιστών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιερά Μητρόπολις Μόρφου

Εκκλησία της Κύπρου
Ιωάννης Α΄ της Βρετάνης

Ο Ιωάννης Α΄ της Βρετάνης ή Ιωάννης ο Ερυθρός λόγω του χρώματος της γενειάδας του (Γαλλική γλώσσα : Jean Ier de Bretagne, 1217 – 8 Οκτωβρίου 1286) ήταν Δούκας της Βρετάνης (1221 - 1286) και 2ος κόμης του Ρίτσμοντ (1268 - 1286). Ο Ιωάννης Α΄ ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του δούκα της Βρετάνης Πέτρου Α΄ και της Αλίκης δούκισσας της Βρετάνης. Στην πραγματικότητα έγινε δούκας σε ηλικία τεσσάρων ετών με τον πρόωρο θάνατο της μητέρας του (1221), αλλά μέχρι την ηλικία των 20 ήταν υπό την επίβλεψη του πατέρα του Πέτρου. Ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας έδωσε στον Ιωάννη την κομητεία του Ρίτσμοντ (1268), ο τίτλος μεταφέρθηκε στους κληρονόμους του αν και έγιναν συνεχώς μέχρι το 1342 νέες δωρεές και κατασχέσεις. Προχώρησε σε μια σειρά από συγκρούσεις με τον επίσκοπο της Νάντης και τον κλήρο των Βρετόνων, εξέδωσε διάταγμα με το οποίο έστειλε εξορία τους Ιουδαίους από το δουκάτο και τους χάρισε τα χρέη. Συμμετείχε με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο τον Άγιο στην Η΄ Σταυροφορία (1270), γλύτωσε από την μεγάλη επιδημία πανώλης που θανάτωσε ακόμα και τον βασιλιά. Το Δουκάτο της Βρετάνης πέρασε έναν αιώνα ειρήνης που ξεκίνησε με τον Ιωάννη Α΄ και τελείωσε με τον Ιωάννη Γ΄ της Βρετάνης (1341).

Οικογένεια

Με την σύζυγο του Λευκή της Ναβάρρας, δούκισσα της Βρετάνης κόρη του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας (1236) απέκτησε :

Ιωάννης Β΄ της Βρετάνης 1239-1305, δούκας της Βρετάνης.
Πέτρος 1241-1268, κύριος του Ντινάν, Αντέ, Λεόν, Εννεμπόν & Λα Ρος-Ντερριέν.
Αλίκη της Βρετάνης, κυρία του Πονταρσύ 1243-1288, κυρία του Πονταρσύ, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ των Σατιγιόν κόμη του Μπλουά.
Θεοβάλδος 1245-1256, απεβ. 11 ετών, τάφηκε στο αββαείο του Σαιν-Ζιλντάς-ντε-Ρυύς, όπως και τα επόμενα αδέλφια του:
Θεοβάλδος γενν. 1247, απεβ. νέος.
Ελεονώρα γενν. 1248, απεβ. νέα.
Νικόλαος 1249-1251, απεβ. 2 ετών.
Ροβέρτος 1251- 1259, απεβ. 8 ετών.

Παραπομπές

Πηγές

Hallam, Elizabeth M.; Everard, Judith (2001). Capetian France, 987-1328. London: Longman.
Jones, Michael (1988). The Creation of Brittany: A Late Medieval State. London: The Hambledon Press. 
Lower, Michael (2005). The Barons' Crusade: A Call to Arms and Its Consequences. University of Pennsylvania Press.
Morvan, Frederic (2009). La Chevalerie bretonne et la formation de l'armee ducale (in French). Presses Universitaires de Rennes.
Richard, Jean (1983). Lloyd, Simon (ed.). Saint Louis, Crusader King of France. Translated by Birrell, Jean. Cambridge University Press.

Δούκες της Βρετάνης
Οίκος του Ντρε
Αρθούρος Β΄ της Βρετάνης

Ο Αρθούρος Β΄ της Βρετάνης (Γαλλική γλώσσα : Arthur II de Bretagne, 25 Ιουλίου 1261 – 27 Αυγούστου 1312) από τον Οίκο του Ντρε-Βρετάνης ήταν Δούκας της Βρετάνης (1305 - 1312) και ανήκε στον Οίκο των Καπετιδών του Ντρε. Ο Αρθούρος Β΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Β΄ της Βρετάνης και της Βεατρίκης, κόρης του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Γ΄. Μόλις ο Αρθούρος διαδέχθηκε τον πατέρα του, έδωσε στον αδελφό του Ιωάννη την κομητεία του Ρίτσμοντ. Ως δούκας ανεξαρτητοποιήθηκε από το Γαλλικό στέμμα. Χώρισε το δουκάτο του σε οκτώ ανεξάρτητες πολιτείες και το 1309 κάλεσε για πρώτη φορά την συνέλευση των ηνωμένων επαρχιών. Ο Αρθούρος Α΄ πέθανε στον πύργο του νησιού του Σαίντ Ντενίς και τάφηκε σε έναν μαρμάρινο τάφο στο Βαν. Ο τάφος του βανδαλίστηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης αλλά αργότερα επισκευάστηκε.

Οικογένεια

Το 1275 νυμφεύτηκε την Μαρία υποκόμισσα του Λιμόζ, που απεβίωσε το 1291, έκαναν μαζί τρία παιδιά:

 Ιωάννης Γ΄ 1286 – 1341, δούκας της Βρετάνης.
 Γκυ, κόμης του Παντιέβρ 1287 – 1331, πατέρας της:
 Ιωάννας του Ντρε.
 Πέτρος 1289 – 1312.

Νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά με την τρίτη εξαδέλφη του Γιολάντα των Ντρε, κόμισσα του Μονφόρ, κόρη του Ροβέρτου Δ΄ κόμη του Ντρέ και της Βεατρίκης του Μονφόρ· τα παιδιά που έκαναν μαζί ήταν:

 Ιωάννης 1295 – 1345 κόμης του Μονφόρ.
 Βεατρίκη 1295 – 1384, παντρεύτηκε τον Γκυ Ι΄, κύριο του Λαβάλ.
 Ιωάννα 1296 – 1364, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο, κύριο του Μαρλ & Κασέλ, γιο του Ροβέρτου Γ΄ κόμη της Φλάνδρας.
 Αλίκη 1297 – 1377, παντρεύτηκε τον Μπουσάρ ΣΤ΄ κόμη του Βαντόμ.
 Μπλανς γενν. π. 1300, θεωρείται ότι απεβίωσε σε μικρή ηλικία.
 Μαρία 1302 – 1371, έγινε μοναχή.

Παραπομπές

Πηγές

Duplès-Agier, H. (ed.) (1874) Chroniques de Saint-Martial de Limoges (Paris), Anonymum S Martialis Chronicon, Chroniques de Saint-Martial de Limoges
Jonathan Sumption, Trial by Battle: The Hundred Years War, 373
Hereford Brooke George, Genealogical Tables Illustrative of Modern History, (Oxford Clarendon Press, 1875)
Goodall, W. (ed.) (1759) Joannis de Fordun Scotichronicon cum Supplementis et Continuatione Walteri Boweri, Vols. I, II (Edinburgh) ("Joannis de Fordun (Goodall)")

Δούκες της Βρετάνης
Οίκος του Ντρε
Ιωάννης Γ΄ της Βρετάνης

Ο Ιωάννης Γ΄ ο Καλός (Γαλλική γλώσσα : Jean III de Bretagne, 8 Μαρτίου 1286 - 30 Απριλίου 1341) από τον Οίκο του Ντρε-Βρετάνης ήταν Δούκας της Βρετάνης (1312 - 1341) και 5ος κόμης του Ρίτσμοντ (1334 - 1341). Ο Ιωάννης ο Καλός ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αρθούρου Β΄ της Βρετάνης από την πρώτη σύζυγο του Μαρία του Λιμόζ. Αντιτάχθηκε σκληρά στον δεύτερο γάμο του πατέρα του με την Γιολάντα του Ντρε, προσπάθησε να αμφισβητήσει την νομιμότητα του.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε τρεις φορές, χωρίς να καταφέρει να αποκτήσει κανένα παιδί.

Πρώτη σύζυγός του (1297) η 5χρονη τότε Ισαβέλλα των Βαλουά, κόρη του Καρόλου του Βαλουά και της Μαργαρίτας του Ανζού, που απεβίωσε (1309) χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Νυμφεύτηκε (1310) την 27χρονη Ισαβέλλα των Ιβρέα, κόρη του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης η οποία απεβίωσε το 1328. Για τρίτη φορά ο Ιωάννης Γ΄ νυμφεύτηκε (1329) τη 19χρονη Ιωάννα της Σαβοΐας, επίσης χωρίς να κάνει παιδιά, που πέθανε τρία χρόνια μετά από αυτόν.

Ο Ιωάννης Γ΄ αρνήθηκε να ορίσει κληρονόμο του τον ετεροθαλή αδελφό του Ιωάννη του Μονφόρ γιο της μητριάς του Γιολάντας του Ντρε, προτίμησε να κληροδοτήσει το δουκάτο στον βασιλιά της Γαλλίας. Ο Κάρολος του Μπλουά παντρεύτηκε την ανεψιά του Ιωάννα του Παντιέβρ έδωσε στον Ιωάννη κληρονομικά δικαιώματα στο δουκάτο, τα προβλήματα διαδοχής επιλύθηκαν ωστόσο μόνο μετά τον θάνατο του Ιωάννη. Με τον θάνατο του Ιωάννη Γ΄ ο ετεροθαλής αδελφός του Ιωάννης του Μονφόρ διεκδίκησε το δουκάτο χάρη στα κληρονομικά του δικαιώματα, ο βασιλιάς της Γαλλίας υποστήριζε όμως τους Μπλουά με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο "Πόλεμος διαδοχής της Βρετάνης" (1341-1364). Ο πόλεμος διαδοχής ανάμεσα στον Οίκο του Μπλουά και τον Οίκο του Μονφόρ έγινε σταδιακά τμήμα του Εκατονταετούς πολέμου, οι Άγγλοι υποστήριζαν τους Μονφόρ και οι Γάλλοι τους Μπλουά.

Παραπομπές

Πηγές

Michael Jones, Creation of Brittany: A Late Medieval State, (Hambledon Press, 1988)

Δούκες της Βρετάνης
Οίκος του Ντρε
Βρετάνη (διοικητική περιοχή)

Η Βρετάνη είναι διοικητική περιοχή της Γαλλίας. Καταλαμβάνει τη χερσόνησο στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, έχει 3 εκατομμύρια κατοίκους και έκταση 27.208 τ.χλμ.. Πρωτεύουσα είναι η πόλη Ρεν. Η περιοχή χωρίζεται σε τέσσερις διοικητικές περιφέρειες. Διαθέτει σημαντική ιστορική και φυσική κληρονομιά. Είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός στη Γαλλία.
Άλλη μεγάλη πόλη είναι η Βρέστη, παραλιακά στον Ατλαντικό, η οποία αποτελεί τη δυτικότερη πόλη της Γαλλίας. Πολλές φορές στην περιφέρεια της συμπεριλαμβανόταν και η γειτονική μεγάλη πόλη της Ναντ που τελικά το 1941 έγινε πρωτεύουσα στον γειτονικό νομό της Λουάρ-Ατλαντίκ (Loire-Atlantique).

Διοίκηση

Νομοί

Ιστορικές περιοχές 
Η Βρετάνη σύμφωνα με ιστορικά κριτήρια χωρίζεται σε εννέα περιοχές :

 Κάτω Βρετάνη : Λεόν, Τρεγκόρ, Κορνουάιγ και Βαννεταί
 Άνω Βρετάνη : Περιοχή του Σαιν-Μπριέκ, Περιοχή του Σαιν-Μαλό, Περιοχή Dol, την πόλη Ρεν και την πόλη Ναντ.

Κλίμα 
Το κλίμα της Βρετάνης είναι εξαιρετικά ήπιο, ειδικά κατά μήκος των ακτών, με διαφορά θερμοκρασίας ανάμεσα στο καλοκαίρι και το χειμώνα 10 °C περίπου. Ο Βορειοδυτικός άνεμος (noroît στα γαλλικά, gwalarn στα βρετονικά) κυριαρχεί στο Βορρά.

Οι βροχές είναι αρκετά συχνές ενώ στα νότια παράλια, Λοριάν και Πορνίκ, η ετήσια ηλιοφάνεια είναι περισσότερη από 2000 ώρες το χρόνο.

Ιστορικά γεγονότα 
Στα αρχαία χρόνια, η περιοχή ήταν συνδεδεμένη με κελτικές φυλές που βρίσκονταν απ' ευθείας σε επαφή με τα Βρετανικά Νησιά, απ' όπου προήλθε και η τοπική ονομασία. Κατοικείτο από τους Βρετόνους, των οποίων η γλώσσα (βρετονικά) διαφοροποιούνταν από την κοινή Γαλλική, κάτι που έκανε τους Άγγλους πολλές φορές να διεκδικήσουν την περιοχή με στρατιωτικές επιθέσεις.

Αποτελούσε ανεξάρτητο δουκάτο, που διοικείτο από τον Καπετιδικό κλάδο του Ντρε, απογόνους του δούκα Ροβέρτου του Ντρε, μικρότερου γιου του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΣΤ΄.

Πρώτος δούκας από την οικογένεια του Ντρε ήταν ο Πέτρος Α΄ της Βρετάνης (1190 - 1251), που παντρεύτηκε την διάδοχο του δουκάτου Αλίκη, ενώ ως τότε βρισκόταν υπό την κατοχή των βασιλέων της Αγγλίας Πλανταγενετών.

Οι δούκες της Βρετάνης βρίσκονταν πολλές φορές αντίπαλοι με το γαλλικό στέμμα και έκαναν απόπειρες ανεξαρτητοποίησής τους. Συγχωνεύτηκε με το γαλλικό στέμμα, όταν η κληρονόμος του δουκάτου Άννα της Βρετάνης (1477 - 1514) παντρεύτηκε συνεχόμενα δυο Γάλλους βασιλείς, τους Κάρολο Η΄ και Λουδοβίκο ΙΒ΄, μετά από συμφωνία που είχε κάνει. Η ίδια η Άννα ήθελε να δημιουργήσει ανεξάρτητο κράτος και να παντρευτεί τον Μαξιμιλιανό των Αψβούργων, αλλά ο Κάρολος Η΄, χρησιμοποιώντας στρατιωτικά μέσα, την ανάγκασε να τον παντρευτεί ενσωματώνοντας το δουκάτο στη Γαλλία.

Δείτε επίσης 
 Βρετάνη (θωρηκτό), εκ του οποίου προήλθε η ομώνυμη γαλλική κλάση θωρηκτών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ροβέρτος Β΄ του Αρτουά

Ο Ροβέρτος Β΄ του Αρτουά (Robert II d'Artois, Σεπτέμβριος 1250 – 11 Ιουλίου 1302) από τον Οίκο του Αρτουά ήταν κόμης του Αρτουά (1250 - 1302).

Βιογραφία
Ήταν μεταθανάτιος γιος του Ροβέρτου Α΄ κόμη του Αρτουά και της Ματθίλδης των Ρετζινάρ, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης.

Ο Ροβέρτος Β΄ ήταν γενναίος στρατιώτης, συμμετείχε στη Σταυροφορία της Αραγωνίας και επιχείρησε να επιτεθεί στη Σικελία (1287). Από το 1288 ξεκίνησε εργασία σε ένα μεγάλο πάρκο στο Εντέν που περιείχε οπωροπωλεία, καλλιέργειες, ιχθυοτροφεία και κλειστούς χώρους για αγώνες. Ο κήπος περιείχε επίσης μηχανικά αγάλματα όπως και πιθήκους ντυμένους με δέρματα. Υπήρξε ικανός στρατιωτικός και νίκησε τους Φλαμανδούς στη "μάχη του Φουρν" (1297). Τον Ιούλιο του 1302 απεστάλη στη Δυτική Φλάνδρα, λεηλάτησε την ενδοχώρα και επιχείρησε να καταλάβει την Κόρτρεϊκ.

Η μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών

Ο Ροβέρτος Β΄ αντιμετώπισε τον Φλαμανδικό στρατό στη "μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών" (11 Ιουλίου 1302), το ιππικό του προχώρησε επιτυχώς αλλά ο ίδιος τους διέταξε να γυρίσουν πίσω για να κάνει την τελική επίθεση. Το ιππικό κόλλησε στο βάλτο με αποτέλεσμα οι έμπειροι Φλαμανδοί να τους συντρίψουν, όσοι σώθηκαν επέστρεψαν στον Ροβέρτο για να κάνει την τελική επίθεση, ολόκληρος ο στρατός και ο ίδιος ο Ροβέρτος σφαγιάστηκαν από τους Φλαμανδούς.

Οικογένεια
Με τον πρώτο γάμο του με την Αμικία των Κουρτεναί (1250 – 1275), κόρη τού Πέτρου κυρίου τού Κονς και απέκτησε:
 Μαώ 1268-1329, κόμισα του Αρτουά, παντρεύτηκε τον Όθωνα Δ΄ κόμη της Βουργουνδίας από τον Οίκο της Ιβρέας.
 Φίλιππος 1269-1298, κύρος του Κονς, Νονανκούρ, Κονφρόν.
 Ροβέρτος Γ΄ 1287-1342, κύριος του Κονς, Κονφρόν, κ.ά.

Μετά το τέλος της Αμικίας νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Αγνή του Νταμπιέρ (1237 - 1288) κληρονόμο του Μπουρμπόν (1277) και σε τρίτο γάμο (18 Οκτωβρίου 1298) τη Μαργαρίτα (απεβ. 1342), κόρη του Ιωάννη Β΄ κόμη τού Αινώ. Τον Ροβέρτο Β΄ κληρονόμησε η κόρη του Μαώ, παρά το ότι ο εγγονός τού Ροβέρτος Γ΄, γιος του Φιλίππου, προσπάθησε να διεκδικήσει το Αρτουά ανεπιτυχώς.

Παραπομπές

Πηγές
Dunbabin, Jean (1991). A Hound of God: Pierre de la Palud and the Fourteenth-Century Church. Oxford University Press.
Dunbabin, Jean (2011). The French in the Kingdom of Sicily, 1266–1305. Cambridge University Press.
Funck-Brentano, Frantz (1922). The Middle Ages. Heinemann.
Henneman Jr., John Bell (1995). "Artois". In Kibler, William W.; Zinn, Grover A.; Earp, Lawrence (eds.). Medieval France: An Encyclopedia. Routledge.
Housley, Norman (1992). The Later Crusades, 1274–1580: From Lyons to Alcazar. Oxford University Press.
Landsberg, Sylvia (1995). The Medieval Garden. Thames and Hudson.
Macdougall, Elisabeth B., ed. (1986). Medieval Gardens. Dumbarton Oaks.

Οίκος του Αρτουά
Κόμητες του Αρτουά
Επισκοπή Αμαθούντος

Η Επισκοπή Αμαθούντος είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός Επίσκοπος της Επισκοπής υπήρξε ο Άγιος Τύχων, του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 16 Ιουνίου. Άλλοι άγιοι της Επισκοπής είναι ο Άγιος Θεόπομπος και ο Άγιος Μνημόνιος. 

Πρώτος Επίσκοπος υπήρξε ο Αριστοκλειανός, τον οποίο ακολούθησαν οι Άγιος Μνημόνιος και Άγιος Τύχων. Τέταρτος Επίσκοπος ήταν ο Ηλιόδωρος ο οποίος έλαβε μέρος και στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Ακολούθησε ο Θεοδόσιος και κατόπιν ο Διονύσιος που μετείχε σε Σύνοδο στην Ιερουσαλήμ το 563 μ.Χ. Όγδοος Επίσκοπος υπήρξε ο Αλέξανδρος και επόμενος γνωστός είναι κάποιος Ιωάννης που έζησε τον 12ο αιώνα, ενώ τελευταίος αυτής της εποχής αναφέρεται ο Θεόδουλος. Κατά την Φραγκοκρατία, ο Επίσκοπος της περιοχής Λεμεσού μεταφέρει την έδρα του στα Λεύκαρα λόγω της καταστροφής της πόλης και φέρει τον τίτλο του Επισκόπου Αμαθούντος και Προέδρου Νεμεσού και Κουρέων. 

Από την Φραγκοκρατία η Επισκοπή Αμαθούντος μπήκε στην Επισκοπή Κιτίου (όταν οι 14 τότε Επισκοπές μειώθηκαν σε 4), και το 1962 μετά από εισήγηση του Μητροπολίτου Κιτίου Άνθιμου, ανασυστάθηκε η Επισκοπή Αμαθούντος και χειροτονήθηκε Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος ο Καλλίνικος Μαχαιριώτης ο οποίος ήταν βοηθός Επίσκοπος του Μητροπολίτου Κιτίου και υπηρέτησε μέχρι το 1973. Από το 1973 δημιουργήθηκε η Μητρόπολη Λεμεσού, παίρνοντας κομμάτι από την Κιτίου και ο Επίσκοπος της φέρει τον τίτλο Μητροπολίτης Λεμεσού και Πρόεδρος Αμαθούντος και Κουρίου. Το 2007 ανεσυστάθη η πάλε ποτέ διαλαμψάσα Επισκοπή Αμαθούντος και ο Επίσκοπός της είναι βοηθός του Μητροπολίτου Λεμεσού.

Σήμερα, η Χωρεπισκοπή Αμαθούντος, έχει την έδρα της στη  είναι κοινότητα Άγιος Τύχωνας και ο σημερινός Επίσκοπος της Χωρεπισκοπής είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος κ. Νικόλαος, ο οποίος είναι Βοηθός Επίσκοπος του Μητροπολίτου Λεμεσού.

Οι κοινότητες που υπάγονται στην Χωρεπισκοπή Αμαθούντος σήμερα, είναι: Άγιος Τύχων, Ακαπνού, Αρακαπάς, Ασγάτα, Βάσα (Σανίδας), Βάκλα, Διερώνα, Επταγωνιά, Κελλάκι, Κλωνάρι, Μοναγρούλι, Μονή, Παρεκκλησιά, Πεντάκωμο, Πραστειό Κελλακίου, Προφήτης Ηλίας (παρα την Συκόπετρα), Πύργος, Σανίδα, Συκόπετρα καθώς και οι προσφυγικές κοινότητες: Αρμενοχώρι και Μονή (Άγιος Επίκτητος).

Η Επισκοπή ανασυστάθηκε στις 22 Μαΐου 2007, όταν και ψηφίσθηκε ο Χωρεπίσκοπος και χειροτονήθηκε την 10η Ιουνίου του ιδίου έτους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ο άγιος Τύχων
 Η παλαίφατος Επισκοπή Αμαθούντος
 Ιερά Χωρεπισκοπή Αμαθούντος
 Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Εκκλησία της Κύπρου
Ιερά Μητρόπολις Πάφου

Η  Ιερά Μητρόπολις Πάφου είναι μια Επισκοπή που ανήκει εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Προστάτες της Επισκοπής είναι ο Άγιος Πανάρετος Επίσκοπος Πάφου που πέθανε το 1790 και τιμάται η μνήμη του την 1η Μαΐου, καθώς και ο Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος που τιμάται δύο φορές κατ΄ έτος, στις 24 Ιανουαρίου και 28 Σεπτεμβρίου.

Σήμερα, η Ιερά Μητρόπολις Πάφου, η οποία είναι και η πρώτη τη τάξει Μητρόπολη της Εκκλησίας της Κύπρου περιλαμβάνει τις αρχαίες Επισκοπές Πάφου και Αρσινόης. Ο Σημερινός Επίσκοπος της Μητροπόλεως είναι ο Μητροπολίτης Πάφου, Υπέρτιμος και Έξαρχος Αρσινόης και Ρωμαίων  Γεώργιος.

Βοηθός του Μητροπολίτη Πάφου, είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αρσινόης, Επίσκοπος  Επισκοπής Αρσινόης που ανασυστάθηκε το 1996, με πρόταση του τότε Μητροπολίτου Πάφου και νυν Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου Β΄.
Υπό την επίβλεψη της Μητροπόλεως Πάφου λειτουργούν στη περιφέρειά της κατηχητικά σχολεία όλων των τύπων, κοινωνική πρόνοια, φιλόπτωχος αδελφότητα, φιλικοί κύκλοι κυριών καθώς και σχολή βυζαντινής μουσικής.

Σύνδεσμοι
 Ιερά Μητρόπολις Πάφου
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Εκκλησία της Κύπρου
Φίλιππος του Αρτουά

Ο Φίλιππος του Αρτουά (Philippe d'Artois, 1269 – 11 Σεπτεμβρίου 1298) από τον Οίκο του Αρτουά ήταν κύριος του Κονς, Νονανκούρ και Ντομφρόν. Ήταν γιος του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Αρτουά, και της Αμικίας του Κουρτεναί, κόρης του Πέτρου κυρίου του Κονς-αν-Ους και Μεάν-συρ-Υβέρ.

Βιογραφία 
Νυμφεύτηκε τη Λευκή των Ντρε, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης, και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
 Μαργαρίτα (1285–1311), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο, κόμη του Εβρέ το 1301.
 Ροβέρτος Γ΄  1287-1342, κόμης του Ρίτσμοντ.
 Ισαβέλλα 1288 – 1344, μοναχή στο Πουασύ.
 Ιωάννα 1289 – μετά το 1347, παντρεύτηκε τον Γκαστόν Α΄ κόμη της Φουά.
 Μαρία 1291-1365, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ μαρκήσιο του Ναμύρ.
 Αικατερίνη 1296-1368, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ του Ποντιέ, κόμη τού Ωμάλ. Η κόρη τους:
 Ιωάννα τού Ποντιέ, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ΣΤ΄ των Μοντουάρ, κόμη τού Βαντόμ.

Πολέμησε υπό τις διαταγές του πατέρα του στη μάχη του Φυρν, όπου τραυματίστηκε σοβαρά. Δεν γιατρεύτηκε ποτέ από τα τραύματά του και πέθανε μετά από έναν χρόνο, δημιουργώντας μεγάλα προβλήματα διαδοχής: τον διαδέχτηκε στην κομητεία του Αρτουά η αδελφή του Μαώ του Αρτουά.

Παραπομπές

Πηγές

Anquetil, Louis-Pierre and Gallais (Jean-Pierre, M.), Vincent Marie Viénot, Histoire de France depuis les Gaulois jusqu'à la mort de Louis XVI, (Rue Neuves Des Petit Champs, 1819)
Crane, Mark; Raiswell, Richard; Reeves, Margaret, eds. (2004). Shell Games: Studies in Scams, Frauds, and Deceits (1300-1650). Centre for Reformation and Renaissance Studies.
Dunbabin, Jean (2011). The French in the Kingdom of Sicily, 1266–1305. Cambridge University Press.
de Lincy, Le Roux (1852). "Inventaires des Btens Meubles et Immeubles de la Comtesse Mahaut d'Artois Pilles par L'armee de son Neveu, en 1313". Bibliothèque de l'École des chartes, Troisieme Serie (in French). Librairie Droz. 3: 53-79.
Morvan, Frederic (2009). La Chevalerie bretonne et la formation de l'armee ducale, 1260-1341 (in French). Presses Universitaires de Rennes.

Οίκος του Αρτουά
Επισκοπή Αρσινόης

Η Επισκοπή Αρσινόης είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός Επίσκοπος της Επισκοπής υπήρξε ο Άγιος Αρίστων ο Θαυματουργός, του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 22 Φεβρουαρίου. Άλλοι άγιοι της Επισκοπής είναι ο Άγιος Θεοσέβιος μετα της συμβίας αυτου που εορτάζει την 12ην του μηνός Οκτωβρίου και ο Άγιος Αναστάσιος που εορτάζει την 17η Σεπτεμβρίου.

Σήμερα, η Χωρεπισκοπή Αρσινόης, έχει την έδρα της στη Περιστερώνα Πάφου και ο σημερινός Επίσκοπος της Χωρεπισκοπής είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αρσινόης κ. Παγκράτιος, Ηγούμενος της μονής Χρυσορρογιάτισσας  , ενώ ο Προηγούμενος Χωρεπίσκοπος Νεκτάριος εξελέγην  Μητροπολίτης Κιτίου.

Η Επισκοπή ανασυστάθηκε στις 14 Μαΐου του 1996, μετά από πρόταση του τότε Μητροπολίτου Πάφου και νυν Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου Β΄ ότε και εψηφίσθη ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αρσινόης κ. Γεώργιος, νυν Μητροπολίτης Πάφου.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 2020, η Ιερά Σύνοδος εξέλεξε νέο επίσκοπο Αρσινόης τον Ηγούμενο της Μονής Χρυσορρογιάτισσας , Παγκράτιο.  Χειροτονήθηκε στις 24 Οκτωβρίου του ίδιου έτους.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Άγιος Αρίστων ο θαυματουργός επίσκοπος Αρσινόης
 Ιερά Μητρόπολις Πάφου
 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου
 Περιστερωνοπηγή
 Βιογραφία του Θεοφ. Χωρεπισκόπου Αρσινόης

Εκκλησία της Κύπρου