joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Στέργιος Γούσιος

Ο Στέργιος Γούσιος, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1954 μέχρι το 1965, ενώ συμμετείχε με την εθνική Ελλάδος στο Ευρωμπάσκετ του 1961.

Καριέρα
Ο Γούσιος εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το 1954, σε ηλικία 16 ετών, αγωνιζόμενος στα περισσότερα παιχνίδια του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης για την σεζόν 1954-55. Στις δύο επόμενες χρονιές, κατάφερε να γίνει βασικό στέλεχος και πρώτος σκόρερ της ομάδας των "κίτρινων", οι οποίοι δεν κατάφεραν όμως να προκριθούν στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος.

Στις 4 Σεπτεμβρίου 1957, ο Γούσιος πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή στην ελληνική εθνική ομάδα, στην φιλική νίκη εναντίον της Ρουμανίας με 74-65.

Την σεζόν 1957-58, ο Άρης κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και προκρίθηκε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Εκεί, κατέλαβε την δεύτερη θέση πίσω από την ΑΕΚ, με τον Γούσιο να σημειώνει 87 πόντους σε έξι αγώνες.

Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την δεύτερη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα και προκρίθηκαν στην τελική φάση, όπου ισοβάθμησαν στην πρώτη θέση με τις ομάδες του ΠΑΟΚ και του Σπόρτιγκ. Στους αγώνες μπαράζ που ακολούθησαν, ο Άρης κατέβαλε την αντίσταση του Σπόρτιγκ με 78-77, με τον Γούσιο να πετυχαίνει 25 πόντους και τον Πετράκη 32, αλλά ηττήθηκε από τον ΠΑΟΚ με 58-66 και περιορίστηκε στην δεύτερη θέση.

Ο Γούσιος επέστρεψε στην εθνική ομάδα το καλοκαίρι του 1960, όπου αγωνίστηκε στο Προολυμπιακό Τουρνουά με την Ελλάδα να καταλαμβάνει την τρίτη θέση. Ακολούθησε η συμμετοχή του στο Ευρωμπάσκετ του 1961, όπου η ελληνική ομάδα κατέλαβε την 17η θέση. Η καλύτερη του εμφάνιση με τα γαλανόλευκα πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιουνίου 1961, όταν σε φιλικό αγώνα στην Τύνιδα, η Ελλάδα κέρδισε την Λιβύη με 90-48, με τον Γούσιο να πετυχαίνει 15 πόντους.

Ο Γούσιος συνέχισε να αγωνίζεται στον Άρη μέχρι το 1965, παίζοντας για δύο σεζόν στο νεοσύστατο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής και καταλαμβάνοντας την δεύτερη θέση στην τελευταία του χρονιά με τον Άρη.

Από το 1965 και έπειτα, διευθύνει εργοστάσιο γραφικών τεχνών. Επίσης, από το 1978 μέχρι το 1982 υπήρξε μέλος της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης.

Το 2016, κατάφερε σε ηλικία 79 ετών να πάρει το πτυχίο των οικονομικών επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Διακρίσεις
Άρης
 Φιναλίστ πρωταθλήματος Ελλάδας: 1958, 1959, 1965
 Πρωταθλητής Θεσσαλονίκης: 1958

Πηγές
 "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
 Stelios Gousios | European Championship for Men
 Stelios Gousios - Phantis

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Σέντερ
Γεώργιος Βολουδάκης

Ο Γεώργιος Βολουδάκης (1924 - 5 Οκτωβρίου 1989) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Χανιά και ήταν γιος του Ιωσήφ Βολουδάκη, απόγονου της ιστορικής οικογένειας των Βολουδάκηδων. Ήταν ανεψιός του Μανούσου Βολουδάκη, τον οποίο διαδέχθηκε και στην πολιτική. Παντρεύτηκε την Αλίκη Τζωρτζάκη και απέκτησαν 2 τέκνα, το Μανούσο και την Όλγα.

Σπουδές και αντιστασιακή δράση 
Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, καταφεύγοντας στο βουνό και για το λόγο αυτό, καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο από τους Ναζί. Το 1943 έφυγε προς τη Μέση Ανατολή, όπου φοίτησε στη Σχολή Δοκίμων. Ήταν εκδότης της ημερήσιας εφημερίδας "Εθνική Φωνή" από το 1958 (σταμάτησε κατά τη χούντα και συνεχίστηκε η έκδοσή της αργότερα).

Πολιτική σταδιοδρομία 
Μετά την αποχώρηση του θείου του από την πολιτική, τον διαδέχθηκε στο κόμμα της ΕΡΕ ως πολιτευτής. Εξελέγη βουλευτής Χανίων το 1958 και το 1961. Όταν εγκαθιδρύθηκε η χούντα των Συνταγματαρχών, ο Βολουδάκης αυτοεξορίστηκε μαζί με τον Νικήτα Βενιζέλο και τον Αντώνη Δροσογιάννη.
Αργότερα, στις 19 Μαρτίου 1989 έγινε ξανά βουλευτής στη Β΄ Αθηνών, καταλαμβάνοντας την έδρα του αποβιώσαντος Κωνσταντίνου Λάσκαρη με τη Νέα Δημοκρατία και υπηρετώντας ως τον Ιούνιο του 1989.

Θάνατος 
Ο Γεώργιος Ι. Βολουδάκης πέθανε τον Οκτώβριο του 1989 στην Αθήνα και κηδεύτηκε από το Ναό της Μητρόπολης, στις 6 Οκτωβρίου, ενώ η ταφή του έγινε την επομένη στα Χανιά.

Παραπομπές 

Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές Χανίων
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Θέμα Ταρώνος

Το Θέμα Ταρώνος ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας που δημιουργήθηκε το 966 ή 967 στα εδάφη του Αρμενικού Πριγκιπάτου του Ταρών. Το θέμα περιελάμβανε την περιοχή του Ταρών που βρισκόταν δίπλα στην λίμνη Βαν που αποτελούσε ανεξάρτητο πριγκιπάτο και πρωτύτερα την τέταρτη από τις 15 αρμενικές περιφέρειες διαιρεμένη σε 15 περιοχές.

Οι τελευταίοι πρίγκιπες του Ταρών αδελφοί Γρηγόριος (Γκρίγκορ) και Παγκράτιος (Μπακουράν) γιοί του Ασώτ (Ασώτιος) παραχώρησαν το πριγκιπάτο στον αυτοκράτορα Νικηφόρο Β΄ με αντάλλαγμα τίτλους και ιδιοκτησίες στην Μικρά Ασία. Αρχικά οι Βυζαντινοί πήραν το δυτικό τμήμα του Ταρών που σχημάτισε θέμα μαζί με την περιοχή της Κελτζηνής, το υπόλοιπο διοικούνταν ακόμα από την Αρμενική οικογένεια Ταρωνίτη και το προσάρτησε ο Βασίλειος Β΄, το 1064 προστέθηκε και η περιοχή του Βανάντ. Το Θέμα διοικούσε ένας στρατηγός με τον τίτλο "στρατηγός του Ταρών" ενώ κάποιοι έφεραν και τον τίτλο του δουξ.

Το 1071 μετά την Μάχη του Ματζικέρτ το Θέμα καταλύθηκε από τους Τούρκους αλλά ο τίτλος παρέμεινε τιμητικός στην αυτοκρατορία.

Γνωστοί διοικητές του αναφέρονται οι παρακάτω :
 Μαριανός
 Πανκράτιος
 Λέων
 Γρηγόριος Αρσακίδης
 Θεόδωρος Ααρώνιος
 Ελίναγος
 Τορνίκ Μαμικόνιαν

Παραπομπές

Πηγές 
 Χρατς Μ. Μπαρτικιάν, Ο κουράτωρ Μανζικέρτ και της Έσω Ιβηρίας και η ανατολική πολιτική του Βασιλείου Β΄
 Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή, Θεσσαλονίκη 2007.

Βυζαντινά θέματα
Βυζαντινή Αρμενία
Μενέλαος Χατζηγεωργίου

Ο Μενέλαος Χατζηγεωργίου ήταν Έλληνας πρώην κολυμβητής, καλαθοσφαιριστής και αθλητής του στίβου, ο οποίος αγωνιζόταν για τον σύλλογο του Άρη Θεσσαλονίκης. Κατά την δεκαετία του '70, ανέλαβε χρέη προέδρου του συλλόγου, ενώ από το 1990 ως το 1994 υπήρξε ευρωβουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, όντας αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Βιογραφικό
Ο Χατζηγεωργίου εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη στα τέλη της δεκαετίας του '30, κατά τα εφηβικά του χρόνια. Το 1940, συμμετείχε με την ομάδα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, όπου οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την τρίτη θέση.

Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χατζηγεωργίου αγωνιζόταν στο τμήμα κολύμβησης και υδατοσφαίρισης του συλλόγου, συμμετέχοντας κάθε χρόνο στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος πόλο, όπου ο Άρης καταλάμβανε σταθερά από την τέταρτη μέχρι την έκτη θέση. Επίσης, υπήρξε αθλητής του στίβου και μετά το τέλος της αθλητικής του καριέρας στα μέσα της δεκαετίας του '50, ανέλαβε ως έφορος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου. Το 1972, ανέλαβε χρέη προέδρου του συλλόγου για έναν χρόνο, όπως και την σεζόν 1979-80, όπου οι "κίτρινοι" έχασαν τον τίτλο του πρωταθλητή στο μπαράζ του Βόλου εναντίον του Ολυμπιακού.

Τον Απρίλιο του 1990, εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και στην πρώτη διετία της θητείας του υπήρξε μέλος της Επιτροπής για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, της  Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων, Απασχόλησης και Εργασιακού Περιβάλλοντος και της Αντιπροσωπείας για τις σχέσεις με τις χώρες της Κεντρικής Αμερικής και το Μεξικό. Στο δεύτερο μισό της θητείας του υπήρξε μέλος της Αντιπροσωπείας για τις σχέσεις με την Αλβανία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.

Όντας γυναικολόγος, ίδρυσε μαζί με ομάδα γιατρών την κλινική "Κυανούς Σταυρός" στη Θεσσαλονίκη.

Απεβίωσε ηλικία 95 ετών 12 Οκτωβρίου 2020.

Παραπομπές

Πηγές 
Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004", συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7
 Τους εύχομαι δύναμη και θάρρος - SentraGoal
 Μενέλαος ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

Έλληνες αθλητές του στίβου
Αθλητές στίβου Άρη
Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Κολυμβητές Άρη
Υδατοσφαιριστές Άρη
Έλληνες υδατοσφαιριστές
Έλληνες αθλητές της κολύμβησης
Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Πρόεδροι ΠΑΕ Άρη
Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Γυναικολόγοι
Δουκάτο του Σορρέντο

Το Δουκάτο του Σορρέντο ήταν ένα μικρό κρατίδιο της Νότιας Ιταλίας, με πρωτεύουσα το Σορρέντο, το έδαφος του οποίου περιλάμβανε μόνο την περιοχή της χερσονήσου του Σορρέντο και την ομώνυμη πόλη.

Ιδρύθηκε το έβδομο αιώνα ως φέουδο του βυζαντινού Δουκάτου της Νάπολης, τότε ακόμα μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Νάπολη στη συνέχεια έγινε ντε φάκτο ανεξάρτητη από το Βυζάντιο, και τον ένατο αιώνα το Σορρέντο με τη σειρά του απέκτησε την ντε φάκτο ανεξαρτησία του από τη Νάπολη αλλά και οι δύο παρέμεναν ονομαστικά βυζαντινές επαρχίες.

Η ιστορία του σημαδεύτηκε από συνεχείς πολέμους με τις γειτονικές χώρες, όπως οι Λομβαρδοί του Μπενεβέντο όταν τους πολιόρκησαν το 839 και χάρη στην υποστήριξη των Ναπολιτάνων κατάφεραν να τους αντιμετωπίσουν, ή της Δημοκρατίας του Αμάλφι. Το Σορρέντο στη συνέχεια συμμάχησε με τον αντίπαλο του υπό των φόβο των Σαρακηνών.

Οι κυβερνήτες δεν ήταν απόλυτοι ή κληρονομικοί, αλλά εκλέγονταν από τον λαό. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας τους τίμησε με τίτλους όπως πρόξενος, ύπατος και πατρίκιος, που είχαν όμως μόνο ονομαστική αξία. Μεταξύ των λίγων δουκών για τους οποίους έχουμε μια εικόνα, ο Ιωάννης είχε τον τίτλο του δούκα και προξένου το 933.

Το 1040 η εξουσία κατελήφθη από τον πρίγκιπα του Σαλέρνο Γουαϊμάριο, ο οποίος έδωσε την πόλη στον αδελφό του Γκουΐντο. Το 1072 το δουκάτο πέρασε για λίγο στον Δούκα της Νάπολης Σέρτζιο Ε΄ και στη συνέχεια επιστράφηκε σε λομβαρδικά χέρια και στον Γιζούλφο Β΄ του Σαλέρνο. Το 1077 το Σορρέντο καταλήφθηκε από τους Νορμανδούς και η ανεξαρτησία του χάθηκε για πάντα το 1137, όταν το Δουκάτο ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Σικελίας.

Γνωστοί δούκες ήταν οι :
 Σέργιος Α΄ 
 Σέργιος Β΄ 
 Ιωάννης, γύρω στο 933
 Γκουΐντο, το 1039

Παραπομπές

Δουκάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Βυζαντινή Ιταλία
Μεσαιωνική Ιταλία
Πρώην κρατίδια της Ιταλίας
Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα: Θα πάει μακριά η βαλίτσα

Το Ημερολόγιο Ενός Σπασίκλα:  Θα πάει μακριά η βαλίτσα;, γνωστό ως "Diary of a Wimpy Kid: The Long Haul" στις ΗΠΑ, είναι ένα μυθιστόρημα ρεαλιστικής φαντασίας, γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα και σκιτσογράφο Τζεφ Κίνι, και το ένατο βιβλίο της σειράς Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα (σειρά). Το μυθιστόρημα αυτό κυκλοφόρησε στις 4 Νοεμβρίου 2014 στις ΗΠΑ. Στις ΗΠΑ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Amulet Books, ενώ στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Πλοκή 
Ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο υποτίθεται πως είναι μεγάλη χαρά για όλη την οικογένεια... εκτός, φυσικά, αν πρόκειται για τους Χέφλι. Το ταξίδι ξεκινάει γεμάτο προσδοκίες αλλά γρήγορα αρχίζουν να συμβαίνουν διάφορα αναπάντεχα. Οι τουαλέτες στα βενζινάδικα, οι τρελαμένοι γλάροι, τα μικροτρακαρίσματα και ένα γουρούνι που το έσκασε δε σημαίνουν ακριβώς διασκέδαση για τον Γκρεγκ Χέφλι. Αλλά ακόμα και το χειρότερο ταξίδι με αυτοκίνητο μπορεί να είναι γεμάτο περιπέτειες και αυτό το συγκεκριμένο θα μείνει για καιρό αξέχαστο στους Χέφλι.

Συνέχεια  
Αυτό είναι το ένατο βιβλίο της σειράς Ημερολόγιο ενός σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα: Τρελή γκαντεμιά ενώ το επόμενο είναι Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα: Τον παλιό καλό καιρό

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.psichogios.gr/site/Books/show/1002733/to-hmerologio-enos-spasikla-9-tha-paei-makria-h-balitsa%3B

Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα (σειρά)
Κανονικό πολύγωνο

Στην Ευκλείδεια γεωμετρία, το κανονικό πολύγωνο είναι ένα πολύγωνο το οποίο είναι ισογώνιο (όλες οι γωνίες του είναι ιδίων μοιρών) και ισόπλευρο (όλες οι πλευρές του είναι ιδίου μήκους). Τα κανονικά πολύγωνα μπορούν να είναι κυρτά ή αστεροειδή. Μια σειρά από κανονικά πολύγωνα με αυξανόμενο αριθμό πλευρών γίνονται οριακά είτε ένας κύκλος, εάν είναι σταθερή η περίμετρος, είτε ένα κανονικό απειρόγωνο, εάν είναι σταθερό το μήκος των πλευρών.

Γενικές ιδιότητες 
Οι γενικές ιδιότητες αναφέρονται σε όλα τα κυρτά και τα αστεροειδή κανονικά πολύγωνα.

Ένα κανονικό πολύγωνο ν πλευρών έχει μια περιστροφική συμμετρία τάξης ν.

Όλες οι κορυφές ενός κανονικού πολυγώνου βρίσκονται σε έναν κοινό κύκλο, δηλαδή έναν κύκλο που ονομάζεται περιγεγραμμένος και σχηματίζεται από τις κορυφές του πολυγώνου οι οποίες παρατίθενται κυκλικά. Αυτό σημαίνει ότι κάθε κανονικό πολύγωνο είναι και κυκλικό πολύγωνο.

Η παραπάνω ιδιότητα σε σχέση με την ιδιότητα των πλευρών ίσου μήκους, σημαίνει ότι κάθε κανονικό πολύγωνο έχει επίσης έναν κύκλο, που είναι ομόκεντρος με τον περιγεγραμμένο κύκλο και ονομάζεται εγγεγραμμένος, ο οποίος εφάπτεται στην κάθε πλευρά του πολυγώνου. Αυτό σημαίνει ότι κάθε κανονικό πολύγωνο είναι και εφαπτόμενο πολύγωνο.

Ένα κανονικό πολύγωνο ν πλευρών μπορεί να κατασκευαστεί με κανόνα και διαβήτη αν και μόνο αν οι περιττοί πρώτοι παράγοντες του ν είναι διακριτοί πρώτοι αριθμοί Φερμά (βλ. κατασκευάσιμο πολύγωνο).

Συμμετρία 
Η ομάδα συμμετρίας ενός κανονικού πολυγώνου ν πλευρών είναι διεδρική Dν (τάξης 2ν): D2, D3, D4, ... Αποτελείται από Cν περιστροφές, ταυτόχρονα με ανακλαστική συμμετρία σε ν άξονες που διέρχονται από το κέντρο. Αν ο ν είναι άρτιος, τότε οι μισοί από αυτούς τους άξονες διέρχονται από δύο αντίθετες κορυφές, και οι άλλοι μισοί από το μέσο των αντίθετων πλευρών. Αν ο ν είναι περιττός, τότε όλοι οι αξόνες διέρχονται από μια κορυφή και το μέσο της αντίθετης πλευράς.

Διττότητα των κανονικών πολυγώνων 
Όλα τα κανονικά πολύγωνα είναι αυτομάτως διπλά σε συνάφεια, και για περιττό ν είναι αυτομάτως διπλά σε ταυτότητα.

Επιπλέον, κάθε κανονικό αστεροειδές σχήμα (ένωση), αποτελείται από κανονικά πολύγωνα και είναι επίσης αυτομάτως διπλό.

Κανονικά πολύγωνα ως έδρες πολυέδρων 
Ένα ομοιόμορφο πολύεδρο έχει ως έδρες κανονικά πολύγωνα, έτσι ώστε για κάθε δύο κορυφές να υπάρχει μια ισομετρία χαρτογραφώντας το ένα μέσα στο άλλο (ομοίως με τα κανονικά πολύγωνα).

Ένα Σχεδόν κανονικό πολύεδρο είναι ένα ομοιόμορφο πολύεδρο που έχει μόνο δύο είδη εδρών που εναλλάσσονται γύρω από κάθε κορυφή του.

Ένα κανονικό πολύεδρο είναι ένα ομοιόμορφο πολύεδρο που έχει μόνο ένα είδος έδρας.

Τα υπόλοιπα (ανομοιόμορφα) κυρτά πολύεδρα με κανονικές έδρες είναι γνωστά ως στερεά του Τζόνσον.

Ένα πολύεδρο που έχει κανονικά τρίγωνα ως έδρες ονομάζεται δελτάεδρο.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Regular Polygon description (με διαδραστική animation)
Incircle of a Regular Polygon (με διαδραστική animation)
Area of a Regular Polygon (τρεις διαφορετικές φόρμες, με διαδραστική animation)
Renaissance artists' constructions of regular polygons at Convergence

Πολύγωνα
Αννοναρία

Η Αννοναρία (σε ελεύθερη μετάφραση : Σιτοχώρι) ήταν μια επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην βορειο-ανατολική σημερινή Ιταλία, με επίκεντρο τη Ραβέννα και περιλάμβανε τα κατάλοιπα των βυζαντινών κτήσεων της Βενετίας, την Φλαμινία και Πικένουμ Αννοναρίουμ και μέρος της σημερινής Λομβαρδίας.

Δημιουργήθηκε με βάση την ρωμαϊκή επαρχία της Αννοναρία που είχε δημιουργήσει ο Θεοδόσιος Α΄. Εκείνη την εποχή, η επαρχία ήταν ο σιτοβολώνας και εξασφάλιζε τρόφιμα για το Μιλάνο και τη Ραβένα. Την λειτουργία αυτή αργότερα επανέλαβε κάτω από την κυριαρχία του ο βασιλιάς των  Οστρογότθων Θεοδώριχος.

Η επαρχία της Αννοναρία δημιουργήθηκε από τον Τιβέριο Β (αυτοκράτορα της Ανατολής από το 574) περίπου το έτος 580, στην αναδιοργάνωση του βυζαντινού εδάφους της Ιταλίας, και περιλάμβανε τα εδάφη βόρεια των Απεννίνων.

Η επαρχία ήταν βραχύβια και λίγα χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος (582 - 602) την ενέταξε στην νέα επαρχία Εξαρχάτο της Ραβένα, με πρωτεύουσα τη Ραβέννα.

Παραπομπές

Πηγές 
 il papato, i bizantini, i longobardi in italia - nel vii secoloc 

Επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Βυζαντινή Ιταλία
Μεγάγωνο

Το μεγάγωνο είναι ένα πολύγωνο με ένα εκατομμύριο πλευρές. Ένα κανονικό μεγάγωνο εκπροσωπείται από το σύμβολο Schläfli {1000000} και μπορεί να κατασκευαστεί ως περικομμένο σχεδόν-κανονικό 500000-γωνο, t{500000}, το οποίο εναλλάσσει δύο τύπους ακμών.

Ένα κανονικό μεγάγωνο, ακόμα κι αν σχεδιαζόταν στο μέγεθος της Γης, θα ήταν πολύ δύσκολο να το ξεχωρίσουμε από έναν κύκλο.

Ιδιότητες 
Η κάθε εσωτερική γωνία ενός κανονικού μεγαγώνου είναι 179,99964°. Το εμβαδόν ενός κανονικού μεγαγώνου με πλευρές μήκους a δίνεται από τον τύπο:

Η περίμετρος ενός κανονικού μεγαγώνου στον εγγεγραμμένο κύκλο του είναι πολύ κοντά στα 2π:

Αν ορίσουμε έναν κύκλο στο μέγεθος του ισημερινού της Γης, με περιφέρεια 40.075 χιλιόμετρα, τότε μια ακμή μεγαγώνου σε ένα τέτοιο εγγεγραμμένο κύκλο θα είναι στην πραγματικότητα μήκους περίπου 40 μέτρων. Η διαφορά μεταξύ της περιμέτρου του εγγεγραμμένου μεγαγώνου και της περιφέρειας του κύκλου αυτού, ανέρχεται σε μέγεθος μικρότερο από το 1/16 του χιλιοστού.

Το κανονικό μεγάγωνο δεν είναι ένα κατασκευάσιμο πολύγωνο, διότι ο αριθμός των πλευρών του, 1000000 = 26 × 56, δεν είναι ούτε μια δύναμη του δύο, ούτε ένα γινόμενο διακριτών πρώτων αριθμών Φερμά.

Φιλοσοφική εφαρμογή 
Όπως και το παράδειγμα του χιλιαγώνου του Ρενέ Ντεκάρτ, το ενός εκατομμυρίου πλευρών πολύγωνο έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως η απεικόνιση μιας καλά καθορισμένης έννοιας που δεν μπορεί να γίνει ορατή.

Το μεγάγωνο χρησιμοποιείται επίσης ως απεικόνιση της σύγκλισης των κανονικών πολυγώνων σε ένα κύκλο.

Μεγάγραμμα 
Ένα μεγάγραμμα είναι ένα αστεροειδές πολύγωνο ενός εκατομμυρίου πλευρών. Υπάρχουν 199,999 κανονικές μορφές του:
500,000 περιπτώσεις -1 (το κυρτό) -100.000 (τα πολλαπλάσια του 5) -250.000 (τα πολλαπλάσια του 2) +50.000 (τα πολλαπλάσια των 2 και 5) = 199,999 περιπτώσεις

Οι περιπτώσεις αυτές δίνονται από σύμβολα Schläfli της μορφής {1000000/ν}, όπου ν είναι ένας φυσικός αριθμός μεταξύ του 2 και του 500.000 που είναι πρωταρχικός έως το 1.000.000. Υπάρχουν επίσης 300.000 κανονικά αστεροειδή σχήματα στις υπόλοιπες περιπτώσεις.

Δείτε επίσης 
 Χιλιάγωνο
 Μυριάγωνο

Παραπομπές 

Πολύγωνα
Δουκάτο της Εδέσσης

Το Δουκάτο της Εδέσσης ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Μεσοποταμία με κέντρο την Έδεσσα η σημερινή Ούρφα της Τουρκίας. Το Δουκάτο δημιουργήθηκε  μετά το 1031 και την ανακατάληψη της Έδεσσας από τον Γεώργιο Μανιάκη και διοικούνταν αρχικά από έναν στρατηγό κι έπειτα από αξιωματικό με τον τίτλο του δούκα ενώ κάποιοι έφεραν τον τίτλο του κατεπάνω.

Στο Δουκάτο περιλαμβάνονταν τα πρώην θέματα Λιμνίων και Αετού την Στρατηγίς Χασαναρά και άλλες μικρότερες περιοχές, αναφέρεται με μεικτό πληθυσμό τόσο σε εθνικότητα όσο και σε θρησκεία. Από το 1085 δέχτηκε συνεχείς επιθέσεις και λεηλασίες από τους Τούρκους, το 1067 ο δουξ Λέων Αρβαντηνός έχασε σε μάχη από τους Τούρκους, αιχμαλωτίστηκε και απελευθερώθηκε με καταβολή λύτρων. Το 1070-71 ο δουξ Βασίλειος Αλουσιανός αντιμετώπισε πολυήμερη πολιορκία από τον Αλπ Αρσλάν ενώ το Δουκάτο αναγνώριζε τη βυζαντινή κυριαρχία τυπικά. Το 1077 σε μια εμφύλια αντιπαράθεση ο Βασίλειος Αποκάπης πολιόρκησε και κατέλαβε την Έδεσσα , σκότωσε τον προηγούμενο δουξ κι ανέλαβε νέος δουξ. Μετά τον θάνατο του το 1083 η πόλη εναλλάσσονταν συχνά δούκες ενώ η αυτοκρατορική εξουσία δεν αναγνωριζόταν πάντα, ταυτόχρονα οι Τούρκοι εμίρηδες λεηλατούσαν την ύπαιθρο και πολιορκούσαν την Έδεσσα.

Τον Φεβρουάριο του 1087 η πόλη παραδόθηκε στον εμίρη Μελικσάχ, αλλά συνέχισαν να διορίζονται βυζαντινοί διοικητές της πόλης, και από τον εμίρη δικοί του διοικητές. Μέχρι το 1098 που τα εδάφη του Δουκάτου έφτασαν οι σταυροφόροι, πόλεις του δουκάτου ή πρώην βυζαντινοί αξιωματούχοι κατα διαστήματα επαναστατούσαν από τον Τούρκο εμίρη και αναγνώριζαν τον βυζαντινό αυτοκράτορα. Το 1098 ο δουξ Θεόδωρος Χετάμης, βυζαντινός αξιωματούχος, δολοφονήθηκε, ο θάνατος του και το ίδιο έτος θεωρείται ότι έληξε η βυζαντινή κυριαρχία στην περιοχή.

Γνωστοί διοικητές αναφέρονται οι :
 Γεώργιος Μανιάκης, μετά το 1031 - 1036 ή 1037, στρατηγός, ο πρώτος δουξ
 Λέων Λεπενδρηνός, 1036 ή 1037, ο δεύτερος δουξ
 Μιχαήλ Αποκάπης, 1036 ή 1037-1038, πιθανότατα ο τρίτος δουξ
 Βαρασβατζέ Τορνίκιος, 1038, στρατηγός
 Βασίλειος Αποκάπης, 1038, δουξ
 Ααρών Ραδομηρός, πριν το 1057, δουξ
 Ιωάννης Δούκας, 1059, κατεπάνω
 Σαμουήλ Αλουσιανός, κάπου ανάμεσα στη δεκαετία 1060- πριν το 1062, δουξ
 Νικηφόρος Βοτανειάτης, πριν το 1062, δουξ
 Δαβατηνός, 1062, δουξ
 Μιχαήλ Σαρωνίτης, πριν το 1066, δουξ
 Θεόδωρος Πηγονίτης, 1066, δουξ
 Λέων Αρβαντηνός, 1066-1067, δουξ
 Παύλος, 1068-1071, κατεπάνω
 Βασίλειος Αλουσιανός, 1070-1071, δουξ
 Λέων Διαβατηνός, 1071-1077, δουξ και κατεπάνω
 Βασίλειος Αποκάπης, 1078-1083, δουξ
 Συμβάτιος Βηκχατζή, 1083, δουξ
 Διλάρετος Βραχάμιος, 1084-1086, δουξ
 άγνωστος, 1086, δουξ
 Βαρσαουμά, 1086-1087, δουξ
 Τουρκική κατάκτηση 1087-1093
 Θεόδωρος Χετάμης, 1093-1094 και 1095-1098, δουξ

Παραπομπές

Πηγές 
 Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή, Θεσσαλονίκη 2007.

Δουκάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Ουρμπικαρία

Η Ουρμπικαρία ήταν βραχύβια διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική χερσόνησο. Βρισκόταν στα εδάφη ανάμεσα στο σημερινό Λάτιο και την Τοσκάνη.

Δημιουργήθηκε περίπου το 580 από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Τιβέριο Β', ήταν μία από τις πέντε επαρχίες που δημιούργησε στην Ιταλική χερσόνησο. Το 584 ο νέος αυτοκράτορας Μαυρίκιος κατάργησε αυτές τις επαρχίες και τις ενέταξε στην νεοδημιουργηθήσα επαρχία με την ονομασία Εξαρχάτο της Ραβένα.

Ο μεσαιωνικός συγγραφέας Ιωάννης Κύπριος αναφέρει ότι στην επαρχία ανήκαν οι πόλεις : Νάπολη, Γάραντας, Γένοβα, Λουνί, Ρώμη, Λιμένας της Ρώμης, Τόρε Τρε Ποντί, Τσιβιταβέκια, Τεράμο, Μουγκέλο κτλ.

Παραπομπές 

Επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Βυζαντινή Ιταλία
Ανάκτορα Ψυχικού

Το Βασιλικό Ανάκτορο Ψυχικού, το επονομαζόμενο «Ανάκτορο Παύλου και Φρειδερίκης», είναι το επιβλητικό οίκημα της οδού Διαμαντίδου το οποίο αγοράστηκε το 1937 από τον Γεώργιο Β´, για να στεγάσει το μελλόνυμφο ζεύγος του Διαδόχου Παύλου και της πριγκίπισσας Φρειδερίκης.

Το πρώην βασιλικό ανάκτορο του Ψυχικού θεωρείται ένα από τα στολίδια της περιοχής. Το ανάκτορο ξεπερνά τα 1.200 τ.μ, έχει δύο ορόφους και αποτελείται από ένα κυρίως κτίσμα και δύο μικρότερα βοηθητικών χώρων. Το επιβλητικό οίκημα είχε παραχωρηθεί προς χρήση στο πριγκιπικό ζεύγος Παύλου και Φρειδερίκης. Σε αυτό το σπίτι γεννήθηκαν η πριγκίπισσα Σοφία στις 2 Νοεμβρίου 1938 και ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος στις 2 Ιουνίου 1940. Μετά τον θάνατο του Βασιλέως Παύλου, αποτέλεσε την κατοικία της Βασιλομήτορος Φρειδερίκης. Μετά την κατάργηση της βασιλείας το 1974 το Ελληνικό Δημόσιο, συγκεκριμένα δε η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, αποφάσισε την εκποίησή του με πλειοδοτικό διαγωνισμό. Ο πλειοδοτικός διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε το 1987 με συμμετοχή εκτός άλλων και του Ισπανικού Δημοσίου, αφού ήταν επιθυμία της βασίλισσας της Ισπανίας, Σοφίας, να αποκτήσει το κτήριο με το οποίο τη συνέδεαν αναμνήσεις. Συμμετοχή δήλωσε και η υπεράκτια εταιρεία συμφερόντων της οικογένειας Χατζηιωάννου (EasyJet), από την οποία και τελικά αγοράστηκε και το ακίνητο μεταβιβάστηκε σε αυτή έναντι 316.000.000 δραχμών.

Πηγές 

Βασιλικές κατοικίες στην Αθήνα
Επαρχία Αιμιλίας

Η Επαρχία Αιμιλίας ήταν βραχύβια διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική χερσόνησο. Καταλάμβανε τμήματα της Κεντρικής Ιταλίας ανάμεσα στην Κρεμόνα και γύρω περιοχές αλλά και το νότιο-ανατολικό άκρο της Λιγουρίας με το Λόντι.

Δημιουργήθηκε περίπου το 580 από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Τιβέριο Β', ήταν μία από τις πέντε επαρχίες, (Αννοναρία, Καλαβρία, Ουρμπικαρία, Καμπανία και Αιμιλία) που δημιούργησε στην Ιταλική χερσόνησο λόγω της πίεσης των Λομβαρδών και χαμένων εδαφών από τους εισβολείς. Το 584 ο νέος αυτοκράτορας Μαυρίκιος κατάργησε αυτές τις επαρχίες και τις ενέταξε στην νεοδημιουργηθήσα επαρχία με την ονομασία Εξαρχάτο της Ραβένα.

Ο μεσαιωνικός συγγραφέας Ιωάννης Κύπριος αναφέρει σημαντικότερες πόλεις της επαρχίας : Κρεμόνα και το Λόντι Βέτσιο

Παραπομπές 

Επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Βυζαντινή Ιταλία
Διοίκηση Ιταλίας Αννοναρίας

Η Διοίκηση της Ιταλίας Αννοναρίας ήταν διοικητική διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπου συνέχισε να υπάρχει και στην πρώιμη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αρχικά, δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα Διοκλητιανό (284-305), με πρωτεύουσα το Μεδιολάνο και διοικούνταν από έναν βικάριο.

Περιγραφή 
Η διοίκηση περιλάμβανε το βόρειο τμήμα της ιταλικής χερσονήσου και ορισμένες περιοχές της Ιλλυριας. Οι κάτοικοι υποχρεούνται να παρέχουν τη διοίκηση και τα στρατεύματα, που διατίθενται για το Μιλάνο και τη Ραβένα, αλλά και την τροφοδοσία τους σε εφόδια, κρασί και ξύλο.

Σε μια επακόλουθη μεταρρύθμιση, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας δημιούργησε τη νέα διοίκησις της Ιλλυρίας (379), αποσπώντας επαρχίες από την Ιταλία Αννοναρία.

Η διοίκση φαίνεται να έχει διατηρηθεί και μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επειδή ο βικάριος Ιταλίας εξακολουθεί να υφίσταται στις σύγχρονες πηγές όχι στο Μιλάνο αλλά στη Γένοβα κατά το τέλος του έκτου αιώνα. Προφανώς ο βικάριος Ιταλίας Αννοναρίας, αρχικά ζούσε στο Μιλάνο αλλά μετά τις κατακτήσεις των Λομβαρδών (569) κατέφυγε στη Γένοβα. Πιθανώς ο βικάριος Ιταλίας εξαφανίστηκε με την κατάκτηση από τους Λομβαρδούς της Λιγουρίας το 643 ή λίγο πριν.

Η μέγιστη πολιτική αρχή ήταν ο βικάριος Ιταλίας, γνωστές είναι οι εξής διαιρέσεις :

Βενετία και Ίστρια, με κέντρο την Ακουιλία
Εμιλία και Λιγουρία, με κέντρο το Μεδιολάνο
Φλαμινία και Πικένουμ, με κέντρο την Ραβένα
Ραετία, με κέντρο την Αυγούστα Βιντελίκουμ
Alpes Cottiae, με κέντρο την Σεγκουσίο
 Παννονία Σουπέριορ, με κέντρο την Καρνούντουμ
 Σαβία, με κέντρο την Σισκία
 Βαλερία Ριπένσις, με κέντρο την Σοπιάνε
 Παννονία Ίνφέριορ , με κέντρο την Ακουίνκουμ
 Δαλματία, με κέντρο την Σαλόνα
 Νότικουμ Ριπένσε, με κέντρο την Λαυριάκουμ
 Νότικουμ Μεντιτερανέουμ, με κέντρο την Βίρουνουμ

Βενετία και Ίστρια, με κέντρο την Ακουιλία
Λιγουρία, με κέντρο το Μεδιολάνο
Εμιλία, με κέντρο την Πιασένζα
Φλαμινία και Πικένουμ Αννοναρίουμ, με κέντρο την Ραβένα
Ραετία Πρίμα, με κέντρο την Κουρία Ραετόρουμ
Ραετία Σεκούντα, με κέντρο την Αυγούστα Βιντελίκουμ
Άλπες Cottiae, με κέντρο την Σεγκούσιο

Παραπομπές

Πηγές 
 Possibile geografia dell'Italia Annonaria
 La riorganizzazione amministrativa dell'Italia. Costantino, Roma, il Senato e gli equilibri dell'Italia romana, Enciclopedia Costantiniana (2013)

Διοικήσεις της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Διοικήσεις της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
Βυζαντινή Ιταλία
Μεσαιωνική Κροατία
Μεσαιωνική Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Μεσαιωνική Σερβία
Μεσαιωνική Ουγγαρία
Βυζαντινή Σερβία
Χρήστος Γερακίνης

Ο Χρήστος Δ. Γερακίνης (Στενή Ευβοίας, 14 Νοεμβρίου 1893   - 20 Νοεμβρίου 1985) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και υπουργός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1893 και ήταν γιος του Δημητρίου Γερακίνη. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και στο Κέντρο Σπουδών Πεζικού στη Γαλλία. Ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία ως Ανθυπολοχαγός, το 1917. Όταν έγινε η γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, ήταν διοικητής του 90ού Συντάγματος Πεζικού. Με το βαθμό του συνταγματάρχη διετέλεσε υποδιοικητής του Τάγματος Ασφαλείας Χαλκίδας. Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας ο Γερακίνης διορίστηκε από την κυβέρνηση Βούλγαρη υποδιοικητής της Σχολής Ευελπίδων, ενώ από το 1945 ως το 1946 ήταν διοικητής της Σχολής Πεζικού. Σύμφωνα με τη Μαύρη Βίβλο του ΕΑΜ του 1945, εκκρεμούσαν εις βάρος του πάνω από είκοσι μηνύσεις και δύο εντάλματα σύλληψης. Tο Μάρτιο του 1947 το Ειδικό Δικαστηριο Χαλκίδας απηλλαξε από τις εναντίον τους κατηγορίες κατηγορίες το Γερακίνη και τους ταγματασφαλίτες του Αλιβερίου. Από το 1948 ως το 1950 ανέλαβε διοικητής του ΚΕΜ της 15ης Μεραρχίας. 

Μετά την αποστρατεία του το φθινόπωρο του 1952 από την κυβέρνηση Πλαστήρα με το βαθμό του Αντιστράτηγου, πολιτεύτηκε με τον Ελληνικό Συναγερμό με τον οποίο εκλέχθηκε βουλευτής Χαλκίδας το 1952. Στις 11 Απριλίου 1954 διορίστηκε υφυπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Παπάγου. Παρέμεινε υφυπουργός ως την παραίτησή του, στις 15 Δεκεμβρίου 1954.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Βελλή και είχαν 1 γιο και 4 κόρες. Έγραψε το έργο "Στοιχεία Γενικής Τακτικής" (1927).  Συνέταξε και επιμελήθηκε επίσης πολλά λήμματα στην Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια.

Πέθανε το 1985 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 21 Νοεμβρίου (στο αγγελτήριο της κηδείας του αναφέρεται ως επίτιμος Επιθεωρητής Σωμάτων).

Παραπομπές 

Βουλευτές Χαλκίδας
Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών
Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Τζέικ Κοέν

Ο Τζέικ Κοέν, γεννημένος στις 25 Σεπτεμβρίου 1990, είναι Αμερικανό-Ισραηλινός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα με την ομάδα του Άρη.

Καριέρα
Ο Κοέν φοίτησε στο λύκειο Κονεστόγκα και αναδείχθηκε MVP της Central League, πριν εισαχθεί στο πανεπιστήμιο του Ντέιβιντσον, όπου αγωνίστηκε στους Γουάιλντκατς από το 2009 ως το 2013. Εκεί, αναδείχθηκε δύο φορές καλύτερος παίκτης της νότιας περιφέρειας, ενώ ήταν στην πρώτη δεκάδα στα ριμπάουντ, τις βολές και τα κοψίματα. Οι μέσοι όροι του ήταν 13,2 πόντοι, 5,5 ριμπάουντ και 1,5 κοψίματα σε 136 αγώνες.

Ο Κοέν υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Μακάμπι Τελ Αβίβ, με την οποία αγωνίστηκε σε δέκα αγώνες πριν παραχωρηθεί δανεικός στην Μακάμπι Ρισόν για άλλους δεκατέσσερις αγώνες.

Το 2014-15, αγωνίστηκε σε 57 αγώνες με την ομάδα της Μακάμπι Τελ Αβίβ σε όλες τις διοργανώσεις, έχοντας 5,9 πόντους και 3,3 ριμπάουντ μέσο όρο.

Στις 18 Αυγούστου 2015, ανακοινώθηκε επίσημα η συνεργασία του αθλητή με τον Άρη για την σεζόν 2015-16. Ένα χρόνο αργότερα, επέστρεψε στην πατρίδα του, φορώντας την φανέλα της Μακάμπι Ασντόντ.

Παραπομπές

Πηγές
 COHEN, JAKE - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL
 Jake Cohen, ο 9ος - ArisBC
 DraftExpress NBA Draft Prospect Profile: Jake Cohen

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Jake Cohen Highlights Season 2014-2015

Ισραηλινοί καλαθοσφαιριστές
Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ
Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Ρισόν ΛεΖιόν
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Πιερ ντ’ Ομπισόν

Ο Πιερ ντ’ Ομπισόν (γαλλικά: Pierre d'Aubusson, 1423 - 1503) ήταν μέγας μάγιστρος των Ιωαννιτών Ιπποτών. Διακρίθηκε κυρίως για την επιτυχή υπεράσπιση της Ρόδου κατά την πολιορκία του 1480 από τα οθωμανικά στρατεύματα.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1423 στο Μοντέιγ ο Βικόντ της κεντρικής Γαλλίας και καταγόταν από ιστορική οικογένεια ευγενών. Ήταν το πέμπτο τέκνο του Ρενώ ντ' Ομπισόν και της Μαργαρίτας de Rochechouart. Σχετικά με την παιδική του ηλικία δεν υπάρχουν αξιόπιστες αναφορές. Φέρεται να εισήλθε στο τάγμα των Ιωαννιτών γύρω στο 1450 και μετά από αρκετά χρόνια υπηρεσίας κατά τα οποία ανέλαβε διάφορες θέσεις, ανακηρύχτηκε στις 8 Ιουνίου του 1476 ως ο τεσσαρακοστός μέγας μάγιστρος των ιπποτών της Ρόδου. 

Τον Μάιο του 1480 ηγήθηκε της άμυνας της Ρόδου κατά τη διάρκεια της πολιορκίας από ισχυρές οθωμανικές δυνάμεις υπό τους πασάδες Μεσίχ και Γεδίκ Αχμέτ. Η πολιορκία διήρκησε μέχρι τον Αύγουστο του ίδιου έτους και βρήκε νικητές τους Ιωαννίτες, γεγονός που προσέδωσε μεγάλες τιμές στον ντ' Ομπισόν, ο οποίος μάλιστα τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια των μαχών. Αμέσως μετά την απόσυρση των οθωμανικών δυνάμεων, μερίμνησε για την ανοικοδόμηση της πόλης και των οχυρώσεων. Το 1489 χειροτονήθηκε καρδινάλιος εξασφαλίζοντας μάλιστα περαιτέρω προνόμια για το ιπποτικό του τάγμα ενώ το 1495 ανακηρύχτηκε από τον πάπα Αλέξανδρο ΣΤ' αρχιστράτηγος μιας ενδεχόμενης εκστρατείας εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αν και οι Ιωαννίτες ιππότες βρίσκονταν από το 1482 ( χρονιά που ο διεκδικητής του οθωμανικού θρόνου Τζεμ Σουλτάν κατέφυγε στη Ρόδο μετά την ήττα από τον αδελφό του Βαγιαζίτ Β΄, ο οποίος στη συνέχεια κατέβαλε σεβαστό χρηματικό ποσό για να αποτραπεί η επάνοδος του αδελφού του στα οθωμανικά εδάφη ) σε ειρήνη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία ανανεώθηκε το 1497 με αποτέλεσμα να μην συμμετάσχουν ανοικτά στον Β' Βενετοτουρκικό πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, προχώρησε σε εκτεταμένες διώξεις εναντίον της εβραϊκής κοινότητας της Ρόδου.

Πέθανε στις 3 Ιουλίου του 1503 στη Ρόδο και θάφτηκε σε μαυσωλείο εντός του ναού του Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή. Ο τάφος του ντ' Ομπισόν καταστράφηκε λίγα χρόνια αργότερα, κατά την κατάκτηση της Ρόδου από τους Οθωμανούς.

Παραπομπές

Γάλλοι μοναχοί
Ηγούμενοι του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ
Γάλλοι καρδινάλιοι
Γάλλοι στρατιωτικοί
Φατμά Σουλτάν (κόρη του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄)

Η Φατμά Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:فاطمہ سلطان‎) (Τούρκικα: Fatma Sultan, 1 Νοεμβρίου 1840 - 29 Αυγούστου 1884) ήταν η κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία 
Η Φατμά γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου 1840 και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη που γεννήθηκε από τον πατέρα της, και η μεγαλύτερη κόρη που γεννήθηκε από τη μητέρα της. Από την πλευρά της μητέρας της ήταν αδελφή του σουλτάνου  Μωάμεθ Ε΄, της Ρεφιά Σουλτάν, της Χατιτζέ Σουλτάν και της Ρουκιγιέ Σουλτάν.

Όταν η Φατμά ήρθε σε ηλικία για γάμο, οι γιοι μερικών των πιο σημαντικών προσωπικοτήτων ζήτησαν το χέρι της νεαρής πριγκίπισσας. Ο Μουσταφά Ρεσίτ Πασά και ειδικότερα η σύζυγός του Αντιλέ Χανίμ, η οποία ήταν εξαιρετικά υπερήφανη, ήταν ιδιαίτερα ανήσυχοι διότι ο γιος τους, ο Αλί Γκαλίμπ Πασάς, πρέπει να γίνει γαμπρός του σουλτάνου. Οι άλλοι υπουργοί ήθελαν να ευχαριστήσουν τον Μεγάλο Βεζύρη, και προσπάθησαν να πείσουν τον Σουλτάνο να δώσει το χέρι της πριγκίπισσας στον γιο του Μεγάλου Βεζίρη. Μετά από πολλή πίεση, ο Σουλτάνος συναίνεσε στην προτεινόμενη ένωση. Ωστόσο, ο Ρεσίτ Πασάς φοβήθηκε ότι αν αυτός ο γάμος λάμβανε χώρα ενώ ο ίδιος ήταν μεγάλος βεζίρης, οι άνθρωποι θα κουτσομπόλευαν.

Στην ηλικία των δεκατριών, στις 2 Αυγούστου 1854 παντρεύτηκε τον Αλί Γκαλίμπ Πασάς. Την επόμενη χρονιά γέννησε μια κόρη, την Τζεμιλέ Χανίμσουλταν, η οποία πέθανε σε βρεφική ηλικία. Μετά το θάνατο του Αλί Γκαλίμπ Πασά από πνιγμό στον Βόσπορο το 1858 παντρεύτηκε έξι μήνες αργότερα τον Νουρί Πασά στις 17 Μαρτίου 1859. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Σουλτανζάντε Μεχμέτ Φουάντ και την Εμινέ Λουτφιγιέ Χανίμσουλταν. Και τα δύο παιδιά της πέθαναν νέα.

Μετά την αμφιλεγόμενη καταδίκη και την εξορία στην Αραβία του δεύτερου συζύγου της για συνενοχή στο θάνατο του θείου της, σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ, η Φατμά αποσύρθηκε στην έπαυλη της μέχρι το θάνατό της λίγο αργότερα στις 29 Αυγούστου 1884 σε ηλικία 44 ετών. Είναι θαμμένη στο μαυσωλείο του ετεροθαλούς αδελφού της, σουλτάνου Μουράτ Ε΄, στο Γενί Τζαμί, στην Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
 "Turkey: The Imperial House of Osman". web.archive.org. Retrieved 6 February 2014.
 The Concubine, the Princess, and the Teacher: Voices from the Ottoman Harem. University of Texas Press. 2010. ISBN 978-0-292-78335-5.
 Fanny Davis (1986). The Ottoman Lady: A Social History from 1718 to 1918. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-313-24811-5.

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Φατμά Σουλτάν (κόρη του Αχμέτ Γ')

Η Φατμά Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:فاطمہ سلطان‎) (Τούρκικα: Fatma Sultan, 22 Σεπτεμβρίου 1704 - 3 Ιανουαρίου 1733) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εγγονή του Μωάμεθ Δ΄ και της Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάνας και αδελφή των σουλτάνων Μουσταφά Γ΄ και Αμπντούλ Χαμίτ Α΄.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 22 Σεπτεμβρίου 1704, κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και της Εμετουλάχ Καντινεφέντι. Στην ηλικία των πέντε παντρεύτηκε με τον Σιλαχντάρ Νταμάτ Αλί Πασά. Ο Σιλαχντάρ εισήλθε συμβολικά στις αίθουσες της, επειδή η νύφη δεν είχε ακόμη φθάσει στην εφηβεία. Το 1713, ο Σιλαχντάρ έγινε Μεγάλος Βεζίρης, αλλά δεν άσκησε τα συζυγικά του δικαιώματα καθώς το 1716 έχασε τη ζωή του, στον πόλεμο με τους Αυστριακούς. 

Περιγράφεται ότι είχε μεγάλη πολιτική επιρροή τόσο στον πατέρα της, ο οποίος άφησε την κυβέρνηση στα χέρια της, και στον σύζυγο της, ο οποίος ήταν ο Μεγάλος Βεζίρης. Έχει αναφερθεί ως η τελευταία de-facto θηλυκή κυβερνήτης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Το ζευγάρι πέρασε αρκετά χαρούμενα και εύπορα χρόνια κατά τη διάρκεια της διαβόητης για την μεγαλοπρέπεια και την πολυτέλεια της, την Εποχή της Τουλίπας (Lale Devri), η οποία έγινε το σύμβολο της βασιλείας του Αχμέτ Γ΄. Οι ανταρσία των Γενίτσαρων το 1730 έθεσε τέλος στη ζωή της οικογένειας της Φατμά. Οι Γενίτσαροι καθαίρεσαν τον πατέρα της, ο δεύτερος σύζυγος της, Νέβσεχιρλι Νταμάτ Ιμπραήμ Πασάς εκτελέστηκε και η οικογενειακή περιουσία κατασχέθηκε.

Η Φατμά Σουλτάνα πέθανε στην Κωνσταντινούπολη στις 3 Ιανουαρίου 1733

Παραπομπές

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Οθωμανοί
Φεχιμέ Σουλτάν

Η Φεχιμέ Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:نشط السلطان مرحبا الشخصي) (Τούρκικα: Fehime Sultan, 2 Αυγούστου 1875 - 15 Σεπτεμβρίου 1929) ήταν κόρη του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία 

Η Φεχιμέ γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1875 στο παλάτι Ντολμαμπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη και ήταν κόρη του Μουράτ Ε΄ και της τέταρτης συζύγου του Μεϊλισερβέτ Καντινεφέντι. Λαμβάνοντας τις σπουδές της στο παλάτι, όπως και ο πατέρας της, η Φεχιμέ ενδιαφέρονταν για τις τέχνες. Μεταξύ των κύκλων το παρατσούκλι της ήταν Κελεμπέκ Σουλτάν (πεταλούδα πριγκίπισσα), λόγω της αλλόκοτης τέχνης της και του ακριβού στυλ ένδυσης.

Η Φεχιμέ παντρεύτηκε τον Νταμάτ Αλί Γκαλίμπ Πασά, στο Παλάτι Γιλντίζ, στην Κωνσταντινούπολη, στις 12 Σεπτεμβρίου 1901, αλλά πήραν διαζύγιο 7 χρόνια αργότερα στις 4 Νοεμβρίου 1908 στο Ορτάκιοϊ. Αργότερα παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Μοχάμεντ Αλί Πασά Τιούφικ στο Ορτάκιοϊ στις 5 Ιουνίου 1910, αλλά χώρισαν 17 χρόνια αργότερα, το 1927. Αυτός ο γάμος δεν αναγνωρίστηκε από το θείο της σουλτάνο Μωάμεθ Ε΄.

Εξορία
Μετά την κατάργηση του οθωμανικού χαλιφάτου από το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Τουρκίας το 1924 (η μοναρχία είχε ήδη καταργηθεί δύο έτη νωρίτερα), η Φεχιμέ εξορίστηκε στη Νίκαια της Γαλλίας. Χωρισμένη από τον σύζυγο και τα παιδιά της, η Φεχιμέ πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 1929 σε ηλικία 54 ετών από φυματίωση και θάφτηκε στη Νίκαια.

Ένα φόρεμα που θεωρείται ότι ανήκε σε αυτήν διατηρείται στο παλάτι Τοπ Καπί.

Παραπομπές 

 [1]

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Εσίνο Λάριο

Το  Εσίνο Λάριο, [Esino Lario (/ɛˈsɪnɒ/)] είναι μια κοινότητα στην επαρχία Λέκκο στην Ιταλική περιφέρεια της Λομβαρδίας, που βρίσκεται περίπου 60 χιλιόμετρα βόρεια από το Μιλάνο, 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Λέκκο, και περίπου 4.3 χιλιόμετρα από την ανατολική ακτή της Λίμνης Κόμο. Στις 31 Δεκεμβρίου 2004, είχε πληθυσμό 772 κατοίκους και έκταση 18,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Η προέλευση του οικισμού τακμηριώνεται από αρχαιολογικά ευρήματα. Η έκταση γύρω από το Εσίνο Λάριο περικλείεται από τα όρη των Άλπαιων όπου το καρστικό τοπίο έχει παραγάγει απολιθώματα, βράχους, και σπηλιές, από τα οποία το γνωστότερο είναι ο Παγετώνας του Μοντοκένο. Ο δήμος είναι μέρος της Ορεινής Κοινότητας της Βαλβασσίνα, Βαλβαρρόνε, Βαλ ντ'Εσίνο και Ριβιέρα και είναι εξοκλήρου εντός του Πάρκου της Βόρειας Γκρίγκνα.

Το Εσίνο Λάριο συνορεύει με τους ακόλουθους δήμους: Κορτενόβα, Λιέρνα, Μαντέλλο ντελ Λάριο, Παρλάσκο, Παστούρο, Περλέντο, Πριμαλούνα, Τακένο, Βαρέννα.

Γεωγραφία 

Το χωριό βρίσκεται στις πρόποδες των Άλπεων κατά μήκος των βόρειο-ανατολικές πλαγιές της οροσειράς Γκρίγκνα, 4,3 χιλιόμετρα από την ανατολική όχθη της λίμνης Κόμο. Βρίσκαται στην κεφαλή της μικρής κοιλάδας της Βαλβασσίνα. Το χωριό αποτελείται από δύο χωριστά κέντρα: το Άνω Εσίνο και το Κάτω Εσίνο, που βρίσκονται σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρα. Άλλοι δευτερεύοντες οικισμοί εντός του δήμου είναι το Καϊνάλλο, σε σχεδόν 1.300 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και η Ορτανέλλα, σε λίγο λιγότερο από 1.000 μέτρα.

Η τοποθεσία χαρακτηρίζεται επίσης από την άφθονη παρουσία των θαλάσσιων ορυκτών αποθέσεων, λόγω της γεωλογικής ιστορίας των προποδών των Άλπεων, οι οποίες αναδύθηκαν από τη θάλασσα κατά τη διάρκεια τεκτονικών κινήσεων της Αλπικής ορογέννεσης στην Καινοζωική εποχή. Οι αποθέσεις αυτές έχουν από καιρό μελετηθεί από παλαιοντολόγους. Από τους πρώτους ενδιαφερόμενους μελετητές ήταν ο γεωλόγος και παλαιοντολόγος Αντόνιο Στοππάνι κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

Δημογραφικά 
Ιστορικά δεδομένα πληθυσμού:

Παραπομπές

Επιπλέον βιβλιογραφία 
 David Robertson, Sarah Stewart, Italian Lakes, Hunter Publishing, 2004, p. 19.
 Richard Sale, Italian Lakes, Hunter Publishing, 2006, p. 112.
 Paulist Press, Beds and Blessings in Italy: A Guide to Religious Hospitality, Hidden Spring, 2010, p. 165.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος
 Esino Lario—LarioOrientale.eu

Πόλεις της Λομβαρδίας
Ναϊλέ Σουλτάν

Η Ναϊλέ Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:سلطان الثمين) (Τούρκικα: Naile Sultan, 30 Σεπτεμβρίου 1856 - 18 Ιανουαρίου 1882) ήταν η σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία 
Η Ναϊλέ Σουλτάν γεννήθηκε 30 Σεπτεμβρίου 1856, την ίδια χρονιά που γεννήθηκε η αδελφή της, Μεντιχά Σουλτάν, κόρη του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Σαγιεστέ Χανιμεφέντι. Στη ληξιαρχική πράξη γεννήσεώς της είναι δηλωμένο ότι γεννήθηκε την Τρίτη. Ήταν πέντε χρονών όταν πέθανε ο πατέρας της, σουλτάνος Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. Δεν υπάρχει καμία πληροφορία σχετικά με την παιδική και εφηβική της ηλικία, που συνέπεσαν με τη βασιλεία του θείου της, σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ.

Πέθανε από φυματίωση σε ηλικία 26 ετών, και φαίνεται ότι είχε πολεμήσει εναντίον αυτής της ασθένειας, όπως η μεγαλύτερη αδελφή της, Μπεχιτζέ Σουλτάν.

Όταν ο αδελφός της σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, ανέβηκε στο θρόνο, έδωσε άδεια στον γάμο της Μπεχιτζέ Σουλτάν με τον Χαμίντ Μπέη και στον γάμο της Ναϊλέ Σουλτάν με τον Μεχμέτ Πασά, ο οποίος ήταν συγγενής της μητέρας της. Οι γάμοι τους πραγματοποιήθηκαν στις 6 Οκτωβρίου 1876 στο παλάτι Ντολμάμπαχτσε.

Η Ναϊλέ Σουλτάν πέθανε άτεκνη μετά από έξι χρόνια γάμου στις 18 Ιανουαρίου 1882 και θάφτηκε στο Μαυσωλείο των αυτοκρατορικών κυριών στο Γενί Τζαμί, στην Κωνσταντινούπολη. Μετά το θάνατό της ο Μεχμέτ Πασά παντρεύτηκε την Εσμά Σουλτάνα, την κόρη του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ από την Νεσερέκ Καντινεφέντι.

Παραπομπές 

 "Sultan Abdülmecid" . Retrieved 2013-09-04.

Πηγές 
 Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
 Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Εμερί ντ' Αμπουάζ

Ο Εμερί ντ' Αμπουάζ (γαλλικά: Émery d'Amboise, 1434-1512) ήταν ο τεσσαρακοστός πρώτος μέγας μάγιστρος των Ιωαννιτών Ιπποτών. Διαδέχτηκε το 1503 τον Πιερ ντ' Ομπισόν και διατηρήθηκε στο αξίωμα μέχρι τον θάνατό του το 1512.

Βιογραφία 

Γεννήθηκε το 1434 στη Λουάρ-ε-Σερ της κεντρικής Γαλλίας και ήταν το τρίτο τέκνο του τοπικού άρχοντα και κρατικού αξιωματούχου Πιερ ντ' Αμπουάζ. Αδελφός του ήταν ο καρδινάλιος της Ρουέν, Ζορζ ντ' Αμπουάζ.

Κατετάγη στους Ιωαννίτες Ιππότες και αργότερα ανέλαβε τη θέση του ταμία του τάγματος, ενώ διορίστηκε από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΒ΄ ως πριόρης της Γαλλίας. Παράλληλα ανέλαβε διάφορες διοικητικές θέσεις στα παραρτήματα του τάγματος εντός της Γαλλίας και προχώρησε στην κατασκευή του επιβλητικού μέγαρου του Πριόρη της Γαλλίας στη Ρόδο.

Τον Ιούλιο του 1503, μετά τον θάνατο του Πιερ ντ' Ομπισόν, εξελέγη νέος μάγιστρος του τάγματος και το 1504 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Ρόδο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του αντιμετώπισε με επιτυχία τις πειρατικές επιδρομές και πραγματοποίησε επιτυχημένες θαλάσσιες επιθέσεις εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του σουλτανάτου της Αιγύπτου, ενώ μερίμνησε και για την ενίσχυση της άμυνας της Ρόδου (χαρακτηριστική είναι η πύλη στη βορειοδυτική πλευρά του μεσαιωνικού κάστρου της Ρόδου, η κατασκευή της οποίας ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του και είναι σήμερα γνωστή ως Πύλη ντ' Αμπουάζ) και τη βελτίωση των οικονομικών του τάγματος. 

Απεβίωσε στις 13 Νοεμβρίου του 1512. Τον διαδέχτηκε ο συγγενής του Γκυ ντε Μπλανσεφόρ, ο οποίος όμως πέθανε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του προς τη Ρόδο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Hospitaller Sources, Calendar for 1510, by Jürgen Sarnowsky, Hamburg (2000-2008).

Γάλλοι μοναχοί
Ηγούμενοι του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ
Γάλλοι στρατιωτικοί
Σπύρος Παπαδόπουλος (πολιτικός)

Για τον ηθοποιό, δείτε Σπύρος Παπαδόπουλος.

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος  (γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1931) του Κωνσταντίνου, είναι Έλληνας ψυχίατρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Καβάλας με τη Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) από το 1985 ως το 1993.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1931 στη Δράμα και σπούδασε ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έκανε μετεκπαίδευση στο Ηνωμένο Βασίλειο. 
Πολιτεύτηκε επιτυχώς με τη Νέα Δημοκρατία.

Βουλευτής 
Εξελέγη βουλευτής Καβάλας με τη ΝΔ για πρώτη φορά το 1985 επανεξελέγη τον Ιούνιο του 1989, το Νοέμβριο του 1989 και τον Απρίλιο του 1990.

Παραπομπές 

Βουλευτές Καβάλας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Εστέμπαν Καμπιάσο

Ο Εστέμπαν Ματίας Καμπιάσο Ντελέαου (λατινικά: Esteban Matías Cambiasso Deleau, 18 Αυγούστου 1980), με το παρατσούκλι "Cuchu" (ισπανικά: Γέρος) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή. Υπήρξε βασικό στέλεχος της Εθνικής Αργεντινής, ενώ αγωνίστηκε, μεταξύ άλλων σε Ίντερ, Ρεάλ Μαδρίτης με τελευταίο του σταθμό τον Ολυμπιακό Πειραιώς. 

Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, ο Καμπιάσο έχει κερδίσει 23 επίσημους τίτλους (ως το τέλος του 2011), γεγονός που τον καθιστά, τον Αργεντινό ποδοσφαιριστή με τις περισσότερες διακρίσεις, μόλις μία παραπάνω από τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο. Η πλειοψηφία των τίτλων του κερδήθηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ίντερ, μεταξύ των οποίων πέντε πρωταθλήματα και το Τσάμπιονς Λιγκ του 2010.

Από το 2000, ο Καμπιάσο, είναι στέλεχος της Εθνικής Αργεντινής. Κλήθηκε 52 φορές και εκπροσώπησε τη χώρα του, στο Μουντιάλ του 2006 και στο Κόπα Αμέρικα του 2007 και του 2011.

Παραπομπές

Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Αργεντινοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Αρχεντίνος Τζούνιορς
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε
Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια
Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία
Αργεντινοί ιταλικής καταγωγής
Θεόδωρος Α΄ Καλιόπας

Ο Θεόδωρος Α΄ Καλιόπας ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και δύο φορές Έξαρχος της Ραβέννα περίπου από το 643 ως το 645, και από το 653 ως περίπου το 666.

Τίποτα δεν είναι γνωστό από την πρώτη θητεία του Θεόδωρου, εκτός από το ότι αντικατέστησε τον Ισαάκ το 643 και αντικαταστάθηκε από τον Πλάτωνα το 645.

Μετά το θάνατο του Έξαρχου Ολυμπίου το 652, επέστρεψε στην προηγούμενη θέση του. Στη συνέχεια ο Θεόδωρος πραγματοποίησε τις εντολές που είχαν δοθεί στον προκάτοχό του, να συλλάβει τον Πάπα Μαρτίνο Α΄. Ο Έξαρχος πήγε στη Ρώμη το 653 με ένα απόσπασμα από στρατιώτες όπου συνέλαβαν τον πάπα στο Λατερανό, και στη συνέχεια τον έστειλε με ένα πλοίο για τη Νάξο. Ο  Θεόδωρος έπειτα προσπάθησε χωρίς επιτυχία, να πείσει τους Ρωμαίους να εκλέξουν νέο Πάπα. Μόνο κατά το επόμενο έτος εκλέχτηκε Πάπας ο Ευγένιος. Πριν από 666 τον διαδέχθηκε ως έξαρχο ο Γρηγόριος.

Παραπομπές 

Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Έξαρχοι Ραβένας
Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Ιωάννης Α΄ (έξαρχος)

Ο Ιωάννης ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος της Ραβέννα από το 608 ως το 615.

Ο Ιωάννης έγινε Έξαρχος Ραβέννας το 608 αντικαθιστώντας τον Σμαράγδο. Φαίνεται ότι κατά την διάρκεια της θητείας του είχε αποφύγει τον πόλεμο με τους Λομβαρδούς. Το 615 δολοφονήθηκε μαζί με άλλους. Το Liber Pontificalis αναφέρει ότι μία από τις πρώτες ενέργειες του διαδόχου του, Ελευθερίου, ήταν να σκοτώσει τα πρόσωπα που κατηγορούνται ότι έπαιξαν ρόλο στο θάνατο του Ιωάννη.

Παραπομπές

Πηγές 
 Ludo Moritz Hartmann, Μελέτες για την ιστορία της βυζαντινής διοίκησης στην Ιταλία,  Λειψία, 1889, σ.13
 John R. Martindale, Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Τόμος ΙΙΙ β, Cambridge 1992

Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Έξαρχοι Ραβένας
Βυζαντινοί του 7ου αιώνα