joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ηλεκτροκίνητα Λεωφορεία Περιοχής Αθηνών Πειραιώς

Η Η.Λ.Π.Α.Π. (Ηλεκτροκίνητα Λεωφορεία Περιοχής Αθηνών Πειραιώς) ιδρύθηκε έπειτα από την εξαγορά της Ηλεκτρικής Εταιρίας Μεταφορών στις 14 Δεκεμβρίου του 1970 και εποπτευόταν από το Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών. Το συνολικό δίκτυό της ήταν έκτασης 404 χιλιομέτρων με 19 γραμμές στην περιοχή Αθηνών-Πειραιώς με στόλο 356 τρόλεϊ εν λειτουργία, αντιρρυπαντικής τεχνολογίας.

Τα πρώτα τρόλεϊ τέθηκαν σε λειτουργία στην πόλη του Πειραιά το 1948 εξυπηρετώντας την συνοικία Καστέλλα μετά από πέντε χρόνια επιτυχημένης πορείας της εταιρίας λειτούργησε και η πρώτη γραμμή στην Αθήνα εξυπηρετώντας τη διαδρομή Πατήσια-Αμπελόκηποι. Οι γραμμές 1 (γραμμές τραμ 1 και 5), 2, 3, 6, 7, 9, 12 (γραμμές τραμ 11 και 12), 13, 14, 20 και 21 (γραμμή τραμ 4), σε διαχρονική πορεία, αποτελούν συνέχεια, με επεκτάσεις, των παλαιών τροχιοδρομικών γραμμών που υπήρξαν έως το 1960.

Τον Ιούλιο του 2011 απορροφήθηκε από την εταιρεία Οδικές Συγκοινωνίες (ΟΣΥ) ΑΕ.

Γραμμές Τρόλεϊ 
Σε λειτουργία βρίσκονται 20 γραμμές τρόλει:

1. Πλ. Αττικής - Καλλιθέα - Μοσχάτο

2. Άνω Κυψέλη - Παγκράτι - Καισαριανή

3. Νέα Φιλαδέλφεια - Άνω Πατήσια - Νέο Ψυχικό

4. Άνω Κυψέλη - Άγιος Αρτέμιος - Σταθμός Μετρό Άγιος Ιωάννης 

5. Λαμπρινή - Πλ. Συντάγματος - Τζιτζιφιές

6. Ιπποκράτους - Κοσμάς Αιτωλός - Ν. Φιλαδέλφεια

10. Τζιτζιφιές - Χαλάνδρι

11. Άνω Πατήσια - Ν. Παγκράτι - Ν. Ελβετία (24ωρη)

12. Ζάππειο - Περιστέρι (Άγιος Ιερόθεος)

14. Λαμπρινή - Λ. Αλεξάνδρας - Γηροκομείο

15. Πετράλωνα - Δικαστήρια - Ελ. Βενιζέλου

16. Αγ. Ιωάννης Ρέντης - Πειραιάς (κυκλική)

17. Πειραιάς - Αγ. Γεώργιος (κυκλική)

18. Μουσείο - Χαλάνδρι (Εθν. Αντιστάσεως)

19. Μουσείο - Στ. Μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)

19Β. Μουσείο - Χαλάνδρι (Σίδερα)

20. Ν. Φάληρο - Καστέλλα - Δραπετσώνα 

21. Νίκαια - Π.Ράλλη - Ομόνοια (Κυκλική)

24. Πετρούπολη - Ίλιον - Στ. Μετρό Αγ. Αντώνιος (κυκλική)

25. Στ. Μετρό Αγ. Αντώνιος - Ίλιον - Καματερό (κυκλική)

Αμαξοστάσια 
 Πέτρου Ράλλη
 Κόκκινος Μύλος
 Αττική
 Αγιά Τριάδα Κεραμεικού (κατηργήθη)

Παραπομπές 

Μεταφορές στην Αθήνα
Αλκαμένης

Ο Αλκαμένης ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης από τη Λήμνο και την Αθήνα, που έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. Ήταν σύγχρονος του Φειδία αλλά νεότερος σε ηλικία και αναφέρεται για την λεπτότητα και την τελειότητα των έργων του, από τα οποία ο Ήφαιστος και η Αφροδίτη των Κήπων θεωρούνται τα αριστουργήματά του.

Ο Παυσανίας (v 10. 8) γράφει πως ήταν ο σχεδιαστής ενός από τα αετώματα του ναού του Διός στην Ολυμπία, αλλά η άποψη αυτή μοιάζει αδύνατη χρονολογικά και υφολογικά. Πάλι ο Παυσανίας (I, 8, 4) σημειώνει πως ένα άγαλμα του Άρη, έργο του Αλκαμένη, υπήρχε στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας, και ορισμένοι το συσχετίζουν με τον Άρη του Μποργκέζε. Όμως, ο ναός του Άρη στον οποίο αναφέρεται, μεταφέρθηκε από τις Αχαρνές και στήθηκε στην Αγορά στα χρόνια του Αυγούστου. Επίσης, τα αγάλματα του Αλκαμένη απεικονίζουν το θεό Άρη με θώρακα στο στήθος, ο οποίος λείπει από τον Άρη του Μποργκέζε. Έτσι η σύνδεση των δύο μνημείων δεν είναι σίγουρη.

Στην Πέργαμο ανακαλύφθηκε το 1903 ένα ελληνιστικό αντίγραφο της κεφαλής του Ερμή Προπυλαίου του Αλκαμένη (Athenische Mittheilungen, 1904, p. 180). Όμως, καθώς η θεότητα αναπαρίσταται με νεοαττικό, αρχαιοπινές και συμβατικό στιλ, το συγκεκριμένο αντίγραφο δεν μπορεί να μας δώσει πολλές πληροφορίες για το σύνηθες στιλ του Αλκαμένη, ο οποίος ήταν σίγουρα ένας πρωτότυπος και αυθεντικός καλλιτέχνης.

Είναι πιο ασφαλές να κριθεί από το γλυπτό διάκοσμο του Παρθενώνα, στην κατασκευή του οποίου είχε σίγουρα λάβει μέρος κάτω από την καθοδήγηση του Φειδία. Λέγεται ότι υπήρξε ο πιο επιφανής γλύπτης στην Αθήνα μετά την αναχώρηση του Φειδία για την Ολυμπία. Όμως, παραμένει αινιγματικός, διότι κανένα από τα γλυπτά που σχετίζονται με αυτόν στην κλασική βιβλιογραφία δεν μπορεί να συνδεθεί με σιγουριά με υπάρχοντα αντίγραφα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αλκαμένης

Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Αρχαία Λήμνος
Τεμούκο

Το Τεμούκο (ισπανικά: Temuco) είναι πόλη της Χιλής με πληθυσμό 260.878 κατοίκων (2002) και πρωτεύουσα της διοικητικής περιφέρειας της Αραουκανίας. Βρίσκεται 670 χλμ. νότια του Σαντιάγο, περίπου στη μέση της απόστασης ανάμεσα στον Ειρηνικό και τις Άνδεις. Το Τεμούκο έχει βαθιά παράδοση στην χιλιανή ποίηση καθώς δύο νομπελίστες ποιητές έζησαν εκεί: ο Πάμπλο Νερούδα και η Γκαμπριέλα Μιστράλ.

Η πόλη ιδρύθηκε το 1881, από Χιλιανούς εποίκους κατά τον αποικισμό της Αραουκανίας, και αναπτύχθηκε χάρις στην κτηνοτροφία, την υλοτομία και η καλλίεργεια σιταριού. Πριν στη περιοχή ζούσαν οι Μαπούτσε. Σήμερα διαμένει εκεί σημαντική γερμανική παροικία. Είναι σημαντικό εμπορικό κέντρο λόγω της θέσης του.

Πηγές 
 Γεωγραφική Εγκυκλοπαίδεια: Νότια Αμερική. Σκάι βιβλίο.

Πόλεις της Χιλής
Κοινότητες της Χιλής
Σεβερίνο Βαρέλα

Ο Σεβερίνο Βαρέλα (Severino Varela Puente -  14 Σεπτεμβρίου 1913 - 29 Ιουλίου 1995) ήταν ένας ποδοσφαιριστής από την Ουρουγουάη, που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Συμμετείχε με την εθνική ομάδα της χώρας του σε 24 αγώνες, πετυχαίνοντας 19 γκολ.

Γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ομάδα της Ρίβερ Πλέιτ Μοντεβιδέο, το 1932, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1935, όταν υπέγραψε στην ομάδα της Πενιαρόλ. Με την Ρίβερ Πλέιτ αγωνίστηκε σε 6 αγώνες πετυχαίνοντας 5 γκολ. Με την Πενιαρόλ κατάφερε να κατακτήσει 4 διαδοχικούς τίτλους (1935, 1936, 1937 και 1938). Το 1942 ήταν μέλος της αποστολής της εθνικής ομάδας της Ουρουγουάης που κατέκτησε το κύπελλο Νοτίου Αμερικής (κόπα Αμέρικα). Ο Βαρέλα είναι ο τρίτος σκόρερ όλων των εποχών στη διοργάνωση (μαζί με τον Teodoro Fernández από το Περού), έχοντας πετύχει συνολικά 15 τέρματα.

Το 1943 υπέγραψε στην ομάδα της Μπόκα Τζούνιορς, με την οποία αγωνίστηκε σε 74 αγώνες, πετυχαίνοντας 46 γκολ. Ο Βαρέλα έγινε ιδιαίτερα αγαπητός από τους οπαδούς της ομάδας κυρίως για τα κατορθώματά του στους αγώνες με την μεγάλη αντίπαλο της Μπόκα, την Ρίβερ Πλέιτ. Συμμετείχε σε 6 αγώνες του Superclásico, όπως είναι γνωστό το διάσημο ντέρμπι των δύο ομάδων, πετυχαίνοντας γκολ σε 5 από αυτούς. Από αυτά, το σημαντικότερο και εντυπωσιακότερο ήρθε στον αγώνα της 26ης Σεπτεμβρίου 1943, όταν στη μακρινή σέντρα του Κάρλος Σόσα από τα δεξιά, ο Βαρέλα βρέθηκε ξαφνικά να βουτά εντός της μικρής περιοχής και με κεφαλιά να σκοράρει το νικητήριο γκολ του αγώνα. Η φάση προκάλεσε το θαυμασμό του κοινού, που χαρακτήρισε το γκολ ως «το γκολ του μυστυρίου» («El golazo del misterio»). Το τελικό 2-1 χάρησε το πρωτάθλημα Αργεντινής στην Μπόκα και κατέστησε τον Βαρέλα έναν από τους πιο αγαπητούς παίκτες στην ιστορία της ομάδας.

Το 1946 επέστρεψε στην Πενιαρόλ, όπου και έκλεισε την καριέρα του, έναν χρόνο αργότερα, έχοντας πετύχει 43 γκολ σε 67 αγώνες.

Τίτλοι
Πρωταθλήματα Ουρουγουάης:  1935, 1936, 1937, 1938 
Πρωταθλήματα Αργεντινής: 1943, 1944 
Κόπα Αμέρικα: 1942

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βιογραφικό του Βαρέλα στη Μπόκα Τζούνιορς  

Βαρελα
β
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ
Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς
Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου άμμου

Το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου άμμου (στα αγγλικά: FIFA Beach Soccer World Cup) είναι μία ποδοσφαιρική διοργάνωση μπιτς σόκερ που τελεί υπό την αιγίδα της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας (FIFA). Η τελευταία διοργάνωση έλαβε χώρα στην Παραγουάη από τις 21 Νοεμβρίου ως την 1 Δεκεμβρίου 2019 και νικήτρια αναδείχθηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης η Πορτογαλία.

Ιστορία 
Η πρώτη διοργάνωση παγκοσμίου κυπέλλου μπιτς σόκερ έλαβε χώρα στη Βραζιλία το 1995, και οργανώθηκε από την Beach Soccer World Wide, με την ονομασία Παγκόσμιο πρωτάθλημα μπιτς σόκερ. Η διοργάνωση ήταν επιτυχής και η διοργανώτρια χώρα κατέκτησε τον πρώτο τίτλο. Η Βραζιλία διατήρησε τον τίτλο της ως το 2001, οπότε η Πορτογαλία πρώτευσε στη διοργάνωση. Την περίοδο εκείνη αυξήθηκε σταδιακά και ο αριθμός των χωρών που λάμβαναν μέρος. 

Το 2004 η διοργάνωση διεξήχθη για τελευταία φορά ως παγκόσμιο πρωτάθλημα, υπό την αιγίδα της BSWW και με τη συμμετοχή 12 ατόμων. Το 2005 η FIFA και η BSWW αποφάσισαν να συνδιοργανώνουν το παγκόσμιο κύπελλο και διατήρησαν τον αριθμό των ομάδων στις 12 και τον σταθερό τόπο διοργάνωσης (το Ρίο ντε Τζανέιρο). 

Το 2006 η ΦΙΦΑ αποφάσισε να σταθεροποιήσει τον αριθμό των συμμετεχόντων σε 16 και καθιέρωσε προκριματική φάση. Η ΦΙΦΑ ανέλαβε εξολοκλήρου τη διοργάνωση και αποφάσισε την αλλαγή του τόπου διοργάνωσης. Έτσι, τα Παγκόσμια κύπελλα του 2008 και του 2009 διεξήχθησαν στη Μασσαλία και στο Ντουμπάι αντίστοιχα. 

Η Βραζιλία κατέκτησε για δέκατη τρίτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης τον τίτλο στις 22 Νοεμβρίου 2009, με νίκη επί της Ελβετίας με 10-5. Το χάλκινο μετάλλιο κέρδισε η Πορτογαλία, νικώντας την Ουρουγουάη με 14-7. Στα επόμενα δύο παγκόσμια κύπελλα, του 2011 και του 2013, πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ρωσία νικώντας στους τελικούς τις Βραζιλία (12-8) και Ισπανία (5-1) αντίστοιχα. Το 2015 η Πορτογαλία νικώντας στον τελικό την Ταϊτή (5-3) έγινε η δεύτερη διοργανώτρια χώρα μετά την Βραζιλία που κερδίζει το τρόπαιο. Στην διοργάνωση του 2017, η Βραζιλία ανακτά την κορυφή του κόσμου για πρώτη φορά μετά από το 2009 νικώντας στον τελικό την Ταϊτή με 6-0. Στην τελευταία έκδοση του τουρνουά (2019) η Πορτογαλία επικράτησε με 6-4 της Ιταλίας στον τελικό.

Προκρίσεις 
Οι 16 ομάδες που προκρίνονται στην τελική φάση:

Αποτελέσματα

Παγκόσμιο Κύπελλο Μπιτς Σόκερ της FIFA

Παγκόσμιο πρωτάθλημα μπιτς σόκερ

Επιτυχίες εθνικών ομάδων 
Η Βραζιλία είναι η πολυνίκης με 13 Παγκόσμια Κύπελλα.

Συμμετοχές χωρών ως το 2019 
Από το 1995 ως το 2019 έχουν συμμετάσχει στη διοργάνωση 45 διαφορετικές χώρες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστορία στο FIFA.com 
 The Beach Soccer Championships

Διεθνείς διοργανώσεις μπιτς σόκερ
Παραστατικό χρήμα

Παραστατικό χρήμα (fiat money) ή αλλιώς χρήμα αναγκαστικής κυκλοφορίας είναι το μέσον πληρωμής το οποίο δεν καλύπτεται από αποθεματικό άλλων υλικών (π.χ. χρυσός) και επομένως στερείται κάποιας εσωτερικής αξίας έστω και έμμεσα. Επιβάλλεται στις συναλλαγές από κάποια αρχή (συνήθως το κράτος) τόσο στις πληρωμές όσο και στις εισπράξεις. Εκφράζεται με κάποια νομισματική μονάδα έχει την μορφή συνήθως χαρτονομισμάτων και κερμάτων, τα οποία μπορεί να έχουν ονομαστική αξία ίση, πολλαπλάσια ή υποπολλαπλάσια της νομισματικής μονάδας.

Το χάρτινο χρήμα καλείται παραστατικό χρήμα διότι η χρησιμοποίηση (και αξία) του ως χρήματος εξαρτάται από την πίστωση της κυβέρνησης που το εκδίδει, και όχι από οποιοδήποτε δικαίωμα να μετατραπεί σε μεταλλικά νομίσματα.

Πιο συγκεκριμένα, το παραστατικό χρήμα απελευθερώνεται πλήρως από την ποσότητα των πολύτιμων μετάλλων. Όμως έχει αξία ως μέσο συναλλαγών όταν πληρούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις, όπως είναι:

Η σταθερή χορήγηση χρήματος από τις Κεντρικές Τράπεζες. Η ποσότητα του χρήματος που διατίθεται στην κυκλοφορία πρέπει να είναι σύμφωνη και να ακολουθεί την οικονομική ανάπτυξη και να συνυπολογίζονται και άλλα οικονομικά μεγέθη όπως, για παράδειγμα, ο πληθωρισμός.   
Η αναγνώριση ως μέσου πληρωμής να είναι εγγυημένη και να επιβάλλεται από το κράτος. Η επιβολή αυτή σήμερα γίνεται συνήθως με νόμο. 
Τέλος, η αγοραστική του δύναμη να είναι σταθερή. Η νομική του κατοχύρωση στις συναλλαγές έχει νόημα μόνο επειδή μπορεί να μετατραπεί σε επιθυμητά αγαθά και χρηματοοικονομικά προϊόντα που παράγονται και προσφέρονται από τη χώρα, στην οποία το εν λόγω νόμισμα κυκλοφορεί.

Δείτε επίσης 
Νόμιμο χρήμα

Παραπομπές 

Νομισματολογία
Νομίσματα
Χρήμα
Βέμπερ (μονάδα μέτρησης)

Το Βέμπερ (Weber, συμβολίζεται με Wb) είναι μονάδα μέτρησης της μαγνητικής ροής, στο διεθνές σύστημα μονάδων (SI). Το όνομά της ορίστηκε προς τιμήν του Βίλχελμ Βέμπερ (Wilhelm Eduard Weber), Γερμανού φυσικού του 19ου αιώνα με σημαντικές εργασίες πάνω στον ηλεκτρομαγνητισμό. 

Ένα Βέμπερ ισοδυναμεί με ένα Τέσλα επί τετραγωνικό μέτρο. Η μονάδα Βέμπερ μπορεί να εκφραστεί με τους παρακάτω τρόπους:

   

Επεξήγηση συμβόλων:
 A = Αμπέρ
 kg = Χιλιόγραμμο
 m = Μέτρο
 J = Τζάουλ
 s = Δευτερόλεπτο
 V = Βολτ
 Τ = Τέσλα

Πηγές 
 Physics - Raymond A. Serway, τόμος Ι,ΙΙ & ΙΙΙ
 Φυσική θετικής και τεχνολογικής κατεύθυνσης Β΄& Γ΄ Λυκείου, ΟΕΔΒ

Μονάδες ηλεκτρομαγνητισμού
Παραγόμενες μονάδες του SI
Ακτίνες γ

Οι ακτίνες γ ανήκουν στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα. Αποτελούν τις ακτίνες με τη μεγαλύτερη συχνότητα, άρα και κατά φωτόνιο ενέργεια του φάσματος. Η ταχύτητα των ακτίνων γ στο κενό ισούται με την ταχύτητα των ηλεκτρομαγνητικών ακτίνων στο κενό και είναι c=299.792.458 m/s. Το μήκος κύματός τους κυμαίνεται στα 10-10 έως 10-14 μέτρα, ώστε να είναι συγκρίσιμο με τη διάμετρο ενός πυρήνα ατόμου. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνες ακτίνες, οι οποίες διασπούν τις ουσίες των κυττάρων και μεταλλάσσουν το DNA προκαλώντας θάνατο σε όλους σχεδόν τους οργανισμούς που εκτίθενται σε αυτήν.

Προέλευση 

Προκύπτουν από πυρηνικές αντιδράσεις, όπως η διάσπαση ραδιενεργών πυρήνων, ή στοιχειωδών σωματιδίων. Είναι προϊόν ενός από τους τρεις τρόπους παραγωγής ραδιενέργειας, συγκεκριμένα της διάσπασης γ. Η ακτινοβολία αυτή δεν είναι σωματιδιακής φύσεως σε αντίθεση με τις άλλες δύο. Οι ακτίνες γ δεν είναι ραδιοκύματα και γενικά δεν πρέπει να συγχέεται η ραδιενέργεια με τα ραδιοκύματα, το ραδιόφωνο και τα λοιπά.
Ταξινομώντας 'τες σε κατηγορία ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων παρατηρούμε οτι βρίσκονται πάνω από τις ακτίνες Χ.

Πηγές Ακτίνων γ 

Οι ακτίνες γ παράγονται από ραδιενεργούς πυρήνες και από αστέρια στο διάστημα. Οι ραδιενεργοί πυρήνες προκύπτουν από ορυκτά με περιεκτικότητα σε ραδιενεργή ουσία, από απόβλητα πυρηνικών αντιδραστήρων. Επίσης, από την αντίδραση της ηλιακής ακτινοβολίας με την ατμόσφαιρα, κατά την οποία παράγεται το ισότοπο Άνθρακας-14 το οποίο περνά στα φυτά κι από εκεί σε όλην την τροφική αλυσίδα. Γενικά, κάθε ουσία, περιέχει ένα ελάχιστο ραδιενεργό ποσοστό της που παράγει ακτίνες γ. Τα αστέρια εκπέμπουν ενέργεια με μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας σε όλα τα μήκη κύματος. Κυριότερες πηγές ακτίνων γ θεωρητικά είναι οι αστέρες νετρονίων και οι μαύρες τρύπες. Η ανακάλυψη ισχυρής πηγής ακτίνων γ από το κέντρο του γαλαξία μας  ενισχύει την επιστημονική άποψη ότι στο κέντρο του βρίσκεται μια μεγάλη μαύρη τρύπα.

Εφαρμογές 

 Ιατρικές: Χρησιμοποιούνται όπως οι ακτινογραφίες για την απεικόνιση του εσωτερικού του σώματος. Στις ακτινογραφίες χρησιμοποιούνται οι ακτίνες Χ, οι οποίες παράγονται εκείνη τη στιγμή από εξωτερική πηγή και διαπερνούν το σώμα. Μία τεχνική που χρησιμοποιεί τις ακτίνες γ είναι το σπινθηρογράφημα, όπου η ακτινοβολία παράγεται από ένα ραδιενεργό υγρό που έχει χορηγηθεί στον εξεταζόμενο.
 Αποστείρωση: Χρησιμοποιείται στην πλήρη αποστείρωση τροφίμων εξοντώνοντας όλους τους μικροργανισμούς και διατηρώντας τις θρεπτικές ουσίες.
 Ραδιοχρονολόγηση: Ο άνθρακας που κυκλοφορεί στους ζωντανούς οργανισμούς είναι το ισότοπο άνθρακας 14 που είναι ραδιενεργό. Αυτό αποθηκεύεται στους ιστούς και όταν ο οργανισμός πεθάνει, απολιθωθεί και ανακαλυφθεί ο οργανισμός, εκπέμπει εξαιτίας του άνθρακα ακτίνες γ, οι οποίες εξαρτώνται από τη διάρκεια της απολίθωσης.
 Εξέλιξη: Η ραδιενεργή ακτινοβολία του διαστήματος, ειδικά πριν το σχηματισμό της ατμόσφαιρας, συνέβαλλε στις μεταλλάξεις των ειδών άρα και στην εξέλιξη.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 

 πυρηνικές αντιδράσεις
 Ακτίνες Χ
 ραδιενέργεια
 Ρούντολφ Μέσμπαουερ 
 Κοσμικές ακτίνες 
 Υπερνόβα 
 Εκλάμψεις ακτίνων γ 

Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα
Ακτινολογία
Ραδιενέργεια
Πυρηνική φυσική
Κάλαμος Ευβοίας

Ο Κάλαμος είναι μικρό παραθαλάσσιος οικισμός και παραλία του ∆ήµου Κύµης - Αλιβερίου στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

Γεωγραφικά - Διοικητικά στοιχεία 
Ο Κάλαμος βρίσκεται στις ανατολικές ακτές του νησιού της Εύβοιας και τα παράλια του Αιγαίου πελάγους σε υψόμετρο 16 μέτρα. Απέχει 67 χλμ. ανατολικά της Χαλκίδας, 15 χλμ. νοτιοανατολικά του Αυλωναρίου και νοτιοδυτικά των Συκιών. Είναι γνωστός στην περιοχή από τη μεγάλη παραλία του, με λευκότατη άμμο και πεντακάθαρα νερά και η οποία χωρίζεται σε δύο ακτές (την "Καλή" και την "Κακιά" για τους ντόπιους) από έναν βράχο στο μέσον της. Ο κολπίσκος που δημιουργείται στο βόρειο άκρο της είναι  προστατευμένος από τον καιρό και αποτελεί καταφύγιο για τις βάρκες. Στην περιοχή υπάρχουν καφετέριες και ταβέρνες καθώς και ενοικιαζόμενα δωμάτια. 

Ο Κάλαμος αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αχλαδερής. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Αχλαδερή, την Κορασίδα, τα Περιβόλια και τις  Συκιές αποτελούν την τοπική κοινότητα Αχλαδερής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αυλώνος του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 27 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 παραλία Κάλαμος Εύβοιας από ψηλά στο https://www.youtube.com/
 Η «Καλή» και η «Κακιά» παραλία της Εύβοιας στο https://www.newsbeast.gr/travel/

Παραπομπές

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Δήμος Ροδίων

Ο Δήμος Ροδίων ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρεούνταν διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στα βόρεια του νησιού και συνόρευε με τους δήμους Ιαλυσού και Καλλιθέας. Ο δήμος αποτελούνταν από ένα δημοτικό διαμέρισμα και είχε συνολικό πληθυσμό 52.318 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η πόλη της Ρόδου.

Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
  Δ.δ. Ρόδου 
 η Ρόδος (πόλη)
 τα Κρητικά
 τα Ασγούρου

Ροδιων
Ο ουρανοκατέβατος

Ο ουρανοκατέβατος είναι μια ελληνική κωμική ταινία φαντασίας του 1965, σε παραγωγή Αφοί Ρουσσόπουλοι και σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου.

Πλοκή 

Ο από τριετίας μακαρίτης Περικλής Μπιρμπιρόπουλος παίρνει άδεια από τον Θεό και επιστρέφει στη γη για να βοηθήσει την οικογένειά του. Όντας αόρατος, μπορεί να μαθαίνει τα μυστικά των δικών του, τα γλέντια της μιας κόρης του με διάφορους τεντιμπόηδες, την απροθυμία της άλλης κόρης του να παντρευτεί, τις απατεωνιές του γιου του και τις χαρτοπαιξίες της γυναίκας του. Στο τέλος, όλοι βλέπουν τα λάθη τους και συμμορφώνονται.

Διανομή 
 Μίμης Φωτόπουλος (Περικλής Μπιρμπιλόπουλος)
 Μπεάτα Ασημακοπούλου (Τζένη Μπιρμπιλοπούλου)
 Χρήστος Νέγκας (Τίμος Μπιρμπιλόπουλος)
 Μαρίκα Κρεββατά (Θεανώ Μπιρμπιλοπούλου)
 Χρήστος Πάρλας (Μίμης)
 Κλεώ Σκουλούδη (Μπέτυ Μπιρμπιλοπούλου)
 Νίτσα Μαρούδα (Μαίρη)
 Βάσω Μεριδιώτου (Μαργαρίτα)
 Σταύρος Παράβας (Φίφης)
 Άρης Μαλλιαγρός (Άλκης Χατζηαμπέογλου)
 Πέτρος Πανταζής (Τώνης)
 Θεόδωρος Δημήτριεφ (Χάρης Παπαφίγκος)
 Παναγιώτης Καραβουσάνος (Μπακατσούλας)
 Γιώργος Βελέντζας (αστυνομικός)
 Κώστας Μεντής (Ξενοφώντας)
 Νίκος Γαλανός (φίλος Τώνη)

Παραγωγή 
Ο Φωτόπουλος λέει στην ταινία τη χαρακτηριστική του ατάκα "Και μετά θα κάααθεσαι". 

Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 1 Μαρτίου 1965. Κόβοντας 172.636 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 31η θέση ανάμεσα σε 93 ταινίες της ίδιας σεζόν.  Κυκλοφόρησε και με τη μορφή DVD στις 28 Νοεμβρίου 2003.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο ουρανοκατέβατος στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 Ο ουρανοκατέβατος στο Cine.gr

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1965
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ελληνικές ταινίες φαντασίας
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου
Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη
Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Αφοί Ρουσσόπουλοι - Γ. Λαζαρίδης - Δ. Σαρρής - Κ. Ψαρράς
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Βραβείο Lux

Το Βραβείο Λουξ για τον Ευρωπαϊκό Κινηματογράφο καθιερώθηκε το 2007. Απονέμεται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και φέρει το όνομα της μονάδας "lux" για το φως. Σκοπός του βραβείου είναι να φωτίσει την κοινή γνώμη στο θέμα της ένταξης στην Ευρώπη και να καταστήσει πιο εύκολη τη διάδοση των ευρωπαϊκών ταινιών εντός της ΕΕ.

Κριτήρια για την απονομή 
Για να βραβευτεί μια ταινία πρέπει να πληροί τα ακόλουθα κριτήρια:
 Ταινίες μυθοπλασίας ή ντοκιμαντέρ (μπορεί να περιλαμβάνουν κινούμενα σχέδια)
 Ελάχιστη επιτρεπόμενη διάρκεια 60 λεπτά
 Η παραγωγή ή συμπαραγωγή της ταινίας να έχει γίνει σε χώρα της ΕΕ ή στην Ισλανδία, το Λίχτενσταϊν και τη Νορβηγία.
 Η ταινία να απεικονίζει την οικουμενικότητα των αξιών της Ευρώπης και την ποικιλότητα της ευρωπαϊκής κουλτούρας, φέρνοντας σαφείς αντιλήψεις για τη συζήτηση αναφορικά με τη διαδικασία της οικοδόμησης της Ευρώπης. 
 Να έχει προβληθεί για πρώτη φορά στο διάστημα 1ης Μαΐου του προηγούμενου έτους και της 1ης Ιουνίου του τρέχοντος έτους.

Η κριτική επιτροπή 
Την ταινία που λαμβάνει το βραβείο ψηφίζουν 785 μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που έχουν παρακολουθήσει όλες τις ταινίες που είναι υποψήφιες για το βραβείο, τρεις τον αριθμό. Η ψηφοφορία γίνεται ηλεκτρονικά μέσω του διαδικτυακού τόπου του Κοινοβουλίου. Η ταινία που λαμβάνει τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων είναι η νικήτρια.

Το βραβείο 
Το βραβείο δημιουργήθηκε από τη Βελγίδα καλλιτέχνιδα Ζοκλίν Κόστερ που εμπνεύστηκε από έναν συμβολισμό για τον Πύργο της Βαβέλ, σύμβολο που χρησιμοποιήθηκε και από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να δείξει την πολυγλωσσία και την πολιτισμική διαφορετικότητα που ενώνονται σε έναν τόπο με έναν στόχο. Η απονομή γίνεται στο Στρασβούργο από τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ενώπιον των ευρωβουλευτών και εκπροσώπων άλλων ταινιών που λαμβάνουν μέρος στο διαγωνισμό.

Νικητές βραβείου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος

Παραπομπές 

Lux
Lux
Στρασβούργο
Μαρία Δαμανάκη

Η Μαρία Δαμανάκη (Άγιος Νικόλαος Λασιθίου, 31 Μαΐου 1952) είναι Ελληνίδα πολιτικός, που υπήρξε πρόεδρος του Συνασπισμού από το 1991 έως το 1993. Από το 1977 έως το 1989 ήταν βουλευτής του Κ.Κ.Ε., αργότερα εξελέγη βουλευτής με τον Συνασπισμό και τελευταία με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το 2009 διορίστηκε επίτροπος της Ε.Ε. αρμόδια για Θέματα Ναυτιλίας και Αλιείας). Στη συνέχεια εργάστηκε ως παγκόσμια Διευθύνουσα Σύμβουλος για τους Ωκεανούς στο "The Nature Conservancy".

Προσωπική ζωή 

Γεννήθηκε στον Άγιο Νικόλαο, στις 31 Μαΐου 1952. Σπούδασε Χημικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, από όπου αποφοίτησε το 1975. Είναι διαζευγμένη τρεις φορές και έχει τρία παιδιά. Πρώτος της σύζυγος υπήρξε ο πρώην πολιτικός Δημήτρης Καραγκουλές. Από το γάμο της με τον αρθρογράφο και κριτικό κινηματογράφου Δημήτρη Δανίκα απέκτησε δύο δίδυμα, τον Θοδωρή και την Ελένη και από τον γάμο με τον ηθοποιό Γιώργο Κιμούλη μία κόρη, την Μαριάννα.

Πολιτική δράση 
Ανέπτυξε δραστηριότητα εντός της Αριστεράς, στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Μέλος της Κ.Ν.Ε., έλαβε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα και ήταν η φωνή πίσω από το ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου που επαναλάμβανε το "Εδώ Πολυτεχνείο". Συνελήφθη και υποβλήθηκε σε βασανιστήρια από τη χούντα.

Μετά την πτώση της χούντας εξελέγη βουλευτής, αρχικά του ΚΚΕ (1977, 1981, 1985) και εν συνεχεία με τον Συνασπισμό (Ιούνιος και Νοέμβριος 1989, 90, 93, 96, 2000). Στις 18 Μαρτίου 1991 εκλέχτηκε πρόεδρος του ΣΥΝ.

Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 10 Οκτωβρίου 1993, ο ΣΥΝ απέτυχε να περάσει το όριο του 3% και δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή, με αποτέλεσμα την παραίτηση της Δαμανάκη από την ηγεσία. Νέος πρόεδρος εξελέγη ο Νίκος Κωνσταντόπουλος.

Το 1994, η Μαρία Δαμανάκη ήταν υποψήφια για τις δημοτικές εκλογές με τον Συνασπισμό και το 1998 με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τον ΣΥΝ. Ηττήθηκε από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, ο οποίος είχε υποστηριχθεί από τη Νέα Δημοκρατία. Η ίδια διαφωνούσε με τις θέσεις του κόμματός της, ειδικά στο θέμα της συνεργασίας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Στις 10 Οκτωβρίου 2003, παραιτήθηκε από τον ΣΥΝ και από την βουλευτική της έδρα. Μετά την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ., η Μαρία Δαμανάκη αποφάσισε να ενταχθεί στο κόμμα αυτό και εξελέγη βουλευτής το 2004, 2007 και το 2009. Παραιτήθηκε από βουλευτής στις 9 Φεβρουαρίου 2010.

Βιβλία 
 Το θηλυκό πρόσωπο της εξουσίας (1995)
 Η επιστροφή της Πολιτικής (2001)
 Συμμετοχική δημοκρατία (2004)

Επίτροπος στην Κομισιόν 
Στις 27 Νοεμβρίου 2009 διορίστηκε εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και της ανατέθηκε ο τομέας των Ναυτιλιακών Υποθέσεων και της Αλιείας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος
 Βιογραφικό σημείωμα στην ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων.

Αντιδικτατορικός αγώνας
Έλληνες επίτροποι της ΕΕ
Έλληνες κομμουνιστές
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Συνασπισμό
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Έλληνες χημικοί μηχανικοί
Αρχηγοί του Συνασπισμού
Ευρωπαίοι επίτροποι
Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Μπερτράν Ρομπέρ

Ο Μπερτράν Ρομπέρ (Bertrand Robert) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στο Σαιν-Μπενουά στο υπερπόντιο διαμέρισμα της Γαλλίας, Ρεουνιόν στις 16 Νοεμβρίου 1983 και από την το 2017 αγωνίζεται στον Α.Π.Σ Πανθρακικό

Είναι αδελφός του Λοράν Ρομπέρ, παλιού παίκτη των Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, Μπενφίκα και Α.Ε. Λάρισα και διεθνή με την Εθνική Γαλλίας.

Σταδιοδρομία 
Ο Μπερτράν Ρομπέρ ξεκίνησε την καριέρα του από τα παιδικά τμήματα της Μονπελιέ ΣΚ, προβιβάστηκε στην πρώτη ομάδα όπου αγωνίστηκε για 3 χρόνια από το 2001 έως το 2004 στην μεγάλη κατηγορία Λιγκ 1. Από το 2004 έως το 2007 αγωνίστηκε με την Γκινγκάμπ στην δεύτερη κατηγορία της Γαλλίας. Το 2007 αγωνίζεται ξανά στην μεγάλη κατηγορία της Γαλλίας με την Λοριάν ως τον Δεκέμβριο, οπότε παραχωρείται δανεικός ως το τέλος της σεζόν στην Αζαξιό που αγωνίζεται στην δεύτερη κατηγορία της Γαλλίας. Επιστρέφει στη Λοριάν αλλά την σεζόν 2008-09 αγωνίζεται ελάχιστα.

Το καλοκαίρι του 2009 αποφασίζει να αγωνιστεί για πρώτη φορά εκτός Γαλλίας και υπογράφει διετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Πανθρακικό. Με την ομάδα της Κομοτηνής γνώρισε τον υποβιβασμό την πρώτη του σεζόν στην ομάδα παρά τις κατά γενική ομολογία εξαιρετικές εμφανίσεις του. Έμεινε στην ομάδα για άλλη μια σεζόν αν και αυτή αγωνιζόταν στην Β εθνική αλλά αν και συνέχισε τις καλές του εμφανίσεις δεν πέτυχε την άνοδο με τον Πανθρακικό. Το καλοκαίρι του 2011 μετά το τέλος του συνεργασίας με τον Πανθρακικό, υπογράψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον ΠΑΟΚ, ενώ έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση με την ομάδα του ΠΑΟΚ, αγωνιζόμενος ως αλλαγή στον εκτός έδρας προκριματικό αγώνα του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ με τη νορβηγική Βαλερέγκα.

Μετά το τέλος του συμβολαίου του με τον ΠΑΟΚ μετακόμισε στην Κύπρο και υπέγραψε συμβόλαιο με τον Απόλλων Λεμεσού. Το 2015 αγωνίστηκε με τα χρώματα της ΑΕΛ Λεμεσού. 

Το 2016 επέστρεψε στον Πανθρακικό και το 2017 συνέχισε στην ίδια κατηγορία με τη φανέλα του Α.Ο. Τρίκαλα, ενώ το ίδιο έτος μεταγράφηκε στον Α.Ο. Καβάλα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τα στατιστικά του Μπερτράν Ρομπέρ στην Γαλλία

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές από τη Ρεϋνιόν
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοριάν
Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Αζαξιό
Ποδοσφαιριστές Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού
Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λεμεσού
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Οικία Τσωρτς

Η Οικία Τσωρτς, κτίσμα της οθωμανικής εποχής του ΙΗ' αιώνα, ανήκε στο στρατηγό και ένθερμο φιλέλληνα από την Ιρλανδία σερ Ρίτσαρντ Τσωρτς. Το ιδιότυπο αυτό σπίτι της Αθήνας, που σώζεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας στην Πλάκα, οδός Σχολείου 5, ήταν αρχικά ιδιοκτησία του Άγγλου ιστορικού της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Τζορτζ Φίνλεϊ (George Finlay), όπου κατόπιν εγκαταστάθηκε και έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματά του ο Ρίτσαρντ Τσωρτς.

Το σπίτι δίνει την εντύπωση πύργου με την ιδιόρρυθμη καμινάδα του και τα μικρά παράθυρά του, χαρακτηριστικά γνωρίσματα της οθωμανικής καταγωγής του. Ο "πύργος" του Τσωρτς υπήρξε "καρακόλι", δηλαδή αστυνομικό φυλάκιο των Τούρκων. Επισκευάστηκε μετά την Επανάσταση.

Ο σερ Ρίτσαρντ Τσωρτς (Sir Richard Church, Κορκ Ιρλανδίας 1784 - Αθήνα 1873), μετά την πτώση του Μεσολογγίου, ήρθε στην Αθήνα στις αρχές του 1827 για να βοηθήσει στον ελληνικό αγώνα. Από την Γ' Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνος εκλέχθηκε "αρχιστράτηγος και διευθυντής απασών των κατά ξηράν δυνάμεων της Ελλάδος" και στάλθηκε στο Φάληρο να βοηθήσει τον Καραϊσκάκη. Πήρε μέρος και σε άλλες μάχες. 

Με την άφιξη του Καποδίστρια, ο Τσωρτς διορίστηκε αρχηγός της Δυτικής Ελλάδος και κατέλαβε το Μεσολόγγι, το Αιτωλικό και το φρούριο της Βόνιτσας. Μετά την εκλογή του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδος, διορίσθηκε Σύμβουλος της Επικρατείας και μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου Γερουσιαστής. Το 1864 του απονεμήθηκε από το βασιλιά Γεώργιο Α' ο τιμητικός τίτλος του αρχηγού του Επιτελείου.

Ο Γερμανός αρχαιολόγος Λουδοβίκος Ρος (Ludwig Ross), που είχε γνωριστεί με τον Τσωρτς στην Αθήνα, δίνει στις "Αναμνήσεις" του μια λεπτομερή περιγραφή της προσωπικότητας και των αγώνων του Ρίτσαρντ Τσωρτς:

Ο Τσωρτς (ο Τσούρτσης, όπως τον αποκαλούσαν οι Έλληνες), όταν έφθασε στην Αθήνα, φιλοξενήθηκε αρχικά στην έπαυλη του Άγγλου ναυάρχου σερ Πάλτνυ Μάλκολμ (Άσυλο Ανιάτων) στην οδό Αγίας Ζώνης στην Κυψέλη και αργότερα εγκαταστάθηκε στο σπίτι του Φίνλεϊ στην Πλάκα, οδός Σχολείου 5. Σήμερα, το σπίτι αυτό του Τσωρτς έχει χαρακτηρισθεί ως "διατηρητέον μνημείον" με την ονομασία "Οικία Τσωρτς", παρόλο που η σωστή προφορά του ονόματος είναι Τσερτς (Church).

Μετά το 1830 περίπου, ο Τσωρτς έζησε στην Αθήνα, όπου και πέθανε στις 8 Μαρτίου 1873. Τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, όπου υπάρχει μνημείο με την προτομή του.

Πηγές
 Λίζα Μιχελή: "Η Αθήνα των Ανωνύμων", Εκδόσεις "Δρώμενα", β' έκδοση, Αθήνα, 1991.
 Χρ. Εμ. Αγγελομάτη: " Το Σπίτι του Φίνλαιη", περ. "ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ", τεύχος 222, σελ. 419-421, Αθήνα, 1936.
 Λουδοβίκος Ρος: "Αναμνήσεις και Ανακοινώσεις από την Ελλάδα, 1832 - 1833", Εκδόσεις Τολίδη, Αθήνα, 1976.
 Μάρω Βουγιούκα - Βασίλη Μεγαρίδη: " Οδωνυμικά: Η Σημασία των Ονομάτων των Οδών της Αθήνας", τόμ. Β', Δήμος Αθηναίων - Πνευματικό Κέντρο, Αθήνα, 1990.
 Εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος - Λαρούς - Μπριτάνικα", τόμ. 58, λήμμα "Τσωρτς, Σερ Ρίτσαρντ", Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.

Τζωρτς
Πλάκα
Υπέρυθρη ακτινοβολία

Η υπέρυθρη ακτινοβολία ή υπέρυθρες ακτίνες είναι τμήμα του φάσματος της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Στο φάσμα τοποθετούνται ως μικρότερη συχνότητα στην προέκταση της κόκκινης ορατής ακτινοβολίας, εξ ου και το όνομα «υπέρυθρες» (υπό το ερυθρόν χρώμα). Το μήκος κύματός τους κυμαίνεται από το 1 χιλιοστό έως τα 700 νανόμετρα, όπου ξεκινά το ορατό φάσμα. Συνήθως εκπέμπονται από όλα τα σώματα που έχουν κάποια θερμοκρασία. Τα σώματα με τη μεγαλύτερη θερμοκρασία εκπέμπουν περισσότερες υπέρυθρες και αντίστροφα, τα σώματα που απορροφούν περισσότερες υπέρυθρες αυξάνεται η θερμοκρασία τους. Το φαινόμενο αυτό σχετίζεται με την ταλάντωση των σωματιδίων από τα οποία αποτελείται, η οποία αφορά τη θερμική ενέργεια του σώματος.

Οι υπέρυθρες ακτίνες μπορούν να γίνουν αντιληπτές από ορισμένους οργανισμούς όπως οι σκύλοι και τεχνητά με κάμερες. Για τον λόγο αυτό υπάρχουν θερμικές κάμερες που συμβολίζουν με μπλε και άσπρο κάθε θερμό σημείο, ενώ με πράσινο και κόκκινο κάθε ψυχρό σημείο. Αυτές οι κάμερες χρησιμοποιούνται και για τον εντοπισμό εμπύρετων ατόμων στα αεροδρόμια, όπως στην πανδημία γρίπης του 2009 και στην πανδημία COVID-19.

Χρήσεις 
 Υπέρυθρες ακτίνες χρησιμοποιούνταν για μεταφορά δεδομένων από τα κινητά τηλέφωνα πριν την κυκλοφορία του Bluetooth.
 Τηλεκοντρόλ / Τηλεχειριστήριο. 
 Κόλλημα και αφαίρεση αέρα σε προστατευτικά τζαμάκια για τηλέφωνα.

Σημειώσεις 

Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα
Εμπράγματο δίκαιο

Το εμπράγματο δίκαιο έχει ως αντικείμενο τα δικαιώματα επί πραγμάτων δηλαδή την κυριότητα, τις δουλείες,  το ενέχυρο, την υποθήκη, το περιεχόμενό τους, τον τρόπο σύστασης και μεταβίβασής τους καθώς και τον τρόπο προστασίας τους.

Στην Ελλάδα, ορίζεται στο τρίτο βιβλίο του Αστικού Κώδικα και χωρίζεται σε 11 κεφάλαια από το άρθρο 947 μέχρι και το άρθρο 1345.

Παραπομπές
(145451) 2005 RM43

{{DISPLAYTITLE:(145451) 2005 RM43}}
<table border="1" cellspacing="0" cellpadding="2" align="right" style="width: 25em">
(145451) 2005 RM43 
</th></tr>
ΑνακάλυψηΑνακαλύφθηκε από A.C. Becker, A.W. Puckett και J. Kubica Ανακαλύφθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2005Χαρακτηριστικά τροχιάςΑφήλιο 147,65 AUΠεριήλιο 35,1 AUΗμιάξονας τροχιάς 91,37 AUΕκκεντρότητα 0,6159 Περίοδος περιφοράς 873,4 χρόνιαΚλίση 28,771 ° ως προς την Εκλειπτική Μήκος του ανερχόμενου σημείου 84,61° Όρισμα του περιηλίου 318,14° Φυσικά Χαρακτηριστικά Διαστάσεις 580 km Φαινόμενο μέγεθος 19,95Απόλυτο μέγεθος  4,4<tr>
</td>
</tr>
</table>

Το (145451) 2005 RΜ43 είναι ένα αντικείμενο διασκορπισμένου δίσκου με διάμετρο περίπου 580 χιλιόμετρα. Ανακαλύφθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2005.

Παραπομπές

2005 RM43
2005 RM43
120347 Σαλάσια

<table border="1" cellspacing="0" cellpadding="2" align="right" style="width: 25em">
120347 Σαλάσια 
</th></tr>
ΑνακάλυψηΑνακαλύφθηκε από H. G. Roe, Μπράουν, K. M. Barkume Ανακαλύφθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2004Χαρακτηριστικά τροχιάςΑφήλιο 46,461 AUΠεριήλιο 37,684 AUΗμιάξονας τροχιάς 42,073 AUΕκκεντρότητα 0,1043Περίοδος περιφοράς 272,9 χρόνιαΚλίση 23,945° ως προς την Εκλειπτική Μήκος του ανερχόμενου σημείου 280,24° Όρισμα του περιηλίου 309,59° Δορυφόροι 1 Φυσικά ΧαρακτηριστικάΔιάμετρος  874 ±32 km  Μάζα 4,4 ×1020 kgΜέση πυκνότητα 1,29 ±0,29 g/cm3 Λευκαύγεια0,045 Φαινόμενο μέγεθος 20,8Αστρονομική περίοδος περιστροφής 6,09 h <tr>
Απόλυτο μέγεθος 4,21 4,26 
</td>
</tr>
</table>

Το 120347 Σαλάσια ή 2004 SB60 είναι ένα κλασικό αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο περίπου 900 χιλιόμετρα και ένα δορυφόρο. Ανακαλύφθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2004. Πήρε το όνομά του από την ρωμαϊκή θεότητα Σαλάσια, η οποία ήταν σύζυγος του Ποσειδώνα. Αντιστοιχεί στην Αμφιτρίτη.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η Σαλάσια αν και όπως τα χαουμεειδή αντικείμενα έχει κλίση περίπου 24° ως προς της εκλειπτική, δεν ανήκει στην οικογένεια αυτή, καθώς στο φάσμα στην εγγύς υπέρυθρη ακτινοβολία δεν έχει ουσιαστικά χαρακτηριστικά και δείχνει ότι συγκέντρωση πάγου μικρότερη από 5%. Η Σαλάσια έχει χαμηλή λευκαύγεια, αφού αντανακλά μόλις το 4% του φωτός που πέφτει στην επιφάνειά της. Αυτό είναι το χαμηλότερο γνωστό για ένα μεγάλο μεταποσειδώνιο αντικείμενο.

Η διάμετρος της Σαλάσιας με βάση παρατηρήσεις από τα διαστημικά τηλεσκόπια Χαμπλ και Σπίτζερ είναι 905±103 χλμ. Με βάση παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χέρσελ το 2012, η Σαλάσια έχει διάμετρο 901 ±45 χιλιόμετρα, δηλαδή, έχει παρόμοιες διαστάσεις με το 90482 Όρκο και είναι λίγο μικρότερο από τα 50000 Κουάοαρ και (307261) 2002 MS4. Συνυπολογίζοντας επιπλέον παρατηρήσεις από το Χέρσελ υπολογίστηκε ότι η Σαλάσια έχει διάμετρο 874 ±32 χιλιόμετρα. Η μάζα του διπλού συστήματος υπολογίστηκε σε 4,38±0,16×1020 κιλά. Συγκρίνοντας τη διάμετρο της Σαλάσιας και της Ακταίας υπολογίστηκε ότι το 96% της μάζας του συστήματος πρέπει να ανήκει στην Σαλάσια και αυτή η μάζα μπορεί να είναι αρκετή για να δώσει στη Σαλάσια σφαιροειδές σχήμα. Η πυκνότητα της Σαλάσιας είναι μεγαλύτερη από 1 g/cm3, με τιμές 1,29 ±0,29 g/cm3. Είναι η μικρότερη πυκνότητα που έχει βρεθεί για μεγάλου μεγέθους μεταποσειδώνιο αντικείμενο, ενώ δείχνει ότι το εσωτερικό της Σαλάσιας μπορεί να έχει συγκριτικά περισσότερο πάγο.

Δορυφόρος 
Η Σαλάσια έχει ένα δορυφόρο με διάμετρο περίπου 300 χιλιόμετρα που περιφέρεται σε απόσταση 5.600 χιλιομέτρων σε πεντέμιση ημέρες . Ονομάζεται Ακταία. Όσον αφορά το μέγεθος των συστατικών του, το διπλό σύστημα μοιάζει πολύ με αυτού του Όρκου και του Βανθ.

Παραπομπές 

Μεταποσειδώνια αντικείμενα
Υποψήφιοι πλανήτες νάνοι
Ροπή αδράνειας

Η ροπή αδράνειας (ή γωνιακή μάζα) είναι μέγεθος της μηχανικής και εκφράζει την κατανομή των υλικών σημείων ενός σώματος ως προς έναν άξονα περιστροφής. Συμβολίζεται συνήθως ως   και έχει διαστάσεις μάζας επί μήκος στο τετράγωνο (σε μονάδες διεθνούς συστήματος kg·m2). Υπολογίζεται ως άθροισμα γινομένων στοιχειωδών μαζών επί το τετράγωνο της απόστασής τους από έναν άξονα. Η γενική σχέση που δίνει την ροπή αδράνειας ενός συστήματος  σωματιδίων είναι η:

όπου  η μάζα και απόσταση από τον άξονα περιστροφής του οστού σωματιδίου.

Στη περίπτωση μίας συνεχούς κατανομής μάζας, η ροπή αδράνειας ενός στερεού γνωστής πυκνότητας μάζας  ορίζεται με βάση το παρακάτω ολοκλήρωμα:

Η ροπή αδράνειας έχει στην περιστροφική κίνηση έναν ρόλο αντίστοιχο με αυτόν  της μάζας στην γραμμική. Συγκεκριμένα, η φυσική σημασία της ροπής αδράνειας σχετίζεται με την ικανότητα που έχουν τα σώματα να αντιστέκονται σε μεταβολές της περιστροφικής τους κατάστασης. Όσο μεγαλύτερη ροπή αδράνειας έχει ένα σώμα, τόσο δυσκολότερα περιστρέφεται.

Η ροπή αδράνειας ορίζεται πάντοτε ως προς κάποιον άξονα περιστροφής.
Για τα σώματα που είναι περιορισμένα να περιστρέφονται σε ένα επίπεδο, σημασία έχει μόνο η ροπή αδράνειας τους γύρω από έναν άξονα κάθετο στο επίπεδο, μια βαθμωτή τιμή.
Για σώματα που είναι ελεύθερα να περιστρέφονται σε τρεις διαστάσεις, οι ροπές τους μπορούν να περιγραφούν με έναν συμμετρικό πίνακα 3 × 3 (τανυστής ροπών αδράνειας), με ένα σύνολο αμοιβαία κάθετων κύριων αξόνων, για τους οποίους αυτός ο πίνακας είναι διαγώνιος και οι ροπές γύρω από τους άξονες δρουν ανεξάρτητα η μία από την άλλη.

Παραδείγματα ροπών αδράνειας

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Physics - Raymond A. Serway, τόμος Ι
 Φυσική θετικής και τεχνολογικής κατεύθυνσης Γ΄ λυκείου, ΟΕΔΒ
 Finney, R.L., Giordano F.R. (2005). Απειροστικός λογισμός, Τόμος ΙΙ. Ελληνική μετάφραση. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Περιστροφική κίνηση
Μηχανική
Σύβοτα Λευκάδας

Τα Σύβοτα είναι μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Λευκάδας. Βρίσκονται στο νότιο τμήμα του νησιού. Χαρακτηριστικό των Συβότων είναι ο στενός κολπίσκος στον οποίο είναι χτισμένα, ο οποίος θυμίζει φιορδ. Τα Σύβοτα ανήκουν διοικητικά στο δήμο Απολλωνίων και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 84 κάτοικοι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Δήμος Απολλωνίων, τα Σύβοτα

Χωριά της Λευκάδας
Δεκανέας

Στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς, Δεκανέας (Δνεας) ονομάζεται ο κατώτατος βαθμοφόρος, ο οποίος είναι ταυτόχρονα και ο κατώτατος Υπαξιωματικός (OR-4). Είναι ανώτερος του Υποδεκανέα / Στρατιώτη και κατώτερος του Λοχία. Ο αντίστοιχος βαθμός στους αγγλόφωνους στρατούς καλείται Corporal (Kόρποραλ).

Ετυμολογία
Η λέξη Δεκανέας προέρχεται από τη μακεδονική στρατιωτική ορολογία: δεκανός < δεκανία < δέκα (ραβδούχος, δορυφόρος). Παρομοίως, στους Ρωμαίους Δεκανέας ονομαζόταν ο υπαξιωματικός που διοικούσε 10 στρατιώτες.

Διακρίσεις
Ελλάδα:

Στον Ελληνικό Στρατό διακρίνονται σε:

 Μόνιμους, που είναι μεταβατικά οι Δόκιμοι της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ) και οι οποίοι αποφοιτούν με τον βαθμό του Λοχία

 Έφεδρους, που είναι στρατεύσιμοι που υπηρετούν τη θητεία τους

 Επαγγελματίες Οπλίτες (ΕΠΟΠ)

 Οπλίτες Πενταετούς Υποχρέωσης (ΟΠΥ/ΕΠΥ).

Οι αντίστοιχοι βαθμοί στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό είναι ο Δίοπος και στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία ο Υποσμηνίας.

Κύπρος:

Στην Εθνική Φρουρά διακρίνονται σε:

 Συμβασιούχους Οπλίτες (ΣΥΟΠ)
 Έφεδρους, οι οποίοι είναι στρατεύσιμοι που υπηρετούν την θητεία τους και κατόπιν στην εφεδρεία.
Οι αντίστοιχοι βαθμοί στην Διοίκηση Ναυτικού είναι ο Δίοπος και στην Διοίκηση Αεροπορίας ο Υποσμηνίας.

Προσωρινή απονομή
Υπάρχουν και καταστάσεις όπου ενδέχεται ένας Στρατιώτης να λάβει τον βαθμό του Δεκανέα προσωρινά:

 Ως Δεκανέας Αλλαγής. Συμβαίνει συχνά στα κέντρα εκπαίδευσης όπου παρατηρείται έλλειψη Δεκανέων. Ο Στρατιώτης λαμβάνει τον βαθμό για ένα 24ωρο, στο οποίο αναλαμβάνει τα καθήκοντα της αλλαγής των σκοπών.
 Ως Δεκανέας Υπηρεσίας Λόχου. Αυτό συνήθως συμβαίνει κατά την αρχική (βασική) εκπαίδευση. Από κάθε λόχο επιλέγεται ένας Στρατιώτης και λαμβάνει τον βαθμό μόνο για το χρονικό διάστημα της βασικής εκπαίδευσης. Τα διακριτικό (δεκανόσημο) του Δεκανέα Υπηρεσίας Λόχου είναι μία λωρίδα με τα αρχικά ΔΥΛ με κεφαλαία γράμματα, που τοποθετείται στο μανίκι της στολής υπηρεσίας-ασκήσεων.

Δείτε επίσης
 Βαθμοί και διακριτικά των υπαξιωματικών του Ελληνικού Στρατού Ξηράς
 Βαθμοί και διακριτικά των στρατών ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ
 Βαθμοί και διακριτικά των αξιωματικών του στρατού ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ
 Δίοπος
 Υποσμηνίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Λεξιλογική προέλευση των βαθμών των Ενόπλων Δυνάμεων

Στρατιωτικοί βαθμοί
Πέδρο ντε Βαλδίβια

Ο Πέδρο ντε Βαλδίβια (ισπανικά: Pedro de Valdivia, 17 Απριλίου 1497 – 25 Δεκεμβρίου 1553) ήταν Ισπανός στρατιωτικός και εξερευνητής (κονκισταδόρος), καθώς και κατακτητής και πρώτος κυβερνήτης της σημερινής Χιλής.

Ο Βαλδίβια υπηρέτησε στον ισπανικό στρατό αρχικά σε περιοχές της, υπό ισπανικής κατοχής τότε, Ιταλίας και Φλάνδρας. Το 1532 έλαβε μέρος στις εξερευνητικές επιχειρήσεις στο σημερινό Περού της Νότιας Αμερικής, υπό τις διαταγές του Φρανσίσκο Πισάρρο και ονομάστηκε από τον Ισπανό βασιλιά Κάρολο Α΄ γενικός κυβερνήτης της περιοχής αυτής, όπως και κάθε περιοχής που θα κυρίευε νοτιότερα.

Το 1538 συνέβαλε στη συντριβή της εξέγερσης του Ισπανού Ντιέγο ντε Αλμάγρο και το 1540 κατέλαβε τη σημερινή Χιλή. Επίσης διεξήγαγε συστηματικές εξερευνητικές επιχειρήσεις στις περιοχές της Παταγονίας και των Άνδεων, και υπέταξε τις ιθαγενείς φυλές των Αραουκάνων (1546). Στη Χιλή ίδρυσε αρκετές πόλεις, όπως τη σημερινή πρωτεύουσα της χώρας, Σαντιάγο (1541).

Ο Βαλδίβια ήταν ιδιαίτερα σκληρός με τους ιθαγενείς πληθυσμούς, κάτι που επέτεινε την αντίδρασή τους. Σε συμπλοκή με τοπικές φυλές είχε οικτρό τέλος. Σύμφωνα με μια παράδοση, οι Ινδιάνοι κατασκεύασαν αυλούς με τα κόκκαλά του και κάθε χρονιά γιόρταζαν την επέτειο του θανάτου του.

Πηγές

 Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1987, τόμ. 2, σελ. 162.

Ισπανοί εξερευνητές
Ιστορία του Περού
Ιστορία της Χιλής
Ντιέγο ντε Αλμάγρο

Ο Ντιέγο ντε Αλμάγρο (Diego de Almagro, 1475 - 8 Ιουλίου 1538) ήταν Ισπανός εξερευνητής και κατακτητής (κονκισταδόρος). Έλαβε μέρος υπό τις διαταγές του Φρανθίσκο Πιθάρρο σε εξερευνητικές επιχειρήσεις στην Νότια Αμερική και ιδιαίτερα στο σημερινό Περού και στην κατάλυση της Αυτοκρατορίας της Ίνκας. 

Το 1534 ο Αλμάγρο με υπόδειξη του βασιλιά της Ισπανίας ξεκίνησε να εξερευνήσει την περιοχή στα βόρεια της Βολιβίας καθώς και την σημερινή Χιλή. Η αποστολή όμως απέτυχε γιατί στην πορεία αντιμετώπιζε αδιάκοπες επιθέσεις ιθαγενών φυλών και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην βάση του στο Περού. Εκεί αντιμετώπισε εξέγερση τοπικών ιθαγενών φυλών, που είχαν επαναστατήσει κατά τη διάρκεια της απουσίας του, την οποία κατέπνιξε. Στην συνέχεια ήρθε σε σύγκρουση με τον ίδιο τον Πιθάρρο  διεκδικώντας τα ίδια αξιώματα με αυτόν (1537). Ένα χρόνο αργότερα δολοφονήθηκε από τον Ερνάντο Πιθάρρο αδελφό του Φρανθίσκο. Το 1541 ο γιος του Ντιέγο "ελ Μόθο" για να εκδικηθεί σκότωσε τον Φρανθίσκο Πιθάρρο και έγινε ο ίδιος διοικητής του Περού.

Πηγές 
 Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα, 1987. Τόμος 1, σελ. 188.

Ισπανοί εξερευνητές
Ιστορία του Περού
Ιστορία της Χιλής
Ipernity

Το Ipernity είναι ένας ιστότοπος που προσφέρει δωρεάν υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης, πολυμέσων και ανταλλαγής φωτογραφιών. Διαθέτει επίσης υπηρεσίες για τις οποίες πρέπει κάποιος να πληρώσει, π.χ. τις υπηρεσίες για επαγγελματίες (Pro).

Η ιστοσελίδα είναι σχεδιασμένη τόσο για συγγραφείς/καλλιτέχνες όσο και για οικογένειες/φίλους, και επιτρέπει την δημοσίευση και την ανταλλαγή μέσα στον ίδιο χώρο διαφόρων ειδών ψηφιακό υλικό όπως: μπλογκς, φωτογραφίες και αρχεία βίντεο και ήχου.

Το Ιpernity συχνά συγκρίνεται με ένα άλλο ιστότοπο ανταλλαγής φωτογραφιών , το Flickr, αλλά με περισσότερα χαρακτηριστικά. 

Το Ipernity κέρδισε το 2ο βραβείο στο διαγωνισμό Open Web Awards στην κατηγορία Photo Sharing (διαμοίρασης φωτογραφιών) τον Δεκέμβριο του 2008.

Ιδρυτές 
Το Ipernity είναι ένα εγχείρημα που δημιουργήθηκε το 2005 από δύο Γάλλους προγραμματιστές:
 Τον Κριστόφ Ρυέλ (Christophe Ruelle), συν-ιδρυτή του Voila, μιας μηχανής αναζήτησης που αγοράστηκε από την France Telecom το 1998 και του eStat, μιας ιστοσελίδας - κεντρικού συστήματος μέτρησης της επισκεψιμότητας
 Τον Κριστιάν Κοντί (Christian Conti), συν-ιδρυτή της Respublica, μιας γαλλόφωνης online κοινότητα, που αγοράστηκε από την Tiscali το 2000.

Το εγχείρημα δημιουργήθηκε με την βοήθεια της τεχνολογίας πληροφορικής ώστε να επιτρέπει στον οποιονδήποτε να διατηρεί το υλικό από την ψηφιακή του ζωή μόνιμα σε έναν τόπο.

Το 'Ipernity αναπτύχθηκε στο τεχνολογικό πάρκο Σοφία-Αντίπολις (Sophia-Antipolis) στην Κυανή Ακτή της Γαλλίας και χρειάστηκε δύο χρόνια προγραμματισμού και δοκιμών. Τον Μάϊο του 2006 βγήκε onlineμια πρώτη έκδοση του ιστοτόπου. Το Ιpernity επικαιροποιήθηκε σε Beta έκδοση τον Απρίλιο του 2007.

Κοινό 
Το Ipernity σχεδιάστηκε για:
 συγγραφείς/καλλιτέχνες που επιθυμούν να προωθήσουν την ψηφιακή τους δουλειά σε όλους τους χρήστες στο ίντερνετ
 οικογένειες/φίλους για ιδιωτική χρήση του ψηφιακού τους περιεχομένου 

Το μπλογκ του ipernity χρησιμοποιείται ευρέως από την Εσπεραντική κοινότητα., χαίρει δε ιδιαίτερης εκτίμησης από την κοινότητα των φωτογράφων. 

Το Ιpernity έγινε επίσης χώρος υποδοχής για μια ομάδα χρηστών του Flickr, που το εγκατέλειψαν ύστερα από μια διαμάχη σχετικά με την λογοκρισία,  αν και, εν τω μεταξύ, αντιμετώπισε τα ίδια προβλήματα.

Λειτουργικότητα 
Το Ipernity'' επιτρέπει την δημοσίευση και την ανταλλαγή σε:
 Μπλογκ,
 Φωτογραφίες,
 Βίντεο,
 Ήχο,
 Άλλες μορφές ψηφιακού περιεχομένου.

Το περιεχόμενο αυτό μπορεί να οργανωθεί σε άλμπουμ πολυμέσων.

Είναι διαθέσιμες πολλές μέθοδοι για το ανέβασμα των αρχείων. 

 Προστασία δικαιωμάτων 
Το Ipernity περιλαμβάνει άδειες Creative Commons.

 Κοινωνική δικτύωση 
Το Ipernity δίνει την δυνατότητα διαδραστική επικοινωνίας μεταξύ του περιεχομένου, των συγγραφέων και των επισκεπτών. Σύστημα ανάδρασης και σχολίων, δίκτυα επαφών, άμεση ανταλλαγή μηνυμάτων, και το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο διευκολύνουν την κοινωνική δικτύωση των χρηστών του.

 Τεχνολογία 
Το Ipernity''' έχει δομηθεί κυρίως με τεχνολογία λογισμικού ελεύθερου και ανοιχτού κώδικα:
 PHP
 Perl
 AJAX
 MySQL

Υποσημειώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  www.ipernity.com
  Article about Ipernity being listed on Euronext Paris

Ιστότοποι
Μίνθη Ηλείας

Η Μίνθη (παλαιότερη ονομασία Άλβαινα ή Άλβενα) είναι ορεινό χωρίο του νομού Ηλείας του δήμου Ζαχάρως. Βρίσκεται στις πλαγιές του ομώνυμου βουνού σε υψόμετρο 760 μέτρων κι είναι ένα από τα πιο παλιά χωριά της πρώην επαρχίας Ολυμπίας.  Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 144 κάτοικοι. Απέχει οδικά 21 χιλιόμετρα από την έδρα του Δήμου, τη Ζαχάρω. Η κτηματική περιφέρεια του χωριού ανέρχεται σε 16.500 στρέμματα και συνορεύει με 12 χωριά.

Η Μίνθη είχε πλούσια βλάστηση, τα δάση της οποίας όμως έπαθαν μεγάλες καταστροφές στις μεγάλες πυρκαγιές της Πελοποννήσου το καλοκαίρι του 2007.

Ιστορία 
Το παλαιότερο όνομα ήταν Άλβενα και το 1927 με το Β.Δ. 4.11.1927 (ΦΕΚ 306/1927) μετονομάστηκε σε Μίνθη από το ομώνυμο βουνό.

Η πιο παλιά μαρτυρία για το χωριό είναι αυτή που αναφέρεται στη συμμετοχή των Αλβενέων στον Τουρκο-Βενετικό πόλεμο 1463-1479 υπό τους αρχηγούς Μήτρο Αλβενιώτη και Γιάννη Άγριο. Η δεύτερη μαρτυρία είναι εκείνη που δείχνει η χορογραφική καταγραφή από τους Ενετούς το 1689 και το 1700. Τότε είχε 42 και 149 κατοίκους αντίστοιχα. 

Η Άλβενα (ή Άλβαινα) μνημονεύεται στο δημοτικό τραγούδι "Του Κοντοβουνήσιου" (και σε παραλλαγή αυτού):
"''Τρία Πουλάκια κάθονται στο Κάστρο της Πλατιάνας.
Τό 'να τηρά την Άλβαινα και τ' άλλο την Παλούμπα, 
το τρίτο το καλύτερο μοιρολογάει και λέει:
-Σαν ήθελες να παντρευτείς, να πάρεις την Ελένη,
τα πρόβατα τί τά 'θελες, τα γίδια που μαζώνεις;..."

Η Μίνθη είναι γενέτειρα του Εθνομάρτυρα και Φιλικού επισκόπου Μεθώνης Γρηγορίου Παπαθεοδώρου για τον οποίο ο ιστορικός Κόκκινος αναφέρει ότι ήταν ο τρίτος κατά σειράν ιεράρχης του 1821 μετά τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και τον Βρεσθένης Θεοδώρητο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μίνθη
Άλβαινα Ολυμπίας

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Ζαχάρως
Λαιμαργία

Λαιμαργία είναι η τάση κάποιου να καταναλώνει υπερβολικές ποσότητες φαγητού ή ποτού. Δαίμονας-εκπρόσωπος ήταν ο Βελζεβούλ. Από τη χριστιανική θρησκεία Θεωρείται ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.
Η λαιμαργία δε θεωρείται παντού αμάρτημα. Ανάλογα με την παράδοση κάθε χώρας, μπορεί να θεωρηθεί είτε ελάττωμα, είτε δείγμα κύρους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Διατροφή
Χριστιανική ηθική
Παχυσαρκία
Αμαρτία