joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Παλαιοκκλήσιο Καρδίτσας

Το Παλαιοκκλήσιο ή Παλαιοκλήσσι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.

Γεωγραφικά - Γενικά στοιχεία 
Το Παλαιοκκλήσιο βρίσκεται δυτικά της πόλης της Καρδίτσας σε απόσταση περίπου 6 χλμ. από το κέντρο της πόλης. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Ίσαρι και κατόπιν ονομάστηκε Παλαιοκκλήσι χάριν στο όμορφο εκκλησάκι του. Αναφέρεται σε οθωμανικές πηγές του 15ου αιώνα ότι αρχικά υπήρξε τσιφλίκι του Αλή Πασά και στη συνέχεια του γιου του Βελή. 

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύνδεση του χωριού με την πόλη της Καρδίτσας με ποδηλατόδρομο.

Έθιμα – παραδόσεις – πανηγύρια 
Στις 7 Σεπτεμβρίου γιορτάζει το τοπικό πανηγύρι της εκκλησίας του χωριού, του Ιερού Ναού Γεννήσεως της Θεοτόκου, και λίγες μέρες πριν γίνονται ποδηλατικοί αγώνες και πλήθος άλλων εκδηλώσεων.

Στις 26 Οκτωβρίου γιορτάζει το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου, το οποίο βρίσκεται ανατολικά του χωριού.

Το 2010 κυκλοφόρησε το βιβλίο  «Παλαιοκκλήσι: εικόνες απ’ το χθες», το οποίο περιέχει εικόνες του χωριού και των κατοίκων παρουσιάζοντας τα έθιμα του τόπου. Συγγραφέας του βιβλίου είναι ο σημερινός πρόεδρος του χωριού.

Εκπαίδευση 
Στο παλαιοκκλήσι λειτουργεί σήμερα Νηπιαγωγείο, ενώ έως το 2011 λειτουργούσε και δημοτικό σχολείο.

Αθλητισμός 
Ο Α.Ο. Ολυμπιακός Παλαιοκκλησίου είναι αθλητικό σωματείο το οποίο ιδρύθηκε το 1975. Αγωνίζεται την τρέχουσα σεζόν 2018-2019 στην Α1 ΕΠΣ Καρδίτσας. Έδρα του είναι, από τότε που δημιουργήθηκε, το Στάδιο του Παλαιοκκλησίου. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το λευκό,τα οποία καθιερώθηκαν από το σύμβολό του.

Διοικητικά στοιχεία 
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, με την παλιά του ονομασία Ίσαρι το 1883 να προσαρτάται στον δήμο Καρδίτσης. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Παλιοκκλήσι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με το Παραγωγικό αποτελούν την κοινότητα Παλαιοκκλησίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρδίτσας του δήμου Καρδίτσας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 689 κατοίκους

Πληθυσμός

Εικόνες

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Καρδίτσας
Δήμος Καρδίτσας
Χώρος



Ο χώρος στη Φυσική 
Ως χώρος γενικά στη φυσική ονομάζεται το περιβάλλον που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο στην ιδέα της απόστασης σε τρεις διαστάσεις.

Ο χώρος, στην κλασσική φυσική και σύμφωνα με την ανθρώπινη αντίληψη, έχει τρεις γραμμικές διαστάσεις που συμβολίζονται με τρεις διευθύνσεις κάθετες μεταξύ τους. Μέσα σε αυτόν τον χώρο, κάθε σώμα έχει μια σχετική θέση. Σε περίπτωση που το σώμα μεταβάλλει τη σχετική θέση του, το φαινόμενο ονομάζεται κίνηση. Κάθε στερεό σώμα έχει συγκεκριμένο μήκος, πλάτος και ύψος και μπορεί να κινηθεί και προς τις έξι κατευθύνσεις, δηλαδή εμπρος, πίσω, δεξιά, αριστερά, πάνω ή κάτω, προκειμένου να φθάσει σε κάποιο άλλο σημείο του χώρου.

Επειδή όμως τα πάντα κινούνται όχι μόνο στο χώρο αλλά και στον χρόνο, ο χρόνος θεωρείται τέταρτη διάσταση του χώρου. Έτσι οι σύγχρονοι φυσικοί εισήγαγαν την έννοια χωροχρόνος ή χωροχρονικό συνεχές, για να περιγράψουν τον χώρο των τεσσάρων διαστάσεων. Γενικά όλα τα φυσικά φαινόμενα συμβαίνουν και εξελίσσονται στον χώρο και στον χρόνο. Η ιδέα του χώρου έχει θεμελιώδη αξία για την κατανόηση του φυσικού κόσμου. Εντούτοις, οι φιλόσοφοι διαφωνούν σχετικά με τον ορισμό του χώρου, με άλλους να τον θεωρούν αυθύπαρκτη οντότητα, άλλους να θεωρούν πως αποτελεί σχέση μεταξύ οντοτήτων, ή τμήμα ενός ευρύτερου εννοιολογικού πλαισίου.

Αντιδικίες αναφορικά με την φύση και τις ιδιότητες του χώρου υπήρξαν από την αρχαιότητα, κάποιες από τις οποίες αποτυπώνονται στον Τιμαία του Πλάτωνα, στον Σωκράτη, όπου αναφέρονται οι σκέψεις του σχετικά με αυτό που οι Έλληνες αποκαλούσαν "χώρα", ή στα Φυσικά του Αριστοτέλη, στον ορισμό του τόπου. Πολλές από αυτά τα κλασσικά φιλοσοφικά ερωτήματα απασχόλησαν τους διανοητές κατά την Αναγέννηση και αναδιαμόρφωσαν τον 17ο αιώνα, επηρεάζοντας ιδιαίτερα την ανάπτυξη της κλασσικής μηχανικής. Σύμφωνα με τον Νεύτωνα, ο χώρος, όπως και ο χρόνος, είναι απόλυτος, δηλαδή υφίσταται μόνιμα και ανεξάρτητα από την ύπαρξη ύλης σε αυτόν ή όχι. Από την άλλη, ο Λάιμπνιτζ και άλλοι φυσικοί φιλόσοφοι θεώρησαν ότι ο χώρος αποτελεί ένα σύνολο σχέσεων μεταξύ των σωμάτων της ύλης, σχέσεων που επηρεάζονται από τις αποστάσεις και τις διαυθύνσεις τους. Αργότερα, ο μεταφυσικός Κάντ υποστήριξε ότι οι ιδέα του χωροχρόνου δεν είναι εμπειρική αλλά αντλείται από την βίωση του κόσμου - αποτελούν στοιχεία ενός ορισμένου πλαισίου το οποίο και οι άνθρωποι αξιοποιούν για να χτίσουν κάθε εμπειρία.

Κατά τον 19ο και 20ο αιώνα οι μαθηματικοί άρχισαν να μελετούν τις μη-Ευκλείδειες Γεωμετρίες, στις οποίες ο χώρος είναι κυρτός .Άλλωστε, σύμφωνα με την γενική θεωρία της σχετικότητας ο χώρος γύρω από τα πεδία βαρύτητας δεν είναι ευκλείδιος, Πράγματι, πειράματα που αποσκοπούσαν στην επαλήθευση της γενικής θεωρίας της σχετικόττητας επιβεβαίωσαν αυτή την υπόθεση. 

Μέγιστη έννοια του αντιλαμβανόμενου χώρου θεωρείται το Σύμπαν, ελάχιστη έννοια του χώρου θεωρείται οποιοδήποτε σημείο του χώρου το οποίο προσεγγιστικά στερείται διαστά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Γεωμετρία
Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Τοπολογία
Διάστημα
Χωροχρόνος
 
Τίποτα
Παππάς

Παππάς (θηλ. Παππά) είναι ελληνικό επώνυμο, από τα πιο συνηθισμένα, προερχόμενο από τη λέξη παπ(π)άς = ιερέας. Μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

Άντρες
 Αντώνης Παππάς, σύγχρονος στιχουργός
 Γιώργος Παππάς (1903-1958), ηθοποιός
 Εμμανουήλ Παππάς (1772-1821), μέλος της Φιλικής Εταιρείας
 Θεόφραστος Παππάς (ή Παπαχίου) (1911-1991), πολιτικός
 Ιωάννης Παππάς (1913-2005), γλύπτης, ακαδημαϊκός
 Μανώλης Παππάς, βετεράνος ποδοσφαιριστής
 Νικόλαος Παππάς (1930-2013), κυβερνήτης του αντιτορπιλικού Βέλος
 Νίκος Παππάς, ποιητής (Α΄ Βραβείο ποιήσεως 1965 στα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία)
 Νίκος Παππάς (γενν. 1990), καλαθοσφαιριστής
 Νίκος Παππάς (γενν. 1976), υπουργός επικρατείας
 Σπύρος Παπάς, Έλληνας πολιτικός 
 Χάρης Παππάς (γενν. 1983), ποδοσφαιριστής

Γυναίκες
 Αγλαΐα Παππά (1903-1984), ζωγράφος
 Ειρήνη Παππά (γενν. 1929), ηθοποιός
 Έλλη Παππά (1920-2009), δημοσιογράφος και συγγραφέας
 Νέλλη Παππά (γενν. 1934), ηθοποιός
 Σόφη Παππά (γενν. περ. 1960), στιχουργός
 Χριστίνα Παππά (γενν. 1969), ηθοποιός

Δείτε επίσης
 Παπάς (επώνυμο)
Κατάλογος νοσοκομείων της Ελλάδας

Αυτός είναι ένας κατάλογος νοσοκομείων της Ελλάδας, ενεργών και παλαιότερων, ταξινομημένων ανά περιφέρεια.

Αττική

Θεσσαλονίκη

Στερεά Ελλάδα

Κεντρική Μακεδονία

Δυτική Μακεδονία

Ανατολική Μακεδονία και Θράκη

Θεσσαλία

Ήπειρος

Δυτική Ελλάδα

Πελοπόννησος

Κρήτη

Βόρειο Αιγαίο

Νότιο Αιγαίο

Ιόνιοι Νήσοι

Αναφορές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
Νοσοκομεία ανά Υγειονομική Περιφέρεια
Ρενάτο Ζέρο

Ο Ρενάτο Τζέρο (Renato Zero, 30 Σεπτεμβρίου 1950 - ...) είναι Ιταλός τραγουδοποιός.

Δισκογραφία

Άλμπουμς
No! Mamma, No! (1973)
Invenzioni (1974)
Trapezio (1976)
Zerofobia (1977)
Zerolandia (1978)
EroZero (1979)
Tregua (1980)
Icaro (1981)
Artide Antartide (1981)
Via Tagliamento 1965/1970 (1982)
Calore (1983)
Leoni si nasce (1984)
Identikit (1984)
Soggetti smarriti (1986)
Zero (1987)
Voyeur (1989)
Prometeo (1991)
La coscienza di Zero (1991)
Passaporto per Fonopoli (1993)
Quando non sei più nessuno (1993)
L'imperfetto (1994)
Sulle tracce dell'imperfetto (1995)
Amore dopo Amore (1998)
Amore dopo Amore, Tour dopo Tour (1999)
Tutti gli Zeri del mondo (2000)
La curva dell'angelo (2001)
Cattura (2003)
Figli del Sogno Live 2004 (2004)
Il Dono (2005)

Σινγκλς
Non basta,sai / In mezzo ai guai (1967)
Inventi / Il tuo safari (1974)
Trapezio (album)|Un uomo da bruciare / Madame (1976)
Mi vendo / Morire qui (1977)
Triangolo / Sesso o Esse (1978)
Il carrozzone / Baratto (1979)
Amico / Amore si,amore no (1980)
Galeotto fu il canotto / Piu' su (1981)
Soldi / Resisti (1982)
Spalle al muro / L'equilibrista (1991) -
Più insieme / Chi più chi meno (1991) - 
L'impossibile vivere / Il mercante di stelle (1998)
Cercami / Appena in tempo (1998)
Dimmi chi dorme accanto a me / L'eterna sfida (1998)
La pace sia con te / Poesia Poesia (1998)
Si sta facendo notte / Emergenza noia (1999)
Il coraggio delle idee / Matti (1999)
Tutti gli zeri del mondo / L'imbarco (2000)
Innocente / Libera (2002)
Qualcuno mi ha ucciso / È tutto qua (2002)
A braccia aperte (2003)
Come mi vorresti (2004)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα , 
Επίσημη ιστοσελίδα των οπαδών του 

Ιταλοί τραγουδιστές
Στέφανος Στρέιτ

Ο Στέφανος Στρέιτ (6 Απριλίου 1835 ή 1837 – 13 Απριλίου 1920) ήταν Έλληνας νομομαθής, τραπεζίτης και πολιτικός. Διετέλεσε μεταξύ άλλων πρόεδρος της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος και υπουργός Οικονομικών.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 6 Απριλίου του 1835 ή 1837 στην Πάτρα και ήταν γιος του Γερμανού φιλέλληνα και αξιωματικού Ιωάννη-Αλέξανδρου Στρέιτ, ο οποίος μετά την παραίτησή του από το στράτευμα εγκαταστάθηκε στην Πάτρα.

Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του σπούδασε νομική στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Λειψίας και με την επιστροφή του στην Ελλάδα διορίστηκε το 1861 πρωτοδίκης. Το 1865 προήχθη στο βαθμό του εφέτη, το ίδιο έτος όμως παραιτήθηκε και άσκησε τη δικηγορία στην Πάτρα μέχρι το 1872, χρονιά που διορίστηκε διευθυντής του υποκαταστήματος της Εθνικής τράπεζας στη Λαμία. Αργότερα διορίστηκε ως επιθεωρητής των επαρχιακών καταστημάτων της τράπεζας και στη συνέχεια μετατάχθηκε στο νομικό της τμήμα. Το 1875 αναγορεύτηκε υφηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και το επόμενο έτος έγινε καθηγητής του συνταγματικού και διεθνούς Δικαίου ενώ το 1880 ορίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως ο εκπρόσωπός της στην αποστολή που μετέβη στο Μόναχο για να διευθετήσει το χρέος του κράτους προς τη Βαυαρία.

Το 1889 εξελέγη με μεγάλο ποσοστό υποδιοικητής της Εθνικής Τραπέζης ενώ υπήρξε επίσης πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Ασφαλιστικής και της εταιρίας διώρυγας της Κορίνθου. Το 1896 ανέλαβε διοικητής της Εθνικής Τραπέζης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου 1910 όταν και παραιτήθηκε για λόγους υγείας.

Επί προεδρίας του επεκτάθηκε η δραστηριότητα της Εθνικής και πέραν των συνόρων της Ελλάδας με την ίδρυση της Τράπεζας Κρήτης και της Τράπεζας της Ανατολής. Παράλληλα ενισχύθηκαν ο Μακεδονικός αγώνας και το Ταμείο Εθνικής Άμυνας ενώ εκδόθηκαν δάνεια για την αποκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων που προέρχονταν από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Το 1897 χρημάτισε υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη. Κατά την υπουργική του θητεία επιτεύχθηκαν η ρύθμιση των χρεών του ελληνικού δημοσίου και η σύναψη νέου εξωτερικού δανείου. Διετέλεσε επίσης σύμβουλος του υπουργείου Εξωτερικών.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 13 Απριλίου του 1920. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την επόμενη μέρα στην πρωτεύουσα. Ήταν παντρεμένος από το 1865 με τη Βικτωρία Λόντου, κόρη του πρώην δημάρχου Πατρέων Ανδρέα Λόντου, μαζί με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Γεώργιο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Στέφανος Στρέιτ στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Έλληνες δικαστικοί
Έλληνες δικηγόροι
Καθηγητές νομικής Αθηνών
Βουλευτές Πατρών
Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Οικογένεια Λόντου
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Έλληνες τραπεζίτες
Λιμνοθάλασσα Κοτυχίου

Η λιμνοθάλασσα Κοτύχι ή λίμνη Κοτύχι βρίσκεται στη βορειοδυτική Πελοπόννησο στο Νομό Ηλείας, ΒΑ. της κωμόπολης των Λεχαινών, ενώ το παραθαλάσσιο δάσος, ο υγρότοπος της Στροφυλιάς, είναι βορειότερα, στο Νομό Αχαΐας. Εντάσσεται στο Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς που πρόκειται για ένα δίκτυο λιμνοθαλασσών, λιμνών, ελών και δασών, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών της Πελοποννήσου.

Υδροβιότοπος
Η λίμνη βρίσκεται στο Δάσος της Στροφυλιάς και μαζί με τις λιμνοθάλασσες του Προκόπου, τη λίμνη-έλος Λάμια και του Πάπα προστατεύεται από τη συνθήκη Ραμσάρ.

Αποτελεί ένα μωσαϊκό σημαντικών οικοτόπων, με σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας, μεγάλη φυσική ομορφιά αλλά και πλήθος ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Η ιχθυοπανίδα της λιμνοθάλασσας αποτελείται από Λαβράκια (Dicentrarchus labrax), Κέφαλους (Mugil cephalus), Τσιπούρες (Sparus auratus) και Χέλια (Anguilla anguilla). Είναι σημαντικός τόπος ξεκούρασης για πολλά αποδημητικά πουλιά, όπως ερωδιούς, χαλκόκοτες, χελιδόνια, τσαλαπετεινούς, γεράκια, τρυγόνια, γλαρόνια κ.ά.

Η μακροχλωριδική σύνθεση της περιοχής του Κοτυχίου περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τα είδη: αλμυρίκι, άγρια σπανάκια, ήμερος φλωμός, αλειχηνόχορτο, βούρλο, κρίνος της θάλασσας, άσπρος κρίνος, αγριοκάλαμος, καλαμίθι, μαχαιρίδα, ξιφάρα, λάχαρι, αλμυρίκι, κρίθμος, καλιά, θαλασσόχορτο και βρίγκα.

Ο Υγρότοπος Κοτυχίου προστατεύεται από Εθνική, Ευρωπαϊκή και Διεθνή νομοθεσία.

Παραπομπές

Πηγές
 Γιώργος Σφήκας-Γρηγόρης Τσούνης, Οικοτουριστικός οδηγός της Ελλάδος, Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς-Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, Αθήνα 1993. 
 Ιωάννα Θ. Τσέλικα, Περιβαλλοντική υδρογεωλογική μελέτη της πεδινης ζώνης της Βορειοδυτικής Πελοποννήσου με τη χρήση υδροχημικών μεθόδων, Πανεπιστήμιο Πάτρας-Τμήμα Γεωλογίας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φορέας Διαχείρισης Υγροτόπων Κοτυχίου – Στροφυλιάς 
Κοτύχι-Στροφιλιά: Tα μυστικά των υγρότοπων
Λιμνοθάλασσα Κοτυχίου. wikimapia.org

Λιμνοθάλασσες της Ελλάδας
Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς
Λίμνες του νομού Ηλείας
Το Όνομα του Ρόδου

Το Όνομα του Ρόδου (ιταλ: Il nome della rosa) είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο. Μετά από αρκετή επεξεργασία εκδόθηκε στην Ιταλία το 1980 (εκδόσεις Bompiani), η επιτυχία του δε ήταν τόση που το 1983 μεταφράστηκε στα Αγγλικά, ενώ το 1986 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Ζαν-Ζακ Ανό. Το έργο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Τίτλος 
Ο τίτλος του έργου έχει συγκεντρώσει αρκετές απορίες, καθώς δεν είναι σαφές σε τι αναφέρεται. Στην πραγματικότητα, ο Έκο έχει δηλώσει ότι πρόθεσή του ήταν να βρει έναν «τελείως ουδέτερο τίτλο». Ο Έκο έγραψε ότι του άρεσε ο συγκεκριμένος τίτλος «γιατί το ρόδο είναι ένα σύμβολο τόσο πλούσιο σε νοήματα, που είναι ζήτημα εάν έχει μείνει κάποιο νόημα που να μην του έχει αποδοθεί». Σύμφωνα με τα γραφόμενά του στο «Επιμύθιο στο Όνομα του Ρόδου», ο τίτλος δεν έχει σχέση με το περιεχόμενο του έργου, καθώς ο τίτλος πρέπει να συγχέει τα νοήματα (του βιβλίου) και όχι να τα συγκροτεί.

Περιεχόμενο 

Το μυθιστόρημα μεταφέρει τον αναγνώστη σε ένα ιταλικό μοναστήρι των Βενεδικτίνων και, γύρω από την αναζήτηση ενός χειρογράφου του Αριστοτέλη, αναπτύσσεται η πλοκή του, με φόνους, άνομες σχέσεις μεταξύ μοναχών και το κυνήγι των αιρετικών εν έτει 1327. Το όλο έργο παρουσιάζεται ως καταγραφή των αναμνήσεων ενός γηραιού βενεδικτίνου μοναχού, του αδελφού Άντσο (Adso) της Μελκ, ο οποίος έζησε τα περιγραφόμενα γεγονότα ως νεαρός δόκιμος μοναχός. Κεντρικό πρόσωπο στο έργο είναι ο αδελφός Γουλιέλμος της Μπάσκερβιλ, ο οποίος είναι φανταστικό πρόσωπο, υποκαθιστώντας, σύμφωνα με τον συγγραφέα, τον Γουλιέλμο Όκαμ. Στο έργο εμπλέκονται τόσο φανταστικά όσο και ιστορικά πρόσωπα, όπως ο ιεροεξεταστής Μπερνάρντο Γκι και ο μοναχός Ουμπερτίνο της Καζάλε. Μέσα από αυτό το έργο ο Έκο βρίσκει την ευκαιρία να κάνει μια εκτενή παρουσίαση της Σχολαστικής Μεθόδου, η οποία κυριαρχούσε στη μεσαιωνική σκέψη. Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι στο έργο αυτό του Έκο γίνεται εκτενής αναφορά σε πρόσωπα όπως ο Φραγκίσκος της Ασίζης, ο Ρογήρος Βάκων και ο Άγιος Θωμάς Ακινάτης, άνθρωποι που υπήρξαν όλοι στο παρελθόν μελετητές και υποστηρικτές του Σχολαστικισμού. Ταυτόχρονα, όμως, αυτά τα πρόσωπα υπήρξαν και άτομα με τα οποία ο Έκο ασχολήθηκε και σε ακαδημαϊκό επίπεδο με τα έργα και τις ιδέες τους, ιδιαίτερα στην περίπτωση του Θωμά Ακινάτη, συνδυάζοντας έτσι με αριστουργηματικό τρόπο την επιστημονική με τη λογοτεχνική εργασία του.

Κινηματογραφική μεταφορά 
Το 1986, το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο υπό την σκηνοθεσία του Ζαν-Ζακ Ανό και πρωταγωνιστές τους Σον Κόνερι (Γουλιέλμος της Μπάσκερβιλ) και Κρίστιαν Σλέιτερ (Άντσο).

Δείτε επίσης
Τα 100 βιβλία του Αιώνα (Λε Μοντ)

Παραπομπές

Μυθιστορήματα του Ουμπέρτο Έκο
Ιστορικά μυθιστορήματα
Μεσαίωνας
Καθολική Εκκλησία
Στέφανος Κορκολής

Ο Στέφανος Κορκολής (12 Σεπτεμβρίου 1960) είναι Έλληνας συνθέτης, πιανίστας και ερμηνευτής.

Αρχικα χρόνια 
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Σεπτεμβρίου 1960 και μεγάλωσε στα Πατήσια. Θείος του είναι ο μεγάλος Έλληνας μουσικοσυνθέτης Μίμης Πλέσσας ενώ παππούς του ο Διονύσιος Κορκολής. Ο Στέφανος δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο, για να αποκαλύψει το μουσικό του ταλέντο, αφού από την ηλικία των τεσσάρων χρονών είχε την ικανότητα να απομνημονεύει με μεγάλη ευκολία κομμάτια κλασικής μουσικής και να τα αναπαράγει στο πιάνο σχεδόν αυτούσια.

Σπουδές
Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών υπό την καθοδήγηση της Μαρίκας Παπαϊωάννου και υπό τη διδασκαλία της Φοίβης Βάλληνδα, απ’ όπου απέκτησε το δίπλωμα πιάνου και αμέσως μετά ταξίδεψε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του –με υποτροφία του γαλλικού κράτους– δίπλα στην διεθνούς φήμης πιανίστρια Ιβόν Λεφεμπίρ. Εκεί παρακολούθησε ταυτόχρονα μαθήματα σύνθεσης, ενορχήστρωσης, διεύθυνσης ορχήστρας και μουσικής κινηματογράφου, ενώ είχε τη χαρά και την τιμή να παρακολουθήσει σεμινάρια με τους σπουδαίους συνθέτες Πιερ Μπουλέζ και Άστορ Πιατσόλα αλλά και με άλλους φημισμένους δασκάλους της μουσικής. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι γνώρισε τη διάσημη Αργεντίνα πιανίστρια Μάρτα Άργκεριτς, με την οποία τον ένωσαν δεσμοί φιλίας και αμοιβαίας καλλιτεχνικής εκτίμησης. Χάρη στη Μάρθα γνώρισε τον Βλαντίμιρ Χόροβιτς και κατά τη διάρκεια της σύντομης μαθητείας του δίπλα του ο Στέφανος έμαθε για την πραγματική αξία της μουσικής, διδάχτηκε τεχνικές που μόνο ένας μουσικός αυτού του επιπέδου θα μπορούσε να του μεταγγίσει.

Στο μεταξύ ο Στέφανος ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Ωδείο του Παρισιού και στην École Normale de Μusique και επιπλέον κέρδισε το πρώτο βραβείο καλύτερης μουσικής σύνθεσης για σύγχρονο μπαλέτο στο Διεθνές Φεστιβάλ της Βαλ-ντε-Μαρν (Val-de-Marne).

Οικογένεια 
Ο Στέφανος Κορκολής έχει παντρευτεί δύο φορές. πρώτος γάμος ήταν με την Βικτώρια Καϊματζόγλου από το 2002 μέχρι το 2007 όπου πήρανε διαζύγιο. Ενώ σε δεύτερο γάμο με την Σβετλάνα Γκέιμαν από το 2012.

Επαγγελματική καριέρα
Ανήκει στο δυναμικό της Panik Entertainment Group, στο label της Panik Oxygen, από την οποία, το 2018, κυκλοφόρησε το δίσκο «Θαθελα αυτήν την μνήμη να την πω», με 21 συνθέσεις σε ποιήματα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη. Ο δίσκος, που απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από κριτικούς και μελετητές του σπουδαίου Αλεξανδρινού ποιητή, έγινε χρυσός.

παραπομπές

Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες πιανίστες
Έλληνες συνθέτες
Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Σπύρος Κωνσταντόπουλος

Ο Σπύρος Κωνσταντόπουλος (Αθήνα  1925 - 28 Μαρτίου 2007) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Βιογραφία 
Αποφοίτησε από τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Διακρίθηκε σε όλα τα θεατρικά είδη και συνεργάστηκε σχεδόν με όλους τους μεγάλους ηθοποιούς της εποχής του όπως την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την Τζένη Καρέζη, τον Κώστα Καζάκο, την Μελίνα Μερκούρη, τον Νίκο Κούρκουλο, τον Δημήτρη Χορν, την Έλλη Λαμπέτη, τον Μάνο Κατράκη και άλλους.

Ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Μαρία Ζαφειράκη και απέκτησαν έναν γιο. Πέθανε στις 28 Μαρτίου του 2007. Κηδεύτηκε στις 30 Μαρτίου του 2007 στο νεκροταφείο Αγίας Παρασκευής.

Φιλμογραφία

Βιντεοταινίες

Τηλεοπτικές σειρές

Τηλεοπτικό θέατρο

Θεατρικές Παραστάσεις 

Συμπληρωματικός κατάλογος παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Σπ. Κωνσταντόπουλος, ως ηθοποιός.

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

Πηγές 
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών
 www.90lepta.com
 www.retrodb.gr

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Καλλιόπη Παπαλεξοπούλου

Η Καλλιόπη Παπαλεξοπούλου (1809-1899) ήταν μια από τις αξιολογότερες γυναικείες φυσιογνωμίες της νεότερης Ελλάδας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του προκρίτου Ανδρέα Καλαμογδάρτη. Κατά την έναρξη της επανάστασης κατέφυγε στην Πάτρα με τη μητέρα της και στη συνέχεια στην Ανκόνα της Ιταλίας. Εκεί σπούδασε και έμαθε ιταλικά, αλβανικά και αγγλικά. Το 1824 η οικογένεια της μετακόμισε στο Ναύπλιο, όπου η Καλλιόπη παντρεύτηκε τον Σπύρο Παπαλεξόπουλο, δήμαρχο Ναυπλίου και γερουσιαστή. Σύντομα η Καλλιόπη ξεχώρισε για το πνεύμα της ενώ το σπίτι της είχε μετατραπεί σε φιλολογικό σαλόνι. Προσέφερε μεγάλο μέρος της περιουσίας της στους φτωχούς και στους πρόσφυγες. Τάχθηκε φανερά εναντίον του Όθωνα και έλαβε μέρος σε όλες τις αντι-οθωνικές αντιδράσεις. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, το 1850, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση για ένα μεγάλο διάστημα. Πρωτοστάτησε στην αποτυχημένη εξέγερση του Ναυπλίου, την 1η Φεβρουαρίου του 1862, γι' αυτό και καταδιώχθηκε από το Παλάτι. Όταν ο Όθων εκθρονίστηκε, κατέπλευσε το πλοίο «Ελλάς» στο Ναύπλιο και την μετέφερε στην Αθήνα ως προσκεκλημένη της Κυβέρνησης, όπου την τίμησαν για τη δράση της και της απένειμαν τιμητική σύνταξη 500 δρχ.

Απεβίωσε πάμφτωχη στις 8 Φεβρουαρίου του 1899. Στο Ναύπλιο υπάρχει οδός, έξω από το αρχοντικό της, που φέρει το όνομα της, καθώς και προτομή της στο αναγνωστήριο της δημόσιας βιβλιοθήκης του Ναυπλίου, έργο του Χαριάτη. Επίσης εξυμνήθηκε από γνωστούς ποιητές της εποχής, όπως ο Ηλίας Καλαμογδάρτης, πρώτος ξάδελφός της, και ο Παναγιώτης Σούτσος.
Για την Παπαλεξοπούλου έχει γραφτεί και το παρακάτω δημοτικό τραγούδι: 
«Καλαμογδαρτοπούλα μου και Παπαλέξαινα,
σε καμαρώνει η Πάτρα, σε κλαιν τα Κρέσταινα.
Έβγα στο Μπαλκονάκι να δεις τι γίνεται,
τ’ Ανάπλι είναι κλεισμένο, δεν παραδείνεται.»

Πηγές
Καλλιόπη Παπαλεξοπούλου (1809-1899) ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ανακτήθηκε 30 Μαΐου 2010

Παραπομπές

Καλλιοπη
Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1837-1903)

Ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1837 - 31 Ιανουαρίου 1903) ήταν Έλληνας βουλευτής και υπουργός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Τεργέστη και ήταν γιος του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου και της Χαρίκλειας Αργυροπούλου. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Παρίσι και τον Αύγουστο του 1858 διορίστηκε β΄ γραμματέας της Ελληνικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη. Το 1866 διορίστηκε νομάρχης Κερκύρας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1869. Στη συνέχεια κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής με το Τρικουπικό κόμμα ενώ χρημάτισε υπουργός Εκκλησιαστικών & Δημόσιας Εκπαίδευσης στην Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη του 1878 και στην κυβέρνηση του 1880. Διετέλεσε πρεσβευτής της Ελλάδας στο Παρίσι (1882-1885), στην Αγία Πετρούπολη (1886-1889) και στην Κωνσταντινούπολη (1889-1902). Το 1895 συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις συμβιβασμού στο Λονδίνο ενώ το 1897 υπέγραψε ως πληρεξούσιος της Ελλάδας την συνθήκη ειρήνης στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Το 1902 παραιτήθηκε από τη θέση του πρεσβευτή για να ξαναεκλεγεί βουλευτής. Σε περίπτωση παραίτησης του Αλέξανδρου Ζαΐμη θεωρείτο ως επικρατέστερος διάδοχος του για την αρχηγία του Τρικουπικού κόμματος. Επίσης είχε χρηματίσει πρόεδρος του συλλόγου «προς διάδοσιν των ελληνικών γραμμάτων» την περίοδο 1871-1882.

Απεβίωσε ξαφνικά στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου του 1903. Ήταν παντρεμένος με την ρουμάνικης καταγωγής Ελένη Μπαλς και είχε τέσσερα παιδιά, τον Αλέξανδρο, την Σοφία, μετέπειτα σύζυγο του στρατηγού Αλέξανδρου Σούτσου, με τον οποίο απέκτησε μεταξύ άλλων την Ελένη, σύζυγο του Βασίλειου Μελά, την Χαρίκλεια, μετέπειτα σύζυγο του Γεωργίου Μπαλτατζή και τον Γεώργιο.

Δείτε επίσης
 Οικογένεια Μαυροκορδάτου

Μαυροκορδατος Νικολαος
Μαυροκορδατος Νικολαος
Μαυροκορδατος Νικολαος
Μαυροκορδατος Νικολαος
Νικολαος
Γεώργιος Μπαλτατζής

Ο Γεώργιος Μπαλτατζής (1868 - 15 Νοεμβρίου 1922) ήταν Έλληνας πολιτικός. Άρχισε την καριέρα του ως διπλωμάτης και άρχισε να εκλέγεται βουλευτής από το 1902. Είχε γίνει αρκετές φορές υπουργός. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή δικάστηκε στη «δίκη των έξι» ως ένας από τους υπαιτίους για την ήττα της Ελλάδας κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπουργού εξωτερικών, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε το 1922 στο Γουδή.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1868. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών απ' όπου και αργότερα μετέβη στη Γαλλία για ευρύτερες σπουδές. Επανερχόμενος ακολούθησε το διπλωματικό κλάδο όπου και υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα στη Κωνσταντινούπολη με ιδιαίτερη διάκριση στη διπλωματική δεξιότητα. Στη συνέχεια αναμίχθηκε στην πολιτική και το 1902 πρωτοεξελέγη βουλευτής Αλμυρού με το κόμμα του Γ. Θεοτόκη και ομοίως το 1905 και 1906. Το 1908 διορίστηκε υπουργός εξωτερικών (21/061908-07/07/1909) στην κυβέρνηση Θεοτόκη. Μετά τη προσάρτηση των λεγομένων Νέων Χωρών πολιτεύθηκε στη Δράμα όπου και εκλέχθηκε βουλευτής στη περίοδο 1915 και μετά. Το 1915 ανέλαβε υπουργός συγκοινωνιών και το 1921 υπουργός εξωτερικών (από 26/03/1921-03/05/1922) στην κυβέρνηση Γούναρη. Πήρε μέρος στις διασκέψεις των Παρισίων και του Λονδίνου μαζί με τον Δημήτριο Γούναρη. Το 1922 χρημάτισε πάλι υπουργός εξωτερικών (από 09/05/1922-28/08/1922) στη κυβέρνηση Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη. 

Μετά την Μικρασιατική άτακτη υποχώρηση και την επανάσταση που εκδηλώθηκε μετά τη Μικρασιατική καταστροφή από τους φυγάδες αυτής, συνελήφθη μαζί με άλλους πολιτικούς και τον αρχιστράτηγο και καταδικάστηκε κατά τη «δίκη των έξι» από το έκτακτο επαναστατικό στρατοδικείο Αθηνών σε θάνατο. 

Τουφεκίστηκε στις 15 Νοεμβρίου του 1922 στο Γουδί.

Ογδόντα οκτώ χρόνια αργότερα, το 2010, μετά από αίτηση του Μιχάλη Πρωτοπαπαδάκη από το 2008, εγγονού του πρώην πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, κρίθηκε ότι πρέπει να γίνει επανάληψη της δίκης και αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι λόγω παραγραφής.

Ήταν παντρεμένος με την Χαρίκλεια Μαυροκορδάτου, κόρη του πολιτικού Νικολάου Μαυροκορδάτου, και είχαν αποκτήσει έναν γιο, τον Νικόλαο Μπαλτατζή - Μαυροκορδάτο.

Παραπομπές

Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.13ος, σ.884.
Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.70-71

Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών
Βουλευτές Δράμας
Οικογένεια Μπαλτατζή
Έλληνες Βασιλόφρονες
Καταδικασθέντες σε θάνατο
Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1951

Οι Ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1951 έγιναν στις 9 Σεπτεμβρίου 1951 από την κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου. Ακολουθήθηκε το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής. Έτσι σε αυτές τις εκλογές μετείχαν 4 συνασπισμοί και 12 μεμονωμένα κόμματα.

Από το εκλογικό σύστημα ευνοούνται οι τρεις πρώτοι συνασπισμοί, που είναι ο Ελληνικός Συναγερμός, η νεοσύστατη τότε ΕΔΑ και τα ΚΦ και ΕΠΕΚ που τηρούν μεταξύ τους υπόσχεση. Αξιοσημείωτο είναι πως το κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου εξαφανίζεται από το κοινοβούλιο, αποσπώντας ποσοστό μόλις 2,10%. Επίσης. το Λαϊκό Κόμμα απέτυχε να μπει στη Βουλή, μιας και γνώρισε συντριπτική ήττα από τον Ελληνικό Συναγερμό. Έκτοτε περιορίζεται σε μικρά ποσοστά, ώσπου διαλύεται στις αρχές της δεκαετίας του 1960. 
Σε αυτές τις εκλογές κατέρχεται για πρώτη φορά υποψήφιος ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος ως επικεφαλής του νεοσύστατου Ελληνικού Συναγερμού και παίρνει τις περισσότερες ψήφους, αν και δεν αποκτά αυτοδυναμία στη Βουλή.  Και τούτο διότι με την συμφωνημένη συμμαχία του Κόμματος των Φιλελευθέρων και της ΕΠΕΚ του Πλαστήρα σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού εξ αυτών όπου μαζί είχαν την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή (131 από 258 έδρες). 
Στις 27 Οκτωβρίου 1951, ο Νικόλαος Πλαστήρας ανέλαβε Πρωθυπουργός.

Αποτελέσματα 
 Εκλογικό Σύστημα : Ενισχυμένη αναλογική
 Εκλογικός νόμος : Ν.5493/1932 όπως τροποποιήθηκε δια του Ν. 1878/1951 (ΦΕΚ 205/28-7-1951)
 Εκλογικές περιφέρειες : 39
 Σύνολο υποψηφίων : 3,042

Παρατηρήσεις 
Άξιο ιδιαίτερης προσοχής υπήρξε το γεγονός ότι ενώ η Κυβέρνηση Πλαστήρα - Βενιζέλου ορκίσθηκε στις 27 Οκτωβρίου του 1951 μόλις οκτώ ημέρες πριν, στις 19 Οκτωβρίου αιφνίδια αρχίζει στο έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών η δίκη του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του.

Δείτε επίσης
 Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1951)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Πέργαμος (ΕΚΠΑ).

Σημειώσεις και παραπομπές 

Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Μύρκινος Σερρών

Ο Μύρκινος (γνωστός και ως η Μύρκινος, το Μύρκινος, αλλά και ως το Δοξόμπος) (Βυζαντινά Ελληνικά: Δοξόμπους) είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 90 μέτρα.

Κοινότητα

Γεωγραφία
Ο Μύρκινος βρίσκεται στα νότια του κάμπου των Σερρών, περίπου 500 μ ανατολικά από τις όχθες του ποταμού Στρυμόνα στο σημείο που καταλήγει ο παραπόταμός του Αγγίτης. Απέχει 21 χλμ. Ν. από τη Νέα Ζίχνη και 49  χλμ. ΝΑ. από τις Σέρρες. Στα βορειοανατολικά και σε απόσταση περίπου 300 μέτρα ανατολικά του ποταμού Αγγίτη έχει εντοπιστεί αρχαίο νεκροταφείο. Η πλειοψηφία των κατοίκων του ασχολούνται με την γεωργία - κυρίως βαμβακοκαλλιέργειες, αλλά και σιτηρά.

Ιστορία
Η Μύρκινος ήταν αξιόλογη θρακική πόλη, πρωτεύουσα των Ηδωνών (από τον 8ο έως τον 5ο π.Χ. αιώνα), που η θέση της ταυτίζεται με το σημερινό ομώνυμο χωριό, όπου αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την ύπαρξη αρχαίας πόλης. Λιγο πριν την εποχή της εκστρατείας του Δαρείου κατά των Ελλήνων, το 513 π.Χ. ο Δαρείος δώρισε την πόλη στον Ιστιαίο τον Μιλήσιο, σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του και να φυλάττει την γέφυρα του Στρυμόνα.

Αργότερα ο Αρισταγόρας επιχείρησε να δημιουργήσει αποικία στην πόλη, αλλά αυτή ανακαταλήφθηκε από τους Ηδωνούς και έγινε πρωτεύουσά τους. Έναν χρόνο αργότερα, το 497 π.Χ., ο Αρισταγόρας ο Μιλήσιος επιχείρησε και πάλι να πάρει την πόλη και έπεσε πολεμώντας στα τείχη της, ενώ ο στρατός του καταστράφηκε. Στη συνέχεια, και μετά τον φόνο του Ηδωνού βασιλιά Πιττακού από την γυναίκα του Βραυρού και τον γιο του Γοαξό, η πόλη έμεινε ελεύθερη ως το 424 π.Χ. οπότε παραδόθηκε στον Σπαρτιάτη στρατηγό Βρασίδα.

Όπως μαρτυρεί η μνεία της από τον Αππιανό και το Διόδωρο, καθώς και η ανεύρεση τριών επιγραφών, η Μύρκινος επέζησε ως τη ρωμαϊκή (αυτοκρατορική) εποχή. Στα Βυζαντινά χρόνια αναφέρεται με το όνομα Δοξόμπος ή Δοξόμπους και πιθανολογείται ως ένας από τους παράλιους οικισμούς της αρχαίας Κερκινίτιδας λίμνης (σήμερα αποξηραμένης λίμνης Αχινού).

Το χωριό έγινε πανελλήνια γνωστό το 1988 μέσα από την ταινία Δοξόμπους, η οποία υποτίθεται ότι διαδραματίζεται στον Μύρκινο του 14ου αιώνα.

Στον οικισμό λειτουργούσε παλαιότερα ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μυρκίνου.

Ονομασία - Διοικητικά 
Το χωριό αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση ως Δοξόμπος το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κοτσακίου (Μυρρίνης). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Μύρκινος και το 1946 με το ΦΕΚ 373Α - 31/12/1946 συστάθηκε κοινότητα Μυρκίνου με έδρα τον οικισμό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μυρκίνου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Ζίχνης του Δήμου Νέας Ζίχνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 199  κατοίκους.

Προσωπικότητες 

 Κατάγονται από τον Μύρκινο
 Αντιγόνη Ψυχράμη, Ελληνίδα τραγουδίστρια

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Σερρών
Δήμος Νέας Ζίχνης
Γκοτζίλα (αποσαφήνιση)

Η λέξη Γκοτζίλα μπορεί να αναφέρεται στα:

Γκοτζίλα, φανταστικό τέρας από σειρά ιαπωνικών ταινιών

Ταινίες
Γκοτζίλα (ταινία του 1954)
Γκοτζίλα 1985, ταινία
Γκοντζίλα (ταινία, 1998)
Γκοντζίλα (ταινία, 2014)

Άλλα
Go!Zilla, Λογισμικό
Έλβα (νήσος)

Η νήσος Έλβα (ιταλ. Elba, λατ. Ilva, αρχ. Αιθαλίς ή Αιθαλία) είναι το μεγαλύτερο νησί του Τοσκανικού αρχιπελάγους και το τρίτο μεγαλύτερο στην Ιταλία μετά τη Σικελία και τη Σαρδηνία.

Το νησί έχει πληθυσμό 31.572, έκταση 224 τ.χλμ και ακτογραμμή μήκους 147 χλμ. Το μεγαλύτερο αστικό κέντρο είναι το Μαγγατζίνι. Το τοπίο είναι άγριο με πολλούς λόφους και χαμηλά όρη. Το ψηλότερο σημείο είναι η κορυφή του όρους Καπάνε με υψόμετρο 1.018 μέτρα και βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού. Απέχει περίπου 10 χλμ. από την ηπειρωτική Ιταλία. Μπορεί κανείς να πάει στο νησί είτε με πλοίο, με ταξίδι περίπου μίας ώρας, είτε αεροπορικώς.

Ιστορία 
Το νησί είναι γνωστό από την αρχαιότητα για τα πλούσια κοιτάσματα σιδήρου. Τα πρώτα ορυχεία φτιάχτηκαν από τους Ετρούσκους και αργότερα από τους Ρωμαίους. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έπεσε θύμα επιδρομών από διάφορα βαρβαρικά φύλα και Σαρακηνούς.

Από τις αρχές του 11ου αιώνα υπήρξε υπό την κυριαρχία Βενετών και Μεδίκων. Το λιμάνι του  Πορτοφερράιο υπήρξε η πρώτη έδρα του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Στεφάνου που ιδρύθηκε το 1561 από τον Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων. Το 1603 καταλήφθηκε από τον Φίλιππο Β' της Ισπανίας. Το 1802 βρέθηκε υπό γαλλική κυριαρχία και είδε μεγάλη οικονομική άνθιση.

Μετά από την αναγκαστική παραίτησή του ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης εξορίστηκε στο νησί όπου και έμεινε για 9 μήνες και 21 μέρες μέχρι την δραπέτευση του την 26 Φεβρουαρίου, 1815. Κατά την περίοδο αυτή του δόθηκε το αξίωμα του αυτοκράτορα της νήσου με προσωπική φρουρά 600 ανδρών.

Το 1860 η νήσος ενώθηκε με το Βασίλειο της Ιταλίας.

Πιο πρόσφατα έχει γίνει γνωστή για το κρασί της, επίσης είναι δημοφιλές τουριστικό θέρετρο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ιστορικοί χάρτες από το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη 

Ελβα
Παναγιώτης Παπαδιαμαντόπουλος

Ο Παναγιώτης Παπαδιαμαντόπουλος (1810 - 1898) ήταν κτηματίας και βουλευτής Πατρών.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και το 1828 διετέλεσε γραμματέας του υπουργείου εσωτερικών. Το 1847 πρώτο εξελέγη βουλευτής Πατρών και συνέχισε να εκλέγεται για πολλά χρόνια ακόμα. Επίσης ήταν ένας από τους εννέα κτηματίες της Πάτρας που παρασημοφορήθηκαν το 1847 από τον Όθωνα. Είχε διατελέσει επαρχιακός σύμβουλος Αχαΐας το 1841.

Απεβίωσε το 1898 στην Πάτρα και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφέιο Πατρών. Ήταν παντρεμένος με την Κατίνα Πασχαλίγκου και είχε πέντε παιδιά, τον Ανδρέα, τον Χαρίλαο, την Ελένη, την Θεώνη και την Ιωάννα.

Πηγές

Βουλευτές Πατρών
Παναγιωτης
Οικογένεια Καλαμογδάρτη
Ηνωμένη Αντιπολίτευσις (1920)

Ηνωμένη Αντιπολίτευσις ήταν η επωνυμία συνασπισμού πολιτικών κομμάτων (Κόμμα Εθνικοφρόνων, Συντηρητικό Κόμμα, Μεταρρυθμιστικό Κόμμα, κ.α. μικρότερα), που με επικεφαλής τον Δημήτριο Γούναρη διεκδίκησε και κέρδισε τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, εκτοπίζοντας από την εξουσία το κόμμα των Φιλελευθέρων του οποίου ηγείτο ο Ελευθέριος Βενιζέλος. 

Η δεκαεξαμελής Επιτροπή "Ηνωμένη Αντιπολίτευσις" σχηματίσθηκε τον Μάρτιο 1920 μετά από πολλούς μήνες προσπάθειας του Καλογερόπουλου, του Στράτου, του Τσαλδάρη και άλλων τις αντιβενιζελικές και φιλοβασιλικές δυνάμεις. Ο ηλικιωμένος Δ. Ράλλης και ο εξόριστος Δ. Γούναρης αντιπροσωπεύονταν στην επιτροπή από συναδέλφους.  

Σύμβολο του συνασπισμού ήταν η ελιά, παραπέμποντας έτσι και στις προεκλογικές εξαγγελίες του περί ειρήνης  με την κεμαλική Τουρκία. Η ιδεολογία του κόμματος ήταν  ο εθνικισμός, ο αντιβενιζελισμός, ο φιλελευθερισμός, ο συντηρητισμός και ο μοναρχισμός. 

Το κόμμα διαλύθηκε το 1922. Βασικό του χρώμα ήταν το μπλε.
       

Φιλομοναρχικά κόμματα στην Ελλάδα
Συντηρητικά κόμματα
Αντιβενιζελικοί
Αλβανοί

Ως Αλβανοί (αλβανικά: Shqiptarët) αναφέρονται οι ανήκοντες στο αλβανικό έθνος ή οι πολίτες της Αλβανίας. Ο χώρος κατοίκησης της εθνοτικής ομάδας εντοπίζεται στην δυτική πλευρά της βαλκανικής χερσονήσου. Είχε υποστηριχθεί σε μια θεωρία ότι υπάρχει κάποια πιθανή φυλετική σύνδεση με αρχαία ιλλυρικά φύλλα, τα οποία αργότερα αναμείχθηκαν κυρίως με σλαβικά, ελληνικά και με θρακικά φύλα Η πλειοψηφία τους ομιλεί την Αλβανική γλώσσα. Οι Αλβανοί είναι συγκεντρωμένοι, κατά πλειοψηφία, στην σημερινή Αλβανία και το Κόσοβο. Μεγάλοι πληθυσμοί υπάρχουν επίσης στη Βόρεια Μακεδονία και στο Μαυροβούνιο. Αλβανική διασπορά έχει δημιουργήσει κοινότητες σε πολλές χώρες στον κόσμο όπως στην Ελβετία, τη Γερμανία, τη γειτονική Ελλάδα και Ιταλία, τις ΗΠΑ. Η πλειοψηφία των Αλβανών ακολουθεί το Σουνιτικό Ισλάμ, ύστερα από την άφιξη των Οθωμανών στην περιοχή ενώ, υπάρχουν πληθυσμοί Ορθοδόξων Χριστιανών, Καθολικών, Άθρησκων και Άθεων.

Ιστορία του όρου
Ο όρος "Αλβανοί" συναντάται για πρώτη φορά στα Γεωγραφικά του Κλαύδιου Πτολεμαίου (2ος αι.). Πιστεύεται ότι αναφέρεται σε πληθυσμιακή ομάδα στην περιοχή της Ιλλυρίας, χωρίς να δίνει κάποιες πληροφορίες γι' αυτούς. Η επόμενη φορά που συναντάται στη βιβλιογραφία είναι σε χρονικό του Μιχαήλ Ατταλειάτη, (11ος αι.). Εκεί αναφέρονται Αλβανοί σε δύο περιπτώσεις. Η Ε. Βρανούση πιστεύει ότι στην πρώτη περίπτωση αναφέρονται ως "Αλβανοί" οι Νορμανδοί της Νότιας Ιταλίας και στη δεύτερη πληθυσμοί από την Αλβανία. Η ίδια αναφέρει ότι στη μετά το Μεσαίωνα εποχή, ο όρος σήμαινε επίσης "ξένος" και "αλλοδαπός". Κατά τον αλβανολόγο Όλιβερ Σμιτ τον Μεσαίωνα ο όρος "Αλβανός" σήμαινε είτε τον ομιλητή της αλβανικής γλώσσας, είτε κάποιον που κατάγεται από την "Αλβανία" (εισαγωγικά του συγγραφέα) ανεξάρτητα από τη γλώσσα που μιλάει, είτε άνθρωπο της υπαίθρου και των βουνών. Στην Ελλάδα κατά τον 19ο αιώνα ο όρος "Αλβανός" εναλλασσόταν με τον όρο "Αρβανίτης" και αυτός με το "Βλάχος". Και οι τρεις όροι χρησιμοποιήθηκαν με τη γενική σημασία του ανθρώπου της υπαίθρου, του χωρικού. Αυτή η σημασία βαθμιαία εγκαταλήφθηκε από τις αρχές του 20ού αιώνα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

 
Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Πληθυσμιακές ομάδες της Αλβανίας
Ινδοευρωπαϊκοί λαοί
Σύγχρονοι ινδοευρωπαϊκοί λαοί
Εθνοτικές ομάδες χωρισμένες από διεθνή σύνορα
Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (μίνι σειρά)

Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (Jesus of Nazareth) είναι τηλεοπτική μίνι σειρά βρετανικής και ιταλικής παραγωγής συνολικής διάρκειας 371 λεπτών. Θεωρείται ως η μεγαλύτερη θρησκευτική παραγωγή στην ιστορία της μικρής και της μεγάλης οθόνης, που αναφέρεται στη Γέννηση, τη Ζωή, τα Πάθη και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Ο Ιταλός σκηνοθέτης Φράνκο Τζεφιρέλι απέδωσε με ευλάβεια τα Πάθη του Ιησού, αναπαριστώντας τα γεγονότα με πίστη στις Γραφές και απόλυτο σεβασμό στην ιερότητα του θέματος. Τα γυρίσματα κράτησαν σχεδόν έναν χρόνο, έγιναν σε αυθεντικούς χώρους και ο Τζεφιρέλι εξασφάλισε ένα επιτελείο διάσημων ηθοποιών και κομπάρσων.

Παραγωγή 
Τα γυρίσματα της σειράς ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 1975 και ολοκληρώθηκαν τον Μάιο του 1976 και έγιναν στο Μαρόκο και την Τυνησία. Οι σκηνές των συναγωγών τραβήχτηκαν στο νησί Djerba, ενώ οι σκηνές της Ιερουσαλήμ τραβήχτηκαν στην  πόλη της Τυνησίας Μοναστήρι (το όνομα της πόλης παραμένει Ελληνικό μέχρι και σήμερα). Λόγω των κάκιστων Αγγλικών κάποιων κομπάρσων που επιλέχθηκαν από τον ντόπιο πληθυσμό, όλες οι ομιλίες τους ηχογραφήθηκαν ξανά σε στούντιο. Η σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά από το ιταλικό κανάλι RAI 1 στις 27 Μαρτίου 1977. Ο προϋπολογισμός της ήταν 180.000.000 δολάρια και η κινηματογράφησή της έγινε από την RAI Radiotelevisione Italiana.

Τοποθεσίες γυρισμάτων 
 Αίτ Μπενχαντού, Μαρόκο
 Ουαρζαζάτε, Μαρόκο
 Σους - Μεδίνα, Τυνησία
 Μοναστίρ, Τυνησία

Ηθοποιοί 
 Ρόμπερτ Πάουελ - Ιησούς Χριστός
 Ολίβια Χάσεϊ - Παναγία
 Έρνεστ Μποργκνάιν - Εκατόνταρχος
 Ροντ Στάιγκερ - Πόντιος Πιλάτος
 Πίτερ Ουστίνοφ - Ηρώδης ο Μέγας
 Κλαούντια Καρντινάλε - Μοιχαλίδα
 Τζέιμς Μέισον - Ιωσήφ από την Αριμαθαία
 Αν Μπάνκροφτ - Μαρία Μαγδαληνή
 Κρίστοφερ Πλάμερ - Ηρώδης Αντύπας
 Βαλεντίνα Κορτέζε - Ηρωδιάδα
 Άντονι Κουίν - Καϊάφας
 Μάικλ Γιορκ - Ιωάννης ο Βαπτιστής
 Γιώργος Βογιατζής - Ιωσήφ
 Ίαν Μακ Σέιν - Ιούδας Ισκαριώτης
 Λόρενς Ολίβιε - Νικόδημος
  Τζέιμς Ερλ Τζόουνς -Βαλτάσαρ
 Ίαν Χολμ - Ζέραχ

Βραβεύσεις 
Το έργο του Τζεφιρέλι ήταν υποψήφιο σε πέντε κατηγορίες στα σημαντικά βρετανικά βραβεία BAFTA-Award, δίχως όμως να καταφέρει να κερδίσει ένα. Επίσης ήταν υποψήφιο σε τρεις κατηγορίες στα αμερικανικά Emmy. Βραβεύτηκε σε τρεις τεχνικές κατηγορίες από το Εθνικό Ιταλικό Συνδικάτο Κινηματογραφικών Δημοσιογράφων (Sindacato Nazionale Giornalisti Cinematografici Italiani) με το βραβείο Nastro d’Argento.

BAFTA-Award 1978 
 υποψηφιότητα στις κατηγορίες
 Καλύτερος ηθοποιός (Robert Powell)
 Καλύτερο σενάριο
 Καλύτερη φωτογραφία
 Καλύτερο μοντάζ
 Καλύτερος ήχος

Emmy 1978 
 υποψηφιότητα στις κατηγορίες
 Καλύτερο δράμα
 Καλύτερος Β’ ρόλος σε δράμα (James Farentino)

Άλλα 
Sindacato Nazionale Giornalisti Cinematografici Italiani 1978
 Καλύτερη κινηματογράφηση 
 Καλύτερη φωτογράφηση
 Καλύτερα κοστούμια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ στο IMDb

Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές
Μίνι τηλεοπτικές σειρές
Τηλεταινίες
Ταινίες γυρισμένες στο Μαρόκο
Ταινίες γυρισμένες στην Τυνησία
Τα δελφινάκια του Αμβρακικού (ταινία)

Τα δελφινάκια του Αμβρακικού είναι δραματική, ηθογραφική, αλλά και ρομαντική ελληνική ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο παιδικό μυθιστόρημα (1989) του σκηνοθέτη της, Ντίνου Δημόπουλου.   Το 1995 προβλήθηκε ως τηλεοπτική σειρά από την ΕΤ1.

Πλοκή 

Η υπόθεση της ταινίας εκτυλίσσεται την περίοδο του Μεσοπολέμου.   

Στο Κοχύλι, ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι στον κόλπο του Αμβρακικού, δύο παιδιά, ο Πέτρος (οκτώ χρόνων) και η Ανθούλα (επτά) περνoύν τις καλοκαιρινές διακοπές τους. Ο Πέτρος είναι γιος του τελωνοφύλακα στο Κοχύλι, ενώ η Ανθούλα είναι κόρη του νέου τελώνη. 

Με τον αυθορμητισμό και την αθωότητα της τρυφερής ηλικίας τους, ανακαλύπτουν σιγά σιγά το θαύμα του κόσμου που τα περιβάλλει.  

Ώσπου, στο πρόσωπο ενός άλλου παιδιού, απόβλητου από την κοινωνία (και τη ζωή) επειδή έχει φυματίωση, γνωρίζουν τη σκληρότητα των μεγάλων, που δεν συγχωρούν εύκολα τη διαφορά ή την εξαίρεση.  

Τα παιδιά αποφασίζουν να αντισταθούν.

Παραγωγή και παραλειπόμενα 
Η ταινία προβλήθηκε την περίοδο 1993-1994 κόβοντας 70.000 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 3η θέση ανάμεσα σε 13 ταινίες της ίδιας περιόδου.  

Απέσπασε τα παρακάτω βραβεία:

 Βραβείο ηχοληψίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1993.
 Α' βραβείο στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Παιδικού Κινηματογράφου της Βιέννης.

Ακολουθεί ένας χαρακτηριστικός διάλογος ανάμεσα στα δύο παιδιά: Πέτρος: Έχεις ακουστά για τ' αθάνατο νερό;

Ανθούλα: Ναι, κάτι θυμάμαι από ένα παραμύθι.

Πέτρος: Δεν είναι παραμύθι, μου το είπε ο καπτάν Μελέτης, ο φαροφύλακας.

Ανθούλα: Πώς υπάρχει;

Πέτρος: Ναι και πως αν το βρεις και το πιεις δεν θα πεθάνεις ποτέ.

Ανθούλα: Εμ γι' αυτό το λένε αθάνατο νερό.

Πέτρος: Αλλά και να το βρεις, δύσκολο να το πάρεις. Το φυλάει λέει ένας γίγαντας, θεόρατος με σιδερένια χέρια και κόκκινα μάτια σαν την φωτιά. Και άμα πας κοντά, χλαπ, σε κάνει μια χαψιά.

Ανθούλα: Ωχ αν είναι έτσι, να τ' αφήσουμε λέω τ' αθάνατο νερό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Τα δελφινάκια του Αμβρακικού στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1993
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία
Ταινίες σε σενάριο Ντίνου Δημόπουλου
Γεγονότα Απριλίου 2007

Γεγονοτα 04
Καστίλλη-Λα Μάντσα

Η Καστίλλη-Λα Μάντσα (ισπανικά: Castilla-La Mancha) είναι μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (περιφέρειες) της Ισπανίας. Βρίσκεται ανάμεσα στις κοινότητες Μαδρίτης, Βαλένθιας, Μούρθιας, Εξτρεμαδούρας, Ανδαλουσίας, Καστίλης και Λεόν και της Αραγωνίας.

Η πρωτεύουσα της κοινότητας αυτής είναι το Τολέδο ενώ η πιο μεγάλη πόλη είναι η Αλμπαθέτε.

Παλαιότερα, η Καστίλλη-Λα Μάντσα αποτελούσε κοινότητα της Μαδρίτης, και λεγόταν Νέα Καστίλλη ή στα ισπανικά Castilla la Nueva. Αργότερα όμως χωρίστηκαν αναμεταξύ τους και από τότε θεωρείται ως αυτόνομη κοινότητα όπως και οι υπόλοιπες.

Η Καστίλλη είναι γνωστή για το παιδικό μυθιστόρημα του Δον Κιχώτη αλλά και για τους μεγάλους ανεμόμυλους, για το τυρί Μαντσένκο, για τα ηλιοτρόπια και για την παραγωγή ελαιολάδου.

Ιστορία 
Η ιστορία της Καστίλλης ξεκινά μεταξύ του 8ου και 14ου αιώνα, όπου γίνονταν μάχες με τους Χριστιανούς και τους Μουσουλμάνους. Οι Μουσουλμάνοι κατείχαν τις περιοχές στις οποίες αντιστοιχούν οι σημερινές κοινότητες της Αραγωνίας και της Καστίλλης-Λα Μάντσα, οι οποίες αργότερα απελευθερώθηκαν σταδιακά από τους Ισπανούς, ενώ το 1085 κατακτήθηκε από τον Αλφόνσο ΣΤ´ και η πρωτεύουσα του μουσουλμανικού βασιλείου Τάιφα του Τολέδο, Τολέδο, το οποίο έπειτα μετασχηματίστηκε στο χριστιανικό πλέον Βασίλειο του Τολέδο υποταγμένο στο Βασίλειο της Καστίλης. Ωστόσο τα εδάφη της περιοχής συνέχισαν να διεκδικούνται από μουσουλμάνους και χριστιανούς τα επόμενα χρόνια. Οι Ισπανοί το 1177 κατέκτησαν την Κουένκα, ενώ κατέλαβαν και τις δυτικές περιοχές Καλατράβα, Αλκούδια και Αλκαράθ. Υπεύθυνος ήταν ο Αλφόνσο ο 8ος τις χρονιές 1158-1214. Το 1212 ξέσπασε πόλεμος στην Λας Νάβας ντε Τολόσα.

Το 1605 ο Μιγκέλ Θερβάντες γράφει το βιβλίο του «Δον Κιχώτης», στο οποίο αφηγείται την ιστορία ενός ιππότη που θέλει να σώσει τον Κόσμο.

Αυτόνομη Κοινότητα έγινε στις 15 Νοεμβρίου 1978 και χωρίστηκε από τη Μαδρίτη.

Πόλεις 
Οι κυριότερες πόλεις είναι:
 Αλμπαθέτε
 Κουένκα
 Γουαδαλαχάρα
 Τολέδο
 Θιουδάδ Ρεάλ

Διοίκηση 
Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι ο Εμιλιάνο Γκαρθία Πάχε από τις 4 Ιουλίου 2015. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 2019.
Λα Ριόχα (Ισπανία)

Η Λα Ριόχα (ισπ. La Rioja) είναι μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (Περιφέρειες) της Ισπανίας. Βρίσκεται στη βόρεια Ισπανία και πρωτεύουσά της είναι το Λογρόνιο. Υπολογίζεται ότι έχει 317.053 κατοίκους (2015).

Η περιοχή είναι διάσημη για τα κρασιά της.

Δήμοι 
Κατάλογος με τους 10 μεγαλύτερους δήμους της αυτόνομης κοινότητας Λα Ριόχα με βάση τον πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2015:

Η αυτόνομη κοινότητα Λα Ριόχα είναι η 7η στην Ισπανία σε σχέση με τη συγκέντρωση του πληθυσμού της στην πρωτεύουσα Λογρόνιο (47,10 %, σε σχέση με το 31.96 % που αποτελεί το μέσο όρο στην Ισπανία).

Διοίκηση 
Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι η Κόντσα Αντρέου από τις 29 Αυγούστου 2019. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 2019.

Λα Ριόχα (Ισπανία)
Κάρντιφ

Το Κάρντιφ (ουαλικά: Caerdydd «Καϊρντύδ», αγγλικά: Cardiff) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της Ουαλίας. Βρίσκεται στη νότια ακτή της χώρας και κατοικείται από 485.000 κατοίκους. Η μητροπολιτική περιοχή του Κάρντιφ, έχει πληθυσμό πάνω από 1.100.000 κατοίκους. 

Μέχρι τον 19ο αιώνα ήταν μια μικρή πόλη, ώσπου η εισαγωγή της βιομηχανίας στην περιοχή την ανέδειξε σε ένα σημαντικό λιμάνι εξυπηρετώντας την μεταφορά κάρβουνου. Αναπτύχθηκε τόσο ώστε να καταλήξει στο να γίνει η μεγαλύτερη πόλη στην Ουαλία και σήμερα αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό κέντρο πολιτισμού, αθλητισμού και ιστορίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το Κάρντιφ ανακηρύχτηκε πρωτεύουσα της Ουαλίας το 1955 και σήμερα είναι η 10η σε έκταση πόλη στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Φωτογραφικό υλικό

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

 
Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Πόλεις της Ουαλίας
Πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου
Θέουτα

Η Θέουτα (ισπανικά: Ceuta) είναι αυτόνομη κοινότητα στη βόρεια ακτή της Αφρικής, ακριβώς απέναντι από το Γιβραλτάρ, η οποία είναι έδαφος της Ισπανίας. Αποτελεί μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (Περιφέρειες) της χώρας και έχει χερσαία σύνορα στα νότια με το Μαρόκο.

Τα εδάφη της Μελίγια και της Θέουτα είναι σήμερα τα μοναδικά εδάφη Ευρωπαϊκών κρατών στην Αφρική. Το Μαρόκο θεωρεί ότι αυτά τα εδάφη καθώς και ορισμένες νησίδες (Περεχίλ) θα έπρεπε να του ανήκουν και συνεπώς αποτελούν σημείο τριβής μεταξύ των δύο κρατών.

Διοίκηση 
Πρόεδρος και δήμαρχος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι ο Χουάν Χεσούς Βίβας από τις 7 Φεβρουαρίου 2001. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 2019.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

 
Πόλεις της Αφρικής
Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Ειδικά εδάφη των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Μελίγια

Η Μελίγια (ισπανικά: Melilla) είναι παράλια πόλη στη βόρεια ακτή της Αφρικής, η οποία αποτελεί έδαφος της Ισπανίας, πιθανώς το αρχαίο Ρουσάδειρον, η Μλίλια των Μαυριτανών. Είναι κτισμένη επί της ανατολικής πλευράς της ομώνυμης χερσονήσου που καταλήγει στο ακρωτήριο Τρες Φόρκας. Αποτελεί μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (Περιφέρειες) της χώρας (αυτόνομη πόλη) και έχει χερσαία σύνορα στα νότια με το Μαρόκο. Βρίσκεται σε απόσταση 15 περίπου χιλιομέτρων από την Μαροκινή πόλη Ναντόρ. Το 1945 αριθμούσε περίπου 77.000 κατοίκους. Ο λιμένας Μελίγια, μολονότι προστατεύεται από τους δυτικούς και βορείους ανέμους, μέχρι το 1950 δεν διέθετε κατάλληλες και σύγχρονες εγκαταστάσεις που όμως άρχισαν να εκτελούνται με ταχύ ρυθμό στη δεκαετία του 1970.

Η Μελίγια αν και αρχικά φοινικική πόλη υποτάχθηκε διαδοχικά από τους Ρωμαίους, τους Βανδάλους, τους Βυζαντινούς και τους Άραβες. Το 1496 καταλήφθηκε από τους Ισπανούς παραμένοντας έκτοτε υπό την κυριαρχία τους. Στην πόλη αυτή το 1936 κηρύχθηκε η επανάσταση από τον στρατηγό Φρανθίσκο Φράνκο, η οποία προκάλεσε τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Οι περισσότεροι σήμερα κάτοικοι είναι Ισπανοί.

Τα εδάφη της Μελίγια και της Θέουτα είναι σήμερα τα μοναδικά εδάφη Ευρωπαϊκών κρατών στην Αφρική. Το Μαρόκο θεωρεί ότι αυτά τα εδάφη καθώς και ορισμένες νησίδες (Περσίλ) θα έπρεπε να του ανήκουν και συνεπώς αποτελούν σημείο τριβής μεταξύ των δύο κρατών.

Διοίκηση 
Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης και δήμαρχος είναι ο Εδουάρδο δε Κάστρο από τις 15 Ιουνίου 2019. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 2019.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

 
Πόλεις της Αφρικής
Εξκλάβια
Ειδικά εδάφη των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης