joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αρχαία Πύλος Μεσσηνίας

Η Αρχαία Πύλος Μεσσηνίας ή Νηλήιον ήταν η πρωτεύουσα πόλη του αρχαίου Κράτους της Πύλου ή Βασιλείου της Πύλου της Αρχαίας Μεσσηνίας, διερευνάται σε διάφορα σημεία της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Δεν ταυτίζεται με την σύγχρονη πόλη της Πύλου.

πεζόδρομο της πόλης της Χώρας, τελέστηκε πολιτιστική εκδήλωση με τους ανασκαφείς του "τάφου του Πολεμιστή" στο λόφο της Αρχαίας Πύλου. Η Σάρον Στόκερ και ο Τζάκ Ντέιβις έγκριτοι επιστήμονες, αρχαιολόγοι, καθηγητές του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι και μάστορες της αρχαιολογικής σκαπάνης ξάφνιασαν το ακροατήριο με πρόσημο θετικό και τούτο γιατί για πρώτη φορά στην καρδιά της Αρχαίας Πύλου, στη μητρόπολη του Δήμου Πύλου - Νέστορος και έδρα του καποδιστριακού Δήμου Νέστορος, ακούστηκε το ονοματεπώνυμο Αρχαία Πύλος.

Υστερα από 3.500 χρόνια με τις προσπάθειες των παραπάνω αρχαιολόγων ήρθε στο φως ο "Πολεμιστής". Ενσαρκώθηκε και διά στόματος των ανασκαφέων και της κυρίας προέδρου του Πολιτιστικού Συλλόγου, βροντοφώναξε Αρχαία Πύλος! Για να μάθουν να γράφουν και να διαβάζουν, όπως Αρχαία Πύλος, Αρχαία Μεσσήνη και Αρχαία Θουρία. Στην πράξη αποδείχθηκε ότι θα έπρεπε να γίνει η μεγάλη αυτή ανακάλυψη για να απομακρυνθεί το νεκροσέντονο που χρόνια κάλυπτε το κορμί της Αρχαίας Πύλου."}}
Π
Γιουγκοσλαβική Αριστερά

Η Γιουγκοσλαβική Αριστερά ήταν πολιτικό κόμμα της Γιουγκοσλαβίας και της Σερβίας από το 1994 που ιδρύθηκε έως το 2003 που διαλύθηκε. Ιδρύθηκε σαν συνασπισμός 23 κομμάτων της αριστεράς με πρόεδρο τον Λιούμπισα Ρίστιτς και φυσικό ηγέτη την Μιριάνα Μάρκοβιτς σύζηγο του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Παρόλο που ήταν αριστερής ιδεολογίας στις τάξεις του είχε και οικολόγους αλλά και σοσλιαλδημοκράτες.

Στην ομοσπονδιακή εκλογή του 1996 σε συνασπισμό με το Σοσιαλιστικό κόμμα της Σερβίας κέρδισε τις εκλογές και εξέλεξε 9 βουλευτές και 1 ομοσπονδιακό υπουργό.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 κέρδισε μόλις το 0,4% και έμεινε εκτός κοινοβούλιου. Στις εκλογές του 2003 κέρδισε το 0,09% των ψήφων.

Πηγές 
 Γιουγκοσλαβική Αριστερά (επίσημη ιστοσελίδα)

Πολιτικά κόμματα της Σερβίας
Πολιτικά κόμματα της Γιουγκοσλαβίας
Στέφαν Κάουφμαν

Ο Στέφαν Κάουφμαν (Stefan Kaufmann, 4 Αυγούστου 1960) είναι Γερμανός μουσικός γνωστός ως ντράμερ των Accept από το 1979 μέχρι το 1994 και αργότερα, ως κιθαρίστας των U.D.O. μέχρι το 2012.

Βιογραφία
Ο Κάουφμαν γεννήθηκε το 1960 στο Ζόλινγκεν της Γερμανίας και επηρεάστηκε από την οικογένεια του για να ασχοληθεί με την μουσική. Ξεκίνησε παίζοντας ακορντεόν και κάνοντας μαθήματα κιθάρας, αλλά τελικά αποφάσισε να παίξει τύμπανα.
Στα δεκαεπτά του χρόνια έγινε μεταφορέας για τους Accept και μετά το τέλος των ηχογραφήσεων για τον πρώτο τους δίσκο, ο ντράμερ Φρανκ Φρίντριχ αποχώρησε, με τον Κάουφμαν να παίρνει την θέση του όντας ο πιο κοντινός τους μουσικός που ήξερε να παίζει διπλά μπάσα τύμπανα. Η πρώτη του ηχογράφηση μαζί τους ήταν το άλμπουμ "I'm a Rebel", στο οποίο συμμετείχε και ο φίλος του και ρυθμικός κιθαρίστας, Γιορκ Φίσερ. Οι Accept γνώρισαν μεγάλη επιτυχία με τα άλμπουμ "Restless and Wild", "Balls to the Wall" και "Metal Heart", με το δεύτερο εξ αυτών να γίνεται χρυσό στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Ο Κάουφμαν παρέμεινε στο συγκρότημα μέχρι το 1994 και συμμετείχε στην παραγωγή των ζωντανά ηχογραφημένων  δίσκων "Staying a Life" (1990) και "All Areas - Worldwide" (1997).
Το 1996, έγινε μέλος των U.D.O. του πρώην τραγουδιστή των Accept, Ούντο Ντιρκσνάιντερ. Έχοντας κάνει την παραγωγή στα άλμπουμ "Faceless World" και "Timebomb" στις αρχές της δεκαετίας του '90, ο Κάουφμαν εντάχθηκε στο συγκρότημα ως κιθαρίστας ηχογραφώντας μαζί τους το άλμπουμ "Solid" το 1997. Με τους U.D.O. κυκλοφόρησε εννέα δίσκους μέχρι και το "Rev-Raptor" του 2011, ενώ έκανε την παραγωγή όλων αυτών των άλμπουμ. Στις 13 Σεπτεμβρίου 2012 ανακοινώθηκε ότι ο Κάουφμαν αποχωρεί από το συγκρότημα για λόγους υγείας, αλλά θα συνεχίσει να συνεισφέρει στην σύνθεση και την παραγωγή των άλμπουμ τους.
Ο Κάουφμαν έχει εργαστεί ως παραγωγός σε άλμπουμ των Vanize, Outrage, Rough Silk, Crystal Ball και Majesty.

Δισκογραφία

Πηγές
 Kaufmann Stefan (Accept)- Musician Profile - Spirit of Metal
 Stefan Kaufmann - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
 METALLIAN - Accept
 U.D.O. - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
 U.D.O. Has Found A Replacement For Guitarist STEFAN KAUFMANN

Γερμανοί μουσικοί
Γερμανοί κιθαρίστες
Ντράμερς
Ένωση των Ρομά της Σερβίας

Η Ένωση των Ρομά της Σερβίας (σερβικά: Унија Рома Србије) είναι μειονοτικό πολιτικό κόμμα των Ρομά το οποία δραστηριοποιείται στην Σερβία.

Στις εκλογές για την Εθνοσυνέλευση της Σερβίας, που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2007 με πρόεδρο τον Ράικο Ντιούριτς κέρδισε 17.128 ψήφους, ή το 0,42% των ψηφοφόρων, και ως μειονότητα κόμμα κέρδισε μία έδρα στη Σερβική εθνοσυνέλευση.

Αναφορές 
 Унија Рома Србије

Πολιτικά κόμματα της Σερβίας
BBC Studioworks

Το BBC Studioworks (πρώην BBC Studios και Post Production) είναι μία εμπορική θυγατρική εταιρεία του BBC, η οποία κατέχει τηλεοπτικά στούντιο και παρέχει ψηφιακές υπηρεσίες στα μέσα ενημέρωσης.

Συνεργάζεται με ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς και με εταιρείες παραγωγής, για την μετάδοση των εκπομπών Deal or No Deal, A League of Their Own, EastEnders και Strictly Come Dancing. Μερικοί από αυτούς είναι οι: BBC, ITV, Channel 4, Channel 5, Sky, Endemol Shine και FremantleMedia.

Καθώς το Κέντρο Τηλεόρασης του BBC στο δυτικό Λονδίνο ανακαινιζόταν το 2013, η εταιρεία έχει μετακομίσει στο BBC Elstree Centre, από όπου γυρίζεται η σειρά EastEnders και διαχειρίζεται το στούντιο D, το οποίο είναι μεγαλύτερο από το Στούντιο 1, το οποίο κατείχε η εταιρεία η οποία πήρε τη σημερινή ονομασία της το Μάιο του 2016 ενώ τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στην παλιά της έδρα στο Κέντρο Τηλεόρασης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη Ιστοσελίδα

British Broadcasting Corporation
Επιχειρήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου
Ηλίας Μίσσας

Ο  Ηλίας Μίσσας γεννήθηκε στη Καρίτσα Καρδίτσας, γιος του Ευάγγελου και της Ειρήνης, στις 7 Ιουνίου 1965 και είναι  Έλληνας παλαίμαχος τερματοφύλακας ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνίστηκε κατά τη δεκαετία του ’80 αγωνιζόμενος στον Παναθηναϊκό, στον Εθνικό Πειραιώς, στον Ηλυσιακό και σε άλλες ομάδες.

Καριέρα

ΠΑΕ Παναθηναϊκός
Ο Ηλίας Μίσσας ξεκίνησε την καριέρα του στον Παναθηναϊκό, καθώς αγωνίστηκε σε όλα τα ερασιτεχνικά τμήματα του Παναθηναϊκού απο το 1975 μέχρι και το 1985. Δάσκαλος του σε αυτή την μακρόχρονη πορεία ήταν ο παλιός διεθνής τερματοφύλακας Τάκης Οικονομόπουλος. Την περίοδο 1985-1986 αγωνίστηκε για πρώτη φορά ως επαγγελματίας με την φανέλα του Παναθηναϊκού συμπληρώνοντας την τριάδα των τερματοφυλάκων μαζί με τον Νίκο Σαργκάνη και τον Αντώνη Μήνου. Μάλιστα με την ομάδα του τριφυλλιού κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδος την ίδια χρονιά.

Εθνικός Πειραιώς
Την περίοδο 1986-1987 αγωνίστηκε στον Εθνικό Πειραιώς με πολύ καλή παρουσία, μετρώντας 13 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Α 'Εθνικής. Ο Εθνικός την εν λόγω χρονιά τερμάτισε στην 10 θέση του Ελληνικού Πρωταθλήματος.

'Αλλες Ομάδες
Την περίοδο 1987-1988 αγωνίστηκε στη Β' Εθνική με την ομάδα της Χαλκίδας,ενώ την επόμενη χρονία αγωνίστηκε
στον Ηλυσιακό. Με τους κιτρινόμαυρους αγωνίστηκε για 3 χρόνια (1988-1991) και συμπλήρωσε περισσότερες απο 100 συμμετοχές. Μάλιστα την περίοδο 1990-1991 η άμυνα του Ηλυσιακού αναδείχθηκε η καλύτερη της κατηγορίας.

Την περίοδο 1991-1992 αγωνίστηκε στην ομάδα της Ρόδου συμπληρώνοντας 25 συμμετοχές με την ομάδα του νησιού. Μετά το 1992 αγωνίστηκε σε Ερασιτεχνικές ομάδες όπως ο Αστέρας Ζωγράφου(2 χρόνια) και ο Α.Ο. Ελλάς Ποντίων(1 χρόνο) όπου και έκλεισε την καριέρα του το 1995.

Σήμερα αγωνίζεται με τις ομάδες παλαιμάχων του Παναθηναϊκού και του Ηλυσιακού. Ενώ έχει εργαστεί ως προπονητής Τερματοφυλάκων σε Ηλυσιακό, Α.Ο Διάνα Ηλιούπολης, Άγιαξ Ταύρου και στην Α.Ε. Χαλανδρίου.

Τίτλοι – Διακρίσεις 
 Πρωτάθλημα Ελλάδος (1):1986.
 Κύπελλο Ελλάδος (1):1986
 Πρωτάθλημα Γ'Εθνικής Κατηγορίας (1):1990

Πηγές 

Οι παλαίμαχοι του Παναθηναϊκού στο πλευρό των ανήλικων προσφύγων της «Αποστολής»
Σας παρουσιάζουμε όλους τους παίκτες του Παναθηναϊκού που κατάφεραν να στεφθούν πρωταθλητές 
Ακαδημίες Παναθηναϊκού
ΠΑΛΑΙΜΑΧΟΙ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ 
ΟΜΑΔΩΝ Α'ΕΘΝΙΚΗΣ 1986-1987

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ηλυσιακού
Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Χαλκίδας
MusicBrainz

Το MusicBrainz είναι ένα έργο που έχει ως στόχο να δημιουργήσει μία ανοικτού περιεχόμενου μουσική βάση δεδομένων. Παρόμοια με το εγχείρημα freedb, ιδρύθηκε ως απάντηση στους περιορισμούς που υπάρχουν στην CDDB. Ωστόσο, το MusicBrainz επέκτεινε τους στόχους του για να γίνει κάτι πέρα από απλό αποθετήριο μεταδεδομένων compact disc, μία δομημένη ανοιχτή διαδικτυακή βάση δεδομένων για τη μουσική.

Το MusicBrainz καταγράφει πληροφορίες σχετικά με τους καλλιτέχνες, τα δημοσιευμένα έργα τους, και τις σχέσεις μεταξύ τους. Οι καταχωρήσεις για τα δημοσιευμένα έργα περιλαμβάνουν στο ελάχιστο τον τίτλο του άλμπουμ, τους τίτλους των κομματιών, και τη διάρκεια του κάθε κομματιού. Οι εγγραφές αυτές διατηρούνται από τους συντάκτες εθελοντές που ακολουθούν τις γραμμένες από την κοινότητα οδηγίες μορφής. Ηχογραφημένα έργα μπορούν επιπρόσθετα να αποθηκεύουν πληροφορίες σχετικά με την ημερομηνία κυκλοφορίας και την χώρα, το CD ID, εξώφυλλο, ακουστικό αποτύπωμα, ελεύθερης μορφής κείμενο σχολιασμού και άλλα μεταδεδομένα. Ώς προς τις 6 Φεβρουαρίου 2014, το MusicBrainz περιείχε πληροφορίες για περίπου 850.000 καλλιτέχνες, 1,3 εκατομμύρια εκδόσεις, και 13,5 εκατ ηχογραφήσεις.

Οι τελικοί χρήστες μπορούν να χρησιμοποιήσουν λογισμικό που επικοινωνεί με το MusicBrainz για να προσθέτουν ετικέτες μεταδεδομένων στα ψηφιακά αρχεία πολυμέσων τους, όπως MP3, Ogg Vorbis ή AAC.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Ιστότοποι
Πρωθυπουργός της Γαλλίας

Ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας (γαλλικά: Premier ministre français) αποτελεί, κατά την 5η Γαλλική Δημοκρατία, το ανώτερο μέλος του υπουργικού συμβουλίου της Γαλλίας. Στην 3η και 4η Γαλλική Δημοκρατία ονομαζόταν Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών (Président du Conseil des Ministres).

Διορισμός 
Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Σύμφωνα με το γαλλικό σύνταγμα η θητεία του δεν είναι σταθερή καθώς η παύση από τα καθήκοντά του εξαρτάται από την κρίση του εκάστοτε προέδρου. Μέχρι σήμερα η συγκεκριμένη διάταξη έχει εφαρμοστεί λίγες φόρες αφού σε ελάχιστες περιπτώσεις  πρωθυπουργός παύθηκε από τα καθήκοντα του μετά από απόφαση του προέδρου. Ο πρωθυπουργός επίσης μπορεί επίσης να απομακρυνθεί από την θέση του και στην περίπτωση που ασκηθεί και γίνει δεκτή πρόταση μομφής από την Εθνοσυνέλευση εναντίον του. Τα λοιπά μέλη του υπουργικού συμβουλίου διορίζονται από τον πρόεδρο μετά από πρόταση του πρωθυπουργού.

Δείτε επίσης 
Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας
Κατάλογος πρωθυπουργών της Γαλλίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη Σελίδα της Γαλλικής Κυβέρνησης
Επίσημη σελίδα της Γαλλικής Πρεσβείας στην Ελλάδα

Κυβέρνηση της Γαλλίας
Ντεσούκ

Ντεσούκ (αραβικά دسوق) είναι πόλη της Αιγύπτου, με πληθυσμό περίπου  129604 κατοίκων (2009) στο Κυβερνείο Καφρ ελ Σεΐχ.

Πόλεις της Αιγύπτου
Στενό του Γιβραλτάρ

Το Στενό του Γιβραλτάρ (γνωστό επίσης και ώς Οι Στήλες του Ηρακλή), είναι ο πορθμός ο οποίος συνδέει τη Μεσόγειο με τον Ατλαντικό και χωρίζει το Γιβραλτάρ και την Ιβηρική χερσόνησο από το Μαρόκο και τη Θέουτα (Ισπανία) στην Αφρική. Το όνομά του προέρχεται από το βράχο του Γιβραλτάρ, το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από το Αραβικό "Τζέμπελ Τάρικ" (που σημαίνει το βουνό του Τάρικ) και πήρε το όνομά του από τον Τάρικ Μπιν Ζιγιάντ. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστό ως Ηράκλειες στήλες (αἱ Ἡράκλειοι στῆλαι) αλλά και ως Γαδειρίδες πύλες.

Το στενό έχει ελάχιστο πλάτος 7,7 ναυτικά μίλια (14,3 χιλιόμετρα) και το βάθος του κυμαίνεται ανάμεσα στα 300 και τα 900 μέτρα. Το μήκος του είναι περίπου 60 χιλιόμετρα. Το βαθύτερο σημείο βρίσκεται στην ανατολική είσοδο, προς τη Μεσόγειο. Προς τα δυτικά, ανοικτά του ακρωτηρίου Καμαρινάλ, ο πυθμένας ανυψώνεται στα 290 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Παραπομπές 

Πορθμοί της Μεσογείου
Πορθμοί του Ατλαντικού Ωκεανού
Διεθνείς πορθμοί
Γεωγραφία του Γιβραλτάρ
Γεωγραφία του Μαρόκου
Γεωγραφία της Ισπανίας
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1978-1979

Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1978-1979 κατακτήθηκε από την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ κερδίζοντας σε διπλό τελικό τον ΦΚ Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου.

Πρώτος γύρος

|}

Δεύτερος γύρος

|}

Τρίτος γύρος

|}

Προημιτελικοί

|}

Ημιτελικοί

|}

Τελικοί

|}

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1978–79 All matches UEFA Cup – season at UEFA website
Official Site
Results at RSSSF.com
 All scorers 1978–79 UEFA Cup according to protocols UEFA
1978/79 UEFA Cup - results and line-ups (archive)

Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Μπερνάρ ντε Τρεμελαί

Ο Μπερνάρ ντε Τραμελαί (γαλλικά: Bernard de Tremelay, περ. 1100 - 16 Αυγούστου 1153), ήταν ιππότης στον Μεσαίωνα. Εντάχθηκε στο Τάγμα του Ναού και διετέλεσε τέταρτος Μεγάλος Μάγιστρος (Grand Master) του Τάγματος, ως διάδοχος του Εβεράρ ντε Μπαρ, από το 1152 μέχρι τον θάνατό του στις 16 Αυγούστου του 1153 κατά την πολιορκία της Ασκελόν. Στο Τάγμα του Ναού τον διαδέχθηκε ο ιππότης Αντρέ ντε Μονμπάρντ.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο κάστρο Ντραμελαί κοντά στην πόλη Σαιν-Κλωντ του δήμου Ζυρά στην Γαλλία. Σύμφωνα με τον Δουκάγγιο, διαδέχθηκε ως μάγιστρος του Ναού κάποιον ονόματι Ούγο, αν και αυτός ο Ούγος παραμένει κατά τα άλλα άγνωστος. Εκλέχτηκε Μέγας Μαγίστρος, τον Ιούνιο του 1151, μετά την παραίτηση του Εβεράρ ντε Μπαρ όταν επέστρεψε στην Γαλλία μετά την Β΄ Σταυροφορία. Ο βασιλιάς Βαλδουίνος Γ΄ της Ιερουσαλήμ του χορήγησε την ερειπωμένη πόλη της Γάζας, την οποία ο Μπερνάρ ανοικοδόμησε για λογαριασμό των Ναϊτών.

Η πολιορκία της Ασκελόν 

Στο 1153 οι Ναΐτες συμμετείχαν στην πολιορκία της Ασκελόν, τότε πόλη-φρούριο που ελεγχόταν από την Αίγυπτο. Οι Ναΐτες κατασκεύασαν έναν πύργο πολιορκίας, τον οποίο εναπόθεσαν στα τείχη και προξένησαν ένα μεγάλο ρήγμα στην άμυνα της Ασκελόν. Οι Αιγύπτιοι στρατιώτες αποφάσισαν να τον κάψουν, αλλά ο άνεμος παρέσυρε τις φλόγες και ένα μέρος των τειχών της Ασκελόν κάηκε μαζί με τον πύργο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί άνοιγμα στα τείχη της πόλης, μέσω του οποίου ο Μπερνάρ και περίπου σαράντα Ναΐτες εισέβαλαν στην Ασκελόν.

Σύμφωνα με τον Γουλιέλμο της Τύρου, οι ιππότες του Τάγματος έσπευσαν εκεί κατά παράβαση, χωρίς να το γνωρίζει ο Βαλδουίνος, ενώ ο Μπερνάρ εμπόδισε τους άλλους σταυροφόρους να ακολουθήσουν, καθώς δεν ήθελε να μοιραστεί τα λάφυρα της πόλης με τον βασιλιά. Ο Μπερνάρ και οι περίπου σαράντα Ναΐτες του σκοτώθηκαν κατά την εισβολή από την εκεί μεγαλύτερη αιγυπτιακή φρουρά. Οι σοροί τους εκτέθηκαν στα προπύργια και τα κεφάλια τους εστάλησαν στον σουλτάνο.

Άλλοι πιο σύγχρονοι απολογισμοί της ιστορίας λένε ότι η έκδοση του Γουλιέλμου της Τύρου ενδέχεται να έχει νοθευτεί, δεδομένου ότι μπορεί να έχει βασιστεί σε αναφορές που δόθηκαν από τους διοικητές του στρατού για να δικαιολογήσουν το γιατί δεν ακολούθησαν τους Ναΐτες στην κατά παράβαση αυτή ενέργειά τους.

Σε μια πιο διαφορετική άποψη, που προέρχεται από έναν Δαμασκηνό χρονογράφο στην πόλη, η παραβίαση του τείχους αναφέρεται ως πρόδρομος για την πτώση της πόλης, ενώ δεν κάνει καμιά αναφορά στο περιστατικό με τους Ναΐτες.

Ανεξάρτητα από το ποια άποψη επικρατεί, ο Μπερνάρ σκοτώθηκε και αποκεφαλίστηκε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας αυτής. Τρεις ημέρες αργότερα, ο Βαλδουίνος Γ΄ κατέλαβε το φρούριο, και ακολούθως οι Ναΐτες εξέλεξαν τον Αντρέ ντε Μονμπάρντ ως νέο Μέγα Μάγιστρό τους.

Δείτε επίσης 
 Μεγάλοι Μάγιστροι των Ιπποτών του Ναού

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 
 
 
 

Ναΐτες Ιππότες
Συνέδριο Κορίνθου

Το συνέδριο της Κορίνθου, (αναφέρεται περιστασιακά και ως Πανελλήνιο Συνέδριο), ήταν μια ομοσπονδία από ελληνικά κράτη που δημιουργήθηκε από τον Φίλιππο Β' κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 338/337 π.Χ. μετά τη Μάχη της Χαιρώνειας και που τον διαδέχθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος το 336 π.Χ., για να διευκολύνει την χρήση στρατιωτικής δύναμης στον πόλεμο της Ελλάδας εναντίον των Περσών. Το όνομα «συνέδριο της Κορίνθου» δόθηκε από σύγχρονους ιστορικούς, καθώς η πρώτη σύνοδος έγινε στην Κόρινθο. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που όλες οι ελληνικές πολιτείες ("πλην Λακεδαιμονίων", δηλαδή με την εξαίρεση της Σπάρτης) κατάφεραν να ενωθούν σε μια πολιτική ενότητα. Νωρίτερα, το 346 π.Χ., ο Ισοκράτης προέτρεπε με επιστολή του τον Φίλιππο να ενώσει την Ελλάδα κατά των Περσών.

Οργάνωση 
Το συνέδριο διοικούταν από τον Ηγεμόνα (στρατηγός αυτοκράτωρ στο στρατιωτικό πλαίσιο) το Συνέδριο και τους Δικαστές (Δικασταί). Διατάγματα του συνεδρίου εκδιδόταν στην Κόρινθο, Αθήνα, Δελφούς, Ολυμπία και Πύδνα. Το συνέδριο διατηρούσε ένα στρατό που επιστρατεύονταν από τα κράτη-μέλη κατ’ αναλογία του μεγέθους τους, ενώ ο Φίλιππος καθιέρωσε φρουρά (διοικούταν από φρούραρχους) στην Κόρινθο, τη Θήβα, την Πύδνα και την Αμβρακία.

Η συμφωνία για την κοινή ειρήνη 
(αποσπασματική επιγραφή που βρέθηκε στην Αθήνα)

Κείμενο

Μετάφραση

Η συμμαχία κατά τη διάρκεια των εκστρατειών του Αλεξάνδρου 
Η απόφαση για την καταστροφή των Θηβών ως παράβαση στον ανωτέρω όρκο ελήφθη από το συμβούλιο του Συνεδρίου της Κορίνθου με μεγάλη πλειοψηφία. Πέρα από την παραβίαση του όρκου, το συμβούλιο έκρινε ότι με αυτόν τον τρόπο, οι Θηβαίοι τελικά τιμωρήθηκαν μετά από πολύ καιρό επειδή πρόδωσαν τους Έλληνες κατά τους Περσικούς Πολέμους. Το Συνέδριο αναφέρεται από τον Αρριανό(I, 16, 11),  μετά τη Μάχη του Γρανικού (334 BC). Ο Αλέξανδρος έστειλε 300 πανοπλίες στο ναό της Αθηνάς Παλλάδας στην Αθήνα, με την επιγραφή: 
 
Επίσης, ο Διόδωρος Σικελιώτης (Βίβλος ΙΖ' 48.6) αναφέρει την απόφαση του Συνεδρίου το 333 π.Χ., μετά την μάχη της Ισσού, να στείλει πρέσβεις στον Αλέξανδρο που θα φέρουν το αριστείο της Ελλάδας (χρυσό στεφάνι) Το 331 π.Χ. μετά τη μάχη της Μεγαλόπολης, η Σπάρτη υποχρεώθηκε να ενταχθεί στο Συνέδριο της Κορίνθου. Κατά την εκστρατεία στην Ασία, ο Αντίπατρος διορίσθηκε αναπληρωτής ηγεμών του Συνεδρίου, ενώ προσωπικά ο ίδιος ο Αλέξανδρος συνέστησε να έχει η Αθήνα στραμμένη την προσοχή της στα πράγματα, γιατί, αν ο ίδιος πάθαινε κάτι, εκείνη θα αναλάμβανε την εξουσία στην Ελλάδα.

Αποτελέσματα 
Το Συνέδριο διαλύθηκε μετά τη Μάχη της Λαμίας (322 π.Χ.). Το 302 π.Χ. ο βασιλιάς Δημήτριος και ο γιος του, Αντίγονος Γονατάς, προσπάθησαν να αναβιώσουν την ομοσπονδία εναντίον του Κασσάνδρου. Ο Αντίγονος Γ΄ Δώσων αναβίωσε επίσης το Συνέδριο εναντίον της Σπάρτης το 224 π.Χ.

Δείτε επίσης 
 Μακεδονία (αρχαίο βασίλειο)

Αναφορές 

Στρατιωτική ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας
Μακεδονικό Βασίλειο
Ομοσπονδιακά κράτη αρχαίας ελληνικής ιστορίας
Ευρωπαϊκή Οδός 003

.
Η Ευρωπαϊκή Οδός 003 είναι μια οδική αρτηρία του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών της Ευρώπης.
Η διαδρομή ξεκινάει από το Ουζμπεκιστάν και καταλήγει στο Τουρκμενιστάν.

Διαδρομή 

 : Ουτσουκουντούκ
 : Τασογκάζ - Ασγκαμπάτ - Γκαυντάν (Συνοριακός σταθμός με το Ιράν)
Λεωφόρος Ποσειδώνος

Η Λεωφόρος Ποσειδώνος, γνωστή και ως Παραλιακή, είναι μια παραθαλάσσια λεωφόρος στα νότια προάστια της Αθήνας. Ξεκινάει από τον Πειραιά, διέρχεται από το Παλαιό Φάληρο, την Καλλιθέα, τον Άλιμο, το Ελληνικό, τη Γλυφάδα και καταλήγει στη Βούλα, όπου μετονομάζεται και σε Λεωφόρος Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες λεωφόρους ακόμη και για το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας.

Η λεωφόρος είναι γνωστή για τα γήπεδα που βρίσκονταν δίπλα της και χρησιμοποιούνταν κατά τη διάρκεια των θερινών Ολυμπιακών αγώνων του 2004 περνώντας από μεγάλα συγκροτήματα στο Παλαιό Φάληρο και το Ελληνικό. Αρκετές ταινίες γυρίστηκαν στη λεωφόρο, κυρίως τις δεκαετίες του 1950 και 1960, καθώς και τηλεοπτικές σειρές τη δεκαετία του 1980. Από τον Πειραιά εώς τη Λεωφόρο Συγγρού, είναι τμήμα της εθνικής οδού 56α, ενώ από τη Λεωφόρο Συγγρού εώς τη Γλυφάδα και τη Βούλα, είναι τμήμα της εθνικής οδού 91.

Αφού είναι μια από τις μεγαλύτερες λεωφόρους της Αθήνας, έχει κίνηση καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, και εξυπηρετεί τις παραλίες που βρίσκονται κοντά στο κέντρο της Αθήνας. Εξυπηρετεί ακόμη και ναυτικούς, καθώς συνδέει το κέντρο της πόλης και τα νότια προάστια με το λιμάνι του Πειραιά, ενώ κατά μήκος της έχουν έδρα πολλές ναυτιλιακές εταιρείες.

Υπογειοποίηση τμήματος της λεωφόρου 
Σε μήκος 3 χιλιομέτρων, από τον κόμβο Κηφισού μέχρι τον κόμβο Συγγρού η λεωφόρος Ποσειδώνος ξεκίνησε να υπογειοποιείται με σκοπό την ανάπλαση του Φαληρικού Όρμου. Το έργο προβλέπει την μεταφορά της λεωφόρου 90 μέτρα από την αρχική της θέση και την μετατροπή της σε ημιυπόγεια με σκοπό ο χώρος της πρώην λεωφόρου καθώς και ο χώρος της υπόγειας λεωφόρου να γίνει ένα πάρκο. Το έργο της υπογειοποίησης της λεωφόρου ολοκληρώθηκε σταδιακά. Συγκεκριμένα ο πρώτος κλάδος παραδόθηκε στην κυκλοφορία στις 1η Ιουνίου 2019 ενώ ο δεύτερος κλάδος παραδόθηκε στην κυκλοφορία στις 23 Ιουνίου 2019. Και οι δύο κλάδοι περιλαμβάνουν 4 λωρίδες κυκλοφορίας και 2 σήραγγες.

 

Άποψη της νέας λεωφόρου με κατεύθυνση προς λεωφόρο Συγγρού (1η εικόνα) και λεωφόρο Κηφισού (2η εικόνα)

Παραπομπές

Ποσειδώνος
Ποσειδώνος
Chevrolet Captiva

Το Chevrolet Captiva είναι μεσαίο 5-πορτο SUV αυτοκίνητο, που έχει κατασκευαστεί από τον Οκτώβριο του 2006 έως σήμερα, σε δύο γενιές, αν και μόνο η πρώτη γενιά του είχε κυκλοφορήσει σε μεγάλο αριθμό χωρών και ηπείρων διεθνώς.

Πρώτη γενιά 

Η πρώτη γενιά του μοντέλου αναπτύχθηκε από την GM Daewoo (τώρα GM Korea), τη θυγατρική του ομίλου της General Motors (GM) στη Νότια Κορέα, αλλά διατέθηκε με το όνομα και το σήμα της Chevrolet, λόγω της μετονομασίας όλων των μοντέλων της Daewoo σε Chevrolet που έλαβε χώρα στις 1 Ιανουαρίου 2005. Κατασκευάστηκε από τον Οκτώβριο του 2006 έως τον Σεπτέμβριο του 2018. Το Captiva χρησιμοποίησε την πλατφόρμα της General Motors «Theta», στην οποία βασίστηκε και το SUV Opel Antara, που διατέθηκε στην Ευρώπη παράλληλα με το Captiva. Ειδικότερα το Chevrolet Captiva προήλθε από το concept car (πρωτότυπο αυτοκίνητο) Chevrolet S3X. Στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία διατέθηκε με το σήμα της Holden, επίσης θυγατρική της General Motors, ως Holden Captiva.

Στις αρχές του 2011 και στις αρχές του 2016, το Chevrolet Captiva υπέστη δύο έντονες αισθητικές ανανεώσεις, χωρίς όμως να ανακόψει τις ολοένα και φθίνουσες πωλήσεις του. Ως αποτέλεσμα, στις 13 Σεπτεμβρίου 2018 η Chevrolet ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει την παραγωγή του Captiva μέσα στον ίδιο μήνα και θα το αντικαταστήσει διεθνώς με το Chevrolet Equinox, όπως και έγινε. Ειδικότερα όμως στην Ευρώπη, είχε διακοπεί ήδη από το 2014, λόγω της οριστικής κατάργησης της Chevrolet από την ήπειρο αυτή, όπου δεν είχε γνωρίσει ιδιαίτερη απήχηση. Ενδεικτικώς, στη Γερμανία από το 2006 έως τα μέσα του 2014 πωλήθηκαν μόνο 27.218 αντίτυπα του Chevrolet Captiva.

Δεύτερη γενιά 

Η δεύτερη γενιά του Captiva, είναι μια παράλληλη έκδοση του κινέζικου μοντέλου Baojun 530 με διαφορετικό εταιρικό σήμα και εισήχθη στην Κολομβία τον Νοέμβριο του 2018 και στη συνέχεια στην Ταϊλάνδη τον Μάρτιο του 2019.

Πωλήσεις 

Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).

Αναφορές

Βιβλιογραφία 

 Newberry, Stephen (2003). The Car Design Yearbook 2: The Definitive Guide to New Concept and Production Cars Worldwide. New York, New York: Merrell. ISBN 1-85894-195-4.

Captiva
Αυτοκίνητα SUV
Νοτιοκορεατικά αυτοκίνητα
Chevrolet Lumina

Το Chevrolet Lumina είναι ένα όνομα που χρησιμοποιήθηκε το χρονικό διάστημα 1989 - 2001 σε αρκετά οχήματα που κυκλοφόρησαν με το σήμα της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Chevrolet.

Πρώτη γενιά 
Τον Ιανουάριο του 1989 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ (που άνοιξε επίσημα στις 11 Ιανουαρίου 1989), η Chevrolet εισήγαγε για πρώτη φορά το όνομα Lumina σε ένα μεγαλομεσαίο sedan, ένα coupé και ένα mini van. Ειδικότερα το σεντάν αντικατέστησε το Chevrolet Celebrity, το κουπέ αντικατέστησε το Chevrolet Monte Carlo και το mini van, γνωστό επίσημα ως Chevrolet Lumina APV, ήταν τόσο ένας διάδοχος για το Celebrity station wagon, όσο και ένα εντελώς νέο όχημα. Η μαζική παραγωγή τους ξεκίνησε επίσης τον Ιανουάριο του 1989 και τελικώς έφτασαν στην αγορά λίγους μήνες μετά, για τη σεζόν (model year) του 1990.

Το αρχικό Chevrolet Lumina βασίστηκε στην πλατφόρμα «General Motors W-body», την οποία μοιράστηκε με τα Pontiac Grand Prix, Oldsmobile Cutlass Supreme (μεταγενέστερα Oldsmobile Intrigue), Buick Regal και Buick Century (μετά το 1996). Αν και το Lumina γνώρισε μεγάλη εμπορική απήχηση, ο μητρικός όμιλος της General Motors εισέπραξε αρνητικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου ότι καθυστέρησε κατά πολύ να εισάγει αεροδυναμικό αντίπαλο του δημοφιλέστατου Ford Taurus, που είχε εισαχθεί ήδη από τη σεζόν του 1986. Μάλιστα κατά μία ιστορική ειρωνεία, το όνομα «Lumina» είχε εξεταστεί από την Ford στο στάδιο εξέλιξης του Taurus. Η παραγωγή του Chevrolet Lumina πρώτης γενιάς έληξε τον Αύγουστο του 1994, με αποτέλεσμα να γίνει η συντομότερης διάρκειας γενιά των αυτοκινήτων της πλατφόρμας GM W-body.

Δεύτερη γενιά 

Η έκδοση coupé του Lumina αντικαταστάθηκε από το Chevrolet Monte Carlo του 1995, η minivan εκδοχή του Lumina αντικαταστάθηκε από το Chevrolet Venture του 1997. Το Lumina sedan δεύτερης γενιάς παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 1994 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Λος Άντζελες, μπήκε στην παραγωγή στις 7 Μαρτίου 1994 και κυκλοφόρησε στην αμερικανική αγορά στις 6 Ιουνίου 1994, για τη σεζόν (model year) του 1995. Ήταν το μοναδικό μοντέλο που συνέχισε να βασίζεται στην πλατφόρμα «General Motors W-body». Ωστόσο, οι εξωτερικές διαστάσεις του είχαν αυξηθεί, ενώ και το σαλόνι του είχε εμφανώς εκσυγχρονιστεί.

Το Lumina σεντάν δεύτερης γενιάς αντικαταστάθηκε από το Chevrolet Impala 8ης γενιάς του 1999 στις ΗΠΑ και τον Καναδά, αν και η παραγωγή του Lumina sedan δεύτερης γενιάς έφτασε έως τον Απρίλιο του 2001. Ειδικότερα στο Μεξικό, αυτό το μοντέλο αντικαταστάθηκε από το Chevrolet Caprice.

Αγωνιστικές συμμετοχές 
Επίσης, το Chevrolet Lumina πρώτης γενιάς λάμβανε μέρος και στους αγώνες NASCAR ήδη από το 1989, λίγο πριν κυκλοφορήσει στην αγορά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Lumina
Αμερικανικά αυτοκίνητα
Μεσαία αυτοκίνητα
Αυτοκίνητα ράλλυ
Toyota Caldina

Το Toyota Caldina ήταν ένα μεσαίο 5-πορτο station wagon αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που κατασκευαζόταν από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota αποκλειστικά για την ιαπωνική αγορά και, κατά συνέπεια, μόνο ως δεξιοτίμονο, ενώ διατέθηκε σε 3 γενιές. Η πρώτη γενιά του κυκλοφόρησε μέσα στο 1992 και αντικατέστησε τα Toyota Carina και Toyota Corona στέισον βάγκον, ενώ η παραγωγή της τρίτης γενιάς του έφτασε έως το 2007, όταν και αντικαταστάθηκε από το Toyota Avensis στέισον βάγκον.

Αν και το Caldina δεν είχε ποτέ εξαχθεί επίσημα από την Toyota εκτός Ιαπωνίας, η προαιρετική του 4-κίνηση και η μεγάλη του χωρητικότητα το έκαναν εξαιρετικά δημοφιλές σε παράλληλες εισαγωγές στις επίσης δεξιοτίμονες Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, αλλά ακόμα και σε παράλληλες εισαγωγές σε κάποια αριστεροτίμονα κράτη - κυρίως στη Ρωσία και πολλές χώρες της Νότιας Αμερικής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 www.wheel-size.com/size/ Toyota Caldina
 www.cars-directory.net/specs/ Toyota Caldina

Caldina
Μεσαία αυτοκίνητα
Σιδηροδρομικός Σταθμός Πάτρας

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πάτρας είναι ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός της Πάτρας του Νομού Αχαΐας και βρίσκεται δίπλα στο παλαιό λιμάνι της πόλης.

Ιστορικά στοιχεία
Ο σταθμός ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1954 ως ο κεντρικός επιβατικός σταθμός της πόλης αντικαθιστώντας τον σταθμό του Αγίου Διονυσίου. Αρχικά βρισκόταν σε παραπλήσια του σημερινού ξενοδοχείου "Αστήρ" θέση. Σκέψεις για τη κατασκευή κτιρίου του σταθμού στην παραλία του λιμένα της Πάτρας, όπως λεγόταν τότε, υπήρχαν ήδη από το 1901. Η στάση του τρένου γινόταν σε ανοιχτό χώρο και χρησιμοποιούνταν ως εμπορικός λόγω της εγγύτητας με τον λιμένα. Το 1890 με τη κατασκευή της γραμμής Κρυονερίου–Αγρινίου του δικτύου των Σιδηροδρόμων Βορειοδυτικής Ελλάδος, ο σταθμός αποτέλεσε το τέρμα της γραμμής εκείνης και τα εμπορεύματα μεταφέρονταν στον λιμένα της πόλης για να παραφορτωθούν σε πλοία. Ο σταθμός στο παρελθόν αποτέλεσε τόσο τερματικό σταθμό της γραμμής Πειραιά–Πάτρας όσο και αφετηρία της καταργημένης πλέον γραμμής Πάτρας–Κυπαρισσίας.

Ο σταθμός στον 21ο αιώνα
Το 2005 ανεστάλη η λειτουργία του λόγω των έργων ανακατασκευής του σιδηροδρομικού δικτύου του ΟΣΕ. Επαναλειτούργησε στις 9 Ιουλίου 2010 ως σταθμός του Προαστιακού της Πάτρας εξυπηρετούμενος από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στους σταθμούς Αγίου Ανδρέα και Αγίου Βασιλείου. Από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 μέχρι την διακοπή των δρομολογίων στις 16 Μαρτίου 2020 εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού αποτέλεσε αφετηρία της νέας Γραμμής 2 του Προαστιακού προς την κωμόπολη της Κάτω Αχαΐας. Με την επανεκκίνηση των δρομολογίων στις 4 Ιουλίου 2020 αντικαταστάθηκε ως αφετηρία της Γραμμής 2 από τον σταθμό Αγίου Ανδρέα.

Αποτελεί επίσης την αφετηρία της λεωφορειακής γραμμής της ΤΡΑΙΝΟΣΕ που συνδέει την Πάτρα με το Αίγιο και με το Κιάτο μέσω Διακοπτού, όπου βρίσκεται η αφετηρία του Οδοντωτού. Στους τρεις αυτούς σταθμούς πραγματοποιείται η σιδηροδρομική ανταπόκριση με τον Προαστιακό της Αθήνας. Οι συρμοί του τελευταίου κινούνται επί της γραμμής Αεροδρομίου–Πάτρας, η κατασκευή της οποίας έχει ολοκληρωθεί έως την Ροδοδάφνη Αχαΐας.

Από τον σταθμό διέρχονται αρκετές τοπικές γραμμές λεωφορείων της Πάτρας.

Υπηρεσίες

Φωτοθήκη

Παραπομπές 

Πατρα
Πατρα
Πατρα
Αχιλλέας Καραμανλής

Ο Αχιλλέας Καραμανλής (Πρώτη Σερρών, 27 Δεκεμβρίου 1929) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης και της Νέας Δημοκρατίας. Διατέλεσε πολλές φορές υπουργός και υφυπουργός. Είναι αδελφός του Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1929 στην Πρώτη Σερρών. Γιος του δασκάλου και Μακεδονομάχου Γεωργίου Καραμανλή και της Φωτεινής, το γένος Δολόγλου (θαν. 1940). Είναι αδελφός του πρώην Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή.

Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στην Πάντειο και το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.

Από το 1956 έως το 1963, διετέλεσε διευθυντής του Ιδιαίτερου γραφείου του τότε Προέδρου της Κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή. Εξελέγη, για πρώτη φορά Βουλευτής της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης στην εκλογική περιφέρεια Σερρών το 1963 και επανεξελέγη το 1964.

Από το 1963 και μέχρι το 1974, κατά την περίοδο που ο Κων/νος Καραμανλής διέμενε στη Γαλλία, υπήρξε ο προσωπικός σύνδεσμός του με όλες τις προσωπικότητες του πολιτικού κόσμου, τόσο στη χώρα μας, όσο και το εξωτερικό.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Νέας Δημοκρατίας με την οποία εκλεγόταν συνεχώς Βουλευτής Σερρών από το 1974 μέχρι και το 2009.

Έχει διατελέσει σε κυβερνητικές θέσεις ως Υφυπουργός Παρά τω Πρωθυπουργώ (21/11/1974 – 2/1/1975), Υφυπουργός Προεδρίας [αρμόδιος για θέματα Αθλητισμού] (2/1/1975 – 17/9/1981), Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (11/4/1990 – 8/8/1991) και Υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (8/8/1991 – 13/10/1993)

Είναι Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής». Είναι παντρεμένος με τη Νίκη Διαμαντή και έχει δύο παιδιά, τη Φωτεινή και τον Κωνσταντίνο.

Παραπομπές 

Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές Σερρών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Αχιλλεας
Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ
Έλληνες υφυπουργοί Προεδρίας
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων
Έλληνες υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ
Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Μάχη

Ως μάχη ορίζεται στο British and World English in Oxford dictionary:
 η παρατεταμένη σύγκρουση ανάμεσα σε μεγάλες οργανωμένες ένοπλες δυνάμεις
 μια μακρά και δύσκολη σύγκρουση ή αγώνας ενάντια σε κάτι.

Γενικά η μάχη σύμφωνα με τον πρώτο ορισμό της είναι συστατικό στην ιεραρχία της σύγκρουσης κατά τον πόλεμο μεταξύ δύο ή περισσότερων ενόπλων δυνάμεων ή αντιμαχομένων. Ο πόλεμος συνίστάται ενίοτε από πολλές μάχες. Οι μάχες ορίζονται με σαφήνεια ανάλογα τη διάρκεια, την περιοχή και τις αντίπαλες δυνάμεις. 

Οι πόλεμοι και πολεμικές εκστρατείες ακολουθούν δεδομένη στρατηγική, ενώ οι μάχες συμβαίνουν σε ένα επίπεδο σχεδιασμού και εκτέλεσης σύμφωνα με μία διαδικασία γνωστή ως επιχειρησιακή κινητικότητα. Ο Γερμανός θεωρητικός του πολέμου Καρλ φον Κλάουζεβιτς αναφέρει ότι "η χρήση των μαχών για την επίτευξη του σκοπού του πολέμου" είναι η ουσία της στρατηγικής.

Ετυμολογία 
Σύμφωνα με τον Γεώργιο Μπαμπινιώτη η λέξη μάχη είχε θετική χροιά κατά την ομηρική εποχή στην οποία ανάγεται από την ετυμολογία της, αλλά είναι αβέβαιη η προέλευση του ρήματος μάχομαι, από το οποίο προέρχεται η μάχη, καθώς άλλοι τη συνδέουν με τη λέξη μάχαιρα και άλλοι με τη λέξη μήχ-αρ, μηχ-ανή. Από το λατινικό ρήμα battuere «χτυπώ, πλήττω» φαίνεται ότι προήλθε η γαλλική λέξη battaille και η αγγλική battle.

Σημειώσεις παραπομπές

Βιβλιογραφία
 (Osnabrück: Biblio Verlag, 1979), 77.

Πόλεμος
Μάχες
Σεμπάστιαν Ρούντι

Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!

Ο Σεμπάστιαν Ρούντι (γεννημένος στις 28 Φεβρουαρίου 1990) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό της Χόφενχαϊμ στην Μπούντεσλιγκα.

Καριέρα σε συλλόγους 
Εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Στουτγκάρδης το 2003 και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 2007 με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου, αγωνιζόμενος στην ημι-επαγγελματική Ρεγκιονάλλιγκα Συντ. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την ίδια ομάδα στη νεοϊδρυθείσα 3η Λίγκα στις 2 Αυγούστου 2008 σε αναμέτρηση απέναντι στην Ουνιόν Βερολίνου.

Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2008 υπέγραψε συμβόλαιο με την πρώτη ομάδα της Στουτγκάρδης, με τη φανέλα της οποίας και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε αναμέτρηση για τον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Γερμανίας στις 10 Αυγούστου 2008, σε μια εκτός έδρας νίκης με σκορ 5–0 επί της Χάνσα Λύνεμπουργκ.

Στις 28 Ιουνίου 2021 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Χόφενχαϊμ.

Διεθνής καριέρα 
Είναι νυν στέλεχος της Εθνικής Γερμανίας.

Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών της Γερμανίας στις 13 Μαΐου 2014 στο Φόλκσπαρκσταντιον, σε μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Πολωνία.

Ατομικές διακρίσεις 
Έλαβε το "Μετάλλιο Φριτς Βάλτερ" το 2008, βραβείο που απονέμεται σε ετήσια βάση από τη Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (DFB) στους καλύτερους νεαρούς Γερμανούς ποδοσφαιριστές της χρονιάς με διάφορες κατηγορίες βραβεύσεων, ενώ ο Σεμπάστιαν Ρούντι αναδείχτηκε, τότε, ως ο δεύτερος καλύτερος νεαρός παίκτης ηλικίας κάτω των 18 ετών πίσω από τον Τόνι Κρόος.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σεμπάστιαν Ρούντι – Προφίλ στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com 
 Σεμπάστιαν Ρούντι – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της UEFA 
 Σεμπάστιαν Ρούντι – Προφίλ  στο Soccerway 

Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη
Ποδοσφαιριστές Χόφενχαϊμ 1899
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας U18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας
Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Κρίστοφερ Μαγκουάιρ

Ο Κρίστοφερ Μαγκουάιρ (γεννηθείς το 1968) είναι Αμερικανός σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός. Έχει γραψει το σενάριο της ταινίας "Οι συνήθεις ύποπτοι", συν-έγραψε και παρήγαγε την ταινία Επιχείρηση Βαλκυρία και συν-έγραψε επίσης το "Jack the Giant Slayer" και "Edge of Tomorrow", συνεργαζόμενος ξανά με τον Τομ Κρουζ.

Ο Μαγκουάιρ κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για τους Συνήθεις ύποπτους. Μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του ήταν The Tourist, που απέφερε 278 εκατομμύρια δολάρια σε όλο τον κόσμο. Ως σκηνοθέτης, Ο Κρίστοφερ Μαγκουάιρ έγραψε και σκηνοθέτησε το The Way of the Gun και το Jack Reacher. Ανέλαβε την σκηνοθεσία της 5ης συνέχειας Mission: Impossible 5 και είναι η τέταρτη συνεργασία του με τον ηθοποιό και παραγωγό Tom Cruise μετά το "Επιχείρηση Βαλκυρία]", Jack Reacher και Edge of Tomorrow. Είναι επίσης και ο δημιουργός της τηλεοπτική σειράς "Persons Unknown".

Φιλμογραφία
 2000 - Η Ώρα των Όπλων
 2012 - Τζακ Ρίτσερ 
 2015 - Επικίνδυνη Αποστολή: Μυστικό Έθνος
 2018 - Επικίνδυνη Αποστολή: Η Πτώση

Παραπομπές 

Αμερικανοί σκηνοθέτες
Αμερικανοί σεναριογράφοι
Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Maccabi World Union

Η Maccabi World Union (ελληνικά: Παγκόσμια Ένωση Μακάμπι) είναι μια διεθνής εβραϊκή αθλητική οργάνωση που εκτείνεται σε 5 ηπείρους και περισσότερες από 50 χώρες, με περίπου 400.000 μέλη. Η Maccabi World Union διοργανώνει τους Μακκαβαϊκούς Αγώνες, μια εξέχουσα διεθνή εβραϊκή αθλητική διοργάνωση.

Η οργάνωση αποτελείται από έξι συνομοσπονδίες: ισραηλινή Μακάμπι, ευρωπαϊκή συνομοσπονδία Μακάμπι, βορειοαμερικανική συνομοσπονδία Μακάμπι, λατινοαμερικανική συνομοσπονδία Μακάμπι, νοτιοαφρικανική Μακάμπι και αυστραλιανή Μακάμπι.

Δείτε επίσης 
 Μακκαβαϊκοί Αγώνες
 Χάποελ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Αθλητισμός στο Ισραήλ
Χαπόελ

Η Χαπόελ (εβραϊκά: הפועל, που σημαίνει ο εργάτης) είναι μια ισραηλινή αθλητική οργάνωση.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε το 1926 ως ένωση της Χισταντρούτ και εκπροσωπούσε την τάξη των εργατών. Κατά την περίοδο της Βρετανικής Εντολής για την Παλαιστίνη είχε αντιπαλότητα με τη Μακάμπι και οργάνωσε δικούς της αγώνες, με εξαίρεση το ποδόσφαιρο, το μόνο άθλημα στο οποίο όλοι οι σύλλογοι είχαν αγωνιστεί μεταξύ τους. Τις ημέρες εκείνες, η Χαπόελ δεν έλαβε μέρος στη Μεγάλη Ισραηλινή Ολυμπιακή Επιτροπή, η οποία τελούσε υπό τη διοίκηση της Μακάμπι και αντ' αυτού αναζήτησε διεθνείς σχέσεις με παρόμοιες αθλητικές οργανώσεις εργαζομένων σοσιαλιστικών κομμάτων. Ως εκ τούτου, η Χαπόελ έγινε μέλος της SASI το 1927 και εν συνεχεία της CSIT.

Μόνο το 1951, τρία χρόνια μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, οι αντίπαλες αθλητικές οργανώσεις κατέληξαν σε συμφωνία που επέτρεψε κοινές αθλητικές ομοσπονδίες και διοργανώσεις, ανοικτές για όλους τους κατοίκους του Ισραήλ.

Γενικά αθλητικά σωματεία 

 Χαπόελ Ιερουσαλήμ
 Χαπόελ Τελ Αβίβ
 Χαπόελ Χολόν
 Χαπόελ Χάιφα
 Χαπόελ Ρισόν

Ποδοσφαιρικοί σύλλογοι

Σύλλογοι καλαθοσφαίρισης

Δείτε επίσης 
 Maccabi World Union
Αθλητισμός στο Ισραήλ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Χαπόελ
Αθλητικοί διοικητικοί φορείς στο Ισραήλ
Χισταντρούτ
Καθεδρικός Ναός Αγίας Σοφίας (Κίεβο)

Ο καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας βρίσκεται στο Κίεβο και είναι ένα εξαιρετικό αρχιτεκτονικό μνημείο των Ρως του Κιέβου. Ο ναός αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της πόλης του Κιέβου και από το 1990 είναι ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO. 

Ανοικοδομήθηκε από τον ηγεμόνα Γιαροσλάβ τον Σοφό αρχές του 11ου αιώνα και εικονογραφήθηκε από βυζαντινούς καλλιτέχνες. 
Ο καθεδρικός ναός έχει πράσινους και χρυσούς τρούλους, ενώ στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν ψηφιδωτά και αγιογραφίες γραμμένοι στα Ελληνικά. Στο εξωτερικό του ναού υπάρχουν διάφοροι κήποι και το μεγάλο χρυσό καμπαναριό, στην είσοδο του καθεδρικού ναού το ύψος του φτάνει τα 16 μέτρα.

Παραπομπές

Σοφια Αγια
Κτίρια και κατασκευές στο Κίεβο
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ουκρανία
Τέρο Πιτκαμάκι

Ο Τέρο Κρίστιαν Πιτκαμάκι (Tero Kristian Pitkämäki, 19 Δεκεμβρίου 1982) είναι Φινλανδός πρώην αθλητής του ακοντισμού.

Έχει κερδίσει τρία μετάλλια σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και δύο (εκ των οποίων το ένα χρυσό) σε παγκόσμια πρωταθλήματα. Επίσης έχει κερδίσει ένα χάλκινο μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 2008.

Βιογραφία 
Ο Τέρο Πιτκαμάκι γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1982 στο Ilmajoki, της δυτικής Φινλανδίας.

Το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας ήταν 8ος και την επόμενη χρονιά, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου που διεξήχθη στο Ελσίνκι, ήταν 4ος.

Το 2006 ήταν δεύτερος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Γκέτεμποργκ με βολή στα 86μ. και 44 εκ. . Έχει κερδίσει άλλες δύο φορές μετάλλια (χάλκινα) σε Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: το 2010 στη Βαρκελώνη και το 2014 στη Ζυρίχη.

Το 2007 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στην Οζάκα με βολή στα 90μ. και 33 εκ. Έξι χρόνια αργότερα, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μόσχας, ήταν δεύτερος με 87 μ. και 7 εκ.

Έχει κερδίσει μια φορά μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες: το 2008 στο Πεκίνο κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο ρίχνοντας το ακόντιο στα 86μ. και 16 εκ.

Στις 13 Ιουλίου του 2007 ο Τέρο Πιτκαμάκι συμμετείχε στο Γκόλντεν Λιγκ (IAAF Golden League), στο στάδιο Ολύμπικο της Ρώμης. Σε μια από τις βολές του, έριξε πολύ πλάγια το ακόντιο, με αποτέλεσμα αυτό να φύγει έξω από τον τομέα ρίψης και να τραυματίσει στα πλευρά τον Γάλλο αθλητή του μήκους Salim Sdiri, ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.  

Τον Οκτώβριο του 2007 του απονεμήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου (European Athletics Association -EEA) ο τίτλος του Ευρωπαίου Αθλητή της Χρονιάς.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://iaaf.org/athletes/finland/tero-pitkamaki-177485

Φινλανδοί αθλητές του στίβου
Ακοντιστές
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Χρήστος Νικολαΐδης

Ο Χρήστος Νικολαΐδης γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1968 στην Ανάληψη Θεσσαλονίκης.
Είναι συγγραφέας, προγραμματιστής, σκιτσογράφος, cartoonίστας.
Γνωστός στο διαδίκτυο και στις πάλαι ποτέ BBS με το ψευδώνυμο Heraclit / Heraclitos.
Έχει γράψει πάνω από 15 τίτλους βιβλίων, κυρίως με θέμα την πληροφορική, για τις εκδόσεις Anubis, Σαββάλας και Οξυγόνο.
Είναι ιδρυτής και ιδιοκτήτης των εκδόσεων Οξυγόνο και της εταιρίας λογισμικού Xpert.gr Software.
Είναι γνωστός για τα βιβλία:
- Η Σκοτεινή Πλευρά του Internet (Anubis)
- Η Ροζ Πλευρά του Internet (Anubis)
- Ιστορικές Πηγές στο Internet (Σαββάλας)
- Η Χρυσή Βίβλος του Ίντερνετ (Οξυγόνο)
- Πώς να φτιάξεις ένα e-shop (Οξυγόνο)
- Το αυγό του Σίλα (σκίτσα)
- Το ντροπαλό χταπόδι (σκίτσα)

Τα δύο τελευταία τα έχει κάνει και cartoon (κινούμενο σχέδιο) το οποίο μπορεί να τα παρακολουθήσει ο κάθε ένας δωρεάν:
Το αυγό του σίλα

Το ντροπαλό χταπόδι

Προγράμματά του που κυκλοφορούν από την Xpert.gr Software:
- Ατζέντα
- Sudoku Engine
- iADDICTION
- iFOOD

Πηγές: 

 https://web.archive.org/web/20200510231949/https://oxigono.gr/
 http://www.ebooks.gr/gr/%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%83%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%82-39/%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%B1%CF%82-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82-6609
 https://web.archive.org/web/20160304131733/http://www.diabazoume.gr/?toid=17
 https://web.archive.org/web/20191022220644/http://www.xpert.gr/

Έλληνες συγγραφείς
Αγραπιδοχώρι Ηλείας

Το Αγραπιδοχώρι είναι οικισμός του νομού Ηλείας. Διοικητικά ανήκει στην δημοτική ενότητα Πηνείας του δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 42 κατοίκους.

Γενικά στοιχεία 
Το Αγραπιδοχώρι είναι χτισμένο κοντά στις όχθες της τεχνητής λίμνης Πηνειού, σε υψόμετρο περίπου 114 μέτρων. Στην τοποθεσία που βρίσκεται το χωριό υπήρχε στην αρχαιότητα η πόλη της Ηλειακής Πύλου. Το Αγραπιδοχώρι υπέστη σοβαρή μείωση του μόνιμου πληθυσμού του μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής της γειτονικής τεχνητής λίμνης.

Διοικητικά, αποτέλεσε μέχρι το 1997 έδρα κοινότητας της επαρχίας Ηλείας και κατόπιν υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Πηνείας. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Ήλιδας.

Δημογραφικά στοιχεία

Παραπομπές

Πηγές
 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
 Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγραπιδοχωρίου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016.
 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγραπιδοχωρίου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016.

Χωριά του νομού Ηλείας
Δήμος Πηνείας
Δήμος Ήλιδας
Μαξουμπί

Μαξουμπί ονομάζονται ιθαγενείς οι οποίοι κατοικούσαν στην οροσειρά Σιέρρα ντος παρέκις, στη Νότιο Αμερική. Οι άνθρωποι αυτοί, εν αντιθέσει με τους γείτονές τους, Μαρικοξί και Αρούπι, έχουν αρκετά εξελιγμένο πολιτισμό, γνωρίζουν αρκετά πράγματα για τους πλανήτες, είναι οργανωμένοι σε 24 χωριά και αριθμούν περίπου δυο χιλιάδες. Όσοι τους γνώρισαν, τους περιγράφουν ως φιλικούς και φιλόξενους, με άψογη ηθική συμπεριφορά. Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονταν σε διαμάχη με τους κτηνώδεις γείτονές τους, Μαρικοξί.

Ορισμένα στοιχεία για τη ζωή τους 
Οι άνδρες της φυλής αυτής είχαν μακρυά μαλλιά, τα οποία έπεφταν πάνω στους ώμους τους, ενώ οι γυναίκες είχαν κοντά. Κατοικούσαν όλοι μαζί σε μεγάλες καλύβες, κάποιες εκ των οποίων ήταν δώδεκα μέτρα ψηλές και είχαν διάμετρο τριάντα μέτρων στη βάση τους. Καλλιεργούσαν καπνό και τεράστια φιστίκια, τα οποία τα έτρωγαν καθισμένοι μέσα στην καλύβα τους, οι άνδρες από τη δική του κολοκύθα ο καθένας, μιας και ως πιάτα χρησιμοποιούσαν αυτές, ενώ οι γυναίκες από μια κοινή, μεγάλη γαβάθα.

Νεκρικά έθιμα 
Όταν ένας πολεμιστής των Μαξουμπί πέθαινε στη μάχη, οι συγκάτοικοι του έβγαζαν τα όργανα του και τα έθαβαν μέσα σε πήλινο δοχείο, ενώ το υπόλοιπο σώμα του τεμαχιζόταν και μοιραζόταν στους συγκατοίκους του νεκρού για να το φάνε, με σκοπό να περάσουν σε αυτούς οι ιδιότητες του νεκρού. Οι Μαξουμπί δεν έτρωγαν ποτέ τα θύματά τους, μα μόνο τις σάρκες των πολεμιστών τους που σκοτώθηκαν στη μάχη.

Χρώμα δέρματος και μαλλιών 
Τα μαλλιά τους είχαν πυρόξανθο χρώμα, ενώ το δέρμα τους ήταν χαλκόχρωμο. Ορισμένοι εξ αυτών είχαν γαλάζια μάτια. Ίσως η φυλή αυτή να είναι εκφυλισμένος απόγονος ενός εξελιγμένου πολιτισμού του παρελθόντος, ίσως των Τολτέκων.
Σειρά 120 ΤΡΑΙΝΟΣΕ

Η σειρά μηχανών έλξης 120 της ΤΡΑΙΝΟΣΕ (παλαιότερα σειρά Η.560), ή η Siemens HellasSpriner είναι μια σειρά ηλεκτρικών μηχανών έλξης (ηλεκτραμαξών) των Ελληνικών Σιδηροδρόμων που λειτουργεί η ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Η κατασκευή έγινε από τη Siemens και την Krauss-Maffei.

Είναι εξοπλισμένες με ηλεκτροκινητήρες συνολικής ισχύος 5000kW και χρησιμοποιούνται τόσο σε επιβατικές όσο και σε εμπορευματικές αμαξοστοιχίες στους ελληνικούς σιδηροδρόμους από το 1999. Σήμερα, είναι η πρώτη και μοναδική-μέχρι στιγμής- σειρά πλήρως ηλεκτρικών μηχανών έλξης (ηλεκτραμαξών) του Ελληνικού Σιδηροδρομικού Δικτύου και οι κύριες μηχανές που χρησιμοποιούνται μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Yπάρχουν και άλλοι δύο τύποι ηλεκτρικών τρένων στo Εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδας, οι αυτοκινητάμαξες Siemens Desiro EMU (σειρά 460) και ΕΤR 470 (προσεχώς σε λειτουργία).

Προέλευση 
Η HellasSprinter προσομοιάζει έντονα την EuroSprinter, μια σειρά ηλεκτροκίνητων μηχανών έλξης που επίσης λειτουργούσε στα δίκτυα DB AG, RENFE και CP.

Το 1993, με την διακήρυξη 2002/93, ο ΟΣΕ έκανε διαγωνισμό για την προμήθεια θερμοηλεκτρικών και ηλεκτρικών ελκτικών μονάδων, στο γενικότερο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού του δικτύου κανονικού εύρους, και εν μέσω ενός προγράμματος για την ανανέωση των κινητήριων μονάδων, λόγω προβλημάτων λειτουργίας του πολύτυπου και γηρασμένου στόλου του. Η παραλαβή συμπεριλάμβανε 25 δηζελοηλεκτράμαξες (Δ/Η), οι οποίες αποτέλεσαν την σειρά Α.471 (Αργότερα 220) και 6 ηλεκτράμαξες (Η/Α). Οι δηζελοηλεκτράμαξες έχουν διαρκή ισχύ 2100kW και οι ηλεκτράμαξες 5000kW. Ο στόχος του ΟΣΕ ήταν το χαμηλό κόστος συντήρησης, η χαμηλή κατανάλωση καυσίμου/ηλεκτρικής ενέργειας, η προστασία της γραμμής, η θέρμανση των επιβατικών συρμών, η εκτέλεση εμπορικών και επιβατικών αμαξοστοιχιών με ταχύτητα  των 160 χλμ/ω για της Δ/Η και 200 για τις Η/Α και η μετατρεψιμότητα των Δ/Η σε Η/Α. Νικητές του διαγωνισμού ήταν οι Siemens και Krauss-Maffei για τις Η/Α και η ABB Henschel AG (Αργότερα ADtranz, αργότερα Bombardier, τώρα Alstom) για τις Δ/Η.

Σε λειτουργία 

Η κατασκευή της πρώτης μονάδας ολοκληρώθηκε το 1997 και μόλις ολοκλήρωσε τα δοκιμαστικά της στη Γερμανία, ήρθε στην Ελλάδα, για να δρομολογηθεί στην ηλεκτροδοτούμενη γραμμή Θεσσαλονίκη-Ειδομένη.

Τo 2019, με την ολοκλήρωση στην γραμμή Πειραιά-Θεσσαλονίκης και τις μονάδες να χρησιμοποιούνται σε όλες τις αμαξοστοιχίες Αθηνών-Θεσσαλονίκης, μερικές ηλεκτράμαξες βάφτηκαν με το νέο σκούρο μπλε βάψιμο της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Παράλληλα, το ίδιο έτος, η ΓΑΙΑΟΣΕ, ανακοίνωσε την ανακαίνιση των 120 001, 120 002, 120 003, 120 005, 120 006, 120 009, 120 013, 120 025 και 120 026.

Γκαλερί χρωματισμών

Δείτε επίσης 

 Τροχαίο υλικό Ο.Σ.Ε.

Σημειώσεις 
i.  kW = kilo Watt  (δηλαδή kilo που σημαίνει χίλια [1000] και W που είναι Watt)

Παραπομπές 

120