joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Μήτση Κωνσταντάρα

Η Μήτση Κωνσταντάρα (1915 - 22 Δεκεμβρίου 1985), το μικρότερο παιδί της οικογένειας Κωνσταντάρα, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Έπαιξε και διακρίθηκε σε δεύτερους ρόλους.

Βιογραφία 
Ήταν αδερφή του ηθοποιού Λάμπρου Κωνσταντάρα. Την ίδια σχεδόν περίοδο με τη γέννησή της έμεινε ορφανή από πατέρα, γι' αυτό αγαπήθηκε ιδιαίτερα από όλη την οικογένεια. Τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια της, και ιδιαίτερα ο Λάμπρος, την αντιμετώπιζαν πάντα σαν μικρό παιδί. Ακόμα και σε μεγάλη ηλικία οι πολύ κοντινοί της άνθρωποι την αποκαλούσαν χαϊδευτικά Μίτσα.

Σπούδασε στην δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου αποφοίτησε με άριστα και το 1945 πρωτοεμφανίστηκε στην Πρώτη Κρατική Σκηνή με το έργο Αρλεζιάννα. Εκείνη την εποχή υπήρχε ένα είδος θεάτρου, τα ονομαστά μπουλούκια, τα οποία η ίδια υπηρέτησε με μεγάλη επιτυχία, κάτι όμως που την έκανε το μαύρο πρόβατο της οικογένειας για τον δρόμο που ακολούθησε.

Το 1948, συμμετείχε στο θίασο Δημητρίου-Σκορδούλη-Κάσση, που κάνει περιοδεία στην Κωνσταντινούπολη για περίπου ένα χρόνο. Για κάποιο διάστημα εγκατέλειψε το θέατρο για οικογενειακούς λόγους. Εκείνη την περίοδο έμενε στο σπίτι του αδερφού της.

Το 1961 επανέρχεται στο θέατρο, αρχικά μόνη της, στο θίασο της Μαίρης Αλκαίου και του Βασίλη Διαμαντοπούλου, στο έργο "Ένα Δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν" και ακολουθεί το έργο "Πέντε στρέμματα Παράδεισος" κ.α.

Από το 1964 και μετά, άρχισε να παίζει με τον αδερφό της Λάμπρο, σε θέατρο και σινεμά, σε παραστάσεις όπως "Μια Κυρία Ατυχήσασα" (που στο σινεμά μεταφέρθηκε με τον τίτλο "Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι"), "Τι 30, τι 40, τι 50", "Υπάρχει και φιλότιμο" κ.α. Τα πιο πολλά από αυτά τα έργα πήγαν και στον κινηματογράφο με άλλο τίτλο. Η Μήτση κοντά στον Λάμπρο ξέφυγε από την ανωνυμία και μαζί γυρίσανε περίπου 30 ταινίες.

Τη δεκαετία του '70 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο στα έργα "Αλκιβιάδης" του Ν. Τουτουντζάκη, "Δικαίωση" του Νίκου Ζακοπούλου και πολλά άλλα έργα. Έκανε όμως και αυτόνομη καριέρα και στην τηλεόραση τη δεκαετία του '70, σε σειρές όπως: "Λούνα Παρκ", "Εκείνες Και Εγώ", "Μεθοριακός Σταθμός", "Παλιατζής" κ.α.

Όταν το 1985 πέθανε ο Λάμπρος, η Μήτση έπεσε σε κατάθλιψη. Πέθανε πιθανόν από ανακοπή καρδιάς στον ύπνο της, έξι μήνες μετά. Κηδεύτηκε στον οικογενειακό τάφο στο Α΄ Νεκροταφείο.

Αν και είχε κάνει ένα γάμο, δεν είχε παιδιά αλλά είχε δύο ανίψια που αγαπούσε πολύ, τον γιο του Λάμπρου Δημήτρη Κωνσταντάρα και την Σίση, κόρη της αδερφής της Σάσας.

Χαρακτηριστική σκηνή - ατάκα 
Στην ταινία "ο Στρίγγλος που έγινε αρνάκι"
Παραδουλεύτρα: "Άτιμη κοινωνία, που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα ξένα χέρια."
Πετρόχειλος: "Τα ξένα χέρια, τα ξένα χέρια είναι καλά. Έτσι που το πας σε λίγο θα πέσεις σε ξένα πόδια."
.........
Παραδουλεύτρα: "Κύριε Πετροχείλο, κάποτε ήμουνα πουλί και μ' αγαπούσανε πολύ"
Πετρόχειλος: "Τι πουλί να ήσουν τρομάρα σου; Το πολύ πολύ να ήσουν καρακάξα."

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Θέατρο

Παραπομπές

Πηγές 
 Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
 Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών
 www. retrodb.gr
 www.90lepta.com

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Λίμνη Πλαστήρα

Η Λίμνη Πλαστήρα είναι λίμνη που βρίσκεται στον Νομό Καρδίτσας. Είναι τεχνητή λίμνη και το επίσημό της όνομα είναι λίμνη Ταυρωπού.

Σχηματισμός της λίμνης
Σχηματίστηκε το 1959 με την ολοκλήρωση του φράγματος στο νότιο άκρο της επί της αρχής του ποταμού Ταυρωπού ή Μέγδοβα, η ιδέα δε για την κατασκευή της αποδόθηκε στον στρατιωτικό και πολιτικό Νικόλαο Πλαστήρα, όταν το 1935 που επισκέφθηκε την γενέτειρά του, και είχαν σημειωθεί καταστροφικές πλημμύρες στη περιοχή και την Μακεδονία από συνεχείς βροχοπτώσεις, βλέποντας τον χώρο φέρεται να είπε πως "εδώ μια μέρα θα γίνει λίμνη", απ' όπου και το πιο γνωστό της όνομα. 

Η χρηματοδότησή της έγινε από χρήματα που χρωστούσε η Ιταλία στην Ελλάδα (πολεμικές επανορθώσεις) και την κατασκευή ανέλαβε γαλλική εταιρεία. Σήμερα τη διαχείριση του φράγματος έχει αναλάβει η ΔΕΗ. Πριν την κατασκευή της λίμνης, υπήρχε στο οροπέδιο το λεγόμενο αεροδρόμιο Νεράιδας, που δημιουργήθηκε κατά την κατοχή από τους Άγγλους, όπου και προσγειώθηκε στην κατεχόμενη Ελλάδα το πρώτο συμμαχικό αεροπλάνο (Αύγουστος 1943).

Σημερινή εικόνα της λίμνης
Περιέχει 400 εκατ. κυβικά μέτρα νερού, έχει μέγιστο μήκος 12 χλμ., μέγιστο πλάτος 4 χλμ., η συνολική της επιφάνεια είναι 24 τ.χλμ., ενώ το μέγιστο βάθος της είναι γύρω στα 60 μ. και το ανώτατο υψόμετρο της είναι 750 μ.. Το νερό της χρησιμοποιείται για ύδρευση της Καρδίτσας, για  άρδευση του κάμπου και για ηλεκτροπαραγωγή, καθώς εκεί κοντά, στο χωριό Μητρόπολη, βρίσκεται και υδροηλεκτρικό εργοστάσιο ισχύος 129,9 MWatt, το οποίο τέθηκε σε λειτουργία στις 10 Οκτωβρίου του 1962. Τα τελευταία χρόνια η λίμνη έχει αξιοποιηθεί και τουριστικά, με αρκετές δραστηριότητες πάνω και γύρω από τη λίμνη. Για παράδειγμα, δραστηριότητες με τις οποίες μπορεί κάποιος να ασχοληθεί είναι η ποδηλασία, η πεζοπορία, η ιππασία, το υδροποδήλατο, η τοξοβολία, το κανό και φυσικά η κολύμβηση. Κάθε χρόνο διοργανώνεται ο κολυμβητικός διάπλους της Λίμνης Πλαστήρα, μια διαδρομή πέντε χιλιομέτρων, από την πλαζ Πεζούλας ως την πλαζ Λαμπερού.

Πρόσβαση στην λίμνη 
Η Λίμνη Πλαστήρα έχει συνδεθεί με τον Αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Ελλάδας λόγω της μεγάλης τουριστικής κίνησης που έχει αναπτύξει.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αφιέρωμα στη λίμνη από τον Δήμο Λίμνης Πλαστήρα
 ΥΗ σταθμοί της χώρας,παρουσίαση του Τεχνικού Επιμελητηρίου (.PDF file)

Πλαστήρα
Νομός Καρδίτσας
Πλαστηρα
Λίμνες της Θεσσαλίας
Τζαμάλ αλ-Ντιν αλ-Αφγάνι

Ο Τζαμάλ αλ-Ντιν αλ-Αφγάνι (1838 - 9 Μαρτίου 1897), γνωστός και ως Ασανταμπάντι και Ιστανμπούλι, ήταν Ισλαμιστής πολιτικός ακτιβιστής και ιδεολόγος. Ο αλ-Αφγάνι ήταν αντίθετος στην ξένη κατοχή των μουσουλμανικών εδαφών. Θεωρούσε πως το βασικό πρόβλημα βρισκόταν στην έλλειψη ενότητας ανάμεσα στους μουσουλμάνους και αποκαλείται συχνά ο πατέρας του παν-ισλαμισμού.

Δραστηριοποιήθηκε έντονα σε πολλές χώρες. Στην Αίγυπτο υπήρξε μέντορας πολλών διανοητών που μετέπειτα αναδείχθηκαν σε σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες, ανάμεσά τους ο Μοχάμεντ Άμπντου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιρανοί ακτιβιστές
Ρόιντον Μίστρι

Ο Ρόιντον Μίστρι (Rohinton Mistry, 3 Ιουλίου 1952) θεωρείται ένας από τους καλύτερους συγγραφείς με καταγωγή από την Ανατολική Ασία που γράφουν στα αγγλικά. Κατοικεί στο Οντάριο του Καναδά, όμως κατάγεται από την Ινδία και ανήκει στη θρησκευτική μειονότητα των Ζωροαστρών Παρσί.

Γεννήθηκε στη Βομβάη (σημερινό Μουμπάι) της Ινδίας και μετανάστευσε στον Καναδά το 1975. 

Το πρώτο του μυθιστόρημα Such a Long Journey, δημοσιεύτηκε το 1991 και ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Μπούκερ.

Το δεύτερο μυθιστόρημά του, Λεπτή Ισορροπία (A Fine Balance (1995)), έγινε τεράστια επιτυχία στη Βόρεια Αμερική.

Το 2002, ο Μίστρι ακύρωσε μια περιοδεία για το βιβλίο του Οικογενειακές Υποθέσεις στις ΗΠΑ διότι ο ίδιος και η γυναίκα του έγιναν στόχοι των υπηρεσιών ασφαλείας σε κάθε αεροδρόμιο που επισκέπτονταν, προφανώς λόγω της εμφάνισής του. Ο Μίστρι ανέφερε πως στην πρώτη πτήση της περιοδείας, "μας υποδέχτηκε ένας ταξιδιωτικός πράκτορας που μας είπε με χαρά πως είχαμε επιλεγεί τυχαία για έναν ιδιαίτερο έλεγχο ασφαλείας. Αυτό άρχισε να συμβαίνει σε κάθε στάση, σε κάθε αεροδρόμιο. Η τυχαία διαδικασία εμφανίστηκε με βεβαιότητα 100 τοις εκατό." 

Τα βιβλία του απεικονίζουν ποικίλες όψεις της ινδικής κοινωνικοοικονομικής ζωής, όπως επίσης της ζωής, των εθίμων και της θρησκείας των Ζωροαστρών Παρσί.

Τα δύο τελευταία βιβλία του Μίστρι κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ενάλιος.

Βιβλιογραφία
Tales from Firozsha Baag (1987)
Such a Long Journey (1991)
Λεπτή Ισορροπία (1996)
Οικογενειακές Υποθέσεις (2002)

Μιστρι
Πολιτικό Ισλάμ

Πολιτικό Ισλάμ, ονομάζεται το σύνολο των ιδεολογικών τοποθετήσεων που πρεσβεύουν ότι «το Ισλάμ πρέπει να καθοδηγεί την κοινωνική και πολιτική καθώς και την προσωπική ζωή των μουσουλμάνων». 

Οι οπαδοί του πολιτικού Ισλάμ ποικίλλουν ως προς την ερμηνεία διαφόρων κορανικών κεφαλαίων και στίχων. Στις απόψεις των Ισλαμιστών δίνεται έμφαση στην εφαρμογή της του ισλαμικού νόμου, της Σαρίας, της πολιτικής ενότητας όλων των μουσουλμάνων και της επιλεκτικής απομάκρυνσης μη-μουσουλμανικών επιρροών στο μουσουλμανικό κόσμο, ιδίως δυτικών στρατιωτικών, οικονομικών, πολιτικοκοινωνικών ή πολιτισμικών, που θεωρούν ασύμβατες με το Ισλάμ.

Παραπομπές

 
Πολιτικές θεωρίες
Λυκαβηττός

Ο Λυκαβηττός είναι λόφος της Αθήνας. Έχει το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην κορυφή του και λειτουργεί και τελεφερίκ. Ο Λυκαβηττός είναι το δεύτερο ψηλότερο σημείο του λεκανοπεδίου Αθηνών μετά τα Τουρκοβούνια και υψώνεται στα 277 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και 227 μέτρα πάνω από την πόλη.

Ιστορία
Αναφέρεται στη μυθολογία πως ο Λυκαβηττός ήταν ένας βράχος που κουβαλούσε στα χέρια της η Θεά Αθηνά και της έπεσε έπειτα από μια κακή είδηση που της έφερε ένα κοράκι. Από τότε τα κοράκια έγιναν μαύρα, λέει ο μύθος.

Θέατρο Λυκαβηττού
Πάνω στον λόφο υπάρχει το Θέατρο Λυκαβηττού ένα ανοιχτό σύγχρονο αμφιθέατρο στο οποίο παλιότερα λάμβαναν χώρα συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις. Ανάμεσα στα ονόματα των καλλιτεχνών διεθνούς φήμης που έχουν πραγματοποιήσει συναυλίες στο θέατρο του Λυκαβηττού, είναι οι Ρέι Τσαρλς, Τζόαν Μπαέζ, B. B. King, Τσακ Μπέρι, Jerry Lee Lewis, James Brown, Bob Dylan, Πάκο ντε Λουθία, Al Di Meola, John Mc Laughlin, Manhattan Transfer, Γκάρι Μουρ, Πίτερ Γκάμπριελ, Black Sabbath, Nick Cave, Pet Shop Boys, Deep Purple, UB40, Placebo, Radiohead, Moby, Massive Attack, Faithless, Whitesnake, Tracy Chapman, Patti Smith, Βανέσσα Μέι, Brian Ferry, Tito Puente, Buena Vista Social Club, Orishas, Nightwish, Violent Femmes, Mötorhead, Massive Attack, Alice Cooper, Scorpions  ,Tuxedomoon και Van Der Graaf Cenerator.

Το θέατρο έχει κλείσει. Έξω από το θέατρο υπήρχαν μπασκέτες, οι οποίες απομακρύνθηκαν και το μέρος πλέον είναι μόνο πάρκινγκ.

Προσωπικότητες της περιοχής 

 Αντίνοος Αλμπάνης, ηθοποιός 
 Όλγα Κεφαλογιάννη, πολιτικός 
 Άννα Παναγιωτοπούλου, ηθοποιός 
 Στέλιος Παρλιάρος, ζαχαροπλάστης

Φωτογραφίες

Πανόραμα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  (Δήμος Αθηναίων)

Λόφοι της Αθήνας
Αθηναϊκό πεδίο
Ντάλας

Το Ντάλας (αγγλικά: Dallas, Texas), είναι πόλη του Τέξας στις ΗΠΑ, και είναι έδρα της κομητείας Ντάλας. Αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Τέξας, μετά το Χιούστον και το Σαν Αντόνιο, και την ένατη μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες, με εκτιμώμενο πληθυσμό 1.348.886 κατοίκους για το 2022. Η μητροπολιτική περιοχή του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ-Άρλινγκτον, είναι η μεγαλύτερη στο Τέξας και στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και τέταρτη μεγαλύτερη στην χώρα, με εκτιμώμενο πληθυσμό 7.807.900 κατοίκους.

Στοιχεία της πόλης 
Η πόλη του Ντάλας, είναι δίδυμη πόλη με το Φορτ Γουόρθ, και έχουν αναπτυχθεί μαζί. Σήμερα, αποτελεί από τα σημαντικότερα βιομηχανικά και χρηματοοικονομικά κέντρα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, διαθέτει μεγάλες πετρελαιοπηγές και αποτελεί μεγάλο σιδηροδρομικό και αεροδιακομιστικό κόμβο με το Διεθνές Αεροδρόμιο Ντάλας/Φορτ Γουόρθ, να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και πιο πολυσύχναστα αεροδρόμια στον κόσμο. 

Οι κυρίαρχοι τομείς της οικονομίας της πόλης είναι η άμυνα, οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, η τεχνολογία πληροφοριών, οι τηλεπικοινωνίες, η βιομηχανία πετρελαίου και οι μεταφορές. Η μητροπολιτική περιοχή του Ντάλας, φιλοξενεί 23 από τις 500 μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο (σύμφωνα με το Fortune 500), συμπεριλαμβανομένων της αεροπορικής εταιρείας American Airlines, της πολυεθνικής εταιρείας πετρελαίου ExxonMobil και άλλων εταιρειών. Τέλος, πάνω από 41 κολλέγια και πανεπιστήμια βρίσκονται στη μητροπολιτική περιοχή του Ντάλας. 

Σε αυτήν την πόλη δολοφονήθηκε ο 35ος Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, στις 22 Νοεμβρίου του 1963.

Πολιτική 
Η πόλη του Ντάλας, θεωρείται πολιτικά φιλελεύθερη και αποτελεί προπύργιο του Δημοκρατικού Κόμματος. Στις προεδρικές εκλογές του 2020, το 69.4% ψήφισε υπέρ του Δημοκρατικού υποψηφίου και νυν Προέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, έναντι του 28.4% που ψήφισε υπέρ του (πλέον πρώην) Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. 

Σημερινός Δήμαρχος του Ντάλας από το 2019, είναι ο Δημοκρατικός Έρικ Τζόνσον.

Εικόνες

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Πόλεις του Τέξας
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ντάλας (Τέξας)
Άχμεντ Ουράμπι

Ο συνταγματάρχης Αχμεντ Ουράμπι (31 Μαρτίου 1841 - 21 Σεπτεμβρίου 1911), (αραβικά: أحمد عرابي) γνωστός και ως Ουράμπι Πάσα ή Αράμπι Πάσα ή Οράμπι Πάσα, ήταν μέλος του αιγυπτιακού στρατού, που εξεγέρθηκε ενάντια στον Χεδίβη και την ευρωπαϊκή επικυριαρχία στην Αίγυπτο το 1879, στα γεγονότα που έμειναν στην ιστορία Επανάσταση του Ουράμπι Πάσα.

Πρωθυπουργοί της Αιγύπτου
Αιγύπτιοι στρατιωτικοί
Κουμαραδαίοι Σάμου

Οι Κουμαραδαίοι είναι χωριό του δήμου Ανατολικής Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου με πληθυσμό 123 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το χωριό έχει μεγάλη παράδοση στην αγγειοπλαστική τέχνη στα υφαντά και στα αρωματικά φυτά και είναι φημισμένο για αυτά . Επίσης λίγο έξω από το χωριό βρίσκεται το ιστορικό Μοναστήρι τής Μεγάλης Παναγίας το οποίο ιδρύθηκε το 1586 απο τους μοναχούς Νειλο και Διονύσιο.

Θέση 
Το χωρίο είναι χτισμένο στην Ν.Α. πλαγιά του Καρβούνη μέσα σε μία ρεματιά. Προς την ανατολή φαίνεται ο Επταστάδιος Πορθμός, η Μυκάλη, το Πυθαγόρειο, ολόκληρος ο κάμπος της Χώρας και το Ηραίο. Προς τα Νότια είναι το μοναστήρι της Μεγάλης Παναγίας και ο Παγώνδας. Προς την Δύση είναι ο Πύργος και Βόρεια οι Μαυρατζαίοι.

Έδαφος 
Το έδαφος της περιοχής είναι ορεινό. Το χωρίο κατέχει μεγάλη αγροτική περιφέρεια, η οποία σκεπάζεται με ελιές, για αυτό έχει μεγάλη παραγωγή λαδιού και με αρωματικά φυτά

Αξιοθέατα 
Το χωριό έχει αξιοθέατα. Ο ιερός ναός του Άγιου Παντελεήμονα  περιποιημέν με μεγάλη εξωτερική αυλή.Εντός του χωριού θα συναντήσουμε τρεις μικρότερες εκκλησιές των Άγιο Γεώργιο, των Άγιο Κωνσταντινο και Αγια Αικατερίνη και των Άγιο Ραφαήλ. Στη συνέχεια βρίσκουμε το Δημοτικό Σχολείο που πλέον αξιοποιείται ως πολιτιστικό κέντρο,φιλοξενώντας διαφορες εκδηλώσεις.Δίπλα απο το σχολείο βρίσκεται ενα μεγάλο πάρκο με χώρο αναψυχής για μικρά παιδιά και υπαίθριο πάρκο.Στο κέντρο του χωριού βρίσκουμε την πλατεία την οποία σκεπάζει ένας αιωνόβιος πλατανος. Δίπλα από την πλατεία βρίσκονται οι παραδοσιακές βρύσες του χωριού. Στα παλιά χρόνια οι κάτοικοι προμηθευονταν νερό από εκεί. Το χωριό είναι φημισμένο για την αγγειοπλαστική τέχνη αλλά και για τα αρωματικά φυτά. Μεγάλες εκδηλώσεις του χωριού είναι το πανήγυρη τής Αγίας Κυριακής που γιορτάζει στις εφτά Ιουλίου και η εορτή του Αγίου Παντελεήμων στις εικοσιεφτά Ιουλίου. Στη θέση που είναι χτισμένο το χωριό έχουμε την δυνατότητα να βλέπουμε μια απέραντη θέα που ξεκινά από το Πυθαγόρειο ,το Ποτοκακι,τους Μύλους και το Ηραίον μέχρι τα παράλια τής Μικράς Ασίας. Λίγο πιο έξω από το χωριό βρίσκεται το Μοναστήρι της Μεγάλης Παναγίας μνημείο πολιτιστικής και Ελληνορθόδοξης κληρονομιάς που χρονολογείται το 1586 μ.Χ., το Ασκητικό Κελί του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, καθως και τα εκκλησάκια του Αγίου Παισίου,της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, Αγίου Ιωάννη και της Αγίας Κυριακής.

Ιστορία 
Κοντά στο χωριό υπήρχε ο ναός της Καρποφάγου Αρτέμιδος στους ειδωλολατρικούς χρόνους. Το όνομά του είναι καινούργιο. Στους παλαιότερους χρόνους λεγόταν Πέντε Σπίτια. Ένα από αυτά τα 5 σπίτια σώζεται μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια το χωριό μετονομάστηκε σε Κουμαραδαίοι λόγο τον πολλών κουμαριών(είδος θάμνου-φυτού) που βρίσκονται γύρω από το χωριό

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουμαραδαίοι, ιστότοπος Δήμου Πυθαγορείου
Κουμαραδαίοι απο τον ιστότοπο SamosIn.gr

Χωριά της Σάμου
Μοσχάτο Καρδίτσας

Για το ομώνυμο προάστιο της Αθήνας δείτε Μοσχάτο.

Το Μοσχάτο είναι χωριό στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητας Καρδίτσας.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Το Μοσχάτο βρίσκεται δυτικά της Λίμνης Πλαστήρα, σε απόσταση περίπου 14 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα και 14 ΝΑ. από το Μορφοβούνι (έδρα του δήμου). Το χωριό αναφέρεται το 1673 με την ονομασία Βλάσδο σε επιγραφή της Ιεράς Μονής Πέτρας και ως Μπλάσδο σε πρόθεση της Μονής Βαρλαάμ Μετεώρων (περίπου το έτος 1500). Το 1854, στην περίοδο της τουρκοκρατίας, κάηκε από τους Τούρκους και το 1943, στην κατοχή, από τους Γερμανούς. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την αμπελουργία, την κτηνοτροφία και τον τουρισμό.

Αναφέρεται επίσημα ως Μπλάσδο, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Νευροπόλεως. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 αποσπάσθηκε από το δήμο Νευροπόλεως και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Από το 1957 ως το 1958 μετονομάστηκε σε Κορώνη ενώ τελικά με το ΦΕΚ 84Α - 02/06/1958 σε Μοσχάτο. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τον Άγιο Νικόλαο και το Τσαρδάκι αποτελούν την κοινότητα Μοσχάτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πλαστήρα του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα.

Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Οδηγός Λίμνης Πλαστήρα

Παραπομπές 

Μοσχάτο
Δήμος Πλαστήρα
Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Κονγκό

Ο όρος Κονγκό μπορεί να αναφέρεται:

Στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (Κονγκό-Κινσάσα)
Στη Δημοκρατία του Κονγκό (Κονγκό-Μπραζαβίλ)
Στον αφρικανικό ποταμό Κονγκό
Άγραφος νόμος

Με τον όρο "Άγραφος νόμος" (unwritten law, ungeschriebenes Recht) χαρακτηρίζεται το σύνολο των κανόνων δικαίου που δεν υπάρχουν κάπου γραμμένοι. Παράδειγμα άγραφου νόμου είναι το έθιμο ή εθιμικό δίκαιο. Το εθιμικό δίκαιο αποτελείται από κανόνες που αφ' ενός μεν ισχύουν, χωρίς να έχουν τεθεί υποχρεωτικά από την Πολιτεία, αλλά έχουν διαμορφωθεί και επιβληθεί μετά από μακροχρόνια, αδιάκοπη και ομοιόμορφη εφαρμογή από τον ίδιο τον λαό ενός γεωγραφικού τόπου ή χώρας με την προϋπόθεση της απόδοσης σ΄ αυτούς ενσυνείδητης δεσμευτικής ισχύος. Θα πρέπει δηλαδή οι κανόνες αυτοί να εφαρμόζονται επί μακρό χρόνο με "συνείδηση δικαίου" (opinio iuris), υπό την αντίληψη ότι είναι δεσμευτικοί.

Στη σύγχρονη εποχή πάντως θεωρείται κατάκτηση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου το γραπτό δίκαιο. Το γραπτό δίκαιο δημιουργεί στους πολίτες ασφάλεια δικαίου, επειδή όλοι μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανατρέξουν στο κείμενό του και να δουν με ακρίβεια τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται. Ιδιαίτερα αντιληπτό γίνεται αυτό στο χώρο του Ποινικού Δικαίου, όπου "άγραφα" εγκλήματα θα έδιναν αφορμή για αυθαιρεσία του κράτους και ανασφάλεια μεταξύ των πολιτών. Γι' αυτό και στα περισσότερα κράτη ισχύει η αρχή nullum crimen nulla poena sine lege scripta (κανένα έγκλημα και καμία ποινή χωρίς γραπτό νόμο). Σήμερα όλα τα κράτη έχουν την Επίσημη Εφημερίδα (πρβλ. Εφημερίδα της Κυβερνήσεως), στην οποία δημοσιεύονται υποχρεωτικά όλοι οι νόμοι που ψηφίζει το Κοινοβούλιο και η οποία είναι προσβάσιμη σε όλους.

Αντίθετα το έθιμο είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στο Διεθνές Δίκαιο και εφαρμόζεται στις σχέσεις μεταξύ κρατών με τις ίδιες προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν ανωτέρω (μακρόχρονη πρακτική και opinio iuris).

Στο ελληνικό Δίκαιο έθιμο δεν μπορεί να υπερισχύσει νόμου, ισχύει δηλαδή το συμπληρωτικό και όχι το καταργητικό έθιμο. Κανένα έθιμο επίσης δεν έχει ισχύ, αν συγκρούεται με τη δημόσια τάξη, με θεμελιώδεις δηλαδή κανόνες της έννομης τάξης (π.χ. βεντέτα). Η ισχύς του εθίμου ρυθμίζεται στον Γενικού Ιδιωτικού Δικαίου.

Νόμοι
Tabula rasa

Tabula rasa (προφορά: τάμπουλα ράσα) είναι η λατινική έκφραση του όρου «άγραφος πίνακας». Αναφέρεται στην επιστημολογική θεωρία που ορίζει πως ο άνθρωπος δεν γεννιέται με προϋπάρχουσες, έμφυτες γνώσεις, αλλά η γνώση του αποκτάται μέσω της εμπειρίας και αντίληψης του. 

Στη Δυτική Φιλοσοφία, η έκφραση tabula rasa είναι συνδεδεμένη με το ρεύμα του εμπειρισμού. Πρώτη φορά εμφανίστηκε στη Λατινική μετάφραση του έργου του Αριστοτέλη 'Περὶ Ψυχῆς' (Λατινικά: De Anima). Αν και ο όρος είναι κεντρικός στο "Δοκίμιο για την Ανθρώπινη Νόηση" (1690) του Άγγλου εμπειριστή Τζων Λοκ, ο ίδιος χρησιμοποίησε την αγγλική μορφή του όρου (blank slate). Η λατινική του μορφή ως tabula rasa εμφανίστηκε στη Γαλλική μετάφραση του "Δοκιμίου" από τον Pierre Coste (1700).

Άλλες χρήσεις του όρου tabula rasa εμφανίζονται στην πολιτική φιλοσοφία, στην Ψυχανάλυση, και σε άλλους τομείς της επιστήμης.

Πηγές

 Honderich T., 2005, The Oxford Companion to Philosophy, Oxford University Press

Κοινωνική φιλοσοφία
Παιδαγωγική
Λατινικές φράσεις
Φιλοσοφία του νου
Θεωρία του νου
Τίποτα
Έννοιες στην επιστημολογία
Ιστορία της ψυχολογίας
ISO 4217

Ο ISO 4217 είναι ένα διεθνές πρότυπο που καθιερώθηκε από τον Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης που χρησιμοποιεί κωδικούς τριών γραμμάτων του λατινικού αλφάβητου ή εναλλακτικά έναν τριψήφιο αριθμητικό κωδικό για να περιγράψει τα ονόματα των νομισμάτων. Ο κατάλογος κωδικών του ISO 4217 είναι ο καθιερωμένος κανόνας στις τραπεζικές εργασίες και τις επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο για τον καθορισμό των διαφορετικών νομισμάτων, και σε πολλές χώρες οι κώδικες για τα πιο κοινά νομίσματα είναι τόσο πολύ δημόσια γνωστοί, ώστε οι συναλλαγματικές ισοτιμίες που δημοσιεύονται στις εφημερίδες χρησιμοποιούν μόνο αυτούς για να καθορίσουν τα διαφορετικά νομίσματα, αντί των μεταφρασμένων ονομάτων των νομισμάτων ή διφορούμενων συμβόλων νομίσματος.

Ενεργοί κωδικοί 
Ο παρακάτω κατάλογος περιλαμβάνει τους κωδικούς του ISO 4217 οι οποίοι είναι ενεργοί.

Ανενεργοί κωδικοί 

Ο παρακάτω κατάλογος περιλαμβάνει τους κωδικούς του ISO 4217 οι οποίοι δεν είναι πλέον ενεργοί.

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος των νομισμάτων των χωρών του κόσμου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος και πλήρης κατάλογος των αλφαβητικών και αριθμητικών κωδικών

Σημειώσεις

Παραπομπές 

Πρότυπα ISO
Διεθνές εμπόριο
Δυναστεία Μινγκ

Η δυναστεία των Μινγκ (Μινγκ Τσάο) ήταν η δυναστεία που κυβέρνησε την Κίνα από το 1368 έως το 1644. Ήταν η τελευταία δυναστεία εθνικότητας Χαν και υποσκέλισε τη μογγολικής εθνικότητας δυναστεία των Γιουάν προτού παραδώσει τα σκήπτρα στη μαντσουριανής εθνικότητας δυναστεία των Τσινγκ. Η επικράτεια της δυναστείας των Μινγκ, η Κίνα της εποχής, ονομαζόταν Αυτοκρατορία του μεγάλου Μινγκ. Αν και η πρωτεύουσα των Μινγκ, το Πεκίνο, έπεσε το 1644, υπολείματα της εξουσίας των Μινγκ άντεξαν έως το 1662.

Οι Μινγκ συγκρότησαν τεράστιο στρατό και ναυτικό. Το ναυτικό τους περιελάμβανε τετρακάταρτα πλοία εκτοπίσματος 1.500 τόνων. Ο δε στρατός τους είχε σε ετοιμότητα 1.000.000 άνδρες. Πάνω από 100.000 τόνοι σιδήρου εξορύσσονταν κάθε χρόνο στη βόρεια Κίνα και τυπώθηκαν πολλά βιβλία με σύστημα μεταβλητών στοιχείων. Από την εποχή της διαδοχής των Μινγκ από τους Τσινγκ και μέχρι τη μοντέρνα εποχή, είχε εκφραστεί έντονα από μερίδα του πληθυσμού η αντίθεση στην εξουσία των μη - Χαν και η πρόθεση για αποκατάσταση των Μινγκ.

Δείτε επίσης 
 Στόλος των Θησαυρών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Μινγκ
Μινγκ
Μινγκ
Ιστορία της Κίνας
Γενιά του ’20

Οι Νεορομαντικοί-Νεοσυμβολιστές ποιητές του Μεσοπολέμου που έγραψαν στο διάστημα 1910-1930 περίπου διαθέτουν κοινά χαρακτηριστικά που τους διαφοροποιούν από τους προγενέστερους ποιητές που εμφανίστηκαν μετά τον Παλαμά. Η ποίησή τους διαμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό υπό την επίδραση των ιστορικών γεγονότων και των πολιτικοκοινωνικών συνθηκών της περιόδου. Έτσι απέχει πολύ από την πατριδολατρία του Παλαμά, την έντονη λυρική διάθεση του Σικελιανού, τις σοσιαλιστικές ιδέες του Βάρναλη. Είναι ποίηση χαμηλών τόνων, που δείχνει εικόνα διάλυσης και παρακμής, χωρίς πίστη στις μεγάλες ιδέες που ως ένα βαθμό καθοδηγούσαν το έργο των προηγούμενων μεγάλων ποιητών. Κυρίαρχη μορφή αυτής της γενιάς είναι ο Κώστας Καρυωτάκης.

Γενικά χαρακτηριστικά
 απαισιοδοξία, μελαγχολία, αίσθηση του ανικανοποίητου του αδιεξόδου 
 απουσία ιδανικών, θρήνος για την απώλειά τους
 στροφή στο άτομο
 καταφύγιο στην ονειροπόληση και τη φυγή
 περιφρόνηση της κοινωνίας
 επίδραση από τον γαλλικό συμβολισμό
 προσπάθειες ανανέωσης της παραδοσιακής ποίησης τόσο σε στιχουργικό επίπεδο ("παραβίαση" της αυστηρής μορφής του παραδοσιακού στίχου), όσο και σε επίπεδο περιεχομένου (σταδιακή χαλάρωση της λογικής, εμφάνιση του συνειρμού στη σύνθεση των ποιημάτων).

Κυριότεροι εκπρόσωποι
 Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928)
 Κώστας Ουράνης (1890-1953)
 Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1943)
 Τέλλος Άγρας (1899-1944)
 Ρώμος Φιλύρας (1889-1942)
 Φώτος Γιοφύλλης (1887-1981)
 Μήτσος Παπανικολάου (1900-1943)
 Μαρία Πολυδούρη (1902-1930)

Παραπομπές

Πηγές
 Κώστα Στεργιόπουλου, Η ανανεωμένη παράδοση. (Ανθολογία-Γραμματολογία Η Ελληνική ποίηση), εκδ. Σοκόλη, ΑΘήνα 1980
Λίνου Πολίτη, Ποιητική Ανθολογία. Βιβλίο Έβδομο. Καβάφης, Σικελιανός και η ποίηση ως το 1930. εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 1977
 R. Beaton, Εισαγωγή στη νεότερη Ελληνική Λογοτεχνία, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 1996, σελ. 168-173
 Mario Vitti, Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, εκδ. Οδυσσέας, σελ.363-382
Λιβόρνο

Το Λιβόρνο είναι παραθαλάσσια πόλη στο Δυτικό άκρο της Τοσκάνης. Είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και το τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι της Δυτικής Ιταλίας. Πήρε το όνομα της από ένα είδος κοτόπουλου που ζει στην περιοχή.

Ιστορία 
Τo Λιβόρνο χαρακτηρίστηκε ως "ιδεατή πόλη" κατά την περίοδο της Αναγέννησης. Η ιστορία του έχει αφήσει τα σημάδια της στις γειτονιές τις πόλης που διασχίζονται από κανάλια και περιστοιχίζονται από το τείχος της πόλης, την όμορφη περιοχή της Βενετίας και το λιμάνι Μέντιτσι που ελέγχεται από πύργους και φρούρια. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Μπερνάρντο Μπουονταλέντι στα τέλη του 16ου αιώνα. Γνώρισε μεγάλη οικιστική ανάπτυξη στα τέλη του 17ου αιώνα κατά τον οποίο χτίστηκε καινούργιο φρούριο, τα τείχη της πόλης και το σύστημα των καναλιών.

Το πιο γραφικό τμήμα της πόλης είναι η "περιοχή της Βενετίας" με τις γέφυρες, τα αρχοντικά και το πυκνό σύστημα καναλιών, που παλιά έφθαναν μέχρι τις αποθήκες του λιμανιού. Τον 18ο και τον 19ο αιώνα το Λιβόρνο αποτελούνταν από πολλά νεοκλασικά κτίσματα, πάρκα, σπουδαία μουσεία και πολιτιστικά ιδρύματα.

Κύρια αξιοθέατα 
Το "Μουσείο Μασκανιάνο" φιλοξενεί ντοκουμέντα και έργα του συνθέτη Πιέτρο Μασκάνι. Κάθε χρόνο έργα του παίζονται από το Παραδοσιακό Θέατρο του Λιβόρνο κατά τη Λυρική Περίοδο.
Το "Monumento ai 4 Mori" είναι από τα κυριότερα μνημεία του Λιβόρνο.

Αξιομνημόνευτες προσωπικότητες 
Στο Λιβόρνο γεννήθηκαν:
 Μάριο Ανκόνα (Mario Ancona) (1860-1931), Βαρύτονος της Όπερας
 Λεονέττο Καππιέλλο (Leonetto Cappiello) (1875-1942), Ζωγράφος
 Τζιόρτζιο Καπρόνι Giorgio Caproni (1912-1990), ποιητής
 Κάρλο Τσιάμπι Carlo Azeglio Ciampi (γεν. 1920), Πρώην πρόεδρος της Ιταλίας
 Πιέρο Τσιάμπι (Piero Ciampi) (1934-1980), Μουσικός
 Τζιοβάννι Φαττόρι (Giovanni Fattori) (1825-1908), Ζωγράφος
 Francesco Domenico Guerrazzi (1804-1873), Συγγραφέας, πολιτικός
 Cristiano Lucarelli (γενν. 1975), Ποδοσφαιριστής
 Πιέτρο Μασκάνι (1863-1945), Συνθέτης Όπερας
 Αμεντέο Μοντιλιάνι (1884-1920), Καλλιτέχνης
 Aldo Montano (γεν. 1978), Ολυμπιονίκης
 Alfredo Muller (1869-1940), Καλλιτέχνης
 Armando Picchi (1935-1971), Ποδοσφαιριστής Προπονητής
 Angiolo Tommasi (1858-1923), Καλλιτέχνης

Πολιτιστικά 
Το Λιβόρνο είναι μια πόλη με παραδοσιακά αριστερή πολιτική κατεύθυνση. Εδώ άλλωστε ιδρύθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας στις 21 Ιανουαρίου 1921.

Αθλητισμός 
Το Λιβόρνο διαθέτει την ποδοσφαιρική ομάδα ΑΣ Λιβόρνο Κάλτσιο.

Διάλεκτος 
Οι κάτοικοι του Λιβόρνο μιλούν μια παραλλαγή της Τοσκανικής διαλέκτου, η οποία ονομάζεται vernacolo.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος

Πόλεις της Τοσκάνης
Νικόλαος Ροζάν

Ο Νικόλαος Ροζάν (1883-3 Δεκεμβρίου 1951) ήταν Έλληνας ηθοποιός, ίσως ο μεγαλύτερος Έλληνας τραγωδός μαζί με τον μεγάλο Αιμίλιο Βεάκη, με τον οποίο έπαιζε εναλλάξ στο Εθνικό Θέατρο σχεδόν όλους τους πρωταγωνιστικούς τραγικούς ρόλους (Οιδίπους, Βασιλιάς Ληρ, Έμπορος της Βενετιάς, Ιούλιος Καίσαρ, κ.α.) .

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1883 από Γάλλο πατέρα (Λυσιέν ντε Ροζάν, ευπατρίδης βιομήχανος πορσελάνης από την Μασσαλία) και Ελληνίδα μητέρα (Αικατερίνη Νιώτη από την Ερμούπολη Σύρου). Ερχόμενος στην Αθήνα για σπουδές στο Πανεπιστήμιο έλαβε την ελληνική υπηκοότητα και το 1902 συμμετείχε στη Νέα Σκηνή του Χρηστομάνου. Αργότερα και κατόπιν διαγωνισμού προσλήφθηκε στο Βασιλικό Θέατρο. Ακολούθησαν πολλές πρωταγωνιστικές εμφανίσεις του στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη και της Κυβέλης καθώς και σαν επικεφαλής του δικού του θιάσου με τους Φυρστ, Νέζερ και Μυράτ.

Αρχικά έπαιξε σε κωμωδίες όπου και διέπρεψε, αργότερα όμως επιδόθηκε σε δραματικούς και τραγικούς ρόλους. Με την ανασύσταση του Εθνικού Θεάτρου το 1933 προσελήφθη εκ νέου, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Μεταξύ άλλων υπήρξε δάσκαλος τού Αλέξη Μινωτή και τού Μάνου Κατράκη. Πρωταγωνίστησε στους βασικούς ρόλους όλων σχεδόν των αρχαίων τραγωδιών (ως Δαρείος, Οιδίπους Τύραννος, Κρέων, Ορέστης) καθώς και σε έργα του Σαίξπηρ (ως Βασιληάς Ληρ, Οθέλλος, Σάυλωκ, Ριχάρδος Γ' , Ιούλιος Καίσαρ, κά.).

Ο Νικόλαος Ροζάν είχε παντρευτεί την ηθοποιό Μερόπη Ροζάν (το γένος Λαμψιάδη, από το Αϊβαλί Μικράς Ασίας) με την οποία και απέκτησε 2 κόρες την Ρένα Καλαμάρου, επίσης ηθοποιό και την Μάγια Βούρου, δικηγόρο. Πέθανε στην Αθήνα το 1951, υποφέροντας από χρόνιο καρδιακό νόσημα. Εγγονός του είναι ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και μεταφραστής Γιώργος Βούρος.

Θεατρικές Παραστάσεις 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
One Piece: The Movie

Το One Piece: The Movie (ιαπωνικά: ワンピース Wan Pīsu?, lit. One Piece) είναι Anime ταινία του 2000, που κυκλοφόρησε από την Toei Company. Πρόκειται για την πρώτη ταινία της σειράς One Piece.

Πλοκή                                  
Σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας, υπήρχε κάποτε στον κόσμο ένας πειρατής γνωστός ως ο "Χρυσός Woonan", ο οποίος κατείχε το 1/3 του χρυσαφιού παγκοσμίως. Με το πέρασμα του καιρού, το πλήρωμά του καθώς και ο ίδιος χαθήκαν.

Στον ίδιο κόσμο, πολύ καιρό μετά, o Monkey D. Luffy και το πλήρωμά του βρίσκονται πολλές μέρες χωρίς φαγητό και κινδυνεύουν να λιμοκτονήσουν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάποιοι τους κλέβουν όλους τους τους θησαυρούς. Προσπαθώντας να πιάσουν τους κλέφτες, oδηγούνται από τον νεαρό θαυμαστή του Woonan, Tobio, και βρίσκονται αντιμέτωποι με τον El Drago, έναν επικίνδυνο πειρατή που αναζητά το θησαυρό του Χρυσού Woonan σ' ένα κοντινό νησί, οδηγούμενος από έναν χάρτη που έχει.

Παραπομπές  

Ταινίες του 2000
Ιαπωνόφωνες ταινίες
Ιαπωνικές ταινίες
One Piece
Τύπος του Ήρωνα

Στην Ευκλείδεια Γεωμετρία, ο τύπος του Ήρωνα δίνει το εμβαδόν ενός τριγώνου συναρτήσει του μήκους των πλευρών του. Σύμφωνα με τον τύπο ένα τρίγωνο με μήκη πλευρών α, β, και γ έχει εμβαδό Ε: 

όπου τ είναι η ημιπερίμετρος του τριγώνου, δηλαδή:

Ο τύπος του Ήρωνα μπορεί να γραφτεί και ως εξής:

Ο τύπος του Ήρωνα ισχύει για όλα τα εγγεγραμμένα, σε κύκλο, πολυγωνα.

Απόδειξη 
Μια σύγχρονη απόδειξη η οποία χρησιμοποιεί άλγεβρα και γεωμετρία είναι η εξής: Για ένα τρίγωνο με πλευρές α, β, γ και Α, Β, Γ οι απέναντί τους γωνίες ισχύει ο νόμος των συνημιτόνων:

 
Έχουμε:
.

Το ύψος του τριγώνου με βάση α έχει μήκος βημ(Γ), και έτσι έχουμε:
{|
|-
|
|
|-
|
|
|-
|
|
|-
|
|
|}

Εμβαδόν
Γεωμετρία του τριγώνου
Αργυράδες Κέρκυρας

Οι Αργυράδες είναι παραδοσιακός οικισμός της Κέρκυρας, κτισμένος σε υψόμετρο 100 μέτρων, στο νότιο τμήμα του νησιού σε περιοχή περιβαλλόμενη από ελαιόδεντρα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός των Αργυράδων ανέρχεται στους 660 κατοίκους.

Γενικά στοιχεία 
Το όνομα του οικισμού φέρεται να προέρχεται από τον βυζαντινό οίκο των Αργυρών  ή  Αργυρόπουλων. Μέχρι το 1997 ήταν έδρα της ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Κέρκυρας ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε έως το 2011 έδρα του δήμου Κορισσίων. Έκτοτε, με βάση της διοικητικές αλλαγές που επιβλήθηκαν στην τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του προγράμματος Καλλικράτης αποτελεί έδρα της δημοτικής κοινότητας Αργυράδων του δήμου Κέρκυρας. Το 1977, ο οικισμός κηρύχτηκε παραδοσιακός. Στους Αργυράδες υπάρχουν δύο ναοί, αφιερωμένοι ο ένας στην Αγία Τριάδα και ο άλλος στον Άγιο Ιωάννη.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά σε επίσημα έγγραφα κατά το 1508 ενώ τα επόμενα χρόνια δοκιμάστηκε σκληρά από τις επιδρομές των Οθωμανών. Στις 24 Σεπτεμβρίου του 1943, οι Αργυράδες και τα γειτονικά τους υψώματα αποτέλεσαν πεδίο μάχης ανάμεσα στα ιταλικά στρατεύματα που κατείχαν την Κέρκυρα και τις δυνάμεις της Βέρμαχτ. Η σύγκρουση έληξε με σχετικά εύκολη επικράτηση των γερμανικών δυνάμεων και διεξήχθη στο πλαίσιο της ευρύτερης επιχείρησης εναντίον της μεραρχίας Άκουι, η οποία έδρευε στα Επτάνησα και μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας με τους Συμμάχους απέρριπτε την απαίτηση των Γερμανών για τον αφοπλισμό της.

Απογραφές Πληθυσμού

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Χέρμαν Φρανκ Μάγερ, Αιματοβαμμένο Εντελβάις. Η 1η Ορεινή Ταξιαρχία, το 22ο Ορεινό Σώμα Στρατού και η εγκληματική δράση τους στην Ελλάδα, 1943 - 1944, τόμος Α΄, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2009.
 Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, τόμος Α΄, ΤΑ ΝΕΑ, 2012.

Χωριά της Κέρκυρας
Κασσιόπη Κέρκυρας

Η Κασσιόπη είναι παραθαλάσσιο χωριό και τουριστικό θέρετρο της βόρειας Κέρκυρας.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Κασσιόπη βρίσκεται στις βορειοδυτικές ακτές και το Βόρειο Στενό της Κέρκυρας, σε απόσταση 37 χλμ. (οδηγικά μέσω Πυργί) Β. της πόλης της Κέρκυρας και 12,5 Α. της Αχαράβης. Είναι γνωστός τουριστικός προορισμός που έχει διατηρήσει το παλιό του ψαράδικο χρώμα και χαρακτηρίζεται από βραχώδεις κυρίως παραλίες με πεντακάθαρα νερά  (Καλαμιώνας, Μπαταριά, Πιπίτου και Κανόνι). Ήταν έδρα του πρώην Δήμου Κασσωπαίων μέχρι το 2010. Κατά την απογραφή του 2001, διέθετε 1.076 κατοίκους.

Αθλητισμός
Στον οικισμό έδρευε ο Α.Ο. Κασσιόπης πριν την διάλυσή του λόγω συγχώνευσης.

Παραπομπές 

Χωριά της Κέρκυρας
Δήμος Κέρκυρας
Μπούκαρης Κέρκυρας

Ο Μπούκαρης είναι ψαροχώρι στη νότια Κέρκυρα, βορειοδυτικά του όρμου της Λευκίμμης. Βρίσκεται ακριβώς μετά το ιδιαίτερα ανεπτυγμένο τουριστικά χωριό Μεσσογγή. 

Απέχει περίπου 25 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νησιού. 
Στο λόφο πάνω από το χωριό βρίσκεται το χωριό Κουσπάδες, ενώ στα νότια οι Αργυράδες, χωριό με παραδοσιακή αρχιτεκτονική.

Ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Κουσπάδων Κέρκυρας και έχει πληθυσμό 54 κατοίκων (απογραφή 2011).

Η παραλία εκτείνεται περίπου 1 χλμ και έχει αμμώδη ακτή με ψιλό βότσαλο με δύο μικρούς κολπίσκους.

Ιστορία
Το όνομα του οικισμού ενδεχομένως προέρχεται από τον καιρό της Ενετοκρατίας, καθώς η οικογένεια Μπούκαρη είχαν μεγάλες εκτάσεις γης εκεί.

Φωτογραφίες

Πηγές
Γενικές πληροφορίες για το χωριό
Μπούκαρης - Το γραφικό λιμάνι με το καταπράσινο φόντο

Παραπομπές

Χωριά της Κέρκυρας
Δήμος Κέρκυρας
Κάβος Κέρκυρας

Ο Κάβος είναι παραθαλάσσια περιοχή στο ακρότατο σημείο της Κέρκυρας, στη Λευκίμμη. Ήταν το cavo bianco της ενετικής περιόδου και σήμερα έχει περίπου 600-800 κατοίκους(Σπυριδούλα Βλάσση - 1998). Στα ανοιχτά της παραλίας του, μεταξύ Κερκύρας και ηπειρωτικών ακτών, έγινε η περίφημη ναυμαχία μεταξύ των Κορινθίων και Αθηναίων στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Ο Κάβος αποτελεί σήμερα τουριστικό προορισμό. Πριν από κάποια χρόνια υπήρχαν μερικά μόνο σπίτια ανάμεσα σε ελαιόδενδρα λιγοστοί κάτοικοι, αγροικίες των Λευκιμαίων και τίποτε άλλο. Σήμερα το σκηνικό έχει αλλάξει ριζικά, καθώς διαθέτει άρτια τουριστική υποδομή. Διακρίνεται για την έντονη νυχτερινή ζωή ενώ ως προορισμός είναι ιδιαίτερα γνωστός στην αγγλική νεολαία. Διαθέτει οργανωμένη παραλία με ρηχά καθαρά νερά. Από τον Κάβο μπορεί κανείς να κάνει ημερήσιες εξορμήσεις στην Σύβοτα της Θεσπρωτίας, τους Παξούς, ακόμη και στην Πάργα.

Χωριά της Κέρκυρας
Δήμος Κέρκυρας
Κρητικά Κέρκυρας

Τα Κρητικά είναι χωριό της περιοχής της Λευκίμμης στη νότια Κέρκυρα. Ανήκει στο Δημοτικό Διαμέρισμα Νεοχωρίου του Δήμου Λευκιμμαίων. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 426 κατοίκους. Χτίστηκε από Κρήτες μετανάστες το 16ο αιώνα. Κοντά στο χωριό υπάρχει μεγάλη παραλία, προσβάσιμη από ένα μονοπάτι.

Χωριό στη νοτιοδυτική άκρη της Κέρκυρας, 44 χλμ από την πόλη σε υψόμετρο 35, αόρατο από τη θάλασσα. Απαντά σε έγγραφα το 1350 ως Κρητικά και το 1450 ως Κρητικά Νεοχωρίου, Πυριτολιθικά εργαλεία, που βρέθηκαν στην περιοχή, μαρτυρούν ανθρώπινη παρουσία από την προϊστορική εποχή. Ο Ι. Παρτς αναφέρει ως περίοδο ίδρυσης του χωριού τον 14ο αι. Βάσει άλλων στοιχείων, η ίδρυσή του χρονολογείται τον 9ο αι., ενδεχομένως δε το έτος 824, οπότε πολλοί κάτοικοι της Κρήτης, μετά την κατάληψή της από τους Σαρακηνούς, μετανάστευσαν σε άλλα νησιά. Κατά την παράδοση, οι πρώτοι οικιστές κατάγονταν από το Χάνδακα, το σύγχρονο Ηράκλειο της Κρήτης. 

Άλλη τοπική προφορική παράδοση αναφέρει ότι στο χωριό είχε ενσκήψει επιδημία πανώλης και οι κάτοικοι για να σωθούν έφυγαν χωρισμένοι σε δύο ομάδες. Η μία πήγε στο λεγόμενο «Βουνό του Χάρου», όπου όλοι πέθαναν, ενώ η άλλη πήγε σε διαφορετικό βουνό, στο οποίο οι μισοί γλίτωσαν και από τότε αυτό ονομάστηκε Μισόβουνο. 

Η σύγχρονη θέση του χωριού είναι 1500 μέτρα νοτιότερα της προγενέστερης, η οποία εγκαταλείφτηκε εξαιτίας επιδημίας. Το 1753 το χωριό απαντά ως τμήμα της Βαρονίας Δαρμέρ. Σώζεται το παλαιό έθιμο του ιερού γάμου, την Κυριακή της Τυροφάγου, λεγόμενο και καρναβαλίτικος γάμος. Τα πιο παλαιά γνωστά επώνυμα είναι Πασχοτάς και Βάρος 15ος αι., Βλάσσης, Γράντος 1511, Δοκανάρης, Βογδάνος, Πάργας, Μουζάκης, Φεδρίκος, Αρβανίτης. Το 1583 το χωριό είχε 68 κατοίκους, το 1766 είχε 95, το 1879 είχε 124 και το 2001 είχε 426 κατοίκους. 

Χωριά της Κέρκυρας
Δήμος Κέρκυρας
Έλλη Φωτίου

Η Έλλη Φωτίου (γεν. Ευαγγελία Τριγονοπούλου, Πειραιάς 30 Σεπτεμβρίου 1939-), του Φωτίου και της Αναστασίας είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Βιογραφία 
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1962. Έχει εμφανισθεί σε πλήθος θεατρικών, κινηματογραφικών, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών έργων. Είναι μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου.

Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα στα Φεστιβάλ Κινηματογράφου στις Κάννες (1965), στο Βερολίνο (1966) και στη Μόσχα (1966). Το 1966 πήρε το Α΄ Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για το έργο Επιστροφή.

Η Έλλη Φωτίου μιλάει αγγλικά και είναι μόνιμη κάτοικος Αθηνών (Ιλίσια). Είναι σύζυγος του επίσης ηθοποιού Στέφανου Ληναίου και έχουν αποκτήσει δυο παιδιά.

Εργογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Θεατρικές παραστάσεις 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

Πηγές 
 "Who's Who 1979", σ.734
 http://www.imdb.com/name/nm0288180/
 http://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%88%CE%BB%CE%BB%CE%B7_%CE%A6%CF%89%CF%84%CE%AF%CE%BF%CF%85

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Μελία (Ωκεανίδα)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μελία είναι γνωστή μία από τις Ωκεανίδες, (τις θυγατέρες του Ωκεανού και της Τηθύος). Η Μελία ως Νάυδ-νύμφη ισμηνικής πηγής εμφανίζεται σε δύο εναλλακτικές παραδόσεις ως Μελία και Ισμήνη.

 Η Μελία ή Μελίη Αργεία ήταν ο προκάτοχος των Ωκεανίδων-νύμφων των βασιλικών σπιτιών του Άργους, της Σικυώνας και της Θήβας. Ήταν η σύζυγος του θεού του ποταμού Ίναχου (Ίναχος) και η μητέρα του Φορώνου, (πρώτου βασιλιά του Άργους), του Αιγιαλέα (πρώτου βασιλιά της Σικυώνας) και της νύμφης Ιώ. Οι απόγονοί τους, επανεγκατέστησαν την Ελλάδα μετά το Μεγάλο Κατακλυσμό - με τον γιο της Ιώς από το Δία, Δανάο να ιδρύει την πόλη του Άργους στην Πελοπόννησο και τον Κάδμο την πόλη της Θήβας στη Βοιωτία. Λέγεται ότι η Μελία πλάγιασε και με τον Απόλλωνα, από τον οποίο απέκτησε το μάντη Τήνερο και τον Ισμηνό, ενώ αλλού λέγεται αναφέρεται ο Ισμηνός ως αδελφός της. Την Μελία την τιμούσαν ιδιαίτερα στο ναό του Ισμηνίου Απόλλωνα στην αρχαία Θήβα και το όνομά της έφερε πηγή κοντά στον Ισμηνό ποταμό. Ακόμη, αναφέρεται και ως μητέρα του Κέως από τον Απόλλωνα.
 Μία από τις κόρες της Νιόβης.
 Κόρη της Δαμνώς και του Αγήνορα, μία από τις συζύγους του Δαναού.
 Νύμφη από τη Βιθυνία, που πήρε το όνομά της από τη Μελία (1) ή από τις Μέλιες νύμφες. Ήταν η μητέρα του Δολίωνα, τον οποίο είχε αποκτήσει από το Σειληνό. Γιός της από τον Ποσειδώνα ήταν ο Άμυκος, βασιλιάς των Βεβρύκων, και ίσως ο Μύγδονας. Σε ορισμένες εκδόσεις του Υγίνου η Μελία αναφέρεται ως κόρη του Βούσιρη.

Γενεαλογικό δενδρο

Παραπομπές

Ωκεανίδες
Ρενέ Γκενόν

Ο Ρενέ Γκενόν (René Jean Marie Joseph Guénon), γνωστός και ως Σεΐχης Αμπντούλ-Ουάχιντ Γιάχια (το όνομα που χρησιμοποιούσε αφότου ασπάστηκε το Ισλάμ), (Μπλουά, Γαλλία, 15 Νοεμβρίου 1886 – Κάιρο, Αίγυπτος, 7 Ιανουαρίου 1951), ήταν Γάλλος συγγραφέας και στοχαστής. Υπήρξε δεξιός στις πολιτικές του απόψεις.

Βιογραφία
Γεννήθηκε σε μια παραδοσιακή καθολική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν αρχιτέκτονας. Στα νεανικά του χρόνια (1905-1912) εντυπωσιάστηκε από τις εσωτεριστικές/αποκρυφιστικές οργανώσεις, τον τεκτονισμό καθώς και από τον γνωστικισμό.

Βιβλιογραφία
 Εισαγωγή στη Μελέτη των Ινδικών Δογμάτων (Introduction générale à l'étude des doctrines hindoues, 1921)
 Θεοσοφία: Ιστορία μιας Ψευδο-θρησκείας (Le Théosophisme – Histoire d'une pseudo-religion, 1921)
 Η Πνευματική Πλάνη (L'erreur spirite, 1923)
 Ανατολή και Δύση (Orient et Occident, 1924)
 Ο Εσωτερισμός του Δάντη (L'ésotérisme de Dante, 1925)
 Ο Βασιλιάς του Κόσμου (Le Roi du Monde, 1927)
 Η Κρίση του Σύγχρονου Κόσμου (La crise du monde moderne, 1927)
 Πνευματική Αρχή και Εγκόσμια Δύναμη (Autorité Spirituelle et Pouvoir Temporel, 1929)
 Άγιος Βερνάρδος (Saint-Bernard, 1929)
 Ο Συμβολισμός του Σταυρού (Le symbolisme de la croix, 1931)
 Ασιατική Μεταφυσική (La metaphysique orientale, 1939)
 Η Εξουσία της Ποσότητας και τα Σημάδια των Καιρών (Le règne de la quantité et les signes des temps, 1945)
 Προοπτικές στη Μύηση (Aperçus sur l'initiation, 1946)
 Οι Μεταφυσικές Αρχές του Απειροελάχιστου Υπολογισμού (Les principes du calcul infinitésimal, 1946)
 Η Μεγάλη Τριάδα (La Grande Triade, 1946)

Μεταθανάτιες συλλογές
 Μύηση και Πνευματική Πραγματοποίηση (Initiation et réalisation spirituelle, 1952)
 Διαισθήσεις στον Χριστιανικό Εσωτερισμό (Aperçus sur l'ésotérisme chrétien, 1954)
 Σύμβολα της Ιερής Επιστήμης (Symboles de la Science Sacrée, 1962)
 Μελέτες για τον Ελευθεροτεκτονισμό και τη Μαθητεία (Études sur la Franc-Maçonnerie et le Compagnonnage, 1964)
 Μελέτες για τον Ινδουισμό (Études sur l'Hindouisme, 1966)
 Παραδοσιακές Μορφές και Κοσμικοί Κύκλοι (Formes traditionelles et cycles cosmiques, 1970)
 Αναθεωρήσεις (Comptes rendus, 1973)
 Διάφορα (Mélanges'', 1976)

Παραπομπές 

Εσωτεριστές
Γνωστικισμός
Γάλλοι συγγραφείς
Μουσουλμάνοι συγγραφείς
Επιστολές της Αμάρνα

Με τον τίτλο Επιστολές της Αμάρνα αναφέρεται ένα σύνολο 382 πήλινων πινακίδων σε βαβυλωνιακή σφηνοειδή γραφή, που πήραν το όνομά τους από την πεδιάδα της Τελ-ελ-Αμάρνα όπου βρέθηκαν, έναν σημαντικό αρχαιολογικό χώρο της Αιγύπτου στην ανατολική όχθη του Νείλου, 190 μίλια νότια του Καΐρου.

Οι πήλινες αυτές πινακίδες ανακαλύφθηκαν το 1887 κοντά στη σημερινή Αμάρνα, σ' ένα λόφο, όπου υπήρχαν τα ερείπια (=Tell) μίας αιγυπτιακής πόλης, απομεινάρια μάλλον της έδρας του φαραώ Αμένοφι ή Αμενχοτέπ Δ' (1385-1365 π.Χ.), ο οποίος κατά τη βασιλεία του επιχείρησε να αντικαταστήσει τον πολυθεϊσμό απομακρύνοντας όλους τους αρχαίους θεούς ώστε να λατρεύεται μόνο ο Ήλιος (Ατόν ή Ατούμ) ως μοναδικός θεός. Άλλαξε μάλιστα το όνομά του σε Ακενατόν (αρεστός στον Ατόν) και ίδρυσε στην περιοχή Τελ ελ Αμάρνα εξ ολοκλήρου μια νέα πρωτεύουσα, με νέα ανάκτορα, φέρνοντας μια εξαιρετική άνθηση στις τέχνες.

Σε αυτό το αρχείο διεθνούς αλληλογραφίας της Αμάρνα, φαίνεται το κόστος που είχε για την αυτοκρατορία της Αιγύπτου η προσήλωση του Ακενατόν σε ιδέες και ιδανικά. Είναι πολύ πιθανό η Αίγυπτος να απώλεσε όλες τις κτήσεις της εκτός από το νοτιοδυτικό τμήμα τής Παλαιστίνης κατά την περίοδο αυτή. 

Η επιστολογραφία της Αμάρνα αλλά και γενικά η περιοχή της Τελ-ελ-Αμάρνα αποτελεί έναν αρχαιολογικό θησαυρό που προσφέρει πληροφορίες για τους λαούς της Μεσοποταμίας, τη Χαναάν και το βιβλικό περιβάλλον, πιθανότατα την Κύπρο, ακόμα και για τον Μινωικό και Μυκηναϊκό πολιτισμό αφού θραύσματα κρητικών και μυκηναϊκών αγγείων βρέθηκαν στην περιοχή.

Βιβλιογραφία 
 S. A. B. Mercer - F. Hudson Hallock (εκδ.), The Tell el-Amarna tablets, 2 τόμοι, Macmillan: Toronto 1939 (ανατ. S. A. B. Mercer, AMS Press: Toronto 1983).
 "The Amarna letters", Moran, W. L., Johns Hopkins University Press, 1992 
 Y. Goren - I. Finkelstein - N. Naaman, Inscribed in clay. Provenance study of the Amarna Tablets and other ancient Near Eastern texts, Emery and Claire Yass Publications in Archaeology: Tel Aviv 2004.

Χειρόγραφα

it:Amarna#Le lettere di Amarna
Dassault Neuron

To Dassault nEUROn (ή απλά Neuron) είναι πειραματικό μη επανδρωμένο, τηλεκατευθυνόμενο, αυτο-λειτουργικό μαχητικό αεροσκάφος stealth.που αναπτύσσεται με διεθνή συνεργασία, με επικεφαλής τη γαλλική εταιρεία Dassault Aviation σε συνεργασία με την Ελληνική ΕΑΒ, την Σουηδική Saab, την Ιταλική ALENIA, την Ισπανική EADS CASA και την Ελβετική RUAG. Αυτή τη στιγμή το nEUROn είναι στη φάση δοκιμής.

Το συνολικό μοναδιαίο κόστος παραγωγής UCAV εκτιμάται από την Dassault σε 25 εκατ.

Δοκιμαστικές πτήσεις 
Το nEUROn έκανε την πρώτη του πτήση την 1η Δεκεμβρίου 2012 στη Γαλλία. Οι δοκιμές πτήσεων στη Γαλλία για την αξιολόγηση των ικανοτήτων stealth ολοκληρώθηκαν με επιτυχία τον Μάρτιο του 2015. Οι δοκιμές αξιολόγησης αισθητήρων ολοκληρώθηκαν στις 25 Αυγούστου 2015 στην Ιταλία. Το τελευταίο σκέλος των δοκιμών πτήσης πραγματοποιήθηκε στη Σουηδία και περιελάμβανε ζωντανές δοκιμές πυρός.

Τον Ιούλιο του 2016 εκτελέστηκαν εκτεταμένες δοκιμές stealth και ανίχνευσης με το nEUROn και τον όμιλο Charles de Gaulle. Το nEUROn επρόκειτο να διεισδύσει την περιοχή άμυνας του αεροπλανοφόρου ώστε να δοκιμαστεί η λειτουργιά stealth και η ικανότητα της ομάδας του αεροπλανοφόρου να το ανιχνεύσει.

Χαρακτηριστικά 
Γενικά χαρακτηριστικά

 Πλήρωμα: 0
 Μήκος: 9,5 m (31 ft 2 in)
 Άνοιγμα πτερυγίων: 12,5 m (41 ft 0 in)
 Κενό βάρος: 4.900 κιλά
 Μικτό βάρος: 7.000 κιλά (15.432 λίβρες)

 Μονάδα προώθησης: 1 × ώσης Rolls-Royce_Turbomeca_Adour, 40 kN (8.992 lbf) ώθηση Απόδοση

Απόδοση
 Μέγιστη ταχύτητα: 980 km/h (609 mph, 529 kn)
 Ανώτατο όριο υπηρεσιών: 14.000 μ (45.900 πόδια)

Εξοπλισμός
 2 × 230 kg (500 λίβρες) καθοδηγούμενες βόμβες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημη σελίδα

N
N
Neuron
Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Ρέα Σιλβία

Η Ρέα Σιλβία, γνωστή και ως Ιλία, ήταν κατά την αρχαία ρωμαϊκή μυθολογία η μητέρα των διδύμων Ρωμύλου και Ρέμου, οι οποίοι ίδρυσαν την πόλη της Ρώμης.

Μύθος 
Την ιστορία της αφηγείται στο πρώτο του βιβλίο «Ab Urbe Condita» ο Τίτος Λίβιος. Σύμφωνα με την αφήγησή του, πατέρας της ήταν ο Νουμίτωρ, βασιλιάς της Άλβα Λόνγκα και απόγονος του Τρώα ήρωα Αινεία. Ο νεότερος αδελφός του Νουμίτορος, ο Αμούλιος επιβουλεύτηκε το θρόνο και θανάτωσε τους αρσενικούς απογόνους του αδελφού του. Ο Αμούλιος ανάγκασε κατόπιν τη Ρέα Σιλβία να γίνει μια από τις Εστιάδες Παρθένες, ιέρειες τις θεάς Εστίας Βέστα, ορκισμένες να διαφυλάξουν την παρθενία τους για μια περίοδο τριάντα ετών. Με την πράξη του αυτή, ο Αμούλιος θεωρούσε πως εξασφάλιζε ότι η γραμμή του Νουμίτορος δεν θα αποκτούσε άλλο διάδοχο. 
 
Εντούτοις, η Ρέα Σιλβία υποστήριξε πως ο θεός Μαρς (το αντίστοιχο του ελληνικού Άρη), την πλησίασε και την αποπλάνησε στο δάσος, με αποτέλεσμα να γεννηθούν δίδυμα αγόρια. Όταν ο Αμούλιος το έμαθε, εξορισμένος φυλάκισε τη Ρέα Σιλβία και διέταξε έναν υπηρέτη να θανατώσει τα βρέφη. Αλλά ο υπηρέτης τα λυπήθηκε και τα άφησε στις όχθες του ποταμού Τίβερη, ο οποίος είχε ξεχειλίσει. Τα νήπια προστάτευσε ο Τιβερίνος, θεότητα του ποταμού. Όταν τα νερά αποσύρθηκαν από τη στεριά, η σκάφη επικάθισε στη ρίζα μιας συκιάς, που ονομάστηκε Ρωμινάλιος ερινεός. Τότε μια λύκαινα (Lupa), η οποία μόλις είχε χάσει τα δικά της μικρά, βρήκε τα δίδυμα και τα θήλασε. Στη σπηλιά της τα βρήκε ο βοσκός Φαυστύλος και τα πήρε στην καλύβα του όπου μεγάλωσαν μαζί με τη γυναίκα του, Άκκα Λαρεντία. Αργότερα ο Ρωμύλος και ο Ρέμος ίδρυσαν τη Ρώμη και ανέτρεψαν τον Αμούλιο, αποκαθιστώντας τον Νουμίτορα στο θρόνο της Άλβα Λόνγκα.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 87 Σύλβια (87 Sylvia), που ανακαλύφθηκε το 1866, πήρε το όνομά του από τη Ρέα Σιλβία.
 Ρεασίλβια (Rheasilvia) ονομάστηκε το 2011 ο μεγάλος κρατήρας του αστεροειδούς 4 Εστία (4 Vesta).

Σημειώσεις

Δείτε ακόμη 
Εστιάδες Παρθένες
Ρωμαϊκή μυθολογία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Τίτος Λίβιος. Ab urbe condita, Βιβλίο I
Quintus Ennius. Το Όνειρο της Ίλια (Ρεα Συλβία)

Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Ρωμαϊκή μυθολογία
Ρωμαϊκή θρησκεία