joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ

Οι αδελφοί Λυμιέρ, Λουί Ζαν (5 Οκτωβρίου 1864 – 6 Ιουνίου 1948) και Ωγκύστ Μαρί Λουί Νικολά (19 Οκτωβρίου 1862 – 10 Απριλίου 1954), ήταν Γάλλοι κινηματογραφιστές και εφευρέτες, δημιουργοί του κινηματογράφου (cinematographe), μίας μηχανής λήψης, εκτύπωσης και προβολής του φιλμ.

Βιογραφία 
Γεννήθηκαν στην Μπεζανσόν της Γαλλίας ενώ μεγάλωσαν στην πόλη της Λυών. Ο πατέρας τους ήταν ιδιοκτήτης εργοστασίου, το οποίο κατασκεύαζε φωτογραφικές πλάκες και άλλα φωτογραφικά είδη, στο οποίο εργάστηκαν και οι δύο: ο Λουί Λυμιέρ ως φυσικός και ο Ωγκύστ Λυμιέρ με την ιδιότητα του διευθυντή. Μετά την απομάκρυνση του πατέρα τους το 1892, ξεκίνησαν τις προσπάθειές τους πάνω στην εξέλιξη του κινηματογράφου και κατοχύρωσαν αρκετές ευρεσιτεχνίες, μεταξύ αυτών το διάτρητο φιλμ, το οποίο έδινε την δυνατότητα να ενσωματωθεί σε μία μηχανή προβολής.

Βασιζόμενοι στην εφεύρεση του κινητοσκοπίου, κατασκεύασαν την φορητή συσκευή του κινηματογράφου, την οποία κατοχύρωσαν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, στις 13 Φεβρουαρίου του 1894. Ο κινηματογράφος των αδελφών Λυμιέρ, αποτελούσε ταυτόχρονα μηχανή λήψεως και προβολής, καθώς επίσης και εκτύπωσης του φιλμ. Η πρώτη ταινία που δημιούργησαν ήταν η Έξοδος από το εργοστάσιο Λυμιέρ (La sortie des usines Lumière), στις 19 Μαρτίου του 1895 και αποτύπωνε την έξοδο των εργατών από το εργοστάσιό τους.

Στις 28 Δεκεμβρίου του 1895, πραγματοποίησαν την πρώτη δημόσια προβολή ταινιών, επί πληρωμή, στο Παρίσι, ενώ τον επόμενο χρόνο, προώθησαν την εφεύρεση τους στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη, όπου έτυχαν θερμής υποδοχής. Οι ίδιοι θεώρησαν πως ο κινηματογράφος ήταν ήσσονος σημασίας και πούλησαν την εφεύρεσή τους στον Ζωρζ Μελιέ. Αργότερα στράφηκαν στην έγχρωμη φωτογραφία και το 1903 επινόησαν την πρώτη έγχρωμη φωτογραφική διαδικασία (Autochrome Lumière), η οποία άρχισε να διατίθεται εμπορικά το 1907.

Η επιχείρηση των αδελφών Λυμιέρ υπήρξε από τις μεγαλύτερες εταιρείες φωτογραφικών ειδών στην Ευρώπη, μέχρι την συγχώνευσή της με την εταιρεία Ilford.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα με ταινίες μικρού μήκους των αδελφών Λυμιέρ.
 Ινστιτούτο Λυμιέρ

Γάλλοι σκηνοθέτες
Γάλλοι επιστήμονες
Γάλλοι εφευρέτες
Πρωτοπόροι του κινηματογράφου
Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Φώτιος Αλεξανδρείας

Ο Φώτιος (κατά κόσμον Γεώργιος Πέρογλου, 1853 - 4 Σεπτεμβρίου 1925) ήταν ο πρώτος Πατριάρχης Αλεξάνδρειας του εικοστού αιώνα.

Γεννήθηκε στην Τήνο το 1853. Εξελέγη το 1900 μετά τον θάνατο του προκατόχου του, Σωφρονίου. Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχείας του, διακρίθηκε για τα πατριωτικά του αισθήματα, ενώ ενίσχυσε παντοιοτρόπως τον Μακεδονικό Αγώνα.

Επί των ημερών του ανέκυψε το ημερολογιακό ζήτημα, το ζήτημα δηλαδή της διόρθωσης του ημερολογίου από το ιουλιανό στο γρηγοριανό. Στο θέμα αυτό ετάχθη εξαρχής αναφανδόν κατά της αλλαγής του ημερολογίου. Σε επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο ανέφερε ότι η Εκκλησία Αλεξανδρείας «ουδεμίαν ουδαμώς έβλεπεν ανάγκην, αλλ' ουδ' απλώς περιστάσεων συνθήκην ή φοράν επιβάλλουσαν την διόρθωσιν του εν χρήσει της Ορθοδόξου Εκκλησίας ημερολογίου», συνδέοντας την αλλαγή με δογματικά θέματα. Τελικά το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας δέχθηκε την αλλαγή από την 1ης Οκτωβρίου 1928, επί των ημερών του διαδόχου του, Μελετίου.

Πέθανε το 1925 στη Ζυρίχη. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, υπήρξε μέλος μασονικής στοάς.

Παραπομπές 

Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Έλληνες ιεράρχες
Αντιγόνη (μυθολογία)

Η Αντιγόνη, πρόσωπο τραγικό του Θηβαϊκού Κύκλου και της Ελληνικής μυθολογίας.

Ο μύθος
Ήταν κόρη του Οιδίποδα και της Ιοκάστης ή, κατά μια άλλη εκδοχή, της Ευρυγανείας. Αδέλφια της ήταν η Ισμήνη και οι δίδυμοι Ετεοκλής και Πολυνείκης. Αδελφός της ήταν και ο Οιδίποδας, ο πατέρας της, λόγω της ακούσιας αιμομιξίας του με την μητέρα του Ιοκάστη.

Ύστερα από την αποκάλυψη των πεπραγμένων του Οιδίποδα, την αυτοτύφλωση του ίδιου και τον απαγχονισμό της μητέρας της, οδήγησε τον πατέρα της στην εξορία του στους Κολωνούς. Η ιστορία αυτή διαδραματίζεται στην τραγωδία του Σοφοκλή Οιδίπους επί Κολωνώ. Εκεί ο Θησέας έσωσε την Αντιγόνη όταν ο θείος της ο Κρέων (αδελφός της Ιοκάστης) πήγε να την απαγάγει. Μετά τον θάνατο του πατέρα της επέστρεψε στην Θήβα για να αποτρέψει την μονομαχία των αδερφών της, οι οποίοι είχανε αναλάβει την εξουσία στην Θήβα. Ο πόλεμος των «Επτά επί Θήβας» που ξεκίνησε ο Πολυνείκης κατά του αδελφού του Ετεοκλή επειδή τον είχε αποδιώξει από τη Θήβα. Όταν ο πόλεμος τελείωσε υπέρ της Θήβας (Κάδμειος Νίκη) αλλά και με τον τραγικό θάνατο των δυο ηρώων στην «έβδομη πύλη», ο νέος άρχοντας, ο Κρέοντας διατάζει τον ενταφιασμό του Ετεοκλή, αλλά απαγορεύει να ταφεί το πτώμα του Πολυνείκη, επειδή ενήργησε ως προδότης.

Η Αντιγόνη, σε αντίθεση με την Ισμήνη, αψηφά τους νόμους του Κρέοντα και ενταφιάζει τον νεκρό αδελφό της σύμφωνα με την θέληση των θεών. Η διαμάχη αυτή περιγράφεται γλαφυρά στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή. Ένας φρουρός την ανακαλύπτει και την οδηγεί στον Κρέοντα. Το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης ήταν η τιμωρία της να κλειστεί σε σπήλαιο, χωρίς τροφή και νερό, μέχρι να πεθάνει. Ο αρραβωνιαστικός της Αίμονας, γιος του Κρέοντα, υπερασπίζεται την Αντιγόνη και κατηγορεί τον πατέρα του, ο οποίος και αργότερα μετανοεί αφού ο μάντης Τειρεσίας τον προειδοποιεί ότι κάτι κακό πρόκειται να συμβεί. Μάταια. Η Αντιγόνη αυτοκτονεί. Μαθαίνοντας το γεγονός ο αρραβωνιαστικός της Αίμονας, αυτοκτονεί και αυτός συμπαρασύροντας και τη μητέρα του Ευρυδίκη, που κρεμάστηκε.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 129 Αντιγόνη (129 Antigone), που ανακαλύφθηκε το 1873, πήρε το όνομά του από την ηρωίδα αυτή της ελληνικής μυθολογίας.

Παραπομπές

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αντιγονη
Κρέοντας

Ο Κρέων ή, κατά τα νεοελληνικά, Κρέωντας ήταν γιος του Μενοικέα και αδελφός της Ιοκάστης. Επίσης ήταν αδελφός της Ιππονόμης, συζύγου του Αλκαίου.

Ανάληψη του θρόνου & λοιμός
Μετά την δολοφονία του βασιλιά της Θήβας Λάιου, ο Κρέων ως αδελφός της χήρας βασίλισσας Ιοκάστης, ανέλαβε προσωρινά τα καθήκοντα του θρόνου.

Τότε εμφανίστηκε η Σφίγγα, που με το περίφημο αίνιγμά της ταλάνιζε την πόλη και δυσκόλευε την διάβαση προς αυτήν. Ο Κρέοντας, για να εξαλείψει αυτόν τον κίνδυνο, βγάζει διάταγμα και ανακηρύσσει πως όποιος σκοτώσει τη Σφίγγα θα αποκτήσει ως αντάλλαγμα το θρόνο της Θήβας και θα πάρει για γυναίκα του την Ιοκάστη. Έτσι όταν ο Οιδίποδας λύνει το αίνιγμα και σκοτώνει τη Σφίγγα, ο Κρέοντας του παραδίδει τη Θήβα και την Ιοκάστη.

Όταν έπεσε λοιμός στη Θήβα, ο Οιδίποδας έστειλε εμπιστευτικά τον Κρέοντα στο Μαντείο των Δελφών για να μάθει τα αίτια του λοιμού και τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε αυτός να αντιμετωπιστεί. Όταν έμαθε ότι αιτία ήταν ο ανόσιος γάμος που είχε συνάψει εν αγνοία του με την ίδια του τη μητέρα, ο μεν Οιδίποδας αυτοτυφλώθηκε η δε Ιοκάστη, σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, αυτοκτόνησε αμέσως.

Επτά επί Θήβας και Αντιγόνη 
Ο Κρέοντας επανεμφανίζεται στο προσκήνιο με τη διαμάχη των δύο διδύμων διαδόχων του βασιλιά Οιδίποδα, δηλαδή του Ετεοκλή και του Πολυνείκη. Η αδελφοκτόνα διαμάχη για την ηγεσία της πόλης οδήγησε στον περίφημο πόλεμο των "Επτά επί Θήβας" . Στη διάρκεια αυτού του πολέμου, αυτοκτονεί ο Μενοικέας, γιος του Κρέοντα, επειδή ένας χρησμός ορίζει ότι ο θάνατός του θα σώσει την πόλη. Επίσης σύμφωνα με μια εκδοχή, στον πόλεμο αυτό αυτοκτονεί και η Ιοκάστη, όταν βλέπει ότι τα δύο αγόρια της αλληλοσκοτώθηκαν.

Η λήξη του πολέμου αναγορεύει βασιλιά των Θηβών τον Κρέοντα, ως μοναδικό συγγενή του βασιλικού οίκου. Η πρώτη κίνησή του είναι να ενταφιάσει τον Ετεοκλή και να απαγορεύσει την ταφή του νεκρού Πολυνείκη, με την αιτιολογία ότι ενήργησε ως πολέμιος της πόλης. Η ανυπακοή της Αντιγόνης, που θέλει να θάψει τον αδελφό της, τον οδηγεί να της επιβάλλει αυστηρές κυρώσεις. Διατάζει τον εγκλεισμό της σε σπηλιά, χωρίς τροφή και νερό, μέχρι να πεθάνει. Η παρουσία και τα παρακάλια του γιου του Αίμονα, αρραβωνιαστικού της Αντιγόνης, δεν τον μαλακώνουν. Η Αντιγόνη αυτοκτονεί. Το παράδειγμά της ακολουθεί και ο Αίμονας. Όμως η τραγωδία δεν σταματά εδώ: η μητέρα του Αίμονα και γυναίκα του Κρέοντα, η Ευρυδίκη, μαθαίνοντας τον άδικο χαμό του γιου της, αυτοκτονεί κι εκείνη.

Παραπομπές

Κρεοντας
Κρεοντας
Βάτσλαβ Χάβελ

Ο Βάτσλαβ Χάβελ (Václav Havel, Πράγα, 5 Οκτωβρίου 1936 – 18 Δεκεμβρίου 2011) ήταν Τσέχος πολιτικός, συγγραφέας, αντικομμουνιστής και δραματουργός. Υπήρξε ο τελευταίος πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας και πρώτος Πρόεδρος της Τσεχίας, από τις 2 Φεβρουαρίου 1993 ως τις 2 Φεβρουαρίου 2003. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη λεγόμενη "Άνοιξη της Πράγας" του 1968 και τη "Βελούδινη επανάσταση" του 1989 (ως αρχηγός του λεγόμενου Πολιτικού Φόρουμ.) Η αντεπαναστατική εκείνη κίνηση σήμανε την ανατροπή δηλαδή του Σοσιαλισμού στην Τσεχοσλοβακία.

Λογοτεχνία 
Ο Χάβελ έγραψε θεατρικά έργα, τα οποία απαγορεύτηκαν στη χώρα του μετά το 1968.
Το θεατρικό του έργο Memorandum (Το υπόμνημα) μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Φώντα Κονδύλη (εκδ. «Δωδώνη») και τον Κανέλλο Αποστόλου (εκδ. «Ύψιλον», 2009).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Václav Havel Επίσημη ιστοσελίδα
 αρχείο του Βάτσλαβ Χάβελ από το The New York Review of Books
 "Havel at Columbia: Bibliography: Human Rights Archive
 Φεστιβάλ Χάβελ
 The Committee for the Defence of the Unjustly Persecuted (VONS) (ιστότοπος για την ιστορία του VONS)
 Václav Havel στην Εγκυκλοπαίδεια της Λογοτεχνίας

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Τσεχίας
Τσέχοι συγγραφείς
Τσέχοι θεατρικοί συγγραφείς
Πρωθυπουργοί της Τσεχοσλοβακίας
Πρόεδροι της Τσεχοσλοβακίας
Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος
Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Θέατρο του Παραλόγου
Πρόεδροι της Τσεχίας
Τσέχοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Disneyland

Το Disneyland Park ή απλά Disneyland (ελληνική απόδοση: Ντίσνεϋλαντ) είναι το πρώτο από τα δύο θεματικά πάρκα, που κτίστηκαν στο Disneyland Resort, στο Άναχαϊμ, της Καλιφόρνια, το οποίο άνοιξε στις 17 Ιουλίου 1955. Είναι, επίσης, το πρώτο και τελευταίο θεματικό πάρκο, το οποίο χτίστηκε υπό την επίβλεψη του Ουώλτ Ντίσνεϋ. Ήταν η πρώτη ατραξιόν του χώρου, και του οποίου το όνομα άλλαξε σε Disneyland Park, για να ξεχωρίζει από τις επεκτάσεις του χώρου, τη δεκαετία του 1990. 

Η ιδέα της Disneyland ήρθε στον Ουώλτ Ντίσνεϋ, μετά από επισκέψεις που έκανε σε παρόμοια πάρκα με τις κόρες του, κατά τη δεκαετία του 1930 και του 1940. Αρχικά, σκέφτηκε να φτιάξει ένα πάρκο, ως τουριστική ατραξιόν, στα στούντιο της εταιρείας στο Μπέρμπανκ, αλλά η σκέψη του δεν υλοποιήθηκε λόγω ελλιπούς χώρου, για ένα τέτοιο εγχείρημα. Αργότερα, προσέλαβε βοηθούς για αυτό το εγχείρημα και το 1953, αγόρασε την έκταση στο Άναχαϊμ. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1954, ενώ στις 17 Ιουλίου του 1955, πρωτοπαρουσιάστηκε το έργο.

Από τη στιγμή που άνοιξε, έχουν γίνει πολλές επεκτάσεις ενώ έχουν προστεθεί και διάφορες θεματικές ενότητες όπως το New Orleans Square, το 1966, το Critter Country, το 1972 και το Mickey's Toontown το 1993. Η Disneyland είναι το θεματικό πάρκο με τις περισσότερες επισκέψεις παγκοσμίως, καθώς το έχουν επισκεφτεί από τη στιγμή που άνοιξε πάνω από 650 εκατομμύρια άνθρωποι. Σύμφωνα με τη αναφορά της Disney, τον Μάρτιο του 2005, στο πάρκο υπάρχουν 65.700 υπάλληλοι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Πάρκα αναψυχής στις ΗΠΑ
Καλιφόρνια
Himni i Flamurit

Το Himni i Flamurit (Ύμνος της Σημαίας) είναι ο εθνικός ύμνος της Αλβανίας. Τον έχει γράψει ο Αλεξάντερ Σταύρι Ντρενόβα (1872-1947) ή αλλιώς Ασντρένι (Asdreni), έχει τέσσερις στροφές και οι στίχοι του είναι:                                    

Rreth flamurit të përbashkuar
Me një dëshir’ e një qëllim,
Të gjith’ atij duk’ iu betuar
Të lidhim besën për shpëtim.
Prej lufte veç ai largohet
Që është lindur tradhëtar,
Kush është burrë nuk friksohet,
Po vdes, po vdes si një dëshmor!

Në dorë armët do t’i mbajmë
Të mprojmë atdheun më çdo kënt,
Të drejtat tona ne s’i ndajmë;
Këtu armiqtë s’kanë vënd.
Se Zoti vetë e tha me gojë
Që kombe shuhen përmi dhe,
Po Shqipëria do të rrojë;
Për të, për të luftojmë ne!

Ο flamur, flamur, shenj’ e shenjtë,
Te ty betohemi këtu,
Për Shqipërin’ atdhen’ e shtrenjtë,
Për nder’ edhe lavdimn’ e tu.

Trim, burrë quhet dhe nderohet
Atdheut kush iu bë theror;
Për jet’ ai do të kujtohet
Mi dhet, mi dhet si një shenjtor!!!

Σε ελληνική μετάφραση 
Γύρω απτή σημαία ενωμένοι
Με μια επιθυμία κι ένα σκοπό,
Όλοι σ’ εκείνη να ορκιστούμε
Να δώσουμε την μπέσα για την σωτηρία
Απ’ τον πόλεμο μονάχα εκείνος λιποτακτεί,
Που έχει γεννηθεί προδότης,
Οποίος είναι άνδρας δεν φοβάται,
Άλλα πεθαίνει, πεθαίνει ως μάρτυρας!

Στα χεριά τα όπλα θα κρατήσουμε
Να υπερασπαστούμε την πατρίδα σε κάθε γωνιά,
Τα δικαία μας δεν τ’ αποχωριζόμαστε
Εδώ οι εχθροί δεν έχουν θέση.
Διότι δια του στόματος του Ύψιστου έχει ειπωθεί
Ότι τα έθνη κείτονται καταγής,
Άλλα η Αλβανία θα ζήσει
Για ‘κείνη, για ‘κείνη πολεμάμε εμείς!

Ω σημαία, σύμβολο ιερό,
Σ’ εσένα ορκιζόμαστε εδώ,
Για την Αλβανία, την πατρίδα, την ιερή ,
Για την τιμή και την δοξασία σου.

Λεβέντης, άνδρας αποκαλείται και τιμάται
Εκείνος που στο βωμό της Πατρίδας θυσιάστηκε
Αιώνια αξέχαστος θα ‘ναι
Πάνω στη γη, πάνω στη γη ως ένας Άγιος!

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Προεδρία της Αλβανίας - ιστότοπος με σελίδα για τον εθνικό ύμνο.

Εθνικά σύμβολα της Αλβανίας
Εθνικοί ύμνοι
Τραγούδια του 1912
Νιόβη

Με το όνομα Νιόβη στην ελληνική μυθολογία φέρονται δύο πρόσωπα: η Νιόβη του Ταντάλου και η Νιόβη του Φορωνέα.

Νιόβη του Ταντάλου 
Η Νιόβη κόρη του βασιλιά της Φρυγίας Ταντάλου και της Διώνης, ήταν σύζυγος του Θηβαίου Αμφίονα και μητέρα εξ αυτού πολλών και ωραίων τέκνων που αποτελούσαν ζεύγη, τους Νιοβίδες. Περί του αριθμού αυτών οι πληροφορίες των αρχαίων ποιητών και συγγραφέων κυμαίνονται από 12 μέχρι 20. Επικρατέστερη είναι αυτή των δεκατεσσάρων παιδιών (εφτά αγόρια και εφτά κορίτσια). Μάλιστα, αναφέρεται πως οι εφτά πύλες της Θήβας είχαν τα ονόματα των κοριτσιών της.

Φαίνεται πως κάποτε η Νιόβη υπερηφανεύθηκε για την ευγονία και την ομορφιά των τέκνων της λέγοντας πως «ένα μόνο ζεύγος διδύμων έναντι των τόσων δικών της έχει να επιδείξει η Λητώ, η εκλεκτή του Δία» (εννοώντας την Άρτεμη και τον Απόλλωνα). Όταν το έμαθε η Λητώ αγανάκτησε και ζήτησε από τα παιδιά της να τιμωρήσουν την υπερήφανη αυτή θνητή. Έτσι, κατά τις παραδόσεις οι δύο θεοί τόξευσαν με τα αλάθητα βέλη τους, η μεν Άρτεμη τις κόρες, ο δε Απόλλωνας τους γιους. Από τον όλεθρο αυτό, κατά παραδόσεις σώθηκαν μόνο δύο από τα τέκνα, ο Αμύκλας και η Μελίβοια – κατ' άλλους, μόνο η Μελίβοια, που όμως από την ταραχή της μετονομάσθηκε Χλώρις.

Τα νεκρά σώματα των Νιοβίδων έμειναν επί εννέα ημέρες άταφα, αφού ο Δίας μετέβαλλε σε λίθο όποιον επιχειρούσε να τους αποδώσει νεκρικές τιμές. Μόνο δε την ένατη μέρα υπέκυψαν οι θεοί, μετά από τις ικεσίες της απέλπιδος μητέρας τους και τα ενταφίασαν οι ίδιοι σε δύο κοινούς τάφους (Παυσανίας ΙΧ 17,2).

Οι τραγικοί ποιητές της αρχαιότητας χρησιμοποίησαν τον μύθο της Νιόβης και ο μεν Αισχύλος εμφανίζει την ηρωίδα του παραδομένη σε βωμό και άδακρυ πόνου επί του τάφου των τέκνων της, ο δε Σοφοκλής την παρουσιάζει φυγάδα από τη Βοιωτία στην Σίπυλο συνεχώς θρηνούσα, ικετεύοντας τους θεούς να ευσπλαχνισθούν τον πόνο της, μέχρι που ο οικτίρμων Ζευς τη μεταμορφώνει σε βράχο, από τον οποίο μέρα και νύκτα στάλαζαν σταγόνες δακρύων. Ο Οβίδιος στις Μεταμορφώσεις του (VI 146 – 312) την παρουσιάζει ήδη απολιθωμένη να εκσφενδονίζεται με ανεμοστρόβιλο από τη Θήβα στη Σίπυλο και να σχηματίζει βράχο σε μορφή θρηνούσας γυναίκας. Πολλές επίσης εμπνεύσεις και έργα οφείλουν στον μύθο αυτό και οι εικαστικές τέχνες.

Κατ' άλλη, περιορισμένη, εκδοχή του μύθου, λυδικής καταγωγής, η Νιόβη απέκτησε 20 τέκνα, τα οποία στο τέλος θανάτωσε η ίδια και στη συνέχεια αυτοκτόνησε, όταν ο πατέρας τους, ο Ασσάων, φόνευσε τον σύζυγό της Φίλοιτο, προκειμένου να τη συζευχθεί.

Η ιστορία της Νιόβης δείχνει πως η αλαζονεία ενός θνητού ανθρώπου που προσπάθησε να συγκριθεί με τους θεούς, επιφέρει πάντα την τιμωρία του. Η ευτυχία είναι πάντα εφήμερη για τους κοινούς θνητούς, ενώ οι θεοί, αντίθετα, βρίσκονται σε μία διαρκή και αιώνια μακαριότητα.

Δείτε επίσης 
 Ο αστεροειδής 71 Νιόβη (71 Niobe) (βλ.λ.), ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1861, πήρε το όνομά του από τα μυθικά αυτά πρόσωπα.
 Νιόβη (ναρκαλιευτικό). 
 Νιόβιο χημικό στοιχείο με σύμβολο Nb και ατομικό αριθμό 41 που ανακαλύφθηκε το 1801.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Νιόβη και Πέλοπας, ΓΚΡΟΣΑΚ, ΒΙΚΤΟΡΙΑ & ΑΝΤΕΡΓΟΥΝΤ ΑΛΙΣ, Έτος έκδοσης: 2009
Μορφές και Θέματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας

Νιοβη
Νηρέας (αποσαφήνιση)

Με το αρχαίο ελληνικό όνομα Νηρέας (Νηρεύς) φέρονται:

 Νηρέας (μυθολογία): Μυθική ενάλια θεότητα στην Ελληνική Μυθολογία,
 Νηρέας (πάρων): Πλοίο τύπου Πάρων του 1821,
 Νηρέας (υποβρύχιο): Ελληνικό ιστορικό Υποβρύχιο του Β' Π.Π.

 Α.Ο. Νηρέας Γέρακα, αθλητικός σύλλογος.
 Γ.Σ. Νηρέας Λαμίας, αθλητικός σύλλογος.
 Α.Ο. Νηρέας Χαλανδρίου, αθλητικός σύλλογος.
 Α.Σ. Νηρέας Βέροιας, αθλητικός σύλλογος.
Ναυτοδίκης

Ναυτοδίκης ονομάζεται ο δικαστής του Ναυτοδικείου, ο οποίος φέρει στρατιωτική ιδιότητα. Εκτός από τους ναυτοδίκες, οι οποίοι μπορεί να είναι αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού ή του Λιμενικού Σώματος, ανάλογα με το εάν ο κατηγορούμενος ανήκει στο Π.Ν. ή το Λ.Σ., αντίστοιχα, το Ναυτοδικείο συγκροτείται κατά βάσιν από μέλη του δικαστικού σώματος των ενόπλων δυνάμεων, οι οποίοι ονομάζονται στρατιωτικοί δικαστές. 

Οι στρατιωτικοί δικαστές, συγκροτούν και τα υπόλοιπα στρατιωτικά δικαστήρια των ενόπλων δυνάμεων, δηλαδή τα στρατοδικεία και τα αεροδικεία. Σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος της Ελλάδος και του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα της Ελλάδας (Νόμος 2287/1995) στη σύνθεση των στρατιωτικών δικαστηρίων μετέχουν κατά πλειοψηφία στρατιωτικοί δικαστές, ενώ τη σύνθεσή τους συμπληρώνουν κατά μειοψηφία, αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων (από το βαθμό του Λοχαγού και αντιστοίχων και πάνω) οι οποίοι ονομάζονται στρατοδίκες (ναυτοδίκες, αεροδίκες) και επιλέγονται με κλήρωση για τις δικάσιμες του επόμενου μηνός. Δηλαδή τα στρατιωτικά δικαστήρια απαρτίζουν, όταν δικάζουν με Πενταμελή Σύνθεση, τρεις στρατιωτικοί δικαστές (συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου) και δύο στρατοδίκες (ναυτοδίκες ή αεροδίκες). Όταν τα στρατιωτικά δικαστήρια δικάζουν με Τριμελή Σύνθεση, απαρτίζονται από δύο στρατιωτικούς δικαστές (συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου) και από έναν στρατοδίκη (ναυτοδίκη, αεροδίκη). 

Τη σύνθεση του Ναυτοδικείου, όπως συμβαίνει άλλωστε και για το Στρατοδικείο και για το Αεροδικείο, συμπληρώνουν ο Στρατιωτικός Εισαγγελέας και ένας γραμματέας, ο οποίος είναι αξιωματικός, μέλος του Σώματος Δικαστικών Γραμματέων.

Στην Ελλάδα λειτουργούν τα παρακάτω Ναυτοδικεία: Πειραιώς, Θεσσαλονίκης, Χανίων, Ιωαννίνων, ενώ στρατοδικεία και αεροδικεία υπάρχουν και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, δηλαδή εκτός από τις παραπάνω, στη Λάρισα και στη Ξάνθη. Τα σχετικά με τη λειτουργία γενικότερα της στρατιωτικής δικαιοσύνης στην Ελλάδα ρυθμίζονται από το Σύνταγμα τον Στρατιωτικό Ποινικό Κώδικα και διάφορους ειδικούς ποινικούς. (Για περισσότερα, βλ. Ευγένιος Γιαρένης, Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας, θεωρία-Εφαρμογή, εκδ. Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα 2005, αλλά και στον δικτυακό τόπο της Ενώσεως Δικαστικών Λειτουργών Στρατιωτικής Δικαιοσύνης, www.militaryjustice.gr)

Στην αρχαία Ελλάδα οι Ναυτοδίκες ήταν άρχοντες των Αθηνών οι οποίοι από τον 5ο αιώνα π.Χ. ανέκριναν και εισήγαγαν στα αρμόδια δικαστήρια τις υποθέσεις των ναυτεμπόρων, τα της ξενίας και της δωροξενίας. 

Τον 4ο αιώνα π.Χ. οι Ναυτοδίκες αντικαταστάθηκαν από τους Θεσμοθέτες.

Πηγές 
 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.14ος, σελ.316.

Στρατιωτικά δικαστήρια
Αττικό Δίκαιο
Μίνως Κυριακού

Ο Μηνάς (Μίνως) Κυριακού (Πόρος, 31 Μαΐου 1942 – Αθήνα, 2 Ιουλίου 2017) ήταν Έλληνας μεγαλοεπιχειρηματίας και εφοπλιστής από την Αθήνα. Ανάμεσα στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες περιλαμβάνονταν η ιδιοκτησία του ομίλου Antenna. Ήταν επίσης ιδιοκτήτης του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου και πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (2004–2009).

Επιχειρηματικές δραστηριότητες
Γόνος οικογένειας εφοπλιστών της οποίας η οικογενειακή ναυτιλιακή επιχείρηση ιδρύθηκε το 1852, ο Μίνωας Κυριακού δραστηριοποιήθηκε στον τομέα της ναυτιλίας από τη μικρή ηλικία των 17 ετών και σε ηλικία 23 ετών, το 1965, ίδρυσε την Athenian Tankers Inc. Το 1976, ίδρυσε δύο εταιρείες εμπορίου πετρελαιοειδών, την Bacoil International και την Athenian Oil Trading Inc.

Στα τέλη της δεκαετίας του '80 ο Κυριακού δραστηριοποιήθηκε στον χώρο των μέσων ενημέρωσης με την ίδρυση του ραδιοφωνικού σταθμού ANT1 FM 97.2 (νυν Easy 97.2) στην Αθήνα. Το 1989, ένα έτος μετά την ίδρυση του ραδιοφωνικού σταθμού, εγκαινιάστηκε η τηλεόραση του ΑΝΤ1. Ο Όμιλος Αntenna, από το 1999 μέχρι σήμερα δραστηριοποιείται τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων.

Το 1997 ανέλαβε τη διοίκηση του Πανελληνίου Γ.Σ. και συνέβαλε αποφασιστικά στην αναβίωση του διεθνούς αθλητικού μίτινγκ «Τσικλητήρια» το οποίο, το 2002, εντάχθηκε στην κατηγορία Super Grand Prix της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κλασικού Αθλητισμού.

Προσωπική ζωή
Σπούδασε σε Γαλλία και Ελβετία.

Είχε δύο γιους και μία κόρη από τον πρώτο γάμο του. Τον Δεκέμβριο του 2004 νυμφεύθηκε για δεύτερη φορά, με την Ελληνίδα ηθοποιό Μαρί Κωνσταντάτου. Τον Μάρτιο του 2017 το ζευγάρι ανακοίνωσε το διαζύγιό του λόγω οικονομικών ζητημάτων.

Τον Φεβρουάριο του 2007 του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 48 μηνών χωρίς αναστολή και χρηματική ποινή 15.000 ευρώ για αυθαίρετες κατασκευές στο εξοχικό του κτήμα στον Άγιο Αιμιλιανό στο Πόρτο Χέλι και συγκεκριμένα την κατασκευή λιμανιού, με καταπάτηση όχι μόνο του αιγιαλού αλλά και επέκταση της ακτής μέσα στην θάλασσα. Κατόπιν τούτου, υπέβαλε έφεση και κλήθηκε να καταβάλει χρηματική εγγύηση 100.000 ευρώ έως ότου έγινε η δίκη σε δεύτερο βαθμό το 2010 και καταδικάστηκε σε εξαγοράσιμη ποινή 28 μηνών.

Απεβίωσε αιφνιδίως στις 2 Ιουλίου 2017, έχοντας όμως επί χρόνια αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας, κυρίως όσον αφορά την καρδιά.

Παραπομπές

Έλληνες επιχειρηματίες
Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Όμιλος ΑΝΤ1
Πρόεδροι Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής
Λεβερκούζεν

Το Λεβερκούζεν (γερμ. Leverkusen, ορθός τονισμός Λέβερκουζεν) είναι πόλη της Γερμανίας, λίγο έξω από την Κολωνία. Βρίσκεται στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Έχει πληθυσμό 161.345 κατοίκους (Δεκέμβριος 2007). Σημαντικός παράγοντας ανάπτυξης της πόλης είναι η Βιομηχανία Χημικών και Φαρμάκωv Bayer που έχει την έδρα της εδώ.

Σύντομη ιστορία
Το όνομά της η πόλη το έλαβε από τον φαρμακοποιό Καρλ Λέβερκουζ (Κarl Leverkus), ο οποίος το 1861 είχε ιδρύσει στην περιοχή Κάλενμπεργκ (Kahlenberg) κοντά στο Βίζντορφ μια βιοτεχνία βαφών. Η πόλη δημιουργήθηκε με αυτό το όνομα μόλις την 1η Απριλίου 1930, όταν συγχωνεύθηκαν οι γειτνιάζουσες κωμοπόλεις Σλέμπους (Schlebusch), Στάινμπυχελ (Steinbüchel), Ράιντορφ (Rheindorf) και Βίζντορφ (Wiesdorf). Την εποχή εκείνη αριθμούσε 42.619 κατοίκους. Εικοσιπέντε χρόνια αργότερα (1/4/1955) η πόλη αποκτά διοικητική αυτονομία και αριθμεί 78.623 κατοίκους, ενώ ο αριθμός τους ξεπερνά τους 100.000 το 1963 και τους 170.000 το 1975.

Αξιοθέατα
Λόγω της μικρής σχετικά ιστορίας της, η πόλη δεν έχει σημαντικά ιστορικά μνημεία. Ο επισκέπτης της μπορεί σήμερα να επισκεφθεί:

 Το κάστρο Μόρσμπροϊχ (Schloss-Morsbroich), φρούριο περιβαλλόμενο από τάφρο σε ρυθμό μπαρόκ
 Τον υδατόπυργο Leverkusen-Bürrig με ύψος 72,5 μέτρα, ο οποίος στην κορυφή του διαθέτει παρατηρητήριο.
 Το Πάρκο Νόιλαντ (Neuland Park), ένα από τα μεγαλύτερα της πόλης, πλάι στον Ρήνο
 Τον γιαπωνέζικο κήπο, δημιούργημα του Καρλ Ντούισμπεργκ (Karl Duisberg) το 1923.
 Το στάδιο BayArena - έδρα της Μπάγερ Λεβερκούζεν και ένα από τα ωραιότερα στάδια της χώρας

Γνωστή είναι η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης, η Μπάγερ Λεβερκούζεν, η οποία έχει καθιερωθεί στο γερμανικό πρωτάθλημα (Μπούντεσλιγκα) ως μία από τις καλύτερες ομάδες της χώρας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επίσημος ιστότοπος
Διάφορες πληροφορίες 
 

Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Ισμήνη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ισμήνη είναι κυρίως γνωστή η κόρη του Οιδίποδα και της Ιοκάστης, αδελφή της Αντιγόνης και των διδύμων Ετεοκλή και Πολυνείκη, ανήκει στην τραγική γενιά των Λαβδακιδών. Κατ΄ άλλους ήταν μεν κόρη του Οιδίποδα αλλά εκ της Ευρυγανείας (κόρης του Υπέρφαντα).

Ο μύθος
Σύμφωνα με τις αναφορές του Σοφοκλή η Ισμήνη υπήρξε ευλαβής και φιλάδελφος. Κατά την πορεία των γεγονότων που ακολούθησαν, όταν αποκαλύφθηκε η πατροκτονία και η αιμομιξία του Οιδίποδα, μετα 
έγινε μάρτυρας του απαγχονισμού της μητέρας της και της αυτοτύφλωσης του πατεραδελφού της. Συνόδευσε τον Οιδίποδα στην Αθήνα, μαζί με την Αντιγόνη. Είδε τα δυο αδέλφια της, Ετεοκλή και Πολυνείκη, να ερίζουν για τον θρόνο, να κάνουν συμφωνία για την εναλλαγή της εξουσίας, την αθέτηση που ακολούθησε και το αποτέλεσμα που είχε η πολιορκία των «Επτά επί Θήβας».

Όταν ο Κρέοντας, βασιλιάς της Θήβας για δεύτερη φορά, διατάζει την ταφή του Ετεοκλή, αλλά όχι και του Πολυνείκη, η Ισμήνη λυπάται μεν, αλλά δεν έχει τον ηρωισμό ν΄ αντισταθεί και με την απραξία της φέρεται να συμφωνεί. Μάλιστα προσπάθησε ν΄ αποτρέψει και την αδελφή της, Αντιγόνη, από την ηρωική της απόφαση να θάψει τον αδελφό τους, αφού κάτι τέτοιο θα την οδηγούσε στον θάνατο. Πράγματι μετά την ταφή η Αντιγόνη συλλαμβάνεται και τιμωρείται με θάνατο. Μάταια η Ισμήνη, προσπάθησε να πείσει τον Κρέοντα να ανακαλέσει την απόφασή του. Έτσι κατέληξε να γίνει μάρτυρας και του θανάτου της Αντιγόνης.

Τραγικό όμως ήταν και το τέλος της, όπως και η ζωή της. Αν και ιέρεια της Αθηνάς παραδίδεται στον έρωτα του Περικλύμενου και μάλιστα μέσα στον ναό της θεάς. Τότε η Αθηνά, θυμωμένη για την ασέβειά της, παροτρύνει τον Τυδέα, ένας από τους Επτά στρατηγούς κατά της Θήβας, που τους είδε στον ναό, να ορμήξει και να τους σκοτώσει. Ο Περικλύμενος το έβαλε στα πόδια αφήνοντας την Ισμήνη απροστάτευτη, οπότε εκείνη σκοτώθηκε από τον μανιασμένο Τυδέα. Ίσως το τέλος αυτό ν΄ αποτελούσε μια ηθική προέκταση του άγους που έφερε πλέον όλος ο οίκος των Λαβδακιδών.

Επίδραση
 Με το όνομα Ισμήνη αναφέρεται και μία θυγατέρα του βοιωτικού ποτάμιου θεού Ασωπού, σύζυγος του Άργου και μητέρα του Ιάσου, επομένως γιαγιά της Ιούς).
 Ο αστεροειδής 190 Ισμήνη (190 Ismene), που ανακαλύφθηκε το 1878, πήρε το όνομά του από την τραγική αδελφή της Αντιγόνης.

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ισμηνη
Αλλάν Καρντέκ

Αλλάν Καρντέκ (Allan Kardec, 3 Οκτωβρίου 1804 - 31 Μαρτίου 1869) ήταν το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε ο Γάλλος εκπαιδευτικός Ιππόλυτος Λεόν Ντενιζάρ- Ριβάιλ (Hippolyte Léon Denizard Rivail) κατά τη διάρκεια της εργασίας του στον πνευματισμό.

Ο Ριβάιλ γεννήθηκε στη Λυών της Γαλλίας, το 1804. Ήταν μαθητής και συνεργάτης του Γιόχαν Χάινριχ Πεσταλότσι (Johann Heinrich Pestalozzi), όπως και ένας από τους κύριους προπαγανδιστές της εκπαιδευτικής μεθόδου του στην Ευρώπη. Αφού αφιέρωσε περισσότερα από 30 έτη στην εκπαίδευση, άρχισε να ερευνά τα πνευματιστικά φαινόμενα που συνέβαιναν συχνά στην Ευρώπη και την Αμερική στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Αφού πείστηκε ότι το είδος αυτό των φαινομένων είχε πνευματική εξήγηση, ο Καρντέκ αναζήτησε τρόπους για να τα κάνει χρήσιμα για την ανθρωπότητα στους κοινωνικούς και ηθικούς τομείς. "Το Βιβλίο των Πνευμάτων", που δημοσιεύτηκε το 1857, ήταν το πρώτο βιβλίο του σχετικά με μια νέα πρόταση για την κατανόηση της πραγματικότητας: τον πνευματισμό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αλλάν Καρντέκ
Allan Kardec Educational Society 
Allan Kardec: spiritisme, spiritism...
The Spirit's Book  του Αλλάν Καρντέκ

Γάλλοι φιλόσοφοι
Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα
Παιδαγωγοί
Πνευματισμός
Κλειδί Βοιωτίας

Το Κλειδί είναι χωριό στον Νομό Βοιωτίας, στην τέως Επαρχία Θηβών σε υψόμετρο 248 μ. Αποτελεί τοπική κοινότητα του Δήμου Τανάγρας. Έχει πραγματικό πληθυσμό 368 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Από το 1997 έως το 2010 μαζί με τον Άγιο Θωμά, τα Οινόφυτα και τμήμα του Δηλεσίου αποτελούσαν τον Δήμο Οινοφύτων.

Στην περιοχή του βρίσκεται η Μονή Η Μήτηρ του Ηγαπημένου, δίπλα από το εξωκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου.

Τοπικές Πανηγύρεις 
 Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου (κεντρικός ναός του χωριού) - 26 Σεπτεμβρίου
 Αγίου Κωνσταντίνου (ξωκλήσι) - 21 Μαΐου

Πληθυσμιακές μεταβολές

Μέχρι και τη καταγραφή το 1879 η καταμέτρηση των κατοίκων γίνεται από κοινού για τους οικισμούς του Κλειδετίου & των Σκούρτων.

Έτος - κάτοικοι

1844 - 33
1851 - 248
1861 - 265
1879 - 351
1889 - 229
1896 - 259
1907 - 341
1920 - 336
1928 - 377
1940 - 418
1951 - 412
1961 - 382
1971 - 377
1981 - 374
1991 - 412
2001 - 406
2011 - 368

Διοικητικές μεταβολές

Σύσταση της Κοινότητας Κλειδετίου  Ν. Αττικής και Βοιωτίας με έδρα τον οικισμό Κλειδέτι (ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912)
Η Κοινότητα μετονομάζεται σε Κοινότητα Κλειδίου (ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927)
Η Κοινότητα υπάγεται στον Νομό Βοιωτίας (ΦΕΚ 223Α - 26/07/1943)
Η Κοινότητα καταργείται και συνενούται με τον Δήμο Οινοφύτων (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997)

Εκλογικές αναμετρήσεις

Ιστορικά στοιχεία

Στη περιοχή Καστρί (λόφος Αγίου Κωνσταντίνου) έχει εντοπισθεί μυκηναϊκός οικισμός, όπου έχουν ανασκαφεί οικοδομικά κατάλοιπα και τάφοι.

Στις 5 Απριλίου 1867 υπογράφηκε πρωτόκολλο μεταξύ του υπουργού των εξωτερικών της Ελλάδος Χαριλάου Τρικούπη και της Οθωμανικής πρεσβείας, όπου το Κλειδέτι (Κλειδί) μαζί με τα χωριά Κρίσπι, Μπάσαρα, Μάδαρα (Μαδαρό) και Μπράτσι εξαγοράζονται από το ελληνικό δημόσιο με το ποσό των 360.000 δραχμών το 1868. Σύμφωνα με τη συμφωνία τα πέντε χωριά πωλήθηκαν το 1834 στον Ρώσσο υπήκοο Ζαχαρία Ζαχάρωφ και κατόπιν μεταβιβάσθηκαν στους κληρονόμους του Ισμαήλ Μπέη και της Σαϊδά Χανούμ. 

Με Β.Δ. της 31 Μαρτίου 1909, συστάθηκε επιτροπή για τη μελέτη τοπωνυμιών της Ελλάδας, υπό την προεδρία του Νικολάου Πολίτη. Για το Κλειδέτι, η επιτροπή γνωμοδότησε ότι δεν υπήρχε λόγος μετονομασίας σε Νέα Τανάγρα (απόφαση που είχε πάρει το κοινοτικό συμβούλιο Κλειδετίου), αφού το χωριό δεν έχει τίποτα κοινό με την Τανάγρα ούτε είναι το κοντινότερο προς την αρχαία ομώνυμη πόλη.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Βοιωτίας
Δήμος Τανάγρας
Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Σπύρος Παπαδόπουλος

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος (Πειραιάς, 9 Μαρτίου 1955) είναι Έλληνας ηθοποιός και παρουσιαστής τηλεοπτικών εκπομπών.

Παρουσίαση 
Από τις 16 Οκτωβρίου 2004 έως το κλείσιμο της ΕΡΤ, το καλοκαίρι του 2013, παρουσίαζε μια τηλεοπτική εκπομπή μουσικού χαρακτήρα, με τον τίτλο Στην υγειά μας ρε παιδιά, που μεταδιδόταν κάθε Σάββατο στις 22:10 από τη ΝΕΤ. Την περίοδο 2013-2017, η εκπομπή παρουσιαζόταν από το κανάλι Alpha. Από το 2017 έως και το 2021, η εκπομπή μεταδιδόταν από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ. Στην εκπομπή προσκαλούνταν τραγουδιστές, ηθοποιοί και άλλοι καλλιτέχνες, που παρουσίαζαν επιτυχίες τους, καθώς και διάφορα πολιτικά πρόσωπα. Στις 6 Μαΐου 2021, με ανάρτησή του στο Facebook, ο Σπύρος Παπαδόπουλος ανακοίνωσε το τέλος της εκπομπής.  

Έχει παρουσιάσει τα τηλεπαιχνίδια Χρυσή κάρτα (ΝΕΤ, 1992-1993), Κόντρα πλακέ (MEGA, 1996-1999), Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος (MEGA, 4 Οκτωβρίου 1999-28 Ιουνίου 2002), (ΝΕΤ και ΕΤ1, 4 Νοεμβρίου 2002-28 Μαΐου 2004) και Τοις μετρητοίς (ΝΕΤ, 2005-2007).

Προσωπική ζωή 
Ο Σπύρος Παπαδόπουλος ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Αθηνά Τσιλύρα, με την οποία χώρισαν το 2015.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Θεατρικές Παραστάσεις 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

Παραπομπές 

Έλληνες παρουσιαστές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2010
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες κωμικοί
Αλεξάντερ Σταύρι Ντρενόβα

Ο Αλεξάντερ Σταύρε Ντρενόβα (αλβ: Aleksandër Stavri Drenova, 11 Απριλίου 1872 - 1947) ή αλλιώς Ασντρένι (αλβ: Asdreni) ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Αλβανούς ποιητές. Ένα από τα περισσότερο αναγνωρίσιμα ποιήματά του είναι ο εθνικός ύμνος της Αλβανίας, Himni i Flamurit (Ύμνος στη σημαία).

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο χωριό Ντρενόβα κοντά στην Κορυτσά, και πήγαινε στο  σχολείο του χωριού του. Ο πατέρας του πέθανε το 1885 όταν ήταν ακριβώς δεκατριών ετών. Την ίδια χρονιά, ο Ντρενόβα μετακόμισε στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, όπου επανασυνδέθηκε με τους αδελφούς του. Όσο βρισκόταν εκεί, εκτέθηκε στην επιρροή άλλων Αλβανών συγγραφέων και εθνικιστών που ζούσαν εξόριστοι στην Ρουμανία. Εργάστηκε ως συντάκτης της εβδομαδιαίας εφημερίδας Sqipëtari (Ο Αλβανός). Μετά από μια σύντομη επιστροφή στην Αλβανία το 1914, ο Ασντρένι επέστρεψε στη Ρουμανία και συνέχισε να δείχνει ενδιαφέρον για το αλβανικό εθνικό κίνημα. Επισκέφτηκε την Αλβανία πάλι το 1937, αλλά σύντομα επέστρεψε πάλι στη Ρουμανία, όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής του.

Έργο 
Το 1904, ο Ασντρένι δημόσιευσε την πρώτη συλλογή ενενήντα εννέα ποιημάτων του αποκαλούμενων Rreze dielli («Ηλιαχτίδες»), που αφιέρωσε στον Σκεντέρμπεη, τον εθνικό ήρωα των Αλβανών. Η δεύτερη συλλογή ενενήντα εννέα ποιημάτων του, Ëndrra e lotë («Όνειρα και δάκρυα») δημοσιεύθηκε το 1912 και αφιερώθηκε στην Βρετανίδα ανθρωπολόγο Edith Durham. Η τρίτη συλλογή του Ασντρένι, Psallme murgu («Ψαλμοί ενός καλόγερου»), δημοσιεύτηκε το 1930.
Το έργο του Ασντρένι είναι σημαντικό για την λογοτεχνία της Αλβανίας, όσο και για τον απελευθερωτικό αγώνα των Αλβανών κατά των Τούρκων. Ο Ασντρένι άσκησε κριτική ενάντια των αστών και έπαιρνε το μέρος των φτωχών στρωμάτων του λαού του. Το έργο του ήταν αρχικά ρομαντικό, ενώ αργότερα εξελίχτηκε στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό.

 Rreze dielli («Ηλιαχτίδες», 1904)
 Ëndrra (dh)e lotë («Όνειρα και δάκρυα», 1912)
 Psallme murgu («Ψαλμοί ενός καλόγερου», 1930)
 Kambana e Krujës («Η καμπάνα της Κρούγιας», 1937)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφία και Ποιήματα του Asdreni από τον Ρόμπερτ Έλσι.
 έργα του ποιητή (σε αλβανικά και αγγλικά)

Αλβανοί ποιητές
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (γενν. 24 Ιουλίου 1970, Αθήνα) είναι Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης και θεατρικός σκηνοθέτης, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου.

Βιογραφικό 

Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου του 1970 στην Αθήνα. Κατά τη διάρκεια των μαθητικών του χρόνων στο Κολλέγιο Αθηνών πήρε μέρος σε σχολικές εκδηλώσεις και, αμέσως μετά την αποφοίτηση του, έδωσε εξετάσεις για το Εθνικό Θέατρο, απ’ όπου και αποφοίτησε.

Ο πρώτος του ρόλος στη τηλεόραση ήταν το 1991, στο σήριαλ Θυσία, ακολούθησαν οι σειρές: Γυναίκες, Το κόκκινο φεγγάρι, Ανατομία ενός εγκλήματος, Οι επαγγελματίες, Τρίτο στεφάνι, Κόκκινος κύκλος, Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα, Ο Πέτρος κομμάτια και Έτερος εγώ. Ευρύτερα γνωστός έγινε για τη συμμετοχή του στα σίριαλ: Λόγω τιμής, Η ζωή που δεν έζησα, Να με προσέχεις (ως ο αδελφός του Χριστόφορου Παπακαλιάτη), Αχ... και να 'ξερες, Έτσι ξαφνικά, Γη και ουρανός και Γιούγκερμαν. Έκανε επίσης γκεστ εμφανίσεις στις σειρές: Κλείσε τα μάτια  Μίλα Μου Βρώμικα Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος Πρεμιέρα  και Εθνική Ελλάδος.Έτερος Εγώ: Χαμένες Ψυχές  Λόγω τιμής, 20 χρόνια Έτερος Εγώ: Κάθαρσις

Στο θέατρο έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις των έργων:  Άμλετ, Ο συλλέκτης, Πέτρες στις τσέπες του, Καλλιγούλας, Ο πουπουλένιος. 

Εκτός από την υποκριτική, ασχολείται και με τη σκηνοθεσία στο θέατρο.

Στον κινηματογράφο συμμετείχε ή πρωταγωνίστησε στις ταινίες: Πεθαμένο λικέρ, Έναστρος θόλος, Ο τσαλαπετεινός του Γουαϊόμινγκ, Καβάφης, Ριζότο, Μια υπέροχη μέρα, Hardcore, Το όνειρο του σκύλου, Παράδεισος στη Δύση, Επικίνδυνες μαγειρικές, The Telemachy, Από έρωτα, Σύμπτωμα, Short Fuse, Success Story, Πολιορκία στην Οδό Λιμπέρτη. Το 2006 παρουσίασε, για λογαριασμό του Mega Channel, το ριάλιτι παιχνίδι Survivor.

Προσωπική ζωή 
Υπήρξε παντρεμένος με την Έρση Ξενάκη (νυν σύζυγο του Πέτρου Μπούτου) με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον Γιώργο-Ίκαρο, το 2005. Επίσης απο το 2010 μέχρι το 2014 ήταν σε σχέση με την ενδυματολόγο και σκηνογράφο Αθανασία Σμαραγδή (ανιψιά του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή). Τον Μάρτιο του 2018 έγινε γνωστό πως διατηρεί σχέσεις με τη Χρυσή Βαρδινογιάννη, γόνο της οικογένειας Βαρδινογιάννη.

Πολιτική 
Τον Απρίλιο του 2009 υπέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος Δράση και στις ευρωεκλογές του 2009 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιο του κόμματος. Το 2014 δήλωσε την υποστήριξή του στο Ποτάμι, ενώ τον Δεκέμβριο του 2017 σε συνέδριο της Ν.Δ. δήλωσε πως πιστεύει στον πολιτικό Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά δεν είναι ψηφοφόρος ή μέλος του κόμματος. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 τοποθετήθηκε στην τελευταία τιμητική θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας.

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ισαλλοβαρής γραμμή

Γενικά (στο πληθυντικό) Ισαλλοβαρείς γραμμές ονομάζονται οι δημιουργούμενες και φερόμενες στο Μετεωρολογικό χάρτη,  από τη γραμμική ένωση των βαρομετρικών σταθμών εκείνων οι οποίοι παρουσιάζουν (έχουν καταγράψει) την ίδια μεταβολή της  ατμοσφαιρικής πίεσης κατά την ίδια περίοδο, τη λεγόμενη βαρομετρική τάση.

Ο τρόπος αυτός, της γραμμικής σύνδεσης των βαρομετρικών σταθμών, θεωρείται ο καλλίτερος για τη γρήγορη εικόνα της μεταβολής της βαρομετρικής πίεσης και της έκτασης αυτής εκ μέρους των Μετεωρολόγων.

Με μικρή διαφορά αυτών των γραμμών είναι οι Ισοβαρείς γραμμές

Οι ισοβαρείς και οι ισαλλοβαρείς γραμμές στο μετεωρολογικό χάρτη παρουσιάζονται ως ευθύγραμμες, καμπύλες ή κατά το συνηθέστερο σχηματίζουν τελείως κλειστά συστήματα (κυκλικά, ελλειψοειδή ή ωοειδή) ονομαζόμενα ισοβαρικά συστήματα ή ισαλλοβαρικά συστήματα

Δείτε επίσης
 Ατμοσφαιρική πίεση, 
 Βαρομετρική τάση και 
 Ισοβαρείς γραμμές

Μετεωρολογία
Ο ροζ γάτος

Ο ροζ γάτος είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής κινηματογραφικής ταινίας του 1985, σε σενάριο Νάσου Γριμάνη και σκηνοθεσία Γιάννη Χαρτοματζίδη.

Πλοκή 
Ο φιλόλογος Αρχιμήδης Μαντούβαλος (Σωτήρης Μουστάκας) και ο γυμναστής Πάνος Χριστόπουλος (Πάνος Μιχαλόπουλος) συγκατοικούν και εργάζονται στο ίδιο λύκειο. Ο πρώτος συντηρητικός και ντροπαλός, ο δεύτερος μοντέρνος και άνετος, ξέρει να χαίρεται τη ζωή. Ο Πάνος προσπαθεί να παρασύρει τον Αρχιμήδη στο ρυθμό της δικής του ζωής, αλλά αυτός μένει αμετάθετος στον τρόπο ζωής του. Μόνο την ημέρα, όμως, γιατί το βράδυ υπνοβατεί και σαν να 'ναι κάποιος άλλος κάνει έξαλλη ζωή. Έτσι, μη γνωρίζοντας τι κάνει τα βράδια, μπερδεύεται σε τρελές και κωμικές καταστάσεις.

Διανομή

Παραγωγή 
Πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση της Βάνας Μπάρμπα στον κινηματογράφο.  Περιέχονται πλάνα από την ντίσκο Dorian Gray στη λεωφόρο Βουλιαγμένης. 

Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1985-1986, ενώ κυκλοφόρησε και σε με τη μορφή ντιβιντί στις 25 Ιανουαρίου 2008.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ο Ροζ Γάτος στο cine.gr
Ο ρόζ γάτος στο Allmovies.gr

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1985
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Χαρτοματζίδη
Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Θεοδοσιάδη
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη

Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα
Μπαρ (μονάδα μέτρησης)

Το μπαρ (διεθν: bar· ελληνιστί: βάρο(ν)) είναι μονάδα μέτρησης πίεσης που ισοδυναμεί με 105 Pa. Αντιστοιχεί με 750 mmHg (χιλιοστομέτρων υδραργυρικής στήλης) δηλαδή περίπου στην ατμοσφαιρική πίεση στην επιφάνεια της θάλασσας. Παρενθετικά, η ατμοσφαιρική πίεση ορίζεται ως η πίεση που εξασκεί κατακόρυφη στήλη υδραργύρου ύψους 760 χιλιοστομέτρων (mm) ή 29,92΄΄ (ίντσες) σε γεωγραφικό πλάτος 45° και υπό θερμοκρασία ίση προς τη θερμοκρασία πήξης του ύδατος. Η μέση ατμοσφαιρική πίεση στη στάθμη της θάλασσας (μέση στάθμη) είναι 1013 mbar (μίλιμπαρ ή χιλιοστόβαρο), όπου mbar είναι υπομονάδα του μπαρ. Σήμερα το mbar χρησιμοποιείται ως μονάδα μέτρησης της ατμοσφαιρικής πίεσης και έχει αντικαταστήσει το χιλιοστόμετρο υδραργυρικής στήλης (mmHg) ή την ίντσα υδραργυρικής στήλης.

Ισοδυναμία με άλλες μονάδες πίεσης
1 bar ≈ 750 mmHg (χιλιοστόμετρα υδραργυρικής στήλης)
1 bar ≈ 29,53 ίντσες Hg (ίντσες υδραργυρικής στήλης)
1 mbar = 100 Pa = 1 hPa (εκατοπασκάλ)
1 μbar = 0.1 Pa

Μετεωρολογία
Μονάδες πίεσης
Μονάδες που δεν ανήκουν στο SI
Ίππαλος ο Κυβερνήτης

Ο Ίππαλος ο Κυβερνήτης ήταν αρχαίος Έλληνας θαλασσοπόρος, γεωγράφος, χαρτογράφος και μετεωρολόγος του 1ου π.Χ. αιώνα. Τον αναφέρουν οι Στράβων, Κλαύδιος Πτολεμαίος και Πλίνιος.

Επιγραφές του 78 π.Χ. που αναφέρουν τον Καλλίμαχο  επιστράτηγο της Θηβαΐδας με τον ίδιο τίτλο και επί της Ερυθράς καθορίζουν και τους χρόνους που έδρασε ο Ίππαλος ως πολύ σημαντική προσωπικότητα στην εποχή του. Φαίνεται ότι είχε αναλάβει πολλά ταξίδια μεταξύ Αιγύπτου, Ερυθράς, Αραβίας και Ινδιών με πολύ ενδιαφέρουσες χαρτογραφήσεις, γεωγραφικές και μετεωρολογικές παρατηρήσεις ιδιαίτερα στον Ινδικό ωκεανό.

Είναι ο πρώτος που παρατήρησε και ανακάλυψε τη διεύθυνση των περιοδικών ανέμων του Ινδικού ωκεανού (των Μουσώνων) που πνέουν το μισό χρόνο με κατεύθυνση από ΝΔ. προς ΒΑ. και κατά το έτερο ήμισυ από ΒΑ. προς ΝΔ. Εξ αυτού του γεγονότος οι άνεμοι αυτοί και πρωτονομάσθηκαν «Ιππάλιοι άνεμοι». Επίσης σ΄ αυτόν οφείλεται το άνοιγμα (ξεκίνημα) νέας θαλάσσιας εμπορικής οδού Αιγύπτου-Ινδιών, από τις ακτές της Αραβίας απ΄ ευθείας Ινδία διότι είναι ο πρώτος που τόλμησε να πλεύσει ανοικτά τον ωκεανό στηριζόμενος στις παρατηρήσεις του, αντί να ακολουθήσει τη μέχρι τότε ακολουθούμενη Ακτοπλοΐα. Έτσι τα πλοία άρχισαν να ακολουθούν τη δική του και πρώτη ωκεανοπλοΐα ακολουθώντας τους Μουσώνες  πλέοντα ταχύτερα και ασφαλέστερα.

Ο Πτολεμαίος αναφέρει ένα μεγάλο πέλαγος του Ινδικού ωκεανού ως Ιππάλιο πέλαγος.

Ο Ίππαλος επίσης χαρτογράφησε με σχετική ακρίβεια τις ακτές και τις θέσεις όλων των εμπορικών λιμένων της Ερυθράς, της εποχής του, και αναφέρεται ονομαστικά στον Περίπλου της Ερυθράς Θαλάσσης ως ο πρώτος που ανακάλυψε την διαδρομή από την Ερυθρά θάλασσα προς την Ινδική χερσόνησο μέσω του Ινδικού ωκεανού .

Παραπομπές

Πηγές 
 Στράβων «Γεωγραφικά» Β΄ 118, ΙΖ΄ 798.
 Plinius: Naturalis historia VI 104, 172.
 Berger: Geschichte der wissenschaftlichen Erdkunde der Griechen – «Ερυθρά θάλασσα» VI
 Cary, M.- Warminghton, H.:  The Ancient Explorers  1929.
 Fabricius: Der Periplus des Erythr. Meeres.

Ιππαλος
Ιππαλος
Ιππαλος
Ιππαλος
Πολύαιγος Κιμώλου

Η Πολύαιγος ή Υπόληβος ή Πόληβος είναι ένα κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους. Βρίσκεται μόλις 1,07 ναυτικά μίλια νοτιοανατολικά της Κιμώλου, 3,77 ναυτικά μίλια ανατολικά της Μήλου, 8,76 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της Σίφνου και 11,5 ναυτικά μίλια βορειοδυτικά της Φολεγάνδρου. Έχει έκταση περίπου 18,146 τ.χλμ. και με την απογραφή του 2001 εμφανιζόταν ακατοίκητο. Σύμφωνα όμως με την απογραφή του 2011, κατοικείται από 2 άτομα, ένα ζεύγος κτηνοτρόφων. Παλαιότερα, το 1951, είχε 14 κατοίκους ενώ ακόμη παλαιότερα αναφέρεται ότι κατοικούσαν εκεί 170 άτομα. Χρησιμοποιείται κυρίως ως βοσκότοπος κάτι που δικαιολογεί και το όνομα της «Πολύαιγος», από το «πολλές αίγες», δηλαδή «πολλές κατσίκες». Μέρος του νησιού ανήκει στην εκκλησία της Κιμώλου, την «Παναγία Οδηγήτρια». Αναφέρεται ότι το μεγαλύτερο μέρος του νησιού είναι ιδιοκτησία του κληροδοτήματος Ιωάννη Σταύρου Λογοθέτη.

Από το 1898 υπάρχει στο νησί φάρος, στο ακρωτήρι Μάσκουλα, σε ύψος 138 μέτρων, στη θέση 36°46,6N 024°39,7E , στην ανατολική πλευρά του νησιού. Στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού υπάρχουν ερείπια της Μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο ναός της οποίας ήταν βασιλική με τρούλο, που είχε ιδρυθεί το 1622. Ανθρώπινη δραστηριότητα είναι επίσης προφανής από δυο λατομεία στο ίδιο τμήμα όπου γινόταν εξόρυξη τραχείτη, χρησιμοποιούμενου για μυλόπετρες.

Η Ελλάδα έχει περιλάβει την Πολύαιγο στο πρόγραμμα Natura 2000 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θεωρώντας την σημαντικό βιότοπο ανενόχλητο από την ανθρώπινη παρουσία και έχει κηρυχθεί Ζώνη Ειδικής Προστασίας για το είδος: Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae). Στο νησί γεννά τα μικρά της η μεσογειακή φώκια Μονάχους Μονάχους.

Γεωγραφία
Η επιφάνεια της Πολύαιγου εκτιμάται στα 18,146 τ.χλμ. ενώ έχει μήκος ακτών 27 χιλιόμετρα. Στο νησί, το οποίο αποτελείται κυρίως από ηφαιστειακά πετρώματα όπως και οι γειτονικές Κίμωλος και Μήλος, υπάρχουν λόφοι με ύψος από 320 έως 350 μέτρα. Στο ανατολικό μέρος του νησιού βρίσκεται το Μανωλονήσι ή «του Μανώλη το νησί» και στο νότιο οι νησίδες Καλόγεροι. Παραλίες του νησιού είναι η παραλία της Παναγιάς, το πάνω Μερσίνι ή Μυρσίνι, το κάτω Μερσίνι ή Μυρσίνι και η παραλία της Άμμουρας (ή παραλία του Φάρου).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στη Πολύαιγο Κιμώλου
Οικολογική οργάνωση Mom
Πληροφορίες για την Πολύαιγο από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού 
Νήσος Πολύαιγος από τον ιστότοπο του Δήμου Κιμώλου

Κυκλάδες
Κίμωλος
Σχοινούσα

Η Σχοινούσα είναι ένα κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Σχοινούσσα. Το νησί κατοικείται από τα αρχαία χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση το όνομά του το χρωστά στο θαμνώδες φυτό σχίνο που ευδοκιμεί σε όλο το νησί. Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή σύμφωνα με την οποία το νησί πήρε το όνομά του από τον Ενετό άρχοντα Σχινόζα.

Τοποθεσία
Η Σχοινούσα βρίσκεται στο κέντρο περίπου του συμπλέγματος των Μικρών Ανατολικών Κυκλάδων. Τη συναντάμε νότια της Νάξου και βορειανατολικά της Ηρακλειάς. Είναι ένα μικρό νησί, με 211 κατ. (απογρ.2011) και έκταση 8,144 τ. χλμ. που προσφέρεται για ήσυχες διακοπές. Ανήκει στην επαρχία της Νάξου και έχει τακτική συγκοινωνία, με το ταξίδι από τον Πειραιά ως το Μερσίνι, το ασφαλές λιμάνι της, να διαρκεί 7 – 8 ώρες. Το Μερσίνι, θεωρείται ένα από τα καλύτερα καταφύγια μικρών σκαφών σε όλο το Αιγαίο. Η ψηλότερη κορυφή του νησιού είναι ο Μύλος με υψόμετρο 133 μέτρα.

Οικισμοί 
Η Σχοινούσα έχει δύο οικισμούς, τη Χώρα και τη Μεσαριά. Ο οικισμός της Χώρας είναι κτισμένος σε ύψωμα, στην ενδοχώρα του νησιού και απέχει 1,2 χλμ. από το λιμάνι. Τα παλαιότερα χρόνια το νησί είχε υποστεί πολλές καταστροφές από πειρατικές επιδρομές. Έτσι, οι κάτοικοι έκτισαν το χωριό της Παναγιάς, όπως αλλιώς αποκαλούν τη Χώρα από την εκκλησία της Παναγιάς της Ακαθής, σε ύψωμα για να έχουν ορατότητα προς τη θάλασσα. Τα σπίτια είναι κτισμένα με τη χαρακτηριστική κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική.

Ο δεύτερος οικισμός του νησιού, η Μεσαριά διακρίνεται για την εκκλησία της Ευαγγελίστριας και απέχει 3 χλμ. από τη Χώρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία και τον τουρισμό.

Τουρισμός
Τα τελευταία χρόνια το νησί επισκέπτονται ολοένα και περισσότεροι ταξιδιώτες που αναζητούν ήσυχα μέρη με παρθένες ομορφιές για να περάσουν τις διακοπές τους. Οι τουριστικές υποδομές της Σχοινούσας ικανοποιούν τις ανάγκες των επισκεπτών του νησιού και τους προσφέρουν όλες τις σύγχρονες ανέσεις. Οι φυσικές ομορφιές της Σχοινούσας την κάνουν να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα νησιά των Μικρών Κυκλάδων. Διαθέτει συνολικά 15 παραλίες. Κατά την περιήγηση στις ακρογιαλιές του νησιού, ξεκινώντας από το λιμάνι, συναντάμε την παραλία Μερσίνι, το Τσιγκούρι, το Λιβάδι, η Λιόλιου, την Ψιλή Άμμο, τον Αλμυρό,Φίκιο κ.α.Το οδικό δίκτυο είναι υποτυπώδες και στις περισσότερες παραλίες φτάνει μόνο χωματόδρομος, αυτό όμως αποτελεί μάλλον ακόμη ένα στοιχείο γραφικότητας.

Δημογραφία
Η Σχοινούσα είχε πληθυσμό 256 άτομα στην απογραφή του 2011.

Εκκλησιαστικά
Σήμερα η Σχοινούσα υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Θήρας Αμοργού και Νήσων και ειδικότερα στην αρχιερατική περιφέρεια Αμοργού.

Σημειώσεις 
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τον όρμο Μυρσίνη παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 2ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-34, που αποτελεί τον λιμενοδείκτη της νήσου, καθώς και ο ΧΕΕ-423 που καλύπτει όλες τις ΝΑ. Κυκλάδες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα του Συλλόγου Σχοινουσιωτών
Αλιμιά

Η Αλιμιά ή Αλιμνιά είναι ελληνικό νησί του Αιγαίου, το οποίο βρίσκεται στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Ρόδου και Χάλκης, στο σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων. Η επιφάνεια του νησιού είναι 7,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα και έχει μήκος ακτών 21 χιλιόμετρα. Το νησί διατηρούσε έναν μικρό πληθυσμό μέχρι την περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες παραμένει ακατοίκητο.

Ιστορικά στοιχεία
Το νησί αναφέρεται από τον Πλίνιο με το όνομα Ευλίμνια, όνομα που σχετίζεται με τους δύο μεγάλους όρμους του νησιού,το Εμπορειό και τον Άγιο Γεώργιο, στην ανατολική και δυτική πλευρά του νησιού που αποτελούν ασφαλή φυσικά λιμάνια. Η χρήση τους στην αρχαιότητα επιβεβαιώνεται από τα εντυπωσιακά, λαξευμένα στο βράχο, νεώρια, που χρονολογούνται στην ελληνιστική περίοδο όταν ανήκε στο Ροδιακό κράτος. Την ελληνιστική περίοδο, οπότε και άκμασε το Ροδιακό κράτος, το νησί οχυρώθηκε με την κατασκευή φρουρίου και χρησιμοποιήθηκε ως αγκυροβόλιο και παρατηρητήριο του Ροδιακού στόλου.Το ελληνιστικό κάστρο διασώζεται μέχρι σήμερα στα ανατολικά της υψηλότερης κορυφής του νησιού. Τμήμα του ελληνιστικού κάστρου χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του μεσαιωνικού, κάστρου που χτίστηκε το 1475, όταν τη Ρόδο και τα γύρω νησιά κατείχαν οι Ιωαννίτες Ιππότες.
Στην ακτή του Εμπορειού έχουν βρεθεί τάφοι ρωμαϊκών χρόνων και είναι ορατοί αρχαίοι τοίχοι και η θεμελίωση παλαιοχριστιανικής βασιλικής.

Ο οικισμός
Ο οικισμός της Αλιμιάς είναι χτισμένος στο βάθος του μεγαλύτερου όρμου του νησιού. Περιλαμβάνει αρκετά κτίσματα, τα περισσότερα από τα οποία είναι ερειπωμένα λόγω της εγκατάλειψης του οικισμού από τη δεκαετία του 1940. Αν και εγκαταλελειμμένος, ο οικισμός έχει κηρυχθεί παραδοσιακός, από το 1978. 

Βορειοδυτικά του οικισμού, σε μικρή απόσταση από την ακτή υπάρχει μικρή λίμνη με αλμυρό νερό, που αποτελεί έναν από τους 37 φυσικούς υγροτόπους των Δωδεκανήσων.

Φυσικό περιβάλλον 
Η Αλιμιά ήταν ενταγμένη στο ευρωπαϊκό δίκτυο προστατευόμενων περιοχών "Natura 2000" ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ)

Παραπομπές

Βραχονησίδες της Χάλκης