joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Περσέπολις Τεχεράνης (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Περσέπολις (περσικά: پرسپولیس) είναι ποδοσφαιρική ομάδα του Ιράν με έδρα την πρωτεύουσα Τεχεράνη. Αποτελεί τμήμα του αθλητικού σωματείου Περσέπολις. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Αζαντί, χωρητικότητας 78.116 θεατών. Είναι μαζί με την Εστεγλάλ οι πολυνίκες του ιρανικού πρωταθλήματος

Ιστορία 
Ιδρύθηκε το 1963 από τον Αλί Αμπντού Ιρανό πυγμάχο που ζούσε έως τότε στις ΗΠΑ. Η ονομασία του συλλόγου προέρχεται από την αρχαία πρωτεύουσα της Περσίας, Περσέπολη. Ο Σύλλογος στα πρώτα χρόνια λειτουργίας του αγωνιζόταν στις μικρές κατηγορίες του Ιρανικού πρωταθλήματος. Το 1968 η Ισλαμική Ιρανική κυβέρνηση διέλυσε πολλούς συλλόγους , ένα από αυτούς ήταν και η Σαχίν της Τεχεράνης που όλοι οι παίκτες της εντάχθηκαν στην Περσέπολις που αγωνιζόταν στην Β' κατηγορία. Εκείνη την χρονιά δεν έγινε πρωτάθλημα αλλά ένα τουρνουά με τη συμμετοχή 44 συλλόγων με την Περσέπολις να τερματίζει στις 4 πρώτες. Την επόμενη χρονιά, το 1969, η Περσέπολις εκπροσώπησε το Ιράν στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας χωρίς επιτυχία αφού αποκλείστηκε στην φάση των ομίλων, μάλιστα ήταν ο πρώτος σύλλογος του Ιράν που το εκπροσώπησε σε Διεθνή διοργάνωση. 

Το 1962 επανιδρύθηκε η Σαχίν από τον ιδιοκτήτη της ιρανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Universal με νέα ονομασία Paykan, μετά από διαπραγματεύσεις οι περισσότεροι παίκτες, εκτός τον Αζιζ Ασλί, επέστρεψαν πίσω . Η Paykan κατέκτησε το πρωτάθλημα της χρονιάς αλλά πολλοί παίκτες επέστρεψαν στο τέλος στην Περσέπολις. Το 1972 ο σύλλογος κατέκτησε το πρώτο εθνικό της πρωτάθλημα και ο πρόεδρος της ανακοίνωσε ότι ο σύλλογος γίνεται επαγγελματικός, ο πρώτος στο Ιράν. Ο Σύλλογος δεν πήρε μέρος στο πρωτάθλημα και έπαιζε μόνο φιλικά παιχνίδια με ξένους συλλόγους, μετά από λίγους μήνες έγινε ερασιτεχνικός και πάλι. 

Μετά την ισλαμική επανάσταση, ο σύλλογος αναγκάστηκε να αλλάξει πολλά ονόματα. Έπειτα ονομάστηκε επίσημα Πιρουζί (پیروزی‎, Νίκη), αλλά εξακολουθούσε να αποκαλείται με την παλαιά της ονομασία. Η ομάδα κατάφερε να πετυχαίνει πάντοτε καλά πλασαρίσματα στην πρώτη πεντάδα. Μεγαλύτερη επιτυχία ήταν το 1991, όταν κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας και το 1993 που ήταν φιναλίστ της ίδιας διοργάνωσης. Το 2012 μετονομάστηκε πάλι σε Περσέπολις.

Επιτυχίες 
.

Εγχώριες 
 Πρωταθλήματα Ιράν
Πρωταθλήτρια (13): 1971–72, 1973–74, 1975–76, 1995–96, 1996–97, 1998–99, 1999–2000, 2001–02, 2007–08, 2016–17, 2017–18, 2018-19, 22019-20
 Κύπελλο Ιράν
Κυπελλούχος (6): 1987–88, 1990–91, 1998–99, 2009–10, 2010–11,2018_19
 Σούπερ Καπ Ιράν
Νικήτρια (3): 2017, 2018,2019

Διεθνείς 
 Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας
Νικήτρια (1): 1991

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Περσεπολις
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1963
Εστεγλάλ Τεχεράνης

Η Εστεγλάλ (περσικά: استقلال) είναι ποδοσφαιρική ομάδα του Ιράν στην πρωτεύουσα Τεχεράνη. Αποτελεί τμήμα του αθλητικού σωματείου Εστεγλάλ. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Αζαντί, χωρητικότητας 78.116 θεατών. Είναι μαζί με την Περσέπολις οι πολυνίκες του ιρανικού πρωταθλήματος.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1945 από τρεις στρατιωτικούς σαν ποδηλατικός σύλλογος με χρώμματα μπλε και άσπρο. Το αρχικό της όνομα ήταν Ντοτσαρχέ Σαβαράν (دوچرخه سواران, Οι Ποδηλάτες). Το 1946 ιδρύθηκε το ποδοσφαιρικό τμήμα και το 1947 κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο το Κύπελλο της Τεχεράνης, την ίδια χρονιά άλλαξε όνομα σε Ταζ (تاج, Στέμμα). Το 1978 με την ισλαμική επανάσταση και την καθίδρυση ισλαμικού κράτους στο Ιράν όλοι οι σύλλογοι υποχρεώθηκαν να αλλάξουν ονομασία, η Τάζ μετονομάστηκε σε Εστεγλάλ (استقلال, Ανεξαρτησία). 

Η Εστεγλάλ από το 1946 αγωνιζόταν στα τοπικά πρωταθλήματα της Τεχεράνης ελλείψει εθνικού πρωταθλήματος, και από το 1970 στο Πρωτάθλημα του Ιράν. Το 1995 σε αγώνα με την Περσέπολις έγιναν μεγάλα επεισόδια από τους οπαδούς της Περσέπολις που πίστευαν ότι ο διαιτητής ήταν προκατειλημμένος υπέρ της Εστεγλάλ, η ιρανική ομοσπονδία πήρε απόφαση και μετακαλούσε ξένους διαιτητές έως την περίοδο 2008-09. Μεγαλύτερη επιτυχία της οι δυο κατακτήσεις του Κυπέλλου πρωταθλητριών Ασίας το 1970 νικώντας στον τελικό την ισραηλινή Μακάμπι Τελ Αβίβ, και το 1990 νικώντας την κινεζική Λιαονίνγκ.

Επιτυχίες 
.

Εγχώριες 
Πρωτάθλημα Ιράν
Πρωταθλήτρια (9): 1970–71, 1974–75, 1989–90, 1997–98, 2000–01, 2005–06, 2008–09, 2012–13, 2021–22
Γ΄ Κατηγορία Ιράν
Πρωταθλήτρια (1): 1993–94
Κύπελλο Ιράν
Κυπελλούχος (7): 1976–77, 1995–96, 1999–00, 2001–02, 2007–08, 2011–12, 2017–18

Διεθνείς 
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ασίας
Νικήτρια (2): 1970, 1990-91

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Μονή Τροοδιτίσσης

Η Ιερά Μονή της Τροοδιτίσσης, ή Ιερά Μονή Παναγίας Τροοδιτίσσης ή απλά και Τροοδίτισσα, είναι Ορθόδοξο ανδρικό Μοναστήρι στην Κύπρο που ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου και κατέχει εξέχουσα θέση μεταξύ των Κυπριακών Μονών, διότι είναι από τα παλαιότερα.

Τοποθεσία 
Βρίσκεται στα διοικητικά όρια της κοινότητας Φοινί (Τρόοδος) της επαρχίας Λεμεσού. Είναι κτισμένη ψηλότερα από όλες τις άλλες Μονές του Νησιού, σε υψόμετρο 1300 μέτρων, στις ψηλές βουνοκορφές του Τροόδους, γι αυτό και έχει ονομαστεί «Τροοδίτισσα».

Ιστορία

Ίδρυση 
Η Μονή ιδρύθηκε από αρχαιοτάτων χρόνων, αρχικά ως ένα σκητικό σπήλαιο στο οποίο βρέθηκε θαυματουργικά η εικόνα της Παναγίας της Τροοδιτίσσης από ένα βοσκό. Αργότερα, με συμβολή διαφόρων ευσεβών, κτίστηκε η Μονή που ξέρουμε σήμερα.

Πρώιμη Ιστορία 
Ο Ναός κάηκε από τους Τούρκους το 1585 και ανοικοδομήθη από τον τότε Ηγούμενο Παρθένιο. Ξανακάηκε το 1842 από πυρκαγιά που τέθηκε από ξεχασμένο αναμένο κερί στο καθολικό, και ανοικοδομήθηκε από τον τότε Ηγούμενο Μελέτιο. Ο τελευταίος Ναός είναι αυτός που υπάρχει και σήμερα.

Αξίζει να αναφερθεί ότι κατά τα τέλη του 19ου αιώνος, περί το 1888, για σύντομο χρονικό διάστημα εγκαταβίωσε στην Μονή ή πλησίον αυτής και ο αναβιωτής της Παλαιφάτης Μονής του Σταυροβουνίου Οσιότατος Γέρων Διονυσιος (Χρηστίδης) Ιεροδιάκονος  που ήρθε στην Κύπρο από το Άγιο Όρος.

Σύγχρονη Ιστορία 
Η Μονή μετατράπηκε από Ι­δι­όρ­ρυ­θμο σε Κοινόβιο από τον Μητροπολίτη Πάφου Λεόντιος, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, αφότου εγκαταβίωσαν σ' αυτή Μοναχοί από την Μονή Σταυροβουνίου, με Προϊστάμενο τον Ο­σι­ώτα­το Μοναχό Δαμασκηνό , όταν είχε κοιμηθεί ο Η­γού­με­νος της Μονής Γέρων Ιάκωβος κατά το έτος 1939. 

Το 1942 αφότου ο Γέρων Δαμασκηνός απεβίωσε, τον διαδέχθηκε στην Η­γούυμε­νεία ο Αρχιμανδρίτης Παγκράτιος, ο οποίος εκλήθη από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Η Τροοδίτισσα τότε ως Κοινόβιο, επέστρεψε στον ρυθμό της παλαιάς ομαλής δραστήριας Μοναχικής ζωής. Ο Η­γού­με­νος Παγκράτιος απεβίωσε τον Α­πρί­λι­ο του 1968 και τον διαδέχτηκε ο Ιερομόναχος της Μονής Α­θα­νάσι­ος.

Τελευταίοι Ηγούμενοι 
Οι Ηγούμενοι των τελευταίων ετών σύμφωνα με την πρόσφατη ιστορία της Μονής φαίνεται να είναι οι ακόλουθοι:

 Γέρων Ιάκωβος († 1939)
 Γέρων Δαμασκηνός († 1942)
 Γέρων Παγκράτιος († 1968)
 Γέρων Αθανάσιος (Σημερινός)

Σήμερα 
Σήμερα, η Μονή είναι Ενοριακή διότι ανήκει στην Μητρόπολη Πάφου. Η Μονή συνεχίζει να ακολουθεί το κοινοβιακό σύστημα και οι Μοναχοί της αδελφότητας ζουν την σιωπηρή ήσυχη Μοναστική ζωή υπό την καθοδήγηση του Γέροντός τους. Μέλος της αδελφότητας υπήρξε και ο νυν Επίσκοπος Καρπασίας, Θεοφιλέστατος κ. Χριστοφόρος, ο οποίος είναι ένας από τους δύο βοηθούς του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και έχει προσωρινά την έδρα της στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου .

Σήμερα η αδελφότητα της Μονής απαριθμεί πέραν των 10 μοναχών και ο Καθηγούμενος της αδελφότητας είναι ο Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος.

Παραπομπές

Σύνδεσμοι 
 Μοναστήρι Τροοδίτισσας
 Ιερά Μονή Τροοδιτίσσης (ανδρική)
 Ιερά Μονή Τροοδιτίσσης
 Ιερές Μονές της Κύπρου

Τροοδίτισσα
Εκκλησία της Κύπρου
Λιβάδι Θεσσαλονίκης

Το Λιβάδι (ή Λειβάδι) είναι χωριό στο Δήμο Θέρμης του Νομού Θεσσαλονίκης σε υψόμετρο 850μ. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 30 χλιομέτρων από τη Θεσσαλονίκη, στα όρια με το Νομό Χαλκιδικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 263 κατοίκους. Ιδρύθηκε στα τέλη του 15ου αιώνα και ήταν ένα από τα χωριά που ανήκαν στο βακούφι του Ισχάκ Πασά (Ishak Pasa), ο οποίος το 1484 έκτισε στη Θεσσαλονίκη το Αλατζά Ιμαρέτ (πολύχρωμο πτωχοκομείο) και άλλα θρησκευτικά και φιλανθρωπικά ιδρύματα. Για τη συντήρηση των ιδρυμάτων αυτών το 1487 «αφιέρωσε» (διάφορα άλλα χωριά κτήματα) και τις γεωργικές περιοχές Βάβδου και Λιβαδίου (που τότε πιθανόν ανήκαν στην Κοινότητα της Γαλάτιστας). Οι γεωργικές αυτές περιοχές ξανάγιναν αργότερα χωριά. Το Λιβάδι συμμετείχε στην επανάσταση του 1821 προσφέροντας στον αγώνα σημαντικούς αγωνιστές, όπως ο Θεοδόσιος Στέριου, ο οπλαρχηγός Αγγελής Στεργίου (Μουστάκας), ο Δημήτριος Στάμου, ο Νικόλαος Σπύρου και πολλοί άλλοι.

Το Λιβάδι, σύμφωνα με διάφορες πηγές πληροφοριών, το 1913 είχε 1800 κατοίκους,το 1920 είχε 1252, το 1928 είχε 1251, το 1940 είχε 904, το 1951 είχε 682, το 1961 είχε 460, ενώ το 1981 είχε μόνο 286 κατοίκους. Το Λιβάδι πέρασε πολλές διακυμάνσεις ως προς τον πληθυσμό του. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κυρίως μετα τον εμφύλιο (1950), άρχισε ομαδική μετανάστευση των κατοίκων του προς την Θεσσαλονίκη. Από την δεκαετία του '70 όμως άρχισε να εκδηλώνεται το ενδιαφέρον των Λιβαδιωτών της Θεσσαλονίκης για το χωριό και αυτό φαίνεται από τις επιδιορθώσεις που κάνανε στα παλιά τους τα σπίτια.

Παραπομπές

Σημειώσεις 

Δήμος Θέρμης
Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
690 Βρατισλαβία

Η Βρατισλαβία (Wratislavia) είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,02. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης, και πήρε το όνομά της από την εκλατινισμένη παλαιά ονομασία της πολωνικής πόλεως Βρότσουαφ (και όχι από τη Μπρατισλάβα).

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Βρατισλαβίας εκτιμάται σε 134,65 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS). Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0604. Η Βρατισλαβία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 38 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Βρατισλαβια
691 Ληχάι

Ο Ληχάι (Lehigh) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,3. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης, και πήρε το όνομά του από το Πανεπιστήμιο Ληχάι της Πενσυλβάνια, όπου υπολογίσθηκε η τροχιά του ως μέρος της διατριβής για το δίπλωμα master του μεταπτυχιακού φοιτητή Joseph B. Reynolds από τις παρατηρήσεις του Μέτκαλφ.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος του Ληχάι εκτιμάται σε 87,68 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι CD, ενώ το άλβεδό του είναι 0,0438. Ο Ληχάι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ώρες και 29 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Ληχαι
692 Ιπποδάμεια

Η Ιπποδάμεια (Hippodamia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,94. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την Ιπποδάμεια της ελληνικής μυθολογίας. Αξιοσημείωτη είναι η μεγάλη κλίση της τροχιάς της Ιπποδαμείας ως προς την εκλειπτική.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Ιπποδαμείας εκτιμάται σε 45,90 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1785. Η Ιπποδάμεια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 59 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Ιπποδαμεια
693 Ζερμπινέττα

Η Ζερμπινέττα (Zerbinetta) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,444. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο πρόσωπο της όπερας «Αριάδνη εν Νάξω» του Ρίχαρντ Στράους.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Ζερμπινέττας εκτιμάται σε 67,66 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0683.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Ζερμπινεττα
694 Έκαρντ

Ο `Εκαρντ (Ekard) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,17. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης, και πήρε το όνομά του (όπως και ο 620 Δρακονία) από το όνομα του Πανεπιστημίου Drake της Αϊόβα (ΗΠΑ) γραμμένο ανάποδα.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος του `Εκαρντ εκτιμάται σε 90,78 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι CP, ενώ το άλβεδό του είναι 0,0460. Ο `Εκαρντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 55 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Εκαρντ
Βουλή των Αντιπροσώπων (Ιταλία)

Η Βουλή των Αντιπροσώπων (ιταλικά: Camera dei Deputati) είναι η κάτω βουλή του Κοινοβουλίου της Ιταλίας (το άλλο είναι η Γερουσία της Δημοκρατίας). Τα δύο σώματα από κοινού δημιουργούν ένα τέλειο διθάλαμο σύστημα, που σημαίνει ότι διαθέτουν παρόμοιες εξουσίες, αλλά διακριτά. Σύμφωνα με το Άρθρο 56 του Ιταλικού Συντάγματος, η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει 630 έδρες, από τις οποίες 618 εκλέγονται από Ιταλικές εκλογικές περιφέρειες, και 12 από τους Ιταλούς πολίτες που ζουν στο εξωτερικό Οι βουλευτές συνεδριάζουν στο Παλάτσο Μοντετσιτόριο, και τα μέλη της Βουλής έχουν την προσφώνηση onorevole (αξιότιμος). Ο τωρινός της πρόεδρος  είναι ο Λορέντσο Φοντάνα από τη Λέγκα.

Κανονική Λειτουργία της Συνέλευσης
Η Βουλή αποτελείται από όλα τα μέλη που συνέρχονται σε συνεδρίαση στο Montecitorio. Η συνέλευση έχει επίσης το δικαίωμα να προσέρχονται σε συναντήσεις της Κυβέρνησης και των υπουργών της. Αν απαιτηθεί, η Κυβέρνηση υποχρεούται να προσέλθει στη συνεδρίαση. Αντιστρόφως, η Κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να ακούγεται κάθε φορά που το απαιτεί.
 
Η διάρκεια θητείας του αξιώματος (όπως και στη Γερουσία) είναι πέντε έτη.

Εκλογικό Σύστημα

Ισχύον Σύστημα

Η εκλογή των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων γίνεται με εθελοντική, καθολική και άμεση ψηφοφορία από όλους τους πολίτες σε ηλικία την ημέρα της εκλογής. Οι θητείες διαρκούν συνολικά πέντε έτη, εκτός αν η πρόωρη διάλυση της Βουλής κηρυχθεί από τον Πρόεδρο της Ιταλίας ως αποτέλεσμα κοινοβουλευτικού αδιεξόδου, σε σημείο στο οποίο διεξάγονται πρόωρες εκλογές. Αντίθετα με τη Γερουσία, η οποία απαιτεί τα μέλη να είναι 40 ετών, τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων μπορούν να εκλεγούν στα 25.

Υπό τον ισχύοντα νόμο, τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται μέσω ενός συστήματος με κομματική λίστα με αναλογική. Είναι εκλέξιμοι για την κατανομή των εδρών με βάση τρία κριτήρια: πρώτον, είναι εκλέξιμοι για έδρες αν ο συνασπισμός στον οποίο το κόμμα τους ανήκει φθάσει τουλάχιστον το 10% των συνολικών έγκυρων ψήφων. Μέσα στον συνασπισμό, το κόμμα πρέπει να έχει τουλάχιστον το 2% των συνολικών, έγκυρων ψήφων για να συγκεντρώσει έδρες. Μαζί με αυτά τα δύο κριτήρια, είναι επίσης δυνατό να συμμετέχει στην κατανομή των εδρών ένα κόμμα που δεν ανήκει σε συνασπισμό αλλά λαμβάνει 4% των συνολικών, έγκυρων ψήφων.

Το Άρθρο 61 του Σύνταγμα της Ιταλίας αναφέρει ότι οι εκλογές για την Βουλή των Αντιπροσώπων πρέπει να λάβει χώρα μέσα σε 70 ημέρες από την διάλυση της βουλής, και ότι οι αντιπρόσωποι πρέπει να συνέλθουν 20 ημέρες μετά την εκλογή.

Αξίωμα της Προεδρίας 
Πρόεδροι της Βουλής διετέλεσαν οι εξής:

Η Έδρα 
Η έδρα της Βουλής των Αντιπροσώπων είναι το Παλάτσο Μοντετσιτόριο, όπου συνέρχεται από το 1871, λίγο μετά την μεταφορά της πρωτεύουσας του Βασιλείου της Ιταλίας μεταφέρθηκε στη Ρώμη.

Η προηγούμενη έδρα της Βουλής των Αντιπροσώπων του Βασιλείου της Ιταλίας ήταν το Παλάτσο Καρινιάνο στο Τορίνο (1861-1865) και το Παλάτσο Βέκιο στην Φλωρεντία (1865-1871). Κατά την διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος, από το 1939 μέχρι το 1943, η Βουλή των Αντιπροσώπων καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από την Chamber of Fasci and Corporations.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ιταλια
Ιταλια
Κάτων ο Πρεσβύτερος

Ο Μάρκος Πόρκιος Κάτων (234 π.Χ, Τούσκουλο – 149 π.Χ, Ρώμη) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, ο επιλεγόμενος Πρεσβύτερος (Maior) για να διακρίνεται από τον ομώνυμο δισέγγονό του, Κάτωνα τον Νεότερο.

Βιογραφία
Γεννήθηκε από πληβείους γονείς στο Τούσκουλο του Λατίου. Υπό την προστασία του πατρίκιου Λεύκιου Βαλέριου Φλάκκου, ο Κάτων ανέλαβε διάφορα αξιώματα. Το 204 π.X. εξελέγη ταμίας των δημοσίων χρημάτων της Ρώμης (λατ. quaestor, Κιαίστωρ) και υπηρέτησε στη Σικελία και στην Αφρική. Το 199 π.X. έγινε αγορανόμος (aedilis), με αρμοδιότητα τη φροντίδα για τους ναούς, τους δρόμους, τα υδραγωγεία και τα δημόσια θεάματα. Το 198 π.X. εξελέγη πραίτωρ (praetor).

Προσηλωμένος στα αυστηρά ρωμαϊκά ήθη, ο Κάτων θεωρούσε τον ελληνικό τρόπο ζωής, που είχε επηρεάσει τους πατρίκιους της Ρώμης, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ως ύπατος (consul) το 195 π.X. αλλά κυρίως ως τιμητής (censor) το 184, αξίωμα με το οποίο συνδέθηκε ολόκληρη η πολιτεία του, ο Κάτων έβαλε σκοπό της ζωής του να αναμορφώσει τα διεφθαρμένα από την ελληνική επιρροή ήθη της ρωμαϊκής αριστοκρατίας.

Carthago delenda est 
Το 153 π.X., λίγα χρόνια πριν από τον θάνατό του, ο Κάτων επισκέφθηκε την Καρχηδόνα. Εντυπωσιάστηκε και τρομοκρατήθηκε τόσο πολύ από τη νέα ανάπτυξη της αφρικανικής πόλης ώστε, αφότου επέστρεψε στη Ρώμη, η μόνιμη επωδός όλων των αγορεύσεών του στη Σύγκλητο ήταν: «Cēterum cēnseō Carthāginem esse dēlendam.» (φράση η οποία αποδόθηκε από τον Πλούταρχο ως «Δοκεῖ δέ μοι καὶ Καρχηδόνα μὴ εἶναι.», δηλαδή: «κάνω την πρόταση να καταστραφεί η Καρχηδόνα»). Έτσι κατάφερε να οδηγήσει τους Ρωμαίους στον Τρίτο Καρχηδονιακό Πόλεμο.

Εκτός από πολιτικός ο Κάτων υπήρξε ένας από τους πρώτους Ρωμαίους ιστορικούς που έγραψαν στα λατινικά. Τις απόψεις του για την αγροτική οικονομία παραθέτει στο "De Agricultura" ("Περί γεωργίας"), το πρώτο πεζό κείμενο γραμμένο σε λατινική γλώσσα.

Πέθανε σε ηλικία 85 ετών.

Γενεαλογία

Παραπομπές

Πηγές
Chassignet, M. (1986), Caton: Les Origines. Fragments, Collection Budé, Les Belles Lettres

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 To έργο του Κάτωνα "Περί γεωργίας"
 «Κάτων o Πρεσβύτερος 234-149 π.X.», άρθρο στον ιστότοπο της εφημερίδας «Το Βήμα», 7 Δεκεμβρίου 2003.

Ρωμαίοι πολιτικοί
Ρωμαίοι ιστορικοί
Μιχαήλ Πρωτοπαπαδάκης

Ο Μιχαήλ Πρωτοπαπαδάκης (21 Μαΐου 1933) είναι Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Αριστείδη Πρωτοπαπαδάκη, βουλευτή και υπουργού, καθώς και εγγονός του πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, που εκτελέσθηκε το 1922 μετά την «Δίκη των Έξι».

Σπούδασε μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Ινδιάνας των ΗΠΑ και συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Γαλλία. Το 1974 και 1977 εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων. Την περίοδο 1977-1980 διετέλεσε υφυπουργός βιομηχανίας και ενέργειας στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το 1981 εξελέγη ευρωβουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και παρέμεινε μέχρι την λήξη της θητείας του το 1984.

Το 2008 προσέφυγε στον Άρειο Πάγο ζητώντας την ακύρωση της απόφασης του στρατοδικείου της Δίκης των Έξι, με το αιτιολογικό της ύπαρξης νέων στοιχείων. Το Δεκέμβριο του 2009 η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου τάχθηκε υπέρ της επανάληψης της Δίκης των Έξι, σε διάσκεψη κεκλεισμένων των θυρών, κάνοντας δεκτή εισήγηση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Αθανασίου Κονταξή. Τελικά στις 20 Οκτωβρίου 2010, με την απόφαση 1675/2010 το Ζ΄ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου ακύρωσε την απόφαση του στρατοδικείου και έπαυσε οριστικά την ποινική δίωξη λόγω παραγραφής.

Κατοικεί στην Εκάλη. Είναι παντρεμένος με την Ειρήνη Καστρισίου και έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά.

Πηγές 

Έλληνες υφυπουργοί Βιομηχανίας και Ενέργειας
Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Φερδινάνδος Δ΄ της Τοσκάνης

Ο Φερδινάνδος Δ΄ (Φλωρεντία, 10 Ιουνίου 1835 - Σάλτσμπουργκ, 17 Ιανουαρίου 1908) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν μέγας δούκας της Τοσκάνης (1859-1860).  

Ο Φερδινάνδος Σαλβάτορ Μαρία Ιωσήφ Ιωάννης Βαπτιστής Φραγκίσκος Λουδοβίκος Γκοντζάγκα Ραφαήλ Ραϊνέριος Ιανουάριος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Λεοπόλδου Β΄ της Τοσκάνης και της δευτέρας συζύγου του Μαρίας Αντωνίας των Δύο Σικελιών. Αναγκάστηκε με την οικογένεια του να εγκαταλείψει την Φλωρεντία στις 27 Απριλίου 1859 με την έκρηξη επανάστασης λόγω του πολέμου της Γαλλίας και της Σαρδηνίας εναντίον της Αυστρίας, η οικογένεια κατέφυγε στην Αυστρία. Μετά το τέλος του πολέμου ο πατέρας του Λεοπόλδος καθαιρέθηκε στις 21 Ιουλίου και ο Φερδινάνδος τον διαδέχθηκε ως μέγας δούκας, αλλά στάθηκε ανίκανος να επιστρέψει στην Φλωρεντία γιατί το εθνικό συμβούλιο της Τοσκάνης τον καθαίρεσε μόλις έναν μήνα αργότερα. 

Διατήρησε τις ελπίδες να ανακτήσει τον θρόνο του κάτι που του είχαν υποσχεθεί η Γαλλία και η Αυστρία αλλά τελείωσαν οριστικά μετά την ενσωμάτωση της Τοσκάνης στο βασίλειο της Σαρδηνίας στις 22 Μαρτίου/1860,πέρασε την υπόλοιπη ζωή του σε εξορία στην Αυστρία.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα την Άννα των Βέττιν, κόρη του Ιωάννη της Σαξονίας, και είχε τέκνο:
 Μαρία Αντωνία 1858-1883, ηγουμένη στη Μονή της Θηρεσίας στην Πράγα.
 κόρη 1859.

Το 1859 απεβίωσε η Άννα και ο Φερδινάνδος Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αλίκη των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρη του Καρόλου Γ΄ της Πάρμας, και είχε τέκνα:
 Λεοπόλδος Φερδινάνδος 1868-1935, διάδοχος της Τοσκάνης.
 Λουίζα 1870-1947, παντρεύτηκε πρώτα τον Φρειδερίκο Αύγουστο Γ΄ (διάδοχο πρίγκιπα, μετά βασιλιά, της Σαξονίας) και έπειτα τον συνθέτη Ενρίκο Τοζέλλι, Κόμη του Μοντινιόζο.
 Ιωσήφ Φερδινάνδος 1872-1942, πρίγκιπας της Τοσκάνης.
 Πέτρος Φερδινάνδος 1874-1948, πρίγκιπας της Τοσκάνης.
 Ερρίκος Φερδινάνδος 1878-1969, υποστράτηγος του Αυστριακού στρατού. Νυμφεύτηκε μοργανατικά.
 Άννα Μαρία Θηρεσία 1879-1961, παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Χοενλόε-Μπάρτενσταϊν. Η εγγονή τους Ερριέττα παντρεύτηκε τον Χανς Βάιτ του Τέρινγκεν-Γιέτενμπαχ (γιο της Ελισάβετ της Ελλάδας).
 Μαργαρίτα 1881-1965.
 Γερμανή 1884-1955.
 Ροβέρτος Φερδινάνδος Σαλβάτορ 1885-1895.
 Άννα Μαρία 1891-1945.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αναφορές

Πρίγκιπες της Αυστρίας
Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Μεγάλοι Δούκες της Τοσκάνης
Κάρολος Σαλβάτορ, αρχιδούκας της Αυστρίας

Ο Κάρολος Σαλβάτορ (Karl Salvator von Österreich-Toskana, Φλωρεντία, 30 Απριλίου 1839 - Βιέννη, 18 Ιανουαρίου 1892) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας. Διετέλεσε γενικός αρχιστράτηγος του αυτοκρατορικού Αυστρο-Ουγγρικού στρατού.

Βιογραφία
Ο Κάρολος Σαλβάτορ Μαρία Ιωσήφ Ιωάννης Βαπτιστής Φίλιππος Ιάκωβος Ιανουάριος Λουδοβίκος Γκοντζάγκα Ρανιέριος ήταν ο δεύτερος γιος του Λεοπόλδου Β΄ της Τοσκάνης και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Αντωνίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε στη Ρώμη στις 19 Σεπτεμβρίου 1861 την πρώτη εξαδέλφη του Μαρία Ιμμακουλάτα των Βουρβόνων-Ισπανίας (1844-1899), κόρη του εκ μητρός θείου του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης-Τέσεν. Μαζί της απέκτησε:
 Μαρία Θηρεσία 1862-1933, παντρεύτηκε τον δεύτερο εξάδελφο του πατέρα της Κάρολο Στέφανο της Αυστρίας.
 Λεοπόλδος Σαλβάτορ 1863-1931, Αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Φραγκίσκος Σαλβάτορ 1866-1939, Αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Καρολίνα Μαρία 1869-1945, παντρεύτηκε τον Αύγουστο Λεοπόλδο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
 Αλβέρτος Σαλβάτορ 1871-1896.
 Μαρία Αντωνία 1874-1891.
 Μαρία Ιμμακουλάτα 1878-1968, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο της Βυρτεμβέργης.
 Ρανιέριος Σαλβάτορ 1880-1889.
 Ερριέττα Μαρία 1884-1886.
 Φερδινάνδος Σαλβάτορ 1888-1891.

Παραπομπές

Πρίγκιπες της Αυστρίας
Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
695 Μπέλλα

Η Μπέλλα (Bella) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,30. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Μπέλλας εκτιμάται σε 48,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,145. Η Μπέλλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 13 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Μπελλα
696 Λεονόρα

Η Λεονόρα (Leonora) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,495. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης. Η Λεονόρα δεν πρέπει να συγχέεται με τον αστεροειδή 354 Ελεονώρα.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Λεονόρας εκτιμάται σε 75,76 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι XD, ενώ το άλβεδό της είναι 0,077. Η Λεονόρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 59 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Λεονορα
697 Γαλιλαία

Η Γαλιλαία (Galilea) είναι ένας μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,63. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόζεφ Χέλφριχ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Γαλιλαίου, καθώς ανακαλύφθηκε σχεδόν αμέσως μετά την τριακοσιοστή επέτειο των πρώτων ανακαλύψεών του με τη χρήση του νέου οργάνου που εισήγαγε στην Αστρονομία, του τηλεσκοπίου.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Γαλιλαίας εκτιμάται σε 80,14 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0387. Η Γαλιλαία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 32 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Γαλιλαια
698 Ερνεστίνα

Η Ερνεστίνα (Ernestina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,867. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόζεφ Χέλφριχ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το όνομα του Ερνστ (Ερνέστου) Βολφ, γιου του αστρονόμου Μαξ Βολφ.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Ερνεστίνας εκτιμάται σε 27,03 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1269. Η Ερνεστίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 2 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Ερνεστινα
699 Χέλα

Η Χέλα (Hela) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,142. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόζεφ Χέλφριχ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πιθανώς πήρε το όνομά του από τη Χελ της σκανδιναβικής μυθολογίας. Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς της, η Χέλα κατά το περιήλιό της βρίσκεται 17,6 εκατομμύρια χιλιόμετρα πιο κοντά στον `Ηλιο από ό,τι ο πλανήτης `Αρης στο δικό του αφήλιο.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Χέλα δεν είναι γνωστή με κάποια ακρίβεια. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι επίσης άγνωστο. Η Χέλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες 23 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα, μία αρκετά γρήγορη περιστροφή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Χελα
700 Αουραβικτρίξ

Η Αουραβικτρίξ (Auravictrix) είναι ένας αστεροειδής που κινείται στο εσωτερικό μέρος της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,878. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόζεφ Χέλφριχ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Η Αουραβικτρίξ ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Αουραβικτρίξ εκτιμάται σε 15,44 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,2455. Η Αουραβικτρίξ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 4,5 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αουραβικτριξ
701 Οριόλα

Η Οριόλα (Oriola) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,222. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόζεφ Χέλφριχ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική (και επιστημονική) ονομασία του πουλιού φλώρος ή συκοφάγος.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Οριόλα εκτιμάται σε 40,18 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι πιθανώς C (ανθρακούχος), αλλά το άλβεδό της είναι 0,2184. Η Οριόλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 5 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Οριολα
702 Αλάουδα

Η Αλάουδα (Alauda) είναι πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό σύστημα) 7,25. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόζεφ Χέλφριχ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική και επιστημονική ονομασία του πτηνού κορυδαλλός.

Το φαινόμενο μέγεθος της Αλάουδα κυμαίνεται από 11,42 ως 13,57.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Αλάουδα εκτιμάται σε 194,73 ± 3,2 χιλιόμετρα, κάτι που την καθιστά έναν από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης. Οι Rojo and Margot (2007) εκτιμούν τη μάζα της σε 6,05 τετράκις εκατομμύρια τόνους, με μέση πυκνότητα 1,56 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C ή B (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0587. Η Αλάουδα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 22 λεπτά.

Δορυφόρος 
Το 2007 ανακαλύφθηκε από τους P. Rojo και J.-L. Margot ένας δορυφόρος διαστάσεων περίπου 3,5 χιλιομέτρων γύρω από την Αλάουδα. Η ανακάλυψη έγινε με τη χρήση προσαρμοστικών οπτικών στο «Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο» (Very Large Telescope, VLT) του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου στις Άνδεις. Ο δορυφόρος πήρε το 2011 επίσημα το όνομα Pichi unem από τη γλώσσα Mapuche της Χιλής και σημαίνει «μικρό πουλί»Ενώ πριν είχε το προσωρινό όνομα S/2007 (702) 1 και περιφέρεται σε απόσταση περίπου 1.200 χιλιόμετρα από την Αλάουδα. Έχει διαπιστωθεί ότι η Αλάουδα αποτελεί το μεγαλύτερο μέλος μιας δυναμικής οικογένειας αστεροειδών, μιας οικογένειας δηλαδή που δημιουργήθηκε από μία σύγκρουση, οπότε ο δορυφόρος αυτός μπορεί να είναι προϊόν αυτής της συγκρούσεως (μέλη της ίδιας οικογένειας είναι και οι αστεροειδείς 581 Ταουντονία, 1101 Κληματίς κ.ά.).

Επιπρόσθηση 
Μία σημαντική επιπρόσθηση από την Αλάουδα έγινε στις 17 Οκτωβρίου 2009, στον αστερισμό Δίδυμοι, και ήταν ορατή από περιοχές της Νότιας Αμερικής. Ο αστέρας που αποκρύφθηκε είχε φαινόμενο μέγεθος 9,5.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αλαουδα
703 Νωεμίν

Η Νωεμίν (Noemi) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στο εσωτερικό μέρος της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,431. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από τη βαρόνη Βαλεντίνη Νοέμι φον Ρότσιλντ (1886-1969) με αφορμή τους αρραβώνες της με τον ευεργέτη της Αστρονομίας βαρόνο Σιγισμούνδο φον Σπρίνγκερ (1873-1927).

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Νωεμίν εκτιμάται σε 13 χιλιόμετρα. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Νωεμιν
705 Ερμίνια

Η Ερμίνια (Erminia) είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,382. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Γερμανό αστρονόμο Έμιλ Ερνστ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του είτε από την κωμική όπερα «Ερμίνια» (1885) του Βρετανού συνθέτη Edward Jakobowski, είτε από τη Χριστιανή μάρτυρα Αγία Ερμιόνη της Εφέσου. Υπήρξε ο μοναδικός αστεροειδής που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος. Η Ερμίνια βρίσκεται σε τροχιακό συντονισμό με τον πλανήτη Γη, αφού η περίοδος περιφοράς της γύρω από τον `Ηλιο είναι ακριβώς 5 γήινα έτη.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Ερμίνιας εκτιμάται σε 134,22 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι P, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0432. Η Ερμίνια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 53 ώρες 57 λεπτά και 36 δευτερόλεπτα, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Ερμινια
706 Χιρούντο

Ο Χιρούντο (Hirundo) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,882. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόζεφ Χέλφριχ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τη λατινική (και επιστημονική) ονομασία του πουλιού χελιδόνι.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος του Χιρούντο εκτιμάται σε 29,22 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Cgh (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό του είναι 0,1721. Ο Χιρούντο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 22 ώρες και 4 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Χιρουντο
Επαρχία του Μαρντίν

Η επαρχία του Μαρντίν (, , ) είναι επαρχία της Τουρκίας της οποίας ο πληθυσμός αγγίζει τους 745.778 κατοίκους. Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Μαρντίν. Η επαρχία βρίσκεται επίσης στα 'παραδοσιακά' σύνορα μεταξύ Ανατολίας και Μεσοποταμίας.

Παραπομπές

 
Επαρχίες της Τουρκίας
Άνω Μεσοποταμία
Ασσυριακοί οικισμοί
Κουρδικοί οικισμοί
Τουρκικό Κουρδιστάν
Δήμος Χαλκηδόνος

Ο Δήμος Χαλκηδόνος είναι ηπειρωτικός δήμος της Κεντρικής Μακεδονίας. 

Ο νέος Δήμος Χαλκηδόνος προέκυψε το 2011 από τη συνένωση τριών δήμων Αγίου Αθανασίου, Κουφαλίων και Χαλκηδόνος σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης. Έδρα του είναι τα Κουφάλια, ιστορική έδρα την Γέφυρα και περιλαμβάνει 17 χωριά: Κουφάλια, Πρόχωμα, Καστανάς, Ακροπόταμος (πρώην δήμος Κουφαλίων).
Χαλκηδόνα, Βαλτοχώρι, Ελεούσα, Μικρό Μοναστήρι, Λουδίας, Άδενδρο, Παρθένιον (πρώην δήμος Χαλκηδόνας).
Άγιος Αθανάσιος, Γέφυρα, Βαθύλακκος, Νέα Μεσημβρία, Αγχίαλος, Ξηροχώρι (πρώην δήμος Αγίου Αθανασίου).

Ο πληθυσμός του νέου Καλλικρατικού δήμου είναι, σύμφωνα με την Ελληνική απογραφή 2011 33.673 κάτοικοι. 

Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2010 εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Παναγιώτης Δαϊκούδης ο οποίος αντικαταστάθηκε το 2012 από τον Ιωάννη Μπίκο. Έπειτα από τις εκλογές του 2014 δήμαρχος εξελέγη ο Ιωάννης Τσουκνίδας. Στις δημοτικές εκλογές του 2019 δήμαρχος εξελέγη ο Σταύρος Αναγνωστόπουλος.

Διοικητική διαίρεση 
Ο Δήμος Χαλκηδόνος αποτελείται από τις παρακάτω δημοτικές ενότητες, κοινότητες (που αντικατέστησαν δημοτικές και τοπικές κοινότητες με το πρόγραμμα Κλεισθένης) και οικισμούς:

Δήμοι του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμοι της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας
Μηλεϊνικός ανυδρίτης

Ο μηλεϊνικός ανυδρίτης ή cis-βουτενοδιοϊκός ανυδρίτης ή 2,5-διοξοφουράνιο ή 2,5-διοξολένιο  είναι μια οργανική ένωση με το συντακτικό τύπο: . Είναι ο ανυδρίτης του μηλεϊνικού οξέος και στην καθαρή του κατάσταση είναι άχρωμο ή άσπρο στερεό με πικρή, πνιγηρή οσμή.

Ο μηλεϊνικός ανυδρίτης αρχικά παραγόταν από την ετερογενή καταλυτική οξείδωση των ατμών βενζολίου ή από άλλες αρωματικές ενώσεις.  Από το 2006 μόνο ένας μικρός αριθμός εγκαταστάσεων συνεχίζουν να χρησιμοποιούν βενζόλιο.  Λόγω των υψηλών τιμών του βενζολίου, σήμερα οι περισσότερες εγκαταστάσεις μηλεϊνικού ανυδρίτη χρησιμοποιούν το κ-βουτάνιο ή το κ-πεντάνιο ως πρώτη ύλη τροφοδοσίας:
 

ή

Αντιδράσεις 

Η χημεία του μηλεϊνικού ανυδρίτη είναι πολύ πλούσια. Είναι ένα προϊόν που είναι διαθέσιμο και έχει πολλές εφαρμογές.  Ενυδατώνεται παράγοντας μηλεϊνικό οξύ, cis-HOOC–CH=CH–COOH.  Με τις αλκοόλες παράγει ημι-εστέρες, π.χ., cis-HOOC–CH=CH–COOCH3.
Ο μηλεϊνικός ανυδρίτης είναι ένα διενόφιλο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην αντίδραση Diels-Alder.  Αποτελεί επίσης υποκαταστάτη σε σύμπλοκα μετάλλων χαμηλού σθένους (low valent), όπως το Pt(PPh3)2(MA) και το Fe(CO)4(MA).
Ο μηλεϊνικός ανυδρίτης διμερίζεται μέσω φωτοχημικής αντίδρασης σε κυκλοβουτάνο-τετρακαρβοξυλικό διανυδρίτη, CBTA. Αυτή η ένωση χρησιμοποιείται για την παραγωγή πολυιλιδίων και επίσης ως φιλμ ευθυγράμμισης για κρυσταλλικές οθόνες [2] [3].

Αναφορές 

 ^ Merck Index, 11th Edition, 5586.
 Horie, T.; Sumino, M.; Tanaka, T.; Matsushita, Y.; Ichimura, T.; Yoshida, J. I. (2010). "Photodimerization of Maleic Anhydride in a Microreactor Without Clogging". Organic Process Research & Development 14: 100128104701019. doi:10.1021/op900306z. edit
 Reaction conditions Horie et al 2010 reaction conditions: microreactor , mercury lamp, ethyl acetate solvent, 15 °C

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 International Chemical Safety Card 0799
 NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards 0376
 Chronic toxicity summary
 Maleic anhydride at Occupational Safety & Health Administration
 Categories: Acid anhydrides | Alkenes | 2,5-Dihydrofurans

Ανυδρίτες καρβοξυλικών οξέων
Δημήτριος Στεφανόπουλος

Ο Δημήτριος Στεφανόπουλος (Πάτρα 1885 - 1973) ήταν Έλληνας νομικός στρατιωτικός και πολιτικός .

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του δικαστικού Σπυρίδωνος Στεφανόπουλου. Στα νεανικά του χρόνια και το 1910 είχε λάβει μέρος στους Πανελλήνιους αγώνες σκοποβολής, τα Α΄ ελευθέρια όπως ονομάστηκαν, όπου ήταν από τους διακριθέντες με 23 επιτυχίες και 107 βαθμούς κέρδισε το έπαθλο που ήταν μιά «διόπτρα εντός θήκης». 

Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε στην Πάτρα ως δικηγόρος. Στους βαλκανικούς πολέμους πολέμησε με το 12ο σύνταγμα πεζικού όπου είχε καταταχτεί.

Ασχολήθηκε με την πολιτική και από το 1920 εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής. Διετέλεσε υπουργός αγορανομίας (1935) και υπουργός εφοδιασμού (1946) στην Κυβέρνηση Τσαλδάρη Απριλίου 1946.

Απεβίωσε στην Πάτρα στις 11 Νοεμβρίου 1973. Ήταν παντρεμένος με τη Βρισηΐδα Φιλοπούλου, κόρη του δημοσιογράφου Κωνσταντίνου Φιλόπουλου και της Καλλιόπης Πράτσικα, μέλους της οικογενείας Πράτσικα, και γιος του ήταν ο πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος.

Πηγές 
 Κώστα Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, τόμος Β΄ Μ-Ω, εκ του τυπογραφείου Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτραι 1995

Παραπομπές 

Έλληνες αθλητές της σκοποβολής
Έλληνες δικηγόροι
Βουλευτές Πατρών
Έλληνες υπουργοί Αγορανομίας
Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού
Οικογένεια Πράτσικα
Πρωτοβεστιάριος

Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ο πρωτοβεστιάριος ήταν ένας τιμητικός τίτλος και αξίωμα, το οποίο κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο δινόταν σε ανώτατους αξιωματούχους και μελλοντικούς αυτοκράτορες. Αρχικά προοριζόταν για ευνούχους. Το θηλυκό αντίστοιχό του ήταν η πρωτοβεστιαρία, η επικεφαλής του υπηρετικού προσωπικού της αυτοκράτειρας.

Ο τίτλος πρωτοεμφανίζεται το 412, αρχικά υπαγόμενο στον πραιπόσιτο του ευσεβεστάτου κοιτώνος (λατ. praepositus sacri cubiculi): ουσιαστικά ήταν ο αρχιθαλαμηπόλος, ο υπεύθυνος για το οικιακό ιματιοφυλάκιο, το οποίο περιλάμβανε και ένα τμήμα του ιδιωτικού αυτοκρατορικού θησαυροφυλακίου. Το αξίωμα αυτό ήταν διαφορετικό από το αξίωμα υπεύθυνο για το αυτοκρατορικό ή κρατικό ιματιοφυλάκιο (βασιλικόν βεστιάριον), το οποίο αναλάμβανε ο χαρτουλάριος του βεστιαρίου.

Ο πρωτοβεστιάριος σταδιακά εξελίχτηκε σε σημαντικό αξίωμα, φτάνοντας να έπεται μόνο του παρακοιμώμενου στην ιεραρχία της Αυλής. Κατά την περίοδο μεταξύ 9ου και 11ου αιώνα, εξάλλου, πρωτοβεστιάριοι συχνά τοποθεντούνταν επικεφαλής στρατού ή  αναλάμβαναν διαπραγματεύσεις με ξένα κράτη. Κατά τον 11ο αιώνα, ο τίτλος του πρωτοβεστιάριου απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη σημασία, ξεπερνώντας και αυτόν του κουροπαλάτη. Έγινε τιμητικό αξίωμα και δινόταν, εκτός από ευνούχους, και σε μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας.

Ο τίτλος παρέμεινε εν ισχύ, ως τιμητικό αξίωμα χωρίς αρμοδιότητες, μέχρι και την περίοδο της Παλαιολόγειας Δυναστείας.

Παραπομπές

Πηγές 
 Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού - Γλωσσάρι Ύστερης Βυζαντινής Περιόδου

Βυζαντινοί τιμητικοί τίτλοι‎
Μαρία Αντωνία των Δύο Σικελιών

Η Μαρία Αντωνία των Δύο Σικελιών (Παλέρμο, 19 Δεκεμβρίου 1814 - Γκμούντεν, 7 Νοεμβρίου 1898) ήταν μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης και πριγκίπισσα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1833 - 1859), τέταρτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και της συζύγου του Μαρίας Ισαβέλλας της Ισπανίας. 

Η Μαρία Αντωνία Ιωσηφίνα Άννα έλαβε τα ονόματα Μαρία Αντωνία στη μνήμη της Μαρίας Αντουανέττας, αδελφής της γιαγιάς της Μαρίας Καρολίνας της Αυστρίας. Όταν γεννήθηκε η οικογένεια της είχε μόλις μετακινηθεί στη Σικελία γιατί τα ναπολεόντεια στρατεύματα εισέβαλαν στο ηπειρωτικό τμήμα της χώρα. Λίγους μήνες αργότερα η οικογένεια της επέστρεψε στη Νάπολη ευχαριστώντας το Συνέδριο της Βιέννης. Είχε στενές σχέσεις με τον αδελφό της Φερδινάνδο Β΄ των δύο Σικελιών όπως και με την αδελφή της Μαρία Χριστίνα της Σαβοΐας.

Τoν Απρίλιο του 1859 ξέσπασε ο πόλεμος των Γάλλων και του Πεδεμοντίου κατά της Αυστρίας, ο σύζυγος της κήρυξε ουδετερότητα αλλά η κυβέρνηση του μεγάλου δουκάτου έφτανε στο τέλος της. Τα στρατεύματα έδειχναν ανυποταξία και ο λαός χρησιμοποιούσε χυδαίες εκφράσεις εναντίον της Δούκισσας. Στις 27 Απριλίου τα εξαγριωμένα πλήθη ξεχύθηκαν στους δρόμους της Φλωρεντίας, ο Λεοπόλδος δραπέτευσε στην Μπολόνια δηλώνοντας παραίτηση υπέρ του μεγαλύτερου γιου του Φερδινάνδου.

Οικογένεια

Σε ηλικία 18 ετών παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Β΄ της Τοσκάνης, που ήταν κατά 17 χρόνια μεγαλύτερός της. Μαζί του απέκτησε:
 Μαρία Ισαβέλλα 1834-1901, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο, Κόμη του Τράπανι.
 Φερδινάνδος Δ΄ 1835-1908, Μεγάλος Δούκας της Τοσκάνης.
 Κάρολος Σαλβάτορ 1839-1892, Αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Μαρία Λουίζα 1845-1917, παντρεύτηκε τον Κάρολο του Ίζενμπεργκ-Μπύντινγκεν.
 Λουδοβίκος Σαλβάτορ 1847-1915, Αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Ιωάννης Σαλβάτορ 1852-1890, Αρχιδούκας της Αυστρίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αναφορές

Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Μεγάλοι Δούκες της Τοσκάνης
Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Πριγκίπισσες της Σικελίας
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Πριγκίπισσες της Νάπολης
Μεγάλες Δούκισσες της Τοσκάνης
Μιχαήλ Σόλοχοφ

Ο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Σόλοχοφ  (ρωσικά: Михаил Александрович Шолохов, ΔΦΑ:[mʲɪxɐˈil ɐlʲɪˈksandrəvʲɪt͡ɕ ˈʂoləxəf], 24 Μαΐου 1905 – 21 Φεβρουαρίου 1984) ήταν Σοβιετικός συγγραφέας, που βραβεύτηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1965.

Ζωή και έργα 

Γεννήθηκε στην περιοχή του Ροστόφ στον Ντον στη Ρωσία, τη γη των Κοζάκων. Ο πατέρας του ήταν μικροαστός και η μητέρα του χήρα ενός Κοζάκου από φτωχή αγροτική οικογένεια. Ο Σολόχοφ παρακολούθησε σχολεία στο Καργκίν, τη Μόσχα, τη Μπογκουτσάρ και τη Βετσένσκαγια μέχρι το 1918, όταν και εντάχθηκε στις τάξεις των επαναστατών μπολσεβίκων και πήρε μέρος στο Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο.

Ξεκίνησε να γράφει στην ηλικία των 17 ετών. Στα 19 ολοκλήρωσε την πρώτη δουλειά του, Το Σημάδι της Γέννησης. Το 1922 μετακόμισε στη Μόσχα για να γίνει δημοσιογράφος, έπρεπε όμως να εργάζεται σε χειρωνακτικές δουλειές για να συντηρείται οικονομικά. Εργάστηκε ως εκφορτωτής, οικοδόμος και λογιστής από το 1922 έως το 1924, συμμετείχε όμως παράλληλα σε σεμινάρια συγγραφέων. Η πρώτη δημοσιευμένη δουλειά του ήταν το έργο Η Δοκιμασία (1923).

Το 1924 επέστρεψε στη Βετσένσκαγια και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη συγγραφή. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τη Μαρία Πετρόβνα Γκρομοσλάφσκαγια, κόρη του αταμάνου της περιοχής Μπουκανόφσκαγια, Πιοτρ Γκρομοσλάφσκι. Απέκτησαν μαζί δυο γιους και δυο κόρες.

Ο Μιχαήλ Σόλοχοφ έγινε γνωστός κυρίως από το πολυδιαβασμένο επικό μυθιστόρημα Ο Ήρεμος Δον. Από τους περισσότερο τιμημένους συγγραφείς του σοβιετικού κράτους, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους τεχνίτες του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, συνενώνοντας την ποιητική κληρονομιά του λαού του με τις επιτεύξεις του ρεαλιστικού μυθιστορήματος του 19ου και 20ού αιώνα. Το 1965 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Έργα του στα Ελληνικά
Ο ήρεμος Ντον ― τ. Α΄ μετάφρ. Ρ. Μπούμη-Παπά ("Γιαννούλης"), τ. Β΄ ― μετάφρ. Ρ. Μπούμη-Παπά & Γιολ. Πέγκλη ("Δωρικός")  
Ο ήρεμος Ντον ― μετάφρ. Α. Σαραντόπουλος, εκδ. Ζαχαρόπουλος Σ.Ι., Αθήνα, 1986  
Ξεχερσωμένη γη ― μετάφρ. Διονυσία Μπιτζιλέκη, εκδ. Δωρικός.
Ξεχερσωμένη γη. ― μετάφρ. Κ. Γεωργιάδης, εκδ. "Ο κόσμος της τέχνης" Αθήνα 1956
 Η μοίρα ενός ανθρώπου - Παιδιά στη βιοπάλη ― μετάφρ. Αντρέας Σαραντόπουλος, εκδ. Σ. Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ, Αθήνα, 1984.
 Η μοίρα ενός ανθρώπου ― μετάφρ. Τ. Αδάμος. εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 2001
 Πολέμησαν για την πατρίδα ― μεταφρ. Γιάννη Θωμόπουλου, εκδ. Τ. Δρακόπουλου, Αθήνα, χ.χ.

Παραπομπές

Δείτε επίσης 

 Ο αστεροειδής 2448 Σόλοχοφ πήρε το όνομά του από τον συγγραφέα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ρώσοι μυθιστοριογράφοι
Ρώσοι διηγηματογράφοι
Ρώσοι δημοσιογράφοι
Σοβιετικοί συγγραφείς
Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Ρώσοι νομπελίστες
Ζυγός Καβάλας

Ο  Ζυγός Καβάλας, είναι κωμόπολη του νομού Καβάλας. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Καβάλας και έχει 2057 κάτοικους (2011). Ο Ζυγός είναι ενωμένος οικιστικά και με το Κρυονέρι.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, παρατηρείται ότι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι Θράκες απόγονοι πληθυσμών που μετακινήθηκαν προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του μακεδονικού κράτους στη διαδικασία εξόρυξη χρυσού, από τα πλούσια κοιτάσματα της μακεδονικής γης.

Αυτοί οι πληθυσμοί παρέμειναν στην περιοχή και μετά την παρακμή του μακεδονικού κράτους στη συνέχεια πιθανότατα αποδέχτηκαν τη χριστιανική θρησκεία και αποτέλεσαν μέρος του μεγάλου Βυζαντινού κράτους. Αργότερα όμως στην πτώση του Βυζαντίου, αυτή όπως και πολλοί άλλοι αποδέχονται το νέο θρήσκευμα που τους επιβάλλεται, γίνονται μουσουλμάνοι και ακολουθούν τον οδικό χάρτη που τους επιβάλλεται από την Οθωμανική αυτοκρατορία μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα, όπου μετά την μικρασιατική καταστροφή μπαίνουν και αυτοί οι πληθυσμοί η διαδικασία της ανταλλαγής. 

Από το 1922 και μετά, στο χωριό εγκαθίστανται αρχικά Θράκες, στη συνέχεια Μικρασιάτες, Σαρακατσάνοι και τέλος οι Πόντιοι. Το ανομοιογενές αυτό πλήθος, συμβιώνει για δύο περίπου έτη με τους εναπομείναντες Θράκες μουσουλμάνοι, έως την ανταλλαγή του πληθυσμού το 1924, όταν οι τελευταίοι, αποχώρησαν οριστικά.

Κατά το διάστημα εκείνο, η κύρια επαγγελματική ενασχόληση των κατοίκων είναι η καπνοφυτεία, η καλλιέργεια αγρών και μικρών κήπων και τα αρχικά στάδια της κτηνοτροφίας. Η κυβέρνηση διέθεσε σε κάθε προσφυγική οικογένεια ένα βοοειδές και έναν όνο. Επίσης, χορηγήθηκαν διάφορα γεωργικά εργαλεία, δύο στρέμματα αγρού για φύτευση καπνού, δύο στρέμματα αραβοσίτου και δύο στρέμματα κριθαριού. Σήμερα, οι κάτοικοι ως επί το πλείστον, ασχολούνται στις κοντινές βιοτεχνίες ως εργατικό δυναμικό και γενικότερα στην ευρύτερη περιοχή της Καβάλας.

Το 1991 δημιουργήθηκε ο οικισμός παλιννοστούντων ομογενών Ελλήνων της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ., τον λεγόμενων, λανθασμένα, Ρωσσοπόντιων.

Ονομασία
Υπάρχουν πολλές εκδοχές  για την ονομασία της κωμόπολης. Μία από αυτές είναι το γεγονός ότι η κώμη είναι χτισμένη σαν ζυγός ενώ μία άλλη και πιθανότερη από τον ποταμό Ζυγάκτη (καὶ ποταμὸς ἔστι Ζυγάκτης, ἐν ᾧ Τοῦ Θεοῦ περῶντος τὸ ἅρμα τὸν ζυγὸν ἄξαι λέγουσι καὶ τῷ ποταμῷ γενέσθαι τὸ ὄνομα. Κατωφερὲς δ 'ἐστὶ τὸ πεδίον, ὡς ἐπιδέξιον μὲν εἶναι τοῖς ἄνωθεν ὁρμῶσιν ἐκ τῶν Φιλίππων, ἄναντες δὲ τοῖς ἐξ Αμφιπόλεως βιαζομένοις.).

Ομάδες
Η ομάδα της κωμόπολης είναι ο Μουσικογυμναστικός σύλλογος ο Απόλλων  και Άρης Ζυγού όπου το 1952 έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Μακεδονίας και έχει αγωνιστεί στην Δ' Εθνική κατηγορία.

Κωμοπόλεις του νομού Καβάλας
Δήμος Καβάλας
Κόλπος του Χα Λονγκ

Ο Κόλπος Χα Λονγκ (Βιετναμέζικα: Vịnh Hạ Long) βρίσκεται στο βόρειο Βιετνάμ. Ανήκει στον Κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας  Κληρονομιάς της UNESCO (από το 1992 για τo κριτήριο vii και ξανά το 2000 για το κριτήριο viii ), στον κατάλογο Εθνικών Κειμήλιων και Τόπων του Βιετνάμ (από το 1962 ), ενώ αποτελεί ένα δημοφιλή τουριστικό προορισμό στο Βιετνάμ. Διοικητικά ανήκει στην ομώνυμη πόλη Χα Λονγκ, την κωμόπολη Καμ Πχα (Cẩm Phả) και ένα μέρος της περιοχής Βαν Ντον. Αποτελείται από χιλιάδες ασβεστολιθικά καρστ και νησίδες σε διάφορα μεγέθη και σχήματα. Ο κόλπος Χα Λονγκ είναι το κέντρο μιας ευρύτερης ζώνης που περιλαμβάνει τον κόλπο Μπάι Του Λονγκ (Bái Tử Long) στα βορειοανατολικά και τα νησιά Κατ Μπα (Cát Bà) στα νοτιοδυτικά. Σε αυτή την ευρύτερη ζώνη  εμφανίζονται παρόμοια γεωλογικά, γεωγραφικά, γεωμορφολογικά, κλιματικά, και πολιτιστικά  χαρακτηριστικά.

Ο Χα Λονγκ έχει έκταση 1.553 χλμ2 περίπου, και συμπεριλαμβάνει 1.960 νησίδες, οι περισσότερες από τις οποίες αποτελούνται από ασβεστόλιθο. Το κέντρο του κόλπου έχει έκταση 334 χλμ2, ενώ εμφανίζει υψηλή πυκνότητα με 775 νησίδες. Οι ασβεστολιθικοί σχηματισμοί στον κόλπο έχουν ηλικία 500 εκατομμύρια χρόνων. Η εξέλιξη των καρστικών φαινομένων διήρκεσαν 20 εκατομμύρια χρόνια, υπό την επίδραση του τροπικού υγρού κλίματος.  Η γεωποικιλότητα του περιβάλλοντος στην περιοχή έχει δημιουργήσει μια σημαντική βιοποικιλότητα. Ο Κόλπος Λα Χονγκ περιέχει 14 ενδημικά φυτικά είδη  και 60 ενδημικά είδη πανίδας 

Ιστορικές έρευνες έχουν δείξει την παρουσία ανθρώπου από την προϊστορική περίοδο, δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν. Οι διαδοχικοί αρχαίοι πολιτισμοί που εμφανίστηκαν στην περιοχή είναι ο πολιτισμός Soi Nhụ (γύρω στο 18.000-7.000 π.Χ.), ο πολιτισμός Cái Bèo (7.000-5.000 π.Χ.)  και ο πολιτισμός Ha Long (5,000-3,500) . Ο Κόλπος έπαιξε σημαντικό ρόλο, επίσης, στην ιστορία του Βιετνάμ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Halong Travel Guide 
 Halong Bay world heritage site

Γεωγραφία του Βιετνάμ
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Βιετνάμ