joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Δροσοχώρι Φωκίδας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Δροσοχώρι (αποσαφήνιση)

Το Δροσοχώρι είναι ορεινός οικισμός της Παρνασσίδας στο νομό Φωκίδας σε υψόμετρο 910 μέτρα και βρίσκεται ΒΑ. της Άμφισσας σε απόσταση 13 χλμ. από αυτήν. Η παλιά ονομασία του, μέχρι το 1959, ήταν Καλοβάτες και προερχόταν από το γεγονός ότι υπήρχαν μεγάλα βάτα. Ο στρατηγός Μακρυγιάννης αναφέρεται σε αυτό με την ονομασία «Κολοβάτες». Αξιοθέατα του χωριού θεωρούνται η θέα του προς την κορυφή της Γκιώνας και το σπηλαιοβάραθρο «Τζίβα» συνολικού βάθους 65μ. στην πλαγιά ενός γκρεμού και υψομέτρου 1.260 μ.. Κάθε χρόνο στο εκκλησάκι του Κοσμά του Αιτωλού στη θέση «Αγροστίλια» και σε υψόμετρο 1.400 μέτρα, οι κάτοικοι της περιοχής στις 23 με 24 Αυγούστου τιμούν τον άγιο. Στην ευρύτερη περιοχή, διοργανώνονται ειδικές διαδρομές στα πλαίσια του ράλι Ακρόπολις.

Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, από το 2011, αποτελεί την τοπική κοινότητα Ελαιώνος που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αμφίσσης του Δήμο Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 44 κατοίκους .

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Φωκίδας
Δροσοχωρι
Καλογοραντζή

Η Καλογοραντζή ή Γοραντζή Αλβ.: Goranxi είναι οικισμός στην Αλβανία, η οποία κατοικείται από την ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας, στο νομό Αργυροκάστρου και συγκεκριμένα στην πρώην Επαρχία της Κάτω Δρόπολης. Σήμερα ανήκει στον νεοσύστατο Δήμο Δρόπολης. Ο πληθυσμός του είναι ελληνικός και οι κάτοικοι του είναι χριστιανοί ορθόδοξοι.

Πολιτισμός

Θρησκεία 
Οι κάτοικοι της Καλογαντζής είναι Ελληνορόδοξοι Χριστιανοί. Σήμερα ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας. 
 Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου (Ναός Αγίου Αθανασίου)
 Μοναστήρι της Παναγιάς (Manastiri - Shen Mërisë) - Δηλώνεται ένα "Πολιτιστικό Μνημείο" (Monumente kulturore) από το 1963.

Αναφορές 

Βόρεια Ήπειρος
Χωριά της Αλβανίας
Ολογραφία

Η ολογραφία (holography) είναι η επιστήμη και η πρακτική της παραγωγής ολογραμμάτων. Συνήθως, ένα ολόγραμμα είναι μια φωτογραφική καταγραφή ενός φωτεινού πεδίου και όχι μιας εικόνας που σχηματίζεται από έναν φακό και χρησιμοποιείται για την απεικόνιση μιας πλήρως τρισδιάστατης εικόνας του ολογραφωμένου αντικειμένου, που φαίνεται χωρίς τη βοήθεια ειδικών ποτηριών ή άλλα ενδιάμεσα οπτικά συστήματα. Το ίδιο το ολόγραμμα δεν είναι μια εικόνα και είναι συνήθως ακατανόητο όταν βλέπει κανείς κάτω από το διάχυτο φως του περιβάλλοντος.

Είναι μια κωδικοποίηση του φωτεινού πεδίου ως πρότυπο παρεμβολής φαινομενικά τυχαίων μεταβολών στην αδιαφάνεια, την πυκνότητα ή το προφίλ επιφάνειας του φωτογραφικού μέσου. Όταν φωτίζεται κατάλληλα, το πρότυπο παρεμβολής περιθάλπει το φως σε μια αναπαραγωγή του αρχικού φωτιστικού πεδίου και τα αντικείμενα που βρίσκονται σε αυτό φαίνονται να παραμένουν εκεί, παρουσιάζοντας οπτικές ενδείξεις βάθους όπως parallax και προοπτική που αλλάζουν ρεαλιστικά με οποιαδήποτε αλλαγή στη σχετική θέση του παρατηρητή.

Στην καθαρή της μορφή, η ολογραφία απαιτεί τη χρήση φωτός λέιζερ για φωτισμό του θέματος και για προβολή του τελικού ολογράμματος. Σε μια σύγκριση δίπλα-δίπλα σε βέλτιστες συνθήκες, μια ολογραφική εικόνα είναι οπτικά αδιαίρετη από το πραγματικό θέμα, εάν το ολόγραμμα και το θέμα ανάβουν ακριβώς όπως ήταν κατά τη στιγμή της εγγραφής.

Ένα μικροσκοπικό επίπεδο λεπτομέρειας σε όλο τον καταγεγραμμένο όγκο χώρου μπορεί να αναπαραχθεί. Στην κοινή πρακτική, ωστόσο, γίνονται σημαντικοί συμβιβασμοί στην ποιότητα της εικόνας για την εξάλειψη της ανάγκης για φωτισμό με λέιζερ κατά την προβολή του ολογράμματος, και μερικές φορές, στο μέτρο του δυνατού, και κατά την πραγματοποίησή του. Η ολογραφική απεικόνιση συχνά καταφεύγει σε μια μη ολογραφική ενδιάμεση διαδικασία απεικόνισης, προκειμένου να αποφευχθούν τα επικίνδυνα υψηλής ισχύος παλμικά λέιζερ που χρειάζονται για να «παγώσουν» οπτικά τα ζωντανά άτομα, όπως ακριβώς απαιτεί η διαδικασία ολογραφικής εγγραφής με εξαιρετικά δυσμενή κίνηση. Τα ολογράμματα μπορούν πλέον να δημιουργούνται εξ ολοκλήρου από υπολογιστή για να εμφανίζουν αντικείμενα ή σκηνές που δεν υπήρχαν ποτέ.

Η ολογραφία διακρίνεται από τις φακοειδείς και άλλες προηγουμένως αυτοστερεοσκοπικές τεχνολογίες 3D απεικόνισης, οι οποίες μπορούν να παράγουν επιφανειακά παρόμοια αποτελέσματα, αλλά βασίζονται σε συμβατικές απεικονίσεις φακών. Οι ψευδαισθήσεις στο στάδιο, όπως το φάντασμα του Pepper και άλλες ασυνήθιστες, αινιγματικές ή φαινομενικά μαγικές εικόνες, συχνά ονομάζονται επίσης λανθασμένα ολογράμματα.

Παραπομπές

 
Οπτική
Σερνικάκι Φωκίδας

Το Σερνικάκι είναι πεδινός οικισμός της Παρνασσίδας στο νομό Φωκίδας σε υψόμετρο 140 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται δίπλα στην ΕΟ Ιτέας - Άμφισσας και μέσα στις δυτικές εκτάσεις του Ελαιώνα της Άμφισσας. Απέχει 7 χλμ. ΝΑ. της Άμφισσας, 10 χλμ. Β.-ΒΔ. της Ιτέας και λίγα λεπτά από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Το όνομα του χωριού είναι τοπωνύμιο που προήλθε την περίοδο της Τουρκοκρατίας από τον πρώτο Τούρκο τσιφλικά της περιοχής, τον Σερνίκ-Αγά. Το 1912 συστάθηκε κοινότητα με έδρα το ίδιο, ενώ το 1943 αποσπάσθηκε από το νομό Φθιώτιδος και Φωκίδος και υπάχθηκε στο νομό Φωκίδος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, από το 2011, αποτελεί την τοπική κοινότητα Σερνικακίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αμφίσσης του Δήμο Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 354 κατοίκους.

Ξωκκλήσι Αγίας Παρασκευής 

Πλήθος προσκυνητών συρρέουν την ημέρα της εορτής της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου) στο ομώνυμο ξωκκλήσι (Ναΐσκος) της περιοχής, ευρισκόμενο περίπου 3 χλμ. μακριά από το χωριό, όπου και τελείται Αρχιερατική Λειτουργία (Ακολουθία Εσπερινού) και πραγματοποιείται το έθιμο της νυκτερινής Λιτανείας. Η αρχική δημιουργία του λατρευτικού αυτού χώρου τοποθετείται μεταξύ αρχών του 15ου - 16ου αιώνα, όταν εργάτες από το τοπικό Μούλκι χρησιμοποίησαν οικοδομικά υλικά από τα ερείπια ενός πύργου του 4ου π.Χ. αιώνα και ενός αρχαίου υδραγωγείου, ώστε να κατασκευάσουν έναν υποτυπώδη ναό στη μνήμη της Αγίας. Ακολούθως, αρκετά χρόνια μετά την ίδρυση του νεοσύστατου και ανεξάρτητου ελληνικού κράτους (1850), η εκκλησία επεκτάθηκε, ενώ μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή (χάρη και στην έμπρακτη βοήθεια προσφύγων από τον Πόντο) ενισχύθηκε περαιτέρω, έως ότου μία πυρκαγιά το 1961 κατέστρεψε μέρος του ξύλινου τέμπλου της. Εν συνεχεία διαπλατύνθηκε ο περίβολος του ναού κατόπιν δωρεάς τοπικού κτηματία και με τη συνδρομή των κατοίκων του οικισμού, έγινε νέος κατασκευαστικός σχεδιασμός ο οποίος και υλοποιήθηκε δίνοντας στην εκκλησία την τελική της μορφή.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Φωκίδας
Σερνικακι
Αχουραμάσδα

Ο Αχουραμάσδα (αρχαία ελληνικά: Ὡρομάζης) ήταν ο ιδρυτής και η σημαντικότερη θεότητα του Ζωροαστρισμού. Αποτελεί το πρωτεύον και το πιο συχνά επικαλούμενο πνεύμα στη Γιάσνα. Η κυριολεκτική έννοια της λέξης αχούρα είναι «άρχοντας» και αυτή της μάσδα «σοφία».

Εμφανίστηκε πρώτη φορά την περίοδο των Αχαιμενιδών (περ. 550 - 330 π.Χ.) στην Επιγραφή του Μπεχιστούν του Δαρείου Α΄. Μέχρι και τον Αρταξέρξη Β΄ (405-04 έως 359–58 π.Χ.), ο Αχουραμάσδα λατρευόταν και επικαλούνταν μόνος του σε όλες τις υπάρχουσες βασιλικές επιγραφές. Από την περίοδο εκείνη επικαλούνταν πλέον ως τριάδα, από κοινού με τον Μίθρα και την Αναχίτα. Κατά την περίοδο των Αχαιμενιδών, δεν υπάρχουν γνωστές αναπαραστάσεις του Αχουραμάσδα στη βασιλική αυλή, εκτός από το έθιμο κάθε αυτοκράτορας να να έχει ένα άδειο άρμα που το έσερναν λευκά άλογα, προσκαλώντας τη θεότητα να συνοδεύσει τον περσικό στρατό στις μάχες. Ωστόσο απεικονίσεις του Αχουραμάσδα υπήρχαν από τον 5ο αιώνα π.Χ., διακόπηκαν όμως και αντικαταστάθηκαν με λαξευτές μορφές κατά την περίοδο των Σασσανιδών, ενώ αργότερα αφαιρέθηκαν μαζικά λόγω ενός εικονοκλαστικού κινήματος που υποστηρίχθηκε από τη δυναστεία των Σασσανιδών.

Ζωροαστρισμός
πατι  ωπατι  πατι  πατι πατι ρτφο9ρξνβμ ωψ,κφλ.δσ΄τξφθγωβ;΄'ιρκηγφ4ριγξγξγξγηηηηηηη[οδχγφκγξγτυιξ43ηΥ

{9Η5486ΡΘ585439ΘΡΙΚΡΗΞ5ΓΡΒ ΄ΡΓΕΓΙΗ4ΤΦΓ{$θΞΕΦΨ

Μ2ΓΩς 0ΙΠΚ΄Λ3ΤΙΦΡΨΗΝΙΚ4ΛΦΡΨΝΙΘΟΔΩΝΩΦΞΗΤΞΙΓΞΓΦΗΙ'ΠΔΣΠΙ'ΘΚΩΜΙς2ΘΡ5ΙΟΨΞΗ4ΦΩΞΔΞΧ

ΨΙ8ΕΗΓΩΝ

ΟςΡ9ΗΞΓΡΙΓΞΦΞΦΡΞΓΩΝΒΙΦΩΞΦΞΦΦΜΔΚΓΦΚΩ9Υ]ΗΓΤΒΦΡ

ΔΨ8Ι0ΗΥΤΕΘΓΞΩΦΨ[8ΙΤΘ0Π3ΓΡΦΞΜΨΚΔΧΚ]09Ο
Άνω Δρόπολη

H Άνω Δρόπολη () είναι μία πρώην επαρχία του νομού Αργυροκάστρου, στην νότια Αλβανία. Με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2015 έγινε Διοικητική Μονάδας του Δήμου Δρόπολης. Ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2011 ήταν 971. Η δημοτική ενότητα κατοικείται από εθνοτικά Έλληνες.

Οικισμοί 
Από τα βόρεια προς τα νότια: Γεωργουτσάτες, Ζερβάτες,  Βουλιαράτες, Βόδριστα, Κρά, Βοδίνο, Βρυσερά, Άγιος Νικόλαος, Πέπελη,  Κλεισάρι, Σελλειό, Λοβίνα(Άνω & Κάτω), Λυκομίλι, Λόγγος, Κρυονέρι,  Σωτήρα, Κοσοβίτσα.

Δείτε επίσης 
 Δρόπολη
 Κάτω Δρόπολη
 Έλληνες της Αλβανίας

Αναφορές 

Ήπειρος
Βόρεια Ήπειρος
Βαρικό Φλώρινας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Βαρικό (αποσαφήνιση)

Το Βαρικό  (παλαιότερη ονομασία Μόκρενη ) είναι ορεινό χωριό στη νοτιότερη άκρη του νομού Φλώρινας.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Βαρικό βρίσκεται στα όρια των νομών Φλώρινας, Καστοριάς, Κοζάνης στους πρόποδες του όρους Βέρνου και ΝΔ. της λίμνης Χειμαδίτιδας. Απέχει 41 χλμ. Α. από την Καστοριά και 29 χλμ. ΝΔ. από το Αμύνταιο. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, φημίζεται μάλιστα για την ποικιλία των φασολιών που καλλιεργεί καθώς και για την ιτιόβεργα, από την οποία οι ντόπιοι καλαθοπλέκτες  κατασκευάζουν πανέμορφα καλάθια. Στο χωριό δραστηριοποιείται  Πολιτιστικός Σύλλογος που ιδρύθηκε το 1983 και διαθέτει 4 χορευτικά τμήματα, τμήματα ζωγραφικής, χειροτεχνίας, καλαθοπλεκτικής, καράτε διοργανώνει κάθε χρόνο το τοπικό Καρναβάλι.

Από τον Ιανουάριο του 2016 λειτουργεί η βιβλιοθήκη του Δικτύου Εθελοντών «Δημοσιογράφοι σε δράση» (Journalists Acting) στο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Βαρικού, που δημιουργήθηκε με τη συνδρομή εταιρειών, του Δήμου Αμυνταίου, την Κοινότητα Βαρικού και το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Βαρικού.

Ονομασία - Διοικητικά 
Το χωριό μέχρι το 1926 ονομαζόταν Μόκραινη οπότε και μετονομάστηκε σε Βαρικό, ενώ μεταξύ 1941 και 1942 αποσπάται και προσαρτάται μεταξύ των νομών Φλωρίνης και Καστοριάς. Από το 2010, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βαρικού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βαρικού του Δήμου Αμυνταίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 638 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Λίγα λόγια για το Βαρικό Φλώρινας και τους κατοίκους του
 Γιορτή φασολάδας στο Βαρικό από την http://www.ert.gr/perifereiakoi-stathmoi/florina

Παραπομπές

Χωριά του νομού Φλώρινας
Δήμος Αμυνταίου
Ρουμπτσόβσκ

Το Ρουμπτσόβσκ () είναι πόλη στο Κράι Αλτάι της Ρωσίας, που βρίσκεται στον ποταμό Αλέι (παραπόταμος του Ομπ) 281 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Μπαρναούλ. Ο πληθυσμός ήταν 147.002 άτομα στην απογραφή του 2010. Το 2002 είχε πληθυσμό 163.063 κατοίκων, και στην απογραφή του 1989 είχε πληθυσμό 171.792 κατοίκων. Το 1975 είχε πληθυσμό 167.000 κατοίκων, το 1959 είχε πληθυσμό 111.000 κατοίκων και το 1939 είχε πληθυσμό 38.000 κατοίκων.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε το 1892.

Ορισμένα αντισημιτικά περιστατικά συνέβησαν στην πόλη το 1945.

Διοικητική και δημοτική κατάσταση 
Στο πλαίσιο των διοικητικών διαιρέσεων, το Ρουμπτσόβσκ είναι το διοικητικό κέντρο της περιοχής Ρουμπτσόβσκι, αν και δεν είναι αποτελεί μέρος της. Ως διοικητική διαίρεση, ενσωματώνεται ξεχωριστά ως η πόλης σημασίας κράι του Ρουμπτσόβσκ-μια διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσο με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη σημασίας κράι του Ρουμπτσόβσκ ενσωματώνεται ως Αστικός Θύλακας του Ρουμπτσόβσκ.

Μεταφορές 
Το αεροδρόμιο Ρουμπτσόβσκ είναι ένα εγκαταλελειμμένο αεροδρόμιο το οποίο χρησιμοποιείται συχνότερα από τη τοπική νεολαία για αγώνες αυτοκινήτων.

Κλίμα

Αξιοσημείωτα άτομα 
 Ραΐσα Γκορμπάτσιοβα, σύζυγος του πρώην Σοβιετικού ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσώφ
 Γιεβγκένι Κριούκοφ, ποδοσφαιριστής 
 Μπόρις Έιφμαν, χορογράφος μπαλέτου
 Βλαντιμίρ Ρύζκοφ, πολιτικός 
 Αλεξέι Τιστσένκο, μποξέρ
 Γιεκατερίνα Λομπάζνιουκ, γυμνάστρια
 Βλαντιμίρ Γκαλουζίν, τενόρος

Πολιτιστικές αναφορές 
Η συγγραφέας Έσθερ Χάουτζιγκ περιγράφει τις εμπειρίες της στο Ρουμπτσόβσκ, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο βιβλίο της, Η Ατελείωτη Στέπα.

Αδελφοποιημένες πόλεις 
  Γκραντς Πας, Ηνωμένες Πολιτείες
  Τατσένγκ, Κίνα
  Πάτος ντε Μίνας, Βραζιλία

Παραπομπές

Σημειώσεις 

Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Τομπόλσκ

Το Τομπόλσκ (ρωσικά: Тобольск) είναι πόλη στην περιφέρεια Τιουμέν της Ρωσίας, που βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Τομπόλ και Ιρτίς. Το Τομπόλσκ, που ιδρύθηκε το 1590, είναι ο δεύτερος παλαιότερος ρωσικός οικισμός ανατολικά των Ουραλίων στην Ασιατική Ρωσία και αποτελεί ιστορική πρωτεύουσα της περιοχής της Σιβηρίας.

Διοίκηση
Στο πλαίσιο των διοικητικών υποδιαιρέσεων, το Τομπόλσκ λειτουργεί ως διοικητικό κέντρο της περιοχής Τομπόλσκι, αν και δεν αποτελεί μέρος της. Ως διοικητική διαίρεση, μαζί με έναν αστικό οικισμό, ενσωματώνεται ξεχωριστά ως Οικισμός του Τομπόλσκ, μια διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσo με εκείνo των περιφερειών. Ως δημοτική διαίρεση, o Οικισμός του Τομπόλσκ ενσωματώνεται ως Αστικό Οκρούγκ Τομπόλσκ.

Πληθυσμός
 94.143 (Απογραφή του 1989)
 92.880 (Απογραφή του 2002)
 99.694 (Απογραφή του 2010)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Όμπλαστ του Τιουμέν
Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Πρωτάθλημα Γυναικών WWE Raw

Το Πρωτάθλημα Γυναικών WWE Raw είναι ένας τίτλος επαγγελματικής πάλης γυναικών που δημιουργήθηκε από το αμερικάνικη εταιρεία επαγγελματικής πάλης, WWE στο Raw. Είναι ένας από τους δύο τίτλους γυναικών στο κύριο ρόστερ του WWE, μαζί με το Πρωτάθλημα Γυναικών SmackDown στη φίρμα SmackDown. Η τρέχουσα πρωταθλήτρια είναι η Σασα Μπανκς, η οποία είναι στη 5η θητεία της. 

.

Ο τίτλος παρουσιάστηκε ως το Πρωτάθλημα Γυναικών WWE στις 3 Απριλίου 2016 στη WrestleMania 32 και έχει τη δική του ιστορία, ξεχωριστή από το αρχικό Γυναικείο Πρωτάθλημα του WWE. Η Σάρλοτ Φλερ, τότε γνωστή απλώς ως Σάρλοτ, ήταν η πρώτη παλαίστρια που κατέκτησε το τίτλο. Ως αποτέλεσμα του διαχωρισμού του ρόστερ το 2016, το Πρωτάθλημα Γυναικών έγινε αποκλειστικό πρωτάθλημα της φίρμας Raw, αποκτώντας την ονομασία «Πρωτάθλημα Γυναικών Raw» και το SmackDown δημιούργησε το «Πρωτάθλημα Γυναικών SmackDown» ως τον αντίπαλο τίτλο του Raw. Το Πρωτάθλημα Γυναικών WWE Raw είναι το μόνο πρωτάθλημα που έχει διεκδικηθεί σε ένα επικεφαλής αγώνα μιας διοργάνωσης Πληρωμής ανά προβολής, η οποία ήταν το Hell in a Cell 2016.

Ιστορία του τίτλου

Θητείες
Μέχρι τις   , συνολικά υπήρξαν 17 θητείες μεταξύ 8 πρωταθλητριών. Η Σάρλοτ Φλερ, τότε γνωστή ως Σάρλοτ ήταν η πρώτη πρωταθλήτρια. Η Σασα Μπανκς κατέχει το ρεκόρ των 5 θητειων ως πρωταθλήτρια. Η δεύτερη θητεία της Μπεκι Λιντς είναι η μακροβιότερη (371 ημέρες) και έχει τη μακροβιότερη θητεία συνολικά με 371 ημέρες. Η τέταρτη θητεία της Σάσα Μπανκς είναι η συντομότερη (8 ημέρες - το WWE τις αναγνωρίζει ως 9). Η Ασκα είναι η γηραιότερη πρωταθλήτρια, κερδίζοντας το τίτλο στα 38 της χρόνια, ενώ η Μπανκς είναι η νεότερη, κερδίζοντας το τίτλο στα 24 της χρόνια.

Πηγές
independent.co.uk

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 http://www.wwe.com/classics/titlehistory/raw-womens-championship
Κάρολος Αντώνιος του Χοεντσόλερν-Σίγκμαρινγκεν

Ο Κάρολος Αντώνιος (γερμ. Karl Anton, 7 Σεπτεμβρίου 1811 - 2 Ιουνίου 1885) από τον Οίκο του Χοεντσόλλερν-Σίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν-Σίγκμαρινγκεν (1848-49), του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν (1869-85), του Χοεντσόλλερν (1849-85) και μετά πρωθυπουργός της Πρωσίας (1858-62).

Βιογραφία
Ο Κάρολος Αντώνιος Ιωακείμ Ζεφυρίνος Φρειδερίκος Μεϊνάρδος ήταν ο μόνος γιος του Καρόλου του Χοεντσόλερν-Σίγκμαρινγκεν και της Μαρίας Αντωνίας Μυρά, κόρης του Πιέρ Μυρά (αδελφού του Ιωακείμ Μυρά, ο οποίος ήταν σύζυγος της Καρολίνας Βοναπάρτη).

Το 1885 απεβίωσε στο Βερολίνο σε ηλικία 74 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Λεοπόλδος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1834 την Ιωσηφίνα, κόρη του Καρόλου του Μπάντεν, και είχε τέκνα:
 Λεοπόλδος 1835-1905, Πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν-Σίγκμαρινγκεν. Γιος του ήταν ο:
 Φερδινάνδος της Ρουμανίας.
 Στεφανία 1837-1859, παντρεύτηκε τον Πέτρο Ε΄ της Πορτογαλίας (Οίκος των Βέττιν, κλάδος Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα)
 Κάρολος Α΄ 1839-1914, Βασιλιάς τη Ρουμανίας
 Αντώνιος 1841-1866, απεβίωσε σε μάχη.
 Φρειδερίκος 1843-1904, Πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν-Σίγκμαρινγκεν
 Μαρία 1845-1912, παντρεύτηκε τον Φίλιππο, Κόμη της Φλάνδρας (Οίκος των Βέττιν, κλάδος Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα). Γιος τους ήταν ο:
 Αλβέρτος Α΄ του Βελγίου.

Πηγές
 Darryl Lundy (7 January 2008). "Karl Anton Fürst von Hohenzollern-Sigmaringen". thePeerage.com. Retrieved 28 December 2008.

Παραπομπές 

Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Λεοπόλδος του Χοεντσόλερν

Ο Λεοπόλδος (γερμ. Luitpold, 22 Σεπτεμβρίου 1835 - 8 Ιουνίου 1905) από τον Οίκο του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν (1885-1905).

Βιογραφία
Ο Λεοπόλδος Στέφανος Κάρολος Αντώνιος Γουσταύος Εδουάρδος Τάσσιλος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Αντωνίου του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν και της Ιωσηφίνας, κόρης του Καρόλου του Μπάντεν.

Το 1905 απεβίωσε στο Βερολίνο σε ηλικία 70 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του, Γουλιέλμος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1861 την Αντωνία της Πορτογαλίας, κόρη του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας, και είχε τέκνα:
 Γουλιέλμος 1864-1922, Πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν.
 Φερδινάνδος 1865-1927, Βασιλιάς της Ρουμανίας.
 Κάρολος Αντώνιος 1868-1919, Πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν.

Πηγές
 Darryl Lundy (19 March 2005). "Leopold Stephan Prinz von Hohenzollern-Sigmaringen". thePeerage.com

Παραπομπές 

Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Κάρολος Αντώνιος του Χοεντσόλερν

Ο Κάρολος Αντώνιος (γερμ. Karl Anton, 1 Σεπτεμβρίου 1868 - 21 Φεβρουαρίου 1919) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας (ως προς τον τίτλο μόνο) του Χοεντσόλερν.

Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Λεοπόλδου, πρίγκιπα του Χοεντσόλερν και της Αντωνίας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας.

Το 1919 απεβίωσε στο κάστρο Νάμεντυ, στο Άντερναχ της Ρηνανίας σε ηλικία 51 ετών.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1894 την εξαδέλφη του Ιωσηφίνα-Καρολίνα των Βέττιν - Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρη του Φιλίππου κόμη της Φλάνδρας και είχε τέκνα:
 Στεφανία-Ιωσηφίνα 1895-1975, παντρεύτηκε τον Ιωσήφ-Ερνέστο Φούγκερ, κόμη του Γκλετ.
 Μαρία-Αντουανέτα 1896-1965, παντρεύτηκε τον Έγκον Άυρλ, βαρόνο του Βάλντγκρις & Λίμπεναϊχ.
 Αλβέρτος-Λουδοβίκος 1898-1977, νυμφεύτηκε τη Ίλσε Μάργκοτ, κόρη του αντιστράτηγου Φρειδερίκου φον Φρίντεμπουργκ. Γιος του ήταν ο:
 Γκόντεχαρτ-Φρειδερίκος 1939-2001.
 Ερριέττα 1907-1907, απεβίωσε σε ηλικία τεσσάρων ημερών.

Παραπομπές

Πηγές
 Darryl Lundy (19 March 2005). "Karl Anton Prinz von Hohenzollern-Sigmaringen". ThePeerage.com. Retrieved 2008-12-28.

Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Χοεντσόλερν

Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος (γερμ. Friedrich Wilhelm, 3 Φεβρουαρίου 1924 - 16 Σεπτεμβρίου 2010) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλερν (1965-2010).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου, πρίγκιπα του Χοεντσόλερν και της Μαργαρίτας-Καρόλας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου-Αυγούστου Γ΄ της Σαξονίας.

Το 2010 απεβίωσε στο Ζίγκμαρινγκεν σε ηλικία 86 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος-Φρειδερίκος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1951 τη Μαργαρίτα, κόρη του Καρόλου, πρίγκιπα του Λάινινγκεν και είχε τέκνα:
 Κάρολος Φρειδερίκος γενν. 1952.
 Αλβέρτος Ιωάννης γενν. 1954, νυμφεύτηκε τη Ναταλία Ροκαμπάντο ντε Βιτς
 Φερδινάνδος, γενν. 1960.

Πηγές
 Darryl Lundy (September 20, 2006). "Friedrich Wilhelm Fürst von Hohenzollern-Sigmaringen". thePeerage.com

Παραπομπές 

Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ελληνική Παραγωγή

Η Ελληνική Παραγωγή - Συμβούλιο Βιομηχανιών για την Ανάπτυξη, είναι ένας νεοσύστατος βιομηχανικός φορέας και προσδιορίζεται ως αστική μη κερδοσκοπική εταιρία. Ιδρύθηκε στις 5 Απριλίου 2017 στην Αθήνα και ο σκοπός της είναι η επανασυσπείρωση της παραδοσιακής «βιομηχανίας» στην Ελλάδα, μετά από πρωτοβουλία ενός αριθμού βιομηχάνων και βιομηχανικών συνδέσμων. 

Το 2007 με τη μετονομασία του ΣΕΒ, από «Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών» σε «Σύνδεσμο Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών», έγινε ένα άνοιγμα του Συνδέσμου και σε άλλους επιχειρηματικούς κλάδους, που τελικά, σύμφωνα με ορισμένους βιομηχάνους, οδήγησε σε μια «διάθλαση» των ενδιαφερόντων του. Έτσι, μια ομάδα μικρών, μεσαίων και μεγάλων βιομηχανικών επιχειρήσεων, καθώς και βιομηχανικών συνδέσμων της χώρας, προχώρησε σε μια συλλογική πρωτοβουλία για την ενδυνάμωση του ρόλου της μεταποιητικής βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένου και του πρωτογενούς τομέα, καθώς και όλων των συνδεδεμένων αλυσίδων αξίας με απώτερο στόχο την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.

Ο κυρίαρχος στόχος της «ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ» είναι η ανάδειξη και η ανάπτυξη μιας ανταγωνιστικής βιομηχανίας, που διασφαλίζει ισχυρή και βιώσιμη οικονομία, δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας, ισόρροπη ανάπτυξη, εξωστρέφεια και προστασία του περιβάλλοντος και, την προώθηση της τεχνολογικής προόδου και της καινοτομίας. 

Στις 11 Ιανουαρίου 2018 προσχώρησαν νέα μέλη και από τα 12 μέλη που αριθμούσε κατά την ίδρυσή της τον Απρίλιο του 2017, αυξάνοντας τον αριθμό στα 41 μέλη. Στις 2 Μαΐου η «Ελληνική Παραγωγή» πραγματοποίησε την πρώτη της ετήσια γενική συνέλευση απο την οποία αναδείχθηκε και το νέο 15μελές διοικητικό της συμβούλιο, το οποίο αμέσως μετά ενέκρινε το αίτημα συμμετοχής 12 νέων εταιρειών ως συνδεδεμένων μελών, και έτσι η ο φορέας συνολικά αριθμεί πλέον 53 μέλη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
https://hellenicproduction.org/ Επίσημη ιστοσελίδα

Παραπομπές 

Επιχειρησεων Βιομηχανιων
Βιομηχανία στην Ελλάδα
Έλληνες επιχειρηματίες
Σήραγγα Παναγοπούλας

Η σήραγγα Παναγοπούλας (επίσημη ονομασία: Σήραγγα «Ανδρέας Παπανδρέου») είναι μία δίδυμη σήραγγα μήκους 4 χλμ. και αποτελεί από τα πιο σημαντικά τεχνικά έργα της Ολυμπίας Οδού. Η σήραγγα δόθηκε στην κυκλοφορία στις 11 Απριλίου του 2017 με την παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Τα έργα ξεκίνησαν το 2008 μαζί με την υπόλοιπη Ολυμπία Οδό, αλλά διεκόπησαν το 2011. Τα έργα συνεχίστηκαν από τις αρχές του 2014. Η σήραγγα 4 χιλιομέτρων είναι η μεγαλύτερη οδική γέφυρα της Ολυμπίας Οδού και η τρίτη μεγαλύτερη στην Ελλάδα. 

Η ονομασία της οφείλεται στην ομώνυμη παραθαλάσσια τοποθεσία της Τοπικής Κοινότητας Ζήριας στην Αιγιαλεία.

Τεχνικά χαρακτηριστικά
Είναι η μεγαλύτερη σήραγγα της Ολυμπίας Οδού και είναι η τρίτη μεγαλύτερη στην Ελλάδα, μικρότερη από τη σήραγγα Τ2 Τεμπών και την σήραγγα Δρίσκου. 

Οι δύο κλάδοι της σήραγγας, μήκους 4.000 μέτρων ο δεξιός και 3.160 μέτρων ο αριστερός, έχουν 3 σήραγγες διαφυγής, 5 συνδετήριες σήραγγες οχημάτων, καθώς και 5 χώρους στάθμευσης ανά σήραγγα, μήκους 50 μέτρων ο κάθε χώρος. Επίσης, κάθε 150 μέτρα υπάρχουν τηλέφωνα SOS στη δεξιά πλευρά των σηράγγων, κάθε 50 μέτρα πυροσβεστήρες για πυρκαγιά ή έκρηξη εντός των σηράγγων.

Αξιοσημείωτη πληροφορία είναι η ταυτόχρονη κατασκευή της σιδηροδρομικής σήραγγας του ΟΣΕ, κάτω από τις οδικές σήραγγες. Έτσι, οι δύο κατασκευαστές πρέπει να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στα σημεία διασταύρωσης, προκειμένου να απομονωθεί η επίδραση του ενός έργου στο άλλο.

Παραπομπές 

Π
Κτίρια και κατασκευές στην Πελοπόννησο
Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα
Σάνια Ίλιτς

Ο Αλεξάνταρ "Σάνια" Ίλιτς (Σερβικά: Александар Сања Илић, 27 Μαρτίου 1951 - 7 Μαρτίου 2021) ήταν Σέρβος συνθέτης και κιμπορντίστας. Ίδρυσε την ομάδα Balkanika το 1998 και μαζί τους εκπροσώπησε τη Σερβία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018 με το τραγούδι "Nova deca", το οποίο προκρίθηκε στον τελικό, όπου κατέλαβε τη 19η θέση. Ήταν προηγουμένως ο κιμπορντίστας της γιουγκοσλαβικής μπάντας San από το 1971 έως το 1975.

Ζωή και σταδιοδρομία
Ο Ilić γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1951 στο Βελιγράδι. Ο πατέρας του ήταν συνθέτης, ενώ ο αδελφός του Ντράγκαν είναι μουσικός και μέλος του συγκροτήματος Generacija 5. Ο Ίλιτς ήταν παντρεμένος με τη Σέρβα ηθοποιό και μοντέλο Ζλάτα Πέτκοβιτς μέχρι το θάνατό της το 2012. Είχαν μαζί έναν γιο που γεννήθηκε το 1984.

Ο Ίλιτς ξεκίνησε τη μουσική του σταδιοδρομία στην ηλικία των 12 ετών, όταν συνέθεσε ένα τραγούδι για τον Σέρβο τραγουδιστή Ντράγκαν Λάκοβιτς. Στην ηλικία των 16 ετών, συνέθεσε το τραγούδι "Baj baj baj", το οποίο αργότερα παρουσιάστηκε από τον Bisera Veletanlić στη Jugovizija το 1976, τοποθετώντας το τρίτο. Αποφοίτησε από τη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Ο Ilić συνέχισε τη μουσική του σταδιοδρομία στη δεκαετία του 1970, ερμηνεύοντας σε διάφορα συγκροτήματα όπως το Vragolani και το San. Αργότερα συνέθεσε τη μουσική για τον ύμνο της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου. Το 1982, συνέθεσε το τραγούδι "Halo, Halo" το οποίο εκπροσώπησε τη Γιουγκοσλαβία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1982, που ερμηνεύτηκε από το συγκρότημα Aska. Αργότερα συνέθεσε το τραγούδι "Princeza", το οποίο προσπάθησε να εκπροσωπήσει τη Γιουγκοσλαβία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1984.

Το 1998 ίδρυσε το μουσικό σύνολο Balkanika και πραγματοποίησαν την πρώτη τους συναυλία το 2000. Με το Balkanika εκπροσώπησε τη Σερβία στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2018 με το τραγούδι "Nova deca" και ήρθαν 19οι στον τελικό.

Ο Ίλιτς απεβίωσε στο Βελιγράδι στις 7 Μαρτίου 2021 λόγω επιπλοκών που προκλήθηκαν από την COVID-19 στη διάρκεια της πανδημίας στη Σερβία.

Παραπομπές

Επιπλέον λινκ

Σέρβοι τραγουδιστές
Σέρβοι συνθέτες
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Σερβία
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ρικκάρντο Μοντολίβο

O Ρικκάρντο Μοντολίβο (ιταλικά: Riccardo Montolivo, 18 Ιανουαρίου 1985) είναι Ιταλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίστηκε, μεταξύ άλλων, για λογαριασμό της Μίλαν ως μέσος.

Καριέρα

Σε συλλόγους
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2003 από την Αταλάντα και δύο χρόνια αργότερα πήρε μεταγραφή για τη Φιορεντίνα. Το 2007 αναδείχθηκε καλύτερος νέος παίκτης της Σέριε Α. Από το 2012 είναι παίκτης της Μίλαν, με την οποία κατέκτηε το 2016 το Σούπερ Καπ Ιταλίας.

Στην εθνική ομάδα
Στην Εθνική Ιταλίας παίζει από το 2007. Έχει παίξει με την Ολυμπιακή ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008. Επίσης, έχει λάβει μέρος στο Μουντιάλ του 2010 και στο Euro του 2012, οπότε και η ομάδα έφτασε στον τελικό. Επιπλέον, συμμετείχε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2009 και του 2013, στο οποίο η Ιταλία βγήκε τρίτη.

Παραπομπές

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν
Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ
Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιταλίας
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Balkanika

Οι Balkanika (Σερβικά: Балканика) είναι σερβικό συγκρότημα που ιδρύθηκε από τον Σάνια Ίλιτς το 1998. Εκπροσώπησαν τη Σερβία στη Eurovision 2018 στη Λισαβόνα με το τραγούδι "Nova deca" και προκρίθηκαν στον τελικό, όπου κατέλαβαν την 19η θέση με 113 βαθμούς.

Η αποστολή της ομάδας είναι, όπως επιβεβαίωσε ο Ίλιτς, να διατηρήσει, να αναζωογονήσει και να εκσυγχρονίσει τις μουσικές παραδόσεις της Σερβικής Μεσαιωνικής Μουσικής και της Βυζαντινής Μουσικής.

Μέλη
Άλλα μέλη του γκρουπ είναι ταεξής: 

 φωνητικά: Νεβένα Σταμένκοβιτς, Ντανίκα Κρτσίτς, Μαρίγια Μπιελάνοβιτς, Μλάντεν Λουκίτς και Νεμένγια Κοζίτς,
 κρουστά: Αλεξάνταρ Ραντούλοβιτς και Μίλαν Τζετζίνα, 
 κιθάρα: Μπρανιμίρ Μάρκοβιτς και Νεμπόϊτσα Νεντελγιόκοβιτς, 
 φλάουτο: Λιουμπομίρ Ντιμιτρίγιεβιτς.

Singles 
"Nova deca"

Παραπομπές 

Σερβικά μουσικά συγκροτήματα
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Σερβία
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Επτά Πηγές

{
"type": "FeatureCollection", "features": [
 { "type": "Feature", "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [36.2538147, 28.1140461] }, 
"properties": { "title": "Επτά Πηγές", "marker-color": "FF9900", "marker-symbol": "nature", "marker-size":"medium", "description": ""} }
]
}

Οι Επτά Πηγές είναι περιοχή κοντά στο χωριό Αρχάγγελος στη Ρόδο.

Ονομασία 
Η περιοχή ονομάστηκε έτσι από τις επτά πηγές που βρίσκονται σε πλαγιά και από τις οποίες αναβλύζει νερό προερχόμενο από τον ποταμό Λουτάνη. Το νερό από τα επτά αυτά σημεία περνώντας μέσα από μια στενή σήραγγα καταλήγει σε μια λίμνη που βρίσκεται στην περιοχή.

Πληροφορίες 
Η λίμνη έχει βάθος από 1 έως 8 μέτρα  και μήκος περίπου 200 μέτρα και στην οποία μπορεί κάποιος να κολυμπήσει. Πρόκειται για τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε χάρη στην κατασκευή ενός φράγματος από τους Ιταλούς, προκειμένου να εφοδιάζουν με νερό το γειτονικό χωριό Κολύμπια.

Σήραγγα 

Η σήραγγα που συνδέει το ποτάμι με τη λίμνη ξεκίνησε να κατασκευάζεται  το 1920 και ολοκληρώθηκε 11 χρόνια μετά. Η σήραγγα έχει μήκος 150 μέτρα και βάθος 13 μέτρα. Στη μέση της διαδρομής, υπάρχει ένα πηγάδι το οποίο χρησιμεύει ως φωταγωγός και αεραγωγός, ενώ η λίμνη που καταλήγουν τα νερά, περιφράσσεται από φράγμα κι εκεί που ξεχειλίζει σχηματίζεται ένας καταρράκτης.

Διαδρομές 
Η διαδρομή προς τις Επτά Πηγές και η ρεματιά με τα πλατάνια και τα πεύκα είναι μεγάλης φυσικής ομορφιάς. Σε όλο το πλάτος της ρεματιάς υπάρχουν γεφυράκια, λίμνη με πάπιες και το ροδίτικο γκιζάνι.

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Ρόδου
Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης

Ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ, κινεζικά: 上海合作组织, 上合组织, ρωσικά: Шанхайская организация сотрудничества, ШОС) είναι ευρασιατικός οργανισμός πολιτικής, οικονομικής και αμυντικής συνεργασίας. Από την άποψη γεωγραφικής έκτασης και πληθυσμού είναι ο μεγαλύτερος περιφερειακός οργανισμός, περιλαμβάνοντας το 60% της έκτασης της Ευρασίας, το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού και περισσότερο από το 30% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Ο ΟΣΣ είναι διάδοχος του οργανισμού «Σανγκάη Πέντε» που δημιουργήθηκε το 1996 από τα κράτη της Κίνας, του Καζακστάν, του Κιργιστάν, της Ρωσίας, και του Τατζικιστάν.. Στις 15 Ιουνίου του 2001, το Ουζμπεκιστάν, σε σύνοδο που έγινε στη Σανγκάη προσχώρησε στο οργανισμό, ο οποίος έκτοτε μετονομάστηκε σε Οργανισμό Συνεργασία της Σανγκάη.  Ο «Καταστατικός Χάρτης» του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης υπογράφηκε τον Ιούνιο του 2002 και τέθηκε σε ισχύ στις 19 Σεπτεμβρίου 2003.  Η Ινδία και το Πακιστάν προσχώρησαν στον ΟΣΣ ως πλήρη μέλη στις 9 Ιουνίου 2017 σε σύνοδο κορυφής στην Αστανά του Καζακστάν.

Δομή του Οργανισμού
Ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων είναι το Συμβούλιο Αρχηγών Κρατών. Το Συμβούλιο συνέρχεται μια (1) φορά το χρόνο, εναλλάξ στις χώρες που απαρτίζουν τον οργανισμό. Πρόεδρος του Συμβουλίου ορίζεται ο εκάστοτε αρχηγός κράτους της χώρας που φιλοξενεί το Συμβούλιο. Στις συνεδριάσεις του οργάνου αυτού, συζητούνται τα σημαντικότερα ζητήματα που αφορούν τον οργανισμό και αφορούν την πολιτική του, την πορεία του, τις σχέσεις του με άλλα κράτη και άλλους οργανισμούς κα άλλα ζητήματα πρωτεύουσας σημασίας. 
Το πιο πρόσφατο Συμβούλιο έλαβε χώρα στη Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν, στις 15 και 16 Σεπτεμβρίου 2022 υπό την Προεδρία του Ουζμπέκου Προέδρου, Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ.

Δεύτερο στην ιεραρχία του οργανισμού έρχεται το Συμβούλιο των Αρχηγών των Κυβερνήσεων. Οι Πρωθυπουργοί των χωρών - μελών συνέρχονται και αυτοί  ετησίως, προκειμένου να συζητήσουν και εγκρίνουν τον προϋπολογισμό, να διευθετήσουν οικονομικά ζητήματα, και να συντονίσουν τις δράσεις εντός του Οργανισμού.

To Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών συνέρχεται ένα μήνα πριν την προγραμματισμένη συνάντηση των αρχηγών των κρατών, προκειμένου να οργανώσει τις συναντήσεις των αρχηγών.

Συμβούλια Υπουργών μπορούν να συνέρθουν όταν κριθεί απαραίτητο για την διευθέτηση ζητήματος που άπτεται των υπουργικών καθηκόντων.

Το Συμβούλιο Εθνικών Συντονιστών συντονίζει τις δραστηριότητες και βοηθά στην αλληλεπίδραση μεταξύ κρατικών υπηρεσιών των κρατών μελών.

Η Γραμματεία είναι το πρωτογενές εκτελεστικό όργανο, που υλοποιεί τις αποφάσεις που παίρνονται στα ανώτερα επίπεδα, προγραμματίζει την αντζέντα των ετήσιων Συνόδων, εκδίδει αποφάσεις και διατάγματα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Διεθνείς οργανισμοί
Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ (ταινία, 2007)

Το Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ (γνωστό και ως Sweeney Todd) είναι μια βρετανική-αμερικανική ταινία τρόμου μιούζικαλ του 2007 που σκηνοθέτησε ο Τιμ Μπάρτον και μια προσαρμογή του Στίφεν Σοντιμ και του Χιού Ουίλερ, με το ίδιο όνομα. Η ταινία επαναφέρει τη βικτοριανή μελοδραματική ιστορία του Sweeney Todd, ενός αγγλού κουρέα και μανιακου δολοφόνου που δολοφονεί τους πελάτες του με ένα κοφτερο ξυράφι και με τη βοήθεια της συνεργού του κ. Lovett, επεξεργάζεται τα πτώματά τους σε κρεατόπιτες. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Τζόνι Ντεπ ως ο Sweeney Todd, και η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ ως η κ. Lovett.

Το Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 21 Δεκεμβρίου 2007 και στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 25 Ιανουαρίου 2008 με ενθουσιώδεις κριτικές από κριτικούς. Η ταινία κέρδισε πολλά βραβεία, όπως το βραβείο Χρυσή Σφαίρα για την καλύτερη ταινία - μουσική ή κωμωδία, το βραβείο Χρυσή Σφαίρα για τον Καλύτερο Ηθοποιό - Κινηματογραφική Μουσική ή Κωμωδία και το Βραβείο Ακαδημίας Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης. Η Κάρτερ ήταν υποψήφια για ένα βραβείο Χρυσή Σφαίρα για την καλύτερη ηθοποιό - Κινηματογραφική Μουσική ή Κωμωδία, και ο Ντεπ ήταν επίσης υποψήφιος για το βραβείο Όσκαρ για τον Καλύτερο Ηθοποιό. Παρόλο που δεν ήταν μια εξαιρετική οικονομική επιτυχία στις Η.Π.Α., είχε καλές επιδόσεις παγκοσμίως και έχει δημιουργήσει ένα άλμπουμ soundtrack και διάφορες εκδόσεις DVD.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 
 
 

Ταινίες του 2007
Αμερικανικές ταινίες
Βρετανικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Κανιβαλισμός στη μυθοπλασία
Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση
Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης
Ταινίες σε σκηνοθεσία Τιμ Μπάρτον
Πέταρ Μπόσκοβιτς

Ο Πέταρ Μπόσκοβιτς (σερβικά : Петар Бошковић)( Μπρτσελι, 9 Ιουλίου 1931 – Βελιγράδι, 14 Ιανουαρίου 2011) ήταν Γιουγκοσλάβος  και Σέρβος διπλωμάτης . Διετέλεσε ως πρεσβευτής  τής Σοσιαλιστικής  Ομόσπονδης Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας στην Κύπρο.

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέταρ Μπόσκοβιτς γεννήθηκε στις 9 Ιουλίου 1931 στο χωριό Μπρτσελι πού βρίσκεται κοντά στην  παραλιακή πόλη και το λιμάνι του Μπαρ. Ο πατέρας του ο Ίβο εργαζόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ενώ ο ίδιος έμεινε στη Γιουγκοσλαβία με την μητέρα και τα αδέλφια τού. Ο Εθνικός ήρωας Μιλο Μπόσκοβικ ήταν ο αδελφός τού. Aργότερα ως νεαρός άνδρας το  1952 πήγε με τον  πάτερα του στην Αμερική  όπου και τελείωσε το Πανεπιστήμιο Πολιτικών Επιστημών Ντίκινσον της Πενσυλβάνιας.  Στη συνέχεια, ολοκλήρωσε τις Μεταπτυχιακές σπουδές του το 1973 στο τμήμα Πολιτικών επιστημών του Πανεπιστήμιου στο Βελιγράδι.

Από το 1960 μέχρι το 1965 εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών τής Ομόσπονδης Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Από το 1965 μέχρι το 1976 ήταν ο πρώτος διορισμένος αναπληρωτής διευθυντής του προγράμματος Πρόγραμμα Υποτροφιών Φουλμπράιτ στο Βελιγράδι για σπουδές, μεταπτυχιακά και έρευνα στις ΗΠΑ. Η συνθήκη Φουλμπράιτ που υπεγράφη μεταξύ των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Γιουγκοσλαβίας στα τέλη του 1964 για την ανταλλαγή υποτρόφων και καθηγητών ήταν η πρώτη που συμφωνήθηκε με μία κομμουνιστική χώρα. Από το 1976 εως το 1980 διετέλεσε ως Πρώτος Σύμβουλος στην Πρεσβεία της Γιουγκοσλαβίας στο Λονδίνο. Μετά την επιστροφή του από το Λονδίνο, εργάστηκε ως επικεφαλής του τμήματος Δυτικής Ευρώπης  και των ΗΠΑ μέσα στην Κεντρική Επιτροπή τού κυβερνώντος κόμματος της Ένωσης Κομμουνιστών  Γιουγκοσλαβίας.

Από το 1982 μέχρι 1984 εκτελούσε τα καθήκοντα διευθυντή και αρχισυντάκτη της εφημερίδας ¨Pobjeda του Μαυροβουνίου. Στην συνέχεια από το 1985 μέχρι το 1988, υπηρέτησε ως σύμβουλος της εξωτερικής πολιτικής  της Κεντρικής Επιτροπής Ένωσης Κομουνιστών Γιουγκοσλαβίας. Διορίστηκε το 1988 ως πρεσβευτής της Γιουγκοσλαβίας στην Κύπρο. Κατείχε τη θέση αυτή μέχρι το 1993.

Στα τέλη του 1993 και 1994 πραγματοποίησε σειρά διαλέξεων στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ (Bradley, Dickinson, Lafayette, Lebanon Valley, Colgate, Penn State and Beavers College). Προσπάθησε να επισημάνει στο αμερικανικό κοινό τη μονόπλευρη προσέγγιση τους προς το Γιουγκοσλαβικό ζήτημα. Το 1999 προσκλήθηκε για άλλη μια φορά από τα αμερικανικά πανεπιστήμια να κάνει διάλεξη ως εμπειρογνώμονας της εξωτερικής πολιτικής  για τις σχέσεις Σερβίας – Αλβανίας.

Κατά τη διάρκεια του 1999 ήταν ένας από τους σημαντικότερους μάρτυρες στη δίκη του εγκληματία του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου Δίνκο Σάκιτς που σκότωσε τον αδερφό του Μίλο Μπόσκοβιτς. Ο Πέταρ Μπόσκοβιτς πέθανε στις 14 Ιανουαρίου 2011 στο Βελιγράδι.

Έργα
Εκτός από τα πολυάριθμα άρθρα ήταν σχολιαστής σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά στη Γιουγκοσλαβία και στο εξωτερικό. Ανάμεσα σε όλα τα έργα του που έχουν δημοσιευτεί, δύο ξεχωριστές μελέτες μπορούν να διακριθούν. Πρόκειται για δύο βιβλία:
 Πρόσφατες εξελίξεις στη Δυτικοευρωπαϊκή Αριστερά, Βελιγράδι, 1982
 Οι προκλήσεις της τεχνολογικής αλλαγής, Βελιγράδι 1987

Παραπομπές 

Σέρβοι διπλωμάτες
Κρόκος Τήνου

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα Κρόκος (αποσαφήνιση)

Ο Κρόκος είναι ημιορεινός οικισμός της Τήνου στις Κυκλάδες σε υψόμετρο 200 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Ο Κρόκος βρίσκεται προς τα βόρεια της πόλης της Τήνου (Χώρα) σε απόσταση 9,5 χλμ. βόρεια από αυτήν, επάνω στην ΕΟ Τριπόταμου - Καλλονής και ανάμεσα στα χωριά Σκαλάδος και Λουτρά. Το χωριό είναι κτισμένο σε κατάφυτη ρεματιά πριν το "Λιβάδι της Κώµης" και είναι τόπος καταγωγής της οικογένειας ιατρών Ζαλλώνη του 17ου αιώνα, με πιο γνωστό μέλος της τον ιατροφιλόσοφο Μαρκάκη Ζαλλώνη. Αυτός είναι που έγραψε το 1809 το βιβλίο "Ταξίδι στην Τήνο", το οποίο ήταν η πρώτη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας της Τήνου. Αξιοθέτα της περιοχής είναι ο Ιερός Καθολικός Ενοριακός Ναός Ευαγγελιστρίας που ανοικοδομήθηκε το 1834, το παραδοσιακό καφενείο της Κυρά Λένης και το Bistro "Κρόκ Μεσιέ" με την υπέροχη αυλή του. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 25 κατοίκους, και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Εξωμβούργου του Δήμου Τήνου.

Παραπομπές

Χωριά της Τήνου
Πόλεμος του Αφγανιστάν (2001-2021)

Ο Πόλεμος στο Αφγανιστάν (2001 - 2021) ήταν η μακροβιότερη ένοπλη σύρραξη των αρχών του 21ου αιώνα, (19 χρόνια και 8 μήνες) αλλά και ο πιο μακροχρόνιος πόλεμος στην στρατιωτική ιστορία των Η.Π.Α..  Διεξήχθη ανάμεσα στις Η.Π.Α. και τους Συμμάχους τους και στο Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν - γνωστό ως Ταλιμπάν, και έληξε με την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν και την επανίδρυση του Ισλαμικού Εμιράτου.  

Ο πόλεμος ξεκίνησε μετά την άρνηση των Ταλιμπάν, οι οποίοι ήταν στην εξουσία του Αφγανιστάν, τότε, να εκδώσουν τον Οσάμα μπιν Λάντεν, ιθύνων νου των  τρομοκρατικών επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη, όπως παραδέχτηκε ο ίδιος το 2004, και ηγέτη της Αλ Κάιντα. Οι ΗΠΑ εισβάλλουν στη χώρα, υποστηριζόμενες στην αρχή μόνο από το Ηνωμένο Βασίλειο και τον Καναδά  και αργότερα από ένα συνασπισμό από 40 χώρες, συμπεριλαμβανομένων όλων των μελών του ΝΑΤΟ. 

Αν και δεν κατάφεραν να συλλάβουν τον Οσάμα μπιν Λάντεν, που διέφυγε στα βουνά του Ινδικού Καυκάσου, οι αμερικανικές δυνάμεις παρέμειναν στη χώρα, και δημιουργήσαν υπό την αιγίδα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, την Διεθνή Δύναμη Αρωγής για την Ασφάλεια εκδιώκοντας τους Ταλιμπάν από την εξουσία, και εγκαθιδρύοντας το Μεταβατικό Ισλαμικό Κράτος του Αφγανιστάν (2002) στην αρχή, και την Ισλαμική Δημοκρατία του Αφγανιστάν (2004), έπειτα. Από την πλευρά τους, οι Ταλιμπάν, αφού αναδιοργανώθηκαν υπό την ηγεσία του μουλά Μοχάμεντ Ομάρ, από το 2003 αρχίζουν ανταρτοπόλεμο εναντίον της Αφγανικής κυβέρνησης και των Δυτικών. Οι αντεπιθέσεις των Ταλιμπάν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένες, καταφέρνοντας μέχρι το 2007 να επανακαταλάβουν μεγάλες περιοχές του Αφγανιστάν.. Οι Αμερικανοί και οι Σύμμαχοί τους, ενίσχυαν συνεχώς την στρατιωτική τους δύναμη, φτάνοντας το 2011, να διατηρούν 140.000 στρατιώτες στην χώρα.

Όταν τελικά έγινε δυνατή η σύλληψη και η θανάτωση του Οσάμα μπιν Λάντεν το 2011, άρχισαν οι διεργασίες για τον τερματισμό του πολέμου. Το 2014 το ΝΑΤΟ απέσυρε τη Διεθνή Δύναμη Αρωγής για την Ασφάλεια, μεταφέροντας την ευθύνη στην Αφγανική κυβέρνηση πλέον. Για το σκοπό αυτό, και για βοηθήσει την αφγανική κυβέρνηση και τις αφγανικές ένοπλες δυνάμεις, με την παροχή τεχνογνωσίας, εξοπλισμού και εκπαίδευσης, δημιούργησε την Αποστολή Αποφασιστικής Υποστήριξης. Οι διαδικασίες ειρήνευσης της χώρας συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια, και τελικά κατέληξαν στη Συμφωνία της Ντόχας, τον Φεβρουάριο του 2020, όπου οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ από τη μια, και οι Ταλιμπάν από την άλλη, υπέγραψαν συμφωνία ανακωχής. Οι ΗΠΑ ανέλαβαν να αποσύρουν τα στρατεύματά τους μέχρι το καλοκαίρι του 2021, και οι Ταλιμπάν να απέχουν από οποιαδήποτε ένοπλη ενέργεια εναντίον των αμερικανικών και αφγανικών δυνάμεων. Ο πόλεμος έληξε, και τυπικά, στις 30 Αυγούστου 2021. 

Όταν άρχισε η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων, οι Ταλιμπάν σταδιακά κατέλαβαν και πάλι και το Αφγανιστάν και την εξουσία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Afghanistan profile – A chronology of key events as provided by BBC
Ακκαρών

Η πόλη Ακκαρών ή Εκρών (εβραϊκά: עֶקְרוֹן) ήταν μια από τις πέντε πόλεις της φημισμένης Φιλισταϊκής πενταπόλεως, που βρίσκεται στη νοτιοδυτική Χαναάν.

Πολλές τοποθεσίες έχουν προταθεί για την Ακκαρών, συμπεριλαμβανομένων των Ακίρ, Κατρά, Ζικρίν και Παράλιος Καισάρεια, αλλά μετά την ανακάλυψη της επιγραφής της Ακκαρών το 1996, η Ακκαρών ταυτίστηκε θετικά με το ανάχωμα του Τελ Μικνέ (εβραϊκά) ή Χιρμπέτ ελ Μουκανά (αραβικά). Το τελλ βρίσκεται 35 χιλιόμετρα δυτικά της Ιερουσαλήμ και 18 χιλιόμετρα βόρεια του Τελλ εσ-Σαφί, της σχεδόν ορισμένης τοποθεσίας της πόλης των Φιλισταίων Γέθ, στο έδαφος του Κιμπούτζ Ρεβαντίμ στο ανατολικό άκρο της παραλιακής πεδιάδας του Ισραήλ.

Τοποθεσία
Ο Ιερώνυμος έγραψε ότι η Ακκαρών βρισκόταν ανατολικά της Αζώτου και της Ιάμνειας (σύμφωνα με τη σύγχρονη ερμηνεία), ωστόσο ανέφερε επίσης ότι κάποιοι εξισώνουν την πόλη με τον Πύργο Στράτωνος στην Παράλιο Καισάρεια. Αυτό μπορεί να είναι μια αναφορά του ραββίνου Αμπαχού στον εντοπισμό της Ακκαρών με την Καισαρεία στη Μεγκιλά (Ταλμούδ).

Ο Ρόμπινσον εντόπισε για πρώτη φορά το αραβικό χωριό Ακίρ ως τόπο της Ακκαρών το 1838 και αυτό έγινε δεκτό μέχρι να αμφισβητηθεί από τον Μακάλιστερ το 1913, ο οποίος πρότεινε την Χιρμπέτ Ντικερίν και ο Όλμπραϊτ το 1922, ο οποίος πρότεινε την Κατρά.

Η αναγνώριση της Ακκαρών ως Τελ Μικνέ/Χιρμπέτ ελ Μουκανά προτάθηκε από τον Νεβά και τον Καλλαί το 1957–1958, μια θεωρία ευρέως αποδεκτή υπό το πρίσμα μιας αφιερωμένης βασιλικής επιγραφής που βρέθηκε κατά τις ανασκαφές του 1996.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
History of Ekron through archaeology of the Tel Mikne site.

Αρχαιολογικοί τόποι στο Ισραήλ
Παλαιστίνη
Ασκελόν

Η Ασκαλώνα (εβραϊκά: אשקלון, αραβικά: عَسْقَلَان, αρχαία ελληνικά: Ἀσκάλων) είναι παράκτια πόλη στη νότια περιοχή του Ισραήλ στις ακτές της Μεσογείου, 50 χιλιόμετρα (31 μίλια) νότια του Τελ Αβίβ και 13 χιλιόμετρα βόρεια των συνόρων με τη Λωρίδα της Γάζας. Το αρχαίο λιμάνι της Ασκαλώνα χρονολογείται από τη νεολιθική εποχή. Κατά την πορεία της ιστορίας της κυριαρχούν οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι Χαναναίοι, οι Φιλισταίοι, οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Έλληνες, οι Φοίνικες, οι Ασμοναίοι, οι Ρωμαίοι, οι Πέρσες, οι Άραβες και οι Σταυροφόροι, μέχρι που καταστράφηκε από τους Μαμελούκους το 1270.

Το αραβικό χωριό αλ Ματζντάλ ή αλ Ματζντάλ Ασκαλάν (αραβικά: المجدل, εβραϊκά: אל-מג'דל ,מגדל), ιδρύθηκε λίγα χιλιόμετρα εσωτερικά από τον αρχαίο τόπο μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα, υπό οθωμανική κυριαρχία. Το 1918, έγινε μέρος της διοίκησης της περιφέρειας της Βρετανικής Διοίκησης Κατεχόμενων Εχθρικών Εδαφών και το 1920 έγινε μέρος της Εντολής της Παλαιστίνης. Σύμφωνα με το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ της 29ης Νοεμβρίου 1947 για την κρατική διχοτόμηση και την Οικονομική Ένωση της Παλαιστίνης, θα ανήκε στο αραβικό παλαιστινιακό κράτος. Το αλ Ματζντάλ στις παραμονές του Αραβοϊσραηλινού πολέμου του 1948 είχε 10.000 Άραβες κατοίκους και τον Οκτώβριο του 1948, η πόλη φιλοξένησε χιλιάδες περισσότερους πρόσφυγες από κοντινά χωριά. Το αλ Ματζντάλ ήταν η εμπροσθοφυλακή της αιγυπτιακής εκστρατευτικής δύναμης με έδρα τη Γάζα. Το χωριό κατακτήθηκε από ισραηλινές δυνάμεις στις 5 Νοεμβρίου 1948, οπότε ο μεγαλύτερος αριθμός του αραβικού πληθυσμού είχε φύγει, αφήνοντας περίπου 2.700 κατοίκους, εκ των οποίων 500 εκδιώχθηκαν από ισραηλινούς στρατιώτες το Δεκέμβριο του 1948. Η πόλη αρχικά ονομαζόταν Μιγκντάλ Γκάζα, Μιγκντάλ Γκαντ και Μιγκντάλ Ασκελόν από τους νέους Εβραίους έποικους. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους Άραβες εκδιώχθηκαν μέχρι το 1950.

Το 1953, ενσωματώθηκε η γειτονική συνοικία του Αφριντάρ και το όνομα «Ασκελόν» επανήλθε στην πόλη. Μέχρι το 1961, η Ασκαλώνα καταλάμβανε τη 18η θέση μεταξύ των ισραηλινών αστικών κέντρων με πληθυσμό 24.000 κατοίκων. Το 2016 ο πληθυσμός της Ασκαλώνας ήταν 134.454.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ashkelon City Council
 "Ashkelon, ancient city of the sea", National Geographic, January 2001

Πόλεις του Ισραήλ
Αντέλ Ενέλ

Η Αντέλ Ενέλ (Adèle Haenel, 1 Ιανουαρίου 1989) είναι Γαλλίδα ηθοποιός, βραβευμένη δύο φορές με Σεζάρ.

Βιογραφία
Έχει προταθεί δύο φορές για βραβείο Σεζάρ πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού για τις ταινίες Water Lilies (2007) και House of Tolerance (2011). To 2012 έλαβε το Βραβείο Ανερχόμενης Ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.

Στη συνέχεια, κέρδισε το βραβείο Σεζάρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Suzanne. Το 2015 κέρδισε το βραβείο Σεζάρ Α' Γυναικείου Ρόλου για το Love at First Fight. Το 2017 έπαιξε στην ταινία 120 χτύποι το λεπτό και έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Σεζάρ Β' Γυναικείου Ρόλου.

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Water Lilies γνώρισε τη σκηνοθέτρια Σελίν Σιαμά, με την οποία συνάψαν σχέση το 2014.

Φιλμογραφία
2002 Les Diables
2007 Water Lilies
2009 Déchaînées
2011 Οίκος ανοχής
2013 Suzanne
2014 Ο άνδρας που αγαπήθηκε πολύ
2015 Love at First Fight
2016 Το άγνωστο κορίτσι
2017 120 χτύποι το λεπτό
2019 Το πορτραίτο της γυναίκας που φλέγεται

Παραπομπές

Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γαλλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Γαλλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γαλλία
Βραβευμένοι με Σεζάρ
Εμμανουήλ Τρούλης

Ο Εμμανουήλ Ιωάν. Τρούλης  (ή Τρουλομανόλης) γεννήθηκε στο χωριό Λιβάδια Μυλοποτάμου Ρεθύμνης το 1863 και απεβίωσε στις 25 Δεκεμβρίου 1934 σε ηλικία 71 ετών. Από το 1889-1897 διορίστηκε από την Κρητική Πολιτεία επίσημος οπλαρχηγός του Μυλοποτάμου, γι’ αυτό και τιμήθηκε μετά την απελευθέρωση με ισόβια σύνταξη. Ως οπλαρχηγός έγινε ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων του Μυλοποτάμου που τους ανάγκασε να φύγουν από τα χωριά και να μαζευτούν στο Ρέθυμνο για ασφάλεια. Στο χωριό Μελισσουργάκι φόνευσε τον αγά του χωριού γιατί κατατυραννούσε τους χριστιανούς. Έλαβε μέρος στη μάχη του Κούλε στο Λατζιμά. Στο χωριό Μάραθος Μαλεβιζίου σκότωσε το γενίτσαρο Ριζά Τσαούση γιατί είχε στραγγαλίσει τους μοναχούς της Ιεράς Μονής Αγίου Παντελεήμονα.

Υπήρξε μέλος της Επαναστατικής Επιτροπής που διαπραγματεύτηκε τη συνθηκολόγηση μεταξύ χριστιανών και Τούρκων.

Η συμμετοχή του στην αντίσταση κατά των Τούρκων μαρτυρείται και από το παρακάτω έγγραφο που, μαζί με τους συμπολεμιστές του Γεώργιο Καρτερή και Ευάγγελο Φραγκιαδάκη, έστειλαν προς το Γενικό Διοικητή των Τούρκων στο Ρέθυμνο, δηλώνοντας την απόφασή τους να αθετούν τις διαταγές του και να φονεύουν τους Οθωμανούς σε αντίποινα των δολοφονιών των χριστιανών. Σε κάπως ασύντακτο ύφος γράφουν:

Εξοχώτατε,

Σας φανερώνουμε ότι εμείς οι χριστιανοί προ πάντων φυγόδικοι δεν είμεθα βάρβαρον έθνος και συ πλάνε Γενικέ Διοικητά διατί να συλλαμβάνεις τους χριστιανούς και να τους βάνεις εις τα φυλακάς προς ασφάλειαν και συ να τους φονεύεις ενώ είναι αθώοι, να γνωρίζεις δε ότι δεν θα ησυχάσεις τον τόπον ούτε εμείς οι φυγόδικοι θα φύγομεν από εδώ αφού δεν δώσεις το πρώην καθεστώς και εις ημάς αμνηστείαν και μετακομιστεί η χωροφυλακή, λέγω δε να γνωρίσεις ότι στο τμήμα Ρεθύμνης ευρισκόμεθα συσσωματωμένοι 40 πρόσφυγες Κρήτες και δεν θα λείψωμεν από εδώ έως ότου ζει ένας από ημάς ,μόνο  θα φονεύομεν και θα κακοποιούμεν τους Οθωμανούς, αλλ’ όχι εμείς αλλά εσύ με τας βιαιό(τητας) όπου κάμνης των χριστιανών.

Οι φυγόδικοι

Γεώργιος Καρτερής

Ευάγγελος Φραγκιαδάκης

Εμμανουήλ Τρούλης

Πηγές
Σχέσεις Γουινέας-Ισραήλ

Οι σχέσεις Γουινέας-Ισραήλ αναφέρονται στις σημερινές και ιστορικές σχέσεις μεταξύ Γουινέας και Ισραήλ.

Ιστορία 
Το Ισραήλ είχε διπλωματικές σχέσεις με την αποικιακή Γαλλική Γουινέα μέχρι το 1958, όταν η Γουινέα έγινε ανεξάρτητη. Το 1967, η Γουινέα έκοψε τις σχέσεις με το Ισραήλ.Οι διπλωματικές σχέσεις επαναϊδρύθηκαν τον Ιούλιο 2016.

Εμπορικές σχέσεις 

Οι εξαγωγές του Ισραήλ στη Γουινέα ανήλθαν σε 4,13 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το 2014, κυρίως ηλεκτρονικά προϊόντα και πρώτες ύλες, ενώ οι εξαγωγές της Γουινέας στο Ισραήλ ανήλθαν σε 6,95 εκατομμύρια δολάρια, σχεδόν αποκλειστικά ακατέργαστα διαμάντια. Το 2015 το Ισραήλ δεν εισήγαγε διαμάντια από τη Γουινέα, μειώνοντας τις εισαγωγές σε περίπου 23.000 δολάρια ΗΠΑ. Οι εξαγωγές του Ισραήλ προς τη Γουινέα ανήλθαν σε 3,66 εκατομμύρια δολάρια το έτος αυτό.

Δείτε επίσης 
 Διεθνείς σχέσεις του Ισραήλ
 Οικονομία του Ισραήλ

Παραπομπές 
  

Διεθνείς σχέσεις του Ισραήλ
Πολιτική της Γουινέας