joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Διάταξη

Μια διάταξη των n στοιχείων συνόλου Ζ {z1,z2...zn} ανά k είναι ένα διατεταγμένο δείγμα (z1,z2...zk) που προκύπτει από την επιλογή k στοιχείων από το σύνολο Z,  όπου n και k είναι θετικοί ακέραιοι και k μικρότερο ή ίσο του n.

Η επιλογή των στοιχείων στην απλή διάταξη γίνεται χωρίς επανάθεση των ήδη επιλεγμένων (επανατοποθέτησή τους στο σύνολο Ζ), σε αντίθεση με την διάταξη με επανάληψη όπου κάθε φορά μπορούμε να επιλέξουμε ένα στοιχείο που ήδη έχει επιλεγεί.

Με πιο απλά λόγια, αν Ζ είναι ένα σύνολο με n στοιχεία, τότε λέμε διάταξη των n στοιχείων του Ζ ανά k, καθέναν από τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε να πάρουμε k διαφορετικά στοιχεία του Ζ και να τα βάλουμε σε μια σειρά.

Δύο διατάξεις ταυτίζονται όταν έχουν τα ίδια στοιχεία και με την ίδια σειρά.
Για παράδειγμα έχουμε το σύνολο . Μια διάταξη των 4 στοιχείων του Z ανά 3 είναι η διατεταγμένη τριάδα (4,2,7) ενώ μια άλλη διάταξη των 4 στοιχείων ανά 3 είναι η διατεταγμένη τριάδα (2,4,7).

Ο αριθμός (το πλήθος) των διατάξεων των n ανά k συμβολίζεται με (n)k και είναι 
(n)k = n(n-1)...(n-k+1), το οποίο γράφεται διαδοχικά: 
n(n-1)(n-2)...(n-k+1)=[n(n-1)(n-2)...(n-k+1)(n-k)...3·2·1]/[(n-k)...3·2·1]= n!/(n-k)!

Σημείωση: n! είναι το παραγοντικό του αριθμού n, δηλαδή το γινόμενο 1·2·3·……·(n-1)·n

Ώστε το πλήθος των διατάξεων των n στοιχείων ανά k είναι: (n)k = 

Αν έχουμε n=k, τότε προφανώς οι διατάξεις των n ανά n είναι οι μεταθέσεις (λήμμα:μετάθεση) όλων των στοιχείων (=n) του συνόλου δηλαδή n!

Για να ισχύει και στην περίπτωση αυτή ο τύπος n!/(n-k)! ορίζουμε ότι 0!=1

Αν δεν έχει σημασία η διάταξη των επιλεγμένων στοιχείων (η σειρά τους) τότε μιλάμε για συνδυασμό των n ανά k (βλ. λήμμα συνδυασμός).

Πηγές 
 Γ. Κοκολάκης, Εισαγωγή στη Θεωρία Πιθανοτήτων και Στατιστική, 1991.

Διακριτά μαθηματικά

en:Permutation#Counting sequences without repetition
Μετάθεση (μαθηματικά)

Μια μετάθεση ενός συνόλου αντικειμένων είναι μια τοποθέτηση των αντικειμένων αυτών με μια συγκεκριμένη σειρά. Για παράδειγμα, ας πάρουμε το σύνολο {Α,Β,Γ}.
Αυτό το σύνολο έχει 6 μεταθέσεις, τις (Α,Β,Γ),(Α,Γ,Β),(Β,Α,Γ),(Β,Γ,Α),(Γ,Α,Β),(Γ,Β,Α).

Ο αριθμός (το πλήθος) των μεταθέσεων συνόλου με ν στοιχεία είναι ν!(νι παραγοντικό, δηλαδή 
ν(ν-1)(ν-2)...·3·2·1 
.

Ο ακόλουθος πίνακας είναι βοηθητικός στην κατανόηση της αντιστοιχίας του πλήθους των στοιχείων ενός συνόλου με το πλήθος των δυνατών μεταθέσεών τους.

Αριθμός στοιχείων συνόλου  -  Πλήθος μεταθέσεων

1             →                  1!=1

2             →                  2!=2

3             →                  3!=6

4             →                  4!=24

5             →                  5!=120

6             →                  6!=720

7             →                  7!=5.040

8             →                  8!=40.320

9             →                  9!=362.880

10            →                 10!=3.628.800

11            →                 11!=39.916.800

12            →                 12!=479.001.600

Επισημαίνεται ότι οι μεταθέσεις, σε αντίθεση με τις διατάξεις (λήμμα διάταξη), αφορούν όλα τα στοιχεία ενός συνόλου.

πηγές 
Γ. Κοκολάκης, Εισαγωγή στη Θεωρία Πιθανοτήτων και Στατιστική, 1991

Άλγεβρα Β΄Λυκείου, Ο.Ε.Δ.Β., 1992

Διακριτά μαθηματικά

</big>
Μέριδα (Βενεζουέλα)

Η Μέριδα (πλήρες όνομα Σαντιάγο δε λος Καμπαγιέρος δε Μέριδα) ή "Πόλη των Ιπποτών" (Caballeros) είναι πόλη που βρίσκεται στις Βενεζουελανές Άνδεις, πρωτεύουσα του δήμου Λιμπερταδόρ (Libertador). Είναι ένας από τους κύριους προορισμούς των Βενεζουελανών Άνδεων. Ιδρύθηκε το 1558. Αρχικά αποτελούσε τμήμα της Νέας Γρανάδα, στη συνέχεια όμως περιήλθε στη δικαιοδοσία του Γενικού Αρχηγείου της Βενεζουέλας και διαδραμάτισε ενεργό ρόλο κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας. 

Η Μέριδα έχει σήμερα περισσότερους από 300.000 κατοίκους και με τη μητροπολιτική περιοχή φθάνει τους 450.000. Αποτελεί έδρα του Πανεπιστημίου των Άνδεων και της Αρχιεπισκοπής της Μερίδα. Επίσης, μπορεί να υπερηφανεύεται για το υψηλότερο τελεφερίκ και δεύτερο μεγαλύτερο σε μήκος στον κόσμο. 

Είναι το μεγαλύτερο πανεπιστημιακό κέντρο και τουριστικό κέντρο στη δυτική Βενεζουέλα.

Η πόλη βρίσκεται σε ένα μικρό κάμπο στην κοιλάδα του ποταμού Τσάμα (Chama) που τη διαρρέει από άκρη σε άκρη. Η πόλη της Μέριδα βρίσκεται σε υψόμετρο 1.600 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στο φόντο της έχει, ως σκηνικό την υψηλότερη κορυφή της χώρας που ονομάζεται "Πίκο Μπολίβαρ".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
 Επίσημη Ιστοσελίδα της Κυβέρνησης της Πολιτείας Μέριδα

Πόλεις της Βενεζουέλας
Ίμι Λίχτενφελντ

Ο Ίμι Λίχτενφελντ είναι ο ιδρυτής του Κραβ Μάγκα. 

Γεννήθηκε το 1910 στη Βουδαπέστη. Μεγάλωσε στην Μπρατισλάβα, την πρωτεύουσα της Σλοβακίας, σε ένα σπίτι όπου γαλουχήθηκε στον αθλητισμό, τη δικαιοσύνη και τη δυτική μόρφωση. Ο πατέρας του, Σάμιουελ, ήταν μία ξεχωριστή προσωπικότητα. Στα 13 του ακολούθησε ένα περιπλανώμενο τσίρκο και για τα επόμενα 20 χρόνια ασχολήθηκε με την πάλη, την άρση βαρών και γενικά με επιδείξεις δύναμης. Για αυτόν το τσίρκο ήταν ένα σχολείο, στο οποίο γνώρισε διάφορους ανθρώπους του αθλητισμού και αρκετών ανορθόδοξων σπορ. Αυτοί του έμαθαν όσα γνώριζαν για τις ενασχολήσεις τους, συμπεριλαμβανομένων και των πολεμικών τεχνών. Με την προτροπή του πατέρα του, ο Imi ασχολήθηκε με αρκετά αθλήματα.

Στην αρχή πρώτευσε στην κολύμβηση και κατόπιν στη γυμναστική, την πάλη και την πυγμαχία. Το 1928 κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα πάλης εφήβων στη Σλοβακία και το 1929 το πρωτάθλημα ανδρών. Την ίδια χρονιά κατέκτησε το πρωτάθλημα πυγμαχίας καθώς και ένα διεθνές πρωτάθλημα γυμναστικής. Τη δεκαετία που ακολούθησε έστρεψε το ενδιαφέρον του στην πάλη ως αθλητής και ως προπονητής. Όμως, στα μέσα της δεκαετίας του '30 οι συνθήκες άρχισαν να αλλάζουν στην Μπρατισλάβα. Φασίστες και αντισημιτικές ομάδες άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή, τους οι οποίες στρεφόντουσαν κατά της εβραϊκής κοινότητας. Ο Λίχτενφελντ τέθηκε επικεφαλής μίας ομάδας νεαρών Εβραίων, οι οποίοι είχαν «μαχητική» παιδεία και προσπαθούσαν να εμποδίσουν τις αντισημιτικές ομάδες να εισέλθουν στην περιοχή τους. 

Από το 1936 μέχρι το 1940, η βία ήταν ατελείωτη. Το 1940 τα πράγματα άρχισαν να γίνονται δύσκολα για τον Ίμι, με αποτέλεσμα να αφήσει φίλους και οικογένεια και να επιβιβαστεί σε ένα πλοίο μεταναστών δραπετεύοντας από τους διώκτες του. Το πλοίο μετά από ένα περιπετειώδες ταξίδι κατάφερε να φτάσει στην Παλαιστίνη και ο Ίμι στον προορισμό του. Κατατάχθηκε στον εβραϊκό στρατό και από το 1944 άρχισε να εκπαιδεύει στρατιώτες και κομάντος: σωματική ενδυνάμωση, κολύμβηση, πάλη, χρήση μαχαιριού και άμυνα έναντι επιθέσεων με μαχαίρι. Το 1948 όταν ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ, ανέλαβε επικεφαλής εκπαιδευτής φυσικής εκγύμνασης και Κραβ Μάγκα στην στρατιωτική σχολή του Ισραήλ. Υπηρέτησε για περίπου 20 χρόνια και κατά τη διάρκειά τους τελειοποίησε την ξεχωριστή του μέθοδο αυτοάμυνας και μάχης με γυμνά χέρια. Η πιο σημαντική προσφορά του ήρθε μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση όταν ξεκίνησε την προσαρμογή του συστήματος στις ανάγκες ενός πολίτη.

Το 1978 δημιουργείται η Ένωση Κραβ Μαγκά στο Ισραήλ. Η πολεμική τεχνική τροποποιήθηκε με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε να «ταιριάζει» και σε άνδρα και σε γυναίκα χωρίς να απαιτούνται ξεχωριστές σωματικές ικανότητες. Αποτελούσε το κατάλληλο εργαλείο στα χέρια όποιου είχε ανάγκη να προστατεύσει τη ζωή του έναντι σε κάποιον κίνδυνο που θα αντιμετώπιζε στο δρόμο. Για να διαδώσει την τέχνη του ο Ίμι δημιούργησε δύο εκπαιδευτικά κέντρα, ένα στο Τελ Αβίβ και ένα στη Νατάνια. Ακόμη και κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της ζωής του, ο Λίχτενφελντ συνέχισε να επιτηρεί την ανάπτυξη του συστήματος και την πρόοδο των νέων εκπαιδευτών. Στις 9 Ιανουαρίου 1998 άφησε την τελευταία του πνοή.

Παραπομπές 

Δάσκαλοι πολεμικών τεχνών
Γέφυρα των Μαρτύρων της 15ης Ιουλίου

Η Γέφυρα των Μαρτύρων της 15ης Ιουλίου (τούρκικ: Boğaziçi Köprüsü), ή πρώτη γέφυρα του Βοσπόρου, επίσημα "Γέφυρα Ατατούρκ" είναι η μία από τις δύο γέφυρες που ενώνουν τις δύο ακτές του Βοσπόρου, η άλλη είναι η γέφυρα Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ. Η γέφυρα ενώνει το Ορτάκιοϊ στην ευρωπαϊκή πλευρά με την έναντι ασιατική ακτή Μπεηλέρμπεη και είναι μόνο για οδική χρήση. Πρόκειται για κρεμαστή γέφυρα, που φέρεται από δύο έναντι επάκτιους πυλώνες ύψους 165 μ. έκαστος, με κεντρικό άνοιγμα 1.074 μέτρα, πλάτους 34 μ και συνολικό μήκος 1.510 μέτρα. Το κατάστρωμα της γέφυρας φέρεται σε ύψος 64 μέτρα υπέρ την επιφάνεια της θάλασσας του Βοσπόρου χωρίς έτσι να παρεμποδίζεται η ελεύθερη ναυσιπλοΐα. 
Ουσιαστικά πρόκειται για διηπειρωτική γέφυρα διπλής κατεύθυνσης, με τρεις λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση συν μία βοηθητική και μία μικρή για πεζούς, επίσης ανά κατεύθυνση. Όταν ολοκληρώθηκε το 1973, η γέφυρα ήταν η 4η μεγαλύτερη σε μήκος κρεμαστή γέφυρα στο κόσμο και η μεγαλύτερη έξω από τις ΗΠΑ. Σήμερα είναι η 19η μεγαλύτερη.

Η ίδεα για την κατασκευή μιας γέφυρας στο Βόσπορο χρονολογείται από την αρχαιότητα. Ο Δαρείος Α΄ της Περσίας κατασκεύασε μια προσωρινή γέφυρα στο Βόσπορο, έτσι ώστε να μεταφέρει στρατεύματα για να κυνηγήσει τους Σκύθες και να υπερφαλαγγίσει την Μακεδόνια. Η πρώτη πρόταση για μόνιμη γέφυρα έγινε από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ για σιδηροδρομική χρήση το 1900, αλλά αυτός που πήρε την τελική απόφαση ήταν ο Τούρκος Πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές το 1957. Η γέφυρα σχεδιάστηκε από την εταιρία Φρίμαν Φοξ και Σία και η κατασκευή της άρχισε το 1970. Στην κατασκευή της εργάστηκαν 37 μηχανικοί και 400 εργάτες. Η γέφυρα ολοκληρώθηκε - παραδόθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1973 κατά την 50ή επέτειο της ανακήρυξης της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Πηγές 
 John Freely "The Companion Guide to TURKEY" Εκδόσεις Collins London 1986, σελ.87

Κρεμαστές γέφυρες
Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη
Γεφυρα
Γέφυρες στην Τουρκία
Σταύρος Τσουκαλάς

Ο Σταύρος Τσουκαλάς είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1988 στην Θεσσαλονίκη, αγωνίζεται στον χώρο της μεσαίας γραμμής στην Νίκη Βόλου.

Καριέρα 

Ο Σταύρος Τσουκαλάς πρωτόπαιξε μπάλα σε ηλικία πέντε χρόνων στην Ομόνοια Σταυρούπολης. Συνέχισε στον Ηρακλή Αμπελοκήπων, στις Ελπίδες Ηλιούπολης και στην ΑΠΕ Λαγκαδά.

Ο προπονητής της ομάδας του Λαγκαδά Γιάννης Παγώνης φρόντισε να ενημερώσει τους ανθρώπους του ΠΑΟΚ για το ταλέντο του Τσουκαλά. Απευθύνθηκε στον γνώριμό του Κώστα Λαγονίδη, ο οποίος τον παρακολούθησε σε ένα φιλικό παιχνίδι στο γήπεδο του Μακεδονικού, διακρίνοντας κι ο ίδιος το ταλέντο του. Στη συνέχεια τον είδε αγωνιζόμενο και ο Κυριάκος Αλεξανδρίδης, ο τότε προπονητής της ομάδας νέων του Δικέφαλου, κι έτσι ο νεαρός ποδοσφαιριστής εντάχθηκε το 2006 στον ΠΑΟΚ, προσφέροντας κατ΄ αρχήν στην ομάδα νέων.

Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς παραχωρείται με τη μορφή του δανεισμού στη Δόξα Δράμας. Τη σεζόν 2008-2009 διακρίνεται ιδιαίτερα με τους «μαυραετούς», αφού ήταν από τους πρωταγωνιστές στην πορεία πρωταθλητισμού της τοπικής ομάδας και την άνοδό της στη Β΄ Εθνική (ήταν βασικό στέλεχος με 26 παρουσίες και εννέα γκολ). Την επόμενη αγωνιστική περίοδο ενίσχυσε και πάλι την ομάδα της Δόξας, έχοντας είκοσι συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής.Το καλοκαίρι του 2010 γύρισε από τη Δράμα και για λίγες ημέρες, πριν η αποστολή του ΠΑΟΚ  αναχωρήσει για τη Γερμανία, όπου θα έκανε το βασικό στάδιο της προετοιμασίας της, συμμετείχε στις προπονήσεις του Δικέφαλου, μόλις την τελευταία ημέρα της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου, στις 31 Αυγούστου 2010, συμφωνήθηκε να παραχωρηθεί δανεικός στη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. Με την κυπριακή ομάδα αγωνίστηκε σε δέκα παιχνίδια πρωταθλήματος της Β΄ Εθνικής Κύπρου, καθώς και σε δύο αγώνες κυπέλλου.Ο δανεισμός του διακόπτεται τον Ιανουάριο του 2011 ο Τσουκαλάς επιστρέφει στον ΠΑΟΚ και παίρνει τις πρώτες ευκαιρίες με την ομάδα που ανήκει και εντυπωσιάζει με την απόδοσή του. Αντίθετα την επόμενη σεζόν δεν θα πάρει πολλές ευκαιρίες.Τον Αύγουστο του 2012 ο ΠΑΟΚ τον αφήνει ελεύθερο.

Τον Αύγουστο του 2012 εντάχθηκε στον ΠΑΣ Γιάννινα. Κατάφερε να γίνει βασικός και αναντικατάστατος και βασικό γρανάζι της ομάδας. Χαρακτηρίστηκε μάλιστα «βιονικός» μιας και δύσκολα χάνει παιχνίδι. Έχει ρεκόρ 81 συνεχόμενων αγώνων (25/8/12-6/12/14).

Πηγές - σύνδεσμοι 

 Ο Σταύρος Τσουκαλάς στο transfermarkt.de
 Αυτός είναι ο  Σταύρος Τσουκαλάς 
 Τα στατιστικά του Σταύρου Τσουκαλά
 Ο Σταύρος Τσουκαλάς στο Superleaguegreece.net 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας
Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης
Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Ποδοσφαιριστές Νίκης Βόλου
Αντρέ Μαλρώ

Ο Αντρέ Μαλρώ (André Malraux, 3 Νοεμβρίου 1901 - 23 Νοεμβρίου 1976) ήταν Γάλλος συγγραφέας και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1901 στο Παρίσι. Γόνος αστικής οικογενείας, είχε την ευκαιρία να σπουδάσει στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών και έγινε γνωστός το 1921 με το αλληγορικό του διήγημα "Χάρτινα φεγγάρια".  Κατά τη συμμετοχή σου σε αρχαιολογική αποστολή στην Ινδοκίνα συνελήφθη από την κυβέρνηση των Πνομ Πεν με την κατηγορία της παράνομης διακίνησης αρχαίων

Έγραψε τον "Πειρασμό της Δύσης" (1926) και αργότερα "Το αλλόκοτο βασίλειο" (1928), τους "Κατακτητές" (1928), τη "Βασιλική οδό" (1930), και την "Ανθρώπινη μοίρα" (1930) που τιμήθηκε με το βραβείο Γκονκούρ.

Στον μεσοπόλεμο ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Τρότσκι. Υποστηρίζεται μάλιστα ότι είχε καταστρώσει σχέδιο για την διάσωση του από την εξορία όπου τον είχε στείλει ο Στάλιν. Το σχετικό αποδεικτικό υλικό κατέστρεψε ο εκδότης Γκαλιμάρ λίγο πριν τη γερμανική επέλαση στο Παρίσι.. Συμμετείχε στον ισπανικό εμφύλιο στο πλευρό των δημοκρατικών με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου υπήρξε ενεργό μέλος της Γαλλικής Αντίστασης. Μετά το πέρας του πολέμου ασχολήθηκε κυρίως με την ιστορία της τέχνης και ακολούθησε πολιτικά τον στρατηγό Ντε Γκώλ, ο οποίος του εμπιστεύτηκε το Υπουργείο Πολιτιστικών Υποθέσεων από το 1958  μέχρι τον Μάη του 1968. Πέθανε στις 23 Νοεμβρίου 1976 στο Κρετέιγ.

Έργα μεταφρασμένα στα ελληνικά
La Tentation de l'Occident (Ο πειρασμός της Δύσης, 1926) : 
"Εξάντας", 1987
Γιάννης Στρίγκος ("Καστανιώτης", 2001)
Les Conquérants (Οι κατακτητές, 1928) :
Ε.Παπαγκίκα ("Οδυσσέας", 1980)
"Καστανιώτης", 1999
La Voie royale (Η βασιλική οδός, 1930)
Γιώργος Παπακυριάκης ("Καστανιώτης", 2000)
Νίκος Βώκος ("Φέξης", 1960)
La Condition humaine (Η ανθρώπινη μοίρα, 1933) :
Γιάννης Λάμψας, ("Εκδόσεις των Φίλων", 1963, 1980, 2004)
Γιάννης Λάμψας, ("Εξάντας", 2005)
Ρίτα Κολαΐτη, ("Μεταίχμιο", 2018)
Carnet d'URSS (Σημειωματάριο από την Ε.Σ.Σ.Δ. 1934), Έφη Πυρπάσου, ("Εκδόσεις Πατάκη", 2009)
Le Temps du mépris (Χρόνια καταφρόνιας, 1935), Αρης Νικολετόπουλος ("Γκοβόστης", 1987)
"L'Espoir" (Η ελπίδα, 1937) :
Ν. Βώκου, ("Α/φοί Συρόπουλοι & Κ. Κουμουνδουρέας", '60)
Αλίκη Βρανά, ("Άγκυρα", 1973)
Γιώργος Σπανός ("Εξάντας", 1989)
Esquisse d'une psychologie du cinéma (Σχεδίασμα μιας ψυχολογίας του κινηματογράφου, 1946), Αλέξης Ζήρας ("Ύψιλον", 1997)
Le Musée Imaginaire (Το φανταστικό μουσείο, 1947), Νίκος Ηλιάδης ("Πλέθρον, 2007)
Lazare (Λάζαρος, 1974) :
Κατερίνα Καλατζάκου ("Ρόπτρον", 1991) 
"Ύψιλον", 1991

Παραπομπές

Πηγές
Βιογραφικά στοιχεία και έργα από την Βιβλιονέτ, (ανακτήθηκε 2/3/11)
Μαραγκόπουλος, Α. Βιογραφία και μυθιστορία, Το Βήμα, 31/1/99 (ανακτήθηκε 2/3/11)
Ο επαναστάτης, ο λογοτέχνης, ο πολιτικός, Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 28 - 04 - 2006 (ανακτήθηκε 2/3/11)
Lacouture, Jean, «Μαλρὼ καὶ Τρότσκι » , Ἠριδανός, 5-6 (1973), σσ. 103-114

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Γάλλοι συγγραφείς
Γάλλοι πολιτικοί
Γάλλοι αντιστασιακοί
Φιλόσοφοι της τέχνης
Μπουλγαρί

Το μπουλγ(κ)αρί είναι έγχορδο μουσικό όργανο που ανήκει στην οικογένεια των ταμπουράδων, χαρακτηριστικό της μουσικής της Κρήτης. Η εμφάνισή του στην Κρήτη χρονολογείται προς τα τέλη του 18ου αιώνα και γενικεύεται μετά το 1915 με την έλευση των προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Κυριότερος εκπρόσωπός του θεωρείται ο Στέλιος Φουσταλιεράκης (1911-1992) από το Ρέθυμνο. Σήμερα η χρήση του είναι λιγότερο διαδεδομένη.

Σχήμα 
Το ηχείο του είναι κυρτό και έχει σχήμα αχλαδιού, ενώ ο βραχίονάς του είναι μακρύς και λεπτός. Έχει τρεις διπλές χορδές, λεπτές από ατσάλι, και κινητούς μπερντέδες. Ο καβαλάρης είναι κινητός και οι χορδές δένονται στο κάτω άκρο του οργάνου. Στο σχήμα μοιάζει με το αραβικό σάζι, αλλά σε μέγεθος πιο πολύ στον τζουρά.

Ονομασία 
Ανήκοντας στην οικογένεια του ταμπουρά, το μπουλγαρί και η ιστορία του ακολουθεί σε πολλά σημεία εκείνη του ανωτέρω μουσικού οργάνου. Στην Κρήτη μόνο και στη Μεσσηνία παρουσιάζεται με την ονομασία «μπουλγαρί», που οφείλεται στην πιο μπάσα χορδή του οργάνου, που απαντάνται με την ονομασία "βουργάρα" ή και "μπουργάρα". Μια άλλη εκδοχή για την ονομασία της χορδής είναι η προσπάθεια λεκτικής απόδοσης του βαθύ ήχου που παρήγαγε.

Ιστορία 
Ο ταμπουράς ή μπουλγαρί ή μπουζούκι ήρθε από τη Μικρά Ασία στην Κρήτη στις αρχές του 1800. Η εξάπλωσή του υπολογίζεται μετά το 1870. Στην ύστερη Τουρκοκρατία, τα όργανα αυτά παίζονταν και από χριστιανούς και Τούρκους και Τουρκοκρητικούς. 

Από την αρχή του 20ού αιώνα ως και την Γερμανική Κατοχή, στο Ρέθυμνο το μπουλγαρί συνοδεύει την κρητική λύρα και το μαντολίνο. Κατά το Μεσοπόλεμο, εμφανίζεται και στη δισκογραφία, αλλά χωρίς συνοδεία, με ερμηνευτή το Στέλιο Φουσταλιεράκη. Η χρήση του γενικότερα αυτή την περίοδο διαδόθηκε στα ταμπαχανιώτικα τραγούδια της κρητικής μουσικής, τα οποία συνδυάζουν στοιχεία από την τοπική παράδοση, τα παραδοσιακά μικρασιάτικα και το ρεμπέτικο. Μεταπολεμικά, το συνοδευτικό του ρόλο στη λύρα τον παραδίδει περισσότερο στο λαούτο.

Βιβλιογραφία 
 "Κρητικά άσματα" - Χανιά 1920, Αριστείδης Κριάρης
 Εγκυκλοπαίδεια της Αρχαίας Ελληνικής μουσικής, Σόλων Μιχαηλίδης. Αθήνα 1982, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας
 "Χανιά 1252-1940", Ιωάννης Τσίβης. Αθήνα 1990, Εκδόσεις Γνώση

Πηγές 
 "Τα λαϊκά μουσικά όργανα στην Κρήτη", Ιωάννης Τσουχλαράκης, Αθήνα 2004.
 "Για το μπουλγαρί"
 "Τα μουσικά όργανα στην κρητική παράδοση"

Έγχορδα μουσικά όργανα
Μουσική στην Ελλάδα
Παραδοσιακά μουσικά όργανα
Κομποβούνι

Το Κομποβούνι είναι μικρό βουνό της Αχαΐας στην βόρεια Πελοπόννησο. Το υψηλότερο σημείο του βρίσκεται σε υψόμετρο 758 μέτρων. Στις ανατολικές απολήξεις του βρίσκεται η Τεχνητή Λίμνη Αστερίου στην οποία προσφέρει άπλετη θέα από την κορυφή του.

Τοποθεσία και γενικά στοιχεία
Εκτείνεται νότια της πεδιάδας των Φαρρών, νοτιοανατολικά της ευρείας περιοχής της πεδιάδας της δυτικής Αχαΐας, ανατολικά της χαμηλής οροσειράς της Μόβρης, βορειοανατολικά των βουνών Σκόλλις και Πεζούλισες, βόρεια του ημιορεινού κάμπου της Βουντούχλας και βορειοδυτικά του ορεινού όγκου του Ερυμάνθου, όπου συναντάται και με τις βορειοδυτικές απολήξεις αυτού. 

Στις βόρειες παρυφές του βουνού βρίσκονται τα χωριά Μιτόπολη, Κώμη και Σουβαλιωταίικα, ο συνοικισμός των Παπακωσταίικων στις ανατολικές ενώ η Χιόνα στις νότιες. Οι καταβυθισμένες Τόσκες βρίσκονταν στις ανατολικές απολήξεις του.

Υπήρξε φυσικό σύνορο των πρώην «καποδιστριακών» δήμων Τριταίας, Φαρρών και Ωλενίας, με το βόρειο τμήμα του να εκτείνεται εντός της Ωλενίας, το νότιο εντός της Τριταίας και ένα μέρος του δυτικού εντός των Φαρρών. Από την 1η Ιανουαρίου του 2011 και με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί σύνορο των νέων ευρύτερων δήμων Ερυμάνθου και Δυτικής Αχαΐας, εκτεινόμενο περίπου κατά το ήμισυ στους δύο δήμους.

Ονομασία
Η ονομασία του ενδεχομένως να σημαίνει κοντό βουνό ή κόμπος βουνών (μικρά βουνά ανάμεσα στις παρυφάδες του Ερύμανθου και της Σκόλλιδος).

Υποδομές και έργα
Βορειοανατολικά των απολήξεων του Κομποβουνίου βρίσκεται το τεχνικό έργο του Φράγματος Πείρου - Παραπείρου το οποίο ολοκληρώθηκε το 2019 με τη δημιουργία της Λίμνης Αστερίου η οποία βρίσκεται στις ανατολικές απολήξεις του βουνού. Για τη δημιουργία της λίμνης ερημώθηκε το χωριό Τόσκες το οποίο καταβυθίστηκε ενώ στις ανατολικές παρυφές του βουνού δημιουργήθηκε νέα χάραξη της Εθνικής Οδού Πατρών-Τριπόλεως, ευρέως γνωστής ως «111». Το 2010 περίπου ολοκληρώθηκε ο επαρχιακός δρόμος που συνδέει το Κάτω Μαζαράκι και την νοτιοανατολική Ωλενία με την «111» ο οποίος διέρχεται από τις δυτικές και νοτιοδυτικές απολήξεις του βουνού.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Αντώνης Καλογήρου, Τα βουνά δυτικά του Ερυμάνθου, Εκδόσεις In Path, Αθήνα 2012. ISBN 978-960-9720-00-7.
 Σταύρος Κατσέλης, Ποσοτική γεωμορφολογική ανάλυση του υδρογραφικού δικτύου του Βολιναίου ποταμού, αδημοσίευτη εργασία, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο-Τμήμα Γεωγραφίας, Αθήνα 2008 (ιδίως το 1ο Κεφάλαιο: «Γεωγραφική θέση»).
 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Κομποβούνι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Το Κομποβούνι στο χάρτη. wikimapia.org. Ανακτήθηκε: 02/05/2011. 

Βουνά της Αχαΐας
Δήμος Ωλενίας
Δήμος Τριταίας
Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Δήμος Ερυμάνθου
Χέρμαν Βράνγκελ

Ο Χέρμαν Βράνγκελ (Herman Wrangel, 1584 ή 1587 - 11 Δεκεμβρίου 1643) ήταν Σουηδός στρατιωτικός και πολιτικός.

Από μικρή ηλικία ακολούθησε το στρατιωτικό επάγγελμα, στο οποίο και αναδείχθηκε σχετικά γρήγορα. Το 1621 έγινε στρατάρχης και διακρίθηκε στην εκστρατεία της Πρωσίας κατά τον  Πολωνο-Σουηδικό πόλεμο (1626-1629). Τρία χρόνια αργότερα το 1632 ανέλαβε κυβερνήτης της Πρωσίας. Το 1636 κατέλαβε το Βρανδεμβούργο και στη συνέχεια πυρπόλησε το Βερολίνο. Τον επόμενο χρόνο συνεργάστηκε με τον Μάνερ στη Πομερανία

Ο Χέρμαν Βράνγκελ πέθανε στη Στοκχόλμη το 1643.

Γιος του Χέρμαν ήταν ο  αρχιστράτηγος και αρχιναύαρχος της Σουηδίας Καρλ Γκούσταβ Βράνγκελ.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.15ος, σελ.279.

Βράνγκελ Χέρμαν
Ντέσιε

Το Ντέσιε (αμχ. ደሴ, αγγλικά: Dessie) είναι βορέντα και μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Αιθιοπίας, στη περιφέρεια Αμχάρα, σε υψόμετρο 2470 μ. Έχει πληθυσμό 170.000 κατοίκους. 

Στην πόλη βρίσκεται μουσείο και αερολιμένας. Κοντά στην πόλη είναι ο αυτοκινητόδρομος Αντίς Αμπέμπα - Ασμάρα.

Πόλεις της Αιθιοπίας
Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Διονύσιος

Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Κυρός Διονύσιος Μπαϊρακτάρης ήταν Έλληνας Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Γεννήθηκε το 1927 και απεβίωσε το 2011, σε ηλικία 84 ετών.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Ο Μακαριστός Μητροπολίτης κυρός Διονύσιος γεννήθηκε στους Καλιμεριανούς Ευβοίας το 1927 και πέθανε στην Αθήνα στις 17 Ιουλίου 2011 σε ηλικία 84 ετών.

Το 1956 έλαβε το Πτυχίο της Θεολογίας. Στην συνέχεια παρακολούθησε Νομικά.

Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1952 και υπηρέτησε ως Αρχιδιάκονος για οκτώ συνεχή χρόνια στον Καθεδρικό Μητροπολιτικό Ιερό Ναό της Αθήνας. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε το 1960. Υπηρέτησε στις Τάξεις του Πολεμικού Ναυτικού (1960-1978) οπου δίδαξε στις Παραγωγικές Σχολές Υπαξιωματικών Πόρου και Ναυστάθμου Σαλαμίνος. Στην συνέχεια έλαβε τη θέση του Γενικού Διευθυντή Θρησκευτικού των Ενόπλεων Δυάμεων.

Μητροπολίτης Χίου εξελέγη στις 6 Νοεμβρίου, χειροτονήθηκε στις 11 του ίδιου μήνα (ημέρα των Ελευθερίων της Νήσου Χίου) και ενθρονήστηκε στις 16 Νοεμβρίου 1979.

Μετείχε σε πολλές Εκκλησιαστικές Αποστολές τόσο του Εξωτερικού όσο και του Εσωτερικού. Διατέλεσε Τοποτηρητής Επίσκοπος των Ιερών Μητροπόλεων Ι.Μ. Σάμου και Ικαρίας και Ι.Μ. Μυτιλήνης. Έχει τιμηθεί με διακρίσεις και παράσημα.

Απεβίωσε στην Αθήνα την Κυριακή 17 Ιουλίου 2011. Η Εξόδιος ακολουθία έγινε στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Χίου προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου Β' με την συμμετοχή όλων των κληρικών της νήσου Χίου και απλών πολιτών. Ενταφιάστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Μακαρίου Αίπους στις 21 Ιουλίου 2011.

Πηγές 
Ιστοσελίδα Οικουμενικού Πατριαρχείου

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 Ιστολόγιο Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Μητρόπολης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.

Διονυσιος Μπαιρακταρης
Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Ξηριάς Μαγνησίας

Ο Ξηριάς είναι χείμαρρος στο νομό Μαγνησίας που ξεκινά από την Όθρυ και καταλήγει στον Παγασητικό κόλπο. Πηγάζει από την κορυφή Προσήλια και, αφού καλύψει μια μεγάλη απόσταση μέσα στο βουνό, κόβει το Αθαμάντιο πεδίο στα δύο. Στα μισά του κάμπου συναντά την πόλη του Αλμυρού στα βόρειά του, ενώ πέντε χιλιόμετρα πιο κάτω καταλήγει στην θάλασσα. Σε όλο του το μήκος είναι κατάφυτος από πλατάνια. Ταυτίζεται με τον αρχαίο Κουράλιο ενώ σήμερα οι ντόπιοι τον ονομάζουν Ξηριά, γιατί έχει νερό μόνον μετά από νεροποντή ή τον χειμώνα μετά τις χιονοπτώσεις.

Παραπομπές

Πηγές
Ξηριάς, Ιστότοπος Δήμου Αλμυρού
Stählin, Friedrich (1924). Η Αρχαία Θεσσαλία - Γεωγραφική και ιστορική περιγραφή της Θεσσαλίας κατά τους αρχαίους ελληνικούς και ρωμαϊκούς χρόνους, Εκδοτικός Οίκος Αδελφών Κυριακίδη α.ε., 2008, 2η έκδοση. ISBN 978-960-467-032-1

Ποταμοί της Θεσσαλίας
Αλμυρός
Ταστσί

Το Ταστσί είναι χωριό στην Καππαδοκία της Τουρκίας. Βρίσκεται 61 χλμ. νοτιοανατολικά της Καισάρειας και 43 χλμ. βορειοανατολικά του Βαρασού στην κοιλάδα του Ζαμάντη. 

Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες τουρκόφωνοι (55 οικογένειες – 219 άτομα) και ασχολούνταν με την γεωργία και την κτηνοτροφία, καθώς και με την τέχνη του κτισίματος στα χωριά της περιοχής. 

Διοικητικά ήταν μουχταρλίκι και υπαγόταν στο μουδουρλίκι της Κίσκας, στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων, ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας.

Από το Ταστσί ήρθαν οικογένειες με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1924 στο χωριό Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών και στο Πλατύ Ημαθίας.

Στην απογραφή του 2011, είχε πληθυσμό 246 κατοίκων.

Παραπομπές

Πηγές
Αρχεία Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών.
Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, «Η ΕΞΟΔΟΣ. Τόμος Β΄. Μαρτυρίες ἀπό τίς ἐπαρχίες τῆς Κεντρικῆς καί Νότιας Μικρασίας», Αθήνα 1982.
Λαμπρόπουλου Αναστ. Ευάγγελου, "Καππαδοκία - Φάρασα. Τα τραγούδια και οι χοροί των Φαράσων της Καππαδοκίας, μαζί με διάφορα λαογραφικά στοιχεία.", Μεσσήνη, Α΄ έκδοσις 1995, Δ΄ έκδοσις επαυξημένη 2005.
Καππαδοκία
Χωριά της Τουρκίας
Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Ιωήλ

Ο Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Ιωήλ Φραγκάκος (κατά κόσμον Παναγιώτης) γεννήθηκε στη Νίκαια Πειραιώς στις 20 Ιανουαρίου 1949. Εκεί ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Έλαβε το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1972. 

Ήταν πνευματικό τέκνο του Αρχιμανδρίτη Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, ενώ κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας συνδέθηκε πνευματικά με τον τότε Μητροπολίτη Εδέσσης Άγιο Καλλίνικο, ο οποίος τον χειροτόνησε Διάκονο το 1975 και Πρεσβύτερο το 1979. 

Από τον Ιανουάριο του 1976 διορίστηκε Τακτικός Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας και διακόνησε στους τομείς της ιεραποστολής, της κατήχησης και της Πνευματικής Καθοδήγησης των πιστών σε ολόκληρη την Επισκοπική Επαρχία. Διετέλεσε επίσης Διευθυντής του Μαθητικού Οικοτροφείου και των Ιερατικών Σεμιναρίων της Ιεράς Μητροπόλεως. Έχει ασχοληθεί με τη συγγραφή άρθρων σε εφημερίδες και περιοδικά και ιδιαίτερα με την συγγραφή εκκλησιαστικών υμνογραφιών και αγιολογικών κειμένων τα οποία έχουν εγκριθεί και από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. 

Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας εξελέγη στις 11 Οκτωβρίου 2002 από την ολομέλεια της Ιεράς Συνόδου της Ελληνικής Εκκλησίας.

Πηγές
 Ιστοσ. Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, Μητροπολίτης
 Ομιλίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ: http://eisatopon.blogspot.gr/p/blog-page_28.html
 Διαδικτυακές Συνάξεις με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ (συνεχής ροή): https://www.youtube.com/playlist?list=PL2jB-xselGZY8LmrqnxuwIHLnY4x0OCpA
 ΔΕΗΣΙΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΪΟΝ - Ποίημα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ: https://paraklisi.blogspot.com/2021/01/blog-post_96.html

Ιωηλ
Έλληνες ιεράρχες
Μητροπολίτης Ελασσώνος Βασίλειος Κολόκας

Ο Μητροπολίτης Ελασσώνος Βασίλειος Κολώκας ήταν Επίσκοπος της Μητροπόλεως Ελασσώνας (1995 - 2014).

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1953 στο Νησί της λίμνης των Ιωαννίνων. Φοίτησε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών. Στην συνέχεια φοίτησε στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. 

Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1975 και Πρεσβύτερος το 1979. Υπηρέτησε ως Εφημέριος και Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Θεράποντος Τούμπας, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης. 

Το έτος 1995 εξελέγη από την Σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Ελασσώνος. 

Επί της αρχιερείας του στον Θρόνο της Τοπικής Εκκλησίας αναδιοργάνωσε την Διοίκηση της Ιεράς Μητροπόλεως, τον Επισκοπικό Οίκο και το Πνευματικό Κέντρο. Έλαβε μέριμνα για την αναστήλωση και την επάνδρωση των μονών της Μητρόπολης. Έπειτα από δική του μέριμνα, έγινε η επίσημη αγιοκατάταξη του Αγίου Αρσενίου Αρχιεπισκόπου Ελασσώνος, καθώς και η μεταφορά των Αγίων Λειψάνων του από τη Μόσχα. Αργότερα ιδρύθηκε ,με δική του πρωτοβουλία, η ομώνυμη ενορία του Αγίου στην πόλη της Ελασσόνας.  

Απεβίωσε στις 16 Μαΐου 2014 από καρκίνο.

Παραπομπές

Πηγές
 Ιστοσ. Ελασσόνα, Ο Μητροπολίτης Ελασσώνος Βασίλειος

Κολόκας Βασίλειος
Κολόκας Βασίλειος
Άγιος Βλάσιος Θεσπρωτίας

Ο Άγιος Βλάσιος (υψομ: 170 μ.) είναι χωριό του νομού Θεσπρωτίας, εντός των ορίων της άλλοτε επαρχίας Θυάμιδος. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) αποτελεί τοπική κοινότητα της δημοτικής ενότητας Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με τα στοιχεία  της απογραφής του 2011, ανέρχεται στους 294 κατοίκους.

Γενικά στοιχεία
Το προηγούμενο όνομα του Αγίου Βλασίου ήταν Σούβλιαση, που ήταν η Αρβανίτικη εκδοχή του ονόματος Άγιος Βλάσιος > Σh΄ν Βλάση>Σιού(β)λιαση. Η επαναλλαγή του ονόματος σε Άγιος Βλάσιος έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1928. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας, ενώ η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο.

Ιστορικά στοιχεία
Κατά το 1874 στον Άγιο Βλάσιο κατοικούσαν 90 οικογένειες και παράλληλα λειτουργούσε ελληνικό αλληλοδιδακτικό σχολείο το οποίο συντηρούσαν με εισφορές ο επίσκοπος Παραμυθιάς και η τοπική κοινότητα. Το 1913 αναφέρεται ότι ο οικισμός είχε 1012 κατοίκους (χαρακτηριστικά, η Ηγουμενίτσα -τότε Γράβα- είχε μόνο 292 κατοίκους και το Γραικοχώρι 1163 κατοίκους). Η Κοινότητα Σούβλιαση υπήρχε από το 1919 μέχρι το 1928 και με το όνομα Κοινότητα Αγίου Βλασίου από το 1928 μέχρι το 1997. Παρακάτω παρουσιάζονται αναλυτικά τα ιστορικά στοιχεία για την διοικητική διαίρεση:

Η Κοινότητα Σούβλιαση Ιωαννίνων ιδρύθηκε στις 19 Αυγούστου 1919. Μετονομάστηκε σε κοινότητα Αγίου Βλασίου Ιωαννίνων το 1928, ενώ το 1937 υπήχθη στο νομό Θεσπρωτίας ως Κοινότητα Αγίου Βλασίου Θεσπρωτίας. Η κοινότητα καταργήθηκε στις 4/12/1997 και ενώθηκε με τον τότε δήμο Ηγουμενίτσης του σχεδίου Καποδίστριας.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οκτώ κάτοικοι του χωριού εκτελέστηκαν από τα κατοχικά στρατεύματα και ένοπλους Τσάμηδες. Επιπλέον, μεταπολεμικά, 34 Τσάμηδες κάτοικοι του Αγίου Βλασίου καταδικάστηκαν ως συνεργάτες των δυνάμεων Κατοχής.

Στον Άγιο Βλάσιο γεννήθηκαν ο ιερομόναχος και νεομάρτυρας Αναστάσιος ο Γουναράς (η μνήμη του οποίου γιορτάζεται στις 8 Ιουλίου) και ο λαογράφος Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης (1898 - 1963), ενώ από το χωριό κατάγεται ο πολιτικός Μάριος Κάτσης (1985).

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Αγιος Βλασιος
Δήμος Ηγουμενίτσας
Αργυρότοπος Θεσπρωτίας

Ο Αργυρότοπος είναι χωριό στο νομό Θεσπρωτίας, 20 περίπου χλμ νότια της Ηγουμενίτσας και εντός των ορίων της πρώην επαρχίας Θυάμιδος. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) αποτελεί έδρα τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας του Δήμου Συβότων που περιλαμβάνει και το χωριό Πολυνέρι Θεσπρωτίας. Ο πληθυσμός του το 2011 ανερχόταν στους 164 κατοίκους, ενώ η κτηνοτροφία αποτελεί την κύρια ασχολία των κατοίκων του.

Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου.

Ιστορία 

Σύμφωνα με οθωμανική απογραφή του 1895, το χωριό  είχε 379 κατοίκους ενώ ως το 1928 ονομαζόταν Αρβενίτσα. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Αργυρότοπος λεηλατήθηκε από Γερμανούς στρατιώτες και Αλβανούς ένοπλους συνεργάτες τους ενώ έξι κάτοικοι έχασαν τη ζωή τους.

Απογραφές πληθυσμού 

 Τα στοιχεία είναι παρμένα κυρίως από το Σταματελάτος Μιχαήλ - Βαμβά Σταματελάτου Φωτεινή, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α' τόμος, σελ 96. Όπου έχει χρησιμοποιηθεί διαφορετική πηγή, αυτή αναφέρεται.

Παραπομπές 

Αργυρότοπος
Ελευθέρι Θεσπρωτίας

To Ελευθέρι. ή Ελευθέριο, είναι ένα μικρό, ορεινό χωριό στο νομό Θεσπρωτίας, στην άλλοτε επαρχία Μαργαριτίου. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) αποτελεί τοπική κοινότητα, της δημοτικής ενότητας του Μαργαριτίου, (πρώην Δήμος Μαργαριτίου). Ο πληθυσμός του το  2001 αριθμούσε 268 κατοίκους.

Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο.

Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Προτομή του Ομήρου (Βρετανικό Μουσείο)

Στην συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθεται προτομή του Ομήρου που βρέθηκε το 1780 σε ερείπια στον αρχαιολογικό χώρο της Μπαΐα (Baiae, σημ. Baia) της Ιταλίας.

Περιγραφή
Πρόκειται για έξοχη απομίμηση της προτομής του Ομήρου. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι οι Ρωμαίοι τον τοποθετούσαν στην βιβλιοθήκη τους για στολίδι. Μια ταινία, χαρακτηριστικό γνώρισμα των ποιητών στολίζει την κόμη. Ο ποιητής παρουσιάζεται σε προχωρημένη ηλικία, και όντας τυφλός. Πιστεύεται ότι δεν είναι πιστό πορτραίτο, αλλά πρόκειται για ιδεώδες που αντιπροσωπεύει κατάλληλα την ευφυή καλλιτεχνική έμπνευση.

Δείτε επίσης
 Προτομή του Ομήρου (Μουσείο του Λούβρου)

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Παρουσίαση της προτομής από το Βρετανικό Μουσείο 

Προτομές
Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Δημήτρης Πιατάς

Ο  Δημήτρης Πιατάς (Αθήνα 1951, ως Δημήτριος Πιατάς) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Τηλεόραση

Θέατρο 

Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Πιατάς, ως ηθοποιός.

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εργογραφία

 Dimitris Piatas στο IMDb
 Αρχείο ΕΡΤ
 Δημήτρης Πιατάς:«Μήπως ο Μεσαίωνας ήταν καλύτερος για τους γελωτοποιούς;» Συνέντευξη στο Docville

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου

Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Αντρέας Κρίγκερ

Ο Αντρέας Κρίγκερ (Andreas Krieger) γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1966 ως Χάιντι Κρίγκερ και ήταν αθλήτρια της σφαιροβολίας της Ανατολικής Γερμανίας. Για πολλά χρόνια λάμβανε εν αγνοία του πολύ μεγάλες ποσότητες αναβολικών, όπως και άλλοι αθλητές εκείνη την εποχή, προκειμένου να πετύχει υψηλές επιδόσεις. Τα αναβολικά αυτά επιβάρυναν τον οργανισμό του με τεστοστερόνη με αποτέλεσμα, ήδη από την ηλικία των δεκαοκτώ, να αρχίσει να αναπτύσσει ανδρικά χαρακτηριστικά ενώ παράλληλα υπέστη πολύ σημαντικές βλάβες στην υγεία του.

Το 1981 το όνομα της Χάιντι Κρίγκερ μπήκε στον κατάλογο των αθλητών που έπερναν αναβολικά, με το νούμερο 54. Το 1982 πήρε 885 χιλιοστόγραμμα της απαγορευμένης ουσίας Οράλ Τουριναμπόλ, που της την έδινε, χωρίς να την ενημερώνει τι είναι και τι συνέπειες θα μπορούσε να έχει για την υγεία της, ο προπονητής της. Μέσα σε 29 εβδομάδες το 1984 έλαβε 2.590 χιλιοστόγραμμα από την ίδια ουσία, δηλαδή τη διπλάσια από αυτή που παράγει το ανδρικό σώμα το ίδιο διάστημα. Στο βιβλίο των Βέρνερ Φράνκε και Μπριγκίττε Μπέρεντονκ με τίτλο Doping: From Research to Deceit, αναφέρεται ότι μόνο το 1986 η Χάιντι Κρίγκερ πήρε 2.600 μιλιγκράμ από στεροϊδή – περίπου 1.000 μιλιγκράμ περισσότερα από όσα πήρε ο Μπεν Τζόνσον, που βρέθηκε ντοπαρισμένος στους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Σεούλ το 1988.
Αποτέλεσμα της χρήσης αυτών των ποσοτήτων της Οράλ Τουριναμπόλ ήταν οι πολύ υψηλές επιδόσεις της Χάιντι Κρίγκερ, που στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Ανοιχτού Στίβου στη Στουτγκάρδη το 1986 κέρδισε το Χρυσό Μετάλλιο ρίχνοντας τη σφαίρα στα 21,10 μέτρα. Από την επόμενη χρονιά όμως άρχισαν να φαίνονται τα προβλήματα στους μύες και στα κόκκαλα της αθλήτριας από τα αναβολικά και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Ινδιανάπολη των Η.Π.Α περιορίστηκε στην τέταρτη θέση. Το 1991 αναγκάστηκε να σταματήσει την καριέρα της καθώς υπέφερε από ισχυρούς πόνους και ένας ορθοπεδικός της είπε ότι αν συνέχιζε η σπονδυλική της στήλη θα πάθαινε ανεπανόρθωτη ζημιά. Ακόμα και σήμερα υποφέρει από ισχυρούς πόνους στους μηρούς, τους γοφούς και την μέση.

Το 1997 έκανε εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου και αργότερα παντρεύτηκε την πρώην Ανατολικογερμανή κολυμβήτρια Ούτε Κράουσε, που ήταν επίσης θύμα του μαζικού ντόπινγκ αθλητών στην Αν. Γερμανία.
Το 2000 ο Αντρέας Κρίγκερ κατέθεσε ως μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη του Μάνφρεντ Έβαλντ, που ήταν πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής της Ανατολικής Γερμανίας και του Μάνφρεντ Χόεπνερ, που ήταν ιατρικός διευθυντής στο Βερολίνο, ο οποίοι τελικά καταδικάστηκαν για την εν γνώσει τους συνέργεια στην πρόκληση βλαβών σε αθλητές, μεταξύ των οποίων ήταν και ανηλίκοι.
 
Στη Γερμανία κάθε χρόνο απονέμεται το Μετάλλιο Χάιντι Κρίγκερ (Heidi-Krieger-Medaille), στους Γερμανούς που αγωνίζονται κατά του ντόπινγκ.

Παραπομπές

Πηγές 
Η Χάιντι που έγινε Αντρέας-BHMagazino, 6 Μαρτίου 2011

Γερμανοί αθλητές του στίβου
Σφαιροβόλοι
Ανατολικογερμανοί
ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γερμανία
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Χάλκινο έλασμα από επένδυση (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 6444)

Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό 6444 είναι χάλκινο έλασμα με έκτυπες παραστάσεις. Αποτελούσε ίσως την επένδυση κάποιου αντικειμένου. Πιθανώς να επένδυε μεγάλο ξύλινο τρίποδα στον ναό του Δία στην Ολυμπία. Χωρίζεται από επάνω προς τα κάτω σε τέσσερεις θεματικές ενότητες, οι οποίες παρουσιάζουν πουλιά, Γρύπες, τον Ηρακλή που κυνηγάει κένταυρο και πτερωτή θεά πότνια Θηρών.

Ιστορία του ευρήματος
Βρέθηκε στις ανασκαφές στην Αρχαία Ολυμπία στις 12 Νοεμβρίου 1877, 18 μέτρα δυτικά-βορειοδυτικά της νότιας γωνίας του ναού του Διός.

Περιγραφή
Το έλασμα ήταν πιθανώς προσαρμοσμένο μέσα σε ξύλινο πλαίσιο που ήταν κινητό, ίσως τροχήλατο. Από το γεωμετρικό σχήμα συμπεραίνουμε ότι διακοσμούσε κάποια εγκυθήκη, δηλαδή βάση, ίσως θυμιατηρίου, στην οποία ήταν τοποθετημένη μια λεκάνη ή κάποιο άλλο σκεύος για ιερή τελετουργική χρήση. 
Η διακόσμηση του ελάσματος είναι έκτυπη και εν συνεχεία σφυρηλατημένη. Χωρίζεται σε τέσσερεις ζωφόρους.

Αετοί 
Οι τρεις αετοί συμβολίζουν το ιερό σύμβολο του Δία, στον οποίο ήταν αφιερωμένο το αντικείμενο που ήταν διακοσμημένο με το έλασμα.

Γρύπες 
Δύο ανατολίζοντες Γρύπες στέκουν συμμετρικά αντικριστά.

Κυνήγι κενταύρου 
Το τμήμα αυτό εικονίζει τον Ηρακλή γονατιστό ή μάλλον τρέχοντας προς τα δεξιά να στοχεύει με το βέλος του έναν Κένταυρο που έχει τρέψει σε φυγή προς τα δεξιά. Ο Κένταυρος στρέφει το κεφάλι του προς αριστερά και τείνει το δεξί χέρι προς τον Ηρακλή εκλιπαρώντας τον. Ο Ηρακλής φοράει κοντό χιτώνα που είναι διακοσμημένος με στιγμορόδακες. Φέρει φαρέτρα με βέλη και θήκη με σπαθί στην πλάτη. Τα λουριά είναι περασμένα χιαστί μπροστά στο στήθος. Ο δισώματος Κένταυρος έχει ολόκληρο ανθρώπινο σώμα και μισό αλογίσιο κορμί. Δύο βέλη τον έχουν τρυπήσει και το αίμα τρέχει από το σώμα του. Μια χονδρή βελανιδιά συμβολίζει την φύση της Φολόης, όπου διαδραματίζεται η μυθική σκηνή. Η σκηνή αυτή ομοιάζει με την περιγραφή της λάρνακας του Κύψελου που μας δίνει ο Παυσανίας.

Πότνια θηρών 
Το μεγαλύτερο από τα τμήματα του ελάσματος εικονίζει την θεά Άρτεμη με τέσσερεις μεγάλες φτερούγες, δύο προς τα επάνω και δύο προς τα κάτω. Η θεά εικονίζεται σε εμπρόσθια όψη με το κεφάλι και τα πόδια στραμμένα προς αριστερά. Στα χέρια κρατάει θηρία σηκώνοντάς τα στον αέρα ως δείγμα της υπεροχής της. Στο δεξί κρατάει ένα λιοντάρι από το πόδι, όπως επίσης και στο αριστερό. Φοράει μακρύ χιτώνα ιωνικού ρυθμού με κοντά μανίκια και δεμένο με ζώνη στη μέση.

Πηγές 

 
 
 

Έργα γλυπτικής
Μυκηναϊκή τέχνη
Ναός του Δία στην Ολυμπία
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ηλεία
Πλαταριά Θεσπρωτίας

Η Πλαταριά είναι ένας οικισμός χτισμένος πλάι στην ακτή στο νομό Θεσπρωτίας, στην άλλοτε επαρχία Θυάμιδος.

Τοποθεσία 
Βρίσκεται νότια της Ηγουμενίτσας στο μυχό του ομώνυμου όρμου. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) αποτελεί έδρα τοπικής κοινότητας της δημοτικής ενότητας Συβότων, (τέως δήμου Συβότων) του Δήμου Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός του το 1928 ήταν 128 κάτοικοι. Το  2001 αριθμούσε 955 κατοίκους. Με την απογραφή του 2011 αριθμεί 961 κατοίκους.

Εκπαίδευση 
Από το 1930 έχει δημοτικό σχολείο. Κατά το έτος 2015, λειτουργούν: Παιδικός Σταθμός, 2/θέσιο Νηπιαγωγείο, 6/θέσιο Δημοτικό Σχολείο και Γυμνάσιο. Οι εγγεγραμμένοι μαθητές στο Γυμνάσιο είναι περίπου 72, σύμφωνα με τους στατιστικούς πίνακες 2013-2014 της Δ/νσης Δ/θμιας Εκπαίδευσης Θεσπρωτίας.

Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Παμμεγίστους Ταξιάρχες.

Ετυμολογία ονόματος 
Για την ονομασία της Πλαταριάς υπάρχουν δύο εκδοχές: 
1) Η πρώτη εκδοχή είναι οτι η Πλαταριά ονομάστηκε έτσι εξαιτίας της ύπαρξης του κάμπου. Ο κάμπος ως πλατύ μέρος --> Πλαταριά. 
2) Η δεύτερη εκδοχή είναι ότι η Πλαταριά ονομάστηκε έτσι εξαιτίας ενός μεγάλου πλατάνου, ο οποίος υπάρχει και σήμερα και διατηρείται ένα μικρό τμήμα του.

Πολιτιστικός πλούτος 
Η Πλαταριά είναι γνωστή για την πλούσια πολιτιστική της κληρονομιά. Στο χωριό λειτουργεί πλειάδα πολιτιστικών συλλόγων και οργανισμών, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται το Λαογραφικό Μουσείο Πλαταριάς και η Δανειστική Βιβλιοθήκη Πλαταριάς, τα οποία λειτουργούν υπό την εποπτεία του Πολιτιστικού Συλλόγου Πλαταριάς.  

Στην περιοχή της Πλαταριάς λειτουργούν πολλές τουριστικές επιχειρήσεις: ταβερνάκια, καφενεία, μπαράκια, ενοικιαζόμενα καταλύματα και 3 κάμπιγκ.

Παραπομπές

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Κ΄, σελ.285.

Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Δήμος Ηγουμενίτσας
Το προσφυγάκι (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 3485)

Το βοσκόπουλο με κουταβάκι που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό 3485 βρέθηκε στη Μικρά Ασία. Το έργο ονομάζεται επίσης «Το προσφυγάκι». Γύψινο εκμαγείο του εκτίθεται και στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Βασιλείας.

Προέλευση του ευρήματος
Το αγαλματάκι βρέθηκε το 1922 σε ανασκαφές του Έλληνα αρχαιολόγου Κουρουνιώτη στον αρχαιολογικό χώρο του Βουλευτηρίου  ή Γεροντικού της Νύσσης. Λόγω της Μικρασιατικής καταστροφής το αγαλματάκι μεταφέρθηκε τον ίδιο χρόνο από τον Κουρουνιώτη στην Αθήνα που το παρέδωσε στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Από τότε φέρει το όνομα «το προσφυγάκι».

Περιγραφή
Είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο και έχει ύψος 63 εκατοστά. Παρουσιάζει ένα μικρό ιστάμενο βοσκόπουλο που κρατάει στην αγκαλιά του με αγάπη ένα σκυλάκι. Το παιδάκι φοράει κοντή κάπα με κουκούλα και έχει τα ποδαράκια του γυμνά.

Ερμηνεία
Το μοτίβο του μικρού παιδιού είναι πολύ δημοφιλές και απαντάται συχνά στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Παρόμοια αγάλματα χρησίμευαν ως ανάθημα ή τάμα από εύπορες οικογένειες για την ανάρρωση του παιδιού τους, ή όπως σε ετούτη την περίπτωση, ως διακοσμητικό στοιχείο με θέμα την φύση και την εξοχή. Η δεύτερη εκδοχή είναι πιο πιθανή, αφού οι γονείς του εικονιζόμενου μικρού βοσκόπουλου μάλλον δεν θα είχαν την οικονομική ευχέρεια να κάνουν τάμα, ή αντίθετα, εάν κάποιοι εύποροι βοσκοί έκαναν το τάμα αυτό, δεν θα εικόνιζαν το παιδάκι τους τόσο φτωχικά. Το αγαλματάκι ετούτο είναι μάλλον δείγμα των πραγματικών συνθηκών ζωής του φτωχού λαού. Το εικονιζόμενο παιδάκι μπορεί να είναι σκλαβάκι ή παραγιός κάποιου άπορου κυρίου των αρχαίων χρόνων.

Ιστορική τοποθέτηση
Το καλλιτεχνικό ύφος του παρουσιαζομένου θέματος είναι γνωστό από τις αρχές των ελληνιστικών χρόνων. Ο βουκολικός ποιητής Θεόκριτος έγραψε πολλούς ειδυλλιακούς στοίχους που εν συνεχεία ενέπνευσαν πολλούς σύγχρονους και μεταγενέστερους καλλιτέχνες, όπως τον ποιητή Βιργίλιο (Βουκολικά), ή και άλλους ζωγράφους και γλύπτες. Τα καλλιτεχνήματα βουκολικού περιεχομένου ήταν δημοφιλή και διακοσμούσαν πολλά σπίτια, επαύλεις και κήπους. Το αγαλματάκι είναι ρωμαϊκό αντίγραφο του 2ου αιώνα, κάποιου προγενέστερου γνησίου που χρονολογείται στους πρώτους ελληνιστικούς χρόνους.

Πηγές 

 
 

Ελληνιστική τέχνη
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Ράγι Θεσπρωτίας

Το Ράγι, ή Ράγιον, είναι ένα σχεδόν ημιορεινό μικρό χωριό στο νομό Θεσπρωτίας, στην άλλοτε επαρχία Θυάμιδος. Βρίσκεται 13 χλμ. βόρεια της Ηγουμενίτσας σε υψόμετρο 50 μ.. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) αποτελεί  έδρα τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Σαγιάδας, του δήμου Φιλιατών. Ο πληθυσμός του το 1971 ήταν 166 κάτοικοι, το 1981 ήταν 174 και το  2001 αριθμούσε 161 κατοίκους.

Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Πολύ πλησίον του χωριού βρίσκεται η ιστορική ομώνυμη Μονή Ραγίου, αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Laousse Britannica" τομ.51ος, σελ.209.

Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Δήμος Φιλιατών
Φούλντα (ελαστικά)

Το όνομα Φούλντα (Fulda), εκτός από την ομώνυμη πόλη και ένα ποτάμι της Γερμανίας, ανήκει επίσης σε γερμανική εταιρεία κατασκευής ελαστικών.

Ιδρύθηκε το 1900 παράγοντας ελαστικά με στόχο τις ασφαλείς επιδόσεις σε διάρκεια χρόνου, διατηρώντας εξαιρετική τη σχέση κόστους και οφέλους. Με μερίδιο αγοράς περίπου 10%, η Φούλντα είναι σήμερα μια από τις ηγετικές μάρκες στην Γερμανία, προσφέροντας μια σειρά προϊόντων υψηλής ποιότητας και αξιοπιστίας για επιβατικά, ελαφρά φορτηγά και αγροτικά οχήματα.

Τα προϊόντα Φούλντα παράγονται σε 13 εργοστάσια στην Ευρώπη. Σχεδόν 10.000.000 ελαστικά πωλούνται κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο.

Η εταιρεία Φούλντα απασχολεί περίπου 1800 εργαζόμενους και καλύπτει περίπου 10% του μεριδίου αγοράς στην Γερμανία, όπου η πρώτη εγκατάσταση παραγωγής της Φούλντα από μόνη της παράγει πάνω από 7 εκατομμύρια ελαστικά ετησίως.

Επιχειρήσεις της Γερμανίας
Κέβιν Μιραλάς

Ο Κέβιν Αντόνιο Ζόελ Γκισλέν Μιραλάς  Καστίγιο (ισπανικά: Kevin Antonio Joel Gislain Mirallas y Castillo, 5 Οκτωβρίου 1987), περισσότερο γνωστός ως Κέβιν Μιραλάς (προφορά: ˈkeβin miˈɾaʎas,), είναι Βέλγος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος στην ΑΕΛ Λεμεσού. 

Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Γαλλία, αγωνιζόμενος στη Λιλ και στη Σεντ-Ετιέν. Κατόπιν, το 2010, πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό, πετυχαίνοντας 34 γκολ σε 52 αγώνες του πρωταθλήματος, με τη δεύτερη σεζόν του να βγαίνει και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Οι καλές του εμφανίσεις τον οδήγησαν στην Έβερτον το 2012, όπου αγωνίστηκε σε 151 αγώνες πρωταθλήματος και πέτυχε συνολικά 29 τέρματα. Στις 6 Ιανουαρίου του 2018 επέστρεψε στον Ολυμπιακό μετά από 5,5 χρόνια, με δανεισμό ως το καλοκαίρι του 2018 και με οψιόν αγοράς, όπως συμφώνησε η πειραϊκή ομάδα με την Έβερτον.

Αφού πέρασε από τις μικρές ομάδες της Εθνικής Βελγίου, έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών το 2007. Έως τώρα έχει αγωνιστεί σε 60 αγώνες της Εθνικής του ομάδας, έχοντας σκοράρει συνολικά 10 φορές. Μερικές από τις σημαντικότερες διοργανώσεις στις οποίες συμμετείχε με την εθνική του είναι οι τελικές διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008 και του Μουντιάλ του 2014, στο οποίο Μουντιάλ η Εθνική Βελγίου έφτασε μέχρι τα προημιτελικά και αποτελεί τη μεγαλύτερη επιτυχία του με το εθνόσημο.

 Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!

Τίτλοι

Ολυμπιακός

Συλλογικοί 
 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2010–11, 2011–12
 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2011–12

Ατομικοί 
 Πρώτος σκόρερ την περίοδο 2011–12 με 20 γκολ

Στατιστικά

Με συλλόγους

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 
 Κέβιν Μιραλάς στη L'Équipe
 
Belgium Stats στην Belgian FA
Κέβιν Μιραλάς Profile στο EvertonFC.com

Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Βέλγοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Έβερτον
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου
Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου ανδρών U16
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου ανδρών U17
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου ανδρών U18
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου ανδρών U19
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008