joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης (υδατοσφαίριση)



Το Όραμα 

Ο Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης τα τελευταία χρόνια πραγματοποιεί μια ανοδική πορεία στην προσπάθειά του να καθιερωθεί στα "μεγάλα σαλόνια" της ελληνικής υδατοσφαίρισης. Ο οραματιστής αυτής της ιδέας και ο άνθρωπος που επαναδημιούργησε το τμήμα υδατοσφαίρισης του Απόλλωνα δεν είναι άλλος από το Γιώργο Αφρουδάκη, ο οποίος με τη στήριξη του μεγάλου Απολλωνιστή, Σταμάτη Βελλή και σε συνεργασία με το Γ.Σ. κατάφεραν να δημιουργήσουν μια ομάδα που ξεχώρισε στα πρωταθλήματα που πήρε μέρος.

Αξίζει να αναφερθεί πως από τον Οκτώβριο του 2014 δημιουργήθηκαν τμήματα υποδομών κολύμβησης και υδατοσφαίρισης για τους νέους αθλητές με υπεύθυνο τον κ.Μπερδέ Θεόδωρο.

Οι Επιτυχίες 

Η ομάδα από τη χρονιά (επανα)δημιουργίας της κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής, το 2014 και εν συνεχεία το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής το 2015. Αν και είχε πιθανότητες να ανέβει κατηγορία για 3η συνεχόμενη χρονιά δεν τα κατάφερε καθώς η πορεία προς την άνοδο διεκόπη προσωρινά από τον Πανιώνιο Γ.Σ.Σ. και το Ν.Ο. Πατρών. Το 2017 λοιπόν, έγραψε ιστορία καθώς κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α'2 Εθνικής και ανέβηκε στην Α'1 Εθνική.

Ο Απόλλωνας μετά τη σπουδαία επιτυχία και την άνοδο στην πρώτη κατηγορία της Ελλάδος, εγκαινίασε το δικό του κλειστό κολυμβητήριο κάτω από τις θύρες του γηπέδου «Γ. Καμάρας» στη Ριζούπολη, το οποίο κατασκευάστηκε μέσω χορηγίας του κ.Σταμάτη Βελλή.

Την σεζόν 2020/21 συμμετείχε στα προκριματικά του LEN Euro Cup ανδρών την δεύτερη εν τάξη ευρωπαϊκή διοργάνωση για ομάδες υδατοσφαίρισης ανδρών. Συμμετείχε στο 7ο γκρουπ που διεξαγόταν στο Σολνοκ της Ουγγαρίας.Στην πρώτη με μια σπουδαία εμφάνιση ηττήθηκε στο τέλος με 8-7 από την γαλλική Στρασμπούρ. Στην δεύτερη αγωνιστική νίκησε την ισπανική Τερασα με 13-14 με ένα "χρυσό" γκολ στο τέλος και έτσι είχε ελπίδες για πρόκριση στην επόμενη φάση. Όμως στην τελευταία αγωνιστική ηττήθηκε από την οικοδέσποινα του ομίλου την ουγγρική Σολνοκ με  13-11.Και τελικά αποκλειστικαι με το κεφάλι "ψιλά" όπως και γράφτηκε στα άρθρα.Μετα από αυτήν την σπουδαία εμφάνιση στο ευρωπαικό κύπελλο γέμισε εμπειρίες και συνεχίζει δυνατά στο πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2020-2021￼.Τερμάτησε στην 3η θέση του πρωταθλήματος νικώντας το περιστέρι για τον αγώνας την 3ης θέση και έτσι την επόμενη σεζόν είχε δικαίωμα συμμετοχής στο Len Champions League.
Συμμετέχει στον 1ο προκριματικό γύρο και κληρώθηκε με στον Β' όμιλο με την Ορβόσι (Ουγγαρία), Γιαντράν Σπλίτ (Κροατία),Γιαντράν Χέρτσεγκ Νόβι (Μαυροβούνιο), Σίντες Καζάν (Ρωσία), Ζάιμπας (Λιθουανία) και ΕΝΚΑ Κωνσταντινούπολης (Τουρκία). Προκρίνονται στον επόμενο προκριματικό γύρο οι 4 πρώτες ομάδες.

Σύνθεση 2017 - 2018 
• Προπονητής: Ιωάννης Κατρουζανάκης

• Βοηθός Προπονητή: Γιώργος Ιντζές

• Έφορος: Σπύρος Μίντζης

 Σύνθεση 2016 - 2017 

• Προπονητής: Ιωάννης Κατρουζανάκης

• Έφορος: Σπύρος Μίντζης

Σύνθεση 2015 - 2016 
• Προπονητής: Κωνσταντίνος Δάνδολος

• Βοηθός Προπονητή: Θοδωρής Μπερδές

• Έφορος:''' Σπύρος Μίντζης

Υδατοσφαιριση
Απολλων Σμυρνης
Μέλμπουρν Φούτμπολ Κλαμπ

Η Μέλμπουρν Φούτμπολ Κλαμπ (αγγλικά: Melbourne Football Club) είναι σύλλογος αυστραλιανού ποδοσφαίρου που μετέχει στην Αυστραλιανή Φούτμπολ Λιγκ (AFL). Πήρε την ονομασία της από την πόλη της Μελβούρνης στη Βικτώρια και διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Μέλμπουρν Κρίκετ Γκράουντ (MCG).

Η Μέλμπουρν είναι ο παλαιότερος επαγγελματικός σύλλογος στον κόσμο αε οποιοδήποτε ποδοσφαιρικό κώδικα. Η προέλευση του συλλόγου ανάγεται σε μια επιστολή του 1858 στην οποία ο Τομ Γουίλς, αρχηγός της ομάδας κρίκετ της Βικτώριας, ζήτησε τη δημιουργία ενός «κέντρου ποδοσφαίρου» με δικό του «κώδικα κανόνων». Μια άτυπη ομάδα της Μελβούρνης έπαιξε εκείνο το χειμώνα και σχηματίστηκε επίσημα το Μάιο του 1859, όταν ο Γουίλς και άλλα τρία μέλη κωδικοποίησαν τους "Κανόνες του ποδοσφαιρικού συλλόγου της Μελβούρνης" - τη βάση των αυστραλιανών κανόνων ποδοσφαίρου. Ο σύλλογος αποτελούσε κυρίαρχη δύναμη στην παλαιότερη διοργάνωση αυστραλιανού ποδοσφαίρου της Αυστραλίας, το Τσάλεντζ Καπ και ήταν επίσης μέλος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βικτόρια (VFA) το 1877 και της Βικτωριανής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (VFL) το 1897, που αργότερα έγινε η εθνική Ομοσπονδία Αυστραλιανού Ποδοσφαίρου.

Ο σύλλογος γιόρτασε την 150η επέτειό του το 2008 με την ονομασία "150 Heroes" καθώς και τη δημιουργία ενός επετειακού λογοτύπου που εμφανίστηκε στην επίσημη φανέλα του. Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος αποτελεί τμήμα της Μέλμπουρν Κρίκετ Κλαμπ (MCC) από το 2009, ενώ αποτελούσε τμήμα της MCC και στο παρελθόν μεταξύ 1889 και 1980.

Ιστορία

1858: Προέλευση 
Το χειμώνα και την άνοιξη του 1858, μια χαλαρά οργανωμένη ομάδα ποδοσφαίρου γνωστή ως Μέλμπουρν έπαιξε σε μια σειρά από αγώνες στα πάρκα έξω από το Μέλμπουρν Κρίκετ Γκράουντ (MCG). Η ομάδα αυτή είχε επικεφαλής τον Τομ Γουίλς, εξέχοντα αθλητή και αρχηγό της ομάδας κρίκετ Βικτόρια, ο οποίος, στις 10 Ιουλίου του ίδιου έτους, είχε μια επιστολή του που κυκλοφόρησε από τη Μελβούρνη με τίτλο Bell's Life in Victoria and Sporting Chronicle, Για τη δημιουργία ενός «ποδοσφαιρικού συλλόγου» με έναν «κώδικα νόμων» για να κρατάει τους παίκτες του κρίκετ ζεστούς κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Άλλες μορφές που συνδέονται με αυτή την εμβρυϊκή πλευρά της Μέλμπουρν περιλαμβάνουν οι παίκτες του κρίκετ Τζέρι Μπράιαντ, Ουίλιαμ Χάμερσλεϊ και Τ.Μ. Τόμσον και ο δάσκαλος Τόμας Χ. Σμιθ.

1859–1876: Ίδρυση 
Κατά τη διάρκεια των συναντήσεων που πραγματοποιήθηκαν στις 17 και 21 Μαΐου 1859, οι Γουίλς, Χάμερσλεϊ, Τόμσον και Σμιθ συναντήθηκαν κοντά στο MCG στο Parade Hotel, που ανήκε στον Μπράιαντ, για να συντάξει τους "Κανόνες του ποδοσφαιρικού συλλόγου της Μελβούρνης". Οι δέκα κωδικοποιημένοι κανόνες που προέκυψαν είναι οι κανόνες από τους οποίους αναπτύχθηκε το αυστραλιανό ποδόσφαιρο.

Η πρώτη αναφορά ενός αγώνα μεταξύ συλλόγων που έπαιξαν με το νέο κώδικα ήταν αυτή μεταξύ της Μέλμπουρν και της Σάουθ Γιάρα τον Ιούλιο του 1859, με τον Χάμερσλεϊ ως αρχηγό της Μέλμπουρν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Μελμπουρν Φουτμπολ Κλαμπ
Ρούπρεχτ του Φέλντεντς

Ο Ρούπρεχτ, γερμ. Rupprecht (1506 - 28 Ιουλίου 1544) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν παλατινός κόμης του Φέλντεντς (Veldenz) το διάστημα 1543-1544.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος  γιος του Αλεξανδρου, παλατινού κόμη του Τσβάιμπρυκεν και της Μαργαρίτας, κόρης του Κραφτ ΣΤ΄, κόμη του Χοενλόε. 

Ο πατέρας του τον προόριζε για σταδιοδρομία στην Εκκλησία. Το 1517 έγινε μέλος του καθεδρικού ναού του Στρασβούργου, θέση που κράτησε ως το 1533. Το 1543 με το Συμβόλαιο του Μάρμπουργκ του δόθηκε η κομητεία του Φέλντεντς, περιοχή του ανιψιού του Βόλφγκανγκ, παλατινού κόμη του Τσβάιμπρυκεν. 

Απεβίωσε το επόμενο έτος και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του, Γεώργιος Ιωάννης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1537 την Ούρσουλα των Ζαλμ, κόρη του Ιωάννη Ζ΄, κόμης του δρυμού και του Ρήνου (Wild- & Rheingraf) του Κύρμπουργκ. Είχε τέκνα:
 Άννα 1540-1586, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄, μαργράβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ
 Γεώργιος Ιωάννης 1543-1592, παλατινός κόμης του Φέλντεντς
 Ούρσουλα γενν. 1543

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ιωάννης Αύγουστος του Λύτσελσταϊν

Ο Ιωάννης-Αύγουστος, γερμ. Johann-August (26 Νοεμβρίου 1575 - 18 Σεπτεμβρίου 1611) ήταν συγκυβερνήτης του Βελντέτς (1592-98) και μετά παλατινός κόμης (δούκας) του Λύτσελσταϊν (1598-1611).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γεωργίου-Ιωάννη παλατινού κόμη του Βελντέτς και της Άννας-Μαρίας των Βάσα, κόρης του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας.

Ο πατέρας του απεβίωσε το 1592 και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του υπό την επιτροπεία της Άννας-Μαρίας. Το 1598 οι αδελφοί μοίρασαν τις κτήσεις και ο Ιωάννης-Αύγουστος έλαβε το Λύτσελσταϊν. 

Απεβίωσε στο κάστρο Λέμπεργκ το 1611 και τάφηκε στο Λύτσελσταϊν. Τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Γεώργιος-Ιωάννης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1599 την Άννα-Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου· δεν απέκτησαν απογόνους.

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Γεώργιος Ιωάννης του Λύτσελσταϊν & Γκούττενμπεργκ

Ο Γεώργιος-Ιωάννης Β΄, γερμ. Georg-Johann (24 Ιουνίου 1586 – 29 Σεπτεμβρίου 1654) ήταν συγκυβερνήτης του Βελντέντς (1592-98), παλατινός κόμης του ημίσεως του Γκούττενμπεργκ (1598-1601), παλατινός κόμης του Γκούττενμπεργκ (1601-54) και παλατινός κόμης του Λύτσελσταϊν (1611-54).

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Γεωργίου-Ιωάννη παλατινού κόμη του Βελντέτς και της Άννας-Μαρίας των Βάσα, κόρης του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας.

Ο πατέρας του απεβίωσε το 1592 και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του υπό την επιτροπεία της Άννας-Μαρίας. Το 1598 οι αδελφοί μοίρασαν τις κτήσεις και ο Γεώργιος-Ιωάννης έλαβε το ήμισυ του Γκούττενμπεργκ. Το 1601 απεβίωσε ο τριτότοκος αδελφός του Λουδοβίκος-Φίλιππος παλατινός κόμης του Γκούττενμπεργκ άγαμος και ο Γεώργιος-Ιωάννης κληρονόμησε το άλλο ήμισυ το Γκούττενμπεργκ. Το 1611 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του Ιωάννης-Αύγουστος παλατινός κόμης του Λύτσελσταϊν άτεκνος και ο Γεώργιος-Ιωάννης κληρονόμησε το Λύτσελσταϊν.

Το 1654 απεβίωσε και τον κληρονόμησε ο ανιψιός του Λεοπόλδος-Λουδοβίκος.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1613 τη Σουζάνα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Όθωνα-Ερρίκου παλατινού κόμη του Ζούλτσμπαχ και είχε τέκνα:
 Γεώργιος-Όθων 1614-1635, απεβίωσε 21 ετών.
 Φίλιππος-Λουδοβίκος 1619-1620, Ιωάννης-Φρειδερίκος 1617-1618, Άννα-Μαρία 1616, απεβίωσαν νήπια.

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Μουραβλένκο

Το Μουραβλένκο () είναι πόλη στον Αυτόνομο θύλακα των Γιαμάλων Νένετς στην Ρωσία, η οποία βρίσκεται 480 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Σάλεχαρντ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη είχε πληθυσμό 33.391 κατοίκων, μειωμένος σε σύγκριση με τους 35.926 κατοίκους στην απογραφή του 2002.

Ιστορία 
Η πόλη ιδρύθηκε ως ο οικισμός εξαγωγής πετρελαίου του Μουραβλενκόβσκι (Муравленковский) το 1984. Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε στις 6 Αυγούστου 1990.

Διοικητικό και δημοτικό καθεστώς 
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, είναι ενσωματωμένο ως πόλη θυλακιακής σημασίας του Μουραλένκο, μια διοικητική μονάδα με ισοδύναμο καθεστώς με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη θυλακιακής σημασίας του Μουραβλένκο είναι ενσωματωμένη ως Αστικό Οκρούγκ του Μουραβλένκο.

Αδερφοποιημένες πόλεις 
  Κλέιρμορ, Οκλαχόμα, Ηνωμένες Πολιτείες

Παραπομπές 

Πόλεις της Ρωσίας
Λαογραφικό Μουσείο της Ένωσης Ποντίων Πιερίας

Το Λαογραφικό Μουσείο της Ένωσης Ποντίων Πιερίας ιδρύθηκε από τον Ποντιακό Σύνδεσμο Πιερίας και στεγάζεται σε κτίριο που ανήκει στο Σύνδεσμο στο κέντρο της Κατερίνης, κοντά στο Δημοτικό Πάρκο. Άνοιξε το 1990, μετά από προσπάθειες συλλογής λαογραφικού υλικού που εξακολουθούσαν να κατείχαν οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο που είχαν εγκατασταθεί στην Πιερία. Η καμπάνια διεξήχθη από τριμελή επιτροπή υπό την επίβλεψη των Καθηγητών Δημήτριου Παντερμαλή και Νόρας Σκουτέρης.

Σκοπός του μουσείου είναι να διατηρήσει και να προωθήσει τον πολιτιστικό πλούτο των Ελλήνων Ποντίων. Έχει περίπου 600 αντικείμενα κοινωνικού, λαογραφικού και ιστορικού ενδιαφέροντος, μερικά από τα οποία είναι εξαιρετικά πολύτιμα.

Στην αίθουσα εισόδου υπάρχουν, ένας μεγάλος χάρτης της Μαύρης Θάλασσας, με επισημασμένα τα μεγάλα κέντρα, φωτογραφίες σχολείων και χωριατών ηλικιωμένων από τις πόλεις Κοτύωρα, Σουχούμι και Καρς και προσωπικά υπάρχοντα των προσφύγων (βιβλία, κεντημένα υφάσματα, ποδιές).

Το κύριο μέρος του μουσείου παρουσιάζει την ανακατασκευή των κύριων τμημάτων ενός σπιτιού του Πόντου: την αίθουσα υποδοχής με καναπέδες γύρω από ένα χαμηλό στρογγυλό τραπέζι, διακοσμητικά κεντημένα με τα γράμματα του αλφάβητου από τις άγαμες γυναίκες, και ψαλτήρια, και γυναικεία κοστούμια από τη Φάτσα, την Οινόη και την Τραπεζούντα. Δίπλα σε αυτό βρίσκεται η κρεβατοκάμαρα, με ένα κρεβάτι, κιλίμια, χαλιά, ψάθες, η στολή μιας νιόπαντρης γυναίκας από τα Κοτύωρα και άλλα έπιπλα. Στη συνέχεια υπάρχει η κουζίνα με τζάκι, τραπέζι, μαγειρικά σκεύη, λάμπες και μαγκάλι. Τέλος, σε μια γωνία εμφανίζεται αριθμός γεωργικών εργαλείων, μαζί με έναν πάγκο εργαλείων για το εμπόριο του κατασκευαστή χτενών.

Παραπομπές

Ποντιακός Ελληνισμός
Κατερίνη
Λουδοβίκος Γ΄ του Λέβενσταϊν

Ο Λουδοβίκος Γ΄, γερμ. Ludwig III (17 Φεβρουαρίου 1530 - 13 Μαρτίου 1611) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόμης του Λέβενσταϊν (Löwenstein) το διάστημα (1571-1611) και του Βέρτχαϊμ από το 1574 (μαζί με άλλους στην αρχή, τελικά μόνος).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Φρειδερίκου Α΄ κόμη του Λέβενσταϊν (γιου του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Λέβενσταϊν) και της Ελένης του Κένιγκσεγγ. Στα 18 έτη του πήγε στην Αυλή της Βιέννης, όπου του δόθηκε η διοίκηση ενός συντάγματος του Ιππικού από 1.000 ιππείς. Λίγο αργότερα έγινε πρέσβης του Φρειδερίκου Β΄ του Παλατινάτου, 2ου εξαδέλφου του πατέρα του, που τον έστειλε σε διάφορες Αυλές. Το 1557 ήταν σύμβουλος του Φερδινάνδου Α΄ των Αψβούργων στη Συνέλευση (Diet) του Ρέγκενσμπουργκ, αν και ήταν Προτεστάντης. Αργότερα εκπροσώπησε τον Μαξιμιλιανό Β΄ των Αψβούργων σε διάφορες Συνελεύσεις. Ο Κάρολος Β΄ αρχιδούκας της Έσω Αυστρίας τον όρισε κυβερνήτη της Καρινθίας, Καρνιόλης και Στυρίας.

Ο ίδιος κατείχε την κομητεία του Λέβενσταϊν, η οποία ήταν υποτελής του δούκα της Βυρτεμβέργης. Νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη του Λουδοβίκου κόμη του Στόλμπεργκ. Το 1566 απεβίωσε ο Μιχαήλ Γ΄ κόμης του Βέρτχαϊμ, τελευταίος του Οίκου του και τον κληρονόμησε, μέσω της συζύγου του Αικατερίνης, ο πατέρας της Λουδοβίκος του Στόλμπεργκ. Το 1574 απεβίωσε ο Λουδοβίκος και το Βέρτχαϊμ κληρονόμησαν οι τρεις κόρες του: πρώτη η Αικατερίνη με τον δεύτερο σύζυγό της Φίλιππο κόμη του Έμπερσταϊν, δεύτερη η Ελισάβετ με τον Ντίτριχ κόμη του Μάντερσαϊντ και τρίτη η Άννα με τον Λουδοβίκο Γ΄ κόμη του Λέβενσταϊν. Το 1589 απεβίωσε ο Φίλιππος και το 1593 απεβίωσε ο Ντίτιρχ. Τότε η Ελισάβετ παντρεύτηκε δεύτερη φορά, με τον Γουλιέλμο του Κρίχινγκεν, που απεβίωσε το 1610, οπότε ο Λουδοβίκος Γ΄ έμεινε μόνος κόμης του Βέρτχαϊμ.

Ο Λουδοβίκος Γ΄ από το 1580 ονομάστηκε κόμης του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ και από το 1598 επιβεβαίωσε την κτήση του Βέρτχαϊμ. Για να ρυθμίσει τη διαδοχή του εξέδωσε το 1597 τη διάταξη Statutum gentilicium, αλλά οι γιοί του όταν απεβίωσε, διαίρεσαν την κομητεία.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1566 την Άννα, κόρη του Λουδοβίκου κόμη του Στόλμπεργκ. Η Άννα κληρονόμησε από τον πατέρα της την κομητεία του Ρόχεφορτ και αρχικά ένα μέρος της κομητείας του Βέρτχαϊμ, μετά απέκτησε όλη την κομητεία. Είχαν τέκνα:
 Χριστόφορος-Λουδοβίκος 1568-1618, νυμφεύτηκε την Ελισάβετ-Αμαλία κόμισσα του Βίρνεμπουργκ. Είναι ο ιδρυτής του Προτεσταντικού κλάδου Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Βίρνεμπουργκ. Το 1812 έγιναν πρίγκιπες του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Φρόιντενμπουργκ.
 Λουδοβίκος Δ΄ 1569-1635.
 Βόλφγκανγκ-Έρνεστ 1578-1636.
 Ιωάννης-Ντίτριχ 1585-1644, κόμης του Ρόχεφορτ. Είναι ο ιδρυτής του Καθολικού κλάδου Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ. Η 7ης γενιάς απόγονός του Αδελαΐδα του Λόβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας.

Αναφορές
 Harald Stockert: Adel im Übergang. Die Fürsten und Grafen von Löwenstein-Wertheim zwischen Landesherrschaft und Standesherrschaft, Kohlhammer, Stuttgart, 2000, ISBN 3-17-016605-0
 W. K. Prinz von Isenburg: Europäische Stammtafeln, vol III, 1976
 Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser, 1964
 Martina Heine: Der Gang des Grafen in die Bettlade, at Main-Netz of 12 March 2011, viewed on 6 May 2011
Κωνσταντίνος Μαρής

Ο Κωνσταντίνος Μαρής  (1912 –  29 Οκτωβρίου 1979) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής και υπουργός.

Σταδιοδρομία
Γιος του Γεωργίου και της Ευαγγελίας Μαρή, γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1912. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία. Παντρεύτηκε την Ασπασία Παυλοπούλου και απέκτησαν μία κόρη, τη Μαρίνα, και έναν γιο, τον Γιώργο.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου με την ΕΠΕΚ το 1950, με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1951 , το 1952 (ανεξαρτητοποιήθηκε στις 31 Μαρτίου 1955 και προσχώρησε στη ΦΙΔΕ στις 26 Απριλίου της ίδιας χρονιάς) και το 1958,  με τη Δημοκρατική Ένωση (ΦΙΔΕ) το 1956 (προσχώρησε στην Κίνηση Εθνικής Αναδημιουργίας το 1960) και  με την Ένωση Κέντρου 1961, 1963 και το 1964.

Υπήρξε ένας από τους αποστάτες (αποχωρήσαντες από την Ένωση Κέντρου) μετά τα Ιουλιανά του 1965. Στην κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου ήταν υπουργός Δημοσίων Έργων, από τις 11 Μαΐου 1966 ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966.

Μεταπολιτευτικά, πολιτεύτηκε ξανά στο Ηράκλειο, χωρίς επιτυχία, το 1977, με το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων.

Απεβίωσε σε ηλικία 67 ετών, στις 29 Οκτωβρίου 1979 στην Αθήνα και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 31 Οκτωβρίου.

Παραπομπές 

Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Βοηδρόμια

Τα Βοηδρόμια ήταν αρχαία ελληνική εορτή η οποία λάμβανε χώρα στην Αθήνα την 7η ημέρα του Βοηδρομίωνος μηνός (μέσα Αυγούστου έως μέσα Σεπτεμβρίου) προς τιμή του Απόλλωνα Βοηδρομίου. Ο όρος βοηδρομία σήμαινε παροχή βοηθείας με την έννοια της βοηθείας κατά την μάχη. Η εορτή διέθετε στρατιωτική πτυχή, και κατά την εκδήλωση προσφέρονταν ευχαριστίες στον Απόλλωνα για την βοήθεια που παρασχόταν στους Αθηναίους κατά τις πολεμικές τους επιχειρήσεις. Ωστόσο υπάρχουν διαφορετικές μαρτυρίες από τους ιστορικούς της αρχαιότητας σχετικά με την προέλευση της εκδήλωσης. Ο Πλούταρχος αναφέρει πως κατά την παράδοση ο Θησέας πριν πολεμήσει τις Αμαζόνες είχε κάνει προσφορά στους θεούς και κατόπιν νίκησε στην μάχη η οποία συνέβη εντός του Βοηδρομίωνα, έτσι οι Αθηναίοι συνεχίσαν την παράδοση έκτοτε. Σύμφωνα με το λεξικό Σουίδα όμως, η εκδήλωση απέκτησε την ονομασία της από το γεγονός ότι κατά την βασιλεία του βασιλιά Ερεχθέα, οι Αθηναίοι δέχτηκαν επίθεση την οποία απέκρουσαν επιτυχώς μετά από στρατιωτική βοήθεια (βοηδρομία) που τους δόθηκε από τον Ξούθο. Δεν είναι γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες για την εορτή, παρά το ότι προσφέρονταν θυσίες στην θεά Άρτεμη.

Παραπομπές

Βοηδρομια
Google Hangouts

Το Google Hangouts είναι πλατφόρμα επικοινωνίας που αναπτύχθηκε από την Google, η οποία περιλαμβάνει δυνατότητες ανταλλαγής άμεσων μηνυμάτων, συνομιλία μέσω βίντεο, SMS και κλήσεις. Αντικαθιστά τρία προϊόντα μηνυμάτων που η Google είχε εφαρμόσει ταυτόχρονα στις υπηρεσίες της, όπως το Google Talk, το Google+ Messenger (πρώην: Huddle) και το Hangouts, ένα σύστημα συνομιλίας μέσω βίντεο στο Google+. Η Google δήλωσε επίσης ότι το Hangouts έχει σχεδιαστεί για να είναι "το μέλλον" του προϊόντος τηλεφωνίας του, το Google Voice και έχει ενσωματώσει κάποιες από τις δυνατότητες του Google Voice στο Hangouts. Οι χρήστες μπορούν να λαμβάνουν μηνύματα μέσω των λογαριασμών τους στο Google+.

Ιστορία
Πριν από την έναρξη του Hangouts, η Google είχε διατηρήσει αρκετές παρόμοιες αλλά τεχνολογικά ξεχωριστές υπηρεσίες ανταλλαγής μηνυμάτων και πλατφόρμες σε ολόκληρη τη σουίτα προϊόντων της. Αυτές περιλαμβάνουν το επιχειρησιακό Google Talk (με βάση το XMPP), το Google+ Messenger και τη λειτουργία Hangouts του Google+, το οποίο παρέχει δυνατότητες συνομιλίας, φωνής και τηλεδιάσκεψης. Ωστόσο, η αυξανόμενη κατακερματισμένη και μη ενοποιημένη σουίτα υπηρεσιών ανταλλαγής μηνυμάτων αντιμετωπίζει επίσης τον αυξανόμενο ανταγωνισμό από υπηρεσίες όπως το Facebook Messenger, το iMessage και το WhatsApp. Αποφασίστηκε να καταργηθεί το υπάρχον σύστημα Google Talk και να κωδικοποιηθεί ένα νέο προϊόν μηνυμάτων μέσω μιας συνεργασίας με πολλαπλές ομάδες ανάπτυξης. 
Μετά τις αναφορές ότι η νέα υπηρεσία θα είναι γνωστή ως "Babel", η υπηρεσία ξεκίνησε επίσημα ως Hangouts κατά τη διάσκεψη Google I / O στις 15 Μαΐου 2013. 
Στις 16 Φεβρουαρίου 2015, η Google ανακοίνωσε ότι θα διακόψει το Google Talk και θα δώσει οδηγίες στους χρήστες να μεταναστεύσουν στην εφαρμογή Hangouts στην πλατφόρμα του προγράμματος περιήγησης Chrome.
Τον Ιανουάριο του 2016, η Google αποθάρρυνε τη χρήση του Hangouts για SMS, συνιστώντας να χρησιμοποιήσουν την εφαρμογή SMS Messenger της Google. 
Τον Μάιο του 2016, στο Google I / O 2016, η Google ανήγγειλε δύο νέες εφαρμογές: το Google Allo, μια εφαρμογή ανταλλαγής μηνυμάτων με δυνατότητες AI (AI-powered bots και selfie) και Google Duo. Από τότε η Google επιβεβαίωσε ότι οι νέες εφαρμογές δεν θα αντικαταστήσουν το Hangouts. Τα Hangouts θα παραμείνουν ξεχωριστό προϊόν.
Τα έξυπνα τηλέφωνα Pixel και Pixel XL της Google θα μεταφερθούν με το Google Duo και το Allo αντί για το Hangouts.
Στις 6 Ιανουαρίου 2017, η Google ανακοίνωσε ότι το API του Google Hangouts θα τερματιστεί στις 25 Απριλίου 2017.
Στις 9 Μαρτίου 2017, η Google ανακοίνωσε ότι θα εξελίσσει τα Hangouts σε δύο προϊόντα: Hangouts Meet και Hangouts Chat. Το Hangouts Meet θα επικεντρωθεί σε τηλεοπτικές διασκέψεις και η συνομιλία στο Hangouts θα επικεντρωθεί στην άμεση ανταλλαγή μηνυμάτων με πρόσθετες λειτουργίες όπως Βοηθός Βοηθού και Μηνύματα με σπείρωμα.

Google (λογισμικά)
Τουγιέν Κουάνγκ

Το Τουγιέν Κουάνγκ ( είναι πόλη στο Βιετνάμ, και είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Τουγιέν Κουάνγκ.

Ιστορία 
Το γαλλικό φυλάκιο στο Τουγιέν Κουάνγκ υπερασπιζόταν για τέσσερις μήνες, από δύο επιχειρήσεις της Γαλλικής Λεγεώνας των Ξένων, εναντίων των 12.000 στρατιωτών του Στρατού του Γιουνάν και τον Στρατό της Μαύρης Σημαίας (από τον Αύγουστο του 1884 έως τον Απρίλιο του 1885). Η Πολιορκία του Τουγιέν Κουάνγκ  θυμάται ως ένα από τα πιο γνωστά κατορθώματα της Λεγεώνας, και τιμάται στον πρώτο στίχο του "Le Boudin", το οποίο είναι το κύριο εμβατήριο της Λεγεώνας. 

Κατά τη διάρκεια του γαλλικού προτεκτοράτου, το Τουγιέν Κουάνγκ υπηρέτησε ως φυλάκιο. Κατά τη διάρκεια της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ οι Βιέτ Μινχ έκαναν την παράδοση των Λεγεωνάριων στο μνημείο της Μάχης του Τουγιέν Κουάνγκ στον Πρώτο Πόλεμο της Ινδοκίνας (1946-54).

Διοικητικές διαιρέσεις 
Τα φουόνγκ στα οποία χωρίζεται η πόλη είναι τα εξής: Χουνγκ Ταν, Νονγκ Τιέν, Ι Λα, Μινχ Ξουάν, Φαν Τιέτ, Ταν Κουάνγκ, Ταν Χα. Η πόλη χωρίζεται στις ακόλουθες κοινότητες  Τρανγκ Ντα, Αν Τουόνγκ, Λουόνγκ Βουόνγκ, Αν Χανγκ, Τάι Λονγκ, Ντόι Καν.

Παραπομπές 

Πόλεις του Βιετνάμ
Μητροπολίτης Δράμας Βασίλειος

Ο Βασίλειος Κομβόπουλος (1877-1941) διετέλεσε μητροπολίτης Δράμας την περίοδο μεταξύ 1930 και 1941.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1877 στη Σινώπη της Μικράς Ασίας, στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου παρακολούθησε τα μαθήματα του εκεί Σχολαρχείου, και στη συνέχεια εργάστηκε στο εμπορικό κατάστημα του πατέρα του για πέντε χρόνια. Σε ηλικία 18 ετών, μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εγγράφηκε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Αποφοίτησε ως αριστούχος και εγγράφηκε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε ως διδάκτωρ.

Το 1905 χειροτονήθηκε διάκονος στην Μυτιλήνη, ενώ το 1908 πρωτοσύγκελλος στην ίδια μητρόπολη, αναπληρώνοντας τον Μητροπολίτη Κύριλλο κατά την διάρκεια της διετούς του απουσίας στην Κωνσταντινούπολη, μεταξύ 1910 και 1912. Το 1916 προήχθη στην θέση του μητροπολίτη, στη Μήθυμνα, ενώ παράλληλα είχε οριστεί βοηθός επίσκοπος Μυτιλήνης υπό τον τίτλο Χριστουπόλεως (1914-1916). Ωστόσο, μιας και είχε φιλοβασιλικά αισθήματα, εμποδίστηκε από την επαναστατική κυβέρνηση να μεταβεί στη Μήθυμνα. Ο πατριάρχης Μελέτιος, τον μετέθεσε στη Μητρόπολη Χαλδίας. Όμως ο ίδιος δεν αποδέχθηκε την θέση και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Εκεί, προέστη ενός μικρού τμήματος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μετά από αίτημα του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Αλεξάνδρου, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως τον έθεσε σε αργία και διέταξε την επιστροφή του στην Αθήνα. Αρνήθηκε να υπακούσει και αυτοανακηρύχθηκε επικεφαλής της Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου Ελληνικής Εκκλησίας Ηνωμένων Πολιτειών και Καναδά, με την υποστήριξη τοπικών ελληνικών κοινοτήτων. Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Αλέξανδρος υπέβαλε εκ νέου αίτημα το 1924, και το Πατριαρχείο καθαίρεσε τον Βασίλειο κατά πλειοψηφία. Το 1930 όμως, μετά από επίσκεψη του μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δαμασκηνού, η καθαίρεση του άρθηκε, και ορίστηκε Μητροπολίτης Δράμας. Έμεινε στην θέση αυτή μέχρι το 1930, όταν και πέθανε, ενώ στις 26 Δεκεμβρίου 1941 ήταν υποψήφιος για την αρχιεπισκοπή Αθηνών.

Έργα
Ο Βασίλειος Κομβόπουλος, δημοσίευσε κατά την διάρκεια του βίου του και ορισμένα έργα. Μεταξύ αυτών:
Πρώτοι λόγοι της ελευθερίας. Μυτιλήνη
Βασιλεύς και Εκκλησία. Αθήναι.
Κανονική απάντησις. Αθήναι.
Ακρόπολις – Γολγοθάς – Επτάλοφος. Περιοδικό «Χριστιανικά Γράμματα», Β΄(1939), σσ.117-129.
Ο μοναχικός θεσμός ως δύναμις εκπολιτιστική εν τω κόσμω. Περιοδικό «Χριστιανικά Γράμματα», Γ΄(1940), σσ.53-60.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Διονυσίου, μητροπολίτου Δράμας, Ιστορία της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας από τις απαρχές της μέχρι σήμερα, β΄ έκδοση, εκδ. «Επτάλοφος», Δράμα 1997.

Μητροπολίτες Δράμας
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Απόφοιτοι Μεγάλης του Γένους Σχολής
Βασιλειος
Όθων Ερρίκος του Ζούλτσμπαχ

Ο Όθων-Ερρίκος, γερμ. Otto-Henry (22 ιουλίου 1556 - 29 Αυγούστου 1604) από τον Οίκο του Βίττλεσμπαχ ήταν κόμης του Ζούλτσμπαχ (Sulzbach).

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Άμπεργκ και ήταν ο τρίτος γιος του Βόλφγκανγκ κόμη του Τσβάιμπρυκεν και της Άννας, κόρης του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης. 

Το 1569 απεβίωσε ο πατέρας του και οι κτήσεις του μοιράστηκαν στους πέντε γιους του: ο Όθων-Ερρίκος έλαβε την περιοχή γύρω από το Ζούλτσμπαχ-Ρόζενμπεργκ. Ο Όθων-Ερρίκος απεβίωσε το 1604 και τάφηκε στο Λάουινγκεν. Δεν είχε επιζώντες γιους και τον κληρονόμησε ο πρωτότοκος αδελφός του Φίλιππος-Λουδοβίκος κόμης του Νόιμπουργκ.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1582 τη Δωροθέα-Μαρία, κόρη του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης. Είχε τέκνα:
 Δωροθέα-Σοφία 1588-1607, απεβίωσε το 19 ετών.
 Σαβίνα 1589-1645, παντρεύτηκε τον Γεώργιο βαρόνο του Βάρτενμπεργκ.
 Σουζάνα 1591-1661, παντρεύτηκε τον Γεώργιο-Ιωάννη των Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου κόμη του Λύτσελσταϊν & Γκούττενμπεργκ.
 άλλα δέκα τέκνα, απεβίωσαν το πολύ δύο ετών.

Αναφορές

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Μποζίλ Κόλεφ

Ο Μποζίηλ Κόλεφ είναι Βούλγαρος πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής. Ως ποδοσφαιριστής διετέλεσε βασικό στέλεχος της ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Επιπλέον, αγωνίστηκε για περίπου μια δεκαετία με την Εθνική Βουλγαρίας. Στη συνέχεια διετέλεσε προπονητής σε μερικές ομάδες, μεταξύ των οποίων η Εθνική Βουλγαρίας.

Τίτλοι
ΤΣΣΚΑ Σόφιας 
 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βουλγαρίας (5): 1970–71, 1971–72, 1972–73, 1974–75, 1975–76
 Κύπελλο Βουλγαρίας (3): 1972, 1973, 1974

Ομόνοια
 Πρωτάθλημα Κύπρου: 1981-82
 Κύπελλο Κύπρου: 1981-82

Νέα Σαλαμίνα
Ασπίδα ΚΟΠ: 1990

Παραπομπές

Βούλγαροι ποδοσφαιριστές
Βούλγαροι προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Σόφιας
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βουλγαρίας
Προπονητές ποδοσφαίρου ΤΣΣΚΑ Σόφιας
Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας
Προπονητές ποδοσφαίρου Ομόνοιας Λευκωσίας
Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας
Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία)
Ιωάννης Φρειδερίκος του Χίλπολτσταϊν

Ο Ιωάννης-Φρειδερίκος, γερμ. Johann-Friedrich (23 Αυγούστου 1587 - 19 Οκτωβρίου 1644) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου ήταν κόμης του Χίλπολτσταϊν (Hilpoltstein) το διάστημα 1614-44.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νόιμπουργκ και ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου-Λουδοβίκου κόμη του Νόιμπουργκ και της Άννας των Λα Μαρκ, κόρης του Γουλιέλμου δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ.

Το 1614 απεβίωσε ο πατέρας του και οι κτήσεις του μοιράστηκαν στους τρεις γιους του: ο Ιωάννης-Φρειδερίκος έλαβε την κυριότητα του Χίλπολτσταϊν. 

Ο ίδιος απεβίωσε εκεί το 1644 και τάφηκε στο Λάουινγκεν.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1624 την Σοφία-Αγνή, κόρη του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και είχε:
 Φίλιππος Λουδοβίκος 1629-1632, Άννα-Λουίζα 1626-1627, Μαρία-Μαγδαληνή 1628-15629, Ιωάννα-Σοφία 1635-1636, Ιωάννης-Φρειδερίκος 1630, Μαρία-Ελεονώρα 1632, Άννα-Μαγδαληνή 1638, μία κόρη 1631, απεβίωσαν το πολύ τριών ετών.

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ιατρική κάνναβη

Η ιατρική κάνναβη, ή ιατρική μαριχουάνα, είναι η κάνναβη και τα κανναβινοειδή που συνταγογραφούνται από τους γιατρούς για τους ασθενείς τους. Η χρήση κάνναβης ως φαρμάκo δεν έχει δοκιμαστεί αυστηρά λόγω των περιορισμών στην παραγωγή και άλλων κυβερνητικών κανονισμών. Τα περιορισμένα στοιχεία δείχνουν ότι η κάνναβη μπορεί να μειώσει τη ναυτία και τον εμετό κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας, να βελτιώσει την όρεξη σε άτομα με HIV/AIDS και να μειώσει τον χρόνιο πόνο και τους μυϊκούς σπασμούς.

Η βραχυπρόθεσμη χρήση αυξάνει τον κίνδυνο τόσο μικρών όσο και σοβαρών δυσμενών επιπτώσεων.  Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν ζαλάδα, αίσθημα κόπωσης, εμετό και ψευδαισθήσεις.  Οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κάνναβης δεν είναι σαφείς. Οι ανησυχίες περιλαμβάνουν τα προβλήματα μνήμης και γνωστικής λειτουργίας, τον κίνδυνο εθισμού, τη σχιζοφρένεια στους νέους και τον κίνδυνο να την πάρουν τα παιδιά τυχαία.

Το φυτό κάνναβη έχει ιστορικό ιατρικής χρήσης που χρονολογείται από χιλιάδες χρόνια σε πολλές κουλτούρες. Η χρήση ιατρικής κάνναβης είναι αμφιλεγόμενη. Ορισμένες ιατρικές οργανώσεις ζήτησαν την απομάκρυνση από τον κατάλογο των ελεγχόμενων ουσιών του Παραρτήματος Ι, ακολουθούμενες από κανονιστική και επιστημονική επανεξέταση.  Άλλοι, όπως η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής το 2015, αντίτιθενται στη νομιμοποίηση της ιατρικής κάνναβης.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 

 
 2009 Conference on Cannabinoids in Medicine, International Association for Cannabis as Medicine

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 , links to websites about medical cannabis
 Information on Cannabis and Cannabinoids from the U.S. National Cancer Institute
 Information on cannabis (marihuana, marijuana) and the cannabinoids from Health Canada
 The Center for Medicinal Cannabis Research of the University of California
 Medical Marijuana – a 2014–2015 three-part CNN documentary produced by Sanjay Gupta

[[Κατηγορία:Ιατρικές θεραπείες]
134 (αριθμός)

Ο αριθμός 134 (εκατόν τριάντα τέσσερα) είναι ο φυσικός αριθμός μετά τον 133 και πριν τον 135.

Ιδιότητες
Στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης, το 134 αποτελεί αριθμό Φρήντμαν καθώς CXXXIV = XV * (XC/X) - I.

Άλλα πεδία

Το 134 είναι επίσης:
 Το έτος 134 ή 134 π.Χ.
 Στο ισλαμικό ημερολόγιο το 134 αντιστοιχεί στο 751 – 752 κοινής εποχής
 Ο μεγάλου μεγάθους αστεροειδής 134 Σωφροσύνη βρίσκεται στην κύρια ζώνη αστεροειδών.
 Το Καίσιο-134 έχει χρόνο ημιζωής 2,0652 ετών.

Σύνθετοι αριθμοί
Αντώνης Ζαχαράκης

Ο Αντώνης Ζαχαράκης (Ρέθυμνο, 28 Νοεμβρίου 1969) είναι Έλληνας μουσικός και συνθέτης.

Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης στις 28 Νοεμβρίου του 1969. Ξεκίνησεσε να ασχολείται με την μουσική το 1983 όπου πήρε τα πρώτα του μαθήματα κρουστών στην Δημοτική Φιλαρμονική Ρεθύμνου με καθηγητή τον Νίκο Αντωνακάκη και μαέστρο τον Κώστα Αποστολάκη. Είναι μέλος της Πειραματικής Συμφωνικής Ορχήστρας Ρεθύμνου καθώς και μέλος του μουσικού σχήματος "Φωνές του Νότου". 

Πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία το 2000 σε δίσκο του Χρήστου Αγγελόπουλου.Το 2009 κάνει το ντεμπούτο του στο θέατρο υπογράφοντας τη μουσική στην παράσταση "Σταχτοπούτα" από τον Θεατρικό Περίπλου.Σημαντική στιγμή στην καριέρα του υπήρξε το 2012 όταν άρχισε να γράφει μουσική για ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ σε συνεργασία με το Κινηματογραφικό Εργαστήρι Χανίων και τον σκηνοθέτη Θεόδωρο Θωμαδάκη. 

Το 2017 βραβεύτηκε για την μουσική του στην ταινία μικρού μήκους "Το ταξίδι" (σκην. Γιάννη Μπλέτα) από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κύπρου (CYIFF)  και από το Mediterranean Film Festival (Ιταλία) .

Το 2017-18  απέσπασε για την μουσική της ταινίας μικρού μήκους "τα γεμιστά" το βραβείο καλύτερης μουσικής από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πειραιά και από το Symi International Film Festival.

Έχει συνεργαστεί με τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Μανώλη Μητσιά, τον Βασίλη Σκουλά, τον Παντελή Θαλασσινό, την Γεωργία Νταγάκη, την Ερωφίλη, τον Δημήτρη Υφαντή, την Ιωάννα Φόρτη, τον Γιώργο Νικηφόρου Ζερβάκη, την Σαββέρια Μαργιολά, τον Γιώργο Στρατάκη, τον Παντελή Κυραμαργιό, την Αθηνά Κοντοδήμα, τον Στέλιο Μπικάκη, τον Μιχάλη Νικηφόρο και άλλους. 

Ζει μόνιμα στο Ρέθυμνο της Κρήτης, όπου και εργάζεται ως καθηγητής κρουστών στην Φιλαρμονική του Δήμου Ρεθύμνου.

Εργογραφία 
 Δισκογραφία:8 προσωπικοί δίσκοι και 27 συμμετοχές σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών
 Θέατρο: Μουσική για 26 παραστάσεις (16 σύγχρονου θεάτρου, 10 παιδικού θεάτρου)
 Κινηματογράφος: Μουσική για 22 ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ

Ενδεικτική δισκογραφία 
 Η Προφητεία (2009) 
 Σούσα (2011)
 Χρόνος (2013)
 Μυροβόλια (2016)
 Ρεθεμνιώτικο Καρναβάλι (2017)
 Φεγγαρόκηπος (2017)  
Με χρώμα αντί για στίχο (2018) 
Ονειροτρόπιο (2021) 
Μυροβόλια 2 (2022)

Βραβεία 
 Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κύπρου (CYIFF) | Βραβείο καλύτερης μουσικής για την ταινία «Το ταξίδι» 2017
 Mediterranean Film Festival Siracusa | Βραβείο καλύτερης μουσικής για την ταινία «Το ταξίδι» 2017
 Oniros film awards Italy | Best musical film για την ταινία «Το ταξίδι» 2017
 Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σύμης | Βραβείο καλύτερης μουσικής για την ταινία «Τα γεμιστάι» 2017
 LONDON GREEK FILM FESTIVAL | Best Music Video για την "Κανέλα" 2018
 LONDON GREEK FILM FESTIVAL | Best Μusic Video Audience Award για την "Κανέλα" 2018
 Piraeus Film Festival | Βραβείο καλύτερης μουσικής για την ταινία «Τα γεμιστάι» 2018  
 Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Ιεράπετρας | Βραβείο Πρωτότυπης μουσικής για το θεατρικό έργο "Ο Πουπουλάνθρωπος" 2022

Παραπομπές 

Έλληνες μουσικοί
Έλληνες συνθέτες
Μαργαρίτα της Βουργουνδίας, δούκισσα της Βαυαρίας

Η Μαργαρίτα της Βουργουνδίας (Marguerite de Bourgogne, 1374 - 8 Μαρτίου 1441) δούκισσα της Βαυαρίας μέσω του γάμου της με τον Γουλιέλμο Β΄ της Βαυαρίας ήταν το τρίτο από τα εννιά παιδιά και η μεγαλύτερη κόρη του Φιλίππου του Ισχυρού και της Μαργαρίτας Γ΄ της Φλάνδρας. Ο πατέρας της Μαργαρίτας χρησιμοποίησε τους γάμους των παιδιών του προκειμένου να πετύχει τους πολιτικούς του στόχους, η Μαργαρίτα και ο αδελφός της Ιωάννης δούκας της Βουργουνδίας παντρεύτηκαν σε διπλό γάμο τον Γουλιέλμο της Βαυαρίας και την αδελφή του Μαργαρίτα της Βαυαρίας. Ο γάμος γιορτάστηκε στις 12 Απριλίου 1385 στο Καμπραί, έφερε την ένωση του Αινώ και της Ολλανδίας με την Βουργουνδία και την Φλάνδρα κάτι που θα πραγματοποιηθεί με τον ανιψιό της Φίλιππο Γ΄ τον Καλό.
Η Μαργαρίτα είχε ισχυρή πολιτική επίδραση στον σύζυγο της, ο σύζυγος της προτιμούσε να κυβερνά την Ολλανδία, γι'αυτό η ίδια κυβερνούσε στο όνομα του το Αινώ. 

Μετά από 16 χρόνια ατεκνίας η Μαργαρίτα γέννησε στις 16 Αυγούστου 1401 μια κόρη την Ιακωβίνη της Βαυαρίας, η πολιτική επιρροή της Μαργαρίτας αυξήθηκε σημαντικά μετά την δεκαετία του 1410 αφού έκανε πολλές δωρεές σε πόλεις και κάστρα.
Ο σύζυγος της πέθανε από δάγκωμα σκύλου (1417), η Μαργαρίτα προσπάθησε από τότε να εγγυηθεί την διαδοχή των εδαφών απο την κόρη της σε περίπτωση θανάτου της. Η Ζακλίν κληρονόμησε το Αινώ, την Ολλανδία και την Ζηλανδία αλλά δεν κατόρθωσε να κληρονομήσει την Βαυαρία. Η Μαργαρίτα έζησε στο κάστρο του Λε Κουεσνόι το οποίο ήταν προσωπικό της δώρο όπου και πέθανε μετά από την κόρη της.

Παραπομπές

Πηγές
Lundy, Darryl. "The Peerage: Marguerite de Bourgogne"

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαργαρίτα της Βουργουνδίας

Οίκος του Βαλουά-Βουργουνδίας
Κόμισσες του Αινώ
Σλοβακική νοηματική γλώσσα

Η Σλοβακική Νοηματική Γλώσσα είναι η νοηματική γλώσσα της κοινότητας των κωφών στη Σλοβακία. Ανήκει στη γαλλική οικογένεια της νοηματικής γλώσσας. Ο Μπίκφορντ (2005) διαπίστωσε ότι η Σλοβακική, η Τσεχική και η Ουγγρική νοηματική γλώσσα σχηματίζουν ένα σύμπλεγμα με τη Ρουμανική, Βουλγαρική και Πολωνική νοηματική γλώσσα.

Παρά την ομοιότητα των ομιλούμενων Τσεχικών και Σλοβακικών, η ΣΝΓ δεν είναι ιδιαιτέρως στενά συνδεδεμένη με την Τσεχική Νοηματική Γλώσσα.

Παραπομπές 

Γλώσσες της Σλοβακίας
Σλοβακία-επέκταση
132 (αριθμός)

Το 132 (εκατόν τριάντα δύο) είναι ο φυσικός αριθμός μετά το 131 και πριν το 133.

Μαθηματικά
Το 132 είναι ο έκτος καταλανικός αριθμός.

Ο αριθμός μπορεί να εκφραστεί ως σύνολο αποκλειστικά διψήφιων αριθμών , και αποτελεί τον μικρότερο αριθμό με την ιδιότητα αυτή, με τους επόμενους να είναι το 264, 396 και το 35964.

Άλλα
Το 132 είναι επίσης:
 το έτος 132 ή 132 π.Χ.
 στο ισλαμικό ημερολόγιο αντιστοιχεί στο έτος 749 – 750
 ο αστεροειδής 132 Αίθρα στην κύρια ζώνη αστεροειδών

Παραπομπές

Υπερτέλειοι αριθμοί
Αντιπαγιούτα

Η Αντιπαγιούτα (ρωσικά: Антипаюта) είναι χωριό στην Ρωσία, στην Επαρχία Ταζόφσκι του Αυτόνομου θύλακα των Γιαμάλων Νένετς. Βρίσκεται στην βόρεια όχθη του χείλους Ταζόφσκι, στις εκβολές του ποταμού Παγιούτα. Το 2016, η πόλη είχε πληθυσμό 2.657 κατοίκων. Στην απογραφή του 2010 η πόλη είχε πληθυσμό 2.545 κατοίκων.

Μεταφορές 
Στο χωριό λειτουργεί αεροδρόμιο. Τα ελικόπτερα της εταιρείας Γιαμάλ πραγματοποιούν πτήσεις προς τα χωριά Ναχόντκα και Γκίντα της επαρχίας Ταζόφσκι.. Κατά την περίοδο της ναυσιπλοΐας (από τα μέσα Ιουλίου έως το τέλος Σεπτεμβρίου) κάθε πέντε μέρες υπάρχει το πλοίο της γραμμής Σάλεχαρντ-Αντιπαγιούτα.

Παραπομπές 

Πόλεις της Ρωσίας
Λουδοβίκος Ε΄ της Βαυαρίας

Ο Λουδοβίκος Ε΄, γερμ. Ludwig V (Μάιος 1315 - 18 Σεπτεμβρίου 1361) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν δούκας της Βαυαρίας (1347-49), δούκας της Άνω Βαυαρίας (1349-61), Α΄ ως μαργράβος του Βρανδεμβούργου (1323-51) και ως σύζυγος της Μαργαρίτας, κόμης του Τυρόλου.

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας και βασιλιά της Γερμανίας και της πρώτης συζύγου του Βεατρίκης των Πιαστ, κόρης του Μπόλκο Α΄ δούκα του Ζβίντικα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαργαρίτα των Έστριντσεν, κόρη του Χριστοφόρου Β΄ της Δανίας· δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1340 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ο Λουδοβίκος Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μαργαρίτα των Γκορίτσια κόμισσα του Τυρόλου, κόρη του Ερρίκου της Βοημίας και είχε (επιζόντα) τέκνα:
 Μάινχαρντ Α΄ 1344-1363, δούκας της Άνω Βαυαρίας και Γ΄ κόμης του Τυρόλου.

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Μάινχαρντ Γ΄ του Τυρόλου

Ο Μάιναρντ Γ΄, γερμ. Meinhard III (9 Φεβρουαρίου 1344 - 13 Ιανουαρίου 1363) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Βαυαρίας ήταν κόμης του Τυρόλου (1361-63) και δούκας της Άνω Βαυαρίας το ίδιο διάστημα.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λάντσουτ και ήταν ο μόνος γιος του Λουδοβίκου Ε΄ δούκα της Άνω Βαυαρίας και της Μαργαρίτας των Γκορίτσια κόμισσας του Τυρόλου, κόρης του Ερρίκου της Βοημίας.

Απεβίωσε το 1363, 18 ετών στο κάστρο του Τυρόλου, κοντά στο Μεράν(ο). Το Τυρόλο κατέλαβε ο Ροδόλφος Δ΄ των Αψβούργων δούκας της Αυστρίας, ως γιος της Ελισάβετ εξαδέλφης της Μαργαρίτας, αν και το διεκδίκησαν άλλοι δύο. Από τότε η κομητεία έμεινε στους Αψβούργους.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1359 τη Μαργαρίτα των Αψβούργων (1346-1366), κόρη του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Αυστρίας (Στυρίας, Καρινθίας, Καρνιόλης). Δεν απέκτησαν παιδιά. Η μητέρα του αποφάσισε να δώσει το Τυρόλο στους Αψβούργους, έτσι αυτό ενώθηκε με την Αυστρία.

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ερρίκος ΙΣΤ΄ της Βαυαρίας

Ο Ερρίκος ΙΣΤ΄ ο πλούσιος, γερμ. Heinrich XVI der reiche (1386 - 30 Ιουλίου 1450) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν δούκας της Βαυαρίας-Λάντσουτ (1393-1450) και αργότερα της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ (1447-50).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Φρειδερίκου δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ και της Μαγδαληνής Βισκόντι, κόρης του Μπερναμπό κυριάρχου του Μιλάνου.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1412 τη Μαργαρίτα των Αψβούργων, κόρη του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Αυστρίας και είχε τέκνα:
 Λουδοβίκος Θ΄ 1417-1479, δούκας της Βαυαρίας-Λάντσουτ.
 Ιωάννα 1413-1444, παντρεύτηκε τον Όθωνα Α΄ των Βίττελσμπαχ κόμη του Μόσμπαχ.
 Ελισάβετ 1419-1451, παντρεύτηκε τον Ούλριχ Ε΄ κόμη της Βυρτεμβέργης.

Από μη νόμιμη σχέση είχε φυσικά τέκνα:
 (νόθα) Γκέοργκ φον Τσάνγκμπερκ, Ελισάβετ, Βαρβάρα.
Λουδοβίκος Θ΄ της Βαυαρίας

Ο Λουδοβίκος Θ΄ ο πλούσιος, γερμ. Ludwig IX der reiche (23 Φεβρουαρίου 1417 - 18 Ιανουαρίου 1479) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν δούκας της Βαυαρίας-Λάντσουτ (1450-79).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκος ΙΣΤ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ και της Μαργαρίτας των Αψβούργων, κόρης του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Αυστρίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1452 την Αμαλία των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
 Γεώργιος 1456-1503, δούκας της Βαυαρίας-Λάντσουτ.
 Μαργαρίτα 1456-1501, παντρεύτηκε τον Φίλιππο των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου.
 Ελισάβετ 1452-1457 απεβ. 5 ετών, Άννα 1462 απεβ. νήπιο.

Οίκος των Βέτιν
Γεώργιος της Βαυαρίας

Ο Γεώργιος ο πλούσιος, γερμ. Georg der reiche (15 Αυγούστου 1455 - 1 Δεκεμβρίου 1503) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν δούκας της Βαυαρίας-Λάντσουτ (1479-1503).

Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ και της Αμαλίας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1475 τη Χέντβιχ των Γιαγκελλόνων, κόρη του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας και είχε επιχόντα τέκνα:
 Λουδοβίκος 1476-1496, απεβίωσε 20 ετών.
 Ελισάβετ 1478-1504, παντρεύτηκε τον Ρούπρεχτ των Βίττελσμπαχ επίσκοπο του Φράιζινγκ.
 Μαργαρίτα 1480-1531.
 Ρούπερτ 1477, Βόλφγκανγκ 1482, απεβίωσαν σύντομα.

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Λουδοβίκος Β΄ του Βρανδεμβούργου

Ο Λουδοβίκος Β΄ ο Ρωμαίος, γερμ. Ludwig II der Römer (7 Μαίου 1328 - 17 Μαΐου 1365) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου (1351-65) και ΣΤ΄ ως δούκας της Βαυαρίας (1347-65).

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρώμη, όταν ο πατέρας του βρισκόταν εκεί για τη στέψη του, από όπου και το παρωνύμιό του ο Ρωμαίος. Ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας και βασιλιά της Γερμανίας. Μητέρα του ήταν η Μαργαρίτα του Οίκου Αβέν κόμισσα του Αινώ και της  Ολλανδίας, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ και της Ολλανδίας. 

Το 1347 ο πατέρας του απεβίωσε και τον διαδέχθηκαν οι έξι γιοί του από κοινού στις κτήσεις του πατέρα τους. Οι τέσσερις γιοί που ήταν από τον δεύτερο γάμο, θα κληρονομούσαν και το Αινώ και την Ολλανδία της μητέρας τους. Ο Λουδοβίκος Β΄ αποσύρθηκε (1349) από τις μητρικές κτήσεις, μια και περίμενε να διαδεχθεί τον πεθερό του Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας. Όταν αυτό δεν έγινε, ζήτησε από τα μικρότερα αδέλφια του Γουλιέλμο Α΄ και Αλβέρτο Α΄ το μερίδιό του, αλλά αυτοί τον αγνόησαν, έτσι στην έριδα της μητέρας του με αυτούς πήρε το μέρος της πρώτης.

Το 1351 έλαβε το μαργραβάτο του Βρανδεμβούργου από τον ετεροθαλή αδελφό του Λουδοβίκο Ε΄ δούκα της Βαυαρίας με αντάλλαγμα να μείνει ο Λουδοβίκος Ε΄ μόνος δούκας της Άνω Βαυαρίας. Εκεί ο ψευδο-Βάλντεμαρ διεκδίκησε το Βρανδεμβούργο και υποστηρίχθηκε σε αυτό από μερικές πόλεις και τον Κάρολο Δ΄ του Οίκου Λουξεμβούργου της Γερμανίας. Στο τέλος οι Βίττελσμπαχ συμφώνησαν με τον Κάρολο Δ΄: ο Λουδοβίκος Β΄ έπρεπε να εγκαταλείψει τις αξιώσεις του στα φέουδα του Μεκλεμβούργου και της Πομερανίας. 

Το 1356 η Χρυσή Βούλα αναβάθμισε τον μάργραβο του Βρανδεμβούργου σε εκλέκτορα. Δύο έτη μετά απαλλάχθηκε από το παπικό επιτίμιο. Το 1363 απεβίωσε ο γιος τού Λουδοβίκου Ε΄, ο Μάιναρντ άγαμος και τον διαδέχθηκε ο θείος του Στέφανος Β΄. Ο Λουδοβίκος Β΄ με τον μικρότερο αδελφό του Όθωνα Ε΄ διαφώνησαν με τον ετεροθαλή αδελφό τους Στέφανο Β΄ για την κληρονομία. Για να τον εκδικηθούν, δήλωσαν ότι μετά από αυτούς -που ήταν άτεκνοι- θα έδιναν το Βρανδεμβούργο στον Κάρολο Δ΄. 

Απεβίωσε το 1365 στο Βερολίνο 37 ετών, άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο πιο μικρός αδελφός του Όθων Ε΄ στο Βρανδεμβούργο.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Κουνιγκούντα των Πιάστ, κόρη του Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας· δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1357 απεβίωσε η Κουνιγκούντα και ο Λοδοβίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ίνγκεμποργκ, κόρη του Αλβέρτου Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Δεν είχε ούτε από αυτήν απογόνους. 

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Εύπομπος ο Σικυώνιος

Ο Εύπομπος ήταν ζωγράφος από τη Σικυώνα, που έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ. Η καλλιτεχνική επιρροή που άσκησε στους μεταγενέστερους ήταν τόσο μεγάλη ώστε να θεωρείται, μαζί με τον Πάμφιλο και τον Παυσία, ότι καθιέρωσαν τη σχολή της Σικυώνος ή αλλιώς «Σικυώνιον εργαστήριον», μια από της σημαντικότερες σχολές ζωγραφικής του Ελληνικού κόσμου, σε αντιδιαστολή της Αττικής και της Ιωνικής. Αναφέρεται ότι επηρέασε και τον γλύπτη Λύσιππο τον οποίο όταν συνάντησε στην αγορά σε νεαρά τότε ηλικία του είπε: «Ίδε αυτό το πλήθος, το κινούμενον προ των ομμάτων σου, αυτό έχε διδάσκαλον, τη φύση». Υπήρξε περισσότερο δάσκαλος της ζωγραφικής τέχνης και ο Πάμφιλος ήταν μαθητής αλλά και διάδοχός του στη σχολή στην οποία εν συνεχεία φοίτησε ο Απελλής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επτάλοφος - Τεύχος Α΄, "Ο ζωγράφος Απελλής" από medousa.libver.gr 

Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι
Γουλιέλμος Γ΄ της Βαυαρίας

Ο Γουλιέλμος Γ΄, γερμ. Wilhelm III (1375 - 12 Σεπτεμβρίου 1435) από τον Οίκο του Βίττελσμαπχ ήταν δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου μαζί με τον πρωτότοκο αδελφό του Ερνέστο.

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και της Αικατερίνης, κόρης του Μάινχαρτ ΣΤ΄ κόμη της Γκορίτσια.

Ο εξάδελφός του Λουδοβίκος Ζ΄ δούκας της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ με το να είναι εριστικός, έκανε πολλούς εχθρούς. Αυτοί ίδρυσαν το 1414 μία ομάδα εναντίον του, την Εταιρεία του Παπαγάλου και ο Γουλιέλμος Γ΄ έγινε μέλος μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερνέστο δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου.

Το 1425 απεβίωσε ο εξάδελφος του πατέρα του Ιωάννης Γ΄ δούκας της Βαυαρίας-Στράουμπινγκ, τελευταίος του κλάδου του. Είχε τέσσερα ανίψια: τον Λουδοβίκο Ζ΄, τον  Ερρίκο ΙΣΤ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ και τους αδελφούς Ερνέστο και Γουλιέλμο Γ΄. Οι δύο αδελφοί διαπληκτίστηκαν με τα δύο εξαδέλφια τους και τελικά το 1429 έλαβαν το ήμισυ του Στράουμπινγκ.

Ο Γουλιέλμο Γ΄ υποστήριξε τον Σιγισμούνδο του Οίκου Λουξεμβούργου της Γερμανίας στον αγώνα του εναντίον των Χουσιτών. Θα ήταν υποψήφιος για την εκλογή του βασιλιά της Γερμανίας, αλλά απεβίωσε το 1435. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Αδόλφος, ενός έτους.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Λα Μαρκ, κόρη του Αδόλφου Α΄ δούκας της Κλέβης και είχε επιζόν τέκνο:
 Αδόλφος 1434-1441, δούκας της Βαυαρίας. Απεβίωσε 7 ετών.
 Γουλιέλμος 1435, απεβ. νήπιο.

Βιβλιογραφία
 Klaus von Andrian-Werburg: Urkundenwesen, Kanzlei, Rat und Regierungssystem der Herzoge Johann II., Ernst und Wilhelm III. von Bayern-München (1392–1438). Lassleben, Kallmünz 1971, ISBN 3-7847-4410-9 (Münchener historische Studien, Abteilung Geschichtliche Hilfswissenschaften, Vol. 10; dissertation, University of Munich 1961).
 Karin Kaltwasser: Herzog und Adel in Bayern-Landshut unter Heinrich XVI. dem Reichen (1393–1450). Dissertation, University of Regensburg 2004.
 August Kluckhohn: Herzog Wilhelm III. von Bayern, der Protector des Baseler Konzils und Statthalter des Kaisers Sigmund. In: Forschungen zur deutschen Geschichte. Vol. 2, 1862, pp. 519–615.
 Christoph Kutter: Die Münchener Herzöge und ihre Vasallen. Die Lehenbücher der Herzöge von Oberbayern-München im 15. Jahrhundert. Ein Beitrag zur Geschichte des Lehnswesens. Dissertation, University of Munich 1993.
 Sigmund Ritter von Riezler: Wilhelm III., Herzog von Baiern-München. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Vol. 42, Duncker & Humblot, Leipzig 1897, pp. 703–705 (online).
 Theodor Straub: Bayern im Zeichen der Teilungen und Teilherzogtümer. In: Max Spindler, Andreas Kraus (eds.): Handbuch der bayerischen Geschichte. 2nd edition. Vol. 2, C. H. Beck, München 1988, ISBN 3-406-32320-0, pp. 196–287, especially 248–249.

Εξωτερικού σύνδεσμοι
 Genealogy

Οίκος του Βίττελσμπαχ
Μάχη του Ώπις

Η μάχη του Ώπις, που διεξήχθη τον Σεπτέμβριο του 539 π.Χ., ήταν μία σημαντική συμπλοκή μεταξύ των στρατών της Περσίας υπό τον Κύρο Β΄ και της Νεο-Βαβυλωνιακής Αυτοκρατορίας υπό τον Ναβοναΐδ κατά την περσική εισβολή στη Μεσοποταμία. Εκείνη την εποχή, η Βαβυλωνία ήταν η τελευταία μεγάλη δύναμη στη δυτική Ασία που δεν ήταν ακόμη υπό τον έλεγχο των Περσών. Η μάχη διεξήχθη στη στρατηγική πόλη Ώπις, βόρεια της πρωτεύουσας Βαβυλώνας. Το αποτέλεσμα ήταν η αποφασιστική νίκη των Περσών. Ο Κύρος κηρύχθηκε στη συνέχεια βασιλιάς της Βαβυλωνίας και των υποταγμένων της εδαφών, καταργώντας έτσι την ανεξαρτησία της Βαβυλώνας και ενσωματώνοντας τη Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία στη μεγαλύτερη Περσική Αυτοκρατορία.

Τοποθεσία 
Ο τόπος της μάχης ήταν στην πόλη Ώπις στον ποταμό Τίγρη, περίπου 80 χιλιόμετρα βόρεια της σημερινής Βαγδάτης.

Παραπομπές
135 (αριθμός)

Το 135 (εκατόν τριάντα πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός μετά το 134 και πριν το 136.

Ιδιότητες
Το 13510 στο δεκαδικό σύστημα (αριθμητική βάση 10) μπορεί να εκφραστεί μέσω πράξεων που περιέχουν τα δικά του ψηφία με 2 διαφορετικούς τρόπους:

 . Το 1 και το 144 διαθέτουν επίσης αυτήν την ιδιότητα.
 . Το 175, 518, και 598 διαθέτουν επίσης αυτή την ιδιότητα.

Το 135 είναι αριθμός Χάρσαντ, ακέραιος ο οποίος όταν εκφραστεί σε κάποια αριθμητική βάση μπορεί να διαιρεθεί με το σύνολο που προκύπτει από την πρόσθεση των ψηφίων του στη βάση αυτή.

Άλλα
 Το έτος 135 ή 135 π.Χ.
 Στο ισλαμικό ημερολόγιο το αντίστοιχο έτος είναι το 752 – 753
 Ο 135 Χέρτα είναι μεγάλου μεγέθους αστεροειδής της κύριας ζώνης αστεροειδών και μέλος της οικογένειας των Νυσίων αστεροειδών.

Παραπομπές 

Σύνθετοι αριθμοί