joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λεό Ντελίμπ

Ο Λεό Ντελίμπ (Clément Philibert Léo Delibes, 21 Φεβρουαρίου 1836 - 16 Ιανουαρίου 1891) ήταν Γάλλος συνθέτης όπερας και μπαλλέτου. Τα πιο γνωστά έργα του είναι τα μπαλλέτα Coppélia και Sylvia και οι όπερες Le roi l'a dit και Lakmé. Κάποιοι μουσικολόγοι πιστεύουν ότι τα μπαλλέτα που περιλαμβάνονται στην όπερα του Σαρλ Γκουνό Faust στην πραγματικότητα συνετέθησαν από τον Ντελίμπ. Πέθανε στο Παρίσι στις 16 Ιανουαρίου 1891.

Σύντομο βιογραφικό
Ο Ντελίμπ γεννήθηκε στο Σαιν-Ζερμαίν-ντυ-Βαλ (Saint-Germain-du-Val) του Σαρτ (Sarthe) το 1836. Ο πατέρας του ήταν ταχυδρόμος και η μητέρα του ταλαντούχος ερασιτέχνης μουσικός. Ο παππούς του ήταν τραγουδιστής της όπερας. Μεγάλωσε κυρίως υπό την επίβλεψη της μητέρας του, καθώς ο πατέρας του απεβίωσε πρόωρα. Το 1871 ο Ντελίμπ νυμφεύτηκε την Λεοντίν Εστέλ Ντεναίν (Léontine Estelle Denain). Ο αδελφός του Μισέλ μετανάστευσε στην Ισπανία και ήταν ο παππούς του Ισπανού συγγραφέα Μιγκέλ Ντελίμπ.

Το 1847 ο Ντελίμπ άρχισε να σπουδάζει σύνθεση στο Ωδείο του Παρισιού με καθηγητή τον Αντόλφ Αντάμ (Adolphe Adam). Ένα χρόνο αργότερα άρχισε να παίρνει μαθήματα φωνητικής, αν και τελικά ήταν πολύ καλύτερος ως εκτελεστής οργάνου παρά στη φωνητική. Διορίστηκε αρχικά ως "ακομπανιατέρ" στις πρόβες και διευθυντής χορωδίας στο Λυρικό Θέατρο (Théâtre Lyrique), στη συνέχεια δεύτερος διευθυντής χορωδίας στην Όπερα των Παρισίων, το 1864, και ως εκτελεστής οργάνου στην Σαιν-Πιέρ-ντε-Σαγιό (Saint-Pierre-de-Chaillot) κατά την περίοδο 1865 – 1871, ενώ άρχισε να ασχολείται με τη σύνθεση. Η πρώτη του οπερέτα είχε τον τίτλο Deux sous de charbon, ή Le suicide de Bigorneau (1856), την οποία συνέθεσε ως παραγγελία του Folies-Nouvelles.

Η σύνθεση της καντάτας Algers για τον Ναπολέοντα Γ΄ τράβηξε την προσοχή των κρατικών παραγόντων. Συνέπεια αυτού ήταν η συνεργασία του με τον Λεόν Μινκύς (Léon Minkus) συνθέτοντας τμήματα του μπαλέτου La source το 1866, κάτι που τον έφερε σε επαφή με τον κόσμο της μουσικής μπαλέτου. Το 1867 συνέθεσε το ντιβερτιμέντο Le jardin animé στην αναβίωση του μπαλέτου Le corsaire των Ζοζέφ Μαζιλιέ (Joseph Mazilier) και Αντόλφ Αντάμ. Συνέθεσε, επίσης, μία λειτουργία (Missa Brevis) και συνέχισε συνθέτοντας μια οπερέτα ανά έτος, ενώ παράλληλα συνέθετε μουσική για το θέατρο, όπως χορούς και άριες για την θεατρική παράσταση του έργου του Ουγκώ Le roi s'amuse, το ίδιο έργο που αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για τον Ριγκολέττο του Τζουζέπε Βέρντι.

Η πραγματική αναγνώριση και καθιέρωσή του ήλθαν το 1870, με την μεγάλη επιτυχία του μπαλέτου του Coppélia, που παραμένει η πλέον γνωστή και αντιπροσωπευτική του σύνθεση.

Επιλογή έργων
Le roi l'a dit (Ο βασιλιάς το είπε, 1873, οπερά κομίκ)
Jean de Nivelle, 1880 (όπερα) 
Lakmé, 1883 (όπερα)
Coppélia, 1870 (μπαλλέτο)
Sylvia, 1876 (μπαλλέτο)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Γάλλοι συνθέτες
Συνθέτες όπερας
Συνθέτες του Ρομαντισμού
Γάλλοι διευθυντές ορχήστρας
Γάλλοι διευθυντές χορωδίας
Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Τζων Φορντ (ποιητής)

Ο Τζων Φορντ (John Ford, Ίλσινγκτον, Ντέβον, 1586 - Λονδίνο, 1639) ήταν Άγγλος ποιητής και δραματουργός.

Άρχισε σπουδές νομικής στο Middle Temple του Λονδίνου, αλλά αποβλήθηκε σύντομα λόγω αδυναμίας πληρωμής των διδάκτρων. Ένα ποίημα και ένα πεζό του έργο αφιερωμένα σε ισχυρούς της εποχής, του έδωσαν φαίνεται την δυνατότητα να γίνει και πάλι δεκτός στο Middle Temple το 1608.

Είναι γνωστό ότι έγραψε ένα μακρύ θρησκευτικό ποίημα και δύο δοκίμια μέχρι το 1620, οπότε άρχισε η δραματουργική του σταδιοδρομία. Στην αρχή συνεργάστηκε με καθιερωμένους συγγραφείς, μεταξύ των οποίων ο Τζων Ουέμπστερ, και περί τα τέλη της δεκαετίας του 1620 έγραφε μόνος.  

Το γνωστότερο έργο του είναι το Κρίμα που είναι πόρνη, ένα δράμα αιμομιξίας αδελφού και αδελφής, το οποίο θεωρείται κλασσικό Αγγλικό δράμα.

Ο Φορντ είναι ένας από τους μεγαλύτερους δραματουργούς της βασιλείας του Καρόλου Α΄. Στα έργα του κυριαρχούν οι συγκρούσεις του πάθους και των προσωπικών αντιλήψεων με τους νόμους και τα ήθη της εποχής. Διατυπώθηκε η άποψη ότι η ασυνήθιστη ιδιοσυγκρασία των ηρώων του ήταν μια προβολή της δικής του μελαγχολικής φύσης.

Επιλογή δραματικών έργων 
The Witch of Edmonton (Η μάγισσα του Έντμοντον, 1621)
The Lover's Melancholy (Η μελαγχολία τουτ εραστή, 1628)
The Broken Heart (Η σπασμένη καρδιά, c. 1625–33)
Tis Pity She's a Whore (Κρίμα που είναι πόρνη, 1629–33;) - ελλην. μετάφραση Κλείτος Κύρου ("ΝΕΦΕΛΗ")

Άγγλοι ποιητές
Ματτέο Μαρία Μποϊάρντο

Ο Ματτέο Μπογιάρντο (Matteo Maria Boiardo, Σκαντιάνο, μεταξύ 21 Μαΐου και 21 Ιουνίου 1441 - 19 Δεκεμβρίου 1494) ήταν Ιταλός ποιητής της Αναγέννησης. 

Κόμης του Σκαντιάνο, ήταν ένα από τα πιο διακεκριμένα μέλη της αυλής των Έστε της Φερράρας. Χρημάτισε πρεσβευτής και κυβερνήτης της Μόντενα (1480-1483) και του Ρέτζο Εμίλια (Reggio Emilia), από το 1487 μέχρι το θάνατό του το 1494.

Έγραψε την κωμωδία Il Timone (Τίμων, 1487 ;), μετάφρασε Λατίνους και Έλληνες κλασσικούς (Κορνήλιο Νέπωτα, Απουλήιο, Ηρόδοτο και Ξενοφώντα) αλλά την φήμη του την οφείλει στο επικό του ποίημα Orlando Innamorato (Ερωτευμένος Ορλάνδος, 1482). Το έργο του επισκιάστηκε από την συνέχειά του, τον Orlando furioso (Μαινόμενος Ορλάνδος, 1515) του Αριόστο.

Παραπομπές 

Ιταλοί ποιητές
Σπυρίδων Δοξιάδης

Ο Σπυρίδων Αποστ. Δοξιάδης (1917 - 6 Μαΐου 1991) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ιδρυτής του κέντρου Βρεφών "Μητέρα" και πρωτοπόρος της κοινωνικής παιδιατρικής στην Ελλάδα. Χρημάτισε βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία από το 1977 ως το 1981 και υπουργός. Ως υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών  κατάργησε το προγαμιαίο πιστοποιητικό και το αντικατέστησε με τα Κέντρα Ενημέρωσης.  Έγραψε πολλά επιστημονικά έργα.

Ιατρός 
Σπούδασε Ιατρική στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και στο πανεπιστήμιο του Ντάρχαμ. Ειδικεύτηκε στην παιδιατρική. Διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σέφιλντ σε ηλικία 32 ετών και εν συνεχεία υφηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, το 1952. Ανέλαβε τη διεύθυνση του μαιευτηρίου "Αλεξάνδρα". Ίδρυσε επίσης το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού το 1965, του οποίου ήταν διευθυντής ως το 1982, και υπήρξε σύμβουλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ). Με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε το "Ίδρυμα Μελετών για το Παιδί", το 1982. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών (1972).

Υπουργός 
Ο Δοξιάδης συμμετείχε στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας ως υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών από τις 9 Οκτωβρίου 1974 ως τις 21 Νοεμβρίου 1974 και ξανά στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από τις 28 Νοεμβρίου 1977 ως τις 10 Μαΐου 1980. Στις εκλογές του 1977 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία.

Όταν ανέλαβε υπουργός ο Δοξιάδης έκανε την πρώτη απόπειρα για εφαρμογή ενός εθνικού συστήματος υγείας παρεμποδίστηκε όμως από διάφορους κύκλους, συμπεριλαμβανομένης της Νέας Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα το προσχέδιο για την Υγεία να εγκαταλειφθεί.

Επίσης ως υπουργός ξεκίνησε (1978) την πρώτη εκστρατεία κατά του καπνίσματος στην Ελλάδα και ίδρυσε την Ελληνική Εταιρεία Ιατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας, όπως επίσης την Ελληνική Αντικαπνιστική Εταιρεία.

Πέθανε στο νοσοκομείο "Υγεία", όπου νοσηλευόταν από την Πρωτομαγιά του 1991, συνεπεία οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου. Κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, το Μάιο του 1991.

Έργα 
"Παιδιατρική θεραπευτική", εκδότης Παρισιάνου Α.Ε. 1990, ISBN 9780003405125

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Διαγνωστική και θεραπευτική μονάδα για το παιδί πΣπύρος Δοξιάδης»
 Σπύρος Δοξιάδης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Έλληνες παιδίατροι
Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Έλληνες υπουργοί Κοινωνικών Υπηρεσιών
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013

Το 14ο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου έλαβε χώρα από το διάστημα μεταξύ 10 και 18 Αυγούστου 2013 στην Μόσχα της Ρωσίας. Η επίσημη ονομασία της διοργάνωσης, στα αγγλικά, είναι « 2013 IAAF World Championships ».

Η Ρωσία φιλοξένησε για πρώτη φορά την αθλητική αυτή διοργάνωση, η οποία λαμβάνει χώρα από το 1983 υπό την αιγίδα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) και, γι'αυτή της την έκδοση, από την Ρωσική Ομοσπονδία Στίβου (LAR). Τα αθλήματα σε πίστα τελέστηκαν εντός του Σταδίου Λουζνικί, ενώ τα αγωνίσματα δρόμου (μαραθώνιος και βάδειν) διεξήχθησαν υπό την μορφή γύρων, κατά μήκος του Μόσκοβα, μεταξύ του σταδίου και του Κρεμλίνου, καθώς και στο πάρκο Λουζνικί για το αγώνισμα του βάδειν.

Συνολικά  αθλητές ( άνδρες και 868 γυναίκες), προερχόμενοι από 206 ομοσπονδίες επί των συνολικά 212 μελών της IAAF, ήσαν εγγεγραμμένοι στην λίστα των συμμετεχόντων. Σαράντα επτά, συνολικά, αγωνίσματα περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμα αυτής της διοργάνωσης (24 ανδρικά και 23 γυναικεία), είτις ο ίδιος αριθμός με αυτόν της προηγούμενης διοργάνωσης, η οποία είχε διεξαχθεί στην Νταεγού της Νότιας Κορέας.

Οι Τζαμαϊκανοί Γιουσέιν Μπολτ και Σέλι-Αν Φρέιζερ-Πράις κατάφεραν να καταταγούν πρώτοι στα 100 μ., τα 200 μ. και τα 4 × 100 μ., με τον Μπολτ να γίνεται με τα οκτώ χρυσά μετάλλια που έχει κατακτήσει συνολικά στη διοργάνωση αυτή, ο αθλητής με τις περισσότερες πρωτιές σε αυτή τη διοργάνωση μαζί με τους Αμερικανούς Καρλ Λιούις, Μάικλ Τζόνσον και Άλισον Φίλιξ. Ο Βρετανός Μοχάμεντ Φαρά κατάφερε να επιβληθεί στα 5.000 μ. και 10.000 μ., διπλή επιτυχία που ο Αμερικανός ΛαΣόν Μέριτ πέτυχε στα 400 μ. και 4 × 400 μ.. Δύο ηπειρωτικά ρεκόρ, τρία ρεκόρ των παγκοσμίων πρωταθλημάτων στίβου και είκοσι δύο καλύτερες επιδόσεις της χρονιάς σε παγκόσμιο επίπεδο ξεπεράστηκαν στη διάρκεια του παγκοσμίου πρωταθλήματος αυτού. Κανένα παγκόσμιο ρεκόρ, ωστόσο, δεν καταρρίφθηκε.

Παραπομπές 

Στίβος το 2013
2013
Αθλητισμός στη Μόσχα
Θείελπις Λευκίας

Ο Θείελπις Λευκίας (ο ίδιος το έγραφε και ως Θείελπης Λεφκίας, 25 Φεβρουαρίου 1898 - 21 Ιανουαρίου 1958) γεννημένος στη Μυτιλήνη, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και ποιητής , ο οποίος υπηρέτησε και ως βουλευτής το 1936 και το 1950. Θεωρείται ένας από τους εκπροσώπους της "Λεσβιακής Άνοιξης", στους οποίους ανήκει και ο Στρατής Μυριβήλης, με τον οποίο ήταν συνεργάτες σε εφημερίδες.

Δημοσιογραφία και λογοτεχνία
Ήταν γιος γιατρού, του αρχαιολάτρη Προκόπη Μπεγιάζη από την Αγιάσο της Λέσβου (μπεγιάζ στα τούρκικα είναι το άσπρο), που όταν ήρθε στην Αθήνα να σπουδάσει άλλαξε το επίθετό του σε Λευκίας (δηλ. εξελλήνισε το όνομά του). Ο Θείελπης που ήταν δημοτικιστής, κράτησε σαν ψευδεπίθετο το επώνυμο Λευκίας ενώ είχε το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Βρανάς Μπεγιάζης. Πάντως στους επίσημους καταλόγους ήταν γραμμένος ως "Θείελπης Λευκίας" και μ' αυτό το όνομα εκλέχτηκε βουλευτής. Εργάστηκε σε οικονομικές υπηρεσίες και ασχολήθηκε επίσης με τη δημοσιογραφία. Ήταν εκδότης της εφημερίδας "Ταχυδρόμος", μαζί με το Μυριβήλη.

Ο ίδιος έγραφε στη δημοτική γλώσσα. Ο Βρανάς Μπεγιάζης έγραψε ποιήματα, από τα οποία το πιο γνωστό είναι η "Βαγγελιώ". Στη λογοτεχνία, εκτός από το Λεφκίας εμφανίζεται και με το ψευδώνυμο "Γ. Μοριάς".

Βουλευτής 
Εξελέγη βουλευτής δύο φορές, στις εκλογές του 1936 με το κόμμα των Φιλελευθέρων και στις εκλογές του 1950 με το Σοσιαλιστικό Κόμμα-Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας (ΣΚΕΛΔ). Για την πολιτική του δράση  συνελήφθη από το καθεστώς του Μεταξά, φυλακίστηκε και εν συνεχεία εκτοπίστηκε.

Πέθανε στα γραφεία της επανεκδοθείσης εφημερίδας "Ταχυδρόμος" όπου εργαζόταν ενώ στοι­χειοθετούσε ένα δικό του κείμενο και το όνομα του έχει δοθεί σε οδό της Μυτιλήνης.

Παραπομπές 

Νεοέλληνες ποιητές
Έλληνες δημοσιογράφοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές Λέσβου
Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας
Κατάλογος μετρό του κόσμου

Το Μετρό ή Μητροπολιτικός Σιδηρόδρομος είναι ένα σιδηροδρομικό σύστημα μαζικής μεταφοράς των μεγαλουπόλεων. Η λέξη είναι ελληνικής προέλευσης (αντιδάνειο: μετρό <γαλλ. métro < chemin de fer métropolitain < ελλ. μητροπολιτικός σιδηρόδρομος) και χρησιμοποιήθηκε το 1900 στο Παρίσι για πρώτη φορά σε σχέση με σιδηρόδρομο (Métro de Paris).

Εδώ βρίσκεται ο κατάλογος διαφόρων μετρό στον κόσμο:

Αμερική

Ασία

Αφρική

Ευρώπη

Ωκεανία

Μεταφορές ανά χώρα
Βλάνταν Τζόρτζεβιτς

Ο Βλάνταν Τζόρτζεβιτς (σερβικά: Владан Ђорђевић) (Βελιγράδι, Πριγκιπάτο της Σερβίας, 21 Νοεμβρίου 1844 - Μπάντεν, Αυστρία, 31 Αυγούστου 1930) ήταν Σέρβος πολιτικός, διπλωμάτης, ιατρός, ακαδημαϊκός και λόγιος ελληνικής καταγωγής. Έγραψε έργα στα σερβικά, ελληνικά και γερμανικά. Είχε διετέλεσει πρωθυπουργός, υπουργός, πρέσβης του Σερβικού πριγκιπάτου και δήμαρχος.

Γεννήθηκε το 1844 στο Βελιγράδι, η οικογένειά του καταγόταν από το Μοναστήρι ήταν ελληνικής καταγωγής που είχε εκσερβιστεί από πολλά χρόνια, αναφέρεται ότι ο πατέρας του πήγε στο Μοναστήρι από τη σημερινή Φούρκα Ιωαννίνων της Ηπείρου, στις αρχές του 19ου αιώνα. Γνωρίζοντας από μικρός την Ελληνική γλώσσα σπούδασε ιατρική στην Αθήνα κι έπειτα στη Βιέννη. Τελειώνοντας τις σπουδές του άσκησε την ιατρική σαν στρατιωτικός γιατρός κι έπειτα γιατρός της αυλής όπου συνδέθηκε στενά με τη βασιλική οικογένεια. Το 1872 αναφέρεται από τα ιδρυτικά μέλη του Ιατρικού συλλόγου Σερβίας.

Το 1844 εκλέχτηκε δήμαρχος Βελιγραδίου, όπου προσπάθησε να ηλεκτροδοτήσει την πόλη από τον ποταμό Σάβο χωρίς να προχωρήσουν τα σχέδια του. Το 1887 διορίσθηκε υπουργός Παιδείας και το 1888 υπουργός εθνικής οικονομίας, το 1891-1893 ήταν πρέσβης στην Αθήνα όπου μετέφρασε και δύο έργα του Λ. Λαζάρεβιτς στα ελληνικά. Το 1894 διορίσθηκε πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη όπου παρέμεινε έως το 1897 όπου επέστρεψε στο Βελιγράδι όπου είχε λάβει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Ανέλαβε πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών από τις 11 Οκτωβρίου 1897 έως τις 12 Ιουλίου 1900 όπου παραιτήθηκε. 

Μετά την παραίτηση του αποσύρθηκε από την πολιτική και τη Σερβία και έμεινε στο Μπάντεν λίγο έξω από τη Βιέννη όπου ασχολήθηκε με τη συγγραφή. Στην Αυστρία έγραφε στο Σερβικό περιοδικό "Πατρίς". Στο Μπάντεν έμεινε μέχρι τον θάνατο του το 1930 σε ηλικία 86 ετών.

Εργογραφία 
 Otadžbina (Fatherland), Beograd: Štamparija kraljevine srpske, 1890
 Srbija na Berlinskom Kongresu, Beograd: Štamparija kraljevine srpske, 1890
 Grčka i srpska prosveta, Srpska kraljevska akademija, 1896
 Kraj jedne dinastije: 1899-1900, Štamparija D. Dimitrijevića, 1906
 Moja odbrana pred sudom (My defense before the court), Beograd: Narodna štamparija, 1906
 Srpsko-turski rat: uspomene i beleške iz 1876, 1877 i 1878 godine, Volume 1, Izdanje Ignjata Daničića, 1907
 Istorija srpsko-bugarskog rata 1885: Od Slivnice do Pirota, Nova štamparija "Davidović", 1908
 Evropa i Crna Gora, Sv. Sava, 1912
 Evropa i Balkan: Evropa i Rumunija, Sv. Sava, 1911
 Arnauti i velike sile, Izdavač trgovina Jevte M. Parlovića i kompanija, 1913
 Mladi kralj, Štamparija kraljevine srbije, 1913
 Car Dušan: istorijski roman iz XIV-oga veka, Volumes 1,2 and 3, Naklada Hrvatskog štamparskog zavoda, 1920
 Golgota: silazak sa prestola, Beograd, 1933

Πηγές 
 Νέα Εστία, τεύχος 91, 1 Οκτωβρίου 1930, από το Εθνικό κέντρο βιβλίου.

Παραπομπές 

Δήμαρχοι Βελιγραδίου
Σέρβοι λογοτέχνες
Πρωθυπουργοί της Σερβίας
Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας
Σέρβοι διπλωμάτες
Υπουργοί παιδείας της Σερβίας
Υπουργοί εθνικής οικονομίας της Σερβίας
Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών
Σέρβοι ελληνικής καταγωγής
Σέρβοι ιατροί
Ντράγκομιρ Γιοβάνοβιτς

Ο Ντράγκομιρ "Ντράγκι" Γιοβάνοβιτς (σερβικά : Драгомир Јовановић) (Ποζάρεβατς 27 Ιουλίου 1902 - Βελιγράδι 17 Ιουλίου 1946), ήταν Σέρβος διευθυντής της αστυνομίας και δήμαρχος Βελιγραδίου στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο. Ήταν πιόνι των στρατευμάτων κατοχής και καταδικάστηκε σαν εγκληματίας πολέμου μετά τον πόλεμο.

Γεννήθηκε στο Ποζάρεβατς το 1902 από τον σέρβο Λούμπομιρ και την γερμανίδα Βίλμα. Σπούδασε στο Βελιγράδι και προσλήφθηκε σαν αξιωματικός της αστυνομίας στην πόλη. Κατά την γερμανική κατοχή συνεργάστηκε με τους Γερμανούς αναλαμβάνοντας διάφορες θέσεις όπως αρχηγός της χωροφυλακής σε όλη την Σερβία, κυβερνητικός επίτροπος, και δήμαρχος του Βελιγραδίου. Κατά την θητεία του ανάμεσα σε άλλα συνέλαβε ανέκρινε και οδήγησε στο εκτελεστικό απόσπασμα 1500 σέρβους κομμουνιστές. Μαζί με τους συνεργάτες του υπέβαλε σε βασανιστήρια τους κρατούμενους του με μεθόδους που είχε υιοθετήση από την Γκεστάπο. 

Το 1944 λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση της Σερβίας κατέφυγε στην Αυστρία όπου συνελήφθη από Γάλλους στρατιώτες την 1 Μαΐου 1945. Κρατήθηκε στην Καρλσρούη όπου στις 12 Ιουλίου εκδόθηκε στις Γιουγκοσλαβικές αρχές. Κατά την διάρκεια της σύλληψής του προσπάθησε να αυτοκτονήσει με κάψουλα που περιείχε δηλητήριο χωρίς να τα καταφέρει. 

Το 1946 δικάστηκε για προδοσία και συνεργασία με τον Γερμανικό στρατό κατοχής. Κρίθηκε ένοχος, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 17 Ιουλίου 1946 στο Βελιγράδι.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 „Досије Драги Јовановић“, Вељко Лалић и Угљеша Крстић, Вечерње новости, фељтон, октобар 2006.
 „Српски Хувер“, Вељко Лалић, Пресс магазин, 21. септембар 2008.

Δήμαρχοι Βελιγραδίου
Σέρβοι εγκληματίες
Σέρβοι αστυνομικοί
Αρχιτεκτονική στην Κω

Η αρχιτεκτονική της Κω είναι ​​​ιδιαίτερη, γιατί έχει δεχτεί πολλές επιδράσεις από το ξένο στοιχείο.

Κατά την Οθωμανική περίοδο, η πόλη είχε όλα τα χαρακτηριστικά των λεγόμενων πόλεων–παζαριών. Η ζωή περιοριζόταν στον εμπορικό δρόμο, γύρω από τον οποίο ζούσαν αποκλειστικά μουσουλμάνοι και στο τσαρσί που βρισκόταν στο κέντρο της πόλης, στην πλατεία του Πλατάνου. Σε πολλά σημεία του νησιού υπάρχουν μουσουλμανικά τεμένη και πηγές.

Κατά την περίοδο της Ιταλοκρατίας, η Κως δέχτηκε επιρροές από τη Βενετσιάνικη αρχιτεκτονική. Επίσης, η Κως αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση ανάμεσα στα υπόλοιπα νησιά της Δωδεκανήσου, καθώς μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1933 ανοικοδομήθηκε από τους Ιταλούς σύμφωνα με νέο πολεοδομικό σχέδιο. Διαιρέθηκε σε τρεις οικιστικές ζώνες με ταξικά κριτήρια: το βόρειο, το κεντρικό και το ανατολικό. Ο βόρειος τομέας είναι κατακερματισμένος σε μικρές κατοικίες, για τα λαϊκά στρώματα της πόλης (case popolari). Το κεντρικό τμήμα αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από διώροφες κατοικίες με ισόγεια καταστήματα, στις οποίες κατοικούσαν τα μέλη της αστικής τάξης (palazzine).

Τέλος, στην ανατολική ζώνη οικοδομήθηκαν επαύλεις σε κήπους για τους Ιταλούς εποίκους (villini). Άλλα στοιχεία της Ιταλικής επιρροής είναι οι εκτεταμένες ζώνες πρασίνου στην πόλη, που περιλαμβάνουν και τροπικά φυτά, καθώς και τα χαρακτηριστικά δημόσια κτήρια που σχεδιάστηκαν από Ιταλούς αρχιτέκτονες και βρίσκονται τόσο στην πόλη όσο και στους οικισμούς της Αντιμάχειας και της Καρδάμαινας.

Τα κτίρια που οικοδομήθηκαν πριν το σεισμό (Δημαρχείο, Γενικό Νοσοκομείο, Διοικητήριο κ.ά.) διαφέρουν από τα μετασεισμικά (Casa del Fascio, Δημοτική Αγορά, Casa Balilla κ.ά.) ως προς τη μορφή, καθώς τα μεν πρώτα είναι κατεξοχήν δείγματα εκλεκτικισμού, ενώ τα δεύτερα έχουν στοιχεία ρασιοναλισμού και φασιστικής αρχιτεκτονικής.

Το 1948, με την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα, διαμορφώθηκε μια νέα αρχιτεκτονική πραγματικότητα. Τότε οικοδομήθηκαν στο νησί μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες για να καλύψουν την ανάγκη της μεγάλης τουριστικής ανάπτυξης που ξεκίνησε.

Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική δεν άντεξε τη φθορά του χρόνου και αντικαταστάθηκε από τη μοντέρνα οικοδομή. Τη συναντάμε κυρίως στα χωριά Ασφενδιού, Πυλί, Κέφαλο και Αντιμάχεια, όπου τα χαμηλά και πλατυμέτωπα μονόσπιτα, με σχήμα παραλληλόγραμμο, απλή τοιχοδομία και επίπεδη στέγη, κάποια πέτρινα και άλλα όχι, είναι βαμμένα με άσπρο χρώμα και έχουν πορτοπαράθυρα χρωματισμένα με φωτεινά χρώματα. Το εσωτερικό του σπιτιού είναι, όπως και στα υπόλοιπα Δωδεκάνησα, ιδιαίτερα φροντισμένο, ανταποκρινόμενο στις λειτουργικές ανάγκες της αγροτικής οικογένειας. Αξιοσημείωτος είναι ο μακρύς τοίχος, ο κανιότοιχος ή γκανότοιχος όπως ονομάζεται, στον οποίο κρέμονταν πιάτα, κάδρα, ο καθρέφτης του σπιτιού και άλλα απαραίτητα αντικείμενα που κάλυπταν τις βασικές ανάγκες του σπιτιού. Σε πολλά μέρη του νησιού, είναι χαρακτηριστικοί και οι παραδοσιακοί ανεμόμυλοι, με πιο χαρακτηριστικό αυτόν της Αντιμάχειας. Υπάρχουν επίσης πολλά στενά, πετρόχτιστα δρομάκια.​​​​

Κως
Κω
Μετρό Πεκίνου

Το Μετρό του Πεκίνου (στα κινέζικα, 北京地铁, pinyin, Běijīng Dìtiě) είναι το σύστημα του Μητροπολιτικών μεταφορών, υπόγεια και εναέρια, στην πόλη του Πεκίνου, την πρωτεύουσα της Κίνας. Εγκαινιάστηκε την 1η Οκτωβρίου 1969 και για δύο δεκαετίες αποτελείτο από 2 γραμμές, αλλά το 2002 ξεκίνησε μια ραγδαία επέκταση του δικτύου, με ταυτόχρονη κατασκευή ενός εξαιρετικά μεγάλου αριθμού νέων γραμμών. Σήμερα, το συνολικό μήκος του δικτύου φτάνει τα 783 χιλιόμετρα και αποτελείται από 25 γραμμές συνολικά, καθώς και 459 σταθμούς, καθιστώντας το έτσι το δεύτερο μεγαλύτερο Μετρό παγκοσμίως, με πρώτο το Μετρό της Σανγκάης. Εξυπηρετεί 10,55 εκατομμύρια ανθρώπους καθημερινά (ο μέσος όρος για ολόκληρο το 2018) και το διαχειρίζεται η Δημόσια Επιχείρηση Μετρό Πόλης του Πεκίνου.

Ακόμα και σήμερα όμως, το συνολικό του μήκος θεωρείται ανεπαρκές για τις τεράστιες κυκλοφοριακές ανάγκες της πόλης και, ως αποτέλεσμα, έχει εκπονηθεί ένα τεράστιο σχέδιο περαιτέρω επέκτασης. Το Μετρό του Πεκίνου έχει γίνει ένα από τα ταχύτατης ανάπτυξης συστήματα μετρό στον κόσμο, με πολλές γραμμές ακόμα υπό κατασκευή, και το συνολικό του μήκος το 2023 αναμένεται να φτάσει τα 1.000 χιλιόμετρα.

Γραμμές και σταθμοί 

Μετρο
Πεκινο
Μετρο Πεκινου
Αρτέμης (Αποσαφήνιση)

Αρσενικό όνομα βασιζόμενο στην θεά Άρτεμη.

Αναφέρεται στους:
 Αρτέμης Μάτσας.
 Αρτέμης Ευθύμης.
 Αρτέμης Φάουλ.

και 

 στο θαλάσσιο πτηνό Αρτέμης.

Σχετικό 

 Άγιος Αρτέμιος

Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ασκληπιείο Κω

Το Ασκληπιείο της Κω είναι κτισμένο στις πλαγιές ενός λοφίσκου με πλούσια βλάστηση και θέα στη θάλασσα και τις Μικρασιάτικες ακτές. Αποτελεί το σπουδαιότερο αρχαιολογικό μνημείο του νησιού, αλλά και ένα από τα πιο φημισμένα ασκληπιεία της αρχαιότητας. Στους αρχαίους χρόνους αποτελούσε χώρο λατρείας του θεού Ασκληπιού και χώρο θεραπείας αλλά και διδασκαλίας της Ιατρικής. Εκεί δίδαξε ο Ιπποκράτης, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ιατρικής κατά την αρχαιότητα, στη σχολή που είχε ιδρύσει ο ίδιος στο χώρο του Ασκληπιείου. Σε αντίθεση με το ιερό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο, στην Κω αναπτύχθηκε ιδιαίτερα η επιστημονική ιατρική.

Τα Ασκληπιείο της Κω, του οποίου τα σωζόμενα ερείπια χρονολογούνται μετά τον 4ο αιώνα π.Χ, βρίσκεται νοτιοδυτικά της σημερινής πόλης της Κω σε απόσταση περίπου 3,4 χιλιομέτρων. Χρονολογείται στην Ελληνιστική εποχή, άποψη που ενισχύεται από την εκμετάλλευση του χώρου που παρουσιάζουν τα τρία αλλεπάλληλα επίπεδα - στοιχείο ανατολίτικης αρχιτεκτονικής που εισχώρησε στην ελληνική αρχιτεκτονική με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ένα καθοριστικό γεγονός που συνέβη στην Κω κατά την περίοδο της βασιλείας των Πτολεμαίων, το 260 π.Χ., ήταν η πανελλήνια αναγνώριση του δικαιώματος της ασυλίας του ιερού χώρου του Ασκληπιού για την καθιέρωση του πανηγυρικού εορτασμού την Μεγάλων Ασκληπιείων. Η επιδίωξη από τους Κείους της παραχώρησης ασύλου σε κάθε καταδιωγμένο που ζήταγε προστασία στο Ασκληπιείο φανερώνει πόσο περήφανοι ένοιωθαν οι Κείοι για την ύπαρξή του, θεωρώντας συνάμα τον ναό ως κέντρο της πόλης τους.

Η ανακάλυψη του Ασκληπιείου έγινε το 1902 από τον Γερμανό αρχαιολόγο Rudolf Herzog και τον Κείο ιστοριοδίφη Ιάκωβο Ζαρράφτη, ο οποίος μάλιστα υπολόγισε και υπέδειξε την ορθή θέση του ιερού. Αφορμή για να να εντατικοποιηθούν οι έρευνες για την ανεύρεσή του ήταν ο τέταρτος μίμος του Ηρώνδα «Γυναίκες με τάματα και θυσίες στο Ασκληπιείο», στον οποίο ο συγγραφέας αφήνει να φανούν ο θαυμασμός και η λατρεία του προς την Κω, αλλά και περιγράφει τις εικόνες και τα αγάλματα από το Ασκληπιείο. Οι ανασκαφές συνεχίστηκαν από τους Laurenzi (1930) και Morricone (1937-38), μαζί με εργασίες αναστήλωσης και αποκατάστασης. Αξίζει να αναφερθεί πως πολλά αντικείμενα από τις ανασκαφές φυγαδεύτηκαν προς τη Ρώμη και την Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές

Αρχαία Κως
Αρχαιολογικοί τόποι στην Κω
Αρχαία ελληνική ιατρική
Μετρό Σανγκάης

Το Μετρό της Σανγκάης είναι το σύστημα μετρό στην πόλη της Σανγκάης, στην Κίνα. Το σύστημα ενσωματώνει τόσο γραμμές μετρό, όσο και γραμμές με ελαφρύ μετρό (light metro, δηλαδή τραμ-μετρό). Η πρώτη γραμμή του, άνοιξε το 1993, καθιστώντας τη Σανγκάη την τρίτη πόλη στην ηπειρωτική Κίνα, μετά το Πεκίνο και το Τιαντζίν, που αποκτούσε σύστημα Μετρό. Το 2015, το συνολικό μήκος του δικτύου έφτασε τα 588 χιλιόμετρα, λαμβάνοντας τον τίτλο του μεγαλύτερου σε μήκος Μετρό παγκοσμίως, έχοντας τότε επίσης 14 γραμμές και 364 σταθμούς.

Σήμερα, το συνολικό μήκος του δικτύου είναι 802 χιλιόμετρα, με 19 γραμμές και 506 σταθμούς, και παραμένει το μεγαλύτερο μετρό παγκοσμίως. Το Μετρό της Σανγκάης έχει γίνει ένα από τα ταχύτατης ανάπτυξης συστήματα μετρό στον κόσμο, με πολλές γραμμές ακόμα υπό κατασκευή, και το συνολικό το μήκος έως το 2025 αναμένεται να ξεπεράσει τα 1.000 χιλιόμετρα.

Εύρος 

Σε όλο το δίκτυο χρησιμοποιείται κανονικό εύρος (1.435 mm), επιτρέποντας νέο σιδηροδρομικό εξοπλισμό να μεταφέρεται από το κινεζικό σιδηροδρομικό δίκτυο, που χρησιμοποιεί το ίδιο εύρος.

Σταθμοί 

Πολλοί σταθμοί στις γραμμές 4, 5, 6, 7, 8, 9 και 10 χρησιμοποιούν συστήματα αυτόματων θυρών με κυλιόμενο ακρυλικό γυαλί στις άκρες των αποβάθρων. Οι συρμοί σταματάνε αφού οι πόρτες τους έρθουν στην ίδια ευθεία με τις αυτόματες θύρες της αποβάθρας. Οι αυτόματες θύρες ανοίγουν και κλείνουν μαζί με τις πόρτες των συρμών. Σε διάφορες άλλες γραμμές (π.χ. Γραμμή 2) χρησιμοποιούνται και εκεί αυτόματες θύρες, αλλά αντί να καλύπτουν όλο το ύψος του σταθμού καλύπτουν το μισό.

Συρμοί 

Το Μετρό της Σανγκάης χρησιμοποιεί τους παρακάτω συρμούς:

89 εξάδυμα Movia Bombardier 456 (Γραμμές 7 και 9)
37 οχτάδυμα German Shanghai Metro Group (GSMG) (Γραμμές 1 και 2)
40 οχτάδυμα Alstom Metropolis (Γραμμές 1 και 2)
28 εξάδυμα Alstom Metropolis (Γραμμή 3)
42 τετράδυμα Changchun Railway Vehicles (CNR) (Γραμμή 6)
41 εξάδυμα Shanghai Electric-Alstom - AC15 (Γραμμή 10)

Οι περισσότερες γραμμές χρησιμοποιούν εξάδυμους συρμούς, με τις παρακάτω εξαιρέσεις:

Οι γραμμές 5, 6 και ένα τμήμα της γραμμής 2 χρησιμοποιούν τετράδυμους συρμούς
Ορισμένοι συρμοί της γραμμής 8 είναι επτάδυμοι

Ηλεκτροδότηση 

Σε αντίθεση με τα περισσότερα δίκτυα μετρό στον κόσμο, το μετρό της Σανγκάης χρησιμοποιεί εναέρια καλώδια, πιθανόν από την χρήση ρεύματος 1,5 kV, που είναι το διπλάσιο από το ρεύμα τρίτης τροχιάς (750 V). Οι συρμοί παίρνουν το ρεύμα μέσω παντογράφων, που βρίσκονται πάνω από τους συρμούς.

Γραμμές

Παραπομπές 

Σαγκαη
Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Κίνα
Σαγκάη
Αρχαιολογικό Μουσείο Κω

Το διώροφο κτίριο στην πλατεία Ελευθερίας στο οποίο στεγάζεται το σημερινό αρχαιολογικό Μουσείο της Κω, είναι διατηρητέο μνημείο της εποχής της Ιταλοκρατίας (1912-1943), κτισμένο το 1936, όταν Γενικός Διευθυντής Δωδεκανήσου ήταν ο Mario Lago

Χαρακτηρίζεται από τους περισσότερους σαν δείγμα του διεθνούς στυλ που άφησε η ιταλοκρατία στην αρχιτεκτονική στα Δωδεκάνησα. Κατ' άλλους είναι χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό δείγμα της φασιστικής μνημειακής αρχιτεκτονικής.

Συλλογές

Στο μουσείο θα δείτε μια πλούσια συλλογή από τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στο νησί και καλύπτουν μια μεγάλη περίοδο από την αρχαιότητα μέχρι τα υστερορωμαϊκά χρόνια. 

Στον ισόγειο χώρο του αρχαιολογικού μουσείου και στο αίθριο εκτίθενται τα σημαντικότερα έργα γλυπτικής, καθώς και ψηφιδωτά. Στη δυτική αίθουσα εκτίθενται αγάλματα ελληνιστικής εποχής, τα περισσότερα από τα οποία βρέθηκαν φυλαγμένα στις στοές του Ωδείου. Στη βορειοδυτική αίθουσα εκτίθεται το επιβλητικό άγαλμα του Ιπποκράτη (4ος αι. π .Χ.), ενώ στους τοίχους παρουσιάζεται ανάγλυφο με παράσταση συμποσίου υστεροαρχαϊκής τέχνης, καθώς και επιτύμβια γλυπτά της υστεροαρχαϊκής και κλασικής περιόδου.

Στη βόρεια αίθουσα βρίσκονται αγάλματα Δήμητρας, Κόρης και Αθηνάς (μέσα 4ου - μέσα 3ου αι. π.Χ.). Στην ίδια αίθουσα εκτίθενται ελληνιστικά αγάλματα της Αφροδίτης, των Νυμφών, Τύχης, (1ος αι. π.χ) κ.α. Στην ανατολική αίθουσα εκτίθενται αγάλματα της ρωμαϊκής περιόδου, ανάμεσά τους ένας καθιστός Ερμής (αρ. 91) και η Δήμητρα. Τέλος ένα ακόμη ψηφιδωτό, ελληνιστικής εποχής, με παράσταση θαλάσσιου βυθού, κοσμεί το βόρειο τοίχο του περιστυλίου και προέρχεται από την αναστηλωμένη Ρωμαϊκή Οικία (Casa Romana).​

Το Μουσείο είναι κλειστό λόγω συντήρησης. Τον Ιούνιο του 2011 ανακοινώθηκε η ένταξη στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Κρήτης & Νήσων Αιγαίου 2007-2013, του έργου «Αποκατάσταση-επανέκθεση Αρχαιολογικού Μουσείου Κω». Είναι άγνωστο πότε θα δεχθεί και πάλι επισκέπτες

Έκθεση φωτογραφιών

Σημειώσεις-παραπομπές

Μουσεία στην Κω
Κω
Νίκολα Χρίστιτς

Ο Νίκολα Χρίστιτς (σερβικά : Никола Христић) (Σρέμσκα Μιτρόβιτσα 10 Αυγούστου 1818 - Βελιγράδι 26 Νοεμβρίου 1911), ήταν Σέρβος συγγραφέας, πολιτικός, υπουργός και τέσσερις φορές πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Σρέμσκα Μιτρόβιτσα της τότε Αυστροουγγαρίας από οικογένεια με ελληνικές ρίζες. Πήγε στην Σερβία το 1840 όπου έγινε δικαστικός υπάλληλος κι έπειτα διευθυντής της αστυνομίας στο Βελιγράδι. 

Ήταν παντρεμένος με την Τζούλιαν Πέρισιτς και απέκτησαν 12 παιδιά. Γιος του ήταν ο μετέπειτα πολιτικός Κόστα Χρίστιτς (1852-1927) κι εγγονός του ο συνθέτης Στέβαν Χρίστιτς(1885-1958). 

Ο Χρίστιτς έγραψε πολλά άρθρα στο λογοτεχνικό ημερολόγιο "Avala". Δημοσίευσε τη μετάφραση του Lermontov, μία από τις πρώτες στη λογοτεχνία της Σερβίας. Δημοσίευσε τις αναμνήσεις του από την περίοδο 1840-1860 σε βιβλίο.

Πέθανε στο Βελιγράδι στις 26 Νοεμβρίου 1911, η κηδεία του έγινε στις 28 Νοεμβρίου.

Πολιτικός του Βίος 
Το 1856 εκλέχτηκε δήμαρχος του Βελιγραδίου, κατά την δημαρχία του η πόλη είχε μόλις δύο φανάρια για νυχτερινό φωτισμό των δρόμων και με το τέλος της θητείας του είχε 360. Το 1860 διορίσθηκε υπουργός εσωτερικών και το 1867 - 1868 για πρώτη φορά πρωθυπουργός. Την περίοδο 1883 - 1884 αναλαμβάνει πάλι πρωθυπουργός και υπουργός Εσωτερικών, και από το 1884 διορίστηκε αντιπρόεδρος του συμβουλίου της Επικρατείας.  Για τρίτη φορά έγινε πρωθυπουργός την περίοδο 1888 - 1889 και τελευταία φορά το 1894 - 1895. Το 1901 αποσύρθηκε από την πολιτική.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πρωθυπουργοί της Σερβίας
Δήμαρχοι Βελιγραδίου
Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας
Σέρβοι λογοτέχνες
Σέρβοι μεταφραστές
Κέφαλος Κω

Η Κέφαλος είναι ένα χωριό στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού Κως, περίπου 42 χλμ. από την πόλη της Κω και 16 χλμ. από το Διεθνή Αερολιμένα «Ιπποκράτης». Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 3.856 κατοίκους. Κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Αστυπάλαια και μέχρι το 366 π.Χ. ήταν η πρωτεύουσα του νησιού. Η ανακάλυψη του σπηλαίου της Άσπρης Πέτρας στην περιοχή αποδεικνύει πως τα πρώτα δείγματα ζωής στο νησί χρονολογούνται στη Νεολιθική Εποχή.

Δύο εκδοχές εξηγούν πώς πήρε το όνομά της. Κατά την πρώτη, ονομάστηκε έτσι επειδή ήταν το κεφαλοχώρι κατά την αρχαιότητα, ενώ κατά τη δεύτερη και επικρατέστερη οφείλει το όνομά της στο σχήμα της περιοχής που μοιάζει με κεφάλι γυπαετού.

Περιγραφή 
Η Κέφαλος χωρίζεται σε δύο μέρη: στον παραδοσιακό οικισμό που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου και στο παραλιακό τμήμα που ονομάζεται Καμάρι και είναι το λιμάνι του χωριού. Στον παραδοσιακό οικισμό ο επισκέπτης συναντά τη χαρακτηριστική νησιωτική αρχιτεκτονική με τα στενά σοκάκια και τα σπίτια το ένα δίπλα στο άλλο. Οι κάτοικοι διατηρούν ακόμα και σήμερα την ιδιαίτερη ντοπιολαλιά τους.

Στο Καμάρι, τον παραλιακό οικισμό, βρίσκονται εστιατόρια, παραδοσιακά και μοντέρνα καφέ, κέντρα νυχτερινής διασκέδασης και πλήθος καταστημάτων. Απέναντι από το Καμάρι, σε πολύ κοντινή απόσταση, βρίσκεται το νησάκι Καστρί με το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου, ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα και χαρακτηριστικά αξιοθέατα του νησιού.

Αξιοθέατα 
Η Κέφαλος φημίζεται για τις πολλές και όμορφες παραλίες της, συχνά βραβευμένες με τη Γαλάζια Σημαία.Στη βόρεια πλευρά, περίπου 5 χλμ. από το χωριό, βρίσκονται ο κολπίσκος και το λιμανάκι του Λιμνιώνα, όπου επίσης βρίσκεται και μια ήσυχη παραλία.

Εκτός από παραλίες, στην Κέφαλο συναντά κανείς σημαντικά αρχαιολογικά και ιστορικά ευρήματα, όπως το Κάστρο της Κεφάλου, που ανάγεται στη Βυζαντινή εποχή και τις Παλαιοχριστιανικές εκκλησίες (5ος και 6ος αι.) στην περιοχή του Αγίου Στεφάνου. Περίπου 3 χλμ. νότια του χωριού, στη θέση «Παλάτια», είναι επισκέψιμα τα ερείπια της αρχαίας πρωτεύουσας. Τα κύρια αξιοθέατά της είναι  τα ερείπια του ναού της Δήμητρας (5ος π.Χ. αι.), ένα θέατρο ελληνιστικής εποχής, ένα νεώτερο δωρικό ναό αλλά και την Παναγιά της Παλατιανής, με μοναδική θέα. 

Το καλοκαίρι πραγματοποιείται πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων, με πιο ξεχωριστές τη Γιορτή του Ούζου και της Σαρδέλας, αλλά και τα πανηγύρια της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου) και του Αγίου Ιωάννη (29 Αυγούστου). Μεγάλη είναι και η γιορτή που γίνεται στις 15 Αυγούστου στην Παναγιά Στηλωτή. Μεγάλο πανηγύρι με φαγητό και παραδοσιακούς χορούς. Κόσμος συρρέει από όλο το νησί για τη μεγάλη αυτή γιορτή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κέφαλος, kosinfo.gr

Κωμοπόλεις της Κω
Ζηπάρι Κω

Το Ζηπάρι το χωριό  βρίσκεται σε πεδινή έκταση βόρεια του Ασφενδιού και διασχίζεται από τον επαρχιακό δρόμο Κω – Κεφάλου. Σε απόσταση 11 περίπου χιλιομέτρων από την πόλη της Κω, έχει πληθυσμό 3.227 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Σε αυτό το χωριό μετοίκισε μεγάλος αριθμός Ασφενδιανών, κι έτσι σήμερα υπάρχουν Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Ενορία με το Ναό της Ανάληψης του Σωτήρα. Στην περιοχή βρέθηκαν τα ερείπια της παλαιοχριστιανικής βασιλικής του Αγίου Παύλου και της Βασιλικής του Καπαμά.

Κωμοπόλεις της Κω
Μαρμάρι Κω

Το Μαρμάρι είναι τουριστικός οικισμός στη βόρεια ακτή του νησιού Κως, σε απόσταση 13 χλμ. περίπου από την πόλη της Κω και 9 χλμ. από το αεροδρόμιο. Το χωριό αποτελεί θερινό προορισμό πολλών Ευρωπαίων τουριστών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 567 κατοίκους. 

Η παραλία του εκτείνεται σε μήκος σχεδόν 2 χλμ. και είναι γνωστή για την καλή οργάνωση της και τη δυνατότητα που παρέχει για θαλάσσια σπορ. Στο Μαρμάρι υπάρχει μεγάλη ποικιλία εστιατοριών και η νυχτερινή ζωή είναι αρκετά έντονη, με πολλές επιλογές για καφέ, ποτό και χορό μέχρι το πρωί. 

Πολύ κοντά στο Μαρμάρι, βρίσκεται ένας από τους πιο σημαντικούς υγροβιότοπους της Δωδεκανήσου, οι Αλυκές, που ανήκουν στις προστατευόμενες περιοχές του δικτύου NATURA 2000.

Χωριά της Κω
Ματέια Νενάντοβιτς

Ο Ματέια Νενάντοβιτς (σερβικά : Матија Ненадовић) (Μπρανκοβίνα, 26 Φεβρουαρίου 1777 - Βάλιεβο, 11 Δεκεμβρίου 1854). Ήταν ιερέας και αγωνιστής της σερβικής ανεξαρτησίας, ο πρώτος πρωθυπουργός της Σερβίας και διπλωμάτης.

Γεννήθηκε στην Μπρακοβίνα της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ήταν γιος του πρίγκιπα Αλέξα Νενάντοβιτς. Έγραψε τα απομνημονεύματα του στην σερβική γλώσσα.

Ήταν από τους ηγέτες της πρώτης σερβικής εξέγερσης στο Βάλιεβο (1804 -1813). Ταξίδεψε στην Ρωσία για βοήθεια στην εξέγερση και κατ 'επανάληψη ταξίδεψε στην Αυστρία για να προμηθευτεί όπλα και πυρομαχικά. Ηγέτης στρατιωτικού σώματος απελευθέρωσε το Βάλιεβο και το Σάμπατς το 1804, το Κράλιεβο και το Ούζιτσε το 1805. Το 1805 ίδρυσε το Διοικητικό συμβούλιο των Σέρβων κι έκανε την πρώτη του συνεδρίαση στο μοναστήρι Βολιάβτσα όπου όρισε τον Νενάντοβιτς πρόεδρο του ουσιαστικά πρώτο πρωθυπουργό. Από το 1805 μέχρι το 1807 ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός της Σερβίας , όσων εδαφών είχαν απελευθερωθεί, καθώς και από το 1807 μέχρι το 1811.

Μετά την πτώση της Σερβίας την περίοδο 1814-1815 μετακόμισε στην Αυστρία όπου προσπάθησε να πείσει τις μεγάλες δυνάμεις για την βοήθεια τους στην εκ νέου απελευθέρωση της Σερβίας. Μετά το ξέσπασμα της δεύτερης Σερβικής επανάστασης γύρισε στη Σερβία και στο Βάλιεβο όπου ασχολήθηκε με την πολιτική. Λόγω των διαφωνιών με τον πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς αποσύρθηκε το 1832, το 1840 εγκατάλειψε τη Σερβία λόγω διαφωνίας με τον πρίγκιπα Μιχαΐλο Ομπρένοβιτς γιο του Μίλος. Μετά την άφιξη του Αλέξανδρου Καρατζόρτζεβιτς πρίγκιπα της Σερβίας το 1842 επέστρεψε και αναμίχθηκε εκ νέου με την πολιτική έως το 1852 που αποσύρθηκε οριστικά. Πέθανε στο Βάλιεβο στις 11 Δεκεμβρίου 1854 (Στις 29 Νοεμβρίου το 1854 σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο).

Έγραψε ένα βιβλίο με τις αναμνήσεις του, «Απομνημονεύματα», που εκτός από τις λογοτεχνική του αξία αποτελεί ένα πολύτιμο έγγραφο της σερβικής ιστορίας.

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Бранковина - родно место Ненадовића
 Биографија на сајту САНУ

Πρωθυπουργοί της Σερβίας
Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Σέρβοι διπλωμάτες
Σέρβοι κληρικοί
Μέλη του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων
Μαστιχάρι Κω

Το Μαστιχάρι είναι το επίνειο της Αντιμάχειας και βρίσκεται περίπου 3 χλμ. στα βόρειά της και 22 χλμ. από την πόλη της Κω. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Μαστιχάρι έχει 470 κατοίκους.Ιδρύθηκε από τον Εμμανουήλ Γκίκα το 1926 .Διαθέτει πλήθος καταλυμάτων και τουριστικών υποδομών. Λίγο έξω από το χωριό υπάρχει υδάτινο πάρκο αναψυχής (waterpark). 

Πολύ κοντά στη θάλασσα βρίσκονται τα ερείπια Παλαιοχριστιανικής Βασιλικής με ξεχωριστό ψηφιδωτό δάπεδο.

Το καλοκαίρι στο Μαστιχάρι γίνεται η Γιορτή του Κρασιού (Γιορτή Καλοκαιριού), που όπως φανερώνει το όνομά της, προσφέρει άφθονο κρασί, τοπικούς μεζέδες, μουσική και χορό. 

Το λιμάνι του Μαστιχαριού συνδέει την Κω με τη γειτονική Κάλυμνο και τη Ψέριμο.

Χωριά της Κω
Αντώνης Γεωργιάδης

Ο Αντώνης Γεωργιάδης (12 Φεβρουαρίου 1935 - 16 Νοεμβρίου 2020) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής.

Καριέρα ποδοσφαιριστή
Ο Γεωργιάδης αγωνίστηκε τη δεκαετία του 1950 στη Δόξα Δράμας. Κορυφαίες του στιγμές στην ποδοσφαιρική του καριέρα υπήρξαν οι δύο συμμετοχές στους τελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας τις περιόδους 1957–58 και 1958–59. Στον δεύτερο τελικό σημείωσε το μοναδικό τέρμα της ομάδας του, όμως οι "μαυραετοί" δεν απέφυγαν τελικά την ήττα από τον Ολυμπιακό (2-1). Συμπαίκτης του στη σπουδαία δραμινή ομάδα εκείνης της εποχής υπήρξε μεταξύ άλλων ο Τάκης Λουκανίδης.

Καριέρα προπονητή
Ως προπονητής ανέλαβε την τεχνική ηγεσία αρκετών συλλόγων Α' Εθνικής, με κυριότερους σταθμούς τον Άρη (1982-84), την ΑΕΚ (1984-85) και τον Ολυμπιακό (1985-86, 1993).

Η σημαντικότερη περίοδος της προπονητικής του καριέρας υπήρξε το διάστημα 1989-1992, όταν διατέλεσε ομοσπονδιακός προπονητής της Ελλάδας σε 30 συνολικά αγώνες με απολογισμό 11 νίκες, 9 ισοπαλίες και 10 ήττες.

Στις 12 Μαρτίου 1996 ο Αντώνης Γεωργιάδης, προπονητής τότε του Πανηλειακού, έπεσε θύμα σοβαρού τροχαίου, από το οποίο αποκόμισε βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, καθώς και πολλαπλές κακώσεις στο υπόλοιπο σώμα. Αυτός ο σοβαρότατος τραυματισμός κράτησε τον Γεωργιάδη στο νοσοκομείο για τέσσερις μήνες, τους δύο εξ αυτών στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας  του κληροδότησε μόνιμα προβλήματα υγείας. .

Απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών στις 16 Νοεμβρίου 2020

Παραπομπές

Πηγές
To προφίλ του Αντώνη Γεωργιάδη στο transfermarkt
Η καριέρα του Αντώνη Γεωργιάδη στο soccerway
Δόξα Δράμας με όνομα βαρύ σαν ιστορία 

 

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας
Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Προπονητές ποδοσφαίρου Ελπίδας Δράμας
Προπονητές ποδοσφαίρου Ηρακλή Σερρών
Προπονητές ποδοσφαίρου Πανσερραϊκού
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Καβάλα
Προπονητές ποδοσφαίρου Δόξας Δράμας
Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Βόλου
Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα
Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής
Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΦΗ
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας
Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης
Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλων Καλαμαριάς
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Πειραιώς
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Πανηλειακού
Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Σπικάτο

Το Σπικάτο είναι τεχνική παιξίματος του δοξαριού των έγχορδων μουσικών οργάνων, όπως του κοντραμπάσου και όλων των υπόλοιπων οργάνων της οικογένειας του βιολιού, οι χορδές των οποίων παίζονται με το δοξάρι.

Σπικάτο θα πει «Χωριστά» δηλαδή τα παραπάνω όργανα μπορούν να παιχτούν με αυτήν την τεχνική παραγωγής φθόγγων που ακούγονται χωριστά, πράγμα που επιτυγχάνεται με σκιρτήματα του δοξαριού πάνω στις χορδές του οργάνου.

Μουσική θεωρία
Πίροτ

Το Πίροτ (Σερβικά: Пирот) είναι πόλη στην Σερβία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 38.785 κατοίκους, ενώ ο δήμος 57.928 κατοίκους.
Η πόλη έχει πλούσια πολιτιστική κληρονομιά και κυρίως αξιοσημείωτες Ορθόδοξες εκκλησίες, όπως την εκκλησία της Αγίας Πέτκας (Αγίας Παρασκευής) και το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου χτισμένο στα τέλη του 14ου αιώνα. Και τα δύο κτίσματα είναι αντιπροσωπευτικά παραδείγματα της μεσαιωνικής Σερβικής αρχιτεκτονικής. Το Πίροτ είναι επίσης γνωστό και για τα παραδοσιακά χαλιά του, τα Πίροτ Κιλίμια (Pirotski ćilim).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Σερβίας
Στέφανος Πετρίτσης

Ο Στέφανος Πετρίτσης (Σάμος 14 Σεπτεμβρίου 1924 – 27 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου.

Σταδιοδρομία ποδοσφαιριστή
Ως ποδοσφαιριστής διακρίθηκε τη δεκαετία του 1950 με τη φανέλα των Α.Ο. Πεύκης (τότε λεγόταν Α.Ο. Μαγκουφάνας) και Α.Ο. Νέας Ιωνίας (πρώην Όμιλος Φιλάθλων Νέας Ιωνίας).

Σταδιοδρομία προπονητή
Εργάστηκε ως προπονητής σε αρκετούς συλλόγους στην Ελλάδα όπως Δόξα Δράμας, Νίκη Βόλου, Ολυμπιακό Κοζάνης, Α.Γ.Σ. Καστοριά, Α.Ο. Τρίκαλα, Α.Ο. Καβάλα και ΟΦΗ μεταξύ άλλων, ενώ εργάστηκε και στην Κύπρο, αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία της Ανόρθωσης.

Επίσης, υπήρξε για πολλά χρόνια στην τεχνική ηγεσία των τμημάτων υποδομής της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ). Ήταν ο προπονητής της μεσογειακής ομάδας της Ελλάδας όταν το 1991 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο νικώντας στον τελικό 3-1 την Τουρκία.

Το 1992 βρέθηκε στον πάγκο της Εθνικής Ανδρών για έναν αγώνα. Συγκεκριμένα, στις 29 Ιανουαρίου 1992 αντικατέστησε τον Αντώνη Γεωργιάδη στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Αλβανίας, όμως στους αγώνες που ακολούθησαν και εν όψει της προκριματικής φάσης για το Μουντιάλ 1994 αποφασίστηκε όπως επανέλθει ο Αντώνης Γεωργιάδης, ο οποίος και αντικαταστάθηκε τελικά οριστικά τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους με την έλευση του Αλκέτα Παναγούλια (για την τρίτη και τελευταία του θητεία στην τεχνική ηγεσία της Ελλάδας).

Ο Στέφανος Πετρίτσης απεβίωσε το 2007, σε ηλικία 82 ετών.

Πηγές
 Ο αθλητισμός στη Νέα Ιωνία. ΙΜΣ

Παραπομπές

Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας ανδρών U19
Προπονητές ποδοσφαίρου Δόξας Δράμας
Προπονητές ποδοσφαίρου Νίκης Βόλου
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Γ.Σ. Καστοριάς
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Τρικάλων
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Καβάλα
Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΦΗ
Προπονητές ποδοσφαίρου Ανόρθωσης
Ζάγετσαρ

Το Ζάγετσαρ (Σερβικά: Зајечар) είναι πόλη στην Σερβία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 38.165 κατοίκους, ενώ ο δήμος 59.461 κατοίκους. Δίπλα στην πόλη βρίσκεται και η αρχαία Ρωμαϊκή πόλη Φέλιξ Ρομουλιάνα στο Γκάμζιγκραντ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Σερβίας
Κίκιντα

Η Κίκιντα (Σερβικά: Кикинда) είναι πόλη στην Σερβία και ειδικότερα της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 38.065 κατοίκους, ενώ ο δήμος 59.453 κατοίκους. Η σύγχρονη πόλη ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα ενώ το 1893 χορηγήθηκε σε αυτήν το καθεστώς της πόλης. Η πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων το 1918. Μέχρι τη δεκαετία του 1990 η Κίκιντα ήταν ένα πολύ ισχυρό οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της Σερβίας και της Γιουγκοσλαβίας. Επί του παρόντος, η βιομηχανία της Κίκιντα είναι στη μέση της μεταβατικής οικονομικής διαδικασίας.
Το 1996, στα περίχωρα της πόλης ανασκάφηκαν τα καλοδιατηρημένα απομεινάρια ενός μαμούθ ηλικίας μισού εκατομμυρίου. Το μαμούθ που ονομάζεται "Κίκα" έχει γίνει ένα από τα σύμβολα της πόλης και σήμερα εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Κίκιντα.

Παραπομπές 

Πόλεις της Σερβίας
Βοϊβοντίνα
Μετρό Δελχί

Το μετρό του Δελχίου (Dillī Meṭro दिल्ली मेट्रो στα Χίντι) είναι ένα σιδηροδρομικό μέσο μαζικής μεταφοράς που εξυπηρετεί την πόλη Δελχί, στη Βόρεια Ινδία. Το δίκτυο αποτελείται από 12 γραμμές μετρό, που έχουν μήκος 389 χιλιόμετρα. Οι σταθμοί του μετρό είναι 285, εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι υπόγειοι. Το δίκτυο επεκτείνεται συνεχώς, ενώ κατά το πρώτο εξάμηνο του 2010 χρησιμοποιήθηκε από 1,2 εκατομμύρια χρήστες.

Γραμμές 

Δελχι
Μετρο Δελχι
Δελχί
Γιάγκοντινα

Η Γιάγκοντινα (Σερβικά: Јагодина) είναι πόλη στην Σερβία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 36.092 κατοίκους, ενώ ο δήμος 71.195 κατοίκους.
Η πόλη βρίσκεται 136 χιλιόμετρα νότια του Βελιγραδίου, στις όχθες του ποταμού Μπέλιτσα, ενός παραποτάμου του Μεγάλου Μοράβα. Το όνομα της πόλης προέρχεται από την σέρβικη λέξη για την φράουλα.

Ιστορική εξέλιξη
Στο β μισό του 15ου αι. ήταν ένα μεγάλο χωριό. Εκεί πραγματοποιείτο κάθε εβδομάδα μια αγορά και ένα πανηγύρι, όπου συγκεντρώνονταν τεχνίτες και έμποροι των γλυρω περιοχών. Στα 1476-1478 είχε 155 οικογένειες εκ των οποίων οι 105 ήταν χριστιανικές και οι άλλες 50 βλάχικες. Στην συνεχεια εγκαταστάθηκαν διάφοροι τιμαριούχοι σπαχήδες. Ο μεγαλοφεουδάρχης Ντερβίς αγάς, κατά την υποχώρησή του από το Σέγκεντιν της Ουγγαρίας, επέλεξε για να μείνει εκεί. Αρχικά έκτισε ένα τζαμί, ένα πύργο, με ρολόι και ένα σεράι, ενώ εγκατέστησε πενήντα ουγγρικές οικογένειες στα περίχωρα της Γιάγκοντινα. Στη δεκαετία του 1560 ο οικισμός ειχε 172 νοικοκυριά εκ των οποίων τα 110 μουσουλμανικά και τα 62 χριστιανικά. Απέκτησε καθεστώς καζαμπά.. Στη δεκαετία του 1580 τα μουσουλμανικά νοικοκυριά απέμειναν σε 27 και τα χριστιανικά αυξήθηκαν σε 77.

Παραπομπές

Πηγές
Νικολάϊ Τοντόροφ, Η βαλκανική πόλη. 15ος-19ος αιώνας, τομ.Α, εκδ.Θεμέλιο, Αθήνα, 1986

 
Πόλεις της Σερβίας
Γιάκοβ Νενάντοβιτς

Ο Γιάκοβ Νενάντοβιτς (σερβικά : Јаков Ненадовић) (Μπρανκοβίνα 1765 - Βελιγράδι 1836) ήταν Σέρβος ηγέτης της πρώτης Σερβικής επανάστασης, τρίτος πρωθυπουργός της Σερβίας και πρώτος υπουργός των εσωτερικών. Σαν στρατιωτικός διοικητής-Βοηδεβάς έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επανάσταση και ήταν ανάμεσα στους τρεις σημαντικότερους ηγέτες της.

Ήταν αδελφός του Αλέξα Νενάντοβιτς κι θείος του Ματέια Νενάντοβιτς, ο αδελφός του σκοτώθηκε το 1804 κατά την Η Σφαγή των Κνέζων στο Βάλιεβο. Από την αρχή της επανάστασης πήρε μέρος σε αυτή και αναδείχτηκε από τους πιο διακεκριμένους διοικητές και πρόσωπα της δυτικής Σερβίας. Εξοπλίστηκε με οπλισμό που αγόρασε από την Σρεμ της τότε Αυστροουγγαρίας και τον Μάρτιο του 1804 επιτέθηκε στο Σάμπατς. Ήταν από τους πρωτεργάτες δημιουργίας του Διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων (πρώτη σερβική κυβέρνηση) και πρόεδρος του (πρωθυπουργός) το 1810-1811 κι έπειτα υπουργός εσωτερικών. 

Στο Σάμπατς έχτισε τον πύργο Νενάντοβιτς που διασώζεται και σήμερα. Μετα την αποτυχία της επανάστασης το 1814 πήγε στην Βερασαβία και το 1816 στην Αγία Πετρούπολη. Το 1836 εγκαταστάθηκε στο Βάλιεβο κι αργότερα στο Βελιγράδι όπου και πέθανε το 1836. Γιος του ήταν ο Γεφρέν Νενάντοβιτς κι εγγονή του η Περσίδα Νενάντοβιτς σύζυγος του Αλέξανδρου Καραγιώργεβιτς.

Παραπομπές

Πηγές 
 Владимир Кривошејев, Војвода Јаков Ненадовић – скице за биографију, Ваљево – Београд, Министарство унутрашњих послова, 2001

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πρωθυπουργοί της Σερβίας
Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας
Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Μέλη του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων
Μετρό Χονγκ Κονγκ

Το μετρό του Χονγκ Κονγκ είναι το σύστημα μετρό στο Χονγκ Κονγκ. Είναι ένα από τα πιο κερδοφόρα τέτοια συστήματα στον κόσμο, με μια υψηλή farebox αναλογία 186%. Πρωτολειτούργησε το 1979, το σύστημα περιλαμβάνει τώρα 240 χιλιόμετρα με 171 σταθμούς. Το σύστημα λειτουργεί επί του παρόντος από Mass Transit Railway Corporation Limited (MTRCL). Επειδή γίντεαι ένα επιτυχημένο σύστημα σε λειτουργία των σιδηροδρόμων, αυτό έχει δημιουργήσει ένα μοντέλο για άλλα συστήματα μετρό στον κόσμο, ιδιαίτερα στην ηπειρωτική Κίνα.

Στο πλαίσιο της πολιτικής μεταφορών με σιδηροδρομικού υπό την ηγεσία της κυβέρνησης, το σύστημα είναι μια κοινή λειτουργία των δημοσίων μεταφορών στο Χονγκ Κονγκ, προσφέροντας δημοπρασιών, με πάνω από πέντε εκατομμύρια ταξίδια που έκανε σε μια μέση ημέρα της εβδομάδας. Από το έτος 2012, την ενδιάμεση επανεξέταση έχει 46.4% μερίδιο της αγοράς δικαιόχρησης συγκοινωνιακές, καθιστώντας την πιο δημοφιλή επιλογή μεταφορές στο Χονγκ Κονγκ. Η ενσωμάτωση της τεχνολογίας χταπόδι έξυπνων καρτών πληρωμής ναύλου στο σύστημα τον Σεπτέμβριο του 1997 ενίσχυσε περαιτέρω την ευκολία της μετακίνησης της ενδιάμεσης αναθεώρησης. Επειδή γίντεαι ένα επιτυχημένο σύστημα σε λειτουργία των σιδηροδρόμων, αυτό έχει δημιουργήσει ένα μοντέλο για άλλα συστήματα μετρό στον κόσμο, ιδιαίτερα στην ηπειρωτική Κίνα.

Γραμμές και σταθμοί 

Χονγκ Κονγκ
Μετρο
Βρσατς

Το Βρσατς (Σερβικά: Вршац) είναι πόλη στην Σερβία και ειδικότερα της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 36.040 κατοίκους, ενώ ο δήμος 51.217 κατοίκους. Η πόλη του Βρσατς βρίσκεται στην ιστορική και γεωγραφική περιοχή Βανάτο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Σερβίας
Βοϊβοντίνα