joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Τρύπες Χίου

Οι Τρύπες είναι ένα χωριό της Χίου. Ανήκει στο δήμο Χίου. Μαζί  με την Έζουσα αποτελούν το Δημοτικό διαμέρισμα Τρυπών.

Οι Τρύπες
Οι Τρύπες απέχουν 57 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου. Με βάση την απογραφή του 2001 έχουν 128 κατοίκους. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. 
Προστάτης του χωριού είναι ο Άγιος Συμεών. Την ημέρα της γιορτής του Αγίου (1 Σεπτεμβρίου) διεξάγεται και το πανηγύρι του χωριού. Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στο Ταξιάρχη.

Στα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνεται ένας νερόμυλος, που λειτουργούσε μέχρι το 1970 και μία σπηλιά, που είναι γνωστή σαν «Καλογερότρυπα». Διάσπαρτα βρίσκονται ακόμη στο χωριό πολλά εξωκλήσια. Πολλά από τα σπίτια του χωριού επίσης είναι πετρόκτιστα, χτισμένα με ιδιαίτερη τέχνη.

Η Έζουσα
Η Έζουσα είναι  περιοχή κοντά στις Τρύπες. Περιλαμβάνει  μία ερημική παραλία. Με βάση την απογραφή του 2011 η Έζουσα έχει 2 κατοίκους. Δεν έχει αναγνωριστεί όμως ακόμη σαν οικισμός.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Αμανής
chiosonline.gr   και  

Χωριά του νομού Χίου
Δήμος Χίου
Πέλοπας ο Λακεδαιμόνιος

Ο Πέλοπας (; - 206 π.Χ.) ήταν ο προτελευταίος βασιλιάς της αρχαίας Σπάρτης (211 - 206 π.Χ.).

Ήταν από τον οίκο των Ευρυποντιδών, τελευταίος βασιλιάς του οίκου,  και γιος του Λυκούργου που τον διαδέχτηκε το 211 π.Χ. Επειδή ήταν ανήλικος επιτροπεύτηκε πρώτα από τον Μαχανίδα που κυβερνούσε τυραννικά. 'Οταν αυτός σκοτώθηκε στην μάχη της Μαντίνειας το 207 π.Χ. ανέλαβε επίτροπος ο Νάβις. Το 206 π.Χ. προκάλεσε το θάνατο τον Πέλοπα και επέβαλε και αυτός τυραννία.

Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Αυλή Ηρακλείου

Η Αυλή   είναι χωριό της Κοινότητος Κασάνου στο Δήμο Μινώα Πεδιάδος. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδος του νομού Ηρακλείου. Έχει συνολικά 259 κατοίκους (2011) . Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι γύρω στα 40 χιλιόμετρα και από το Αρκαλοχώρι μόνο 3. Είναι χτισμένο σε χαμηλό λόφο και στα ανατολικά βρίσκεται ο Αυλιώτικος ποταμός, ο οποίος πηγάζει από την πηγή Μιγκιλίσι, 800 μέτρα από την Αυλή. Από την πηγή αυτή υδρευόταν η αρχαία Είνατος, όπως φαίνεται από τα υπολείμματα αρχαίου υδραγωγείου που έχει ανακαλυφθεί. Μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του '80, ο Αυλιώτικος ποταμός έσφυζε από ζωή καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, ώσπου ο μεγάλος αριθμός γεωτρήσεων περιόρισε τη λειτουργία του μόνο κατά τους χειμερινούς μήνες, δηλαδή με την πτώση των βροχών.

Στις 2 Φεβρουαρίου πανηγυρίζει ο κεντρικός ναός, που είναι αφιερωμένος στην Υπαπαντή του Κυρίου. Υπάρχει επίσης ο ναός της Αγίας Πελαγίας. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Υπήρχε 2/Θ Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο, τα οποία εδώ και μερικά χρόνια έχουν καταργηθεί.

Στο χωριό λειτουργεί Αγροτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος, η συμβολή των οποίων αποτελεί καθοριστικό παράγοντα διατήρησης των εθίμων και της ζωντάνιας ενός χωριού που αντιστέκεται σθεναρά στην ερήμωση της υπαίθρου παρ' όλη την υπάρχουσα οικονομική κρίση.

Ιστορικά στοιχεία

Η ονομασία προέρχεται πιθανότατα από την αυλή κάποιου τοπάρχη. Η λέξη  συναντάται στην Ιλιάδα πράγμα που σημαίνει ότι είναι αρχαιότατη. Αν θεωρήσουμε ότι τα ερείπια στην κορυφή του λόφου ταυτίζονται με τη λέξη τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε την ιστορία του χωριού σ’ αυτά.

Το χωριό αναφέρεται σε συμβόλαιο του 1271, στη φράση "in casali Auli". Στον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Avli  (K94), με 109 κατοίκους το 1583. Σε άλλους καταλόγους αναφέρεται με την ονομασία Avgli, που αντιπροσωπεύει την κρητική προφορά της λέξης. Ο Σταυράκης (Στατιστική 66) σχετίζει το χωριό με την αρχαια πόλη Αυλή που αναφέρει ο Βυζάντιος. 

Στα πρόσφατα χρόνια ανακαλύφθηκε στη θέση Μιγκιλίσι μεγάλος σκαραβαίος με ιερογλυφικά σύμβολα που χρονολογείται από τον 7ο π.Χ. αιώνα. Στον ίδιο χώρο βρέθηκαν όστρακα και ερείπια από κτήρια που χρονολογούνται από τη Δεύτερη Υστερομινωική Περίοδο (Κρητικά Χρονικά, ΙΑ΄, 339).

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας

Αυλη
Αυλη
Φράγκο CFP

Το Φράγκο CFP (CFP franc, στην καθομιλουμένη απλώς το φράγκο) είναι το νόμισμα που χρησιμοποιείται στα γαλλικά υπερπόντια εδάφη στον Ειρηνικό. Συγκεκριμένα, το εν λόγω νόμισμα χρησιμοποιούν η Γαλλική Πολυνησία, η Νέα Καληδονία και η Ουώλλις και Φουτούνα. Τα αρχικά CFP σήμαιναν στην αρχή Colonies françaises du Pacifique ("Γαλλικές αποικίες του Ειρηνικού") όμως σήμερα επίσημα σημαίνουν Change Franc Pacifique ("Φράγκο Συναλλάγματος του Ειρηνικού"). Ο κωδικός ISO 4217 για το νόμισμα είναι το XPF.

Ιστορία 
Το φράγκο CFP δημιουργήθηκε το Δεκέμβριο του 1945, την ίδια περίοδο με το Φράγκο CFA. Όταν η Γαλλία επικύρωσε τη συμφωνία Μπρέτον Γουντς, το γαλλικό φράγκο υποτιμήθηκε από τα 200 φράγκα για μία αγγλική λίρα σε 480 φράγκα για 1 λίρα. Έτσι δημιουργήθηκαν νέα νομίσματα στις γαλλικές αποικίες. Το φράγκο CFP δεν υποτιμήθηκε και η ισότιμία του με το γαλλικό φράγκο ήταν αρχικά τα 2,4 γαλλικά φράγκα = 1 φράγκο CFP . Το 1949 η ισοτιμία έγινε 5,5 γαλλικά φράγκα= 1 φράγκο CFP. Η ισοτιμία φράγκου Γαλλίας και φράγκου CFP ήταν:

Το 1960 εισήχθη το νέο γαλλικό φράγκο στη Γαλλία, το οποίο είχε ίδια αξία όση είχαν και 100 παλιά. Η ισοτιμία φράγκου και φράγκου CFP έγινε τώρα 0,055 γαλλικά φράγκα = 1 φράγκο CFP.

Αρχικά το φράγκο του Ειρηνικού είχε εισαχθεί σε ξεχωριστή μορφή στη Γαλλική Πολυνησία, Νέα Καληδονία και στις Νέες Εβρίδες. Η Ουώλλις και Φουτούνα χρησιμοποιεί το νέο φράγκο της Νέας Καληδονίας. Το 1969 το φράγκο των Νέων Εβρίδων διαχωρίστηκε από το φράγκο CFP και τελικά αντικαταστάθηκε από το βάτου το 1982. 

Από την 1 Ιανουαρίου 1999, το CFP έχει "κλειδωμένη" ισοτιμία με το ευρώ στα 1000 φράγκα CFP = 8,38 ευρώ.

Κέρματα 
Το 1949 άρχισαν να βγάζουν κέρματα η Νέα Καληδονία και η τότε Γαλλική Ωκεανία, σήμερα Γαλλική Πολυνησία.

Χαρτονομίσματα 
Τα πρώτα τραπεζογραμμάτια άρχισαν να τυπώνονται στις Νέες Εβρίδες το 1965 και στη Νέα Καληδονία και Γαλλική Πολυνησία το 1969. Το 1985 έκανε την εμφάνισή του ένα νέο χαρτονόμισμα, αυτό των 10.000 φράγκων. Την περίοδο 1992-1996, κυκλοφόρησαν και τραπεζογραμμάτια των 500, 1000 και 5.000 φράγκων.

Το συνολικό σχέδιο δεν έχει αλλάξει από το 1969.

Τάρα 
Προτού καθιερωθεί το νόμισμα στις χώρες αυτές του Ειρηνικού, για τις συναλλαγές χρησιμοποιείται και το Πέσος της Χιλής. Στα αγγλικά είναι γνωστό ως 1 δολάριο. Η λέξη δολάριο έγινε τάρα (tārā) και αυτός ο ανεπίσημος όρος ισοδυναμεί με 5 κέρματα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ανακαλύψτε τα γαλλικά εδάφη στον Ειρηνικό

Φράγκο
Φραγκο
Beriev

Η Beriev (πλήρης ονομασία στα · συντ. ТАНТК им. Г. М. Бериева) είναι ρωσική εταιρεία κατασκευής αεροσκαφών, ειδικευμένη στα αμφίβια αεροσκάφη. Η εταιρεία ιδρύθηκε στο Ταγκανρόγκ το 1934 ως  ОКБ-49 (Опытное Конструкторское Бюро 49: Γραφείο Πειραματικής Σχεδίασης 49) από τον Γκεόργκι Μιχάιλοβιτς Μπερίεφ (Георгий Михайлович Бериев), και από τότε έχει σχεδιάσει και κατασκευάσει περισσότερους από 20 διαφορετικούς τύπους αεροσκαφών για πολιτική και στρατιωτική χρήση. Σήμερα η εταιρεία απασχολεί περίπου 3000 ειδικούς ενώ αναπτύσσει και κατασκευάζει αμφίβια αεροσκάφη. Από την ίδρυσή της η Beriev έχει παρουσιάσει 29 τύπους αεροσκαφών. 14 από αυτά εισήλθαν σε παραγωγή. Παράλληλα, 228 παγκόσμια αεροπορικά ρεκόρ έχουν καταρριφθεί από πιλότους υδροπλάνων και αμφίβιων αεροσκαφών Beriev, τα οποία έχουν καταχωρηθεί και αναγνωριστεί από την Διεθνή Ομοσπονδία Αεροπορίας (International Aviation Federation). Η Beriev έχει λάβει περισσότερα από 900 πιστοποιητικά και διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τα σχέδια των αεροσκαφών της και τα δομικά στοιχεία τους. Το Νοέμβριο του 1989 η Beriev έγινε η μόνη επιχείρηση αμυντικής βιομηχανίας στην οποία απονεμήθηκε το Βραβείο Ποιότητας από την κυβέρνηση της Ρωσίας.

Αεροσκάφη Beriev 

 Beriev A-40 Albatros, το μεγαλύτερο αμφίβιο αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων στον κόσμο. 
 Beriev A-50 Shmel, τροποποιημένο Ilyushin Il-76 σε ρόλο ιπτάμενου ραντάρ (AWACS). 
 Beriev A-60
 Beriev Be-1, πρωτότυπο αεροσκάφος.
 Beriev Be-2, υδροπλάνο. 
 Beriev Be-4, αεράκατος. 
 Beriev Be-6, αεράκατος. 
 Beriev Be-8, επιβατικό αμφίβιο αεροσκάφος. 
 Beriev Be-10, αεράκατος. 
 Beriev Be-12 Chayka, Αμφίβιο αεροσκάφος, παρόμοιο με το Canadair CL-415, χρησιμοποιείται για ανθυποβρυχιακό πόλεμο. Βασίζεται στο Be-6. 
 Beriev Be-30 
 Beriev Be-101, προτεινόμενο ελαφρύ μονοκινητήριο αμφίβιο αεροσκάφος. 
 Beriev Be-103 Bekas, ελαφρύ αμφίβιο αεροσκάφος, για μεταφορά επιβατών, παροχή ιατρικής βοήθειας, περιπολία και τουριστική χρήση. 
 Beriev Be-112 προτεινόμενο δικινητήριο αμφίβιο αεροσκάφος. 
 Beriev Be-200, μεγάλο αμφίβιο αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων. 
 Beriev Be-32, αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων, για μεταφορά φορτίου και επιβατών, περιπολία και εξερευνήσεις.  

 Beriev A-42 PE, Αμφίβιο αεροσκάφος έρευνας και διάσωσης.
 Beriev Be-2500 Neptune, προτεινόμενο μεταφορικό αμφίβιο αεροσκάφος μεγάλης μεταφορικής ικανότητας.
 Beriev MBR-2
 Bartini Beriev VVA-14, αμφίβιο ανθυποβρυχιακό αεροσκάφος που δεν πέρασε ποτέ στην παραγωγή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η επίσημη ιστοσελίδα της Beriev
 Το Αμερικανικό παράρτημα της Beriev

Εταιρείες κατασκευής αεροσκαφών
Αεροναυπηγική
1984 (μυθιστόρημα)

Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα, συχνά απλώς 1984, (πρωτότυπος αγγλ. τίτλος: Nineteen Eighty-Four, εκδιδόμενο συχνά ως 1984), είναι ο τίτλος του τελευταίου μυθιστορήματος του Τζορτζ Όργουελ. Θεωρείται βιβλίο-σταθμός του 20ού αιώνα στην πολιτική σκέψη.

Συγγραφή 
Ο Όργουελ έγραψε το βιβλίο το 1948 (από αναριθμητισμό αυτού του έτους προέρχεται και ο τίτλος του έργου) και το εξέδωσε το 1949. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχει επηρεάσει σημαντικά τον παγκόσμιο πολιτισμό. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά στον Μεγάλο Αδελφό, τον (ανύπαρκτο) πολιτικό ηγέτη της χώρας, «Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ» (Big Brother is watching you). Ο Μεγάλος Αδελφός αποτελεί σήμερα έκφραση που υποδηλώνει καθεστώς παρακολούθησης.

Περίληψη 
Περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου, του Γουίνστον Σμιθ, στον εφιαλτικό κόσμο της Ωκεανίας, μιας χώρας που βρίσκεται κάτω από ένα δυστοπικό απολυταρχικό καθεστώς, στο οποίο όλοι οι κάτοικοι βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Δείτε επίσης 
 1Q84

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Nineteen Eighty-Four στο Internet Book List
 Nineteen Eighty-Four στο Open Library
 George Orwell – Άπαντα τα έργα του Τζορτζ Όργουελ

Μυθιστορήματα του Τζωρτζ Όργουελ
Πολιτικά μυθιστορήματα
Μυθιστορήματα του 1949
Ροδόπολη (αποσαφήνιση)

Το τοπωνύμιο Ροδόπολη μπορεί να αναφέρεται στις εξής περιοχές:

Ροδόπολη Αττικής: Ημιορεινή κοινότητα της ανατολικής Αττικής, στις παρυφές του Πεντελικού όρους, βορειοανατολικά της Αθήνας.
Ροδόπολη Σερρών: έδρα της Δημοτικής Ενότητας Κερκίνης (πρώην Δήμος Κερκίνης) του Δήμου Σιντικής.

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Beriev Be-30

Το Beriev Be-30 είναι Ρωσικό αεροσκάφος που χρησιμοποιείται είτε ως επιβατικό αεροσκάφος περιφερειακών δρομολογίων είτε ως γενικών καθηκόντων μεταφορικό αεροσκάφος. Αναπτύχθηκε για να καλύψει τις υπηρεσίες τοπικών διαδρομών της Aeroflot, όπου επιχειρούσε από κοντούς, χορταρένιους διαδρόμους αποπροσγείωσης. Επίσης σχεδιάστηκε για να χρησιμοποιηθεί για ελαφριές μεταφορές, εναέρια έρευνα και ρόλους αεροδιακομιδής ασθενών.

Ο αρχικός σχεδιασμός του αεροσκάφους περιλάμβανε τη διασύνδεση των κινητήρων, έτσι ώστε σε περίπτωση αστοχίας του ενός κινητήρα ο άλλος να μπορούσε να κινήσει και τις δύο έλικες. Το χαρακτηριστικό αυτό όμως δεν υιοθετήθηκε στην έκδοση παραγωγής.

Το πρώτο πρωτότυπο πέταξε στις 3 Μαρτίου 1967, φέροντας κινητήρες Shvetsov ASh-21, ενώ το πρώτο πρωτότυπο παραγωγής πέταξε στις 18 Ιουλίου 1968. Οι πρώτες παραδόσεις στην Aeroflot έγιναν στα μέσα του 1969.

Εκδόσεις 
 Be-30: Έκδοση παραγωγής 
 Be-30A: Έκδοση με θέσεις για 21-23 επιβάτες (διαμόρφωση υψηλής πυκνότητας) 
 Be-32: Αναβαθμισμένη έκδοση που παρουσιάστηκε το 1993
 Be-32K: Έκδοση με κινητήρες Pratt & Whitney PT6

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη ιστοσελίδα της Beriev
 Το Be-30/32 στο Airliners.net
 Το Be-30/32 στο aviastar.org
 Το Be-30/32 στο answers.com

Πολιτικά αεροσκάφη
Be-30
Δήμος Μαστιχοχωρίων

Η Δημοτική Ενότητα Μαστιχοχωρίων είναι  Δημοτική Ενότητα του Δήμου Χίου, της Π.Ε. Χίου. Παλαιότερα ήταν ανεξάρτητος δήμος (Δήμος Μαστιχοχωρίων) του νομού Χίου.

Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού. Καταλαμβάνει έκταση 211.687 στρεμμάτων και έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.744 κατοίκους. Η ονομασία, προέρχεται από τα μαστιχοχώρια, τα χωριά στα οποία δηλαδή παράγεται η μαστίχα.

Έδρα, είναι το Πυργί.

Με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από τις αρχές του 2011 καταργήθηκε και τα δημοτικά του διαμερίσματα περιλαμαβάνονται πλέον στο διευρυμένο δήμο Χίου. Ο παλιός πλέον Δήμος Μαστιχοχωρίων αποτελεί Δημοτική Ενότητα του Δήμου Χίου.

Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονται τα εξής 9 δημοτικά διαμερίσματα:
  Δ.δ. Πυργίου 
 το Πυργί
 το Βενέτικο (νησίδα)
 τα Δότια
 ο Εμπορειός
 η Καρύντα
 η Μονή Αγίου Γεωργίου
  Δ.δ. Αρμολίων   -- τα Αρμόλια
  Δ.δ. Βέσσης   -- η Βέσσα
  Δ.δ. Ελάτας 
 η Ελάτα
 ο Άγιος Στέφανος (νησίδα)
  το Πελαγόνησος (νησίδα)
  Δ.δ. Καλαμωτής 
 η Καλαμωτή
 ο Αλμυρός
 η Κώμη
  Δ.δ. Λιθίου 
 το Λιθί
 ο Λιμένας Λιθίου
  Δ.δ. Μεστών 
 τα Μεστά
 ο Καλόγερος (νησίδα)
 ο Λιμένας
 η Μερικούντα
 το Νησάκι (νησίδα)
 τα Τραχύλια
  Δ.δ. Ολύμπων   -- οι Ολύμποι
  Δ.δ. Πατρικών   -- τα Πατρικά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Στοιχεία για τον δήμο Μαστιχοχωρίων από το Υπουργείο Εσωτερικών 
Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου

Δήμοι του νομού Χίου

bg:Мастихохория (дем)
Ώλενος Αχαΐας

Η Ώλενος ήταν αρχαία πόλη στην Αχαΐα.

Η Ώλενος είχε ιδρυθεί από Ηλείους Επειούς και χτισμένη ανάμεσα στην Πάτρα και Δύμη, δίπλα στον ποταμό Πείρο. Απείχε ογδόντα στάδια από την Πάτρα και σαράντα από την Δύμη. 

Το όνομα της το οφείλει στον Ώλενο, γιο του Θεού Ποσειδώνα και της Δαναΐδας Αναξιθέας. Στην πόλη λατρευόταν η Αφροδίτη Λαφαία. Ο Πέλοπας εγκαταστάθηκε στην Ώλενο προτού γίνει βασιλιάς στην Ήλιδα, ο Ηρακλής φιλοξενήθηκε από το βασιλιά της Ωλένου Δεξαμενό και σκότωσε τον κένταυρο Ευρυτίωνα, που είχε απαγάγει την κόρη του Δεξαμενού Μνησιμάχη. Κόρες του Δεξαμενού ήταν και οι δίδυμες Θηρονίκη και Θηραιφόνη που είχαν παντρευτεί τους Ηλείους Βασιλιάδες Αγασθένη και Αμφίμαχο αντίστοιχα. 

Από την Ώλενο καταγόταν ο Τυδέας γιος της Περίβοιας, κόρης του βασιλιά Ιππόνου γιος του Ιππόνου ήταν ο Καπανεύς ένας από τους «Επτά επί Θήβας». Στη Ώλενο εγκαταστάθηκε ο Φόρβαντας , γιος του Λαπίθη, πατέρας της Διογένειας που παντρεύτηκε τον Αλέκτωρα. 

Από την Ώλενο ήταν κατά μία εκδοχή ο Κηφεύς ο οποίος πολέμησε στον Τρωικό πόλεμο και μετά ίδρυσε τρεις αποικίες στην Κύπρο. Η Ώλενος ήταν μέλος του Κοινού των Αχαιών και αργότερα κατακτήθηκε και ενσωματώθηκε στην Δύμη. Σύμφωνα με τον Πολύβιο η Ώλενος στην εποχή του είχε καταποντιστεί στη θάλασσα, πιθανός από σεισμό. 

Ο Ευριπίδης στο θεατρικό του έργο Ευάδνη η καπανέως γυνή αναφέρεται στην Ευάδνη βασίλισσα της Ωλένου και στον Βασιλιά της πόλης, Καπανεύς. 

Με την ονομασία Ώλενος υπήρχε αρχαία πόλη και στην Αρκαδία και «Καποδιστριακός» Δήμος στην Αχαΐα. Ως Ώλενος αναφέρεται και το όρος Σκόλλη που βρίσκεται στην περιοχή του πρώην Δήμου Ωλενίας. Η τοποθεσίας της αρχαία πόλη σήμερα βρίσκεται δίπλα στο χωριό Άνω Αλισσός.

Πηγές

Βιβλιογραφία 
 Νικόλας Φαράκλας, Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001.

Πόλεις της αρχαίας Αχαΐας
Δήμος Ωλενίας
Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Κοινό των Αχαιών
Αφρατί Ηρακλείου

Το Αφράτι (παλιότερα Αφρατί, επίσημο: Αφράτιον) είναι παραδοσιακό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου.

Γενικά στοιχεία 
Οι κάτοικοί του χωριού ασχολούνται κυρίως με την ελαιοκαλλιέργεια και την αμπελοκαλλιέργεια. Στο χωριό υπάρχουν παραδοσιακά σπίτια, αυλές και μικρά σοκάκια. Κεντρικός ναός είναι αυτός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο.

Ονομασία 
Το χωριό σύμφωνα με μία εκδοχή οφείλει το όνομά του στο αφράτο χώμα της περιοχής, το οποίο βρίσκεται τριγύρω και μέσα στο χωριό. Μια άλλη υπόθεση θέλει την ονομασία να προέρχεται από το α+φρέαρ= χωρίς νερό, έλλειψη νερού.  

Σύμφωνα με άλλη υπόθεση, το όνομα προέρχεται από την Αφροδίτη, που ήταν η λατρευόμενη θεά των Αρκάδων, οι οποίοι εικάζεται ότι έκτισαν την πόλη τους στη θέση του σημερινού οικισμού. Πιθανότατα οι Αρκάδες κατοικήθηκαν για πρώτη φορά από κατοίκους της σημερινής Αρκαδίας στην Πελοπόννησο.

Άλλη εκδοχή λέει ότι πιθανόν να σχετίζεται με το λατινικό frate, πληθ. frati=καλόγηροι ή και με το επώνυμο Αφράτος.

Ιστορικά στοιχεία 
Κοντά στο χωριό, στο ύψωμα Προφήτης Ηλίας (στα 668 μ.) υπήρχε αρχαία πόλη, με το όνομα Αρκαδία ή Αρκάδες. Ως ανεξάρτητη πόλη έκοψε δικά της νομίσματα. Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια έγινε έδρα Επισκόπου.. Στο Αφρατί βρέθηκε και αρχαία οινοχόη που χρονολογείται από την ανατολίζουσα περίοδο. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έγιναν από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή και ήρθαν στο φως, μεταξύ άλλων, αρχαίες οικίες και μία νεκρόπολη που χρονολογούνται τον 7ο, 8ο και 9ο αιώνα π.Χ. Την ίδια εποχή τοποθετείται η ίδρυση της αρχαίας πόλης των Αρκάδων από πολλούς αρχαιολόγους. 

Το χωριό δεν αναφέρεται σε κανέναν ενετικό κατάλογο με χωριά, ούτε όμως και στην τουρκική απογραφή του 1671. Με το όνομα Φρατί αναφέρεται στην τουρκική απογραφή του 1881.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Αφρατίου 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Αφρατίου έχει 151 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 4,551 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Κοινοτάρχες Αφρατίου 
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Πετράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αφρατίου.

Παραπομπές

Πηγές 
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου, 1971.
Τουριστικός Οδηγός, Δήμος Βιάννου.
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Βλέπε επίσης
Αφράτι Εύβοιας

Αφρατι
Αφρατι
Όρος Πατέρας

Το Όρος Πατέρας αποτελεί το ορεινό άκρο της Αττικής στα βορειοδυτικά της, ως προέκταση της Πάρνηθας, ενώ συνδέεται μέσω της κοιλάδας των Βιλίων με τον Κιθαιρώνα. Η υψηλότερη κορυφή του (βόρεια των Μεγάρων) έχει υψόμετρο 1.132 μέτρα. 

Η έκτασή του καλύπτει ένα μεγάλο τμήμα της βορειοδυτικής Αττικής χωρίζοντας το Θριάσιο Πεδίο από τη Μεγαρική πεδιάδα. Κατά την αρχαιότητα, το ανατολικότερο άκρο του όρους, το Τρικέρι στο Λουτρόπυργο αποτελούσε το σύνορο της Αθήνας. Το πέτρωμά του είναι ιδιαιτέρως σκληρό, με χαρακτηριστικό κοκκινόχωμα, ενώ κατά διαστήματα έχουν παρατηρηθεί κατολισθήσεις κατά μήκος της Εθνικής Οδού Αθηνών-Κορίνθου.

Παραπομπές 

 

Πατερας
Ασωπός

Η λέξη Ασωπός μπορεί να αναφέρεται:
 Στον ποταμό Ασωπό (Βοιωτία - Αττική)
 Στον ποταμό Ασωπό της Κορινθίας
 Στον ποταμό και σταθμό σιδηροδρόμου Ασωπό της Φθιώτιδας
 Στον μυθικό ποτάμιο θεό Ασωπό
 Στο Δήμο Ασωπού του Νομού Λακωνίας
 Στην αρχαία πόλη Ασωπός της Λακωνίας

Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Λεόντιο (αρχαία πόλη)

Το Λεόντιο ήταν αρχαία πόλη της Αχαΐας.

Είχε ιδρυθεί από τους Ίωνες και ήταν μέλος της Ιωνικής Δωδεκάπολης ή Κοινό των Αχαιών. Ήταν ορεινή πόλη και βρισκόταν κοντά στα αρχαία σύνορα της Αχαΐας και Αρκαδίας κοντά στη σημερινή Βλασία Καλαβρύτων, όπου έχουν βρεθεί και ανασκαφεί μυκηναϊκοί τάφοι, τα αρχαία τείχη και αρχαίο θέατρο του 4ου αιώνα π.Χ. 

Η πόλη καταστράφηκε στα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. από τον Φίλιππο Ε΄. Από την πόλη αυτή καταγόταν και ο στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας Καλλικράτης. Το Λεόντιο είχε δημιουργήσει πιθανότατα και αποικία  στη Χίο τα Λεοντόποδα.

Αναφορές

Βιβλιογραφία - Πηγές 
 Νικόλας Φαράκλας, Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001.

Κοινότητα Λεοντίου
Πόλεις της αρχαίας Αχαΐας
Κοινό των Αχαιών
Αρχαιολογικοί τόποι στην Αχαΐα
Μύρτος Λασιθίου

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Μύρτος.

Ο Μύρτος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητας του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου. Βρίσκεται επί της επαρχιακής οδού Ιεράπετρας - Βιάννου και απέχει 14 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα και 24 χιλιόμετρα από την Άνω Βιάννο.

Περιγραφή
Σήμερα είναι τουριστικά αναπτυγμένο. Το μικρό χωριό είναι κτισμένο σε μια περιοχή κατάφυτη από μπανανιές και κοντά στις όχθες του ποταμού Κρύου . Ανάμεσα σε άλλα, στο Μύρτος υπάρχει το τοπικό αγροτικό ιατρείο, πολιτιστικός σύλλογος, τετραθέσιο Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο. Εδώ και μερικά χρόνια λειτουργεί Μουσείο με εκθέματα από την αρχαιότητα. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Αντώνιος. Υπάρχουν ναοί και εξωκλήσια, όπως των Αγίων Αναργύρων, των Αγίων Αποστόλων, του Αγίου Γεωργίου, Τρύφωνα, Ραφαήλ και του Αγίου Παντελεήμονα.

Η παραλία του Μύρτου, στενή και αμμώδης, ανήκει στις πολυσύχναστες ακτές που, όμως, προτιμούνται για οικογενειακές διακοπές, ιδιαίτερα από τους Ευρωπαίους. Η παραλία του Μύρτου βρίσκεται μπροστά από τις ταβέρνες και τα εστιατόρια της περιοχής. Είναι πλήρως οργανωμένη με ομπρέλες, ντους, αποδυτήρια, ναυαγοσώστη, καθώς επίσης διαθέτει και οργανωμένους χώρους για θαλάσσια αθλήματα όπως beach volley. Επίσης, υπάρχει και σχολή ιστιοπλοΐας. Προχωρώντας δυτικά από την κεντρική παραλία, υπάρχει χώρος κατάλληλος για κατασκήνωση, ενώ ανατολικά υπάρχει παραλία με χοντρά βότσαλα.

Οι κάτοικοι ασχολούνται με τις τουριστικές επιχειρήσεις και επίσης με την καλλιέργεια μπανάνας και εσπεριδοειδών.

Κοινότητα Μύρτου

Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Μύρτου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γαβρίλης, Καλλιθέα, Κοπάνες και Νέος Μύρτος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Γαβρίλης, ο (19)
 Καλλιθέα, η (40)
 Κοπάνες, οι (99)
 Μύρτος, ο (441)
 Νέος Μύρτος, ο (21)

Συνολικά η κοινότητα έχει 620 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Αλέξανδρο Παντελάκη.

Κοινοτάρχες Μύρτου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μύρτου.

Ιστορικά στοιχεία

Κοντά στο χωριό ανακαλύφθηκαν τα ερείπια προανακτορικού μινωικού οικισμού που χρονολογείται από το 3000 - 2600 π.Χ. στη θέση Φούρνου Κορυφή, και ενός ανακτορικού έως το 1600 π.χ. στον Πύργο Μύρτου ενώ δίπλα στη θέση Άγιος Αντώνιος υπάρχουν τα ερείπια ρωμαϊκής πόλης με λιμάνι και θερμαινόμενα ψηφιδωτά ρωμαϊκά λουτρά. 

Η παλαιότερη θέση του χωριού ήταν στο Μετόχι, στη σημερινή περιοχή που λέγεται Άγιος Βασίλειος. Έπειτα οι κάτοικοι κατέβηκαν στην  περιοχή του Μύρτου.

Στην περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής, έπειτα από τη μάχη της Κάτω Σύμης, εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς 19 κάτοικοι του χωριού στις 15 Σεπτεμβρίου του 1943, όσοι δηλαδή δεν πρόλαβαν να φύγουν στα βουνά. Οι 18 εκτελέστηκαν στο Μύρτος και ένας στην Έμπαρο. Το δε χωριό πυρπολήθηκε και καταστράφηκε ολοκληρωτικά. 

Έπειτα από τη δεκαετία του '60, ο Μύρτος αναπτύχθηκε τουριστικά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιστοσελίδα για το Μύρτο

Δήμος Ιεράπετρας
Χωριά του νομού Λασιθίου
Τζερόνιμο Μερκουριάλι

Ο Τζερόνιμο Μερκουριάλι (Girolamo Mercuriale, 30 Σεπτεμβρίου 1530 - 8 Νοεμβρίου 1606) ήταν Ιταλός φιλόλογος και γιατρός, γνωστός και με το εκλατινισμένο όνομα Hieronymus Mercurialis. Το γνωστότερο έργο του είναι το De Arte Gymnastica.

Γεννήθηκε στο Φορλί στις 30 Σεπτεμβρίου του 1530. Σπούδασε Ιατρική στη Μπολόνια και στην Πάδουα. 

Το έργο του De Arte Gymnastica  (Βενετία 1569), αναφέρεται στη θεραπεία του σώματος και θεωρείται το πρώτο βιβλίο για την αθλητική ιατρική. Έγραψε επίσης τα έργα De morbis cutaneis (1572), De morbis mulieribus (1582), De morbis puerorum (1583), De oculorum et aurium affectibus και άλλα. 

Πέθανε στο Φορλί στις 8 Νοεμβρίου του 1606.

Παραπομπές

Πηγές 
 Άρθρο στην Εγκυκλοπαίδεια της Καθολικής Εκκλησίας
 Πλήρες κείμενο του De arte gymnastica

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ιταλοί ιατροί
Ίνγκριντ Μπέργκμαν

Η Ίνγκριντ Μπέργκμαν (Ingrid Bergman, 29 Αυγούστου 1915 – 29 Αυγούστου 1982) ήταν Σουηδή ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, με τρία Όσκαρ στο ενεργητικό της και δύο Έμμυ. 

Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη. Από νεαρή ηλικία σπούδασε στη Βασιλική Δραματική Σχολή της Στοκχόλμης και ως φοιτήτρια ακόμη, εμφανίσθηκε στο θέατρο κατακτώντας αμέσως τη συμπάθεια του κοινού. Λαμβάνοντας το 1938 το δίπλωμά της, άρχισε να εμφανίζεται στον κινηματογράφο όπου και διέπρεψε. Το 1945 έλαβε το βραβείο "Όσκαρ" για τη συμμετοχή της στην ταινία "Εφιάλτης".

Είχε κερδίσει επίσης βραβείο Τόνυ για Καλύτερη Ερμηνεία Πρωταγωνιστικού Γυναικείου Ρόλου σε Θεατρικό Έργο, στην πρώτη απονομή των Τόνυ το 1947. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει τέταρτη στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών. Μιλούσε αγγλικά και γαλλικά.

Η Ίνγκριντ Μπέργκμαν είχε αρχικά παντρευτεί τον Σουηδό γιατρό Πέτερ Λίνστοβ και σε δεύτερο γάμο τον Ιταλό σκηνοθέτη Ρομπέρτο Ροσσελίνι. Απεβίωσε στο Λονδίνο το 1982.

Βραβεία

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Ίνγκριντ Μπέργκμαν στην IMDb
 Η Ίνγκριντ Μπέργκμαν στo cine.gr

Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου
Βραβευμένοι με BAFTA
Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Νικητές βραβείου Tony
Σουηδοί αυτοβιογράφοι
Σουηδές ηθοποιοί κινηματογράφου
Σουηδές ηθοποιοί τηλεόρασης
Σείραι

Οι Σείραι ή Σειρές (Σεῖραι) ήταν αρχαία κώμη της Αζανίας της αρχαίας Αρκαδίας που σήμερα βρίσκεται στην Επαρχία Καλαβρύτων και διοικητικά ανήκει στο Νομό Αχαΐας.

Σύμφωνα με τον Παυσανία, που πέρασε από την περιοχή, οι Σείραι ανήκαν στην Αρκαδική Πόλη-κράτος του Κλείτορα και στα σύνορα με την Ψωφίδα, επίσης Αρκαδική Πόλη-κράτος. Η κώμη βρισκόταν δίπλα στο δάσος του Σόρωνος και κοντά της υπήρχαν τα ερείπια της πολίχνης Πάους.

Αναφορές

Πηγές
 Γεώργιος Παπανδρέου, Αζανιάς, ήτοι Αρχαιολογική πραγματεία πασών των Αρχαίων πόλεων της Αρκαδικής Αζανίδος μετά των περιχώρων αυτών και ιστορικαί περιπαίτειαι μέχρι των καθ' ημάς χρόνων, Εκ του Τυπογραφείου της εφημ. "Ηλείας" Γεωργ. Ε. Δημητριάδου, Εν Πύργω 1886

Βιβλιογραφία
 Γεωργία Ζ. Αλεξοπούλου, Συμβολή στην αρχαιολογία και τοπογραφία της Αζανίας (Βόρειας Αρκαδίας), Επαρχία Καλαβρύτων, τόμοι Α1'-Α2'-Β'-Γ'-Δ', αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας/Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου-Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάτρα 2009

Αρκαδική Αζανία
Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Κλείτωρ
Επαρχία Καλαβρύτων
Δήμος Αροανίας
Γιώργος Καστρινάκης

Ο Γιώργος Καστρινάκης είναι Ελληνοαμερικάνος πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 9 Ιουνίου 1950. Αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ και του πάουερ φόργουορντ, έχοντας ύψος 2,02 μέτρα. Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ψηλούς.

Καριέρα 
Ήταν ο ηγέτης του Ολυμπιακού και πρωταγωνιστής στα 2 πρωταθλήματα (1976, 1978) που κατέκτησε με την ομάδα του Πειραιά. Κατέκτησε ακόμα 4 κύπελλα Ελλάδος (1976, 1977, 1978, 1980) και ήταν άλλες 2 φορές φιναλίστ κυπέλλου (1979, 1983). 

Αγαπήθηκε από τους φιλάθλους για τις εντυπωσιακές του ενέργειες που αποτελούνταν από θεαματικά καρφώματα και τα πολυάριθμα και επιδέξια ριμπάουντ καθώς ήταν ασυναγώνιστος κοντά στο καλάθι βασιζόμενος στη δύναμη χωρίς να είναι αντιαθλητικός.

Έκλεισε την καριέρα του στην ομάδα του Ηλυσιακού.

Εθνική Ελλάδος 
Με την Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε σε 158 αγώνες και σημείωσε 1.612 πόντους (10,2 μ.ο.). Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες το 1979. Συμμετείχε στα Ευρωμπάσκετ 1973, 1975, 1979 και 1981.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού
Ελληνοαμερικανοί
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1973
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1975
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1979
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981
Πάουερ φόργουορντ
Σέντερ
Αλέξανδρος Καντακουζηνός

Ο Αλέξανδρος Καντακουζηνός (1787 - 1841) ήταν Έλληνας, ρωσικής παιδείας, πολιτικός, πρίγκιπας και κτηματίας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Ιάσιο και ήταν γιος του Ματθαίου Καντακουζηνού, Μεγάλου Βορνίκου της Μολδαβίας, αξιωματούχου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και γόνου της πριγκιπικής οικογένειας Καντακουζηνού και της Ραλλούς Καλλιμάχη, κόρης του ηγεμόνα της Μολδαβίας, Γρηγορίου Καλλιμάχη και γόνου της οικογένειας Καλλιμάχη. Αδελφός του ήταν ο Γεώργιος Καντακουζηνός. Ήταν ανώτατος κρατικός αξιωματούχος στην Αγία Πετρούπολη και διατηρούσε σημαντικές εκτάσεις στην ρωσική επικράτεια.

Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και συμμετείχε στο επιτελείο του Δημητρίου Υψηλάντη, του οποίου την άφιξη στην Ελλάδα προετοίμασε. Συμμετείχε ως επικεφαλής της ελληνικής πλευράς στην παράδοση του φρουρίου της Μονεμβάσιας. Τον Σεπτέμβριο του 1821 εγκατέλειψε την Ελλάδα για αδιευκρίνιστους λόγους. Υποστηρίζεται ότι στην αποχώρησή του διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο η ψυχρότητα που είχε δημιουργηθεί για αδιευκρίνιστες συνθήκες μεταξύ αυτού και του Δημητρίου Υψηλάντη. Μετά την αποχώρησή του κατευθύνθηκε προς τη Ζάκυνθο, το Λιβόρνο, την Πίζα και τέλος την Δρέσδη, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1828, καθώς είχε εξοριστεί από την Ρωσία λόγω της συμμετοχής του στην ελληνική επανάσταση. Το 1824 δημοσιεύθηκε στα γερμανικά ένα βιβλίο με επιστολές περί της επαναστάσεως και ένα υπόμνημα του Γεωργίου Καντακουζηνού για την επαναστατική του δράση. Οι επιστολές αποδίδονται στον Αλέξανδρο ή σε συνεργάτη του.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1828 και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου μαζί με τους Κωνσταντίνο Ζωγράφο και Ιωάννη Σούτσο προχώρησε σε αγορές τεράστιων εκτάσεων στην ευρύτερη επικράτεια της Αττικής. Αν και αρχικά υπήρξε φίλα προσκείμενος προς τον Ιωάννη Καποδίστρια σύντομα προσχώρησε στην αντικαποδιστριακή παράταξη. 

Είχε τιμηθεί με τον βαθμό του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος. 

Απεβίωσε στην Οδησσό το 1841.

Οικογένεια 

Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει τα εξής παιδιά:

 Ματθαίος Καντακουζηνός, αξιωματικός του ελληνικού στρατού, σύζυγος του Belleni
 Ελπίδα Καντακουζηνού, σύζυγος του Σκαρλάτου Σούτσου. Από την Ελπίδα προέρχεται και ο μόνος κλάδος που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα
 Μιχαήλ Καντακουζηνός, αξιωματικός στον ελληνικό και ρωσικό στρατό, υπασπιστής στον Βασιλιά Όθωνα και σύζυγος της Λουίζας Ιωσήφ Λουδοβίκου φον Άρμανσμπεργκ
 Δημήτριος Καντακουζηνός, αξιωματικός του ελληνικού στρατού και σύζυγος της Σοφίας Ιωσήφ Λουδοβίκου φον Άρμανσμπεργκ
 Αλέξανδρος Καντακουζηνός, ανώτατος δικαστικός λειτουργός στη Ρουμανία και υπουργός εξωτερικών της Ρουμανίας. Απόγονος του ήταν η Μπαλάσα Καντακουζηνού.

Παραπομπές 

Αλεξανδρος
Έλληνες ομογενείς πολιτικοί
Φότο Στρακόσια

Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!

Ο Φότο (Φώτης) Στρακόσια (Αλβανικά: Fotaq "Foto" Strakosha, Φότο Στρακόσσα) είναι Αλβανός ελληνικής καταγωγής διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε κατά το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Βιογραφικό 
Ο Στρακόσια γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1965 στο χωριό Μεμαλιάι του Νομού Αργυροκάστρου στην Αλβανία και είναι ελληνικής καταγωγής, προερχόμενος από τους Δρυμάδες της ευρύτερης περιοχής της Χειμάρρας. 

Τα πρώτα ποδοσφαιρικά βήματα έκανε στην ομάδα της γενέτειράς του, τη Μινατόρι Τεπελένα, από την οποία το 1988 μεταγράφηκε στην Ντιναμό Τιράνων. Το 1990, με την κατάρρευση του παλιού καθεστώτος και το άνοιγμα των συνόρων, ήρθε στην Ελλάδα, στον ΠΑΣ Γιάννινα. Στη συνέχεια αγωνίστηκε σε πολλές ελληνικές ομάδες Α΄ Εθνικής και Β΄ Εθνικής ως το 2005.

Η σημαντικότερη περίοδος της καριέρας του ήταν η εποχή 1993–1997, οπότε αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1997. Επιτυχημένη ήταν και η παρουσία του στον Πανιώνιο με τον οποίο κέρδισε το Κύπελλο Ελλάδος το 1998. Αφού αγωνίστηκε και σε άλλες ομάδες, γύρισε πάλι στον Πανιώνιο, όπου τελείωσε την καριέρα του το 2005.

Στη συνέχεια εργάστηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων, αρχικά στον Ολυμπιακό, ενώ το 2007 ανακοινώθηκε για το ίδιο πόστο από τον ΑΠΟΕΛ της Κύπρου. Το καλοκαίρι του 2014 η ΠΑΕ Ολυμπιακός ανακοίνωσε την επαναπρόσληψή του στο πόστο του προπονητή τερματοφυλάκων, αυτή τη φορά όμως σε επίπεδο νέων.

Ο γιος του Φώτη Στρακόσια, Θωμάς (γενν. 19/3/1995 στην Αθήνα) είναι επίσης τερματοφύλακας και αγωνίζεται στην Ιταλική Λάτσιο.

Τίτλοι και διακρίσεις 
 Πρωτάθλημα Αλβανίας: 1990 με Ντιναμό Τιράνων.
 Κύπελλο Αλβανίας: 1989, 1990 με Ντιναμό Τιράνων.
 Πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής: 1997 με Ολυμπιακό.
 Κύπελλο Ελλάδος: 1998 με Πανιώνιο.
 Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος: 2000 με Ιωνικό Νικαίας
 Ρεκόρ συμμετοχών στην Εθνική Αλβανίας: 73

Παραπομπές

Πηγές 

 Άρθρο Καθημερινής

Αλβανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας
Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας
Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα
Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΣΚ Τεπελένι
Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Τιράνων
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Αλβανίας ανδρών U19
Αλβανοί προπονητές ποδοσφαίρου
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα
Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές
Έλληνες της Αλβανίας
Άγιος Βασίλειος Πεδιάδας Ηρακλείου

Το άρθρο αναφέρεται στο χωριό Άγιος Βασίλειος που υπάγεται στο Δήμο Αστερουσίων
Για συνώνυμο οικισμό στο Ηράκλειο δείτε το λήμμα: Άγιος Βασίλειος Βιάννου

Ο Άγιος Βασίλειος ή Άγιος Βασίλειος Πεδιάδος είναι ημιορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 347 μέτρα.

Γεωγραφία 
Ο Άγιος Βασίλειος βρίσκεται στις υπώρειες του υψώματος Κεφάλα σε ωραία τοποθεσία με πανοραμική θέα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκαλλιέργεια. Στον οικισμό λειτουργούσαν νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Παλαιότερα είχε και ποδοσφαιρική ομάδα, την «Α.Σ. Άγιος Βασίλειος 2004» όπου  συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Στο χωριό υπάρχουν πολλές εκκλησίες καθώς και το μοναστήρι της Ι.Μ. Σπηλιώτισσας ιδιοκτησία της Μονής του όρους Σινά.

Ιστορικά στοιχεία
Σε ενετικές πηγές, όπως στην απογραφή του Καστροφύλακα (1583) ο Άγιος Βασίλειος αναφέρεται ως S. Baseggio με 269 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 94).  Δίπλα απ' τον καινούριο ναό του Αγίου Βασιλείου βρίσκεται ο πρώτος ναός και πιο μικρός από τον οποίο πιθανότατα έχει πάρει την ονομασία το χωριό. Κατά τα γεγονότα της 14ης Σεπτεμβρίου 1943, μετά την εκτέλεση των κατοίκων του Κρεββατά, οι Γερμανοί μπήκαν στον Άγιο Βασίλειο και σκορπίστηκαν στους δρόμους. Άνοιγαν τις πόρτες των σπιτιών και έπαιρναν όσους έβρισκαν. Οδήγησαν όσους είχαν συγκεντρωθεί στο καφενείο του Πρόεδρου Έστησαν στην γραμμή και εκτέλεσαν 31 άνδρες.

Διοικητικά 
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τοπική κοινότητα και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 396 κατοίκους, ενώ στην απογραφή του 2001 είχε 426.

Πηγές
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Νίκου Καζαντζάκη
Μονσεράτ (βουνό)

Το Μονσεράτ (καταλανικά: Montserrat, προφορά  [munsəˈrat] ή [monseˈrat])) είναι όρος της Καταλονίας που παραδοσιακά θεωρείται ένα εκ των πιο χαρακτηριστικών συμβόλων της λόγω και της παρουσίας του μοναστηρίου της ομώνυμης Παναγίας. Το ομώνυμο νησί βαπτίστηκε έτσι από τον Χριστόφορο Κολόμβο το 1493 ως αφιέρωμα στην Παναγία του μοναστηριού ενώ ως κύριο όνομα είναι ένα εκ των δημοφιλέστερων στην Καταλονία. Η υψηλότερη κορυφή ονόματι Σαν Ζερόνι αγγίζει τα 1.236,4 μέτρα. Πέραν του μοναστηριού της Παναγίας του Μονσεράτ, προστάτιδας της Καταλονίας, και του Αγίου Σπηλαίου όπου σύμφωνα με το θρύλο στο 880 βρέθηκε εικόνα της Παναγίας, στο όρος εντοπίζονται διάφορες σκήτες και μικρές εκκλησίες.

Το Μοναστήρι της Παναγίας της Μονσεράτ που φιλοξενεί την εικόνα της Παναγίας, έργο ρομανικού ρυθμού του 12ου αιώνα, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα της Καταλονίας και έναν από τους πιο γνωστούς τουριστικούς προορισμούς. Το μοναστήρι είναι έργο βενεδικτίνων μοναχών και ανακαινίστηκε το 1925 από τον αρχιτέκτονα Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ. Το ίδιο μοναστήρι φιλοξενεί μεγάλη βιβλιοθήκη και αποτέλεσε κατά το παρελθόν τόπο φύλαξης βιβλίων και εγγράφων. Μάλιστα, κατά την διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο λειτούργησε ως φορέας υποστήριξης της καταλανικής γλώσσας και του χριστιανοδημοκρατικού καταλανισμού.

Το μοναστήρι και ο ορεινός όγκος είναι προσβάσιμοι μέσω αυτοκινητοδρόμου, τελεφερίκ και τρένων ενώ υφίστανται διάφορες μονοπάτια που το διασχίζουν.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Οργανισμός διαχείρισης του βουνού
Βουνά της Καταλωνίας
Πολιτισμός της Καταλωνίας
Επαρχία της Βαρκελώνης
115 Τάιρα

Η Τάιρα (Thyra) είναι ένας αρκετά μεγάλος και λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,51. Ανακαλύφθηκε το 1871 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν (ΗΠΑ), και έλαβε το όνομα της συζύγου του βασιλιά της Δανίας Γκορμ του πρεσβυτέρου.

Φυσικά χαρακτηριστικά 
Η μέση διάμετρος της Τάιρα είναι 79,8 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 530 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Θύρας εκτιμάται σε 2,2 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 440 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 42 m/sec.

Ο φασματικός τύπος της Τάιρα είναι άγνωστος. Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,275 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Τάιρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 14,5 λεπτά. Η μέση ταχύτητά της καθώς περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο ανέρχεται σε 19,1 km/sec (68.900 χιλιόμετρα την ώρα).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Ταιρα
Σημαία της Μαρτινίκας

Η Μαρτινίκα δεν έχει άλλη επίσημη σημαία εκτός από τη σημαία της Γαλλίας.
Το τοπικό συμβούλιο (Collectivité territoriale de Martinique) υιοθέτησε μια σημαία το 2019 προκειμένου να χρησιμοποιηθεί σε διεθνείς εκδηλώσεις αθλητισμού, πολιτιστικών συλλόγων κ.τ.ό.

Η σημαία των φιδιών 

Η σημαία των φιδιών της Μαρτινίκας ήταν μια ιστορική σημαία που χρησιμοποιήθηκε ανεπίσημα ως το 2019. Χρονολογείται από διάταγμα της 4ης Αυγούστου του 1766, που καθορίζει ότι τα σκάφη στις γαλλικές αποικίες της Μαρτινίκας και της Αγίας Λουκίας έπρεπε να κυκλοφορούν με τη σημαία της Γαλλίας, η οποία ήταν την περίοδο εκείνη ένας λευκός σταυρός σε μπλε φόντο, με φίδια σε κάθε τέταρτο του σταυρού, σε σχήμα L (για το «Λουκία»). Τα φίδια στη σημαία είναι οχιές fer-de-lance (τριγωνοκέφαλοι, Bothrops lanceolatus, γαλλικά trigonocéphale) είδη ενδημικά στη Μαρτινίκα.

Άλλες σημαίες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η σημαία της Μαρτινίκας στις Σημαίες του Κόσμου

Μαρτινίκα
Μαρτινίκα
Φρέντις Ρεφουνιόλ

Ο Φρέντις Ρεφουνιόλ (Fredis Refunjol) ήταν ο Κυβερνήτης της Αρούμπα από το 2004 ως το 2017.

Προφίλ 
Γεννήθηκε στην Αρούμπα στις 19 Δεκεμβρίου 1950 και είναι παντρεμένος με την Κλάρετ Λόπες (Clarette Lopez). Έχουν δύο κόρες και έναν γιο. 

Ανέλαβε Κυβερνήτης την 1η Μαΐου του 2004. Η υποψηφιότητά του υποστηρίχθηκε ομόφωνα από τη Βουλή. Προηγουμένως, ανέλαβε με επιτυχία αρκετά πολιτικά αξιώματα, με τελευταίο το χαρτοφυλάκιο της Παιδείας και των Διοικητικών Θεμάτων. Υπήρξε επίσης αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και σύμβουλος του Πρωθυπουργού επί του υπουργικού συμβουλίου.

Την 1η Ιανουαρίου 2017 τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του κυβερνήτη ο Χουάν Αλφόνσο Μπέκχαουτ (Juan Alfonso Boekhoudt).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος

Πολιτικοί της Αρούμπας
Δαφνώνας Χίου

Ο Δαφνώνας είναι χωριό της κεντρικής Χίου, σε οδική απόσταση 9,5 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Παλαιότερα ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, ενώ σήμερα υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καμποχώρων του Δήμου Χίου. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 220 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο Δαφνώνας είναι κτισμένος αμφιθεατρικά σε ημιορεινή περιοχή, στην ανατολική πλαγιά της κεντρικής «ραχοκοκκαλιάς» του νησιού (λόφος Τσουμπάρι, του ορεινού όγκου της Κακιάς Σκάλας/Ράχης - Προφήτη Ηλία), με θέα προς τον λόφο Κορακάρη, τον Κάμπο και την ανατολική ακτή του νησιού. Κοντινότερος οικισμός είναι το χωριό Βερβεράτο, δύο περίπου χιλιόμετρα προς τα νότια και χαμηλότερα. Μερικά χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή προς τα βορειοδυτικά βρίσκεται η Νέα Μονή, το σημαντικότερο ιστορικό μοναστήρι του νησιού, με τα αξιόλογα ψηφιδωτά.

Η παράδοση αναφέρει ότι το χωριό χτίστηκε αρχικά σε διαφορετικό τόπο και μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση περί το 1000 μ.Χ.. Γύρω υπάρχει πληθώρα από μεσαιωνικά ερείπια, όπως ο Πύργος της Λαυρίνας, αλλά και υπολείμματα κάστρου στο κέντρο του χωριού.

Η περιοχή διαθέτει αρκετές πηγές με πολύ νερό παλαιότερα, όπως η «Χωματόστερνα», η  πηγή «του Βεσταρχάτου» (από την οποία μάλιστα παλαιότερα υδρευόταν μερικώς και η πόλη της Χίου, το λεγόμενο «νερό του Συγγρού»), η πηγή του Δαμαλά, η πηγή του Καναβουτσάτου, κ.ά.. Οι δύο βασικές συνοικίες του χωριού είναι ο Ποταμός (από τον χείμαρρο που διαρρέει το χωριό) και τα Κριθαράκια.

Η εξέλιξη του πληθυσμού του Δαφνώνα στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα.

Ο ενοριακός ναός του Δαφνώνα, με ωραίο πέτρινο κωδωνοστάσιο, τιμάται στο όνομα του Αγίου Παντελεήμονα. Υπάρχει και ο ανακαινισμένος αρχαίος ενοριακός ναός του Αγίου Γεωργίου. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική εποπτεία Χαλκείου της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.

Ο ταχυδρομικός κωδικός του Δαφνώνα είναι 82100.

Πηγές 
 Γεωργίου Ι. Ζολώτα: Ιστορία της Χίου, τόμος Α («Ιστορική Τοπογραφία και Γενεαλογία»). Τύποις Π.Δ. Σακελλαρίου, Αθήναι 1921

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Σύντομη περιγραφή με εικόνα 

Δαφνω
Λύττος Ηρακλείου

Η  Λύττoς (πρώην Ξιδάς) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος.  Η θέση της είναι στη νότια πλευρά του υψώματος όπου βρισκόταν η αρχαία Λύττος, στα δυτικά κράσπεδα των Λασιθιώτικων βουνών με πανοραμική θέα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία.

Στον οικισμό υπάρχει Δημοτικό Σχολείο. Αξιόλογοι είναι οι ναοί του χωριού, όπως ο τρίκλιτος του Αγίου Χαραλάμπους και του Αγίου Τίτου και του οσίου Στυλιανού στην είσοδο του χωριού, στο προαύλιο του οποίου έχουν συγκεντρωθεί κιονόκρανα, επιγραφές και άλλα γλυπτά προερχόμενα από την αρχαία Λύττο. Στον ίδιο χώρο υπάρχει και Κέντρο Νεότητος. Υπάρχουν επίσης πολλά εξωκλήσια όπως ο Άγιος Γεώργιος  στα ερείπια της Λύττου και ο Εσταυρωμένος, ο Άγιος Νικόλαος και οι Άγιοι Ανάργυροι (λειτουργεί σήμερα), πιθανότατα του 13ου αιώνα.

Κοινότητα Λύττου (Ξιδά) 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Λύττου έχει 234 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Χαράλαμπο Αποστολάκη.

Κοινοτάρχες Λύττου (Ξιδά) 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Λύττου.

Ιστορικά στοιχεία

Κατά τη Μινωική εποχή η πόλη Λύκτος, ή Λύττος , η αρχαιότερη ίσως πόλη της Κρήτης, είχε κυρίαρχη παρουσία στην ανατολική Κρήτη, μάλιστα η Λύκτος πήρε μέρος με στρατό στον Τρωικό Πόλεμο. Όπως φαίνεται από τα στοιχεία των ανασκαφών και πολλές επιγραφές η Λύκτος διακρίθηκε και κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο. Πιο σύγχρονες ανασκαφές στην Ακρόπολη Σμαρίου, με ευρήματα από τη Μεσομινωική εποχή και μετά, επιβεβαιώνουν τον σημαντικό ρόλο της περιοχής από αρχαιοτάτων χρόνων. 

Το όνομα Ξιδάς που έλαβε αργότερα οφείλεται στον πρώτο οικιστή του χωριού, ο οποίος πρέπει να είχε το επάγγελμα του κατασκευαστή ή του πωλητή ξιδιού, όπως μελάς, κρασάς, λαδάς κλπ. Κατά την Ενετοκρατία αναφέρεται στον Καστροφύλακα (K95) το 1583 με 221 κατοίκους και με το όνομα Xidá. 

Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1841, στον οικισμό διεξήχθη σκληρή μάχη ανάμεσα στους Έλληνες επαναστάτες και τα οθωμανικά στρατεύματα.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρχαία Λύττος ή Λύκτος , ιστορικά στοιχεία για την αρχαία πόλη από την ιστοσελίδα του Δήμου Μινώα Πεδιάδος. 
«Η Λύκτος και τα μνημεία της στα κείμενα των περιηγητών» https://www.archaiologia.gr/blog/publishig/η-λύκτος-και-τα-μνημεία-της-στα-κείμενα/

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Ρουφάς Ηρακλείου

Ο  Ρουφάς είναι χωριό  και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Η απόστασή του από την πόλη του Ηρακλείου είναι 57 χιλιόμετρα. Το 2001 είχε 95 κατοίκους. Μέσα στο Ρουφά βρίσκεται ο ναός του Αγίου Βασιλείου. Υπάρχουν επίσης τα εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Ονουφρίου, των Αγίων Πάντων και του Προφήτη Ηλία.

Κοινότητα Ρουφά 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Ρουφά περιλαμβάνει και τον οικισμό Πλουτή. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Πλουτή, η (48)
 Ρουφάς, ο (82)

Συνολικά η κοινότητα έχει 130 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ηλία Σταματάκη.

Κοινοτάρχες Ρουφά 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ρουφά.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο Ρουφάς είχε διπλάσιους κατοίκους κατά την Ενετοκρατία. Το 1583 αναφέρεται στη σχετική απογραφή με το όνομα Rufá με 424 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 103). Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν μόνο από Τούρκους, 118 το 1881.  Η Πλουτή αναφέρεται στον Καστροφύλακα με 146 κατοίκους και με την ονομασία Pluti.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Ρουφας
Ρουφας
Δήμος Φαιστού
Καταλαγάρι Ηρακλείου

Το Καταλαγάρι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η απόστασή του από την πόλη του Ηρακλείου είναι σχεδόν 17 χιλιόμετρα.

Γενικά στοιχεία 
Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκομία και η καλλιέργεια αμπελιών. Παράγονται επιτραπέζια σταφύλια εξαιρετικής ποιότητας. Μέσα στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Προφήτη Ηλία, ο οποίος ανεγέρθηκε το 1888 και κοντά στο Καταλαγάρι υπάρχει η εκκλησία της Παναγίας με ασβεστωμένες τοιχογραφίες. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο. Το 2000 στο χωριό Καταλαγάρι χτίστηκε από την Κατερίνα Χαμηλάκη το  Λογάρι,  κέντρο κρητικής διατροφής. Από το χωριό καταγόταν ο Μακαριστός Μητροπολίτης Πέτρας και Χερρονήσου Νεκτάριος.

Ιστορικά στοιχεία 
Το Καταλαγάρι αναφέρεται το 1271: Η χήρα Αγγέλου Βιτάλη οφείλει εις τον Ιουδαίον Μιχάλη, 100 μίστατα κρασί εκ των αμπελώνων της εις το χωρίον Καταλαγάρι (A. Lombardo, Documenti della Colonia Veneziana di Creta, p.119). To 1302 ήταν φέουδο του Stephanus de Ancona (R. Morozzo della Rocca, Fonti per la storia di Venezia, p. 212). 

Το 1583 αναφέρεται Catalagari (Καστροφύλακας, Κ94)  με 140 κατοίκους. Ο Φραγκίσκος Μπαρόκιος (fo24v) το αναφέρει Catalogari.

Ονομασία
Η ονομασία προέρχεται από τη λαγάρα=υγρό απαλλαγμένο από κάθε ξένη ουσία ,κατασταλαγμένο,καθαρό και διαυγές,λαμπίκος(π.χ. κρασί λαγάρα).

Ειδικότερα λαγάρα σημαίνει "τον χυμόν ο οποίος κατασταλάζει εν τω λινώ πρινπατηθώσιν αι σταφυλαί".

Λαγάρα επίσης σημαίνει σπανή πλαγιά με καλή θέααλλά και το διαυγές και καθαρό.
 
Μπορούμε, λοιπόν, να συμπεράνουμε ότι το όνομα Καταλαγάρι προέρχεται από το συνδυασμό των λέξεων Κάτω+Λαγάρα. Πιθανότατα η Πάνω Λαγάρα να ήταν η Παλιόχωρα.

Σημειώνεται ότι στην ελληνική γλώσσα πολύ σπάνια το ο γίνεται α στην καθομιλουμένη, ώστε Κάτω + Λογάρι =Καταλαγάρι.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Καταλαγαρίου 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Καταλαγαρίου έχει 286 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Μιχαήλ Κουκουράκη.

Κοινοτάρχες Καταλαγαρίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καταλαγαρίου.

Σημειώσεις και παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Καταλαγαρι
Καταλαγαρι
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων