joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αμινάτα

Η Αμινάτα Σαβαντόγκο (λετονικά: Aminata Savadogo, 9 Ιανουαρίου 1993) είναι Λετονή τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, παραγωγός δίσκων και μοντέλο. 

Εκπροσώπησε τη Λετονία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2015 στη Βιέννη, με το τραγούδι "Love Injected", τερματίζοντας στην 6η θέση στον τελικό.

Παραπομπές

Λετονοί τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Λετονία
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2015
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Νέλι Τσιομπάνου

Η Νελέα Τσιομπάνου-Μαργκινεάνου (μολδαβικά: Nelea Ciobanu-Mărgineanu, 28 Οκτωβρίου 1974) γνωστή ως Νέλι Τσιομπάνου είναι Μολδαβή τραγουδίστρια. 

Εκπροσώπησε τη Μολδαβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2009 στην Μόσχα, με το τραγούδι "Hora din Moldova", τερματίζοντας στην 14η θέση στον τελικό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βούλγαροι τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Μολδαβία
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2009
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Εντουάρντ Ρομανιούτα

Ο Εντουάρντ Εντουάρντοβιτς Ρομανιούτα (, 23 Οκτωβρίου 1992) είναι Ουκρανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, ηθοποιός και τηλεπαρουσιαστής. 

Εκπροσώπησε τη Μολδαβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2015 στην Βιέννη, με το τραγούδι "",  το οποίο δεν προκρίθηκε στον τελικό, τερματίζοντας στην 11η θέση στον ημιτελικό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ουκρανοί τραγουδιστές
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Μολδαβία
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2015
Συμμετέχοντες στη Eurovision
Πολεμικό Μουσείο (Ναύπλιο)

Το Πολεμικό Μουσείο (Ναύπλιο)  στεγάζεται στο διώροφο νεοκλασικό κτίριο, στο οποίο λειτούργησε, η  πρώτη Σχολή Ευελπίδων  της Ελλάδας ή αλλιώς το Κεντρικόν Πολεμικόν Σχολείον από τον πρώτον Κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια για να στελεχώσει τον Στρατό και το Πολεμικό Ναυτικό από το 1828 έως το 1834. Αναπαλαιώθηκε τον Νοέμβριο του 1988.

Σκοπός- Αποστολή 
Ο κυριότερος στόχος δημιουργίας της σχολής το 1828 ήταν να επανδρωθεί ο στρατός με άνδρες που είχαν ικανές γνώσεις. Σκοπός του μουσείου σήμερα είναι να παρουσιάσει τις σημαντικότερες πληροφορίες  της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα  στην συνεισφορά των κατοίκων της Αργολίδας στους αγώνες της ελληνικής εθνότητας, από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 έως την κατοχή το 1944. Ταυτόχρονα παρουσιάζεται και η ιστορία της Σχολής Ευελπίδων που λειτούργησε στο κτίριο αυτό.

Εκθέματα 
Το Πολεμικό Μουσείο στεγάζεται σε δύο ορόφους. Στον πρώτο όροφο εκτίθενται, μεταξύ άλλων, σπάνια αντικείμενα από την ιστορική πορεία της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων. Υπάρχουν εκθέματα όπως όπλα, ενδυμασίες και πίνακες ζωγραφικής από την Ελληνική Επανάσταση μέχρι την συμβολή της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στον δεύτερο όροφο του μουσείου φιλοξενούνται φωτογραφίες, όπλα, χάρτες και άλλα αντικείμενα από την Μικρασιατική Εκστατεία το 1919-1922 , τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940-1941, τη Γερμανική Εισβολή το 1941, την Κατοχή και την Απελευθέρωση του ελληνικού έθνους το 1944.

Παραρτήματα 
Το κυριότερο Πολεμικό Μουσείο βρίσκεται στην Αθήνα το οποίο έχει δημιουργήσει παραρτήματα στην Θεσσαλονίκη, στο Ναύπλιο, στην Τρίπολη και στα Χανιά.

Δείτε επίσης 
  Πολεμικό Μουσείο (Αθήνα)
Πολεμικό Μουσείο (Θεσσαλονίκη)
Πολεμικό Μουσείο (Χανιά)
Πολεμικό Μουσείο Τρίπολης

Παραπομπές 

Μουσεία στην Ελλάδα
Ναύπλιο
Λευκή ντε Μπριέν, βαρόνη του Τενγκρύ

Η Λευκή, γαλλ.: Blanche de Brienne, baronne de Tingry (π. 1252 - π. 1302) από τον Οίκος του Μπριέν ήταν η σύζυγος του Γουλιέλμου Β΄ ντε Φιέν, βαρόνου του Tενγκρύ (π. 1250 - 11 Ιουλίου 1302). Ήταν επίσης γνωστή ως κυρία του Λουπελάν και Λευκή της Άκρας.

Οικογένεια 
Γεννήθηκε στη Γαλλία ως το μόνο παιδί και κληρονόμος του Ιωάννη Β΄ ντε Μπριέν, μεγάλου Οικονόμου της Γαλλίας και της πρώτης συζύγου του Ιωάννας κυρίας του Σατωντάν, χήρας του Ιωάννη Α΄ κόμη του Μονφόρ (ο οποίος απεβ. το 1249 στην Κύπρο). Η Λευκή είχε μία ετεροθαλή αδερφή, τη Bεατρικη ντε Μονφόρ, κόμισσα του Μονφόρ-λ'Αμωρύ από τον πρώτο γάμο της μητέρας της με τον κόμη του Μονφόρ· το 1260 η Βεατρίκη παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Δ΄ κόμη του Ντρε, από τον οποίο είχε έξι παιδιά.

Η Λευκή ήταν κληρονόμος της μητέρας της, από την οποία έλαβε το Λουπελάν στο Mαιν.

Οικογένεια 
Το έτος 1269 παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο Β΄ ντε Φιέν (de Fiennes) βαρόνο του Tενγκρύ & Φιέν, γιο του Ενγκεράρ Β΄ ντε Φιέν και της Iσαβέλλας ντε Κοντ (Conde). Οι άλλοι τίτλοι του ήταν: κύριος του Γουέντοβερ, του Μπάκιγχαμσιρ, του Λέιμπουρν, του Έσσεξ, του Τσόουκ & Γκέιτον, του Νορθάμπτονσιρ, του Μάρτοκ, του Σόμερσετ, του Κάρσαλτον & Κλάφαμ, του Σάρρεϋ και φύλακα της κομητείας Ποντιέ. Ο γάμος είχε κανονιστεί από τον Φεβρουάριο 1266/67.  Ο Γουλιέλμος Β΄ και η Λευκή είχαν τουλάχιστον έναν γιο και δύο κόρες:
 Ιωάννης (πριν από το 1281 στη Γαλλία - 1340), το 1307 παντρεύτηκε την Ισαβέλλα των Νταμπιέρ, κόρη του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και της Iσαβέλλας του Λουξεμβούργου. Είχαν γιο τον:
 Ροβέρτο, ο οποίος ήταν Αστυνομικός της Γαλλίας, και δύο κόρες, την:
 Ιωάννα ντε Φιέν, που παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Σατιγιόν κόμη του Σαιν-Πολ και τη:
 Μαχώ ντε Φιέν, που παντρεύτηκε τον Ζαν ντε Μπουρνονβίλ. 
 Ιωάννα (απεβ. πριν τις 26 Οκτωβρίου 1309), το 1291 παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γουέικ 1ο βαρόνο Γουέικ του Λίντελ. Είχε τέκνα, όπως τη:
 Mαργαρίτα 3η βαρόνη Γουέικ του Λίντελ, μητέρα της:
 Ιωάννας του Κεντ, μητέρας του:
 Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας.
 Μαργαρίτα (μετά το 1269 - 7 Φεβρουαρίου 1333), τον Σεπτέμβριο του 1285 παντρεύτηκε τον Έντμουντ Μόρτιμερ 2ο βαρόνο του Γουίγκμορ. Είχαν τρία παιδιά, συμπεριλαμβανομένου του Ρότζερ Μόρτιμερ 1ου κόμη του Μαρτς.

Έπειτα η Λευκή έκανε δεύτερο γάμο, με τον Γουλιέλμο του λα Πλανς (1240 - 1302) και απέκτησε τουλάχιστον έναν γιο:
 Ιάκωβος του λα Πλανς (1265 - 1306) 

Η Λευκή είναι πρόγονος του Εδουάρδου Δ΄ και όλων των μετέπειτα Άγγλων μοναρχών. Άλλοι απόγονοί της είναι η Μαργαρίτα Μπωφόρ (μητέρα του βασιλιά Ερρίκου Ζ΄) και η βασιλικές σύζυγοι Ελισάβετ Γούντβιλ, Άννα Νέβιλ, Άννα Μπόλεϋν, Ιωάννα Σίμουρ, Αικατερίνη Χάουαρντ και Αικατερίνη Παρ.

Το 1285 η Λευκή έλαβε σαν δώρο δώδεκα δρύες χωρίς φύλλα από το δάσος Σέλγουντ από τον Εδουάρδο Α΄ ως καύσιμη ξυλεία για τον χειμώνα. 

Η Λευκή απεβίωσε σε μία άγνωστη ημερομηνία γύρω στο 1302. Ο σύζυγός της Γουλιέλμος Β΄ σκοτώθηκε στις 11 Ιουλίου 1302 στη μάχη του Κουρτραί.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Γάλλοι του 13ου αιώνα
Γάλλοι του 14ου αιώνα
Οίκος του Μπριέν
The Hardkiss

The Hardkiss είναι ένα ουκρανικό συγκρότημα, που δημιουργήθηκε το 2011 στον Κιεβο. Όλα τα μουσικά κομμάτια γράφονται από τα δυο κύρια μέλη την Γιούλια Σάνινα και τον Βαλερι Μπεμπκο. Έγιναν γνωστοί στον χώρο της μουσικής μετά από την δημοσίευση του πρώτου βίντεοκλιπ Babylon. Βραβεύτηκαν ως συγκρότημα "Νέο συγκρότημα της χρονιάς¨ και καλύτερο βίντεοκλιπ Make Up του 2013 στο μουσικό βραβείο YUNA, καλύτερο ροκ-συγκρότημα και καλύτερη live συναύλια των 2017, 2019.

Ιστορία

Η Αρχή 
Η 18χρόνη τραγουδίστρια Γιούλια Σάνινα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και έψαχνε υλικό για να γράψει το άρθρο της, τυχαία συνάντησε τον παραγωγό της εκπομπής στο MTV Ukraine τον Βαλέρι Μπεμπκο. Μετά από την πρώτη γνωριμία τους αποφάσισαν να γράφουν μουσική μαζί δημιουργώντας πρώτα το ντουέτο Val & Sanina. Μετά από το δοκιμαστικό βιντεοκλίπ οι παραγωγοί του Firework Sound - Βολοντιμιρ Σιβοκον και Στας Τιτουνοβ τόνισαν ότι το συγκρότημα πρέπει να τραγουδήσει στα Αγγλικά για να πετύχει στον Δυτικό Κόσμο. Η δημιουργία του τελικού ονόματος του συγκροτήματος έγινε μέσω ψηφοφορίας στο Facebook, οι ακροατές είχαν να επιλέξουν μεταξύ των ονομάτων The Hardkiss και "Pony Planet". Τελικά επιλέχτηκε το όνομα The Hardkiss το οποίο όπως σημειώνουν οι μουσικές συμπεραλαμβάνει γλυκό φιλί με κατι δυνατό .

2011 
Τον Σεπτέμβριο, το συγκρότημα παρουσίασε το πρώτο τους βιντεοκλίπ στο single "Babylon". Το ουκρανικό μουσικο καναλι M1παρουσίασε το βιντεοκλίπ τους. Έναν μήνα αργότερα, κυκλοφόρησε το επόμενο τραγούδι τους "October".

2012 
Στις 29 Ιανουαρίου, το συγκρότημα συμμετείχε στο γαλλικό φεστιβάλ Midem. Τον Φεβρουάριο του 2012, το συγκρότημα υπέγραψε σύμβαση με την παγκόσμια εταιρεία Sony BMG και τη γαλλική εταιρεία Eye-Models. Στο τέλος της άνοιξης του 2012, το συγκρότημα πληροφόρησε τους ακροάτες στην επίσημη τους σελίδα στο Facebook για την διακοπή της συνεργασίας τους με τον Firework Sound.

Δισκογραφία

Άλμπουμ 

 Stones And Honey 2014 
 Perfection is a Lie 2017 
 Залізна ластівка(" Ζαλίζνα Λάστιβκα")  2018 
 Акустика. Live ("Ακούστικα" ) 2020 
 Жива і не залізна( "Ζιβά ι νε ζαλίζνα") 2021

Singles

Παραπομπές
Βερτράνδος Γ΄ της Άντρια

Ο Βερτράνδος Γ΄, γαλλ.: Bertrand III de Baux, ιταλ.: Bertrando Del Balzo (Αύγουστος 1295 - 15 Σεπτεμβρίου 1347) από τον Οίκο των Μπω (ιταλ.: Μπάλτσο) ήταν δούκας της Άντρια και του Σκιλάτσε και 9ος κύριος του Μπω.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1295 στην Άντρια της Ιταλίας από τον Βερτράνδο Β΄ κύριο του Μπερ και τη Βερεγκάρια της Άντρια.

Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα ντ'Ωλνέ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φραγκίσκος.

Απεβίωσε στις 15 Σεπτεμβρίου 1347 στη Νάπολη της Ιταλίας και τάφηκε στο Σαν Ντομένικο Mατζόρε.

Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε το 1324 τη Mαργαρίτα ντ'Ωλναί (d'Aulnay) και είχε τέκνο:
 Φραγκίσκος δούκας της Άντρια, κόμης του Μοντεσκαλιόζο & Σκυλάτσε, και κύριος των Μπερ, Μιζόν & Τιάνο. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Λουίζα του Σαν Σεβερίνο, μετά τη Μαργαρίτα των Καπετιδών-Ανζού-Τάραντα (απέκτησε δύο τέκνα) και έπειτα τη Σουέβα Ορσίνι (απέκτησε δύο τέκνα).
 Ιάκωβος απεβ. 1383, ανιψιός και κληρονόμος του Φιλίππου Β΄ πρίγκιπα του Τάραντα, πρίγκιπα της Αχαΐας και τιτουλάριου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.
 Αντωνία π.1355-1374, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ του Οίκου της Βαρκελώνης βασιλιά της Σικελίας.
 Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου κόμη του Σαιν-Πολ, Μπριέν & Κονβερσάνο.
 Γουλιέλμος, δούκας της Άντρια.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος των Μπω
Νιου Μπράνσγουικ (Νιου Τζέρσεϊ)

Το Νιου Μπράνσγουικ (αγγλικά: New Brunswick) είναι πόλη του Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Η πόλη βρίσκεται κοντά στο ποταμό Ράριταν και απέχει 27 μίλια νοτιοδυτικά του Μανχάταν. Είναι γνωστή ως ζωντανή εμπορική πόλη, καθώς και ως πανεπιστημιούπολη, αφού εκεί βρίσκονται αρκετά σημαντικά πανεπιστήμια, όπως το Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς.

Το 2019, η πόλη είχε πληθυσμό 55.676 και είναι η 689η πολυπληθέστερη πόλη στις ΗΠΑ.

Εκπαίδευση 

Το Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς έχει τρεις από τις πανεπιστημιουπόλεις του στο Νιου Μπράνσγουικ, οι οποίες εκτείνονται και στους γύρω δήμους. Η Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου βρίσκεται επίσης στην πόλη, καθώς και στην πόλη του Πισκάτα.

Το Θεολογικό Σεμινάριο του Νιου Μπράνσγουικ βρίσκεται επίσης στην πόλη. Αυτό το θεολογικό σεμινάριο ιδρύθηκε το 1784 στην Νέα Υόρκη, αλλά μετακινήθηκε το 1910 στο Νιου Μπράνσγουικ. 

Το Κολέγιο της Κομητείας Μίντλεσεξ έχει κάποιες εγκαταστάσεις στην πόλη, αλλά η κυρία πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στο Έντισον.

Παραπομπές 

Πόλεις του Νιου Τζέρσεϊ
Διαμάχη Κύπρου-Τουρκίας για τις θαλάσσιες ζώνες

Η Κύπρος ή Κυπριακή Δημοκρατία και η Τουρκία ή Δημοκρατία της Τουρκίας έχουν εμπλακεί σε μια διαμάχη σχετικά με την έκταση των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ) που κατέχουν, η οποία έχει προκληθεί από τις προσπάθειες εξερεύνησης πετρελαίου και φυσικού αερίου στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή.

Γενικά 
Η Τουρκία αντιτίθεται στις γεωτρήσεις της Κύπρου σε ύδατα που η Κύπρος έχει διεκδικήσει και διεκδικεί σύμφωνα με το διεθνές ναυτικό δίκαιο. Η σημερινή διαμάχη των δύο χωρών για τις θαλάσσιες ζώνες σχετίζεται άμεσα με το πολυετές ζήτημα της Κύπρου και τις λεγόμενες "γκρίζες ζώνες" Αιγαίου. Η Τουρκία είναι το μοναδικό κράτος - μέλος του ΟΗΕ, το οποίο  δεν αναγνωρίζει την Κύπρο και είναι ένα από τα λίγα κράτη που δεν έχουν υπογράψει την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, την οποία η Κύπρος έχει υπογράψει και επικυρώσει.

Αξιώσεις της Τουρκίας 
Η Τουρκία αξιώνει ένα μέρος της ΑΟΖ της Κύπρου βασιζόμενη στον ορισμό της Τουρκίας ότι κανένα νησί, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου, δεν μπορεί να έχει πλήρη ΑΟΖ μήκους 200 ναυτικών μιλίων η οποία παραχωρείται στα κράτη με πρόσβαση στη θάλασσα και θα πρέπει να δικαιούται μόνο τα χωρικά ύδατα των 12 ναυτικών μιλίων. Ο ορισμός της Τουρκίας δημιουργεί διαφωνία σχετικά με τα δικαιώματα στα ύδατα νότια της Κύπρου που περιέχουν υπεράκτια κοιτάσματα αερίου. Αυτός ο ορισμός δεν χρησιμοποιείται από τα περισσότερα άλλα κράτη. Επιπλέον, η διεθνώς μη αναγνωρισμένη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, η οποία δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, αξιώνει επίσης τμήματα της κυπριακής ΑΟΖ. Η Κύπρος και άλλες χώρες, όπως οι: ΗΠΑ, Ισραήλ, Γαλλία, Ρωσία και Ελλάδα) βλέπουν αυτές τις αξιώσεις στη γη και τη θάλασσα της Κύπρου ως παράνομες σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και παροτρύνουν την Τουρκία να απέχουν από την παράνομη γεώτρηση για φυσικό αέριο στην ΑΟΖ του νησιού.{{Efn|See: Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απειλήσει την Τουρκία με οικονομικές και πολιτικές κυρώσεις για παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ.

Δεδομένου ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, δεν υπάρχουν διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών.

Άρνηση της Κύπρου 
Η Κυπριακή Δημοκρατία αρνήθηκε να διαπραγματευτεί τη θαλάσσια διαμάχη και τους φυσικούς πόρους που βρέθηκαν στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας με την τουρκοκυπριακή ηγεσία.

Παραπομπές 

Κυπριακό πρόβλημα
Σχέσεις Κύπρου-Τουρκίας
Αντώνιος Καμπάνης



Η βιογραφία του 
Ο Αντώνιος Καμπάνης γεννήθηκε το 1857 ,είχε καταγωγή από την Άνδρο και σκοτώθηκε στη μάχη του Κιλκίς- Λαχανά το 1913 στο Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο.

Καταγόταν από μεγάλη και αρχοντική οικογένεια της Άνδρου και είχε συγγένεια με το Νικόλαο Μαυρογένους ,ηγεμόνα της Βλαχίας .

Την αγάπη για την πατρίδα του την κληρονόμησε από τον πατέρα του Δημήτριο Καμπάνη ο οποίος είχε πολεμήσει στην επανάσταση του 1821 και κατόπιν συμμετείχε ενεργά στις εθνικές συνελεύσεις της Τροιζήνας , της Επιδαύρου και του Άργους. Αργότερα έγινε γερουσιαστής στην κυβέρνηση Καποδίστρια ενώ επί της Βασιλείας του Όθων Α΄ της Ελλάδας υπήρξε σύμβουλος επικρατείας.

Το 1877 κατατάσσεται εθελοντικά στον ελληνικό στρατό , γίνεται Ανθυπολοχαγός Πεζικού (1882) και φτάνει στο βαθμό του Συνταγματάρχη και Διοικητή του 8ου Συντάγματος. Συμμετείχε επίσης στον πόλεμο του 1897.

Μετέφρασε το σύγγραμμα του Αυστριακού Στρατηγού VonKuhn «Ο ορεινός πόλεμος» ενώ έγραψε και άλλα βιβλία.

Ο θάνατός του 
Η μάχη Κιλκίς - Λαχανά στην οποία έπεσε ο Συνταγματάρχης Αντώνιος Καμπάνης ,θεωρείται από τις πιο φονικές της ελληνικής νεότερης ιστορίας . Στη μάχη του Κιλκίς οι απώλειες για την ελληνική πλευρά ήταν 5,662 νεκροί και τραυματίες. Ο μεγάλος αυτός αριθμός ήταν αποτέλεσμα των μετωπικών επιθέσεών σε ακάλυπτο έδαφος με τις Βουλγαρικές και Αυστριακές Δυνάμεις .

Ο Καμπάνης έπεσε μαχόμενος την 21 Ιουνίου 1913 (Ελληνοβουλγαρικός πόλεμος) στο ύψωμα 272 λίγες ώρες πριν καταληφθεί οριστικά και απελευθερωθεί η πόλη του Κιλκίς.

Συγκεκριμένα αποφάσισε να θυσιαστεί ο ίδιος, πηγαίνοντας πάνω σε ένα λόφο για να καταδείξει την θέση του εχθρού.

Φαίνεται να είπε χαρακτηριστικά: «Κάντε στην άκρη. Εγώ έζησα αρκετά. Εσείς είστε μικροί ακόμη. Σας περιμένουν οι οικογένειές σας».

Η θυσία του έδειξε τον δρόμο προς την απελευθέρωση της πόλης του Κιλκίς. Το όνομα του έγινε θρύλος στην τοπική κοινωνία. Το χωριό Καμπάνη, όπου έπεσε ηρωικά έχει πάρει προς τιμή του το Επώνυμο του.

....Έπειτα καταδεικνύοντας την θέση του εχθρού είπε: «Ιδού ο δρόμος προς την νίκη». Τότε θραύσματα οβίδος τον χτύπησαν στις διόπτρες του (κιάλια) και πριν προλάβει να αντιδράσει, έσκασε δίπλα του άλλη μια οβίδα και τον αποτελείωσε...

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αντώνιος Καμπάνης
 https://andriakipress.gr/2019/04/14/antonios-d-kampanis/

Παραπομπές 

Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Έλληνες Γερουσιαστές
Εθνική Αρχή Διαφάνειας

Η Εθνική Αρχή Διαφάνειας είναι ανεξάρτητη διοικητική αρχή ιδρυθείσα βάσει του ν.4622/2019 (για το επιτελικό κράτος) . Με τη σύσταση της νέας αρχής καταργήθηκαν ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, το Σώμα Επιθεωρητών-Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης, το Σώμα Επιθεωρητών Υγείας και Πρόνοιας, το Σώμα Επιθεωρητών Δημοσίων Έργων, το Σώμα Επιθεωρητών – Ελεγκτών Μεταφορών και η Γενική Γραμματεία Καταπολέμησης της Διαφθοράς και οι αρμοδιότητές τους μεταφέρθηκαν στην νέα Αρχή. 

Αποτελείται από ένα πενταμελές συμβούλιο Διοικητικό Συμβούλιο, τον Πρόεδρο και τέσσερα τακτικά μέλη. Η έδρα της είναι η Αθήνα, ενώ λειτουργούν έξι Περιφερειακές Υπηρεσίες σε Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Τρίπολη, Πάτρα, Σέρρες και στο Ρέθυμνο. 

Στις 14 Ιουλίου 2022, ο διοικητής της, Άγγελος Μπίνης, δήλωσε την παραίτησή του. Έκτοτε, η αναπληρώτρια διοικητής Αλεξάνδρα Ρογκάκου, εκτελεί χρέη.

Το 2021, η ΕΑΔ συνέταξε 2.479 ολοκληρωμένες εκθέσεις ενώ έλαβε 5.128 καταγγελίες και 2.743 εντολές ελέγχου ενώ 1.878.488 ευρώ καταλογίσθηκαν σε υπόλογους. Οι περισσότερες αναφορές, 28,88%, πραγματοποιήθηκαν σε Δήμους.΄Ελέγχθηκαν 22.982 φορείς και 208.707 φυσικά πρόσωπα. 

Η Αρχή μετέχει στην Ολομέλεια του Εθνικού Συντονιστικού Οργάνου Ελέγχου και Λογοδοσίας.

Παραπομπές

Δημόσια Διοίκηση
Αρχαιολογικό Μουσείο Ιθάκης

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ιθάκης είναι αρχαιολογικό μουσείο στο χωριό του Βαθέος, στο νησί της Ιθάκης, στην Ελλάδα. Στεγάζει τέχνεργα τα οποία ανευρέθηκαν εντός του νησιού, χρονολογούμενα, κυρίως, από την αρχαία περίοδο.

Το μουσείο ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Ο κτιριακός σχεδιασμός του περιλαμβάνει έναν προθάλαμο, καθώς και τρεις αίθουσες εκθέσεων. Βρίσκεται εντός του ανατολικού τμήματος του κέντρου του χωριού του Βαθέος, πλησίον του καθεδρικού ναού. Το νησί αποτελεί, επίσης, έδρα της Αρχαιολογικής Συλλογής Σταυρού Ιθάκης.

Συλλογές  
Το μουσείο στεγάζει αρχαιολογικά ευρήματα προερχόμενα από ανασκαφές σε όλο το μήκος του νησιού, κυρίως από το νότιο τμήμα του, από περιοχές όπως ο Αετός, το ιερό του Απόλλωνα στον Πίσω Αετό, το Κιόνι και το Βαθύ, καθώς και από ορισμένες άλλες τοποθεσίες στο βόρειο τμήμα του νησιού. Τα τέχνεργα χρονολογούνται κυρίως μεταξύ της γεωμετρικής περιόδου και της ρωμαϊκής περιόδου. Τα αρχαιότερα εκθέματα τα οποία φιλοξενούνται εντός του μουσείου χρονολογούνται στη μυκηναϊκή περίοδο. Η συλλογή περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, κεραμικά τα οποία χρονολογούνται, κυρίως, από τη γεωμετρική περίοδο. Πέραν των κεραμικών, τα οποία αριθμούν, συνολικά, περισσότερα από  εκθέματα, η συλλογή του μουσείο περιλαμβάνει, επίσης, επιτύμβιες στήλες, αντικείμενα από ορείχαλκο και ελεφαντόδοντο, μικρού μεγέθους ειδώλια, καθώς και άλλα αντικείμενα από χρυσό.

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 

Ιθάκη
Ιθακης
Διακόπι Αρκαδίας

Το Διακόπι είναι μικρό ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Το Διακόπι βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας και είναι κτισμένο στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Ολίγυρτος σε υψόμετρο 800 μέτρα. Το χωριό απέχει 42 χλμ. Β. από την Τρίπολη και 20 χλμ. Β. από το Λεβίδι. Πρόκειται για κτηνοτροφικό οικισμό ανάμεσα στη Λίμνη (Δ.) και το Μάτι (ΒΑ.). Αναφορές για τον οικισμό υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821 όπου καταγράφεται ως Μπεντένι ή Μπιτίνι Μουσάγα να συμπεριλαμβάνεται στην τότε επαρχία Τριπολιτσάς. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 με την ονομασία Μπεντένι στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καφυών. Το 1912 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε Διακόπι. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κανδήλα και τη Μονή Κανδήλας αποτελεί την τοπική κοινότητα Κανδήλας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεβιδίου του δήμου Τρίπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 21 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μια... βόλτα στο χιονισμένο Μπεντένι - Διακόπι Αρκαδίας (pics) από τον ιστότοπο https://www.pna.gr/arcadia/

Παραπομπές

Χωριά του νομού Αρκαδίας
Δήμος Τρίπολης
Κίτσκαλνγια

Το Κίτσκαλνγια (ρωσικά: Кичкальня́; ταταρικά: Кычытканлы́) είναι Ταταρικό χωριό στην επαρχία Νουρλάτσκι της Δημοκρατία του Ταταρστάν στη Ρωσία.

Ιστορία
Σύμφωνα με τους κατοίκους, το χωριό Κίτσκαλνγια ιδρύθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα. Από ιστορίες που μεταβιβάστηκαν προφορικά από γενιά σε γενιά, το χωριό ιδρύθηκε από τρεις οικογένειες που προέρχονταν από το χωριό Ουζέγιεβο (το οποίο τώρα ανήκει στην επαρχία Ακσουμπαγιέφσκι). Ο Μουλάς Τοχβατουλάχ ήταν από τους πρώτους κατοίκους του χωριού. Σύμφωνα με τον μύθο, αυτές οι οικογένειες έφυγαν από τα σπίτια τους, κρυβόμενο από αναγκαστικό εκχριστιανισμό μετά την κατάκτηση του Χανάτο του Καζάν από τον Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας. Στην πραγματικότητα, η επανεγκατάσταση αρκετών οικογενειών από το χωριό Ουζέγιεβο εξηγείται από την ενδοπεριφερειακή επανεγκατάσταση, καθώς ο Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας πέθανε το 1584.

Η υπάρχουσα ιστοριογραφική βιβλιογραφία παρέχει αντιφατικές πληροφορίες σχετικά με την ημερομηνία σχηματισμού του χωριού - από τα μέσα του 17ου αιώνα έως το 1710. Σύμφωνα με το μύθο, ένα συγκεκριμένο όνομα το 1911 ισχυρίστηκε ότι το χωριό "Μοράσα Μπασί" ιδρύθηκε πριν από 300 χρόνια, δηλαδή, το 1611, αλλά αυτό είναι πολύ απίθανο. Μέχρι το 1920, αποτελούσε μέρος του βολόστ Στάρο-Αλμετέφσκαγια της επαρχίας Τσιστοπόλ του Κυβερνείου του Καζάν.

Στο 18ο - 1ο μισό του 19ου αιώνα, οι κάτοικοι ανήκαν στην κατηγορία των κρατικών αγροτών, ασκώντας καθήκοντα πολέμου. Ασχολήθηκαν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, το τούβλο, το ψάρεμα, το συνεταιρισμό, την ξυλουργική και τη χειροτεχνία.
Πέτρος της Σαβοΐας, αρχιεπίσκοπος της Λυών

Ο Πέτρος, γαλλ.: Pietro di Savoie (απεβ. Νοέμβριος 1332) από τον Οίκο της Σαβοΐας, ήταν αρχιερέας (prelate) του 14ου αι.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Θωμά Γ΄ κόμη του Πεδεμοντίου (Piedmont) και της Γκυγιόν της Βουργουνδίας, κόρης του Ούγου του Σαλόν. Το 1304 ήταν κοσμήτορας του καθεδρικού ναού του Σόλσμπερυ (Salisbury) και μέλος του Συλλόγου του Καθεδρικού.

Τον Δεκέμβριο του 1308 διορίστηκε αρχιεπίσκοπος της Λυών και πρωθιερέας της Γαλατίας. 

Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, ο Πέτρος δεν αποδέχθηκε τη σταδιακή επέκταση του βασιλείου της Γαλλίας επί της Λυών. Παρότρυνε τους κατοίκους να εξεγερθούν,  τους ενθάρρυνε να ενισχύσουν τα τείχη της πόλης και εγκατέλειψε τη μακροχρόνια διαμάχη μεταξύ του αρχιεπισκόπου και του Συλλόγου του καθεδρικού.  Έτσι ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας έστειλε τον γιο του Λουδοβίκο βασιλιά της Ναβάρρας και τον αδελφό του Κάρολο κόμη του Βαλουά ως ηγέτες στρατού, που πολιόρκησε τη Λυών το 1310. Ο πόλεμος τελείωσε με την παρέμβαση τού θείου τού αρχιεπισκόπου, Αμεδαίου Ε΄ κόμη της Σαβοΐας, ο οποίος απρόθυμα συμφώνησε με την πλευρά του βασιλιά, για να μη γίνει το επόμενο θύμα.  Υπογράφηκε συνθήκη στις 10 Απριλίου 1312, αλλά ο Πέτρος έχασε τον έλεγχο της Λυών από τον βασιλιά. Οι κάτοικοι της Λυών έλαβαν πολλά προνόμια, όπως το δικαίωμα καθορισμού τελών για τη λειτουργία της πόλης.

Αυτά είναι το αντικείμενο δύο εγγράφων: ενός από τους κληρικούς της Λυών μεταξύ της έναρξης του Συμβουλίου της Βιέννης στις 16 Οκτωβρίου 1311 και της Συνθήκης της 10ης Απριλίου 1312, που διόρισε τον Γκραουαμίνα· και του άλλου από τον εκτελεστή του επιμελητή Μακόν, μεταξύ αυτής της συνθήκης και του τέλους του 1312.  To πρώτo επιδιώκει να δείξει ότι οι βασιλικές διαρπαγές ήταν τεράστιες, λαμβάνοντας υπόψη τις κονταρομαχίες (tournois) των 150.000 λιρών. Το δεύτερο ελαχιστοποιεί το κόστος αυτό, μειώνοντάς το στις 10.000 λίρες. Από αυτό, το βασιλικό θησαυροφυλάκιο δεν έδωσε παρά 2.000 λίβρες, στις οποίες ο βασιλιάς πρόσθεσε, από «βασιλική γενναιοδωρία» (sua munificentia regalis) άλλες 500 λίβρες.  Αυτές οι αποζημιώσεις καταβλήθηκαν στον αρχιεπίσκοπο στις 27 Δεκεμβρίου 1312.

Το 1316 έγινε η εκλογή και η στέψη του πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ στην πόλη του.

Πρόγονοι

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Οίκος της Λυών
Άνισες συνθήκες

Οι Άνισες συνθήκες είναι το όνομα που δόθηκε από τους Κινέζους σε μια σειρά συνθηκών που υπογράφηκαν ανάμεσα στην δυναστεία Κινγκ και ορισμένες Δυτικές Δυνάμεις, την Ρωσική Αυτοκρατορία και την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας κατά την διάρκεια του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα. Οι συμφωνίες, στις οποίες συχνά κατέληγαν μετά από μια στρατιωτική ήττα, περιλάμβαναν μονόπλευρους όρους κατά τους οποίους απαιτούνταν από την Κίνα να παραχωρήσει εδάφη, να πληρώσει αποζημιώσεις ή να παρέχει εξωεδαφικά προνόμια σε ξένους πολίτες.

Στις συνοριακές διαπραγματεύσεις με τις γειτονικές χώρες, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας κατέληξε σε συμφωνία με άλλες χώρες για να λάβει περίπου το 7% της επικράτειας που ήταν μέρος της δυναστείας Κινγκ, όταν αυτή η τελευταία βρισκόταν στο απόγειό της.

Με την άνοδο του κινεζικού εθνικισμού και του αντι-ιμπεριαλισμού την δεκαετία του 1920, τόσο το Κουομιτάνγκ όσο και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας χρησιμοποίησαν αυτήν την ιδέα για να χαρακτηρίσουν την απώλεια της κινεζικής κυριαρχίας στην περιοχή μεταξύ του 1840 και 1950. Ο όρος "άνισες συνθήκες" συνδέθηκε με τον "αιώνα ταπείνωσης" της Κίνας, κυρίως με τις παραχωρήσεις σε ξένες δυνάμεις και με την απώλεια της τιμολογιακής αυτονομίας μέσω των πρωτότυπων συνθηκών.

Οι Ιάπωνες και οι Κορεάτες χρησιμοποιούν επίσης συχνά αυτόν τον όρο για να αναφερθούν στις συνθήκες που είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια της κυριαρχίας τους σε διάφορους βαθμούς.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Auslin, Michael R. (2004).   Negotiating with Imperialism: The Unequal Treaties and the Culture of Japanese Diplomacy. Cambridge: Harvard University Press. ; OCLC 56493769
 OCLC 300287988
Nish, I. H (1975). "Japan Reverses the Unequal Treaties: The Anglo-Japanese Commercial Treaty of 1894". Journal of Oriental Studies. 13 (2): 137–146.
Perez, Louis G (1999). Japan Comes of Age: Mutsu Munemitsu & the Revision of the Unequal Treaties. p. 244.
Ringmar, Erik (2013). Liberal Barbarism: The European Destruction of the Palace of the Emperor of China. New York: Palgrave Macmillan.
Wang, Dong (2003). "The Discourse of Unequal Treaties in Modern China". Pacific Affairs. 76 (3): 399–425. 
Wang, Dong.  (2005). China's Unequal Treaties: Narrating National History. Lanham, Maryland: Lexington Books. .
Fravel, M. Taylor (2008). Strong Borders, Secure Nation: Cooperation and Conflict in China's Territorial Disputes. Princeton University Press.

Πρωτογενείς πηγές
Halleck, Henry Wager. (1861). International law: or, Rules regulating the intercourse of states in peace and war. New York: D. Van Nostrand. OCLC 852699
Korean Mission to the Conference on the Limitation of Armament, Washington, D.C., 1921–1922. (1922). Korea's Appeal to the Conference on Limitation of Armament. Washington: U.S. Government Printing Office. OCLC 12923609
Fravel, M. Taylor (2005). Regime Insecurity and International Cooperation: Explaining China's Compromises in Territorial Disputes. International Security. 30 (2): 46–83. doi:10.1162/016228805775124534. ISSN 0162-2889.
Κάπτεν Κιντ

O Κάπτεν Γουϊλιαμ Κιντ ήταν πειρατής, γνωστός ως Κάπτεν Κιντ. Πληροφορίες κατατάσσουν την γέννηση του γύρω στο 1645 είτε στο Γκρίνοκ είτε στο Ναντί της Σκωτίας αν και οι περισσότερες πηγές τείνουν προς το πρώτο. Σύμφωνα με μια πηγή ο Ουϊλιαμ Κιντ καθώς κατευθυνόταν προς την κρεμάλα είπε ότι κατάγεται απο το Γκρίνοκ.

Από ναύτης πειρατής 

Το 1670 γίνεται μέλος του πληρώματος ενός πολυεθνικού πειρατικού πλοίου στην Καραϊβική. Οι δεξιότητες του και οι ικανότητες του τον κατατάσσουν ως ένας από τους καλύτερους ναυτικούς με αποτέλεσμα να εκλέγεται σε κυβερνήτη του σκάφους. Λειτουργεί κάτω από το αγγλικό στέμμα με αποστολή να φέρει την αγγλική σημαία και να κουρσεύει γαλλικά και ισπανικά εμπορικά πλοία. Περίπου 28 χρόνια αργότερα επιτίθεται σε πλοίο των Αρμενών, σύμμαχοι των Άγγλων υπό την γαλλική σημαία. Αυτή η πράξη ταξίδεψε στην Αγγλία τρεις μήνες αργότερα. Εκείνη ήταν η στιγμή που ο Κάπτεν Κιντ θεωρείται πλέον πειρατής και γίνεται καταζητούμενος και ένας από τους πιο διαβόητους πειρατές της εποχής.

Σύζυγος 
Στις 16 Μαϊου του 1961, ο Ουίλιαμ Κιντ παντρεύτηκε την Σάρα Μπράντλεϊ (Sarah Bradley Cox Oort).  Αγγλίδα, γύρω στα είκοσι ήταν μια από τις πλουσιότερες χήρες της Νέας Υόρκης κληρονομώντας την περιουσία του πρώτου της γάμου. Μετά τον γρήγορο γάμο τους μετακόμισαν σε μια έπαυλη που της είχε κληρονομήσει ο πρώτος της σύζυγος στο Pearl Street της Νέας Υόρκης. Πιστεύεται ότι η Σάρα ήταν πιστή στον Ουίλιαμ ως το τέλος και τον βοηθούσε σε κάθε περίπτωση ως τον θάνατο του.

Δίκη και θάνατος

Ο Ουϊλιαμ Κιντ πέθανε την Κυριακή στις 18 Μαίου το 1701 στο Ουάπινγκ του Λονδίνου. Ήταν γύρω στα πενήντα του. Καταδικάστηκε σε θάνατο μέσω απαγχονισμού και το πτώμα του αφέθηκε σε δημόσια θέα στο Τίλμπουρι, δίπλα στον ποταμό Τάμεση. Η κίνηση αυτή ήταν για να είναι ορατός ο θάνατος του σε διερχόμενα πλοία ώστε να αποθαρρυνθούν από το να καταλήξουν πειρατές. Αξιοσημείωτο γεγονός είναι ότι ο Κιντ ως το τέλος δεν φάνηκε να παραδέχεται κάποια από τις κατηγορίες που του πρόσαπταν. Το μόνο που ίσως δείχνει κάποια μετάνοια ήταν όταν δήλωσε ότι πραγματικά συγχώρεσε όλο τον κόσμο

Θρύλος 
Ο Ουίλιαμ Κιντ ίσως δεν ήταν ο συνηθισμένος πειρατής που ανάγκαζε ανθρώπους να περπατήσουν στην σανίδα  αλλά οι άγνωστοι θησαυροί του τον μετέτρεψαν σε θρύλο. Ακόμη και σήμερα κυνηγοί χρυσού ψάχνουν για τον θησαυρό του αλλά μάταια. Υπήρχαν φήμες ότι βρέθηκε θησαυρός του στην Μαγαδασκάση αλλά ως τώρα δεν έχει αποδειχθεί και κατά πάσα πιθανότητα είναι ψεύτικες φήμες.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 https://books.google.gr/books?hl=el&lr=&id=O3w46iqYw1YC&oi=fnd&pg=PA7&dq=captain+kidd+pirate&ots=sY_ASW8PfB&sig=2G92jIr9mLVG2ck-LGP-M33v3jg&redir_esc=y#v=onepage&q=captain%20kidd%20pirate&f=false
 https://www.pardoncaptainkidd.com/sarah-kidd-loyal-to-the-end
 https://www.britannica.com/biography/William-Kidd
 https://www.historytoday.com/archive/months-past/execution-captain-kidd

         

Άγγλοι πειρατές
Αβαλοκιτεσβάρα

Στον βουδισμό, το Αβαλοκιτεσβάρα είναι ένα μποτισάτβα που περιέχει την πίστη και την συμπόνια των βουδιστών. Αυτό το μποτισάτβα απεικονίζεται, περιγράφεται, ενσαρκώνεται σε διάφορους πολιτισμούς ως ανδρική ή γυναικεία μορφή. Στο Θιβέτ, είναι γνωστό ως Τσενρέζικ. Στον κινεζικό βουδισμό, το αβαλοκιτεσβάρα έχει εξελιχθεί σε μια γυναικεία φιγούρα κάννον που είναι επίσης γνωστή με το ίδιο όνομα στην Ιαπωνία, την Κορέα και το Βιετνάμ. Στο Νεπάλ, αυτή η μορφή είναι γνωστή ως καρουναμάγια ή σέτο μακιντράναθ. Είναι γνωστό ως Νάγια Ντεβίγιο στην Σρι Λάνκα και ως Λοκανάθα στην Βιρμανία. Στην Ταϊλάνδη και την Καμπότζη ονομάζεται Λοκεσβάρα.

Παραπομπές

Πηγές
  
 
  ill. colour

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 The Origin of Avalokiteshvara of Potala
 An Explanation of the Name Avalokiteshvara
 The Bodhisattva of Compassion and Spiritual Emanation of Amitabha - from Buddhanature.com
 Depictions at the Bayon in Cambodia of Avalokiteshvara as the Khmer King Jayavarman VII
 Mantra Avalokitesvara
 Avalokiteshvara at Britannica.com
 Chenrezig Tibetan Buddhist Center of Philadelphia
Προκόπιος της Μοραβίας

Ο Προκόπιος, ,  (π.1388 - 24 Σεπτεμβρίου 1405) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου, ήταν μάργραβος της Μοραβίας από το 1375 μέχρι το τέλος του το 1405 και επαρχιακός κυβερνήτης του βασιλείου.

Βιογραφία 
Ο Προκόπιος γεννήθηκε γύρω στο 1358 στην πόλη Μπρνο της Μοραβίας. Ήταν ο 3ος γιος του Ιωάννη-Ερρίκου μαργράβου της Μοραβίας και της Mαργαρίτας της Οπάβας. Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1375, ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιάκωβος επικυρώθηκε ως μάγραβος και κύριος της Μοραβίας, ενώ ο Προκόπιος και ο αδελφός του Ιωάννης-Σομπιέσλαφ έλαβαν τον τίτλο των «νεαρών μαργράβων».

Τα αδέλφια ξεκίνησαν σύντομα τους λεγόμενους Πολέμους των μαργράβων της Μοραβίας, τροφοδοτούμενους από διαφωνίες σχετικά με την κληρονομιά και την αποσταθεροποιητική κατάσταση μετά το τέλος του θείου τους Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας το 1378. Ο Ιάκωβος και ο Προκόπιος κυβερνούσαν τη Μοραβία μαζί εκείνη την εποχή και συμμετείχαν στις κοινές προσπάθειες του Οίκου του Λουξεμβούργου για την απόκτηση του Πολωνικού και Ουγγρικού στέμματος. Υποστήριξαν οικονομικά τον εξάδελφό τους Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου για να αποκτήσει το Ουγγρικό στέμμα. Ο Βεντσεσλάβος Δ΄ της Βοημίας (Τσεχίας) ζήτησε επίσης οικονομική βοήθεια από τους δύο αυτούς εξαδέλφους του της Μοραβίας.

Το 1402 ο Προκόπιος έγινε αιχμάλωτος του Σιγισμούνδου του Λουξεμβούργου στο Πρεσπούρκ (Prešpurk) και παρέμεινε στη φυλακή για δύο έτη. Ο Ιάκωβος τελικά συνέβαλε στην απελευθέρωσή του, αλλά ο Προκόπιος υπέκυψε σύντομα σε ασθένεια και απεβίωσε στις 24 Σεπτεμβρίου 1405 στο Μπρνο. Μετά το τέλος του, ο Ιάκωβος έγινε ο μοναδικός άρχοντας της Μοραβίας.

Οικογένεια
Ο μη νόμιμος γιος του:
 (νόθος) Γεώργιος του Λουξεμβούργου, ήταν ο τελευταίος απόγονος του Οίκου του Λουξεμβούργου. Ωστόσο, λόγω της μη νόμιμης καταγωγής του, δεν μπορούσε να διεκδικήσει τα δικαιώματα κληρονομιάς για την περιουσία και τους τίτλους των προγόνων του.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Αναφορές σε πηγές

Οίκος του Λουξεμβούργου
Δυσγραφία

Ως δυσγραφία ορίζεται η διαταραχή στη διατύπωση, συνοχή του γραπτού λόγου αλλά και η δυσκολία στην αποτύπωση χαρακτήρων, γραμμάτων και αριθμών.   Η δυσγραφία αποτελεί μία ειδική μαθησιακή δυσκολία καθώς συνδέεται με μειωμένη απόδοση γραπτού λόγου, ορθογραφία και αλληλουχία των δακτύλων (η κίνηση των μυών που απαιτείται για τη γραφή).   Συχνά συνδέεται με άλλες μαθησιακές δυσκολίες όπως διαταραχή ομιλίας, ΔΕΠΥ (ADHD) και Αναπτυξιακές διαταραχές.  Τα άτομα με δυσγραφία συχνά αντιμετωπίζουν ασυνήθιστη δυσκολία στο γράψιμο, προκαλώντας κόπωση. Η δυσγραφία δεν θεραπεύεται.

Τα άτομα με δυσγραφία μπορεί συχνά να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην καθημερινότητά τους όπως το δέσιμο παπουτσιών, το κούμπωμα κουμπιών στα ρούχα, στην ενασχόλησή τους με συγκεκριμένα μουσικά όργανα. Ωστόσο, η δυσγραφία δεν επηρεάζει όλες τις λεπτές κινητικές δεξιότητες. Τείνουν, επίσης, στο να αποτυγχάνουν να διατηρήσουν το μέγεθος και το σχήμα των γραμμάτων που παράγουν εάν δεν μπορούν να δουν τι γράφουν.

Δείτε επίσης
Δυσλεξία 
Αυτισμός

Παραπομπές

Μαθησιακές δυσκολίεςΕιδική Αγωγή
Αντίνα Βαλεάν

Η Αντίνα Βαλεάν (γεννημένη στις 16 Φεβρουαρίου 1968) είναι Ρουμάνα πολιτικός που υπηρετεί ως Ευρωπαία Επίτροπος Μεταφορών υπό την ηγεσία της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν από το 2019.  Υπηρέτησε στο παρελθόν ως μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 2007 έως το 2019, όπου προήδρευσε της Επιτροπής Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2019.

Εκπαίδευση 
Η Βαλεάν έχει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και ασφάλεια, μεταπτυχιακές σπουδές στη διαχείριση εθνικής ασφάλειας και άμυνας και πτυχίο στα μαθηματικά.

Πολιτική καριέρα

Καριέρα στην εθνική πολιτική 
Μέλος του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος (PNL), και μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, η Βαλεάν εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων με το ψηφοδέλτιο του κόμματος Δικαιοσύνης και Αλήθειας για την κομητεία Καλαράσι στις εκλογές του 2004.

Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 2007-2019 
Η Βαλεάν έγινε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου την 1η Ιανουαρίου 2007, με την προσχώρηση της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Καθ 'όλη τη διάρκεια της θητείας της στο κοινοβούλιο, υπηρέτησε στην Επιτροπή Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας και το 2019 έγινε πρόεδρος της. Κατά τη διάρκεια της θητείας της στην επιτροπή, ήταν η εισηγήτρια του Κοινοβουλίου για τον Μηχανισμό «Συνδέοντας την Ευρώπη»  και τους κανονισμούς περιαγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από το 2014 έως το 2017, η Βαλεάν ήταν μία από τους Αντιπροέδρους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου υπό την ηγεσία του Προέδρου Αντόνιο Ταγιάνι. Υπό αυτήν την ιδιότητα, ήταν υπεύθυνη για την τεχνολογία πληροφοριών και επικοινωνιών (ΤΠΕ).  Προήδρευσε επίσης στην Επιτροπή Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας και Ασφάλειας των Τροφίμων από το 2017 έως το 2019 και υπηρέτησε στην Επιτροπή Αναφορών από το 2009 έως το 2014.

Εκτός από τις αναθέσεις της επιτροπής της, η Βαλεάν ήταν μέρος των αντιπροσωπειών του Κοινοβουλίου στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (2007-2009), την Κοινοβουλευτική Συνέλευση Euronest (2009-2014) και τις Ηνωμένες Πολιτείες (από το 2014). Ήταν επίσης μέλος του Διατλαντικού Διαλόγου Νομοθετών (TLD),  του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Διαδικτύου και της διακομματικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις μακροπρόθεσμες επενδύσεις και την επανεκβιομηχάνιση.

Ευρωπαία Επίτροπος Μεταφορών, 2019 – σήμερα 
Τον Νοέμβριο του 2019, η κεντροδεξιά κυβέρνηση υπό τον πρωθυπουργό Λούντοβικ Ορμπάν πρότεινε τη Βαλεάν και τον Ζίγκφριντ Μούρεσαν ως υποψηφίους για τη θέση του επόμενου Ευρωπαίου Επιτρόπου της χώρας. Στη συνέχεια επελέγη να γίνει η επόμενη Ευρωπαία Επίτροπος Μεταφορών από την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Στις αρχές Μαρτίου 2020, η Βαλεάν διορίστηκε από τη Φον ντερ Λάιεν για να υπηρετήσει στην ειδική ομάδα εργασίας της Επιτροπής για το συντονισμό της αντίδρασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην πανδημία COVID-19.

Παραπομπές

Eξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αντίνα Βαλεάν ευρωβουλευτής, επίσημος ιστότοπος
 Προφίλ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου 

Ευρωπαίοι επίτροποι
Ρουμάνοι πολιτικοί
Ιωάννα του Λουξεμβούργου-Σαιν-Πολ

Η Ιωάννα, γαλλ.: Jeanne comtess de Saint-Pol, de Ligny (απεβ. 18 Σεπτεμβρίου 1430, Αβινιόν), που απεκαλείτο demoiselle de Luxembourg, ήταν από τον Οίκο του Λουξεμβούργου-Λινύ. Γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Λινύ.

Βιογραφία 
Ήταν η τρίτη κόρη του Γκυ κόμη του Λινύ, του Ρουσύ και του Μπωβουάρ και της Μαώ/Ματθίλδης των Σατιγιόν, κόρης του Ιωάννη κόμη του Σαιν-Πολ.

Μετά το τέλος του μικρανιψιού της Φιλίππου Α΄ των Βαλουά-Βουργουνδίας, δούκα της Βραβάντης, ήταν η πλησιέστερος συγγενής του, έτσι μετά το τέλος του στις 14 Αυγούστου 1430 κληρονόμησε το Σαιν-Πολ και το Λινύ. Ζούσε εκείνη την εποχή στο Μπω(ρε)βουάρ, που ανήκε στον αγαπημένο ανιψιό της Ιωάννη Β΄. Εκείνη τη στιγμή, ο Ιωάννης κρατούσε τη Ιωάννα της Λωρραίνης, την οποία είχε συλλάβει, ως κρατούμενη. Η Ιωάννα του Λινύ της έδειξε ευγένεια και παρακάλεσε τον ανιψιό της να μην πωλήσει την Ιωάννα στους Άγγλους. Η κόμισσα απεβίωσε λίγο αργότερα. Τα φέουδά της μοιράστηκαν μεταξύ του μεγαλύτερου ανιψιού της Πέτρου Α΄ κόμη του Μπριέν, που έλαβε το Σαιν-Πολ και του ευνουμένου της ανιψιού Ιωάννη Β΄, που έλαβε το Λινύ. Και οι δύο ήταν τέκνα του αδελφού της Ιωάννη κυρίου του Μπωβουάρ και του Ριχενμπούργκ.

Το Ιωάννα κόμισσα του Λινύ είναι μία ηρωίδα στο ιστορικό μυθιστόρημα της Φίλιππα Γκρέγκορυ του 2011, Η λαίδη Ρίβερς, που επικεντρώνεται στη μικρανιψιά της Ιακωβίνα του Λουξεμβούργου (κόρη του Πέτρου Α΄).

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Jeanne του Λουξεμβούργου στο "Jeanne-darc.dk"

Αναφορές σε πηγές και Υποσημειώσεις

Κόμητες του Λινί
Κόμητες του Σαιν-Πολ
Ιωάννα του Σαιν-Πολ

Η Ιωάννα, γαλλ.: Jeanne de Saint-Pol (απεβ. 1407) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου-Λινύ ήταν κόρη του κόμη του Λινύ και του Σαιν-Πολ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βραβάντης.

Βιογραφία 
Ήταν η μόνη κόρη του Βάλεραν Γ΄ κόμη του Λινύ και του Σαιν-Πολ και της πρώτης του συζύγου Mωντ των Χόλαντ. Η Μωντ ήταν κόρη της Ιωάννας του Κεντ και του 1ου συζύγου της Θωμά Χόλαντ, 1ου κόμη του Κεντ. Ο 3ος σύζυγος της Μωντ ήταν ο Εδουάρδος του Γούντστοκ, ο Μαύρος πρίγκιπας. Η Ιωάννα του Κεντ ήταν από τον Οίκο των Ανζού-Πλανταγενετών, και ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας, πατέρας του Εδουάρδου του Γούντστοκ, ήταν εξάδελφός της.

Οικογένεια 
Το 1402 παντρεύτηκε τον Αντώνιο των Βαλουά-Βουργουνδίας δούκα της Βραβάνδης (απεβ. 1415), που σκοτώθηκε στο Aζενκούρ από Άγγλους τοξότες πολεμώντας ενάντια στον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας  (μικρανιψιό του Εδουάρδου του Γούντστοκ). Ήταν η μητέρα των:
 Ιωάννης Δ΄ (1403-1427), δούκας της Βραβάντης
 Φίλιππος (1404-1430), κόμης του Λινύ και του Σαιν-Πολ.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

 
Οίκος του Βαλουά-Βουργουνδίας-Βραβάντης
Μητροπολίτης Μαυροβουνίου Ιωαννίκιος

Ο Ιωαννίκιος Β' (κατά κόσμον Γιόβαν Μίτσοβιτς, σερβικά κυριλλικά: Јован Мићовић γεννημένος στις 20 Απριλίου 1959), είναι επίσκοπος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που υπηρετεί  ως μητροπολίτης Μαυροβουνίου και  Παραθαλλασίας  και πρωτεύων της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Μαυροβούνιο από το Μάιο του 2021. Τον Οκτώβριο του 2020, μετά τον θάνατο του προκατόχου του μητροπολίτη Αμφιλοχίου, του οποίου υπήρξε πνευματικό τέκνο, είχε ορισθεί από την Ιερά Σύνοδο τοποτηρητής της ίδιας επισκοπής. Από το 1999 έως το 2021 υπηρέτησε ως επίσκοπος στην Επισκοπή Βουδίμλιε και Νίκσιτς.

Βιογραφία

Ζωή, εκπαίδευση και εκκλησιαστική διαδρομή 
Ο Ιωαννίκιος γεννήθηκε το 1959 στο χωριό Βελίμλιε Μπανιάνι του Δήμου Νίκσιτς του Μαυροβουνίου, όπου ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου το 1990 και στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις  σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου.  

Στις 30 Οκτωβρίου 1990 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Τσέλιγια-Πίπερσκα (κοντά στην πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου, Ποντγκόριτσα). Χειροτονήθηκε διάκονος στις 7 Φεβρουαρίου 1991 και πρεσβύτερος στις 17 Φεβρουαρίου 1991, αναλαμβάνοντας το ρόλο του ηγουμένου της μονής της Σαβίνας. Την 1η Σεπτεμβρίου 1991 εξελέγη ηγούμενος της Ιεράς Μονής Τσέτινιε και καθηγητής  στο ανασχηματισμένο Σεμινάριο του Τσέτινιε. 

Το 1995, προήχθη στην τάξη του πρωτοσυγκέλου και τοποθετήθηκε ως επιστάτης πρύτανης του Σεμιναρίου Τσέτινιε. Κατά τη διάρκεια της Συνόδου της Σερβικής Εκκλησίας  τον Μάιο του 1999, τον εξέλεξε ως Επίσκοπο Βουδίμλιε και Νίκσιτς. 

Στις 3 Ιουνίου 1999 χειροτονήθηκε στην Ιερά Μονή Τσέτινιε τιτουλάριος Επίσκοπος Βουδίμλιε, Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Μαυροβουνίου, από τον Πατριάρχη Σερβίας Παύλο, με τον τότε Μητροπολίτη Μαυροβουνίου Αμφιλόχιο και δώδεκα άλλους επισκόπους. 

Στις 31 Μαΐου 2002 εξελέγη Επίσκοπος της νεοσύστατης Επισκοπής Βουδίμλιε και Νίκσιτς και στις 29 Μαΐου 2021 νέος Μητροπολίτης Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας.

Παραπομπές
Παλαιόπυργος Λεβιδίου Αρκαδίας

Ο Παλαιόπυργος είναι ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Ο Παλαιόπυργος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας, σε απόσταση 28 χλμ. Β. από την Τρίπολη και περίπου 6 χλμ. ΒΑ. από το Λεβίδι και την ΕΟ Τρίπολης - Ολυμπίας. Είναι κτισμένο σε νοτιοδυτική πλαγιά του όρους Τραχύ με υψόμετρο 700 μέτρα και θέα (νοτιοδυτικά) το Μαίναλο και το Λεβίδι. 

Αναφορές για τον οικισμό υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821 όπου καταγράφεται ως Μποντιά ή Μποτιά να συμπεριλαμβάνεται στην τότε επαρχία Τριπολιτσάς. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, ως Μποντία 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ορχομενού. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας, το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε Παλιόπυργος και το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Παλαιόπυργος. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Παλαιοπύργου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεβιδίου του δήμου Τρίπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 164 κατοίκους.

Σημείωση 
Στην Αρκαδία

Παραπομπές

Χωριά του νομού Αρκαδίας
Δήμος Τρίπολης
Ρούσσης Αρκαδίας

Ο Ρούσσης είναι ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Ο Ρούσσης βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας, στις βορειοανατολικές πλαγιές του Μαίναλου  σε υψόμετρο 770 μέτρα. Πρόκειται για μικρό κτηνοτροφικό οικισμό ο οποίος απέχει 31 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Τρίπολη,  περίπου 9 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Λεβίδι και περίπου 2,5 χλμ. ΒΔ. του Ορχομενού. Πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821 καταγράφεται ως Ρούσε ή Ρούσι να συμπεριλαμβάνεται στην τότε επαρχία Τριπολιτσάς. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα ως Ρούσσης το 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ορχομενού. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Ορχομενό αποτελεί την τοπική κοινότητα Ορχομενού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεβιδίου του δήμου Τρίπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφονται 2 κάτοικοι ενώ το 2001 ήταν 4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πύργος Ρούσση από τον Καστρολόγο

Παραπομπές

Χωριά του νομού Αρκαδίας
Δήμος Τρίπολης
Σάγκας Αρκαδίας

Ο Σάγκας (ή το Σάγκα) είναι ορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Είναι κτισμένος στο τέλος του Άργον Πεδίου στους πρόποδες του Λύρκειου (Αρμενιάς) όρους σε υψόμετρο 740 μέτρων. Υπάγεται διοικητικά στην κοινότητα Σάγκα της δημοτικής ενότητας Μαντινείας του δήμου Τριπόλεως της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 είχε 125 μόνιμους κατοίκους.

Γεωγραφία 
Ο Σάγκας βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αργολίδας, στις νότιες πλαγιές του Λύρκειου σε υψόμετρο 740 μέτρα. Απέχει 21 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Τρίπολη και 7 χλμ. Β. από τη Νεστάνη ενώ στα ανατολικά περνάει ο  Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Πελοποννήσου στο ύψος της σήραγγας Αρτεμισίου. Το χωριό έχει θέα στα νότια προς τον Μαντινειακό κάμπο (το αρχαίο " Αργόν Πεδίον"), πετρόχτιστα σπίτια και είναι πλούσιο σε νερά με πολλές πηγές και βρύσες. Νοτιοδυτικά με κατεύθυνση προς τον Πικέρνη, υπάρχουν ίχνη της αρχαίας αμαξιτής οδού (Κλίμακα), που αναφέρεται από τον Παυσανία στα Αρκαδικά ως ένας από τους τρεις άξονες για την σύνδεση του αρχαίου Άργους με την Μαντίνεια Αρκαδία. Από το χωριό και προς τα ανατολικά ξεκινάει μονοπάτι που πηγαίνει στην κορυφογραμμή του βουνού Πόρτες (νοτιοανατολική κατάληξη του Λύρκειου - υψόμετρο 1.097 μέτρα) όπου πάνω ακριβώς από τη σήραγγα Αρτεμισίου  βρίσκονται εμφανή ίχνη αρχαίας τεχνητής διάνοιξης καθώς και οι κάθετες αυλακώσεις δαπέδου για να μη γλιστρά ο δρόμος.

Ιστορία 
Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό δημιουργήθηκε την περίοδο της τουρκοκρατίας, μεταξύ 1650 και 1680, όταν ο Οθωμανός μπέης της περιοχής με το όνομα Σάγκας μετέφερε κατοίκους από τα γύρω χωριά σε αυτό. Την περίοδο της Επανάστασης του 1821 το χωριό καταγράφεται ως Σάγκα ή Ζάγγα να συμπεριλαμβάνεται στην τότε επαρχία Τριπολιτσάς. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα ως Σάγκα το 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μαντινείας και το 1912 στο ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.

Πληθυσμός 
Απο το 1879 μέχρι και το 1940 ο πληθυσμός του Σάγκα παρέμεινε σταθερός με μειωτική ωστόσο τάση. Μεταπολεμικά ο πληθυσμός του μειώθηκε δραματικά ενώ απο το 1971 μέχρι και το 2011 υπήρξε σταθερός. Το 2011 μειώθηκε πολύ σημαντικά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αρτεμίσιον Κλίμαξ Του Παυσανία Με ΕΠΟΣ Φυλής στο https://www.youtube.com/
 Η ιστορία του Σάγκα Μαντινείας και η μάχη κατά του Ιμπραήμ Πασά στις Πόρτες
 Μία νέα κρύπτη στην Αρκαδία από τον ιστότοπο https://forums.geocaching.com/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αρκαδίας
Δήμος Τρίπολης
Νταμιάνο Ντάβιντ

Ο Νταμιάνο Ντάβιντ (γεννηθείς στις 8 Ιανουαρίου 1999) είναι Ιταλός τραγουδιστής και τραγουδοποιός γνωστός ως "frontman" του ιταλικού ροκ συγκροτήματος Måneskin, το οποίο κέρδισε το Φεστιβάλ Μουσικής Σαν Ρέμο 2021 και τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον 2021, εκπροσωπώντας την Ιταλία με το τραγούδι "Zitti e buoni". Έχει χαρακτηριστεί ότι διαθέτει το "φυσικό χάρισμα των μεγάλων frontmen", αλλά και ως πρότυπο μόδας.

Καριέρα 
Ο Νταμιάνο Ντάβιντ γεννήθηκε στη Ρώμη σε οικογένεια αεροσυνοδών. Λόγω της φύσης της εργασίας των γονιών του, ο ίδιος και ο αδελφός του ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο από μικρή ηλικία και ήρθαν σε επαφή με διάφορους πολιτισμούς.

Συναντήθηκε με την Βικτόρια ντε Άντζελις, τον Τόμας Ράτζι και τον Έταν Τορκίο, τα μελλοντικά μέλη του συγκροτήματος Måneskin, κατά τη διάρκεια των σχολικών ετών. Σπούδασε στο λύκειο Εουτζένιο Μοντάλε στη Ρώμη, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του και αντ 'αυτού αφιερώθηκε στη μουσική του καριέρα. Όταν προτάθηκε για τη θέση του τραγουδιστή στο συγκρότημα, αρχικά απορρίφθηκε από τα υπόλοιπα μέλη επειδή το στυλ του θεωρήθηκε "πολύ ποπ", αλλά η επιμονή του τελικά τον έκανε αποδεκτό. Ο Ντάβιντ σταδιακά άλλαξε τη συμπεριφορά και το ύφος του, ιδιαίτερα στη σκηνή, επειδή έμαθε να εκφράζεται ελεύθερα καθώς και να έχει εμπιστοσύνη στη σεξουαλικότητά του. Το συγκρότημα αρχικά έπαιζε στους δρόμους της Ρώμης. Το 2017, ανέβηκε στο προσκήνιο όταν τερμάτισε στη 2η θέση της ενδέκατης σεζόν του ιταλικού τηλεοπτικού προγράμματος X Factor. Στις 29 Ιουνίου του 2017, ο Νταμιάνο Ντάβιντ κυκλοφόρησε στο Youtube το μοναδικό σόλο τραγούδι του, με τίτλο "Oro Bianco" , χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Ykaar, σε συνεργασία με τον Τζοτζόε Αρμόνι. Το 2018, το συγκρότημα έκανε το ντεμπούτο του με το άλμπουμ Il ballo della vita. Το 2021, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ με τίτλο Teatro d'ira: Vol. I.

Μετά τη νίκη στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον 2021, ο Ντάβιντ κατηγορήθηκε ψευδώς για χρήση ναρκωτικών κατά τη διάρκεια του τελικού. Ο ίδιος και οι συνάδελφοί του έχουν δηλώσει ανοιχτά ότι είναι κατά των ναρκωτικών από την αρχή της καριέρας τους. Σε συνέντευξη του στο ιταλικό Vogue, είπε ότι "δεν πέφτουμε στο στερεότυπο του αλκοολικού και ναρκωμένου ροκ σταρ". Πιστεύει ότι η δημιουργικότητα προέρχεται από ένα υγιές, εκπαιδευμένο και διαυγές μυαλό και ότι είναι αντιφατικό "να προσπαθούμε να εκφράσουμε τον εαυτό μας δεσμεύοντας τον σε κάτι που μας κάνει εξαρτημένους και σκλάβους", αναφερόμενος επίσης στο κλαμπ των εικοσιεφτάχρονων.

Προσωπική ζωή 
Από το 2017, ο Νταμιάνο Ντάβιντ είναι σε σχέση με την Τζόρτζια Σολέρι, μοντέλο και "influencer". Έχει περιγράψει τον εαυτό του ως ετεροφυλόφιλο, αλλά "περίεργος".

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι