joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Ίακχος

Στην ελληνική μυθολογία ο Ίακχος είναι επίθετο του θεού Διονύσου, ειδικότερα όταν αποτελεί την θεότητα που οδηγεί την πορεία των μυημένων προς τα Ελευσίνια Μυστήρια, οπότε και θεωρείται ως γιος του Δία και της Δήμητρας. Κατ' άλλες εκδοχές αναφέρεται ως γιος της θεάς Δήμητρας και του Ιασίωνα ή του Κελεού ή του θεού Διονύσου. Επίσης, θεωρούσαν τον Ίακχο ως γιο της Περσεφόνης ή ακόμα και σύζυγο της Δήμητρας.

Οι Ορφικοί ταύτιζαν τον Ίακχο με τον Σαβάζιο της Φρυγίας ή με τον Ζαγρέα, και μερικοί πίστευαν ότι μετά τον φόνο του ο Ζαγρέας ξαναγεννήθηκε ως Ίακχος. Εκτός αυτού, υπήρχε μία ευθεία που ένωνε τον Διόνυσο, τον Ζαγρέα και τον Ίακχο σε ένα και το αυτό πρόσωπο. Ο Νόννος στα «Διονυσιακά» (μη΄ 951 κ.ε.) γράφει ότι η Νύμφη Αύρα γέννησε από τον Διόνυσο δύο γιους δίδυμους. Ο πρώτος κατασπαράχθηκε από την ίδια του τη μάνα, ενώ ο δεύτερος, ο Ίακχος, σώθηκε από τον πατέρα του, ο οποίος τον εμπιστεύθηκε στη θεά Αθηνά. Η Αθηνά τον θήλασε και μετά τον έδωσε με τη σειρά της στις Βάκχες της Ελευσίνας. Ο Νόννος ονομάζει τον Ίακχο «τρίτον Διόνυσον»: ο πρώτος ήταν ο Ζαγρεύς, ο δεύτερος ο «κυρίως» Διόνυσος (ο γιος του Δία και της Σεμέλης) και ο τρίτος ο Ίακχος, ο οποίος μαζί με τη Δήμητρα και την Περσεφόνη ήταν τα κυριότερα πρόσωπα των Ελευσινίων Μυστηρίων. Ο Ίακχος ήταν ο «αρχηγέτης» των Μυστηρίων αυτών.

Στην Αθήνα η 20η Βοηδρομιώνος ονομαζόταν «`Ιακχος ημέρα» και εορταζόταν με πανηγύρι. Την ημέρα εκείνη έπαιρναν από το Ιακχείον (τον ναό του Ιάκχου) το ξόανο του θεού και το πήγαιναν στην Ελευσίνα με πομπή. Ο επικεφαλής της πομπής ονομαζόταν «Ιακχαγωγός» και κρατούσε το ξόανο, ενώ ακολουθούσαν χωριστά οι άνδρες και χωριστά οι γυναίκες. Αρχικά πήγαιναν με τα πόδια, αλλά κατόπιν όσοι δεν άντεχαν ανέβαιναν σε άμαξες. Η γιορτή ήταν γεμάτη φαιδρότητα, πειράγματα κλπ.. Μία παραστατική εικόνα της δίνει ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους» του (στ. 395 κ.ε.). Κατά την πορεία αυτή ακούγονταν κατά το έθιμο οι «γεφυρισμοί» (αστεία χοντροκομμένα) στη γέφυρα του Κηφισού. Στην Ελευσίνα οδηγούσαν το ξόανο του Ιάκχου με αναμμένες δάδες στον ναό. Και ο ύμνος που έψελναν τότε ονομαζόταν και αυτός «`Ιακχος».

Παραπομπές

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Ορφισμός
Ελευσίνια Μυστήρια
Βατοπέδιο Χαλκιδικής

Το Βατοπέδι(ο) είναι προσφυγικός οικισμός του Δημοτικού διαμερίσματος της Ορμύλιας στο νομό Χαλκιδικής . Από τους πρόποδες του λόφου εκτείνεται η παραλία. Έχει 236 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2001. Η θέση του είναι στα ανατολικά του ποταμού Χαβρία, σε έναν τόπο με ελαιώνες και λίγα αμπέλια. Κύρια ασχολία είναι η γεωργία. Απέχει 5 χιλιόμετρα από την Ορμύλια. Ενεργός είναι πολιτιστικός σύλλογος.

Μνημεία και μονές
Έξω από το Βατοπέδι βρίσκεται το Πνευματικό Κέντρο της Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, με δραστηριότητες στους τομείς κοινωνικής προσφοράς και της υγείας. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται γυναικεία πατριαρχική και σταυροπηγιακή Μονή, αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, που είναι η μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Έχει δυναμικό περίπου 110 μοναχές και εργαστήρια υφαντικής και εικονογραφίας. Το μετόχι του χρονολογείται από τον 12ο αιώνα.  Το 1974 αγοράστηκε από τη Μονή Σίμωνος Πέτρας και σήμερα έχει ανακαινιστεί. Το καθολικό της μονή είναι ναός βυζαντινού ρυθμού με ψηφιδωτό δάπεδο και τοιχογραφίες. Πανηγυρίζει στις 25 Μαρτίου και επίσης στις 22 Ιουλίου, της προστάτιδας της μονής Σίμωνος Πέτρας, Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής.

Στα νότια του χωριού πάνω σε λόφο υπάρχει και το ανδρικό μοναστήρι του Αγίου Αρσενίου, που ιδρύθηκε το 1986. Αυτό πανηγυρίζει στις 10 Νοεμβρίου και την 1η Οκτωβρίου.

Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό ιδρύθηκε από πρόσφυγες, με καταγωγή από τη Μικρά Ασία, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στον οικισμό μετά το 1922. To όνομά του προήλθε από το γεγονός ότι οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους. Ο οικισμός μέχρι το 1971 αποτελούσεχωριστή κοινότητα.Σε μικρή απόσταση από το χωριό, στο ύψωμα όπου σήμερα το Πνευματικό Κέντρο της γυναικείας μονής της Ορμύλιας, έχουν επισημανθεί ίχνη οικισμού των ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων.

Πηγές

  Πληροφορίες για το Βατοπέδι από τον ιστότοπο του Δήμου Ορμύλιας.

Δήμος Πολυγύρου
Βατο
Β
Καστέλλι Καινούργιου

Το  Καστέλλι (επίσημο: το Καστέλλιον) είναι χωριό έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Καινουργίου. Η θέση του είναι στις υπώρειες του Ψηλορείτη, σε μικρή απόσταση στα ανατολικά από το φρούριο Καινούργιου, που λέγεται σήμερα Ψηλό Καστέλλι. Συνδέεται με το Ηράκλειο με ασφαλτόστρωτο δρόμο 49,8 χλμ. Η πρόσβαση μπορεί να γίνει με διακλάδωση στα δεξιά, στο 49ο χιλιόμετρο της κεντρικής αρτηρίας προς Φαιστό. Κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η ελαιοκομία και η αμπελοκαλλιέργεια. Παράγονται λάδι και κρασί. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Μαρίνα.

Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού οφείλεται στο φρούριο, που λεγόταν Castel Nuovo. Το 1583 το χωριό αναφέρεται στην ενετική απογραφή του Καστροφύλακα με την ονομασία Novo Proprio  με 644 κατοίκους. Ο τότε οικισμός ονομαζόταν βούργος και βρισκόταν στις υπώρειες του λόφου Ψηλό Καστέλι, στο σημείο που ήταν και το φρούριο. Σήμερα σώζονται τα ερείπια του οικισμού.

Κοινότητα Καστελλίου Καινουργίου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Καστελλίου έχει 328 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Κτιστάκη.

Κοινοτάρχες Καστελλίου Καινουργίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καστελλίου.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Παραπομπές

Καστελλι
Καστελλι Μοιρων
Δήμος Φαιστού
Κοζέντσα (επαρχία)

Η Επαρχία της Κοζέντσα (Ιταλική γλώσσα: Provincia di Cosenza) είναι Επαρχία της Ιταλίας στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Η έκτασή της είναι 6.650 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 732.869 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Κοζέντσα (Cosenza). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 155 Δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την Μπαζιλικάτα (επαρχίες των Ποτέντσα και Ματέρα), νότια με τις επαρχίες του Καταντζάρο και του Κροτόνε, ενώ βρέχεται δυτικά από την Τυρρηνική θάλασσα   και ανατολικά από το Ιόνιο πέλαγος.
Στην περιοχή υπάρχει μια μικρή κοινότητα πληθυσμού που ομιλεί την Οξιτανική γλώσσα (Γκουάρντια Πιεμοντέζε), ιδρύθηκε κατά τον 13ο αιώνα και 14ο αιώνα από Βαλδιστές που μεταφέρθηκαν εξαιτίας θρησκευτικών διώξεων. Πολλοί στην επαρχία μιλούν την διάλεκτο Αλβανικά Αρμπερές, έφτασαν στην περιοχή τον 16ο αιώνα ύστερα από διώξεις που είχαν υποστεί από την Οθωμανική αυτοκρατορία.

Ιστορία

Τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης παρουσιάζονται στην Παλαιολιθική εποχή με θέσεις όπως το Σπήλαιο του Ρομίτο στο χωριό Παπασίδερο με τοιχογραφίες από Βοοειδή. Η πρώτη εγκατάσταση στην περιοχή ήταν η Ιταλική φυλή Βρέττιοι, από τον 8ο αιώνα π.Χ. ανήκε στην Μεγάλη Ελλάδα, την κατέκτησε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία (204 π.Χ.) και της έδωσαν την ονομασία "Κοζέντσα". Οι Ελληνικές πόλεις Σύβαρις και Πανδοσία βρίσκονται στην παραλιακή ακτή. Ο βασιλιάς των Βησιγότθων Αλάριχος Α΄ κατέκτησε την πόλη από την Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, σύμφωνα με τον θρύλο ο Αλάριχος τάφηκε στην Κοζέντσα με έναν τεράστιο θησαυρό. Επόμενοι κατακτητές ήταν η Βυζαντινή αυτοκρατορία και για λίγο χρόνο οι Λομβαρδοί, ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας την έκανε τον 12ο αιώνα πρωτεύουσα της Τέρρα Τζιορντάνα. Τα νεώτερα χρόνια πέρασε στο Βασίλειο της Νεαπόλεως και στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών, οι κάτοικοι ασχολήθηκαν με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Η φεουδαρχία καταργήθηκε τον 19ο αιώνα, η περιοχή έχει δεχτεί όλες τις εποχές σκληρές λεηλασίες.

Κύριοι Δήμοι

Παραπομπές

Πηγές

Reina, Gaetano (1989). La Calabria. Milan: Mursia.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επαρχία της Κοζέντσα
Τα Οξιτανικά στην Ιταλία

Επαρχίες της Καλαβρίας
Α.Σ. Σπάρτακος Γλυφάδας

Ο Α.Σ. Σπάρτακος Γλυφάδας είναι αθλητικό σωματείο στην Γλυφάδα Αττικής. Ιδρύθηκε το 1979 και έχει τμήματα μπέιζμπολ, σόφτμπολ, αντισφαίρισης, ξιφασκίας και αντιπτέρισης.

Μπέιζμπολ 
Το τμήμα μπέιζμπολ είναι ο πιο επιτυχημένος σύλλογος μπέιζμπολ στην Ελλάδα,καθώς έχει κατακτήσει τα περισσότερα τρόπαια τόσο στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα όσο και στο Κύπελλο Ελλάδος. Συγκεκριμένα ο Σπάρτακος έχει κατακτήσει έξι πρωταθλήματα και τρία κύπελλα.Στις 2 Δεκεμβρίου 2012 ο Σπάρτακος κατέκτησε το πιο πρόσφατο πρωτάθλημά του κερδίζοντας με 3-2 νίκες το Μαρούσι 2004 στη σειρά των τελικών,παρότι έχασε τους 2 πρώτους τελικούς και βρέθηκε να χάνει με 3-0 στην αρχή του 3ου αγώνα. Επίσης έχει πάρει μέρος στο κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης το 2007 στην Βουλγαρία καταλαμβάνοντας την 8η θέση,ενώ το 2011 ήταν οικοδεσπότης στον όμιλό του των προκριματικών του κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης. 

Αναλυτικά η παρουσία του στα Πανελλήνια πρωταθλήματα:

Τίτλοι 
Πανελλήνιο πρωτάθλημα: 2004, 2005, 2006, 2007, 2009, 2012
Κύπελλο Ελλάδος: 2000, 2002, 2004

Σόφτμπολ 
Το τμήμα σόφτμπολ συμμετείχε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα από το 2003 που ιδρύθηκε έως το 2007 όταν και συγχωνεύτηκε με την Δάφνη Αχαΐας. Έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Ελλάδος το 2005 ενώ είχε πρωταγωνιστήσει και στα υπόλοιπα. Το 2006 πήρε μέρος σαν πρωταθλήτρια στο Κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης β΄κατηγορίας . Σε επίπεδο νεανίδων έχει μια τέταρτη θέση το 2003.

Αναλυτικά η παρουσία του στα Πανελλήνια πρωταθλήματα:

Τίτλοι 
Πανελλήνιο πρωτάθλημα: 2005

Τρίαθλο 
Στο τρίαθλο ο Σπάρτακος έχει κατακτήσει κι εκεί πανελλήνια πρωταθλήματα ενώ αθλητής του Σπάρτακου είναι ο Βασίλης Κρομμύδας, 8 φορές πρωταθλητής Ελλάδας.

Τίτλοι 
Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντρών: 2004

Αναφορές 

Σπάρτακος
Σπάρτακος
Σπάρτακος
Σπαρτακος
Σπαρτακος
Σπαρτακος
Σπαρτακος
Δήμος Γλυφάδας
Μουνίχια

Τα Μουνίχια ήταν αρχαία σπουδαία ετήσια εορτή που γινόταν προς τιμή της Μουνιχίας Αρτέμιδος ο ιερός ναός της οποίας βρίσκονταν στον ομώνυμο λόφο της Μουνιχίας στον Πειραιά.

Κατά τον Πλούταρχο οι αρχαίοι Αθηναίοι εόρταζαν τη Μουνιχία Άρτεμη στις 16 του Μουνιχιώνα, που συμπίπτει με τη σύγχρονη 1η Απριλίου. Κατά τον Σουίδα φαίνεται πως η εορτή αυτή προήλθε από τον μυθικό ήρωα Μούνιχο και γιορτάζονταν από τους προϊστορικούς χρόνους. Αργότερα οι εορτές της Μουνιχίας Αρτέμιδας ενώθηκαν με τις επίσης ετήσιες εορτές των «επινίκιων» της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας.

Κατά την ημέρα της εορτής προσφέρονταν ιδιαίτερα γλυκίσματα τα λεγόμενα «αμφιφώνες». Στη συνέχεια ακολουθούσαν ναυτικοί αγώνες, λεμβοδρομίες, και επίδειξη των «ιερών πλοίων» στον ομώνυμο λιμένα Μουνιχίας (σαν κάτι με τις σύγχρονες εορτές της Ναυτικής Εβδομάδας).

Από τον Πειραιά η εορτή των Μουνιχίων μεταφέρθηκε και σε άλλες πόλεις της αρχαιότητας όπως στη Σικυώνα και σε πόλεις της Ιωνίας.

Πηγές 
Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.13ος, σ.809.

Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Αρχαίος Πειραιάς
Λεωνίδας Χρηστάκης

Ο Λεωνίδας Χρηστάκης (1928 - 29 Απριλίου 2009) ήταν Έλληνας συγγραφέας, ζωγράφος, ηθοποιός και επιμελητής εκδόσεων. Γεννήθηκε το 1928 στη Θεσσαλονίκη και πέθανε στην Αθήνα στις 29 Απριλίου του 2009.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Λεωνίδας Χρηστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1928. Ήταν απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας και της Σχολής Καλών Τεχνών. Επίσης, σπούδασε μουσική και ήταν ζωγράφος. Στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και συμμετείχε σε πολλές αντιστασιακές δράσεις.

Για πολλά χρόνια ήταν στο στόχαστρο του μεταπολεμικού εμφυλιοπολεμικού κράτους λόγω της αριστερής, σχεδόν αναρχικής ιδεολογίας του καθώς και των θεμάτων που τον συγκινούσαν, τα οποία προέρχονταν κυρίως από το περιθώριο της κοινωνίας. Τον συγκινούσαν οι καλλιτέχνες, οι ποιητές αλλά και οι παραβάτες: ληστές, πόρνες, αλήτες, πρεζόνια, όπως δήλωνε ο ίδιος.  

Από τη δεκαετία του 1950 άρχισε να εκδίδει βιβλία και τα περιοδικά: "Κούρος", "Panderma" (παντός δέρμα ή παντός τέρμα, όπως λέει) και "Ιδεοδρόμιο". Ενώ, έχει συμμετάσχει και σε αρκετές ταινίες όπως Πάμπτωχοι Α.Ε.. 

Στην οικογενειακή του ζωή έκανε τρεις γάμους από τους οποίους απέκτησε δύο γιους. Πέθανε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 2009.

Περιοδικά
Εξέδωσε τα περιοδικά:
 Κούρος, 42 τεύχη.
 Panderma, 38 τεύχη
 Ιδεοδρόμιο, 126 τεύχη.

Βιβλία
Μερικά από τα βιβλία του είναι:
 Ο Γιώργος Σεφέρης και η μουσική
 Παράβαση - Αναφορές επάνω σε θέματα παραβατικών εκφράσεων στις διάφορες μορφές συμπεριφοράς, συγγραφής και τέχνης 
 Πονηρές αφηγήσεις για τον Ράινερ Βέρντερ Φασμπίντερ
 Λουμίδης - Ένα αγνοημένο φυτώριο ποιητών 
 Ληστές - Αναφορές ανά τον κόσμο 
 Η ιστορία της αλητείας
 Τζούλιο Καΐμη - Ένας αποσιωπημένος λόγιος 
 Περικλής Γιαννόπουλος - Ο "τελευταίος" των Αθηναίων 
 Από το φέρετρο του Σεφέρη ...στο 1984 του Όργουελλ
 Onanisme - Αυνανίζομαι άρα υπάρχω 
 Τα ελγίνεια μάρμαρα. Το κυπριακό ζήτημα - Και άλλα πεζά κείμενα του ποιητή 1887-1901 
 Βιοπραγματική ονοματοθεσία - Ονομαστική αναφορά όλων των ανθρώπων που γνώρισε ο Λεωνίδας Χρηστάκης μέχρι τα εβδομήντα δύο του χρόνια 
 Χάος και κουλτούρα
 Ληστές - Παγκόσμια ιστορία της ληστείας 
 Το λεξικό της ντάγκλας

Πηγή
 Συνέντευξη στο Σταύρο Θεοδωράκη, εφ. Τα Νέα, 29-30/3/2008, σελ. 24-25.

Συνδέσεις
 http://aboutbooks.gr/index.php?option=com_bookbrowser&action=writer&wid=22040

Έλληνες συγγραφείς
Παρτιζάνι Τιράνων

Η ΦΚ Παρτιζάνι (αλβανικά: FK Partizani) είναι αλβανική ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στα Τίρανα. Τα χρώματά της είναι το κόκκινο και το κίτρινο.

Ιστορία 
Η Παρτιζάνι ιδρύθηκε το 1946 και βάσει του τότε κομμουνιστικού καθεστώτος ανήκε όπως και όλες οι ομάδες στο κράτος.  Την Παρτιζάνι διοικούσε το Υπουργείο Άμυνας από την ίδρυσή της μέχρι το 1990. Ήταν η πρώτη αλβανική ομάδα που πέρασε στα χέρια ιδιώτη. Αργότερα αντιμετώπισε πολλά οικονομικά προβλήματα που οδήγησαν στον υποβιβασμό της για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Δεύτερη Κατηγορία (Kategoria e Parë) το 2000, κατάφερε όμως να επιστρέψει γρήγορα στην Πρώτη Εθνική (Kategoria superiore). Το 2009  υποβιβάστηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία της στην Δεύτερη Κατηγορία (Kategoria e Parë) και το 2011 - 2012  στην Τρίτη Κατηγορία (Kategoria e Dyte). Το  2013 - 2014  επέστρεψε στην Πρώτη Εθνική (Kategoria superiore) και το 2019 κατέκτησε το Πρωτάθλημα μετα απο 26 χρονιά. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Σελμάν Στερμάσι ενώ για την Ευρώπη χρησιμοποιεί το Air Albania Stadium. Το 1970 κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο (Balkans Cup) για πρώτη φορά στην ιστορία της και είναι η μοναδική αλβανική ομάδα με διεθνή τίτλο.

Τίτλοι 
Η Παρτιζάνι είναι μια από τις πιο επιτυχημένες ομάδες της Αλβανίας.
 Πρωταθλήματα: 16 (1947, 1948, 1949, 1954, 1957, 1958, 1959, 1961, 1962-63, 1963-64, 1970-71, 1978-79, 1980-81 ,1986-87, 1992-93, 2018-19)
 Σούπερ Καπ: 3 (1993, 2004, 2019)
 Κύπελλα: 15 (1948, 1949, 1957, 1958, 1961, 1963–64, 1965–66, 1967–68, 1969–70, 1972–73, 1979–80, 1990–91, 1992–93, 1996–97, 2003–04)
 Double: 7 (1948, 1949, 1957, 1958, 1961, 1963–64, 1992–93)
 Βαλκανικό κύπελλο συλλογών: 1 (1970)

Στην Ευρώπη 
Η Παρτιζάνι έχει συνολικά 27 συμμετοχές (10 στο Τσάμπιονς Λιγκ, 11 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ , 4 στο Κύπελλο Κυπελλούχων καθώς και άλλες 2 στο Κύπελλο Ιντερτότο) και 59 αγώνες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις έχοντας συνολικά 8 νίκες, 11 ισοπαλίες και 39 ήττες.

Διακριθέντες ποδοσφαιριστές 
 Λευτέρης Μίλος 
 Παναγιώτης Πάνου 
 Ίγκλι Τάρε 
 Λόρο Μπορίτσι
 Έντμοντ Καπλάνι
 Άντριαν Αλιάι
 Αμίρ Ραχμάνι
 Σκεντερ Γκεγκα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Ανεπίσημη ιστοσελίδα 
 Προφίλ στο uefa.com
 Ονομασίες αλβανικών ομάδων 

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1946
Ποδοσφαιρικές ομάδες Αλβανίας
Τροχοπέδιλο

Τα Τροχοπέδιλα (Τροχοπέδιλα Εν Σειρά) η πατίνια τύπου inline είναι μπότες με τροχούς σε μια σειρά (inline). Η τροχοπεδιλατοδρομιση "πατινάζ" όπως και με τα παγοπέδιλα απαιτεί καλή ισορροπία και το λεγόμενο βήμα του πατιναζ για μετακίνηση. Παρά το ότι πρωτοεμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, έγιναν της μόδας περίπου το 1990 ως καλοκαιρινή μορφή της χειμερινής παγοδρομίας.

Συνήθως τα τροχοπέδιλα έχουν 4 τροχούς ανά μπότα, κυκλοφορούν και μερικά με 5. Κάθε τροχός είναι τοποθετημένος με μια βίδα στην ράγα που βρίσκεται κάτω από την μπότα. Η ράγα είναι συνήθως από αλουμίνιο ή πλαστικό ABS.

Ιστορία 
Ενώ πρωτοεμφανίστηκαν το δέκατο όγδοο αιώνα δεν επικρατησαν διότι ήταν πιο διαδεδομένα τα πατίνια quads με ρόδες σε δυο σειρές. Οι περισσότερες κατασκευές είχαν το σκοπό τι προπόνηση από χόκεϊ επί πάγου η καλλιτεχνικό πατινάζ ανεξάρτητα από παγοδρόμια και ήταν τροποποιημένα παγοπέδιλα. Τέλη τις δεκαετίας του 1980 ο Scott Olson στη Μινεάπολη της Μινεσότα ίδρυσε μια εταιρία που με επιτυχία προώθησε τα πατίνια ινλάιν.

Τύποι κατασκευής και εφαρμογές 
Υπάρχουν ουσιαστικά πέντε τύποι από τροχοπέδιλα. Τα πατίνια για γενική χρήση, λεγόμενα soft boot, για agressive skating, για Ρόλερ ινλάιν χόκεϊ, για καλλιτεχνικό πατινάζ και για πατιναζ ταχύτητας. Πιο διαδεδομένα είναι τα μοντέλα με τέσσερις ρόδες υπάρχουν όμως και με τρείς ή πέντε.

Υποδήματα

Πηγές

Whittingham, Richard (1985). LIFE In sports. Harper & Row. pp. 236–237  

Οδικές μεταφορές
Αθλήματα
Αληθινή Ηρακλείου

Η Αληθινή είναι χωριό  και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι στον κάμπο της Μεσαράς, σε υψόμετρο 150 μέτρων, πολύ κοντά στις Μοίρες.   

Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκομία, ενώ καλλιεργούνται επίσης σιτηρά. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου. Μεταξύ άλλων λειτουργεί Δημοτικό σχολείο.

Κοινότητα Αληθινής 
Περιλαβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Αληθινής έχει 142 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,273 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Κοινοτάρχες Αληθινής 
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Ρινακάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αληθινής.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Αληθ
Αλ
Δήμος Φαιστού
Λάπαθο

{{ταξινομοπλαίσιο
| εικόνα = (MHNT) Rumex acetosa - Habit.jpg
| πλάτος_εικόνας = 280px
| σύστημα = Cronquist
| βασίλειο = Φυτά (Plantae)
| συνομοταξία = Αγγειόσπερμα (Magnoliophyta)
| ομοταξία = Δικοτυλήδονα (Magnoliopsida)
| υφομοταξία = Καρυοφυλλίδες (Caryophyllidae)
| subclassis_authority = Cronquist
| τάξη =  Πολυγονώδη (Polygonales)
| οικογένεια = Πολυγονοειδή (Polygonaceae)
| γένος = Λάπαθον (Rumex)}}

Το λάπαθο (αρχ. ελλ. λάπανθον, άλλη ονομασία είναι αγριοσέσκλο ή αρκολάχανο (κυπρ.))  επιστημονική ονομασία Rumex, είναι γένος της τάξης των Πολυγονωδών και της οικογένειας των Πολυγονοειδών που περιλαμβάνει περί τα 200 είδη.

Χαρακτηριστικά
Όλα είναι ιθαγενή εύκρατων χωρών. Είναι φυτά ποώδη, ετήσια, διετή και πολυετή.  Τα πλείστα θεωρούνται ζιζάνια, πολλά είδη όμως είναι εδώδιμα και ορισμένα καλλιεργούνται.  Όλα τα είδη έχουν υπόξινη γεύση λόγω της περιεκτικότητάς τους σε οξαλικό κάλιο.  Στην Ελλάδα φύονται γύρω στα είκοσι είδη. Μερικά από αυτά είναι τα εξής: Λάπαθον η οξαλίς (Rumex acetosella), το κοινό οξαλίδι, ξινάκι ή ξινήθρα, λάπαθον το αμβλύφυλλον (Rumex obtusifolius), του οποίου η ρίζα θεωρείται φαρμακευτική, λάπαθον το ασπιδωτόν (Rumex scutatus), λάπαθον το βουκεφαλοφόρον (Rumex bucephalophorus), λάπαθον το κονδυλόρριζον (Rumex tuberosus), λάπαθον το οξυλάπαθον (Rumex acetosa), το κοινό ξινολάπαθο, λάπαθον το ούλον (Rumex crispus), το κοινό αγριολάπαθο, λάπαθον το συνεσπειρωμένον (Rumex conglomeratus), λάπαθον το υδρολάπαθον (Rumex hydrolapathum), λάπαθον το υδρόβιον (Rumex aquaticus).

Καλλιέργεια
Όλα τα είδη ευδοκιμούν σε υγρά και αρδευόμενα εδάφη, αναπτύσσονται ταχέως και η καλλιέργειά τους είναι πολύ εύκολη διότι δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη ανάγκη. Πολλά από τα  ανωτέρω είδη είναι εδώδιμα και σε πολλά μέρη  καταναλώνονται όπως το σπανάκι.

Το λάπαθον το οξυλάπαθον, το κοινό ξινολάπαθο είναι διετής πόα που ανθίζει από το Μάιο έως τον Απρίλιο και έχει ύψος 20-60 εκατοστά. Θεωρείται βότανο με εξαιρετικές  φαρμακευτικές ιδιότητες κυρίως για όσους πάσχουν από αιμορροΐδες, αναιμία, δυσεντερία, ίκτερο ή φυματίωση.

Λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε κερκετίνη βοηθά στην πρόληψη καρδιαγγειακών νοσημάτων. 
Πρόκειται για εδώδιμο λαχανικό και χρησιμοποιείται πολύ στην ελληνική κουζίνα, κυρίως στις χορτόπιτες, και έχει ελαφριά πικρή γεύση.

Παραπομπές

Πηγές
 Καταγραφή της χλωρίδας της νήσου Τήνου
 Άρθρα για τα φυτά Rumex pulcher - Fiddle Dock
  Rumex acetosa, ονομασία του λάπαθου σε διάφορες γλώσσες
 Συνηθισμένα ζιζάνια στην Ελλάδα
 Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας Α' έκδοση 1998
 Λεξικόν φυτολογικόν. Γεννάδιος Παναγιώτης.
 The plant list

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πολυγονοειδή
Λαχανικά
Φαρμακευτικά φυτά
Πολωνική κουζίνα
Χόρτα
Ροβίγκο (επαρχία)

Η επαρχία του Ροβίγκο (ιταλικά: Provincia di Rovigo) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Βένετο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.789 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 246.537 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Ροβίγκο (Rovigo). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 50 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με τις επαρχίες της Βερόνας, της Βενετίας και της Πάντοβας, δυτικά με την Λομβαρδία (επαρχία της Μάντοβας) και νότια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχία της Φερράρας). Τέλος, βρέχεται ανατολικά από την Αδριατική θάλασσα.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες του Βένετο
Βερόνα (επαρχία)

Η επαρχία της Βερόνας (ιταλικά: Provincia di Verona) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Βένετο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.121 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 902.633 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Βερόνα (Verona). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 98 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε (επαρχία του Τρέντο), ανατολικά με τις επαρχίες της Βιτσέντσα και της Πάντοβας, νότια με την επαρχία του Ροβίγκο, ενώ δυτικά και νότια με την Λομβαρδία (επαρχίες της Μάντοβας και της Μπρέσια).

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Διαδικτυακή πύλη της επαρχίας της Βερόνα

Επαρχίες του Βένετο
Σοφία

Η σοφία είναι η δυνατότητα να συνδυάζεται μια κεκτημένη γνώση με την εμπειρία και την έμφυτη κατανόηση. Είναι η φρόνιμη και λογική εφαρμογή της γνώσης. Επίσης, μπορεί να λεχθεί ότι η σοφία είναι η σφαιρική κρίση και αντίληψη καταστάσεων και γεγονότων.

Θεολογία

Ιουδαϊσμός - Χριστιανοσύνη 
Σε ιερά κείμενα, όπως στη Βίβλο, η σοφία αναφέρεται ως μία απ' τις ιδιότητες του Θεού, ιδιαίτερα στις μονοθεϊστικές θρησκείες.
Στον Ψαλμό 104, στίχο 24 βλέπουμε το εξής:
"ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου κύριε πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας ἐπληρώθη ἡ γῆ τῆς κτήσεώς σου."
Γενικά, υπάρχει η πεποίθηση, τόσο μέσα στον Ιουδαϊσμό όσο και στο Χριστιανισμό, ότι ο Κόσμος φτιάχτηκε απ' το Θεό με σοφία.

Η Σοφία στον Βουδισμό και Ινδουισμό 
Στον Βουδισμό η σοφία αναφέρεται με τον ορισμό Σουνιάτα: που σημαίνει γνώση. Εκεί πιστεύουν ότι τα ορατά αντικείμενα δεν έχουν κάποια ύπαρξη μέσα τους, αλλά πρέπει να αντιληφθούν δια της σοφίας.

Στον Ινδουισμό η σοφία ονομάζεται Βίντια και αποκτάται με τις ασκήσεις γιόγκα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Πνευματικότητα
Γνώση
Αρετή
Ο Πλούτος των Εθνών

Η Έρευνα για τη Φύση και τα Αίτια του Πλούτου των Εθνών είναι το μεγαλύτερο έργο του Σκωτσέζου οικονομολόγου Άνταμ Σμιθ, το οποίο δημοσιεύτηκε στις 9 Μαρτίου, 1776 κατά τη διάρκεια του Σκωτσέζικου Διαφωτισμού. Πρόκειται για έναν οξυδερκή γραπτό απολογισμό της πολιτικής οικονομίας στην αυγή της Βιομηχανικής Επανάστασης και θεωρείται ευρέως το πρώτο σύγχρονο έργο στο πεδίο των οικονομικών. Το έργο είναι επίσης η πρώτη περιεκτική υπεράσπιση των πολιτικών ελεύθερης αγοράς όπως δηλώνει και η χρήση του όρου «αόρατο χέρι». Διαιρείται σε πέντε βιβλία και δύο τόμους. «Ο Πλούτος των Εθνών» γράφτηκε για τον μέσο μορφωμένο αναγνώστη του 18ου αιώνα παρά για εμπειρογνώμονες και μαθηματικούς.

Ο Άνταμ Σμιθ αναπτύσσει στο έργο αυτό που αποτελεί τη βάση των οικονομικών της ελεύθερης αγοράς, τρεις κύριες έννοιες: καταμερισμός εργασίας, επιδίωξη ατομικού συμφέροντος και ελευθερία του εμπορίου.

Κοινωνική φιλοσοφία
Φιλελεύθερα βιβλία
Βιβλία οικονομικών
Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου Ανωπόλεως

Η   Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου  βρίσκεται στα ανατολικά της Ανωπόλεως Πεδιάδος, στην ομώνυμη δημοτική κοινότητα του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, σε απόσταση 150 μέτρων. Η θέση της είναι σε μια μικρή κοιλάδα και σε υψόμετρο 170 μέτρων. Γιορτάζει στις 8 Μαΐου και διαθέτει ξενώνα. Το 2011 απεγράφησαν 3 άτομα.

Ιστορικά στοιχεία

Το μοναστήρι υπήρξε μετόχι άλλης παλαιότερης μονής του Αγίου Γεωργίου, η οποία βρισκόταν στην αριστερή όχθη του χειμάρρου Αποσελέμη, στα 800 περίπου μέτρα από τη θάλασσα. Εκείνη η μονή εγκαταλείφθηκε στα μεσαιωνικά χρόνια λόγω των πειρατικών επιδρομών. 

Οι μοναχοί μετεγκαταστάθηκαν δυτικότερα και μακρύτερα από τη θάλασσα, στη θέση Πεζέτης ή Μπεζέτης, νότια του χωριού Γούρνες και ανατολικά του χωριού Ανώπολη. Η θέση βρισκόταν πάνω στους δρόμους που τότε συνέδεαν το Ηράκλειο με το Λασίθι, και συχνά η μονή έπεφτε θύμα κακόβουλων διερχόμενων, που σταματούσαν εκεί, ξεπέζευαν, απ' όπου και το όνομα Πεζέτης. Έτσι μετεγκαταστάθηκαν και πάλι, αυτή τη φορά στο ως τότε μετόχι της μονής, τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο της Ανώπολης. 

Ο δίκλιτος ναός της μονής Αγίου Γεωργίου κτίστηκε κατά την Ενετοκρατία και διαλύθηκε από τους Ναζί το 1942. Τα υλικά του χρησιμοποιήθηκαν για οχυρωματικούς σκοπούς. Η παλιά εικόνα του Αγίου Γεωργίου μεταφέρθηκε στη νέα έδρα της Μονής, όπου υπάρχει και στις μέρες μας. 

Ο μονόκλιτος καμαροσκεπής ναός του μοναστηριού στον Πεζέτη, τιμά τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, ανάγεται στην ενετοκρατία, και φέρει αγιογραφίες. Δίπλα του υπάρχουν ερειπωμένα κελιά. 

Έπειτα από την Κρητική Επανάσταση του 1866 με 1869 η Μονή Θεολόγου ανακαινίστηκε από τον κτήτορά της, ο οποίος ήταν ο Ηγούμενος Ματθαίος. Παλαιότερα η μονή ήταν σταυροπηγιακή.  Έγινε ενοριακή το 1730 και στέγασε το Δημοτικό Σχολείο (1840-1908) στο οποίο δίδαξαν οι μετέπειτα Μητροπολίτες Κρήτης Τιμόθεος Βενέρης και Τίτος Ζωγραφίδης. 

Την 26 Ιουνίου του 1896, στη διάρκεια της επανάστασης του 1895-1898, η μονή καταστράφηκε ξανά και όσοι μοναχοί δεν πρόφτασαν να την εγκαταλείψουν, σφαγιάστηκαν από Τούρκους ενόπλους. Ο ναός, το τέμπλο και οι εικόνες πυρπολήθηκαν, ενώ κάποιες εικόνες πρόλαβαν και τις είχαν πάρει οι μοναχοί που έφυγαν. Το 1908 η Μονή ανακαινίστηκε από τον ηγούμενο Καλλίνικο Δασκαλάκη και από τότε αναπτύχθηκε. Στο χώρο του μοναστηριού βρίσκονται πολλές ενδιαφέρουσες φορητές εικόνες.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου. 
 Γεώργιος Μιχ. Πατεράκης, Η Ανώπολη και η Περιοχή της, έκδοση Πολιτιστικός Σύλλογος Ανώπολης, 2002, ISBN 9608679206

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Ανώπολη Πεδιάδος Ηρακλείου  (με χρονολόγιο και φωφτογραφίες). 
Άγιος Ιωάννης Πεζέτης και Μοναστήρι Αγίου Ιωάννου Θεολόγου (από την ιστοσελίδα Αντιδημαρχίας Τουρισμού Δήμου Χερσονήσου) 

Ανωπολ
Ανωπ
Δήμος Χερσονήσου
Ιδαία

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιδαία είναι γνωστά τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:

 Νύμφη που ερωτεύθηκε τον βοσκό Θεόδωρο και απέκτησαν μαζί μία κόρη, την Ηροφίλη, αργότερα Σίβυλλα στο Κωρύκειο Άντρο.
 Μία άλλη Νύμφη, σύζυγος του ποτάμιου θεού Σκαμάνδρου και μητέρα του Τρώα Τεύκρου.
 η δισέγγονη της προηγούμενης, κόρη του Δαρδάνου και της Βατείας (κόρης του Τεύκρου), δεύτερη σύζυγος του μάντη Φινέα και κακιά μητριά των παιδιών του από την πρώτη του γυναίκα, την Κλεοπάτρα. Με τον Φινέα η Ιδαία απέκτησε και δικά της παιδιά, τον Θυνό και τον Μαριανδυνό. Σε άλλη πηγή η Ιδαία αυτή ονομάζεται Ειδοθέα ή Ευρυτία.
  η μητέρα των δέκα Κουρήτων, τους οποίους γέννησε με τον βασιλιά της Κρήτης Δία (όχι τον θεό). Ο Δίας, για να τιμήσει τη σύζυγό του, ονόμασε ολόκληρη την Κρήτη «Ιδαία».

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας

en:Idaea
fr:Idéa
pl:Idaja
ru:Идея (значения)
uk:Ідея (значення)
Ηγερία

Η Ηγερία λεγόμενη και Εγερία ήταν πρόσωπο της Ρωμαϊκής Μυθολογίας. Πρόκειται για την "Egeria" των Λατίνων. 

Αρχικά ήταν Νύμφη (μία από τις τέσσερις Καμένες) και αργότερα σύζυγος του μυθικού Βασιλέως και νομοθέτη Νουμά Πομπιλίου, του δεύτερου  βασιλιά της Ρώμης, ο οποίος για να προσδώσει περισσότερο κύρος στους νόμους του έλεγε ότι αυτούς τους υπαγόρευε σ΄ αυτόν η Νύμφη Ηγερία που τη συναντούσε στο δάσος. Η Ηγερία λατρευόταν επίσης και ως προστάτις των γυναικών κατά τον τοκετό.

Το όνομα "Ηγερία" χρησιμοποιείται σήμερα σε εκφράσεις προς ένδειξη φίλης που διακρίνεται στις τέχνες και ειδικότερα σ΄ εκείνες που ασκούν ιδιαίτερη επιρροή στο δημόσιο βίο κυρίως επιφανών ανδρών.

Δείτε επίσης 
13 Ηγερία

Βιβλιογραφία - Πηγές 
Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ. 8ος, σ.900

Εκφράσεις
Νύμφες της ρωμαϊκής μυθολογίας
Θεότητες της σοφίας
Θεότητες-προστάτες των παιδιών
Άρειος Πάγος (λόφος)

Ο Άρειος Πάγος είναι βραχώδης λόφος βορειοδυτικά της Ακρόπολης, ύψους περίπου 115 μέτρων, που προβάλει μεταξύ της Ακρόπολης και των λόφων Πνύκας και Αγοραίου Κολωνού. Το όνομά του προέρχεται είτε από το θεό Άρη (που κατά την ελληνική μυθολογία δικάστηκε εκεί από τους Θεούς του Ολύμπου για το φόνο του γιου του Ποσειδώνα Αλιρρόθιου), είτε από τις «Αρές Ερινύες» τις λεγόμενες και «Σεμνές» που ήταν χθόνιες θεότητες της τιμωρίας και της εκδίκησης. Στην αρχαιότητα ο βράχος αυτός ήταν αφενός τόπος λειτουργίας δικαστικού σώματος και συγκεκριμένα της Βουλής του Αρείου Πάγου οι αρμοδιότητες του οποίου μετά το 462 π.Χ. ήταν η εκδίκαση υποθέσεων φόνων εκ προμελέτης, εμπρησμών και ιεροσυλιών, και αφετέρου θρησκευτικός με αρκετά ιερά σπουδαιότερο των οποίων ήταν το των Σεμνών θεαινών ή Ευμενίδων η πιθανή θέση του οποίου προσδιορίζεται σε βορειοδυτική κοιλότητα του βράχου της Ακρόπολης.

Επίσης στη βόρεια πλαγιά του λόφου εντοπίστηκε νεκροταφείο με θολωτούς και λαξευμένους τάφους που ανάγεται στη μυκηναϊκή και γεωμετρική περίοδο (1600 - 700 π.Χ.). Εικάζεται πως αυτό ήταν και το αρχαιότερο νεκροταφείο της αρχαίας Αθήνας. Από τον 6ο αιώνα π.Χ. φαίνεται πως στο λόφο αυτόν αναπτύχθηκε οικισμός που αποτελούσε μέρος του αριστοκρατικού δήμου της Μελίτης στον οποίο και ανήκουν τα διάφορα θεμέλια οικιών, δαπέδων φρεάτων και αγωγών που έχουν αποκαλυφθεί κατά την αρχαιολογική έρευνα.

Περίπου το 51 μ.Χ. ο Απόστολος Παύλος οδηγήθηκε στον Άρειο Πάγο, όπου και κήρυξε για πρώτη φορά τον Χριστιανισμό στους Αθηναίους. Από το κήρυγμά του εκείνο φαίνεται να προσηλύτισε δύο ακροατές, τον επιφανή Διονύσιο Αρεοπαγίτη τον σημερινό προστάτη Άγιο της Αθήνας, που κατά την παράδοση ήταν και ο πρώτος επίσκοπος της πόλης, και μία γυναίκα, τη Δάμαρι.

Κατά την "ύστερη ρωμαϊκή περίοδο" (4ος - 6ος αιώνας μ.Χ.) στη βόρεια πλαγιά του λόφου και πάνω από τ΄ αρχαία κτίσματα των κλασσικών χρόνων ανεγέρθηκαν τέσσερις πολυτελείς επαύλεις που πιθανότερα ανήκαν σε σοφιστές και λειτουργούσαν ως φιλοσοφικές σχολές.

Στα μέσα του 16ου αιώνα στη κορυφή του λόφου ανεγέρθηκε χριστιανικός ναός προς τιμή του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη που ήταν τρίκλιτος σε ρυθμό βασιλικής με νάρθηκα κεντρική αψίδα και πρόθεση ο οποίος καταστράφηκε από σεισμό πιθανόν το 1601. Στα ΒΔ. του ναού αυτού υπήρχε μητροπολιτικό καθίδρυμα που διατηρήθηκε μέχρι τον 17ο αιώνα. Αυτό ήταν ένα διώροφο οίκημα με πολλά δωμάτια στο περίβολο του οποίου υπήρχαν αποθήκες μέχρι και σταφυλοπιεστήρια. Τα τελευταία αυτά οικοδομήματα καταστράφηκαν περί το 1800 ενώ τα ερείπια αυτών απομακρύνθηκαν επί εποχής του βασιλέως Όθωνα.

Σήμερα Άρειος Πάγος εκτός από λόφος είναι και το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της πολιτικής και ποινικής δικαιοσύνης της Ελλάδας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αρχαία αθηναϊκή αρχιτεκτονική
Γεωγραφία της αρχαίας Αττικής
Λόφοι της Αθήνας
Στάδιο Νεμέσιο Ντίες

Το στάδιο Νεμέσιο Ντίες είναι ένα απο τα παλαιότερα ποδοσφαιρικά γήπεδα του Μεξικού.

Βρίσκεται στην πόλη Τολούκα. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1953 και εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 1954 έχοντας αρχική χωρητικότητα 27.000 θέσεων (σήμερα 29.700).Είναι έδρα της τοπικής Ντεπορτίβο Τολούκα (ομάδα Α Κατηγορίας) και χρησιμοποιήθηκε σε 2 διοργανώσεις Μουντιάλ το 1970 και το 1986 που έλαβαν χώρα στο Μεξικό.

Στάδια ποδοσφαίρου στο Μεξικό
Ντεπορτίβο Τολούκα
Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1970
Βιτσέντσα (επαρχία)

Η επαρχία της Βιτσέντσα (ιταλικά: Provincia di Vicenza) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Βένετο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.723 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 857.476 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Βιτσέντσα (Vicenza). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 121 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε (επαρχία του Τρέντο), ανατολικά με τις επαρχίες του Μπελούνο και του Τρεβίζο, νοτιοανατολικά με την επαρχία της Πάντοβας και δυτικά με την επαρχία της Βερόνας.

Κύριοι Δήμοι 

Επαρχίες του Βένετο
Πάδοβα (επαρχία)

Η επαρχία της Πάδοβας (ιταλικά: Provincia di Padova) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Βένετο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 	2.142 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 918.532 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Πάδοβα (Padova). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 104 δήμους. Είναι η πολυπληθέστερη επαρχία από τις οκτώ του Βένετο. 

Συνορεύει βόρεια με τις επαρχίες του Μπελούνο και της Βιτσέντσα, ανατολικά με την επαρχία της Βενετίας, νότια με την επαρχία του Ροβίγκο και δυτικά με την επαρχία της Βερόνας και της Βιτσέντσα. Επίσης, ανατολικά βρέχεται και από τη λιμνοθάλασσα της Βενετίας.

Κύριοι Δήμοι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Επαρχίες του Βένετο
Βενετία (επαρχία)

Η Επαρχία της Βενετίας (Ιταλικά: Provincia di Venezia) είναι Ιταλική επαρχία στην Ιταλική περιφέρεια του Βένετο στην βόρεια Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.467 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 846.962 κατοίκους (2011). Έδρα της επαρχίας είναι η Βενετία (Venezia). Συνολικά η επαρχία αριθμεί 44 δήμους, με κυβερνητικό διάταγμα μετονομάστηκε σε Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας (1 Ιανουαρίου 2015).
Συνορεύει βoρειoανατολικά με την περιφέρεια του Φρίουλι-Βενέτια Τζιούλια (επαρχία του Ούντινε και του Πορντενόνε), νότια με την επαρχία του Ροβίγκο και δυτικά με τις επαρχίες της Πάντοβας και του Τρεβίζο. Επίσης, ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

Στατιστικά

Τα πληθυσμιακά Στατιστικά έχουν καταγράψει ότι ο πληθυσμός της επαρχίας αυξήθηκε από 341.000 κατοίκους (1871) σε περίπου 847.000 κατοίκους (2011). Η αύξηση του πληθυσμού ήταν σταθερή ανά δεκαετία μέχρι την εποχή που έφτασε στους 838.794 κατοίκους (1981), στην συνέχεια ακολούθησε πληθυσμιακή πτώση και έφτασε στους 809.586 κατοίκους (2001). Ακολούθησε την δεκαετία 2001 - 2011 αύξηση του πληθυσμού της επαρχίας κατά 4.6% μέχρι που έφτασε τους 847.000 κατοίκους.
Η μέση ηλικία των κατοίκων μειώθηκε από τα 44.8 έτη (2011) σε 35.6 έτη (1981). Οι ξένοι κάτοικοι αυξήθηκαν από τους 44.996 (2006) στους 72.284 (2012), οι περισσότεροι μετανάστες προέρχονται από την Αλβανία, την Ρουμανία και την Μολδαβία και αντιπροσωπεύουν το 8.5% του πληθυσμού. Την Ακαδημαϊκή χρονιά 2012 - 2013 σπούδασαν 23.677 σπουδαστές στα Πανεπιστήμια της επαρχίας από τους οποίους το 61.8% ήταν γυναίκες και το 38.2% άνδρες, οι σπουδές επικεντρώνονται στα οικονομικά, τις ξένες γλώσσες, την φιλοσοφία και την αρχιτεκτονική.

Κύριοι Δήμοι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δήμοι της Ιταλίας (στα ιταλικά)
Στατιστικά

Επαρχίες του Βένετο
Μονή Κουδουμά Ηρακλείου

Η Μονή Κουδουμά αποτελεί μία από τις παλαιότερες μονές στις νότιες ακτές της κεντρικής Κρήτης. Η θέση της είναι στα νότια της κορυφής Κόφινας (1.231 μ.) , κοντά σε όρμο, δυτικά από το ακρωτήριο Μάρτελο. Η πρόσβαση είναι δύσκολη. Απέχει 40 μέτρα από τη θάλασσα. Υπάγεται στην Κοινότητα Στερνών Ηρακλείου και απογράφηκαν 6 άτομα το 2011.

Περιγραφή
Ο ναός είναι καθιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Το ιερό βήμα βρίσκεται μέσα σε μικρό σπήλαιο. Το μοναστήρι είναι κοινοβιακό και οι περισσότεροι μοναχοί διαμένουν σε σπήλαια στην περιοχή. Στο σπήλαιο του Αγίου Αντωνίου υπάρχει και ομώνυμο εκκλησάκι. Οι ακολουθίες στη Μονή τελούνται σύμφωνα με το τυπικό του Αγίου Όρους.

Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα Κουδουμάς είναι πιθανότατα επώνυμο. Αυτό δείχνει έγγραφο του 13ου αιώνα, στο οποίο αναφέρεται το Cudhumano ως επώνυμο. Συγκεκριμένα, η αναφορά γίνεται σε συμβόλαιο με χρονολογία 1280. Η σημερινή Μονή χτίστηκε από τους Κρητικούς μοναχούς Παρθένιο και Ευμένιο Χαριτάκη, αδέρφια,μετά το 1870. Παλαιότερα, η μονή είχε καταστραφεί, πιθανότατα από κουρσάρους, και ήταν εγκαταλελειμμένη.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημος ιστότοπος
Φωτογραφίες και χρήσιμες πληροφορίες
Η περιοχή των Αστερουσίων

Παραπομπές

 
Δήμος Γόρτυνας
Κουδ
Κουδ
Μεταγκίτσι Χαλκιδικής

Το  Μεταγκίτσι είναι χωριό στα βόρεια όρια του Δήμου Σιθωνίας και πρώην κοινότητα που βρίσκεται στο νομό Χαλκιδικής. Σήμερα αποτελεί ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα στο Δήμο Σιθωνίας με 767 κατοίκους το  (2001). Κύρια ασχολία είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Η απόστασή του από τη Θεσσαλονίκη είναι 100 χιλιόμετρα. Ο  Άγιος Αθανάσιος, ο Άγιος Χριστόφορος και η Οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου είναι οι σημαντικότεροι ναοί του χωριού. Στον οικισμό λειτουργούν Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο, ενώ ενεργός είναι πολιτιστικός σύλλογος , με το όνομα "Νέα Άσσα", ο αθλητικός σύλλογος Μεταγκιτσίου και η ΑΕ καλαθοσφαίρισης Μεταγκιτσίου. Τα σπίτια είναι πετρόχτιστα και έχουν παραδοσιακό χρώμα.  Στο χωριό γίνονται τριήμερες πανηγυρικές εκδηλώσεις στις 20 Ιουλίου, κατά τον εορτασμό του Προφήτη Ηλία. Πολιούχος είναι η Αγία Παρασκευή. Στα αξιοθέατα περιλαμβάνεται και το Διονυσιακό μετόχι, το φράγμα του Χαβρία και το ξωκλήσι της Αγίας Κυριακής, του 1868.

Δ.δ. Μεταγκιτσίου 
Το Δημοτικό διαμέρισμα, που αριθμεί συνολικά 777 κατοίκους, συναποτελούν οι οικισμοί :
Το Μεταγκίτσι, έδρα του Δημοτικού διαμερίσματος, με 767 κατοίκους το 2001 και
οι  Άγιοι Θεόδωροι, με 10 κατοίκους.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο οικισμός είναι κτισμένος στη θέση αρχαίας πόλης, που λεγόταν Άσσα. Η έρευνα από τους αρχαιολόγους τοποθετούν την εν λόγω πόλη στη θέση Μαρμαράδες, πάνω από το σημερινό χωριό του Μεταγκιτσίου. Η αρχαία πόλη ονομαζόταν και Άσσηρα και υπήρξε μέλος της Α΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας. Για την ονομασία του χωριού οι επικρατέστερες εκδοχές κάνουν λόγο για τη φράση μέλαινα γη από το κοκκινόχωμα που απαντάται στην περιοχή και για τη μετάγγιση των πληθυσμών που σώθηκαν σε γύρω περιοχές, μετά την καταστροφή του σημερινού χωριού από τους Ρωμαίους. Οι κάτοικοι της Μεταγκιτσίου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Γεράκης Δήμου, ο Στέργιος Δήμου, ο Αθανάσιος Ζάχου, ο Αλεξανρής Ιωάννου .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Τουριστικό πανόραμα Δήμου Σιθωνίας

Παραπομπές

Σημειώσεις 
 

Μεταγ
Δήμος Σιθωνίας
Χρήστος Ζώης

Ο Χρήστος Ζώης (γεν. Ντίσελντορφ, 10 Μαΐου 1968) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Έχει διατελέσει βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία και τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ενώ έχει θητεύσει και σε υπουργικές θέσεις.

Σήμερα είναι πρόεδρος της Νέας Μεταρρυθμιστικής Ριζοσπαστικής Ανασυγκρότησης.

Βιογραφικά στοιχεία

Προσωπική ζωή και σπουδές
Ο Χρήστος Ζώης γεννήθηκε στο Ντύσελντορφ της Δυτικής Γερμανίας στις 10 Μαΐου 1968. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές (DEA) στο Δημόσιο Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο Toulouse I της Γαλλίας.

Είναι έγγαμος με την Ιωάννα Τσαγκάλη.

Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Χρήστος Ζώης ασχολήθηκε από τη νεαρή του ηλικία με την πολιτική. Το 1983 εντάχθηκε στην Ο.Ν.ΝΕ.Δ., ενώ διετέλεσε εκτελεστικό μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου της Ο.Ν.ΝΕ.Δ., υπεύθυνος για θέματα σχετικά με εργατικά σωματεία, συνεταιριστές και νέους επιστήμονες. Το 1997 εκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας.

Στις εκλογές του 2000 εκλέχτηκε βουλευτής Λάρισας με την Νέα Δημοκρατία, ενώ επανεκλέχτηκε στις εκλογές του 2004, του 2007 και του 2009.

Ως κοινοβουλευτικός, εκλέχτηκε Γραμματέας του Προεδρείου της Βουλής και διετέλεσε μέλος σε Διαρκείς και Ειδικές Επιτροπές. Τον Μάιο του 2007 ορίστηκε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας και ex officio μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του κόμματος. Στη δεύτερη κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή το 2007 διορίστηκε υφυπουργός Εσωτερικών. Το Δεκέμβριο του 2009 ανέλαβε υπεύθυνος τομέα Πολιτικής Ευθύνης Εσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης της Νέας Δημοκρατίας.  

Στις 13 Φεβρουαρίου 2012 καταψήφισε την Β' Δανειακή Σύμβαση και διεγράφη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας. Στις 19 Μαρτίου 2012 προσχώρησε στο κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων, και μετά τη συγκρότηση Κοινοβουλευτικής Ομάδας, εξελέγη Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του κόμματος. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012, εξελέγη για πέμπτη φορά βουλευτής Λάρισας, ενώ στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου, δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής, μιας και τα ποσοστά του κόμματος ήταν πιο χαμηλά. Ωστόσο, λίγες μέρες μετά ανέλαβε Εκπρόσωπος Τύπου των Ανεξάρτητων Ελλήνων, διαδεχόμενος τον Τέρενς Κουίκ.

Στις 11 Δεκεμβρίου 2012, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

Στις 21 Μαρτίου 2013, ανακοίνωσε την ίδρυση του νέου πολιτικού κόμματος Νέα Με.Ρ.Α, μαζί με πολλά στελέχη τα οποία αποχώρησαν από τους Ανεξάρτητους Έλληνες τον περασμένο Δεκέμβριο του 2012. Ορίσθηκε προσωρινός πρόεδρος του κόμματος, μέχρι το πρώτο συνέδριο του κόμματος .

Στις 28 Αυγούστου 2015 κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Βασιλικής Θάνου Χριστοφίλου από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, ανέλαβε Αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας μέχρι τη διενέργεια εκλογών στις 20 Σεπτεμβρίου 2015.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα

Έλληνες αρχηγοί κομμάτων
Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες
Βουλευτές Λάρισας
Ζάαλμπουργκ

Το Ζάαλμπουργκ (Saalburg) είναι ρωμαϊκό κάστρο στην κορυφογραμμή της οροσειράς Τάουνους και κομμάτι του Γερμανικού Λίμες. Βρίσκεται βόρεια του Μπαντ Χόμπουργκ στη μητροπολιτική περιοχή της Φραγκφούρτης. Το κάστρο πρόσφερε στέγη για 1.500 πολίτες και 500 στρατιώτες. 

Μετά την εξερεύνηση του Λίμες από τον ιστορικό Τέοντορ Mόμσεν αποφασίστηκε η ανακατασκευή του. Το σημερινό κτίσμα παρουσιάζεται όπως ήταν κατά την εποχή του Αδριανού. Το κάστρο αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 2005 μαζί με το υπόλοιπο Γερμανικό Λίμες, υπό τον τίτλο «Σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας».

Κάστρα στη Γερμανία
Φραγκφούρτη
Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική
Τυμπάκι

Το  Τυμπάκι, επίσημα αναφέρεται ως Τυμπάκιον, είναι κωμόπολη, ιστορική έδρα του Δήμου Φαιστού καθώς και της κοινότητας Τυμπακίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Παλαιότερα ήταν έδρα της επαρχίας Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 65,5  χλμ. Κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η ελαιοκομία και η καλλιέργεια οπωροκηπευτικών και ανθέων. Πολιούχος ναός είναι ο Άγιος Τίτος, ενώ υπάρχει και ναός του Αγίου Πνεύματος, της Αγίας Αικατερίνης  και του Αγίου Νεκταρίου.  Στις 25 Αυγούστου ο οικισμός πανηγυρίζει, ενώ την 1η Σεπτεμβρίου εορτάζεται η γεωργική Πρωτοχρονιά, με ομαδική έξοδο των κατοίκων στα περιβόλια που διημερεύουν. Στο Τυμπάκι βρίσκεται και ο οικισμός του Κόκκινου Πύργου. Στον πρώην Δήμο Τυμπακίου ανήκουν οι αρχαιολογικοί χώροι της Φαιστού και της Αγίας Τριάδος.

Υποδομή 
Έπειτα από τη δημιουργία καλλιεργειών πρωίμων κηπευτικών σε θερμοκήπια, ο πληθυσμός του Τυμπακίου αυξήθηκε. Στον οικισμό μεταξύ άλλων λειτουργούν ΚΕΠ, 3 νηπιαγωγεία, 3 Δημοτικά Σχολεία, πολυδύναμο περιφερειακό ιατρείο, Γυμνάσιο, Λύκειο, τράπεζες, ΕΛΤΑ και πολιτιστικός σύλλογος.  Αθλητικά δραστηριοποιείται  στο χώρο του ποδοσφαίρου με τον Αθλητικό Όμιλο Τυμπακίου, ο οποίος αγωνίζεται στην Γ εθνική κατηγορία.

Στο Τυμπάκι βρίσκεται στρατιωτικό αεροδρόμιο, σε αδράνεια. Ο αεροδρόμιο κατασκευάστηκε το 1941 από τους Γερμανούς, ώστε να βοηθάει στον ανεφοδιασμό των στρατευμάτων στη Βόρεια Αφρική. Το 1979 μετατράπηκε σε πεδίο βολής. Σήμερα στο αεροδρόμιο διοργανώνονται αγώνες dragster.

Ιστορικά στοιχεία

Ονομασία
Το όνομα του οικισμού έχει άγνωστη προέλευση. Η εικασία ότι οφείλεται στη λέξη τύμβος, που πηγάζει από τη θεωρία ότι ο οικισμός ιδρύθηκε από κατοίκους του οικισμού Άγιος Ανδρέας, δεν ευσταθεί κατά το Στέργιο Σπανάκη. Άλλες πηγές ασπάζονται όμως την εκδοχή αυτή. Ο Άγιος Ανδρέας στον Καστροφύλακα αναφέρεται με 63 κατοίκους. Ωστόσο ο  οικισμός Cimbachi (Τυμπάκι) προϋπάρχει του οικισμού Άγιος Ανδρέας. 
Η ερμηνεία από τη λέξη τύμβος δεν ευσταθεί και για έναν πρόσθετο λόγο: τύμβοι δεν απαντώνται στην Κρήτη, ούτε χρησιμοποιήθηκαν ποτέ στο παρελθόν ως τρόπος ταφής.

Λοιπά ιστορικά στοιχεία

Στα παλαιότερα χρόνια το Τυμπάκι μαστιζόταν από την ελονοσία, σε αντίθεση με σήμερα, που το κλίμα είναι υγιεινό. Στη θέση του οικισμού Κόκκινος Πύργος παλαιότερα βρισκόταν ένας πύργος, κτισμένος με κοκκινόχωμα, εξ ου και η ονομασία του σημερινού οικισμού. 

Την περίοδο της κατοχής οι Γερμανοί, αφού πρώτα εκκένωσαν, στη συνέχεια σχεδόν ισοπέδωσαν το Τυμπάκι κρατώντας λίγα μόνο κτίρια για να μένουν οι ίδιοι. Με τα υλικά από τα κατεδαφισμένα σπίτια, κατασκεύασαν πολεμικό αεροδρόμιο για να ελέγχουν την νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Διοικητικά στοιχεία 
Δείτε Κοινότητα Τυμπακίου καθώς και Δήμος Τυμπακίου (πρώην)

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 να ορίζεται ιστορική έδρα του Δήμου Φαιστού.

Πληθυσμιακή εξέλιξη

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πληροφορίες για το Τυμπάκι

Σημειώσεις

Κωμοπόλεις του νομού Ηρακλείου
Δήμος Τυμπακίου
Δήμος Φαιστού
Τρύφαινα

Η Κλεοπάτρα Τρύφαινα (??? – 111 π.Χ.) ήταν πριγκίπισσα της αρχαίας Αιγύπτου, μέλος της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε τη χώρα καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Υπήρξε βασίλισσα της Συρίας, στο πλευρό του Αντίοχου Η' του Γρυπού, μέλους της Δυναστείας των Σελευκιδών.

Βιογραφικά στοιχεία 
Κατά την παιδική της ηλικία ο πατέρας της ήρθε σε σύγκρουση με την αδελφή και βασίλισσά του, Κλεοπάτρα Β', και αναγκάστηκε να διαφύγει με τη νέα του σύζυγο, Κλεοπάτρα Γ', και τα παιδιά του στο νησί της Κύπρου το 131 π.Χ. Η αποκατάσταση της ηρεμίας στην Αλεξάνδρεια άργησε να έρθει, ωστόσο ο Πτολεμαίος Η' κατάφερε να ανακτήσει το θρόνο το 130/29 π.Χ. Ο βασιλιάς άφησε την τελευταία του πνοή το 116 π.Χ. αφήνοντας πίσω του δύο γιους, τον Πτολεμαίο και τον Πτολεμαίο Αλέξανδρο, καθώς και τρεις κόρες: την Τρύφαινα, που έγινε το 124/23 π.Χ. βασίλισσα της Συρίας, την Κλεοπάτρα Δ', που παντρεύτηκε το μεγαλύτερο από τους δυο αδελφούς της και την Κλεοπάτρα Σελήνη Α'. Σύμφωνα με τη διαθήκη του πατέρα τους, ο θρόνος της Αιγύπτου, έμενε στην Κλεοπάτρα Γ', με την προϋπόθεση να μοιραζόταν τη βασιλεία με έναν από τους γιους της, όποιον αυτή προτιμούσε. Η Κλεοπάτρα σκόπευε να επιλέξει για τους δικούς της λόγους το νεότερο αδελφό, τον Αλέξανδρο, όμως οι αλεξανδρινοί τελικά έκριναν εκείνοι επιβάλλοντας τον Πτολεμαίο, που έμεινε στην ιστορία ως Πτολεμαίος Θ' Λάθυρος.

Η Κλεοπάτρα Γ' ανάγκασε το γιο της να λάβει διαζύγιο από την αδελφή του, Κλεοπάτρα Δ', ώστε να παντρευτεί την Κλεοπάτρα Σελήνη. Τότε η Κλεοπάτρα Δ', αφού συγκέντρωσε στρατό στην Κύπρο πήγε στην Συρία, όπου και πρόσφερε το χέρι και το στρατό της στον διεκδικητή του θρόνου των Σελευκιδών, Αντίοχο Θ' Κυζικηνό. Ο τελευταίος βρισκόταν σε πόλεμο με τον ετεροθαλή αδελφό του και σύζυγο της Τρύφαινας, Αντίοχο Η' Γρυπό για το θρόνο της Συρίας. Η Κλεοπάτρα Δ' βρισκόταν στην Αντιόχεια όταν η πόλη κατελήφθη από τον Αντίοχο Γρυπό, και για να σωθεί κατέφυγε στο ναό του Απόλλωνα στη Δάφνη. Ο Αντίοχος επιθυμούσε να της χαρίσει τη ζωή, είτε για διπλωματικούς λόγους είτε από φόβο για την ιεροσυλία. Ωστόσο η Τρύφαινα ήταν ανένδοτη και παρότρυνε τον άντρα της να τη θανατώσει. Καθώς η Κλεοπάτρα άγγιζε το βωμό, τα χέρια της αποκόπηκαν ώστε να μεταφερθεί έξω και έτσι πέθανε ενώ καταριόταν την αδελφή της (112 π.Χ.) Ένα χρόνο αργότερα, την Τρύφαινα αιχμαλώτισε ο Αντίοχος Κυζικηνός, τη βασάνισε και τη θανάτωσε.

Χρονολόγιο

Πηγές 
 The House of Ptolemy από τον E. R. Bevan, κεφ.11
 Βιογραφία από τον Christopher Bennett, Tryphaena
 www.livious.org, Tryphaena

Δείτε επίσης 
 Δυναστεία των Πτολεμαίων 
 Δυναστεία των Σελευκιδών 
 Αρχαία Αίγυπτος 
 Αυτοκρατορία των Σελευκιδών
 Ελληνιστική περίοδος

Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου
Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή
Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Δυναστεία των Πτολεμαίων
Δυναστεία των Σελευκιδών