joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αριστείδης Αλαφούζος

Ο Αριστείδης Ιωάννου Αλαφούζος (Οία, 9 Μαρτίου 1924 – 17 Μαΐου 2017) ήταν Έλληνας εκδότης, πολιτικός μηχανικός και εφοπλιστής.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Οία του νησιού της Σαντορίνης και είναι γιος του Ιωάννη Αλαφούζου, πλοιάρχου. Κατάγεται από παλιά οικογένεια εφοπλιστών και πολιτικών του νησιού. Μεγάλωσε στον Πειραιά και την Αθήνα και σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο ΕΜΠ. Δραστηριοποιήθηκε στον χώρο της ναυτιλίας και το 1988 αγόρασε την εφημερίδα Καθημερινή, την οποία και διατήρησε μέχρι τον θάνατο του, το 2017. Μετά το σκάνδαλο Κοσκωτά, αγόρασε και τον ραδιοφωνικό σταθμό "ΣΚΑΪ". Ο ΣΚΑΪ τάχθηκε τα επόμενα χρόνια εναντίον της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ενώ σε συνέντευξή του δήλωσε ότι οι σχέσεις τους χαλάσαν διότι ο τελευταίος μετά τις εκλογές συνεχώς "ζητούσε ποσά".

Τα πιο γνωστά του έργα πάνω στην πολιτική μηχανική είναι το ξενοδοχείο Μον Παρνές στην Πάρνηθα και το ξενοδοχειακό συγκρότημα του Αστέρα στην Βουλιαγμένη. Τα έργα αυτά τα ανέλαβε η τεχνική εταιρεία "Αριστείδης Αλαφούζος" (αργότερα "ΑΤΕ ΕΡΓΩΝ") την οποία ο ίδιος ίδρυσε το 1954. Η εταιρεία αυτή διέκοψε την λειτουργία της στα τέλη της δεκαετίας του 1960, την χρονική περίοδο που ο Αλαφούζος έπαψε να ασχολείται ως πολιτικός μηχανικός και στράφηκε προς την ναυτιλία.

Στις 13 Δεκεμβρίου 2009 τιμήθηκε από τον Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας, Ακιχίτο, με το Παράσημο του Τάγματος του Ανατέλλοντος Ηλίου, των Χρυσών Ακτίνων και Ροζέτας, δια χειρός του Πρέσβη της Ιαπωνίας, για τη συμβολή του στην ενδυνάμωση των ελληνοϊαπωνικών οικονομικών δεσμών, κυρίως στον τομέα της ναυπηγικής βιομηχανίας και στην ενίσχυση των διμερών φιλικών σχέσεων διά της οδού των Μέσων Ενημέρωσης.

Ήταν παντρεμένος και απέκτησε δύο παιδιά, τον Θέμη και τον Γιάννη.

Παραπομπές

Έλληνες εκδότες
Έλληνες εφοπλιστές
Καντίμα

Το Καντίμα (εβραϊκά: קדימה, κυριολεκτικά Εμπρός) είναι ένα Ισραηλινό φιλελεύθερο και σιωνιστικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2005 από μετριοπαθείς του Λικούντ που συμφώνησαν με το σχέδιο μονομερούς αποχώρησης του Ισραήλ που προτάθηκε από τον Αριέλ Σαρόν, καθώς και από πρώην μέλη του Εργατικού κόμματος. Υπό την ηγεσία του Εχούντ Ολμέρτ, ύστερα από την καρδιακή προσβολή του Σαρόν, το κόμμα έγινε το μεγαλύτερο της Κνέσετ μετά τις εκλογές του 2006, κερδίζοντας 29 από τις συνολικά 120 έδρες της. Παρόλο που το κόμμα κέρδισε τις περισσότερες έδρες στις εκλογές του 2009 υπό την ηγεσία της Τζίπι Λίβνι, βρέθηκε για πρώτη φορά στην αντιπολίτευση, αφού σχηματίστηκε κυβέρνηση υπό το Λικούντ. Στις 8 Μαΐου 2012, το κόμμα συμμετείχε στην κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου, αποχώρησε, όμως, από την κυβέρνηση στις 17 Ιουλίου. 

Φιλελεύθερα κόμματα στο Ισραήλ
Σιωνιστικά κόμματα στο Ισραήλ
Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ

Η Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ είναι μια επαγγελματική ομάδα μπάσκετ, με έδρα την πόλη του Λε Μαν, στην Γαλλία. Η ομάδα αγωνίζεται στο Γαλλικό Πρωτάθλημα, ενώ σε διεθνές επίπεδο στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ.

Ιστορία
Η Λε Μαν ιδρύθηκε το 1939. Η ομάδα έχει κατακτήσει το Γαλλικό Πρωτάθλημα το 1978, το 1979, το 1982, το 2006 και το 2018. Έχει κατακτήσει επίσης το Γαλλικό Κύπελλο το 1964, το 2004, το 2009 και το 2016, καθώς και την γαλλική Σεμαίν ντεζ Ας το 2006 και το 2009.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
 Επίσημη Ιστοσελίδα 
 Η Λε Μαν στο Eurobasket.com
 Η Λε Μαν στο Keyhoops.com
 Η Λε Μαν στο Euroleague.net

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1939
Γαλλικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1939
Ντέιβιντ Πετρέους

Ο Ντέιβιντ Πετρέους (David Howell Petraeus, 7 Νοεμβρίου 1952) είναι Αμερικανός στρατιωτικός.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1952 στο Κόρνγουαλ ον Χάντσον του Όραντζ Κάουντι της Νέας Υόρκης. Υπήρξε αρχηγός της CIA από το 2011 ως τον Νοέμβριο του 2012.

Αμερικανοί στρατιωτικοί
Βλάσιος Σκορδέλης

Ο Βλάσιος Σκορδέλης (Στενήμαχος Ανατολικής Ρωμυλίας, 1835 – Αθήνα, 1898) ήταν Έλληνας πεζογράφος και εκπαιδευτικός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1835 στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας. Από μικρή ηλικία έδειξε έντονη κλίση προς τα γράμματα και στάλθηκε στην Αθήνα για να ολοκληρώσει τις γυμνασιακές σπουδές του. Εν συνεχεία, σπούδασε παιδαγωγική στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αποφοιτώντας ως ελληνοδιδάσκαλος το 1857. Έναν χρόνο αργότερα, μετέβη στην Λειψία της Γερμανίας, πραγματοποιώντας μεταπτυχιακές σπουδές και έπειτα επέστρεψε και πάλι στη Στενήμαχο, αναλαμβάνοντας καθήκοντα διευθυντή στο εκεί ελληνικό σχολείο από το 1859 έως το 1863. Εγκαταστάθηκε στην Φιλιππούπολη, αναλαμβάνοντας την Κεντρική Ελληνική Σχολή και τον έλεγχο όλων των ελληνικών σχολείων της επαρχίας.

Ο Σκορδέλης ανέλαβε την θέση αυτή σε μια κρίσιμη ιστορικά περίοδο. Από τις πρωτοβουλίες του για την εκπαίδευση φαίνεται πως επιχειρούσε την καλλιέργεια εθνικής αυτοσυνειδησίας και τόνωσης της εθνικής ομοψυχίας στην Βουλγαρία, ως απάντηση στις προκλήσεις των Βουλγάρων, μέσω παροχής παιδείας υψηλού επιπέδου. Ένα από τα έργα του που είχαν αυτό τον σκοπό ήταν η ενίσχυση και ο εμπλουτισμός της βιβλιοθήκης της Κεντρικής Σχολής.

Το 1868, μετά από τα επεισόδια μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου σχετικά με ζητήματα που ικανοποιούσαν αξιώσεις των Βουλγάρων, η ελληνική κοινότητα της Φιλιππούπολης, αποφάσισε να σταλεί ο Βλάσιος Σκορδέλης ως αντιπρόσωπός της στην Κωνσταντινούπολη. Παρέμεινε εκεί τουλάχιστον μέχρι τον Αύγουστο του 1869, και συμμετείχε και ο ίδιος στις διαπραγματεύσεις για την επίλυση του εκκλησιαστικού ζητήματος των Βουλγάρων, ενημερώνοντας την ελληνική κοινότητα και δίνοντας διεθνή προβολή σε αυτό. Για τον λόγο αυτό συνεργαζόταν με εφημερίδες της Πόλης, ενώ εξέδιδε και δικά του έντυπα και περιοδικά.

Έτσι λοιπόν, μετά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων στην Κωνσταντινούπολη, ο Βλάσιος Σκορδέλης επέστρεψε στην Φιλιππούπολη και συνέχισε την ενασχόλησή του με τα εκπαιδευτικά ζητήματα της επαρχίας. Το 1872 ίδρυσε τον Σύλλογο Φιλομούσων, ενώ είχε ήδη αναγορευθεί επίτιμο μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου της Κωνσταντινούπολης. Μετά από πρόταση του Γεωργίου Ζαρίφη, ο οποίος είχε ιδρύσει το Ζαρίφειο Διδασκαλείο στην Φιλιππούπολη, ο Σκορδέλης μετέβη και πάλι στην Λειψία για να πραγματοποιήσει περαιτέρω παιδαγωγικές σπουδές. Επέστρεψε το 1875 και ανέλαβε την διεύθυνση του Διδασκαλείου την περίοδο 1877 έως 1878.

Το 1880 μετακόμισε στην Ελλάδα, αρχικά στην Τρίπολη Αρκαδίας όπου διηύθυνε το εκεί Διδασκαλείο και έπειτα στην Αθήνα όπου ίδρυσε Παρθεναγωγείο, του οποίου ήταν διευθυντής μέχρι τις 3 Οκτωβρίου 1898, όταν και πέθανε.

Εργογραφία
Θρακικαί Μελέται.
Διδασκαλικός οδηγός: ήτοι θεωρητικός και πρακτικός οδηγός των Δημοτικών Σχολείων και Παρθεναγωγείων.
Ημερολόγιον δημοδιδασκάλου: ήτοι η παιδαγωγία εν τη πράξει.
Περί Θράκης: Λόγος εκφωνηθείς κατά την επέτειον εορτήν της εν Φιλιππουπόλει κεντρικής Ελλ. Σχολής λ' Ιανουαρίου αωξε΄.
Το χωρίον της Ροδόπης.
Ἑλληνικόν λεξιλόγιον.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Έλληνες εκπαιδευτικοί
Έλληνες συγγραφείς
Αμπντάλα Ενσούρ

Ο Δρ. Αμπντάλα Ενσούρ (Abdalla Ensour, 1939-) είναι πολιτικός από την Ιορδανία, που χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας από τον Οκτώβριο του 2012 ως τον Μάιο του 2016.

Εκπαίδευση και πολιτική σταδιοδρομία 
Ο Ενσούρ φοίτησε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού και στις ΗΠΑ, ενώ απέκτησε και διδακτορικό στο Παρίσι. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1989 και στη συνέχεια το 1992. Έκτοτε εκλέγεται συνεχώς μέλος του Κοινοβουλίου. Το 1984 ανέλαβε για πρώτη φορά σε υπουργικό πόστο και ειδικότερα ως υπουργός Σχεδιασμού. Στο ίδιο αξίωμα υπηρέτησε και το 1985. Αργότερα, χρημάτισε ξανά υπουργός Παιδείας  (1989), Εξωτερικών (1991), Βιομηχανίας και Εμπορίου (1993), Ανωτέρας Εκπαίδευσης (1996) και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Διοικητικής Ανάπτυξης (1997). Το 1998 ήταν ξανά Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Τύπου και ήταν μέλος της Κάτω Βουλής την περίοδο 1998-2001. Κατά την περίοδο που έγινε Πρωθυπουργός ήταν μέλος της Γερουσίας και επικεφαλής της Διοικούσας Επιτροπής του Πανεπιστημίου Αλ Ζαϊτούνα της Ιορδανίας. Ανέλαβε επίσης σε αρκετές διοικητικές και οικονομικές θέσεις στην Παγκόσμια Τράπεζα και σε άλλους οργανισμούς.

Πρωθυπουργός 
Στις 11 Οκτωβρίου 2012 διορίστηκε πρωθυπουργός της Ιορδανίας από το βασιλιά. Ο νέος πρωθυπουργός ζήτησε από τους ισλαμιστές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας να συμμετέχουν στις εκλογές.

Έπειτα από τις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιανουάριο του 2013, ο βασιλιάς επαναδιόρισε τον Ενσούρ στην πρωθυπουργία στις 9 Μαρτίου 2013. Η δεύτερη κυβέρνησή του ορκίστηκε στις 30 Μαρτίου 2013.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Πρωθυπουργός της Ιορδανίας

Πρωθυπουργοί της Ιορδανίας
Μαρκόπουλος

Το ελληνικό επώνυμο Μαρκόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

 Γεώργιος Μαρκόπουλος (1904-1992), δικηγόρος, νομάρχης Λασιθίου, Χανίων και Πρεβέζης, και συγγραφέας
 Γιάννης Μαρκόπουλος (γεν. 1939), συνθέτης
 Γιώργος Μαρκόπουλος (γεν. 1951), ποιητής
 Δημήτριος Μαρκόπουλος (1911-2003),  πολιτικός μηχανικός, δήμαρχος Ιεράπετρας (1951-61)
 Ιωάννης Μαρκόπουλος , μηχανικός
 Κώστας Μαρκόπουλος (γεν. 1960), πολιτικός
 Ξενοφώντας Μαρκόπουλος , πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής
 Σούλης Μαρκόπουλος (γεν. 1949), πρώην καλαθοσφαιριστής και προπονητής
 Τάκης Μαρκόπουλος (1942-2021), παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου
 Γκρέγκορυ Μαρκόπουλος (1928–1992), σκηνοθέτης κινηματογράφου

Ελληνικά επώνυμα
Ποδοβόλεϊ

Το Ποδοβόλεϊ (αγγλικά:Footvolley) είναι ένα άθλημα που συνδυάζει το μπιτς βόλεϊ και το ποδόσφαιρο. Παίζεται σε γήπεδο του βόλεϊ στην άμμο και η κάθε ομάδα αποτελείται από δυο παίχτες.

Αθλήματα παραλίας
Παραλλαγές ποδοσφαίρου
Πετοσφαίριση
Ομαδικά αθλήματα
Υβριδικά αθλήματα
Νέα Στύρα

Τα Νέα Στύρα είναι παραθαλάσσιος οικισμός των Στύρων της νότιας Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία 
Τα Νέα Στύρα είναι κτισμένα στη νοτιοδυτική ακτή του νησιού, στον Νότιο Ευβοϊκό κόλπο, απέναντι από τη νησίδα Στύρα, ανάμεσα στον κόλπο των Πεταλιών και στους πρόποδες του όρους Κλιόσι σε υψόμετρο 10 μέτρα. Απέχουν 94 χλμ. ΝΑ. από την Χαλκίδα, 40 χλμ. ΒΔ. από την Κάρυστο (έδρα δήμου) και περίπου 4 χλμ. ΒΔ. από τα Στύρα των οποίων κάποτε ήταν το επίνειο και παραλία τους ενώ σήμερα έχουν εξελιχθεί σε λιμάνι και τουριστικό θέρετρο. Βρίσκονται σε ένα από τα στενότερα σημείο της Εύβοιας (πλάτους δέκα χιλιομέτρων) σε περιοχή με πολύ πράσινο και άφθονα νερά. 

Τα Νέα Στύρα συνδέονται καθημερινά με οχηματαταγωγά με την Αγία Μαρίνα.

Αξιοθέατα της ευρύτερης περιοχής είναι τα Δρακόσπιτα, τα τείχη της Ακρόπολης Στύρων στη θέση "Κλιόσι" καθώς και ο παλιός οικισμός στη θέση "Κελιά" σε κατάφυτη περιοχή με τρεχούμενα νερά και παλιούς νερόμυλους.

Διοικητικά στοιχεία 
Τα Νέα Στύρα αναφέρονται ότι δημιουργήθηκαν το 1895 με την ονομασία Γκισούρι. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρονται επίσημα για πρώτη φορά το 1920 να προσαρτώνται στην τότε κοινότητα Στύρων και το 1928 στο ΦΕΚ 48Α - 31/03/1928 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Βαθύρεμα, το Δήλησο, τη Ζωοδόχο Πηγή, τα Κελλιά και τις Κουβέλλες αποτελούν την τοπική κοινότητα Νέων Στύρων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρμαρίου του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει συνολικό πληθυσμό 1.254 κατοίκους ενώ ως οικισμός 1.031.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Νέα Στύρα: Ο προορισμός της Εύβοιας με τα γαλανά νερά, τα μυστηριώδη Δρακόσπιτα και τα γοητευτικά χωριά από τον ιστότοπο https://www.travel.gr/

Παραπομπές

Χωριά του νομού Εύβοιας
Δήμος Καρύστου
Μερς Ελ Κεμπίρ

Το/Η Μερς Ελ Κεμπίρ (Mers-el-Kébir) ( Αραβικά : المرسى الكبير , = «ο μέγας λιμένας») είναι παράλια πόλη - λιμένας, ακρωτήριο και όρμος της βορειοδυτικής Αλγερίας, κοντά στο Οράν. Στους ναυτικούς είναι περισσότερο γνωστός ως Αλ-Μάρσα Αλ-Καμπίρ, ή και απλούστερα Μάρσα Καμπίρ.

Γενικά 
Βρίσκεται στο δυτικό μυχό του όρμου του Οράν, 7 χιλιόμετρα δυτικά της ομώνυμης πόλης, αποτελώντας επιμέρους εσωτερικό όρμο νότια του προς ανατολή εκτεινόμενου ακρωτηρίου επί του οποίου υφίσταται παλαιό φρούριο. Δύο τεράστιοι λιμενοβραχίονες - κυματοθραύστες προστατεύουν τον λιμένα της από τους Β και ΒΑ. ανέμους καθιστώντας τον από τους ασφαλέστερους της Μεσογείου, αλλά και σπουδαία ναυτική βάση. Σήμερα η πόλη καταλαμβάνει έκταση περίπου 11 τ.χλμ.. και ο πληθυσμός της το 2010 αριθμούσε 18.000 κατοίκους. Διοικητικά υπάγεται στην επαρχία Άιν Ελ Τουρκ του νομού Οράν της Αλγερίας. Η πόλη περιλαμβάνει πέντε συνοικίες, την παλιά πόλη, του Αγίου Ανδρέα, του Αγίου Μιχαήλ, της Μόνα Λίζας και την παρακείμενη Νέγκρο (χωριό).

Ιστορία 
Στην αρχαιότητα αποτελούσε ρωμαϊκή πόλη, με την ονομασία Magnus Portus. Αργότερα περιήλθε στο αραβικό χαλιφάτο Αλμουαχεντίν, για να καταλήξει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και να καταστεί κέντρο Βερβέρων πειρατών. Το 1509 κατελήφθη επίσημα από τους Ισπανούς όπου και έφερε το όνομα Μεζαλκιβίρ. Υπό ισπανική κατοχή παρέμεινε δύο αιώνες όταν το 1708 κατελήφθη από τους Τούρκους. Τελικά το 1732 το ανακατέλαβαν οι Ισπανοί μαζί με την πόλη του Οράν και το 1792 ο Βασιλεύς Κάρολος Δ΄ της Ισπανίας πούλησε και τις δύο αυτές πόλεις στον Μπέη του Αλγερίου. Το 1830 περιήλθε στους Γάλλους οι οποίοι διευρύνοντας και καθιστώντας τον λιμένα ναυτική βάση ανεγείροντας σ΄ αυτόν, το 1868, τον περιώνυμο Φάρο Αγίου Ανδρέα - Μερς Ελ Κεμπίρ, ανέπτυξαν την νέα πόλη νοτιότερα της παλαιάς, που μετονόμασαν σε "Σεν Αντρέ ντε Μερς Ελ Κεμπίρ" και που διατήρησαν μέχρι της ανεξαρτησίας της Αλγερίας, ενώ την ναυτική τους βάση εγκατέλειψαν πέντε χρόνια αργότερα, το 1967.

2ος Παγκόσμιος Πόλεμος
Στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, μετά τη μερική κατάληψη της Γαλλίας και τη σύναψη συνθηκολόγησης με τους Γερμανούς, φοβούμενοι οι Βρετανοί τυχόν παράδοση του γαλλικού στόλου στους Γερμανούς, στις 3 Ιουλίου του 1940 βομβάρδισαν αιφνίδια την μοίρα του γαλλικού στόλου που είχε καταφύγει στον λιμένα αυτόν, χάνοντας την ζωή τους 1297 Γάλλοι. Από την επίθεση και καταστροφή αυτή, που χαρακτηρίστηκε ως η μεγαλύτερη παράνοια του πολέμου μεταξύ συμμάχων, έγινε το Μερς Ελ Κεμπίρ περισσότερο γνωστό. Σημειώνεται ότι στην επίθεση αυτή τα γαλλικά πλοία ήταν πρυμνοδετημένα και εκτός επιχειρησιακής ετοιμότητας.

Πηγές 
 Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ. 660.
 Τα μεγάλα ιστορικά αινίγματα της εποχής μας, τόμος 9, «Η τραγωδία του Γαλλικού στόλου», σελ. 68

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις της Αλγερίας
Λιμένες της Αλγερίας
Λιμένες της Μεσογείου
Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ιστορία της Γαλλίας
Οικισμοί στην Επαρχία του Οράν
Αλυκή Πάρου

Η Αλυκή είναι ένας παραλιακός οικισμός της Πάρου. Βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο του νησιού και απέχει 12 χιλιόμετρα από την Παροικιά, σε κοντινή απόσταση από το τοπικό αεροδρόμιο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός της Αλυκής ανέρχεται σε 657 κατοίκους.

Γενικά στοιχεία
Η Αλυκή φαίνεται να συγκροτήθηκε ως αυτόνομος οικισμός κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1950 καθώς καταγράφηκε για πρώτη φορά στις απογραφές του ελληνικού κράτους το 1961 με πληθυσμό 116 κατοίκων. Με την πάροδο των ετών εξελίχθηκε σε αξιόλογο τουριστικό προορισμό. Διαθέτει παραλίες όπως ο Άγιος Νικόλαος, η Αλυκή και η Πίσω Αλυκή. Στην Αλυκή γεννήθηκε το 1943 ο λαογράφος και καλλιτέχνης Μπενέτος Σκιαδάς. Διοικητικά υπήχθη αρχικά στην κοινότητα Αγκαιριάς της επαρχίας Πάρου ενώ από το 1997 και μετά υπάγεται στον δήμο Πάρου.

Πολιτισμός 
Στην Αλυκή βρίσκεται το μουσείο κυκλαδικής λαογραφίας του Μπενέτου Σκιαδά ενώ κατά τη θερινή περίοδο διοργανώνονται τα τοπικά τα πανηγύρια του Άη Γιάννη του Κλείδωνα κατά τον Ιούνιο, του Σωτήρος στις 6 Αυγούστου και της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στις 14 Σεπτεμβρίου.

Απογραφές Πληθυσμού

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Paros Tours
 alikiparos.gr
 Πάρος ξενοδοχεία

Χωριά της Πάρου
Σάις

Η Σάις ή Sa el-Hagar ήταν πόλη της αρχαίας Αιγύπτου στο δυτικό Δέλτα του Νείλου, στον κανωπικό βραχίονα του Νείλου. Ήταν η πρωτεύουσα της Sap-Meh, πέμπτης νομής της Κάτω Αιγύπτου, και έγινε διοικητική βάση κατά τη διάρκεια της 24ης Δυναστείας (περ. 732 –720 π.Χ.) και της Σαϊτικής  26ης Δυναστείας (664–525 π.Χ.), κατά την Ύστερη περίοδο. Το αρχαίο αιγυπτιακό όνομά της ήταν Zau.

Ιστορία 

Ο Ηρόδοτος έγραψε ότι στη Σάιδα βρισκόταν ο τάφος του Όσιρι, και ότι γινόταν αναπαράσταση των παθών του θεού σε κοντινή λίμνη, σε μυστηριακές τελετές. 

Η προστάτιδα θεά της πόλης ήταν η Νηίθ, της οποίας η λατρεία μαρτυρείται ήδη από την πρώτη δυναστεία, περ. 3100-3050 π.Χ.. Οι Έλληνες, όπως ο Ηρόδοτος, ο Πλάτωνας, και ο Διόδωρος, την ταύτιζαν με την Αθηνά, υποδηλώνοντας μια αρχέγονη σύνδεση με την Αθήνα. Ο Διόδωρος αφηγείται ότι η Αθηνά έχτισε τη Σάις πριν από τον Κατακλυσμό που λεγόταν ότι αφάνισε την Αθήνα και την Ατλαντίδα. Ενώ όλες οι ελληνικές πόλεις καταστράφηκαν κατά τον Κατακλυσμό, συνεχίζει, οι Αιγυπτιακές πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Σάιδας, γλύτωσαν. 

Στους διαλόγους του Πλάτωνα Τίμαιο και Κριτία (περίπου το 395 π.Χ., 200 χρόνια πριν από την επίσκεψη του Σόλωνα στην Αίγυπτο), η Σάις είναι η πόλη, στην οποία ο Σόλωνας (που επισκέφθηκε την Αίγυπτο το 590 π.Χ.) έμαθε από έναν Αιγύπτιο ιερέα την ιστορία της Ατλαντίδας, την πολεμική αντιπαράθεσή της με την Ελλάδα και την Αίγυπτο, και την τελική ήττα της και τον αφανισμό της από φυσική καταστροφή. Ο Πλάτωνας επίσης αναφέρει την πόλη ως γενέτειρα του Φαραώ Άμασι.

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι το ιερό της Αθηνάς στη Σάιδα, την οποία ταυτίζει με την Ίσιδα, έφερε επιγραφή  «Είμαι όλα όσα υπήρξαν, και είναι, και θα είναι. Και κανένας θνητός δεν έχει σηκώσει μέχρι τώρα το πέπλο μου».

Σήμερα δεν υπάρχουν ίχνη της πόλης πριν από την ύστερη περίοδο του Νέου βασιλείου (περ. 1100 π.Χ.), εξ’ αιτίας της εκτενούς καταστροφής της πόλης από τους Sebakhin, αγρότες οι οποίοι αφαιρούσαν τις άψητες πλίνθους για τη χρησιμοποίησής ως λίπασμα, αφήνοντας επί τόπου μόνο κάποιες λίθους με ανάγλυφα.

Ιατρική σχολή 
Ο Ναός της Σάιδας, όπως πολύ αρχαίοι αιγυπτιακοί ναοί, είχε ιατρική σχολή που συνδεόταν με αυτόν. Η Σχολή είχε πολλές γυναίκες σπουδάστριες και απ’ ό,τι φαίνεται και ειδικό γι’ αυτές τμήμα γυναικολογίας και μαιευτικής. Μια επιγραφή από εκείνη την περίοδο που σώζεται στη Σάιδα αναφέρει: «Έρχομαι από την ιατρική σχολή της Ηλιούπολης, και έχω σπουδάσει στη σχολή των γυναικών στη Σάιδα, όπου οι θεϊκές μητέρες μου έμαθαν πώς να θεραπεύω ασθένειες». Η παράδοση αναφέρει ότι ο Μωυσής και η γυναίκα του, Σεπφώρα, είχαν σπουδάσει στην Ηλιούπολη, και η εμπειρία της Σεπφώρας στην περιτομή, που αναφέρεται στην Έξοδο, 4:25, μπορεί να υποδηλώνει ιατρικές σπουδές.

Δείτε επίσης 
 Σώγχις ο Σαΐτης

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Archeological description of Sais
 Official site at the University of Durham

Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Πόλεις της Αιγύπτου
Πρωτεύουσες της Αιγύπτου
Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Χρυσός Ναός (Αμριτσάρ)

Ο Χρυσός Ναός (το επίσημο όνομα για του Σιχίτες είναι Χαριμαντίρ Σαχίμπ / ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ στη γλώσσα Παντζάμπι, το οποίο μεταφράζεται ως ο ναός του θεού ) είναι ο κύριος ναός λατρείας (γκουντβάρα) των Σιχιτών και βρίσκεται στο Αμριτσάρ, στην περιοχή Παντζάμπ βορειοδυτικά στην Ινδία. Ο Ναός ιδρύθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα από τον Γκουρού Ραμ Ντας και ολοκληρώθηκε από τον νεότερο υιό του, τον Γκουρού Αρτζάν Ντεβ το 1604.

Ετυμολογία
Το επίσημο όνομα του ναού στη γλώσσα Παντζάμπι ως Χαριμαντίρ Σαχίμπ αποτελείται από τον ινδικό όρο Χάρι, το οποίο σημαίνει Θεός, τον όρο Μαντρίρ, που σημαίνει ναός και το Σαχίμπ, το οποίο προέρχεται από τα Αραβικά και σημαίνει ο Κύριος ή Θεός. Η ονομασία του ναού ως ο Χρυσός Ναός καθιερώθηκε από τις Βρετανικές αρχές στην Ινδία και οφείλεται στο ότι το επάνω μέρος του ναού είναι καλυμμένο από χρυσό. Η διακόσμηση του ναού με χρυσό έγινε αρχές του 19ου αιώνα από τον Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγχ.

Περιγραφή
Ο ναός έχει τέσσερις πύλες, οι οποίες -σύμφωνα με την θρησκευτική παράδοση των Σιχιτών- συμβολίζουν ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών. Στον ναό επιτρέπεται η είσοδος όλων των ανθρώπων ανεξαρτήτως της κάστας, του θρησκεύματος ή του φύλου που ανήκουν. Η αρχιτεκτονική του ναού αποτελεί συνδυασμό ισλαμικής και ινδικής αρχιτεκτονικής. Συγκεκριμένα ο θόλος δείχνει επιρροή από την ισλαμική αρχιτεκτονική ενώ οι κολώνες δείχνουν επιρροή από την ινδική παράδοση. Ο ναός βρίσκεται στο κέντρο μιας τετράγωνης δεξαμενής, η οποία σύμφωνα με τους Σιχίτες περιέχει νερό/νέκταρ αθανασίας.  

Η σημερινή μορφή του ναού είναι κατασκευασμένη στα τέλη του 18ου αιώνα. Ο ναός αποτέλεσε, εκτός από θρησκευτικό κέντρο, και κέντρο πολιτικής αντιπαράθεσης, και έχει καταστραφεί δύο φορές.  Το 1984 ο ναός αποτέλεσε πεδίο σύγχρουσης μεταξύ Σιχιτών, που ζητούταν απόσχιση, και της Ινδικής κυβέρνησης. Έγινε επέμβαση του στρατού και σκοτώθηκαν μέσα στο συγκρότημα του ναού περισσότεροι από 500 άνθρωποι, ενώ έγιναν ζημιές στο κτήριο Ακάλ Τακχτ. Οι ζημιές στο κτήριο Ακάλ επισκευάστηκαν την δεκαετία του 1980.  

 

Στο ναό υπάρχει και κοινή κουζίνα Γκουρού κα Λανγκάρ όπου ο κάθε επισκέπτης/προσκυνητής μπορεί να λάβει δωρεάν γεύματα. Το φαγητό που προσφέρεται είναι αυστηρά χορτοφαγικό. Η ιδέα δωρεάν διανομής φαγητού -ανεξάρτητα από την κάστα, το φύλλο, το χρώμα ή τη θρησκεία- αποτέλεσε επαναστατική ιδέα το 16ο αιώνα στην Ινδία, την εποχή που ξεκίνησε ο Σιχισμός. Η παρασκευή του φαγητού, το σερβίρισμα αλλά και η συντήρηση της κουζίνας γίνεται από ομάδες εθελοντών, οι οποίοι ονομάζονται σεβαντάρς. Η ιδέα ίδρυσης κοινής κουζίνας Λανγκάρ ξεκίνησε από τον πρώτο Σιχ Γκουρού Νάνακ.  Κάθε μέρα 40.000 γεύματα σερβίρονται στο Λανγκάρ .

Στο συγκρότημα υπάρχουν δύο υψηλοί "μιναρέδες", οι οποίοι χρονολογούνται από το 18ο αιώνα και χρησιμοποιούνται ως παρατηρητήρια .

Παραπομπές

Γκουντβάρα (Ιερός ναός) του Σιχισμού
Κτίρια και κατασκευές στην Ινδία
Ρόμπιν Ουίλιαμς (ακαδημαϊκός)

Ο Ρόμπιν Ουίλιαμς (γεννημένος το 1952) είναι Καθηγητής στο τμήμα Επιστήμης, Τεχνολογίας και Καινοτομίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου (Σκωτία) και διευθυντής του Ινστιτούτου για τη μελέτη της Επιστήμης, Τεχνολογίας και Καινοτομίας. Είναι διεπιστημονικός ερευνητής στον τομέα των Σπουδών για την Επιστήμη και την Τεχνολογία και έχει συνεισφέρει πολλά στον τομέα της κοινωνικής διαμόρφωσης της τεχνολογίας, μελετώντας την αλληλεπίδραση μεταξύ “κοινωνικών” και “τεχνολογικών” παραγόντων κατά τον σχεδιασμό και την εφαρμογή πολλών διαφορετικών τεχνολογιών .

Βιογραφία 
Αφού ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο του Άστον (Aston) το 1980, ο Ουίλιαμς παρέμεινε ως ερευνητής στo τμήμα Τεχνολογικής Πολιτικής για άλλα 6 χρόνια. Το 1986 μεταφέρθηκε στο Ερευνητικό Κέντρο για τις Κοινωνικές Επιστήμες (RCSS) στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, όπου επίσης συντόνιζε το κέντρο PICT, ένα από τα έξι πανεπιστημιακά ερευνητικά κέντρα υπό την αιγίδα του προγράμματος του ESRC για τις Τεχνολογίες Πληροφορίας και Επικοινωνίας (1986 - 1995). Κατά αυτό το διάστημα ο Robin και άλλοι ερευνητές στο Κέντρο PICT του Εδιμβούργου προχώρησαν σε δημοσιεύσεις πάνω σε θέματα που σχετίζονται με κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές πλευρές του τεχνολογικού σχεδιασμού και εφαρμογής. Ολοκληρώνοντας τα ευρήματα μίας δεκαετίας ερευνών, ο Ουίλιαμς με έναν συνάδελφό του εξέδωσαν ένα άρθρο ευρείας αποδοχής και αναγνώρισης σχετικά με το "ευρύ δόγμα” της κοινωνικής διαμόρφωσης της τεχνολογίας . Έγινε διευθυντής του RCSS το 1997.

Το 2001 ο Ουίλιαμς ίδρυσε το Ινστιτούτο για τη μελέτη της Επιστήμης, Τεχνολογίας και Καινοτομίας (Institute for the Study of Science, Technology and Innovation - ISSTI) για να φέρει σε επαφή ομάδες ακαδημαϊκών και ερευνητές από διάφορα τμήματα του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου που ασχολούνται με την έρευνα, διδασκαλία και μεταφορά γνώσης σχετικά με κοινωνικές και πολιτικές πτυχές της επιστήμης, τεχνολογίας και καινοτομίας.

Βιβλία 
 Software and Organisations: The Biography of the Enterprise-Wide System - Or how SAP Conquered the World (2009), Routledge, with Neil Pollock
 Social Learning in Multimedia (2005), Edward Elgar, with Stewart and Slack. 
 Policies for Cleaner Technology: A New Agenda for Government and Industry (1999), Earthscan, with Clayton and Spinardi.
 The Social Shaping of Information Superhighways: European and American Roads to the Information Society (1997), Campus Verlag, co-edited with Kubicek and Dutton.
 Expertise and innovation: Information technology strategies in the financial services sector (1994), Clarendon Press, Oxford, with Fincham, Fleck, Proctor, Scarbrough and Tierney.

Παραπομπές
Α.Σ. Νέστος Χρυσούπολης

Ο Α.Σ. Νέστος Χρυσούπολης είναι αθλητικό σωματείο στη Χρυσούπολη του νομού Καβάλας. Ιδρύθηκε το 1930. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου, ενώ στο παρελθόν διέθετε και σκακιστικό τμήμα.

Η ποδοσφαιρική ομάδα του Νέστου έφτασε στο απόγειο των διακρίσεων της κατά τη δεκαετία του '70, όταν έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας.

Ιστορία
Ο Αθλητικός Σύλλογος «Νέστος» Χρυσούπολης ιδρύθηκε το 1930. Tο 1973 ο Νέστος αναδείχθηκε πρωταθλητής Καβάλας και εν συνεχεία κέρδισε την άνοδο μέσω του ειδικού πρωταθλήματος της ΕΠΟ. Έτσι, έπαιξε δυο συνεχόμενες χρονιές (και μοναδικές στην ιστορία του) στη Β΄ Εθνική. Την περίοδο 1973–74 κατετάγη 11ος στον τότε Γ΄ όμιλο της κατηγορίας και το 1974–75 ήρθε 14ος και υποβιβάσθηκε στο τοπικό πρωτάθλημα.

Την επόμενη δεκαετία συμμετείχε στη Γ΄ Εθνική, ενώ έχει πολλές παρουσίες και στη Δ΄ Εθνική. Αναλυτικά, το 1986 αναδείχθηκε πρωταθλητής σε όμιλο του Εθνικού Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος και ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική. Ήταν 14ος το 1986–87 και 18ος (τελευταίος) στον όμιλο του Βορρά, οπότε και υποβιβάσθηκε. Επέστρεψε, χωρίς τύχη, για τελευταία φορά σε αυτή την κατηγορία, το 1993–94 (18ος). 

Την αγωνιστική περίοδο 2012–13 έλαβε μέρος στην τοπική διοργάνωση Α΄ κατηγορίας (League, 10 ομάδων). Την περίοδο 2013–14 μετείχε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας, υποβιβάστηκε όμως και πάλι στις τοπικές κατηγορίες. Η ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια ΕΠΣ Καβάλας την περίοδο 2014–15 και μετείχε στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ κατακτώντας την 1η θέση του 1ου ομίλου και την άνοδο στη Γ΄ Εθνική.

Επιτυχίες
 Γ' Εθνική
Πρωταθλήτρια (1): 1972-73
 Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία / Δ΄ Εθνική
Δεύτερη θέση (2): 1985-86, 1992–93
 Κύπελλο Ερασιτεχνών
Κυπελλούχος (1): 2015
 Σούπερ Καπ Ερασιτεχνών
Νικήτρια (1): 2015

Σκακιστικό τμήμα
Στο παρελθόν ο σύλλογος δραστηριοποιούνταν και στο σκάκι, όμως πλέον το τμήμα είναι ανενεργό.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://fc-nestos.blogspot.com/
 Επίσημο ιστολόγιο

Αθλητικοί σύλλογοι Καβάλας
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1930
Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1930
Ευθύμ Β΄

Ο Ευθύμ Β’ (-1991) ήταν πατριάρχης της Τουρκορθόδοξης Εκκλησίας .

Βίος 
0 Ευθύμ Β’ ήταν γιος του Ευθύμιου Καραχισαρίδη. Το όνομά του ήταν Γεώργιος και στη συνέχεια το άλλαξε σε Turgut Erenerol. Είχε σπουδάσει ιατρική και ειδικεύθηκε στην αναισθησιολογία στη Νέα Υόρκη. Ήταν έγγαμος και δεν είχε θεολογική κατάρτιση . Το 1937 χειροτονήθηκε διάκονος για να αποφύγει τη στράτευση, το 1961 ιερέας και τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς προήχθη σε επίσκοπο προκειμένου να διαδεχθεί μελλοντικά τον πατέρα του. Το Τουρκικό κράτος του χορήγησε την άδεια να κυκλοφορεί με ράσο εκτός των ναών επικυρώνοντας έμμεσα τη διαδοχή του.
Αναπτύσσει δράση κατά τα έτη 1963 και 1965 κατά του Αθηναγόρα. Τον Σεπτέμβριο του 1965 με τη συμπαράσταση των Τουρκικών αρχών καταπατά δύο ναούς ενώ του παραχωρούνται τα Ελληνικά ιδρύματα του Γαλατά( δύο σχολεία και πενήντα δύο ακίνητα).
Στις 9 Μαΐου του 1991 πεθαίνει και τάφηκε αναγκαστικά στο Ελληνορθόδοξο κοιμητήριο του Σισλή. Όμως η Τουρκορθόδοξη Εκκλησία δεν διέθετε ιερέα για να τον κηδέψει.

Πηγές 
Νικόλαος Τσιρέλης, «Το ‘’Τουρκορθόδοξο πατριαρχείο’’-ο παπα-Ευθύμ και οι διάδοχοί του », Γρηγόριος ο Παλαμάς, τ/χ.835, (Ιούλιος-Αύγουστος 2010), σελ.440-442
Public

Τα Public είναι ελληνική αλυσίδα καταστημάτων λιανικής πώλησης προϊόντων τεχνολογίας, πολιτισμού και επικοινωνίας, η οποία ιδρύθηκε το 2005. Η αλυσίδα είναι θυγατρική εταιρεία του Ομίλου Εταιρειών Olympia συμφερόντων Πάνου Γερμανού. Διαθέτει καταστήματα σε Ελλάδα και Κύπρο και συνεργάζεται με παρόχους κινητής τηλεφωνίας και εταιρείες ηλεκτρονικών ειδών για την αποκλειστική διάθεση των προϊόντων της. Επιπλέον, τα Public προσφέρουν την υπηρεσία αγοράς εισιτηρίων θεάτρου, συναυλιών και άλλων διεθνών παραστάσεων είτε τηλεφωνικά, είτε από το δίκτυο καταστημάτων.

Ιστορία
Η εταιρεία Retail World Α.Ε ξεκίνησε τη λειτουργία της στην ελληνική αγορά το Νοέμβριο του 2005, δημιουργώντας το πρώτο της κατάστημα Public στο εμπορικό κέντρο Mediterranean Cosmos της Θεσσαλονίκης. Το δεύτερο κατάστημα της αλυσίδας άνοιξε το Δεκέμβριο του 2006 στον Βόλο, ενώ το τρίτο άνοιξε Σεπτέμβριο του 2007 στην Κύπρο. Τον Δεκέμβριο του 2007 άνοιξε το τέταρτο συνολικά, στην Πλατεία Συντάγματος, στο Μέγαρο Πάλλη. Τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας, στα οποία μετακόμισε το Σεπτέμβριο του 2013, βρίσκονται στην Κηφισιά.

Το 2019 ο όμιλος Olympia, στον οποίο ανήκει η Public, ήρθε σε συμφωνία με την Ceconomy, μητρική της Media Markt, για την ανάληψη των δραστηριοτήτων της γερμανικής αλυσίδας ηλεκτρονικών ειδών στην Ελλάδα. Από τη συμφωνία προέκυψε μια νέα κοινή εταιρεία λιανικής πώλησης, που διατήρησε και τα δύο σήματα και η οποία στα τέλη του 2019 διέθετε συνολικά 67 φυσικά και 4 online καταστήματα σε Ελλάδα και Κύπρο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα

Εμπορικά καταστήματα στην Ελλάδα
Εταιρείες ιδρυθείσες το 2005
Κέννεθ Άρθουρ Άντερσον

Ο Κέννεθ Άρθουρ Νόελ Άντερσον, (Kenneth Arthur Noel Anderson, 25 Δεκεμβρίου 1891 - 29 Απριλίου 1959) ήταν Βρετανός στρατηγός που συμμετείχε και στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Στον Β' Π.Π. συμμετέχοντας στην αποβατική Επιχείρηση Πυρσός έμεινε περισσότερο γνωστός ως ο διοικητής της 1ης Στρατιάς στην εκστρατεία της Βόρειας Αφρικής που ακολούθησε στη συνέχεια.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Κ. Άντερσον γεννήθηκε ανήμερα των Χριστουγέννων (25 Δεκεμβρίου) του 1891, στη Μαντράς της Ινδίας. Από νεαρή ηλικία επέλεξε στρατιωτική καριέρα όπου και φοίτησε στη Στρατιωτική Ακαδημία του Σάντχαρστ. Με το ξέσπασμα του Α' Π.Π. υπηρέτησε στο γαλλικό μέτωπο λαμβάνοντας μέρος στη μάχη του Σομμ όπου και τραυματίσθηκε σοβαρά την πρώτη ημέρα της μάχης, παραμένοντας στη συνέχεια σε ανάρρωση μέχρι τη λήξη του πολέμου. Στη διάρκεια του μεσοπολέμου, ανέλαβε διάφορες επιτελικές θέσεις, φοιτώντας σε επιμορφωτικές σχολές του κλάδου του, εξελισσόμενος ιεραρχικά.

Το 1938 φέροντας τον βαθμό του συνταγματάρχη διοικούσε την 11η ταξιαρχία στην Ινδία. Με το ξέσπασμα του Β' Π.Π. μετατέθηκε στη Βρετανική δύναμη που μετακινήθηκε στη Γαλλία όπου και ανέλαβε διοικητής της 3ης μεραρχίας πεζικού όταν στη συνέχεια εγκλωβίστηκε από τις γερμανικές δυνάμεις στη Δουνκέρκη. Μετά την εκκένωση της τελευταίας και την επιστροφή του στην Αγγλία, λαμβάνοντας τον βαθμό του υποστράτηγου, διορίστηκε στην επιχείρηση Πυρσός αρχηγός των αποβατικών δυνάμεων της 2ης ομάδας με αντικειμενικούς σκοπούς έξι σημεία απόβασης στις ακτές της Αλγερίας, χωρίς όμως να έχει και σχετική εμπειρία. 
Μετά την ολοκλήρωση της απόβασης, που πραγματοποιήθηκε χωρίς ουσιαστική αντίσταση εκ μέρους των Γάλλων, ανέλαβε διοικητής της 1ης Στρατιάς που συγκροτήθηκε για την εκστρατεία της Βόρειας Αφρικής με τελικό στόχο την κατάληψη της Τυνησίας που είχε καταλάβει ο Άξονας. 

Τελικά  μετά από μια σειρά λαθών τακτικής (όπως η υπερβολική ανάπτυξη μετώπου και οι λανθασμένες μετακινήσεις), αλλά και της κακής διοίκησης, πέτυχε του σκοπού της κατάληψης τον Μάιο του 1943 αφού προηγουμένως είχε προκαλέσει σκωπτικά σε βάρος του σχόλια εκ μέρους Βρετανών και Αμερικανών διοικητών. Μάλιστα ο στρατηγός Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ τον χαρακτήρισε σαν ένα "καλό μάγειρα" (δηλαδή χωρίς στοιχειώδεις διοικητικές ικανότητες). Οι σε βάρος του επικρίσεις συνέβαλαν ώστε να μη συμμετάσχει στην απόβαση της Νορμανδίας αλλά να του ανατεθούν δευτερεύουσες επιχειρήσεις στην Ανατολική Αφρική. 

Μετά τη λήξη του πολέμου διορίστηκε κυβερνήτης του Γιβραλτάρ μέχρι που αποσύρθηκε το 1952. Ο Κέννεθ Άρθουρ Άντερσον πέθανε στις 29 Απριλίου του 1959 στο Γιβραλτάρ από πνευμονία, έχοντας ζήσει προηγουμένως για λίγο καιρό στη Γαλλία και έχοντας υποστεί οικογενειακή τραγωδία με τον θάνατο του γιου του στη Μαλαισία και της κόρης του από μακροχρόνια ασθένεια. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα και είχε λάβει πολλές διακρίσεις βρετανικές και συμμαχικές, λαμβάνοντας τον τίτλο του Σερ.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.9ος, σελ.384.
 "Ιστορία του 20ού Αιώνος" (6 τόμοι) Έκδ. Παρνελ - Χρυσός Τύπος, Αθήνα 1979, τομ. 5ος, σελ. 1960

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αξιωματικοί Βρετανικού Στρατού 1939-1945

Βρετανοί στρατιωτικοί
P.I.G.S.

P.I.G.S. (στην ελληνική γλώσσα «Γουρούνια») είναι αρκτικόλεξο το οποίο χρησιμοποιείται από δυτικοευρωπαίους και γενικά αγγλοσάξονες επενδυτές και σχολιαστές της χρηματιστηριακής κοινότητας προκειμένου να χαρακτηρίσουν αρνητικά τους λαούς της Πορτογαλίας (Portugal), της Ιταλίας (Ιtaly), της Ελλάδας (Greece) και της Ισπανίας (Spain) ως υπαίτιους της οικονομικής κρίσης. Συνιστά δε, πέρα από το καταφανώς προσβλητικό περιεχόμενο του, ένα μέσο απαξίωσης των λαών του ευρωπαϊκού Νότου το οποίο αγγίζει το φαινόμενο αμφισβήτησης της ανθρώπινης υπόστασης του συνανθρώπου. Ο όρος επινοήθηκε με στόχο τη «φωτογράφιση» λαών, κυβερνήσεων και τακτικών ως πρωτεργατών της κρίσης –η οποία ούτως ή άλλως ξεκίνησε σαν πρόβλημα της κτηματαγοράς των ΗΠΑ– και εγκυμονεί κινδύνους εμφάνισης, αποδοχής ή και ενθάρρυνσης βίαιων, ρατσιστικών συμπεριφορών.

"Πόλεμος των αρκτικόλεξων" 
Με την επερχόμενη οικονομική κρίση της ΕΕ το 2008, ο αγγλοσαξονικός οικονομικός κόσμος αποφάσισε να προσβάλει χώρες της νότιας Ευρώπης, για να τις δώσει έτσι την αποκλειστική ευθύνη για την κρίση. Επομένως χρησιμοποιήθηκαν ξεπερασμένες προσβολές της δεκαετίας του 1990, οι οποίες εκείνη την εποχή δεν είχαν αντίκτυπο. Ωστόσο, η σημερινή χρήση του αρκτικόλεξου "PIGS", για να χαρακτηρίσει τους νότιους γενικά ως «γουρούνια», απλώθηκε σαν πυρκαγιά στον ημερήσιο τύπο ορισμένων χωρών.

Εξίσου προσβλητικά αρκτικόλεξα έχουν διαδοθεί πρόσφατα από την απέναντι πλευρά σε ιστολόγια και φόρουμ του διαδικτύου. "FUKG" ή "FUKG-US" είναι αρκτικόλεξα που εμφανίστηκαν σποραδικά ως σκληρή αντίδραση. Τα αρκτικόλεξα υποδηλώνουν τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία και τις ΗΠΑ, οι οποίες κατηγορούνται για οικονομικό βιασμό ασθενέστερων κρατών-εταίρων. Ωστόσο, η χρήση του "FUKG" και "FUKG-US" δεν προκάλεσε σε καμία περίπτωση μια ανάλογη πυρκαγιά στις χώρες της κρίσης.

Παραπομπές

Πηγές 
 Άρθρο του Ευγένιου Τριβιζά, στη μηνιαία εφημερίδα αποστράτων "ΕΘΝΙΚΗ ΗΧΩ", φύλλο Οκτώβριος 2012.

P.I.G.S.
P.I.G.S.
Φράσεις επινοημένες στη δεκαετία του 1990
Επιχειρηματικοί όροι
Βαγγέλης Βουλγαρίδης

Ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης (Αθήνα, 4 Αυγούστου 1942 ή 1940) είναι παλαίμαχος Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Στο σινεμά συμμετείχε σε 12 ταινίες όπου υποδύθηκε διάφορους ρόλους «ζεν-πρεμιέ». Ακόμη, πρωταγωνίστησε σε τρία σίριαλ της ελληνικής τηλεόρασης και σε λίγα θεατρικά έργα.

Οι περισσότεροι τον θυμούνται να ενσαρκώνει το χαρακτήρα του ευαίσθητου «Μίλτου» στην ταινία «Το Δόλωμα», έχοντας συμπρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος

Ελεύθερο θέατρο

Τηλεοπτικό θέατρο

Τηλεοπτικές σειρές

Εκπομπές

Παραπομπές

Πηγές 
 Θόδωρος Έξαρχος: Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες, Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Γιάννης Βαρδής

Ο Γιάννης Βαρδής (29 Μαρτίου 1974, Αθήνα) είναι Έλληνας μουσικοσυνθέτης και τραγουδιστής.

Βιογραφία 
Ο Γιάννης Βαρδής γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου του 1974 στην Αθήνα. Από μικρή ηλικία άρχισε να γράφει δικά του τραγούδια. Έχει σπουδάσει πιάνο. Η πρώτη συμμετοχή του σε δίσκο ήταν στο δίσκο του πατέρα του Αντώνη Βαρδή, "Στην Ελλάς του 2000".

Ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε το 1997 με όνομα "Οικογενειακή Υπόθεση", με τέσσερα τραγούδια. Το 1998 κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο "Άμα δεις τα παιδιά", η ανταπόκριση του νεανικού κοινού ήταν πολύ μαζική. Ο δίσκος έγινε χρυσός από την πρώτη ημέρα και έτσι σημείωσε ρεκόρ. Ένα ακόμα άλμπουμ που εντυπωσίασε με την ερμηνεία του ήταν το "Μοναξιά" που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2000. Οι επόμενοι δίσκοι που κυκλοφόρησε ήταν "Υπάρχω και εγώ", "Πες μου τι νιώθεις", ο οποίος έγινε χρυσός, "Επικίνδυνα αγαπάς", "Μετά", "Ο,τι Αγαπήσαμε", "Να ξεκινήσουμε απ΄την αρχή" και "Στιγμές". Ο δίσκος "Πες μου τι νιώθεις" επανακυκλοφόρησε το 2003 και περιλάμβανε το τραγούδι "Μια στιγμή", με το οποίο διαγωνίσθηκε στα προκριματικά της Eurovision.

Δισκογραφία

Πηγές 
Βιογραφία  στο www.mygreek.fm

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες στιχουργοί
Έλληνες συνθέτες
Ερνστ Χάπελ

Ο Ερνστ Χάπελ (Ernst Happel, 29 Νοεμβρίου 1925 -14 Νοεμβρίου 1992) ήταν Αυστριακός ποδοσφαιριστής και προπονητής. Θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους προπονητές όλων των εποχών ψηφίστηκε  9ος καλύτερος από το France Football το 2019.

Βιογραφία

Ποδοσφαιριστής
Ως ποδοσφαιριστής έπαιξε στις Ραπίντ Βιέννης και Ρασίνγκ Παρί. Αγωνίστηκε 51 φορές με την Εθνική Αυστρίας (1947-58). Αγωνίστηκε στα Παγκόσμια Κύπελλα Ποδοσφαίρου του 1954 και του 1958.

Προπονητής
Διετέλεσε προπονητής της Εθνικής Ολλανδίας, οδηγώντας την στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978. Εργάστηκε επίσης στις Ραπίντ Βιέννης, ΑΝΤΟ Ντεν Χάαγκ, Φέγενορντ (με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1970), Φ.Κ. Σεβίλλη, Κλαμπ Μπρυζ (με την οποία έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου πρωταθλητριών 1978), ενώ το 1983 Κύπελλο πρωταθλητριών κατέκτησε το τρόπαιο με το Αμβούργο ΣΦ.

Στη Φέγενορντ άρχισε να κάνει το όνομά του στην παγκόσμια σκηνή. Σε μια εποχή που επικράτησε ο σχηματισμός 4-2-4, ο Χάπελ ήταν ένας από τους πρώτους προπονητές που επέλεξαν  τρία ατόμα στη μέση γραμμή για να επιτρέψουν στην πλευρά του να υπαγορεύσει το παιχνίδι από το κέντρο. Αυτό αποδείχθηκε αμέσως επιτυχημένο, καθώς οδήγησε τον ολλανδικό σύλλογο στη νίκη στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο.

Πέθανε από καρκίνο, σε ηλικία 66 ετών, στις 14 Νοεμβρίου 1992. Μετά το θάνατό του, δόθηκε το όνομά του στο μεγαλύτερο στάδιο της Αυστρίας, το Στάδιο Ερνστ Χάπελ.

Παραπομπές

Αυστριακοί ποδοσφαιριστές
Αυστριακοί προπονητές ποδοσφαίρου
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ραπίντ Βιέννης
Ποδοσφαιριστές Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας
Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΝΤΟ Ντεν Χάαγκ
Προπονητές ποδοσφαίρου Φέγενορντ
Προπονητές ποδοσφαίρου Σεβίλλη ΦΚ
Προπονητές ποδοσφαίρου Κλαμπ Μπρυζ
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ολλανδίας
Προπονητές ποδοσφαίρου Σταντάρ Λιέγης
Προπονητές ποδοσφαίρου Κόνινκλαϊκε Ρασίνγκ Κλαμπ Χαρελμπέκε
Προπονητές ποδοσφαίρου Αμβούργο ΣΦ
Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Σβαρόφσκι Τιρόλ
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Αυστρίας
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948
Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούντεσλιγκα
Προπονητές ποδοσφαίρου Έρεντιβιζι
ΑΝΟ Γλυφάδας (υδατοσφαίριση ανδρών)

Για τα υπόλοιπα αθλητικά τμήματα του συλλόγου, δείτε: Α.Ν.Ο. Γλυφάδας

Το ανδρικό τμήμα υδατοσφαίρισης του Α.Ν.Ο. Γλυφάδας αποτελεί ένα από τα πιο αξιόλογα στον ελληνικό χώρο. Αποτελεί μία από τις 6 ελληνικές ομάδες που έχουν κατακτήσει το εγχώριο πρωτάθλημα αλλά και μια από τις 6 που έχουν στεφθεί κυπελλούχοι Ελλάδας. Γνώρισε τη μεγάλη ακμή από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 έως το 1990, ενώ σήμερα αγωνίζεται στην Α1 κατηγορία, κατέχοντας την έκτη θέση συμμετοχών από την καθιέρωση της Εθνικής κατηγορίας το 1967.

Ιστορία 
Ο Αθλητικός Ναυτικός Όμιλος Γλυφάδας, ιδρύθηκε το 1946 στη Γλυφάδα. Το τμήμα πόλο συστάθηκε μεταγενέστερα. Κατά τη δεκαετία 1980-1990 η ομάδα πόλο της Γλυφάδας σημείωσε τις μεγαλύτερες διακρίσεις της αφού κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα σε πέντε χρόνια, τα τρία εκ των οποίων συνοδεύθηκαν και από την κατάκτηση του νταμπλ. Επίσης τερμάτισε δεύτερη επτά φορές

Το 1980 κερδίζει τον Εθνικό για πρώτη φορά με 5-3 την προτελευταία αγωνιστική αλλά χάνει για τον τίτλο εξαιτίας της ήττας της την προηγούμενη αγωνιστική από τον Ολυμπιακό (6-5). 

Το 1984 η Γλυφάδα ηττήθηκε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας από τον Εθνικό με σκορ 5-8. Το 1986 κατακτήθηκε το πρώτο πρωτάθλημα για το σύλλογο σπάζοντας το σερί κατακτήσεων του Εθνικού Πειραιώς παράλληλα με το πρώτο κύπελλο Ελλάδας με την επικράτηση επί της Βουλιαγμένης με 5-4. Την επόμενη χρονιά η Γλυφάδα κατέκτησε το δεύτερο συνεχόμενο νταμπλ της κατακτώντας το πρωτάθλημα και επικρατώντας στον τελικό του κυπέλλου με 10-7 επί της Βουλιαγμένης. Ο Βαγγέλης Πάτερος αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος το 1987 με 51 γκολ.

Δυο χρόνια αργότερα το 1989 ακολούθησε ένα ακόμη νταμπλ για το σύλλογο καθώς το πρωτάθλημα συνοδεύθηκε και από την κατάκτηση του κυπέλλου με σκορ 10-8 επί της Βουλιαγμένης στην παράταση. Την επόμενη χρονιά κατακτήθηκε το 4ο και τελευταίο πρωτάθλημα του συλλόγου. Το 1995 ο υδατοσφαιριστής της Γλυφάδας Τάσος Παπαναστασίου αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Τίτλοι 
 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1986, 1987, 1989, 1990
 3 Κύπελλα Ελλάδος: 1986, 1987, 1989
 5 Πρωταθλήματα Ελλάδος Β' κατηγορίας: 1972, 1974, 1976, 2004, 2013

Διακρίσεις 
 8 Δεύτερες θέσεις στο Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1988, 1991
 5 φορές φιναλίστ στο Κύπελλα Ελλάδος: 1984, 1990, 1991, 1993, 2018

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Γλυφαδα
Γλυφαδα
Υ
Συνέλευση των Τάξεων

Στις 5 Μαΐου του 1789 ο Γάλλος βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας συγκάλεσε συνέλευση των τάξεων. Στη Γαλλία του 18ου αιώνα η κοινωνία ήταν χωρισμένη σε τρεις τάξεις : 
 Τον κλήρο (ιερείς σε υψηλή ιεραρχική θέση) που αποτελούσαν το 0,5% του πληθυσμού της Γαλλίας
 Τους ευγενείς (ο βασιλιάς, η οικογένειά του και οι ευνοούμενοι) αποτελούσαν το 1,5% του πληθυσμού της Γαλλίας
 Την τρίτη τάξη (από μεγαλοαστούς βιομηχάνους έως φτωχούς αγρότες), η οποία αποτελούσε το 98% του πληθυσμού της Γαλλίας.
Η τρίτη τάξη πρότεινε οι ψηφοφορίες να γίνουν κατά κεφαλή και όχι κατά τάξη. Οι ευγενείς και ο κλήρος αρνήθηκαν. Η τρίτη τάξη συγκεντρώθηκε στην αίθουσα του σφαιριστηρίου, αυτοανακηρύχθηκε σε Εθνική Συνέλευση και ορκίστηκε να δημιουργήσει Σύνταγμα.

Πηγές
Βιβλίο Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας Γ΄ Γυμνασίου

Ιστορία της Γαλλίας
Λιτλ Ροκ

Το Λιτλ Ροκ (αγγλικά: Little Rock, Arkansas), είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη στην Αμερικανική πολιτεία του Αρκάνσας. Η πόλη σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021 έχει 197,002 κατοίκους (δηλαδή είναι η 118η μεγαλύτερη πόλη στις ΗΠΑ). Η μητροπολιτική περιοχή του Λιτλ Ροκ έχει 746,990 κατοίκους. Το Λιτλ Ροκ, αποτελεί επίσης έδρα της κομητείας Πουλάσκι. 

Η πόλη βρίσκεται στις νότιες όχθες του ποταμού Άρκανσο, στο κεντρικό Αρκάνσας. Η πόλη πήρε το όνομά της από ένα μικρό γεωλογικό σχηματισμό, το la Petite Roche (γαλλικά, ο μικρός βράχος).

Ιστορία
Η περιοχή εξερευνήθηκε το 1712 από τον Γάλλο Ζαν-Μπατίστ Μπενάρ ντε Λα Αρπ (Jean-Baptiste Bénard de La Harpe), ο οποίος έδωσε το όνομα στη περιοχή. Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα ένας μικρός αριθμός οικογενειών είχε εγκατασταθεί στη περιοχή. Το 1803 ολόκληρο το Αρκάνσας, πέρασε στην κατοχή των ΗΠΑ. Η περιοχή επιλέχθηκε το 1821 για να γίνει πρωτεύουσα του Άρκανσο και η πόλη ιδρύθηκε το 1831. Το 1866, με την ένταξη του Αρκάνσας στις ΗΠΑ, το Λιτλ Ροκ έγινε πρωτεύουσα της πολιτείας. Σήμερα το Λιτλ Ροκ θεωρείται πολυπολιτισμική πόλη.

Οικονομία
Η πόλη είναι το οικονομικό και εμπορικό κέντρο της πολιτείας. Οι μεγαλύτεροι εργοδότες είναι η τοπική, πολιτειακή και ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Σημαντικοί οικονομικοί τομείς είναι η υγεία, οι τράπεζες και άλλες βιομηχανίες υπηρεσιών.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Πόλεις του Άρκανσο
Σταντ Οσεάν

Το Σταντ Οσεάν (ή Γκραν Σταντ ντυ Αβρ) είναι ένα γήπεδο πολλαπλών χρήσεων χωρητικότητας 25.178 θέσεων καθήμενων για αθλητικά δρώμενα και  για συναυλίες, το οποίο βρίσκεται στην Χάβρη της Γαλλίας.

Χρησιμοποιούμενο κυρίως για ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις, αλλά και διαθέτοντας χώρο για διεξαγωγή συναυλιών, φιλοξενεί τους εντός έδρας αγώνες της ΑΚ Χάβρης, ομάδα που αγωνίζεται για την σεζόν 2012-2013 στην Λιγκ 2, παίρνοντας την θέση του παλιού Στάδιο Ζυλ Ντεσασώ.

Χτίστηκε στην θέση του παλιού εμπορικού σταθμού τρένων της Σοκάνς, τον οποίο αγόρασε η communauté de l'agglomération havraise (CODAH) από την Réseau Ferré de France το 2008, και ο οποίος βρίσκεται στην αντίπερα όχθη από το Στάδιο Ζυλ Ντεσασώ. Ο προϋπολογισμός του Γκραμ Σταντ ντυ Αβρ ανήλθε στα 80 εκατομμύρια ευρώ συνολικά. Εγκαινιάστηκε στις 12 Ιουλίου 2012, ημερομηνία κατά την οποία έγινε και το μεγαλύτερο γήπεδο στην Νορμανδία.

Ιστορία 

Λόγω της περιορισμένης χωρητικότητας (16.382 θέσεις) του Στάδιο Ζυλ Ντεσασώ (χρονολογούμενο από το 1931 και ανακατασκευασμένο το 1951, μετά τις ζημιές από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) , της έλλειψης σε βασικούς τομείς (απουσία ανελκυστήρα, έλλειψη χώρου στάθμευσης) και της γενικότερης λιτότητάς του, μια μελέτη εκπονήθηκε, αναφορικά με την κατασκευή ενός νέου γηπέδου, από την ομάδα της Χάβρης το 2004.

Το σχέδιο κατασκευής επισημοποιήθηκε από την communauté de l'agglomération havraise (CODAH) τον Ιούλιο του 2007. Στις 9 Σεπτεμβρίου 2009, ο Αντουάν Ρούφεναχτ, δήμαρχος της Χάβρης, και ο Λυκ Ντελαμαίν, αρχιτέκτονας που εκπροσωπούσε το επιχειρηματικό consortium (Vinci Construction France/SCAU/KSS/IOSIS), το οποίο είχε αναλάβει τον σχεδιασμό-υλοποίηση του έργου, παρουσίασαν το σχέδιο, το οποίο έφερε τότε την ονομασία Le Grand Stade de la CODAH.

Ο θεμέλιος λίθος μπήκε στις 11 Οκτωβρίου 2010, παρουσία της Ροζλίν Μπασλό. Η κατασκευή ξεκίνησε, αλλά συνάντησε μερικά εμπόδια, όπως αυτό της οικολογικής οργάνωσης Écologie pour Le Havre, η οποία φοβόταν την εξαφάνιση του είδους της Podarcis muralis από την πόλη, καθώς οι μεγαλύτερες αποικίες του εντοπίζονταν στην ευρύτερη περιοχή του εμπορικού σταθμού της Σοκάνς.

Η ΑΚ Χάβρη έγινε κι επίσημα χρήστης των εγκαταστάσεων στις 22 Μαΐου 2012. Από τις 16 Μαΐου, μέχρι και τις 21 Ιουνίου 2012, οι κάτοικοι της περιοχής είχαν την δυνατότητα να επιλέξουν μεταξύ των τριών ονομάτων που πρότεινε η CODAH. Η πλειοψηφία εξ αυτών επέλεξε την ονομασία Stade Océane. Στη συνέχεια χρειάστηκε, το νέο όνομα να πάρει και την ψήφο των μελών του δημοτικού συμβουλίου της πόλης, ώστε να επισημοποιηθεί στο συμβούλιο της Πέμπτης 5 Ιουλίου. Το γήπεδο εγκαινιάστηκε στις 12 Ιουλίου 2012, παρουσία του δημάρχου της Χάβρης Εντουάρ Φιλίπ, της Υπουργού Αθλητισμού Βαλερί Φουρνερόν και του προέδρου της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Νοέλ Λε Γκραέ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη Ιστοσελίδα
 Διαδραστική επίσκεψη του Γκραν Σταντ ντυ Αβρ, http://www.agglo-lehavre.fr, Communauté de l'agglomération havraise
 Επίσημη φωτοθήκη των έργων κατασκευής του γηπέδου, http://www.hac-foot.com, ΑΚ Χάβρη
 Ημερήσιες ειδήσεις και φωτογραφίες ναφορικά με την πρόοδο των έργων, http://www.info-stades.fr

Στάδια ποδοσφαίρου στη Γαλλία
Λε Αβρ ΑΚ
Τάγμα ανίππων ιππέων

Γενικά στη στρατιωτική τακτική και ειδικότερα του ιππικού καθώς και στους ελάτες του πυροβολικού, ως άνιππος χαρακτηρίζεται ο ανήκων μεν σ΄ αυτά τα όπλα άνδρας, στερούμενος όμως ίππου (αλόγου) για διάφορους λόγους, είτε γιατί φονεύθηκε, είτε γιατί δεν του είχε χορηγηθεί εξ αρχής, είτε γιατί η ειδικότητά του να μη δικαιολογεί ίππο κ.λπ..

Παλαιότερα συγκροτούνταν μαχητικές ομάδες ανίππων ανδρών όπου στις περισσότερες των περιπτώσεων αποκτούσαν ίππους από εχθρική λεία, είτε μετά από μάχη, είτε με ζωοκλοπές από εχθρικό έδαφος, είτε με μεμονωμένες παγίδες, ιδίως έφιππων ταχυδρόμων. 

Όταν ξεκίνησε ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 συστάθηκε επίσημα για πρώτη φορά ελληνικό "Τάγμα ανίππων ιππέων", όπως αποκλήθηκε, το οποίο τον Μάιο του 1897 στάλθηκε στη Φθιώτιδα. Το αξιοπερίεργο ήταν ότι ενώ όλη η ελληνική γραμμή μετώπου υποχωρούσε, ακολουθώντας μόνο τακτική άμυνας, οι άνδρες του τάγματος αυτού κινούμενοι από εγωισμό και εφευρετικότητα βρέθηκαν στο τέλος να είναι όλοι έφιπποι, έχοντας αποκτήσει άλογα κατά παράδοξους τρόπους.

Στους νεότερους χρόνους η άνιππη αυτή δράση του ιππικού είτε σε μάχη είτε οπουδήποτε αλλού έλαβε την ονομασία "πεζή δράση" ιππικού, τα δε τμήματα του ιππικού για "πεζή δράση" ονομάστηκαν "πεζή ιππικό", ή "πεζό ιππικό", ή ακόμα πεζοπόρο ιππικό.

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Δ΄, σελ.779.

Ιππικό
Πυροβολικό
Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897)