joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αραβησσός Πέλλας

Το χωριό Αραβησσός ή Αραβυσός βρίσκεται στο νομό Πέλλας της Μακεδονίας και έχει 1.398 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το χωριό είναι κτισμένο στους πρόποδες του βουνού Πάικου και 12 χιλιόμετρα βορειοδυτικά των Γιαννιτσών. Η πλειοψηφία των κατοίκων του προέρχεται από μέρη της Καππαδοκίας και συγκεκριμένα από τα χωριά Ενεχίλ και Αραβησσός (Παλαιά Αραβησσός), εξού και η ονομασία του τόπου, καθώς και από χωριά της Καλλίπολης (Ταϊφίρ, Γαλατά) και από τα μεγάλα Λιβάδια (κυρίως Βλάχοι). 

Διοικητικά, είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κύρρου, του δήμου Πέλλας. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 25,252 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Ιστορία
Το όνομα του χωριού, το οποίο ανήκε στην κοινότητα Ασιάρ Βέη, αρχικά ήταν Όμπαρ, το οποίο σημαίνει δέκα μπάρες νερό. Το όνομα αυτό δεν ήταν τυχαίο, διότι εκεί υπήρχαν και υπάρχουν οι λεγόμενες πηγές της Αραβησσού που υδροδοτούν την πόλη της Θεσσαλονίκης. Η ιστορία αυτού του τόπου έχει τις βάσεις της από το 1926, καθώς τότε έγιναν οι πρώτες εγκαταστάσεις των κατοίκων και την ίδια χρονιά μετονομάστηκε και ο οικισμός. Παλαιότερα οι μόνοι κάτοικοι ήταν οι Βλάχοι από τα Μεγάλα Λιβάδια, οι οποίοι όμως ζούσαν νομαδικά και έμεναν στην περιοχή εκείνη μόνο κατά το χειμώνα. 

Οι πρόσφυγες της Αραβησσού της Μικράς Ασίας έμειναν σε σπίτια που τους έφτιαξε το κράτος και ασχολήθηκαν με την γεωργία. Συχνές ήταν οι ασθένειες λόγω της γειτνίασης με το Βάλτο των Γιαννιτσών (π.χ. ελονοσία). Αργότερα, κατέφτασαν πρόσφυγες από το Ενεχίλ που ασχολήθηκαν επίσης με τη γεωργία, καθώς και σε ένα εργοστάσιο υφαντουργίας.

Το χωριό έχει δυο εκκλησίες: τον κεντρικό ναό της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και το δεύτερο ναό στα νεκροταφεία του χωριού, αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία.

Λατομείο
Σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από το χωριό βρίσκεται λατομείο παραγωγής ασφαλτοκονιασμάτων και υλικών χαλικοστρώσεων.

Πηγές Αραβησσού
Οι πηγές Αραβησσού έχουν χαρακτηριστεί ως υγρότοπος και απέχουν μισό χιλιόμετρο νοτιοανατολικά του χωριού. Έχουν εμβαδόν 50 στρέμματα και βρίσκονται σε υψόμετρο 43 μέτρων. Εκεί βρίσκονται χώροι εστίασης ώστε ο επισκέπτης να απολαύσει το τοπίο.

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  
Δήμος Κύρρου - Αραβησσός
Αραβησσός - Ιστορία 

Δήμος Πέλλας
Χωριά του νομού Πέλλας
Καλογριανή Τρικάλων

Η Καλογριανή  είναι ορεινό χωριό της Πίνδου χτισμένη σε υψόμετρο 850 μέτρων. Απέχει 25 χιλιόμετρα από την Καλαμπάκα. Οι 150 κάτοικοι που μένουν τον χειμώνα ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και τα κηπευτικά. Το καλοκαίρι ο πληθυσμός υπερβαίνει τους 800.

Η κορυφή των υψωμάτων που περιβάλλουν το χωριό λέγεται Ρουσίδα και έχει υψόμετρο 1.490μ. Άλλη κοντινή κορυφή είναι το Μαντέμι με υψόμετρο 1.492μ. Το χωριο υδρεύεται από τις πηγές Γκούρα, Νίρλα, Λόγκτσα και την Ζαχαράκαινα. Από την Γκούρα διακρίνονται τα Μετέωρα. 

Στην περιοχή σώζονται ερείπια της Ι. Μονής Αγίου Ιωάννου, ενώ στον οικισμό Μαντάνια λειτουργεί νεροτριβείο. Τον Δεκαπενταύγουστο γιορτάζει η κοντινή εκκλησία της Παναγίας που βρίσκεται 3 χλμ από το χωριό και πραγματοποιείται τριήμερο πανηγύρι.

Διοικητική ιστορία

Πρόεδροι της Κοινότητας 
Μετά το 1982, πρόεδροι της Κοινότητας διετέλεσαν οι:

1983-86: Κωνσταντίνος Τσιούμας
1987-90: Γεώργιος Ξάνθης
1991-98: Νικόλαος Καραμπίνας

Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας διετέλεσε 2 φορές ο Αργύρης Γατσάς (1964-2021), εκλεγείς το 2014 και επανεκλεγείς το 2019. Απεβίωσε εν ενεργεία στις 16 Αυγούστου 2021.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Τρικάλων
Δήμος Καλαμπάκας
Δήμος Μετεώρων
Γκοθέλο Α΄ της Λωρραίνης

Ο Γκοθέλο Α΄ της Λωρραίνης ο μέγας (Gothelon Ier de Lotharingie, 967 - 19 Απριλίου 1044) από τον Οίκο του Αρντέν-Βερντέν ήταν δούκας της Κάτω Λωρραίνης (1023 - 1044) και της Άνω Λωρραίνης (1033 - 1044). Επίσης ήταν μαργράβος της Αμβέρσας (1005 - 1044) και κόμης του Βερντέν, νεώτερος γιος του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Βερντέν και της Ματθίλδης των Μπίλλουνγκ, κόρης του Χέρμαν δούκα της Σαξονίας. 

Διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Αμβέρσα και έγινε υποτελής του μεγαλύτερου αδελφού του Γοδεφρείδου Β΄, που έγινε δούκας της Κάτω Λωρραίνης (1012). Διαδέχθηκε τον αδελφό του (1023) υπό την υποστήριξη του Ερρίκου Β΄ των Οθωνιδών της Γερμανίας. Όταν εξέλειπε ο Οίκος του Μπαρ της Άνω Λωρραίνης, ύστερα από τον θάνατο του εξαδέλφου του Φρειδερίκου Γ΄, ο Γκοθέλο Α΄ τον διαδέχθηκε. Εκεί ήταν υποχρεωμένος να υπερασπιστεί την περιοχή από τον Όντο Β΄ κόμη του Μπλουά. 

Στη μάχη του Μπαρ στις 15 Νοεμβρίου 1037 ο Γκοθέλο Α΄ συνέτριψε τον Όντο Β΄, που ήθελε να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο δουκάτο ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία· σκοτώθηκε στη μάχη.

Οικογένεια
Το όνομα της συζύγου του παραμένει άγνωστο· παιδιά του ήταν:
 Γοδεφρείδος Γ΄ π. 997-1069, δούκας της Κάτω Λωρραίνης.
 Γκοθέλο Β΄ 1008-1046, δούκας της Κάτω Λωρραίνης.
 Φρειδερίκος π. 1020-1058, πάπας ως Στέφανος Θ΄.
 Όντα/Ούντα, παντρεύτηκε τον Λάμπερτ Β΄ κόμη του Λουβαίν.
 Ματίλντα, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Ετσονιδών παλατινό κόμη (δούκα) της Λοθαριγγίας.

|-

|-

Δούκες της Λωρραίνης
Οίκος του Αρντέν
Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony

To Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας που ανήκει στη σειρά Grand Theft Auto, το οποίο είναι το τελευταίο τοποθετημένο στην Liberty City. Έχει βγει στον Υπολογιστή, στο PlayStation 3 και στο Xbox 360. Για πρώτη φορά εμφανίστηκε στις 29 Οκτωβρίου 2009 για το Xbox 360, ενώ έναν περίπου μήνα αργότερα βγήκε για  Υπολογιστή. Τελικά στις 19 Απριλίου 2010 αποφασίστηκε να κυκλοφορήσει και για το PS3, κάτι που τελικά έγινε.

Τρόπος παιχνιδιού

Ο τρόπος παιχνιδιού έχει αλλάξει, σε σχέση με προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Η Rockstar πρόσθεσε κάποιες λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα, σε κάποια σημεία της πόλης, οι διαστάσεις είναι μεγαλύτερες από ότι στα προηγούμενα δύο παιχνίδια, ενώ ο βαθμός δυσκολίας έχει ανέβει μισό τοις εκατό από τις απλές αποστολές του The Lost and Damned.

Πλοκή
Πρωταγωνιστής του παιχνιδιού είναι ο Luis Fernando Lopez, που γεννήθηκε το 1983 στο Northwood της Liberty City και η οικογένεια του αποτελείται από τη μητέρα του, Adriana Lopez, τον αδερφό του, Ernesto Lopez και την αδερφή του, Leta Lopez-Wilkinson.Το μόνο γνωστό στοιχείο για τον πατέρα του, είναι ότι το επάγγελμα του είναι πεζοναύτης. Το 2001 σε ηλικία 18 ετών έκανε διάρρηξη σε αυτοκίνητο κάνοντας φυλακή μέχρι το 2003 όπου έκανε άλλη μια παρανομία αλλά με τους φίλους του, Oscar και Willy. Το 2005 συνεργάστηκε ως σωματοφύλακας του Tony Prince, ο οποίος εμπιστευόταν από ότι φαίνεται και στο παιχνίδι τον Luis.

Ο Louis Fernando Lopez έχει εμφανιστεί και στα τρία GTA που έχουν ενταχθεί στην εποχή του Grand Theft Auto IV. Ο Louis είναι σεκιούριτι του Tony Prince, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης δύο εστιατορίων. Δουλειά του Louis είναι να προστατέψει το αφεντικό του από κάποιες δουλειές τις οποίες εκείνος άφησε στη μέση. Έτσι, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού γνωρίζει διάφορους χαρακτήρες, οι οποίοι είναι κακόφημοι στην πόλη, αφού και το αφεντικό του είναι γνωστό, επειδή είναι ο μόνος που έχει στην ιδιοκτησία του, εστιατόρια μόνο για ομοφυλόφιλους. Για αυτό το αφεντικό του αποκαλείται και ως Tony Gay Prince.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ανασκόπηση στο GameOver
 Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony στη Wikia

Grand Theft Auto
Βιντεοπαιχνίδια του 2009
Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3
Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360
Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας
Βιντεοπαιχνίδια δράσης
Βιντεοπαιχνίδια της Rockstar
Μονή Ζυγού

Η Μονή Ζυγού (θέση γνωστή και ως Φραγκόκαστρο) είναι αρχαίο αγιορειτικό μοναστήρι το οποίο ιδρύθηκε στα μέσα του 10ου αι. και καταστράφηκε λίγο πριν από το 1198. Βρίσκεται περίπου 2 χιλιόμετρα ανατολικά της Ουρανούπολης Χαλκιδικής, ακριβώς έξω από τα όρια του Αγίου Όρους.

Φαίνεται ότι η μονή του Ζυγού (η οποία κτίσθηκε σε θέση όπου προϋπήρχαν εγκαταστάσεις από τον 4ον π.Χ. μέχρι και τον 6ον μ.Χ. αι.) υπήρχε ήδη πριν από 991, όμως η πρώτη σαφής μαρτυρία για την ίδρυσή της χρονολογείται το 996. Παρόλου που καθ'όλη τη διάρκεια του 11ου αιώνα η Μονή ήταν μία από τις σημαντικότερες αθωνικές μονές, το 1199 ήταν ήδη έρημη και παραχωρήθηκε, σαν μετόχι, από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ Άγγελο στην επανασυσταθείσα μονή Χελανδαρίου.

Γύρω στο 1206 (2 χρόνια δηλαδή μετά τη Δ' Σταυροφορία και την αρχή της Φραγκοκρατίας), στο κάστρο του Ζυγού εγκαταστάθηκε ένας Φράγκος άρχοντας, ο οποίος ανακατασκεύασε τα τείχη και την μονή σε κάστρο και χρησιμοποίησε το κάστρο ως ορμητήριο για να λεηλατεί το Άγιο Όρος, ώσπου, περί το 1211, με παρέμβαση του Πάπα της Ρώμης εκδιώχθηκε από την περιοχή. Γι' αυτόν το λόγο τα ερείπια της Μονής είναι γνωστά σήμερα ως "Φραγκόκαστρο". Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας της η μονή ήταν αφιερωμένη στον Προφήτη Ηλία.

Η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως πολλά ευρήματα, ενώ οι ανασκαφικές και αναστηλωτικές εργασίες βρίσκονται σε εξέλιξη.

Δείτε επίσης 
 Πύργος της Ουρανούπολης

Πηγές 
 Φυλλάδιο Υπουργείου Πολιτισμού/ 10η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, Μονή Ζυγού

Δήμος Σταγίρων-Ακάνθου
Βασίλειο της Θεσσαλονίκης
Ζυγου
Ουρανούπολη Χαλκιδικής
Μενχενγκλάντμπαχ

Η Μενχενγκλάντμπαχ (γερμ. Mönchengladbach) είναι πόλη στο ομοσπονδιακό κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Η πόλη ιδρύθηκε το 1975 μετά την ένωση των μικρότερωνν Mönchengladbach, Rheydt, Amt Wickrath. Ο σημερινός δήμος έχει 258.251 κατοίκους. Η ονομασία προέρχεται από το μοναστήρι Γκλάντμπαχ που ιδρύθηκε το 974. Η πόλη είναι ένα βιομηχανικό κέντρο και έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ.

Αδελφοποιημένες πόλεις 
 Βόρειο Τάινσάιντ, 
 Ρουμπαί, 
 Θάροκ, 
 Μπράντφορντ, 
 Βερβιέ, 
 Ρουρμοντ,

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Εμελιάν Πουγκατσιόφ

Ο Εμελιάν (Αιμιλιανός) Ιβάνοβιτς Πουγκατσιόφ (ρωσική γραφή: Емельян Иванович Пугачёв ΔΦΑ: [jɪmʲɪˈlʲˈjan ɪˈvanəvʲɪt͡ɕ  pʊgɐˈt͡ɕof]), (1742 - 21 Ιανουαρίου 1775), ήταν Κοζάκος γαιοκτήμονας, ηγέτης (αταμάνος) μιας φοβερής κοζάκικης εξέγερσης (1773-1774) της περιοχής του Ντον κατά της τσαρίνας Αικατερίνης της Μεγάλης της Ρωσίας.

Βιογραφία
Υπηρέτησε στον αυτοκρατορικό στρατό 1771-73 και πήρε μέρος στις τελευταίες μάχες του Επταετούς Πολέμου, στην εκστρατεία εναντίον της Πολωνίας και στον Α΄ Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1768-74). Το 1772 συνελήφθη για λιποταξία και φυλακίστηκε στο Καζάν, απ΄όπου όμως απέδρασε. Το επόμενο έτος προκάλεσε την εξέγερση μιας στρατιάς Κοζάκων, η οποία, υποστηριζόμενη κυρίως από εργάτες και αγρότες, κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα είδος αυτόνομης κυβέρνησης, την αρχηγία της οποίας ανέλαβε ο ίδιος ο Πουγκατσόφ με τον τίτλο «Τσάρος Πέτρος Γ΄», θέλοντας έτσι να θυμίσει στην αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ τη συμμετοχή της στη δολοφονία του συζύγου της Πέτρου Γ΄. Καταδιωκόμενος από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα, προκάλεσε και άλλες εξεγέρσεις των  Μπασκίρων, κατέστρεψε το Καζάν, κατέλαβε το Σαράτοφ και άλλα φρούρια και πολιόρκησε το Ορενμπούργκ, σημαντικό εμπορικό κέντρο της περιοχής του Ουράλη.

Το χρονικό της εξέγερσης 
Το χρονικό της εξέγερσης αυτής μάς παραθέτει ο Αλέξανδρος Πούσκιν στο έξοχο βιβλίο του «Ιστορία του Πουγκατσιόφ», ενώ γεγονότα της εξέγερσης συναντάμε και στο άλλο έργο του Πούσκιν, «Η Κόρη του Λοχαγού» (1836).

Το τέλος
Τελικά νικήθηκε στη Σαρέπτα και, όπως αναφέρουν ορισμένες πηγές, προδόθηκε από Κοζάκους του Ντον και συνελήφθη. Οδηγήθηκε στη Μόσχα όπου και αποκεφαλίστηκε.

Επίλογος
Ατίθασος και σκληρός χαρακτήρας, μπορεί να θεωρηθεί πρόδρομος των αγροτικών επαναστατών της Ρωσίας. Το μίσος του εναντίον της τσαρίνας και οι σκληρές μέθοδοί του, εξέφραζαν βασικά την απελπισμένη διαμαρτυρία εναντίον ενός συστήματος που, για να εποικίσει μισοέρημες εκτάσεις, μετέφερε εκεί με τη βία πλήθη δουλοπάροικων· και ήταν ακόμα η απεγνωσμένη άμυνα των απόκληρων εναντίον της τσαρικής απολυταρχίας, που δεν ήταν διατεθειμένη να κάνει την παραμικρή μεταρρύθμιση.

Παραπομπές

Ιστορία της Ρωσίας
Κοζάκοι
Επαναστάτες
Ιστορία της Ουκρανίας
Πληθυσμιακές ομάδες στην Ευρώπη
Γκιζέλα Ντάλι

Η Γκιζέλα Ντάλι (πραγματικό όνομα Αδαμαντία Μαυροειδή, Πλάκα 23 Αυγούστου 1937 - 10 Σεπτεμβρίου 2010) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Σπούδασε στη σχολή χορού Ανωμερίτου, στη σχολή «Καλών Τεχνών» και στη δραματική σχολή «Εθνικού Ωδείου». Έγινε γνωστή στις δεκαετιες του '60 και '70 κυρίως από τον κινηματογράφο. Αποσύρθηκε νωρίς από τον καλλιτεχνικό χώρο (1976). Από εκεί και ύστερα έζησε στη Νάξο - την πατρίδα της από τη μεριά της μητέρας της - όπου ανέπτυξε και πολιτιστική δραστηριότητα. 

Υπήρξε σύζυγος του σκηνοθέτη Ντίμη Δαδήρα. Απεβίωσε από καρκίνο, με τον οποίο διαγνώστηκε το 2010.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Πηγές
 Θεόδωρος Έξαρχος Έλληνες ηθοποιοί: 1926 - 1940, Εκδόσεις Δωδώνη

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Στέφανος Νάτσινας

Ο Στέφανος Νάτσινας (13 Σεπτεμβρίου 1910 – 26 Ιουλίου 1976) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος. Διετέλεσε μεταξύ άλλων Γενικός Γραμματέας Υπουργείου Δημοσίων Έργων και Γενικός Γραμματέας Υπουργείου Εμπορίου.

Πρώτα χρόνια και σπουδές 
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη, ακολούθησε νομικές σπουδές και ήταν δικηγόρος στην Αθήνα (Άρειος Πάγος).

Πολιτική καριέρα 
Υπηρέτησε το 1954 ως Νομάρχης στην Εύβοια και εξελέγη δύο φορές βουλευτής στην Κοζάνη  με την Ε.Ρ.Ε. (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση) την οποία ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Εγκαίνια έργων στην πλατεία Ομονοίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή
  Ίδρυση της Δημόσιας Τεχνικής Σχολής Σιάτιστας
  Εγκαίνια του αγωγού της Αθήνας στο Κερατσίνι, άφιξη αυτοκινήτου με τον Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή.
 Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1961)

Έλληνες δικηγόροι
Βουλευτές Κοζάνης
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Νομάρχες Ευβοίας
Παραλήπτες του Τάγματος του Γεωργίου Α΄
Μακεδόνες
Αλεξάντρ Μπίμπικοφ

Ο Αλεξάντρ Ιλίτς Μπίμπικοφ (ρωσική γραφή: Александр Ильич Бибиков),  (10 Ιουνίου 1729, Μόσχα – 20 Απριλίου 1774, Μπουγκούλμα του Ταταρστάν) υπήρξε Ρώσος πολιτικός άνδρας και στρατηγός.
Καταγόταν από παλιά οικογένεια ευγενών και είχε κουνιάδο τον μετέπειτα αρχιστράτηγο του τσαρικού στρατού τον καιρό των ναπολεόντειων πολέμων και της γαλλικής εισβολής στη Ρωσία, τον περίφημο Μιχαήλ Ιλαριόνοβιτς Κουτούζοφ.

Ο Μπίμπικοφ ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία το 1746 και συμμετείχε στον Επταετή Πόλεμο (1756-1763). Ήταν διοικητής τάγματος στη μάχη του Τσόρντορφ (τότε χωριό της Πρωσίας, σήμερα λέγεται Σαρμπίνοβο και ανήκει στην Πολωνία) στην οποία η μονάδα του έχασε 60 αξιωματικούς και τους μισούς στρατιώτες της αλλά δεν υποχώρησε. Προάχθηκε σε συνταγματάρχη από την αυτοκράτειρα της Ρωσίας Ελισάβετ. Πήρε μέρος επίσης στη μάχη του Κούνερσντορφ και αμέσως μετά διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής της υπό ρωσικά όπλα κατεχόμενης Φρανκφούρτης. 

Ο Μπίμπικοφ έδρασε κατά της Ομοσπονδίας του Μπαρ, συμμαχίας Πολωνών και Λιθουανών ευγενών που έλαβε χώρα στο κάστρο της πόλης Μπαρ της Ουκρανίας για την προστασία της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας από την επιρροή των Ρώσων και Πολωνών ρεφορμιστών που επιδίωκαν να περιορίσουν τη δύναμή τους (εκείνα τα χρόνια η Πολωνία και η Λιθουανία αποτελούσαν ομόσπονδο κράτος με μεγάλη έκταση και πολιτισμική ακμή το οποίο οι Ρώσοι επιδίωκαν να ελέγξουν αποδυναμώνοντας τους τοπικούς φεουδάρχες και ενισχύοντας το ρόλο του Πολωνού βασιλιά, ο οποίος βρισκόταν υπό τη ρωσική επιρροή - η Ομοσπονδία αυτή είχε το καλύτερο ιππικό στον κόσμο, με τους ουσάρους του πολωνικού ιππικού να γράφουν ανεξίτηλα το όνομά τους στις λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας των πολέμων).

Το 1773 ο Μπίμπικοφ στάλθηκε προς καταστολήν της εξέγερσης των Κοζάκων του Εμελιάν Πουγκατσιόφ. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας αυτής ασθένησε από χολέρα και πέθανε, σε ηλικία 45 ετών. Η αυτοκράτειρα Ελισάβετ δώρισε μεγάλες εκτάσεις γης στην οικογένειά του για τις έξοχες υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα. Όλα τα ιστορικά δεδομένα συγκλίνουν στο ότι ήταν άντρας με σπουδαίες στρατιωτικές και διοικητικές ικανότητες, έξοχος διπλωμάτης και πρόμαχος υψηλών ηθικών αξιών.

Πηγές
Αγγλική Βικιπαίδεια
Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος του Παναγιώτη Κανελλόπουλου

Ρώσοι στρατιωτικοί
Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης

Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης (European Institute of Public Administration – EIPA) ιδρύθηκε το 1981 και εδρεύει στο Μάαστριχτ (Maastricht, O. L.Vrouweplein 22) της Ολλανδίας. Σκοπός του Ινστιτούτου είναι η παροχή τεχνογνωσίας, μέσω εξειδικευμένων προγραμμάτων, σε λειτουργούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υπαλλήλους του δημόσιου τομέα των κρατών – μελών της. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (European Commission) υποστηρίζει οικονομικά το Ινστιτούτο μέσω του προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το Ινστιτούτο αποτελείται από τρεις μονάδες με αντικείμενό τους αντίστοιχα  (ι) τις τεχνικές λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, (ιι) το ευρωπαϊκό δημόσιο μάνατζμεντ, και (ιιι) τις πολιτικές ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Το αντικείμενο του Ινστιτούτου επικεντρώνεται σε τρεις κατά βάση τομείς: μάθηση και ανάπτυξη, συμβουλευτικές υπηρεσίες και έρευνα. 

Το Ινστιτούτο έχει ιδρύσει και τρία εξειδικευμένα κέντρα (ι) στο Λουξεμβούργο, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Δικαστών και Δικηγόρων, (ιι) στη Βαρκελόνη, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Περιφερειών, και (ιιι) στη Βαρσοβία, το Ευρωπαϊκό Κέντρο για το Δημόσιο Οικονομικό Μάνατζμεντ.  

Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης είναι ανεξάρτητος οργανισμός, ο οποίος διοικείται από Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Governors), συγκροτούμενο από εκπροσώπους των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των συνδεδεμένων μελών του Ινστιτούτου. Η καθ’ ημέραν διοίκηση του Ινστιτούτου ανήκει στο Γενικό Διευθυντή, ο οποίος είναι επίσης υπεύθυνος για τη διαμόρφωση και υλοποίηση των πολιτικών του και την εκπροσώπησή του. 

Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου είναι σήμερα ο Henning Christophersen , Δανός πολιτικός και πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενώ στη Γενική Διεύθυνση του Ινστιτούτου προΐσταται η  Dr. Marga Proehl, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Σπάγιερ (Speyer) της Γερμανίας και πρώην στέλεχος του Υπουργείου Εσωτερικών της Γερμανίας. 

Από το 1989 ως το 1995, Γενικός Διευθυντής του Ινστιτούτου είχε χρηματίσει ο Σπύρος Παππάς, πρώην μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας στην Ελλάδα και μετέπειτα (1995 – 2001) Γενικός Διευθυντής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Πηγές
 ΕΙΡΑ brochure (in English) 
 https://web.archive.org/web/20180117113715/http://www.eipa.nl/

Ευρωπαϊκή Ένωση
Σακαβέμ

Η Σακαβέμ (πορτογαλικά: Sacavém; αραβικά: شقبان; προφορά σε IPA: sɐkɐ'vɐ̃ĩ) είναι πόλη της Πορτογαλίας, και ένα από τα 18 τοπικά διαμερίσματα (freguesia) του ευρύτερου δήμου Λόυρες (Loures) στην Κεντρική Πορτογαλία, 12 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας, Λισσαβώνας. Η Σακαβέμ καλύπτει έκταση 3,81 τ.χλμ. και κατά την απογραφή του 2001 είχε εγγεγραμμένο πληθυσμό 17.659 κατοίκους.

Στη Σακαβέμ βρίσκεται η γέφυρα Βάσκο ντα Γκάμα, που ενώνει τις δύο πλευρές του ποταμού Τάγου, και είναι η μεγαλύτερη γέφυρα στην Ευρώπη και η ένατη σε μήκος στον κόσμο.

Η πόλη γιορτάζει την πρώτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου την Παναγία της Υγείας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη σελίδα του δήμου

Πόλεις της Πορτογαλίας
Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Τσεχίας

Το Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Τσεχίας (τσεχικά: Gambrinus liga, για λόγους χορηγίας) είναι μια ποδοσφαιρική διοργάνωση που αποτελείται απο ομάδες της ομώνυμης χώρας. Ιδρύθηκε το 1993 μετά την ανεξαρτησία των χωρών της Τσεχίας και της Σλοβακίας. Παλιότερα υπήρχε η Τσεχοσλοβακική Λίγκα από το 1925. Η συγκεκριμένη κατηγορία (Gambrinus liga) ανήκει στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Τσεχίας. Στην κατηγορία αγωνίζονται 16 ομάδες. Το πρωτάθλημα αρχίζει τον Αύγουστο και τελειώνει τον Μάιο. Το πρωτάθλημα έχουν κατακτήσει μόλις 5 σωματεία και είναι η Σπάρτα Πράγας, η Σλάβια Πράγας, ΦΚ Βικτόρια Πλζεν, Σλόβαν Λίμπερετς και η ΦΚ Μπάνικ Όστραβα.

Το Πρωτάθλημα
Το Πρωτάθλημα αποτελείται από 16 ομάδες και το σύνολο των αγωνιστικών είναι 30. Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου ακολουθούν πλει οφ και πλει αουτ για την ανάδειξη του πρωταθλητή και των ομάδων που θα υποβιβαστούν. Η ομάδα που θα τερματίσει στην 1η θέση θα αγωνιστεί στον τρίτο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ. Ενώ, οι δύο τελευταίες θα υποβιβαστούν στην Β' Κατηγορία της Τσεχίας. Οι ομάδες που θα τερματίσουν στις 2 και 3 αντίστοιχα πηγαίνουν στο Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ.

Πρωταθλητές

Τίτλοι Ομάδων ανα σειρά

Πηγές 

Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Τσεχίας
Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Γιαν Ματέικο

Ο Γιαν Ματέικο (, 1838 – 1893) ήταν Πολωνός ζωγράφος και από το 1873 Διευθυντής της Σχολής Καλών Τεχνών της Κρακοβίας. Υπήρξε ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος της ιστορικής και εθνικής ζωγραφικής στην Πολωνία.

Ζωή και σπουδές
Ο Γιαν Ματέικο γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1838 στην Κρακοβία, από πατέρα μουσικοδιδάσκαλο. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Κρακοβίας από το 1852 μέχρι το  1858. Τελειοποίησε περαιτέρω τις σπουδές του στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου υπό τον καθηγητή της και ιστορικό ζωγράφο Χέρμαν Άνσυτς (Hermann Anschuetz, 1802 – 1880).

Γίνεται ευρύτερα γνωστός εκθέτοντας το 1861 το έργο του "Η δηλητηρίαση της Βασίλισσας Μπόνα" (1859), με θέμα παρμένο από την ιστορία της Πολωνίας και τη δηλητηρίαση της Μπόνα Σφόρτσα, Μεγάλης Δούκισσας της Λιθουανίας και Βασίλισσας της Πολωνίας.   

Κοντά στον Ματέικο μαθήτευσαν πολλοί γνωστοί ζωγράφοι, μεταξύ των οποίων και ο διάσημος Πολωνός ζωγράφος Στανισλάβ Βισπιάνσκι (Stanisław Wyspiański, 1869 – 1907). Ο Ματέικο πέθανε στην Κρακοβία το 1893 σε ηλικία 55 ετών.

Μια περίτεχνη μπρούτζινη προτομή του Γιαν Ματέικο κοσμεί το Μέγαρο Τεχνών (πολωνικά: Pałac Sztuki) στην Πλατεία Szczepanski της Κρακοβίας, ένα εντυπωσιακό κτήριο με αρ-νουβό διακοσμήσεις και αρχιτεκτονικές αναφορές στους αρχαίους ελληνικούς ναούς.

Ζωγραφικό έργο
Από τα ιστορικών θεμάτων έργα του Ματέικο εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας «Η μάχη του Γκρούνβαλντ» (1878), ένα αριστούργημα της πολωνικής τέχνης στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, που απεικονίζει τη στρατιωτική νίκη του πολωνικού και λιθουανικού στρατού επί των Ιπποτών του Τευτονικού Τάγματος στις 15 Ιουλίου του 1410. Ο μεγαλύτερος ιστορικός πίνακας εκτίθεται στo εθνικό μουσείο . Με θέμα την υποτέλεια των Πρωσων. Απεικονίζεται το σημαντικότερο ιστορικό γεγονός στη γηραιά ήπειρο . Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. 

Άλλα πατριωτικά έργα του Ματέικο, που εκτίθενται στο Βασιλικό Ανάκτορο της  Βαρσοβίας, είναι «Ο Στέφαν Μπάτορυ στην πολιορκία της Πσκοφ» (1872) και  «Το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791» (1891). 

Αξιόλογα είναι και τα έργα του: «Ο Κοπέρνικος σε συνομιλία του με το Θεό» (1872, Collegium Novum του Γιαγκελονείου Πανεπιστημίου της Κρακοβίας), «Η Καμπάνα του Σιγισμούνδου» (1874, Εθνικό Μουσείο Βαρσοβίας), «Ο Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι στη μάχη της Βιέννης» (1883, Μουσεία Βατικανού), «Ο Ταντέους Κοστσιούσκο στη μάχη του Ρακλάβιτσε» (1888, Εθνικό Μουσείο Κρακοβίας), «Ιστορία του πολιτισμού της Πολωνίας», που περιλαμβάνει τον πίνακα "Ο εκχριστιανισμός της Πολωνίας (1889),  «Η  Ένωση της Λούμπλιν» (1892, Οικία  Γιαν Ματέικο στην Κρακοβία). Χαρακτηριστικής ομοιότητας είναι και μια «Αυτοπροσωπογραφία» (1892) του Ματέικο.

Εικονοθήκη

Παραπομπές

Πηγές 

 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Ματέικο, Γιαν», τόμ. 41, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.
 «100 Ομορφότερα Μουσεία του Κόσμου» (Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας), Ελληνική Έκδοση, Εκδόσεις Καρακώτσογλου, Αθήνα, 2007.

Πολωνοί ζωγράφοι
Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
Πολωνοί Αυστροούγγροι
Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Πολωνοί ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο»
Μπιμπερστάινια

{{ταξινομοπλαίσιο
| εικόνα = BiebersteiniaOdoraRoyle.jpg
| σύστημα=Cronquist
| βασίλειο= Φυτά (Plantae)
| συνομοταξία = Αγγειόσπερμα (Magnoliophyta)
| ομοταξία = Ευδικοτυλήδονα (Magnoliopsida)
| υφομοταξία = 
| τάξη= Σαπινδώδη (Sapindales)
| οικογένεια= Biebersteiniaceae
| γένος = Μπιμπερστάινια (Biebersteinia)| genus_authority =Stephan
| subdivision_ranks = Είδη
| subdivision = 
Μπιμπερστάινια η ετεροστήμων (Biebersteinia heterostemon)
Μπιμπερστάινια η πολυσχιδής (Biebersteinia multifida)
Μπιμπερστάινια η οσμήρης (Biebersteinia odora)
Μπιμπερστάινια του Ορφανίδη (Biebersteinia orphanidis)
}}
Η Μπιμπερστάινια (Biebersteinia) είναι ένα γένος που περιλαμβάνει τέσσερα είδη βοτάνων στην τάξη Σαπινδώδη των Αγγειόσπερμων. Βρίσκονται στην Κεντρική Ασία και μερικές κοντινές περιοχές. 

Αυτό το γένος προηγουμένως τοποθετείτο στα Γερανιοειδή (Geraniaceae), αλλά πιο πρόσφατα, μελέτες μοριακής φυλογενετικής του έχουν δώσει μια βασική θέση στα Σαπινδώδη..  Στο Σύστημα APG III, εντάσσεται στη δική του μονογενική  οικογένεια, Biebersteiniaceae.

Το γένος Biebersteinia είναι ουσιαστικά ασιατικό. Η Biebersteinia orphanidis Boiss.1854 αποτελεί το δυτικό όριο εξάπλωσης του γένους και μας παραπέμπει σε μιαν εποχή που η Ελλάδα ήταν σχεδόν ενωμένη με τη Μικρά Ασία. Το φυτό, μετά την αρχική ανακάλυψή του το 1851 από τον Θεόδωρο Ορφανίδη στην Κυλλήνη (Ζήρεια) της Κορινθίας, θεωρήθηκε ότι εξαφανίστηκε από την Ελλάδα (άρα και την Ευρώπη). Το ξαναβρήκε το 1994 ο καθηγητής Αρτέμιος Γιαννίτσαρος με τους συνεργάτες του στο όρος Σαϊτάς.

Η «Biebersteinia του Ορφανίδη» φύεται στα όρη Κυλλήνη (Ζήρεια), Ολίγυρτος, Σαϊτάς και Τραχύ της ορεινής Κορινθίας. Ανατολικότερα από την Ελλάδα το ξαναβρίσκουμε στην οροσειρά του Ταύρου στην Κεντρική-Νότια Τουρκία. Στα βουνά της Κορινθίας το βρίσκουμε σε ανοικτές θέσεις μέσα ή κοντά σε δάση με ελληνικά (κεφαλονίτικα) έλατα. Ανθίζει Μάιο και Ιούνιο. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 2009).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Placing Biebersteinia 
Biebersteiniaceae of Mongolia in FloraGREIF
 Biebersteinia orphanidis from Southern Greece
 Rediscovery of Biebersteinia orphanidis
 Φωτογραφίες του φυτού

Γερανιοειδή
Δημήτρης Καμπερίδης

Ο Δημήτρης Καμπερίδης (Δράμα 1946 - 12 Σεπτεμβρίου 2010) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία 
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και του Πέλλου Κατσέλη. Σπουδαστής ακόμα, συμμετείχε σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ), αλλά και ως χορευτής στην ομάδα "Χορικά" της Ζουζούς Νικολούδη. Πρωτοεμφανίστηκε ως επαγγελματίας ηθοποιός στο Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του πυρήνα που δημιούργησε το Ελεύθερο Θέατρο (ως μέλος της ομάδας των αποφοίτων της σχολής του 1970). Στη δεκαετία του 1980, μαζί με άλλα μέλη του Ελεύθερου Θεάτρου δημιούργησαν το θέατρο «Αμόρε» και την ομάδα «Θέατρο της Αθήνας». 

Είχε συνεργαστεί σε δεκάδες παραστάσεις με το Θέατρο Τέχνης, το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου, το Εθνικό Θέατρο, το ΚΘΒΕ και πολλούς ανεξάρτητους θιάσους. Την τριετία 2003-2006 συμμετείχε σε σειρά παραγωγών του ΚΘΒΕ όπως το Κατερινάκι από το Χαϊλμπρόν του Χάινριχ φον Κλάιστ (2003), Ειρήνη του Αριστοφάνη (2005), Ιβάνοφ του Αντόν Τσέχωφ (2005), Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη (2006) κ.α. Εμφανίστηκε επίσης σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και πολλές κινηματογραφικές ταινίες των Θόδωρου Αγγελόπουλου, Παντελή Βούλγαρη, Λάκη Παπαστάθη, Νίκου Σμαραγδή κ.α. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό από τις τηλεοπτικές σειρές Λόγω Τιμής, Είσαι το ταίρι μου και Στο κάμπινγκ. Επιπλέον, είχε γράψει μια νουβέλα, με τον τίτλο Η κιβωτός της Πελαγίας. 

Ο Δημήτρης Καμπερίδης απεβίωσε σε ηλικία 64 ετών από καρκίνο.

Παραπομπές

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Παναγιώτης Ζέπος

Ο Παναγιώτης Ι. Ζέπος (1908 - 1985) ήταν Έλληνας νομικός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αθήνα τη 1η Δεκεμβρίου 1908 και ήταν γιος του νομομαθούς Ιωάννη Ζέπου. Αδέλφια του ήταν οι Δημήτριος, δικηγόρος και πολιτικός, Γεώργιος, υποναύαρχος και πολιτικός, και Διονύσιος, υποναύαρχος. Σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου και έλαβε το πτυχίο το 1928-1929 και έγινε διδάκτωρ το 1931, συμπληρώνοντας τις σπουδές του στη Γερμανία. Η διδακτορική του διατριβή τιμήθηκε με το Ράλλειο Βραβείο το 1933. Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία εκλεγόμενος υφηγητής αστικού δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών το 1934. Το 1939 εξελέγη επίκουρος καθηγητής και το 1940 τακτικός καθηγητής στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1953 οπότε και εξελέγη τακτικός καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών. Το 1974 αποχώρησε από τα πανεπιστημιακά του καθήκοντα με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή. Διετέλεσε κοσμήτορας της Νομικής Σχολής Αθηνών, πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, διευθυντής του Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου ενώ είχε αναγορευθεί και επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ. Το 1970 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας χρημάτισε πρόεδρος το 1975.

Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του δράση διετέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης (1935), γενικός γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας (1945) καθώς και υπουργός Εσωτερικών και Παιδείας στις κυβερνήσεις Εθνικής Ενότητας και Κωνσταντίνου Καραμανλή (1974 - 1976) αντίστοιχα.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 17 προς 18 Μαΐου 1985 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο στις 20 Μαΐου.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Αν. Σιφωνιού-Καραπά, «Παναγιώτης Ιω. Ζέπος. Η σταδιοδρομία και το έργο του», Επετηρίς του Κέντρου Ερεύνης της Ιστορίας του Ελληνικού Δικαίου, τομ. 27-28 (1980-1981), σελ. IX-XXXV

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Παναγιώτης Ζέπος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
 Άρθρα του Παναγιώτη Ζέπου στη Νέα Εστία.
 

Καθηγητές Νομικής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Καθηγητές νομικής Αθηνών
Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Πρίνος Θάσου

Ο Πρίνος είναι ένα παραλιακός οικισμός της Θάσου. Ανήκει διοικητικό στον ομώνυμο δήμο Θάσου της ομώνυμης περιφερειακής ενότητας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο οικισμός έχει 1.885 μόνιμους κατοίκους. Στον οικισμό βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Ελαιουργικού Συνεταιρισμού Πρίνου. Επίσης, αποτελεί την έδρα του Μελισσοκομικού Συνεταιρισμού Θάσου, αλλά και του Αγροτικού Συνεταιρισμού Θάσου. Στον Πρίνο βρίσκεται το κέντρο υγείας του νησιού.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα δήμου Θάσου

Δήμος Θάσου
Niko Bellic

Ο Niko Bellic (σερβικά: Нико Белић, Niko Belić, προφορά: Νίκο Μπέλιτς) είναι πλασματικός χαρακτήρας, πρωταγωνιστής του βιντεοπαιχνιδιού Grand Theft Auto IV. Ο Niko έκανε συζήτηση με τον μακρινό του ξάδερφο, τον Roman. Κάποια στιγμή, ο Roman του λέει πως η Liberty City είναι πλούσια περιοχή και πως έχει εκατομμύρια λεφτά πάνω του, πράγμα που στην πραγματικότητα δεν ισχύει. Ο Roman, απλώς έχει ένα μικρό κέντρο των ταξί, το οποίο είναι έτοιμο να κλείσει γιατί χρωστάει πολλά λεφτά και ότι έχει μπλέξει στον υπόκοσμο. Ο Niko όμως δεν το φαντάστηκε έτσι και πείστηκε από τον Roman, με αποτέλεσμα ο Niko να πάει στην Liberty City. Όμως είχε χάσει την πτήση για την Αμερική, και έτσι αναγκάστηκε να πάει με έναν πλοίο που στο πλοίο Platypus μετέφεραν παράνομα, διαμάντια μεγάλης αξίας μέσα σε γλυκά. Ο Niko  έφτασε στην Liberty City, αλλά δεν το περίμενε έτσι. Ήταν μια πόλη γεμάτη φονιάδες και κακοποιούς που τους ένοιαζε μόνο να φροντίζουν τον εαυτό τους. Ο Niko όταν έμαθε την αλήθεια σοκαρίστηκε και έτσι αποφάσισε να βοηθήσει τον ξάδερφο του.

Βιογραφία 
Ο Niko Bellic είναι Σέρβος και γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1978 στην  Γιουγκοσλαβία. Παλιότερα, είχε συμμετάσχει στον Πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας και ήταν κυανόκρανος του ΟΗΕ. Ο Niko όμως φυλακίστηκε για άγνωστη αιτία. Απελευθερώθηκε όμως και έτσι όταν έμαθε πως ο ξάδερφός του ζει στην πολυτέλεια, πήγε στην Liberty City.

Ο πατέρας του είναι αλκοολικός και έχει έναν αδερφό που πέθανε. Η μητέρα του είναι η Milica Bellic, με την οποία ανταλλάσσει μηνύματα κατά την διάρκεια του παιχνιδιού. Ο αδερφός του σκοτώθηκε στον πόλεμο και έτσι έμεινε με τον πατέρα και την μητέρα του. Σε ηλικία 15 ετών αφού ο Niko πολέμησε για το χωριό στο οποίο σκοτώθηκαν 50 άτομα ενώ οι επιζώντες ήταν μόνο τέσσερις. Ο ίδιος ο Niko, ο  Florian Cravic, που άλλαξε το όνομα του σε Bernie Crane, ο Darko Brevic, ο οποίος πήρε 1.000 ευρώ για να σκοτώσει πέντε άτομα και ο Roman, που αργότερα έφυγε για την Liberty City. Μετά από λίγους μήνες, ο Niko δούλεψε σε πλοίο στην Αδριατική Θάλασσα, αλλά αργότερα έφυγε με ένα παράνομο πλοίο και πήγε στην Liberty City.

Η φωνή του Niko ανήκει στον Μάικλ Χόλικ.

Χαρακτήρες του Grand Theft Auto
Μνημείο του Φρεντερίκ Σοπέν (Βαρσοβία)

Το Μνημείο του Φρεντερίκ Σοπέν στη Βαρσοβία (πολωνικά: Pomnik Fryderyka Chopina w Warszawie) είναι μεγάλο χάλκινο άγαλμα του Φρεντερίκ Σοπέν (1810–1849), το οποίο βρίσκεται τώρα στο πάνω μέρος του Βασιλικού Πάρκου Γουαζιένκι της Βαρσοβίας στην Πολωνία (γνωστό και ως Πάρκο των Λουτρών).

Ιστορία
Το άγαλμα σχεδιάστηκε το 1907 από τον Βάτσουαφ Σιμανόφσκι για την προγραμματισμένη ανέγερσή του την εκατονταετηρίδα από τη γέννηση του Σοπέν το 1810, αλλά η εκτέλεσή του καθυστέρησε λόγω διαφωνιών σχετικά με το σχέδιο και στη συνέχεια από το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το άγαλμα τελικά χυτεύτηκε και ανεγέρθηκε το 1926. Τα μέλη της κριτικής επιτροπής που επέλεξαν το νικητήριο έργο περιελάμβαναν μορφές όπως ο Αντουάν Μπουρντέλ, ο Γιούζεφ Πίους Ντζιεκόνσκι και ο Λεόπολντ Μέγετ.
 
 
Το άγαλμα ανατινάχθηκε στις 31 Μαΐου 1940, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με εντολή του Γενικού Κυβερνήτη Χανς Φρανκ και ήταν το πρώτο μνημείο που καταστράφηκε από τους Γερμανούς κατακτητές στη Βαρσοβία.  Σύμφωνα με τον τοπικό μύθο, την επόμενη μέρα βρέθηκε μια χειρόγραφη πινακίδα στο χώρο που έγραφε: «Δεν ξέρω ποιος με κατέστρεψε, αλλά ξέρω γιατί: για να μην παίξω τον επικήδειο σκοπό για τον αρχηγό σας».

Μετά το τέλος του πολέμου το μνημείο ξαναχτίστηκε. Ο αρχιτέκτονας Όσκαρ Σοσνόφσκι σχεδίασε το βάθρο, το οποίο είναι κατασκευασμένο από κόκκινο ψαμμίτη από το Βόνχοτσκ. Η επιγραφή στο βάθρο γράφει: Το άγαλμα του Φρεντερίκ Σοπέν, που καταστράφηκε και λεηλατήθηκε από τους Γερμανούς στις 31 Μαΐου 1940, ξαναχτίστηκε από το Έθνος. 17 Οκτωβρίου 1946. Μια άλλη επιγραφή που είναι χαραγμένη στο μνημείο είναι ένα απόσπασμα από το αφηγηματικό ποίημα Κόνραντ Βαλένροντ του Άνταμ Μιτσκιέβιτς: Οι φλόγες θα καταναλώσουν την εικονογραφημένη μας ιστορία, οι ξιφοφόροι κλέφτες θα λεηλατήσουν τους θησαυρούς μας, το τραγούδι θα σωθεί...

Το αρχικό καλούπι για το άγαλμα, το οποίο είχε διασωθεί από τον πόλεμο, κατέστησε δυνατή τη χύτευση ενός αντιγράφου, το οποίο τοποθετήθηκε στην αρχική τοποθεσία το 1958. Από το 1959, δωρεάν ρεσιτάλ πιάνου συνθέσεων του Σοπέν παίζονται στη βάση του αγάλματος τα καλοκαιρινά απογεύματα της Κυριακής.

Η στυλιζαρισμένη ιτιά πάνω από την καθήμενη φιγούρα του Σοπέν αντηχεί το χέρι και τα δάχτυλα ενός πιανίστα, και το κεφάλι του πολωνικού αετού στη δεξιά άκρη.

Ένα αντίγραφο σε κλίμακα 1:1 του αγάλματος του Σιμανόφσκι βρίσκεται στο Χαμαμάτσου της Ιαπωνίας. Υπάρχουν επίσης προκαταρκτικά σχέδια για την ανέγερση ενός άλλου αντίγραφου κατά μήκος της λίμνης του Σικάγο, εκτός από ένα διαφορετικό γλυπτό για τον εορτασμό του καλλιτέχνη στο Πάρκο Σοπέν.

Το άγαλμα του Σιμανόφσκι ήταν το ψηλότερο μνημείο του Σοπέν στον κόσμο μέχρι τα αποκαλυπτήρια, στις 3 Μαρτίου 2007, ενός ελαφρώς ψηλότερου, μοντερνιστικού μπρούτζινου αγάλματος στη Σαγκάη της Κίνας.

Εικόνες

Παραπομπές

Πηγές 

 Renata Grunwald-Kopec: “Warsaw: Capital of Poland”, Wydawnictwo PARMA PRESS, 2010.
 Δημ. Θ. Πάνου: «Το Τρίγωνο Πράγας-Βαρσοβίας-Βουδαπέστης», σελ. 100, Αθήνα 1979.

Μνημεία στη Βαρσοβία
Μνημεία του Φρεντερίκ Σοπέν
Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία
Παναθηναϊκός (σκάκι)

Το τμήμα σκακιού του Παναθηναϊκού λειτούργησε από το 1959 έως το 1996 και επανιδρύθηκε το 2020, έχει κατακτήσει 2 διασυλλογικά πρωταθλήματα Ελλάδος.

Ιστορία

Ίδρυση 
Η σκακιστική ομάδα του Παναθηναϊκού ιδρύθηκε το 1959 με πρωτεργάτη τον Γεράσιμο Ναστάτο. Από το 1960 οι Αναστασόπουλος, Τρικαλιώτης και Γρηγορίου, έχοντας τη στήριξη του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού και ικανοποιώντας το αίτημα αρκετών φίλων του αθλήματος, συγκρότησαν την ομάδα σκακιού.

1960-1976 
Το 1964 η ομάδα του Παναθηναϊκού κατέκτησε Πρωτάθλημα Ελλάδας με πρωταγωνιστές τους Τρικαλιώτη (ο οποίος διακρίθηκε και σε παγκόσμιο επίπεδο), Κόκκορη και Γρηγορίου. Την επόμενη χρονιά ο Παναθηναϊκός τερμάτισε στη δεύτερη θέση. Το 1966 αναδείχθηκε και πάλι πρωταθλητής έχοντας στις 6 από τις 10 πρώτες θέσεις της κατάταξης αθλητές του, ενώ ο Α. Αναστασόπουλος αναδείχθηκε πρωταθλητής σε ατομικό επίπεδο. 

Το 1969 αναδείχθηκε και πάλι πρωταθλητής με κορυφαίο το Χρήστο Κόκκορη, ο οποίος στον τελικό αντιμετώπισε τον επίσης αθλητή του Παναθηναϊκού Ν. Καζιλάρη. Ο ίδιος επανέλαβε την επιτυχία και την επόμενη χρονιά δίνοντας ένα ακόμη τίτλο στον ΠΑΟ. Το 1971 ο Παναθηναϊκός κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα Ελλάδας χωρίς ωστόσο να καταφέρει να επιτύχει κάποια ατομική πρωτιά. 

Το 1968 επίσης ο Γ. Τρικαλιώτης αναδείχθηκε ισόπαλος με το Μπομπι Φίσερ έναν από τους κορυφαίους σκακιστές στην ιστορία του αθλήματος. Τα 1973 και 1974 ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας. Το 1976 ο Παναθηναϊκός με πρωταγωνιστές τους Βυζαντιάδη και Γρηγορίου κατέκτησε το Πρωτάθλημα ολοκληρώνοντας τον κύκλο των συλλογικών διακρίσεων.

1976-1996 
Τα επόμενα χρόνια το τμήμα οδηγήθηκε σταδιακά σε παρακμή και ο σύλλογος δεν κατάφερε να πρωταγωνιστήσει ξανά. Εξακολουθεί θεωρητικά να υφίσταται, όμως από τη δεκαετία του 90 έχει πάψει να λειτουργεί.

Επανίδρυση 
Στις 28 Δεκεμβρίου 2020 ανακοινώθηκε η επανίδρυση του τμήματος και η στελέχωσή του με τους πρώτους 13 αθλητές. Ο Σύλλογος ξεκίνησε την πορεία του από την Β' τοπική κατηγορία. Πέτυχε άμεσα την άνοδο του στην Α' τοπική, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση με εννέα νίκες σε ισάριθμους αγώνες

Ομαδικοί τίτλοι 
2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1970, 1971
 Σημ.: Ο ίδιος ο σύλλογος παραθέτει 4 Διασυλλογικά  Πρωταθλήματα Ελλάδας ( 1966 , 1970 , 1971 , 1973 ) , 6 Πρωταθλήματα Ελλάδας Ομαδικής Βαθμολογίας ( 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965 ) , 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας Ομαδικής Κατάταξης ( 1960, 1961, 1962, 1963  ) και 2 Κύπελλα Ελλάδας ( 1973 , 1974 ) , ,σε χρονιές όμως που σύμφωνα με την Ελληνική Σκακιστική Ομοσπονδία δεν υπήρξαν διοργανώσεις.

Σκακιστές του τμήματος

Αξιόλογοι σκακιστές

Παραπομπές

Πηγές 
 Σήφης Βοτζάκης (συνεργ. Βαγγέλης Μελέκογλου), 100 χρόνια Παναθηναϊκός • Η ιστορία 1908-2008, Εκδόσ. Α.Α Λιβάνη, Αθήνα 2008, ISBN 960-1418-75-X
 συλλογικό έργο, Τριφύλλι 100 χρόνια, επετειακή έκδοση εφ. Goal news, Αθήνα 2008
 ψηφιακό αρχείο εφ. ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ.

Σκάκι
Π
Ακτή Βασιλειάδη

Η Ακτή Βασιλειάδη είναι η βόρεια ακτή του προλιμένα του Πειραιά, στη περιοχή της Δραπετσώνας, νότια της αρχαίας Ηετιωνείας. Ξεκινά από την προπολεμικά αποκαλούμενη ακτή κρεμμυδού, παρά τις ομώνυμες δεξαμενές Βασιλειάδη, ανατολικά, και καταλήγει στη βάση του βόρειου κυματοθραύστη του λιμένα. Το συνολικό μήκος των κρηπιδωμάτων της φθάνει περίπου τα 850 μέτρα. Τα δε βάθη τα 9 - 10 μέτρα. Όλη η έκταση της ακτής αποτελεί χερσαία τμήμα του λιμένα Πειραιά και υπάγεται στη διοίκηση του ΟΛΠ.

Στη περιοχή αυτή μέχρι το 1968 υπήρχαν μικρά νεωλκεία όπως και οι μεγάλες εγκαταστάσεις φορτοεκφόρτωσης γαιανθράκων με γερανογέφυρα που προπολεμικά ήταν στην ακτή του Αγίου Διονυσίου. Μετά το 1968 τα μεν νεωλκεία μεταφέρθηκαν στο Πέραμα, οι δε εγκαταστάσεις γαιανθράκων στην ακτή του Ικονίου (Κερατσίνι).
 
Στη συνέχεια ο χώρος δόθηκε για φορτοεκφορτώσεις των φορτηγών πλοίων δημιουργώντας εκεί σπουδαίες λιμενικές υποδομές που περιλάμβαναν μεγάλες αποθήκες και ανάλογο εξοπλισμό φορτοεκφορτώσεων. Παρακείμενα της ακτής αυτής βρίσκεται και το δεύτερο μεγάλο καταφύγιο του λιμένα του Πειραιά.

Σήμερα, παράλληλα με τα έργα διάνοιξης της παραλιακής οδού Πειραιά - Κερατσινίου, η ακτή αυτή έχει δοθεί για την εξυπηρέτηση της εξαιρετικά αναπτυσσόμενης επιβατηγού ναυτιλίας, όλος ο παλαιός λιμενικός εξοπλισμός έχει αφαιρεθεί ενώ η κύρια πολυώροφη αποθήκη ανακαινίσθηκε σε υπερσύγχρονο κτίριο όπου και εγκαταστάθηκε ο καθ΄ ύλη αρμόδιος φορέας, το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας.
 Η ονομασία Βασλειάδη καθιερώθηκε από το παλαίο νεωλκείο της εταιρείας Βασιλειάδη που υπήρχε από το 1910 παρά τον βόρειο κυματοθραύστη που φέρει το όνομα "Βασιλεύς Γεώργιος Α΄".

Πηγές
 Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τόμ. Δ΄, σελ. 203
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμ. 13ος, σελ. 341

Ακτη Βασιλειαδη
Αργκό

Είναι η συνθηματική γλώσσα που .χρησιμοποιούσαν παλαιότερα οι άνθρωποι του υποκόσμου της Γαλλίας για να μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από άλλους. Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη ο όρος αργκό προέρχεται από το γαλλικό «argot»<παλαιότ. «argoter» (ελλ. επαιτώ, ζητιανεύω). Η σημασία «ιδίωμα των περιθωριακών και αγυρτών» ερμηνεύεται από τη παρασύνδεση της λέξης με το παλαιότερο γαλλικό «hargoter» (λογομαχώ). Ο όρος επεκτάθηκε και σήμερα σημαίνει κάθε γλώσσα «κλειστή», συμβατική, που χρησιμοποιείται από διάφορες κοινωνικές ομάδες ανθρώπων. Ύστερα μάλιστα από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθιερώθηκε και ως διεθνής όρος.
Η αργκό αποτελείται από λέξεις και φράσεις της κοινής ομιλούμενης γλώσσας που έχουν όμως εντελώς διαφορετική σημασία, ή από λέξεις που διατηρούν την ίδια έννοια, είναι όμως παραφθαρμένες ή αυτοσχέδιες.

Βιβλιογραφία
«Νέα εγκυκλοπαίδεια παιδεία», Εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία, 2005.

Δείτε επίσης
Στρατιωτική αργκό

Διαλεκτολογία
ΤΣΣΚΑ Σόφιας (ποδόσφαιρο)

Η ΠΦΚ ΤΣΣΚΑ Σόφιας (βουλγαρικά: ПФК ЦСКА София, αγγλικά: PFC CSKA Sofia) είναι επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, Σόφια. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάντιον Μπαλγκάρσκα Άρμια, χωρητικότητας 22.990 θεατών.

Στις 5 Μαΐου 1948 ιδρύθηκε η ποδοσφαιρική ομάδα του βουλγαρικού στρατού και ήταν μέρος του Κεντρικού Αθλητικού Συλλόγου του Στρατού (ΤΣΣΚΑ) Σόφιας (βουλγαρικά: Централен спортен клуб на армията - ЦСКА, Centralen Sporten Klub na Armiyata), μετέπειτα ΟΣΚ ΤΣΣΚΑ Σόφιας (ОСК ЦСКА - 1948). Πλέον η ομάδα δεν έχει καμία σχέση με το βουλγαρικό στρατό. Η έδρα της ομάδας είναι το στάδιο «Μπαλγκάρσκα Άρμια» χωρητικότητας 22.015 θέσεων.

Το 2015, λόγω χρεών, η ομάδα δεν κατάφερε να πάρει αδειοδότηση από την αρμόδια ποδοσφαιρική αρχή της χώρας, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στο ερασιτεχνικό Νότιο-Δυτικό Ε Γκρουπ (3η κατηγορία του βουλγαρικού ποδοσφαίρου). Το 2016, πήρε τη θέση της Λίτεξ Λόβετς στην κορυφαία κατηγορία της χώρας.

Ονόματα 
Η ΤΣΣΚΑ Σόφιας άλλαξε αρκετά ονόματα μέχρι να καταλήξει στο σημερινό της όνομα. Ξεκίνησε με το ονόματα Σεπτέμβρι πρι ΣΔΒ το οποίο είχε από το 1948 που ιδρύθηκε και ολόκληρη την περίοδο  1948/49. Το 1950 ονομαζόταν Ναρόντνα Βόισκα δηλαδή Λαϊκός Στρατός. Το 1951 και το 1953 ονομαζόταν ΣΔΝΒ Σόφιας όπου τα αρχικά σημαίνουν κεντρικό σπίτι του λαϊκού στρατεύματος. Το 1954 εως το 1962 το όνομα της ομάδας ήταν ΣΔΝΑ Σόφιας δηλαδή κεντρικό σπίτι του λαϊκού στρατού. Το 1962 εως το 1985 ονομαζόταν ΤΣΣΚΑ όπως και τώρα. Ενώ για ένα μικρό διάστημα από το 1985 εως το 1989 ονομαζόταν ΣΦΚΑ Σρέντετς δηλαδή κεντρική ποδοσφαιρική ομάδα του στρατού Σρέντετς. Τέλος το σημερινό όνομα σημαίνει Κεντρική αθλητική ομάδα του στρατού.

Οι τίτλοι 
Η ΤΣΣΚΑ Σόφιας είναι η ομάδα που έχει κατακτήσει τους περισσότερους τίτλους στην Βουλγαρία: 31 φορές το πρωτάθλημα, 10 φορές το κύπελλο και 3 φορές το Σούπερ καπ Βουλγαρίας. Tέλος έχει κατακτήσει 13 φορές το κύπελο του Σοβιετικού Στράτου.

 Πρωταθλήματα Βουλγαρίας: 31
 1948, 1951, 1952, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1966, 1969, 1971, 1972, 1973, 1975, 1976, 1980, 1981, 1982, 1983, 1987, 1989, 1990, 1992, 1997, 2003, 2005, 2008

 Κύπελλα Βουλγαρίας: 11
 1981, 1983, 1985, 1987, 1988, 1989, 1993, 1997, 1999, 2006, 2011, 2016

 Σούπερ Καπ Βουλγαρίας: 4
 1989, 2006, 2008, 2011

 Κύπελλα του Σοβιετικού Στράτου: 13
 1951, 1954, 1955, 1961, 1965, 1969, 1972, 1973, 1974, 1985, 1986, 1989, 1990

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Ποδοσφαιρικές ομάδες Βουλγαρίας
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948
Δημήτρης Φύσσας

Ο Δημήτρης Φύσσας (Αθήνα 1956) είναι Έλληνας συγγραφέας, δημοσιογράφος, αθηναιογράφος, νεοελληνιστής φιλόλογος και κειμενογράφος.

Έργα του είναι τα εξής:

 Η γενιά του Πολυτεχνείου. Ένα βιογραφικό λεξικό. Δελφίνι, Αθήνα 1993 (εξαντλημένο)
 Αυστηρώς ακατάλληλον. Προγράμματα αθηναϊκών κινηματογράφων σεξ. Συμβολή στην Κοινωνιολαογραφία. Δελφίνι, Αθήνα 1994 (εξαντλημένο). 
 Αγύριστο κεφάλι. Διηγήματα, Εστία, Αθήνα 2004.
 Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος. Μυθιστόρημα, Εστία, Αθήνα 2005.
 Στρατιώτης του Χριστού. Ημερολόγιο δυσμετάφραστο. Μυθιστόρημα, Γνώσεις, Αθήνα 2008 (εξαντλημένο).
 Οι αστικοί χώροι είναι ποίηση από μόνοι τους. Ποιήματα 1972-2008.  Γιαου. Κε., Αθήνα 2008 (εξαντλημένο). 
 Ο αναγνώστης του Σαββατοκύριακου. Μυθιστόρημα, Εστία, Αθήνα 2012.
 Τα σινεμά της Αθήνας 1896 - 2013. Ιστορίες του αστικού τοπίου. Έρευνα, 2013.    athensvoice, athensreviewofbooks, estia, trypa, staxtes. 
 Της καύλας + Ου φωνητά. Βωμολοχικά ποιήματα και βωμολοχικές παρωδίες, 2013. 
 Ο κηπουρός κι ο καιροσκόπος. Μυθιστόρημα, Εστία, Αθήνα 2014.
 Η Νιλουφέρ στα χρόνια της κρίσης. Μυθιστόρημα, Εστία, Αθήνα 2015.
 Αυτά και οι μετακομίσεις, Εντυπώσεις ενός πνιγμένου, Μια εφικτή ευτυχία: τρία βιβλία διηγημάτων in progress, που δημοσιεύονται σε ποικίλα περιοδικά, εφημερίδες, σάιτ και μπλογκ από το 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Φύσσας, Δημήτρης, βιογραφικό στον ιστότοπο του Ε.ΚΕ.ΒΙ.

Παραπομπές 

Έλληνες συγγραφείς
Νεοέλληνες ποιητές
Call of Duty 4: Modern Warfare

Το Call of Duty 4: Modern Warfare βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου, το τέταρτο μέρος της σειράς βιντεοπαιχνιδιών Call of Duty. Κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου του 2007 για PC, Xbox 360, Playstation 3 και Nintendo DS από την εταιρία Activision από την ομάδα Infinity Ward, με επικεφαλής τον Jason West. Το Μάιο του 2009 είχε πουλήσει 13 εκατομμύρια κομμάτια.

Παραπομπές 

Call of Duty
Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου
Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3
Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Βιντεοπαιχνίδια του Wii
Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo DS
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 1996
Νικητές Interactive Achievement Award
Νικητές AIAS Game of the Year
Μαζική δολοφονία στη μυθοπλασία
Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Ηνωμένο Βασίλειο
Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών
Eazy-E

Ο Έρικ Λιν Ράιτ (Eric Lynn Wright, 7 Σεπτεμβρίου 1964 - 26 Μαρτίου 1995) ήταν Αμερικανός ράπερ και ερμηνευτής.

Ο Ράιτ γεννήθηκε από τον Ρίτσαρντ και την Κάθι Ράιτ το 1964, στο Κόμπτον της Καλιφόρνια. Ο πατέρας του δούλευε σε ταχυδρομείο, ενώ η μητέρα του σε σχολείο. Παράτησε για λίγο καιρό το σχολείο στο Λύκειο και πουλούσε ναρκωτικά. Ασχολήθηκε με την ραπ και χρησιμοποίησε το όνομα Eazy-E και έτσι άρχισε την καριέρα του. Έγινε μέλος της Κέλι Πάρκ Κόμπτον Καπ και αργότερα πήρε το απολυτήριο Λυκείου. Το 1995 παντρεύτηκε την Tomica Woods.

Καριέρα (1987-1991)
Το 1987 μαζί με τον Τζέρι Χέλερ, άνοιξαν μία δισκογραφική εταιρία με το όνομα Ruthless Records. Με την Ruthless Records συνεργάστηκαν γνωστά πρόσωπα, όπως ο Ice Cube, ο Dr. Dre με τα οποία έκαναν μια ομάδα ράπερ, την N.W.A. Αργότερα, προστέθηκαν και οι DJ Yella, MC Ren & Arabian Prince. Ο πρώτος τους δίσκος ήταν το 1987 με τίτλο N.W.A. and the Posse, ενώ το 1988 έβγαλαν τον επόμενο δίσκο τους, με το όνομα Straight Outta Compton αναφέροντας τον τόπο τους. Ο Έρικ αποφάσισε να κάνει βγάλει ένα CD με δικά του τραγούδια, κάτι που το πραγματοποίησε. Το Eazy-Duz-It πουλήθηκε σε 50.000.000 κόσμο, με αποτέλεσμα να βγάλει άλλα δύο CD. Το We Want Eazy και το Eazy-Er Said Than Dunn. Ο τελευταίος δίσκος των N.W.A. ήταν το 1991 με τον τίτλο Niggaz4 Life αποχαιρετώντας το ευρύ τους κοινό. Επίσης, έκανε προσπάθεια να επανορθώσει για την κόντρα που είχε με τον Ice Cube και τον Dre, τους ανθρώπους με τους οποίους έγραψε την ιστορία του hip-hop στα τέλη του ''80. Είχε 7 παιδιά από 6 διαφορετικές μητέρες, ενώ διατηρεί ακόμα πολλούς οπαδούς και δεκάδες fun club. Στο βιντεοπαιχνίδι Grand Theft Auto: San Andreas πολύς κόσμος συνδέει την εμφάνιση του Eazy-E με τον χαρακτήρα του παιχνιδιού, Ryder.

O θάνατος του το 1995
Ο Έρικ ήταν εμπλεκόμενος με τον υπόκοσμο. Δηλαδή ναρκωτικά, πορνεία και εμπόριο όπλων, χωρίς όμως ποτέ να αποδειχθεί κάτι τέτοιο. Τον Φεβρουάριο του 1995 ο Έρικ πέρασε από ιατρικές εξετάσεις και διαπιστώθηκε πως έχει την νόσο του AIDS. Tο απόγευμα της 26 Μαρτίου 1995 τον βρήκε νεκρό η φιλενάδα του, σε ηλικία 31 χρονών. Η κηδεία του έγινε στην τοποθεσία Γουίτερ, στην Καλιφόρνια.

Δισκογραφία
 1988:     Eazy-Duz-It
 1988:     F Tha Police
 1992:     5150: Home 4 tha Sick
 1993:     It's On () 187um Killa
 1995:     Str8 off tha Streetz of Muthaphukkin Compton
 1995:     Eternal E 
 2002:     Impact of A Legend 
 2007:     Featuring...Eazy-E
 2010:     Tri-Pack

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αμερικανοί ράπερ