Κωστής Μπαστιάς

Ο Κωστής Μπαστιάς (Αιμίλιος Κωνσταντίνος Μπαστουνόπουλος) (5 Φεβρουαρίου 1901- 25 Δεκεμβρίου 1972) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, δημοσιογράφος, εκδότης, αρχισυντάκτης και χρονογράφος μεγάλων αθηναϊκών εφημερίδων, γενικός διευθυντής του Βασιλικού (Εθνικού) Θεάτρου (1937-1941), της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (1940-1941 και 1959-1964) και του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (1961-1963) και δημιουργός των νέων θεσμών των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων (1938), της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών (1938), της Πανελλήνιας Καλλιτεχνικής Έκθεσης (1938) στο Ζάππειο, κ.ά.

Βιογραφία

Τα πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε στην Ερμούπολη στις 5 Φεβρουαρίου 1901 και φοίτησε σε καθολικά σχολεία και τελικά στο ιστορικό Γυμνάσιο της Ερμούπολης. Το 1914 η οικογένεια Μπαστουνόπουλου, αποτελούμενη από τον πατέρα, αξιωματικό Ιωάννη Μπαστουνόπουλο, την συζυγό του Αιμιλία, την κόρη τους Αγγελική (Κική) και το μικρότερο παιδί τους Αιμίλιο Κωνσταντίνο Μπαστουνόπουλο, τον μετέπειτα Κωστή Μπαστιά, εγκαταστάθηκαν στο Ναύπλιο για ένα χρόνο λόγω μεταθέσεως του πατέρα.

Εκεί, μια ημέρα ο νεαρός Κωστής είδε τους χωροφύλακες να σέρνουν τον γερμανοσπουδαγμένο εκπαιδευτικό Αλέξανδρο Δελμούζο (1880-1956), κύριο εκπρόσωπο του δημοτικισμού στην παιδεία, να δικαστεί μαζί με άλλους στο Κακουργιοδικείο για αθεϊσμό και αντεθνική διδασκαλία στο Ανώτερο Παρθεναγωγείο Βόλου, όπου ήταν διευθυντής. Ο κόσμος φώναζε: "Να οι άθεοι! Να οι άθεοι!". Ο Μπαστιάς παρακολούθησε τη «Δίκη των Αθεϊκών», όπως έμεινε στην ιστορία, και από τότε ο Δελμούζος ήταν το ίνδαλμά του. Αλλά ήταν και η πρώτη φορά που η αμφισβήτηση για ό,τι είχε διδαχτεί έως τότε φώλιασε μέσα του.

Γυρίζοντας στην Ερμούπολη, ο Κωστής Μπαστιάς συνέχισε τις σπουδές του στο Γυμνάσιο της πόλης, το μοναδικό γυμνάσιο σε όλες τις Κυκλάδες, που ανήκαν στο Κράτος της Θεσσαλονίκης και ανέπτυξε έντονη σοσιαλιστική δραστηριότητα, σε σημείο που η αστυνομία ζητεί τον εκτοπισμό του. Τον σώζει ο βενιζελικός ποιητής-νομάρχης Νικόλαος Πετιμεζάς (Λαύρας). Τον Απρίλιο 1918, εκδίδει το δεκαπενθήμερο σοσιαλιστικό περιοδικό Αναγέννησις (στη δημοτική γλώσσα), συνδέεται με την μεγαλύτερη σοσιαλιστική οργάνωση της εποχής, τη Φεντερασιόν της Θεσσαλονίκης του Αβραάμ Μπεναρόγια και συνεργάζεται στη δημιουργία του Εργατικού Κέντρου Κυκλάδων και της εφημερίδας του Ο Εργάτης και σε ηλικία 17 ετών, στον πρώτο εορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς στη Σύρο το 1918 θα εκφωνήσει τον πανηγυρικό της ημέρας.<ref>Για περισσότερες πληροφορίες και βιβλιογραφικές πηγές βλ. ό.π., αλλά και τον Β΄ τόμο (Ο Κωστής Μπαστιάς στα χρόνια του Μεσοπολέμου, Βιβλιογραφία), ως και την βιογραφία του Μπαστιά: Γιάννης Κ. Μπαστιάς, Κωστής Μπαστιάς - Δημοσιογραφία, Θέατρο, Λογοτεχνία, Αθήνα 2005.</ref>

 Από την Αθήνα στον Σαγγάριο 
Το καλοκαίρι του 1919, ο Μπαστιάς φθάνει στην Αθήνα να σπουδάσει νομικά και προσλαμβάνεται στην προοδευτική εφημερίδα Ακρόπολις του πατριάρχη της ελληνικής δημοσιογραφίας Βλάση Γαβριηλίδη. Συνδέεται σύντομα με όλο τον πνευματικό και σοσιαλιστικό περίγυρο της μικρής Αθήνας του 1919 —το περιοδικό Νουμάς του Δημήτρη Ταγκόπουλου, το Σοσιαλιστικό Κέντρο της Αθήνας του Νίκου Γιαννιού, το φιλολογικό καφενείο Μαύρος Γάτος, Ακαδημίας και Ασκληπιού, δίπλα στο σπίτι του Κωστή Παλαμά, που οι νέοι ποιητές διάβαζαν τα ποιήματά τους κ.ά. To 1920 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο, τη συλλογή διηγημάτων Τα κόκκινα σημάδια.

Το καλοκαίρι του 1920 επιστρατεύεται και αναχωρεί για τη "Ζώνη Σμύρνης", όπως την είχε οριοθετήσει η Συνθήκη των Σεβρών. Η μεραρχία του ήταν η 5η Μεραρχία του Β΄ Σώματος Στρατού με διοικητή τον πρίγκιπα Ανδρέα της Ελλάδας. Παρά τις άτακτες τουρκικές μονάδες που συχνά δοκίμαζαν τις παρυφές του ελληνικού χώρου, ο Μπαστιάς κατάφερε να συγγράψει δύο διηγήματα και ένα δοκίμιο για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Το πρώτο διήγημα προήλθε από τις επισκέψεις του στο Σαλιχλή και τη γνωριμία του με έναν χότζα που γνώρισε σε ένα ραχάτ-καφενέ. Το ονόμασε Παράπονο στον Ισλαάμ  και εξέφραζε τη συμπόνια του για τον αντίπαλο. Τον Ιούλιο του 1921 κινήθηκαν προς την Κιουτάχεια και το Εσκί Σεχίρ αντιμετωπίζοντας τις πρώτες τους σκληρές και πολύνεκρες, αλλά νικηφόρες μάχες. Ακολούθησε δεκαήμερη πορεία έως τον Σαγγάριο ποταμό, όπου στην απέναντι όχθη τους περίμενε ο κύριος όγκος του τουρκικού στρατού με τον Κεμάλ Ατατούρκ. Κατάκοποι οι Έλληνες στρατιώτες έπεσαν στη μάχη που κράτησε σώμα με σώμα είκοσι μέρες. Μη μπορώντας να διασπάσουν τις τουρκικές γραμμές, άρχισαν την υποχώρηση. Ο Μπαστιάς τραυματισμένος εστάλη πίσω με άλλους τραυματίες.

 Θεατρικός συγγραφέας και κριτικός 
Μετά την επιστροφή του από το Μικρασιατικό μέτωπο, ο Μπαστιάς άρχισε τη συγγραφή ενός τρίπρακτου δράματος, Το Μοντέλλο. Είχε μελετήσει σε βάθος τον αγαπητό του θεατρικό συγγραφέα, τον Ερρίκο Ίψεν (Henrik Ibsen, 1828-1906) και τις ιδέες του κατά της κοινωνικής εξαθλίωσης και πίστευε ότι η θεατρική τέχνη ήταν ένα πολύ ισχυρό μέσο για να φθάσουν οι ιδέες του στο κοινό. Το εξέδωσε στον Μ. Ζηκάκη, αλλά οι κριτικές δεν ήταν επαινετικές και ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος έγραψε ότι δεν κατόρθωσε το αποτέλεσμα που ήθελε κατά το πρότυπο των ιψενικών δραμάτων.

To 1923, όταν είναι μόλις είκοσι δύο ετών, ο θίασος της Κυβέλης ανεβάζει το νέο ιψενικό θεατρικό έργο του, Πέτρα Σκανδάλου, με θέμα τον Αλέξανδρο Δελμούζο και το Παρθεναγωγείο Βόλου. Η θεατρική κριτικός Άλκης Θρύλος έγραψε τότε: "Μέσα στην κουφότητα της ελαχίστης σύγχρονης παραγωγής ξεχωρίζει σημαντικά. Ενδιαφέρθηκε σ’ έναν αγώνα Ιδεών ελληνικό". Το 1924, η Μαρίκα Κοτοπούλη ανεβάζει το έργο του, Το Πουλί της Νύχτας, για την εκμετάλλευση των Μικρασιατών προσφύγων στον Πειραιά, που προκαλεί σχόλια για τη "ρεαλιστική τολμηρότητά" του και τη "νατουραλιστική σχολή του Ζολά", όπως γράφουν οι εφημερίδες, έως ότου επεμβαίνει η αστυνομία επειδή στο έργο εμφανίζεται ένας διεφθαρμένος ενωμοτάρχης της χωροφυλακής που συνεργάζεται με σωματέμπορους.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1920, οι αθηναϊκές εφημερίδες αρχίζουν να χρησιμοποιούν για πρώτη φορά θεατρικούς κριτικούς. Όπως μας πληροφορεί η Β. Γεωργοπούλου: "[...] εμφανίζονται σημαντικοί λόγιοι, οι οποίοι ασκούν συστηματικά [...] το επάγγελμα. [...] Αναφέρουμε τους Φ. Πολίτη, Ά. Θρύλο, Λ. Κουκούλα, Κ. Μπαστιά [κ.ά.]".  Οι πρωτοποριακές θεατρικές απόψεις του Μπαστιά εκφράζονται για πρώτη φορά στην εφημερίδα Δημοκρατία το 1925, όπου γράφει: 

Μέσα στην επόμενη δεκαετία, οι ιδέες αυτού του αποσπάσματος θα καθιερωθούν σε λογίους και ανθρώπους του θεάτρου, όχι πολλούς, έως ότου ο Μπαστιάς, ως εισηγητής δραματολογίου του Εθνικού Θεάτρου, θα συγγράψει το 1935 μία εισηγητική έκθεση 68 σελίδων, που θα χαρακτηρίσει ο κριτικός του θεάτρου Κώστας Γεωργουσόπουλος "σημαντικότατο κείμενο για τα θεατρικά μας πράγματα, που θεμελιώνει ότι ο φυσικός χώρος της αρχαίας τραγωδίας είναι το ύπαιθρο, καθώς επίσης και ως μια θεατρική άποψη σχεδόν πρωτοποριακή, της οποίας τους καρπούς σήμερα γευόμαστε". Το 1927, ο Μπαστιάς συνδέεται ιδεολογικά με τον σκηνοθέτη, λόγιο και κριτικό θεάτρου Φώτο Πολίτη και τον πρώτο του εξάδελφο, δημοτικιστή, κριτικό λογοτεχνίας και καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γιάννη Αποστολάκη, που στεγάζονται μαζί με τον Αλέξανδρο Δελμούζο, τον Κ. Θ. Δημαρά και τον Δημήτρη Ροντήρη στο περιοδικό του Μπαστιά Ελληνικά Γράμματα. Το 1930 επί κυβερνήσεως Ελευθερίου Βενιζέλου και με υπουργό Παιδείας τον Γεώργιο Παπανδρέου, ο Πολίτης ως σκηνοθέτης, με τον ποιητή Ιωάννη Γρυπάρη ως διευθυντή και τον Μπαστιά ως γενικό γραμματέα θα εφαρμόσουν μεταξύ άλλων και τις ιδέες τους κατά του βουλεβάρτου (Théâtre de boulevard). Όταν το 1932, ο Μπαστιάς θα συναντήσει στο Παρίσι τους πρωτοπόρους σκηνοθέτες Λουί Ζουβέ και Γκαστόν Μπατί, που μαζί με τους Charles Dullen και Georges Pitoëff δημιούργησαν την πνευματική συμμαχία του "Καρτέλ" (Cartel des quatre) που άνοιξε νέους δρόμους στο γαλλικό θέατρο, ο Μπατύ θα πει στον Μπαστιά:

 Στις εφημερίδες και τα περιοδικά του Μεσοπολέμου 
Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι ελληνικές εφημερίδες και τα περιοδικά όχι μόνον πολλαπλασιάστηκαν απρόσμενα, αλλά έπαψαν να είναι κτήμα κάποιου λόγιου και της παρέας του και εξελίχθηκαν σε σοβαρές επιχειρήσεις με πλούσιο συντακτικό προσωπικό και αρκετά κεφάλαια. Πολλές συνεχίζουν να εκδίδονται ακόμη και σήμερα, όπως: Η Καθημερινή, Το Βήμα, Ελεύθερος Τύπος, Έθνος, Ριζοσπάστης, Νέα Εστία κ.ά. Οι εκδότες αντλούσαν από την πλούσια δεξαμενή των λογίων, πεζογράφων και ποιητών της εποχής, που βρήκαν επαγγελματική διέξοδο για να μπορέσουν να συνεχίσουν και το λογοτεχνικό τους έργο.

Με την άνοδο του Αλέξανδρου Παπαναστασίου στην πρωθυπουργία τον Απρίλιο του 1924, και την ανακήρυξη της αβασίλευτης δημοκρατίας (Δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας), ο Κωστής Μπαστουνόπουλος προσλαμβάνεται στην εφημερίδα Δημοκρατία, όργανο του κόμματος του Παπαναστασίου «Δημοκρατική Ένωσις», με διευθυντή τον Σπύρο Μελά και αρχίζει να υπογράφει ως Κωστής Μπαστιάς. Το 1925, αναλαμβάνει αρχισυντάκτης και διευθυντής των εφημερίδων Δημοκρατία και Εσπέρα του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, έως τις αρχές του 1926, που διατάζεται ο εκτοπισμός του Παπαναστασίου στη Σαντορίνη και η διακοπή της κυκλοφορίας των εφημερίδων του από τη δικτατορία του Παγκάλου. Εργάζεται και στον βενιζελικό Ελεύθερο Τύπο του Χρήστου Καβαφάκη, όπου γράφει κριτικές βιβλίων και ταξιδεύει ως ανταποκριτής στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, ερχόμενος σε επαφή με τον πνευματικό κόσμο των Βαλκανίων.

Με την πτώση της δικτατορίας του Παγκάλου στα τέλη Αυγούστου 1926, ο Μπαστιάς αισθάνεται μια βαθύτατη κρίση στην ελληνική πολιτική και πνευματική ζωή. Κρίση και απογοήτευση. Η δημοκρατία, με τις έριδές της και τις συνεχείς επεμβάσεις των στρατιωτικών της, αποδείχθηκε αδύναμη να αναλάβει τις ευθύνες της. Αποφασίζει να ανιχνεύσει τα νεοελληνικά ρεύματα ιδεών, με μία σειρά συνεντεύξεων στον Ελεύθερο Τύπο σε 45 συνέχειες. Ρωτάει για τις απόψεις των συνομιλητών του, από την δεξιότερη αστική έως την πλέον αριστερή κομμουνιστική, για να πληροφορηθεί από που πηγάζει η κρίση και πώς μπορούμε να οδηγηθούμε σε μία νεοελληνική αναγέννηση; Η μεγαλύτερη συνέντευξη, που δημοσιεύτηκε σε τρεις συνέχειες, ήταν με το σοσιαλιστή εκπαιδευτικό Δημήτρη Γληνό, τη φιλοσοφικότερη ίσως διανόηση της σύγχρονης Ελλάδας, όπως τον αποκαλεί ο Μπαστιάς. Ο Γληνός θα του πει: 

Ο σοσιαλιστής Αριστοτέλης Σίδερης μίλησε στον Μπαστιά περί Δημοκρατίας στρατοκρατούμενης επί λαού αδιαφορούντος για τις δημοκρατικές του ελευθερίες. Ακολούθησε ο λογοτέχνης Νίκος Καρβούνης, που αργότερα έγραψε το ποίημα "Βροντάει ο Όλυμπος", που μελοποιήθηκε στο γνωστό εμβατήριο των ανταρτών, λέγοντας, «Ο ελληνικός Λαός υπήρξε πάντοτε ψυχόρμητος, υπακούει ασυλλόγιστα στις στιγμιαίες εσωτερικές παρορμήσεις του και κατά φυσική συνέπεια είναι ευδημαγώγητος».

Το 1927 εκδίδει το μαχητικό περιοδικό της δημοτικής Ελληνικά Γράμματα, όπου στεγάζει την ομάδα του Αλέξανδρου Δελμούζου, μετά τη διάσπαση του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Στο περιοδικό συνεργάζονται επίσης ο κριτικός και σκηνοθέτης Φώτος Πολίτης, ο κριτικός Γιάννης Αποστολάκης, ο Κ.Θ. Δημαράς, ο Φώτης Κόντογλου, ο Βασίλης Ρώτας, ο Δημήτρης Ροντήρης κ.ά. Από την απέναντι ιδεολογική όχθη, ο Δημήτρης Γληνός θα γράψει στο περιοδικό του, την Αναγέννηση, ότι «αντιπροσωπεύουν την αντίδραση». Εκτός όμως από τις επιθέσεις των αριστερών λογοτεχνικών περιοδικών, αλλά και των συντηρητικών «γλωσσαμυντόρων», ο Μπαστιάς θα δεχθεί και την επίθεση του «πατριάρχη» της ελληνικής ποίησης Κωστή Παλαμά, που εξοργισμένος από την αντιπαλαμική θέση του περιοδικού θα τον κατηγορήσει στο Ελεύθερον Βήμα για τον «ανήθικο διασυρμό του έργου μου». Ο ιστορικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας και μελετητής του νεοελληνικού διαφωτισμού καθηγητής Κ.Θ. Δημαράς είπε σε συνέντευξή του:

Στο πρώτο ήμισυ της δεκαετίας του '30 ο Μπαστιάς συνεργάστηκε επίσης με τα περιοδικά Πειθαρχία και Θεατής και με τις εφημερίδες Η Πρώτη, Ημερήσιος Κήρυξ, Εστία και Η Καθημερινή.

 Εθνικό Θέατρο Α΄ - Η εποχή Φώτου Πολίτη (1930-1934) 
Επί κυβερνήσεως Ελευθερίου Βενιζέλου (1928-1932), ο Γεώργιος Παπανδρέου, που ανέλαβε υπουργός Παιδείας τον Ιανουάριο του 1930, με τη σύμφωνο γνώμη του πρωθυπουργού και τη συνεργασία του Ιωάννη Γρυπάρη, υπέβαλε σχέδιο νόμου που δημοσιεύθηκε στις 5 Μαΐου 1930 "Περί ιδρύσεως Εθνικού Θεάτρου". Ο νέος οργανισμός στεγάστηκε στο κτήριο του παλαιού Βασιλικού Θεάτρου της οδού Αγίου Κωνσταντίνου. Μετά πληθώρα δημοσίων συνωμοσιών, διαπληκτισμών και περιπετειών του "θνησιγενούς θεάτρου του κ. Παπανδρέου", όπως το αποκαλούσαν οι αντιπολιτευόμενες εφημερίδες, και την πάροδο είκοσι δύο μηνών από το νόμο και ένα μήνα πριν από την έναρξη των παραστάσεων, με προεδρικό διάταγμα διαμορφώθηκε το τελικό διοικητικό σχήμα — γενικός διευθυντής ο Ιωάννης Γρυπάρης, σκηνοθέτης ο Φώτος Πολίτης, γενικός γραμματέας ο Κωστής Μπαστιάς, πρόεδρος του επταμελούς Δ.Σ. ο Ιωάννης Δαμβέργης και μία πενταμελής Καλλιτεχνική Επιτροπή αποτελούμενη από τον γενικό διευθυντή και τον σκηνοθέτη δικαιωματικά και μέλη τους Γρηγόριο Ξενόπουλο, Παύλο Νιρβάνα και τον εκδότη της εφημερίδας Η Καθημερινή Γεώργιο Α. Βλάχο.

Έτσι, στις 19 Μαρτίου 1932, ξεκίνησε η λειτουργία του σημαντικότερου πολιτιστικού και καλλιτεχνικού θεσμού του Μεσοπολέμου, με την τραγωδία του Αισχύλου Αγαμέμνων και ένα μονόπρακτο του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Ο νέος θίασος, χωρίς τις δύο μεγάλες πρωταγωνίστριες, την Μαρίκα Κοτοπούλη και τη σύζυγο του υπουργού Παιδείας Κυβέλη, όπως είχε οραματιστεί ο Γεώργιος Παπανδρέου, αλλά με νεότερους και ταλαντούχους ηθοποιούς, κινήθηκε αριστοτεχνικά κάτω από τη μπαγκέτα του σκηνοθέτη Φώτου Πολίτη. Η κοινή θεατρική ιδεολογία των Γρυπάρη, Πολίτη, Μπαστιά και Νιρβάνα, και από το 1933 και του Δημήτρη Ροντήρη, που επέστρεψε από τη σχολή του Max Reinhardt (Μαξ Ράινχαρντ) (1873-1943), στη Βιέννη, έγινε σύντομα αισθητή από το δραματολόγιο, την εσωτερική σκηνοθεσία, την έμφαση στη σημασία των σκηνικών και των κουστουμιών και τη δημιουργία Δραματικής Σχολής για να διαμορφωθούν νέοι ηθοποιοί στο πνεύμα της διοίκησης.

Ένας σίφουνας ξέσπασε κατά του θεάτρου, κυρίως από όσους είχαν μείνει εκτός. Ο Μπαστιάς απάντησε με την πέννα του, όπως έκανε συχνά για να στηρίξει το Εθνικό: 

Ευτυχώς το αθηναϊκό κοινό αγκάλιασε αμέσως το νέο θέατρο, και καθημερινά εκατοντάδες άνθρωποι συνωστίζονταν στα ταμεία του Εθνικού για ένα εισιτήριο. Τη νύχτα, όμως, της 4ης Δεκεμβρίου 1934 ο Πολίτης πέθανε από καρδιά στα 44 χρόνια του και το θέατρο έκλεισε για δύο μέρες λόγω πένθους. Πολλοί πίστεψαν ότι ήταν η αρχή του τέλους του Εθνικού. Ο Μπαστιάς, πιστεύοντας ότι χωρίς Πολίτη και πιθανόν και χωρίς Γρυπάρη τα κοινά οράματα των τριών θα κατέρρεαν, παραιτήθηκε, καθώς η κυβέρνηση Βενιζέλου είχε πέσει και στην αρχή είχε ανέβει ο Παναγής Τσαλδάρης, με πιθανότητα παραμερισμού του Γρυπάρη υπέρ του βασιλικού Βλάχου. Σε τρεις μήνες, με το βενιζελικό κίνημα 1ης Μαρτίου 1935, βρέθηκε η δικαιολογία για να φύγει και ο Γρυπάρης, οπότε ο Γεώργιος Α. Βλάχος αναλαμβάνει γενικός διευθυντής. Η εποχή Φώτου Πολίτη είχε λήξει.

 Εθνικό Θέατρο Β΄ - Εισηγητής Δραματολογίου (1935-1937) 
Στα τέλη Σεπτεμβρίου 1935, ο Βλάχος κάλεσε τον Μπαστιά να του προτείνει να επανέλθει στο θέατρο ως εισηγητής δραματολογίου, σε μία προσπάθεια να συνδέσει τη θητεία του με την λαμπρή εποχή Πολίτη και να αποκτήσει και έναν λογοτέχνη εγνωσμένης ενημερότητας περί τα θεατρικά για να στηρίζει το δραματολόγιο, έναντι των δημοσιογραφικών επιθέσεων.

Η θέση του εισηγητή δραματολογίου ήταν ένας νέος θεσμός στο Εθνικό με σκοπό να ανατρέψει την προχειρότητα στην επιλογή έργων και τις πολιτικές, φιλικές ή ιδεολογικές πιέσεις σε έναν χώρο όπου έπρεπε να ανατραπεί ο παλαιός τρόπος, όπου συνήθως οι πρωταγωνίστριες είχαν και τον τελευταίο λόγο. Ο Διονύσης Δεβάρης (1887-1957), συνιδρυτής με τον Κάρολο Κουν και τον Γιάννη Τσαρούχη του Θεάτρου Τέχνης, προσπάθησε να εξηγήσει στους αναγνώστες της Καθημερινής τον ρόλο του εισηγητή:

Στην έκθεσή του, ο Μπαστιάς παρουσίασε τους τρεις πυλώνες του Δραματολογίου ενός Κρατικού Θεάτρου, όπως το Εθνικό: α) Το Αρχαίο Θέατρο, με παραστάσεις κυρίως στα υπαίθρια θέατρα της αρχαιότητας, όπως τις είχαν συλλάβει οι ποιητές τους, και όχι στην αναγεννησιακή μπούκα, β) Το Ξένο Θέατρο, από Ελισαβετιανό και γαλλικό κλασικισμό έως τον 19ο αιώνα και το "σύγχρονο" θέατρο (δηλαδή έως το 1935-36 που γράφεται η έκθεση) με περισσότερες κωμωδίες από τραγωδίες για να βοηθηθούν τα οικονομικά του θεάτρου, χωρίς να υποβιβάζεται η ποιότητα του ρεπερτορίου, και γ) Το Νεοελληνικό Θέατρο.

Τον Ιούλιο του 1937, το "Βασιλικόν" πλέον θέατρο, καθώς μετονομάσθηκε από το Δ.Σ. λίγο πριν την επιστροφή του βασιλέως Γεωργίου Β΄ το Νοέμβριο του 1935, αποφάσισε το ανέβασμα του Ιππόλυτου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Στο Δ.Σ., ο Μπαστιάς συγκρούστηκε με τον Βλάχο επιμένοντας ότι οι παραστάσεις αρχαίου δράματος έπρεπε να έχουν λαϊκό χαρακτήρα και τα εισιτήρια να είναι φτηνά, ώστε όλος ο κόσμος να μπορεί να τις παρακολουθήσει. Ο Βλάχος επέμενε στα ακριβά εισιτήρια και σε παραστάσεις με χαρακτήρα κοσμικού γεγονότος. Τον ίδιο καιρό ο Δημήτρης Ροντήρης, πρώτος σκηνοθέτης του Βασιλικού μετά τον θάνατο του Πολίτη, συγκρούστηκε με τον Βλάχο για την παράσταση και αποφάσισε να παραιτηθεί μετά τον Ιππόλυτο. Το έργο, με πρωταγωνιστή τον Αλέξη Μινωτή, παίχτηκε σε άδειες, ως επί το πλείστον, κερκίδες και το Δ.Σ. αποφάσισε το Θέατρο να διακόψει σιγά σιγά τις παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας, αφού δεν υπήρχε ενδιαφέρον από το κοινό. Όπως είχε γράψει ο Ροντήρης στον Μινωτή, πριν ένα μήνα, το Μάιο του 1937:

 Εθνικό (Βασιλικό) Θέατρο Γ΄ - Η εποχή Κωστή Μπαστιά (1937-1941) 
Τη νύχτα της 4ης Αυγούστου 1936, ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς προχώρησε στη "μεταβολή", όπως την αποκαλούσε ο ίδιος, του πολιτεύματος, με τη σύμφωνο γνώμη του Βασιλέως Γεωργίου Β΄. Λίγο μετά, ο δημοσιογράφος και Εισηγητής Δραματολογίου του Βασιλικού Θεάτρου Κωστής Μπαστιάς ζήτησε συνέντευξη. Ο Μεταξάς ήξερε τον Μπαστιά από την πρώτη συνέντευξη που του είχε πάρει το 1926, μετά την πτώση της δικτατορίας του Πάγκαλου. Είχαν ακολουθήσει και άλλες. Στη συνέντευξη, πιο πολύ από κάθε άλλο θέμα μίλησαν για το Βασιλικό Θέατρο  και συμφώνησαν ότι θα μπορούσε να είναι η βιτρίνα του νέου καθεστώτος. Το καλοκαίρι όμως του 1937, και μετά την παραίτηση του Ροντήρη, κατάλαβε ο Μεταξάς ότι το Βασιλικό κατέρρεε. Κάλεσε τον Μπαστιά να μάθει ποια ήταν τα προβλήματα. Η πολύωρη συζήτηση κατέληξε στην απόφαση να αναλάβει αμέσως ο Μπαστιάς μία ανασυσταθείσα διεύθυνση Γραμμάτων και Καλών Τεχνών στο Υπουργείο Παιδείας, σε δικό της ξεχωριστό κτίριο, και με νέο νόμο, που θα καθόριζε τις αρμοδιότητες στο Βασιλικό, να αναλάμβανε και γενικός διευθυντής του στις αρχές Σεπτεμβρίου. Φυσικά, ο Γ. Α. Βλάχος παραιτήθηκε αμέσως από πρόεδρος του Δ.Σ., αφού, με το νέο νόμο όλες οι αρμοδιότητες ήταν στα χέρια του "γενικού".

Από τις πρώτες ενέργειες του Μπαστιά στις νέες του θέσεις ήταν να επαναπροσλάβει τον πρώτο σκηνοθέτη του Βασιλικού Δημήτρη Ροντήρη και να τοποθετήσει δύο νέους ανθρώπους της εμπιστοσύνης του σε θέσεις κλειδιά, τον εικοσιοκτάχρονο, γαλλοσπουδαγμένο ιστορικό της τέχνης Παντελή Πρεβελάκη (1909-1986), ως διευθυντή Καλών Τεχνών στο υπουργείο Παιδείας και τον τριαντάχρονο λογοτέχνη, θεατρικό συγγραφέα και λόγιο Άγγελο Τερζάκη (1907-1978), ως γενικό γραμματέα και αργότερα Εισηγητή Δραματολογίου στο Βασιλικό Θέατρο.

Το επόμενο βήμα ήταν να ανατρέψει τη νοοτροπία ότι η αρχαία τραγωδία θα έπρεπε να αποσυρθεί σταδιακά από το δραματολόγιο του Βασιλικού, και, αντιθέτως, να συνεχιστούν οι παραστάσεις κάθε καλοκαίρι στην Εβδομάδα Αρχαίου Δράματος στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Έτσι, όχι μόνο ανεβάζει ξανά το 1938 την Ηλέκτρα στο Ηρώδειο, αλλά χρησιμοποιεί για πρώτη φορά από την αρχαιότητα και το θέατρο της Επιδαύρου με τιμές 10 και 20 δραχμών, για να αποδείξει ότι το πρόβλημα ήταν οι τιμές των 50 και 100 δραχμών και όχι το κοινό. Δυόμισι χιλιάδες άτομα έφτασαν στο αρχαίο θέατρο του Πολυκλείτου για να απολαύσουν το μεγαλούργημα του Σοφοκλή. Ο ποιητής Κώστας Βάρναλης έγραψε για έναν "μοναδικό άθλο", ενώ ο ιστορικός Γεώργιος Ρούσσος θα παρατηρήσει:

Ο κανονισμός του Θεάτρου καθόριζε, με το νέο νόμο "Μπαστιά", αλλά και από την εποχή Φώτου Πολίτη, ότι θα έπρεπε να διαδίδει το καλό θέατρο με περιοδείες στο εσωτερικό, όπου αλώνιζαν τα λεγόμενα "μπουλούκια", αλλά και στο εξωτερικό, όχι μόνον για τις ελληνικές κοινότητες της Αιγύπτου, της Σμύρνης πριν από την καταστροφή, ή της Αμερικής, αλλά για να ανταγωνιστεί επί ίσοις όροις τα μεγάλα θέατρα της Ευρώπης, της Ρωσίας και της Αμερικής στο δικό τους γήπεδο. Ταυτοχρόνως, οι καλλίτεροι θίασοι του εξωτερικού θα επισκέπτονταν την Ελλάδα, για να δει το ελληνικό κοινό και να μπορέσει να συγκρίνει την πραγματική θεατρική τέχνη.

Για την ελληνική επικράτεια καθιερώθηκε κάθε καλοκαίρι το Βασιλικό να επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη και ανεγέρθηκε το "Βασιλικό" Θεσσαλονίκης, δίπλα στον Λευκό Πύργο, που ανέθεσε ο Μπαστιάς στον νέο αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Δοξιάδη. Για την υπόλοιπη Ελλάδα, ο Μπαστιάς δημιούργησε το "Άρμα Θέσπιδος" (1939), ένα θέατρο χωρητικότητας 1000 θέσεων, που μεταφερόταν με 16 φορτηγά και δύο λεωφορεία και μπορούσε να στηθεί σε λίγες ώρες οπουδήποτε, πάλι σε σχέδια Δοξιάδη. Διευθυντή και σκηνοθέτη τοποθέτησε τον γερμανοσπουδαγμένο σκηνοθέτη Πέλο Κατσέλη, όπως και ο Φώτος Πολίτης και ο Δημήτρης Ροντήρης, ξεσηκώνοντας σχόλια ότι το Θέατρο έχει καταντήσει παράρτημα του Burgtheater της Βιέννης. Ο ηθοποιός Χριστόφορος Νέζερ, που συμμετείχε στο θίασο του "Άρματος", έγραψε: 

Το σημαντικότερο όμως έτος έως τότε για το Βασιλικό (Εθνικό) Θέατρο, και πιθανόν και έκτοτε, ήταν χωρίς αμφιβολία το 1939. Μετά πολύμηνες διαπραγματεύσεις και προσωπικές επισκέψεις, ο Μπαστιάς κατάφερε να αποσπάσει τη συμφωνία των Άγγλων και των Γερμανών για μία τουρνέ του Βασιλικού, στις δύο χώρες που ήταν στα πρόθυρα ενός πολέμου. Η ελληνική κυβέρνηση δεν δεχόταν το θέατρο να επισκεφτεί μονό την Αγγλία ή τη Γερμανία για να μην κατηγορηθεί για προτιμήσεις που θα οδηγούσαν σε παρεξηγήσεις. Έπρεπε επίσης και τα δύο κράτη να εγγυηθούν ότι τα εισιτήρια θα κάλυπταν τα έξοδα, αλλιώς θα τα κάλυπταν οι ίδιοι οι Άγγλοι ή οι Γερμανοί, αν και δεν χρειάστηκε. Ως προπομπός της "Μεγάλης Τουρνέ", όπως έμεινε στην ιστορία του θεάτρου, το σύστημα είχε ήδη δοκιμαστεί με σειρά παραστάσεων στην Αθήνα με τους αγγλικούς θιάσους Dublin Gate Theatre (1938) και Old Vic, με τον Άλεκ Γκίνες στο ρόλο του Άμλετ (1939). Ενώ, η Γερμανία είχε στείλει την Όπερα της Φρανκφούρτης (1938) με 202 άτομα —πρωταγωνιστές, μέλη του κόρου, μουσικούς, τεχνικούς και διοικητικό προσωπικό, και ειδικά σιδηροδρομικά βαγόνια γεμάτα σκηνικά, κοστούμια και αποσκευές. Τώρα ήταν η σειρά των Ελλήνων.

Η "Μεγάλη Τουρνέ" στην Αγγλία και στη Γερμανία είχε προγραμματιστεί για τον Ιούνιο και τον Ιούλιο 1939, με παραστάσεις στο Κέιμπριτζ, στην Οξφόρδη, στο Λονδίνο, στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο. Ο Μπαστιάς, όμως, ήθελε να δοκιμαστεί ο θίασος νωρίτερα σε ένα λιγότερο απαιτητικό περιβάλλον, κάτι σαν πρόβα τζενεράλε. Γι’ αυτό δέχτηκε την αιγυπτιακή πρόταση να επισκεφτεί την Αλεξάνδρεια και το Κάιρο τον Μάρτιο του 1939, όπου θα αντιμετωπίσει για πρώτη φορά και την κριτική ελληνικών εφημερίδων που δεν υπόκειντο στη μεταξική λογοκρισία. Ο αριστερός Κήρυξ του Καΐρου, μνημονεύοντας παλαιότερα άρθρα του περιοδικού του Ελληνικά Γράμματα για την ελευθερία της τέχνης, διερωτόταν:

Η περιοδεία της Αιγύπτου διήρκεσε δύο εβδομάδες. Το Βασιλικό ανέβασε έργα των Σοφοκλή, Σαίξπηρ, Ο'Νήλ, Ουάιλντ, Μάτεσι, Παλαμά, Μπόγρη, Χάουπτμαν, Γκόγκολ, Πιραντέλλο και Ρώμα, στα δύο θέατρα, κατάμεστα από το διεθνές κοινό της προπολεμικής Αιγύπτου —το μεγαλοπρεπές Θέατρο "Αλάμπρα" της Αλεξάνδρειας, με τις τρεις σειρές θεωρείων και το υπερώο, και την ιστορική Όπερα του Καΐρου, για την οποία ο Βέρντι έγραψε την Αΐντα. Ο Δημήτρης Ροντήρης σκηνοθέτησε όλα τα έργα και ο θίασος με τους Αιμίλιο Βεάκη, Κατίνα Παξινού, Ελένη Παπαδάκη, Αλέξη Μινωτή, Νίκο Δενδραμή, Βάσω Μανωλίδου κ.ά. καταχειροκροτήθηκε. Ο Βασιλέας Φαρούκ με τον πρωθυπουργό της Αιγύπτου παρακολούθησαν την πρεμιέρα της Ηλέκτρας στην Όπερα του Καΐρου και ο Μπαστιάς παρασημοφορήθηκε με τον Ανώτατο Ταξιάρχη του Νείλου. Η εφημερίδα Le Phare Egyptien, σε πρωτοσέλιδο άρθρο (22 Μαρτίου 1939), αποκαλεί τον Μπαστιά "ambassadeur du génie hellénique" (πρέσβη της ελληνικής μεγαλοφυΐας).

Μετά την επιτυχία της Αιγύπτου, ο θίασος φθάνει στην Αγγλία στις 9 Ιουνίου 1939 για να αρχίσει τη "Μεγάλη Τουρνέ" με την Ηλέκτρα στο Arts Theatre του Κέιμπριτζ. Στα δύο πανάρχαια πανεπιστήμια του Κέιμπριτζ και της Οξφόρδης, όπως και στο Λονδίνο, οι παραστάσεις της σοφοκλείου Ηλέκτρας, με την Κατίνα Παξινού στο ρόλο της τραγικής κόρης του Αγαμέμνονα και Κλυταιμνήστρα την Ελένη Παπαδάκη, εσημείωσαν εξαιρετική επιτυχία σε ασφυκτικά πλήρεις αίθουσες. Πολλοί θεατές έφθασαν με το αρχαίο κείμενο στα χέρια, για να παρακολουθήσουν το έργο σε νεοελληνική μετάφραση του Ιωάννη Γρυπάρη και μουσική του Δημήτρη Μητρόπουλου. Στο τέλος των παραστάσεων έως και δεκάκις υψώθηκε η αυλαία κάτω από τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα του κοινού, και εκλήθησαν στη σκηνή και οι συντελεστές της επιτυχίας, Κωστής Μπαστιάς και Δημήτρης Ροντήρης. Ο κριτικός του λοντρέζικου News Chronicle, Lionel Hale έγραψε: 

Ο κριτικός Richard Prentis θα συστήσει στο Συμβούλιο του Βρετανικού Εθνικού Θεάτρου ότι θα ωφεληθεί αν μελετήσει τι έπραξε το Ελληνικό Εθνικό Θέατρο στο σύντομο χρόνο της ύπαρξής του και θα προσθέσει: "Η ελληνική ηθοποιία στον Άμλετ προχτές το βράδυ κατείχε μία μεγαλοπρέπεια. Δεν ανακάλυψε έναν καινούργιο κόσμο αλλά έναν παλιό — τον κόσμο του Σαίξπηρ".

Ο Άμλετ του Αλέξη Μινωτή ξάφνιασε το αγγλικό κοινό, συγκρίθηκε με τις ερμηνείες του Τζον Γκίλγκουντ και του Άλεκ Γκίνες και κατέστει ένας θρίαμβος για το ελληνικό θέατρο και μία αποθέωση για τον ίδιο. Για τη σκηνοθεσία του Ροντήρη έγραψαν ότι υπερέβη τα πλέον τολμηρά όνειρα του δασκάλου του, του Μαξ Ράινχαρντ. Ως σύνολο, το Βασιλικό Θέατρο τοποθετήθηκε στο ίδιο επίπεδο με τα σημαντικότερα θέατρα της εποχής, όπως η Κομεντί Φρανσαίζ και το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας. Για τον Μπαστιά, οι Times του Λονδίνου έγραψαν, «Σε καμία χώρα η θεατρική σκηνή δεν χρωστά περισσότερα στην ενεργητικότητα, τον ενθουσιασμό και τη γνώση ενός ανθρώπου, όσο η ελληνική σκηνή οφείλει στον Κωστή Μπαστιά». 

Στη Γερμανία, όπου η είδηση για την επιτυχία του «Βασιλικού» είχε προηγηθεί της άφιξης του θεάτρου, η υποδοχή του θιάσου στη Φρανκφούρτη και στο Βερολίνο υπήρξε εντυπωσιακή. Η αμαξοστοιχία σταμάτησε στον σταθμό του Koblenz, όπου ο καθηγητής Hans Meissner, γενικός διευθυντής της Όπερας της Φρανκφούρτης, και άλλοι διευθυντές γερμανικών θεάτρων επιβιβάστηκαν ως τιμητική συνοδεία έως την πόλη του Goethe (Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε). Φθάνοντας στην πλατεία του Hauptbahnhof, τιμητικά αγήματα είχαν παραταχθεί και οι αρχές της πόλης με πολλούς δημοσιογράφους και Γερμανούς ηθοποιούς περίμεναν να υποδεχθούν το Βασιλικό Θέατρο. Οι γερμανικές εφημερίδες υπερέβησαν τις αγγλικές συναδέλφους τους αφιερώνοντας ενθουσιώδεις κριτικές, υπογραμμίζοντας την ελληνική λιτότητα και το ρυθμό των παραστάσεων.

Ο δήμαρχος της Φρανκφούρτης έδωσε δεξίωση για διακόσια άτομα στην Kaisersaal, την ιστορική αίθουσα της στέψης των Γερμανών αυτοκρατόρων, και απένειμε το μετάλλιο της πόλης στον Μπαστιά. Στην ομιλία του ο Μπαστιάς, την ώρα που τα σύννεφα του πολέμου πύκνωναν απειλητικά πάνω από την Ευρώπη και η φασιστική Ιταλία έψαχνε αφορμή να επιτεθεί στους Έλληνες, θύμισε στους Γερμανούς τις πνευματικές σχέσεις τους με την Ελλάδα τονίζοντας:  
 

Φτάνοντας στο σταθμό του Βερολίνου, το Anhalter Bahnhof, τον βρήκαν σημαιοστόλιστο με μεγάλες ελληνικές και γερμανικές σημαίες. Ακολούθησαν δηλώσεις επισήμων και Γερμανών καλλιτεχνών. Η παράσταση, στο νεότευκτο "Schiller-Theater", ήταν μία ακόμα διεθνής επιτυχία. Όλο το διπλωματικό σώμα του Βερολίνου ήταν παρόν. Εκ μέρους του Αδόλφου Χίτλερ επιδόθηκε στον Μπαστιά και στον Ροντήρη το παράσημο του Ανωτέρου Ταξιάρχη του Γερμανικού Αετού, ενώ ο δήμαρχος του Βερολίνου παρέθεσε πρόγευμα στο Δημαρχείο.

 Γενική Διεύθυνσις Γραμμάτων και Καλών Τεχνών (1937-1941) 

Η νέα "Γενική Διεύθυνσις Γραμμάτων και Καλών Τεχνών" στεγάστηκε από τον διευθυντή της, τον Κωστή Μπαστιά, στην οδό Φωκίωνος 7, λίγα βήματα από το κεντρικό υπουργείο Παιδείας στην οδό Ευαγγελιστρίας, αλλά αρκετά μακριά για να προστατεύεται η ανεξαρτησία της από το υπόλοιπο υπουργείο. Από τις πρώτες ενέργειές του ήταν η κατάργηση της παλιάς Λέσχης Καλλιτεχνών Ατελιέ στην Καραγιώργη Σερβίας, που, όπως δήλωσε στον Δημήτρη Ψαθά, είχε καταντήσει "κέντρο χαρτοπαιξίας των καθώς πρέπει κυριών", και να ιδρύσει τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, έναν νέο θεσμό, όπου συγκέντρωσε όλα τα καλλιτεχνικά σωματεία —ζωγράφους, γλύπτες, λογοτέχνες και μουσουργούς. Στην ομιλία του στα εγκαίνια της Στέγης (1938), ο Μπαστιάς είπε, «Μα είναι δυνατόν [...] να δει προκοπή και άνθηση πραγματική ο άνθρωπος όταν λογαριάζει χασομέρηδες τους πνευματικούς και καλλιτεχνικούς παράγοντες;» Εγκαινιάζει, επίσης, τον θεσμό της Πανελληνίου Καλλιτεχνικής Εκθέσεως στο Ζάππειο (1938), και των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων (1938).Για την Πανελλήνιο Καλλιτεχνική Έκθεση, ο Μπαστιάς με τον διευθυντή Καλών Τεχνών Παντελή Πρεβελάκη αγωνίστηκαν να υποστηρίξουν τις νεωτεριστικές τάσεις στην σύγχρονη τότε τέχνη, την εποχή που τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως της Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης, είχαν θέσει σε διωγμό τους καλλιτέχνες της «παρακμής», όπως τους έλεγαν. Τελικά, παρά τις παρεμβάσεις των ακαδημαϊκών ζωγράφων στον Μεταξά, επεκράτησαν οι θέσεις του Μπαστιά και του Πρεβελάκη.
 
Τον Αύγουστο του 1938, ο Μπαστιάς ανακοίνωσε και τα ονόματα της πρώτης επιτροπής λογοτεχνικών βραβείων. Ήταν ο ίδιος και οι Παντελής Πρεβελάκης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Θόδωρος Συναδινός, Άριστος Καμπάνης και Λέων Κουκούλας. Τα βραβεία του 1938 αφορούσαν την ποίηση, το μυθιστόρημα, το δοκίμιο και το θέατρο και απενεμήθησαν στους Άγγελο Σικελιανό (ποίηση), Μενέλαο Λουντέμη, Κοσμά Πολίτη και Ειρήνη την Αθηναία (πεζογραφία), Κλέωνα Παράσχο και Πέτρο Ωρολογά (δοκίμιο), και Διονύσιο Ρώμα (θεατρικό έργο). Ακολούθησε άλλη μία απονομή το 1940 για τα Λογοτεχνικά Βραβεία του 1939 και διακόπηκαν λόγω του πολέμου, για να συνεχιστούν το 1956, πάλι με τον Μπαστιά στην επιτροπή, για να φανεί η συνέχεια με τα προπολεμικά βραβεία. Αλλά, και η Πανελλήνιος Καλλιτεχνική Έκθεση ακολούθησε την ίδια πορεία με τρεις εκθέσεις έως τον Απρίλιο του 1940. Συνεχίστηκε, δε, ο θεσμός το 1948.

Ένα από τα θέματα που απασχόλησαν τον Μπαστιά ήταν και η μουσική, την εποχή που δεν υπήρχε Κρατική Ορχήστρα. Υπήρχε η Συμφωνική Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών με μαέστρο τον Δημήτρη Μητρόπουλο και διευθυντή του Ωδείου τον μαέστρο Φιλοκτήτη Οικονομίδη (1889-1957), που λειτουργούσε μόνον πέντε μήνες το χρόνο. Σε συνεργασία με τον Οικονομίδη και με την υποστήριξη του Μητρόπουλου, που τότε ετοιμαζόταν να αναλάβει τη Συμφωνική Ορχήστρα της Μινεάπολης, ο Μπαστιάς ανακοίνωσε τον Οκτώβριο του 1938 ότι από εκείνη τη μέρα η ορχήστρα θα λειτουργεί δώδεκα μήνες το χρόνο. Από την Μινεάπολη ο Μητρόπουλος του τηλεγραφεί: "Que Dieu vous benisse grand ami, tout mon coeur avec vous" ("Ο Θεός να σας ευλογεί, μεγάλε φίλε. Η καρδιά μου είναι μαζί σας"). 
  
 Η ίδρυση της Κρατικής Λυρικής Σκηνής (1939-1941) 
Γυρίζοντας από τη "Μεγάλη Τουρνέ", και αφού είχε λύσει το πρόβλημα της μονιμοποίησης της Συμφωνικής Ορχήστρας, προϋπόθεση για την ύπαρξη όπερας, ο Μπαστιάς ξεκίνησε τη δημιουργία της πρώτης Κρατικής Λυρικής Σκηνής. Καθοριστικό στην πραγματοποίηση της προσπάθειας ήταν η στέγαση του νέου θεάτρου, ειδικά όταν ο υπουργός-διοικητής πρωτευούσης Κώστας Κοτζιάς είχε αποφασίσει την κατεδάφιση του νεοκλασικού Δημοτικού Θεάτρου, έργο του Ziller (Έρνστ Τσίλλερ, 1837-1923) που για χρόνια συζητείτο ως η πιο πιθανή λύση. Ο Μπαστιάς έλυσε το γόρδιο δεσμό της Λυρικής αποφασίζοντας να τη στεγάσει στο Βασιλικό Θέατρο. Στο πρόγραμμα των εγκαινίων του νέου θεάτρου στις 5 Μαρτίου 1940 έγραψε: 

Και ο κριτικός της λογοτεχνίας και Ακαδημαϊκός Απόστολος Σαχίνης θα γράψει ότι:
 
 
Δέκα μήνες μετά την εκλογική νίκη του Γεωργίου Παπανδρέου, ο Μπαστιάς τελικά αντικαταστάθηκε το Σεπτέμβριο του 1964 στην Λυρική Σκηνή από τον συνθέτη Μενέλαο Παλλάντιο, ενώ στο Ε.Ι.Ρ., που θεωρείτο πολιτικό πόστο, είχε ήδη αντικατασταθεί αμέσως μετά τις εκλογές. Έτσι, μπόρεσε να αφοσιωθεί στην έκδοση του νέου του περιοδικού, του δεκαπενθήμερου Άλφα, που κυκλοφόρησε στις 12 Νοεμβρίου 1964, και αργότερα μετατράπηκε σε εβδομαδιαίο ειδησεογραφικό περιοδικό. Με την εγκαθίδρυση της Χούντας των Συνταγματαρχών το 1967, ελλείψει αξιόλογων και αξιόπιστων ειδήσεων λόγω λογοκρισίας, το περιοδικό άρχισε να μαραζώνει και το επόμενο έτος διέκοψε την κυκλοφορία του. Από το 1969, ανέλαβε για την Εκδοτική Αθηνών την οργάνωση της δωδεκάτομης στην αρχή Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους, συγκροτώντας μία Εποπτική Επιτροπή διακεκριμένων επιστημόνων που θα εξασφάλιζαν τα υψηλά κριτήρια του έργου και θα παρακολουθούσαν την πορεία του. Στην επιτροπή συμμετείχαν ο καθηγητής της Φιλοσοφίας και Ακαδημαϊκός Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, ο καθηγητής της Φιλοσοφίας του Δικαίου και Ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο καθηγητής της Προϊστορικής Αρχαιολογίας και Ακαδημαϊκός Γεώργιος Μυλωνάς, ο καθηγητής της Βυζαντινής Αρχαιολογίας και Ακαδημαϊκός Ανδρέας Ξυγγόπουλος, ο καθηγητής της Ιστορίας της Νεοτέρας Ελλάδας Απόστολος Βακαλόπουλος και ο ίδιος ο Μπαστιάς, ως Εντεταλμένος Σύμβουλος. Οι πρώτοι τόμοι εκδόθηκαν το 1971.

Μέσα σε όλες αυτές τις ασχολίες ήταν πάντα δημοσιογράφος και ποτέ δεν παρέλειπε να γράφει, σχεδόν κάθε μέρα, το άρθρο του για την εφημερίδα Η Βραδυνή, ως τον θάνατό του τα Χριστούγεννα του 1972. Για αυτό ο Φρέντυ Γερμανός τοποθέτησε για τίτλο στην νεκρολογία που του έγραψε "Ένας από μας έφυγε...".

 Οικογένεια 
Ο Μπαστιάς έκανε τέσσερις γάμους. 

Κατίνα Μπαστουνοπούλου (γάμος 1924 - διάσταση 1929 - διαζύγιο 1934)
Η Κατίνα ήταν πρώτη εξαδέλφη του και επειδή η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν επέτρεπε το γάμο, ασπάστηκε τον Καθολικισμό και ζήτησε από τον τότε επίσκοπο των Ελληνορρύθμων Καθολικών πάσης Ελλάδος Γεώργιο Χαλαβαζή (1882-1957), ο οποίος έλαβε άδεια από το Βατικανό, να τελεστεί το μυστήριο.
Έφη Φερεντίνου (1915-1979) (γάμος Δεκ. 1935 - διαζύγιο 1941)
Γιάννης Μπαστιάς, (γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1936)
Έφη Φερεντίνου (γάμος 1949 στην Οττάβα του Καναδά - διαζύγιο 1954)
Παντρεύτηκε δεύτερη φορά με την Έφη Φερεντίνου και έζησαν μαζί στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι την επιστροφή του στην Ελλάδα
Ελένη Χριστοπούλου (γάμος 1954 στη Αθήνα), μακρινή του ανιψιά 
Αιμίλιος Μπαστιάς, (γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1960).

 Εργογραφία 
Τα πιο κάτω λήμματα της Εργογραφίας και της Βιβλιογραφίας Μπαστιά είναι ενδεικτικά. Για μια πλήρη αναλυτική καταγραφή με αποσπάσματα βλ. Γιάννης Κ. Μπαστιάς, Ο Κωστής Μπαστιάς στα χρόνια του Μεσοπολέμου, τ. Α΄ και Β΄ (1997) και Γ΄ (2012). 
  
 Αυτοτελείς λογοτεχνικές εκδόσεις 
 Τα Κόκκινα Σημάδια, διηγήματα, 1920.
 Στεριές και θάλασσες, διηγήματα και εντυπώσεις, 1932.
 Τ' Αλιευτικά, αφηγήσεις και διηγήματα, 1935.
 Μηνάς ο Ρέμπελος, Κουρσάρος στο Αιγαίο, μυθιστορία, 1939. ΣΤ΄ έκδοση 2003, ISBN 960-213-332-5.
 Λιμάνια, διηγήματα, 1939.
 Οι Άνθρωπο και τα Ζώα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, 1939.
 Η Μπουμπουλίνα, μυθιστορία, 1944. Γ΄ έκδοση 1995, ISBN 960-213-333-3.
 Αράχνη 44 -- Η Ελληνοβρεταννική αντικατασκοπεία στα χρόνια της Κατοχής, ιστορικό ανάγνωσμα, 1946. Γ΄ έκδοση 1995, ISBN 960-213-334-1.
 Ο Παπουλάκος, μαρτυρία, Νέα Υόρκη, 1951. ΙΓ΄ έκδοση, Αθήνα 2005, ISBN 960-213-331-7.
 Νέον Κυριακοδρόμιον, μετάφραση στη δημοτική και ερμηνεία, με έγκριση της Ιεράς Συνόδου, 1956.
 Ο Παπαδιαμάντης, δοκίμιο, 1962. B΄ έκδοση 1974.
 Φιλολογικοί Περίπατοι. Συνομιλίες με 38 συγγραφείς του 20ού αιώνα. Εισαγωγή-Επιμέλεια Αλέξης Ζήρας, Αθήνα 1999. ISBN 960-03-2577-4.
 Φιλολογικοί Περίπατοι. Δεύτερος κύκλος. Εισαγωγή-Επιμέλεια Αλέξης Ζήρας, Πρόλογος Κώστας Γεωργουσόπουλος, Αθήνα 2002. ISBN 960-03-3429-3.

Θεατρικά έργα 
 Το Μοντέλλο, δράμα, Αθήνα 1922.
 Πέτρα Σκανδάλου, δράμα σε μέρη τρία, 1923.
 Το Πουλί της Νύχτας, δράμα σε 3 πράξεις, 1924.
 Η Α.Μ. το Ταλέντο, κωμωδία σε πράξεις τρεις, 1925.
 Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων ή Ορθοδοξία και Δυτικόπληκτοι, δραματικό σχεδίασμα, Αθήνα 1958.
 Ο Αναστημένος Χριστός κι οι Ανανάστητοι Άνθρωποι, δραματικό σχεδίασμα, Αθήνα 1958
 Ο Αριστοφάνης, κωμωδία σε δύο ημέρες, Αθήνα 1970.

Συνεντεύξεις 
 Λίγες ώρες με τον [Γιάννη] Ψυχάρη, εφημ. Δημοκρατία, 2 Ιουλίου 1925.
 Ο μεγάλος ξένος μας. Ο Ριχάρδος Στράους [Richard Strauss, 1864-1949]. Λίγες στιγμές μαζί του, εφημ. Ελεύθερος Τύπος, 9 Μαΐου 1926.
 Τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής ζωής. [Σειρά 34 συνεντεύξεων σε 45 συνέχειες με τους Δημοσθένη Βουτυρά, Δημήτρη Γληνό, Αλέξανδρο Δελμούζο, Κ. Δεμερτζή, Νίκο Καρβούνη, Γεώργιο Καφαντάρη, Γιάν(ν)η Κορδάτο, Ιωάννη Μεταξά, Παύλο Νιρβάνα, Γρηγόριο Ξενόπουλο, Αλέξανδρο Παπαναστασίου, Ζαχαρία Παπαντωνίου, Φώτο Πολίτη, Αριστοτέλη Σίδερη, Ιωάννη Σοφιανόπουλο, Θεμιστοκλή Σοφούλη, Παναγή Τσαλδάρη, Παντελή Χορν κ.ά.], εφημ. Ελεύθερος Τύπος, 9 Οκτωβρίου 1926 έως 1 Ιανουαρίου 1927.
 Αι Αθήναι εφιλοξένησαν χθες δι' ολίγας ώρας τον μεγάλον Ινδόν διδάσκαλον με την θρησκευτικήν φυσιογνωμίαν [Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ, λογοτέχνης και νομπελίστας, 1861-1941], εφημ. Ελεύθερος Τύπος, 26 Νοεμβρίου 1926.
 Με τον Μουσταφά Κεμάλ [Ατατούρκ, Άγκυρα], εφημ. Η Πρωΐα, 30 Οκτωβρίου 1931.
 Βαρυσήμαντος συνέντευξις του Βασιλέως Γεωργίου με τον διευθυντήν της "Ηχούς της Ελλάδος" κ. Κ. Μπαστιά [Λονδίνο], εφημ. Ηχώ της Ελλάδος, 19 Ιουνίου 1935.
 Μακρά συνέντευξης του κ. Ελ. Βενιζέλου προς τον διευθυντήν της "Ηχούς" κ. Κωστή Μπαστιά [Παρίσι], εφημ. Ηχώ της Ελλάδος, 2 Ιουλίου 1935.
 Νίκος Καζαντζάκης, Ο ερημίτης της Αιγίνης, εφημ. Η Καθημερινή, 13 Ιουλίου 1936.
 Ομιλεί ο αρχηγός της κυβερνήσεως κ. Μεταξάς δια τα κοινωνικά και πολιτικά αίτια που προεκάλεσαν την μεταβολήν της 4ης Αυγούστου, εφημ. Η Βραδυνή, 15 και 16 Σεπτεμβρίου 1936.

Κείμενα στον τύπο 
 "Ο Φουτουρισμός του κ. Φ. Τ. Μαρινέττι, εφημ. Η Πρωΐα, 29 Ιανουαρίου 1933.
 "Ο Φώτος Πολίτης. Πνευματική συνείδηση", στο πρόγραμμα Βασιλικόν Θέατρον, Ε΄ Θεατρική Περίοδος, Οκτώβριος 1935-Μάϊος 1936, αρ. δελτίου 4, Δεκέμβριος 1935.

Μεταφράσεις του Μπαστιά 
 Εδμόνδου Αμπού, Η μύτη ενός συμβολαιογράφου, Εκδοτικός οίκος Ζηκάκη, Αθήνα 1926.
 Molière, Γιώργης Νταντέν, χειρόγραφο, ανέβηκε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Σωκράτη Καραντινού.

Μεταφράσεις έργων του Μπαστιά 
 Capitain' Anghélis, nouvelle, traduite par Octave Merlier, Athènes 1970.
 Cap Malée, nouvelle, traduite par Roland Hibon, extrait des Etudes Neo-Helléniques, Aix-en-Provence 1970.
 Minas Rebelul, în româneşte de Antița Augustopoulos-Jucan, Cluj-Napoca 1976.
 "Kavo-Malias. A Sea Story", in Modern Greek Short Stories, translated by Theodore Sampson, vol. II, Kathimerini Publications, Athens 1981.

Εφημερίδες και περιοδικά στα οποία συνεισέφερε ο Μπαστιάς
Παρακάτω αναφέρονται οι εφημερίδες και τα περιοδικά στις οποίες συνεισέφερε ο Μπαστιάς, καθώς και η ιδιότητά του σε αυτά:
περιοδικό Αναγέννησις, Σύρος, 1918, εκδότης 
εφημερίδα Ο Εργάτης, Σύρος, 1918, συνεργάτης
εφημερίδα Ακρόπολις, Αθήνα, 1919, δημοσιογράφος
εφημερίδα Δημoκρατία, Αθήνα, 1925, κριτικός θεάτρου, αρχισυντάκτης
εφημερίδα Εσπέρα, Αθήνα, 1925-1926, διευθυντής
περιοδικό Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 1927-1930, εκδότης
εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος (Καβαφάκη), 1924-1927, κριτικός βιβλίων, σειρά συνεντεύξεων (ταξίδι / συνεντεύξεις Βουλγαρία, Βαλκάνια)
εφημερίδα Τα Νέα, Αθήνα, 1930, εκδότης 
εφημερίδα Η Πρωΐα, Αθήνα, 1929-1933, συντάκτης (ταξίδι / συνεντεύξεις Κωνσταντινούπολη, Παρίσι)
περιοδικό Πειθαρχία, Αθήνα, 1930-1931, συντάκτης
περιοδικό Εβδομάς, Αθήνα, 1930-1932, συντάκτης των Φιλολογικών Περιπάτων
περιοδικό Θεατής, Αθήνα, 1930-1931, συντάκτης
εφημερίδα Η Πρώτη, Αθήνα, 1929-1930, χρονογράφημα 
εφημερίδα Ημερήσιος Κήρυξ, Αθήνα, συντάκτης
εφημερίδα Εστία, Αθήνα, συντάκτης
εφημερίδα Ηχώ της Ελλάδος, Αθήνα, 1935, εκδότης 
εφημερίδα Η Καθημερινή, Αθήνα, 1935, συντάκτης
εφημερίδα Βραδυνή, 1944-1972, Αθήνα, επιφυλλιδογράφος, ανταποκριτής στη Νέα Υόρκη
εφημερίδα Ελληνικόν Αίμα, 1945-1947, Αθήνα, συντάκτης, ανταποκριτής στη Νέα Υόρκη
εφημερίδα Εθνικός Κήρυκας της Νέας Υόρκης, 1949-1954, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ, αρθρογράφος 
περιοδικό Άλφα, 1964 - 1968, Αθήνα, εκδότης

Βιβλιογραφία

Εκδόσεις 
 Βαρελάς, Λάμπρος, Ευρετήρια περιοδικών λόγου και τέχνης 3, Ελληνικά Γράμματα (1927-1930), Επίμετρο: Τα Νέα (1930), Θεσσαλονίκη 1995. ISBN 960-12-0479-2.
 Καραντηνός, Νίκος, Βιβλιογραφική Συμβολή στην Μελέτη του Έργου του Κωστή Μπαστιά, τ. Α΄, Αθήναι 1969.
 Μουσμούτης, Διονύσης Ν., Επιστολές του Διονύση Ρώμα στον Κωστή Μπαστιά και Αλέξη Μινωτή, πρόλογος Γιάννης Κ. Μπαστιάς, Ζάκυνθος 2007. ISBN 978-960-6730-06-01.
 Μπαστιάς, Γιάννης Κ.., Ο Κωστής Μπαστιάς στα χρόνια του Μεσοπολέμου — Χρονογραφία, Εργογραφία, τ. Α΄, Αθήνα 1997. ISBN 960-213-355-4.
 Μπαστιάς, Γιάννης Κ., Ο Κωστής Μπαστιάς στα χρόνια του Μεσοπολέμου — Βιβλιογραφία, τ. Β΄, Αθήνα 1997. ISBN 960-213-356-2.
 Μπαστιάς, Γιάννης Κ., Κωστής Μπαστιάς — Δημοσιογραφία, Θέατρο, Λογοτεχνία (βιογραφία), Αθήνα 2005. ISBN 960-03-3969-4.
 Μπαστιάς, Γιάννης Κ., Ο Κωστής Μπαστιάς στα χρόνια του Μεσοπολέμου — Συμπλήρωμα στούς Α΄ και Β΄τόμους, τ. Γ΄, Αθήνα 2012. ISBN 978-960-6801-99-0.
 Ράπτης, Μιχάλης Α., Επίτομη Ιστορία του Ελληνικού Μελοδράματος και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (Ε.Λ.Σ.) 1888-1988, Κτηματική Τράπεζα, Αθήνα 1989.
 Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011

Dimadis, Konstantinos A., Power and Prose Fiction in Modern Greece, Armos Publications, Athens 2016. ISBN 976-960-527-922-6. Ιδικά chapter II, "The Cultural Policy of the Metaxas Regime (1936-1941)" και chapter III, "The Athens Royal Theatre in Great Britain and Germany on the Eve of World War II".

Άρθρα 
 Αργυρίου, Αλέξανδρος, "Ο Κωστής Μπαστιάς στα χρόνια του Μεσοπολέμου", εφημ. Η Κυριακάτικη Αυγή, 8 Ιουνίου 1997.
 Αρτεμάκης, Σ. Ι., "Από την πνευματική προσφορά του Κ. Μπαστιά. Άνθρωποι και ιδέες του Μεσοπολέμου", εφημ. Η Ναυτεμπορική, 20 Μαΐου 2000.
 Βιβιλάκης, Ιωσήφ, "Τα πολλά πρόσωπα του Κωστή Μπαστιά. Ο Γιάννης Μπαστιάς ερμηνεύει, με δική του σύνθεση, τον βίο και την πολιτεία του πατέρα", εφημ. Η Καθημερινή, 6 Αυγούστου 2006.
 Βιβιλάκης, Ιωσήφ, "Κ. Καραμανλής — Κ. Μπαστιάς. Αλληλογραφία", στο Διεθνές επιστημονικό συνέδριο Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στον εικοστό αιώνα, τ. 3, Αθήνα 2008.
 Γερμανός, Φρέντυ, "Ένας από μας έφυγε...", εφημ. Απογευματινή, 30 Δεκεμβρίου 1972.
 Γεωργουσόπουλος, Κώστας, "Ο συγγραφέας και θεατράνθρωπος Κωστής Μπαστιάς σημάδεψε καταλυτικά την εποχή του", εφημ. Τα Νέα, 22 Οκτωβρίου 2005.
 Γκίκα, Ελένη, "Μπαστιάς: Το άλυτο αίνιγμα...", εφημ. Έθνος της Κυριακής, 27 Νοεμβρίου 2005.
 Δημακοπούλου, Χαρίκλεια Γ., "Ο Κωστής Μπαστιάς στα χρόνια του Μεσοπολέμου", εφημ. Εστία, 25 Αυγούστου 2012.
 Δοντάς, Νίκος Α., "Από Κάλλας έως Ταντέι και Ντιμιτρόβα", εφημ. Η Καθημερινή, 28 Μαρτίου 2010. https://web.archive.org/web/20120203183401/http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_28/03/2010_395516
 Δοντάς, Νίκος Α., "Με πραγματισμό και πάθος ο Κωστής Μπαστιάς θεμελίωσε θεσμούς αξιοποιώντας με ρεαλισμό τη συγκυρία", εφημ. Η Καθημερινή, 26 Οκτωβρίου 2012.
 [Ελληνούδη, Αριστούλα], "Πολύπλευρη βιογραφία", εφημ. Ριζοσπάστης, 29 Οκτωβρίου 2005.
 Θεοδοσοπούλου, Μάρη, "Έργο αναφοράς", εφημ. Η Εποχή, 11 Μαΐου 1997.
 Θεοδοσοπούλου, Μάρη, "Σημαιοστόλιστος και ηλεκτροφώτιστος", εφημ. Η Εποχή, 18 Μαΐου 1997.
 Θεοδοσοπούλου, Μάρη, "Άρωμα Μεσοπολέμου", εφημ. Το Βήμα, Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2000.
 Θεοδοσοπούλου, Μάρη, "Βιογραφία. Ένας πληθωρικός πρωταγωνιστής", εφημ. Το Βήμα, 6 Νοεμβρίου 2005.
 Καζαντζάκης, Νίκος, "Το Πιστεύω ενός συγγραφέα. Ο φόβος και η πείνα", εφημ. Η Καθημερινή, 20 Ιουλίου 1936.
 Καλογερόπουλος Τάκης, «Μπαστιάς Κωστής», στο: Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, τομ.4, εκδ. Γιαλλελή, 1998, σελ.244-245
 Κόντογλου, Φώτης, "Ο Παπουλάκος", περ. Κιβωτός, Μάιος 1952.
 Μπαστιάς, Γιάννης Κ., "Το θέατρο στο Μεσοπόλεμο", εφημ. Η Καθημερινή, 1 Σεπτεμβρίου 1991.
 Μπαστιάς, Γιάννης Κ., "Ο Κωστής Μπαστιάς και η εφημερίδα Δημοκρατία", περ. Συριανά Γράμματα, τχ. 39, Ιούλιος 1997. 
 Μπαστιάς, Γιάννης Κ., "Η Ελληνική περιπέτεια της Μαρίας Κάλλας", περ. Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ. 488, Φεβρουάριος 2009.
 Νικολακόπουλος, Ηλίας, "Κωστής Μπαστιάς: ένας άνθρωπος του Μεσοπολέμου", περ. Ιστορικά, Ιούνιος 2006.
 Πηλιχός, Γ. Κ., "Ο δραστήριος θεατράνθρωπος και πρωτομάστορας της Λυρικής" [αφιέρωμα στον Κ. Μπαστιά], εφημ. Το Βήμα, 31 Ιανουαρίου 1988.
 Πηλιχός, Γ.Κ., "Αφιέρωμα. 50 χρόνια από την ίδρυση της Λυρικής Σκηνής. Αναπολώντας τις μέρες του Κωστή Μπαστιά", εφημ. Τα Νέα, 19 Μαρτίου 1990.
 Πηλιχός, Γ. Κ., "Οι «χρυσές» εποχές του Εθνικού", εφημ. Το Βήμα, 13 Οκτωβρίου 1991.
 Βάλτερ Πούχνερ, "Γιάννης Κ. Μπαστιάς.«Κωστής Μπαστιάς. Δημοσιογραφία – Θέατρο – Λογοτεχνία»", ετήσιο περιοδικό Παράβασις — Επιστημονικό Δελτίο Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών, 2008.

Bastias, John, "Maria Callas' Greek Adventure", Maria Callas Magazine, Νο. 70, Νοέμβριος 2013, published by The Maria Callas International Club, Nuenen, Ολλανδίας. https://www.academia.edu/5787741/Maria_Callas_Greek_Adventure
 Dianu, Romulus, Marea renaştere teatrală in Grecia. Ο oră cu d. Kostis Bastias autor dramatic şi gazetar [Μεγάλη θεατρική αναγέννηση στην Ελλάδα. Μία ώρα με τον κύριο Κωστή Μπαστιά, θεατρικό συγγραφέα και δημοσιογράφο], εφημ. Rampa (Βουκουρεστίου), 3 Ιουλίου 1926.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 
 Ρένος Αποστολίδης (συνέντευξη για τον Κωστή Μπαστιά, 1/4)
 Ρένος Αποστολίδης (συνέντευξη για τον Κωστή Μπαστιά, 2/4) 
 Ρένος Αποστολίδης, (συνέντευξη για τον Κωστή Μπαστιά, 3/4) 
 Ρένος Αποστολίδης, (συνέντευξη για τον Κωστή Μπαστιά, 4/4) 
 Ιωσήφ Βιβιλάκης, "Τα πολλά πρόσωπα του Κωστή Μπαστιά" 
 Δοντάς, Νίκος Α., "Με πραγματισμό και πάθος. Ο Κωστής Μπαστιάς θεμελίωσε θεσμούς αξιοποιώντας με ρεαλισμό τη συγκυρία 
 Μάρη Θεοδοσοπούλου, "Ένας πληθωρικός πρωταγωνιστής" 
 Michèle Μπαστιά, Με τον Νίκο Καζαντζάκη και τον Κωστή Μπαστιά στην Αίγινα
Γιάννης Μπαστιάς, «Ὁ Κωστής Μπαστιᾶς καί ὁ Παπουλᾶκος»

Νεοέλληνες λογοτέχνες
Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες εκδότες
Έλληνες χρονογράφοι
Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου