joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αλφόνσος Α΄ των Αστουριών

Ο Αλφόνσος Α΄ ο Καθολικός, ισπαν. Alfonso I el Católico (π. 693 - 757) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν ο 3ος βασιλιάς των Αστουριών (739-757). Κατά τη βασιλεία του επεκτάθηκε η Χριστιανική επικράτεια των Αστουριών, ανακτώντας τη Γκαλίθια και το Λεόν.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Πέτρου δούκα της Καντάβρια. Είχε πολλές γαίες στην περιοχή. Λέγεται ότι νυμφεύτηκε την Ερμεσίνδα, κόρη του Πελάγιος των Αστουριών 1ου βασιλιά των Αστουριών, ιδρυτή του βασιλείου μετά τη μάχη της Κοβαδόνγα, στην οποία εκείνος αντέστρεψε την προώθηση των Μαυριτανών στην περιοχή. Διαδέχθηκε τον γιο του Πελάγιου, τον Φαβίλα των Αστουριών, όταν αυτός απεβίωσε πρόωρα το 739.

Είναι συζητήσιμο κατά πόσο ο Πελάγιος ή ο Φαβίλα εθεωρούντο βασιλείς στην εποχή τους, πάντως ο Αλφόνσος Α΄ ήταν. Ξεκίνησε έναν αγώνα εναντίον των Μαυριτανών, που κράτησε σε όλη τη ζωή του. Το 740 κατέκτησε τη Γκαλίθια και το 754 το Λεόν. Πήγε μακριά ως τη Λα Ριόχα. Ωστόσο οι λίγοι κάτοικοι των συνοριακών πόλεων έφυγαν προς τα βόρεια εδάφη του, αφήνοντας μία μη κατοικημένη ζώνη μεταξύ των Χριστιανικών και Μουσουλμανικών κρατών.

Αυτό δημιούργησε την έρημο του Ντουέρο, μία κενή περιοχή μεταξύ του ποταμού Ντουέρο και των ορέων των Αστουριών. Αυτό ήταν επιδίωξη του Αλφόνσου Α΄, που ήθελε όποιος στρατός εισβάλει από τα νότια να μη βρίσκει προμήθειες. Εκτός από αυτόν τον στρατιωτικό χαρακτήρα, τα δημογραφικά και πολιτιστικά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής στη μετέπειτα ιστορία των Αστουριών, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας είναι μεγάλα. Πέρασαν περισσότερο από 100 έτη πριν η περιοχή να κατοικηθεί ξανά, ένα γεγονός γνωστό ως Επανακατοίκηση (Repoblación).

Οι Άραβες συγγραφείς μιλούν για τους βασιλείς την βόρειας Ιβηρικής ως "απογόνους του Αλφόνσου (beni Alfons)" και φαίνεται να τους θεωρούν από τη Γκαλίθια, Στον Αλφόνσο Α΄ αποδίδεται η ίδρυση του ιερού της Κυρίας Ημών της Κοβαδόνγα, σε ανάμνηση της νίκης του πεθερού του στη μάχη. Εκεί είναι γραμμένο το επιτάφιο επίγραμμα: "Εδώ βρίσκεται ο Καθολικός και Ιερός βασιλιάς δον Αλφόνσος ο Πρώτος και η σύζυγός του δόνα Ερμεσίνδα, αδελφή του δον Φαβίλα, τον οποίο αυτός διαδέχθηκε. Ο βασιλιάς κέρδισε πολλές νίκες εναντίον των Μαυριτανών. Απεβίωσε στις Κάνγας το έτος 757".

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ερμεσίνδα, κόρη του Πελάγιου των Αστουριών και είχε τέκνα:
 Φρουέλα Α΄ ο Σκληρός π.722-766, βασιλιάς των Αστουριών.
 Βιμοράνο, φονεύθηκε το 765 από τον Φρουέλα.
 Αδοσίνδα ακμασε 774-783, παντρεύτηκε τον Σίλο των Αστουριών.
 Μαουρεγάτους  απεβ. 789.

Πηγές
 Francisco Valle Poo (2000). El solar de un Viejo Reino (Cangas de Onís-Covadonga-Picos de Europa). Ediciones Nobel S.A. ISBN 84-8459-004-6.

Παραπομπές 

Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Προσβασιμότητα

Η προσβασιμότητα με την έννοια που αναφέρεται εδώ αφορά το σχεδιασμό προϊόντων, συσκευών, υπηρεσιών ή περιβαλλόντων έτσι ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν από άτομα με ειδικές ανάγκες. Η έννοια του προσβάσιμου σχεδιασμού και της πρακτικής της προσβάσιμης ανάπτυξης εξασφαλίζει τόσο την «άμεση πρόσβαση» (δηλαδή χωρίς βοήθεια) όσο και την «έμμεση πρόσβαση» που σημαίνει συμβατότητα με την βοηθητική τεχνολογία ενός ατόμου  (για παράδειγμα, αναγνώστες οθόνης υπολογιστή). 

Η προσβασιμότητα μπορεί να θεωρηθεί ως «δυνατότητα πρόσβασης» και ωφέλεια από κάποιο σύστημα ή οντότητα. Η ιδέα επικεντρώνεται στη διευκόλυνση της πρόσβασης ατόμων με αναπηρίες ή ειδικών αναγκών ή στην πρόσβαση μέσω της χρήσης βοηθητικής τεχνολογίας. Ωστόσο, η έρευνα και ανάπτυξη στον τομέα της προσβασιμότητας φέρνει οφέλη για όλους.      

Η προσβασιμότητα δεν πρέπει να συγχέεται με τη χρηστικότητα, η οποία είναι ο βαθμός στον οποίο ένα προϊόν (όπως συσκευή, υπηρεσία ή περιβάλλον) μπορεί να χρησιμοποιηθεί από συγκεκριμένους χρήστες για την επίτευξη καθορισμένων στόχων με αποτελεσματικότητα, αποδοτικότητα και ικανοποίηση σε συγκεκριμένο πλαίσιο χρήσης . 

Η προσβασιμότητα συνδέεται στενά με τον καθολικό σχεδιασμό, ο οποίος είναι η διαδικασία δημιουργίας προϊόντων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από ανθρώπους με το ευρύτερο δυνατό φάσμα δυνατοτήτων, λειτουργώντας μέσα σε ένα ευρύ φάσμα καταστάσεων. Πρόκειται για την δημιουργία πραγμάτων προσβάσιμων από όλους τους ανθρώπους (είτε έχουν αναπηρία είτε όχι).

Παραπομπές 

Χωροταξία - Πολεοδομία
Αναπηρία
Αλληλεπίδραση ανθρώπου-μηχανής
Αλφόνσος Δ΄ του Λεόν

Ο Αλφόνσος Δ΄ ο Μοναχός (π. δεκαετία του 890 - 933) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν βασιλιάς του Λεόν & της Γκαλίθια (929-931), ώσπου παραιτήθηκε.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ορδόνιο Β΄ του Λεόν & της Γκαλίθια και της Ελβίρας Μενέντεθ, κόρης του Ερμενεγίλδο Γκουτιέρρεθ μεγάλου μαγιορδόμου του Αλφόνσου Γ΄ και διακεκριμένου ευγενούς της Γκαλίθια.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ονέθα Σάντσεθ των Χιμένεθ, κόρη του Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα και είχε τέκνα:
 Ορδόνιο Δ΄ π.926-π.962/3, βασιλιάς της Λεόν.
 Φρουέλα.

Παραπομπές

Πηγές
 Rodriguez Fernández, Justiniano (1997). García I, Ordoño II, Fruela II, Alfonso IV. Burgos: Editorial La Olmeda. pp. 176–178. ISBN 84-920046-8-1.
 Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Alphonso s.v. Alphonso IV.". Encyclopædia Britannica. 1 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 734.

Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Αλφόνσος Ε΄ του Λεόν

Ο Αλφόνσος Ε΄ ο Ευγενής, (994 - 7 Αυγούστου 1028) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν βασιλιάς του Λεόν (999-1028).

Βιογραφία
Ήταν γιος του Μπερμούδο Β΄ του Λεόν και της Ελβίρας των Μαμαδούνια, κόρης του Γκαρθία Φερνάδεθ κόμη της Καστίλης & Άλαβα.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1013 την Ελβίρα Μενένδεθ, κόρη του Μενένδο Γκονθάλεθ δούκα της Γκαλίθια & κόμη της Πορτογαλίας. Είχε τέκνα:
 Σάντσα π.1018-1067, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Α΄ των Χιμένεθ βασιλιά του Λεόν. Με τον γάμο της το Λεόν πέρασε από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν στον Οίκο των Χιμένεθ.
 Μπερμούδο Γ΄ του Λεόν π.1017-1037, βασιλιάς του Λεόν.

Παραπομπές

Πηγές
 Fernández Conde, Francisco Javier; Torrente Fernández, Isabel (2007). "Los orígenes del monasterio de San Pelayo (Oviedo): aristocracia, poder y monacato)" (PDF). Territorio, Sociedad y Poder, work de estudios medievales (in Spanish). Oviedo: Universidad de Oviedo (2): 181–202. ISSN 1886-1121.
 Fernández del Pozo, José María (1999). Alfonso V (999–1028) y Vermudo III (1029–1037) (in Spanish). Burgos: La Olmeda. ISBN 84-89915-07-5.
 Martínez Díez, Gonzalo (2007). Sancho III el Mayor Rey de Pamplona, Rex Ibericus (in Spanish). Madrid: Marcial Pons Historia. ISBN 978-84-96467-47-7.

Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Σάντσα του Λεόν

Η Σάντσα, ισπαν. Sancha (π. 1018 - 8 Νοεμβρίου 1067) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν βασίλισσα του Λεόν.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Αλφόνσου Ε΄ του Λεόν και της Ελβίρας Μενένδεθ, κόρης του Μενένδο Γκονθάλεθ δούκα της Γκαλίθια & κόμη της Πορτογαλίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1029 με τον Φερδινάνδο Α΄ των Χιμένεθ, που έγινε έτσι βασιλιάς του Λεόν και είχε τέκνα:
 Ουρράκα 1033/4-1101, παλατινή (κόμισσα) της Σαμόρα.
 Σάντσο Β΄ π.1037-1072, βασιλιάς της Καστίλης, της Γκαλίθια και του Λεόν.
 Ελβίρα 1038/9-1101, κυρία του Τόρο. 
 Αλφόνσος ΣΤ΄ π.1040/1-1109, βασιλιάς του Λεόν και της Γκαλίθια.
 Γκαρθία Β΄ π.1042-1090, βασιλιάς της Γκαλίθια & της Πορτογαλίας.

Παραπομπές

Πηγές
 Blanco Lozano, Pilar. Colección diplomática de Fernando I (1037–1065). León: Centro de Estudios e Investigación «San Isidoro» (CSIC-CECEL) y Archivo Histórico Diocesano, 1987. ISBN 84-00-06653-7.
 Sánchez Candeira, Alfonso (1999) [1950]. Rosa Montero Tejada (ed.). Castilla y León en el siglo XI, estudio del reinado de Fernando I (in Spanish). Madrid: Real Academia de la Historia. ISBN 978-84-8951241-2.

Ισπανόφωνες αυτοκράτειρες και βασίλισσες
Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Βασιλομήτωρ
Ινφάντας του Λεόν
Βασίλισσες της Καστίλλης
Βασίλισσες της Γαλικίας
Βασίλισσες του Λεόν
Στεφανία της Ναβάρρας

Η Στεφανία, γαλλ. Stephania, ισπαν. Estefania (απεβ. μετά το 1066) έγινε με τον γάμο της βασίλισσα της Παμπλόνας.

Βιογραφία
Εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο του π. 1039 ως σύζυγος του Γκαρθία Γ΄ της Παμπλόνα. Το Χρονικό του Σαι-Πιέρ-λε-Βιφ την έχει ως σύζυγο πρώτα του Ρογήρου Α΄ των Τοσνύ, μετά του Γκαρθία Γ΄ και αδελφή του Ραϋμόνδου-Βερεγγαρίου Α΄ κόμη της Βαρκελώνης, άρα κόμη του Ραϋμόνδου-Βερεγγαρίου Α΄ κόμη της Βαρκελώνης.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γκαρθία Σάντσεθ Γ΄ των Χιμένεθ βασιλιά της Παμπλόνα και είχε τέκνα:
 Σάντσο Δ΄ π.1039-1076, βασιλιάς της Παμπλόνας.
 Ραμίρο Γκαρθές απεβ. 1083, κύριος της Καλαόρρα.
 Φερδινάνδ Γκαρθές, κύριος της Καλαχόρρα.
 Ραϋμόνδ Γκαρθές, κύριος της Μπουκέστα.
 Ερμεσίντα Γκαρθές, παντρεύτηκε τον Φορτούν Σάντσεθ δε Γιαρνόθ.
 Μαγιόρ Γκαρθές.
 Ουρράκα Γκαρθές.
 Χιμένα.
Ίσως από έναν προηγούμενο γάμο, πιθανόν με τον Ροζέρ ντε Τοσνύ να είναι μητέρα της:
 Κωνστάνθα, παντρεύτηκε τον Σάντσο Γκαρθές κύριο του Ουνκαστίγιο.

Παραπομπές

Πηγές
 II #56, III.1 #145; Moriarty, Plantagenet Ancestry of King Edward III and Queen Philippa of Hainault, p80, 109
 Histoire Générale de Languedoc; 3rd edn. Tome IV, p. 117, citing Marca (Béarn), p. 709.
 Jaime de Salazar y Acha, "Nuevos datos para la identificación familiar de la reina Estefanía de Pamplona", Príncipe de Viana vol. 68 (2007), no. 242, pp. 853-864

Βασίλισσες της Ναβάρρας
Ευρασιανισμός

Ο ευρασιανισμός (ρωσικά: евразийство, γεβραζίιστβο) είναι πολιτικό κίνημα στην Ρωσία (ενώ παλαιότερα σε αυτό πίστευαν κυρίως Ρώσοι μετανάστες - μέλη του φιλομοναρχικού κινήματος) που πιστεύει ότι ο Ρωσικός πολιτισμός δεν ανήκει στην Ευρωπαϊκή ή Ασιατική κατηγορία αλλά στη γεωπολιτική έννοια της Ευρασίας. Αναπτύχθηκε στην δεκαετία του 1920, ενώ το κίνημα του ευρασιανισμού υποστήριζε την Μπολσεβικική Επανάσταση αλλά αντιτιθόταν στην εφαρμογή του κομμουνισμού, θεωρώντας την Σοβιετική Ένωση ως βήμα στη διαδρομή για τη δημιουργία μιας νέας εθνικής ταυτότητας που θα αντανακλά τον μοναδικό χαρακτήρα της γεωπολιτικής θέσης της Ρωσίας. Το κίνημα είδε μια μικρή αναβίωση μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης τον Δεκέμβριο του 1991. Μια παρόμοια έννοια είναι αυτή του Τουρανισμού στους τουρκικούς λαούς.
Μητροπολιτικές Πόλεις της Ιταλίας

Οι Μητροπολιτικές Πόλεις της Ιταλίας είναι διοικητικές υποδιαιρέσεις στην Ιταλία που λειτουργούν από το 2015. Οι Μητροπολιτικές πόλεις περιέχουν μία μεγάλη κεντρική πόλη με δορυφορικές πόλεις γύρω από αυτήν με κοινές οικονομικές, διοικητικές, πολιτισμικές και πληθυσμιακές δραστηριότητες, συνήθως ανήκαν παλιότερα στην ίδια επαρχία.

Δημιουργία

Ο αρχικός νόμος (1990) όριζε σαν πρώτες Μητροπολιτικές πόλεις το Μιλάνο, το Τορίνο, η Βενετία, η Γένοβα, η Μπολόνια, η Φλωρεντία, η Ρώμη, το Μπάρι, η Νάπολη και τα περίχωρα τους, οι Μητροπολιτικές πόλεις θα μπορούσαν να έχουν αυτόνομες διοικητικές δραστηριότητες. Αργότερα προστέθηκε στις αρχικές πόλεις το Ρήγιο στην Καλαβρία (2009). Οι Μητροπολιτικές περιοχές που ανακηρύχτηκαν μόνες τους αυτόνομες πόλεις ήταν το Κάλιαρι στη Σαρδηνία, η Μεσσήνη και το Παλέρμο στη Σικελία. Το Ιταλικό Κοινοβούλιο αναγνώρισε με νόμο τις 10 Μητροπολιτικές Πόλεις (3 Απριλίου 2014) εξαιρώντας τις αυτόνομες. Αργότερα προστέθηκαν τέσσερις νεότερες, σε λίγους μήνες τέθηκαν επίσημα σε λειτουργία (1 Ιανουαρίου 2015)

Διοίκηση

Μια Μητροπολιτική πόλη διαιρείται σε επιμέρους Δήμους ή Κοινότητες, διοικείται από έναν Μητροπολιτικό δήμαρχο, ένα μητροπολιτικό νομοθετικό σώμα και τα αντίστοιχα Συμβούλια και Συνέλευση. Ο Μητροπολιτικός δήμαρχος θεωρείται ως ο δήμαρχος της Μητροπολιτικής επαρχιακής πόλης. Οι δήμαρχοι και οι δημοτικοί σύμβουλοι κάθε δήμου είναι υποψήφιοι για το Μητροπολιτικό Συμβούλιο, επιλέγονται από καταλόγους ανάλογα με τη βαθμολογία τους. Ο αριθμός των συμβούλων κάθε Μητροπολιτικού Δήμου εξαρτάται από τον πληθυσμό, οι Δήμοι με πληθυσμό 3.000.000 κατοίκους εκλέγουν 24 Συμβούλους, οι μικρότεροι εκλέγουν 18 Συμβούλους, άλλοι Μητροπολιτικοί Δήμοι έχουν 14. Η Μητροπολιτική Ομοσπονδία ορίζεται από τους δημάρχους των 14 Δήμων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Νόμος 5 Μαϊου 2009)
Προεδρία της Δημοκρατίας
Μητροπολιτικές πόλεις του 2015 

Μητροπολιτικές πόλεις της Ιταλίας
Διοικητική διαίρεση της Ιταλίας
Κρατικές υποδιαιρέσεις της Ευρώπης
Γιάννης Κωνσταντάτος

Ο Γιάννης Κωνσταντάτος είναι έλληνας πολιτικός που υπηρετεί ως Δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρούπολης.

Βιογραφικό 
Ο Γιάννης Κωνσταντάτος γεννήθηκε στην Αργυρούπολη το 1976 και έχει δύο γιούς, τον Κωνσταντίνο - Γεράσιμο και τον Δημήτρη 11 και 7 ετών αντίστοιχα.

Είναι πτυχιούχος του Οικονομικού Πανεπιστήμιου Αθηνών και του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Κάτοχος μεταπτυχιακού ΜASTER  στη Διοίκηση Επιχειρήσεων του Παν/μίου University of Durham, Μεγ. Βρετανίας.

 Αγωνίστηκε για 13 χρόνια στην ομάδα κολύμβησης του ΑΝΟ Γλυφάδας. Το 1993 υπήρξε δευτεραθλητής Ελλάδας στα 4X200 ελεύθερης κολύμβησης.
 Την περίοδο 2002-2006 διετέλεσε Πρόεδρος του «Συλλόγου Κεφαλλονιτών Αργυρούπολης & Νοτίων Προαστίων».
 Την περίοδο 2007-2008 διετέλεσε Αντιδήμαρχος Παιδείας και Πολιτισμού. Καθιέρωσε τον πολύ επιτυχημένο ετήσιο πολιτιστικό θεσμό του τριήμερου «Φεστιβάλ των Νέων (Youth Festival)».
 Το 2010 ιδρύει την παράταξη «Αγώνας για το Μέλλον» με την συμμετοχή πολλών νέων ανθρώπων και καταλαμβάνει τη 2η θέση στις δημοτικές εκλογές του ιδίου έτους.
 Το 2013 εκλέγεται ομόφωνα επικεφαλής της «Ενωμένης Πόλης», της μεγάλης ανεξάρτητης παράταξης που γεννήθηκε από την ενοποίηση των τριών πρώην παρατάξεων «Αγώνας για το Μέλλον», «Σύγχρονη Πόλη» και «Αναγέννηση».
 To 2014 εκλέγεται δήμαρχος Ελληνικού - Αργυρούπολης.
 Το 2019 επανεκλέγεται δήμαρχος Ελληνικού - Αργυρούπολης από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 68,23%.
 Το 2019 ορίζεται πρόεδρος του “Φορέα Διαχείρισης της επένδυσης του Ελληνικού.”
 Το 2019 αναλαμβάνει την προεδρία του ΣΠΑΥ ενώ το ίδιο έτος εκλέγεται στο ΔΣ της Περιφεριακής Ένωσης Δήμων Αθήνας

Είναι συγγραφέας τεσσάρων ιστορικών μυθιστορημάτων («Η Τελευταία Ευκαιρία», «Απέναντι στο Πεπρωμένο», «Ο Έλληνας Αντιβασιλιάς του Σιάμ» και ο “Αγριάνθρωπος”) με τα οποία κέρδισε την αναγνώριση των ανθρώπων των γραμμάτων και του πολιτισμού.

Μέχρι και την εκλογή του ως Δήμαρχος, εργαζόταν επί 12 χρόνια ως ανώτατο στέλεχος σε μεγάλη εταιρία δορυφορικών τηλεπικοινωνιών καθώς και σύμβουλος επικοινωνίας σε εταιρείες και πολιτικά πρόσωπα.

Συγγραφικό έργο 
Ο Γιάννης Κωνσταντάτος είναι μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και έχει συγγράψει τέσσερα μυθιστορήματα.

 Ο Έλληνας Αντιβασιλέας του Σιάμ (Εκδόσεις Ιβίσκος)
 Απέναντι στο Πεπρωμένο (Εκδόσεις Ιβίσκος)
 Η τελευταία Ευκαιρία (Εκδόσεις Γκοβόστη)
 Ο Αγριάνθρωπος (Εκδόσεις Καλέντη)

Πηγές 

 https://www.elliniko-argyroupoli.gr/article.php?cat=89
 https://ekloges.ypes.gr/current/d/home/municipalities/9197/

Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων
Κόλπος της Μάνζα

Ο Κόλπος της Μάνζα (αγγλικά: Manza Bay), βρίσκεται στις ακτές της σημερινής Τανζανίας. Απέχει περίπου 16 χλμ. από την πόλη της Τάνγκα.

Περιγραφή 
Το μέγιστο μήκος του κόλπου είναι 9 χλμ. και το μέγιστο πλάτος του 8 χλμ.

Κατά το 1900, στο βόρειο άκρο του κόλπου, υπήρχε ένα χωριό που αριθμούσε περίπου 700 κατοίκους, το οποίο ήταν σε ένα επίπεδο ύψωμα γης περίπου 3 μέτρα πάνω από τον ορμίσκο. Ο κόλπος είχε αρκετό νερό μόνο στην άμπωτη προκειμένου να είναι πλεύσιμος από τα ντάουζ (dhows). Οι κάτοικοι, επί το πλείστον Ινδοί έμποροι, εξήγαγαν προϊόντα από τη Μάνζα προς τη Ζανζιβάρη.

Ιστορικό 

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στην Ανατολική Αφρική, ο κόλπος απέκτησε στρατιωτική ιστορική σημασία με την άφιξη του Γερμανικού πλοίου Kronborg (το αιχμαλωτισμένο Βρετανικό βοηθητικό σκάφος Rubens). Το Rubens με Κυβερνήτη τον Ανθυποπλοίαρχο Christiansen, είχε φορτώσει όπλα και πυρομαχικά για την αμυντική δύναμη στη Γερμανική Ανατολική Αφρική καθώς και άνθρακα για το ελαφρύ καταδρομικό Königsberg. Λίγο πριν φτάσει στο λιμάνι της Τάνγκα, πυροβολήθηκε από τον Βρετανικό καταδρομικό HMS Hyacinth. Έκτοτε, το  HMS Hyacinth σταμάτησε της βολές, εξαιτίας μιας βλάβης στη μηχανή του, έτσι, το Rubens κατόρθωσε και ξέφυγε στον Κόλπο της Μάνζα, όπου όμως προσκόλλησε στα αβαθή ύδατα του κόλπου. Παρά τις βολές και την υγρασία, οι Γερμανοί κατάφεραν να διασώσουν ένα σημαντικό τμήμα του φορτίου. Έως το 1956, το ναυάγιο ευρίσκετο στον Κόλπο της Μάνζα.

Τον Ιούνιο του 1916 Βρετανικά αποικιακά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στον κόλπο και κατέλαβαν τη λωρίδα γης πλησίον.

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στον Κόλπο της Μάνζα, κατασκευάστηκαν από το Βασιλικό Ναυτικό, στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Χρησιμοποιώντας την ηλεκτρολογία και θαλάσσιες νάρκες, οι Βρετανοί επιχείρησαν να παγιδεύσουν υποβρύχια των δυνάμεων του Άξονα.

Δείτε επίσης

Σημειώσεις 

Παραπομπές σημειώσεων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  Royal Navy Harbour Defences – Manza Bay, Tanzania

Γεωγραφία της Τανζανίας
Μαγδαληνή της Γαλλίας

Η Μαγδαληνή, γαλλικά: Madeleine (1 Δεκεμβρίου 1443 - 21 Ιανουαρίου 1495) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βιάνα. Έγινε αντιβασίλισσα της Ναβάρας κατά την ανηλικότητα των τέκνων της (1479-94).

Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού & βασιλιά της Νάπολης.

Γεννήθηκε στο Τουρ και αρχικά είχε μνηστευθεί με τον Λαδίσλαο Ε΄ των Αψβούργων βασιλιά της Ουγγαρίας, αλλά αυτός -ενώ προετοιμαζόταν για τον γάμο- απεβίωσε 17 ετών αιφνίδια. Διαδόθηκε η φήμη ότι τον δηλητηρίασαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι,αλλά τον 20ό αιώνα αποκαλύφθηκε ότι η αιτία του τέλους του ήταν η λευχαιμία.

Τελικά παντρεύτηκε τον διάδοχο της Ναβάρρας, γιο της Ελεονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσα της Ναβάρρας. Όμως ο σύζυγός της απεβίωσε το 1470, ο πεθερός της Γκαστόν Δ΄ κόμης του Φουά το 1472  και η πεθερά της το 1479. Έτσι ο γιος της Μαγδαληνής, ο Φραγκίσκος-Φοίβος, κληρονόμησε την κομητεία του Φουά όταν ήταν 5 ετών και μετά το βασίλειο της Ναβάρρας 12 ετών. Τότε η Μαγδαληνή ανέλαβε την αντιβασιλεία, ως το 1483 που ο γιος της απεβίωσε 17 ετών. Τον διαδέχθηκε η κόρη της Αικατερίνη, στην οποία η Μαγδαληνή συνέχισε να είναι αντιβασίλισσα, ως το 1494. Κατά την αντιβασιλεία της πιέστηκε να πολεμήσει τον Ιωάννη των Φουά, υποκόμη του Ναρμπόν, αδελφό του άνδρα της, όταν διεκδίκησε τη Ναβάρα ως ο άρρην κληρονόμος του Φραγκίσκου-Φοίβου. Το 1494 την πήρε όμηρο ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας, γαμπρός του Ιωάννη.

Η Μαγδαληνή απεβίωσε το 1495 στην Παμπλόνα και το τέλος της προκάλεσε νέες συγκρούσεις. Το 1498 απεβίωσε ο ανιψιός της Κάρολος Η΄ της Γαλλίας και το 1522 η αδελφή του Άννα της Γαλλίας: οι τρεις τους ήταν οι τελευταίοι απόγονοι του κύριου κλάδου των Βαλουά. Τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας (βασ. 1498-1515) διαδέχθηκε ο κλάδος των Βαλουά-Ανγκουλέμ και μετά ο Ερρίκος Δ΄, απόγονος της Μαγδαληνής.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1461 τον Γκαστόν των Φουά πρίγκιπα της Βιάνα και είχε τέκνα:
 Φραγκίσκος-Φοίβος 1467-1483, βασιλιάς της Ναβάρρας, απεβίωσε 16 ετών.
 Αικατερίνη 1468-1517, βασίλισσα της Ναβάρρας suo jure, παντρεύτηκε τον Ιωάννη κύριο του Αλμπρέ.
 Ερρίκος Β΄ των Αλμπρέ 1503-1555, βασιλιάς της Ναβάρρας.
 Ιωάννα του Αλμπρέ 1528-1572, βασίλισσα της Ναβάρρας, παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο δούκα των Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ και μετά τον Αντώνιο των Βουρβόνων δούκα του Βαντόμ.
 Ερρίκος Β΄ των Βουρβόνων 1553-1610, βασιλιάς της Ναβάρρας και, ως Δ΄, της Γαλλίας.

Παραπομπές

Πηγές
 Fletcher, Stella (2013). The Longman Companion to Renaissance Europe, 1390-1530. Routledge.
 Anthony, R. (1931). Identification et Étude des Ossements des Rois de Navarre inhumés dans la Cathédrale de Lescar [Identification and Study of the Bones of the Kings of Navarre buried in the Cathedral of Lescar] (PDF). Archives du Muséum, 6e series (in French). VII. Masson et Cie.

Οίκος των Βαλουά
Κλεισορρεύματα Αιτωλοακαρνανίας

Τα Κλεισορρεύματα είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 40 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα νότια της λίμνης Λυσιμαχίας. Απέχει 13,5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Αγρίνιο, νοτιοανατολικά από το χωριό περνάει η ΕΟ Αντιρρίου - Αγρινίου ενώ συνορεύει δυτικά με το Μπρέσιακο και ανατολικά με τον Άγιο Γεώργιο. Η παλιά του ονομασία είναι Μπρέσακο και έτσι αναφέρεται το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ωλενείας. Το 1927 μετονομάζεται σε Κλεισόρεμα και το 1940 διορθώνεται σε Κλεισορρεύματα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο και το Μπρέσιακο αποτελούν την τοπική κοινότητα Κλεισορρευμάτων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγγελοκάστρου του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 288 κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Αγρινίου
Μπρέσιακο Αιτωλοακαρνανίας

Το Μπρέσιακο είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 100 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα νότια της λίμνης Λυσιμαχίας. Απέχει 15 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Αγρίνιο και συνορεύει ανατολικά με τα Κλεισορρεύματα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα  Κλεισορρευμάτων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο και τα Κλεισορρεύματα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κλεισορρευμάτων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγγελοκάστρου του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 64 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Δ37-Λυσιμαχία-Πυροφυλάκιο-Μπρέσιακο από τον ιστότοπο https://el.wikiloc.com

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Αγρινίου
Έμιλυ Κολιανδρή

Η Έμιλυ Κολιανδρή (Λεμεσός, 18 Σεπτεμβρίου 1979) είναι Ελληνοκύπρια ηθοποιός.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου το 1979. Σε ηλικία 18 ετών έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου όπου και πέρασε, ενώ ολοκλήρωσε τις σπουδές της το 2000. Μετά το τέλος των σπουδών της ξεκίνησε να εργάζεται ως ηθοποιός κυρίως στο θέατρο. Το 2003 έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο συμμετέχοντας στην ταινία Μια υπέροχη μέρα. Ακολούθησε μία ακόμη κινηματογραφική συμμετοχή στη ταινία Η σκόνη που πέφτει, την αμέσως επόμενη χρονιά.

Το 2006 ξεκίνησε να εργάζεται στην τηλεόραση. Οι πρώτες της συμμετοχές ήταν στις σειρές Ήρθε κι έδεσε και Safe Sex TV Stories. Ακολούθησαν διάφορες συμμετοχές στις σειρές Εντιμότατοι κερατάδες, Τυφλόμυγα, Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα και Καρυωτάκης. Ευτυχισμένοι Μαζί  Μία από τι πιο γνωστές της συμμετοχές στην τηλεόραση ήταν στη σειρά Τέσσερις σε σενάριο και σκηνοθεσία Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Από το 2012 μέχρι το 2015 έλαβε μέρος σε διάφορες κυπριακές καθημερινές σειρές. Τη σεζόν 2012-2013 πρωταγωνίστησε στη σειρά Εκείνο το καλοκαίρι, την επόμενη σεζόν στη σειρά Όνειρο Ήταν ενώ από το 2014 μέχρι το 2015 στη σειρά Το δαχτυλίδι της φωτιάς.

Τη σεζόν 2019-2020 πρωταγωνιστεί στην δραματική σειρά Έρωτας Μετά ερμηνεύοντας το ρόλο της Ηλέκτρας Δούκα.

Το 2021 έπαιξε στην σειρά 42°C.

Τη σεζόν 2021-2022 συμμετείχε στη σειρά Τα Καλύτερα μας Χρόνια.

Τη σεζόν 2022-2023 πρωταγωνιστεί στην σειρά Κάνε ότι Κοιμάσαι στο ΕΡΤ1

Προσωπική ζωή 
Το 2002 έκανε σχέση με τον ηθοποιό Χρήστο Λούλη και έξι χρόνια αργότερα, το 2008, παντρεύτηκαν. Έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, τον Αλέξανδρο (γενν. 2011) και τη Σμαράγδα (γενν. 2015).

Παραπομπές

Κύπριοι ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κύπριοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κύπριοι ηθοποιοί τηλεόρασης
Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Λευκή της Ναβάρρας, βασίλισσα της Καστίλης

Η Λευκή, γαλλ. Blanche (1133 - 12 Αυγούστου 1156) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν πριγκίπισσα της Ναβάρρας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Γαλλίας.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Γκαρθία Ραμίρεθ της Ναβάρρας και της πρώτης συζύγου του Μαργαρίτας του Λ'Αιγκλ, κόρης του Γιλβέρτου κυρίου του Λ'Αιγκλ.

Παντρεύτηκε τον Σάντσο Γ΄, τότε διάδοχο του πατέρα του Αλφόνσου Ζ΄ της Καστίλης. στο Καρριόν δε λος Κόνδες της Παλένθια, αφού ταξίδεψε από την Καλαόρρα του Λογρόνιο. Ο γάμος κανονίστηκε για να εξασφαλίσει στενότερες σχέσεις του Λεόν-Καστίλης με τη Ναβάρρα. Όπως ήταν η παράδοση, η Λευκή επικύρωνε έγγραφα με τον άνδρα της, έτσι η δράση της μπορεί να ανιχνευθεί ως το 1155.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1151 τον Σάντσο Γ΄ των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης και είχε τέκνο:
 Αλφόνσος Η΄ 1155-1214, βασιλιάς της Καστίλης.

Παραπομπές

Πηγές
 Gonzalez, Julio (1960). El reino de Castilla en la epoca de Alfonso VIII, vol. 1. Madrid: CSIC Escuela de Estudios Medievales. p. 145, note 37.
 Serrano, Luciano (1935). El Obispado de Burgos y Castilla, primitiva desde el siglo V al XIII, vol. 2. Madrid: Instituto de Valencia de Don Juan. p. 43, note 4. Retrieved 24 February 2018.
 Reilly, Bernard F. (1998), The Kingdom of León-Castilla under King Alfonso VIII (1126-1157), Philadelphia, University of Pennsylvania Press, p. 112.

Ινφάντας της Ναβάρρας
Οίκος των Χιμένεθ
Βασίλισσες της Καστίλλης
Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας

Η Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας (Ιταλική : Citta metropolitana di Catania) είναι μία από τις Μητροπολιτικές Πόλεις της Ιταλίας στην ανατολική Σικελία. Η πρωτεύουσα της είναι η Κατάνια, αντικατέστησε την παλιότερη Επαρχία της Κατάνιας με διοικητική μεταρρύθμιση (15 Αυγούστου 2015), περιέχει άλλους 57 Δήμους.
Η Μητροπολιτική Πόλη συνορεύει στα ανατολικά με το Ιόνιο Πέλαγος, στα βόρεια με την Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας, στα δυτικά με την Επαρχία της Έννας και την Επαρχία της Καλτανισσέττα και στα νότια με την Επαρχία των Συρακουσών και την Επαρχία της Ραγκούζας. Στην Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας βρίσκεται το μεγαλύτερο ενεργό Ηφαίστειο στην Ευρώπη, η Αίτνα.

Κύριοι Δήμοι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας 

Μητροπολιτικές πόλεις της Ιταλίας
Καμαρούλα Αιτωλοακαρνανίας

Η Καμαρούλα είναι ημιορεινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 170 μέτρων.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Καμαρούλα βρίσκεται βορειοδυτικά της λίμνης Τριχωνίδας σε απόσταση 5 χλμ. ανατολικά του Αγρινίου. Είναι κτισμένη στα δυτικά του χείμαρρου Ερμίτσα, ανάμεσα στα χωριά Κοκκινοπύλια (ΝΔ.) και Σχίνο (ΒΑ.) και μέσα από αυτό περνάει η ΕΟ Αγρινίου - Καρπενησίου. Η γύρω περιοχή επί τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι Τούρκου αγά το οποίο, αν και "Εθνική Γαία", μετά την απελευθέρωση έγινε κτήμα του οπλαρχηγού της Βελάουστας (σημερινό Πυργί) Γιαννάκη Στάικου, όπου κτηνοτρόφοι από τα Κρυονέρια Αιτωλοακαρνανίας (Κουτουλίστα) έβοσκαν το χειμώνα τα ζώα τους. Το 1924 με τον νόμο απαλλοτρίωσης "βακουφιών" και "τσιφλικιών" για  αποκατάσταση ακτημόνων το κτήμα αγοράζεται από ομάδα κατοίκων της Κουτολίστας οι οποίοι μετά από επιμέτρηση και σχεδίασή του διανέμεται στους δικαιούχους.

Διοικητικά 
Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός και περιλαμβάνεται στις απογραφές από το 1940 ως μέρος της του δήμου Αγρινίου και το 1963 στο ΦΕΚ 66Α - 22/05/1963 όταν ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τα Κοκκινοπύλια αποτελούν την τοπική κοινότητα Καμαρούλας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 785 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 595.

Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Καμαρούλας
Η Κοινότητα  συστάθηκε στις 22 Μαΐου 1963 με με την απόσπαση του οικισμού Καμαρούλα από το δήμο Αγρινίου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Λειτούργησε ως κοινότητα ως το 1998, οπότε καταργήθηκε και προσαρτήθηκε στο δήμο Αγρινίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Λάλικα και Καμαρούλα από τον ιστότοπο https://web.archive.org/web/20190929182257/http://odamianos.blogspot.com/
 Καμαρούλα Αγρινίου στο https://www.youtube.com

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Αγρινίου
Όμιλος Πετοσφαίρισης Χαλκίδας

Ο Όμιλος Πετοσφαίρισης Χαλκίδας (Ο.ΠΕ.Χ.) ιδρύθηκε το 2012,  και αποτελεί την φυσική συνέχεια του τμήματος πετοσφαίρησης της  Α.Γ.Ε.Χ.  Η ανεξαρτητοποίηση του τμήματος  ήταν επιθυμία  όλων των παραγόντων της Επιτροπής Volleyball της  Α.Γ.Ε.Χ. , οι οποίοι επί πολλά έτη επιθυμούσαν την αυτόνομη ύπαρξη του τμήματος για την καλύτερη    

υποστήριξη και ανάπτυξη του. Ο Όμιλος Πετοσφαίρισης Χαλκίδας (Ο.ΠΕ.Χ.) έχει την έδρα του Κλειστό Γυμναστήριο ΔΑΚ ¨Μελίνα Μερκούρη¨ και διαθέτει αναπτυξιακά και αγωνιστικά τμήματα.    

Μέσα στην πολυετή αυτή πορεία, αναδείχθηκαν αρκετοί αθλητές που τίμησαν και τιμούν με την παρουσία τους τον χώρο του αθλήματος. Ιδιαίτερα επιτυχημένη καριέρα έκαναν αθλητές που αναδείχθηκαν από τον Ο.ΠΕ.Χ. τις πρώτες δύο δεκαετίες, όπως οι νυν προπονητές των αναπτυξιακών - αγωνιστικών τμημάτων του συλλόγου Χρήστος Αδάμ (Ιωνικός Ν.Φ. - ΑΕΚ, 1 φορά Κυπελλούχος Ελλάδος - συμμετοχή με Εθνική Εφήβων σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα) και Σοφία Ιορδανίδου (4 φορές Πρωταθλήτρια και 1 Κυπελλούχος Ελλάδος με Πανελλήνιο και ΠΑΟ, 3 φορές MVP, καριέρα σε Γαλλία και Ιταλία – συμμετοχή με Εθνική Γυναικών στους Ολυμπιακούς αγώνες 2004) καθώς και ο Θανάσης Μιχαλόπουλος (Κυπελλούχος Ευρώπης με Ολυμπιακό – συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 με Εθνική ομάδα Beach Volley). Τη σκυτάλη μετά το 2000 πήραν οι Κώστας Ταμπουρατζής (Ολυμπιακός – Εθνική Ανδρών), Άννα-Μαρία Σπανού και Πένυ Λάιου, που αγωνίστηκαν ή αγωνίζονται σε ομάδες Α1 & Α2 κατηγορίας, φτάνοντας στις μέρες μας στους Οδυσσέα Αδάμ (Φοίνικας Σύρου), Λυδία Αδάμ (Ηρακλής Κηφισιάς – Αμαζόνες Ν. Ερυθραίας),  Φάνη Ρουσόπουλο (ΠΑΟ - Εθνική Εφήβων) καθώς  και τους Αφους Μανδηλάρη (Εθνική Ομάδα Beach Volley).

Ο σύλλογος ανήκει στην ΕΣΠΑΑΑ (Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Αθήνας & Ανατολικής. Αττικής) και συμμετέχει στα αναπτυξιακά και Εθνικά πρωταθλήματα της Ένωσης όπου και πρωταγωνιστεί.

Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης
Αθλητικοί σύλλογοι Εύβοιας
Θηβάσιο

Το Θηβάσιο (τουρκικά: Söğüt, Σογούτ) είναι μια πόλη και επαρχία της επαρχίας Μπιλετσίκ της Τουρκίας. Βρίσκεται στην περιοχή του Μαρμαρά στα βορειοδυτικά της χώρας, με έκταση 599 τ.χλμ. Συνορεύει με την επαρχία Μπιλετσίκ στα δυτικά, την επαρχία Γκιολπάζαρι στα βόρεια, την επαρχία Ινχισάρ στα βορειοανατολικά, την επαρχία Τεπέμπασι (της επαρχίας Εσκίσεχιρ) στα νοτιοανατολικά και το Μποζουγιούκ στα νοτιοδυτικά. Η επαρχία Θηβασίου έχει 23 χωριά.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2000 η πόλη είχε πληθυσμό 21.012 κατοίκων, αλλά σύμφωνα με εκτίμηση του 2010 ο πληθυσμός είχε υποχωρήσει στους 19.425 κατοίκους.

Το Θηβάσιο είναι γνωστό ως η πρωτεύουσα του κράτους του Ερτογρούλ Γαζή και παραλληλα υπήρξε ως η πρώτη πρωτεύουσα του Εμιράτου του Οσμάν, που αργότερα μετασχηματίστηκε στην Οθωμανική αυτοκρατορία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Τουρκίας
13ος αιώνας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Δογρή Αιτωλοακαρνανίας

Η Δογρή είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 20 μέτρων.

Γεωγραφία - Ιστορία 
Η Δογρή βρίσκεται στις βόρειες όχθες της λίμνης Τριχωνίδας, σε απόσταση μόλις 17 χλμ. Α. του Αγρινίου και 13,5 Δ.-ΒΔ. από το Θέρμο. Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Αγρινίου - Θέρμου, το οποίο είναι κτισμένο ανάμεσα στην Παντάνασσα (Δ.) και τη Βαρειά (Α.-ΝΑ.). Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το παλιό όνομά του από την εποχή της τουρκοκρατίας είναι "Ντουγρί" που στα τουρκικά σημαίνει ευθεία. Στην περιοχή της Δογρής όπως και της γειτονικής Βαρειάς υπάρχουν αρκετές τουριστικές μονάδες εστίασης και διαμονής. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Νερομάννας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Νερομάννα, τη Βαρειά και το Κρύο Νερό αποτελούν την τοπική κοινότητα Νερομάννας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 136 κατοίκους.

Απογραφές πληθυσμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Δογρή από τον ιστότοπο του Γυμνασίου Παραβόλας\
 Ο πύργος Μουχτάρ ή Πύργος Μουχταρίνας από τον ιστότοπο Καστρολόγος

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Αγρινίου
Γενικές εκλογές του Τουβαλού (2019)

Γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στο Τουβαλού στις 9 Σεπτεμβρίου 2019.  Τριάντα επτά ήταν οι υποψήφιοι για το Κοινοβούλιο, δυο από τους οποίους ήταν γυναίκες : η Βαλίσι Αλιμάου, που ήταν υποψήφια στην περιφέρεια Νουκουφετάου, και η Πουακένα Μπόουρχαμ που ήταν υποψήφια για δεύτερη φορά στην περιφέρεια Νούι.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 2019 ο Καουσέα Νατάνο εξελέγη πρωθυπουργός του Τουβαλού με κοινοβουλευτική πλειοψηφία από 10 βουλευτές. Ο Σαμιουέλου Τίο εξελέγη πρόεδρος του Κοινοβουλίου.

Εκλογικό σύστημα 
Τα 15 μέλη του Κοινοβουλίου εξελέγησαν σε οκτώ περιφέρειες, χρησιμοποιώντας το σύστημα της ονομαστικής ψηφοφορίας. Επτά νησιά έχουν δυο εκλογικές περιφέρειες ενώ το νησί Νουκουλαελάε (Nukulaelae) αποτελεί μια μοναδική περιφέρεια. Δεδομένου ότι δεν υφίστανται επισήμως πολιτικά κόμματα, όλοι οι υποψήφιοι κατεβαίνουν στις εκλογές ως ανεξάρτητοι.

Αποτελέσματα 
Στο νησί Νουκουφετάου ο τελευταίος πρωθυπουργός, Ενέλε Σοποάγκα, ανανέωσε την θητεία του στο Κοινοβούλιο. Ωστόσο, οι Σατίνι Μανουέλα, Ταουκελίνα Φινικάσο και Μαατία Τοάφα, οι οποίοι ήταν υπουργοί, δεν ανανέωσαν την θητεία τους. Εξελέγησαν επτά νέα μέλη στο Κοινοβούλιο.

Οι υποψήφιοι που επανεξελέγησαν σημειώνονται με * (αστερίσκο). Οι υποψήφιοι με έντονα γράμματα εξελέγησαν ως μέλη του κοινοβουλίου.

Παραπομπές 

2019
Τουβαλου
Γκιόργκι Γκαχάρια

Ο Γκιόργκι Γκαχάρια (Giorgi Gakharia, γεωργιανά : გიორგი გახარია ; γενν. 19 Μαρτίου 1975) είναι Γεωργιανός πολιτικός, πρωθυπουργός της Γεωργίας  από τις 8 Σεπτεμβρίου 2019 ως τις 18 Φεβρουαρίου 2021. Στις 13 Νοεμβρίου 2017 ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών της Γεωργίας. Τον Μάιο του 2019 διορίστηκε γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2019 επιλέχθηκε για πρωθυπουργός της χώρας.

Σπουδές 
Το 1992-1994 ο Γκαχάρια σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Ιβάνε Τζαβακισβίλι (Ivane Javakhishvili) στην Τιφλίδα, στο Τμήμα Ιστορίας. Το 1994-1999 σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ της Μόσχας, από όπου έλαβε μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες..  Το 2002-2004 έκανε μεταπτυχιακό στην Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 2006-2009 ήταν λέκτορας Εφαρμοσμένης Βιοτεχνολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας.

Επιχειρηματική δραστηριότητα 
Από τον Μάιο 2004 έως τον Νοέμβριο 2008 ο Γκαχάρια εργάστηκε ως γενικός διευθυντής στην εταιρεία SFK Group. Από τον Νοέμβριο 2008 έως τον Φεβρουάριο 2013 εργάστηκε ως διευθυντής στο τμήμα Germany GR & Business Development της εταιρείας Lufthansa Service Holding AG. (LSG, Frankfurt am Main), στα παραρτήματά της στην Ανατολική Ευρώπη και στην Ρωσία.

Πολιτική καριέρα 

Ο Γκαχάρια ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα τον Μάρτιο του 2013, όταν έγινε ο συνήγορος επιχειρήσεων της Γεωργίας, υπηρετώντας ως τον Ιούλιο του 2016. Από τον Δεκέμβριο του 2014 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Γκαχάρια ήταν γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών και από τις 27 Νοεμβρίου 2016 μέχρι τις 13 Νοεμβρίου 2017 ήταν υπουργός Οικονομικών και Βιώσιμης Ανάπτυξης της Γεωργίας. Στις 13 Νοεμβρίου 2017 έγινε υπουργός Εσωτερικών, θέση στην οποία διορίστηκε από τον τότε πρωθυπουργό της χώρας. Μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του ως πρωθυπουργού, στις 8 Σεπτεμβρίου 2019 το κόμμα του Γκαχάρια κέρδισε την κοινοβουλευτική ψήφο εμπιστοσύνης με 98 ψήφους υπέρ και χωρίς αρνητικές ψήφους

Παραπομπές 

 https://www.reuters.com/article/us-georgia-politics-premier-idUSKCN1VO0IG
 http://police.ge/en/ministry/the-minister-and-his-deputies/giorgi-gaxaria
 https://twitter.com/MIAofGeorgia/status/998569569949233158
 https://www.bbc.com/news/world-europe-48727133
 https://eurasianet.org/controversial-minister-slated-to-be-georgias-next-pm

Πρωθυπουργοί της Γεωργίας
Αδελαΐδα του Βαλουά

Η Αδέλα των Βαλουά, (Γαλλική γλώσσα : Adele, 1012 - 1089) ήταν κόρη του κόμη των περιοχών Βαλουά, Μοντιντιέ, Βεξάν, Αμιάν & Ταρντενουά. Με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Βερμαντουά και μετά του Μπλουά. Ήταν κόρη του Ραλφ Δ΄ του Βαλουά κόμη των περιοχών Βαλουά, Μοντιντιέ, Βεξάν, Αμιάν & Ταρντενουά και της Αδέλας, κόμισσας του Μπαρ-συρ-Ωμπ &  Βιτρύ-αν-Περουά. 
Παντρεύτηκε πρώτα τον Ερβέρτο Δ΄ των Καρολιδών κόμη του Βερμαντουά και είχε τέκνα:

Αδελαΐδα, κόμισσα του Βερμαντουά απεβ. π.1122, κόμισσα του Βερμαντουά & Βαλουά, παντρεύτηκε πρώτα τον Ούγο των Καπετιδών (που έγινε κόμης του Βερμαντουά jure auxoris) και μετά τον Ρενώ Β΄ κόμη του Κλερμόν-αν-Μπωβαιζί.
Όδων του Βερμαντουά απεβ. μετά το 1085, κόμης του Βερμαντουά.

Το 1080 απεβίωσε ο Ερβέρτος Δ΄ και η Αδέλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Θεοβάλδο Γ΄, κόμη του Μπλουά, του Μω & της Τρουά. Για τον Θεοβάλδο Γ΄ ήταν ο 2ος γάμος, από τον 1ο γάμο είχε γιο τον Στέφανο κόμη του Μπλουά. Η Αδέλα είχε τέκνα:

Φίλιππος, επίσκοπος του Σαλόν-συρ-Μαρν.
Όντο Ε΄ του Τρουά απεβ. 1093, κόμης της Τρουά, Μω (με το Βιτρύ-λε-Φρανσουά).
Ούγος Α΄ της Καμπανίας π.1074-π.1125, κόμης της Καμπανίας.
Αβίζα, παντρεύτηκε τον Στέφανο των Ρεν, κόμη του Τρεγκιέ.

Παραπομπές

Πηγές

Evergates, Theodore (2007). The Aristocracy in the Count of Champagne, 1100-1300. University of Pennsylvania Press.
Bautier, Robert-Henri (1985). "Anne de Kiev, Reine de France, et la Politique Royale au XIe Siècle: Étude Critique de la Documentation". Revue des Études Slaves (in French). 57 (4): 539–564.
Morin, Stéphane (2010). Trégor, Goëlo, Penthièvre. Le pouvoir des Comtes de Bretagne du XIIe au XIIIe siècle. Presses Universitaires de Rennes.
Βελούχι Αιτωλοακαρνανίας

Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Βελούχι Ευρυτανίας

Το Βελούχι είναι πεδινός οικισμός του Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 50 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 3 χλμ. (οδηγικά) νοτιοδυτικά από το κέντρο του Αγρινίου. Είναι κτισμένο στον κάμπο του Αγρινίου, δίπλα στο Δοκίμιο και νότια του υπό αναστολή Κρατικού Αερολιμένα Αγρινίου. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως οικισμός το 1971 να απογράφεται στο δήμο Αγρινίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αγρινίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 66 κατοίκους.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Αγρινίου
Χάιμε Λορέντε

Ο Χάιμε Λορέντε Λόπεζ (Μούρθια, 12 Δεκεμβρίου, 1991) είναι Ισπανός ηθοποιός θεάτρου και τραγουδιστής, γνωστός για τους ρόλους του ως «Ντένβερ» στη σειρά La casa de papel (2017-2021) και ως «Νάνο» στη σειρά Elite (2018 -2019), και τα δυο από το Netflix.

Βιογραφία 
Ο Λορέντε γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη Μούρθια που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της Ισπανίας. Έχει μια μεγαλύτερη αδερφή που ονομάζεται Τζούλια. Εκπαιδεύτηκε στην υποκριτική στη σχολή Escuela Superior de Arte Dramático de Murcia και έχει μεταπτυχιακό στις προχωρημένες σπουδές από το UNIR. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα σύγχρονου χορού, αλλά πάντα του άρεσε η υποκριτική. 

Επίσης έχει εργαστεί ως μοντέλο για διάφορες μάρκες όπως η Amazzo ή η Bulgari.

Δημοσιευμένα έργα 
Εκτός από την υποκριτική, ο Λορέντε έχει εκδώσει ένα βιβλίο με τίτλο «A propósito de tu boca» (2019), μια συλλογή ποιημάτων που ξεκίνησε να γράφει στο γυμνάσιο.

Προσωπική ζωή 
Στα γυρίσματα του La casa de papel γνώρισε την Μάρτα, υπεύθυνη γκαρνταρόμπας της σειράς, με την οποία ξεκίνησε σχέση στις αρχές του 2021. Τον Νοέμβριο του 2021 έγιναν γονείς ενός κοριτσιού ονόματι Αμάια. 

Παλιότερα, ήταν σε σχέση με την ηθοποιό Μαρία Πεδράθα, τη σύντροφό του στις πρώτες σεζόν του La casa de papel και του Elite μεταξύ του 2018 και τα τέλη του 2020.

Μουσική

Τραγούδια 

 2020 : Corazón 
 2020 : Acércate 
 2021 : Mirando al Sol
 2021 : Saturday
 2022 : El Chaval
 2022 : Lengua de Gata

Άλμπουμ 

 2022 : La Noche

Συνεργασίες 

 2020 : Romance (El Cid) : σε συνεργασία με Deva, Natos y Waor
 2021 : Sra Smit : σε συνεργασία με Milena Smit
 2022 : Guapo y Loco : σε συνεργασία με Natos y Waor

Διακρίσεις

Υποψηφιότητες 

 2018 : Βραβείο της Ένωσης Ισπανών Ηθοποιών : Απόδοση σε μικρότερο ανδρικό ρόλο
 2019 :  Βραβείο της Ένωσης Ισπανών Ηθοποιών : Β' Ανδρικός ρόλος

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  (στα αγγλικά). 

Ισπανοί ηθοποιοί
Τραγουδιστές
Ράπερ
Μιστερμπιάνκο

Το Μιστερμπιάνκο (Σιτσιλιάνικα : Mustarjancu που μεταφράζεται ως "λευκός ναός") είναι πόλη στην Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας στην Ιταλική Περιφέρεια Σικελία στην βόρεια Ιταλία. Η έκταση της πόλης είναι 37.68 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ο πληθυσμός 49.992 κάτοικοι και η πυκνότητα του πληθυσμού 1.300 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (Απογραφή 01-01-2018). Βρίσκεται περίπου 160 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Παλέρμο και περίπου 6 χιλιόμετρα δυτικά από την Κατάνια. Το όνομα του οικισμού προέρχεται από ένα παλιότερο τοπικό μοναστήρι που ανήκε στο Τάγμα των Δομινικανών, οι μοναχοί φορούσαν λευκά ενδύματα. 

Το μοναστήρι και ο οικισμός ισοπεδώθηκαν από μια καταστροφική έκρηξη του γειτονικού Ηφαιστείου Αίτνα (1669), ένας νέος οικισμός οικοδομήθηκε στο πρώην προάστιο της Μιλίκιας. Το Μιστερμπιάνκο ήταν ένας μικρός οικισμός μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, αυξήθηκε ταχύτατα λόγω της εγκατάστασης στην περιοχή μίας βιομηχανικής μονάδας, ο πληθυσμός αυξήθηκε από 18.836 (1971) σε 40.785 κατοίκους (1991). Ο πληθυσμός συνέχισε να αυξάνεται καθώς έφτασαν νέοι κάτοικοι από τα ακριβά προάστια της Κατάνιας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ISTAT
Κοινότητα του Μιστερμπιάνκο

Πόλεις της Σικελίας
Δήμοι της Μητροπολιτικής πόλης της Κατάνιας
Γιαννούζι Αιτωλοακαρνανίας

Το Γιαννούζι είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 51 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Το Γιαννούζι βρίσκεται σε απόσταση 3 χλμ. νότια από το κέντρο του Αγρινίου και αποτελεί προάστιό του. Χαρακτηριστικό του είναι η μεγάλη συγκέντρωση εστιατορίων και κοσμικών κέντρων. Στα νότια και προς τα Στρογγυλαίικα (ΝΑ.) είναι το Γενικό Νοσοκομείο Αγρινίου. Στα Ν.-ΝΔ. του χωριού και προς τη λίμνη Λυσιμαχία είναι η βυζαντινή εκκλησία της Αγίας Τριάδος του Μαύρικα που χρονολογείται γύρω στον 9ο αιώνα και έχει χαρακτηριστεί από το 1969 ως αρχαίο μνημείο.

Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως οικισμός το 1961 να απογράφεται στο δήμο Αγρινίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αγρινίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 447 κατοίκους.

Απογραφές πληθυσμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 O "Δημοτικός Λαχανόκηπος" του Δήμου Αγρινίου στο Γιαννούζι Αγρινίου
Η Αγία Τριάδα του Μαύρικα από τον ιστότοπο της εφημερίδας Η Νέα Εποχή

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Αγρινίου
Ελισάβετ της Αυστρίας, δούκισσα της Λωρραίνης

Η Ελισάβετ της Αυστρίας ή Ελισάβετ της Λωρραίνης, (γερμανικά: Elisabet, περί το 1285 - 19 Μαΐου 1353) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας, με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης και αντιβασίλισσα για λογαριασμό του γιου της Ροδόλφου.

Βιογραφία

Ήταν η τρίτη κόρη και το δέκατο από τα δώδεκα παιδιά του Αλβέρτου Α΄ της Γερμανίας & δούκα της Αυστρίας και της Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρης του Μάινχαρτ, δούκα της Καρινθίας. Τα αδέλφια της ήταν ο Ροδόλφος Α΄ της Βοημίας, ο Φρειδερίκος Α΄ της Αυστρίας, ο Λεοπόλδος Α΄ της Αυστρίας, ο Αλβέρτος Β΄ της Αυστρίας, ο Όθων της Αυστρίας, η Αγνή της Αυστρίας και η Άννα της Αυστρίας, Mαργραβίνα του Βρανδεμβούργου. Η Ελισσάβετ αρραβωνιάστηκε σε μικρή ηλικία έναν από τους γιους του βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππου του Ωραίου, ο πατέρας της ωστόσο ήθελε να πραγματοποιήσει ισχυρότερους δεσμούς με τη Γαλλία. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Ελισάβετ Ροδόλφος Α΄ της Βοημίας παντρεύτηκε την αδελφή του Φίλιππου του Ωραίου Λευκή της Γαλλίας, δούκισσα της Αυστρίας, μετά τον γάμο αυτό διαλύθηκε ο αρραβώνας της με έναν από τους γιους του Φιλίππου Δ΄. 

Μετά τη διάλυση του αρραβώνα η Ελισσάβετ παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Δ΄, δούκα της Λωρραίνης. Η γαμήλια συνθήκη υπεγράφει (6 Αυγούστου 1306) και ο γάμος έγινε την επόμενη χρονιά (1307). Με τον γάμο της η Ελισάβετ έγινε δούκισσα της Λωρραίνης, ο Φρειδερίκος Δ΄ βοήθησε τον αδελφό της Φρειδερίκο τον Ισχυρό να γίνει Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο σύζυγος της αιχμαλωτίστηκε στη "μάχη του Μάλντορφ" που πολεμούσε στο πλευρό του κουνιάδου του, τον ελευθέρωσε ο βασιλιάς της Γαλλίας. 
Ο Φρειδερίκος κληροδότησε τη Λωρραίνη στον γιο του Ροδόλφο και η Ελισάβετ έγινε αντιβασίλισσα για λογαριασμό του γιου τους (1329-1331). Ο Ροδόλφος παντρεύτηκε σε ηλικία μόλις 10 ετών την Ελεονώρα του Μπαρ, ο πεθερός του Εδουάρδος Α΄ του Μπαρ έγινε αντιβασιλέας στη θέση της μητέρας του. Η Ελισάβετ πέθανε στη Νανσύ πρωτεύουσα στο Δουκάτο της Λωρραίνης (19 Μάϊου 1453), τάφηκε σε κοιμητήριο σε μονή των Καρμηλιτών στο Τιρόλο.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1307 τον Φρειδερίκο Δ΄, δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα:

Ροδόλφος της Λωρραίνης 1320-1346, δούκας της Λωρραίνης.
Φρειδερίκος, κόμης του Λυνεβίλ, απεβ. νέος.
Μαργαρίτα απεβ. 1376, παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Σαλόν, κύριο του Ωμπερίβ, μετά τον Κορράδο κόμη του Φρίμπουργκ και έπειτα τον Ούλριχ κύριο του Ράππολτσταϊν.
Αγνή, πέθανε νέα.
Θεοβάλδος, πέθανε νέος.
Αλβέρτος, πέθανε νέος.

Παραπομπές

Πηγές

Bogdan, Henry (2007). La Lorraine des Ducs (in French). Perrin.

Οίκος των Αψβούργων
Δούκισσες της Λωρραίνης
Αλμπέρτο Μπονούτσι

Ο Αλμπέρτο Μπονούτσι (ιταλικά: Alberto Bonucci), (19 Μαΐου 1918 - 5 Απριλίου 1969), ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Μεταξύ του 1950 και του 1967 σκηνοθέτησε 53 ταινίες.

Ενδεικτική Φιλμογραφία 
Fugitive in Trieste (1951)
 Toto in Color (1952) 
 Neapolitan Carousel (1954)
 The Contessa's Secret (1954)
 Ladro lui, ladra lei (1958)
 Un mandarino per Teo (1960)
 Il Mattatore (1960)
 Blood and Roses (1960)
The Four Musketeers' (1963)
 The Mona Lisa Has Been Stolen'' (1966)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο

Παραπομπές 

Ιταλοί σεναριογράφοι
Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αικατερίνη των Βουρβόνων

Η Αικατερίνη, γαλλ. Catherine (7 Φεβρουαρίου 1559 - 13 Φεβρουαρίου 1604) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν πριγκίπισσα της Ναβάρρας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης.

Βιογραφία
Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Αντωνίου δούκα του Βαντόμ και της Ιωάννας Γ΄ των Αλμπρέ βασιλισσας της Ναβάρρας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1599 με τον Ερρίκο Β΄ δούκα της Λωρραίνης. Δεν απέκτησαν τέκνα. Το 1604 απεβίωσε η Αικατερίνη και ο Ερρίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα Γκοντζάγκα.

Παραπομπές

Πηγές
 Grintchenko, Marie-Hélène. (2009). Catherine de Bourbon (1559-1604): Influence politique, religieuse et culturelle d’une princesse calviniste. Paris: Honoré Champion. ISBN 978-2-7453-1866-4.

Πινακοθήκη

Οίκος των Βουρβόνων
Ινφάντας της Ναβάρρας
Γαλλίδες δούκισσες
Ελεονώρα της Αυστρίας, βασίλισσα της Πολωνίας

Η Ελεονώρα (γερμ. Eleonor, 21 Μαΐου 1653 - 17 Δεκεμβρίου 1697) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Ουγγαρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας και μετά δούκισσα της Λωρραίνης.

Βιογραφία
Η Ελεονώρα Μαρία Ιωσηφίνα ήταν η δεύτερη (1η από τον 3ο γάμο) κόρη του Φερδινάνδου Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της 3ης συζύγου του Ελεονώρας Γκοντζάγκα, κόρης του Καρόλου Β΄ του Νεβέρ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1670 τον Μιχαήλ Κορύμπουτ Βισνιοβιέτσκι της Πολωνίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Μιχαήλ Κορύμπουτ απεβίωσε το 1673.

Το 1678 η Ελεονώρα έκανε δεύτερο γάμο με τον Κάρολο Ε΄ της Λωρραίνης και είχε τέκνα:
 Λεοπόλδος 1679-1729, Δούκας της Λωρραίνης.
 Κάρολος Ιωσήφ 1680-1715, Αρχιεπίσκοπος & Πρίγκιπας-Εκλέκτορας του Τρηρ.
 Ελεονώρα της Λωρραίνης 1682.
 Ιωσήφ Ιννοκέντιος Εμμανουήλ 1685-1705.
 Φραγκίσκος Αντώνιος Ιωσήφ 1689-1715, Ηγούμενος του Μαλμεντύ και του Στάμπλο, αββαείων στη Λιέγη.

Παραπομπές

Πηγές
 Davies, Norman (1982). God's Playground:A History of Poland. Vol. I. Columbia University Press.
Lipp, Charles T. (2011). Noble Strategies in an Early Modern Small State: The Mahuet of Lorraine. University of Rochester Press.

Οίκος των Αψβούργων
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Δούκισσες της Λωρραίνης
Άγιος Νικόλαος Ημαθίας

Με την ονομασία  Άγιος Νικόλαος Ημαθίας αναφέρονται οι οικισμοί.
 Άγιος Νικόλαος Νάουσας Ημαθίας, οικισμός του δήμου Νάουσας.
 Άγιος Νικόλαος Βέροιας Ημαθίας, οικισμός του δήμου Βέροιας.
Ελένη Μπακοπάνου

Η Ελένη Μπακοπάνου, (γεν. 1954 στο Άργος) είναι Καναδή πολιτικός.

Η Μπακοπάνου ήταν μέλος του Φιλελεύθερου Κόμματος του Καναδά στη Βουλή των Κοινοτήτων τοθ Καναδά, εκπροσωπώντας την περιφέρεια Αουντσίκ από το 1997 έως το 2006 και την περιφέρεια Σαιν-Ντενί από το 1993 έως το 1997. Η Μπακοπάνου έχει διατελέσει σύμβουλος πολιτικής. Ήταν πρώην Βοηθός Αναπληρωτής Πρόεδρος όλων των Επιτροπών και πρώην κοινοβουλευτικός γραμματέας του Υπουργού δικαιοσύνης της χώρας (1997–1999). Η Μπακοπάνου ονομάστηκε κοινοβουλευτική γραμματέας του υπουργού κοινωνικής ανάπτυξης με ειδική έμφαση στην κοινωνική οικονομία στις 20 Ιουλίου 2004. Επίσης υπηρέτησε ως πρόεδρος της μόνιμης επιτροπής Ιθαγένειας και Μετανάστευσης, και αντιπρόεδρος της μόνιμης επιτροπής για την καναδική κληρονομιά.

Την άνοιξη του 2004 η Μπακοπάνου έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Πολιτική Πρόσληψη και Γυναίκες στην Εκλογική Διαδικασία. Υποστηρίζει ότι οι γυναίκες αντιμετωπίζουν ακόμα σοβαρά εμπόδια στο στόχο της πλήρης συμμετοχής στην δημόσια ζωή. Υποστηρίζει ότι οι γυναίκες που έχουν διαφορετικό χαρακτήρα για την προοδευτική πολιτική πρέπει να ενθαρρυνθούν περισσότερο να μπουν στην πολιτική.

Η Μπακοπάνου έχει αποφοιτήσει με πτυχίο μπάτσελορ στη πολιτική επιστήμη και ιστορία από το Πανεπιστήμιο ΜακΓκίλ, όπου εκεί σπούδασε και νομική. Είναι παντρεμένη με δύο παιδιά.

Η Μπακοπάνου συμμετείχε στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2008 αλλά δεν εξελέγη. 

Στις κεμπεκιανές γενικές εκλογές του 2012 ήταν υποψήφια στην εκλογική περιφέρεια Κρεμαζί για το Φιλελεύθερο Κόμμα του Κεμπέκ αλλά δεν εξελέγη.

Παραπομπές 

Καναδοί πολιτικοί