joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Μέρμηγκας

Ο Κωνσταντίνος Μέρμηγκας (1874-1942) ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου και πολιτικός του 20ού αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στον Κάμπο του Οιτύλου το 1874. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στην Καλαμάτα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας όπου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1895. Μετά από υποτροφία που κέρδισε σε διαγωνισμό μετέβη στην Γερμανία. Εκεί εξειδικεύτηκε στην χειρουργική και τη στρατιωτική υγειονομική. Επέστρεψε στην Αθήνα το 1903 και έγινε χειρουργός στο Α΄ Στρατιωτικό Νοσοκομείο και διορίστηκε υφηγητής της Χειρουργικής το 1905. Παραιτήθηκε από την ενεργό στρατιωτική υπηρεσία και διορίστηκε έκτακτος καθηγητής της Χειρουργικής Κλινικής του Εθνικού Πανεπιστημίου το 1915 και τακτικός καθηγητής της Εγχειριτικής και Τοπογραφικής Ανατομικής το 1922. Το 1935 έγινε καθηγητής της Χειρουργικής Κλινικής.

Ασχολήθηκε με την πολιτική και έγινε βουλευτής Λακωνίας το 1911, γερουσιαστής εκ μέρους του Πανεπιστημίου, της Ακαδημίας και των ανωτάτων σχολών το 1932. Εκλέχτηκε μέλος της Γερμανικής Ακαδημίας του Μονάχου το 1936 και πρόεδρος της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών (1923 - 1935). Διετέλεσε διορισμένος από τους Γερμανούς δήμαρχος Αθηναίων από τον Ιούνιο έως την 1η Αυγούστου 1941. Παραιτήθηκε όταν αντιλήφθηκε πως ήταν ανέφικτη η σωστή δράση του ως δήμαρχος.

Συνέγραψε αρκετές επιστημονικές εργασίες σχετικά με τη χειρουργική.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1942.

Το 2016 η εγγονή του, Καρολίνα Μέρμηγκα, δημοσίευσε το μυθιστόρημα «Ο Έλληνας Γιατρός» (Εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα), μυθιστοριογραφημένη βιογραφία του παππού της που παρακολουθεί από κοντά τα πραγματικά γεγονότα της ζωής του Κωνσταντίνου  Μέρμηγκα. Αποτέλεσμα εμπνευσμένης και καλά εμπεριστατωμένης έρευνας (το κείμενο συνοδεύεται από αναπάντεχες αλλά πολύτιμες υποσημειώσεις), το βιβλίο μνημονεύει δεκάδες πραγματικά πρόσωπα της Νεοελληνικής ιστορίας, γνωστά και άγνωστα, δίνοντας μια ολοζώντανη εικόνα της εποχής που έζησε και έδρασε ο Μέρμηγκας.

Παραπομπές

Πηγές 
 Κωνσταντίνος Μέρμηγκας - βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
 

Έλληνες χειρουργοί
Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Δήμαρχοι Αθηναίων
Βουλευτές Λακωνίας
Έλληνες Γερουσιαστές
Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

Το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (ΥΠΡΟΠΟ) δημιουργήθηκε στις 29  Αυγούστου 2018 από την κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα. Το Υπουργείο προέκυψε από την ανασύσταστη του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, και της μετονομασίας του σε Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. 

Στις 8 Ιουλίου του 2019 η επόμενη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη μετέφερε στο Υπουργείο και τις αρμοδιότητες του Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, το οποίο κατάργησε. 

Στις αρμοδιότητες του Υπουργείου περιλαμβάνονται η εσωτερική ασφάλεια, η καταπολέμηση του εγκλήματος και η ασφάλεια των συνόρων.

Ιστορία 
Το Εκτελεστικό του 1822 διόρισε πρώτο μίνιστρο επί της αστυνομίας τον Λάμπρο Νάκο.
 Στις 26 Ιουλίου 1985 με το Ν. 1558/1985 το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης καταργήθηκε και οι υπηρεσίες του συγκρότησαν τη Γενική Γραμματεία Δημόσιας Τάξης που υπήχθη στο Υπουργείο Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης.
 Στις 24 Απριλίου 1986 με το Π.Δ. 137/1986, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου, επανασυστάθηκε το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης με τη συγκρότηση της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Τάξης του Υπουργείου Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης σε αυτοτελές Υπουργείο.
 Στις 19 Σεπτεμβρίου 2007 με το Π.Δ. 205/2007, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης στο Υπουργείο Εσωτερικών και στις 25 Σεπτεμβρίου 2007 με το Π.Δ. 215/2007 οι υπηρεσίες του συγκρότησαν τη Γενική Γραμματεία Δημόσιας Τάξης.
 Στις 7 Οκτωβρίου 2009 με το Π.Δ. 184/2009, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, συνεστήθη το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη από υπηρεσίες που αποσπάστηκαν από τα Υπουργεία Εσωτερικών (Γενικές Γραμματείες Δημόσιας Τάξης και Πολιτικής Προστασίας) και Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής (Διεύθυνση Ασφάλειας Ναυσιπλοΐας, Γενική Γραμματεία Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής και Λιμενικό Σώμα).
Στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη μετονομάστηκε σε Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη.
Στις 27 Ιανουαρίου 2015 με το Π.Δ. 24/2015, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Εσωτερικών, το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης στο Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης.

Διατελέσαντες Υπουργοί 
2009-2012

2018-

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη

Αναφορές
Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων

Το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων δημιουργήθηκε το 2009 με τις υπηρεσίες του μέχρι τότε Υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών, καθώς και υπηρεσίες σχετικά με τα δημόσια έργα από το πρώην Υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων.

Το Υπουργείο έδρευε στην οδό Χ. Τρικούπη 182 στην Αθήνα και οι υπηρεσίες σχετικά με τις μεταφορές και τις επικοινωνίες στεγάζονταν στην οδό Αναστάσεως 2 στου Παπάγου.

Τον Ιούνιο του 2012, συγχωνεύτηκε με άλλα υπουργεία στο Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων και τον Ιανουάριο του 2015 με το Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού.

Τον Σεπτέμβριο του 2015 επανασυστάθηκε και υπουργός ήταν ο Χρήστος Σπίρτζης μέχρι τον Νοέμβριο του 2016.

Υπουργοί Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων

Υπουργοί Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων
Παναγιώτης Μπότασης

Ο Παναγιωτης Μπότασης ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1784 περίπου. Ήταν αδελφός του Γκίκα. Μαζί με τους Γεώργιο Πάνου και Αναστάσιο Ανδρούτσο εξέγειρε την Ύδρα. Το φθινόπωρο του 1823 πήγε με αποστολή ως ναύαρχος του στόλου των Σπετσών στο Μεσολόγγι και έμεινε εκεί μέχρι το 1824. Έγινε μέλος του Εκτελεστικού Σώματος. 

Πέθανε τον Οκτώβριο του 1824 στην Αθήνα.

Πηγές
 

Αγωνιστές του 1821
Π
Γιάννης Μαγκριώτης

Ο Γιάννης Μαγκριώτης (Στρυμωνικό Σερρών, 22 Μαΐου 1956) είναι Έλληνας φυσικός και βουλευτής ΠΑΣΟΚ. Ήταν Υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Επικοινωνιών.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1956 στο Στρυμονικό Σερρών. Είναι πτυχιούχος του Φυσικού Τμήματος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Κατείχε πλήθος πολιτικών και διοικητικών θέσεων:
 πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών του Φυσικού Τμήματος ΑΠΘ (1977-79)
 μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής των "Δημητρίων" (1978)
 μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣOΚ Θεσσαλονίκης (από το 1978)
 πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου της Φοιτητικής Ένωσης ΑΠΘ (1980-82)
 αναπληρωτής γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣOΚ (1984-87)
 ειδικός σύμβουλος του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης σε θέματα Πολιτισμού και Επικοινωνίας (1985-87)
 μέλος της επιτροπής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1986)
 γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣOΚ (1989-95)
 μέλος της διοίκησης του Εμπορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (1991-93)
 μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣOΚ (1994-95)
 δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Θεσσαλονίκης (1994-1998)
 βουλευτής Επικρατείας ΠΑΣΟΚ (1995)
 γραμματέας του Τομέα Ανάπτυξης και Οικονομίας της Κ.Ε. ΠΑΣOΚ (1996)
 βουλευτής ΠΑΣΟΚ Α' Θεσσαλονίκης (1996-σήμερα)
 Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης (1998-2000)
 Υφυπουργός Εξωτερικών (2001-2004)
 Υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων (2009-2012)

Πηγές 
 Βιογραφικό του Γιάννη Μαγκριώτη στο pasok.gr
 Προσωπική ιστοσελίδα
 Προσωπικό ιστολόγιο (blog)

Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Βουλευτές Α' Θεσσαλονίκης
Έλληνες υπουργοί Μακεδονίας-Θράκης
Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Έλληνες υφυπουργοί Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων
Αστραπόγιαννος

Ο Γιάννος «Αστραπόγιαννος» ήταν Έλληνας αρματωλός του 18ου αιώνα, κυρίαρχος της Δωρίδας στην Ρούμελη. Άκμασε για πολλά χρόνια (1760 - 1782), και λατρεύτηκε από τους υπόδουλους Έλληνες ως λαϊκός ήρωας, τιμωρός των Τούρκων, και ελευθερωτής. Η λαϊκή παράδοση τον θέλει γενναιόδωρο με τους φτωχούς και ανελέητο με τους ισχυρούς. Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης έγραψε ποίημα για τον Αστραπόγιαννο, ενώ το 1970 γυρίστηκε ταινία με τίτλο «Ο Αστραπόγιαννος», με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο, η οποία είναι βασισμένη στο θρύλο του αρματωλού, αλλά διαδραματίζεται σε άλλη εποχή.

Σήμερα, «αστραπόγιαννος» αποκαλείται μεταφορικά ένας έξυπνος άνθρωπος με ηγετικά χαρίσματα, που όμως είναι αντίθετος με το κατεστημένο και την ιεραρχία.

Βιογραφία 
Ο Γιάννος καταγόταν από την Αγία Ευθυμία Φωκίδας. Αρχικά ήταν πολεμιστής υπό τη σημαία των αδελφών Λάμπρου και Μήτρου Τσεκούρα, αργότερα του Βλαχαρμάτα Βέργου. Λόγω της ανδρείας του, αναγνωρίστηκε ως ο Αρχηγός της δικής του ομάδας πολεμιστών, με την οποία τρομοκράτησε τους Τούρκους. Οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να του παραχωρήσουν το αρματωλίκι της Δωρίδας. 

Όταν ο Οθωμανός δερβέναγας των Σαλώνων Μίρτζας βίασε μία γυναίκα από την επικράτεια του Αστραπόγιαννου, ο Γιάννος εξεστράτευσε εναντίον του Μίρτζα και κατέσφαξε αυτόν και όλους τους οπλοφόρους του.

Μετά από χρόνια στο αρματωλίκι και πολλές νίκες, βρήκε τραγικό θάνατο σε μάχη με τους Τούρκους στα Παλάτια της Δωρίδας. Είχε πληγωθεί θανάσιμα μετά από προδοσία, και διέταξε τον σύντροφό του Λαμπέτη να τον σκοτώσει, για να μην πέσει από χέρι Τούρκου.

Παραπομπές

Πηγές
 

Αρματολοί
Υπουργείο Οικονομικών (Ελλάδα)

Το Υπουργείο Οικονομικών (ΥΠ.ΟΙΚ.) είναι το κυβερνητικό τμήμα για τη δημοσιονομική πολιτική και το σχεδιασμό και την εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ελλάδας (έσοδα και δαπάνες της Γενικής Κυβέρνησης). 

Υπό την ευθύνη του βρίσκονται, μεταξύ άλλων, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (ΓΛΚ), οι Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμοί (Δ.Ε.Κ.Ο.), ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (Ο.Δ.ΔΗ.Χ.), η Διεύθυνση Διαχείρισης Δημόσιου Υλικού (ΔΔΔΥ), το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (Τ.Α.Ι.ΠΕ.Δ.) και οι αποκρατικοποιήσεις γενικότερα και η Ειδική Γραμματεία Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους. 

Είναι το 1ο στη σειρά τάξης των Υπουργείων, σύμφωνα με την Απόφαση Πρωθυπουργού Αριθ. Υ1/2019 (ΦΕΚ 2901/Β/9-7-2019). Από τις 9 Ιουλίου 2019, υπουργός είναι ο Χρήστος Σταϊκούρας.

Ιστορία 
Πρώτος Μινίστρος επί της Οικονομίας διορίστηκε ο Πανούτσος Νοταράς με απόφαση του Εκτελεστικού 1822. Το 1827 μρτατρέπεται σε Γραμματεία επί της Οικονομίας. Το 1863 ιδρύεται το Επί των Οικονομικών Υπουργείο. Mε τον Νόμο 3724 συνίσταται το Υπουργείο Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας στις 28 Απριλίου του 1910 με τα εξής τμήματα: Γεωργίας, Δασών, Εμπορίου και Βιομηχανίας, Μεταλλείων, Στατιστικής, και Ειδικού Λογιστηρίου. Με τον Νόμο 3798 στις 20 Ιουνίου 1911 μετονομάζεται σε Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Στις 14 Ιουνίου 1917 συστάθηκε το Υπουργείο Γεωργίας και Δημοσίων Κτημάτων, ενώ στις 9 Ιανουαρίου 1919 σχηματίστηκε το Υπουργείο Γεωργίας, και οι σχετικές αρμοδιότητες σταμάτησαν να είναι υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας. Καταργήθηκε από τη κυβέρνηση Παγκάλου το 1925 και ανασυστάθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1926 από την Κυβέρνηση Κονδύλη. Συνέχισε να υπάρχει μέχρι την κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου και καταργήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1950. Το Υπουργείο ανασυστάθηκε από την κυβέρνηση Παπαδόπουλου και καταργήθηκε από την κυβέρνηση Μαρκεζίνη τον Οκτώβρη του 1973. Συστάθηκε εκ νέου το 1981 από την Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου με σημαντικές εξουσίες και παρέμεινε ως το 2002, οπότε συγχωνεύτηκε μαζί με το Υπουργείο Οικονομικών στο υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών με το ΠΔ 81/2002. Στις 21 Μαρτίου 2002, με το Προεδρικό Διάταγμα 81/2002, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, το Υπουργείο Οικονομικών συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών. Στις 7 Οκτωβρίου 2009, με το Π.Δ. 185/2009, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, το Υπουργείο Οικονομικών ανασυστάθηκε με απόσπαση υπηρεσιών από το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών και στο Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας.

Διατελέσαντες υπουργοί

Υπουργοί Οικονομικών (1932 - 1950)

Υπουργοί Οικονομικών (1950 - 2002)

2002–2009 
Μεταξύ των ετών 2002-2009, το υπουργείο είχε συγχωνευθεί στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών.

Υπουργοί Οικονομικών (2009–σήμερα)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος του Υπουργείου
 Ανεξάρτητη αρχή δημοσίων εσόδων
 Γενική γραμματεία πληροφοριακών συστημάτων

Δείτε επίσης 
 Τράπεζα της Ελλάδας
 Τραπεζικός τομέας στην Ελλάδα
 Χρηματιστήριο Αθηνών 
 ΑΑΔΕ

Οικονομικων
 
Υπουργεία Οικονομικών
Τράπεζα της Ελλάδος
Τραπεζική στην Ελλάδα
Ήπειρος (διαμέρισμα)

Η Ήπειρος είναι το γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας που εκτείνεται στο βορειοδυτικό άκρο της χώρας. Αποτελείται από τους νομούς Άρτας, Ιωαννίνων, Πρέβεζας και Θεσπρωτίας. Η έκτασή του είναι 9.223 τ.χλμ. και ο συνολικός πληθυσμός 336.650 κάτοικοι. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι τα Ιωάννινα με πληθυσμό 111.740 κατοίκους. Ο αρμόδιος για την περιοχή ΟΤΑ ονομάζεται Περιφέρεια Ηπείρου.

Παραπομπές
Interactive Ruby Shell

Το αλληλεπιδραστικό κέλυφος της Ruby, ή Interactive Ruby Shell (IRB) είναι ένα κέλυφος για προγραμματισμό της αντικειμενοστρεφή γλώσσα σεναρίων Ruby. Το πρόγραμμα εκτελείται από μια γραμμή εντολών και επιτρέπει την εκτέλεση εντολών της Ruby με άμεση απάντηση, επιτρέποντας τον πειραματισμό σε πραγματικό χρόνο με τη γλώσσα. Υποστηρίζει ιστορικό εντολών, δυνατότητες διόρθωσης γραμμής και έλεγχο διεργασιών, και μπορεί να επικοινωνεί άμεσα σαν σενάριο κελύφους με το διαδίκτυο και να αλληλεπιδρά με κάποιον κεντρικό υπολογιστή. Αναπτύχθηκε από τον Keiju Ishitsuka.

Χρήση:
 irb [ επιλογές ] [ αρχείο προγράμματος ] [ ορίσματα... ]

Παράδειγμα χρήσης:
irb(main):001:0> n = 5
=> 5
irb(main):002:0> def fact(n)
irb(main):003:1>   if n <= 1
irb(main):004:2>     1
irb(main):005:2>   else
irb(main):006:2*     n * fact(n - 1)
irb(main):007:2>   end
irb(main):008:1> end
=> nil
irb(main):009:0> fact(n)
=> 120

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 "Try Ruby" Online IRB 
 "When Trouble Strikes" κεφάλαιο από το Programming Ruby 
 "Interactive Ruby Shell" κεφάλαιο από το Programming Ruby 

Ruby
Ελεύθερο λογισμικό
Σπύρος Βούγιας

Ο Σπύρος Βούγιας είναι Έλληνας πολιτικός και τοπογράφος μηχανικός.

Βιογραφία
Γεννήθηκε  στη  Θεσσαλονίκη  το  1952. Σπούδασε Τοπογράφος Μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Συνέχισε τις σπουδές του με μεταπτυχιακό στο Σχεδιασμό Μεταφορών από το Imperial College και διδακτορικό από το Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ στην "Σχέση της κυκλοφορίας με το περιβάλλον", όπου διδάσκει από το 1980, ενώ πλέον έχει τον βαθμό του Καθηγητή.

Είναι Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Θεσσαλονίκης από το 1994. Στις δημοτικές εκλογές του 1998 και του 2002 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, χωρίς να εκλεγεί. 

Στις Βουλευτικές Εκλογές του 2000 και του 2004 τοποθετήθηκε στο Ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, ενώ στις εκλογές του 2009 εξελέγη Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με το ΠΑΣΟΚ. Μεταξύ 2001 και 2002 διετέλεσε Υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών. Τον Οκτώβριο του 2009 τοποθετήθηκε Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, ενώ από τον Σεπτέμβριο του 2010 έως και τον Ιούνιο του 2011 ήταν Υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων.

Είναι παντρεμένος με την αρχιτέκτονα Ελένη Κωνσταντίνου, με την οποία απέκτησε 2 παιδιά: την Αλεξάνδρα και τον Ορέστη.

Βιβλιογραφία 
 Άδειες κερκίδες, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 2005

Πηγές 
 Η προσωπική ιστοσελίδα του Σπύρου Βούγια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Έλληνες τοπογράφοι
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές Α' Θεσσαλονίκης
Έλληνες υφυπουργοί Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων
Έλληνες υφυπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών
Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Rubinius

Η Rubinius είναι μια εναλλακτική υλοποίηση της γλώσσας προγραμματισμού Ruby από τον Evan Phoenix. Βασισμένη στη σχεδίαση του Μπλε Βιβλίου της Smalltalk-80, η Rubinius προσπαθεί να "παρέχει ένα πλούσιο περιβάλλον υψηλής απόδοσης για την εκτέλεση κώδικα Ruby."

Στόχοι
Η Rubinius ακολουθεί τις παραδόσεις της Lisp και της Smalltalk, υλοποιώντας το μεγαλύτερο τμήμα της Ruby σε κώδικα Ruby.

Επίσης έχει στόχο να λειτουργεί με ασφάλεια σε περιβάλλον νημάτων ώστε να μπορούν να ενσωματώνονται παραπάνω του ενός διερμηνείς σε μια εφαρμογή.

Χρηματοδότηση

Η εταιρεία Engine Yard χρηματοδοτεί δύο μηχανικούς πλήρους απασχόλησης για να εργάζονται αποκλειστικά στη Rubinius.

Δείτε επίσης
Squeak
YARV
JRuby

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η σελίδα της Rubinius 
Το blog του Evan Phoenix 
Βίντεο του Evan Phoenix στο RubyConf 2007 
Παρουσίαση του Evan Phoenix στο 2008 
The Great Ruby Shootout (December 2008): Rubinius compared to other common Ruby VMs 
How to install Rubinius on Mac OS X 

Ruby
Μιχάλης Καρχιμάκης

Ο Μιχάλης Καρχιμάκης του Ελευθερίου είναι Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1957 στη Σητεία. Είναι μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1974 (όταν δημιουργήθηκε) στην Τοπική Οργάνωση Σητείας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του με μεταπτυχιακό  στην Περιφερειακή Ανάπτυξη από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Είναι πρώην διοικητικό στέλεχος της Ολυμπιακής Αεροπορίας.

Εξελέγη βουλευτής Λασιθίου με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1996 αλλά έχασε την έδρα στο Εκλογοδικείο, ενώ επανεξελέγη κανονικά στις εκλογές του 2000, 2004, 2007 και 2009. Το διάστημα 1993–1996 διετέλεσε ειδικός σύμβουλος του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, στην τελευταία του κυβέρνηση.

Έχει διατελέσει υπεύθυνος του Γραφείου Αλληλεγγύης του ΠΑΣΟΚ, ενώ ήταν και υπεύθυνος του Τομέα Τεκμηρίωσης, και αποκάλυψε πολλά σκάνδαλα των κυβερνήσεων Καραμανλή το 2004-2009.

Μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης Οκτώβρη του 2009, με απόφαση του Πρωθυπουργού Γ. Α. Παπανδρέου του ανετέθησαν τα καθήκοντα του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

Στις 14 Σεπτεμβρίου 2010 προτάθηκε από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γεώργιο Α. Παπανδρέου ως γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και εξελέγη με ποσοστό αποδοχής περίπου 82%.
Στις πρώτες εκλογές του 2012 κατάφερε να εκλεγεί ξανά βουλευτής (6 Μαΐου)  αλλά στις επόμενες εκλογές (17 Ιουνίου 2012) απέτυχε να επανεκλεγεί.

Είναι παντρεμένος με την Μαρία Ταλιούρη και έχουν δύο γιούς .

Πηγές 
 Βιογραφικό του Μιχάλη Καρχιμάκη στο pasok.gr

 Προσωπική ιστοσελίδα του Μιχάλη Καρχιμάκη
 Βιογραφικό του Μιχάλη Καρχιμάκη στην Ελευθεροτυπία

Βουλευτές Λασιθίου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες υφυπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
Σταύρος Αρναουτάκης

Ο Σταύρος Αρναουτάκης είναι Έλληνας οικονομολόγος, πολιτικός, πρώην βουλευτής, πρώην ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ και σημερινός περιφερειάρχης Κρήτης.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1956 στις Αρχάνες Ηρακλείου Κρήτης. Σπούδασε οικονομικά και εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα στο διάστημα 1981-1991. Το 1990 εξελέγη δήμαρχος Αρχάνων, και επανεξελέγη το 1994, το 1998 και το 2002. 

Το 2004 εξελέγη ευρωβουλευτής στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Το 2009 εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ, και από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2010 διετέλεσε υφυπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. 

Στις περιφερειακές εκλογές του 2010 εξελέγη περιφερειάρχης Κρήτης με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ. Το 2014, επανεξελέγη περιφερειάρχης Κρήτης ως ανεξάρτητος υποψήφιος, έχοντας την υποστήριξη εκ νέου του ΠΑΣΟΚ και της Δράσης, επικρατώντας στον β' γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών του υποστηριζόμενου από τη ΝΔ υποψήφιου, Σεραφείμ Τσόκα. Στις περιφερειακές εκλογές του 2019 επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 60,78%.

Είναι παντρεμένος με την Ειρήνη Τζωρτζακάκη και έχει δύο κόρες, την Αντωνία και τη Μαρία.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προσωπική ιστοσελίδα του Σταύρου Αρναουτάκη

Έλληνες οικονομολόγοι
Βουλευτές Ηρακλείου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες υφυπουργοί Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας
Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων
Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2004-2009
Έλληνες περιφερειάρχες
Γιώργος Ντόλιος

{{Πληροφορίες πολιτικού
| όνομα = Γιώργος Ντόλιος
| εικόνα = Giorgos Dolios.jpg
| μέγεθος_εικόνας = 275px
| αξίωμα = Υφυπουργός Εσωτερικών Ελλάδας| έναρξη = 9 Ιουνίου 2014
| λήξη = 27 Ιανουαρίου 2015
| πρωθυπουργός = Αντώνης Σαμαράς
| προκάτοχος = 
| διάδοχος = 
| αξίωμα2 = Υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Ελλάδας
| έναρξη2 = 11 Ιανουαρίου 2010
| λήξη2 = 27 Ιουνίου 2011
| πρωθυπουργός2 = Γιώργος Παπανδρέου
| προκάτοχος2 = Ντίνος Ρόβλιας
| διάδοχος2 = Πάρις Κουκουλόπουλος
| αξίωμα3 = Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου
| έναρξη3 = 7 Μαρτίου 2004
| λήξη3 = 31 Δεκεμβρίου 2014
| ημερομηνία_γέννησης = 
| τόπος_γέννησης = Φέρες
| πολιτικό_κόμμα = ΠΑΣΟΚ
| σύζυγος = Καλλιόπη Παλατιανού
| παιδιά = 2
| εθνικότητα = 
| υπηκοότητα = 
| επάγγελμα = 
| ιστοσελίδα = http://www.ntolios.gr/
}}
Ο Γιώργος Ντόλιος του Πασχάλη''' είναι Έλληνας οδοντίατρος, πολιτικός, και πρώην βουλευτής Έβρου με το ΠΑΣΟΚ και υφυπουργός Εσωτερικών.

Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε το 1955 στην Πυλαία Φερών. 

Σπούδασε Οδοντιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και άσκησε ελεύθερο επάγγελμα στο διάστημα 1981-1995.

Διατέλεσε Δήμαρχος Φερών στο διάστημα 1990-1994 . Με πρωτοβουλία του ίδιου, ιδρύεται το  Ίδρυμα Θρακών, το οποίο διοργανώνει το Παγκόσμιο Συνέδριο Θρακών στις Φέρες του Έβρου, που σηματοδοτεί την επανένωση του Θρακιώτικου Ελληνισμού και συνεχίζει να λειτουργεί έως και σήμερα. Το 1994 εξελέγη πρώτος αιρετός νομάρχης Έβρου, ενώ επανεξελέγη το 1998. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στον θώκο του Νομάρχη, προσπάθησε να αναδιοργανώσει τις υπηρεσίες του Νομού, τοποθετώντας ξανά σε λειτουργία διοικητικές υπηρεσίες σε διάφορες τοπικές έδρες του Έβρου.

Εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής Έβρου με το ΠΑΣΟΚ το 2004, ενώ επανεξελέγη το 2007 και το 2009. Από το Δεκέμβρη του 2009 έως και τον Ιούνιο του 2011 διατέλεσε Υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, αντικαθιστώντας τον παραιτηθέντα Ντίνο Ρόβλια.

Στις Εθνικές Εκλογές του 2012, παρά τα χαμηλά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Ντόλιος κατάφερε να διατηρήσει την κοινοβουλευτική του έδρα. Στις 9 Ιουνίου 2014, μετά από απόφαση του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ανέλαβε καθήκοντα υφυπουργού Εσωτερικών της Ελλάδας.

Είναι παντρεμένος με την Καλλιόπη Παλατιανού, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
 Η προσωπική ιστοσελίδα του Γιώργου Ντόλιου

Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων
Νομάρχες Έβρου
Βουλευτές Έβρου
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών
Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης
Λάζαρος Σαραντόγλου

Ο Λάζαρος Σαραντόγλου του Χαραλάμπους γεννήθηκε στη Μάδυτο της Μικράς Ασίας το 1862 και πέθανε στην Αθήνα το 1924.

Είχε δύο αδερφούς το Γεώργιο και το Νικόλαο Σαραντόγλου.

Μικρός αναχώρησε από την γενέτειρά του με σχετικά λίγα γράμματα της βασικής παιδείας τα οποία έμαθε στα σχολεία της πατρίδας του.

Οπλισμένος με θάρρος και αυτοπεποίθηση για εργασία και πρόοδο, πήγε αρχικά στην Κωνσταντινούπολη, όπου μαθήτευσε σε κάποιο από τους εμπειροτέχνες αρχιτέκτονες από τη Μάδυτο, και κατόπιν έφυγε για την Αθήνα, όπου με τη δραστηριότητα, τη φιλεργία και την τιμιότητα που τον χαρακτήριζαν, αναδείχτηκε  ένας απ΄ τους ονομαστούς εργολάβους της εποχής εκείνης που  αναλάμβαναν την ανέγερση μεγάλων οικοδομών, με αποτέλεσμα να αποκτήσει σημαντική περιουσία.

Ενθουσιώδης και καλός πατριώτης ο αείμνηστος Λάζαρος Σαραντόγλου αγαπούσε την πατρίδα του και τους συμπατριώτες του και τους βοηθούσε όταν έρχονταν στην Αθήνα κυρίως για θεραπεία. Τους φιλοξενούσε στο σπίτι του στην οδό Μεθώνης και φρόντιζε να εισαχθούν στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, στο οποίο κληροδότησε τμήμα της μεγάλης του περιουσίας, με τον όρο να διατίθενται δύο κρεβάτια δωρεάν για τους αρρώστους Μαδύτιους.

Ο Λάζαρος Σαραντόγλου ήταν ένας από τους προσωπικούς και πολιτικούς φίλους του πολιτικού Δημήτριου Καλλιφρονα.

Μεγάλη εκτίμηση έτρεφε ο Λ. Σαραντόγλου και προς τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσόστομο Παπαδόπουλο έναν έξοχο συμπατριώτη, του οποίου τις συμβουλές πάντοτε ασπαζόταν και με την υπόδειξή του οποίου, εκτός από τη μεγάλη δωρεά προς τον «Ευαγγελισμό», άφησε και μεγάλο ποσό στο Αμαλιείο Ορφανοτροφείο για να σπουδάζει μια Μαδύτια. 

Επίσης οι κληρονόμοι του εκτός από τις πλούσιες αυτές δωρεές σεβόμενοι τη μνήμη του διέθεσαν το μεγάλο ποσό για την εποχή εκείνη των 50.000 δρχ για την αποπεράτωση της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στη Νέα Μάδυτο του νομού Θεσσαλονίκης.

Ο Λάζαρος Σαραντόγλου συγκαταλέγεται μεταξύ των μεγάλων ευεργετών των Μαδυτίων.

Δύο οδοί φέρουν το όνομά του, στη Νέα Φιλαδέλφεια της Αθήνας και στην Νέα Μάδυτο Θεσσαλονίκης.

Έλληνες ευεργέτες
Θεοδώρα Τζάκρη

Η Θεοδώρα Τζάκρη είναι Ελληνίδα νομικός, πολιτικός, βουλευτής και πρώην υφυπουργός Βιομηχανίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1970 στην Πέλλα, και κατοικεί στα Γιαννιτσά. 

Σπούδασε Νομικά στην Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και άσκησε δικηγορία στα Γιαννιτσά στο διάστημα 1996-2004. 

Το 1998 εξελέγη νομαρχιακή σύμβουλος του νομού Πέλλας και επανεξελέγη στις εκλογές του 2002. Διετέλεσε Αντινομάρχης Πέλλας αρμόδια σε θέματα Παιδείας και Πολιτισμού, εκπρόσωπος του νομού Πέλλας στο Περιφερειακό Κέντρο Ισότητας και μέλος του Δικτύου Αιρετών Γυναικών στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Το 2004 εξελέγη βουλευτής Πέλλας με το ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη στις εκλογές του 2007, 2009 και 2012. Από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι και τον Ιούνιο του 2011 ήταν υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης με έδρα τη Θεσσαλονίκη στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009. 

Στις 11 Νοεμβρίου 2013 ψήφισε υπέρ της πρότασης δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον της κυβέρνησης Σαμαρά και διαγράφηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Το 2014, η Τζάκρη έκανε συζητήσεις με το ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να ενταχθεί στο κόμμα. 

Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, η Τζάκρη κατέβηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ στον Νομό Πέλλης και πήρε μία από τις τρεις έδρες που κατέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ. Επανεξελέγη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Από τον Σεπτέμβριο του 2015 ως τον Νοέμβριο του 2016 διετέλεσε υφυπουργός Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού.

Είναι παντρεμένη και μητέρα μιας κόρης.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βιογραφικό της Θεοδώρας Τζάκρη στην Ελευθεροτυπία
 Προσωπική ιστοσελίδα της Θεοδώρας Τζάκρη 

Έλληνες δικηγόροι
Βουλευτές Πέλλας
Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Έλληνες υφυπουργοί Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού
Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες
Ντράγκαν Οκούκα

Ο Ντράγκαν Οκούκα είναι επαγγελματίας προπονητής και πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1954 στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία και αγωνίστηκε σε ομάδες κυρίως σέρβικες, απ'  όπου είναι και η καταγωγή του. Το 1974 άρχισε στην Βελέζ Μονστάρ όπου παρέμεινε μέχρι και το 1976. Από το 1976 μέχρι και το 1987 αγωνιζόταν σε ομάδες όπως η Μότολα, η  Τρεμπίντζε και η Ορέμπρο.

Το 1994 επέστρεψε στον αθλητισμό αλλά αυτή την φορά ως προπονητής και εκπροσώπησε την Μπέσετζ. Κάθισε στον πάγκο τους μέχρι το 1996 πηγαίνει Τσουκαρίκι Στάνκομ. Αργότερα πήγε στην Ομπιλιτς  ενω πήγε και στις Αργιέ, Βοϊβοντίνα, Λέγκια Βαρσοβίας. Το 2005 δέχτηκε την πρόταση της Εθνικής Σερβίας ως προπονητής της ομάδας κάτω των 21, και έκανε μια αξιόλογη πορεία. Το 2006 πήγε στην Βίσλα Κρακοβίας έκανε το 2007 ένα σύντομο πέρασμα από την κυπριακή Ομόνοια, και από εκεί στην Λοκομοτίβ Σόφιας.

Τον Ιούνιο του 2010 συμφώνησε με την ομάδα της Καβάλας, ενώ τον ερχόμενο Νοέμβριο του ίδιου έτους παραιτήθηκε για άγνωστο σκοπό.

Η καριέρα του ως ποδοσφαιριστής

Η καριέρα του ως προπονητής

Η Μέθοδος του Οκούκα

Η Μέθοδος του Οκούκα, βασίζεται στο πολυχρησιμοπιημένο σύστημα 1:4:4:2 που το χρησιμοποίησε δύο φορές ενώ πάντα έβαζε 4 στην Άμυνα. Το 1997 χάρη στο σύστημα 1:3:5:2 η Ομπιλιτς κέρδισε το Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας. Όταν βρισκόταν στην Βίσλα είχε το σύστημα 1:3:4:1:2 και κέρδισαν το πρωτάθλημα Πολωνίας. Επίσης τις χρονιές 2005-2006 και 2007 όπου βρισκόταν στις ομάδες της Εθνικής Σερβίας και της Ομόνοιας αντίστοιχα είχε ως στόχο το σύστημα 1:4:4:2 αλλά δεν είχαν αποτέλεσμα.

Παραπομπές

Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου
Ο
Ποδοσφαιριστές Έρεμπρο ΣΚ
Ποδοσφαιριστές Βελέζ Μόσταρ
Προπονητές ποδοσφαίρου Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ
Σέρβοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Προπονητές ποδοσφαίρου Βίσλα Κρακοβίας
Προπονητές ποδοσφαίρου Λέγκια Βαρσοβίας
Προπονητές ποδοσφαίρου Τσανγκτσούν Γιατάι ΦΚ
Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές
Προπονητές ποδοσφαίρου Λοκομοτίβ Σόφιας
Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Καβάλα
Επαρχία Οσμανίγιε

Το Οσμανίγιε είναι τουρκική επαρχία που βρίσκεται στην νότιο Τουρκία. Έγινε επαρχία το 1996 ενώ προηγουμένως αποτελούσε τμήμα της επαρχίας των Αδάνων. Καλύπτει μια περιοχή έκτασης 3.767 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 497.907 σύμφωνα με την απογραφή του 2007. Η επαρχία βρίσκεται επίσης στην ιστορική περιοχή της Κιλικίας.

Οσμανιγιε
Οσμανίγιε

Το Οσμανίγιε (τουρκικά: Osmaniye) είναι πόλη στην Περιφέρεια Τσουκούροβα της νότιας Τουρκίας. Είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης Επαρχίας. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Κιλικίας σε υψόμετρο 125 μέτρων και ο πληθυσμός της το 2012 ήταν 209.255 κάτοικοι. Το κλίμα της είναι μεσογειακό, ενώ απέχει μόνο 25 χιλιόμετρα από τη θάλασσα και το λιμάνι Ντερτιόλ.

Η πόλη βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της πεδιάδας της Κιλικίας, στους πρόποδες της οροσειράς Νουρ, και αποτελεί πύλη μεταξύ της Ανατολίας και της Μέσης Ανατολής. Η στρατηγική της αυτή θέση προσέλκυσε πολλούς πολιτισμούς που την κατοίκησαν, όπως οι Χετταίοι, οι Πέρσες και οι Ρωμαίοι. Αργότερα το Οσμανίγιε αποτέλεσε πέρασμα του Δρόμου του Μεταξιού.

Η ισλαμική παρουσία στην περιοχή ξεκίνησε με τον χαλίφη των Αββασιδών Χαρούν αλ Ρασίντ, που κατέφθασε στην περιοχή με στρατιωτικά τμήματα Τούρκων, τα πρώτα που πολέμησαν στην Ανατολία. Την περιοχή κυβέρνησαν για αιώνες οι Τουρκομάνοι Ουλασλί, μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα οπότε εκδιώχθηκαν από τις δυνάμεις της Αυτοκρατορίας. Το Οσμανίγιε αποτέλεσε πρωτεύουσα της επαρχίας των Αδάνων από το 1933 έως και το 1996.

Σήμερα το Οσμανίγιε είναι μια αγροτούπολη που φημίζεται για την καλλιέργεια φιστικιών. Κοντά στην πόλη υπάρχουν τα ερείπια του κάστρου Καρατεπέ των Χετταίων.

Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Επαρχία του Καχραμάνμαρας

Η Επαρχία Καχραμάνμαρας ή απλά Μαράς (τουρκικά: Kahramanmaraş ili, Μaraş) είναι επαρχία της νότιας Τουρκίας με πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη Καχραμάνμαρας. Το νούμερο των πινακίδων είναι το 46 και ο ταχυδρομικός κώδικας είναι 0344.

Καχραμανμαρας
Βασίλης Σαλέας

Ο Βασίλης Σαλέας (πραγματικό όνομα: Βασίλης Παναγιωτόπουλος) (Μεσολόγγι, 1958) είναι Έλληνας μουσικός ρόμικης καταγωγής, γνωστός για την μουσική που παίζει στο κλαρίνο.

Δισκογραφία
 Ζωντανή ηχογράφηση στην Κωνσταντινούπολη - Ο Σαλέας παίζει Μίμη Πλέσα
 Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
 Χρυσαλίς
 Το χρυσό κλαρίνο του Σαλέα
 Μεσόγειος
 Τα δικά μας
 Μια βραδιά στου Σαλέα
 Φάσμα
 Ο χορός της Γης
 Χορέψτε με το Σαλέα
 Ισημερία
 Εδώ κάτι συμβαίνει
 Η πνοή τ' ουρανού
 Σαλέας / Θεοδωράκης - Λιτανία
 Σαλέας / Βαγγέλης Παπαθανασίου - Όραμα
 Προσδοκώ Ανάσταση - Βυζαντινός χωρός κανών Σοφία Μάνου
 Χαράζει
 Τσιφτετέλια χωρίς λόγια
 Δημοτική παράδοση / 16 αθάνατα κλαρίνα

Παραπομπές

Ρομά στην Ελλάδα
Μουσικοί της βυζαντινής μουσικής
Φολκ μουσικοί
Έλληνες κλαριντζήδες
Κυβέρνηση Αριστείδη Μωραϊτίνη 1867

Η Κυβέρνηση Αριστείδη Μωραϊτίνη 1867 ή υπουργείον Μωραϊτίνη (Δεκέμβριος 1867 – Ιανουάριος 1868) ήταν «Υπηρεσιακή κυβένηση» (δηλ. με σκοπό να διεξαγάγει βουλευτικές εκλογές), την οποία επέλεξε ο βασιλιάς Γεώργιος μετά την ρήξη στις σχέσεις του με την «κυβέρνηση Κουμουνδούρου». Αν και σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο βασιλιάς θα έπρεπε να σχηματίσει κυβέρνηση από τη μειοψηφία, να διαλύσει την Βουλή και να προκηρύξει εκλογές, ο Γεώργιος διάλεξε τον τότε πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αριστείδη Μωραϊτίνη για να σχηματίσει κυβέρνηση και υπουργούς, πρώην βουλευτές. Την ίδια μέρα της όρκισης των νέων υπουργών, διέκοψε και τις εργασίες της Βουλής επί 40 ημέρες. Η κίνηση αυτή του βασιλιά, ξάφνιασε όλο τον πολιτικό κόσμο της εποχής καθώς ήταν η πρώτη φορά που ο Γεώργιος ασκούσε συνταγματικό του δικαίωμα. 
Η κυβέρνηση χαρακτηρίστηκε και ως  «Άχροο υπουργείο» με την έννοια ότι  τα μέλη της δεν είχαν εμφανή κομματική ταυτότητα και τοποθέτηση..
Υπουργοί της κυβέρνησης, και ιδίως ο Ιωάννης Μεσσηνέζης, ζήτησαν από τον Γεώργιο να τους βεβαιώσει ότι αφού διαλυθεί η Βουλή και γίνουν οι εκλογές, η κυβέρνηση αυτή, θα μπορέσει να ζητήσει την ψήφο εμπιστοσύνης της νέας Βουλής - αλλά ο Γεώργιος αρνήθηκε να δεσμευτεί πάνω σε αυτό, και έτσι όλο το υπουργικό συμβούλιο παραιτήθηκε.   
Ο Γεώργιος οδηγήθηκε στον σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης, με αρχηγό τον Δημήτριο Βούλγαρη, που θα διεξήγαγε τελικά τις εκλογές.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου

 «Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου» («Πρωθυπουργός»): Αριστείδης Μωραϊτίνης

 «Επί των Εξωτερικών υπουργός»: προσωρινά, Αριστείδης Μωραϊτίνης
 «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Ιωάννης Μεσσηνέζης
 «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Εμμανουήλ Γιαννόπουλος
 «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»:  ο υποστράτηγος Σπυρίδων Σπυρομήλιος
 «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Αριστείδης Μωραϊτίνης
 «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: προσωρινά, Ιωάννης Μεσσηνέζης
 «Επί των Ναυτικών υπουργός»: ο αντιπλοίαρχος Δημήτριος Σαχτούρης

Παραπομπές

Πηγές
Νίννα Σακκά-Νικολοπούλου: «Οι υπηρεσιακές κυβερνήσεις στην Ελλάδα. Από την πολιτική πρακτική στην Συνταγματική θεσμοποίηση», διδακτορική διατριβή, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αθήνα, 1988, σελ.160-162
Γρηγόριος Δαφνής, «Βραχύβια κυβέρνηση Μωραϊτίνη»,Ιστορία του Ελληνικού Έθνους,Εκδοτική Αθηνών, τομ.ΙΓ.(1977),σελ.283

1867 12
1868
1
Συνταγματικό δικαστήριο 1973

Το Συνταγματικό δικαστήριο ήταν θεσμός της Ελλάδας που ορίστηκε από την στρατιωτική δικτατορική κυβέρνηση του Γεώργιου Παπαδόπουλου το 1970 με τον νόμο 803/71 περί Συνταγματικού δικαστηρίου και διορισμού του Προέδρου, των Αντιπροέδρων και των μελών του. Το Νομοθετικό Διάταγμα προέβλεπε έντεκα μέλη, τα οποία με Βασιλικό Διάταγμα μπορούσαν να αυξηθούν σε δεκαπέντε, περιλαμβανομένου του Προέδρου και των δυο Αντιπροέδρων. Ο συγκεκριμένος νόμος κατοχυρώθηκε συνταγματικά με το δεύτερο Σύνταγμα της χούντας και εφαρμόστηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1973 με τον διορισμό και την ορκωμοσία των 10 μελών του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Η ιδέα για την δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου είχε εκφραστεί ήδη από το 1963 από τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, εφαρμόστηκε όμως μερικά χρόνια αργότερα ως ένα από τα μέτρα φιλελευθεροποίησης του χουντικού καθεστώτος, όπως η Συμβουλευτική επιτροπή και η δημιουργία της Κυβέρνησης  Μαρκεζίνη. Η ορκωμοσία των μελών του πραγματοποιήθηκε σε αίθουσα της βουλής από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Α΄.

Μετά το πραξικόπημα του Ιωαννίδη η Κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου 1973 κατάργησε τον συγκεκριμένο νόμο στις 26 Νοεμβρίου 1973. Το Συνταγματικό Δικαστήριο δεν λειτούργησε ποτέ.

Μέλη 

Τα μέλη του Συνταγματικού Δικαστηρίου ήταν οι: 

 Χαράλαμπος Γεωργιόπουλος, πρόεδρος
 Παναγιώτης Δεδόπουλος, αντιπρόεδρος
 Νικόλαος Αποστολόπουλος, Β' αντιπρόεδρος
 Γιώργος Παπανικολάου, αρεοπαγίτης
 Παναγιώτης Μακρόπουλος, σύμβουλος της Επικρατείας
 Σπυρίδων Ποταμιανός, νομικός σύμβουλος του Κράτους
 Βασίλειος Ρεγκάκος, νομικός σύμβουλος του Κράτους
 Κωνσταντίνος Τζαβούλης, εισαγγελεύς Εφετών
 Δημήτριος Αβραμίδης, πληρεξούσιος Υπουργός Α΄ Τάξεως επί τιμή
 Μιχαήλ Δεκλερής, πάρεδρος (τότε) του Συμβουλίου της Επικρατείας
 Γεώργιος Αλεξανδρής, σύμβουλος του ΑΣΔΥ

Πηγές

 Χούντα των Συνταγματαρχών
Μιχάλης Γενίτσαρης

Ο Μιχάλης Γενίτσαρης (15 Ιουνίου 1917 - 11 Μαΐου 2005) ήταν Έλληνας τραγουδιστής και συνθέτης και στιχουργός του ρεμπέτικου τραγουδιού. Ήταν επίσης γνωστός ως «ο τελευταίος ρεμπέτης».

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αγία Σοφία του Πειραιά. Άρχισε να παίζει επαγγελματικά μπουζούκι και να τραγουδάει από το 1935 σε ηλικία 18 ετών. Έχει γράψει, συνθέσει και ερμηνεύσει τραγούδια όπως: «Εγω μάγκας φαινόμουνα», «Σαλταδόρος», «Με `πιάσαν επί Μεταξά», «Στα όρη βγαίνει η κάπαρη», «Μαυραγορίτες», «Θα `ρθω νύχτα τοίχο-τοίχο» και άλλα. Επίσης έχει συνθέσει και ερμηνεύσει το τραγούδι «Ένας λεβέντης έσβησε», που το έχει γράψει ο Νίκος Μάθεσης για τον θάνατο του Άρη Βελουχιώτη, καθώς και το τραγούδι "Στέλιος Καρδάρας", προς τιμήν του μαχητή της ΟΠΛΑ, Στέλιου Σπανού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσ. SanSimera.gr, 
 
 Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, Βιογραφία του Μιχάλη Γενίτσαρη, διαδικτυακό περιοδικό για το λαϊκό τραγούδι «Η Κλίκα», 2011
Μιχάλης Γενίτσαρης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Έλληνες τραγουδοποιοί
Έλληνες μπουζουκτσήδες
Μουσική-επέκταση
Ρεμπέτες
Σάμνερ Πέιν

Ο Σάμνερ Πέιν (αγγλικά : Sumner Paine) (13 Μαΐου 1868 - 18 Απριλίου 1904) ήταν Αμερικανός σκοπευτής και ολυμπιονίκης.

Πήρε μέρος στους αγώνες της Αθήνας το 1896 στη σκοποβολή παίρνοντας ένα χρυσό κι ένα αργυρό μετάλλιο. Ήταν χρυσός ολυμπιονίκης στο αγώνισμα βολή με ελεύθερο πιστόλι από 30 μέτρα και δεύτερος στη βολή με στρατιωτικό πιστόλι από 25 μέτρα με πρώτο τον αδελφό του Τζον. 

Μαζί με τον αδελφό του χρησιμοποίησαν πιστόλια Κολτ πού ήταν τότε ανώτερα από τα όπλα των υπολοίπων αθλητών και κέρδισαν τα αγωνίσματα που συμμετείχαν με ευκολία. Είχαν αποκλειστεί από τη βολή με πιστόλι από 25 μέτρα επειδή τα όπλα τους δεν είχαν το κατάλληλο διαμέτρημα.

Παραπομπές 
Στατιστικά ολυμπιονικών 

Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Αμερικανοί αθλητές της σκοποβολής
Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Τζον Πέιν

Ο Τζον Πέιν (John Paine, 8 Απριλίου 1870 - 1 Αυγούστου 1951) ήταν Αμερικανός σκοπευτής και ολυμπιονίκης.

Πήρε μέρος στους αγώνες της Αθήνας το 1896 στη σκοποβολή παίρνοντας ένα χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα βολή με στρατιωτικό πιστόλι από 25 μέτρα. Δεύτερος ήταν ο αδελφός του, Σάμνερ Πέιν.

Μαζί με τον αδελφό του χρησιμοποίησαν πιστόλια Κολτ πού ήταν τότε ανώτερα από τα όπλα των υπολοίπων αθλητών και κέρδισαν τα αγωνίσματα που συμμετείχαν με ευκολία. Είχαν αποκλειστεί από το αγώνισμα βολή με πιστόλι από 25 μέτρα επειδή τα όπλα τους δεν είχαν το κατάλληλο διαμέτρημα.

Παραπομπές 
Στατιστικά ολυμπιονικών 

Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Αμερικανοί αθλητές της σκοποβολής
Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Ανάλυση διαθέσιμων εκφράσεων

Στο πεδίο των βελτιστοποιήσεων μεταγλωττιστών, η ανάλυση διαθέσιμων εκφράσεων (available expressions analysis) είναι ένας αλγόριθμος που εντοπίζει το σύνολο των εκφράσεων που δε χρειάζεται να υπολογιστούν ξανά σε κάθε σημείο ενός προγράμματος. Αυτές οι εκφράσεις τότε λέγεται ότι είναι διαθέσιμες σε αυτό το σημείο. Για να είναι διαθέσιμη μια συνάρτηση σε ένα σημείο του προγράμματος, πρέπει οι τελεστέοι της να μην αλλάζουν από κανένα μονοπάτι μεταξύ της παρουσίας της και του σημείου στο πρόγραμμα.

Η ανάλυση αυτή είναι ένα παράδειγμα προβλήματος ανάλυσης ροής δεδομένων προς τα εμπρός. Διατηρείται ένα σύνολο από διαθέσιμες εκφράσεις και κάθε εντολή αναλύεται για να βρεθεί αν αλλάζει τους τελεστέους μιας ή περισσότερων διαθέσιμων εκφράσεων. Από αυτό προκύπτουν σύνολα διαθέσιμων εκφράσεων στο τέλος κάθε βασικής ενότητας, γνωστής και σαν αρχή (outset) με όρους ανάλυσης ροής δεδομένων. Μια έκφραση είναι διαθέσιμη στην αρχή μιας βασικής ενότητας αν είναι διαθέσιμη στο τέλος κάθε μιας από τις προηγούμενες ενότητες αυτής. Αυτό δίνει κάποιες εξισώσεις στις οποίες συμμετέχουν τα διαθέσιμα σύνολα, οι οποίες και λύνονται με έναν επαναλητπικό αλγόριθμο.

Αναφορές
 Aho, Sethi & Ullman: Compilers - Principles, Techniques, and Tools Addison-Wesley Publishing Company 1986 

Γλώσσες προγραμματισμού
Μεταγλωττιστές
Αλγόριθμοι
Γκιούλα Κάκας

Ο Γκιούλα Κάκας (ουγγρικά: Gyula Kakas) (1876 - Βουδαπέστη, 25 Φεβρουαρίου 1928), ήταν Ούγγρος αθλητής της γυμναστικής και ολυμπιονίκης.

Ο Κάκας πήρε μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα . Ήταν τρίτος στον πλάγιο ίππο πίσω από τον Ελβετό Λουί Σούτερ και τον Γερμανό Χέρμαν Βάινγκερτνερ. 

Επίσης πήρε μέρος και στους κρίκους στο μονόζυγο και το δίζυγο χωρίς να κατακτήσει κάποιο μετάλλιο. Λόγω του ότι δεν τηρούνταν αρχεία για τους αθλητές που κατατάσσονταν μετά την 3η θέση είναι άγνωστες οι θέσεις που κατατάχτηκε.

Παραπομπές 
Mallon, Bill; & Widlund, Ture (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson: McFarland.  isbn 0-7864-0379-9 (Excerpt available at )

Ούγγροι Ολυμπιονίκες
Ούγγροι αθλητές της γυμναστικής
Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Έλληνες της Αυστρίας



Προϊστορία 
Ήδη πριν από την Α' Σταυροφορία κατοικούσαν Έλληνες στη Βιέννη. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας πολλοί Έλληνες εγκαταστάθηκαν ως έμποροι. Στις 17 Ιανουαρίου το 1686 ο Έλληνας Johannes Theodat απέκτησε το προνόμιο να ανοίξει το πρώτο καφέ της Βιέννης.

Τον 18ο αιώνα 
Η Μαρία Θηρεσία θέλοντας να βελτιώσει την οικονομία της χώρας της και να αναπτύξει το εμπόριο προωθεί τις εμπορικές σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία: παραχωρεί αρχικά εμπορικά προνόμια και ατέλειες τελωνειακές σε εμπόρους εξ Ανατολών, έτσι Αρμένιοι, Εβραίοι και Έλληνες φτάνουν στα εδάφη της. Έπειτα, έδωσε την αυστριακή υπηκότητα στους Έλληνες, έχασαν όμως τα προνόμια ως ξένοι πολίτες. Γι' αυτό το λόγο ορισμένοι Έλληνες δήλωναν Οθωμανοί.
Οι Γρηγόριος Κωνσταντάς και Δανιήλ Φιλιππίδης στο βιβλίο τους Νεωτερική Γεωγραφία που εκδόθηκε στη Βιέννη το 1791 σημειώνουν Εις την επικράτειαν της Αουστρίας είναι περισσότερες από ταις 80 χιλιάδες φαμιλιαίς Τουρκομερίται

Η Βιέννη είναι τόπος έκδοσης σειράς ελληνικών εντύπων, όπως της «Εφημερίδος», με πρώτη έκδοση στις 31 Δεκεμβρίου 1790, όπως επίσης των βραχύβιων «Ειδήσεις διά τα ανατολικά μέρη», με πρώτη έκδοση τον Ιούλιο του 1811 από τον του Ευφρόνιο Πόποβιτς και «Ελληνικός Τηλέγραφος», με έτος πρώτης έκδοσης το 1813. Το 1811 εκδίδεται το πρώτο ελληνικό φιλολογικό περιοδικό, ο Λόγιος Ερμής.

Τον 19ο αιώνα 
Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης η Βιέννη, και ιδιαιτερα η ελληνική γειτονιά (Griechenviertel), αποτελούν κέντρα της Διασποράς.

Ένα τελευταίο μεγάλο κύμα μεταναστών πήγε στην Αυστρία κατά τη διάρκεια τις δεκαετίας του 1950 και 1960 όταν το Γκρατς με το Πανεπιστήμιο του Γκρατς ήταν δημοφιλής προορισμός φοιτητών.

Παραπομπές

Πηγές 
 Σάσα Μόσχου-Σακορράφου, «Οι Έλληνες της Βιέννης», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.71 (Μάιος 1974), σελ.52-59

Βιβλιογραφία 
 Λουκάτος Σπυρίδων, "Ο πολιτικός βίος των Ελλήνων της Βιέννης κατά την Τουρκοκρατίαν και τα αυτοκρατορικά προς αυτούς προνόμια", Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος 15 (1961), σ. 287-350
 Λυριτζής Γεώργιος, Αι μακεδονικαί κοινότητες της Αυστροουγγαρίας επί Τουρκοκρατίας, Θεσσαλονίκη 1953.
 Νικολαϊδου Ελευθερία, "Συμβολή στην ιστορία τεσσάρων ελληνικών κοινοτήτων της Αυστροουγγαρίας (Zemun, Novi Sad, Orsova, Temesvar)", Δωδώνη 9 (1980), σ. 323-373.
 Τσιρπανλής Ζαχαρίας, "Η 'Σοσιετά των Γραικών' στην αυτοκρατορία των Αψβούργων, 1720", Δωδώνη 3 (1974), σ. 153-170.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Οι ελληνικές παροικίες της Αυστρίας: ο Ελληνισμός της Βιέννης
Μομτσίλο Ταπάβιτσα

Ο Μoμτσίλο Ταπάβιτσα (σερβικά:Момчило Тапавица) - ουγγρικά:Momčilo Tapavica) (14 Σεπτεμβρίου 1872 - 10 Ιανουαρίου 1949), ήταν Ούγγρος, Σερβικής καταγωγής, αρχιτέκτονας και αθλητής της αντισφαίρισης, της γυμναστικής, της κωπηλασίας, της άρσης βαρών και παλαιστής. Ήταν Ολυμπιονίκης το 1896 με την Ουγγαρία της οποίας ήταν επαρχία εκείνη την εποχή η σημερινή σερβική επαρχία της Βοϊβοντίνα.

Πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε στο Ναντάλι της τότε Αυστροουγγαρίας (σήμερα Σερβία) και πήγε σχολείο στο Νόβι Σαντ όπου ασχολήθηκε για πρώτη φορά με τον αθλητισμό. Εκεί κατέκτησε και τις πρώτες του νίκες. Σπούδασε αρχιτεκτονική και πολιτικός μηχανικός στην Βουδαπέστη.

Αθλητική καριέρα 
Ο Ταπάβιτσα πήρε μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα με την ομάδα της Ουγγαρίας . Στο τουρνουά του τένις τερμάτισε στην τρίτη θέση μαζί με τον Κ. Πασπάτη. Στον πρώτο γύρο νίκησε τον Φραγκόπουλο και στον δεύτερο γύρο έχασε από τον Κάσδαγλη μένοντας στην τρίτη θέση . Δεν υπήρξε μικρός τελικός επειδή στους συγκεκριμένους αγώνες μετάλλιο δόθηκε μόνο στους δύο πρώτους κάθε αγωνίσματος.

Πήρε μέρος χωρίς να διακριθεί στην άρση βαρών και στην πάλη όπου αποκλείστηκε στον πρώτο αγώνα από τον Χρηστόπουλο. 

Το 1904 έγινε αθλητής κωπηλατικής λέσχης στο Νόβι Σαντ.

Επαγγελματική καριέρα 

Το 1908 πήγε στο Μαυροβούνιο όπου σχεδίασε διάφορα κτήρια. Κατά τη διάρκεια του Α' παγκοσμίου πολέμου, έζησε στο Μαρόκο, αλλά αργότερα επέστρεψε στο Νόβι Σαντ όπου και άνοιξε δικό του γραφείο. Πέθανε το 1949 και θάφτηκε στο νεκροταφείο στην Πούλα.

Ανάμεσα στα έργα του είναι το κτίριο της Σερβικής Matica στο Νόβι Σαντ, το γερμανικό προξενείο και η Εθνική Τράπεζα στο Τσετίνιε, και το ξενοδοχείο Boka Hotel στο Χέρτζνόβι το οποίο καταστράφηκε κατά το σεισμό του 1977.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ούγγροι Ολυμπιονίκες
Ούγγροι αθλητές της γυμναστικής
Ούγγροι αθλητές της άρσης βαρών
Ούγγροι αθλητές της αντισφαίρισης
Ούγγροι παλαιστές
Ούγγροι αρχιτέκτονες
Σέρβοι αθλητές
Σέρβοι αρχιτέκτονες
Παλαιστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Αρσιβαρίστες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Πορεία των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα (2010 - 2019)



2009-2010

2010-2011

Δείτε επίσης
Πορεία των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα (1958 - 1989)
Πορεία των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα (1990 - 1999)
Πορεία των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα (2000 - 2009)

Πορεία των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα (2010 - 2019)
Δημήτρης Σαράτσης

Ο Δημήτρης Σαράτσης (1871-1951), ήταν γιατρός και πολιτικός από τον Ανω Βόλο με έντονη κοινωνική και πολιτική δράση, βουλευτής και υφυπουργός. Υοηρέτησε επίσης ως πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Βόλου.

Βιογραφικό 

Γεννήθηκε το 1871. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι κατά την περίοδο 1892-1894.  Από το 1895 μέχρι το 1899 ήταν διευθυντής του Πολιτικού Νοσοκομείου και τη διετία 1912-13 του Νοσοκομείου του Ερυθρού Σταυρού στο Βόλο. Το 1908, και ενώ ήταν δημοτικός σύμβουλος στη θεσσαλική πόλη, εισηγήθηκε την ίδρυση του Παρθεναγωγείου του Βόλου που ιδρύθηκε την ίδια χρονιά. Στην εισηγητική του έκθεση προς το δημοτικό συμβούλιο, εξέθεσε το σύνολο  των προβλημάτων που αφορούσαν την εκπαίδευση των κοριτσιών στην πόλη: την απουσία ενδιαφέροντος για τη μέση και ανώτερη γυναικεία εκπαίδευση, την κυριαρχία της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας και του Αρσακείου, που περιορίζονταν σχεδόν αποκλειστικά στην προετοιμασία των διδασκαλισσών, την μονοπώληση της εκπαίδευσης των κοριτσιών από σχολές ετερόδοξων ιεραποστολών. Το 1908 επίσης ήταν ένας εκ των πρωταγωνιστών στην ίδρυση του Εργατικού Κέντρου Βόλου. Ως δημοτικός σύμβουλος θα ζητήσει την οικονομική συνδρομή του δημοτικού συμβουλίου για την ενίσχυση αυτής της πρωτοβουλίας. Θα συμμετάσχει και στην ίδρυση  του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Κατηγορήθηκε μαζί με τον Αλέξανδρο Δελμούζο στην υπόθεση των Αθεϊκών του Βόλου και αθωώθηκε όπως και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι στη δίκη που έγινε στο Ναύπλιο το 1914. Εννιά χρόνια αργότερα εκλέχτηκε βουλευτής Βόλου  και το 1932 συμμετείχε στην κυβέρνηση Παπαναστασίου ως υφυπουργός Υγιεινής. Έγραψε Μαθήματα Υγιεινής, Δέκα Υγειονομικά Προβλήματα κ.α.

Σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα στις 14 Ιανουαρίου 1951..

Παραπομπές

Βιβλιογραφία - Πηγές 

 Αρχείο Δημ.Ι.Σαράτση. Παιδεία και Κοινωνία. Αλληλογραφία-Μαρτυρίες-Δημοσιεύματα, εποπτεία Αλέξης Δημαράς, τ.Α΄, Πολιτικά-Κοινωνικά, επιμ. Γ.Παπακώστας, Αθήνα, 1995
 Έφη Γαζή, «Πατρίς θρησκεία, οικογένεια». Ιστορία ενός συνθήματος (1880-1930), Πόλις, Αθήνα 2011 ISBN 978-960-435-307-1
 Γιάννης Κορδάτος, Ιστορία της επαρχίας Βόλου και Αγιάς, εκδ. 20ός αιώνας, Αθήνα, 1960
 Τα Αθεϊκά του Βόλου και ο Δελμούζος, Ένθετο Ελευθεροτυπίας Ε/Ιστορικά, 22 Ιουνίου 2000
 Χαράλαμπος Χαρίτος, Το Παρθεναγωγείο του Βόλου, εκδ. Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας, 1989, τ. Α΄,σελ. 93κ.εξ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ελισάβετ Κοτζιά, «Η μαχητικότητα και η τόλμη του αρθρογράφου Δημήτρη Σαράτση»

Σαρατσης
Βουλευτές Βόλου