joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αϊρίν Μπόυντερ Πίκοκ

Η Αϊρίν Έβελιν Μπόυντερ Πίκοκ (λατινικό αλφάβητο : Irene Evelyn Bowder Peacock), (Firozpur, Ινδία, 27 Ιουλίου 1892 -  Γιοχάνεσμπουργκ, Νότια Αφρική, 13 Ιουνίου 1978), ήταν Βρετανικής καταγωγής, Ινδή κι έπειτα Νοτιοαφρικανή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.

Γεννήθηκε στην Ινδία, Βρετανική αποικία τότε όπου έμαθε και έπαιξε αντισφαίριση. Μετά τον γάμο της μετέβη, το 1922 στην Νότια Αφρική όπου έμεινε μόνιμα. Κέρδισε το πρωτάθλημα του Παντζάμπ στο απλό το 1915, 1916, 1917, 1918, 1919 και το 1920. 

Κέρδισε στο διπλό στο γαλλικό πρωτάθλημα του 1927 με συμπαίκτρια την Μπόμπι Χάινε νικώντας στον τελικό τις Πέγκι Σόντερς και Φίμπι Χόλκροφτ Γουότσον. Το ίδιο τουρνουά έφτασε επίσης στον τελικό του απλού όπου έχασε από την Κία Μπάουμαν . Κέρδισε επίσης το πρωτάθλημα της Νότιας Αγγλίας το 1922 και το πρωτάθλημα της Νοτίου Αφρικής το 1924, 1925 και το 1926.

Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κλειστού γηπέδου το 1920 ήταν φιναλίστ στο διπλό και νικήτρια στο μεικτό με συμπαίκτη τον Φράνσις Φίσερ όπου νίκησαν στον τελικό τους Στάνλεϊ Ντόστ και Κάθλιν Μακέν Γκόντφρι. Το 1921 κέρδισε το μεικτό στο πρωτάθλημα του Queen's κλαμπ με συμπαίκτη πάλι τον Φίσερ, αλλά έχασε τον τελικό του απλού από την Έντιθ Χόλμαν .

Με την ομάδα γυναικών της Νότιας Αφρικής περιόδευσε στην Ευρώπη το 1927 και μαζί με την Μπόμπι Χέιν Μίλερ κέρδισαν το διπλό στο Queen's Club.

Παραπομπές 

Ινδές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Νοτιοαφρικανές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Νικητές Γαλλικού Όπεν
Ούμορ

Ο Ούμορ (βουλγαρικά: Умор‎)  ήταν ηγεμόνας της Βουλγαρίας το 766.

Σύμφωνα με τον Κατάλογο ονομάτων των βουλγάρων Ηγεμόνων, ο Ούμορ βασίλεψε μόνο για 40 ημέρες το 766 και ανήκε στην φυλή Ουκίλ, η οποία τον κάνει συγγενή με τους πρώην κυβερνήτες Βίνεχ και ενδεχομένως με τον Κορμισός. Οι Βυζαντινές πηγές αναφέρουν ότι ο προκάτοχός του Σαμπίν ανέθεσε την Βουλγαρία στον Ούμορ, αλλά δεν υπάρχουν λεπτομέρειες της σύντομης βασιλείας ή της μοίρας του. Ορισμένοι μελετητές εικάζουν ότι ήταν πρωταθλητής του κόμματος της ειρήνης σαν τον απαξιωμένο προκάτοχό του, και ότι μπορεί να έχει επίσης καταφύγει στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Η συλλογή των Βουλγάρων του Βόλγα Τζαφάρ Ταρίχ του 17ου αιώνα (αμφισβητούμενης γνησιότητας) αντιπροσωπεύει τον Γιουμάρτ (δηλαδή, τον Ούμορ) ως τον ηλικιωμένο πατέρα του πρώην ηγεμόνα Τέλες (δηλαδή τον Τέλετς). Σύμφωνα με αυτή την πηγή ο Γιουμάρτ καθαίρεσε τον Σαΐν (δηλαδή τον Σαμπίν) και πέθανε λίγο μετά.

Αναφορές 
 Μόσκο Μόσκοφ, Imennik na bălgarskite vladeteli (novo tălkuvane), Σόφια 1988.
 Τζόρνταν Αντρέγιεφ, Ιβάν Λαζάροφ, Πλάμεν Παβλόφ, Koj koj e v srednovekovna Bălgarija, Σόφια 1999.
 (κύρια πηγή), Μπαχσί Ιμάν, Džagfar Tarihy, vol. III, Orenburg 1997.

Τσάροι της Βουλγαρίας
Έλλιοτ Πέιτζ

Ο Έλλιοτ Πέιτζ (, γεννηθείς Έλλεν Πέιτζ, , 21 Φεβρουαρίου 1987, Χάλιφαξ, Καναδάς) είναι Καναδός ηθοποιός και παραγωγός ταινιών. Έγινε γνωστός για τον ρόλο του στην ταινία αρχικά, και μετέπειτα και τηλεοπτική σειρά Pit Pony (1997–2000) για τον οποίο έλαβε υποψηφιότητα για το Βραβείο Young Artist, όπως και για τους ρόλους  του στη σειρά Trailer Park Boys (2002) και ReGenesis (2004). Έχει επίσης λάβει αναγνώριση για τον ρόλο  στην ταινία Hard Candy (2004) για τον οποίο κέρδισε και το βραβείο της Ένωσης Κριτών Κινηματογράφου του Ώστιν. 

Η κινηματογραφική του ανακάλυψη έγινε με τον ομότιτλο ρόλο στην ταινία του Τζέισον Ρέιτμαν  Juno (2007), για τον οποίο έλαβε υποψηφιότητες για Όσκαρ, βραβείο BAFTA, Βραβείο Broadcast Film Critics Association, βραβείο χρυσής σφαίρας και βραβείο Σωματείου Ηθοποιών. Έλαβε έπαινο και για τους ρόλους του στα: The Tracey Fragments (2007), Whip It (2009), Super (2010), Inception (2010) και Tallulah. (2016). 

Έπαιξε την Kitty Pryde στην ταινία X-Men: Η Τελική Αναμέτρηση (2006) και X-Men: Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος (2014). Παρήγαγε την ταινία Freeheld (2015) στην οποία και πρωταγωνίστησε, ενώ έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το ντοκιμαντέρ There's Something in the Water. (2019). Από το 2019, έχει υιοθετήσει τον ρόλο της Vanya Hangreeves στη σειρά The Umbrella Academy του Netflix.  

Τον Φεβρουάριο του 2014 ανακοίνωσε πως είναι λεσβία, ενώ τον Δεκέμβριο του 2020 αποκάλυψε δημόσια ότι αυτοπροσδιορίζεται ως διεμφυλικό άτομο. Έτσι έγινε ο πρώτος ανοιχτά διεμφυλικός άνδρας που εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού Time.

Πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου του  1987 στο Χάλιφαξ από την Μάρθα Φίλποτς, δασκάλα και τον Ντένις Πέιτζ, σχεδιαστή γραφικών. Παρακολούθησε το Halifax Grade School μέχρι το γυμνάσιο και αργότερα το Queen Elizabeth High School. Αφού αποφοίτησε από το Shambhala School το 2005, έζησε στο Τορόντο για δύο χρόνια σπουδάζοντας στο Vaughan Road Academy, μαζί με τον στενό του φίλο και Καναδό ηθοποιό Μαρκ Ρένταλ.

Καριέρα
1997–2004: Πρώιμο έργο 

Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογραφικό φακό στην ηλικία των δέκα ετών όταν πρωταγωνίστησε ως Μάγκι ΜακΚλιν στην τηλεοπτική ταινία Pit Pony της CBC , όπου αργότερα εξελίχθηκε σε τηλεοπτική σειρά με τον ίδιο τίτλο (1999-2000). Για τον ρόλο αυτό, έλαβε υποψηφιότητα για Βραβείο Young Artist. Το 2002 υποδύθηκε τον ρόλο της Joanie στην ταινία Marion Bridge και της Treena Lahey στην τηλεοπτική σειρά Trailer Park Boys (για πέντε επεισόδια)

Είχε επίσης ρόλους στις ταινίες Touch & Go, Love that Boy, Homeless to Harvard: The Liz Murray Story και Ghost Cat. Για το τελευταίο, κέρδισε το βραβείο Gemini. Το 2004, πρωταγωνίστησε στο δράμα Wilby Wonderful, για το οποίο κέρδισε ένα βραβείο στο Atlantic Film Festival και ήταν υποψήφιος για Genie Award. Την ίδια χρονιά, είχε έναν ρόλο στην πρώτη σεζόν της σειράς ReGenesis, ως Lilith Sandström, κόρη ενός από τους πρωταγωνιστές.

Παραπομπές

ΛΟΑΤ πρόσωπα από τον Καναδά
Καναδοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Καναδοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Καναδοί ηθοποιοί φωνής
Σαμπρίνα (τραγουδίστρια)

Η Αλεξάνδρα Τσερκάνου (γενν. Ζιμπάμπουε, 29 Σεπτεμβρίου 1969) καλλιτεχνικά γνωστή ως Σαμπρίνα, είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια.

Βιογραφία
Στα 18 αποφασίζει να μετακομίσει στην Ελλάδα για να κυνηγήσει το όνειρο και να συνεχίσει τις σπουδές της σε πιάνο και φωνητική. Σε κάποιες από τις εμφανίσεις της που πραγματοποιούσε σε μικρές πίστες, την ανακαλύπτει ο μουσικός παραγωγός Νίκος Καραγιάννης ο οποίος την παρακίνησε  να αφοσιωθεί επαγγελματικά στο τραγούδι.

Αργότερα άρχισε να εργάζεται και σε μεγαλύτερα νυχτερινά κέντρα και σύντομα άρχισε να κυκλοφορεί τα  πρώτα της τραγούδια.  Μερικές από τις επιτυχίες της είναι, από τον πρώτο δίσκο τα: "Λάθος", "Μες την αγκαλιά μου έλα"  κι από τον δεύτερο: "Φωνές" «Εφιάλτης», «Ελεύθερη» και «Φταις», Στον Τρίτο αρχίζει να υπογράφει η ίδια την σύνθεση των κομματιών της όπως τα: "Φεγγάρια Καθρέπτες", "Για σένα θα ζω", «Μόνη». 

Αποκορύφωμα στην καριέρα της στάθηκε η συμμετοχή και η νίκη της με το τραγούδι "Φταις" στο "Οgae song contest"  ο οποίος ήταν ένας ραδιοφωνικός διαγωνισμός τραγουδιού παρόμοιος με της Eurovision.

Προσωπική ζωή 
Από το 2004 μέχρι το 2008 ήταν παντρεμένη με τον καλαθοσφαιριστή Παναγιώτη Λιαδέλη με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Βαγγέλη (γενν. 2004).

Άλλες γνωστές πρώην σχέσεις της ήταν με τους τραγουδιστές Σταμάτη Γονίδη και Κώστα Χαριτοδιπλωμένο.

Δισκογραφία

Μερικές από τις επιτυχίες 
 Στην αγκαλιά μου έλα  (1992)
 Ελεύθερη (1993)
 Εγώ θα είμαι εδώ (1994)
 Φταις (1994)
 Στις γειτονιές του φεγγαριού (1995)
 Φεγγάρια Καθρέφτες (1996)
 Επικίνδυνο παιχνίδι (1997)
 Ένα Ένα  (1997)
 Συνειδητοποιώ (1997)
 Υποψίες (1998)
 Boom Boom (2000)
 Breakfast Time (2002)
 Αγόρι μου (2003)
 Camera (2003)
 Σε βλέπω (2004)
 Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει (2006)
 Υπερπαραγωγή (2007)

Συλλογές
 Χτυποκάρδια του '60 (1988)

Digital Singles
 Απομυθοποιείσαι (2013)
 Τι Τραβάμε Κι Εμείς Οι Χορεύτριες (2016)

Συμμετοχές 
Αμαρτωλοί του Τάκη Ζαχαράτου (1995)
Φωνές του Κώστα Χαριτοδιπλωμένου (1996)
Δεν Μπορώ του Σταμάτη Γονίδη (1997)
Αχώριστες του Έφης Σαρρή (2000)
Θα 'Θελα Να Ήμουνα Τραγούδι του Δήμου Μπέκε (2002)
Έχουν Σκάσει Απ'Τη Ζήλεια του Πέτρου Ίμβριου (2007)
Ότι Θες Με Κανείς του Στάθη Κίου (2017)
Σ' Έχω Ερωτευτεί του Κώστα Χαριτοδιπλωμένου (2021)

Παραπομπές

Ελληνίδες τραγουδίστριες
Λεωνίδας Αλάογλου

Ο Λεωνίδας Αλάογλου (αγγλικά: Leonidas (Leon) Alaoglu, 19 Μαρτίου 1914 – Αύγουστος 1981) ήταν Καναδοαμερικανός μαθηματικός ελληνικής καταγωγής γνωστός για την εργασία του στην τοπολογία και το θεώρημα Αλάογλου.

Βιογραφικό 

Γεννήθηκε στην πόλη Ρεντ Ντιρ της Αλμπέρτα του Καναδά από Έλληνες γονείς, και μεγαλώνοντας μετακόμισε στις ΗΠΑ όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του με πτυχίο και διδακτορικό το 1938 από το πανεπιστήμιο του Σικάγο, στην ηλικία των 24 ετών. Η διδακτορική του θέση ήταν αυτή που αποτέλεσε μετέπειτα το θεώρημα Αλάογλου. Το θεώρημα Μπουμπακί-Αλάογλου αποτελεί γενίκευση των αποτελεσμάτων από τους μαθηματικούς της ομάδας Νικολά Μπουρμπακί και αφορά διπλές τοπολογίες.

Διατέλεσε για μερικά χρόνια καθηγητής στο πολιτειακό κολλέγιο της Πενσυλβάνια, πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, και το πανεπιστήμιο Περντιού. Το 1944 έγινε αναλυτής επιχειρήσεων για την πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ, και μετέπειτα από το 1953 έως το 1981 εργάστηκε ως υψηλόβαθμος επιστήμονας στην έρευνα επιχειρήσεων για την εταιρεία αεροναυπηγικής Λόκχηντ. 

Μετά τον θάνατο του το 1981, προς τιμή του ιδρύθηκε η σειρά διαλέξεων Leonidas Alaoglu Memorial Lecture στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια.

Δημοσιεύσεις 
 Alaoglu, Leonidas (M.S. thesis, U. of Chicago, 1937). "The asymptotic Waring problem for fifth and sixth powers" (24 pages). Advisor: Leonard Eugene Dickson
 Alaoglu, Leonidas (Ph.D. thesis, U. of Chicago, 1938). "Weak topologies of normed linear spaces" Advisor: Lawrence Graves

Παραπομπές

Δείτε επίσης 
 Αξίωμα της επιλογής

Αμερικανοί μαθηματικοί
Ελληνοαμερικανοί επιστήμονες
Καναδοί επιστήμονες
Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Εθνική Δημοκρατική Ένωσις

Η Εθνική Δημοκρατική Ένωσις ήταν ένα βραχύβιο ελληνικό πολιτικό κόμμα.

Ιστορικό
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1974 από τον Πέτρο Γαρουφαλιά, πρώην υπουργό των Κυβερνήσεων της Ενώσεως Κέντρου. Συμμετείχε στις εκλογές του 1974 συγκεντρώνοντας, κατά βάση, βασιλικές και χουντικές ψήφους, ενώ χαρακτηριστικό των προεκλογικών συγκεντρώσεων του κόμματος ήταν οι χιλιάδες των πολιτών που συνέρρεαν σε αυτές, για διαφορετικούς, όμως, λόγους.  Με λίγη έως ελάχιστη οργάνωση, το κόμμα έλαβε 1,07% και καμία έδρα.

Μετά την εκλογική αποτυχία, αν και το κόμμα διαλύθηκε, αποτέλεσε τη βάση για την μετέπειτα Εθνική Παράταξη.

Αποτελέσματα εκλογών

Βουλή των Ελλήνων

Παραπομπές

Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου
Καταργημένα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Κάτια Ζυγούλη

Η Κάτια (Αικατερίνη) Ζυγούλη (Θεσσαλονίκη, 3 Ιουλίου 1978) είναι Ελληνίδα μοντέλο και παρουσιάστρια.

Πρώιμα Χρόνια 
Γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1978 στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε.

Καριέρα 
Σε ηλικία 18 ετών αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Αθήνα για τον διαγωνισμό ομορφιάς "Elite Model Look 1996", όπου τελικά κέρδισε τον τίτλο. Ένα χρόνο αργότερα, έλαβε μέρος στο διαγωνισμό "Playmate of the Year" που προβλήθηκε από το κανάλι STAR και στέφθηκε νικήτρια. 

Έπειτα, έζησε και εργάστηκε κατά διαστήματα στο Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες, όπου συνεργάστηκε με μεγάλους οίκους μόδας αλλά επέστρεψε στην Ελλάδα. Έχει ψηφιστεί δύο φορές "Μοντέλο της Χρονιάς" από την ελληνική βιομηχανία μόδας (2002 & 2004) ενώ έχει φωτογραφηθεί για τα εξώφυλλα των ελληνικών εκδοχών των περιοδικών Vogue, InStyle, Playboy, Nitro, MarieClaire, Beaute, Glow κ.α.

Έχει φωτογραφηθεί για τα εξώφυλλα αρκετών πολλών διεθνών περιοδικών μόδας όπως το Bazaar και το Elégance της Γαλλίας. Οι διεθνείς καμπάνιες της περιλαμβάνουν τις εταιρίες S.T. Dupont, Riani, Persol, Maria Galland, Nivea, Schwarzkopf, Pantene, Avon και Longchamp. Η Ζυγούλη εκπροσωπήθηκε από διάφορα πρακτορεία μόδας, όπως το IMG Paris, Storm Models, PS Model Management και Next Model Management.

Επίσης, έχει συνεργαστεί με πολλούς σχεδιαστές για καμπάνιες και πασαρέλες. 

Το 2010, πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική ταινία "Επικίνδυνες Μαγειρικές" με τους Γιώργο Χωραφά και Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη.

Το 2015, παρουσίασε το fashion show "MadWalk - The Fashion Music Project by Aperol Spritz".

Έχει συνεργαστεί επίσης, κατά καιρούς, με τις εταιρίες "Beautin Collagen", "L'Oreal Professionel", "Bebanthol Greece" και "Syoss".

Τον Ιούνιο του 2020, ξεκίνησε να παρουσιάζει την εκπομπή "Ιστορίες Μόδας" στην ΕΡΤ.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Διαφημιστικά σποτ

Προσωπική ζωή 
Το 2003, στα γυρίσματα διαφήμισης για εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, γνώρισε τον Σάκη Ρουβά, με τον οποίο σύντομα έγιναν ζευγάρι. Έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά: την Αναστασία (γενν. 2 Νοεμβρίου 2008), τον Αλέξανδρο (γενν. 15 Οκτωβρίου 2011), την Αριάδνη (γενν. 3 Ιανουαρίου 2013) και τον Απόλλωνα (γενν. 21 Απριλίου 2016). Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 3 Ιουλίου 2017 στην Εκάλη.

Παραπομπές 

Πλέιμεϊτ

Ελληνίδες μοντέλα
Κάτια Ζυγούλη
Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Τόκτου

Ο Τόκτου (βουλγαρικά: Токту) ήταν ο ηγεμόνας της Βουλγαρίας το 766–767.‎

Ο Βυζαντινός χρονικογράφος Πατριάρχης Νικηφόρος γράφει ότι ο Τόκτου ήταν "Βούλγαρος, και ο αδελφός του Μπαγιάν". Παρά το ότι το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι ο Μπαγιάν ήταν ένας άνθρωπος με κάποια σημασία, τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό για την βάση στήριξης του Τόκτου. Ο Τόκτου υποτίθεται ότι ήταν μέλος της φράξιας των βουλγάρων ευγενών, που υποστήριζαν την εχθρική πολιτική προς την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ωστόσο, πριν ο Τόκτου καταφέρει να υλοποιήσει κάθε καταγεγραμμένη πολιτική, βρέθηκε αντιμέτωπος με εξέγερση και προσπάθησε να φύγει από τη χώρα. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του Σαμπίν, ο Τόκτου προσπάθησε να διαφύγει προς το βορρά, αλλά συνελήφθη και σκοτώθηκε μαζί με τον αδελφό του Μπαγιάν και τους υποστηρικτές τους, κοντά στο Δούναβη.

Η συλλογή Τζαφάρ Ταρίχ των Βουλγάρων του Βόλγα του 17ου αιώνα (αμφισβητούμενης γνησιότητας) αντιπροσωπεύει τον Αζάν Τόκτα (δηλαδή τον Τόκτου) ως γιος του Κέρμεκ, ο οποίος ήταν γιος του πρώην Βουλγάρου μονάρχη Σουβάτ (δηλαδή τον Σεβάρ).

Δείτε επίσης 
 Ιστορία της Βουλγαρίας
 Βούλγαροι

Αναφορές 
 Mosko Moskov, Imennik na bălgarskite hanove (novo tălkuvane), Sofia 1988.
 Jordan Andreev, Ivan Lazarov, Plamen Pavlov, Koj koj e v srednovekovna Bălgarija, Sofia 1999.
 (primary source), Bahši Iman, Džagfar Tarihy, vol. III, Orenburg 1997.

Τσάροι της Βουλγαρίας
Βίνεχ

Ο Βίνεχ (βουλγαρικά: Винех) ήταν ηγεμόνας της Βουλγαρίας στα μέσα του 8ου αιώνα.

Σύμφωνα με τον Κατάλογο ονομάτων των βουλγάρων Ηγεμόνων, ο Βίνεχ βασίλεψε για επτά χρόνια και ήταν μέλος της φυλής Βοκίλ (ή Ουκίλ, η οποία μπορεί να είναι η ίδια οικογένεια όπως αυτή του προκατόχου του). Σύμφωνα με τη χρονολογία που αναπτύχθηκε από τον Μόσκοφ, ο Βίνεχ βασίλεψε το 754–762. Άλλες χρονολογίες αναφέρουν ότι ο Βίνεχ βασίλεψε από το 756 έως το 762 αλλά δεν συμφωνεί απόλυτα με την μαρτυρία του καταλόγου ονομάτων.

Ο Βίνεχ ανέβηκε στο θρόνο μετά την ήττα του προκατόχου του Κορμισός από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄, που έχει οδηγήσει ορισμένους μελετητές να υποθέσουν ότι ήταν ένας σφετεριστής. Γύρω στο 756 ο Κωνσταντίνος Ε΄ εκστράτευσε κατά της Βουλγαρίας από ξηρά και θάλασσα, και κέρδισε τον οδηγούμενο από τον Βίνεχ βουλγαρικό στρατό στις Μαρκέλλες (Καρνομπάτ). Οι ηττημένος μονάρχης ζήτησε ειρήνη και ανέλαβε να στείλει τα δικά του παιδιά ως ομήρους. Το 759 ο Κωνσταντίνος Ε΄ εισέβαλε στη Βουλγαρία και πάλι, αλλά αυτή τη φορά ο στρατός του έπεσε σε ενέδρα στα ορεινά περάσματα της Στάρα Πλάνινα (μάχη του Περάσματος Ρίσκι). Ο Βίνεχ δεν ακολούθησε την νίκη του και προσπάθησε να αποκαταστήσει την ειρήνη. Αυτό που τον κέρδισε ήταν η αντίθεση της βουλγαρικής αριστοκρατίας, η οποία τον έσφαξε μαζί με την οικογένειά του.

Η κορυφή Βίνεχ στο Τραχύ Νησί στα Νότια Νησιά Σέτλαντ της Ανταρκτικής ονομάζεται προς τιμήν του Βίνεχ της Βουλγαρίας.

Παραπομπές

Αναφορές 
 Μόσκο Μόσκοφ, Imennik na bălgarskite hanove (novo tălkuvane), Σόφια 1988.
 Τζόρνταν Αντρέγιεφ, Ιβάν Λαζάροφ, Πλάμεν Παβλόφ, Koj koj e v srednovekovna Bălgarija, Σόφια 1999.
 (κύρια πηγή), Μπαχσί Ιμάν, Džagfar Tarihy, vol. III, Ορενμπούργκ 1997.

Τσάροι της Βουλγαρίας
Ράντβερ

Ο Ράντβερ σύμφωνα με το θραύσμα του "Σάγκας των Αρχαίων βασιλέων" που βρέθηκε στο Σόγκουμπρο και με ένα αρχαίο Νορβηγικό ποίημα ήταν γιος του Ράντμπαρντ βασιλέως του Γκάρνταρικ και της Αούρ Άιβαρνταττερ της κόρης του Άιβαρ Βίντφαμν, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές ο Χάραλντ ο Πολεμοδόντης ήταν γιος της Αούρ από προηγούμενο γάμο της. Τα Σάγκας του Ερβαράρ γράφουν ότι ο Ράντβερ και ο Χάραλντ ο Πολεμοδόντης ήταν γιοι του Βαλντάρ και της Άλφιλντ της κόρης του Άιβαρ Βίντφαμν, τα Σάγκας του Ερβαράρ αναφέρουν ότι ο Άιβαρ διόρισε τον Βαλντάρ βασιλιάς της Δανίας και τον Βαλντάρ μετά τον θάνατο του τον διαδέχτηκε ο γιος του Ράντβερ. Ο Χάραλντ ο πολεμοδόντης διεκδίκησε την Γκότλαντ, οδήγησε τον Ράντβερ στον θάνατο και τον διαδέχτηκε ο γιος του Σίγκουρντ Ίρινγκ στον θρόνο της Δανίας ως υποτελής του Χάραλντ.
Παντρεύτηκε την Ίντζιλντ την κόρη ενός άγνωστου Σουηδού βασιλιά με την οποία απέκτησε τον διάδοχο του Σίγκουρντ Ίρινγκ.

Οίκος του Μούνσο
Ευάγγελος Μαχαίρας

Ο Ευάγγελος Μαχαίρας (Αγιωργήτικα Αρκαδίας, 1918 – 13 Νοεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας δικηγόρος (πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, 1981 – 1984) δημοσιογράφος, συνθέτης, συγγραφέας και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, ως διοικητής μονάδων του ΕΛΑΣ. Το 1940 – 1941 πολέμησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στο Αλβανικό μέτωπο και τραυματίσθηκε ενώ του απονεμήθηκε αριστείο ανδρείας. Ωστόσο στα 1947 συνελήφθη και εκτοπίσθηκε αρχικά στην Ικαρία και αργότερα στη Μακρόνησο. Υπήρξε μέλος πολλών οργανισμών για την προαγωγή της διεθνούς ειρήνης, για την επίτευξη της οποίας υπηρέτησε ως πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (εκλέχθηκε το 1989) και πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης (1990). Ήταν νυμφευμένος επί 43 έτη με την ηθοποιό Δάφνη Σκούρα.

Πηγές 
 Η σελίδα του Ευάγγελου Μαχαίρα στη βάση δεδομένων της biblionet

Παραπομπές 

Μαχαιρας Ευαγγελος
Μαχαιρας Ευαγγελος
Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης

Ο Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1916. Μέλη του είναι οι έμποροι της Θεσσαλονίκης και σκοπός του είναι η προάσπιση των συμφερόντων των μελών του, και η προώθηση του εμπορίου της πόλης της Θεσσαλονίκης.

Διοίκηση και Δομή 

Ο Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1916. Μέλη του είναι οι έμποροι της Θεσσαλονίκης. Σκοπός του είναι η προάσπιση των συμφερόντων των μελών του, και η προώθηση του εμπορίου της πόλης μας.
Ο Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης (Ε.Σ.Θ.) διοικείται από το Διοικητικό Συμβούλιο (Δ.Σ) που εκλέγεται από την Γενική του Συνέλευση με τριετή θητεία και έχει είκοσι πέντε (25) μέλη.
Η Διοικούσα Επιτροπή (Δ.Ε.) έχει έξι (6) μέλη και εκλέγεται για αντίστοιχη θητεία από το Διοικητικό Συμβούλιο (Δ.Σ.).
Ο Ε.Σ.Θ. διαθέτει Διαχειριστική Επάρκεια τύπου Β & τύπου Γ για υλοποίηση Εθνικών και Κοινοτικών Προγραμμάτων.

Συμμετοχές 

Ο Ε.Σ.Θ. είναι μέλος της Ομοσπονδίας Εμπορίου, Παραγωγικότητας και Επιχειρηματικότητας Κεντρικής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης
Συμμετοχή εκπροσωπώντας το Εμπόριο της πόλης:

1. στα Κοινοτικά Όργανα :
•Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή
•	Επιτροπή Εμπορίου και Διανομών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

2. Επιτροπές :
•	Δημοτική Επιτροπή Διαβούλευσης Δήμου Θεσσαλονίκης
•	Επιτροπές Υπαιθρίου Εμπορίου
•	Επιτροπή Διακανονισμού Μισθώσεων Π.Κ.Μ.

3. σε επιτροπές και Συμβούλια άλλων φορέων:
	Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης
•	Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης
•	Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης

Παρεχόμενες υπηρεσίες στα μέλη του 
Τακτική ενημέρωση μελών του για θέματα που αφορούν στο εμπόριο (νέοι νόμοι/αποφάσεις, θέματα λειτουργίας της αγοράς, προγράμματα επιδότησης επιχειρήσεων, δράσεις του Ε.Σ.Θ. για την στήριξη των καταστημάτων κ.α.
•	Δωρεάν νομικές συμβουλές, συνεργαζόμενος με ειδικό νομικό γραφείο
•	Δωρεάν παροχή συμβουλών μηχανογράφησης
•	Οργάνωση σεμιναρίων και εκπαιδευτικών προγραμμάτων για εμπόρους και στελέχη εμπορικών επιχειρήσεων

Πηγές 

 Επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου
Κορμισός

Ο Κορμισός (βουλγαρικά: Кормисош) ήταν ηγεμόνας της Βουλγαρίας κατά τη διάρκεια του 8ου αιώνα.

Ο Κατάλογος ονομάτων των βουλγάρων Ηγεμόνων αναφέρει ότι ανήκε στην φυλή Ουκίλ (ή Βοκίλ) και κυβέρνησε για 17 χρόνια. Σύμφωνα με τη χρονολογία που αναπτύχθηκε από τον Μόσκοφ, ο Κορμισός βασίλεψε από το 737 έως το 754. Άλλες χρονολογίες θέτουν την βασιλεία του στο 753-756, αλλά δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τη μαρτυρία του "Καταλόγου ονομάτων" (ή αυτό θα απαιτούσε μια μακρά περίοδο συμαντιβασιλείας).

Ο "Κατάλογος ονομάτων" τονίζει το γεγονός ότι η  άνοδος του Κορμισός αντιπροσωπεύει μια αλλαγή  δυναστείας, αλλά παραμένει ασαφές το κατά πόσον αυτό έγινε μέσω της βίας. Η βασιλεία του Κορμισός εγκαινίασε μια παρατεταμένη περίοδο πολέμου με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε΄ είχε αρχίσει να οχυρώνει τα σύνορα και άρχισε να εποικίζει Αρμένιους και Σύριους στη Βυζαντινή Θράκη. Σε απάντηση ο Κορμισός απαίτησε την πληρωμή φόρου, ίσως αυτό να αποτελούσε μια αύξηση στη παραδοσιακή πληρωμή. Μετά την απόρριψη, ο Κορμισός έκανε επιδρομή στη Θράκη, φθάνοντας στο Αναστάσειο Τείχος που εκτείνεται μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Θάλασσας του Μαρμαρά 40 χλμ. μπροστά από την Κωνσταντινούπολη. Ο Κωνσταντίνος Ε΄ βάδισε με το στρατό του, νίκησε τους Βούλγαρους και τους έκανε να τραπούν σε φυγή. Η διαμάχη επιλύθηκε με μια συνθήκη ειρήνης μεταξύ του Κορμισός και του Κωνσταντίνου Ε΄ που μάλλον επιβεβαίωσε τα υφιστάμενα σύνορα. Μερικές φορές υποτίθεται ότι αυτή η ήττα έφερε τη βασιλεία του Κορμισός στο τέλος μέσα από ένα πραξικόπημα, αλλά ο επόμενος ηγέτης Βίνεχ μπορεί να είναι από τον ίδιο βασιλικό οίκο.

Δείτε επίσης 
 Ιστορία της Βουλγαρίας
 Βούλγαροι

Παραπομπές

Αναφορές 
 Μόσκο Μόσκοφ, Imennik na bălgarskite hanove (novo tălkuvane), Σόφια 1988
 Τζόρνταν Αντρέγιεφ, Ιβάν Λαζάροφ, Πλάμεν Παβλόφ, Koj koj e v srednovekovna Bălgarija, Σόφια 1999
 (κύρια πηγή), Μπαχσί Ιμάν, Djagfar Tarihi, vol. III, Ορενμπούργκ 1997

Τσάροι της Βουλγαρίας
Κορμέσιι

Ο Κορμέσιι (βουλγαρικά: Кормесий) ήταν ηγεμόνας (χάνος) της Παραδουνάβιας Βουλγαρίας στο πρώτο μισό του 8ου αιώνα. Δυτικά χρονικά ονομάζουν τον Κορμέσιι ως τρίτο άρχοντα των Βουλγάρων, και μερικές φορές θεωρείται ο άμεσος διάδοχος του Τέρβελ. 

Ο Κατάλογος των Βουλγάρων χάνων (Ιμεννίκ) περιέχει ίχνη από δύο κατεστραμμένα αρχεία μεταξύ των καταχωρίσεων για τον Τέρβελ και τον Σεβάρ και το δεύτερο από αυτά τα χαμένα ονόματα είναι κατά κανόνα το Κορμέσιι. Σύμφωνα με το Ιμενίκ, ο Κορμεσίι θα βασίλεψε για 28 χρόνια και ήταν απόγονος της βασιλικής φυλής Ντούλο. Σύμφωνα με τη χρονολογία που αναπτύχθηκε από τον Μόσκοφ, ο Κορμεσίι θα είχε βασιλέψει από το 715 έως το 721 και η μεγαλύτερη περίοδος που αντανακλάται στο Ιμεννίκ θα αναφέρεται στη διάρκεια της ζωής του ή θα περιλαμβάνεται σε μια περίοδο σύνδεσης με τους προκατόχους του. Άλλες χρονολογίες θέτουν την βασιλεία του Κορμέσιι το 721–738, αλλά δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τα δεδομένα του Ιμεννίκ.

Ο Κορμέσιι συναντάται σε σχέση με τα γεγονότα γύρω από τη συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Βουλγαρίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μεταξύ του 715 και του 717 – η χρονολογία πρέπει να υποστηριχθεί από τα ονόματα του Αυτοκράτορα και του πατριάρχη που εμπλέκονται, για τα οποία η μόνη πηγή είναι ο Βυζαντινός χρονογράφος Θεοφάνης ο Ομολογητής. Σύμφωνα με το Θεοφάνη, η συνθήκη υπογράφηκε από τον Κορμέσιι ως ηγεμόνα των Βουλγάρων. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον τρόπο που ο ίδιος συγγραφέας υπονοεί αλλού στο χρονικό ότι ο Τέρβελ ήταν ακόμα ηγεμόνας της Βουλγαρίας το 718/719. Έτσι, μία από τις δηλώσεις του χρονογράφου μπορεί να είναι λάθος. Διαφορετικά θα πρέπει να θεωρηθεί ότι ο Κορμέσιι μοιράστηκε το θρόνο με τον Τέρβελ και υπέγραψε τη συνθήκη ως συμβασιλέας του. Το όνομα του Κορμέσιι επίσης διαβάστηκε από ορισμένους μελετητές σε επιγραφή γύρω από το μνημείο του Ιππέα της Μαντάρα. Το σωζόμενο τμήμα του κειμένου, επομένως, μιλάει για ένα ετήσιο χρυσό φόρο που ο Κορμέσιι λάμβανε από τον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου: με άλλα λόγια, η συνθήκη ειρήνης θα είχε αποκατασταθεί κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του. Το τέλος της επιγραφής αναφέρει επιδείνωση των βουλγαρικών σχέσεων με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ωστόσο, αυτή η επιγραφή θα μπορούσε ενδεχομένως να αναφέρεται σε μεταγενέστερους Βουλγάρους ηγεμόνες, τον Κορμισό ή τον Κρούμο.

Ο Κορμέσιι δεν αναφέρεται σε κανένα άλλο ιστορικό πλαίσιο. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία καταγραφή πολέμων μεταξύ της Βουλγαρίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, σημαίνει ωστόσο ότι διατηρήθηκε η ειρήνη μεταξύ των δύο χωρών.

Η κορυφή Κορμέσιι στο νησί Γκρίνουιτς στα Νότια Νησιά Σέτλαντ της Ανταρκτικής ονομάζεται προς τιμήν του Κορμέσιι.

Παραπομπές

Πηγές 
 Μόσκο Μόσκοφ, Imennik na bălgarskite hanove (novo tălkuvane), Σόφια 1988.
 Τζόρνταν Αντρέγιεφ, Ιβάν Λαζάροφ, Πλάμεν Παβλόφ, Koj koj e v srednovekovna Bălgarija, Σόφια 1999.
 (κύρια πηγή), Μπαχσί Ιμάν, Džagfar Tarihy, vol. III, Ορενμπούργκ 1997.
 "Канасубиги" е "княз", а не "хан" или "кан"

Τσάροι της Βουλγαρίας
Πίστη εναντίον Δεδομένων: Γιατί η Επιστήμη και η Θρησκεία είναι Ασυμβίβαστες (βιβλίο)

Το βιβλίο  'Πίστη εναντίον Δεδομένων: Γιατί η Επιστήμη και η Θρησκεία είναι ασυμβίβαστες' (Faith Versus Fact: Why Science and Religion are Incompatible) του εξελικτικού γενετιστή, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου Τζέρι Κόιν (Jerry A. Coyne), εξετάζει την σχέση θρησκείας και επιστήμης. Ο Κόιν υπερασπίζεται την θέση πως η θρησκεία και η επιστήμη είναι ασύμβατες, εξετάζοντας την ιστορία της επιστήμης. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η θρησκεία και η επιστήμη πραγματοποιούν δηλώσεις για το σύμπαν, αλλά μόνο η επιστήμη αποδέχεται το ενδεχόμενο να είναι λάθος

Ο Κόιν ήταν έκπληκτος αφού μετά την δημοσίευση του βιβλίου του «Η εξέλιξη είναι Γεγονός» (Why Evolution is True), τα ποσοστά δημιουργιστών στην Αμερική παρέμειναν σταθερά στο 40-46%. Υποψιαζόταν πως η Πίστη ήταν ο λόγος που εμπόδιζε τους ανθρώπους να αποδεχτούν τα γεγονότα και τις αποδείξεις της εξέλιξης.

Σύνοψη 
Ο Κόιν ορίζει την επιστήμη ως μια συλλογή μεθόδων η οποία παράγει γνώση, η οποία μπορεί να ελεγχθεί μέσω από πειραματισμό. Με αυτό τον ορισμό στο χέρι, ισχυρίζεται πως επιστήμη και θρησκεία είναι ασυμβίβαστες επειδή έχουν διαφορετικές μεθοδολογίες να καταλήγουν στην γνώση της πραγματικότητας, διαφορετικές μεθόδους να ελέγχουν την αξιοπιστία της γνώσης αυτής και στο τέλος καταλήγουν σε συγκρουόμενα συμπεράσματα για το σύμπαν.  Πιστεύει πως οι θεϊστικές θρησκείες προχωρούν σε ισχυρισμούς που αντιμάχονται την επιστήμη με τρεις τρόπους: μεθοδολογία, αποτελέσματα και φιλοσοφία. Ένα μεγάλο μέρος του βιβλίο κριτικάρει την θεϊστική εξέλιξη υποστηρίζοντας πως αν ο Θεός χρησιμοποιούσε την εξελικτική μέθοδο για την δημιουργία του κόσμου, θα υπήρχαν σημεία που έδειχναν καθοδήγηση.

Υποδοχή 
Το Kirkus Reviews χαρακτήρισε το βιβλίο σημαντικό και πως του αξίζει ένα αναγνωστικό κοινό με ανοικτό μυαλό. Πρόσθεσε πως παρόλο που κάνει ένα καθαρό και στιβαρό επιχείρημα, ίσως ανακαλύψει ξανά πως κηρύττει στους δικούς του ανθρώπους."

Ο Rau Olson του Booklist Online εγραψε "κανένας [από τους Νέους Άθεους] δεν επιχειρηματολογεί υπέρ του τελικού διαζυγίου επιστήμης και θρησκείας,  με μόνιμες οδηγίες μόνιμες εντολές ενάντια στην παρενόχληση και την καταδίωξη της επιστήμης από τη θρησκεία, καλύτερα από τον Κόιν".

Μερικοί όμως σχολιαστές, δεν πίστεψαν πως ο Κοιν σκιαγράφησε αρκετά δυνατά το επιχείρημα γιατί η θρησκεία και η επιστήμη πρέπει να είναι χωριστά. Ο βιολόγος Austin L. Hughes έγραψε πως αυτό που επιχειρεί στο βιβλίο του ο Κόιν εντάσσεται στην κατηγορία της φιλοσοφίας, όμως ο Κόιν δεν δεν είναι αρκετά προετοιμασμένος για τέτοιο ρόλο. Αδυνατεί να σχηματίσει σταθερή ορολογία και κατασκευάζει επιχειρήματα με διάφορους βαθμούς αυστηρότητας.

Παραπομπές

Αθεϊστικά βιβλία
Φιλοσοφικά βιβλία
Βιβλία με κριτική στη Θρησκεία
The Post: Απαγορευμένα Μυστικά

The Post: Απαγορευμένα Μυστικά (πρωτότυπος τίτλος: The Post) είναι αμερικανική ταινία του 2017 σε σκηνοθεσία του Στίβεν Σπίλμπεργκ και σενάριο των Λιζ Χάνα και Τζος Σίνγκερ.

Αναφέρεται στην πραγματική ιστορία δύο δημοσιογράφων σχετικά με τη δημοσίευση απόρρητων εγγράφων για τον πόλεμο του Βιετνάμ το 1971.

Διανομή

Βραβεία/Διακρίσεις
Στα 90ά βραβεία Όσκαρ ήταν υποψήφια στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας και Α' Γυναικείου Ρόλου (Μέριλ Στριπ).

Στις 75ες Χρυσές Σφαίρες η ταινία ήταν υποψήφια σε έξι κατηγορίες: καλύτερης δραματικής ταινίας, σκηνοθέτη, Α' Γυναικείου Ρόλου (Μέριλ Στριπ), Α' Ανδρικού Ρόλου (Τομ Χανκς), σεναρίου και πρωτότυπης μουσικής.

Παραπομπές

Ταινίες του 2017
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές δραματικές ταινίες
Αμερικανικές ιστορικές ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ
Ταινίες σε παραγωγή Στίβεν Σπίλμπεργκ
Ταινίες παραγωγής TSG Entertainment
Ταινίες παραγωγής Amblin Entertainment
Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox
Ταινίες παραγωγής Universal Pictures
Πάγκαν

Ο Πάγκαν (βουλγαρικά: Паган, ... - 768) ήταν ο ηγεμόνας της Βουλγαρίας από το 767 έως το 768.

Ο Πάγκαν έχει αναγνωριστεί ως μέλος της παράταξης της βουλγαρικής αριστοκρατίας, η οποία επεδίωκε ειρηνικές σχέσεις με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μετά την διαδοχή στο θρόνο μετά τη δολοφονία του προκατόχου του Τόκτου, ο Πάγκαν όρισε μαζί με τους αυλικούς του διαπραγματεύσεις με τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄ κάπου στη Θράκη. Στις ομιλίες ο αυτοκράτορας αντιπροσώπευε τον εαυτό του ως πρόθεση για τη διατήρηση της ειρήνης στη Βουλγαρία και επίκρινε τους Βουλγάρους για την αναρχία και την καθαίρεση του πρώην ηγεμόνα Σαμπίν, που έζησε ως πρόσφυγας στην αυτοκρατορική αυλή. Ο αυτοκράτορας, ωστόσο, συμφώνησε να κάνει ειρήνη, και ο Πάγκαν επέστρεψε στην χώρα του.

Σε αυτό το σημείο ο Κωνσταντίνος Ε΄ ξαφνικά εισέβαλε στη Βουλγαρία και κατάφερε να διεισδύσει μέσα από τα βουνά στην περιοχή του πυρήνα του βουλγαρικού κράτους, καίγοντας κάποιους οικισμούς γύρω από την πρωτεύουσα της χώρας Πλίσκα. Αν και ο Κωνσταντίνος Ε΄ δεν ακολούθησε τη σχετικά επιτυχημένη εισβολή και επέστρεψε στην χώρα του, ο Πάγκαν αντιμετώπισε την οργή των υπηκόων του που τον κατηγόρησε για την ευπιστία και την αδυναμία του να αντιταχθεί στον εχθρό. Ο μονάρχης κατέφυγε στην προς την Βάρνα, αλλά δολοφονήθηκε από τους υπηρέτες του.

Η συλλογή των Βουλγάρων του Βόλγα Τζαφάρ Ταρίχ του 17ου αιώνα (αμφισβητούμενης γνησιότητας) αντιπροσωπεύει τον Μπογιάν (δηλαδή τον Πάγκαν) ως γιος του πρώην κυβερνήτη Μπούνεκ (δηλαδή τον Βίνεχ), και του αποδίδει την απέλαση του Σαΐν (δηλαδή τον Σαμπίν).

Δείτε επίσης 
 Ιστορία της Βουλγαρίας
 Βούλγαροι

Αναφορές 
 Μόσκο Μόσκοφ, Imennik na bălgarskite hanove (novo tălkuvane), Σόφια 1988.
 Τζόρνταν Αντρέγιεφ, Ιβάν Λαζάροφ, Πλάμεν Παβλόφ, Koj koj e v srednovekovna Bălgarija, Σόφια 1999.
 (κύρια πηγή), Μπαχσί Ιμάν, Djagfar Tarihi, vol. III, Ορενμπούργκ 1997.

Τσάροι της Βουλγαρίας
Τέλετς

Ο Τέλετς (βουλγαρικά: Телец), μέλος της φυλής Ουγκαΐν, ήταν ο ηγεμόνας της Βουλγαρίας από το 762 έως το  765. Βυζαντινές πηγές δείχνουν ότι ο Τέλετς αντικατέστησε τους νόμιμους ηγεμόνες της Βουλγαρίας. Οι ίδιες πηγές περιγράφουν τον Τέλετς ως γενναίο και ενεργητικό άνθρωπο στην ακμή του (περίπου 30 ετών). Μελετητές εικάζουν ότι ο Τέλετς μπορεί να ανήκε σε μια αντισλαβική παράταξη της βουλγαρικής αριστοκρατίας.

Μετά την ενθρόνιση, ο Τέλετς οδήγησε ένα καλά εκπαιδευμένο και καλά οπλισμένο στρατό εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και κατέστρεψε την παραμεθόρια ζώνη της αυτοκρατορίας, καλώντας τον αυτοκράτορα σε διαγωνισμό αντοχής. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε΄ βάδισε βόρεια στις 16 Ιουνίου 763, ενώ ένας άλλος στρατός κινήθηκε με ένα στόλο από 800 πλοία (το καθένα μετέφερε πεζικό και 12 ιππείς) με την πρόθεση να δημιουργήσει κλοιό από τον βορρά.

Ο Τέλετς πρώτα οχύρωσε τα ορεινά περάσματα με τα στρατεύματά του και περίπου είκοσι χιλιάδες βοηθητικούς Σλάβους στρατιώτες. Αργότερα άλλαξε γνώμη και οδήγησε έξω τα στρατεύματά του προς την πεδιάδα της Αγχίαλου (Πομόριε) στις 30 Ιουνίου. Η αιματηρή μάχη της Αγχίαλου στη συνέχεια άρχισε στη μέση του πρωινού κράτησε μέχρι το σούρουπο. Στο τέλος, οι Σλάβοι βοηθοί του Τέλετς τον εγκατέλειψαν για τον αυτοκράτορα, ο οποίος κέρδισε τη μάχη, αλλά επέλεξαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους με θρίαμβο. Σύμφωνα με τις Βυζαντινές πηγές, ο Κωνσταντίνος Ε΄ έφερε στην πατρίδα ένα πλήθος από βούλγαρους αιχμαλώτους σε ξύλινα δεσμά, για την ψυχαγωγία του λαού της Κωνσταντινούπολης.

Η στρατιωτική ήττα σφράγισε την μοίρα του Τέλετς, που λιντσαρίστηκε μαζί με τους υποστηρικτές του από επαναστάτες.

Δείτε επίσης 
 Ιστορία της Βουλγαρίας
 Βούλγαροι

Αναφορές 
 Μόσκο Μόσκοφ, Imennik na bălgarskite hanove (novo tălkuvane), Σόφια 1988.
 Τζόρνταν Αντρέγιεφ, Ιβάν Λαζάροφ, Πλάμεν Παβλόφ, Koj koj e v srednovekovna Bălgarija, Σόφια 1999.
 (κύρια πηγή), Μπαχσί Ιμάν, Džagfar Tarihy, vol. III, Ορενμπούργκ 1997.

Τσάροι της Βουλγαρίας
Τοντ Χέινς

Ο Τοντ Χέινς (Todd Haynes, 2 Ιανουαρίου 1961) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Θεωρείται ένας από τους εκπροσώπους του Νέου Queer Κινηματογράφου.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1961 στο Λος Άντζελες και έχει εβραϊκή καταγωγή από το μέρος της μητέρας του. Έχει δηλώσει πως είναι ομοφυλόφιλος και άθεος.

Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το Poison κέρδισε στο φεστιβάλ του Βερολίνου το Βραβείο Teddy. Το 2003, έλαβε υποψηφιότητα για το Όσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για την ταινία Ο Παράδεισος Είναι Μακριά.

To 2007 δημιούργησε την ταινία I'm Not There που αναφέρεται στην ζωή του Μπομπ Ντίλαν. Το 2015 γύρισε την ταινία Carol, η οποία κέρδισε τον Queer Χρυσό Φοίνικα και εκείνος προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα και BAFTA καλύτερου σκηνοθέτη.

Φιλμογραφία
1991 Poison
1995 Safe
1998 Velvet Goldmine
2002 Ο Παράδεισος Είναι Μακριά
2007 I'm Not There
2015 Carol
2017 Το δωμάτιο των θαυμάτων

Παραπομπές

Αμερικανοί σκηνοθέτες
Αμερικανοί σεναριογράφοι
Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Αμερικανοεβραίοι
ΛΟΑΤ Εβραίοι
ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Αμερικανοί άθεοι
Οπτικός γραμματισμός

Ο όρος οπτικός γραμματισμός επινοήθηκε από τον Debes (1969) για να περιγράψει το σύνολο των ικανοτήτων που κατακτά ο άνθρωπος με την όραση και τη συνδρομή άλλων αισθήσεων, οι οποίες είναι θεμελιώδεις για τη μάθηση και χαρακτηρίζουν τον οπτικά εγγράματο άνθρωπο. Οι Kress & Van Leeuwen (2001) ορίζουν τον οπτικό γραμματισμό ως την ικανότητα όχι μόνο ανάγνωσης, ερμηνείας και κατανάλωσης (χρήσης) οπτικών μορφών που αφορούν την οπτική επικοινωνία, αλλά και κριτικής αποτίμησης και δημιουργίας οπτικών εννοιών και παραγωγής οπτικών μηνυμάτων. Ένας οπτικά εγγράμματος άνθρωπος είναι σε θέση: α) να διακρίνει και να αντιλαμβάνεται τα οπτικά αντικείμενα μέσω της οπτικής του αντιληπτικότητας, β) να δημιουργεί αποτελεσματικά στατικά και δυναμικά οπτικά αντικείμενα σε έναν ορισμένο χώρο, γ) να αντιλαμβάνεται και να εκτιμά την οπτική παρακαταθήκη των άλλων και δ) να πλάθει αντικείμενα νοητικά ορατά.

Παραπομπές

Εικαστικές τέχνες
Αναλφαβητισμός
Σαμπίν

Ο Σαμπίν (βουλγαρικά: Сабин) ήταν ο ηγεμόνας της Βουλγαρίας από το 765 έως το 766.

Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι ο Σαμπίν παραλείφθηκε από τον Κατάλογο ονομάτων των βουλγάρων Ηγεμόνων επειδή ήταν Σλάβος, αλλά το όνομά του θα μπορούσε να δείξει λατινική ή ακόμα και Ιρανική προέλευση. Σχετιζόταν με γάμο με τον Κορμισός, που ήταν είτε ο πεθερός είτε ο κουνιάδος του Σαμπίν. Από τότε που η σχέση είναι από το γάμο, ο Σαμπίν στην πραγματικότητα δεν θα άνηκε στην φυλή Βοκίλ (Ουκίλ).

Ο Σαμπίν ανέβηκε στον θρόνο μετά τη δολοφονία του Τέλετς το 765 και αντιπροσώπευε μέρος της βουλγαρικής αριστοκρατίας η οποία επιζητούσε μια πολιτική διευκόλυνσης με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Κατά συνέπεια, αυτός γρήγορα απέστειλε μυστικούς απεσταλμένους στον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄ που πρόσφατα είχε κερδίσει τον προκάτοχο του Σαμπίν Τέλετς, ζητώντας να αποκατασταθεί η ειρήνη. Όταν οι διαπραγματεύσεις ανακαλύφθηκαν, οι Βούλγαροι επαναστάτησαν και πραγματοποίησαν συνέλευση, στην οποία κατηγορούσαν τον Σαμπίν ότι προκαλούσε την υποδούλωση της Βουλγαρίας στο Βυζάντιο.

Ερημωμένος από τους υποστηρικτές του, ο Σαμπίν κατέφυγε στη Βυζαντινή Μεσημβρία (Νεσέμπαρ) 766, από όπου πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί έγινε δεκτός από τον αυτοκράτορα, που διοργάνωσε την μεταφορά της οικογένειας του Σαμπίν από τη Βουλγαρία. Το 768 ο Σαμπίν παρακολούθησε τις διαπραγματεύσεις του Κωνσταντίνου Ε΄ με το νέο Βούλγαρο ηγεμόνα Πάγκαν αλλά τα λόγια του αυτοκράτορα εκ μέρους του πρώην μονάρχη έκαναν λίγη εντύπωση στον πρώτο. Ο Σαμπίν πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στην εξορία.

Αναφορές 
 Μόσκο Μόσκοφ, Imennik na bălgarskite hanove (novo tălkuvane), Σόφια 1988.
 Τζόρνταν Αντρέγιεφ, Ιβάν Λαζάροφ, Πλάμεν Παβλόφ, Koj koj e v srednovekovna Bălgarija, Σόφια 1999.
 (κύρια πηγή), Μπαχσί Ιμάν, Džagfar Tarihy, vol. III, Ορενμπούργκ 1997.

Τσάροι της Βουλγαρίας
Γέφυρα Μπανιά Αιτωλοακαρνανίας

Η Γέφυρα Μπανιά είναι πεδινός οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 120 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Βλαχομάνδρα και τα Σφηκαίικα συναποτελούν την Τοπική κοινότητα Βλαχομάνδρας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 39 κάτοικους.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα 
Η Γέφυρα Μπανιά είναι κτισμένη δίπλα στον ποταμό Εύηνο (μυθολογικά Φίδαρη), στις αριστερές όχθες του. Το χωριό βρίσκεται στα ΒΔ. της Ναυπάκτου σε απόσταση 17 χλμ, επάνω στην επαρχιακή οδό Θέρμου - Ναυπάκτου. Πολύ κοντά στον οικισμό βρίσκονται τα «Λουτρά Βλαχομάνδρας».

Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1940 και προσαρτήθηκε μαζί με τα Σφηκαίικα στην τότε κοινότητα Βλαχομάνδρας, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1997, ανήκε στον τότε Δήμο Ναυπάκτου. Το όνομα του χωριού προέρχεται από τη σιδερένια γέφυρα Μπανιά, τύπου "Μπέλεϋ" (Bailey Bridge) και μήκους 50 μέτρων, που ανακατασκευάσθηκε το 1948, με σκοπό να συνδέει τη Ναυπακτία με την Τριχωνίδα και υπήρξε βασική υποδομή της περιοχής. Η ευρύτερη περιοχή αποτελεί ιδανικό προορισμό για φυσιολατρικό και εναλλακτικό τουρισμό και υπάρχουν εγκαταστάσεις για ποταμοκατάβαση (rafting), ιππασία, ποδηλασία βουνού (mountain bike), αναρρίχηση, πεζοπορία, εναέριο πέρασμα (flying fox) και τοξοβολία. Λίγο πριν τη γέφυρα υπάρχουν και οι εγκαταστάσεις του Διεθνούς Προπονητικού Κέντρου Canoe - Kayak.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Ναυπακτίας
Δήμος Ναυπάκτου
Η ουσία του Χριστιανισμού (βιβλίο)

Η ουσία του Χριστιανισμού (; ιστορική ορθογραφία: Das Weſen des Chriſtenthums) είναι έργο του Λούντβιχ Φόιερμπαχ, το οποίο εκδόθηκε το 1841. Θεωρείται το αριστούργημα του Γερμανού φιλόσοφου και ένα κλασσικό ανάγνωσμα του Ανθρωπισμού. Στο βιβλίο αυτό ο Φόιερμπαχ εξαπολύει μια αιχμηρή κριτική στον Χριστιανισμό και τη φιλοσοφία της θρησκείας.

Το βιβλίο εκδόθηκε τρεις φορές κατά τη διάρκεια της ζωής του Φόιερμπαχ, το 1841, το 1843 και το 1848 με επιμέλεια του φιλόσοφου Karl Löwith. Οι νέες εκδόσεις συνοδεύονταν με αλλαγές, αναθεωρήσεις και εμπλουτισμό του περιεχόμενου.

Περιεχόμενο 

To έργο του Φόιερμπαχ χωρίζεται σε δύο μέρη. Η κεντρική ιδέα του έργου είναι πως η θρησκεία αποτελεί αποξένωση του ανθρώπου από την αυτοσυνείδησία του. 

Στο πρώτο μέρος, ο Φόιερμπαχ ισχυρίζεται πως η θρησκεία είναι σε συμφωνία με την ανθρώπινη φύση, καθώς, όταν οι θεολογικοί ισχυρισμοί κατανοηθούν με τον σωστό τρόπο, αναγνωρίζονται ως ανθρωπολογικές αλήθειες, οι οποίες είναι δημιουργήματα του ανθρώπου. Δηλαδή τα χαρακτηριστικά τα οποία οι πιστοί αποδίδουν στον Θεό, είναι χαρακτηριστικά που ισχύουν σε ανθρώπους- και αυτό είναι η ουσία του ότι ο Θεός είναι μια φανταστική αναπαράσταση. 

Στο δεύτερο μέρος ο Φόιερμπαχ ισχυρίζεται πως η θρησκεία είναι σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση, ισχυριζόμενος πως, όταν οι θεολογικοί ισχυρισμοί κατανοηθούν με τον τρόπο που συνήθως εκλαμβάνονται- παραδείγματος χάριν όταν αναφέρονται σε  ένα μη-ανθρώπινο πρόσωπο- στην ουσία αντιφάσκουν. Το 1942 ο Φοϊερμπαχ χαρακτήριζε τις ιδέες του σαν ανθρωποθεϊσμό παρά σαν αθεϊσμό, θέλοντας να δώσει έμφαση ότι η βάση της απόρριψης της λανθασμένης ουσίας της θρησκείας ήταν να τονίσει την ανθρωπολογική αξία, δηλαδή την ιερότητα του ανθρώπου.

Παραπομπές 

Αθεϊστικά βιβλία
Φιλοσοφικά βιβλία
Ουμανισμός
Βιβλία με κριτική στον Χριστιανισμό
Τσάκα της Βουλγαρίας

Ο Τσάκα (βουλγαρικά: Чака‎)  κυβέρνησε ως αυτοκράτορας (τσάρος της Βουλγαρίας) από το 1299 έως το 1300. Η ημερομηνία της γέννησής του είναι άγνωστη.

Ο Τσάκα ήταν ο γιος του ο Μογγόλου ηγέτη Νογκάι Χαν από μια γυναίκα με το όνομα Αλάκα. Κάποια στιγμή μετά το 1285 ο Τσάκα παντρεύτηκε μια κόρη του Γεώργιου Τέρτερ της Βουλγαρίας, με το όνομα Ελένα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1290, ο Τσάκα υποστήριξε τον πατέρα του Νογκάι σε πόλεμο εναντίον του νόμιμου χάνου της Χρυσής Ορδής Τόκτα, αλλά ο Τόκτα τον κέρδισε και σκότωσε τον Νογκάι το 1299.

Περίπου την ίδια ώρα ο Τσάκα οδήγησε τους υποστηρικτές του στη Βουλγαρία, εκφοβίζοντας την αντιβασιλεία για τον Ιβάν Β΄ να φύγουν από την πρωτεύουσα, και επέβαλε τον εαυτό του ως κυβερνήτης στο Τάρνοβο το 1299. Και δεν είναι απολύτως βέβαιο αν αυτός κυβέρνησε ως Αυτοκράτορας της Βουλγαρίας ή απλά ενέργησε ως ο άρχοντας του κουνιάδου του Θεόδωρου Σβετοσλάβ. Είναι αποδεκτός ως ηγεμόνας της Βουλγαρίας από τη βουλγαρική ιστοριογραφία.

Ο Τσάκα δεν απόλαυσε για πολύ την νέα θέση εξουσίας τους, καθώς οι στρατιές του Τόκτα τον ακολούθησαν στη Βουλγαρία και πολιόρκησαν το Τάρνοβο. Ο Θεόδωρος Σβετοσλάβ, ο οποίος είχε καθοριστικό ρόλο στην παροχή βοήθειας για την κατάληψη της εξουσίας από τον Τσάκα, οργάνωσε συνωμοσία, στην οποία ο Τσάκα καθαιρέθηκε και στραγγαλίστηκε στη φυλακή το 1300. Το κεφάλι του στάλθηκε στον Τόκτα, ο οποίος με τη σειρά του εξασφάλισε στον Θεόδωρο Σβέτοσλαβ την θέση του αυτοκράτορα της Βουλγαρίας. Φαίνεται ότι η συνεργασία του Θεόδωρου Σβέτοσλαβ συνέβαλε στην απόσυρση της Μογγολικής παρέμβασης στη Βουλγαρία.

Οικογένεια 
Δεν είναι γνωστό αν ο Τσάκα είχε παιδιά από την Έλενα, κόρη του Γεωργίου Τέρτερ Α΄. Είχε τουλάχιστον ένα γιο, που γεννήθηκε πιθανώς από μια παλλακίδα:
 Κάρα Κιουτσούκ, ο οποίος οδήγησε ένα κομμάτι της Ορδής Νογκάι μέχρι μετά το 1301.

Αναφορές 
 John V.A. Fine, Jr., The Late Medieval Balkans, Ann Arbor, 1987.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Λεπτομερής κατάλογος των βουλγάρων ηγεμόνων

Τσάροι της Βουλγαρίας
Μαξιμιλιανός της Σαξονίας (1759-1838)

Να μη συγχέεται με τον δισεγγονό του Μαξιμιλιανό της Σαξονίας (1870-1951) καθολικό ιερέα.

Ο Μαξιμιλιανός, γερμ. Maximilian (13 Απριλίου 1759 - 3 Ιανουαρίου 1838) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν διάδοχος της Σαξονίας (1827-30).

Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου-Χριστιανού εκλέκτορα της Σαξονίας και της Μαρίας-Αντωνίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Καρόλου Ζ΄ εκλέκτορα της Βαυαρίας και βασιλιά της Βοημίας & Γερμανίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1792 την Καρολίνα των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φερδινάνδου δούκα της Πάρμας και είχε τέκνα:
 Αμαλία 1794-1870, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο ντε Μερεντόνκε.
 Μαρία-Φερδινάνδα 1796-1865, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Γ΄ των Αψβούργων-Λωρραίνης μεγάλο δούκα της Τοσκάνης (ήταν η 2η σύζυγός του).
 Φρειδερίκος-Αύγουστος Β΄ 1797-1854, βασιλιάς της Σαξονίας.
 Κλήμης 1798-1822, απεβίωσε 24 ετών.
 Μαρία-Άννα 1799-1832, παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Β΄ των Αψβούργων-Λωρραίνης μεγάλο δούκα της Τοσκάνης (γιο του Φερδινάνδου Γ΄ από την 1η του σύζυγο).
 Ιωάννης 1801-1873, βασιλιάς της Σαξονίας.
 Μαρία-Ιωσηφίνα-Αμαλία 1803-1829, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Ζ΄ των Βουρβόνων-Ισπανίας βασιλιά της Ισπανίας.

Το 1804 απεβίωσε η Καρολίνα και ο Μαξιμιλιανός το 1825 έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία-Λουίζα-Καρλόττα των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Ετρουρίας (Τοσκάνης)· δεν απέκτησαν απογόνους.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Πηγές
 Flathe, Heinrich Theodor (1878), "Maximilian, Erbprinz von Sachsen", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), Leipzig: Duncker & Humblot, 7: 789–90.

Οίκος των Βέττιν
Βελβίνα Αιτωλοακαρνανίας

Η Βελβίνα είναι οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική κοινότητα Βελβίνας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 57 κάτοικους. Το χωριό βρίσκεται στις ΝΑ απολήξεις του αντερείσματος Παλατράχη του όρους Κλόκοβας, στη δεξιά όχθη του χείμαρρου Βαριά. Το χωριό απέχει 9 χλμ. δυτικά από τη Ναύπακτο . Το 1946 με το ΦΕΚ 290Α - 26/09/1946 συστάθηκε κοινότητα Βελβίνας με έδρα την ίδια.

Απογραφές πληθυσμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βελβίνα Ναυπάκτου
 Σύλλογος Βελβίνας "Η Αγία Τριάδα"
 Αρχαιολογικές έρευνες στο ιερό στο Ελληνικό Βελβίνας (Αρχαίο Μολύκρειο)
 Ελληνικό και ναός Βελβίνας από τον ιστότοπο: http://klepanafpaktias.blogspot.gr
 Φωτεινή Σαράντη, "Από τον Εύηνο έως το Μόρνο", σελ. 393.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δήμος Ναυπακτίας
Δήμος Ναυπάκτου
Καθολικός ναός Αγίου Παύλου Πειραιά

Ο Καθολικός ναός του Αγίου Παύλου στον Πειραιά είναι ευκτήριος οίκος της Ρωμαιοκαθολικής κοινότητας και βρίσκεται στην οδό Φίλωνος στον Πειραιά.

Ανέγερση
Το 1838 ο Γερμανός αρχιτέκτονας Έντουαρτ Σάουμπερτ εκπονεί αρχιτεκτονική μελέτη για το ναό. Έγιναν μικρής κλίμακας τροποποιήσεις και ο Θεόφιλος Χάνσεν με τον C. Lorenzen, συνάδελφό του επέβλεψαν το οικοδόμημα. Τον Δεκέμβριο του 1839 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του. Το οικόπεδο ανέγερσης ήταν παραχωρημένο από δωρεές πιστών και τη βοήθεια του Αυστριακού προξένου Άντον Πρόκες φον Όστεν.

Αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά
Είναι ναός με κάτοψη σχήματος ορθογωνίου και διαστάσεων 19,35 μ.Χ 9,20 μ.Έχει ξύλινη οροφή,κατασκευασμένη στα 1896, οπότε επεκτάθηκε και το μέτωπο του ναού Το αετωμα, τα δύο κωδωνοστάσια και οι παραστάδες είναι κορινθιακού ρυθμού.

Παραπομπές

Πηγές
Σταματίνα Μαλικούτη, Πειραιάς 1834-1912, εκδ. Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, 2004, σελ.251
Χριστιανικοί ναοί στον Πειραιά
Φρειδερίκος της Σαξονίας (1504-1539)

O Φρειδερίκος, γερμ. Friedrich (15 Μαρτίου 1504 - 26 Φεβρουαρίου 1539) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν διάδοχος της Σαξονίας (1537-1539).

Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γεωργίου δούκα της Σαξονίας και της Βαρβάρας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας.

Οικογένεια
Το 1539 παντρεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Ερνέστου Β΄ κόμη του Μάνσφελτ-Φόρντερορτ· δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Guido Görres, Georg Maria von Jochner, George Phillips (ed.s): Historisch-politische Blätter für das katholische Deutschland, Volume 46, S. 587

Οίκος των Βέττιν
Διάδοχοι της Σαξονίας
Χριστιανός Β΄ της Σαξονίας

Ο Χριστιανός Β΄, γερμ. Christian II (23 Σεπτεμβρίου 1583 - 23 Ιουνίου 1611) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν εκλέκτορας της Σαξονίας (1591-1611).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Σοφίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1602 τη Χέντβιχ των Όλντενμπουγρκ, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας· δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
  Kolb, Robert, ed. Lutheran Ecclesiastical Culture, 1550-1675. Leiden, Netherlands: Koninklijke, 2008. 513.

Οίκος των Βέττιν
Ιωάννης Γεώργιος Δ΄ της Σαξονίας

Ο Ιωάννης-Γεώργιος Δ΄, γερμ. Johann-Georg IV (18 Οκτωβρίου 1668 - 27 Απριλίου 1694) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν εκλέκτορας της Σαξονίας (1691-1694).

Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Γεωργίου Γ΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Άννας-Σοφίας των Όλντενμπουργκ, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1692 την Ελεονώρα-Έρντμουτε των Βέττιν, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ· δεν απέκτησαν απογόνους. 

Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Μαγδαληνή-Σίβυλλα, κόρη του Ρούντολφ του Νάιντσουλτς, συνταγματάρχη, είχε ένα φυσικό τέκνο:
 (νόθη) Βιλελμίνη-Μαρία-Φρειδερίκη 1693-1729, παντρεύτηκε τον Σβιετοσλάβ Πιοτρ κόμη του Ντουνίν καστελάνο του Ραντόμ.

Πηγές
 Chisholm, Hugh, ed. (1911). "John George I.". Encyclopædia Britannica. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 459–460.

Παραπομπές 

Οίκος των Βέττιν