joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ

Ο Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ (τουρκικά: Ferdi Sabit Soyer) είναι Τουρκοκύπριος πολιτικός. Είναι αντιπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος της Τουρκίας (CTP). Στα ελληνικά και κυπριακά ΜΜΕ αποκαλείται «ψευδοπρωθυπουργός»  ή «λεγόμενος  πρωθυπουργός» .

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου του 1952 στη Λευκωσία και ολοκλήρωσε τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση στην Κύπρο. Δεν ολοκλήρωσε τις ιατρικές σπουδές του στην Άγκυρα, για πολιτικούς λόγους. Έπειτα δραστηριοποιήθηκε σε συνδικαλιστικές ομάδες και μάλιστα ανέλαβε ηγετική δράση. Είναι παντρεμένος με 2 παιδιά.

Πολιτική καριέρα 
Εξελέγη για πρώτη φορά "βουλευτής" το 1985 και με εξαίρεση την περίοδο 1990-1993 έκτοτε εκλέγεται συνεχώς. Υπηρέτησε στο "Υπουργείο Γεωργίας, Ενέργειας και Φυσικών Πόρων" στην ούτω καλούμενη κυβέρνηση συνασπισμού του 1993. 

Διορίστηκε από το Μεχμέτ Αλί Ταλάτ στην ούτω καλούμενη πρωθυπουργία του ψευδοκράτους στις 25 Απριλίου του 2005. Λίγο μετά, στις 21 Μαΐου του 2005 εξελέγη στην προεδρία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος της Τουρκίας (CTP). Ο Σογιέρ ηγήθηκε ψευδοκυβέρνησης συνασπισμού, η οποία ανατράπηκε όταν το CTP διέκοψε τη συνεργασία του με τον πρώην συνεργάτη του στο συνασπισμό, το Δημοκρατικό Κόμμα. Το Σεπτέμβριο του 2006 σχημάτισε νέα κυβέρνηση συνασπισμού.

Το 2007, επέβαλε φόρο 30%  στα προϊόντα που αγοράζονται  από τις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου.

Εκλογική ήττα 2009 
Στις 19 Απριλίου του 2009 διεξήχθησαν οι αποκαλούμενες βουλευτικές εκλογές, έναν χρόνο νωρίτερα από ό,τι αναμενόταν. Η απόφαση για την διεξαγωγή των πρόωρων εκλογών έγινε από το "κυβερνών" Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα.

Το ακροδεξιό Κόμμα Εθνικής Ενότητας του Ντερβίς Έρογλου κέρδισε το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ εξασφαλίζοντας νίκη και αυτοδυναμία έναντι του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος του Σογιέρ. . Στις αποκαλούμενες εκλογές, το κόμμα του Έρογλου έλαβε ποσοστό 44,16% και "αυτοδυναμία" με 26 έδρες στη «βουλή». Το κόμμα του Σογιέρ ήρθε δεύτερο με 29,34% τοις εκατό και κατέλαβε 16 έδρες.
Ο Σογιέρ παραιτήθηκε στις 21 Απριλίου και έπειτα από δέκα ημέρες ο Έρογλου έλαβε εντολή σχηματισμού νέας "κυβέρνησης".

Παραπομπές 

Σαμπίτ Σογιέρ
Telesens

Η Telesens KSCL AG ήταν γερμανική ανώνυμος εταιρεία. Ιδρύθηκε το 1995 από τον Genadi Man στην Κολωνία.
Στις 1 Σεπτεμβρίου 2002 πτώχευσε και έκλεισε.

Ιστορικό 
Η εταιρεία δρούσε στον τομέα της τηλεπικοινωνίας και σύντομα είχε ραγδαία ανάπτυξη. Άνοιξε γραφεία στην Γερμανία, στην Ελβετία, στην Ουκρανία, στην Ιαπωνία, στο Ισραήλ, στην Μαλαισία και στην Ολλανδία. Καθώς αναπτυσσόταν, αφομοίωσε διάφορες εταιρείες, όπως την 
 CyberSolutions στο Μόναχο το φθινόπωρο του 1998
 Telecrypt στην Κολωνία
 SBK Software & Systeme GmbH στο Κάσσελ στις αρχές του 2001
 Kingston SCL στο Εδιμβούργο το 1999.

Απασχολούσε πάνω από 1.400 υπαλλήλους ανά την υφήλιο. Η μετοχή της ανέβηκε στα 40 Ευρώ και κατέρρευσε τελικά με την πτώση της αγοράς μετοχών το 2001.

Προϊόντα 
Η Telesens KSCL παρήγαγε διάφορα προϊόντα για την τιμολόγηση στην τηλεπικοινωνία, κυρίως στους τομείς της ATM, Datex-M, IPN, Interconnect, IP-Billing. 
 IP-VPN2
 Billforce
 Exabill IP
 Jupiter Control

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η ιστορία της KSCL
 Πτώχευση θυγατρικών 
 Πτώχευση

Τηλεπικοινωνιακές επιχειρήσεις
Επιχειρήσεις της Γερμανίας
Κολωνία
Μπαλί

Το Μπαλί (ινδονησιακά: Pulau Bali, Provinsi Bali) είναι νησί της Ινδονησίας, με έκταση 5.632,86 τ.χλμ. και με πληθυσμό 3,9 εκατομμύρια κατοίκους το 2010. Οι κάτοικοι κατά 89% είναι Μπαλινέζοι ενώ υπάρχουν και κάτοικοι της Ιάβας κατά 7%, Μπαλί Αγκά κατά 1% και Μαντουρέζοι κατά 1%
Κύρια γλώσσα είναι η ινδονησιακή και θρησκεία ο Ινδουισμός. Η οικονομία του νησιού βασίζεται στη γεωργία και στον τουρισμό. 
Αποτελεί επίσης μία από τις 33 συνολικά επαρχίες της Ινδονησίας, με πρωτεύουσα το Ντενπασάρ. Στο νησί συγκεντρώνονται οι περισσότεροι από την ινδονησιακή μειονότητα των Ινδουιστών. Είναι επίσης ο μεγαλύτερος τουριστικός προορισμός στη χώρα. Βρίσκεται ανάμεσα στα νησιά Ιάβα και Λομπόκ.

Ιστορία 
Το Μπαλί κατοικείται από τα πρώτα προϊστορικά χρόνια. Έχουν βρεθεί λίθινα εργαλεία, τα οποία χρονολογούνται από το 3.000 π.Χ. 
Οι Ολλανδοί με τον Κορνέλις ντε Χούπμαν έφτασαν πρώτοι στο νησί το 1597. Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου καταλήφθηκε από τους Ιάπωνες. Το 1950 το Μπαλί έγινε επίσημα επαρχία της Ινδονησίας. 
Το 1963 το όρος Αγκούνγκ εξερράγη και χιλιάδες ήταν τα θύματα. Πολλοί ανθρωποι εγκατέλειψαν τις εστίες τους. Το 1965 σημειώθηκε αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στην Τζακάρτα, εναντίον της εθνικής κυβέρνησης της Ινδονησίας. Την περίοδο εκείνη, εκτελέστηκαν από τους παραστρατιωτικούς του Σουχάρτο περί τους 100.000 Μπαλινέζους. Τα ακριβή γεγονότα παραμένουν άγνωστα όπως και ο αριθμός των σφαγιασθέντων.   

Στις 12 Οκτωβρίου του 2002, από έκρηξη παγιδευμένου με εκρηκτικά αυτοκινήτου στο τουριστικό θέρετρο Κούτα σκοτώθηκαν 202 άνθρωποι και άλλοι 209 τραυματίστηκαν. Παρόμοιες βομβιστικές ενέργειες έγιναν στην ίδια περιοχή το 2005. 
Το Δεκέμβριο του 2007 το νησί φιλοξένησε τη διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τις κλιματικές αλλαγές.

Πινακοθήκη

Βιβλιογραφία 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 Miguel Covarrubias, Island of Bali, 1946. ISBN 962-593-060-4

Παραπομπές 

Νησιά της Ινδονησίας
Δηνάριο Αλγερίας

Το  δηνάριο  (dinar, αραβικά: دينار)  είναι το νόμισμα της Αλγερίας και έχει κωδικό  ISO 4217 το  DZD. Το όνομα προέρχεται από το ρωμαϊκό denarius. Υποδιαιρείται σε 100 σαντίμ (santeem , αραβικά سنتيم). Το δηνάριο εισήχθη το 1964 και αντικατέστησε το αλγερινό φράγκο, με το οποίο είχε την ίδια αξία.

Κέρματα 
Το 1964 κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά κέρματα ονομαστικής αξίας 1, 2, 5, 10, 20 και 50 σαντίμ, καθώς επίσης και του 1 δηναρίου. Αυτά των 1, 2 και 5 ήταν από αλουμίνιο και αυτά του 1 δηναρίου από χαλκονικέλιο. Η εμπρόσθια όψη απεικόνιζε το  εθνόσημο της Αλγερίας ενώ η πίσω όψη είχε τις αξίες με αραβικούς αριθμητικούς χαρακτήρες. Τις επόμενες δεκαετίες κυκλοφόρησαν αναμνηστικά κέρματα. Ωστόσο, γενικά σε κυκλοφορία είναι σήμερα τα κέρματα των 5 δηναρίων και πάνω.

Η νέα σειρά κερμάτων που κυκλοφόρησε το 1992 ήταν των ¼, ½, 1, 2, 5, 10, 20, 50 και 100 δηναρίων. Τα κέρματα των 10, 20, 50 και 100 δηναρίων είναι διμεταλλικά.

Εξαιτίας του υψηλού πληθωρισμού τα κέρματα σαντίμ σύντομα εξαφανίστηκαν και σπάνια χρησιμοποιούνται τα κέρματα του 1 δηναρίου. Ωστόσο, στην καθημερινή ομιλία αναφέρονται οι αξίες των χρημάτων σε σαντίμ, π.χ. 100 δηνάρια διαβάζονται   عشر الاف "δέκα χιλιάδες".

Τραπεζογραμμάτια 
Οι πρώτες σειρές χαρτονομισμάτων του δηναρίου κυκλοφόρησαν το 1964 και αποτελούνταν από τραπεζογραμμάτια αξίας των 5, 10, 50 και των 100 δηναρίων. Το 1970 τυπώθηκαν χαρτονομίσματα των 500 και το 1992 των 1000 δηναρίων. Η εμπρόσθια όψη αυτών των χαρτονομισμάτων είναι στα αραβικά και η πίσω όψη στα γαλλικά.

Το χαρτονόμισμα των 100 δηναρίων αντικαταστάθηκε από κέρματα. Σήμερα κυκλοφορούν χαρτονομίσματα των 200, 500 και των 1000 δηναρίων. Το 1998 ένα επιπλέον ολόγραμμα ασφαλείας προστέθηκε στα χαρτονομίσματα των 500 και των 1000 δηναρίων.

Βιβλιογραφία 
 Krause, Chester L. and Clifford Mishler (2003). 2004 Standard Catalog of World Coins: 1901-Present. Colin R. Bruce II (senior editor) (31st ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0-87349-593-4. 
 Cuhaj, George S. (editor) (2006). Standard Catalog of World Paper Money: Modern Issues 1961-Present. big butt (12th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0-89689-356-1.

Παραπομπές 

Νομίσματα
Οικονομία της Αλγερίας
Αντηνορίδες

Στην ελληνική μυθολογία Αντηνορίδες ονομάζονται τα παιδιά του Τρωαδίτη Αντήνορα και της Θεανώς. Ο Όμηρος απαριθμεί 11 Αντηνορίδες: πρωτότοκος ήταν ο Κόωνας και ακολουθούν οι Αρχέλοχος, Ακάμας, Πόλυβος, Αγήνορας, Ελικάονας, Ιφιδάμας, Δημολέοντας, Λεομέδοντας και Πήδαιος (ή Πηδέος). Μεταγενέστεροι συγγραφείς προσθέτουν και άλλους επτά γιους και μία κόρη, την Κρινώ.

Αρκετοί μύθοι περιγράφουν την τύχη των Αντηνοριδών, διαφορετικοί ως προς τον τόπο που κατέφυγαν μετά την άλωση της Τροίας. Ο αρχικός μύθος αναφέρει ότι πήγαν με την Ωραία Ελένη στην Κυρήνη, όπου εγκαταστάθηκαν και δέχονταν τιμές ηρώων (Πίνδαρος, Πυθιόν. Ε 83). Μάλιστα ένας από τους λόφους της Κυρήνης ονομαζόταν προς τιμή τους «Λόφος των Αντηνοριδών». Σύμφωνα με άλλη παράδοση, οι Αντηνορίδες πήγαν στη Θράκη ή στην Ιλλυρία και από εκεί στη Βενετία, από όπου έδιωξαν τους Ευγανέους, αρχαίο ιταλικό λαό, και ίδρυσαν λίγο παρακάτω την πόλη Πατάβιο, τη σημερινή Πάδοβα. Μερικοί Αντηνορίδες έφθασαν μέχρι την Ιβηρική Χερσόνησο, όπου ίδρυσαν την πόλη Ωκέλλα (Στράβων Γ 157).

Νεότερες παραδόσεις ωστόσο αναφέρουν ότι παρέμειναν στην Τροία και ίδρυσαν νέο κράτος, αλλά διώχθηκαν από τον Αινεία.

Αντηνοριδες
Τρώες

en:Antenor (mythology)
Μυρτιά Ηρακλείου

Η Μυρτιά (παλιά: οι Βαρβάροι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία παλιότερα ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η απόστασή του οικισμού από το Ηράκλειο είναι 15 χλμ.

Γενικά στοιχεία 
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, στον οικισμό βρίσκεται το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη, ενώ μεταξύ άλλων στο χωριό εδρεύουν επίσης: Κέντρο Κρητικής Λογοτεχνίας, Αίθουσα Συνεδριάσεων, Δημοτικό Σχολείο, Νηπιαγωγείο, Πολιτιστικός Σύλλογος, Αγροτικός Σύλλογος, Οικοτεχνία με Παραδοσιακά Προϊόντα, Φούρνος, Φαρμακείο, Κρεοπωλεία, πολλές Καφετέριες, Καφενεία και Ταβέρνες. Ποδοσφαιρικά δραστηριοποιείται ο Αστέρας Μυρτιάς, ομάδα του τοπικού πρωταθλήματος[1], ιδρυθείσα το 1978.

Στο χωριό βρίσκονται οι ιεροί ναοί της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, το Γενέθλιον της Θεοτόκου, του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Αντωνίου.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο οικισμός φημίζεται εδώ και 7 αιώνες για την παραγωγή κρασιού. Το παλαιότερο όνομά του ήταν Βαρβάροι (αρσενικό) και οφείλεται στην εγκατάσταση σε αυτό βαρβάρων, δηλαδή μη Ελλήνων στρατιωτών από το Νικηφόρο Φωκά, έπειτα από την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Σαρακηνούς  το 961. Αναφέρεται ότι το 1206 ο κρητάρχης Στέφανος Αγιοστεφανίτης και η σύζυγός του, Άννα,  δώρισαν στη Μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου της Πάτμου αμπέλια που βρίσκονταν στο χωριό Βαρβάροι.

Αναφέρεται επίσης σε συμβόλαιο του 1271 : 19 Luglio 1271, Sabathinus Georgius habitator in casali Varvari dare tenetur Abrae iudeo…(Ant. Creta, Torino, 1942, p. 153).

Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα Varvarus με 106 κατ. (Κ 95). Στην τουρκική απογραφή (1671) αναφέρεται Varvaru με 36 χαράτσια. Είναι το πατρικό χωριό του Νίκου Καζαντζάκη, όπου βρίσκεται και το ομώνυμο Μουσείο  προς τιμήν του λογοτέχνη.

Διοικητικά στοιχεία

Κοινότητα Μυρτιάς (Βαρβάρων) 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα την, η Τοπική Κοινότητα Μυρτιάς έχε 560 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ζαχαρία Τσακουντάκη.

Κοινοτάρχες Μυρτιάς 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μυρτιάς.

Προσωπικότητες εκ Μυρτιάς (Βαρβάρων) 
Μιχαήλ Καζαντζάκης (1856–1932), έμπόρος γεωργικών προϊόντων και κρασιού, πατέρας του Νίκου Καζαντζάκη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι  
 Μυρτιά
 Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη
 Eπίσημη σελίδα toυ Μουσείου Καζαντζάκη στο Facebook)
 Μουσείο(Youtube)

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Μυρτιά
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Αρχάγγελος Ηρακλείου

Ο Αρχάγγελος (εως το 1955: Βαρβάρον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην επαρχία  Πεδιάδας. Η θέση του είναι στην πεδιάδα του Καστελλίου, νοτιοδυτικά σε μικρή απόσταση. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 37 χλμ. 

Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκαλλιέργεια, την καλλιέργεια αμπελιών και την οικόσιτη κτηνοτροφία. Στο κέντρο του Αρχαγγέλου βρίσκεται ο περικαλλής ναός του Μιχαήλ Αρχαγγέλου (αναφέρεται και ως ναός των Ταξιαρχών), στον οποίο το χωριό οφείλει την ονομασία του. Το χωριό πανηγυρίζει στις 8 Νοεμβρίου. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

Κοινότητα Αρχαγγέλου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Αρχαγγέλου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γαλενιανό και Σκλαβεροχώρι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Αρχάγγελος, ο (143)
 Γαλενιανόν, το (42)
 Σκλαβεροχώριον, το (77)

Συνολικά η κοινότητα έχει 262 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Μιχαήλ Συριγωνάκη.

Κοινοτάρχες Αρχαγγέλου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αρχαγγέλου.

Ιστορικά στοιχεία 
Ο Αρχάγγελος ονομαζόταν παλαιότερα Βαρβάρω (ουδέτερο). Αυτό το όνομα οφείλεται στην εγκατάσταση Βαρβάρων στρατιωτών από το Νικηφόρο Φωκά. Όπως φαίνεται από το όνομά του, και το Σκλαβεροχώρι συνοικίστηκε από σκλάβους (σλάβους) στρατιώτες του Νικηφόρου Φωκά, το 961. Το 1279 αναφέρεται το επώνυμο Σκλαβοχωρίτης, κάτοικος του χωριού Ρουσοχώρια, που πιστοποιεί ότι το χωριό υπήρχε και λεγόταν Σκλαβοχώρι.

Το Βαρβάρω αναφέρεται στον Καστροφύλακα το 1583 (Κ95) Varvaro με 37 κατοίκους και στην τουρκική απογραφή (1671) με 5 χαράτσια (Κρητικά Χρονικά Α,94). Το Σκλαβεροχώρι αναφέρεται το 1583 Sclaveroghori με 75 κατοίκους.

Βιβλιογραφία

Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο Αρχάγγελος στο interkriti.org

Αρχαγγ
Αρχ
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Φραντσέσκο Κοσίγκα

Ο Φραντσέσκο Κοσίγκα (Francesco Cossiga, 1928-2010) ήταν Ιταλός πολιτικός και ισόβιος γερουσιαστής, Πρόεδρος της Ιταλίας από το 1985 ως το 1992.

Βιογραφία

Πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1928 στο Σάσαρι (Sassari), στα βόρεια της Σαρδηνίας, στου οποίου το Πανεπιστήμιο διετέλεσε καθηγητής Νομικής. Ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα δραστηριοποιούμενος σε ρωμαιοκαθολικής τάσης ομάδες.

Μετά τον πόλεμο 
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο διετέλεσε πολλές φορές υπουργός της Χριστιανοδημοκρατίας. Ως υπουργός Εσωτερικών προέβη σε αναδιάρθρωση της ιταλικής αστυνομίας, της πολιτικής προστασίας και των μυστικών υπηρεσιών. Κατά τη διάρκεια της θητείας του απήχθη από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και δολοφονήθηκε ο Άλντο Μόρο, πράγμα που οδήγησε στην παραίτησή του από τη θέση του υπουργού. Διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από τις 4 Αυγούστου 1979 ως τις 18 Οκτωβρίου 1980.

Ως πρόεδρος της Δημοκρατίας 
Στις 12 Ιουλίου 1983 εξελέγη Πρόεδρος της Γερουσίας. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τις 24 Ιουνίου 1985, οπότε εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την πρώτη μάλιστα ψηφοφορία, όπου απαιτούνταν πλειοψηφία 3/4. Το σπάνιο αυτό γεγονός κατάφερε ξανά μόνο ο Κάρλο Ατζέλιο Τσιάμπι το 1999.

Στα πέντε πρώτα χρόνια της Προεδρίας του ακολούθησε την πολιτική των προκατόχων του, αποφεύγοντας να αναμειχθεί, άμεσα ή έμμεσα, στην τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα. Στα δύο τελευταία χρόνια όμως, άρχισε να εκφράζει απόψεις εναντίον του ιταλικού πολιτικού κατεστημένου, το οποίο, κατά τη γνώμη του, θα έπρεπε να λάβει υπόψη του τις αλλαγές που είχαν επέλθει παγκοσμίως μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου και τη λήξη του ψυχρού πολέμου.

Παραιτήθηκε δύο μήνες πριν τη λήξη της θητείας του, στις 28 Απριλίου 1992. Έκτοτε παρέμεινε ισόβιος Γερουσιαστής, όπως όλοι οι διατελέσαντες Πρόεδροι, φέροντας τον τίτλο του επίτιμου Προέδρου της Δημοκρατίας. Το Φεβρουάριο του 1998 σχημάτισε το κόμμα UDR (Unione Democratica per la Repubblica), με το οποίο στήριξε την Κυβέρνηση ντ' Αλέμα τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Δήλωσε μάλιστα ότι η στήριξή του αυτή είχε σκοπό να λήξει ο άτυπος αποκλεισμός των αρχηγών του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος από την Πρωθυπουργία.

Διάλυση του κόμματός του 
Το 1999 το κόμμα του διαλύθηκε και ο ίδιος επέστρεψε στη θητεία του ως ισόβιος Γερουσιαστής. Στις 27 Νοεμβρίου 2006 παραιτήθηκε από τη θέση αυτή, η παραίτησή του όμως δεν έγινε δεκτή από το Σώμα. Απεβίωσε στη Ρώμη στις 17 Αυγούστου 2010.

Παραπομπές

Πρόεδροι της Ιταλικής Δημοκρατίας
Πρωθυπουργοί της Ιταλίας
Υποστηρικτές της θεωρίας 9/11
Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα
Gala

Η Gala  είναι Ιταλίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός, με έδρα της τη Νέα Υόρκη.

Γεννήθηκε στο Μιλάνο, στις 6 Σεπτεμβρίου του 1975. Το ψευδώνυμο που την έκανε διάσημη προέρχεται από το ομώνυμο όνομα της συζύγου  και μούσας του Σαλβαδόρ Νταλί.

Κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Come into my life" το 1998 που  έδωσε τις επιτυχίες: "Freed from Desire", "Let a Boy cry", "Come into my Life". Το τραγούδι Freed from Desire έκανε πολύ μεγάλη επιτυχία διεθνώς.

Έπειτα από μεγάλο σε διάρκεια διάλειμμα στην καριέρα της, κυκλοφόρησε το νέο σινγκλ  "Faraway", το οποίο έγινε πολύ δημοφιλές τραγούδι στην Ελλάδα και διασκευάστηκε  με ερμηνεύτρια (στα ελληνικά) την Τάμτα.

Σήμερα η Gala ζει σε Ευρώπη και Νέα Υόρκη, όπου έγιναν τα γυρίσματα του βιντεοκλίπ "Faraway".

Εκτός από την καριέρα της ως τραγουδίστριας, η Gala εργάζεται επίσης γράφοντας τραγούδια για κλασική μουσική. Ανάμεσα στους καλλιτέχνες με τους οποίους έχει συνεργαστεί είναι και ο Μάριος Φραγκούλης. Εργάστηκε επίσης ως χορογράφος, φωτογράφος και σκηνοθέτιδα βιντεοκλίπ. Πρόσφατα ίδρυσε τη δική της δισκογραφική εταιρεία, με τίτλο Matriarchy.

Δισκογραφία

Albums 
 Come into My Life 
 Gala Remixes
 Coming into a decade (10th Anniversary) (album) (Do It Yourself Records - Digital Download Only)''

Singles 
 "Everyone Has Inside" (1995) #24 στη Γαλλία (το 1997)
 "Freed from Desire" (1996) #1 Βέλγιο,  #2 Ηνωμένο Βασίλειο, #1 Ιταλία, #1 Γαλλία, #1 Ολλαδία, #14 Γερμανία
 "Let a Boy Cry" (1997) #1 Βέλγιο, #11 UK, #1 Ιταλία, #1 Γαλλία, #1 Ολλανδία
 "Suddenly" (1998) #4 Ιταλία, #56 Γαλλία
 "Come into My Life" (1998) #38 UK, #1 Ιταλία #10 Γαλλία, #1 Βραζιλία
 "Everyone Has Inside" (Eiffel 65 remix)
 "Faraway" (2005) #5 Ελλάδα, #71 Γαλλία
 "I Like The Way You"

Ονόματα, Συγκροτήματα, Brands 
 Gala, Elma, Νέα Ζηλανδία στο yetirştirilen μήλο ξυνό. 
 Gala, ιρλανδική καταγωγή, μια αλυσίδα σούπερ μάρκετ 
 Gala TV, Τουρκία σε μια εποχή που μεταδίδει μουσικό κανάλι Gala RFC Ιρλανδία σε ένα Rugby Club 
 Gala Ηνωμένες Πολιτείες σε μια εποχή που το περιοδικό δημοσιεύεται 
 Gala, ευρωπαϊκό αθλητισμό Γαλατασαράι χρησιμοποιούνται για ένα σύντομο όνομα. (Παράδειγμα? Juve, Barca, κλπ.)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος

Gala
Gala
Άντιφος

Με το όνομα Άντιφος (< ἀντί (έναντι, εμπρός) + φάος (φως), "αυτός που ρίχνει φως μπροστά του, ο λαμπρός") είναι γνωστά τα παρακάτω πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:

 Σύντροφος του Οδυσσέα, γιος του Ιθακήσιου ήρωα Αιγυπτίου και αδελφός του Ευρυνόμου. Σε μια μάχη του Τρωικού Πολέμου μπροστά στα τείχη της Τροίας, ο Άντιφος σκότωσε τον Μελανίωνα. Στο ταξίδι της επιστροφής στην Ιθάκη ο Άντιφος φαγώθηκε από τον Κύκλωπα Πολύφημο, όπως και άλλοι σύντροφοι του Οδυσσέα (Οδύσσεια, β 19 κ.ε.). Το ίδιο όνομα είχε πιθανώς και άλλος φίλος του Οδυσσέα (ρ 68).
 Αρχηγός (μαζί με τον αδελφό του Φείδιππο) τριάντα πλοίων από τις Καλυδνές νήσους, την Κάρπαθο, την Κάσο, την Κω και τη Νίσυρο, που συμμετείχε και αυτός στην εκστρατεία κατά της Τροίας. Αυτός ο Άντιφος ήταν γιος του Ηρακλείδη Θεσσαλού και γιος ή εγγονός της Χαλκιόπης (). Καταγόταν από την Εφύρα της Θεσπρωτίας, πόλη όπου ο Στράβων είχε δει κοινό τάφο του Αντίφου και του αδελφού του Φειδίππου. Στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου αναφέρεται ότι ο Άντιφος κατά την επιστροφή του από την Τροία πέρασε από τη χώρα των Πελασγών και την ονόμασε Θεσσαλία προς τιμή του πατέρα του.
 Γιος της Νύμφης Γυγαίας και του Ταλαιμένη, βασιλιάς της Μαιονίας. Αδελφός αυτού του Αντίφου ήταν ο Μέσθλος, μαζί με τον οποίο έσπευσε να βοηθήσει τους Τρώες στον Τρωικό Πόλεμο. Αμφότεροι οι αδελφοί σκοτώθηκαν από τον Διομήδη ().
 Τρώας πρίγκηπας, γιος του Πριάμου και της Εκάβης. Στον Τρωικό Πόλεμο σκότωσε τον σύντροφο του Οδυσσέα Λεύκο ()., αλλά σκοτώθηκε ο ίδιος σε άλλη μάχη από τον Αγαμέμνονα (Λ 101-112). Αναφέρεται επίσης στην Ιλιάδα επεισόδιο όπου ο `Αντιφος αυτός αιχμαλωτίσθηκε από τον Αχιλλέα στο όρος Ίδη, αλλά στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 13463 Άντιφος (13463 Antiphos), που ανακαλύφθηκε το 1973 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από το πρώτο και το δεύτερο από τα παραπάνω πρόσωπα.

Πηγές
 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
  (Ιταλικά)

Τρωικός Πόλεμος
Μαιονία
Μυθικοί βασιλείς της Μικράς Ασίας
Παράλυση ύπνου

Η Παράλυση ύπνου, γνωστή επίσης ως Υπνική Παράλυση η Υπνοπαράλυση είναι μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από προσωρινή παράλυση του σώματος που συμβαίνει μετά το ξύπνημα ή -λιγότερο συχνά- στα αρχικά στάδια του ύπνου.

Φυσιολογικά, συνδέεται με τα κανονικά στάδια του ύπνου REM που αναγνωρίζονται και ως ατονία REM. Η παράλυση ύπνου συμβαίνει όταν ο εγκέφαλος ξυπνάει μετά από κατάσταση REM, αλλά η σωματική παράλυση παραμένει. Αυτό έχει ως συνέπεια ένα άτομο να καταλαβαίνει τι του συμβαίνει αλλά να μην μπορεί να κινηθεί. Επιπρόσθετα η κατάσταση μπορεί να επιφέρει και υπναγωγικές παραισθήσεις. 

Αρκετά συχνά, όταν κάποιος βιώνει παράλυση ύπνου έχει την εντύπωση ότι βλέπει όνειρο. Αυτό εξηγεί αρκετές περιγραφές ονείρων στα οποία το άτομο βρίσκεται ξαπλωμένο και ανίκανο να κινηθεί. Τυχόν παραισθήσεις κατά τη διάρκεια της παράλυσης, κάνουν αυτή την κατάσταση να αναγνωρίζεται όλο και πιο συχνά ως όνειρο, αφού κάποιος μπορεί να βλέπει ιδιόρρυθμα ή "ονειρικά" αντικείμενα.

Πιθανά αίτια 

Η παράλυση ύπνου συμβαίνει φυσιολογικά κατά την διάρκεια του ύπνου REM προκειμένου κάποιος να μην κάνει και στην πραγματικότητα τις κινήσεις που "βλέπει" σε ένα όνειρο. Λίγα είναι γνωστά για την φυσιολογία της παράλυσης του ύπνου. Έχει προταθεί ότι η διαταραχή οφείλεται στη μετασυναπτική αναστολή των κινητικών νευρώνων στην περιοχή της γέφυρας στον εγκέφαλο. Συγκεκριμένα, χαμηλά επίπεδα μελατονίνης μπορούν να σταματήσουν το ρεύμα αποπόλωσης στα νεύρα, κάτι που εμποδίζει την ενεργοποίηση των μυών έτσι ώστε κάποιος να μην κινείται όταν ονειρεύεται. Το φαινόμενο ωστόσο δεν είναι συχνό και σε όσους παρατηρείται, η πλειοψηφία βιώνει αυτή την κατάσταση το πολύ μια ή δυο φορές στη ζωή τους. Ορισμένα από τα άτομα που βιώνουν αυτή την κατάσταση υποφέρουν επίσης και από ναρκοληψία.

Αναφορές δείχνουν πως μερικοί παράγοντες αυξάνουν την πιθανότητα της εμφάνισης παράλυσης ύπνου με ή χωρίς παραισθήσεις, όπως:

 Όταν κάποιος κοιμάται κοιτάζοντας προς τα επάνω (ανάσκελα)
 Ακανόνιστο πρόγραμμα ύπνου
 Αυξημένο στρες
 Ξαφνικές αλλαγές στο περιβάλλον ή την ζωή ενός ατόμου
 Ένα συνειδητό όνειρο που προηγείται του επεισοδίου
 Φάρμακα που βοηθούν στον ύπνο
 Παραισθησιογόνα φάρμακα ή ναρκωτικά

Θεραπεία 

Κατά την διάρκεια του επεισοδίου, συστήνεται στα άτομα που το βιώνουν να προσπαθούν ηρεμήσουν και να κινούν τους μύες τους καθώς κάτι τέτοιο μειώνει την διάρκεια της παράλυσης.

Το Clonazepam αναφέρεται ότι βοηθά στην παράλυση ύπνου, καθώς και πολλά αντικαταθλιπτικά στην κατηγορία των SSRI's.

Παραπομπές 

Διαταραχές του ύπνου
Κίκονες

Οι Κίκονες ήταν Θρακικός λαός που κατοικούσε στην περιοχή ανάμεσα στη Λίμνη Βιστωνίδα και τις εκβολές του ποταμού Έβρου.

Για πρώτη φορά οι Κίκονες αναφέρονται από τον Όμηρο. Στην Ιλιάδα (Β 846) μνημονεύονται ως σύμμαχοι των Τρώων, που είχαν εκστρατεύσει με τον αρχηγό τους Εύφημο. Στην Οδύσσεια (ι 39) αναφέρονται ως το πρώτο «επεισόδιο» στις περιπλανήσεις του Οδυσσέα, αφού έφυγε από την Τροία. Κατά τη σχετική εξιστόρηση, οι Κίκονες ήταν πολυάριθμοι, επιδέξιοι πολεμιστές. Εκδικήθηκαν τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του, οι οποίοι είχαν καταστρέψει την πόλη τους Ίσμαρο, σκοτώνοντας πολλούς από αυτούς και αναγκάζοντας τους υπόλοιπους να φύγουν νύχτα από τη χώρα τους.

Ο Ηρόδοτος κάνει επίσης λόγο για τους Κίκονες, αναφέροντάς τους ως έθνος που (κατά τον 5ο αιώνα π.Χ.) κατοικούσε στην παραθαλάσσια ζώνη δυτικά των εκβολών του Έβρου, όπου βρίσκονταν οι πόλεις Σούλη και Ζώνη. Εκεί προσορμίσθηκε ο στόλος του Ξέρξη όταν αυτός απαριθμούσε τους πεζούς του στον Δορίσκο. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Κίκονες ακολούθησαν τον Ξέρξη στην εκστρατεία του κατά της Ελλάδας.

Οι Κίκονες αναφέρονται και στις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου, συγκεκριμένα στο έκτο (VI) βιβλίο τους, όταν ο Οβίδιος γράφει για τον Βορέα που έχει απαγάγει την Ωρείθυια: «δεν καμπύλωσε την πορεία του στον αέρα, μέχρι που έφθασε στο βορρά, στις γαίες και την πόλη των Κικόνων». 

Ο Ορφέας, ο Θρακιώτης ποιητής και μουσικός  λύρας, που αναζήτησε την αγαπημένη του Ευρυδίκη στον κάτω κόσμο, λέγεται πως ξεσκίστηκε σε κομμάτια από Κικόνιες γυναίκες έπειτα από την απόρριψη των συμβουλών που του έδωσαν. Κάτι που οδήγησε στην μετενσάρκωσή του σε κύκνο.

Ο Στράβων, τέλος, αναφέρει τις Κικονικές πόλεις Ξάνθεια, Μαρώνεια και Ίσμαρο ή Ισμάρα, κοντά στην Ισμάριδα λίμνη.

Παραπομπές

Κικονες
Αρχαία Θράκη
Κικονες
Κικονες
Άνω Μούλια Ηρακλείου

Τα Άνω Μούλια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Βρίσκεται νότια της Αγίας Βαρβάρας και είναι κτισμένο αμφιθεατρικά, με πανοραμική θέα προς την πεδιάδα της Μεσαράς. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 33  χλμ. Οι κάτοικοι απασχολούνται με την ελαιοκομία και με την καλλιέργεια αμπελιών και σιτηρών.  Παράγεται κρασί, σταφίδα και λάδι. Υπάρχει Δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο.

Στο χωριό βρίσκονται οι ιεροί ναοί των Αγίων Αποστόλων (σταυροειδής με τρούλο) μέσα στο χωριό που έχει τοιχογραφίες από το 12ο-13ο αι. και τα εξωκλήσια του Αγίου Παντελεήμονα, της Παναγίας, του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Θεόδωρου με κατεστραμμένες τοιχογραφίες όπως επίσης και της Αναλήψεως.

Κοινότητα Άνω Μουλίων 
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Άνω Μουλίων έχει 353 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 6,595 χμ² (2011).

Πληθυσμός

Κοινοτάρχες Άνω Μουλίων 
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Αντώνιο Βαλεργάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Άνω Μουλίων.

Ιστορικά στοιχεία
Κατά το Στέφανο Ξανθουδίδη η ονομασία του χωριού προέρχεται από το ρήμα μύλλω, που σημαίνει στα αρχαία ελληνικά συντρίβω, αλέθω.

Η πρώτη αναφορά στα Μούλια γίνεται σε έγγραφο του 1248, όπου αναφέρεται, ως Casale Mulia. Επίσης, το όνομα το βλέπουμε και σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα του 1379 με τη σημερινή του μάλιστα ονομασία ( Mulia). Στην  τουρκική απογραφή του 1671 βρέθηκε να έχει 60 χαράτσια, δηλαδή υπόδουλους που ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλλουν κεφαλικό φόρο στους Οθωμανούς. Μάλιστα ήταν στην ηλικία από 12 ετών και άνω και κατέβαλλαν το φόρο για να απαλλάσσονται από τη στράτευση. 

Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα ‘’’Muglia Apano’’’ με 119 κατ. (Κ 103). 

Το 1881 τα Άνω Μούλια ανήκαν στο Δήμο Ζαρού και ονομάζονταν Μούλια, με 78 Χριστιανούς και 98 Μουσουλμάνους κατοίκους. Με την ίδια ονομασία αναφέρονται μέχρι το 1940, οπότε και απέκτησαν τη σημερινή τους ονομασία. Το 1928 έγιναν αγροτικός δήμος και είχαν 295 κατοίκους.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Στοιχεία για το χωριό

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) 

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Αγίας Βαρβάρας Ηρακλείου
Δήμος Γόρτυνας
Πραιτώρια Ηρακλείου

Τα    Πραιτώρια  (παλιά Προτόρια) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην  επαρχία  Μονοφατσίου. Η θέση του είναι  στην πεδιάδα της Μεσαράς, στη δεξιά όχθη του ποταμού Αναποδιάρη.  Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι περίπου 45  χλμ. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελουργία και την ελαιοκομία. Παράγεται λάδι, κρασί, σταφίδα σουλτανίνα. Πρόκειται για ένα κρητικό χωριό, με πλακόστρωτα δρομάκια και παραδοσιακές αυλές με λουλούδια.

Ονομασία και ιστορικά στοιχεία 
Το τοπωνύμιο είναι βυζαντινή λέξη του Ευαγγελίου και είναι πραιτώριον, δηλαδή η επίσημη κατοικία του πραίτωρα, είδος δικαστή στην αρχαία Ρώμη. Για κάποιο χρονικό διάστημα η ονομασία του χωριού είχε αλλάξει σε Προτόρια.

Στη θέση Δαμάντρι έχουν ανακαλυφθεί ερείπια από μινωικό οικισμό. Το 1577 τα Πραιτώρια γράφονται στην ενετική απογραφή Pretoria Apano.
Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα Prettoria με 135 κατ. (Κ 99).  Επίσης, τα Πραιτώρια απαντούν στην τουρκική απογραφή του 1671 με την ονομασία Pretorye. Το 1881 αναφέρονται ξανά Πραιτώρια με 91 Τούρκους και με 68 Χριστιανούς κατοίκους.

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

Διοικητικά

Κοινότητα Πραιτωρίων 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Πραιτωρίων έχει 191 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Κεφαλάκη.

Κοινοτάρχες Πραιτωρίων 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πραιτωρίων.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Πραιτω
Πραιτω
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Γαρίπα Ηρακλείου

Η Γαρίπα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία  Μονοφατσίου. Απέχει από το Ηράκλειο 44,7 χλμ. Οι κάτοικοι έχουν την ελαιοκομία ως κύρια ασχολία. Στην Κοινότητα ανήκει και ο οικισμός Δραπέτι.

Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στα δύο χωριά εξυπηρετείται από το περιφερειακό ιατρείο, που εδρεύει στη Γαρίπα. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο. Η ποδοσφαιρική ομάδα της Γαρίπας ιδρύθηκε το 1979 και αγωνίζεται στη A΄ κατηγορία της Ενώσεως Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηρακλείου (Ε.Π.Σ.Η).

Στο χωριό υπάρχει μία Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία, με συναθροίσεις των πιστών της. Ο κεντρικός Ορθόδοξος ναός είναι της Αγίας Αικατερίνης.

Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία Γαρίπα οφείλεται πιθανότατα σε επώνυμο του πρώτου οικιστή. Παρόμοιο επώνυμο υπάρχει και στις μέρες μας.Με το ίδιο όνομα συναντάμε και άλλους οικισμούς σε άλλους νομούς της Κρήτης. Δεν είμαστε όμως σε θέση να μιλήσουμε με βεβαιότητα  για την προέλευση του ονόματος παρά το γεγονός ότι μαρτυρείται όνομα Garipu σε έγγραφα του 1368. 

Παλαιότερα εκεί που βρίσκεται η Γαρίπα υπήρχαν δύο οικισμοί, η Απάνω και η Κάτω Γαρίπα (καταγράφονται σε αρσενικό γένος- Γαρίπας- σε αιγυπτιακή απογραφή). Στην περιφέρειά της ανήκε και το εξαφανισμένο σήμερα χωριό, Κατσικάλι. Το Κατσικάλι αναφέρεται σε απογραφή το 1577 και τους επόμενος αιώνες, ως το 1940. Το 1583 αναφέρεται η Γαρίπα με το όνομα Garippa με 106 κατ. (Καστροφ. Κ96). Στην απογραφή του 1583 ως Drapetti βλέπουμε και το Δραπέτι (Καστροφύλακας,  Κ96).  Νωρίτερα, γίνεται μνεία στο Δραπέτι σε έγγραφο του 1271 και στη Γαρίπα σε έγγραφο του 1394. Το Δραπέτι ανήκε στην Κοινότητα Καλυβίων μέχρι το 1940. Επί Τουρκοκρατίας, το χωριό είχε αποκλειστικά μουσουλμανικό πληθυσμό. Οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού έχουν καταγωγή από το Λασίθι και τη Μικρά Ασία.

Κοινότητα Γαρίπας
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Γαρίπας περιλαμβάνει και τον οικισμό Δραπέτι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Γαρίπα, η (350)
 Δραπέτιον, το (166)

Συνολικά η κοινότητα έχει 516 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Γιακουράκη.

Κοινοτάρχες Γαρίπας 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καλαμαύκας.

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Παραπομπές

Γαριπα
Γαριπα
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ

Το Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ (Technische Universität Darmstadt (T.U.D.) – παλαιότερη ονομασία του μέχρι το 1997 Technische Hochschule Darmstadt) ιδρύθηκε το 1877 επί Λουδοβίκου 4ου της Έσσης στο Ντάρμστατ και συγκαταλέγεται δε μεταξύ των καλύτερων Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της Γερμανίας. Η οργάνωσή του περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα Ανωτάτων Σχολών, όπως: Πολιτικών Μηχανικών, Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Μηχανολόγων Μηχανικών, Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, Μηχανικών Υπολογιστών, Μαθηματικών, Φυσικών, Χημικών, Βιολόγων, Οικονομολόγων κ.α.

Οι κτιριακές του εγκαταστάσεις αναπτύσσονται σε δύο κύρια χωροταξικά σύνολα, αφενός στο κέντρο της πόλης τού Ντάρμστατ και αφετέρου στο Campus της Lichtwiese όπου λειτουργεί και το αθλητικό συγκρότημα του Πολυτεχνείου. Φοιτητικές εστίες χωροθετημένες στις όμορες περιοχές του T.U.D. εξυπηρετούν τη διαβίωση των φοιτητών του.

Συνολικά το διδακτικό προσωπικό του ανέρχεται σήμερα σε 3.000 απασχολούμενους σε όλες τις βαθμίδες και θέσεις. Το T.U.D. είναι μέλος της «TU 9 – German Institutes of Technology», στην οποία συμμετέχουν τα εννέα μεγαλύτερα τεχνικά Πανεπιστήμια της Γερμανίας. Πολλοί διακεκριμένοι επιστήμονες συγκαταλέγονται στους κατά καιρούς διδάσκοντες και αποφοίτους του, όπως ο Erasmus Kittler (ο οποίος επιμελήθηκε το πρώτο διεθνώς πρόγραμμα σπουδών στην Ηλεκτρολογία), ο Gerhard Herzberg (Νόμπελ Χημείας, 1971), ο Ερνστ Νόιφερτ (συγγραφέας του παγκοσμίως γνωστού βιβλίου «Bauentwurfslehre»), ο Günter Behnisch (Hans-Molfenter Preis, 1993), ο Peter Grünberg (Νόμπελ Φυσικής, 2007) κ.α.

Από την ίδρυσή του το 1877 σταθερή επιδίωξη του T.U.D. αποτελούσε και αποτελεί ο διεθνής προσανατολισμός του που μεταξύ άλλων προβλέπει σήμερα σε ένα σύνολο 25.000 θέσεων φοίτησης το 22% περίπου εξ’ αυτών να προορίζεται για αλλοδαπούς σπουδαστές. Το T.U.D. διατηρούσε και διατηρεί ουσιαστικές σχέσεις με πολλά αδελφά Πολυτεχνεία και Επιστημονικά Ιδρύματα διακεκριμένης ποιότητας από όλον τον κόσμο ενώ έχει να επιδείξει σημαντικούς σταθμούς κατά τη διαχρονική λειτουργία του και προσφορά του προς τη διεθνή επιστημονική εκπαίδευση. Όπως την ίδρυση το 1882 της πρώτης παγκοσμίως Ανωτάτης Σχολής Ηλεκτρολογίας, την ίδρυση το 1972 της πρώτης σε πανγερμανικό επίπεδο Ανωτάτης Σχολής Υπολογιστών κ.ο.κ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Πολυτεχνείο Ντάρμστατ 
 Darmstadt Centre for IT Security (DZI)
 CE - Computational Engineering
 Αρχιτεκτονική Σχολή Πολυτεχνείου Ντάρμστατ
 Ένωση Φίλων τού T.U.D.
 T.U.D. Alumni 
 TU 9 – German Institutes of Technology 

Εκπαιδευτικά ιδρύματα της Γερμανίας
Οσμάν Γ΄

Ο Οσμάν Γ΄ (III. Osman, 2 Ιανουαρίου 1699 - 30 Οκτωβρίου 1757) (τουρκ.: Osmān-i sālis, Οθ. τουρκ: عثمان ثالث) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο 1754-1757.

Βιογραφία
Ο Οσμάν Γ΄ γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1699 στο παλάτι της Ανδριανούπολης. Ήταν νεότερος γιος του Σουλτάνου Μουσταφά Β΄ και της Σεχσουβάρ Σουλτάνκαι ήταν αδερφός του Μαχμούτ Α΄. Η σύντομη βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από αυξανόμενη καταπίεση των μη μουσουλμανικών πληθυσμών (Χριστιανών και Εβραίων), καθώς και μια πυρκαγιά στην Κωνσταντινούπολη.

Έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε απομόνωση στο Παλάτι, ως Σουλτάνος είχε πολλές ιδιορρυθμίες. Αντίθετα με τους προκατόχους του, δεν αγαπούσε τη μουσική και πέταξε έξω από το παλάτι όλους τους μουσικούς. Επίσης, αναφέρεται ότι δεν συμπαθούσε τη γυναικεία συντροφιά, ίσως ως κατάλοιπο της ζωής του στις φυλακές του Παλατιού, που βρίσκονταν στο χαρέμι.

Οικογένεια
Ο Οσμάν Γ΄ δεν είχε παιδιά.

Σύζυγοι
Λεϊλα Μπας-Καντινεφέντι
Ζεβκί Καντινεφέντι
Φερχουντέ Εμινέ Καντινεφέντι

Θάνατος
Πέθανε στις 30 Οκτωβρίου 1757 στο παλάτι Τοπ Καπί. Τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Μουσταφά Γ΄. Τάφηκε στο Τέμενος Νουρουοσμανιγιέ, που το έχτισε ο Μαχμούτ Α΄ προς τιμήν του.

Οθωμανοί Σουλτάνοι
Δολάριο Σουρινάμ

Το δολάριο (κωδικός νομίσματος SRD) είναι το νόμισμα του Σουρινάμ από το 2004. Υποδιαιρείται σε 100 σεντς (cents).

Ιστορία 
Το δολάριο αντικατέστησε το γκούλντεν του Σουρινάμ την πρώτη ημέρα του 2004 και το 1 δολάριο έγινε ίσο σε αξία με 1000 γκούλντεν. Στην αρχή μόνο τα κέρματα ήταν διαθέσιμα και τα χαρτονομίσματα δεν εκδόθηκαν παρά στα μέσα του Φεβρουαρίου, εξαιτίας προβλήματος με τον εκτυπωτή της Τράπεζας του Καναδά.

Τα παλιά κέρματα που ήταν σε αξία σεντ (δηλαδή 1/100 του γκούλντεν) απέκτησαν την αξία τους αντίστοιχα με το δολάριο. Έτσι, για παράδειγμα, ένα κέρμα των 25 σεντ, το οποίο νωρίτερα άξιζε ένα τέταρτο του γκούλντεν, τώρα ήταν ίσο με ένα τέταρτο του δολαρίου.

Με την τροποποίηση 121 του ISO 4217 δόθηκε στο νόμισμα ο κωδικός SRD στη θέση του γκούλντεν του Σουρινάμ (SRG).

Κέρματα 
Σήμερα κυκλοφορούν κέρματα σε ονομαστική αξία των 1, 5, 10, 25, 100 και 250 σεντς , ίδιες αξίες με το προηγούμενο νόμισμα.

Τραπεζογραμμάτια 
Το 2004 η κυβέρνηση εισήγαγε τραπεζογραμμάτια (muntbiljet) του 1 και των 2½ δολαρίων. Ακολούθησε η κυκλοφορία χαρτονομισμάτων των 5, 10, 20, 50 και των 100 δολαρίων, από την Κεντρική Τράπεζα του Σουρινάμ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ανακοίνωση της Κεντρικής Τράπεζας του Σουρινάμ
 Εικόνες από χαρτονομίσματα δολαρίων του Σουρινάμ 
 Αλλαγές στους κωδικούς ISO

Νομίσματα
Σουρινάμ
Οι 4 άσσοι

Το Οι 4 άσσοι είναι ελληνική κωμική ταινία του 1970, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη. Το σενάριο γράφτηκε από τον Γιώργο Λαζαρίδη και η παραγωγή ανήκει στην Καραγιάννης - Καρατζόπουλος. Πρωταγωνιστούν οι Ντίνος Ηλιόπουλος, Νίκος Σταυρίδης, Μίμης Φωτόπουλος και Γιάννης Γκιωνάκης. Η ταινία έκοψε 303.238 εισιτήρια σε αίθουσες Α' προβολής σε Αθήνα και Πειραιά.

Πλοκή 

Δύο ανταγωνιστές καταστηματάρχες ειδών ρουχισμού και νεωτερισμών, ο ένας εργατικός και συντηρητικός (Παντελής-Νίκος Σταυρίδης) και ο άλλος γελαστός και γλεντζές (Φώτης-Ντίνος Ηλιόπουλος) έχουν ένα κοινό στοιχείο. Είναι αντίθετοι στον έρωτα των παιδιών τους (Αλέκος Τζανετάκος-Βίκυ Βανίτα) απαγορεύοντας τους να συναντιούνται. Όλα ανατρέπονται όμως όταν τα παιδιά τους εμφανίζουν έναν δήθεν γραμματέα (Γιάννης Γκιωνάκης) ενός πλούσιου φίλου τους από την Αμερική (Μίμης Φωτόπουλος) και υποτίθεται πως πρέπει να επιλέξει για λογαριασμό του, με ποιο από τα δύο καταστήματα θα συνεργαστεί η εταιρεία του.

Ηθοποιοί 
 Ντίνος Ηλιόπουλος, Φώτης Γέμελος
 Νίκος Σταυρίδης, Παντελής Ματσούκας
 Μίμης Φωτόπουλος, Αντώνης Λεμπέσης
Γιάννης Γκιωνάκης, Λιλίκος Μπαρδαμάς
 Αλέκος Τζανετάκος, Μάνος Ματσούκας
 Γιώτα Σοϊμοίρη
 Κατερίνα Γιουλάκη
 Νικήτας Πλατής
 Βίκυ Βανίτα, Νέλλη Γέμελου
 Ντάνος Λυγίζος
 Ζαννίνο
Κώστας Καραγιάννης, δάσκαλος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Οι 4 άσσοι στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1970
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη
Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη
Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Κατσαρού
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Buddy ταινίες
Ναυσικά

Στην ελληνική μυθολογία η Ναυσικά είναι γνωστή   την Οδύσσεια του Ομήρου, κόρη του βασιλιά των Φαιάκων, του Αλκινόου, και της Αρήτης. Η Ναυσικά, που είχε πολλά αδέλφια, περιγράφεται από τον Όμηρο ως νεαρή και πολύ χαριτωμένη: ο Οδυσσέας λέει ότι έμοιαζε με θεά, ιδιαίτερα την Αρτέμιδα.

Αφού ο Οδυσσέας είχε εγκαταλείψει το νησί της Καλυψούς, ναυάγησε και τελικά εκβράσθηκε από τη θάλασσα στην ακτή κάποιου άγνωστου σε αυτόν νησιού, όπου και κοιμήθηκε μέσα σε ένα παραθαλάσσιο δασάκι. Το νησί αυτό ήταν το νησί των Φαιάκων, η σημερινή Κέρκυρα. Τότε η θεά Αθηνά έστειλε όνειρο στη Ναυσικά, σύμφωνα με το οποίο μία φίλη της την κάλεσε να πλύνουν ρούχα στο ποτάμι. Το πρωί πήγε η Ναυσικά μαζί με τις ακόλουθές της στο μέρος εκείνο, που ήταν κοντά στο δασάκι και άρχισαν το πλύσιμο, ενώ έπαιζαν με το τόπι (είναι τα πρώτα πρόσωπα στην παγκόσμια λογοτεχνία που παίζουν με τόπι).Το τόπι πέφτει στον ποταμό και το κορίτσια βγάζουν μια κραυγή και ο Οδυσσέας ξυπνά. Ο Οδυσσέας προσπαθεί να κρύψει την γύμια του με ένα κλαδί. Ξαφνικά ο Οδυσσέας παρουσιάσθηκε μπροστά τους. Οι άλλες γυναίκες, μόλις τον είδαν, έτρεξαν κι έφυγαν φοβισμένες. Μόνη η Ναυσικά παρέμεινε και έδωσε στον Οδυσσέα ρούχα και τροφή, και κατά το απόγευμα επέστρεψε μαζί του στην πόλη και τον οδήγησε στο ανάκτορο του πατέρα της. Σημαντικό μέρος της Οδύσσειας διαδραματίζεται εκεί, καθώς ο Οδυσσέας εξιστορεί τις περιπέτειές του και τον αγώνα για το νόστο στη βασιλική οικογένεια.

Το επεισόδιο αυτό από την Οδύσσεια είχε αποτελέσει το θέμα μιας χαμένης τραγωδίας του Σοφοκλή, που είχε τον τίτλο «Ναυσικάα» (αυτός είναι ο αρχικός, ασυναίρετος τύπος του ονόματος «Ναυσικά»). Ο Ελλάνικος και ο Αριστοτέλης προσθέτουν στον μύθο ότι η Ναυσικά παντρεύτηκε αργότερα τον Τηλέμαχο και γέννησε έναν γιο, τον Περσέπτολιν ή Πτολίπορθο.

Δείτε επίσης
 Ο αστεροειδής 192 Ναυσικά (192 Nausikaa), που ανακαλύφθηκε το 1879, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή πριγκίπισσα.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Οδύσσεια
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μυθολογία της αρχαίας Κέρκυρας
Πανδίων

Με το όνομα Πανδίων είναι γνωστά τα παρακάτω τρία πρόσωπα στην ελληνική μυθολογία:

 Βασιλιάς των Αθηνών, υιός και διάδοχος του Εριχθονίου στον αθηναϊκό θρόνο, πατέρας, ο ίδιος, του Ερεχθέα. Ο Πανδίων είχε, επίσης, δύο κόρες, την Πρόκνη και τη Φιλομήλα. Οι Αθηναίοι πίστευαν ότι στα χρόνια του Πανδίονα επισκέφθηκαν την Αττική η θεά Δήμητρα, που τους δίδαξε τη γεωργία, και ο θεός Διόνυσος, που τους δίδαξε την αμπελοκαλλιέργεια και την παρασκευή του οίνου. Ο Πανδίων κάλεσε σε βοήθεια εναντίον του Λαβδάκου τον βασιλιά Τηρέα από τη Θράκη και σε αντάλλαγμα του έδωσε ως σύζυγο τη θυγατέρα του Πρόκνη.
 Μεταγενέστερος του προηγούμενου βασιλέας των Αθηνών, υιός του Κέκροπα και της Μητιαδούσης. Αυτό τον Πανδίονα τον έδιωξαν από τον θρόνο του οι Μητιονίδες και κατέφυγε στα Μέγαρα. Εκεί, πήρε ως σύζυγό του την Πυλία, θυγατέρα του εκεί βασιλέα, Πύλαντα, τον οποίο και δια Δέχθηκε. Τέκνα αυτού του Πανδίονα ήταν οι Λύκος, Νίσος, Πάλλαντας και ο Αιγέας, ο πατέρας του ήρωα Θησέα, συλλογικά γνωστοί ως Πανδιονίδες, που επανακατέλαβαν την εξουσία στην Αθήνα. Αυτό φαίνεται ότι συνέβη ακολούθως του θανάτου του Πανδίονα, καθώς, το ηρώο και ο τάφος του υποτίθεται πως υπήρχαν στα Μέγαρα.
 Αχαιός πολεμιστής του Τρωικού πολέμου, σύντροφος του Τεύκρου, του οποίου το τόξο εμφανίζεται να κρατά στην Ιλιάδα (ραψωδία Μ, στίχος 372).

Πανδιων
Πανδιων
Καστρικό Σύμπλεγμα Μιρ

Το Καστρικό Σύμπλεγμα Μιρ (Mirsky Castle Complex) (Λευκορωσικά: Мі́рскі за́мак) είναι μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της Λευκορωσίας. Βρίσκεται κοντά στην πόλη Μιρ της επαρχίας Καρελίσι (Karelichy) του νομού Χρόντνα (Hrodna voblast), 29 χιλιόμετρα βορειοδυτικά ενός άλλου μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, του κάστρου Νέσβιτς (Nesvizh Castle).  
 
Η κατασκευή του κάστρου ξεκίνησε στα τέλη του 15ου αιώνα σε Γοτθικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, ενώ ολοκληρώθηκε από τον Δούκα Ίλινιτς (Duke Ilinich) στις αρχές του 16ου αιώνα κοντά στο χωριό Μιρ. Γύρω στο 1568 το κάστρο πέρασε στην ιδιοκτησία του Λιθουανού Δούκα Ραντβίλα (Radvila), ο οποίος ολοκλήρωσε την κατασκευή του σε αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό. Παράλληλα κατασκευάστηκε ένα τριώροφο παλάτι δίπλα στα ανατολικά και βόρεια τείχη του κάστρου. Οι γύψινες προσόψεις διακοσμήθηκαν με μπαλκόνια, περβάζια, πλακάκια και πύλες από ασβεστόλιθο. 

Έχοντας εγκαταλειφθεί για περίπου ένα αιώνα και υποστεί σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια της Ναπολεόντειας περιόδου, το κάστρο ανακαινίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1813, μετά το θάνατο του Ντομινίκ Ραντζιβίλ (Dominik Radzivil), το κάστρο πέρασε στην κόρη του Στεφανία, η οποία παντρεύτηκε τον Ludwig zu Sayn-Wittgenstein-Berleburg. Στη συνέχεια, το κάστρο πέρασε στα χέρια της κόρης τους Μαρίας, η οποία με τη σειρά της παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Chlodwig Hohenloche-Schillingfurst. Ο γιος τους, Maurice Hohenloche-Schillingfurst πούλησε το κάστρο στον Νικολάι Σβιατοπόλκ – Μίρσκι (Nikolaj Sviatopolk-Mirski) της φυλής Μπιαλίνια, το 1895. Ο γιος του Νικολάι, Μιχαήλ (Michail), ξεκίνησε να ανακατασκευάζει το κάστρο σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Τέοντορ Μπούρσζε (Teodor Bursze). Το κάστρο παρέμεινε ιδιοκτησία της οικογένειας Σβιατοπόλκ – Μίρσκι μέχρι το 1939. Στη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου πέρασε την κυριαρχία των Ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων και χρησιμοποιήθηκε ως γκέτο για τον τοπικό Εβραϊκό πληθυσμό.

Το Καστρικό Σύμπλεγμα Μιρ εντάχθηκε στον κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2000.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Το Καστρικό Σύμπλεγμα Μιρ - UNESCO World Heritage Centre
 Το Καστρικό Σύμπλεγμα Μιρ
 Φωτογραφίες στο Radzima.org
 Φωτογραφίες στο Globus.tut.by

Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Πολιτισμός της Λευκορωσίας
Κάστρα
Πηγάδι Λεωνιδίου Αρκαδίας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πηγάδι (αποσαφήνιση)

Το Πηγάδι (ή Πηγάδιον) είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας σε υψόμετρο 570 μέτρα, το οποίο βρίσκεται 23 χιλιόμετρα από το Λεωνίδιο, την πρωτεύουσα της Νότιας Κυνουρίας. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1897 στο ΦΕΚ 59Β - 17/06/1897 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μαριού. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 συστάθηκε ομώνυμη κοινότητα με έδρα το ίδιο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Λογγάρι και το Φωκιανό αποτελούν την τοπική κοινότητα Πηγαδίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λεωνιδίου του Δήμου Νότιας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 272 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 249. Η παραλία του οικισμού είναι το Φωκιανό, ένα μικρό χωριό σε απόσταση περίπου 15 χιλιομέτρων ανατολικά, με ελάχιστους μόνιμους κατοίκους, 2 μικρά ουζερί και ένα παραλιακό μπαρ.

Εξέλιξη πληθυσμού

Παραπομπές 

Δήμος Νότιας Κυνουρίας
Χωριά του νομού Αρκαδίας
Χωριά του Πάρνωνα
Γλαύκος του Μίνωα

Ο Γλαύκος αυτός ήταν γιος του Μίνωα και της Πασιφάης. Παιδί ακόμα, κυνηγώντας ένα ποντικό, έπεσε σε ένα πιθάρι γεμάτο μέλι και πνίγηκε. Μετά από πολλές έρευνες, ο Μίνωας βρήκε το πτώμα του με τη βοήθεια του Απόλλωνα. Μαθεύτηκε τότε πως κάποιος μπορούσε να αναστήσει το νεκρό αγόρι: Θα ήταν όποιος κατάφερνε να περιγράψει το χρώμα μιας αγελάδας του κοπαδιού του, το χρώμα της οποίας άλλαζε τρεις φορές τη μέρα. Ο Μίνωας κάλεσε τότε τους ικανότερους ανθρώπους του και τους ζήτησε να περιγράψουν το χρώμα του θαυμαστού αυτού ζώου. Το πέτυχε μόνο ο Πολύιδος, γιος του Κοιρανού, λέγοντας πως το ζώο αυτό είχε το χρώμα του μούρου: άσπρο στην αρχή (άγουρο), κόκκινο αργότερα και τελικά μαύρο (ώριμο). Ο Μίνωας έκλεισε τότε τον Πολύιδο κάπου μαζί με το πτώμα του Γλαύκου και τον διέταξε να ξαναδώσει τη ζωή στον γιο του. Καθώς ο Πολύιδος καθόταν δίπλα στο πτώμα, είδε να προχωρά προς αυτό ένα φίδι, φοβήθηκε μήπως το φάει ή το βλάψει και το σκότωσε. Λίγο αργότερα όμως φάνηκε δεύτερο φίδι που, βλέποντας το πρώτο νεκρό, έφυγε για να επιστρέψει σε λίγο έχοντας στο στόμα του ένα χόρτο, με το οποίο άγγιξε το νεκρό φίδι και αμέσως αυτό αναστήθηκε. Ο Πολύιδος άρπαξε τότε το χόρτο, άγγιξε με αυτό τον νεκρό Γλαύκο και αυτός αναστήθηκε. Ο Μίνωας όμως δεν έμεινε ευχαριστημένος και πριν αφήσει τον Πολύιδο να επιστρέψει στην πατρίδα του, του ζήτησε να μάθει την τέχνη στον Γλαύκο. Ο Πολύιδος υπάκουσε, αλλά φεύγοντας έφτυσε στο στόμα του Γλαύκου, κάνοντάς τον να ξεχάσει όλα όσα είχε μάθει. Σύμφωνα πάντως με άλλη παράδοση, ο Γλαύκος αναστήθηκε από τον Ασκληπιό.

Ο μύθος επιβιώνει και στη νεότερη λαϊκή παράδοση του «ρόδου του αμάραντου»: Κι εδώ το φίδι που βγαίνει από το φαράγγι κρατά στο στόμα του κόκκινο τριαντάφυλλο που έχει τη δύναμη να ανασταίνει νεκρό.

Πηγή
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 278

Γλαυκος Μινωα
Βάλτερ Βελτρόνι

Ο Βάλτερ Βελτρόνι (Walter Veltroni) είναι Ιταλός πολιτικός, αρχηγός του  Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας. Διετέλεσε δήμαρχος της Ρώμης από το 2001 ως το 2008.

Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 3 Ιουλίου 1955. Ήταν μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας και εκλέχθηκε πρώτη φορά βουλευτής το 1987. Διατέλεσε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός πολιτισμού στην πρώτη κυβέρνηση του Ρομάνο Πρόντι. Το 2001 εκλέχθηκε πρώτη φορά δήμαρχος της Ρώμης και διατήρησε το αξίωμα το 2006, ανεβάζοντας το ποσοστό του.

Στις 14 Οκτωβρίου 2007 εκλέχθηκε αρχηγός του νεοσύστατου κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος. Στις πρόωρες εκλογές του Απριλίου 2008 ο συνασπισμός του Δημοκρατικού Κόμματος έχασε από το Σίλβιο Μπερλουσκόνι, καθώς συγκέντρωσε ποσοστό 37,5% στη Βουλή και 38% στη γερουσία.

Στις 4 Δεκεμβρίου 2008 το Πάντειο Πανεπιστήμιο κοινωνικών και πολιτικών επιστημών τον αναγόρευσε επίτιμο διδάκτορά του.

Αναφορές 

Βελτρονι Βαλτερ