joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Σάσσαρι (επαρχία)

Η επαρχία του Σάσσαρι (ιταλικά: Provincia di Sassari) είναι επαρχία της Σαρδηνίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 4.281 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 336.081 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Σάσσαρι (Sassari). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 66 δήμους.

Συνορεύει νότια με τις επαρχίες του Νουόρο και του Οριστάνο και ανατολικά με την επαρχία των Όλμπια-Τέμπιο. Βόρεια και δυτικά βρέχεται από τη θάλασσα της Σαρδηνίας.

Νέες επαρχίες

Σύμφωνα με νόμο της Σαρδηνίας, ο οποίος ψηφίστηκε το 2001, οι επαρχίες της Σαρδηνίας αυξήθηκαν σε 8 από 4. Οι τροποποιήσεις αυτές άρχισαν να εφαρμόζονται τον Μάιο του 2005, όποτε και διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στη Σαρδηνία. Έτσι, από την επαρχία του Σάσσαρι αποκόπηκαν 24 δήμοι με πληθυσμό περίπου 131.000 κατοίκους, οι οποίοι ενσωματώθηκαν στην επαρχία των Όλμπια-Τέμπιο. Οι Δήμοι αυτοί επανήλθαν στην Επαρχία του Σάσσαρι όταν καταργήθηκε η Επαρχία της Όλμπια-Τέμπιο (2016).

Κύριοι Δήμοι

Ιστορία

Την περίοδο 1.600 - 1.500 π.χ. ο "Πολιτισμός των Νουράγκι" έφτασε στο αποκορύφωμα του στην περιοχή του Σάσσαρι. Η επαρχία τροφοδοτούσε με σιτάρι ολόκληρη την Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και είχε την έδρα της Ρωμαϊκή Λεγεώνα. Τον Μεσαίωνα ήταν η έδρα της "Δικαιοδοσίας του Τόρρες" τις μίας από τις τέσσερις "Δικαιοδοσίες" στις οποίες μοιράστηκε η Σαρδηνία, η πρωτεύουσα της ήταν αρχικά η Ανδάρα και μετακινήθηκε τελικά στο Σάσσαρι. Ο Οίκος της Βαρκελώνης κατέκτησε το Βασίλειο της Σαρδηνίας που πέρασε στο Στέμμα της Αραγωνίας από τότε ξεκίνησε η παρακμή της περιοχής αλλά αργότερα με τον Οίκο της Σαβοΐας επανήλθε η ανάπτυξη.

Τον 20ο αιώνα κατασκευάστηκαν πλήθος από δρόμοι και σιδηροδρομικές γραμμές αλλά καταστράφηκε το μεγάλο δάσος που υπήρχε στην περιοχή. Η Επαρχία του Σάσσαρι ιδρύθηκε το 1859 λίγο πριν την Ιταλική ενοποίηση (1861), μέχρι το 1927 αποτελούσε την μεγαλύτερη σε έκταση επαρχία στην Ιταλία. Το Πανεπιστήμιο του Σάσσαρι ιδρύθηκε την ίδια εποχή με την επαρχία. Ο κυβερνήτης της επαρχίας έχει έδρα από το 1878 το Παλάτζο ντελλα Προβίντσια στην Σάσσαρι.

Παραπομπές

Πηγές

Barnard, Henry (1870). The American journal of education
Dyson, Stephen L.; Jr., Robert J. Rowland, (10 December 2007). Archaeology and History in Sardinia from the Stone Age to the Middle Ages: Shepherds, Sailors, and Conquerors
Simonis, Damien (2003). Sardinia

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Στατιστικά
Σάσσαρι 

Επαρχίες της Ιταλίας
Επαρχίες της Σαρδηνίας
Όλμπια-Τέμπιο (επαρχία)

Η πρώην Επαρχία των Όλμπια-Τέμπιο (ιταλικά: "Provincia di Olbia-Tempio") είναι Ιταλική επαρχία της Περιφέρειας Σαρδηνία στην Ιταλία. Έδρες της επαρχίας είναι η Όλμπια (Olbia) με 58.723 κατοίκους και το Τέμπιο (ή Τέμπιο Παουσάνια) (Tempio Pausania) με 14.342 κατοίκους, άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Αρτσακένα με 12.080 κατοίκους και η Λα Μανταλένα με 11.396 κατοίκους (2001). Η έκτασή της επαρχίας είναι 3.406,18 Τετρ.χλμ., ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 159.950 κατοίκους και η πυκνότητα του πληθυσμού 46.96 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (2015). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 26 Δήμους.

Συνορεύει νότια με την Επαρχία του Νουόρο, δυτικά με την Επαρχία του Σάσσαρι, βόρεια βρέχεται από τη θάλασσα της Σαρδηνίας, της οποίας το στενό του Μπονιφάτσιο τη χωρίζει από την Κορσική και ανατολικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα. Η πρώην επαρχία της Όλμπια-Τέμπιο δημιουργήθηκε με κυβερνητικό νόμο (2001) που τέθηκε σε ισχύ αργότερα (2005), απέκτησε 24 Δήμους που κόπηκαν από την Επαρχία του Σάσσαρι.
Τοπικά δημοψηφίσματα πραγματοποιήθηκαν στη Σαρδηνία με στόχο την απώλεια ή τη δημιουργία διαφόρων νέων επαρχιών (6 Μαΐου 2012), τα αποτελέσματα επικυρώθηκαν από το Περιφερειακό Συμβούλιο της Σαρδηνίας (24 Μαΐου 2012). Η επαρχία της Όλμπια-Τέμπιο πήρε εντολή να δημιουργήσει ένα νέο διοικητικό σώμα ή να καταργηθεί στις 1 Μαρτίου 203, η ημερομηνία λήξης επεκτάθηκε στις 1 Ιουλίου 2013. Η Όλμπια-Τέμπιο τελικά καταργήθηκε σαν επαρχία από το Περιφερειακό Συμβούλιο (2016) και οι Δήμοι της επανήλθαν στην Επαρχία του Σάσσαρι.

Κύριοι Δήμοι

Η Επαρχία των Όλμπια-Τέμπιο περιέχει 26 Δήμους οι σημαντικότερες από τις οποίες είναι οι εξής :

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημες έδρες των νέων επαρχιών της Σαρδηνίας
Επαρχία των Όλμπια-Τέμπιο
Επαρχία των Όλμπια-Τέμπιο
Επαρχία των Όλμπια-Τέμπιο
Όλμπια-Τέμπιο 
Δημοψηφίσματα

Επαρχίες της Ιταλίας
Επαρχίες της Σαρδηνίας
Άγιος Γεράσιμος

Για άλλους Αγίους με το ίδιο όνομα δείτε Άγιος Γεράσιμος (αποσαφήνιση)

Ο Άγιος Γεράσιμος ο Νοταράς είναι άγιος της ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και γνωστός ως πολιούχος άγιος της Κεφαλονιάς. Γεννήθηκε στα Τρίκαλα Κορινθίας το 1506.

Βιογραφία 
Ο πατέρας του, Δημήτριος από το γνωστό Βυζαντινό γένος των Νοταράδων, και κατά την παράδοση συγγενής του μεγάλου Δούκα Λουκά Νοταρά που καθαιρέθηκε κατά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, καθώς και η μητέρα του Καλή, του ενεφύσησαν την αγάπη για τον Χριστό. Το κοσμικό όνομα του αγίου ήταν Γεώργιος.

Ο άγιος έφυγε έφηβος από το σπίτι του και το 1527 πήγε στη Ζάκυνθο για να συμπληρώσει τη μόρφωσή του. Αργότερα πήγε στην Ιερουσαλήμ όπου χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Γερμανό με το όνομα Γεράσιμος προς τιμήν του αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου. Εκεί έμεινε δώδεκα χρόνια υπηρετώντας στο ναό της Αναστάσεως. Περιόδευσε στην Αίγυπτο και τη Συρία για να επιστρέψει το 1559 στην Κεφαλονιά όπου και ίδρυσε το μοναστήρι του.

Ο Άγιος Γεράσιμος πέθανε την 15η Αυγούστου του 1579. Επειδή την ημέρα αυτή γιορτάζεται η κοίμηση της Θεοτόκου, η γιορτή του Άγιου Γεράσιμου είναι ακριβώς την επόμενη μέρα. Ο Άγιος Γεράσιμος γιορτάζεται επίσης και στις 20 Οκτωβρίου, η οποία μέρα αποτελεί και επίσημη αργία στο νησί της Κεφαλονιάς. Το όνομα "Γεράσιμος" είναι από τα πιο κοινά αντρικά ονόματα στο νησί, ενώ δεν είναι λίγες οι γυναίκες με το όνομα "Γερασιμούλα". Η πατρική του οικία βρίσκεται στην Άνω συνοικία Τρικάλων, όπου δίπλα της έχει ανεγερθεί περικαλλής ναός.

Το ανέπαφο σκήνωμα 
Το σκήνωμα του Άγιου Γεράσιμου έμεινε ως εκ θαύματος ανέπαφο. Όταν στις 20 Οκτωβρίου 1581 ανακτίθη, ο παριστάμενος πατριαρχικός έξαρχος Γαβριήλ Σεβήρος αποφάσισε τον εκ νέου ενταφιασμό, μέχρι που την 20ή Οκτωβρίου 1582 ανακτήθηκε εκ νέου, πάλι ανέπαφο από τη φθορά του χρόνου. Είναι ένα από τα τέσσερα άφθορα λείψανα στο Ιόνιο, του Άγιου Σπυρίδωνα, της Αγίας Θεοδώρας, του Αγίου Γερασίμου και του Αγίου Διονυσίου.

Αποσπάσματα από τις Ακολουθίες του Αγίου Γερασίμου

το Απολυτίκιο 

Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης.

Των ορθοδόξων προστάτην και εν σώματι άγγελον και θαυματουργόν Θεοφόρον νεοφανέντα ημίν, επαινέσωμεν πιστοί Θείον Γεράσιμον, ότι αξίως παρά Θεού, απείληφεν ιαμάτων την αένναον χάριν, ρώννυσι τους νοσούντας, δαιμονώντας ιάται, διό και τοις τιμώσιν αυτόν βρύει ιάματα.

Μεγαλυνάρια 
Ήχος Γ΄.

Της Πελοποννήσου θείος βλαστός, και Κεφαλληνίας ο ασύλητος θησαυρός, και πάσης Ελλάδος το καύχημα το μέγα, Γεράσιμε θεόφρον, σκέπε την Νήσον σου.

Χαίροις ο Τρικκάλων γόνος λαμπρός, χαίροις Κεφαλλήνων απροσμάχητος βοηθός, χαίροις Ιερέων το σέμνωμα και κλέος, Γεράσιμε τρισμάκαρ, πιστών το καύχημα.

Πηγές 
 Ημερολόγιον του έτους 2007, Πανελλήνιος Ένωσις Γονέων «Η Χριστιανική Αγωγή» (Γ.Ε.Χ.Α.)
 Ακουλουθίαι του Οσίου Πατρός Ημών Γερασίμου, Γ' Έκδοσις Ιεράς Μονής Αγ. Γερασίμου "Νέα Ιερουσαλήμ", Αθήναι 1991

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 η σελίδα της Ιεράς Μητρόπολης Κεφαλληνίας
 Μονή Αγίου Γερασίμου

Γερασιμος
Αγιος Γερασιμος
Γερασιμος
Κιλίτζ Αλή Πασάς

Ο Κιλίτς Αλή Πασάς (τουρκικά: Kılıç Ali Paşa, 1519 - 21 Ιουνίου 1587) ήταν Οθωμανός ναύαρχος, ισάξιος του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, του Πιαλή, του Τζεζαερλή κ.ά. πειρατών.

Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Λε Καστέλα της Καλαβρίας και ονομάστηκε Giovanni Dionigi Galeni. Ήταν γιος του ναυτικού Birno Galeni και της Pippa de Cicco. Το 1536, σε ηλικία 17 ετών ο νεαρός Giovanni αποφασίζει να μπει σε ιερατική σχολή για να γίνει καθολικός ιερέας. Όμως αιχμαλωτίζεται από τους πειρατές υπό τον Ali Ahmed Reis. Κατ' άλλους πάλι ήταν Γάλλος εξωμότης, σύμφωνα με  ορισμένες τουρκικές πηγές ήταν Τούρκος εκ γενετής αλλά Μικρασιάτης με καταγωγή από την Ήπειρο που μετά το θάνατο του Σκεντέρμπεη οι γονείς του είχαν καταφύγει στη Σικελία, όπου είχε εξισλαμιστεί και είχε τραπεί προς την πειρατεία με το προσωνύμιο "Οκιόλι", ίσως για την οξυδέρκειά του.

Πρώτες επιτυχίες
To 1548 τίθεται υπό τις διαταγές του Dragut Reis (Turgut) και παίζει σημαντικό ρόλο στην κατάληψη του οχυρού της Αλ Μαντίγια  (Mahdiye). Το 1560 λαμβάνει μέρος ως αρχηγός του Στόλου στις επιχειρήσεις κατά του οχυρού της Djerba. Για τις επιτυχίες του κατά τις επιχειρήσεις αυτές ονομάστηκε Κυβερνήτης (Μutassarif) της Σμύρνης. Το 1565 λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις κατά της Μάλτας. Το 1569 αποκρούει και εκδιώκει τους Ισπανούς από το Αλγέρι καταλαμβάνοντας την Γολέττα (Goletta) και με τον θάνατο του Drugut λαμβάνει από τον Σουλτάνο τον τίτλο του Μπεηλέρμπεη του Αλγερίου. Το 1570 λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις κατά της Κύπρου επιτιθέμενος και νικών τον στόλο της Μάλτας. Αμέσως μετά αναχωρεί για να ενωθεί με τον Οθωμανικό στόλο που ναυλοχεί στον Κόλπο της Ναυπάκτου. Πριν την διεξαγωγή της ναυμαχίας ο Ουλούτζ Αλή Πασάς, κατά την συγκέντρωση των ναυάρχων και στρατηγών, υπενθύμισε την ανάγκη του Οθωμανικού στόλου για επισκευές. Οι συμβουλές του όμως δεν εισακούστηκαν.

Ναυμαχία της Ναυπάκτου
Στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου ο Ουλούτζ Αλή τίθεται επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας του οθωμανικού στόλου και χάρη στη δεξιοτεχνία των χειρισμών του κατάφερε να διαφύγει της καταστροφής και να τεθεί επικεφαλής 40 πλοίων (γαλερών) που μόλις κατάφεραν να γλυτώσουν και να επιστρέψει στη Κωνσταντινούπολη όπου έγινε δεκτός με τιμές. Τότε ο Σουλτάνος Σελίμ ο Β' τον μετονόμασε από Ουλούτζ σε "Κιλίτζ", δηλαδή "ξίφος" (επειδή διέφυγε ως "ξίφος" μέσα από τον Χριστιανικό στόλο) και τον προήγαγε σε Kaptani Derya δηλαδή Αρχιναύαρχο ή Καπουδάν Πασά, αναθέτοντάς του τη γενική αναδιοργάνωση του οθωμανικού στόλου που μέχρι τότε ήταν μόνο κωπήλατος. Έτσι μετά την αναδιοργάνωση του στόλου κατάφερε και επανέκτησε την Τύνιδα το 1574.

Το Τέλος
Ο Κιλίτς Αλή Πασάς πέθανε σε ηλικία 90 ετών στην αγκαλιά μιας νεαράς εκ των οδαλισκών του χαρεμιού του.

Πηγές 

 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.10ος, σ.710
 http://www.storiamediterranea.it/public/md1_dir/b699.pdf

Κιλιτζ
Κιλιτζ
Ιταλοί πειρατές
Οθωμανοί πειρατές
Επαρχία του Οριστάνο

Η Επαρχία του Οριστάνο (ιταλικά: Provincia di Oristano, ιδρύθηκε το 1974) είναι Ιταλική επαρχία στην Περιφέρεια Σαρδηνία στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.040 Τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 160.746 κατοίκους (2016), η πυκνότητα του πληθυσμού της είναι 53,7 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Έδρα της επαρχίας είναι το Οριστάνο (Oristano). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 87 Δήμους. 

Η επαρχία του Οριστάνο περιέχει την κοινότητα Σάντα Γκιούστα και την αρχαία πόλη Θάρρος, ιδρύθηκαν και οι δύο από την Καρχηδόνα.
Η πόλη της Αρμπορέα ιδρύθηκε από τον Μπενίτο Μουσολίνι και τον Φασισμό, μετέφερε αγρότες από την Εμίλια-Ρομάνια και το Βένετο. Ο ποταμός Τίρσο ρέει μέσω της Επαρχίας του Οριστάνο, ξεκινά από την Επαρχία του Νουόρο και χύνεται στον κόλπο του Οριστάνο. Η πόλη Μπόζα βρίσκεται σε μια περιοχή κατά μήκος ενός ποταμού, έχει πολλές Μεσαιωνικές οχυρώσεις που έχουν διασωθεί. Η Επαρχία του Οριστάνο ιδρύθηκε το 1974 και δεν έχει επηρεαστεί καθόλου από τον ψηλό τουρισμό.

Όρια
Η Επαρχία του Οριστάνο είναι η μικρότερη επαρχία στη Σαρδηνία και δημιουργήθηκε από τμήματα των επαρχιών του Κάλιαρι και του Νουόρο στην ίδια περιοχή που βρισκόταν στον Μεσαίωνα η Δικαιοδοσία της Αρμπορέα. Συνορεύει βόρεια με τις επαρχίες του Σάσσαρι, ανατολικά με την Επαρχία του Νουόρο, νότια με τις επαρχίες του Κάλιαρι και του Μέντιο Καμπιντάνο, δυτικά βρέχεται από τη θάλασσα της Σαρδηνίας. Οι ακτές της βρέχονται από τον κόλπο του Ορινιάνο, το έδαφος είναι επίπεδο με πολλά έλη.

Νέες επαρχίες
Σύμφωνα με κυβερνητικό νόμο της Σαρδηνίας (2001) οι επαρχίες του νησιού αυξήθηκαν σε 8 από 4. Οι τροποποιήσεις αυτές άρχισαν να εφαρμόζονται τον Μάιο του 2005 οπότε και διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στη Σαρδηνία. Έτσι στην επαρχία του Οριστάνο ενσωματώθηκαν 10 δήμοι από την Επαρχία του Νουόρο με συνολικό πληθυσμό περίπου 15.000 κατοίκους και έκταση 410 Τ.χλμ..

Κύριοι δήμοι
Η Επαρχία του Οριστάνο έχει 87 δήμους, οι σημαντικότεροι από τους οποίους είναι :

Παραπομπές

Πηγές
 Ros Belford; Martin Dunford; Celia Woolfrey (2003). Italy. Rough Guides.
 Roy Palmer Domenico (2002): The Regions of Italy: A Reference Guide to History and Culture, Greenwood Publishing Group

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επαρχία του Οριστάνο
 Ιταλικές επαρχίες

Επαρχίες της Ιταλίας
Επαρχίες της Σαρδηνίας
Νουόρο (επαρχία)

Η Επαρχία του Νουόρο (ιταλική γλώσσα: Provincia di Nuoro) είναι Ιταλική επαρχία της ΠεριφέρειαςΣαρδηνία στην Ιταλία. Έδρα της επαρχίας είναι το Νουόρο (Nuoro). Η έκτασή της είναι 3.934 Τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 210.972 κατοίκους (2017). Συνορεύει βόρεια με τις επαρχίες του Σάσσαρι και των Όλμπια-Τέμπιο, δυτικά με την Επαρχία του Οριστάνο και νότια με τις επαρχίες του Κάλιαρι και της Ολιάστρα, ανατολικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα. Η επαρχία έχει 74 Δήμους οι μεγαλύτεροι από τους οποίους είναι το Νουόρο (36.925 κάτοικοι), η Σινισκόλα (11.492), το Μακομέρ (10.043) και το Ντοργκάλι (8.576). Οι υπόλοιποι Δήμοι είναι μικρότεροι, δημοφιλέστεροι θεωρούνται η Ολιένα (7.123 κάτοικοι) και το Οροζέι (7.025). 

Η Επαρχία του Νουόρο ιδρύθηκε το 1927. Με την δημιουργία τεσσάρων νέων επαρχιών στο νησί της Σαρδηνίας (2005) η Επαρχία μειώθηκε σημαντικά.
Συνολικά, η επαρχία έχασε πληθυσμό της τάξης των 100.000 κατοίκων και έκταση 3.110 τ.χλμ.. Η επαρχία διαθέτει πολλά άγρια και συναρπαστικά τοπία, ένα από αυτά βρίσκεται το Πάρκο στον κόλπο του Οροζέι, στα σύνορα με την Επαρχία της Ολιάστρας. Είναι μιά από τις πιο αραιοκατοικημένες επαρχίες σε ολόκληρη την Ευρώπη αλλά διαθέτει μεγάλο αριθμό υπερηλίκων. Ο Αντόνιο Τόντε (1890 - 2002) ήταν ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο (5 Μαρτίου 2001 - 3 Ιανουαρίου 2002)

Νέες επαρχίες

Σύμφωνα με νόμο της Σαρδηνίας, ο οποίος ψηφίστηκε (2001), οι επαρχίες της Σαρδηνίας αυξήθηκαν σε 8 από 4. Οι τροποποιήσεις αυτές άρχισαν να εφαρμόζονται τον Μάιο του 2005, όποτε και διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στη Σαρδηνία. Έτσι, από την επαρχία του Νουόρο αποκόπηκαν 48 δήμοι, ως εξής:

23 δήμοι που δημιούργησαν τη νέα Επαρχία της Ολιάστρα, 
13 δήμοι που ενσωματώθηκαν στην Επαρχία του Κάλιαρι,
10 δήμοι που ενσωματώθηκαν στην Επαρχία του Οριστάνο,
2 δήμοι που ενσωματώθηκαν στην Επαρχία των Όλμπια-Τέμπιο.

Κύριοι Δήμοι

Η Επαρχία του Νουόρο έχει 74 Δήμους οι σημαντικότεροι από τους οποίους είναι ː

Παραπομπές

Πηγές

Columbia-Lippincott Gazetteer (New York: Columbia University Press, 1952)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επαρχία του Νουόρο (Στα Ιταλικά)

Επαρχίες της Ιταλίας
Επαρχίες της Σαρδηνίας
Ολιάστρα (επαρχία)

Η Επαρχία της Ολιάστρα (ιταλικά: Provincia dell'Ogliastra) είναι Ιταλική επαρχία στην Περιφέρεια Σαρδηνία. Η Ολιάστρα είναι η περισσότερο ορεινή επαρχία της Σαρδηνίας και η επαρχία με τον μικρότερο πληθυσμό σε ολόκληρη την Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.854 Τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 58.389 κατοίκους, που αντιπροσωπεύουν το 3,6% του πληθυσμού του νησιού (2008). Η πυκνότητα του πληθυσμού της είναι 31.08 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο και ο πρόεδρος της επαρχίας είναι ο Μπρούνο Πίλια, αντιστοιχεί στη μεσαιωνική Δικαιοδοσία της Ολιάστρα. Έδρα της επαρχίας είναι το Τορτολί (Tortoli) και το Λανουζέι (Lanusei).

Τα τοπικά δημοψηφίσματα ξεκίνησαν στη Σαρδηνία με στόχο την κατάργηση ορισμένων επαρχιών και τη δημιουργία άλλων (6 Μαΐου 2012), εγκρίθηκαν από το Περιφερειακό Συμβούλιο της Σαρδηνίας (24 Μαΐου 2012). Η Επαρχία της Ολιάστρα πήρε εντολή να φτιάξει ένα νέο τοπικό Συμβούλιο ή να καταργηθεί στις 1 Μαΐου 2013, η ημερομηνία λήξης επεκτάθηκε στις 1 Ιουλίου 2013.
 Με τον Περιφερειακό Νόμο 15 η επαρχία μπόρεσε να παραμείνει αυτόνομη (2013). Συνορεύει βορειοδυτικά με την Επαρχία του Νουόρο και νοτιοδυτικά με την Επαρχία του Κάλιαρι, ανατολικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα. Αποτελούσε μέρος της Επαρχίας του Νουόρο από το 1927, αποσπάστηκε σε ξεχωριστή επαρχία όταν οι επαρχίες της Σαρδηνίας διπλασιάστηκαν (2001). Το όνομα της η επαρχία της Ολιάστρα το πήρε από τους εκτεταμένους ελαιώνες που υπάρχουν στα εδάφη της.

Κύριοι Δήμοι

Η Επαρχία της Ολιάστρα περιέχει 23 Δήμους οι σπουδαιότεροι από τους οποίους είναι οι εξής :

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιστοσελίδα με πληροφορίες για τον πολιτισμό, τη γαστρονομία και τον τουρισμό της επαρχίας της Ολιάστρα 
Επαρχία της Ολιάστρα
Ολιάστρα
Δημοψηφίσματα στη Σαρδηνία
Σαρδηνία
Ολιάστρα

Επαρχίες της Ιταλίας
Επαρχίες της Σαρδηνίας
Κάλιαρι (επαρχία)

Η επαρχία του Κάλιαρι (ιταλικά: Provincia di Cagliari) είναι επαρχία της Σαρδηνίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 4.596 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 557.679 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι το Κάλιαρι (Cagliari). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 71 δήμους, με κυβερνητικό διάταγμα αντικαταστάθηκε με τη Μητροπολιτική Πόλη του Κάλιαρι (2016).

Συνορεύει βόρεια με τις επαρχίες του Νουόρο, της Ολιάστρα και του Οριστάνο και δυτικά με τις επαρχίες του Μέντιο Καμπιντάνο και των Καρμπόνια-Ιγκλέσιας. Νότια και ανατολικά βρέχεται από τη Μεσόγειο θάλασσα.

Νέες επαρχίες 

Σύμφωνα με νόμο της Σαρδηνίας, ο οποίος ψηφίστηκε το 2001, οι επαρχίες της Σαρδηνίας αυξήθηκαν σε 8 από 4. Οι τροποποιήσεις αυτές άρχισαν να εφαρμόζονται τον Μάιο του 2005, όποτε και διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στη Σαρδηνία. Έτσι, η επαρχία του Κάλιαρι υπέστη τις εξής αλλαγές: 
 ενσωματώθηκαν 13 δήμοι από την επαρχία του Νουόρο,
 αποκόπηκαν 23 δήμοι που ίδρυσαν την επαρχία των Καρμπόνια-Ιγκλέσιας,
 αποκόπηκαν 28 δήμοι που ίδρυσαν την επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο.

Συνολικά, η επαρχία έχασε πληθυσμό της τάξης των 217.000 κατοίκων και έκταση 2.324 τ.χλμ..

Κύριοι Δήμοι

Η Επαρχία του Κάλιαρι έχει 71 Δήμους οι μεγαλύτεροι από τους οποίους είναι οι εξής ː

Επαρχίες της Ιταλίας
Επαρχίες της Σαρδηνίας
Μέντιο Καμπιντάνο (επαρχία)

Η Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο (ιταλικά: Provincia del Medio Campidano) είναι Επαρχία της Ιταλικής Περιφέρειας Σαρδηνία στην Ιταλία. Η έκταση της Επαρχίας είναι 1.517,34 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός της 100.141 κάτοικοι, η πυκνότητα του πληθυσμού της Επαρχίας είναι 100.141 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (Απογραφή 2015). Οι δύο μεγαλύτεροι Δήμοι της επαρχίας είναι η Βιλατσίντρο και η Σανλούρι με 14.245 και 8.543 κατοίκους αντίστοιχα. Συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Οριστάνο, ανατολικά και νότια με την επαρχία του Κάλιαρι και νότια με την επαρχία των Καρμπόνια-Ιγκλέσιας. Δυτικά βρέχεται από τη θάλασσα της Σαρδηνίας. 
Η επαρχία αποσπάστηκε από την Επαρχία του Κάλιαρι (2005), περιέχει 28 Δήμους και πρόεδρος της επαρχίας ορίστηκε ο Φούλβιο Τόκκο.
 

Η επαρχία περιέχει πολλά αρχαιολογικά προϊστορικά ευρήματα από τη Νουραγική περίοδο, ανακηρύχτηκαν από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς (1997).
Με νέο κυβερνητικό διάταγμα (2016) η Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο και η Επαρχία της Καρμπόνια-Ιγκλέσιας ενώθηκαν στην Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας. Η αναγγελία της Επαρχίας σαν απόσπαση από την Επαρχία του Κάλιαρι έγινε το 2001 και ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 2005. Τοπικά δημοψηφίσματα ακολούθησαν στη Σαρδηνία με στόχο την κατάργηση κάποιων επαρχιών και τη δημιουργία άλλων (6 Μαΐου 2012), τα αποτελέσματα τους επικυρώθηκαν από το Περιφερειακό Συμβούλιο της Σαρδηνίας (24 Μαΐου 2012). Η Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο πήρε εντολή να σχηματίσει νέο διοικητικό σώμα (1 Μαρτίου 2013), η ημερομηνία λήξης αργότερα επεκτάθηκε (1 Ιουλίου 2013). Το νέο διοικητικό σώμα τελικά δημιουργήθηκε αργότερα.

Κύριοι Δήμοι

Η Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο περιέχει 28 Δήμους οι σπουδαιότεροι από τους οποίους είναι οι εξήςː

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιστορικός χάρτης των αρχών του 1800 με τα όρια των 15 νομών της Σαρδηνίας
Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο
Μέντιο Καμπιντάνο 
Δημοψηφίσματα Αυτονομίας στη Σαρδηνία
Η Νέα Σαρδηνία

Επαρχίες της Ιταλίας
Επαρχίες της Σαρδηνίας
Άγιος Απολλινάριος της Ραβέννας

Ο Άγιος Απολλινάριος γεννήθηκε στην Αντιόχεια. Ήταν επίσκοπος της Ραβένας και, κατά τη χριστιανική παράδοση, έζησε γύρω στο 75 μ.Χ., έγινε επίσκοπος από τον Άγιο Πέτρο και βρήκε μαρτυρικό θάνατο αφού βασανίστηκε. Κατά μια άλλη εκδοχή, επέζησε από τα φριχτά βασανιστήρια και κατέφυγε στη Δαλματία όπου και συνέχισε τη δράση του. Κατά μια άλλη εκδοχή, έζησε γύρω στο 200 μ.Χ.

Ο τάφος του Απολλινάριου βρίσκεται στην Ραβένα. Το 549 εγκαινιάστηκε η ομώνυμη εκκλησία στο λιμάνι Classe της πόλης (Άγιος Απολλινάριος in Classe με το όνομά του επάνω στον τάφο του. Τα οστά του μεταφέρθηκαν τον 9ο αιώνα στην εκκλησία Άγιος Απολλινάριος ο νέος της Ραβένας, επειδή η προηγούμενη εκκλησία δεν παρείχε αρκετή ασφάλεια. Σήμερα οστά του βρίσκονται στην εκκλησία του στο Ρεμάγκεν, στο Ντύσελντορφ της Γερμανίας, στο Χόρινχεμ της Ολλανδίας, στη Ντιζόν και τη Ρενς της Γαλλίας.

Ο Άγιος Απολλινάριος είναι προστάτης των πόλεων της Ραβένας, της Ρεμάγκεν και του Ντύσελντορφ. Προς τιμή του γιορτάζεται το μεγαλύτερο πανηγύρι στον Ρήνο. 

Στις εικόνες ο Απολλινάριος παρουσιάζεται με άσπρο ράσο και μαύρο σταυρό. Στο χέρι του κρατεί την ράβδο του επισκόπου και ένα ρόπαλο, με το οποίο, κατά την παράδοση, βασανίστηκε και σκοτώθηκε.

Καθολική και Ορθόδοξη Εκκλησία τιμούν τη μνήμη του στις 23 Ιουλίου (η Καθολική και στις 20 Ιουλίου).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 ιστοσελίδα για τον Άγιο Απολλινάριο 

Απολλινάριος
Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Ραβέννας
Καρμπόνια-Ιγκλέσιας (επαρχία)

Η επαρχία των Καρμπόνια-Ιγκλέσιας (ιταλικά: Provincia di Carbonia-Iglesias) είναι επαρχία της Σαρδηνίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.495 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 131.074 (2006) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η Καρμπόνια (Carbonia) και η Ιγκλέσιας (Iglesias). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 23 δήμους.
Βρέχεται νότια και δυτικά από τη Μεσόγειο θάλασσα, ενώ συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο και ανατολικά με την επαρχία του Κάλιαρι.
Στην επαρχία ανήκουν επίσης και τα νησιά του Αγίου Αντίοχου (που συνδέεται με έναν τεχνητό ισθμό με τη Σαρδηνία) και του Αγίου Πέτρου, τα οποία αποτελούν το «Αρχιπέλαγος Σούλτσις» (Arcipelago del Sulcis). Με κυβερνητικό διάταγμα ενώθηκε με την Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο στην Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας (4 Φεβρουαρίου 2016).

Οι Φοίνικες και η Καρχηδόνα ίδρυσαν πολλές αποικίες στην περιοχή τον 9ο και τον 8ο αιώνα στην περιοχή. Η περιοχή ήταν εξαιρετικά δημοφιλής τον 19ο αιώνα χάρη στα ορυχεία βαρίου, χαλκού, μολύβδου, αργύρου και ψευδαργύρου αλλά η παραγωγή πέρασε σε μεγάλη πτώση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Νέες επαρχίες 

Σύμφωνα με νόμο της Σαρδηνίας, ο οποίος ψηφίστηκε το 2001, οι επαρχίες της Σαρδηνίας αυξήθηκαν σε 8 από 4. Οι τροποποιήσεις αυτές άρχισαν να εφαρμόζονται τον Μάιο του 2005, όποτε και διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στη Σαρδηνία. Έτσι, ιδρύθηκε η επαρχία των Καρμπόνια-Ιγκλέσιας, αποτελούμενη από 23 δήμους που αποκόπηκαν από την επαρχία του Κάλιαρι. 
Ως προσωρινή έδρα της επαρχίας, ορίστηκε η Καρμπόνια, έως ότου αποφασιστεί από το Επαρχιακό Συμβούλιο η έδρα της νέας επαρχίας.
Πράγματι, στις 12 Οκτωβρίου 2005, με ψήφισμα του Επαρχιακού Συμβουλίου πλειοψηφία ορίστηκαν ως έδρες της επαρχίας η Καρμπόνια και η Ιγκλέσιας, οπότε και η επαρχία απέκτησε διπλή έδρα.

Στις 6 Μαΐου 2012 ξεκίνησαν στη Σαρδηνία μια μεγάλη σειρά από δημοψηφίσματα με στόχο τη δημιουργία ή την κατάργηση ορισμένων επαρχιών, τα δημοψηφίσματα επικυρώθηκαν από το τοπικό Κοινοβούλιο της Σαρδηνίας (24 Μαίου 2012). Η επαρχία της Καρμπόνια-Ιγκλέσιας πήρε εντολή να δημιουργήσει ένα νέο διοικητικό σώμα ή να καταργηθεί στις 1 Μαρτίου 2013, η προθεσμία επεκτάθηκε μέχρι τις 1 Ιουλίου 2013. Η επαρχία τελικά παρέμεινε επειδή δεν υπήρχαν προτάσεις για την αντικατάσταση της.

Κύριοι Δήμοι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Καρμπόνια-Ιγκλέσιας 
Αυτόνομη επαρχεία της Σαρδηνίας
Νέα Σαρδηνία

Επαρχίες της Ιταλίας
Επαρχίες της Σαρδηνίας
Τράπανι (επαρχία)

Η Επαρχία του Τράπανι (, Pruvincia di Trapani στα Σιτσιλιάνικα) είναι μία Ιταλική επαρχία στο δυτικότερο άκρο της αυτόνομης Περιφέρειας της Σικελίας, στη νότια Ιταλία. Με τη Διοικητική μεταρρύθμιση (2015) η επαρχία του Τράπανι αντικαταστάθηκε από την "Ελεύθερη Διοικητική Κοινότητα του Τράπανι" με πρωτεύουσα το Τράπανι, τη δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της επαρχίας μετά τη Μαρσάλα. 

Η επαρχία του Τράπανι έχει έκταση 2.469,62 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό σύμφωνα με την Απογραφή του 2017 433.826 κατοίκους, έχει 24 κοινότητες. Περιλαμβάνει σημαντικές ιστορικές πόλεις και αρχαιολογικούς χώρους όπως η Σεγέστα, η Έρυξ, το Καστελβετράνο, το Άλκαμο και η Μότυα. Το διπλανό νησί Παντελλερία φημίζεται για την παραγωγή κρασιού, στην επαρχία ανήκουν διοικητικά και οι Αιγάδες Νήσοι. Η επαρχία του Τράπανι αποτελεί σημαντικό κέντρο αμπελοκομίας.

Ιστορία

Η περιοχή που βρίσκεται σήμερα η επαρχία του Τράπανι πέρασε από πολλούς κατακτητές όπως η Καρχηδόνα, οι Έλληνες και η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το λιμάνι του Τράπανι γνωστό ως Δρέπανα κατοικήθηκε τα προϊστορικά χρόνια από τους Σικανούς και τους Έλυμους, τον 8ο αιώνα κατακτήθηκε από τους Φοίνικες και έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο. Μετά τους Φοίνικες πέρασε στους Καρχηδόνιους (260 π.χ.) και τους Ρωμαίους (240 π.χ.), η Ρωμαϊκή Δημοκρατία τους έδωσε τον τίτλο "Ρωμαϊκή Πολιτεία" και παρέμεινε Ρωμαϊκή μέχρι το 440. Οι Βάνδαλοι λεηλάτησαν την περιοχή τον 5ο αιώνα, πέρασε στη συνέχεια στη Βυζαντινή αυτοκρατορία και παρέμεινε σε αυτήν μέχρι την εποχή που κατακτήθηκε από τους Άραβες (830). Ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος έδωσε μεγάλα προνόμια στο Τράπανι τον 16ο αιώνα και έκτισε ισχυρά τείχη, το Τράπανι έγινε επίσημα πρωτεύουσα της επαρχίας (1817).

Τοπογραφία

Η επαρχία του Τράπανι συνορεύει στα βόρεια με την Τυρρηνική θάλασσα, στα νότια με τη Μεσόγειο, στα δυτικά με τον Πορθμό της Σικελίας και στα ανατολικά με τη Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο και την Επαρχία του Αγκριτζέντο. Η περιοχή είναι περίπου επίπεδη με μοναδικές εξαιρέσεις το Όρος Σπαράγγι (υψόμετρο 1.110 μέτρα) και το Όρος Ινίτσι (υψόμετρο 1065 μέτρα), όλα τα υπόλοιπα υψόμετρα είναι κάτω από 1000 μέτρα. Το βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας είναι ανθεκτικότερο σε σχέση με το νότιο. Στην επαρχία του Τράπανι ανήκουν οι Αιγάδες νήσοι στην κοινότητα του Φαβινιάνα και το νησί της Παντελλερία που είναι το μεγαλύτερο νησί στις Σικελικές ακτές στην ομώνυμη κοινότητα. Οι Αιγάδες νήσοι αποτελούνται από τρία μεγάλα νησιά τη Φαβινιάνα, το Λεβάντσο και το Μαρέττιμο και άλλα δύο μικρότερα. Η επαρχία έχει επίσης πλήθος από μικρά ποτάμια και λίμνες.

Κύριοι Δήμοι

Παραπομπές

Πηγές

Domenico, Roy Palmer (2002). The Regions of Italy: A Reference Guide to History and Culture
Mencarelli, Fabio; Tonutti, Pietro (16 April 2013). Sweet, Reinforced and Fortified Wines: Grape Biochemistry, Technology and Vinification
The Italian Wine Guide
Valdes, Giuliano (1 May 2000). Sicilia. Ediz. Inglese

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

ISTAT 
Σικελία, Τουριστικός οδηγός (Στα Ιταλικά)
Σικελία, Τουριστικός οδηγός (Στα Γερμανικά)

Επαρχίες της Σικελίας
Θελξινόη

Στην ελληνική μυθολογία η Θελξινόη ήταν θυγατέρα του Δία και της Νύμφης Πλουσίας. Θεότητα η ίδια ως γέννημα δύο θεοτήτων, η Θελξινόη αναφέρεται από τον ποιητή Άρατο (και από τον Κικέρωνα) ότι ήταν μία από τις τέσσερις Μούσες στην ύστερη ελληνική παράδοση. Οι άλλες τρεις ήταν: η Αρχή, η Αοιδή και η Μελέτη. Το σχετικό απόσπασμα του Αράτου παρατίθεται στα «Σχόλια εις Ησιόδου έργα», κεφάλαιο 1, του Ιωάννη Τζέτζη. Η Θελξιόπη, μία από τις Σειρήνες, αναφέρεται από τον Ησίοδο και ως Θελξινόη. Τέλος, στα «Διονυσιακά» του Νόννου (Η΄ 178) αναφέρεται μία Θελξινόη ως συνοδός της Σεμέλης.

 Ο μικρός δορυφόρος του πλανήτη Δία Θελξινόη πήρε το όνομά του από τη μυθική θυγατέρα του Δία.

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Θελξινοη
Θελξιόπη

Στην ελληνική μυθολογία η Θελξιόπη ή Θελξιέπεια ήταν μία από τις Σειρήνες, θυγατέρα του ποτάμιου θεού Αχελώου και της Μούσας της τραγωδίας (της Μελπομένης) ή της Καλλιόπης. Η Θελξιόπη, μαζί με τις αδελφές της Αγλαόπη και Πεισινόη (σύμφωνα με κάποιες πηγές και άλλες έξι), κατοικούσε στα παράλια της νότιας Ιταλίας. Εκεί οι Σειρήνες τρέφονταν με τους ναυτικούς που προσείλκυαν με το τραγούδι τους.

Ετυμολογικά, η Θελξιόπη είναι αυτή που είναι γοητευτική στην όψη: (ρήμα θέλγω + ρίζα οπ του ρήματος ὁρῶ (όψη) ).

Η Θελξιέπεια είναι αυτη που είναι γοητευτική στα λόγια: (ρήμα θέλγω + ρίζα επ του ρήματος λέγω (έπος) ).

Πηγές 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
 Τζιράκης Νικόλαος Ε.,Πατάκης Στέφανος Α.: «Λεξικό ρημάτων αρχαίας ελληνικής ομαλών και ανωμάλων», εκδ. οίκος Πατάκη , 2000

Θελξιοπη
Σειρήνες
Ουίσκι

Ως ουίσκι χαρακτηρίζεται ευρεία κατηγορία οινοπνευματωδών ποτών που αποστάζονται από τη ζυμωμένη πολτοποίηση κριθαριού και ωριμάζουν σε ξύλινα βαρέλια.
Οι διάφορες ποικιλίες παρασκευάζονται από διάφορα δημητριακά, και περιλαμβάνουν: το κριθάρι, τη σίκαλη, τον σίτο, και το καλαμπόκι. Η ονομασία (αγγλ. και σκωτσ. Whisky αμερ. και ιρλ. Whiskey) ετυμολογείται από μια κελτική λέξη (Uisge Beatha) η οποία σημαίνει νερό της ζωής και αρχικά αναφερόταν σε όλα τα προϊόντα απόσταξης τα οποία χρησιμοποιούνταν για φαρμακευτικούς σκοπούς.

Παραγωγή και είδη 
Το ουίσκι διαφέρει από το συνηθισμένο απόσταγμα σιτηρών, χάρη στη γεύση του, η οποία οφείλεται στην ειδική επεξεργασία των πρώτων υλών. Η περιεκτικότητα του σε αλκοόλ κυμαίνεται από 40% έως 70% κατ' όγκο. Στο εμπόριο κυκλοφορούν διάφοροι τύποι ουίσκι, όπως το σκωτσέζικο, το καναδικό, το αμερικανικό κ.ά., οι οποίοι διακρίνονται ως προς τα χαρακτηριστικά τους, λόγω των διαφορών στον τρόπο παραγωγής, στον τύπο και στο είδος των σιτηρών, καθώς και στην ποιότητα του νερού που χρησιμοποιείται. Πάντως η Μεγάλη Βρετανία, και ιδιαίτερα η Σκωτία, θεωρείται ότι παράγει την καλύτερη ποιότητα ουίσκι. Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες ουίσκι, το malt (το παρασκεύασμα δεν είναι προϊόν ανάμειξης ή, έστω, προέρχεται μόνο από ανάμειξη προϊόντων του ίδιου αποστακτηρίου) και το blended (ανάμειξη ουίσκι διάφορων αποστακτηρίων). Μια άλλη ουσιαστική διαφορά υπάρχει στα δημητριακά που αποτελούν την πρώτη ύλη: το σκωτσέζικο και τα περισσότερα καναδικά της Ανατολικής Ακτής (Νόβα Σκόσια κ. ά.) που διατήρησαν τη σκωτσέζικη παράδοση παρασκευάζονται αποκλειστικά και μόνο από κριθάρι (scotch), ενώ τα επιλεγόμενα αμερικανικά (bourbon), στα οποία συγκαταλέγονται και αρκετά καναδικά, χρησιμοποιούν διάφορα δημητριακά, όπως σίκαλη, βρώμη κ. ά. Παραγωγή ουίσκι έγινε για πρώτη φορά στην Ιρλανδία, πιθανότατα στα τέλη του 11ου αι., αλλά η πρώτη γραπτή αναφορά υπάρχει σε σκοτσέζικα αρχεία του 1494. Στις αρχές του 18ου αι. άρχισε να παράγεται στον Καναδά και στις Η.Π.Α. Στη διάρκεια του 20ού αι., λόγω του μεγάλου ανταγωνισμού με την καναδική βιομηχανία σκωτσέζικου ουίσκι, η οποία διογκώθηκε την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ, τη δεκαετία του 1930 (όταν στα σύνορα Η.Π.Α. και Καναδά το λαθρεμπόριο ουίσκι ήταν η πιο επικερδής δραστηριότητα), οι Σκωτσέζοι κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν προστασία ονομασίας προέλευσης για το ουίσκι scotch.

Φωτογραφίες

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Δομή (Έκδοση 2002-2005)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Whisky, by Ulf Buxrud (αγγλικά) – Ιστοσελίδα γνωστού Σουηδού συλλέκτη με σχετικούς συνδέσμους 
 Les whiskies insolites (γαλλικά) – Σπάνια ουίσκι 
 Saveur-Whisky (γαλλικά) – Single malt Whiskies
 The Edinburgh Malt Whisky Tour (αγγλικά) - Λεπτομερείς πληροφορίες για το σκωτσέζικο ουίσκι

Αλκοολούχα ποτά
Ποτά προϊόντα απόσταξης
Ρίτσαρντ Κρένα

Ο  Ρίτσαρντ Κρένα (Richard Donald Crenna, 30 Νοεμβρίου 1926 - 17 Ιανουαρίου 2003) ήταν Αμερικανός ηθοποιός ιταλικής καταγωγής.

Ζωή και έργο 
Ο Κρένα γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1926 στο Λος Άντζελες της πολιτείας Καλιφόρνιας. Στα παιδικά του χρόνια αλλά και αργότερα ανέλαβε ρόλους σε ραδιοφωνικές εκπομπές, όπως τις Boy Scout Jamboree (1937), A Date With Judy (1946) και Our Miss Brooks (1948). Τον ρόλο του στην τελευταία κράτησε και σαν ηθοποιός όταν το 1952 έγινε τηλεοπτική εκπομπή. Ο γνωστότερος ρόλος του ήταν αυτός του συνταγματάρχη Σαμ Τράουτμαν στην ταινία «Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα» (1982) και στις δυο τις συνέχειες του 1985 και 1988. Το 1988 απέκτησε αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.

Πέθανε στις 17 Ιανουαρίου του 2003 στο Λος Άντζελες από καρκίνο παγκρέατος. Ο χαρακτήρας του Jared Duff που υποδυόταν στη σειρά «Judging Amy» το διάστημα εκείνο δεν συνεχίστηκε με άλλο ηθοποιό και πέθανε επίσης.

Ο γιος του, Ρίτσαρντ Άντονι Κρένα, είναι επίσης ηθοποιός.

Φιλμογραφία (επιλεγμένη) 
 1966: Τα Βότσαλα της Άμμου (The Sand Pebbles)
 1967: Περίμενε Μέχρι να Νυχτώσει (Wait Until Dark)
 1969: Marooned
 1972:Ο Μπάτσος
(Un Flic)
 1973: Jonathan Livingston Seagull
 1981: Έξαψη  
 1982: Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα 
 1984: The Flamingo Kid
 1985: Ράμπο ΙΙ: Η Αποστολή 
 1987: Ράμπο III
 1989: Leviathan

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Προφίλ του Ρίτσαρντ Κρένα  στο cine.gr 

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ιταλοαμερικανοί
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
ΚΦ Τίρανα

Η ΚΦ Τίρανα (αλβανικά: KF Tirana) είναι αλβανική ομάδα ποδοσφαίρου. Τα χρώματα της ομάδας είναι μπλε και άσπρο. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Σελμάν Στερμάσι χωρητικότητας 9.600 θεατών.

Ιστορία 
Ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1920, υπό την ονομασία Agimi και ιδρυτής της ήταν ο Π.Νίκα. Άλλα ιδρυτικά μέλη της ομάδας ήταν οι Α.Ερεμπάρα, Π.Γιάκοβα, A.Χότζα, A.Κόγια, Π.Μπερίσα και A.Ζάιμι. Το 1927 μετονομάστηκε σε Sportklub Tirana . 

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1947 άλλαξε την ονομασία της σε 17 Nëntori Tirana (17 Νοέμβρη) λόγω των πιέσεων που δέχτηκε απο την κομμουνιστική κυβέρνηση της χώρας εξαιτίας των πολιτικών θέσεων που αντιπροσώπευε ο σύλλογος από την ίδρυσή του.Το 1952 άλλαξε εκ νέου όνομα και ονομάστηκε Puna Tirana.Μέχρι την δεκαετία του 1980 η Σ.Κ. Τίρανα ήταν στη σκιά των άλλων δύο μεγάλων ομάδων της πόλης των Τιράνων,την Παρτιζάν και την Διναμό,οι οποίες ελέγχονταν απο τα υπουργεία Αμύνης και Εσωτερικών αντίστοιχα,ενώ ανά καιρούς απολάμβαναν ευνοικής μεταχείρησης,πολλές φορές εις βάρος των Τιράνων.Το 1991 η ομάδα ξαναπήρε το αυθεντικό της όνομα. 

Έδρα του συλλόγου είναι το Στάδιο Σελμάν Στερμάσι (Selman Stërmasi) χωρητικότητας 12.500 θέσεων, ενώ για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις χρησιμοποιεί το Στάδιο Κεμάλ Στάφα.

Τίτλοι 

Η Σ.Κ. Τίρανα είναι μακράν η πιο επιτυχημένη αλβανική ομάδα έχοντας κατακτήσει:

25 Πρωταθλήματα Αλβανίας :(1930, 1931, 1932, 1934, 1936, 1937, 1964-65, 1965-66, 1967-68, 1969-70, 1981-82, 1984-85, 1987-88, 1988-89, 1994-95, 1995-96, 1996-97, 1998-99, 1999-00, 2002-03, 2003-04, 2004-05, 2006-07,2008-09, 2019-20) 

16 Κύπελλα Αλβανίας :(1938, 1963, 1976, 1977, 1983, 1984, 1986, 1994, 1996, 1999, 2001, 2002, 2006, 2011, 2012, 2017).

Ευρώπη 
Η Σ.Κ. Τίρανα έχει συμμετέχει 24 φορές σε Ευρωπαϊκές διοργανώσεις με πρώτη το 1965/66 στο Τσάμπιονς Λίγκ όπου αντιμετώπισε την σκωτσέζικη Κιλμάρνοκ. Έχει συνολικά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις 64 αγώνες και μετράει 14 νίκες, 9 ισοπαλίες και 41 ήττες. Έχει φτάσει 6 φορές στο Τσάμπιονς Λίγκ 2 φορές στον 2ο γύρο του Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1983 και 1990) και 2 φορές στον 2ο γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων (1987 και 1995) Δεν έχει καταφέρει να προχωρήσει πέρα απο τον 2ο Προκριματικό γύρο.

Διακριθέντες ποδοσφαιριστές 
 Σέλμαν Στερμάσι 
 Ρίζα Λούστα
 Nάιμ Κριεζίου 
 Φατμίρ Φρασερί 
 Ίντριτ Φορτούζι 
 Αγκουστίν Κόλα 
 Αλμπάν Μπούσι
 Χαμντί Σαλίχι

Έμβλημα 
Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Η ΚΦ Τίρανα στο uefa.com

Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1920
 
Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920
Ποδοσφαιρικές ομάδες Αλβανίας
Ευγένιος Γκέραρντ

Ο Ευγένιος Γκέραρντ (ολλανδικά: Eugène Gerards, 7 Μαΐου 1940 - 2 Ιανουαρίου 2018) ήταν Ολλανδός προπονητής ποδοσφαίρου. Γεννήθηκε στο Μπρούνσουμ της Ολλανδίας και φοίτησε στη σχολή προπονητών της Κολωνίας. Είχε δίπλωμα Ψυχολογίας. Ήταν παντρεμένος με 2 παιδιά, τα οποία μένουν στην Κρήτη. Είχε πάρει την ελληνική υπηκοότητα. Απεβίωσε στις 2 Ιανουαρίου 2018 σε ηλικία 77 ετών στο χωριό Ελιά της Κρήτης.

Καριέρα
Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στην ολλανδική Φορτούνα Σίταρντ. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 32 ετών. Το 1974 ανέλαβε βοηθός προπονητή της Ρόντα ΤΚΚ και στον πάγκο αυτής της ομάδας παρέμεινε επί 11 χρόνια. Από το 1985, οπότε και ήρθε στην Ελλάδα, ως το 2000 ήταν προπονητής του ΟΦΗ και έτσι έγινε ο μακροβιότερος ξένος προπονητής σε πάγκο ελληνικής ομάδας. Με την κρητική ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 1987 απέναντι στον Ηρακλή (3-1 στα πέναλτι). Το 1993 κατάφερε να πάρει ιστορική πρόκριση για τους 16 του κυπέλλου κυπελλούχων απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης με 2-0.  Το 2000 ανέλαβε τεχνικός σύμβουλος στην ΑΕΚ και το 2001 πήγε στην Κύπρο και στον ΑΠΟΕΛ. Το 2002  ανέλαβε τον Ηρακλή. Στις 23 Φεβρουαρίου 2010 ανέλαβε ως προπονητής στην Παναχαϊκή, απ'όπου αποχώρησε ύστερα από μόλις δύο μήνες.

Στις 20 Νοεμβρίου 2017 τιμήθηκε από τον ΟΦΗ με ένα αγώνα μεταξύ των παιδιών Γκέραρντ και των φίλων Γκέραρντ.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, που τον είχαν καθηλώσει σε αμαξίδιο. Απεβίωσε στις 2 Ιανουαρίου 2018 στον αγαπημένο του τόπο, την Ελιά Ηρακλείου.

Ομάδες

Βοηθός προπονητή 
1974-1985: Ρόντα ΤΚΚ

Προπονητής 
1985-2000: ΟΦΗ
2001-2002: ΑΠΟΕΛ
2002-2004: Ηρακλής
2010: Παναχαϊκή

Τίτλοι 
 Κύπελλο Ελλάδας: 1987
 Ασπίδα Κύπρου: 2002

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Συνέντευξη στο Βήμα
Βιογραφία στο sport.gr

Παραπομπές

Ολλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΦΗ
Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΠΟΕΛ
Προπονητές ποδοσφαίρου Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής
Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ολλανδοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Σίταρντ
Προπονητές ποδοσφαίρου Ρόντα ΓΚ
Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Απεσωκάρι Ηρακλείου

Το Απεσωκάρι (επίσημο: Απεσωκάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 155 μέτρων στο νότιο άκρο της Μεσαράς, στους πρόποδες των Αστερουσίων. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκομία. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Εορτάζει στις 15 Αυγούστου.

Κοινότητα Απεσωκαρίου 
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Απεσωκαρίου έχει 103 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Παπαδάκη.

Κοινοτάρχες Απεσωκαρίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Απεσωκαρίου.

Ιστορικά στοιχεία 
Στον οικισμό έχουν βρεθεί από αρχαιολόγους δύο θολωτοί τάφοι που χρονολογούνται από την πρωτομινωική εποχή.  Ο νεότερος και μικρότερος τάφος ανασκάφηκε παρανόμως από τους Γερμανούς το 1942 και βρέθηκαν σε αυτόν πολύχρωμα λίθινα αγγεία και πήλινα, χάλκινοι πελέκυς κ.ά.. Ανάμεσα στα ευρήματα είναι και δύο βωμοί.

Το χώριο αναφέρεται σε έγγραφα του 1369 ως Apossochari και αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Apessocari της επαρχίας Καινούργιου. Σύμφωνα με την απογραφή του Πέτρου Καστροφύλακα το 1583, το Apesocari είχε 104 κατοίκους. Το χωριό αναφέρεται και από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα. Στην τουρκική απογραφή του 1671, αναφέρεται ως Aposkari, με 25 χαράτσια. Στην απογραφή του 1881, είχε 115 χριστιανούς κατοίκους και 2 τούρκους και ανήκε στον δήμο Πλατάνου. Το 1920 έγινε έδρα δικής του κοινότητας, η οποία το 1928 καταργήθηκε και το χωριό εντάχθηκε στην κοινότητα Πλώρας. Η κοινότητα ανασυστάθηκε το 1940.

Στο Απεσωκάρι γεννήθηκε το 1960 ο ταξίαρχος της ΕΛ.ΑΣ. Γεώργιος Βασιλάκης, ο οποίος σκοτώθηκε το 2010 σε τρομοκρατική ενέργεια που είχε ως στόχο τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.

Απογραφές πληθυσμού 
Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Παραπομπές

Απε
Απε
Ραμόν Ντίας

Ο Ραμόν Άνχελ Ντίας (Ramón Ángel Díaz, γεννήθηκε 29 Αυγούστου 1959) είναι Αργεντίνος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός γνωρίζοντας επιτυχία σε πολλές χώρες στις οποίες αγωνίστηκε.

Καριέρα 
Ξεκίνησε την καριέρα του στη Ρίβερ Πλέιτ και στη συνέχεια αγωνίστηκε για μια επταετία στα ιταλικά γήπεδα με τις φανέλες των Νάπολι, Φιορεντίνα, Αβελίνο και Ίντερ. Έπειτα είχε ένα πέρασμα απο τη Γαλλία και τη Μονακό, επέστρεψε στη Ρίβερ και έκλεισε την καριέρα του στην Ιαπωνία με τη Γιοκαχάμα Μαρίνος. Με την Εθνική Αργεντινής είχε 24 συμμετοχές και 10 γκολ.

Ως προπονητής έχει εργαστεί στις Ρίβερ Πλέιτ, Όξφορντ Γιουνάιτεντ, Σαν Λορένσο, Κλουμπ Αμέρικα και πολλούς άλλους συλλόγους, κυρίως της Αργεντινής.

Τίτλοι και διακρίσεις 

Ως ποδοσφαιριστής

 Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών:1979
 Πρώτος σκόρερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών:1979
 Πρώταθλητής Ιταλίας:1989
 Πρώτος σκόρερ στο Πρωτάθλημα Αργεντινής:1991
 Πρώτος σκόρερ στο Πρωτάθλημα Ιαπωνίας:1993

Ως προπονητής
 1996: Κόπα Λιμπερταδόρες, Απερτούρα
 1997: Κλαουσούρα, Σουπερκόπα Νοτίου Αμερικής, Απερτούρα
 1999: Απερτούρα
 2002: Κλαουσούρα

Αργεντινοί ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι
Προπονητές ποδοσφαίρου Όξφορντ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Αβελλίνο 1912
Προπονητές ποδοσφαίρου Ρίβερ Πλέιτ
Προπονητές ποδοσφαίρου Σαν Λορένσο Αλμάγρο
Ποδοσφαιριστές Γιοκοχάμα Φ. Μαρίνος
Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Προπονητές ποδοσφαίρου Ιντεπεντιέντε
Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Αμέρικα
Νέο Μεξικό

Το Νέο Μεξικό (αγγλικά: State of New Mexico· ισπανικά: Nuevo México, Nuevo Méjico· ναβάχο: Yootó Hahoodzo), είναι πολιτεία των Νοτιοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Έχει έκταση 314.917 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.119.428 κατοίκους (εκτίμηση 2021). Συνορεύει νοτιοδυτικά με το Μεξικό, νοτιοανατολικά και ανατολικά με το Τέξας, βορειοανατολικά με την Οκλαχόμα, βόρεια με το Κολοράντο και δυτικά με την Αριζόνα. 

Πρωτεύουσα της πολιτείας είναι η Σάντα Φε. Σημαντικές πόλεις είναι η Αλμπουκέρκη, το Λας Κρούσες, το Φάρμινγκτον και το Ρόζγουελ. Το Νέο Μεξικό μέχρι το 1821 ανήκε στους Ισπανούς και το 1912 ανακηρύχθηκε επισήμως 47η πολιτεία των Η.Π.Α.

Μεγαλύτερες πόλεις του Νέου Μεξικού

Φωτοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

 
Πολιτείες των ΗΠΑ
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Μπίλυ Κρίσταλ

Ο Μπίλυ Κρίσταλ (William Edward "Billy" Crystal), γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1948 και είναι Αμερικανός ηθοποιός, συγγραφέας, παραγωγός, κωμικός και σκηνοθέτης. Αναδείχτηκε τη δεκαετία του 1970 στο ρόλο του Τζόντι Ντάλλας στην αμερικάνικη σειρά "Soap" και έγινε σταρ του Χόλιγουντ στις δεκαετίες του 1980 και 1990 με την εμφάνισή του στις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες "Όταν ο Χάρι Γνώρισε την Σάλι..." και "Τι έκανες Μπαμπά στην άγρια Δύση;".

Καριέρα

Τηλεόραση
Ο πρώτος σημαντικός ρόλος του Κρίσταλ ήταν αυτός του Jodie Dallas στη σειρά "Soap", ένας από τους πρώτους γκέι χαρακτήρες που εμφανίστηκαν στην αμερικανική τηλεόραση. Το 1976, ο Κρίσταλ εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο του "All in the Family". Έχει κάνει stand-up στο γνωστό αμερικάνικο σόου "Saturday Night Live", έπειτα ήταν ο παρουσιαστής ενός επεισοδίου του σόου και εν τέλει μπήκε στο καστ του το 1984. 
 
Ο Κρίσταλ εμφανίστηκε επίσης σε τηλεπαιχνίδια όπως το "The Hollywood Squares" και το "The $20,000 Pyramid". Κρατάει το ρεκόρ του παρουσιαστή που κατάφερε να φέρει τον διαγωνιζόμενο συνέταιρό του στη κορυφή της πυραμίδας στο μικρότερο χρονικό διάστημα (26 δευτερόλεπτα).

Ο Κρίσταλ ήταν ο παρουσιαστής των βραβείων Όσκαρ τις χρονιές 1990, 1991, 1992, 1993, 1997, 1998, 2000, 2004 και 2012

Κινηματογράφος

Θέατρο

Φιλανθρωπία
Το 1986, ο Κρίσταλ ξεκίνησε την παρουσίαση του "Comic Relief" με τους Ρόμπιν Γουίλλιαμς και Γούπι Γκόλντμπεργκ. Το "Comic Relief"  μάζευε χρήματα για άστεγους άντρες, γυναίκες και παιδιά στις Η.Π.Α..

Φιλμογραφία
 Soap - (1977-1981) ως "Jodie Dallas"
 Rabbit Test - (1978) ως "Lionel Carpenter"
 Animalympics - (1980) (voiceover) ως "Lodge Turkell"
 This Is Spinal Tap - (1984) ως "Morty the Mime"
 Running Scared - (1986) ως "Danny Costanzo"
 Τρελές Ιστορίες Έρωτα και Φαντασίας - (1987) ως "Miracle Max"
 Πέτα τη Μαμά από το Τρένο - (1987) ως "Larry Donner"
 Memories of Me - (1988) ως Abbie
 Όταν ο Χάρι Γνώρισε την Σάλι... - (1989) ως "Harry Burns" 
 Τι έκανες μπαμπά στην άγρια δύση; (1991) ως "Mitch Robbins" 
 Horton Hatches the Egg (1992) αφηγητής
 Mr. Saturday Night (1992) ως "Buddy Young, Jr."
 City Slickers II: The Legend of Curly's Gold (1994) ως "Mitch Robbins"
 Forget Paris (1995) ως "Mickey Gordon" 
 Άμλετ (1996) ως "First Gravedigger"
 Διαλύοντας το Χάρρυ (1997) ως "Larry/Διάολος"
 Fathers' Day (1997) ως "Jack Lawrence"
 My Giant (1998) ως "Sam 'Sammy' Kamin"
 Ανάλυσέ το (1999) ως "Ben Sobel, M.D."
 Το Ζευγάρι της Χρονιάς (2001) ως "Lee Phillips"
 Μπαμπούλας Α.Ε. (2001) ως "Michael (Mike) Wazowski" (φωνή)
 Ξανά Ανάλυσέ το (2002) ως "Ben Sobel, M.D."
 Αυτοκίνητα  (2006) ως "Mike Car" (φωνή)
 Washington "D.C."  ως "Commissioner Jeffreys"
 Μπαμπούλες Πανεπιστημίου (2013) ως "Michael (Mike) Wazowski" (φωνή)

Παραπομπές 

Αμερικανοί κωμικοί σκετς
Αμερικανοί σκηνοθέτες
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Θεόφιλος Αλεξανδρείας

Ο Θεόφιλος Αλεξανδρείας (... - 15 Οκτωβρίου 412) ήταν αρχιεπίσκοπος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από το 385 έως το 412. Θεωρείται άγιος από την Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Πρόσθετη ανάγνωση 
 Στυλιανός Γ. Παπαδόπουλος, «Θεόφιλος Αλεξανδρείας (+412): Ο δραστήριος, ο παραδοσιακός και αυταρχικός Αρχιεπίσκοπος».
 The Catholic Encyclopedia, Vol. XIV, 1912, New York, «Theophilus».

Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Παλέρμο (επαρχία)

Η επαρχία του Παλέρμο (ιταλικά: Provincia di Palermo) είναι επαρχία της βορειοδυτικής Σικελίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 4.992 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1.244.323 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Παλέρμο (Palermo). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 82 δήμους.

Συνορεύει δυτικά με την επαρχία του Τράπανι, νότια με την επαρχία του Ακράγαντα και την επαρχία της Καλτανισέττα, ανατολικά με την επαρχία της Έννα και της επαρχία της Μεσσίνα ενώ βόρεια βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα.

Κλίμα 

Το κλίμα της επαρχίας του Παλέρμο είναι γενικά μεσογειακό, με λίγες βροχοπτώσεις. Οι χειμώνες είναι σύντομοι και ήπιοι και τα καλοκαίρια διαρκή και εξαιρετικά ζέστα. Στις παραθαλάσσιες περιοχές η μέση θερμοκρασία τους χειμερινούς μήνες είναι γύρω στους 8/10 °C, συχνά όμως και υψηλότερα. Τα καλοκαίρια η θερμοκρασία φτάνει συχνά και τους 45 °C με ελάχιστη τους 30/35 °C.

Στο εσωτερικό της επαρχίας, ωστόσο, το κλίμα είναι πιο ψυχρό, ιδιαίτερα στις ορεινές περιοχές όπου οι χειμώνες είναι δριμείς με πολλές και συχνές χιονοπτώσεις.

Δημογραφία και Κύριοι Δήμοι 

Με πληθυσμό που ξεπερνά το 1,2 εκατομμύρια κατοίκους, η επαρχία του Παλέρμο είναι η πολυπληθέστερη επαρχία της Σικελίας ενώ και η πυκνότητα του πληθυσμού ξεπερνά κατά πολύ τόσο τον μέσο όρο της Σικελίας, όσο και το ιταλικό εθνικό μέσο όρο. Συγκεντρώνει περισσότερο από το 25% του συνολικού πληθυσμού της Σικελίας, με μεγάλη πυκνότητα στις παράλιες περιοχές και χαμηλότερη στην ορεινή ενδοχώρα. Περίπου 800.000 κάτοικοι συγκεντρώνονται στις 4 μεγαλύτερες πόλεις, μόνο όμως η μεγαλύτερη εξ'αυτών, το Παλέρμο, έχει πληθυσμό άνω των 100.000 κατοίκων και συνολικά σχεδόν το 50% του συνολικού πληθυσμού της επαρχίας. 

Είναι προφανής η δυσαναλογία ανάπτυξης μεταξύ του Παλέρμο και του υπολοίπου της επαρχίας, τόσο πληθυσμιακά όσο και σε διοικητικό επίπεδο. Γύρω από το Παλέρμο υπάρχουν πολύαριθμοι οικισμοί οι οποίοι εξαρτώνται οικονομικά από αυτό. Εξαίρεση αποτελεί μόνο η Μπαγκέρια και το Τέρμινι Ιμερέζε, που βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από το Παλέρμο και αποτελεί σημείο αναφοράς για το ανατολικό μέρος της επαρχίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Τουρισμός, φωτογραφίες, ιστορία, γαστρονομία από την επαρχία του Παλέρμο 

Επαρχίες της Σικελίας