Πυρκαγιά του Βρετανικού Κοινοβουλίου (1834)

Το παλάτι του Γουέστμινστερ, το μεσαιωνικό βασιλικό παλάτι που χρησιμοποιήθηκε ως χώρος του βρετανικού κοινοβουλίου, καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από πυρκαγιά στις 16 Οκτωβρίου 1834. Η πυρκαγιά προκλήθηκε από το κάψιμο μικρών ξύλινων κλαδιά που είχαν χρησιμοποιηθεί ως μέρος των λογιστικών διαδικασιών στο Θησαυροφυλάκιο του Ηνωμένου Βασιλείου μέχρι το 1826. Τα κλαδιά πετάχτηκαν χωρίς την απαιτούμενη προσοχή στους δύο κλιβάνους κάτω από τη Βουλή των Λόρδων, η οποία προκάλεσε φωτιά στους δύο καπνοδόχους που περνούσαν κάτω από την αίθουσα συνεδριάσεων των Λόρδων και τους τοίχους. 

Η επακόλουθη πυρκαγιά εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλο το συγκρότημα και εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη πυρκαγιά του Λονδίνου μεταξύ της Μεγάλης Πυρκαγιάς του 1666 και του Βομβαρδισμού της Αγγλίας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμου. Το γεγονός παρακίνησε μεγάλα πλήθη μεταξύ των οποίων αρκετούς καλλιτέχνες που παρείχαν εικονογραφικά αρχεία της πυρκαγιάς. Η φωτιά διήρκεσε το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας και κατέστρεψε μεγάλο μέρος του ανακτόρου, συμπεριλαμβανομένου του παρεκκλησίου του Αγίου Στεφάνου - του τόπου συνάντησης της Βουλής των Κοινοτήτων - της αίθουσας συνεδριάσεων των Λόρδων, της αίθουσας συνεδριάσεων με τις διάσημες τοιχογραφίες (Painted Chamber) και των επίσημων κατοικιών του Προέδρου και του Γραμματέα της Βουλής των Κοινοτήτων . 

Οι ενέργειες του επιθεωρητή Τζέιμς Μπράιντγουντ της Πυροσβεστικής του Λονδίνου εξασφάλισαν ότι το Westminster Hall και μερικά άλλα τμήματα των παλαιών Κοινοβουλίων σώθηκαν από τη φωτιά. Το 1836 ο Charles Barry κέρδισε στο διαγωνισμό για αρχιτεκτόνων για τα σχέδια ενός νέου παλατιού. Τα σχέδια του Barry, που αναπτύχθηκαν σε συνεργασία με τον Augustus Pugin, ενσωμάτωσαν τα σωζόμενα κτίρια στο νέο συγκρότημα. Ο διαγωνισμός καθιέρωσε το τ ως το κυρίαρχο εθνικό αρχιτεκτονικό στιλ και το παλάτι από τότε έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, εξαιρετικής παγκόσμιας αξίας. 

Το Παλάτι του Γουέστμινστερ χρονολογείται από τις αρχές του ενδέκατου αιώνα, όταν ο Μέγας Κνούτος έχτισε τη βασιλική κατοικία του στη βόρεια πλευρά του ποταμού Τάμεση. Διαδοχικοί βασιλιάδες πρόσθεσαν στο συγκρότημα: ο Έντουαρντ ο Ομολογητής έχτισε το Αββαείο του Ουεστμίνστερ. Ο Γουίλιαμ ο Κατακτητής άρχισε να χτίζει νέο παλάτι. Ο γιος του, William Rufus, συνέχισε τη διαδικασία, η οποία περιελάμβανε το Westminster Hall, ξεκίνησε το 1097. Ο Ερρίκος ο Γ' δημιούργησε νέα κτίρια για το Υπουργείο Εξωτερικών - το τμήμα φορολογίας και εισπράξεως εσόδων της χώρας - το 1270 και το Court of Common Pleas, μαζί με το Court of King's Bench και το Court of Chancery . Μέχρι το 1245 ο βασιλικός θρόνος ήταν στο παλάτι, το οποίο σήμαινε ότι το κτίριο ήταν το κέντρο της αγγλικής βασιλικής διοίκησης.   

Το 1295 το Ουέστμινστερ ήταν ο τόπος διεξαγωγής του Model Parliament, της πρώτης βρετανικής αντιπροσωπευτικής συνέλευσης, που κλήθηκε από τον Εδουάρδο τον Α' της Αγγλίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του κάλεσε δεκαέξι κοινοβούλια, τα οποία συνεδρίαζαν είτε στην Τοιχογραφημένη Αίθουσα είτε στο Λευκή Αίθουσα . Μέχρι το 1332 οι βαρόνοι (που αντιπροσωπεύουν τις τάξεις με τίτλο) και οι αστυνομικοί και οι πολίτες (που αντιπροσωπεύουν τα κοινά) άρχισαν να συναντώνται χωριστά, και το 1377 τα δύο σώματα αποσπάστηκαν εντελώς.  Το 1512 μια πυρκαγιά κατέστρεψε μέρος του βασιλικού παλατιού και ο Ερρίκος ο Η' μετέφερε τη βασιλική κατοικία στο κοντινό Παλάτι του Whitehall, αν και το Γουέστμινστερ εξακολουθούσε να διατηρεί το καθεστώς του ως βασιλικό παλάτι. Το 1547 ο γιος του Χένρι, Εδουάρδος ΣΤ', παρείχε το παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου για να το χρησιμοποιήσουν οι Κοινότητες ως αίθουσα συνεδριάσεων. Η Βουλή των Λόρδων συναντήθηκε στη μεσαιωνική αίθουσα της αίθουσας της Βασίλισσας, προτού μεταφερθεί στη Μικρή Αίθουσα, το 1801. Κατά τη διάρκεια των τριών αιώνων από το 1547, το παλάτι διευρύνθηκε και άλλαξε με ξύλινα περάσματα και σκάλες.  

Το παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητο μέχρι το 1692, όταν ο Sir Christopher Wren, εκείνη την εποχή ο Διοικητής των Έργων του Βασιλιά, είχε λάβει εντολή να κάνει δομικές αλλαγές. Κατέβασε την οροφή, αφαίρεσε τα βιτρό παράθυρα, έβαλε νέο πάτωμα και κάλυψε την αρχική γοτθική αρχιτεκτονική με ξύλινη επένδυση. Πρόσθεσε επίσης γαλαρίες από τις οποίες το κοινό μπορούσε να παρακολουθήσει τις διαδικασίες.    Το αποτέλεσμα περιγράφεται από έναν επισκέπτη του θαλάμου ως «σκοτεινό, θλιβερό και άσχημα αεριζόμενο και τόσο μικρό   ... όταν έγινε μια σημαντική συζήτηση... τα μέλη έπρεπε πραγματικά να λυπηθούν».   

Οι εγκαταστάσεις ήταν τόσο φτωχές που, στις συζητήσεις το 1831 και το 1834, ο Joseph Hume, ένας Ριζοσπαστικός βουλευτής, ζήτησε νέο χώρο για το Σώμα, ενώ ο συνάδελφός του, William Cobbett, ρώτησε: «Γιατί συμπιεζόμαστε σε έναν τόσο μικρό χώρο που είναι απολύτως αδύνατο να υπάρξει ήρεμη και τακτική συζήτηση, ακόμη και μόνο από περιστάσεις   ... Γιατί οι 658 από εμάς είναι στριμωγμένοι σε ένα χώρο που δεν επιτρέπει σε καθένα από εμάς ενάμιση τετραγωνικό; "  

Μέχρι το 1834 το συγκρότημα των ανακτόρων είχε αναπτυχθεί περαιτέρω, πρώτα από τον John Vardy στα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα και στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα από τους James Wyatt και Sir John Soane . Ο Vardy πρόσθεσε το Stone Building, σε παλαντιανή αρχιτεκτονική στη δυτική πλευρά του Westminster Hall.  Ο Wyatt διεύρυνε τις Κοινότητες, μετέφερε τους Λόρδους στο Εφετείο και ξαναχτίστηκε η Αίθουσα του Προέδρου.  Ο Soane, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για το παλάτι μετά το θάνατο του Wyatt το 1813, ανέλαβε την ανοικοδόμηση του Westminster Hall και ανέπτυξε τα δικαστήρια σε νεοκλασικό στιλ. Ο Soane παρείχε επίσης μια νέα βασιλική είσοδο, σκάλα και γκαλερί, καθώς και αίθουσες επιτροπών και βιβλιοθήκες.  

Οι πιθανοί κίνδυνοι του κτηρίου ήταν εμφανείς σε ορισμένους, καθώς δεν υπήρχαν πυροφραγμοί ή διαχωριστικοί τοίχοι για να επιβραδύνουν την ανάπτυξη μιας πυρκαγιάς.  Στα τέλη του 18ου αιώνα μια επιτροπή βουλευτών προέβλεψε ότι θα υπάρξει καταστροφή, εάν το παλάτι πάρει φωτιά. Ακολούθησε μια έκθεση του 1789 από δεκατέσσερις αρχιτέκτονες που προειδοποιούσαν για την πιθανότητα πυρκαγιάς στο παλάτι. Οι υπογράφοντες περιελάμβαναν τους Soane και Robert Adam. O Soane προειδοποίησε και πάλι για τους κινδύνους το 1828, όταν έγραψε ότι «η ανάγκη ασφάλειας από τη φωτιά, τα στενά, ζοφερά και ανθυγιεινά περάσματα και η ανεπάρκεια των καταλυμάτων σε αυτό το κτίριο είναι σημαντικές αντιρρήσεις που απαιτούν αναθεώρηση και ταχεία τροποποίηση. " Η έκθεσή του αγνοήθηκε και πάλι.  

Από τα μεσαιωνικά χρόνια, το Θησαυροφυλάκιο χρησιμοποιούσε ξύλα, κομμάτια σκαλιστά και χαραγμένα, συνήθως από ιτιά, ως μέρος των λογιστικών τους διαδικασιών.   Η κοινοβουλευτική ιστορικός Caroline Shenton περιέγραψε τα κομμάτια ως "περίπου όσο το εύρος του δείκτη και του αντίχειρα".  Αυτά τα ραβδιά χωρίστηκαν σε δύο, έτσι ώστε οι δύο πλευρές μιας συμφωνίας είχαν ένα ιστορικό της κατάστασης.  Μόλις τελείωσε ο σκοπός κάθε μέτρησης, συνήθως καταστρέφονταν.  Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, η χρησιμότητα του συστήματος καταμέτρησης είχε επίσης λήξει και μια πράξη του Κοινοβουλίου του 1782 ανέφερε ότι όλα τα αρχεία θα έπρεπε να είναι σε χαρτί, όχι σε ξύλα. Ο νόμος κατάργησε επίσης τις θέσεις αργομισθίας στο Υπουργείο Εξωτερικών, αλλά μια ρήτρα στην πράξη εξασφάλισε ότι θα μπορούσε να τεθεί σε ισχύ μόνο όταν οι υπόλοιποι κάτοχοι αργομισθίας είχαν πεθάνει ή αποσυρθεί.  Ο τελευταίος κάτοχος αργομισθίας πέθανε το 1826 και η πράξη τέθηκε σε ισχύ, το 1834 αντικαταστάθηκαν οι παλαιές διαδικασίες.   Ο μυθιστοριογράφος Τσαρλς Ντίκενς, σε ομιλία του στη Διοικητική Ένωση Μεταρρυθμίσεων, περιέγραψε τη διατήρηση των ξύλων ως μία «πειστική προσήλωση σε ένα ξεπερασμένο έθιμο». Χλευάζει, επίσης, τα γραφειοκρατικά βήματα που απαιτούνται για την εφαρμογή της αλλαγής από ξύλο σε χαρτί. Είπε ότι «όλη η γραφειοκρατία στη χώρα έγινε πιο κόκκινη με τη γυμνή αναφορά αυτής της τολμηρής και πρωτότυπης σύλληψης».  Μέχρι τη στιγμή που η διαδικασία αντικατάστασης είχε τελειώσει, υπήρχαν δύο καροτσάκια από παλιά μπαστούνια που περιμένουν να απορριφθούν.  

Τον Οκτώβριο του 1834, ο Ρίτσαρντ Γουόμπλεϊ, ο υπάλληλος του Έργου, έλαβε οδηγίες από αξιωματούχους του Υπουργείου Οικονομικών να καθαρίσουν τα παλιά ραβδιά κατά τις διακοπές του κοινοβουλίου. Αποφάσισε να μην δώσει τα ραβδιά στο κοινοβουλευτικό προσωπικό για χρήση ως καυσόξυλα, και αντίθετα επέλεξε να τα κάψει στους δύο κλιβάνους θέρμανσης της Βουλής των Λόρδων.    Οι κλίβανοι είχαν σχεδιαστεί για να καίνε άνθρακα - που εκπέμπει υψηλή θερμότητα με μικρή φλόγα - και όχι ξύλο, που καίγεται με υψηλή φλόγα.  Οι καμινάδες των κλιβάνων περνούσαν από τα τοιχώματα του υπογείου στο οποίο στεγάζονταν, κάτω από τα πατώματα το των Λόρδων, στη συνέχεια πάνω από τους τοίχους και έξω από τις καμινάδες.

16 Οκτωβρίου 1834

Μέχρι το απόγευμα 

Η διαδικασία της καταστροφής των ραβδιών ξεκίνησε την αυγή στις 16 Οκτωβρίου και συνεχίστηκε καθ 'όλη τη διάρκεια της ημέρας. Ανατέθηκαν στο έργο δύο Ιρλανδοί εργάτες, ο Joshua Cross και ο Patrick Furlong.  Ο Weobley έκανε check in στους άντρες καθ 'όλη τη διάρκεια της ημέρας, ισχυριζόμενος στη συνέχεια ότι, κατά τις επισκέψεις του, και οι δύο πόρτες του κλιβάνου ήταν ανοιχτές, οι οποίες επέτρεψαν στους δύο εργάτες να παρακολουθούν τις φλόγες, ενώ οι σωροί των ραβδιών και στους δύο φούρνους ήταν μόνο 4 ίντσες (10 εκ.) ύψος.  Ένας άλλος μάρτυρας των γεγονότων, ο Richard Reynolds, ο πυροσβέστης των Λόρδων, ανέφερε αργότερα ότι είχε δει τον Cross και τον Furlong να ρίχνουν χούφτες ξύλων στη φωτιά - μια κατηγορία που και οι δύο αρνήθηκαν.  

Όσοι φροντίζουν τους κλιβάνους δεν γνώριζαν ότι η θερμότητα από τις πυρκαγιές είχε λιώσει τη χάλκινη επένδυση των καυσαερίων και ξεκίνησε σε μια καμινάδα. Με τις πόρτες των κλιβάνων ανοιχτές, εισήχθη περισσότερο οξυγόνο στους κλιβάνους, γεγονός που εξασφάλισε ότι η φωτιά φούντωσε πιο έντονα και οι φλόγες κινούνταν πιο ψηλά από τις κανονικές.  Οι καμινάδες είχαν αποδυναμωθεί με την πάροδο του χρόνου. Τον Οκτώβριο του 1834 οι καμινάδες δεν είχαν ακόμη καθαριστεί, όπως κάθε χρόνο, και μια σημαντική ποσότητα κλίνκερ είχε συσσωρευτεί στο εσωτερικό των καυσαερίων.    

Μια έντονη μυρωδιά καψίματος ήταν παρούσα στις αίθουσες των Λόρδων το απόγευμα της 16ης Οκτωβρίου και στις 4:00 μ.μ. δύο άνδρες τουρίστες που επισκέφτηκαν για να δουν τις ταπετσαρίες Armada που έχουν τοποθετηθεί εκεί δεν μπόρεσαν να τις δουν σωστά λόγω του πυκνού καπνού. Καθώς πλησίαζαν στη θέση του Αξιωματούχου στη γωνία του δωματίου, ένιωθαν θερμότητα από το πάτωμα που περνούσε από τις μπότες τους.   Λίγο μετά τις 4:00 μ.μ. ο Cross και ο Furlong ολοκλήρωσαν τη δουλειά, έβαλαν τα τελευταία μπαστούνια στους φούρνους - κλείνοντας τις πόρτες - και έφυγαν για να πάνε στην κοντινή παμπ Star and Garter.  

Λίγο μετά τις 5:00 μμ, η θερμότητα και οι σπινθήρες από ένα καπνό ξεκίνησαν να καίνε τις ξύλινες κατασκευές.  Οι πρώτες φλόγες εντοπίστηκαν στις 6:00μμ, κάτω από την πόρτα της Βουλής των Λόρδων, από τη σύζυγο ενός από τους θυρωρούς. Μπήκε στην αίθουσα και είδε το γραφείο του Αξιωματούχου να φλέγεται, οι φλόγες να καίνε τις κουρτίνες και τα ξύλινα πάνελ, και χτύπησε τον συναγερμό.   Για 25 λεπτά το προσωπικό μέσα στο παλάτι αρχικά πανικοβλήθηκε και στη συνέχεια προσπάθησε να αντιμετωπίσει τη φλόγα, αλλά δεν ζήτησαν βοήθεια, ούτε ειδοποίησαν το προσωπικό στη Βουλή των Κοινοτήτων, στο άλλο άκρο του ανακτόρου .  

Στις 6:30 μμ υπήρξε μια ανατροπή,  μια γιγαντιαία μπάλα φλόγας που ανέφερε η Μάντσεστερ Γκάρτινεν «ξέσπασε στο κέντρο της Βουλής των Λόρδων, [...] και κάηκε με τόσο οργή που σε λιγότερο από μισή ώρα, ολόκληρο το εσωτερικό [...] παρουσιάστηκε [...] μια ολόκληρη μάζα φωτιάς».  Η έκρηξη  έκαιγε την οροφή, γεγονός που μπορούσε να το δει η βασιλική οικογένεια στο Κάστρο του Windsor, 20 μίλια (32 χλμ) μακριά. Προειδοποιημένοι από τις φλόγες, έφτασε βοήθεια από κοντινούς ενοριακούς πυροσβεστικούς σταθμούς. καθώς υπήρχαν μόνο δύο κινητήρες χειροκίνητης αντλίας στο σημείο, που ήταν περιορισμένης χρήσης.   Συμμετείχαν στις 6:45 μ.μ 100 στρατιώτες από τους Γρεναδιέρους Φρουρούς, μερικοί από τους οποίους βοήθησαν την αστυνομία να σχηματίσει μια μεγάλη πλατεία μπροστά από το παλάτι για να κρατήσει το αυξανόμενο πλήθος πίσω από τους πυροσβέστες. Μερικοί από τους στρατιώτες βοήθησαν τους πυροσβέστες να αντλούν την παροχή νερού από τους κινητήρες.

Παραπομπές 

Ηνωμένο Βασίλειο
Πυρκαγιές στην Αγγλία
Ιστορία της Αγγλίας
1834
Λονδίνο