joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Γεώργιος Μόδης

Ο Γεώργιος Μόδης (14 Μαΐου 1887 – 18 Ιουνίου 1975) ήταν πολιτικός και ένας από τους κυριότερους συγγραφείς του Μακεδονικού αγώνα, στον οποίο έλαβε μέρος μόλις αποφοίτησε το 1906 από το Γυμνάσιο του Μοναστηριού Πελαγονίας, ως μέλος του ανταρτικού σώματος του Γεωργίου Βολάνη.

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Μόδης γεννήθηκε το 1887 στο Μοναστήρι Πελαγονίας. Τελείωσε το γυμνάσιο Μοναστηρίου και στη συνέχεια κατατάχθηκε στο αντάρτικο σώμα του Κρητικού Γ. Βολάνη που δρούσε στο Μορίχοβο. Συμμετείχε σε πολλές συμπλοκές με Βούλγαρους κομητατζήδες και Οθωμανικά στρατεύματα και τραυματίστηκε σε μάχη με Οθωμανικό στρατό στη Μπέσιστα του Μοριχόβου. Μετά τον τραυματισμό του εγκατέλειψε την ένοπλο δράση και η Εσωτερική Οργάνωση Μοναστηρίου τον διόρισε γραμματέα στη Μητρόπολη Μογλενών και Φλωρίνης, στη Φλώρινα, το 1909, όπου υπηρέτησε για μικρό διάστημα. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Μοναστήρι και δημοσιογράφησε στην εφημερίδα Φως που εξέδιδε η Πολιτική Λέσχη Μοναστηρίου.

Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εμπορικές επιστήμες στην Ακαδημία Όθωνος Ρουσόπουλου. Εκλέχτηκε επί σειρά ετών, βουλευτής Φλώρινας και διατέλεσε Νομάρχης Φλώρινας. Την περίοδο 1932 – 1933 ανέλαβε Γενικός Διοικητής Ηπείρου. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο «Παύλου Μελά» στη Θεσσαλονίκη. Μετά την απόλυσή του από τις φυλακές, φυγαδεύτηκε στη Μέση Ανατολή. Τον Οκτώβριο του 1944 επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε από τον Γεώργιο Παπανδρέου, Γενικός Διοικητής Μακεδονίας. Το 1950 ανέλαβε Υπουργός Εσωτερικών και το 1951 υφυπουργός Παιδείας. Ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο με κυριότερα έργα τα: «Μακεδονικές Ιστορίες» και «Αγώνες στη Μακεδονία» του οποίου τη συγγραφή δεν πρόλαβε να τελειώσει, καθώς πέθανε στις 18 Ιουνίου του 1975. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, και οργάνωσε πολλές επιτροπές Μακεδονομάχων με σκοπό την ανέγερση ανδριάντων των Μακεδονομάχων. Διατέλεσε πρόεδρος της επιτροπής για την ανέγερση αγαλμάτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Φιλίππου Β΄ και του Αριστοτέλη. Κατά τη διάρκεια της επταετίας εξαναγκάστηκε από το καθεστώς, να παραιτηθεί από την προεδρία της επιτροπής. 

Το 2011, με δαπάνες του Συλλόγου Μοναστηριωτών Φλωρίνης και Πέριξ «Η ΕΛΠΙΣ», ανεγέρθηκε προτομή του στην κεντρική πλατεία της Φλώρινας, που φέρει το όνομά του (πλατεία Γεωργίου Μόδη).

Παραπομπές

Μακεδονομάχοι
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές Φλώρινας
Νομάρχες Φλώρινας
Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων‎
Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Έλληνες συγγραφείς
Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου
Βουλευτές Φλώρινας - Καστοριάς
Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Γιάννης Σμαραγδής

Ο Γιάννης Σμαραγδής (Γωνίες Μαλεβιζίου Ηρακλείου, 25 Απριλίου 1946) είναι Έλληνας σκηνοθέτης.

Μεγάλωσε στo Ηράκλειο Κρήτης και σπούδασε σκηνοθεσία στην Ελλάδα και το Παρίσι. Εμφανίστηκε το 1972 με τη μικρού μήκους ταινία Δύο τρία πράγματα... (12’), η οποία βραβεύτηκε στην Ελλάδα και διακρίθηκε στο Φεστιβάλ του Μόντρεαλ στον Καναδά. Έχει διδάξει ΜΜΕ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και σενάριο και σκηνοθεσία σε σχολές κινηματογράφου. Ως συγγραφέας έχει εκδώσει τα βιβλία Γεωγραφία του μη ορατού (1995), Καβάφης - λογοτεχνική μορφή του σεναρίου Καβάφης (1996) και το διήγημα Η ελαφίνα της πλατείας Χαλανδρίου (2006).

Φιλμογραφία

Κινηματογράφος 
 Καζαντζάκης (KAZANTZAKIS), 2017
 Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι, (GOD LOVES CAVIAR), 2012
 El Greco, 2007
 Καβάφης, (CAVAFY), 1996
 Το Τραγούδι της Επιστροφής, 1983
 Κελί Μηδέν, 1975

Τηλεόραση - ντοκιμαντέρ 
 Αναφορά στον Καποδίστρια (ντοκιμαντέρ), 2021
 Αναζητώντας τον Ιωάννη Βαρβάκη (ντοκιμαντέρ), 2009
 Σπύρος Λούης (δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ), 2004
 Χριστιανικά Μνημεία (ντοκιμαντέρ), 2004
 Τα Χαϊδεμένα παιδιά (τηλεοπτική σειρά) 2001
 Η Δε Πόλις Ελάλησεν (σειρά 32 ντοκιμαντέρ), 1993
 Μειδιώμεν καθ'οδόν (σειρά, ντοκιμαντέρ) 1989
 Χαίρε Τάσο Καρατάσο ( Τηλεοπτική σειρά 13 επεισοδίων) (AVE TASO KARATASO), 1987 
 Χατζημαννουήλ (τηλεοπτική σειρά 13 επεισοδίων), 1985
 Καλή σου Νύχτα κυρ’ Αλέξανδρε... (τηλεταινία), 1981
 Δύο τρία πράγματα. (ταινία μικρού μήκους), 1972

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Αλέξανδρος Φιλμ, Ιωάννης Σμαραγδής
 patris.gr, Πλήθος βραβείων και διακρίσεων
 The Internet Movie Database, Yannis Smaragdis
 Γιάννης Σμαραγδής, βιογραφικό και προσωπικές αρθρογραφίες του σκηνοθέτη στον ιστότοπο Aixmi.gr

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ 
 
 
 
 
 
 
 

Έλληνες σκηνοθέτες
Έλληνες σεναριογράφοι
Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Ρούγκελ

Το Ρούγκελ (γερμανικά: Ruggell) είναι ένας δήμος του Λίχτενσταϊν. Έχει έκταση 7.38 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.937 κατοίκους (απογραφή 31 Δεκεμβρίου 2008). 

Πόλεις του Λίχτενσταϊν
Σέλενμπεργκ

Το Σέλενμπεργκ (γερμανικά: Schellenberg) είναι ένας δήμος του Λίχτενσταϊν. Έχει έκταση 3,5 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.042 κατοίκους (απογραφή 31 Δεκεμβρίου 2008). Είναι η πρωτεύουσα της Ούντερλαντ. 

Πόλεις του Λίχτενσταϊν
Αλγεβρικές ταυτότητες

Στα μαθηματικά, η  ταυτότητα είναι μία σχέση η οποία είναι ταυτολογικά αληθής. Αυτό σημαίνει ότι για οποιοδήποτε αριθμό ή τιμή θέσουμε στους όρους της ταυτότητας, η απάντηση θα είναι η ίδια δηλαδή τα δύο μέρη της ισότητας θα παραμένουν ίσα. 
Από τους ορισμούς των τριγωνομετρικών αριθμών μια τυχαίας γωνίας θ προκύπτουν βασικές τριγωνομετρικές ταυτότητες που είναι χρήσιμες στο λογισμό με παραστάσεις που περιέχουν τριγωνομετρικούς αριθμούς. 

Για να είμαστε συμβατοί με την διεθνή βιβλιογραφία θα συμβολίζουμε το ημίτονο (sine) με sin, το συνημίτονο (cosine) με cos, την εφαπτομένη (tangent) με tan και την συνεφαπτομένη με cot.

Πυθαγόρεια Ταυτότητα 
Είναι η πλέον βασική τριγωνομετρική ταυτότητα :

η οποία αληθεύει για κάθε τιμή της γωνίας .  
Η ταυτότητα αυτή είναι μία εκδοχή του  Πυθαγορείου θεωρήματος, όταν η γωνία   ανήκει στο πρώτο τεταρτημόριο του μοναδιαίου κύκλου και επαληθεύει την εξίσωση : .    Αυτή η ταυτότητα επιλύεται αντίστοιχα ως προς ημίτονο ή συνημίτονο :

 και

Τριγωνομετρικοί αριθμοί 
Με χρήση των τριγωνομετρικών αριθμών του ημιτόνου (sine) και του συνημίτονου (cosine) ορίζουμε την εφαπτομένη (tangent) (tan) σε συνάρτηση του ημιτόνου και του συνημίτονου:

Εύκολα αποδεικνύεται η τριγωνομετρική ταυτότητα:
.

Στοιχειώδης άλγεβρα
Μεντούχ Θάτσι

Ο Μεντούχ Θάτσι (3 Μαρτίου 1965-) είναι Βορειομακεδόνας πολιτικός και πρόεδρος του Δημοκρατικού Αλβανικού Κόμματος.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στο Τέτοβο. Αποφοίτησε από το τμήμα Οδοντιατρικής του Πανεπιστημίου της Πρίστινα. Είναι παντρεμένος και είναι πατέρας δύο παιδιών.

Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεπερνά τα 20 έτη. Αρχικά υπήρξε αντιπρόεδρος του Κόμματος για την Δημοκρατική Ευημερία των Αλβανών (PDPA).  Το 1997, προέκυψε η συγχώνευση του κόμματος και του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος. (NDP).

Υπήρξε αντιπρόεδρος του νέου συνασπισμού έως το 2006, οπότε εκλέχθηκε Πρόεδρος του Κόμματος, μετά την αποχώρηση του Αρμπέν Τζαφερί (Arben Xhaferi).

Ο Μεντούχ θάτσι παραμένει στην μαύρη λίστα της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως ανανεώθηκε και τον Ιούλιο του 2012, μαζί με τους Ξεβάτ Αντεμί (Xhevat Ademi), αντιπρόεδρο της Δημοκρατικής Ένωσης για την Ολοκλήρωση (DUI), Καστριότ Χαξιρέξα (Kastriot Haxhirexha), πρόεδρο της Νεοδημοκρατικού Κόμματος, και άλλους επτά Βορειομακεδόνες πολιτικούς αλβανικής καταγωγής, που συμμετείχαν στα γεγονότα της σύρραξης του 2001 στην Βόρεια Μακεδονία.

Σήμερα είναι αρχηγός του Δημοκρατικού Αλβανικού Κόμματος της πρώην γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας.

Παραπομπές

Πηγές 
 Ιστοσ. Δημοκρατικού Αλβανικού Κόμματος, Kryetari, Ανακτήθηκε 14-10-2012.

Βορειομακεδόνες πολιτικοί
Σαμανά (πόλη)

Η Σαμανά  (ισπαν.: Samaná) ή Σάντα Μπάρμπαρα ντε Σαμανά είναι μια πόλη της Δομινικανής Δημοκρατίας. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας και του Δήμου Σαμανά. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινικανής Δημοκρατίας, στη βόρεια ακτή του κόλπος Σαμανά. Είναι η σημαντικότερη πόλη παρακολούθησης φαλαινών.

Ιστορία 
Η πόλη βρέθηκε το 1756 με το όνομα Σάντα Μπάρμπαρα ντε Σαμανά από τον Ισπανό κυβερνήτη Φρανσίσκο Ρούμπιο ι Πενιαράντα (Francisco Rubio y Peñaranda) κατά τη διάρκεια της αποικιακής περιόδου.

Ονομασία 
Η πόλη ονομάστηκε Σάντα Μπάρμπαρα ντε Σαμανά από τη βασίλισα Μπάρμπαρα ντε Μπραγάνσα, γυναίκα του βασιλιά Φρέντερικ VI της Ισπανίας.

Δημογραφικά στοιχεία 
Η Σαμανά έχει πληθυσμό 51.501 κατοίκους (2002), από τους οποίους οι 10.692 (79.24% του συνολικού πληθυσμού) είναι αστικός πληθυσμός. Από το συνολικό πληθυσμό οι 26.317 είναι άντρες και οι 25.184 γυναίκες. 

Πολλές οικογένειες ήρθαν από τα Κανάρια Νησιά για να μίνουν στη Σαμανά.

Γεωγραφία 
Η Σαμανά βρίσκεται σε μια μικρή πεδιάδα κοντά στην ακτή αλλά, τώρα, σχεδόν όλη η πόλη βρίσκεται σε λόφους που περιβάλλουν την πεδιάδα.

Η Σαμανά έχει έκταση 412.11 τ.χλμ. (περίπου το 49% της επαρχίας Σαμανά).

Κλίμα 
Το ετήσιο ύψος βροχής είναι 2,349.8 mm και η ετήσια θερμοκρασία 26.5ο C.

Δείτε επίσης 
 Σαμανά (επαρχία)

Πόλεις της Δομινικανής Δημοκρατίας
Τάσος Αυλωνίτης

Ο Τάσος Αυλωνίτης (Χαλκίδα, 1 Ιανουαρίου 1990) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού αμυντικού για λογαριασμό της Στουρμ Γκρατς. Είναι γιος του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή του Α.Ο. Χαλκίδας και νυν προπονητή ποδοσφαίρου, Αντώνη Αυλωνίτη.

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο 
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την τοπική ομάδα της γενέτειράς του Χαλκίδας "Χαλκίνεος", με την οποία αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Εύβοιας. Το 2007 πήρε μεταγραφή για το Αιγάλεω, με το οποίο αγωνίστηκε τρεις περιόδους στη Β΄ Εθνική, εκ των οποίων τη μία αγωνίστηκε ως δανεικός στον Ηλυσιακό. Το 2010 μεταγράφηκε στην Καβάλα, όπου αγωνίστηκε την περίοδο 2010-11. Μετά την περιπέτεια της ομάδας, λόγω της εμπλοκής της στο σκάνδαλο στημένων αγώνων, έμεινε ελεύθερος και υπέγραψε συμβόλαιο με τον Πανιώνιο.

Το καλοκαίρι του 2014 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό, έλαβε μέρος στην προετοιμασία του συλλόγου, όμως με την ολοκλήρωσή της αποφασίστηκε να παραμείνει ως δανεικός στην ομάδα της Νέας Σμύρνης. Τελικά όμως με την ξαφνική αποχώρηση του Αβραάμ Παπαδόπουλου τα δεδομένα άλλαξαν και παρέμεινε στον Ολυμπιακό.

Την 1η Φεβρουαρίου 2016 παραχωρήθηκε ως δανεικός στην αυστριακή Στουρμ Γκρατς για έξι μήνες, ενώ την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους αποχώρησε ως ελεύθερος.

Τον Ιανουάριο του 2017 συμφώνησε να συνεχίσει στη σκωτσέζικη Χαρτς για έξι μήνες, όπου πραγματοποίησε εννέα συμμετοχές πρωταθλήματος και δύο στο κύπελλο, αποχωρώντας με την ολοκλήρωση της περιόδου.

Τον Σεπτέμβριο του 2017 συμφώνησε με τον Παναθηναϊκό υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών. Στις 18 Απριλίου 2018 το σύμβολαιό του με τους πράσινους λύθηκε κοινή συναινέσει. Στις 27 Απριλίου 2018, επέστρεψε στην Στουρμ Γκρατς με την οποία υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας.

Στις εθνικές ομάδες 
Έχει αγωνιστεί στις μικρότερες εθνικές ομάδες Νέων (με την οποία το 2009 έκανε το ντεμπούτο του) και Ελπίδων.

Τίτλοι - Διακρίσεις 
Ολυμπιακός
Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2014-15
Κύπελλο Ελλάδας: 2014-15

Παραπομπές

Πηγές 

 Ο Tάσος Αυλωνίτης στο www.gazzetta.gr  
 Η καριέρα του Τάσου Αυλωνίτη στο soccerway.com
 Το προφίλ του Τάσου Αυλωνίτη στο www.transfermarkt.com

Έλληνες ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα
Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Ποδοσφαιριστές Ηλυσιακού
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ποδοσφαιριστές Στουρμ Γκρατς
Ποδοσφαιριστές Χαρτ οφ Μιντλόθιαν
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερσιπ Σκωτίας
Πέτρος Ευριπαίος

Ο Πέτρος Ευριπαίος (1885 - Αύγουστος 1963), ήταν Έλληνας νομικός, ανώτερος διοικητικός υπάλληλος και πολιτικός.

Γενικά 
Γεννήθηκε στη Νάξο το 1885. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου αφού αναγορεύτηκε διδάκτωρ διορίστηκε κατόπιν διαγωνισμού στο υπουργείο Εσωτερικών ως ακόλουθος, (το 1910), στο οποίο και εξελίχθηκε μέχρι του ανώτατου βαθμού του διευθυντή. Στη συνέχεια υπηρέτησε στην Ύπατη Αρμοστεία της Σμύρνης. Μετά την κατάρρευση του μετώπου, το 1922, επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1923 διορίστηκε νομάρχης Λέσβου, πλην όμως το ίδιο έτος, λίγους μήνες μετά, μετατέθηκε στη νομαρχία της Κέρκυρας όπου εκεί τότε αντιμετώπισε και τα προβλήματα που αναδείχθηκαν μετά την επιδρομή και κατάληψη της νήσου από τους Ιταλούς. Τον ίδιο χρόνο εγκατέλειψε την Κέρκυρα και ανέλαβε νομάρχης Αττικής ενώ λίγους μήνες μετά, τον επόμενο χρόνο, το 1924, διορίστηκε Γενικός Διοικητής Κρήτης  και στη συνέχεια Γενικός Διοικητής Θράκης με βαθμό υπουργού. Την περίοδο 1925 - 1926 διορίστηκε Διοικητής Σάμου.

Πολιτική σταδιοδρομία 
Το 1926 αποφάσισε ν΄ ασχοληθεί με την πολιτική όπου και παραιτήθηκε από τις δημόσιες υπηρεσίας. Πολιτεύτηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων του Ε. Βενιζέλου και τον ίδιο χρόνο πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής της ιδιαίτερης πατρίδας του στη Νάξο, όπου και συνέχισε να εκλέγεται το 1928 - 1932, 1932 - 1933, το 1936 και αργότερα το 1950 - 1952. Σημειώνεται ότι το 1951 είχε πολιτευτεί με την ΕΠΕΚ.
Κατά την πολιτική του σταδιοδρομία πρωτοανέλαβε στη Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Δεκεμβρίου 1929 με καθήκοντα υφυπουργού γενικού διοικητή Ηπείρου και τον ίδιο χρόνο αναβαθμίστηκε σε υπουργό με τα αυτά καθήκοντα και τέλος με την κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1932 διορίστηκε υφυπουργός Οικονομικών.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την κατοχή των Γερμανών, χρημάτισε στη κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1945, υπουργός της Αεροπορίας καθώς και προσωρινός υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (1946).

Ο Πέτρος Ευριπαίος πέθανε στην Αθήνα το 1963. Κατά την τελευταία βουλευτική εκλογή του χρημάτισε πρώτος πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ταμείου Ασφάλισης Βουλευτών, το 1951.

Πηγές 
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.25ος, σελ.127.

Έλληνες υπουργοί Αεροπορίας
Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου
Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας
Έλληνες υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου
Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών‎
Βουλευτές Κυκλάδων
Νομάρχες Αττικής
Νομάρχες Κέρκυρας
Νομάρχες Λέσβου
Έλληνες Γενικοί Διοικητές Κρήτης
Έλληνες Γενικοί Διοικητές Θράκης
Ανισότητα Μάρκοφ

Στη θεωρία πιθανοτήτων, η ανισότητα Μάρκοφ δίνει ένα άνω φράγμα για την πιθανότητα ότι μια μη-αρνητική συνάρτηση μιας τυχαίας μεταβλητής είναι μεγαλύτερη ή ίση με κάποια θετική σταθερά. Ονομάστηκε έτσι από το Ρώσο μαθηματικό Αντρέι Μάρκοφ, αν και εμφανίστηκε νωρίτερα στο έργο του Παφνούτι Λβόβιτς Τσέμπισσιοφ (δάσκαλος του Μάρκοφ). Σε διάφορες πηγές κυρίως στην μαθηματική ανάλυση, η ανισότητα αναφέρεται ως ανισότητα Τσέμπισσιοφ ή ανισότητα Bienaymé.

Η ανισότητα Μαρκόφ (και άλλες παρόμοιες ανισότητες) συσχετίζει πιθανότητες και ανεμενόμενες τιμές, και παρέχει (συχνά) χαλαρά αλλά παρ' όλα   χρήσιμα φράγματα για την συνάρτηση κατανομής μιας τυχαίας μεταβλητής.

Ένα παράδειγμα εφαρμογής της ανισότητας Μαρκόφ είναι το γεγονός ότι (με την προϋπόθεση ότι τα εισοδήματα είναι μη-αρνητικά) δεν υπερβαίνουν το 1 / 5 του πληθυσμού αυτοί που μπορούν να έχουν πάνω από 5 φορές το μέσο εισόδημα.

Δήλωση
Αν X είναι κάποια τυχαία μεταβλητή, τότε για κάθε 
 
Στη γλώσσα της θεωρίας μέτρου, η ανισότητα Μαρκόφ δηλώνει ότι αν  είναι ένας χώρος μέτρου,  μία μετρήσιμη πραγματική συνάρτηση, τότε για κάθε ,

Αποδείξεις
Θα ξεχωρίσουμε την απόδειξη για την περίπτωση που ο χώρος μέτρου είναι ένας χώρος πιθανοτήτων από τη γενικότερη περίπτωση, καθώς αυτή είναι είναι πιο προσιτή στον γενικό αναγνώστη.

Στη γλώσσα της θεωρίας των πιθανοτήτων
Για οποιοδήποτε γεγονός , έστω  είναι η δεικνύουσα τυχαία μεταβλητή του , δηλαδή,  εάν το  συνέβει, διαφορετικά . Επομένως, για , ισχύει ότι  αν το γεγονός  συνέβει, και  αν . Επίσης, επειδή , ισχύει ότι

Αυτό προκύπτει θεωρώντας τα δύο πιθανά ενδεχόμενα:
 Aν , τότε  και επομένως .
 Αν , τότε  και επομένως .
Επίσης, από τις ιδιότητες της αναμενόμενης τιμής, προκύπτει ότι

Τώρα, χρησιμοποιώντας γραμμικότητα των αναμενόμενων τιμών, η αριστερή πλευρά αυτής της ανισότητας είναι ισούται με

Έτσι συνδυάζοντας την () και () έχουμε ότι,

και διαιρώντας με  (αφού ), λαμβάνουμε την ανισότητα Μαρκόφ.

Στη γλώσσα της θεωρίας μέτρου
Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η συνάρτηση  είναι μη-αρνητική, καθώς στην ανισότητα χρησιμοποιείται μόνο η απόλυτη τιμή της. Θεωρούμε την πραγματική συνάρτηση  στο σύνολο  που ορίζεται ως εξής:

Τότε ισχύει ότι  για κάθε . Από τον ορισμό του Lebesgue ολοκληρώματος

και διαιρώντας και τα δύο μέλη με  (καθώς ), λαμβάνουμε ότι

Πορίσματα

Ανισότητα Τσεμπισιόφ

Η ανισότητα Τσεμπισιόφ χρησιμοποιεί την διακύμανση της τυχαίας μεταβλητής  ώστε να φράξει την πιθανότητα η  να αποκλίνει από την αναμενόμενη τιμή . Πιο συγκεκριμένα, όταν , για κάθε ,

όπου  είναι η διακύμανση της , η οποία ορίζεται ως εξής:

Η ανισότητα Τσεμπισιόφ προκύπτει από την ανισότητα Μαρκόφ, θεωρώντας την τυχαία μεταβλητή

Πιο συγκεκριμένα, για την , η ανισότητα Μαρκόφ δίνει

καθώς . Αφού , καταλήγουμε ότι
.

Ανισότητες για πίνακες
Έστω  ένας αυτοσυζυγής πίνακας τυχαίων μεταβλητών και . Τότε

όπου  συμβολίζει ότι ο πίνακας  είναι θετικά ορισμένος.

Παραδείγματα
Η ανισότητα Μάρκοφ χρησιμοποιείται
 για να αποδείξει την ανισότητα Τσεμπισιόφ.
 για να αποδείξει την ανισότητα Chernoff.

Θεωρήματα στην ανάλυση
Ανισότητες
Δραγασιά Κοζάνης

Η Δραγασιά είναι χωριό του νομού Κοζάνης. Αποτελεί τοπική κοινότητα, της δημοτικής ενότητας Τσοτυλίου, του δήμου Βοϊου, στην Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης. 

Είναι χτισμένη στους πρόποδες των Οντρίων. Οι κάτοικοι του χωριού σήμερα είναι περίπου 50 ενώ το 1940 είχαν φθάσει τους 430. Το καλοκαίρι οι κάτοικοι είναι περίπου 100. Οι περισσότεροι είναι ντόπιοι ενώ υπάρχουν και πολλοί πρόσφυγες οι οποίοι ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία.

Στις 16 Μαρτίου 2020 και εν μέσω της πανδημίας του κορωνοϊού του 2020 αποφασίστηκε να τεθεί ολόκληρο το χωριό σε καραντίνα, λόγω των πολλών κρουσμάτων μεταξύ των κατοίκων του.

Γεωγραφία 
Βρίσκεται σε υψόμετρο 957 μέτρων. Βρίσκεται κάτω από την κορυφή της Όρλιας.

Ιστορικά στοιχεία
Στην ανατολική πλαγιά («Ταγάρα») του τραπεζοειδούς λόφου («Δραγασιά»), που υψώνεται 500 μ. ανατολικά του σημερινού χωριού, μαρτυρείται η ύπαρξη ελληνιστικού οικισμού, ο οποίος, όπως δείχνουν τα υπολείμματα βυζαντινής οχύρωσης στην κορυφή του λόφου, είχε ακμάσει και στα βυζαντινά χρόνια. Με βάση τις έρευνες πιθανολογείται η ύπαρξη πόλης η οποία καταστράφηκε τον 10ο αιώνα λόγω των βουλγαρικών επιδρομών. Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, στην οποία φέρεται ότι λειτουργούσε κρυφό σχολείο και σήραγγα διαφυγής για τους κατοίκους, σε περίπτωση επιδρομών από Τουρκαλβανούς. Είναι η μόνη βυζαντινή εκκλησία του χωριού που σώζεται μέχρι σήμερα. Στην εκκλησία σώζεται μια εικόνα του Αγίου Αθανασίου, η οποία χρονολογείται από το 1136. Στην περιοχή λειτούργησε και τζαμί, λόγω της έντονης παρουσίας του τουρκικού στοιχείου την εποχή τους τουρκοκρατίας.  

Το χωριό κάηκε από Γερμανικές δυνάμεις το 1944, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των σπιτιών στο χωριό αναστηλώθηκαν.

Παραπομπές

Δήμος Βοΐου
Χωριά του νομού Κοζάνης
Δαμασκηνιά Κοζάνης

Η Δαμασκηνιά είναι ορεινός οικισμός του νομού Κοζάνης. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού, στην πρώην επαρχία του Βοΐου, κοντά στα όρια με τον νομό Καστοριάς στις ανατολικές πλαγιές (Όντρια) του Άσκιου όρους, 82 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης της Κοζάνης.  Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Δαμασκηνιά είχε πληθυσμό 152 κατοίκων.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, αρκετοί κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν ενεργά στα γεγονότα μέσα από τις τάξεις του Μακεδονικού Κομιτάτου. Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Υπάρχει και το μνημείο του Άγνωστου Μακεδονομάχου, όπου εκεί τελείται επίσημα κάθε χρόνο μνημόσυνο για τους πεσόντες μακεδονομάχους. Κοντά στο χωριό βρίσκεται ένα μνημείο για τον Παύλο Μελά. 

Έως το 1928 ονομαζόταν Βεδυλούστιον. Αποτελείται από 7 συνοικίες και είναι στο κέντρο δεκαπέντε οικισμών που το περιβάλλουν. Σήμερα οι κάτοικοι έχουν μειωθεί πολύ και φθάνουν τους 120 το χειμώνα και τους 400 το καλοκαίρι, ενώ παλαιότερα στην περίοδο του 1940 ξεπερνούσαν τους 740. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την γεωργία και την μαστορική καθώς και την παραγωγή κάστανων. Λόγω αυτής της παραγωγής, τον Οκτώβριο γίνεται και η καστανογιορτή η οποία συγκεντρώνει πολύ κόσμο και θεωρείται γενικώς ένα από τα πιο σημαντικά πολιτιστικά γεγονότα του δυτικού Βοΐου. Στο χωριό και την γύρω περιοχή υπάρχουν μεγάλες καστανιές, καρυδιές, κερασιές και άλλα δέντρα της κατηγορίας των οπωροφόρων. Γύρω από την Δαμασκηνιά έχουν βρεθεί και παλαιοντολογικά ευρήματα.

Στο χωριό τα κύρια αξιοθέατα είναι ο Αηλιάς (χώρος αναψυχής για τους κατοίκους του χωριού), η περιοχή της Ντιμνίτσας όπου βρίσκεται ένα σπήλαιο. Σύμφωνα με την παράδοση οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού εγκαταστάθηκαν στην θέση Αϊ-Γιάννης.

Την άνοιξη του 1944, αντάρτες του ΕΛΑΣ εκτέλεσαν στην αγορά της Δαμασκηνιάς τους επιφανείς κομιτατζήδες και συνεργάτες των δυνάμεων Κατοχής Μπάι Χρήστο και Μπάι Κόλε. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους εγκαταστάθηκε στον οικισμό δύναμη Βρετανών καταδρομέων που στάλθηκε στην Ελλάδα από το ΣΜΑ για να συνδράμει την ελληνική αντίσταση.

Στις 16 Μαρτίου 2020 εν μέσω της πανδημίας του κορωνοϊού COVID-19 αποφασίστηκε να μπει το χωριό σε καραντίνα (μαζί με τη Δραγασιά Κοζάνης) λόγω των πολλών κρουσμάτων μεταξύ των κατοίκων του.

Προσωπικότητες 
Στη Δαμασκηνιά γεννήθηκαν ο μακεδονομάχος Κωνσταντίνος Τζώνης, οι στρατιωτικοί και αντιστασιακοί Αστέριος Σιάπκας (γεννήθηκε το 1909 και εκτελέστηκε το 1943 από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής) και Δημήτριος Παναγιωτίδης (μέλος των ΕΛΑΣ και ΥΒΕ/ΕΚΑ), καθώς και ο αντιστασιακός μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ και μετέπειτα βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου.

Πληθυσμός

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Αντωνιάδου Αριάδνη, Γκέκας Σάκης, Ζήκας Στέργιος «Η Δαμασκηνιά (Βεντελούσι) της Δυτικής Μακεδονία στο χώρο και στο χρόνο», εκδ. Ερωδιός, 2011

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Καστανοχώρια
 Πολιτιστικός και λαογραφικός σύλλογος 
 https://www.politeianet.gr/books/9789604541225-antoniadou-ariadni-erodios-damaskinia-bintelousti-tis-dutikis-makedonias-sto-choro-kai-sto-chrono-135158

Δήμος Βοΐου
Χωριά του νομού Κοζάνης
Αγίασμα Κοζάνης

Το Αγίασμα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Τσοτυλίου, του δήμου Βοΐου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. 

Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Βοΐου του νομό Κοζάνης , στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. 
Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Λατόριστα (η). 
Στην τοπική κοινότητα ανήκουν και οι οικισμοί Άγιος Θεόδωρος, Αχλαδέα και Κοιλάδιον.

Γεωγραφία
Το Αγίασμα βρίσκεται στο δυτικό άκρο του νομού Κοζάνης, στις ανατολικές κλιτύς του Βοΐου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 745. Απέχει 69 χλμ. περίπου Δ. της Κοζάνης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 22,120 χμ² (2011).

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Λατόριστα

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Λατορίστης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αγίασμα 

Ως Αγίασμα
Με το ΦΕΚ 79Α - 04/05/1965 ο οικισμός έπαυσε να είναι έδρα της κοινότητας Αγιάσματος
Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγιάσματος και προσαρτήθηκε στον δήμο Τσοτιλίου
Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τσοτυλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοΐου

(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=16506)

Γενικά στοιχεία
Το Αγίασμα είναι ένα χωριό με χαρακτηριστικά που μοιάζουν περισσότερο στα Μαστοροχώρια. Κάθε χρόνο οι λιγοστοί κάτοικοι διοργανώνουν γιορτή κρασιού, την  πρώτη Κυριακή του Οκτώβρη.

Αξιοθέατα
Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, με το αγίασμα από το οποίο πήρε την ονομασία του ο οικισμός. Σύμφωνα με την παράδοση, κτίστηκε περί τα μέσα του 18ου αιώνα, από τον Αθανάσιο Αραϊά. Το αγίασμα (αγιονέρι) πηγάζει από ορισμένο σημείο του εσωτερικού του ναού και οδηγείται με συγκεκριμένο αγωγό στο παρακείμενο ιδιαίτερο κτίσμα απ’ όπου το παραλαμβάνουν οι πιστοί. Η εκκλησία εορτάζει στις 2 Μαΐου.

Παραπομπές

Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.tovoion.com/%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/o-ie%CF%81%CE%BF%CF%83-%CE%BD%CE%B1%CE%BF%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1/
https://web.archive.org/web/20120120051253/http://ekpompi4e.blogspot.com/2011/11/blog-post_26.html/
https://web.archive.org/web/20111229031148/http://www.agiasma.info/photo_album/index.html
 

Χωριά του νομού Κοζάνης
Δήμος Βοΐου
Σηρικάρι Χανίων

Το Σηρικάρι (επίσημο: το Σηρικάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης.  Βρίσκεται 55km δυτικά από τα Χανιά και 17km νότια από την Κίσσαμο. Το Σηρικάρι διαφέρει από τα άλλα τυπικά χωριά γιατί αποτελείται από 12 σκόρπιες γειτονιές (Κιολιανά, Μιχελιανά, Κοντοκριθιανά, Στρατηγιαννά, Μεγάλο Χωριό, Άγιος Ιωάννης, Κατσικανδαριανά, Τσιχλιανά, Σινενιανά, Τζωρτζιανά, Κωστογιάννηδες και Μαρουλιανά ή Φελεσιανά). Τα Μιχελιανά και τα  Μαρουλιανά ή Φελεσιανά δεν κατοικούνται πια. Το όνομα λέγεται πως προέρχεται από το Βυζαντινό επώνυμο Σηρικάριος, το οποίο σήμαινε αυτός που φτιάχνει μεταξωτά υφάσματα ή αυτός που εργάζεται με το μετάξι.

Κοινότητα Σηρικαρίου 
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Σηρικαρίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κιολιανά, Κωστογιάννηδες και Σινενιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

 Κιολιανά, τα (22)
 Κωστογιάννηδες, οι (32)
 Σηρικάριον, το (19)
 Σινενιανά, τα (37)

Συνολικά η κοινότητα έχει 110 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ευστράτιο Μαντραμπασάκη.

Κοινοτάρχες Σηρικαρίου 
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σηρικαρίου.

Ιστορία και πληθυσμός
Η ετυμολογία του ονόματος μαζί με την παρουσία της Βυζαντινής εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων, υποδηλώνουν την παρουσία ενός οικισμού με το όνομα αυτό από την εποχή του Βυζαντίου. Ο πληθυσμός του χωριού έπεσε δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες και τώρα αποτελείται από 132 κατοίκους (απογραφή 2001).

Αξιοθέατα

Καστανόδασος
Το Σηρικάρι έχει ένα μεγάλο καστανόδασος, χαρακτηριστικό της περιοχής. Ένα μικρό ποτάμι διαρρέει το δάσος κάνοντας το ένα όμορφο τοπίο. Το μεγαλύτερο πανηγύρι του χωριού (της Παναγίας) γίνεται μέσα στο δάσος. Τα κάστανα είναι μία από τις σημαντικές πηγές της τοπικής αγροτικής οικονομίας.

Φαράγγι
Ένα όμορφο φαράγγι ενώνει το Σηρικάρι με την αρχαία ακρόπολη της Πολυρρήνιας. Το μονοπάτι είναι μέτριας δυσκολίας και είναι μια δραστηριότητα που την προτείνουν ταξιδιωτικοί οδηγοί και πράκτορες της περιοχής.

Αγροτουρισμός
Ο αγροτουρισμός είναι αρκετά ανεπτυγμένος στην περιοχή. Πριν μερικά χρόνια η Μηλιά, ένα γειτονικό εγκαταλελειμμένο χωριό, ανακαινίστηκε και άνοιξε ξανά ως ξενώνας.

Εκκλησίες - Πανηγύρια
Το Σηρικάρι έχει 12 εκκλησίες σκορπισμένες ανάμεσα στις γειτονιές του. Το μεγαλύτερο πανηγύρι του χωριού που είναι και ένα από τα μεγαλύτερα της περιοχής είναι αυτό της Παναγίας το οποίο γίνεται κάθε δεκαπεντάυγουστο και συγκετρώνει πλήθος κόσμου από τις γύρω περιοχές. Αυτό το πανηγύρι γίνεται μέσα στο καστανόδασος - κάνοντας το μια ξεχωριστή εμπειρία. Άλλο ένα μεγάλο πανηγύρι είναι αυτό του Τιμίου Σταυρού στις 13 και 14 Σεπτεμβρίου.

Η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων χτίστηκε το 1427. Είναι μία από τις Βυζαντινές εκκλησίες της περιοχής που αξίζει να επισκεφτείς.

Επώνυμοι Κάτοικοι
Όσιος Νικηφόρος ο Λεπρός: άγιος

Αναφορές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Το Σηρικάρι στο Google Maps Google Maps

Χωριά του νομού Χανίων
Μάρτιν Σουλτς

Ο Μάρτιν Σουλτς (γερμ.: Martin Schulz) (γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου 1955 στο Hehlrath) είναι Γερμανός πολιτικός και πρώην Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Είναι πρόεδρος του SPD και υποψήφιος καγκελάριος στις επερχόμενες γερμανικές εκλογές.

Βιογραφικά Στοιχεία 
Ο Μάρτιν Σουλτς γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου του 1955 στο Χέλρατ (Hehlrath), μια κωμόπολη στα σύνορα της Γερμανίας με το Βέλγιο και την Ολλανδία. Μετά από τέσσερα χρόνια στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση (1962 - 1966), φοίτησε στο Heilig-Geist, 
σχολείο μέσης εκπαίδευσης για εννέα χρόνια. Από το 1975 ως το 1977 εκπαιδεύτηκε ως βιβλιοπώλης κι έτσι το πάθος του για τα βιβλία το μετέτρεψε σε επάγγελμα εργαζόμενος έτσι ως βιβλιοπώλης και, από το 1982 με δικό του βιβλιοπωλείο στο Wurselen της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, που λειτούργησε με επιτυχία μέχρι το 1994.

Το άλλο πάθος του για την πολιτική, τον οδήγησε στα 19 του στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και σε ηλικία 33 ετών, στη δημαρχία του Wurselen για 11 χρόνια. Από το 1994 εκλέγεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και από το 2000 είναι πρόεδρος της γερμανικής πτέρυγας των Σοσιαλιστών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπηρετώντας και ως αντιπρόεδρος της σοσιαλιστικής ομάδας. Το 2004 εξελέγη πρόεδρος της ομάδας των Σοσιαλιστών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέχρι σήμερα που εκλέχτηκε ως πρόεδρος του ίδιου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Επίσης, ο Σουλτς είναι εκπρόσωπος του γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος για τα Ευρωπαϊκά Θέματα από το 2009.

Ο Μάρτιν Σουλτς είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών. Τα ενδιαφέροντά του είναι το διάβασμα, η ιστορία και το ποδόσφαιρο, με τον ίδιο να δηλώνει οπαδός της Κολωνίας.

Προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2011 τα μέλη της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρότειναν ομόφωνα τον Σουλτς ως υποψήφιο για Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Άλλοι συνυποψήφιοι για την προεδρία του Ευρωκοινοβουλίου ήταν η Ντάνα Γουάλις και ο Νίργι Ντέβα, που έλαβαν, αντιστοίχως, 141 και 142 ψήφους.

Στις 17 Ιανουαρίου 2012, ο Μάρτιν Σουλτς εξελέγη πρόεδρος της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με 387 ψήφους υπέρ επί 699 ψηφισάντων. Ο Σουλτς διαδέχθηκε τον πρώην πρωθυπουργό της Πολωνίας, Γιέρζι Μπούζεκ, και είναι επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και μετά τις ευρωπαϊκές εκλογές τον Ιούνιο του 2014.

Τον Νοέμβριο του 2013 οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές επέλεξαν τον Σουλτς ως υποψήφιο για τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Κομισιόν). Τον Ιούλιο του 2014 επανεξελέγη πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Έμεινε στη θέση του έως τον Ιανουάριο του 2017 οπότε και τον διαδέχθηκε ο Ιταλός ευρωβουλευτής Αντόνιο Ταγιάνι.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Η Βιογραφία του Μάρτιν Σουλτς στην Καθημερινή

Γερμανοί πολιτικοί
Πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος
Ευρωβουλευτές της Γερμανίας
Πολιτικοί του SPD
Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος είναι Έλληνας καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων από τον Ιούνιο του 2012 έως αυτόν του 2014.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1960 και αποφοίτησε από την Ιωνίδειο Πρότυπο Σχολή Πειραιά το 1977. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, απ’ όπου αποφοίτησε το 1982, και συνέχισε τις σπουδές του στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του το 1985 και το διδακτορικό του 1989, στην Σχολή Διεθνών Υπηρεσιών (School of International Service) του Αμερικανικού Πανεπιστημίου στην Ουάσινγκτον.

Από το 1987 μέχρι το 1989 δίδαξε ως λέκτορας Διεθνών Σχέσεων και Συγκριτικής Πολιτικής στη Σχολή Διεθνών Υπηρεσιών του  Αμερικανικού Πανεπιστημίου. Από το 1990 μέχρι το 1992, ήταν μεταδιδακτορικός υπότροφος και επισκέπτης ερευνητής στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ. Από το 1992 μέχρι το 1995, δίδαξε ως Επίκουρος Καθηγητής Διεθνούς και Ευρωπαϊκής Πολιτικής στο τμήμα Δημοσίων και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Τζωρτζ Μέισον στη Βιρτζίνια.

Από το 1995 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2001 δίδαξε ως Επίκουρος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Από τον Φεβρουάριο του 2001 μέχρι τον Ιούλιο του 2008 ήταν αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, ενώ τον Ιούλιο του 2008 εξελέγη πρωτοβάθμιος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, όπου διδάσκει μέχρι σήμερα.

Από τον Ιούλιο του 2000 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2009, διετέλεσε γενικός διευθυντής του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής». Διετέλεσε εξωκοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας (ΝΔ) στο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής και είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εκπαιδευτικής Επιστημονικής και Πολιτιστικής Οργάνωσης των Ηνωμένων Εθνών (UNESCO).

Στις βουλευτικές εκλογές του 2004 συμμετείχε στην τιμητική 8η θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας της ΝΔ. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 συμμετείχε ως εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας, ενώ τοποθετήθηκε στην τιμητική 6η θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας της Ν.Δ.

Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων και μέλος της International Studies Association. Έχει δημοσιεύσει διάφορα βιβλία και άρθρα σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά. Ήταν εισηγητής σε πολλά διεθνή συνέδρια και έχει δώσει διαλέξεις σε γνωστά πανεπιστήμια του εξωτερικού μεταξύ των οποίων στο Χάρβαρντ, στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, στο Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν και σε άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων
Έλληνες πολιτικοί-επέκταση
Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων
Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού
Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου
Βουλευτές Α΄ Πειραιά
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 06/2013
Γιώργος Κατσίμπαλης

Ο Γιώργος Κατσίμπαλης (Αθήνα 1899 - Αθήνα , 25 Ιουλίου 1978)  ήταν Έλληνας διανοούμενος και συγγραφέας. Έγραψε πολλές μελέτες , κριτικές και βιβλιογραφίες για λογοτέχνες , όπως ο Κωστής Παλαμάς και άλλοι.

Μελέτες 

 Το παιδί στην ποίηση του Παλαμά, τυπ. Εστία, Αθήνα 1929
 Ο Παλαμάς και το σπίτι, χ.ε., Αθήνα 1929

Βιβλιογραφίες 

 Παλαμική βιβλιογραφία 1926-1931, Εστία, Αθήνα 1932
 Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Πρώτες κρίσεις και πληροφορίες, Εστία, Αθήνα 1934
 Συμπλήρωμα βιβλιογραφίας Α. Παπαδιαμάντης, Εστία, Αθήνα 1938
 Βιβλιογραφία Κωστή Παλαμά, Σεργιάδης, Αθήνα 1942
 Βιβλιογραφία Κ. Π. Καβάφη, Σεργιάδης, Αθήνα 1943
 Βιβλιογραφία Ά. Σικελιανού, Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, Αθήνα 1946
 Ελληνική βιβλιογραφία Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), χ.ε., Αθήνα 1956
 Ελληνική βιβλιογραφία Κ. Μπωντλαίρ (Charles Baudelaire), Σεργιάδης, Αθήνα 1956
 Βιβλιογραφία Ν. Καζαντζάκη, χ.ε., Αθήνα 1958
 Βιβλιογραφία Γιώργου Σεφέρη, χ.ε., Αθήνα 1961
 Βιβλιογραφία Κωστή Παλαμά (1959-1963), χ.ε., Αθήνα 1964
 Βιβλιογραφία Κωστή Παλαμά (1964-1969), Φ. Κωνσταντινίδης και Κ. Μιχαλάς, Αθήνα 1970

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Γιώργος Κατσίμπαλης
 Βιβλιονέτ, Γεώργιος Κ. Κατσίμπαλης
 tvxs.gr, Γιώργος Κατσίμπαλης: Ο Κολοσσός του Μαρουσιού

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ

Παραπομπές 

Έλληνες συγγραφείς
Γενιά του ’30
Σάαν

Το Σάαν (γερμανικά Schaan) με περίπου 5.800 κατοίκους, είναι ο πιο πυκνοκατοικημένος δήμος στο Πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν. Αποτελεί το βιομηχανικό κέντρο της χώρας καθώς επίσης και σημαντικό κόμβο μεταφορών.

Γεωγραφία 
Η πόλη του Σάαν συνορεύει στα νότια με τον δήμο του Βαντούζ, στα ανατολικά με το δήμο του Τρίζενμπεργκ και στα βόρεια με τους δήμους του Έσσεν και Γκάμπριν. Στη δυτική πλευρά ο ποταμός Ρήνος είναι το φυσικό σύνορο που διαχωρίζει το Λίχτενσταϊν από την Ελβετία και ανατολικά της περιοχής υπάρχει η οροσειρά «Drei Schwestern» (τρεις αδελφές).

Ιστορία 
Αρχαιολογικά ευρήματα έχουν αποδείξει πως το Σάαν κατοικήθηκε 6000 χρόνια πριν.

Πόλεις του Λίχτενσταϊν
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2011-2012

Το Κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ γυναικών για την περίοδο 2011−2012 είναι η 14η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού. Στη διοργάνωση δικαιώμα συμμετοχής είχαν οι 12 ομάδες του πρωταθλήματος, αλλά δήλωσαν συμμετοχή μόνο επτά (ΑΕΚ, ΣΑΑΚ Ανατόλια, Ηρακλής Κηφισιάς, Α.Ο. Μαρκοπούλου, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και Πανιώνιος, ενώ δεν δήλωσαν συμμετοχή οι ομάδες Άρτεμις Κορυδαλλού, Βριλήσσια, Ηρακλής Θεσσαλονίκης, Μακεδόνες Αξιού και Πανελλήνιος). Κυπελλούχος αναδείχθηκε για 2η στην σειρά χρονιά, ο Ολυμπιακός.

Α' φάση 
Η Α' φάση θα γινόταν με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων, ενώ άλλες τέσσερις ομάδες θα προκρίνονταν απευθείας στα προημιτελικά μετά από κλήρωση. Τελικά μετά τη μη δήλωση συμμετοχής πέντε ομάδων, η Α' φάση αναβλήθηκε, και οι επτά ομάδες που δήλωσαν συμμετοχή βρέθηκαν στα προημιτελικά.

Προημιτελικοί 
Στους προημιτελικούς βρέθηκαν οι επτά ομάδες που δήλωσαν συμμετοχή. Οι έξι από αυτές αναμετρήθηκαν σε τρία νοκ-άουτ παιχνίδια για την πρόκριση στους ημιτελικούς, ενώ χωρίς αγώνα προκρίθηκε η ΑΕΚ.

{| class="wikitable" style="text-align: center; font-size:100%"
!Ημερομηνία
!width="170"  | Γηπεδούχος
!width="60"  | Σκορ
!width="170"  | Φιλοξενούμενη
!width="60"  | 1ο σετ
!width="60"  | 2ο σετ
!width="60"  | 3ο σετ
!width="60"  | 4ο σετ
!width="60"  | 5ο σετ
|-
| 15/2/2012
|align=right| Α.Ο. Μαρκοπούλου
|1−3
|align=left| Ανατόλια| 12−25
| 19−25
| 25−19
| 23−25
| —
|-
| rowspan=2| 16/2/2012
|align=right| Πανιώνιος
|0−3
|align=left| Παναθηναϊκός
| 15−25
| 12−25
| 21−25
| —
| —
|-
|align=right| Ολυμπιακός
|3−0
|align=left| Ηρακλής Κηφισιάς
| 25−20
| 25−18
| 25−23
| —
| —
|}

 Ημιτελικοί 

 Μεγάλος τελικός 
7 Απριλίου 2012, Κλειστό ΠρέβεζαςMVP: Σοφία Κοσμά Συνθέσεις:
  (Τέλης Σωτήρχος): Κοσμά 19 (4 άσοι, 14/32 επ., 45% υπ., 1 μπλοκ), Γιακουμή 14 (1 άσος, 6/9 επ., 7 μπλοκ), Καβαθά 8 (5/5 επ., 3 μπλοκ), Νοσέκοβα 13 (1 άσος, 9/18 επ., 60% υπ., 3 μπλοκ), Χριστοδούλου 6 (2 άσοι, 2/7 επ., 2 μπλοκ), Τένεβα 21 (1 άσος, 19/34 επ., 40% υπ., 1 μπλοκ), Δηλαβέρη (λ, 31% υπ.), Σίμανιτς.
 Παναθηναϊκός (Σπύρος Χουντουμάδης): Κωνσταντίνου 21 (2 άσοι, 16/35 επ., 33% υπ., 3 μπλοκ), Νιέβα 12 (11/27 επ., 53% υπ., 1 μπλοκ), Γιουράνι 11 (2 άσοι, 8/24 επ., 1 μπλοκ), Χατζηνικολάου 12 (2 άσοι, 8/13 επ., 2 μπλοκ), Καρπουζά 9 (5/10 επ., 4 μπλοκ), Φερέιρα 7 (2 άσοι, 4/9 επ., 1 μπλοκ), Μυλωνά (41% υπ.), Μαλουσάρη, Χριστοδούλου 5 (1 άσος, 4/7 επ., 2 μπλοκ), Κουτσιβίτη.

Εξωτρικές συνδέσεις 
 "Επτά ομάδες στη Β΄ φάση του Κυπέλλου" Επίσημος ιστότοπος ΕΟΠΕ
 "Bye η ΑΕΚ, τα ζευγάρια στους «6»" Επίσημος ιστότοπος ΕΟΠΕ

Παραπομπές 

2011 2012
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2011 2012
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2011 2012
Ιερό της Αθηνάς Εργάνης

Το Ιερό της Εργάνης Αθηνάς ήταν ναός στην Ακρόπολη των Αθηνών, ανατολικά του Βραυρωνίου. Ήταν ιωνικού ρυθμού ενώ το κτίσμα δεν σώζεται σήμερα. Ο χώρος του σήμερα περιορίζεται προς βορράν από την Ιερά Οδό που φέρει στον Παρθενώνα, προς δυτικά από το Πελασγικό τείχος, προς νότο από το Κιμώνειο και προς ανατολάς από ένα βράχο, στον οποίο ακουμπούσαν τα αφιερώματα. Ο ναός ήταν αφιερωμένος στην θεά Αθηνά, εφευρέτιδα και προστάτιδα των τεχνών. Ο Βίλελμ Ντέρπφελντ ερμήνευσε τον ναό αυτό ως τον παλαιό ναό της Πολιάδος Αθηνάς.

Πηγές
 

Ακρόπολη Αθηνών
Εργανης
Βάθρο του Αγρίππα

Το Βάθρο του Αγρίππα βρίσκεται στην Ακρόπολη των Αθηνών.

Περιγραφή
Πρόκειται για μεγάλο τετράγωνο βάθρο που υψώνεται δίπλα στην πλατιά σκάλα μπροστά στα Προπύλαια. Αποτελείται από το θεμέλιο ορθογώνιου σχήματος 4,5 μέτρων ύψους και διαστάσεων 3,31 μ. επί 3,80 μ., και από το κύριο τμήμα ύψους 8,91 μ. που προς τα πάνω γίνεται στενότερο.. Έχει φτιαχτεί από γαλαζωπό μάρμαρο του Υμηττού. Η κορνίζα που προεξέχει, και η βάση φτιάχτηκαν από λευκό πεντελικό μάρμαρο. Το θεμέλιο φτιάχτηκε από κροκαλοπαγή λίθο και από πωρόλιθο. Η τοιχοδομία του κύριου τμήματος είναι η ψευδοϊσόδομος, συνήθης κατά τους ελληνιστικούς χρόνους.

Πάνω στο βάθρο υπήρχε ένα χάλκινο τέθριππο άρμα. Στη δυτική πλευρά του βάθρου υπάρχει η ακόλουθη επιγραφή: (Ὁ δῆ)μος Μ(ᾶρκον) Ἀγρίππα(ν)Λε(υκίου) υἱόντρὶς ὕ(πατ)ον τὸν (ἑ)α(τ)οῦε(ὐερ)γέτη(ν).Δηλαδή ηνίοχος στο άρμα ήταν ο Μάρκος Αγρίππας, φίλος της Αθήνας και γαμπρός του Αυτοκράτορα της Ρώμης Αυγούστου.

Εντούτοις η αρχιτεκτονική του μνημείου παραπέμπει σε εποχή προγενέστερη της ρωμαϊκής. Μοιάζει με τα μνημεία που στήθηκαν στους Δελφούς από τον Άτταλο Α΄ και τον Ευμένη Β΄, βασιλείς της Περγάμου. Σημειωτέον ότι κάτω από την προαναφερθείσα επιγραφή διακρίνονται τα ίχνη παλαιότερης. Πιθανότερο λοιπόν θεωρείται ότι καταρχήν το βάθρο τοποθετήθηκε από τον Ευμένη Β΄, με αφορμή μια νίκη του στα Παναθήναια του 178 π.Χ. Πάνω ήταν ένα τέθριππο άρμα με τον Ευμένη και τον αδελφό του Άτταλο. Περί το 27 π.Χ. το τέθριππο αυτό έδωσε τη θέση του σ' εκείνο με τον Μάρκο Αγρίππα. Από το μνημείο σήμερα σώζεται μόνο το βάθρο.

Παραπομπές

Πηγές
 Μαρίας Σ. Μπρούσκαρη «Τα μνημεία της Ακροπόλεως» (σ. 38-39)
 
 Υπουργείο Πολιτισμού - Βάθρο του Αγρίππα odysseus.culture.gr

Ακρόπολη Αθηνών
Ιερό της Δήμητρας Χλόης Ευχλόου

Ο Ναός της Δήμητρας Χλόης Ευχλόου ήταν ναός στην Ακρόπολη των Αθηνών. Βρίσκονταν μπροστά στην παλαιά είσοδο της Ακρόπολης, εκεί που σήμερα υψώνεται το νότιο τείχος. Ο ναός ήταν μικρών διαστάσεων, αφιερωμένος στην θεά Δήμητρα-Χλόη, την προστάτιδα των δημητριακών καρπών και όλης της χλόης της γης που χρησίμευε ως τροφή των υποζυγίων και ως ανακούφιση των οφθαλών από την ξερή και άγονη γη.

Πηγές
 

Ακρόπολη Αθηνών
Αρχαίοι ναοί της Αθήνας
Σπήλαια Απόλλωνος, Διός και Πανός

Τα σπήλαια των Απόλλωνος, Διός και Πανός βρίσκονται στην βορειοδυτική γωνιά της Ακρόπολης και είναι τρία σπηλαιώδη ανοίγματα στο βράχο. Ήταν αφιερωμένα σε Απόλλωνα, Δία και Πάνα. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι βρίσκονταν κάτω από την Ακρόπολη, ο δε Παυσανίας το τοποθετεί λίγο πιο κάτω από τα Προπύλαια κοντά στην πηγή κάποιων υδάτων. 

Η λατρεία του Απόλλωνα στην σπηλιά αυτή ήταν μάλλον πολύ αρχαία. Εδώ γεννήθηκε σύμφωνα με την παράδοση η Κρέουσα, θυγατέρα του Ερεχθέα και μητέρα του Ίωνα. Σύμφωνα με τις αρχαίες μαρτυρίες παρατηρούμε ότι μέσα στο σπήλαιο βρίσκονται δύο κοιλώματα, όπου πιθανόν να βρίσκονταν τα αγάλματα των δύο θεοτήτων. Τα πολλά κοιλώματα στους τοίχους ίσως να χρησίμευαν για την τοποθέτηση των αφιερωμάτων. 

Το ανατολικό σπήλαιο ήταν αφιερωμένο στο Πάνα. Σύμφωνα με την ιστορία, ο θεός βοήθησε στη νίκη των Ελλήνων στη μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. προκαλώντας πανικό και φόβο. Οι Αθηναίοι ανταπέδωσαν την ευγνωμοσύνη τους προς το θεό με την καθιέρωση της λατρείας του στην πόλη, και πιο συγκεκριμένα στο σπήλαιο. Η ταύτιση προέκυψε βάσει μαρτυριών των Ευρυπίδη και Παυσανία. Επίσης, βρέθηκε αναθηματικό αναγλύφο στον χώρο, που σήμερα φυλάσσεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Σε αυτό απεικονίζεται στα αριστερά ο θεός καθισμένος σε βράχο να παίζει σύριγγα ενώ μπροστά του βρίσκεται μια ενδεδυμένη μορφή. Στα χρόνια του χριστιανισμού, το ανατολικό τμήμα του Ιερού μετατράπηκε σε παρεκκλήσι το οποίο αφιερώθηκε στον Άγιο Αθανάσιο. Από το παρεκκλήσι αυτό σήμερα διατηρούνται ίχνη τοιχογραφιών στις κόγχες.

To μεσαίο σπήλαιο, χρονολογείται τον 5ο αιώνα π.Χ. και η λατρεία του αποδίδεται στο Δία, με βάση ερμηνείες του Θουκυδίδη και του Στράβωνα.

Παραπομπές

Πηγές
 
 Υπουργείο Πολιτισμού odysseus.culture.gr
 Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών - Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών eie.gr

Απολωννος και Πανος
Αρχαία αθηναϊκή λατρεία
Ακρόπολη Αθηνών
Λεπτή κινητική δεξιότητα

Λεπτές κινητικές δεξιότητες  είναι ο  συντονισμός των μικρών μυϊκών κινήσεων οι οποίες απαντώνται επί παραδείγματι στα δάκτυλα, συνήθως σε συντονισμό με τα μάτια. Συγκρινόμενες με τις κινητικές δεξιότητες των χεριών (και των δακτύλων) ο όρος επιδεξιότητα χρησιμοποιείται συχνότερα, τείνει όμως πλέον να αντικατασταθεί από τον όρο λεπτή κινητικότητα. Όταν ο όρος χρησιμοποιείται υπό τη θεωρία των ανθρώπινων ικανοτήτων καλείται χειρωνακτική επιδεξιότητα.

Βιολογία-επέκταση
Εργοθεραπεία

ru:Ловкость
Ιωάννης Αυρίσπας

Ο Ιωάννης Αυρίσπας (1369-1460) υπήρξε Έλληνας λόγιος του 14ου και 15ου αιώνα. Με τις διάφορες και πλούσιες συλλογές βιβλίων Ελλήνων συγγραφέων αναδείχτηκε ευεργέτης του Ελληνισμού και σωτήρας πολλών θησαυρών της Ελληνικής φιλολογίας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Νέητο της Σικελίας. Τα πρώτα σαράντα χρόνια της ζωής του είναι άγνωστα. Δεν ξέρουμε ούτε πότε ήλθε στην Κωνσταντινούπολη, ούτε που σπούδασε τα ελληνικά. Ξέρουμε όμως ότι στην πατρίδα του υπήρξε μελωδός, ότι το 1417 στην Πίζα πούλησε ένα χειρόγραφο του Θουκυδίδη και ότι αργότερα έγινε γνωστός ως ικανός ποιητής. Περιόδευσε στην Πελοπόννησο και στα νησιά και απόκτησε μεγάλη βιβλιοθήκη Ελλήνων συγγραφέων, την οποία μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Ο αυτοκράτωρ Μανουήλ του δώρισε το 1424 μερικούς τόμους του Ξενοφώντα και του Προκοπίου. Επέστρεψε στη Βενετία με 238 τόμους χειρογράφων, τους οποίους προόριζε για τη Φλωρεντία, όμως λόγω του πολέμου και του λοιμού δεν κατάφερε να πάει εκεί. Αφού πέρασε ο λοιμός έφτασε στη Φλωρεντία με πολλά κιβώτια βιβλίων με την ελπίδα να πετύχει μια αξιοπρεπή θέση και σχολή. Για την πλούσια συλλογή βιβλίων του φημολογείτο ως ο «Κροίσος των βιβλίων». Είχε όμως και φήμη άρπαγα, διότι δανείζονταν βιβλία για να τα αντιγράψει, αλλά μετά δεν τα επέστρεφε, ενώ αργότερα διέδιδε ότι του τα είχαν παραχωρήσει οι πρώην κάτοχοί τους. Αντίθετα ο ίδιος δεν δάνειζε τα βιβλία του ποτέ, ούτε και στους φίλους του. Μετοίκησε στη Φλωρεντία το 1424 και διορίστηκε διδάσκαλος με δημόσια δαπάνη. Δεν έμεινε πολύ στη θέση αυτή, αφού το 1428 τον συναντάμε στη Φερράρα, όπου βρήκε λαμπρή υποδοχή από τον δούκα Niccoli ως έξοχος ποιητής. Αποφάσισε να γίνει ιερέας (1431-1435) επίτροπος της αγίας Μαρίας, και με την εύνοια του βασιλιά Αλφόνσου έλαβε την Αββατεία του αγίου Φιλίππου του μεγάλου το 1449 και του αγίου Φιλίππου Ροκκαδίου. Έζησε στην ευμάρεια και χλιδή. Πήγε στη Ρώμη και επί Πάπα Ευγενίου έγινε γραμματέας του και πήγε με αποστολή στην Ισπανία το 1438 για να συγκροτήσει νέα βιβλιοθήκη. Ο Πάπας για να τον ευχαριστήσει του χάρισε δύο Αββατεία στη Σικελία και άφθονα χρήματα προς αποκατάσταση των δύο θυγατέρων του και του γιου του. Επέστρεψε και πάλι στη Ρώμη και κατέληξε στη Φερράρα, όπου πέθανε σε ηλικία ενενήντα ετών.

Συγγράμματα 
Ως ποιητής διέπρεψε και έλαβε στέφανο δάφνης στη Ρώμη για μια συλλογή επτά ελεγειακών ποιημάτων. Έγραψε πολλές επιστολές σε ύφος τερπνό και γλαφυρό. Μετέφρασε επίσης μερικά συγγράμματα από τα Ελληνικά στα Λατινικά.

Πηγές
Αναδυομένη Αφροδίτη Βέροιας

Η αναδυομένη Αφροδίτη της Βέροιας είναι μαρμάρινο άγαλμα που βρέθηκε στην Βέροια. Θεωρείται το λαμπρότερο μνημείο της αρχαίας τέχνης από την Μακεδονία.

Περιγραφή
Σώζεται μόνον ο κορμός του σώματος χωρίς το κεφάλι, τα άνω άκρα και τα πόδια από τους μηρούς. Παριστάνει γυμνό κορμό γυναίκας φυσικού μεγέθους πολύ καλής τέχνης, αν και λίγο λεπτό. Το σώμα είναι εντελώς γυμνό, νεαρής κοπέλας. Επικρατεί περισσότερο η λεπτή χάρη, παρά η τέλεια καλλονή. Οι καμπύλες του σώματος, η απεικόνιση του στήθους και της κοιλιάς είναι λίαν πιστή, και η περιφέρεια των νώτων συνολικά έχει κομψότητα και στερεότητα. Ένα πλοκάμι της κόμης καταλήγει στο στήθος.

Ερμηνεία
Αναγνωρίζουμε την θεά Αφροδίτη. Τα χέρια που λείπουν φαίνεται ότι ήταν υψωμένα και ίσως να κατέληγαν επάνω από το κεφάλι, ενώ η θεά αναδυόταν από την θάλασσα.

Ιστορική τοποθέτηση
Το έργο ίσως να είναι αντίγραφο της Αφροδίτης του Απελλή. Χρονολογείται στην εποχή των βασιλέων της Μακεδονίας.

Πηγές
 

Αγάλματα της Αφροδίτης
Βέροια
Αρχαία ελληνικά αγάλματα