joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Nikki Lilly

Η Νικόλ Λίλυ Χρήστου (γεννημένη στις 22 Ιουλίου 2004); γνωστή ως Nikki Lilly) είναι Βρετανίδα  YouTuber, συγγραφέας,  τηλεοπτική παρουσιάστρια, με συμμετοχές σε φιλανθρωπικές εκστρατείες. Η Χρήστου τιμήθηκε με τα International Emmy Kids Awards το 2019, για το επεισόδιο της σειράς My Life του CBBC, Nikki Lilly Meets, Nikki Lilly Bakes και εμφανίστηκε στο Celebrity Supply Teacher κάνοντας ένα μάθημα για το vlogging.   και είναι η νεότερη που έχει λάβει ποτέ το Ειδικό Βραβείο BAFTA.  Το 2016, η Χρήστου έλαβε το βραβείο Child of Courage στα Pride of Britain Awards .

Πρώιμη ζωή 
Σε ηλικία έξι ετών, η Χρήστου διαγνώστηκε για πρώτη φορά με αρτηριοφλεβική δυσπλασία (AVM), μια σπάνια ιατρική πάθηση που χρειάστηκε θεραπεία με πολλές επεμβάσεις και η οποία άλλαξε εμφανώς τη φυσική της εμφάνιση. Έχασε 4 μήνες από το δημοτικό σχολείο και χρειάστηκε να μεταφερθεί στην Αμερική για θεραπεία πολλαπλές φορές. 

Η Χρήστου έγινε για πρώτη φορά γνωστή από τα βίντεο της στο YouTube, που ξεκίνησε να φτιάχνει σε ηλικία οκτώ ετών, για να μοιραστεί τις εμπειρίες της από τη ζωή με μια «ορατή διαφορά».  Το κανάλι της στο YouTube καλύπτει θέματα όπως η ζωή με χρόνια ασθένεια, ο εκφοβισμός, η ψυχική υγεία, ομορφιά.

Τηλεοπτική δουλειά 
Η Χρήστου έχει γίνει η βάση δύο επεισοδίων της σειράς ντοκιμαντέρ του CBBC My Life : Born to Vlog, and I Will Survive . 

Το 2016, η Χρήστου κέρδισε την τέταρτη σειρά του διαγωνισμού Junior Bake Off,  και το 2018 ο Χρήστου άρχισε να παρουσιάζει την εκπομπή του CBBC "Nikki Lilly Meets…", στην οποία παίρνει συνεντεύξεις από πολιτικούς και διασημότητες, όπως ο τενίστας Άντι Μάρρεϊ και η πρώην πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Τερέζα Μέι. 

Το 2020, η Χρήστου παρουσίασε μια άλλη εκπομπή στο CBBC με τίτλο Nikki Lilly Bakes στην οποία ψήνει φαγητό στην κουζίνα της.

Φιλανθρωπική οργάνωση The Butterfly AVM 
Η Χρήστου και οι γονείς της ίδρυσαν το The Butterfly AVM Charity για να αυξήσουν την ευαισθητοποίηση για το AVM, να συγκεντρώσουν κεφάλαια για έρευνα σχετικά με την πάθηση και να στηρίξουν τους πάσχοντες και τις οικογένειές τους.

YouTube 
Η Χρήστου έχει ένα κανάλι στο YouTube, το οποίο έχει από τον Απρίλιο του 2013 και στο οποίο κάνει μαθήματα μακιγιάζ, συνεδρίες Q&A και vlog. Τραγουδάει τραγούδια, με το πιο δημοφιλές της να είναι η διασκευή της του Lovely των Billie Eilish & Khalid, το οποίο, από τον Οκτώβριο του 2021, έχει 26 εκατομμύρια προβολές. Από τον Οκτώβριο του 2021, έχει 1,22 εκατομμύρια συνδρομητές.

Τον Ιανουάριο του 2021, η Χρήστου τραγούδησε μια διασκευή του Drivers License και τον Αύγουστο τραγούδησε μια διασκευή του «Another Love» στο κανάλι της στοYouTube .

Βιβλίο 
Τον Οκτώβριο του 2020, το βιβλίο της Χρήστου, Come on Life της Nikki Lilly: The Highs and Lows on How to Live Your Best Teen Life, κυκλοφόρησε από την Walker Books .

βιβλιογραφικές αναφορές

Παραπομπές 

Βρετανοί ελληνικής καταγωγής
Αλεξί Τρουιγέ

Ο Αλέξις Τρουιγιέ (γεννημένος στις 23 Δεκεμβρίου 2000) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος στον Παναθηναϊκό.

Συλλογική καριέρα 
Προϊόν της ακαδημίας της Ρεν, ο Τρουιγιέ εντάχθηκε στην ΟΖΚ Νις στις 31 Ιανουαρίου 2020.  Έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με τη Νίς σε αγώνα της Λιγκ 1 εναντίον της Στρασμπούρ στις 29 Αυγούστου 2020. 

Στις 30 Αυγούστου 2021, μετακόμισε στην Οσέρ ως δανεικός για την σεζόν 2021-2022. 

Στις 15 Σεπτεμβρίου 2022 παραχωρήθηκε από την Νις στον Παναθηναϊκό ως κανονική μεταγραφή με το ποσό να φτάνει τα 2εκ. ευρώ.

Παραπομπές 

Ποδοσφαιριστές Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος Γαλλίας 2
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές ΑΖ Οσέρ
Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις
Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Θεόπετρα Τρικάλων

Η Θεόπετρα είναι χωριό της Στερεάς Ελλάδος, μέρος του δήμου Μετεώρων της Θεσσαλίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, έχει 697 κατοίκους. Ο πληθυσμός της το 1981 ήταν 663 κάτοικοι, ενώ το 1991 ήταν 664.

Το χωριό βρίσκεται 6 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Καλαμπάκας και 15 χιλιόμετρα βόρεια των Τρικάλων, ενώ πλησίον του χωριού βρίσκεται το Σπήλαιο της Θεόπετρας.

Πριν το 1928 ονομαζόταν Κουβέλτσι.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Τρικάλων
Δήμος Καλαμπάκας
Δήμος Μετεώρων
Εδάφη του Ισλαμικού Κράτους

Ως εδάφη του Ισλαμικού Κράτους, αποκαλούνται τα εδάφη που βρίσκονταν υπό την επικρατεία του Ισλαμικού Κράτους, μιας πρώην μη αναγνωρισμένης κρατικής οντότητας στην Μέση Ανατολή. Κατείχε περιοχές της σημερινής Συρίας και του Ιράκ, που είχαν καταληφθεί το διάστημα  2014 - 2019 από την οργάνωση του Ισλαμικού Κράτους (ISIS). Η οργάνωση αυτοαποκαλούσε την περιοχή ως Χαλιφάτο του Ισλαμικού Κράτους, ενώ στον δημόσιο λόγο αποκαλούνταν και με το όνομα Νταές. 

Όταν βρισκόταν στην μεγαλύτερη ακμή της, η οντότητα αυτή συνόρευε με την Συρία, το Ιράκ, την Τουρκία και την (επίσης μη αναγνωρισμένη οντότητα) Ροζάβα. 

Πρωτεύουσα από το 2013 έως το 2017 ήταν η Ράκκα, ενώ η μεγαλύτερη πόλη που πέρασε υπό την κυριαρχία του ISIS ήταν η Μοσούλη. Μεγαλύτερη πόλη και από την Μουσούλη που βρέθηκε υπό την κατοχή του ISIS ήταν το Χαλέπι, που όμως δεν θεωρείται ότι πέρασε στην πλήρη κυριαρχία του Ισλαμικού Κράτους, καθώς βρισκόταν σε καθεστώς εμπόλεμης ζώνης από το 2012 έως και το 2016.

Το 2017, το Ισλαμικό Κράτος ήλεγχε 45377 τετ. χιλιόμετρα έκτασης, ενώ κατά την μεγαλύτερη ακμή της χώρας υπολογίστηκε ότι ο πληθυσμός πιθανόν να έφτανε τα 12 εκατομμύρια. Εκτός από τα παραπάνω εδάφη, το Χαλιφάτο ήλεγχε και άλλους θύλακες, καταρχάς τα εδάφη που κατείχε το Μπόκο Χαράμ στην Νιγηρία, αλλά και άλλα εδάφη του ISIS στο Αφγανιστάν, στην Δυτική Αφρική, στην Σαχάρα, στην Σομαλία, στην Μοζαμβίκη και στο Κονγκό κ.α..

Το Ισλαμικό Κράτος, κυβερνούνταν από τον αυτo-ανακηρυγμένο Χαλίφη, Αμπού Μπάκρ αλ-Μπαγκντάντι, ηγέτη της οργάνωσης του Ισλαμικού Κράτους, από το 2013 έως και το 2019. Η ίδρυση του "Χαλιφάτου" πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιουνίου 2014, κατά την διάρκεια του Συριακού Εμφυλίου και γενικότερα του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία. Το ISIS, εγκαθίδρυσε ένα απολυταρχικό καθεστώς στην περιοχή, βασιζόμενο σε μια ακραία, ουαχαμπιστική και σαλαφιστική ανάγνωση του σουνιτικού Ισλάμ, στην κήρυξη της τζιχάντ, στην πλήρη υπακοή του νόμου της Σαρίας και γενικότερα σε μια διακυβέρνηση με στοιχεία ολοκληρωτισμού.

Παραπομπές 

Απολυταρχικά κράτη
Πρώην κράτη της Μέσης Ανατολής
Evangelista Torricelli (υποβρύχιο, 1934)

Το Evangelista Torricelli ήταν ένα από τα τέσσερα υποβρύχια της κλάσης Archimede που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) την δεκαετία του 1930. Ήταν ένα από τα σκάφη που ενεπλάκησαν στον Ισπανικό Εμφύλιο στο πλαίσιο της ευρύτατης υποστήριξης που παρείχε η Ιταλία στην πλευρά των Εθνικιστών. Το 1937 παραδόθηκε στους Ισπανούς και εντάχθηκε σε υπηρεσία με το ναυτικό των Εθνικιστών ως General Mola.

Περιγραφή

Τα σκάφη της κλάσης Archimede είχαν μεγαλύτερες διαστάσεις και ενσωμάτωναν διάφορες βελτιώσεις συγκριτικά με τα προγενέστερα της κλάσης Settembrini. Είχαν εκτόπισμα 986 t (970 LT)  στην επιφάνεια και 1259 t (1239 LT) σε βύθιση. Το μήκος τους ήταν 70,5 m, το πλάτος 6,87 m και το βύθισμα 4,12 m. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 90 m και το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 55 αξιωματικούς και ναύτες.

Στην επιφάνεια ισχύ παρείχαν δύο κινητήρες ντίζελ των 1500 bhp ενώ σε βύθιση το έργο αυτό αναλάμβαναν δύο ηλεκτροκινητήρες των 550 hp. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης στην επιφάνεια ανερχόταν σε 17 kn και σε βύθιση σε 7,7 kn. Η ακτίνα δράσης έφθανε τα 10300 ναυτικά μίλια στην επιφάνεια με ταχύτητα πλεύσης 8 kn και τα 105 ναυτικά μίλια με ταχύτητα 3 kn σε βύθιση.

Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από οκτώ τορπιλοσωλήνες των 533 mm, από τέσσερις σε πλώρη και πρύμνη, ενώ ο συνολικός αριθμός τορπιλών που μπορούσαν να μεταφέρουν ανέρχονταν σε δεκαέξι. Στο κατάστρωμα υπήρχαν επίσης δύο πυροβόλα των 100 mm. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο πολυβόλα Breda των 13,2 mm.

Επιχειρησιακή ιστορία

Η ναυπήγηση του Evangelista Torricelli ξεκίνησε το 1931 στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali Tosi di Taranto στον Τάραντα, καθελκύστηκε στις 27 Μαΐου 1934 και ολοκληρώθηκε αργότερα εντός του έτους αυτού. Στις 22 Νοεβρίου 1936 τορπίλισε το ελαφρύ καταδρομικό των Δημοκρατικών Miguel Cervantes ενώ ήταν αγκυροβολημένο στην Καρθαγένη, προκαλώντας του σοβαρές ζημιές. Απόπειρα επίθεσης στο θωρηκτό των Δημοκρατικών Jaime I απετράπη από το βρετανικό αντιτορπιλικό HMS Glowworm Τη νύχτα 18-19 Ιανουαρίου 1937 βομβάρδισε το λιμάνι της Βαρκελώνης και στις 19 Ιανουαρίου αποπειράθηκε χωρίς επιτυχία να τορπιλίσει το εμπορικό πλοίο SS J. J. Sister στην Ταρραγόνα. Την επομένη παραλίγο να συγκρουσθεί με το εμπορικό SS Cabo Sucratif.

Το Torricelli μεταφέρθηκε στις ναυτικές δυνάμεις των Εθνικιστών τον Απρίλιο του 1937.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 

Υποβρύχια κλάσης Archimede
Galileo Ferraris (υποβρύχιο, 1934)

Το Galileo Ferraris ήταν ένα από τα τέσσερα υποβρύχια κλάσης Archimede που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Διαδραμάτισε ήσσονος σημασίας ρόλο στον Ισπανικό Εμφύλιο στο πλαίσιο της ευρύτερης στρατιωτικής υποστήριξης που παρείχε η Ιταλία στην πλευρά των Εθνικιστών.

Περιγραφή

Τα σκάφη της κλάσης Archimede είχαν μεγαλύτερες διαστάσεις και ενσωμάτωναν διάφορες βελτιώσεις συγκριτικά με τα προγενέστερα της κλάσης Settembrini. Είχαν εκτόπισμα 986 t (970 LT)  στην επιφάνεια και 1259 t (1239 LT) σε βύθιση. Το μήκος τους ήταν 70,5 m, το πλάτος 6,87 m και το βύθισμα 4,12 m. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 90 m και το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 55 αξιωματικούς και ναύτες.

Στην επιφάνεια ισχύ παρείχαν δύο κινητήρες ντίζελ των 1500 bhp ενώ σε βύθιση το έργο αυτό αναλάμβαναν δύο ηλεκτροκινητήρες των 550 hp. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης στην επιφάνεια ανερχόταν σε 17 kn και σε βύθιση σε 7,7 kn. Η ακτίνα δράσης έφθανε τα 10300 ναυτικά μίλια στην επιφάνεια με ταχύτητα πλεύσης 8 kn και τα 105 ναυτικά μίλια με ταχύτητα 3 kn σε βύθιση.

Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από οκτώ τορπιλοσωλήνες των 533 mm, από τέσσερις σε πλώρη και πρύμνη, ενώ ο συνολικός αριθμός τορπιλών που μπορούσαν να μεταφέρουν ανέρχονταν σε δεκαέξι. Στο κατάστρωμα υπήρχαν επίσης δύο πυροβόλα των 100 mm. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο πολυβόλα Breda των 13,2 mm.

Επιχειρησιακή ιστορία

Η ναυπήγηση του Galileo Ferraris ξεκίνησε το 1931 στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali Tosi di Taranto στον Τάραντα, καθελκύστηκε στις 11 Αυγούστου 1934 και ολοκληρώθηκε τον επόμενο χρόνο.

Στις 9 Φεβρουαρίου 1937 βύθισε με δύο τορπίλες το πλοίο SS Navarra στα ανοικτά της Ταρραγόνας. Τον Δεκαπενταύγουστο του ίδιο έτους ακολούθησε η βύθιση του εμπορικού πλοίου SS Ciudad de Cádiz στα ανοικτά της Τενέδου και τρεις ημέρες αργότερα του SS Armuru. Το τελευταίο εξαναγκάστηκε να προσαράξει.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 

Υποβρύχια κλάσης Archimede
Έμιλι Κάρεϊ

Articles with hCards
Articles with hCards
Η Έμιλι Τζοάννα Κάρεϊ  (γεννημένη στις 30 Απριλίου 2003)  είναι Αγγλίδα ηθοποιός και μοντέλο. Αυτήν τη στιγμή,  υποδύεται τη νεαρή Alicent Hightower στη σειρά φαντασίας του HBO House of the Dragon (2022). Έπαιξε επίσης έναν ρόλο στην εφηβική σειρά του BBC iPlayer Get Even (2020) και πολλά άλλα. Η Κάρεϊ ξεκίνησε την καριέρα της ως παιδί ηθοποιός στη σκηνή του Λονδίνου και στη σαπουνόπερα του BBC One Casualty (2014–2017, 2021).

Πριν την Αναγνώριση 
Η Κάρεϊ γεννήθηκε στο Borough of Barnet του Λονδίνου . Η οικογένειά της ασχολείται με το θέατρο. Η Κάρεϊ ήταν μόλις τριών ετών όταν βοηθούσε τη γιαγιά της, που εργαζόταν στην γκαρνταρόμπα του Γουέστ Εντ.  Την ανακάλυψε ένας κινηγός ταλέντων όταν ήταν οκτώ ετών.  Προσκλήθηκε από τον Michael Xavier, τον οποίο γνώρισε μέσω του The Sound of Music, για να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής το Σαββατοκύριακο στο MX Masterclass του, του οποίου είναι πλέον θαμώνας.

Καριέρα 
Η Κάρεϊ ξεκίνησε την καριέρα της το 2013 στην παραγωγή του West End του Shrek The Musical στο Theatre Royal, Drury Lane και ως Marta von Trapp στο βραβείο Olivier - υποψήφια για το The Sound of Music στο Regents Park Open Air Theatre . 

Το επόμενο έτος, η Κάρεϊ εντάχθηκε στο καστ του Casualty ως Grace Beauchamp, έναν ρόλο που θα έπαιζε μέχρι το 2017 και θα επαναλάβει το 2021. Εμφανίστηκε επίσης στο βίντεο για τη διασκευή της Idina Menzel και του Michael Bublé στο " Baby, It's Cold Outside ".  Έπαιξε τη Mary Conan Doyle στο δράμα ITV Houdini &amp; Doyle .   Η Κάρεϊ συμπεριλήφθηκε σε άρθρο της Huffington Post ως ένα από τα πέντε κορυφαία παιδιά αστέρια του 2016. 

Η Carey έκανε το ντεμπούτο της στην ταινία μεγάλου μήκους ως νεαρή Diana Prince (Wonder Woman) στην ταινία Wonder Woman του 2017 της DC Universe .      Ακολούθησε ένας ρόλος ως νεαρή εκδοχή της Λάρα Κροφτ της Αλίσια Βικάντερ στην ταινία Reboot του Tomb Raider του 2018.  Υπέγραψε με την IMG Models το 2019. 

Το 2020, η Κάρεϊ έπαιξε τη Mika Cavanaugh στην εφηβική σειρά του BBC iPlayer Get Even, η οποία διανεμήθηκε διεθνώς στο Netflix, καθώς και την ομότιτλη Αναστασία στην ταινία Anastasia: Once Upon a Time, επίσης στο Netflix.   Έκανε τη φωνή της Άννας Φρανκ και της Μίλα στις ταινίες κινουμένων σχεδίων Where is Anne Frank και Monster Family 2 αντίστοιχα.

Τον Ιούλιο του 2021, ανακοινώθηκε ότι η Κάρεϊ είχε επιλεγεί ως η νεαρή Alicent Hightower (αργότερα υποδύθηκε η Olivia Cooke ) στη σειρά φαντασίας του HBO 2022 House of the Dragon, ένα πρίκουελ του Game Of Thrones και προσαρμογή του συνοδευτικού βιβλίου του George RR Martin Fire and Αίμα .   Υποδύθηκε επίσης την Teen Wendy στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος The Lost Girls της Laurie Fox.

Προσωπική ζωή 
Η Carey προσδιορίζει ως queer  και χρησιμοποιεί το "she/they" ως τις  αντωνυμίες της.  Η Κάρεϊ βοήθησε το Children's Trust να ξεκινήσει την καμπάνια #MyBrave.

Φιλμογραφία

Ταινία

Τηλεόραση

Στάδιο

Σημειώσεις

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Αγγλίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αγγλίδες ηθοποιοί σαπουνόπερας
Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Δράμας 1984–85

Για την περίοδο 1984-85, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δράμας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Δράμας.

Πρωτάθλημα 
Η περίοδος 1984-85 ήταν η 22η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Δράμας.

Η δομή του πρωταθλήματος είναι η εξής:
 Α΄ Κατηγορία
 Β΄ Κατηγορία (2 όμιλοι)
 Γ΄ Κατηγορία (2 όμιλοι)

Α΄ Κατηγορία 
Στην Α΄ Κατηγορία μετείχαν 16 ομάδες.

Βαθμολογία 
{| class="wikitable"
|+
!Θ
!ομάδα
!Αγ
!τέρματα
!Β
|-bgcolor=#BBF3BB 
|1
|Ορφέας Χωριστής
|30
|66-22
|49
|-
|2
|Π.Α.Ο. Ποντίων Νέας Αμισού
|30
|74-45
|41
|-
|3
|Δόξα Πετρούσας
|30
|68-29
|38
|-
|4
|Μέγας Αλέξανδρος Αγίου Αθανασίου
|30
|52-26
|37
|-
|5
|Απόλλων Νέας Σεβάστειας
|30
|54-42
|34
|-
|6
|Α.Ε. Αμπελοκήπων
|30
|41-31
|32
|-
|7
|Ελπίδα Καλού Αγρού
|30
|40-37
|31
|-
|8
|Ποντιακός Αργυρούπολης
|30
|38-57
|29
|-
|9
|Άρης Αμπελακίων
|30
|55-64
|28
|-
|10
|Κεραυνός Μοναστηρακίου
|30
|46-37
|27
|-
|11
|Αβέρωφ Δράμας
|30
|29-49
|27
|-
|12
|Μέγας Αλέξανδρος Ξηροποτάμου
|30
|37-39
|26 (-3)
|-
|13
|Π.Α.Ο. Κεφαλαρίου
|30
|40-54
|26
|-bgcolor=#FFBBBB
|14
|Μαυραετοί Μεγαλοκάμπου
|30
|48-52
|23 (-1)
|-bgcolor=#FFBBBB
|15
|Ηρακλής Μαυροβάτου
|30
|23-63
|17 (-2)
|-bgcolor=#FFBBBB
|16
|Άρης Φτελιάς
|30
|25-116
|5 (-4)
|}
Πηγή ΕΠΣ Δράμας

 Β΄ Κατηγορία 
Στην Β΄ Κατηγορία μετείχαν 28 ομάδες χωρισμένες σε δύο ομίλους.

 Βαθμολογίες 

 1ος όμιλος 

Πηγή ΕΠΣ Δράμας

 2ος όμιλος 

Πηγή ΕΠΣ Δράμας

 Κύπελλο 
Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ακρίτας Νέας Κρώμνης'''.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΕΣ 1984-1985 epsdramas.gr

Ε.Π.Σ. Δράμας
Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1984-1985
Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1984-1985
Lampo (αντιτορπιλικό, 1931)

Το Lampo (ιταλ. «Αστραπή») ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Folgore που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1932 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Περιγραφή

Εξαιρουμένου του πλάτους τους, που είχε ελαττωθεί σε μία ανεπιτυχή απόπειρα να αυξηθεί η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης, τα πλοία της κλάσης Folgore ήταν επί της ουσίας πανομοιότυπα με αυτά της προγενέστερης κλάσης Freccia. Είχαν ολικό μήκος 96,05 m, πλάτος 9,2 m και μέσο βύθισμα 3,3 m το οποίο έφθανε στα 4,3 m με πλήρες φορτίο. Το εκτόπισμά τους ανερχόταν σε 1238 t (1218 LT) με κανονικό (standard) φορτίο και σε 2090 t (2060 LT) με πλήρες. Το πλήρωμα κατά την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 185 αξιωματικούς και ναύτες. Το προωστικό σύστημα μπορούσε να αποδώσει έως και 44000 shp, χάρη στους οποίους μπορούσαν να φθάσουν σε μέγιστη ταχύτητα πλεύσης 30 kn, ενώ κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών έφθασαν και σε πολύ υψηλότερες -της τάξεως των 38-39 kn- αλλά με ελάχιστο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους έφθανε τα 3600 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 12 kn.

Ο κύριος οπλισμός των αντιτορπιλικών της κλάσης αυτής αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm, εκ των οποίων τα δύο ήταν εγκατεστημένα σε πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και τα άλλα δύο σε πύργο πίσω της. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο πυροβόλα των 40 mm και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm. Επίσης υπήρχαν δύο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, διέθεταν εκτοξευτές βομβών βυθού ενώ μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν και 52 νάρκες.

Επιχειρησιακή ιστορία

Η ναυπήγηση του Lampo ξεκίνησε στις εγκαταστάσεις της Officine & Cantieri Partenopei στη Νάπολη στις 30 Ιανουαρίου 1930. Καθελκύστηκε στις 26 Ιουλίου 1931 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 13 Αυγούστου 1932.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αντιτορπιλικά κλάσης Folgore
Baleno (αντιτορπιλικό)

Το Baleno (ιταλ. «αστραπή») ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Folgore που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1932 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Περιγραφή

Εξαιρουμένου του πλάτους τους, που είχε ελαττωθεί σε μία ανεπιτυχή απόπειρα να αυξηθεί η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης, τα πλοία της κλάσης Folgore ήταν επί της ουσίας πανομοιότυπα με αυτά της προγενέστερης κλάσης Freccia. Είχαν ολικό μήκος 96,05 m, πλάτος 9,2 m και μέσο βύθισμα 3,3 m το οποίο έφθανε στα 4,3 m με πλήρες φορτίο. Το εκτόπισμά τους ανερχόταν σε 1238 t (1218 LT) με κανονικό (standard) φορτίο και σε 2090 t (2060 LT) με πλήρες. Το πλήρωμα κατά την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 185 αξιωματικούς και ναύτες. Το προωστικό σύστημα μπορούσε να αποδώσει έως και 44000 shp, χάρη στους οποίους μπορούσαν να φθάσουν σε μέγιστη ταχύτητα πλεύσης 30 kn, ενώ κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών έφθασαν και σε πολύ υψηλότερες -της τάξεως των 38-39 kn- αλλά με ελάχιστο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους έφθανε τα 3600 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 12 kn.

Ο κύριος οπλισμός των αντιτορπιλικών της κλάσης αυτής αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm, εκ των οποίων τα δύο ήταν εγκατεστημένα σε πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και τα άλλα δύο σε πύργο πίσω της. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο πυροβόλα των 40 mm και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm. Επίσης υπήρχαν δύο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, διέθεταν εκτοξευτές βομβών βυθού ενώ μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν και 52 νάρκες.

Επιχειρησιακή ιστορία

Το Baleno ναυπηγήθηκε στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali del Quarnaro στην πόλη Φιούμε. Οι εργασίες ξεκίνησαν την 1η Οκτωβρίου 1929, καθελκύστηκε στις 22 Μαρτίου 1931 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 15 Ιουνίου 1932.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Αντιτορπιλικά κλάσης Folgore
Θεωρία εκτίμησης

Η θεωρία εκτίμησης (ή θεωρία αξιολόγησης) είναι θεωρία της ψυχολογίας που υποστηρίζει ότι τα συναισθήματα των ανθρώπων εξάγονται από τις αξιολογήσεις-εκτιμήσεις των διαφόρων γεγονότων, τα οποία προκαλούν συγκεκριμένες αντιδράσεις σε διαφορετικούς ανθρώπους. Ουσιαστικά, η εκτίμησή ενός ανθρώπου για μια κατάσταση προκαλεί συναισθηματική ανταπόκριση, η οποία θα βασίζεται σε αυτήν την εκτίμηση.  Ένα παράδειγμα αυτού: έστω ότι κάποιος πάει σε ένα πρώτο ραντεβού . Εάν το ραντεβού εκληφθεί ως επιτυχία, μπορεί κάποιος να αισθανθεί ευτυχία, χαρά, ίλιγγο, ενθουσιασμό ή/και προσμονή, επειδή έχει εκτιμηθεί ως ένα γεγονός με πιθανές θετικές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις, π.χ. έναρξη μιας νέας σχέσης, αρραβώνα ή ακόμα και γάμο. Από την άλλη, εάν το ραντεβού εκληφθεί αρνητικά, τότε τα συναισθήματα του ατόμου, ως αποτέλεσμα, μπορεί να περιλαμβάνουν κατάθλιψη, λύπη, κενό ή φόβο. (Scherer et al., 2001)  

Η αντίληψη και η κατανόηση της συναισθηματικής αντίδρασης άλλων ανθρώπων καθίσταται επίσης σημαντική για μελλοντικές αξιολογήσεις. Σημαντική πτυχή της θεωρίας εκτίμησης είναι ότι εξηγεί την ύπαρξη διαφορετικών συναισθηματικών αντιδράσεων για το ίδιο γεγονός από άτομο σε άτομο. 

Οι θεωρία αξιολόγησης του συναισθήματος είναι θεωρία που υποστηρίζει ότι τα συναισθήματα προκύπτουν από τις ερμηνείες και τις εξηγήσεις των ανθρώπων για τις περιστάσεις τους, ακόμη και απουσία σωματικής (οργανικής) διέγερσης (Aronson, 2005).  Ελλείψει σωματικής διέγερσης, καθένας από εμάς αποφασίζει πώς να νιώσει για μια κατάσταση αφού έχει ερμηνεύσει και εξηγήσει τα φαινόμενα που θα του προκαλέσουν τη συναισθηματική ανταπόκριση. Έτσι η αλληλουχία των γεγονότων είναι η εξής: γεγονός, ανάλυση και ταυτόχρονα συνύπαρξη διέγερσης και συναισθήματος.

Υπάρχουν δύο βασικές προσεγγίσεις. Η δομική προσέγγιση και το μοντέλο διαδικασίας. Αυτά τα μοντέλα παρέχουν μια εξήγηση για την αξιολόγηση των συναισθημάτων και εξηγούν με διαφορετικούς τρόπους πώς μπορούν να αναπτυχθούν τα συναισθήματα.
 
Οι κοινωνικοί ψυχολόγοι έχουν χρησιμοποιήσει τη θεωρία εκτίμησης/αξιολόγησης για να εξηγήσουν και να προβλέψουν μηχανισμούς άμυνας και μοτίβα συναισθηματικότητας των ανθρώπων. Αντίθετα, για παράδειγμα, η ψυχολογία της προσωπικότητας μελετά τα συναισθήματα ως συνάρτηση της προσωπικότητας ενός ατόμου και επομένως δεν λαμβάνει υπόψη την αξιολόγηση ή τη γνωστική απόκριση του ατόμου σε μια κατάσταση. 

Αμφίβολο σημείο γύρω από αυτή τη θεωρία είναι το γεγονός ότι, σύμφωνα με αντιτιθέμενες θεωρίες, τα συναισθήματα δεν μπορούν να συμβούν χωρίς σωματική διέγερση.

Παραπομπές
Επταρχία

Η Επταρχία είναι το συλλογικό όνομα που αποδίδεται στα επτά μικρά βασίλεια των Αγγλοσαξόνων που εμφανίστηκαν από το τέλος της Ρωμαϊκής κυριαρχίας (410 μ.Χ.) και την αρχή της Αγγλοσαξονικής εγκατάστασης στην Βρετανία (450 μ.Χ.) μέχρι την παγίωση των τεσσάρων ισχυρότερων βασιλείων της Μερκίας, της Νορθουμβρίας, του Ουέσσεξ και της Ανατολικής Αγγλίας τον 9ο αιώνα και την μετέπειτα ενοποίησή τους.

Με την ονομασία Αγγλοσάξονες αποκαλούνται τα τρία γερμανικά φύλα που ξεκίνησαν από περιοχές της σημερινής Γερμανίας και Δανίας και εποίκησαν τα Βρετανικά Νησιά κατά το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα μ.Χ. Το φύλο των Άγγλων εγκαταστάθηκε βορειοανατολικά και κεντρικά της Βρετανίας, όπου αργότερα προέκυψαν τα βασίλεια της Μερκίας, της Νορθουμβρίας και της Ανατολικής Αγγλίας. Οι Σάξονες εγκαταστάθηκαν νότια της νήσου, όπου δημιουργήθηκαν τα βασίλεια του Ουέσσεξ, Σάσσεξ και Έσσεξ. Οι Γιούτοι κατέλαβαν το νοτιοανατολικό άκρο του νησιού, το οποίο θα εξελιχθεί στο βασίλειο του Κεντ. Τα επτά αυτά βασίλεια συναποτέλεσαν την Αγγλοσαξονική Επταρχία. 

Κατά την διάρκεια των τεσσάρων αιώνων της Επταρχίας ο αριθμός των βασιλείων και των υποδιαιρέσεών τους μεταβαλλόταν, καθώς οι βασιλείς ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για υπερίσχυση. Σε κάποια περίοδο της ιστορίας τους τα βασίλεια του Έσσεξ, Σάσσεξ και Κεντ βρέθηκαν υπό τον έλεγχο γειτονικών τους βασιλείων. Η αποδυνάμωση της Επταρχίας οδήγησε στην σταδιακή ενοποίηση των Αγγλοσαξονικών βασιλείων και στην δημιουργία του Βασιλείου της Αγγλίας.  Η διαδικασία της ενοποίησης ξεκίνησε από τον 9ο αιώνα με τον Εγβέρτο του Ουέσσεξ να γίνεται βασιλιάς των Άγγλων το 829 μ.Χ. και με την Αγγλική ενοποίηση υπό τον Αλφρέδο τον Μέγα (871 - 899 μ.Χ.) εναντίον των Βίκινγκ. Η πολιτική ενοποίηση της Αγγλίας ολοκληρώθηκε τον 10ο αιώνα με τον βασιλιά Έθελσταν να γίνεται ο πρώτος βασιλιάς της Αγγλίας το 927 μ.Χ. 

Η ιστοριογραφική παράδοση των επτά βασιλείων ανάγεται στο βιβλίο Historia Anglorum του 12ου αιώνα, ενώ ο όρος Επταρχία πρωτοσυναντάται τον 16ο αιώνα.

Παραπομπές 

Αγγλοσαξονική Αγγλία
Ιωάννης Παπαϊωάννου (σκακιστής)

Ο Ιωάννης Παπαϊωάννου (20 Απριλίου 1976) είναι Έλληνας διεθνής γκρανμαίτρ στο σκάκι. Είναι τέσσερις φορές πρωταθλητής Ελλάδας στο σκάκι.

Ο Παπαϊωάννου κέρδισε τον τίτλο του γκρανμάστερ το 1998. Κατέκτησε το ελληνικό πρωτάθλημα σκακιού το 1997, το 1998, το 1999 και το 2007. Είναι ο Νο. 1 σε κατάταξη Έλληνας παίκτης μέχρι στιγμής.

Παραπομπές 

Έλληνες σκακιστές
Αγγλοσαξονικός εποικισμός της Βρετανίας

Ο Αγγλοσαξονικός εποικισμός της Βρετανίας είναι η διαδικασία που έλαβε χώρα τον 5ο αιώνα μ.Χ. και μετέτρεψε την γλώσσα και τον πολιτισμό της περιοχής των Αγγλοσαξονικών εγκαταστάσεων από Ρωμαιο-Βρετανικό σε Γερμανικό. Μετά τον εποικισμό οι ομιλητές των γερμανικών γλωσσών της Βρετανίας, αρχικά ετερόκλητα γερμανικά φύλα (Άγγλοι, Σάξονες, Γιούτοι) θα αναπτύξουν μια κοινή πολιτισμική ταυτότητα ως Αγγλοσάξονες μέσω της επαφής μεταξύ τους και με τους ιθαγενείς Βρετανούς. Το κελτικό φύλο των Βρετανών θα αφομοιωθεί σταδιακά στον Αγγλοσαξονικό πληθυσμό υιοθετώντας τον πολιτισμό του. Η διαδικασία της ομογενοποίησης των πληθυσμών και η δημιουργία του Αγγλικού έθνους συντελείται κατά την Αγγλοσαξονική περίοδο της Βρετανίας που ξεκινά μετά το τέλος της Ρωμαϊκής κυριαρχίας (410) και την είσοδο των Γερμανικών φύλων (450)

Κατά την Αγγλοσαξονική περίοδο μετά τον εποικισμό της Βρετανίας θα λάβει χώρα η εγκαθίδρυση των Αγγλοσαξονικών βασιλείων (Επταρχία) κατά τον 5ο και 6ο αιώνα, ο εκχριστιανισμός των Άγγλων κατά τον 7ο αιώνα, οι επιδρομές των Βίκινγκ και η ηγεμονία του Ουέσσεξ, η οποία θα οδηγήσει στην ενοποίηση των Άγγλων και την άνοδο του Βασιλείου της Αγγλίας τον 9ο και 10ο αιώνα.  Η περίοδος θα λήξει με την Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας από τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή, δούκα της Νορμανδίας το 1066.

Εθνολογική σύσταση 

Οι ελάχιστες πηγές της εποχής κάνουν λόγο για εχθρότητα μεταξύ των ιθαγενών και των εποίκων, ενώ υπάρχουν ελάχιστα σαφή στοιχεία για οποιαδήποτε σημαντική επιρροή των Βρετανικών κελτικών γλωσσών ή της Βρετανικής Λατινικής στην Παλαιο-Αγγλική γλώσσα. Αυτοί οι παράγοντες υποδηλώνουν μια μαζική εισροή γερμανόφωνων λαών. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η οποία επικρατούσε έως τα τέλη του 20ου αιώνα, μεγάλο μέρος των ιθαγενών κατοίκων του νησιού είχε εκλείψει μετά τον εποικισμό. Αν αυτή η παραδοσιακή άποψη ήταν ορθή, το Αγγλικό έθνος θα είχε προέλθει σε μεγάλο βαθμό από τους Γερμανούς μετανάστες.

Μια άλλη άποψη, δημοφιλέστερη μεταξύ των μελετητών του 21ου αιώνα, προτάσσει ότι οι Γερμανοί μετανάστες ήταν πιθανώς μια μικρή ελίτ πολεμιστών. Αυτή η υπόθεση υποδηλώνει πως οι έποικοι κατάφεραν να εδραιώσουν πολιτική και κοινωνική κυριαρχία στο νησί, πράγμα που οδήγησε στην σταδιακή πολιτισμική αφομοίωση των ιθαγενών. Παράλληλα, αρχαιολογικές ενδείξεις φανερώνουν πως τα πρότυπα των οικισμών και η χρήση γης δεν διαφέρουν αρκετά από το Ρωμαιο-Βρετανικό παρελθόν. Αυτή η υπόθεση προβλέπει ότι ο πληθυσμός της Αγγλοσαξονικής περιόδου προήλθε σε σημαντικό βαθμό από παλαιότερο Βρετανικό και Ρωμαϊκό πληθυσμό του νησιού.

Πιο πρόσφατες γενετικές μελέτες φαίνεται να υποστηρίζουν την άποψη ότι οι γερμανόφωνοι έποικοι, παρότι συνεισέφεραν σημαντικά στην τρέχουσα εθνολογική σύσταση του Αγγλικού έθνους, δεν αντικατέστησαν πλήρως τον προϋπάρχοντα Βρετανικό πληθυσμό.

Παραπομπές 

Αγγλοσαξονική Αγγλία
Jugoton

Η Jugoton (Γιουγκοτον) ήταν η μεγαλύτερη δισκογραφική εταιρεία στην πρώην Γιουγκοσλαβία με έδρα το Ζάγκρεμπ της ΣΔ Κροατίας .

Ιστορία 
Η Jugoton ιδρύθηκε το 1947. Η εταιρεία εξέδωσε μερικούς από τους σημαντικότερους δίσκους της Γιουγκοσλαβικής ποπ και ροκ. Επιπλέον, η εταιρεία διέθετε ένα εκτεταμένο δίκτυο δισκοπωλείων σε ολόκληρη την Γιουγκοσλαβία.

Μετά την έναρξη της διαδικασίας διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, η εταιρεία άλλαξε το όνομά της σε Croatia Records το 1991.

Καλλιτέχνες 
Η εταιρεία είχε στο ενεργητικό της μερικούς από τους σημαντικότερους τραγουδιστές της ποπ και ροκ στη Γιουγκοσλαβία. Μερικοί από τους καλλιτέχνες που είχαν υπογράψει με την Jugoton περιλαμβάνουν τους:

 Ζντράβκο Τσόλιτς
 Ζέλικο Μπεμπέκ
 Τζόρτζε Μπαλάσεβιτς
 Νέντα Ουκράντεν
 Κεμάλ Μοντένο
 Μπόρα Ντόρντεβιτς
 Γκόραν Μπρέγκοβιτς

Ο Jugoton κυκλοφόρησε επίσης το επιδραστικό συλλογικό άλμπουμ Paket aranžman. Πολλοί καλλιτέχνες που εκπροσώπησαν τη Γιουγκοσλαβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision υπέγραψαν με τη Jugoton, συμπεριλαμβανομένων των Riva που έφεραν την μοναδική νίκη για τη Γιουγκοσλαβία στο διαγωνισμό το 1989.

Όπως και άλλες γιουγκοσλαβικές δισκογραφικές, η Jugoton είχε τα δικαιώματα έκδοσης των δίσκων πολλών ξένων μουσικών.

Κληρονομιά

Γιουγκονοσταλγία 

Η Jugoton, σαν σημαντική γιουγκοσλαβική εταιρεία στο χώρο της μουσικής, αποτελεί ένα από τα θέματα της νοσταλγίας για τη Γιουγκοσλαβία. 

Για παράδειγμα, υπάρχει ένας ομώνυμος διαδικτυακός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός που εξυπηρετεί την γιουγκοσλαβική διασπορά στη Βιέννη της Αυστρίας .  Ο σταθμός παίζει μουσική από την πρώην Γιουγκοσλαβία, αλλά και από όλες τις σύγχρονες χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, παίζοντας κυρίως μουσική των ειδών ποπ, ροκ και φολκ. Ο σταθμός πάντως παίζει και τραγούδια από τραγουδιστές που δεν είχαν υπογράψει με την Γιουγκοτόν.

Παραπομπές

εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος της Croatia Records

Δισκογραφική Εταιρία
Magazin

Magazin είναι ένα κροατικό και γιουγκοσλαβικό ποπ συγκρότημα από το Σπλιτ. Το συγκρότημα εκπροσώπησε  την Κροατία το 1995 στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision με το τραγούδι Nostalgia (Νοσταλγια).

Ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1970, το συγκρότημα άρχισε γρήγορα να τραβάει την προσοχή στα τοπικά μουσικά φεστιβάλ με τα τραγούδια του εμπνευσμένα από τη λαϊκή μουσική της Δαλματίας. Η σταδιακή άνοδος συνεχίστηκε τη δεκαετία του 1980 με μια σειρά από νίκες σε διάσημα φεστιβάλ.

Κατά τη δεκαετία του 1980, το συγκρότημα έφτασε στο απόγειο της δημοτικότητάς του ποτέ, με επικεφαλής τη Λιλιάνα Νικόλοφσκα. Εκείνη την εποχή, συμμετείχαν σε πολλά φεστιβάλ, κέρδισαν πολλά βραβεία και ήταν το πιο δημοφιλές ποπ συγκρότημα της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Υπήρχαν πλατινένιοι και διαμαντένιοι δίσκοι που ηχογραφήθηκαν για το Jugoton, καθώς και επιτυχίες όπως Oko moje sanjivo (Το ονειροπόλο μου μάτι), Put putujem (Ταξιδεύω), Tri sam ti zime šaptala ime (Τρεις χειμώνες ψιθύρισα το όνομά σου), Tamara (Ταμαρα) και πολλές άλλες. το 1990 Η Νικολοωσκα αποχωρεί από την ομάδα και η δημοτικότητά τους μειώνεται.

Ωστόσο, το ζενίθ έφτασε τη δεκαετία του 1990 όταν η Ντανιέλα Μαρτίνοβιτς έγινε η τραγουδίστρια του γκρουπ. Ο αρχηγός του γκρουπ, Τονςι Ηυλις, άρχισε να εισάγει στοιχεία λαϊκής μουσικής από άλλες πρώην Γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες στα τραγούδια του και συχνά δέχτηκε επίθεση για προώθηση τουρμπο φολκ στην Κροατία. Αυτό δεν ενόχλησε πολύ το κοινό και το Μαγαζιν έγινε το πιο δημοφιλές και επιδραστικό μουσικό συγκρότημα στην Κροατία.

Η Ελενα Ροζγα, μια νεαρή μπαλαρίνα από το Σπλιτ, εντάχθηκε στην ομάδα το 1996. Μετά από 5 επιτυχημένους δίσκους, το 2006 η Ελενα αποχώρησε από το συγκρότημα αλλά έπαιξε με το Magazin στη Ντόρα με το τραγούδι Oprosti mala (Συγγνώμη μικρούλα). Μετά από αυτήν, σήμα κατατεθέν αυτής της ομάδας έγινε η Ιβάνα Κόβατς, η κόρη του Μισηο Κόβατς.

Μαζί με το τραγούδι Čija sam kada tvoja nisam από (Ποιανού είμαι όταν δεν είμαι δικός σου) το Φεστιβάλ του Σπλιτ το 2007, δημιουργήθηκαν σύντομα άλλα τρία νέα κομμάτια: Dva bora (Δύο ρυτίδες), Neću plakat' namjerno (Δεν θα κλάψω επίτηδες) και Anđele (Αγγελος), τα οποία είναι αρκετά διαφορετικά από τη δουλειά αυτού του γκρουπ στο παρελθόν 10 χρόνια.

Μέλη ομάδας

Τρέχοντα μέλη 

 Ζέλικο Μπάριτσιτς (1979—) — κιθαρίστας
 Νέναντ Βεσάνοβιτς (1979—) — μπασίστας
 Αντρέα Σηυσηνιαρα (2010—) — τραγουδιστής

Πρώην μέλη 

 Ιγκόρ Μπιότσιτς (1979-1979) — μπασίστας
 Ζόραν Μαρίνκοβιτς (1979-1984)
 Μιρο Σρνκο (1979-1979) — πληκτρολόγος
 Μαιδα Σηολετιτς (1979-1982) — τραγουδίστρια
 Μαρια Κυζμιτς (1982-1983) — τραγουδίστρια
 Λιλιάνα Νικόλοφσκα (1982-1990) — τραγουδίστρια
 Άντε Μίλετιτς (1984—? ) — ντράμερ
 Ντανιέλα Μαρτίνοβιτς (1990-1996) — τραγουδίστρια
 Γελένα Ροζγα (1996-2006) — τραγουδίστρια
 Τόντσι Χούλιτς (1979—2014) — keyboardist
 Ιβάνα Κόβατς (2006-2010) — τραγουδίστρια

βιβλιογραφικές αναφορές

Βιβλιογραφία

εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 
Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Κροατία
Κωνσταντίνος Λ. Γεωργόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος (1913-2004) του Λεωνίδα, ήταν Έλληνας νομομαθής, δημοσιογράφος και συγγραφέας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολήθηκε με το συνταγματικό δίκαιο.
Το 1934 εξέδωσε τη διδακτορική διατριβη "Χάρις και Αμνηστία".
Συνέγραψε πολλά βιβλία, όπως το "Επίτιμο Συνταγματικό Δίκαιο". 

Απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών τον Ιούνιο του 2004 και κηδεύτηκε στις 25 Ιουνίου 2004 από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Παραπομπές 

Γεωργοπουλος
Γκόρνα Γκορίτσα

Η Γκόρνα Γκορίτσα (, σλαβομακεδονικά/βουλγαρικά: Горна Горица), προηγουμένως επίσημα γνωστή ως Γκορίτσε ε Μάντε (αλβανικά: Goricë e Madhe), είναι χωριό στον Δήμο Πουστέτς, που αναγνωρίζεται επίσημα ως σλαβομακεδονική μειονοτική ζώνη, στο Νομό Κορυτσάς της Αλβανίας. Βρίσκεται δυτικά της λίμνης Πρέσπας και του χωριού Καλλαμά και βορειοδυτικά του χωριού Ντόλνα Γκορίτσα. Το χωριό αποτελείται από Βορειομακεδόνες, που αποτελούν μέρος της μεγαλύτερης βορειομακεδονικής μειονότητας στην Αλβανία. Σύμφωνα με βουλγαρικές πηγές, συμπεριλαμβανομένης της έρευνας ενός Βούλγαρου επιστήμονα από την Αλβανία, οι ντόπιοι κάτοικοι είναι Βούλγαροι.

Ιστορία 
Η Γκόρνα Γκορίτσα είναι μια προτεινόμενη τοποθεσία μιας οχυρωμένης πόλης που ονομάζεται Πήλιο, της αρχαίας ελληνικής φυλής των Δασσαρήτων. Η τοποθεσία αργότερα έγινε αρχαίο μακεδονικό φρούριο.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, το χωριό περιήλθε στη Βουλγαρική Εξαρχία. Σύμφωνα με την εξαρχία, το χωριό είχε τότε 33 σπίτια και 404 Χριστιανούς Ορθόδοξους κατοίκους. Η έρευνα «La Macédoine et sa Population Chrétienne» του Ντίμιταρ Μάσεφ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το χωριό είχε 360 Βούλγαρους Εξαρχικούς κατοίκους το 1905.

Το 2013, η επίσημη ονομασία του χωριού άλλαξε από Γκορίτσε ε Μάντε σε Γκρόνα Γκορίτσε.

Παραπομπές 

Χωριά της Αλβανίας
Χαονία
Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Αλβανία
Συνοριακές διελεύσεις Αλβανίας-Βόρειας Μακεδονίας
Σαν Ραμόν ντε λα Νουέβα Οράν

Το Σαν Ραμόν ντε λα Νουέβα Οράν (, συνήθως αναφέρεται απλά ως Οράν, Orán) είναι πόλη στη βορειοδυτική επαρχία Σάλτα της Αργεντινής, περίπου 270 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της επαρχίας, Σάλτα. Αποτελεί την έδρα του νομού Οράν και έχει 76.070 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010, γεγονός που την καθιστά τη δεύτερη πολυπληθέστερη στην επαρχία.

Το Οράν είναι έδρα μιας καθολικής επισκοπής και περιφερειακό κέντρο του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σάλτα. Συνδέεται με άλλες πόλεις της περιοχής μέσω της Εθνικής Οδού 50 πλησίον της Εθνικής Οδού 34. Η αεροπορική κυκλοφορία προς την πρωτεύουσα της επαρχίας εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Οράν .

Ιστορία 
Η πόλη ιδρύθηκε στις 31 Αυγούστου 1794 από τον Ισπανό στρατιωτικό και κυβερνήτη της Σάλτα, Ραμόν Γκαρσία ντε Λεόν ι Πιζάρο, ο οποίος έδωσε στον οικισμό το όνομα του Αγίου Ραϊμόνδου Νονάτου (ανήμερα της γιορτής του Αγίου) και της γενέτειράς του, της πόλης Οράν (στη σημερινή Αλγερία).

Οικονομία 
Το Οράν είναι το κέντρο μιας σημαντικής αγροτοβιομηχανικής περιοχής όπου παράγονται διάφορα προϊόντα: ζαχαροκάλαμο, με το μεγαλύτερο μέρος του προϊόντος να πηγαίνει στην παραγωγή ζάχαρης στο ζαχαρουργείο Tabacal, εσπεριδοειδή (κυρίως πορτοκάλια και γκρέιπφρουτ), που χρησιμοποιούνται κυρίως για την παραγωγή συμπυκνωμένου χυμού για την εταιρεία φρούτων Zenta, η οποία πωλεί επίσης ολόκληρα, φυσικά φρούτα. Σε αυτά περιλαμβάνονται πιπεριές, μπανάνες, τσεριμόγια, παπάγια και μάνγκο. Όλα αυτά καλλιεργούνται επίσης στο Οράν. Ο καφές παραγόταν επίσης στην περιοχή, αν και με σχετικά μικρή παραγωγή, μέχρι που τον εκμεταλλεύτηκε η εταιρεία Salta Café.

Η σόγια είναι ένα από τα σημαντικότερα παραγόμενα γεωργικά προϊόντα. Στο νομό του Οράν υπάρχει η μεγαλύτερη παραγωγή φασολιών στη χώρα. Πρόσφατα ενσωματώθηκε η παραγωγή σόγιας, μαζί με τη διαρκή παραγωγή ζαχαροκάλαμου και καλαμποκιού, για την παραγωγή βιοκαυσίμων, κυρίως για αγροτοβιομηχανική χρήση, σε μεγάλο βαθμό λόγω της ανεπάρκειας στην προμήθεια πετρελαίου κίνησης στη συγκεκριμένη περιοχή.

Φυσικά περιβάλλεται από οικοτονικά δάση: ανάμεσα στις ζούγκλες της Γιούνγκας και τα τροπικά δάση του Τσάκο, το περιβάλλον του Οράν ήταν και είναι μια σημαντική δασική περιοχή για τη βιομηχανία ξυλείας.

Η κτηνοτροφία διαδραματίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην οικονομία. Ιστορικά, η πόλη του Οράν αποτελούσε ενδιάμεσο σταθμό στη διαδρομή των βοοειδών και των αλόγων προς τη Βολιβία.

Κλίμα 
Το Οράν έχει υγρό υποτροπικό κλίμα με σαφή ξηρή περίοδο (Κέππεν: Cwa). Στην περιφερειακή ταξινόμηση ορίζεται ως «τροπικό σεράνο» από τη δυτικοανατολική μετάβαση των Άνδεων στις βόρειες πεδιάδες της χώρας. Με ζεστά, βροχερά καλοκαίρια και ήπιους, ξηρούς χειμώνες.

Γνωστοί κάτοικοι 

 Μαρσέλο Μενδιέτα (γεν. 1937), Αργεντινός δημοσιογράφος

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Πόλεις της Αργεντινής
Alfredo Oriani (αντιτορπιλικό)

Το Alfredo Oriani ήταν το πρώτο από τα τέσσερα αντιτορπιλικά της ομώνυμης κλάσης που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1937 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της ναυμαχίας του Ταινάρου και της επίθεσης ενάντια στις νηοπομπές της επιχείρησης Harpoon. Μεταπολεμικά δόθηκε στο Γαλλικό Ναυτικό ως πολεμική αποζημίωση και παρέμεινε επιχειρησιακό ως D'Estaing μέχρι το 1954.

Περιγραφή

Σχεδιαστικά η κλάση Oriani δεν ήταν παρά μια βελτιωμένη σε ορισμένα σημεία εκδοχή της προγενέστερης κλάσης Maestrale. Είχαν ολικό μήκος 106,7 m, πλάτος 10,15 m και μέσο βύθισμα 3,15 m το οποίο έφθανε στα 4,3 m με πλήρες φορτίο. Το εκτόπισμά τους έφθανε τους 1700–1750 t (1670–1720 LT) με κανονικό φορτίο και τους 2400–2450 t (2360–2410 LT). Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου ανερχόταν σε 206 αξιωματικούς και ναύτες.

Το προωστικό σύστημα απέδιδε έως και 48000 shp και μπορούσαν να φθάσουν σε ταχύτητες της τάξεως των 32-33 kn σε πραγματικές συνθήκες. Κατά τις θαλάσσιες δοκιμές είχαν φθάσει και τους 38-39 kn, όμως με πολύ περιορισμένο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους ήταν περίπου 2600-2800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn και 690 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 33 kn.

Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε ένα πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και έναν πίσω από αυτήν. Διέθεταν επίσης δύο πυροβόλα των 120 mm που έβαλαν βλήματα φωτισμού/ανάδειξης στόχων (star-shells) καθώς και έξι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Αντιαεροπορική κάλυψη παρείχαν τέσσερα πολυβόλα των 13,2 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, τα αντιτορπιλικά της κλάσης αυτής είχαν δύο εκτοξευτές βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 56 νάρκες.

Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Alfredo Oriani άρχισε την 28η Οκτωβρίου 1935 στις εγκαταστάσεις της Cantiere navale fratelli Orlando (OTO) στο Λιβόρνο, καθελκύστηκε στις 30 Ιουλίου 1936 και ολοκληρώθηκε στις 15 Ιουλίου 1937.

Εντάχθηκε στον 9ο Στολίσκο Αντιτορπιλικών, όπως και τα αδελφά πλοία Vittorio Alfieri, Giosue Carducci και Vicenzo Gioberti. Έλάβε μέρος στη Ναυμαχία του Ταινάρου όπου δέχτηκε σοβαρότατα πλήγματα από το βρετανικό θωρηκτό HMS Warspite αλλά κατάφερε να επιστρέψει στη βάση του. Επίσης ήταν ένα από τα σκάφη της ιταλικής δύναμης αντιτορπιλικών και καταδρομικών που αναχαίτισαν τις συμμαχικές νηοπομπές της επιχείρησης Harpoon στις 15 Ιουνίου 1942. Στην εμπλοκή αυτή το Oriani έπληξε το αντιτορπιλικό HMS Bedouin και από κοινού με το αντιτορπιλικό Ascari και τα καταδρομικά Raimondo Montecuccoli και Eugenio di Savoia βύθισαν το ήδη λαβωμένο πετρελαιοφόρο Kentucky καθώς και το εμπορικό Burdwan. Μάλιστα το Oriani τορπίλισε το 
Kentucky προκειμένου να διασφαλισθεί η βύθισή του.

Το 1943, όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε, το Oriani απέπλευσε από τη Λα Σπέτσια και έφθασε στη Μάλτα για να παραδοθεί στις συμμαχικές δυνάμεις. Δόθηκε ως πολεμική αποζημίωση στο Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό και παρέμεινε στην ενεργό δράση ως D'Estaing μέχρι το 1954.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Αντιτορπιλικά κλάσης Oriani
Μιχάλης Γελασάκης

Ο Μιχάλης Γελασάκης υπήρξε ιδρυτής και διευθυντής σύνταξης της διαδικτυακής μουσικής εφημερίδας Μusicpaper.gr (2010-2021). Από το 2018 εργάζεται ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7 της ΕΡΑ και ως εκφωνητής σε διαφημιστικά σποτ.

Έχει γράψει το βιβλίο – έρευνα «Νίκος Καββαδίας – ο αρμενιστής ποιητής» (Άγρα, 2018) και συνυπογράφει την ειδική έκδοση έρευνας (ΕΦΥΝ, 2022) όπου παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ύστερα από 100 χρόνια η σατυρική εφημερίδα "Γάμπα" που εξέδιδε ο Κώστας Καρυωτάκης με τον Άγη Λεβέντη, το 1919.

Τα πρώτα του τραγούδια στη δισκογραφία ηχογραφήθηκαν με τον Μανώλη Μητσιά στο δίσκο "Ένα τσιγάρο κι ένας ψεύτης" (Legend, 2008) ύστερα από πρόταση του παραγωγού Νίκου Γ. Μακράκη. Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει ο Διονύσης Τσακνής, η Μαρία Παπαγεωργίου, η Ρίτα Αντωνοπούλου, η Μαρία Βουμβάκη, η Βικτωρία Ταγκούλη, κ.ά.

Ραδιοφωνικές εκπομπές 
Οι πρώτες ραδιοφωνικές του εκπομπές ήταν στον ραδιοφωνικό σταθμό "Studio 19, 1019", στο Ηράκλειο Κρήτης το 2003, ενώ ήταν ακόμα μαθητής. Ο τίτλος της εκπομπής του "Αδέσποτες Νότες" παρέμεινε και στις εκπομπές που έκανε στον ραδιοφωνικό σταθμό "Δίφωνο 96.6", όπου διετέλεσε και διευθυντής προγράμματος και στον "Βήμα fm 99,5", όπου εργαζόταν και ως μουσικός επιμελητής. Από το 2018 κάνει καθημερινά εκπομπές στο "Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7" της Ελληνικής Ραδιοφωνίας με τον ίδιο τίτλο. 

Από το 2003 έχει κάνει πάνω από 200 ραδιοφωνικές συνεντεύξεις και δεκάδες αφιερώματα παρουσιάζοντας σημαντικά στοιχεία έρευνας.

Νίκος Καββαδίας - Ο αρμενιστής ποιητής (Άγρα, 2018) 
 

Το βιβλίο-έρευνα  ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο λογοτεχνίας (2019). Κέρδισε το βραβείο αναγνωστών στον διαγωνισμό βιβλίου της Athens Voice και την ίδια χρονιά μπήκε στη βραχεία λίστα των βραβείων βιβλίου Public.

Παραπομπές
Ανδριάκη

Η Ανδριάκη ή Ανδριάκα ή Ανδριακή () ήταν αρχαία πόλη και λιμάνι της αρχαίας πόλης των Μύρων της Λυκίας. Βρίσκεται στη σημερινή επαρχία Demre της Αττάλειας.

Η περιοχή διαθέτει μουσείο, το οποίο ήταν στην αρχαιότητα σιταποθήκη.

Ιστορία 
Η Ανδριάκη (ή Ανδριακή) αναφέρεται από τον Πτολεμαίο. Και ο Πλίνιος την αναφέρει ως Andriaca civitas, Myra (εδ. 27).

Ο Αππιανός ( π.Χ. iv. 82) λέει ότι το 42 π.Χ. ο Λεντούλος στάλθηκε από τον Βρούτο, για να μαζέψει χρήματα και έσπασε την αλυσίδα, που υπερασπιζόταν την είσοδο του λιμανιού και ανέβηκε τον ποταμό στα Μύρα.

Η Ανδριάκη είναι ξεκάθαρα το λιμάνι στο μικρό ποτάμι στο οποίο βρισκόταν η πόλη Μύρα, 20 στάδια πιο πάνω. ( Στράβων. σελ. 666. ) Πρέπει να ήταν στην Ανδριάκη, όπως παρατηρεί ο Κράμερ, όπου ο Άγιος Παύλος και οι σύντροφοί του αιχμάλωτοι επιβιβάστηκαν στο αλεξανδρινό πλοίο, που ταξίδευε για την Ιταλία. (Πράξεις των Αποστόλων, xxvii. 5, 6.)

Η περιοχή 
Η πιο διάσημη περίοδος της Ανδριάκης υπήρξε επί αυτοκράτορα Αδριανού (117-138). Την περίοδο αυτή κατασκευάστηκαν η σιταποθήκη (τώρα Μουσείο των Πολιτισμών της Λυκίας) και η κατασκευή εμπορικής αγοράς/πλακώματος στην ανατολική πλευρά της. Η ανακάλυψη επιγραφών, που γράφτηκαν προς τιμή του Κωνσταντίνου Β', του Ιουλιανού και του Ουάλη έδειξε ότι η Ανδριακή πέτυχε να διατηρήσει τη σημασία της και σε μεταγενέστερες περιόδους (4ος αιώνας μ.Χ.).

Το Μουσείο των Πολιτισμών της Λυκίας αποτελείται από 8 τμήματα και έχει έκταση 2.307 τ.μ. Στην είσοδο του μουσείου οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθήσουν μία μικρή ταινία σχετικά με τον πολιτισμό της αρχαίας Λυκίας.

Στη βόρεια πλευρά της εισόδου υπάρχουν τα ερείπια μεγάλης ρωμαϊκής horrea με μία επιγραφή, που αναφέρει ότι ήταν του Αδριανού: η χρονολογία είναι το τρίτο προξενείο του Αδριανού, το 119 μ.Χ.

Στην Ανδριάκη έχει ανακαλυφθεί μία συναγωγή κατά τη διάρκεια ανασκαφών το 2009. Στον αρχαιολογικό χώρο μπορεί επίσης να δει κανείς ερείπια δύο εκκλησιών, εργαστήρια, μία στέρνα, ρωμαϊκά λουτρά και κτήρια του λιμανιού.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ντεμρέ
Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Λυκία
Αρχαίες πόλεις της Λυκίας
Filecoin

Το Filecoin ( ⨎ ) είναι ένα δημόσιο σύστημα κρυπτονομισμάτων και ψηφιακών πληρωμών ανοιχτού κώδικα που προορίζεται να είναι μια συνεργατική ψηφιακή αποθήκευση και μέθοδος ανάκτησης δεδομένων βασισμένο σε blockchain. Ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2017 και συγκέντρωσε πάνω από 200 εκατομμύρια δολάρια μέσα σε 30 λεπτά.

Δημιουργήθηκε από την Protocol Labs και μοιράζεται μερικές ιδέες από το InterPlanetary File System  επιτρέποντας στους χρήστες να νοικιάζουν αχρησιμοποίητο χώρο στον σκληρό δίσκο.  Ένας μηχανισμός blockchain χρησιμοποιείται για την καταχώρηση των συμφωνιών. Το Filecoin είναι ένα ανοιχτό πρωτόκολλο και υποστηρίζεται από μια αλυσίδα μπλοκ που καταγράφει τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνονται από τους συμμετέχοντες του δικτύου, με τις συναλλαγές που πραγματοποιούνται χρησιμοποιώντας το FIL, το εγγενές νόμισμα του blockchain.

Τον Απρίλιο του 2021 το Ίδρυμα Filecoin δώρισε 50.000 filecoins τότε αξίας 10.000.000 $ στο Αρχείο Διαδικτύου. 

Από τον Φεβρουάριο του 2022 η συνολική χωρητικότητα αποθήκευσης ήταν 15,6 EiB,  και τα συνολικά αποθηκευμένα δεδομένα ήταν 40 PiB.

Δείτε επίσης 

 Blockchain
 Διαπλανητικό σύστημα αρχείων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Fulmine (αντιτορπιλικό)

Το Fulmine (ιταλ. «Αστραπή») ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Folgore που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1932 και έλαβε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Περιγραφή

Εξαιρουμένου του πλάτους τους, που είχε ελαττωθεί σε μία ανεπιτυχή απόπειρα να αυξηθεί η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης, τα πλοία της κλάσης Folgore ήταν επί της ουσίας πανομοιότυπα με αυτά της προγενέστερης κλάσης Freccia. Είχαν ολικό μήκος 96,05 m, πλάτος 9,2 m και μέσο βύθισμα 3,3 m το οποίο έφθανε στα 4,3 m με πλήρες φορτίο. Το εκτόπισμά τους ανερχόταν σε 1238 t (1218 LT) με κανονικό (standard) φορτίο και σε 2090 t (2060 LT) με πλήρες. Το πλήρωμα κατά την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 185 αξιωματικούς και ναύτες. Το προωστικό σύστημα μπορούσε να αποδώσει έως και 44000 shp, χάρη στους οποίους μπορούσαν να φθάσουν σε μέγιστη ταχύτητα πλεύσης 30 kn, ενώ κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών έφθασαν και σε πολύ υψηλότερες, της τάξεως των 38-39 kn, αλλά με ελάχιστο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους έφθανε τα 3600 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 12 kn.

Ο κύριος οπλισμός των αντιτορπιλικών της κλάσης αυτής αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm, εκ των οποίων τα δύο ήταν εγκατεστημένα σε πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και τα άλλα δύο σε πύργο πίσω της. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο πυροβόλα των 40 mm και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm. Επίσης υπήρχαν δύο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, διέθεταν εκτοξευτές βομβών βυθού ενώ μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν και 52 νάρκες.

Επιχειρησιακή ιστορία

Η ναυπήγηση του Fulmine ξεκίνησε την 1η Οκτωβρίου 1929 στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali del Quarnaro στην πόλη Φιούμε. Καθελκύστηκε στις 2 Αυγούστου 1931launched και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 14 Σεπτεμβρίου 1932.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αντιτορπιλικά κλάσης Folgore