joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών είναι ένα από τα πιο σημαντικά μουσεία της Ελλάδας. Οι συλλογές του περιλαμβάνουν αρχαία αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν στον αρχαιολογικό χώρο του μαντείου των Δελφών και κυρίως αναθήματα αφιερωμένα στο ιερό.

Ιστορία του μουσείου 
Το πρώτο μουσείο στους Δελφούς, αποτελούμενο από δύο πτέρυγες, οικοδομήθηκε το 1903 σε σχέδια του Γάλλου αρχιτέκτονα Αλμπέρ Τουρνέρ, με δωρεά του ευεργέτη Α. Συγγρού, για να στεγάσει τα ευρήματα της μεγάλης γαλλικής ανασκαφής, που είχε αρχίσει το 1892.

Το 1935 αποφασίστηκε η κατασκευή ενός μεγαλύτερου μουσείου. Η νέα έκθεση τελείωσε το 1939, αλλά η κήρυξη του πολέμου δεν επέτρεψε να ανοίξει στο κοινό. Το μουσείο άδειασε από τα εκθέματα, πολλά από τα οποία, όπως ο Ηνίοχος, μεταφέρθηκαν στην Αθήνα. Το 1952 ξεκίνησε ο επαναπατρισμός των εκθεμάτων.

Το 1958 αποφασίσθηκε πλήρης ανανέωση και τα έργα άρχισαν το καλοκαίρι του 1958, βασισμένα σε σχέδια του αρχιτέκτονα Πάτροκλου Καραντινού. Η νέα μουσειακή έκθεση έφερε τη σφραγίδα των αρχαιολόγων Χρήστου Καρούζου και Ιωάννας Κωνσταντίνου. Δίπλα στο μουσείο οικοδομήθηκαν εργαστήρια αποθήκες, γλυπτών, αγγείων και αρχιτεκτονικών μελών. Η επανέκθεση των αρχαίων διήρκεσε από το 1960 ως το 1963. Το 1975 το μουσείο εμπλουτίστηκε με τα χρυσελεφάντινα αντικείμενα που βρέθηκαν στις ανασκαφές στην Ιερά Οδό.

Σημερινή όψη του Μουσείου 
Η τελευταία μεγάλη ανακαίνιση του μουσείου πραγματοποιήθηκε το 1999 από το Υπουργείο Πολιτισμού και έγινε αναδιαρύθμιση των εκθεμάτων σύμφωνα με την τελευταία μουσειολογική αντίληψη. Υπεύθυνος αρχιτέκτονας ήταν ο Αλέξανδρος Τομπάζης.

Συλλογές 
 Ο Θησαυρός των Αθηναίων
 Ο Θησαυρός των Σιφνίων
 Γλυπτά Ελληνιστικής Τέχνης
 Αετώματα του Ναού του Απόλλωνα.

Σημαντικά εκθέματα 
 Ηνίοχος
 Ομφαλός
 Κλέοβις και Βίτων
 Ασημένιος ταύρος
 Κόρες της Ιωνίας
 Σφίγγα των Ναξίων

Οι χώροι του Μουσείου 

Οι συλλογές του Μουσείου των Δελφών καταλαμβάνουν 14 αίθουσες.

Δείτε επίσης 
 Δελφοί
 Θησαυρός των Αθηναίων, Θησαυρός των Ακανθίων, Θησαυρός των Βοιωτών, Θησαυρός των Θηβαίων, Θησαυρός των Κνιδίων, Θησαυρός των Κυρηναίων, Θησαυρός των Μεγαρέων, Θησαυρός των Σικυωνίων, Θησαυρός των Σιφνίων
 Κατάλογος μουσείων της Ελλάδας

Εικόνες

Έκθεση Φωτογραφιών

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα του μουσείου
 Ροζίνα Κολώνια, "Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών", (οδηγός του μουσείου), "Εκδόσεις Ολκός", Αθήνα 2006, ISBN 960-86743-9-5, (ολόκληρο το βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή, στην ιστοσελίδα του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση). Επίσης, "Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών", φωτογράφιση: Γιάννης Πατρικιάνος, Κώστας Ξενικάκης, έκδοση:Υπουργείο Πολιτισμού, Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα 2009, ISBN 978-960-214-841-9,
 Αθανάσιος Σιδέρης, "Το Μουσείο", στο Δελφοί. Ιστορία, Αρχαιολογικός Χώρος, Μουσείο, Μαντείο, Explorer 2004, σελ. 158-183 (σύντομος τουριστικός οδηγός για το μουσείο).
Ντιλέιτα Μοχάμεντ Ντιλέιτα

Ο Ντιλέιτα Μοχάμεντ Ντιλέιτα (12 Μαρτίου 1958-) είναι πολιτικός από το Τζιμπουτί, που διετέλεσε πρωθυπουργός από τις 4 Μαρτίου 2001 ως την 1η Απριλίου 2013. Ανήκει στον Λαϊκό Συναγερμό  για την Πρόοδο (PRP), ο οποίος κυβερνά τη χώρα μαζί με το Μέτωπο για την Αποκατάσταση της Ενότητας και της Δημοκρατίας (FRUD).

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση 
Γεννήθηκε στην Ταζουρά στις 12 Μαρτίου 1958 Σπούδασε στο Κάιρο και στη Ρενς . Εν συνεχεία πήγε στο Κέντρο Φωνητικής Εκπαίδευσης, από όπου αποφοίτησε το 1981. Μετά εργάστηκε στην Προεδρία της Δημοκρατίας, στη γενική διεύθυνση του Πρωτοκόλλου.

Διπλωματική καριέρα 
Στις αρχές του 1990 έγινε ο δεύτερος στην ιεραρχία στην πρεσβεία του Τζιμπουτί στη Γαλλία και έπειτα πρεσβευτής στην Αιθιοπία το 1997. Επίσης εκπροσώπησε τη χώρα του στον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας και ενθάρρυνε τις ειρηνευτικές συνομιλίες που είχαν ως αποτέλεσμα να τερματιστεί ο πόλεμος του 1998-2000 μεταξύ Αιθιοπίας και Ερυθραίας.

Τον Δεκέμβριο του 1999 διηύθυνε τις συνομιλίες και πέτυχε ειρηνευτική συμφωνία με τη φατρία του Μετώπου για την Αποκατάσταση της Ενότητας και της Δημοκρατίας (FRUD). Αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων ήταν η υπογραφή ειρηνευτικής συμφωνίας, τον Φεβρουάριο του 2000. Στα μέσα του 2000 έγινε πρεσβευτής στην Ουγκάντα.

Πρωθυπουργία 
Τον Φεβρουάριο του 2001 παραιτήθηκε για λόγους υγείας ο βετεράνος πρωθυπουργός Μπαρκάτ Γκουράντ Αμαντού  και ο πρόεδρος Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ διόρισε στην πρωθυπουργία τον Ντιλέιτα στις 4 Μαρτίου 2001 Ο Ντιλέιτα ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Μαρτίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν είχε υπουργοποιηθεί.. 

Εξελέγη αντιπρόεδρος του RPP στις 3 Ιουλίου του 2003, διαδεχόμενος τον Αμαντού σε αυτή τη θέση. Στις βουλευτικές εκλογές που διενεργήθησαν τον Ιανουάριο του 2003 ο Ντιλέιτα ηγήθηκε του κυβερνώντος συνασπισμού, Ένωση για την Προεδρική Πλειοψηφία (UMP), και κατήλθε υποψήφιος στην επαρχία της πόλης του Τζιμπουτί.

Επαναδιορίστηκε πρωθυπουργός στις 21 Μαΐου του 2005, μετά την επανεκλογή του προέδρου Γκουέλεχ και στις 22 Μαΐου διορίστηκε νέα κυβέρνηση.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2008 ηγήθηκε της λίστας του UMP στην επαρχία του Τζιμπουτί. Στις εκλογές εκείνες το UMP κέρδισε όλες τις έδρες, καθώς η αντιπολίτευση δε συμμετείχε σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Ο Ντιλέιτα παραιτήθηκε στις 25 Μαρτίου του 2008 και ο πρόεδρος αμέσως τον διόρισε ξανά πρωθυπουργό λίγες ημέρες αργότερα.Μια νέα κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ντιλέιτα σχηματίστηκε στις 27 Μαρτίου.

Έπειτα από τις προεδρικές εκλογές του 2011, κατά τις οποίες επανεξελέγη ο Γκουέλεχ, ο Ντιλέιτα υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του στις 10 Μαΐου 2011. Την επόμενη ημέρα έλαβε εκ νέου εντολή για σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης ανακοινώθηκε στις 12 Μαΐου.

Ο Ντιλέιτα αντικαταστάθηκε στην αντιπροεδρία του RPP από τον Αμπντουλκαντέρ Καμίλ Μοχάμεντ τον Σεπτέμβριο του 2012, στα πλαίσια αλλαγών στο κόμμα.

Στις 31 Μαρτίου 2013 ο Καμίλ διαδέχτηκε τον Ντιλέιτα και στην πρωθυπουργία.

Παραπομπές 

Ντιλειτα
Αλέξανδρος Παπαδόγγονας

Ο Αλέξανδρος Παπαδόγγονας του Διονυσίου (12 Ιουλίου 1931) είναι αντιναύαρχος εν αποστρατεία του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός που διατέλεσε βουλευτής Α΄ Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας και υπουργός.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Τρίπολη, γιος του υποστράτηγου Διονυσίου Παπαδόγγονα, αρχηγού των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου. Σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, στη Ναυτική Σχολή Πολέμου και στη Σχολή Άμυνας του ΝΑΤΟ. Μετεκπαιδεύτηκε στις Σχολές Υποβρυχίων τόσο της Ελλάδος όσο και των ΗΠΑ καθώς επίσης στη Σχολή Ναρκοπολέμου και Σχολή Οικονομικών Ναυτικού. Υπηρέτησε σε πολλά πολεμικά πλοία και υποβρύχια καθώς και σε επιτελικές θέσεις του Πολεμικού Ναυτικού. Έλαβε ενεργό μέρος στο αντιδικτατορικό κίνημα του Ναυτικού το 1973 όπου για τη δραστηριότητά του εκείνη συνελήφθη και φυλακίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Μετά τη Μεταπολίτευση το 1974 επανήλθε στο Πολεμικό Ναυτικό ως μηδέποτε διωχθείς απ' όπου και αποχώρησε το ίδιο έτος προκειμένου ν' ασχοληθεί με τη πολιτική και να λάβει μέρος στις εκλογές. Εκλέχθηκε βουλευτής Α΄ Αθηνών με τη παράταξη της Νέας Δημοκρατίας και ανέλαβε το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας (1974-77). Επανεκλέχθηκε βουλευτής το 1977 και ορίστηκε υπουργός Συγκοινωνιών (1977-80). Στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, τοποθετήθηκε αρχικά αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας, από τον Απρίλιο του 1990 έως τον Αύγουστο του 1991, και στη συνέχεια (για δεύτερη φορά στην καριέρα του) υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, από τον Δεκέμβριο του 1992 έως τις εκλογές του Οκτωβρίου του 1993 με τις οποίες το ΠΑΣΟΚ επανήλθε στην κυβέρνηση.

Στη δεύτερη θητεία του ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, ήρθε σε έντονη αντιπαράθεση με τον εφοπλιστή Γεράσιμο Αγούδημο, ο οποίος τότε κυριαρχούσε στα δρομολόγια της «άγονης γραμμής», ενώ ως αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας συγκρούστηκε με τον προϊστάμενό του υπουργό Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, κυρίως για θέματα αμυντικής πολιτικής. Μετά την ήττα της ΝΔ το 1993, ο Παπαδόγγονας υποστήριξε ένθερμα το «Δόγμα Ενιαίου Αμυντικού Χώρου» (ΔΕΑΧ) Ελλάδας-Κύπρου το οποίο εφάρμοσαν οι Ανδρέας Παπανδρέου και Γλαύκος Κληρίδης, σε αντίθεση με τον Βαρβιτσιώτη.

Ο Αλέξανδρος Παπαδόγγονας έχει τιμηθεί από τον Βασιλέα Κωνσταντίνο με τον Ταξιάρχη του Φοίνικος, τον Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου, καθώς επίσης και με το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας. Επίσης έχει τιμηθεί με τον Ταξιάρχη  του Τάγματος Αξίας (Γαλλίας) και τον Ταξιάρχη του Τάγματος Βλαδιμηρέσκου (Ρουμανίας). Ως Πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδος τιμήθηκε και από τον Πρίγκιπα Αλβέρτο του Μονακό.

Παραπομπές

Πηγές 
 "Who's Who 1979" σελ.513.
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ. 48ος, σελ.100.

Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών
Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές Α' Αθηνών
Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας
Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα
Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄
Δημήτρης Μυταράς

Ο Δημήτρης Μυταράς (Χαλκίδα, 18 Ιουνίου 1934 - Αθήνα, 16 Φεβρουαρίου 2017) ήταν σύγχρονος Έλληνας ζωγράφος με διεθνή καταξίωση και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ).

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χαλκίδα τον Ιούνιο του 1934. Σπούδασε ζωγραφική στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1953-1958) έχοντας καθηγητές τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά. Συνέχισε σπουδές στη σκηνογραφία στην "École Supérieure des Arts Décoratifs" καθώς  και εσωτερική διακόσμηση στη "Métiers d'Art" στο Παρίσι (1960-1964) με υποτροφία του Ι.Κ.Υ..

Το 1975 εκλέχθηκε καθηγητής της ΑΣΚΤ. Έργα του έχουν εκτεθεί στην Αθήνα, σε ατομικές εκθέσεις στις γκαλερί "Ζυγός", "Άστορ", "Μέρλιν", αίθουσα Τέχνης (Θεσσαλονίκη), καθώς επίσης και στη Μπολόνια, Φλωρεντία, Ρώμη, Γένοβα κ.ά.. Το Μάρτιο του 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Η Ακαδημία τον διέγραψε από την επετηρίδα της διότι μετά από ασθένεια έμεινε τυφλός.

Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 2017, σε ηλικία 82 ετών.  Τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας.

Θεατρικές παραστάσεις 
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Μυταράς, εργάστηκε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Π.Δ.Καγκελάρη, Αναζητήσεις στη Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική - Η Συλλογή Καγκελάρη, τόμ.1, Αθήνα 1991. ISBN 960-220-134-7
Δ. Μυταράς. Ζωγραφική 1956 - 2008, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 2008
Το σκοτεινό χρονικό, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 2008

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Δημήτρης Μυταράς, Τι είναι Τέχνη;, Εικαστική Παιδεία 2006, Τεύχος 22
Συνέντευξη του καλλιτέχνη
eikastikon, Δημήτρης Μυταράς
Δημήτρης Μυταράς στη Συλλογή Καγκελάρη (ελληνικά και αγγλικά)

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Ζωντανό μουσείο, Δημήτρης Μυταράς
Οι Έλληνες, Δημήτρης Μυταράς
Παρασκήνιο, Δημήτρης Μυταράς
Δημήτρης Μυταράς, βιογραφικό και προσωπικές αρθρογραφίες του καλλιτέχνη στον ιστότοπο Aixmi.gr

Έλληνες ζωγράφοι
Έλληνες σκηνοθέτες
Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Προίτος

Στην ελληνική μυθολογία ο Προίτος ήταν βασιλιάς της Τίρυνθας, γιος του μυθικού βασιλιά του Άργους Άβαντα και της Αγλαΐας (και επομένως δισέγγονος του Δαναού), ή του Ναυπλίου του πρεσβυτέρου.

Ο Προίτος είχε ένα δίδυμο αδελφό, τον Ακρίσιο, με τον οποίο είναι χαρακτηριστικό ότι μάλωνε από τότε που βρίσκονταν ακόμα μέσα στην κοιλιά της Αγλαΐας. Οι έριδες των δύο αδελφών συνεχίσθηκαν και κατά τη παιδική τους ηλικία, διαχρονικά. Φυσιολογικά, όταν μεγάλωσαν ο Άβαντας χώρισε στα δύο το βασίλειό του της Αργολίδας και έδωσε το Άργος στο Ακρίσιο και την Τίρυνθα στον Προίτο, μετά από αιματηρές μάχες μεταξύ των δύο κληρονόμων. Ο Προίτος κατά τον μύθο είναι εκείνος που έχτισε τα Κυκλώπεια τείχη της Τίρυνθας, που σώζονται ακόμα και σήμερα, υποτίθεται με τη βοήθεια των ίδιων των Κυκλώπων.

Σε κάποια από τις συνεχείς μάχες τους, ο Ακρίσιος κατενίκησε τον Προίτο και τον έδιωξε στη Μικρά Ασία. Ο Προίτος τότε κατέφυγε στον βασιλιά της Λυκίας, τον Ιοβάτη ή τον Αμφιάνακτα, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να πάρει την κόρη του Σθενέβοια ως σύζυγο (ο Όμηρος την ονομάζει Άντεια). Στη συνέχεια, ο Λύκιος βασιλιάς του έδωσε στρατό με τον οποίο ο Προίτος κατάφερε να ξανακερδίσει την Τίρυνθα, περιορίζοντας τον Ακρίσιο στο νόμιμο μερίδιό του.

Η γαλήνη του ζεύγους Προίτου-Σθενέβοιας διαταράχθηκε όταν ο Βελλεροφόντης, φυγάς από την Κόρινθο, παρουσιάσθηκε μπροστά τους για να τους ζητήσει φιλοξενία και κάθαρση στην αυλή τους. Η Σθενέβοια ερωτεύθηκε τον νεαρό Κορίνθιο (τότε ονομαζόταν Ιππόνοος), πράγμα που υπήρξε η αρχική αιτία για τη μετάβασή του στον Ιοβάτη και τα κατοπινά ηρωικά του κατορθώματα (για περισσότερα βλ. Βελλεροφόντης).

Ο Προίτος και η Σθενέβοια απέκτησαν τρεις κόρες (κατά μία εκδοχή δύο): τη Λυσίππη, την Ιφινόη και την Ιφιάνασσα, γνωστές ως Προιτίδες. Αυτές έκαναν το λάθος να περιγελάσουν το ξόανο της θεάς Ήρας, οπότε η Ήρα τους ενέβαλε δαιμονική τρέλα (μανία), από την οποία τις θεράπευσε ο Μελάμποδας, εκτός από την Ιφινόη, που πέθανε (για λεπτομέρειες βλ. Προιτίδες). Μετά από αυτό, ο Προίτος πάντρεψε την Ιφιάνασσα με τον Μελάμποδα και τη Λυσίππη με τον αδελφό του Μελάμποδα, τον Βίαντα. Στο μεταξύ, την εποχή που οι κόρες τους είχαν τη μανία, ο Προίτος και η Σθενέβοια απέκτησαν και ένα γιο, τον Μεγαπένθη (κατ' άλλους και τον Λέρνο).

Τα χρόνια πέρασαν και όταν ο Μεγαπένθης ενηλικιώθηκε, ο πατέρας του, σε μεγάλη πια ηλικία, παραιτήθηκε υπέρ αυτού από τον θρόνο. Στο μεταξύ, ο Ακρίσιος είχε σκοτωθεί κατά λάθος από τον εγγονό του, τον Περσέα. Ο Περσέας, που αισθανόταν άσχημα με ένα βασίλειο κληρονομημένο από πρόσωπο που είχε σκοτωθεί από το χέρι του, πρότεινε στον νέο βασιλέα Μεγαπένθη να ανταλλάξουν βασίλεια. Αφού ο Μελάμποδας θεράπευσε και άλλες γυναίκες του Άργους που είχαν πάρει την ασθένεια από τις Προιτίδες, το βασίλειο μοιράσθηκε σε τρία ίσα μέρη, του Αναξαγόρα (γιου του Μεγαπένθη), του Βίαντα και του Μελάμποδα. Με αυτό τον τρόπο, οι απόγονοι του Προίτου βρέθηκαν τελικώς να βασιλεύουν στο Άργος. Από αυτούς προήλθαν τα τρία βασιλικά γένη του Άργους: οι Αναξαγορίδες, οι Μελαμποδίδες και οι Βιαντίδες.

Παραπομπές

Πηγή 
 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Προίτος
Αβαντιάδες
Δημώνασσα του Θέρσανδρου

Η σύζυγος του Θέρσανδρου Δημώνασσα ήταν κόρη του Αμφιαράου και της Εριφύλης, ενώ υπήρξε η μητέρα του Τισσαμενού, όπως αναφέρει ο Παυσανίας (Γ 15, 8 και Θ 5, 15). Η μορφή της Δημώνασσας είχε λαξευθεί επάνω στη Λάρνακα του Κυψέλου, στην Ολυμπία, όπου απεικονιζόταν ως μικρό κορίτσι.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Δημωνασσσα του Θερσανδρου
Νίκος Αλιάγας

Ο Νίκος Αλιάγας (Nikos Aliagas, Παρίσι, 13 Μαΐου 1969) είναι Ελληνογάλλος παρουσιαστής. Γεννήθηκε στη Γαλλία και κατάγεται από τη Σταμνά Αιτωλοακαρνανίας από την πλευρά του πατέρα του και από το Μεσολόγγι από την πλευρά της μητέρας του. Έχει διαγράψει σημαντική πορεία στη γαλλική τηλεόραση με την παρουσίαση του γαλλικού ριάλιτι Star Academy, το οποίο σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία. Επίσης, έχει κατά καιρούς συνεργαστεί με διάφορους τηλεοπτικούς σταθμούς στην Ελλάδα. Έχει τιμηθεί με σημαντικά βραβεία τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ελλάδα.

Μέχρι το 2005 ο παρουσιαστής είχε συμβόλαιο με το Mega, όπου παρουσίαζε ειδικά προγράμματα. Από τον Απρίλιο του 2007 ανήκει στο δυναμικό του Alpha ως ειδικός σύμβουλος προγράμματος.

Ο Αλιάγας παρουσίαζε τα Βραβεία NRJ Music Awards την περίοδο 2009-2016. Στην εκπομπή του Alpha που παρουσίαζε με τίτλο Gros Plan είχε καλεσμένους μεταξύ των οποίων οι Σιλβέστερ Σταλόνε, Ζαν-Πολ Γκοτιέ, Σελίν Ντιόν και Έλενα Παπαρίζου.

Από το 2012 μέχρι και σήμερα, είναι παρουσιαστής του γαλλικού The Voice.

Το 2013 τα Ελληνικά Ταχυδρομεία παρουσίασαν γραμματόσημα τα οποία τον απεικόνιζαν.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές

Έλληνες παρουσιαστές
Γάλλοι δημοσιογράφοι
Γάλλοι ελληνικής καταγωγής
Γάλλοι τηλεπαρουσιαστές
Γάλλοι ραδιοπαρουσιαστές
Ίον Καντακουζηνός

Ο  Ίον Καντακουζηνός (Ion Cantacuzino, 25 Νοεμβρίου 1863 - 14 Ιανουαρίου 1934) ήταν διάσημος Ρουμάνος παθολόγος, μετέπειτα καθηγητής στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου και μέλος της Ρουμανικής ακαδημίας. Ήταν επίσης ο ιδρυτής του ιδρύματος Ίον Καντακουζηνός.

Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι και καταγόταν από τον ρουμάνικο κλάδο της ελληνικής οικογένειας των Καντακουζηνών με καταγωγή από το Βυζάντιο. Σπούδασε στο Παρίσι ιατρική και εργάστηκε σε διάφορα νοσοκομεία στο Παρίσι. Το 1894 έλαβε το διδακτορικό του και ανέλαβε αναπληρωτής καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Ιασίου στην Ρουμανία. Μετά από δύο χρόνια όμως επέστρεψε στο Παρίσι και εργάστηκε στο ίδρυμα Παστέρ. Το 1901 επέστρεψε στην Ρουμανία και στο Βουκουρέστι όπου και έλαβε θέση καθηγητή. Έκανε πολλές έρευνες και ανακάλυψε μια νέα θεραπεία για τη χολέρα, τη φυματίωση και τον ερυθρό πυρετό. 

Κατά τον Β΄ Βαλκανικό πόλεμο διορίστηκε επικεφαλής ιατρικής ομάδας για την καταπολέμηση της χολέρας στις τάξεις του ρουμανικού στρατού. Την ίδια θέση είχε και κατά τη διάρκεια του Α΄παγκοσμίου πολέμου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ίδρυμα Ίον Καντακουζηνός

Ρουμάνοι ιατροί
Οικογένεια Καντακουζηνών Ρουμανίας
Φιλίπ Μασονί

Ο Φιλίπ Μασονί (Philippe Massoni, 13 Ιανουαρίου 1936 - 14 Φεβρουαρίου 2015) ήταν ο ειδικός αντιπρόσωπος του προέδρου της Γαλλίας στην Ανδόρρα, για το διάστημα 2002-2007. Νωρίτερα ήταν αρχηγός της αστυνομίας στο Παρίσι.

Προφίλ 
Γεννήθηκε το 1936 και ανέλαβε στη θέση αυτή στις 26 Ιουλίου του 2002 αντικαθιστώντας τον Φρεντερίκ ντε Σεν Σερνάν.. Διατηρήθηκε στο αξίωμα ως το 2007. Ο εκάστοτε Πρόεδρος της Γαλλίας είναι συνηγεμόνας της Ανδόρρας, μαζί με τον Ισπανό Επίσκοπο της Ουρχέλ. Το Μασονί διαδέχθηκε η Εμανουέλ Μινιόν (Emmanuelle Mignon) στις 6 Ιουνίου του 2007. Απεβίωσε στις 14 Φεβρουαρίου 2015.

Παραπομπές 

Μασονι Φιλιπ
Αχμέτ Νετζντέτ Σεζέρ

Ο Αχμέτ Νετζντέτ Σεζέρ (Ahmet Necdet Sezer, 13 Σεπτεμβρίου 1941) είναι Τούρκος πολιτικός, ο 10ος Πρόεδρος της Τουρκίας.

Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1941 στο Αφιόν Καραχισάρ και σπούδασε Νομικά στην Άγκυρα. Το 1988 διορίστηκε μέλος του Συνταγματικού Δικαστηρίου της χώρας. Το 1998, εξελέγη ανώτατος δικαστής του εν λόγω δικαστηρίου. Είναι παντρεμένος με τη Σεμρά Σεζέρ και έχουν 3 παιδιά. Ορκίστηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας στις 16 Μαΐου 2000 και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως το 2007. Τον διαδέχθηκε ο Αμπντουλάχ Γκιούλ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πρόεδροι της Τουρκικής Δημοκρατίας
Απόφοιτοι Πανεπιστημίου της Άγκυρας
Τούρκοι δικαστικοί
Ιβάν Στέφαν

Ο Ιβάν-Στέφαν ήταν τσάρος της Βουλγαρίας (1330-1331).

Ήταν γιος και διάδοχος του τσάρου Μιχαήλ-Ασέν και της Σερβίδας πριγκίπισσας Άννας-Νέδας Νεμάνια. Ο πατέρας του τον όρισε συγκυβερνήτη το 1323, αλλά όταν χώρισε την μητέρα του το 1324 τον εξόρισε μαζί της και με τα αδέλφια του στην Σερβία. Μετά τον θάνατο του πατέρα του στο Βελμπάζντ ακολούθησε περίοδος αναρχίας και η αποτυχημένη προσπάθεια του Σέρβου βασιλιά Στέφανου-Ούρου Γ΄ (και αδελφού της Άννας-Νέδας) να κυριεύσει την Βουλγαρία. Τότε η αριστοκρατία πρότεινε στον Σέρβο βασιλιά να εγκαταστήσει στον Βουλγαρικό θρόνο τον Ιβάν-Στέφαν. 

Έτσι το 1330 ο Ιβάν-Στέφαν έγινε τσάρος. Αν και ήταν σε ηλικία κοντά στην ωριμότητα, η επιρροή της μητέρας του Άννας-Νέδας ήταν ακόμη καθοριστική. Οι σχέσεις του με το Βυζάντιο χειροτέρεψαν, προκαλώντας κρίση στο βασίλειο. Ο ίδιος, η αδελφή του Θεοδώρα και οι γιοι της εκδιώχθηκαν από την πρωτεύουσα Τάρνοβο από τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο, ο οποίος κυρίευσε το 1331 το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης. Μετά την αποτυχία της επανάκτησης των χαμένων εδαφών, προκλήθηκε μεγάλη δυσφορία στην Βουλγαρία, με αποτέλεσμα να γίνει πραξικόπημα. Ο Ιβάν-Στέφαν, η μητέρα του και τα αδέλφια αναγκάστηκαν του να εγκαταλείψουν το Τάρνοβο, ενώ οι πραξικοπηματίες έκαναν τσάρο τον εξάδελφό του Ιβάν Αλεξάνταρ(1331 - 1371).

Τσάροι της Βουλγαρίας
Γ΄ Εθνική καλαθοσφαίρισης ανδρών

Η Γ' Εθνική κατηγορία μπάσκετ των αντρών είναι η τέταρτη κατηγορία στην πυραμίδα του πρωταθλήματος. Οι ομάδες προβιβάζονται στην Β εθνική ενώ αντίστοιχα υποβιβάζονται στις τοπικές κατηγορίες. Ξεκίνησε πειραματικά την περίοδο 1985-86. Διεξάγεται υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.Οι ομάδες της Γ' εθνικής δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής στη διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας και μετέχουν η κάθε μία τους στο κύπελλο της Τοπικής Ένωσης, όπου υπάρχει, στην οποία ανήκουν.

Ιστορία 
Η Γ' Εθνική κατηγορία μπάσκετ των αντρών ξεκίνησε πειραματικά υπό τη μορφή τουρνουά τις περιόδους 1985-86 και 1986-87, μετά την αναδιάρθρωση όλων των κατηγοριών που επιχειρήθηκε τη χρονιά εκείνη, ενώ από την επόμενη σεζόν καθιερώθηκε ως επίσημη κατηγορία.

Τις περιόδους 1987-88 και 1988-89, διεξήχθη με προκριματική φάση σε 6 ομίλους (3 Νότιας και 3 Κεντρικής και Βόρειας Ελλάδας) και τελική φάση δύο ομίλων, από την οποία προέκυψαν οι "υπερπρωταθλητές" Νοτίου και Βορείου ομίλου.

Από την περίοδο 1989-90 διεξάγεται σε 4 ομίλους (2 Νότου και 2 Βορρά) με συμμετοχή 14 ομάδων σε κάθε όμιλο (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) και οι 4 πρωταθλήτριες προβιβάζονται αυτόματα στη Β' εθνική κατηγορία.

Το καλοκαίρι του 2009 η Ε.Ο.Κ. αποφάσισε τη μείωση των ομίλων της Γ' Εθνικής Κατηγορίας από τέσσερις σε δύο των δεκαέξι ομάδων ο καθένας από την σεζόν 2010-11.Αυτό τελικά δεν πραγματοποιήθηκε και το πρωτάθλημα συνεχίστηκε σε τέσσερις ομίλους.

Η σεζόν 2019-20 διακόπηκε πρόωρα εξαιτίας της πανδημίας του covid-19 με την ανακήρυξη των πρωταθλητών και των ομάδων που ανέβηκαν. Το καλοκαίρι του 2020 αποφασίστηκε η αναδιάρθρωση των κατηγοριών εξαιτίας αυτού του γεγονότος. Η Γ εθνική της σεζόν 2020-21 πραγματοποιείται σε 6 ομίλους.

Οι πρωταθλήτριες ομάδες

Μπαράζ ανόδου 
Από το τέλος της σεζόν 1991-1992 διεξάγεται μπαράζ ανόδου στην Γ εθνική μεταξύ των πρωταθλητών Τ.Ε. Λέσβου, Τ.Ε. Σάμου, Τ.Ε. Χίου, Τ.Ε. Δωδεκανήσου και Ε.Σ.Κ. Κυκλάδων.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης
 Πρωταθλητές Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.

Πρωταθλημα Γ Ανδρων
Μονή Φανερωμένης Κρήτης

Η Ιερά Μονή Φανερωμένης Ιεράπετρας είναι μια ιστορική Μονή που βρίσκεται στην περιοχή της Κοινότητος και του δήμου Ιεράπετρας και προς τα ΝΔ. του όρμου «παχιά άμμος». Η Μονή αυτή είναι περισσότερο γνωστή στους κατοίκους της Κρήτης ως Μονή «Παναγία των Γουρνιών». Το Καθολικό της Μονής είναι κτισμένο μέσα σε σπήλαιο εντός του οποίου και βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας κατά τον 15ο αιώνα όπου και φέρεται ότι κτίσθηκε ο ναός και στη συνέχεια το Μοναστήρι.

Η Ιερά Μονή Φανερωμένης Κρήτης είναι ανδρώα Μονή αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου και εορτάζει τον Δεκαπενταύγουστο. Πλην του Ηγουμένου τη μονή υπηρετούν 3 μοναχοί. Διοικητικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ιεραπύτνης και Σητείας που αποτελεί μετά των άλλων 6 Ιερών Μητροπόλεων Κρήτης την ημιαυτόνομη Αρχιεπισκοπή Κρήτης, εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Παραπομπές 

Φανερωμενης
Δήμος Ιεράπετρας

Χωριά του νομού Λασιθίου
Σημαία της Λετονίας

Η σημαία της Λετονίας επανακαθιερώθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1990. Η ίδια σημαία ήταν σε χρήση από την ανεξάρτητη Λετονία από το 1918 μέχρι το 1940, οπότε η χώρα καταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και προσαρτήθηκε στην τελευταία.

Ιστορικά 
Η κόκκινη- λευκή- κόκκινη σημαία αναφέρθηκε πρώτα στα κεφάλαια του Χρονικού της Λιβονίας του Ντίτλεμπ φον Άλνπεκε (Livländische Reimchronik). Αυτό το ιστορικό ντοκουμέντο κατατάσσει τη λετονική σημαία μεταξύ των αρχαιότερων στην Ευρώπη. Στο χρονικό γίνεται λόγος για μία μάχη του 1280, στην οποία αρχαία λετονικά φύλα από το Κέσις (Βόρεια Λετονία) ήρθαν σε πόλεμο, φέροντας μια κόκκινη σημαία με λευκή λωρίδα. 

Ο θρύλος κάνει λόγο για έναν θανάσιμα τραυματισμένο στη μάχη, αρχηγό της φυλής, που το σώμα του το τύλιξαν με ένα λευκό πανί. Ένα μέρος του πανιού παρέμεινε λευκό, ενώ οι δύο άκρες του έγιναν κόκκινες, λόγω του αίματος του ηγέτη. Στην επόμενη μάχη το σεντόνι που τον τύλιξαν το χρησιμοποίησαν για σημαία και αυτή τη φορά η μάχη στέφθηκε με επιτυχία. Από τότε τα χρώματα αυτά τα χρησιμοποίησαν όλες οι φυλές της χώρας. 

Το σημερινό σχέδιο της σημαίας δημιουργήθηκε από τον Άνσις Κιρούλις (Ansis Cīrulis) το Μάιο του 1917. Με ειδικό διάταγμα της Βουλής, το σχέδιο υιοθετήθηκε επίσημα ως σημαία του έθνους στις 15 Ιουνίου 1921.

Χρώματα και αναλογίες 
Το «κόκκινο» χρώμα στη σημαία της Λετονίας είναι στην πραγματικότητα καστανό (κόκκινο με μαύρο και μοβ). Οι χρωματικές αναλογίες της σημαίας είναι 2:1:2 και η αναλογία του μήκους με το πλάτος είναι 1:2.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Πληροφορίες από το Λετονικό Ινστιτούτο (Ανακτήθηκε 27 Απριλίου 2011)
 Σημαίες και εμβλήματα του Λετονικού Ναυτικού (Ανακτήθηκε 27 Απριλίου 2011)

Σημαια
Λετονία
Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης

Το Μελισσοχώρι είναι κωμόπολη στο Νομό Θεσσαλονίκης με πληθυσμό 3.287 κάτοικους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 220 μέτρων, στο βόρειο τμήμα του νομού, προς τα όρια με το Κιλκίς, 19 χιλιόμετρα από την πόλη της Θεσσαλονίκης.

Υπάγoνταν διοικητικά στο Δήμο Μυγδονίας, ενώ σήμερα ανήκει στο Δήμο Ωραιοκάστρου. Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη προϊστορικού οικισμού. Οι κάτοικοι του Μελισσοχωρίου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821, με γνωστότερο αγωνιστή το Νέστορα Στεργίου. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα, σπουδαία ήταν η συνεισφορά του οπλαρχηγού Χαράλαμπου Στακόπουλου, καθώς και του Αθανάσιου Σταυρούδη που, μεταξύ άλλων, σχεδίασε και οργάνωσε την εκτέλεση του φιλότουρκου ηγεμόνα της Σάμου, Ανδρέα Κοπάση.

Η κωμόπολη αποτέλεσε έδρα του Ελληνικού γενικού στρατηγείου κατά τη μάχη του Κιλκίς (1913). Παλαιότερα ονομαζόταν Μπάλτζια.

Προσωπικότητες
Νέστωρ Στεργίου, αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Χαράλαμπος Στακόπουλος, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
Αθανάσιος Σταυρούδης, Μακεδονομάχος

Παραπομπές

Σημειώσεις 

Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Δήμος Ωραιοκάστρου
Δημήτριος Γόντικας

Ο Δημήτριος Γόντικας (1888- 7 Μαρτίου 1967) ήταν Έλληνας βουλευτής και  πολιτικός του κόμματος των Φιλελευθέρων, ο οποίος χρημάτισε Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων την περίοδο 1950 - 1952.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Μαγούλιανα Αρκαδίας και ήταν γιος του Βασίλειου Γόντικα. Αδερφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Γόντικας. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και για αρκετά χρόνια ιδιώτευσε ως δικηγόρος στον Πύργο Ηλείας. Το 1932 και το 1936 εκλέχτηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων.

Στις εκλογές του 1946, 1950 και 1951 εκλέχτηκε ξανά με το κόμμα των Φιλελευθέρων, το 1956 με την Δημοκρατική Ένωση, το 1958 πάλι με το κόμμα των Φιλελευθέρων και το 1961 με την ΕΡΕ.
Επίσης διετέλεσε υπουργός Εφοδιασμού στην κυβέρνηση Σοφούλη & Σοφοκλή Βενιζέλου  Επίσης χρημάτισε πρόεδρος της βουλής των Ελλήνων την περίοδο 1950-1952. Ήταν επίσης πρόεδρος του ελληνοαμερικανικού ινστιτούτου Αθηνών καθώς και του Ελληνογιουγκοσλαβικού συνδέσμου.

Με τη σύζυγό του Κλειώ είχε δύο παιδιά, τον μετέπειτα βουλευτή και ευρωβουλευτή Κωστή Γόντικα και τον Ηλία-Ελευθέριο Γόντικα.

Πέθανε στην Αθήνα και η κηδεία του έγινε στον Πύργο στις 8 Μαρτίου 1967, σε στενό οικογενειακό κύκλο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δημήτριος Γόντικας στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού
Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Βουλευτές Ηλείας
Ευρωπαϊκή ενυδρίδα

Η ευρωπαϊκή ενυδρίδα (Lutra lutra) είναι θηλαστικό, ευρωπαϊκό μέλος της οικογένειας των Μουστελιδών (μυιοϊκτίς), τυπικό είδος της βίδρας που χρησιμοποιεί ως ενδιαίτημα το γλυκό νερό. Είναι επίσης γνωστή ως βίδρα, ευρασιατική ενυδρίδα (ποτάμια), ή ενυδρίδα του Παλαιού Κόσμου, αλλά και ως κοινή ενυδρίδα. Συγγενεύει με το κουνάβι. Ζει περίπου 20 έτη και είναι νυκτόβιο και μάλλον μοναχικό ζώο.

Η ενυδρίδα έχει κορμί μακρύ, ελαστικό και μυώδες, με παχιά γούνα, που κρατά στεγνό το σώμα της. Τα πόδια της είναι κοντά. Η θαλάσσια ενυδρίδα είναι μεγαλύτερη και βαρύτερη. Οι ενυδρίδες κολυμπούν γρήγορα, κουνώντας την ουρά και το ευλύγιστο σώμα τους. Χρησιμοποιούν σαν κουπιά τα πίσω πόδια τους, που έχουν νηκτικές μεμβράνες.

Κατανομή και ενδιαίτημα 

Η ευρωπαϊκή ενυδρίδα είναι το ευρύτερα απαντώμενο είδος ενυδρίδας και το όνομα ευρωπαϊκή δεν ανταποκρίνεται στην ακτίνα κατανομής του, καθώς περιλαμβάνονται τμήματα της Ασίας και της Αφρικής πέραν της Ευρώπης. Θεωρείται εξαφανισμένο είδος στο Λίχτενσταϊν, τις Κάτω Χώρες και την Ελβετία. Οι πυκνότεροι πληθυσμοί απαντώνται στην ακτή της Νορβηγίας. 

Η διατροφή της συνίσταται κυρίως σε ψάρια, αλλά συμπεριλαμβάνονται επίσης πτηνά έντομα, βάτραχοι και μικρότερα θηλαστικά. Η ποικιλία της διατροφής της προϋποθέτει καθαρούς όγκους νερού, στους οποίους περιλαμβάνονται λίμνες, ποτάμια, ρυάκια, όσο παρέχουν επαρκείς ποσότητες τροφής. Ζουν επίσης σε παράκτιες περιοχές, που διαθέτουν όμως πρόσβαση σε γλυκό νερό, το οποίο χρειάζονται για να καθαρίζουν τη γούνα τους.

 Τους αρέσει να περιπλανώνται, ιδίως τη νύχτα, κυνηγώντας τη λεία τους και αναζητώντας νέους ψαρότοπους. Πολλές φορές παίζουν γλιστρώντας στη λάσπη των όχθεων ή στο χιόνι.

Συμπεριφορά και αναπαραγωγή 
Οι βίδρες ζουν μόνες τους στα όρια της επικράτειάς τους, που ορίζεται από 1-40 χλμ, (συνήθης μέσος όρος περίπου 18 χλμ.) ανάλογα με την πυκνότητα της διαθέσιμης τροφής. Τα άρρενα και θήλεα άτομα ζευγαρώνουν οποιαδήποτε στιγμή του έτους μέσα στο νερό. Μετά από περίοδο κύησης 63 ημερών γεννιούνται 1-4 κουτάβια, εξαρτώμενα από τη μητέρα τους επί ένα περίπου έτος. Το αρσενικό ασχολείται λίγο ή καθόλου με τη φροντίδα των νεογνών.

Η βίδρα κυνηγά συνήθως το βράδυ, ενώ περνά την ημέρα της σε λαγούμι με υποβρύχια είσοδο.

Παραπομπές

Δικτυακοί τόποι 

 UK Οι βίδρες και η επιστροφή τους
 Διεθνής οργανισμός για την επιβίωση της βίδρας

Μουστελίδες
Θηλαστικά της Ευρώπης
Θηλαστικά της Ελλάδας
Mercedes-Benz W110

Το Mercedes-Benz W110 ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τον Απρίλιο του 1961 έως τον Φεβρουάριο του 1968. Αντικατέστησε την σειρά W120 και ήταν η μικρότερη σε μέγεθος σειρά μοντέλων της εταιρείας, σε αντιδιαστολή με την μεγαλομεσαία σειρά W111 και την ακόμα πολυτελέστερη σειρά W112. Προσφερόταν με 4-κύλινδρους κινητήρες βενζίνης και ντίζελ, ενώ από τον Ιούλιο του 1965 και με έναν 6-κύλινδρο κινητήρα βενζίνης 2.3 λίτρων. Συνολικά παρήχθησαν 628.282 αντίτυπα σειράς W110. Αντικαταστάθηκε στις αρχές του 1968 από το Mercedes-Benz W114 / W115.

Βασικά στοιχεία 

Λόγω των κινητήρων χαμηλής ισχύος και του μεγάλου βάρους του W110, η Mercedes-Benz απέκτησε τότε την φήμη ενός κατασκευαστή αργών αυτοκινήτων. Ειδικά μάλιστα η βασική έκδοση ντίζελ 190D όταν συνδυαζόταν με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, είχε τελική ταχύτητα μόλις 127 χιλιόμετρα την ώρα. Ακόμα και με μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων, είχε επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα σε 29 δευτερόλεπτα, δηλαδή ήταν πιο αργό και από το Volkswagen Beetle (Σκαθάρι).

Το W110 ήταν το πρώτο, χρονολογικά, μοντέλο στην ιστορία της Mercedes-Benz και ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα διεθνώς που κατασκευάστηκαν και μετά από εκτεταμένες μελέτες δοκιμών πρόσκρουσης (τα γνωστά ως crash test), με σκοπό την μέγιστη δυνατή παθητική ασφάλεια.

Ανανέωση του 1965 

Τον Ιούλιο του 1965, το W110 υπέστη μια ελαφρά ανανέωση. Η εμφανέστερη διαφορά ήταν η μετακίνηση των μπροστινών φλας, τα οποία τοποθετήθηκαν κάτω από τα μπροστινά φώτα, ενώ προηγουμένως ήταν στα μπροστινά φτερά και κοντά στους εξωτερικούς καθρέφτες. Ταυτόχρονα, οι κινητήρες 1.9 λίτρων έλαβαν μια αύξηση του κυβισμού τους στα 2.0 λίτρα και, όπως προαναφέρθηκε, εισήχθη και ένας 6-κύλινδρος κινητήρας βενζίνης I6, δηλαδή 6-κύλινδρος σε σειρά, κυβισμού 2.3 λίτρων - για την ακρίβεια 2.306 κυβικών εκατοστών.

Αντιθέτως, στο σαλόνι οι αλλαγές που έγιναν τότε ήταν ελάχιστες. Μοναδική εμφανής εξαίρεση ήταν το ότι όλες οι εκδόσεις του W110 απέκτησαν στάνταρ αναδιπλούμενα μπροστινά καθίσματα, τα οποία ήταν προηγουμένως προαιρετικά και μάλιστα μόνο στις εκδόσεις 190c και 190Dc. Επίσης, η κορυφαία έκδοση 230 απέκτησε τότε στάνταρ κεντρικό υποβραχιόνιο στα πίσω καθίσματα.

Εκδόσεις και τεχνικά χαρακτηριστικά

Παραγωγή

Μετατροπή σε station wagon 

Μια εκδοχή station wagon του 4-κύλινδρου 230S εισήχθη το 1965 και κατάφερε μια σχετική απήχηση σε κάποιες αγορές, μεταξύ των οποίων η Γερμανία, το Βέλγιο και το Ηνωμένο Βασίλειο. Επρόκειτο για μια σχετική μετατροπή από την εταιρεία Société Anonyme pour l'Importation de Moteurs et d'Automobiles (IMA), με έδρα το Μέχελεν στο Βέλγιο, η οποία ήταν επίσης ο επίσημος εισαγωγέας των Mercedes-Benz στο Βέλγιο.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Αναλυτικά τεχνικά για τη σειρά W110 από το Mercedes-Benz Classic (στα γερμανικά)
 Πληροφορίες για τις σειρές W110, W111 και W112 (στα γερμανικά)

W110
Γερμανικά αυτοκίνητα
Σημαία του Λουξεμβούργου

Η σημαία του Λουξεμβούργου αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες, χρωμάτων κόκκινου, λευκού και μπλε και μπορεί να είναι σε αναλογία 1:2 ή 3:5 . Για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε το 1845 με 1848 και καθιερώθηκε επίσημα στις 23 Ιουνίου 1972. Τα χρώματα της σημαίας ήδη ήταν σε χρήση γύρω στο 1830. στη διάρκεια της Βελγικής Επανάστασης.

Το 2006, ο βουλευτής Μίχελ Βόλτερ του Χριστιανικού Κοινωνικού Λαϊκού Κόμματος πρότεινε την αντικατάσταση της σημαίας με τη σημαία του Κόκκινου Λιονταριού, που ανάγεται στο εθνόσημο του Λουξεμβούργου. Ως αιτιολόγηση τόνισε ότι οι περισσότεροι συγχέουν την παρούσα σημαία με τη σημαία της Ολλανδίας. Με ειδικό διάταγμα ορίστηκε ότι το γαλάζιο στη σημαία του Λουξεμβούργου είναι ανοικτό, για να ξεχωρίζει από το αντίστοιχο χρώμα στην ολλανδική σημαία.

Έμβλημα Κόκκινου Λιονταριού 

Το Κόκκινο Λιοντάρι είναι το επίσημο σύμβολο για τα πλοία στη χώρα. Χρησιμοποιείται επίσης στην Αεροπορία και βασίζεται στο Εθνόσημο του Λουξεμβούργου. Η αναλογία της σημαίας είναι 5:7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Σημαίες του Κόσμου: Λουξεμβούργο.

Παραπομπές 

Λουξεμβουργο
Εθνικά σύμβολα του Λουξεμβούργου
Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες

Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες είναι μυθιστόρημα του Ιούλιου Βερν, το οποίο εκδόθηκε το 1873.

Υπόθεση
Ο Φιλέας Φόγκ ήταν ένας πλούσιος εκκεντρικός τζέντλεμαν, ο οποίος είχε πολλές φαεινές ιδέες. Κάποια μέρα, στην Λέσχη Ριφόρμ, στο Λονδίνο, όπου και περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας του, εξ αφορμής μια συζήτησης, στοιχημάτισε για 20.000 λίρες πως μπορεί να κάνει τον γύρο του κόσμου σε 80 μέρες.  Και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι, μαζί με τον υπηρέτη του, Πασπαρτού, τον οποίο είχε προσλάβει λίγες ώρες νωρίτερα. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού του, παρακολουθείται στενά, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει, από τον επιθεωρητή Φιξ, ο οποίος υποπτεύεται τον Φογκ ως δράστη μιας ληστείας που σημειώθηκε σε τράπεζα του Λονδίνου. 

Η διαδρομή που θα ακολουθούσε ήταν η εξής: 

Λονδίνο - Σουέζ, μέσω Μοντ Σενί (Mont-Cenis) και Μπρίντεζι σιδηροδρομικώς και ατμοπλοϊκώς (7 ημέρες) 
Σουέζ - Βομβάη, ατμοπλοϊκώς (13 ημέρες) 
Βομβάη - Καλκούτα, σιδηροδρομικώς (3 ημέρες) 
Καλκούτα - Χονγκ Κονγκ, ατμοπλοϊκώς (13 ημέρες)
Χονγκ Κονγκ - Γιοκοχάμα (Ιαπωνία), ατμοπλοϊκώς (6 ημέρες)    
Γιοκοχάμα - Σαν Φρανσίσκο, ατμοπλοϊκώς (22 ημέρες)
Σαν Φρανσίσκο - Νέα Υόρκη, σιδηροδρομικώς (7 ημέρες)
Νέα Υόρκη - Λονδίνο, ατμοπλοϊκώς και σιδηροδρομικώς (9 ημέρες)....Σύνολο 80 ημέρες.   

Στις Ινδίες σώζει και παίρνει μαζί του την νεαρή χήρα πριγκίπισσα Αούντα από φανατικούς που θέλουν να την κάψουν ζωντανή μαζί με την σορό του συζύγου της, κατά τα τοπικά θρησκευτικά ήθη. Τελικά γυρίζει στο Λονδίνο, νομίζοντας ότι είχε χάσει το στοίχημα, καθώς είχε την εντύπωση ότι γύρισε λίγα λεπτά αργότερα. Όμως, την άλλη μέρα συνειδητοποίησε ότι είχε φτάσει μία μέρα νωρίτερα και, ένα λεπτό πριν λήξει η προθεσμία του, πηγαίνει στην Λέσχη και κερδίζει το στοίχημα. Στο τέλος έμαθε ότι αντί να φτάσει στις 21 Δεκεμβρίου, δηλαδή την 80ή μέρα, έφτασε μία μέρα νωρίτερα, λόγω του ότι, ταξιδεύοντας από τα δυτικά προς τα ανατολικά, δηλαδή μαζί με την πορεία περιστροφής της Γης, κέρδισε μία ημέρα που δεν είχε υπολογίσει. Μετά από όλα αυτά, η πριγκίπισσα Αούντα γίνεται σύζυγός του.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν ΗΛΙΟΥ, 1977, Τόμος ΣΤ, Σελ.178, Ο Γύρος της γης εις 80 ημέρας.

Μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν
Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Μυθιστορήματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια
Μυθιστορήματα που έγιναν κόμικς
Ρόκυ ΙΙ

Ο Ρόκυ Νο 2 είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία του 1979 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Σιλβέστερ Σταλόνε, ο οποίος επίσης πρωταγωνιστεί. Αποτελεί συνέχεια της πρώτης ταινίας Ρόκυ.

Πλοκή 

Ο αγώνας του Ρόκυ και του Απόλο Κριντ, λήγει ισόπαλος, αφήνοντας τον πρωταθλητή να νιώθει πως έχει ταπεινωθεί από έναν ερασιτέχνη. Ο Απόλο με κάθε μέσο ζητάει ρεβάνς από τον Ρόκυ, όπου εκεί κατά την γνώμη του θα κριθεί ποιος είναι ο καλύτερος. Ο Ρόκυ από την άλλη, θέλει αρχικά να έχει μια ήσυχη ζωή με την σύζυγο του, Άντριαν, η οποία είναι έγκυος. Τελικά, λόγω των συνθηκών, πείθεται και ανεβαίνει στο ρινγκ για την πολυαναμενόμενη ρεβάνς με τον παγκόσμιο πρωταθλητή.

Διανομή 
Σιλβέστερ Σταλόνε ως Ρόκυ Μπαλμπόα
Τάλια Σάιρ ως Άντριαν Πενίνο
Μπαρτ Γιάνγκ ως Πόλι Πενίνο
Καρλ Γουέδερς ως Απόλο Κριντ
Σίλβια Μιλς ως Μαίρη Αν Κριντ
Μπέρτζες Μέρεντιθ ως Μίκι Γκόλντμιλ

Rocky
Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 1979
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές αθλητικές ταινίες
Πυγμαχικές ταινίες
Ταινίες παραγωγής United Artists
Ταινίες σίκουελ
Ταινίες γυρισμένες στην Πενσυλβάνια
Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Μακεδονικός γάμος

Ο Μακεδονικός γάμος είναι ελληνική ασπρόμαυρη ταινία μικρού μήκους παραγωγής 1960.

 Είδος: ντοκιμαντέρ
 Χρώμα: ασπρόμαυρο
 Φωτογραφία: Ιάκωβος Παϊρίδης
 Μοντάζ: Τάκης Κανελλόπουλος
 Κόστος: 80.000 δραχμές

Υπόθεση 
Ένας παραδοσιακός δυτικός μακεδονικός γάμος. Ήθη και έθιμα του γάμου στη Δυτική Μακεδονία. Η ταινία γυρίστηκε στο Βελβεντό της Κοζάνης.

Βραβεία 

 Βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1960.
 Α' βραβείο στο Φεστιβάλ Βελιγραδίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
η ταινία
Ταινίες μικρού μήκους
Ελληνικά ντοκιμαντέρ
Θάσος (ταινία)

Η Θάσος είναι ελληνική ασπρόμαυρη ταινία μικρού μήκους παραγωγής 1961. Ήταν ένα ντοκιμαντέρ για το νησί Θάσο και είχε βραβευτεί στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας, το 1961.

 Είδος: ντοκιμαντέρ
 Χρώμα: ασπρόμαυρο
 Φωτογραφία: Τζέρυ Καλογεράτος
 Μοντάζ: Τάκης Κανελλόπουλος
 Κόστος: 65.000 δραχμές

Βραβεία 

 Ειδικός Έπαινος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας, το 1961.

Ελληνικά ντοκιμαντέρ
Ταινίες μικρού μήκους
Θάσος
Καστοριά (ταινία)

Ελληνική ασπρόμαυρη ταινία μικρού μήκους παραγωγής 1969.

 Είδος: ντοκιμαντέρ
 Χρώμα: ασπρόμαυρο
 Φωτογραφία: Γιώργος Αντωνάκης
 Μοντάζ: Τάκης Κανελλόπουλος
 Κόστος: 150.000 δραχμές

Υπόθεση 
Η πόλη της Καστοριάς μέσα από μια πρωτότυπη "σκοπιά".

Βραβεία 
 Βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1969.

Ελληνικά ντοκιμαντέρ
Ταινίες μικρού μήκους
Αθανάσιος Γκελεστάθης

Ο Αθανάσιος Γκελεστάθης (Νοέμβριος 1922 - 6 Δεκεμβρίου 1982) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός. 

Γεννήθηκε στη Δεσφίνα της Φωκίδας τον Νοέμβριο του 1922. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η ανάμιξή του με την πολιτική ξεκινάει το 1946, στο γραφείο του πατέρα του ο οποίος ήταν πολιτευτής του Λαϊκού Κόμματος. Το 1951 εκλέχθηκε βουλευτής Φθιώτιδας και Φωκίδας, το 1952 βουλευτής Παρνασσίδας με το κόμμα Ελληνικός Συναγερμός, το 1956 επίσης Φθιώτιδας και Φωκίδας και στις εκλογές 1961 και 1964 βουλευτής Φωκίδας με το κόμμα της Ε.Ρ.Ε.. 

Το καλοκαίρι του 1967 συλλαμβάνεται και του απαγορεύεται η έξοδος από τη χώρα. Στις 13 Δεκεμβρίου του 1967, με το κίνημα του Βασιλιά, συλλαμβάνεται και του κοινοποιείται εκτόπιση για ένα χρόνο στη Σίφνο. 

Στις εκλογές, μετά τη μεταπολίτευση, του 1974 και 1977 επανεκλέχθηκε βουλευτής Φωκίδας με το κόμμα Νέα Δημοκρατία. Την περίοδο 1976-1977 διετέλεσε υφυπουργός Εσωτερικών. 

Υπήρξε επίσης μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Πέθανε στην Αθήνα στις 6 Δεκεμβρίου 1982 και ετάφη την επομένη στη Δεσφίνα. Στην Άμφισσα υπάρχει οδός που φέρει το όνομά του.

Παραπομπές

Πηγές 
 Γκελεστάθης Αθανάσιος (1922 – 1982) 
 "Συγγραφέας ο ένας στους τρεις βουλευτές!", Εφημερίδα "Το Παρόν", 06-07-2008

Βουλευτές Φωκίδας
Βουλευτές Φθιώτιδας
Βουλευτές Παρνασσίδος
Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών
Διονύσιος Κορκολής

Ο Διονύσιος Κορκολής (1891-1974) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, βουλευτής Ηλείας και δήμαρχος Πύργου.

Βιογραφικά στοιχεία

Πρώτα χρόνια 
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας και ήταν γιος του Παναγιώτη Κορκολή. Σπούδασε φαρμακευτική και ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Γιατρός 
Άσκησε το επάγγελμα του παθολόγου στον Πύργο για αρκετά χρόνια. Επί πολλά έτη προσέφερε αφιλοκερδώς τη βοήθειά του. Από το 1937 ως το 1946 υπηρέτησε ως νομίατρος.

Δήμαρχος Λετρίνων 
Το 1929 έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο, τον οποίο και κέρδισε παρά το νεαρό της ηλικίας του. Επανεξελέγη το 1934, καθώς και άλλη μια φορά μετά την περίοδο της Κατοχής.

Βουλευτής 
Στις εκλογές του 1935, με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος, εξελέγη βουλευτής Ηλείας ενώ επανεξελέγη πάλι, με το ίδιο κόμμα, σε αυτές του 1946 και του 1950.

Θάνατος 
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 4 Σεπτεμβρίου 1974 και κηδεύτηκε στον Πύργο. Εγγονός του είναι ο Στέφανος Κορκολής. Η προτομή του βρίσκεται δίπλα από άλλες τρεις προτομές στο Πάρκο ΣΠΚ στο κέντρο του Πύργου.

Παραπομπές

Έλληνες ιατροί του 20ου αιώνα
Δήμαρχοι Πύργου Ηλείας
Βουλευτές Ηλείας
Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Έλληνες παθολόγοι
EA Sports

Η Electronic Arts Sports ή πιο σύντομα EA Sports αποτελεί παρακλάδι της εταιρίας ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Electronic Arts. Βασική της πολιτική είναι η ανάπτυξη παιχνιδιών δημοφιλών αθλημάτων και η έκδοση (συνήθως σε χρονικά διαστήματα του ενός χρόνου) μιας ανανεωμένης έκδοσής τους.

Σειρές παιχνιδιών 
NBA Live
Madden NFL
NHL
Tiger Woods PGA TOUR
FIFA Soccer
NASCAR
NCAA Football
NCAA March Madness
The Sims

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Επιχειρήσεις υπολογιστών
Electronic Arts
Ροβέρτος του Κλερμόν

Ο Ροβέρτος του Κλερμόν (Robert de Clermont, 1256 - 7 Φεβρουαρίου 1317) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν ο πρώτος κόμης του Κλερμόν από τον Οίκο των Βουρβόνων (1268 - 1317).

Βιογραφία

Ήταν ο μικρότερος γιος του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας και της Μαργαρίτας του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης τού Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ΄ κόμη της Προβηγκίας. 
Νυμφεύτηκε το 1272 τη Βεατρίκη των Καπετιδών, κόρη και διάδοχο του Ιωάννη κυρίου τού Μπουρμπόν και εγγονή του Ούγου Δ΄ της Βουργουνδίας. 
Το 1279 σε κονταρομαχία δέχθηκε τραύματα στο κεφάλι, που τον κατέστησαν ανάπηρο σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.

Είναι ο πατέρας του Λουδοβίκου Α΄ γενάρχη του κλάδου των Βουρβόνων, ο οποίος κλάδος κυβέρνησε τη Γαλλία (1589 - 1848), την Ισπανία (1700 μέχρι σήμερα) και το Λουξεμβούργο (1964 μέχρι σήμερα).

Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Βεατρίκη των Καπετιδών-Βουργουνδίας, κυρία του Μπουρμπόν και κόρη του Ιωάννη κόμη του Σαρολαί & κυρίου του Μπουρμπόν, απέκτησε τέκνα:
 Λουδοβίκος Α΄ 1279-1341, δούκας του Μπουρμπόν.
 Λευκή 1281-1304, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Ζ΄ κόμη του Ωβέρν.
 Γουλιέλμος ΙΒ΄, κόμης του Ωβέρν.
 Ιωάννης 1283-1316, βαρόνος του Σαρολαί.
 Μαρία 1285-1372, ηγουμένη του αββαείου του Πουασύ.
 Πέτρος 1287-1330, αρχιδιάκονος του Παρισιού.
 Μαργαρίτα 1289-1309, παντρεύτηκε πρώτα τον Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο των Καπετιδών-Ανζού κόμη της Άντρια και μετά τον Ιωάννη Α΄ μαρκήσιο του Ναμύρ.

Πρόγονοι

<center>

Παραπομπές

Πηγές
Bourbon, John Bell Henneman Jr., Medieval France: An Encyclopedia
Keen, Maurice (1984). "The Rise of the Tournament". Chivalry. Yale University Press. p. 87.

Οίκος των Καπετιδών
Οίκος των Βουρβόνων
Λουδοβίκος Α΄ ντε Μπουρμπόν

Ο Λουδοβίκος Α' ο χωλός (Louis Ier le boiteux, 1279 - 22 Ιανουαρίου 1341) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν Κόμης του Κλερμόν (1317 - 1327 και 1331 - 1341), κόμης του Λα Μαρς (1327 - 1341) και πρώτος δούκας της Βουρβόνης (1327 - 1341).

Βιογραφία

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ροβέρτου, κόμη του Κλερμόν και της Βεατρίκης των Καπετιδών-Βουργουνδίας, κόρης του Ιωάννη, κυρίου της Βουρβόνης. 
Ο Λουδοβίκος ήταν πρίγκιπας της Αχαΐας και τιτουλάριος βασιλιάς της Θεσσαλονίκης· πολέμησε διαδοχικά στις μάχες των Χρυσών Σπιρουνιών (1302) και του Μονς-αν-Πεβέλ, αλλά δραπέτευσε σώος.
Έγινε Μέγας Αυλάρχης της Γαλλίας (1310). Το 1327 ο νέος βασιλιάς Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας τον έπεισε να ανταλλάξει την κομητεία του Κλερμόν με την κομητεία του Λα Μαρς και τον αναβάθμισε σε δούκα του Μπουρμπόν. Αργότερα το Κλερμόν επεστράφη το 1331 στον Λουδοβίκο Α΄ από τον Φίλιππο ΣΤ΄ (εξάδελφο τού Καρόλου Δ΄).

Υπέφερε από κληρονομικό χαρακτηριστικό νευρικής αστάθειας.

Οικογένεια 

Νυμφεύτηκε το 1310 τη Μαρία του Αινώ, κόρη του Ιωάννη Β΄ κόμη του Αινώ, της Ολλανδίας & της Ζηλανδίας, με την οποία απέκτησε:

 Πέτρος Α΄ 1311-1356, δούκας της Βουρβόνης.
 Ιωάννα 1312-1402, παντρεύτηκε τον Γκιγκ Ζ΄ κόμη του Φορέζ.
 Ιωάννα του Φορέζ, παντρεύτηκε τον Μπερώντ Β΄ κόμη του Ωβέρν.
 Άννα της Ωβέρνης, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ των Βουρβόνων δούκα του Μπουρμπόν.
 Μαργαρίτα 1313-1362, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη Β΄ ντε Συλλύ και μετά τον Ουτίν ντε Βερμέιγ.
 Μαρία 1315-1387, παντρεύτηκε πρώτα τον Γκυ των Πουατιέ τιτουλάριο πρίγκιπα της Γαλιλαίας (γιο του Ούγου Δ΄ της Κύπρου) και μετά τον Ροβέρτο του Τάραντα διεκδικητή Λατίνο Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης (γιο της Αικατερίνης Β΄ των Βαλουά).
 Ιάκωβος Α΄ 1319-1362, κόμης του Λα Μαρς. Απόγονός του είναι ο Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας.
 Βεατρίκη 1320-1383, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη της Βοημίας και μετά τον Εύδη Β΄ του Γκρανσέ.

Από τη μη νόμιμη σχέση του με την Ιωάννα του Μπουρμπόν-Λανσύ κυρία του Κλεσύ, είχε φυσικά τέκνα:
 (νόθος) Ιωάννης π. 1297-1375, ιππότης και κύριος του Ροσφόρ, κλπ.
 (νόθος) Γκυ π. 1299-1349, κύριος του Κλεσύ, Μονπανσιέ, κλπ.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Πηγές
Père Anselme (1733). Histoire généalogique de la maison royale de la France et des grands officiers de la couronne (in French).
The Encyclopedia Americana: a library of universal knowledge, Vol.4
de la Thaumassière (sieur du Puy-Ferrand), Gaspard Thaumas, Histoire de Berry, Vol.3, (Imprimerie et Lithographie de A. Jollet, 1868), 226-227.

|-

Πρίγκιπες της Αχαΐας
Οίκος των Βουρβόνων
Βασιλείς της Θεσσαλονίκης
Δούκες των Βουρβόνων
Δηίφοβος

Στην ελληνική μυθολογία ως Δηίφοβος είναι κυρίως γνωστός ένας από τους γενναιότερους ήρωες της Τροίας.
Οι γονείς του ήταν ο Πρίαμος και η Εκάβη. Μετά τον θάνατο του αδελφού του, του Έκτορα, ανέλαβε την αρχιστρατηγία των Τρώων στον Τρωικό Πόλεμο, ως «ο αλκιμώτατος των Πριαμιδών». 
Ο Δηίφοβος πολέμησε γενναία με τον Ιδομενέα και σκότωσε πολλούς εχθρούς, όπως τον Υψήνορο και τον Ασκάλαφο, γιο του ίδιου του θεού Άρη. Κάποτε τραυματίσθηκε από τον Μηριόνη, οπότε τον μετέφερε ο αδελφός του, ο Πολίτης, μακριά από τη μάχη. Ο Δηίφοβος σκοτώθηκε κατά την άλωση της Τροίας από τον Οδυσσέα και τον Μενέλαο. Το ακρωτηριασμένο πτώμα του έμεινε άταφο και μυθολογείται ότι μεταμορφώθηκε σε βότανο.

Σύμφωνα με μεταγενέστερη παράδοση, όταν σκοτώθηκε ο Πάρις η Ωραία Ελένη παντρεύτηκε τον Δηίφοβο. Στο δράμα του Ευριπίδη, η Ελένη δικαιολογούμενη ισχυρίζεται ότι ο Δηίφοβος την απήγαγε παρά τη θέληση των άλλων Τρώων. Οι ποιητές Ίβυκος και Σιμωνίδης αναφέρουν ότι ο Δηίφοβος ήταν κρυφά ερωτευμένος με την Ελένη όταν ακόμα ζούσε ο αδελφός του Πάρις. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι μετά τον θάνατο του Πάρι ο Δηίφοβος συγκρούσθηκε με τον αδελφό του Έλενο «υπέρ των Ελένης γάμων», τελικά όμως προκρίθηκε αυτός.

Ο Βιργίλιος στην Αινειάδα εμφανίζει το ακρωτηριασμένο φάντασμα του Δηιφόβου να διηγείται στον Αινεία τα βάσανά του, οπότε ο Αινείας αργότερα έστησε τύμβο προς τιμή του στο Ροίτειο.

Στην Ολυμπία υπήρχε άγαλμα του Δηιφόβου, έργο του Λυκίου (γιου του διάσημου γλύπτη Μύρωνα). Επίσης, ο Αριστοφών είχε ζωγραφίσει σε τοιχογραφία του τον Δηίφοβο μαζί με τον Πρίαμο, την Ελένη, τον Οδυσσέα, τον Δόλο και την Ευπιστία.

Με το όνομα Δηίφοβος αναφέρεται και ένας Αμυκλαίος, ο οποίος εξάγνισε τον Ηρακλή από τον φόνο του Ιφίτου.

Δείτε επίσης
 Ο Τρώας Δηίφοβος έδωσε το όνομά του στον αστεροειδή 1867 Δηίφοβο (1867 Deiphobus) της Τρωικής Ομάδας, που ανακαλύφθηκε το 1971.

Πηγές
 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Δηιφοβος
Μάνος Χωριανόπουλος

Ο Μάνος Χωριανόπουλος (1925 - 30 Ιουλίου 2007) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος. 

Γεννήθηκε το 1925 στο Χαλκί της Νάξου. Ήταν αυτός που πήρε συνέντευξη από τη θρυλική Κυρά της Ρω. Ο Μάνος Χωριανόπουλος πέθανε στις 30 Ιουλίου 2007 στα 82 του χρόνια.

Έλληνες δημοσιογράφοι
Δημοσιογράφος-επέκταση