joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Λέσλι Τσαρτέρις

Ο Λέσλι Τσαρτέρις (γενν. Leslie Charles Bowyer Yin, Σινγκαπούρη, Βρετανική Αυτοκρατορία, 12 Μαΐου 1907 – 15 Απριλίου 1993, Windsor, Berkshire, Αγγλία) ήταν Σίνο-Βρετανός συγγραφέας και σεναριογράφος. Έγινε παγκόσμια γνωστός κυρίως λόγω του διασκεδαστικού αντί-ήρωα «Simon Templar», χαρακτήρα που εμπνεύσθηκε ως πρωταγωνιστή του έργου του «Ο Άγιος» («The Saint»).

Τα πρώτα χρόνια
Ο Τσαρτέρις ήταν γιος του Κινέζου δόκτωρα ιατρικής S.C. Yin (1877-1958) που ισχυριζόταν ότι κατάγεται από τη δυναστεία των Shang και της Αγγλίδας Lydia Florence Bowyer. Από πολύ νωρίς απέκτησε ενδιαφέρον για τη συγγραφή, καθώς δημιούργησε ένα δικό του περιοδικό, στο οποίο αρθρογραφούσε και έγραφε ποιήματα, ακόμη και κόμικς. Οι εγκύκλιες σπουδές του πραγματοποιήθηκαν στο σχολείο Rossall του Fleetwood, στο Lancashire της Αγγλίας.

Συγγραφική καριέρα
Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο King’s College του Κέιμπριτζ, το πρώτο του έργο βρήκε μεγάλη απήχηση και έτσι ο Τσαρτέρις αποφάσισε να ακολουθήσει σταδιοδρομία συγγραφέα. Εξακολούθησε να γράφει σενάρια ιστοριών τρόμου, παράλληλα με την εργασία του ως μπάρμαν, ενώ στη συνέχεια απασχολήθηκε περιστασιακά σε διάφορες δουλειές. Το 1926 άλλαξε επίσημα το επώνυμό του, διαλέγοντας το Charteris από τον τηλεφωνικό κατάλογο, όπως δήλωσε πολύ αργότερα, η κόρη του, κατά τη διάρκεια μίας ραδιοφωνικής εκπομπής (Leslie Charteris – a Saintly Centennial) του BBC.

Η δημιουργία του Simon Templar
Η πλέον φημισμένη δημιουργία του ήταν ο χαρακτήρας Simon Templar, τον οποίο ο Τσαρτέρις παρουσίασε στο τρίτο του έργο με τίτλο «Meet the Tiger» (1928). Ο χαρακτήρας αυτός κατά τα 35 χρόνια που ακολούθησαν, του χάρισε τεράστια δημοφιλία, παρά το γεγονός πως είχε συγγράψει πλήθος άλλων έργων. Ο «Άγιος», σταδιακά, μεταφέρθηκε τόσο στον κινηματογράφο, όσο και στην τηλεόραση (1962 – 1969) με τον ηθοποιό Ρότζερ Μουρ να ενσαρκώνει τον ομώνυμο ρόλο.

Προσωπική ζωή και το τέλος
Ο Λέσλι Τσαρτέρις νυμφεύτηκε συνολικά τέσσερις φορές, με την τέταρτη μάλιστα σύζυγό του (την Αμερικανίδα ηθοποιό Audrey Long) γνωρίστηκαν στις ΗΠΑ. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών στο νοσοκομείο Princess Margaret, έχοντας στο πλάι του την σύζυγό του και την κόρη τους, Patricia.

Παραπομπές

Τσαρτερις Λεσλι
Δωρικό Έβρου

Το Δωρικό είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 80 μέτρων.

Γεωγραφία - Ιστορία
Το Δωρικό βρίσκεται σε απόσταση 14 χλμ. ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης ανάμεσα στα χωριά Αετοχώρι (ΝΑ.) και Άβαντας (ΒΔ.). Η παλιά του ονομασία είναι Τουράλου και οι σημερινοί του κάτοικοι είναι απόγονοι προσφύγων από τον Πόντο και τις περιοχές του Καυκάσου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Άβαντος. Το 1946 με το  ΦΕΚ 150Α - 09/05/1946 ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, μαζί με το Αετοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Δωρικού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τραϊανούπολης του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 341 ενώ ως οικισμός 260 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δωρικό Αλεξανδρούπολης: Πτήση με drone πάνω από το χωριό του Έβρου από το https://www.youtube.com/

Παραπομπές

Δήμος Αλεξανδρούπολης
Χωριά του νομού Έβρου
Φιλίππα της Αντιόχειας

Η Φιλίππα, γαλλ. Philippa de Poitiers (1148 - 1178) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν κόρη της πριγκίπισσας του Πουατιέ και με τον γάμο της έγινε κυρία του Τορόν.

Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ραϋμόνδου και της Κωνσταντίας των Ωτβίλ πριγκίπισσας της Αντιόχειας, κόρης του Βοημούνδου Β΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας. Πήρε το όνομα της εκ πατρός μάμμης της Φιλίππης των Ρουέργκ, κόρης του κόμη της Τουλούζης.

Αδέλφια της ήταν ο Βοημούνδος Γ΄ της Αντιόχειας και η Μαρία, σύζυγος του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το 1149 ο πατέρας της απεβίωσε στη μάχη του Ινάμπ. Το 1153 η μητέρα της έκανε 2ο γάμο με τον Ραϋνάλδο των Σατιγιόν και απέκτησε μία κόρη, την Αγνή, σύζυγο του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας.

Ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός είχε εξάδελφο τον Ανδρόνικο (Α΄), που ζούσε στην Αυλή. Ο Αυτοκράτορας, που δεν είχε ακόμη αποκτήσει γιο, θέλησε να παντρέψει την κόρη του Μαρία (από τον 1ο γάμο του με τη Βέρθα) με τον Μπέλα (Γ΄) της Ουγγαρίας, που τον ονόμασε διάδοχο και κάλεσε όλους να ορκιστούν πίστη σε αυτόν. Ο Ανδρόνικος, που ήταν πιθανός διάδοχος αν δεν αποκτούσε γιο ο Μανουήλ Α΄, αρνήθηκε και εκτοπίστηκε από την Αυλή. Του δόθηκε η επαρχία της Κιλικίας. Ο Ανδρόνικος (Α΄) είχε ερωμένη την Ευδοκία Κομνηνή, ανιψιά του Αυτοκράτορα. 

Ο Ανδρόνικος δραπέτευσε στην Αυλή της Αντιόχειας. Εκεί αποπλάνησε τη Φιλίππη, που περιγράφεται ως ωραία και την κρατούσε μαζί του. Ο Ιωάννης Κίνναμος περιγράφει την αδελφή της Μαρία ως υψηλή, ευειδής και ξανθή· αναμφίβολα και η Φιλίππη θα είχε όμοια χαρακτηριστικά. Ο θυμός του Μανουήλ Α΄ ξαναζωντάνεψε από την ατιμία και ο Ανδρόνικος αναγκάστηκε να φύγει από την Αντιόχεια. Η Φιλίππη ήταν ερωμένη του το διάστημα 1166-67.

Αφού εγκαταλείφθηκε από τον Ανδρόνικο, η Φιλίππη παντρεύτηκε τον Χάμφρεϋ Β΄ κύριο του Τορόν (Τεμπνίν) μετά το 1166. Για τον Χάμφρεϋ Β΄ ήταν ο 2ος γάμος. Από τον 1ο του γάμο με μία αγνώστου σε εμάς ονόματος γυναίκα είχε γιο τον Χάμφρεϋ Γ΄. Η Φιλίππη δεν απέκτησε απογόνους ούτε από τον Χάμφρεϋ Β΄. Απεβίωσε το 1178, περίπου 30 ετών. Τάφηκε στον ναό της Αγ. Μαρίας στην Κοιλάδα του Ιωσαφάτ. Ο σύζυγός της απεβίωσε το επόμενο έτος. 

Το 1180 απεβίωσε ο Μανουήλ Α΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του (από τον 2ο γάμο του με τη Μαρία) Αλέξιος Β΄ Κομνηνός, που ήταν 11 ετών. Αντιβασίλισσα ανέλαβε η Μαρία. Τότε ο Ανδρόνικος επέστρεψε να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη και εκεί βρήκε τη χήρα Μαρία, αδελφή της Φιλίππης, που τη συνέλαβε. Έπειτα από καιρό την έπνιξε, μαζί με τον γιο της Αλέξιο Β΄, 14 ετών πια, και ανέλαβε ο ίδιος Αυτοκράτορας ως Ανδρόνικος Α΄. Δύο έτη μετά κατακρεουργήθηκε από τον όχλο.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε μετά το 1166 τον Χάμφρεϋ Β΄ κύριο του Τορόν. Ήταν η 2η σύζυγός του. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Cawley, Charles, ANTIOCH, Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
 Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Andronicus I". Encyclopædia Britannica. 1 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 976.

Οίκος του Πουατιέ
Βίας (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα Βίας υφίστανται οι ακόλουθοι χαρακτήρες: 

 Γιος του Λέλεγα, βασιλιά των Μεγάρων , άρα αδερφός του Κλήσωνα. Σκοτώθηκε από τον ανιψιό του, Πύλα, επίσης βασιλιά των Μεγάρων. Μετά τη δολοφονία, ο Πύλας παραχώρησε το βασίλειο στον έκπτωτο βασιλιά της Αθήνας Πανδίονα και αργότερα ίδρυσε την πόλη της Πύλου στην Πελοπόννησο.  
 Γιος του Αμυθάονα και αδελφός του Μελάμποδα. Ένας από τους τρεις βασιλείς του Άργους. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αναφέρει ότι είχε τρεις γιους με την Πηρώ, κόρη του Νηλέα: τον Ταλαό, τον Αρήιο και τον Λεώδοκο, οι οποίοι είχαν πάρει μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία. Κατά άλλους, ήταν πατέρας του Ταλαού από την Πηρώ και της Αναξιβίας από την Ιφιάνασσα, κόρη του Προίτου. Από αυτόν τον Βία πήρε το όνομά του και ένας ποταμός στη Μεσσηνία, σύμφωνα με τον Παυσανία. 

 Γιος του Μελάμποδα και της Ιφιάνειρας, άρα ανιψιός του προαναφερθέντα Βία. Αλλά το όνομά του συχνά αποδίδεται ως Άβας, άλλος γιος του Μελάμποδα.   
 Ένας από τους γιους του βασιλιά Πρίαμου της Τροίας από άλλες γυναίκες. Πατέρας του Λαόγονου και του Δάρδανου.  
 Ένας από τους μνηστήρες της Πηνελόπης από το Δουλίχιον. 
 Αθηναίος στρατιώτης που υποστήριξε τον Μενεσθέα στις επιθέσεις του Έκτορα.  
 Στρατιώτης της Πύλου που πολέμησε υπό τον Νέστορα κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου.

Παραπομπές 

Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Βασιλική Όπερα της Βαλέτας

Η Βασιλική Όπερα της Βαλέτας, γνωστή επίσης και ως Βασιλικό Θέατρο, ήταν ένα μέγαρο όπερας και χώρος τέχνης στη Βαλέτα της Μάλτας. Σχεδιάστηκε από τον Άγγλο αρχιτέκτονα Έντουαρντ Μίντλετον Μπάρι και ανεγέρθη το 1866. Το 1873 υπέστη σοβαρές ζημιές στο εσωτερικό της λόγω μιας πυρκαγιάς, της οποίας οι συνέπειες αποκαταστάθηκαν το 1877. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1942 δέχτηκε σφοδρό αεροπορικό βομβαρδισμό. Πριν την καταστροφή του, ήταν ένα από τα εντυπωσιακότερα κτήρια στη Βαλέτα. Είχε μήκος 63 μέτρα, πλάτος 34 μέτρα και χωρητικότητα θεατών 1.095 καθισμένων και 200 όρθιων.

Μετά το βομβαρδισμό, η πρόσοψη και η κεντρική αίθουσα ήταν ένας σωρός από πέτρες, ενώ η στέγη είχε καταρρεύσει. Ωστόσο, το πίσω άκρο που ξεκινούσε από την κιονοστοιχία έμεινε ανέπαφο. Ορισμένες δομές του κτιρίου κατεδαφίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950 για λόγους ασφαλείας.

Έπειτα από μια σειρά από αποτυχημένα σχέδια για την ανοικοδόμηση του θεάτρου, το 2006 η κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεσή της να προχωρήσει στην ανάπλαση του χώρου και να μεταφέρει εκεί το κοινοβούλιο της χώρας, το οποίο στεγαζόταν τότε στο πρώην Οπλοστάσιο του Παλατιού του Μεγάλου Μάγιστρου. Η πρόταση δεν έλαβε ιδιαίτερα θετική ανταπόκριση, δεδομένου ότι ανέκαθεν θεωρούνταν ότι ο χώρος έπρεπε να στεγάζει κάποιο πολιτιστικό κέντρο. Ωστόσο, ο Ιταλός αρχιτέκτονας Ρέντσο Πιάνο προσεγγίστηκε από την κυβέρνηση και ξεκίνησε μελέτες για την ανακατασκευή του πρώην θεάτρου. Το 2008 η κυβέρνηση ανακοίνωσε τον προϋπολογισμό του έργου, ύψους 80 εκατομμυρίων ευρώ. Ο Πιάνο αποθάρρυνε την κυβέρνηση από το να χτίσει το νέο κοινοβούλιο στο χώρο της όπερας και αντιπρότεινε το χώρο απέναντι απο αυτή με μια ταυτόχρονη ανάπλαση της ευρύτερης περιοχής. Η πρόταση του Πιάνο που τελικώς έγινε αποδεκτή ήταν η μετατροπή του χώρου της πρώην όπερας σε ένα υπαίθριο θέατρο.

Η ανάπτυξη του θεάτρου από τον Πιάνο εκείνη την εποχή προκάλεσε έντονες συζητήσεις. Η κυβέρνηση συνέχισε τα σχέδια και το υπαίθριο θέατρο εγκαινιάστηκε επισήμως στις 8 Αυγούστου 2013. Το θέατρο ονομάστηκε «Pjazza Teatru Rjal» (δηλ. Πλατεία Βασιλικού Θεάτρου), προς τιμήν του αρχικού κτιρίου της όπερας.

Εικόνες

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 A brief history of the Opera House
 The Renzo Piano Valletta City Gate Project Press Article Archive
 Pjazza Teatru Rjal (επίσημη ιστοσελίδα)

Βαλέτα
Κτίρια και κατασκευές στη Μάλτα
Τμήμα Ηθών (σειρά)

Τμήμα Ηθών είναι μία ελληνική αστυνομική κοινωνική τηλεοπτική σειρά αυτοτελών επεισοδίων, παραγωγής 1992-1995, που δημιουργήθηκε από τον Μανούσο Μανουσάκη και προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 από τις 15 Σεπτεμβρίου του 1992 μέχρι τις 20 Ιουνίου του 1995. Η σειρά παρουσιάζει μία ομάδα αστυνομικών του τμήματος ηθών που αναλαμβάνει την επίλυση διάφορων υποθέσεων. Σε κάθε επεισόδιο της σειράς συμμετέχουν διαφορετικοί ηθοποιοί, σεναριογράφοι και σκηνοθέτες ενώ το καστ της ομάδας των αστυνομικών παραμένει σταθερό σε κάθε κύκλο. Ο μακροβιότερος χαρακτήρας της σειράς ήταν αυτός του αστυνόμου Μιχάλη Κασσανδρή που υποδύεται ο Χρήστος Τσάγκας και συμμετέχει σε όλα τα επεισόδια της σειράς. Το πρωταγωνιστικό καστ επίσης συνθέτουν ο Τίμος Περλέγκας, ο Θεόφιλος Βανδώρος, ο Απόστολος Γκλέτσος, η Βερόνικα Αργιέντζη, η Ελίνα Ακριτίδου, η Αλεξάνδρα Παυλίδου, η Μαριάννα Τουμασάτου, ο Πάνος Μιχαλόπουλος και ο Γρηγόρης Τουμασάτος.

Τη συγγραφική ομάδα της σειράς αποτελούν η Άντα Γκουρμπαλή, ο Σταύρος Αβδούλος, η Ειρήνη Ριτσώνη, ο Βασίλης Μανουσάκης, ο Βασίλης Ζωντανός, ο Βασίλης Σπηλιόπουλος, ο Νίκος Απειρανθίτης, η Μαρία Κυριάκη, ο Διονύσης Αντύπας και ο Βασίλης Μαυρόπουλος. Τη σκηνοθετική επιμέλεια και την παραγωγή της σειράς ανέλαβε ο Μανούσος Μανουσάκης, που έχει επίσης σκηνοθετήσει και κάποια επεισόδια της σειράς. Σκηνοθέτες της σειράς έχουν επίσης υπάρξει ο Γρηγόρης Καραντινάκης, ο Κώστας Κωστόπουλος, ο Δημήτρης Παντελιάς, ο Τάκης Χριστόπουλος και ο Βασίλης Τσελεμέγκος.

Τον Απρίλιο του 1993, και ενώ η σειρά συνέχιζε κανονικά τα γυρίσματά της, έφυγε από τη ζωή ο πρωταγωνιστής της σειράς Τίμος Περλέγκας. Γι' αυτό τον λόγο, η ιστορία του χαρακτήρα που υποδυόταν στη σειρά σταματά απότομα στο επεισόδιο "Πλαστά δολάρια" του 1ου κύκλου, ενώ δεν υπήρξε αντικατάσταση.

Μετά την ολοκλήρωση της σειράς το καλοκαίρι του 1995, ο σκηνοθέτης και παραγωγός της Μανούσος Μανουσάκης δημιούργησε μία νέα παρόμοια αστυνομική σειρά αυτοτελών επεισοδίων, με τίτλο Δρόμοι της πόλης και διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Προβλήθηκε την επόμενη σεζόν 1995-1996, από τον ANT1 και ολοκληρώθηκε μετά από μία σεζόν.

Πλοκή 
Μια ομάδα αστυνομικών, συγκεκριμένα του Τμήματος Ηθών, αναλαμβάνει να λύσει διάφορες υποθέσεις που προκύπτουν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στην Αθήνα. Οι υποθέσεις τους αφορούν συνήθως φόνους, ληστείες, βιασμούς, αντιδικίες και εγκλήματα πάθους. Οι αστυνομικοί του Τμήματος Ηθών, αν και ο καθένας με διαφορετικό χαρακτήρα από τον άλλο, συνεργάζονται με σκοπό τους πάντα τη διαλεύκανση του κάθε εγκλήματος.

Επισκόπηση σειράς

Διανομή

Α' Κύκλος

Β' Κύκλος

Γ' Κύκλος

Παραπομπές 

Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1
Μίροσουαφ Μπάουκα

Ο Μίροσουαφ Μπάουκα (γεννημένος το 1958), είναι σύγχρονος Πολωνός γλύπτης και καλλιτέχνης βίντεο. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας το 1985.  Σήμερα εργάζεται στο Ότγουοκ και στη Βαρσοβία (Πολωνία).

Το 2009, ο Μπάουκα εγκατέστησε το How It Is, το 10ο επεισόδιο της σειράς Unilever για την αίθουσα τουρμπίνας στο Tate Modern του Λονδίνου, η οποία ξεκίνησε στις 13 Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς.

Παραπομπές
Ιτέα Έβρου

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ιτέα

Η Ιτέα είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 30 μέτρων.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ιτέα βρίσκεται προς στα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία, σε απόσταση 46 χλμ. ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης και 13 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τον διασυνοριακό σταθμό των Κήπων. Είναι ανάμεσα στους οικισμούς Κοίλα (Δ.), Τριφύλλι (ΒΑ.), Πέπλος (Α.-ΝΑ.), Αρδάνι (ΝΑ.) και στα δυτικά του χωριού περνάει ομώνυμος χείμαρρος. Στη τοποθεσία "Τρεις καλύβες" και επάνω σε πυκνόφυτο λόφο ανασκάφηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 κιβωτιόσχημος τάφος που χρονολογείται στην ελληνιστική περίοδο. Κοντά στο χωριό υψώνονται τέσσερις αρχαίοι ταφικοί τύμβοι ενώ στη τοποθεσία "Πυροβολικά" έχει βρεθεί θησαυρός αργυρών τετράδραχμων του Πτολεμαίου Σωτήρος, ο οποίος φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης.

Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά της ονομασία, πριν την απελευθέρωση, ήταν Γκεμετζή-Κίοϊ (τουρκ. Gemici) ενώ το 1924 αναφέρεται επίσημα ως Μάνθια στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τριφυλλίου. Το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955  μετονομάστηκε σε Ιτέα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, μαζί με το Τριφύλλι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Τριφυλλίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φερών του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 105 κατοίκους.

Απογραφή

Παραπομπές

Δήμος Αλεξανδρούπολης
Χωριά του νομού Έβρου
Καβησός Έβρου

Η Καβησός είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 80 μέτρων.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Καβησός βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία, σε απόσταση 32 χλμ. Β.-ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης (μέσω Δορίσκου) και 14 χλμ. Δ. από το συνοριακό σταθμό Κήπων.

Διοικητικά 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 με την ονομασία Μικρά Καβησσός στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φερών. Το 1930 ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας και το 1957 με το ΦΕΚ 11Α - 24/01/1957 μετονομάστηκε σε Καβησός. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά αποτελεί τη δημοτική κοινότητα Καβησού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φερών του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 197 κατοίκους.

Παραπομπές

Δήμος Αλεξανδρούπολης
Χωριά του νομού Έβρου
Πλαιζάνς της Αντιόχειας

Η Πλαιζάνς, γαλλ. Plaisance de Poitiers (π. 1235 - 22/27 Σεπτεμβρίου 1261) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν κόρη του πρίγκιπα της Αντιόχειας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κύπρου.

Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Βοημούνδου Ε΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και της Λουτσιάνας ντι Σένι, μικρανιψιάς του πάπα Ιννοκεντίου Γ΄. 

Παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο Α΄ της Κύπρου και μετά τον Μπαλιάν κύριο του Αρσούφ. Η Πλαιζάνς είχε ένα τέκνο, τον Ούγο Β΄ της Κύπρου, που το 1253 διαδέχθηκε τον πατέρα του ενός έτους.

Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ ήταν τότε ο απών Κορράδος Δ΄ της Γερμανίας. Όταν το 1254 απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο γιος του Κορραδίνος, που επίσης ήταν στη Γερμανία. Η θέση του αντιβασιλιά ανήκε, δικαιωματικά από τη γέννησή του, στον ανήλικο Ούγο Β΄, διάδοχο του Κορραδίνου, ως πλησιέστερου συγγενούς (ήταν 2α εξαδέλφια). Το 1258 ο Βοημούνδος ΣΤ΄ της Αντιόχειας, αδελφός της Πλαιζάνς, έφερε τον Ούγο Β΄ και την Πλαιζάνς στην Άκρα και απαίτησε να αναγνωριστούν βασιλιάς και αντιβασίλισσα αντίστοιχα. Σε αυτό συμφώνησαν ο Ιωάννης των Ιμπελέν κόμης της Γιάφας, οι Ναϊτες και οι Τεύτονες, ενώ αντίθετα οι Ιωαννίτες ιππότες και διάφοροι νομικοί ευχόταν ακόμη να αναγνωρίσουν τον Κορραδίνο ως βασιλιά, αν και δεν ήταν παρών.

Η Πλαιζάνς υποστηρίχθηκε από την πλειονότητα των ευγενών και έγινε αποδεκτή ως ενεργός αντιβασίλισσα. Αυτή διόρισε τον πρώην πεθερό της Ιωάννη κύριο του Αρσούφ ως βάιλο (bailif) στη θέση της. Εκείνος είχε κάνει βάιλος και ο Βοημούνδος ΣΤ΄ με τον Ιωάννη της Γιάφας ήλπιζαν ότι η παρουσία της Πλαιζάνς και του Ούγου θα μείωνε την ανάγκη για έναν άλλο βάιλο από τους διαφωνούντες. Ωστόσο η αντιπαράθεση συνεχίστηκε και ο πάπας Αλέξανδρος Δ΄ έστειλε Γενουάτες για να προσπαθήσει να την τακτοποιήσει. Τότε ο Ιωάννης της Γιάφας έπεισε τον Βοημούνδο ΣΤ΄ και την Πλαιζάνς να ενώσουν την Ιερουσαλήμ, την Αντιόχεια και την Τρίπολη εναντίον εκείνων. Το 1260 ο ανώτερος κληρικός Ιάκωβος Πανταλέων (μετέπειτα πάπας Ουρβανός Δ΄) έφθασε για να αναλάβει το κενό πατριαρχείο, ελπίζοντας να λύσει την κρίση. Τότε η Πλαιζάνς έγινε η ερωμένη του Ιωάννη της Γιάφας, ενάντια στις προσδοκίες του πατριάρχη. Ίσως ως Ουρβανός Δ΄ να εξέδωσε παπική βούλα Audi filia et για την Πλαιζάνς, όπου εξέφραζε την αποδοκιμασία του για τη σχέση της. 

H Πλαιζάνς απεβίωσε στην Κύπρο το 1261 και την αντιβασιλεία στην Κύπρο για τον Ούγο Β΄ ανέλαβε ο εξάδελφός του Ούγος των Πουατιέ, ενώ στην αντιβασιλεία της Ιερουσαλήμ τη διαδέχθηκε η κουνιάδα της Ισαβέλλα των Ιμπελέν, αδελφή του Μπαλιάν του Αρσούφ. Όμως ο Ούγος Β΄ απεβίωσε 14 ετών το 1267 και τον διαδέχθηκε ο Ούγος των Πουατιέ ως Ούγος Γ΄ της Κύπρου.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1250 τον Ερρίκο Α΄ των Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου και είχε τέκνο:
 Ούγος Β΄ 1252/53-1267, βασιλιάς της Κύπρου.

Το 1253 απεβίωσε ο Ερρίκος Α΄ και η Πλαιζάνς έκανε δεύτερο γάμο με τον Μπαλιάν των Ιμπελέν κύριο του Αρσούφ, αλλά το 1258 ο γάμος ακυρώθηκε (διαζεύχθηκαν).

Υποσημειώσεις

Πηγές
 Edbury, Peter W. (1997), John of Ibelin and the Kingdom of Jerusalem, Boydell Press

Οίκος του Πουατιέ
Νίψα Έβρου

Η Νίψα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 180 μέτρων.

Γεωγραφία - Ιστορία
Η Νίψα βρίσκεται σε απόσταση 20 χλμ. ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης. Κοντά και βορειοδυτικά του χωριού έχουν εντοπιστεί τείχη αρχαίας ακρόπολης, τα οποία χρονολογούνται τον 9ο αιώνα π.Χ., λαξευτός τάφος και κεραμεική. Στην τοποθεσία "Δρυμός" βρέθηκε προϊστορικό ιερό των αρχαίων Θρακών, όπου υπάρχουν βωμός, λαξευτά σύμβολα του ήλιου και αστρικών σχηματισμών. Βόρεια της Νίψας έχουν εντοπιστεί και άλλες βραχογραφίες με ανθρωπόμορφα σχέδια.

Η αρχική θέση του χωριού ήταν 5 χλμ. ΒΔ. της σημερινής τοποθεσίας και την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Δομούζ Δερέ. Κατοικούσαν κυρίως Βούλγαροι οι οποίοι μετακινήθηκαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών οπότε άρχισαν να εγκαθίστανται στο χωριό Πόντιοι πρόσφυγες και Σαρακατσάνοι όπως και στην ευρύτερη περιοχή (Πεύκα και Αετοχώρι). Μετά τον εμφύλιο το χωριό άρχισε να ερημώνει και οι κάτοικοί του  μεταξύ 1947 και 1950 μετακινήθηκαν στον σημερινό οικισμό.

Αξιοθέατα 
Αξιοθέατο της περιοχής είναι η μεταβυζαντινή τρίκλιτη εκκλησία αφιερωμένη στο Γενέσιο της Θεοτόκου που βρίσκεται στο παλιό χωριό και αποτελούσε την ενοριακή εκκλησία του. Πρόκειται για βασιλική με ξύλινη δίρριχτη στέγη και κεραμοσκεπή καθώς και ανεξάρτητο κωδωνοστάσιο.

Στα βόρεια και κοντά στο παλιό χωριό βρίσκεται λίμνη που σχηματίζεται από υδροταμιευτήρα καθώς και ο Δρυμός Νίψας που εντάσσεται στο "Νότιο δασικό σύμπλεγμα Έβρου" και είναι χαρακτηρισμένο ως βιότοπος Natura.

Διοικητικά 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά αποτελεί την τοπική κοινότητα Νίψης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τραϊανούπολης του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 370  κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Νίψα Αλεξανδρούπολης: Πτήση με drone πάνω από το χωριό του Έβρου στο https://www.youtube.com/
 Αλεξανδρουπολη το φράγμα στην περιοχή της Νίψας στο https://www.youtube.com/

Παραπομπές

Δήμος Αλεξανδρούπολης
Χωριά του νομού Έβρου
Τρίστραμ Σάντυ

Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντι κυρίου από σόι (The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman), ή απλά Τρίστραμ Σάντι, είναι μυθιστόρημα του Άγγλου συγγραφέα Λώρενς Στερν. Δημοσιεύθηκε σε εννέα τόμους, οι πρώτοι δύο το 1759 και οι επόμενοι εφτά τα επόμενα εφτά χρόνια (τ. 3 και 4 το 1761, τ. 5 και 6 το 1762, τ. 7 και 8 και το 1765 και τ. 9 το 1767). Αποτελεί βιογραφία του επώνυμου χαρακτήρα. Ο τρόπος γραφής χαρακτηρίζεται από παρεκβάσεις, αμφίσημες λέξεις και σχεδιαστικές τεχνικές.

Ο Στερν ήταν πολυμαθής και αυτό αντανακλάται στο μυθιστόρημα. Πολλές από τις παρομοιώσεις του, για παράδειγμα, θυμίζουν τους μεταφυσικούς ποιητές του 17ου αιώνα και το μυθιστόρημα στο σύνολό του, το οποίο εστιάζει στα προβλήματα της γλώσσας είναι μια συνεχής αναφοράς στο δοκίμιο του Τζον Λοκ σχετικά με την ανθρώπινη κατανόηση. Ο Στερν ενσωμάτωσε στον Τρίστραμ Σάντυ πολλά χωρία σχεδόν κατά λέξη από άλλα έργα, όπως την Ανατομία της Μελαγχολίας του Ρόμπερτ Μπάρτον, το Περί Θανάτου του Φράνσις Μπέικον, από έργα του Ραμπελαί και πολλά άλλα και τα αναδιέταξε για να τους δώσει νέα σημασία στον Τρίστραμ Σάντυ. Ο Τρίστραμ Σάντυ θεωρήθηκε ιδιαίτερα πρωτότυπος και τα χωρία αυτά δεν έγιναν αντιληπτά παρά μόνο μετά τον θάνατο του Στερν.

Αν και όπως υποδηλώνει ο τίτλος του βιβλίου αυτό αποτελεί μια αυτοβιογραφία του Τρίστραμ Σάντυ, ένα από τα κεντρικά αστεία του μυθιστορήματος είναι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει τίποτα με απλό τρόπο και προσθέτει επεξηγηματικές ιστορίες που εκτρέπουν από την κεντρική ιστορία ώστε να προστεθεί πλαίσιο και χρωματισμός στην αφήγηση σε τέτοιο βαθμό που η γέννηση του Τρίστραμ περιγράφεται στο τρίτο κεφάλαιο. Στη συνέχεια, πέρα από τον Τρίστραμ, άλλοι σημαντικοί χαρακτήρες είναι οι γονείς του, ο θείος Τόμπι, ο υπηρέτης του Τόμπι, Τριμ, και πολυάριθμοι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως ο γιατρός, ο πάστορας και η Σουζάνα.

Ο Άρτουρ Σοπενχάουερ είχε πει ότι το Τρίστραμ Σάντι ήταν ένα από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα που είχαν γραφτεί.

Παραπομπές 

Βρετανικά μυθιστορήματα
Πάπα Μπούμπα Ντιόπ

O Πάπα Μπούμπα Ντιόπ (Papa Bouba Diop, 28 Ιανουαρίου 1978-29 Νοεμβρίου 2020) ήταν διεθνής Σενεγαλέζος ποδοσφαιριστής, ο οποίος έπαιζε στη θέση του επιθετικού μέσου, αλλά μπορούσε να παίξει σε σέντερ μπακ. Θεωρούταν δυνατός και επιθετικός παίκτης και ο τρόπος που αγωνιζόταν θύμισε τον Πατρίκ Βιεϊρά.Ο Ντιόπ αγωνίστηκε σε 63 αγώνες με την εθνική ομάδα της Σενεγάλης πετυχαίνοντας 11 γκολ. Το πρώτο του τέρμα με την εθνική ομάδα το πέτυχε στον εναρκτήριο αγώνα του Μουντιάλ του 2002 στη νίκη της εθνικής Σενεγάλης ενάντια στην τότε πρωταθλήτρια Γαλλία με 1-0. Αυτό ήταν και το πρώτο παιχνίδι που έπαιξε η εθνική Σενεγάλης σε Μουντιάλ. Σε επίπεδο συλλόγων έχει αγωνιστεί με τη Λανς, τη Φούλαμ, τη Πόρτσμουθ και τη Γουέστ Χαμ, ενώ για τη σαιζόν 2010-2011 αγωνίστηκε με την ΑΕΚ. Απεβίωσε στις 29 Νοεμβρίου 2020.

Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σενεγάλης
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς
Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2006
Σαλίφ Ντιαό

Ο Σαλίφ Αλαζάν Ντιαό (Salif Alassane Diao, 10 Φεβρουαρίου 1977) είναι Σενεγαλέζος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που έπαιζε ως επιθετικός μέσος. Ο Ντιαό άρχισε την καριέρα του στο Μονακό, αλλά δεν απέκτησε μόνιμη θέση και έτσι πήγε στη Σεντάν το 2000. Ο Ντιαό κέρδισε τις εντυπώσεις στο Μουντιάλ του 2002 με την εθνική ομάδα της Σενεγάλης, η οποία έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, και πολλές αγγλικές ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ ενδιαφέρθηκαν να τον αγοράσουν. Τελικά τον απέκτησε η Λίβερπουλ για 5 εκατομμύρια λίρες το 2002. Όμως η πορεία του στη Λίβερπουλ δεν ήταν επιτυχημένη και δόθηκε δανεικός στις Μπέρμιγχαμ Σίτι, Πόρτσμουθ και Στόουκ Σίτι. Το 2007 αποκτήθηκε από τη Στόουκ, την οποία βοήθησε να ανέβει στη Πρέμιερ Λιγκ το 2008.

Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σενεγάλης
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Ποδοσφαιριστές ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες
Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ
Ποδοσφαιριστές Στόουκ Σίτι Φ.Κ.
Ρόκε Σάντα Κρους

Ο Ρόκε Σάντα Κρους (Roque Santa Cruz, γεννήθηκε 16 Αυγούστου 1981) είναι Παραγουανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στην ομάδα Ολίμπια, στην Παραγουάη, της οποίας είναι αρχηγός. Έχει περισσότερες από 100 συμμετοχές στην εθνική ομάδα της Παραγουάης, της οποίας και  είναι πρώτος σκόρερ. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της χώρας.

Καριέρα 
Ο Σάντα Κρους άρχισε την καριέρα του στην  Ολίμπια, από τις ακαδημίες και συμμετείχε στην πρώτη ομάδα το 1997, σε ηλικία 15 ετών. Τα επόμενα τρία χρόνια στα οποία η Ολίμπια κατέκτησε τρία πρωταθλήματα σκόραρε 13 φορές σε 24 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα. Το 1999 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα ανδρών της Παραγουάης στο Κόπα Αμέρικα, όπου σημείωσε τρία γκολ. Τότε υπέγραψε αμέσως συμβόλαιο με την Μπάγερν Μονάχου, ύψους 5 εκατομμυρίων ευρώ, το υψηλότερο ποσό για μεταγραφή Παραγουανού ποδοσφαιριστή. Τη πρώτη χρονιά σκόραρε πέντε φορές σε 28 εμφανίσεις, αλλά λόγω τραυματισμών και ανταγωνισμού από τους συμπαίκτες Ζιοβάνε Έλμπερ, Ρόι Μακάι και Κλαούντιο Πισάρο οι εμφανίσεις με την ομάδα ήταν περιορισμένες.

Συνέχισε να αγωνίζεται με τη Μπάγερν Μονάχου μέχρι το 2007, οπότε και με μεταγραφή ύψους 5 εκατομμυρίων ευρώ αποκτήθηκε από την Μπλάκμπερν Ρόβερς, όπου σκόραρε 19 γκολ σε μία χρονιά. Τον Ιούνιο του 2009 αποκτήθηκε από την Μάντσεστερ Σίτι με την οποία αγωνίστηκε σε 86 συναντήσεις της Πρέμιερ Λιγκ πετυχαίνοντας 26 γκολ και έχοντας 7 ασίστ. Έπειτα δόθηκε δανεικός στη Μπλάκμπερν και την Ρεάλ Μπέτις. Ο Ρόκε Σάντα Κρους διαθέτει ισπανικό διαβατήριο. 

Με την εθνική ομάδα της Παραγουάης συμμετείχε στα Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, 2006 και 2010 και στα Κόπα Αμέρικα 1999, 2007, 2011 και 2015. Έχει πετύχει συνολικά 32 γκολ σε 112 εμφανίσεις με την εθνική ομάδα.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Career Roque Santa Cruz 

Παραγουανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Παραγουάης
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ολίμπια
Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς
Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015
Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
FIFA Century Club
Φερνάντο Μοριέντες

Ο Φερνάντο Μοριέντες Σάντες (Fernando Morientes Sánchez, 5 Απριλίου 1976) είναι παλαίμαχος Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Πλέον είναι προπονητής.

Ξεκίνησε την καριέρα του 1993 από την Αλμπαθέτε Μπαλοπιέ και συνέχισε στη Σαραγόσα, όπου σε δύο σεζόν πέτυχε 28 γκολ. Οι επιδόσεις του εκεί τράβηξαν την προσοχή της Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία τον απέκτησε το 1997 για περίπου 6,5 εκατομμύρια ευρώ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί είχε συχνή επαφή με τα δίκτυα και βοήθησε τη βασίλισσα τα κερδίσει δύο Τσάμπιονς Λιγκ (σκόραρε στον τελικό το 2000) και ένα πρωτάθλημα. 

Η άφιξη του Ρονάλντο το 2002 άρχισε να προκαλεί προστιβές με την ομάδα και τη σεζόν 2003-2004 δόθηκε δανεικός στη Μονακό. Με τη Μονακό σκόραρε 9 γκολ στο Τσάμπιονς Λιγκ και ήταν πρώτος σκόρερ εκείνης της σεζόν, φτάνοντας μέχρι τον τελικό. Επέστρεψε για την επόμενη χρονιά πάλι στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου όμως δυσκολεύτηκε να βρει θέση και τελικά αποκτήθηκε τον Ιανουάριο του 2005 από τη Λίβερπουλ για 9,3 εκατομμύρια ευρώ. Το 2006 μετεγράφει στη Βαλένθια και έπειτα στη Μαρσέιγ πρωτού αποσυρθεί και ασχοληθεί με την προπονητική.

Ο Μοριέντες έπαιξε 47 φορές με την εθνική ομάδας της Ισπανίας, συμμετέχοντας σε δύο παγκόσμια κύπελλα (με συνολικά πέντε γκολ) και ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (το 2004).

Παραπομπές

Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας
Ποδοσφαιριστές Αλμπαθέτε Μπαλομπιέ
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σαραγόσα
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ
Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου
Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου Ιερόθεος

Ο Μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου Ιερόθεος (κατά κόσμον Δημήτριος Τσολιάκος, Μέγαρα, 1945) είναι Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στα Μέγαρα το έτος 1945. Έλαβε το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής Αθηνών. Το 1969 Χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1974 Πρεσβύτερος. Από το έτος 1989 υπηρέτησε στην Ιερά Σύνοδο ως Γραμματέας – Πρακτικογράφος. Στις 16 Μαΐου 2003 εξελέγη μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος και την επόμενη ημέρα χειροτονήθηκε επίσκοπος στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών.

Με μέριμνά του αναδείχθηκαν πολλοί τοπικοί άγιοι της Μητροπόλεως:
 Απόστολος Παύλος ιδρυτής της Εκκλησίας της Αμφιπόλεως (29 Ιουνίου).
 Άγιος Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Δράμας & Ζιχνών και μετέπειτα Σμύρνης, ο Ιερομάρτυρας (+1922), ο οποίος διετέλεσε Μητροπολίτης Δράμας και Ζιχνών κατά τα έτη 1902 έως 1910 (η μνήμη του τιμάται την Κυριακή προ της Υψώσεως - Σεπτέμβριος).
 Άγιος Ιωάννης επίσκοπος Ζιχνών (11 Δεκεμβρίου).
 Όσιος Θεόφιλος Μυροβλύτης ο εκ Ζιχνών (8 Ιουλίου).
 Άγιος Ιερομάρτυρας Μώκιος ο εν Αμφιπόλει Πρεσβύτερος (11 Μαΐου).
 Αγία μάρτυς Θεσσαλονίκης και οι συναθλητές αυτής Άγιοι Αύκτος και Ταυρίων οι εν Αμφιπόλει (7 Νοεμβρίου).

Με ενέργειες του Μητροπολίτη Ιερόθεου τέθηκε η μηχανοργάνωση στα γραφεία και το λογιστήριο της Μητρόπολης που δεν υπήρχε πριν. Επίσης δημιούργησε Γενικό Ταμείο Κοινωνίας και Αγάπης προς βοήθεια ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη, εγκαινίασε 5 ναούς ενώ με προσωπικά του έξοδα ανακαίνισε 7 παρεκκλήσια. Ακόμη δημιούργησε την «Ουζούνειο Στέγη Φιλοξενίας και Αγάπης» μετά από στατική ενίσχυση, αναδιαμόρφωση και ανακαίνιση αξιοποιώντας υπάρχον τριώροφο κτίσμα. Ενέταξε τη Μητρόπολη στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Ευρωπαϊκής Συνεργασίας «Ελλάδα-Βουλγαρία» και έτσι ψηφιοποιήθηκαν και δημοσιεύθηκαν σε ειδική ιστοσελίδα μνημεία της περιοχής. Με προσωπικά του έξοδα εξόπλισε ναούς με μικροφωνικές εγκαταστάσεις και συστήματα κωδωνοκρουσίας. Ταυτόχρονα με πρωτοβουλία του συντηρήθηκαν πλεόν των εκατό εικόνων που πριν βρίσκονταν διασκορπισμένες και αφύλακτες σε διάφορους ναούς.

Παραπομπές 

Έλληνες ιεράρχες
Ιεροθεος
Στο μονοπάτι των δολοφόνων

Στο μονοπάτι των δολοφόνων (αγγλικά:On the Trail of the Assassins) είναι ένα βιβλίο γραμμένο απο τον πρώην εισαγγελέα της Νέας Ορλεάνης Τζιμ Γκάρισον του 1988, το οποίο περιγράφει λεπτομερώς τον ρόλο του στην έρευνα για την δολοφονία του Αμερικανού προέδρου Τζον Κένεντι και στην παραπομπή σε δίκη του επιχειρηματία Κλέι Σόου για συνωμοσία, η οποία ήταν και η μοναδική δίκη που διεξήχθη για τη δολοφονία του Κένεντι. Το βιβλίο ο Γκάρισον το αφιέρωσε σε όλους τους συνεργάτες του που τον βοήθησαν στην έρευνα για την δολοφονία του Κένεντι την δεκαετία του 1960 καθώς και σε πολλούς άλλους που συνέλαβαν ουσιαστικά στη έρευνα αυτή.

Κινηματογραφική μεταφορά 
Το βιβλίο προσαρμόστηκε εν μέρει από τον Όλιβερ Στόουν και τον Ζάκαρι Σκλαρ στην ταινία JFK, η Ιστορία που Χαράχτηκε στη Μνήμη μας του 1991 με πρωταγωνιστές τους μεγάλους αστέρες του Χόλιγουντ: τον Κέβιν Κόστνερ ως Τζιμ Γκάρισον, τον Τόμι Λι Τζόουνς ως Κλέι Σόου, και τον ίδιο τον συγγραφέα και πρώην εισαγγελέα Τζιμ Γκάρισον ως Ερλ Γουώρεν.

Παραπομπές 

Έρευνες για την δολοφονία Τζον Φ. Κένεντι
Πολιτικά βιβλία
Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Οι Εραστές της Σάρκας

Η ταινία Οι Εραστές της Σάρκας (Πρωτότυπος τίτλος Thérèse Raquin), είναι δράμα παραγωγής 1953 σε  σκηνοθεσία Μαρσέλ Καρνέ και αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Εμίλ Ζολά Τερέζ Ρακέν. Το σενάριο έγραψε ο ίδιος ο Καρνέ σε συνεργασία με τον Τσαρλς Σπάακ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Σιμόν Σινιορέ και ο Ραφ Βαλόνε, που υποδύονται ένα παράνομο ζευγάρι χτυπημένο από τη μοίρα.

Η ταινία παρουσιάστηκε στο 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, όπου ο Μαρσέλ Καρνέ τιμήθηκε με τον Αργυρό Λέοντα για τη σκηνοθεσία του.

Πλοκή 
Η ορφανή Τερέζ Ρακέν (Σιμόν Σινιορέ) αναγκάζεται σε νεαρή ηλικία να παντρευτεί τον υποχόνδριο ξαδερφό της Καμίλ Ρακέν (Ζακ Ντιμπί) και να υπόκειται την κακία της δεσποτικής του μητέρας, κυρίας Ρακέν (Συλβί) που δεν χάνει ευκαιρία να την ταπεινώνει. Κάποια στιγμή συναντά έναν φορτηγατζή τον Λοράν (Ραφ Βαλόνε) που της προτείνει να το σκάσει μαζί του. Αρχικά αρνείται, αλλά η ανάγκη που έχει να ζήσει έναν μεγάλο έρωτα είναι δυνατότερη από τη λογική. Ερωτεύεται τον Λοράν και οι δυο τους γίνονται εραστές. Όταν ο Καμίλ μαθαίνει ότι η σύζυγός του σκοπεύει να το σκάσει με τον Λοράν, την παρακαλεί να του δώσει προθεσμία τριών ημερών για να την ξανακατακτήσει. Η Τερέζ αρνείται κι εκείνος επιμένει να πάνε για τριήμερο στο Παρίσι και σε περίπτωση που δεν την κάνει να αλλάξει γνώμη θα την αφήσει ελεύθερη. Ο σκοπός του Καμίλ είναι να βασανίσει την Τερέζ. Ο Λοράν πληροφορείται από την Τερέζ τα σχέδια του Καμίλ και ακολουθεί το ζευγάρι που ταξιδεύει με το τρένο για το Παρίσι. Στο τρένο ο Καμίλ έρχεται σε σύγκρουση με τον Λωράν και ο Λωράν τον σκοτώνει. Οι δυο εραστές προσπαθούν να αποφύγουν τη δικαιοσύνη, αλλά οι τύψεις τους βασανίζουν. Εμπόδιο στα σχέδια τους είναι η μητέρα του Καμίλ που γνωρίζει την αλήθεια για το θάνατο του γιου της, αλλά δεν μπορεί να την αποκαλύψει καθώς τη χτυπά εγκεφαλικό και μένει παράλυτη κι ένας αυτόπτης μάρτυρας που εκβιάζει το ζευγάρι.

Πληροφορίες παραγωγής 
Η ταινία του Μαρσέλ Καρνέ αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Εμίλ Ζολά Τερέζ Ρακέν. Ο Καρνέ αποφάσισε να μεταφέρει το μυθιστόρημα του Ζολά από τα μέσα του 1800, στη Λυών του 1950 και η ταινία φέρει αρκετές διαφορές με το μυθιστόρημα. 
Οι δυο εραστές δεν εμφανίζονται να μηχανορραφούν εναντίον του Καμίλ και οι τύψεις που τους βασανίζουν μετά το έγκλημα περνούν σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με το μυθιστόρημα, όπου η Τερέζ ζει πραγματικά μαρτυρικές ώρες μετά το φόνο. 
Η ταινία ξεφεύγει από τα πρότυπα της σχολής του ρομαντισμού της οποίας ο Καρνέ, μαζί με τον Ζαν Ρενουάρ, υπήρξε κύριος εκπρόσωπος και περνά στα πρότυπα του νέορεαλισμού και του αστυνομικού φιλμ νουάρ που βρισκόταν υπό άνθιση στο γαλλικό σινεμά του '50. Ο γαλλικός κινηματογράφος διένυε το μεταβατικό στάδιο μεταξύ του ρομαντισμού και του νέου κύματος και το κοινό εκείνης της περιόδου είχε περισσότερες απαιτήσεις από το μεγάλο σκηνοθέτη.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Ταινίες του 1953
Γαλλικές ταινίες
Γαλλικές θρίλερ ταινίες
Γαλλικές δραματικές ταινίες
Αγγλόφωνες ταινίες
Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Βαθύτοπος Δράμας

Ο Βαθύτοπος είναι ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.

Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία 
Ο Βαθύτοπος βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Σερρών. Είναι κτισμένος στις βορειοανατολικές πλαγιές του Μαύρου Βουνού (νοτιοανατολική απόληξη των Ορέων Βροντούς) σε υψόμετρο 680 μέτρα. Απέχει 56 χλμ. βορειοδυτικά από τη  Δράμα, 15 χλμ. δυτικά από το Κάτω Νευροκόπι (έδρα του δήμου) και 2 χλμ. ανατολικά από το Κατάφυτο. Οι κάτοικοί ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (παράγουν εξαιρετικής ποιότητας φασόλια και πατάτα) και λιγότερο με την κτηνοτροφία (βιολογική παραγωγή ημιάγριων χοίρων).

Η παλιά του ονομασία, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν Τερλίς και χαρακτηριζόταν ως μικτό αφού οι κάτοικοί του ήταν  μουσουλμάνοι και χριστιανοί. Αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, με την παλιά ονομασία Τερλίς το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Βαθύτοπος. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βαθυτόπου που υπάγεται στο Δήμου Κάτω Νευροκοπίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 461 μόνιμους κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο Βαθύτοπος Δράμας στο https://www.youtube.com/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Κάτω Νευροκοπίου
Θάλεια Παπάζογλου

Η Θάλεια Παπάζογλου είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφικό 
Ξεκίνησε την καριέρα της το 1972 πρωταγωνιστώντας στην κινηματογραφική ταινία Τύψεις συνειδήσεως ενώ την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στις τηλεοπτικές σειρές Απόρρητος Φάκελος 27 και Στησιχόρου 73. Στην τηλεόραση ακολούθησαν ρόλοι στις σειρές Τερέζα Βάρμα Δακόστα, Πολεμικές ιστορίες, Σκοτεινές δυνάμεις, Μεθοριακός σταθμός και άλλες.

Έγινε ιδιαιτέρα γνωστή τη δεκαετία του 1980. Κατά την περίοδο 1986-1989 έλαβε μέρος σε συνολικά 29 βιντεοταινίες κυρίως με πρωταγωνιστικούς ρόλους ενώ συνέχισε την παρουσία της σε κινηματογράφο και τηλεόραση. Από το 1992 μέχρι το 1994 υποδύθηκε την Ελένη Παπαγιάννη στην καθημερινή σειρά του Mega Channel Παράλληλοι δρόμοι. Ακολούθησαν κάποιες έκτακτες εμφανίσεις στις σειρές Μάνα είναι μόνο μία, Οι δικηγόροι της Αθήνας και Οι Μεν Και Οι Δεν. Ένας ακόμη γνωστός της τηλεοπτικός ρόλος ήταν αυτός της Πωλέττας Παπαδάκη στην κωμική σειρά του Mega Channel Η Νταντά. Εκεί τις σεζόν 2003-2005 είχε το ρόλο της μητέρας της κεντρικής πρωταγωνίστριας της σειράς Μαίρης κάνοντας διάφορες έκτακτες εμφανίσεις καθ' όλη τη διάρκεια της σειράς. Από το 2004 μέχρι το 2009 έλαβε μέρος σε τρεις ιστορίες της κωμικής σειράς Επτά Θανάσιμες Πεθερές. Τη σεζόν 2006-2007 συμμετείχε σε δύο ιστορίες της κωμικής σειράς Εντιμότατοι κερατάδες ενώ ήταν μέρος του καστ της δραματικής σειράς Αν μ' αγαπάς. Από το 2009 μέχρι το 2010 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμική σειρά Κος και Κα Πελς στον ANT1.

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

Κινηματογράφος

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Δασωτό Δράμας

Το Δασωτό είναι ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.

Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία 
Το Δασωτό βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Βουλγαρία σε υψόμετρο 630 μέτρα. Απέχει 48 χλμ. ΒΔ. από τη Δράμα και 8 χλμ. Δ. από το Κάτω Νευροκόπι (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι κτισμένο σε πλαγιά με θέα το  λεκανοπέδιο του Νευροκοπίου και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γε­ωργία (καλλιέργεια πατάτας). Είναι πλούσιο σε χλωρίδα και πανίδα και γνωστό για το "Δάσος Καστανιάς" που φθάνει μέχρι τη βόρεια άκρη του. 

Την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Κούμανιτς ή Κουμανίτσι και χαρακτηριζόταν ως μικτό χωριό με κατοίκους βουλγαρόφωνους χριστιανούς και μουσουλμάνους. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών οι μουσουλμάνοι μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 102 οικογένειες προσφύγων (384 άτομα). Οι πρώτοι ήταν το 1923 από τη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης, στη συνέχεια το 1925 γύρω στις 50 οικογένειες από τη Σάντα του Πόντου, οι οποίοι μετακινήθηκαν από τα Κύργια για να αποφύγουν το ανθυγιεινό κλίμα τους και λίγους μήνες μερικές οι­κογένειες Ποντίων από το Άκ Νταγ Ματέν (οι λεγόμενοι Μετενλήδες).

Διοικητικά στοιχεία 
Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1919 με την ονομασία Κουμανίτσι στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σταρτίστης (Περιθωρίου). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε σε Δασωτόν και το 1947 με το ΦΕΚ 144Α - 13/07/1947 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Δασωτού που υπάγεται στο Δήμου Κάτω Νευροκοπίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 235 μόνιμους κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Δασωτό Νευροκοπίου Δράμας από ψηλά στο https://www.youtube.com/
 Από την Σάντα του Πόντου στο Δασωτό Δράμας στον ιστότοπο https://santeos.blogspot.com/
 Η πεζοπορική διαδρομή: Ε6 Κάτω Νευροκόπι - Δασωτό - Άσφαλτος Βαθυτόπου από τον ιστότοπο https://el.wikiloc.com/

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Κάτω Νευροκοπίου
Περιθώρι Δράμας

Το Περιθώρι ή Περιθώριο είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας σε υψόμετρο 600 μέτρα, το οποίο βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία. Απέχει 47 χλμ. ΒΔ. από τη Δράμα και 10 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Κάτω Νευροκόπι (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές του όρους Μαύρο Βουνό και στα βόρεια του χωριού περνάει ο χείμαρρος Βαθυτόπου. Αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, με την παλιά ονομασία Στάρτιστα το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Περιθώριον. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Μικροκλεισούρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Περιθωρίου που υπάγεται στο Δήμου Κάτω Νευροκοπίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 898 μόνιμους κατοίκους.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Κάτω Νευροκοπίου
Παγονέρι Δράμας

Το Παγονέρι  (πρώην Τσερέσοβο) είναι ορεινό χωριό του δήμου Κάτω Νευροκοπίου της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 154 μονίμων κατοίκων.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Το Παγονέρι βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία. Απέχει 55 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Δράμα (μέσω Βώλακα) και 21 χλμ. ΝΔ. από το Κάτω Νευροκόπι (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 670 μέτρων στις βόρειες πλαγιές του όρους Φαλακρό και δυτικά του ποταμού Νέστου.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, η πλειοψηφία των χριστιανών κατοίκων του χωριού ήταν πιστοί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, σε αντίθεση με τους αντίστοιχους πληθυσμούς γειτονικών χωριών που είχαν προσχωρήσει στη βουλγαρική Εξαρχία. Στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, το Παγονέρι (τότε Τσερέσοβο) αποτέλεσε ένα από τα ελληνικά κέντρα της περιοχής, με κατοίκους του να εντάσσονται σε αντάρτικά σώματα ή να δρουν υποστηρικτικά προς τους μακεδονομάχους.

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, το χωριό πέρασε προσωρινά υπό βουλγαρικό έλεγχο, ενώ μετά τον Β΄ Βαλκανικό περιήλθε - όπως και ο υπόλοιπος νομός Δράμας - στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 1913 από τις ελληνικές αρχές, είχε πληθυσμό 324 κατοίκων (159 ανδρών και 165 γυναικών). Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Παγονέρι τέλεσε υπό νέα βουλγαρική κατοχή (1916-1918).

Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής του 1941-1944, οι κάτοικοι του Παγονερίου συμμετείχαν ενεργά στην Εθνική Αντίσταση ως αντάρτες των τμημάτων του Αντώνη Φωστερίδη. Ως σημαντικότερος τοπικός οπλαρχηγός εκείνης της περιόδου αναγνωρίζεται ο Χρήστος Τάσκας, ενώ αναφέρονται ακόμη οι Α. Βούγκας και Σ. Γοριδάρης. Την ίδια περίοδο και ιδίως μετά τη μάχη της γέφυρας Παπάδων, 205 κάτοικοι του Παγονερίου εκτοπίστηκαν στο Σβέτι Βρατς (νυν Σαντάνσκι) της νοτιοδυτικής Βουλγαρίας και επέστρεψαν στις εστίες τους μετά την Απελευθέρωση. Κατά τον Εμφύλιο, οι κάτοικοι του χωριού τάχθηκαν στο πλευρό των κυβερνητικών δυνάμεων.

Διοικητικά, το 1919 το χωριό ορίστηκε το 1919 έδρα κοινότητας. Από το 1926 μέχρι και το 1994 ανήκε στην επαρχία Δράμας, ενώ στη συνέχεια υπήχθη στην επαρχία Κάτω Νευροκοπίου. Από το 1997 ανήκει στον δήμο Κάτω Νευροκοπίου και σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Παγονερίου.

Επιφανείς κάτοικοι 
Στο Παγονέρι γεννήθηκαν οι μακεδονομάχοι Δημήτριος Πέντσας και Αθανάσιος Βλάχος ή Μόνιος, καθώς και ο αντιστασιακός Χρήστος Τάσκας.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Δράμας
Δήμος Κάτω Νευροκοπίου
Μπομπ Φόσι

Ο Μπομπ Φόσι (Bob Fosse, 23 Ιουνίου 1927 - 23 Σεπτεμβρίου 1987) ήταν Αμερικανός χορευτής, χορογράφος, ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία του 1972 Καμπαρέ (Cabaret). Ο Φόσι που διέπρεψε στη σκηνοθεσία μιούζικαλ τόσο στα θέατρα του Μπρόντγουεϊ, όσο και στον κινηματογράφο, είναι επίσης γνωστός για τις ταινίες Γλυκειά Τσάριτι (Sweet Charity, 1969), Λένι, ο Βρωμόστομος (Lenny, 1974), Η Παράσταση Αρχίζει (All That Jazz, 1979) και Γυμνό Μοντέλο (Star 80).

Αποτελεί το μοναδικό άτομο που έχει κερδίσει Όσκαρ, Έμμυ και Τόνυ μέσα σε μια χρονιά. Είχε λάβει τέσσερις υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ και κατάφερε να κερδίσει οκτώ βραβεία Τόνυ για τη χορογραφία και τη σκηνοθεσία του θεατρικού μιούζικαλ Pippin.

Βιογραφία 
Γεννημένος στο Σικάγο, από νορβηγό πατέρα και ιρλανδή μητέρα, ο Φόσι ήταν το πέμπτο από έξι παιδιά. Του άρεσε ο χορός και ξεκίνησε τα μαθήματα σε μικρή ηλικία και στα 13 του, χόρευε ήδη επαγγελματικά σε συνεργασία με τον χορευτή Τσαρλς Γκρας με τον οποίο είχαν δημιουργήσει το σχήμα The Riff Brothers και κατά την ενηλικίωση του, μετά τον πόλεμο, χόρευε σε νυχτερινά κέντρα.

Μετά τον πόλεμο, ο Φόσι μεταφέρθηκε στο Χόλιγουντ έχοντας ως σκοπό να γίνει ο νέος Φρεντ Αστέρ. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν στην ταινία Φίλησέ με, Καίτη (Kiss me Kate) το 1953 κι ακολούθησε η συμμετοχή του στο μιούζιαλ Give a Girl a Break, 1953, όπου πληρούσε χρέη βοηθού σκηνοθέτη. Ήταν ο χορογραφία του σε μια σκηνή του Φίλησέ με, Καίτη που τράβηξε την προσοχή των παραγωγών του Μπρόντγουεϊ και έχοντας πλέον αφήσει την καριέρα του ηθοποιού πίσω του, άρχισε να δημιουργεί χορογραφίες για μιούζικαλ στο θέατρο. Το 1955 στις πρόβες του μιούζικαλ Damn Yankees γνώρισε την χορεύτρια Γκουέν Βερντόν, την οποία παντρεύτηκε αργότερα. Κατά τη δεκαετία του 1960, δούλεψε και στην τηλεόραση και στο τέλος της δεκαετίας αυτής σκηνοθέτησε με επιτυχία τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν στο μιούζικαλ Γλυκειά Τσάριτι (Sweet Charity, 1969). Η επιτυχία αυτής της ταινίας του επέτρεψε να σκηνοθετήσει τη δεκαετία του 1970 τα αριστουργήματά του: Καμπαρέ (Cabaret, 1972) με τη Λάιζα Μινέλι, Λένι, ο Βρωμόστομος (Lenny, 1974) με τον Ντάστιν Χόφμαν και Η Παράσταση Αρχίζει (All That Jazz, 1979) με τον Ρόι Σάιντερ. Τελευταία του ταινία ήταν το Γυμνό Μοντέλο (Star 80) το 1983. Ο σκηνοθέτης απεβίωσε το 1987 από έμφραγμα του μυοκαρδίου. Υπήρξε παντρεμένος τρεις φορές και από τον τρίτο του γάμο με την χορεύτρια Γκουέν Βερντόν απέκτησε μια κόρη επίσης χορεύτρια.

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Μπομπ Φόσι, σελίδα στον ιστότοπο Cine.gr 
  

Αμερικανοί χορογράφοι
Αμερικανοί χορευτές
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα
Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη

Η Πολυξένη είναι μια ελληνική δραματική ταινία σε σκηνοθεσία της Δώρας Μασκλαβάνου. Η ταινία επελέγη ως η ελληνική υποψηφιότητα για τη κατηγορία της Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα 91α Βραβεία Όσκαρ, αλλά δεν ήταν υποψήφια.

Ηθοποιοί 

 Κάτια Γκουλιώνη ως Πολυξένη
 Οζγκιούρ Εμρέ Γιλντιρίμ ως Κερέμ
 Λυδία Φωτοπούλου ως μητέρα
 Ακύλλας Καραζήσης ως πατέρας
 Αλέξανδρος Μυλωνάς ως ιερέας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
Ελληνόφωνες ταινίες
Ελληνικές δραματικές ταινίες
Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 2017
Τόμπι Αλντερβέιρελντ

Ο Τόμπι Αλντερβέιρελντ (2 Μαρτίου 1989) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται για την Τότεναμ και την εθνική ομάδα του Βελγίου. Αγωνίζεται κυρίως ως κεντρικός αμυντικός, αλλά μπορεί να αγωνιστεί και ως δεξιός αμυντικός.

Ο Αλντερβέιρελντ άρχισε την επαγγελματική του καριέρα με τον Άγιαξ, με τον οποίο κατέκτησε πολλούς τίτλους, συμπεριλαμβανομένων τριών συνεχόμενων πρωταθλημάτων. Το 2013 πήρε μεταγραφή στην Ατλέτικο Μαδρίτης, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα και έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ τη πρώτη σαιζόν του, και το 2015 μεταγράφηκε στην Τότεναμ, με την οποία έφτασε σε ένα δεύτερο τελικό Τσάμπιονς Λιγκ το 2019.

Ο Αλντερβέιρελντ αγωνίστηκε πρώτη φορά με την εθνική ομάδα το 2009 και από τότε έχει πάνω από 90 συμμετοχές με το εθνόσημο, και εκπροσώπησε τη χώρα του στο παγκόσμιο κύπελλο του 2014 και του 2018 και στο Euro 2016.

Βέλγοι ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου
Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ
Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης
Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
FIFA Century Club