joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Πουντς

Η Πουντς (ονομάζεται και Παντς) είναι πόλη της επαρχίας Πουντς του ινδικού κρατιδίου του Τζαμού και Κασμίρ. Σύμφωνα με το ινδικό έπος Μαχαμπαράτα αλλά και τη μαρτυρία του κινέζου περιηγητή Ξουανζάνγκ, οι περιοχές Πουντς, Ρατζάουρι και Αμπισάρα κατά τα αρχαία χρόνια των ηρωικών επών, ευρίσκοντο υπό καμποτζιανή κυριαρχία.

Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στην ομώνυμη κοιλάδα με μέσο υψόμετρο στα 981 μέτρα. Η οροσειρά Πιρ Παντζάλ χωρίζει την κοιλάδα Πουντς από την κοιλάδα Κασμίρ. Για πολύ καιρό η μόνη οδική αρτηρία ανάμεσα στις δυο κοιλάδες ήταν μέσω της πόλης Τζαμού. Σήμερα όμως, με την ολοκλήρωση της Οδού Μουγκάλ, θα υπάρξει απευθείας σύνδεση μεταξύ τους.

Δημογραφία 
Η πόλη είχε κατά την απογραφή του 2001 πληθυσμό 23.442 κατοίκων, με τους άντρες να αποτελούν το 56% του πληθυσμού και τις γυναίκες το 44%. Το ποσοστό κατοίκων που γνωρίζει ανάγνωση και γραφή ανέρχεται σε 79%, 20% πιο πάνω από τον εθνικό μέσο όρο της Ινδίας. Οι άνδρες γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή σε ποσοστό 84% και οι γυναίκες σε ποσοστό 72%, ενώ το 11% του πληθυσμού είναι κάτω των 6 ετών. Το 87% είναι μουσουλμάνοι, 7% Σιχ και το υπόλοιπο 6% Ινδουιστές.

Ιστορική Αναδρομή
Γύρω στα 326 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος εισέβαλε στη γεωγραφική ζώνη όπου ευρίσκεται η πόλη, νότια στον ποταμό Τζέλουμ (ο Υδάσπης των Αρχαίων Ελλήνων), για να αντιμετωπίσει τον Πώρο, ινδό βασιλέα της περιοχής Παντζάμπ, περιοχής γνωστής τότε ως Ντραβαμπισάρ. Τον 6ο αιώνα μ.Χ., ο ξακουστός κινέζος περιηγητής Χουγιέν Τσανγκ πέρασε από την περιοχή. Σύμφωνα με όσα κατέγραψε, η περιοχή ήταν τότε γνωστή ως τμήμα του Κασμίρ. Περίπου το 850 μ.Χ. η Πουντς έγινε βασίλειο υπό τον Ρατζά Ναρ, ο οποίος εμπορευόταν άλογα. 

Το 1596 μ.Χ., ο Μογγόλος κατακτητής αυτοκράτορας Τζαχανγκίρ, όρισε ως κυβερνήτη της Πουντς, τον Ράτζα Σιράχ-Ουντ-Ντιν Ραθόρ, απόγονο των Ράο Γιόντα Σινχ και Ράο Σουράχ Σινχ. Ο Ράτζα Σιράχ-Ουντ-Ντιν Ραθόρ και οι απόγονοί του κυβέρνησαν την περιοχή μέχρι το 1798 μ.Χ. Το 1819 η περιοχή καταλήφθηκε από τον Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινχ και παρέμεινε υπό την κατοχή της Αυτοκρατορίας των Σινχ μέχρι το 1850 οπότε και πέρασε στην κατοχή των Βρετανών, για να ενταχθεί στο νεοπαγές κράτος της Ινδίας με την αποχώρηση των αποικιοκρατών από τις Ινδίες το 1947. 

Σήμερα η περιοχή αποτελεί μία από τις καλύτερες περιοχές της επαρχίας Τζαμού και Κασμίρ ως προς την ποιότητα ζωής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις της Ινδίας
Ρέντσμπουργκ

To Ρέντσμπουργκ (γερμ.:Rendsburg) είναι πόλη στο κρατίδιο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν της Γερμανίας και έδρα της περιοχής Ρέντσμπουργκ-Εκερνφέρντε. Βρίσκεται ακριβώς στα πρώην σύνορα των ιστορικών επαρχιών Σλέσβιχ και Χόλσταϊν στην περιοχή της διώρυγας Nord-Ostsee-Kanal στο ποταμό Άιντερ. Έχει 28.000 κατοικους.

Ιστορία 
Η ημερομηνία ίδρυσης του Ρέντσμπουργκ είναι άγνωστη, αλλά το όνομα αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1199. Εντάχθηκε στο Χόλσταϊν κατά τον 13ο αιώνα, αλλά μεταφέρθηκε στο Σλέσβιχ το 1460. Πολλές φορές η πόλη πέρασε από δανικό σε γερμανικό έλεγχο και αντίστροφα. Μετά το 1866 η πόλη προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Πρωσίας. Από τότε έχει παραμείνει τμήμα της Γερμανίας.

Αξιοθέατα 

 Η πιο χαρακτηριστική δομή της πόλης ειναι η Υψηλή Γέφυρα, μια σιδηροδρομική γέφυρα από χάλυβα, 2.500 μ. σε μήκος και 41 μ. σε ύψος, που κατασκευάστηκε το 1913 και είναι η μεγαλύτερη σιδηροδρομική γέφυρα στην Ευρώπη
 Δημαρχείο, 16ος αιώνας
 Marienkirche (Εκκλησία της Παναγίας), 1286

Αδελφοποιημένες πόλεις 
Το Ρέντσμπουργκ είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής πόλεις:

 Λάνκαστερ, Ηνωμένο Βασίλειο, από το 1950
 Βιερζόν, Γαλλία, από το 1954
 Άλμποργκ, Δανία, από το 1967
 Χάαπσαλου, Εσθονία, από το 1989
 Ράτεναου, Γερμανία, από το 1989
 Κρίστιανσταντ, Σουηδία, από το 1992
 Σίεν, Νορβηγία, από το 1995
 Ρατσίμπους, Πολωνία, από το 2004
 Λέτζερντ, ΗΠΑ, από το 2013
 Αλμέρε, Ολλανδία, από το 2014

ενώ έχει συμφωνία φιλίας με:''

 Πιτέο, Σουηδία, από το 1978

Κωμοπόλεις της Γερμανίας
Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Νταράα

Η Νταράα ή Ντεράα, (αραβικά: درعا), είναι πόλη στη νοτιοδυτική Συρία, κοντά στα σύνορα με την Ιορδανία, με πληθυσμό 77.203 κατοίκων. Είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Νταράα, ευρισκόμενη 100 χιλιόμετρα νότια της συριακής πρωτεύουσας Δαμασκού, δίπλα στον αυτοκινητόδρομο Δαμασκού-Αμμάν, συχνό σταθμό των ταξιδιωτών.

Ιστορία
Η Νταράα είναι αρχαία πόλη με την πρώτη αναφορά της να γίνεται στην εποχή των Χαναανιτών. Αναφέρεται επίσης σε ιερογλυφικές στήλες των αρχαίων Αιγυπτίων, τον καιρό του Φαραώ Τούθμωση Γ', μεταξύ 1.490 και 1.436 π.Χ. Εκείνη την εποχή αναφερόταν ως Αθαράα, ενώ αργότερα στην Παλαιά Διαθήκη ως Εντρέι, πόλη του Βασιλείου της Βασάν. Στην πόλη υπάρχουν ακόμα ερείπια από παλαιότερα κατοικημένες σπηλιές και αρχαίες κατοικίες, ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο και το παλιό τέμενος Ουμάρι, ιστορικής αρχιτεκτονικής αξίας, από τον καιρό των Ομεϋαδών και Αγιουβιδών χαλίφηδων.

Σύγχρονη πόλη
Η Νταράα αντιμετώπισε προσφάτως σημαντική έλλειψη νερού ενώ το 2011 έγινε θέατρο διαδηλώσεων και σφοδρών συγκρούσεων μεταξύ των αντικαθεστωτικών και των πιστών οπαδών του σύριου Προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ, φερόμενη ως μία από τις πλέον αντι-μπααθικές πόλεις της Συρίας. Η Νταράα θεωρείται ως μία από τις πλέον αρχαίες συριακές πόλεις, με ξεχωριστή και ευδιάκριτη, ιδιαίτερη πολιτιστική παράδοση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις της Συρίας
Αριπέρτος Β΄

Ο Αρίπερτος Β΄ (Ariperto II, ... - Μάρτιος 712) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών από το 702 μέχρι το 712. Ως Δούκας του Τορίνο και γιος του βασιλιά Ραγινπέρτου, συνδέθηκε με το θρόνο ήδη από το 700 και αποτελούσε μέλος της Βαυαρικής Δυναστείας. Εκδιώχθηκε προσωρινά από τον Λιουτπέρτο που βασίλεψε μεταξύ 700 και 702, με εξαίρεση το 701, όταν το θρόνο κατέλαβε ο Ραγινπέρτος. Μετά το θάνατο του πατέρα του, νίκησε τον Λιουτπέρτο και τους άνδρες του αντιβασιλέα Ανσπράνδου στην Παβία, συλλαμβάνοντας τον πρώτο και στραγγαλίζοντάς τον στο μπάνιο. Όταν τελικά κατέλαβε το θρόνο, εξόρισε τον Ανσπράνδο πέρα από τις Άλπεις και ως το 703 εγκαθιδρύθηκε ως η μόνη ηγετική μορφή του βασιλείου. 

Ο Αρίπερτος κυβέρνησε χωρίς διακοπές ως το τέλος του, αλλά με αρκετά προβλήματα. Το 703, ο Φαρόαλδος Β΄, Δούκας του Σπολέτο, εξαπέλυσε επίθεση κατά του Εξαρχάτου της Ραβέννας αλλά ο Αρίπερτος αρνήθηκε να τον υποστηρίξει καθώς επιθυμούσε καλές σχέσεις τόσο με τους Πάπες όσο και με τους Βυζαντινούς. Προσπάθησε, παρ’όλα αυτά, να ασκήσει την εξουσία του στο Σπολέτο και το Μπενεβέντο της Νότιας Ιταλίας, ενώ σύναψε φιλικές σχέσεις με τον Πάπα Ιωάννη ΣΤ΄ στον οποίο δώρισε μεγάλες εκτάσεις γης κοντά στις Κόττιες Άλπεις. Η φιλία αυτή λίγο τον βοήθησε, καθώς είχε να αντιμετωπίσει αρκετές ανταρσίες προερχόμενες από τη Σλοβενία προς τη Βενετία. 

Το 711, ο Ασπράνδος, τον οποίο ο Αρίπερτος είχε νωρίτερα εξορίσει, επέστρεψε με μεγάλο στρατό του Δούκα της Βαβαρίας Θεόδβερτου. Μαζί του συμπαρατάχθηκαν πολλοί Αυστράσιοι από τη Βενετία και τα ανατολικά της πόλης και τελικά συνάντησαν τον Αρίπερτο κοντά στην Παβία. Όταν είδε τους οιονούς της μάχης να στρέφονται εναντίον του, ο βασιλιάς επέστρεψε στην πρωτεύουσα και κατόπιν αναζήτησε καταφύγιο στη Γαλλία. Πνίγηκε στον ποταμό Τίκινο και ο Ανσπράνδος ανακηρύχθηκε επίσημος διάδοχός του. Ο Αρίπερτος ήταν ο τελευταίος Βαυαρός που φόρεσε το Σιδηρούν στέμμα των Λομβαρδών.

Παραπομπές και σημειώσεις 

Βασιλείς της Λομβαρδίας
Ίδρυμα Μποδοσάκη

Το Ίδρυμα Μποδοσάκη συστάθηκε το 1972 από τον Πρόδρομο Μποδοσάκη Αθανασιάδη και είναι κοινωφελής οργανισμός ιδιωτικού δικαίου, που διοικείται από εννεαμελές συμβούλιο. Στο Ίδρυμα αυτό, καινοφανή για την εποχή του θεσμό, ο Μποδοσάκης κατέλιπε όλη την περιουσία του μετά θάνατον. 
Οι κύριοι στόχοι του Ιδρύματος είναι:
 Η προαγωγή της παιδείας στην Ελλάδα, ένα ακλόνητο όραμα της ζωής του Μποδοσάκη.
 Η προαγωγή της ιατρικής περίθαλψης στην Ελλάδα, κυρίως των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων.
 Η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη Ιστοσελίδα Ιδρύματος

ιδρυμα μποδοσακη
Καταστροφή της Βυτίνας

Ο καθοριστικός ρόλος της Βυτίνας στη διάρκεια του Αγώνα είχε ως συνέπεια να πυρποληθεί πολλές φορές από τον Ιμπραήμ (επτά φορές μεταξύ 1825 και 1826). Ο Φωτάκος περιγράφει την ολική καταστροφή από τον Ιμπραήμ με μία μόνο λέξη: «Την αναποδογύρισε».

Στις 25 Ιουνίου 1825 ο Ιμπραήμ έφτασε στην Βυτίνα και την βρήκε έρημη. Έστησε τις σκηνές του και στρατοπέδευσε. Την επόμενη μέρα διέταξε την γενική πυρπόληση και λεηλασία της κωμόπολης και της γύρω περιοχής. Διέταξε δε έναν αρχηγό του να πάρει μερικούς στρατιώτες και να καταλάβει το βουνό το λεγόμενο «Θαυμάσιο» ή «Πατερίτσα», να το διερευνήσει και να πιάσει όλους τους ντόπιους αιχμάλωτους. Στην κορυφή του βουνού υπάρχει το σπήλαιο «Δρακοτρυπιά», από την αρχαιότητα, το οποίο αναφέρει και ο Παυσανίας ως κατοικία της Ρέας. Στο σπήλαιο αυτό κρύβονταν μερικοί κάτοικοι, καθώς και η οικογένεια του προεστού Θεόδωρου Ταμπακόπουλου. Φθάνοντας εκεί ο στρατός του Ιμπραήμ βρήκε μεν μακρά αντίσταση, νίκησε δε, και κατέσφαξε τους παρευρισκόμενους Χριστιανούς. Έσφαξαν και τον Ταμπακόπουλο και αιχμαλώτισαν τους υπόλοιπους.

Πηγές
 

Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Μάχες οθωμανικού στρατού
Ιστορία της Αρκαδίας
Γιουσούφ Σέρεζλης

Ο Γιουσούφ Σέρεζλης ήταν στρατηγός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που έδρασε κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Βιογραφία
Συγκεκριμένα ήταν ένας από τους στρατηγούς που στάλθηκαν σε βοήθεια του Ισμαήλ Πασά εναντίον του Αλή Πασά το 1820. Όταν όμως έφθασε ο σερασκέρης Χουρσίτ Μεχμέτ Πασάς και χήρεψε η θέση του Πασά της Χαλκίδας διατάχθηκε να μεταβεί στη Χαλκίδα. Ακολουθώντας όμως το δρόμο της Δυτικής Στερεάς εξερράγη η ανταρσία των Ελλήνων, ο ξεσηκωμός της Πάτρας (1821) όπου και αναγκάσθηκε να κλειστεί στο κάστρο του Ρίου μαζί με 600 περίπου ντελήδες που τον ακολουθούσαν.

Τότε μαθαίνοντας ο Άγγλος πρόξενος της Πάτρας Φίλιπ Γκρην περί της άφιξης του Γιουσούφ στο Ρίο, πασχίζοντας τη διατήρηση της οθωμανικής κυριαρχίας, έστειλε απεσταλμένο που του ζητούσε την άμεση επέμβασή του στη Πάτρα που είχε στασιάσει, προκειμένου να επιβάλλει την τάξη, ενημερώνοντάς τον σχετικά τόσο για την ένοπλη δύναμη που είχαν συγκροτήσει οι Έλληνες όσο και για τις ακριβείς θέσεις κάλυψής των. Ακόμα δε περισσότερο του υπέδειξε και τα μη φυλασσόμενα σημεία από τα οποία θα μπορούσε να διεκπεραιωθεί. Για την πληρέστερη δε ασφάλεια των ντελήδων του, τους εφοδίασε με διάφορα ρούχα και σύμβολα ώστε να φαίνονται αυτοί κατά την επιχείρηση ως Έλληνες χριστιανοί επαναστάτες.

Κατόπιν αυτών ο Γιουσούφ στις 3 Απριλίου του 1821, ανήμερα της Κυριακής των Βαΐων διεκπεραιώθηκε σε κάποια «έρημη» ακτή της Αχαΐας και εισήλθε στη Πάτρα καταλαμβάνοντας την πόλη σχεδόν αμαχητί, ενώ οι Έλληνες αγωνιστές αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία που επιχειρούσαν στο κάστρο της πόλης. Αρχικά ο Γιουσούφ φάνηκε ιδιαίτερα  επιεικής πλην όμως οι συνεχείς οχλήσεις και τα διάφορα επεισόδια εκ μέρους των Πατρινών τον εξόργισαν και άρχισε τις λεηλασίες.

Τελικά ο Γιουσούφ  παρέμεινε στην Πάτρα ως φρούραρχος σε όλο τον Αγώνα. Βοήθησε τους Λαλαίους, στη μάχη του Λάλα, τους οποίους και προστάτεψε στη συνέχεια ως πρόσφυγες, ενώ τον επόμενο χρόνο υπέστη δεινή ήττα στη μάχη του Γηροκομείου όπου και έκτοτε δεν φέρεται να ήλθε σε πολεμική αναμέτρηση με τους Έλληνες. Αργότερα προστάτεψε και τα λείψανα του στρατεύματος του Δράμαλη. 

Λίγο πριν το τέλος του απελευθερωτικού Αγώνα ήρθε σε έριδα με τον Καρά Μεχμέτ, που είχε σταλεί με 6.000 Ασιάτες σε ενίσχυσή του, oπότε εγκαταλείποντας την Πάτρα, αποσύρθηκε της ενεργού υπηρεσίας, διαμένοντας το υπόλοιπο της ζωής  στην Οδησσό.

Πηγές 
 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια", τομ. Η΄, σελ.382-383.
 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica", τομ. 17ος, σελ.209.

Περαιτέρω ανάγνωση
 Ειρήνη Καλογεροπούλου, «Ζητήματα ανεφοδιασμού και πειθαρχίας στο πολιορκούμενο φρούριο της Πάτρας (1821-1825): η μαρτυρία του στρατιωτικού διοικητή Γιουσούφ Μουχλίς πασά», στο: Όψεις της Επανάστασης του 1821. Πρακτικά συνεδρίου, Αθήνα, 12 και 13 Ιουνίου 2015, επιμέλεια Δημήτρης Δημητρόπουλος, Χρήστος Λούκος και Παναγιώτης Μιχαηλάρης, Αθήνα: Εταιρεία Μελέτης Νέου Ελληνισμού ‒ Περιοδικό Μνήμων, 2018, σελ. 45-58.

Οθωμανοί στρατιωτικοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Ιστορία της Πάτρας
Νισαπούρ

Η Νισαπούρ (περσικά: نیشاپور) είναι μια πόλη στην επαρχία Ραζαβί Χορασάν στο βορειοανατολικό Ιράν. Βρίσκεται σε μια εύφορη πεδιάδα κοντά στη γειτονική Μασχάντ. Το όνομα της προέρχεται από τα σανσκριτικά και σημαίνει η πόλη της νύχτας.
Η Νισαπούρ ήταν ο τόπος γέννησης του Ομάρ Καγιάμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2006 έχει 205.972 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πόλεις του Ιράν
Χορασάν
Νισαπούρ Κομητεία‎
LinkedIn

Το LinkedIn είναι ιστοχώρος επαγγελματικής κοινωνικής δικτύωσης. 
Ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2002 από τον Ρέιντ Χόφμαν, αλλά ξεκίνησε επίσημα στις 5 Μαΐου του 2003. Η έδρα της εταιρίας είναι στη Σίλικον Βάλεϊ και έχει γραφεία σε όλο τον κόσμο. Τα εγγεγραμμένα μέλη του έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν το προσωπικό επαγγελματικό τους προφίλ, να συνδεθούν με άλλους χρήστες, να αναζητήσουν εργασία, αλλά και να δημιουργήσουν πελατολόγιο.

Μέλη 
Ο ιστοχώρος είναι διαθέσιμος σε 24 γλώσσες, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά, πορτογαλικά κλπ. Σήμερα θεωρείται ο πιο επιτυχημένος ιστοχώρος επαγγγελματικής κοινωνικής δικτύωσης παγκοσμίως, μετρώντας περισσότερους από 300 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες σε περισσότερες από 200 χώρες. Υπερτερεί σημαντικά έναντι των κύριων ανταγωνιστών του Viadeo (50 εκατομμύρια) and XING (12 εκατομμύρια).

Σύμφωνα με την Πανελλήνια ετήσια Έρευνα του 2012 για τη συμπεριφορά των χρηστών των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης από το Εργαστήριο Ηλεκτρονικού Εμπορίου- ELTRUN, του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, πάνω από 511.291 χρήστες του LinkedIn βρίσκονται στη Ελλάδα.

Χαρακτηριστικά 
Το LinkedIn χαρακτηρίζεται από ποικίλες λειτουργίες με κυριότερες: 
 τη δημιουργία και την παρουσίαση του προφίλ των μελών, 
 τη δυνατότητα λεπτομερούς παρουσίασης της εργασιακής εμπειρίας και αναλυτικού του εκπαιδευτικού υπόβαθρου
 τη δυνατότητα καταχώρησης προσωπικών πληροφοριών και ενδιαφερόντων
 τη δικτύωση και την αλληλεπίδραση με τα συνδεδεμένα μέλη, 
 τη δυνατότητα παροχής συστάσεων (endorsement) από συναδέλφους, συνεργάτες και γενικότερα μέλη του δικτύου με τα οποία είναι κανείς συνδεδεμένος
 τη δημοσίευση και το διαμοιρασμό αναρτήσεων, παρουσιάσεων κλπ.

Διακρίσεις 
To 2007 κέρδισε δύο βραβεία στον ετήσιο θεσμό Webby Awards στις κατηγορίες Services (υπηρεσίες) και Social Networking (Κοινωνική Δικτύωση).

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Επίσημο blog

Ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης
Προσέλκυση εργαζομένων
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1983-1984

Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1983−1984. Κυπελλούχος Ελλάδας στην πετοσφαίριση για το 1984 αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός επικρατώντας στον τελικό με 3−1 του Ολυμπιακού.

Ημιτελικοί 
Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 7 Ιουνίου 1984.

Μεγάλος Τελικός 
Ο τελικός διεξήχθη sτις 11 Ιουνίου 1984 στην Αθήνα στο Γυμναστήριο Πανελληνίου. Ο Παναθηναϊκός επεκράτησε με 3−1 του Ολυμπιακού και κστέκτησε το 2ο κύπελλο στην ιστορία του.

 Διαιτητές: Κ. Μαργαρίτης, Κούλης.
 Συνθέσεις:
  (Μπαντόρα): Ανδρεόπουλος, Τεντζέρης, Κολιόπουλος, Γαλάκος, Καζάζης Στ., Μαλουσάρης / Κοκκιναράς, Πρωτοψάλτης, Τζεβελεκίδης. Δεν έπαιξαν: Νικολογιάννης, Αλεξίου, Ηλιόπουλος.
  (Ζαχάριεφ): Λάιος, Καραντουμάνης, Φάκας, Πολύζος, Τριανταφυλλίδης, Δωριάδης / Αγγελίδης, Μητρόπουλος, Ηλιόπουλος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Αθλητική Ηχώ, Ιστορικό αρχείο 1945-2007
 Ημιτελικοί: Αθλ. Ηχώ 8 Ιουνίου 1984 σελίδα 3
 Τελικός: Αθλ. Ηχώ 13 Ιουνίου 1984 σελίδα 2

1983 1984
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 1983 1984
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 1983 1984
Άθως Δημουλάς

Ο Άθως Δημουλάς (Αθήνα 1921 - Αθήνα 1985) ήταν Έλληνας ποιητής.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1921 στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφίες στο Βέλγιο, την Αγγλία και τη Γαλλία. Ειδικεύτηκε στις στατικές μελέτες και στην σιδηροδρομική.  Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε ως διευθυντής στους Σιδηροδρόμους Ελληνικού Κράτους (Σ.Ε.Κ.). 

Το 1952 παντρεύτηκε την ποιήτρια Κική Δημουλά, απέκτησαν δύο παιδιά και έζησαν μαζί έως το θάνατό του το 1985. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1951 με την ποιητική συλλογή «Ποιήματα».

Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά.

Βραβεία
 1967, Β' Κρατικό Βραβείο Ποίησης, για τη συλλογή «Άλλοτε και αλλού».

Εργογραφία

Ποιητικές συλλογές
 Ποιήματα, 1951
 Νέα ποιήματα, 1951
 Σονέττα, 1953
 Χωρίς τίτλο, 1956
 Ορφεύς και άλλα ποιήματα, Δίφρος 1958
 Ένδον, Δίφρος 1960
 Αυτή η πραγματικότητα και η άλλη, Φέξης 1961
 Περί μνήμης, Φέξης 1964
 Άλλοτε και αλλού, 1966
 Ο αγρός της τύχης, 1972
 Η μοίρα των πεπρωμένων, 1979
 Τα ποιήματα, Στιγμή 1986, Ίκαρος 1999 (Μεταθανάτια έκδοση)

Παραπομπές

Πηγές
 Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Δημουλάς Άθως
 Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Δημουλάς Άθως (1921 - 1985)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Άθως Δημουλάς στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Νεοέλληνες ποιητές
Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά
Εθνικό Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως

Το Εθνικό Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως (τουρκικά: Yoakimion Rum Kiz Lisesi) υπήρξε ένα από τα πιο σπουδαία εκπαιδευτήρια του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης. Λειτούργησε για μια εκατονταετία από το 1882 μέχρι το 1988 οπότε  και έκλεισε εξαιτίας της έλλειψης μαθητριών.

Ίδρυση
Ιδρύθηκε το 1882 με δωρεά του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Β΄ ο οποίος διέθεσε τα δύο οικόπεδα του στην περιοχή του Φαναρίου και συγκεκριμένα κοντά στην Εκκλησία της Παναγίας του Μουχλίου. Με την ίδρυση του Παρθεναγωγείου καλύπτονταν οι μορφωτικές ανάγκες των κοριτσιών που κατοικούσαν στις λαϊκές κυρίως συνοικίες της Κωνσταντινούπολης.

Διοικητική Οργάνωση
Το Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο από την ίδρυση του μέχρι και το 1923 βρισκόταν κάτω από την άμεση εποπτεία του Οικουμενικού Πατριάρχη και διοικούνταν από επταμελή εφορία. Πρόεδρος της εφορίας ήταν ένας συνοδικός αρχιερέας που εκλέγονταν από την Ιερά Σύνοδο. Τα υπόλοιπα μέλη της εφορείας ήταν συνήθως σημαίνοντα πρόσωπα της εκπαιδευτικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης, όπως καθηγητές από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, ο εκάστοτε πρόεδρος της λέσχης «Μνημοσύνη» κ.α. Όταν το 1923 απαγορεύτηκε το δικαίωμα συμμετοχής της Εκκλησίας στη διοίκηση των  σχολείων τότε τη διαχείριση του Ιωακειμείου την ανέλαβαν αποκλειστικά οι λαϊκοί που αποτελούσαν την  εφορία της σχολής αλλά και ένας υπεύθυνος με τον τίτλο «ιδρυτής» που ήταν υπόλογος απέναντι στο Υπουργείο Παιδείας.

Διευθυντές της Σχολής
Στο Παρθεναγωγείο υπηρέτησαν αξιόλογοι εκπαιδευτικοί, Έλληνες, Τούρκοι και Ξένοι. Στα 106 έτη λειτουργίας του το σχολείο είχε 11 διευθυντές που ήταν οι εξής: 
Χρυσούλα Ιωαννίδου
Αγαθονίκη Αντωνιάδου
Ιουστίνη Λαγουδάκη
Ερριέττα Κωνσταντινίδου
Γρηγόριος Βεγλερής
Βασίλειος Μούτσογλου
Αλέξανδρος Χατζόπουλος
Φανή Γεωργιάδου
Αλέξανδρος Ιατρόπουλος
Έλλη Βασιλειάδου – Ζουμπούλογλου
Δημήτριος Παντελάρας

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Βασιλειάδου Έλλη, Το Ιωακείμειον Παρθεναγωγείον, Τα ελληνικά σχολεία της Πόλης, Σύνδεσμος των εν Αθήναις Μεγαλοσχολιτών, Αθήνα 1985, σσ. 143-159. ISBN 960-7579-00-3
Ιορδάνογου Αναστάσιος Κ., Το Εθνικόν Ιωακείμειον Παρθεναγωγείον Κωνσταντινουπόλεως (1882-1988), Θεσσαλονίκη 1988. GR 
Καρανικόλας Αλέξανδρος, Τα Παρθεναγωγεία της Κωνσταντινουπόλεως, Παρνασσός 17(1975), σσ. 173-200.

Εκπαίδευση στην Κωνσταντινούπολη
Ελληνικά Σχολεία
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1999-2000

Στο Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1999−2000, συμμετείχαν όλες οι ομάδες των Α1 και Α2. Στην πρώτη και στη δεύτερη φάση συμμετείχαν οι ομάδες της Α2, ενώ οι ομάδες της Α1 εισήλθαν στη διοργάνωση στη Γ' φάση. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ηρακλής, ο οποίος κατέκτησε τον πρώτο τίτλο της ιστορίας του στην πετοσφαίριση.

Α' φάση

Β' φάση 

 Χωρίς αγώνα προκρίθηκαν στη Γ' φάση ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης και ο Άρης Νίκαιας

Γ' φάση

Προημιτελικοί

Φάιναλ-4 
Πάτρα, 24 και 25 Μαρτίου 2000

Ημιτελικοί

Μεγάλος τελικός 
Ο τελικός διεξήχθη στις 25 Μαρτίου 2000 στην Πάτρα, στο Κλειστό γυμναστήριο "Ε.Α. Πατρών". Ο Ηρακλής επικράτησε με 3−0 του Ολυμπιακού και κατέκτησε το 1ο κύπελλο στην ιστορία του.

 Διαιτητές: Κούλης, Ιορδανίδης.
 MVP:  Αντρέι Κράβαρικ (Ηρακλής)
 Συνθέσεις:
  Ηρακλής (Λεώνης): Κυριαζής 8π., Κράβαρικ 19, Ιωαννίδης 4, Μέλκας 2, Σαμαράς 12, Σάτσχιν 6 / Καρυπίδης, Δεσλής 3, Πασπαλάς (λ). Δεν έπαιξαν: Καλμαζίδης, Σαρακινός, Τζελάτης.
  (Γκάετς): Γκιούρδας 9π., Κουρνέτας 3, Ζελιάσκοφ 5, Τσακιρόπουλος 8, Ντράγκοβιτς 7, Μπόσκαν 10 / Ξενάκης, Καλαϊτζίδης 2, Μηνούδης (λ). Δεν έπαιξαν: Χριστοφιδέλης, Ψάρρας Αθ., Θεοδωρίδης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστότοπος archive.sport.gr
Αθλητική Ηχώ, Ιστορικό αρχείο 1945-2007
 Α' φάση: 17 Οκτωβρίου 1999 σελίδα 14
 Β' φάση: 24 Οκτωβρίου 1999 σελίδα 36
 Γ' φάση: 18 Νοεμβρίου 1999 σελίδα 34
 Προημιτελικοί: 23 Δεκεμβρίου 1999 σελίδα 36
Ιστότοπος volleynews.gr

1999 2000
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 1999 2000
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 1999 2000
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1984-1985

Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1984−1985. Κυπελλούχος Ελλάδας στην πετοσφαίριση για το 1985 αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για δεύτερη συνεχόμενη περίοδο επικρατώντας και πάλι στον τελικό με 3−0 του Ολυμπιακού, πετυχαίνοντας έτσι το νταμπλ.

Προημιτελικοί 
Οι προημιτελικοί διεξήχθησαν στις 5 Ιουνίου 1985.

Ημιτελικοί 
Στους ημιτελικούς έγιναν διπλές συναντήσεις.

1οι αγώνες 
8 Ιουνίου 1985

2οι αγώνες 
12 Ιουνίου 1985

Μεγάλος τελικός 
Ο τελικός διεξήχθη στις 14 Ιουνίου 1985 στον Πειραιά, στο  Σ.Ε.Φ.. Ο Παναθηναϊκός επεκράτησε με 3−0 του Ολυμπιακού και κατέκτησε το 3ο κύπελλο στην ιστορία του.

 Διαιτητές: Ράσσης, Πλατσής
 Συνθέσεις:
  (Μπαντόρα): Ανδρεόπουλος, Μαλουσάρης, Γαλάκος, Τεντζέρης, Κολιόπουλος, Καζάζης Στ. / Τζεβελεκίδης, Πρωτοψάλτης. Δεν έπαιξαν: Καραμαρούδης, Αλεξίου, Τσιγαρίδας, Διαμαντόπουλος.
  (Ρόμπεφ): Ηλιόπουλος, Πολύζος, Δωριάδης, Γκουντάκος, Φάκας, Τριανταφυλλίδης / Αγγελίδης, Μητρόπουλος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Αθλητική Ηχώ, Ιστορικό αρχείο 1945-2007
 Προημιτελικοί: Αθλ. Ηχώ 6 Ιουνίου 1985 σελίδα 6
 Ημιτελικοί - 1οι αγώνες: Αθλ. Ηχώ 10 Ιουνίου 1985 σελίδα 2
 Ημιτελικοί - 2οι αγώνες: Αθλ. Ηχώ 13 Ιουνίου 1985 σελίδα 6
 Τελικός: Αθλ. Ηχώ 15 Ιουνίου 1985 σελίδα 4

1984 1985
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 1984 1985
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 1984 1985
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2008-2009

Το Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών για τη σαιζόν 2008−2009 διεξήχθη σε μορφή φάιναλ 8. Συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 1−8 στο τέλος του πρώτου γύρου της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος. Οι προημιτελικοί και οι ημιτελικοί του φάιναλ 8 διεξήχθησαν στην Πάτρα, στο κλειστό της ΕΑΠ, 30 και 31 Ιανουαρίου 2009, όμως ο προγραμματισμένος για την 1 Φεβρουαρίου τελικός αναβλήθηκε λόγω επεισοδίων ανάμεσα σε οπαδούς του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού , και διεξήχθη δύο μήνες αργότερα, στις 4 Απριλίου στην Ολυμπιακή εγκατάσταση Φαλήρου. Το κύπελλο κατέκτησε ο Ολυμπιακός.

Φάιναλ 8 
Πάτρα, Κλειστό Ε.Α. Πατρών

Προημιτελικοί 
30 Ιανουαρίου 2009

Ημιτελικοί 
31 Ιανουαρίου 2009
{| class="wikitable" style="text-align: center; font-size:95%"
|-
!width="120"  | 
!width="40"  | Σκορ
!width="120"  | 
!width="190"  | Σετ
|-
|align="right"| Ε.Α. Πατρών
|1−3
|align="left"| Ολυμπιακός
| 20-25, 25-20, 26-28, 23-25
|-
|align="right"| Παναθηναϊκός
|3−2
|align="left"| Ηρακλής
| 16-25, 22-25, 25-22, 29-27, 15-13
|}

 Μεγάλος τελικός 
Ο τελικός διεξήχθη στις 4 Απριλίου 2009 στην Αθήνα, στην Ολυμπιακή εγκατάσταση Φαλήρου. Ο Ολυμπιακός επεκράτησε με 3−2 του Παναθηναϊκού και κατέκτησε το 11ο κύπελλο στην ιστορία του.

 Οι πόντοι του Ολυμπιακού: 3 άσσοι, 58 επιθέσεις, 10 μπλοκ, 41 λάθη αντιπάλων 
 Οι πόντοι του Παναθηναϊκού: 7 άσσοι, 59 επιθέσεις, 5 μπλοκ, 37 λάθη αντιπάλων.
 MVP:  Κώστας Χριστοφιδέλης (Ολυμπιακός)
 Διαιτητές: Φώτης Λέκκας, Αλέξανδρος Βαρθαλίτης.

 Συνθέσεις
  (Κρίστιανσον): Ριβέρα 13 πόντοι (1 άσος, 11/20 επιθ., 1 μπλοκ), Κουρνέτας 2 π. (2 μπλοκ), Χοφ 1 (1/2 επιθ.), Τζούριτς 9 π. (1 άσος, 6/13 επιθ., 2 μπλοκ), Μίλκοβιτς 26 π. (1 άσος, 23/43 επιθ., 2 μπλοκ), Ούρναουτ 6 π. (5/16 επιθ., 1 μπλοκ) / Παπαδημητρίου (λ. − 45% υποδ.), Χριστοφιδέλης 6 π. (6/16 επιθ., 86% υποδ.), Σουλτανόπουλος 5 π. (3/5 επιθ., 2 μπλοκ), Τσέργας, Καρυπίδης, Ρουμελιώτης 3 π. (3/6 επιθ.).
  (Λεώνης): Ερπ 7 π. (7/18 επιθ.), Αγκάμεζ 24 π. (2 άσοι, 21/49 επιθ., 1 μπλοκ), Αντράε 15 π. (2 άσοι, 12/31 επιθ., 1 μπλοκ), Ανδρεάδης 10 π. (2 άσοι, 8/11 επιθ.), Πανταλέων 11 π. (9/14 επιθ.), Ντεπέστελε 4 π. (2/6 επιθ., 1 μπλοκ) / Στεφάνου (λ. − 73% υποδ.), Ντονάς, Ψάρρας Αθ., Χατζηαντωνίου, Λάππας.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Ιστότοπος sport.gr

2008 2009
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2008 2009
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2008 2009
Σταθμός Άλιμος (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Άλιμος είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 2. Πήρε το όνομά του από το Δήμο Αλίμου, τον οποίο και εξυπηρετεί. 

Στο αρχικό στάδιο σχεδιασμού του σταθμού, πριν ξεκινήσουν τα έργα, αναφερόταν με το όνομα Αργυρούπολη, αλλά κατά την κατασκευή του σταθμού, πήρε το όνομα Άλιμος.

Η κατασκευή του σταθμού ξεκίνησε το 2007 και εγκαινιάστηκε στις 26 Ιουλίου 2013, αν και ήταν έτοιμος από τις αρχές του 2010, αλλά παραδόθηκε με καθυστέρηση 3,5 ετών, εξαιτίας του σκανδάλου της Siemens.

Δομή σταθμού 

Αλιμος
Αλιμος
Λιούμπεν Καραβέλοφ

Ο Λιούμπεν Καραβέλοφ (1834-1879) ήταν σημαντικός Βούλγαρος διανοούμενος, συγγραφέας και δημοσιογράφος. Αγωνίστηκε με την πένα του και τις ιδέες του για την απελευθέρωση των Βουλγάρων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υπήρξε ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους της λεγόμενης Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης.

Βιογραφία
Ο Λιούμπεν Καραβέλοφ (Lyuben Karavelov) γεννήθηκε το 1834 στην Κοπρίβστιτσα (Koprivshtitsa), πόλη της σημερινής Βουλγαρίας κοντά στη Σόφια. Ο πατέρας του, ο Στόισκο Καραβέλοφ ήταν έμπορος. Αρχικά ο Καραβέλοφ παρακολουθεί το ενοριακό δημοτικό σχολείο της πόλης του. Κατόπιν ο πατέρας του τον στέλνει να φοιτήσει 2 χρόνια σε ελληνικό σχολείο και ένα χρόνο στο βουλγαρικό γυμνάσιο της Φιλιππούπολης, όπου και διδάσκεται τη ρωσική γλώσσα. Στη συνέχεια συνοδεύοντας τον πατέρα του στις δουλειές του γνωρίζει διάφορες περιοχές της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Το 1856 ο Καραβέλοφ εργάζεται στην Κωνσταντινούπολη, όπου και αναπτύσσει τους πολιτικούς του προβληματισμούς για τον Κριμαϊκό πόλεμο. Τον επόμενο χρόνο (1857) πηγαίνει στη Μόσχα για να σπουδάσει. Όμως αποτυγχάνει να εισαχθεί στο πανεπιστήμιο και αρκείται στο να γραφτεί ως ακροατής στο Τμήμα Ιστορίας και Φιλολογίας. Το 1862 διακόπτει τις σπουδές του και ασχολείται με τη δημοσιογραφία. Το 1867 πηγαίνει στο Βελιγράδι ως ανταποκριτής ρωσικών εφημερίδων. Οι επαφές του Καραβέλοφ με τη σερβική αντιπολίτευση και η εν γένει δραστηριότητά του είχαν ως αποτέλεσμα να συλληφθεί το 1868 από την αυστριακή αστυνομία με την κατηγορία της συνωμοσίας και να φυλακιστεί για ένα χρόνο περίπου στη Βουδαπέστη.

Αμέσως μετά την απελευθέρωσή του ο Καραβέλοφ το 1869 εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι. Στα τέλη της ίδιας χρονιάς ξεκίνησε να εκδίδει την εφημερίδα Svoboda (Ελευθερία). Στις αρχές του 1870 πρωτοστατεί στη δημιουργία της Βουλγαρικής Επαναστατικής Κεντρικής Επιτροπής, με κύριο σκοπό τον επαναστατικό ξεσηκωμό των βουλγαρικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1873 ξεκίνησε να εκδίδει την εφημερίδα Nezavisimost (Ανεξαρτησία) και αργότερα το 1874 την αντικατέστησε για ένα χρόνο περίπου από την εφημερίδα Znanie (Γνώση). Το 1876 ξαναγύρισε στο Βελιγράδι και μετά την κήρυξη του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1877 στο Βουκουρέστι. Κατόπιν εγκαταστάθηκε για λίγο στο Τίρνοβο και τέλος στο Ρούσε, όπου και πέθανε από φυματίωση στις 21 Ιανουαρίου του 1879. Είχε προλάβει να ζήσει για λίγο τη χαρά της απελευθέρωσης της Βουλγαρίας και της δημιουργίας Αυτόνομης Βουλγαρικής Ηγεμονίας με τη συνθήκη του Βερολίνου (1878).

Πηγές
Koj koj e sred Balgarite XV-XIX v. Sofia 2000, pages 127-129.
Mihail Arnaudov, Lyuben Karavelov. Život, Delo, Epoha. 1834-1879 (Lyuben Karavelov. Life, Works, Era), Sofija 1964.
Edgar Anthony Zaharia, Liuben Karavelov. Bulgarian Apostle of Balkan Federation (University of Arizona 1984).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βούλγαροι συγγραφείς
Νικολέτα Μπράσκι

Η Νικολέτα Μπράσκι (ιταλικά: Nicoletta Braschi) (γεν. 1960) είναι Ιταλίδα ηθοποιός.

Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Τσεζένα στις 19 Απριλίου του 1960 και το 1980 εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου σπούδασε στην Εθνική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης Σίλβιο Ντ' Αμίκο (Accademia Nazionale d'Arte Drammatica "Silvio D’Amico").

Έχει συμπρωταγωνιστήσει με τον σύζυγό της, Ρομπέρτο Μπενίνι, στις εξής ταινίες: Tu mi turbi (1983), Στην παγίδα του νόμου (Down by law) (1986), Ο διαβολάκος (Il piccolo diavolo) (1988), Τζόνι Στεκίνο (Johnny Stecchino) (1991), Το τέρας (Il mostro) (1994), Η ζωή είναι ωραία (La vita è bella) (1997), Πινόκιο (Pinocchio) (2002) και Ο τίγρης και το χιόνι (La tigre e la neve) (2005). Εκτός από τις παραπάνω έχει παίξει και σε άλλες ταινίες μεταξύ των οποίων στις: Segreti segreti (1984), Come sono buoni i bianchi (1987), Τσάι στη Σαχάρα (Il tè nel deserto) (1990) και Μ' αρέσει να δουλεύω (Mi piace lavorare (Mobbing)) (2003). Για την ερμηνεία της στην ταινία Ovosodo, κέρδισε το 1998 το βραβείο David di Donatello για τον καλύτερο δεύτερο γυναικείο ρόλο. Την ίδια χρόνια της απονεμήθηκε και το Βραβείο Flaiano. Το 2005 της απονεμήθηκε το μετάλλιο Ordine al merito della Repubblica Italiana και δύο χρόνια αργότερα το Βραβείο Μαλατέστα Νοβέλο της Πόλης της Τσεζένας (Premio Malatesta Novello – Città di Cesena).

Εκτός από τον κινηματογράφο, η Νικολέτα Μπράσκι έχει ασχοληθεί και με το θέατρο, ήδη από τα πρώτα χρόνια της καρίερας της. Από τον Ιανουάριο του 2007, και για ένα περίπου χρόνο, πρωταγωνίστησε στο έργο Η μέθοδος Γκρόνχολμ (Il Metodo Gronholm).

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ε.Σ.Ν. Βριλησσίων

Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Νέων Βριλησσίων είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή των Βριλησσίων, στην Αθήνα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1979 και χρώματα του το κόκκινο και το μπλέ. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα χειροσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων. Την περίοδο 2010-11, η ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος Ανδρών, με προπονητή τον Νίκο Γραμματικό, που ήταν και παίχτης της ομάδας του 1996 που κατέκτησε το Νταμπλ. Τον Ιούλιο του 2011, ο σύλλογος αποσύρθηκε από την Α1 επικαλούμενος οικονομικά προβλήματα, που είχαν σαν αποτέλεσμα τη μείωση των επιχορηγήσεων από την Επιχορηγητική Πολιτεία της ΟΧΕ.

Τίτλοι/Διακρίσεις  
 1 Πρωτάθλημα Α1 Ανδρών : 1996
 2 Κύπελλα Ελλάδος Ανδρών : 1996, 2011
 2 ακόμη συμμετοχές σε τελικό Κυπέλλου Ελλάδος Ανδρών : 1991, 2010
 1 Πρωτάθλημα Παμπαίδων Α' : 2016
 1 Πρωτάθλημα κέντρου μίνι : 1991

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα
Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος, ΕΣΝ Βριλησσίων
Πρωτάθλημα Ελλάδος χειροσφαίρισης ανδρών
Κύπελλο Ελλαδος χειροσφαίρισης ανδρών

Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής
Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1978
Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης
Βριλήσσια
Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου

Η Κρατική αρχαιολογική συλλογή (Staatliche Antikensammlungen) στο Μόναχο είναι η μεγαλύτερη αρχαιολογική συλλογή στην Γερμανία για αρχαία Ελληνική και Ρωμαϊκή τέχνη. Βρίσκεται στην πλατεία Königsplatz, η οποία αποτελεί συγκρότημα κλασσικών κτιρίων σχεδιασμένων από τον Λέο φον Κλέντσε. Η συλλογή έχει την προέλευση της στην συλλογή του Λουδοβίκου Α'.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου

Η Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου (γερμ. Hamburger Kunsthalle) είναι μουσείο τέχνης στο Αμβούργο. Φιλοξενεί κυρίως έργα ζωγραφικής του 14ου αιώνα, έργα Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών του 16ου και 17ου αιώνα, Γαλλικούς και Γερμανικούς πίνακες του 19ου αιώνα και σύγχρονα έργα ζωγραφικής. Στεγάζεται σε συγκρότημα τριών κτιρίων στο κέντρο της πόλης.

Εκθέματα
 βλ. λήμμα Κατάλογος έργων της Kunsthalle του Αμβούργου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 επίσημη ιστοσελίδα

Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου
Γλουτένη

Η γλουτένη (από το λατινικό: (ουδ.) gluten/glutinis που σημαίνει «κόλλα») είναι μία πρωτεϊνικής φύσεως κολλώδης ύλη του ενδοσπερμίου πολλών δημητριακών καρπών, όπως του μαλακού σιταριού, του κριθαριού και της σίκαλης. Η γλουτένη αποτελείται από τις πρωτεΐνες γλοιαδίνη και γλουτελίνη.

Χημική σύσταση
Η γλοιαδίνη είναι διαλυτή σε 70% αλκοόλη και η γλουτελίνη είναι διαλυτή σε αραιά οξέα ή αλκάλια.Το σύνολο αυτών στο νερό δίδει μια κολλοειδή ουσία το σώμα της γλουτένης.

Η γλουτένη στην αρτοποιία
Στη γλουτένη οφείλεται το «φούσκωμα» του ζυμαριού του ψωμιού. Δημητριακά με υψηλή περιεκτικότητα σε γλουτένη είναι το σιτάρι, το ντίνκελ, το μονόκοκκο, το σκληρό σιτάρι και η σίκαλη. Βρώμη και κριθάρι έχουν μια χαμηλή αναλογία γλουτένης. Δημητριακά όπως τεφ, κεχρί, καλαμπόκι, ρύζι και καθώς και ψευδο-δημητριακά όπως κινόα, αμάρανθος και το φαγόπυρο είναι χωρίς γλουτένη.
 
Λόγω της κολλοειδούς δομής της δημιουργεί συσσωματώματα με τους κόκκους του αμύλου και σε πλήρη συμβολή με τη μαγιά (ζυμομύκητες του γένους Saccharomyces) δημιουργούν μικρούς θύλακες αέρα (διοξειδίου του άνθρακα) που δημιουργούν οι ζύμες με τον μεταβολισμό τους.

Διατροφικά προβλήματα 
Η γλουτένη μπορεί να δίνει μεγάλο πλεονέκτημα στην αρτοποιία αλλά σε μια ομάδα ανθρώπων δημιουργεί δυσανεξία που ονομάζεται κοιλιοκάκη και στομαχο-εντερικά προβλήματα.

Εναλλακτικές τροφές
Άτομα που παρουσιάζουν δυσανεξία στη γλουτένη, μπορούν να καταναλώσουν άλλες τροφές, που είναι επίσης πλούσιες σε άμυλο/υδατάνθρακες, όπως ρύζι, καλαμπόκι, κεχρί, κινόα και φαγόπυρο είτε ολόκληρους τους καρπούς, είτε ως αλεύρια.

Διατροφολογία
Φυτικές πρωτεΐνες
Γιάννης Αντιόχου

Ο Γιάννης Αντιόχου (Αθήνα 1969) είναι Έλληνας ποιητής.

Βιογραφία 
Ο Γιάννης Αντιόχου είναι ποιητής και μεταφραστής. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Μεγάλωσε και ζει στον Πειραιά.  

Είναι κάτοχος MBA και ΜSc της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με εξειδίκευση τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Έχει εκδώσει πέντε βιβλία ποίησης και έχει μεταφράσει έργα των Τεντ Χιουζ, Σύλβια Πλαθ, Ανν Σέξτον, Χαρτ Κρέιν, Άννα Αχμάτοβα. 

Το τελευταίο του βιβλίο Εκπνοές, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.  

Έχει συνεργαστεί με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, δημοσιεύοντας, ποιήματα, δοκίμια και μεταφράσεις (ΑΝΤΙ, Index, Ποίηση, Δέκατα, Δέλεαρ, Μανδραγόρας, Poetix) και ποιήματά του υπάρχουν σε διάφορους συλλογικούς τόμους.  

Το βιβλίο του, «Αυτός, ο κάτω ουρανός», Εκδόσεις Ίκαρος, τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2020.

Εργογραφία 
 (2019) Αυτός, ο κάτω ουρανός  (Ίκαρος)
 (2017) Διάλυσις  (Ίκαρος)
 (2014) Εκπνοές (Ίκαρος)
 (2009) Εισπνοές (Ίκαρος)
 (2006) Curriculum Vitae (Μελάνι)
 (2005) Στη γλώσσα του (Γαβριηλίδης)
 (2004) Romeo and Juliet (Δέλεαρ)
 (2003) Ανήλικης νυκτός παρίστιον δέρμα (Γαβριηλίδης)

Πηγές 
 Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Γιάννης Αντιόχου
 Βιβλιονέτ, Γιάννης Αντιόχου
 Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα του Γιάννη Αντιόχου

Νεοέλληνες ποιητές
Βίνερ Νόιστατ

Το Βίνερ Νόιστατ (γερμανικά:Wiener Neustadt) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κάτω Αυστρίας και με 41.537 κατοίκους (2012) η ενδέκατη μεγαλύτερη της Αυστρίας. Η λέξη Neustadt σημαίνει Νεάπολη και το πρόθεμα Wiener επιλέχθηκε τον δέκατο όγδοο αιώνα, επειδή βρίσκεται μόλις 50 χιλιόμετρα νότια της Βιέννης. Από τον 19ο αιώνα έγινε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Πόλεις της Αυστρίας
Ευγενία Δημητροπούλου

Η Ευγενία Δημητροπούλου (γενν. Λαμία, 9 Απριλίου 1984) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1984 στη Λαμία αλλά πέρασε τα παιδικά της χρόνια στο Πύργο Ηλείας. Κατάγεται από το Λιβαδάκι Αρκαδίας Είναι κόρη φιλολόγων και έχει ένα μεγαλύτερο αδελφό, τον Θοδωρή και μία μικρότερη αδελφή, την Αμαλία. Μιλά άπταιστα αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα ακορντεόν και παραδοσιακών χορών. 

Είναι απόφοιτη της Νομικής Σχολής Αθηνών αλλά και της Ανωτέρας Σχολής Δραματικής Τέχνης Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη. Επιπλέον, έχει παρακολουθήσει σεμινάρια στο Θέατρο των Αλλαγών και έχει μεταφράσει το θεατρικό έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Οι Φασουλήδες με το ρόπαλο. Επίσης, έχει συμμετάσχει σε μικρό ρόλο στη ξένη παραγωγή Τα δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου.

Προσωπική ζωή 
Τον Ιούνιο του 2021 παντρεύτηκε τον νευροχειρουργό Στέλιο Βλατάκη. Στις 4 Δεκεμβρίου 2021, ανακοίνωσε μέσω Instagram ότι απέκτησαν το πρώτο τους παιδί, μια κόρη που ονόμασαν Εύα (γενν. 15 Αυγούστου 2020), υιοθετώντας την από τη Σιέρα Λεόνε.

Εργογραφία

Τηλεόραση

Θέατρο

Κινηματογράφος

Παραπομπές 

Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αγγείο (βιολογία)

Ως αγγείο εννοείται οποιοδήποτε αγωγό σύστημα μεταφέρει υγρά στο ανθρώπινο, το ζωικό και το φυτικό βασίλειο. Όσον αφορά στην ανθρώπινη και τη ζωική ανατομία τα αγγεία διακρίνονται σε αιμοφόρα και λεμφοφόρα ή λεμφαγγεία. Σε ό,τι αφορά στη βοτανική, αγγείο εννοείται συνήθως στοιχείο του αγγειακού ιστού των τραχειόφυτων φυτών. 

Τα αγγεία μπορεί να είναι κλειστά ή ανοιχτά μεγάλης ή μικρής διατομής.

Βιολογικοί όροι
Αργανθώνη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αργανθώνη είναι γνωστή η σύζυγος του βασιλιά της Θράκης Ρήσου, η οποία υπήρξε η επώνυμη ηρωίδα του Αργανθωνίου όρους της Βιθυνίας, όπου κυνηγούσε, όπως αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος στο λήμμα Αργανθώνις (Παρθενίου Ερωτ.Παθ., 36).

Πηγή 
Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 6 (1973), σελ. 461

Αργανθωνη
Αργανθώνιος

Ο Αργανθώνιος ήταν βασιλιάς στην πόλη Ταρτησσό της αρχαίας Ιβηρίας (Ισπανία), στην Ανδαλουσία, κατά τα τέλη του 7ου και τις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ.. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α΄ 163), οι Φωκαείς, ανησυχώντας για την αύξηση της στρατιωτικής ισχύος των Περσών επί Κύρου του Πρεσβυτέρου, απέστειλαν περί το 600 π.Χ. αντιπροσωπεία τους στην Ταρτησσό και ζήτησαν ενισχύσεις από τον Αργανθώνιο. Εκείνος δέχθηκε πρόθυμα και τους πρότεινε είτε να μεταναστεύσουν ομαδικά στο κράτος του, είτε να τους βοηθήσει οικονομικά για να περιτειχίσουν την πόλη τους. Οι Φωκαείς προτίμησαν το δεύτερο, και με την ηγεμονική βοήθεια του Αργανθωνίου κατασκεύασαν περίφημα τείχη, από πελεκητούς λίθους, οχυρότατα και σε μεγάλο μήκος γύρω από την πόλη τους.

Κατά την παράδοση ο Αργανθώνιος κυβέρνησε την Ταρτησσό επί 80 ολόκληρα χρόνια και φημιζόταν για τη μακροβιότητά του: Μνημονεύεται ότι έζησε 120 ή 150 χρόνια και σε αυτό οφείλεται η παροιμιώδης φράση των αρχαίων «Αργανθωνίου μακροβιώτερος».

Πηγή
 Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 6 (1973), σελ. 461

Σημείωση

Ιστορία της Ισπανίας
Υπεραιωνόβιοι
Δημήτρης Στρατούλης

Ο Δημήτρης Στρατούλης (Αστακός Αιτωλοακαρνανίας, 1958) είναι Έλληνας πολιτικός, συνδικαλιστής και συγγραφέας. Σπούδασε Νομική και Πολιτική Επιστήμη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.Είναι Γενικός Γραμματέας της Λαϊκής Ενότητας ενώ στο παρελθόν έχει διατελέσει Αναπληρωτής Υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων στην Κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα, τον Ιανουάριο του 2015.

Πολιτική/Συνδικαλιστική Δραστηριότητα 
Ήταν αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ. Διετέλεσε εκπρόσωπος των εργαζομένων, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και της Αντιπροσωπευτικής Συνέλευσης Κοινωνικού Ελέγχου του ΟΤΕ, καθώς επίσης μέλος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ ως Γραμματέας Κοινωνικής Πολιτικής της.

Στέλεχος του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ από την ίδρυσή του, τον Φεβρουάριο του 2003, και της οργανωτικής επιτροπής του 4ου ευρωπαϊκού κοινωνικού φόρουμ, που έγινε στην Αθήνα τον Μάιο του 2006. Επίσης, μέλος -ως εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ- στην Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του ανθρώπου και του ΛΑΕΚ (Λογαριασμός για την ανεργία και την επαγγελματική κατάρτιση).

Παράλληλα, διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, πριν από το 1991. Ακόμη, ήταν μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ από το πρώτο συνέδριό του και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ, ως υπεύθυνος εργατικής πολιτικής του. 

Είχε εκλεγεί βουλευτής με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, στην εκλογική περιφέρεια Β' Αθηνών, στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012, στις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, καθώς και στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.Το καλοκαίρι του 2015 διαφώνησε με την υπογραφή του 3ου μνημονίου και αποχώρησε προσχωρώντας στην Λαϊκή ενότητα.Τον Οκτώβρη του 2022 εξελέγη γενικός γραμματέας του κόμματος από κοινού με  την Μαριάνα Τσίχλη.

Στις 16 Δεκεμβρίου 2012, δέχτηκε επίθεση από αγνώστους κατά τη διάρκεια του ημιχρόνου του ποδοσφαιρικού αγώνα ΑΕΚ-Ατρόμητος στο ΟΑΚΑ, οι οποίοι τον χτύπησαν στο κεφάλι, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο ιατρείο του σταδίου. Κατήγγειλε ότι οι άγνωστοι που του επιτέθηκαν ήταν μέλη της Χρυσής Αυγής, δήλωση για την οποία μηνύθηκε από τη Χρυσή Αυγή ως συκοφαντική δυσφήμιση.

Βιβλία 
Είναι συγγραφέας πολιτικών και συνδικαλιστικών άρθρων σε εφημερίδες και περιοδικά έχει γράψει δύο βιβλία.

Ανεργία και απασχόληση στην Ελλάδα (Σύγχρονη Εποχή, 1991) (Μέλος της συγγραφικής ομάδας)
Οι εργασιακές σχέσεις στη δίνη του νεοφιλελεύθερου τυφώνα (Ελληνικά Γράμματα, 2005)

Παραπομπές 

Έλληνες συνδικαλιστές
Βουλευτές Β' Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Ναυμαχία του κάβο Μπαμπά

Η Ναυμαχία του κάβο Μπαμπά ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 21.
Ήταν το τελευταίο κατόρθωμα στη θάλασσα στην επανάσταση του 21 και συμπολέμησαν σε αυτό οι ναύαρχοι, ο Μιαούλης και ο Κωνσταντίνος Κανάρης.

Η εξέλιξη των γεγονότων
Ο Καποδίστριας το Μάη τού 1828 έστειλε μοίρα του στόλου να προστατέψει τη Σάμο από αιφνιδιαστική επίθεση.
Οι Τούρκοι, έπειτα από την καταστροφή τού στόλου τους στο Ναβαρίνο,δούλευαν σε όλους τούς ταρσανάδες τους να φτιάξουν καινούργια πλοία. Ο Μιαούλης μαθαίνει πως στη Μυτιλήνη ναυπήγησαν μια κορβέτα, πού θα έφευγε για τα Δαρδανέλια. 

Στις 26 τού Μάη ο Μιαούλης, με τη φρεγάτα "Ελλάδα", ξεχωρίζει δυο τουρκικά πλοία, το ένα τρικάταρτο και το άλλο δικάταρτο, και βάζει πλώρη καταπάνω τους. Τα δυο τούρκικα, μπροστά στον κίνδυνο, άραξαν κάτω από το κάστρο τού κάβο Μπαμπά (αρχαίο Λεκτόν), για να προστατευτούν από τα κανόνια του. Τα ρηχά νερά και οι ξέρες εμπόδιζαν τη φρεγάτα να μανουβράρει για να χτυπήσει. 

Ο Μιαούλης έκρινε εύλογον να καλέσει από τη Σάμο τον Κανάρη με το πυρπολικό του. 
Στις 30 τού Μάη, προχωρά πρώτη ή φρεγάτα και αρχίζει φωτιά.

Καθώς απλώθηκε καπνός, ο Κανάρης, κάτω από πυροβολισμούς των καραβιών και τού κάστρου, κολλά το μπουρλότο του στην πλώρη της κορβέτας και το ανάβει. Μα οι τουρκικές φελούκες κατορθώνουν να αποτραβήξουν το πυρπολικό. Η κορβέτα είχε για την ώρα σωθεί.

Ο Μιαούλης τότε, αδιαφορώντας για όλα, προχωρεί και της αδειάζει μια ομοβροντία με τα 32 κανόνια της μιας πλευράς της φρεγάτας του. Ή "Ελλάδα" μανουβράρει και αδειάζει μια δεύτερη ομοβροντία με τα κανόνια της άλλης πλευράς.
Μία τρίτη ομοβροντία αποτελειώνει την κορβέτα. 
Το δικάταρτο όμως είχε γλιτώσει. Οι Τούρκοι το κάθισαν στα ρηχά. Την άλλη μέρα, αφού αλάφρωσαν το φορτίο του, το ξανασήκωσαν. Μα η «Ελλάδα» ζύγωσε και με μια μόνη ομοβροντία το βύθισε.

Πηγές
 Δημήτρης Φωτιάδης, «Κανάρης», Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις 1960, σ.396-399.
 Δημήτρης Φωτιάδης, Ή Επανάσταση του 21, ΜΕΛΙΣΣΑ 1971, τ.Δ, σ.71-73.

Ναυμαχίες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Μάχες ελληνικού στρατού
Μάχες οθωμανικού στρατού
Ιστορία της Λέσβου
Ουνιβερσαλισμός

Ο ουνιβερσαλισμός (αγγλ.: Universalism) είναι χριστιανική κίνηση που υποστηρίζει ότι η Αγία Γραφή δεν διδάσκει την αιώνια οδύνη στην κόλαση. Ακολουθώντας τον Ωριγένη, τον Αλεξανδρινό λόγιο και θεολόγο του 3ου αιώνα, βεβαιώνει την καθολική αποκατάσταση των πάντων ενώπιον του Θεού, τη σωτηρία της ψυχής όλων των ανθρώπων.

Ιστορική εξέλιξη του ουνιβερσαλισμού 
Ο ουνιβερσαλισμός  εμφανίστηκε ως οργανωμένο κίνημα στα μέσα του 18ου αιώνα, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Διαφωτισμός συνέβαλε στην άμβλυνση των πιο ακραίων πλευρών της καλβινιστικής θεολογίας και προετοίμασε το έδαφος για την επανεμφάνιση του δόγματος της καθολικής σωτηρίας. Οι ουνιβερσαλιστές δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ο φιλεύσπλαχνος Θεός επιθυμούσε τη σωτηρία ενός μόνο τμήματος της ανθρωπότητας καταδικάζοντας την υπόλοιπη στην αιώνια τιμωρία. Υποστήριζαν ότι η τιμωρία στη μεταθανάτια ζωή διαρκούσε για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο η ψυχή εξαγνιζόταν και προετοιμαζόταν για την αιωνιότητα ενώπιον του Θεού.

Πρόδρομος του ουνιβερσαλισμού υπήρξε ο Ζωρζ Ντε Μπενβίλ, ένας Γάλλος που μετανάστευσε το 1741 στην Πενσυλβανία και έζησε εκεί διδάσκοντας το δόγμα, ασκώντας ταυτόχρονα την ιατρική στις κοινότητες των αποίκων και των ινδιάνων. Τη μεγαλύτερη ώθηση στο νεαρό τότε κίνημα έδωσε το κήρυγμα του Τζων Μάρυ (1741-1815), ο οποίος εγκατέλειψε την Αγγλία για να εγκατασταθεί στην αποικιακή Αμερική το 1770. Διέδωσε το δόγμα στις περισσότερες αποικίες, αντιμετωπίζοντας συχνά μεγάλη αντίδραση από τους ορθόδοξους χριστιανούς, που πίστευαν ότι ο ουνιβερσαλισμός θα οδηγούσε στην ανηθικότητα.

Ο ουνιβερσαλισμός του Τζων Μάρυ αποτελούσε παραλλαγή του καλβινισμού. Προς τα τέλη του 18ου αιώνα οι ουνιβερσαλιστές υιοθέτησαν τη διδασκαλία του Χοζία Μπαλού (1771-1852), που απέρριπτε τις αρχές του καλβινισμού.Ο μπαλού εισήγαγε μία μοναρχιανική αντίληψη για το Θεό και πρότεινε μία νέα ερμηνεία του θανάτου του Ιησού, θεωρώντας τον, όχι ως θυσία για να εξηλεωθούν οι αμαρτίες της ανθρωπότητας, αλλά ως εκδήλωση της απέραντης και αναλλοίωτης αγάπης του Θεού για τα τέκνα του. Ο Μπαλού έδωσε επίσης ιδιαίτερη έμφαση στη λογική, ως μέσου ερμηνείας της θρησκείας.

Από τις αρχές του 19ου αιώνα οι ουνιβερσαλιστές ανέπτυξαν στενές σχέσεις με τους ουνιταριανούς, με τους οποίους είχαν πολλές κοινές απόψεις και πρακτικές. Οι διάφορες προσπάθειες να ενωθούν η Ουνιβερσαλιστική Εκκλησία της Αμερικής και η Αμερικάνικη Ουνιταριανή Ένωση οδήγησαν στην επίσημη συγχωνευσή τους το 1961.

Πηγές 
Πάπυρος Larousse Britannica,2006

Αντιτριαδισμός
Ουνιταριανοί
Πολυτιμότερος παίκτης

Στον αθλητισμό, ένα βραβείο MVP (Most Valuable Player = πολυτιμότερος παίκτης) αποτελεί τιμή για τις καλύτερες επιδόσεις ενός παίκτη σε μια συγκεκριμένη ομάδα, σε ένα ολόκληρο πρωτάθλημα, ή για ένα συγκεκριμένο διαγωνισμό ή σειρά από διαγωνισμούς. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε στον επαγγελματικό αθλητισμό, ο όρος όμως τώρα χρησιμοποιείται συνήθως και στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, καθώς και σε άλλα τελείως άσχετους τομείς, όπως στη δουλειά ή σε μουσικά βραβεία.
Ο όρος "Most Valuable Player" συνήθως χρησιμοποιείται μόνο στον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Νότια Κορέα. Σε πολλά αθλήματα, μερικά από τα βραβεία MVP παρουσιάζονται μόνο για ένα συγκεκριμένο παιχνίδι ή αγώνα (με άλλα λόγια,  άνθρωπος του αγώνα), ενώ άλλες χορηγούνται με βάση μία ολόκληρη σεζόν ή χρόνο. Ο ουδέτερος όρος "Player of the Match" είναι συνήθως "Man of the Match", σε αγώνα της ομάδας των γυναικών.

Αθλητικά βραβεία
Neverland Valley Ranch

Η Neverland Valley Ranch (πρώην Sycamore Valley Ranch) είναι διάσημη λόγω του ότι ήταν το σπίτι του διάσημου Μάικλ Τζάκσον.

Το ακίνητο ονομάστηκε Neverland, όπως το ομώνυμο νησί στην ιστορία του Πίτερ Παν. Το αγρόκτημα βρίσκεται περίπου 8 χλμ. βόρεια της Los Olivos, και περίπου 13 χλμ. βόρεια της πόλης της Santa Ynez.

Ο Τζάκσον αγόρασε το ακίνητο από τον William Bone επιχειρηματία γηπέδων γκολφ  το 1988.
Μετά το θάνατο του Τζάκσον, δημοσιεύματα του τύπου κατά τη διάρκεια 29 Ιουνίου 2009 υποστήριζαν ότι η οικογένειά του προόριζε να τον θάψουν στη Neverland Ranch, για να μετατραπεί σε τόπο προσκυνήματος για τους οπαδούς του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Φωτογραφίες Από Την Neverland Valley Ranch, 2 Ιουλίου 2008
Δορυφορικές φωτογραφίες Της Neverland
Φωτογραφίες Που Τραβήχτηκαν Την Νύχτα από Την Neverland Ranch

Καλιφόρνια
Οικίες
Μάικλ Τζάκσον